Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
و دوستان عامل حادثه مصاحبه کرد و نوشته های او را بررسی کرد. به گفتهٔ او، عامل حادثه انگیزهٔ اصلی خود را خودکشی دانسته بود و یک شیوهٔ خاص برای خودکشی برگزیده بود: کشتن دیگران پیش از خودکشی (استراتژی قتل عام/خودکشی)، که نشانه ای از یک اختلال شخصیتی جدی محسوب می شود. روان پزشکان دیگری بر آسیب های دوران کودکی لپین تأکید کردند و پیشنهاد دادند که او ممکن است دچار آسیب مغزی شده باشد یا روان پریشی داشته و ارتباط خود با واقعیت را از دست داده باشد؛ چرا که در تلاش برای پاک کردن خاطرات پدری خشن و عمدتاً غایب بود و به طور ناخودآگاه با مردانگی خشنی که بر زنان سلطه داشت هم ذات پنداری می کرد. نظریه ای دیگر بر این بود که تجربیات آزاردهندهٔ دوران کودکی باعث شده بود لپین در مواجهه با شکست ها و طردشدگی های زندگی، خود را قربانی ببیند. مادرش این احتمال را مطرح کرد که پسرش ممکن است به دلیل سوءاستفاده ها و احساس ترک شدگی دوران کودکی دچار اختلال دلبستگی شده باشد. برخی دیگر، اقدامات قاتل را نتیجهٔ تغییرات اجتماعی می دانستند که به افزایش فقر، احساس ناتوانی، انزوای فردی و شکاف بین زنان و مردان منجر شده بود. عده ای نیز با اشاره به علاقه
ٔ لپین به فیلم های اکشن خشن، احتمال دادند که خشونت موجود در رسانه ها و جامعه بر رفتار او تأثیر گذاشته باشد. پس از تیراندازی کالج داوسون در سپتامبر ۲۰۰۶، ژان وونگ، ستون نویس گلوب اند میل اظهار کرد که لپین به عنوان فرزند یک مهاجر ممکن است در جامعهٔ کبک احساس بیگانگی کرده باشد؛ اظهارنظری که جنجال برانگیز شد، چرا که کانادا کشوری با جمعیت زیاد مهاجران است. با این حال، در سال های بعد، این حمله توسط افکار عمومی، دولت ها و رسانه ها به عنوان یک حملهٔ زن ستیزانه علیه زنان و فمینیسم شناخته شد. دانشمندان معتقدند اقدامات فرد مسلح ریشه در زن ستیزی گستردهٔ جامعه، از جمله تحمل خشونت علیه زنان، داشت. جرم شناسان این کشتار را نمونه ای از جنایت ناشی از نفرت یا تعصب علیه زنان می دانند، چرا که قربانیان صرفاً به دلیل زن بودن هدف قرار گرفته بودند. آنها این حادثه را نوعی قتل-خودکشی «کاذب-اجتماعی» و «شبه-کماندویی» طبقه بندی می کنند؛ حالتی که در آن مرتکب یک گروه خاص را در مکان عمومی هدف قرار می دهد و در پی آن قصد دارد در یک «اوج باشکوه» بمیرد. افراد نزدیک به این حادثه نیز نظراتی ابراز داشتند: مادر لپین این احتمال را مطرح کرد که این حمل
ه ممکن است به طور نمادین متوجه خود او بوده باشد، چرا که برخی او را به عنوان یک فمینیست (به دلیل مجرد و شاغل بودن) تلقی می کردند. ناتالی پرووست، از بازماندگان این کشتار که در زمان حادثه فمینیست بودن خود را انکار کرده بود، بعدها این «عنوان زیبا» را پذیرفت و اظهار داشت که همواره این کشتار را به عنوان یک عمل ضدفمینیستی درک می کرده است. میراث. بازماندگان و شاهدان این حادثه از میان کارکنان و دانشجویان دانشگاه با پیامدهای جسمی، اجتماعی، وجودی، مالی و روانی متعددی، از جمله ابتلا به اختلال اضطراب پس از سانحه روبه رو شدند. دست کم دو دانشجو پس از این رویداد خودکشی کردند و یادداشت هایی به جا گذاشتند که تأیید می کرد مرگ آن ها ناشی از فشار روانی ناشی از کشتار بوده است. نُه سال پس از این حادثه، بازماندگان گزارش دادند که همچنان تحت تأثیر تجربیات خود هستند، گرچه برخی از اثرات آن با گذشت زمان کاهش یافته بود. اقدامات علیه خشونت علیه زنان. این کشتار، جنبش زنان در کانادا را به شدت فعال کرد و فعالان زن به سرعت آن را نمادی از خشونت علیه زنان دانستند. جودی ربیک، فمینیست کانادایی، به یاد می آورد: «مرگ آن زنان جوان بی نتیجه نخواهد بود
، ما قول دادیم. سوگواری خود را به سازماندهی برای پایان دادن به خشونت مردان علیه زنان تبدیل خواهیم کرد.» در پاسخ به این حادثه، کمیته ای فرعی در مجلس عوام برای بررسی وضعیت زنان تشکیل شد. این کمیته در ژوئن ۱۹۹۱ گزارشی تحت عنوان جنگ علیه زنان منتشر کرد، هرچند این گزارش مورد تأیید کامل کمیتهٔ دائمی قرار نگرفت. به دنبال توصیه های این گزارش، دولت فدرال در اوت ۱۹۹۱ «پنل کانادایی دربارهٔ خشونت علیه زنان» را تأسیس کرد. این پنل در ژوئن ۱۹۹۳ گزارشی نهایی با عنوان تغییر منظر: پایان دادن به خشونت – دستیابی به برابری منتشر کرد. پنل، یک «طرح عمل ملی» دووجهی شامل «طرح عمل برابری» و «سیاست عدم تحمل» پیشنهاد داد که هدف آن افزایش برابری زنان و کاهش خشونت علیه زنان از طریق سیاست های دولتی بود. با این حال، منتقدان پنل معتقد بودند که این طرح فاقد زمان بندی و استراتژی عملی روشن برای اجرا بود و با داشتن بیش از ۴۰۰ توصیه، بیش از حد پراکنده بود تا تأثیرگذار واقع شود. در استان کبک، خانواده های قربانیان بنیادی برای حمایت از سازمان های مبارزه با خشونت، به ویژه خشونت علیه زنان، تأسیس کردند. این بنیاد تاکنون به فعالیت خود در سطوح مختلف جامع
ه ادامه داده است. بازماندگان و بستگان قربانیان نیز به صحبت دربارهٔ این موضوع ادامه داده اند و محققان مطالعات خود در زمینهٔ خشونت خانوادگی و خشونت علیه زنان را گسترش داده اند. در ۶ دسامبر ۱۹۹۵، دولت کبک «سیاست مداخله در خشونت زناشویی» را با هدف شناسایی، پیشگیری و پایان دادن به خشونت خانگی تصویب کرد. کنترل اسلحه. این کشتار محرک بزرگی برای جنبش کنترل سلاح در کانادا شد. کمتر از یک هفته پس از این رویداد، دو استاد دانشگاه پلی تکنیک طوماری خطاب به دولت کانادا تهیه کردند و خواستار کنترل سختگیرانه تر اسلحه شدند. این طومار بیش از نیم میلیون امضا جمع آوری کرد. هایدی راتجن، دانشجویی که در یکی از کلاس هایی حضور داشت که لپین از آن عبور کرده بود، به همراه وندی کوکییر «ائتلاف برای کنترل اسلحه» را با هدف افزایش مقررات سلاح سازماندهی کرد. سوزان لاپلانت-ادوارد و جیم ادوارد، والدین یکی از قربانیان، نیز به طور فعال در این موضوع مشارکت داشتند. فعالیت های این افراد و دیگران منجر به تصویب لایحهٔ سی-۱۷ در سال ۱۹۹۲ و لایحهٔ سی-۶۸، که معمولاً به عنوان «قانون اسلحه» شناخته می شود، در سال ۱۹۹۵ شد. این قوانین مقررات سخت گیرانه تری در زمین
هٔ کنترل سلاح به همراه داشتند، از جمله: الزامات آموزشی برای مالکان سلاح، غربالگری متقاضیان، دورهٔ انتظار ۲۸ روزه برای خریداران جدید، قوانین مربوط به ذخیره سازی سلاح و مهمات، ثبت تمام سلاح ها، محدودیت ظرفیت خشاب های سلاح های نیمه اتوماتیک مرکز آتش و اعمال محدودیت ها و ممنوعیت هایی بر برخی سلاح ها. در سال ۲۰۰۹، بازماندگان کشتار، خانواده هایشان و دانشجویان سابق و کنونی پلی تکنیک مونترآل با یکدیگر ائتلاف PolySeSouvient را تأسیس کردند تا علیه اقدامات دولت محافظه کار استیون هارپر، که هدف آن لغو سامانهٔ ثبت سلاح ها بود، اعتراض کنند. ثبت فدرال طولانی مدت سلاح ها در آوریل ۲۰۱۲ توسط دولت هارپر لغو شد، اما استان کبک موفق به دریافت حکمی موقت شد که مانع از حذف داده های ثبت سلاح های این استان گردید. با این حال، در مارس ۲۰۱۵، دیوان عالی کانادا به نفع دولت فدرال حکم داد و اجازهٔ نابودی کامل داده های ثبت فدرال را صادر کرد. در پی این تصمیم، کبک سامانهٔ ثبت سلاح های استانی خود را راه اندازی کرد. از زمان تأسیس، PolySeSouvient، با ناتالی پرووست و هایدی راتجن به عنوان سخنگویان خود، به فعالیت در زمینهٔ لابی گری برای کنترل سلاح و ار
تقاء ایمنی در کبک و سراسر کانادا ادامه داده است. در سال ۲۰۱۸، دولت لیبرال جاستین ترودو لایحهٔ سی-۷۱ را معرفی کرد که برخی از الزامات ثبت فروش سلاح ها را احیا می کرد، اما PolySeSouvient این اقدامات را ناکافی و ناقص دانست. در سال ۲۰۲۰، پس از قتل عام نوا اسکوشیا و با اشاره به کشتار پلی تکنیک، ترودو ممنوعیتی بر حدود ۱۵۰۰ مدل از «سلاح های سبک حمله با درجهٔ نظامی» اعلام کرد که شامل مدلی می شد که در کشتار مونترآل استفاده شده بود. PolySeSouvient از این اقدام استقبال کرد، اما همزمان به امکان استفاده از ماده ای قانونی که به برخی مالکان اجازه می داد این سلاح ها را حفظ کنند، به عنوان تهدیدی علیه امنیت عمومی اعتراض کرد. بحث و جدل. جنبش فمینیستی به دلیل تصاحب این کشتار به عنوان نمادی از خشونت مردان علیه زنان، مورد انتقاد قرار گرفته است. در سال ۱۹۹۰، روچ کوته، روزنامه نگار، در مقاله ای عنوان کرد که فمینیست ها از این کشتار به عنوان فرصتی برای آزاد کردن «دیوانگی هایشان» استفاده کرده اند. موافقان حقوق مردان و مخالفان فمینیسم ادعا کردند که خود فمینیسم موجب برانگیختن خشونت علیه زنان شده است. هرچند آنان به طور صریح این کشتار را تأ
یید نکردند، اما برخی آن را به عنوان ابراز افراطی ناامیدی مردان در برابر تغییرات اجتماعی تفسیر کردند. برخی ضد فمینیست ها حتی قاتل را به عنوان قهرمان ستودند و اقدامات او را تحسین کرده و تهدید به اعمال خشونت کردند. بازماندگان مرد این کشتار نیز به دلیل عدم مداخله برای متوقف کردن تیرانداز مورد انتقاد قرار گرفتند. در مصاحبه ای بلافاصله پس از حادثه، یکی از خبرنگاران از یکی از بازماندگان مرد پرسید که چرا «زنان را رها کردند» در حالی که هدف تیرانداز مشخصاً زنان بود. رنه ژالبر، نگهبانی که پیش تر توانسته بود دنیس لورتیه را به تسلیم متقاعد کند، اظهار داشت که کسی باید مداخله می کرد تا دست کم تیرانداز را منحرف کند، اما در عین حال اذعان کرد که «شهروندان عادی نمی توانند انتظار داشته باشند در میانهٔ ترس به طور قهرمانانه واکنش نشان دهند.» مارک استین، ستون نویس روزنامه های محافظه کار، ادعا کرد که عدم اقدام مردان در جریان این کشتار، بازتابی از «فرهنگ انفعال» رایج در میان مردان کانادایی بود که وقوع چنین تیراندازی هایی را ممکن می سازد. برخی دانشجویان و کارکنان مرد نیز از اینکه برای متوقف کردن تیرانداز اقدامی نکرده بودند، ابراز پشیم
انی کردند. با این حال، جامعهٔ دانشجویی پلی تکنیک به شدت این انتقادات را رد کرد. ناتالی پرووست، یکی از بازماندگان، اظهار داشت که احساس می کند هیچ کاری نمی توانست از وقوع این تراژدی جلوگیری کند و همکلاسی های مرد او نباید احساس گناه داشته باشند. اسما منصور، یکی دیگر از بازماندگان، نیز بر اقدام های مردان برای نجات جان او و کمک به آسیب دیدگان تأکید کرد. گرامیداشت. از سال ۱۹۹۱، سالگرد این کشتار به عنوان «روز ملی یادبود و اقدام علیه خشونت علیه زنان» تعیین شده است؛ روزی که به عنوان فراخوانی برای اقدام علیه تبعیض و خشونت علیه زنان در نظر گرفته می شود. کمپین روبان سفید نیز در همان سال توسط گروهی از مردان در استان انتاریو و در واکنش به این کشتار راه اندازی شد تا آگاهی عمومی دربارهٔ شیوع خشونت مردان علیه زنان را افزایش دهد. مکان Place du 6-Décembre-1989 در محله نوتردام دوگراس مونترال به عنوان یادبود قربانیان کشتار ایجاد شد. این مکان در گوشه خیابان های دسلز و کویین مری واقع شده و در فاصله کوتاهی از دانشگاه قرار دارد و در آن یادبود هنری شبستانی برای چهارده ملکه اثر رز-ماری گول واقع شده است. در ابتدا به عنوان یادبودی برای ی
ک «حادثه غم انگیز» توصیف شده بود، در سال ۲۰۱۹، تابلوی آن تغییر کرد تا نشان دهد که حمله ضدفمینیستی بوده و ۱۴ زن کشته شدند. هر سال در تاریخ ۶ دسامبر، رویدادهایی در سرتاسر کشور به یاد زنان کشته شده برگزار می شود و یادبودهای متعددی ساخته شده است. یادبود در ونکوور جنجال برانگیز شد زیرا به «تمام زنانی که توسط مردان کشته شده اند» اختصاص داده شده بود که منتقدان می گویند این ادعا به این معناست که همه مردان بالقوه قاتل هستند. زنان مشارکت کننده در این پروژه تهدید به مرگ دریافت کردند و شورای پارک ونکوور برگزاری یادبودهای آینده که ممکن است گروه های دیگر را به چالش بکشاند، ممنوع کرد. از زمان مراسم گرامیداشت در بیست و پنجمین سالگرد کشتار در سال ۲۰۱۴، هر سال چهارده چراغ جستجو در قله کوه رویال نصب شده است که نمایانگر چهارده قربانی کشتار است. در ساعت ۵:۱۰ بعدازظهر، زمان شروع حمله، نام هر قربانی خوانده می شود و پرتو نوری به سمت آسمان پرتاب می شود. این رویداد با حضور رهبران محلی و ملی برگزار می شود. در سال ۲۰۱۳، یک ساختمان جدید علوم در کالج جان ابوت به افتخار آن ماری ادوارد، یکی از قربانیان کشتار که در سیژپ تحصیل کرده بود، نامگذ
اری شد. در سال ۲۰۱۴، «سفارش گل رز سفید» تأسیس شد که یک بورسیه ملی ۳۰٬۰۰۰ دلاری برای دانشجویان زن فارغ التحصیل مهندسی است. کمیته انتخاب این بورسیه به دست میشل تیبوته-دوگیور، اولین زن فارغ التحصیل پلی تکنیک رهبری می شود. تصویرسازی در رسانه ها. این حادثه در هنرها نیز گرامی داشته شده است. فیلم تحسین شده پلی تکنیک (فیلم) به کارگردانی دنی ویلنوو در سال ۲۰۰۹ منتشر شد و بحث هایی دربارهٔ مطلوبیت بازسازی این تراژدی در قالب یک فیلم جریان اصلی به راه انداخت. در نمایشنامه ای با عنوان آنوراک نوشتهٔ آدام کلی، تماشاگران بر اساس جنسیت جدا می شوند؛ این اثر توسط روزنامهٔ مونترال گزت به عنوان یکی از بهترین نمایشنامه های سال ۲۰۰۴ انتخاب شد. نمایشنامه "مرد دسامبر" نوشته کالین مورفی، نخستین بار در سال ۲۰۰۷ در کلگری روی صحنه رفت. نمایشنامه "مته های" نوشته وجدی معواد در سال ۲۰۰۷، الهام گرفته از این تراژدی است و پژواک هایی از آن را در خود دارد. در سال ۲۰۰۹، نمایشنامه نویس کبکی گیلبرت تورپ، "Pur chaos du désir" را نوشت که به بررسی فروپاشی یک ازدواج در پی کشتار پلی تکنیک پرداخت. چندین آهنگ دربارهٔ این رویدادها نوشته شده است، از جمله "ای
ن یادآوری" اثر گروه ویرد سیتسرز، "مونترال" اثر د تراژیکالی هیت و "۶ دسامبر ۱۹۸۹" اثر خواننده استرالیایی جودی اسمال.
علم و فناوری در هلند تاریخی طولانی دارد و دستاوردها و اکتشافات زیادی در این زمینه ایجاد کرده است. این جزء مهمی از توسعه اقتصادی و اجتماعی هلند است. دولت هلند با هزینه های بیشتر از چهار و نیم میلیارد در سال برای علم از محرک های پیشرفت علم و فناوری است. این کشور رتبه هفتم را در شاخص نوآوری جهانی در سال ۲۰۲۳ بدست آورد که پایین تر از رتبه دوم در سال ۲۰۱۸ بود.
خلیفه یک فیلم کمدی بالیوودی است که در سال ۱۹۷۶ توسط پراکاش مهرا ساخته شد. از بازیگران این فیلم می توان به راندهیر کاپور، رکا، پران، مادان پوری و آی. اس. جوهر اشاره کرد. این فیلم داستان ۲ برادر دوقلوی همسان به نام های وینود و راجندر است. یکی صادق و درستکار و دیگری شرور و حقه باز.
ان جی سی ۲۳۶۲ () یک خوشه باز از ستارگان در صورت فلکی سگ بزرگ است. اخترشناس ایتالیایی جووانی باتیستا اودیرنا آن را در سال ۱۶۵۴ کشف کرد.
ان جی سی ۱۴۶ () یک خوشه باز کوچک در صورت فلکی ذات الکرسی است و در سال ۱۸۲۹ توسط جان هرشل کشف شد.
ان جی سی ۱۵۲ () یک خوشه باز در صورت فلکی توکان است و در ۲۰ سپتامبر ۱۸۳۵ توسط جان هرشل کشف شد.
در مکانیک مداری، مدار هاله نزدیک راست خط () که NRHO نامیده می شود، یک مدار هاله است که از نزدیکی جسم کوچکتر از دو جرم آسمانی عبور می کند و رفتار تقریباً ثابت و پایدار دارد. مأموریت کپستون که در سال ۲۰۲۲ پرتاب شد، نخستین فضاپیمایی است که از چنین مداری در فضای ماورای جو استفاده می کند و این مدار ماه مرکزی به عنوان منطقه ای برای ماموریت های فضایی آینده در ماه برنامه ریزی شده است. برخلاف مدار ماه مرکزی که ناسا آن را به عنوان عمق چاه گرانشی ماه توصیف می کند، مدار هاله نزدیک راست خط (NRHO) به عنوان «متعادل در لبه» چاه گرانشی توصیف شده است. مدارهای NRHO زیرمجموعه ای از خانواده هاله L1 و L2 به شمار می روند. این نوع مدار می تواند با ریزسیاره های دیگر در منظومه شمسی و ماورای آن نیز استفاده شود.
ان جی سی ۱۵۶ () یک ستاره دوتایی است که در صورت فلکی نهنگ قرار دارد و در سال ۱۸۸۲ میلادی توسط ویلهلم تمپل کشف شد.
نشریه توسعه خاورمیانه یک نشریه دانشگاهی دوسالانه با داوری همتا است که مطالعات خاورمیانه از جمله اقتصاد کاربردی، علوم سیاسی و جامعه شناسی خاورمیانه را پوشش می دهد. این نشریه در سال ۲۰۰۹ تأسیس شد و توسط راتلج به نمایندگی از انجمن تحقیقات اقتصادی منتشر می شود. چکیده و نمایه سازی. این مجله در پایگاه های اطلاعاتی ابسکو، اکونلیت، , و اسکوپوس، چکیده و نمایه شده است. بر اساس "گزارش های استنادی مجله"، این مجله دارای ضریب تأثیر 2022 xx است
جوانا هِفِرنَن (۱۸۴۳ – ۳ ژوئیه ۱۸۸۶) مدل و الاهه هنر ایرلندی بود که با نقاش آمریکایی جیمز مک نیل ویسلر و نقاش فرانسوی گوستاو کوربه رابطهٔ عاشقانه داشت. هفرنن علاوه بر مدل هنر بودن، خود طراحی و نقاشی نیز می کرد؛ هرچند گمان می رود که او هرگز آثارش را به نمایش نگذاشت. زندگی نامه. جوانا هفرنن در سال ۱۸۴۳ در لیمریک ایرلند از مادرش آنه هیکی و پدرش پاتریک هفرنن متولد. او و خانواده اش احتمالاً در طول قحطی بزرگ ایرلند (۱۸۴۵–۱۸۴۸) آنجا را به مقصد لندن ترک کرده و در آن شهر اقامت گزیدند. اشتباهات املایی در نامه های باقی مانده از او نشان می دهد که جوانا تحصیلات متوسطی داشته است. مادر او در سال ۱۸۶۲ (۴۴ سالگی) درگذشت. جوانا خواهری به نام بریجت اگنس هفرنن داشت که بعدها به «سینگلتون» تغییر نام داد. والتر گریوز، همدرس ویسلر در سال ۱۹۶۳ که هفرنن را خوب می شناخت، نوشته بود که او پسری به نام «هری» داشته است؛ اما هیچ اثری از او در اسناد رسمی وجود ندارد. ویسلر برای اولین بار در سال ۱۸۶۰ جوانا ۱۷ ساله را ملاقات کرد و از حدود یک سال بعد، رابطه ای شش ساله را با او آغاز کرد. در این دوره، جوانا مدل برخی از مشهورترین نقاشی های زمان خود
شد. او با هزینهٔ ویسلر لباس های خیره کننده می پوشید؛ اما شخصیت جوانا از زیبایی اش چشمگیرتر بود. خانوادهٔ ویسلر حضور جوانا را نمی پذیرفتند. او در تابستان سال ۱۸۶۱ با ویستلر در فرانسه بود و در زمستان ۶۲–۱۸۶۱ پاریس، برای ' و سه سال بعد، برای ' ژست گرفت. ممکن است این زمانی باشد که او با دوست و همکار فرانسوی مشهور ویسلر، گوستاو کوربه که بعداً مدل نقاشی های او نیز شد، ملاقات است. در زمان غیبت ویستلر، جوانا در سال ۱۸۶۶ به پاریس سفر کرد و در نگارهٔ "خوابیده ها" کوربه که دو زن برهنه و خفته در رختخواب را به تصویر می کشد، ژست گرفت. به احتمال زیاد او در این زمان با کوربه رابطه داشته است. اطلاعات اندکی از او پس از سال ۱۸۸۰ وجود دارد. جوانا هفرنن در ۳ ژوئیه ۱۸۸۶ و زمانی که ۴۳ ساله بود، احتمالاً به دلیل نارسایی تنفسی درگذشت.
سرگئی پروکوفیف سمفونی شماره ۳خود را در دو مینور، اپوس. ۴۴، در سال ۱۹۲۸ نوشت. این سمفونی برگرفته از اپرای فرشته آتشین پروکفیف است، یک داستان عشقی تکان دهنده که در پس زمینه تسخیر شیطانی اتفاق می افتد.
جام قهرمانان کونکاکاف ۱۹۹۷ سی و سومین دوره مسابقات بین المللی فوتبال باشگاهی سالانه جام قهرمانان کونکاکاف بود که در منطقه کونکاکاف (آمریکای شمالی، آمریکای مرکزی و دریای کارائیب) برگزار شد. تیم ها به ۳ منطقه (شمالی، مرکزی و کارائیب) تقسیم شدند. منطقه شمالی ۳ تیم را به طور مستقیم به یک چهارم نهایی فرستاد و دو تیم هم به مقابل یکدیگر در یک مرحله مقدماتی بازی کردند. منطقه مرکزی یک تورنمنت منطقه ای برگزار کرد تا ۳ تیم برتر را به مسابقات بفرستد. به منطقه کارائیب هم ۱ سهمیه داده شد. این اولین بار بود که تیمی از طریق ام ال اس وارد مسابقات شد. تیم های قهرمان و نایب قهرمان جام ام ال اس امسال به مسابقات دعوت شدند. ۸ تیم در مرحله نهایی حضور داشتند که در واشنگتن دی سی برگزار شد. کروز آزول در دیدار فینال با نتیجه ۵–۳ مقابل لس آنجلس گلکسی برنده شد و پنجمین قهرمانی خود را بدست آورد. لس آنجلس گلکسی اولین تیم آمریکایی بود که به فینال مسابقات رسید. منطقه کارائیب. فینال تیم های راه یافته. منطقه آمریکای شمالی. لیگ برتر فوتبال: لیگ برتر مکزیک:
سهیل صحرایی (زاده ‎۸ خرداد ۱۳۸۲) بازیکن فوتبال اهل ایران است که برای باشگاه فوتبال پرسپولیس در لیگ برتر خلیج فارس بازی می کند.
واغارشاک آرشاکی آرزومانیان (؛ زادهٔ ) - درگذشته ) هنرمند سیرک و بندباز اهل ارمنستان که از سال ۱۹۱۹ تا ؟ میلادی فعالیت می کرد. زندگی نامه. وی در ۱۲ مارس ۱۹۰۰ در تفلیس به دنیا آمد . وی همچنین برنده جوایزی همچون نشان برجسته افتخار و هنرمند مردمی ارمنستان شوروی (۱۹۶۶) شد. وی در ۹ مه ۱۹۶۸ در سن ۶۸ سالگی در ایروان درگذشت
بی بی () سومین آلبوم استودیویی خواننده و ترانه پرداز آمریکایی بی بی رکسا است. این آلبوم در ۲۸ آوریل ۲۰۲۳ توسط وارنر رکوردز منتشر شد. بی بی رکسا این آلبوم را با همکاری تهیه کنندگانی همچون جاسیفر، جو جانیاگ و ایدو زیمشلنی ساخته است. این آلبوم الهام گرفته از دهه های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ و ترکیبی از موسیقی دنس، دیسکو، یورودنس، فانک، پاپ و راک است. این آلبوم بر موضوعات توانمندسازی، خویشتن اندیشی و رشد شخصی تمرکز دارد.
وقار شیرینلی (; –) جودوکار پارالمپیک اهل جمهوری آذربایجان است. وی به عنوان نماینده جودوی آذربایجان در وزن ۶۰ کیلوگرم در بخش مردان در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۰ در توکیو، پایتخت کشور ژاپن حضور یافت و برنده مدال طلا شد. ورزش حرفه ای. وقار شیرینلی در روز ۱۴ سپتامبر سال ۱۹۹۲ به دنیا آمد. وی در قهرمانی جودو اروپا که در سال ۲۰۱۶ در شهر کازان روسیه برگزار شد، روی تاتامی رفته و مدال برنز کسب کرد. در سال ۲۰۱۷ در وزن ۶۰ کیلوگرم در مسابقات جودوی جایزه بزرگ تاشکند برنده مدال طلا شد. در سال ۲۰۱۸ به خاطر بروز اختلالات بینایی شروع به ادامه فعالیت های ورزشی خود در بخش پاراجودو کرد. نشان. بنابر دستور الهام علی اف، ریئس جمهور آذربایجان، به تاریخ ۶ سپتامبر سال ۲۰۲۱، به وقار شیرینلی در پاس دست آوردهایش در بازی های پارالمپیک تابستانی ۲۰۲۰ و خدمتاش به پیشرفت ورزش آذربایجان نشان برای خدمت به میهن درجه یک اهدا شد.
فهرست گران ترین نقل و انتقالات فوتبال ایران، لیستی از بیشترین هزینه رضایت نامه پرداخت شده برای خرید بازیکنان ایرانی توسط باشگاه های خارجی را نشان می دهد.
تئاتر دراماتیک دولتی وارطان آجمیان گیومری (؛ ) (پیشتر تا سال ۱۹۳۸ آسکاناز مراویان) در سال ۱۹۲۸ تأسیس شد و در روز ۱ نوامبر با اجرای نمایش «شورش» اثر دیمیتری فورمانوف به کارگردانی ای. گولاکیان و نقش آفرینی م. آروشیان و و. شریشف رسماً افتتاح شد.
مایک پِرَت (؛ – ) بازیگر، موسیقی دان، ترانه سرا اهل بریتانیا بود. مایک پرت به عنوان ترانه سرایی موفق، با لایونل بارت و تامی استیل در بسیاری از آثار اولیه استیل در اواخر دهه ۱۹۵۰ و اوایل دهه ۱۹۶۰ همکاری داشت. برای فراهم کردن امکان ساخت فیلمی دربارهٔ زندگی تامی استیل، نویسندگان مشترک یعنی استیل، بارت و پرت، دوازده ترانه را در عرض هفت روز نوشتند. یکی از همکاری های پرت و استیل با عنوان «چند ترانه» که در اصل در سال ۱۹۵۷ برای تامی استیل موفقیت آمیز بود، در اواخر دهه ۱۹۷۰ به عنوان موسیقی متن برنامه ای کودکانه از شبکه تلویزیونی گرانادا با همین نام انتخاب شد. آن ها همچنین در نوشتن ترانه «با غارنشین برقص» مشارکت داشتند. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "دادگاه جزا"، "قاتل"، "انزجار"، "تعمیرکار" و "هدف ثابت" اشاره کرد.
کاراپت تیگرانی آرتسرونیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) بازیگر اهل ارمنستان بود. وی بین سال های - تا - میلادی فعالیت می کرد. زندگی نامه. وی در در سباستیا به دنیا آمد در سال ۱۹۲۲ در جریان کشتارهای ترکیه به یونان گریخت.. وی در تئاتر دراماتیک دولتی وارطان آجمیان گیومری فعالیت می کرد. وی همچنین برنده جوایزی همچون هنرمند شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۴۷) و هنرمند مردمی ارمنستان شوروی (۱۹۶۵) شد. وی در ۳۰ آوریل ۱۹۷۵ در سن ۶۸ سالگی در لنیناکان درگذشت.
آرمن آرمنیان (ایپکیان) (؛ زادهٔ ۱۰ سپتامبر - ) بازیگر و کارگردان فیلم اهل ارمنستان بود. وی بین سال های - تا - میلادی فعالیت می کرد. زندگی نامه. وی در در کنستانتینوپل به دنیا آمد و از فارغ التحصیل گشت. وی در و تئاتر دراماتیک دولتی وارطان آجمیان گیومری فعالیت می کرد. وی همچنین برنده جوایزی همچون نشان پرچم سرخ کار، نشان برجسته افتخار و هنرمند مردمی ارمنستان شوروی (۱۹۳۵) شد. وی در ۲۰ ژوئیهٔ ۱۹۶۵ در سن ۹۳سالگی در لنیناکان درگذشت. گزیده فیلمشناسی. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "پرتگاه (فیلم ۱۹۷۳)" اشاره کرد.
استیو دی استانیسلاو (؛ زادهٔ ) نوازندهٔ درام، موسیقی دان، تهیه کننده موسیقی، خواننده، کارآفرین اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۸۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. با آنکه او با هنرمندان بزرگی همچون دیوید کرازبی همکاری داشته است، اما شهرت بین المللی اش از زمانی آغاز شد که با دیوید گیلمور همکاری کرد. وی به عنوان طبل زن و نوازندهٔ درام در "صدای آن قفل را در بیاور"، "زنده در پمپئی" و "زنده در گدانسک" حضور داشت.
چاک لیوِل (؛ زادهٔ ) موسیقی دان، نوازنده پیانو، ترانه سرا و خواننده اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۶۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. او یکی از اعضای اصلی آلمن برادرز بند در اوج فعالیتش در دههٔ ۱۹۷۰ بود و از سال ۱۹۸۲ نیز مدیر موسیقی و نوازندهٔ کیبردز رولینگ استونز است. او به عنوان نوازنده با هنرمندان بزرگ دیگر چون اریک کلپتون، جرج هریسون، دیوید گیلمور، تِرِین، میراندا لمبرت و جان میر در تورهای بین المللی شان همکاری داشته است. وی یکی از نوازندگان اصلی آلبوم "زنده در پمپئی" (۲۰۱۷) بود.
مارگو جالالی بالاسانیان (؛ – ) یک بازیگر تئاتر اهل ارمنستان بود. وی بین سال های - تا - میلادی فعالیت می کرد. زندگی نامه. وی در ۲۶ دسامبر ۱۹۲۷ در استپاناکرت به دنیا آمد و از آکادمی دولتی هنرهای زیبای ارمنستان (۱۹۴۹) فارغ التحصیل شد. وی از سال ۱۹۵۳ در تئاتر دراماتیک ارمنی دولتی استپاناکرت فعالیت می کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون هنرمند مردمی ارمنستان شوروی (۱۹۷۸)، هنرمند مردمی جمهوری قره باغ کوهستانی (۲۰۰۰)، جایزه آرتاوازد (۱۹۹۸)، نشان مسروپ ماشتوتس جمهوری قره باغ کوهستانی (۲۰۰۳) و هنرمند مردمی آذربایجان شوروی (۱۹۷۳) شده است. وی در ۱۰ ژوئیهٔ ۲۰۰۷ در سن ۷۹ سالگی در استپاناکرت درگذشت.
چستر کَمِن (؛ زادهٔ ) گیتارنواز، نوازندهٔ گیتار بیس، موسیقی دان، خواننده، تهیه کننده موسیقی و ترانه پرداز اهل بریتانیا است که با هنرمندان بزرگی چون پل مک کارتنی، راجر واترز، دیوید گیلمور، مدونا، برایان فری، ناتالی ایمبرولیا، باب گلداف، رابی ویلیامز، دورن دورن، سیل، مَـسیو اَتَک و گابریل همکاری داشته است.
هایک هوهانسی بیلریان (؛ زادهٔ ) - درگذشته بازیگر اهل ارمنستان بود. وی بین سال های - تا - میلادی فعالیت می کرد. زندگی نامه. وی در ۳۱ دسامبر ۱۸۹۷ در کنستانتینوپل به دنیا آمد . وی همچنین برنده جوایزی همچون هنرمند مردمی ارمنستان شوروی و جایزه دولتی ارمنستان شوروی شد. وی در ۱۹۷۲ در سن ۷۵ سالگی در لنیناکان درگذشت.
بنیک پوغوسی بژیکیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) بازیگر و کارگردان اهل ارمنستان بود. وی بین سال های ۱۹۲۰ تا - میلادی فعالیت می کرد. زندگی نامه. وی در در قارص به دنیا آمد . وی برادر بزرگتر فردیناند بژیکیان (بازیگر و کارگردان) بود. وی همچنین برنده جوایزی همچون هنرمند مردمی ارمنستان شوروی (۱۹۵۶) شد. وی در ۶ اوت ۱۹۷۷ در سن سالگی در ایروان درگذشت.
لی ریتناوئر (؛ ؛ زادهٔ ) نوازندهٔ گیتار جاز، موسیقی دان، آهنگساز و تهیه کننده موسیقی اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از اواخر دههٔ ۱۹۶۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. وی کارش را از ۱۶ سالگی با نوازندگی برای ماماز اند پاپاز شروع کرد و دیری نپایید که تحت تأثیر وس مانتگامری به موسیقی جاز علاقمند شد. او دانش آموختهٔ نوازندگی گیتار در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی است. در سال ۱۹۷۹، از قدرت و مهارت نوازندگی او برای «برای تقویت و ارتقا» یکی از سنگین ترین آهنگ های آلبوم "دیوار" پینک فلوید به نام «بدو بزن به چاک» سود بردند. او «نوازندهٔ گیتار ریتم» در تک آهنگ «یکی از دگرگونی های روحی من» بود بدون آنکه نامش در آلبوم ذکر شود. برخی از خوانندگانی که ترانه های ساخت او را اجرا کرده اند، عبارتند از: بیل چامپلین، پتی آستین، لیزا فیشر و مایکل مک دانلد. وی در سال ۲۰۱۱ برندهٔ جایزهٔ اکو در شاخهٔ «بهترین نوازندهٔ بین المللی» شد. ریتناوئر بارها داور «جوایز انجمن موسیقی مستقل» بوده است. او در مجموع ۱۶ نامزد دریافت جوایز گرمی و یک بار برندهٔ آن بوده است. لی ریتناوئر به عنوان نوازنده با هنرمندان بیشماری در ساخت و تولید تک آهنگ ها یا
آلبوم هایشان همکاری داشته است که برخی از آنها عبارتند از:
فردیناند پوغوسی بژیکیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) بازیگر و کارگردان اهل ارمنستان بود. وی بین سال های - تا - میلادی فعالیت می کرد. زندگی نامه. وی در در قارس به دنیا آمد . وی برادر بنیک بژیکیان و شوهر سدا جانیکیان بود. وی در فعالیت می کرد. وی همچنین برنده جوایزی همچون نشان برجسته افتخار، هنرمند افتخاری گرجستان شوروی (۱۹۴۶) و هنرمند مردمی ارمنستان شوروی (۱۹۶۴) شد. وی در ۲ سپتامبر ۱۹۶۹ در سن ۶۴ سالگی در درگذشت و در تفلیس به خاک سپرده شد.