Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
لشکر ۲ ایتالیا (به ایتالیایی: 2ª Divisione) یکی از یگان های ارتش سلطنتی ایتالیا در جریان جنگ جهانی اول بود و نقش مهمی در دفاع از مرزهای شرقی کشور ایفا کرد. این لشکر در سال ۱۹۱۵ و همزمان با ورود رسمی ایتالیا به جنگ علیه امپراتوری اتریش-مجارستان تشکیل شد. مأموریت اصلی آن شامل حفاظت از مناطق حساس جبهه شرقی و جلوگیری از نفوذ نیروهای دشمن به خاک ایتالیا بود. لشکر ۲ در طول جنگ در مناطق کوهستانی و دشوار جبهه شمال شرق ایتالیا مستقر شد و در نبردهای متعددی شرکت کرد که شرایط سخت طبیعی و شدت درگیری ها، آن را به یکی از یگان های کلیدی ارتش ایتالیا تبدیل کرد. این لشکر نه تنها در عملیات های دفاعی برای حفظ مواضع خود عمل می کرد، بلکه در حملات محدود و عملیات های پیشروی نیز مشارکت داشت و به عنوان یگان پشتیبان برای دیگر لشکرها عمل می کرد. از جمله وظایف لشکر ۲ می توان به پشتیبانی از خطوط مقدم، محافظت از مسیرهای تدارکاتی، و همکاری با واحدهای کوهستانی آلپینی (Alpini) و پیاده نظام سبک برشلری (Bersaglieri) اشاره کرد. حضور این لشکر در جبهه های ایزونو، استرافاکس و نبرد کاپورتو، نشان دهنده اهمیت آن در استراتژی دفاعی و تهاجمی ارتش سلطنتی
ایتالیا بود. فرماندهی لشکر ۲ طی جنگ تحت نظر چندین ژنرال برجسته بود که هر یک در برنامه ریزی عملیات ها و سازماندهی نیروها نقش مهمی ایفا کردند. حضور مستمر این لشکر در جبهه های پرتنش و توانایی آن در مقابله با شرایط سخت جنگ، باعث شد تا نقش کلیدی در شکل گیری موفقیت های نظامی ایتالیا در سال های پایانی جنگ ایفا کند. تاریخچه. لشکر ۲ ایتالیا در اکتبر ۱۹۱۴ از فرماندهی طراحی شده ارتش در تریسته تشکیل شد و در آغاز جنگ جهانی اول تحت فرماندهی ژنرال پیرو کادورنا قرار گرفت. این لشکر با استقرار در تریسته، مسئولیت دفاع از جبهه ای به طول حدود ۱۵۰ کیلومتر از رودخانه ایزونو تا کوه های آلپ را بر عهده داشت. در آغاز جنگ، لشکر ۲ ایتالیا به همراه لشکرهای دیگر، عملیات های محدودی را برای تأمین امنیت مرزهای شرقی ایتالیا انجام داد. در اکتبر ۱۹۱۷، با توجه به تهدید حمله گسترده نیروهای اتریش-مجارستان، لشکر ۲ ایتالیا به همراه دیگر یگان ها در نبرد کاپورتو شرکت کرد. این نبرد یکی از بزرگ ترین درگیری های جنگ جهانی اول در جبهه ایتالیا بود که با مقاومت شدید نیروهای ایتالیایی مواجه شد. ساختار. لشکر ۲ ایتالیا از دو لشکر اصلی تشکیل شده بود: این لشکرها ت
حت فرماندهی ژنرال های مختلف در طول جنگ قرار داشتند و نقش های متفاوتی در عملیات های مختلف ایفا کردند. نبردها. لشکر ۲ ایتالیا در چندین نبرد مهم جنگ جهانی اول شرکت داشت: فرماندهان. فرماندهان برجسته لشکر ۲ ایتالیا عبارت بودند از: پایان جنگ. پس از پایان جنگ جهانی اول و امضای قرارداد صلح، لشکر ۲ ایتالیا به عنوان یکی از یگان های مهم ارتش سلطنتی ایتالیا باقی ماند و در سال ۱۹۱۹ به فرماندهی منطقه تریسته تبدیل شد.
گریم مورتی (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل اسکاتلند است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال چارلتون اتلتیک، باشگاه فوتبال ساوت همپتون، باشگاه فوتبال ردینگ، و باشگاه فوتبال یورک سیتی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اسکاتلند بازی کرده است.
مایکل بیل (؛ زادهٔ ) مربی فوتبال اهل انگلستان است. وی مربی تیم هایی همچون باشگاه فوتبال کویینز پارک رنجرز، باشگاه فوتبال رنجرز و باشگاه فوتبال ساندرلند بوده است.
روابط ایتالیا و پرو (ایتالیایی: Relazioni Italia e Perù؛ اسپانیایی: Relaciones Italia y Perú) روابط خارجی و پیوندهای دیپلماتیک بین جمهوری ایتالیا و جمهوری پرو است که بر اساس مهاجرت ایتالیایی ها در قرن های گذشته از زمان تأسیس نایب الملک نشین پرو بنا شده است. بزرگ ترین جوامع ایتالیایی و فرزندان آنها در لیما، ارکیپا و تاکنا هستند. هر دو کشور عضو اتحادیه لاتین، سازمان تجارت جهانی و سازمان ملل متحد هستند. تاریخچه. تاریخ تا سال ۱۸۲۱. اولین ایتالیایی هایی که نامشان در پرو ثبت شده، سیمون جنووس و پدرو میلانس هستند که فرانسیسکو پیزارو را در فتح پرو همراهی کردند، و همچنین فرانسیسکو بوسو میلانی، یکی از بنیانگذاران شهر ارکیپا. دیگر ایتالیایی ها وقایع تاریخ اولیه پرو، مانند ترور پیزارو و شورش های اولیه را ثبت کرده اند. در دوران سلطنت کارل پنجم، مهاجرت ایتالیایی ها افزایش یافت تا آنها را به عنوان اتباع مطلوب در مقایسه با اروپایی های شمالی متمایز کند. ایتالیایی ها در نهایت حضور خود را در قلمروی نایب الملک نشین پرو در قرن هجدهم تثبیت کردند. رسیدن دودمان بوربون به تخت سلطنت اسپانیا در اوایل قرن هجدهم به معنای ادغام اشراف ایتال
یایی در اشراف اسپانیایی، چه در شبه جزیره و چه در سرزمین های فرادریایی آن، از جمله قاره آمریکا، یعنی پروی اسپانیا، بود. تاریخ از ۱۸۲۱ تا ۱۸۷۰. پس از استقلال پرو، دولت جدید پرو در پی ایجاد هویت ملی و کسب شناخت بین المللی، به ویژه از سوی ایالات متحده و ایالت های شبه جزیره ایتالیا، بود. اخبار شورش ها در قاره آمریکا از سال ۱۸۰۶ به کشورهای آمریکای لاتین رسید و ایالات پاپی این وقایع را محکوم کرد، اما در عمل حمایت چندانی از اسپانیا نکرد. پیش از وحدت ایتالیا، پرو رسماً در سال ۱۸۵۲ با واتیکان روابط برقرار کرد، و تماس های قبلی سه دهه قبل به دلیل اعزام هیئتی از رم به آمریکای جنوبی صورت گرفته بود. سیمون بولیوار نیز تلاش ناموفقی برای برقراری روابط با پادشاهی دو سیسیل و پادشاهی ساردنی انجام داد، زیرا این ایالت ها در ابتدا هیچ علاقه ای به به چالش کشیدن وضع موجود در اروپا نشان ندادند. با این حال، به دلیل منافع ساردینیا در تماس های تجاری خارج از کشور که توسط جمهوری سابق جنوا، که در سال ۱۸۱۵ به پادشاهی ایتالیا ضمیمه شد و در آن زمان وطن اکثر ایتالیایی های پرویی بود، ایجاد شده بود، نظر پرو به نفع پرو تغییر کرد و منجر به امضای پیم
ان دوستی، تجارت و دریانوردی در ۱۴ ژوئن ۱۸۵۳ شد. از سال ۱۸۴۱ تا ۱۸۴۶، لوئیس باراتا به عنوان اولین کنسول ساردینیا و ایالات پاپی در پرو فعالیت کرد. سپس در سال ۱۸۴۶، خوزه کانوارو جای او را در کنسولگری ساردینیا گرفت. تاریخ از ۱۸۷۰ تا ۱۹۰۶. پرو در ۷ آوریل ۱۸۶۲ پادشاهی ایتالیا را به رسمیت شناخت. در ۳ مه ۱۸۶۳، هر دو کشور یک توافقنامه کنسولی ۱۰ ساله امضا کردند و در سال ۱۸۶۴، سفارت ایتالیا در لیما افتتاح شد و جایگزین سفارت ساردینیا شد. در ۲۷ ژوئیه ۱۸۶۹، یک معاهده تجارت و دریانوردی امضا شد و در ۲۱ مه ۱۸۷۰، یک توافقنامه استرداد مجرمین امضا شد. معاهده اول در سال ۱۸۷۴ اصلاح و تصویب شد. روابط رسماً در ۲۳ دسامبر ۱۸۷۴ با امضای معاهده دوستی، تجارت و دریانوردی برقرار شد، اگرچه این معاهده تنها در سال ۱۸۷۸ توسط هر دو پارلمان تصویب شد. در طول جنگ اسپانیا و آمریکای جنوبی (۱۸۶۵–۱۸۷۹)، کنسول ایتالیا، خوان آنتونیو میلیوراتی، با کنسول فرانسه، ام. لسپس، برای جلوگیری از جنگ بین دو کشور همکاری کرد و (تحت نظارت وزیر امور خارجه وقت، توریبیو پاچکو)، جلسه ای محرمانه در ماه مه ۱۸۶۶ با نمایندگان پرو، بولیوی و شیلی ترتیب داد که در آن پیشنهاد صلح
به آنها ارائه شد، اما ناموفق بود. این کار علیرغم موضع رسمی بی طرفی کنسول و در تضاد با حمایت مستعمره ایتالیا از آرمان پرو و عدم تمایل به موضع کنسولگری انجام شد. تصرف رم در سال ۱۸۷۰ با مخالفت شدید جامعه پرو روبرو شد، چرا که معتقد بودند پاپ پیوس نهم توسط نیروهای اشغالگر ربوده شده است. با وجود بی طرفی رسمی دولت پرو، سفارت ایتالیا به ریاست "کاردار" و سرکنسول هیپولیتو گارو، به دلیل انتشار اعتراضی از سوی کاتولیک های برجسته پرو در روزنامه "لا سوسیداد"، که شامل اعضای دولت مانند وزیر دارایی نیکولاس دی پیرولا، وزیر دولت مانوئل سانتا ماریا و وزیر امور خارجه خوزه خورخه لوایزا بود، به وزارت امور خارجه شکایت کرد. این شکایت پس از آن حل شد که وزارت امور خارجه به رئیس "انجمن کاتولیک"، که نویسنده اعتراض بود، اطلاع داد که «مطابقت آن با اصول سند، اما عدم تطابق آن با زبانی که علیه دولت و مردم ایتالیا استفاده شده است.» از سال ۱۸۴۰ تا ۱۸۸۰، موجی از مهاجرت ایتالیایی ها به پرو رسید، به طوری که سرشماری سال ۱۸۵۷ لیما، تعداد این جامعه را ۳۴۶۹ نفر اعلام کرد. برخلاف سایر مستعمرات، ایتالیایی ها به راحتی در جامعه پرو جذب شدند و شعار محلی آن
ها «ایتالیایی ها در گوشه و کنار» بود که به ماهیت تجاری جامعه در لیما اشاره داشت. تلاش های استعماری پرو از سال ۱۸۷۲ با تأسیس "انجمن مهاجرت اروپایی"، که تلاش های آن موفقیت های متفاوتی داشت، دوباره آغاز شد. پس از به تخت نشستن ویتوریو امانوئله دوم، منافع ایتالیا در قاره آمریکا افزایش یافت. پس از پایان دوران گوانو در پرو، منافع دولت پرو بر پتاسیم نیترات متمرکز شد. ملی شدن اکثر ذخایر در جنوب پرو، تأثیر منفی بر سرمایه گذاران خارجی، از جمله تعداد کمی از ایتالیایی ها، گذاشت که بعداً توانستند تعداد کمی از ذخایر را دوباره به دست آورند. این وقایع منجر به حمایت بریتانیا، فرانسه و ایتالیا از شیلی در طول جنگ اقیانوس آرام شد. حمایت ایتالیا در مقایسه با سایر کشورها ضعیف بود. تلاش میانجیگری توسط کشورهای اروپایی که شامل ایتالیا نیز می شد، در اوایل جنگ انجام شد، اگرچه پس از ارائه خدمات ایالات متحده، این تلاش ها از رونق افتاد. این امر به دلیل پیشنهاد صلح بلوک سابق، از جمله واگذاری تاراپاکا به شیلی بود، در حالی که پیشنهاد آمریکا به این جنبه اشاره ای نکرده بود. ظاهراً قرار بود به مأموران کنسولی که حضور خود را اعلام می کردند، آسیبی
نرسد، که منجر به پناه گرفتن ایتالیایی ها در ساختمان هایی شد که پرچم ایتالیا بر فراز آنها برافراشته شده بود. با این حال، این امر مورد احترام نیروهای شیلیایی قرار نگرفت. در تاکنا، خانه کنسول جیووانی رافو توسط نیروهای شیلیایی که به دنبال سربازان پرویی بودند اشغال شد. این امر منجر به اعتراض کتبی کنسول در ۳۰ مه ۱۸۸۰ شد. نامه های مشابهی از آریکا و لیما، که دومی در سال ۱۸۸۱ اشغال شده بود، ارسال شد. مستعمرات دیگر توسط کشتی های جنگی که توسط کشورهایشان به سواحل پرو فرستاده شده بودند، محافظت می شدند. واکنش ضعیف دولت ایتالیا در قالب ورود سه کشتی کوچک، از جمله دو ناوچه قدیمی، باعث شد کمیته ایتالیایی در ۱۵ اوت ۱۸۸۱ مستقیماً به پادشاه نامه بنویسد یک ائتلاف بین المللی با نمایندگان شیلی ملاقات کرد و کشتی های آنها در خارج از پایتخت پهلو گرفتند تا از غارت و شورش، همان طور که در استان های جنوبی اتفاق افتاده بود، جلوگیری کنند. در این دوره، مستعمره ایتالیا از الگوی نمایندگان دیپلماتیک خود پیروی کرد، پرچم ایتالیا را بر فراز مشاغل خود برافراشته و به دنبال اسنادی برای تأیید اصالت ایتالیایی خود بودند تا از اموال خود در برابر نیروهای ش
یلی محافظت کنند. یک نمونه آنتونیو ریموندی بود که برای محافظت از مجموعه های معدنی و گیاهی خود، اسناد خود را درخواست کرد. سایر اعضا تصمیم گرفتند در مکان هایی مانند بیمارستان ها از پرویی ها حمایت کنند. یکی از قابل توجه ترین کمک ها در این دوره، کمک آتش نشانان ایتالیایی بود که علاوه بر وظایف عادی خود، در طول اشغال به عنوان یک سازمان اجرای قانون عمل می کردند. به خاطر این حمایت، یازده آتش نشان توسط یک جوخه آتش شیلی اعدام شدند. این تلاش ها در سال ۱۸۹۲ توسط دولت پرو به رسمیت شناخته شد. پس از جنگ، روابط بین هر دو کشور حول اموال از دست رفته توسط مستعمره ایتالیا در طول درگیری و مبارزه برای قدرت بین آندرس آولینو کاسرس و نیکولاس د پیرولا می چرخید، و ایتالیایی ها تا سال ۱۸۹۳ که دولت پرو شروع به کار روی این موضوع کرد، به دنبال جبران خسارت بودند که موفقیت های مختلفی داشتند. در سال ۱۸۹۹، وزیر امور خارجه مانوئل ام. گالوز با فرستاده ایتالیا، جوزپه پیرونه، ملاقات کرد تا در مورد داوری نماینده اسپانیا، رامیرو گیل د اوریباری، برای حل نهایی این مسئله گفتگو کند. در این دوره، سرمایه گذاری ایتالیا افزایش یافت و دو معاهده در سال های ۱۸۸۹
و ۱۸۹۳ امضا شد. اولی در مورد تبادل سوابق زناشویی و دومی یک توافق کنسولی بود. همچنین در سال ۱۹۰۵ یک معاهده داوری بین وزیر امور خارجه امضا شد. و فرستاده ایتالیا، توماس کارلتی. با ورود به قرن بیستم، نماینده ایتالیا در لیما، جیووانی ویویانی، تلاش هایی را برای گسترش روابط دیپلماتیک آغاز کرد. تاریخ از ۱۹۰۶ تا ۱۹۴۵. در طول جنگ جهانی اول، پرو از ایتالیا در برابر آلمان و اتریش-مجارستان حمایت کرد، که روابط با آنها در سال ۱۹۱۷ قطع شد و به دلیل غرق شدن کشتی پروئی "لورتون" توسط آلمان، وضعیت جنگی اعلام شد. پس از جنگ، تجارت ایتالیا و پرو افزایش یافت و دولت پرو مدال هایی را به رم فرستاد و دستاوردهای ارضی ایتالیا را تبریک گفت. در پاسخ، نماینده ایتالیا شخصاً از رئیس جمهور پرو تشکر کرد. در مورد معاهدات دوجانبه، یک وقفه ۲۰ ساله بین امضای توافق نامه پستی در سال ۱۹۱۲ و توافق نامه ناوبری در سال ۱۹۳۲ رخ داد. در این دوره دو حادثه دیپلماتیک رخ داد: ، دعوی حقوقی در مورد ملیت یک فرد که به دادگاه لاهه رسید، و پناهندگی سیاسی معاون رئیس جمهور روبرتو لگویا در سفارت ایتالیا در لیما به دلیل کودتای انجام شده توسط اسکار بناویدس دو روز قبل. هر
دو موقعیت حاکی از ارتباط مداوم بین وزیر امور خارجه بود. و فرستاده ایتالیا روفیلو آگنولی. در طول دهه ۱۹۳۰، زمانی که ایتالیا تحت حکومت بنیتو موسولینی بود، روابط بهبود یافت، زیرا دیگر دور یا غیرمستقیم نبودند و هر دو کشور به دلایل مختلف برای یکدیگر وقت می گذاشتند. فاشیسم، یک ایدئولوژی جدید در آن زمان، در محافل سیاسی، دانشگاهی و روزنامه نگاری پرو محبوبیت پیدا کرد. این پذیرش عمومی نیروی محرکه اصلی بهبود روابط بود. با این حال، شایان ذکر است که این ایدئولوژی نه از طریق خود ایتالیا، بلکه از طریق نوشته های خوزه آنتونیو پریمو دریورا به پرو رسید. رئیس جمهور لوئیز میگوئل سانچز سرو خود عضو اتحادیه انقلابی، یک حزب فاشیستی بود که پس از به ریاست جمهوری رسیدن لوئیس آ. فلورس، بیشتر شبیه همتای ایتالیایی خود شد. پس از مرگ سانچز سرو، اسکار آر. بناویدس توسط کنگره پرو برای دومین بار به عنوان رئیس جمهور منصوب شد. بناویدس پیش از این وزیر مختار در ایتالیا بود و همدردی صریح او با ایتالیا باعث شد که سفارت ایتالیا، که در آن زمان تحت نظر ویتوریو بیانکی بود، او را یک فاشیست بداند، علیرغم اینکه بناویدس صراحتاً از این جنبش حمایت نمی کرد. جوزپ
ه تالامو، وزیر مختار بعدی ایتالیا، که از سال ۱۹۳۶ تا ۱۹۳۸ در این سمت بود، راه سلف خود را دنبال کرد، اگرچه بعداً به دلیل عدم پایبندی بناویدس به این جنبش، بیشتر به آن شک کرد. از دیگر چهره های اصلی فاشیست در پرو، خوزه د لا ریوا-آگوئرو ای اوسما و رائول فررو ربالیاتی بودند. مستعمره ایتالیا در لیما، بین سال های ۱۹۳۵ تا ۱۹۳۷، نیز با فاشیسم ابراز همدردی کرد. در طول جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی، مطبوعات پرو حمایت خود را از آرمان ایتالیا نشان دادند و لیما بیشترین اشتیاق را برای دکترین ایتالیا نشان داد. با وجود این، پرو تحریم های اعمال شده بر ایتالیا توسط جامعه ملل را تا سال ۱۹۳۶ اعمال کرد. ایتالیا، یکی از اعضای جامعه ملل، همچنین به عنوان میانجی در طول مناقشه لتیسیا شرکت کرد. کمیته ای از این سازمان به دلیل نقض معاهده سالومون–لوزانو، اعمال تحریم هایی را علیه پرو در نظر گرفته بود، اما این تلاش با مداخله ایتالیا که از بدتر شدن موقعیت پرو در صحنه بین المللی جلوگیری می کرد، مورد مخالفت قرار گرفت. در طول این درگیری، پرو به لطف همدردی و شناخت بناویدس از دولت اروپایی و عدم تمایل برخی از تأمین کنندگان برای فروش اسلحه به دلیل اینکه ک
لمبیا کشور مورد تهاجم بود، از ایتالیا سلاح خریداری کرد. یک هیئت فنی در ۲۳ مه ۱۹۳۷ به پرو رسید و یک هیئت نظامی در ۲۱ نوامبر از راه رسید. این هیئت، نیروی هوایی پرو را آموزش داد که باعث نگرانی ایالات متحده شد. با شروع جنگ جهانی دوم، دولت پرو در ۵ سپتامبر ۱۹۳۹ فرمان بی طرفی صادر کرد. پس از حمله به پرل هاربر و اعلام جنگ آلمان و ایتالیا علیه ایالات متحده، جلسه ای بین وزرای امور خارجه کشورهای قاره آمریکا در ریو دو ژانیرو برگزار شد. در نتیجه، پرو روابط خود را با ایتالیا در ۲۴ ژانویه ۱۹۴۲ قطع کرد. در نتیجه، هیئت نظامی در ژانویه ۱۹۴۲ اخراج شد و کارخانه هواپیماسازی کاپرونی، از جمله موارد دیگر، مصادره شد. در اکتبر ۱۹۴۴، پرو به همراه سایر کشورهای آمریکای لاتین، سندی را با هدف برقراری مجدد روابط با ایتالیا امضا کرد؛ بنابراین روابط در نوامبر ۱۹۴۴ از سر گرفته شد. پس از جنگ، موج جدیدی از مهاجرت ایتالیایی ها به پرو رسید. تاریخچه از سال ۱۹۴۵. ایتالیا در ابتدا پس از جنگ، روابط با پرو را در اولویت قرار نداد. با این حال، تا پایان دهه ۱۹۸۰، علاقه ایتالیا به پرو دومین اولویت مهم برای این کشور بود که تنها آرژانتین از آن پیشی گرفت. در
نیمه دوم قرن بیستم، تعداد زیادی معاهده بین دو کشور امضا شد. پراکندگی. بین ۴۰۰۰۰۰ تا ۹۰۰۰۰۰ نفر با اصالت ایتالیایی در پرو زندگی می کنند. به همین ترتیب، جامعه پرویی در ایتالیا حدود ۱۳۰۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
ناوگان جهانی صمود ؛ که گاهی با نام ناوگان آزادی جهانی نیز شناخته می شود، ناوگان دریایی بین المللی است که در اواسط سال ۲۰۲۵ با هدف شکستن محاصره نوار غزه به دست اسرائیل آغاز شد. نام آن از واژه عربی صُمود، به معنای «استواری» یا «مقاومت» گرفته شده است. این ابتکار در ژوئیه ۲۰۲۵، توسط ائتلاف ناوگان آزادی، جنبش جهانی غزه، ناوگان مغربی صمود و صمود نوسانتره، در طول جنگ غزه، سازماندهی شد. این ناوگان شامل بیش از ۵۰ کشتی با هزاران شرکت کننده از بیش از ۴۴ کشور است که آن را به بزرگ ترین کاروان غیرنظامی در نوع خود در تاریخ تبدیل می کند. پیش از سال ۲۰۱۰، تلاش هایی موفقیت آمیز برای شکستن محاصره اسرائیل انجام شد، اما از آن زمان، کشتی ها توسط نیروهای اسرائیلی رهگیری یا مورد حمله قرار گرفته اند؛ اخیراً در ژوئن و ژوئیه، و یک کشتی دیگر در مه ۲۰۲۵ مورد حمله پهپادها قرار گرفت. تا سپتامبر ۲۰۲۵، کاروان های این ناوگان سه حمله پهپادی را گزارش کرده اند که در پاسخ به این حملات، سه کشتی نیروی دریایی برای ارائه کمک اعزام شده اند. این ناوگان در اواخر اوت ۲۰۲۵ با هیئت ها و کاروان هایی از بندرهای ایتالیا و اسپانیا؛ اوترانتو، جنوآ و بارسلون حرک
ت خود را آغاز کرد و به دنبال آن در اوایل سپتامبر، به کاروان هایی از کاتانیا، سیروس و تونس ملحق شد. در ابتدا به دلیل بادهای شدید و طوفان، حرکت برخی از کاروان ها با تأخیر مواجه شد. در ۳ سپتامبر، کاروان ایتالیایی به سیسیل رسید و در تونس، کشتی های تونسی به هم ملحق شدند. چهار روز بعد در تاریخ ۹ سپتامبر، بخشی از کاروان اسپانیایی به شمال تونس رسید و در ساعات اولیه، یکی از کشتی های اصلی دچار آتش سوزی شد که گمان می رود حمله پهپادی بوده باشد. شب بعد، حمله دیگری به یکی از کشتی ها گزارش شد. در ۱۹ سپتامبر، کاروان های اسپانیایی و تونسی، پس از ادغام در سیلیسی، به سمت یونان حرکت کردند. در ۲۲ سپتامبر، کاروان یونانی از میلوس به سمت کرت حرکت کرد و روز بعد به مقصد رسید. در شب ۲۴ سپتامبر، یازده کشتی مورد حمله پهپادها قرار گرفتند. چهار روز پس از آن، با ادغام کاروان ها در کرت، این ناوگان برای ادامه سفر خود به سمت غزه حرکت کرد. بیش از دوازده وزیر امور خارجه، سیاستمداران و احزاب سیاسی ایتالیا، نمایندگان مجلس اسپانیا و پرتغال، رئیس جمهور کلمبیا، گوستاوو پترو و گزارشگر ویژه سازمان ملل در سرزمین های اشغالی فلسطین، فرانچسکا آلبانزه، از ا
ین ابتکار عمل حمایت کرده اند. در مقابل، ایتامار بن گویر، وزیر امنیت ملی اسرائیل، ادعا کرده است که شرکت کنندگان باید به عنوان تروریست زندانی شوند و وزارت امور خارجه اسرائیل قسم خورد حرکت این ناوگان را متوقف کند. در پاسخ به حملات به این ناوگان، وزارت دفاع ایتالیا، کشتی های نیروی دریایی را برای کمک به این کاروان اعزام کرد. پدرو سانچز، نخست وزیر اسپانیا، متعاقباً یک کشتی نیروی دریایی را برای عملیات نجات اعزام کرد. کمیسیون اروپا اعلام کرد که از ناوگان های امدادی به غزه حمایت نمی کند. بر اساس اعلام ناوگان جهانی صمود، هیئت هایی از ۶ قاره جهان در این ناوگان حضور دارند. این شرکت کنندگان به هیچ دولت یا حزب سیاسی وابسته نیستند و هدف مشترک آن ها، شکستن محاصره دریایی غزه و رساندن کمک های حیاتی به مردم غزه است. این تلاش ها توسط چهار ائتلاف اصلی جنبش جهانی به غزه (GMTG)، ائتلاف ناوگان آزادی (FFC)، ناوگان صمود مغرب و صمود نوسانتارا سازماندهی شده اند. در این کاروان طیف گسترده ای از افراد از جمله پزشکان، وکلا، هنرمندان و فعالان حضور دارند. افرادی مانند گرتا تونبرگ فعال سوئدی، ملانی شوایزر دانشمند علوم سیاسی و سیف ابوکشک فعال ف
لسطینی از جمله اعضای کمیته راهبری این ناوگان هستند. این سازمان دهندگان حتی مجبور به خرید کشتی ها شده اند، زیرا هیچ شرکتی حاضر به کرایه دادن کشتی نیست؛ چراکه می دانند در مقصد توسط رژیم صهیونیستی مصادره خواهند شد. رووس ایکما، مؤسس و مدیر گروه حمایت از حقوق پناهندگان «MiGreat»، و مو کوتش از بنیاد جامعه فلسطینی هلند (PGNL) هدف اصلی ناوگان را شکستن محاصره غزه که از سال ۲۰۰۷ ادامه دارد، اعلام کردند. ایکما گفت: «اسرائیل عمداً مردم غزه را به گرسنگی محکوم می کند و هدف ما ایجاد یک مسیر انسانی است تا سازمان های غیردولتی و سازمان ملل بدون اجازه اسرائیل بتوانند کمک برسانند.» زمینه. از زمان تصرف غزه توسط حماس در سال ۲۰۰۷، اسرائیل محاصره دریایی نوار غزه را اعمال کرده است. در سال ۲۰۰۸ به منظور شکستن این محاصره، اولین کشتی ها توسط جنبش غزه آزاد به آب انداخته شدند. در فاصله سال های ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۶، ۵ قایق از ۳۱ قایق به غزه رسیدند. در سال ۲۰۱۰، اولین ناوگان آزادی غزه متشکل از شش کشتی توسط نیروهای اسرائیلی مورد حمله قرار گرفت که در نتیجه آن ۱۰ نفر از شرکت کنندگان کشته و ده ها نفر توسط کماندوهای اسرائیلی زخمی شدند که خشم بین المللی
را برانگیخت. از آن زمان، تلاش های انجام شده برای شکست محاصره غزه در سال های ۲۰۱۱، ۲۰۱۵، ۲۰۱۶، ۲۰۱۸ و ۲۰۲۵ همگی توسط نیروهای اسرائیلی رهگیری شده یا مورد حمله قرار گرفته اند. از مارس تا ژوئیه ۲۰۲۴، یک کریدور دریایی موقت بین قبرس و غزه برای کمک رسانی باز بود که توسط قایق ها در عملیات سفینه و توسط ارتش ایالات متحده استفاده می شد. در مارس ۲۰۲۵، اسرائیل به مدت سه ماه محاصره کامل نوار غزه را اعمال کرد. در طول این محاصره، یک ناوگان کمک رسانی در ماه مه توسط هواپیماهای بدون سرنشین مورد حمله قرار گرفت و ناوگان های دیگر در ژوئن و ژوئیه توسط نیروهای اسرائیلی رهگیری شدند. شکل گیری. ناوگان جهانی صمود در ژوئیه ۲۰۲۵، در بحبوحه نسل کشی غزه، از طریق ادغام چندین جنبش فعال و بشردوستانه؛ یعنی ائتلاف ناوگان آزادی، جنبش جهانی به سوی غزه، ناوگان صمود مغرب و صمود نوسانتارا، پدیدار شد. در اوایل سپتامبر، سازمان اورژانس برای ارائه کمک های پزشکی با یک کشتی به این ناوگان پیوست. حمله به کشتی. ناوگان جهانی صمود تا به حال مورد حملات گسترده ای قرار گرفته است . موج اول : وائل نوار عضو کاروان آزادی «صمود» گفت یک پهپاد اسرائیل بزرگ ترین کشتی این
کاروان را که در ورودی بندر تونس لنگر انداخته بود، هدف قرار داده است. در همین رابطه فرانچسکا آلبانیز گزارشگر ویژه سازمان ملل در امور حقوق بشر در سرزمین های اشغالی فلسطین، از حمله به بزرگ ترین کشتی این کاروان در تونس خبر داد و گفت این حمله ظاهراً توسط یک پهپاد انجام شده است. فعالان کاروان صمود گفتند پس از حمله پهپادی، آتش سوزی در کشتی متعلق به این ناوگان در بندر سیدی بو سعید در تونس رخ داد. موج دوم : ناوگان جهانی «صمود» اعلام کرد دومین کشتی بزرگ این ناوگان با نام «ألما» بامداد چهارشنبه هدف حمله یک پهپاد قرار گرفته و آتش سوزی در آن رخ داده است. این حادثه در بندر سیدی بوسعید در حومه پایتخت تونس اتفاق افتاد. به گفته مسئولان ناوگان، کشتی «ألما» تحت پرچم انگلیس حرکت می کند و در زمان حمله 9 نفر از شرکت کنندگان در آن حضور داشتند که همگی در سلامت کامل هستند. موج سوم : بامداد چهارشنبه 2 مهر ماه 1404 شمسی در اطلاعیه ای، از پرواز چند پهپاد بر فراز کشتی ها خبر داد و گفت که یکی از آن ها ماده ای با بوی باروت بر روی یکی از کشتی ها رها کرد. این اقدام هیچ گونه آسیب یا تلفات جانی در پی نداشت. فعالان حاضر در این ناوگان نیز گزارش
دادند که دو پرتابه به سمت کشتی ها شلیک شده است؛ یکی از آن ها دودزا بوده و دیگری در دریا سقوط کرده که خوشبختانه خسارتی به بار نیاورد. به گفته این گروه، بیش از 15 پهپاد بر فراز کشتی ها به پرواز در آمدند و همزمان اختلال در ارتباطات و شنیده شدن صدای انفجار در اطراف ناوگان برای ساعتی ادامه داشته است. ایتالیا و اسپانیا کشتی های جنگی برای حمایت از کاروان صمود به سمت این کاروان اعزام کرده اند. با نزدیک شدن کشتی های کاروان جهانی «صمود» به سواحل غزه، نیروی دریایی اسرائیل این کاروان را در آب های بین المللی رهگیری و توقیف کرد. منابع نزدیک به کاروان تأیید کرده اند که ارتباطات قطع شده و نیروهای نظامی سوار کشتی ها شده اند. به نقل از الجزیره، وزارت خارجه اسرائیل مدعی است که به کاروان پیشنهاد داده بود کمک ها از طریق بندر اشدود وارد غزه شود، اما فعالان این پیشنهاد را رد کردند و آن را نقض آشکار حقوق بین الملل دانستند. تییاگو آویلا، عضو کمیته هدایت کاروان، در پیامی ویدئویی تأکید کرد: شما می گویید وارد منطقه جنگی می شویم، اما این همان جایی است که شما مرتکب جنایت جنگی می شوید. ما مشروعیت شما را برای کنترل کمک های بشردوستانه به رسم
یت نمی شناسیم.
ویلیام ویلتون (; – ) مربی فوتبال اهل اسکاتلند بود. از باشگاه هایی که در آن مربی گری کرده است می توان به باشگاه فوتبال رنجرز اشاره کرد.
بیل استروت (؛ ۱۶ ژوئن ۱۸۷۵ – ) مربی فوتبال اهل اسکاتلند بود. از باشگاه هایی که در آن مربی گری کرده است می توان به باشگاه فوتبال رنجرز اشاره کرد.
اسکات سیمون (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل اسکاتلند بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال پورتسموث، باشگاه فوتبال داندی، و باشگاه فوتبال رنجرز اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اسکاتلند بازی کرده است.
بُدور احمد تُرکی مشهور به بدریه احمد (۱ ژوئیه ۱۹۶۴) بازیگر اماراتی است. پس از پایان دههٔ ۱۹۹۰ به شهرت رسید و مسیر حرفه ای خود را از سال ۱۹۸۹ از طریق تئاتر آغاز کرد. او در آن زمان با نام «بدور ترکی» فعالیت می کرد، اما بعدها «بدریه احمد» را به عنوان نام هنری خود انتخاب کرد. در سال ۱۹۹۹ پس از پخش سریال «المؤذی» به شهرت فراوان دست یافت. او از اعضای تئاتر دبی الاهلی است. زندگی و پیشه. بدریة احمد ترکی در ۱ ژوئیه ۱۹۶۴ به دنیا آمد. فعالیت هنری خود را از سال ۱۹۸۹ با تئاتر آغاز کرد، زمانی که در نمایش «فالتوه» حضور یافت. او همچنین در نمایش های دیگری مانند «رابین هود» و «خرابطة مربطة» ایفای نقش کرد و در سال ۱۹۹۰ در سریال «سیف نشوان» ظاهر شد. در سال ۱۹۹۱ نمایش «فاس وصل من تگزاس» را ارائه داد و در سال ۱۹۹۳ در سریال «صواری اللیل» حضور یافت. سال بعد، او در سریال «اولاد بو جاسم» و در سال ۱۹۹۵ در سریال های «عمان در تاریخ» و «الحیتان» و نمایش «شمبریش» ایفای نقش کرد. در سال ۱۹۹۷، در سریال های «تا اطلاع ثانوی» و «تصمیم نهایی» حضور داشت و در سال ۱۹۹۸ در برنامه ویژه تلویزیونی «آخرین فراخوان» ظاهر شد. سال ۱۹۹۹ سریال «المؤذی» را اجرا
کرد و از طریق آن با نقش «شمه» به شهرت واقعی رسید؛ همچنین نقش «بثینه» را در سریال «رویاهای ساده دلان» بازی کرد. در سال ۲۰۰۰ در سریال های «متشکرم ای…» و «زیر صفر» ظاهر شد و به عنوان مهمان ویژه در قسمت دوم سریال «حایر تایر» حضور یافت. سال ۲۰۰۱ در نمایش «ای شب، چه درازی!» و سریال های «چه کسی خواب ها را می کشد»، «طعم روزها» و «زندگی یک زن است» ایفای نقش کرد. سال ۲۰۰۲ در سریال های «عشوق»، «خلف خلاف»، «آه ها»، «اعتراف» و «لبخندهای رمضان» حضور یافت. سال ۲۰۰۳ در سریال های «ای برادر»، «نه به زخم ها»، «راه عشق»، «اشک عمر»، «خانه بزرگ ما»، «روزهای پراکنده» و «پول و فرزندان» بازی کرد. سال ۲۰۰۴ سریال های «مثل تو می داند»، «پس از پراکندگی» و «زالزالک» را اجرا کرد و در سال ۲۰۰۵ در نمایش «یک + یک»، برنامه «قرقیعان» و سریال های «غربة مشاعر»، «عدل الروح»، «بقایای شب»، «ای زمان!» و «بویا» حضور داشت. در سال ۲۰۰۶ در سریال های «چهره های شمعی»، «جنون شب»، «لبخند درد»، «تیرانداز» و «ابوشلاخ دوزیست» ایفای نقش کرد و نمایش های «تولد با یک قرص ویاگرا» و «گیج در زمان خسته کننده» را اجرا نمود. سال ۲۰۰۷ در سریال های «وحید و مخبران»، «در خا