Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
الکسی چرپانوف (; – ) بازیکن هاکی روی یخ اهل روسیه بود که آخرین بار برای آوانگارد اومسک در پست وینگر راست بازی می کرد. درگذشت. الکسی چرپانوف در ۱۳ اکتبر ۲۰۰۸، پس از آن که در سومین دورهٔ بازی لیگ هاکی قاره ای برابر ویتیاز چخوف دچار فروپاشی شد، درگذشت. پس از پایان یک نوبت بازی، چرپانوف به همراه هم تیمی هایش یارومیر یاگر و پاول روسا به نیمکت بازگشت؛ جایی که بنا بر گفتهٔ سرمربی وین فلمینگ «او فقط به عقب تکیه داد، بی هوش شد و چهره اش رنگ پریده شد.» یاگر بلافاصله برای کمک فریاد زد. تلاش هایی برای احیای چرپانوف در کنار زمین انجام شد، اما بی نتیجه بود. سپس او توسط هم تیمی هایش به رختکن منتقل شد، جایی که پزشکان به درمان ادامه دادند. چرپانوف به بیمارستانی محلی منتقل شد، اما همان شب مرگ او اعلام شد. گزارش های اولیه علت مرگ را سکتهٔ قلبی عنوان کردند. با وجود این که خانوادهٔ چرپانوف اهل شهری با فاصلهٔ بیش از ۴۰۰ مایل از اومسک بودند، آن ها خواستند که او در همان شهر که در دوران جوانی اش از او استقبال کرده بود، دفن شود. هزاران نفر در مراسم تشییع او شرکت کردند. تابوت او برای بازدید عمومی بر روی یخ آوانگارد اومسک قرار گرفت و سپ
س به گورستان "استارو-سورنو" منتقل شد. بررسی ها. در پی مرگ چرپانوف، گزارش ها و ادعاهای متناقضی منتشر شد. گزارش های اولیه حاکی از ابتلای او به ایسکمی مزمن عضلهٔ قلب بود و بسیاری عملکرد کادر پزشکی آوانگارد اومسک را زیر سؤال بردند که چگونه از بیماری او بی اطلاع بودند. برخی گزارش ها اعلام کردند که کالبدشکافی چرپانوف نشانه هایی از التهاب عضله قلب را نشان داده است. پزشکان مستقل، به ویژه در آمریکای شمالی، نسبت به این تفسیر اولیه تردید داشتند؛ چرا که باور این که یک ورزشکار نخبهٔ جوان دچار ایسکمی تشخیص داده نشده باشد، بعید به نظر می رسید؛ به ویژه با توجه به آزمایش هایی که پیش از درافت ان اچ ال روی او انجام شده بود. برخی گزارش های بعدی در روسیه از قلب بزرگ شده سخن گفتند که با موارد مشابه مرگ ناگهانی در ورزشکاران هماهنگی بیشتری دارد. افزون بر مسئلهٔ علت اصلی مرگ چرپانوف، مقامات روسیه بلافاصله تحقیقی دربارهٔ پاسخ اضطراری تیم، تجهیزات و امدادگران حاضر در محل آغاز کردند. نگرانی هایی دربارهٔ اینکه چرا اجازهٔ بازی به او داده شده، مطرح شد، در حالی که بیماری قلبی اش می توانست در آزمایش های پزشکی روتینی که گفته می شد پیش تر انجا
م داده، شناسایی شود. آمبولانسی که طبق مقررات باید در تمام بازی های لیگ هاکی قاره ای حاضر باشد، به دلیل باقی ماندن تنها پنج دقیقه از بازی، محل را ترک کرده بود و دستگاه شوک الکتریکی در سالن نیز غیرفعال بود. تحقیقات دربارهٔ مرگ چرپانوف چند ماه ادامه داشت. در دسامبر، گزارش هایی از روسیه منتشر شد که نمونه های خون و ادرار چرپانوف حاکی از استفادهٔ او از دوپینگ خونی بود. اما بعدها روشن شد که این داروها بخشی از تلاش تیم و پزشکان برای درمان پنهانی بیماری او بوده اند. پس از این افشاگری در ژانویه ۲۰۰۹، لیگ هاکی قاره ای پنج مسئول و پزشک آوانگارد را به دلیل اقدام به درمان بیماری ای که باید تنها توسط قلب شناسان مجرب مدیریت می شد، تعلیق کرد. در اوت ۲۰۰۹، با تصمیم دادستان های فدرال مبنی بر اینکه پزشکان تیم از بیماری چرپانوف آگاه نبوده و داروهای مورد استفادهٔ او را تجویز نکرده اند، پروندهٔ مرگ او بار دیگر گشوده شد. نمایندهٔ چرپانوف، «جی گروسمن» اعلام کرد که در آزمایش های انجام شده توسط ان اچ ال پیش از درافت ۲۰۰۷، هیچ مشکل سلامتی ای در او مشاهده نشده بود. میراث. مدت کوتاهی پس از درگذشت چرپانوف، آوانگارد اومسک پیراهن شماره ۷ او
را در مراسمی پیش از دیدار برابر دینامو مینسک و با حضور والدینش بازنشسته کرد. لیگ هاکی قاره ای از سال ۲۰۰۹ جایزهٔ بهترین بازیکن نوپای سال را به نام «جایزهٔ الکسی چرپانوف» تغییر داد. در اوت ۲۰۱۳ یک تورنمنت زیر ۲۰ سال به یاد او برگزار شد که در آن شش تیم از جمله دو تیم روسی و تیم های ملی بریتانیا، لهستان، بلاروس و میزبان یعنی لیتوانی حضور داشتند. پیامدها. لیگ هاکی قاره ای بلافاصله پس از مرگ چرپانوف، سیاست های خود را مورد بازبینی قرار داد؛ به ویژه با توجه به نگرانی ها دربارهٔ ناکارآمدی پاسخ اضطراری. مقررات جدیدی تصویب شد که حضور دو آمبولانس در هر مسابقهٔ لیگ هاکی قاره ای را الزامی می کرد. همچنین از دولت روسیه خواسته شد که حداقل استانداردهای تجهیزات پزشکی در آمبولانس ها را به اجرا بگذارد. این لیگ همچنین برنامه ای به نام «گذرنامهٔ پزشکی» را به اجرا گذاشت که به کارکنان کلیدی امکان می داد به اطلاعات پزشکی استاندارد همهٔ بازیکنان دسترسی داشته باشند. پس از مرگ چرپانوف، باشگاه نیویورک رنجرز خواهان دریافت غرامت از ان اچ ال شد؛ چراکه در زمان مرگ او، هنوز قراردادی با این باشگاه امضا نکرده بود و از نظر فنی امکان انتخاب مجدد
او در درافت سال ۲۰۰۹ وجود داشت. این باشگاه ادعا کرد که استحقاق دریافت غرامت را دارد. در نهایت، با موافقت دیگر تیم های لیگ، انتخاب هفدهم دور دوم در درفت ۲۰۰۹ به این تیم اختصاص یافت. مدیران عمومی ان اچ ال همچنین به تصویب قانونی با عنوان «قانون چرپانوف» رأی دادند که به موجب آن، در صورت مرگ یک بازیکن انتخاب شده در دور اول پیش از امضای قرارداد، تیم مربوطه مشمول دریافت غرامت خواهد شد.
فوسه هارا نوبوهارو ، تولد ۱۷۹۰ - مرگ ۱۸۶۳ میلادی، کوگیو (اشراف درباری) و محقق کنفوسیوس گرایی در اواخر دوره ادو بود. پسر شوری گون نو دایفو (گوندایفوی شوری)، فوشی هارا نوبوتاکه. به مدت سه نسل در دربار امپراتوری خدمت کرد: امپراتور کوکاکو (۱۱۹مین)، امپراتور نینکو (۱۲۰مین) و امپراتور کومئی (۱۲۱مین). رتبه رسمی او شونی (رتبه دوم ارشد) و میوتسوگه هاکاسه بود. او هشتمین رئیس خانواده فوشی هارا بود. او به عنوان یک محقق کنفوسیوسیِ همراه در دربار امپراتوری در اواخر دوره ادو، کنفوسیوسیسم را به تعدادی از جوانان خانواده امپراتوری و اشراف، که از دوره باکوماتسو (آخرین روزهای شوگون سالاری توکوگاوا) تا دوره میجی فعال بودند، آموزش داد. امپراتور جوان میجی و ایواکورا تومومی جوان نیز زیر نظر او تحصیل کردند.
واشینگتن کاپیتولز () یک تیم سابق در بی ای ای بود که از سال ۱۹۴۶ تا ۱۹۵۱ در واشینگتن دی سی مستقر بود. این تیم از ۱۹۴۶ تا ۱۹۴۹ تحت هدایت رد آورباخ، مربی صاحب مقام تالار مشاهیر ان بی ای، فعالیت می کرد.
فوسه هارا نوبوهارو ، تولد ۱۸۰۷ - مرگ ۱۸۷۳ میلادی، کوگیو (اشراف درباری) در اواخر دوره ادو و یک مقام دولتی عالی رتبه در دوره میجی بود. او رتبه شوسانمی را داشت و پدرخوانده ایواکورا تومومی، از خادمان شایسته نوسازی میجی بود.
هوریکاوا یاسوچیکا ، تولد ۱۷۹۷ - مرگ ۱۸۵۹ میلادی، کوگیو (اشراف درباری) در اواخر دوره ادو بود) یک اشراف زاده درباری در اواخر دوره ادو بود. او پسر وزیر دادگستری، هاگیوارا کازوموتو بود. او همچنین پسرخوانده مشاور، هوریکاوا چیکازانه بود. او رتبه دوم جوان و گون چوناگون را داشت. او به دو امپراتور، امپراتور نینکو (صد و بیستمین) و امپراتور کومئی (صد و بیست و یکم) خدمت کرد. او پدر بیولوژیکی ایواکورا تومومی، از خادمان شایسته نوسازی میجی بود.
نیکولای ویکتوروویچ پاژیتنُف (؛ ۲۸ یا ۳۰ اوت ۱۹۰۷ – ۱۶ مه ۱۹۷۶) بازیگر تئاتر و سینمای شوروی بود. وی در سال ۱۹۵۶ عنوان هنرمند شایسته جمهوری فدراتیو سوسیالیستی روسیه شوروی و در سال ۱۹۴۹ عنوان هنرمند شایسته جمهوری خودمختار ماری ال را دریافت کرد. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "ابله" و "دوازده صندلی" اشاره نمود. زندگی نامه. او در ۲۸ یا ۳۰ اوت سال ۱۹۰۷ در شهر مسکو به دنیا آمد. پاژیتنُف از سنین پایین به هنر تئاتر علاقه مند شد و در استودیوی درام واقع در باشگاه مرکزی منطقه سوکولنیکی شرکت می کرد. در سال ۱۹۲۴، زمانی که دانش آموز یک آموزشگاه فنی بود، با توصیه ی مربی اش، و.ای. مورسکوی، موفق شد در رشته بازیگری در آموزشگاه فنی تئاتر پذیرفته شود. به طور هم زمان، او در دو مؤسسه آموزشی با گرایش های متفاوت تحصیل می کرد که هر دو را در سال ۱۹۲۷ به پایان رساند. پیش از آن، در سال ۱۹۱۴، تحصیل در یکی از دبیرستان های مسکو را آغاز کرده بود و در سال ۱۹۲۲ تحصیلات خود را در مدرسه متوسطه شوروی به پایان رساند. سپس وارد آموزشگاه فنی مکانیک-الکتروتکنیک مسکو شد و آن را نیز به اتمام رساند.. با کمک روبن نیکولایویچ سیمونوف
— که در آن زمان چهره ای شناخته شده بود — استعدادهای جوان کشف شد و از او دعوت شد تا در تئاتر-استودیویی تحت مدیریت خود سیمونوف فعالیت کند. حدود ده سال در آنجا به عنوان بازیگر کار کرد. پس از تعطیلی آن تئاتر-استودیو، سیمونوف به او پیشنهاد کرد به گروه تئاتر واختانگوف بپیوندد، جایی که سال های زیادی را با رضایت خاطر به کار ادامه داد. پاژیتنُف علاوه بر فعالیت های بازیگری در مؤسسات آموزشی بسیاری به تدریس فنون تربیتی پرداخت و مدیریت چندین نهاد تئاتری را نیز بر عهده داشت، که آن ها را بنا به دلایل شخصی خود تغییر می داد. وی در تاریخ ۱۶ مه ۱۹۷۶ در مسکو درگذشت و در گورستان پیاتنیتسکویه به خاک سپرده شد.
شیکاگو استگز ()، یک تیم بسکتبال حرفه ای در ان بی ای بود که از ۱۹۴۶ تا ۱۹۵۰ در شیکاگو مستقر بود. این تیم پس از چهار فصل رقابتی از نظر عملکرد ورزشی (و نه لزوماً از نظر مالی/فروش بلیط)، فعالیتش را متوقف کرد.
مرحله مقدماتی لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۰۹ بین ۱۸ تا ۲۵ فوریه ۲۰۰۹ برگزار شد. برندگان مرحله مقدماتی به مرحله گروهی لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۰۹ راه یافتند، در حالی که بازندگان وارد مرحله گروهی ای اف سی کاپ ۲۰۰۹ شدند. مرحله مقدماتی. !colspan="3"|منطقه شرق مرحله پلی آف. !colspan="3"|منطقه شرق !colspan="3"|منطقه غرب
یاکوف دوری (; ۸ اکتبر ۱۸۹۹ – ۲۲ ژانویه ۱۹۷۳) سپهبد نیروی زمینی اسرائیل بود، که در فاصله سال های ۱۹۴۷ تا ۱۹۴۹ به عنوان نخستین رئیس ستاد کل نیروهای مسلح اسرائیل فعالیت می کرد. دوری فعالیت نظامی را از سال ۱۹۱۷ در نیروی زمینی بریتانیا آغاز کرد و در طول جنگ جهانی اول از اعضای گردان یهودی ارتش بریتانیا بود. وی در سال ۱۹۲۶ به هگانا پیوست و از ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۶ رئیس ستاد هاگانا بود. او پس از شکل گیری نیروهای دفاعی اسرائیل، از سال ۱۹۴۶ فعالیت در این نیرو را به عنوان ارشدترین افسر این سازمان ادامه داد و در جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل، ارتش اسرائیل را رهبری کرد. دوری در سال ۱۹۴۹ از ارتش اسرائیل بازنشسته شد. زندگی نامه. یاکوف دوستروسکی (بعدها دوری) در شهر اودسا در اوکراین امروزی (که در آن زمان بخشی از امپراتوری روسیه بود) از تزوی و میریام دوستروسکی زاده شد. خانواده پس از قتل عام ضدیهودی در اودسا در سال ۱۹۰۵ به فلسطین عثمانی مهاجرت کردند. پس از اتمام دبیرستان در مدرسه عبری رئالی در حیفا، در طول جنگ جهانی اول در گردان یهودی ارتش بریتانیا ثبت نام کرد. پس از جنگ، او در دانشگاه خنت در رشته مهندسی تحصیل کرد. پسرش، یراخمیل دوری، به عنو
ان فرمانده سپاه مهندسی ارتش اسرائیل خدمت کرد. دخترش، اتانا پادان، بیوشیمیست و استاد بوم شناسی میکروبی در دانشگاه عبری اورشلیم بود. پسر کوچکش، زوی دوری، استاد شیمی در دانشگاه تخنیون و بنیانگذار اولین موزه علوم اسرائیل (تکنودا) بود. اسرائیل دوستروسکی، شیمیدان فیزیک و رئیس سابق مؤسسه علوم وایزمن، پسر عموی او بود. سوابق نظامی. وقتی در سال ۱۹۲۶ به فلسطین بازگشت، به سازمان هاگانا پیوست و نام زیرزمینی «دان» را برای خود برگزید. در هاگانا، او فرمانده نیروهای هاگانا در حیفا بود. در سال ۱۹۳۹، دوری به عنوان رئیس ستاد هاگانا منصوب شد، سمتی که تا سال ۱۹۴۶ در اختیار داشت. به عنوان رئیس ستاد هاگانا، وظیفه یاکوف دوری این بود که هاگانا را از یک سازمان دفاع شخصی پراکنده به یک ارتش منظم تبدیل کند. از سال ۱۹۴۶ تا ۱۹۴۷، او همچنین ریاست هیئت یهودیان فلسطینی را که برای خرید سلاح به ایالات متحده اعزام شده بودند، بر عهده داشت. هنگامی که ارتش اسرائیل تشکیل شد، دوری به عنوان اولین رئیس ستاد آن منصوب شد. با این حال، با وجود مهارت های فرماندهی و سازمانی، او از قبل از بیماری رنج می برد و در طول جنگ فلسطین در سال ۱۹۴۸ در فرماندهی نیروهای خو
د مشکل داشت، بنابراین مجبور شد به شدت به معاون خود، ییگائل یادین، تکیه کند. او دوره ریاست ستاد خود را در ۹ نوامبر ۱۹۴۹ به پایان رساند و از ارتش بازنشسته شد. معاونش، یادین، جانشین او شد. با این حال، پس از آزادی از ارتش، همچنان نشان افسری را که هنگام دریافت درجه ستوان دومی به او اعطا شده بود، به لباس خود می چسباند. حرفه دانشگاهی. پس از ترک ارتش اسرائیل، دوری به عنوان رئیس شورای علوم کشور، وابسته به دفتر نخست وزیر، منصوب شد. او بعداً در سال ۱۹۵۱ به عنوان رئیس موسسه فناوری اسرائیل در حیفا منصوب شد، سمتی که تا سال ۱۹۶۵ در اختیار داشت. او پس از شلومو کاپلانسکی و پس از او الکساندر گلدبرگ قرار گرفتند.
یاماگوچی ماسوکا یا یاماگوچی هیسایوشی ، تولد ۱۸۳۹ - مرگ ۱۸۹۴ میلادی یک سامورایی ژاپنی (سامورایی قلمرو ساگا)، بوروکرات و سیاستمدار بود. پدرش نائوزومی یاماگوچی بود. او همچنین با نام های هانزو، و شیگه زو شناخته می شد. نام. نام «نائویوشی» عموماً «نائویوشی» تلفظ می شد. با این حال، در سال ۱۹۹۵، سابقه ای از زندگی این بوروکرات ها با عنوان «چوکوسونینکان رکیشی گنشو» (وابسته به آرشیو ملی ژاپن) منتشر شد و متنی که در آن ذکر شده بود «ماسوکا» بود. این سابقه بسیار قابل اعتماد است زیرا توسط خود مردم خوانده شده است و عبارت «ماسوکا» به طور فزاینده ای در رابطه با این نام استفاده می شود. زندگی. در طول دوره ادو. از کودکی، نابشیما شیگه یوشی، ارباب تاکئو، او را جوانی آینده دار می دانست و از سوی نابشیما نائوماسا (کانسو)، ارباب ساگا، به او دستور داده شد تا به همراه دیگر فرزندان سامورایی برای یادگیری زبان هلندی و انگلیسی به ناگازاکی سفر کند. در سال ۱۸۶۵ (دوره گنجی ۲)، او در مدرسه خصوصی نانیوا ریجی انگلیسی خواند. او همچنین در مدرسه انگلیسی ناگازاکی زیر نظر گویدو وربک به همراه دیگر سامورایی های ساگا، از جمله اوکوما شیگنوبو و سوجیما تانئوم
ی، انگلیسی آموخت و در مدرسه انگلیسی ساگا، چیِنکان، انگلیسی و کتاب مقدس آموخت. پس از بازگشت به قلمرو، به عنوان مترجم و افسر آموزش نظامی مشغول به کار شد. در طول اوضاع سیاسی پایان دوره ادو، او با سامورایی هایی از قلمروهای ساتسوما و چوشو تعامل داشت و گفته می شود که برای ایجاد اتحاد ساتسوما-چوشو سخت تلاش کرده است. او همچنین به اشراف زادگانی مانند ایواکورا تومومی نزدیک شد و پس از احیای سلطنت، در ارتش اعزامی به شرق خدمت کرد. پس از تسلیم قلعه ادو، او به همراه کوماتسو تاتواکی و دیگران از قلمرو ساتسوما به ادو رفت. خدمت در دولت احیای میجی و به عنوان معاون فرستاده در اروپا. در دولت جدید، او در مارس ۱۸۶۸ به عنوان مقام رسمی دفتر امور خارجه، در آوریل به عنوان افسر امور خارجه، در ماه مه به عنوان قاضی آزمایشی برای استان اوساکا، در سپتامبر به عنوان قاضی برای استان اچیگو، سپس به عنوان قاضی و افسر امور خارجه برای استان توکیو منصوب شد و در نوامبر به عنوان افسر امور خارجه منصوب شد و به او دستور داده شد که در استان هاکوداته کار کند و به او رتبه جوگوی اعطا شد. در پایان دسامبر، او برای بررسی شکنجه هایی که در جریان تحقیقات مسیحیان در
جزیره گوتو در ناگاساکی رخ داده بود، به ناگاساکی اعزام شد. یاماگوچی پس از تکمیل تحقیقاتش در مارس ۱۸۶۹ به توکیو بازگشت، اما در همین رابطه، استان ناگاساکی داوری مسئله ادغام گوتو و تومی را بر عهده گرفت و اینوئه کائورو نیز به یک سفر کاری به گوتو رفت. یاماگوچی در طول سفرش به ناگاساکی، به وربک که در ژانویه ۱۸۶۹ در ناگازاکی بود، اطلاع داد که از او برای تأسیس یک دانشگاه جدید در توکیو دعوت کرده است و وربک نیز پذیرفت. در آوریل ۱۸۶۹، او به عنوان قاضی امور خارجه و فرمانداری توکیو منصوب شد و به او دستور داده شد تا بر دفتر تجارت نظارت کند. در ماه مه، او به عنوان قاضی حسابداری منصوب شد و در ژوئن، به او دستور داده شد تا در فرمانداری اوساکا به عنوان قاضی حسابداری کار کند. در ماه ژوئیه، او وزیر دارایی و وزیر امور مدنی شد و به هموطن خود، اوکوما شیگنوبو، که وزیر دارایی و وزیر امور مدنی نیز بود، کمک کرد. در ماه مه ۱۸۷۰، او به عنوان مسئول توسعه هوکایدو منصوب شد و در اوت ۱۸۷۱، به سمت دستیار جوان وزیر امور خارجه منتقل شد. در اکتبر همان سال، او به درجه درجه چهارم جوان ارتقا یافت و هنگامی که سفارت ایواکورا در اروپا به همراه ایواکورا به
عنوان سفیر تام الاختیار برای بازرسی از ایالات متحده و اروپا و آماده سازی برای بازنگری معاهده اعزام شد، او به عضویت این مأموریت درآمد و به عنوان معاون سفیر در کنار اوکوبو توشیمیچی، کیدو تاکایوشی و ایتو هیروبومی منصوب شد و تا سپتامبر ۱۸۷۳ از کشورهای مختلف بازدید کرد. در آن زمان، او به ژاپن بازگشت و پسرش شونتارو را با خود برد و او را برای تحصیل در انگلستان تنها گذاشت. پس از بازگشت به ژاپن. در بحثی که پس از بازگشتش بر سر فتح کره پیش آمد، او به همراه اوکوبو و کیدو، علیه اعزام فرستادگان به کره موضع گرفت. به همین دلیل، در فوریه ۱۸۷۴ (هفتم میجی)، در جریان شورش ساگا، که توسط اتو شینپی و دیگران که طرفدار فتح کره بودند، آغاز شده بود، او در کنار نیروهای دولتی ایستاد و برای سرکوب آن تلاش کرد. ابتدا نابشیما شیگه هارو، ارباب سابق زادگاهش تاکئو، و سامورایی های همراهش را متقاعد کرد تا از پیوستن آنها به شورش جلوگیری کنند. او همچنین در ۱۲ فوریه وارد ناگاساکی شد، یک گارد دریایی را رهبری کرد، از اومورا و تاکئو عبور کرد و در ۱ مارس برای سرکوب شورش وارد قلعه ساگا شد. در طول شورش ساگا، تاکئو تسلیم تهدیدات شورشیان شد و مجبور شد ۶۴ س
رباز را به شورش بفرستد که این امر باعث ایجاد مشکل شد، اما نائویوشی تلاش هایی برای تبرئه تاکئو از هرگونه گناهی انجام داد، از جمله با ویرایش نامه عذرخواهی که نابشیما شیگه هارو قصد داشت به نیروهای دولتی جدید ارائه دهد. در آوریل ۱۸۷۵، او به عضویت جنروین (مجلس سنا) درآمد. در سال ۱۸۸۰، او به عضویت جنروین (مجلس سنا) و رئیس ارشد بررسی احکام شرکت ها و انجمن ها درآمد. در ماه مه ۱۸۸۱، او اولین رئیس هیئت حسابرسی شد که سال قبل تأسیس شده بود و در ماه ژوئیه، نشان درجه دو را دریافت کرد. با این حال، به دلیل تحولات سیاسی سال ۱۸۸۱، که در آن اوکوما شیگنوبو از دولت جدید اخراج شد، در اکتبر همان سال از سمت خود به عنوان رئیس هیئت حسابرسی استعفا داد و به عضویت مشاوران (سلف دفتر قانونگذاری کابینه) درآمد، جایی که به عنوان مدیر وزارت امور خارجه و مدیر وزارت امور نظامی منصوب شد. از سال ۱۸۸۲ تا ۱۸۸۳، هنگامی که لوایح مربوط به حکومت نظامی، مقررات مربوط به کنترل اتباع ژاپنی ساکن چین و کره و اصلاحات قانون خدمت سربازی به جنروین (سنا) ارائه شد، به عنوان عضو کابینه منصوب شد. در اکتبر ۱۸۸۵، به او رتبه شوسانمی اعطا شد و در دسامبر، پس از لغو مجلس م
شاوران، دوباره به عضویت جنروین درآمد. در اکتبر ۱۸۸۶، به او رتبه جوسانمی اعطا شد و در فوریه ۱۸۸۷، به عنوان قاضی دستیار دادگاه عالی منصوب شد. در ۲۹ سپتامبر ۱۸۹۰، او با نشان امپراتوری به عضویت مجلس اعیان منصوب شد و در ۲۰ اکتبر همان سال، نشان گِنروین لغو شد و او از وظایف خود به عنوان عضو برکنار شد و به عنوان کینکی کانگیشو منصوب شد. در ماه مه ۱۸۹۴، او به شدت بیمار شد و به درجه شوسانمی نائل آمد و در ۱۲ ژوئن درگذشت. او در زمان مرگ ۵۶ سال داشت (در سن ۵۴ سالگی درگذشت). به او نشان گنجینه مقدس درجه یک اعطا شد. او در گورستان آئویاما به خاک سپرده شده است. محل خانه یاماگوچی نائویوشی در هاناجیما، شهر تاکئو واقع شده است و در حال حاضر محل یک مرکز اجتماعی است. در کنار مرکز اجتماعی، بنای یادبودی قرار دارد که در سال ۱۹۳۰ توسط داوطلبان محلی ساخته شده است.
تاماماتسو میسائو یا تاماماتسو ماهیرو ، ۱۷ مارس ۱۸۱۰ (۲۰ آوریل ۱۸۱۰) - ۱۵ فوریه ۱۸۷۲ (۲۳ مارس ۱۸۷۲)، محقق آثار کلاسیک ژاپنی از پایان دوره ادو (اواخر دوره توکوگاوا) تا دوره میجی بود. او معمولاً با نام میسائو شناخته می شد. تخلص ادبی او کیکن بود. زندگی. او که در سال ۱۸۱۰ (بونکا ۷) به عنوان پسر دوم یاماموتو کیمیهیرو، پیشکار خانواده یاماموتو، شاخه ای از خانواده سایونجی، متولد شد، در معبد موریوجو-این در معبد دایگوجی راهب شد و نام بودایی یوکای را برای خود برگزید. او به عنوان دایسوزو هوین منصوب شد، اما حمایت شدید او از نظم و انضباط در معبد، انتقادهایی را به همراه داشت و در سال ۱۸۳۹ به زندگی سکولار بازگشت. او نام یاماموتو کیکن را برای خود برگزید و بعداً نام خود را به تاماماتسو میسائو تغییر داد. او در کیوتو زیر نظر اوکونی تاکاماسا، کلاسیک دان ژاپنی، تحصیل کرد، اما در نهایت با استادش دچار اختلاف شد و به سنشو رفت و سپس به مانو در استان اومی بازنشسته شد. از جمله شاگردان او می توان به میکامی هیوبو و جیکا شیگه کونی اشاره کرد. در سال ۱۸۶۷، او از طریق معرفی میکامی با ایواکورا تومومی آشنا شد و محرم اسرار او شد. پس از آن، او پیش
نویس فرمان امپراتوری برای احیای حکومت امپراتوری را که در جلسه کوگوشو ارائه شد، تهیه کرد و طرح پرچم زربفت را برای تقویت روحیه ارتش امپراتوری در آماده سازی برای نبرد با شوگون سالاری ادو ابداع کرد. او با تحصیلات و استعداد ادبی خود از فعالیت های ایواکورا تومومی حمایت کرد. پس از احیای حکومت امپراتوری، او قاضی دفتر امور داخلی شد و موضعی بسیار محافظه کارانه اتخاذ کرد، مانند اتحاد با هیراتا تتسوتانه و دیگران برای درخواست ادغام دایگاکوریو (مؤسسه مطالعات چینی) با دایگاکوکان که بر مطالعات کلاسیک ژاپنی متمرکز بود، و به تدریج از ایواکورا و دیگران فاصله گرفت. در سال ۱۸۶۹، او عضوی از خانواده دوجو شد و به او ۳۰ کوکو حقوق خانوادگی و سه نفر حقوق پرداخت شد. وقتی پایتخت به توکیو منتقل شد، او درخواست تعویق داد و در سال ۱۸۷۰ به عنوان دکترا و معلم خصوصی در دایگاکوچو در توکیو منصوب شد، اما در اکتبر همان سال استعفا داد و از سیاست غربی سازی دولت ناراضی بود. او به کیوتو بازگشت و بازنشسته شد، اما اندکی پس از آن بر اثر بیماری درگذشت. در ژوئیه ۱۸۸۴، به پسرخوانده اش، تاماماتسو ماسایوکی، عنوان بارون اعطا شد.
دیوید گرگن (; – ) سیاست مدار و کارشناس سیاسی اهل ایالات متحده آمریکا بود. او به عنوان مشاور در دوران دولت های ریچارد نیکسون، جرالد فورد، رونالد ریگان و بیل کلینتون خدمت کرد. او بعدها تحلیلگر ارشد سیاسی سی ان ان و استاد خدمات عمومی و مدیر بنیان گذار مرکز رهبری عمومی در مدرسه حکمرانی جان اف. کندی شد. گرگن همچنین سردبیر سابق یواس نیوز اند ورلد ریپورت و از نویسندگان سی ان ان بود.
ورشکسته () فیلمی در ژانر وسترن و درام به نویسندگی و کارگردانی کارلایل یوبنک است که در سال ۲۰۲۵ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به وایت راسل، دنیس کواید، آدن تورنتون، مری مکدانل، جانی برشتولد و تام اسکریت اشاره کرد. تاریخ تولید و انتشار. در آوریل ۲۰۲۵ فاش شد که یک فیلم درام وسترن به نویسندگی و کارگردانی کارلایل یوبنک برای سونی پیکچرز تکمیل شده است که در آن وایت راسل (که تهیه کننده نیز هست)، دنیس کواید، آدن تورنتون، مری مکدانل، جانی برشتولد و تام اسکریت بازی می کنند. فیلمبرداری رسماً در فوریه ۲۰۲۱ در مونتانا آغاز شد. صحنه هایی که در زمستان اتفاق می افتادند، اول فیلمبرداری شدند. در ماه ژوئیه، فیلمبرداری در شهرهای آناکوندا، دیر لاج، بوت، دراموند و تری فورکس انجام شد. فیلمبرداری در ۱۹ ژوئیه ۲۰۲۱ به پایان رسید. "این فیلم" در تاریخ ۶ مه ۲۰۲۵ توسط سونی پیکچرز به صورت ویدیو درخواست منتشر شد.
بحث و جدل بر سر بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی، بحث اساسی در مورد اخلاقی، جنبه های قانونی و نظامی از بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی به ترتیب در ۶ اوت و ۹ اوت ۱۹۴۵ در نزدیکی جبهه جنگ اقیانوس آرام در جنگ جهانی دوم وجود دارد. (۱۹۳۹–۴۵)، و همچنین تأثیر ماندگار آنها بر ایالات متحده و جامعه بین المللی. در ۲۶ ژوئیه ۱۹۴۵ در کنفرانس پوتسدام، رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا هری ترومن، نخست وزیر بریتانیا وینستون چرچیل و رئیس جمهور تایوان برای اعلامیه پوتسدام را صادر کردند که شرایط تسلیم امپراتوری ژاپن را مشخص می کرد . این اولتیماتوم بیان می کرد که اگر ژاپن تسلیم نشود، با «ویرانی فوری و مطلق» مواجه خواهد شد. در مورد فرایند تصمیم گیری ریاست جمهوری و دیگران در مورد اینکه آیا بمباران ها علت نزدیکی تسلیم شدن ژاپن بوده اند یا خیر. در طول زمان، با دسترسی به استدلال های جدید و تکمیل مطالعات، استدلال های مختلفی حمایت خود را کسب کرده و از دست داده اند. تمرکز اصلی بر این بوده است که آیا این بمباران باید به عنوان جنایت جنگی و/یا به عنوان جنایت علیه بشریت طبقه بندی شود. همچنین بحث هایی در مورد نقش بمب گذاری ها در تسلیم ژاپن و توج
یه ایالات متحده برای آنها بر اساس این فرض که بمب گذاری ها تسلیم را تسریع کرده اند، وجود دارد. این موضوع همچنان موضوع بحث های علمی و عمومی است و بازنگری تاریخی استدلال های متنوعی را مطرح می کند. در سال ۲۰۰۵، جی. ساموئل واکر در مروری بر تاریخ نگاری این موضوع نوشت: «به نظر می رسد که جنجال بر سر استفاده از بمب ادامه خواهد داشت». واکر اظهار داشت: «مسئله اساسی که محققان را در طول تقریباً چهار دهه دچار اختلاف کرده است، این است که آیا استفاده از بمب برای دستیابی به پیروزی در جنگ اقیانوس آرام با شرایطی که برای ایالات متحده رضایت بخش باشد، ضروری بوده است یا خیر.» طرفداران این بمباران ها عموماً ادعا می کنند که آنها باعث تسلیم ژاپن شدند و از تلفات گسترده در هر دو طرف در عملیات سقوط ژاپن جلوگیری کردند: کیوشو قرار بود در نوامبر ۱۹۴۵ و هونشو چهار ماه بعد مورد حمله قرار گیرد. تصور می شد که ژاپن تسلیم نخواهد شد مگر اینکه نمایش چشمگیری از توانایی تخریب وجود داشته باشد. کسانی که با بمباران ها مخالفند، استدلال می کنند که از نظر نظامی غیرضروری بود، اساساً غیراخلاقی، یک جنایت جنگی یا نوعی تروریسم دولتی. منتقدان معتقدند که محاصره د
ریایی و بمباران های متعارف، ژاپن را مجبور به تسلیم بدون قید و شرط می کرد. برخی از منتقدان معتقدند ژاپن انگیزه بیشتری برای تسلیم شدن در خالسایون اتحاد جماهیر شوروی و جزایر کوریل، که می توانست منجر به اشغال هوکایدو توسط شوروی داشت. از خارج از ایالات متحده، بحث ها بر سوالاتی در مورد شخصیت و اخلاق ملی آمریکا و همچنین تردیدهایی در مورد سیاست های دیپلماتیک و نظامی فعلی آن متمرکز شده است. پشتیبانی. جلوگیری از بسیاری از تلفات نظامی ایالات متحده و ژاپن. کسانی که به نفع تصمیم برای انداختن جنگ افزار هسته ای به اهداف دشمن استدلال می کنند، معتقدند تلفات عظیمی از هر دو طرف در عملیات سقوط، تهاجم برنامه ریزی شده متفقین به ژاپن رخ می داد. بخش عمده ای از نیروی مهاجم به ژاپن آمریکایی خواهد بود، اگرچه امپراتوری بریتانیا نیز سه لشکر از نیروها (از هر کدام یک لشکر از بریتانیا، کانادا و استرالیا) را در اختیار خواهد داشت. ایالات متحده پیش بینی می کرد که در نبرد سقوط، تعداد زیادی از رزمندگان خود را از دست بدهد، اگرچه تعداد عملیات سقوط مورد بحث است. رئیس جمهور ایالات متحده هری ترومن در سال ۱۹۵۳ اظهار داشت که به او توصیه شده است که تلفا
ت ایالات متحده می تواند از ۲۵۰٬۰۰۰ تا یک میلیون رزمنده متغیر باشد. معاون وزیر نیروی دریایی رالف بارد، عضو کمیته موقت در امور اتمی، اظهار داشت که در دیدار با ترومن در تابستان ۱۹۴۵، آنها در مورد استفاده از بمب در زمینه تلفات گسترده رزمی و غیررزمی ناشی از تهاجم بحث کردند و بارد احتمال کشته شدن یک میلیون رزمنده متفقین را مطرح کرد. از آنجایی که بارد با استفاده از بمب بدون هشدار اولیه به ژاپن مخالف بود، نمی توان او را به اغراق در انتظارات تلفات برای توجیه استفاده از بمب متهم کرد و روایت او گواهی بر این است که ترومن از احتمال یک میلیون تلفات آگاه بوده و مقام های دولتی در مورد آن بحث کرده اند. با این حال، تخمین های دیگر کمتر بود. به عنوان مثال، در ۱۸ ژوئن ۱۹۴۵، ژنرال داگلاس مک آرتور، فرمانده نیروی متجاوز، ۹۵۰۰۰ تلفات (یک سوم این کشته ها) را در ۹۰ روز اول تهاجم پیش بینی کرد. یک چهارم میلیون تلفات تقریباً سطحی است که کمیته طرح های مشترک جنگ در مقاله خود (JWPC 369/1) که برای جلسه ۱۸ ژوئن ترومن تهیه شده بود، تخمین زده بود. بررسی اسناد کتابخانه ترومن نشان می دهد که پیش نویس اولیه پاسخ ترومن به این پرسش جرج مارشال فقط این