Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سندروم بی حساسیتی آندروژن ، تفاوتی در رشد جنسی است که شامل مقاومت هورمونی به دلیل اختلال در گیرندهٔ آندروژن می شود. از هر ۲۰٫۰۰۰ تا ۶۴٫۰۰۰ نوزاد با کروموزوم XY (به لحاظ کاریوتایپی مذکر) ۱ نفر تحت تأثیر این سندروم قرار دارد. این سندروم سبب ناتوانی جزئی یا کامل سلول ها برای پاسخگویی به آندروژن ها می شود. نبود پاسخگویی از گیرندهٔ آندروژن می تواند سبب اختلال یا توقف رشد دستگاه تناسلی مردانه و همچنین اختلال یا توقف رشد صفات ثانویهٔ جنسی در دوران بلوغ شود. این سندروم تأثیر مهمی در رشد جنسی یا دستگاه جنسی زنانه ندارد. بنابراین بی حساسیتی آندروژن تنها در افرادی با ژنتیک مردانه (یا افرادی با کروموزوم ایگرگ) اهمیت کلینیکال دارد. رخ نمود (ویژگی های ظاهری) بالینی در این افراد گوناگون است و از ظاهر نوعی مردانه با اختلال ملایم اسپرماتوژنز و کاهش رشد داخلی موها تا ظاهر کاملاً زنانه با وجود کروموزوم Y را شامل می شود. سندروم بی حساسیتی آندروژن به سه دسته تقسیم می شود که بر اساس میزان رشد دستگاه جنسی مردانه از یکدیگر متمایز شده اند: سندروم بی حساسیتی کامل آندروژن با دستگاه تناسلی خارجی نوعاً زنانه شناخته می شود؛ سندروم عدم حسا
سیت ملایم به آندروژن مربوط به زمانی است که دستگاه تناسلی خارجی مشخصات نوعاً مردانه را دارد و سندروم عدم حساسیت جزئی به آندروژن که در آن دستگاه تناسلی خارجی تا حدی، اما نه به کلی مردانه شده است. در حال حاضر مدیریت سندروم بی حساسیتی آندروژن به درمان حمایتی محدود است. تا به امروز هیچ روشی برای اصلاح اختلال در گیرندهٔ آندروژن به وجود نیامده است. شیوه های مدیریت شامل تعیین جنسیت، جراحی پلاستیک (Genitoplasty)، جراحی اندام جنسی (Gonadectomy) برای کاهش ریسک تومور، درمان جایگزینی هورمون، مشاورهٔ ژنتیک و روان درمانی می شوند.
آغاچ دره یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در بیتلیس واقع شده است.
آغاچ کوپرو یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در بیتلیس واقع شده است. آغاچ کوپرو ۷۸ نفر جمعیت دارد.
آغاچ پینار یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در بیتلیس واقع شده است.
آکچالی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در بیتلیس واقع شده است.
آلانیچی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در بیتلیس واقع شده است. آلانیچی ۲۹۸ نفر جمعیت دارد.
آری داغ یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در بیتلیس واقع شده است. آری داغ ۱٬۳۳۰ نفر جمعیت دارد.
آشاغی بالجی لار یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در بیتلیس واقع شده است.
آشاغی کارابوی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در بیتلیس واقع شده است. آشاغی کارابوی ۴۹۱ نفر جمعیت دارد.
آشاغی اولک یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در بیتلیس واقع شده است.
آشاغی یولاک یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در بیتلیس واقع شده است. آشاغی یولاک ۲۹ نفر جمعیت دارد.
نارلی دره یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در بیتلیس واقع شده است.
گچیت باشی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در بیتلیس واقع شده است. گچیت باشی ۱۱۶ نفر جمعیت دارد.
باشماک لی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در بیتلیس واقع شده است. باشماک لی ۲۷۴ نفر جمعیت دارد.
بایرام آلان یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در بیتلیس واقع شده است. بایرام آلان ۱۴۳ نفر جمعیت دارد.
باش هان یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در بیتلیس واقع شده است. باش هان ۲۷۹ نفر جمعیت دارد.
بش کایناک یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در بیتلیس واقع شده است.
بلوک یازی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در بیتلیس واقع شده است. بلوک یازی ۶۲۵ نفر جمعیت دارد.
اکین لی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در بیتلیس واقع شده است. اکین لی ۱۲۲ نفر جمعیت دارد.
اسن بورون یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در بیتلیس واقع شده است.
ایلیجاک یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در بیتلیس واقع شده است.
اوغول جاک یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در بیتلیس واقع شده است. اوغول جاک ۰ نفر جمعیت دارد.
کوکارسو یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در بیتلیس واقع شده است. کوکارسو ۲۰۲ نفر جمعیت دارد.
اورتاکاپی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در بیتلیس واقع شده است.
ساری کوناک یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در بیتلیس واقع شده است.
سارپ کایا یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در بیتلیس واقع شده است.
تانری یار یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در بیتلیس واقع شده است. تانری یار ۲۱۳ نفر جمعیت دارد.
اوچانکوش یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در بیتلیس واقع شده است.
اوچ اولر یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در بیتلیس واقع شده است. اوچ اولر ۲۱ نفر جمعیت دارد.
اونالدی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در بیتلیس واقع شده است. اونالدی ۶۷ نفر جمعیت دارد.
دوک فیلمی محصول سال ۲۰۲۰ و به کارگردانی راجر میشل است. در این فیلم بازیگرانی همچون جیم برودبنت، هلن میرن، فیون وایتهد، آنا مکسول مارتین، متیو گود، ایمی کلی، جاشوآ مک گوایر، شارلوت اسپنسر، جان هفرنان، اندرو هاویل، جیمز ویلبی، ریچارد مک کیب و چارلز ادواردز ایفای نقش کرده اند.
اتیل نوراپی نفرین () (Etanor، Bronkephrine، Butanefrine) یک سمپاتومیمتیک و گشادکننده برونش مربوط به نوراپی نفرین است. گیرنده های آدرنرژیک α و β را فعال می کند.
چالی دوزو یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در بیتلیس واقع شده است. چالی دوزو ۱۱۹ نفر جمعیت دارد.
چائیرباشی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در بیتلیس واقع شده است.
شلتوک لی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در بیتلیس واقع شده است. شلتوک لی ۲۹۰ نفر جمعیت دارد.
جویزدالی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در استان سعرد واقع شده است.
چوپان سویو یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در بیتلیس واقع شده است.
ترس یک فیلم ترسناک آمریکایی به کارگردانی دئون تیلور و با بازی جوزف سیکورا، تی.آی.، کینگ بچ، ترنس جی، روبی موداین، اینی ایلانزا، ایو گلدبرگ و جسیکا آلن است. این فیلم در تاریخ ۲۷ ژانویه ۲۰۲۳ در ایالات متحده اکران شد. تولید. این فیلم با عنوان اصلی «"Don't Fear"»، در طی مدت زمان ۱۷ روز در کیبورز، کالیفرنیا و در طول دنیاگیری کووید-۱۹ در اوت ۲۰۲۰ فیلمبرداری شد. در زمان ساخت فیلم بازیگران و عوامل ماسک می زدند و دمای بدن آنها به طور روزانه بررسی می شد. آهنگسازی این فیلم بر عهده جف زانلی است که آهنگسازی چندین فیلم قبلی تیلور نیز را به عهده داشته است. انتشار. در اوت ۲۰۲۱، اعلام شد که این فیلم "ترس" نامیده شده است. فیلم ابتدا برنامه ریزی شده بود که در آخر هفته ای که روز ولنتاین سال ۲۰۲۲ در آن قرار داشت، به عنوان اولین اکران شرکت جدید هیدن امپایر فیلم گروپ، اکران شود. این فیلم در تاریخ ۲۷ ژانویه ۲۰۲۳ در ایالات متحده اکران شد.
براوو دو صفر فیلمی تلویزیونی محصول سال ۱۹۹۹ و به کارگردانی تام کلگ است. در این فیلم بازیگرانی همچون شان بین، استیو نیکلسون، ریک واردن، ریچارد گراهام، ایان کورتیس و اما چمبرز ایفای نقش کرده اند.
وارینتورن پانهاکارن بازیگر و مدل تایلندی است. او بیشتر به خاطر ایفای نقش در سریال های تلویزیونی همانند "حس ششم" (۲۰۱۲) و "خون چای تاراتون" (۲۰۱۳) مشهور است. دوره ابتدایی زندگی. وارینتورن پانهاکارن در بیمارستان لوم ساک، منطقه لوم ساک استان پتچابون متولد شد. وی فرد بزرگتر سه فرزند خانواده است. یک خواهر و یک برادر جوانتر از خود دارد، چایافول پانهاکارن خواننده ای است که در مسابقهٔ خوانندگی جوایز کی پی ان شرکت نمود. پدرش افسر پلیس بود و مادرش فروشگاه طلافروشی دارد. او دارای مدرک لیسانس رشته طراحی داخلی از دانشکدهٔ هنرهای زیبا (در حال حاضر دانشکدهٔ هنر و طراحی) در دانشگاه رنگسیت است. دوران بازیگری. وارینتون با شرکت در پروژه پیدا کردن «جدت»، وارد حوزه صنعت سرگرمی شد. بعد از پایان این پروژه، وی تقاضاهای زیادی برای شرکت در تبلیغات بازرگانی دریافت کرد. سپس به پروژه معضل مرد پیوست که باعث شد در تایلند بیشتر شناخته شود. در سال ۲۰۰۸، وی بازیگری خود را با نقش آفرینی در نمایش رک ترد یورد رک (Ruk Ter Yord Ruk)، که نقش فردی بدذات را بر عهده داشت، آغاز نمود. در سال ۲۰۰۹، او همراه با یارد یاردتیپ، نقش اصلی را در سریال تلویزیونی
سای سوئب دیلیوری (Sai Sueb Delivery) بر عهده گرفت. وارینتون بیشتر به خاطر بازی در نقش خون چای تاراتون در سریال تلویزیونی سوفاپبورتو جوتاتپ (Suphapburut Juthathep) سال ۲۰۱۳، معروف است. فیلم شناسی. تلویزیون
آزمایشگاه های سپاه سیگنال () یک مجموعهٔ تحقیق و توسعه وابسته به ارتش ایالات متحده بود که در ۳۰ ژوئن ۱۹۳۰ به عنوان بخشی از سپاه سیگنال ارتش ایالات متحده در فورت مونموث، نیوجرسی پایه گذاری شد. این مجموعه طی سال ها دستخوش تغییراتی در نام خود شد، اما همچنان به عنوان سازمان ارائه دهندهٔ خدمات تحقیقاتی و توسعه برای سپاه سیگنال ارتش باقی ماند.
چارلز ادوارد، دوک ساکس کوبورگ و گوتا (۱۹ ژوئیه ۱۸۸۴ – ۶ مارس ۱۹۵۴) از ۳۰ ژوئیهٔ ۱۹۰۰ تا سال ۱۹۱۸، آخرین حاکم دوک نشین ساکس کوبورگ و گوتا بود. او که نوهٔ ملکه ویکتوریا و شاهزاده آلبرت بود، تا سال ۱۹۱۹ از عناوین شاهزاده بریتانیایی، دوک آلبانی، ارل کلارنس و بارون آرکلو نیز برخوردار بود. دوران کودکی چارلز ادوارد در بریتانیا گذشت، اما در دوران نوجوانی بعد از مرگ عمو و پسرعمویش، وارث تاج و تخت دوک نشین ساکس کوبورگ و گوتا در امپراتوری آلمان شد و تحصیلات خود را در آن کشور ادامه داد. وی در سال ۱۹۰۵ و بعد از رسیدن به سن قانونی، حکومت را بر اختیار گرفت و در حکومت، به امپراتور ویلهلم دوم وفادار بود. چارلز ادوارد در ۱۱ اکتبر ۱۹۰۵ با شاهدخت ویکتوریا آدلاید شلسویگ-هولشتاین، برادرزادهٔ همسر ویلهلم دوم ازدواج کرد و از این ازدواج صاحب پنج فرزند شد. دختر بزرگ وی، شاهدخت سیبیلا در سال ۱۹۳۲ با شاهزاده گوستاو آدولف سوئد ازدواج کرد و مادر کارل گوستاف شانزدهم، پادشاه کنونی سوئد بود. در طی جنگ جهانی اول، وفاداری چارلز ادوارد به آلمان باعث شد که در بریتانیا به چشم دشمن دیده شود و عناوین و القاب بریتانیای او توسط پسرعمویش جرج پنجم، سلب
گردید و نام وی از فهرست دارندگان نشان بند جوراب حذف شد. از طرف دیگر، وی مقام خود در ساکس کوبورگ و گوتا را در پیامد انقلاب ۱۹۱۹–۱۹۱۸ آلمان از دست داد. در سال های بعد او به سمت سیاست های راست تندرو گرایش پیدا کرد و بعداً به همکاری با آلمان نازی پرداخت. بعد از جنگ جهانی دوم، املاک وی در منطقه تحت اشغال شوروی (بعدها آلمان شرقی) مصادره گردیده و در دادگاه های نازی زدایی به پرداخت جریمه محکوم شد. وی در سال ۱۹۵۴ در کوبورگ که در آن زمان بخشی از ایالت بایرن در آلمان غربی بود، در فقر و در اثر ابتلا به سرطان درگذشت.
آقا محمد شریعتمدار کرمانی از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره چهارم به عنوان نماینده رفسنجان در مجلس شورای ملی حضور داشت. منابع.
میرزا هادی خان بیان الدوله از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره چهارم بعنوان نماینده زنجان در مجلس شورای ملی حضور داشت. منابع.
سیمو هیکیلا ؛ (زادهٔ میلادی) یک طراح و معمار داخلی اهل فنلاند است. او به عنوان یک طراح، آموزگار و یاور با دغدغهٔ مهارت های در شرف نابودی شناخته می شود. هیکیلا استودیوی خود را در سال ۱۹۷۱ میلادی تأسیس کرد. او کار خود را با طراحی مغازه ها و نمایشگاه ها برای ماریمکو آغاز کرد و سپس به سمت طراحی مبلمان رفت. هیکیلا به عنوان مدیر استودیوd چوب دانشگاه آلتو و عضو افتخاری دانشگاه آلتو است. هیکیلا که در هلسینکی به دنیا آمده است جوایز طراحی متعددی از جمله مدال پرو فنلاندیا در سال ۲۰۰۳ میلادی و جایزهٔ طراحی کای فرانک در سال ۲۰۱۱ میلادی را دریافت کرده است. هیئت داوران جایزهٔ طراحی کای فرانک خاطرنشان کردند که «هیکیلا با طنز خود، جوانان را به سمت استفادهٔ اکولوژیکی و عملی از مواد هدایت کرده است». در سال ۲۰۰۹ میلادی، هیکیلا از گروهی متشکل از ۲۱ طراح بین المللی، از جمله رونان و اروان بورولک، کنستانتین گرچیچ و جاسپر موریسون دعوت کرد تا چاقوی سامی یا لئوکو را دوباره تفسیر کنند. برای هر طراح یک چاقوی اصلی که توسط یک صنعتگر سامی ساخته شده بود فرستاده شد و برای بهتر ساختن آن، شرحی مختصر و ساده نیز ارائه شد. در آن زمان سیمو هیکیلا د
ر مورد این پروژه گفت: «لئوکو یک شی زیبا و کاربردی است، شکل خالص، متعادل و ساده دارد. اشیاء محلی توسعه یافته مانند این در سراسر جهان در حال انقراض هستند.» نتایج این همکاری در فنلاند و دوسالانه طراحی سنت-اتین در فرانسه به نمایش گذاشته شد و به صورت کتاب منتشر شد.
پوستْ اُلاغی یک قصه فولکلوریک فرانسوی] است که مشهورترین نسخه از آن توسط شارل پرو در سال ۱۶۹۴ منتشر شد. این داستان بعدها در داستان ها یا قصه های زمان های گذشته نسخهٔ ۱۷۸۱ (نخستین نسخهٔ بی کم وکاست) ادغام شد. بنابر دسته بندی نو از مَتَل ها توسط روث بی. بوتیگهایمر، این مَتَل نخستین قصهٔ پریانِ فرانسوی است که نوشته شده است. لوئی چهاردهم به هنگام کودکی در هفت سالگی، گِله می کرد از اینکه دیگر نمی تواند بخوابد چون پرستارش برای او داستانِ "پوست الاغی" را تعریف کرده بود، و در "بیمار خیالی" از مولیر (نسخهٔ اصلی مربوط به سال ۱۶۸۲)، لوئیسون کوچولو چیزهایی دربارهٔ آن می گوید. لافونتن نیز به سال ۱۶۷۸ در "قدرت حکایت ها" از این مَتَل سخن به میان می آورد. داستان. شهبانویی در آستانهٔ مرگ، همسرش - شاه - را متعهد می کند که پس از مرگش، تنها با زنی که از او زیباتر و خوش اندام تر باشد ازدواج کند. پس از مرگ شهبانو، شاه در غم و اندوه فرومی رود به دخترش می گوید که دیگر نمی خواهد چشمش به او بیافتد. با گذر زمان، شاه خویشتن را ناچار می بیند که برای داشتن وارث، دوباره ازدواج کند. بنابر عهدی که با شهبانو بسته است، جست وجو برای شهبانوی آیند
هٔ خود را آغاز می کند، ولی هیچ یک از زنان سرزمینش آنچنان زیبا نیست که با او ازدواج کند. تنها کسی که می تواند با زیباییِ همسرِ درگذشته اش برابری کند، کسی نیست جز دخترش؛ پس شاه به او پیشنهاد ازدواج می دهد. برای فرار از این پیوند با محارم و بنابر سفارش های مادرخوانده اش، شاهدخت برای مهریه از پدرش سه درخواست می کند؛ او سه لباس می خواهد که دوختنشان غیرممکن است: نخست لباسی به رنگ آب وهوا، سپس لباسی به رنگ ماه و سرانجام لباسی به رنگ آفتاب. ولی برخلاف آنچه انتظار می رود، شاه می تواند همهٔ آن لباس ها را به او پیشکش کند. پس از آن، او از شاه می خواهد تا الاغش را، باارزش ترین گنجینه اش را، که به جای سرگینْ سکه های زر دفع می کند، قربانی کند؛ شاه می پذیرد. سرانجام، شاهدختْ پوستِ الاغ را بر تن می کند و و از قلعه می گریزد. او لوازم آرایشی و زیباترین لباس هایش را با خود می بَرَد. پوست الاغی به دهکده ای کوچک در یکی از سرزمین های همسایه می رود، در آنجا کنیزی می کند و در کلبه ای ساده ساکن می شود. شاهزادهٔ سرزمینی دیگر، که آمده است از روستا بازدید کند، قدم زنان به کلبهٔ پوست الاغی می رسد و او را در لباس به رنگ آفتابش می بیند؛ شاه
زاده شیفتهٔ زیباییش می شود و به او دل می بازد. پس از بازگشت به کاخ، از شدت عشقْ بسیار بیمار می شود. باری، او می خواهد که پوست الاغی برایش کیک درست کند. هنگام درست کردن خمیر کیک، انگشتر پوست الاغی درونِ آن می افتد بی آنکه خودش بداند. شاهزاده، که نزدیک بود با انگشتر خفه شود، بی درنگ می خواهد که همهٔ زنان و دوشیزگان کشور، از نجیب زاده گرفته تا کوچک زاده، به کاخ بیایند و انگشتر را امتحان کنند. هیچ کس نمی تواند انگشتانش را در انگشتر فروکند. باری، پوست الاغی را به کاخ می آورند. انگشتر در انگشتش می رود، پوستِ الاغ از رویش می افتد و زیباترین لباسش نمایان می شود. سرانجام شاهزاده می تواند با او ازدواج کند. جشن هایی که برای عروسیشان برگزار می شود، سه ماه طول می کشد و بزرگترین نجیب زادگان جهان را انگشت به دهان می گذارد. پدر پوست الاغی نیز دعوت می شود. او با پذیرش اشتباه خود، از دخترش پوزش می خواهد و به خاطر ازدواج و شهبانو شدنش، به او شادباش می گوید. تحلیل و بررسی. ازدواج میان پدر و دختر و آنچه روانکاوی بعدها «عقدهٔ الکترا» نامید، درون مایه های اصلی این داستان هستند. شاه بر آن می شود با دخترش ازدواج کند. به بهانهٔ تعهدی
که به همسر درگذشته اش داده است، تصمیم می گیرد با شاهدخت ازدواج کند، بدون اندکی احساس گناه در برابر آنچه تمدن های بشری تابوی تابوها می دانند: ازدواج با محارم. پَری مادرخواندهٔ (فرشتهٔ نجاتِ) دخترک سوءتفاهم ها را می زُداید و به شاهدخت یاد می دهد که نباید عشق ها را با یکدیگر اشتباه کرد: ما پدر و مادرمان را دوست می داریم، ولی با آنها ازدواج نمی کنیم! آلودگی که دخترک حس می کند در اینجا با پوست الاغ نمایان می شود، جامه ای ناخوشایند که او برای پوشیدن برمی گزیند و لقب «پوست الاغی» را برایش به ارمغان می آورد - از این حیث، نام واقعی او را نمی دانیم. در ادامه، او کنیز می شود و در یک کشتزار کار پیدا می کند. در برخی نسخه های این مَتَل، الاغی که شاهدخت پوستش را می پوشد، الاغی جادویی بود که سکه های زرین دفع می کرد باعث و بانیِ ثروت شاه بود. واپسین خواستهٔ شاهدخت از شاه، برای مهریه اش، پوست این الاغ است. برای پادشاه سخت است که الاغش را قربانی کند، ولی او به هر روی این کار را انجام می دهد. همانند مَتَل "زیبای خفته"، راهی که شاهزاده را به شاهدخت و رهایی او می رساند، راهی دراز و پُرپیچ وخم است. مانند مَتَل "سیندرلا"، هویت شاهدخ
ت در صحنه ای آشکار می شود که چیزی را امتحان می کند: انگشتری برای ظریف ترین انگشت (کفشی برای ظریف ترین پا در "سیندرلا")، نشانهٔ جوانی، زیبایی و پاکی. در واپسین صحنه، شاهزاده روا می بیند هرگونه ارتباط نامناسب را کنار بگذارد: زنان نجیبی که مورد پسند شاهزاده نیستند یا زنانی از مرتبهٔ پایین تر (ازدواج با طبقهٔ پایین تر) کنار گذاشته می شوند، زیرا انگشتشان بسیار درشت است. در یکی از تفسیرها آمده که مَتَل پوست الاغی از افسانه ای پیشاتاریخی برگرفته شده است، که همانند با افسانهٔ قو-دختر است و در آن، جانور اصلی یک پستاندار چهارپا است؛ می توان دگرگونی ساختاری را با موتیفِ میتُختیِ کدبانویِ رازآمیز مرتبط دانست. دیگر نسخه ها. این مَتَل برای نخستین بار به سدهٔ شانزدهم در "اظهارات روستایی" (۱۵۴۷) از نوئل دو فل ( -1591) دیده می شود. همچنین وجود داستانی شفاهی از آن در سدهٔ هفدهم تأیید شده است، در "خاطرات" (۱۶۲۴–۱۶۶۶) از پیر دو لا پورت (۱۶۰۳–۱۶۸۰)، نخستین پیشکار (۱۶۴۳–۱۶۵۳) لویی چهاردهم پسر، و در "ویرژیل تراوستی" (۱۶۴۸) و "رمان طنز" (۱۶۵۱) از پل اسکارون (1610-1660)، "خاطرات" (۱۶۵۱) از کاردینال رتس (1613-1679) ، "اوید بوفون" (۱۶۶
۲) از لوئی ریشه، "پایان نامه دربارهٔ ژوکوند" (۱۶۶۹) از نیکلا بوالو (1636-1711)، "بیمار خیالی" (۱۶۷۳) از مولیر (1622-1673) و "قدرت حکایت ها" (۱۶۷۸) از ژان دو لا فونتن (1621-1695). شماری از نوشته های قرون وسطی نیز دارای عناصری از این مَتَل هستند. برادران گریم نسخه ای از این مَتَل را با نام "Allerleirauh" منتشر کردند که گاهی با نام "پوست هزار-زیایی" یا "سرتاپا-خز" برگردانده شده است (۱۸۱۲). در این نسخه، شخصیت مادرخوانده دیده نمی شود و قهرمان داستان پالتویی از جنس هزارتا خز می پوشد. از این داستان، چندین و چند نسخهٔ آفریقایی نیز وجود دارند.
جنبش بدون خودرو شبکه ای گسترده، غیررسمی و نوظهور از افراد و سازمان ها، از جمله فعالان اجتماعی، برنامه ریزان شهری، مهندسان حمل ونقل، طرفداران محیط زیست و دیگران است که با این باور مشترک گرد هم آمده اند که وسایل نقلیه موتوری بزرگ و/یا پرسرعت (خودروها)، کامیون ها، تراکتورها، موتورسیکلت ها و غیره) در اکثر شهرهای مدرن به طور بیش از حدی به عنوان وسیله نقلیه و حمل و نقل استفاده می شوند. هدف این جنبش ایجاد مکان هایی است که استفاده از وسایل نقلیه موتوری را تا حد زیادی کاهش یا حذف می کند. این مکان ها، فضای جاده و پارکینگ را به سایر کاربری های عمومی بازسازی و محیط و مناطق شهری فشرده تری را در نظر دارند. در این محیط ها، بیشتر مقاصد با دیگر روش های حمل و نقل غیر خودرویی همانند پیاده روی، دوچرخه سواری، و حمل و نقل عمومی، در دسترس هستند. پیش زمینه. قبل از قرن بیستم میلادی، شهرها و شهرک ها معمولاً فشرده بودند و دارای خیابان های باریکی بودند که با فعالیت های انسانی مشغول بود. در اوایل قرن بیستم، بسیاری از این سکونتگاه ها برای جا دادن خودرو با جاده های وسیع تر، فضای پارک خودرو بیشتر و تراکم جمعیت کمتر، با فضای بین ساختمان های
شهری که برای استفاده خودروها در نظر گرفته شده بود، سازگار شدند. تراکم جمعیت کمتر به معنای پراکندگی شهری با فواصل طولانی تر بین مکان ها است. هزینه کم استفاده باعث ازدحام ترافیک شد که حمل و نقل قدیمی را غیرجذاب یا غیرعملی کرد و شرایط را برای ترافیک و پراکندگی بیشتر ایجاد کرد. سیستم استفاده از خودرو «به طور فزاینده ای قادر به بیرون راندن» انواع دیگری از نوع حمل و نقل مانند پیاده روی، دوچرخه سواری، اتوبوس و قطار شد. این روند به تغییراتی در شکل شهری و الگوهای زندگی منجر شد که فرصت کمی برای افراد بدون خودرو فراهم می کرد. برخی از دولت ها با سیاست ها و مقرراتی با هدف معکوس کردن وابستگی به خودرو از طریق افزایش تراکم شهری، تشویق توسعه کاربری مختلط، کاهش فضای اختصاص داده شده به خودروهای شخصی، افزایش پیاده راهوری، حمایت از دوچرخه سواری و سایر وسایل نقلیه جایگزین مشابه در اندازه و سرعت، و حمل ونقل عمومی واکنش نشان داده اند. در سطح جهانی، برنامه ریزی شهری در تلاش برای افزایش سهم حمل و نقل عمومی و حمل و نقل غیر موتوری و دور شدن از توسعه حمل و نقل خصوصی در حال تحول است. شهرهایی مانند هنگ کنگ یک سیستم حمل و نقل عمومی بسیار یک
پارچه ایجاد کردند که به طور مؤثر استفاده از حمل و نقل خصوصی را کاهش داده. برخلاف سفرهای شخصی با خودرو، اشتراک و اجاره خودرو، که در آن مردم به جای داشتن خودرو می توانند به راحتی برای چند ساعت خودرو اجاره کنند، به عنوان یک عنصر مهم برای حمل ونقل شهری در حال ظهور است. طراحی شهری. حامیان جنبش بدون خودرو بر روی گزینه های ترابری پایدار و عمومی (اتوبوس، تراموا و غیره) و طراحی شهری، پهنه بندی، سیاست های مکان گذاری مدارس، کشاورزی شهری، گزینه های کار از راه دور، و توسعه های مسکن هایی که مجاورت یا دسترسی بیشتری را ایجاد می کنند، تمرکز می کنند. این سیاست ها باعث ایجاد حمل و نقل از راه دور کمتر در نتیجه نیازهای زندگی روزمره می شود. نوشهرگرایی یک جنبش طراحی شهری آمریکایی است که در اوایل دهه ۱۹۸۰ میلادی به وجود آمد. هدف آن اصلاح تمام جنبه های توسعه املاک و مستغلات و برنامه ریزی شهری، از مقاوم سازی شهری تا ارتقا «» ها بوده. در این جنبش، محله های شهری جدید طوری طراحی شده اند که دارای طیف متنوعی از مسکن و مشاغل باشند و قابلیت پیاده راهوری بیشتری باشند. شهرهای دیگری که خود محورتر هستند نیز در حال ایجاد تغییرات تدریجی برای ارائه
جایگزین های حمل و نقلی از طریق بهبود خیابان های کامل هستند. "میدان های جهانی برای همه" (به انگلیسی: "World Squares for all") طرحی است برای حذف بیشتر ترافیک از میدان های اصلی لندن، از جمله میدان ترافالگار و میدان پارلمان. شهرهای بدون خودرو، همان طور که از نام آن پیداست، کل شهرها (یا حداقل قسمت های داخلی آن ها) هستند که کاملاً بدون خودرو ساخته شده اند. مناطق بدون خودرو مناطقی از یک شهر یا شهرک هستند که استفاده از خودرو در آنها ممنوع یا بسیار محدود شده است. برای ایجاد مناطق/شهرهای عاری از خودرو، تیرک های مهار (متحرک و/یا ثابت) و سایر موانع اغلب برای ممانعت از دسترسی خودرو استفاده می شوند. خیابان های زنده و خیابان های کامل، نیازهای کاربران خیابان را به طور کلی بر نیازهای رانندگان خودرو ترجیح می دهند. آنها طوری طراحی شده اند که توسط عابران پیاده، کودکان، دوچرخه سواران و وسایل نقلیه موتوری با سرعت پایین به اشتراک گذاشته شوند. توسعه بدون خودرو. تعاریف و انواع روش های توسعه بدون خودرو. مناطق مختص به عابران پیاده. مناطق عابر پیاده ممکن است برای توسعه های بدون خودرو در نظر گرفته شوند، جایی که شامل جمعیت قابل توجهی و ن
رخ پایین مالکیت وسیله نقلیه برای هر خانوار می شود. بزرگ ترین نمونه در اروپا خرونینگن، هلند است که در سال ۲۰۰۸ میلادی جمعیت مرکز شهر آن ۱۶۵۰۰ نفر بود. مزایا و معایب. مطالعات متعددی در مورد توسعه های اروپایی بدون خودرو انجام شده است. جامع ترین در سال ۲۰۰۰ و توسط «Jan Scheurer» انجام شد. سایر مطالعات اخیر در مورد مناطق خاص بدون خودرو مانند توسعه بدون خودرو در فلوریدسدورف وین نیز انجام شده است. مزایای اصلی یافت شده برای توسعه بدون خودرو (خلاصه شده در ملیا و همکاران 2010) که در مطالعات مختلف یافت می شود عبارتند از: مشکلات اصلی مربوط به مدیریت پارکینگ است. عدم کنترل میزان فضای پارکینگ اغلب منجر به شکایت همسایگان در مورد از پارکینگ غیرمجاز و بیش از حد دیگران یا به اصطلاح «» می شود.
مهندس طراح شهر یا مهندس شهرساز شخص و حرفه ای است که در زمینه برنامه ریزی شهری فعالیت می کند. یک مهندس برنامه ریزی شهری ممکن است بر روی یک حوزه کاری خاص تمرکز کند و عناوینی مانند برنامه ریز شهر، برنامه ریز منطقه ای، برنامه ریز دوربرد، برنامه ریز حمل و نقل، برنامه ریز زیرساخت، برنامه ریز محیط زیست، برنامه ریز پارک ها، برنامه ریز فیزیکی، برنامه ریز سلامت، تحلیلگر برنامه ریزی، طراح شهر، مدیر توسعه جامعه، متخصص توسعه اقتصادی یا سایر ترکیبات مشابه را داشته باشد. انجمن بین المللی متخصصان برنامه ریزی - ISOCARP - در سال ۱۹۶۵ میلادی در هلند تأسیس شد و در حال حاضر حدود ۷۰۰ عضو در بیش از ۸۰ کشور جهان دارد.
جیم موریس (۳۱ اوت ۱۹۳۵–۲۸ ژانویه ۲۰۱۶) بدنساز آمریکایی بود که به دلیل قهرمانی در مسابقات در طول سی سال زندگی حرفه ای شهرت داشت. از جمله عناوین کسب شده توسط موریس عبارتند از: Mr. USA (1972)، AAU Mr. America (1973)، Mr. International (1974)، و Mr. در سن ۵۰ سالگی، او یک گیاهخوار شد و بیش از ۱۵ سال به وگانیسم روی آورد، رژیمی که او بخش عمده ای از سلامتی عالی خود را مدیون آن دانست. او برای یک تبلیغ PETA در حمایت از سبک زندگی وگانیسم برهنه عکس گرفت.وی یک ورزشکار همجنسگرا بود.در مارس ۲۰۱۴ یک فیلم مستند کوتاه با بازی جیم موریس با عنوان "Jim Morris: Lifelong Fitness" در یوتیوب منتشر شد. این فیلم بر روی حرفه بدنسازی مادام العمر، سبک زندگی وگان و اشتیاق موریس برای شکستن کلیشه های وابسته به سالمندان تمرکز دارد.
دی ایزوپروپیل فلوروفسفات () (DFP) یا ایزوفلوروفات یک مایع روغنی و بی رنگ با فرمول شیمیایی C6H14FO3P است. در پزشکی و به عنوان یک حشره کش ارگانوفسفره استفاده می شود. این ماده پایدار است، اما هنگامی که در معرض رطوبت قرار می گیرد، هیدرولیز می شود. کاربرد در پزشکی. دی ایزوپروپیل فلوروفسفات یک داروی پاراسمپاتومیمتیک غیرقابل برگشت آنتی کولین استراز است و در چشم پزشکی به عنوان یک عامل میوتیک در درمان گلوکوم مزمن، به عنوان یک میوتیک در دامپزشکی و به عنوان یک عامل تجربی در علوم اعصاب به دلیل قابلیت های استیل کولین ها و استیل بیتر آن استفاده می شود. (نوروپاتی محیطی تاخیری)
تندباد () به بادی قوی گفته می شود که معمولاً به عنوان یک توصیف گر در متن های دریانوردی استفاده می شود. خدمات هواشناسی ملی ایالات متحده آمریکا، بادهای سطحی پایدار با سرعت ۴۷–۳۴ گره (۸۷–۶۳ کیلومتر در ساعت، ۲۴٫۲–۱۷٫۵متر در ثانیه یا ۵۴–۳۹ مایل در ساعت) را به عنوان تندباد معرفی می کند. پیش بینی کنندگان هوا معمولاً زمانی که بادهایی با این شدت انتظار می وزد، هشدارهای تندباد صادر می کنند. در ایالات متحده آمریکا هشدار تندباد به طور خاص یک هشدار دریایی است و معادل آن بر روی زمین، از میان خدمات هواشناسی ملی ایالات متحده آمریکا، "توصیه باد" (wind advisory) است. منابع دیگر از سرعت حداقل ۲۸ گره (۵۲ کیلومتر/ساعت، ۱۴ متر/ثانیه، ۳۲ مایل/ساعت) و حداکثر تا ۹۰ گره (۱۷۰ کیلومتر/ساعت، ۴۶ متر/ثانیه، ۱۰۰ مایل/ساعت) برای تعریف تندباد استفاده می کنند. تا سال ۱۹۸۶، مرکز ملی توفند از اصطلاح تندباد برای اشاره به بادهایی با منشأ حاره ای در مناطق ساحلی استفاده می کرد که سرعت آن ها بین ۳۳ گره (۶۱ کیلومتر/ساعت، ۱۷ متر/ثانیه، ۳۸ مایل/ساعت) تا ۶۳ گره (۱۱۷ کیلومتر/ساعت، ۳۲ متر/ثانیه، ۷۲ مایل/ساعت) بود. تعریف سرعت ۹۰ گره (۱۷۰ کیلومتر/ساعت، ۴۶ مت
ر/ثانیه، ۱۰۰ مایل/ساعت» بسیار غیر استاندارد است. یک تعریف جایگزین رایج برای تندباد، سرعت حداکثر ۵۵ گره (۱۰۲ کیلومتر/ساعت، ۶۳ متر/ثانیه، ۲۸ مایل/ساعت) است. استفاده از مقیاس بوفورت رایج ترین روش برای اندازه گیری نیروی باد است که در آن، بادهای با سرعت بین ۵۰ کیلومتر در ساعت (۱۴ متر بر ثانیه) تا ۱۰۲ کیلومتر در ساعت (۲۸ متر بر ثانیه) به عنوان تندباد تعریف می شود. این تعریف یک معیار تجربی برای توصیف سرعت باد و عمدتاً بر اساس شرایط دریا است. در مقیاس اولیه بوفورت در سال ۱۸۱۰، چهار دسته مختلف «تندباد» وجود داشت؛ در حالی که امروزه به طور کلی دو نیروی تندباد ۸ و ۹ و یک تندباد نزدیک ۷ وجود دارد.