Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یورش قراخانیان به خراسان (۱۰۰۶–۱۰۰۸ میلادی) به دست قراخانیان به رهبری ایلک نصر خان و قادر خان و برای گشودن خراسان، که در آن هنگام زیر فرمان شاهنشاهی غزنوی بود، انجام گرفت. این یورش در دو گام جداگانه در سال های ۱۰۰۶ و ۱۰۰۸ میلادی انجام پذیرفت. با آن که قراخانیان در آغاز کامیاب بودند، سرانجام از خراسان رانده شدند و فرمانروایی غزنویان بر این سرزمین استوار ماند. پیش زمینه. در سال ۹۹۸ میلادی، محمود غزنوی در پی گسترش چیرگی غزنویان به خراسان بود، ولی گفتگو با امیر منصور دوم سامانی به شکست انجامید. در سال ۹۹۹، محمود به خراسان تاخت و پس از کشته شدن منصور دوم سامانی از سوی بلندپایگان سامانی (بکتوزون و فائق خاصه که عبدالملک دوم را به تخت نشاندند) محمود به سوی سرخس پیشروی کرد. در حالی که بکتوزون خراسان را در دست داشت، یک صلح کوتاه، به محمود چیرگی بر هرات و بلخ را داد، ولی درگیری، با حمله گروه های سامانی به نیروهای محمود از سر گرفته شد. محمود با همراهی برادرش ابوالمظفر نصر، سپاهی را در نزدیکی مرو درست کرد و نیروهای سامانی: عبدالملک، بکتوزون، ابوالقاسم و فائق خاصه را شکست داد. این نبرد مایهٔ استواری نیروی غزنویان در خراسان
شد و توانستند این سرزمین را پیوست خاک خود سازند. فرمانروایی سامانیان پس از دستیابی قراخانیان به بخارا و عبدالملک در سال ۹۹۹ میلادی، فروپاشید. واپسین امیر سامانی، اسماعیل منتصر، تلاش کرد تا فرمانروایی سامانی را دوباره زنده کند، ولی در دسامبر ۱۰۰۴ کشته شد. و اینگونه غزنویان چیرگی خود را در خراسان استوار کردند. دو پادشاه با هم پیوند دوستانه ای پی ریزی کردند و پذیرفتند که رود آمودریا مرز میان دو فرمانروایی بماند. برای بهبودی پیوندشان، سلطان محمود دختر ایلک خان را به همسری خود درآورد. در دسامبر ۹۹۹، او ابوالطیب سهل بن محمد بن سلیمان اشعلوکی، سرور پزشکان شافعی، و طُغنجوق، فرماندار سرخس، را در جایگاه نمایندهٔ خود به اوزکند فرستاد. عروس در میانه های همان سال به خراسان آورده شد. درگیری ها. جنگ با ایلک خان (پیرامون ۱۰۰۶ میلادی) این پیوند دوستانه آنگاه پایان یافت که ایلک خان زمانی یافت و هنگامی که سلطان محمود سرگرم دستیابی به سرزمین مولتان در سال ۱۰۰۶ میلادی بود، به خراسان تاخت. ایلک خان دو لشکر فرستاد: یکی به رهبری برادرش چغارتگین که بلخ را گرفت و دیگری به فرماندهی سوباشیتگین که هرات را به دست آورد. و اینگونه ایلک خان
بر همه خراسان چیرگی یافت. سلطان محمود پیش زمینهٔ چنین تاخت وتازی را فراهم کرده بود. ارسلان جاذب نیروهایی را در غزنی بسیج کرد و وزیر محمود، ابوالحسن اسفراینی، با گماشتن دسته هایی در پنجشیر و بامیان، پایتخت را بهبود بخشید. سلطان محمود آنگاه که از دست درازی ایلک آگاهی یافت، مولتان را به برخی از افسران خود سپرد و به سوی غزنه لشکرکشی کرد. با پیشروی محمود، چغارتگین بلخ را رها کرد و به ترمذ گریخت، در حالی که سلطان محمود، ارسلان جذاب را با ده هزار سرباز برای پیگرد سوباشیگین فرستاد، که او نیز با نزدیک شدن آنها گریخت. سوباشیگین تلاش کرد تا به بخارا برسد ولی سیل رودخانه مرغاب و گرمای بیش از اندازه بیابان غُز جلویش را گرفت. سوباشیگین، محسن بن طارق یکی از سران تبار غُز را در سرخس شکست داد و به امید کمک از قابوس بن وشمگیر، امیر دودمان زیاریان به گرگان گریخت. او ناامید به نسا بازگشت، باروبنه خود را گذاشت و سوی مرو به راه افتاد. سلطان محمود، یک فرمانده عرب به نام ابوعبدالله محمد بن ابراهیم الطائی را فرستاد که سوباشیگین را در بیابان محاصره کرده شکست داد و برادرش و ۷۰۰ سرباز را گرفتار کرد. سوباشیگین توانست به بخارا بگریزد. در
همین حال، ایلک خان، چغارتگین را با ۱۲۰۰۰ سرباز برای تاختن به بلخ فرستاد تا نگاه ها را به جای دیگری بچرخاند. محمود گذاشت او به گونه ای گذرا بلخ را به چنگ بیاورد. پس از شکست و بیرون راندن سوباشیگین از خراسان، محمود به بلخ روی آورد و چغارتیگین را بر آن داشت تا به بخارا بگریزد. تا میانه های سال ۱۰۰۶، خراسان از نیروهای قراخانی پاک سازی شد. جنگ با قادر خان و ایلاک خان (حدود ۱۰۰۸ میلادی) ایلک خان با آرزوی گشایش خراسان، در سال ۱۰۰۸ میلادی تلاش دیگری را آغاز کرد. قادر خان، فرمانروای کاشغر (ختن)، با ارتشی دربردازندهٔ ۵۰۰۰۰ سرباز به ایلک خان پیوست و از آمودریا گذر کرد. سلطان محمود با سپاهی دربردارندهٔ خلجی ها، افغان ها، کردها، ترکمن های غُز و هندی ها به پیشواز آنها رفت. غزنویان در دشت کَتَر که پیرامون ۱۲ مایلی بلخ بود، چادر زدند. محمود ارتش خود را با آلتونتاش در بازوی راست، ارسلان جذاب در بازوی چپ و ابوالمظفر نصر، ابونصر فریغونی (فرمانروای گوزگانان) و ابوعبدالله محمد الطائی در میانه، سازماندهی کرد. میانهٔ لشکر دارای یک «خط نوک» بود که ۵۰۰ فیل در بر داشت. در سپاه قراخانی ها، ایلک خان، قادر خان را در بازوی راست و چغرتگین
را در بازوی چپ جای داد و خود رهبری میانهٔ لشکر را بر دوش گرفت. در ۵ ژانویه ۱۰۰۸، هر دو ارتش درگیر نبرد شدند. ایلک خان با ۵۰۰ سرباز به ردیف های میانی ارتش غزنوی تاخت و خطوط پدافندی را شکست. در آن زمان آشفته، سلطان محمود با بالا رفتن از تپه ای، نیروهایش را گرد هم آورد و آغاز به نماز خواندن کرد که این کار توان روانی ارتش غزنوی را بالا برد. فیل های سلطان ویرانی به بار آوردند، یکی از فیل ها درفش دار ایلک خان را کشت و فیل های دیگر سربازان را لگدمال کردند. ارتش ایلک خان، هراسان گریخت و بسیاری از آنها در تلاش برای گذر از رودخانهٔ آمودریا دستگیر یا در آب خفه شدند. غنایم هنگفتی به دست غزنویان افتاد. پس از رسیدن خبر شورش سوخپالا در مولتان، سلطان محمود به سوی غزنه پیشروی کرد. پیامدها. ایلک خان در سال ۱۰۱۲-۱۰۱۳ درگذشت و برادرش احمد تغان خان جانشینش شد که پیوند دوستانه ای با محمود غزنوی داشت. احمد در سال ۱۰۱۷-۱۰۱۸ درگذشت. پادشاهی او به برادرش ارسلان خان رسید که یکی از دخترانش را به همسری سلطان مسعود درآورد.
دانیلو زانا (متولد ۱۵ آوریل ۱۹۸۲) سرآشپز، مجری تلویزیونی و اداره کنندهٔ رستوران اهل ایتالیا است که در کشور ترکیه سکونت دارد. او از سال ۲۰۱۹ تاکنون به عنوان داور در برنامهٔ واقع نمای «مسترشف ترکیه» فعالیت می کند. زندگی و حرفه. سال های اولیه. دانیلو زانا در ۱۵ آوریل ۱۹۸۲ در شهر پراتو، واقع در منطقهٔ توسکانی ایتالیا، از پدر و مادری ایتالیایی به نام های آرماندو زانا و امیلیا زانا متولد شد. او در محیطی خانوادگی رشد یافت که آشپزی در آن نه تنها یک فعالیت روزمره، بلکه بخشی از سنت و حرفهٔ خانوادگی به شمار می رفت. همین زمینهٔ خانوادگی موجب شد تا زانا از سنین پایین به دنیای آشپزی علاقه مند شود و آن را به عنوان مسیر حرفه ای خود انتخاب کند. برای تقویت مهارت های آشپزی، زانا با سرآشپزهای برجستهٔ ایتالیایی همکاری کرد و به طور تخصصی در زمینهٔ غذاهای سنتی و منطقه ای ایتالیا آموزش دید. این تجربه ها به او امکان داد تا نه تنها تکنیک های کلاسیک آشپزی ایتالیایی را بیاموزد، بلکه درک عمیقی از تنوع فرهنگی و طعم های غنی آشپزی ایتالیا به دست آورد. این پایهٔ فنی و فرهنگی، بعدها نقش مهمی در موفقیت حرفه ای او در سطح بین المللی ایفا کرد. زن
دگی در ترکیه. زانا که به آشپزی ترکی علاقه مند بود، با هدف پیگیری حرفه ای این علاقه، از ایتالیا به ترکیه مهاجرت کرد. پس از استقرار در ترکیه، رستورانی با محوریت ترکیب غذاهای ایتالیایی و ترکی افتتاح نمود که بازتابی از تلاش او برای پیوند میان دو فرهنگ غذایی بود. این رستوران به عنوان بستری برای معرفی سبک آشپزی او و تعامل با ذائقهٔ محلی عمل کرد. در ادامهٔ مسیر حرفه ای خود، زانا وارد عرصهٔ رسانه شد و فعالیت در برنامه های تلویزیونی را آغاز کرد. نخستین حضور او در قاب تلویزیون به برنامه ای با عنوان «زاهیده ایله حیاتا یِتیش» بازمی گردد، جایی که به عنوان دستیار سرآشپز ایفای نقش می کرد. این تجربه، نقطهٔ آغاز شهرت رسانه ای او در ترکیه بود و زمینه ساز حضورهای بعدی اش در برنامه های آشپزی و سرگرمی شد. دانیلو زانا با برنامهٔ آشپزی «İtalyan İşi» که خود آن را طراحی و اجرا کرده بود، به شهرت گسترده ای دست یافت. این برنامه از شبکهٔ تلویزیونی «پلانت مطبخ» پخش می شد و تمرکز آن بر معرفی غذاهای سنتی ایتالیایی، تکنیک های آشپزی و فرهنگ غذایی این کشور بود. زانا در این برنامه با سبک اجرایی پرانرژی و دانش تخصصی خود، توانست مخاطبان زیادی را
جذب کند و جایگاه خود را به عنوان چهره ای شناخته شده در رسانه های ترکیه تثبیت نماید. افزون بر فعالیت های تلویزیونی، زانا در مؤسسهٔ آشپزی استانبول وابسته به دانشگاه خادیر خاص نیز به صورت حرفه ای مشغول به کار شد. او در این مرکز، که به بررسی و آموزش فرهنگ رستورانی کشورهای مختلف در ترکیه می پردازد، به آموزش و توسعهٔ غذاهای ایتالیایی پرداخت. همکاری او با این مؤسسه نه تنها به ارتقای سطح آموزش آشپزی ایتالیایی در ترکیه کمک کرد، بلکه بستری برای تبادل فرهنگی میان دو سنت آشپزی متفاوت فراهم ساخت. پس از تعطیلی شبکهٔ پلانت مطبخ، دانیلو زانا فعالیت تلویزیونی خود را با حضور در برنامهٔ «Elin Oğlu» که از شبکهٔ ATV پخش می شد، و همچنین برنامهٔ «Lezzetin Şarkısı» که از شبکهٔ NTV روی آنتن می رفت و اجرای آن را شخصاً بر عهده داشت، ادامه داد. زانا از سال ۲۰۱۹ تاکنون یکی از اعضای هیئت داوران برنامهٔ «مسترشف ترکیه» است که فصل جدید آن از شبکهٔ TV8 پخش می شود. او در سال ۲۰۱۲ با توگچه دمیربیلک ازدواج کرد و این ازدواج در تاریخ ۱۵ دسامبر ۲۰۲۱ به طلاق انجامید. در 10 ژانویه 2022، او شعبه ای از رستوران ایتالیایی فیلو دِ اولیو را در ازمیر ترکیه
افتتاح کرد و مرت آتش دورکان، که در فصل 5 "برنامه ی «مستر شف ترکیه»" شرکت کرده بود، و کمی بعد، صفانور بول از همان فصل را به تیم آشپزی خود جذب کرد. مدتی پس از فعالیت در برنامهٔ مسترشف ترکیه، دانیلو زانا کان نویانالپان را که یکی از شرکت کنندگان فصل ششم این مسابقه بود، به تیم آشپزی خود جذب کرد. این همکاری، بخشی از روند زانا در حمایت از استعدادهای نوظهور آشپزی در ترکیه به شمار می رود و نشان دهندهٔ پیوند میان رقابت های تلویزیونی و فرصت های حرفه ای در دنیای واقعی آشپزی است. نویانالپان که در فصل ششم مسترشف ترکیه حضور داشت، با مهارت های خود توجه داوران را جلب کرده بود و پیوستن او به تیم زانا، گامی مهم در مسیر حرفه ای اش محسوب می شود. زانا همچنین مجری نسخهٔ ترکی برنامهٔ «مسترشف جونیور» بوده است که از سال ۲۰۲۱ از طریق پلتفرم Exxen پخش می شود. از سال ۲۰۲۴، او همچنان یکی از سه داور اصلی برنامهٔ «مسترشف ترکیه» است و در کنار دیگر داوران، در ارزیابی شرکت کنندگان این رقابت آشپزی نقش دارد.
لشکرکشی غزنویان به خراسان (۹۹۹-۱۰۰۴ میلادی) زنجیره ای از لشکرکشی ها زیر فرماندهی دودمان غزنویان به رهبری محمود غزنوی برای گرفتن خاک خراسان بود. غزنویان که در آغاز از سوی سامانیان به جایگاه فرماندار غزنی گماشته شده بودند، به رهبری محمود غزنوی، رسماً خواستار فرمانروایی بر خراسان شدند که مایهٔ پیوستن خاک این سرزمین به غزنویان شد. در سال های پایانی سدهٔ دهم میلادی همزمان با فرمانزوایی سامانیان سرزمین کهن خراسان از سوی غزنویان گردانده می شد. محمود که چیرگی بر این سرزمین را از دست داده بود، سرپرستی خراسان را به امیر منصور دوم سامانی واگذار کرد. پادشاهی سامانی که به دنبال درگیری های درونی و فشارهای بیرونی کم توان شده بود این درخواست را نپذیرفت. محمود غزنوی که از بازپس گیری خراسان از راه آشتی جویانه ناامید شده بود، بر آن شد که خراسان را با زور بگیرد. پیش زمینه. در سال ۹۹۴ پس از میلاد، امیر نوح دوم سامانی، امیر سبکتگین غزنوی را فراخواند تا در شورش فائق خاصه و ابوعلی سیمجور در خراسان پادرمیانی کند. سبکتگین پس از کامیابی در لشکرکشی خود، به پاداش آن، فرمانروایی بلخ، تخارستان، بامیان، غور و غرجستان را به دست گرفت و محمود
به جای ابوعلی سیمجور به فرمانداری خراسان گماشته شد. محمود، نیشابور را کانون فرماندهی خود کرد. اندکی پس از آن، ابوعلی سیمجور و فائق خاصه به محمود غزنوی تاختند که به گریز محمود غزنوی از نیشابور انجامید. محمود ناچار به جنگ شد و شکست خورد. همه فیل هایش از سوی ارتش هم پیمان به غنیمت گرفته شدند. سبکتگین با ارتشی برای کمک به محمود غزنوی از راه رسید. در ۲۲ ژوئیه ۹۹۵، سبکتگین ارتش هم پیمان ها را شکست داد و بسیاری از افسران را به زنجیر کرد که با فیل ها جابجا شدند. پس از یک سال، در سال ۹۹۶، محمود غزنوی در بخارا لشکرکشی به راه انداخت تا وزیر امیر نوح دوم سامانی، عبدالله بن محمد بن عزیر را برکنار کند. در نبود ابوالقاسم سیمجوری، برادر ابوعلی سیمجور نیشاپور را گرفت. محمود با کمک عمویش بغراجوق، نیشاپور را بی هیچ جنگی بازپس گرفت و اینگونه چیرگی خود را در خراسان استوار کرد. پیش از مرگ سبکتگین در سال ۹۹۷ میلادی، اسماعیل بن سبکتگین به جایگاه جانشین پدرش در استان بلخ و غزنی گماشته شد. پس از مرگ سبکتگین، اسماعیل بن سبکتگین خیلی زود به بلخ رفت و خود را فرمانروای آنجا نامید. محمود که خود را برای داشتن تاج و تخت خود را شایسته تر میدی
د در برابر دریافت غزنی و به رسمیت شناختن توان خود، خراسان و بلخ را پیشنهاد کرد. اسماعیل این پیشنهاد را نپذیرفت و محمود را ناچار ساخت از نیشابور عقب نشینی کرده و به سوی غزنی پیشروی کند. این تنش مایه درگیری دو برادر در نبرد غزنی شد که شکست اسماعیل و فرمانروایی محمود را در پی داشت. در زمان نبودن محمود در خراسان، امیر منصور دوم سامانی، توزان بیگ (بکتوزون) را برای فرمانروایی بر این استان فرستاد. درگیری ها. جنگ با منصور و عبدالملک. در سال ۹۹۸ میلادی، محمود که خود را فرمانروای استان های پدرش کرده بود، فرمان بری خود را به امیر سامانی منصور دوم باز نمود و امیر نیز فرمانرانی او بر استان های بلخ، بُست، ترمذ، و هرات را پذیرفت به جز خراسان. او نامه ای به امیر منصور نوشت و خراسان را درخواست کرد، ولی امیر از بازنگری، خودداری ورزید. محمود که نتوانست با گفتگو خراسان را به دست آورد، به خراسان لشکر کشید. بکتوزون شهر نیشابور را رها کرد و درخواست نیروی کمکی فرستاد. امیر منصور با لشکری به راه افتاد و در نزدیکی سرخس چادر زد. محمود بی درگیری، از شهر بیرون شد و به سوی مروالرود رفت. بکتوزون که نیشابور را گرفته بود، به سوی سرخس رفت تا
به سپاه امیر منصور بپیوندد. در سال ۹۹۹ میلادی، امیر منصور به دست فائق خاصه و بکتوزون (که گمان گرایش امیر به محمود را داشتند) کشته شد. پس از آن، برادر کوچک ترش عبدالملک دوم سامانی به امیری رسید. محمود به پشتیبانی از امیر برکنار شده برخاست و به سوی سرخس لشکر کشید تا با فائق خاصه و بکتوزون روبه رو شود، ولی آنان با آگاه شدن از نزدیک شدن او، به مرو گریختند. او آنان را دنبال کرد و در برابر مرو چادر زد، ولی پیش از درگیری، پیمان آشتی بسته شد. بر پایهٔ این پیمان، محمود به جایگاه فرمانروای هرات، بلخ و دیگر استان ها پذیرفته شد، درحالی که بکتوزون فرماندهی سپاه خراسان را نگهداشت. این صلح دیری نپایید. دارا بن قابوس که از این پیمان خشنود نبود، برخی از هواداران امیر را براگیخت تا به دنبالهٔ سپاه غزنوی که به فرماندهی نصر، برادر محمود، بود تاخته و توشه های آن را بدزدند. محمود سپاه خود را برای نبرد در نزدیکی مرو آرایش داد. نصر با ده هزار سواره نظام و هفتاد فیل در بازوی راست، فرماندهی را بر دوش داشت، دیگر سرداران با دوازده هزار سوار و چهل فیل در بازوی چپ، و محمود با ده هزار سوار و هفتاد فیل در میانه ایستاد. سپاه غزنوی نیروهای هم
پیمان عبدالملک، بکتوزون، فائق خاصه و ابوالقاسم سیمجوری را شکست داد. ابوالقاسم به کوهستان گریخت، بکتوزون از نیشابور به سوی گرگان رفت. محمود ابوالحارث ارسلان جاذب را به فرماندهی طوس گماشت و به او دستور داد که بکتوزون را از خراسان بیرون براند. سپس محمود خود را فرمانروای خراسان نامید. پس از اندکی، مرگ فائق خاصه و یورش ایلک خان از خانات قراخانی به بخارا، به اسارت عبدالملک و پایان سامانیان انجامید. جنگ با اسماعیل. ابو ابراهیم اسماعیل منتصر، پسر امیر نوح دوم، از بند ایلک خان گریخت و کوشید تا دولت سامانی را بازگرداند. او به خوارزم گریخت و در آنجا از سوی بلندپایگان وفادار به سامانیان پشتیبانی یافت. پس از تلاش نافرجام برای گرفتن بخارا، به نیشابور رفت و در ۲۵ فوریهٔ ۱۰۰۱ میلادی نصر را شکست داد و نصر را وادار به عقب نشینی به هرات کرد. محمود با نیروی کمکی رسید و اسماعیل را وادار به گریز به گرگان کرد. در سپتامبر ۱۰۰۱، او بار دیگر به نیشابور یورش آورد، نصر شهر را رها کرد و درخواست نیروی کمکی کرد. محمود ابوسعید آلتونتاش را فرستاد. سپاه هم پیمان غزنوی اسماعیل را شکست داد و او بار دیگر به گرگان گریخت. ولی در کوتاه زمانی بازگش
ت و سرخس را گرفت.. نصر او را شکست داد و ابوالقاسم سیمجوری را در غل وزنجیر کرده، به غزنه فرستاد. در سال ۱۰۰۴، اسماعیل برای بازپس گیری فرمانروایی، به ورارود رفت ولی ناکام ماند و به مرو بازگشت. پس از شکست های پی درپی، از سلطان محمود درخواست یاری کرد. محمود فرماندار هرات را برای کمک به او فرستاد. ولی اسماعیل بی رسیدن نیروی کمکی، به بخارا رفت و در ژوئن در آنجا به دست ایلک خان شکست خورد و به خراسان بازگشت. کارهای اسماعیل در خراسان مایه بی ثباتی شد. سلطان محمود سپاهی به فرماندهی فریغون بن محمد برای رویارویی با او فرستاد. اسماعیل به گرگان گریخت، و از سوی نصر، ارسلان جاذب و تغانجق، فرماندار سرخس، دنبال شد. اسماعیل که در گرگان پشتیبانی نیافت، به نسا عقب نشینی کرد. پس از تلاش ناکام برای گرفتن بخارا، به بیابان غُز پناه برد و در اردوگاه ابن بُهَیج، یکی از سران اعراب آن سرزمین پناه گرفت. در دسامبر ۱۰۰۴، ابن بهیج به فرمان ابوعبدالله ماه روی بندر، امیر بومی، به گونه ای ناجوانمردانه اسماعیل را کشت. محمود پس از آگاهی دستور داد ابن بهیج و ابوعبدالله ماه روی بندر به دار آویخته شوند و اردوگاه اعراب غارت و ویران گردد. پیامدها. همه
سرزمین خراسان تا رود جیحون به قلمرو غزنویان پیوست. پس از پیروزی، محمود تأیید خلافت عباسی را بر قلمروهای گشوده شده دریافت کرد و در نوامبر ۹۹۹ میلادی، فرنام «ولی امیرالمؤمنین» و «یمین الدوله و امین المله» را از سوی خلیفه القادر بالله دریافت کرد. خطبه خواندن به نام خلیفه القادر بالله در خراسان پی گرفته شد.
جنگ های کارلیست ها () مجموعه ای از جنگ های داخلی بودند که در قرن نوزدهم در اسپانیا رخ دادند. مدعیان بر سر ادعای تاج و تخت با هم می جنگیدند، اگرچه برخی اختلافات سیاسی نیز وجود داشت. چندین بار در طول دوره ۱۸۳۳ تا ۱۸۷۶، کارلیست ها - پیروان دون کارلوس (۱۷۸۸–۱۸۵۵)، یک اینفانته، و نوادگانش - با فریاد «خدا، کشور و پادشاه» متحد شدند و برای آرمان سنت اسپانیایی (مشروعیت و کاتولیک) علیه لیبرالیسم و بعدها جمهوری خواهی دولت های اسپانیا در آن زمان جنگیدند. جنگ های کارلیست ها یک مؤلفه منطقه ای قوی (منطقه باسک، کاتالونیا و غیره) داشت، زیرا نظم جدید، قوانین و رسوم خاص منطقه را که قرن ها حفظ شده بود، زیر سؤال می برد. هنگامی که شاه فردیناند هفتم اسپانیا در سال ۱۸۳۳ درگذشت، بیوه او، ملکه ماریا کریستینا، به نمایندگی از دختر دو ساله شان، ملکه ایزابلا دوم، نایب السلطنه شد. کشور به دو جناح معروف به کریستینوس (یا ایزابلینوس) و کارلیست ها تقسیم شد. کریستینوس از ملکه ماریا کریستینا و دولت او حمایت می کرد و حزب لیبرال ها بود. کارلیست ها از اینفانته کارلوس اسپانیا، کنت مولینا، مدعی تاج و تخت و برادر متوفی فردیناند هفتم، حمایت می کردند. ک
ارلوس اعتبار حکم اجرایی ۱۸۳۰ را که قانون نیمه سالیک را لغو می کرد، رد کرد (او قبل از ۱۸۳۰ متولد شده بود). کارلیست ها خواهان بازگشت به سلطنت استبدادی بودند. در حالی که برخی از مورخان سه جنگ را شمارش می کنند، نویسندگان دیگر و عرف رایج به وجود دو درگیری بزرگ، جنگ های اول کارلیست ها (۱۸۳۳–۱۸۴۰) و دوم (۱۸۷۲–۱۸۷۶) اشاره می کنند و رویدادهای ۱۸۴۶–۱۸۴۹ را به عنوان یک رویداد جزئی در نظر می گیرند.
جنگ اول کارلیست ها () جنگ داخلی در اسپانیا از سال ۱۸۳۳ تا ۱۸۴۰، اولین جنگ از سه جنگ کارلیست ها بود. این جنگ بین دو جناح بر سر جانشینی تاج و تخت و ماهیت پادشاهی اسپانیا درگرفت: هواداران محافظه کار و تحول گرای برادر پادشاه فقید، کارلوس دو بوربون (یا کارلوس پنجم)، به عنوان کارلیست ها (کارلیست ها) شناخته شدند، در حالی که هواداران مترقی و مرکزگرای نایب السلطنه، ماریا کریستینا، که از طرف ایزابلا دوم اسپانیا عمل می کرد، لیبرال ها (لیبرال ها)، کریستینوس یا ایزابلینوس نامیده می شدند. گذشته از اینکه این جنگ جانشینی بر سر این سؤال بود که جانشین برحق پادشاه فردیناند هفتم اسپانیا کیست، هدف کارلیست ها بازگشت به سلطنت مطلقه بود، در حالی که لیبرال ها به دنبال دفاع از سلطنت مشروطه بودند. این بزرگ ترین و مرگبارترین جنگ داخلی در اروپای قرن نوزدهم بود و تعداد افراد درگیر در آن از جنگ استقلال اسپانیا بیشتر بود. این جنگ، بسته به آمار، ممکن است بزرگ ترین جنبش ضدانقلابی در اروپای قرن نوزدهم بوده باشد. علاوه بر این، این جنگ «آخرین درگیری بزرگ اروپایی در عصر پیش از صنعتی شدن» محسوب می شود. این درگیری مسئول مرگ ۵٪ از جمعیت اسپانیا در س
ال ۱۸۳۳ بود، که تلفات نظامی به تنهایی نیمی از این تعداد را تشکیل می داد. این جنگ عمدتاً در جنوب باسک، مائسترازگو و کاتالونیا رخ داد و با حملات و انتقام های بی پایان علیه ارتش ها و غیرنظامیان مشخص می شد. نکته مهم این است که این جنگ همچنین پیش درآمدی بر ایده دو اسپانیا محسوب می شود که یک قرن بعد در طول جنگ داخلی اسپانیا مطرح شد.
اسکادران ۱۰۱ اسرائیل () گردان هوایی نیروی هوایی اسرائیل است، که با نام اولین اسکادران جنگنده نیز شناخته می شود و جنگنده های اف-۱۶ را در پایگاه هوایی رمات دیوید اداره می کند. اسکادران ۱۰۱ اولین اسکادران هواپیماهای جنگنده در اسرائیل است که در ۲۰ مه ۱۹۴۸ شش روز پس از اعلام استقلال اسرائیل، تشکیل شد. تاریخچه. این اسکادران در سال ۱۹۴۸ توسط لو لنارت و مودی آلون تأسیس شد و لنارت اولین فرمانده موقت آن بود، اما آلون اولین کسی بود که رسماً به عنوان فرمانده آن منصوب شد. اولین پایگاه این اسکادران، فرودگاه هرتزلیا بود. در ۲۹ مه ۱۹۴۸ آلون به عنوان فرمانده اسکادران منصوب شد و عصر همان روز، نخستین حمله هوایی را به ستون نیروهای مصری در نزدیکی پل آد هالوم انجام داد. این حمله شامل چهار هواپیمای اول اسکادران جنگنده، "آویا اس-۱۹۹" ("مسرشمیت") بود و تا آن زمان وجود هواپیماهای جنگنده اسرائیلی یک راز بود. این اولین عملیات و در واقع اولین پرواز عملیاتی هواپیماهای جنگنده در اسرائیل بود. یکی از خلبانان، ادی کوهن، در این حمله کشته شد. در ۳ ژوئن، آلون از فرودگاه هرتزلیا برخاست و با هواپیمای مسرشمیت خود دو داکوتای مصری را که در حال بمبارا
ن تل آویو بودند، سرنگون کرد. همه اینها پس از دو هفته بمباران تقریباً روزانه رخ داد. پس از این پیروزی هوایی، شهر تل آویو غرق در شادی شد. در ۸ ژوئیه، آلون برای حمله به یک ستون زرهی مصری در بیر اسلوج در صحرای نگب به پرواز درآمد. در راه بازگشت، دسته ای که او در آن پرواز می کرد، دو هواپیمای اسپیت فایر مصری را مشاهده کرد و آلون یکی از آنها را سرنگون کرد. در ۱۶ اکتبر ۱۹۴۸، آلون به همراه عزر وایزمن از یک حمله هوایی به نیروهای مصری که شروع به عقب نشینی از ایزدود کرده بود، بازمی گشتند، که هواپیمای آلون در نزدیکی فرودگاه هرتزلیا سقوط کرد و آلون کشته شد. سپس سید کوهن فرماندهی این اسکادران را به جای او بر عهده گرفت. از آنجایی که بیشتر خلبانان اسکادران ۱۰۱ داوطلبانی از خارج از کشور بودند، پس از جنگ اکثر آنها به کشورهای خود بازگشتند و اسکادران خالی از نیرو شد. برای جبران این کمبود، خلبانان جدیدی از جمهوری چک به اسرائیل آورده شدند. در نوامبر ۱۹۴۸، این اسکادران، تحت فرماندهی سید کوهن، از هرتزلیا به پایگاه هاتزور نقل مکان کرد. در ۲۰ نوامبر ۱۹۴۸، یک فروند ماستانگ پی-۵۱ از این اسکادران، یک هواپیمای نیروی هوایی سلطنتی را رهگیری ک
رد، زمانی که یک هواپیمای ناشناس موسکیتو از جهت مرز اسرائیل و لبنان در منطقه هانیتا وارد خاک اسرائیل شد. این هواپیما بر فراز بیشتر کشور پرواز کرد و پس از آنکه مشخص شد ارتفاع پرواز آن خارج از برد موشک های ضدهوایی است، یک هواپیما از اسکادران ۱۰۱ برای رهگیری هواپیما در منطقه کاستینا اعزام شد. از آنجایی که واردکننده هواپیمای اسکادران، ال شویمر، در یک عملیات حمل و نقل بی سابقه، ۱۲ موستانگ جدید برای اسکادران تهیه کرد، این یگان به دو اسکادران تقسیم شد: اسکادران ۱۰۱ که به اسکادران موستانگ تبدیل شد و اسکادران ۱۰۵ ("عقرب") از اسپیت فایرهای قدیمی در کنار آن تأسیس شد. در پایان جنگ فرسایش زا، خلبانان این اسکادران از جمله نیروهایی بودند که در عملیات ریمون ۲۰ شرکت کردند، عملیاتی که در آن هواپیماهای نیروی هوایی اسرائیل پنج فروند میگ-۲۱ با خلبانان اهل شوروی را در آسمان مصر سرنگون کردند. ۸ فروند از هواپیماهای اسکادران ۱۰۱ در نبرد هوایی ۱۳ سپتامبر ۱۹۷۳ شرکت کردند که طی آن ۱۲ میگ سوری و یک هواپیمای اسرائیلی سرنگون شدند. در طول جنگ یوم کیپور، این اسکادران هواپیماهای میراژ ۳ ("شاک") را اداره می کرد. فرماندهی این اسکادران بر عهده سر
هنگ دوم آوی لانیر بود تا اینکه در ۱۳ اکتبر ۱۹۷۳ پس از آنکه مجبور شد هواپیمای خود را که در حین گشت زنی در بلندی های جولان توسط یک موشک زمین به هوا مورد اصابت قرار گرفته بود، رها کند، توسط سوریه دستگیر شد. سوری ها لانیر دستگیر شده را تا سرحد مرگ شکنجه کردند و جسد او در ۶ ژوئن ۱۹۷۴ به اسرائیل بازگردانده شد. در آوریل ۱۹۷۶، به او مدال شجاعت اعطا شد. لانیر در فرماندهی اسکادران جای خود را به معاونش، اسرائیل باهاراو داد و در پایان جنگ، هرتزل بودینگر به فرماندهی اسکادران ۱۰۱ منصوب شد و این اسکادران اولین هواپیمای کفیر تولید شده در اسرائیل را دریافت کرد. در سال ۲۰۰۶، باشگاه اسکادران اول توسط یک خلبان باسابقه در اسکادران ۱۰۱ (هواپیماهای باراک ۱ و باراک ۲)، سرهنگ دوم دنی براخا (ملقب به "کوسه") تأسیس شد. این اسکادران در سال های ۲۰۱۳ و ۲۰۱۹ جایزه رئیس ستاد برای واحدهای برجسته را دریافت کرد. در ۲۱ ژوئن ۲۰۲۱، این اسکادران پس از ۷۲ سال خدمت در پایگاه هوایی هاتزور به پایگاه هوایی رامات دیوید بازگشت.
سرگئی کُوستادینی کچک (؛ ) یک استاد و کارشناس علوم پرورشی اهل ارمنستان است. وی از سال میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی نامه. وی در ۹ اکتبر ۱۹۴۱ در ایروان به دنیا آمد و از کنسرواتوار دولتی کومیتاس ایروان فارغ التحصیل شد. وی در ، کالج دولتی موسیقی رومانوس ملیکیان و کنسرواتوار دولتی کومیتاس ایروان فعالیت کرده است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون چهره هنری شایسته جمهوری ارمنستان (۲۰۱۲) شده است.
جما مناتساکنای کاغتسریکیان (؛ ) یک خواننده و رهبر ارکستر اهل ارمنستان است. وی از سال میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی نامه. وی در۱۷ مهٔ ۱۹۵۰ در لنیناکان به دنیا آمد . وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون چهره هنری شایسته جمهوری ارمنستان شده است.
ادوارد آواگی تر-قازاریان (؛ – ) یک نقاش، کاریکاتوریست، موسیقی دان و مجسمه ساز اهل ارمنستان بود. وی بین سال های ۱۹۴۷ تا ۲۰۱۲ میلادی فعالیت می کرد. زندگی نامه. وی در ۲۰ ژوئن ۱۹۲۳ در ایروان به دنیا آمد . وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون چهره هنری شایسته جمهوری ارمنستان و مدال طلای وزارت فرهنگ جمهوری ارمنستان شده است. وی در ۱۶ آوریل ۲۰۱۲ در سن ۸۸ سالگی در ایروان درگذشت.
زاون نازارتی وارطانیان (؛ – ) یک رهبر ارکستر اهل ارمنستان بود. وی بین سال های - تا - میلادی فعالیت می کرد. زندگی نامه. وی در ۱۵ ژانویهٔ ۱۹۴۵ در حلب به دنیا آمد و از کنسرواتوار دولتی کومیتاس ایروان (۱۹۷۴) فارغ التحصیل شد. وی در ارکستر فیلارمونیک ارمنستان، و تالار آکادمی ملی اپرا و باله آلکساندر اسپنداریان فعالیت می کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون چهره هنری شایسته جمهوری ارمنستان (۲۰۰۹) شده است. وی در ۱۰ مارس ۲۰۲۳ در سن ۷۸ سالگی در ایروان درگذشت.
آرام سوکیازیان (؛ ) یک کارگردان فیلم، فیلم نامه نویس، تهیه کننده، دولتمرد اهل ارمنستان است. وی از سال میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی نامه. وی در ۲۷ فوریهٔ ۱۹۷۶ در ایروان به دنیا آمد و از انستیتو دولتی سینما و تئاتر ایروان (۱۹۹۸) و (۲۰۰۵) فارغ التحصیل شد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون چهره هنری شایسته جمهوری ارمنستان (۲۰۱۲) شده است.
گاگیک سمباتیان (؛ ) یک نوازنده ویولن اهل ارمنستان است. وی از سال میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی نامه. وی در ۱۸ فوریه ۱۹۴۹ در ایروان به دنیا آمد و از کالج دولتی موسیقی رومانوس ملیکیان و کنسرواتوار دولتی کومیتاس ایروان فارغ التحصیل شد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون چهره هنری شایسته جمهوری ارمنستان شده است.