Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دارما مانگیا وودز (؛ زادهٔ ۱۵ سپتامبر ۱۹۹۴) بازیگر اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۱۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "توماسو"، "پاپ جوان" و "فریب" اشاره کرد. زندگینامه. دارما مانگیا وودز در ۱۵ سپتامبر ۱۹۹۴ در رم متولد شد. او از طرف مادرش اصالت ایتالیایی و از طرف پدرش اصالت استرالیایی دارد. وی از فارغ التحصیلی از دبیرستان کلاسیک دانته آلیگیری در رم، در دانشکده علوم ارتباطات دانشگاه روما تری ثبت نام کرد و مدرک خود را از آنجا دریافت کرد. سپس مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشته روزنامه نگاری دریافت نمود. مانگیا وودز مدرک لیسانس بازیگری را در سال ۲۰۱۸ از آکادمی بین المللی تئاتر دریافت کرد. وی در سال ۲۰۲۲ از مدرسه هنرهای سینمایی جان ماریا ولونته فارغ التحصیل شد.
آندره آ چکیرینی OMRI (؛ زادهٔ ) یک رهبر مدنی ایتالیایی است که از سال ۲۰۰۰ بنیان گذار و رئیس رصدخانه دائمی جوانان-ویراستاران بوده است. دوران کاری. آندره آ چکیرینی در سال ۱۹۹۵ سازمان «پروژه شهر» (Progetto Città) را تأسیس کرد که به آموزش رهبران جوان آینده و تشویق به مشارکت فعال در زندگی مدنی اختصاص دارد. از زمان تأسیس، آندره آ چکیرینی به عنوان رئیس این سازمان فعالیت کرده است. در ژوئن ۲۰۰۰، او همراه با چزاره رومیتی و آندره آ ریفسر مونتی، Osservatorio Permanente Giovani-Editori را بنیان گذاری کرد. این سازمان غیرانتفاعی ایتالیایی، مستقر در فلورانس، با هدف توسعه تفکر انتقادی و فرهنگ شهروندی در نسل های جوان در زمینه های آموزش رسانه و سواد اقتصادی-مالی فعالیت می کند. آندره آ چکیرینی از ابتدای تأسیس سازمان، ریاست آن را بر عهده داشته است. تحت رهبری او، رصدخانه دائمی جوانان-ویراستاران پروژه های ملی و بین المللی متعددی از جمله "Il Quotidiano in Classe" ("روزنامه در کلاس"), "Young Factor", و "Il Giornale in Ateneo" ("روزنامه در دانشگاه") را توسعه داده است. در سپتامبر ۲۰۰۰، ابتکار "Il Quotidiano in Classe" به عنوان یک پروژه
سواد رسانه ای معرفی شد که هدف آن بررسی نحوه گزارش دهی متفاوت رسانه ها از یک خبر یکسان بود، با هدف درگیر نگه داشتن جوانان با مسائل جهانی و تقویت مشارکت آن ها به عنوان شهروند در دموکراسی. طی سال ها، رسانه های مختلفی در این پروژه مشارکت داشته اند: "کوریره دلا سرا", "لا رپوبلیکا", "ایل سوله ۲۴ اوره", "کوتیدیانو نازیناله", "لا نازونه", "ایل جورنو", "ایل رستو دل کارلینو", "لا استامپا", "ایل گازتینو", "ایل مساجرو", "ایل ماتینو", "ل آرنا", "برشیا اوگی", "گازتتا دی پارما", "گازتتا دل سود", "ایل جورنال دی وینچنزا". این ابتکار طی سال ها میلیون ها دانش آموز را درگیر کرده است. در مه ۲۰۱۴، آندره آ چکیرینی پروژه "Young Factor" را راه اندازی کرد، پروژه ای برای آموزش سواد اقتصادی و مالی به دانش آموزان دبیرستانی ایتالیا. در طول ده درس کلاسی، دانش آموزان با ده کلیدواژه مهم در آموزش اقتصادی و مالی آشنا می شوند که هر ساله انتخاب می شوند. تقریباً ۷۰۰٬۰۰۰ دانش آموز سال گذشته در این پروژه شرکت کردند. برای حمایت از "Young Factor"، رصدخانه دائمی جوانان-ویراستاران با مؤسسات بانکی بزرگ ایتالیا همکاری کرد. در سال ۲۰۱۹، آندره آ چکیرینی ب
ه عنوان مؤسس و سازمان دهنده، همراه با تیم کوک, همکاری بین اپل و رصدخانه دائمی جوانان-ویراستاران را برای توسعه مهارت های تفکر انتقادی در نسل جوان اعلام کرد. از آن زمان، اپل با یک پروژه سواد رسانه ای، مأموریت رصدخانه را برای ترویج مطبوعات آزاد به عنوان ابزار تضمین اصول دموکراتیک حمایت کرده است. در سال ۲۰۲۲، آندره آ چکیرینی به عنوان نیروی محرکه پروژه، یادداشت تفاهمی را همراه با رؤسای بانک های مرکزی فرانسه، ایتالیا، هلند، اسپانیا، آلمان و پرتغال امضا کرد. این توافق نامه که بر افزایش سواد اقتصادی و مالی در میان جوانان اروپایی تمرکز داشت، منجر به پیوستن رؤسا به هیئت مشاوره بین المللی رصدخانه شد که توسط آندره آ چکیرینی طراحی، سازماندهی و ریاست می شود. در ۳۱ مارس ۲۰۲۳، کریستین لاگارد, رئیس بانک مرکزی اروپا، به عنوان مهمان ویژه در رویدادی که توسط رصدخانه برگزار شد، شرکت کرد که شامل ۴۵۰ دانش آموز اروپایی بود. در این رویداد، لاگارد با پاسخ دادن به سوالات دانش آموزان تعامل کرد و پیشنهاد آندره آ چکیرینی برای ایجاد یک روز سالانه اروپایی برای بررسی وضعیت آموزش اقتصادی و مالی جوانان را به عنوان عنصری حیاتی برای ثبات مالی تأی
ید کرد. در نوامبر ۲۰۲۴، آندره آ چکیرینی "شک و بحث" (Doubt and Debate)، ابتکار بین المللی رصدخانه دائمی جوانان-ویراستاران را معرفی کرد تا به جوانان کمک کند اطلاعات را به صورت انتقادی ارزیابی کنند و خبر جعلی را تشخیص دهند. این پروژه با رسانه های بزرگ آمریکایی (CNN, The New York Times, The Wall Street Journal, The Washington Post)، ایتالیایی (Rai, Mediaset, La Repubblica, La Stampa, Il Sole 24 Ore, Il Giornale)، و اسپانیایی (El País, Cinco Días, ABC, LAVANGUARDIA, SER) همکاری می کند. "شک و بحث" در Salone delle Fontane (EUR) در رم طی بیست و پنجمین سالگرد رصدخانه ارائه شد. رئیس جمهوری ایتالیا سرجیو ماتارلا به عنوان مهمان ویژه شرکت کرد و به ۱٬۰۰۰ دانش آموز دبیرستانی سخنرانی و به سوالاتشان پاسخ داد.
دژ سن جووانی یک سازه نظامی است که در مونتالچینو، در استان سیه نا قرار دارد. تاریخچه. ساخت نخستین سازه بین پاییز ۱۵۵۲ و زمستان ۱۵۵۳، در پی آغاز جنگ سیه نا و به منظور دفاع از دژ بسیار آسیب پذیر، صورت گرفت. ساخت این بنا بخشی از عملیات بازسازی و تقویت سامانه های دفاعی شهر مونتالچینو بود که سال ها در وضعیتی بسیار نامطلوب قرار داشت و به ساخت دو دژ دیگر نیز انجامید: دژ سن مارتینو، میان دروازه چربایا و قلعه، و دژ سانتا مارگاریتا در منطقه ای به همین نام. بدیهی است که در جریان محاصره مونتالچینو که از ۲۷ مارس ۱۵۵۳ آغاز شد، این دژ یکی از اهداف اصلی دشمنان بود: صدها گلوله توپ به سوی آن پرتاب شد که بسیاری از آن ها به تشک هایی که بنا را پوشانده بودند برخورد کردند و در ۲۶ مه نیز یک مین عظیم منفجر شد که به لطف وجود دریچه های تهویه ساخته شده توسط مردم مونتالچینو، خسارات اندکی به سازه وارد کرد. پس از سقوط جمهوری سیه نا که به مونتالچینو پناه برده بود، در سال ۱۵۵۹، این دژ به طور قابل توجهی گسترش یافت و به ابعاد کنونی رسید. پس از آنکه کارکرد نظامی خود را از دست داد، گورستان مونتالچینو بر روی آن ساخته شد و تا اوایل سده بیستم در آنج
ا باقی ماند. سازه در سده نوزدهم، همراه با دژ اصلی، به طور کامل بازسازی شد.در ابتدا، نمای دژ دارای یک پیش آمدگی بود که بعدها برای گسترش خیابان موجود در همان محل برداشته شد. توضیحات. به دژ از طریق یک دهانه در دیوار قلعه می توان دسترسی داشت. این دژ از یک سمت با خیابانی که به دروازه آلسرسرو منتهی می شود و از سمت دیگر با ورزشگاه شهرداری مونتالچینو هم مرز است. دژ شش ضلعی است و از آجرهای سنگی ساخته شده است. در نمای بالایی آن یک نشان عظیم مدیچی از مرمر قرار دارد و در زیر آن یک تخته مرمری دیگر با نوشته هایی دیده می شود. درون دژ تعداد زیادی درخت بلوط وجود دارد که نماد شهر به شمار می رود.
جزیره تیبر (ایتالیایی: "Isola Tiberina"، لاتین: "Insula Tiberina") تنها جزیره رودخانه ای در بخشی از تیبر است که از رم می گذرد. ​​جزیره تیبر در گردنه جنوبی تیبر واقع شده است. این جزیره به شکل قایق است، تقریباً ۲۷۰ متر (۸۹۰ فوت) طول و ۶۷ متر (۲۲۰ فوت) عرض دارد و از دوران باستان با پل هایی به دو طرف رودخانه متصل بوده است. در این جزیره، معبد باستانی آسکلپیوس واقع شده است. بیمارستان که در قرن شانزدهم تأسیس شد و که قدمت آن به قرن دهم برمی گردد، در این جزیره واقع شده اند.
خانواده آدامز جدید () یک سیتکام گوتیک است که از اکتبر ۱۹۹۸ تا اوت ۱۹۹۹ در شبکهٔ وای تی وی در کانادا، فاکس فمیلی در ایالات متحده و سی آی تی وی در بریتانیا در آخر هفته ها پخش می شد. این مجموعه توسط شرکت های شاویک انترتینمنت و سابان انترتینمنت به عنوان یک بازسازی از مجموعه تلویزیونی دههٔ ۱۹۶۰ "خانواده آدامز" ساخته شد. فیلم برداری این مجموعه در ونکوور، بریتیش کلمبیا، کانادا انجام گرفت. داستان. خانواده آدامز شامل گومز و مورتیشیا آدامز (زن و شوهر)، فرزندانشان ونزدی و پاگزلی، همچنین گرندماما، عمو فستر و پیشخدمتشان لورچ است. خانوادهٔ آدامز یک خانوادهٔ گسترده و صمیمی اند که علاقه مندی های آن ها آشکارا حال وهوای وهم آلود و مرگ اندیشانه دارد و توانایی های ماوراءطبیعی از خود نشان می دهند. در این مجموعه توضیح مستقیمی دربارهٔ منشأ این قدرت ها داده نمی شود. برخی از قسمت های این مجموعه بازسازی اپیزودهای مجموعه تلویزیونی اصلی هستند و برخی قسمت ها به طور اختصاصی برای همین مجموعه نوشته شده اند. در قسمت های بعدی، شخصیت پدربزرگ آدامز، یعنی پدربزرگِ گومز، معرفی می شود که ویژگی هایی مشابه با او داشت. نقش پدربزرگ آدامز را جان آستین
ایفا کرد؛ همان بازیگری که در مجموعه اصلی نقش گومز را بازی کرده بود. رسانه خانگی. مانند بسیاری از مجموعه های ساخته شده توسط سابان انترتینمنت، تنها انتشار عمدهٔ دی وی دی به زبان انگلیسی توسط پخش کنندهٔ اهل جمهوری چک، نورث ویدئو، انجام شد. این نسخه دارای صداگذاری به دو زبان چکی و انگلیسی بود و ویدئوها نیز با متن های انگلیسی و بر اساس ترتیب اصلی تولید ارائه شدند. نخستین ۳۹ قسمت این مجموعه در قالب ۱۲ جلد دی وی دی، از ۱۵ فوریه تا ۳ مه ۲۰۱۰ منتشر شد.
گرازیانو چکینی (زادهٔ ) یک هنرمند و فعال اجتماعی اهل ایتالیا است که بیشتر به خاطر آثار هنری «وندالیسم» خود شناخته می شود. آثار. رنگ آمیزی فواره تروی. در ۱۹ اکتبر ۲۰۰۷، چکینی یک قوطی رنگ را در فواره تروی در رم ریخت و باعث شد که فواره برای چند ساعت آب قرمز بپاشد. او همچنین چندین جزوه به جا گذاشت که مردم را به «پذیرش رنگ» تشویق می کرد. پلیس رم از طریق تصاویر دوربین مداربسته، چکینی را به عنوان عامل این وندالیسم شناسایی کرد و او را برای آسیب رساندن به یک ساختمان تاریخی یا هنری تحت بررسی قرار داد. چکینی بعداً مسئولیت وندالیسم را در برنامه تلویزیونی "Le Iene" پذیرفت و گفت: «اکنون علاوه بر فرش قرمز، قرمز والنتینو و فراری قرمز، تروی قرمز هم وجود دارد.» او ادامه داد: «من قبول نمی کنم که هنوز گفته شود این یک عمل وندالیسم بوده است؛ من همه چیز را با جزئیات آماده کرده ام و تحریک هنری ما به بنای تاریخی آسیبی نرسانده است. ابتدا از آنیلین استفاده نشده بود، زیرا این ماده سرطان زا است و تأثیر فوری نداشت. از رنگ تمپرای ساده و بی خطر و سازگار با محیط زیست استفاده شد. استفاده از رنگ قرمز تصادفی نبود؛ من هنرمند هستم و قدرت ظریف هر
رنگ را می دانم، می خواستم همان قرمز را داشته باشم و نه رنگ دیگر.» این عمل به عنوان اعتراض به سازماندهی جشنواره فیلم رم انجام شد. پس از این حادثه، تکنسین ها فواره را خاموش کردند و جریان آب را به حالت شفاف بازگرداندند. هیچ آسیبی به فواره یا مجسمه ها وارد نشد. پله های اسپانیایی. عملکرد دیگر برجسته چکینی در ۱۶ ژانویه ۲۰۰۸ رخ داد، زمانی که ۵۰۰٬۰۰۰ توپ رنگی را از پله های اسپانیایی پایین انداخت. هر توپ «نمایانگر دروغی بود که یک سیاستمدار گفته است»، چکینی به مطبوعات ایتالیا گفت. این نمایش برای جلب توجه به مشکلات مردم کارن انجام شد. «من به برمه می روم، این توپ ها به مردم کارن کمک خواهند کرد»، او گفت در حالی که از پله ها پایین می رفت و توپ ها اطراف او می لغزیدند. چکینی حدود بیست و پنج هزار یورو برای توپ ها و ده کامیون برای حمل آن ها پرداخت کرد. پلیس ایتالیا او را در صحنه دستگیر کرد. زندگی. گرازیانو چکینی در ۲۲ اکتبر ۱۹۵۳ در رم متولد شد. در ۲۰۰۷، فواره تروی را قرمز کرد و مجموعه ای از اجراهای هنری عبورگرایانه را آغاز کرد که در سراسر جهان اجرا شدند. در فواره تروی، پیروی از Trinity de 'Monti، «از RossoTrevi تا QuadriColour
» است؛ در این اجرا ۵۰۰٬۰۰۰ توپ رنگی از پله های Piazza di Spagna پایین می آیند و اصلی ترین مانیفست های فوتوریسم هزاره سوم را ترکیب می کنند. این اجراها، که گاهی بحث برانگیز نیز بوده اند، به عنوان اعتراضی شاعرانه علیه سکون فرهنگی و سیاسی تعبیر شدند. او سفیر بنیاد دِ کیریکو شد و برای آن دو اثر خلق کرد که در سال ۲۰۱۰، همراه با آثار استاد جرجیو دِ کیریکو، در یک «نمایشگاه سیار» در میامی، نیویورک و لس آنجلس به نمایش درآمدند. در آگوست ۲۰۰۸، گزارشی عکاسی از جنگل برمه و پیروی از ارتش آزادی بخش کارن انجام داد. در ۲۰۰۸، توسط ویتوریو اسگاربی در سالمی، همراه با اولیویر توسکانی، به عنوان «رئیس هیچ چیز» دعوت شد. در سالمی فیلم کوتاهی با عنوان «Poggioreale, the country that does not exist» ساخته و نمایشگاه ها و گزارش های مختلفی درباره کارن ها با کتاب روزنامه نگاری تصویری «Kaw too lei» منتشر کرد. در اکتبر ۲۰۱۰ در فلورانس، به مناسبت جشنواره خلاقیت، The Rock را خلق کرد، سایت ۴۰۰ تنی از سنگ مرمر، با استفاده از اصلی ترین معادن آلپ آپوانا. او با شرکت های مختلف صنعت مرمر، استان و کنفدراسیون ماسا و کارارا همکاری کرد. از ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۱ در
بازطراحی یک کارخانه در پیزا مشارکت داشت و در این مدت روی آثار هنری، نقاشی و مجسمه های خود کار کرد. از دسامبر ۲۰۱۱ تا فوریه ۲۰۱۲، نمایشگاه او در مارگوتا در Margutta RistorArte ارائه شد؛ مدیر نمایشگاه فرانچسکا باربی مارینتی بود. عنوان نمایشگاه «Per Grazia-no ricevuta. Le Ma-donne» بود. او خالق و تهیه کننده پروژه طراحی هنری مد بالا «X-Art» است. پروژه X-Art استفاده مجدد از قطعات پارچه خانه های تاریخی مد در رم را فراهم می کند. خانه های مد Sarli، Gattinoni، Balestra، Piattelli، Camillo Bona در این پروژه شرکت کردند. در هفته مد «AltaRoma» (جولای ۲۰۱۲) اثر شماره صفر: The Three Graces ارائه شد. اثر در First Luxury Art Hotel ارائه شد و بیش از دو ماه در آنجا ماند. اکنون در آکادمی لباس و مد در رم به نمایش درآمده است. او آثار خود را در ۵۴امین نمایشگاه بین المللی هنر بینال ونیز به نمایش گذاشته و آثارش در کاتالوگ نمایشگاه است. برخی از آثار او در مجموعه های خصوصی متعددی قرار دارند. اجرای فواره تروی در کاتالوگ Taschen «Trespass, the Uncommissioned Public Art» (۲۰۱۰) منتشر شد و در نیویورک، میامی و لس آنجلس ارائه شد و سپس به چن
د زبان ترجمه و منتشر گردید. در آگوست ۲۰۱۲، جایزه بین المللی شهر اوستیا (چهل و یکمین دوره)، بخش هنر را دریافت کرد. اجرای او توسط روزنامه ها و تلویزیون های بین المللی بزرگ پوشش داده شد (کوریره دلا سرا، لا رپوبلیکا، لو فیگارو، لو موند، نیویورک تایمز، لس آنجلس پست، رائ۱، رائ۲، رائ۳، کاناله۵، بی بی سی). ۲۰۱۱ ۵۴امین نمایشگاه بین المللی هنر ونیز ابتکار ویژه برای ۱۵۰مین سالگرد اتحاد ایتالیا. کاتالوگ «The State of the Art, Regions of Italy»؛ بهار ۲۰۱۳ مصاحبه با L’Officiel Hommes مه ۲۰۱۳ در Palazzo della Borsa در جنوا با اثر «La Città e la mente» برای یک نمایشگاه / حراج خیریه حضور دارد. ژوئن ۲۰۱۳ سفیر رویداد گرامشیانا در آلِس (ساردینیا) بود. دسامبر ۲۰۱۳ مقاله ای در روزنامه LA STAMPA در بخش فرهنگ. فوریه ۲۰۱۴، دعوت به اولین دوسالانه هنر معاصر در شاهزاده نشین موناکو. مه ۲۰۱۵ در نمایشگاه کتاب تورین، اجرای کنفرانس انجام داد به نام Alchemic Explosion in and of Art. مه ۲۰۱۵ مدیر هنری رویداد Ventimiglia in bloom. ژوئن ۲۰۱۵ یکی از آثارش در Palazzo Bianco Musei در Strada Nuova جنوا به نمایش درآمد. ژوئن ۲۰۱۵ مجسمه سرامیکی سه متری
Mother Earth GMO در Piazza Borea d'Olmo سانرمو به نمایش گذاشته شد. سپتامبر / اکتبر ۲۰۱۵ مدیریت هنری «Incontemporanea Arte Attiva» در پالِرمو. اکتبر / نوامبر ۲۰۱۵ با بنیاد Garaventa (جنوا نوروی) همکاری برای پروژه «G factory». نوامبر ۲۰۱۵ اجرای «یکصد هزار گلبرگ رز» در Piazza De Ferrari جنوا علیه خشونت علیه زنان. دسامبر ۲۰۱۵ کتاب «فوتوریسم هزاره سوم» را به عنوان هم نویس منتشر کرد. دسامبر ۲۰۱۶ مدیر نمایشگاه Evasioni In Arte، آثار زندانیان زندان Rebibbia در بخش سوم، منطقه دوراتزو بومبرینی جنوا. مه–جولای ۲۰۱۷ مدیر هنری پروژه Steel در Villa Bombrini. مه ۲۰۱۷، به مناسبت بازدید پاپ فرانسیس، صحنه آرایی را انجام داد و اثر «ماهیگیر انسان ها» بر روی ۳ ورق فولادی اجرا شد. اکتبر ۲۰۱۷، تکرار اجرای فواره تروی قرمز، میلیون ها بازدید در وب داشت. ROSSOTREVI مستندی است که داستان بسیاری از اجراهای او را روایت می کند. فوریه ۲۰۱۸، فینالیست با تریلر فیلم "rossotrevi twice in history" در Barcelona Planet Film Festival. مارس ۲۰۱۸، فینالیست در Bucharest Short Cine Festival. آوریل ۲۰۱۸، فینالیست در Los Angeles The Independent Cinema Sho
wcase. مه ۲۰۱۸، برنده جایزه اول در Kalat Nissa Film Festival با تریلر فیلم "Rossotrevi twice in history". آگوست ۲۰۱۸ نمایشگاه "Oxidations" در Palazzo Tursi جنوا، عکس ها روی صفحات فولادی Ilva. سپتامبر ۲۰۱۸، فینالیست جایزه بهترین تریلر در هند با فیلم "Rossotrevi twice in history". سپتامبر ۲۰۱۸، بخش ویژه Valdarno (فلورانس) فیلم Festival با فیلم "Rossotrevi twice in history". سپتامبر ۲۰۱۸، ذکر ویژه در Militello (سیسیل) film Festival با فیلم "Rossotrevi twice in history". آوریل ۲۰۱۹ در CANNES MIP TV با Single Film، فیلم "RossoTrevi twice in history" را ارائه داد.
فوری () یک فیلم درام زندگینامه ای محصول ۲۰۲۵ به نویسندگی و کارگردانی مشترک ماریو مارتونه است که بر اساس رمان دانشگاه ربیبیا (۱۹۸۳) ساخته شده است. در این فیلم گولیاردا ساپیانزا، والریا گولینو، ماتیلده د آنجلیس، الودی، کورادو فورتونا و استفانو دیونیسی ایفای نقش کردند. این فیلم اولین نمایش جهانی خود را در بخش مسابقه اصلی هفتاد و هشتمین جشنواره فیلم کن در ۲۰ مه ۲۰۲۵ تجربه کرد و در ۲۲ مه ۲۰۲۵ توسط 01 Distribution در سینماهای ایتالیا اکران شد. خلاصه داستان. در سال ۱۹۸۰ نویسنده ای گولیاردا ساپینزا به جرم سرقت دستگیر می شود و در زندان با دو زندانی جوان آشنا می شود. پس از آزادی، این سه زن پیوند عمیقی با هم برقرار می کنند. تاریخ تولید و انتشار. در مارس ۲۰۲۴ ماریو مارتونه اعلام کرد که فیلم بعدی اش درباره گولیاردا ساپینزا خواهد بود. تصویربرداری اصلی در ژوئن ۲۰۲۴ در رم آغاز شد. فیلمبرداری همچنین در فرگنا و مک کارسه نیز انجام شد. اولین عکس های تبلیغاتی در ۳ دسامبر ۲۰۲۴ منتشر شده و یک تیزر نیز در ۱۰ آوریل ۲۰۲۵ منتشر شد. این فیلم توسط 01 Distribution در ایتالیا توزیع شد، در حالی که Goodfellas صاحب حقوق فروش بین المللی فیلم ا
ست. فوری اولین نمایش جهانی خود را در بخش مسابقه هفتاد و هشتمین جشنواره فیلم کن در ۲۰ مه ۲۰۲۵ داشت، و در ۲۲ مه ۲۰۲۵ در سینماهای ایتالیا اکران شد.
باران سیاه ، رمانی از نویسنده ژاپنی ایبوسه ماسوجی است. ایبوس در ژانویه ۱۹۶۵ شروع به پخش مجموعه باران سیاه در "مجله شینچو" Shincho کرد. این رمان بر اساس سوابق تاریخی از ویرانی های ناشی از بمباران اتمی هیروشیما است. طرح داستان. باران سیاه از طریق یادداشت های روزانه شیزوما شیگه ماتسو و دیگر شخصیت ها در طول ۶ تا ۱۵ آگوست ۱۹۵۷، هیروشیما روایت می شود و در زمان روایت، شیگه ماتسو و همسرش شیگه کو سرپرستان خواهرزاده شان یاسوکو هستند. آن ها احساس می کنند که موظفند شوهر مناسبی برای او پیدا کنند و در آغاز رمان، سه تلاش قبلی برای ترتیب دادن یک ازدواج به دلیل شایعاتی مبنی بر ابتلای او به بیماری تشعشع ناشی از قرار گرفتن در معرض «باران سیاه (بمباران اتمی)» (بارش هسته ای)، بارش رادیواکتیو که هنگام توفان آتش عظیم ناشی از انفجار هسته ای، ابرها را بر فراز هیروشیما بارور کرد و باعث شد مواد رادیواکتیو به صورت باران به زمین بازگردند، شکست خورده است. ترس و انزجار از بیماری تشعشع و کسانی که به آن مبتلا هستند، دو مضمون اصلی در سراسر داستان هستند. اگرچه یادداشت های روزانه شیگه ماتسو سعی می کند با نشان دادن اینکه خواهرزاده اش در زمان انف
جار در هیروشیما نبوده است، بیماری او را رد کند، در نهایت مشخص می شود که یاسوکو بلافاصله پس از آن برای یافتن والدینش به آنجا رفته و در واقع از «باران سیاه» بیمار شده است. اقتباس ها. کارگردان شوهی ایمامورا در سال ۱۹۸۹ فیلمی اقتباس سینمایی از رمان ژاپنی را کارگردانی کرد.
داویده چزاره (; ۱۹۷۷ – ) کنشگر اهل ایتالیا بود. مرگ و پیامدها. داویده چزاره، معروف به Dax (۱۹۷۷ – ۱۶ مارس ۲۰۰۳) یک ضدفاشیسم اهل روزانو بود که در شب ۱۶ مارس ۲۰۰۳ توسط دو فعال راست افراطی در میلان کشته با سلاح سرد شد. چزاره به بیمارستان منتقل شد اما در آمبولانس درگذشت. بلافاصله پس از مرگ او، اعضای گروهش سعی کردند وارد بیمارستان شوند اما توسط پلیس متوقف شدند. این موضوع منجر به شورش های جدید با تعدادی مجروح، آسیب به خودروهای پلیس و توقف کامل فعالیت های بخش اورژانس در طول شب شد. مرگ چزاره و محاکمه پس از آن در محافل چپ گرای افراطی، هم در ایتالیا و هم در خارج از کشور، بازتاب سیاسی گسترده ای داشت. این امر تا حدی به این دلیل بود که رسانه های ایتالیایی در ابتدا وقایع را به عنوان "شورش بین جوانان مخالف" نشان می دادند و به گفته برخی منابع، مرگ چزاره را به طور عمدی به عنوان "پیامد خشونت ضدجهانی سازی" معرفی کردند. در طول محاکمه مشخص شد که برادران فدریکو موربی و ماتیا موربی، مهاجمان چزاره، او را عمداً مورد حمله قرار داده و کشته اند. آن ها در ماه مه ۲۰۰۴ محکوم شدند؛ فدریکو به ۱۶ سال زندان و ماتیا (که در زمان وقوع جرم نوجوان
بود) به ۳ سال زندان محکوم شد. جورجیو موربی، پدر فدریکو و ماتیا، نیز به اتهام تجری به قتل برای ضرب و شتم یکی از همراهان چزاره در همان شب محکوم شد. یکی از وکلای خانواده چزاره در این محاکمه جیولیانو پیساپیا بود که بعداً شهردار میلان شد (شروع به کار: ۱ ژوئن ۲۰۱۱). یک پلاک یادبود در خیابان بریوشی (محل قتل او در میلان) نصب شده است. گرافیتی هایی به یاد Dax در میلان رایج هستند، اما در خارج از کشور نیز دیده شده اند؛ معمولاً روی آن ها نوشته شده: "Dax vive" ("Dax زنده است") یا "Dax odia ancora" ("Dax هنوز نفرت دارد"). یکی از این گرافیتی ها، که تصویر چزاره را نشان می داد، در دارسنا در میلان، بندر سابق سیستم کانال ناویگلی نقاشی شده بود؛ حذف آن توسط اداره نظافت میلان در سال ۲۰۰۷ با جنجال های زیادی روبرو شد و توسط انجمن های فعال و اعضای دولت به شدت محکوم شد.
جیولیانو پیساپیا (؛ زادهٔ ) وکیل و سیاست مدار اهل ایتالیا، شهردار پیشین میلان، عضو پیشین پارلمان ایتالیا و عضو پیشین پارلمان اروپا است. به عنوان سیاست مدار، او عضو دو حزب چپ بوده است، اول دموکراسی پرولتری و سپس حزب بازآفرینی کمونیست؛ در انتخابات شهرداری میلان، او با حمایت یک ائتلاف بزرگ چپ گرا و پس از پیروزی در انتخابات مقدماتی ائتلاف چپ میانه با حمایت قوی نیکی وندولا از چپ اکولوژی آزادی توانست موفق شود. به عنوان وکیل، او در چندین پرونده برجسته با پیامدهای سیاسی شرکت داشته است، از جمله پرونده رهبر پ.ک.ک عبدالله اوجالان و پرونده ای که پس از مرگ فعال ضد جهانی سازی کارلو جولینی، که توسط پلیس در جریان اجلاس گروه ۸ بیست و هفتم کشته شد، برگزار شد. زندگی. جیولیانو پیساپیا پسر وکیل جیان دومنیکو پیساپیا است، که در تدوین قانون آیین دادرسی کیفری ایتالیا در سال ۱۹۸۹ مشارکت داشته است. در دهه ۱۹۷۰ به حزب چپ افراطی دموکراسی پرولتری پیوست. او در دبیرستان کلاسیک "جیوانی برچت" در میلان تحصیل کرد. پس از داوطلبی در جمعیت صلیب سرخ و دانشجویی در رشته پزشکی، کارگری در یک کارخانه شیمیایی، معلمی در مرکز نگهداری نوجوانان بکاریا و کارم
ندی در یک بانک، نهایتاً به تحصیل در رشته های علوم سیاسی و حقوق پرداخت و مدرک دوتایی مدرک در علوم سیاسی و حقوق دریافت کرد و به دفتر وکالت پدرش پیوست. فعالیت پیساپیا به عنوان وکیل ارتباط نزدیکی با تعهدات سیاسی او داشت و در چندین پرونده با پیامدهای سیاسی آشکار شرکت کرد. به عنوان مثال، او از آرنالدو فورلانی در دوران رسوایی تانجنتوپولی دفاع کرد، فعال اُویدیو بومپرسی را در پرونده قتل لوییجی کالابریزی نمایندگی کرد، خانواده ضد جهانی فعال کارلو جولینی را (که توسط پلیس در جریان اجلاس گروه ۸ بیست و هفتم کشته شد) و همچنین دختر داویده چزاره ("Dax") که در سال ۲۰۰۳ توسط یک نئونازی کشته شد. او همچنین در پرونده های بین المللی شرکت داشته است، به ویژه در دفاع از عبدالله اوجالان، رهبر سازمان مسلح کرد پ.ک.ک. در سال ۱۹۹۵ جیان دومنیکو پیساپیا درگذشت و جیولیانو از نامزدی در انتخابات های منطقه ای خودداری کرد تا بر دفتر وکالت پدرش تمرکز کند. با این حال، در سال ۱۹۹۶ به حزب بازآفرینی کمونیست به رهبری فائوستو برتینوتی پیوست و به پارلمان انتخاب شد. به عنوان عضو پارلمان، در سال ۱۹۹۸ به اعتمادنامه به دولت چپ میانه رومانو پرودی رأی داد، با و
جود تصمیم برتینوتی برای رأی مخالف (تصمیمی که در نهایت منجر به استعفای پرودی شد). پس از شکست دولت پرودی، پیساپیا مدتی در یک اردوگاه پناهندگان در مرز آلبانی داوطلب شد. در سال ۲۰۰۱ دوباره به پارلمان برای حزب بازآفرینی کمونیست انتخاب شد. در سال ۲۰۱۱، با حمایت چپ اکولوژی آزادی و حزب دموکراتیک، او نامزد جناح چپ برای شهرداری میلان شد (یک پایگاه سنتی جناح راست و سیلویو برلوسکونی) و شهردار مستقر لتزیا موراتی را در ۳۰ مه شکست داد. شهردار میلان (۲۰۱۱–۲۰۱۶). در ژوئن ۲۰۱۰، پیساپیا اولین کسی بود که نامزدی خود را برای شهرداری میلان ثبت کرد، برای انتخاباتی که سال بعد برگزار می شد. تعدادی از نخبگان فرهنگی و سیاسی میلان بلافاصله حمایت خود را از پیساپیا اعلام کردند. در ۱۴ نوامبر، او در انتخابات مقدماتی ائتلاف چپ میانه به رهبری حزب دموکراتیک شرکت کرد، با حمایت نیکی وندولا از چپ اکولوژی آزادی، و به طور غیرمنتظره پیروز شد (با دریافت ۴۵٪ آرا) با وجود اینکه عضو واقعی PD نبود. در آغاز کمپین، شهردار مستقر لتزیا موراتی به عنوان نامزد مورد علاقه در نظر گرفته می شد. میلان به طور سنتی پایگاه جناح راست و محل تولد حزب سیلویو برلوسکونی است (
که موراتی عضو آن است) و همچنین نماد اتحاد بین برلوسکونی و اومبرتو بوسی از لگا نورد، حزبی که استقلال بیشتر شمال ایتالیا را ترویج می کند. هر دو بوسی و برلوسکونی بارها اعلام کردند جناح چپ شانسی برای پیروزی در انتخابات میلان ندارد و خود برلوسکونی نیز فعالانه در کمپین مشارکت کرد، احتمالاً برای تأیید جذابیت خود برای مردم ایتالیا با بهره گیری از نتایج آنچه که باید یک رقابت آسان می بود. از آنجایی که برلوسکونی اخیراً در چندین موضوع جنجالی از جمله به اصطلاح درگاه روبی درگیر بوده است، بسیاری از ناظران انتخابات میلان را به عنوان یک همه پرسی برای ارزیابی حمایت مردمی از سیاست های برلوسکونی توصیف کردند. این موضوع توجه زیادی به این انتخابات خاص جلب کرد (یکی از بسیاری از انتخابات اداری که در همان روزها در مکان های مختلف ایتالیا برگزار شد). در دور اول انتخابات، در ۱۵–۱۶ مه ۲۰۱۱، پیساپیا ۴۸٪ و موراتی ۴۱٪ آرا را کسب کرد. از آنجا که هیچ یک بیش از ۵۰٪ نبودند، یک دور رو در رو دوم برای ۲۹–۳۰ مه برنامه ریزی شد. این موفقیت اولیه پیساپیا یکی از چندین موفقیت جناح چپ در شهرها و استان ها بود. با شدت گرفتن تنش های کمپین، پیساپیا نهایتاً در
۳۰ مه با ۵۵٪ آرا پیروز شد. اینترنت و شبکه های اجتماعی نقش مهمی در انتخاب پیساپیا داشتند. در ۱ ژانویه ۲۰۱۵، پیساپیا اولین شهردار شهر کلان شهری میلان شد. پس از شهرداری (۲۰۱۶–تاکنون). کمپین ترقی خواه. در ۱۴ فوریه ۲۰۱۷، پیساپیا کمپین ترقی خواه، یک سوسیالیست دموکراتیک حزب سیاسی را تأسیس کرد. هدف او ایجاد یک ائتلاف جدید چپ میانه است که شامل، در صورت امکان، حزب دموکراتیک باشد. عضو پارلمان اروپا. در انتخابات پارلمان اروپا ۲۰۱۹، پیساپیا به عنوان نامزد مستقل برای حزب دموکراتیک شرکت کرد و با بیش از ۲۶۷٬۰۰۰ رأی ترجیحی انتخاب شد. در پارلمان، پیساپیا در کمیته مشورتی پنج عضوی رفتار اعضا خدمت می کند، نهادی در پارلمان که مسئول بررسی تخلفات ادعایی از آیین نامه رفتاری و مشاوره به رئیس پارلمان اروپا در مورد اقدامات احتمالی است.