Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کارل هلاواچک (متولد ۲۴ اوت ۱۸۷۴ در پراگ – درگذشتهٔ ۱۵ ژوئن ۱۸۹۸ در پراگ) شاعر نمادگرا و هنرمند اهل چک بود. هلاواچک در خانواده ای از طبقهٔ کارگر در محلهٔ لیبن، پراگ متولد شد. او آثار شعری و نقدهای هنری خود را در مجله "Moderní revue" ("نقد مدرن") منتشر می کرد. اشعار هلاواچک به دلیل آهنگین بودن و همنامی آوایی خود قابل توجه بودند، و حاوی علایق انحطاطی از اروتیسم و پوسیدگی بودند، به ویژه استفادهٔ نمادین از خون آشام اشرافی در شعر "Upír" که به باکره های جوان حمله می کرد. هلاوچک علاوه بر نویسندگی در زمینهٔ طراحی نیز فعالیت داشت و برای اشعار آرنوشت پروچازکا تصویرسازی می کرد. او به شدت تحت تأثیر ادوارد مونک بود و نقاشی های توهم آمیز، هم به سبک سمبولیستی و هم به سبک اکسپرسیونیستی اولیه خلق می کرد که نشان دهندهٔ اضطراب وی در مورد مسألهٔ جنسیت و مذهب بود. او عضو مؤسس و اولین رئیس گروه ملی گرا و ورزشی باشگاه سوکول در حومهٔ لیبون پراگ بود. هلاواچک در ۲۳ سالگی بر اثر بیماری سل درگذشت. یک لوح یادبود تقدیم شده به شاعر در U kříže، نزدیک خانهٔ او در محلهٔ قدیمی لیبون قرار دارد.
جنبش سوکول (، "شاهین)" یک سازمان ژیمناستیک تمام سنی است که برای اولین بار در پراگ در منطقه چک اتریش-مجارستان در سال ۱۸۶۲ توسط میروسلاو تیرش و جیندریش فوگنر تأسیس شد و سنگ بنا آن، اصل " عقل سالم در بدن سالم" بود. سوکول، از طریق سخنرانی ها، بحث ها و گردش های گروهی، چیزی را که تیرش به عنوان آموزش فیزیکی، اخلاقی و فکری برای ملت می نگرید، فراهم کرد. این آموزش به مردان در هر سن و طبقات و در نهایت به زنان گسترش یافت. این جنبش همچنین در تمام مناطق پرجمعیت اسلاو، که بیشتر آنها بخشی از اتریش-مجارستان یا امپراتوری روسیه هستند از جمله اسلواکی امروزی، سرزمین های اسلوونی، کرواسی، صربستان (SK Soko)، بلغارستان، لهستان (Sokół), اوکراینو بلاروس گسترش یافت. در بسیاری از این کشورها، سازمان همچنین به عنوان پیشرو اولیه برای جنبش های پیشاهنگی عمل کرد. اگرچه سوکول به طور رسمی نهادی «فراتر از سیاست» بود، اما نقش مهمی در توسعهٔ ناسیونالیسم و میهن پرستی چک ایفا کرد که در مقالات منتشر شده در مجلهٔ سوکول، سخنرانی های برگزار شده در کتابخانه های سوکول، و تئاترهای جشنواره های دسته جمعی ژیمناستیک به نام "slets" برگزار شد.. تاریخ اولیه. ایدهٔ
ایجاد مراکز تربیت بدنی، ایدهٔ جدیدی نبود. جنبش سوکول آگاهانه ریشه های خود را در تربیت بدنی به ورزشکاران و جنگجویان یونان باستان بازیافت. به طور صریح ت، ماهیت سوکول تحت تأثیر انجمن های ژیمناستیک آلمانی Turnverein، مبتنی بر توده ها و تفکرات ملی گرا بود که توسط فردریش لودویگ یان در سال ۱۸۱۱ تأسیس شد. میروسلاو تیرش، بنیانگذار اولیهٔ سوکول در پراگ در سال ۱۸۶۲، تا زمان مرگش در سال ۱۸۸۴ به عنوان تأثیرگذارترین شخصیت در جنبش به فعالیت ادامه داد. تیرش که در سال ۱۸۳۴ در خانواده ای آلمانی زبان با نام فریدریش امانوئل تیرش به دنیا آمده بود، تحت تأثیر ناسیونالیسم رمانتیک بزرگ شد که منجر به قیام هایی شد که در سال ۱۸۴۸ سراسر اروپا را فرا گرفت. او در دانشگاه پراگ تحصیلات خود را پی گرفت و در آنجا در رشتهٔ فلسفه تحصیل کرد. در اوایل دههٔ ۱۸۶۰ بود که او در جریان ناسیونالیستی چک شرکت کرد و نام خود را به شکل اسلاوی تغییر داد. پس از این که تیرش نتوانست موقعیتی در دانشگاه پیدا کند، تجربهٔ خود را از کار به عنوان مربی ژیمناستیک درمانی با ایدئولوژی های ملی گرایانه ای که در پراگ با آنها مواجه شده بود، ترکیب کرد و اینچنین بود که اولین باش
گاه سوکول تشکیل شد.
اتوماسیون بازاریابی یا خودکارسازی بازاریابی (به لاتین Marketing Automation) به مجموعه ای از فناوری های نرم افزاری و پلتفرم هایی اشاره دارد که برای کمک به بخش ها و سازمان های بازاریابی در اجرای مؤثر فعالیت ها در چندین کانال آنلاین (مانند ایمیل، رسانه های اجتماعی و وب سایت ها) و خودکارسازی وظایف تکراری طراحی شده اند. نحوه عملکرد اتوماسیون بازاریابی. بخش های بازاریابی، مشاوران و کارکنان از اتوماسیون بازاریابی برای تعیین معیارها و اهداف استفاده می کنند. این نرم افزارها داده های جمع آوری شده را تفسیر، ذخیره و تحلیل می کنند و به افزایش کارایی و کاهش خطای انسانی کمک می کنند. اگرچه این فناوری در ابتدا بیشتر بر بازاریابی ایمیلی متمرکز بود، اما اکنون طیف گسترده ای از ابزارهای تحلیلی و خودکارسازی را شامل می شود که به ویژه در بازاریابی ربایشی یا درونگرا به کار می رود. تعریف و ترکیب اصطلاحات. اصطلاح "بازاریابی" به مجموعه فعالیت هایی اشاره دارد که سازمان ها برای معرفی و فروش محصولات یا خدمات خود به مخاطبان و مشتریان بالقوه انجام می دهند. از سوی دیگر، "اتوماسیون" به معنای انجام خودکار وظایفی است که پیش تر به صورت دستی انجام
می شد. ترکیب این دو مفهوم، اصطلاح "اتوماسیون بازاریابی" را شکل داده است. کاربردهای اتوماسیون بازاریابی. اتوماسیون بازاریابی می تواند در طول چرخه عمر مشتری از زمان اولین تعامل تا پس از خرید مورد استفاده قرار گیرد. این فناوری به ایجاد روابط طولانی مدت و سالم با مشتری کمک می کند و سه مزیت اصلی زیر را ارائه می دهد: شخصی سازی تجربه کاربری. اتوماسیون بازاریابی امکان شخصی سازی تعاملات مشتریان با برند را فراهم می کند. به عنوان مثال، داده های حاصل از رفتار کاربران در وب سایت می تواند برای دسته بندی آن ها و ایجاد سناریوهای خودکار مورد استفاده قرار گیرد. برای نمونه، کاربران صفحه خرید که خرید خود را نهایی نکرده اند، می توانند پس از دو روز کد تخفیف دریافت کنند. این نوع سناریوها که به صورت دستی زمان بر هستند، با ابزارهای اتوماسیون به راحتی مدیریت می شوند. ساده سازی فرآیندها. این فناوری به سازمان ها امکان می دهد فرآیندهای دستی و پیچیده را ساده سازی و خودکار کنند. برای مثال، داده های ثبت نام کاربران در واحد فنی و اطلاعات خرید آن ها در بخش فروش می توانند به کمک اتوماسیون بازاریابی یکپارچه شوند. این یکپارچگی به ارسال پیام های
هدفمند و متناسب با نیاز مشتریان کمک می کند. تحلیل و داده محوری. اتوماسیون بازاریابی داده های کسب وکار و مارکتینگ را ترکیب و تحلیل می کند. برای مثال، تحلیل داده ها می تواند نشان دهد که در چه فصولی فروش بیشتر است یا چه گروهی از مشتریان بیشترین خرید را دارند. داده های بازاریابی نیز اطلاعاتی مانند سن، موقعیت اجتماعی و اقتصادی مشتریان را فراهم می کند. این ترکیب داده ها به طراحی سناریوهای هوشمند و هدفمند کمک می کند.
میروسلاو تیرش (متولد فریدریش امانوئل تیرش، در چک: Bedřich Tyrš؛ ۱۷ سپتامبر ۱۸۳۲–۸ اوت ۱۸۸۴) فیلسوف اهل چک، مورخ هنر، سازمان دهنده ورزش و همراه با جیندریش فوگنر از بنیانگذاران جنبش سوکول بود. اوایل زندگی. میروسلاو تیرش، با نام اصلی فردریش امانوئل تیرش، فرزند یک پزشک آلمانی بود کهدر دچین به دنیا آمد. خانواده به دوبلینگ در نزدیکی وین نقل مکان کردند. آنجا پدر، مادر و دو خواهرش بر اثر بیماری سل درگذشتند و میروسلاو در سن شش سالگی یتیم شد. او توسط عموی خود که اهل چک بود، در کروپاتشووا وروتیتسه در نزدیکی ملادا بلسلاو بزرگ شد و در جامعهٔ چک جذب شد. در سال ۱۸۴۴، تیرش همراه با نه دانشمند دیگر، تمرینات بدنی را با R. Stephany انجام داد. او در ژیمناستیک در مالا استرانا، پراگ تحصیل کرد و امتحان نهایی خود را به زبان چک در سال ۱۸۵۰ گذراند. در حالی که دانش آموزان مجبور بودند در امتحانات زبان آلمانی شرکت کنند، تیرش اصرار داشت که امتحان را به زبان چک بدهد تا موضعی میهن پرستانه و طرفدارانه نسبت به چک داشته باشد. او به عنوان یک پسر ۱۶ ساله در جریان انقلاب ۱۸۴۸ در خیابان های پراگ جنگید و سپس به کلاه شلیک شده خود افتخار کرد. او همچن
ین نام مسیحی خود را ابتدا به "Bedřich" (نسخه چکی فردریش) و سپس به شکل اسلاوی "میروسلاو" تغییر داد. او در سال ۱۸۶۰ مدرک دکترای فلسفه را گرفت. رسالهٔ او به فلسفهٔ آرتور شوپنهاور می پردازد. او مقالات فلسفی را به اولین دایرةالمعارف چک – "Riegrův Slovník naučný"، «کتاب مرجع» فرانتیشک ریگر، ارائه کرد. پس از ناکامی در کسب شغل آکادمیک، پراگ را ترک کرد تا به عنوان معلم خصوصی برای پسران یک تاجر در نووی یاچیموف در نزدیکی برون کار کند.
جیندریچ فوگنر (با نام اصلی هاینریش فوگنر، ۱۲ سپتامبر ۱۸۲۲، پراگ - ۱۵ نوامبر ۱۸۶۵، پراگ) یکی از بنیانگذاران (به همراه میروسلاو تیرش) و اولین "استاروستا" (رهبر) سازمان ورزشی چک سوکول بود. زندگی نامه. او در پراگ به دنیا آمد (در کلیسا تعمید یافت. استفان) و فرزند پیتر (۱۷۸۷–۱۸۶۳) و فرانسیس (فرانتیشکا) (۱۷۹۴–۱۸۶۳) فوگنر بود. پدرش یک تاجر (هندلزمن)، اهل لایتمریتز بود. سوابق پلیس نشان می دهد که پیتر و فرانسیس دو دختر به نام های کارولین و جولیا و سه پسر به نام های فردیناند، هاینریش و ویلهلم داشتند. به مدد تحصیل خصوصی و تحصیل در خارج از کشور، او تحصیلات گسترده ای کسب کرد و چندین زبان خارجی را آموخت. بعداً یک تجارت بیمهٔ تجاری را اداره کرد. اگرچه تجارت او موفق بود، اما اهداف بالاتری داشت. او شیفتهٔ موسیقی، ورزش و علایق اجتماعی بود. به لطف میراث پدربزرگش (که تاکستان ها و قایق هایش را از او به ارث برده بود) خانواده اش کاملاً ثروتمند بودند. به عنوان یک تاجر موفق، او مالک شرکت ایتالیایی "Nuova Societa Commerciale d'Assecurazioni"، یک شرکت تجاری عمومی شد. فوگنر که آلمانی الاصل بود، هرگز به زبان چک تسلط نداشت. تصمیم او برای پ
ذیرفتن هویت سیاسی و ملی چک ناشی از احساس قوی هویت محلی او به عنوان یک «پراگر» و دلسردی او از ادعاهای اجتماعی نخبگان آلمانی در پراگ و شمال بوهمیا بود. محافل میهن پرستان چک او را به تیرش معرفی کردند. بلافاصله پس از آن، فوگنر و تیرش با هم در تأسیس انجمن ژیمناستیک چک کار کردند. این انجمن سوکول پراگ نام گرفت و فوگنر اولین رهبر انجمن ("starosta") شد. او tykání را -که یعنی نحوه خطاب کردن یک نفر با استفاده از دوم شخص مفرد (شما) در بین اعضای انجمن و خطاب کردن اعضا به عنوان «برادران»، معرفی و ترویج کرد، ژاکت قرمزی که او می پوشید، به بخشی از یونیفرم سوکول تبدیل شد. به لطف او اولین انجمن سوکول در خیابان سوکول (یک استحکامات سابق) در پراگ تأسیس شد. او در سن ۴۳ سالگی درگذشت. علت مرگ او به احتمال زیاد مسمومیت خونی بوده است. تشییع جنازهٔ او به یک تجلی ملی تبدیل شد.
گذرگاه پروازی یا پروازگذر یا گذرگاه مهاجرتی یا پروازگذر مهاجرتی یا کوچ راه (Migration flyway)، مسیر پروازی است که تعداد زیادی از پرندگان در زمان مهاجرت بین محل زادآوری خود و محلهای زمستان گذرانی از آن استفاده می کنند. گذرگاه های پروازی معمولاً قاره ها را دربر می گیرند و اغلب از اقیانوس ها عبور می کنند. اگرچه این مفهوم برای هر گونه پرنده مهاجر به کار می رود، اما برای نخستین بار در بارهٔ پرندگان آبزی و ساحلی به کار گرفته شد. گذرگاه های پروازی را می توان به عنوان بزرگراه های شریانی پهناور در نظر گرفت که مسیرهای مهاجرت گونه های مختلف فرعی به آن ها می پیوندند. یک تعریف جایگزین این است که گذرگاه پروازی، کل محدوده یک پرنده مهاجر است که هم مکان های زادآوری و هم مناطق غیرزادآوری و مکان های استراحت و تغذیه را که در هنگام مهاجرت از آن استفاده می کند دربر می گیرد. چهار گذرگاه پروازی از شمال-جنوب در آمریکای شمالی وجود دارد و شش گذرگاه پروازی مناطق اوراسیا، آفریقا و استرالیا را پوشش می دهند.
شیرین علیزاده خوانساری (۲۵ مرداد ۱۳۶۵ – ۳۱ شهریور ۱۴۰۱)، از جانباختگان خیزش ۱۴۰۱ ایران ایران بود که در روز ۳۱ شهریور ۱۴۰۱ در حال سفر در استان مازندران و در نزدیکی متل قو به ضرب گلوله کشته شد. در لحظه برخورد گلوله، شیرین علیزاده در خودرویی در مسیر تنکابن به چالوس در حرکت بود. در دقایقی پیش از برخورد گلوله، او مشغول فیلم برداری از درگیری معترضان با نیروهای مستقر در پایگاه بسیج با دوربین تلفن همراه خود بود و لحظه برخورد گلوله و مرگ وی بر روی تلفن همراه او ضبط شده و در شبکه های اجتماعی پخش شده است. در هنگام به قتل رسیدن شیرین علیزاده، پسر ۷ ساله او نیز در همان خودرو و شاهد صحنه مرگ مادر خود بوده است. تحویل پیکر و خاکسپاری. اجازه انتقال پیکر شیرین علیزاده به اصفهان، تحویل آن به خانواده او و اجازه خاکسپاری و برگزاری مراسم تنها پس از تهدیدهای فراوان و کسب تعهد از آن ها برای ممانعت از اطلاع رسانی انجام شد. خاکسپاری با حضور مأموران حکومتی و لباس شخصی ها در بین جمعیت انجام شد. در جواز دفن صادر شده علت فوت «اصابت شی فلزی شتاب دار (گلوله)» عنوان شده است. مراسم چهلم. مراسم چهلم شیرین علیزاده خوانساری در روز ۱۳ آبان ۱۴۰۱ د
ر آرامستان باغ رضوان اصفهان در حال برگزاری بود، اما مأموران لباس شخصی و انتظامی مسلح، به این مراسم حمله کرده و مانع شروع مراسم چهلم شدند. زمانی که جمعیت به سوی آرامستان روان بود، ورودی های آرامستان را بسته و عده ای از لباس شخصی ها در بین جمعیتِ حاضر در مزار شروع به شعار دادن کردند، تا به خود مجوزِ پراکنده کردن جمعیت را بدهند. این مأموران در حمله خود از باتوم، گاز اشک آور، شوکر، بمب صوتی و تفنگ ساچمه ای استفاده کردند و بعضی حاضران از جمله مادر شیرین علیزاده و عموی او و تعداد زیادی دوستان و مردم غریبه بر اثر برخورد گلوله ساچمه ای مورد جراحت قرار گرفتند.
در تاریخ ۶ نوامبر ۲۰۲۲ یک فروند هواپیمای ای تی آر ۴۲ متعلق به شرکت هواپیمایی پرسیشن ایر تانزانیا در دریاچه ویکتوریا سقوط کرد. هواپیما که حامل ۴۳ سرنشین بود، از فرودگاه بین المللی ژولیوس نیرر در دارالسلام پایتخت تانزانیا به مقصد شهر بوکوبا در ساحل غربی دریاچه ویکتوریا در حال پرواز بود. تلویزیون دولتی تانزانیا اعلام کرد که در این حادثه حداقل ۱۹ نفر کشته شدند. ۲۴ نفر از سرنشینان در این پرواز داخلی نجات یافتند. عملیات نجات. در پی این رویداد، نیروهای امدادی و صیادان محلی در مکان حاضر شدند و سعی کردند مسافرینی را که هنوز در داخل هواپیما حبس شده بودند، نجات دهند. به گفته "آلبرت چالامیلا"، استاندار استان کاگرای تانزانیا، کارکنان اورژانس در آن هنگام با خلبانان در کابین در تماس بودند و می کوشیدند با بهره گیری از طناب و جرثقیل هواپیما را به ساحل دریاچه ویکتوریا نزدیک نمایند. علاوه بر این، ساکنان محلی از شهرهای اطراف نیز در عملیات نجات شرکت کردند. با این حال، هر دو خلبان در این حادثه غرق شدند.
جزیره بتونگ () یک گروه از جزایر بسیار کوچک در ناحیه جنوب غربی جزیره پنانگ، ایالت پنانگ، مالزی است که دور از ساحل غربی جزیره پنانگ واقع شده است. جزیره بتونگ، شامل دو جزیره بسیار کوچک غیرمسکونی است که در مجموع دارای مساحتی برابر با ۷ جریب فرنگی (۰٫۰۲۸ کیلومتر مربع) می باشند. جزیره بتونگ در حوزه انتخاباتی مجلس پی ۵۳: بالیک پولائو و کرسی ایالتی ان ۳۹ جای گرفته است. نماینده آنها، آقای ام پی یسمدی یوسف از حزب پی کی آر در مجلس، و آقای فرید سعد از حزب بی ان در مجلس ایالتی هستند. این جزیره توسط لانگ تامبانگ، فردی که اولین سکونتگاه را در کنار رودخانه و در امتداد ساحل ساخت، کشف شد.
جزیره کندی () یک جزیره بسیار کوچک در ناحیه جنوب غربی جزیره پنانگ، ایالت پنانگ، مالزی است که دور از ساحل جنوبی جزیره پنانگ واقع شده است. این جزیره که در فاصله ای بیش از ۳٫۴ کیلومتر (۲٫۱ مایل) از رأس جنوب غربی جزیره پنانگ قرار دارد، صخره ای و فاقد سکنه بوده که اغلب ماهیگیران در آن رفت و آمد می کنند. به جز چند قطعه زمین باریک در لب ساحل، زمین های کنار ساحل جزیره بسیار ناهموار است.
لوئیس خاویر آلگره سالازار (به ؛ – ) تاجر و سیاستمدار مکزیکی بود. او از سال ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۱ به عنوان عضو حزب مورنا (Movimiento Regeneración Nacional) و نماینده ایالت کینتانا رو در اتاق نمایندگان خدمت کرد. او همچنین در تجارت شبکه های رادیویی کار کرد. مرگ. آلگره سالازار در ۵ نوامبر ۲۰۲۲ بر اثر ایست قلبی درگذشت. این خبر در رادیو اعلام شد. از آلگره سالازار دو فرزند به یادگار مانده است.
مایکل گری آیس (زاده ) بازیگر کانادایی است. از کارهای معروف او می توان به بازی در فیلم سرخ پوست وحشی اشاره کرد.
جزیره ریمائو () یک جزیره بسیار کوچک در ناحیه جنوب غربی جزیره پنانگ، ایالت پنانگ، مالزی است که دور از ساحل جنوبی جزیره پنانگ واقع شده است. این جزیره که در فاصله ای حدود ۸۳۲ متر (۰٫۵۱۷ مایل) از رأس جنوب شرقی جزیره پنانگ قرار دارد، خالی از سکنه بوده و در حال حاضر سرای یک فانوس دریایی در حال فعالیت است که در سال ۱۸۸۵ توسط بریتانیا ساخته شده بود. این فانوس دریایی ویژه، یک برج استوانه ای چدنی با درازای ۱۷ متر (۵۶فوت)، همراه با یک فانوس و گالری است، هم چنین یک خانه یک طبقه برای فانوس دار، که همانند یک نشان فرست برای کشتی هایی که از سمت جنوب وارد تنگه پنانگ می شوند، خدمت می کند.
شاعر انگلیسی کریستوفر اسمارت (۱۷۲۲–۱۷۷۱) از می ۱۷۵۷ تا ژانویه ۱۷۶۳ در آسایشگاه های روانی محبوس بود. اسمارت در ۶ مه ۱۷۵۷ در بیمارستان سنت لوک برای دیوانگان، مورفیلدهای بالایی، لندن بستری شد. او توسط پدرشوهرش، جان نیوبری، به آنجا برده شد، اگرچه ممکن است قبل از آن در یک دیوانه خانه خصوصی محبوس شده باشد. در حالی که در سنت لوک او "بره شادی کن" و آهنگی برای دیوید را نوشت، این اشعار به عنوان بزرگ ترین آثار او شناخته شدند. اگرچه بسیاری از معاصران او موافق بودند که اسمارت «دیوانه» است، اما گزارش های مربوط به وضعیت او و پیامدهای آن متفاوت بود و برخی احساس می کردند که او ناعادلانه مرتکب شده است. اسمارت زمانی که در سنت لوک بود به عنوان «غیرقابل درمان» تشخیص داده شد، و زمانی که بودجه آنها برای مراقبت از او تمام شد، او به آسایشگاه آقای پاتر، بتنال گرین منتقل شد. تنها چیزی که از سال های حبس او می دانیم این است که شعر می سرود. انزوای اسمارت باعث شد تا ژانرهای شعری قرن هجدهم را که آثار قبلی او را مشخص کرده بودند، کنار بگذارد و شعرهای مذهبی مانند «بره شادی کن» بنویسد. اشعار پناهندگی او تمایل به «وحی بدون واسطه» را آشکار می کند
، و ممکن است که خودارزیابی یافت شده در شعر او بیانگر مسیحیت انجیلی باشد. منتقدان اواخر قرن هجدهم احساس کردند که جنون اسمارت آنها را در نادیده گرفتن "آهنگ او برای دیوید" توجیه می کند، اما در طول قرن بعد رابرت براونینگ و معاصرانش وضعیت او را منشأ نبوغ او می دانستند. تا اینکه در قرن بیستم، با کشف مجدد "جوبیلات آگنو" (که تا سال ۱۹۳۹ منتشر نشد)، منتقدان در مورد اسمارت تجدید نظر کردند و او را به عنوان یک شاعر انقلابی، هدف احتمالی طرحی از سوی پدرشوهرش دیدند. یک ناشر، تا او را ساکت کند. زمینه. اسمارت در زمان بحث و گفتگو در مورد ماهیت جنون و درمان آن به پناهگاه ها محدود شد. در طول قرن هجدهم، جنون «هم برای آشکار کردن حقیقت درونی و هم محکوم به سکوت و طرد شدن به عنوان چیزی غیرقابل درک توسط عقل و در نتیجه تهدیدی برای جامعه و بشریت بود.» معمولاً این بیماری غیرقابل درمان بود و هرکسی که به آن مبتلا بود باید از جامعه جدا شود. پزشک ویلیام باتی - که بعدها اسمارت را درمان کرد - نوشت: به ویژه، باتی جنون را به عنوان «تخیل فریب خورده» تعریف کرد. با این حال، او توسط سایر پزشکان، مانند جان مونرو، که در بیمارستان بیت لحم کار می کرد، م
ورد انتقاد قرار گرفت. مونرو در "اظهارات خود در مورد رساله جنون باتی" توضیح داد که آنهایی که دیوانه بودند برداشت درستی داشتند، اما توانایی قضاوت صحیح را نداشتند. اگرچه مونرو ایده های اصلاحی را ترویج می کرد، اما درمان پیشنهادی او - ضرب و شتم بیماران - به همان اندازه که گزینه ترجیحی باتی، یعنی جداسازی کامل بیماران از جامعه، با بیماران سخت بود. در سال ۱۷۵۸، باتی و دیگران استدلال کردند که کسانی که «دیوانه» تلقی می شوند تحت سیستم پناهندگی بریتانیا مورد سوء استفاده قرار می گیرند و آنها برای اقدام پارلمانی فشار می آوردند. "رساله باتی در مورد جنون" بر مشکلات برخورد با بیمارستان ها به عنوان جاذبه های گردشگری و اقدامات تنبیهی علیه بیماران تأکید کرد. بحث های باتی و دیگران منجر به تصویب قانون تنظیم خانه های مجنون خصوصی (۱۷۷۴) شد، اما برای کمک به اسمارت خیلی دیر بود. با این حال، منتقدان مدرن دیدگاه بدبینانه تری نسبت به استفاده قرن هجدهم از اصطلاح «دیوانگی» هنگام تشخیص بیماران دارند. روان پزشک توماس ساسز ایده جنون را خودسرانه و غیرطبیعی می دانست. فیلسوف میشل فوکو، با موافقت با موضع ساس، تأکید کرد که در قرن هجدهم از پناهگاه
ها برای حمله به دیدگاه های مخالف استفاده می شد و ایده دیوانگی به جای یک وضعیت پزشکی مشروع، ترسی فرهنگی در بین مردم بریتانیا بود. فوکو به ویژه قرن هجدهم را زمان «حبس بزرگ» می دانست. این توصیف با نوشته های اسمارت در دهه ۱۷۶۰ در مورد این موضوع سازگار است که در آن، به گفته توماس کیمر، «مقوله جنون به شدت نسبی شده است، و به نظر می رسد چیزی بیشتر از اختراع جامعه ای است که به طور استراتژیک نگران بی اعتبار کردن تمام گفته ها یا رفتارهایی است که تهدید می کند. منافع و هنجارهای آن." درمان بیماران بستری در قرن هجدهم ساده بود: آنها باید روزانه با یک رژیم غذایی سبک از نان، بلغور جو دوسر، مقداری گوشت یا پنیر و مقدار کمی آبجو تغذیه می شدند که برای رفع نیازهای غذایی روزانه ناکافی بود. آنها از تماس با افراد خارجی، از جمله اعضای خانواده خودداری کردند. و آنها از دسترسی به چیزی که علت جنون آنها تلقی می شد محروم می شدند (این علل از الکل و غذا تا کار در بیرون را شامل می شد). اگر اعمال آنها «تازه و بدون علت قابل انتساب» ظاهر می شد، وضعیت آنها به عنوان جنون «اصلی» و غیرقابل درمان تلقی می شد. موسسه ای مانند سنت لوک که توسط باتی اداره می
شود، هم بیماران «درمان پذیر» و هم «لاعلاج» را نگهداری می کرد. مکان های کمی برای درمان رایگان برای بیماران وجود داشت و بسیاری از آنها پس از یک سال آزاد شدند تا جایی برای پذیرش های جدید فراهم شود. پناهندگی. در طول دهه ۱۷۴۰، اسمارت در دوران دانشجویی در کالج پمبروک، کمبریج، اشعار بسیاری را منتشر کرد. او سرانجام در سال ۱۷۴۹ دانشگاه را ترک کرد تا وقت خود را به شعر اختصاص دهد. در سال ۱۷۵۰، اسمارت شروع به آشنایی با خیابان گراب، منطقه نویسندگی لندن کرد و با جان نیوبری، ناشر آشنا شد. اندکی پس از آن، نیوبری شروع به انتشار آثار اسمارت در مجلات و مجموعه های مختلف، از جمله "اشعار در چند مورد" (۱۷۵۲) کرد. از میان این آثار، اسمارت به خاطر اشعار برنده جایزه سیتونین، شعر شبانی اش "باغ هاپ" و حماسه "ساختگی اش هیلیاد شناخته" شد. اسمارت در سال ۱۷۵۲ با دختر نیوبری، آنا ماریا کارنان ازدواج کرد و تا سال ۱۷۵۴ دو دختر از او داشت اگرچه بسیاری از آثار اسمارت بین سال های ۱۷۵۳ و ۱۷۵۵ منتشر شد، اما او پول کمی برای تأمین مخارج خانواده اش داشت. در پایان سال ۱۷۵۵، او ترجمه آثار هوراس را به پایان رساند، اما حتی آن نیز درآمد کمی داشت. اسمارت ک
ه هیچ انتخاب دیگری نداشت، در نوامبر ۱۷۵۵ قراردادی ۹۹ ساله برای تولید یک مقاله هفتگی با عنوان "بازدیدکننده جهانی یا یادبود ماهانه امضا" کرد و فشار نوشتن باعث شد که سلامت اسمارت بدتر شود. در ۵ ژوئن ۱۷۵۶، نیوبری، پدر همسر اسمارت، بدون اجازه، "سرود اسمارت به" خدای متعال را منتشر کرد، شعری که از خدا برای بهبودی از نوعی بیماری، احتمالاً یک «حالت روانی آشفته» سپاسگزاری می کند. در طول بیماری، اسمارت احتمالاً در خانه نیوبری محبوس بود و قادر به نوشتن یا فعالیت اجتماعی نبود. به دلیل همدردی با اسمارت، بسیاری از دوستانش، از جمله نویسنده و منتقد ساموئل جانسون، شروع به نوشتن در "یونیورسال ویزیتر کردند" تا به تعهد قراردادی اسمارت برای تولید محتوا برای مجله عمل کنند. انتشار "سرود بر حق تعالی" سرآغاز وسواس اسمارت نسبت به دین و در نهایت محبوس شدن برای جنون بود، زیرا او شروع به دعای «بی وقفه» کرد. رفتار اسمارت احتمالاً تحت تأثیر دستور قدیس پل در نامه اول به تسالونیکیان مبنی بر «دعا بی وقفه» و "روح دعا اثر" ویلیام لاو بوده است، که استدلال می کند که حالت دائمی دعا ارتباطی با خدا برقرار می کند. اسمارت با خواندن نماز در فواصل منظم ش
روع کرد، اما این به آرامی تبدیل به نمازهای نامنظم شد که در آن او فعالیت های دوستانش را قطع می کرد و آنها را به خیابان فرا می خواند تا با او نماز بخوانند. این دعوت ها برای دعای عمومی ادامه یافت تا اینکه اسمارت بعداً در "جوبیلات آگنو" آن را توصیف کرد: «زیرا من در پارک سنت جیمز خدا را برکت دادم تا اینکه تمام شرکت ها را از بین بردم. . . زیرا افسران صلح با من اختلاف دارند و دیده بان با عصای خود مرا می زند» ("ubilate Agno" B 90-91). کریستوفر هانتر، زندگی نامه نویس و برادرزاده اسمارت، این وضعیت را شرح داد: هانتر گزارش می دهد که ساموئل جانسون در دوران حبس اسمارت از اسمارت دیدن کرد و این جانسون بود که «در اولین رویکردهای بیماری آقای اسمارت، چندین مقاله برای یک نشریه ادواری نوشت که در آن آقای اسمارت نگران بود.» با این حال، اسمارت هرگز خود را دیوانه نمی دانست. این جلسات قبل از اینکه اسمارت به پناهندگی پناهنده شود آغاز شد، زیرا او همچنان، هرچند نه چندان قابل توجه، به "یونیورسال ویزیتر کمک" کرد. جانسون در شوخی در مورد نوشتن برای "یونیورسال ویزیتر"، ادعا کرد: "برای اسمارت بیچاره، در حالی که دیوانه بود، اما نمی دانست چه شرا
یطی برای نوشتن در نظر گرفته است… امیدوارم عقلش به او برگردد. مال من به من بازگشت و من دیگر در "بازدید کننده جهانی" ننوشتم." احتمالات دیگری فراتر از جنون یا شور مذهبی وجود دارد که ممکن است منجر به حبس اسمارت شده باشد: نیوبری ممکن است از زندانی شدن دامادش به عنوان اهرمی برای کنترل انتشار آثار اسمارت و هشداری برای دیگرانی که برای او کار می کردند استفاده کرده باشد. برای عبور از او نظریه دیگری نشان می دهد که اعمال اسمارت در نتیجه الکل بوده و هیچ ارتباطی با عدم تعادل روانی نداشته است. با این حال، اسمارت ممکن است به دلیل شرمساری پدرشوهرش به نوعی زندانی شده باشد که می تواند ناشی از حادثه ای باشد که اسمارت در آن مشروب می نوشیده است. هستر تریل این احتمال اخیر را زمانی تقویت کرد که ادعا کرد «شور مذهبی» اسمارت با زمان هایی که اسمارت مست شده بود همزمان می شود. شهادت خود اسمارت مبنی بر اینکه او «خدا را در پارک سنت جیمز متبرک کرد تا زمانی که همه شرکت ها را نابود کردم» ("Jubilate Agno" B 90-91) به عنوان نشان دهنده جنون مذهبی او به همان اندازه نادیده گرفته می شود که ناشی از نوشیدن الکل است، زیرا او به دلیل شوخی و شوخی معروف ب
ود. هیئت دولت گرین کلوت، ارگان دولتی که پارک سنت جیمز را کنترل می کرد، اکثر اختلالات در پارک را ناشی از جنون می دانست. اگر اسمارت در نتیجه اقدامات انجام شده در سنت جیمز به آسایشگاه منتقل می شد، تنها او نبود، زیرا سوابق نشان می دهد که هیئت مدیره پارچه سبز مسئول پذیرش شانزده نفر در بیمارستان بتلم به دلیل «دیوانگی» در سنت جیمز بود. پارک در طول قرن قبل از قرار دادن اسمارت در سنت لوک. رویدادهای خاص حبس اسمارت ناشناخته است. او ممکن است قبل از سنت لوک در یک دیوانه خانه خصوصی بوده باشد و بعداً تا زمان آزادی از سنت لوک به آسایشگاه آقای پاتر نقل مکان کرد. در سنت لوک، او از «درمان پذیر» به «لاعلاج» تبدیل شد و به دلایل مالی به پناهگاه آقای پاتر منتقل شد. در دوران حبس اسمارت، همسرش آنا رفت و بچه ها را با خود به ایرلند برد. هیچ سابقه ای وجود ندارد که او هرگز او را دوباره دیده باشد. انزوای او او را به نوشتن شعر مذهبی سوق داد و ژانرهای سنتی قرن هجدهم را که نشانه شعر قبلی او با نوشتن "Jubilate Agno" بود، کنار گذاشت. اسمارت در طول مدتی که در پناهندگی بود، خود را مشغول یک مراسم روزانه شعر نوشتن بود. این تکه های غزل سرانجام او ر
ا به "نام «آگنو»" و "«آهنگی برای دیوید»" تشکیل دادند. اسمارت ممکن است به نوشتن شعر به عنوان راهی برای تمرکز ذهن یا خود درمانی روی آورده باشد. اگرچه منتقدان قرن بیستم بحث می کنند که آیا خودآزمایی شاعرانه جدید او بیانگر مسیحیت انجیلی است یا خیر، شعر او در دوران انزوای او تمایل به «وحی بدون واسطه» از سوی خدا را نشان می دهد. یک «نور درونی» وجود دارد که به عنوان یک نقطه کانونی برای اسمارت و اشعار او که در دوران حبس او سروده شده است عمل می کند و آن نور درونی او را به خدای مسیحی متصل می کند. بیمارستان سنت لوک برای دیوانگان. جزئیات کمی در مورد دوران اسمارت در بیمارستان سنت لوک برای دیوانگان شناخته شده است. او در ۶ مه ۱۷۵۷ به عنوان "بیمار قابل درمان" در سنت لوک بستری شد. ممکن است اسمارت به دستور نیوبری به خاطر بدهی های قدیمی و رابطه ضعیفی که بین این دو وجود داشت، محدود شده باشد. نیوبری قبلاً در "مجموعه شعرهای زیبا برای سرگرمی کودکان شش فوتی، بی اخلاقی اسمارت را مسخره کرده بود." صرف نظر از دلایل دقیق نیوبری، شواهدی وجود دارد که نشان می دهد پذیرش اسمارت توسط نیوبری در آسایشگاه روانی مبتنی بر جنون نبوده است. برای اینکه ا