Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ایتالیا از بریتانیا پیشی گرفت اما به اتحاد جماهیر شوروی واگذار کرد که مانند اسپانیا، لهستان و یوگسلاوی، تولید خودرو در حجم بالا را با کمک فیات ایتالیا آغاز کرد. لامبورگینی یک تولیدکننده خودروهای لوکس خودروی اسپورت و خودروی شاسی بلند مستقر در سانتاگاتا بولونیزه است. این شرکت تحت مالکیت گروه فولکس واگن از طریق زیرمجموعه آن، آئودی قرار دارد. فروچو لامبورگینی (۱۹۱۶–۱۹۹۳)، تاجر و صنعتگر ایتالیایی، در سال ۱۹۶۳ شرکت Automobili Ferruccio Lamborghini S.p.A. را برای رقابت با فراری تأسیس کرد. این شرکت به دلیل استفاده از طراحی خودروهای موتور وسط عقب-محور عقب شناخته شد. لامبورگینی در دهه اول خود رشد سریعی داشت، اما فروش آن پس از رکود مالی جهانی ۱۹۷۳–۱۹۷۴ و بحران نفتی سال ۱۹۷۳ به شدت کاهش یافت. مالکیت شرکت پس از ۱۹۷۳ سه بار تغییر کرد، از جمله ورشکستگی در سال ۱۹۷۸. شرکت آمریکایی کرایسلر در سال ۱۹۸۷ کنترل لامبورگینی را در دست گرفت و در سال ۱۹۹۴ آن را به گروه سرمایه گذاری مالزیایی Mycom Setdco و گروه اندونزیایی V'Power Corporation فروخت. در سال ۱۹۹۸، Mycom Setdco و V'Power لامبورگینی را به گروه فولکس واگن فروختند و تحت کنترل
بخش آئودی این گروه قرار گرفت. محصولات و خطوط مدل جدید به پرتفوی برند اضافه شدند و موجب افزایش بهره وری و فروش برند گردید. در اواخر دهه ۲۰۰۰، در زمان رکود بزرگ مالی، فروش لامبورگینی تقریباً ۵۰٪ کاهش یافت. دهه های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ دوره تغییرات بزرگی برای صنعت خودروسازی اروپا بود. سیستم محرک عقب، به ویژه در خودروهای خانوادگی، به تدریج جای خود را به محرک جلو داد. بدنه هاچ بک، که ابتدا در رنو ۱۶ فرانسه در سال ۱۹۶۵ دیده شد، تا اواسط دهه ۱۹۸۰ محبوب ترین سبک بدنه برای خودروهای کوچک شد. فیات در سال ۱۹۷۱ با هاچ بک فیات ۱۲۷ وارد بازار خودروهای کوچک شد و پس از آن خودرو خانوادگی فیات ریتمو را در سال ۱۹۷۸ معرفی کرد. تا پایان دهه، برندهای سطح بالاتر آلفا رومئو و لانچیا نیز هاچ بک را به مجموعه محصولات خود افزودند. خلاقیت صنعت خودروسازی ایتالیا در طراحی نوآورانه در دهه ۱۹۸۰ ادامه یافت، به گونه ای که فیات اونو سوپر مینی (۱۹۸۳) و تیپو هاچ بک خانوادگی (۱۹۸۸) هر دو به عنوان خودروی سال اروپا انتخاب شدند، عمدتاً به دلیل طراحی به روز و کاربردی آن ها. اونو در طول عمر تولید خود یکی از محبوب ترین خودروها در اروپا بود، اگرچه تیپو خارج از ای
تالیا چندان محبوب نشد. ایوکو یک شرکت چندملیتی ایتالیایی تولیدکننده وسایل نقلیه حمل ونقل است که دفتر مرکزی آن در تورین، ایتالیا قرار دارد. این شرکت وسایل نقلیه تجاری سبک، متوسط و سنگین طراحی و تولید می کند. نام IVECO برای اولین بار در سال ۱۹۷۵ پس از ادغام برندهای ایتالیایی، فرانسوی و آلمانی ظاهر شد. کارخانه های تولیدی آن در اروپا، چین، روسیه، استرالیا و آمریکای لاتین قرار دارند و حدود ۵۰۰۰ مرکز فروش و خدمات پس از فروش در بیش از ۱۶۰ کشور دارد. تولید سالانه جهانی این شرکت حدود ۱۵۰٬۰۰۰ وسیله نقلیه تجاری با گردش مالی تقریبی ۱۰ میلیارد یورو است. جایگزین فیات اونو، یعنی فیات پونتو، در پایان سال ۱۹۹۳ معرفی شد و موفقیتی مشابه نسل قبلی خود کسب کرد، در حالی که فیات چینکوئه چنتو پیشین نقش مهمی در توسعه بازار خودروهای شهری در اروپا در دهه ۱۹۹۰ ایفا کرد. فیات در سال ۱۹۹۸ وارد بازار جدید MPV جمع وجور با مدل شش نفره فیات مولتیپلا شد، در حالی که قبلاً در میانه دهه وارد بازار MPV تمام سایز با یورو ون به عنوان بخشی از سرمایه گذاری مشترک با پژو شده بود. در دهه ۱۹۹۰، صنعت خودروسازی ایتالیا دوباره رتبه سوم اروپا و پنجم جهان را با
تولید سالانه نزدیک به ۲ میلیون خودرو (حداکثر ۲٬۲۲۰٬۷۷۴ در سال ۱۹۸۹) داشت. با این حال، در سال ۲۰۱۱، تولید برای اولین بار در نیم قرن گذشته به زیر ۸۰۰٬۰۰۰ واحد کاهش یافت و اکنون در فهرست کشورها بر پایه تولید خودرو قرار دارد. پاگانی یک تولیدکننده خودروی اسپورت و قطعات پلیمر تقویت شده با الیاف کربن است. این شرکت در سال ۱۹۹۲ توسط بازرگان و مهندس آرژانتینی هوراسیو پاگانی تأسیس شد و در سان چساریو سول پانارو، نزدیک مودنا مستقر است. هوراسیو پاگانی که پیشتر بخش کامپوزیت لامبورگینی را ایجاد و مدیریت می کرد، در سال ۱۹۸۸ شرکت Pagani Composite Research را تأسیس کرد. این شرکت جدید با لامبورگینی در پروژه های متعددی همکاری کرد، از جمله بازطراحی لامبورگینی کونتاش، لامبورگینی ال ام۰۰۲، طرح مفهومی لامبورگینی پی۱۴۰ و لامبورگینی دیابلو. در اواخر دهه ۱۹۸۰، پاگانی شروع به طراحی خودروی خود، که در ابتدا "پروژه C8" نامیده می شد، کرد. پاگانی قصد داشت C8 را به "Fangio F1" تغییر نام دهد تا به دوست خود، قهرمان پنج باره فرمول یک آرژانتینی، خوان مانوئل فانخیو ادای احترام کند. ایتالیا امروز همچنان یکی از بازیگران مهم طراحی و فناوری خودرو است و
فیات دارای سرمایه گذاری های زیادی خارج از ایتالیا است، از جمله مالکیت ۱۰۰٪ شرکت آمریکایی کرایسلر تا ژانویه ۲۰۱۴. موفقیت های فیات از سال ۲۰۰۷ با خودرو شهری جدید فیات ۵۰۰ (۲۰۰۷) در سراسر اروپا تقویت شد، اگرچه تولید این خودرو در لهستان و مکزیک انجام می شود و نه در ایتالیا. در طول دهه ها، صنعت خودروسازی ایتالیا تقریباً به طور کامل تحت سلطه اف سی ای ایتالی بوده است، که بعداً در سال ۲۰۱۴ به گروه فیات کرایسلر تبدیل شد؛ در سال ۲۰۰۱ بیش از ۹۰٪ خودروها توسط فیات تولید می شد. از ۱ ژانویه ۲۰۲۱، گروه FCA بخشی از شرکت هلندی استلانتیس شد. موزه های اتومبیل. موزه ملی اتومبیل، معروف به MAUTO، یک موزه اتومبیل در تورین، ایتالیا است که توسط کارلو بیسکارتی دی روفیا تأسیس شده است. این موزه دارای مجموعه ای از تقریباً ۲۰۰ خودرو از هشتاد برند اتومبیل است که نماینده هشت کشور هستند (ایتالیا، فرانسه، بریتانیا، آلمان، هلند، اسپانیا، ایالات متحده آمریکا، لهستان). این موزه در ساختمانی متعلق به سال ۱۹۶۰ واقع شده و دارای سه طبقه است. پس از بازسازی در سال ۲۰۱۱، موزه دوباره بازگشایی شد و فضای نمایشگاهی آن از به افزایش یافت. موزه همچنین دارای ک
تابخانه، مرکز اسناد، کتابفروشی و سالن اجتماعات خود است. مجموعه موزه شامل اولین خودروهای ایتالیایی، یک برناردی از سال ۱۸۹۶ و یک فیات اتومبیلز از سال ۱۸۹۹، یک رولز رویس سیلور گوست از سال ۱۹۱۴ و خودروهای مسابقه ای ساخته شده توسط فراری و آلفا رومئو است. همچنین شامل نمونه هایی مانند یک بنز ویکتوریا از سال ۱۸۹۳، یک پژو از سال ۱۸۹۴، یک اولدزموبیل از سال ۱۹۰۴، ایتالا سال ۱۹۰۷ از مسابقه رالی پکن به پاریس، یک دو دیون-بوتون از سال ۱۹۱۳، یک فورد مدل تی از سال ۱۹۱۶ و یک ایزوتا فراشینی تیپو ۸آ از سال ۱۹۲۹ است که در فیلم سانست بلوار ایفای نقش کرده است. موزه فراری یک موزه شرکت فراری است که به برند خودروی اسپورت فراری اختصاص دارد. این موزه صرفاً مختص خودرو نیست؛ بلکه شامل جام ها، عکس ها و دیگر اشیای تاریخی مرتبط با صنعت ورزش های موتوری ایتالیا نیز می شود. علاوه بر این، نمایشگاه موزه نوآوری های فناوری را معرفی می کند که برخی از آن ها از خودروهای مسابقه ای به خودروهای جاده ای منتقل شده اند. موزه در فاصله حدود از کارخانه فراری در شهر زادگاه فراری، مارانلو، نزدیک مودنا، ایتالیا واقع شده است. این موزه اولین بار در فوریه ۱۹۹۰ افتتا
ح شد، و در اکتبر ۲۰۰۴ یک بخش جدید به آن اضافه شد. خود شرکت فراری از سال ۱۹۹۵ مدیریت این موزه را بر عهده دارد. مساحت کل موزه اکنون ۲۵۰۰ متر مربع است و تعداد بازدیدکنندگان سالانه حدود ۱۸۰٬۰۰۰ نفر است. نمایشگاه ها عمدتاً ترکیبی از خودروهای جاده ای و مسابقه ای فراری هستند. موزه آلفا رومئو ('موزه تاریخی آلفا رومئو') موزه رسمی آلفا رومئو است که در آرزه (استان میلان) واقع شده و مجموعه دائمی از خودروها و موتورهای آلفا رومئو را به نمایش می گذارد. پس از بسته شدن در سال ۲۰۱۱، این موزه در ژوئن ۲۰۱۵ دوباره افتتاح شد. موزه رسماً در ۱۸ دسامبر ۱۹۷۶ افتتاح شد، و در منطقه کارخانه سابق آلفا رومئو آرزه قرار دارد. تولید خودروها در سال ۲۰۰۲ و تولید موتور در سال ۲۰۰۶ در مجموعه کارخانه آرزه پایان یافت. اوایل سال ۲۰۰۹ موزه برای اولین بار به دلیل بازسازی تعطیل شد و در پایان همان سال، به مناسبت صدمین سالگرد آلفا رومئو در ۲۰۱۰ دوباره باز شد. این موزه بار دیگر در فوریه ۲۰۱۱ به دلیل کارهای بازسازی بسته شد. پروژه بازسازی در پایان ۲۰۱۳ تعیین شد و کارهای مرمت فقط از تابستان ۲۰۱۴ آغاز شد. مرکز ساختار تازه شده سقف های قرمز آلفا است که به ساختم
ان اصلی دهه ۱۹۷۰ اضافه شده اند. پس از چهار سال، موزه رسماً در ۲۴ ژوئن ۲۰۱۵ دوباره افتتاح شد و در این مراسم پرده برداری از خودروی کاملاً جدید آلفا رومئو جیولیا (۹۵۲) و لوگوی آلفا رومئو انجام شد، که هر دو گام های مهمی در احیای برند بودند. در ۳۰ ژوئن ۲۰۱۵ موزه برای عموم باز شد. این موزه به بیش از ۱۰۰ سال تاریخ برند آلفا رومئو اختصاص دارد، که تولیدات آن شامل خودروها، وسایل نقلیه تجاری، لوکوموتیوهای ریلی، تراکتورها، اتوبوس ها، ترامواها و موتورهای دریایی و هواپیما بوده است. موزه در مساحتی برابر گسترده شده است. شش طبقه آن به چهار بخش موضوعی تقسیم شده اند، از جمله مرور تاریخی تمامی خودروهای جاده ای آلفا رومئو تولید شده از سال ۱۹۱۰، نمونه های اولیه و خودروی مفهومیها، پروژه های هواگرد و هوافضا، و مدل های مقیاس و جوایز. مجموعه موزه بیش از ۲۵۰ خودرو و ۱۵۰ موتور دارد که تقریباً نیمی از آن ها به نمایش گذاشته شده اند. این مجموعه شامل حداقل یک نمونه از هر مدل تولید شده، به همراه نمونه های اولیه و خودروهای مسابقه ای است. برخی از خودروهای موزه به طور منظم برای جشنواره ها و رویدادهای تاریخی به امانت داده می شوند، مانند پبل بیچ
کانکورز دلیگانس، جشنواره سرعت گودوود و Mille Miglia. موزه لامبورگینی ('موزه لامبورگینی') یک موزه اتومبیل است که توسط شرکت لامبورگینی در سانتاگاتا بولونیزه، امیلیا-رومانیا، ایتالیا مالکیت و اداره می شود. این موزه دو طبقه در سال ۲۰۰۱ افتتاح شد و در ژوئن ۲۰۱۶ بازسازی شد تا فضای نمایشگاهی برای مدل های بیشتری فراهم شود. هدف موزه پوشش تمام نقاط عطف مهم در تاریخ لامبورگینی است. برای این منظور، موزه یک درخت خانوادگی را نمایش می دهد که تمامی مدل های تولید شده توسط شرکت را نشان می دهد. گالری فعلی شامل سوپراسپرت هایی مانند لامبورگینی ۳۵۰جی تی و لامبورگینی سستو المنتو، و خودروهای تک نمونه و مفهومی مانند لامبورگینی وننو و مفهومی لامبورگینی میورا است. موزه میل میگلیا یک موزه اتومبیل است که در ۱۰ نوامبر ۲۰۰۴ به ابتکار باشگاه اتومبیل برشا و برخی علاقه مندان خصوصی مسابقه معروف میل میگلیا تأسیس شد. این موزه در صومعه قدیمی سنت یوفیمیا در خیابان ویای دله ریممبرانزه در برشا واقع شده و دقیق تر، در خارج از محله سنت یوفیمیا قرار دارد. مسیر موزه به نه بخش زمانی تقسیم شده است، هفت بخش به مسابقات میل میگلیا از ۱۹۲۷ تا ۱۹۵۷، یک بخش به م
یل میگلیا از ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۱ و یک بخش به میل میگلیا معاصر اختصاص دارد و در هر یک از این بخش ها خودروهای تاریخی قرار دارند که به طور دوره ای تعویض می شوند تا امکان شرکت آن ها در مسابقات مختلف خودروهای تاریخی، از جمله میل میگلیا فراهم شود. موزه لانچیا (به زبان ایتالیایی: Museo Vincenzo Lancia) موزه ای است متعلق به خانواده لانچیا و برند خودرو لانچیا. موزه در فوبلو، ایتالیا واقع شده است. این موزه در ۲۰ سپتامبر ۲۰۰۹ افتتاح شد و نمایشگاه در طبقه دوم پالازو جوزپه لانچیا قرار دارد که خود وینچنزو لانچیا آن را به عنوان ساختمان مدرسه ساخته بود. موزه به افتخار مهندس بزرگ وینچنزو لانچیا تأسیس شده است. در این خانه عکس ها، درخت های خانوادگی و اسنادی مرتبط با خانواده وجود دارد. موزه به چهار اتاق تقسیم شده است که هر یک به نام یک مدل مشهور لانچیا نام گذاری شده اند: لانچیا آگوستا، لانچیا آرتنا، لانچیا آسترا و لانچیا آپریلیا. موزه خانه انزو فراری یک موزه در مودنا است که به زندگی و آثار انزو فراری، بنیان گذار برند فراری خودروهای اسپورت اختصاص دارد. مجموعه موزه شامل دو ساختمان جداگانه است: یک خانه و کارگاه سابق که متعلق به پدر انزو ف
راری بوده و یک ساختمان جدید که توسط دفتر معماری Future Systems طراحی شده است. ساختمان جدید با مساحت در یک گالری بزرگ، نمایشگاهی دائمی از برخی خودروهای برجسته فراری را به نمایش می گذارد، از جمله خودروهای کمیاب دهه ۱۹۵۰، خودروهای مسابقه ای فرمول یک و خودروهای اسپورت جدیدتر. گالری نمایشگاهی موزه در فوریه ۲۰۱۴ به طور اساسی بازسازی و به روز شد. نمایشگاه ها شامل خودروهای فراری، آلفا رومئو و مازراتی و همچنین یک ویدئوی بزرگ از زندگی انزو فراری هستند. موزه فروچو لامبورگینی یک موزه ایتالیایی در آرگلاتو، چند کیلومتر از مرکز بولونیا، امیلیا-رومانیا است که به زندگی و آثار فروچو لامبورگینی، بنیان گذار برند لامبورگینی خودروهای اسپورت اختصاص دارد. این موزه اخیراً از محل اولیه خود در فِرّاره (Dosso di سانت آگوستینو (امیلیا–رومانیا)) به یک سایت جدید در کارخانه سابق لامبورگینی در آرگلاتو منتقل شده است. در سال ۱۹۹۵، اولین موزه فروچو لامبورگینی در کنار کارخانه لامبورگینی کالور افتتاح شد، واقع در زادگاه روستایی فرارا، محل تولد فروچو لامبورگینی. پس از ۱۹ سال و هزاران بازدیدکننده از سراسر جهان، پسر او، آنتونیو (تونی نو) لامبورگینی،
با روحیه کارآفرینی و شخصیت پیشرو که مشخصه هر پروژه اوست، تصمیم گرفت موزه را به شهر بولونیا نزدیک تر کند و بر تاریخچه پدرش، نابغه مکانیک و Cavaliere del Lavoro تأکید بیشتری داشته باشد و یک فضای نمایشگاهی جدید به او اختصاص دهد. این موزه تمام تولیدات صنعتی دکتر مهندسی (افتخاری) لامبورگینی را جمع آوری می کند، از تراکتور اول کریوکا که شرکتش را در سال ۱۹۴۷ آغاز کرد تا خودروهای اسپورت دهه های ۱۹۵۰، ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰. مجموعه شخصی فروچو لامبورگینی در موزه شامل لامبورگینی میورا، فیات بارچتا اسپورت که برای شرکت در مسابقه Mille Miglia سال ۱۹۴۸ تغییر یافته بود، لامبورگینی کونتاش، مدل های لامبورگینی جارما، لامبورگینی اوراکو و لامبورگینی اسپادا است. آمار تولید. تولید وسایل نقلیه موتوری در ایتالیا: تولیدکنندگان فعلی. تولیدکنندگان فعلی خودرو در ایتالیا شامل موارد زیر هستند: تولیدکنندگان منحل شده. تولیدکنندگان منحل شده:
تراست های ونیزی (به ایتالیایی: "Fiducie Veneziane"؛ به انگلیسی: "Venetian Trusts") سازوکارهای حقوقی–مالی در جمهوری ونیز بودند که از سده های چهاردهم تا هفدهم میلادی برای مدیریت دارایی ها، انتقال ثروت خانوادگی و حمایت از فعالیت های تجاری به کار می رفتند. این تراست ها معمولاً توسط خانواده های بازرگان و اشراف ونیزی ایجاد می شدند و به کمک آن ها دارایی های منقول و غیرمنقول تحت نظارت حقوقی مشخصی قرار می گرفتند تا از اختلافات خانوادگی و سیاسی جلوگیری شود. مقایسه با ایران. برخی پژوهشگران تراست های ونیزی را مشابه وقف نامه های ایرانی دانسته اند. همان طور که وقف در ایران برای حفاظت از دارایی ها و توسعهٔ نهادهای مذهبی و خیریه به کار می رفت، تراست های ونیزی نیز اهدافی مشابه در بستر حقوقی اروپایی داشتند.
بانک های مونته (به ایتالیایی: "Monte di Pietà"؛ به انگلیسی: "Mount of Piety") مؤسسات مالی عام المنفعه ای بودند که در سدهٔ پانزدهم میلادی در ایتالیا تأسیس شدند. هدف اصلی آن ها اعطای وام های خرد به طبقات فرودست جامعه با بهرهٔ بسیار پایین یا بدون بهره بود. این بانک ها نخستین بار به ابتکار راهبان فرانسیسکنی در شهر پروجا (Perugia) شکل گرفتند و سپس در سراسر ایتالیا گسترش یافتند. مقایسه با ایران. برخی پژوهشگران، بانک های مونته را مشابه صندوق های قرض الحسنه در ایران دانسته اند. هر دو نهاد با هدف حمایت از اقشار ضعیف جامعه، ارائهٔ وام های خرد و کاهش وابستگی مردم به وام دهندگان خصوصی شکل گرفته اند.
در ۳ سپتامبر ۲۰۲۵، قطار شهری کابلی تراموای گلوریا که خیابان بایرو آلتو و میدان رستائورادورِس را در لیسبون پرتغال به هم متصل می کرد، در ابتدای ساعت شلوغی عصر از ریل خارج شد و با ساختمانی برخورد کرد که منجر به مرگ ۱۶ نفر و جراحت ۲۳ نفر شد. گزارش ها حاکی از آن است که قطار هنگام خروج از ریل در بالای تپه بوده و با سرعت غیرقابل کنترلی به سمت پایین تپه حرکت کرده و سپس به ساختمانی در نزدیکی پایین تپه برخورد کرده است. تحقیقات در مورد این حادثه توسط دفتر پیشگیری و بررسی حوادث در هواپیمایی کشوری و راه آهن و کاریس، اپراتور حمل و نقل عمومی لیسبون، آغاز شد. در پی این حادثه، یک روز عزای عمومی در کشور پرتغال اعلام شد. پیشینه سانحه. مسیر تراموای گلوریا یکی از سه مسیر اصلی قطار کابلی خیابانی فعال در لیسبون پرتغال است. این قطار، با ظرفیت ۴۳ نفر در هر واگن، مسیر بین بایرو آلتو و میدان رستائورادورِس را پوشش می دهد. دو واگن که توسط یک کابل حمل و نقل به هم متصل شده اند، برای تأمین نیروی محرکه به موتورهای الکتریکی متکی هستند. این مسیر حدود طول دارد. و روی یک سطح شیب دار حرکت می کند. این قطار در سال ۲۰۰۲ به عنوان یک بنای ملی ثبت شد و
یک وسیلهٔ حمل و نقل محبوب برای گردشگران و مردم محلی است انتخاب شد. خروج از ریل. خروج قطار کابلی از ریل حدود ساعت ۱۸:۰۵ در آغاز ساعت شلوغی عصر رخ داد. طبق گزارش روزنامه لوکزامبورگی پرتغالی زبان "Contacto"، واگن بالایی، واگن شماره ۱ به یک ساختمان برخورد کرد و باعث تخریب ساختمان شد. شاهدان گفتند واگن دیگر که از پایین شیب بالا می رفت، ابتدا تکان خورد و به پیاده رو برخورد کرد. در حالی که شاهدان سعی می کردند مسافران را از واگن ثابت آزاد کنند، واگن شماره ۲، دیگر از بالای شیب، قبل از برخورد به ساختمانی در پیچ در امتداد Calçada da Glória به طور غیرقابل کنترلی پایین آمد. گزارش شده است که یک نفر در پیاده رو هنگام واژگونی قطار با او برخورد کرده است. قطار دوم در پایین تپه آسیبی ندید، اما سرنشینان آن هنگام برخورد از پنجره ها به بیرون پرتاب شدند. فیلم های منتشر شده در رسانه های اجتماعی، قطار تکه تکه شده را پس از سانحه به پهلو افتاده و همچنین بقایای پراکنده انسان را نشان می داد. طبق گزارش رادیو و تلویزیون پرتغال، به نقل از مقامات محلی، این راه آهن در زمان برخورد بیش از ۴۰ نفر را حمل می کرد. روزنامه پرتغالی "اُبسِروادور" و ا
داره آتش نشانی لیسبون اعلام کردند که یک کابل شل باعث از خارج شدن وسیله نقلیه و برخورد آن به ساختمان شده است. پس از تصادف، ۶۲ پرسنل نجات و ۲۲ خودروهای اورژانس در محل حادثه حاضر اعزام شدند. ویدئوهای پس از سانحه که اندکی پس از آن منتشر شد، عابران پیاده را نشان می داد که برای کمک به قربانیان بودند.
در ایتالیا سه نوع اصلی مؤسسه اعتباری و بانک وجود دارد. بانک تجاری که شامل سه بانک ملی، بانک های موسسه ای، بانک های تعاونی و بانک های خصوصی در سراسر کشور می شوند، رایج ترین نوع هستند. با این حال، بانک های پس انداز که به صورت استانی یا منطقه ای سازمان دهی شده اند، علاوه بر موسسات سرمایه گذاری که اوراق قرضه صادر می کنند و اعتبار کوتاه مدت و بلندمدت برای پروژه های عمومی و کشاورزی فراهم می کنند، خدمات مالی اضافی ارائه می دهند. یونی کردیت یکی از بزرگ ترین بانک های اروپا از نظر سرمایه گذاری است و جنرالی هفتمین بانک بزرگ جهان در فهرست بزرگ ترین بانک ها محسوب می شود. تاریخچه. تمدن اتروسک و رومیان اولیه برای قرن ها سکه ضرب شده نداشتند. با این حال، بدهی و بدهی برده وار احتمالاً شایع بود. مالکان ثروتمند زمین، «وام پیش پرداخت» شامل بذر، مواد غذایی یا مایحتاج دیگر به مستاجران، مشتریان و کشاورزان کوچک ارائه می کردند و در عوض وعده خدمت کاری یا سهم قابل توجهی از محصول را دریافت می کردند. شرایط این «وام ها» متخلفان را مجبور می کرد تا خود یا وابستگانشان را به طلبکار بفروشند یا اگر کشاورزان کوچک بودند، زمین خود را تسلیم کنند. ما
لکان اشرافی اتروسک و رومی با این شیوه، زمین ها و خدمات اضافی با هزینه بسیار کم به دست آوردند. گفته شده است که این سیستم وام دهی می تواند نسخه اولیه بانکداری در دوران باستان محسوب شود. با گسترش پولی سازی رومیان، مقامات مختلفی با بانکداری در روم باستان مرتبط شدند. این افراد شامل "argentarii", "mensarii", "coactores" و "nummulari" بودند که بسیاری از این نقش ها از شیوه های اتروسک اقتباس شده بود. "argentarii" صراف بودند. نقش "mensarii" کمک به مردم در بحران های اقتصادی بود، "coactores" برای جمع آوری پول و تحویل آن به کارفرما استخدام می شدند و "nummulari" سکه ضرب و آزمایش می کردند. آن ها اعتبار و وام ارائه می کردند. بین سال های ۲۶۰ تا قرن چهارم میلادی، بانکداران رومی از منابع تاریخی ناپدید شدند که احتمالاً به دلیل مشکلات اقتصادی ناشی از کاهش ارزش پول بود. ریشه های بانکداری مدرن را می توان به قرون وسطی و آغاز رنسانس ایتالیا، به شهرهای ثروتمند شمال مانند فلورانس، لوکا, سیه نا، ونیز و جنوآ نسبت داد. خانواده های بردی و Peruzzi در فلورانس قرن چهاردهم بانکداری را در دست داشتند و شعبه هایی در دیگر نقاط اروپا تأسیس کردند. ی
کی از معروف ترین بانک های ایتالیایی، بانک مدیچی بود که توسط جووانی دی بیچی د مدیچی در سال ۱۳۹۷ تأسیس شد. نخستین بانک دولتی و سپرده ای شناخته شده، Banco di San Giorgio (بانک سنت جورج) در سال ۱۴۰۷ در جنوآ، ایتالیا تأسیس شد، در حالی که مونته دی پاسکی دی سیه نا، تأسیس ۱۴۷۲، قدیمی ترین بانک فعال در جهان است. در سال ۱۸۹۳ و پس از رسوایی Banca Romana scandal، دولت ایتالیا بانک ایتالیا، نخستین بانک مرکزی کشور را در قالب اصلاحات گسترده در بخش بانکداری تأسیس کرد.
جاده ها در ایتالیا نقش مهمی در حمل ونقل در ایتالیا دارند. طبقه بندی جاده های ایتالیا از نظر فنی و اداری توسط آیین نامه رانندگی ایتالیا تنظیم می شود. نام گذاری خیابان ها معمولاً منعکس کننده طبقه بندی اداری است. ایتالیا یکی از کشورهایی است که بیشترین تعداد وسایل نقلیه به ازای هر نفر را دارد، به طوری که در سال ۲۰۱۰، ۶۹۰ وسیله نقلیه به ازای هر ۱۰۰۰ نفر وجود داشت. ایتالیا در مجموع جاده آسفالت شده دارد که از این مقدار، آن آزادراه ها یا "autostrade" هستند که محدودیت سرعت عمومی آن ها است و از سال ۲۰۰۹ در شرایط خاص می توان آن را به افزایش داد. حدود جاده های دولتی (زبان ایتالیایی برای "state highways") هستند که شبکه ملی بزرگراه ایالتی را تشکیل می دهند. بزرگراه های ایالتی می توانند از جاده های دوطرفه نزدیک به سطح آزادراه تا جاده های یکطرفه دو خطه متغیر باشند و به همین دلیل محدودیت سرعت آن ها از تا تغییر می کند. این موضوع در مورد جاده های منطقه ای و استانی نیز صدق می کند. مسیر برخی از بزرگراه های فعلی از جاده های رومی قدیمی نشأت گرفته است، مانند Strada statale 7 Via Appia که مسیر جاده آپیا را به طور کلی دنبال می کند. جاد
ه های منطقه ای (زبان ایتالیایی برای "regional road") نوعی از جاده های ایتالیا هستند که توسط ناحیه های ایتالیا نگهداری می شوند. اکثر جاده های منطقه ای، بزرگراه های سابقی هستند که برای مدیریت بهتر توسط دولت به مناطق واگذار شده اند. یک جاده منطقه ای اهمیت کمتری نسبت به بزرگراه ایالتی دارد اما اهمیت بیشتری نسبت به جاده استانی (زبان ایتالیایی برای "provincial road") دارد. جاده استانی، جاده ای است که توسط استان های ایتالیا یا شهرهای کلان شهری نگهداری می شود و مشابه جاده های منطقه ای، معمولاً بزرگراه های سابق واگذار شده به استان ها هستند. یک جاده استانی اهمیت کمتری نسبت به جاده منطقه ای دارد اما اهمیت بیشتری نسبت به جاده شهری (زبان ایتالیایی برای "municipal road") دارد. جاده های شهری توسط کومونه نگهداری می شوند. این جاده ها می توانند متعلق به "comune" (داخل مناطق مسکونی) یا تحت مدیریت "comune" (خارج از مناطق مسکونی) باشند. محدودیت سرعت عمومی جاده های شهری است، اما بسیاری از شهرداری ها برای افزایش ایمنی عابران و دوچرخه سواران آن را به کاهش داده اند. ایتالیا نخستین کشوری در جهان بود که آزادراه ساخت، جاده ای که فقط برا
ی ترافیک سریع و وسایل نقلیه موتوری اختصاص یافته بود. "Autostrada dei Laghi" ("آزادراه دریاچه ها") نخستین آزادراه ساخته شده در جهان بود که میلان را به دریاچه کومو و دریاچه ماجیوره متصل می کرد. این طرح توسط Piero Puricelli طراحی شد و در سال ۱۹۲۴ افتتاح گردید. پیرو پورچیلی، مهندس عمران و کارآفرین، در سال ۱۹۲۱ نخستین مجوز ساخت جاده سریع السیر عمومی را دریافت کرد و بین سال های ۱۹۲۴ تا ۱۹۲۶ ساخت آن (یک خط در هر جهت) را تکمیل کرد. او تصمیم گرفت هزینه ها را از طریق معرفی جاده عوارضی تأمین کند. آزادراه دریاچه ها اکنون بخشی از آزادراه A8 و آزادراه A9 است.
گردشگری در ایتالیا یکی از بزرگ ترین بخش های اقتصاد ایتالیا است. با ۶۰ میلیون گردشگر در سال ۲۰۲۴، ایتالیا در رتبه بندی گردشگری جهان در تعداد ورود گردشگران بین المللی در رتبه نخست قرار دارد. طبق برآوردهای ۲۰۱۸ بانک ایتالیا، بخش گردشگری مستقیماً بیش از پنج درصد از تولید ناخالص داخلی ملی را ایجاد می کند (۱۳ درصد هنگام در نظر گرفتن تولید ناخالص داخلی غیرمستقیم) و بیش از شش درصد از اشتغال را تشکیل می دهد. مردم قرن هاست که به ایتالیا سفر می کنند، اما نخستین گردشگران شبه جزیره، اشراف بودند که در دوران گرند تور، از قرن هفدهم آغاز و در قرن هجدهم و نوزدهم رونق یافت. در این دوره، اشراف اروپایی، بسیاری از بریتانیایی ها و فرانسوی ها، بخش هایی از اروپا را بازدید می کردند و ایتالیا به عنوان مقصد اصلی انتخاب می شد. هدف از سفر به ایتالیا، مطالعه معماری باستانی، فرهنگ محلی و تحسین زیبایی های طبیعی بود. امروزه عوامل جاذبه گردشگری در ایتالیا عمدتاً شامل فرهنگ در ایتالیا، آشپزی ایتالیایی، تاریخ ایتالیا، مد ایتالیایی، معماری ایتالیایی، هنر ایتالیایی، مکان ها و مسیرهای مذهبی، زیبایی های طبیعی، زندگی شبانه، سایت های زیرآبی و چشمه های
آب گرم هستند. گردشگری زمستانی و تابستانی در بسیاری از مناطق آلپ و کوهستان آپنینی وجود دارد و گردشگری ساحلی در مناطق ساحلی در طول دریای مدیترانه گسترده است. روستاهای کوچک، تاریخی و هنری ایتالیا از طریق انجمن "I Borghi più belli d'Italia" ("زیباترین روستاهای ایتالیا") معرفی می شوند. ایتالیا از جمله کشورهای پر بازدید جهان توسط گردشگران در کریسمس و تعطیلات است. رم سومین شهر پر بازدید اروپا و دوازدهمین شهر پر بازدید جهان است، با ۹٫۴ میلیون ورود در سال ۲۰۱۷ در حالی که میلان پنجمین شهر پر بازدید اروپا و شانزدهمین جهان است، با ۸٫۸۱ میلیون گردشگر. علاوه بر این، ونیز و فلورانس نیز جزو ۱۰۰ مقصد برتر جهان هستند. ایتالیا همچنین میراث جهانی بر پایه کشور با ۶۱ سایت میراث جهانی در جهان دارد. از میان ۶۱ سایت میراث ایتالیا، فهرست میراث جهانی در ایتالیا وجود دارد. امپراتوری روم، ایتالیا در قرون وسطی، رنسانس ایتالیا و قرون بعدی تاریخ ایتالیا آثار فرهنگی بسیاری به جا گذاشته اند که گردشگران را جذب می کنند. به طور کلی، میراث فرهنگی ایتالیا بزرگ ترین میراث فرهنگی جهان است زیرا شامل ۶۰ تا ۷۵ درصد از تمام دارایی های هنری موجود در هر
قاره می شود، با بیش از ۴۰۰۰ موزه، ۶۰۰۰ سایت باستان شناسی، ۸۵۰۰۰ کلیسای تاریخی و ۴۰۰۰۰ کاخ تاریخی، که همگی تحت حفاظت وزارت فرهنگ ایتالیا هستند. تا سال ۲۰۱۸، تعداد مکان های فرهنگی ایتالیا (شامل موزه ها، جاذبه ها، پارک ها، آرشیوها و کتابخانه ها) به رسید. ایتالیا مقصد اصلی گردشگری دریایی در دریای مدیترانه است. در ایتالیا، انواع مختلفی از هتل ها وجود دارد که از ۱ تا ۵ ستاره متغیر هستند. طبق آمار مرکز ملی آمار, در سال ۲۰۱۷، ۳۲٬۹۸۸ هتل با ۱٬۱۳۳٬۴۵۲ اتاق و ۲٬۲۳۹٬۴۴۶ تخت وجود داشت. همچنین در مورد تأسیسات غیرهتلی (کمپ ها، روستاهای گردشگری، اقامتگاه های اجاره ای، گردشگری کشاورزی و غیره) در سال ۲۰۱۷، تعداد آن ها ۱۷۱٬۹۱۵ با ۲٬۷۹۸٬۳۵۲ تخت بود. جریان گردشگری به مقاصد ساحلی ۵۳ درصد است؛ بهترین شهرها از نظر امکانات، گروستو برای گردشگری کشاورزی (۲۱۷)، ویسته برای کمپ ها و روستاهای گردشگری (۸۴) و کورتینا دامپتزو برای پناهگاه های کوهستانی (۲۰) هستند. تاریخ. آغازها. مردم قرن هاست که به ایتالیا سفر می کنند، اما نخستین کسانی که برای اهداف گردشگری به شبه جزیره آمدند، اشراف بودند که در دوران گرند تور از قرن هفدهم آغاز شد و در قرن هجده