Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ت که بتواند برق بدون کربن را به صورت گسترده و پایدار به مصرف کنندگان منتقل کند. در حال حاضر، ایالات متحده فاقد چنین زیرساخت یکپارچه ای برای انتقال برق پاک در مقیاس ملی است. در این راستا، مجلس سنای آمریکا و کمیته منابع طبیعی در تاریخ ۱۷ ژوئن ۲۰۰۹ لایحه ای مربوط به توسعه شبکه انتقال برق و موضوعات اقلیمی را از کمیته خارج کردند. انتظار می رفت که این لایحه ترکیبی – که به انرژی و تغییرات اقلیمی اختصاص دارد – در پاییز همان سال به صورت کامل در صحن سنا مورد بررسی قرار گیرد. در مجلس نمایندگان آمریکا نیز، کمیته انرژی و بازرگانی در تاریخ ۲۱ مه ۲۰۱۰، یک لایحه جامع در حوزه انرژی و اقلیم را به تصویب رساند. این اقدامات بخشی از تلاش های قانون گذاران ایالات متحده برای مدرن سازی زیرساخت های انرژی، تسهیل انتقال برق تجدیدپذیر، و کاهش انتشار گازهای گلخانه ای محسوب می شود. هدف سیاست هوای پاک و تغییرات اقلیمی، تغییر منابع انرژی تولید برق از سوخت های فسیلی به منابع انرژی تجدیدپذیر و بدون کربن است. تولید ۲۰ درصد برق ایالات متحده از باد، معادل آب و هوایی حذف ۱۴۰ میلیون خودرو از جاده ها خواهد بود. در حال حاضر، کمیته سنای ایالات متحده در
امور محیط زیست و کارهای عمومی کنترل این قانون گذاری را بر عهده دارد و تا ۲۵ سپتامبر ۲۰۰۹ (۳ مهر ۱۳۸۸) کار بررسی و اصلاح آن را آغاز خواهد کرد. مجلس نمایندگان «قانون انرژی پاک و امنیت آمریکا» را در ۲۶ ژوئن ۲۰۰۹ (۵ تیر ۱۳۸۸) تصویب کرد. این قانون شامل بندی برای کاهش انتشار دی اکسید کربن به میزان ۱۷ درصد کمتر از سطح سال ۲۰۰۵ تا سال ۲۰۲۰ و ۸۳ درصد کمتر از سطح سال ۲۰۰۵ تا سال ۲۰۵۰ است. همچنین، بخشی از سهمیه های اعطا شده رایگان را به بهره وری انرژی و انرژی های تجدیدپذیر اختصاص می دهد. با این حال، این سهمیه ها به جای اینکه مستقیماً به تولیدکنندگان انرژی تجدیدپذیر برسد، از طریق دولت های ایالتی جریان می یابد.
حفاظت جامعه محور یا حفاظت مبتنی بر جامعه یک جنبش حفاظت است که در دهه ۱۹۸۰ (میلادی) و در واکنش به اعتراضات فزاینده و گفتگوهای بعدی با جوامع محلی متأثر از تلاش های بین المللی برای حفاظت از تنوع زیستی زمین پدید آمد. این اختلافات واکنشی علیه شیوه های حفاظتی «از بالا به پایین» بود که توسط دولت ها یا سازمان های بزرگ تحمیل می شد و به نظر می رسید که منافع ساکنان محلی را نادیده می گیرد. این شیوه ها اغلب بر اساس ایده فرهنگ غربی جدای از فرهنگ بنا شده بودند. هدف برخی از طرح های حفاظت مبتنی بر جامعه این است که به طور فعال اعضای جوامع محلی را در تلاش های حفاظتی که بر آنها تأثیر می گذارد، مشارکت دهند و ضمن حفاظت از طبیعت از طریق ایجاد پارک های ملی یا پناهگاه های حیات وحش، به بهبود زندگی آنها نیز کمک کنند. درک رادیکال تری از «حفاظت مبتنی بر جامعه» بر این نکته تأکید دارد که تعامل تاریخی، دقیق، پایدار و در بسیاری موارد محافظت آمیز جوامع انسانی با محیط طبیعی خود، ارزش حفاظتی بالایی دارد. از این منظر، «جوامع بومی» و «جوامع محلی» توانایی ایفای نقش به عنوان «نگهبانان» سرزمین های زندگی خود را دارند. این توانایی، بسته به ترکیبی از ع
وامل بالفعل می شود؛ برخی از این عوامل درونی خود جوامع هستند و برخی دیگر به بسترهای زیست محیطی، اقتصادی و سیاسی آن ها بستگی دارد. به ویژه، دولت ها، نهادهای بین المللی و بخش خصوصی باید به جای ایجاد مانع، نقش نگهبانی جوامع را به رسمیت شناخته و از آن حمایت کنند. استعمار، نواستعمار، رشد اقتصادی به هر قیمت، و جنگ های مزمن، دشمنان واقعی طبیعت اند. در مقابل، جوامعی که توانمند، آگاه و خودمختار باشند، متحدان طبیعی او هستند. روشن ترین نمونه از این وضعیت، کشته شدن صدها عضو جوامع محلی و مجروح یا سرکوب شدن هزاران نفر دیگر در هر سال است؛ افرادی که برای دفاع از محیط زیست خود در برابر توسعه های تحمیلیِ مخرب و بهره برداری های ویرانگر ایستادگی می کنند. تاریخچه. درگیری هایی که منجر به رشد و گسترش حفاظت مبتنی بر جامعه شد، نشانه ای از ارتباط تاریخی میان استعمار اروپا و حفاظت "کلاسیک" (یا "متعارف") است. مدل "پارک ملی" کلاسیک در حفاظت از محیط زیست، که برای اولین بار با ایجاد پارک ملی یلوستون در سال ۱۸۷۲ و پارک ملی یوسمیتی در سال ۱۸۹۰ پایه گذاری شد، با هدف حفظ آنچه مهاجران اروپایی آن را "طبیعت بکر و دست نخورده" می دانستند، شکل گرفت.
این برداشت تا حد زیادی تغییرات گسترده انسانی در این مناظر** را که توسط مدیریت زمین بومیان ایجاد شده بود، نادیده گرفت و همچنین **اخراج این مردمان بومی را توجیه کرد. این مدل «کلاسیک» حفاظت، مناطق حفاظت شده ای را در بسیاری از کشورها، به ویژه در جنوب جهانی، بر اساس یک مدل بسیار انحصارگرایانه از حمایت گرایی ایجاد کرد که تخمین زده می شود **۲۰ میلیون نفر** را از سرزمین خود آواره کرده است. مدل حفاظت متداول و سنتی برای چندین دهه برجسته بوده است و امروزه نیز می توان آن را در برخی کشورهای شمال و جنوب جهانی مشاهده کرد. در سال ۱۹۷۵ بود که اتحادیه بین المللی حفاظت از طبیعت (IUCN) برای اولین بار بیانیه ای صادر کرد و در آن اذعان داشت که «شیوه های زندگی سنتی» (که احتمالاً منظور شیوه های زندگی مردمان بومی و جوامع محلی سنتی است) قادر به حفظ طبیعت هستند. پس از این، حدود سه دهه مبارزات میدانی، بحث های سیاستی و انتشاراتی دربارهٔ مشارکت یا عدم مشارکت جوامع در حفاظت از محیط زیست به طول انجامید. در نهایت، کنگره جهانی پارک ها در دوربان (۲۰۰۳) و کنوانسیون تنوع زیستی (CBD) در کوالالامپور (۲۰۰۴) به صراحت اذعان کردند که جوامع ظرفیت ها و ن
قش های حیاتی برای ایفای نقش در مدیریت مناطق حفاظت شده دارند. چندین قطعنامه IUCN بعداً به جزئیات بیشتری پرداختند و کنگره جهانی پارک ها در سیدنی (۲۰۱۴) این ایده را تثبیت کرد که جوامع، «مناطق حفاظت شده» خود را مدیریت و اداره می کنند؛ این مناطق از اعتبار و ارزش های حفاظتی کمتری نسبت به مناطق حفاظت شده رسمی برخوردار نیستند. کشف «حفاظت مبتنی بر جامعه» با این رویدادها برجسته شده است، صرف نظر از این واقعیت که تنها برخی از حامیان و دست اندرکاران حفاظت به طور کامل از مسائل و استدلال های مرتبط آگاه هستند.
آتش سوزی معدن سنترالیا، آتش سوزی لایه های زغال سنگ است که از حداقل ۲۷ مه ۱۹۶۲ در هزارتوی معادن زغال سنگ متروکه در زیر شهر سنترالیا، پنسیلوانیا، ایالات متحده در حال سوختن است. علت اصلی و تاریخ شروع آن هنوز مورد بحث است. [ "" ] این آتش سوزی در عمقی تا حدود ۳۰۰ فوت (۹۰ متر) و در مسیری به طول ۸ مایل (۱۳ کیلومتر) در وسعتی برابر با ۳٬۷۰۰ جریب (معادل ۱۵ کیلومتر مربع) در حال سوختن است. با توجه به سرعت فعلی، پیش بینی می شود که این آتش سوزی بتواند بیش از ۲۵۰ سال ادامه یابد. در دهه ۱۹۸۰، به دلیل این آتش سوزی، شهر سنترالیا تقریباً به طور کامل متروکه شد. در زمانی که گمان می رود آتش آغاز شده باشد، حدود ۱٬۵۰۰ نفر در شهر زندگی می کردند، اما طبق آمار سال ۲۰۱۷، جمعیت سنترالیا به تنها ۵ نفر کاهش یافته و اکثر ساختمان های آن نیز تخریب شده اند. پیش زمینه. در تاریخ ۷ مه ۱۹۶۲، شورای شهر سنترالیا برای بررسی آمادگی های مربوط به روز یادبود و برنامه ریزی جهت پاک سازی محل دفن زباله شهر تشکیل جلسه داد. این محل دفن زباله همان سال تأسیس شده بود. گودال مرتبط، به طول ۳۰۰ فوت و عرض ۷۵ فوت (حدود ۹۱ متر در ۲۳ متر)، شامل یک معدن روباز متروکه به ع
مق ۵۰ فوت (۱۵ متر) بود که در سال ۱۹۳۵ توسط فردی به نام ادوارد ویتنی [نیاز به توضیح بیشتر] پاک سازی شده بود. این گودال به گوشه شمال شرقی گورستان Odd Fellows بسیار نزدیک بود. در سطح شهر سنترالیا هشت محل تخلیه زباله غیرقانونی وجود داشت، و هدف شورای شهر از ایجاد این محل دفن زباله جدید در یکی از معادن متروکه، جلوگیری از ادامه تخلیه های غیرمجاز بود؛ چرا که طبق مقررات جدید ایالتی، شهر مجبور به بستن محل دفن زباله قبلی در غرب گورستان سنت ایگنیشس شده بود. اگرچه متولیان گورستان با نزدیکی این محل دفن زباله به قبرستان مخالفت داشتند، اما با توجه به شدت مشکل تخلیه زباله های غیرقانونی در دیگر نقاط شهر، این اقدام را به عنوان راه حلی عملی برای حل معضل زباله ها پذیرفتند. ایالت پنسیلوانیا در سال ۱۹۵۶ قانونی پیشگیرانه به تصویب رساند که استفاده از محل های دفن زباله در معادن روباز را تنظیم می کرد، زیرا مشخص شده بود که این گونه محل ها می توانند منجر به آتش سوزی های مخرب در معادن شوند. بر اساس این قانون، برای استفاده از چنین گودال هایی، شهرداری ها ملزم به دریافت مجوز و انجام بازرسی های منظم بودند. جورج سگاریتوس، بازرس منطقه ای محل ها
ی دفن زباله که برای اداره معادن و صنایع معدنی (DMMI) کار می کرد، زمانی که متوجه وجود سوراخ هایی در دیواره ها و کف گودال شد، نسبت به وضعیت آن ابراز نگرانی کرد. چنین سوراخ هایی خطرناک تلقی می شدند، چرا که معادن روباز اغلب به معادن قدیمی تر زیرزمینی نفوذ می کردند و امکان گسترش آتش سوزی وجود داشت. سگاریتوس نگرانی خود را به جوزف تایگ Tighe)، عضو شورای شهر سنترالیا، اعلام کرد و خاطرنشان ساخت که برای استفاده ایمن از این گودال، باید کف آن با موادی غیرقابل اشتعال پُر شود. آتش. طرح و اجرا. شورای شهر سنترالیا برنامه ای برای پاک سازی محل دفن زباله در معدن روباز ترتیب داد، اما در صورت جلسه های شورا، جزئیاتی دربارهٔ روش پیشنهادی برای این پاک سازی ذکر نشده است. دیوید دکاک حدس می زند که دلیل این سکوت آن بوده که سوزاندن زباله (که ظاهراً روش انتخابی بوده) طبق قانون ایالتی ممنوع بوده است. با این حال، شورای سنترالیا تاریخی را برای اجرای عملیات تعیین کرد و پنج نفر از اعضای شرکت آتش نشانی داوطلب را برای پاک سازی محل دفن زباله استخدام نمود.
تغییر ناگهانی آب وهوا زمانی رخ می دهد که سامانهٔ اقلیمی مجبور به گذار با نرخی شود که توسط تعادل انرژی سامانهٔ اقلیمی تعیین می شود. نرخ گذار سریع تر از نرخ تغییر نیروی خارجی است، اگرچه ممکن است شامل رویدادهای ناگهانی مانند برخورد شهاب سنگ باشد. بنابراین، تغییرات ناگهانی اقلیمی، تنوعی فراتر از تغییرپذیری یک اقلیم است. رویدادهای گذشته شامل پایان فروپاشی جنگل های بارانی کربنیفر، دریاس جوان، رویدادهای دانسگارد-اوشگر، رویدادهای هاینریش و احتمالاً بیشینهٔ گرمایی پالئوسن-ائوسن است. این اصطلاح همچنین در چارچوب تغییرات اقلیمی برای توصیف تغییرات ناگهانی اقلیمی که در مقیاس زمانی طول عمر انسان قابل تشخیص است، به کار می رود. چنین تغییر ناگهانی اقلیمی می تواند نتیجهٔ حلقه های بازخورد در سامانهٔ اقلیمی یا نقاط عطف سامانهٔ اقلیمی باشد. دانشمندان هنگام صحبت از "رویدادهای ناگهانی" ممکن است از مقیاس های زمانی متفاوتی استفاده کنند. برای مثال، مدت زمان شروع بیشینهٔ گرمایی پالئوسن-ائوسن ممکن است بین چند دهه تا چند هزار سال بوده باشد. در مقایسه، مدل های اقلیمی پیش بینی می کنند که تحت تأثیر انتشار مداوم گازهای گلخانه ای، دمای نزدیک ب
ه سطح زمین می تواند از محدودهٔ معمول تغییرپذیری در ۱۵۰ سال گذشته، تا اوایل سال ۲۰۴۷، فاصله بگیرد. تعاریف. "تغییر ناگهانی اقلیم" را می توان از نظر فیزیک یا از نظر تأثیرات تعریف کرد: «تغییر ناگهانی اقلیم در فیزیک، به معنی گذار سامانهٔ اقلیمی به یک حالت متفاوت در مقیاس زمانی است که سریع تر از نیروی مسئول است. همچنین از نظر تأثیرات، تغییر ناگهانی اقلیم را می توان تغییری تعریف کرد که آنقدر سریع و غیرمنتظره اتفاق می افتد که سامانه های انسانی یا طبیعی در سازگاری با آن مشکل دارند. این دو تعریف مکمل یکدیگرند: اولی بینشی در مورد چگونگی وقوع تغییرات ناگهانی اقلیم ارائه می دهد؛ دومی توضیح می دهد که چرا تحقیقات زیادی به آن اختصاص داده شده است». مقیاس های زمانی. مقیاس های زمانی رویدادهایی که به عنوان "ناگهانی" توصیف می شوند، ممکن است به طرز چشمگیری متفاوت باشند. تغییرات ثبت شده در آب وهوای گرینلند در پایان دورهٔ دریاس جوان، در یک بازهٔ زمانی چندساله، که با اندازه گیری هسته های یخی اندازه گیری شده اند، حاکی از گرمایش ناگهانی درجه هستند. از دیگر تغییرات ناگهانی می توان به +۴ اشاره کرد در گرینلند ۱۱۲۷۰ سال پیش یا ناگهانی + گر
مایش ۲۲۰۰۰ سال پیش در قطب جنوب. در مقابل، بیشینهٔ گرمایی پالئوسن-ائوسن ممکن است در هر زمانی بین چند دهه تا چند هزار سال آغاز شده باشد. در نهایت، مدل های سیستم زمین پیش بینی می کنند که تحت تأثیر انتشار مداوم گازهای گلخانه ای تا اوایل سال ۲۰۴۷، دمای نزدیک به سطح زمین می تواند از محدودهٔ تغییرات در ۱۵۰ سال گذشته خارج شود.
یک معدن مس واقع در شهر آشیو، توچیگی (که اکنون بخشی از شهر نیکو، توچیگی است)، در منطقهٔ کانتو شمالی ژاپن بود. این مکان محل اولین فاجعهٔ زیست محیطی ژاپن در دههٔ ۱۸۸۰ و صحنهٔ شورش معدنچیان در سال ۱۹۰۷ بود. این فاجعهٔ آلودگی منجر به تولد جنبش زیست محیطی ژاپن و صدور سومین فرمان پیشگیری از آلودگی معادن در سال ۱۸۹۷ شد.این فاجعه همچنین باعث تغییراتی در عملیات معدن شد که در شورش های سال ۱۹۰۷بخشی از یک رشته اختلافات مربوط به معادن در سال ۱۹۰۷ گردید.اسرای جنگی در طول جنگ جهانی دوم، در این معدن به کار اجباری گرفته می شدند. تاریخچه. طبق گزارش ها، ذخایر مس در این منطقه حدود سال ۱۵۵۰ کشف شده اند، اما بهره برداری از آن تا زمانی که دو خانوار محلی در سال ۱۶۱۰ مجوز رسمی برای تأسیس معدن دریافت نکردند، آغاز نشد. در سال ۱۶۱۱، مس این مکان به مقامات شوگون سالاری تقدیم شد؛ و اندکی پس از آن، آشیو رسماً به عنوان معدن مس متعلق به شوگون سالاری توکوگاوا فهرست شد. مس، از جمله مس استخراج شده از معدن آشیو، نقش مهمی در تثبیت حکومت توکوگاوا در اوایل دههٔ ۱۶۰۰ میلادی ایفا کرد و بعدها پس از سال ۱۶۸۵ به صادرات اصلی فلز ژاپن تبدیل شد.مس این معدن د
ر ضرب سکه های مسی "کانئی تسوهو" و در سقف معبد شوگانات زوجو در ادو استفاده می شد. این معدن در اوج خود، سالانه حدود ۱۲۰۰ تن مس تولید می کرد؛ با این حال، صنعت معدن ژاپن در اواخر دورهٔ ادو رو به زوال گذاشت و معدن آشیو در زمان بازشازی می جی تقریباً تعطیل شد. این معدن در سال ۱۸۷۱ پس از صنعتی شدن آغازشده توسط بازسازی می جی، به مالکیت خصوصی درآمد و در آن زمان تولید آن به کمتر از ۱۵۰ تن در سال کاهش یافته بود.با این حال، در سال ۱۸۷۷، این معدن به مالکیت فوروکاوا ایچیبی درآمد، که سپس با استفاده از حمایت مالی شیبوساوا ایچی و یافتن رگه های جدید مس، معدن را با فناوری مدرن و تخصص مهندسی معدن خارجی نوسازی و گسترش داد. تا دههٔ ۱۸۸۰ تولید به طرز چشمگیری افزایش یافت و تا سال ۱۸۸۴ به ۲۲۸۶ تن رسید که ۲۶ درصد از تولید مس ژاپن را تشکیل می داد. یک سال بعد، این معدن بیش از نه میلیون تن مس تولید می کرد و تا پایان قرن، ۴۰ درصد از تولید مس ژاپن را تشکیل می داد.در طول دورهٔ می جی، تری اکسید آرسنیک به یک محصول ثانویهٔ اصلی این معدن تبدیل شد و مقادیر زیادی اسید سولفوریک نیز برای استخراج مواد معدنی مورد استفاده قرار گرفت. پس از حادثهٔ معدن م
س آشیو و صدور فرمان پیشگیری از آلودگی معادن در سال ۱۸۹۷، صاحبان معدن سیاست قبلی خود را که بر گسترش متمرکز بود، با سیاست تثبیت و کاهش هزینه ها جایگزین کردند. در فوریه ۱۹۰۷، معدنچیان این معدن به مدت سه روز به دلیل دستمزد پایین و شرایط نامناسب کاری دست به شورش زدند. خسارت ناشی از شورش در مجموع بیش از ۲۸۳۰۰۰ ین بود. بخش حفاری معدن آشیو در سال ۱۹۷۳، پس از قرن ها استخراج و ورود سنگ معدن مس خارجی به بازار ژاپن، تعطیل شد.در این زمان، طول کل تونل ها و شفت آن به ۱۲۳۴ کیلومتر رسیده بود. کار ذوب در این معدن با استفاده از سنگ معدن وارداتی تا سال ۱۹۸۹ ادامه داشت. پس از آن، این مکان برای بازیافت پسماندهای صنعتی مورد استفاده قرار گرفت. «معدن مس آشیو» (به عنوان یک جاذبه گردشگری برای معرفی تاریخ معدن مس) در سال ۱۹۸۰، به همراه موزهٔ تاریخ آشیو فوروکاوا افتتاح شد. این معدن در سال ۲۰۰۸، به عنوان یک مکان تاریخی ملی تحت حفاظت قرار گرفت.
زهاب اسیدی معدن (به انگلیسی: Acid mine drainage) یا زهاب اسیدی سنگ (به انگلیسی: Acid rock drainage) به خروج آب اسیدی از معادن فلزات و معادن زغال سنگ گفته می شود. زهاب اسیدی سنگ به طور طبیعی در برخی محیط ها به عنوان بخشی از فرایند هوازدگی سنگ رخ می دهد، اما با آشفتگی های زمینی در مقیاس بزرگ که مشخصهٔ معدن کاری و سایر فعالیت های ساخت وساز بزرگ است، معمولاً در سنگ هایی که حاوی کانی های سولفیدی فراوانی هستند، تشدید می شود. مناطقی که زمین در آنها دست کاری شده است (مثلاً محل های ساخت وساز یا ساخت بزرگراه) ممکن است زهکشی سنگ اسیدی ایجاد کنند. در بسیاری از مناطق، مایعی که از ذخایر زغال سنگ، تأسیسات جابجایی زغال سنگ، کارخانه های شستشوی زغال سنگ و مخازن زبالهٔ زغال سنگ تخلیه می شود، می تواند بسیار اسیدی باشد و در چنین مواردی به عنوان زهاب اسیدی در نظر گرفته می شود. این موارد، همراه با کاهش پی اچ، تأثیر مخربی بر محیط های آبی نهرها دارند. همین نوع واکنش ها و فرآیندهای شیمیایی ممکن است از طریق آشفتگی خاک های سولفات اسیدی که در شرایط ساحلی یا مصبی پس از آخرین افزایش عمدهٔ سطح آب دریاها تشکیل شده اند، رخ دهند و یک خطر زیست
محیطی مشابه را ایجاد کنند. نامگذاری. از نظر تاریخی، ترشحات اسیدی معادن فعال یا متروکه، زهاب اسیدی معدن نامیده می شدند. اصطلاح زهاب اسیدی سنگ در دهه های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ ابداع شد تا نشان دهد که زهاب اسیدی می تواند از منابعی غیر از معادن سرچشمه بگیرد. برای مثال، مقاله ای که در سال ۱۹۹۱ در یک کنفرانس بین المللی بزرگ در این زمینه ارائه شد، عنوانش این بود: «پیش بینی زهاب اسیدی سنگ - درس هایی از پایگاه داده». هر دو اصطلاح زهاب اسیدی معدن و زهاب اسیدی سنگ به آب هایی با pH پایین یا اسیدی ناشی از اکسیداسیون کانی های سولفیدی اشاره دارند، اگرچه زهاب اسیدی سنگ نام عمومی تری است. در مواردی که زهاب معدن اسیدی نباشد و فلزات یا شبه فلزات را در خود حل کرده باشد، یا در اصل اسیدی بوده اما در طول مسیر جریان خود خنثی شده باشد، به آن «زهاب خنثی معدن»، «آب تحت تأثیر معدن» (به انگلیسی: Mining-influenced water) یا موارد دیگر گفته می شود. هرچند هیچ یک از این نام ها پذیرش عمومی پیدا نکرده اند. تأثیرات. پسر زرد. وقتی پی اچ زهاب اسیدی معدن از ۳ بالاتر می رود، چه از طریق تماس با آب شیرین و چه از طریق مواد معدنی خنثی کننده، یون های آهن (III) که
قبلاً محلول بودند، به صورت هیدروکسید آهن (III) رسوب می کنند، جامدی زرد-نارنجی که در محاوره به آن "پسر زرد" می گویند. انواع دیگری از رسوبات آهن، از جمله اکسیدهای آهن و اکسی هیدروکسیدها و سولفات هایی مانند ژاروسیت نیز امکان پذیر است. همهٔ این رسوبات می توانند رنگ آب را تغییر دهند و حیات گیاهی و جانوری را در بستر جویبار خفه کنند و اکوسیستم های جویبار را مختل کنند (این طبق قانون شیلات در کانادا یک جرم خاص محسوب می شود). این فرایند همچنین یون های هیدروژن اضافی تولید می کند که می تواند پی اچ را بیشتر کاهش دهد. در برخی موارد، غلظت هیدروکسیدهای آهن در پسر زرد به قدری زیاد است که می توان از این رسوبات برای ساخت رنگدانه ها استفاده کرد.
هدف تنوع زیستی ۲۰۱۰، یک هدف کلی حفاظتی بود که در چارچوب کنوانسیون تنوع زیستی (CBD) و توسط کشورهای عضو آن تعیین شد. این هدف با هدف متوقف کردن روند نگران کنندهٔ کاهش تنوع زیستی در سطح جهانی تا پایان سال ۲۰۱۰ تدوین شده بود. بر اساس این هدف، دولت ها متعهد شدند که اقدامات ملموسی در جهت حفاظت از گونه ها، زیستگاه ها و خدمات اکوسیستمی انجام دهند. با این حال، ارزیابی های بین المللی نشان داد که جهان تا حد زیادی در رسیدن به این هدف شکست خورد و فشارهای انسانی همچنان تهدیدی جدی برای اکوسیستم های طبیعی باقی ماند. تاریخچه هدف تنوع زیستی ۲۰۱۰. این سند برای اولین بار توسط سران کشورهای عضو اتحادیه اروپا در اجلاس سران اتحادیه اروپا در گوتنبرگ، سوئد، در ژوئن ۲۰۰۱ تصویب شد. آنها تصمیم گرفتند که «کاهش تنوع زیستی باید با هدف دستیابی به این هدف تا سال ۲۰۱۰ متوقف شود». یک سال بعد، ششمین کنفرانس کشورهای عضو کنوانسیون تنوع زیستی، طرح استراتژیک کنوانسیون را در تصمیم VI/26 تصویب کرد. در این تصمیم آمده است: «اعضا خود را به اجرای مؤثرتر و منسجم تر سه هدف کنوانسیون متعهد می کنند تا سال ۲۰۱۰ به کاهش قابل توجه نرخ فعلی از بین رفتن تنوع زیستی
در سطح جهانی، منطقه ای و ملی به عنوان کمکی برای کاهش فقر و به نفع تمام حیات روی زمین دست یابند.» اجلاس جهانی توسعه پایدار که در سال ۲۰۰۲ در ژوهانسبورگ برگزار شد، هدف تنوع زیستی ۲۰۱۰ را تأیید کرد و خواستار «دستیابی به کاهش قابل توجه در نرخ فعلی از دست دادن تنوع زیستی تا سال ۲۰۱۰» شد. در سال ۲۰۰۳، وزرای محیط زیست و روسای هیئت های نمایندگی ۵۱ کشور در منطقه کمیسیون اقتصادی سازمان ملل متحد برای اروپا (UNECE)، قطعنامه کیف در مورد تنوع زیستی را در پنجمین کنفرانس وزیران «محیط زیست برای اروپا» تصویب کردند و تصمیم گرفتند «هدف خود را برای متوقف کردن از بین رفتن تنوع زیستی در تمام سطوح تا سال ۲۰۱۰ تقویت کنند». تا سال ۲۰۰۶، کشورهای زیر به طور گسترده در ایجاد برنامه های اقدام تنوع زیستی انفرادی مشارکت داشته اند: تانزانیا، نیوزیلند، بریتانیای کبیر و ایالات متحده آمریکا، که در ایالات متحده آمریکا «طرح های بازیابی گونه ها» نامیده می شوند. پیشرفت در سطح اروپا. ریاست جمهوری ایرلند در سال ۲۰۰۴، کنفرانس مهمی با حضور ذینفعان در مورد هدف تنوع زیستی ۲۰۱۰ برگزار کرد که منجر به تدوین نقشه راه دقیقی برای سال ۲۰۱۰ با عنوان «پیام مالاهید
» شد. همزمان، تعدادی از سازمان ها به هم پیوستند تا ابتکار شمارش معکوس ۲۰۱۰ را برای حمایت از پیشرفت به سوی هدف تنوع زیستی ۲۰۱۰ آغاز کنند. در ۲۲ مه ۲۰۰۶، کمیسیون اروپا «ارتباطات تنوع زیستی» خود را به عنوان ابزاری اجرایی برای دستیابی به هدف تنوع زیستی ۲۰۱۰ راه اندازی کرد. پیشرفت در کنوانسیون تنوع زیستی. تصمیمات بعدی کنوانسیون تنوع زیستی (CBD) به تعیین شاخص ها (به: مشارکت شاخص های تنوع زیستی مراجعه کنید) برای آزمایش فوری و استفاده احتمالی و همچنین توسعه بیشتر برنامه های کاری برای اجرای هدف، ادامه یافت. چالش های پیش روی دستیابی به هدف تنوع زیستی سال ۲۰۱۰. این تصمیم این سؤال را مطرح می کند که چگونه می توان میزان از دست رفتن تنوع زیستی را اندازه گیری کرد تا بتوان ارزیابی کرد که آیا کشورهای عضو کنوانسیون به هدف خود دست یافته اند یا خیر.
رفتار حفاظتی یک حوزه میان رشته ای است که به رفتارشناسی جانوران در کمک به حفاظت از تنوع زیستی می پردازد. این حوزه، هم چهار پرسش تینبرگن یعنی علل نزدیک (علل زیستی و فیزیولوژیکی) و هم علل نهایی (علل تکاملی و بوم شناختی) رفتار را در بر می گیرد و رشته هایی همچون ژنتیک، فیزیولوژی، بوم شناسی رفتاری و فرگشت را در خود جای می دهد. مقدمه. "رفتار حفاظتی شاخه ای از علوم میان رشته ای است که با هدف به کارگیری دانش رفتارشناسی جانوران در جهت حل مسائل مرتبط با زیست شناسی حفاظت شکل گرفته است. این مسائل ممکن است در جریان اجرای طرح های حفاظتی پدید آیند؛ از جمله در برنامه هایی نظیر زادآوری در اسارت، معرفی دوباره گونه به ذخیره گاه طبیعی، ایجاد پیوستگی میان مناطق حفاظتی و مدیریت حیات وحش. زیست شناسان با تحلیل الگوهای رفتاری جانوران می توانند به طور مؤثرتری این چالش های حفاظتی را مدیریت کنند. این کار با درک دقیق علل نزدیک و نهایی رفتارها صورت می پذیرد. برای مثال، آگاهی از چگونگی اثرگذاری فرآیندهای نزدیک – مانند واکنش های فیزیولوژیکی یا یادگیری – بر بقا، می تواند در آموزش جانورانی که در اسارت پرورش یافته اند برای تشخیص شکارچیان پس از
رهاسازی به زیستگاه طبیعی، بسیار مؤثر باشد. علل نهایی نیز نقشی روشن در موفقیت برنامه های حفاظتی ایفا می کنند. برای نمونه، شناخت ساختارهای روابط اجتماعی که به افزایش شایستگی زیستی منجر می شوند، به زیست شناسان کمک می کند تا گونه هایی از حیات وحش را که دچار کودک کشی می شوند، بهتر مدیریت کنند. به طور کلی، پروژه های حفاظتی زمانی با احتمال موفقیت بیشتری همراه خواهند بود که زیست شناسان تلاش کنند تا به درکی عمیق تر از چگونگی اتخاذ تصمیمات سازگاری توسط جانوران دست یابند." اگرچه رفتار جانوران و زیست شناسی حفاظت به طور مفهومی درهم تنیده اند، اما ایده بهره گیری صریح از رفتار جانوران در مدیریت حفاظتی تنها برای نخستین بار در سال ۱۹۷۴ مطرح شد. از آن زمان، "رفتار حفاظتی" به آرامی با موجی از انتشارات در این زمینه از اواسط دهه ۱۹۹۰ و حتی تشکیل کمیته ای توسط انجمن رفتار حیوانات در حمایت از "رفتار حفاظتی"، اهمیت پیدا کرده است. تعدادی از مطالعات نشان داده اند که رفتار حیوانات می تواند در طول پروژه های حفاظتی مورد توجه مهمی باشد. از همه مهم تر، نادیده گرفتن رفتار جانوران در طراحی و اجرای پروژه های حفاظت ممکن است منجر به شکست آن ها
شود. درخواست های اخیر برای ادغام قوی تر رفتار و فیزیولوژی برای پیشبرد علم حفاظت، بر این شناخت فزاینده تأکید دارد که هنگام مطالعه حیوانات در طبیعت، تفکیک رفتار و فیزیولوژی غیرممکن است. کاربردها. آموزش رفتارهای طبیعی مانند شکار یا گریز از شکارچی. شبیه سازی شرایط اجتماعی یا محیطی طبیعی برای کاهش استرس و افزایش موفقیت تولیدمثل. انتخاب جفت مناسب بر اساس الگوهای انتخاب جفت در طبیعت. آموزش شناسایی و پرهیز از شکارچیان. تقویت رفتارهای جست وجوی غذا، مکان یابی و دفاع از قلمرو. تطبیق رفتار گونه با ویژگی های زیستگاه مقصد. پیش بینی رفتار مهاجرتی یا تهاجمی گونه ها برای پیشگیری از حمله به مزارع، انسان ها یا دام ها. طراحی راهکارهای دفع بدون آسیب (مثل استفاده از صدا یا بو) با درک پاسخ های رفتاری. تعیین نیازهای رفتاری برای جابجایی، مهاجرت یا پراکندگی گونه ها. طراحی گذرگاه های حیات وحش بر اساس مسیرهای حرکتی رایج. شناسایی الگوهای رفتاری که به موفقیت گونه مهاجم کمک می کند و طراحی راهبرد مقابله ای. بررسی سازگاری های رفتاری برای مقابله با تغییرات محیطی. ارزیابی توانایی گونه ها برای تغییر رفتار و سازگاری با زیستگاه های جدید یا شرایط
غیرعادی. طراحی محیط هایی بر پایه نیازهای رفتاری طبیعی جانوران کاهش رفتارهای استرسی یا تکراری با شناخت علل آن ها. کنترل جمعیت از طریق بررسی رفتار تولیدمثلی، سلسله مراتب اجتماعی، و روابط درون گونه ای. شناسایی و مدیریت رفتارهای زیان بار مانند کودک کشی چالش ها. در حوزه رفتار حفاظتی نگرانی هایی در مورد فقدان انسجام رسمی و ساختاری میان دانش رفتارشناسی و زیست شناسی حفاظت وجود داشته است؛ به ویژه در ارتباط با خطاهای احتمالی و قابل پیش گیری که در برخی از پروژه های حفاظتی رخ داده اند. برخی از صاحب نظران حتی معتقدند که با وجود رشد چشمگیر دانش نظری در زمینهٔ رفتار جانوران، این پیشرفت ها هنوز ترجمان عملی مؤثری در حوزهٔ حفاظت زیستی نیافته اند و همچنان فاصله ای محسوس میان تئوری و عمل در این حوزه وجود دارد. با این حال، علی رغم این چالش ها، نقش حیاتی و غیرقابل انکار دانش رفتارشناسی در طراحی و اجرای پروژه های موفق حفاظتی بیش از پیش مورد تأکید قرار گرفته است. به کارگیری آگاهانهٔ نظریه های رفتاری نه تنها می تواند به افزایش بهره وری اقدامات حفاظتی بینجامد، بلکه زمینه را برای پیشگیری از خطاهای پرهزینه نیز فراهم می آورد. در نتیجه، ا
دغام مؤثر رفتارشناسی با برنامه ریزی های حفاظت از تنوع زیستی نه یک انتخاب، بلکه یک ضرورت علمی و اجرایی در مسیر پایداری اکوسیستم ها به شمار می رود.
زنبورها می توانند از اثرات جدی مواد شیمیایی سمی موجود در محیط خود رنج ببرند. این مواد شامل مواد شیمیایی مصنوعی مختلف، به ویژه حشره کش ها، و همچنین انواع مواد شیمیایی طبیعی از گیاهان، مانند اتانول حاصل از تخمیر مواد آلی، می شوند. مسمومیت زنبور عسل می تواند ناشی از قرار گرفتن در معرض اتانول حاصل از شهد تخمیر شده، میوه های رسیده و مواد شیمیایی مصنوعی و طبیعی موجود در محیط باشد. اثرات الکل بر زنبورها به اندازه کافی شبیه به تأثیر الکل بر سلامتی است که از زنبورهای عسل به عنوان مدلی برای مسمومیت با اتانول در انسان استفاده شده است. متابولیسم زنبورها و انسان ها به اندازه ای متفاوت است که زنبورها می توانند با خیال راحت شهد گیاهانی را که حاوی ترکیبات سمی برای انسان هستند، جمع آوری کنند. عسل تولید شده توسط زنبورها از این شهدهای سمی در صورت مصرف توسط انسان می تواند سمی باشد. علاوه بر این، فرآیندهای طبیعی می توانند مواد سمی را به عسل تولید شده از شهد غیرسمی وارد کنند. اتانول. اثرات مسمومیت. ورود برخی مواد شیمیایی - مانند اتانول یا آفت کش ها یا مواد بیوشیمیایی سمی دفاعی تولید شده توسط گیاهان - به محیط زندگی زنبور عسل می توا