Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اونجو ، نوعی مالیات در ژاپن مدرن است. وقتی به صورت نقدی پرداخت می شود، اونجوکین (運上金) نامیده می شود. در قرون وسطی، به پرداخت مالیات سالانه جمع آوری شده از املاک به یک ارباب مرکزی در منطقه ای دوردست اشاره داشت.
شینچو زا ، این سازمانی بود که توسط شوگون سالاری ادو در اواسط دوره ادو تأسیس شد و حق انحصاری ساخت و فروش برنج (آلیاژ) به این سازمان اهدا شد.
میوگا ، این نوعی مالیات بود که در دوره ادو به عنوان غرامت برای استفاده از کوه ها، مزارع، رودخانه ها، دریاها و غیره یا برای مجوزهای تجاری به شوگون سالاری ادو یا حوزه های فئودالی پرداخت می شد. از آنجا که اغلب با پول پرداخت می شد، به آن میوگاکین یا یا میوگایی نیز می گفتند.
انحصار دولتی () در علم اقتصاد، انحصار دولتی یا انحصار عمومی نوعی انحصار قهری است که در آن یک سازمان دولتی یا شرکت دولتی تنها ارائه دهنده یک کالا یا خدمات خاص است و رقابت در آن توسط قانون ممنوع است. این نوعی انحصار است که توسط دولت ایجاد، مالکیت و اداره می شود. این انحصار معمولاً با انحصار اعطا شده توسط دولت، که در آن دولت انحصار را به یک فرد یا شرکت خصوصی اعطا می کند، متمایز است.
ابدیت گرایی در فلسفه فضا و زمان، رویکردی به ماهیت هستی شناختی زمان است که برخلاف حال گرایی یا نظریه روبه رشد جهان بلوکی زمان، که در آن آینده با هیچ زمان دیگری یکسان نیست، این دیدگاه را اتخاذ می کند که تمام وجود در زمان به یک اندازه واقعی است. برخی از اشکال ابدیت گرایی، هستی شناسی مشابهی با فضا، به عنوان یک بُعد به زمان می دهند، به طوری که زمان های مختلف به اندازه مکان های مختلف واقعی هستند و رویدادهای آینده «از قبل وجود دارند» به همان معنایی که مکان های دیگر از قبل وجود دارند، و هیچ جریان عینی زمان وجود ندارد. گاهی اوقات به دلیل توصیف فضا-زمان به عنوان یک «بلوک» چهار بعدی بدون تغییر، در مقابل دیدگاه جهان به عنوان یک فضای سه بعدی که با گذشت زمان تعدیل می شود، به آن نظریه «زمان بلوکی» یا «جهان بلوکی» نیز گفته می شود. حال. در فلسفه کلاسیک، زمان به سه بخش تقسیم می شود: «گذشته»، «حال» و «آینده». با استفاده از این مدل بازنمایی، گذشته امری تغییرناپذیر و آینده تا حدی نامشخص در نظر گرفته می شود. با گذشت زمان لحظه ای که زمانی حال بود، بخشی از گذشته می شود و بخشی از آینده، به نوبه خود، به حال جدید تبدیل می شود. به این ت
رتیب گفته می شود که زمان می گذرد، با یک لحظه حال مشخص که به سمت آینده حرکت می کند و گذشته را پشت سر می گذارد. یکی از این نوع دیدگاه ها حال گرایی استدلال می کند که فقط حال وجود دارد. زمان حال در یک محیط زمانی به جلو سفر نمی کند، از یک نقطه واقعی در گذشته به سمت یک نقطه واقعی در آینده حرکت نمی کند. اما تغییر می کند. گذشته و آینده وجود ندارند و تنها مفاهیمی هستند که برای توصیف حال واقعی، تکیده و در حال تغییر به کار می روند. این مدل مرسوم تعدادی از مسائل فلسفی دشوار را مطرح می کند و تطبیق آن با نظریه های علمی پذیرفته شده فعلی مانند نظریه نسبیت ممکن است دشوار باشد. می توان استدلال کرد که نسبیت خاص مفهوم هم زمانی مطلق و یک زمان حال جهانی را حذف می کند: طبق نسبیت همزمانی، ناظران در چارچوب های مرجع مختلف می توانند اندازه گیری های متفاوتی از این که آیا یک جفت رویداد معین در یک زمان یا در زمان های مختلف اتفاق افتاده اند، داشته باشند، و هیچ مبنای فیزیکی برای ترجیح قضاوت های یک چارچوب بر دیگری وجود ندارد. با این حال رویدادهایی وجود دارند که ممکن است در تمام چارچوب های مرجع غیرهم زمان باشند: وقتی یک رویداد درون مخروط نوری
رویداد دیگری (گذشته علّی یا آینده علّی آن) قرار دارد، ناظران در تمام چارچوب های مرجع نشان می دهند که یک رویداد قبل از دیگری رخ داده است. گذشته علّی و آینده علّی در تمام چارچوب های مرجع سازگار هستند، اما هر زمان دیگری «جای دیگری» است و در آن هیچ حال، گذشته یا آینده ای وجود ندارد. هیچ مبنای فیزیکی برای مجموعه ای از رویدادها که نمایانگر زمان حال هستند، وجود ندارد. بسیاری از فیلسوفان استدلال کرده اند که نسبیت مستلزم ابدیت گرایی است. دین ریکلز، فیلسوف علم می گوید: «به نظر می رسد اجماع میان فیلسوفان این است که نسبیت خاص و عام با حال گرایی ناسازگارند.» کریستین ووتریش استدلال می کند که طرفداران حال گرایی تنها در صورتی می توانند همزمانی مطلق را توجیه که یا تجربه گرایی یا نسبیت را رد کنند. دین زیمرمن از یک چارچوب ممتاز واحد (فضا و زمان مطلق) دفاع می کند که قضاوت های آن در مورد طول، زمان و همزمانی، قضاوت های "صحیحی" هستند، حتی اگر هیچ راه تجربی برای تشخیص این چارچوب وجود نداشته باشد. هیلاری پاتنم در سال ۱۹۶۷ نتیجه گرفت که از نسبیت خاص چنین برمی آید که «هر رویداد آینده "X" از قبل واقعی است» و ابدیت گرایی تنها دیدگاهی اس
ت که با نسبیت خاص سازگار است. فیلسوف مائورو دوراتو استدلال های پاتنم را به طور متفاوتی تفسیر می کند و ادعا می کند که «تقابل بین حال گرایی (فقط رویداد موجود فعلی وجود دارد) و ابدی گرایی (رویدادهای گذشته، حال و آینده به یک اندازه واقعی هستند) که تا حدودی در پاتنم ۱۹۶۷ پیش فرض گرفته شده است، گمراه کننده است.»
مغز کرمو () سومین آلبوم استودیویی گروه موسیقی آمریکایی فانک راک فانکدلیک است که ژوئیه ۱۹۷۱ توسط شرکت وست باوند رکوردز منتشر شد. تهیه کنندگی آلبوم را رهبر گروه، جورج کلینتون بر عهده داشت. این آلبوم آخرین اثر LP بود که با ترکیب اولیهٔ گروه ضبط شد؛ پس از انتشار آن، سه عضو بنیان گذار یعنی تاول راس (گیتار)، بیلی نلسون (گیتار باس)، و تیکی فول وود (درامز) به دلایل مختلف گروه را ترک کردند. آلبوم Maggot Brain در فهرست ۲۰ آلبوم برتر سبک آراندبی مجله بیلبورد جای گرفت. قطعهٔ اصلی آلبوم یک اثر بی کلام ده دقیقه ای است که تقریباً به طور کامل بداهه نوازی گیتار سولوی ادی هیزل است. سال ۲۰۰۹، وب سایت پیچفورک این آلبوم را در رتبهٔ هفدهم برترین آلبوم های دهه ۱۹۷۰ جای داد. همچنین در سال ۲۰۲۰، مجلهٔ رولینگ استون آن را در رتبهٔ ۱۳۶ فهرست برترین آلبوم های تمام دوران ها (نسخهٔ به روزشده) جای داد.
سایکدلیک فانک () که با نام های پی فانک (P-Funk) یا فانکدلیا (Funkadelia) هم شناخته می شود و گاه با سایکدلیک سول اشتباه گرفته می شود، یک سبک موسیقی است که موسیقی فانک را با عناصر راک سایکدلیک ترکیب می کند. این سبک در اواخر دهه ۱۹۶۰ و اوایل دهه ۱۹۷۰ توسط هنرمندان آمریکایی همچون اسلای اند د فمیلی استون ( Sly and the Family Stone)، جیمی هندریکس و مجموعه ی پارلمنت-فانکدلیک]] ابداع شد و توسعه یافت. سایکدلیک فانک تأثیر قابل توجهی بر سبک های جز فیوژن در دهه ۱۹۷۰ و نیز جی-فانک در موسیقی هیپ هاپ ساحل غربی آمریکا در دهه ۱۹۹۰ گذاشت. این سبک با ترکیب ریتم های فانکی، افکت های صوتی سایکدلیک، گیتارهای دیستورشن دار، و فضاسازی صوتی پیچیده، حال وهوایی توهم گونه، عمیق و گاهی خلسه آور به موسیقی می دهد.
برین کارتلی (زاده ) خواننده و ترانه سرا آمریکایی است. او در فصل ۱۴ مسابقه د ویس برنده شد.
«مغز کرمو» () یک قطعهٔ بی کلام از گروه موسیقی آمریکایی فانکدلیک است که سال ۱۹۷۱ در آلبومی به همین نام منتشر شد. نسخهٔ اصلی این قطعه بیش از ده دقیقه زمان دارد و شامل یک مقدمهٔ گفتاری کوتاه و یک بداهه نوازی سولو طولانی گیتار از ادی هیزل است. منتقد موسیقی، گرِگ تِیت، جایگاه این اثر را معادل آلبوم "عشقی متعالی" ("A Love Supreme") از جان کولترین دانسته است. مجلهٔ رولینگ استون نیز این آهنگ را در رتبهٔ ۶۰ از فهرست «۱۰۰ قطعهٔ برتر گیتار در تمام دوران ها» جای داده است.
جبر تاریخی یا جبرگرایی تاریخی یا تعین گرایی تاریخی باوری است که معتقد است وقایع تاریخ توسط نیروهای مختلف پیشین تعیین یا محدود شده اند، بنابراین به یک معنا، اجتناب ناپذیرند. این دیدگاه فلسفی تعین گرایی است که در مورد فرآیند یا جهتی که تاریخ طی می کند، به کار می رود. جبر تاریخی علت رویداد را در پسِ آن قرار می دهد. مفهوم جبرگرایی در قرن نوزدهم پدیدار شد. ایده اصلی این است که عوامل خاصی وجود انسان ها را تعیین می کنند، بنابراین دامنه اراده آزاد آن ها را محدود می کنند. رویکردی در تاریخ است که معتقد است تاریخ ذاتاً معنادار است. این کلمه به معنای تعیین یک برداشت غایی یا مکانیکیِ انعطاف ناپذیر از روند تاریخی است که آینده را نتیجه اجتناب ناپذیر و از پیش تعیین شده گذشته جلوه می دهد.
رابرت جنس راک (؛ زادهٔ ) تهیه کننده موسیقی و مهندس ضبط کانادایی است. در سال ۱۹۷۶، راک به استودیوهای لیتل مونتین ساند پیوست و کار خود را به عنوان مهندس ضبط و میکسر صدا آغاز کرد. او در این دوره با تهیه کننده بروس فربرن همکاری کرد و در ضبط و میکس چندین آلبوم راک تأثیرگذار از هنرمندانی مانند بون جووی و ایروسمیث مشارکت داشت. راک در سال ۱۹۷۸ به همراه پل هاید، خواننده و ترانه سرا، گروه پایولا$ را تشکیل داد. این گروه به خاطر تک آهنگ «Eyes of a Stranger» از آلبوم "No Stranger to Danger" شهرت یافت که برایشان چهار جایزه جونو به ارمغان آورد. این دو نفر همچنین در سال ۱۹۸۷ تحت نام راک و هاید با هم همکاری کردند. در سال ۱۹۹۱، راک با گروه راک هد آلبومی منتشر کرد. از برجسته ترین آثار راک به عنوان تهیه کننده می توان به آلبوم های راک "Dr. Feelgood" از ماتلی کرو، "Sonic Temple" از کالت و آلبوم "متالیکا" اثر متالیکا در سال ۱۹۹۱، که اغلب به نام "آلبوم سیاه" شناخته می شود، اشاره کرد. هر یک از این آلبوم ها پرفروش ترین اثر گروه های مربوطه هستند و متالیکا و کالت هر کدام در چهار آلبوم بعدی خود نیز با راک همکاری کردند. راک در مجموع بیست
وهفت نامزدی جایزه جونو در دسته های مختلف دریافت کرده است. علاوه بر چهار جایزه جونو که برای کار با پایولا$ کسب کرد، او در سال ۱۹۸۲ جایزه مهندس ضبط سال و در سال های ۲۰۰۰، ۲۰۰۵ و ۲۰۱۰ جایزه تهیه کننده سال را دریافت کرد. راک در سال ۲۰۰۷ به تالار مشاهیر موسیقی کانادا راه یافت و در سال ۲۰۱۴ برای کار روی آلبوم "To Be Loved" مایکل بوبله در پنجاه و ششمین مراسم جایزه گرمی، جایزه بهترین آلبوم پاپ سنتی را از آن خود کرد.
آلاینا کاستیو (زاده ) خواننده و ترانه سرا آمریکایی است.
روبرتو چولی کارگردانِ آلمانیِ ایتالیایی الاصلِ نمایش در تماشاخانهٔ روئر است.
پراگرسیو سول () که اغلب به اختصار «پراگ-سول» (prog-soul) نامیده می شود و همچنین با نام هایی مانند بلک پراگ (black prog)، بلک راک (black rock) یا پراگرسیو آراندبی (progressive R&amp;B) شناخته می شود، سبکی از موسیقی آفریقایی-آمریکایی است که از رویکردی پراگرسیو در بستر سبک های سول و فانک بهره می برد. این سبک اواخر دهه ۱۹۶۰ و اوایل دهه ۱۹۷۰ شکل گرفت، زمانی که موسیقیدانان سیاه پوست نوآور، مرزهای ساختاری و سبکی ژانرهای رایج را گسترش دادند. آن ها تحت تأثیر فرم هایی موسیقایی قرار داشتند که از دگرگونی ریتم اند بلوز به راک پدید آمده بودند؛ از جمله موسیقی موتاون، پراگرسیو راک، سول سایکدلیک و جز فیوژن. ویژگی های موسیقایی پراگرسیو سول شامل ملودی های سنتی R&amp;B، الگوهای آوازی پیچیده، ساختارهای گسترده و هماهنگ ریتمیک، تکنیک های پیشرفته در نوازندگی (به ویژه گیتار راک و سازهای جز)، تأثیرپذیری هم از منابع آفریقایی و هم اروپایی است. هنرمندان این سبک اغلب آثارشان را در قالب آلبوم محور و مفهومی خلق می کردند و ضمن توجه نشان دادن به آگاهی اجتماعی و سیاسی ناشی از تجربهٔ سیاه پوستان آمریکا، از عناصر بوهمی، علمی تخیلی و آفروفوتوریسم
در آثار خود بهره می گرفتند. جنبش نئو-سول (Neo Soul) در اواخر دهه ۹۰ و اوایل دهه ۲۰۰۰، به ویژه با گروه Soulquarians به عنوان شاخه ای برگرفته از پراگرسیو سول شناخته می شود.
آنگوان ها موجوداتی افسانه ای در فرهنگ عامه لادین هستند که به طور سنتی به صورت حوریان آبی با پاهای شکافته، صورت های زیبا و سینه های بلند به تصویر کشیده می شوند. گفته می شود که آنها فرزندان خود را در سبدهایی که بر پشت خود نگه می داشتند، حمل می کردند و می توانستند سینه های خود را برای شیر دادن به این کودکان بر پشت خود بیندازند. اعتقاد بر این بود که آنگوان ها در دریاچه های نزدیک یا اطراف آنها ساکن است. طبق افسانه ها، آنگوان ها مسافران مرد را اغوا می کند و به زنان نابارور کمک می کند تا باردار شوند.
جرم در لسوتو دارای نرخ بالایی است و شامل جرائمی همچون سرقت خودرو، ورود غیرقانونی به منزل، سرقت مسلحانه، تجاوز جنسی و غیره می شود. بیشتر جرائم گزارش شده در این کشور از نوع فرصت طلبانه بوده و با هدف کسب سود فوری انجام می گیرند. موقعیت جغرافیایی. بیشتر جرائم در لسوتو در مناطق شهری رخ می دهد. نرخ جرم و جنایت در ماسرو پنج برابر بیشتر از سایر نواحی است. همچنین نرخ جرم در لریبه و مافتنگ نیز به طور کلی بالاتر از دیگر مناطق گزارش شده است. نهاد اجرای قانون. پلیس سواره نظام لسوتو (Lesotho Mounted Police Service) نیروی پلیس ملی این کشور است که مسئول رسیدگی به جرائم و اجرای قانون در سراسر لسوتو می باشد. انواع جرم. جرائم سازمان یافته در لسوتو معمولاً با مشارکت افرادی از آفریقای جنوبی انجام می شوند. این نوع جرائم بیشتر بر روی قاچاق انسان و سرقت خودرو متمرکز هستند.
جزیره سر لاک پشت (به انگلیسی: Turtle Head Island) جزیره ای از مجمع الجزایر تنگه تورس است که در پارک دریایی دیواره بزرگ مرجانی، در شرق شبه جزیره کیپ یورک، در کوئینزلند، استرالیا واقع شده است. این جزیره در خلیج نیوکاسل در دهانه رودخانه اسکیپ و رودخانه میدل، نه چندان دور از نهر جکی جکی و در مجاورت پارک ملی آپودتاما واقع شده است. این جزیره تقریباً جنوب شرقی باماگا.
وزارت دادگستری () یکی از سازمان های دولتی کویت است که جزئی از کابینه این کشور محسوب می شود. این وزارتخانه مسئول تدوین قوانین جزایی و کیفری، برگزاری دادگاه ها، رسیدگی به امور زندان ها و زندانیان است. این وزارتخانه در تاریخ ۱۶ فوریه ۱۹۷۸ با حکم شرعی جابر احمد الصباح امیر کویت تأسیس شده است. ناصر یوسف السمیط وزیر فعلی این وزارتخانه است. وظایف وزارتخانه. این وزارتخانه مسئول تمام موارد زیر است: وزارت دادگستری کویت همچنین مسئول موارد زیر است که باید مطابق با مفاد قانون تصویب شوند: فهرست وزرا. وزرا دادگستری کویت از سال ۱۹۷۸ تا کنون به شرح زیر است:
ارتش ۵ ترکیبی گارد () یک ارتش میدانی نیروی زمینی روسیه در منطقه نظامی شرقی است. این ارتش در سال ۱۹۳۹ تشکیل شد، در طول تهاجم شوروی به لهستان در همان سال خدمت کرد و در بخش جنوبی خط دفاعی شوروی، زمانی که عملیات بارباروسا آدولف هیتلر در ژوئن ۱۹۴۱ در طول جنگ جهانی دوم آغاز شد، مستقر گردید. در ماه های اول فاجعه بار بارباروسا، ارتش پنجم در اطراف کی یف محاصره و نابود شد. ستاد فرماندهی و پادگان ارتش ۵ ترکیبی در اوسورییسک قرار دارد. این واحد که تحت نظر دمیتری للیوشنکو و لئونید گوفوروف بازسازی شد، در آخرین سنگر دفاع از مسکو و سپس در رشته ای از عملیات های تهاجمی و دفاعی که در نهایت منجر به بازپس گیری تمام خاک شوروی و پیشروی به غرب، سپس لهستان و فراتر از آن به خود آلمان شد، نقش داشت. خود ارتش پنجم تنها تا پروس شرقی پیشروی کرد و سپس برای شرکت در حمله شوروی به ژاپن به شرق منتقل شد. از سال ۱۹۴۵ تحت پرچم شوروی و اکنون روسیه، بخشی از منطقه نظامی خاور دور را تشکیل داده و از مرز با چین مراقبت می کند.
قاچاق انسان در لسوتو یکی از معضلات اجتماعی این کشور است که زنان، کودکان و مردان را در معرض کار اجباری، بردگی جنسی و خدمات اجباری خانگی قرار می دهد. دولت لسوتو در سپتامبر ۲۰۰۳ پروتکل سازمان ملل متحد برای پیشگیری، سرکوب و مجازات قاچاق اشخاص، به ویژه زنان و کودکان را تصویب کرد. در سال ۲۰۱۰، لسوتو به عنوان کشور مبدأ و گذرگاهی برای قربانیان قاچاق انسان شناخته می شد. زنان و کودکان در داخل کشور در معرض بهره کشی جنسی و کار اجباری خانگی قرار داشتند، در حالی که مردان اغلب برای کار در معادن و کشاورزی به طور غیرقانونی به آفریقای جنوبی مهاجرت کرده و در آنجا مورد استثمار کاری قرار می گرفتند. برخی رانندگان کامیون، زنان و دختران جویای کار را در مسیر قاچاق کرده و به آن ها تجاوز یا آنان را به زور وارد فحشا می کردند. قاچاقچیان معمولاً با وعده های دروغین شغلی، قربانیان را جذب می کردند. بیشتر آن ها از شبکه های غیررسمی محلی استفاده می کردند، اما گروه های جنایت سازمان یافته ای از جمله باندهای چینی و نیجریه ای نیز در این فرایند نقش داشتند. برخی از قربانیان از طریق لسوتو به ژوهانسبورگ منتقل و سپس در آنجا توزیع یا به خارج از کشور فرست
اده می شدند. کودکان یتیم یا آسیب پذیر، به ویژه آن هایی که سرپرست خانواده شده اند، بیشتر در معرض فریب قاچاقچیان قرار دارند. با وجود تلاش هایی چون ایجاد کارگروه ملی، تدوین برنامه اقدام و برگزاری دوره های آموزشی برای شناسایی قربانیان، دولت لسوتو به طور کامل با استانداردهای بین المللی مقابله با قاچاق انسان مطابقت ندارد. پشتیبانی از قربانیان نیز همچنان محدود است. طبق گزارش سالانه دفتر نظارت و مبارزه با قاچاق انسان وزارت خارجه ایالات متحده، لسوتو در سال های ۲۰۱۷ و ۲۰۲۳ در رده «گزارش قاچاق انسان» قرار داشت، یعنی کشوری که هنوز با چالش های قابل توجهی در مبارزه با این پدیده مواجه است. همچنین، در سال ۲۰۲۳، شاخص جرایم سازمان یافته به نقش باندهای پاکستانی و چینی و همچنین برخی مسئولان محلی در تسهیل این نوع جرایم در لسوتو اشاره کرد. پیگرد قانونی (۲۰۱۰). در سال ۲۰۱۰، دولت لسوتو اقدامات خود در زمینه اجرای قانون علیه قاچاق انسان را افزایش نداد و در طول دوره گزارش، هیچ فرد مظنون به قاچاق شناسایی نشد. این کشور فاقد قانون جامع مقابله با قاچاق انسان است، امری که توانایی دولت برای مقابله مؤثر با این پدیده را محدود می کند. اگرچه قان
ون اساسی لسوتو برده داری، بیگاری و کار اجباری را ممنوع کرده، اما تمامی اشکال قاچاق انسان به طور کامل در قوانین آن منع نشده اند. قوانینی مانند قانون حمایت از کودک مصوب ۱۹۸۰، قانون جرایم جنسی مصوب ۲۰۰۳، حقوق عرفی، و فرمان قانون کار ۱۹۸۱ (با اصلاحات بعدی)، مجازات هایی شدید (حداقل پنج سال زندان) برای جرایمی در نظر گرفته اند که می توانند در تعقیب قاچاقچیان مورد استفاده قرار گیرند. «لایحه حمایت و رفاه کودک» که در سال ۲۰۰۵ تدوین و در سال ۲۰۰۹ به تصویب کابینه رسید، در آن زمان منتظر بررسی در مجلس لسوتو بود. این لایحه، قاچاق کودکان را ممنوع کرده و مجازات سختی برابر با ۲۰ سال زندان برای مرتکبان تعیین کرده است. در آن زمان، هیچ قانون جاری یا پیشنویسی وجود نداشت که به طور خاص قاچاق بزرگسالان را ممنوع کند. همچنین دولت هیچ گونه آمار رسمی از تعقیب یا محکومیت های مرتبط با قاچاق در دوره گزارش منتشر نکرد. کمیته چندبخشی مقابله با قاچاق، با همکاری یک سازمان غیردولتی محلی، سه کارگاه آموزشی در این زمینه برگزار کرد. یکی از این جلسات در اکتبر ۲۰۰۹ با هدف آموزش پلیس و مأموران مهاجرت درباره شناسایی قربانیان و مجرمان قاچاق، و آشنایی با ق
وانینی برگزار شد که در ساختار حقوقی فعلی کشور قابل اجرا بودند. با اینکه هیچ پرونده رسمی درباره قاچاق در لسوتو توسط مقامات پیگیری نشد، نیروی پلیس سواره لسوتو با همتایان خود در آفریقای جنوبی برای بررسی موارد مشکوک در مناطق مرزی همکاری داشت. در هر ماه، مأموران مهاجرت در گذرگاه مرزی ماسرو به حدود ۲۰ تا ۳۰ قربانی قاچاق کاری، عمدتاً مردانی که در شرایط کاری اجباری قرار گرفته بودند و سپس از آفریقای جنوبی اخراج شدند، کمک می کردند. نیروهای انتظامی برای شناسایی قربانیان در میان جمعیت های آسیب پذیر دیگر (مانند زنان و کودکان در معرض فحشا) به طور فعال عمل نمی کردند و اغلب برای شناسایی این قربانیان آموزش ندیده بودند. هیچ شواهدی مبنی بر مشارکت یا چشم پوشی نهادهای دولتی از قاچاق انسان مشاهده نشد. حمایت (۲۰۱۰). دولت لسوتو در سال ۲۰۱۰ اقدامات اندکی برای حمایت از قربانیان قاچاق انسان انجام داد. اکثر مسئولان دولتی به طور فعالانه قربانیان را شناسایی نمی کردند و نهادهای دولتی سازوکار رسمی برای ارجاع قربانیان به ارائه دهندگان خدمات حمایتی نداشتند. در لسوتو هیچ مرکز مراقبتی خاصی برای قربانیان قاچاق وجود نداشت. با این حال، یتیم خانه ه
ایی که توسط دولت و سازمان های غیردولتی پشتیبانی می شدند، برخی خدمات اولیه را به کودکانی که گمان می رفت قربانی قاچاق شده اند ارائه می دادند. کارکنان واحد حمایت از کودک و جنسیت (CGPU) در پلیس سواره لسوتو، مشاوره هایی به زنان و کودکانی که مورد آزار قرار گرفته بودند ارائه می کردند؛ از جمله به کسانی که مظنون به قربانی بودن در موارد قاچاق بودند. دولت لسوتو نیاز به پناهگاه امن برای قربانیان را به رسمیت شناخته و آن را در پیش نویس طرح ملی اقدام علیه قاچاق گنجانده بود. با این حال، قوانین کشور از قربانیان در برابر تعقیب قضایی یا مجازات بابت اعمال غیرقانونی ای که مستقیماً در نتیجه قربانی شدن در فرآیند قاچاق انجام داده اند محافظت نمی کرد. همچنین هیچ سازوکار قانونی برای اقامت قربانیان خارجی در لسوتو در نظر گرفته نشده بود تا از بازگردانده شدن آن ها به کشورهایی که ممکن بود در آن جا با مشکلات یا انتقام جویی مواجه شوند جلوگیری شود. پیشگیری (۲۰۱۰). دولت لسوتو در سال ۲۰۱۰ تلاش های خود برای پیشگیری از قاچاق انسان را به طور محسوسی افزایش داد. کمیته چندبخشی مبارزه با قاچاق انسان که در ژوئیهٔ ۲۰۰۹ تشکیل شده و متشکل از نمایندگان وزار
ت خانه های دولتی، سازمان های غیردولتی، پلیس، نیروهای مرزی، دستگاه قضایی، برنامه عمران ملل متحد, یونیسف، دانشگاهیان و مؤسسات مذهبی بود، جلسات منظمی برگزار کرد و تدوین برنامهٔ ملی اقدام را آغاز نمود. این برنامه تا اوایل سال ۲۰۱۰ تقریباً تکمیل شده بود. دولت با حمایت مالی برنامه عمران ملل متحد، تحقیقات میدانی درباره قاچاق انسان در لسوتو را آغاز کرد و انتظار می رفت وزارت کشور این گزارش را در میانهٔ سال ۲۰۱۰ منتشر کند. مسئولان در طول سال گذشته چندین کارزار اطلاع رسانی پرمخاطب برگزار کردند که باعث افزایش چشمگیر گزارش های رسانه ای درباره قاچاق انسان شد. برخی از این کارزارها با همکاری دولت آفریقای جنوبی برگزار شدند و بر شهرهای مرزی بزرگی که قاچاق در آن ها بیشتر رخ می دهد متمرکز بودند. واحد حمایت از کودک و جنسیت (CGPU) با همکاری جوامع محلی، کارگاه های آموزشی برگزار کرد و سایر مأموران پلیس سواره لسوتو را در زمینهٔ شناسایی و آگاهی از وضعیت قربانیان آموزش داد. یونیسف نیز در تهیه و توزیع مواد آموزشی درباره قاچاق انسان به CGPU کمک کرد. وزیر کشور لسوتو ریاست مراسم آغازین کمپین «چراغ قرمز ۲۰۱۰» را که توسط یک سازمان غیردولتی و
در چارچوب مقابله با قاچاق جنسی در حاشیه جام جهانی فوتبال ۲۰۱۰ در آفریقای جنوبی برگزار شد، برعهده داشت. به عنوان بخشی از کمپین های ملی علیه خشونت مبتنی بر جنسیت، سوءاستفاده جنسی از کودکان و قاچاق انسان، دولت تلاش هایی برای کاهش تقاضا برای خدمات جنسی تجاری انجام داد.
پسران رویی: صداهایی از جنگ افغانستان (به روسی: Цинковые мальчики، آوانویسی: "تسینکوویه مالچیکی") (انگلیسی: "Zinky Boys") که با عنوان "پسران در تابوت های رویی" نیز ترجمه شده، کتابی مستند از نویسنده بلاروسی، سوتلانا الکسیویچ، دربارهٔ جنگ شوروی در افغانستان است. این کتاب در سال ۱۹۸۹ منتشر شد. عنوان کتاب به تابوت های پوشیده شده با روی اشاره دارد که پیکر سربازان شوروی کشته شده در افغانستان را به عنوان «بار ۲۰۰» به اتحاد جماهیر شوروی بازمی گرداندند. این کتاب مجموعه ای از خاطرات بی نام و نشان سربازان و بستگان آن هاست. این کتاب با همان روشی نوشته شده که نویسنده در دو اثر مستند پیشین خود درباره جنگ، "Unwomanly Face of War (چهره غیر زنانه جنگ)" و "Last Witnesses (آخرین شاهدان)"، به کار برده بود. اگرچه نویسنده زبان گفت وگو شوندگان را ویرایش کرده، اما از هرگونه تفسیر یا داوری پرهیز می کند. منتقد ادبی آلمانی، دیتْمار یاکوبسن (Dietmar Jacobsen)، می نویسد:«نتیجه تکان دهنده است. خواننده همراه می شود با افرادی پرشور و فداکار که به دل جنگی می روند که آنان را به شدت بی رحم و خشن می سازد. جوانانی که با عشق به والدین و علاقه به ک
تاب و موسیقی و هنر بزرگ شده اند، به ماشین های کشتاری تبدیل می شوند که آرمان گرایی شان توان ایستادگی در برابر واقعیت خونین را ندارد. در حالی که تبلیغات رسمی در وطن، تصویری قهرمانانه از "رزمندهٔ انترناسیونالیست" ارائه می دهد—کسی که به مردم افغانستان کمک می کند یوغ فئودالیسم را از گردن بردارند، چاه و جاده بسازند، در اشتراکی سازی کشاورزی مشارکت کنند و راه را برای آینده ای خودمختار برای زنان هموار سازند—مردم در میدان جنگ با خطر همیشگی مرگ، تجهیزات ناکافی و غذای اندک دست وپنجه نرم می کنند؛ نیرویشان برای ادامه تنها از الکل و مواد مخدر تأمین می شود و بسیاری برای رهایی از این وحشت، خود را ناقص می کنند.» بر اساس این کتاب، چندین نمایشنامه و دو فیلم مستند ساخته شده است. نقد. این کتاب بحث برانگیز شد و نویسنده به «افترا» و «هتک حرمت به افتخار سربازان» متهم شد. نسخه های بعدی کتاب شامل بخش هایی از صورت جلسات دادگاه مربوط به "پسران رویین" بودند. پروفسور جف جونز (Jeff Jones) از دانشگاه کارولینای شمالی در گرینزبورو معتقد است که بازنمایی زنان در این کتاب «بازتاب گر گفتمان در حال تحول در جامعهٔ شوروی دربارهٔ جنگ افغانستان است، گف
تمانی که به فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی راه گشود.» ترجمه ها. این کتاب به زبان های مختلف مانند انگلیسی، جرمنی، مجاری، پرتقالی، ترکی، کاتالان و ویتنامی بازگردانده شد. سه ترجمه فارسی از این کتاب، دو در ایران و دیگری در افغانستان نیز منتشر شد.
نیروی پلیس سواره نظام لسوتو (به انگلیسی: Lesotho Mounted Police Service یا به اختصار LMPS) نیروی پلیس ملی پادشاهی لسوتو در جنوب آفریقا است.از تاریخ ۲۴ مه ۲۰۲۴، وکیل بوروثو ماتسوسو به عنوان کمیسر جدید پلیس سوگند یاد کرد. او توسط نخست وزیر سام ماتکانه منصوب شد. تاریخچه. نیروی پلیس سواره نظام لسوتو در ۱۸ اکتبر ۱۸۷۲ میلادی با ۱۱۰ نیروی اولیه بنیان گذاری شد. این نیرو ابتدا دارای ساختار و انضباط نظامی بود و از سال ۱۸۷۸، ساختار رتبه بندی خود را بر پایهٔ ارتش بریتانیا تنظیم کرد. در دههٔ ۱۹۵۰، این نیرو به سمت ساختار غیرنظامی حرکت کرد و در سال ۱۹۵۸، ساختار نظامی رتبه بندی را با ساختار غیرنظامی جایگزین نمود. این نیرو در ابتدا «پلیس سواره بازوتولند» (Basutoland Mounted Police) نام داشت و در طول زمان نام آن چند بار تغییر یافت: پلیس لسوتو پلیس سواره لسوتو (۱۹۶۶) نیروی سواره سلطنتی لسوتو (۱۹۸۶) و نهایتاً، در سال ۱۹۹۸ به نام کنونی «نیروی پلیس سواره نظام لسوتو» (Lesotho Mounted Police Service) تغییر نام داد. کمیسرها. سی. اچ. آپرتورپ (۱۹۴۷–۱۹۴۹) ال. دبلیو. کلارک (۱۹۴۹–۱۹۵۲) اف. جی. روچ (۱۹۷۰–۱۹۷۲) آ. نامولی (۱۹۷۲–۱۹۷۳) بی. آ.
انتوی (۱۹۷۳–۱۹۷۷) آر. اس. ماتلا (۱۹۷۷–۱۹۸۶) ال. دینگیزوایو (۱۹۸۶–۱۹۹۱) تی. تی. فیندا (۱۹۹۱–۱۹۹۶) وی. بی. ماکوابا (۱۹۹۶–۱۹۹۸) ئی. کِی. پتلین (۱۹۹۹–۲۰۰۰) جوناس مالِوا (۲۰۰۰–۲۰۰۵) مالیجاکا لتوانه (۲۰۰۵–۲۰۱۲) کیزیتو امهلاکازا (۲۰۱۲–۲۰۱۴) خوتاتسو تسوعانا (۲۰۱۴–۲۰۱۵) مولاهلی لتسوئپا (۲۰۱۵–۲۰۱۷) هولومو مولیبِلی (۲۰۱۷–۲۰۲۴) ماهاپه مورای (فوریه ۲۰۲۴ – ۲۴ مهٔ ۲۰۲۴) بوروثو ماتسوسو (۲۴ مهٔ ۲۰۲۴ – اکنون) معاونان کمیسر. ماهاپه مورای پاسکا موکته موکبه لیخاما سرا سدریک مخارلیله بله مه لباژوا آموزش. کالج ملی آموزش پلیس (P.T.C) در سال ۱۹۴۶ افتتاح شد. تمامی داوطلبان به عنوان کارآموز ثبت نام می شوند و یک دورهٔ آموزشی سیزده ماهه را پشت سر می گذارند. شرط پذیرش، داشتن سن بین ۱۸ تا ۳۰ سال و قبولی در آزمون ورودی اولیه است. داوطلبان از تمامی اقشار جامعه لسوتو پذیرفته می شوند، اما باید تابعیت این کشور را داشته باشند. در حالی که در ابتدا فقط مردان اجازهٔ ورود به نیروی پلیس را داشتند، از سال ۱۹۷۰، زنان نیز به عنوان افسر پلیس پذیرفته می شوند.
ایتن زاکرمن (متولد ۴ ژانویه ۱۹۷۳) یک محقق رسانه ای، وبلاگ نویس و فعال اینترنتی آمریکایی است. او مدیر مرکز رسانه های مدنی دانشگاه MIT و تا ماه مه ۲۰۲۰ دانشیار رشتهٔ هنر و علوم رسانه در همین دانشگاه بود. او همچنین نویسندهٔ کتاب "سیم کشی مجدد: جهان شهرهای دیجیتال در عصر ارتباطات" در سال ۲۰۱۳ است که برندهٔ جایزهٔ کتاب زوکالو شد. زاکرمن در در سال ۲۰۲۰ به عنوان دانشیار سیاست عمومی، ارتباطات و اطلاعات در دانشگاه ماساچوست مشغول به کار شد. آموزش. زاکرمن در سال ۱۹۹۳ مدرک لیسانس فلسفهٔ خود را از کالج ویلیامز دریافت کرد. سپس یک سال را با بورسیهٔ فولبرایت در دانشگاه لگون، غنا و تئاتر ملی غنا در آکرا گذراند و در آنجا به تحصیل در رشتهٔ موسیقی شناسی قومی و سازهای کوبه ای پرداخت.