Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
الی سرخ پارسا ولایت پروان نیز زندگی می کنند و باهم ارتباط خونی مشترک دارند. هزاره های دره تا قبل از انقلاب خویشتن را پنجشیری نه بلکه هزاره یاد می کردند؛ زیرا دره پنجشیر یا دره «پنجهیر» از حصهٔ «دو آب» به پائین که فعلاً همین قسمت دو آب را «مرز» می گویند قرار دارد و از «مرز» به بالا درهٔ دست چپ آن را که به امتداد شرق موقعیت دارد را به نام «جهرآبه» یا «چهارپایه» یا «چهار قریه» یاد می کنند٫ متون قدیم جغرافیایی این حرف را اثبات کرده است. دره ای که به طرف جنوب شرق امتداد دارد از دو بخش تشکیل شده یکی به نام «دره هزاره» و دیگری به نام «درهٔ عبدالله خیل» و در مجموع این دره به نام «بنجار» یا «بنجور» یاد شده است. به احتمال زیاد خانواده بنجور که یک حکومت مستقل درشمال و جنوب هندوکش تشکیل داده اند از همین منطقه باشد که در تاریخ «سیستان» «گردیزی» و «طبری» آمده است که آخرین شاه این سلسله «هاشم_بنجوری» توسط یعقوب لیث صفاری سقوط داده می شود. هزاره ها قبل از اسلام در این دره زندگی می کردند و اکثریت آنان پیرو مذهب زردشت بودند که همین حالا آثار آتشگاه های اجداد هزاره ها به نام های «پی گرمک» و «پرستو» در دره هزاره موجود است. در ده
ن همین آتشگاه «پی گرمک» یک «َنده مزار» یا پیش مازار موجود است که متعلق به قبل مغاره بسیار بزرگ به نام «چهل دختران» قرار دارد. با آمدن اولادهٔ باباعلی یعنی همان باباولی از پشتهٔ قندهار در منطقه دره غار جهر علی، این قوم به تدریج به دین مبین اسلام مشرف می شوند. در پنجشیر اقوام هزارهٔ جهرعلی هزارهٔ دوستی یا دوست علی٫قوم سنگی خان و قوم گلاب خیلی و… زندگی می کنند و هزاره های شاخص دره ای هزاره در قدیم دولت علی، سنگی خان، باقرشاه میرهزار، قوچقار، َآتم و… نام داشتند. «ُورو» که بین خنجان الی دوشی موقعیت دارد دوستی ها از قوم دوست علی یک ایل بزرگ از هزاره ها می باشد. تعداد زیادی از ایل دوستی در منطقه پراچغان نورستان و تعدادی از هزاره های ایل دوستی و همچنان هزاره های پراچغانی شش هزار خانوار در منطقه کشم بدخشان زندگی می کنند. حدودن هزاره های مربوط قوم لاله خیل با هزاره های قندک و جلمیش از یک طایفه می باشند. هزاره های گلاب خیل از مهاجرین هزاره های قندهار می باشند که تعداد زیادی از همین طایفه در پراچغان نورستان زندگی می کنند. یک طایفه بسیار بزرگ از هزاره های پنجشیر که در درهٔ تول دریک دامنه ای وسیع چهار قریه زندگی می کنند، ه
زاره های تولی می باشند. یک طایفه دیگر از هزاره های پنجشیر مسمی به درویش نونهال، سالهاست که لهجهٔ هزارگی را از دست داده و به لهجه تاجکی سخن می گویند و بیشتر خود را تاجک می دانند تا هزاره. شاخهٔ دیگری از هزاره های قدیم در پنجشیر وجود داشته به نام کاکه خیل که اینان بیشتر متعلق به دربار بوده و در دربارهای شاهان زمان شان کار می کردند که در منطقه می چید یا مهشید کنونی زندگی می کنند. در دره هزاره دو منطقه به نام می چید یاد می شود یکی در بین هزاره های دوستی و دیگری در جهرایلی. هزاره جهرایلی که در کاتب های دولتی آن را به غلط جهر علی ثبت کرده اند، اصلاً از ایل بیگ تن درهُ لیان از مربوطات ولسوالی خنجان می باشند. خود بیگ تن از اولاده های «توبهَ تی» می باشد. توبه تی جد اعلای هزاره های کرمعلی نیکَ پی و شیخ علی می باشد. نام های مناطقی در دره هزاره ثابت می کند که ساکنان این منطقه هزاره های می باشندً مثلاً اورکَه پاینده بیگ، اورکه لال بیگ که اورکه در گویش هزارگی خانه های کوچک ایلاق را گویند و بیگ لقب خان و بزرگان هزاره می باشد. قوبی، یک واژه سوچه هزارگی است که به معنی چشمهٔ بغل کوه می باشد. بزرگان نامدار قوم بابه ایلی که به غ
لط باب علی نوشته شده است: نشاط شاه و قلندرشاه و ایمل شاه و غلام شاه و بهلول شاه سپه میرزا احمد خان پدر سپه سالار حسین خان و صفدر علی خان بوده که در واقع مسئولیت خوانسالاری دربار امیر دوست محمد خان را برعهده داشت. سپهسالار حسین علی خان و نایب سالار صفدر علی که هردو از جنرالان نامدار هزاره های پنجشیر در دورهٔ امیر شیر علی خان بوده اند. یکی از زن های امیر شیر علی خان از هزاره های دره هزاره و سپه سالار حسین خان بود. درواقع شهزاده عبدالله پسر امیر شیرعلی خان خواهرزادهٔ هزاره های پنجشیر بود که درباریان پشتون این شهزاده را زهر داده می کشند. یک تن از هزاره های مشهور دره هزاره جنرال نیاز محمد هزاره می باشد که فاتح نورستان بود. نام این سرداران در کتابهای پادشاهان متأخر افغانستان و مشاهیر پنجشیر نیز آمده است. شخصیت های نامدار مردم سنگی خان: ارباب میرهزار، باقرشاه میرهزار، باتورفرهاد، شاه بدل نام داشتند که از آثار بجامانده میرهزارها دو اوتهُ پور (اوته پور به معنی برج کوچک نگهبانی) باقی مانده است.
تخم مرغ چای یک غذای خوشمزه چینی است که معمولاً به عنوان تنقلات فروخته می شود. در این روش، یک تخم مرغ آب پز کمی ترک می خورد و سپس دوباره در چای و سس یا ادویه ها جوشانده می شود. این غذا به نام تخم مرغ مرمری نیز شناخته می شود زیرا ترک های موجود در پوسته تخم مرغ خطوط تیره ای ایجاد می کنند که الگوهای شبیه به مرمر دارند. این غذا معمولاً توسط دست فروشان یا در بازار شب در اکثر جامعه های چینی در سرتاسر جهان فروخته می شود، و همچنین در رستوران های آسیایی سرو می شود. اگرچه این غذا از چین نشأت گرفته و به طور سنتی با آشپزی چینی مرتبط است، اما دستورهای مشابه و تنوع های دیگری در سرتاسر آسیا توسعه یافته اند. تخم مرغ چای در استان ژجیانگ به عنوان روشی برای نگهداری غذا برای مدت طولانی ایجاد شده است، اما اکنون در تمام استان ها یافت می شود. آماده سازی. روش سنتی. تخم مرغ های معطر و خوش طعم یک غذای سنتی چینی هستند. دستور اصلی از ادویه های مختلف، سس سویا و برگ های چای سیاه استفاده می کند. یکی از ادویه های رایج برای طعم دهی به تخم مرغ های چای، پودر پنج ادویه چینی است که شامل دارچین آسیاب شده، ستاره انیس، دانه های رازیانه، میخک و فلفل
سیچوان است. برخی از دستورها از برگ های چای استفاده نمی کنند، اما همچنان به آن ها «تخم مرغ چای» گفته می شود. در روش سنتی تهیه، تخم مرغ ها تا زمانی که به حالت پخته و سخت برسند، آب پز می شوند. تخم مرغ های آب پز از آب خارج می شوند و تمام پوسته هر تخم مرغ به آرامی در اطراف ترک می خورد. روش ترک خوردن ویژگی رسمی در این دستور سنتی تخم مرغ است. ترک های کوچک تر، مرمرنگاری بیشتری تولید می کنند که هنگام پوست کنی تخم مرغ برای خوردن قابل مشاهده است. آب اضافی از جوشاندن به آرامی از تخم مرغ ها خارج می شود. پس از حدود ده دقیقه، تخم مرغ های ترک خورده آماده هستند تا در مایع چای ادویه دار آماده شده قرار بگیرند و بر روی حرارت متوسط به آرامی پخته شوند. این پختن به مایع ادویه دار اجازه می دهد تا به ترک ها نفوذ کرده و تخم مرغ ها را درون پوسته هایشان مارینه کند. پس از حدود بیست دقیقه، تخم مرغ ها و مایع به یک ظرف شیشه ای یا سرامیکی منتقل می شوند تا برای مدت بیشتری در یخچال خیس بخورند. برای بهترین نتیجه، تخم مرغ ها باید حداقل چند ساعت خیس بخورند. رنگ تیره چای ادویه دار به تخم مرغ اثر مرمری می دهد که هنگام پوست کنی برای خوردن قابل مشاهد
ه است. روش سریع. روش دیگری برای تهیه تخم مرغ چای این است که تخم مرغ ها را تا زمانی که به طور کامل پخته شوند، آب پز کرده و سپس تخم مرغ های آب پز را از پوسته هایشان خارج کرده و اجازه دهند در مخلوط چای ادویه دار با حرارت کم کمی بیشتر خیس بخورند. تخم مرغ ها و مایع از حرارت برداشته می شوند و به یک ظرف شیشه ای یا سرامیکی منتقل می شوند تا برای مدت بیشتری خیس بخورند. این روش زمان خیس خوردن کمتری نسبت به روش سنتی نیاز دارد؛ با این حال، تخم مرغ بدون اثر مرمری ناشی از روش سنتی ترک خوردن، از نظر بصری کمتر جذاب است. تخم مرغ ها را می توان در هر زمانی خورد. هرچه بیشتر اجازه دهید خیس بخورند، طعم غنی تری خواهند داشت. تخم مرغ چای ایده آل باید تعادلی بین طعم طبیعی تخم مرغ و طعم ادویه ها داشته باشد. این نوع تخم مرغ چای بسیار مشابه تخم مرغ سویا است. ظاهر و طعم. زمانی که پوسته تخم مرغ کنده می شود، تخم مرغ دارای نواحی قهوه ای روشن و تیره، با یک رنگ قهوه ای میانه در امتداد ترک های پوسته است. زرده تخم مرغ در تمام قسمت ها زرد است، هرچند تخم مرغ های بیش از حد پخته شده ممکن است یک لایه خاکستری نازک و بی ضرر داشته باشند در حالی که هسته ه
مچنان زرد معمولی است. طعم تخم مرغ به نوع و قدرت چای و همچنین تنوع ادویه های استفاده شده بستگی دارد. پودر پنج ادویه طعمی خوشمزه و کمی شور به سفیده تخم مرغ اضافه می کند و چای طعم زرده را به خوبی نمایان می سازد. منطقه ای. چین. در چین، تخم مرغ چای یک غذای خانگی است. همچنین توسط فروشگاه ها، رستوران ها و فروشندگان خیابانی فروخته می شوند. این یک غذای خیابانی محبوب به حساب می آید که معمولاً حدود ۲ یوان چین قیمت دارد. تایوان. در تایوان، تخم مرغ چای یکی از لوازم فروشگاه های رفاهی است. تنها از طریق زنجیره ۷-ایلون، به طور متوسط ۴۰ میلیون تخم چای در سال فروخته می شود. در سال های اخیر، تولیدکنندگان عمده تخم مرغ چای به میوه ها و دیگر تخم مرغ های طعم دار مانند تمشک، زغال اخته و تخم مرغ اردک شور تبدیل شده اند. اندونزی. در اندونزی، تخم مرغ های چای در غذاهای بومی اندونزی به عنوان "telur pindang" پذیرفته شده و مواد تشکیل دهنده نیز کمی تغییر کرده اند. "تلور پیندانگ" تخم مرغ های آب پز سفت با ادویه، نمک و سس سویا است. با این حال، به جای چای سیاه، نسخه اندونزیایی از پوست باقیمانده موسیر، برگ های ساج، یا برگ های گواوا به عنوان رنگ ها
ی قهوه ای تیره استفاده می کند. "تلور پیندانگ" معمولاً در اندونزی یافت می شود، اما در جاوه و سوماترای جنوبی شیوع بیشتری دارد. "تلور پیندانگ" اغلب به عنوان بخشی از تومپنگ، ناسی کونینگ یا ناسی کامپور سرو می شود. در یوگیاکارتا تلور پیندانگ اغلب با ناسی گودگ یا فقط برنج بخارپز داغ سرو می گردد. مالزی. تخم مرغ پیندانگ (نوع مالزیایی دستور تخم مرغ چای) گفته می شود که ریشه های آن به ایالت جوهر برمی گردد، جایی که این غذا محبوب ترین است، اما می توان آن را در سایر نقاط شبه جزیره مالایی نیز پیدا کرد. این غذا حتی دارای زیرگونه هایی از دستور سنتی جوهری در بسیاری از مناطق جنوبی دیگر است. تخم مرغ پیندانگ یک غذای گاه به گاه است که نیاز به زمان و کار زیاد دارد و تنها در مناسبت های خاص مانند عروسی ها سرو می شود. اما امروزه، تأمین کنندگان تجاری تخم مرغ پیندانگ در سطح کشور وجود دارند.
اطوار بهجت (به عربی: أطوار بهجت‎؛ ۷ ژوئن ۱۹۷۶ – ۲۲ فوریه ۲۰۰۶) یک خبرنگار عراقی بود. او در ابتدا به عنوان گزارشگر برای تلویزیون دولتی عراق تحت رژیم صدام حسین فعالیت می کرد، اما پس از حمله ایالات متحده به عراق، به یک خبرنگار محبوب تلویزیونی برای شبکه های الجزیره و سپس العربیه تبدیل شد. در تاریخ ۲۲ فوریه ۲۰۰۶، اطوار بهجت همراه با همکارانش عدنان الدلیمی و خالد الفلاحی در حالی که در حال پوشش خبری در سامرا بودند، هدف گلوله قرار گرفته و کشته شدند. زندگی و حرفه. بهجت در سامرا به دنیا آمد. مادرش شیعه و پدرش سنی بود. او کار خود را به عنوان گزارشگر در بخش فرهنگ تلویزیون ماهواره ای عراق در زمان رژیم صدام حسین آغاز کرد. پس از حمله ایالات متحده به عراق، اطوار بهجت کار خود را در شبکه الجزیره آغاز کرد. در ابتدا به پوشش اخبار فرهنگی منصوب شد، اما با پشتکار در گزارشگری، به پوشش اخبار سیاسی شورای حکومتی عراق نیز پرداخت. او اولین کسی بود که از صحنه غارت موزه ملی عراق در سال ۲۰۰۳ گزارش داد. در یک مورد دیگر، او توسط نیروهای نظامی ایالات متحده به مدت یک شبانه روز بازداشت شد. بعد از این او توانست سردبیران خود را متقاعد کند تا او را
برای پوشش درگیری های سال ۲۰۰۴ در نجف به ان شهراعزام کنند. در آنجا آواز بالای ساختمانها به طور زنده گزارش می کرد واین کار را حتی پس از آنکه همکارش رشید والی در اثر تیراندازی نیروهای آمریکایی در بالای ساختمانی کشته شد ادامه داد. سه هفته پایانی زندگی اش را به عنوان گزارشگر تلویزیونی برای شبکه العربیه گذراند. پیش از مرگش، او یکی از مشهورترین گزارشگران تلویزیونی در کشور بود. ترور. در ۲۲ فوریه ۲۰۰۶، حرم عسکریین در سامرا هدف یک حملهٔ بمب گذاری قرار گرفت که باعث بروز موجی از خشونت های انتقامی میان سنی ها و شیعیان شد. اطوار بهجت سردبیران خود را متقاعد کرد که به او اجازه دهند برای پوشش این رویداد به محل حادثه سفر کند. بهجت به همراه یک گروه چهار نفره در حال پخش زنده از خارج شهر سامرا بود. آن ها در میان جمعیتی از مردم غیرنظامی قرار داشتند که ناگهان، بر اساس گفته های تنها بازماندهٔ تیم، دو فرد مسلح سوار بر یک وانت از راه رسیدند و با شلیک تیرهای هوایی، مردم را پراکنده کردند. یکی از مهاجمان فریاد زد: «ما خبرنگار را می خواهیم» و بلافاصله هر دو نفر شروع به تیراندازی سنگین به سمت خبرنگاران کردند. اعضای تیم سعی کردند فرار کنند
، اما در حین فرار مورد اصابت گلوله قرار گرفتند. دربارهٔ این جنایت و اینکه مرتکبین آنچه کسانی بودند گزارش های ضد ونقیضی داده شده است. بیانیه ها و مواضع رسمی دولت دربارهٔ آنچه بعد از این اتفاق افتاد و اینکه عاملان این جنایت چه کسانی بودند، دریک دههٔ گذشته سه بار تغییر کرده است و همچنان با اعتراض شدید خانوادهٔ اطوار بهجت و خانواده های همکاران او روبرو است. طبق بیانیه رسمی دولت، سه تن اعضای گروه خبری، بهجت، دلیمی و فلاحی توسط سه برادر سنی—یاسر، عبدالله و محسن الطاخی—ربوده شده و به یک خیابان فرعی منتقل شدند. در آنجا، محسن و عبدالله، دلیمی و فلاحی را به ضرب گلوله کشتند و یاسر بهجت را مورد تجاوز قرار داده و سپس او را نیز به قتل رساند. اجساد قربانیان بعداً در همان روز پیدا شد. با این حال، خانواده های قربانیان که اجساد را از سامرا تحویل گرفته و با تنها بازمانده و پلیس محلی مصاحبه کرده اند، می گویند روایت دولت با شهادت شاهدان عینی و گزارش های پزشکی تناقض دارد. آن ها به طور قاطع اعلام کرده اند که اطوار بهجت مورد تجاوز قرار نگرفته است و معتقدند این فاجعه با اهداف سیاسی برای تشدید شکاف های داخلی در عراق مورد سوءاستفاده قر
ار گرفته است. در ۲۵ فوریه، جمعیتی که در حال اجرای مراسم تشییع جنازهٔ اطوار بهجت بودند دو بار مورد حمله قرار گرفت. ابتدا، افراد مسلح به سوی نیروهای کماندوی وزارت کشور که تشییع کنندگان را همراهی می کردند، تیراندازی کردند. سپس، هنگام بازگشت کاروان از گورستان، یک بمب کنار جاده ای که نیروهای کماندو را هدف قرار داده بود، منفجر شد. در این حملات، دست کم سه نیروی امنیتی کشته و چهار نفر دیگر مجروح شدند. تحقیقات. در ۷ مه ۲۰۰۶، روزنامهٔ ساندی تایمز بریتانیا مقاله ای به قلم هاله جابر منتشر کرد که در آن فیلمی را که گفته می شد در صحنه از اطوار بهجت گرفته شده است را توضیح می داد که در آن، او را مجبور به برهنه شدن کرده و سپس سرش را از بدن جدا می کنند. بعدها اما مشخص شد که این ویدیو در واقع مربوط به قتل یک مرد نپالی توسط گروه انصارالسنه در اوت ۲۰۰۴ بوده است. در ۲۸ مه ۲۰۰۶، ساندی تایمز این گزارش را پس گرفت و اعلام کرد که قربانی یک فریب رسانه ای شده است. در سال ۲۰۰۹، یاسر الطاخی همراه با برادرانش دستگیر شد و تحت فشار مجبور به ضبط اعتراف تلویزیونی به تجاوز و قتل اطوار بهجت شد. این اعتراف از تلویزیون عراق پخش شد. وی در دادگاهی که
از سوی سازمان عفو بین الملل به دلیل عدم رعایت استانداردهای بین المللی و استفادهٔ دولت عراق از شکنجه برای گرفتن اعتراف مورد انتقاد قرار گرفت، به اعدام محکوم شد. در ۱۶ نوامبر ۲۰۱۱، حکم اعدام الطاخی اجرا شد. تقدیر پس از مرگ. در سال ۲۰۰۶، کمیته حفاظت از روزنامه نگاران جایزهٔ بین المللی آزادی رسانه ها را به اطوار بهجت اهدا کرد. همچنین، بنیاد نیمن برای روزنامه نگاری در دانشگاه هاروارد از او تقدیر کرد و جایزهٔ لوئیس لیونز را به وی اختصاص داد. میگان کی. استک در کتابش «هر مردی در این روستا یک دروغگو است: آموزشی در جنگ»، که در سال ۲۰۱۰ نامزد جایزهٔ ملی کتاب آمریکا در بخش غیرداستانی شد، بخشی را به اطوار بهجت اختصاص داده است.
هی زِویی (؛ ۵ مارس ۱۹۱۴ – ) فیزیکدان هسته ای چینی بود که در دوران جنگ جهانی دوم با والتر بوت در آلمان نازی و با ایرن ژولیو-کوری در پاریس همکاری کرد و بعدها به توسعه برنامه هسته ای چین کمک کرد. او به دلیل کشف پدیده برخورد کشسان بین پوزیترون ها و الکترون ها تا سال ۱۹۴۵ و همچنین - به طور مشترک با همسرش چیان سانچیانگ - شکافت سه تایی و چهارتایی در هسته اورانیوم در سال ۱۹۴۶ شناخته می شود. زندگی نامه. خانواده. هو زِویی در سال ۱۹۱۴ در سوژو به دنیا آمد. او دختر هو چنگ، یکی از اعضای اولیه تونگمنگهویی بود که تحصیلات خود را در ژاپن گذرانده بود. او در مدرسه دخترانه ژن هوا (پیش درآمد دبیرستان شماره ۱۰ سوژو) که توسط مادربزرگ مادری اش وانگشی چانگدا تأسیس شده و توسط عمه اش وانگ جیو اداره می شد، تحصیل کرد. او در تیم والیبال مدرسه نماینده بود. خانواده او به دلیل پرورش سه دانشمند زن مشهور شناخته می شوند. علاوه بر هو زهویی، خواهر بزرگترش هو ییژن متخصص طیف سنجی و علم مواد بود و خواهر کوچکترش هو زهیینگ گیاه شناس برجسته ای بود. او دخترعموی وانگ مینگ-چن نیز بود. هر دوی آنها گاهی اوقات به عنوان «مادام کوری چینی» شناخته می شوند. تحصیلا
ت. هو زِویی در سال ۱۹۳۶ با مدرک فیزیک از دانشگاه چینهوا در پکن فارغ التحصیل شد و در رتبه اول کلاس خود (که شامل همسر آینده اش چیان سانچیانگ نیز می شد) قرار گرفت. در چینهوا، او از حمایت ژو پییوان، دوست نزدیک پسرعمویش وانگ شوجینگ، که گفته می شود با او مانند خواهر رفتار می کرد، برخوردار بود. با کمک پدرش که یک بورسیه تحصیلی سخاوتمندانه از فرماندار شانشی، یان شی شان، دریافت کرده بود، او برای تحصیل در زمینه بالیستیک آزمایشی به دانشگاه فنی برلین رفت. او به آلمان فرستاده شد زیرا آلمانی ها به فناوری پیشرفته مهمات علاقه داشتند. او در سال ۱۹۴۰ با رساله ای با عنوان «یک روش جدید دقیق و ساده برای اندازه گیری سرعت گلوله های پرنده» دکترای مهندسی خود را از دانشکده فنی دریافت کرد. در طول تکمیل مدرک خود، او در برلین با فریدریش پاشن، معلم بازنشسته استاد راهنمای خود، زندگی می کرد و مورد استقبال خانواده او قرار گرفت. کار در آلمان نازی (۱۹۴۵–۱۹۴۰). پس از شروع جنگ جهانی دوم توسط دولت نازی آلمان، او در این کشور ماند و در شرکت زیمنس مشغول به کار شد، جایی که تحقیقاتی در مورد برهمکنش الکتروضعیف انجام داد. در سال ۱۹۴۳، با از سرگیری بمبارا
ن متفقین بر برلین، پاشن او را به والتر بوث، مدیر مؤسسه فیزیک در مؤسسه قیصر ویلهلم برای تحقیقات پزشکی (در حال حاضر مؤسسه ماکس پلانک برای تحقیقات پزشکی) در هایدلبرگ و یکی از رهبران برنامه جنگ افزار هسته ای آلمان معرفی کرد. او برلین را ترک کرد و به تیم فیزیک هسته ای بوت در هایدلبرگ پیوست. بوت کار خود را بر روی اولین سیکلوترون آلمان در دسامبر ۱۹۴۳ به پایان رساند. زِویی سپس به هاینز مایر لایبنیتز در ساخت دومین اتاق ابری خود و استفاده از آن برای مطالعه برخورد پوزیترون-الکترون، آزمایش نظریه های هومی جی. بهابها و پل دیراک کمک کرد. این موضوع او را به کشف پدیده برخورد کشسان الکترون-پوزیترون هدایت کرد. او یافته ای خود را از طریق نامه هایی به چیان سانچیانگ در پاریس منتقل کرد. کار در پاریس (۱۹۴۸–۱۹۴۶). در سپتامبر ۱۹۴۵، پس از از سرگیری روابط علمی بریتانیا و فرانسه، سانچیانگ نتایج زِویی را که شامل اولین تصویر از پراکندگی پوزیترون-الکترون بود، در کنفرانس پرتوهای کیهانی بریتانیا-فرانسه در بریستول ارائه کرد. گزارشی از این یافته ها در شماره ۱۵۶ نشریه نیچر در نوامبر همان سال برجسته شد. زِویی در بهار ۱۹۴۶ با سانچیانگ در پاریس ازد
واج کرد و به او تحت نظارت ایرن ژولیو-کوری و فردریک ژولیو-کوری در آزمایشگاه شیمی هسته ای کولژ دو فرانسه و آزمایشگاه کوری مؤسسه رادیوم پیوست. او تحقیقات قبلی خود را در مورد برخورد پوزیترون-الکترون ادامه داد. او به همراه همسرش مکانیسم شکافت سه تایی را اثبات و توضیح داد و اولین مشاهده شکافت چهارتایی در هسته اورانیوم را در نوامبر ۱۹۴۶ انجام داد. او در مه ۱۹۴۸ به همراه همسر و دختر کوچکش به چین بازگشت.
فرانسیس ماتیلدا ابوت (۱۸ اوت ۱۸۵۷ – ۲۱ سپتامبر ۱۹۳۹) یک فعال حقوق زنان و زیست شناس آمریکایی بود. او اولین زن از کنکورد، نیوهمپشر بود که مدرک لیسانس دریافت کرد و اغلب دربارهٔ حقوق زنان برای روزنامه های ملی می نوشت و در بسیاری از سازمان های فعال حقوق زنان شرکت می کرد. او همچنین متون زیادی دربارهٔ حیات وحش و تاریخ خانواده کانکورد برای مخاطبان محلی نوشت که منجر به حضورش در فهرست های معاصر زنان برجسته آمریکایی شد. دوران کودکی. فرانسیس ماتیلدا ابوت در ۱۸ اوت ۱۸۵۷ در کانکورد، نیوهمپشایر متولد شد، تنها فرزند جان و ماتیلدا (برکس) ابوت. پدر او که شش بار به عنوان شهردار کانکورد انتخاب شده بود، از نسل نخستین مهاجران کانکورد بود، و مادرش زمانی در جامعه ترانسندنتالیستی یوتوپی فارم بروک تحصیل کرده بود. در سن چهارده سالگی، ابوت به عنوان نویسندهٔ پرداخت شده در روزنامه ماهانه جوانان ما ("Our Young Folks)" فعالیت می کرد. او در سال ۱۸۷۵ از مدرسه متوسطه کانکورد فارغ التحصیل شد و در سال ۱۸۸۱ از دانشگاه واسار فارغ التحصیل گردید، که او را به اولین زن از کانکورد تبدیل کرد که مدرک لیسانس دریافت کرده است. فعالیت های حقوق زنان. ابوت حام
ی طولانی مدت حقوق زنان بود. از دهه ۱۸۹۰، او اغلب ستون هایی دربارهٔ حقوق زنان برای نشریات ملی می نوشت.ابوت همچنین دربارهٔ تأثیر آزادکنندهٔ تحصیلات دانشگاهی بر زنان بحث کرد. با استفاده از عضویت خود در انجمن فارغ التحصیلان دانشگاهی (شبکه ای برای زنان تحصیل کرده که پیش درآمد انجمن دانشگاهی زنان آمریکا)، ابوت فهرست اعضای این انجمن را با سوابق فارغ التحصیلان دانشگاه واسار تطبیق داد تا دستاوردهای پس از دانشگاه و درآمد زنان فارغ التحصیل را ردیابی کند. با محاسبه فراوانی نتایج شغلی و ازدواج ها در میان زنان تحصیل کرده دانشگاهی، ابوت به نگرانی های معاصر اشاره کرد که تحصیلات دانشگاهی ممکن است باعث کاهش نرخ ازدواج زنان شود. با اینکه او نگران کاهش نرخ ازدواج در میان زنان جوان بود، اهمیت تحصیلات دانشگاهی برای زنان را یادآوری کرد و نوشت که «زنان، پس از اینکه یک بار از میوه درخت دانش چشیدند، دیگر راضی نخواهند بود که آن را رها کنند.» پژوهشگران معاصر اشاره می کنند که مقالات او کمک کرد تا حقوق زنان را در زمانی که حق رأی هنوز با شک و تردید روبه رو بود، زمینه سازی کند. ابوت همچنین عضویت دائمی در انجمن خیریه زنان کانکورد، زنانی که و
ابسته به اتحادیه مسیحی جوانان و انجمن مهمان نوازی زنان داشت. نوشته های محلی. ابوت همچنین یک زیست شناس مشتاق بود. پس از یک سفر طبیعت در سال ۱۸۸۵ با باشگاه کوه های آپالاش، او الهام گرفت تا سازمانی برای قدردانی از طبیعت در کانکورد، به نام باشگاه گل وحشی، در ۱۸۹۶ تأسیس کند. ده سال بعد، او راهنمایی برای فلور و حیات وحش کانکورد منتشر کرد که بر اساس مشاهدات شخصی او بود و نام آن "پرندگان و گل های کانکورد، نیوهمپشایر" بود. کتاب او قصد داشت تا حیات وحش محلی را برای ساکنان کانکورد، به ویژه کودکان، قابل دسترس کند و از طریق مجموعه ای از روایت های روزنامه نگاری، ملاقات های او با گونه های محلی را توصیف کند. با گنجاندن مشاهدات دیگر ناظران طبیعت، کتاب ابوت ۲۰۱ پرنده و ۵۴۰ گل مختلف در کانکورد را فهرست کرد. ابوت همچنین پروژه های نسب شناسی و تاریخی را بر عهده گرفت. او متونی در مورد تاریخ کانکورد و نیوهمپشایر تألیف کرد و بسیاری از خاطرات و زندگینامه های محلی را ویرایش نمود. به دلیل نوشتارهای فراوان او در سطح ملی و محلی، او در چندین فهرست معاصر از زنان برجسته آمریکایی و ساکنان نیوهمپشایر قرار گرفت. دوران پیری. ابوت که تمام عمر خود
را در کانکورد سپری کرد، در ۲۱ سپتامبر ۱۹۳۹ در این شهر درگذشت و در سن ۸۲ سالگی به دیار باقی شتافت. هیچ مدرکی از داشتن روابط صمیمی یا فرزند برای او وجود ندارد. او در مقبره قدیمی شمالی در کانکورد به خاک سپرده شده است و عبارت "عاشق بزرگ طبیعت" بر روی سنگ قبرش حک شده است.
اوانجلین اسمیت آدامز (۸ فوریه ۱۸۶۸ – ۱۰ نوامبر ۱۹۳۲) یک ستاره شناس آمریکایی بود که در شهر نیویورک فعالیت می کرد. او کسب وکاری موفق در مشاوره ستاره شناسی راه اندازی کرد، شهرت زیادی به دست آورد و توانست از شیوه های ستاره شناسی خود در دادگاه دفاع کند و تعدادی کتاب پرفروش در زمینه ستاره شناسی منتشر کرد که از جمله آنها می توان به «ستاره شناسی: جایگاه شما در خورشید» (۱۹۲۷)، «ستاره شناسی: جایگاه شما در میان ستارگان» (۱۹۳۰) و خودنگاشت او، «کاسه آسمان» (۱۹۲۶) اشاره کرد. در حالی که آلیستر کراولی کتاب های او را در زمینه ستاره شناسی به عنوان نویسنده پشت پرده نوشت، اما آدامز به عنوان مشارکت کننده شناخته شده در متن ستاره شناسی کراولی به نام «شیوه عمومی ستاره شناسی» معرفی می شود. او به عنوان «اولین سوپراستار ستاره شناسی آمریکایی» توصیف شده است. زندگی نامه. آدامز در ۸ فوریه ۱۸۶۸ در جرسی سیتی، نیوجرسی به دنیا آمد. والدینش، جورج و هاریت آدامز، خانواده ای محافظه کار بودند. پدر او زمانی که ۱۵ ماهه بود درگذشت. قبل از آنکه آدامز به طور کامل به ستاره شناسی مشغول شود، به یک آقای لرد که احتمالاً کارفرمایش بود، نامزد کرد. اگرچه او گفت
ه بود که ابتدا عاشق او بوده، اما به گفته منابع، بعد از مدتی احساساتش را از دست داده و نامزدی را خاتمه داد. هزاران نفر از مشترکان خبرنامه ستاره شناسی او توصیه های او را برای سرمایه گذاری در بورس قبل از بحران مالی ۱۹۲۹ دنبال کردند. او در سال ۱۹۳۲ درگذشت. شیوه ستاره شناسی و جنجال ها. در پایان دوران حرفه ای خود، آدامز شروع به انتشار کتاب ها و افزایش محبوبیت خود در رسانه های عمومی کرد. او در بیشتر دوران کاری خود یک فعالیت موفق در زمینه ستاره شناسی داشت که بر اساس مشاوره حضوری یا از طریق پست انجام می شد. این کسب وکار به حدی گسترش یافت که چندین دستیار و منشی استخدام کرد. برای چندین سال، آدامز از آلیستر کراولی به عنوان نویسنده پشت پرده استفاده می کرد. رابطه کاری آنها در نهایت به رابطه ای پرتنش تبدیل شد که مسائل مربوط به حق تألیف و «چه کسی واقعاً چه چیزی را نوشته است» را به دنبال داشت، به ویژه در مورد کتاب "General Principles of Astrology" کراولی (که در نهایت به نام کراولی منتشر شد اما با مشارکت شناخته شده آدامز). آدامز سه بار در نیویورک به خاطر پیش بینی آینده دستگیر شد؛ در سال های ۱۹۱۱، ۱۹۱۴ و ۱۹۲۳. اگرچه در آن زمان
انجام ستاره شناسی غیرقانونی بود، اما هیچ یک از پرونده هایی که علیه او مطرح شد، موفق نبود. محاکمه او در مه ۱۹۱۴ به ویژه قابل توجه بود زیرا قاضی پس از اینکه آدامز برای او یک پیش بینی ستاره شناسی انجام داد که شخصیت پسرش را از روی داده های تولدش شرح داد، او را از تمام اتهامات تبرئه کرد و مهارت او را ستود. آدامز از مشتریان خود برای پیش بینی هایش مبلغ خوبی دریافت می کرد. او به عنوان کسی که تغییرات بازار بورس را پیش بینی می کرد، شناخته می شد. با این حال، نویسنده کارول کریسمان اشاره کرده است که: مخالفان اشاره می کنند که آدامز هیچ دانشی از اقتصاد نداشت و پیش بینی های او همیشه مبهم بود، پیش بینی هایی که فاجعه را می گفت اما فاجعه های خاصی را مشخص نمی کرد، و می گفت که بازار بورس بالا خواهد رفت در حالی که کشور در دوره ای از رشد چشمگیر در بازار بورس قرار داشت. افرادی که به او ایمان داشتند، اغلب پیش بینی های نادرست را فراموش می کردند و از پیش بینی هایی که به واقعیت پیوست استفاده می کردند تا نشان دهند که او دقیق بوده است. نادرترین پیش بینی ناموفق آدامز این بود که «سهام ممکن است به آسمان صعود کنند» چند هفته قبل از بحران ۱۹۲۹.
تحلیلگر سرمایه گذاری کنت فیشر نوشته است که پیش بینی های موفق اندک او منتشر می شدند در حالی که پیش بینی های اشتباه او توسط افرادی که مشتاق به باور بودند، نادیده گرفته می شدند. او آدامز را به عنوان «یک شیاد آشکار بدون دانش واقعی در زمینه سرمایه گذاری» توصیف کرده است.