Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سماً به بخش زنان باشگاه ساسوئولو تبدیل شد. نمادهای رسمی. نشان باشگاه. نشان باشگاه ساسوئولو سپری است که در نیمهٔ پایینی آن، نوارهای سیاه و سبز به همراه یک توپ فوتبال دیده می شود. در نیمهٔ بالایی نشان، بخش سمت چپ سه تپه از نشان شهر ساسوئولو را به تصویر می کشد و بخش راست آن دوباره نوارهای سبز و مشکی را نمایش می دهد. نوار افقی ای که این دو بخش را از هم جدا می کند، نام باشگاه را در خود دارد. سرود باشگاه. سرود رسمی باشگاه ساسوئولو با عنوان «"Neroverdi"» (مشکی سبزها)، در سال ۲۰۱۳ توسط خوانندهٔ اهل ساسوئولو، نک ساخته شد.
آردا آلدن گرین (۷ مه ۱۸۹۹ – ۲۲ ژانویه ۱۹۵۸) یک زیست شیمی دان اهل ایالات متحده بود که به طور مشترک "انتقال دهندهٔ عصبی" سروتونین را کشف کرد و واکنشی را که مسئول زیست تابی "کرم شب تاب" است، شناسایی نمود. او همچنین برای مشارکت در تبیین "چرخهٔ کوری" توسط گرتی کوری و کارل کوری شناخته می شود و نشان داد که "پی اچ" چگونه بر توانایی هموگلوبین برای اتصال به اکسیژن و انتقال آن تأثیر می گذارد. او به دلیل دستاوردهایش، نشان مدال گاروان-اولین را از انجمن شیمی آمریکا دریافت کرد. اوایل زندگی و تحصیلات. آردا گرین در پراسپکت، پنسیلوانیا به دنیا آمد. پدر و مادر او "ونس ای. گرین" و "ملوا استیونسون گرین" بودند. پدرش "شیمی" تدریس می کرد و خواهرش، "متا کلر گرین" (لومیس)، دکترای "فیزیک" داشت. خانوادهٔ گرین در دوران کودکی آردا به ایالت "کالیفرنیا" نقل مکان کردند. آردا گرین در سال ۱۹۲۱ مدرک کارشناسی خود را در رشته های "شیمی" و "فلسفه" از دانشگاه کالیفرنیا، برکلی دریافت کرد. او تحصیل در رشتهٔ "فلسفه" را در مقطع تحصیلات تکمیلی ادامه داد، اما به زودی تمرکز خود را به سوی "پزشکی" تغییر داد. او در سال ۱۹۲۷ مدرک پزشکی خود را از دانشگاه جانز ه
اپکینز دریافت کرد. او تحصیلات پزشکی خود را در برکلی آغاز کرد، اما به تشویق "هربرت ام. ایوانز" یک سال را صرف تحصیل زیر نظر "ادوین جوزف کاهن"، زیست شیمی دان پروتئین در دانشگاه هاروارد کرد. سپس تحصیلات پزشکی خود را در دانشگاه جانز هاپکینز به پایان رساند، جایی که در زمینهٔ هدایت الکتریکی الکترولیت ها در غشاها با لئونور میکایلیس کار کرد. و در سال ۱۹۲۷ فارغ التحصیل شد. حرفه. پس از تحصیل در مقطع تحصیلات تکمیلی، گرین به عنوان پژوهشگر فلوشیپ شورای تحقیقات ملی در پزشکی در دانشگاه هاروارد مشغول به کار شد و در آزمایشگاه "ادوین کاهن" کار می کرد و به ویژه در زمینهٔ توسعهٔ روش هایی برای جداسازی و تصفیهٔ پروتئین ها تخصص پیدا کرد. در دورهٔ زمانی از ۱۹۳۰ تا ۱۹۳۲، گرین تحقیقات خود را در مؤسسه اقیانوس شناسی وودز هول انجام داد. جایی که با آلفرد سی. ردفیلد بر روی تنفس در "دلفین ها" کار کرد. و پروژه ای بر روی هموگلوبین در برخی ماهی ها انجام داد. او با "رونالد ام. فری" بر روی وابستگی هموگلوبین به "پی اچ" همکاری کرد و بعدها به شناسایی حلالیت هموگلوبین و تعاملات آن با "دی اکسید کربن" و "مونوکسید کربن" ادامه داد. در مدت حضورش در هاروار
د، او همچنین به عنوان پژوهشگر در آزمایشگاه "لارنس جی. هندرسون" کار کرد، هفت سال به عنوان همکار پژوهشی در رشتهٔ "پزشکی کودکان" مشغول بود و در "کالج رادکلیف" در رشتهٔ علوم زیست شیمی تدریس می کرد. در سال ۱۹۴۱، او به دانشگاه واشینگتن در سنت لوئیس در میسوری منتقل شد، جایی که به عنوان استاد یار زیست شیمی با گرتی کوری و کارل کوری کار کرد. گرین "فسفوریلاز" خالص را ایزوله کرد، که آنزیم کلیدی در مسیر چرخه کوری است که مولکول ذخیره سازی قند "گلیکوژن" را تجزیه می کند و نقش مهمی در روشن کردن متابولیسم گلیکوژن ایفا کرد. در دانشگاه واشینگتن همچنین او سایر آنزیم های مهم متابولیکی از جمله "آلدولاز"، که "فروکتوز" را تجزیه می کند، خالص سازی کرد. در سال ۱۹۴۵، او به هیئت علمی کلینیک کلیولند منصوب شد و با آروین پیج همکاری کرد. در کلیولند، او همراه با پیج و موریس ام. رپورت "سروتونین"، یک ترکیب آلی مهم، را کشف و نام گذاری کرد. او همچنین همراه با "اف. ام. بامپوس" مولکول های مهمی در تنظیم فشار خون از جمله "آنگیوتانسینوژن" (پیش ساز "آنگیوتانسین") و "آنگیوتونین" (هایپرتانسیون) را ایزوله و مطالعه کرد. حرفهٔ گرین در دانشگاه جانز هاپکینز به
پایان رسید؛ او در سال ۱۹۵۳ شروع به مطالعهٔ شیمی "بیولومینسنس" با "ویلیام دی. مک الروی" در مؤسسه مک کالم-پرَت در آنجا کرد. او "لوکفراز" (آنزیم شیمیایی موجود در آتیش فشان ها) را ایزوله کرد، واکنشی که باعث درخشیدن آتیش فشان ها می شود را کشف کرد و کارهایی در زمینهٔ بیولومینسنس باکتریایی آغاز کرد، اما به دلیل بیماری نتوانست آن را کامل کند. گرین در پاییز ۱۹۵۷ مدال گاروان-اولین را از انجمن شیمی آمریکا دریافت کرد. و این مدال به صورت پس از مرگ در آوریل ۱۹۵۸ به او اهدا شد. زندگی شخصی. گرین در ژانویه ۱۹۵۸ در اثر سرطان پستان در سن ۵۸ سالگی درگذشت.
زنان در سریلانکا طبق آمار سرشماری سال ۲۰۱۲ سریلانکا، ۵۲٫۰۹٪ از جمعیت کشور را تشکیل می دهند. زنان سریلانکا در بسیاری از حوزه ها نقش مهمی در توسعه کشور ایفا کرده اند. به طور تاریخی، سوگیری مردسالارانه بر فرهنگ سریلانکا غالب بوده است، اگرچه زنان از حق رای در انتخابات از سال ۱۹۳۱ برخوردار بوده اند. هرچند سریلانکا در دستیابی به برابری جنسیتی پیشرفت چشمگیری داشته است، زنان همچنان نسبت به مردان از وضعیت پایین تری برخوردار هستند. در سال ۲۰۱۷، سریلانکا به عنوان یازدهمین کشور امن جهان برای زنان توسط گروه تحقیقاتی "ثروت جهانی نو" رتبه بندی شد. بیش از دو هزار سال پیش، زنان سینهالی عمدتاً از طبقه سلطنتی و اشراف از آزادی های فردی و فرصت های اجتماعی برخوردار بودند که به سطح برابری با مردان نزدیک بود. زنان سینهالی در بسیاری از امور عمومی با مردان مشارکت داشتند، به عنوان زنان، مادران و افراد مستقل، جایگاهی در زندگی خصوصی و عمومی داشتند و آزادی انتخاب سبک زندگی خود را داشتند. پس از تأسیس بوداییسم، آن ها گامی پیشرفته دیگر برداشتند و زندگی دنیوی را ترک کرده و به دنبال پیوستن به جمع راهبان بودند. پیشرفت های مؤثر آن ها در عرصه های
اجتماعی، فرهنگی و سیاسی از حدود ۳۰۰ سال قبل از میلاد در جزیره کوچک سینهالی عمدتاً به اصول بودایی و روحیه بودایی نسبت داده می شود. زنان به طور قابل توجهی از این انسان گرایی بزرگ بهره مند شدند. شواهد تاریخی نشان می دهد که در گذشته شش ملکه بر جزیره حکومت کرده اند؛ از جمله ملکه آنولا (۴۷ قبل از میلاد – ۴۲ قبل از میلاد) تا دون کاترینا (کوسوماسانا دوی) (۱۵۸۱) که از کاندی بر کشور حکومت می کرد. ملکه لیلاواتی (۱۱۹۷–۱۲۱۲)، همسر شاه پراکرماباهو (۱۱۵۳–۱۱۸۶)، چهارمین ملکه جزیره سریلانکا بود. او از دومین پادشاهی پولونارووا سریلانکا کشور را اداره می کرد. نقش زنان در جامعه سریلانکا موضوعی بوده است که طی چندین قرن مورد بحث و مبارزه قرار گرفته است. برای مثال، در دوران استعمار بریتانیایی، بخشی قابل توجه از جنبش ملی گرایانه و ضد استعماری به نقش و وضعیت زنان سیلان، هم در داخل و هم در خارج از خانه، تمرکز داشت. در سال های گذار پس از استعمار، سیاست گذاران سریلانکایی بسته ای از سیاست های اجتماعی شامل خدمات رایگان بهداشت و آموزش و غذای یارانه ای معرفی کردند که کیفیت زندگی زنان را به طور چشمگیری بهبود بخشید. در مقایسه با سایر کشورهای
جنوب آسیا، زنان سریلانکایی وضعیت بسیار خوبی دارند و از امید به زندگی بالا (۸۰ سال)، سواد تقریباً جهانی و دسترسی به فرصت های اقتصادی بهره مند هستند، که تقریباً در سایر کشورهای این منطقه بی همتاست. توسعه اقتصادی. کارشناسان کشاورزی و نیروهای کاری عمدتاً زنانه در جنوب آسیا طی سه دهه گذشته به طور قابل توجهی گسترش یافته اند. مردان دو برابر بیشتر از زنان در سریلانکا مشغول به کار هستند (۳۰–۳۵٪). مشارکت نیروی کار زنان در این کشور نسبت به همسایگان منطقه ای مانند نپال، چین و بنگلادش کمتر است. در واقع، سریلانکا بیستمین شکاف جنسیتی بزرگ در مشارکت نیروی کار را در جهان دارد. طبق یک مطالعه، سریلانکا می تواند تا سال ۲۰۲۵، ۱۴٪ (۲۰ میلیارد دلار آمریکا) به GDP سالانه خود اضافه کند، اگر مشارکت زنان در نیروی کار افزایش یابد و تعداد ساعات پرداختی کاری زنان و همچنین حضور آنان در بخش های با بهره وری بالاتر بیشتر شود. پس از هند، این بزرگ ترین سود نسبی پیش بینی شده برای منطقه آسیا-اقیانوسیه است. در شرایط پیش بینی نکول بدهی های دولتی که دسترسی به بازارهای سرمایه و وام های چندجانبه متوقف خواهد شد و هزینه های دولتی کاهش خواهد یافت، دستاور
دهای اقتصادی در این مقیاس نمی توانند نادیده گرفته شوند. در سال ۲۰۱۷، از میان ۸٫۵ میلیون زن بالای ۱۵ سال، تنها ۳٫۱ میلیون زن در نیروی کار حضور داشتند و تنها ۲٫۹ میلیون نفر شاغل بودند. از این تعداد، حدود ۱٫۵ میلیون زن در بخش غیررسمی کار می کردند. جنبش زنان. جنبش زنان در سریلانکا در سال ۱۹۰۴ تحت عنوان اتحادیه زنان سیلان سازماندهی شد و از سال ۱۹۲۵، مالیکا کولانگانا سامیتیا و سپس اتحادیه حق رأی زنان (WFU) به طور موفقیت آمیزی برای معرفی حق رأی زنان کمپین کردند، که این هدف در سال ۱۹۳۱ محقق شد.
کارن کارن سیلکوود (; – ) تکنسین آزمایشگاه و کنشگر اتحادیه کارگری آمریکایی بود که به دلیل افشای نگرانی هایش دربارهٔ اقدامات شرکت ها در زمینه ایمنی و سلامت در یک تأسیسات هسته ای شناخته می شود. او در کارخانه تولید سوخت هسته ای کر-مکگی در کرسنت، اکلاهما مشغول به ساخت گندله پلوتونیوم بود. سیلکوود اولین زنی بود که به تیم مذاکره اتحادیه در کر-مکگی انتخاب شد. پس از شهادت دادن به کمیسیون انرژی اتمی دربارهٔ نگرانی های ایمنی خود، مقادیری پلوتونیوم در بدن و خانه او یافت شد. در حالی که برای ملاقات با یک روزنامه نگار نیویورک تایمز و یک مقام اتحادیه ملی رانندگی می کرد، در یک سانحه رانندگی کشته شد که شرایط آن هرگز به طور کامل توضیح داده نشد. تحصیلات و زندگی شخصی. کارن گِی سیلکوود در سال ۱۹۴۶ در لانگ ویو، تگزاس متولد شد و در نیدرلند، تگزاس بزرگ شد. او با مادرش مرل، پدرش بیل و خواهرانش رزماری و لیندا زندگی می کرد. در دبیرستان، دانش آموز ممتاز و عضو انجمن ملی افتخارات بود و شیمی بهترین درس او بود. در پاییز ۱۹۶۴، با بورسیه از کلوپ زنان شاغل و حرفه ای در کالج دولتی فناوری لامار در بیمونت، تگزاس ثبت نام کرد. در سال ۱۹۶۵، سیلکوود د
انشگاه را رها کرد و با ویلیام مدوز، کارگر خط لوله نفت ازدواج کرد و از او سه فرزند داشت. پس از ورشکستگی به دلیل عادات هزینه کرد بی رویه مدوز و خودداری او از قطع رابطه خارج از ازدواج، سیلکوود در سال ۱۹۷۲ او را ترک کرد و به اکلاهما سیتی نقل مکان کرد و به مدت کوتاهی به عنوان منشی بیمارستان کار کرد. فعالیت های اتحادیه ای. در اوت ۱۹۷۲، سیلکوود به عنوان تکنسین آزمایشگاه متالوگرافی در شرکت کر-مکگی در کارخانه تولید پلوتونیوم رودخانه سیمارون نزدیک کرسنت، اکلاهما استخدام شد. او به زودی به اتحادیه کارگران نفت، شیمیایی و اتمی (OCAW) پیوست. در نوامبر ۱۹۷۲، در اعتصابی برای اعتراض به شرایط کاری نامناسب شرکت کرد. کر-مکگی با استخدام افراد از مناطق اطراف برای عبور از خط اعتصاب، موفق به شکستن اعتصاب شد. در اوت ۱۹۷۴، سیلکوود به کمیته سه نفره مذاکره محلی OCAW انتخاب شد و اولین زنی بود که چنین موقعیتی در کر-مکگی به دست آورد. وظایف خاص اتحادیه او شامل بررسی مسائل بهداشتی و ایمنی بود. او در کارخانه سیمارون موارد متعددی از تخلفات مقررات بهداشتی را کشف کرد، مانند قرار گرفتن کارگران در معرض آلودگی، تجهیزات تنفسی معیوب و ذخیره سازی نامنا
سب نمونه ها. در ۲۶ سپتامبر ۱۹۷۴، سیلکوود و دو عضو دیگر کمیته در جلسه ای در واشینگتن دی سی با تونی مازوکی، مدیر قانونگذاری OCAW شرکت کردند. آنها از شرایط خطرناک محیط کار شکایت کردند و در مورد چگونگی پیروزی در انتخابات آینده مشورت خواستند. مازوکی متوجه شد که اعضای کمیته (و احتمالاً بقیه کارکنان کارخانه سیمارون) اطلاعات کافی دربارهٔ مواد خطرناکی که با آن کار می کنند ندارند. مرگ مشکوک و میراث. در ۱۳ نوامبر ۱۹۷۴، سیلکوود در حالی که اسناد و مدارکی را برای اثبات ادعاهای خود به همراه داشت، در یک سانحه رانندگی مرموز کشته شد. تحقیقات رسمی این حادثه را تصادف اعلام کرد، اما بسیاری به قتل عمدی او مشکوک هستند. پرونده حقوقی خانواده او علیه کر-مکگی به پرداخت ۱٫۳۸ میلیون دلار به صورت توافق خارج از دادگاه انجامید، بدون اینکه شرکت مسئولیتی بپذیرد. داستان زندگی او در فیلم سینمایی «سیلکوود» محصول ۱۹۸۳ به کارگردانی مایک نیکولز و با بازی مریل استریپ به تصویر کشیده شد که نامزد دریافت جایزه اسکار شد. کارن سیلکوود به عنوان نمادی از مبارزه برای حقوق کارگران و ایمنی صنعتی در تاریخ آمریکا باقی مانده است.
رو-چی چو هوانگ (به چینی: 黃周汝吉)(زادهٔ ۱۹۳۲) استاد زیست شناسی تایوانی-آمریکایی در دانشگاه جان هاپکینز است. او یک بیوشیمیست است که در دهه ۱۹۶۰ همراه با جیمز اف. بونر و داگ فامبرو به مطالعه و شناسایی توابع هایستون های هسته ای پرداخت. در آن زمان، در این زمینه توافقی در مورد انواع و عملکرد پروتئین های هایستون وجود نداشت. بعداً او کشفیات جدیدی در مورد زیست شناسی مولکولی سرطان و تنظیم ژن های ویروسی انجام داد. زندگی و تحصیلات. رو-چی چو در ۲ آوریل ۱۹۳۲ در نانجینگ، جیانگ سو، چین به دنیا آمد. او در سال ۱۹۵۴ به ایالات متحده مهاجرت کرد. او پس از خواندن یک بیوگرافی از ماری کوری به علم علاقه مند شد. او مدرک کارشناسی خود را از دانشگاه ملی تایوان در سال ۱۹۵۳ دریافت کرد، سپس در سال ۱۹۵۶ کارشناسی ارشد خود را از دانشگاه ویرجیا تک و دکترای خود را از دانشگاه ایالتی اوهایو در سال ۱۹۶۰ گرفت. او از سال ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۵ به عنوان پژوهشگر پسادکترای جیمز اف. بونر در مؤسسه فناوری کالیفرنیا فعالیت کرد. شغل آکادمیک و تحقیقاتی. رو-چی چو هوانگ در سال ۱۹۷۱ به هیئت علمی دانشگاه جان هاپکینز پیوست. او اولین استاد زن علم در این دانشگاه بود. او از ۱۹۶۵
تا ۱۹۷۱ به عنوان استاد کمکی، از ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۵ به عنوان استاد همکار، و از ۱۹۷۵ تاکنون به عنوان استاد تمام فعالیت کرده است. عنوان او در سال ۲۰۱۸، استاد پژوهشی افتخاری مک الروی است. او در سال ۱۹۸۰ رئیس یک کنفرانس تحقیقاتی گوردن بود، از ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۴ رئیس هیئت مشاوران علمی مؤسسه ملی پیری، مؤسسات ملی بهداشت بود، عضو هیئت مدیره مؤسسه زیست شناسی مولکولی تایوان از ۱۹۸۷ تا ۱۹۸۸ و عضو هیئت مشاوران علمی مؤسسه ملی سرطان بود. در سال ۱۹۶۲، هوانگ و جیمز بونر یافته های خود را منتشر کردند که نشان می داد هایستون از سنتز آر ان ای کروموزومی جلوگیری می کند. این مقاله به یک استناد کلاسیک تبدیل شد. در مصاحبه ای که این مقاله را به عنوان یک استناد کلاسیک معرفی کرد، هوانگ گفت: «این کار … زمانی انجام شد که اطلاعات زیادی در مورد رویکرد مولکولی به بیان ژن وجود نداشت. اصطلاح کروماتین به عنوان یک حالت اینترفاز کروموزوم به تدریج به عنوان یک اصطلاح کاری بیوشیمیایی پذیرفته می شد. جداسازی و خالص سازی کروماتین هنوز با هنر بیشتر از علم برخورد می شد، تا زمانی که جنین نخود انتخاب شد.» بونر در مورد وضعیت دانش هایستون در اوایل دهه ۱۹۶۰ زمانی که هوانگ
شروع به کار در آزمایشگاه او کرد، در یک مقاله بیوگرافی منتشر شده در سال ۱۹۹۴ اظهار داشت: «مطالعه ادبیات هایستون ها این موضوع را روشن کرد که هیچ چیز زیادی در مورد اینکه چند نوع هایستون وجود دارد یا اینکه آیا هایستون های مختلف در موجودات مختلف یا در سلول های مختلف تخصصی وجود دارند، شناخته نشده بود. هیچ کس نمی دانست هایستون ها برای چه کاری هستند و هیچ کس هایستون ها را در گیاهان مطالعه نکرده بود.» بونر از NSF و دیگر منابع بودجه دریافت کرد تا یک کنفرانس در مورد هایستون ها سازماندهی کند و سعی کند همه محققان شناخته شده هایستون را در آن شرکت دهد. بعد از کنفرانس، او وضعیت کلی که از آن باقی ماند را به صورت آشفته خلاصه کرد. تخمین های تعداد انواع هایستون به هزاران مورد می رسید و هیچ توافقی در مورد همولوژی هایستون ها بین گونه های مختلف یا حتی بین سلول های مختلف در یک گونه وجود نداشت. هوانگ نشان داد که پروتئین های هایستون از رونویسی دی ان ای جنین نخود و تیموس گوسفند جلوگیری می کنند و روش های قابل تکرار برای مطالعه هایستون های فردی ایجاد کرد، در حالی که او به عنوان پژوهشگر پسادکترا با بونر کار می کرد. آزمایشگاه بونر بعدها هر
نوع هایستون را از نخود خالص سازی و توالی یابی کرد که این کار با همکاری امیل اسمیت انجام شد. در سال های بعد در دانشگاه جان هاپکینز، تحقیقات او بر روی تنظیم ژن در سرطان، تنظیم بیان ژن های ویروسی، بیان قطعات ژنوم ویروسی در ژنوم های پستانداران، و زیست شناسی مولکولی سلول های سالخورده متمرکز بود. هوانگ بنیان گذار مشترک و مشاور علمی ارشد اریموس فارماکوتیکالز در هیوستون، تگزاس است. این شرکت در حال توسعه ترکیبات ضدویروسی و ضدسرطانی جدید کشف شده او است که مشتقات از گیاه لینگان NDGA می باشند. این کار زمانی که او ابتدا آن را شروع کرد، تا حدودی بحث برانگیز بود. زندگی شخصی. رو-چی چو هوانگ در ۱۰ ژوئن ۱۹۵۶ با پیِن چیِن هوانگ ازدواج کرد. در یک مقاله در سال ۲۰۰۱، پسرش دربارهٔ روز ازدواج او در دانشگاه ویرجینیا تک این گونه گفته است: «همان روزی که او مدرک خود را دریافت کرد، او در یک ایستگاه گاز شل در بلکزبورگ، ویرجینیا، به لباس عروس تغییر لباس داد و آن ها در دفتر رئیس دانشگاه ازدواج کردند، با تنها رئیس دانشگاه و دو شاهد» گفت سوبر هوانگ. «آن ها در این کشور هیچ کس را نمی شناختند. اما آن ها با ذکاوت، هوش و انگیزه خود زنده ماندند.»
تیبیدابو ( ) تپه ای مشرف به شهر بارسلون، پایتخت منطقه خودمختار کاتالونیا در پادشاهی اسپانیا است. این تپه با ارتفاع ۵۱۲ متر، بلندترین تپه از رشته کوه سرا د کلسرولا می باشد. بر فراز این تپه، معبد قلب مقدس و شهربازی تیبیدابو قرار دارد. تیبیدابو از طریق جاده، قطار کابلی و تراموا قابل دسترسی است.
دوات حتحور-حنوت تاوی که در زبان مصری باستان به معنای «ستایشگر هاتور؛ معشوقه دو سرزمین» است شاهدخت مصر باستان و بعدها ملکه این سرزمین بود. خانواده. حنوت تاوی احتمالاً دختر رامسس یازدهم آخرین پادشاه دودمان بیستم مصر از همسرش تنت آمون بوده است. قرار گرفتن حنوت تاوی در خانواده های سلطنتی اواخر دودمان بیستم مصر و اوایل دودمان بیستم و یکم مصر کاملاً روشن و قابل تفسیر نیست. دوات حتحور-حنوت تاوی عناوین مختلفی از جمله دختر پادشاه همسر پادشاه؛ مادر پادشاه؛ بانوی دو سرزمین؛ معشوقه دو سرزمین؛ دختر همسر بزرگ سلطنتی؛ سرشناس ترین ستایشگر آمون؛ مادر همسر بزرگ سلطنتی؛ مادر کاهن اعظم آمون و مادر ژنرالیسیمو داشت. ادوارد اف. ونت حدس زده بود که حنوت تاوی دختر فرعون اسمندس و ملکه تنت آمون همسر پینوزم یکم و مادر پادشاه پسوسنس یکم و همسرش موت نجمت کاهن اعظم آمون من خبررع، ژنرالیسیموی جنوب و شمال، من خبررع و همسر خدای آمون ماعت کارع باشد. کنت اندرسون کیچن حدس زده بود که در آن دوره دو زن به نام حنوت تاوی وجود داشته باشند تا برخی از عناوین مرتبط با نام حنوت تاوی را توضیح دهند. ادوارد اف. ونت نشان داده بود که حنوت تاوی همسر پینوزم یکم ک
اهن اعظم تِبِس آمون بود که بالفعل فرمانروای مصر علیا بود و بعدها القاب فراعنه را به خود اختصاص داد. القاب تأیید شده برای حنوت تاوی به ما کمک می کند تا تشخیص دهیم کدام یک از فرزندان پینوزم متعلق به او بودند: پسوسنس یکم که در تانیس فرعون شد. همسرش موت جمت و ماعت کارع که همسر خدای آمون شد. به احتمال زیاد او همچنین مادر حنوت تاوی است که همراه با ماعت کارع و موت جمت در کارناک به تصویر کشیده شده است. شناسایی کاهن اعظم مورد اشاره در عناوین او دشوارتر است: سه تن از پسران پینوزم، مساهرتا، جدخنسوفانخ و من خبررع کاهنان اعظم شدند و یکی، دو یا هر سه آنها می توانستند پسر دوات حتحور-حنوت تاوی باشند. نیوینسکی حدس زد که حنوت تاوی دختر رامسس یازدهم و تنت آمون است. دادسون دو ملکه به نام تنت آمون را می شناسد. یکی همسر رامسس یازدهم و دیگری مادر حنوت تاوی است. این ملکه در پاپیروس خاکسپاری ملکه حنوت تاوی ذکر شده است. ملکه دیگری به نام تنت آمون احتمالاً دختر رامسس یازدهم و احتمالاً خواهر تنی حنوت تاوی بوده و با اسمندس ازدواج کرده است. تنت آمون اخیر در داستان ون آمون ذکر شده است. نام او قبل از به تخت نشستن شوهرش بر روی جامی کشف شده د
ر تانیس، روی لنگه در و نقش برجسته ای در معبد خونس که در مجموعه معبد کرناک کشف شد، ذکر شده است. حتی در اینجا از او به عنوان یک ملکه یاد می شود که نام او در کارتوش نوشته شده است. بعداً از او بر روی یک یادبود سنگی در قفط، در معبد موت در کارناک و بر روی چندین اشیاء یافت شده در مقبره پسرش در تانیس نام برده شده است. او در نمای معبد خونسو در معبد کرناک به تصویر کشیده شده است. مرگ و تدفین. مومیایی و تابوت های او در مخزن نهانی دی بی۳۲۰ به همراه تابوت های چند تن از اعضای خانواده اش پیدا شد. او قبل از انتقال به مخزن در جای دیگری دفن شد، اما محل دفن اصلی مشخص نیست. مومیایی حنوت تاوی در مجموعه ای از دو تابوت چوبی پیدا شد. تابوت ها به احتمال زیاد با طلا پوشانده شده بودند، اما تمام طلاها از بین رفته بود. مومیایی توسط دزدان مقبره آسیب دید و این تابوت اکنون در موزه مصر قاهره هستند. دزدان مقبره در جستجوی اسکراب قلب، قسمت اصلی قفسه سینه را شکافته بودند. بسته بندی کتانی زیر پوست سوژه در مومیایی کردن دودمان بیستم مصر به یک روش رایج تبدیل شده بود، اما باعث شده بود که گوشت روی صورت بانو حنوت تاوی باز بماند. صورت وی پس از کشف ترمیم
شد. آگوست ماریت دو رول پاپیروس بزرگ برای تشییع جنازه خریداری کرد که گمان می رود متعلق به ملکه حنوت تاوی باشد.
یگان ۴۰۰ یک یگان عملیات ویژه مخفی در نیروی قدس سپاه پاسداران انقلاب اسلامی است که در حملات تروریستی، ترور، آدم ربایی و خرابکاری تخصص دارد. این سازمان که در حدود سال ۱۳۹۰ تأسیس شد، تحت نظارت مستقیم رهبر جمهوری اسلامی ایران، سید علی خامنه ای، فعالیت می کند و به دلیل فعالیت های جهانی، از سوی آمریکا به عنوان یک نهاد تروریستی، معرفی شده است. رهبری و ساختار. چهره های کلیدی. حمید عبداللهی. حمید عبداللهی یکی از فرماندهان ارشد نیروی قدس ایران است که یگان ۴۰۰، یک یگان عملیات ویژه مخفی مسئول فعالیت های تروریستی جهانی است. او که در سال ۱۳۹۰ توسط ایالات متحده به دلیل حمایت از تروریسم تعیین شد، بر توطئه های برجسته و عملیات های جنگ نامتقارن نظارت داشته است. مجید علوی. مجید علوی از چهره های ارشد نظامی-اطلاعاتی ایران با سابقه نقش رهبری در سپاه قدس و مشارکت در عملیات های مخفی است. او معاون سابق وزیر اطلاعات ایران است که فرماندهی این یگان را برعهده داشت و با توطئه هایی مانند سوء قصد در بانکوک در سال ۱۳۹۰ که دیپلمات های اسرائیلی را هدف قرار داد، مرتبط بود. زمینه سازمانی. یگان ۴۰۰ به عنوان یک یگان عملیات ویژه مخفی در نیروی قدس سپ
اه پاسداران انقلاب اسلامی، فعالیت می کند. ساختار و نقش آن در شبکه گسترده تری از دیگر یگان های سپاه قدس (به عنوان مثال، یگان ۳۴۰، ۱۲۰۰۰، ۷۰۰)، که هر یک در حوزه های جغرافیایی یا عملیاتی متمایز تخصص دارند، تعبیه شده است. روش عمل و دسترسی جهانی. سپاه پاسداران انقلاب اسلامی به ویژه یگان ۴۰۰ نیروی قدس، اتباع افغانستان را برای انجام مأموریت های انتحاری که اسرائیلی ها را هدف قرار می دهند، جذب می کند و در این تلاش ها با القاعده همکاری می کند. از چهره های کلیدی این استخدام می توان به حسین رحمانی، حسین رهبان، حامد عبداللهی و علیرضا تاجیک اشاره کرد، که دومی در سوء قصد به قتل ایتسیک موشه تاجر اسرائیلی-گرجی در تفلیس در سال ۱۴۰۱ دست داشت. توطئه های مشابهی در آذربایجان، قبرس و یونان، خنثی شده است که نشان دهنده استراتژی گسترده تر ایران برای به کارگیری عوامل افغان و پاکستانی علیه اهداف اسرائیل است. این همکاری بر همگرایی منافع در میان ایران، القاعده و طالبان تأکید می کند و از تفاوت های ایدئولوژیک برای تمرکز بر اقدامات علیه اسرائیل فراتر می رود. روابط با القاعده. ایران و القاعده از اوایل دهه ۱۳۶۹ روابط پیچیده و پنهانی را حفظ کرد
ه اند. در ابتدا، این شامل آموزش عوامل القاعده در ایران و بقاع لبنان بود. پس از تهاجم ایالات متحده به افغانستان در سال ۱۳۸۰، ایران برای اعضای فراری القاعده، از جمله رهبران ارشد و خانواده های آنها، پناهگاهی فراهم کرد. قابل ذکر است، سیف العدل، یکی از شخصیت های بلندپایه القاعده که متهم به بمب گذاری سفارت آمریکا در آفریقا در سال ۱۳۷۷ است، در ایران تحت حفاظت سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، مستقر شده است. این ترتیبات بر اتحادی عمل گرایانه تأکید می کند که از تفاوت های ایدئولوژیک فراتر می رود و به القاعده اجازه می دهد در داخل خاک ایران فعالیت کند. علاوه بر این، گزارش های اخیر نشان می دهد که سپاه ایران، به ویژه یگان ۴۰۰ نیروی قدس، با القاعده برای استخدام اتباع افغان برای مأموریت های انتحاری که اسرائیلی ها را هدف قرار می دهند، همکاری کرده است. این همکاری مستمر نشان دهنده همگرایی منافع است و ایران از توانایی های القاعده برای پیشبرد اهداف استراتژیک خود در برابر دشمنان مشترک استفاده می کند. نقش استراتژیک. یگان ۴۰۰ نمونه ای از استراتژی ایران برای ارائه قدرت از طریق شبکه های نیابتی و عملیات مخفی است که اغلب تنش ها را با دشمنان
غربی تشدید می کند. فعالیت های آن به شدت توسط رهبری ایران کنترل می شود که نشان دهنده تعهد رژیم به جنگ نامتقارن است.
مارگارت جورجیا کلی (۵ اکتبر ۱۹۰۶ – ۵ مه ۱۹۶۸) داروشناس آمریکایی بود که در زمینهٔ داروشناسی داروهای مورد استفاده در "شیمی درمانی" سرطان، "سرطان زایی"، و محافظت شیمیایی در برابر تابش و عوامل "الکیله کننده" تخصص داشت. مارگارت کلی پژوهشگر ارشد در آزمایشگاه داروشناسی شیمیایی مؤسسه ملی سرطان بود. سال های آغازین و تحصیلات. مارگارت جورجیا کلی در سال ۱۹۰۶ در مینیاپولیس به دنیا آمد. او بین سال های ۱۹۲۳ تا ۱۹۲۷ در دانشگاه مینه سوتا تحصیل کرد. وی در حین کار در مؤسسه ملی سرطان ("NCI")، تحصیلات خود را در دانشگاه جورج واشینگتن ادامه داد. او در سال ۱۹۴۱ مدرک کارشناسی در رشتهٔ شیمی، در سال ۱۹۴۵ مدرک کارشناسی ارشد در رشتهٔ زیست شیمی، و در سال ۱۹۵۱ مدرک دکتری در رشتهٔ داروشناسی را دریافت کرد. عنوان پایان نامهٔ کارشناسی ارشد او «نیازهای تغذیه ای یاخته های طبیعی و سرطانی: اثر یاخته های رشدیافتهٔ فیبروبلاست بر ترکیب محیط کشت» بود. پایان نامهٔ دکتری او در سال ۱۹۵۱ با عنوان «کنش های داروشناختی و جایگاه گیری زیستی پودوفیلوتوکسین و پیکروپودوفیلین» نگاشته شد. حرفه. کلی ابتدا برای گروهی از آسیب شناسان در منطقهٔ واشینگتن کار کرد و سپس به
مؤسسه تحقیقات ارتش والتر رید پیوست. او در سال ۱۹۴۰ به عنوان "تکنسین پزشکی" در آزمایشگاه آسیب شناسی به مؤسسه ملی سرطان ("NCI") ملحق شد. در زمان مرگ، کلی پژوهشگر ارشد در آزمایشگاه داروشناسی شیمیایی بود. پژوهش. کلی به پژوهش در زمینهٔ داروشناسی داروهای مورد استفاده در "شیمی درمانی" سرطان، "سرطان زایی"، و محافظت شیمیایی در برابر تابش و عوامل "الکیله کننده" علاقه مند بود. او تمرکز خود را بر یافتن علل سرطان و داروهای مناسب برای مقابله با آن معطوف کرد. او یک کلونی میمون تأسیس کرد که این امکان را برایش فراهم آورد تا تومورها را در "کشت سلولی" پرورش دهد و حدود ۳۰۰۰ مادهٔ شیمیایی را بررسی کند تا تعداد اندکی ترکیب مؤثر برای درمان سرطان شناسایی کند. پژوهش های او بر روی جانوران آزمایشگاهی نشان دادند که ترکیبات "سولفیدریل" ممکن است از طریق الگوی توزیعی خاصی که باعث تجمع بیشتر ترکیب محافظ در بافت های حساس نسبت به بافت های توموری می شود، در برابر سمیت حاصل از "پرتوی ایکس" و عوامل "الکیله کننده" محافظت ایجاد کنند. او همچنین نشان داد که موش های تازه متولدشده، به همان اندازه که در برابر "مواد سرطان زای ویروسی" حساس هستند، نسبت ب