Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دند که منجر به تنش، در اثر جدا شدن گروه جهادگرای تازه تأسیس داعش، از شبکه جهانی جهادگرا که تحت سلطه القاعده بود، شد. در اکتبر ۲۰۱۳، ماه ها پس از ادغام، الظواهری، به بغدادی، فرصت نهایی را داد تا داعش را منحل کند و جنبش جهادگرا در سوریه را به النصره بازگردانده و دولت اسلامی عراق را احیا کرده و به آن اجازه دهد کنترل جنبش جهادگرایان در عراق را به دست بگیرد. بغدادی، از تبعیت از الظواهری، امتناع کرد و داعش، به فعالیت خود در عراق و سوریه ادامه داد. در فوریه ۲۰۱۴، پس از هشت ماه تنش، که در آن، داعش، مدام از اجرای خواسته های القاعده، امتناع می کرد، القاعده، رسماً خود را از داعش جدا و همه روابط خود را با آن را قطع و دشمنی با آن را آغاز کرد. در ۲۹ ژوئن ۲۰۱۴، داعش، نام خود را به «دولت اسلامی» تغییر داد و سرزمین های تحت کنترل خود را به عنوان خلافت و ابوبکر بغدادی را به عنوان خلیفه اعلام کرد. همچنین داعش به عنوان یک خلافت خودخوانده، ادعای حکمرانی بر همه مسلمانان و سرزمین های مسلمان در سراسر جهان را داشت. ادعای داعش به عنوان خلافت مشروع اسلامی، توسط بسیاری از مسلمانان از جمله القاعده، رد شد. داعش، بسیار بی رحم تر از القاعده
توصیف شده است. به عنوان مثال، در حالی که القاعده، مسلمانان شیعه را کافر می داند، آنها کشتارهای حکومت های اسلامی علیه شیعیان را نیز محکوم کرده اند. اسامه بن لادن، علی رغم تنفرش از شیعیان، می خواست اختلافات را کنار بگذارد تا یک وحدت شیعه و سنی برای مقابله با اتحاد یهودی-مسیحی که او ادعا می کرد برای مبارزه با اسلام ایجاد شده است، ایجاد کند؛ اما داعش به هیچ وجه، شیعیان را تحمل نمی کند. درگیری. از زمان تأسیس، داعش، با القاعده و متحدانش از جمله طالبان، دشمنی داشت. درگیری بین القاعده و داعش به عنوان «جنگ داخلی جهادگرایان» نیز نامیده می شود. همچنین، از زمان تأسیس داعش، بسیاری از گروه های وابسته به القاعده از هم پاشیدند و گروه های خاصی از این بین گروه ها، با داعش، بیعت کردند؛ در حالی که بقیه، مخالف داعش بودند. گروه هایی که به داعش پیوستند، عبارتند از انصار الاسلام کردستان، بوکو حرام، جنبش اسلامی ازبکستان، امارت قفقاز، ابو سیاف، انصار بیت المقدس، تیپ عقبه بن نافع و الشباب. نخستین نمونه این درگیری، در زمان ظهور داعش در شمال و غرب عراق در سال ۲۰۱۴ بود. در آن زمان، اکثریت قریب به اتفاق جهادگرایان کرد، یا متعلق به انصار ال
اسلام یا متعلق به تیپ های کردستان القاعده بودند که از متحدان نزدیک جماعت انصارالله به شمار می رفتند. زمانی که داعش، به کردستان، نزدیک شد، جماعت انصارالله، آن را چالشی برای هژمونی خود دانستند و شروع به حمله به مواضع داعش کردند. این درگیری ها برای ماه ها ادامه یافت و داعش در آن غلبه داشت. برخی از شبه نظامیان و فرماندهان جماعت انصارالله، بعداً به داعش پیوستند. جماعت انصارالله بعداً به شدت افول کرد، اگرچه فعال ماند و به مبارزه با داعش، ادامه داد. در ابتدا، القاعده در شبه جزیره عربستان با داعش، مخالفت نکرد و بسیاری از اعضای القاعده، در واقع از داعش و ایجاد خلافت آن در عراق و سوریه حمایت کردند. ناصر وحیشی، رهبر سابق القاعده نیز قصد داشت که در صورت آمدن آنها به یمن، با داعش، بیعت کند. با این حال، زمانی که داعش یمن در سال ۲۰۱۵ تأسیس شد، به آن نپیوستند و فقط برخی از اعضای القاعده با داعش یمن، بیعت کردند. این، باعث درگیری القاعده و داعش یمن شد. این دو گروه در طول جنگ داخلی یمن به درگیری ادامه دادند. درگیری داعش و طالبان در اوایل فوریه ۲۰۱۵ آغاز شد، زمانی که داعش خراسان به افغانستان آمد و یک فرمانده طالبان در این روند،
کشته شد. طالبان با کشتن یا اسیر کردن بیش از ۶۵ شبه نظامی داعش، پاسخ داد. گروه های وابسته به القاعده و داعش در جنگ داخلی سوریه همزمان با جنگیدن با اپوزیسیون سوریه، علیه یکدیگر نیز می جنگیدند. القاعده و داعش، در جنگ مالی و شورش بوکو حرام نیز در طرف های مخالف، می جنگند. در طول درگیری درنا، شبه نظامیان طرفدار القاعده، با موفقیت، محاصره داعش لیبی در درنه را شکستند و شروع به جنگ با داعش در سراسر لیبی کردند.
ابیاسانیان زیرراسته ای از پرندگان کنارآبچر در راسته سلیم سانان (Charadriiformes) است که دارای تیره های زیر است:
دن شامِروآ (؛ زادهٔ ) بازیگر و خواننده اهل کانادا است. وی از سال ۱۹۹۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. وی تا کنون سه مرتبه نامزد دریافت جایزه هنرهای تصویری کانادا شده است. او در سال ۱۹۹۶ برندهٔ جایزهٔ دورا می ور مور و در سال ۲۰۱۷ برندهٔ «جایزهٔ منتقدان تئاتر تورنتو» شد. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "مردان کوچک"، "به عجیبی مردم"، "حکومت"، "هتل ترانسیلوانیا"، "ماجراهای مرداک"، "درخشش" و "کریسمس اونلی" اشاره نمود.
جوایز دورا مِی وِر مور () جایزه ای است که هر سال توسط «اتحادیهٔ هنرهای نمایشی تورنتو» (TAPA) جهت بزرگداشت هنرمندان تئاتر، رقص و اپرا در تورنتو اهدا می شوند. این جایزه در ۱۳ دسامبر ۱۹۷۸ بنیان نهاده شد و نامش را از «دورا مِی وِر مور» می گیرد که به تأسیس تئاتر حرفه ای کانادا کمک کرد. نخستین دورهٔ اهدای جوایز در سال ۱۹۸۰ صورت پذیرفت. هر برندهٔ این جایزه، مجسمه ای برنزی که توسط جان رومانو طراحی شده، دریافت می کند.
عبدالرحیم محمود (۱۹۱۳ – ۱۳ ژوئیه ۱۹۴۸) شاعر و نظامی فلسطینی بود. پس از فارغ التحصیلی مدتی به عنوان افسر پلیس در ناصره مشغول شد. تا سال ۱۹۳۶ به عنوان معلم در مدرسه النجاج نابلس کار کرد. در انقلاب ۱۹۳۶–۱۹۳۹ فعال بود، بنابراین مقامات بریتانیایی او را تعقیب کردند تا اینکه به عراق رفت و به دانشکدهٔ نظامی بغداد پیوست. در بصره به عنوان معلم منصوب شد. او در انقلاب رشید علی الکیلانی در سال ۱۹۴۱ شرکت کرد و سپس به کشورش بازگشت. در مدرسه النجاح تدریس کرد. او با درجهٔ ستوانی وارد ارتش نجات شد و در نبردهایی از جمله جنگ ۱۹۴۸ شرکت کرد. او به عنوان شاعری میهن دوست از دههٔ ۱۹۳۰ شهرت یافت و از آنجا که در نبردی بین فلسطینی ها و اسرائیل در سن ۳۵ سالگی کشته شد، به «شاعر شهید» لقب گرفت و یکی از برجسته ترین شاعران جوان فلسطینی شمرده می شود. زندگی و پیشه. او در سال ۱۹۱۳ در روستای عنبتا در ناحیهٔ طولکرم، سنجق نابلس، ولایت بیروت، امپراتوری عثمانی به دنیا آمد. پدرش محمود عبدالحلیم العنبطاوی شاعر و فقیه بود که از الازهر فارغ التحصیل شد و یکی از شیوخ مکتب حنبلی بود. مجلس پدرش، نخستین مکتبی بود که عبدالرحیم به آموزش پرداخت و در آن علوم دین
ی و ادبی را فرا گرفت.تحصیلات خود را از دبستان در عنبتا آغاز کرد و در مدرسهٔ راهنمایی طولکرم ادامه داد و سپس برای تحصیل در مدرسهٔ ملی النجاح به نابلس رفت که در آن، ابراهیم طوقان شاعر، معلم بود. او در دروس زبان عربی، دین و تاریخ ممتاز شد. همچین فوتبالیست ماهری هم بود. پس از فارغ التحصیلی در اول فوریه ۱۹۳۳ به مدت شش ماه به مدرسهٔ پلیس شهر بیت لحم پیوست و به مدت سه ماه در پلیس شهر ناصره مشغول به کار شد. تا اینکه روزی از او خواسته شود که یک میهن گرا را دستگیر کند، او نپذیرفت و استعفا داد. عبدالرحیم محمود به نابلس بازگشت و به عنوان معلم زبان و ادبیات عربی در مدرسهٔ ملی النجاح مشغول به کار شد. شعر عبدالرحیم محمود در دوران جوانی او شکوفا شد، همراه با حس میهن دوستی و مخالفت با صهیونیسم. در تابستان ۱۹۳۵، شاهزاده سعود بن عبدالعزیز از فلسطین دیدن کرد و از شهر عنبتا عبور کرد. عبدالرحیم محمود در خوشامدگویی شعری خواند، از جمله این بیت او که معروف شد: «آیا برای زیارت مسجد الاقصی آمده اید/ یا پیش از باختن آن برای خداحافظی اش آمده اید؟» . وی در سال ۱۹۳۶ به سیاست پیوست. پس از وقوع اعتصاب عمومی و انقلاب در آن سال، عبدالرحیم محمو
د در سال ۱۹۳۷ به رهبری عبدالرحیم الحاج محمد به صفوف انقلابیون پیوست. هنگامی که مقامات قیمومیت بریتانیا او را تعقیب کردند، به دمشق پناهنده شد، سپس به بغداد رفت و در سال ۱۹۳۹–۱۹۴۰ به دانشکدهٔ نظامی عراق پیوست، جایی که با درجهٔ ستوانی فارغ التحصیل شد. در آنجا با عبدالقادر الحسینی آشنا گشت. عبدالرحیم محمود به عنوان معلم و مدیر مدرسه العشّار در شهر بصره کار کرد. سپس در سال ۱۹۴۱ به همراه تعدادی فلسطینی که به عراق پناهنده بودند به انقلاب رشید علی الکیلانی در نبرد سن الذبان پیوست. در پی شکست انقلاب به فلسطین بازگشت و دوباره در مدرسهٔ خود که به «دانشکدهٔ ملی النجاح» نام گرفته بود، به عنوان معلم مشغول به کار شد.در فاصله سالهای ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۸، او بیشتر اشعار و مقالات خود را منتشر کرد؛ به ویژه در روزنامهٔ «الاتحاد» حیفا و مجلهٔ «الغد». پس از صدور قطعنامه بین المللی تقسیم فلسطین و درگیری بین عرب ها و یهودیان، عبدالرحیم محمود به ارتش نجات پیوست، ارتش نامنظمی که اتحادیهٔ عرب از داوطلبان عرب آن را برای حمایت از فلسطین در دسامبر ۱۹۴۷ تشکیل داده بود. در اواسط ژانویه ۱۹۴۸، او به دمشق سفر کرد و در آنجا دورهٔ آموزشی افسران را در کم
پ قطنا گذراند. او به فلسطین اعزام شد و در رأس گروهانی از هنگ حطین، یکی از هنگ های ارتش نجات که در چندین نبرد در منطقهٔ مرج بن عامر با نیروهای اسرائیلی جنگید، شرکت کرد. در ماه مه ۱۹۴۸، هنگ به الجلیل نقل مکان کرد. عبدالرحیم محمود با درجهٔ ستوان یکم به دستیار فرماندهٔ هنگ ارتقا یافت و با هنگ حطین در چندین نبرد در اطراف شهر ناصره شرکت کرد. زندگی شخصی. او با دختر دایی اش محفوظه نصّار ازدواج کرد. از او سه فرزند داشت: الطیب (زادهٔ ۱۹۴۳)، رقیه (زادهٔ ۱۹۴۵) و طلال (زادهٔ ۱۹۴۷). درگذشت. عبدالرحیم محمود در ۱۳ ژوئیه ۱۹۴۸ بر اثر اصابت ترکش موشک در نبرد الشجرة، در جریان حملهٔ هنگ حطین به مستعمرهٔ یهودی نشین سجیره در مجاورت روستای عرب نشین الشجرهٔ طبریا، در ژوئیه ۱۹۴۸ زخمی شد. همراهانش او را سوار یک جیپ کردند و به بیمارستانی ناصره می بردند، اما خودرو به چاله ای عمیق افتاد و درگذشت. پیکرش به عنوان «شهید» در شهر ناصره به خاک سپرده شد. بزرگداشت. در ۱۴ سپتامبر ۱۹۵۶ مراسم یادبودی برای او در شهر امان برگزار شد. در سال ۱۹۹۰، سازمان آزادیبخش فلسطین «نشان قدس برای فرهنگ، هنر و ادبیات» را به او اعطا کرد. شورای شهرداری در نابلس و عنبت
ا تصمیم گرفتند که یکی از خیابان های شهر را به نام او نامگذاری کند. شعر او. اشعار به جا مانده از او، بیانگر روحیهٔ وطن دوستی اوست. به گفتهٔ سلیمان صالح، عبدالرحیم محمود الگویی برای شعر مقاومت فلسطینی و مبارزه برای آزادی ارائه کرد و او «با حمل سلاح خود برای محافظت از فلسطین و دفاع از سرزمین آن به راه افتاد. او با کلمات خود برای بازگرداندن آگاهی ملت خود استفاده کرد که می توانند به پیروزی و شکوه دست یابند و آزادی و حقوقش را بگیرند.» آنچه از شعر عبدالرحیم محمود مانده، اندک است؛ همانند بیشتر شاعرانی که در جنگ ها شرکت کردند و در میدان های نبرد برای انگیزه دادن می سرودند. کمیته ای از نویسندگان فلسطینی در سال ۱۹۵۸ توانستند از آثار منتشر شده او در روزنامه ها و مجلات که تعداد آنها ۲۷ شعر بود، دیوانی گرد آورند. در سال ۱۹۸۸، عزالدین المناصره آثار کامل او را، اشعار و مقالاتش را ویرایش، ارائه و منتشر کرد. برخی اشعارش به سرودها و آهنگ هایی برای مقاومت فلسطینی ها در برابر اسرائیل تبدیل شده است.جبرا ابراهیم جبرا دربارهٔ او می گوید: «عبدالرحیم محمود شاعرِ دلاورِ اول در شعر معاصر ماست، کسی که از قول با عمل پیروی کرد.» شاعر فدوی
طوقان دربارهٔ او گفت: «صدای شعر عبدالرحیم محمود صدای مردم فلسطین است.» از جمله ابیات مشهور او که بیانگر روحیهٔ فداکاری است، این سه بیت اوستبا ترجمهٔ موسی اسوار به فارسی:
کافه ولتر (Café Voltaire) نام یک کافه مشهور در پاریس است که در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، به محلی برای گردهمایی نویسندگان، هنرمندان و روشنفکران پیشرو تبدیل شد. این کافه به افتخار فیلسوف و نویسنده بزرگ فرانسوی، ولتر، نامگذاری شد و نمادی از روشنفکری و آزاداندیشی بود. در سال هایی که کافه ولتر به نقطه عطفی برای اندیشه های نوگرا و جریان های مدرن تبدیل شد، چهره های مشهوری از سراسر جهان در آنجا به بحث و گفتگو می پرداختند و بنیان های فرهنگی و هنری جدیدی را پایه ریزی می کردند. جریان ادبی. کافه ولتر در ابتدا یک مکان ساده برای استراحت و نوشیدن قهوه بود، اما به زودی به پاتوق افرادی تبدیل شد که به دنبال فضایی برای بیان دیدگاه های تازه و تبادل افکار آزاد بودند. در آن زمان، پاریس به عنوان مرکز فرهنگی و هنری اروپا شناخته می شد و بسیاری از نویسندگان و هنرمندان از سراسر جهان برای تجربه فضای فرهنگی آزاد و متنوع این شهر، به آنجا سفر می کردند. کافه ولتر با فضایی که برای آزاداندیشی و نوآوری فراهم کرده بود، به یکی از مهم ترین پاتوق های هنری و فرهنگی این دوره تبدیل شد. کافه ولتر به تدریج به محلی برای تولد جریان های فرهنگی و
هنری جدید در سطح جهانی تبدیل شد. این کافه جایی بود که افراد از ملیت ها و پس زمینه های فرهنگی متفاوت گرد هم می آمدند و به تبادل افکار و دیدگاه ها می پرداختند. تأثیر این مکان به حدی بود که برخی از جنبش های ادبی و هنری بزرگ قرن بیستم، از جمله دادائیسم و سوررئالیسم، به نوعی ریشه های خود را در جلسات و گفتگوهایی که در کافه ولتر برگزار می شد، یافتند. دادائیسم، جنبشی که به رد کلیه اصول متعارف و قواعد زیبایی شناسی پرداخت، در کافه ولتر توسط هنرمندان پیشرو از جمله تریستان تزارا و هوگو بال شکل گرفت. این جنبش بعدها تأثیرات عمیقی بر هنر، ادبیات و فرهنگ مدرن گذاشت و به عنوان یکی از رادیکال ترین جنبش های هنری قرن بیستم شناخته شد. هنرمندان سرشناس. کافه ولتر محل حضور و فعالیت بسیاری از نویسندگان، شاعران، فیلسوفان و هنرمندان بزرگ دوران خود بود. از جمله برجسته ترین افرادی که در کافه ولتر حضور یافتند، می توان به تریستان تزارا، هوگو بال، هانس آرپ، آندره برتون، و گیوم آپولینر اشاره کرد. این افراد از چهره های برجسته جنبش های هنری و ادبی قرن بیستم بودند و در شکل گیری جریان های مدرن مانند دادائیسم و سوررئالیسم نقشی اساسی ایفا کردند.
تریستان تزارا و هوگو بال، دو تن از بنیان گذاران جنبش دادائیسم، جلسات بحث و اجرای آثار هنری خود را در کافه ولتر برگزار می کردند. آثار و اجراهای آن ها که اغلب به نقد فرهنگ بورژوازی و رد اصول مرسوم هنر می پرداختند، باعث جذب علاقه مندان و چهره های برجسته دیگر شد و کافه ولتر به محلی برای پرورش اندیشه های نوگرا تبدیل شد. همچنین آندره برتون، شاعر و نویسنده فرانسوی، که بعدها به عنوان یکی از بنیان گذاران جنبش سوررئالیسم شناخته شد، از چهره های برجسته ای بود که در کافه ولتر حضور داشت. او با الهام از جلسات و گفتگوهایی که در این کافه برگزار می شد، جنبش سوررئالیسم را به وجود آورد که بر رؤیاها، ناخودآگاه و رهایی از قوانین منطقی تاکید داشت و به یکی از مهم ترین جریان های هنری قرن بیستم تبدیل شد.
بار دوم فراموش نمی شود () یک فیلم کمدی رمانتیک ایتالیایی است که در سال ۲۰۰۸ منتشر شد. ترانه متن این فیلم نامزد دریافت روبان نقره ای بهترین ترانه شد.
سرجو سُلی (؛ ۱۹ نوامبر ۱۹۴۴ – ۳ فوریهٔ ۲۰۲۳) بازیگر و کارگردان نمایش اهل ایتالیا بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "ای پادشاه"، "بار دوم فراموش نمی شود"، "تقدیم به رم با عشق"، "و اینک سکس"، "" و "نه ممنون، قهوه مرا عصبی می کند" اشاره کرد.
اشباع معنایی () یک پدیدهٔ روان شناختی است که طی آن تکرار یک کلمه یا عبارت باعث می شود تا آن کلمه یا عبارت معنای خود را به طور موقت برای شنونده از دست بدهد. در این حالت عبارات تنها به صورت اصواتی نامفهوم شنیده می شوند. بررسی، توجه و تحلیل ممتد (خیره شدن به عبارات برای زمانی طولانی) هم تاثیر مشابهی را ایجاد می کنند.
آنا ماریا آکرمن (؛ زادهٔ – درگذشتهٔ ۱۵ ژانویهٔ ۲۰۲۵) بازیگر اهل ایتالیا بود. از جمله فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "پوست"، "ای پادشاه" و "بار دوم فراموش نمی شود" اشاره نمود.آکرمن در ۱۵ ژانویهٔ ۲۰۲۵، در سن ۹۲ سالگی درگذشت.
کوکوبون-جی به معنی معبد استانی، معابد بودایی در ژاپن در هر یک از ولایت های ژاپن بودند که توسط امپراتور شومو در طول دوره نارا تأسیس شدند (۷۱۰ – ۷۹۴).
کیارا مورِتی (؛ ۱۸ اوت ۱۹۵۵ – ۱۶ مه ۲۰۲۳) بازیگر اهل ایتالیا بود. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "زندگی عجیب است" اشاره نمود.
در ریاضیات جبر میانه را با مجموعه ای با عملیات سه تایی تعریف می کنیم formula_1 که این مجموعه، مجموعه ای از اصول موضوعه را می پذیرد که مفاهیم میانه های سه گانه اعداد حقیقی و تابع اکثریت بولی را تعمیم می دهد. اصول موضوعه به شکل زیر هستند: اصول موضوعه ی دوم و سوم اشاره بر خاصیت جابه جایی دارند: می توان (اما نه به آسانی) نشان داد که در حضور سه اصل دیگر، اصل سوم اضافی است. اصل چهارم از این اصول موضوعه خاصیت شرکت پذیری را نشان می دهد. مجموعه های اصول موضوعه ی دیگری نیز ممکن است وجود داشته باشند : برای مثال این مجموعه اصول موضوعه ی دیگری را برای تعریف جبر میانه ارائه می کند: این اصول موضوعه کفایت می کنند. در جبر بولی ، یا به طور کلی می توان گفت یک شبکه توزیعی ، تابع میانه ی formula_8 توسط این اصول موضوعه پدیرفته خواهد شد، به این شکل که هر جبر بولی و هر شبکه توزیعی به شکل یک جبر میانه در می آید. بیرخوف و کیس نشان دادند که یک جبر میانه با عنصر های 0 و 1 که عملیات سه تایی formula_9 را برقرار سازد یک شبکه توزیعی خواهد بود. ارتباط با گراف های میانه. گراف میانی یک گراف بدون جهت است که در آن برای هر سه راس formula_10, form
ula_11 و formula_12 یک راس منحصر به فرد formula_1 وجود دارد که آن را با کوتاه ترین مسیرهای بین هر دو راس دلخواه formula_10, formula_11 و formula_12 نشان می دهیم. اگر چنین شرایطی را تشکیل دهیم، درنتیجه عملیات formula_1 یک جبر میانی را تشکیل می دهد که رئوس گراف را به عنوان عناصر آن تعریف می کنیم. در مقابل این تعریف می توان گفت، در هر جبر میانه، یک "بازه ی" formula_18 ممکن است به عنوان مجموعه ای از عناصر formula_11 تعریف شود به این شکل که عملیات سه تاییformula_20 برقرار باشد. می توان یک گراف از این جبر میانه تعریف کرد به این شکل که با ایجاد یک راس برای هر عنصر این جبر و یک یال برای هر جفت formula_21 اتفاقی که رخ می دهد این باشد که در بازه ی formula_18 هیچ عنصر دیگری موجود نیست. اگر این جبر این ویژگی را داشته باشد که هر بازه متناهی باشد، پس می توان گفت این گراف یک گراف میانه را تشکیل می دهد، این جبر که توسط چنین تفاسیری تعریف می شود را می توان همان عملیات میانه نامید که توسط کوتاه ترین مسیرها در گراف تعریف می شود که پیش تر گفته شد و به طور دقیق با عملیات میانه اصلی جبر مطابقت دارد و با اصول موضوعه ی گفته شده مطاب
ق است.
شورش مالیات بر خون ، مجموعه ای از قیام های خشونت آمیز در سراسر ژاپن در بهار ۱۸۷۳ در مخالفت با نهاد سربازی اجباری برای همه شهروندان مرد (که به عنوان «مالیات خون» توصیف می شود) در پی بازسازی می جی بود. علل ثانویه شامل خشم عمومی از فرمان رهایی طبقات پایین و رانده شده بوراکومین ها ۱۸۷۱ و نهاد مدرسه عمومی اجباری برای کودکان در سال ۱۸۷۲ بود. شورش های مالیات خون که در حداقل ۱۰ استان گسترش یافت و صدها هزار کشاورز دهقانی و سامورایی روستایی را درگیر کرد، ادارات دولتی، پاسگاه های پلیس، مدارس دولتی تازه تأسیس، و خانه های مقامات دولتی و بوراکومین های تازه آزاد شده (رانده شدگان سابق) را ویران کرد. با این حال، شورش ها به طرز وحشیانه ای توسط دولت میجی سرکوب شد، که سیاست «تیراندازی برای کشتن» را در پیش گرفت و هنگامی که پلیس ناکارآمد بود، مزدوران سامورایی را وارد کرد. پس زمینه. به دنبال بازسازی می جی در سال ۱۸۶۸، که شوگون سالاری توکوگاوا را سرنگون کرد، ژاپن برنامه دوره ای نوسازی را آغاز کرد. به عنوان مقدمه ای برای لغو کامل سیستم طبقاتی و وضعیت دوران توکوگاوا، وضعیت طرد شدن توسط فرمان رهایی بوراکومین در سال ۱۸۷۱ لغو شد، مدرسه ع
مومی اجباری برای همه کودکان در سال ۱۸۷۲ اجرا شد و در ژانویه ۱۸۷۳، دولت جدید میجی فرمان اجباری را وضع کرد که همه شهروندان مرد، اعم از سامورایی و غیرسامورایی را ملزم می کرد، در سن ۲۰ سالگی به خدمت سربازی اجباری با خدمت به مدت سه سال. و پس از آن در یک ذخیره نظامی ملی خدمت کنند. سربازی اجباری روستاهای کشاورزی فقیر را از نیروی کار مردان جوان قوی محروم می کرد که در اوج توانایی بدنی خود بودند و برای انجام کارهای یدی به شدت مورد نیاز روستائیان بود. به همین ترتیب، مدارس دولتی اجباری، خانواده های دهقان را از کار فرزندانشان محروم کرد، که برای کمک کاشت و برداشت محصولات زراعی به آنها نیاز بود. رهایی رانده شدگان قابل اعتراض بود، زیرا پس از قرن ها زندگی در سیستم وضعیت توکوگاوا که به شدت اجرا شده بود، به موجب آن طردشدگان «هی نین» (غیر انسان، تقریباً هم معنی با نجس و ناپاک) تلقی می شدند (非人، "hinin") و به زور جدا شده بودند، افراد طبقات دیگر غیرقابل تحمل می دانستند که طردشدگان سابق اکنون «شهروندان جدید» (新平民، "shin heimin") تلقی شوند و آزادانه بتوانند با کسانی که تا همین مدتی قبل مافوق آنها به حساب می آمدند اختلاط کنند. در مور
د سامورایی ها، فراخوانی افراد عادی به خدمت سربازی توسط فرمان اجباری، انحصار آنها در خدمت نظامی را از بین برد و در نتیجه خودانگاره و شیوهٔ زندگی آنها را تهدید کرد، و برخی از سامورایی های روستایی را وادار کرد تا در مخالفت با غیرسامورایی ها در مورد این فرمان ها همدل شوند. یک منبع خشم اضافی این واقعیت بود که فرمان سربازی اجباری حاوی مقرراتی بود که به شهروندان ثروتمند اجازه می داد خود را از خدمت سربازی اجباری بخرند، به این معنی که بار سربازی اجباری به طور نامتناسبی بر دوش فقیرترین شهروندان ژاپنی افتاد که با اینکه موقعیت مالی خوبی نداشتند برای از دست دادن کار خانوادگی نیز لطمه مالی می خوردند. خود فرمان اجباری الهام گرفته از مدل های غربی بود و متن فرمان مستقیماً یک اصطلاح فرانسوی را برای خدمت اجباری ترجمه کرده بود که به معنای واقعی کلمه به معنای «مالیات بر خون» است. با استفاده نابخردانه از این عبارت، شایعاتی وحشت آور در سراسر روستا پخش شد مبنی بر اینکه مأموران دولتی می آیند تا به معنای واقعی کلمه خون بگیرند. شایعه گرفتن خون از دهقانان و فروش آن به خارجی هایی که از آن برای تهیه دارو استفاده می کنند، به خشم مردم بیشتر
دامن داد. از آنجایی که میجی ژاپن یک دموکراسی نبود و الیگارشی میجی همه تصمیمات را بدون مشورت با عموم مردم اتخاذ می کرد، کشاورزان خشمگین و سامورایی های پایین رده روستایی احساس می کردند که راهی جز اعتراض خشونت آمیز برای ابراز نارضایتی های خود ندارند. شورش. قیام ها در مارس ۱۸۷۳ آغاز شد و به سرعت در مجموع حداقل ۱۰ استان گسترش یافت. آشوبگران در استان های کیوتو، اوکایاما، فوکوئی، میه، توتوری، هیروشیما، شیمانه، کاگاوا، اهیمه، و کوچی نمادها و عوامل اصلاحات میجی که شیوه زندگی قبلی آنها را مختل می کرد: ادارات و مقام های دولتی محلی، مراکز تازه تأسیس مدارس و ایستگاه های پلیس، معابد بودایی که به عنوان مأموران دولتی خدمت می کردند، و طردشدگان تازه رها شده را هدف قرار دادند. به عنوان مثال در اواخر ماه مه ۱۸۷۳، بیش از ۳۰۰۰۰ نفر در استان اوکایاما شورش کردند و ۴۶ مدرسه ابتدایی دولتی را ویران کردند. و بیش از ۳۰۰ خانه متعلق بوراکومین های تازه آزاد شده . مردم خود را با نیزه ها، تفنگ ها و شمشیرهای بامبو مسلح کردند، آنها به مقام های دولتی و طردشدگان سابق حمله کردند که ده ها نفر را زخمی و ۲۴ نفر را کشتند. از ۲۴ نفری که در خشونت در او
کایاما به قتل رسیدند، ۱۸ نفر اخیراً رانده شده سابق بودند. به طور مشابه، در استان کاگاوا، ارتشی متشکل از 20000 دهقانان خشمگین با چوب های بامبو و کوبیدن طبل، حمله کردند و ۳۴ اداره دولتی، ۵ معبد بودایی و خانه ۳۰ نفر از مقام های دولتی را به آتش کشیدند. علاوه بر این، ۷ ایستگاه پلیس و در مجموع ۴۸ مدرسه دولتی را تخریب کردند. آشوبگران علاوه بر خشونت آشکار، طوماری هایی را نیز به مقامات محلی ارائه کردند و خواسته های خود را بیان کردند. خواسته های رایج شامل لغو فرمان سربازی اجباری، لغو مدارس دولتی، لغو ممنوعیت مدل موی سنتی و کنار گذاشتن تقویم شمسی که به تازگی وضع شده بود و جایگزین تقویم سنتی قمری شده بود. سرکوب. دولت میجی بی رحمانه شورش های مالیات خون را سرکوب کرد، بدون اینکه به هیچ یک از خواسته های آشوبگران تسلیم شود، دولت رویکرد «شلیک به قصد کشتن» آشوبگران را در پیش گرفت . هنگامی که نیروهای پلیس محلی نتوانستند خشونت را مهار کنند، دولت گروه هایی از مزدوران سامورایی را برای بازگرداندن نظم استخدام کرد. در مجموع بیش از ۶۰۰۰۰ نفر از جمله بیش از ۲۹۰۰۰ نفر تنها در استان اوکایاما دستگیر شدند. با این حال، تنها ۱۵ آشوبگر که به ع
نوان سرکردگان این گروه شناخته شده بودند، به اعدام محکوم و در عمل اعدام شدند، , و هزاران نفر دیگر از شورش گران احکام کمتری دریافت کردند یا بدون اتهام آزاد شدند. منابع. کتاب ها مقاله های مجله ها
پَمِلا باندی (به انگلیسی: Pamela Bondi ؛ زاده ۱۷ نوامبر ۱۹۶۵) وکیل، لابی گر و سیاستمدار آمریکایی است که از سال ۲۰۲۵ به عنوان هشتاد و هفتمین دادستان کل ایالات متحده آمریکا خدمت می کند. او که یک جمهوری خواه است، از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۹ به عنوان سی و هفتمین دادستان کل فلوریدا فعالیت کرد و اولین زنی بود که به این منصب انتخاب شده بود. در سال ۲۰۲۰، باندی یکی از وکلای مدافع دیرینه رئیس جمهور دونالد ترامپ در جریان اولین محاکمه استیضاح او بود. تا سال ۲۰۲۴ او بازوی حقوقی مؤسسه سیاست اول آمریکا که همسو با ترامپ است را رهبری می کرد. در ۲۱ نوامبر ۲۰۲۴، ترامپ اعلام کرد که او برای دادستانی کل ایالات متحده نامزد خواهد شد. زندگی. پملا جو باندی، معروف به «پم باندی»، در ۱۷ نوامبر ۱۹۶۵ در تمپل تریس، در ایالت فلوریدا، از والدینی آمریکایی ایتالیایی تبار خود متولد شد. پدر باندی عضو شورای شهر تمپل تریس بود و همچنین، مدتی به عنوان شهردار تمپل تریس فعالیت می کرد. او تحصیلات دبیرستان خود را در مدرسه «سی لئون کینگ» منطقه تامپا به پایان رساند. او سپس در دانشگاه فلوریدا تحصیل کرد و در سال ۱۹۸۷ مدرک لیسانس خود را در رشته حقوق کیفری دریافت کرد.
او تحصیلات خود را در رشته حقوق در سال ۱۹۹۰ به پایان رساند و یک سال بعد، در آزمون وکالت ایالت فلوریدا شرکت کرد و توانست به عنوان وکیل و حقوقدان مشغول به کار شود. مسئولیت ها. پم باندی در طول فعالیتش مسئولیت های مختلفی داشته که مهم ترین آنها به شرح زیر است: پم کار خود را به عنوان دادستان در شهرستان هیلزبورو، در فلوریدا آغاز کرد و سپس به عنوان دستیار وکیل ایالتی خدمت نمود. او پس از پیروزی در انتخابات عمومی جمهوری خواهان، از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۹، سمت دادستانی کل ایالت فلوریدا را بر عهده گرفت و تبدیل به اولین زنی شد که در تاریخ این ایالت، به این مقام رسیده است. باندی پرونده های بزرگی را در دادگاه های فلوریدا به سرانجام رساند. مهم ترین اقدام او مقابله جدی با باراک اوباما، رئیس جمهور دموکرات آمریکا بود. باندی تلاش کرد جلوی اجرای قانون مراقبت های بهداشتی که توسط باراک اوباما، رئیس جمهور وقت ایالات متحده در سال ۲۰۱۲ تصویب شده بود، بگیرد. او همچنین تلاش زیادی برای مبارزه با بحران مواد مخدر در فلوریدا کرد و بسیاری از کارتل های پخش مواد مخدر را در مناطق مختلف ایالت جمع کرد. باندی همچنین، از ممنوعیت قانون اساسی ایالت فلوریدا
در مورد ازدواج همجنس گرایان دفاع کرد و برای تشدید قوانین مبارزه با قاچاق انسان تلاش نمود.
پیا وِلسی (به ؛ – ) که با نامِ هنریِ اِلپیدیا سوربو (به ) شناخته می شد، بازیگر و خواننده اهل ایتالیا بود. از جمله فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن ها، نقش داشته است، می توان به "خوشبختی فرارسیده است"، "پدر ماتئو"، "بال های زندگی"، "پلیس زن"، "مشکل پردردسر"، "چرخ وفلک ناپل"، "روسینی! روسینی!" و "خواهر امانوئل" اشاره کرد. او در ۳۱ مارس ۲۰۲۴، صد ساله شد. درگذشت. ولسی در ۴ سپتامبر ۲۰۲۵، در سن ۱۰۱ سالگی درگذشت.
شاهدخت بدفورد () یک فیلم صامت ایتالیایی به کارگردانی روبرتو روبرتی و بیچه والریان است که در سال ۱۹۱۴ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می توان به کلاودیا زامبوتا و بیچه والریان اشاره کرد.
کلاودیا زامبوتا (؛ زادهٔ ۲۳ مارس ۱۸۸۵ - تاریخ درگذشت: نامعلوم) بازیگر فیلم های صامت اهل ایتالیا است. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "شاهدخت بدفورد" اشاره نمود.