Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
زنده راه یافت و در رده ۲۵+ قرار گرفت. با رسیدن به فینال در ۲۳ نوامبر ۲۰۱۰، پس از رأی گیری نهایی، برنده این برنامه اعلام شد و قراردادی به ارزش ۳۰۰۰۰۰ یورو با شرکت ضبط موسیقی سونی میوزیک منعقد کرد و بدین ترتیب اولین برنده زن در این سری مسابقات شد. اولین تک آهنگ جیانیتراپانی با نام «In punta di piedi» در ۲۴ نوامبر به صورت دانلود دیجیتال و در ۳۰ نوامبر به صورت سی دی منتشر شد. در یک کنفرانس مطبوعاتی که سری چهارم "ایکس فاکتور را" معرفی می کرد، ماسیمو لیوفردی، کارگردان رای ۲ اعلام کرد که برنده این مسابقه ممکن است به جای شرکت در جشنواره موسیقی سانرمو مانند سال های گذشته، به نمایندگی از ایتالیا در مسابقه آواز یوروویژن ۲۰۱۱ شرکت کند. در ۲ دسامبر ۲۰۱۰، تأیید شد که ایتالیا پس از آخرین شرکت در سال ۱۹۹۷، به مسابقه آواز یوروویژن باز خواهد گشت، اما بعداً اعلام شد که نماینده ایتالیا از طریق یک انتخاب داخلی از بین شرکت کنندگان جشنواره موسیقی سانرمو ۲۰۱۱ انتخاب خواهد شد. وی در سال ۲۰۱۱، با آهنگ «Vivo sospesa» در بخش هنرمندان بزرگسال شصت و یکمین جشنواره سانرمو شرکت کرد. این آهنگ در بین ۱۴ آهنگ، رتبه هفتم را کسب کرد و به عنوان ت
ک آهنگ اصلی اولین آلبوم استودیویی ناتالی با عنوان «"Vivo sospesa»" منتشر شد.
ایل مونلو (به معنی "راسکال" در انگلیسی) یک مجله کمیک هفتگی برای کودکان و نوجوانان بود که از سال ۱۹۳۳ تا ۱۹۹۰ در ایتالیا منتشر می شد. تاریخچه و مشخصات. "ایل مونلو" در سال ۱۹۳۳ توسط برادران دل دوکا تأسیس شد و در ابتدا فقط آثار کارتونیست های ایتالیایی را ارائه می داد و درست در سال ۱۹۳۶ چندین مجموعه کمیک آمریکایی را معرفی کرد. این مجله به صورت هفتگی منتشر می شد و دفتر مرکزی آن در میلان بود. "ایل مونلو" که ترکیبی از "کوریره دی پیکولی" و "جامبو" محسوب می شد، در سال ۱۹۳۹ انتشار خود را متوقف کرد و بسیاری از سری های قطع شده آن در مجله دیگر کودکان دل دوکا، "اینترپیدو،" ادامه یافت. پس از یک وقفه ۱۴ ساله، "ایل مونلو" در سال ۱۹۵۳ انتشار خود را از سر گرفت و به لطف مجموعه های ماجراجویی مانند "فورزا جان" و "راکی رایدر" و چندین کمیک استریپ طنز، به ویژه "پدریتو ال دریتو" و "سوپربون"، به موفقیت تجاری قابل توجهی دست یافت. از اوایل دهه ۱۹۷۰، این مجله مخاطبان بالغ تری را هدف قرار داد و شروع به گنجاندن ستون های منظم در مورد ورزش، موسیقی و سرگرمی کرد. تیراژ این هفته نامه در سال ۱۹۸۴، ۲۳۱۹۹۲ نسخه بود. در سال ۱۹۸۹ نام خود را به "مونلو
اوکی!" تغییر داد، و سرانجام در اکتبر ۱۹۹۰ تعطیل شد.
موکیو سلواجیو (به انگلیسی: Il Mucchio Selvaggio) (به ایتالیایی: The Wild Bunch) یک مجله موسیقی ماهانه ایتالیایی بود که بین سال های ۱۹۷۷ تا ۲۰۱۸ منتشر می شد. این مجله به عنوان «بخشی از تاریخ فرهنگی، اجتماعی و سیاسی ایتالیا» توصیف شده است. تاریخچه و مشخصات. این مجله توسط ماکس استفانی تأسیس شد. پائولو کارو و آلدو پدرون در رم در سال ۱۹۷۷ به عنوان یک مجله موسیقی ماهانه، عمدتاً بر موسیقی راک تمرکز داشتند. این مجله که در ابتدا بر راک کلاسیک آمریکایی و بریتانیایی متمرکز بود، به تدریج دامنه فعالیت خود را گسترش داد و گرایش های جدیدی مانند پانک و موج نو و همچنین صحنه راک ایتالیایی را نیز دربر گرفت. در سال ۱۹۸۰، کارو و پدرون، بنیانگذاران مشترک، مجله را رها کردند تا یک مجله رقیب به "نام بوسکادرو" را تأمین مالی کنند. جدایی بزرگ دیگری در اواخر دهه ۱۹۸۰ رخ داد، زمانی که بیشتر کارکنان مجله را ترک کردند تا به "ولوت"، یک مجله رقیب که توسط همکاران سابق "موچیو،" مائوریزیو بیانچینی و فدریکو گوگلیلمی تأسیس شده بود، بپیوندند. و ادی سیلیا، اما علیرغم آن، مجله همچنان به فروش قوی خود ادامه داد. در سپتامبر ۱۹۹۶، این مجله دستخوش یک سازما
ندهی مجدد اساسی شد و به صورت هفتگی منتشر شد و فرمت کوچکتری را با قیمت پایین تری پذیرفت. در سال ۲۰۰۱، فدریکو گوگلیلمی، که در این میان همکاری خود را از سر گرفته بود، یک مجله فرعی سه ماهه به نام "موچیو اکسترا" راه اندازی کرد که تا اواخر دهه ۲۰۱۰ منتشر می شد. از سال ۲۰۰۵، این مجله دوباره به صورت ماهانه و فرمت کلاسیک خود منتشر شد. پس از کناره گیری بنیان گذار آن، مکس استفانی، در سال ۲۰۱۱، و رسوایی مربوط به بودجه عمومی که مجله دریافت کرده بود و برای اهداف شخصی استفاده شده بود، این مجله دچار بحران شد و سرانجام پس از ۴۱ سال و ۷۶۷ شماره، انتشار آن در سال ۲۰۱۸ متوقف شد.
اومنیبوس یک مجله فرهنگی عمومی مصور هفتگی بود که بین سال های ۱۹۳۷ تا ۱۹۳۹ در میلان ، ایتالیا منتشر می شد. عنوان فرعی آن "settimanale di attualità politica e letteraria" بود. این مجله به عنوان "پدر مجلات ایتالیایی" توصیف می شود، به خصوص در مورد استفاده از عکس و تصویر. این مجله توسط مقامات فاشیست تعطیل شد. تاریخچه و مشخصات. اولین شماره "Omnibus" در 3 آوریل 1937 منتشر شد و ناشر آن آرسی اسمستقر در میلان بود. لئو لونگانسی بنیانگذار و سردبیر این مجله بود که مقالاتی در مورد رویدادهای جاری، آثار ادبی، نقد تئاتر و موسیقی، مصاحبه با ستاره های هالیوود و نقد فیلم، ورزش و مد منتشر می کرد. این مقالات با عکس و فتوکلاژ همراه بودند. این مجله به صورت هفتگی منتشر می شد. ایرنه برین با نام مستعار Mariù مقالاتی را در این مجله منتشر کرد. الیو ویتورینی مقالاتی در مورد ادبیات آمریکا در "Omnibus" منتشر کرد، و مجموعه ای از این مقالات در گلچین او با عنوان "Americana" در سال 1941 منتشر شد. یکی دیگر از همکاران انیو فلائیانو بود. موارد زیر نیز مقالاتی در این مجله منتشر کردند: ایندرو مونتانلی ، آلبرتو موراویا ، ویتالیانو برانکاتی ، ماریو سول
داتی ، ماریو پانونزیو ، آریگو بندتی ، آلبرتو ساوینیو ، یوجنیو مونتاله و دینو بوزاتی که داستان های کوتاهی را با نام مستعار جیوواگو منتشر کردند. "اومنیبوس" در ژانویه 1939 توسط دولت فاشیست تعطیل شد و توسط مجلات دیگر ریزولی، "توتو" و "اوگی" ، جایگزین شد.
نیر شومیکر یا دیدار با سیارک نزدیک زمین - شومیکر ( NEAR Shoemaker )، کاوشگر فضایی رباتیکی بود که پس از پرتاب آن در سال ۱۹۹۶ به افتخار دانشمند سیاره ای یوجین شومیکر، تغییر نام داد. این فضاپیما توسط آزمایشگاه فیزیک کاربردی دانشگاه جانز هاپکینز برای ناسا طراحی شد تا سیارک نزدیک زمین اروس را از مدار نزدیک در مدت یک سال مطالعه کند. این اولین فضاپیمایی بود که به دور سیارکی چرخید و با موفقیت روی آن فرود آمد. شومیکر در فوریه ۲۰۰۰ به سیارک اروس نزدیک شد و در مدار آن قرار گرفت، سپس در ۱۲ فوریه ۲۰۰۱ روی این سیارک فرود آمد و تنها بعد از دو هفته ماموریت آن پایان رسید.
حقوق کودکان در مالزی از زمان پیوستن مالزی به کنوانسیون حقوق کودک (CRC) در سال ۱۹۹۵ و ارائه قانون کودک ۲۰۰۱ پیشرفت داشته است. رویکرد دولت و جامعه مدنی برای تحقق و حمایت از حقوق کودکان منجر به پیشرفت در زمینه آموزش و مراقبت های بهداشتی اولیه برای کودکان شده است. با این وجود، چالش های اصلی به ویژه برای گروه های کودکان نادیده گرفته شده و محروم در کشور، همچنان پابرجاست. حق شرط دولت مالزی در مورد پنج ماده از کنوانسیون حقوق کودک (مواد ۲، ۷، ۱۴، ۲۸(a)(۱) و ۳۷) بیانگر این است که دیدگاه دولت بر این استوار است که کودکان می توانند مورد تبعیض قرار گیرند، حقی برای داشتن نام یا ملیت ندارند، از آزادی اندیشه، وجدان و مذهب برخوردار نیستند و نباید از آزار و اذیت و محرومیت از آزادی در امان باشند.
تراکتور فرگوسن TE20 یک تراکتور کشاورزی است که توسط هری فرگوسن طراحی شده است. این موفق ترین طراحی او محسوب می شود و بین سال های ۱۹۴۶ تا ۱۹۵۶ تولید شد. به طور رایج، این تراکتور به نام "فرگی خاکستری کوچک" شناخته می شد. این مدل پیشرفت بزرگی در طراحی تراکتورها به شمار می رود و به خاطر وزن سبک، اندازه کوچک، مانورپذیری بالا و چندکاره بودن متمایز بود. TE20 باعث شناخته شدن جهانی اختراع هری فرگوسن، یعنی سیستم اتصال سه نقطه ای هیدرولیکی شد و این سیستم به سرعت به یک استاندارد بین المللی برای تراکتورهای تمام برندها و اندازه ها تبدیل شد که تا امروز نیز برقرار است. این تراکتور نقش مهمی در گسترش کشاورزی مکانیزه ایفا کرد. در بسیاری از مناطق جهان، TE20 اولین تراکتوری بود که برای کشاورزان عادی مقرون به صرفه بود و به اندازه کافی کوچک و سبک بود تا جایگزین اسب های کاری و نیروی انسانی شود. بسیاری از تراکتورهای TE20 هنوز در کشاورزی و فعالیت های دیگر به طور منظم استفاده می شوند و این مدل امروزه نیز به عنوان یک کالای کلکسیونی محبوب نزد علاقه مندان شناخته می شود.
تراکتور مسی-هریس مدل ۲۰ نوعی تراکتور دو شیار بود که توسط مسی-هریس (که بعدها به مسی فرگوسن تغییر نام داد) بین سال های ۱۹۴۶ تا ۱۹۴۸ ساخته شد. این مدل در سال ۱۹۴۷ به مناسبت صدمین سالگرد تأسیس مسی معرفی شد و از نظر طراحی تقریباً یکسان با مدل ۸۱ بود که برای اولین بار در سال ۱۹۴۱ عرضه شده بود. حدود ۸۰۰۰ دستگاه مدل ۲۰ به فروش رفت، در دو نسخه ردیف کاری یا استاندارد، با امکان استفاده از بنزین یا نفت چراغی به عنوان سوخت (در بریتانیا به آن سوخت تبخیری تراکتور یا TVO گفته می شد). مدل ۲۰ در سال ۱۹۴۸ با مدل ۲۲ جایگزین شد.
ایچر تراکتور شرکتی بود که در زمینه ساخت تراکتور، ماشین آلات کشاورزی و موتور فعالیت می کرد. این شرکت در سال ۱۹۳۶ توسط جوزف و آلبرت آیچر در شهر فورسترن در ایالت بایرن علیا تأسیس شد. نام برند ایچر موتور آخرین بار در اروپا در سال ۲۰۰۹ توسط فروشنده هلندی ماشین آلات کشاورزی Hissink &amp; Zonen استفاده شد، اما این نام هنوز در هند توسط شرکت ایچر موتور به کار می رود، که در آن تراکتور و وسایل نقلیه تجاری با همین نام تولید می کند. منابع. https://gitlab.wikimedia.org/ladsgroup/shahbaz/-/tree/b8335720d5e1233fd063718c96da6ea806d7bf05/
جنگ دوم ایتالیا و سِنوسی ها که با نام «آرام سازی لیبی» نیز شناخته می شود، درگیری بود که در جریان استعمار ایتالیا در لیبی میان نیروهای نظامی ایتالیا (که عمدتاً از نیروهای استعمارگر اهل لیبی، اریتره و سومالی تشکیل شده بودند) و شورشیان بومی وابسته به طریقت سنوسی روی داد. این جنگ از سال ۱۹۲۳ تا ۱۹۳۲ ادامه داشت، تا زمانی که رهبر اصلی سنوسی ها، عمر مختار، دستگیر و اعدام شد. نسل کشی لیبیایی ها در جریان و پس از این جنگ رخ داد. نبردها در هر سه استان لیبی (طرابلس، فزان و بَرقَه (سیرنائیکا)) جریان داشت، اما شدیدترین و طولانی ترین درگیری ها در منطقهٔ کوهستانی جبل الاخضر در برقه رخ داد. این جنگ به مرگ گستردهٔ مردم بومی برقه انجامید، به گونه ای که در مجموع یک چهارم از جمعیت ۲۲۵ هزار نفری این منطقه کشته شدند. جنایات جنگی ایتالیا شامل استفاده از سلاح های شیمیایی، اعدام رزمندگان تسلیم شده و کشتار جمعی غیرنظامیان بود، در حالی که سنوسی ها نیز به شکنجه و مثله کردن اسیران ایتالیایی و امتناع از گرفتن اسیر از اواخر دههٔ ۱۹۱۰ متهم شدند.مقامات ایتالیایی ۱۰۰٬۰۰۰ بادیه نشین برقه – نیمی از جمعیت منطقه – را به زور از سکونتگاه های خود اخر
اج کردند که بسیاری از آن ها سپس به مهاجران ایتالیایی واگذار شد. پس زمینه. ایتالیا کنترل نظامی لیبی را از امپراتوری عثمانی در جریان جنگ ایتالیا و ترکیه در سال ۱۹۱۲ به دست گرفت،اما این مستعمرهٔ جدید به سرعت به شورش برخاست و مناطق گسترده ای را تحت کنترل بومیان لیبی قرار داد.درگیری میان ایتالیا و سنوسی ها، یک طریقه سیاسی-مذهبی اسلامی مستقر در لیبی، در جریان جنگ جهانی اول به خشونت های گسترده ای انجامید، زمانی که سنوسی ها در لیبی با عثمانی ها علیه نیروهای ایتالیایی همکاری کردند. سنوسی های لیبی همچنین با حمله به نیروهای بریتانیایی مستقر در مصر، دامنهٔ درگیری را افزایش دادند. درگیری میان بریتانیایی ها و سنوسی ها تا سال ۱۹۱۷ ادامه یافت در سال ۱۹۱۷، ایتالیا که به شدت خسته شده بود، معاهدهٔ عَکرُمه را امضا کرد که استقلال مؤثر لیبی از کنترل ایتالیایی ها را به رسمیت می شناخت.در سال ۱۹۱۸، شورشیان طرابلسی جمهوری طرابلس را تأسیس کردند، اگرچه سایر بخش های کشور همچنان تحت سلطهٔ اسمی ایتالیا باقی ماندند.مقاومت محلی در برابر ایتالیا ادامه یافت، به گونه ای که تا سال ۱۹۲۰، دولت ایتالیا مجبور شد رهبر سنوسی ها، ادریس را به عنوان امیر
برقه به رسمیت بشناسد و به او خودمختاری اعطا کند.در سال ۱۹۲۲، رهبران طرابلسی منصب امیری طرابلس را به ادریس پیشنهاد کردند؛اما پیش از آنکه ادریس بتواند این موقعیت را بپذیرد، دولت جدید ایتالیا به رهبری بنیتو موسولینی کارزار بازپس گیری سرزمین ها را آغاز کرد. از سال ۱۹۱۱، ادعاهایی مطرح شد دربارهٔ قتل های سربازان و غیرنظامیان ایتالیایی به دست چریک های عثمانی و مسلمانان محلی، از جمله کشتار در نبرد و قتل عام شارع الشط: گزارش های این قتل ها منجر به درخواست هایی برای انتقام و واکنش شدید در ایتالیا شد، و در اوایل دههٔ ۱۹۲۰، ظهور بینیتو موسولینی، رهبر حزب ملی فاشیست، به مقام نخست وزیری ایتالیا، رویکرد بسیار تهاجمی تری در سیاست خارجی به دنبال داشت. با توجه به اهمیتی که فاشیست ها برای لیبی به عنوان بخشی از امپراتوری جدید ایتالیا قائل بودند، این حادثه به عنوان بهانه ای مناسب برای اقدامات نظامی گسترده جهت بازپس گیری آن مورد استفاده قرار گرفت. کارزار. جنگ. جنگ با تصرف سریع بیابان سِرت توسط نیروهای ایتالیایی آغاز شد، بیابانی که طرابلس و برقه را از هم جدا می کرد. با استفاده از هواپیما، حمل ونقل موتوری و سازمان دهی لجستیکی مناسب
، ایتالیایی ها در مدت پنج ماه ۱۵۰٬۰۰۰ کیلومتر مربع از سرزمین ها را تصرف کردند،و ارتباط فیزیکی که پیش تر توسط شورشیان بین برقه و طرابلس برقرار شده بود را قطع کردند. تا اواخر سال ۱۹۲۸، ایتالیایی ها کنترل غیبلا را به دست گرفتند و قبایل آن را خلع سلاح کردند. از سال ۱۹۲۳ تا ۱۹۲۴، نیروهای ایتالیایی تمام قلمرو شمال منطقهٔ غدامس-مزده-بنی ولید را بازپس گرفتند، به طوری که چهار پنجم جمعیت تخمینی طرابلس و فزان تحت کنترل ایتالیا قرار گرفتند. در همین دوره، آن ها همچنین سرزمین های شمالی برقه را تصرف کردند، اما تلاش ها برای تصرف تپه های جنگلی جبل اخضر با مقاومت شدید چریکی مواجه شد که توسط شیخ عمر مختار، رهبر سنوسی ها، هدایت می شد. اکثر نیروهای ایتالیایی شامل ۳۱٬۶۰۰ سرباز استعماری از اریترهٔ ایتالیا و سومالی ایتالیا، همراه با ۱٬۹۰۰ سرباز ایتالیایی و حدود ۶٬۰۰۰ لیبیایی بودند. تلاش ها برای مذاکرات میان ایتالیا و عمر مختار شکست خورد و ایتالیا سپس برنامه ریزی برای فتح کامل لیبی را آغاز کرد. در سال ۱۹۳۰، نیروهای ایتالیایی فزان را فتح کردند و در تومو، جنوبی ترین بخش فزان، پرچم ایتالیا را برافراشتند.در ۲۰ ژوئن ۱۹۳۰، پیترو بادولیو به
ژنرال گرازیانی نوشت:«در مورد استراتژی کلی، لازم است جدایی چشمگیر و واضحی میان جمعیت تحت کنترل و نیروهای شورشی ایجاد شود. اهمیت و جدیت این اقدام را پنهان نمی کنم، که ممکن است به نابودی جمعیت تحت سلطه منجر شود… اما اکنون مسیر مشخص شده و باید تا انتها اجرا شود، حتی اگر تمام جمعیت برقه نابود شود.»تا سال ۱۹۳۱، بیش از نیمی از جمعیت برقه در ۱۵ اردوگاه تمرکزی محصور شدند که بسیاری در اثر ازدحام شدید، کمبود آب، غذا و دارو جان باختند، در حالی که بادولیو دستور داده بود نیروی هوایی از جنگ شیمیایی علیه شورشیان بدوی در بیابان استفاده کند. در سال ۱۹۳۱، ۱۲٬۰۰۰ نفر از اهالی برقه جان باختند و تمامی بدویان شمال برقه به زور از منطقه اخراج و به اردوگاه های کار اجباری بزرگ در دشت های برقه منتقل شدند. مقامات نظامی ایتالیا مهاجرت اجباری و تبعید کل جمعیت جبل اخضر در برقه را اجرا کردند، که منجر به اخراج ۱۰۰٬۰۰۰ بدوی، معادل نیمی از جمعیت برقه، از سکونتگاه هایشان شد.این ۱۰۰٬۰۰۰ نفر، عمدتاً زنان، کودکان و سالمندان، توسط مقامات ایتالیا مجبور شدند از بیابان عبور کرده و به مجموعه ای از اردوگاه های کار اجباری با سیم خاردار نزدیک بنغازی منتقل
شوند، در حالی که افرادی که نمی توانستند با کاروان همراهی کنند، از سوی نیروهای ایتالیایی به آنان تیراندازی می شد. رژیم فاشیست با تبلیغات مدعی بود که اردوگاه ها مناطق مدرن، بهداشتی و به طور مؤثر اداره می شوند، اما در واقع شرایط بهداشتی بسیار بدی داشتند و حدود ۲۰٬۰۰۰ بدوی همراه با شترها و سایر حیوانات در مساحتی حدود نگهداری می شدند.خدمات پزشکی در اردوگاه ها بسیار ابتدایی بود؛ برای مثال، اردوگاه های سُلوق و سیدی احمد المقرون که هر کدام ۳۳٬۰۰۰ نفر اسیر داشتند، تنها یک پزشک برای هر دو اردوگاه در دسترس بود.بیماری هایی مانند تیفوس و دیگر بیماری ها در اردوگاه ها به سرعت گسترش یافت، زیرا مردم به دلیل کمبود غذا و کار اجباری از لحاظ جسمی تضعیف شده بودند.تا زمان بسته شدن اردوگاه ها در سپتامبر ۱۹۳۳، ۴۰٬۰۰۰ نفر از مجموع ۱۰۰٬۰۰۰ نفر اسیر در اردوگاه ها جان خود را از دست داده بودند. برای بستن مسیرهای تأمین شورشیان از مصر، ایتالیایی ها یک حصار سیم خاردار به طول در مرز با مصر ساختند که توسط خودروهای زرهی و هواپیماها کنترل می شد.ایتالیایی ها طریقت سنوسی را تحت آزار و سرکوب قرار دادند؛ زوایا و مساجد بسته شدند، آیین های سنوسی ممنو
ع گردید، دارایی سنوسی ها مصادره شد و آماده سازی ها برای تصرف واحهٔ کُفره، آخرین پایگاه سنوسی ها در لیبی، انجام گرفت. در سال ۱۹۳۱، نیروهای ایتالیایی کفره را تصرف کردند؛ در این عملیات، پناهندگان سنوسی هنگام فرار به بیابان توسط هواپیماهای ایتالیایی بمباران و تیراندازی شدند. در سپتامبر ۱۹۳۱، در جریان نبرد وادی بو طاقه، مختار زخمی شد و سپس توسط سواران لیبیایی ارتش ایتالیا اسیر گردید. پس از آن، محاکمهٔ نظامی صورت گرفت و وی در سُلوق در ملأ عام اعدام شد.مرگ مختار عملاً مقاومت را پایان داد و در ژانویهٔ ۱۹۳۲، بادولیو پایان عملیات را اعلام کرد.یاران مختار نیز در ۲۴ سپتامبر ۱۹۳۲ اعدام شدند. تمرکز سرکوب بر جمعیت غیرنظامی. پس از شکست مذاکرات با عمر مختار، قدرت اشغالگر ایتالیا سیاست سرکوب خود علیه مقاومت برقه را با بازداشت ها و تیراندازی ها در نوامبر ۱۹۲۹ از سر گرفت. از آنجا که بدولیو تا سال ۱۹۳۰ بر چریک های برقه مسلط نشده بود، موسولینی به پیشنهاد وزیر مستعمرات امیلیو ده بونو، ژنرال رودولفو گرازیانی را به عنوان فرماندار جدید برقه منصوب کرد. گرازیانی، که به دلیل پایبندی شدید به اصول فاشیستی مشهور بود، تازه فتح فَزّان را به پ
ایان رسانده و در سال ها جنگ چریکی به عنوان «قصّاب فزّان» شناخته می شد. او شعارهای رژیم را به صورت لفظی تفسیر کرد و «آرام سازی» کشور را به معنای تسلیم «وحشی ها» در برابر «رومی ها» دانست. در ۲۷ مارس ۱۹۳۰، گرازیانی وارد کاخ فرمانداری بنغازی شد.وزیر مستعمرات ده بونو افزایش خشونت را برای «آرام سازی» منطقه را اجتناب ناپذیر می دانست و در ۱۰ ژانویه ۱۹۳۰، در تلگرامی به بدولیو، برای اولین بار پیشنهاد ایجاد اردوگاه های بیگاری/کار اجباری را مطرح کرد. بدولیو نیز به این نتیجه رسیده بود که «شورشیان» را نمی توان با روش های پیشین به طور دائم تحت کنترل درآورد. از آن پس، هر دو به عنوان پیشگامان و استراتژیست های جنگ نسل کشی در چارچوب تعریف شده توسط موسولینی ظاهر شدند، در حالی که گرازیانی نقش مجری را ایفا می کرد. ایتالیایی ها در ابتدا جمعیت لیبی را به دو گروه تقسیم کرده بودند: از یک سو مقاومت مسلحانه («شورشیان») و از سوی دیگر جمعیت غیرنظامی و تسلیم شده (sottomessi) که در نظر اداره مستعمراتی تسلیم محسوب می شدند. هدف آنها تضعیف وحدت مردم و کارآمدتر عمل کردن علیه مبارزان مسلح بود. اما پس از شکست عملیات نظامی علیه جنبش مقاومت، ایتالی
ایی ها نگرش خود را تغییر دادند. مشخص شد که تمایز واضح بین دو گروه ممکن نیست، زیرا جنبش مقاومت هم از نظر مادی و هم از نظر اخلاقی توسط «جمعیت تحت سلطه» حمایت می شد. غیرنظامیان مالیات می پرداختند، سلاح، لباس یا غذا به جنگجویان صحرایی عمر مختار («مجاهدین») اهدا می کردند، یا اسب در اختیارشان می گذاشتند. از آنجا که جمعیت غیرنظامی شرایط تولیدمثل سیستم "ادوار" (نظامی که جنگجویان صحرایی سنوسی را همراه با خانواده ها و جوامعشان سازمان دهی می کرد) و پایه اجتماعی جنبش مقاومت را تضمین می کرد، اکنون توسط اداره مستعمراتی به عنوان تهدید بالقوه طبقه بندی شدند. در بهار و تابستان ۱۹۳۰، گرازیانی به طور سیستماتیک محیط اجتماعی چریک ها را هدف قرار داد. نخست، مراکز فرهنگی اسلامی (زوایا) بسته شدند. عالمان قرآن که آنها را رهبری می کردند، دستگیر و به جزیره زندان ایتالیا، اُستیکا، تبعید شدند. زمین هایشان مصادره شد؛ صدها خانه و ۷۰,۰۰۰ هکتار زمین ممتاز، از جمله دام های موجود در آن ها، به مالکیت جدید درآمد. علاوه بر این، گرازیانی دستور خلع سلاح کامل جمعیت غیرنظامی و تعیین مجازات های شدید برای همکاری غیرنظامیان با گروه های رزمی ادوار عمر مخت
ار را صادر کرد. هر کسی که سلاح داشت یا از سلسله سنوسی حمایت می کرد، مجازات اعدام در انتظارش بود. در اداره مستعمراتی، گرازیانی پاک سازی کارمندان عرب متهم به خیانت را آغاز کرد. گردان های سربازان لیبیایی مستعمراتی که در گذشته اغلب به طور غیرمستقیم از مقاومت عمر مختار حمایت می کردند، منحل شدند. تمامی انواع تجارت با مصر ممنوع شد تا قاچاق کالا به شورشیان کنترل شود. سرانجام، گرازیانی شبکه جاده ای در کوه های جبل اخضر را توسعه داد؛ پروژه ای که هیچ یک از پیشینیانش انجام نداده بودند. همزمان با این اقدامات، مهاجرت گسترده جمعیت برقه به کشورهای اطراف آغاز شد. در عملیاتی با برنامه ریزی دقیق و با ده ستون با ترکیب های مختلف، گرازیانی از ۱۶ ژوئن ۱۹۳۰ تلاش کرد واحدهای عمر مختار را محاصره و نابود کند. با این حال، واحدهای رزمی ادوار سنوسی به موقع توسط جمعیت محلی و گاه فراریان از نیروهای مستعمراتی ایتالیا مطلع شدند. با تقسیم خود به گروه های کوچکتر، آنها با تلفات کم از ستون های ایتالیایی فرار کردند. اخراج ها، تبعیدها و راهپیمایی های مرگ. در این مرحله، بادوگلیو دوباره ابتکار عمل را به دست گرفت و به شدت پیشنهاد یک مرحلهٔ جدید از اقدا
مات سرکوبگرانه را مطرح کرد: با تبعید مردم کوه های جَبَل اخضر، او عملاً می خواست فضای خالی در اطراف واحدهای جنگی «ادوار» ایجاد کند. در تاریخ ۲۰ ژوئن ۱۹۳۰، او در نامه ای به گرازیانی نوشت: پس از جلسه ای با گرازیانی، بادوگلیو دستور تخلیه کامل جَبَل اخضر را در ۲۵ ژوئن ۱۹۳۰ صادر کرد. سه روز بعد، ارتش ایتالیا به همراه نیروهای استعماری اریتره و همکاران لیبیایی، شروع به گردآوری جمعیت و دام هایشان کردند. اسناد آرشیوی ایتالیا آغاز این عملیات را به تابستان ۱۹۳۰ نسبت می دهند، اما اکثریت قریب به اتفاق شاهدان معاصر لیبی موافقند که اولین بازداشت ها در پاییز ۱۹۲۹ انجام شده است. دستور بادوگلیو منجر به جابجایی اجباری ۱۰۰ تا ۱۱۰ هزار نفر و حبس آنها در اردوگاه های تمرکز شد که تقریباً نیمی از جمعیت کل سیرنایکا را شامل می شد. در حالی که تنها یک گزارش دربارهٔ تبعید یک قبیله در آرشیوهای ایتالیا موجود است، تاریخ شفاهی قربانیان به تفصیل دربارهٔ وسعت عملیات، که کل منطقه از مَرْمَریکا در مرز مصر در شرق تا صحرای سِرت در غرب را در بر می گرفت، روایت می کند. با این حال، جمعیت شهری در سواحل و ساکنان واحه های داخلی تحت تأثیر قرار نگرفتند. از ن
قاط جمع آوری، افراد گردآوری شده باید به صورت ستون هایی پیاده یا با شتر حرکت می کردند و برخی نیز از طریق کشتی از سواحل تبعید می شدند. چنین اخراج/تبعیدی در تاریخ استعماری آفریقا تقریباً نمونه ای نداشت و حتی روش های شدید ضدچریک گرازیانی را تحت الشعاع قرار می داد. کل جمعیت، تحت محافظت عمدتاً نیروهای استعماری اریتره، همراه با اموال و دام هایشان، مجبور به حرکت در راهپیمایی های مرگ شدند که گاهی صدها کیلومتر و تا ۲۰ هفته طول می کشید. هر کسی که پس از تخلیه اجباری در جَبَل اخضر گرفتار می شد، با اعدام فوری مواجه می شد. در گرمای تابستان، تعداد قابل توجهی از تبعیدی ها، به ویژه کودکان و سالمندان، از شدت مسیر جان سالم به در نبردند. هر کسی که از فرط خستگی به زمین می افتاد و قادر به ادامه حرکت نبود، توسط نگهبانان تیر می خورد. نرخ بالای مرگ، نتیجهٔ عمدی این راهپیمایی ها بود و زمین های آزاد شده دوباره به دست مهاجران استعماری داده شد. از مجموع ۶۰۰ هزار شتر، اسب، گوسفند، بز و گاو که در مسیر منتقل می شدند، تنها حدود ۱۰۰ هزار عدد به مقصد رسید.بازماندگان، این تبعید را به عربی «الرحلان» (راه اشک ها) می نامند. جنایات جنگی. جنایات جنگی
ایتالیا شامل استفاده از سلاح های شیمیایی، اعدام مبارزان تسلیم شده و کشتار غیرنظامیان بود.به گفتهٔ کنود هلمبوئه، تا بهار ۱۹۳۰، روستاهای قبیله ای با گاز خردل بمباران می شدند و مظنونان به دار آویخته یا از پشت تیراندازی می شدند، به طوری که روزانه حدود سی اعدام رخ می داد.آنجلو دل بوکا تعداد کل کشته شدگان لیبیایی را بین ۴۰٬۰۰۰ تا ۷۰٬۰۰۰ نفر برآورد کرد که علت آن شامل تبعید اجباری، قحطی و بیماری در اردوگاه های تمرکز، و همچنین دار زدن و اعدام ها بود. نیروهای مختار در واکنش به این اقدامات، با حمله به دام ها و ایجاد ترس در قبایل لیبیایی که به ایتالیایی ها تسلیم شده بودند، مقابله می کردند؛ به عنوان مثال در ۲۹ نوامبر ۱۹۲۷، آنها به اردوگاهی از قبیلهٔ براعِصه در نزدیکی اسلُنطه حمله کردند که زنان و کودکان نیز تحت تأثیر قرار گرفتند. پیامدها. در سال ۲۰۰۸، ایتالیا و لیبی به توافقی دست یافتند که بر اساس آن، لیبی بابت خسارات ناشی از حکومت استعماری ایتالیا غرامت دریافت کرد. معمر قذافی، حاکم لیبی در آن زمان، در مراسم امضای این سند حضور یافت و تصویری تاریخی بر روی یونیفورمش داشت که رهبر شورشیان برقه، عمر مختار، را در زنجیر پس از دس
تگیری توسط مقامات ایتالیایی در طول جنگ نشان می داد. در این مراسم، سیلویو برلوسکونی، نخست وزیر ایتالیا، اعلام کرد: «ایتالیا در این سند تاریخی، از کشتار، ویرانی و سرکوب مردم لیبی در دورهٔ حکومت استعماری خود عذرخواهی می کند.» او افزود که این اقدام، «اعتراف کامل و اخلاقی به خسارات وارد شده به لیبی توسط ایتالیا در دوران استعماری» است. در فرهنگ عامه. فیلم تبلیغاتی فاشیستی ایتالیا در سال ۱۹۳۶، "اسکادران سفید"، و همچنین فیلم لیبیایی سال ۱۹۸۱، "شیر صحرا" به کارگردانی مصطفی عقاد، این درگیری را به تصویر می کشند.
اتحادیه شهرداری های مرمره (به ترکی: Marmara Belediyeler Birliği; MBB) یک نهاد عمومی است که در سال ۱۹۷۵ با همکاری شهرداری های منطقه مرمره ترکیه تشکیل شد. این اتحادیه هم در سطح محلی و هم در سطح بین المللی با ماموریت افزایش اثربخشی شهرداری ها ضمن پرداختن به مشکلات مهم ناشی از تغییرات سریع در جامعه و جهان، و همچنین تحقیق، افزایش آگاهی، اشتراک گذاری و پشتیبانی در این زمینه فعالیت می کند. روی پروژه های مربوط به شهرنشینی، مهاجرت، انسجام اجتماعی، دیپلماسی محلی، توسعه اقتصادی محلی، تاب آوری و نوآوری کار می کند و آموزش، مشاوره و رویدادهایی را در این زمینه ها برگزار می کند. تاریخچه. در سال ۱۹۷۳، ۴۵ شهرداری در منطقه مرمره گرد هم آمدند تا برای دریای مرمره که به دلیل افزایش صنایع در منطقه مرمره آلوده شده بود، راه حل هایی پیدا کنند. در این جلسه، توافق شد که مشکلات منطقه ای را نمی توان به صورت شهر به شهر حل کرد و نیاز به همکاری دارد. شهرداری های شرکت کننده تصمیم گرفتند به طور مشترک برای اتخاذ رویکرد دموکراتیک حکومت محلی، انجام روابط مرکزی-محلی در چارچوب اصول دموکراتیک، گسترش دامنه حکومت های محلی و یافتن راه حل هایی برای مشکل
ات زیست محیطی اقدام کنند. در پایان ۲ سال کار، اولین اتحادیه شهرداری های ترکیه در مقیاس منطقه ای، رسماً در ۲۵ آوریل ۱۹۷۵ با نام "اتحادیه شهرداری های مرمره و تنگه ها" تأسیس شد. لوگو. لوگوی اتحادیه از خطوط زیادی با اندازه های مختلف تشکیل شده است که هر کدام نمایانگر گرد هم آمدن شهرداری هایی با مقیاس های مختلف هستند که هر کدام مزایای متفاوتی دارند. خطوط لوگو، درست مانند شهرداری های عضو اتحادیه، در کنار هم حرکت می کنند و از یکدیگر در جهت یک هدف واحد حمایت می کنند. شکاف های بین خطوط بر ساختار مستقل شهرها تأکید دارند، در عین حال، این شکاف هایی که آنها را به هم متصل می کنند، نشان دهنده همکاری و همبستگی بین شهرها هستند. همه این خطوط و شهرها با مقیاس های مختلف گرد هم می آیند تا مرمره، اتحادیه و حرف ام(حرف اول مرمره) را تشکیل دهند. اگر یکی از آنها از دست رفته باشد، ام(مرمره) نیز از دست رفته است. رنگ آبی لوگو نشان دهنده آب و دریای مرمره است، در حالی که رنگ سبز نشان دهنده طبیعت است و نماد شهرهایی است که در هماهنگی با طبیعت وجود دارند. ساختار سازمانی. ساختمان اتحادیه شهرداری های مرمره، ارگان های اتحادیه شامل مجمع، شورا و رئ