Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بین ارمنگارد و کنستانتین، پسر ارشد امپراتور باسیل اول، پیشنهاد شد. ارمنگارد و کنستانتین در سال ۸۷۰ یا ۸۷۱ نامزد شدند. برای این منظور، سفیری توسط لویی به امپراتوری بیزانس فرستاده شد. سالنامه های کارولنژی و فرانکی آنالِس برتینیانی در سال ۸۷۹ از ارمنگارد به عنوان به معنای واقعی کلمه «دختر امپراتور ایتالیا و نامزد امپراتور یونان» یاد می کنند. با این حال، این سالنامه ها به اشتباه از نامزد ارمنگارد به عنوان باسیل یاد می کنند، نه کنستانتین. اینکه آیا این ازدواج واقعاً رخ داده است یا خیر، هنوز در بین مورخان مورد بحث است. مورخان چارلز پرویته-اورتون و ورنر اونسورگ معتقدند که آنها ازدواج کردند، اما شان توگر استدلال می کند که هیچ مدرکی دال بر این موضوع وجود ندارد و با توجه به اینکه کنستانتین در آن زمان ۱۳ یا ۱۴ ساله بوده و بسیاری از مردان بیزانسی در سن ۱۵ سالگی ازدواج می کردند، این ترتیب را بیشتر به نامزدی یک کودک نسبت می دهد تا یک ازدواج واقعی. لویی از تحویل ارمنگارد به پدرسالار فرستاده شده توسط بیزانسی ها برای آوردن او به امپراتوری بیزانس خودداری کرد. اتحاد بین امپراتوری ها به نتیجه نرسید و در کتاب «پروسئوگرافی دوره ب
یزانس میانه» نویسندگان آن، از جمله رالف-یوهانس لیلی، بیزانسی شناس، استدلال می کنند که ازدواج ارمنگارد و کنستانتین نیز به نتیجه نرسید. در عوض، مکاتبات بین لویی و باسیل، اختلاف بر سر حق عنوان امپراتوری روم را آشکار می کند، باسیل از واگذاری مقام امپراتور روم به لویی امتناع ورزید. در اوت ۸۷۱، ارمنگارد و خانواده اش توسط آدلخیس بنونتو گروگان گرفته شدند. آنها تا سپتامبر در اسارت ماندند؛ در آن زمان، شایعاتی مبنی بر مرگ خانواده امپراتوری منتشر شد. اسقف بنونتو موفق شد آنها را آزاد کند و ارمنگارد تا زمان ازدواجش در ۸۷۶ در تواریخ ذکر نشده است. ملکه پرووانس. در سال ۸۷۶، زمانی بین فوریه و ژوئن، با تأیید چارلز، ارمنگارد با بوسو از پرووانس، که اشراف زاده ای با روابط نزدیک با سلسله کارولنژی بود، ازدواج کرد. رنه پوپاردین، متخصص قرون وسطی، بر اساس نامزدی او با کنستانتین، ارمنگارد را در زمان ازدواجش با بوسو بین ۱۷ تا ۲۵ سال قرار داد. در سال ۸۷۹، لویی لکنت دار، پادشاه فرانک های غربی، درگذشت. بوسو قصد داشت خود را به عنوان پادشاه جدید فرانک های غربی انتخاب کند، اما در نهایت به عنوان حاکم پرووانس انتخاب شد. ارمنگارد و مادرش انگلبرگا
به او در رسیدن به تاج و تخت پرووانس کمک کردند. مورخ کنستانس بوچارد اظهار می کند که «در آن زمان از ارمنگارد نقل شده بود که او، دختر امپراتور روم، که زمانی نامزد امپراتور یونان بود، اگر نتواند شوهر خود را پادشاه کند، نمی خواهد زنده بماند.». این زوج سه فرزند داشتند: یک پسر، لویی نابینا، و دو دختر، انگلبرگا و یک کودک بی نام. در سال ۸۷۸، ارمنگارد و همسرش پس از فرار پاپ از رم، از پاپ ژان هشتم در آرل استقبال کردند. این زوج تأثیر خوبی بر ژان گذاشتند که مکاتبات او با مادر ارمنگارد، انگلبرگا، نشان می دهد. بوسو در سال ۸۸۷ درگذشت و فرزندانش را تحت حمایت ارمنگارد گذاشت. در ماه مه، ارمنگارد به همراه پسرش به دربار پسر عمویش امپراتور چارلز چاق سفر کرد و طبق گفته سالنامه فولدنسه فرانک شرقی، او توانست چارلز را متقاعد کند که، همان طور که بوچارد می گوید، «پسر جوان بوسو، لویی، را به عنوان پسر خود به فرزندی بپذیرد». در سال ۸۹۰، لویی برای جانشینی پادشاهی پدرش در پرووانس انتخاب شد. در دوران خردسالی پسرش، ملکه ارمنگارد به عنوان نایب السلطنه بر پرووانس حکومت کرد. ارمنگارد در سال ۸۹۶/۸۹۷ درگذشت. در ژوئن ۸۹۷، پسر ارمنگارد، لویی، برای آ
رامش روح هر دو والدینش دعا کرد.
دسیدریوس (؛ ۷۲۰ – ۷۷۴) پادشاه لومباردها در شمال ایتالیا بود و از سال ۷۵۶ تا ۷۷۴ حکومت کرد. شارلمانی، پادشاه مشهور فرانک ها، با دختر دسیدریوس ازدواج کرد و متعاقباً قلمرو او را فتح کرد. دسیدریوس به خاطر این ارتباط با شارلمانی و به عنوان آخرین حاکم لومباردی که پادشاهی منطقه ای را اعمال می کرد، به یاد آورده می شود. به قدرت رسیدن. دسیدریوس که در برشا متولد شده بود، در اصل یک افسر سلطنتی، دوک توسیا بود و پس از مرگ آیستولف در سال ۷۵۶ پادشاه شد. در آن زمان، راچیس، سلف آیستولف، خلوتگاه رهبانی خود در مونته کاسینو را ترک کرد و سعی کرد پادشاهی را به دست گیرد، اما دسیدریوس با حمایت پاپ استفان دوم به سرعت شورش او را سرکوب کرد. دسیدریوس در تاجگذاری خود قول داد که بسیاری از شهرهای از دست رفته پاپ را به سریر مقدس بازگرداند و حتی دولت پاپ را گسترش دهد. تا سال ۷۵۷، دسیدریوس شروع به تثبیت قدرت خود کرد و به قول والتر گوفارت، مورخ، «گام های محکمی برای سرکوب مقاومت در برابر خود در دوک نشین های قدرتمند اسپولتو، در مرکز ایتالیا، و بنونتو، در جنوب» برداشت. هنگامی که لیوتپراندِ تازه به دوران رسیده (دوک بنونتو) - که از دسیدریوس متنفر بو
د - سلطنت او را به چالش کشید و تهدید کرد که خود را تحت حمایت پپین کوتاه قد قرار خواهد داد، دسیدریوس از بیزانس کمک دریایی دریافت کرد و به اقدامات جسورانهٔ لوییتپراند پایان داد. سپس پادشاه لومبارد، دوک نشین سابق لوییتپراند را به پسر دشمنش، آرخیس، اعطا کرد. در همان سال، دسیدریوس، آلبوئین اسپولتو را برکنار کرد و خود قدرت های دوک نشینی را در آنجا اعمال کرد. دسیدریوس، مانند اسلاف خود، به دنبال گسترش قدرت لومبارد در ایتالیا بود و با پاپ ها به رقابت پرداخت و برای دوک نشین های جنوبی رقابت کرد. در اوت ۷۵۹، دسیدریوس پسرش آدلخیس را به عنوان پادشاه لومباردی منصوب کرد. اندکی پس از بازدید از رم، جایی که در مقبره سنت پیتر دعا کرد، دسیدریوس «به سیاست تهاجمی و توسعه طلبانه اسلاف خود بازگشت.» او حتی با بیزانس به توافقی رسید که می توانست اقتدار پاپ را از بین ببرد و منجر به از دست دادن بیشتر سرزمین های مقدس در رم شود. در حدود سال ۷۶۰، فرستادگان پپین دسیدریوس را متقاعد کردند که برخی از شهرهایی را که تصرف کرده بود به پاپ بازگرداند، اما پادشاه لومباردی به وعده های خود عمل نکرد. انتصاب ضدپاپ فیلیپ. دزیدریوس با مداخله در بحرانی که پس
از مرگ پاپ پل اول در سال ۷۶۷ رخ داد، در روز یکشنبه، ۳۱ ژوئیه ۷۶۸، کشیشی به نام فیلیپ را از صومعه سنت ویتوس در تپه اسکوئیلین در رم دستگیر کرد و به طور خلاصه او را به عنوان پاپ منصوب کرد. ضدپاپ فیلیپ به رسمیت شناخته نشد و نتوانست پیروان قابل توجهی را به دست آورد، بنابراین همان روز آنجا را ترک کرد و به صومعه خود بازگشت، جایی که دیگر هرگز از او خبری نشد یا دیده نشد. مداخله کارولنژیان. در حالی که لشکرکشی های نظامی قبلی پپین در ایتالیا علیه اسلاف لومبارد دسیدریوس موفقیت آمیز بود، روابط بعدی بین پاپ (همسو با کارولنژیان ها) و لومباردها به همین ترتیب تیره شد و در سال ۷۷۳، پاپ هادریان آشکارا از پادشاه دسیدریوس جدا شد. هنگامی که دسیدریوس با حرکت به سمت شهرهای پاپی پاسخ داد، هادریان بلافاصله از شارلمانی برای کمک در برابر لومباردها درخواست کمک کرد. از آنجایی که لومباردها عبور از آلپ را مسدود کرده بودند، پاپ هادریان مجبور شد سفارت خود را از طریق دریا بفرستد؛ آنها مأمور شدند تا به شارلمانی یادآوری کنند که او حامی پاپ است. در ابتدا، شارلمانی با لومباردها روابط دوستانه ای داشت و با دختر دسیدریوس، دسیدراتا، ازدواج کرده بود. اس
تفان سوم با وجود اینکه از اتحاد بین لومباردها و فرانک ها خوشش نمی آمد، با اکراه موضع دیپلماتیک مثبتی را با هر دو پادشاه حفظ کرد، اما مرگ او در فوریه ۷۷۲ و ارتقاء پاپ هادریان، که مایل به تضعیف این رابطه بود، فضای سیاسی را تغییر داد. هادریان از شرط بندی های خود طفره رفت و اقداماتی را برای تحریک دسیدریوس انجام داد؛ اقداماتی که برای وادار کردن او به اتخاذ موضعی تهاجمی علیه سریر مقدس طراحی شده بود تا بتوان از فرانک ها درخواست کمک کرد. شارلمانی با شنیدن درخواست کمک، سریر مقدس را وادار به این کار کرد. مرگ کارلومان نیز اوضاع را تغییر داد. به نظر می رسد بیوه برادر شارلمانی (کارلومان) و فرزندانش به دسیدریوس پناه برده بودند، که - همان طور که در کتاب پاپی ادعا شده بود - قصد داشت جانشین فرانکی را اعلام کند. به گفته مورخ راجر کالینز، صحت این ادعا را می توان به عنوان یک دروغ احتمالی از سوی پاپ «با هدف تضمین کمک پادشاه فرانکی در برابر لومباردها» زیر سؤال برد. در بهار ۷۷۳، شارلمانی دو ارتش فرانکی را علیه لومباردها فرستاد و پس از هشت ماه محاصره، پایتخت پاویا و خود دسیدریوس را تصرف کرد. شارلمانی متعاقباً پادشاه لومباردی را به ص
ومعه کوربی در شمال فرانسه تبعید کرد. و به عنوان «پادشاه فرانک ها»، عنوان «و لومباردی ها» را به آن اضافه کرد و نام مستعار خود را طولانی تر کرد. وقتی شارلمانی عنوان رکس لانگوباردوروم را برای خود برگزید، اولین باری بود که یک پادشاه ژرمنی عنوان پادشاهی را که فتح کرده بود، به خود گرفت. اگرچه شارلمانی قدرت نابودی کامل لومباردها را داشت، اما در عوض به آنها اجازه داد «قوانین خود را حفظ کنند و کسانی را که خائن بودند عفو کرد.» در نهایت، جاه طلبی های دسیدریوس به پادشاهی لومباردی پایان داد و او آخرین پادشاه لومباردی ثبت شده بود. میراث. امروزه، میراث دسیدریوس هنوز در ایتالیا اهمیت دارد. کلیسای صومعه ای زیبای سن سالواتوره در برشا، که گواهی بر معماری لومبارد است که هنوز پابرجاست، توسط دسیدریوس ساخته شده است. نام او در ایتالیایی - «دسیدریو» - به طور مستقیم به «میل» در انگلیسی ترجمه می شود. در تراژدی آدلچی، نوشته رمان نویس و شاعر مشهور ایتالیایی، الساندرو مانزونی در سال ۱۸۲۲، دسیدریوس به عنوان مردی مغرور به تصویر کشیده شده است که پادشاهی و میراث خود را به دلیل میل به قدرت نابود می کند. پسرش آدلچی (که آدالگیس نیز نامیده می شود
) به دلیل وصیت پدرش و میل به صلح، از هم می پاشد و از گرسنگی می میرد. در این نمایشنامه، نویسنده از اینکه دسیدریوس و لومباردها نتوانستند شبه جزیره ایتالیا را متحد کنند، ابراز تاسف می کند. دانته آلیگیری در پارادیزو ششم (سطر ۹۵) از دسیدریوس به عنوان «دندان لومباردی» (یا «مار») یاد می کند که کلیسای مقدس را گزید و متعاقباً توسط شارلمانی شکست خورد.
خانه شاهزاده ناپل یک "خانه" شهری رومی است که در شهر باستانی رومی پمپئی در نزدیکی ناپل، ایتالیا واقع شده است. این سازه به این دلیل به این نام خوانده می شود که شاهزاده و پرنسس ناپل در سال ۱۸۹۸ در یک حفاری تشریفاتی از اتاق های منتخب آنجا شرکت کردند. این خانه سراسر به سبک چهارم پمپئی نقاشی شده است و به دلیل اینکه دکوراسیون آن تماماً از یک سبک و یک دوره است، ارزشمند است، برخلاف بسیاری دیگر که اغلب ترکیبی از سبک ها از دوره های مختلف هستند. این مکان در منطقهٔ ششم، جزیرهٔ پانزدهم شهر واقع شده است. توضیحات. این خانه از ترکیب دو بنای قدیمی تر شکل گرفته بود که در گذشته به صورت مستقل وجود داشتند. ساختمان دارای دو طبقه بود، اما طبقه فوقانی آن پس از وقوع فوران تقریباً به طور کامل فرو ریخت. این آسیب، نه تنها ساختار فیزیکی بنا را دگرگون کرد، بلکه نشانه ای از شکنندگی معماری در برابر نیروهای طبیعی و یادآور تأثیرات ویرانگر حوادث زمین شناختی بر میراث شهری است. ترکیب دو خانه در گذشته، احتمالاً با هدف گسترش فضای مسکونی یا تقویت کارکردهای اجتماعی انجام شده بود، اما فروپاشی طبقه بالا، بخشی از تاریخ معماری آن را به خاطره ای از ویرانی
بدل ساخت. دهلیز به سبک توسکانی و با یک آبشخور مرکزی ساخته شده بود: احتمالاً کمی قبل از زلزله سال ۶۲ که به سازه آسیب رساند، مرمت شده است. محوطه دهلیز، نقاشی های دیواری آخرین مرحله تزئینات را حفظ کرده است. بخش پشتی دوموس شامل اتاق هایی با تزئینات غنی است که پیرامون رواق و باغ مرکزی قرار گرفته اند. این فضاها، که اغلب به عنوان محل سکونت خصوصی یا پذیرایی از مهمانان ویژه مورد استفاده قرار می گرفتند، با نقاشی های دیواری، موزاییک های رنگارنگ، و عناصر معماری ظریف تزئین شده اند. رواق، با ستون های سنگی و سقف های طاق دار، گذرگاهی نیمه باز میان فضای داخلی و باغ محسوب می شود و نقش پیونددهنده میان طبیعت و معماری را ایفا می کند. باغ مرکزی، که قلب آرامش بخش دوموس به شمار می رود، با گیاهان معطر، حوضچه های کوچک، و مجسمه های نمادین تزئین شده و فضایی برای تأمل، گفتگو، و لذت از زیبایی های طبیعی فراهم می آورد. این خانه در امتداد خیابان Viccola dei Vetti قرار داشت و فضاهای دو سوی ورودی اصلی آن به نظر می رسد که در گذشته به عنوان مغازه یا واحدهای تجاری مورد استفاده قرار می گرفته اند. این ویژگی، نشان دهنده ترکیب عملکرد مسکونی و تجاری
در ساختار شهری آن دوره است، جایی که خانه ها اغلب در ارتباط مستقیم با فعالیت های اقتصادی روزمره طراحی می شدند. در نمای شمالی ساختمان، سوراخ هایی قابل مشاهده اند که به احتمال زیاد برای نصب سایبان یا طاق نما به کار می رفته اند. این سایبان ها نه تنها نقش محافظتی در برابر آفتاب و باران داشتند، بلکه به هویت بصری و کارکردی مغازه ها نیز کمک می کردند. چنین جزئیاتی، بازتابی از زندگی شهری در دوران باستان یا قرون وسطی هستند، جایی که معماری به گونه ای طراحی می شد که هم نیازهای ساکنان را برآورده کند و هم بافت اجتماعی و اقتصادی پیرامون را در خود جای دهد. این خانه در زمان فوران آتشفشان مسکونی بوده است، همان طور که کشف اسکلت، بقایای غذا و وسایل خانگی در بیشتر اتاق ها نشان می دهد. حفاری ها. حفاری اولیه در اکتبر ۱۸۹۶ آغاز شد، پس از آن که ورودی های بنا در پی کاوش های گسترده در خانه وتی ای کشف شدند. تیم حفاری از طریق «فوسِس» وارد «آتریوم» شد و نخستین یافته ها در اتاق های (c), (d)، و (n) گزارش گردید. این روند تا پایان دسامبر همان سال ادامه یافت و در این مدت، آثار بیشتری در اتاق های (d), (n)، (e), (g)، و (l) کشف شد. پس از وقفه ای چ
ندماهه، حفاری ها در فوریه ۱۸۹۷ از سر گرفته شد و در این مرحله، آشپزخانه و دو «کوبیکولوم» (اتاق خواب های کوچک رومی) به طور کامل پاک سازی شدند. این مراحل نه تنها به روشن شدن ساختار فضایی خانه کمک کرد، بلکه اطلاعات ارزشمندی دربارهٔ کاربری روزمره، تزئینات داخلی، و سبک زندگی ساکنان آن در دوران روم باستان فراهم آورد. روند تدریجی و مستند حفاری، نمونه ای از دقت علمی و روش مند در باستان شناسی اواخر قرن نوزدهم بود که به بازسازی دقیق تر تاریخ شهری پمپئی یاری رساند. کاوش هایی که انتظار می رفت در آنها آثار باستانی کشف شود، برای بازدید رسمی سلطنتی در بهار ۱۸۹۸ رزرو شده بود و در این کاوش نامگذاری رسمی، یافته های غنی در دو اتاقک، تابلینوم، تریکلینیوم و اکسدرا به دست آمد. کاوش تشریفاتی دیگری در مقابل کاخ دوک بزرگ ساکس-وایمار در سال ۱۸۹۸ منجر به کشف آثاری در انباری و اتاقی شد که از طریق ورودی ۷ قابل دسترسی بود و دارای راه پله ای به طبقه بالا بود، که در آن زمان کاوش رسماً پایان یافت. سرانجام سقف های محافظ نصب شدند. در سال ۱۹۷۲، بسیاری از دیوارهای باستانی طبقه بالا برداشته شدند تا سقف های بتنی مسطح روی طبقه همکف و سقف های کاشی کا
ری شده روی آتریوم و رواق نصب شوند. تاریخچه. این خانه در اصل در دوره سنگ آهک (قرن سوم پیش از میلاد) ساخته شده است، زیرا ورودی آن کاملاً از سنگ آهک اپوس اینسرتوم با سنگ های آهکی و گدازه تشکیل شده است. چارچوب سنگ آهکی دیوار جنوبی باغ نیز نشان می دهد که متعلق به این دوره اولیه بوده است. عدم وجود ستون های سنگ آهکی در دیوار جداکننده بین دهلیز و ایوان نشان می دهد که این بنا در دوره بعدی اصلاح شده است. اواخر قرن دوم پیش از میلاد. در اواخر قرن دوم پیش از میلاد، شهر پمپئی شاهد رشد چشم گیر جمعیت بود و این تحول موجب شد که بلوک های ساختمانی منطقه ششم (Region VI) به تدریج با مجموعه هایی از واحدهای تجاری شهری پر شوند. این گسترش، بازتابی از رونق اقتصادی و افزایش تقاضا برای خدمات و کالاها در یک شهر در حال شکوفایی بود؛ شهری که در آستانه تبدیل شدن به یکی از مراکز مهم زندگی شهری در جهان رومی قرار داشت. در همین راستا، طبقه فوقانی یکی از سازه های این منطقه، که در دهه ۱۹۷۰ تخریب شد، احتمالاً شامل اتاق هایی بوده که به عنوان واحدهای اجاره ای مورد استفاده قرار می گرفته اند. این طبقه، که در بالای بخش های (a), (b)، (c), (e)، (f), (i)، (
k)، و (l) قرار داشت، به نظر می رسد نقشی در تأمین فضای سکونتی برای اقشار متوسط یا مهاجران تازه وارد ایفا کرده باشد. چنین کاربری ای نشان دهنده تنوع عملکردی بناها در پمپئی است؛ جایی که فضاهای تجاری، مسکونی، و خدماتی در کنار یکدیگر قرار می گرفتند و ساختار اجتماعی شهر را به گونه ای پویا و چندلایه شکل می دادند. ساخت «ایمپلویوم» (حوضچه مرکزی برای جمع آوری آب باران در آتریوم خانه های رومی) به اوایل قرن اول پیش از میلاد بازمی گردد، و یکی از شواهد این تاریخ گذاری، نوع کف پوش اطراف آن است. این نوع کف سازی، که با استفاده از قطعات تراورتن با فاصله های منظم تزئین شده و از حدود سال ۱۰۰ پیش از میلاد در پمپئی رواج یافت. این بهسازی، بخشی از نوسازی گسترده تر در بخش شمالی ساختمان در همان دوره تلقی می شود. چنین تغییراتی نه تنها نشان دهنده تحول در سلیقه های زیبایی شناختی و مصالح ساختمانی هستند، بلکه بازتابی از افزایش رفاه و توجه به جزئیات معماری در خانه های اشرافی پمپئی اند. ایمپلویوم، در کنار کف پوش های تزئینی، نقش مهمی در سازمان دهی فضایی آتریوم و در عین حال در زیبایی و عملکرد روزمره خانه ایفا می کرد. این فعالیت ممکن است برای تر
میم خسارات گسترده آغاز شده باشد و منعکس کننده تغییر احتمالی مالکیت باشد که همزمان با پیامدهای جنگ اجتماعی بوده است. پمپئی یکی از شهرهای کامپانیا بود که در این درگیری علیه روم شورش کرد. در سال ۸۹ پیش از میلاد، ژنرال و دیکتاتور بعدی، لوسیوس کورنلیوس سولا، پمپئی را محاصره کرد و پورتا ارکولانو منطقه ششم را با توپخانه خود بمباران کرد، همان طور که دهانه های برخوردی ناشی از هزاران گلوله فلاخن و گلوله های بالستیک که هنوز بر روی دیوار باستانی شهر قابل مشاهده هستند، گواه این امر هستند. این آب نما که تقریباً ۴ فوت مربع مساحت دارد، کمی در جنوب محور ورودی قرار دارد تا با دیوار جنوبی اتاق موازی باشد. یک میز مرمر بزرگ (کارتیبولوم) که توسط گریفین های بالدار یافت شده در این مکان پشتیبانی می شود، از سال ۱۹۷۷ در لبه غربی آب نما قرار گرفته است. محور نامتقارن ایمپلویوم در آتریوم خانه، به گونه ای طراحی شده بود که توجه بازدیدکنندگان را به سمت چپ فضا معطوف کند؛ جایی که درهای ورودی به اتاق های پذیرایی عمومی قرار داشتند. این تمایز فضایی، نه تنها به هدایت دید و حرکت کمک می کرد، بلکه به طور ضمنی جایگاه اجتماعی و عملکردی بخش های مختلف خا
نه را نیز مشخص می ساخت. سمت راست آتریوم، که نور کمتری دریافت می کرد، به فضاهای خدماتی و کم اهمیت تر اختصاص داشت؛ از جمله کوبیکولوم ساده و بدون تزئین در بخش (a) که احتمالاً محل اقامت دربان (ostiarius) بوده و پلکانی باریک در آن تعبیه شده بود که شاید به اتاق های بردگان در طبقه بالا منتهی می شد. در همین بخش، آشپزخانه، توالت، و انبار یا پنتری (g) و (h) نیز قرار داشتند؛ فضاهایی که فاقد تزئینات بودند و کاربری روزمره و عملی داشتند. انبار، علاوه بر نقش ذخیره سازی، ممکن بود به عنوان محل صرف غذا برای بردگان خانه نیز مورد استفاده قرار گیرد. این سازمان دهی فضایی، بازتابی از سلسله مراتب اجتماعی در خانه های رومی است؛ جایی که معماری نه تنها عملکرد، بلکه جایگاه افراد را نیز در قالب مسیرهای دید، نور، و تزئینات تعریف می کرد. این چیدمان غیرمتمرکز، تأثیر طرح های معماری یونانی خانه ها و کاخ های هلنیستی را نشان می دهد که در آن ها مردان مهمان عمداً از فضاهای داخلی زنانه دور نگه داشته می شدند. اما، در حالی که یونانیان از این چیدمان برای ایجاد حریم خصوصی استفاده می کردند، رومی ها از آن برای ایجاد تضاد بین فضا برای مهمانان دعوت شده و ن
اخوانده استفاده می کردند. قرن اول میلادی. بازسازی بزرگ بعدی در نیمه اول قرن اول میلادی انجام شد، زمانی که گذرگاه بین دهلیز که از طریق ورودی ۸ قابل دسترسی بود و فضایی که قرار بود به رواق در سازه تبدیل شود و از طریق ورودی ۷ قابل دسترسی بود، بریده شد. یک پارتیشن جدید با پنجره ها برای جدا کردن فضای جنوب غربی دهلیز ساخته شد که به یک تابلینوم با طاق آهنگ و یک مکعب مجاور با طاق ضربی تبدیل می شد و منظره ای از باغ را فراهم می کرد. این ترکیب فضایی عملاً یک «سوییت اربابی» در معماری رومی پدیدمی آورد؛ مجموعه ای متشکل از دو اتاق با چشم اندازهایی به باغ مرکزی که از هر دو فضا قابل مشاهده اند. نور اضافی نیز از طریق اُکولوس تعبیه شده در کوبیکولوم (f) تأمین می شد، عنصری معماری که نه تنها عملکردی بود، بلکه به تجربه فضایی نیز غنا می بخشید. پژوهشگران به الگوی مکرری در معماری رومی اشاره می کنند که در آن، یک اتاق پذیرایی بزرگ تر—در این مورد، تابلینوم—در کنار اتاقی کوچک تر با تناسبات مناسب برای خواب قرار می گیرد. وجود تخت در این اتاق کوچک، کاربری آن را به عنوان اتاق خواب تأیید می کند و نشان دهنده نوعی سلسله مراتب در میزان صمیمیت و دس
ترسی است: مهمان می توانست از فضای عمومی تابلینوم به فضای خصوصی تر کوبیکولوم وارد شود و شاید حتی به محل خواب نیز دست یابد. این سازمان دهی فضایی، نه تنها بیانگر حساسیت رومی ها به مرزهای اجتماعی و شخصی بود، بلکه نشان دهنده مهارت آن ها در طراحی معماری ای است که هم عملکردی و هم نمادین باشد. پنجره ها همچنین منظره ای قاب بندی شده به باغ را برای بازدیدکنندگان در نیمه چپ دهلیز فراهم می کردند و نور اضافی را نیز فراهم می کردند. هم سیسرو و هم پلینی بزرگ، که با آموزه های معمار مشهور رومی، وتروویوس، آشنا بودند، در مورد اهمیت منظره ای قاب بندی شده در معماری رومی نه تنها برای اهداف زیبایی شناختی، بلکه برای نشان دادن کنترل بر طبیعت خام بحث می کنند و حتی صاحبان خانه های معمولی نیز از این استراتژی های معماری آگاه بوده اند. این گذرگاه جدید همچنین دسترسی کارآمدتری از آشپزخانه به تریکلینیوم بزرگ بازسازی شده و متعاقباً به اکسدرا جدید نیز فراهم کرد. فضایی که بعدها به عنوان «تریکلینیوم» (اتاق غذاخوری رسمی در خانه های رومی) مورد استفاده قرار گرفت، ابتدا به صورت باز بوده و سپس محصور شد. در مرحله نوسازی، یک طاق بشکه ای به صورت شرقی-غربی
از سقف آویخته شد تا هم ساختار معماری را تقویت کند و هم جلوه ای باشکوه به فضا ببخشد. دیوار شرقی این اتاق با تکنیک "opus reticulatum" ساخته شده بود؛ نوعی سنگ چینی با قطعات آهکی به شکل لوزی که در پمپئی عمدتاً به دوره پس از آگوستوس تعلق دارد. این سبک ساخت، نه تنها نشان دهنده تحول در مصالح و فنون معماری رومی است، بلکه به عنوان شاخصی برای تاریخ گذاری بخش های مختلف بنا نیز به کار می رود. اینکه مالکان خانه شاهزاده ناپل، فضایی را که قرار بود فضای تجاری اصلی در امتداد خیابان ویکولو دی وتی باشد، به کاربری خانگی تغییر کاربری دهند، نشان می دهد که فردی ثروتمندتر از ساکنان قبلی، اکنون مالک این ملک است. مالک جدید، فضای اقتصادی را برای ایجاد سرمایه اجتماعی کنار گذاشته بود. اگر مالک جدید، همان طور که از یافته های ابزار جراحی پیداست، در واقع یک پزشک بود، احتمالاً منافع اقتصادی او با جذب بیماران با جایگاه اجتماعی بالا بهتر تأمین می شد. یک پارتیشن جدید که دیوار شمالی تریکلینیوم را تشکیل می داد، اتاق مجاوری را که از طریق ورودی ۷ قابل دسترسی بود، محصور می کرد که شامل یک راه پله به طبقه بالا بود. ستون هایی بین باغ و بقیه فضایی که ق
بلاً از طریق ورودی ۷ قابل دسترسی بود، اضافه شد. یک طاق ضربی شرقی-غربی نیز به مکعب (c) و تابلینوم (e) و یک طاق ضربی شمالی-جنوبی نیز به مکعب (f) اضافه شد. همچنین ممکن است در این زمان، روزنه نوری در مکعب (f) که نور اضافی را برای آن فضا فراهم می کرد، نصب شده باشد. ۵۵–۷۹. در حدود سال ۵۵ میلادی، بر اساس سبک نقاشی و جابجایی جزئی یکی از ستون های رواق، ایوانی با طاق ضربی شمالی-جنوبی در مقابل دیوار جنوبی ایوان ساخته شد. دیوار شرقی آن، یک آپوتکا (فضای کابینت) کوچک بین ایوان و تریکلینیوم را در بر می گرفت. پس از زلزله بزرگ سال ۶۲، گچ کاری های جدیدی بر روی دیوار جنوبی تریکلینیوم، دیوار غربی ایوان، دیوارهای شمالی و جنوبی مکعب (c)، دیوارهای انتهایی آب ریزها و اطراف اتاقک شیشه ای در باغ مشهود است. همچنین، در مقطعی پس از زلزله، درب بزرگی که به خیابان در دیوار شرقی اتاق (i) باز می شد، با گچبری های اپوس اینسرتوم (opus incertum) متشکل از مواد مختلف، احتمالاً آوار زلزله، بسته شد. ظروف انبار در دهلیز و وزنه های بافندگی در اتاق دیگر، نشان دهنده فعالیت تجاری یا صنعتی است. همچنین ظروف پخت و پز و فعالیت پخت و پز در اتاق ها به جز آشپزخا
نه، نشان دهنده سکونت غیرمعمول پس از زلزله ۶۲ است. همچنین اتاق های c و k به طور زمخت بازسازی شده بودند که نشان دهنده سکونت در طبقه پایین است. پس از فوران آتشفشان در سال ۷۹، خانه غارت شد، همان طور که چندین شکاف در دیوارهای شرق دهلیز نشان می دهد و بسیاری از یافته های ثبت شده از این منطقه بودند. دکوراسیون و یافته ها. شیرآلات (ب). ورودی خانه (فوسِس) با کف پوشی خاکستری تزئین شده که با شبکه ای از ردیف های منظم موزاییک های سفید مستطیلی شکل آراسته شده است. این ترکیب، نه تنها عملکردی و مقاوم در برابر رطوبت بوده، بلکه جلوه ای هندسی و منظم به فضای ورودی بخشیده است. در دو سوی این فضا، دو پیلستر به رنگ اخرایی تیره دیده می شود که به نظر می رسد پس از زلزله سال ۶۲ میلادی مورد مرمت قرار گرفته اند. در همین بخش، بقایای تصویری تمثیلی به چشم می خورد که برخی پژوهشگران آن را نمایی از پریاپوس یا نگهبانی مشابه دانسته اند—نمادی از باروری، محافظت، و قدرت که در ورودی خانه های رومی جای می گرفت تا از ساکنان در برابر چشم بد و ارواح خبیث محافظت کند. پایه دیوار (سُکل)، به رنگ مشکی نقاشی شده و با خطوط زرد و شمعدان های زرد تزئین شده است. منطقه
اصلی دیوار به رنگ قرمز و بخش بالایی آن سفید است. در این ناحیه سفید، مکعب هایی با خطوط خاکستری و قرمز نقاشی شده اند تا نمایی از سنگ چینی را تقلید کنند. دهلیز (د). دهلیز، مانند شیرهای آب، دارای یک پایه سیاه است که در بالای آن یک منطقه اصلی قرمز و منطقه بالایی سفید با سه ردیف مستطیل با حاشیه خاکستری و قرمز نقاشی شده است. منطقه اصلی قرمز با نوارهای سبز باریک با خطوط حاشیه سبز روشن و یک حاشیه ملیله دوزی با طرح جوانه ساده که با رنگ اخرایی به کار رفته است، مشخص شده است. نمادهای شناور شامل قوها در حال رقص و پرندگان دیگری است که گمان می رود طاووس باشند. در دهلیز، کاوشگران یک لگن برنزی با دو دسته که به شکل سر غازها ختم می شدند، یک لگن برنزی دهان گشاد دیگر با دو دسته متحرک، یک سطل برنزی با دسته متحرک، یک جعبه دایره ای با درب لولایی، یک استخوان نازک نی برنزی، یک قابلمه با لب برجسته و دسته دایره ای، یک سطل بزرگ دیگر با دسته متحرک که به سرهای غاز وارونه ختم می شد و یک حلقه ثابت برای آویزان کردن در مرکز داشت، و دو آمفورای سفالی حکاکی شده پیدا کردند. یک سطل برنزی بزرگ از این نوع اغلب برای مخلوط کردن شراب با آب در آشپزخانه قب
ل از سرو استفاده می شد. سپس آن را به یک پارچ منتقل می کردند تا شراب آب گرفته را در یک فنجان یا لیوان بریزند. مکعب (ج). پایه سیاه این اتاق با رنگ قرمز و اخرایی لکه دار شده تا مرمرکاری را شبیه سازی کند و با یک نوار اخرایی از قسمت اصلی سفید جدا شده است. قسمت اصلی سفید با قاب قرمز توسط خطوط عمودی سیاه با قاب های داخلی قرمز به پنل هایی با نمادهای شناور قوها در حال رقص و بزهای در حال جهیدن تقسیم شده است. پنجره ای روی دیوار شرقی وجود دارد که برای تأمین نور تکمیلی به قسمت بالایی امتداد می یابد. در دیوار شمالی، طاقچه ای برای تخت وجود دارد که اخیراً نصب شده است، جایی که سنگفرش خاکستری کف هنوز تعمیر نشده بود. سه سوراخ، دو سوراخ در دیوار شمالی و یکی در نیمه غربی دیوار جانبی، گمان می رود که سوراخ های «دزدی» باشند که توسط مرمتگران پر شده اند تا از دسترسی بیشتر جلوگیری شود. یک جمجمه انسان و اسکلت ناقص در اتاق به همراه یک ابزار جراحی برنزی، یک هرم با سر زنانه و آلت تناسلی مردانه به صورت برجسته (آفرودیتوس)، یک زنگوله کوچک، یک تکه استخوان تراشیده شده با قلاب متحرک در بالای آن، یک قالب دوک نخ ریسی و دو وزنه هرمی شکل پیدا شد. یک