Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
د. هدف این عملیات، تأمین یک منطقه نفوذ در سرزمین اصلی اروپا بود که از آنجا عملیات های بعدی می توانست انجام شود. منطقه نفوذ باید به اندازه کافی بزرگ می بود و دارای امکانات بندری کافی برای نگهداری بین بیست و شش تا سی لشکر، با لشکرهای اضافی که با نرخ سه تا پنج در ماه وارد می شدند. متفقین باید نیروی حمله ای کافی برای غلبه بر مقاومت اولیه را پیاده می کردند و آن را سریع تر از پاسخ آلمان ها تقویت می کردند. طرح عملیات شامل پیاده سازی در نرماندی، و سپس پیشروی به سمت جنوب بود. بنادر بریتانی تصرف می شدند، و سپس ارتش های متفقین به شرق می چرخیدند و از سن عبور می کردند. برای اهداف برنامه ریزی اداری، فرض بر این بود که بنادر برتون و لوآر تا D+40 و سن تا D+90 تصرف خواهند شد. مونتگومری انتظار نداشت که عملیات طبق برنامه پیش برود و خود را به یک جدول زمانی متعهد نکرد. او در ۸ مه خاطرنشان کرد: «اینکه آیا عملیات طبق این خطوط پیش خواهد رفت یا نه، البته بستگی به وضعیت خودمان و دشمن دارد که در حال حاضر نمی توان با دقت پیش بینی کرد.» حمله باید ۲۴ ساعت به تعویق می افتاد اما برنامه های اضطراری وجود داشت که این موضوع و یک تعویق ۴۸ ساعته ر
ا پوشش می داد. حمله. پیاده سازی در روز دی، ۶ ژوئن، موفقیت آمیز بود. حدود ۲٬۴۲۶ کشتی پیاده سازی و قایق پیاده سازی توسط نایب دریاسالار سر فیلیپ وایان برای پشتیبانی از نیروهای بریتانیایی و کانادایی به کار گرفته شد، شامل ۳۷ کشتی پیاده سازی پیاده نظام (LSI)، ۳ کشتی پیاده سازی داک (LSD)، ۱۵۵ قایق پیاده سازی پیاده نظام (LCI)، ۱۳۰ کشتی پیاده سازی تانک (LST) و ۴۸۷ قایق پیاده سازی تانک (LCT). در حالی که نبرد در برخی مناطق شدید بود، به سختی که از آن بیم می رفت نبود. شیب سواحل تند نبود؛ گرادیان ها از ۱:۱۰۰ تا ۱:۲۵۰ متغیر بودند، با محدوده جزر و مد حدود . برای قایق های پیاده سازی دشوار بود که وسایل نقلیه را در هنگام جزر تخلیه کنند، یا در هنگام جزر به ساحل برسند. این به آن معنی بود که به جز در جزر کامل، قایق های پیاده سازی و LSTها به ساحل می نشستند. جاده هایی برای تخلیه آن ها ساخته شد. کشتی هایی که تدارکات حمل می کردند باید تا از ساحل لنگر می انداختند، که منجر به زمان های برگشت طولانی برای DUKWها و سایر قایق های تخلیه می شد. ساحل گلد هدف برای ۱۰۴ زیرمجموعه ساحلی بود، که با لشکر ۵۰ پیاده نظام به ساحل آمد. قرار بود ساحل کینگ
توسط ۹ گروه ساحلی توسعه یابد، اما خاک رس و لجن آن بسیار نرم تشخیص داده شد و رها شد، به جز یک جاده پل مانند برای پیاده سازی پرسنل. سواحل پیاده سازی به مناطق پیاده سازی قرمز و سبز تقسیم شدند. یک نقطه پیاده سازی LCT در ساحل لاو گرین ایجاد شد. به همین دلیل در D+1، ۵۳۶ گروهان DUKW RASC به فرماندهی سرگرد پرستون جان هورمن نیز در لاو گرین، نزدیک لا ریویر و یک انبار داخلی در کرپون، که در اوایل روز دی در کینگ رد به ساحل آمده بود، مستقر شد. ساحل های آیتم رد و جیگ گرین توسط ۱۰ گروه ساحلی، طبق برنامه، توسعه یافتند. انبارهای اصلی تا ۸ ژوئن آماده دریافت تدارکات نبودند، بنابراین در این مدت، تدارکات در مکان های موقت نزدیک ساحل انباشته شدند. پیاده سازی ۱۰۲ زیرمجموعه ساحلی با لشکر ۳ کانادا در ساحل جونو توسط دریاهای پرتلاطم به تأخیر افتاد و توسعه ساحل مایک توسط ۷ گروه ساحلی توسط آتش از ووکس-سور-اور به تأخیر افتاد. پایگاه آلمانی در آنجا در ۸ ژوئن توسط ۷ گروه ساحلی، با پشتیبانی زرهی، نابود شد. آب و هوای بد ورود چهار کوستر از انگلستان در روز دی و هفت تای دیگر در ۷ ژوئن را به تأخیر انداخت. این امر با تصرف بندر کوچک کورسول-سور-مر در
روز دی جبران شد، که اجازه داد ۱۰۰۰ تن بزرگ در روز در آنجا تخلیه شود، اما برای کوسترها نامناسب بود و در ۱۰ ژوئن رها شد. در ساحل سوورد، ۱۰۱ زیرمجموعه ساحلی با لشکر سوم بریتانیا، ۵ گروه ساحلی با تیپ حمله اش و ۶ گروه ساحلی با تیپ پشتیبانی اش به ساحل آمدند. چهار LCT، هر کدام با ۲۰۰ تن بزرگ از تدارکات با اولویت بالا بارگیری شده بودند، به ساحل آمدند و به سرعت در انبارهای موقت نزدیک سواحل تخلیه شدند. این ها برای استفاده فقط در روز دی در نظر گرفته شده بودند اما منطقه نگهداری ساحلی در نظر گرفته شده تصرف نشده بود و تا ۹ ژوئن برای دریافت تدارکات آماده نبود. اگرچه بندر کوچک اویسترئام در روز دی سالم تصرف شد، اما به دلیل آتش توپخانه آلمان از اطراف کان نمی توانست استفاده شود. حملاتی توسط ای-بوتها و یک حمله هوایی آلمان در ۸ ژوئن به منطقه نگهداری ساحلی، بنزین و ۴۰۰ تن بزرگ مهمات را نابود کرد. جایگزین ها با اولویت بالا سفارش داده شدند. به دلیل این اختلال، ۱۰۱ زیرمجموعه ساحلی کمترین میزان دریافت تدارکات را ثبت کرد؛ ساحل سوورد در ۱۲ ژوئیه بسته شد. مین روبی در اویسترئام تا ۲۱ اوت آغاز نشد و تا ۳ سپتامبر برای حمل و نقل باز نشد. نیر
وی پشتیبانی. بایه در ۷ ژوئن تصرف شد اما منطقه نفوذ کوچک تر از حد انتظار بود، با مقاومت آلمانی های مصمم مواجه شد. بین ۱۶ و ۳۰ ژوئن، ارتش دوم بریتانیا یک سری عملیات برای تصرف کان انجام داد، اما این شهر در دست آلمانی ها باقی ماند. سرانجام، پس از یک بمباران توسط ۴۲۰ بمب افکن سنگین از فرماندهی بمب افکن نیروی هوایی سلطنتی در ۷ ژوئیه، کان در ۹ ژوئیه تصرف شد. عملیات گودوود در ۱۸ ژوئیه آغاز شد و برای مهار نیروهای بریتانیایی و کانادایی، تقریباً تمام زرهی آلمان در شرق رود اورن متمرکز شد، که راه را برای یک پیشروی موفق در بخش آمریکایی هموار کرد. سازمان دهی. ستادهای اداری سپاه و لشکر در روز دی به ساحل آمدند. ستادهای ارتش دوم روز بعد به ساحل آمدند، که به آن اجازه داد کنترل اداری را در ۱۱ ژوئن به دست بگیرد، اما منطقه نفوذ محدود، ستادهای سپاه را از واگذاری کنترل انبارها و دپوها در اطراف سواحل بازداشت. فرماندهان زیرمجموعه ساحلی خود را پاسخگو به سپاه، ارتش و هنگامی که رسید، منطقه ۱۱ خطوط ارتباطات یافتند. در ۱۴ ژوئن، با عمق منطقه نفوذ با جبهه ای به طول ، ارتش دوم فرماندهی زیرمجموعه های ساحلی را به عهده گرفت، که پایان مرحله حمله
اورلرد را نشان می داد. دو پایگاه لجستیکی ارتش ایجاد شد: پایگاه لجستیکی شماره ۱ برای لشکر یکم، و پایگاه لجستیکی شماره ۲ برای لشکر ۳۰. هنگامی که ارتش یکم کانادا کنترل لشکر یکم بریتانیا را در ۲۱ ژوئن به دست گرفت، پایگاه لجستیکی شماره ۱ نیز به کنترل آن منتقل شد. از این پس پایگاه های لجستیکی با شماره فرد به ارتش یکم کانادا و پایگاه های با شماره زوج به ارتش دوم بریتانیا خدمت می کردند. پایگاه لجستیکی شماره ۲ هسته اصلی چیزی را تشکیل داد که به منطقه نگهداری عقب (RMA) گروه ارتش ۲۱ تبدیل شد. در RMA، یک فرمانده، واحدهای پشتیبانی RASC (CRASC) وجود داشت که هشت BSD، هشت DID، ۱۳ نانوایی صحرایی و دو قصابی صحرایی داشت. همچنین یک تأسیسات بنزین CRASC وجود داشت که فرماندهی آن شامل ۲۸ انبار بنزین و دوازده مرکز سوخت گیری سیار بنزین (MPFCs) بود. هر MPFC می توانست تا ۸٬۰۰۰ گالن در روز را پر کند. در ۱۵ ژوئن، ۱۵۱ منطقه نگهداری پیشرو توسط لشکر ۳۰ افتتاح شد. مفهوم FMA، که با موفقیت در جبهه مدیترانه استفاده شده بود، بخشی از دکترین بریتانیا نبود. برخلاف لشکرها، که واحدهای لجستیکی را در خود داشتند، یک سپاه یک تشکیلات صرفاً عملیاتی بود و بخش
ی از طرح لجستیکی نبود. دکترین خواستار استفاده از قطارهای بسته بندی، قطارهای ریلی بود که تدارکات چند روزه را مستقیماً به یک لشکر تحویل می دادند. این ها در جنگ بزرگ به خوبی کار کرده بودند اما در خاورمیانه غیرعملی بودند و هرگز به طور جدی برای اورلرد در نظر گرفته نشدند. FMA تنها چند مایل از پایگاه لجستیکی شماره ۲ فاصله داشت، اما ستاد لشکر ۳۰ با توجه به تجربه رزمی خود در نبرد شمال آفریقا و تهاجم متفقین به سیسیل، معتقد بود که بهترین راه را می داند. سایر سپاه های ارتش دوم نیز به همین ترتیب عمل کردند و FMAs خود را ایجاد کردند. تحت طرح FMA، لشکرها نگهداری را از FMA به جای پایگاه لجستیکی دریافت می کردند. FMA به یک سپاه اجازه می داد تا واحدهای اداری تازه وارد را آموزش دهد، استفاده از مهمات توسط لشکرها را کنترل کند و ازدحام ترافیک در اطراف بایه را کاهش دهد. ارتش دوم بریتانیا پشتیبانی ضمنی از این عمل را ارائه داد و دستوری صادر کرد که FMAs به نام مراکز نگهداری صحرایی (FMCs) نامیده شوند، که اصطلاح اصلی در مدیترانه بود. از این پس، ارتش دوم پایگاه لجستیکی ارتش را تأمین می کرد و FMCs را به سپاه ها واگذار کرد. FMCs با استفاده ا
ز منابع سپاه تأمین می شدند؛ هر یک دو DID، یک انبار بنزین، یک گروهان حمل و نقل و دو گروهان ترکیبی RASC را از نیروهای ترکیبی سپاه داشتند. در صورت امکان، یک MPFC به هر FMC متصل می شد. گاهی اوقات آن ها باید با برخی از گروهان های حمل و نقل اضافی از ارتش دوم تقویت می شدند. این سازمان اجازه می داد یک FMC در حالی که دیگری تأسیس می شد، به کار خود ادامه دهد. هر FMC دو روز جیره و یک روز تدارکات نگهداری، دو یا سه روز بنزین، که حدود بود و ۳۵۰۰ تن بزرگ مهمات را نگهداری می کرد. خدمات سپاه مانند مرکز تقویت، واحد نجات، اسکادران تحویل تانک و پارک مهمات صحرایی تمایل داشتند در اطراف FMC جمع شوند. تا ۲۶ ژوئیه، ۶۷۵٬۰۰۰ نفر پرسنل، ۱۵۰٬۰۰۰ وسیله نقلیه، ۶۸۰۰۰۰ تن بزرگ تدارکات و ۶۸۰۰۰ تن بزرگ بنزین فله ای به ساحل آورده شده بود. ۲۳ روز ذخیره تدارکات و ۱۶ روز ذخیره بنزین وجود داشت، با یک روز عرضه بنزین که به عنوان کافی برای راندن هر وسیله نقلیه به میزان در نظر گرفته می شد. نیروهای بریتانیایی در برابر دفاع های عمیق آلمان، به قدرت آتش هوایی و توپخانه تکیه کردند. هر باتری توپخانه آلمانی، پس از شناسایی، می توانست به طور متوسط ۲۰ تن بزرگ گلو
له دریافت کند. ذخایر مهمات از پنج روز عرضه برای توپ های متوسط ۵٫۵ اینچی تا ۳۰ روز عرضه برای توپ های ضدتانک ۱۷ پاوندر متغیر بود. مصرف از سهمیه هفتاد گلوله در روز برای توپ های ۲۵ پاوندر به میزان شش گلوله در روز و سهمیه پنجاه گلوله در روز برای توپ های ۵٫۵ اینچی به میزان دوازده گلوله در روز فراتر رفت. نگرانی ها از اینکه منطقه نفوذ شلوغ یک هدف جذاب برای "لوفت وافه" خواهد بود، منجر به ذخیره بیش از حد مهمات ضدهوایی شد. محموله های بعدی مهمات ضدهوایی لغو و انواع دیگر مهمات توپخانه جایگزین شدند. نیاز به مهمات تانک و ضدتانک نیز بیش از حد تخمین زده شد. در حالی که به نظر آلمانی ها می رسید که ارتش بریتانیا عرضه نامحدودی از مهمات دارد، این گونه نبود و یکی از دلایل استفاده از بمب افکن های سنگین برای تقویت توپخانه در عملیات گودوود بود. بندر مالبرگ. انتظار نمی رفت که هیچ بندر اصلی در مراحل اولیه اورلرد به جز شربورگ تصرف شود. انتظار می رفت که تصرف آن سه هفته طول بکشد و بندر به اندازه کافی بزرگ نبود تا نیازهای متفقین را برآورده کند. تا زمانی که یک بندر اصلی تصرف می شد، نگهداری باید از طریق سواحل باز انجام می شد که در برابر آب و
هوا آسیب پذیر بودند. دو بندر مصنوعی مالبرگ برنامه ریزی شده بودند: مالبرگ A برای بخش آمریکایی و مالبرگ B برای بخش بریتانیایی. کار در سال ۱۹۴۲ آغاز شد و نمونه های اولیه در سال ۱۹۴۳ آزمایش شدند. مالبرگ A قرار بود ظرفیت ۵۰۰۰ تن بزرگ در روز و مالبرگ B ظرفیت ۷۰۰۰ تن بزرگ در روز را داشته باشد. هر کدام روزانه ۱٬۲۰۰ وسیله نقلیه را جابه جا می کردند و پناهگاهی برای قایق های کوچک فراهم می کردند. موج شکن های مالبرگ شامل کشتی بلوکه، شمع های بتنی معروف به موج شکن های فینیکس و موج شکن های شناور معروف به موج شکن بومباردون بودند. ساخت آن ها ده ها هزار تن فولاد مصرف کرد و ۲۵ میلیون پوند هزینه داشت. هر بندر سه اسکله داشت، یک اسکله باربری و یک اسکله LST، هر کدام با یک جاده، و یک اسکله تدارکاتی با دو جاده شناور. هنگامی که طرح اورلرد در سال ۱۹۴۴ گسترش یافت، برای بزرگ کردن بندرهای مالبرگ خیلی دیر بود، بنابراین پناهگاه های قایق های کوچک اضافی معروف به گوس بریز فراهم شدند، یکی برای هر ساحل تهاجم. گوس بریزهای بریتانیایی شماره ۳ در آرومانش در ساحل گلد، شماره ۴ در کورسول در ساحل جونو و شماره ۵ در اویسترئام در ساحل سوورد بودند. ساخت مالبر
گ B نزدیک آرومانش در ساحل گلد در ۹ ژوئن آغاز شد و کار بر روی موج شکن ها در ۱۲ ژوئن شروع شد. در یک باد شدید در ۲۲ ژوئن، سه موج شکن بومباردون غرق شدند. موج شکن های فونیکس در ۲۰ ژوئن به ساحل رسیدند و تا ۲۶ ژوئن در موقعیت قرار گرفتند. در ۳۰ ژوئن، دو روز پس از آنکه بندر به صورت جزئی آماده شد، یک توفان در حال حرکت از ایسلند به سمت شمال بریتانیا بود و بادهای قوی تری را به سمت جنوب در کانال مانش می فرستاد. در ۱ ژوئیه، بادها به سرعت رسیدند، با تندبادهایی تا .3 این امر مانع از تخلیه کشتی ها از طریق بندر و استفاده از اسکله ها برای کشتی ها می شد. با این حال، نیروهای مهندسی در حال کار بر روی بندر بودند و توانستند کار را در طول طوفان ادامه دهند و پس از طوفان، آسیب های وارد شده را برطرف کنند. داده های اصلی در مورد این طوفان توسط افسران نیروی دریایی بریتانیا (RN) و افسران آب وهوا از نیروی هوایی سلطنتی (RAF) و خدمات هوایی ارتش (AAS) جمع آوری شد. آن ها از ایستگاه های آب و هوایی در نزدیکی سواحل استفاده می کردند تا اطلاعات مربوط به باد، باران و دما را جمع آوری کنند. این اطلاعات توسط آن ها برای پیش بینی شرایط آینده استفاده می شد.
مزمور ۷ هفتمین مزمور از کتاب مزامیر است که در ترجمه کینگ جیمز به زبان انگلیسی با عبارت «ای یهوه خدای من، بر تو توکل کرده ام؛ مرا از آزاردهندگانم رهایی ده و نجاتم بخش» آغاز می شود. در لاتین این مزمور با عنوان «Domine Deus meus in te speravi» شناخته می شود. این مزمور به طور سنتی به داوود نسبت داده می شود. پیام آن این است که درستکاران ممکن است ضعیف به نظر برسند، اما در نهایت بر شریران غلبه خواهند کرد. این مزمور بخشی منظم از آیین های یهودیت، کاتولیک، لوترانی، انگلیکان و سایر پروتستان هاست. همچنین بر اساس آن موسیقی ساخته شده و الهام بخش سرودهای مذهبی بوده است.
میان رویا و امید دومین فیلم بلند فرنوش صمدی به تهیه کنندگی ابراهیم عامریان و نوید محمدزاده است. نمایش جهانی. «میان رویا و امید» دومین فیلم بلند فرنوش صمدی به در پنجاهمین جشنواره بین المللی فیلم تورنتو به نمایش درآمد. نقد و نظر. مصطفی عزیزی در مجله هفته می نویسد: «صمدی توانسته در «میان رویا و امید» داستانی اجتماعی را به صورت داستانی هیجانی و پرکشش بسازد و پایانی زیبا را رقم بزند. پایانی که با بازی درخشان عسکری و حسینی رقصی پر از بیم و امید را رقم می زند که به گونه یی می توان آن را هم بستری شب زفاف «نورا» و «آزاد» دانست.»
گوگلیلمو ماندزی (به ایتالیایی: "Guglielmo Manzi"؛ ‏۲۵ اوت ۱۷۸۴ – ۲۱ فوریه ۱۸۲۱) کلاسیک شناس و کتابدار ایتالیایی در کتابخانه باربرینیانا بود. زندگی. ماندزی در شهر چیویتاوکیا به دنیا آمد. تحصیلات خود را در مونت فیاشکونه آغاز کرد و سپس نزد اوراتوری ها در رم ادامه داد. در آغاز در لیورنو همراه خانوادهٔ بازرگان خود کار می کرد، اما دانش او باعث شد به عنوان کتابدار در مجموعهٔ باربرینی منصوب شود. این کتابخانه بعدها در سال ۱۹۰۲ به کتابخانه واتیکان پیوست. وی بیشتر عمر خود را صرف بازنشر آثار نایاب یا ترجمه های آن ها کرد. از مهم ترین فعالیت های او می توان به ترجمهٔ "تاریخ روم" نوشتهٔ کایوس وِلِئوس پاتِرکولوس (۱۸۱۴) و انتشار "خطابه های استفانو پورکاری" (۱۸۱۶) اشاره کرد. در سال ۱۸۱۵ اثر "آیین رفتار زنان" نوشتهٔ فرانچسکو دا باربرینو را ویرایش کرد و در ۱۸۱۸ کتاب "گفتار دربارهٔ نمایش ها، جشن ها و تجملات ایتالیاییان در قرن چهاردهم" را نوشت. او در ۱۸۱۹ "گفت وگوهای لوسیانوس از ساموساتا" را با نام مستعار «لو-آنا» منتشر کرد. همچنین رساله ای دربارهٔ نقاشی، منسوب به لئوناردو داوینچی و گردآوری شده توسط فرانچسکو ملتسی، به کوشش او چاپ ش
د. از دیگر ماندزی ویرایش سفرنامهٔ "لیوناردو دی نیکولو فرسکوبالدی" به مصر و سرزمین مقدس (۱۸۱۸) و نگارش توضیحاتی دربارهٔ سفرهای بازرگانان توسکانی در قرن چهاردهم است. او در سال ۱۸۱۷ نیز رسالهٔ "توبهٔ قلب" نوشتهٔ ژان کریسوستوم را ویرایش کرد. ترجمه هایی از آثار سیسرو نیز از او منتشر شده است. مانتسی در رم درگذشت.
پس از این، کارکنان آن را میل کردند () اصطلاحی است که وقتی غذایی در تلویزیون ژاپن نشان داده می شود زیرنویس می شود که مشخص شود که غذا بعد از به نمایش درآمدن دور ریخته نشده است (چرا که معمولاً از نظر اجتماعی دور ریختن غذا در ژاپن پذیرفته نیست). برخی این عبارت را مورد پرسش قرار می دهند یا باور دارند که چنین زیرنویسی کیفیت برنامه های تلویزیونی را پایین می آورد.
مزمور ۸ هشتمین مزمور از کتاب مزامیر است که در ترجمه کینگ جیمز به زبان انگلیسی با عبارت «ای یهوه، خداوند ما، چه پرشکوه است نام تو در تمامی زمین!» آغاز و پایان می یابد. در لاتین این مزمور با عنوان «Domine Dominus noster» شناخته می شود. این مزمور به طور سنتی به داوود نسبت داده می شود. همانند مزامیر ۸۱ و ۸۴، این مزمور نیز با دستور «برای رئیس سرایندگان بر گیتّیت» آغاز می شود که احتمالاً به یک ساز موسیقی، شیوه ای از اجرا یا اشاره ای به اشخاص و مکان هایی در تاریخ کتاب مقدس مربوط است. مفسر سیریل رود این مزمور را «سرودی شناخته شده و بسیار محبوب ... که معمولاً به عنوان یک سرود طبقه بندی می شود» توصیف کرده است. این مزمور بخشی منظم از آیین های یهودیت، کاتولیک، لوترانی، انگلیکان و سایر پروتستان هاست. همچنین بارها به موسیقی درآمده و الهام بخش سرودهایی چون «For the Beauty of the Earth» و «How Great Thou Art» بوده است.
معماری گوتیک ایتالیایی شاخهٔ بومیِ سبک گوتیک در ایتالیا گفته می شود که از اواخر سدهٔ دوازدهم تا اوایل سدهٔ پانزدهم میلادی شکوفا شد. این سبک، هرچند اصول مشترکی با گوتیک فرانسه (قوس تیزه، طاق بندی جناغی/چَفّه ای، نورگیری وسیع) دارد، اما در ایتالیا با تأکید بر نماهای مرمرینِ چندرنگ، گرایش های افقی، استمرار الگوهای بازیلیکایی و کم اهمیت تر بودن «سوگیری عمودیِ افراطی» شناخته می شود. در بسیاری از مناطق (به ویژه توسکانی و اومبریا) استفاده از آجر و پوشش های مرمر/گچ، جای سنگ تراشیِ انبوهِ شمال اروپا را می گیرد و در شماری از بناها پَرّه بندهای معلق یا به کلی به کار نرفته یا نقش کمتری دارند؛ گاه تیرهای چوبیِ مهارکننده و شیروانی های چوبی، نیروهای جانبیِ سازه را مهار می کند. زیرشاخهٔ برجسته ای از این سنت، گوتیک ونیزی است که در ونیز با الهام از بیزانسی و اسلامی (الگوهای نقش دار، قوس های نعل اسبی/اوجی، شبکه های سنگی پنجره ها، و تزئینات ردیفیِ نما) در بناهایی چون کاخ دوکاله تبلور یافته است. زمینهٔ تاریخی. از رومانسک به گوتیک در ایتالیا. گذار به گوتیک در ایتالیا بر بستری متفاوت از شمال اروپا رخ داد: تداوم سنت های رومی–بیزانسی
، وزن فرهنگی نقاشی دیواری و موزائیک، و پیکره تراشی کلاسیک، باعث شد الگوهای بازیلیکایی، دیوارپردازی و رنگ مایه های سنگ/مرمرِ چندرنگ همچنان برجسته بماند. مرجع های کلاسیکِ متأخر و رومی در کار هنرمندانی چون نیکولا پیزانو و جیووانی پیزانو (پالپیـت های پیزا و سیه نا) نشان می دهد که گوتیک ایتالیایی از آغاز با کلاسیک گرایی و روایت پردازیِ مجسمه ای درآمیخته بود. سده های سیزدهم تا چهاردهم: اوج گیری و تنوع منطقه ای. در توسکانی و اومبریا، نماهای مرمرینِ راه راه و نقش دار (polychromy) و حجاری داستانی در کاتدرال هایی چون کلیسای جامع سیه نا و کلیسای جامع اورویتّو به اوج رسید. سیه نا با مرمر سیاه/سفید و کارگاه های پیزانو معروف است، و اورویتّو با نمای نقش برجسته، رز-پنجرهٔ میانی و موزائیک های زرّینِ لاجوردی شناخته می شود. در شمال، کلیسای جامع میلان (شروع ۱۳۸۶) با سازمان مهندسیِ پیچیده و همکاری استادکارانی از سرزمین های آلمانی–فرانسوی، یکی از بزرگ ترین کلیساهای گوتیک اروپا شد؛ هرچند تکمیل نما در سده های بعدی انجام گرفت. در فلورانس، کلیساهای فرقه ایِ فرانسیسکن ها و دومینیکن ها—مانند بازیلکای سانتا کروچه (نمای کنونی نئـوگوتیکِ س
دهٔ نوزدهم) و باسیلیکای سنت ماریا نولا—طرح های گوتیک را با فضای بازیلیکایی و سطوح تصویری/نقاشی ترکیب کردند؛ جلوه ای که با گوتیک فرانسه (تکیهٔ شدید بر پَرّه بند، شیشهٔ رنگینِ گسترده و ارتفاع طلبی) تفاوت دارد. گوتیک ونیزی: پیوند با بیزانس و جهان اسلام. در ونیز، گوتیک با سنت های بیزانسی و روابط با دنیای اسلام درهم آمیخت و به سبکی دریایی/شهری انجامید که بیش از همه در معماری سکولار (کاخ ها و باروها) به چشم می آید؛ کاخ دوکاله با طبقه های رواق دارِ ظریف، طاق های اوجی، و بافت مرمرینِ روشن از نمونه های کلاسیک این گرایش است. سازه و فناوری: تفاوت با شمال اروپا. گرایش به طرح های بازیلیکایی، سقف های چوبی شیبدار و اتصالاتِ مهاربندی شده باعث شد بسیاری از کلیساهای گوتیک ایتالیایی، بدون شبکهٔ کاملِ پَرّه بندهای معلق کار کنند یا از آن ها به طور محدود بهره گیرند (استثناهایی نیز هست). این تفاوت سازه ای، همراه با مصالح بومی (آجر، مرمر چندرنگ)، به حفظ افق گرایی نماها و حضور پرقدرت سطح دیوار انجامید. ویژگی های معماری گوتیک ایتالیایی. معماری گوتیک در ایتالیا گرچه اصول مشترکی با گوتیک شمال اروپا دارد، اما در عناصر سازه ای، تزیینی و ک
ارکردی تفاوت های چشمگیری نشان می دهد. مصالح و نماها. در بسیاری از مناطق، به ویژه در توسکانی، استفاده از مرمر چندرنگ (سیاه، سفید، سبز و صورتی) برای نمای خارجی متداول بود. نمونهٔ برجستهٔ این گرایش در کلیسای جامع سیه نا و کلیسای جامع فلورانس دیده می شود. در شمال ایتالیا، مصالح غالباً آجر و سنگ آهکی بود که با تزئینات گچ کاری و نقاشی دیواری تکمیل می شد. ساختار و سازمان فضایی. برخلاف گوتیک فرانسه که به ارتفاع طلبی و نورگیری از طریق شیشه های رنگین عظیم شهرت دارد، گوتیک ایتالیا بر افق گرایی و استمرار سنت بازیلیکای رومی تأکید داشت. سقف های شیب دار چوبی، دیوارهای باربر ضخیم و استفادهٔ محدود از پَرّه بند معلق از ویژگی های رایج آن بود. تفاوت با گوتیک شمال اروپا. این ویژگی ها سبب شده اند که گوتیک ایتالیایی اغلب به عنوان پلی میان معماری گوتیک اروپای شمالی و معماری رنسانس در نظر گرفته شود. مقایسه با گوتیک فرانسه و آلمان. معماری گوتیک در فرانسه و آلمان معمولاً با ارتفاع طلبی، شکوه شیشه های رنگین و سازه های بسیار پیچیده شناخته می شود. در مقابل، گوتیک ایتالیایی رویکردی متفاوت داشت و بیشتر به رنگ، سطح و ترکیب با سنت های محلی تو
جه نشان می داد. گوتیک فرانسه. در کلیساهای فرانسه مانند کلیسای جامع شارتر و کلیسای نوتردام پاریس، ارتفاع ناو میانی به بیش از ۳۰ متر می رسید و پشت بندهای معلق (flying buttresses) از عناصر ضروری سازه بودند. پنجره های بزرگ شیشهٔ رنگین، فضای درونی را به دریایی از نور بدل می کرد. در ایتالیا اما اغلب بناها ارتفاع کمتری داشتند و از پشت بند به شکل محدود استفاده می کردند. به جای شیشه های رنگین، نقاشی دیواری و موزائیک بخش اصلی تزئینات بود. گوتیک آلمان. در آلمان، کلیسای جامع کلن و کلیسای جامع اولم از بلندترین کلیساهای گوتیک اروپا هستند و بر «عمودگرایی» و برج های مناره ای عظیم تأکید دارند. نمای آن ها غالباً از سنگ ماسه ای تیره ساخته شده و جنبه ای «شکوه مند و سنگین» دارد. در ایتالیا اما استفاده از مرمر چندرنگ (سیاه و سفید در سیه نا، سبز و صورتی در فلورانس) سبب شد نماها جلوه ای درخشان و متنوع پیدا کنند. در شمال ایتالیا (مانند میلان) حضور استادکاران آلمانی موجب شد برخی عناصر مشترک (مانند جنگل مناره ها) وارد شود، اما همچنان تأکید بر تزئینات سطحی حفظ شد. پذیرش و نقد در تاریخ نگاری معماری. در تاریخ نگاری معماری، گوتیک ایتالیا ه
مواره جایگاهی دوگانه داشته است. بسیاری از مورخان قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، این سبک را در مقایسه با گوتیک فرانسه و آلمان «کمتر اصیل» می دانستند و آن را صرفاً گونه ای ضعیف یا ناقص از گوتیک شمال اروپا قلمداد می کردند. این نگاه عمدتاً به دلیل نبودِ ارتفاع طلبی افراطی، استفادهٔ محدود از پشت بندهای معلق و غلبهٔ عناصر افقی بود. با این حال، از نیمهٔ دوم قرن بیستم به بعد، پژوهش های تازه نشان دادند که گوتیک ایتالیایی نه تنها تقلیدی ناقص نبوده بلکه سبکی مستقل با منطق بومی و فرهنگی ویژهٔ خود است. تأکید بر رنگ، ترکیب با سنت های بیزانسی و رومی، و هم نشینی با نقاشی و مجسمه سازی، گوتیک ایتالیا را به الگویی متفاوت بدل کرده است که زمینهٔ گذار به رنسانس را هموار کرد. امروزه در متون دانشگاهی، گوتیک ایتالیا به عنوان یکی از شاخه های مستقل معماری قرون وسطی معرفی می شود و نه نسخه ای فرعی از گوتیک شمالی. شهرهایی چون فلورانس، سیه نا و ونیز به دلیل ترکیب منحصربه فرد سنت های محلی و عناصر گوتیک، در پژوهش های بین المللی معماری جایگاهی ویژه یافته اند. مراکز و نمونه های شاخص. گوتیک ایتالیایی در مناطق مختلف کشور چهره های گوناگون به خود گ
رفت. تفاوت در مصالح محلی، شرایط سیاسی و سنت های هنری باعث شد هر منطقه ویژگی های خاص خود را داشته باشد. فلورانس. فلورانس در قرن سیزدهم و چهاردهم یکی از مراکز اصلی هنر گوتیک بود. سیه نا. سیه نا رقیب اصلی فلورانس در قرون وسطی بود و میراث گوتیک آن هنوز برجاست. اورویتو. کلیسای جامع اورویتو (آغاز ۱۲۹۰) به ویژه به خاطر نمای پرزرق وبرق و موزائیک های زرّین خود مشهور است. رز-پنجرهٔ مرکزی و مجسمه های ظریف نمای جلویی، اوج تزیینات گوتیک ایتالیایی را به نمایش می گذارد. میلان. کلیسای جامع میلان (Duomo di Milano) بزرگ ترین کلیسای گوتیک ایتالیاست. ساخت آن در سال ۱۳۸۶ آغاز شد و قرن ها ادامه یافت. حضور استادکارانی از فرانسه و آلمان باعث شد نمای آن ویژگی های گوتیک بین المللی را داشته باشد. این بنا با بیش از ۱۳۵ منارهٔ سنگی و هزاران مجسمه یکی از پیچیده ترین پروژه های معماری قرون وسطی به شمار می رود. ونیز. در ونیز، گوتیک با عناصر بیزانسی و شرقی درآمیخت و به گوتیک ونیزی مشهور شد. معماران و هنرمندان برجسته. گوتیک ایتالیایی با نام شماری از معماران و هنرمندان شناخته می شود که هر یک در گسترش یا تحول این سبک نقش تعیین کننده ای داشتند. ن
یکولا پیزانو (Nicola Pisano). نیکولا پیزانو (درگذشتهٔ ۱۲۷۸) از نخستین هنرمندانی بود که عناصر کلاسیک رومی را با فرم های گوتیک درهم آمیخت. منبر (پالپیـت) او در تعمیدگاه پیزا (۱۲۶۰) با مجسمه های روایی الهام گرفته از هنر رومی، نقطهٔ عطفی در مجسمه سازی قرون وسطی محسوب می شود. جیووانی پیزانو (Giovanni Pisano). پسر نیکولا، جیووانی پیزانو (۱۲۵۰–۱۳۱۵) در کلیسای جامع سیه نا و کلیسای جامع پیزا فعالیت داشت. آثار او پویاتر و بیان گراتر از سبک پدر بود و تأثیر زیادی بر نسل بعدی پیکره تراشان گذاشت. آرنولفو دی کامبیو (Arnolfo di Cambio). آرنولفو دی کامبیو (۱۲۴۰–۱۳۱۰) از شاگردان نیکولا پیزانو بود و به عنوان نخستین معمار کلیسای جامع فلورانس شناخته می شود. او همچنین در ساخت باسیلیکای سنت ماریا نولا نقش داشت و به ایجاد پیوند میان گوتیک و ریشه های رومی کمک کرد. جیووتو دی بوندونه (Giotto di Bondone). هرچند جوتو (۱۲۶۷–۱۳۳۷) بیشتر به عنوان نقاش شناخته می شود، اما در معماری نیز سهم داشت. او به عنوان معمار برج ناقوس فلورانس منصوب شد و طرح آن را آغاز کرد. نوآوری های او در نقاشی دیواری، کلیساهای گوتیک ایتالیا را به مراکز تجربه های تصویری
تازه بدل کرد. آندرئا پیزانو (Andrea Pisano). آندرئا پیزانو (۱۲۹۰–۱۳۴۸) در فلورانس فعال بود و بیشتر به خاطر دروازه های برنزی غسل تعمیدخانهٔ فلورانس شناخته می شود. او شاگرد جیووانی پیزانو بود و میان پیکره تراشی گوتیک و گرایش های آغازین رنسانس پیوند زد. تأثیر و میراث. گوتیک ایتالیایی نه تنها یکی از دوره های درخشان معماری قرون وسطی است، بلکه پلی میان سنت های باستانی و شکوفایی رنسانس به شمار می رود. گذار به رنسانس. ویژگی های خاص گوتیک ایتالیا—مانند تأکید بر افق گرایی، استفاده از مرمر چندرنگ و ترکیب عناصر کلاسیک—راه را برای پیدایش معماری رنسانس هموار کردند. در فلورانس، تحول از گوتیک به رنسانس در آثاری چون باسیلیکای سنت ماریا نولا و کلیسای جامع فلورانس به روشنی دیده می شود. تأثیر در اروپا. هرچند گوتیک ایتالیا در مقایسه با فرانسه و آلمان «ارتفاع طلبی» کمتری داشت، اما شیوهٔ خاص آن بر معماری نواحی مدیترانه ای (مانند کرواسی و اسپانیا) تأثیر گذاشت. همچنین حضور استادکاران ایتالیایی در پروژه های شمال اروپا به انتقال تجربه های هنری کمک کرد. بازسازی های قرن نوزدهم. در دوران نوزایی علاقه به گوتیک (نئـوگوتیک)، بسیاری از بناها
ی گوتیک ایتالیا مرمت یا تکمیل شدند. جایگاه امروز. امروز بناهای گوتیک ایتالیا از مهم ترین جاذبه های گردشگری کشور به شمار می روند. شهرهایی چون سیه نا، ونیز و فلورانس هر سال میلیون ها گردشگر را برای بازدید از کلیساها و کاخ های گوتیک خود جذب می کنند. افزون بر آن، این بناها به عنوان میراث فرهنگی در فهرست یونسکو نیز ثبت شده اند و نقش مهمی در هویت تاریخی ایتالیا دارند.