Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کراسی مسیحی (ایتالیا) با بحران شدیدی مواجه شد و منحل گردید و به چند بخش تقسیم شد، در حالی که حزب سوسیالیست ایتالیا و دیگر احزاب کوچک حاکم نیز منحل شدند. کمونیست ها به عنوان یک نیروی سوسیال دموکراسی دوباره سازماندهی شدند. پس از ۱۹۸۹. در دهه های ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰، ایالات متحده و ایتالیا به عنوان شرکای ناتو در موضوعاتی مانند جنگ خلیج فارس، لبنان، روند صلح خاورمیانه، مذاکرات چندجانبه، عملیات صلح بانی در سومالی و موزامبیک، قاچاق مواد مخدر، قاچاق انسان و تروریسم همکاری نزدیکی داشتند. بر اساس توافقات دوجانبه طولانی مدت ناشی از عضویت در ناتو، ایتالیا میزبان نیروهای نظامی مهم ایالات متحده در ویچنزا و لیورنو (ارتش)؛ آویانو (نیروی هوایی)؛ و پایگاه هوایی سیگونلا، گائتا و ناپل – پایگاه اصلی ناوگان ششم ایالات متحده آمریکا است. ایالات متحده حدود ۱۳٬۰۰۰ نیروی نظامی در ایتالیا مستقر دارد. ایتالیا میزبان کالج دفاعی ناتو در رم است. ایتالیا همچنان شریک قوی و فعال فرااطلسی است که همراه با ایالات متحده، در پی ترویج ایده های دموکراتیک و همکاری بین المللی در مناطق بحران و درگیری های داخلی بوده است. روابط بین دو کشور به طور کوتاه اما جدی پ
س از حادثه سقوط تله کابین کاوالزه ۱۹۹۸ تنش پیدا کرد. نزدیک شهر کاوالزه در دولومیتی، یک هواپیمای سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا نورثروپ گرومن ئی ای-۶بی پراولر که با ارتفاع پایین و برخلاف مقررات پرواز می کرد، کابل پشتیبان یک تله کابین را برید و باعث سقوط کابین به ارتفاع بیش از ۸۰ متر (۲۶۰ فوت) شد و ۲۰ نفر کشته شدند. خلبان و ناوبر هواپیما در ایالات متحده محاکمه شدند و از اتهام قتل شبه عمد و قتل ناشی از بی احتیاطی تبرئه شدند که خشم عمومی ایتالیا را برانگیخت. در دهه ۲۰۰۰، برلوسکونی و کابینه هایش تمایل زیادی به حمایت از سیاست خارجی ایالات متحده آمریکا داشتند، با وجود اختلاف سیاستی بین ایالات متحده و بسیاری از اعضای مؤسس اتحادیه اروپا (آلمان، فرانسه و بلژیک) در دوران رئیس جمهوری جرج دابلیو. بوش. تحت رهبری او، دولت ایتالیا نیز موقعیت سنتی خود در سیاست خارجی را از موضع طرفدار اعراب در غرب به دوستی بیشتر با اسرائیل و ترکیه تغییر داد. ایتالیا، در دوران برلوسکونی، به متحد محکمی برای ایالات متحده تبدیل شد به دلیل حمایت او در جنگ در افغانستان (۲۰۰۱–۲۰۲۱) و جنگ عراق پس از حمله ۲۰۰۳ به عراق در چارچوب جنگ علیه ترور
یسم. سیلویو برلوسکونی در دیدارهای خود با دبیرکل سازمان ملل متحد کوفی عنان و رئیس جمهور ایالات متحده جرج دابلیو. بوش اعلام کرد که او برای «تغییر واضح وضعیت عراق» و انتقال سریع حاکمیت به دولت منتخب مردم عراق تلاش کرده است. نیروهای مسلح ایتالیا حدود ۳٬۲۰۰ سرباز در جنوب عراق مستقر داشتند، که پس از نیروهای آمریکایی و بریتانیایی سومین گروه بزرگ در آن منطقه بود. نیروهای ایتالیایی به تدریج در نیمه دوم سال ۲۰۰۶ از عراق خارج شدند و آخرین سربازان در دسامبر همان سال کشور را ترک کردند. در دومین دولت مرکز-چپ خود از ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۸، نخست وزیر رومانو پرودی برخی از جهت گیری های جدید سیاست خارجی خود را ارائه داد و قول داد نیروهای ایتالیا را از عراق خارج کند و جنگ عراق را «اشتباه جدی که مشکل امنیتی را حل نکرده بلکه افزایش داده است» نامید. روابط فرهنگی. غذا. آشپزی ایتالیایی-آمریکایی سبکی از آشپزی ایتالیایی است که در سراسر ایالات متحده آمریکا سازگار شده است. غذای ایتالیایی-آمریکایی در طول تاریخ توسط موج های مختلف مهاجران و نوادگان آن ها، که به آن ها آمریکایی های ایتالیایی تبار گفته می شود، شکل گرفته است. با سکونت مهاجران از ناحیه ها
ی ایتالیا در نقاط مختلف فهرست مناطق ایالات متحده آمریکا، بسیاری از آن ها سنت های آشپزی منطقه ای ایتالیا را با خود به همراه آوردند. بسیاری از این غذاها و دستورها به مرور زمان به غذاهای محبوب برای مردم شهرها و سپس برای مردم سراسر آمریکا تبدیل شدند. غذای ایتالیایی-آمریکایی عمدتاً بر پایه سنت های آشپزی جنوب ایتالیا مهاجرت شکل گرفته است، اگرچه تعداد قابل توجهی از مهاجران شمال ایتالیا نیز به ایالات متحده آمدند و تا حدودی بر این سبک آشپزی تأثیر گذاشتند. ایتالیایی-آمریکایی ها اغلب غذاها را با میراث منطقه ای خود شناسایی می کنند. مواد اصلی آشپزی جنوب ایتالیا شامل پاستا خشک، سس گوجه فرنگی و روغن زیتون است، در حالی که مواد اصلی آشپزی شمال ایتالیا شامل غذاهایی مانند ریزوتو، سس بشامل و پولنتا می باشد. ورزش. بیسبال در نتونو، ایتالیا محبوب است به دلیل میراث سربازان آمریکایی که در طول جنگ جهانی دوم در آنجا ساکن بودند. این شهر چندین قهرمانی اروپایی را به دست آورده و به گسترش این ورزش در سایر نقاط ایتالیا کمک کرده است.
روابط ایتالیا و چین () به دوران روابط چین و روم باستان بازمی گردد، اما روابط رسمی بین ایتالیا و چین مدرن تنها در ۲۷ نوامبر ۱۹۲۸ آغاز شد (با شروع غیررسمی از ۱۹۱۳) و جمهوری خلق چین در ۶ نوامبر ۱۹۷۰ به رسمیت شناخته شد. خبر شناسایی جمهوری خلق چین توسط ایتالیا و قطع روابط رسمی با جمهوری چین (تایوان) سایر کشورهای اروپایی مانند اتریش و بلژیک را نیز به بررسی اقدامات مشابه ترغیب کرد. وزیر امور خارجه ایتالیا پیترو ننی در ژانویه ۱۹۶۹ پیشنهاد شناسایی چین را ارائه کرد. حزب کمونیست ایتالیا نمایندگان حزب کمونیست چین (CCP) را برای حضور در کنگره حزبی ۱۹۶۹ خود دعوت کرد؛ با این حال، طرف چینی از پذیرش دعوت امتناع کرد. دو کشور در فوریه سال بعد تبادل سفیر کردند. در حال حاضر، چین و ایتالیا در تبادلات سیاسی سطح بالا شرکت می کنند. در سپتامبر ۲۰۰۵، وزیر دفاع چین Cao Gangchuan و معاون وزیر دفاع ایتالیا سالواتوره چیکو امیدوار بودند همکاری نظامی میان دو کشور نزدیک تر شود. شرکت هانگدو هواپیماسازی، یکی از تولیدکنندگان اصلی هواپیما در چین، ابتدا به عنوان کارگاه ملی هواپیمای چین-ایتالیا (SINAW) در سال ۱۹۳۴ تأسیس شد، به عنوان یک سرمایه گذاری
مشترک بین جمهوری چین (۱۹۴۹–۱۹۱۲) و پادشاهی ایتالیا. با این حال، پس از آغاز جنگ دوم چین و ژاپن در سال ۱۹۳۷، ایتالیا به متحد ژاپن تبدیل شد و در بمباران کارخانه های SINAW توسط ژاپن همکاری کرد. دولت چین اموال ایتالیایی ها را در دسامبر ۱۹۳۷ مصادره کرد و تمامی کارکنان ایتالیایی شرکت تا پایان سال از کشور خارج شدند. در ۲۴ مارس ۲۰۱۹، ایتالیا به ابتکار کمربند و جاده پیوست و نخستین کشور عضو گروه هفت شد. چینی های مقیم ایتالیا، شامل مهاجران اخیر و افراد چینی تبار زاده ایتالیا، اقلیت قابل توجهی را به ویژه در لمباردی، توسکانی و لاتزیو تشکیل می دهند. تاریخچه. مورخ رومی فلوروس بازدید هیئت های مختلف، از جمله "سِرها" (چینی ها یا آسیای میانه ای ها) را از امپراتور اول روم آگوستوس که بین ۲۷ پیش از میلاد تا ۱۴ میلادی سلطنت می کرد، توصیف می کند. با این حال، هنری یول حدس زد که احتمالاً این افراد بیشتر بازرگانان خصوصی بوده اند تا دیپلمات، زیرا منابع چینی تأکید دارند که گان یینگ اولین چینی بود که تا غربی ترین نقطه تیاؤژی (條支؛ بین النهرین) در سال ۹۷ میلادی رسید. در سال ۹۷، ژنرال چینی Ban Chao نماینده ای به نام گان یینگ به رم فرستاد. گان
یینگ هرگز به رم نرسید و شاید تنها به سواحل شرقی دریای مدیترانه رسید، هرچند به احتمال زیاد فراتر از خلیج فارس نرفت. راهب و دیپلمات رابان بار سائوما در دهه ۱۲۸۰ از پکن به رم سفر کرد. آندالو دا ساویگنونه، یک ایتالیایی مقیم کلنی کوچک جنوایی در کوانژو، در سال ۱۳۳۶ توسط خان ها از پکن به ایتالیا فرستاده شد تا به عنوان دیپلمات به ملاقات پاپ برود. دیپلمات های چینی از زمان دودمان چینگ و تنها چند دهه پس از وحدت ایتالیا در ایتالیا فعال بوده اند. دیپلمات دودمان چینگ Li Fengbao در اواخر قرن نوزدهم سفیر ایتالیا بود، همانند هم عصرانش Kung Chao-Yuan, Xue Fucheng و شو جینگ چنگ. جمهوری چین (۱۹۴۹–۱۹۱۲) نیز پس از شناسایی جمهوری توسط ایتالیا، سفیران خود را فرستاد. نخستین سفیر چین مدرن (沈平) بود، در حالی که سفیر فعلی Li Junhua (李军华) است. در روم باستان، اولین گروهی که ادعای مأموریت دیپلماتیک رومی ها به چین را داشتند در سال ۱۶ میلادی در "کتاب هان بعدی" ثبت شد. این سفارت به امپراتور هوان هان از دودمان هان آمد و از سوی «آندون» (؛ امپراتور آنتونینوس پیوس یا مارکوس آئورلیوس)، «پادشاه داکین» (رم) فرستاده شده بود. در سال ۲۲۶ میلادی، چین تو
سط یک داچین رومی () بازدید شد، که دیپلمات نبود بلکه بازرگان بود و به دربار سون کوان در نانجینگ رفت. سایر فرستادگان رومی در قرن سوم میلادی پی درپی آمدند. یک سفارت از داکین (رم) ثبت شده که هدیه های خراج به دودمان جین (۴۲۰–۲۶۵) چین (۲۶۶–۴۲۰ میلادی) آورد. مهم ترین تماس بین چین و ایتالیا به بیش از ۷۰۰ سال پیش بازمی گردد، زمانی که کاوشگر ایتالیایی مارکو پولو به طور مشهور بین سال های ۱۲۷۱ تا ۱۲۹۵ به مدت هفده سال در این کشور اقامت داشت، چند دهه پس از بازدید جیوانی د پیان دل کارپین از قراقرم (شهر). پس از بازدید پولو، جان مونتکوروینو، نخستین اسقف اعظم پکن، در سال ۱۲۹۴ به پکن رسید. Michele Ruggieri، کشیش یسوعی ایتالیایی از پولیا (ایتالیا) و یکی از بنیان گذاران مأموریت های یسوعی در چین، نخستین اروپایی بود که وارد شهر ممنوعه شد. پادشاهی ایتالیا در سال ۱۸۶۶ روابط دیپلماتیک خود را با چین برقرار کرد. ایتالیا در ۷ سپتامبر ۱۹۰۱ امتیاز خود در تیانجین را دریافت کرد. این امتیاز در سپتامبر ۱۹۴۳ پس از تسلیم ایتالیا به متفقین توسط ژاپنی ها اشغال شد و در اکتبر ۱۹۴۵ توسط ارتش چین آزاد شد. ایتالیا رسماً در سال ۱۹۴۷ ادعاهای خود به این ا
متیاز را کنار گذاشت. در ۱۶ اکتبر ۱۸۶۶، پیمان تجاری بین چین و ایتالیا امضا شد و هشت ماه بعد سفیر ایتالیا، کنت Vittorio Sallier de la Tour، که نماینده ایتالیا در دربارهای Jeddo و پکن بود، به شرق آسیا رسید. او و جانشینانش Alessandro Fè d'Ostiani و Raffaele Ulisse Barbolani با این حال مقر خود را در ژاپن نگه داشتند. Ferdinando de Luca نخستین سفیر ایتالیا بود که در چین مستقر شد و سفارت را در شانگهای تأسیس کرد، که در اواخر دهه ۱۸۸۰ به پکن منتقل شد. در سال ۱۹۱۳، ایتالیا جمهوری سون یات سن را به رسمیت شناخت و از آن پس موضعی بی طرفانه در برابر درگیری های مختلف با احزاب رقیب قدرت در چین حفظ کرد. ایتالیا رسماً کومینتانگ را به عنوان جمهوری چین (۱۹۴۹–۱۹۱۲) به رسمیت شناخت و در ۲۷ نوامبر ۱۹۲۸، پیمان تجاری جدیدی را امضا کرد که جایگزین پیمان ۱۸۶۶ شد. مذاکرات توسط Daniele Varè انجام شد و پیمان در نانجینگ، پایتخت جدید چین، امضا شد. چیانگ کای شک تأکید کرد که تمامی قدرت های غربی باید سفارت های خود را به نانجینگ منتقل کنند و این اقدام را به عنوان تأیید نهایی قدرت خود در نظر گرفت. ایتالیا، مانند برخی دیگر از قدرت های بزرگ، تصمیم گرفت
سفارت خود را بین نانجینگ و شانگهای تقسیم کند، در دو دفتر جداگانه. در پایان سال ۱۹۳۷، ایتالیای فاشیستی (۱۹۲۲ تا ۱۹۴۳) منچوکو را به رسمیت شناخت و در سال ۱۹۴۱ نیز رژیم وانگ جینگ وی به رهبری وانگ جینگ وی با پایتخت در نانجینگ را به رسمیت شناخت، اگرچه سفیران ایتالیایی برای مدتی همچنان در شانگهای اقامت داشتند. سپس نماینده ایتالیا، پیه ر پاسکوال اسپینلی، تصمیم گرفت تا مقر اصلی سفارت را به نانجینگ منتقل کند و در عین حال دفاتر جداشده پکن و شانگهای را دوباره بازگشایی کند. در سال ۱۹۴۵، پیروان موسولینی با دولت وانگ جینگ وی در پکن، شانگهای و نانجینگ در تماس بودند، در حالی که وزارت امور خارجه ایتالیا پس از فاشیسم برای ازسرگیری تماس با چیانگ کای شک تلاش می کرد، که نماینده جدید ایتالیا، Sergio Fenoaltea، رسماً در اکتبر ۱۹۴۶ در نانجینگ به او استوارنامه ارائه کرد. در سال ۱۹۴۵، ایتالیایی ها قصد داشتند دفاتر بسته شده سفارت در پکن را به آمریکایی ها قرض دهند، اما این امر محقق نشد، زیرا پیش از رسیدن آمریکایی ها، گروهی از چینی ها، که در سمت ملی گرایان بودند اما از دستورات ژنرالی مستقل که به دنبال ثروت بود پیروی می کردند، سفارت را غا
رت کرده و ساختمان و آرشیو را تخریب کردند. پس از جنگ داخلی چین، حزب کمونیست چین در سال ۱۹۴۹ پکن و کمی بعد نانجینگ را تصرف کرد. در نوامبر ۱۹۵۰، فئنالته که فشارهایی برای بازگشت به ایتالیا وارد می کرد، چین را ترک کرد. روابط دیپلماتیک سپس توسط Ezio Mizzan اداره شد، که در فوریه ۱۹۵۱ گزارش داد پلیس حزب کمونیست چین فعالیت ها و تحرکات او را محدودتر کرده و ماندگاری سفارت ایتالیا در نانجینگ، پایتخت سابق چیانگ کای شک و وانگ جینگ وی، ممکن است مشکلات سیاسی ایجاد کند. او به رم توصیه کرد تصمیمی قاطع اتخاذ شود: یا چین را به رسمیت بشناسند، او و سفارت را به پکن منتقل کنند، یا تمامی دیپلمات ها را خارج کنند. پس از آن که ابتدا تمایل داشت مانند کشورهای دانمارک، نروژ و بریتانیا چین را به رسمیت بشناسد، ایتالیا مسیر مخالف را انتخاب کرد و سفارت نانجینگ را تعطیل کرده و روابط دیپلماتیک را قطع نمود، تحت تأثیر مشاوره ایالات متحده که ابتدا در نظر داشت به ایتالیا اجازه دهد چین را به رسمیت بشناسد تا راه برای شناسایی اجتناب ناپذیر توسط خودشان هموار شود. ایتالیا و چین تا سال ۱۹۷۰ یکدیگر را به رسمیت نمی شناختند. در طول بیست سال وقفه در روابط دیپ
لماتیک، ایتالیا سفارتخانه ای در چین نداشت و با چین ملی گرا ارتباط داشت، اگرچه هیچ سفیری نیز به تایپه نفرستاد. در این بیست سال، ایتالیا «محدود به واگذاری برخی وظایف نامشخص برای رصد مسئله چین» به کنسولگری عمومی خود در هنگ کنگ بود. در سال ۱۹۷۰، خبر شناسایی جمهوری خلق چین توسط ایتالیا و قطع روابط رسمی با جمهوری چین سایر کشورهای اروپایی مانند اتریش و بلژیک را نیز به بررسی اقدامات مشابه ترغیب کرد. در مارس ۲۰۱۹، طی سفر رئیس جمهور چین، شی جین پینگ، به ایتالیا، چین یک یادداشت تفاهم در مورد ابتکار کمربند و جاده با ایتالیا امضا کرد. ایتالیا تنها کشور گروه هفت بود که به این ابتکار پیوست. در ژوئیه ۲۰۲۳ ایتالیا اعلام کرد که قصد دارد از ابتکار کمربند و جاده خارج شود. نخست وزیر جورجا ملونی اعلام کرد که این پروژه هیچ سود واقعی برای اقتصاد ایتالیا ندارد. وزارت امور خارجه جمهوری خلق چین اقدامات ایتالیا را «مختل کننده همکاری و ایجاد تفرقه» توصیف کرد. چوچو ژانگ، پژوهشگر، در سال ۲۰۲۵ می نویسد که همکاری اقتصادی دوجانبه بین ایتالیا و چین به دلیل قصد ایتالیا برای خروج مختل نشد و تجارت بین دو کشور تا فوریه ۲۰۲۴ افزایش یافت. در مارس ۲۰
۲۰ گزارش شد که شبکه تلویزیونی دولتی چین CGTN و روزنامه گلوبال تایمز تلاش کردند تا با انتشار اطلاعات نادرست، نشان دهند که دنیاگیری کووید-۱۹ ممکن است پس از ایالات متحده در ایتالیا آغاز شده باشد. در ۱۳ مارس ۲۰۲۰، چین تجهیزات پزشکی از جمله ماسک و دستگاه تنفس مصنوعی به ایتالیا ارسال کرد و همراه آن تیمی از پزشکان چینی برای کمک به ایتالیا و مقابله با ویروس در سراسر کشور اعزام شد. پس از آن که چین میلیون ها ماسک اهدا کرد، ماسک هایی نیز به ایتالیا فروخت. این موارد اهدا نبودند بلکه محصولات و خدمات خریداری شده بودند. در ۲۴ مارس ۲۰۲۰، وزیر امور خارجه ایتالیا لوئیجی دی مایو در مصاحبه ای اعلام کرد که پس از شیوع بیماری در ایتالیا، چین اولین کشوری بود که تجهیزات پزشکی و کارشناسان پزشکی را برای کمک به ایتالیا ارسال کرد. هنگامی که ویروس شیوع یافت، ایتالیا متهم شد که مواد محافظتی را با قیمت پایین به چین داده است زیرا ۴۰٬۰۰۰ ماسک به چین تقدیم کرده بود. امروز چین میلیون ها ماسک را بازمی گرداند. نخست وزیر ایتالیا، جوزپه کونته، از حمایت و کمک های چین قدردانی کرد. با این حال، در آوریل ۲۰۲۰ پس از این فاجعه گزارش شد که کیت های حفاظت شخ
صی که چین به ایتالیا فروخت، همان هایی بودند که ایتالیا پیش تر در آغاز شیوع دنیاگیری کووید-۱۹ در سرزمین اصلی چین به چین اهدا کرده بود. وزارت امور خارجه چین پاسخ داد: این خبر نادرست است. دولت ایتالیا هنوز واکنشی نشان نداده است. در مه ۲۰۲۰، سخنگویان رسمی چین ویدئوهایی در توییتر منتشر کردند که ایتالیایی ها را در حال تکرار شعار «Grazie, Cina» همراه با پخش سرود ملی چین نشان می داد. تحلیل این ویدئو نشان داد که ویدئو دستکاری شده و نگرانی هایی دربارهٔ فعالیت های پروپاگاندا در چین در اتحادیه اروپا ایجاد کرد، از جمله تلاش برای ترغیب مقامات اروپایی به تحسین چین و تلاش برای تضعیف واکنش اروپا به بحران سلامت و نمایش چین و روسیه به عنوان تنها کشورهایی که استراتژی قوی برای مقابله با کووید-۱۹ دارند.
جمهوری نولی (; ) یک جمهوری دریایی ایتالیایی بود که در شهر نولی در لیگوریا متمرکز بود و از سال ۱۱۹۲ تا ۱۷۹۷ وجود داشت. این منطقه اکنون در استان ساونا در ایتالیا قرار دارد. نولی برای محافظت از خود در برابر حملات و تهاجمات احتمالی ساونا و مارکیزات فیناله، در سال ۱۲۰۲ با جمهوری جنوا در قالب نوعی تحت الحمایه متحد شد. در واقع، اسناد آن زمان نشان می دهد که این رابطه از نوع برابر بوده و نه از نوع تسلیم. این اتحاد به جمهوری نولی اجازه داد تا از چنان اهمیت فزاینده ای برخوردار شود که در سال ۱۲۳۹، یک اسقف نشین توسط پاپ گرگوری نهم در آنجا تأسیس شد. تاریخچه. جمهوری نولی در سال ۱۱۹۲ تأسیس شد. پس از ۱۰ سال موجودیت، این جمهوری کوچک دریایی با جمهوری بزرگتر و قدرتمندتر همسایه، یعنی جمهوری جنوا، متحد شد و این جمهوری به نولی وضعیت یک تحت الحمایه جنوا را تا زمان انحلال آن در سال ۱۷۹۷ داد. در طول تاریخ، نولی توسط یک پودستا اداره می شد. این جمهوری به مدت ۶۰۵ سال پابرجا ماند تا اینکه در سال ۱۷۹۷ توسط ناپلئون ضمیمه شد. اقتصاد. با وجود اندازه کوچکش، کارخانه کشتی سازی و بندر خوب نولی به آنها اجازه داد تا به یک قدرت تجاری تبدیل شوند. آنه
ا روابط تجاری خوبی با جنوا داشتند، زیرا فقط باید یک پنی می پرداختند تا اجازه تجارت در جنوا را داشته باشند، در حالی که اسپانیایی ها باید ۶۰ پنی می پرداختند تا اجازه تجارت داشته باشند. نظامی. کارخانه کشتی سازی کارآمد نولی به آنها اجازه داد تا با وجود اندازه کوچکشان، به نوعی به یک قدرت دریایی تبدیل شوند. اتحاد با جنوا، به ویژه از آنجا که جنوا از بندر نولی برای پناه دادن به کشتی های خود استفاده می کرد، محافظت زیادی از آنها به عمل آورد. مشخص است که در جریان درگیری با ساوونا، نولی در سال ۱۲۲۷ شهر اسپورنو را که متعلق به آنها بود، غارت کرد. روابط خارجی. در سال ۱۲۰۲، نولی توسط شهرستان ساونا تهدید شد. در پاسخ، نولی با جمهوری قدرتمند جنوا کنفدراسیون تشکیل داد. نولی این اتحاد را تا زمان انحلال آنها در سال ۱۷۹۷ حفظ کرد. پرچم. پرچم نولی برای نخستین بار در سده ی سیزدهم با یک صلیب سفید و زمینه قرمز، دقیقاً برعکس پرچم جنوا، ایجاد شد. بسیاری از کشتی های تجاری نولی ترجیح می دادند زیر پرچم جنوا پرواز کنند، زیرا این پرچم احترام بسیار بیشتری را به خود جلب می کرد. دین. در سال ۱۲۳۹، پاپ اسقفی را برای نولی منصوب کرد.
روابط هند و ایتالیا () به روابط بین المللی میان هند و ایتالیا اشاره دارد. روابط تجاری و فرهنگی میان این دو کشور به دوران امپراتوری روم و هند باستان بازمی گردد. ایتالیا پس از آلمان، یکی از بزرگ ترین جمعیت های هندی را در اروپای قاره ای دارد. هند دارای سفارت در رم، یک کنسولگری در میلان و یک سرکنسول افتخاری در کازرتا است. ایتالیا دارای سفارت در دهلی نو و کنسولگری های کلان در بمبئی، کلکته و بنگلور است. تاریخچه اولیه. روابط هند و روم. روابط میان هند و ایتالیا به دوران باستان بازمی گردد. آثار نویسندگانی مانند دیودور سیسیلی در "Library of History"، آریان (مورخ) در "Indika" و پلینیوس در "تاریخ طبیعی (پلینی)" به هند اشاره دارند. فلفل (زبان ایتالیایی: "pepe" یا Pepper) در حدود ۳۰ پیش از میلاد در روم محبوب شد و در نهایت بیش از ۷۰ درصد دستورهای آشپزی رومی ها به استفاده از فلفل هندی نیاز داشت. اولین روابط مستند میان هند باستان و روم باستان در دوران حکومت آگوستوس (۲۷ پیش از میلاد – ۱۴ میلادی)، نخستین امپراتور روم رخ داد. رومی ها در سانسکریت به نام رومکا "Romaka" شناخته می شدند و رومی ها نیز هندی ها را در لاتین "Indī" می نام
یدند. طبق گفته استرابون (II.5.12)، مدت کوتاهی پس از تصرف مصر توسط آگوستوس، زمانی که گالوس فرماندار مصر بود (۲۶–۲۴ پیش از میلاد)، سالانه تا ۱۲۰ کشتی از Myos Hormos به هند سفر می کردند: گایوس پلینیوس سکوندوس (۲۳–۷۹ میلادی)، معروف به پلینیوس، حدود سال ۷۷ میلادی، احتمالاً مهم ترین گزارش دربارهٔ هند و تجارت آن با روم را در آثار کلاسیک برجای گذاشت. او جزئیات زیادی دربارهٔ هند ارائه می دهد، هرچند همه آن ها دقیق نیست، اما مشاهداتش فراتر از صرفاً تاریخ خام است و تصویری از آشنایی فرهنگ و تجارت هند با روم ارائه می دهد:«مرجان در میان هندی ها همانقدر ارزشمند است که مروارید هندی. همچنین در دریای سرخ یافت می شود، اما رنگ آن تیره تر است. مرغوب ترین نوع در خلیج گالیک اطراف جزایر Stoechades، در خلیج سیسیل اطراف جزایر آیولین و اطراف درپانا یافت می شود… دانه های مرجان برای مردان هندی همانقدر ارزشمند است که مروارید نمونه برای زنان رومی. فال گیران و پیشگویی های هندی معتقدند که مرجان قدرت جادویی برای دفع خطر دارد. به همین دلیل از زیبایی و قدرت مذهبی آن لذت می برند. پیش از این، گال ها (فرانسه) شمشیرها، سپرها و کلاه خودهای خود را با
مرجان تزئین می کردند. اکنون به دلیل قیمت آن بسیار کمیاب است و به ندرت در زیستگاه طبیعی دیده می شود.» پلینیوس. "تاریخ طبیعی" (۷۷ میلادی) (XXXII، فصول ۲۱، ۲۳). "تبیولا پیتینگریانا"، نسخه ای از نقشه جهان قرن چهارم یا اوایل قرن پنجم، «معبد آگوستوس» را در Muziris، یکی از بنادر اصلی تجارت با امپراتوری روم در ساحل جنوب غربی هند، نشان می دهد. این و شواهد توافقات وام میان نمایندگان، یکی از آن ها احتمالاً در Muziris زندگی می کرد و اشاره ای غیرمستقیم در پرایپلاس، همگی به وجود سکونتگاه شهروندان رومی در منطقه اشاره دارند. سفیرانی از «هندی های شرق» در دربار کنستانتین بزرگ () ثبت شده اند:«سفیرانی از هندی های شرق هدایا آوردند… که به پادشاه (کنستانتین بزرگ) تقدیم کردند تا به رسم شناخت سلطه او بر اقیانوس شان باشد. آن ها همچنین گفتند که شاهزادگان هند تصاویر و مجسمه هایی به احترام او اهدا کرده اند تا نشان دهند که او را به عنوان حاکم و پادشاه خود پذیرفته اند.» یوسبیوس قیصریه () "Vita Constantini" IV. 50.
روابط ایتالیا و ژاپن به روابط دو جانبه بین ایتالیا و ژاپن اشاره دارد. روابط دوجانبه بین ژاپن و ایتالیا به طور رسمی در ۲۵ اوت ۱۸۶۶ آغاز شد، اما نخستین تماس ها بین این دو کشور حداقل به قرن شانزدهم بازمی گردد، زمانی که گروه اعزامی تنشو در سال ۱۵۸۵ به رهبری ایتو مانشو به رم رسید. در قرن نوزدهم، ایتالیا و ژاپن تغییرات عمده ای در ساختار سیاسی و اجتماعی خود تجربه کردند؛ ایتالیا در سال ۱۸۶۱ به وحدت ملی رسید و ژاپن از سال ۱۸۶۸ وارد فرایند مدرنیزاسیون عمیق بر اساس الگوهای غربی شد که به نام نوسازی میجی شناخته می شود. در همین دوره، روابط این دو کشور به طور فزاینده ای نزدیک شد و نهایتاً در مشارکت دو کشور به عنوان اعضای نیروهای محور در جنگ جهانی دوم تجلی یافت. ایتالیا دارای سفارت در توکیو و کنسولگری کل در اوساکا است. ژاپن نیز دارای سفارت در رم و کنسولگری کل در میلان می باشد. تاریخچه. روابط اولیه از قرن سیزدهم. اگرچه روابط بین ژاپن و ایتالیا به طور رسمی با امضای اولین پیمان دوستی در سال ۱۸۶۶ آغاز شد، نخستین تماس ها بین دو کشور را می توان به قرن سیزدهم نسبت داد، زمانی که مارکو پولو (۱۲۵۴–۱۳۲۴) از وجود ژاپن باخبر شد که آن را
نام های ژاپن (یا زیپانگو) نامید. اگرچه او هرگز پا به خاک ژاپن نگذاشت، این دریانورد ونیزی ژاپن را جزیره ای بزرگ و مستقل پر از ثروت توصیف کرد. او به عنوان نخستین کسی شناخته می شود که مفهوم «کشور جزیره ای» را به تصور اروپاییان معرفی کرد. ژاپن نسبتاً منزوی ماند و بنابراین تا حد زیادی از نفوذ غرب مصون بود، حداقل تا سال ۱۵۴۳، زمانی که یک کشتی پرتغالی حامل یسوعیان پرتغالی و ایتالیایی مسیر خود را گم کرده و در این کشور آسیایی به گل نشست. دایمیوهای ژاپنی کلیسای کاتولیک، مسیحی، گروه اعزامی تنشو را به پاپ گریگوری سیزدهم فرستادند. این نخستین مأموریت ژاپنی در یک کشور خارجی بود که به ابتکار مبلغ الساندرو والیگنانو و دایمیوهای مسیحی ژاپنی اوتومو سورین، اومورا سومیتادا و آریما هارونوبو انجام شد. این هیئت شامل چهار شخصیت جوان بلندپایه بود: ایتو مانشو، جولینو ناکاورا، مارتینو هارا و میکله چیجیوا، که دیوگو د مسکیتا به عنوان مترجم آنها را همراهی می کرد. این گروه در سال ۱۵۸۵ به ایتالیا رسید و در رم توسط پاپ گریگوری سیزدهم و به ویژه جانشین او پاپ سکستوس پنجم مورد استقبال قرار گرفت، که کلیسای سانتا ماریا دل اورتو را به آنها هدیه داد
؛ این مکان از آن زمان محل عبادت جامعه کاتولیک ژاپنی در پایتخت ایتالیا بوده است. در سال ۱۶۱۵، دایمیوی سندای، داته ماسامونه، هیئت دیگری به رهبری سامورایی هاسه کورا تسونه ناگا فرستاد. او با پاپ پل پنجم ملاقات کرد و رسماً خواستار پیمان تجاری بین ژاپن و مکزیک (آنگاه ویسرایتی نیو اسپانیا) و همچنین اعزام مبلغین مسیحی به ژاپن شد.
روابط ایتالیا و ترکیه () به قرن ها پیش بازمی گردد و شامل دوران های مختلف ایالت های پیشین است. ایتالیا دارای سفارت در آنکارا و سرکنسولگری در استانبول و کنسولگری در ازمیر است. ترکیه دارای سفارت در رم و سرکنسولگری در میلان می باشد. هر دو کشور عضو ناتو و اتحادیه مدیترانه هستند و روابط دیپلماتیک فعالی دارند. ایتالیا عضو اتحادیه اروپا است و ترکیه در حال پیوستن ترکیه به اتحادیه اروپا می باشد. تاریخ. روابط عثمانی با ایالت های پیش واحد ایتالیا. پیش از وحدت ایتالیا، چندین ایالت ایتالیا، به ویژه جمهوری ونیز، در جنگ هایی مانند جنگ های عثمانی و ونیز (۱۳۹۶–۱۷۱۸) و دیگر نبردها با امپراتوری عثمانی درگیر بودند. امپراتوری عثمانی در سال ۱۴۸۰ تلاش کرد ایتالیا را تصرف کند. تهاجم عثمانی به اوترانتو بین ۱۴۸۰ و ۱۴۸۱ در شهر اوترانتو واقع در آپولیا، جنوب ایتالیا رخ داد. نیروهای امپراتوری عثمانی شهر و ارگ (معماری) آن را محاصره کردند. پس از امتناع از تسلیم، شهر فتح شد و حدود ۱۲٬۰۰۰ نفر از ساکنان مرد کشته شدند و دیگران به بردگی گرفته شدند؛ همچنین بیش از ۸۰۰ نفر پس از تصرف شهر سر بریده شدند. شهدای شهر اترانتوی ایتالیا هنوز در ایتالیا گرام
ی داشته می شوند. یک سال بعد، گارنیزون عثمانی پس از محاصره توسط نیروهای مسیحی و دخالت نیروهای پاپ به رهبری پائولو فروگوسو ژنویایی، شهر را تسلیم کرد. عثمانی ها همچنین برای مدت کوتاهی دوباره اوترانتو را پس از تصرف آن در سال ۱۵۳۷ در اختیار داشتند. نیروهای عثمانی در ایتالیا و جزایر اطراف به عنوان بخشی از جنگ های ایتالیا برای تسخیر منطقه فعالیت می کردند. روابط امپراتوری عثمانی – پادشاهی ایتالیا. امپراتوری عثمانی نخستین مأموریت دیپلماتیک خود به ایتالیا را در سال ۱۸۵۶، کمی پیش از تأسیس پادشاهی ایتالیا، با اعزام سفیر رستم پاشا آغاز کرد. از آن زمان تاکنون، ترکیه حضور مستمر در ایتالیا از طریق سفارت در رم و سرکنسولگری های خود در میلان و ناپل داشته است. از اواخر قرن نوزدهم، ایتالیا ادعای سرزمینی بر طرابلس عثمانی داشت. این ادعا به شکست امپراتوری عثمانی توسط امپراتوری روسیه در جنگ روسیه و عثمانی (۱۸۷۷–۱۸۷۸) و مذاکرات پس از کنگره برلین در سال ۱۸۷۸ بازمی گشت، جایی که جمهوری سوم فرانسه و پادشاهی متحد بریتانیا و ایرلند به ترتیب با اشغال تونس توسط فرانسه و قبرس بریتانیا موافقت کردند، که هر دو بخشی از امپراتوری عثمانی در حال افول
بودند. زمانی که دیپلمات های ایتالیا به احتمال مخالفت دولتشان اشاره کردند، فرانسه پاسخ داد که طرابلس می تواند معادل برای ایتالیا باشد، که در نتیجه ایتالیا در فوریه ۱۸۸۷ از طریق تبادل یادداشت های دیپلماتیک با دولت بریتانیا به توافق محرمانه ای رسید. بر اساس این توافق، ایتالیا از کنترل بریتانیا در مصر حمایت می کرد و در مقابل، بریتانیا نفوذ ایتالیا در لیبی را تأیید می کرد. در سال ۱۹۰۲، بحران دیپلماتیک بین ایتالیا و امپراتوری عثمانی رخ داد. این بحران به دلیل عدم جلوگیری عثمانی ها از حملات اعراب ترک به سنبوق ایتالیا آغاز شد. زمانی که امپراتوری عثمانی پس از تهدیدهای مکرر ایتالیا از اتخاذ تدابیر جلوگیری خودداری کرد، کشتی های جنگی ایتالیا از ۳۱ اکتبر بندر شهرستان میدی را بمباران کردند. در ۱۰ نوامبر، امپراتوری عثمانی تسلیم شد و موافقت کرد اقدامات لازم برای مهار دزدی دریایی را انجام دهد و غرامت پرداخت کند و بحران پایان یافت. همچنین در سال ۱۹۰۲، ایتالیا و فرانسه یک معاهده محرمانه امضا کردند که آزادی مداخله در تریپولیتانیا و مراکش را تضمین می کرد. از ۱۹۱۱ تا ۱۹۱۲، ایتالیا و امپراتوری عثمانی جنگ عثمانی و ایتالیا را تجربه ک