Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
های اولیه پرداخت و مشخص کرد که صورت فلکی برساووش دو برابر بیشتر از آنچه قبلاً تصور می شد ستاره دارد. حرفه. یانگ کار خود را در کالج مونت هولیوک در سال ۱۸۹۸ آغاز کرد. او به عنوان مدیر رصدخانه جان پایسون ویلیستون منصوب شد، جایی که برنامه رصدی برای ردیابی لکه های خورشیدی را سرپرستی می کرد. او رویدادهایی را در رصدخانه برای دانشجویان مونت هولیوک ترتیب داد و در سال ۱۹۲۵ برنامه ریزی کرد تا دانشجویان با قطار به مرکز کانتیکت بروند تا خورشیدگرفتگی کامل را مشاهده کنند. در سال ۱۹۲۹، یانگ دنباله دار 31P/شواسمن-وارچمن را با شیئی که در سال ۱۹۰۴ به اشتباه به عنوان سیاره کوچک «آدلاید» (A904 EB) شناسایی شده بود، مطابقت داد. یانگ با کمک جی اوتا از رصدخانه کیوتو در ژاپن، A904 EB را در دانشگاه کالیفرنیا ردیابی کرد. یانگ علاقه ای ویژه به ستارگان متغیر داشت و در این مورد با ادوارد چارلز پیکرینگ، مدیر رصدخانه کالج هاروارد، مکاتبه می کرد. او یکی از هشت عضو مؤسس انجمن آمریکایی رصدکنندگان ستارگان متغیر (AAVSO) بود و در طول ۳۳ سال بیش از ۶۵۰۰ مشاهده ستاره متغیر به این سازمان ارائه داد. او در سال ۱۹۲۳ به عنوان رئیس این سازمان انتخاب شد. ی
کی از نقاط برجسته دوران حرفه ای او سازماندهی یک قطار ویژه برای انتقال دانشجویان مونت هولیوک و سایر کالج های زنان به یک زمین گلف در کانتیکت برای مشاهده خورشیدگرفتگی کامل ۲۴ ژانویه ۱۹۲۵ بود. چند سال بعد آخرین سال های فعالیت یانگ قبل از بازنشستگی در سال ۱۹۳۶ بود. او به روال عادی خود یعنی تدریس، انجام رصدها و سخنرانی برای گروه های نجوم آماتوری ادامه داد. آخرین گزارش سالانه بخش او از این واقعیت ابراز تاسف می کرد که از آنجا که دانشجویان دیگر ملزم به گذراندن ریاضیات نبودند، بی میلی فزاینده ای در میان بسیاری برای انتخاب دروس مرتبط با ارقام وجود داشت. او در پایان با تواضع گفت که اگرچه همیشه از آنچه امیدوار بود به دست آورد کوتاه آمده، اما دستاوردهایش عمدتاً به لطف حمایت همکارانش بوده است. او خوشحال بود که می تواند بخش را به دستان توانمند آلیس فارنزورث بسپارد.
لوتی ایزابل بلیک (؛ ۱۰ ژوئن ۱۸۷۶ – ۱۶ نوامبر ۱۹۷۶) پزشک و مبلغ مذهبی و آموزگار اهل ایالات متحده آمریکا بود. بلیک نخستین زن آفریقایی تبار از کلیسای ادونتیست های روز هفتم بود که پزشک شد. او به خاطر موفقیت انقلابی اش در آب درمانی که در آن زمان یک درمان پزشکی پیشرفته محسوب نمی شد، به یاد مانده است. لوتی بلیک به همراه همسرش دکتر دیوید امانوئل بلیک، به عنوان مبلغ پزشکی و با هزینهٔ خودشان، به پاناما، هائیتی و جامائیکا سفر کرده و در آنجا فعالیت می کردند. در طول زندگی خود، دکتر لوتی بلیک مجوز پزشکی در ایالت های اوهایو، تنسی، آلاباما، پاناما، ویرجینیای غربی و پنسیلوانیا را دریافت کرد. بلیک درمانی برای «ذات الریه شهرهای دودآلود» که ناشی از دود و آلودگی هوا در پیتسبرگ پنسیلوانیا بود، پیدا کرد. پس از پنجاه سال خدمت، لوتی بلیک در سن ۸۱ سالگی از سوی انجمن پزشکی آمریکا مورد تقدیر قرار گرفت. اوایل زندگی. لوتی ایزبل بلیک در آپوماتوکس واقع در شهرستان اپوماتوکس زاده شد و دختر فانی و توماس ایزبل بود. زمانی که لوتی سه ساله بود، خانواده ایزبل از ویرجینیا به کلمبوس اوهایو نقل مکان کردند. توماس ایزبل نجار بود و فانی ایزبل در حین تربی
ت لوتی و نه خواهر و برادرش به تأسیس «کلیسای باپتیست گروو» کمک کرد. کودکان ایزبل بیشتر دوران کودکی خود را به عنوان باپتیست بزرگ شدند، اما زمانی که لوتی بیست ساله شد، او، مادرش و خواهرش مِـیمی به کلیسای ادونتیست های روز هفتم پیوسته و به این مذهب گرویدند. تحصیلات. پس از اتمام دبیرستان، بلیک در سن ۲۰ سالگی گواهی نامه تدریس خود را دریافت کرد. اگرچه او برای معلم شدن تحصیل کرده بود، اما به جای آن به آموزش و کار به عنوان پرستار در آسایشگاه مسلولین بتل کریک واقع در بتل کریک، میشیگان پرداخت، که توسط اعضای کلیسای ادونتیست های روز هفتم تأسیس شده بود. دکتر جان هاروی کلوگ، مدیر آسایشگاه باتل کریک، که با او زندگی کرده و کار می کرد، به عنوان یک راهنما در طول سال های پرستاری بلیک او را همراهی کرد. با تشویق دکتر کلوگ، بلیک سپس وارد دانشکده پزشکی شد. او در سال ۱۹۰۲، در سن ۲۶ سالگی از کالج پزشکی میشنری آمریکا فارغ التحصیل شد و اولین زن سیاه پوست معتقد به کلیسای ادونتیست های روز هفتم بود که پزشک شد. اوایل کار. در ابتدا، کارهای مبلغی بلیک در ایالات جنوبی آمریکا متمرکز بود. او به عنوان مدیر بیمارستان راک سیتی در نشویل، تنسی و پزشک
فعال در برمینگم، آلاباما مشغول به کار بود. جامعه سیاه پوست در نشویل احساس می کرد که درمان های بلیک، کمتر از آنچه که آنها در جامعه خود بدان عادت داشتند، پیشرفته و مؤثر بوده و آن ها این درمان ها را «درمان های کهنه» نامیدند. وی پس از احساس طرد شدن از نشویل، کار خود را به جامعه روستایی هیل کرست در شمال نشویل منتقل کرد. اما در آنجا هم دوباره با مقاومت روبه رو شد. پس از شیوع یک بیماری همه گیر در یتیم خانه ای در هانتسویل، آلاباما، بلیک به آنجا نقل مکان کرد تا به کمک بپردازد. او سپس در مدرسه آموزش صنایع دستی اوک وود در هانتسویل، آلاباما که اکنون دانشگاه اوک وود است، کار کرد و اولین عضو هیئت علمی سیاه پوست با مدرک دکترا بود. در آنجا او برنامه آموزشی پرستاری را در دانشگاه اوک وود راه اندازی کرد که همچنان امروز به فعالیت خود ادامه می دهد. در سال ۱۹۰۴، او مجوز پزشکی خود را در ایالت آلاباما دریافت کرد. پس از ازدواج با شوهرش، دکتر دیوید امانوئل بلیک در ۱۸ سپتامبر ۱۹۰۷، این زوج به نشویل نقل مکان کردند، جایی که لوتی اتاق های «درمان طبیعی» را در بیمارستان راک سیتی راه اندازی کرد، در حالی که شوهرش دیوید در حال تحصیل پزشکی در «
کالج پزشکی مِـهاری» بود. آنها تا فارغ التحصیلی دیوید در سال ۱۹۱۲ در آنجا کار کردند، و سپس در همان سال به کلمبوس اوهایو نقل مکان کنند. سال های آخر. انجمن پزشکی آمریکا لوتی را به خاطر بیش از ۵۰ سال فعالیت حرفه ای اش در زمینه پزشکی مورد تقدیر قرار داد. در سال های بازنشستگی، او به مطالعه های مذهبی و آموزش ادبیات دینی به کسانی که خواهان یادگیری از او بودند، ادامه داد. او در سال های آخر زندگی اش با دخترش، آلیس اوِولین، در هانتسویل، آلاباما سکونت گزید.. دکتر لوتی بلیک در تاریخ ۱۶ نوامبر ۱۹۷۶ در سن ۱۰۰ سالگی بر اثر علل طبیعی درگذشت. میراث. امروزه از دکتر لوتی بلیک به عنوان یک پزشک مبلغ مذهبی، مربی و پیشگام در حوزه خدمات پزشکی یاد می شود. با وجود چالش هایی که در طول دوران فعالیت خود با آن ها روبه رو بود، خدمت او در عرصه پزشکی نقطه عطفی در این زمینه، به ویژه برای آمریکایی های آفریقایی تبار در جنوب آمریکا بود. او اولین پزشک زن سیاه پوست در آلاباما و اولین سیاه پوست عضو کلیسای ادونتیست های روز هفتم بود که موفق به دریافت مدرک پزشکی شد. او میراثی از ایمان قوی، قدرت در آموزش و عزم راسخ برای خدمت به جامعه سیاه پوستان و آفریق
ایی تباران و درمان آن ها از خود برجا گذاشت.
شریل ماری باوئرز (۱۱ سپتامبر ۱۹۳۸ – ۱۵ ژانویه ۲۰۱۷)، که با نام سیل برگمن شناخته می شد، یک نقاش آمریکایی با اصالت سوئدی بود. آثار او که به عنوان پست مدرن شناخته می شود، بر محیط زیست و همچنین آگاهی زنانه تمرکز دارد. دوران حرفه ای اولیه. برگمن، که در آن زمان با نام شریل باوئرز شناخته می شد، ابتدا آموزش های لازم برای پرستار روان شناسی را دیده بود. در دهه ۱۹۶۰، او تحصیلات خصوصی خود را نزد نقاشان پرتره پیتر بلو و وینسنت پرز آغاز کرد، در حالی که به عنوان یک پرستار ثبت نام شده در زایمان مشغول به کار بود. او جایزه نخست نقاشی را در مسابقه جک لندن، اوکلند، دریافت کرد و سپس به تحصیلات خود ادامه داد. در سال ۱۹۷۳، او مدرک هنرهای زیبا در نقاشی با افتخار از مؤسسه هنر سان فرانسیسکو تحت نظر فرد مارتین دریافت کرد، در حالی که در سمینارهای تحصیلات تکمیلی در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی با رابرت هادسون و پیتر پلگنز شرکت می کرد. آثار. آثار برگمن عمدتاً شامل نقاشی ها، طرح ها، چاپ ها، عکاسی ها، ساختارها و نثرهایی است که از استعاره های آب، گل سرخ و گلبرگ های گل سرخ استفاده می کند. نقاشی های او در اواسط دهه ۱۹۸۰ جنبه هایی از الهه ها را با
استفاده از نمادهای ناخودآگاه جمعی به تصویر کشید. در سال ۱۹۸۷، برگمن به افزایش نگرانی ها دربارهٔ بازیافت پلاستیک در اثر خود با عنوان «دریای ابرها، چه کاری می توانم انجام دهم»، که در انجمن هنر معاصر سانتا باربارا به نمایش درآمد، پرداخت. این چیدمان فراگیر، تمام فضای گالری را با هفت کانتینر پر از زباله پلاستیکی غیرقابل تجزیه که از چهار مایل از ساحل سانتا باربارا در طول سه یا چهار ماه جمع آوری شده بود، پر کرده بود. این نصب شامل نقاشی های دیواری، صدا، ویدئویی که توسط هنرمند نوشته و فیلم برداری شده بود، عکاسی، دایره مدیتیشن، نوشتار و یک معبد نیایش با چوب های دعا و مشارکت تعاملی بازدیدکنندگان از نمایشگاه بود. این چیدمان شبیه یک سایت خاکستر پس از هسته ای بود: کف گالری پر از توده های پراکنده پلاستیک بود که از سقف آویزان شده بودند و با آرد پاشیده شده بود. پس از بسته شدن نمایشگاه، شش کانتینر برای جمع آوری زباله ها نیاز بود. پلاصفالت. برگمن با درک این که پلاستیک، مانند آسفالت، یک محصول نفتی است، نظریه ای مطرح کرد که پلاستیک می تواند بازیافت شده و برای ساخت بزرگراه ها استفاده شود. او این ایده را به شریک سابق خود گری فیشبک
مطرح کرد که این ایده را تحت نام تجاری پلاصفالت™ ثبت کرد. پلاصفالت از پلاستیک بازیافتی ساخته می شود که به ماده ای برای جذب گرما تبدیل شده و به آسفالت افزوده می شود تا جایگزینی برای مواد آلاینده نفتی و هیدروکربنی باشد. با اینکه در آن زمان ۱۰٪ گران تر از آسفالت معمولی بود، اما پلاصفالت ۲۵٪ عمر طولانی تری داشت. در سال ۲۰۰۲، از پلاصفالت برای تقویت یک بخش دو مایلی از بزرگراه آی-۲۵ در ایالت نیومکزیکو استفاده شد. این پروژه و مواد آن را فیشبک و اریک باوئرز (پسر برگمن) از شرکت فناوری تیوا توسعه دادند و موفق شدند ۲۷٪ از کل زباله ها را به جای دفن، در ساخت بزرگراه به کار ببرند. در آن زمان، بهترین منابع تأمین محلی تیوا شامل شرکت هایی مانند فیلیپس، اینتل، کوکاکولا و آزمایشگاه های ملی سندیا بودند. . متأسفانه به دلیل عدم حمایت دولت محلی، شرکت ورشکست شد. با این حال، پلاصفالت اکنون برای ساخت جاده ها در چین و هند استفاده می شود. طبق گفته مایکل والنتی، نویسنده کتاب "پلاستیک به علاوه آسفالت می شود «پلاصفالت»" مزیت استفاده از پلاستیک در آسفالت این است که نفوذناپذیری پلاستیک موجب بهبود ضدآب بودن پلاصفالت می شود، که آن را مقاوم تر در
برابر باران، برف یا یخ می سازد. یکی از مزایای فرایند پلاصفالت این است که به خوبی با پلاستیک های مخلوط شده مانند پلی اتیلن با چگالی بالا و پلی تترافلورواتیلن کار می کند. همچنین نیاز به جداسازی پرزحمت انواع مختلف پلاستیک ها ندارد، مانند سایر تکنیک های بازیافت. طبق گفته دنیس ایگان، مهندس مکانیک در شرکت پلاصفالت پروجکت لیمیتد، برای پخش یک مایل جاده به ۱۰۰ تا ۲۰۰ تن پلاصفالت نیاز است. موقعیت های دانشگاهی. پس از تدریس در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی از سال ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۵ و آموزش در دانشگاه اورگن از سال ۱۹۷۵ تا ۱۹۷۶، برگمن استاد تمام در دانشگاه کالیفرنیا، سانتا باربارا شد و از سال ۱۹۷۶ تا ۱۹۹۴ در آنجا تدریس کرد. او در دوران حضورش در دانشگاه سانتا باربارا، عضو کمیته اقدام مثبت سنای علمی بود و در زمینه آموزش و استخدام زنان فعالیت داشت. زندگی شخصی. برگمن از ازدواج خود با لین فرانکلین باوئرز، صاحب دو فرزند شد. در سال ۱۹۸۸، این هنرمند تصمیمی معنوی و ضروری گرفت و در پنجاه سالگی، نام خود را به صورت قانونی از شریل ماری باوئرز به سیل برگمن تغییر داد تا از مادربزرگ سوئدی اش، اما جوزفین برگمن، تجلیل کند. در اثر "خون، شیر، آب"، پژوه
شگر دکتر وندی استاینر توضیح می دهد: «نام او خود نشان دهنده چنین تغییری است - از شریل باوئرز به سیل برگمن - که به چشم اندازی از آسمان و کوه تبدیل می شود، که پس زمینه ای معمول در نقاشی های اوست.»
زویی بلاف (متولد ۱۹۵۸) هنرمندی است که در نیویورک زندگی می کند و عمدتاً در زمینه های هنر چیدمان، فیلم سازی و نقاشی فعالیت می کند. زندگی نامه. زویی بلاف در ادیبرو، اسکاتلند بزرگ شد. در سال ۱۹۸۰ به نیویورک نقل مکان کرد و چند سال بعد موفق به دریافت مدرک کارشناسی ارشد در رشته فیلم از دانشگاه کلمبیا شد. یکی از آثار اولیه او در سال ۱۹۸۶، اقتباس فیلمی غیرمجاز از رمان جی. جی. بالارد به نام "تصادف" بود که یک فیلم کوتاه به نام "فرشته شب" بود و او این فیلم را به همکاری با سوزان امرلینگ ساخت. کارهای بلاف به شدت با تاریخ درگیر است و گاهی او را در زمینه باستان شناسی رسانه قلمداد می کنند. او معمولاً آثارش را طوری می سازد که در گذشته دخالت می کنند و فناوری ها، مفاهیم و مواد جدید و قدیم را در روایت هایی که واقعیت و خیال را در هم می آمیزند، به هم می بندد. او به ویژه به تاریخ روان تحلیلگری و پدیده های فراطبیعی علاقه دارد. در دهه ۱۹۹۰، او سریالی وبی به نام "فراز" ("Beyond)" ساخت تا با تعاملات ممکن میان ذهن، فناوری، فراطبیعی، الکترومغناطیس، زبان و تمایلات بازی کند. یکی از بزرگ ترین پروژه های او مجموعه آثاری است که حول جامعه روان ت
حلیل گری آماتور خیالی او در اوایل قرن بیستم در کانی آیلند و «بنیان گذار» آن، آلبرت گراس، ساخته شد که در سال ۲۰۱۰ در گالری ویکتور ویند در لندن به نمایش درآمد. همکاران بلاف شامل جان کِیل (در فیلمی از ۱۹۸۹ به نام "آمریکا سرزمین عجایب")، گروه ووستر—به ویژه بازیگر کیت والک—و منتقد فرهنگی نورمن م. کلاین بوده اند. در سال ۱۹۹۶، گروه ووستر از او خواست تا یک پروژه سی دی روم ماهواره ای بسازد که از اثر نمایشی شان «خانه/چراغ ها» الهام گرفته باشد (این اثر نیز از نمایشنامه ی «دکتر فاستوس چراغ ها را روشن می کند» نوشته ی گرترود اشتاین برگرفته شده بود). بلاف «کجا کجا آنجا آنجا کجا» را به عنوان مجموعه ای از پانوراماهای متحرک ایجاد کرد که پیشرفت تکنولوژیکی کامپیوتر در قرون ۱۹ و ۲۰ را نشان می داد. او به متن های اشتاین نه به عنوان یک داستان، بلکه به عنوان «مجموعه ای از عملیات های منطقی» نگاه کرد و از آن ها به عنوان نوعی کد برای کنترل حرکت پانوراماها استفاده کرد. در سال ۲۰۱۲، در پاسخ به جنبش وال استریت، بلاف نسخه ای از نمایشنامه برتولت برشت به نام "روزهای کمون" را کارگردانی کرد. بلاف با همکاری فیلمبردار اریک موزی، نمایشنامه را در م
کان های مختلفی در نیویورک سیتی اجرا کرد و هر روز یک صحنه را در مکان های محبوب تجمع مانند پارک زوکوتی، یک باغ جامعه در محله ایست ویلیج، و پله های کتابخانه عمومی نیویورک به نمایش گذاشت. بلاف چندین کتاب منتشر کرده است. کتاب «سرزمین رؤیاها: جامعه روان تحلیل گری آماتور کانی آیلند و دایره آن ها» (۲۰۰۹) تاریخچه این جامعه را از بازدید واقعی زیگموند فروید در سال ۱۹۰۹ از کانی آیلند تا دهه ۱۹۷۰ توضیح می دهد. کتاب «آلبرت گراس: ماجراهای یک رویاپرداز» (۲۰۱۰) نمونه اولیه یک کمیک بوک است که توسط بنیان گذار این جامعه، آلبرت گراس، نوشته شده است. کتاب «خوابگردها: مجموعه ای از منابع» (۲۰۰۸) مجموعه ای از مقالات و منابع است که الهام بخش یک نصب ویدیویی بوده که به بررسی فکیشن روان تحلیلی اواخر قرن ۱۹ در مورد مفهوم هیستری می پردازد. کارهای بلاف در سطح بین المللی شناخته شده اند، با نمایشگاه هایی در موزه هنر آمریکایی ویتنی (نیویورک)، موزه هنر مدرن (نیویورک)، مرکز پومپیدو (پاریس)، موزه هنر معاصر آنتورپ، موزه سانتا فه و موزه بین المللی علم جراحی در شیکاگو. او در بی ینال ویتنی ۲۰۰۲ و بی ینال آتن ۲۰۰۹ شرکت کرده است. او جایزه بنیاد هنرهای م
عاصر برای هنرمندان (۱۹۹۷) را دریافت کرده است و از طرف بورسیه گوگنهایم (۲۰۰۳) مفتخر شده است. او استاد در دپارتمان های مطالعات رسانه و هنر در دانشگاه کویینز در نیویورک سیتی است.
مری ئی. بریتون (؛ ۵ آوریل ۱۸۵۵ – ۲۷ اوت ۱۹۲۵) پزشک، معلم، کنشگر حق رأی زنان، روزنامه نگار و فعال حقوق مدنی و سیاسی اهل لکسینگتون، کنتاکی بود. بریتون یکی از اعضای اصلی «انجمن آموزش سیاهپوستان کنتاکی» بود که در سال ۱۸۷۷ تشکیل شد. او رئیس «باشگاه ارتقا زنان لکسینگتون» بود و بعداً به عنوان عضو اصلی «انجمن زنان یتیم» که «خانه صنعت یتیمان رنگین پوست» را در لکسینگتون بنیان نهاد، در سال ۱۸۹۲ خدمت کرد. او پس از آموزش به کودکان سیاه پوست در مدارس دولتی لکسینگتون به عنوان پزشک در خانه خود در همان شهر مشغول به کار شد. او در آب درمانی، برق درمانی و ماساژ تخصص داشت. و در سال ۱۹۰۲ میلادی، مجوز رسمی برای طبابت در لکسینگتون، کنتاکی به او اعطا شد و وی را به نخستین پزشک زنی تبدیل کرد که در لکسینگتون پروانه طبابت گرفت. اوایل زندگی. مری الن بریتون در تاریخ ۵ آوریل ۱۸۵۵ به عنوان یک فرد آزاد از رنگین پوستان به دنیا آمد و تنها فرد از میان خواهر و برادرانش بود که برای او مدارک ثبت تولد پیدا شده است. او یکی از هفت فرزند لورا و هنری بریتون بود که در خیابان میل، بین خیابان های دوم و سوم، که اکنون در «منطقه تاریخی گراتز پارک» در لکسینگتو
ن، کنتاکی قرار دارد، زندگی می کردند. برخلاف فرصت های محدود که بسیاری از آفریقایی تباران در آن زمان داشتند، او و خواهر و برادرانش—سوزان ج. (متولد ۱۸۵۰)، جولیا (متولد ۱۸۵۲)، جوزف (که به عنوان جوزایا نیز شناخته می شود، متولد ۱۸۵۶)، رابرت اچ. (متولد ۱۸۵۷)، مارثا (متولد ۱۸۶۰)، ویلیام (متولد ۱۸۶۷) و هتی (متولد ۱۸۶۸)، لوسی (متولد حدود ۱۸۷۲) و توماس مارشال (متولد ۱۸۷۳)—همه تحصیلات کلاسیک دریافت کردند. پدرش هنری، یک نجار غیربرده (زاده حوالی ۱۸۲۴ میلادی) از تبار اسپانیایی/هندی بود که بعداً در لکسینگتون و بریا به عنوان آرایشگر مشغول به کار شد. مادرش، لورا تریگ، خواننده و موسیقیدانی بااستعدادی بود که تحت حمایت مادرش که به عنوان معشوقه برده دار کنتاکی، توماس اف. مارشال، شناخته می شد، به خوبی آموزش دیده بود. لورا در سن شانزده سالگی آزاد شده بود. بریتون در سنین پایین بهترین آموزش ممکن برای کودکان آفریقایی تبار در آن زمان را دریافت کرد - او در مدارس خصوصی که توسط طبقه حرفه ای آفریقایی تبار لکسینگتون تأسیس شده بودند، تحصیل کرد. در سال ۱۸۵۹، همراه با خواهر بزرگترش جولیا بریتون هیکس (که بعدها به عنوان یک موسیقیدان و مربی بااستع
داد شناخته شد و اولین معلم آفریقایی تبار در بریا بود)، بریتون در یک شعبه مدرسه در لکسینگتون که توسط ویلیام اچ. گیبسون از لویی ویل، کنتاکی تأسیس شده بود، تحصیل کرد. خانواده بعدها به بریا نقل مکان کردند و در آنجا لورا بریتون به عنوان سرپرست مستخدمان در کالج بریا استخدام شد. از سال ۱۸۷۱ تا ۱۸۷۴، مری ای. بریتون در کالج بریا اولین مؤسسه آموزش عالی که به سیاه پوستان در ایالت کنتاکی پذیرش می داد، تحصیل کرد. در آن زمان تنها حرفه ای که برای زنان تحصیل کرده از هر نژادی وجود داشت، تدریس بود. در طول دوران تحصیل، او همچنین بخشی از هیئت علمی بود و موسیقی بی کلام (سازی) تدریس می کرد - و به این ترتیب او نخستین آفریقایی تبار بود که به دانش آموزان سفیدپوست در بریا تدریس می کرد. پس از مرگ هر دو والدینش (در عرض چهار ماه از یکدیگر در سال ۱۸۷۴)، بریتون تصمیم به ترک بریا گرفت و به جستجوی شغل پرداخت. او از حدود سال ۱۸۷۶ در سیستم مدرسه لکسینگتون تدریس کرد و این کار را تا اوت ۱۸۹۷ ادامه داد. زندگی حرفه ای. پس از ترک بریا، بریتون در چندین مدرسه در مرکز کنتاکی تدریس کرد و از بهبود شیوه های آموزشی در مدارس سیاه پوستان حمایت کرد. مقاله او
با عنوان «فرهنگ ادبی آموزگار» در دومین جلسه انجمن آموزش سیاه پوستان کنتاکی (KNEA) در لویی ویل در سال ۱۸۷۹ ارائه شد. در نهمین کنوانسیون سالانه انجمن آموزش سیاه پوستان کنتاکی در دنویل او دو سخنرانی داشت که در دومی (در تاریخ ۶ ژوئیه ۱۸۸۷)، به نفع حق رأی زنان صحبت کرد. در سخنرانی خود که بعدها به عنوان «حق رأی زنان: یک عامل مؤثر در اصلاحات عمومی» منتشر شد، او استدلال کرد که زنان مانند مردان حق دارند سرنوشت خود را در چارچوب قوانین کشور تعریف کنند و قوانین باید به طور مساوی برای زنان و مردان اعمال شود. او نوشت: «اگر زن همانند مرد است، پس او همان حقوق را دارد. اگر او از مرد متفاوت است، پس او حق دارد به صندوق رأی برود تا قوانین را برای دولت خود [دولت مخصوص زنان] بسازد.» در سال ۱۸۹۴، او «تاریخچه و علم آموزش» را در حضور اعضای «انجمن معلمان جوانان رنگین پوست آمریکا» در بالتیمور مریلند ارائه داد. در ۱۵ آوریل ۱۸۹۲، بریتون سخنرانی ای به «کمیته مشترک راه آهن مجمع عمومی ایالت کنتاکی» ایراد کرد که به نمایندگی از هیئت زنان معترض به قانون «واگن جداگانه سیاه پوستان» بود. در سخنرانی خود، او فرضیات سفیدپوستان در مورد انحصار فضیلت،
هوش و زیبایی شناسی را مورد سؤال قرار داد و به قانون گذاران یادآوری کرد که برده داری و وحشیگری های سفیدپوستان که مورد تأیید قرار گرفته بود، چه وحشتی به بار آورده است. او همچنین رویکرد جدایی طلبانه مجازات یک گروه کامل از مردم را صرفاً به دلیل رنگ پوست مشابه شان در زمانی که تنها یک آفریقایی-آمریکایی به دلیل جنایتی که مرتکب شده محکوم و مجازات شد، مورد انتقاد قرار داد. بریتون از طرف همه آمریکایی ها و حق آنها برای «زندگی، آزادی و دستیابی به خوشبختی» دفاع کرد و نتیجه گیری کرد که قانونی که تنها بر اساس نژاد باشد، ناعادلانه و غیرآمریکایی است. همان سال، بریتون و ۱۹ زن دیگر در کلیسای سنت پال ای.ام.ای. در جهت تأسیس «انجمن خانه یتیمان بانوان» گرد هم آمدند. این گروه پول جمع آوری کرد و «خانه صنعت یتیمان رنگین پوست» را در شهر لکسینگتون ایجاد کرد. این سازمان غذا، سرپناه، تعلیم و آموزش حرفه ای برای یتیمان بی خانمان و زنان مسن بی خانمان فراهم کرد تا اینکه در سال ۱۹۸۸ بسته شد. در سال ۱۸۹۳، بریتون به منظور آزمایش، خواست ببیند که آیا «شهر سفیدپوستان» بزرگ در شیکاگو برای نمایشگاه جهانی ۱۸۹۳ برای سیاه پوستان هم باز است یا خیر. مشار
کت آفریقایی تباران در نمایشگاه ها بسیار محدود بود که به اعتراضات منجر شد. به گفته کارن کاتن مک دانیل، بریتون کنجکاو بود که آیا غرفه کنتاکی در نمایشگاه، اجازه ورود او را می دهد یا خیر. مقاومت آشکار او در برابر سفیدپوستی در درب نمایشگاه کنتاکی—و «تحقیر، خشم و فشارهای دیگری که تجربه کرد» به طور گسترده ای منتشر شد. او در سال ۱۸۹۷ از تدریس استعفا داد تا در بیمارستان مسلولین بتل کریک در میشیگان مشغول به کار شود، جایی که با آب درمانی، نوردرمانی، حرارت درمانی، برق درمانی و مکانوتراپی — استراتژی ها و اصول بهداشتی که توسط کلیسای ادونتیست های روز هفتم که به آن تعلق داشت، معرفی شد — آشنا شد. او در آنجا در کلاس های «کالج پزشکی میشنری آمریکا» آموزش دید و در شیکاگو کلاس هایی گذراند و در سال ۱۹۰۲ فارغ التحصیل شد. او به زادگاه خود بازگشت و اولین زن آفریقایی تبار بود که مجوز پزشکی در لکسینگتون، کنتاکی دریافت کرد. پس از حدود یک سال، او خانه و مطب خود را در خیابان نورث لایمستون، پلاک ۵۴۵ برپا کرد (که به خیابان راند مشرف بود) و بیش از بیست سال در آنجا فعالیت پزشکی کرد. دستاوردهای دیگر. بریتون یکی از اعضای اصلی انجمن آموزش سیاه پو
ستان کنتاکی بود که در سال ۱۸۷۷ تأسیس شد تا وضعیت مدارس برای کودکان آفریقایی-آمریکایی را بهبود بخشد و از طریق اقدامات قانونی تغییرات ایالتی ایجاد کند. او همچنین رئیس باشگاه ارتقا زنان لکسینگتون بود. هدف اولیه این باشگاه «ارتقای زنان، غنی سازی و بهبود شرایط خانه و برانگیختن غرور و علاقه مناسب به نژاد» بود. تا سال های متمادی، این باشگاه یک مهدکودک برای کودکان مادران شاغل اداره می کرد. آثار او در زمینه اصلاحات اخلاقی و اجتماعی در روزنامه های محلی مانند "لکسینگتون آمریکَن سیتیزن" و "لکسینگتون دیلی ترنسکریپت" منتشر می شد — او یک ستون ثابت برای زنان در "لکسینگتون هرالد" می نوشت (که با نام «مِب» امضا می شد). او همچنین برای "کلیولند گزت"، "اندیاناپولیس ورلد"، "بالتیمور آیوی" و "آمریکن کاتولیک تریبیون" در سینسیناتی مقاله می نوشت. مرگ. مری ئی. بریتون هرگز ازدواج نکرد و بچه دار نشد. بیشتر خواهر و برادرهایش پیش از او و در سنین پایین درگذشتند. مارتا و جوزف در دوران کودکی پس از ۱۸۶۰ مردند. هتی در سن ۲۳ سالگی در حالی که با خواهر جولیا در ممفیس زندگی می کرد با شلیک گلوله به سر خود خودکشی کرد. توماس، کوچک ترین برادرش، به یک چا
بک سوار موفق تبدیل شد، اما در سال ۱۹۰۱ در سن ۲۸ سالگی و به دنبال ممنوعیت حضور در بسیاری از پیست های مسابقه، با نوشیدن اسید کربولیک خودکشی کرد. لوسی با ویل اف. «مانک» اورتون (چابک سوار که حرفه او نیز توسط جیم کرو برانداز شد) ازدواج کرده بود، اما در اوایل سی سالگی خود بر اثر نفریت حاد درگذشت. در سال ۱۹۱۴ خواهر بزرگتر، سوزان که همسر یک آرایشگر برجسته آفریقایی-آمریکایی در لکسینگتون به نام بنجامین فرانکلین بود، درگذشت. دکتر بریتون در سال ۱۹۲۳ در سن ۶۸ سالگی از طبابت خود بازنشسته شد. مری ای. بریتون تنها چند ساعت پس از بستری شدنش در ۲۷ اوت ۱۹۲۵ در بیمارستان سنت جوزف لکسینگتون درگذشت. انجمن پزشکی بلو گراس اعلامیه ای را در روزنامهٔ "لکسینگتون لیدر" (۳۰ اوت ۱۹۲۵) منتشر کرد که در آن احترام آنها را به کارها و شخصیت او شرح داده شده بود. او بیشتر دارایی خود را به خواهرش جولیا بریتون هوکس و پسران جولیا وصیت کرد و کتابخانه شخصی خود را به کلیسای ادونتیست های روز هفتم اهدا کرد. یک مدرسه راهنمایی در حال ساخت در لکسینگتون، کنتاکی که در سال ۲۰۲۵ افتتاح می شود به افتخار او نامگذاری شده است.
مرحله قهرمانی لیگ قهرمانان کونکاکاف ۱۱–۲۰۱۰ از فوریه تا آوریل ۲۰۱۱ برگزار شد. در مجموع هشت تیم از مرحله گروهی به مرحله قهرمانی راه یافتند. قرعه کشی مرحله قهرمانی در ۱ نوامبر ۲۰۱۰ در مقر کونکاکاف در شهر نیویورک انجام شد. در مرحله یک چهارم نهایی، چهار تیم اول مرحله گروهی بازی برگشت را در خانه خود در مرحله یک چهارم نهایی برگزار کردند. تنها محدودیت این بود که تیمی نمی توانست با همان تیمی که در مرحله گروهی بازی می کرد روبرو شود. مرحله قهرمانی به صورت تک حذفی برگزار شد. هر مسابقه در دو بازی انجام می شد و قانون گل زده در خانه حریف استفاده می شد، اما نه پس از ورود مسابقه به وقت اضافه، و بنابراین اگر نتیجه مجموع پس از وقت های اضافه مساوی شود، برنده در ضربات پنالتی تعیین می شود. یک چهارم نهایی. بازی های رفت یک چهارم نهایی در ۲۲ تا ۲۴ فوریه ۲۰۱۱ و بازی های برگشت در ۱ تا ۳ مارس ۲۰۱۱ برگزار شد. نیمه نهایی. بازی های رفت نیمه نهایی در ۱۵ تا ۱۶ مارس ۲۰۱۱ و بازی های برگشت در ۵ تا ۶ آوریل ۲۰۱۱ برگزار شد. فینال. بازی رفت فینال در ۲۰ آوریل ۲۰۱۱ و بازی برگشت در ۲۷ آوریل ۲۰۱۱ برگزار شد.
بیدفورد-استایوسانت، به طور عام به نام بد-استایو شناخته می شود، یک محله در بخش شمالی منطقه نیویورک سیتی در بروکلین است. بیدفورد-استایوسانت از خیابان فلاشینگ از شمال (مرز با ویلیامزبرگ)، خیابان کلاسون از غرب (مرز با کلینتون هیل)، برادوی از شرق (مرز با بوشویک و ایست نیویورک)، و خیابان آتلانتیک از جنوب (مرز با کرون هایتس و برونزویل) محدود است. خیابان خرید اصلی، خیابان فولتون، به طول شرقی–غربی در محله کشیده شده و با خیابان های پرترافیک شمالی–جنوبی مانند خیابان بیدفورد، خیابان نوستراند و خیابان استایوسانت تلاقی می کند. بیدفورد-استایوسانت شامل چهار محله کوچکتر است: بیدفورد، استایوسانت هایتس، اوشن هیل و ویکسوویل (که بخشی از کرون هایتس نیز است). بخشی از کلینتون هیل زمانی به عنوان بخشی از بیدفورد-استایوسانت در نظر گرفته می شد. بیدفورد-استایوسانت بزرگ ترین مجموعه معماری ویکتوریایی سالم و عمدتاً دست نخورده در ایالات متحده را دارد، با حدود ۸٬۸۰۰ ساختمان ساخته شده پیش از سال ۱۹۰۰. موجودی ساختمان های آن شامل بسیاری از براؤنستون های تاریخی است که برای طبقه متوسط بالای در حال رشد از دهه ۱۸۹۰ تا اواخر دهه ۱۹۱۰ ساخته شده اند. ا