Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
روزالین پی. اسکات (؛ زادهٔ ) جراح قفسه سینه آمریکایی است که به خاطر فعالیت های آموزشی و همچنین به عنوان اولین زن آفریقایی-آمریکایی که به جراح قفسه سینه تبدیل شد، شناخته می شود. زندگی اولیه و تحصیلات. اسکات در نیوآرک، نیوجرسی متولد و بزرگ شد و تحت تأثیر پدر و عمویش به پزشکی علاقه مند شد. پدرش دندانپزشک بود و مطب دندانپزشکی او اولین مواجهه اسکات با دنیای پزشکی را فراهم کرد. او صبح های شنبه با تمیز کردن ابزار دندانپزشکی، ویرایش اطلاعات پرونده ها و سازماندهی مدارک بیماران در مطب پدرش کمک می کرد. زمانی که اسکات در کلاس سوم بود، پدرش دچار حمله قلبی شد اما جان سالم به در برد و بعدها اسکات را تشویق کرد تا جراح قلب و قفسه سینه شود. علاوه بر پدر، عموی او که جراح قفسه سینه و رئیس بیمارستانی در شیکاگو بود نیز الهام بخش او شد. اسکات برای تحصیلات کارشناسی در رشته شیمی به مؤسسه پلی تکنیک رنسلیر در تروی، نیویورک رفت و در سال ۱۹۷۰ مدرک خود را دریافت کرد. سپس وارد دانشکده پزشکی دانشگاه نیویورک شد و در سال ۱۹۷۴ فارغ التحصیل شد، علیرغم مواجهه با تبعیض جنسیتی و نژادی که در آن زمان در حوزه پزشکی وجود داشت. او برای دوره های انترنی
و رزیدنتی در نیویورک ماند و در بیمارستان سنت وینسنت و مرکز پزشکی و بیمارستان سنت کلر خدمت کرد. اسکات از ۱۹۷۷ تا ۱۹۷۹ دوره رزیدنتی جراحی قفسه سینه خود را در مرکز پزشکی دانشگاه بوستون گذراند و سپس به نیویورک بازگشت تا در بیمارستان سنت کلر و دانشکده پزشکی نیویورک در تخصص های جراحی قلب و جراحی عمومی ادامه دهد. با این کار، او اولین زن آفریقایی-آمریکایی شد که دوره رزیدنتی جراحی قلب و قفسه سینه را گذراند. اسکات آموزش خود را در جراحی قلب و عروق به عنوان فلوشیپ در مؤسسه قلب تگزاس ادامه داد و در سال ۱۹۸۰ اولین دریافت کننده فلوشیپ قلب و عروق ماری ای. فرالی شد. او در سال ۱۹۹۴ مدرک کارشناسی ارشد خود را در مدیریت بهداشت از دانشکده بازرگانی دانشگاه کلرادو دریافت کرد. حرفه پزشکی. در سال ۱۹۸۱، پس از اتمام تحصیلات تکمیلی، اسکات به عنوان استادیار جراحی در دانشکده پزشکی دانشگاه تگزاس در هیوستون منصوب شد. او تا سال ۱۹۸۳ در هیوستون ماند و سپس به عنوان استادیار جراحی در دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس (UCLA) و دانشگاه پزشکی و علوم چارلز آر. درو منصوب شد. در سال ۱۹۸۷ UCLA را ترک کرد اما نقش آموزشی خود در دانشگاه درو را ادامه داد. در دان
شگاه درو، اسکات به عنوان معاون مدیر برنامه رزیدنتی جراحی عمومی (۱۹۹۷–۱۹۹۰)، معاون رئیس بخش تحقیقات و امور آکادمیک در دپارتمان جراحی (۱۹۹۷–۱۹۹۱) و همچنین مدیر گروه تحقیقات جراحی درو (۱۹۹۷–۱۹۹۳) خدمت کرد. او همچنین استاد تحقیقاتی وابسته (۱۹۹۷–۱۹۹۴) و استاد مدعو (۲۰۰۱–۱۹۹۸) در دانشکده مدیریت بهداشت و سیاست دانشگاه ایالتی آریزونا بود. اسکات از ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۴ مدیر موقت برنامه رزیدنتی جراحی عمومی در دانشگاه درو بود. در طول این مدت، او همچنین در تیم جراحی مرکز پزشکی براتمن و مرکز پزشکی هاربر-یوسی ال ای خدمت می کرد و بر تحقیقات در مورد استرس شغلی در رزیدنت های جراحی و نابرابری های بهداشتی در مراقبت های قلبی-عروقی و سرطان ریه تمرکز داشت. در سال ۲۰۰۷، اسکات دانشگاه درو را ترک کرد و به دانشگاه ایالتی رایت پیوست، جایی که در حال حاضر به عنوان استاد و رئیس خدمات جراحی در مرکز پزشکی جانبازان دیتون در اوهایو فعالیت می کند.
دینارا سادواکسووا (متولد ۳۱ اکتبر ۱۹۹۶) یک بازیکن شطرنج قزاق است که دارای عناوین فیده IM (استاد بین المللی) و WGM (استاد بزرگ زن) از سوی فیده می باشد. حرفه. دینارا سادواکسووا در آستانه, قزاقستان به دنیا آمد. او دو بار قهرمان مسابقات قهرمانی شطرنج جوانان جهان شده است، در رده زیر ۱۴ سال دختران در سال ۲۰۱۰ و در رده زیر ۱۸ سال دختران در سال ۲۰۱۴. وقتی او در المپیاد ۲۰۱۲ در استانبول شرکت کرد، در سن ۱۵ سالگی، جوان ترین بازیکن بود و عملکردش در این مسابقات منجر به دریافت عنوان استاد بزرگ زن شد. همان سال، او به همراه دیگر بازیکنان جایگاه اول را در مسابقات آزاد مسکو به اشتراک گذاشت.
الیزابت تورسینبایوا (, "Elizabet Tūrsynbaeva"; متولد ۱۴ فوریه ۲۰۰۰) یک اسکیت باز نمایشی بازنشسته از قزاقستان است. او برنده مدال نقره قهرمانی های جهانی ۲۰۱۹، مدال نقره چهار قاره ۲۰۱۹، قهرمان Ice Star ۲۰۱۷، مدال نقره فنلاندیا ۲۰۱۸، مدال نقره گلدن اسپین زاگرب ۲۰۱۵، مدال نقره المپیاد زمستانی ۲۰۱۹ و سه بار قهرمان قهرمان ملی قزاقستان (۲۰۱۵–۲۰۱۷) است. او در المپیک زمستانی ۲۰۱۸ در رتبه دوازدهم قرار گرفت. با موفقیت اجرای جهش چهارگانه سالچو در قهرمانی های جهانی ۲۰۱۹، تورسینبایوا اولین اسکیت باز زن است که در رقابت های بین المللی بزرگسالان جهش چهارگانه انجام داده است. تورسینبایوا در رده های جوانان به رقابت پرداخت و در المپیاد جوانان زمستانی ۲۰۱۶ مدال برنز و در دو رویداد ISU Junior Grand Prix مدال نقره کسب کرد. تورسینبایوا در المپیک زمستانی ۲۰۱۸ در رتبه دوازدهم قرار گرفت و در فصل اسکیت نمایشی ۲۰۱۹–۲۰ به عنوان بیستمین اسکیت باز برتر اسکیت تک نفره زن در جهان از سوی اتحادیه جهانی اسکیت شناخته شد. در سپتامبر ۲۰۲۱، او به دلیل آسیب مزمن کمر از دنیای حرفه ای اسکیت خداحافظی کرد. زندگی شخصی. الیزابت تورسینبایوا در ۱۴ فوریه ۲۰۰۰ در
مسکو، روسیه به دنیا آمد. او دختر پدیشاهان سلطانالیوا و بیتاک تورسینبایف است. خانواده او اصالتاً از قزاقستان هستند. برادر او، تیمور تورسینبایف، که دو سال از او بزرگتر است، دو بار قهرمان ملی اسکیت نمایشی قزاقستان شده است. تورسینبایوا همچنین یک ویولنیست حرفه ای است و می تواند پیانو نیز بنوازد. او در یک مدرسه موسیقی ویژه در مسکو تحصیل کرده است. او و مادرش در مه ۲۰۱۵ به تورنتو، انتاریو، کانادا نقل مکان کردند و در آنجا در خانه تحصیل می کرد. در ۲۰۱۸ آنها به مسکو، روسیه بازگشتند. تورسینبایوا به زبان های روسی و انگلیسی صحبت می کند.
بیبی سارا آساوبایوا (, Bibısara Asaubaeva؛ زادهٔ ۲۶ فوریه ۲۰۰۴) یک شطرنج باز اهل قزاقستان است. آساوبایوا دارای عنوان های استاد بین المللی زنان (WIM) و استاد بزرگ زنان (WGM) از سوی فیده است. او دو بار قهرمان قهرمانی شطرنج بلیتز زنان جهان شده است. فیده او را در سال ۲۰۲۱، در حالی که هنوز نوجوان بود، به عنوان بهترین شطرنج باز زن آسیا معرفی کرد. در سال ۲۰۲۲، او به خاطر تبدیل شدن به جوان ترین قهرمان قهرمانی شطرنج بلیتز زنان جهان در قهرمانی بلیتز جهان ۲۰۲۱، وارد رکوردهای جهانی گینس شد. او این عنوان را در قهرمانی بلیتز جهان ۲۰۲۲ نیز حفظ کرد. زندگی نامه. بیبی سارا آساوبایوا در طراز، قزاقستان به دنیا آمد. او نخستین بازی شطرنج خود را در چهار سالگی انجام داد، که توسط پدربزرگش به او آموزش داده شده بود. او در شش سالگی، نخستین قهرمانی شهری خود را به دست آورد. در سال ۲۰۱۱ و در سن ۷ سالگی، با قهرمانی در بخش دختران زیر ۸ سال قهرمانی شطرنج جوانان جهان در کالداس نوواس، برزیل، عنوان استاد فیده زنان (WFM) را کسب کرد. آساوبایوا همچنین در ژیمناستیک هنری نیز فعالیت داشت و چندین بار قهرمان آستانه شد.
آنا سرگیِونا دانیلینا (؛ زادهٔ ۲۰ اوت ۱۹۹۵) تنیس باز روس تبار اهل قزاقستان است. او در دوبل، به رتبهٔ شماره ۱۰ جهان در رده بندی انجمن تنیس زنان (WTA) رسیده است. در بخش انفرادی، بهترین ردهٔ او شمارهٔ ۲۶۹ بوده است. دانیلینا قهرمان گرند اسلم در دوبل مختلط است و در تنیس آزاد آمریکا ۲۰۲۳ همراه با هری هلیووارا به قهرمانی رسید. دانیلینا که در آغاز برای زادگاهش روسیه بازی می کرد، در مارس ۲۰۱۱ و در سن ۱۵ سالگی تابعیت ورزشی خود را به قزاقستان تغییر داد. او در ردهٔ جوانان، در فوریهٔ ۲۰۱۳ به رتبهٔ سوم جهان در رده بندی ترکیبی دست یافت. از زمان حرفه ای شدن، دانیلینا ۹ عنوان در رقابت های دوبل تور WTA و ۳ عنوان در سطح تنیس چلنجر زنان کسب کرده است. او همچنین یک عنوان انفرادی و ۲۷ عنوان دوبل در تور جهانی تنیس زنان آی تی اف به دست آورده است. دانیلینا همراه با بتریز حدید مایا، به موفقیت بزرگی در دوبل زنان دست یافتند و به فینال تنیس آزاد استرالیا ۲۰۲۲ - دوبل زنان رسیدند، اما در یک مسابقهٔ سه سته ای، در برابر باربورا کریچیکووا و کاترینا سینیاکووا شکست خوردند.
سرافیما سمیونوفنا بریوسووا (; – ) یکی از اولین جراحان مغز و اعصاب زن در جهان بود و نقش مهمی در شکل گیری جراحی مغز و اعصاب روسیه ایفا کرد. او که هم پزشک و هم دارای دکترای فلسفه بود، بخش عمده ای از زندگی خود را صرف تحقیق و پیشرفت در زمینه جراحی مغز و اعصاب کرد. بریوسووا یکی از چهار زن اولیه ای است که در سراسر جهان به جراحی مغز و اعصاب پرداختند و به احتمال زیاد اولین جراح مغز و اعصاب زن در جهان محسوب می شود. احتمالاً به دلیل جنگ سرد، کارهای بریوسووا تا حد زیادی ناشناخته و نادیده گرفته شده است. زندگی نامه. تحصیلات. بریوسووا در ابتدا به تحصیل در رشته زبان شناسی و تاریخ پرداخت، اما در جبهه های جنگ جهانی اول به عنوان پرستار خدمت کرد و همین امر موجب علاقه مند شدن او به پزشکی و تغییر مسیر شغلی اش شد. این در حالی بود که زنان برای اولین بار در بسیاری از جوامع جهانی و همچنین در روسیه اجازه یافته بودند به طبابت بپردازند. در سال ۱۹۱۷، تحصیل در دومین مؤسسه پزشکی مسکو را آغاز کرد و در سال ۱۹۲۳ فارغ التحصیل شد. سپس به عنوان رزیدنت در کلینیک جراحی بیمارستان دانشگاه پزشکی دولتی یاروسلاول مشغول به کار شد. در سال ۱۹۲۵، در برنامه
تحصیلات تکمیلی مؤسسه پزشکی اول مسکو در دپارتمان جراحی عملی پذیرفته شد. در طول دهه بعد، بریوسووا به عنوان پژوهشگر ارشد و استادیار مشغول به کار بود و در این دوران پیشرفت های بسیاری در حوزه تخصصی خود ایجاد کرد. او در سال ۱۹۳۹ از رساله دکترای فلسفه در علوم پزشکی دفاع کرد و در سال ۱۹۴۱ به عنوان استاد جراحی مغز و اعصاب منصوب شد. جراحی مغز و اعصاب. سرافیما به یکی از نزدیک ترین همکاران نیکولای بوردنکو تبدیل شد. بوردنکو که در سال ۱۹۲۴ جراحی مغز و اعصاب را به عنوان یک رشته مستقل تأسیس کرد، خود جراح نظامی و کمونیست انقلابی بود و به عنوان بنیانگذار جراحی مغز و اعصاب روسیه شناخته می شود. سرافیما از سال ۱۹۲۹ در مؤسسه جراحی مغز و اعصاب مسکو با او همکاری کرد و در تمام روش های عصبی موجود در آن زمان آموزش دید. او به ارائه درمان های بالینی برای آسیب های تروماتیک مغز، آسیب های اعصاب محیطی و سایر موارد پرداخت. او درک درد در سخت شامه، نوروانکولوژی و فشار داخل جمجمه ای در بیمارانی که تحت ترپاناسیون قرار گرفته بودند را مطالعه کرد. او مقالات علمی بسیاری را با نیکولای بوردنکو، آ.آ. آرندتوم و یو.وی. کونوالوف منتشر کرد. همچنین در سال ۱۹
۵۱ کتاب «آنژیوگرافی مغز» را نوشت که اولین رساله روسی در مورد آنژیوگرافی مغزی بود. این اثر وجود شریان های ارتباطی خلفی جنینی و ویژگی های ناشناخته قبلی حلقه ویلیس را مستند کرد. او این مشاهدات را با نمونه های انسانی انجام داد و عمدتاً به عدم تقارن و ناسازگاری آناتومیک این ساختار اشاره کرد. این رساله برای مطالعات آینده بسیار حائز اهمیت شد. ترجمه. در دسامبر ۱۹۴۱، بریوسووا به دلیل ابتلا به آرتریت شدید مجبور به بازنشستگی از جراحی مغز و اعصاب شد و این امر او را بر آن داشت تا از تحصیلات قبلی خود در زمینه زبان شناسی و تسلط به چهار زبان مختلف استفاده کند. او وقت خود را صرف ترجمه مقالات مهم جراحی مغز و اعصاب به زبان روسی کرد که یکی از آنها کتاب «صرع و آناتومی عملکردی مغز انسان» نوشته وایلدر پنفیلد بود. او از طریق کار ترجمه خود اطمینان حاصل کرد که جراحان مغز و اعصاب فعلی و آینده روسیه بتوانند از ادبیات مهم این حوزه بهره ببرند.
شارلوت دسپارد (; – ) رمان نویس، کنشگر شین فین، و فعال حق رأی بریتانیایی-ایرلندی بود. او یکی از اعضای بنیان گذار اتحادیه آزادی زنان، جنبش صلح زنان و «اتحادیه حق رأی زنان ایرلند» بود و در طول زندگی خود در طیف گسترده ای از سازمان های سیاسی فعالیت داشت، از جمله: اتحادیه سیاسی اجتماعی زنان، اتحادیه انسان دوستی، حزب کارگر بریتانیا، کومان نا مان (سازمان شبه نظامی آزادی بخش ایرلند) و حزب کمونیست بریتانیای کبیر. دسپارد چهار بار به خاطر فعالیت هایش برای حق رأی زنان دستگیر و زندانی شد، و تا نود و پنج سالگی اش برای استیفای حقوق زنان، بهبود وضع قشرهای کم توانمند و صلح جهانی مبارزه می کرد. زندگانی نامه. شارلوت فرنچ در ۱۵ ژوئن ۱۸۴۴ در ادینبرو متولد شد و دوران کودکی خود را در ادینبرو و کمبل تاون در اسکاتلند گذراند، و از حدود سال ۱۸۵۰ در ریپل، کنت در انگلستان زندگی کرد. پدرش، جان تریسی ویلیام فرنچ، کاپیتان ایرلندی نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا بود که در سال ۱۸۵۵ درگذشت و مادرش، مارگارت فرنچ دچار بیماری روانی بود و در سال ۱۸۶۵ فوت کرد. در سال ۱۸۷۰، هم زمان با آغاز جنگ فرانسه و پروس شارلوت با تاجر بریتانیایی، ماکسیمیلیان کاردن
دسپارد، ازدواج کرد و همراه او به کشورهای آسیایی، از جمله هند سفر نمود. ماکسیمیلیان در سال ۱۸۹۰ در جریان سفر دریای درگذشت؛ آن ها فرزندی نداشتند و دِسپارد تا پایان عمر عمدتاً لباس سیاه می پوشید. داستان نویسی. نخستین رمان دسپارد با عنوان "پاک همچون یخ، خالص همچون برف" در سال ۱۸۷۴ منتشر شد. در شانزده سال بعد، دسپارد ده رمان نوشت که سه تای آن ها هرگز منتشر نشدند. رمان "تبعیدشده: رمانی دربارهٔ مسئله حق رأی زنان" را با همکاری دوستش، میبل کالینز، نوشت و در سال ۱۹۰۸ منتشر کرد. سیاست. دِسپارد دوست صمیمی النور مارکس (جوان ترین دختر کارل مارکس) بود و به عنوان نماینده ای از بریتانیا در بین الملل دوم حضور یافت. او کارزاری علیه جنگ بوئر دوم راه انداخت و از آن به عنوان «جنگی پلید از سوی این دولت سرمایه داری» یاد کرد. همچنین در جریان جنگ جهانی اول در سراسر بریتانیا به سخنرانی علیه استفاده از نظام وظیفه پرداخت و سازمان صلح طلب به نام «جنبش صلح زنان» را برای مبارزه با جنگ طلبی تأسیس کرد. تعهد دسپارد به رفاه اجتماعی او را به همکاری با گروه های مختلف، از جمله اتحادیه آزادی زنان (WFL) که در سال ۱۹۰۷ تأسیس کرد، کشاند. او همچنین برا
ی فعالیت های رادیکال خود در جنبش حق رأی زنان معروف بود و به دلیل فعالیت هایش چندین بار زندانی شد. او به شدت مخالف جنگ بوئر و نظام وظیفه در طول جنگ جهانی اول بود و «جنبش صلح زنان» را برای ترویج صلح طلبی تأسیس کرد. فعالیت سیاسی دسپارد فراتر از مساعی اش در بریتانیا بود. در سال ۱۹۰۸، او از رهبران «اتحادیه حق رأی زنان ایرلند» بود و از جنگ استقلال ایرلند حمایت می کرد و «اتحادیه دفاع از زندانیان زن» را سازماندهی نمود. بعدها به حزب کمونیست بریتانیای کبیر پیوست و در سال ۱۹۳۰ به اتحاد جماهیر شوروی سفر کرد. علی رغم مشکلات شخصی و تخریب خانه اش توسط گروه های ضدکمونیست، دسپارد تا سال های آخر عمرش به فعالیت های سیاسی خود ادامه داد و علیه فاشیسم سخنرانی کرد. او در سال ۱۹۳۹ در سن ۹۵ سالگی درگذشت. نام او در لندن بر روی چندین خیابان و یک بار گزارده شده است.
سیلوانا دِ ماری (؛ زادهٔ ۵ ژوئیه ۱۹۵۳) نویسنده ی ایتالیایی داستان های کودک و نوجوان و یک جراح و روان درمانگر است که مجوز فعالیتش لغو شده است. او همچنین به عنوان نویسندهٔ رمان فانتزی برنده جایزه شده است. در ایتالیا، او بیشتر به دلیل مواضع همجنس گراهراسانه، نژادپرستانه، ضد علمی، ضد واکسن و جنسیت گرایانه اش شناخته می شود. زندگی نامه. د ماری در سال ۱۹۵۳ در سانتا ماریا کاپوا وتِره (کازرتا، ایتالیا) به دنیا آمد. او به عنوان جراح هم در ایتالیا و هم در اتیوپی فعالیت داشت، و سپس یک مطب خصوصی روان درمانی در شهر تورین راه اندازی کرد. رمان «L'ultimo Elfo» (آخرین الف، که در آمریکا با عنوان «آخرین اژدها» منتشر شده) سومین کتاب کودکانهٔ او و اولین کتابش بود که به زبان انگلیسی ترجمه شد. این کتاب همچنین به زبان های فرانسوی، آلمانی، اسپانیایی، پرتغالی و چندین زبان دیگر ترجمه شده است و در مجموع در ۲۳ کشور منتشر شده است (از جمله: برزیل، بلغارستان، چین، فنلاند، فرانسه، آلمان، مجارستان، ژاپن، لتونی، لیتوانی، مقدونیه، هلند، پاناما، لهستان، پرتغال، رومانی، روسیه، اسپانیا، تایلند، تایوان، اوکراین، بریتانیا و آمریکا). کتاب بعدی او، «L'
Ultimo Orco» (آخرین غول)، در سال ۲۰۰۶ جایزه «اینترنشنال ابوید بوک فور یانگ» را از آن خود کرد و در سال ۲۰۰۹ در فرانسه برنده جایزه «پیکس سورسیرس» در بخش ادبیات کودک شد. این کتاب در کشورهای فرانسه، آلمان، مجارستان، ژاپن، لیتوانی، مقدونیه، پاناما، رومانی، تایلند، بریتانیا و آمریکا منتشر شده است. جنجال ها. از اوایل سال ۲۰۱۷، پس از شکایتی که از سوی برخی سازمان های همجنس گرایان مطرح شد، د ماری به دلیل اظهاراتش دربارهٔ همجنس گرایی (که مدعی شد «وجود ندارد»)، گروه های همجنس گرا (که آن ها را «جنایتکار» خوانده بود) و مقعدگرایی، که توسط رئیس سازمان پزشکان به عنوان نظراتی ناهماهنگ با باورهای پزشکی امروزی توصیف شد، به شورای پزشکی ایتالیا فراخوانده شد. او دو بار به دلیل افترا به جامعه LGBT+ محکوم شد. او انجمن روان پزشکی آمریکا را «بی معنا» توصیف کرد، به «سندرم روده همجنس گرایان» اشاره کرد، اصطلاحی بحث برانگیز و منسوخ، و وجود همجنس گرایی را انکار کرد و گفت: «تنها یک نوع مفهوم جنسیت وجود دارد و کسانی که آن را نمی پذیرند، افراد زیان دیدهٔ زیستی هستند.» دربارهٔ «راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی» (DSM) نیز گفت: «APA (انجمن ر
وان پزشکی آمریکا) جهان را با استفاده از دفترچه راهنمای آماری تشخیصی، که بدون آن نمی توان تشخیص رسمی داد یا نظری کارشناسی ارائه کرد، کنترل می کند. DSM (راهنمای تشخیص آماری) بسیار گران است و همان ارزش اخلاقی و علمی را دارد که بیانیه های نژادی در گذشته داشتند.» در سال ۲۰۱۳، د ماری نامه ای سرگشاده به پاپ فرانسیس نوشت و از او خواست تا به جای تلاش برای محبوبیت، از مسیحیان تحت آزار و شکنجه دفاع کند. در سال ۲۰۲۱، انجمن پزشکی تورین، او را همراه با ۹۴ پزشک و دندان پزشک دیگر به دلیل امتناع از دریافت واکسن کرونا از فعالیت های حرفه ای که شامل تماس انسانی می شد، تعلیق کرد. در ژوئن ۲۰۲۳، نام او از فهرست اعضای سازمان پزشکان تورین حذف شد. سیلوانا د ماری در دو پروندهٔ افترا در دادگاه منطقه ای تورین محکوم شد. در مورد اول، اتهامات بر اساس ادعاهای مطرح شده توسط یک گروه دگرباشان جنسی تورین همراه با کمیته حقوق بشر پیمونت و شهر تورین، در رابطه با اظهارات د ماری، که در آن او ادعا کرد رابطه جنسی مقعدی یک عمل شیطانی است، انجمن های همجنس گرا به عنوان جنایت و همجنس گرایان را «نژاد جدید آریایی» و «احمق» نامید. سیلوانا دی ماری به جرم افترا
مجرم شناخته شد و به پرداخت ۱۵۰۰ یورو جریمه محکوم شد.
جولیا کاترین استیمسون (به انگلیسی: Julia Catherine Stimson، زاده ۲۶ مه ۱۸۸۱ - درگذشته ۳۰ سپتامبر ۱۹۴۸) یک پرستار آمریکایی بود که به عنوان یکی از چندین نفری شناخته می شود که پرستاری را به یک حرفه رساند. اوایل زندگی. جولیا کاترین استیمسون در ۲۶ مه ۱۸۸۱ در ووستر، ماساچوست به دنیا آمد. پدر و مادر او کشیش هنری ای. استیمسون و آلیس بارتلت استیمسون بودند. او پنج خواهر و برادر داشت: دکتر باربارا بی استیمسون، دکتر فیلیپ ام. استیمسون، السی استیمسون اسمیت، لوسیل استیمسون هاروی و هنری بی. استیمسون. او همچنین دختر عموی نخست وزیر جنگ و وزیر امور خارجه هنری ال. استیمسون بود. او مدرک لیسانس خود را از کالج واسر در سال ۱۹۰۱ دریافت کرد، سپس در سال ۱۹۰۸ مدرکی را از مدرسه آموزش پرستاران در بیمارستان نیویورک دریافت کرد. او تعدادی پست اداری در شهر نیویورک و میسوری داشت و در سال ۱۹۱۷ مدرک کارشناسی ارشد خود را از دانشگاه واشینگتن در سنت لوئیس دریافت کرد. او در آوریل ۱۹۱۷ برای خدمت سربازی داوطلب شد. پیشه نظامی. به عنوان سرپرست پرستاری ارتش ایالات متحده آمریکا در طول جنگ جهانی اول، استیمسون اولین زنی بود که به درجه سرگرد در ارتش ایالات
متحده آمریکا رسید. مری تی. سارنکی، نویسنده "کتاب «تاریخچه پرستاری ارتش ایالات متحده آمریکا»" (مطبوعات پن، ۱۹۹۳) نوشت: «استیمسون به طور فعال یک ایدئولوژی فمینیستی را در چندین زمینه منحصر به فرد ظالمانه و پدرانه زندگی می کرد - خانه طبقه بالای ویکتوریایی، محیط بیمارستانی در اوایل قرن بیستم و تأسیسات نظامی در اوایل قرن بیستم.» هزاران پرستار زن در سپاه نام نویسی کردند و از جنگ به عنوان پرستاری حرفه ای و کهنه سرباز بازگشتند. به استیمسون مدال خدمات برجسته ایالات متحده آمریکا اعطا شد، که توسط ژنرال جان جی. پرشینگ ارائه شد. او همچنین نشان صلیب سرخ سلطنتی را نیز دریافت کرد. اگرچه استیمسون در سال ۱۹۳۷ از ارتش بازنشسته شد، اما پس از شروع جنگ جهانی دوم به عنوان رئیس شورای پرستاری دفاع ملی بازگشت و نسل جدیدی از زنان را برای خدمت به عنوان پرستار استخدام کرد. او در سال ۱۹۴۸، اندکی قبل از مرگش، به درجه سرهنگ کامل ارتقا یافت. استیمسون، که از سال ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۴ به عنوان رئیس انجمن پرستاری ایالات متحده آمریکا خدمت کرد، در سال ۱۹۷۶ به تالار مشاهیر آن انجمن معرفی شد. مقالات او در آرشیو مرکز پزشکی ویل کورنل نیویورک نگهداری می شود. اف
تخارات. نقل قول مدال خدمات برجسته. رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا، با مجوز قانون کنگره، ۹ ژوئیه ۱۹۱۸، از تقدیم مدال خدمات برجسته ارتش به پرستار ارشد جولیا سی. استیمسون، پرستاری ارتش ایالات متحده، برای خدمات فوق العاده شایسته و ممتاز به دولت ایالات متحده، در یک وظیفه با مسئولیت بزرگ در طول جنگ جهانی اول به عنوان رئیس پایگاه شماره ۱. پرستار ارشد استیمسون توانایی سازماندهی و مدیریت قابل توجهی را در زمانی که آن واحد در حال خدمت فعال با نیروهای بریتانیا بود، از خود نشان داد. در زمانی که پرستار ارشد صلیب سرخ آمریکا در فرانسه بود، تعهد او به وظیفه استثنایی بود. وی پس از انتصاب به عنوان مدیر خدمات پرستاری نیروهای اعزامی آمریکا، وظایف سختی را با انرژی آشکار انجام داد و به نتایج درخشانی دست یافت. در طول خدمات کارآمدی که او ارائه کرد، از هزاران بیمار و مجروح به درستی مراقبت شد.
اسپشیوزا نایگاگا واندرا کازیبوی (؛ زادهٔ ) سیاستمدار اوگاندایی و اولین معاون رئیس جمهور زن در آفریقا است. او از سال ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۳ به عنوان ششمین معاون رئیس جمهور اوگاندا خدمت کرد و به این ترتیب اولین زن در آفریقا بود که به مقام معاونت رئیس جمهور در یک کشور مستقل دست یافت. کازیبوی همچنین جراح بوده و به دلیل داشتن فرزندان دوقلو به «نالونگو» نیز معروف است. در آگوست ۲۰۱۳، بان کی مون، دبیرکل سازمان ملل متحد، او را به عنوان فرستاده ویژه سازمان ملل متحد برای اچ آی وی/ایدز در آفریقا منصوب کرد. پیشینه و تحصیلات. اسپشیوزا کازیبوی در ۱ ژوئیه ۱۹۵۴ در منطقه ایگانگا متولد شد. او در کالج مونت سنت مری ناماگانگا، یک دبیرستان معتبر شبانه روزی دخترانه وابسته به کلیسای کاتولیک واقع در بزرگراه کامپالا-جینجا، نزدیک شهر لوگازی تحصیل کرد. در سال ۱۹۷۴ وارد دانشکده پزشکی دانشگاه ماکِرِر شد و در سال ۱۹۷۹ با مدرک کارشناسی پزشکی و جراحی فارغ التحصیل شد. او سپس مدرک کارشناسی ارشد پزشکی را نیز از دانشکده پزشکی دانشگاه ماکِرِر با تخصص جراحی عمومی دریافت کرد. در سال ۲۰۰۹، مدرک دکترای علوم (SD) را از دانشکده بهداشت عمومی هاروارد، گروه جمعیت و
بهداشت بین المللی دریافت نمود. سوابق کاری. کازیبوی فعالیت سیاسی خود را به عنوان رئیس روسای تالارهای اقامت در دانشگاه ماکِرِر کامپالا (۱۹۷۶–۱۹۷۵) آغاز کرد که معادل ریاست اتحادیه دانشگاه بود و توسط رئیس جمهور وقت، ایدی آمین دادا لغو شده بود. او سپس به عضویت شاخه های جوانان و زنان حزب دموکراتیک اوگاندا درآمد. در سال ۱۹۸۷ اولین انتخابات خود را به عنوان رهبر روستا با لیست جنبش مقاومت ملی (NRM) برنده شد. او سپس به عنوان نماینده زنان منطقه کامپالا انتخاب شد و ریاست کمیته مشورتی کمپین انتخاباتی موسی ونی را بر عهده گرفت. او از سال ۱۹۸۹ در دولت یووری موسونی خدمت کرد و ابتدا به عنوان معاون وزیر صنعت منصوب شد که این سمت را تا سال ۱۹۹۱ حفظ کرد. از ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۴ به عنوان وزیر امور جنسیتی و توسعه جامعه خدمت کرد. او عضو مجمع قانون اساسی بود که در سال ۱۹۹۴ قانون اساسی جدید اوگاندا را تدوین کرد. در سال ۱۹۹۶ به عنوان عضو پارلمان حوزه انتخابیه جنوب کیگولو در منطقه ایگانگا انتخاب شد. از ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۳، اسپشیوزا کازیبوی به عنوان معاون رئیس جمهور اوگاندا و وزیر کشاورزی، صنعت دام و شیلات خدمت کرد. کازیبوی از مدافعان موقعیت زنان در آفری
قا بوده است. او در سال ۱۹۹۸ با همکاری سازمان وحدت آفریقا و کمیسیون اقتصادی سازمان ملل متحد برای آفریقا، کمیته زنان آفریقایی برای صلح و توسعه (AWCPD) را تأسیس کرد که ریاست آن را بر عهده داشته است. هدف این کمیته تسهیل مشارکت زنان در فرآیندهای صلح و توسعه در قاره آفریقا بوده است. کازیبوی همچنین ریاست یا عضویت در گروه های مختلف منافع ملی از جمله گروه مشورتی ارشد زنان در محیط زیست، انجمن زنان کارآفرین اوگاندا، انجمن زنان پزشک اوگاندا و میز گرد انرژی کشاورزی اوگاندا (AER/U) را بر عهده داشته است. کازیبوی در ۲۵ نوامبر ۱۹۹۱ ریاست کنفرانس افتتاحیه AER/اوگاندا را در هتل شرایتون کامپالا بر عهده داشت و همچنین برای چندین سال در کمیته افتخاری میز گرد انرژی کشاورزی (AER) خدمت کرد که مورد توجه گسترده قرار گرفت. در سال ۱۹۹۸، سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد (FAO) به پاس «سهم او در امنیت غذایی و ریشه کنی فقر» مدال «سِرِس» را به او اهدا کرد.
چرا افغانستان (عربی: أفغانستان لماذا) فیلم ناتمامی است که در ۱۹۸۴ به کارگردانی عبدالله المصباحی در مراکش شروع به ساخت شد ولی کامل نشد. این فیلم به اشغال افغانستان از سوی شوروی پرداخته و با حضور چندین بازیگر سرشناس عرب و خارجی ساخته شده است؛ از جمله ایرن پاپاس بازیگر یونانی، عبدالله غیث و سعاد حسنی دو بازیگر فقید مصری، و همچنین بازیگر اسکاتلندی شان کانری. با این حال، فیلم از نمایش عمومی منع شد و در آرشیو مرکز سینمایی مراکش باقی ماند. این فیلم در مناطق تطوان، المضیق و شفشاون در کشور مراکش فیلم برداری شده است. این فیلم بازیگران دیگری مانند حمیدو بن مسعود(فرانسوی)، بازیگر ایتالیایی جولیانو جما، محمد حسن الجندی و بازیگر فرانسوی مارسل بوزوفی را هم در خود داشت. داستان فیلم. داستان فیلم که به قلم عبدالله المصباحی نوشته شده، پیرامون یک استاد دانشگاه می گشت – که نقش او را عبدالله غیث ایفا می کند – که در دانشگاه کابل تدریس می کرد و با اشغال افغانستان توسط شوروی مخالفت ورزید. او آشکارا استعمار را محکوم کرد و آن را حمله ای به آزادی یک ملت صلح طلب می دانست. این دیدگاه او با خشونت بی رحمانه اشغال گران نیز تأیید می شد؛ اشغال
گرانی که در آزار و اذیت مردم افغانستان افراط کرده و احساسات آنان را با بی حرمتی به مقدساتشان، از جمله سوزاندن آشکار قرآن کریم، جریحه دار می کردند. در واکنش به این خشم و ستم، استاد دانشگاه تصمیم می گیرد گروهی از شهروندان را گرد هم آورد و از آن ها می خواهد کابل را ترک کرده و به پیشاور، واقع در مرز پاکستان، رفتند. در مسیر حرکت، این استاد پیام خود را برای مقابله با اشغال گران گسترش می داد، و در مدت زمانی کوتاه، این گروه کوچک به نیروی بزرگی تبدیل شد که صدها هزار نفر را دربرمی گرفت؛ کسانی که تصمیم گرفته بودند با شوروی ها مقابله کرده و آن ها را از سرزمین شان بیرون برانند. اما دیری نپایید که اختلافات میان خود افغان ها شعله ور شد؛ هر گروهی می خواست قدرت را در دست بگیرد و حرف اول و آخر را بزند. در سوی دیگر ماجرا، نقشی از یک دختر وجود دارد – با بازی سعاد حسنی – که علیه سنت های جامعه اش طغیان کرده و از افراط گرایی دینی بیزار است. او با شدت از تسلیم شدن در برابر چهره ی جدیدی که جامعه به خود گرفته، امتناع می ورزید. سرانجام. برنامه ساخت فیلم تنها حدود ۷۰٪ پیش رفت، و دلیل آن مشکلات عظیم تولیدی بود. همچنین به دلیل مسائل سیاس
ی، نمایش این فیلم ممنوع شده و تا اکنون ادامه دارد. حلقه اصلی فیلم از آن زمان تاکنون در آرشیو مرکز سینمایی مراکش باقی مانده است. پیوند به بیرون. سایت allocine