Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
و ۳۸ گونه خرچنگ و همچنین گونه های در معرض خطر انقراض سمور آبی اوراسیایی، سمور آبی با پوشش صاف، لاک پشت غول پیکر مالزیایی، لاک پشت جعبه ای آمبوینا، لاک پشت نرم پوست آسیایی، گراز دریایی بدون باله و دلفین ایراوادی هستند. در این پارک بزرگ ترین کلونی زادآوری لک لک های شیری در جهان و یکی از بزرگ ترین کلونی هایاستخوان خور کوچک قرار دارد. از دیگر پرندگان در معرض خطر در این پارک می توان به لک لک طوفان، اردک بال سفید، آبچلیک پاسبز خال دار و گیلانشاه خاور دور اشاره کرد. جمعیت کل پرندگان این پارک تا یک میلیون تخمین زده شده است، در حالی که در طول زمستان تا ۱۰۰۰۰۰ پرنده مهاجر برای استراحت در اینجا توقف می کنند. حفاظت و تهدیدها. پارک ملی سمبیلانگ در سال ۲۰۰۳ تأسیس و اعلام شده است. این پارک در معرض تهدیدهایی مانند قطع غیرقانونی درختان در مقیاس کوچک قرار دارد که تأثیر منفی بر اکوسیستم آن می گذارد. علاوه بر این، فرسایش ساحلی به میزان ۱۵ متر در سال و فعالیت های مربوط به مزارع پرورش ماهی در نواحی ساحلی، فشارهای اضافی بر این منطقه وارد می کنند. برای مقابله با این تهدیدها، برنامه های بازسازی مانگرو در مساحتی حدود ۲۰۰ هکتار اجرا شد
ه و همچنان گسترش می یابد تا به حفظ و احیای این اکوسیستم حیاتی کمک کند. برای مقابله با این تهدیدات، پروژه های احیای جنگل های مانگرو در سطح وسیعی آغاز شده است. تاکنون بیش از ۲۰۰ هکتار از جنگل مانگرو در این پارک بازسازی شده و این اقدامات همچنان ادامه دارد تا ضمن حفظ اکوسیستم های طبیعی، به کاهش فرسایش ساحلی و بهبود شرایط زیست محیطی کمک کند. این تلاش ها شامل کاشت نهال های حرا، پاک سازی مناطق آسیب دیده و آموزش جوامع محلی دربارهٔ اهمیت حفاظت از این منابع طبیعی است. با توجه به اهمیت پارک ملی سمبیلانگ در حفظ تنوع زیستی و نقش آن در مقابله با تغییرات اقلیمی، استمرار و تقویت برنامه های حفاظت و بازسازی، به همراه مشارکت فعال مردم محلی و نهادهای زیست محیطی، از اهمیت ویژه ای برخوردار است تا این میراث طبیعی برای نسل های آینده حفظ شود. پارک ملی سمبیلانگ همراه با پارک ملی برباک همجوار در استان جامبی، در سال ۲۰۱۸ به عنوان بخشی از شبکه جهانی ذخایر زیست کره یونسکو به رسمیت شناخته شد. در تاریخ ۱۵ ژانویه ۲۰۲۰، روزنامه جاکارتا پست اعلام کرد که جزیره بتهت، جزیره ای غیرمسکونی در پارک ملی سمبیلانگ، به دلیل تغییرات اقلیمی اکنون یک متر زی
ر سطح دریا فرورفته است. این جزیره زمانی زیستگاه ببر سوماترایی بود.
جنگل آبرنتی باقی مانده ای از جنگل کالدونیان در استرات اسپای، واقع در منطقه هایلند اسکاتلند است. این جنگل در پارک ملی کِیرنگُرم قرار دارد و در نزدیکی روستاهای نِتی بریج و آویمور قرار دارد. این جنگل، یک منطقه حفاظت شده توسط انجمن سلطنتی برای حفاظت پرندگاناست که در نزدیکی مرکز عقاب ماهیگیران دریاچه گارتن قرار دارد و آن نیز متعلق به RSPB است. این منطقه در بین پیاده روی کنندگان محبوب است، زیرا مسیرهای مختلفی در سراسر منطقه حفاظت شده وجود دارد. این منطقه به دلیل داشتن مسیرهای مختلف پیاده روی، محبوب گردشگران و کوهنوردان است. جنگل آبرنِتی بخشی از منطقه ذخیره گاه طبیعی ملی آبرنِتی به شمار می رود. تقریباً ۴۰۰۰ هکتار جنگل در این منطقه حفاظت شده وجود دارد و کمی کمتر از نیمی از آن، جنگل کاج بومی کالدونیایی است. جنگل آبرنتی یکی از بزرگ ترین بقایای جنگل کاج کالدونی در اسکاتلند است. این جنگل زیستگاه انواع پرندگان و پستانداران از جمله سهره نوک قیچی اسکاتلندی، سنجاب قرمز، گربه وحشی، گوزن قرمز، سیاه خروس سیاه، چرخ ریسک کاکل دار و عقاب ماهی گیر است. همچنین ستبرخروس اوراسیایی وجود دارد. منطقه حفاظت شده ملی آبرنتی. منطقه حفاظت شده
ملی آبرنتی (NNR) تا ۱۲۷۵۵ کیلومتر مربع گسترش یافته است. هکتارها مساحت دارد و بخش عمده ای از جنگل آبرنتی و بخش زیادی از چشم اندازهای مجاور را در بر می گیرد. بخش جنگل دِل در آبرنِتی NNR تحت مدیریت سازمان NatureScot قرار دارد، در حالی که باقی مانده منطقه تحت مدیریت انجمن سلطنتی حفاظت از پرندگان (RSPB) است. در ابتدا، منطقه حفاظت شده تنها بخش مرکزی جنگل آبرنِتی را شامل می شد و با نام «جنگل آبرنِتی NNR» شناخته می شد. بخش جنگل دِل در سال ۱۹۸۸ به این منطقه افزوده شد و گسترشی به مساحت ۳۷۵ هکتار به منطقه حفاظت شده موجود اضافه کرد. گسترش هکتار به NNR موجود. در سال ۲۰۰۷، NNR به طور قابل توجهی گسترش یافت و به ذخیره گاه ملی طبیعی جدید آبرنتی تبدیل شد،که از خود جنگل آبرنتی تا ارتفاعات کایرنگورمز امتداد دارد و دریاچه آآن و کوه های بیناک مور، بین مدهوین و ضلع جنوبی کایرن گورم را در بر می گیرد. منطقه حفاظت شده ابرنتی (Abernethy NNR) توسط اتحادیه بین المللی حفاظت از طبیعت به عنوان منطقه حفاظت شده درجه دو طبقه بندی شده است. بیش از ۲۰۰ گونه گیاه آوندی در Abernethy NNR ثبت شده است، از جمله برخی از گونه های کمیاب ملی مانند گل دوقل
و و گیسوان رونده. علف هرز کاد نیز در این منطقه حفاظت شده وجود دارد که به عنوان گونه در معرض خطر انقراض طبقه بندی می شود. NNR همچنین از جمعیت متنوعی از پرندگان پشتیبانی می کند و بیش از ۷۰ گونه در این منطقه حفاظت شده ثبت شده است. این شامل نوک ضربدری اسکاتلندی، چرخ ریسک کاکل دار و بزکوهی می شود که همگی گونه های نسبتاً کمیابی در بریتانیا هستند. از دیگر پرندگان موجود در این منطقه حفاظت شده می توان به سارگپه، جغد قهوه ای، دارکوب خالدار بزرگ و قرقی اشاره کرد. همچنین انواع پستانداران در این منطقه حفاظت شده ثبت شده اند، از جمله شوکا و گوزن کوچک؛ سنجاب های قرمز؛ سنجاب های معمولی؛ سمورهای آبی و سمورهای جنگلی که کمتر دیده می شوند؛ و احتمالاً گربه های وحشی. نیچراسکات چهارده گونه پروانه را در منطقه حفاظت شده گزارش کرده است، از جمله پروانه فریتیلاری با حاشیه مرواریدی، که گونه ای از برنامه عمل تنوع زیستی بریتانیا است. مدیریت حفاظت. هدف اصلی حفاظت انجمن سلطنتی حفاظت از پرندگان گسترش مساحت تحت پوشش جنگل است. در تاریخ ۲۴ اوت ۲۰۱۱، این انجمن از کمیسیون جنگلداری مجوز گرفت تا با استفاده از بازتولید طبیعی و کاشت درختان، جنگل های بو
می را گسترش دهد. از آن زمان، کاشت ۶۰٬۰۰۰ درخت از گونه های اسپن، برچ، سرو کوهی و بید در مساحتی حدود ۵۹۰ هکتار آغاز شده است. همچنین، RSPB در تلاش برای بهبود زیستگاه های باتلاقی، مرتع های کوهستانی، بوته زارها، رودخانه ها و زیستگاه های کوهستانی است، هم در محدوده منطقه حفاظت شده و هم از طریق همکاری با مالکیت های مجاور. روش های تاریخی مدیریت جنگل، پاک سازی چوب های مرده را ترجیح داده اند، اما انجمن سلطنتی حفاظت از پرندگان (RSPB) اکنون در تلاش است تا میزان چوب های افتاده مرده، درختان و ریشه های خشک را افزایش دهد. به همین منظور، در ۱۹ اکتبر ۲۰۰۶، RSPB با استفاده از مواد منفجره شروع به قطع تاج نه درخت کاج کالدونیان کرد که عمرشان بین ۱۰۰ تا ۲۰۰ سال بود. دربارهٔ این استفاده از مواد منفجره، دیسموند دوگان، مدیر سایت RSPB در فارست لاج، گفت:«مواد منفجره ممکن است بسیار خطرناک به نظر برسند، اما تأثیر آنها کمتر از یک باد شدید، رعد و برق یا سقوط بهمن در درخت فاجعه بار نخواهد بود.»جیمز رینولدز، رئیس رسانه و ارتباطات RSPB، گفت:«ما قبلاً به سادگی درختان را قطع می کردیم و سعی می کردیم از این طریق زیستگاه های چوبی مرده ایجاد کنیم، ام
ا فکر نمی کنیم که این امر باعث شده باشد که این روند به اندازه کافی سریع پیش برود.» سایر نامگذاری های حفاظتی. منطقه حفاظت شده ملی آبرنتی با چندین منطقه تعیین شده دیگر همپوشانی دارد، از جمله:
حوضچه نگهداری، که گاهی اوقات حوضچه نگهداری، حوضچه نگهداری مرطوب یا حوضچه مدیریت آب های سطحی (SWMP) نامیده می شود، یک حوضچه مصنوعی است که در اطراف آن پوشش گیاهی وجود دارد و یک استخر دائمی آب در طراحی آن لحاظ شده است. از آن برای مدیریت رواناب آب های سطحی، محافظت در برابر سیل، کنترل فرسایش و به عنوان یک تالاب مصنوعی و بهبود کیفیت آب در آب های مجاور استفاده می شود. این با یک حوضهٔ نگهداری، که گاهی اوقات «حوضچهٔ خشک» نامیده می شود، متمایز است. این حوضچه پس از طوفان به طور موقت آب را ذخیره می کند، اما در نهایت با سرعت کنترل شده ای به یک منبع آبی پایین دست تخلیه می شود. همچنین با حوضچه نفوذ که برای هدایت آب های سطحی به آب های زیرزمینی از طریق خاک های نفوذپذیر طراحی شده است، متفاوت است. برکه های مرطوب اغلب برای بهبود کیفیت آب، تغذیه آب های زیرزمینی، حفاظت در برابر سیل، بهبود زیبایی شناسی یا ترکیبی از این موارد استفاده می شوند. گاهی اوقات آنها به عنوان جایگزینی برای جذب طبیعی یک جنگل یا سایر فرآیندهای طبیعی که هنگام توسعه یک منطقه از بین رفته اند، عمل می کنند. به این ترتیب، این سازه ها به گونه ای طراحی شده اند که با م
حله ها ترکیب شوند و به عنوان یک وسیلهٔ رفاهی در نظر گرفته شوند. در مناطق شهری، سطوح نفوذناپذیر (بام ها، جاده ها) زمان صرف شده توسط بارندگی را قبل از ورود به سیستم زهکشی آب های سطحی کاهش می دهند. اگر این موضوع کنترل نشود، باعث سیل گسترده در پایین دست خواهد شد. وظیفه یک حوضچه آب های سطحی، مهار این موج و آزادسازی تدریجی آن است. این آزادسازی آهسته، اندازه و شدت سیل ناشی از طوفان را در آب های پذیرنده پایین دست کاهش می دهد. حوضچه های آب های سطحی همچنین رسوبات معلق را جمع می کنند که اغلب به دلیل ساخت و سازهای بالادست و استفاده از شن و ماسه در جاده ها، در غلظت های بالا در آب های سطحی یافت می شوند. ویژگی های طراحی. آب باران معمولاً از طریق سیستم زهکشی خیابان و/یا پارکینگ و شبکه ای از کانال های تخلیه یا لوله های زیرزمینی به یک حوضچه نگهداری هدایت می شود. این حوضچه ها طوری طراحی شده اند که اجازه ورود جریان های نسبتاً بزرگی از آب را بدهند، اما تخلیه آنها به آب های پذیرنده توسط سازه های خروجی که فقط در طول وقایع طوفانی بسیار بزرگ عمل می کنند، محدود شده است. برکه های نگهداری اغلب با انواع علف ها، درختچه ها و/یا گیاهان آبزی
محوطه سازی می شوند تا پایداری کناره و مزایای زیبایی شناختی را فراهم کنند. پوشش گیاهی همچنین با حذف مواد مغذی محلول از طریق جذب، مزایایی برای کیفیت آب فراهم می کند. در برخی مناطق، برکه ها می توانند انواع مزاحم حیات وحش مانند اردک ها یا غازهای کانادایی را جذب کنند، به خصوص در مناطقی که حداقل محوطه سازی وجود دارد و علف ها کوتاه شده اند. این امر توانایی روباه ها، کایوت ها و دیگر شکارچیان را برای نزدیک شدن به طعمه هایشان بدون دیده شدن کاهش می دهد. چنین شکارچیانی تمایل دارند در میان علف های بلند و ضخیم اطراف آبراه های طبیعی پنهان شوند.
پارک ملی بانداوگار (Bandhavgarh National Park) یک پارک ملی هند است که در بخش عمریا در ایالت مادیا پرادش واقع شده است. در مساحتی به گسترش یافته است و در سال ۱۹۶۸ به عنوان پارک ملی اعلام شد. این منطقه در سال ۱۹۹۳ با مساحت اصلی به پروژه ببر تبدیل شد. بنداوگر بخشی از ایالت شاهزاده نشین ریوا و مقصد شکار پادشاهان بود. این منطقه به خاطر فراوانی حیوانات جنگلی و وحشی، به ویژه ببرها، شناخته شده است. جغرافیا. پارک ملی بانداوگار در بخش عمریا در ایالت مادیا پرادش واقع شده است. پارک ملی بانداوگار و پناهگاه حیات وحش پانپاتا، منطقه اصلی ذخیره گاه ببر بانداوگار را تشکیل می دهند که در مساحتی بالغ بر مربع گسترده شده است. . مساحت کل منطقه حفاظت شده ببرهای بنداوگار است. شامل هسته و منطقه حائل. سه منطقه اصلی پارک ملی عبارتند از تالا، مگدی و خیتاولی. نام این پارک از قلعه باندهاوگار گرفته شده است که گفته می شود توسط لرد راما به برادرش لاکشمانا داده شده تا از لانکا مراقبت کند (بانهاو = برادر، گر = قلعه). پوشش گیاهی. پوشش گیاهی پارک ملی بنداوگار شامل جنگل های برگ ریز مرطوب، جنگل های مخلوط درخت سال، جنگل های خشک مخلوط برگ ریز شمالی، بو
ته زارهای خشک برگ ریز، علفزارهای خشک و جنگل های مرطوب مخلوط برگ ریز غرب گنگ است. این منطقه عمدتاً ناهموار و تپه ای است و درختان نمک و بامبو دارد. جانوران. پارک ملی بنداوگار محل زندگی انواع حیوانات وحشی از جمله ببر، پلنگ، سگ وحشی آسیایی، گاومیش هندی، چیتال، گوزن سمبر، نیلی گاو، جبیر، گوزن فریادکش شمالی، بز کوهی چهار شاخ، گراز وحشی، خرس تنبل ، کفتار راه راه، گرگ ایرانی، شغال طلایی، روباه بنگال، تشی، گربه جنگلی، گربه وحشی آسیایی، گربه ماهیگیر و گربه خالدار زنگاری است. طبق سرشماری سال ۲۰۲۲، ۱۳۵ ببر در این پارک وجود داشت. در سال ۲۰۱۲، گور از پارک ملی کانها دوباره معرفی شد. پارک ملی بنداوگار جمعیت کمی از گاوهای وحشی هندی داشت، اما به دلیل بیماری که از گاوها به آنها منتقل شده بود، همه آنها مردند. پروژه بازگرداندن گورها به جابجایی برخی از گورها از پارک ملی کانها به بنداوگر مربوط می شد. ۵۰ حیوان در سال ۲۰۱۲ منتقل شدند. این پروژه توسط اداره جنگلداری مادیا پرادش، مؤسسه حیات وحش هند و تاج سافاری ها با همکاری فنی اجرا شد. در ژانویه ۲۰۲۵، حدود ۱۷۰ گاور در بنداوگر وجود داشت. در مارس ۲۰۲۴، تخمین زده می شد که ۵۵ فیل هندی در م
نطقه حفاظت شده ببرهای بنداوگار وجود داشته باشد. تابستان ۲۰۱۸، گله ای متشکل از ۴۰ تا ۴۵ فیل مهاجر از ایالت همسایه، چتیسگر، وارد بنداوگار شدند. مادیا پرادش تا سال ۲۰۱۸، بیش از یک قرن هیچ جمعیت فیلی نداشت. آخرین مورد ثبت شده مربوط به سال ۱۹۰۵، در منطقه آمارکانتاک از توابع آنوپور است. در اکتبر ۲۰۲۴، در مجموع ۱۰ فیل در اثر مصرف مایکوتوکسین های مرتبط با ارزن کودو جان خود را از دست دادند. پرندگان. پرندگان ثبت شده در پارک ملی بنداوگار شامل مرغ جنگلی قرمز، طاووس هندی، میخ پنجه بزرگ، سبزقبای هندی، نوک شاخ خاکستری هندی، کبوتر چاهی، مینای معمولی، حواصیل کوچک، گاوچرانک ها، حواصیل سفید بزرگ، بوچانگای سیاه، حواصیل برکه نشین، پاشلک معمولی، سینه سرخ هندی، کلاغ نوک بزرگ، دارکوب تاج زرد، ماهی خوار گلوسفید، ماهی خورک معمولی، زنبورخوار سبز آسیایی، عقاب مارخور کاکلی، دم قرمز، دال هندی، عقاب مارخور کاکل دار، بوف ماهی خوار قهوه ای ،بازعقاب گونه گون، دال دمگاه سفید، عقاب شاهین کاکل دار، قمری شرقی، کرکس دم سفید، سنگ چشم دم دراز، لک لک گردن سفید، گل پاک کن تیکیل، باکلان کوچک، پرستوی دم سفید، شیکرا، مینای جنگلی، عقاب خالدار کوچک، باکلان
بزرگ، ماهی خورک ابلق، عقاب دوبرادر، کلاغ جنگلی هندی، سار ابلق و گونه های اردک ابلق آسیایی. فرهنگ عامه. مستند «سلسله ها» (۲۰۱۸) از بی بی سی در پارک ملی باندهاوگر برگزار شده است، که داستان یک سفر چهار ساله از ببر ماده ای به نام راج بهرا را روایت می کند.
چاه خشک یا چاه جذبی سازه ای است که در زیر زمین تشکیل می شود و آب های ناخواسته مانند آب های سطحی و آب های سطحی را دفع می کند. در این فرایند، آب به داخل زمین نفوذ می کند و بیشتر با آب های زیرزمینی در منطقه ادغام می شود. جریان آب در یک چاه خشک از طریق نیروی جاذبه است. یک چاه خشک معمولاً دارای یک ساختار محفظه ای یا یک گودال عمیق پوشیده از شن است. چاه های خشک ممکن است از ساختارهای ساده تا پیشرفته تر متفاوت باشند. طراحی. هنگام طراحی چاه خشک، الزاماتی وجود دارد. چاه های خشک قبل از نصب نیاز به شرایط بهینه دارند؛ در جایی که شرایط توپوگرافی و خاک در حد ایده آل نباشد، ممکن است نصب نشوند. چاه های خشک معمولاً باید عمقی بین ۳۰ تا ۱۰۰ فوت و عرضی بین ۳ تا ۶ فوت در سطح زمین داشته باشند. برای احتیاط های ایمنی، چاه های خشک باید در فاصله ای دور از خطوط املاک، زیرزمین ها و هرگونه فونداسیون قرار گیرند. در صورت نیاز به تعمیر و نگهداری، هیچ گیاه یا سازه دیگری نباید روی چاه خشک قرار گیرد. علاوه بر این، هنگام تمایل به نصب چاه خشک، اکیداً توصیه می شود با یک متخصص مشورت کنید. چاه های خشک، گودال های حفر شده ای هستند که ممکن است با سنگدان
ه یا هوا پر شوند و اغلب با یک پوشش سوراخ دار پوشیده شده اند. این پوشش ها از محفظه های سوراخ دار ساخته شده از پلاستیک یا بتن تشکیل شده اند و ممکن است با ژئوتکستایل پوشانده شده باشند. آنها ظرفیت نفوذ آب های سطحی بالایی را فراهم می کنند و در عین حال فضای نسبتاً کمی را اشغال می کنند. یک چاه خشک، آب را از لوله های ورودی در بالای خود دریافت می کند. می توان از آن به عنوان بخشی از شبکه زهکشی آب های سطحی، سیستم زهکشی چاه های کشاورزی یا در مقیاس های کوچک تر مانند جمع آوری آب های سطحی از پشت بام ساختمان ها استفاده کرد. این روش همراه با اقدامات پیش تصفیه مانند ایجاد بیوسوال یا محفظه های رسوب برای جلوگیری از آلودگی آب های زیرزمینی استفاده می شود. عمق چاه خشک به آب اجازه می دهد تا از لایه های خاک با نفوذپذیری ضعیف مانند رس به لایه های نفوذپذیرتر منطقه غیراشباع مانند شن و ماسه نفوذ کند. چاه های خشک ساده از گودالی پر از شن، سنگ چین، قلوه سنگ یا سایر آوارها تشکیل شده اند. چنین گودال هایی در برابر فروپاشی مقاومت می کنند اما ظرفیت ذخیره سازی زیادی ندارند زیرا حجم داخلی آنها عمدتاً توسط سنگ پر شده است. یک چاه خشک پیشرفته تر، حجم
ذخیره سازی داخلی بزرگی را توسط یک محفظه بتنی یا پلاستیکی با دیواره ها و کف سوراخ دار تعریف می کند. این چاه های خشک معمولاً به طور کامل دفن می شوند تا هیچ زمینی را اشغال نکنند. چاه های خشک برای زهکشی های طوفان پارکینگ معمولاً در زیر همان پارکینگ دفن می شوند. چاه های خشک هنگام بررسی نصب، مزایا و معایب خاص خود را دارند. این مزایا و معایب در زیر آمده است. مزایا: هزینه کم، فضای کم، ساخت و ساز سریع. معایب: نگهداری آن در صورت گرفتگی دشوار است، نمی توان آن را برای استخراج آب های زیرزمینی پمپ کرد، به خاک نفوذپذیر وابسته است که امکان نفوذ آب های سطحی را فراهم می کند. مفاهیم مرتبط. می توان یک چاهک در زیرزمین به صورت چاهک خشک ساخت که به پمپ چاهک اجازه می دهد کمتر کار کند (فقط گاهی اوقات تقاضای اوج مصرف را مدیریت کند). همچنین ممکن است یک خط تخلیه برای کمک به تخلیه آبی که توسط پمپ چاهک به بیرون از زیرزمین رانده شده و از فونداسیون دورتر می شود، قرار داده شود. یک زهکش فرانسوی می تواند شبیه یک چاه خشک افقی باشد که پوشیده نیست. یک گودال روباز بزرگتر یا گودال مصنوعی که آب های سطحی را دریافت کرده و آن را در زمین پخش می کند، حوض
چه نفوذ یا حوضچه تغذیه نامیده می شود. در مکان هایی که مقدار آبی که باید پراکنده شود زیاد نیست، می توان از باغ بارانی استفاده کرد. گودال سرپوشیده ای که بخش آب فاضلاب را با همان اصل چاه خشک دفع می کند، چاه فاضلاب نامیده می شود. یک میدان تخلیه سپتیک بر اساس همان اصل تخلیه آهسته/مساحت زیاد مانند یک حوضچه نفوذ عمل می کند.
زهکش فرانسوی (که با نام های دیگری از جمله زهکش ترانشه، زهکش کور، زهکش قلوه سنگ، و زهکش سنگی نیز شناخته می شود) ترانشه ای پر از شن یا سنگ یا هر دو، با یا بدون لوله سوراخ دار است که آب های سطحی و زیرزمینی را از یک منطقه دور می کند. لوله سوراخ دار، "کاشی مجرا" ("که کاشی زهکش" یا "کاشی پیرامونی" نیز نامیده می شود) نامیده می شود. وقتی لوله تخلیه می شود، «آب از آن خارج می شود» یا مایعات از آن تراوش می کند. این نام در دوره ای گرفته شده است که لوله های تخلیه از کاشی های سفالی ساخته می شدند. زهکش های فرانسوی در درجه اول برای جلوگیری از نفوذ یا آسیب رساندن آب های زیرزمینی و سطحی به پی ساختمان ها و به عنوان جایگزینی برای جوی های روباز یا فاضلاب های سطحی برای خیابان ها و بزرگراه ها استفاده می شوند. از طرف دیگر، می توان از زهکش های فرانسوی برای توزیع آب استفاده کرد، مانند یک میدان تخلیه سپتیک در خروجی یک سیستم تصفیه فاضلاب سپتیک تانک معمولی. زهکش های فرانسوی همچنین در پشت دیوارهای حائل برای کاهش فشار آب های زیرزمینی استفاده می شوند. تاریخچه. اولین اشکال زهکش های فرانسوی، جوی های ساده ای بودند که از یک منطقه مرتفع به یک من
طقه پست تر شیب دار شده و با شن پر می شدند. این ها ممکن است در فرانسه اختراع شده باشند، اما هنری فلگ فرنچ (۱۸۱۳–۱۸۸۵) اهل کنکورد، ماساچوست، وکیل و معاون وزیر خزانه داری ایالات متحده، آن ها را توصیف و رایج کرد در "کتاب زهکشی مزرعه" (۱۸۵۹). زهکش های خود شرکت فرنچ از بخش هایی از کاشی سقف معمولی ساخته شده بودند که با … کار گذاشته شده بودند. فاصله بین بخش ها برای عبور آب. بعدها، کاشی های مخصوص زهکشی با سوراخ هایی طراحی شدند. برای جلوگیری از گرفتگی، اندازه شن از درشت در مرکز تا ریز در بیرون متغیر بود و بسته به دانه بندی خاک اطراف انتخاب می شد. اندازه ذرات برای جلوگیری از شسته شدن خاک اطراف به داخل منافذ، یعنی فضاهای خالی بین ذرات شن و در نتیجه گرفتگی زهکش، بسیار مهم بود. توسعه بعدی ژئوتکستایل ها این تکنیک را تا حد زیادی ساده کرد. سیستم های زهکشی زیرزمینی قرن هاست که مورد استفاده قرار می گیرند. آنها اشکال زیادی دارند که از نظر طراحی و عملکرد مشابه زهکش سنتی فرانسوی هستند. ساختار. خندق ها به صورت دستی یا توسط ترانشه کن حفر می شوند. انحراف ۱ در ۱۰۰ تا ۱ در ۲۰۰ معمول است. پوشاندن کف جوی با لوله های سفالی یا پلاستیکی، حج
م آبی را که می تواند از طریق زهکش جریان یابد، افزایش می دهد. سیستم های زهکشی مدرن فرانسوی از لوله های سوراخ دار، به عنوان مثال کاشی های مجوف احاطه شده با شن یا ماسه، و ژئوتکستایل یا پارچه های محوطه سازی ساخته شده اند. منسوجات محوطه سازی از جابجایی مواد زهکشی جلوگیری می کنند و از ورود خاک و ریشه ها و گرفتگی لوله جلوگیری می کنند. لوله سوراخ دار حجم زیرزمینی کمی برای ذخیره آب فراهم می کند، اما هدف اصلی آن زهکشی منطقه در امتداد کل طول لوله از طریق سوراخ های آن و تخلیه هرگونه آب اضافی در انتهای آن است. جهت نفوذ به شرایط نسبی درون و بیرون لوله بستگی دارد. سایر کاربردها. زهکش های فرانسوی را می توان در مزارع کشاورزان برای زهکشی کاشی کاری مزارع غرقاب استفاده کرد. چنین زمینه هایی را «کاشی کاری شده» می نامند. کاشی های مجعد را می توان در هر جایی که خاک نیاز به زهکشی دارد، استفاده کرد. قانونگذاری. در ایالات متحده، شهرداری ها ممکن است برای ساخت سیستم های زهکشی نیاز به مجوز داشته باشند، زیرا طبق قانون فدرال، آب ارسالی به زهکش های طوفان باید عاری از آلاینده های خاص و رسوبات باشد.
سیستم های زهکشی پایدار (همچنین با نام های SuDS , SUDS , یا سیستم های زهکشی شهری پایدار شناخته می شوند) مجموعه ای از شیوه های مدیریت آب هستند که هدف آنها همسو کردن سیستم های زهکشی مدرن با فرآیندهای طبیعی آب است و بخشی از یک استراتژی بزرگتر زیرساخت سبز هستند. تلاش های SuDS سیستم های زهکشی شهری را با اجزای چرخه آب طبیعی مانند سرریزهای موج طوفان، نفوذ خاک و تصفیه زیستی سازگارتر می کند. این تلاش ها امیدوارند که تأثیر توسعه انسانی بر چرخه طبیعی آب، به ویژه رواناب های سطحی و روند آلودگی آب، را کاهش دهند. سیستم های دفع فاضلاب شهری (SuDS) در دهه های اخیر با افزایش درک چگونگی تأثیر توسعه شهری بر محیط های طبیعی و همچنین نگرانی در مورد تغییرات اقلیمی و پایداری، محبوبیت پیدا کرده اند. سیستم های زهکشی شهری (SuDS) اغلب از اجزای ساخته شده ای استفاده می کنند که از ویژگی های طبیعی تقلید می کنند تا سیستم های زهکشی شهری را با سیستم های زهکشی طبیعی یا یک سایت، تا حد امکان کارآمد و سریع ادغام کنند. زیرساخت های SUDS به بخش بزرگی از پروژه نمایشی شهرهای آبی-سبز در نیوکاسل آپون تاین تبدیل شده است. تاریخچه سیستم های زهکشی. سیستم های زه
کشی در شهرهای باستانی با قدمت بیش از ۵۰۰۰ سال، از جمله تمدن های مینوسی، سند، پارسی و بین النهرین یافت شده اند. این سیستم های زهکشی عمدتاً بر کاهش مزاحمت های ناشی از سیل های موضعی و فاضلاب متمرکز بودند. سیستم های ابتدایی ساخته شده از کانال های آجری یا سنگی، قرن ها فناوری های زهکشی شهری را تشکیل می دادند. شهرهای روم باستان همچنین از سیستم های زهکشی برای محافظت از مناطق کم ارتفاع در برابر بارندگی بیش از حد استفاده می کردند. هنگامی که سازندگان شروع به ساخت قنات ها برای وارد کردن آب شیرین به شهرها کردند، سیستم های زهکشی شهری برای اولین بار به عنوان یک چرخه آب شهری یکپارچه در زیرساخت های تأمین آب ادغام شدند. سیستم های زهکشی مدرن تا قرن نوزدهم در اروپای غربی ظاهر نشدند، اگرچه بیشتر این سیستم ها در درجه اول برای مقابله با مشکلات فاضلاب ناشی از شهرنشینی سریع ساخته شده بودند. یکی از این نمونه ها، سیستم فاضلاب لندن است که برای مقابله با آلودگی گسترده رودخانه تیمز ساخته شد. در آن زمان، رودخانه تیمز جزء اصلی سیستم زهکشی لندن بود و فضولات انسانی در آب های مجاور مرکز شهری پرجمعیت متمرکز می شدند. در نتیجه، چندین بیماری همه گ
یر ساکنان لندن و حتی اعضای پارلمان را گرفتار کرد، از جمله رویدادهایی که به عنوان شیوع وبا در خیابان براد در سال ۱۸۵۴ و بوی بد بزرگ در سال ۱۸۵۸ شناخته می شوند. نگرانی در مورد سلامت عمومی و کیفیت زندگی، ابتکارات متعددی را به دنبال داشت که در نهایت منجر به ایجاد سیستم فاضلاب مدرن لندن با طراحی جوزف بازالگت شد. این سیستم جدید صراحتاً با هدف اطمینان از هدایت هرچه بیشتر فاضلاب به دور از منابع تأمین آب طراحی شده بود تا خطر عوامل بیماری زای منتقله از طریق آب کاهش یابد. از آن زمان، اکثر سیستم های زهکشی شهری اهداف مشابهی را برای جلوگیری از بحران های بهداشت عمومی دنبال کرده اند. در دهه های گذشته، با توجه به اینکه تغییرات اقلیمی و سیل شهری به طور فزاینده ای به چالش های فوری تبدیل شده اند، سیستم های زهکشی که به طور خاص برای پایداری زیست محیطی طراحی شده اند، هم در دانشگاه و هم در عمل محبوبیت بیشتری پیدا کرده اند. اولین سیستم زهکشی پایدار که از یک سیستم مدیریتی کامل شامل کنترل منبع در بریتانیا استفاده کرد، ایستگاه بزرگراه خدمات آکسفورد بود که توسط متخصصان، طراحی شده بود در ابتدا اصطلاح SUDS رویکرد بریتانیا به سیستم های زهکش
ی شهری پایدار را توصیف می کرد. این تحولات لزوماً در مناطق «شهری» نیستند، و بنابراین بخش «شهری» SuDS اکنون معمولاً برای کاهش سردرگمی حذف می شود. کشورهای دیگر نیز رویکردهای مشابهی را با استفاده از اصطلاحات متفاوتی مانند بهترین شیوه مدیریت (BMP) و توسعه کم اثر در ایالات متحده، طراحی شهری حساس به آب (WSUD) در استرالیا، طراحی و توسعه شهری کم اثر (LIUDD) در نیوزیلند، و مدیریت جامع حوضه رودخانه شهری در ژاپن، در پیش گرفته اند. گزارش قطعی شورای تحقیقات ملی در مورد مدیریت آب های سطحی شهری توضیح داد که سیستم های زهکشی شهری پس از جنگ جهانی دوم در ایالات متحده آغاز شد. این سازه ها بر اساس حوضچه های جمع آوری آب ساده و لوله هایی برای انتقال آب به خارج از شهرها ساخته شده بودند. مدیریت آب های سطحی شهری در دهه ۱۹۷۰، زمانی که معماران منظر بیشتر بر توسعه کم اثر تمرکز کردند و شروع به استفاده از شیوه هایی مانند کانال های نفوذ کردند، شروع به تکامل بیشتری کرد. به موازات این زمان، دانشمندان نگران سایر خطرات ناشی از آب های سطحی پیرامون آلودگی شدند. مطالعاتی مانند برنامه ملی رواناب شهری نشان داد که رواناب شهری حاوی آلاینده هایی مانند ف
لزات سنگین، رسوبات و عوامل بیماری زا است که آب می تواند همه آنها را هنگام جاری شدن از سطوح نفوذناپذیر جذب کند. در آغاز قرن بیست و یکم بود که زیرساخت های جمع آوری آب های سطحی برای نفوذ رواناب به نزدیکی منبع، رواج پیدا کرد. این تقریباً همزمان با ابداع اصطلاح زیرساخت سبز بود. تالاب ها. تالاب های مصنوعی را می توان در مناطقی ساخت که حجم زیادی از آب های سطحی یا رواناب های سطحی را مشاهده می کنند. تالاب هایی که برای شبیه سازی باتلاق های کم عمق و به عنوان BMP ساخته شده اند، آب را در مقیاس هایی بزرگتر از بیووال ها یا باغ های بارانی جمع آوری و فیلتر می کنند. برخلاف تالاب های زیستی، تالاب های مصنوعی به گونه ای طراحی شده اند که فرآیندهای تالاب های طبیعی را تکرار کنند، برخلاف داشتن یک مکانیسم مهندسی شده در تالاب مصنوعی. به همین دلیل، اکولوژی تالاب (اجزای خاک، آب، پوشش گیاهی، میکروب ها، فرآیندهای نور خورشید و غیره) به سیستم اصلی حذف آلاینده ها تبدیل می شود. آب در یک تالاب مصنوعی در مقایسه با سیستم هایی با اجزای مکانیزه یا مهندسی شده، تمایل دارد به آرامی فیلتر شود. تالاب ها می توانند برای متمرکز کردن حجم زیادی از رواناب از م
ناطق شهری و محلات مورد استفاده قرار گیرند. در سال ۲۰۱۲، پارک تالاب های جنوب لس آنجلس در یک منطقه پرجمعیت درون شهری به عنوان بازسازی یک ایستگاه اتوبوس سابق متروی لس آنجلس ساخته شد. این پارک به گونه ای طراحی شده است که رواناب سطوح اطراف و همچنین سرریز آب های سطحی ناشی از طوفان از سیستم زهکشی فعلی شهر را جمع آوری کند.