Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
افتاد و این شک باعث شد که دو فرزند در بطن او پدید آید. اورمزد برای قربانی و اهریمن برای شک. زروان وعده کرد که پادشاهی زمین را به فرزندی دهد که زودتر متولد شود. اهریمن رحم مادر را شکافت و خود را بدو نمود که به علت بوی بد زروان او را به فرزندی نشناخت و گفت «تو فرزند من نیستی.» تا اینکه اورمزد با بوی خوش خود را بدو نمود که زروان او را بشناخت. اهریمن وعدهٔ پدر را به خاطر او آورد، زروان پاسخ داد که سلطنت جهان را مدت ۹ هزار سال به اهریمن و پس از انقضای مدت مزبور، برای ابد به اهورامزدا خواهد سپرد. پس اهورامزدا و اهریمن در کار پدیدآوردن هستی آفریده شدند و هرچه که اورمزد می کرد همه خوب بود و راست و هرچه اهریمن می کرد پلید و وارونه. لحن بدبینانه ای از افسانه های زروان بگوش می خورد. در قطعات زروانی در ادبیات پهلوی اشاره هایی بر اینکه اورمزد یک خدای دردکش است، کم نیست. این لحن بدبینانه با نگرش دین های دیگر باستانی ایران تفاوت دارد. در این افسانه ها، اهریمن یک خدای بسیار توانا است. البته در زمان های بعد آیین زروانی دین تازه ای در مقابل آیین مزدیسنا محسوب نمی شد بلکه بیشتر یک طرز تلقی دیگر از مسئلهٔ خیر و شر بود و نوعی مذ
هب کلامی در آیین مزدیسنا به شمار می آمد. تغییر آموزه های زرتشت. آشنایی ما با باورهای ایرانی از راه اوستاست. به سبب فقدان آگاهی های تاریخی هنوز نمی توان از روی تفسیر و گزارش اوستا زمان و محل نشئت آیین زرتشت را به طور دقیق تعیین کرد یا از چگونگی گسترش آیین مزدیسنا در ایران باستان آگاه شد. در این موارد بحث و تردید بسیار است. در این ناآگاهی آثار نویسندگان یونانی و رومی و قراین و شواهد نوشته های آنان کمک به شمار می رود. با تمام کوششی که در تنظیم و بررسی این نوشته ها صورت گرفته، گاه تعبیرات و گزارش ها در مواردی مهم و اساسی با یکدیگر متناقض است. در این تناقض عامل زمان و مکان نقش مؤثری دارد. باورهای ایرانی در پهنای یک شاهنشاهی بزرگ و در طول قرون متمادی با تاریخی پرماجرا دستخوش تغییراتی شده و دگرگونی های فراوانی را پذیرفته است. این نکته را باید در نظر داشت که مورد گسترش آیین زرتشتی در زمان باستان اغراق شده است، به احتمال زیاد آیین زرتشت در آغاز یک نهضت محلی در ایران شرقی بوده است که هنوز مرزهای آن مشخص نشده است. این آیین نو با مقاومت و مقابلهٔ شدید کیش های رایج مواجه شد و برای مدتی دراز نتوانست به برتری و چیرگی کامل ب
رسد و چون گسترش یافت، دگرگون شد. آیین زرتشت با آیین هایی که در پی انداختن آن ها برخاسته بود، درآمیخت و مزدیسنا به گونه ای بسیار متفاوت در ایران انتشار یافت.
آنی پاچن (به تبتی: ཨ་ནེ་དཔའ་ཆེན، زاده ۱۹۳۳ گونجو، چین – درگذشته ۲ فوریه ۲۰۰۲ دارمشالا، هند) مبارز و فعال تبتی بود. اوایل زندگی. پاچن دولما در حدود سال ۱۹۳۳ در شهرستان گونجو، خم، در شرق تبت به دنیا آمد. او تنها فرزند پسر ارشد پومدا گونور از قبیله لمدا، از خانواده فومدا تسانگ بود. پاچن زمانی که ۸ ساله بود به دَرمَه پناه برد و متعاقباً در عمل الهی دورجه فوربا، سنت ناینگما، آغاز شد. زمانی که ۱۷ ساله بود، متوجه برنامه های پدرش برای ازدواج او شد و سعی کرد به صومعه گیالسای رینپوچه در ترومخوگ فرار کند. اما پس از چند روز مسافرت با قول پدرش مبنی بر لغو نامزدی بازگشت. دالایی لاما چهاردهم و جمهوری خلق چین در سال ۱۹۵۱ قرارداد هفده بندی را به طور رسمی امضا کردند. افزایش تنش ها باعث شد که پدرش او را در استفاده از سلاح گرم آموزش دهد و سازماندهی مقاومت ستیزه جویان را آغاز کند. پاچن در چند سال آینده در جلسات اداری پدرش با روسای محلی شرکت می کرد. در سال ۱۹۵۴، پاچن و مادرش ۶ ماه را در صومعه گیالسای رینپوچه گذراندند، که در طی آن او نگاندرو یا آموزش مقدماتی مذهبی را به پایان رساند. او به درخواست پدرش که می خواست رسماً وظایف مربوط
به وارث بودن یک رئیس قبیله را به او بیاموزد، بازگشت. شورش. تا پایان سال ۱۹۵۶، ده ها هزار خمپا (جنگجو) مسلح برای مقاومت مسلحانه به تپه های اطراف رفته بودند. هنگامی که پدرش در سال ۱۹۵۸ درگذشت، او نقش خود را به عنوان رئیس قبیله لمدا بر عهده گرفت. در سال ۱۹۵۹، او در راس ۶۰۰ مبارز مقاومت قرار گرفت و بر تپه های مجاور سوار شد. افراد دیگری از درگه و لینگخا شیپا به قبیله او پیوستند. پس از خبر حمله چینی ها، پاچن به لمدا بازگشت تا به خانواده اش هشدار دهد و اشیای قیمتی آنها را جمع کند. گروه آنها به هزاران نفر افزایش یافت زیرا خانواده هایی از شهرهای درگه، لینگخا شیپا و مارکام با نقشه نهایی پیوستن به گروه چریکی چوشی گنگدروک، گروه مقاومت اصلی که در آن زمان در لاسا متمرکز بود، فرار کردند. پس از پیوستن مجدد به مبارزان مقاومت لمدا، پاچن در تقسیم پناهندگان به گروه های کوچک تر و کمتر قابل مشاهده، سازمان دهی و اعزام گشت های دفاعی و فعالانه درگیر جنگ های مسلحانه کمک کرد. در طول این مهاجرت، گروه او تحت حمایت شبه نظامی سیا قرار گرفت. اردوگاه آنها در اواخر سال ۱۹۵۹، مدت کوتاهی پس از شنیدن شکست چوشی گانگدروک، توسط نیروهای چینی در منطق
ه اطراف روستای پلبار در شهرستان تینگری مورد حمله قرار گرفت. پاچن، مادر، عمه و مادربزرگش به جنگلی نزدیک پناه بردند. آنها طی ۲۵ روز آینده با موفقیت به سمت هند سفر کردند تا اینکه به همراه حدود ۳۰۰ پناهجو دیگر توسط نیروهای چینی دستگیر شدند. حبس. بلافاصله پس از دستگیری، پاچن و خانواده اش در خانه های متروکه مجاور که به عنوان زندان موقت عمل می کردند، نگهداری شدند. در طول یک هفته، پاچن مورد بازجویی و ضرب و شتم قرار گرفت. بلافاصله پس از آن، بسیاری از زنان، کودکان و افراد مسن (ازجمله مادر، عمه و مادربزرگ او) آزاد شدند و پاچن به یک «مرکز جمع آوری» در لهودزونگ منتقل شد، جایی که او به مدت یک ماه در آنجا نگهداری شد. او گزارش داد که تنها زنی است که در آنجا نگهداری می شود. پس از آن، پاچن به صومعه ای در چامدو منتقل شد که به عنوان زندان چینی ها مورد استفاده قرار می گرفت. برای ۱۰ ماه آینده، او مرتباً مورد بازجویی قرار می گرفت تا اینکه به بخش دیگری از صومعه، معروف به دیونگ نانگ منتقل شد، جایی که بیشتر مورد بازجویی قرار گرفت و مجبور شد برای بیش از یک سال پابند بپوشد. او از سال ۱۹۶۱ تا ۱۹۶۳ در آنجا بود. در سال ۱۹۶۳، او به سیلتوگ ت
انگ منتقل شد، «جایی که کسانی که… مجرم شناخته می شدند برای جدی ترین جنایات فرستاده می شدند»، واقع میان مکونگ (معروف به رودخانه زاچو در تبت) و رودخانه نگومچو (یکی از شاخه های مکونگ). در سیلتوگ تانگ، او براساس جنسیت و سطح ارادت به بخش دیگری رفت. او همچنین پس از امتناع از تقبیح دین و سرزنش یک افسر به مدت ۹ ماه در انزوا بود. پاچن پس از شنیدن اینکه مادرش در کونگپو زندگی و کار می کند و تعدادی از زندانیان به آنجا فرستاده می شوند، افسران زندان را متقاعد کرد که او را نیز منتقل کنند. او یک سال را در آنجا گذراند و در سال ۱۹۶۵ به زندان دراپچی، یکی از بدنام ترین زندان های چین، منتقل شد. او به مدت ۱۱ سال در آنجا نگهداری شد. در دراپچی، او گزارش داد که زندانیان مجبور به پوشیدن یونیفورم چینی می شوند و از صحبت کردن به زبان تبتی، نماز خواندن یا انجام آداب و رسوم تبتی منع می شوند. پس از مرگ مائو تسه تونگ، پاچن به لشکر ۵ ترامو دزونگ در کونگپو نیینگچی منتقل شد. او در سال ۱۹۸۱ پس از ۲۱ سال زندان آزاد شد. او در آن زمان ۴۸ ساله بود. آزادی. پس از آزادی از زندان در ژانویه ۱۹۸۱، پاچن به زیارت رفت. او از صومعه های سرا، درپونگ و گاندن که ه
مگی در دوران زندانش در انقلاب فرهنگی چین ویران شده بودند، دیدن کرد. در طول سال بعد، او از صومعه های لهوکا، شدرا، درولما لاخانگ، دالاخامپو بازدید کرد و هشت ماه در صومعه سامی ماند. در آنجا، او قبل از تصمیم به بازگشت به لاسا برای ادامه حمایت از آرمان استقلال تبت، تمرین بودایی چود لن یا استخراج ذات و تمرین چود را آموخت. او قبل از فرار به هند در سه تظاهرات مهم تبلیغ کرد و در آن شرکت کرد. تظاهرات ۲۷ سپتامبر و ۱ اکتبر ۱۹۸۷ و تظاهرات ۵ مارس ۱۹۸۸. در سال ۱۹۸۹، او متوجه شد که قرار است دوباره دستگیر شود و برای فرار از کوه کایلاش به نپال برنامه ریزی کرد. پس از ۲۵ روز، او را با هواپیما به دارمشالا بردند. رؤیای او برای ملاقات با دالایی لاما زمانی محقق شد که بلافاصله پس از ورودش به او دیدار شخصی اعطا شد. او در صومعه گیدن چولینگ در دارمشالا، هند ساکن شد. خودزندگی نامه. خودزندگی نامه آنی پاچن، "کوه اندوه: سفر راهبه جنگجو تبتی"، در سال ۲۰۰۰ منتشر شد و او در ایالات متحده و اروپا به تور رفت. در سال ۲۰۰۱، او به دعوت انجمن تبت از بریتانیا بازدید کرد و راهپیمایی سالانه را در مرکز لندن برای بزرگداشت قیام لاسا رهبری کرد. مرگ. آنی پاچ
ن در دوم فوریه ۲۰۰۲ در دارمشالا بر اثر نارسایی قلبی در سن ۶۹ سالگی درگذشت.
جونگ سون وون (؛ زادهٔ ۲۷ ژانویه ۱۹۸۷) بازیگر اهل کره جنوبی است. او بیشتر به خاطر ایفای نقش در "ترولی" (۲۰۲۲) و "شیطان من" (۲۰۲۳) شناخته می شود.
جنایات عاشقانه کابل یک فیلم مستند محصول 2011 است که دربارهٔ موارد منتخب زندانیان در زندان زنان باغ بادام در کابل، افغانستان، که نیمی از زنان در آنجا به دلیل «جرایم اخلاقی» مانند زنا، رابطه جنسی قبل از ازدواج و فرار از خانه زندانی هستند، ساخته شده است. یکی از زندانبانان در ابتدای فیلم می گوید: «اگر آنها زنان خوبی بودند، اینجا نبودند.» پذیرایی. با توجه به سایت جمع آوری منتقدان راتن تومیتوز، این فیلم ۵۸ درصد امتیاز منتقدان را به خود اختصاص داده است و در نقدها آن را «خیره کننده»، «جذاب» و «تکان دهنده» خوانده شده است.
روز خوب (؛ ) ورایتی شوی محصول کره جنوبی به میزبانی جی دراگون، لیدر گروه بیگ بنگ است. این برنامه از ۱۶ فوریه ۲۰۲۵ از ام بی سی و به طور همزمان از پلتفرم های اوتی تی دیزنی پلاس و آی چی یی در مناطق منتخب پخش شد. مرور کلی. "روز خوب" یک پروژه موسیقی است که در آن جی دراگون، «نماد یک دوران»، به عنوان تهیه کننده موسیقی فعالیت می کند. او با چهره های مشهور از زمینه های مختلف همکاری می کند تا یک آهنگ یادبود برای سال بسازد. این برنامه به فرایند خلاقانه ساخت آهنگ می پردازد و تغییر داستان های شخصی به موسیقی را به تصویر می کشد. سود حاصل از این آهنگ به سازمان های خیریه اهدا خواهد شد. علاوه بر این، این پروژه داستان هایی از زندگی روزمره جی دراگون و تعاملات او با افراد مختلف از حوزه های گوناگون را نمایش می دهد.
مادر و مامان (؛ ) مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی سال ۲۰۲۵ به نویسندگی سونگ یون آه و جو وون دونگ، به کارگردانی کیم چول گیو و با بازی جون هه جین، جو مین سو، جونگ جین یونگ و جون سوک هو است. این مجموعه از ۳ تا ۲۵ مارس ۲۰۲۵، روزهای دوشنبه و سه شنبه ساعت ۲۲:۰۰ (کی اس تی) از ئی ان ای پخش شد و به طور همزمان برای استریم از جینی تی وی در دسترس قرار گرفت.
بدون برقع پشت میله ها یک فیلم مستند بلند سوئدی محصول سال ۲۰۱۲ است که توسط مریم ابراهیمی و نیما سروستانی در مورد زندگی زنان در زندان افغانستان ساخته شده است. در زندان تخار افغانستان، ۴۰ زن همراه با ۳۴ فرزندشان پشت میله های زندان محبوس شده اند. همه آنها در چهار سلول مشترک جای داده شده اند. این فیلم از طریق داستان های خود زندانیان به بررسی چگونگی استفاده از «جرائم اخلاقی» برای کنترل زنان در افغانستان می پردازد. این فیلم نشان می دهد که زنانی که از دست شوهرانشان فرار می کنند، نسبت به کسانی که مرتکب قتل شده اند مجازات طولانی تری دارند. برقع در بیرون از خانه از سر تا پای زنان افغانستان را می پوشاند و هویت آنها را هم پوشانده و آنان را در جامعه بی چهره و بی صدا می کند، مگر زمانی که در زندان هستند. سیما در ده سالگی مجبور به ازدواج شد و در ۲۰ سالگی صاحب پنج فرزند گردید. او به همراه فرزندانش به مدت ۱۵ سال زندانی است. جرم او فرار از شوهر آزارگرش است که قبلاً یکی دیگر از همسران و فرزندشان را به قتل رسانده بود. سارا، یکی از شخصیت های اصلی فیلم، به دلیل عاشق شدن در زندان است. نجیبه، لطیفه، و بسیاری از نام های دیگر - همگی حکا
یت هایی دارند که قدرت و وقار درونی انسان را در مواجهه با شرایط زندگی ناپسند نشان می دهد. این فیلم برای اولین بار در جشنواره بین المللی فیلم مستند آمستردام ۲۰۱۲ به نمایش درآمد.
دنیای زنان () نام یک ترانه از هفتمین آلبوم استودیویی کیتی پری خواننده آمریکایی به نام ۱۴۳ است. پری پس از الهام گرفتن از ترانه ای به نام "الهی زنانه"، این آهنگ را با پیامی فمینیستی منتشر کرد. برخی از موفق ترین آهنگ های حرفه ای کیتی پری مانند آتش بازی (ترانه) (۲۰۱۰) و غرش (ترانه) (۲۰۱۳) با هدف "پیام رسانی" منتشر شدند. با این حال، انتشار این آهنگ با واکنش های متفاوتی از سوی کاربران شبکه های اجتماعی مواجه شد. پس از آن که خواننده کشا اتهامات آزار جنسی علیه دکتر لوک را مطرح کرد، نقش دکتر لوک در این آهنگ مورد انتقاد قرار گرفت. "دنیای زنان" پس از انتشار به طور کلی نقدهای منفی از سوی منتقدان موسیقی دریافت کرد، که ترانه سرایی و تولید این قطعه توسط دکتر لوک را محکوم کردند. از نظر تجاری، این تک آهنگ در کرواسی و اسرائیل به رتبه ۱۰ ترانه برتر، در اسلواکی و ونزوئلا به ۳۰ ترانه برتر، در بریتانیا به رتبه ۴۷، در ایالات متحده به رتبه ۶۳ و در چارت بیلبورد جهانی ۲۰۰ به رتبه ۶۵ رسید. این موزیک ویدیو که پری را با لباسی شبیه به رزی پرچ کن نشان می داد، شکایت هایی نیز دریافت کرد و به عنوان تلاشی ضعیف برای انتقال یک پیام فمینیستی لقب گ
رفت. پری از این ویدیو دفاع کرد و گفت قصدش تنها بیان موضوع به زبان طنز بوده است. انتشار و پخش. پری در ۱۷ ژوئن ۲۰۲۴ یک تیزر پانزده ثانیه ای از همخوانی با این آهنگ را در پلتفرم های مختلف رسانه های اجتماعی خود منتشر کرد. این هنرمند همچنین اثر هنری روی جلد آهنگ که او را در شلوار فلزی «فضایی مانند» که توسط ویکتور کلاولی طراحی شده بود را با یک تاپ بیکینی سفید، که توسط جک بریگدلند عکاسی شده بود منتشر کرد. او همچنین اعلام کرد که این آهنگ در ۱۱ ژوئیه منتشر خواهد شد و آن را برای پیش سفارش و ذخیره از طریق وب سایت خود و سرویس های مختلف پخش آنلاین در دسترس قرار داد. این ترانه که در آلبومی به نام ۱۴۳ قرار گرفته بود در تاریخ ۱۲ ژوئیه به صورت سی دی در دسترس عموم قرار گرفت. مشارکت دکتر لوک در پروسه تولید این آهنگ با انتقاداتی مواجه شد. کشا قبلاً او را به آزار جنسی، فیزیکی و عاطفی متهم کرده بود. جاستین کورتو، که برای نشریه ولچر می نویسد پرسید: "اوه، آیا ما خوش شانس هستیم که در چنین دنیایی برای زنان زندگی می کنیم؟" رانیا آنیفتوس از بیلبورد نیز به واکنش های منفی کاربران شبکه های اجتماعی به نقش آفرینی دکتر لوک در این آهنگ اشاره کر
د. عملکرد تجاری. «دنیای زنان» در رتبه ۶۳ در بیلبورد هات ۱۰۰ ایالات متحده در اولین هفته انتشار قرار گرفت اما هفته بعد به طور کامل از جدول خارج شد. این آهنگ در سطح بین المللی به رتبه ۷۷ در ۱۰۰ تک آهنگ داغ کانادا، شماره ۴۷ در جدول تک آهنگ های بریتانیا و شماره ۱۶۳ در فرانسه رسید، و در کرواسی، اسرائیل و پاراگوئه در بین ده آهنگ برتر قرار گرفت. پس از عملکرد ضعیف این آهنگ، روزنامه نگاران متعددی این ترانه را به عنوان یک بازگشت ناموفق برای پری توصیف کردند.
دیو بارونارک () (देवबरनार्क)، روستایی است با قدمت امپراتوری مائوریا این یک روستای بزرگ در طراری بلوک بخش بوجپور (هند)، بیهار، هند است. این روستا در مجموع ۷۳۵ خانوار دارد. سنگ نوشته. مورخان در اینجا یک کتیبه دوره گوپتا (Jivitagupta II) یافتند که منبع ارزشمند اطلاعات این منطقه است. پادشاه جیویتاگوپتا پسر ویشنوگوپتا و ملکه او ایجادوی بود. یک معبد خورشید باستانی در این روستا وجود دارد که در دوره حکومت پادشاه سامودراگوپتا ساخته شده است. طبق اسناد تاریخی، این معبد از گوتاس و حاکمان موخاری کمک های زمینی دریافت کرد. محتویات آن نسخه ای از یک سند مسی از نیمه اول قرن هشتم است. با این حال، محتویات سند اصلی مسی، اهدای قبلی روستا به معبدی را که به خدای روستا اختصاص داده بود، تأیید کرد. این کتیبه نشان می دهد که این روستا در اصل توسط بلادیتیادوا ناراسی هاگوپتا (حدود ۵۱۰) از سلسله گوپتا اهدا شده است، و این اهدای متعاقباً توسط سه پادشاه بعدی که بر منطقه حکومت می کردند تأیید شد. نام چهار بوجاکا به عنوان دریافت کنندگان کمک هزینه در طول سلطنت هر یک از چهار پادشاهی که اهداکننده شدند، ظاهر می شود. چهار نگهبان این معبد عبارت بودند ا
ز سوریامیترا، هاسامیترا، شمیترا و دوردارامیترا. و در نام آنها کلمات سوریا خدای خورشید و یکی از نام های جایگزین او به نام هانسا آمده است؛ بنابراین، آنها را همان گروه ماگا-بوجاکاها، خورشید پرستان پوراناها می دانند.
آلین برتا دورک(۲۹ مارس ۱۹۲۰ – ۲۱ ژوئیه ۲۰۱۸) سال ۱۹۷۲ به اولین دریاسالار زن در نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا تبدیل شد. او همچنین از سال ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۵ مدیر نیروهای پرستاری نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا بود. او در سال ۱۹۷۴ جایزه فارغ التحصیلی ممتاز دانشکده پرستاری فرانسیس پین بولتون دانشگاه کیس وسترن رزرو را دریافت کرد. اوایل زندگی و تحصیل. دورک در ۲۹ مارس ۱۹۲۰ در دفیانس، اوهایو، در خانواده آلبرت و اما دورک به دنیا آمد. او آموزش پرستاری را در دانشکده پرستاری بیمارستان تولدو گذراند و در سال ۱۹۴۱ دیپلم خود را از آنجا دریافت کرد. پیشه. در ۲۳ ژانویه ۱۹۴۳، او به عنوان پرچمدار در نیروهای پرستاری نیروی دریایی ایالات متحده منصوب شد. پس از دریافت مأموریت در سال ۱۹۴۳، او در مارس همان سال به عنوان پرستار بخش در مرکز پزشکی نیروی دریایی پورتسموث، پورتسموث، ویرجینیا منصوب شد. در ژانویه ۱۹۴۴، او با سمتی مشابه به بیمارستان نیروی دریایی در بتزدا، مریلند منتقل شد و در می ۱۹۴۵ به پیوست. آن کشتی که در نزدیکی آب سنگ حلقوی انوتاک لنگر انداخته بود، بیماران و مجروحانی را که از عملیات ناوگان سوم علیه ژاپن بازگردانده شده بودند پذیر
فت. و بعداً برای آخرین حملات خود علیه دشمن به ناوگان سوم پیوست. پس از توقف خصومت ها، آن کشتی بیمارستانی در آب های ژاپن در نزدیکی یوکوسوکا باقی ماند تا به پردازش اسیران جنگی آزاد شده متفقین کمک کند. "یواس اس اس" "بنولنس" با سربازان مجروح در اواخر سال ۱۹۴۵ به ایالات متحده بازگشت. در ژانویه ۱۹۴۶ به بیمارستان نیروی دریایی، گریت لیکس، ایلینویز منصوب شد. او در دانشکده پرستاری فرانسیس پی. بولتون در دانشگاه کیس وسترن رزرو، کلیولند، اوهایو تحصیل کرد و در سال ۱۹۴۸ مدرک لیسانس علوم را در مدیریت بخش و تدریس، پرستاری پزشکی و جراحی دریافت کرد. او به عنوان سرپرست و مربی پرستاری پزشکی در بیمارستان عمومی هایلند پارک (میشیگان) استخدام شد و تا سال ۱۹۵۱ در آنجا ماند. هنگامی که آنجا بود، او در سال ۱۹۴۸ به یک واحد ذخیره نیروی دریایی آماده در دیترویت، میشیگان پیوست. او در ژوئن ۱۹۵۱ به عنوان پرستار بخش در بیمارستان نیروی دریایی، پورتسموث، ویرجینیا گزارش داد که به خدمت فعال نیروی دریایی بازگردد. او در سپتامبر ۱۹۵۱ به دانشکده نیروی دریایی ارتش، پورتسموث منتقل شد و تا اکتبر ۱۹۵۶ به عنوان مربی پرستاری در آنجا مشغول به کار بود، تا زمانی
که او به عنوان هماهنگ کننده آموزش بین خدماتی در بیمارستان نیروی دریایی، فیلادلفیا، پنسیلوانیا انتخاب شد. از ژوئن ۱۹۵۸ تا مه ۱۹۶۱ او به عنوان افسر برنامه پرستاری در ایستگاه استخدام نیروی دریایی، شیکاگو، ایلینوی خدمت کرد و پس از آن به عنوان پرستار مسئول در بیمارستان ایستگاه نیروی دریایی ایالات متحده، خلیج سوبیک، جمهوری فیلیپین مشغول به کار شد. در آوریل ۱۹۶۲ او به عنوان دستیار پرستار ارشد در بیمارستان نیروی دریایی ایالات متحده، یوکوسوکا، ژاپن منصوب شد. در طول دوره می ۱۹۶۳ تا ژوئن ۱۹۶۵، او افسر ارشد نیروهای پرستاری در بیمارستان ایستگاه دریایی، لانگ بیچ، کالیفرنیا بود. پس از انتصاب به عنوان رئیس شعبه پرستاری در دانشکده بیمارستان نیروی دریایی، سن دیگو، کالیفرنیا، او در می ۱۹۶۶ به عنوان دستیار برای استخدام پرستار در دفتر دستیار قائم مقام وزیر دفاع (بهداشت و پزشکی)، واشینگتن دی.سی. گزارش داد. رابط قرارگیری (نیروهای پرستاری)، دفتر پرسنل نیروی دریایی، اداره نیروی دریایی. سپس به بیمارستان نیروی دریایی، گریت لیکز بازگشت و در آنجا مدیر بخش پرستاری نیروی دریایی، دفتر پزشکی و جراحی بخش نیروی دریایی شد. با پیشرفت تدریجی در ر
تبه، او در ۱ ژوئیه ۱۹۶۷ به درجه کاپیتان رسید. او در سال ۱۹۷۲ به اولین دریاسالار زن در نیروی دریایی آمریکا تبدیل شد. دورک در سال ۱۹۷۵ بازنشسته شد. او در ۲۱ ژوئیه ۲۰۱۸ در سن ۹۸ سالگی در فلوریدا مرکزی درگذشت. جوایز و تزیینات. دورک مدارک افتخاری زیر را نیز دریافت کرد: ادای احترام. در سال ۲۰۱۳، کالج پرستاری دانشگاه مرکزی فلوریدا از مجسمه برنزی دورک رونمایی کرد و در آنجا به نمایش گذاشته شد. آن دانشگاه همچنین بورسیه پرستاری اعطایی آلین دورک وی ان دی را ارائه می دهد. زندگی شخصی و دوران بازنشستگی. با شنیدن ترفیع او به دریاسالار عقب از رادیو در ماشینش، یک اپراتور باجه عوارض اولین کسی بود که دورک با آن در موردش صحبت کرد. اما زمانی که او به خانه رسید، خانواده از قبل تماس گرفته بودند و مطبوعات منتظر او بودند. از آن زمان به بعد احساس کرد که نه تنها یک دریاسالار است، بلکه سخنگوی همه زنان نیروی دریایی است. در آن نقش، او مکرراً در حمایت از زنان نیروی دریایی خود، برای افزایش دستمزد، شرایط بهتر و استخدام پرستاران، اظهاراتی داشت. مدت کوتاهی پس از ارتقاء خود، او در برنامه بازی برای گفتن حقیقت ظاهر شد. پس از بازنشستگی، او در اوایل
دهه ۱۹۹۰ به هیئت مدیره انجمن پرستاران مهمان پیوست که بعداً در سال ۱۹۹۷ به بنیاد پرستار مهمان تبدیل شد و نزدیک به ۲۵ سال در هیئت مدیره آن خدمت کرد. هیئت مدیره صندوق کمک هزینه تحصیلی دریاسالار آلین دورک را به افتخار او در دانشگاه فلوریدا مرکزی تأسیس کرد. گرچه او به خانواده اش بسیار نزدیک بود، اما هرگز ازدواج نکرد و صاحب فرزندی نشد.
مریم ابراهیمی (زاده ۲۸ مه ۱۹۷۶) روزنامه نگار، مستندساز، تهیه کننده و کارگردان ایرانی سوئدی است. زندگی نامه. ابراهیمی در ۷ خرداد ۱۳۵۵ در تهران به دنیا آمد. او یک روزنامه نگار و تهیه کننده تلویزیون مقیم سوئد است. وی گزارش های متعددی در سراسر جهان، به ویژه در خاورمیانه ارائه کرده است. او به دلیل پخش مستندهایش از شبکه های تلویزیونی بین المللی شناخته می شود. مستند "بدون برقع پشت میله ها" که در افغانستان فیلمبرداری شد، برنده جایزه بین المللی امی در سال ۲۰۱۴ شد. در سال ۲۰۱۸ او در جشنواره بین المللی برنامه های سمعی و بصری در بیاریتز برای مستند "قوی تر از گلوله" جایزه طلا را دریافت کرد.
&lt;mapframe text="Find spot of the Mandvayapura Pratihara inscriptions, with the dynasty's capitals" width="290" height="400" zoom="5" longitude="73" latitude="26"&gt; "type": "FeatureCollection", "features": [ "type": "Feature", "properties": { "marker-symbol": "monument", "title": "Ghantiyala" }, { "type": "Feature", "properties": { "marker-symbol": "monument", "title": "جودپور" }, { "type": "Feature", "properties": { "marker-symbol": "star", "marker-color": "000080", "title": "مرتا سیتی" }, { "type": "Feature", "properties": { "marker-symbol": "star", "marker-color": "000080", "title": "Mandore" }, ] &lt;/mapframe&gt; پراتیهاراس مانداویاپورا ()، سلسله ای بودند که بین قرن ششم و نهم بر بخش هایی از راجستان کنونی حکومت می کردند. آنها ابتدا پایتخت خود را در Mandavyapura (مدرن Mandore) تأسیس کردند و بعداً از Medantaka (امروزه مرتا سیتی) حکومت کردند.
نیژنه لاچنتاو () یک شهرک در شهرستان بیرسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
شرارت در همه جا (؛ ) مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی در ژانر سیتکام به نویسندگی چه وو و پارک کوانگ یون، به کارگردانی کیم یونگ جو و چوی جونگ اون و با بازی اوه نا را، سو یو جین، سو هیون چول، سونگ جی وو و پارک یونگ گیو است. این مجموعه از ۱۹ مارس ۲۰۲۵، روزهای چهارشنبه و پنجشنبه ساعت ۲۱:۵۰ (کی اس تی) از کی بی اس۲ پخش خواهد شد.
دفترچه راهنمای رزیدنت (؛ ) مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی ساخته شده توسط شین وون هو و لی وو جونگ، به نویسندگی کیم سونگ هی، به کارگردانی لی مین سو و با بازی گو یون جونگ، شین شی آه، هان یه جی، کانگ یو سوک و جونگ جون وون است. این مجموعه اسپین آف مجموعه تلویزیونی سال ۲۰۲۱، "پلی لیست بیمارستان" است و زندگی و روابط دوستانهٔ استادان و پزشکان بیمارستان دانشگاهی را به تصویر می کشد. این مجموعه از ۱۲ آوریل ۲۰۲۵ از تی وی ان پخش شد.
ستاره افغان () یک فیلم مستند بریتانیایی محصول سال ۲۰۰۹ است که زندگی چهار شرکت کننده در مسابقه موسیقی ستاره افغان را در کشور افغانستان دنبال می کند. مستند ستاره افغان توسط هاوانا مارکینگ کارگردانی شده و توسط زیتگست فیلم توزیع شده است. این فیلم مستند مورد تحسین منتقدان قرار گرفت. روند ساخت. تهیه کنندگان با تلویزیون طلوع مستقر در افغانستان همکاری کردند. فیلمبرداری عمدتاً در کابل انجام شد، شهری که مسابقه ستاره افغان در آن برگزار می شود، اما شهرهای هرات و قندهار را نیز در جریان مستندسازی و پرداختن به داستان های ستاره و لما، دو تن از شرکت کنندگان، نمایش داده می شوند. بسیاری از تصمیم گیری های فیلم کاملاً واکنشی بود و با شرایطی که فیلمسازان انتظارش را داشتند همخوانی داشت. هاوانا مارکینگ در مصاحبه ای به تنش های فزاینده و غیرقابل پیش بینی بودن وضعیت در روند فیلمبرداری اشاره می کند و بیان می کند که گرچه مستقیماً تهدید نشده بود، اما «باید یک پروتکل کلی را رعایت می کرد.» او در مورد خطری که همراهی با یک شرکت کننده در زادگاهش قندهار ایجاد می کند، اظهار داشت که تیم ساخت تصمیم گرفت که به شرکت کننده یک دوربین بدهد تا خودش در ق
ندهار از خودش فیلمبرداری کند. مارکینگ همچنین به تعویق انداختن فیمبرداری به دلیل فعالیت تهاجمی شبه نظامیان که توسط یک مقام حکومتی و جنگ سالار سابق تحریک شده بود، توضیحاتی ارائه کرد. خلاصه داستان. ستاره افغان داستان حمید سخی زاده، ستاره حسین زاده، رفیع ناب زاده و لیمه سحر را دنبال می کند، چهار شرکت کننده که در فصل سوم یک نمایش واقع نمایانه به نام ستاره افغان حضور دارند. داود صدیقی کارگردان و مجری برنامه توضیح می دهد که این برنامه فرصتی را برای افغان ها فراهم می کند تا پس از محدودیت دوران طالبان دوباره از موسیقی لذت ببرند. شرکت کنندگان این برنامه به افراد مشهور ملی تبدیل می شوند. این نمایش در میان مردم عادی افغانستان محبوب است و طرفداران به شرکت کنندگان مورد علاقه خود از طریق پیامک و فیسبوک رای می دهند. شرکت کننده ستاره حسین زاده اولین نفر از بین این چهار نفر است که حذف می شود. او در طول اجرای خداحافظی خود بدون حجاب اسلامی می رقصد. پس از اینکه داود صدیقی تصمیم می گیرد این صحنه را پخش کند، خشم شدیدی در جامعه محافظه کار مسلمان افغانستان به وجود می آید و ستاره تهدید به مرگ می شود طوری که مجبور می شوند او را جهت تأم
ین امنیت از آپارتمانش خارج کنند. ستاره توضیح می دهد که ذهن بازی دارد و می خواهد که سایر افغان ها نیز این چنین باشند. سپس به خانه نزد خانواده اش برمی گردد. دیگر شرکت کننده زن، لیمه سحر در آخرین دور حذف می شود. در حالی که یک سوم افغانستان قسمت آخر این برنامه تماشا می کنند، رفیع ناب زاده در دور نهایی پیروز می شود و تبدیل به ستاره افغان می شود. برنامه ستاره افغان از هر شرکت کننده به عنوان دریچه ای برای مشاهده جنبه های مختلف جامعه افغانستان استفاده می کند. حذف ستاره حسین زاده از حواشی مهم این برنامه بود. رقص آزادانه و بدون حجاب او توسط بسیاری از مردم افغانستان به مثابه رفتاری توهین آمیز تلقی شد و این موضوع احتمالاً منجر به حذف زودهنگام او شد. هنگامی که او حذف شد، به او اجازه داده شد برای آخرین بار آهنگی را برای پخش در سراسر افغانستان اجرا کند.