Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یا طبقه بندی های دوگانه مشابه تقسیم می شوند. طبقه بندی های دیگر ممکن است متقابل گرایی را به عنوان دسته سوم اضافه کنند، در حالی که برخی آن را بخشی از آنارشیسم فردگرایانه و برخی دیگر آن را بخشی از آنارشیسم اجتماعی می دانند. تفاوت های فلسفی زیادی میان آنارشیست ها در رابطه با مسائل ایدئولوژی، ارزش ها و استراتژی وجود دارد. ایده ها در مورد این که چگونه جوامع آنارشیستی باید کار کنند، به ویژه با توجه به اقتصاد، به طور قابل توجهی متفاوت است. همچنین درباره چگونگی شکل گیری چنین جامعه ای اختلاف نظر وجود دارد؛ برخی از آنارشیست ها به استراتژی عدم خشونت متعهد هستند در حالی که برخی دیگر از مبارزه مسلحانه دفاع می کنند. نگرش تبیینی. مکاتب فکری آنارشیستی نه تنها طیفی از مکاتب منفرد را در بر می گیرد، بلکه در استفاده از برخی از اصطلاحات کلیدی نیز تفاوت قابل توجهی دارد. برخی از اصطلاحات مانند سوسیالیسم در طول دوره توسعه آنارشیسم در معرض تعاریف متعدد و مبارزه ایدئولوژیک قرار گرفته اند. موارد دیگر مانند سرمایه داری به روش های متفاوت و اغلب متناقض توسط مکاتب مختلف در عرف استفاده می شوند. علاوه بر این، گاهی بدون ایجاد مکاتب جدید، معا
نی اصطلاحاتی مانند متقابل گرایی در طول زمان تغییر کرده اند. همه این مشکلات اصطلاحی به سوء تفاهم در درون و درباره آنارشیسم کمک می کند. امکان صحت وجود دارد که بگوییم آنارشیسم مجموعه ای از فلسفه های سیاسی است که با اقتدار و سازمان سلسله مراتبی—شامل دولت، سرمایه داری، ناسیونالیسم و همه نهادهای مرتبط—در اداره همه روابط انسانی به نفع جامعه ای مبتنی بر انجمن های داوطلبانه مخالفت می کند؛ آزادی و تمرکززدایی، مبتنی بر ریشه شناسی که صرفاً نفی یک حاکم است یا مبتنی بر ضد دولت گرایی—آنارشیسم بسیار بیشتر از آن است—یا حتی ضد اقتدارگرایی، کاستی های خاص خود را دارند. موارد به کارگیری در محافل سیاسی بسیار متفاوت بوده است. در سال ۱۹۸۴، ریچارد تی. الی خاطرنشان کرد که این اصطلاح از قبل معانی مختلفی به دست آورده است. در کلی ترین معنای آن، اینها شامل این دیدگاه می شد که جامعه یک ارگانیسم زنده و در حال رشد است که قوانین آن چیزی متفاوت از قوانین کنش فردی است. چندین سال قبل از آن در سال ۱۸۸۸، بنجامین تاکر، آنارشیست فردگرا، متن کامل «نامه سوسیالیستی» ارنست لزینه را در مقاله خود در مورد «سوسیالیسم دولتی و آنارشیسم» گنجاند. از نظر لزینه د
و سوسیالیسم وجود دارد: «"یکی دیکتاتوری و دیگری لیبرترین"». مکاتب فکری آنارشیستی می توانند اساساً متفاوت باشند و در عین حال اصول مشترک آنارشیسم را حفظ کنند و از هر چیزی از فردگرایی افراطی گرفته تا جمع گرایی کامل حمایت کنند. انواع آنارشیسم به دسته های آنارشیسم اجتماعی و فردگرا یا طبقه بندی های دوگانه مشابه تقسیم می شوند. با این وجود، ضد سرمایه داری توسط اکثر آنارشیست ها عنصر ضروری آنارشیسم تلقی می شود. آنارشیسم فردگرا و آنارشیسم اجتماعی. با توجه به بسیاری از مکاتب فکری آنارشیستی، آنارشیسم را می توان به دو یا چند دسته تقسیم کرد که پرکاربردترین آنارشیسم فردگرا در مقابل آنارشیسم اجتماعی است. دسته بندی های دیگر ممکن است شامل آنارشیسم سبز و یا آنارشیسم چپ و راست باشد. اصطلاحاتی مانند آنارکو سوسیالیسم یا آنارشیسم سوسیالیستی نیز می توانند به عنوان مترادف آنارشیسم اجتماعی استفاده شوند اما این مورد توسط اکثر آنارشیست ها رد می شود زیرا آنها عموماً خود را سوسیالیست لیبرترین می دانند و زمانی که مترادف با سوسیالیسم لیبرترین، سوسیالیسم بدون دولت در مقابل سوسیالیسم اقتدارگرا و دولتی به کار نروند، غیر ضروری و گیج کننده به نظر
می رسند. آنارشیسم از نظر تاریخی با جنبش سوسیالیستی و ضد سرمایه داری شناسایی شده است که شکاف اصلی آن بین آنارشیست های ضد بازار است که از نوعی برنامه ریزی اقتصادی غیر متمرکز حمایت می کنند و آنارشیست های طرفدار بازار که از سوسیالیسم بازار آزاد حمایت می کنند. به دلایل مشابه، آنارشیست ها دسته بندی هایی مانند آنارشیسم چپ و راست—آنارکو سرمایه داری و ناسیونال–آنارشیسم—را نیز رد می کنند، آنارشیسم را یک ایدئولوژی سوسیالیست لیبرترین، چپ رادیکال یا چپ افراطی می دانند.
پالایشگاه با نام نخست "گل های باوارده" فیلم ایرانی به کارگردانی و نویسندگی مهرداد خوشبخت و تهیه کنندگی سعید سعدی محصول سال ۱۴۰۱ است. این فیلم در چهل و یکمین دوره جشنواره بین المللی فیلم فجر حضور داشت. داستان. در سال ۱۳۵۹ همزمان با جنگ تحمیلی، تعدادی از مهندسین پالایشگاه نفت آبادان در تلاش هستند با امکانات و تجهیزاتی که در داخل انبارهای آن است، پالایشگاه های دیگر را ترمیم کنند.
شهرستان چکماگوشفسکی (به لاتین: Chekmagushevsky District) یک شهرستان در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده است.
زمیوو (به لاتین: Zemeyevo) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده است.
شهرستان چیشمینسکی (به لاتین: Chishminsky District) یک شهرستان در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده است.
عاشق خوش شانس (; ) یک مجموعهٔ تلویزیونی کره جنوبی سال ۲۰۱۶ بر پایهٔ وب تونی با همین نام منتشر شده در ناور در سال ۲۰۱۴ است. در این مجموعه هوانگ جونگ-ایوم و ریو جون-یول بازی کردند. این مجموعه از ۲۵ مه تا ۱۴ ژوئیه ۲۰۱۶، روزهای چهارشنبه و پنجشنبه ساعت ۲۲:۰۰ (کی اس تی) از ام بی سی برای ۱۶ قسمت پخش شد.
مقیاس رده انرژی () که energy class K یا K-class نیز نامیده و با K نشان داده می شود، مقیاسی برای اندازه گیری نیرو یا بزرگی زمین لرزه های محلی و منطقه ای است؛ که در کشورهای پساشوروی، کوبا و مغولستان به کار می رود. مقیاس K (برگرفته از واژه روسی класс، «کلاس» به معنای یک دسته یا رده)، اندازه گیری بزرگی زمین لرزه با روش رده انرژی (K-class) است که در سال ۱۹۵۵ توسط لرزه شناسان اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی در مناطق دوردست تاجیکستان در آسیای میانه توسعه یافت. این مقیاس در شکل اصلاح شده هنوز هم برای زمین لرزه های محلی و منطقه ای در بسیاری از کشوهایی که قبلاً با اتحاد جماهیر شوروی همسو بودند، (از جمله کوبا) استفاده می شود. بر اساس انرژی لرزه ای (K = log ES، در یکای ژول)، دشواری در اجرای آن با استفاده از فناوری آن زمان منجر به بازبینی مقیاس در سال های ۱۹۵۸ و ۱۹۶۰ شد. انطباق مقیاس K با شرایط محلی، منجر به پدیدآمدن زیرمقیاس های مختلف منطقه ای مانند KF و KS شده است. مقادیر K مانند اعداد مقیاس بزرگی ریشتر، لگاریتمی است، اما از نظر مقیاس بندی و نقطه صفر با مقیاس ریشتر متفاوت است. مقادیر محدوده ۱۲ تا ۱۵در مقیاس K، تقریباً با
۴٫۵ تا ۶ M مطابقت دارد. مقیاس های M(K) ,M(K) یا احتمالاً MK نشان دهنده بزرگی M است که از رده انرژی K محاسبه شده است. منابع.
اکولایزر یک مجموعه تلویزیونی درام و جنایی آمریکایی است که برای اولین بار در ۷ فوریه ۲۰۲۱ از شبکه سی بی اس پخش شد. این دومین راه اندازی مجدد در این فرنچایز است، پس از فیلم سال ۲۰۱۴ و دنباله های آن در سال های ۲۰۱۸ و ۲۰۲۳، و بازسازی مجموعه دهه ۱۹۸۰ باهمین نام است. این سریال توسط تهیه کنندگان اجرایی ریچارد لیندهایم به همراه مایکل اسلون و کویین لطیفه که در نقش شخصیت اصلی نیز بازی می کند، ساخته شده است. جان دیویس، جان فاکس، دبرا مارتین چیس، اندرو دبلیو مارلو و تری میلر نیز به عنوان تهیه کنندگان اجرایی فعالیت می کنند. لیندهایم در ۱۸ ژانویه ۲۰۲۱ هنگام کار بر روی سریال بر اثر نارسایی قلبی درگذشت. اولین نمایش این سریال به یاد او تقدیم شده است. در مارس ۲۰۲۱، سریال برای فصل دوم تمدید شد که اولین بار در ۱۰ اکتبر ۲۰۲۱ پخش شد. در ماه مه ۲۰۲۲، سریال برای فصل سوم و چهارم تمدید شد. فصل سوم در ۲ اکتبر ۲۰۲۲ برای اولین بار پخش شد. داستان. این سریال حول محور رابین مک کال، زن معمایی در شهر نیویورک و مادر مجرد، دختر نوجوان دلیلا با پیشینه ای اسرارآمیز است که از مهارت های گسترده خود برای کمک به کسانی استفاده می کند که جای دیگری ندارن
د، نقش یک فرشته نگهبان و یک مدافع برای کسانی را ایفا می کند که نمی تواند در حالی که به دنبال رستگاری خود است از خود دفاع کند. تولید. فیلمبرداری این مجموعه در چندین مکان در شمال نیوجرسی از جمله پترسون، نیوآرک و جرسی سیتی انجام شده است. بازخوردها. در راتن تومیتوز، این سریال بر اساس بررسی های ۳۰ منتقد، با میانگین امتیاز ۶ از ۱۰، دارای ۶۷ درصد محبوبیت است. در متاکریتیک، بر اساس رای ۱۵ منتقد، امتیاز ۵۷ از ۱۰۰ را دارد. که نشان دهنده «بررسی های مختلط یا متوسط» است.
مفهوم بزرگی مدت زمین لرزه () نخست توسط E. Bisztricsany در سال ۱۹۵۸. فقط بر اساس موج سطحی ارائه شد و بر پایه بررسی لرزه نگاشت ثبت شده یک زمین لرزه، طول کل قطار موج لرزه ای - که گاهی به عنوان CODA نامیده می شود- است که اندازه آن زمین لرزه را نشان می دهد؛ بنابراین زمین لرزه های بزرگ تر، لرزه نگاشت های طولانی تر و همچنین امواج لرزه ای قوی تری نسبت امواج کوچک تر ایجاد می کنند. فاصله موج لرزه ای که بر روی محور زمانی ثبت یک زمین لرزه اندازه گیری می شود - که با آغاز اولین موج لرزه ای شروع می شود، تا زمانی که دامنه قطار موج به حداقل ۱۰٪ از حداکثر مقدار ثبت شده خود کاهش یابد - به عنوان «مدت زمان زمین لرزه» شناخته می شود. این مفهومی است که Bisztricsany برای اولین بار در توسعه مقیاس بزرگی مدت زمان زمین لرزه با استفاده از مدت زمان امواج سطحی استفاده کرد. Md نشان دهنده مقیاس های مختلفی است که بزرگی را از «مدت زمان» یا طول بخشی از قطار موج لرزه تخمین می زند. این ویژگی، به ویژه برای اندازه گیری زمین لرزه های محلی یا منطقه ای مفید است. در زمین لرزه های محلی یا منطقه ای، هم زمین لرزه های قوی رخ می دهد که ممکن است لرزه سنج را ا
ز مقیاس خارج کند (مشکلی در ابزارهای آنالوگ که قبلاً استفاده می شد) و از اندازه گیری حداکثر دامنه موج جلوگیری کند و هم زمین لرزه های ضعیف که حداکثر دامنه آن به طور دقیق اندازه گیری نشده است. حتی برای زمین لرزه های دور، اندازه گیری مدت زمان لرزش (و همچنین دامنه موج)، نسبت به اندازه گیری انرژی کل زمین لرزه بهتر است. اندازه گیری مدت زمان زمین لرزه در برخی از مقیاس های مدرن مانند و گنجانده شده است. مقیاس های Mc معمولاً مدت یا دامنه بخشی از موج لرزه ای به نام "coda" را اندازه گیری می کنند. برای مسافت های کوتاه (کمتر از ۱۰۰ کیلومتر)، این پارامترها می توانند پیش از مشخص شدن مکان دقیق زمین لرزه، تخمین سریعی از بزرگی آن ارائه کنند.
تامار تومانیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) نویسنده، معمار اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۱۰ مه ۱۹۰۷ در تفلیس به دنیا آمد و از دانشگاه پلی تکنیک ارمنستان، دانشگاه ملی معماری و شهرسازی ارمنستان فارغ التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان برجسته افتخار شده است. وی در ۱۱ نوامبر ۱۹۸۹ در سن سالگی در ایروان درگذشت.
در لرزه شناسی، نقشه هم لرز () برای نشان دادن خطوطی با شدت لرزه ای یکسان به کار می رود و معمولاً شدت لرزه ای با استفاده از مقیاس شدت مرکالی اصلاح شده اندازه گیری می شود. این نقشه ها در شناسایی و تشخیص رومرکز زمین لرزه، به ویژه در زمانی که داده های ثبت شده لرزه سنجی موجود نیست (مانند زمین لرزه های تاریخی)، مفید و مؤثر است. این نقشه ها همچنین حاوی اطلاعات مهمی در مورد شرایط زمین در مکان های خاص، وضعیت زمین شناسی لایه های زیرین، الگوهای انتشار امواج لرزه ای و چگونگی پاسخ انواع ساختمان ها به امواج لرزه ای هستند. نقشه های هم لرز بخش مهمی از رویکرد میدانی لرزه شناسی و کلان لرزه ای را تشکیل می دهند، یعنی بخشی از لرزه شناسی که با داده های غیر ابزاری سروکار دارد. شکل و اندازه مناطق هم لرز می تواند در تعیین بزرگی زمین لرزه، ژرفای کانون زمین لرزه و سازوکار کانونی یک زمین لرزه کمک کند.
در این صفحه، فهرستی از بازیکنانی که در مسابقات قهرمانی باشگاه های جهان ۲۰۰۵ که در ژاپن بین ۱۱ تا ۱۸ دسامبر ۲۰۰۵ برگزار شد، آمده است. الاهلی. سرمربی: مانوئل ژوزه الاتحاد. سرمربی: آنگل یوردانسکو ساپریسا. سرمربی: ارنان مدفورد لیورپول. سرمربی: رافائل بنیتز سائو پائولو. سرمربی: پائولو آتوئوری سیدنی. سرمربی: پیر لیتبارسکی
«کمی دعا می کنم» (به انگلیسی: I Say a Little Prayer) ترانه ای است که توسط برت بکراک و هل دیوید برای دیان وارویک نوشته شده است. این آهنگ در دسامبر ۱۹۶۷ در جدول ۱۰۰ تک آهنگ برتر پاپ بیلبورد به رتبه ی چهارم رسید و توانست در جدول تک آهنگ های آراندبی (R&amp;B) رتبه ی هشتم را به دست آورد.
افزایش مزدوج هسته دوستی نوعی واکنش آلی است. واکنش های افزایشی هسته دوستی متداول یا افزایش ۲٬۱-هسته دوستی بیشتر با افزایش به ترکیبات کربونیل دار سروکار دارند. ترکیبات ساده آلکن به دلیل عدم قطبیت واکنش ۲٬۱ نشان نمی دهند، مگر اینکه آلکن با استخلاف های ویژه فعال شود. با ترکیبات کربونیل غیراشباع β، α مانند سیکلوهگزنون، می توان از ساختارهای رزونانسی چنین استنباط کرد که موقعیت β یک مکان الکترون دوست است که می تواند با یک هسته دوست واکنش دهد. بار منفی در این ساختارها به صورت آنیون آلکوکسید ذخیره می شود. چنین افزایش هسته دوستی، افزودنی مزدوج هسته دوستی یا افزایش هسته دوستی-۴٬۱ نامیده می شود. مهم ترین آلکن های فعال، کربونیل ها و اکریلونیتریل های مزدوج ذکر شده در بالا هستند.
ماروسینو (به لاتین: Marusino) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده است.
جنگ ضدهوایی، ضدهوایی یا نیروهای دفاع هوایی، پاسخ فضای نبرد به جنگ هوایی است که توسط ناتو به عنوان «کلیه اقدامات طراحی شده برای بی اثر کردن یا کاهش اثربخشی عملیات هوایی خصمانه» تعریف شده است. این شامل سیستم های تسلیحاتی مبتنی بر سطح، زیرسطحی (پرتاب از زیردریایی) و سیستم های تسلیحاتی مبتنی بر هوا، سیستم های حسگر مرتبط، ترتیبات فرماندهی و کنترل، و اقدامات غیرفعال (مانند بالن های رگبار) است. ممکن است برای محافظت از نیروهای دریایی، زمینی و هوایی در هر مکانی استفاده شود. با این حال، برای اکثر کشورها، تلاش اصلی دفاع از میهن بوده است. ناتو از دفاع هوایی هوابرد به عنوان ضدهوایی و دفاع هوایی دریایی به عنوان جنگ ضدهوایی یاد می کند. دفاع موشکی گسترش دفاع هوایی است، همان طور که ابتکارات برای انطباق دفاع هوایی با وظیفه رهگیری هر پرتابه در پرواز است. در برخی کشورها مانند بریتانیا و آلمان در طول جنگ جهانی دوم، اتحاد جماهیر شوروی و ناتو و ایالات متحده مدرن، هواپیماهای پدافند هوایی و پدافند هوایی زمینی تحت فرماندهی و کنترل یکپارچه قرار گرفته اند. با این حال، در حالی که پدافند هوایی کلی ممکن است برای دفاع از میهن (از جمله تأسیس
ات نظامی) باشد؛ نیروهای میدانی، در هر کجا باشند، دفاع خود را در برابر تهدیدات هوایی فراهم می کنند. تا دهه ۱۹۵۰ اسلحه هایی که مهمات بالستیک را از ۷٫۶۲ شلیک می کردند. میلی متر (۳۰ اینچ) تا ۱۵۲٫۴ میلی متر (۶ در) سلاح های استاندارد بودند. سپس موشک های هدایت شونده غالب شدند، مگر در کوتاه ترین بردها (مانند سیستم های تسلیحاتی نزدیک، که معمولاً از توپ های خودکار چرخشی یا در سیستم های بسیار مدرن، از انطباق های سطح به هوای موشک های هوا به هوای کوتاه برد استفاده می کنند. اغلب در یک سیستم با توپ های دوار ترکیب می شوند). واژه شناسی. اصطلاح "دفاع هوایی" احتمالاً برای اولین بار توسط بریتانیا زمانی استفاده شد که دفاع هوایی بریتانیا (ADGB) به عنوان یک فرماندهی نیروی هوایی سلطنتی در سال ۱۹۲۵ ایجاد شد [شواهد از RPPC WW1 نشان می دهد که اصطلاح دفاع هوایی تا سال ۱۹۱۶ مورد استفاده قرار می گرفت. پشت کارت پستال WW1 با "گروهبان شماره ۱ ضد هوایی دفاع هوایی لندن (SW) 20/1916] مشروح شده است. با این حال، ترتیبات در بریتانیا «ضد هوایی» نیز نامیده می شد که به اختصار "AA" نامیده می شد، اصطلاحی که تا دهه ۱۹۵۰ در استفاده عمومی باقی ماند. پس از
جنگ جهانی اول گاهی پیشوند "سبک" یا "سنگین" (LAA یا HAA) برای طبقه بندی یک نوع تفنگ یا واحد قرار می گرفت. نام مستعار برای توپ های ضد هوایی عبارتند از "AA", "AAA" یا "triple-A" (مخفف های "توپخانه ضد هوایی")، "flak" (از آلمانی)، "ack-ack" (از الفبای املای مورد استفاده توسط انگلیسی ها برای انتقال صدای "AA"); و "archie" (اصطلاح بریتانیایی جنگ جهانی اول که احتمالاً توسط آمیاس بورتون ابداع شده است، و اعتقاد بر این است که از طریق سپاه پرواز سلطنتی، از جمله جورج رابی کمدین تالار موسیقی "آرچیبالد، قطعاً نه!). ناتو جنگ ضدهوایی (AAW) را به عنوان «اقداماتی که برای دفاع از نیروی دریایی در برابر حملات تسلیحات هوایی که از هواپیماها، کشتی ها، زیردریایی ها و سایت های مستقر در زمین پرتاب می شوند» تعریف می کند. در برخی از ارتش ها اصطلاح "دفاع هوایی همه تسلیحات" (AAAD) برای دفاع هوایی توسط نیروهای غیر متخصص استفاده می شود. اصطلاحات دیگر از اواخر قرن بیستم عبارتند از "دفاع هوایی زمینی" (GBAD) با عبارات مرتبط " دفاع هوایی کوتاه برد " (SHORAD) و سیستم دفاع هوایی قابل حمل انسان (MANPADS). موشک های ضدهوایی با نام های مختلف موشک سطح ب
ه هوا، به اختصار SAM و سلاح هدایت شونده سطح به هوا (SAGW) نامیده می شوند. به عنوان مثال می توان به RIM-66 Standard , Raytheon Standard Missile 6 یا موشک MBDA Aster اشاره کرد. اصطلاحات غیر انگلیسی برای دفاع هوایی عبارتند از "Flak" یا "FlaK" آلمانی ("Fliegerabwehrkanone"، «توپ دفاع هوایی»، که به عنوان "Flugabwehrkanone" نیز ذکر شده است)، از آنجایی انگلیسی "flak"، و اصطلاح روسی "Protivovozdushnaya oborona" (سیریلیک: Противоровозду́шная) ترجمه تحت اللفظی «دفاع ضدهوایی» که به اختصار PVO نامیده می شود. در روسی، سیستم های AA را "zenitnye" (یعنی «اشاره به نقطه اوج») می گویند (تفنگ، موشک و غیره).). در زبان فرانسوی، پدافند هوایی DCA نامیده می شود ("Défense contre les aéronefs" , "aéronef" اصطلاح عمومی برای انواع تهدیدات هوابرد (هواپیما، کشتی هوایی، بالون، موشک، موشک) است. حداکثر فاصله ای که یک تفنگ یا موشک می تواند با هواپیما درگیر شود، رقم مهمی است. با این حال، تعاریف مختلف زیادی استفاده می شود، اما تا زمانی که از یک تعریف استفاده نشود، عملکرد تفنگ ها یا موشک های مختلف قابل مقایسه نیست. برای اسلحه های AA فقط قسمت صعود
ی مسیر می تواند مفید باشد. یک اصطلاح «سقف» است، حداکثر سقف ارتفاعی است که یک پرتابه در صورت شلیک عمودی به آن می رسد، به خودی خود عملاً مفید نیست زیرا تعداد کمی از اسلحه های AA قادر به شلیک عمودی هستند، و حداکثر مدت زمان فیوز ممکن است بسیار کوتاه باشد، اما به طور بالقوه مفید است. استانداردی برای مقایسه سلاح های مختلف بریتانیایی ها «سقف مؤثر» را پذیرفتند، یعنی ارتفاعی که در آن یک تفنگ می تواند یک سری گلوله را در برابر یک هدف متحرک پرتاب کند. این می تواند با حداکثر زمان کارکرد فیوز و همچنین توانایی تفنگ محدود شود. در اواخر دهه ۱۹۳۰، «تعریف بریتانیایی» ارتفاعی بود که در آن یک هدف مستقیماً به نزدیک می شد. می توان به مدت ۲۰ ثانیه قبل از اینکه اسلحه به ارتفاع ۷۰ درجه برسد، درگیر شد. با این حال، سقف مؤثر برای اسلحه های سنگین AA تحت تأثیر عوامل غیربالستیکی قرار گرفت: توضیحات کلی. ماهیت پدافند هوایی شناسایی هواپیماهای متخاصم و انهدام آن ها است. مسئله مهم ضربه زدن به هدفی است که در فضای سه بعدی حرکت می کند. یک حمله نه تنها باید با این سه مختصات مطابقت داشته باشد، بلکه باید این کار را در زمانی انجام دهد که هدف در آن موقع
یت قرار دارد. این بدان معناست که پرتابه ها یا باید برای اصابت به هدف هدایت شوند، یا با در نظر گرفتن سرعت و جهت هدف و پرتابه، موقعیت پیش بینی شده هدف را در زمانی که پرتابه به آن می رسد هدف قرار دهند. در طول قرن بیستم، پدافند هوایی یکی از سریع ترین حوزه های فناوری نظامی بود که به تکامل هواپیماها واکنش نشان می داد و از فناوری هایی مانند رادار، موشک های هدایت شونده و محاسبات (در ابتدا محاسبات آنالوگ الکترومکانیکی از دهه ۱۹۳۰ به بعد، همان طور که در مورد تجهیزات توضیح داده شد، پاسخ می داد. زیر). بهبودهایی در حسگرها، کنترل فنی آتش، تسلیحات و فرماندهی و کنترل انجام شد. در آغاز قرن بیستم، این ها یا بسیار ابتدایی بودند یا وجود نداشتند. در ابتدا حسگرها ابزارهای نوری و صوتی بودند که در طول جنگ جهانی اول توسعه یافتند و تا دهه ۱۹۳۰ ادامه یافتند، اما به سرعت توسط رادار جایگزین شدند، که به نوبه خود با اپترونیک در دهه ۱۹۸۰ تکمیل شد. فرماندهی و کنترل تا اواخر دهه ۱۹۳۰، زمانی که بریتانیا یک سیستم یکپارچه برای ADGB ایجاد کرد که پدافند هوایی زمینی فرماندهی ضدهوایی ارتش بریتانیا را به هم مرتبط می کرد، ابتدایی باقی ماند، اگرچه پداف
ند هوایی مستقر در میدان به ترتیبات کمتر پیچیده متکی بود. ناتو بعداً این ترتیبات را «محیط زمینی دفاع هوایی» نامید که به عنوان «شبکه سایت های رادار زمینی و مراکز فرماندهی و کنترل در یک صحنه عملیاتی خاص که برای کنترل تاکتیکی عملیات پدافند هوایی استفاده می شود» تعریف شد. قوانین درگیری برای جلوگیری از برخورد پدافند هوایی با هواپیماهای دوستانه یا خنثی ضروری است. استفاده از آن ها کمک می شود، اما توسط دستگاه های الکترونیکی شناسایی دوست یا دشمن (IFF) که در اصل در طول جنگ جهانی دوم معرفی شدند، کنترل نمی شود. درحالی که این قوانین در بالاترین مقام منشأ می گیرند، قوانین متفاوتی می تواند برای انواع مختلف پدافند هوایی که یک منطقه را در یک زمان پوشش می دهند اعمال شود. AAAD معمولاً تحت سخت ترین قوانین عمل می کند. ناتو این قوانین را دستورهای کنترل سلاح (WCO) می نامد که عبارتند از: تا دهه ۱۹۵۰، اسلحه هایی که مهمات بالستیک را شلیک می کردند، سلاح استاندارد بودند. سپس موشک های هدایت شونده غالب شدند، مگر در کوتاه ترین بردها. با این حال، نوع گلوله یا کلاهک و فیوزینگ آن و آرایش هدایت با موشک ها، متنوع بوده و هستند. اهداف همیشه به راح
تی قابل نابودی نیستند. با این وجود، هواپیماهای آسیب دیده ممکن است مجبور به توقف مأموریت خود شوند و حتی اگر موفق به بازگشت و فرود در قلمرو دوستانه شوند، ممکن است برای روزها یا برای همیشه از عملیات خارج شوند. با نادیده گرفتن سلاح های کوچک و مسلسل های کوچکتر، اسلحه های پدافند هوایی زمینی از نظر کالیبر از ۲۰ تغییر کرده اند. میلی متر تا حداقل ۱۵۲ میلی متر پدافند هوایی زمینی به چند روش مستقر می شود: پدافند هوایی شامل عناصر دیگری نیز شده است، اگرچه پس از جنگ جهانی دوم، بیشتر آن ها از کار افتادند: پدافند هوایی غیرعامل توسط ناتو به عنوان «اقدامات غیرعاملی که برای دفاع فیزیکی و حفاظت از پرسنل، تأسیسات و تجهیزات ضروری به منظور به حداقل رساندن اثربخشی حمله هوایی و/یا موشکی انجام می شود» تعریف می کند. این یک فعالیت حیاتی توسط نیروهای زمینی باقی می ماند و شامل استتار و پنهان سازی برای جلوگیری از شناسایی توسط هواپیماهای شناسایی و حمله می شود. اقداماتی مانند استتار ساختمان های مهم در جنگ جهانی دوم رایج بود. در طول جنگ سرد باند و تاکسی وی برخی از فرودگاه ها به رنگ سبز درآمدند. سازمان. در حالی که نیروی دریایی معمولاً مسئول دفا
ع هوایی خود، حداقل برای کشتی ها در دریا هستند، ترتیبات سازمانی برای پدافند هوایی زمینی بین کشورها و در طول زمان متفاوت است. شدیدترین حالت اتحاد جماهیر شوروی بود، و این مدل هنوز ممکن است در برخی کشورها دنبال شود: این یک سرویس جداگانه بود، همتراز با ارتش، نیروی دریایی یا نیروی هوایی. در اتحاد جماهیر شوروی این "Voyska PVO" نامیده می شد و دارای هر دو هواپیمای جنگنده جدا از نیروی هوایی و سیستم های زمینی بود. این به دو بازو تقسیم شد، "PVO Strany،" سرویس دفاع هوایی استراتژیک مسئول دفاع هوایی میهن، که در سال ۱۹۴۱ ایجاد شد و در سال ۱۹۵۴ به یک سرویس مستقل تبدیل شد، و "PVO SV،" دفاع هوایی نیروهای زمینی. متعاقباً اینها به ترتیب بخشی از نیروی هوایی و نیروی زمینی شدند. از سوی دیگر، ارتش ایالات متحده دارای یک شاخه توپخانه دفاع هوایی است که دفاع هوایی زمینی را هم برای میهن و هم برای ارتش در میدان فراهم می کند، اما از نظر عملیاتی تحت فرماندهی بخش هوایی نیروی مشترک است. بسیاری از کشورهای دیگر نیز یک شاخه دفاع هوایی در ارتش مستقر می کنند. کشورهای دیگر، مانند ژاپن یا اسرائیل، سیستم های دفاع هوایی زمینی خود را در نیروی هوایی خود
ادغام می کنند. در بریتانیا و برخی از ارتش های دیگر، واحد توپخانه هم مسئولیت دفاع هوایی داخلی و هم در خارج از کشور را بر عهده داشته است، اگرچه مسئولیت دفاع هوایی جزایر بریتانیا در جنگ جهانی اول با نیروی دریایی سلطنتی تقسیم شده بود. جنگ جهانی دوم هنگ RAF برای محافظت از فرودگاه ها در همه جا تشکیل شد و این شامل دفاع هوایی سبک بود. در دهه های بعدی جنگ سرد، این شامل پایگاه های عملیاتی نیروی هوایی ایالات متحده در بریتانیا بود. با این حال، تمام پدافند هوایی زمینی در سال ۲۰۰۴ از حوزه قضایی نیروی هوایی سلطنتی (RAF) حذف شد. فرماندهی ضدهوایی ارتش بریتانیا در مارس ۱۹۵۵ منحل شد، اما در طول دهه های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ فرماندهی جنگنده RAF موشک های دفاع هوایی دوربرد را برای محافظت از مناطق کلیدی در بریتانیا به کار برد. در طول جنگ جهانی دوم، تفنگداران دریایی سلطنتی همچنین واحدهای دفاع هوایی را فراهم کردند. به طور رسمی بخشی از سازمان دفاعی پایگاه متحرک نیروی دریایی بود، آنها به عنوان بخشی جدایی ناپذیر از پدافند هوایی زمینی تحت فرماندهی ارتش به کار گرفته شدند. واحد اصلی پدافند هوایی معمولاً یک باتری با ۲ تا ۱۲ تفنگ یا پرتاب کننده موشک و
عناصر کنترل آتش است. این باتری ها، به ویژه با تفنگ، معمولاً در یک منطقه کوچک مستقر می شوند، اگرچه باتری ها ممکن است تقسیم شوند. این برای برخی از سیستم های موشکی معمول است. باتری های موشک SHORAD اغلب در سراسر منطقه ای با پرتابگرهای جداگانه چند کیلومتری از هم مستقر می شوند. هنگامی که MANPADS توسط متخصصان کار می کند، باتری ها ممکن است چندین تیم داشته باشند که به طور جداگانه در بخش های کوچک مستقر شوند. اسلحه های پدافند هوایی خودکششی ممکن است به صورت جفت مستقر شوند. باتری ها معمولاً به گردان یا معادل آن دسته بندی می شوند. در ارتش صحرایی، یک اسلحه سبک یا گردان SHORAD اغلب به یک لشکر مانور اختصاص داده می شود. اسلحه های سنگین تر و موشک های دوربرد ممکن است در تیپ های پدافند هوایی باشند و تحت فرماندهی سپاه یا بالاتر باشند. پدافند هوایی میهن ممکن است ساختار نظامی کاملی داشته باشد. برای مثال، فرماندهی ضدهوایی بریتانیا، که توسط یک ژنرال کامل ارتش بریتانیا فرماندهی می شود، بخشی از ADGB بود. در اوج خود در سال های ۱۹۴۱–۱۹۴۲، شامل سه سپاه AA با ۱۲ لشکر AA بین آنها بود. تاریخ. اولین استفاده. استفاده از بالن توسط ارتش ایالات م
تحده در طول جنگ داخلی آمریکا، کنفدراسیون ها را وادار کرد تا روش های مبارزه با آنها را توسعه دهند. اینها شامل استفاده از توپخانه، سلاح های سبک و خرابکاران بود. آنها ناموفق بودند و سیاست داخلی باعث شد که سپاه بالون ارتش ایالات متحده در اواسط جنگ منحل شود. کنفدراسیون ها با بالن ها نیز آزمایش کردند. ترکها اولین عملیات ضدهوایی تاریخ را در طول جنگ ایتالیا و ترکیه انجام دادند. اگرچه فاقد سلاح های ضدهوایی بودند، اما اولین کسانی بودند که یک هواپیما را با شلیک تفنگ ساقط کردند. اولین هواپیمایی که در یک جنگ سقوط کرد، هواپیمای ستوان پیرو مانزینی بود که در ۲۵ اوت ۱۹۱۲ سرنگون شد. اولین استفاده شناخته شده از سلاح هایی که به طور خاص برای نقش ضدهوایی ساخته شده بودند، در طول جنگ فرانسه و پروس در سال ۱۸۷۰ رخ داد. پس از فاجعه سدان، پاریس محاصره شد و نیروهای فرانسوی در خارج از شهر تلاشی را برای برقراری ارتباط از طریق بالون آغاز کردند. گوستاو کروپ یک تفنگ ۱ پوندی (۳۷ میلی متری) اصلاح شده - "Ballonabwehrkanone" (توپ دفاعی بالن) یا "BaK" - را در بالای یک کالسکه اسب سوار کرد تا بتواند این بالون ها را ساقط کند. در اوایل قرن بیستم، بالو