Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
که به کاربران اجازه می دهد کلیپ های ویدیویی حلقه ای شش ثانیه ای ایجاد و به اشتراک بگذارند. ویدیوهای واین که در توییتر به اشتراک گذاشته می شوند مستقیماً در فیدهای توییتر کاربران قابل مشاهده هستند. در ۲۷ اکتبر ۲۰۱۶، توییتر اعلام کرد که همه آپلودها را غیرفعال می کند، اما مشاهده و دانلود به کار خود ادامه می دهد. در ۲۰ ژانویه ۲۰۱۷، توییتر یک آرشیو اینترنتی از تمام ویدیوهای Vine که تا کنون منتشر شده بود راه اندازی کرد. آرشیو رسماً در آوریل ۲۰۱۹ متوقف شد. پریسکوپ. در ۱۳ مارس ۲۰۱۵، توییتر اعلام کرد که پریسکوپ را خریداری کرده است، برنامه ای که امکان پخش زنده ویدیو را فراهم می کند. پریسکوپ در ۲۶ مارس ۲۰۱۵ راه اندازی شد. به دلیل کاهش استفاده، تنظیم مجدد محصول و هزینه های بالای نگهداری، سرویس در ۳۱ مارس ۲۰۲۱ متوقف شد. با این حال، ویدیوهای گذشته پریسکوپ هنوز هم از طریق توییتر قابل تماشا هستند و اکثر ویژگی های اصلی آن اکنون در برنامه گنجانده شده است. کرش لیتیکس و فابریک. توییتر کرش لیتیکس، یک ابزار گزارش خرابی برای توسعه دهندگان را در ۲۸ ژانویه ۲۰۱۳ به قیمت بیش از ۱۰۰ میلیون دلار خریداری کرد که بزرگ ترین خرید آن در آن زما
ن بود. توییتر متعهد شد که به پشتیبانی و گسترش این سرویس ادامه دهد. در اکتبر ۲۰۱۴، توییتر فابریک را معرفی کرد، مجموعه ای از ابزارهای توسعه دهنده موبایل که بر اساس کرش لیتیکس ساخته شده اند. فابریک کرش لیتیکس، پاسخ ها (تجزیه و تحلیل اپلیکیشن موبایل)، بتا (توزیع اپلیکیشن موبایل)، Digits (هویت اپلیکیشن موبایل و خدمات احراز هویت) را گرد هم آورده است. MoPub و TwitterKit (ورود به سیستم با قابلیت نمایش توییتر و توییت) در یک کیت توسعه نرم افزار واحد و مدولار، به توسعه دهندگان این امکان را می دهد که ویژگی های مورد نیاز خود را انتخاب کرده و در عین حال سهولت نصب و سازگاری را تضمین کنند. با ساخت فابریک در بالای کرش لیتیکس، توییتر توانست از مزیت پذیرش گسترده و ردپای دستگاه کرش لیتیکس برای مقیاس سریع استفاده از MoPub و TwitterKit استفاده کند. فابریک تنها ۸ ماه پس از راه اندازی به توزیع فعال در ۱ میلیارد دستگاه تلفن همراه رسید. در اوایل سال ۲۰۱۶، توییتر اعلام کرد که فابریک بر روی بیش از ۲ میلیارد دستگاه فعال نصب شده و توسط بیش از ۲۲۵۰۰۰ توسعه دهنده استفاده شده است. فابریک به عنوان محبوب ترین گزارش دهنده خرابی و همچنین راه حل
شماره ۱ تجزیه و تحلیل تلفن همراه در میان ۲۰۰ برنامه برتر iOS شناخته می شود و از گوگل آنالیتیکس، Flurry و میکس پنل پیشی می گیرد. در ژانویه ۲۰۱۷، گوگل فابریک را از توییتر خریداری کرد و بعداً آن را در پلتفرم فایربیس خود ادغام کرد. کسب. در ۱۱ آوریل ۲۰۱۰، توییتر Atebits، توسعه دهندگان سرویس گیرنده توییتر Tweetie برای مک و آیفون را خریداری کرد. در ۲۸ ژانویه ۲۰۱۳، توییتر کرش لیتیکس را خریداری کرد تا بتواند محصولات توسعه دهنده موبایل خود را بسازد. در ۲۸ اوت ۲۰۱۳، توییتر Trendrr را تصاحب کرد. به دنبال آن MoPub در ۹ سپتامبر ۲۰۱۳ خریداری شد. در ۴ ژوئن ۲۰۱۴، توییتر اعلام کرد که نامو مدیا، یک شرکت فناوری متخصص در «تبلیغات بومی» برای دستگاه های تلفن همراه را خریداری می کند. در ۱۹ ژوئن ۲۰۱۴، توییتر اعلام کرد که به یک معامله نامعلوم برای خرید SnappyTV، سرویسی که به ویرایش و اشتراک گذاری ویدئو از پخش های تلویزیونی کمک می کند، دست یافته است. این شرکت به پخش کنندگان و دارندگان حقوق کمک می کرد تا محتوای ویدیویی را هم به صورت ارگانیک در شبکه های اجتماعی و هم از طریق برنامه Amplify توییتر به اشتراک بگذارند. در ژوئیه ۲۰۱۴، توییتر ا
علام کرد که قصد دارد یک شرکت جوان به نام CardSpring را با مبلغی نامشخص خریداری کند. CardSpring به خرده فروشان این امکان را داد تا به خریداران آنلاین کوپن هایی ارائه دهند که می توانند به طور خودکار با کارت های اعتباری خود همگام سازی کنند تا هنگام خرید از فروشگاه های فیزیکی تخفیف دریافت کنند. در ۳۱ ژوئیه ۲۰۱۴، توییتر اعلام کرد که یک استارتاپ امنیتی کوچک با رمز عبور به نام Mitro را خریداری کرده است. در ۲۹ اکتبر ۲۰۱۴، توییتر همکاری جدیدی را با IBM اعلام کرد. این مشارکت برای کمک به کسب وکارها برای استفاده از داده های توییتر برای درک مشتریان، کسب وکارها و سایر گرایش ها در نظر گرفته شده بود. در ۱۱ فوریه ۲۰۱۵، توییتر اعلام کرد که Niche، یک شبکه تبلیغاتی برای ستارگان رسانه های اجتماعی را که توسط راب فیشمن و دارن لچتمن تأسیس شده بود، خریداری کرده است. قیمت خرید ۵۰ میلیون دلار گزارش شده است. توییتر اعلام کرد که TellApart، یک شرکت فناوری تبلیغات تجاری را با سهام ۵۳۲ میلیون دلاری خریداری کرده است. در ژوئن ۲۰۱۶، توییتر یک استارت آپ هوش مصنوعی به نام Magic Pony را به قیمت ۱۵۰ میلیون دلار خریداری کرد. در ۲۶ ژانویه ۲۰۲۱، تویی
تر Revue را خریداری کرد، یک سرویس خبرنامه ایمیل برای رقابت با پلتفرم هایی مانند Substack. در نوامبر و دسامبر ۲۰۲۱، توییتر دو رقیب را خریداری کرد و بلافاصله آن را تعطیل کرد: threader.app، سرویسی برای تبدیل رشته های توییتر به صفحات وب در دسترس، و Quill، یک سرویس پیام رسان. به کاربران Threader.app دستور داده شد تا در عوض سرویس Twitter Blue را خریداری کنند، که در آن زمان فقط در برخی کشورها در دسترس بود. رهبری. دورسی به عنوان مدیر اجرایی، استارت آپ را از طریق دو دور تأمین مالی توسط سرمایه گذاران خطرپذیر که از شرکت حمایت می کردند، دید. در ۱۶ اکتبر ۲۰۰۸، ویلیامز نقش مدیرعامل را بر عهده گرفت و دورسی رئیس هیئت مدیره شد. در ۴ اکتبر ۲۰۱۰، ویلیامز اعلام کرد که از سمت مدیرعاملی کناره گیری می کند. دیک کستالو، مدیر عامل سابق توییتر، مدیرعامل شد. در ۴ اکتبر ۲۰۱۰، ویلیامز اعلام کرد که در شرکت باقی خواهد ماند و «کاملاً بر استراتژی محصول متمرکز خواهد شد». به گفته نیویورک تایمز، زمانی که ویلیامز نبود، «آقای دورسی و کستالو رابطه نزدیکی برقرار کردند». به گفته مجله پی سی مگزین، ویلیامز «دیگر درگیر اتفاقات روزمره شرکت نبود». او روی
توسعه یک استارتاپ جدید متمرکز بود و به عضویت هیئت مدیره توییتر درآمد و قول داد «به هر طریقی که می تواند کمک کند.» دورسی در مارس ۲۰۱۱ مجدداً به توئیتر ملحق شد، به عنوان رئیس اجرایی که بر توسعه محصول تمرکز داشت. در آن زمان، او برنامه خود را با اسکویر (جایی که او مدیرعامل است) تقسیم کرد، که دفاترش در فاصله کمی از توییتر در سانفرانسیسکو قرار دارند. در سپتامبر ۲۰۱۱، اعضای هیئت مدیره و سرمایه گذاران فرد ویلسون و بیژن ثابت از هیئت مدیره توییتر استعفا دادند. در اکتبر ۲۰۱۲، توییتر اعلام کرد که مت درلا، مدیر سابق گوگل را به عنوان مدیر توسعه آژانس تجاری جدید استخدام کرده است. توییتر در ژوئیه ۲۰۱۴، مدیر سابق گلدمن ساکس، آنتونی نوتو را به عنوان مدیر مالی شرکت با «حقوق سالانه ۲۵۰۰۰۰ دلار و یکبار اختیار سهام محدود از ۱٫۵ میلیون سهم به ارزش ۶۱٫۵ میلیون دلار» معرفی کرد. در ۱۰ ژوئن ۲۰۱۵، توییتر اعلام کرد که دیک کستالو، مدیرعاملش در ۱ ژوئیه ۲۰۱۵ استعفا می دهد. گفته می شود که نوتو به عنوان جایگزینی بالقوه برای مدیرعامل مستعفی کستالو در نظر گرفته می شود. در ۱۴ اکتبر ۲۰۱۵، امید کردستانی، مدیر ارشد بازرگانی سابق گوگل، رئیس اجرایی ش
د و جایگزین دورسی شد که مدیرعامل باقی ماند. در ۲۶ ژانویه ۲۰۱۶، لزلی برلند، معاون اجرایی سابق تبلیغات جهانی، بازاریابی و مشارکت های دیجیتال در امریکن اکسپرس، به عنوان مدیر ارشد بازاریابی منصوب شد. در نوامبر ۲۰۱۶، آدام بین، مدیر ارشد اجرایی استعفای خود را اعلام کرد و آنتونی نوتو، مدیر مالی، نقش بین را بر عهده گرفت. یک ماه بعد، در ۲۰ دسامبر ۲۰۱۶، CTO آدام مسینجر اعلام کرد که او نیز ترک می کند. در فوریه ۲۰۲۰، گزارش شد که شرکت مدیریت الیوت سهامی را در توییتر به دست آورده است و انتظار می رود پل سینگر، سهامدار فعال و حامی حزب جمهوری خواه، به دنبال برکناری دورسی از سمت مدیرعاملی باشد. توییتر با انتصاب یک مدیر مستقل جدید و دو عضو هیئت مدیره جدید و انجام بازخرید سهام ۲ میلیارد دلاری موافقت کرد. در ۲۹ نوامبر ۲۰۲۱، جک دورسی از سمت مدیرعاملی کنار رفت. او توسط مدیر ارشد فناوری پاراگ آگراوال جایگزین شد. در ۲۷ اکتبر ۲۰۲۲، ایلان ماسک قرارداد خرید شرکت را بسته و آگراوال، ند سگال، مدیر ارشد مالی، ویجایا گاد، مدیر ارشد حقوقی و شان ادجت، مشاور عمومی را اخراج کرد. امور مالی. منابع مالی. توییتر بیش از ۵۷ میلیون دلار از بودجه رشد سر
مایه گذاری خطرپذیر جمع آوری کرد، اگرچه ارقام دقیق به صورت عمومی فاش نشده است. اولین دور سرمایه گذاری توییتر برای مبلغی نامشخص بود که شایعه شده است بین ۱ تا ۵ میلیون دلار آمریکا بوده است. دور دوم بودجه B آن در سال ۲۰۰۸ به مبلغ ۲۲ میلیون دلار آمریکا بود و سومین دور C سرمایه گذاری آن در سال ۲۰۰۹ به مبلغ ۳۵ میلیون دلار از طرف نهادی شرکای سرمایه گذاری و بنچمارک کپیتال همراه با مبلغی فاش نشده از سایر سرمایه گذاران از جمله یونین اسکوئر ونچرز، اسپارک کپیتال و شرکای سرمایه گذاری بینش بود. توییتر توسط یونین اسکوئر ونچرز، گاراژ دیجیتال، اسپارک کپیتال و بزوس اکسپدیشنز پشتیبانی می شود. این شرکت در دسامبر ۲۰۱۰، ۲۰۰ میلیون دلار سرمایه جدید با ارزش تقریباً ۳٫۷ میلیارد دلار افزایش داد. در اوت ۲۰۱۰ توییتر یک سرمایه گذاری «قابل توجه» به رهبری فناوری های آسمان دیجیتال را اعلام کرد که با ۸۰۰ میلیون دلار، بزرگ ترین دور سرمایه گذاری در تاریخ گزارش شد. در دسامبر ۲۰۱۱، شاهزاده سعودی ولید بن طلال ۳۰۰ میلیون دلار در توییتر سرمایه گذاری کرد. ارزش این شرکت در آن زمان ۸٫۴ میلیارد دلار بود. راه اندازی سهام و مسائل مالیاتی. در ۱۲ سپتامبر ۲۰
۱۳، توییتر اعلام کرد که اسنادی را قبل از عرضه برنامه ریزی شده در بازار سهام به کمیسیون بورس و اوراق بهادار ایالات متحده (SEC) ارسال کرده است. این دفترچه خود را در یک پرونده ۸۰۰ صفحه ای فاش کرد. توییتر قصد داشت یک میلیارد دلار به عنوان مبنایی برای اولین حضور خود در بازار سهام جذب کند. در بایگانی عرضه اولیه عمومی (IPO) آمده است که «بیش از ۲۰۰٬۰۰۰٬۰۰۰ کاربر فعال ماهانه» به توییتر دسترسی دارند و «۵۰۰٬۰۰۰٬۰۰۰+ توییت در روز» پست می شود. در ۱۵ اکتبر ۲۰۱۳، اصلاحیه ای در پرونده SEC S-1 آنها، توییتر اعلام کرد که در بورس نیویورک (NYSE) عرضه خواهد شد و گمانه زنی ها مبنی بر معامله سهام آنها در بورس نزدک را رد می کند. این تصمیم به طور گسترده واکنشی به عرضه اولیه ناموفق فیس بوک بود. در ۶ نوامبر ۲۰۱۳، ۷۰ میلیون سهم قیمت آنها ۲۶ دلار آمریکا بود و توسط شرکت اصلی گلدمن ساکس صادر شد. در ۷ نوامبر ۲۰۱۳، اولین روز معامله در NYSE، سهام توییتر با قیمت ۲۶٫۰۰ دلار باز شد و در ۴۴٫۹۰ دلار آمریکا بسته شد که ارزش شرکت را در حدود ۳۱ میلیارد دلار آمریکا نشان داد. در نتیجه، مدیران اجرایی و سرمایه گذاران اولیه سرمایه خود را به میزان اندکی افزا
یش دادند، از جمله بنیانگذاران ویلیامز و دورسی که به ترتیب مبلغی معادل ۲٫۵۶ میلیارد دلار و ۱٫۰۵ میلیارد دلار دریافت کردند، در حالی که پرداخت کستالو ۳۴۵ میلیون دلار بود. در ۵ فوریه ۲۰۱۴، توییتر اولین نتایج خود را به عنوان یک شرکت سهامی عام منتشر کرد که نشان دهنده زیان خالص ۵۱۱ میلیون دلاری در سه ماهه چهارم سال ۲۰۱۳ بود. در نوامبر ۲۰۱۷، اسناد پارادایس، مجموعه ای از اسناد الکترونیکی محرمانه مربوط به سرمایه گذاری فراساحلی، فاش کرد که توییتر یکی از شرکت هایی است که با استفاده از شرکت های برون مرزی از پرداخت مالیات اجتناب کرده است. بعداً نیویورک تایمز گزارش داد که یوری میلنر میلیاردر روسی-آمریکایی از حمایت قوی کرملین برای سرمایه گذاری های خود در فیس بوک و توییتر برخوردار است.
سازمان مرکزی تعاون روستایی ایران یکی از سازمان های زیر مجموعه وزارت جهاد کشاورزی است که در سال ۱۳۴۲ با ماهیت شرکت سهامی دولتی (۷۸٫۲ درصد سهم دولت و ۲۱٫۸ درصد سهم تعاونی های روستایی و کشاورزی) و به صورت نامحدود تأسیس شد و اساسنامه آن در سال ۱۳۴۸ به تصویب کمیسیون های مجلس سابق رسید و شکل قانونی به خود گرفت و هیئت دولت مأمور اجرای آن گردید. با توجه به مفاد و مواد اساسنامه قانونی این سازمان، وظیفه توسعه روستایی و توسعه کشاورزی از طریق تعاونی ها و تشکل ها بر عهده این سازمان قرار گرفته است. تاریخچه. در سال ۱۳۳۲ اولین قانون تعاونی ایران که با الهام گرفتن از قوانین خاص دیگر کشورها تهیه شده بود، به صورت لایحه قانونی به تصویب رسید. در سال ۱۳۳۴ لایحه مزبور با اصلاحاتی از تصویب مجلس وقت گذشت و اولین قانون تعاون ایران تصویب شد که پایه و اساس تعاونی های زیادی به خصوص بعد از سال ۱۳۴۱ قرار گرفت در سال ۱۳۴۱ بر اساس تبصره ۲ ماده ۱۶۵ قانون مربوط به اصلاحات ارضی رژیم گذشته، کشاورزانی که زمین دریافت می داشتند ناچار بودند، قبلاً عضویت شرکت تعاونی روستائی را بپذیرند به این ترتیب در مدت کوتاهی بیش از ۸ هزار شرکت تعاونی روستایی تشکیل
گردید که بعداً در هم ادغام شده و حدود سه هزار شرکت را به وجود آوردند. در سال ۱۳۴۲ برای حمایت از تعاونی ها سازمان مرکزی تعاون روستایی ایران به تصویب رسید که هدف اصلی این سازمان کمک به پیشرفت نهضت تعاون در مناطق روستائی و کمک اعتباری به اجرای برنامه هائی بود که اتحادیه و شرکت های تعاونی روستائی مستقیماً با کمک سازمان عمران منطقه ای مربوطه به منظور بهره برداری کامل از عوامل کشاورزی داشتند. در بیست و سوم اردیبهشت ماه سال ۱۳۴۶ سازمان مرکزی تعاون کشور به منظور تفهیم اصول تعاون و تعمیم آن در سراسر کشور و نیز تهیه قوانین لازم و ایجاد امکانات مناسب برای تعاونی ها به وجود آمده و زیر نظر نخست وزیری قرار گرفت. اولین اقدام این سازمان مطالعه و تحقیق تطبیقی در قوانین تعاونی سایر کشورهای جهان و تنظیم قانون جامعی برای شرکت های تعاونی بود. در بیست و سوم اسفند ماه ۱۳۴۹ به منظور توسعه امور تعاونی کشور و بسط مفاهیم آن آشنایی مردم با اصول و قواعد و تعلیمات تعاونی فراهم نمودن تدریجی موجبات همکاری افراد و تجمع و تمرکز سرمایه های کوچک و توسعه منابع اعتباری و بسط سازمان های تعاونی کشور، قوه مقننه وزارت تعاون و امور روستاها را تأسیس ن
مود. پس از مطالعه و تحقیق تطبیقی در قوانین تعاونی سایر کشورهای جهان، سرانجام در شانزدهم خرداد ماه ۱۳۵۰ قانون شرکت های تعاونی در ۲۵ فصل و ۱۴۹ ماده به تصویب رسید و مقرر شد که این قانون به مدت پنج سال به صورت آزمایشی اجرا شود. اساسنامهٔ سازمان در سال ۱۳۴۸ به تصویب کمیسیون های دو مجلس رسید. ارکان سازمان. ارکان سازمان شامل مجمع عمومی، شوری، هیئت مدیره و بازرسان می باشد که وزیر جهاد کشاورزی ریاست جلسات مجمع عمومی را برعهده دارد. مدیرعامل سازمان، رئیس هیئت مدیره نیز محسوب می شود. ساختار داخلی. این سازمان دارای سه معاونت با نام های زیر می باشد: زیرمجموعه ها. سایر تشکلها: (سازمان های غیردولتی، انجمن های تخصصی و محصولی و …)
وزیر مسکن و شهرسازی وزیر وزارت خانهٔ مسکن و شهرسازی و یکی از اعضای هیئت دولت جمهوری اسلامی ایران بود.
استانداری خراسان جنوبی یک نهاد مرتبط سازمان امور اداری کشور و نمایندهٔ دولت جمهوری اسلامی ایران در استان خراسان جنوبی است که در شهر بیرجند واقع شده است. پیشینه. در سال ۱۳۱۶ بر اساس قانون تقسیمات کشوری، کشور ایران به ۱۰ استان تقسیم شد که خراسان تحت عنوان استان نهم قرار گرفت. در سال ۱۳۸۳ قانون تقسیم استان خراسان به سه استان تصویب شد و استان های خراسان رضوی، خراسان جنوبی و خراسان شمالی ایجاد شدند. مدیریت. استان خراسان جنوبی دارای ۱۱ فرمانداری و ۲۹ بخشداری می باشد. با تصویب هیئت وزیران در زمستان ۱۳۹۱، فرمانداری طبس به فرمانداری ویژه ارتقا یافت. بودجه. درآمد عمومی استان خراسان جنوبی در سال ۱۳۹۹، ۴۸۳ میلیارد تومان و هزینه های استانی ۲۵۶۶ میلیارد تومان بوده است. همچنین در این سال استان خراسان جنوبی ۱٫۵ درصد بودجه کشور را به خود اختصاص داد.
شوراهای قبیله ای هیئت های حاکم بر قبایل خاصی در ایالات متحده یا جاهای دیگر (از زمان های قدیم) می باشند که به طور کلی بر اساس قومیت یا زبانی در مسیر خطوط منطقه ای ایجاد شدند. برخی قلمروهای مستقل سرخپوستان آمریکا در ایالات متحده به عنوان شوراهای قبیله ای سازماندهی شده اند. سازمان این شوراها همه یکسان و یک فرم نیستند. برای نمونه اقوام ناواهو و دیگری به نام «دینه» به طور رسمی توسط شورای قبیله ای ناواهو اداره می شد که امروزه به عنوان شورای ملت ناواهو بر این قبایل حاکمیت دارد. ملت کلاغ در ایالت مونتانا زمانی به عنوان شورای قبیلهٔ کلاغ ترتیب داده شده بود. اما در اواخر قرن بیستم، با تغییراتی در قانون اساسی خود، این قبیله به عنوان یک دولت سه شاخه ای با یک ژنرال تشریفاتی سازمان یافت. در ایالات متحده قبایلی که توسط دولت فدرال به رسمیت شناخته شده اند به عنوان "ملت های وابسته داخلی" شناخته می شوند و دارای موقعیت حکومتی خاصی هستند که تا حدودی با هر یک از ایالات دیگر کشور آمریکا شباهت دارند. این اصطلاح شورای قبیله ای معمولاً اشاره به هیئت حاکمه یک قبیله دارد که از نظر جغرافیائی، زبان مادری، مذهب و فرهنگ معمولاً از سایر قبای
ل متمایز است. قبیله، واحد اساسی حکومت است، که معمولاً شامل یک منطقهٔ اختصاصی سرخپوستی یا رزرو واحد است. (اگرچه برخی از قبایل در بیش از یک رزرو زندگی می کنند، و بسیاری دیگر هیچ منطقه خاصی ندارند). قبایل مختلف ممکن است ساختارهای حکومتی سنتی و غیره را برای خود انتخاب کنند، اما اکثر قبایل حکومت های دموکراتیک را برگزیده اند که در آن یک شورای قبیله ای یا مشابه آن به عنوان یک نهاد قانونگذاری و یک رئیس منتخب یا منتصب، نقش اجرایی قابل مقایسه با رئیس جمهور یا نخست وزیر دارد. در چندی از مناطق رزرو، توسط دولت فدرال برای اسکان بومیان اولیه ایالات متحده، مانند محل اسکان قبیله های «هوپی» و «هُدینُ شُنی» (ایروکوا)، یک حکومت قبیله ای که به طور دموکراتیک انتخاب شد، توسط دولت فدرال به رسمیت شناخته شده و با بودجه اهدائی ایالات متحده آمریکا به موازات دولت فدرال، و در برخی موارد، مغایر با آن عمل می کند. شوراهای قبیله ای موجود در ایالات متحده. پیوند به بیرون. https://www.ncai.org/tribal-directory/tribal-organizations https://www.glitc.org/
شهرداری بوشهر یک سازمان عمومی غیردولتی است که مسئولیت اداره شهر بوشهر را بر عهده دارد. بالاترین مقام اجرایی این سازمان شهردار بوشهر است که توسط شورای شهر بوشهر انتخاب می گردد. شهر بوشهر به ۲ منطقه تقسیم شده است. بر اساس درجه بندی منتشرشده توسط سازمان شهرداری ها و دهیاری های کشور در سال ۱۴۰۰، درجهٔ شهرداری بوشهر ۱۰ است. تاریخچه. پس از تصویب تأسیس اولین بلدیه قانونی در سال ۱۲۸۶ خورشیدی، بلدیه بوشهر در سال ۱۲۸۹ با عنوان «انجمن بلدیه بوشهر» شروع به کار کرد. در سال ۱۲۹۱، سید حسین سیادت به عنوان اولین رئیس بلدیه بوشهر برگزیده شد. بودجه. شورای اسلامی شهر بوشهر، بودجهٔ شهرداری بوشهر را برای سال ۱۴۰۱، ۹۴۰ میلیارد تومان تصویب کرد. حمل ونقل عمومی. بر اساس آمار ارائه شده توسط سازمان شهرداری ها و دهیاری های کشور در نیمه دوم دهه ۱۳۹۰، ناوگان حمل ونقل عمومی بوشهر شامل ۴۳ اتوبوس، ۵۹۲ تاکسی و ۲۸ ون بوده است.
کوپا ریو (جام ریو) اولین تورنمنت بین قاره ای فوتبال باشگاهی با حضور تیم هایی از اروپا و آمریکای جنوبی بود که در دو نوبت در سال های ۱۹۵۱ و ۱۹۵۲ در برزیل برگزار شد. هر دو نسخه توسط کنفدراسیون ورزشی برزیل، فدراسیون فوتبال برزیل و بدنه اصلی ورزش سازماندهی و تأیید شدند. این مسابقات اغلب در برزیل به عنوان یک تورنمنت رسمی در نظر گرفته می شود، حداقل تا آنجا که به باشگاه های برزیل مربوط می شود (از سال ۱۹۵۵، اساسنامه فیفا، مسابقات باشگاهی بین المللی را که منحصراً توسط اتحادیه های ملی فوتبال تأیید می شود، رسمی تلقی نمی کند). نام کوپا ریو، ادای احترامی به شهر ریو دو ژانیرو بود. نسخه ۱۹۵۱ این رقابت ها نیز توسط اتحادیه فوتبال برزیل و مطبوعات به عنوان «جام جهانی باشگاه ها» یا «جام قهرمانان جهان» مورد استقبال قرار گرفت. اگرچه ممکن است برخی از رقابت های باشگاهی قبلی (قهرمانی فوتبال جهان، جام سیر توماس لیپتون، کوپا ملت ها) به عنوان «مسابقه باشگاه های جهان» شناخته شده باشند، کوپا ریو اولین تلاش برای ایجاد جام جهانی باشگاه ها با دامنه بین قاره ای بود. دو دوره کوپا ریو در سال های ۱۹۵۱ و ۱۹۵۲ برگزار شد. باشگاه برزیلی پالمیراس قهرم
ان تورنمنت ۱۹۵۱ شد و فلومیننزه از برزیل و یکی از سازمان دهنده های دوره ۱۹۵۲، در سال ۱۹۵۲ برنده رقابت ها شد. در سال های ۱۹۵۱ و ۱۹۵۲، کوپا ریو با برگزاری جام لاتین مواجه شد، زیرا برخی از باشگاه های اروپایی از شرکت در جام لاتین خودداری کردند تا در جام دوم شرکت کنند. در سال ۱۹۵۲، کوپا ریو با برگزاری جام باشگاه های جهان کوچک ۱۹۵۲ مواجه شد، زیرا میلوناریوس و رئال مادرید از شرکت در جام باشگاه ها به منظور شرکت در دومی خودداری کردند. جانشین کوپا ریو ۱۹۵۱–۱۹۵۲، جام اکتوگونال ریواداویا کوریا مایر بود که در سال ۱۹۵۳ برگزار و واسکو دوگاما برنده شد. اتحادیه فوتبال اروگوئه جام باشگاه های بین قاره ای خود را بر اساس کوپا ریو راه اندازی کرد و به نام کوپا مونته ویدئو نام گرفت که در سال های ۱۹۵۳ و ۱۹۵۴ در اروگوئه انجام شد و به ترتیب تیم های ناسیونال و پنیارول برنده شدند. آخرین تلاش اتحادیه فوتبال برزیل برای ایجاد جام باشگاه های بین قاره ای در سال ۱۹۵۵ رخ داد، که با قهرمانی کورینتیانس در جام چارلز میلر، در همان سال جام باشگاه های اروپا راه اندازی شد و به اولویت اصلی بین المللی باشگاه های فوتبال اروپا تبدیل شد. در سال ۱۹۶۰، لیگ بی
ن المللی فوتبال در آمریکا به عنوان تلاش دیگری برای ایجاد یک «جام جهانی باشگاهی» در امتداد خطوط کوپا ریو افزایش یافت، اما، به عنوان یک «افتخار قهرمان جهان»، اهمیت آن تحت الشعاع جام بین قاره ای قرار گرفت. تاریخچه. شکل گیری. این مسابقه زاییده فکر ماریو فیلهو، روزنامه نگار ورزشی برزیلی از روزنامه جورنال دوس اسپورتس بود که آن را به عنوان یک جام جهانی برای باشگاه ها (بر اساس جام جهانی فوتبال برای کشورها، که در سال ۱۹۵۰ در برزیل برگزار شد) در نظر گرفت که به طور دائم در برزیل برگزار می شود؛ که این کار، ریو دو ژانیرو را تبدیل به "پایتخت فوتبال باشگاهی جهان" می کند. ماریو فیلهو این ایده را در سال ۱۹۵۰ و در جریان جام جهانی فوتبال ۱۹۵۰ مطرح کرد و این ایده را به عنوان یک "نسخه باشگاهی" احتمالاً امیدوارکننده از جام جهانی فوتبال مطرح کرد، زیرا این ایده توسط ژول ریمه، اوتورینو باراسی و استنلی راس تحسین شد. اتحادیه فوتبال برزیل ایده ماریو فیلهو را تأیید کرد و مسابقات را با هدف ایجاد جام جهانی باشگاه ها برگزار کرد. دو مقام عالی رتبه فیفا به سازماندهی مسابقات کمک کردند، مدل مسابقات را شکل دادند و به متقاعد کردن باشگاه های اروپا
یی برای شرکت در آن کمک کردند: اوتورینو باراسی و استنلی روس (دومی فقط برای مسابقات سال ۱۹۵۱ شرکت کرده بود، در حالی که اولی در هر دو تورنمنت و همچنین برای تورنمنت جانشین سال ۱۹۵۳ حضور داشت. به همین دلیل باراسی اغلب در سال ۱۹۵۱ شخصاً به ریو دو ژانیرو می آمد) ژول ریمه، رئیس فیفا، اظهاراتی در مورد ستایش و آرزوی موفقیت برای ابتکار فدراسیون فوتبال برزیل ارائه کرد. فدراسیون فوتبال و مطبوعات برزیل، در زمان برگزاری مسابقات در سال ۱۹۵۱، آن را «جام جهانی باشگاهی» یا «جام قهرمانان جهان» نامیدند، برچسبی که بعداً به جام بین قاره ای (۱۹۶۰–۲۰۰۴) و جام باشگاه های جهان فیفا اطلاق شد. سازماندهی. ایده این بود که قهرمانان فعلی لیگ های ملی فوتبال جهان دور هم جمع شوند تا قهرمان باشگاه های جهان را بر اساس مدل «جام قهرمانان» مسابقاتی مانند جام لاتین و جام قهرمانان آمریکای جنوبی مشخص شود. مدلی که در سال ۱۹۵۵ برای ایجاد لیگ قهرمانان اروپا مورد استفاده قرار گرفت. در ابتدا، با توجه به تعداد شرکت کنندگان در نظر گرفته شده در جام جهانی، یک جام ۱۶ باشگاهی در نظر گرفته شد. با این حال، این پیشنهاد به زودی به یک جام ۸ باشگاهی کوتاه شد. در سال ۱۹
۵۱، نه رده بندی فیفا وجود داشت و نه هیچ «تورنمنت صلاحیت داری» برای باشگاه ها برای راهیابی به رقابت های باشگاهی بین قاره ای (از سال ۱۹۶۰ به بعد، جام های لیگ قهرمانان اروپا و لیبرتادورس به عنوان «تورنمنت های مقدماتی» برای جام بین قاره ای عمل می کردند). در سال ۱۹۵۱، سازمان دهندگان کوپا ریو (فدراسیون فوتبال برزیل، اوتورینو باراسی، استنلی روس، ماریو فیلهو) مجبور شدند به دیدگاه خود در مورد تاریخ فوتبال (عمدتا تاریخ جام جهانی فوتبال) تکیه کنند تا بتوانند قوی ترین لیگ های ملی فوتبال را انتخاب کنند که باشگاه های قهرمان آن به کوپا ریو دعوت خواهند شد. به گزارش روزنامه های برزیلی او استادیو ده سائو پائولو و جورنال دو برزیل و روزنامه اسپانیایی ال موندو دپورتیوو، برنامه اولیه ۸ باشگاهی اتحادیه فوتبال برزیل (سازمان دهنده کوپا ریو) سازماندهی رقابت با باشگاه های قهرمان فعلی لیگ های ایالتی ریو دو ژانیرو و سائوپائولو (اولین جام ملی برزیل با نام تاچا برزیل تا سال ۱۹۵۹ تأسیس نشد و لیگ های ایالتی ریو دو ژانیرو و سائوپائولو قوی ترین لیگ های ایالتی برزیل بودند - و هنوز هم هستند) بود. به عنوان قهرمان باشگاهی از اروگوئه، ایتالیا، اسپا
نیا، انگلیس (شرکت کنندگان در جام جهانی فوتبال ۱۹۵۰، که در برزیل برگزار شد، بدون ذکر وضعیت اروگوئه و ایتالیا به عنوان قهرمانان سابق جام جهانی فوتبال و انگلیس به عنوان بنیانگذاران این ورزش)، پرتغال (قهرمانان پرتغال به منظور جلب رضایت جامعه عظیم پرتغالی ساکن در ریو دو ژانیرو و سائوپائولو دعوت شدند) و اسکاتلند (براساس موفقیت اسکاتلند در مسابقات قهرمانی خانگی بریتانیا). باید در نظر داشت که در سال ۱۹۵۱، برخی از کشورها (مانند هلند، بلژیک، دانمارک، کلمبیا، شیلی، مکزیک و غیره) هنوز به عنوان کشورهای قدرتمند فوتبال در نظر گرفته نمی شدند (با توجه به تاریخچه جام جهانی ۱۹۳۰–۱۹۵۰). و آلمان و کشورهای پرده آهنین (اتحاد جماهیر شوروی، مجارستان، لهستان، چکسلواکی، بلغارستان و رومانی) به دلیل تنش های اوایل جنگ سرد، از فوتبال بین المللی حذف شدند. اگرچه آرژانتین قبلاً کشوری بسیار مرتبط در فوتبال بود، فدراسیون فوتبال برزیل از تیم های آرژانتینی برای شرکت در کوپا ریو دعوت نکرد، زیرا آرژانتینی ها ترجیح دادند در جام جهانی فوتبال ۱۹۵۰ که در برزیل برگزار شد شرکت نکنند (انجمن های فوتبال برزیل و آرژانتین روابط خود را قطع کردند. پس از نزاع در
سال ۱۹۴۶ در مسابقه ای بین دو تیم ملی که منجر به غیبت آرژانتین در جام جهانی ۱۹۵۰ و از این رو در کوپا ریو ۱۹۵۱ شد. برخی از کشورهای دیگر به طور مختصر توسط اتحادیه فوتبال برزیل به عنوان احتمالات برای کوپا ریو در نظر گرفته شدند (به عنوان مثال سوئد، مقام سوم در جام جهانی فوتبال ۱۹۵۰ که قهرمان آن، مالمو دعوت نشد، زیرا این باشگاه در بازدید قبلی تماشاگران فوتبال برزیل را خشنود نکرده بود) اما برنامه نهایی فدراسیون فوتبال برزیل برای سازماندهی کوپا ریو شامل یک جام ۸ تیمی با قهرمانان حاکم (فصل ۱۹۵۰ آمریکای جنوبی و فصل ۱۹۵۰/۱۹۵۱ اروپا) ریو دو ژانیرو، سائوپائولو، پرتغال، اسپانیا، انگلیس، اسکاتلند، ایتالیا و اروگوئه ختم شد. با این حال، هیچ باشگاه انگلیسی یا اسپانیایی شرکت در کوپا ریو را نپذیرفت: تاتنهام، نیوکاسل یونایتد، هیبرنین، بارسلونا و اتلتیکو مادرید همگی به کوپا ریو ۱۹۵۱ دعوت شدند و از شرکت در آن خودداری کردند (در مورد تیم مادریدی، آنها ظاهراً به دلیل نزدیکی تاریخ های آن به جام لاتین، شرکت در کوپا ریو را رد کردند). بنابراین، اتحادیه فوتبال برزیل از تیم های دیگر کشورها برای شرکت در کوپا ریو دعوت کرد: نیس از فرانسه، آست
ریا وین از اتریش (در آن زمان، موفق ترین فدراسیون در جام میتروپا بود)، و ستاره سرخ بلگراد از یوگسلاوی (رتبه بعدی در جام جهانی ۱۹۵۰). با این حال، نماینده اتریش، قهرمان ملی قبلی (فصل ۱۹۴۹–۵۰) بود، درحالی که باشگاه دیگری، راپید وین، قهرمان اتریش (فصل ۱۹۵۰–۵۱) بود. راپید وین توسط اتحادیه فوتبال برزیل به کوپا ریو دعوت نشد زیرا این باشگاه در تور قبلی خود به این کشور تماشاگران برزیلی را ناراضی کرده بود. در مورد نماینده ایتالیا، اتحادیه فوتبال برزیل از آث میلان (قهرمان ۱۹۵۰–۵۱) ایتالیا دعوت کرد که از شرکت در مسابقات امتناع کرد (ظاهراً به دلیل نزدیکی تاریخ بین کوپا ریو و جام لاتین) و در نتیجه برگزارکنندگان مسابقات قبلی را دعوت کردند. قهرمان ایتالیا، یوونتوس در کوپا ریو شرکت کرد. همچنین در سال ۱۹۵۱، برای اولین دوره مسابقات، باشگاه مکزیکی اطلس درخواست شرکت کرد و رد شد، در حالی که فدراسیون فوتبال هند درخواست شرکت یک باشگاه نماینده را داد و همچنین رد شد؛ بنابراین، لیست نهایی شرکت کنندگان در کوپا ریو ۱۹۵۱ به این شرح شد: واسکو دوگاما (قهرمان ایالتی ریو دو ژانیرو ۱۹۵۰)، پالمیراس (قهرمان ایالت سائوپائولو ۱۹۵۰)، اسپورتینگ (قهرم