Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
پسران تاریخ () یک نمایشنامه کمدی درام از نمایشنامه نویس بریتانیایی آلن بنت است. نخستین اجرای این نمایش در ۱۸ مه ۲۰۰۴ در تئاتر ملی سلطنتی در وست اند لندن روی صحنه رفت. نخستین اجرای برادوی آن در ۲۳ آوریل ۲۰۰۶ در تئاتر برودهرست بود که طی آن ۱۸۵ اجرا انجام شد و در ۱ اکتبر ۲۰۰۶ به پایان رسید. این نمایش جوایز متعددی دریافت کرد که از جمله می توان به جایزه لارنس الیویه برای بهترین نمایشنامه جدید (۲۰۰۵) و جایزه تونی برای بهترین نمایشنامه (۲۰۰۶) اشاره کرد. داستان. نمایش در مدرسهٔ دستور زبان کاتلرز در شفیلد، یک مدرسهٔ پسرانهٔ خیالی در شمال انگلستان، آغاز می شود. وقایع نمایش در میانه و اواخر دههٔ ۱۹۸۰ جریان دارد و گروهی از دانش آموزان تاریخ را دنبال می کند که برای آزمون ورودی دانشگاه های آکسفورد و کمبریج آماده می شوند. آن ها زیر نظر سه معلم (هکتور، ایروین و لینتات) با سبک های متفاوت تدریس، آموزش می بینند. هکتور، معلمی عجیب غریب، به یادگیری صرفِ دانش علاقه مند است، اما مدیر بلندپرواز مدرسه می خواهد جایگاه مدرسه در جدول علمی ارتقا یابد. او برای این منظور ایروین، یک معلم موقت را استخدام می کند تا شیوه ای واقع گرایانه تر، بد
بینانه تر و بی رحمانه تر در آموزش وارد کند. در ادامه، مشخص می شود که هکتور به طور نامناسبی با یکی از دانش آموزان تماس جنسی برقرار کرده و بعدها نیز گرایش های همجنس گرایانهٔ پنهان ایروین آشکار می شود. شخصیت هکتور بر اساس زندگی فرانک مک اچران (۱۹۰۰–۱۹۷۵)، معلم و نویسندهٔ بریتانیایی، خلق شده است.
مروتی آناپات (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر موروت، شهرستان گوی گول جمهوری آذربایجان می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده های ۱۰–۱۱ام میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای استپانوس مقدس (پیپ) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر پیپ، شهرستان داش کسن جمهوری آذربایجان می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سال ۱۸۴۹ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
صومعه فرشتگان مقرب مقدس (؛ سورب هرِشتاکاپتاتس وانک) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر ، شهرستان شمکر جمهوری آذربایجان می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سال میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
مادر مری () فیلم آمریکایی در ژانر ملودرام حماسی به نویسندگی و کارگردانی دیوید لاوری است. داستان. این فیلم روایتگر رابطه ای میان یک خواننده (با بازی ان هتوی) و یک طراح مد مشهور (با بازی میکلا کوئل) است. تولید. این پروژه نخستین بار در مارس ۲۰۲۳ اعلام شد. دیوید لاوری نویسندگی و کارگردانی فیلم را بر عهده دارد و میکلا کوئل و ان هتوی به عنوان بازیگران اصلی معرفی شدند. موسیقی متن فیلم توسط دنیل هارت ساخته می شود و ترانه های اصلی توسط جک آنتونوف و چارلی ایکس سی ایکس تأمین خواهد شد. در ماه مه همان سال، هانتر شیفر به جمع بازیگران اضافه شد و در مارس ۲۰۲۴ اعلام شد که اف کی ای توئیگز نیز در این فیلم ایفای نقش می کند. فیلم برداری. فیلمبرداری اصلی از مه ۲۰۲۳ در آلمان آغاز شد. در ژوئیه همان سال، به گروه تولید اجازه داده شد تا در جریان اعتصابات ۲۰۲۳ سگ-افترا به فیلمبرداری ادامه دهند. در ۲۰ ژوئیه ۲۰۲۴، ان هتوی اعلام کرد که فیلمبرداری به پایان رسیده است.
آندرس پورسانگر (; – ) زبان شناس، و کشیش اهل نروژ بود. پورسانگر یک زبان شناس سامی شمالی و اولین سامی بود که تحصیلات عالی دریافت کرد. در سال ۱۷۵۲، از او دعوت شد تا در تلاش هایش برای ایجاد یک فرهنگ لغت سامی به پروفسور کنوت لیم کمک کند، در حالی که در مدرسه کلیسای جامع تروندهایم مشغول تحصیل بود. پورسانگر تحصیلات الهیات خود را در کپنهاگ ادامه داد و آن را با موفقیت در سال ۱۷۶۱ به پایان رساند. در همان سال، او به عنوان مبلغ مذهبی در وارانگر منصوب شد. در سال ۱۷۶۴، پورسانگر به تروندهایم بازگشت تا از کنوت لیم حمایت بیشتری کند و همزمان به عنوان کشیش بیمارستان نیز خدمت می کرد. در سال ۱۷۶۹، کالج مأموریت در کپنهاگ او را برای رسیدگی به پیشنهادی از دانشمند-کشیش یسوعی مجارستانی یانوس ساینوویچ احضار کرد. ساینوویچ به او پیشنهاد کرد که الفبای مجارستانی برای نوشتن به زبان سامی استفاده شود. بازدید ساینوویچ و ستاره شناس ماکسیمیلیان هل از وادسو برای مشاهده گذر زهره در سال ۱۷۶۹ نشان داد که سامی و زبان مجاری ریشه های زبانی مشترکی دارند. پورسانگر در پذیرش الفبای مجارستانی با ساینوویچ موافق بود، در حالی که لیم مخالف بود. پورسانگر در طول ا
قامتش در کپنهاگ، به عنوان کشیش مقیم در کلیسای جامع نیداروس منصوب شد. با این حال، این انتصاب با مخالفت محلی روبرو شد و تلاش هایی را برای یافتن سمتی جایگزین برای او برانگیخت. سرانجام، در سال ۱۷۷۱، او در کلیسای وادسو کشیش شد. زبان مادری پورسانگر سامی بود و او وظیفه ترجمه بخش های مختلف کتاب مقدس به زبان سامی شمالی را بر عهده گرفت. بسیاری از این ترجمه ها پس از آنکه پورسانگر مجبور به ترک اقامت خود در تروندهایم شد، توسط خود او نابود شد. زندگی پورسانگر به پایان نابهنگامی رسید. او در حالی که برای جستجوی یک مقام کلیسایی جدید به کپنهاگ سفر می کرد، به همراه خانواده اش در یک سانحه کشتی در نزدیکی شهر ریسور جان باخت. آنها در همان شهر به خاک سپرده شدند. مشارکت های آندرس پورسانگر به عنوان اولین فرد تحصیل کرده سامی و فداکاری او در حفظ زبان و فرهنگ سامی، تأثیر ماندگاری بر تاریخ و میراث سامی گذاشته است.
یانوس ساینوویچ ( با نام کامل یانوس ساینوویچ از تورداش و کالوز; – ) انسان شناس، اخترشناس، ریاضی دان، و زبان شناس مجارها و اهل مجارستان بود. او عضو فرقه یسوعی ها بود. او بیشتر به خاطر کارهای پیشگامانه اش در زبان شناسی تطبیقی، به ویژه اثبات سیستماتیک رابطه زبانی بین زبان های سامی (اورالی) و زبان مجاری شناخته می شود. زندگینامه. ساینوویچ در تورداش، مجارستان متولد شد. او شاگرد اخترشناس و ریاضی دان ماکسیمیلیان هل بود. هنگامی که هل در ژوئن ۱۷۶۹ سفری را برای مشاهده گذر زهره در شهر وردو، در نروژ شمالی برنامه ریزی کرد، ساینویچ را با خود برد. هل شنیده بود که زبان های مجاری و لاپ (سامی) با هم مرتبط هستند و فکر می کرد که ساینویچ، به عنوان یک گویشور بومی مجارستانی، می تواند این ارتباط را بررسی کند. ساینوویچ نتایج تحقیقات خود را در کتاب خود اثبات اینکه زبان مجارها و لاپ ها یکی است (، ۱۷۷۰) منتشر کرد، که به عنوان پیشرفتی در مطالعه زبان های اورالی تلقی شد. ایده های او بعدها توسط ساموئل گیارماتی توسعه یافت. او و هل در سال ۱۷۹۰ به عنوان اعضای آکادمی سلطنتی علوم و ادبیات دانمارک انتخاب شدند. ساینوویچ در سن ۵۱ سالگی در پشت مجارستا
ن درگذشت.
پسر کارپنتر () یک فیلم ترسناک فرانسوی-آمریکایی به نویسندگی و کارگردانی لطفی ناتان است. در این فیلم نیکلاس کیج، اف کی ای توئیگز، نوآ جوپ و سهیلا یعقوب به ایفای نقش پرداخته اند. تولید. در مه ۲۰۲۴ اعلام شد که نیکلاس کیج، اف کی ای توئیگز، نوآ جوپ و سهیلا یعقوب برای بازی در این فیلم انتخاب شده اند. فیلم برداری اصلی در مگارا، یونان در سپتامبر ۲۰۲۴ آغاز شد. در جریان فیلم برداری گزارش شد که کیج در یکی از غارهایی که به عنوان لوکیشن انتخاب شده بود، مورد حملهٔ دسته ای از زنبورها قرار گرفته است. انتشار. در مه ۲۰۲۵، شرکت مگنولیا پیکچرز حقوق توزیع این فیلم در ایالات متحده را به دست آورد.
قانون کانونتیکل (، ) یک قانون سوئدی بود که بین ۲۱ ژانویه ۱۷۲۶ و ۲۶ اکتبر ۱۸۵۸ در سوئد و تا ۱ ژوئیه ۱۸۷۰ در فنلاند لازم الاجرا بود. این قانون تمام کانونتیکل ها یا جلسات مذهبی از هر نوع، خارج از کلیسای سوئد لوتری، به استثنای دعا یا عبادت خانوادگی را غیرقانونی اعلام کرد. هدف جلوگیری از آزادی ادیان و محافظت از وحدت مذهبی بود، زیرا چنین وحدتی برای حفظ کنترل تاج بر عموم از طریق کلیسا مهم تلقی می شد. این قانون فقط برای شهروندان سوئدی اعمال می شد، در حالی که آزادی مذهبی بیگانگان توسط قانون تساهل محافظت می شد. تاریخچه. این قانون در سال ۱۷۲۶ برای جلوگیری از محبوبیت زهدباوری که در نیمه اول قرن ۱۸ به سرعت در سوئد در حال گسترش بود، آغاز شد و علیه طرفداران اولیه مانند توماس لئوپولد، یوهان استاندال و پیتر اسپاک استفاده شد. در طول قرن نوزدهم، قانون کانونتیکل به عنوان ابزاری علیه جنبش فریاد و گسترش کلیساهای آزاد مورد استفاده قرار گرفت. واعظان کلیسای آزاد، مانند فردریک اولاوس نیلسون باپتیست، تبعید شدند. این قانون یکی از دلایل مهاجرت از سوئد به ایالات متحده آمریکا در دهه های ۱۸۴۰ و ۱۸۵۰ بود. در طول قرن نوزدهم، این قانون بحث برا
نگیز شد و دائماً در پارلمان مورد بحث قرار می گرفت. سرانجام در سال ۱۸۵۸ لغو شد. قانون جدید تصریح می کرد که گردهمایی های کانونتیکل نباید به موازات مراسم کلیسای لوتری بدون اجازه قبلی برگزار شوند. این شرط در سال ۱۸۶۸ لغو شد و با شرطی جایگزین شد که چنین گردهمایی هایی نباید در محیط نزدیک کلیسای لوتری برگزار شوند. قانون گردهمایی های کلیسای لوتری تا سال ۱۸۰۹ در فنلاند و بخش شرقی سوئد نیز اجرا می شد. دوک نشین بزرگ فنلاند روسیه قوانین خود را از زمان سوئد تا زمان تغییر توسط مجلس که قانون کانونتیکل را از اول ژوئیه ۱۸۷۰ لغو کرد، حفظ کرد.
صومعه آموتغ () یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر اوریکان، استان کاشاتاق جمهوری آرتساخ می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده های ۱۷-۱۸ام میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای روستای پاهست (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر پاهست، جمهوری خودمختار نخجوان جمهوری آذربایجان می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۷ام میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
اوخت یغتسی (شهرستان داش کسن) (؛ Ուղտի եղցի, Քարահերձ) یک مجموعه کلیسایی متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر قزاق لی، شهرستان داش کسن جمهوری آذربایجان می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۳ام میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
«لارس نلسون» (، درگذشته ) یک سامی بود که به دلیل پیروی از شمن گرایی سامی در آریپلوگ در سوئد در زمان مسیحی سازی مردم سامی سوزانده شد. پیشینه. در سال ۱۶۹۱، مقامات کلیسای سوئد و دولت، دو سامی مسیحی را برای بررسی مورد مشکوک افسونگری لارس نلسون فرستادند. وقتی آنها بازگشتند، به وزیر لوتری، پهر نورائوس، گزارش دادند. آنها گزارش دادند که لارس را دیده اند که در مقابل بت های چوبی خدایان سامی در بیرون چادرش برای نوه اش که همان روز در چاهی غرق شده بود، آواز می خواند و طبل می زد تا زندگی اش را به او بازگردانند. سامی مسیحی به او گفته بود که از فعالیت "شیطانی" خود دست بردارد و طبل را با زور از او گرفت. سپس لارس به دلیل ایجاد وقفه در تلاش او برای بازگرداندن نوه اش به زندگی، با چاقو به آنها حمله کرد. وقتی آنها بازگشتند، لارس سه بت خدایان و نمادی از خدای هوراگالس (خدای رعد و برق) را در جایی قرار داده بود که استخوان ها و خون حیوانات قربانی شده بودند. وقتی مسیحیان محراب او را خراب کردند، لارس به هوراگالس دعا کرد که آنها را با رعد و برق نابود کند. سپس پسرش را برای کمک به روستا فرستاد، اما سامی مسیحی سپس بت های خدایان و طبل را با خ
ود برد و نزد وزیر اریش نورائوس و پسرش پهر نورائوس فرار کرد. محاکمه. در طول محاکمه، بت های خدایان و نماد هوراگالس در مقابل دادگاه قرار داده شد و دادگاه از لارس پرسید که آیا آنها برای او فایده ای داشته اند یا خیر. او پاسخ مثبت داد و گفت به خصوص سه سال قبل؛ وقتی طاعون بزرگی دام هایش را مبتلا کرده بود، از خدای مسیحی درخواست کمک کرد، اما وقتی کمکی نرسید، به جای آن از خدایان قدیمی سامی کمک خواست. دادگاه از او پرسید که آیا آنها به او کمک کرده اند یا خیر، و او گفت که کمک کرده اند. لارس به آنها گفت که کشیش های مسیحی، چه به صورت عمومی و چه خصوصی، به او دستور داده اند که از خدای مسیحی که از ابتدا دام ها را آفریده است، بترسد. اما لارس اظهار داشت که خدایان قدیمی پاسخگوتر بودند و تا به حال برای او بسیار بهتر از کشیش ها عمل کرده اند. حکم و اعدام. لارس به دلیل "خرافات پاگانیسم طولانی مدت و لجوجانه اش" طبق قانون کلیسای لوتری پس از سخنان سفر خروج، فصل ۲۲؛ سفر تثنیه فصل ۱۳ در کتاب مقدس مسیحی، و قانون سکولار سال ۱۵۲۷ محکوم به اعدام شد. این حکم در ۲۶ آوریل ۱۶۹۲ توسط دادگاه سلطنتی تأیید شد. یک سال بعد، در سال ۱۶۹۳، لارس را مجبور ک
ردند تا با طبل سامی و شمایل خدایانش بر تیری در آریپلوگ بالا برود و تا سر حد مرگ سوزانده شد. گفته می شود که او "با دلیری عجیبی از تیر بالا رفته است." طبق برخی منابع، او قبل از سوزاندن با سر بریدن اعدام شد، که روش معمول اجرای اعدام با سوزاندن در سوئد قرن هفدهم بود. زمینه. این تنها مورد شناخته شده از سوزاندن یک سامی به دلیل مذهبش در سوئد است. محاکمه جادوگران علیه سامی ها در نروژ رایج تر بود، جایی که حداقل ۲۶ سامی به جرم جادوگری محاکمه شدند. آنها اغلب توسط غیرسامی های محلی استخدام می شدند که فکر می کردند می توانند بر آب و هوا تأثیر بگذارند. در سال ۱۶۲۷، کیوی بارسن در نروژ به اتهام غرق کردن کشتی ها با احضار طوفان، در آتش سوزانده شد. در سوئد، تنها دو مورد محاکمه جادوگران علیه سامی ها وجود داشت. در سال ۱۶۷۱، یک مبلغ مذهبی آیکیا آیکیانپویکا را به اتهام کشتن یک کشاورز با جادو به اعدام محکوم کرد، اما آیکیا قبل از اعدام درگذشت. محاکمه نلسون را نیز می توان به عنوان یک محاکمه جادوگران در نظر گرفت، اما شکی نیست که این محاکمه ای علیه بت پرستی توسط کلیسای لوتری بود که درست قبل از آن، در زمانی که سامی ها اخیراً مجبور به گروید
ن به مسیحیت شده بودند، در لاپلند مستقر شده بود. از قرون وسطی، سامی ها در میان خود بت پرست و در حضور غیرسامی ها مسیحی بودند و تا پایان قرن هفدهم، کلیسای لوتری بسیار مشتاق افشای تمام بت پرستی های مخفی شد. در سال ۱۶۸۷، اریک اسکیلسون و آموند تورسون به دلیل بت پرستی خود به جرم کفرگویی محاکمه شدند، اما پس از گرویدن به مسیحیت آزاد شدند. بین سال های ۱۶۶۵ و ۱۷۰۸، یازده نفر در لاپلند به دلیل پیروی از دین قدیمی سامی به جرم کفرگویی به اعدام محکوم شدند و پنج مورد از این اعدام ها انجام شد.
صومعه منجی مقدس (نوکازار) (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر نوکازار، شهرستان شمکر جمهوری آذربایجان می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۲ام میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
زلیمخان خوسینویچ باکایف (؛ متولد ۲۳ آوریل ۱۹۹۲) خواننده چچنی بود. او در ۸ اوت ۲۰۱۷، در حالی که برای شرکت در عروسی خواهرش به منطقه سفر کرده بود، در چچن ناپدید شد. اعتقاد بر این است که او توسط مقامات چچن به عنوان بخشی از آزار و اذیت سیستماتیک مردان همجنسگرا ربوده، شکنجه و به قتل رسیده است. شغل. زلیم باکایف (که گاهی باکایف نیز نامیده می شود) در گروزنی، پایتخت جمهوری چچن، از خوسین و مالیکا باکایف متولد شد. او که به موسیقی علاقه داشت، از سنین جوانی در چچن شروع به خواندن کرد. او به مدت یک سال و نیم در اداره فرهنگ دفتر شهردار گروزنی کار کرد و به یکی از تک خوان های گروه آواز و رقص «استولیتسا» (به روسی، Столица) تبدیل شد و کنسرت هایی را در چچن و دیگر جمهوری های قفقاز شمالی اجرا کرد. رپرتوار او شامل آهنگ هایی به زبان چچنی و روسی بود. او به ویژه در چچن، اینگوشتیا، داغستان و در نهایت در روسیه محبوب شد. در سال ۲۰۱۳، او در جوایز سالانه وایناخ برای هنرمندان نوظهور شرکت کرد. موفقیت بزرگ او با تک آهنگ هایی مانند «Мичахь хьо лела безам» (به معنی «عزیزم کجا می روی»)، «Доьхна Дог» («شکستن قلب») و «Нана» («مادر» به انگلیسی) و همچ
نین با همکاری البیکا جمال الدینووا، با آهنگ های پرفروش «Не хватает тебя» (دلم برات تنگ شده) و «Без тебя» («بدون تو») رقم خورد. او همچنین با تهیه کننده گیلانی استادنیک همکاری کرد و مدیریت آلبوم ها را لیلا واخایوا بر عهده داشت. در سال ۲۰۱۷، باکایف برای بازی در نسخه روسی سریال "«استار آکادمی»" با نام "«فابریکا زویوزد»" در فصل دهم آن درخواست داد. قرار بود این سریال از سپتامبر ۲۰۱۷ در شبکه تلویزیونی روسی «موز-تی وی» آغاز شود. ناپدید شدن. در ۶ اوت ۲۰۱۷، باکایف برای شرکت در عروسی خواهرش به گروزنی سفر کرد. او قرار بود چند روز بعد به مسکو برگردد زیرا قرار بود در ۱۰ اوت در یک مسابقه موسیقی روسی شرکت کند. طبق گفته دو شاهد عینی، در ۸ اوت، او توسط نیروهای امنیتی ویژه استقرار سریع دستگیر شد. تلفن همراه باکایف نیز در همان روز غیرفعال شد. گمانه زنی ها حاکی از آن بود که دستگیری او به دلیل سوءظن به همجنسگرا بودن بوده است. مقامات چچن یک کمپین ضد ال جی بی تی اعلام کرده بودند و گزارش های زیادی از آزار و اذیت همجنسگرایان در این جمهوری وجود داشت. باکایف پیش از این از هرگونه حضور عمومی در چچن منع شده بود. ملیکا، مادر باکایف و عمه اش
پیامی دریافت کردند مبنی بر اینکه باکایف چچن را «ترک» کرده است. در ۱۸ اوت، ملیکا شکایتی مبنی بر ناپدید شدن پسرش به پلیس گروزنی ارائه داد و در ۲۲ اوت به شورای حقوق بشر مراجعه کرد و خواستار توضیحاتی از آنها و وزارت کشور چچن شد. وزیر امور خارجه و اطلاعات چچن هرگونه دخالت مقامات چچنی در این ماجرا را تکذیب کرد. پلیس چچن ادعا کرد که باکایف بلیط قطار از نالچیک به مسکو را با حرکت در ۱۱ اوت خریداری کرده است. در ۱۴ سپتامبر، سازمان حقوق بشری آمریکایی «اول حقوق بشر» از وزارت امور خارجه ایالات متحده خواست تا در مورد زلیم باکایف با مقامات روسیه مداخله کند. در ۱۶ سپتامبر، مادر این خواننده علناً از رمضان قدیروف، رئیس جمهور چچن، در مورد پسرش درخواست کمک کرد، اما در ۱۸ سپتامبر، وزارت کشور چچن از آغاز تحقیقات جنایی در مورد ناپدید شدن باکایف خودداری کرد. جامبولات عمروف، وزیر سیاست ملی، روابط خارجی، مطبوعات و اطلاعات چچن، در گروه آربی کی نقل قول شد که گفت: «این مرد وهابی نیست، تروریست نیست، در هیچ پرونده ای دست ندارد. هیچ سازمانی او را نگرفته است، تا صد سال هیچ کس به او نیازی نخواهد داشت.» وی افزود که باکایف «به زودی دوباره ظهور
خواهد کرد». در ۲۴ سپتامبر ۲۰۱۷، ویدئویی مشکوک منتشر شد که ظاهراً در آلمان گرفته شده و در آن فردی شبیه به باکایف ادعا می کند که اکنون در آلمان است. این ویدئو ابتدا در یک حساب کاربری موقت یوتیوب آپلود و سپس اندکی پس از آن از تلویزیون گروزنی پخش شد. دوستان و خانواده این خواننده به دلیل وجود مبلمان و تجهیزات روسی در فیلم و همچنین نوشیدنی ها و برندهای الکلی که در آلمان عرضه نمی شوند، مشروعیت این ویدئو را زیر سؤال برده اند. یک دیپلمات عالی رتبه از نمایندگی اتحادیه اروپا در روسیه نیز تأیید کرد که باکایف در اوت ۲۰۱۷ یا بعد از آن از مرز هیچ یک از کشورهای شنگن عبور نکرده است. در اکتبر ۲۰۱۷، رسانه های بین المللی، و در درجه اول رسانه های ال جی بی تی، پلیس چچن را به قتل زلیم با شکنجه به عنوان بخشی از پاکسازی های ضد همجنسگرایی در چچن متهم کردند.
اکتورز گروهٔ موسیقی پست-پانک کانادایی اهل ونکوور، بریتیش کلمبیا می باشد که در سال ۲۰۱۲ به وجود آمد. اعضای گروه متشکل از بنیان گذار جیسون کوربت (خواننده و گیتار)، شانن همت (کیبورد و هم خوان)، کندال وودینگ (بیس و هم خوان) و آدام فینک (درام) است. نخستین آلبوم آن ها در سال ۲۰۱۸ تحت عنوان "آن به سمت تو خواهد آمد" منتشر گردید و آلبوم دومشان نیز تحت عنوان "اعمال عبادی" در سال ۲۰۲۱ منتشر شد. سبک موسیقی. موسیقی اکتورز با پست-پانک و چندین سبک مرتبط، از جمله دارک ویو، موج نو و سینث پاپ مرتبط دانسته شده است. وقتی در سال ۲۰۱۹ دربارهٔ صدای اکتورز از کوربت پرسیده شد، او گفت: «ما خودمون رو به طور شوخ طبعانه «پست-پست-پانک» می نامیم و تأثیراتمون ترکیبی از موسیقی پاپ اوایل دههٔ ۸۰ تا موسیقی دارک ویو معاصره. در واقع، من فقط اون چیزی رو می نویسم که می خوام و موسیقی همون طوری درمیاد که به نظر می رسه. ما قصد نداریم به طور خاص شبیه هیچ سبک مشخصی باشیم.»
گوی مانیون (هانجا: 古爾萬年) یک ژنرال گوگوریو است.او و جه جونگ گه لرو هردو اصالتا از بکجه بودند، ولی به دلیل ارتکاب جرم به گوگوریو گریختند، آنها در تسخیر بکجه در نبرد هان سونگ نقش بسزایی داشتند. زندگی شخصی. در سپتامبر سال ۴۷۵ میلادی، هنگامی که جانگسو، امپراتور گوگوریو، با ۳۰ هزار سرباز به پایتخت بکجه، هانسونگ، یورش برد، او نیز شرکت داشت. پس از آن در دستگیری پادشاه گون گه رو که قصد فرار داشت، نقش مهمی ایفا کرد و او را به دژ آچاسان فرستاد و بدین ترتیب افتخارات نظامی بزرگی به دست آورد. به احتمال زیاد او نه یک فرد عادی بلکه یک اشراف زادهٔ بکجه ای بوده است. از آنجا که او یک سردار با اصالت بکجه بود، هنگام سقوط هانسونگ، نقش پیشگام و راهنما برای نیروهای گوگوریو را ایفا می کرد. جالب اینکه نام خانوادگی او "بُک" (복성) بوده است. در کتاب نیهون شوکی شخصی با همین نام خانوادگی به نام گویی هه (古爾解) نیز ذکر شده است. برخی پژوهشگران این خاندان را به پادشاه گویی (고이왕) بکجه نسبت می دهند، اما این ارتباط قطعی نیست. دیدگاه ها. درباره ی او و ژنرال جه جونگ گه لرو دو نظر وجود دارد:
شاهزاده نیکلاس فلیکسوویچ یوسوپوف، کنت سوماروکوف-الستون (روسی: Князь Николай Фе́ликсович Юсу́пов, Граф Сумаро́ков-Эльстон؛ ۲۸ فوریه ۱۸۸۳ – ۵ ژوئیه ۱۹۰۸) یک اشراف روسی از خاندان یوسف بود. او برادر بزرگتر فلیکس یوسوپوف بود که بعدها به عنوان قاتل گریگوری راسپوتین شناخته شد. زندگی نامه. اوایل زندگی. شاهزاده نیکلاس فلیکسوویچ یوسوپوف در سال ۱۸۸۳ در کاخ مویکا در سن پترزبورگ، از کنت فلیکس سوماروکوف-الستون و زینیدا یوسوپوف، ثروتمندترین وارث روسیه، تنها ده ماه پس از عروسی شان به دنیا آمد. نام او از پدربزرگ مادری اش گرفته شد. پدرش از الکساندر سوم اجازه ویژه گرفته بود تا از نام خانوادگی همسرش برای خود و فرزندانش استفاده کند تا نام یوسوپوف باقی بماند. سه برادر کوچکتر به نیکلاس پیوستند که از بین آنها تنها کوچک ترین آنها، فلیکس، از نوزادی جان سالم به در برد. شاهزاده فلیکس در خاطرات خود ادعا کرده است که نیکلاس پنج ساله با دیدن او برای اولین بار فریاد زد: "چندش آور! او را از پنجره بیرون بیندازید!" زینیدا در دفتر خاطرات خود نوشت که نیکلاس گفته است "برادر کوچکش شبیه میمون است." در دوران کودکی او، خانواده اش به چهل و چهار ملک خود
در سن پترزبورگ، مسکو و کریمه سفر می کردند. تابستان ها همیشه در کاخ آرخانگلسکویه، جایی که بعدها شاهزاده نیکلاس در آن به خاک سپرده شد، می گذراندند. خانواده با یک قطار خصوصی ویژه سفر می کردند. زندگی دانشگاهی. شاهزاده نیکلاس در دانشگاه سن پترزبورگ در رشته حقوق تحصیل کرد و در سال ۱۹۰۵ فارغ التحصیل شد. او بازیگر و نویسنده آماتور بود. او با بازیگر وسوولود «وووا» بلومنتال-تامارین و بالرین اول آنا پاولووا دوست بود. نیکلاس با نام مستعار «روکوف» اشعار عاشقانه نیز می نوشت. او به همراه دوست دختر اولش پولیا، به برادر کوچکترش کمک می کرد تا به عنوان خواننده ای با لباس زنانه در "کافه آکواریوم" در سن پترزبورگ اجرا کند. فلیکس به یاد می آورد:«بین من و برادرم نیکلاس پنج سال فاصله بود؛ این در ابتدا صمیمیت ما را خدشه دار کرد، اما وقتی شانزده ساله شدم، خیلی زود با هم دوست شدیم. نیکلاس به مدرسه و سپس به دانشگاه سن پترزبورگ رفت. او هم مثل من زندگی نظامی را دوست داشت و از سرباز شدن امتناع ورزید. با این حال، شخصیت او با من متفاوت بود و به پدرم شباهت داشت. او از مادرم استعداد موسیقی، ادبیات و هنر را به ارث برده بود. در بیست و دو سالگی،
گروهی از کمدین های آماتور را رهبری می کرد که اجراهای خصوصی داشتند. این موضوع پدرم را بسیار شوکه کرد، که همیشه از اجازه دادن به او برای بازی در تئاتر خودمان خودداری می کرد.» عاشقانه. در تابستان ۱۹۰۷، نیکلاس و برادرش به پاریس رفتند و در آنجا با مانون لوتی، فاحشه مشهور، آشنا شدند و عاشق او شدند. وقتی به سنت پترزبورگ بازگشت، مادرش زینیدا او را تحت فشار قرار داد تا ازدواج کند، سر و سامان بگیرد و نسل خانواده را حفظ کند. او به طور فزاینده ای نگران سبک زندگی بدنام پسرانش بود. ماریا راسپوتین در خاطرات خود ادعا می کند که نیکلاس با کنتس ماریا اوگنیونا «مونیا» گولووینا (متولد ۱۸۸۱) نامزد بود که بعدها به عنوان منشی راسپوتین کار کرد. با این حال، در حالی که فلیکس، برادر نیکلاس، اغلب در خاطرات خود از مونیا «مادموازل جی.» یاد می کند، هیچ اشاره ای به نامزدی او و برادرش نشده است. مدتی بعد، شاهزاده نیکلاس با کنتس مارینا ون در هایدن (۱۸۸۹–۱۹۷۴)، ندیمه جدید الکساندرا فئودوروونا، آشنا شد. آنها در حین بازی در یک نمایش آماتور با هم آشنا شدند. کنتس مارینا اولین ملاقات خود را در خاطرات خود اینگونه توصیف می کند:«... وقتی به هم معرفی شدی
م، نگاه نیکلاس برای لحظه ای تحسینی آشکار را نشان داد. سپس رویش را برگرداند و به انتهای اتاق رفت. با عادت به تعریف و تمجید، بی تفاوتی اش مرا به شدت آزرد. شاید همین بی تفاوتی بود که باعث شد در همان لحظه اول برخوردمان، صاعقه مرا در بر بگیرد. برای اولین بار، تحقیر شکست کامل را تجربه کردم. نیکلاس آن چیزی نبود که معمولاً پسر خوش قیافه ای نامیده می شود، او بسیار جسور، بسیار مردانه و بسیار جذاب بود. چشمان تمسخرآمیزش انعکاسی طلایی از شاه بلوط ها داشت. دهان شهوانی اش هم طعنه آمیز و هم غمگین بود.» آنها خیلی زود با هم رابطه عاشقانه ای را آغاز کردند، اما مادرانشان به این امر اعتراض کردند زیرا مارینا قبلاً با کنت آروید ویکتور کلمنس فون مانتویفل (۱۸۷۹–۱۹۳۰) نامزد کرده بود. به گفته فلیکس یوسوپوف، این امر همچنین به دلیل شهرت بد دختر بود. در ۲۲ آوریل ۱۹۰۸، آنها سر شام خداحافظی کردند و مارینا روز بعد در حضور ۳۰۰ مهمان با کنت آروید ارنستوویچ فون مانتوفل ازدواج کرد. با این حال، تنها یک ماه بعد، او به نیکلاس نوشت: «"نیکلای عزیزم، می دانی، فکر می کردم وقتی تو را ترک کنم خواهم مرد، آنقدر گریه کردم که به سختی می توانستم مداد را در دس
ت بگیرم… آنقدر دوستت دارم که اگر الان مرا فراموش کنی، تحمل نخواهم کرد…"» نیکلاس به دنبال مارینا به پاریس رفت، جایی که او برای ماه عسل رفته بود و آن دو مخفیانه در هتل موریس با هم ملاقات کردند. دوئل و مرگ. به گفته مارینا، در پاریس، نیکلاس «به خاطر اینکه با من ازدواج نکرده بود، خودش را نفرین کرد. من به او قسم خوردم که آروید فقط اسماً شوهر خواهد بود و نیکلاس از من التماس کرد که اگر شوهرم سعی کرد از حقوق زناشویی خود دفاع کند، به او بگویم. او گفت که اگر این کار را بکند، او را خواهد کشت.» وقتی کنت مانتویفل از این ماجرا مطلع شد، نیکلاس را به دوئل دعوت کرد. در همین زمان، چندین غیبگو وارد ماجرا شدند. مارینا بعداً نوشت: «من با غیبگوی بزرگ، مادام فرایا، مشورت کردم که به من گفت خطر بزرگی مرا تهدید می کند و مردی که دوستش دارم، به طرز فجیعی خواهد مرد.» مادام دِ تِبس به فلیکس یوسوپوف گفت که «یکی از اعضای خانواده ام در خطر جدی مرگ در یک دوئل است.» در همین حال، شاهزاده نیکلاس تحت تأثیر غیبگوی لهستانی، چِسلاو چِینسکی، قرار گرفت که نیکلاس را متقاعد کرد که او فرشته نگهبان اوست. به گفته فلیکس یوسوپوف، چِینسکی به نیکلاس گفت که وظیف
ه او ازدواج با مارینا و نگفتن به والدینش در مورد دوئل است. شاهزاده نیکلاس در آخرین نامه خود به مارینا نوشت: «من از مرگ نمی ترسم، اما برایم سخت است که بدون دیدن تو برای آخرین بار، دور از تو بمیرم.» دوئل با تپانچه در بیست قدمی در ۵ ژوئیه ۱۹۰۸ انجام شد. در دور اول، مانتوفل تیرش خطا رفت و نیکلاس در هوا شلیک کرد. بار دوم، نیکلاس در هوا شلیک کرد و مانتوفل به سینه او شلیک کرد و او را فوراً کشت. پیامدها. روزنامه نیویورک سان مقاله ای در مورد مرگ شاهزاده نیکلاس چاپ کرد که حاوی چندین دروغ بود. در این مقاله ادعا شده بود که کنت مانتوفل و شاهزاده نیکلاس قبلاً یک بار با هم دوئل کرده اند و مانتوفل به خودکشی فکر کرده بود. هیچ مدرکی برای هیچ یک از این ادعاها وجود نداشت. شاهزاده نیکلاس در ملک والدینش در آرخانگلسکویه به خاک سپرده شد. مادرش هرگز از افسردگی پس از مرگ پسر بزرگترش به طور کامل بهبود نیافت. برادر کوچکترش فلیکس، که اکنون وارث درآمد و املاک برادرش بود، در سال ۱۹۱۶ به جرم قتل گریگوری راسپوتین تبعید شد. کنتس مارینا از کنت مانتوفل که در سال ۱۹۳۰ درگذشت، طلاق گرفت و در سال ۱۹۱۶ با سرهنگ میخائیل چیچاگوف ازدواج کرد. آنها صاحب
فرزندی شدند که در نوزادی درگذشت و به فرانسه نقل مکان کرد. او در سال ۱۹۷۴ در مونت کارلو درگذشت، در حالی که شرح ماجرای خود را که شامل نامه های عاشقانه از و به نیکلاس بود، نوشته بود. پدرش بعداً پسر نامشروع خود را به نام نیکلاس نامگذاری کرد.