Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
راردادها، صدمات شخصی و مسئولیت پلیس در پرونده های استفاده بیش از حد از زور تمرکز داشت. او به عنوان رئیس انجمن حقوقی اقلیت جیمز سی. کیمبرو فعالیت کرده است، سازمانی که از وکلای سیاه پوست در شمال غربی ایندیانا حمایت و دفاع می کند. در سال ۲۰۱۱، تولبرت در تیم انتقالی کارن فریمن-ویلسون، شهردار جدید گری، ایندیانا، خدمت کرد. از ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۵، او رئیس شعبه پورتر کانتی انجمن آمریکایی اینز آو کورت بود. در سال ۲۰۱۵، او به عنوان رئیس منتخب انجمن وکلای لیک کانتی انتخاب شد. همچنین، او به عنوان نماینده منطقه ای در هیئت مدیره انجمن وکلای ایالت ایندیانا خدمت کرده است. از ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۷، تولبرت به عنوان استاد کمکی در رشته تمرینات محاکمه در دانشکده حقوق دانشگاه والپارایسو تدریس می کرد. جوایز. در سال ۲۰۱۲، مجله "بیلدینگ ایندیانا" تولبرت را به عنوان یکی از افراد تأثیرگذار شمال غربی ایندیانا معرفی کرد. او در همان سال جایزه فارغ التحصیلان انجمن دانشجویان سیاه پوست دانشگاه والپارایزو را دریافت کرد. او همچنین در سال های ۲۰۱۱، ۲۰۱۲ و ۲۰۱۴ به عنوان یکی از زنان تأثیرگذار شمال غربی ایندیانا در حوزه حقوق معرفی شد. در سال های ۲۰۱۳ و ۲۰۱۴، سوپر
وکلای ایندیانا او را به عنوان ستاره نوظهور انتخاب کردند. در سال ۲۰۱۵، او عنوان سوپر وکیل ایندیانا را در زمینه دعاوی دفاع از بیمه دریافت کرد. در سال ۲۰۱۷، شرکت او جایزه افتخار مشترک بنیاد آموزشی کیتی هال را دریافت کرد. دو سال بعد، انجمن وکلای ایالت ایندیانا او را با جایزه تقدیر از زنان در حقوق مورد تقدیر قرار داد. در سال ۲۰۲۳، تولبرت به عنوان یکی از ۲۳ وکیل در ایندیانا که در تنوع بخشی به حرفه حقوقی این ایالت نقش داشتند، مورد تقدیر قرار گرفت. تولبرت عضو منتخب مؤسسه حقوق آمریکا است. او در سال ۲۰۲۴ در فهرست سوپر وکلای ایندیانا در دسته دعاوی مدنی قرار گرفت. فعالیت های اجتماعی. تولبرت در شورای مشورتی صندوق کالج سیاه پوستان متحد در شمال غربی ایندیانا فعالیت دارد و ریاست این شورا را بر عهده دارد. او همچنین عضو فعال شعبه دلتا سیگما تتا در گری است، یک انجمن خیریه که هدف آن ارائه کمک و حمایت از طریق برنامه های اجتماعی است. او پیش تر عضو هیئت مدیره لیک آریا یونایتد وی بوده و در حال حاضر در هیئت مدیره ائتلاف سوادآموزی گری خدمت می کند. از سال ۲۰۰۸، او در کمیته بورسیه بنیاد لگاسی مشارکت دارد. زندگی شخصی. او در سال ۲۰۰۶ با
مایکل ای. تولبرت ازدواج کرد. همسرش نیز فارغ التحصیل دانشکده حقوق دانشگاه والپارایسو، وکیل و همکار او در شرکت تولبرت و تولبرت است. این زوج برای اولین بار در سال ۱۹۸۷، زمانی که در گری، ایندیانا کودکان بودند، با یکدیگر آشنا شدند. آن ها در ۲۶ ژانویه ۲۰۱۵ شرکت تولبرت و تولبرت را تأسیس کردند.
کارن ماری فریمن-ویلسون (زادهٔ ۲۴ اکتبر ۱۹۶۰) وکیل، قاضی پیشین و سیاستمدار آمریکایی است که از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۱ به عنوان دادستان کل ایندیانا و از ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۹ به عنوان شهردار گری، ایندیانا خدمت کرد. زندگی و تحصیلات اولیه. فریمن-ویلسون در گری، ایندیانا متولد و بزرگ شد. او مدرک کارشناسی هنر را از دانشگاه هاروارد و مدرک دکترای حقوق را از مدرسه حقوق هاروارد دریافت کرد. حرفه. فریمن-ویلسون از سال ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۰ به عنوان قاضی دادگاه شهر گری خدمت کرد. دادستان کل ایندیانا. در سال ۲۰۰۰، فرماندار فرانک اوبانون او را به عنوان دادستان کل ایندیانا منصوب کرد. به عنوان دادستان کل وقت، فریمن-ویلسون در انتخابات ۲۰۰۰ برای این سمت نامزد شد اما به استیو کارتر جمهوری خواه باخت. حسابرسان ایالتی بعداً دریافتند که او در طول یازده ماه دوره اش بیش از ۷۰۰٬۰۰۰ دلار کمک هزینه را بدون تأیید فرماندار و سازمان های مربوطه صادر کرده است. "هیئت حسابرسی ایالت ایندیانا" در گزارش سالانهٔ خود در سال ۲۰۰۱ این موضوع را کشف کرد و اعلام کرد که فریمن-ویلسون این کمک هزینه ها را از ۱٫۳۹ میلیون دلاری که ایندیانا به عنوان بخشی از توافق نامهٔ ملی تنباکو دریافت ک
رده بود، اختصاص داده است. از جمله این دریافتی ها یک کمک هزینهٔ ۵۰۰٬۰۰۰ دلاری به "ائتلاف بهداشت اقلیت های ایندیانا" بدون تأیید فرماندار بوده است. فریمن-ویلسون اذعان کرد که اشتباهاتی رخ داده است. او در مصاحبه ای با رسانه "ایندیاناپولیس استار" گفت: من قصد ندارم آقای کارتر را نقد کنم و فکر نمی کنم او هم باید مرا نقد کند. فعالیت در بخش غیرانتفاعی. پس از ترک سمت، فریمن-ویلسون به عنوان مدیرعامل سازمان غیرانتفاعی انجمن ملی دادگاه های مواد مخدر شروع به فعالیت کرد، جایی که در راه اندازی یک کارآزمایی بالینی برای بررسی راه های درمان احتمالی برای اعتیاد به مت آمفتامین در دادگاه مواد مخدر گری نقش داشت. (در آن زمان، یک شرکت برای یک روش درمانی تا ۱۵٬۰۰۰ دلار دریافت می کرد و درآمد حاصل بین پزشک تجویزکننده و این شرکت تقسیم می شد، درحالی که هنوز کارآزمایی های بالینی و تأییدیه انجمن سلامت آمریکا را نداشت) آزمایش های بالینی بعدی نشان دادند که "روش درمانی مذکور" یک درمان مؤثر برای اعتیاد نیست. در ژوئیه ۲۰۰۷، شرکت "متقلب" که پروتکل "درمانی اشتباه" را برای درمان اعتیاد به مت آمفتامین ارائه می کرد و متعلق به ترن پیسر بود، کلاهبردار ش
ناخته شد و محکوم شد. بعدها این شرکت فریمن-ویلسون را به هیئت مدیرهٔ خود منصوب کرد. سایر مناصب فریمن-ویلسون شامل مدیر اجرایی "مؤسسه ملی دادگاه های مواد مخدر" و مدیر "کمیسیون حقوق مدنی ایندیانا" بوده است. فریمن-ویلسون از سال ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۶ به عنوان مشاور حقوقی انجمن توسعه شهری گری فعالیت کرد. شهردار گری. در آوریل ۲۰۱۱، رودی کلی اعلام کرد که به دلیل ابتلا به سرطان پروستات از رقابت برای انتخاب مجدد کناره گیری می کند و از کارن فریمن-ویلسون حمایت کرده و از طرفدارانش خواست به او رأی دهند. در ماه مه ۲۰۱۱، فریمن-ویلسون در انتخابات مقدماتی حزب دموکرات برای شهرداری گری پیروز شد. او پیش تر در سال های ۲۰۰۳ و ۲۰۰۷ برای این سمت نامزد شده بود، اما به اسکات ال. کینگ و رودی کلی باخته بود. با توجه به گرایش های سیاسی گری، او در انتخابات عمومی یک نامزد قدرتمند محسوب می شد. او با کسب ۸۷ درصد آرا در انتخابات پیروز شد و به عنوان نخستین شهردار زن شهر انتخاب شد. فریمن-ویلسون و تیم انتقالی او برنامه ای را برای گری تدوین کردند که شامل بهبود ایمنی عمومی، توسعه اقتصادی و بهبود ظاهر و تصویر شهر بود. در دوران تصدی او به عنوان شهردار، فریمن-ویل
سون در یک قسمت از برنامه "رئیس مخفی" که در ۲۱ دسامبر ۲۰۱۶ پخش شد، حضور یافت. در این قسمت، او با ظاهری مبدل به عنوان زنی با موهای بلند و لهجه جنوبی از نشویل، تنسی ظاهر شد. این قسمت به چالش های مربوط به دستمزد و زیرساخت ها در شرایط بودجه محدود گری پرداخت و به شهردار اجازه داد راه هایی برای بهبود شرایط کاری ارزیابی کند. برخلاف قسمت های دیگر که در آن ها مدیران از بودجه سازمان برای ارائه هدایا استفاده می کردند، او برای تأمین این هدایا و سرمایه گذاری ها از کمک های شخصی، کمک های خصوصی و بودجه بندی استراتژیک بهره برد. فریمن-ویلسون در انتخابات مقدماتی شهرداری در ماه مه ۲۰۱۹ از جروم پرینس شکست خورد و برای سومین دوره انتخاب نشد. از آنجا که در انتخابات عمومی نوامبر نامزد دیگری حضور نداشت، پرینس در ۱ ژانویه ۲۰۲۰، دو روز پس از سوگند یاد کردن، رسماً به عنوان بیست و یکمین شهردار شهر جانشین او شد.
جام فراترنیداد ۱۹۷۸ هشتمین دوره جام فراترنیداد بود، رقابت فوتبال برای باشگاه های آمریکای مرکزی که توسط اونکاف برگزار شد.
آقاسی کوریونی آقاسیان (؛ زاده - درگذشته ) وزنه بردار اهل ارمنستان بود که در مسابقات قهرمانی وزنه برداری زیر ۲۳ سال اروپا در سال های ۲۰۰۸، ۲۰۱۰، ۲۰۰۹ و ۲۰۱۱ در وزن ۷۷ کیلوگرم برنده ۱ مدال برنز، ۱ مدال نقره و ۲ مدال طلا شد. درگذشت. وی در ژوئیه ۲۰۱۹ در سن ۳۰ سالگی در ۱۲ کیلومتری پل مایسیان-بزرگراه نویمبریان در سانحه رانندگی درگذشت.
تایسیا الکساندروونا ویلکووا (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل روسیه است. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است می توان به سه گانه "گوگول آغاز"، "گوگول وی" و "گوگول یک انتقام ترسناک" اشاره کرد. زندگی نامه. تایسیا در ۲۵ اکتبر ۱۹۹۶ در مسکو، روسیه متولد شد. پدرش الکساندر ویلکوو بازیگر و مادرش داریا گونچارووا یک تهیه کننده است. او تنها هشت سال سن داشت که پدر و مادرش از هم جدا شدند. بازیگر میخائیل پولوسوکین ناپدری وی است. او دو برادر ناتنی دارد. در سال ۲۰۱۱، او به عنوان مجری شبکه دیزنی شروع به کار کرد. در سال ۲۰۱۳، تایسیا وارد مدرسه تئاتر هنر مسکو شد. در مارس ۲۰۲۰، او با سیمیون سرزین ازدواج کرد، که یک بازیگر و کارگردان است. در ژوئیه همان سال، این زوج صاحب یک دختر به نام سرافیم شدند.
افیفه جاله (۱۹۰۲ – ۲۴ ژوئیه ۱۹۴۱)، بازیگر تئاتر اهل ترکیه بود که به عنوان اولین بازیگر زن مسلمان تئاتر در ترکیه شناخته می شود. زندگی حرفه ای. افیفه در مدرسه صنعتی دختران در استانبول تحصیل می کرد، اما آرزوی بازیگری داشت. در دوران امپراتوری عثمانی، زنان مسلمان ترک به دستور وزارت کشور اجازه نداشتند روی صحنه تئاتر بازی کنند. تنها زنان غیرمسلمان از اقلیت های یونانی، ارمنی یا یهودی می توانستند در تئاتر بازی کنند. پدر افیفه با حرفه تئاتر او مخالف بود و آن را ناشایست می دانست. به همین دلیل، افیفه از خانه والدینش فرار کرد و به عنوان هنرجو وارد تئاتر کنسرواتوار شهر (دارالبِدایی) شد. این کنسرواتوار دوره ای برای آموزش بازیگران زن مسلمان با هدف اجرای نمایش هایی ویژه زنان راه اندازی کرده بود. افیفه در سال ۱۹۲۰ با بازی در نقش "امل" در نمایش "یامالار" نوشته حسین سوات، اولین حضور خود روی صحنه را تجربه کرد. این نقش پس از مهاجرت الیزا بینمِجیان، بازیگر ارمنی، خالی مانده بود. افیفه برای این نمایش نام هنری "جاله" را انتخاب کرد و از آن پس به نام افیفه جاله شناخته شد. او در تئاتر آپولون در کادیکوی به روی صحنه رفت و به عنوان اولین ب
ازیگر زن مسلمان ترک در تاریخ تئاتر ترکیه شناخته شد. در طول اجراهایش، حداقل دو بار به دلیل حملات پلیس، همکاران غیرمسلمانش او را پنهان کردند. مدیریت کنسرواتوار به دلیل محدودیت های قانونی مجبور به اخراج او از تئاتر در سال ۱۹۲۱ شد. پس از آن، افیفه در چند گروه تئاتر دیگر با نام های هنری مختلف بازی کرد. او به مرور دچار مشکلات مالی شد و از سردردهای شدید رنج می برد. پس از آنکه پزشکش برای درمان او از مورفین استفاده کرد، افیفه به این ماده اعتیاد پیدا کرد. در سال ۱۹۲۳، مصطفی کمال آتاتورک، بنیان گذار جمهوری جدید ترکیه، ممنوعیت بازی زنان مسلمان روی صحنه را لغو کرد. این اتفاق باعث شد ترس های افیفه از بین برود و او دوباره به تئاتر بازگشت و در آناتولی به اجرای برنامه پرداخت. اما اعتیاد او به مواد مخدر باعث وخامت سلامت اش شد و در نهایت او را مجبور به بازنشستگی از تئاتر کرد. زندگی شخصی. افیفه جاله در سال ۱۹۰۲ در استانبول به دنیا آمد. پدرش هدایت و مادرش متحیه نام داشتند. او یک خواهر به نام بهیه و یک برادر به نام صلاح داشت. پس از ترک حرفه بازیگری، افیفه دچار فقر شد. در سال ۱۹۲۸، او در یک کنسرت موسیقی کلاسیک ترکی با صلاح الدین پی
نار (۱۹۰۲–۱۹۶۰)، نوازنده چیره دست تنبور، آشنا شد. این دو در سال ۱۹۲۹ ازدواج کردند و به آپارتمانی در محله فاتح استانبول نقل مکان کردند. زندگی زناشویی آن ها چندان موفق نبود و در سال ۱۹۳۵ به دلیل اعتیاد افیفه به مورفین، از هم جدا شدند. صلاح الدین پینار چند قطعه موسیقی کلاسیک درباره رابطه اش با افیفه خلق کرد که بعدها به آثار ماندگار موسیقی ترکی تبدیل شدند. دوستان افیفه از کنسرواتوار، به دلیل نگرانی از اعتیاد او، او را به بیمارستان روان پزشکی بکرکوی برای درمان بردند. او سال های آخر عمرش را در این بیمارستان گذراند و در ۲۴ ژوئیه ۱۹۴۱ درگذشت. محل دفن او به مرور زمان فراموش شد.
کاتارینا تایکون (؛ – ) کنشگر، رهبر جنبش حقوق مدنی، نویسنده و بازیگر کولی اهل سوئد از اقلیت قومی کالدراش بود. او همچنین خواهر رزا تایکون بود. وی را مارتین لوتر کینگ سوئد می نامند. سابقه خانوادگی. پدربزرگ و مادربزرگ تایکون، کوری کالدارِس و همسرش، با دوازده فرزند خود در اواخر سده به سوئد آمدند. آنها نام خانوادگی تایکون را همان طور که قبلاً در جوامع کولی متداول بود، برگزیدند که به آنها این امکان را می داد که کولی بودن و مهاجر بودن خود را پنهان کنند. یکی از دوازده فرزند، یوهان تایکون، پدر کاتارینا تایکون بود که مس گر و نقره کار بود. اوایل زندگی. کاتارینا تایکون در سال ۱۹۳۲ در اردوگاهی در نزدیکی اوربرو از یوهان دیمیتری تایکون (۱۸۷۹–۱۹۵۰) و یک زن سوئدی که همسر دومش بود و زمانی که کاتارینا تنها یک سال داشت درگذشت، زاده شد. او سه خواهر و برادر بزرگتر داشت: پل، رُزا و پائولینا. در دوران کودکی تایکون، کولی ها هنوز در اردوگاه هایی مجزا در سوئد زندگی می کردند، و مجبور بودند اغلب از مکانی به مکانی دیگر جابجا شوند، که این امر باعث می شد که تحصیل بچه ها در مدرسه را دشوار کند. تایکون تا ۲۶ سالگی نوشتن را یادنگرفت. این علی رغم
تلاش های پدرش بود که از دهه ۱۹۳۰ از تحصیل کودکان کولی حمایت می کرد. او سعی کرد فرزندانش را در مدارس ثبت نام کند، اما اغلب توسط مقامات مدرسه یا خانواده های محلی که تهدید می کردند در صورت داشتن همکلاسی کولی، فرزندان خود را از مدرسه بیرون می آورند، رد می شد. کاتارینا تایکون در سال ۱۹۴۶ با مردی که هشت سال بزرگتر از او بود، ازدواج کرد. پس از چند ماه، او از چادری که در آن با خانواده و همسرش به طور اشتراکی زندگی می کردند، گریخت و به یک اردوگاه دیگر کولیان فرار کرد. اما اندکی بعد به اردوگاه اصلی خود بازگردانده شد، اما خیلی زود دوباره دست به فرار زد. او از طریق یک مؤسسه خیریه در یک مغازه کار پیدا کرد و چندین سال به تنهایی زندگی کرد. حرفهٔ بازیگری. او در سال ۱۹۴۸، و در سن ۱۶ سالگی در فیلم مستند کوتاه آرنه ساکسدورف به نام "خروج" نقش آفرینی کرد و در آن به تقلید از رقص سنتی کولیان به دور آتش رقصید. فیلمبرداری این مستند باعث شد تایکون بتواند از همسرش طلاق بگیرد. تایکون در دهه بعد در چندین فیلم سینمایی سوئدی هم بازی کرد. کنشگری. کاتارینا تایکون زندگی خود را وقف بهبود شرایط برای مردمان کولی در سوئد و در سراسر جهان کرد. از ط
ریق کار خستگی ناپذیر او، بحث، نوشتن و گفتگو با مقامات سوئدی، کولی ها مانند سایر سوئدی ها از حق مسکن و تحصیل برخوردار شدند. در سال ۱۹۵۳، قانون ممنوعیت مهاجرت کولی ها متعلق به سال ۱۹۱۴ پایان یافت. این منجر به پناه شدن کولیان دیگر به سوئد شد و جمعیت آنان که در ابتدا کمتر از هزار نفر بود، افزایش یافت. در سال ۱۹۶۴ کاتارینا و خواهرش رزا به تأسیس انجمن کولیان (Zigenarsamfundet) کمک کردند. در همان سال، تایکون به عنوان عضو افتخاری اتحاد صلح جوانان سوئد منصوب شد. در سال ۱۹۶۵ تایکون رهبری تظاهرات اول ماه مه کولی ها در استکهلم را بر عهده داشت که اولین تظاهرات عمومی کولیان در این کشور بود. در این تظاهرات خواستار حق آموزش بیشتر بود. تایکون سعی کرد مقامات سوئدی را متقاعد کند که این افراد در واقع پناهندگان سیاسی هستند، زیرا در کشورهای خود تحت ظلم قرار گرفته اند. در سال ۱۹۶۷ او با موفقیت تلاش کرد تا دولت سوئد را متقاعد کند که به پناهندگان کولی ایتالیایی و لهستانی اجازه دهد در سوئد بمانند. پس از تلاش های بی ثمر برای کمک به یک گروه ۴۷ نفری کولی فرانسوی برای پناهندگی در سوئد، او تصمیم گرفت استراتژی خود را تغییر دهد. او متوجه شد
که تنها راه برای پایان دادن به تعصبات علیه مردمش، خطاب قرار دادن جمعیت جوان کشور بود، بنابراین نوشتن مجموعه داستان های مشهور خود دربارهٔ دوران کودکی خودش به نام کاتیتزی را آغاز کرد. بین سالهای ۱۹۶۹ و ۱۹۸۰ او ۱۳ کتاب در این مجموعه منتشر کرد. در سال ۱۹۷۵ یک اقتباس مصور از داستان های او خلق شد و در سال ۱۹۷۹ یک مجموعه تلویزیونی بر اساس این کتاب ها تولید شد. خواهرش رزا بعدها نوشت: بی عدالتی های وحشتناکی که کولی ها قرن ها قربانی آن بوده اند و در نتیجه آن، نسل من و نسل پیش تر از ما را از تمامی حقوق شهروندی محروم ساخته بود، ممکن بود در کشورمان [سوئد] ادامه یابد، اگر در حوالی سال ۱۹۶۰، کاتارینا تایکون تصمیم به مبارزه با تعصب و نژادپرستی در همه اشکال آن نمی گرفت. او کتاب نوشت، مقالات سیاسی بی شماری در رزونامه ها منتشر کرد و نزد نمایندگان مجلس و مقامات دولتی و احزاب سیاسی مختلفی رفت. حرفهٔ نویسندگی. تایکون در سال ۱۹۶۳ کتابی خودزندگی نامه ای به نام «"کولی"» (Zigenerska) منتشر کرد که بر مبارزات جامعه کولیان در سوئد متمرکز بود. او در سال ۱۹۶۹ نخستین کتاب کودک خود را به نام کاتیتزی بر اساس دوران کودکی خود منتشر کرد. تا سال
۱۹۸۰ او سیزده کتاب از این مجموعه منتشر کرده بود. برخلاف برخی از کتاب های قبلی سوئدی برای کودکان، مجموعه کاتیتزی با داستان های غم بارتری در ادامه داستان ها همراه لود دارد، که چند جلد آخر جمعیتی نوجوانان را مخاطب و هدف خود قرار داده بود. هدف این کتاب ها نشان دادن چالش هایی بود که کودکان و جوامع کولی در نتیجه تبعیض های اجتماعی و قانونی با آن مواجه بودند. در سال ۱۹۷۵ یک اقتباس مصور از کتاب کاتیتیزی ایجاد شد و در سال ۱۹۷۹ یک مجموعه تلویزیونی بر اساس این کتاب ها تولید شد. زندگی شخصی. تایکون در سال ۱۹۶۲ با همسر دومش بیورن لانگهامر ازدواج کرد. آنها دو فرزند داشت که یکی از آنها دختری به نام آنجلیکا استروم بود. مرگ و میراث فرهنگی. کاتارینا تایکون در سال ۱۹۹۵ پس از یک کمای ۱۳ ساله که در اثر ایست قلبی در سال ۱۹۸۲ ایجاد شده بود، بر اثر آسیب مغزی درگذشت. در سال ۲۰۱۲ لاون مُهتدی زندگی نامه تایکون را با عنوان "روزی که آزاد خواهم بود" نوشت. در سال ۲۰۱۵ یک مستند اقتباسی از کتاب مهتدی با عنوان "تایکون" منتشر شد.
«محور جغرافیایی تاریخ» مقاله ای است که هالفورد جان مکیندر در سال ۱۹۰۴ به انجمن سلطنتی جغرافیا ارائه کرد و در آن به نظریهٔ هارتلند پرداخت. مکیندر در این مقاله، دامنهٔ تحلیل ژئوپلیتیکی را گسترش داد تا کل کرهٔ زمین را دربر گیرد. او آفرو-اوراسیا را به عنوان «جزیره جهانی» و «قلب» آن را منطقهٔ شرق ولگا، جنوب قطب شمال، غرب یانگ تسه، و شمال هیمالیا تعریف کرد. مکیندر با توجه به موقعیت راهبردی و منابع طبیعی، به این نتیجه رسید که: هر آن که «هارتلند» را به چنگ آورد، هم او شاه جهان باشد. در حقیقت، هارتلند مناطقی از زمین هست که به علت دوری از سواحل اقیانوس ها و آب های آزاد، استعمار و به ویژه ناوگان انگلیس توانایی دسترسی به آنجا را ندارد. جزیرهٔ جهانی. به گفتهٔ مکیندر، سطح زمین به سه دسته تقسیم می شد: هارتلند. هارتلند در مرکز جزیرهٔ جهانی قرار دارد و از ولگا تا یانگ تسه و از قطب شمال تا هیمالیا امتداد دارد. هارتلنددر نظریه مکیندر منطقه ای بود که در آن زمان توسط امپراتوری روسیه و پس از آن توسط اتحاد جماهیر شوروی اداره می شد، منهای منطقهٔ شبه جزیرهٔ کامچاتکا، که در شرقی ترین قسمت روسیه، در نزدیکی جزایر آلیوتی و جزایر کوریل قر
ار داشت.
دیدگاه های فمینیستی اسلامی دربارهٔ قوانین پوشش شامل دیدگاه هایی در مورد مسائل مربوط به قوانین پوشش زنان در اسلام، به ویژه دربارهٔ حجاب و روبنده است. حجاب به طور سنتی به نوعی پوشش اشاره دارد که پوست را از مو تا سینه می پوشاند. روبنده به پارچه ای اطلاق می شود که صورت را به عنوان بخشی از حجاب پوششی می پوشاند. نظرات متفاوتی میان فمینیست های مسلمان در مورد مزایای وجود دارد. قرآن. قرآن بیان می کند که مردان و زنان باید متواضعانه لباس بپوشند (آیات ۵۹–۶۰ سوره احزاب و ۳۰–۳۱ سوره نور؛ در ترجمه علی، ۱۹۸۸، صفحات ۱۱۲۶–۱۲۷). با این حال، واژه هایی مانند حجاب، نقاب، برقع، چادر یا عبا را به کار نمی برد. در عوض، از واژه های جلباب (پوشش) و خِمار (روسری) استفاده می کند. تفاسیر. تفاسیر دربارهٔ اینکه زنان چگونه باید لباس بپوشند، بسته به فرهنگ های مختلف، مناطق جغرافیایی و فرقه های اسلامی متفاوت است. به عنوان مثال گروه های صوفی مانند الاحباش، پوشیدن لباس های سنتی اسلامی را برای زنان الزامی نمی دانند و حتی اجازه می دهند که زنان شلوار جین بپوشند. دیدگاه هایی که بر آزادی انتخاب برای داشتن حجاب تأکید دارند. برخی از فمینیست های مسلمان حجا
ب را به عنوان نمادی از آزادی اسلامی می بینند یا معنای شخصی سازی شده ای به آن نسبت می دهند. فمینیست هایی مانند لیلا احمد می گویند که حجاب دیگر نمایانگر «سرسپردگی یک زن شستشوی مغزی داده شده یا حداقل عدم انتخاب او» نیست و اشاره می کنند که بسیاری از مسلمانان آمریکایی برای نشان دادن مخالفت با تبعیض ضد مسلمانان پس از حملات ۱۱ سپتامبر یا برای ابراز همبستگی با فلسطین، حجاب را بر سر می کنند. برخی از فمینیست ها آزادی پوشیدن حجاب را به حق زنان بر بدن خود مرتبط می دانند. فیلسوفان فمینیست مانند لوس ایریگاره اشاره می کنند که حجاب می تواند نقش توانمندسازی را در مورد تفاوت جنسی زنان با مردان ایفا کند.نادیه تاکولیا، یک فعال رسانه ای، پس از تبدیل شدن به یک فمینیست، حجاب را پذیرفت و گفت که حجاب «به معنای محافظت از شهوت مردان نیست»، بلکه دربارهٔ «گفتن به جهان است که زنانگی من برای مصرف عمومی در دسترس نیست… و نمی خواهم بخشی از سیستمی باشم که زنان را خرد کرده و تحقیر می کند.» یک دیدگاه از فمینیسم مسلمان مدرن بر این باور است که آزادی انتخاب یک زن از اهمیت بالایی برخوردار است و او باید بتواند بدون فشار یا تهدید تصمیم بگیرد که آیا حج
اب بپوشد یا نه. این دیدگاه بر ابراز شخصی ایمان اسلامی تمرکز دارد و معتقد است که زنان مسلمان باید بتوانند قوانین پوشش را برای خود تعریف کنند و آنچه را که به طور شخصی به آن ها قدرت می دهد، تعیین کنند. روز جهانی حجاب که توسط نظما خان بنگلادشی-آمریکایی آغاز شد، یک رویداد سالانه محبوب است. دیدگاه های مخالف با حجاب اجباری. زنان مخالف حجاب اجباری ادعا می کنند که پوشش کامل بدن با برقع، چادر و سایر لباس ها یک سنت فرهنگی است که از تفسیر محافظه کارانه قرآن توسط روحانیون مرد به وجود آمده و خود قرآن چنین پوششی را الزامی نمی داند. دیدگاه های موافق منع حجاب. بخشی از فمینیست های مسلمان، از جمله فادلا عماره و هدی مهینی، از ممنوعیت حجاب حمایت کرده و ادعا می کنند که این پوشش به طور ذاتی نمایانگر سرکوب زنان است. عماره از ممنوعیت حجاب در ساختمان های عمومی فرانسه حمایت کرد و گفت: «حجاب نماد قابل مشاهده ای از سرکوب زنان است و بنابراین جایی در فضاهای مختلط و سکولار سیستم مدارس عمومی فرانسه ندارد.»او همچنین به فمینیست های الجزایری اشاره کرد که علیه پوشیدن حجاب مبارزه کرده اند و افرادی را که ممنوعیت حجاب را نقد کردند، متهم کرد که در ا
ستعمار نوین شرکت دارند. مهینی نیز به دلایل مشابه از ممنوعیت حجاب در تونس حمایت کرد و ادعا کرد که پذیرش حجاب منجر به محدود شدن حقوق زنان خواهد شد. سیهام حبشی، مدیر جنبش فمینیستی فرانسوی «نی پوتس نی سومیس»، نیز از ممنوعیت برقع در مکان های عمومی در فرانسه حمایت کرد و بیان کرد که این ممنوعیت موضوعی از «اصل دموکراتیک» است و زنان فرانسوی را از «جنبش تاریک فکری، فاشیستی و راست گرایانه» که به گفته او برقع نمایانگر آن است، محافظت می کند.
هیرومی کاواکامی (؛ ؛ زادهٔ ۱۹۵۸ میلادی) رمان نویس و نویسنده اهل ژاپن است که بابت رمان های نامعمول و غیرعادی، شعر و نقد ادبی شناخته می شود. او برنده چندین جایزه ادبی ژاپنی از جمله جایزه آکوتاگاوا، جایزه تانیزاکی، جایزه یومیوری و جایزه ادبی ایزومی کیوکا شده است. آثار او در ساخت چندین فیلم اقتباس شده و به بیش از ۱۵ زبان زندهٔ دنیا ترجمه شده است. اوایل زندگی و تحصیل. کاواکامی در سال ۱۹۵۸ در توکیو به دنیا آمد و در محله تاکایدو سوگینامی-کو، توکیو بزرگ شد. او در سال ۱۹۸۰ از کالج زنان دانشگاه اوچانومیزو فارغ التحصیل شد. حرفه. کاواکامی پس از فارغ التحصیلی از کالج، شروع به نوشتن و ویرایش برای یک مجله علمی-تخیلی به نام "NW-SF" نمود. اولین داستان کوتاه او، «"شو-شیموکو"» («"دوبالان"»)، در این مجله در سال ۱۹۸۰ چاپ شد. او همچنین در مدرسه راهنمایی و دبیرستان علوم تدریس می کرد، اما زمانی که شوهرش مجبور شد محل کار خود را عوض کند، خانه نشین و خانه دار شد. کاواکامی در سال ۱۹۹۴، و در سن ۳۶ سالگی به عنوان یک نویسنده داستان های ادبی با مجموعه ای از داستان های کوتاه با عنوان "کامیساما" ("خدا") شروع به کار کرد. در سال ۱۹۹۶ "هبی وو فو
می" (رد روی مار) برنده جایزه آکوتاگاوا یکی از معتبرترین جوایز ادبی ژاپن شد. این داستان بعداً تحت عنوان " تاریخچه یک شب خیلی مختصر" به انگلیسی ترجمه شد. او در سال ۲۰۰۱ جایزه تانیزاکی را برای رمانش Sensei no kaban ("چمدان" یا "هوای عجیب در توکیو") دریافت کرد، داستانی عاشقانه دربارهٔ دوستی و عاشقی زنی سی ساله با معلم سابقش، مردی هفتاد ساله. پس از فاجعه هسته ای فوکوشیما دایچی، کاواکامی اولین داستان کوتاه خود "کامیساما" ("خدا") را بازنویسی کرد، که طرح اصلی را حفظ کرد اما وقایع فوکوشیما را در داستان گنجاند. در سال ۲۰۱۴، فیلم "عشق و ماجراهای نیشینو یوکیهیکو" بر اساس رمانی به همین نام از کاواکامی در سال ۲۰۰۳ و با بازی یوتاکا تاکه نوچی و ماچیکو اونو در سراسر کشور ژاپن اکران شد. در همان سال رمان "سوئیسئی" ("صدای آب") کاواکامی توسط شرکت انتشاراتی بونگیشونجا منتشر شد. سوئیسئی در سال ۲۰۱۵ برنده شصت و ششمین جایزه یومیوری شد و یوکو اوگاوا که عضو کمیته انتخاب این جایزه بود، کتاب را به دلیل گسترش افق ادبیات تحسین کرد. در سال ۲۰۱۶، کتاب "اوکینا توری نی ساراوارنای یو" ("برای آنکه مسحور پرندگان بزرگ تر نشوید")، که مجموعه ای از ۱
۴ داستان کوتاه منتشر شده توسط کودانشا بود، برنده چهل و چهارمین جایزه ادبی ایزومی کیوکا شد. سبک نگارش. کار کاواکامی ابهام عاطفی را با توصیف خودمانی جزئیات تعاملات اجتماعی روزمره بررسی می کند. بسیاری از داستان های او عناصری از فانتزی و رئالیسم جادویی را در خود جای داده اند. نوشته های او با لوئیس کارول و بنانا یوشیموتو مقایسه شده است، و او گابریل گارسیا مارکز و جی. جی. بالارد را به عنوان تأثیرگذاران خود ذکر کرده است. بسیاری از داستان های کوتاه، چکیده رمان ها و مقاله های او به انگلیسی ترجمه شده اند، از جمله «"کامیساما"» («"خدا خیرت دهد"»)، «"ماه و صدای طبل"» (گزیده ای از رمان "کیف معلم")،«"موگرا وگورا"»، «"ماه آبی"»، «"عشق دهگانهٔ نیشینو"» و «"مردم محله من"».
آلیس آیرس (۱۲ سپتامبر ۱۸۵۹ – ۲۶ آوریل ۱۸۸۵) یک پرستار کودک انگلیسی بود که به دلیل شجاعتش در نجات کودکان تحت مراقبتش از یک آتش سوزی خانگی مورد تقدیر قرار گرفت. آیرس به عنوان دستیار خانه و پرستار کودک برای خانواده برادرشوهر و خواهرش، هنری و مری آن چندلر، کار می کرد. خانواده چندلر یک مغازه فروش روغن و رنگ در خیابان یونیون در جنوب لندن داشتند و آیرس همراه با خانواده در بالای مغازه زندگی می کرد. در سال ۱۸۸۵، آتش سوزی در مغازه رخ داد و آیرس سه نفر از برادرزاده هایش را از ساختمان در حال سوختن نجات داد، اما خودش از پنجره سقوط کرد و دچار آسیب های مرگ بار شد. پس از انقلاب صنعتی، بریتانیا شاهد دوره ای از تغییرات اجتماعی بزرگ بود که در آن رسانه های خبری به سرعت در حال رشد، توجه بیشتری به فعالیت های طبقات فقیرتر جامعه نشان می دادند. نحوه مرگ آیرس باعث جلب توجه عمومی گسترده ای شد و تعداد زیادی از مردم در مراسم تشییع جنازه او شرکت کردند و در تأمین هزینه های یک یادبود مشارکت کردند. اندکی پس از مرگش، او به نوعی نماد سکولار دست یافت و به طور گسترده در فرهنگ عامه به تصویر کشیده شد. اگرچه اطلاعات کمی درباره زندگی او وجود داشت، ا
ما به عنوان یک الگو به طور گسترده مورد استناد قرار گرفت. جنبش های اجتماعی و سیاسی مختلف، آیرس را به عنوان نمادی از ارزش های مورد نظر خود تبلیغ کردند. شرایط مرگ او تحریف شد تا این تصور ایجاد شود که او یک کارمند فداکار بود که حاضر به جان فشانی برای خانواده کارفرمایش شد، در حالی که او در واقع برای کودکان نزدیک به خودش جان فشانی کرده بود. در سال ۱۹۰۲، نام او به یادبود قهرمانان فداکار اضافه شد و در سال ۱۹۳۶ خیابانی نزدیک به محل آتش سوزی به افتخار او به نام خیابان آیرس تغییر نام یافت. کار با خانواده چندلر. آلیس آیرس در سال ۱۸۵۹ در یک خانواده پرجمعیت به دنیا آمد و هفتمین فرزند از ده فرزند جان آیرس، یک کارگر ساده بود. در دسامبر ۱۸۷۷، خواهر بزرگ ترش مری آن (که یازده سال از آلیس بزرگ تر بود) با هنری چندلر، یک فروشنده روغن و رنگ ازدواج کرد. چندلر صاحب یک مغازه در شماره ۱۹۴ خیابان یونیون در ساتارک بود. در سال ۱۸۸۱، آیرس به عنوان دستیار خانه برای ادوارد ووکس، یک پزشک متخصص در بیماری های گوش و گلو، کار می کرد. تا سال ۱۸۸۵، او به عنوان دستیار خانه و پرستار کودک برای خانواده چندلر کار می کرد و با آنها زندگی می کرد. پس از مرگ