Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رتر آن ها می توانست تعیین کننده باشد. آن ها مجبور بودند به شیوه ای بجنگند که دشمن در آن استاد بود. موقعیت تاکتیکی نامناسب: مانور آدربال، رومیان را در یک موقعیت بن‭ بست محصور کرد و آن ها را از هر راه فراری محروم ساخت. میراث. نبرد درپانا به عنوان یکی از بزرگترین شکست های دریایی روم در تاریخ ثبت شده است. این نبرد درس های ارزشمندی در مورد اهمیت فرماندهی، آموزش و تاکتیک های انعطاف پذیر به رومیان آموخت. شکست در درپانا آن ها را وادار کرد تا تاکتیک های دریایی خود را بازنگری کنند و در نهایت منجر به ساخت ناوگان جدیدی شد که نه بر روی یک دستگاه (مانند کرکس)، بلکه بر روی مهارت های سنتی دریانوردی و مانور مبتنی بود؛ مهارت هایی که در نبرد نهایی جزایر آگاتس به ثمر نشست.
لوئیجی چیاواردینی پس از فعالیت در جنبش جوانان و گروه نئو فاشیستی ترزا پوزیسیون، به مبارزهٔ مسلحانه پیوست و عضو هسته های مسلح انقلابی (ایتالیا) شد. او چندین بار دستگیر و به جرایم متعدد مرتبط با فعالیت های تروریستی محکوم گردید. در سال ۲۰۰۷، چیاواردینی که در زمان وقوع جرم هنوز خردسال بود، به عنوان عامل اصلی انفجار در ایستگاه بولونیا در ۲ اوت ۱۹۸۰ شناخته شد و به ۳۰ سال زندان محکوم گردید. در دورهٔ مبارزهٔ مسلحانه به او لقب "چنگیز خان" داده شد. او با جرمانا، خواهر نانی دی آنجلیس و مارچلو دی آنجلیس، از اعضای سابق ترزا پوزیسیون ازدواج کرده است. زندگی نامه. چیاواردینی در لاکویلا متولد و در رم بزرگ شد، جایی که خانواده به دلیل شغل پدر، که افسر پلیس بود، به آنجا نقل مکان کردند. لوئیجی کوچک ترین فرزند از سه فرزند خانوادهٔ چیاواردینی است. وی در مورد دوران کودکی خود گفته است: "“خانوادهٔ من فاشیست نبود… در خانهٔ ما در رم، Piazza Mazzini 8، طبقهٔ ششم، جایی که دوران جوانی آزاد و بی خیال خود را گذراندم، دربارهٔ فاشیسم، راست، دموکرات مسیحی و کمونیست ها، و سیاست به طور کلی بحثی نمی شد. ”" فعالیت سیاسی. اوایل سال ۱۹۷۸، در سن ۱۶ سا
لگی، شروع به حضور در بخش حزب اجتماعی ایتالیا کرد و همان سال اولین دستگیری و محکومیت دو سال زندان به خاطر یک سرقت برایش اتفاق افتاد: "به خاطر همان عادت لعنتی به اسلحه داشتن به زندان افتادم… در خانهٔ یک نمایندهٔ جواهرات دو اسلحه برداشتیم" چیاواردینی سپس به جنبش دانشجویی پیوست، پیش زمینهٔ ترزا پوزیسیون بود و در آنجا با نانی دی آنجلیس و جورجیو واله دوست شد. با خصوصاً جورجیو واله، در چندین سرقت بانکی و اقدامات نمایشی مانند پرتاب بمب آتش زا به خانهٔ یک مأمور پلیس شهری شرکت کرد. مبارزهٔ مسلحانه با هسته های مسلح انقلابی. اوایل سال ۱۹۸۰، چیاواردینی با هسته های مسلح انقلابی در تماس قرار گرفت و مسیر فعالیت تروریستی خود را آغاز کرد: او در طول سال ۱۹۸۰ در چندین عملیات مسلحانه شرکت کرد، از جمله در قتل ماریو آماتو و دیگر مأموران پلیس. همچنین در انفجار در ایستگاه بولونیا در ۲ اوت ۱۹۸۰، یک بمب در سالن انتظار ایستگاه مرکزی بولونیا منفجر شد که ۸۵ کشته و بیش از ۲۰۰ مجروح بر جای گذاشت. چیاواردینی بعداً دستگیر شد و دوران محکومیت خود را طی کرد. در طول دههٔ ۱۹۸۰ و اوایل دههٔ ۲۰۰۰، محکومیت های دیگری برای او صادر شد و نهایتاً در سال ۲
۰۰۷، به دلیل انفجار در ایستگاه بولونیا به ۳۰ سال زندان محکوم گردید. بازگشت به آزادی. در ۲۳ مارس ۲۰۰۹، چیاواردینی آزادی مشروط دریافت کرد سپس در انجمن های ورزشی اجتماعی ایتالیا به عنوان بایگانی دار و اپراتور مرکزی استخدام شد و انجمن “Gruppo Idee” را تأسیس کرد که به بازتوانی زندانیان می پردازد. این انجمن توسط همسر او، جرمانا دئ آنجلیس، مدیریت می شود محکومیت های نهایی. با احتساب تخفیف ها و مجازات های یکپارچه، مجموع محکومیت ها به ۴۴ سال با امکان آزادی مشروط بعد از ۲۶ سال رسید.
الهام القاسم (ژوئیهٔ ۱۹۸۲) کاوشگر پیشین شمالگان اماراتی است که به یک مأموریت موفق اسکی به قطب شمال دست زد، به صورت «بدون پشتیبانی و بدون کمک» (دو اصطلاح رایج در مأموریت های قطبی که به معنای استفاده از وسایل طبیعی و بدون هیچ نوع حمایت خارجی است). در ۲۳ آوریل ۲۰۱۰، او نخستین زن عرب و نخستین زن شهروند امارات شد که به قطب شمال رسید. الهام القاسم همچنین در حوزه های سرمایه گذاری، مدیریت اجرایی و فناوری دیجیتال برجسته است. زندگی و پیشه. الهام القاسم از نظر تحصیلی در رشته های مدیریت و علوم اجتماعی تخصص دارد. او مدرک کارشناسی مدیریت بازرگانی را از دانشگاه آمریکایی دبی و کارشناسی ارشد سیاست اجتماعی را از مدرسهٔ اقتصاد لندن دریافت کرد. در عرصهٔ حرفه ای، سمت هایی همچون مدیر اجرایی دفتر ابوظبی برای سرمایه گذاری، مدیر اجرایی برنامه «غداً» در دفتر اجرایی ابوظبی و رهبر برنامه های استراتژیک در حوزه های معادن، فناوری و نیمه رساناها را بر عهده داشته است. همچنین در مقام مدیرعامل و عضو هیئت مدیره در شماری از شرکت ها و نهادهای مهم داخلی و بین المللی، از جمله «الشرکة القابضة» و «صندوق خلیفه»، فعالیت کرده و سابقهٔ همکاری با بخش بانک
داری سرمایه گذاری جی پی مورگان در سطح جهانی را دارد. با وجود این سابقهٔ مدیریتی و اقتصادی، القاسمی به سفر کاوشی به قطب شمال فکر کرد. او انگیزهٔ خود از ورود به این سفر ماجراجویانه را چنین توصیف کرده است: «می خواستم هدفی بزرگ تر برای خودم تعیین کنم و واقعاً به دنبال آن بودم که خودم را به چالش بکشم». پیش از آغاز این سفر، الهام یک برنامه تمرینی فشرده را گذراند تا توان جسمانی و ذهنی خود را تقویت کند و استقامت لازم برای مأموریت را به دست آورد. این برنامه تمرینی توسط لوماکس طراحی شد و هدف اصلی آن، ارتقای کلی قدرت، چابکی و سرعت او بود.در سال ۲۰۱۰، سفری ماجراجویانه و اکتشافی خود را آغاز کرد که نزدیک به سه هفته به طول انجامید. او توانست بدون استفاده از تجهیزات مکانیکی و صرفاً با اتکا به ابزارهای انسانی و طبیعی، به آن نقطه برسد. انگیزهٔ او از این اقدام جمله ای از شیخ محمد بن راشد آل مکتوم، حاکم دبی، بود که گفته بود: «من و مردمم، مرکز نخست را دوست داریم». القاسمی در جریان این سفر با چالش های گوناگونی از جمله سرمای شدید، یخ زدگی، فشارهای جسمی و دشواری های مالی و لجستیکی برای تأمین هزینه ها روبه رو شد. با این حال توانست بر
تمامی آن ها غلبه کند و بعدها در مصاحبه ای تأکید کرد که این تجربه او را «قادر به انجام هر ماجراجویی بدون تردید» ساخته است.
چارلز آلبرت ساردینیا (; – ) پادشاه ساردنی و حاکم دولت ساووی از ۲۷ آوریل ۱۸۳۱ تا زمان کناره گیری اش در سال ۱۸۴۹ بود. نام او با اولین قانون اساسی ایتالیا، اساسنامه آلبرتینو، و با اولین جنگ استقلال ایتالیا (۱۸۴۸–۱۸۴۹) گره خورده است. در طول دوره ناپلئونی، چارلز آلبرت در فرانسه اقامت داشت و در آنجا تحصیلات لیبرالی دریافت کرد. او به عنوان شاهزاده کارینیانو در سال ۱۸۲۱، حمایت خود را از شورشی که قصد داشت ویکتور امانوئل اول را مجبور به تأسیس سلطنت مشروطه کند، اعلام کرد و سپس از آن حمایت کرد. او محافظه کار شد و در لشکرکشی مشروعه خواهانه علیه لیبرال های اسپانیایی در سال ۱۸۲۳ که به عنوان «صد هزار پسر سنت لویی» شناخته می شد، شرکت کرد. شارل آلبرت در سال ۱۸۳۱ پس از مرگ پسرعموی دور خود، چارلز فلیکس، که وارثی نداشت، پادشاه ساردینیا شد. او به عنوان پادشاه، پس از یک دوره محافظه کاری اولیه که در طی آن از جنبش های مختلف مشروعیت طلب اروپایی حمایت می کرد، ایده نئو-گوئلفی یک ایتالیای فدرال را به رهبری پاپ پذیرفت و در سال ۱۸۴۸ از خاندان هابسبورگ آزاد شد. در همان سال، او قانون آلبرتین، اولین قانون اساسی ایتالیا را که تا سال ۱۹۴۷ معتبر
بود، اعطا کرد. چارلز آلبرت نیروهای خود را در جنگ اول استقلال ایتالیا علیه ارتش امپراتوری اتریش رهبری کرد، اما توسط پاپ پیوس نهم و فردیناند دوم از دو سیسیل رها شد و در سال ۱۸۴۹ در نبرد نووارا شکست خورد و پس از آن به نفع پسرش، ویکتور امانوئل دوم، کناره گیری کرد. چارلز آلبرت چند ماه بعد در تبعید در شهر پورتو پرتغال درگذشت. تلاش برای آزادسازی شمال ایتالیا از اتریش، اولین تلاش خاندان ساووی برای تغییر تعادل ایجاد شده در شبه جزیره ایتالیا پس از کنگره وین است. این تلاش ها با موفقیت توسط پسرش ویکتور امانوئل دوم ادامه یافت، که در سال ۱۸۶۱ اولین پادشاه ایتالیای متحد شد. چارلز آلبرت چندین لقب از جمله «هملت ایتالیایی» (که جوسوئه کاردوچی به دلیل شخصیت غم انگیز، مردد و مرموزش به او داده بود) و همچنین «پادشاه مردد» دریافت کرد، زیرا مدت زیادی بین ایجاد سلطنت مشروطه و تقویت حکومت مطلقه مردد بود. زندگی نامه. چارلز آلبرت در ۲ اکتبر ۱۷۹۸ در کاخ کارینیانو در تورین از چارلز امانوئل، شاهزاده کارینیانو، و ماریا کریستینا از ساکسونی متولد شد. در سال ۱۷۹۹، دو نفر از این وارثان درگذشتند: چارلز امانوئل جوان (که تنها سه سال داشت) و مائوری
تزیو جوزپه (از مالاریا در ساردینیا). دوره ناپلئونی. پدر چارلز آلبرت، چارلز امانوئل کارینیانو، در فرانسه تحصیل کرده و افسر ارتش فرانسه بود. او که به لیبرالیسم علاقه داشت، در سال ۱۷۹۶، پس از حمله فرانسه در سال ۱۷۹۶ و تبعید پادشاه چارلز امانوئل چهارم، به تورین سفر کرد. در آنجا چارلز امانوئل کارینیانو و همسرش به آرمان فرانسه پیوستند. با وجود این، این دو به پاریس فرستاده شدند، جایی که تحت نظر قرار گرفتند و مجبور شدند در شرایط نامناسبی در خانه ای در حومه شهر زندگی کنند. در این شرایط بود که فرزندانشان، چارلز آلبرت و خواهرش ماریا الیزابت (متولد ۱۳ آوریل ۱۸۰۰)، بزرگ شدند. در ۱۶ آگوست ۱۸۰۰، چارلز امانوئل کارینیانو ناگهان درگذشت. این وظیفه مادر چارلز آلبرت بود که با فرانسوی ها که قصد به رسمیت شناختن حقوق، عناوین یا اموال او را نداشتند، کنار بیاید. با این وجود، او از فرستادن پسرش به خانواده ساووی در ساردینیا برای آموزش محافظه کارانه خودداری کرد. در سال ۱۸۰۸، ماریا کریستینا برای دومین بار با جوزپه ماسیمیلیانو تیبو دی مونتلار ازدواج کرد که رابطه اش با چارلز آلبرت ضعیف بود. وقتی او دوازده ساله بود، سرانجام به چارلز آلبرت و
مادرش اجازه ملاقات با ناپلئون داده شد که به پسر عنوان کنت و مستمری سالانه اعطا کرد. از آنجایی که دیگر تحصیل در خانه برای او مناسب نبود، چارلز آلبرت در سال ۱۸۱۲ به کالج استانیسلاس در پاریس فرستاده شد. او دو سال در مدرسه ماند، اما به طور منظم در آنجا شرکت نمی کرد. در عوض، او فقط برای شرکت در امتحانات به آنجا می رفت و ظاهراً با موفقیت در امتحانات شرکت می کرد. در همین حال، آلبرتینا به ژنو نقل مکان کرده بود، جایی که چارلز آلبرت از مارس ۱۸۱۲ تا دسامبر ۱۸۱۳ به او پیوست و با کشیش پروتستان، ژان پیر اتین ووشر (۱۷۶۳–۱۸۴۱)، از پیروان ژان ژاک روسو، ازدواج کرد. پس از شکست ناپلئون در نبرد لایپزیگ در اکتبر ۱۸۱۳، خانواده از ترس ورود نیروهای اتریشی، ژنو را ترک کردند و به فرانسه بازگشتند. در آغاز سال ۱۸۱۴، چارلز آلبرت در مدرسه نظامی بورژ ثبت نام کرد، به این امید که افسر ارتش فرانسه شود. او شانزده ساله بود. ناپلئون در سال ۱۸۱۴ او را به عنوان ستوان اژدها منصوب کرد. دوره اول در تورین. پس از شکست قطعی ناپلئون، پادشاه جدید لویی هجدهم در ۱۶ مه ۱۸۱۴، احیای سلسله بوربون را در پاریس جشن گرفت. در میان حاضران در جشن، پرنسس ماریا کریستینا
دی کارینیانو و فرزندانش چارلز آلبرت و الیزابتا نیز حضور داشتند. با وجود گذشته شان، با خانواده به خوبی رفتار شد، اگرچه چارلز آلبرت مجبور شد از عنوان کنت امپراتوری که در مدرسه نظامی بورژ به او اعطا شده بود و مستمری که ناپلئون به او داده بود، صرف نظر کند. برقراری مجدد صلح در اروپا به این معنی بود که چارلز آلبرت می تواند به تورین بازگردد و معلم خصوصی اش، کنت الساندرو دی سالوتزو دی منوزیگلیو، و آلبرتینا به او توصیه کردند که این کار را انجام دهد. او پاریس (و ناپدری اش) را ترک کرد و در ۲۴ مه به تورین رسید. در آنجا او با محبت مورد استقبال پادشاه ویکتور امانوئل اول (شارل امانوئل چهارم در سال ۱۸۰۲ از سلطنت کناره گیری کرده بود) و همسرش ملکه ماریا ترزا، که از بدو تولد یک آرشیدوشس هابسبورگ بود، قرار گرفت. اموال و زمین های او به او بازگردانده شد و کاخ کارینیانو به عنوان محل اقامت به او اعطا شد. با توجه به وضعیت سلسله (نه ویکتور امانوئل و نه برادرش چارلز فلیکس فرزند پسر نداشتند) چارلز آلبرت اکنون وارث احتمالی بود. بنابراین، او یک مربی برای مقابله با ایده های لیبرالی که در فرانسه آموخته بود، تعیین شد. اولین نفر از این افراد،
کنت فیلیپو گریمالدی دل پوگتو و پس از شکست او، دراگون، پولیکارپو کاچرانو داساسکو بود. اگرچه او برای این کار مجهزتر بود، اما نتوانست بر طرز فکر چارلز آلبرت تأثیر بگذارد، که در این زمان از اضطراب رنج می برد. ازدواج و شخصیت. دربار تصمیم گرفت که ازدواج، تعادل درونی را برای شاهزاده فراهم می کند. عروس منتخب، که توسط چارلز آلبرت پذیرفته شد، دختر شانزده ساله فردیناند سوم توسکانی، آرشیدوشس ماریا ترزا، از بستگان ملکه ماریا ترزا بود. چارلز آلبرت در ۱۸ مارس ۱۸۱۷ به دوک نشین بزرگ توسکانی و سپس به رم سفر کرد و پس از ۶ ماه نامزدی، در ۳۰ سپتامبر در کلیسای جامع فلورانس با ماریا ترزا ازدواج کرد. پس از عروسی، یک مجلس رقص توسط سفارت ساردینیا در فلورانس ترتیب داده شد. پس از آن، در ۶ اکتبر، این زوج به پیمونت رفتند. در ۱۱ اکتبر، آنها به کاستلو دل والنتینو رسیدند و از آنجا رسماً وارد تورین شدند. ماریا ترزای جوان بسیار خجالتی و مذهبی بود، کاملاً متفاوت از خلق و خوی چارلز آلبرت. این زوج در کاخ کارینیانو اقامت داشتند، جایی که چارلز آلبرت شروع به دعوت از روشنفکران جوانی کرد که با آنها ایده های لیبرال به اشتراک می گذاشت. صمیمی ترین این د
وستان عبارت بودند از سانتوره دی روسی د پومارولو، روبرتو دازگلیو، جیاچینتو کولگنو، چزاره بالبو، گوگلیلمو موفا دی لیسیو گریبالدی و کارلو امانوئل آسیناری دی سان مارزانو. در این سال ها، چارلز آلبرت همچنین از یک بحران مذهبی عمیق رنج می برد. این امر منجر به دوستی با دیپلمات فرانسوی ژان لویی د دوه دازرز و سفر شاهزاده به رم در سال ۱۸۱۷ برای دیدار با پادشاه سابق چارلز امانوئل چهارم شد که در صومعه ای گوشه گیر شده بود. با این حال، در سال های پس از ازدواجش، چارلز آلبرت با چندین زن، از جمله ماری کارولین د بوربون، بیوه دوک بری، روابط نامشروع داشت. ماریا ترزا دو سقط جنین داشت - دومی در سال ۱۸۱۹ در نتیجه تصادف کالسکه - اما در ۱۴ مارس ۱۸۲۰ پسری به دنیا آورد، ویکتور امانوئل، پادشاه آینده ایتالیا. مشارکت در انقلاب ۱۸۲۱. پس از قیام ۱۸۲۰ در کادیز، پادشاه فردیناند هفتم اسپانیا مجبور شد قانون اساسی ۱۸۱۲ اسپانیا را تصویب کند. امید به دستیابی به قوانین اساسی مشابه در بسیاری از کشورهای اروپایی پدیدار شد. شورش هایی در ناپل و پالرمو آغاز شد. در ۶ مارس ۱۸۲۱، سانتوره دی روسی دی پومارولو، جیاچینتو پرووانا دی کولگنو، کارلو دی سان مارزانو و
گوگلیلمو موفا دی لیسیو (همه افسران نظامی، مقامات یا پسران وزرا) و روبرتو دازگلیو با چارلز آلبرت ملاقات کردند. لیبرال های جوان آماده اقدام بودند و شاهزاده را به عنوان نوع جدیدی از مرد برای خاندان ساووی شناسایی کرده بودند - مردی که آماده گسست از گذشته مطلق گرایانه بود. توطئه گران هیچ تمایلی به براندازی خاندان ساووی نداشتند، بلکه برعکس ادعا می کردند که امیدوارند آن را مجبور به اعطای اصلاحاتی کنند که قدردانی مردم را به همراه داشته باشد. در طول ماه های آماده سازی، چارلز آلبرت به آنها اطمینان داده بود که از آنها حمایت می کند و در ۶ مارس این موضوع را تأیید کرد و اعلام کرد که از اقدام مسلحانه حمایت می کند. آنها قرار بود نیروهایی را گرد هم آورند، اقامتگاه پادشاه ویکتور امانوئل اول در مونکالیری را محاصره کنند و از او بخواهند که قانون اساسی اعطا کند و به اتریش اعلام جنگ کند. چارلز آلبرت قرار بود نقش واسطه بین توطئه گران و پادشاه را ایفا کند. صبح روز بعد، ۷ مارس، چارلز آلبرت نظر دیگری داشت و توطئه گران را از این موضوع مطلع کرد. در واقع، او وزیر جنگ، الساندرو دی سالوتزو دی منوزیگلیو، را احضار کرد و به او گفت که یک توطئه ا
نقلابی را کشف کرده است. تلاشی برای متوقف کردن توطئه صورت گرفت، که با این وجود در روز بعد، با بازدید دیگری از دی روسی و دی مارزانو، پررنگ تر شد. با این حال، آنها مردد شدند و دستور لغو قیام را که قرار بود در ۱۰ مارس آغاز شود، صادر کردند. در همان روز، چارلز آلبرت، با پشیمانی فراوان، به مونکالیری شتافت و در آنجا همه چیز را برای ویکتور امانوئل اول فاش کرد و درخواست عفو نمود. اوضاع به نقطه بحرانی رسیده بود. در شب، پادگان آلساندریا، به فرماندهی یکی از توطئه گران (گوگلیلمو آنسالدی)، قیام کرد و کنترل شهر را به دست گرفت. در این مرحله، انقلابیون تصمیم گرفتند با وجود رها کردن شاهزاده، وارد عمل شوند. دوره ارتجاع (۱۸۲۱–۱۸۳۱). شارل آلبرت، شاهزاده کارینیانو در یک لیتوگرافی فرانسوی از آن دوره در نیمه شب ۲۱ مارس ۱۸۲۱، چارلز آلبرت مخفیانه از کاخ کارینیانو خارج شد. عزیمت او تا روز بعد توسط انقلابیون کشف نشد. در ۲۳ مارس، از روندیسون به سن ژرمانو رفت و از آنجا قصد سفر به نووارا را داشت که به پادشاه وفادار ماند. او شش روز در نووارا ماند تا اینکه در ۲۹ آوریل، نامه ای از چارلز فلیکس رسید که به او دستور می داد فوراً به توسکانی برود. ف
لورانس. بعد از ظهر ۲ آوریل ۱۸۲۱، شاهزاده به فلورانس رسید. همسر و پسرش که در فرانسه بودند، در ۱۳ آوریل به آنجا رسیدند. پدرزن شاهزاده، گراند دوک فردیناند سوم، کاخ پیتی را به عنوان محل اقامت به آنها اعطا کرد. در ماه مه، چارلز فلیکس، که با موفقیت کمک اتریشی ها را برای برقراری نظم جلب کرده بود، در لوکا با ویکتور امانوئل اول ملاقات کرد. این دو مدت زیادی در مورد رفتار چارلز آلبرت بحث کردند و اگرچه ملکه جدید ماریا کریستینا در دفاع از او صحبت کرد، اما تصمیم گرفتند که او مسئول این توطئه است. در نتیجه این تصمیم و شرایط، چارلز آلبرت تصمیم گرفت ایده های لیبرال خود را کنار بگذارد، به خصوص که چارلز فلیکس ایده حذف او از خط جانشینی و انتقال مستقیم تاج به پسرش ویکتور امانوئل را در سر می پروراند. چارلز فلیکس نظر مترنیخ را در این مورد جویا شد که به طور غیرمنتظره ای با این ایده مخالفت کرد. در ۱۶ سپتامبر ۱۸۲۲، ویکتور امانوئل نوزاد به سختی از آتش سوزی در تخت خود فرار کرد و ماهیت شکننده خط جانشینی را آشکار کرد، که با تولد پسر دوم، فردیناند، در ۱۵ نوامبر از خطر خارج شد. در فلورانس، چارلز آلبرت علایق فرهنگی مختلفی را پرورش داد. او به
جمع آوری کتاب های قدیمی روی آورد، اما به نویسندگان معاصر نیز علاقه مند بود و اشعار آلفونس دو لامارتین و جوزف دو مایستر محافظه کار را گردآوری کرد. سفر اسپانیا. در آغاز سال ۱۸۲۳، دوک لویی آنتوان، دوک آنگولم، فرماندهی نیروی اعزامی فرانسوی را که قدرت های اروپایی وظیفه سرکوب انقلاب لیبرال در اسپانیا و بازگرداندن شاه فردیناند هفتم به تاج و تخت اسپانیا را پس از دستگیری توسط انقلابیون اسپانیایی در کادیز به آن سپرده بودند، به عهده گرفت. شارل آلبرت می خواست توبه خود را نشان دهد و بنابراین درخواست کرد که بخشی از این گروه باشد. او برای اولین بار در ۲۰ فوریه ۱۸۲۳ در این مورد به شارل فلیکس نامه نوشت، اما تنها در ۲۶ آوریل اجازه عزیمت دریافت کرد. در ۲ مه، چارلز آلبرت سوار بر ناوچه ساردینیایی کومرسیو در لیورنو شد که در ۷ مه به مارسی رسید. روز بعد، چارلز آلبرت حرکت کرد و در ۱۸ مه به بوسگیاس رسید. زمانی که به آنجا رسید، به لشکر ژنرال فرانسوی اتین دو بوردسوله منصوب شده بود. در ۲۴ مه، به مادرید رسید و تا ۲ ژوئن در آنجا ماند و سپس به سمت جنوب حرکت کرد. در درگیری با دشمن در حین عبور از سیرا مورنا، شجاعت نشان داد و فرانسوی ها او را
به عضویت لژیون افتخار درآوردند. او به کوردوبا، اوتررا، خرز د لوس کابایروس و ال پورتو د سانتا ماریا رفت و در آنجا منتظر دستور حمله به قلعه کادیس، تروکادرو، که آخرین پناهگاه باقی مانده دولت مشروطه اسپانیا بود، ماند. در پایان اوت ۱۸۲۳، با کمک ناوگان فرانسوی از دریا، نیروها حمله ای را به تروکادرو آغاز کردند. چارلز آلبرت در رأس نیروهایی که از کانال عبور می کردند - تنها نقطه ورود به قلعه - جنگید. او در حالی که پرچم هنگ ششم گارد سلطنتی را در دست داشت، به آب شیرجه زد، از کانال عبور کرد و به درون سنگرهای دشمن پرید. او سعی کرد از کشته شدن اسیران دشمن جلوگیری کند، و سربازان فرانسوی سردوشی های افسری را که در حمله کشته شده بود به او دادند تا از یک نارنجک انداز معمولی متمایز شود. چارلز آلبرت تا شب در پست خود ماند و روز بعد جزو اولین کسانی بود که وارد تروکادرو شد. پادشاه فردیناند هفتم و ملکه ماریا ژوزفا، پسر عمویش، آزاد شدند و با دیدن او از شادی او را در آغوش گرفتند. در ۲ سپتامبر یک رژه نظامی بزرگ برگزار شد که پس از آن دوک آنگولم به چارلز آلبرت صلیب نشان سنت لوئیس را اعطا کرد. بازدید از پاریس و بازگشت به تورین. با انحلال نی
روی اعزامی، چارلز آلبرت از سویل به پاریس سفر کرد و در ۳ دسامبر ۱۸۲۳ به آنجا رسید. در پایتخت فرانسه، او در مهمانی ها، جشن ها و مهمانی ها شرکت کرد و رابطه نزدیکی با ماری کارولین، بیوه دوک دو بری، برقرار کرد. در ۱۵ دسامبر، شاه لویی هجدهم پذیرایی باشکوهی برای فاتحان تروکادرو برگزار کرد که چارلز آلبرت در میان مهمانان افتخاری آن بود. شاه چارلز فلیکس از ساردینیا تصمیم گرفت که به دلیل موفقیتش، زمان بازگشت چارلز آلبرت به تورین فرا رسیده است. شاهزاده موظف بود سوگند یاد کند که «هنگام به قدرت رسیدن، به تمام قوانین اساسی سلطنت احترام بگذارد و آنها را از نظر مذهبی رعایت کند، قوانینی که در طول قرن ها منجر به ثروت و شکوه شده اند.» در ۲۹ ژانویه ۱۸۲۴، چارلز آلبرت اجازه عزیمت به تورین را دریافت کرد. در آخرین ملاقات با لویی هجدهم، توصیه هایی در مورد حکومت دریافت کرد و در نشان روح القدس، معتبرترین نشان شوالیه گری سلطنت فرانسه، ثبت نام شد. در ۲ فوریه، چارلز آلبرت عازم شد و در ششم فوریه به مونت سنی رسید، جایی که به او دستور داده شد شبانه وارد تورین شود تا از اعتراضات جلوگیری کند. چارلز آلبرت احتمالاً در ۲۳ فوریه این کار را انجام دا
د. پس از بازگشت به تورین، چارلز آلبرت عمدتاً در قلعه راکونیجی اقامت کرد، جایی که مقدمات سلطنت را آغاز کرد. او شروع به مطالعه موضوعی کرد که در دربار توجه کمی به آن می شد - اقتصاد - و در سال ۱۸۲۹ اجازه بازدید از ساردینیا را دریافت کرد. در نتیجه این بازدید، او درک دقیقی از شرایط جزیره به دست آورد. او نویسنده ای پرکار بود. در سال ۱۸۲۷، او به همراه همسرش، ۳۸ افسانه برای فرزندانشان به زبان فرانسوی، زبانی که خانواده در خانه از آن استفاده می کردند، با عنوان «قصه های اخلاقی» نوشت. سال بعد، او در کمدی مهارت پیدا کرد و پس از آن، خود را با نقد ادبی و تاریخ مشغول کرد. او سه اثر منتشر کرد: یادداشت هایی دربارهٔ والدوسیان، گزارش های اندلس و سفر به ساردینیا. چارلز آلبرت از همه اینها پشیمان شد و متعاقباً دستور داد که آنها از گردش خارج شوند. او همچنین حجم زیادی از نامه ها و تمرین های ادبی نوشت. با وجود نگرش های محافظه کارانه آن دوره، چارلز آلبرت از نویسندگانی که ایده های لیبرال داشتند، مانند کارلو جوزپه گوگلیلمو بوتا، که کتاب هایش در پیمونت ممنوع شده بود، حمایت می کرد. او صاحب آثار آدام اسمیت و مجموعه نویسندگان کلاسیک ایتالیایی
در مورد اقتصاد سیاسی، ویرایش شده توسط پیترو کاستودی، از حامیان ناپلئون، بود. به تخت نشستن. در سال ۱۸۳۰، چارلز فلیکس به شدت بیمار شد. او در ۲۴ آوریل ۱۸۳۱ چارلز آلبرت را به بستر بیماری خود فراخواند. تمام اعضای دولت در اتاق حضور داشتند و پادشاه به وزرا گفت: «اینک وارث و جانشین من، مطمئنم که او به صلاح رعایای خود عمل خواهد کرد.» چارلز فلیکس در ۲۷ آوریل ساعت ۲:۴۵ بعد از ظهر درگذشت. چارلز آلبرت چشمان جسد را بست، دست او را بوسید و سپس تاج و تخت را به دست گرفت. او از مقامات دربار استقبال کرد و پسرانش را به کاخ سلطنتی آورد. ساعت ۵ بعد از ظهر، سربازان به دستور فرماندار ایگناتسیو تائون دی روئل، که اعلامیه مربوط به این موضوع را منتشر کرد، سوگند خود را به پادشاه جدید ادا کردند. بدین ترتیب تاج و تخت به خاندان کارینیانو منتقل شد و نسل مستقیم ساووی به پایان رسید. دوره طرفداری از اتریش (۱۸۳۱–۱۸۴۵). بنابراین چارلز آلبرت در سن ۳۳ سالگی به سلطنت رسید. سلامتی او ضعیف بود؛ او بیماری کبد داشت. ایمانش به رنج هایش می افزود؛ او یک لباس مخصوص کلیسا می پوشید و به تنهایی روی تخت آهنی می خوابید، هر روز ساعت ۵ صبح از خواب بیدار می شد و دو
مراسم عشای ربانی در روز برگزار می کرد. او هر روز بدون وقفه از ساعت ۱۰ صبح تا ۵ بعد از ظهر کار می کرد. او کم غذا می خورد و از بحران های مذهبی مکرر رنج می برد، اما با این وجود هرگز از روابط نامشروع دست نکشید. مهم ترین این روابط، رابطه او با ماریا آنتونیتا دی روبیلانت (۱۸۰۴–۱۸۸۲)، دختر فریدریش تروشسس زو والدبورگ (۱۷۷۶–۱۸۴۴)، سفیر پروس در تورین و همسر مائوریتزیو دی روبیلانت (۱۷۹۸–۱۸۶۲) بود. درگیری با فرانسه تحت حکومت لویی فیلیپ. پادشاه جدید تحت تأثیر انقلاب ژوئیه قرار گرفت که چارلز دهم فرانسه را برکنار کرده و منجر به به قدرت رسیدن لویی فیلیپ، یک انقلابی سابق، شده بود و در نتیجه، تصمیم گرفت با امپراتوری اتریش متحد شود. این پیمان که در ۲۳ ژوئیه ۱۸۳۱ امضا و در ۱۸۳۶ تصویب شد، دفاع از پادشاهی ساردینیا را به اتریش واگذار می کرد. با این حال، در صورت جنگ، فرمانده نیروهای مشترک چارلز آلبرت بود. او به سفیر اتریش، لودویگ سنفت فون پیلساخ (۱۷۷۴–۱۸۵۳)، نوشت: «... زیباترین روز زندگی من روزی خواهد بود که با فرانسه جنگ شود و من این شانس را داشته باشم که در ارتش اتریش خدمت کنم.» طبق این موضع مشروع گرایانه، چارلز آلبرت در دسامبر ۱
۸۲۳ از دوست نزدیکش ماری-کارولین دو بوربون-سیسیل، دوشس دو بری، حمایت کرد، زمانی که او به دنبال نشاندن پسرش، هنری، بر تخت سلطنت فرانسه بود. او بیوه دوک دو بری، پسر دوم چارلز دهم بود که پسر ارشدش، لویی آنتوان، از سلطنت کناره گیری کرده بود. ادعای هنری بر تخت سلطنت توسط پادشاه رد شده بود. با وجود توصیه سفیر فرانسه مبنی بر احتیاط، در سال ۱۸۳۲، چارلز آلبرت یک میلیون فرانک به ماری-کارولین قرض داد و یک کشتی بخار برای انتقال داوطلبان مشروع گرایان به فرانسه در اختیار او قرار داد. این توطئه کشف و شکست خورد؛ کشتی بخار در مارسی متوقف شد و داوطلبان در عرض چند ساعت در وانده شکست خوردند. ماری-کارولین فرار کرد، اما خیلی زود در نانت دستگیر و در قلعه بلایه، نزدیک بوردو، زندانی شد. فلسفه حکومت. شارل آلبرت نیز محافظه کاری مشابهی را در سیاست داخلی نشان داد. هنگامی که وزیر جنگ، ماتئو آنیس د ژنی (۱۷۶۳–۱۸۳۱) درگذشت، او را با کارلو سن مارتینو داگلی جایگزین کرد که در آن زمان محبوبیت زیادی نداشت. او ویتوریو آمدئو سالیه دلا توره را تا سال ۱۸۳۵ به عنوان وزیر امور خارجه حفظ کرد، تا اینکه او را با کلمنته سولارو، که به شدت محافظه کار بود، جای
گزین کرد. این انتصابات با هدف بازگرداندن الیگارشی وزارتخانه انجام شد. در سال ۱۸۳۱ او گائودنزیو ماریا کاچا، کنت رومنتینو (۱۷۶۵–۱۸۳۴) را به عنوان وزیر دارایی، جوزپه باربارو را به عنوان وزیر دادگستری و آنتونیو توندوتی، کنت اسکارنا (۱۷۷۱–۱۸۵۶) اصلاح طلب را به عنوان وزیر کشور منصوب کرد. در ۵ آوریل ۱۸۳۲، داگلی به عنوان وزیر جنگ توسط امانوئل پس دی ویلامارینا جایگزین شد. در ژوئن ۱۸۳۱، جوزپه ماتزینی، که در مارسی در تبعید بود، نامه ای به چارلز آلبرت به عنوان «یک ایتالیایی» نوشت و در آن او را تشویق کرد که بر اتحاد ایتالیا تمرکز کند، که البته بیهوده بود. در آن زمان، پادشاه جدید ساردینیا تقریباً به همان ایده های اسلاف خود پایبند بود. اصلاحات و ابتکارات فرهنگی. با وجود این محافظه کاری، چارلز آلبرت شورایی متشکل از ۱۴ عضو تشکیل داد که قرار بود قوانین را بررسی کرده و اقداماتی را برای مدرن سازی کشور انجام دهند. او معافیت های ویژه در مورد عوارض واردات برای اعضای خانواده سلطنتی و مقامات سلطنتی را لغو کرد، شکنجه را لغو کرد، مثله کردن اجساد مجرمان اعدام شده و مصادره اموال مجرمان را ممنوع کرد. او همچنین توجه قابل توجهی به فرهنگ داش