Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
، چه از جنس مرمر و چه از جنس برنز، به عنوان نمادهای فرخنده تحقق وحدت ملی ایتالیا خودنمایی می کنند. همچنین آثار هنری متعددی وجود دارد که تاریخ روم باستان را به یاد می آورند. در واقع، از زمان افتتاح آن، مجموعه ویتوریانو همچنین عظمت و شکوه روم را که به عنوان پایتخت قانونی ایتالیا انتخاب شده است، جشن می گیرد. نمادهای گیاهی مختلفی از جمله نخل (یادآور پیروزی)، بلوط (قدرت)، برگ بو (صلح پیروز)، مورد (ایثار) و زیتون (هماهنگی) در آن وجود دارد. تمام آثار هنری خلق شده برای ویتوریانو توسط هنرمندان برجسته ای که در آن زمان در ایتالیا فعالیت داشتند، خلق شده است. ویتوریانو حاوی معانی تمثیلی گسترده ای است که از نظر سازندگانشان، باید واضح و بدون ابهام می بود. با این حال، به گفته برخی از نویسندگان، این هدف محقق نشد، زیرا از نظر آنها، این آثار اغلب از تفاسیر مبهم رنج می بردند. کسانی که این دوگانگی ذاتی ویتوریانو را توجیه می کنند، علل آن را در ریسورجیمنتو (جنبش اتحاد ایتالیا) می یابند که طبق دیدگاه تجدیدنظرطلبان، ماهیتی دوگانه داشت: از یک سو میهن پرستان و از سوی دیگر اکثریت خاموش، عمدتاً متشکل از دهقانان و طبقه متوسط، که نسبت به ر
وند اتحاد ایتالیا بی تفاوت می ماندند. علاوه بر این، خود میهن پرستان نیز دیدگاه های متفاوتی در مورد سیستم آینده حکومت ایتالیا داشتند: از همان ابتدا، آنها در واقع به تمرکزگرایان و فدرالیست ها، به سلطنت طلبان و جمهوری خواهان تقسیم می شدند. در هر صورت، همه آنها خود را در پرچم سه رنگ یکسانی می شناختند و آرمان های یکسانی از وحدت و استقلال داشتند. به این موارد باید لایه بندی تاریخی و تفاوت عمیق در استفاده عمومی از بنای ویتوریانو، به ویژه تضاد سیاسی بین ایتالیای لیبرال و فاشیست در انتشار پیام های سیاسی مربوطه شان را نیز اضافه کرد. در حالی که ایتالیای لیبرال، ویتوریانو را به عنوان معبدی سکولار می دید که در آن می توان وحدت و آزادی میهن را به صورت استعاری جشن گرفت، فاشیسم این بنای تاریخی را به عنوان صحنه ای می دید که در آن می توان قدرت نظامی تهاجمی کشور را به رخ کشید. در نهایت، از زمان تولد جمهوری ایتالیا، این بنا به عنوان «میدان جمهوری» در نظر گرفته شده است. از دیدگاه سبک شناسی، معماری و آثار هنری که ویتوریانو را زینت می دهند، با هدف ایجاد یک «سبک ملی» طراحی شده اند، الگویی که بعدها در سایر زمینه ها نیز مورد استفاده قر
ار گیرد. در واقع، این نیازی بود که منتقدان هنری در دهه های اول اتحاد ابراز کردند، زمانی که ملت هویت خود را از دیدگاه هنری نیز تنظیم می کرد. به گفته کامیلو بویتو، که نظریه پرداز آن بود، این «سبک ملی» نمی توانست در طرح جدید باشد، بلکه برای داشتن شخصیتی کاملاً ملی، باید به معماری گذشته ایتالیا متصل می شد. با این حال، مطالعه آثار کلاسیک باید به عنوان نقطه شروع و نه نقطه پایان در نظر گرفته می شد. این همان چیزی بود که ساکونی می خواست به آن دست یابد و احساس وظیفه می کرد. در این راستا، جوزپه ساکونی برای تحقق ویتوریانو، از معماری نئوکلاسیک، وارث معماری کلاسیک یونان و روم، که عناصر ایتالیک بر اساس روحیه التقاط گرایی در آن پیوند خورده بودند، الهام گرفت. ساکونی همچنین سبک معماری رایج در دوران امپراتوری دوم فرانسه ناپلئون سوم (۱۸۵۲–۱۸۷۰) را در نظر داشت، که در ساختمان های جدید ساخته شده در پاریس در آن زمان بسیار رایج بود و منجر به تغییر کامل پایتخت فرانسه شد. در واقع، این سبک تنها سبکی بود که او در میان معاصرانش از آن قدردانی می کرد، اگرچه با تزئینات و تجمل بیش از حد آن مخالف بود. به گفته برخی از نویسندگان، ساکونی همچنین ا
ز اشکال مورد استفاده، از جمله در حوزه استعمار، توسط چندین کشور امپریالیستی آن زمان مانند بریتانیا، فرانسه، امپراتوری آلمان و بلژیک الهام گرفته بود. چشمه های دو دریا. تکیه داده شده به زیرزمین بیرونی ویتوریانو، در دو طرف دروازه ورودی میدان ونیز، «فواره های دو دریا» قرار دارند که به ترتیب به دریای آدریاتیک و دریای تیرنی اختصاص داده شده اند. هر دو در یک باغچه قرار دارند و از زمان پیدایش خود دارای یک سیستم هیدرولیکی بوده اند که آب آنها را بازیافت کرده و از هدر رفتن آن جلوگیری می کند. زمانی، یک مخزن آب فعال ۵۰۰۰۰۰ لیتری نیز در زیرزمین بنای یادبود وجود داشت که بعداً متروکه شد. این دو فواره نمایانگر دو دریای اصلی ایتالیا هستند که در امتداد سواحل جانبی شبه جزیره ایتالیا قرار دارند و به جای آن با ویتوریانو نمادگذاری شده اند: به این ترتیب، کل کشور، از نظر جغرافیایی نیز نمایانده شده است. در سمت راست فواره دریای آدریاتیک، بقایای مقبره گایوس پابلیکوس بیبولوس، بنای یادبودی از دوران جمهوری خواهان و یک بنای مهم برای نامگذاری مکان های روم باستان، قرار دارد.
تراکتورها در هند یک صنعت بزرگ هستند و نقش قابل توجهی در افزایش تولیدات کشاورزی این کشور دارند. در سال ۱۹۴۷، زمانی که هند از امپراتوری بریتانیا استقلال یافت، سطح مکانیزاسیون کشاورزی پایین بود. برنامه های پنج ساله با گرایش سوسیالیستی در دهه های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ به طور فعال مکانیزاسیون روستایی را از طریق سرمایه گذاری مشترک و همکاری بین صنعتگران محلی و تولیدکنندگان بین المللی تراکتور ترویج می کردند. با وجود این تلاش ها، در سه دهه اول پس از استقلال، تولید محلی تراکتورهای چهارچرخ به کندی رشد کرد. تا اواخر دهه ۱۹۸۰، تولید تراکتور به حدود ۱۴۰٬۰۰۰ دستگاه در سال رسید و نرخ دسترسی به کمتر از ۲ تراکتور به ازای هر ۱٬۰۰۰ کشاورز بود. پس از اصلاحات اقتصادی سال ۱۹۹۱، سرعت تغییر افزایش یافت و تا اواخر دهه ۱۹۹۰ تولید تراکتورها به حدود ۲۷۰٬۰۰۰ دستگاه در سال رسید. در اوایل دهه ۲۰۰۰، هند از ایالات متحده پیشی گرفت و بزرگ ترین تولیدکننده تراکتورهای چهارچرخ در جهان شد. سازمان غذا و کشاورزی ملل متحد (FAO) در سال ۱۹۹۹ تخمین زد که از کل زمین های کشاورزی هند، کمتر از ۵۰٪ تحت آماده سازی مکانیزه زمین قرار دارند، که نشان می دهد هنوز فرصت های زیا
دی برای مکانیزاسیون کشاورزی وجود دارد. همچنین ببینید. فهرست تولیدکنندگان تراکتور – فهرست جهانی فهرست تولیدکنندگان سابق تراکتور – فهرست جهانی
شهرداری داراب نهاد اجرایی و خدماتی شهر داراب در استان فارس است که وظیفهٔ مدیریت شهری، ارائهٔ خدمات عمومی، توسعهٔ زیرساخت ها، و نظارت بر ساخت وسازها را برعهده دارد. این شهرداری از سال ۱۳۰۵ خورشیدی فعالیت خود را آغاز کرده و در حال حاضر یکی از فعال ترین شهرداری های جنوب استان فارس به شمار می رود. ساختار و وظایف. شهرداری داراب زیر نظر وزارت کشور جمهوری اسلامی ایران و استانداری فارس فعالیت می کند و دارای معاونت های عمرانی، خدمات شهری، فرهنگی، مالی و اداری است. وظایف این نهاد شامل صدور پروانه های ساختمانی، مدیریت پسماند، توسعهٔ فضای سبز، حمل ونقل شهری، زیباسازی، و اجرای طرح های عمرانی و فرهنگی است. مدیریت. در سال ۱۴۰۳، ابوالحسن جاویدی با رأی اکثریت اعضای شورای اسلامی شهر داراب به عنوان شهردار این شهر انتخاب شد. وی پیش تر معاون شهرسازی اداره کل راه و شهرسازی استان هرمزگان بود و سابقهٔ فعالیت در حوزهٔ عمرانی و مدیریت شهری دارد. جاویدی در نخستین نشست خبری خود، طراحی «سند راهبردی داراب ۱۴۰۴» را به عنوان اولویت اصلی شهرداری اعلام کرد و بر توسعهٔ پایدار شهری، درآمد پایدار، مدیریت یکپارچه شهری، و بهبود کیفیت زندگی شهروندا
ن تأکید نمود. با وجود مخالفت برخی اعضای شورا و طرح شکایت دربارهٔ سابقه مدیریتی وی، در نهایت با رأی هیئت حل اختلاف، انتخاب جاویدی تأیید شد و وی رسماً فعالیت خود را آغاز کرد. در دورهٔ مدیریت جاویدی، شهرداری داراب پروژه هایی چون اجرای پیاده رو سلامت، توسعه روشنایی معابر، بهسازی آرامستان، و راه اندازی سامانه شفافیت را آغاز کرده است. پروژه ها و فعالیت ها. در دورهٔ مدیریت جدید، شهرداری داراب پروژه های متعددی را اجرا کرده است، از جمله: دستاوردها. بر اساس گزارش بنیاد مسکن استان فارس، شهرداری داراب در سال ۱۴۰۳ موفق شد رتبهٔ نخست استان را در صدور پروانه های ساختمانی طرح نهضت ملی مسکن کسب کند. ارتباطات و خدمات الکترونیک. شهرداری داراب از طریق پورتال رسمی خود خدمات متعددی را به صورت الکترونیک ارائه می دهد، از جمله: موقعیت. ساختمان مرکزی شهرداری داراب در خیابان شهید مدرس واقع شده است. ساعات کاری این نهاد از شنبه تا چهارشنبه ۷:۳۰ تا ۱۴:۳۰ و پنجشنبه ها تا ۱۲:۳۰ می باشد. شماره تماس شهرداری: ۰۷۱۵۲۲۲۲۴۰۰
ایچر موتورز محدود یک شرکت چندملیتی خودروسازی هندی است که در زمینه تولید موتورسیکلت و خودروهای تجاری فعالیت می کند و دفتر مرکزی آن در دهلی نو قرار دارد. ایچر، شرکت مادر رویال انفیلد است، تولیدکننده موتورسیکلت های میان رده. این شرکت همچنین کامیون ها و اتوبوس های برند ایچر را تولید می کند، تحت یک سرمایه گذاری مشترک با گروه ولوو. پیوند به بیرون. وبگاه رسمی
عدالت در خون اوست و فیلمی هندی محصول سال ۱۹۹۴ و به کارگردانی لطیف خان است. در این فیلم بازیگرانی همچون شاتورگان سینها، سانجی دات، فرح، سونام، کولبوشان کارباندا، شیکهار سومان، قادرخان، گلشن گروور، بینا بانرجی و باب کریستو ایفای نقش کرده اند.
برخلاف انتظارات یک فیلم دلهره آور، عاشقانه و نئو-نوآر آمریکایی محصول سال ۱۹۸۴ به کارگردانی تیلور هاکفورد با بازی راشل وارد، جف بریجز و جیمز وودز در کنار جین گریر، آلکس کاراس، ریچارد ویدمارک و دوریان هاروود است. این فیلم اقتباسی از رمان «مرا بساز» نوشته دنیل مینوارینگ در سال ۱۹۴۶ است. این رمان قبلاً با عنوان «از درون گذشته» (۱۹۴۷) اقتباس شده بود، فیلمی که گریر در آن نقش زن اغواگر را بازی می کرد. داستان فیلم دربارهٔ یک ستاره فوتبال آمریکایی مسن است که توسط یک گانگستر برای یافتن دوست دخترش استخدام می شود.
یک همه پرسی نهادی (به: یا )) با رأی همگانی در پادشاهی ایتالیا در ۲ ژوئن ۱۹۴۶ برگزار شد، رویدادی کلیدی در تاریخ معاصر ایتالیا. تا سال ۱۹۴۶، ایتالیا پادشاهی ای تحت سلطنت خاندان ساووی بود که از زمان اتحاد ایتالیا در ۱۸۶۱ فرمان می راندند و پیش تر فرمانروایان پادشاهی ساردنی بودند. در ۱۹۲۲، با قدرت گیری بنییتو موسولینی و شکل گیری رژیم فاشیستی در ایتالیا، که در نهایت موجب ورود کشور به جنگ جهانی دوم در کنار آلمان نازی شد، نقش خاندان سلطنتی به طور چشمگیری تضعیف گردید. پس از جنگ داخلی ایتالیا و آزادسازی ایتالیا از دست نیروهای محور در ۱۹۴۵، سال بعد همه پرسی ای دربارهٔ شکل نهادی حکومت برگزار شد که نتیجهٔ آن جایگزینی پادشاهی با جمهوری بود. انتخابات عمومی ایتالیا (۱۹۴۶) برای انتخاب مجلس مؤسسان ایتالیا نیز در همان روز برگزار گردید. همانند انتخابات همزمان مجلس مؤسسان، این همه پرسی در ایستریای یولی، در استان زارا و استان بولتسانو که همچنان تحت اشغال نیروهای متفقین بودند، برگزار نشد. نتایج همه پرسی در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۶ توسط دیوان عالی کشور ایتالیا اعلام شد: ۱۲٬۷۱۷٬۹۲۳ نفر به جمهوری و ۱۰٬۷۱۹٬۲۸۴ نفر به پادشاهی رأی دادند. این رویداد
هر ساله در جشن "فستا دلا رپوبلیکا" گرامی داشته می شود. امبرتو دوم، پادشاه سابق، در ۱۳ ژوئن ۱۹۴۶ داوطلبانه کشور را ترک کرد و رهسپار کاشکایش در جنوب پرتغال شد، بی آنکه حتی منتظر اعلام نهایی نتایج و صدور رأی دربارهٔ اعتراض های حزب سلطنت طلب بماند؛ اعتراض هایی که در ۱۸ ژوئن ۱۹۴۶ توسط دیوان عالی رد شد. با لازم الاجرا شدن قانون اساسی جمهوری ایتالیا در ۱ ژانویه ۱۹۴۸، انریکو د نیکولا نخستین کسی شد که وظایف رئیس جمهور ایتالیا را بر عهده گرفت. این نخستین بار بود که بیشتر شبه جزیره ایتالیا پس از سقوط جمهوری روم زیر یک حکومت جمهوری واحد قرار می گرفت. پس از جنگ داخلی ایتالیا و آزادسازی ایتالیا از نیروهای محور در سال ۱۹۴۵، سال بعد یک همه پرسی عمومی در مورد شکل نهادی دولت برگزار شد و در نتیجه رأی دهندگان جایگزینی سلطنت با جمهوری را انتخاب کردند. انتخابات عمومی ایتالیا در سال ۱۹۴۶ برای انتخاب مجلس مؤسسان ایتالیا در همان روز برگزار شد. همانند انتخابات همزمان مجلس مؤسسان، همه پرسی در مارس جولیان، در استان زارا یا استان بولزانو، که هنوز در اشغال نیروهای متفقین بودند و در انتظار حل و فصل نهایی وضعیت سرزمین ها بودند، برگزار نشد.
نتایج توسط دیوان عالی کشور در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۶ اعلام شد: ۱۲٬۷۱۷٬۹۲۳ شهروند به نفع جمهوری و ۱۰٬۷۱۹٬۲۸۴ شهروند به نفع سلطنت. این رویداد سالانه توسط "جشن جمهوری" گرامی داشته می شود. پادشاه سابق، اومبرتو دوم، داوطلبانه در ۱۳ ژوئن ۱۹۴۶ کشور را ترک کرد و به سمت کاسکایس، در جنوب پرتغال، رفت، بدون اینکه حتی منتظر مشخص شدن نتایج و حکم تجدیدنظرخواهی های ارائه شده توسط حزب سلطنت طلب باشد که توسط دیوان عالی کشور در ۱۸ ژوئن ۱۹۴۶ رد شده بود. با لازم الاجرا شدن قانون اساسی جدید جمهوری ایتالیا، در ۱ ژانویه ۱۹۴۸، انریکو دی نیکولا اولین کسی بود که وظایف رئیس جمهور ایتالیا را بر عهده گرفت. این اولین باری بود که از زمان سقوط جمهوری روم، بیشتر شبه جزیره ایتالیا تحت یک دولت جمهوری واحد قرار گرفت. پیشینه. ایده های جمهوری خواهی و اتحاد ایتالیا. در تاریخ ایتالیا چندین حکومت به اصطلاح «جمهوری» وجود دارد که در طول زمان یکی پس از دیگری روی کار آمده اند. نمونه هایی از آن جمهوری روم باستان و جمهوری های دریایی قرون وسطی هستند. از سیسرو گرفته تا نیکولو ماکیاولی، فیلسوفان ایتالیایی پایه های علوم سیاسی و جمهوری خواهی را تصور کرده اند. اما این جوز
په ماتزینی بود که ایده جمهوری خواهی را در قرن نوزدهم در ایتالیا احیا کرد. ماتزینی، یک ملی گرای ایتالیایی در سنت رادیکال تاریخی و طرفدار جمهوری خواهی با الهام از سوسیال دموکراسی، به تعریف جنبش مدرن اروپایی برای دموکراسی مردمی در یک دولت جمهوری کمک کرد. افکار ماتزینی تأثیر بسیار قابل توجهی بر جنبش های جمهوری خواه ایتالیایی و اروپایی، در قانون اساسی ایتالیا، در مورد اروپایی گرایی و به طور خاص بر بسیاری از سیاستمداران دوره های بعدی، از جمله رئیس جمهور آمریکا، وودرو ویلسون، نخست وزیر بریتانیا ، دیوید لوید جورج، مهاتما گاندی، نخست وزیر اسرائیل، گلدا مایر و نخست وزیر هند، جواهر لعل نهرو، داشت. ماتزینی مفهومی به نام «اندیشه و عمل» را تدوین کرد که در آن اندیشه و عمل باید به هم پیوند بخورند و هر اندیشه ای باید با عمل دنبال شود، بنابراین روشنفکری و مفهوم جدایی نظریه از عمل را رد می کرد. در ژوئیه ۱۸۳۱، جوزپه ماتزینی در تبعید در مارسی، جنبش ایتالیای جوان را تأسیس کرد که هدف آن تبدیل ایتالیا به یک جمهوری دموکراتیک واحد، بر اساس اصول آزادی، استقلال و وحدت، و همچنین سرنگونی رژیم های سلطنتی پیش از اتحاد، از جمله پادشاهی ساردی
نیا بود. تأسیس ایتالیای جوان، لحظه ای کلیدی از ریزورجیمنتوی ایتالیا را تشکیل می دهد و این برنامه جمهوری خواهانه، از نظر زمانی، مقدم بر پیشنهادهای وحدت ایتالیا توسط وینچنزو جیوبرتی و چزاره بالبو است که با هدف اتحاد مجدد قلمرو ایتالیا تحت ریاست پاپ ارائه شده بود. متعاقباً، فیلسوف کارلو کاتانئو، ایتالیای سکولار و جمهوری خواه را در امتداد ایده های ماتزینی، اما به عنوان یک جمهوری فدرال، ترویج کرد. پروژه های سیاسی مازینی و کاتانئو با اقدام نخست وزیر پیدمونت ، کامیلو بنسو، کنت کاوور و جوزپه گاریبالدی خنثی شد. دومی ایده های جمهوری خواهی خود را کنار گذاشت تا از وحدت ایتالیا حمایت کند. گاریبالدی پس از فتح کل جنوب ایتالیا در طول لشکرکشی هزار نفری، سرزمین های فتح شده را به پادشاه ساردینیا ، ویکتور امانوئل دوم، تحویل داد که پس از یک همه پرسی به پادشاهی ساردینیا ضمیمه شدند. این امر انتقاد شدید بسیاری از جمهوری خواهان را به همراه داشت که او را به خیانت متهم می کردند. در حالی که یک اتحاد اداری پر زحمت آغاز شد، اولین پارلمان ایتالیا انتخاب شد و در ۱۷ مارس ۱۸۶۱، ویکتور امانوئل دوم اعلام پادشاهی ایتالیا معرفی شد. از سال ۱۸۶۱ تا
۱۹۴۶، ایتالیا یک سلطنت مشروطه بود که بر اساس اساسنامه آلبرتین، به نام پادشاهی که آن را در سال ۱۸۴۸ اعلام کرد، چارلز آلبرت از ساردینیا، تأسیس شده بود. پارلمان شامل یک مجلس سنا بود که اعضای آن توسط پادشاه منصوب می شدند و یک مجلس نمایندگان که با رأی سرشماری انتخاب می شدند. در سال ۱۸۶۱ تنها ۲٪ از ایتالیایی ها حق رأی داشتند. در چشم انداز سیاسی آن زمان، یک جنبش سیاسی جمهوری خواه وجود داشت که شهدایی مانند سرباز پیترو بارسانتی داشت. بارسانتی حامی ایده های جمهوری خواهانه بود و سربازی در ارتش سلطنتی ایتالیا با درجه سرجوخه بود. او در سال ۱۸۷۰ به دلیل حمایت از یک شورش علیه سلطنت ساووی به اعدام محکوم و تیرباران شد و بنابراین اولین شهید جمهوری مدرن ایتالیا و نمادی از آرمان های جمهوری خواهانه در ایتالیا محسوب می شود. اساسنامه آلبرتین و ایتالیای لیبرال. جمهوری خواهان در انتخابات پارلمان ایتالیا شرکت کردند و در سال ۱۸۵۳ حزب عمل را پیرامون جوزپه ماتزینی تشکیل دادند. اگرچه ماتزینی در تبعید بود، اما در سال ۱۸۶۶ انتخاب شد، اما از پذیرفتن کرسی خود در پارلمان خودداری کرد. کارلو کاتانئو در سال های ۱۸۶۰ و ۱۸۶۷ به عنوان نماینده انتخا
ب شد، اما از این کار خودداری کرد تا مجبور به سوگند وفاداری به خاندان ساووی نشود. مسئله سوگند وفاداری به سلطنت، که برای انتخاب شدن ضروری بود، موضوع بحث و جدل در میان نیروهای جمهوری خواه بود. در سال ۱۸۷۳، فلیچه کاوالوتی، یکی از متعهدترین سیاستمداران ایتالیایی علیه سلطنت، قبل از سوگند خود اعلامیه ای صادر کرد که در آن باورهای جمهوری خواهانه خود را مجدداً تأیید کرد. در سال ۱۸۸۲، قانون انتخابات جدید، محدودیت سرشماری برای حق رأی را کاهش داد و تعداد رأی دهندگان را به بیش از دو میلیون نفر، معادل ۷٪ از جمعیت، افزایش داد. در همان سال، حزب کارگران ایتالیا ایجاد شد که در سال ۱۸۹۵ به حزب سوسیالیست ایتالیا تبدیل شد. در سال ۱۸۹۵، جمهوری خواهان سرسخت موافقت کردند که در زندگی سیاسی پادشاهی مشارکت کنند و حزب جمهوری خواه ایتالیا را تأسیس کردند. دو سال بعد، چپ افراطی با ۸۱ نماینده، برای سه بخش رادیکال-دموکرات، سوسیالیست و جمهوری خواه، به حداکثر تعداد تاریخی خود در پارلمان رسید. با مرگ فلیچه کاوالوتی در سال ۱۸۹۸، چپ رادیکال از طرح مسئله نهادی دست کشید. در سیاست ایتالیا، حزب سوسیالیست به تدریج به دو گرایش تقسیم شد: یک گرایش حداکثری
، به رهبری آرتورو لابریولا و انریکو فری، که از جمله دیگران از آن حمایت می کردند و از استفاده از اعتصابات حمایت می کردند؛ دیگری، اصلاح طلب و طرفدار دولت، به رهبری فیلیپو توراتی. یک جنبش ملی گرا، به ویژه به رهبری انریکو کورادینی، و همچنین یک جنبش اجتماعی و دموکراتیک کاتولیک، لیگ دموکراتیک ملی، به رهبری رومولو موری، پدیدار شد. در سال ۱۹۰۴، پاپ پیوس دهم به کاتولیک ها اجازه داد تا به صورت انفرادی در زندگی سیاسی شرکت کنند، اما در سال ۱۹۰۹، لیگ دموکراتیک ملی ایجاد شده توسط رومولو موری را محکوم کرد و رومولو موری تکفیر شد. سرانجام، قانونی در ۳ ژوئن ۱۹۱۲ با برقراری حق رأی جهانی مردان، تکامل ایتالیا را به سمت یک لیبرالیسم سیاسی خاص نشان داد. در سال ۱۹۱۴، با شروع جنگ جهانی اول، ایتالیا در میان دموکراسی های لیبرال جهان شمرده شد. فاشیسم. پس از جنگ جهانی اول، زندگی سیاسی ایتالیا توسط چهار جنبش بزرگ جان گرفت. دو مورد از این جنبش ها طرفدار توسعه دموکراتیک در چارچوب نهادهای سلطنتی موجود بودند: سوسیالیست های اصلاح طلب و حزب مردم ایتالیا. دو جنبش دیگر این نهادها را به چالش کشیدند: حزب جمهوری خواه از یک سو و سوسیالیست های حداکثری
. در انتخابات ۱۹۱۹، احزابی که بیشترین نفوذ را در ایدئولوژی جمهوری خواهی داشتند (سوسیالیست های حداکثری و حزب جمهوری خواه) با کسب ۱۶۵ کرسی از ۵۰۸ کرسی مجلس نمایندگان، پیروز شدند. در انتخابات ۱۹۲۱، پس از تأسیس حزب کمونیست ایتالیا، سه حزب جمهوری خواه، سوسیالیست حداکثری و کمونیست، ۱۴۵ نماینده از ۵۳۵ کرسی را به دست آوردند. در مجموع، در آغاز دوره بین دو جنگ، کمتر از ۳۰ درصد از منتخبان طرفدار ایجاد یک رژیم جمهوری خواه بودند. در این زمینه، ظهور جنبش فاشیستی بنیتو موسولینی بر اساس تلخی ناشی از «پیروزی ناقص»، ترس از ناآرامی های اجتماعی و رد ایدئولوژی انقلابی، جمهوری خواهانه و مارکسیستی بود. نظام سیاسی لیبرال و بخشی از اشراف، به شیوهٔ نگاه خود، فاشیسم را به عنوان سدی در برابر این خطرات برگزیدند. در اکتبر ۱۹۲۲، نامزدی بنیتو موسولینی به عنوان نخست وزیر توسط پادشاه ویکتور امانوئل سوم، پس از راهپیمایی به سمت رم، راه را برای استقرار دیکتاتوری هموار کرد. اساسنامه آلبرتین به تدریج از محتوای خود تهی شد. پارلمان تابع اراده دولت جدید بود. اپوزیسیون قانونی از هم پاشید. در ۲۷ ژوئن ۱۹۲۴، ۱۲۷ نماینده پارلمان را ترک کردند و به تپه آونت
ین عقب نشینی کردند، مانوری ناشیانه که در واقع، میدان را برای فاشیست ها باز گذاشت. سپس آنها سرنوشت ایتالیا را به مدت دو دهه در دست خود داشتند. ویکتور امانوئل سوم نه تنها در سال ۱۹۲۲ از موسولینی درخواست کرد که دولت تشکیل دهد و به او اجازه دهد تا به رام کردن پارلمان ادامه دهد، بلکه حتی عواقب ترور جاکومو ماتئوتی در سال ۱۹۲۴ را نیز متحمل نشد. او در سال ۱۹۳۶ در پایان جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی، سپس اتحاد با آلمان نازی و ورود ایتالیا به جنگ جهانی دوم در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰، عنوان امپراتور را پذیرفت. احزاب ضد فاشیست در ایتالیا و خارج از کشور. با اجرای قوانین فاشیستی (فرمان سلطنتی ۶ نوامبر ۱۹۲۶)، تمام احزاب سیاسی فعال در خاک ایتالیا، به استثنای حزب ملی فاشیست، منحل شدند. برخی از این احزاب به خارج از کشور، به ویژه در فرانسه، مهاجرت کردند و خود را بازسازی کردند؛ بنابراین، در ۲۹ مارس ۱۹۲۷ در پاریس، یک ائتلاف ضد فاشیستی به نام " تمرکز ضد فاشیستی ایتالیا " تشکیل شد که حزب جمهوری خواه ایتالیا، حزب سوسیالیست ایتالیا، حزب متحد سوسیالیستی کارگران ایتالیا، اتحادیه حقوق بشر ایتالیا و نمایندگی خارجی کنفدراسیون عمومی کار ایتالیا را گرد هم
آورد. برخی از جنبش ها، از جمله حزب کمونیست ایتالیا، جنبش کاتولیک مردمی و سایر جنبش های لیبرال، در خارج از این ائتلاف باقی ماندند. این ائتلاف در ۵ مه ۱۹۳۴ منحل شد و در اوت همان سال، پیمان وحدت عمل بین حزب سوسیالیست ایتالیا و حزب کمونیست ایتالیا امضا شد. در همین حال، در ایتالیا، هسته های مخفی ضد فاشیستی، به ویژه در میلان با فروچیو پری و در فلورانس با ریکاردو باوئر تشکیل شدند. تحت تأثیر این گروه ها، حزب عمل، حزب جمهوری خواه سابق ماتزینی، دوباره تأسیس شد. بین پایان سال ۱۹۴۲ و آغاز سال ۱۹۴۳، آلچیده د گاسپری "کتاب «ایده های بازسازی دموکراسی مسیحی»" را نوشت که پایه های حزب جدید الهام گرفته از کاتولیک، یعنی دموکراسی مسیحی، را بنا نهاد. این کتاب، پیشکسوتان حزب مردم ایتالیا به رهبری لوئیجی استورزو و جوانان انجمن های کاتولیک، به ویژه فدراسیون دانشگاهی، را گرد هم آورد. بحران نهادی. در ۱۰ ژوئیه ۱۹۴۳، متفقین در عملیات هاسکی در سیسیل پیاده شدند. در ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳، ویکتور امانوئل سوم حکم نخست وزیری موسولینی را لغو و او را دستگیر کرد و دولت را به مارشال پیترو بادولیو سپرد. دولت جدید برای دستیابی به آتش بس با متفقین تماس گرفت.
هنگامی که آتش بس کاسیبیله در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ اعلام شد، آلمانی ها با تحت کنترل درآوردن تمام بخش هایی از خاک ایتالیا که هنوز از پیشروی متفقین در امان مانده بود و خلع سلاح ارتش سلطنتی ایتالیا واکنش نشان دادند. ویکتور امانوئل سوم و دولت بادولیو از رم گریختند و به بریندیسی در جنوب ایتالیا رسیدند. جنگ ادامه یافت، اما با جنگ داخلی ایتالیا نیز همراه بود، با ایجاد جمهوری اجتماعی ایتالیا توسط موسولینی، که به شدت وابسته به آلمانی ها بود، و با تقسیم ایتالیا به دو قلمرو متخاصم، یکی تحت اشغال نیروهای متفقین و دیگری تحت اشغال آلمان نازی. در این شرایط دراماتیک، در این دو قلمرو، اداره مدنی جای خود را به اداره نظامی و پلیسی داد. با این حال، احزابی که قبل از فاشیسم وجود داشتند، در کنار احزاب سیاسی جدید، بازسازی شدند. در ۹ سپتامبر ۱۹۴۳، در رم (که هنوز توسط آلمانی ها اشغال شده بود)، کمیته آزادی ملی (CLN) ایجاد شد که احزاب و جنبش های مخالف فاشیسم و اشغال آلمان را گرد هم آورد. این کمیته از نمایندگان حزب کمونیست ایتالیا، اعضای حزب عمل، دموکرات های مسیحی، لیبرال ها، سوسیالیست ها و دموکرات های مترقی تشکیل شده بود. کمیته آزادی ملی اولوی
ت را به مبارزه علیه نازی ها-فاشیست ها داد و مسئله شکل نهادی دولت ایتالیا را به پس از پیروزی موکول کرد، اما کناره گیری پادشاه به نفع پسرش را پیش شرط تأسیس یک دولت ضد فاشیستی قرار داد. جنگ میهن پرستانه آزادی بخش به رهبری کمیته آزادی ملی، برای بخش قابل توجهی از هوادارانش، جنگی برای آزادی اجتماعی، جنگی علیه نخبگان همدست بود. با این حال، آمریکایی ها و انگلیسی ها، که مشتاق آماده شدن برای دوره پس از جنگ بودند، ورود فعالان دموکرات و جمهوری خواه ایتالیایی را به سرزمین های اشغالی آلمان تسهیل کردند تا نفوذ کمونیست ها را در رهبری کمیته آزادی ملی خنثی کنند. به عنوان مثال، این مورد در مورد لئو والیانی، که بعدها عضو سه گانه مسئول شورش پارتیزانی در پیمونت و لومباردی شد، صدق می کرد. آتش بس سازمانی. در ۳۱ مارس ۱۹۴۴، در سالرنو، پالمیرو تولیاتی، دبیرکل حزب کمونیست ایتالیا، خواستار تشکیل دولت وحدت ملی شد و دیگر کناره گیری پادشاه را به عنوان پیش نیاز لازم ندانست. این اعلامیه، احزاب کمیته آزادی ملی را بر آن داشت تا پیرامون مصالحه ای که توسط انریکو د نیکولا، رئیس مجلس نمایندگان تا سال ۱۹۲۴، بندتو کروچه از حزب لیبرال و اطرافیان پادشا
ه تهیه شده بود، گرد هم آیند. همان طور که در این توافق پیش بینی شده بود، پس از آزادسازی رم، در ۴ ژوئن ۱۹۴۴، ویکتور امانوئل سوم، پسرش اومبرتو را به عنوان سپهبد پادشاهی اعلام کرد و احزاب کنترل سیاسی کشور را به دست گرفتند، حتی اگر جنگ ادامه می یافت و تا آوریل ۱۹۴۵ در جبهه خط گوتیک تثبیت می شد. از ژوئن ۱۹۴۴ تا دسامبر ۱۹۴۵، سه دولت ائتلافی موقت یکی پس از دیگری روی کار آمدند. اولین دولت به رهبری ایوانو بونومی از حزب دموکرات کارگر بود. دولت او شامل لیبرال های ضد فاشیست کارلو اسفورزا و بندتو کروچه و همچنین پالمیرو تولیاتی بود. اگرچه موقتاً کنار گذاشته شد، اما مسئله نهادهای ایتالیایی همچنان یکی از مسائل اصلی سیاسی باقی ماند. اکثر نیروهای حامی کمیته آزادی ملی آشکارا جمهوری خواه بودند و معتقد بودند که سلطنت، به ویژه ویکتور امانوئل سوم، در موفقیت جنبش فاشیستی مسئولیت داشته است. توافق نهایی بین احزاب این بود که در پایان جنگ، به محض مساعد شدن شرایط، درخواست برگزاری انتخابات، همه پرسی نهادی و تشکیل مجلس مؤسسان شود. تا آن زمان، در ۳۱ ژانویه ۱۹۴۵، شورای وزیران به ریاست ایوانو بونومی، فرمانی صادر کرد که حق رأی زنان را به رسمیت
می شناخت. بدین ترتیب، پس از تلاش های بیهوده ای که در سال های ۱۸۸۱ و ۱۹۰۷ توسط زنان احزاب مختلف انجام شد، حق رأی عمومی به رسمیت شناخته شد. دولت های بونومی (دوم و سپس سوم) در ژوئن ۱۹۴۵ توسط دولت پری و سپس در دسامبر ۱۹۴۵ توسط دولت اول د گاسپری جانشین شدند. مسئله شکل آینده دولت، سلطنت یا جمهوری، ذهن محافل سیاسی را به خود مشغول کرده بود. اکثر فعالان دموکرات مسیحی، به ویژه جوانان، به طور فزاینده ای از سلطنت فاصله می گرفتند. در جلسات محلی رهبران این حزب، در رم و میلان، پیشنهادهایی با هدف رسمی کردن یک خط سیاسی مطلوب برای یک جمهوری دموکراتیک ارائه شد. دفتر سیاسی مرکزی سعی کرد این فشارها را مهار کند و موضعی میانه را حفظ کند. سازمان. در ۱۶ مارس ۱۹۴۶، شاهزاده اومبرتو، همان طور که در سال ۱۹۴۴ انتظار می رفت، فرمان داد که مسئله شکل نهادی دولت با یک همه پرسی که همزمان با انتخابات مجلس مؤسسان برگزار می شود، تعیین تکلیف شود. تاریخ برگزاری ۲ ژوئن ۱۹۴۶ تعیین شد. دیوان عالی کشور مسئول بررسی درخواست های تجدیدنظر بود. نقش آن محدود به نظارت بر پیشرفت عملیات رأی گیری و ادغام اطلاعیه های منتشر شده توسط دفاتری بود که نتایج را در هر حوز