Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ب و ۲ کرسی حوزه انتخابیه) را به دست آورد و بدین ترتیب پاروبی دوباره به پارلمان راه یافت. ترور. در ۳۰ اوت ۲۰۲۵، پاروبی در لویو به ضرب گلوله کشته شد. این تیراندازی حوالی ظهر به وقت محلی در منطقه فرانکیوسک لویو رخ داد، زمانی که مرد مسلحی چندین گلوله به سمت رئیس سابق پارلمان شلیک کرد. ولادیمیر زلنسکی، این عمل را به عنوان «قتل وحشتناک» محکوم کرد و اعلام کرد که تمام منابع لازم برای تحقیق در مورد این پرونده و یافتن عامل آن به کار گرفته خواهد شد. سازمان های اجرای قانون اوکراین، از جمله پلیس ملی، پلیس منطقه ای در لویو و سرویس امنیتی، تحقیقات در مورد این قتل را آغاز کردند. دفتر دادستان کل تحقیقات ویژه ای را با عنوان «عملیات آژیر» برای بررسی شرایط ترور آغاز کرد.
فهرست بناهای تاریخی ثبت شده ، شامل مکان های تاریخی، مکان های زیبا و بناهای طبیعی ثبت شده (برخلاف املاک فرهنگی (ژاپن)، که برای آنها به یادمان های ژاپن ژاپن مراجعه کنید) مطابق با قانون حفاظت از دارایی های فرهنگی ۱۹۵۰ است. تا ۲۱ نوامبر ۲۰۱۴، نود و سه بنای تاریخی ثبت شده وجود داشت، باغ یادبود ماکینو و محل سکونت سابق کاکوزو اوکاکورا هم به عنوان مکان های تاریخی و هم به عنوان مکان های دارای زیبایی منظره ثبت شده اند.
باغ یادبود ماکینو ؛ این موزه در نریما-کو، توکیو، توکیو، ژاپن واقع شده و به زندگی و آثار ماکینو تومیتارو، «پدر گیاه شناسی ژاپن» اختصاص دارد. تاریخچه. باغ یادبود ماکینو در سال ۱۹۵۸ در محل سکونت سابق ماکینو، جایی که او از سال ۱۹۲۶ تا زمان مرگش در سال ۱۹۵۷ در آن زندگی می کرد، افتتاح شد. باغ ها در سال ۲۰۰۸ برای بازسازی بسته شدند و در سال ۲۰۱۰ بازگشایی شدند.در سال ۲۰۰۹، این باغ ها به عنوان محوطه تاریخی و مکان زیبایی های طبیعی ثبت شدند.
ماستِما ( "مسطما"; "مِسِتِما")، مستِمَت یا مَنسِمَت، فرشته یا فرشته ای سقوط کرده در کتاب یوبیل ها است. او برای اولین بار در ادبیات دوره معبد دوم به عنوان تجسم کلمه عبری "مستماح" (מַשְׂטֵמָה) به معنای «نفرت»، «خصومت»، «دشمنی» یا «آزار و اذیت» ظاهر می شود. در کتاب یوبیل ها، ماستِما از خداوند لشکری از شیاطین، ارواح نفیلیم، را درخواست می کند تا بشریت را وسوسه و فاسد کنند. او بر پیامبران مختلف ظاهر می شود و آنها را مورد آزمایش قرار می دهد. در سراسر این اثر، ماستِما اعمال شیطانی منتسب به یهوه در تورات را جایگزین می کند و بدخواهی را از الوهیت سنت عبری حذف می کند. با این وجود، ماستِما همچنان مطیع الوهیت است. کتاب یوبیل. طبق کتاب یوبیل، ماستِما («خصومت») رئیس نفیلیم است، شیاطینی که توسط فرشتگان سقوط کرده به نام نگهبانان با زنان انسانی ایجاد شده اند. اگرچه او رهبری گروهی از شیاطین را بر عهده دارد، اما متن به این معنی است که او فرشته ای است که برای خدا کار می کند، زیرا از زندانی شدن در کنار نفیلیم نمی ترسد. با این حال، موضوع مبهم است زیرا فرشتگان و انواع دیگر ارواح در این کار به وضوح از هم متمایز نشده اند. عملکرد او شبی
ه شیطان در کتاب سفر ایوب، به عنوان بنده خدا است. موجود شیطانی دیگری به نام بلیعال، دو بار در یوبیل ذکر شده است و احتمالاً با ماستما یکسان است. داستان. بر اساس کتاب یوبیل، که بازگویی کتاب سفر پیدایش و سفر خروج است، ماستما از خدا اجازه می خواهد که برخی از غول ها (دیوها) را نجات دهد و آنها را تحت کنترل خود درآورد (یوبیل ۱۰:۸). در یوبیل ۱۱:۱۰، ماستما پشت پرندگانی است که در پیدایش ۱۵:۱۱ به آنها اشاره شده است. در زمان تارح، ماستما کلاغ ها را می فرستد تا دانه های مزارع را بخورند و ببلعند. این ماستما است که ذبح اسحاق را آغاز می کند و با این کار، جایگزین یهوه می شود. به همین ترتیب، نه یهوه، بلکه مستما قلب فرعون را سخت می کند (یوبیل ۴۸:۱۵–۱۷). روایت صفورا در مهمانخانه ای که یهوه با موسی ملاقات می کند و سعی می کند او را بکشد، به گونه ای بازگو می شود که حمله به ماستما نسبت داده می شود (یوبیل ۴۸:۱–۳). همچنین گفته می شود که ماستما هنگام خروج بنی اسرائیل از مصر به زنجیر کشیده شده بود، اما سپس رها شد تا مصریان را تشویق کند تا بنی اسرائیل را تعقیب کنند و در نهایت به دریای سرخ برسند. مرگ نخست زادگان مصریان به «تمام قدرت های ما
ستما» نسبت داده می شود. ماستما همچنین پشت قدرت های جادوگران فرعون است. دیدگاه های تاریخی. شخصیت ماستما ممکن است گامی در توسعه مفهوم شیطان به عنوان موجودی مستقل از خدا در دوره معبد دوم باشد. با جایگزینی نقش بدخواهانه یهوه در سراسر تورات با یکی از فرشتگانش، خدا از اعمال شیطانی برکنار می شود. با این حال، نویسندگان کتاب یوبیل ها ادعا می کنند که در نهایت، شر توسط خدا ایجاد می شود، زیرا خداست که به صراحت شیاطین ماستما را اعطا می کند. بر این اساس، خدا اجازه می دهد شر وجود داشته باشد، اما فقط برای مدت زمان محدودی، بدون اینکه خودش مرتکب شر شود. ماستما اگرچه شاهزاده شر است، اما هرگز به بندگان خدا آسیبی نمی رساند. هر زمان که ماستما عملی انجام می دهد، فقط با اجازه خدا است، یا ماستما بلافاصله مهار می شود. در مواردی که آسیبی واقعاً به قوم خدا وارد می شود، مستما با آن عمل مرتبط نیست. ماستما و شیاطین او فقط زمانی موفق می شوند که به یک ملت غیر یهودی حمله کنند. در سراسر کتاب یوبیل ها، وفاداری خدا به قوم اسرائیل تزلزل ناپذیر باقی می ماند. ماستما را می توان به عنوان شخصیتی از شر که بر ملت های غیر یهودی وارد می شود، درک کرد. به ا
ین ترتیب، متن با بی اثر کردن قدرت عامل شر، انتظارات مخاطب را تا زمانی که به سنت یهود وفادار بماند، وارونه می کند. هیچ داستان موازی با داستان ماستما و ابراهیم در سنت های بعدی یهود وجود ندارد. با این حال، در قصص الانبیاء محمد کسائی، شباهت هایی بین ماستما و نمرود یافت می شود. در قرآن، نقش ماستما در شخصیت ابلیس منعکس شده است، که به همین ترتیب از خدا می خواهد که بشریت را وسوسه کند و برای انجام این کار، لشکرهایی از شیاطین را دریافت می کند و مطیع خداست و قادر به آسیب رساندن به بندگان خدا نیست. طومارهای دریای مرده. این نام در طومارهای دریای مرده آمده است. در سند دمشق، عبارت «فرشته ماستما» (مَلَک ها-ماستِما) آمده است. حرف تعریف ها- نشان می دهد که مستما در اینجا اسم خاص نیست. سرک ها-یَحَد اعلام می کند که خدا: «بلیعال را برای گودال، فرشته ای از ماستما، قرار داد؛ و [حکومت] او در تاریکی است و در مشورت او شرارت و گناه رواج دارد؛ و همه ارواح سرنوشت او فرشتگان نابودی هستند؛ آنها در قوانین تاریکی گام برمی دارند.» مشخص نیست که آیا منظور اشاره به نوع فرشته ای مانند بلیعال است یا یک نام خاص.
آیین گِل هاکُنی در شهر مُجن سمنان که به صورت پلکانی ساخته شده اجرا می شود و یکی از آیین های کهن سمنان به شمار می آید. این رسم هر ساله در روزهای پایانی اسفند ماه توسط زنان بر پا می گردد. آنان با تهیهٔ خاک سرخ و سفید از ارتفاعات البرز شرقی در پیرامون شهر، خانه های گلی خود را تجدید نما نموده و اینگونه از بهار استقبال می نمایند. جغرافیای مجن. شهر مُجن که بخاطر زیبایی هایش به ماسوله کویری ایران معروف شده، در استان سمنان و ۳۳ کیلومتری شمال غرب شهرستان شاهرود قرار دارد. این شهر زیبا در منطقه ای کوهستانی قرار دارد و دارای مرز مشترک با استان گلستان و شاهرود، یعنی در بین دو منطقه خوش آب و هوای ایران قرار دارد. بافت منطقه این شهر شباهت بسیار زیادی به روستای مشهور و زیبای ماسوله در استان گیلان دارد، به همین دلیل نام ماسوله کویر را به این شهر نسبت داده اند. این شهر به لطف طبیعت سرسبز و خرم و رودخانه های پرآب به باغی زیبا در حاشیه کویر تبدیل شده است. باران های سیل آسا و شدید این منطقه از دیگر ویژگی های مهم مجن است. مجن به گفته مردم بومی این منطقه، برگرفته از واژه جنت، به معنی بهشت است. دلیل چنین نامگذاری هم به خاطر وجود طب
یعت زیبا و سرسبز و درختان سر بلند شهر مجن است. مجن از نظر تاریخی و باستانی هم دارای ارزش بسیار زیادی است و در عصر امروزی، همچنان سنت های دیرینه خود را حفظ کرده است. تمام خانه های شهر مجن با بنای سنگ و چوب ساخته شده اند و روی آنها نیز بافتی از کاه گل کشیده شده. در برخی خانه ها نیز با استفاده از سنگ هایی قرمز رنگ، طرح هایی زیبا برروی کاه گل و چوب به وجود آورده اند. مراسم. مراسم یا آیین گل هاکنی در شهر مجن، رسمی است که هرساله براساس آداب کهن، توسط زنان شهر انجام می شود. برای اجرای این مراسم زنان شهر مجن به تهیه خاکی هایی سرخ رنگ و سفید رنگ می پردازند که از ارتفاعات البرز شرقی، در نزدیکی های شهر، به دست می آید. در اجرای آیین گل هاکنی، با استفاده از خاک های رنگی به دست آمده، گِل درست می شود و محیط دیوارهای بیرونی خانه با این خاک های رنگی تزئین می شوند. قسمت های بالایی دیوار به رنگ سفید و قسمت های پایینی نیز به رنگ قرمز رنگ می شوند. در این میان برخی هم تنها به رنگ قرمز اکتفا می کنند و از رنگ سفید به صورت ترکیبی استفاده نمی کنند. انجام این کار مستلزم تهیه گل گِلو (سفید) و گِل سرخو (سُرخ) از ارتفاعات پیرامون شهر می ب
اشد. مردم مجنی در اصطلاح محلی و بومی خود گِل مالیدن به دیوار خانه را آیین گل هاکنی می نامند. این فرایند در شهر مجن لزوماً با همکاری و مشارکت زنان این منطقه صورت می گیرد و از مهم ترین آداب نیک و رایج در این شهر است. در سال ۱۳۹۱ نیز با توجه به جنبه های زیبایی و فرهنگی این مراسم، آیین گل هاکنی به صورت رسمی در فهرست میراث معنوی و ملی کشور به ثبت رسید تا بیشتر شناخته شود. آیین گل هاکنی نمادی برای کدبانویی و سلیقه بانوان است و باعث می شود در نظر همسر و آشنایان و فامیل از ارزش و احترام و تحسین بیشتری برخوردار شوند. با اینکه اطلاعات تاریخی دقیق و مشخصی وجود ندارد، اما براساس گفته های اهالی این منطقه، آیین گل هاکنی دارای قدمتی به درازای ۳۰۰ سال است. البته برخی شواهد نیز عمر ۳۰۰ ساله آیین گل هاکنی را به اثبات رسانده و آن را تأیید می کند. این مراسم در استقبال از عید نوروز برگزار می شود و نوعی خوش آمد گویی به نوروز و تعطیلات باستانی عید است. بوی عطر گل ها و رطوبت ناشی از گل کاری خانه ها، روشن کردن آتش با هیزم و بوی دود سپند و تابش نور خورشید ماه پایانی سال بر روی خانه های یاقوت فام پلکانی مجن که در زیر نور آفتاب مانند نگ
ینی در سینه پر مهر رشته کوه های البرز شرقی می درخشد و دل بر کویر بی انتها و سخاوتمند دارد، نوید آمدن بهاری پر از خیر و برکت را برای اهالی این منطقه به ارمغان می آورد.
بلیعال (; عبری: בְּלִיַּעַל &lt;templatestyles src="Script/styles_hebrew.css" /&gt;، "بِلیّاعال (Bəlīyyaʿal") اصطلاحی است که در کتاب مقدس عبری و عهد عتیق آمده و بعدها در متون مسیحی عهد جدید به عنوان شیطان شخصیت پردازی شده است. املای های جایگزین آن شامل بعلال، بالیال، بلهور، بلیال، بلیار، بریال، بیلیل و بلیعال است. کاربرد اولیهٔ "کلمهٔ بِلیعال" به «شرارت» یا «بی ارزشی» اشاره داشت که چندین بار در عهد عتیق تکرار شده است. بعدها، در طومارهای دریای مرده (حدود ۳۰۰ سال قبل از میلاد)، بلیعال به عنوان یک دیو شخصیت پردازی شد. در کتاب مخفی یوحنا، یک متن گنوسی اولیه، از حاکم عالم اموات با نام بلیعاس یاد شده است. کتاب مقدس عبری/عهد عتیق. بِلیعال کلمه ای عبری است که «برای توصیف شرور یا بی ارزش استفاده می شود». ریشه شناسی این کلمه اغلب به عنوان «فاقد ارزش»، از دو کلمه رایج beli- (בְּלִי «بدون») و ya'al (יָעַל «ارزش داشتن») فهمیده می شود. برخی از محققان آن را از عبری به عنوان «بی ارزش» (Beli yo'il) ترجمه می کنند، در حالی که برخی دیگر آن را به «بی یوکل» (Beli ol)، «باشد که او قیام نکند» یا «هرگز قیام نکند» (Beli ya'al) ترجمه م
ی کنند. تنها تعداد کمی از ریشه شناسان معتقدند که این نام از ابتدا یک نام ساختگی بوده است. این کلمه بیست و هفت بار در متن ماسورتی، در آیاتی مانند کتاب امثال (امثال ۶:۱۲) آمده است، جایی که نسخه شاه جیمز عبارت عبری adam beli-yaal را به عنوان «یک شخص شیطان» ترجمه می کند. در متن عبری، این عبارت یا «فرزندان بلیعال» یا به سادگی «فرزندان بی ارزش» است. عباراتی که با «فرزندانِ» شروع می شوند، یک اصطلاح رایج سامی هستند، مانند «فرزندان نابودی» یا «فرزندان بی قانونی». در زبان های سامی، اصطلاح «فرزندانِ» (در هر زمینه ای غیر از قبل از نام یک انسان واقعی) بهتر است به عنوان «افرادی که توسط» تعریف می شوند، توضیح داده شود. «فرزندان بی ارزش/بلیعال» به معنای «افرادی است که توسط بی ارزشی تعریف می شوند». مثال رایج دیگر این اصطلاح آرامی «بار میتزوا» است (به معنای تحت اللفظی «فرزند فرمان»، اما بهتر است به عنوان «کسی که توسط فرمان تعریف شده است» ترجمه شود، زیرا به فردی اشاره دارد که موظف به انجام فرمان خداست). از این ۲۷ مورد، اصطلاح «پسران بلیعال» (בְּנֵֽי־בְלִיַּעַל beni beliyaal) ۱۵ بار برای اشاره به افراد بی ارزش، از جمله بت پرستان
(تثنیه ۱۳:۱۳)، مردان جبعه (داوران ۱۹:۲۲، ۲۰:۱۳)، پسران عیلی (اول سموئیل ۲:۱۲)، نابال و شیمعی، به کار رفته است. کتاب مقدس ژنو (۱۵۶۰) از «شرور» استفاده می کند و در کتاب داوران ۱۹:۲۲ یادداشت حاشیه ای دارد: «مردان عبر [عبری] بلیعال: یعنی، به همه شریران داده شده است.» در نسخه کینگ جیمز این موارد با حرف بزرگ «بلیعال» نوشته شده اند: در نسخه های مدرن، این موارد معمولاً به صورت یک عبارت خوانده می شوند: «پسران عیلی، مردان بی ارزشی بودند» (اول سموئیل ۲:۱۲، نسخه استاندارد اصلاح شده جدید و نسخه بین المللی جدید) «مردان شرور شهر» (داوران ۱۹:۲۲، نسخه بین المللی جدید) «بلیعال» به ایده ها، کلمات و نصیحت ها، به شرایط فاجعه بار و اغلب به مردان بی ارزش از پست ترین نوع، مانند مردانی که پرستش خدایان دیگر را القا می کنند، اطلاق می شود؛ کسانی از بنیامین که مرتکب جنایت جنسی در جبعه شدند؛ پسران شرور عیلی؛ نابال گستاخ؛ مخالفان داوود، مسیح خدا؛ یاران ناپایدار رحبعام؛ توطئه گران ایزابل علیه نابوت؛ و به طور کلی مردانی که نزاع را دامن می زنند. یهوه با اشاره به اینکه قدرت دشمن دیگر در انجام عبادت حقیقی توسط قومش در سرزمینشان دخالت نخواهد کرد
، از طریق پیامبرش اعلام کرد: «دیگر هیچ انسان بی ارزشی از میان تو عبور نخواهد کرد. او به طور کامل نابود خواهد شد.» دوره معبد دوم. اصطلاح بِلیعال (belial) به طور مکرر در متون یهودی دوره معبد دوم (متونی که توسط مسیحیان به عنوان دروغ نامیده ها و آپوکریفاهای عهد عتیق طبقه بندی می شوند) ظاهر می شود. همچنین تعداد زیادی از اشاره ها به بِلیعال در طومارهای دریای مرده که در سال ۱۹۴۸ در قمران کشف شدند، مشهود است. طومارهای دریای مرده. در «جنگ پسران نور علیه پسران تاریکی»، یکی از طومارهای دریای مرده، بلیال رهبر پسران تاریکی است: تو بلیعال را برای گودال، فرشته دشمنی، آفریدی؛ قلمرو او در تاریکی است، و تدبیر او ایجاد شرارت و گناه است. همه ارواح سرنوشت او فرشتگان نابودی هستند، آنها در قوانین تاریکی گام برمی دارند؛ تنها آرزویشان به سوی آن می رود. در قوانین جامعه، خدا اینگونه به تصویر کشیده شده است که می گوید: «من ستمدیدگان را تا زمانی که راهشان کامل نشود، تسلی نخواهم داد. من بلیعال را در قلب خود نگه نخواهم داشت.» بلیعال تمام شیاطینی را که به طور خاص توسط خدا برای انجام شر به او اختصاص داده شده اند، کنترل می کند. بلیعال، با وجود
خوی بدخواهانه اش، یک فرشته محسوب می شود. حضور بلیعال در سراسر طومارهای جنگ یافت می شود و به عنوان نیرویی که در انتهای طیف مخالف خدا قرار دارد، تثبیت شده است. در ستون اول، آیه ۱، سطر اول سند، آمده است که «اولین حمله پسران نور علیه نیروهای پسران تاریکی، ارتش بلیال، انجام خواهد شد.» این دوگانگی، مفاهیم منفی که بلیال در آن زمان داشت را روشن می کند. طومار جنگ و سرودهای شکرگزاری هر دو به این ایده می پردازند که بلیعال توسط خدا و قومش نفرین شده است و نشان می دهد که چگونه وجود بلیعال در این جهان را می توان به اسرار خدا نسبت داد، زیرا ما نمی توانیم بدانیم که چرا او اجازه می دهد که اعمال بلیعال ادامه یابد. در طومارهای دریای مرده، بلیعال بیشتر در تضاد با خدا قرار می گیرد. اینها فرشته نور و فرشته تاریکی هستند. کتابچه راهنمای نظم و انضباط، فرشته نور را به عنوان خود خدا معرفی می کند. فرشته تاریکی در همان طومار به عنوان بلیال شناسایی شده است. طومارهای دریای مرده همچنین روایتی از رؤیای عمران، پدر موسی، ارائه می دهند که در آن دو نگهبان بر سر او در حال نزاع هستند. یکی از آنها بلیعال است که به عنوان پادشاه شر و شاهزاده تاریکی ت
وصیف شده است. بلیعال همچنین در قطعاتی از یک اثر زادوکیت (که به عنوان سند دمشق نیز شناخته می شود) ذکر شده است، که بیان می کند در طول عصر آخرالزمانی، «بلیعال علیه اسرائیل آزاد خواهد شد، همان طور که خدا از طریق اشعیا نبی گفته است.» این قطعات همچنین از «سه شبکه بلیعال» صحبت می کنند که گفته می شود زنا، ثروت و آلودگی محراب هستند. در این اثر، بلیعال گاهی به عنوان عامل مجازات الهی و گاهی به عنوان یک شورشی، مانند ماستما، معرفی می شود. این بلیعال بود که جادوگران مصری، یوحانه و برادرش، را به مخالفت با موسی و هارون الهام بخشید. این قطعات همچنین می گویند هر کسی که تحت سلطه ارواح بلیعال باشد و از شورش صحبت کند، باید به عنوان یک جادوگر و رمال محکوم شود. یوبیل ها. در کتاب یوبیل، بنی اسرائیلی های ختنه نشده «پسران بلیعال» نامیده می شوند. وصیت نامه دوازده شه پدر. بلیعال همچنین در وصیت نامه های دوازده شه پدر ذکر شده است. به نظر می رسد نویسنده این اثر دوگانه پرست است زیرا بلیعال را به عنوان دشمن خدا معرفی می کند، نه به عنوان یک بنده، اما اشاره ای به چگونگی یا چرایی این امر نمی کند. شمعون ۵:۳ می گوید که زنا انسان را از خدا جدا می
کند و او را به بلیعال نزدیک می کند. لِوی به فرزندانش می گوید که بین شریعت خدا و اعمال بلیعال یکی را انتخاب کنند. همچنین بیان می کند که وقتی روح دائماً آشفته باشد، خداوند از آن دور می شود و بلیعال بر آن حکومت می کند. نفتالی شریعت و اراده خدا را با اهداف بلیعال مقایسه می کند. همچنین، در ۲۰:۲، یوسف پیشگویی می کند که وقتی اسرائیل مصر را ترک کند، آنها با خدا در نور خواهند بود در حالی که بلیعال با مصریان در تاریکی خواهد ماند. در نهایت، عهد عتیق شرح می دهد که وقتی مسیح بیاید، فرشتگان ارواح فریب و بلیعال را مجازات خواهند کرد و مسیح، بلیعال را خواهد بست و به فرزندانش قدرت خواهد داد تا ارواح شیطانی را پایمال کنند. چراکه بسیاری از مردم به خاطر زنا از بین رفته اند؛ زیرا، اگرچه مرد پیر یا نجیب باشد، او را مورد سرزنش و تمسخر بلیعال و بنی آدم قرار می دهد. در عروج اشعیا، بِلیعال فرشتهٔ بی قانونی و «فرمانروای این جهان» است و به عنوان سمائیل و شیطان شناخته می شود. و مَنَسی قلب خود را به سوی بِلیعال برگرداند تا به او خدمت کند؛ زیرا فرشتهٔ بی قانونی که فرمانروای این جهان است، بِلیعال است که نامش مَتانبوکوس است. مسیحیت/عهد جدید.
این کلمه فقط یک بار در عهد جدید آمده است، زمانی که پولس رسول می پرسد: مسیح را با بِلیعال چه توافقی است؟ یا کسی که ایمان می آورد با کافر چه سهمی دارد؟ —دوم قرنتیان ۶:۱۵ املای موجود در اکثر نسخه های خطی دوم قرنتیان در واقع بِلیار (Βελιάρ) است نه بِلیعال (Βελίαλ). این خوانش مورد ترجیح محققان متن است و تغییر -l به -r به یک تغییر رایج در تلفظ آرامی نسبت داده می شود. هفتادگانی یونانی یهودی، که بعدها عهد عتیق کلیسای اولیه مسیحی شد، عموماً آیات «پسران بلیعال» در کتاب مقدس عبری را یا به صورت «مردان بی قانون» ترجمه می کند، یا به صورت «پسران طاعون»، به جای نام شخصی «پسران بلیعال»: ادبیات خاخامی. تلمود و تفسیر خاخام ها عموماً بِلیعال را به عنوان یک شخصیت تمثیلی از شر نشان می دهند، که با کاربرد آن در تورات و متون بعدی یهودی سازگار است. عبارت «فرزندان بِلیعال» در نوشته های مختلف خاخام ها به عنوان اشاره ای به افراد شرور یا فاسد ظاهر می شود. تلیا یشو (گونه ای از یشو تولدوت، متنی ضد مسیحی مربوط به قرون وسطی) نام بِلیعال را برای یشو به کار می برد که او را پسر میریام میگداله توصیف می کند. با این حال، این نوشته ها بخشی از سنت اص
لی تلمود نیستند و عموماً به جای تاریخی، جدلی یا طنزآمیز تلقی می شوند. این ادعا که یشو پسر «مریام مگداله» است، گمراه کننده است. تلمود از مریم مجدلیه از عهد جدید نامی نمی برد. در عوض، به میریام میگداله (מרים מגדלא) اشاره می کند که احتمالاً به معنای «مریام آرایشگر» است، که هیچ ارتباطی با مریم مجداله تاریخی ندارد. علاوه بر این، چهره های بن استادا و بن پاندرا (پسر یک سرباز رومی) در تحقیقات تلمودی مورد بحث هستند و هیچ مدرک قطعی وجود ندارد که آنها را به عیسی (یشوا) عهد جدید مرتبط کند. مرموز. در کتاب جادو قرن هفدهم، «کلید کوچک سلیمان»، «گوتیا» اثر آلیستر کراولی (۱۹۰۴) و «انجیل شیطانی» اثر آنتان لاوی (۱۹۶۹) به «بلیعال» اشاره شده است. در «انجیل شیطانی»، «بلیعال» به عنوان یکی از چهار ولیعهد جهنم ذکر شده است و سومین کتاب از «انجیل شیطانی»، «کتاب بلیعال» است. در سال ۱۹۳۷، ادگار کیسی برای اولین بار در یکی از تلاوت های خلسه عمیق خود که بین سال های ۱۹۲۳ تا ۱۹۴۵ انجام داد، از اصطلاح «فرزندان بلیعال» و (در تضاد با) «فرزندان قانون واحد» استفاده کرد. کیسی اغلب به عنوان «پیامبر خفته» شناخته می شد که بیش از ۲۵۰۰ تلاوت برای افراد د
ر حالت خلسه عمیق انجام می داد. در حالی که تعریف او از پسران بلیعال با معنای عبری افراد «بی ارزش» که بر ارضای نفس تمرکز دارند، سازگار بود، کیسی در ادامه از این اصطلاح به طور مکرر برای مقایسه نیروهای انسانی متضاد در دوران ماقبل تاریخ که در توسعه اولیه آتلانتیس نقش داشتند، استفاده کرد.
آنفلوانزای فصلی در ایران به شیوع های سالانهٔ ویروس آنفلوانزا در کشور ایران اشاره دارد. این بیماری معمولاً در ماه های سرد سال (پاییز و زمستان) شدت می یابد و یکی از علل مهم ابتلا و مرگ ومیر ناشی از عفونت های تنفسی در ایران محسوب می شود. الگوی اپیدمیولوژیک. مطالعات نشان داده اند که موج اصلی آنفلوانزای فصلی در ایران معمولاً در ماه های دسامبر و ژانویه رخ می دهد و گاهی در اسفند یا فروردین موج دوم مشاهده می شود. استان های سردسیر و پرجمعیت از جمله نقاطی هستند که بروز بیماری در آنها بیشتر گزارش شده است. شیوع و مرگ ومیر. برآوردها نشان می دهند که میزان بروز سالانه آنفلوانزا در ایران حدود ۵۰۰ تا ۶۰۰ مورد در هر ۱۰۰٬۰۰۰ نفر جمعیت است. همچنین مرگ ناشی از این بیماری در حدود ۰٫۵ تا ۱ نفر در هر ۱۰۰٬۰۰۰ نفر گزارش شده است. در میان بیماران بستری، نرخ مرگ ومیر می تواند به بیش از ۱۰٪ برسد، به ویژه در مبتلایان به سرطان و بیماری های مزمن ریوی. پیشگیری. مؤثرترین روش برای پیشگیری از ابتلا، واکسیناسیون سالانه است. همچنین رعایت بهداشت فردی مانند شست وشوی مرتب دست ها، استفاده از ماسک در تجمعات و پوشاندن دهان و بینی هنگام سرفه یا عطسه توصی
ه می شود. درمان. اغلب موارد بیماری خودمحدودشونده بوده و درمان حمایتی (استراحت و مصرف مایعات) کافی است. در بیماران پرخطر یا مبتلا به عوارض شدید، داروهای ضدویروسی مانند اوسلتامیویر توسط پزشک تجویز می شود.
«یه فندک بده بهم» ترانه ای از رپر آمریکایی آیس اسپایس می باشد که در ۱۰ مهٔ سال ۲۰۲۴ به عنوان دومین تک آهنگ از نخستین آلبوم استودیویی وی تحت عنوان "وای۲کی!" منتشر گردید. موزیک ویدئو. موزیک ویدئوی این ترانه توسط آیس اسپایس به همراه فردریک و جرج بوفورد کارگردانی شد و همزمان با انتشار تک آهنگ منتشر گردید. در این ویدئو، اسپایس داخل یک رنج روور صورتی با پلاک «وای۲کی» تورک می کند و سیگار می کشد. این ماشین توسط گروهی از موتورسوارها دنبال می شود و دود سیگار اسپایس از پنجره ها بیرون می ریزد. آیس اسپایس همچنین دسته ای اسکناس را نشان می دهد و در یک مهمانی شلوغ در کلاب وقت می گذراند و در حال نوشیدن است. این رنج روور قبلاً متعلق به رپر کامرون بود که او از آن در ویدئوهای «بگیرینشون دخترا» و «کیلا کام» خود استفاده کرده بود.
بَنگَش، بونگش یا بنگخ () یکی از قبیله های پشتون است که در سرزمین سنتی خود، ناحیهٔ بنگش، از کوهات تا تل در هنگو و سفیدکوه، کرم در ایالت خیبر پختونخوا، پاکستان سکونت دارند. همچنین جمعیتی کمتر از بنگش در دیره اسماعیل خیل، بنو، پاکستان و نیز در گردیز، ولایت پکتیا و پیرامون منطقهٔ لویه پکتیا در افغانستان زندگی می کنند. نَسَب نامه. بر پایهٔ روایتی، قبیلهٔ بنگش از مردی به نام اسماعیل تبار گرفته است که به عنوان والی ملتان معرفی می شود و گفته می شود که یازدهمین نسل پیشین او خالد بن ولید، فرمانده مشهور عرب در زمان پیامبر اسلام محمد، بوده است. اما به احتمال زیاد، آن ها از بنیان گذار نام قبیله، یعنی «بَنگا» تبار گرفته اند که دوست سکندر شاه اورکزی بود و به نزدیک ترین فرد به حاکم کوهات بدل شد. پس از مرگ حاکم، او در پی تصاحب تخت بود و بهترین دوست دوران کودکی اش سکندر شاه (نیای اورکزی ها) را خیانت کرد، چنان که در کتاب "تاریخ پشتون ها" نوشتهٔ هارون رشید (جلد چهارم، ص ۵۲) آمده است. بر پایهٔ افسانه، اسماعیل از ملتان به گردیز، ولایت پکتیا مهاجرت کرد، در حالی که همسرش از «فارمُل» در ارگون، ولایت پکتیکا بود. اسماعیل دو پسر به نام
های گار و سامل داشت که نیای دو تیرهٔ امروزی «گاری» و «سامل زی» از بنگش به شمار می روند. ریشه شناسی. طبق ریشه شناسی عامیانه، نام «بنگش»، «بونگش» یا «بنگخ» از «بُن کَش» () گرفته شده است که در فارسی به معنای «ریشه کَن» یا «ریشه برکَن» است، به این معنا که در جنگ ها، بنگش ها تا نابودی کامل دشمن دست از کار نمی کشیدند. تاریخ. در دوران نوین آغازین، سرزمین بنگش به عنوان «ناحیهٔ بنگش» شناخته می شد و از سال ۱۵۴۰ میلادی تحت فرمان خان هنگو قرار داشت که به خوبی ثبت شده است. بابر، فرمانروای تیموری (و سپس امپراتوری گورکانی) از دره فرغانه (در ازبکستان کنونی) که در محاصره کابل (۱۵۰۴) کابل را فتح کرد، در "بابرنامه" از ناحیهٔ بنگش به عنوان یکی از ۱۴ تومان ولایت کابل یاد کرده است. یورش های تیموری. در سال ۱۵۰۵، پس از دو روز غارت کوهات، سپاه تیموری بابر به سوی جنوب باختری برای یورش به ناحیهٔ بنگش حرکت کرد. هنگامی که به دره ای میان کوه ها در مسیر کوهات به هنگو رسیدند، پشتون های بنگش بلندی های دو سوی دره را اشغال کرده و سپاه را محاصره کردند. اما تیموریان با فشار، پشتون ها را به سوی تپه ای جداگانه عقب راندند و سپس آن ها را از همه سو م
حاصره و دستگیر کردند. در این نبرد حدود ۱۰۰ تا ۲۰۰ پشتون کشته شدند. روز بعد، بابر به هنگو رسید، جایی که پشتون های بنگش سنگری بر فراز تپه ساخته بودند. سپاه تیموری بلافاصله آن را تصرف کرد و ۱۰۰ تا ۲۰۰ تن دیگر را گردن زد و برجی از سرها ساخت. سپس سپاه از هنگو به تل رفت و بار دیگر به غارت پرداخت. پس از آن، تیموریان به بنو، پاکستان در کنار رود کُرَم رفتند و سومین ستون از سرهای بریده را بنا کردند. جنبش روشنی. در نیمهٔ دوم سدهٔ شانزدهم، قبیلهٔ بنگش به جنبش روشنی به رهبری پیر روشن، از قوم ارمور، پیوست. او همراه با خانواده و شماری از یارانش از وزیرستان به «تیره» کوچید. روشنی ها علیه اکبر کبیر، شاه گورکانیان، شوریدند و اکبر بارها سپاهیان تنبیهی برای سرکوب آنان فرستاد. پس از مرگ پیر روشن، فرزند کوچکش پیر جلاله رهبری جنبش را برعهده گرفت. در سال ۱۵۸۷، اکبر سپاهی نیرومند به منطقهٔ بنگش فرستاد. در ۱۵۹۹، پیر جلاله غزنی را تصرف کرد، اما به سرعت به دست گورکانیان بازپس گرفته شد. او سرانجام با مرگش جای خود را به برادرزاده اش اَهداد داد. اَهداد پایگاهی در ولسوالی چرخ ولایت لوگر برپا کرد و بین سال های ۱۶۱۱ تا ۱۶۱۵ بارها به کابل و جل
ال آباد یورش برد، اما موفق نشد. در ۱۶۲۶، او در جریان حملهٔ گورکانیان در تیره کشته شد. در ۱۶۳۰، عبدالقدر، نوادهٔ پیر روشن، به پیشاور حمله برد و هزاران پشتون از بنگش، آفریدی، مهمند، خیشگی، یوسف زی و دیگر قبایل در این شورش شرکت کردند. هرچند آنان ناکام ماندند، اما مقاومت در برابر گورکانیان در سدهٔ هفدهم ادامه یافت. خواجه محمد بنگش، که از قبیلهٔ بنگش بود، صوفی و شاعر مشهور پشتو در سدهٔ هفدهم به شمار می رفت و با جنبش روشنی پیوند داشت. سلسلهٔ کرّانی در بنگال. سلسلهٔ کرّانی در سال ۱۵۶۴ به دست تاج خان کرّانی، از پشتون های کرلانی برخاسته از کرم در ناحیهٔ بنگش، بنیان نهاده شد. این سلسله آخرین سلسلهٔ فرمانروای سلطنت بنگاله بود. تاج خان کرّانی پیش تر در خدمت امپراتوری سور و شیرشاه سوری بود. پایتخت او گَور بود (در بخش مالدا (هند)، بنگال غربی، هندِ امروزی). پس از او، برادرش سلیمان خان کرّانی به جانشینی رسید و در ۱۵۶۵ پایتخت را از گور به تَنْده (همچنان در بخش مالدا) انتقال داد. سلیمان خان در ۱۵۶۸ اودیسا را به قلمرو کرّانی ها ملحق کرد. اقتدار سلیمان خان از کوچ بیهار تا پوری (شهر) و از رود سون تا رود براهماپوترا گسترده بود. در