Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تریپا آلا رومانا یا سیرابی به سبک رومی یک غذای سنتی از غذاهای رومی است. تاریخچه. تریپا آلا رومانا غذایی که زمانی در بین فقیرترین ساکنان رم محبوب بود به یکی از اجزای اصلی غذاهای رومی تبدیل شده است. این بخشی از سه ماهه پنجم است. یا کله و پاچه حیوانات قصابی شده، نوعی غذا که از آشپزخانه های فقیرانه و دهقانی سرچشمه می گرفت. هر حیوان به چهار قسمت تقسیم می شد؛ ربع اول شامل بهترین برش ها بود و به اشراف می رسید. ربع دوم برای روحانیون بود. ربع سوم برای طبقه بورژوا (یا تاجر) بود، و ربع چهارم برای سربازان بود. هر چه باقی می ماند تبدیل به سه ماهه پنجم می شد. و بین بقیه جمعیت، از جمله "قصاب ها" (واکسیناری ها) توزیع شد. "تریپا آلا رومانا" یک دستور غذای باستانی است که به طور سنتی در ناهار شنبه تهیه می شده، به طوری که امروزه در رستوران های تاریخی می توان تابلویی با عنوان «روز شنبه سفر کنید» دید. دستور پخت تریپا آلا رومانا همچنین به لطف النا فابریزی، یکی از تحسین کنندگان این غذای محبوب سنتی رومی، گسترش یافته است. این غذا با سیرابی، پیاز سفید، گوجه فرنگی پوست کنده، هویج، شراب سفید و پنیر پکورینو رومانو تهیه می شود. پنیر و برگ پ
ونه.
سمندر غار امپراتوری، سمندر امپراتوری، سمندر غار بودار یا سمندر غار معطر (نام علمی: "Speleomantes imperialis") گونه ای از سمندر در خانواده سمندر بی شش است. این سمندر بومی ساردینیا است. زیستگاه و حفاظت. "اسپلئومانتس ایمپریالیس (Speleomantes imperialis)" در رخنمون های سنگی مرطوب، غارها، شکاف ها و مناطق جنگلی نزدیک نهرها در ارتفاعات بالاتر از سطح دریا زندگی می کند. این سمندر چند تخم زمینی می گذارد که رشد مستقیمی دارند (یعنی مرحله لاروی آزاد وجود ندارد). اگرچه در محدوده جغرافایی کوچک خود رایج است و با تهدیدهای عمده ای روبرو نیست، اما می تواند نابودی زیستگاه محلی و جمع آوری غیرقانونی می تواند این گونه را با خطر روبرو کند. این ماهی در پارک ملی خلیج اوروسئی و گنارگنتو و پارک منطقه ای مونته ست فراتلی، و احتمالاً پارک منطقه ای جیارا دی گستوری نیز یافت می شود.
چگالی شار طیفی () در طیف شناسی کمیتی است که سرعت انتقال انرژی توسط تابش الکترومغناطیسی از طریق یک سطح واقعی یا مجازی، در واحد سطح و در واحد طول موج (یا معادل آن، به ازای هر واحد بسامد) را توصیف می کند. چگالی شار طیفی یک اندازه گیری رادیومتری است تا فتومتریک. این کمیت در دستگاه بین المللی یکاها (SI) با W m−3 اندازه گیری می شود، اگرچه استفاده از W m−2 nm−1 (1 W m−2 nm−1 = 1 GW m−3 = 1 W mm−3) یا W m−2 μm−1 (1 W m−2 μm−1 = 1 MW m−3) و به ترتیب W·m−2·Hz−1، یکای یانسکی و یکاهای شار خورشیدی می تواند کاربردی تر باشد. اصطلاحات برتابش، خروج تابشی، گسیل تابشی و رادیوسیتی ارتباط نزدیکی با چگالی شار طیفی دارند.
مهدی کاظمی (زادهٔ ۱۳۸۵ در ایذه) بوکسور ایرانی است. او عضو تیم ملی جوانان ایران در وزن ۵۱ کیلوگرم بوده و نخستین بوکسور ایرانی در حدود ۹۰ سال گذشته است که موفق به کسب مدال در رقابت های جهانی جوانان شد. کاظمی در مسابقات قهرمانی جوانان جهان بوکس ۲۰۲۴ در مونته نگرو، مدال برنز به دست آورد. زندگی. مهدی کاظمی در سال ۱۳۸۵ در شهر ایذه به دنیا آمد. او از نوجوانی فعالیت در رشته بوکس را آغاز کرد و زیر نظر مسلم مقصودی – قهرمان ملی و جهانی – تمرینات حرفه ای خود را ادامه داد. قهرمانی جوانان جهان ۲۰۲۴. کاظمی در مسابقات قهرمانی جوانان جهان ۲۰۲۴ در مونته نگرو شرکت کرد. این مدال، نخستین مدال تاریخ ایران در رده جوانان جهان پس از حدود ۹۰ سال به شمار می رود. اهداف آینده. کاظمی هدف اصلی خود را موفقیت در المپیک ۲۰۲۸ اعلام کرده است و همچنان تمرینات خود را تحت هدایت مسلم مقصودی ادامه می دهد.
ترامل تیلمن ( ؛ زادهٔ ۱۷ ژوئن ۱۹۸۵) بازیگر آمریکایی است که بیشتر به خاطر بازی در نقش ست میلچیک در سریال "جداسازی" (۲۰۲۲ تاکنون) از شبکهٔ اپل تی وی پلاس شناخته می شود. او برای این سریال به اولین سیاه پوست و اولین فرد آشکارا همجنسگرا تبدیل شد که جایزه امی ساعات پربیننده را برای بازیگر نقش مکمل مرد برجسته در یک مجموعه درام دریافت می کند. اوایل زندگی و تحصیلات. تیلمن در ۱۷ ژوئن ۱۹۸۵ در واشینگتن دی سی متولد شد. مادرش برای دولت فدرال ایالات متحده کار می کرد و پدرش برای شرکت هواپیمایی امترک. تیلمن کوچک ترین فرزند از پنج خواهر و برادر است و در محدوده کلیسای باپتیست در لارگو، مریلند بزرگ شد. تیلمن در دبیرستان النور روزولت در گرینبلت، مریلند تحصیل کرد و در سال ۲۰۰۳ فارغ التحصیل شد. او سپس به عنوان دانشجوی پیش پزشکی در دانشگاه خاویر لوئیزیانا در نیواورلئان ثبت نام کرد و قصد داشت جراح ارتوپد شود اما بعداً به ادامه تحصیل در این رشته علاقه ای نشان نداد. در سال ۲۰۰۵، پس از طوفان کاترینا که نیواورلئان را درنوردید، والدین تیلمن او را متقاعد کردند که به دانشگاه ایالتی جکسون برود. تیلمن در آن جا رشته تحصیلی خود را به ارتباطات ج
معی تغییر داد و در سال ۲۰۰۸ با مدرک لیسانس علوم با "رتبه عالی" فارغ التحصیل شد در سال ۲۰۱۴، تیلمن اولین مرد آفریقایی-آمریکایی بود که مدرک کارشناسی ارشد هنرهای زیبا در رشته بازیگری را از دانشگاه تنسی دریافت کرد. زندگی حرفه ای. تیلمن می گوید همیشه بازیگری را به عنوان یک هنر تحسین کرده است و مادرش را الهام بخش ورود به بازیگری و غلبه بر کم رویی می داند. مادر او بدون این که قصدی داشته باشد اولین نقش بازیگری تیلمن را در سن ده سالگی به او داد. در آن زمان مادر او داوطلب شد در نمایش کریسمس کلیسایشان ظاهر شود و به کسی نیاز داشت که نقش پسر شخصیتش را بازی کند. تیلمن پیش از آنکه بازیگری را به صورت حرفه ای دنبال کند، بیش از یک دهه در بخش غیرانتفاعی کار کرد و از تجربه های شخصی خود در شرکت های آمریکایی برای نقش برجسته اش به عنوان ست میلچیک در سریال علمی-تخیلی "«جداسازی»" (۲۰۲۲ تاکنون) بهره برد. او میلچیک را «ترکیبی از همکاران، روسای سابق، [و] کاریکاتورهایی از افرادی» که در آن مدت با آنها کار می کرد، نامید. بازی تیلمن، به ویژه در فصل دوم، تحسین گسترده منتقدان را به همراه داشت. در سپتامبر ۲۰۲۵، او جایزه امی ساعات پربیننده را ب
رای بازیگر نقش مکمل برجسته در یک سریال درام دریافت کرد و اولین سیاه پوست و اولین فرد آشکارا همجنسگرا بود که این جایزه را دریافت می کند. همچنین او اولین سیاه پوست آشکارا همجنسگرا بود که برای این جایزه نامزد شد. در اوت ۲۰۲۵، تیلمن به جمع بازیگران فیلم «"" از دنیای سینمایی مارول پیوست. زندگی شخصی. تیلمن از سال ۲۰۱۴ در شهر نیویورک زندگی می کند. او همجنسگرا است.
لباس یک پدیدهٔ همه گیر اینترنتی در سال ۲۰۱۵ بود که بر پایهٔ عکسی از یک لباس شکل گرفت. بینندگان بر سر این که رنگ لباس آبی و مشکی است یا سفید و طلایی، اختلاف نظر داشتند. این پدیده تفاوت های موجود در ادراک رنگ انسان را آشکار کرد و موضوع تحقیقات علمی در زمینهٔ علوم اعصاب و علم بینایی شد. این پدیده از عکسی از یک لباس آغاز شد که در شبکهٔ اجتماعی فیس بوک منتشر شده بود. رنگ واقعی لباس آبی و مشکی بود، اما شرایط عکس باعث شد بسیاری آن را سفید و طلایی ببینند و همین موضوع بحث و جدل برانگیخت. در مدت یک هفته بیش از ده میلیون توییت به این لباس اشاره کردند. فروشندهٔ لباس، شرکت "نسخه های اصلی رومی"، از افزایش چشمگیر فروش خبر داد و یک نسخهٔ تک ساختهٔ سفید و طلایی از آن تولید کرد که برای امور خیریه به فروش رسید. خاستگاه. در فوریهٔ ۲۰۱۵، حدود یک هفته پیش از مراسم ازدواج گریس و کیر جانستون، از کولونزی در اسکاتلند، مادر عروس، «سسیلیا بلیزدیل»، عکسی از یک لباس در چشایر اوکس دیزاینر اوتلت در شمال چستر انگلستان گرفت. بلیزدیل قصد داشت آن لباس را در مراسم بپوشد و عکس را برای گریس فرستاد. رنگ واقعی لباس آبی با گیپور مشکی بود. با این حال،
گریس به مادرش گفت که او در عکس، لباس را سفید با گیپور طلایی می بیند. پس از آن که گریس عکس را در فیس بوک منتشر کرد، دوستانش نیز اختلاف نظر داشتند؛ برخی آن را سفید و طلایی دیدند و برخی دیگر آبی و مشکی. به مدت یک هفته، این بحث در کولونزی، یک اجتماع کوچک جزیره ای، فراگیر شد. در روز مراسم ازدواج، «کیتلین مک نیل»، دوست عروس و داماد، به همراه گروه موسیقی خود در عروسی اجرا داشت. حتی پس از آن که در واقعیت دیده شد که لباس «به وضوح آبی و مشکی» است، نوازندگان همچنان درگیر بحث دربارهٔ عکس بودند. آن ها گفتند که تقریباً اجرای روی صحنه را از دست داده بودند چون مشغول گفت وگو دربارهٔ لباس بودند. چند روز بعد، در ۲۶ فوریه، مک نیل تصویر را دوباره در وبلاگ خود در تامبلر بازنشر کرد و همین موضوع بحث عمومی بیشتری پیرامون عکس ایجاد کرد.
کاچیوکو یک خورش ماهی ایتالیایی است که بومی شهرهای ساحلی غربی توسکانی است. این غذا به ویژه با شهر بندری لیورنو در توسکانی، و شهر ویارجو در شمال آن مرتبط است. نمای کلی. "کاچیوکو" خورشی دلچسب است که از چندین نوع ماهی و صدف مختلف تشکیل شده است؛ یک سنت می گوید که باید پنج نوع ماهی مختلف در سوپ وجود داشته باشد، یکی برای هر حرف "سی" در "کاچیوکو". طیف گسترده ای از ماهی ها و صدف های مدیترانه ای ممکن است استفاده شوند، مانند گورنارد قرمز، گورنارد زرهی، عقرب ماهی ("اسکورفانو")، صدف های کوچک مانند گردن کوتاه یا مانیل، ماهی های سفت مانند ماهی راهب یا سایر ماهی های سفید، ماهی سرخو، جان دوری یا هامور، صدف، میگو، و کالاماری. سرآشپزهای سنتی سنگی از دریا به غذا اضافه می کنند. خرچنگ، مارماهی، ماهی مرکب، هشت پا، ماهی سیم، ماهی کفال یا هر چیز دیگری که در آن روز صید شود، می تواند مورد استفاده قرار گیرد. طیف گسترده ای از مواد دیگر در این آبگوشت استفاده می شود، از جمله سبزیجات مختلف (که ممکن است شامل پیاز، گوجه فرنگی، تره فرنگی، کدو سبز یا کدو حلوایی زرد باشد)، ادویه ها (که ممکن است شامل سیر، بادیان رومی، فلفل قرمز خشک خرد شده، نمک ک
وشر، فلفل سیاه، جعفری، آویشن یا برگ بو باشد) و سایر مواد (که ممکن است شامل آب ماهی، رب گوجه فرنگی، ورموت یا شراب، سفید یا قرمز باشد). انواع مختلفی از "کاچیوکو" وجود دارد که بسته به منطقه و در دسترس بودن مواد اولیه متفاوت است. این غذای به طور سنتی به خاورمیانه نسبت داده می شود، که ممکن است درست باشد، زیرا کلمه کاچیوکو از kaçukli ترکی ("بیت و قطعات" یا "بیت و پایان") آمده است، که منعکس کننده چگونگی تهیه پخته شده است، از انواع ماهی ها. پلگرینو آرتوسی در کتاب آشپزی خود در سال ۱۸۹۱، دستور پختی با استفاده از پیاز، سیر، روغن، جعفری، نمک و فلفل ارائه داد و موارد زیر را نیز ذکر کرد: و «در دو بشقاب جداگانه سرو می شود: در یکی ماهی را قرار می دهید… و در دیگری… برش های نان به ضخامت یک انگشت برای جذب تمام آبگوشت. غذاهای مشابه. "کاچیوکو" شبیه به انواع دیگر خورش ماهی مانند بویابیس فرانسوی، "کاکاویا (سوپ)" یونانی، زارزوئلا اسپانیایی، و دیگ بخار پرتغالی و آیا چوا کا؟ ویتنامی است که از نظر آوایی نیز بسیار شبیه است. سیوپینو، یکی دیگر از خورش های ماهی، توسط ماهیگیر ایتالیایی آمریکایی در سانفرانسیسکو ابداع شد که خرچنگ دانجنس در نو
عی از دستور پخت "کاچیوکو" استفاده کرد.
آمارتو (به ایتالیایی به معنای «کمی تلخ») یک لیکور شیرین ایتالیایی است که از "شهرستان" (شهرداری) سارونو سرچشمه می گیرد. بسته به برند، ممکن است از هسته زردآلو، بادام تلخ، هسته هلو یا بادام تهیه شود که همگی منابع طبیعی بنزآلدئید هستند که طعم بادام مانند لیکور را فراهم می کند. این لیکور عموماً حاوی ۲۱ تا ۲۸ درصد الکل است. آمارتو را می توان به تنهایی نوشید، به عنوان یک ماده اولیه برای تهیه چندین نوشیدنی ترکیبی محبوب استفاده کرد یا به قهوه اضافه کرد. آمارتو همچنین معمولاً در غذاهای ایتالیایی و سایر کشورها، به ویژه در دستور العمل های شیرینی پزی و شیرینی های پخته شده استفاده می شود. مبدأ. ریشه شناسی. نام "آمارتو (Amaretto)" از مصغر کلمه ایتالیایی "آمارو (amaro") به معنی «تلخ» گرفته شده است که به طعم متمایز ماندورلا آمارا "(mandorla amara)" یا هسته میوه شفت اشاره دارد. با این حال، تلخی آمارتو ملایم است و شیرین کننده ها (و گاهی بادام شیرین) طعم آن را در محصولات نهایی افزایش می دهند. بنابراین، می توان نام لیکور را به عنوان توصیفی از طعم آن به عنوان «کمی تلخ» تفسیر کرد. سیانید قبل از استفاده از بادام، از آن استخراج می شو
د. [ "" ] آمارتو با آمارو، نوعی لیکور تلخ ایتالیایی که از گیاهان، ریشه ها، گل ها، پوست درختان و/یا پوست مرکبات تهیه می شود، متفاوت است. افسانه. علیرغم تاریخچه معرفی و پذیرش بادام در غذاهای ایتالیایی، برداشت های جدیدتری از معانی و ریشه های آن توسط دو برند اصلی رواج یافته است. اگرچه منشأ این داستان ها گاهی مورد تردید است، اما جایگاه احساسی در فرهنگ سارونو دارند: کاربرد. آمارتو کاربردهای متنوعی در آشپزی دارد. کوکتل ها. کوکتل هایی با لیکور آمارتو به عنوان ماده اصلی: شربت اورگیت. آمارتو گاهی به عنوان جایگزینی برای شربت اورگیت در مکان هایی که شربت پیدا نمی شود یا برای ایجاد طعمی کم شیرین تر استفاده می شود.
وسپترو (Vespetrò) یک لیکور لومبارد از کانزو است. مواد اصلی آن ادویه ها و گیاهان دارویی هستند. این نوشیدنی با نام تجاری "وسپترو اسکناگاتا" به بازار عرضه می شود و به عنوان یک محصول خانگی، توسط برخی از خانواده های کانزو نیز تولید می شود که دستور تهیه آن را نسل به نسل به ارث برده اند. تاریخچه. دستور پخت وسپترو، که اصالتاً اهل ساوویارد است، حداقل از قرن هجدهم در کانزو وجود داشته و به عنوان یک غذای مخصوص این شهر مورد توجه گردشگران قرار می گرفته است. "تقطیر رایسونه د لا" در سال ۱۷۷۸ وسپترو را یک نوشیدنی مد روز نامید که برای ترشح گاز روده نیز استفاده می شود. در طول قرن نوزدهم، یک داروساز اهل کانزو به نام اسکناگاتا، دستور پخت سنتی این شهر را تکمیل کرد، آن را به ثبت رساند و شروع به بازاریابی آن کرد. برند وسپترو اسکناگاتا در نمایشگاه جهانی پاریس در سال ۱۹۰۰ اهدا شد و در بطری زرد و کشیده خود مورد توجه گردشگران قرن بیستم که به کانزو و اطراف آن می آمدند، قرار گرفت. پس از یک وقفه در سال های ۱۹۹۲ تا ۲۰۰۷، فروش دوباره از سر گرفته شد. دستور پخت دقیق اسکناگاتا همچنان مخفی باقی مانده است و هر خانواده تولیدکننده کانزو، نسخه مخصوص
به خود را دارد که تفاوت های اندکی در روش تهیه و نسبت مواد تشکیل دهنده دارد. توضیحات. طعم آن شیرین و شبیه انیسون است. درجه خلوص آن حدود ۴۰٪ درصد الکل است. کلمه «وسپتر» از «وِس سِر، پِت اِر، رِتِر» (به فرانسوی به معنای "بلعیدن، باد معده، آروغ") گرفته شده است که اثرات اصلی گوارشی ناشی از مصرف آن هستند. همچنین ممکن است به سادگی از "vesper" (به ایتالیایی به معنای "عصر") گرفته شده باشد که به نوشیدنی ای اشاره دارد که شب ها بعد از شام نوشیده می شود.
مرکز یا سنتربا (به ایتالیایی به معنای «صد گیاه») نوعی لیکور است که از گیاهان معطری که معمولاً در کوه ماجلا یافت می شوند، تهیه می شود. این یک مشروب معمولی آبروتزی در مرکز ایتالیا است و بر پایه ۷۰٪ الکل ساخته می شود. این لیکور در دو غلظت موجود است: قوی و ملایم. سنتربای قوی به طور گسترده به عنوان نوشیدنی هضم کننده بعد از غذا استفاده می شود و خاصیت ضدعفونی کننده دارد. این نوشیدنی در ابتدا توسط بنجامینو تورو در توکو دا کازاوریا در سال ۱۸۱۷ تولید شد. معمولاً با الکل حجمی ۶۰ تا ۱۵۰ پروف (۳۰ تا ۷۵ درصد) تهیه می شود و می توان آن را با قرار دادن برگ های پرتقال، ریحان، بابونه، رزماری، مریم گلی، ارس، میخک، دارچین، دانه های قهوه بو داده، زعفران، نعناع، برگ لیمو، برگ ماندارین، شکوفه های آویشن و مرزنجوش در یک بطری تهیه کرد. «سنترب سفید بدون شکر» یکی از مواد تشکیل دهنده کوکتل فراموش شده (احتمالاً فرانسوی) «"کوپ دو فودره"» است که در «۱۷۰۰ کوکتل» (۱۹۳۴) انجمن بار مندز بریتانیا گنجانده شده است. دستور تهیه کلمه به کلمه آن به این صورت است: ۱/۳ سنترب سفید بدون شکر، ۱/۳ شراب قرمز کوراسائو، ۱/۳ جین کوتس پلیموث. با یک تکه کوچک پوست پ
رتقال شیرین شده سرو کنید. یک نسخه «سبز و بدون شکر» نیز وجود داشت، همان طور که در دستور تهیه کوکتل «شیطان سبز» که در کتاب «نوشیدنی های بلند و کوتاه» (۱۹۲۵ - نینا توی و ای اچ آدیر) که در بریتانیا نیز منتشر شده است، آمده است. «یک کوکتل قوی، بسیار خشک، تضمینی برای بیدار کردن هر مهمانی. برخلاف اکثر کوکتل ها، وقتی اثرات آن از بین می رود، هیچ افسردگی احساس نمی شود. این کوکتل را می توان مخلوط کرد یا برای استفاده در بطری ریخت. چهار لیوان جین، سه چهارم لیوان نولی پرات ورموت (مارتینی روسی)، نصف لیوان سنترب، سبز و بدون شکر. یخ اضافه کنید و خوب تکان دهید. آنقدر سرد سرو کنید که لیوان ها یخ بزنند.» عبارت «بدون شکر» نشان می دهد که در آن زمان، نوعی کاملاً دارویی از سنترب موجود بوده است، شاید مشابه دستور خانگی بالا بدون شربت شکر. از طرف دیگر، بسیاری از دستورهای شیرین قرن هجدهم، برای ذائقه های امروزی، فوق العاده شیرین هستند؛ بنابراین شاید سنترب استاندارد به طور معمول شیرین می شد تا خوش طعم شود. بولز و گرند مارنیه هر دو قبلاً کوراسائو قرمز درست می کردند. کوتس، که در آن زمان مالک پلیموث جین بود، از انتشار کتاب ۱۷۰۰ حمایت مالی کرد
و در عوض، نام تجاری جین تقریباً در تمام دستورها ذکر شد.
سابرینا U5 پلاس نام سدان کامپکتی از تولیدات برند BEIJING خودروسازی BAIC چین است که از تابستان ۱۴۰۴ مونتاژ و عرضه اش توسط دیار خودرو در ایران، آغاز شده است. این خودرو در اصل همان Senova D50 است که دو سال بعد از عرضه در نسل دوم، به U5 تغییر نام داد و سپس، به فاصله یک سال و با معرفی و عرضه فیس لیفت ۲۰۲۱، نامش به U5 Plus تغییر یافت. ابعاد و تناسبات. به عنوان یک سدان کامپکت، سابرینا U5 پلاس دارای طول بدنه ۴۶۶۰ میلیمتر است و بر روی دو محور به فاصله ۲۶۷۰ میلیمتر سوار است. با این ابعاد و تناسبات، سابرینا U5 پلاس در بازار ایران رقبایی نظیر ام وی ام آریزو ۵ و همچنین بهمن ریسپکت را پیش روی خود می بیند. البته در مقایسه با این خودرو های مونتاژی مدیران خودرو و بهمن موتور، سدان مونتاژی دیار خودرو، دارای پیشرانه تنفس طبیعی است. پیشرانه و قوای محرکه. پیشرانه سابرینا U5 پلاس مونتاژی دیار خودرو، از نوع ۱.۵ لیتری تنفس طبیعی است، با ۱۱۲ اسب بخار قدرت و ۱۴۲ نیوتن متر گشتاور. این پیشرانه ۴ سیلندر ۱۶ سوپاپ که دارای استاندارد آلایندگی یورو ۶ است، به گیربکس CVT متصل بوده، محرک محور جلو Beijing U5 Plus می باشد. با این پیکربندی، شتاب صف
ر تا صد سابرینا U5 پلاس در حدود ۱۱.۵ ثانیه اعلام شده و طبق اعلام سازنده، متوسط مصرف سوخت خودرو در سیکل ترکیبی، در حدود ۶ لیتر در ۱۰۰ کیلومتر است. امکانات. کاتالوگ ارائه شده از سوی دیار خودرو برای خودرو Sabrina U5 Plus نشان دهنده این است که در این سدان مونتاژی دیار خودرو، مورادی نظیر سیستم اطلاعات و سرگرمی با نمایشگر ۱۲.۳ اینچ متصل به پُشت آمپر دیجیتال ۷ اینچ در یک قاب یکپارچه، ورود و استارت بدون کلید، آینه های تاشو برقی دارای گرمکن، سیستم صوتی با ۶ بلندگو، سانروف و فرمان چرمی چندحالته D-Cut، لیست امکانات رفاهی خودرو را تشکیل می دهند. صندلی های خودرو هم تنظیم دستی دارند، با پوشش چرم ارائه می شوند. در بخش ایمنی نیز در کنار بهره مندی از ۴ ایربگ، می توان به مواردی نظیر ترمز پارک برقی به اضافه اتوهُلد، کروز کنترل، سیستم دید ۳۶۰ درجه، هشدار انحراف از مسیر، هشدار نقاط کور راننده اشاره کرد. در ضمن، کنترل پایداری الکترونیک، کنترل هرزگردی و نشانگر فشار باد تایرها (TPMS) نیز در لیست امکانات ایمنی سابرینا U5 پلاس مونتاژی شرکت دیار خودرو، دیده می شود. تولید. تولید سابرینا U5 پلاس در ایران، در کارخانه دیار خودرو در فاصله ۳
۸۰ کیلومتری جنوب غربی تهران، در شهرستان گلپایگان استان اصفهان انجام می شود. فرآیند مونتاژ خودرو سابرینا U5 پلاس در کارخانه دیار خودرو از تیر ماه ۱۴۰۴ آغاز شده و طبق آمار، تا پایان مرداد ماه تعداد ۶۰ دستگاه از این خودرو، به تولید رسیده است که ۴۰ دستگاه آن، سهم تولید مرداد ۱۴۰۴ بوده. قیمت. آغاز عرضه سابرینا U5 پلاس مونتاژی دیار خودرو در ایران، با قیمت مصوب و نهایی ۱.۳۹۵.۰۰۰.۰۰۰ تومان بود و فروش خودرو با این قیمت، برای اولین بار از مرداد ماه ۱۴۰۴ آغاز شد. البته در طرح فروش شهریور ماه، قیمت مصوب به ۱.۴۹۵.۰۰۰.۰۰۰ تومان تغییر کرد. با توجه به انجام فرآیند اخذ مجوز ها جهت شماره گذاری، انتظار می رود از پاییز ۱۴۰۴ تحویل اولین سری از سابرینا U5 پلاس های مونتاژی شرکت دیار خودرو به مشتریان، آغاز شود.
زعفرانی فصل دوم یا زعفرانی فصل دوم: داستان ناگفته جالیانوالا باغ فیلمی هندی محصول سال ۲۰۲۵ و به کارگردانی کاران سینگ تیاگی است. در این فیلم بازیگرانی همچون آکشی کومار، رانگاناتان مدهوان، آنانیا پاندی، رجینا کاساندرا و وکی کوشل ایفای نقش کرده اند.این فیلم دنباله معنوی فیلم زعفرانی محسوب می شود.
= نشان های رسمی و فرهنگی ملی ایتالیا = مقدمه. ایتالیا، کشوری در جنوبِ مرکزی اروپا، شبه جزیره ای را در بر می گیرد که در اعماق دریای مدیترانه قرار دارد. ایتالیا دارای برخی از متنوع ترین و خوش منظره ترین چشم اندازها در جهان است و اغلب به عنوان کشوری به شکل چکمه توصیف می شود. در پهنهٔ شمالی آن، آلپ قرار دارند که از ناهموارترین رشته کوه های جهان اند. بلندترین نقاط ایتالیا در امتداد مونته روزا (قله در سوئیس) و مون بلان (قله در فرانسه) قرار دارند. آلپِ غربی مشرف به منظره ای از دریاچه های آلپی و دره های تراشیده شده به وسیلهٔ یخچال هاست که تا رودخانهٔ پو و پیمونت امتداد می یابند. توسکانی، در جنوب منطقهٔ سیسالپین، شاید شناخته شده ترین ناحیهٔ کشور باشد. از آلپِ مرکزی، که در امتدادِ طول کشور کشیده می شود، رشته کوه آپنین منشعب می گردد که در نزدیکی رم گسترش می یابد و تقریباً تمام عرضِ شبه جزیرهٔ ایتالیا را می پوشاند. در جنوبِ رم، آپنین ها باریک می شوند و به وسیلهٔ دو دشتِ ساحلیِ وسیع احاطه شده اند: یکی رو به دریای تیرنی و دیگری رو به دریای آدریاتیک. بخش عمده ای از آپنینِ جنوبی تقریباً بکر است و میزبان گونه هایی است که به ن
درت در دیگر نقاط اروپای غربی دیده می شوند، مانند گراز وحشی، گرگ، افعی و خرس. این بخش از نظر زمین ساختی ناپایدار است و چندین آتشفشان فعال، از جمله وزوو، دارد که گاه وبیگاه خاکستر و بخار را بر فراز ناپل و خلیج ناپل منتشر می کند. در جنوبی ترین پهنهٔ کشور و در مدیترانه، جزایر سیسیل و ساردینیا قرار دارند. تاریخچه. جغرافیای سیاسی ایتالیا تا حدِ زیادی زیرِ تأثیر ناهمواری های کشور شکل گرفته است. در گذشته، کم بودِ مسیرهای مستقیم میان شهرها و گذرگاه های دشوارِ کوهستانی به خوداتکایی و استقلال پایدارِ بسیاری از شهرها و نواحی انجامید. هنوز هم تفاوت های آشکار میان شهرها — از آشپزی ایتالیایی تا گویش ها، باعث می شود ایتالیا برای بسیاری بیشتر به موزاییکی از خُرده فرهنگ های مرتبط شباهت داشته باشد تا یک واحد یکنواخت. در بیش از سه هزار سال گذشته، تاریخِ شبه جزیره دوره های تکرارشوندهٔ وحدتِ موقت و جداییِ طولانی، کشاکش های درون منطقه ای و دولت های کوتاه عمر را تجربه کرده است. از ۱۹۴۵ به این سو، ایتالیا به طور نسبی در صلح بوده و مسیر نوسازی اقتصادی–اجتماعی را پیموده است. اگرچه پیشینهٔ باستان شناختی به ده ها هزار سال پیش می رسد، تار
یخِ مکتوبِ شبه جزیره معمولاً با اتروسک ها — تمدنی که میان آرنو و تیبر شکل گرفت — آغاز می شود. در سدهٔ سوم پیش از میلاد، جمهوری روم جای آن را گرفت و در سدهٔ دوم میلادی، امپراتوری روم در اوج خود از بریتانیا تا بین النهرین و از شمال آفریقا تا بالکان گسترش یافت. با این حال، امپراتوری گهگاه دستخوش بحران های جانشینی، کشمکش های جناحی و شورش های محلی بود. در سدهٔ پنجم میلادی، بخشِ غربیِ امپراتوری با یورش و اسکانِ اقوام مهاجم فروپاشید و قدرت در ایتالیا میان پادشاهی ها و دولت شهرها تقسیم شد؛ از میانِ این اقوام می توان به هون ها (به مثابه یورشگر)، استروگوت ها، لومباردها و سپس فرانک ها اشاره کرد. در سدهٔ یازدهم، نورمن ها در جنوب ایتالیا و سیسیل پادشاهی نیرومندی بنیاد نهادند؛ هم زمان، در شمال و مرکز، کمونه ها/شهرهای مستقل شکوفا شدند و در دوران رنسانس به اوج فرهنگی رسیدند — دوره ای که در آن، رقابت های طولانی میان ایالاتِ وفادار به پاپ و هم پیمانان امپراتوری مقدس روم (گلف ها و گیبلین ها) چهرهٔ سیاستِ شبه جزیره را شکل می داد. نمادهای رسمی. پرچم ایتالیا ("Il Tricolore"). پرچم از سه نوار عمودی سبز–سفید–قرمز با نسبت معمول ۲:۳ ت
شکیل شده است. ریشهٔ سه رنگ به جمهوری های انقلابی اواخر سدهٔ هجدهم در شمال ایتالیا بازمی گردد و پس از اتحاد ملی و استقرار جمهوری، به عنوان پرچم رسمی تثبیت شد. برای رنگ ها تفسیر رسمی یگانه ای وجود ندارد؛ قرائت های رایج شامل «سبزِ سرزمین/کوهستان، سفیدِ برف های آلپ، قرمزِ فداکاری ها» یا «امید، ایمان، محبت» است. همچنین «روز سه رنگ» هر سال ۷ ژانویه در رجّو امیلیا گرامی داشته می شود و ۲ ژوئن (روز جمهوری ایتالیا) نمایش فراگیر پرچم در رم و سراسر کشور است. آداب برافراشتن و نمایش. طبق دستورالعمل های دفتر تشریفات دولت ایتالیا، پرچم ملی باید بر سردر ساختمان های عمومی نصب شود و در مناسبت های ملی (از جمله «روز سه رنگ» در ۷ ژانویه و «روز جمهوری» در ۲ ژوئن) به صورت فراگیر به اهتزاز درآید. در موارد عزای ملی، پرچم به صورت نیمه افراشته نصب می شود و هنگام نمایش هم زمان با پرچم های دیگر (اتحادیهٔ اروپا، منطقه ای، شهری) پرچم ایتالیا جایگاه تقدم دارد. در نمایش عمودی/افقی نیز ترتیب رنگ ها رعایت می شود (سبز در سمت میله/سمت چپ بیننده). نشان جمهوری ایتالیا ("Emblema della Repubblica Italiana"). نشان جمهوری، مصوب پس از ۱۹۴۶، چهار عنصر کل
یدی دارد: ستارهٔ پنج پر سفید (کهن ترین نشانهٔ سرزمینی ایتالیا)، چرخ دنده (کار و تولید), شاخهٔ زیتون (صلح) و شاخهٔ بلوط (استقامت و شأن ملی). نواری سرخ با عبارت "REPVBBLICA ITALIANA" دو شاخه را در پایین به هم پیوند می دهد. این نشان، «سمبول» جمهوری در اسناد و بناهای دولتی و نمایندگی هاست. سرود ملی ("Il Canto degli Italiani"). سرود با شعر گوفردو مامِلی (۱۸۴۷) و موسیقی میکِله نووارو شکل گرفت؛ پس از جنگ جهانی دوم عملاً سرود ملی بود و در سدهٔ بیست ویکم جایگاه رسمی آن تثبیت شد. متن با عبارت «Fratelli d’Italia» آغاز می شود و به وحدت و رهایی ملی می پردازد؛ در اجراهای رسمی معمولاً بند نخست و ترجیع خوانده می شود. رنگ ملی در ورزش ("Azzurro"). آبیِ آتزورو رنگ تاریخی تیم های ملی ایتالیاست. خاستگاه آن به سنت های خانهٔ ساوویا بازمی گردد و نخستین بار در ۶ ژانویهٔ ۱۹۱۱، در دیدار ایتالیا–مجارستان در آره نا چیویکای میلان، به عنوان رنگ پیراهنِ تیم ملی فوتبال برگزیده شد؛ انتخابی «به افتخار رنگِ خاندان ساوویا» که سپس به دیگر تیم های ملی ایتالیا در رشته های گوناگون نیز سرایت کرد. در تحلیل های زبان شناختی/تاریخیِ Treccani نیز «آبیِ سا
وویا ("blu/azzurro Savoia")» به عنوان رنگ نمادینِ دیرپایِ این خاندان یاد شده که ریشه اش، طبق روایت سنتی، تا دوران آمادئوس ششم (قرن چهاردهم) بازمی گردد. نمادهای تاریخی و فرهنگی (غیررسمی). ستارهٔ ایتالیا ("Stella d’Italia"). ستارهٔ پنج پر از قرون میانه، نشانهٔ سرزمینی «ایتالیا» در نقشه ها و نقش ها بوده است؛ حضور امروزین آن در نشان جمهوری استمرار همین سنت است. ایتالیا تورّیتا ("Italia turrita"). پیکرهٔ انسان انگارانهٔ «ایتالیا» با تاجِ بارو/برج (تورّیتا) از سدهٔ نوزدهم در تمبرها، پوسترها و نقش مایه های مدنی بسیار به کار رفته است. گرگ کاپیتول ("Lupa Capitolina"). هرچند نماد شهر رم است، اما به سبب اسطورهٔ رومولوس و رِموس در حافظهٔ تاریخی ایتالیا جایگاه ملی یافته و در تصویرگری فرهنگی حضور دارد. شمایل های فرهنگی. کولوسئوم، برج پیزا، ونیز، توسکانی، وسپا، پاستا/پیتزا، اسپرسو و رنگ "Rosso Corsa" در خودروسازی از نمادهای جهانی «ایمیج ایتالیا» به شمار می روند (غیررسمی). پس زمینهٔ جغرافیایی و تاریخی. جایگاه و سیمای کلی. ایتالیا در جنوبِ مرکزی اروپا، شبه جزیره ای در مدیترانه با تنوع بی نظیر مناظر، از آلپ در شمال تا سیسیل و