Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یفی در آن نقاط اندازه گیری می شود، با فرض اینکه لخته ها متقارن هستند. در طیف، دو جابجایی دوپلر مختلف قابل مشاهده است: یکی برای خطوط گسیل مستقیم؛ و دیگری برای خطوط بازتابی از اتا شاه تخته A. جابجایی دوپلر خطوط مستقیم، سرعت انبساط پوسته را در راستای خط دید نشان می دهد. با فرض منشأ آن در فوران بزرگ اتا شاه تخته و سرعت انبساط ثابت، این اندازه گیری فاصله خطی پوسته از ستاره مرکزی را در راستای خط دید مشخص می کند. تفاوت بین سرعت جابجایی دوپلر خطوط بازتابی و خطوط مستقیم نیز فاصله پوسته از ستاره مرکزی را نشان می دهد، باز هم با فرض انبساط با سرعت ثابت از زمان فوران بزرگ. مشاهدات طیف سحابی آدمک در یک فاصله زاویه ای خاص از ستاره مرکزی نشان داده است که فاصله خطی واقعی آن نقطه از ستاره مرکزی چیست، که این فاصله را تعریف می کند. مقادیر به دست آمده با استفاده از این روش حدود با حاشیه خطای حدود هستند. همین محاسبات همچنین زاویه محور سحابی آدمک را نسبت به خط دید تعیین می کند. این زاویه برابر با ۴۱ درجه است، یا ۴۹ درجه نسبت به صفحه آسمان، که به این معناست که این سحابی کمی بیشتر «رو به جلو» از «پهلو» دیده می شود.
ریومن سوکونا ، یک شخصیت تخیلی و یکی از آنتاگونیست های اصلی (هماورد (داستان)) سریال مانگا و انیمه جوجوتسو کایسن است که توسط گگه آکوتمی ساخته شده است. او که یک جادوگر دوره هی آن بود، زمانی معروف به پادشاه نفرین ها و به عنوان بزرگ ترین جادوگر تاریخ شناخته می شد. اگرچه سوکونا در اصل انسان بود، اما پس از مرگ، خود را به عنوان یک جسم نفرین شده مهر و موم کرد که در آن قدرت عظیم الهی او در ۲۰ انگشت تقسیم شد. همچنین او ساتورو گوجو را شکست داده و به قوی ترین شخصیت جوجوتسو کایسن تبدیل شد
مجلس نمایندگان ایالات متحده و سنای ایالات متحده در ژانویه ۱۹۸۷ کمیته هایی را برای تحقیق در مورد ماجرای ایران-کنترا تشکیل دادند. کمیته ها جلسات مشترکی برگزار کردند و گزارش مشترکی را صادر کردند. جلسات استماع از ۵ مه ۱۹۸۷ تا ۶ اوت ۱۹۸۷ برگزار شد و گزارش در نوامبر منتشر شد، با گزارش مخالف اقلیت که توسط شش نماینده جمهوری خواه کنگره و دو سناتور جمهوری خواه امضا شد. پروسه بررسی. کمیته ها در ژانویه ۱۹۸۷ تشکیل شدند و بر سر ضرب الاجل تحقیقات در ۷ اوت، زمانی که کنگره قرار بود به تعویق بیفتد، با چندین ماه دیگر برای تهیه گزارش نهایی موافقت کردند. به گفته یکی از شرکت کنندگان در این جلسات، کمیته سنا در همان ابتدا تصمیم گرفت که رئیس جمهور را تعقیب نکند، نه تنها به این دلیل که او خیلی مسن بود و توانایی ذهنی برای درک کامل اتفاقات رخ داده را نداشت و زمان بسیار کمی برای ریاست جمهوری باقی مانده بود، بلکه به دلیل اینکه سناتورها «صادقانه فکر می کردند که کشور به واترگیت دیگری نیاز ندارد. آنها فوراً امیدوار بودند که از یک بحران جلوگیری کنند.» جلسات دادرسی از ۵ مه ۱۹۸۷ تا ۶ اوت ۱۹۸۷ برگزار شد. در طول جلسات استماع، نماینده هنری هاید از
الیور نورث و جان پویندکستر که به کنگره دروغ می گفتند، دفاع کرد. دو معترض در اعتراض به دخالت ادعایی ایالات متحده در تأمین مالی مواد مخدر در نیکاراگوئه وارد دادگاه شدند. این دو قبل از اینکه مجازات های سخت یک سال یا بیشتر برایشان صادر شود، اخراج شدند. در طول جلسات استماع اولیه کنگره در اواخر سال ۱۹۸۶، قبل از تشکیل کمیته ها، نورث در تهیه یک گاهشماری گمراه کننده از ماجرای ایران-کنترا کمک کرد. یکی دیگر از اعضای شورای امنیت ملی این زمان را به کنگره ارائه کرد. هیئت منصفه نورث را به دلیل کمک و مشارکت در ممانعت از کار کنگره محکوم کرد. دادگاه استیناف برای دایره دی سی اعلام کرد که او می تواند به دلیل ایجاد مانع در تحقیقاتی که به طور رسمی آغاز نشده بود، محکوم شود، اما محکومیت او را لغو کرد زیرا از شهادتش در کمیته ها علیه او استفاده شده بود که مصونیت استفاده را نقض کرده بود. یافته ها. گزارش اکثریت. گزارش اکثریت به این نتیجه رسید که "کارکنان شورای امنیت ملی برای انجام امور دولتی به احزاب خصوصی و کشورهای ثالث روی آوردند. بودجه رد شده توسط کنگره توسط دولت از کشورهای ثالث و شهروندان خصوصی به دست آمده است. فعالیت هایی که معمول
اً توسط سرویس های اطلاعاتی حرفه ای انجام می شود - که پاسخگو هستند. به کنگره - به [ژنرال بازنشسته ریچارد] سکورد و [آلبرت] حکیم تحویل داده شدند. گزارش اقلیت. گزارش اقلیت تضاد بین قوه مجریه و مقننه را بر سر سیاست خارجی مقصر دانسته است: "دموکرات های کنگره سعی کردند از قوانین مبهم و دائماً در حال تغییر برای تحمیل سیاست هایی در آمریکای مرکزی استفاده کنند که فراتر از خود قانون بود. به نوبه خود، دولت تصمیم گرفت تا در چارچوب قانون کار کند. به جای تحمیل یک رویارویی علنی و اصولی که در درازمدت سالم تر می شد، قانون را به صورت پنهانی می خواند». [۱] نماینده هنری هاید، یکی از امضاکنندگان گزارش اقلیت، نوشت که «همه ما گاهی با تضاد بین حقوق و وظایف، بین انتخاب هایی که بد هستند و کمتر بد هستند، مواجه می شویم، و به سختی تصور اخلاقی را با برچسب زدن از بین می بریم. هر نادرستی و هر نیرنگی ظلم است." پیامد. ریچارد سکورد بعداً به دلیل شهادت دروغ در کمیته ها محاکمه شد. در سال ۱۹۸۹ کمیته اطلاعات سنا بررسی کرد که چرا اسنادی که در محاکمه اولیور نورث ظاهر شده بود به کمیته ها ارائه نشده است. به این نتیجه رسید که عدم ارسال عمدی نبوده است. در
سال ۱۹۹۱ تحقیقات لارنس والش نشان داد که مقالات از کمیته های کنگره پنهان شده بود. این منجر به کیفرخواست برای جرایم مربوط به پنهانکاری علیه کاسپار واینبرگر، وزیر دفاع، کلر جورج، رئیس خدمات مخفی سیا، و دوان کلاریج، رئیس بخش اروپایی سیا شد. جورج در اواخر سال ۱۹۹۲ محکوم شد. محاکمه واینبرگر و کلاریج که قرار بود در اوایل سال ۱۹۹۳ برگزار شود، پس از عفو رئیس جمهور مستعفی جورج اچ. دبلیو بوش، تمام کسانی که در این امر دخیل بودند، متوقف شد.
«خداوند نگهدار تزار باد!» () سرود ملی امپراتوری روسیه بود. این آهنگ در یک مسابقه که در سال ۱۸۳۳ برگزار شد انتخاب گردید و اولین بار در تاریخ ۱۸ دسامبر ۱۸۳۳ اجرا شد. این قطعه توسط ویولونیست آلکسی لیووف آهنگسازی شد و اشعار آن توسط شاعر درباری واسیلی ژوکوفسکی نوشته شد. این سرود تا انقلاب فوریه سال ۱۹۱۷ سرود ملی بود. پس از آن، مارسیز کارگران به عنوان سرود ملی جدید پذیرفته شد تا زمانی که دولت موقت روسیه توسط بلشویک ها در انقلاب اکتبر همان سال سرنگون شد. اهمیت. بسیاری از آهنگسازان از این تم در آثار خود استفاده کرده اند، به ویژه چایکوفسکی که آن را در قطعاتی مانند اوورتور ۱۸۱۲، مارش اسلاو، شاه کریستیان نزد دکل رفیع ایستاد، سرود ملی دانمارک و مارش تاجگذاری جشن به کار برده است. در دوران شوروی، مقامات موسیقی چایکوفسکی (مانند اوورتور ۱۸۱۲ و مارش اسلاو) را تغییر دادند و به جای «خداوند نگهدار تزار باد» از ملودی های میهن پرستانه دیگری مانند گروه سرای «شکوه» از اپرای «زندگی برای تزار» اثر میخائیل گلینکا استفاده کردند. شارل گونو نیز این تم را در اثر خود «فانتزی بر سرود ملی روسیه» به کار گرفته است. موسیقی ویلیام والتون برای فیل
م «سه خواهر» (۱۹۷۰) که بر اساس نمایشنامه ای از چخوف ساخته شده، به شدت از این تم الهام گرفته است. نویسنده انگلیسی هنری چورلی در سال ۱۸۴۲ سرودی با نام «خداوند قادر مطلق!» نوشت که بر اساس ملودی لیووف ساخته شد و در سرودنامه های قرن ۱۹ و ۲۰ به عنوان «سرود روسی» منتشر گردید. ملودی «سرود روسی» همچنان در سرودنامه های مدرن انگلیسی زبان ظاهر می شود، مانند سرودنامه های کلیسای متحد متدیست، کلیسای پرسبیتری، کتاب سرودهای عبادی لوتری کلیسای انجیلی لوتری در آمریکا، یا با نام «روسیه» در «سرودنامه ۱۹۸۲» کلیسای اسقفی آمریکا. همان ملودی با اشعار مختلف برای سرودهای مختلف سازمانی نیز استفاده شده است: «دوکسولوژی فی گاما دلتا»، «برادری شریف» فی کاپا سای، سرود «آلما ماتر» دانشگاه وست چستر، «درود، پنسیلوانیا!» (سرود آلما ماتر دانشگاه پنسیلوانیا)، «مک آلستر قدیمی عزیز» (سرود آلما ماتر کالج مک آلستر)، «درود، دلتا اپسیلون» (سرود انجمن دلتا اپسیلون)، «استوار در برادری» (سرود رسمی نظم تیر و کمان)، سرود دبیرستان دانشگاه سانتو توماس در مانیل، و سرود آلما ماتر دانشگاه زنان تگزاس، دبیرستان مقدماتی یسوعیان در دالاس، تگزاس، مدرسه وست اوور در مید
لبری، کانتیکت با عنوان «اکنون برای وست اوور بایستید»، آکادمی تِیبور در ماریون، ماساچوست، دبیرستان دیمیت در دیمیت، تگزاس، دبیرستان گرنت در پورتلند، اورگن، دبیرستان یسوعیان در تامپا، فلوریدا، دبیرستان منطقه ای ویندبر در ویندبر، پنسیلوانیا، و دبیرستان سابق سنت پیتر در مک کیسپورت، پنسیلوانیا. موسیقی متن موریس ژار برای فیلم دکتر ژیواگو (۱۹۶۵) از این ملودی در چندین قطعه به ویژه در اوورتور استفاده کرده است. این سرود که توسط گروه موسیقی گارد ولزی اجرا شد به عنوان موسیقی تیتراژ برای اقتباس تلویزیونی حماسی بی بی سی از جنگ و صلح در سال ۱۹۷۲ استفاده شد. گروه سلطنتی اسکاتس دراگون گاردز همچنان «خداوند نگهدار تزار باد!!» را در مراسم رسمی به عنوان ادای احترام به نیکلای دوم، فرمانده کل پیشین خود، اجرا می کنند. الکساندر گرادسکی یکی از مشهورترین هنرمندان موسیقی راک دوران شوروی در سال ۱۹۹۸ پیشنهاد کرد که این ملودی دوباره به عنوان سرود ملی روسیه اما با اشعاری کاملاً متفاوت از آنچه ژوکوفسکی نوشته بود به کار گرفته شود. استفاده در بلغارستان. این آهنگ به عنوان سرود سلطنتی شاهزاده نشین بلغارستان استفاده می شد که توسط دولت موقت روسیه و
فرماندهان ارتش روسیه اعمال شده بود. استفاده از این آهنگ در بلغارستان پس از اعلام استقلال این کشور در سال ۱۹۰۸ متوقف شد. متن ترانه. &lt;score vorbi=""&gt; ew PianoStaff « ew Staff relative c' { key f major c'2 f d4 d c4. a8 f2 f'2 e4 d c2-&gt; d-&gt; bes c4 c a2 a4 b c2 b-&gt; a ew Voice { voiceTwo { a2 bes4 bes a4. a8 f2 d'2 c4 bes a2 a g2 g4 g f2 f4 a a2 gis a otemode {b2 rest} bar ":|." » ew Staff relative c'{ key f major f2 f f4 f f4. f8 f2 bes,2 bes4 d f2-&gt; fis-&gt; g2 e4 e f2 f4 d e2 e2-&gt; a,2 r2 » &lt;/score&gt;
تاخین کلاسیکو () که بیشتر با نام ساده تاخین () شناخته می شود، یک چاشنی مکزیکی است که عمدتاً از لیمو ترش، فلفل تند و نمک تهیه می شود و به اشکال گوناگون استفاده می شود. اصولاً ترکیب فلفل قرمز و لیمو سبز ترش، یک ترکیب کلاسیک در غذاهای سنتی مکزیکی است و معمولاً با میوه ها و سبزیجات استفاده می شود. ترکیب شوری و شیرینی به طور کلی جزء اصلی آشپزی مکزیکی است. تاخین کلاسیکو در سال ۱۹۸۵ توسط «اوراسیو فرناندس» خلق شد که می خواست طعم سس ساخته شده توسط مادربزرگش را به صورت پودری بازآفرینی کند. فرناندس نام این محصول را از مکان باستان شناسی دوران پیشاکلمبی «تاخین» در استان وراکروز در شرق مکزیک الهام گرفت که در سال ۱۹۸۵ از آن بازدید کرده و تحت تأثیر آن قرار گرفته بود و متوجه شده بود که واژهٔ ají (آخی) به معنای فلفل قرمز دارای سه حرف مشابه است. تاخین کلاسیکو در سال ۱۹۹۳ وارد بازار ایالات متحده آمریکا شد و یک کارخانه در هیوستون ساخت و از آن پس تاخین به یک چاشنی محبوب در تگزاس مبدل شد. در دهه ۲۰۰۰ میلادی، این برند در سطح بین المللی پخش شد. این پودر دانه ای، رنگی مایل به قرمز دارد با ترکیبی از طعم های شیرین، شور و ترش و یک تندی م
لایم ناشی از فلفل قرمز. طعم لیموترش، طعم اصلی تاخین است و طعم فلفل قرمز آن را کمی تلطیف و متعادل می کند. هنگام مصرف این چاشنی، ظروف آشپزی یا غذارنگ مایل به قرمز به خود می گیرند. تاخین هنگامی که به عنوان چاشنی یا گارنیش استفاده می شود، به غذا یا میوه بافت دانه دار خاصی می بخشد. علاوه بر میو ها و سبزیجات و دسر، تاخین را به لبهٔ لیوان حاوی مارگاریتا یا مارگاریتا هم می زنند. تاخین همچنین می توان برای آماده سازی و طعم دادن به گوشت، مرغ یا ماهی به روی آنها مالیده شود. گاهی تاخین به عنوان جایگزینی برای نمک در املت یا پاپ کورن هم استفاده می شود.
سبزه، خوش هیکل، به دنبال مردی پولدار () یک فیلم کمدی سکسی سبک ایتالیایی به کارگردانی آلبرتو کاردونه است که در سال ۱۹۷۳ منتشر شد. این آخرین فیلمِ این کارگردان است. موسیقی متن آن توسط نیکو فیدنکو ساخته شده و گروه موسیقی «لا روزا دی وِنتی» که ترانه ی پایانی فیلم با عنوان «در مرز شب» را اجرا می کنند، او را همراهی کرده اند. این فیلم در فرانسه با عنوان "میهمانی جنسی گروهی" اکران شد. فیلم در نسخه اولیه اش که با عنوان «برونا، خوش اندام، به دنبال مردی بسیار توانمند برای تانگو در میلان» نام گذاری شده بود، توسط هیئت سانسور رد شد. تهیه کنندگان پس از آن فیلم را دوباره تدوین کردند و چندین صحنه را حذف نمودند، از جمله صحنه ای که در آن مردی کاملاً برهنه از پشت، در جریان یک اُرجی دیده می شود، و همچنین برخی دیالوگ هایی که بیش از حد بی پرده بودند. علاوه بر این، عنوان فیلم نیز به عنوان فعلی «سبزه، خوش هیکل، به دنبال مردی پولدار» تغییر یافت.
جمع آوری مه، انباشت مه یا مه گیری فرایندی است که طی آن آب موجود در مه با استفاده از توری های مشبک عمودی بزرگ برداشت می شود. این توری ها باعث می شوند قطرات مه به سمت یک آبراهه در پایین شبکه جریان پیدا کنند. این سیستم به نام های دیوار مه، مه گیر یا توری مه شناخته می شود. از طریق تقطیر، بخار آب موجود در هوا روی سطوح سرد به قطرات آب مایع، که به آن شبنم گفته می شود، تبدیل می شود. این پدیده عمدتاً روی اشیای نازک، صاف و در معرض هوا، از جمله برگ های گیاهان و تیغه های علف قابل مشاهده است. زمانی که سطح در معرض هوا به دلیل تابش گرمای خود به سمت آسمان سرد می شود، رطوبت موجود در هوا با سرعت بیشتری نسبت به تبخیرش تقطیر می شود، که این امر منجر به تشکیل قطرات آب می گردد. آب روی مجموعه ای از سیم های موازی می چکد و در پایین تور جمع می شود. این فرایند نیازی به انرژی خارجی ندارد و به طور طبیعی از طریق نوسانات دمایی تسهیل می شود، که این ویژگی آن را برای استفاده در مناطق کمتر توسعه یافته جذاب می کند. اصطلاح "فنس یا حصار مه" از شکل مستطیل بلند آن گرفته شده که شبیه به یک حصار است، اما مه گیرها محدود به این نوع ساختار نمی شوند. بازده
ی مه گیر به مواد شبکه، اندازه سوراخ ها و رشته ها و پوشش شیمیایی آن بستگی دارد. مه گیرها می توانند از ۲٪ تا ۱۰٪ رطوبت موجود در هوا را جمع آوری کنند، بسته به کارایی آن ها. مکان ایده آل برای نصب مه گیر منطقه ای با ارتفاع زیاد و خشک در نزدیکی جریان های سرد دریایی است، جایی که مه معمول است، و به این ترتیب، مه گیر می تواند بالاترین بازده را تولید کند. خاستگاه تاریخی. جمع آوری منظم شبنم یا تقطیر از طریق فرآیندهای طبیعی یا کمکی یک عمل باستانی است، از نوشیدن آب تجمع یافته در استخرهای تقطیر جمع آوری شده در ساقه های گیاهان (که هنوز هم توسط زنده ماندگان انجام می شود) گرفته تا آبیاری طبیعی در مقیاس بزرگ بدون بارش باران، مانند در صحرای آتاکاما و نامیب. اولین مه گیرهای دست ساز به دوران امپراتوری اینکاها بازمی گردند، جایی که سطل هایی زیر درختان قرار می گرفت تا از تقطیر استفاده شود. چندین دستگاه دست ساز مانند تپه های سنگی باستانی در اوکراین، برکه های شبنم قرون وسطی در جنوب انگلستان و پوشش های سنگی آتشفشانی بر روی مزارع لانزاروتههمگی به عنوان دستگاه های احتمالی برای جمع آوری شبنم در نظر گرفته شده اند. یکی از اولین پروژه های ثب
ت شده جمع آوری مه در سال ۱۹۶۹ در آفریقای جنوبی به عنوان منبع آب برای یک پایگاه نیروی هوایی بود. ساختار این پروژه از دو حصار به مساحت هرکدام ۱۰۰ مترمربع (۱۰۰۰ فوت مربع) تشکیل شده بود. بین این دو حصار، به طور متوسط در طول ۱۴ ماه مطالعه، ۱۱ لیتر (۲٫۵ گالن) آب روزانه تولید می شد که معادل ۱۱۰ میلی لیتر آب برای هر مترمربع (⅓ اونس مایع برای هر فوت مربع) است. مطالعه بزرگ بعدی در سال ۱۹۸۷ توسط دانشگاه ملی کاتولیکا شیلی و انجام شد. صد حصار مه به مساحت ۴۸ مترمربع (۵۲۰ فوت مربع) در شمال ایتالیا نصب شد. این پروژه توانست به طور متوسط ۰٫۵ لیتر آب برای هر مترمربع (۱٫۵ اونس مایع برای هر فوت مربع) تولید کند، یا ۳۳ لیتر (۸ گالن) برای هر یک از ۳۰۰ روستایی در هر روز. در طبیعت. اولین بار مه گیرها در طبیعت به عنوان یک تکنیک جمع آوری آب توسط برخی حشرات و برگ ها مشاهده شدند. سوسک های صحرای نامیب از آب موجود بر روی بال های خود که به دلیل الگوی متناوب نواحی هیدروفیلی (جذب کننده آب) و هیدروفوبیک (دافع آب) ایجاد می شود، تغذیه می کنند. جنگل های درختان سرخ چوب قادر به زنده ماندن با بارش محدود باران هستند به دلیل جمع آوری تقطیر روی سوزن ها
که به ریشه درختان منتقل می شود. قطعات یک جمع کننده مه. مه گیر از سه بخش اصلی تشکیل شده است: قاب، توری مشبک و آبراهه یا حوضچه. قاب آن توری مشبک را پشتیبانی می کند و می تواند از مواد مختلفی مانند میله های فولادی ضدزنگ تا بامبو ساخته شود. شکل قاب می تواند متفاوت باشد. هندسه های پیشنهادی شامل اشکال خطی (مشابه حصار) و استوانه ای هستند. قاب های خطی به شکل مستطیل بوده و نقاط عمودی آن ها در زمین فرومی روند. این قاب ها دارای پشتیبانی از طریق طناب هایی هستند که در بالای قاب متصل شده و به زمین میخ کوب می شوند تا ثبات را فراهم کنند. توری مشبک جایی است که قطرات آب به صورت تقطیر ظاهر می شوند. این توری از رشته هایی که با یکدیگر بافته شده اند و دارای سوراخ های کوچک است، تشکیل شده و با یک پوشش شیمیایی برای افزایش تقطیر پوشانده شده است. برای ساختار مشبک از استفاده می شود چرا که می توان آن را در کشورهای کمتر توسعه یافته به راحتی تهیه کرد. رشته ها به گونه ای پوشش داده شده اند که هم هیدروفیلی (جذب کننده آب) و هم هیدروفوبیک (دافع آب) باشند، که باعث جذب و دفع آب برای افزایش تقطیر می شود. این توری می تواند ۲٪ رطوبت موجود در هوا را ج
مع آوری کند. کارایی آن با کاهش اندازه رشته ها و سوراخ ها افزایش می یابد. بهینه ترین توری مشبک از رشته های فولادی ضدزنگ به اندازه سه تا چهار موی انسان ساخته می شود و سوراخ ها دو برابر اندازه رشته ها هستند. این توری با یک پوشش شیمیایی پوشانده شده که زاویه تماس قطرات آب را کاهش می دهد، که باعث می شود قطرات کوچکتری تشکیل شوند. این نوع توری می تواند ۱۰٪ رطوبت موجود در هوا را جذب کند. زیر توری مشبک یک دیوار مه، یک آبراهه کوچک برای جمع آوری آب وجود دارد. آب از آبراهه به سمت نوعی ظرف ذخیره سازی یا سیستم آبیاری برای استفاده جریان می یابد. اگر مه گیر دایره ای باشد، آب در یک حوضچه که در پایین توری قرار دارد، جمع آوری می شود. اصول کار. مه معمولاً حاوی ۰٫۰۵ تا ۱ گرم آب در هر متر مکعب (⅗ تا ۱۲ دانه در هر یارد مکعب) است، با قطراتی به اندازه ۱ تا ۴۰ میکرومتر. این قطرات به آرامی ته نشین می شوند و توسط باد حمل می شوند؛ بنابراین، یک حصار مه گیر کارآمد باید روبه روی بادهای غالب قرار گیرد و باید مشبک باشد، زیرا باد از اطراف یک دیوار محکم عبور کرده و مه را با خود می برد. قطرات آب در مه روی توری قرار می گیرند. توری دوم که با توری ا
ول در تماس است باعث می شود قطرات آب به هم متصل شده و به پایین توری ها سرازیر شوند، جایی که آب جمع آوری شده و به سمت خارج هدایت می شود. مزایا و معایب. مزایا. آب می تواند در هر محیطی جمع آوری شود، از جمله محیط های بسیار خشک مانند صحرای آتاکاما، یکی از خشک ترین مکان های زمین. آب جمع آوری شده ممکن است از آب های زیرزمینی امن تر برای نوشیدن باشد. جمع آوری مه به عنوان یک روش با نگهداری کم در نظر گرفته می شود زیرا نیاز به انرژی خارجی ندارد و تنها به تمیز کردن گاه به گاه توری ها برای حفظ پاکیزگی آن ها نیاز است. قطعات این دستگاه ها گاهی اوقات می توانند به طور محلی در کشورهای کمتر توسعه یافته تهیه شوند، که این امکان را می دهد که در صورت خرابی، دستگاه تعمیر شود و در وضعیت غیرقابل استفاده قرار نگیرد. برای تعمیر دستگاه نیازی به آموزش عمیق نیست. مه گیرها نسبت به سایر روش های تأمین آب هزینه کمتری برای اجرا دارند. معایب. حصارهای مه به دلیل شرایط اقلیمی و توپوگرافی منطقه محدود به تعداد هستند و نمی توانند بر اساس تقاضا آب بیشتری تولید کنند. تولیدات آنها در طول سال ثابت نیست و تحت تأثیر وضعیت آب و هوای محلی و نوسانات آب و هوای ج
هانی (مانند ال نینو) قرار می گیرند. تأمین آب آنها ممکن است هنوز توسط گرد و غبار حمل شده توسط باد، پرندگان و حشرات آلوده شود. رطوبت جمع آوری شده می تواند باعث رشد قارچ ها و سایر میکروارگانیسم های ممکن است سمی روی توری شود. روش های نوین. در اواسط دهه ۱۹۸۰، سرویس هواشناسی کانادا (MSC) شروع به ساخت و استقرار دستگاه های بزرگ جمع آوری مه در در کبک کرد. این ابزارهای ساده شامل یک تکه بزرگ بوم (معمولاً ۱۲ متر طول و ۴ متر ارتفاع) بودند که بین دو تیر چوبی به طول ۶ متر با کابل های مهار نگه داشته شده بود و یک کانال بلند زیر آن قرار داشت. آب از مه بر روی بوم متراکم می شد، به قطرات تبدیل می شد و سپس به پایین می لغزید تا از پایین بوم بچکد و در کانال جمع آوری زیر آن بریزد. پروژه شیلی. هدف پروژه کانادایی صرفاً استفاده از دستگاه های جمع آوری مه برای مطالعه اجزای مه جمع آوری شده بود. با این حال، موفقیت آنها موجب جلب توجه دانشمندان سازمان ملی جنگلداری شیلی (CONAF) و دانشگاه کاتولیکای شیلی شد تا از ابرهای کامانچاکا یا گاروآ که سواحل شمالی شیلی را در زمستان نیم کره جنوبی می پوشانند، بهره برداری کنند. با تأمین بودجه از سوی ، مرکز MS
C با دانشمندان شیلی همکاری کرد تا آزمایش طرح های مختلف تأسیسات جمع آوری را در کوه ال توفو در شمال شیلی آغاز کند. پس از تکمیل طرح، حدود ۵۰ دستگاه نصب شد و برای آبیاری نهال ها در دامنه کوه به منظور احیای جنگل ها استفاده شد. پس از استقرار پوشش گیاهی، این گیاهان باید شروع به جمع آوری مه برای خود می کردند، مانند بسیاری از جنگل های ابری در آمریکای جنوبی، تا به عنوان یک سیستم خودکفا رشد کنند. موفقیت پروژه احیای جنگل ها مشخص نیست، اما تقریباً پنج سال پس از شروع پروژه، روستای نزدیک به چانگونو شروع به فشار آوردن برای نصب یک خط لوله به سمت پایین کوه به سوی روستا کرد. اگرچه این موضوع در حیطه وظایف CONAF نبود و این سازمان در این مرحله از پروژه خارج شد، اما توافق شد تا تأسیسات جمع آوری به ۹۴ جمع آورنده مش nylon و با تانک ذخیره و لوله کشی گسترش یابد تا آب مورد نیاز ۳۰۰ نفر از ساکنان چانگونو تأمین شود. IDRC گزارش می دهد که ده سال بعد در سال ۲۰۰۲، تنها ۹ دستگاه باقی مانده بودند و سیستم به طور کلی در وضعیت بسیار ضعیفی قرار داشت. در مقابل، MSC در مقاله خود بیان می کند که این مرکز در سال ۲۰۰۳ هنوز کاملاً فعال بوده است، اما هیچ ج
زئیاتی در پشت این بیانیه ارائه نمی کند. در ژوئن 2003 IDRC گزارش داد که برنامه هایی برای احیای سایت در ال توفو وجود دارد. دار سی حماد. در مارس 2015 دار سی حماد (DSH)، یک سازمان غیردولتی مراکشی، یک سیستم بزرگ جمع آوری و توزیع مه در کوه های آنتی اطلس ایجاد کرد. منطقه ای که DSH در آن کار می کند از نظر آب فقیر است، اما مه فراوان ۶ ماه از سال منطقه را می پوشاند. سیستم DSH شامل فن آوری ای بود که سیستم آب را از طریق پیامک نظارت می کرد. این قابلیت ها در برخورد با اثرات جمع آوری مه بر بافت اجتماعی این مناطق روستایی بسیار حیاتی بود. به گفته محققان MIT، روش های جمع آوری مه اجرا شده توسط DSH «بازده جمع آوری مه را تا حدود پانصد درصد بهبود بخشیده است.» استفاده بین المللی. علیرغم شکست آشکار پروژه جمع آوری مه در چونگونگو، این روش در برخی از مناطق در سراسر جهان رواج یافته است. سازمان بین المللی برای استفاده از شبنم در حال کار بر روی کندانسورهای مؤثر مبتنی بر فویل برای مناطقی است که باران یا مه نمی تواند نیازهای آب را در طول سال پوشش دهد. مدت کوتاهی پس از موفقیت اولیه این پروژه، محققان سازمان های شرکت کننده سازمان غیرانتفاعی Fo
gQuest را تشکیل دادند که تأسیسات عملیاتی را در یمن و مرکزی شیلی راه اندازی کرده است، در حالی که سایرین در گواتمالا، هائیتی و نپال در حال ارزیابی هستند. تأکید بیشتر بر مشارکت مستمر جوامع به این امید که پروژه ها در آینده به خوبی دوام بیاورند. دهکده ها در مجموع ۲۵ کشور در سراسر جهان در حال حاضر تأسیسات جمع آوری مه را راه اندازی کنند. پتانسیلی برای استفاده از سیستم ها برای ایجاد پوشش گیاهی متراکم در زمین های خشک قبلی وجود دارد. به نظر می رسد که کلکسیونرهای ارزان قیمت به شکوفایی خود ادامه خواهند داد. تلاش های متعددی برای راه اندازی مه گیر در پرو انجام شده است که موفقیت های متفاوتی داشته است.
گابریلا لپوری () بازیگر اهل ایتالیا است. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "التهاب در حومه شهر"، "سنبله، ثور، جدی"، "خانم دکتر زیر لحاف"، "زیر سن قانونی"، "سبزه، خوش هیکل، به دنبال مردی پولدار" و "من او را خوب می شناختم" اشاره نمود.
نشان رسمی امارات متحده عربی ، در تاریخ ۹ دسامبر ۱۹۷۳ (دو سال پس از استقلال در سال ۱۹۷۱) به طور رسمی تصویب شد و بعدها در سال ۲۰۰۸ تغییراتی در آن اعمال شد. این نشان شباهت زیادی به نشان ها و نشان های سایر کشورهای عربی دارد. این نشان از یک شاهین طلایی (شاهین قریش) تشکیل شده است که در وسط آن یک دایره قرار دارد و پرچم امارات متحده عربی و هفت ستاره که نشان هفت امارت این کشور هستند را نشان می دهد. شاهین همچنین دارای ۷ پر در دم خود است که نشان هفت امارت می باشد. این شاهین در چنگال های خود یک کتیبه قرمز رنگ را نگه داشته که نام فدراسیون به خط کوفی روی آن نوشته شده است. پیش از ۲۲ مارس ۲۰۰۸ که نشان تغییر یافت شاهین دارای یک دایره قرمز رنگ بود که در داخل آن یک شناور عربی دیده می شد و زنجیره ای آن را احاطه کرده بود. نشان های زیرملی. امارات متحده عربی یک فدراسیون متشکل از هفت امارت است که هر یک از آنها دارای نشان ها یا لوگوهای اختصاصی خود هستند و برخی از آنها هر دو را دارند.
تن فروشی در کامبوج غیرقانونی اما شایع است. نشان داده شده که قانونی که در سال ۲۰۰۸ در کامبوج در مورد سرکوب قاچاق انسان و بهره کشی جنسی وضع شده، با نگرانی های بین المللی در مورد نقض حقوق بشر ناشی از آن مانند آنچه در گزارش دیده بان حقوق بشر در سال ۲۰۱۰ به شکل خلاصه گفته شد، بحث انگیز است. در سال ۲۰۱۶، برنامه مشترک ملل متحد در زمینه ایدز تخمین زد که ۳۴٬۰۰۰ تن فروش در این کشور باشند که بسیاری از آن ها از ویتنام می آیند.
بازودار در نشان شناسی به شخص حقیقی یا حقوقی گفته می شود که حق استفاده از نشان های خانوادگی را از طریق وراثت، اعطا، یا به طور پیش فرض داراست. به چنین شخصی بازودار گفته می شود. یک خانواده یا طایفه نیز می تواند بازودار باشد. ریشه شناسی. واژه لاتین "armiger" به معنای «حامل سلاح» است. این واژه در انگلستان قرون وسطای میانه و متأخر به یک ملازم اسب سوار شوالیه اشاره داشت که نشان های منحصربه فرد خود را نیز حمل می کرد. بازودار همچنین به عنوان یک لقب لاتین به کار می رفت و اکنون به عنوان یک نام خانوادگی نادر در کشورهای انگلیسی زبان یافت می شود. دوره مدرن. امروزه اصطلاح «بازودار» تنها در حوزه های قضایی خاص، مانند کانادا، جمهوری ایرلند، کنیا، آفریقای جنوبی، مالت، اسپانیا و بریتانیا تعریف روشنی دارد؛ جاهایی که نشان شناسی توسط دولت یا یک نهاد نشان شناسی مانند کالج نشان ها (College of Arms)، رئیس نشان های کانادا (Chief Herald of Canada)، دادگاه لرد لیون (Court of the Lord Lyon) یا دفتر رئیس نشان های ایرلند (Office of the Chief Herald of Ireland) تنظیم می شود. یک فرد می تواند از طریق اثبات (معمولاً از نسل مستقیم پدری) از شخصی
که حق استفاده از یک نشان خانوادگی را دارد، یا از طریق دریافت نشان خانوادگی برای خود، به این حق دست یابد. صرف داشتن نام خانوادگی مشابه با یک بازودار برای برخورداری از این حق کافی نیست. استفاده از یک نشان خانوادگی معمولاً تحت محدودیت های قانونی است؛ این محدودیت ها مستقل از وضعیت حق تکثیر و مستقل از نمایش تصویری یک نشان خانوادگی است. نشان خانوادگی نمایانگر مالک آن است. اگرچه می توان آن را آزادانه نمایش داد؛ اما نمی توان آن را تصاحب کرد یا به نحوی استفاده کرد که باعث ایجاد سردرگمی یا ضرری برای مالک آن شود. در هلند عناوین اشرافی توسط قانون تنظیم می شوند. اشراف در سوئد و فنلاند از سال ۱۷۶۲ امتیاز استفاده از کلاه خود باز را دارند؛ در حالی که دیگران از کلاه خود بسته استفاده می کنند. در میان اشراف اسپانیا، «بازودار» (armígero) رتبه ای پایین و مشخص بود که گروه خاصی از اشراف بدون عنوان به آن تعلق داشتند. در نشان شناسی مدرن، اصطلاح "blasonado" نیز به کار می رود.