Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
، اروپا و فراتر از آن دست یافت. تاریخ سیاسی پر تلاطم آن شامل دوره های حکومت خانواده قدرتمند مدیچی و انقلاب های دینی و جمهوری خواه متعدد بوده است. از سال ۱۸۶۵ تا ۱۸۷۱ این شهر پایتخت پادشاهی ایتالیا بود. گویش فلورانسی پایه زبان ایتالیایی را شکل داد و به دلیل ارزش آثار دانته آلیگیری، فرانچسکو پترارک، جووانی بوکاچو، نیکولو ماکیاولی و فرانچسکو گوئیچاردینی به زبان فرهنگ در سراسر ایتالیا تبدیل شد. این شهر سالانه میلیون ها گردشگر را جذب می کند و یونسکو مرکز تاریخی فلورانس را در سال ۱۹۸۲ به عنوان میراث جهانی ثبت کرد. این شهر به خاطر فرهنگ، نقاشی رنسانس ایتالیا و بناهای تاریخی شناخته شده است. این شهر همچنین دارای موزه ها و گالری های هنری متعدد مانند اوفیتزی و کاخ پیتی است و هنوز در زمینه های هنر، فرهنگ و سیاست تأثیرگذار است. به دلیل میراث هنری و معماری فلورانس، "فوربز" آن را زیباترین شهر جهان معرفی کرده است. فلورانس نقش مهمی در مد ایتالیایی ایفا می کند و در فهرست ۱۵ پایتخت مد برتر جهان توسط رصد جهانی زبان قرار دارد؛ همچنین این شهر مرکز اقتصادی ملی و مرکز گردشگری و صنعت است. این چهارمین شهر ثروتمند ایتالیا محسوب می شود.
ونیز. ونیز شهری در شمال شرقی ایتالیا و مرکز استان ونتو است. این شهر بر روی گروهی از ۱۱۸ جزیره کوچک ساخته شده است که با کانال ها از هم جدا شده و بیش از ۴۰۰ پل آن ها را به هم متصل می کند. این جزیره ها در تالاب ونتزیا واقع شده اند، خلیجی بسته بین دهانه های رودهای پو و پیاوه (دقیق تر بین رود برنتا و سیله) قرار دارند. در سال ۲۰۲۰، ۲۵۸٬۶۸۵ نفر در کومونه دی ونتزیا سکونت داشتند که حدود ۵۵٬۰۰۰ نفر در شهر تاریخی ونیز ("centro storico") زندگی می کردند. همراه با پادووا و ترویزو، این شهر در منطقه کلان شهری پادووا-ترویزو-ونیز (PATREVE) قرار دارد که منطقه ای کلان شهری با جمعیت کلی ۲٫۶ میلیون نفر محسوب می شود. نام شهر از مردم باستانی ونت ها گرفته شده است که تا قرن دهم پیش از میلاد در این منطقه زندگی می کردند. این شهر به مدت بیش از هزار سال، از ۶۹۷ تا ۱۷۹۷، پایتخت جمهوری ونیز بود. ونیز قدرت مالی و دریایی عمده ای در قرون وسطی و رنسانس بود و پایگاهی برای جنگ های صلیبی و نبرد لپانتو محسوب می شد و مرکز مهمی برای تجارت—به ویژه ابریشم، غلات و ادویه جات—و هنر از قرن ۱۳ تا پایان قرن ۱۷ بود. دولت شهر ونیز نخستین مرکز مالی بین المللی
واقعی شناخته می شود که در قرن ۹ ظهور کرد و در قرن ۱۴ به اوج شهرت رسید. این امر ونیز را در طول تاریخش به شهری ثروتمند تبدیل کرد. پس از جنگ های ناپلئونی و کنگره وین، جمهوری توسط امپراتوری اتریش ضمیمه شد و تا سال ۱۸۶۶ بخشی از پادشاهی ایتالیا گردید، پس از همه پرسی که در پی جنگ استقلال سوم ایتالیا برگزار شد. ونیز با نام های «لا دومینانت»، «لا سرنیسیما»، «ملکه دریای آدریاتیک»، «شهر آب ها»، «شهر ماسک ها»، «شهر پل ها»، «شهر شناور» و «شهر کانال ها» شناخته شده است. تالاب و بخشی از شهر به عنوان میراث جهانی ثبت شده است. بخش هایی از ونیز به خاطر زیبایی محیط، معماری و آثار هنری مشهور هستند. ونیز به چند جنبش هنری مهم—به ویژه در دوره رنسانس ایتالیا—معروف است و نقش مهمی در تاریخ موسیقی ابزار و اپرا ایفا کرده و زادگاه آهنگسازان باروک توماسو آلبینونی و آنتونیو ویوالدی است. اگرچه شهر با چالش هایی مانند تعداد بیش از حد گردشگران و مشکلات ناشی از آلودگی، افزایش سطح جزر و مد و عبور کشتی های تفریحی نزدیک ساختمان ها مواجه است، ونیز همچنان مقصدی محبوب برای گردشگران است، مرکز فرهنگی مهمی محسوب می شود و بارها به عنوان زیباترین شهر جهان م
عرفی شده است. "تایمز" آن را یکی از رمانتیک ترین شهرهای اروپا توصیف کرده است و "نیویورک تایمز" آن را «بی شک زیباترین شهر ساخته شده توسط انسان» توصیف کرده است. سایر مقاصد محبوب. علاوه بر رم، میلان، ناپل، ونیز و فلورانس، این شهرها از مقاصد اصلی گردشگری در ایتالیا محسوب می شوند. دیگر مقاصد گردشگری مهم شامل تورین، ورونا، باری، پادووا، بولونیا، منتووا، مسینا، پروجا، پالرمو، جنوآ، سیسیل، ساردینیا و سالنتو هستند. دو عامل اصلی در هر یک از این مکان ها، تاریخ و جغرافیا هستند. امپراتوری روم، ایتالیا در قرون وسطی، رنسانس ایتالیا و قرن های بعدی تاریخ ایتالیا آثار فرهنگی بسیاری به جا گذاشته اند که گردشگران را جذب می کند. گردشگری زمستانی و تابستانی در بسیاری از نقاط آلپ و کوهستان آپنینی وجود دارد، در حالی که گردشگری ساحلی در سواحل دریای مدیترانه گسترده است. ایتالیا میزبان فهرست های میراث جهانی یونسکو است، بیش از هر کشور دیگر، شامل شهرهای کامل مانند ورونا، سیه نا، ویچنزا، فرارا، سن جیمینیانو، اوربینو، ماترا، شهر پومپئی، نوتو و سیراکوز است. راونا میزبان هشت سایت مختلف با اعتبار بین المللی بی سابقه است. ظرفیت اقامتی در ایتالیا.
در ایتالیا انواع گسترده ای از هتلها وجود دارد که از ۱ تا ۵ ستاره متغیر هستند. طبق آمار مرکز ملی آمار, در سال ۲۰۱۷، ۳۲٬۹۸۸ هتل با ۱٬۱۳۳٬۴۵۲ اتاق و ۲٬۲۳۹٬۴۴۶ تخت وجود داشت. در زمینه امکانات خارج از هتل (کمپ ها، روستاهای گردشگری، اقامتگاه های اجاره ای، گردشگری کشاورزی و غیره)، در سال ۲۰۱۷، ۱۷۱٬۹۱۵ مکان با ۲٬۷۹۸٬۳۵۲ تخت وجود داشت. جریان گردشگری به تفرجگاه های ساحلی ۵۳ درصد است؛ شهرهای بهتر تجهیز شده عبارتند از گروستو برای گردشگری کشاورزی (۲۱۷)، ویسته برای کمپ ها و روستاهای گردشگری (۸۴) و کورتینا دامپتزو برای کلبه های کوهستانی (۲۰). تعداد هتل ها بر اساس رتبه بندی در سال ۲۰۱۷ به شرح زیر است:
حقوق ال جی بی تی در ایتالیا (همجنس گرایی زنانه، گی، دوجنس گرایی، تراجنسیتی و کوییر) در سدهٔ ۲۱ به طور چشمگیری پیشرفت کرده اند، هرچند افراد LGBTQ همچنان با چالش هایی مواجه هستند که ساکنان غیر ال جی بی تی تجربه نمی کنند، با وجود اینکه افکار عمومی هرچه بیشتر لیبرال شده و از حقوق ال جی بی تی حمایت می کند. بر اساس گزارش سال ۲۰۲۱، وضعیت حقوق ال جی بی تی در ایتالیا پایین تر از استانداردهای دیگر کشورهای غرب اروپا است ــ مانند همچنان به رسمیت نشناختن ازدواج با همجنس، نبود حمایت های ضد تبعیض ملی در زمینهٔ کالا و خدمات، و نیز اعطا نکردن کامل حقوق والدینی به زوج های همجنس، مانند فرزندخواندگی مشترک و لقاح مصنوعی. ایتالیا و ژاپن تنها کشورهای گروه هفت هستند که ازدواج همجنس ها در آن ها به رسمیت شناخته نشده است. در ایتالیا فعالیت جنسی همجنس گرایانهٔ مردانه و زنانه هر دو از سال ۱۸۹۰، زمانی که یک قانون کیفری جدید صادر شد، قانونی بوده است. یک قانون اتحاد مدنی در مه ۲۰۱۶ تصویب شد که به زوج های همجنس همهٔ حقوق ازدواج به جز حق فرزندخواندگی مشترک را اعطا کرد. این قانون همچنین زوج های همجنس را به عنوان یک خانواده به رسمیت می شناسد. ف
رزندخواندگی ناپسری از لایحه کنار گذاشته شد، اما در ژوئن ۲۰۱۶ دیوان عالی کشور کاساسیون اعلام کرد که دادگاه ها می توانند به یک زوج در اتحاد مدنی اجازه دهند فرزند ناپسری/ناپسری خود را به فرزندخواندگی بپذیرند. همین قانون به هر دو زوج همجنس و دگرجنس گرا که در یک هم باشی ثبت نشده زندگی می کنند چندین حق قانونی اعطا می کند. افراد ترنس جندر از سال ۱۹۸۲ اجازه داشته اند به طور قانونی جنسیت خود را تغییر دهند. ایتالیا ششمین کشور در جهان شد که حق افراد برای تغییر جنسیت خود را به رسمیت شناخت. پیش از این تنها دانمارک (۱۹۲۹)، سوئد (۱۹۷۲)، شیلی (۱۹۷۴)، نروژ (۱۹۷۹) و آلمان غربی (۱۹۸۰) چنین شناسایی قانونی را معرفی کرده بودند. پیشنهاد این اصلاح قانونی با مخالفت اندکی روبه رو شد: هر دو مجلس پارلمان ایتالیا به طور اتفاق نظر موافقت کردند که مسئولیت نهایی سازی قانون را به کمیته های دائمی عدالت خود واگذار کنند. در نتیجه، هنگامی که کمیته ها پیش نویس را تصویب کردند، قانون بلافاصله اجرایی شد و نیازی به رأی گیری های اضافی در پارلمان نبود. از سال ۲۰۱۵، انجام عمل جراحی دیگر برای تغییر جنسیت قانونی در ایتالیا الزامی نیست. در سال ۲۰۲۰، هورمون
درمانی به طور کامل تحت پوشش نظام سلامت ملی قرار گرفت و رایگان در دسترس شد. اخیراً، در سال ۲۰۲۴، مجوز قضایی دیگر برای دسترسی به جراحی های تأیید جنسیت لازم نیست، مشروط بر اینکه تغییر جنسیت قانونی انجام شده باشد، که موانع قانونی و اداری را برای افراد ترنس در جستجوی گذار پزشکی بیشتر کاهش می دهد. اگرچه تبعیض مربوط به گرایش جنسی در اشتغال از سال ۲۰۰۳ ممنوع شده است، هیچ قانون ضدتبعیض دیگری در مورد گرایش جنسی یا هویت و بیان جنسیتی در سطح ملی تصویب نشده است، هرچند برخی ناحیه های ایتالیا قوانین ضد تبعیض بسیار جامع تری وضع کرده اند. یک نظرسنجی ایپسوس در سال ۲۰۲۵ نشان می دهد که ۸۰٪ از ایتالیایی ها از به رسمیت شناختن قانونی اتحادهای همجنس حمایت می کنند. در همین حال، یک نظرسنجی یوریسپس نشان می دهد که ۶۶٫۸٪ از ازدواج همجنس ها حمایت می کنند و ۶۳٪ نیز از فرزندخواندگی توسط زوج های همجنس پشتیبانی می کنند. قانونی بودن فعالیت جنسی همجنس گرایانه در ایتالیا. فعالیت جنسی همجنس گرایانه در سراسر کشور از سال ۱۸۹۰ قانونی بوده است. سن رضایت ۱۴ سال است، فارغ از جنسیت یا گرایش جنسی. ایتالیا در میان معدود کشورهای اروپایی است که پیش از سدهٔ
۲۰ میلادی دارای سن رضایت برابر برای روابط همجنس گرایانه و دگرجنس گرایانه بوده است. تنها کشورهایی که مدت بیشتری از ایتالیا سن رضایت برابر داشته اند ترکیه (که در ۱۸۵۸ برابر شد) و کشورهای خرد سان مارینو (که در ۱۸۶۴ برابر شد), موناکو (که در ۱۷۹۳ برابر شد) و آندورا (که در ۱۷۹۱ برابر شد) هستند. در همین حال، در تقریباً تمام کشورهای اروپایی دیگر، قوانینی که یا سن رضایت بالاتری برای روابط همجنس گرایانه تعیین می کردند یا آن ها را به طور کامل ممنوع می کردند تا سدهٔ ۲۰ و گاه حتی اوایل سدهٔ ۲۱ همچنان برقرار بودند، هرچند همیشه به طور فعال اجرا نمی شدند.
کاروچیو () یک ارابهٔ بزرگ چهارچرخ بود که نشان های شهر بر روی آن قرار داشت. نیروهای شبه نظامی کمون های قرون وسطایی گرد آن جمع می شدند و در کنار آن می جنگیدند. این ارابه به ویژه در میان شهرهای لُمباردی، توسکانی و به طور کلی در نواحی شمالی ایتالیا رایج بود. بعدها استفاده از آن به خارج از ایتالیا نیز گسترش یافت. کاروتچو نماد خودمختاری شهری به شمار می آمد. کشیشان پیش از نبرد در محراب مراسم عشای ربانی برگزار می کردند و شیپورزنانی که کنارشان بودند، جنگجویان را برای نبرد تشویق می کردند. این وسیله توسط چند سرباز خاص محافظت می شد و با نقوش و تزئینات مخصوص شهر زینت داده می شد. معمولاً گاوها آن را می کشیدند. روی آن چیزهایی مثل محراب، یک زنگ به نام «مارتینلا»، نشان شهر و یک میله با صلیب مسیحی گذاشته می شد. وقتی شهر در صلح بود، این وسیله را در کلیسای اصلی شهر نگه می داشتند.
خط کادورنا، که رسماً مرز شمالی نامیده می شود، () سیستم دفاعی ایتالیا در مرز شمالی رو به سوئیس بود که بین سال های ۱۸۹۹ تا ۱۹۱۸ طراحی و ساخته شد. هدف آن محافظت از دره پو و مراکز صنعتی اصلی آن در برابر حمله فرانسه، آلمان یا اتریش-مجارستان بود که بی طرفی سوئیس را نقض می کرد. پیشینه. در سال ۱۸۶۲، اندکی پس از تأسیس پادشاهی ایتالیا، ستاد کل ارتش ابتدا نیاز به تقویت مرزهای خود با سوئیس را برای جلوگیری از تهاجم از طریق گذرگاه های آلپ - سنت برنارد بزرگ، سیمپلون، گوتارد، اسپلوگا، مالوخا، برنینا، استلویو و توناله - بررسی کرد. طرحی برای ساخت مجموعه ای از قلعه ها و توپخانه ها که دره اوسولا، دریاچه ماجیوره، سرسیو و دریاچه کومو را به هم متصل می کرد، تدوین شد. به دلیل هزینه های مربوط، این طرح برای چندین سال اجرا نشد. در سال ۱۸۷۱ تلاش مجددی برای گنجاندن این طرح در بودجه دفاعی ایتالیا صورت گرفت. با این حال، در سال ۱۸۸۲ کمیته ستاد کل مخالفت خود را با این ایده اعلام کرد و تجاوز اتریش به خاک سوئیس را بعید و حمله آلمان را غیرواقعی دانست. در این زمان، اتحاد سه گانه در هر صورت این تهدیدهای تهاجم را خنثی کرده بود. با این وجود، کار بر
روی پروژه ها از سر گرفته شد و تا سال ۱۹۱۱، زمانی که دفتر دفاع ایالتی طرحی را در امتداد آلپ های برگاماسک و برجستگی تیچینو ارائه داد، به طور متوقف ادامه یافت. در ۱۸ آوریل ۱۹۱۱، ستاد کل این کار را به مدیریت مهندسی نظامی میلان سپرد که کار بر روی دیوار حائل مرا-آدا را با ساخت دژ مونته چیو-لوساردی آغاز کرد. کار به طور متناوب تا شروع جنگ جهانی اول ادامه یافت و با شروع خصومت ها به سرعت تکمیل شد. در سپتامبر ۱۹۱۵، اندکی پس از ورود ایتالیا به جنگ جهانی اول، ژنرال به لوئیجی کادورنا، رئیس ستاد، هشدار داد که حمله به لومباردی توسط قدرت های محور، از طریق سوئیس بی طرف، می تواند منجر به حمله به منطقه میلان و در نتیجه حمله به قلب تولید صنعتی ایتالیا شود جدا از چند گارد مرزی، ایتالیا تنها هشت گردان از شبه نظامیان منطقه ای در این مرز داشت. این امر دولت ایتالیا را بر آن داشت تا ساخت و ساز کامل خط دفاعی را از سر بگیرد؛ بنابراین کادورنا تصمیم گرفت طرح ۱۸۸۲ را احیا کند و دستور ساخت یک خط مستحکم و با ابهت از دره اوسولا تا کوه های آلپ برگامسک را داد. این خط شامل جاده ها، مسیرهای قاطر، مسیرها، سنگرها، مواضع توپخانه، رصدخانه ها، بیمارستا
ن های صحرایی، مراکز فرماندهی و سازه های لجستیکی بود که همگی در ارتفاعات بالا از ۶۰۰ تا بیش از ۲۰۰۰ متر ساخته شده بودند. طرح پروژه برای ۷۲ مورد ارائه شده بود کیلومتر خندق، ۸۸ موضع توپخانه (از جمله ۱۱ موضع ساخته شده در غارها)، ۲۵۰۰۰ متر مربع سربازخانه، ۲۹۶ کیلومتر جاده و ۳۹۸ کیلومتر مسیر قاطر، با هزینه ای بیش از ۱۰۵ میلیون لیر (حدود ۱۵۰ میلیون یوروی امروز)، که برای ساخت آن به ۴۰۰۰۰ نفر نیاز بود. این مجموعه کارها هرگز مورد استفاده قرار نگرفت. استحکامات در آغاز جنگ مستقر بودند اما پس از شکست در کاپورتو رها شدند. ساخت خط. این کار به چندین شرکت، از جمله بسیاری از شرکت های وارسه، واگذار شد که آنقدر خوب کار کردند که سفارش هایی برای استحکامات در منطقه ونتو نیز دریافت کردند. با اعلام جنگ علیه آلمان، ایتالیا کار را به پایان رسانده بود و یک فرماندهی ویژه برای آنها ایجاد کرده بود. مرز ایتالیا و سوئیس به ۶ بخش تقسیم شد: وال دائوستا: دژ بارد قرن نوزدهمی با برخی مواضع در حوضه اتروبلز ادغام شد تا از عبور از گذرگاه بزرگ سنت برنارد جلوگیری شود، اما احتمال کم مانور دشمن در این بخش، کار را محدود می کرد. توس-وربانو: (گذرگاه سیمپلو
ن به دریاچه ماجیوره) سد اورناواسو با ایجاد یک خط عقب نشینی نهایی در معادن کاندوگلیا تقویت شد تا از دفاع طبیعی کوه های وال گرانده بهره برده شود. سد راه آهن سیمپلون اصلاح نشد، زیرا فرض بر این بود که اشغال دشمن قطعی است. نیم ۷۵ یک واحد توپخانه میلی متری (دو توپ) به پست غار ایزل اختصاص داده شد تا در صورت اضطراری تونل را ببندد. وقتی خطر حمله برطرف شد، این پست تا پایان جنگ تنها پست فعال باقی ماند. وربانو-سرسیو: (لوئینو تا پورتو سرسیو) خط دفاعی در امتداد دو خط ساخته شده بود؛ در ابتدا مواضع اردوگاه مستحکم وارسه تجهیز شده بود و تنها بعداً تصمیم گرفته شد که به خط لوئینو-پونته ترسا منتقل شود. این بخش از خط کادورنا از پارک چینکوئه وته عبور می کند. سرسیو-لاریو: (ویجیو تا مناجیو) اهمیت این منطقه به حدی بود که تمام نقشه ها، به عنوان اولین هدف خود، اشغال کل ناحیه مندریسیو سوئیس تا کاپولاگو را در نظر گرفته بودند. به همین دلیل تصمیم گرفته شد که آتش بر روی پل سد ملیده، تنها راه ارتباطی با لوگانو، متمرکز شود. این اقدام می توانست اشغال آسان مونته گنروسو را برای محافظت و پشتیبانی از نقطه استراتژیک کل بخش، سیگیگنولا، فراهم کند. از
پورلتزا تا مناجیو، رشته کوه عظیم جنوب دره، یک مانع طبیعی کافی ایجاد می کرد. س. لوچیو-س. جوریو: اشغال پادگان های مرزی فقط در صورت حمله برنامه ریزی شده بود. مرا-آدا: این بخش از رشته کوه های آلپ اوروبی به عنوان خط دفاعی نهایی استفاده می کرد. سد دفاعی کولیکو ناکافی تلقی می شد زیرا موقعیت آن، در سطح دریاچه، به دشمن اجازه می داد تا با توپخانه مستقر در تپه های مجاور، از زمین های مرتفع تر به مقابله بپردازد. سپس مواضع مرتفع تری در بالای . طراحی و ساخت. خط کادورنا نوآورانه بود - سازه های سنتی مانند پادگان های منزوی که در برابر توپخانه سنگین آسیب پذیر بودند، به نفع گنبدهای زرهی فولادی، استحکامات میدانی نیمه دائمی، پست های باربیتی برای خمپاره اندازها، هویتزرها و توپ ها و مواضع غاری برای مسلسل ها و توپخانه های کالیبر متوسط کنار گذاشته شدند. آشیانه های مسلسل برای اطمینان از آتش پوششی هماهنگ طراحی شده بودند. طراحان بیشترین تکیه را بر سنگرها داشتند. این سنگرها با سازه های عمدتاً بداهه جبهه غربی بسیار متفاوت بودند. سنگرهای خط کادورنا با جزئیات بسیار زیادی طراحی شده و مجهز به جان پناه، روزنه و پناهگاه بودند. به دلیل کمبود سربا
ز، سدهای آتش در امتداد خط عقبی ساخته شدند که از عوارض زمین در امتداد پشته ها و فرورفتگی های امتداد مرز بهره می برد. دکترین نظامی آن زمان هنوز به جای فناوری های جدید، بر تأثیر نیروهای انبوه متکی بود؛ بنابراین، خط مقدم عمدتاً با سنگرهای بتنی ساخته شد که با سکوها و طاقچه هایی به عنوان نقاط دید برای تیراندازی همراه بود. سنگرها به صورت متوالی از خطوط شکسته، اغلب با زوایای تیز برای تضمین بیشترین حفاظت ممکن در برابر انفجار نارنجک ها، ساخته شده بودند و در فواصل منظم، طاقچه های «زنگ» شکلی برای پناه گرفتن نگهبانان در صورت بدی آب و هوا داشتند. بخش های زیادی از سنگرها به دیوارهای کوچک و نردبان هایی مجهز شده بودند تا پیاده نظام در صورت ضدحمله بتواند از آنها خارج شود. همچنین مواضع مسلسل متعددی در زیر زمین وجود داشت. توپخانه های درون سنگرها از سه نوع بودند: باربت ها (مواضع روباز و نیمه مرتفع که توسط دیوار محافظت می شدند)، سنگرهای بتنی محافظت شده و غارهایی که توپخانه های کالیبر بزرگ در آنها قرار داشتند، به همراه خشاب ها و انبارهای توپخانه برای پادگان. خط وارد سرویس می شود. این سیستم مستحکم به فرمانده ارتش پنجم از وارسه، سپهب
د سپرده شد که وظیفه حفاظت از جناح چپ جبهه دفاعی ایتالیا را بر عهده داشت. به دلیل کمبود نیرو، که تقریباً به طور کامل در جبهه مشغول به کار بودند، پست ها و موانع در موقعیت های عقب تر ساخته شدند تا از عوارض زمین بهره برداری شود. ارتش پنجم دارای ۴ سپاه (هر کدام دو لشکر)، دو لشکر سواره نظام، یک لشکر مستقر در واله دائوستا و ۵۶ آتشبار کالیبر متوسط بود. در ۱۶ ژانویه ۱۹۱۷، «فرماندهی اشغال پیشرفته مرز شمالی» ( در وارسه، تحت ارتش پنجم، با هدف «نظارت بر شرایط محلی و مطالعه اجرای مشخص طرح های تدوین شده» تأسیس شد؛ این طرح ها، همان طور که در سومین کنفرانس شانتیلی در دسامبر ۱۹۱۶ تصمیم گرفته شده بود، با حمایت کشورهای متفق، طرح دفاع مرزی را فراهم می کردند. سه نقشه جنگی توسط فرماندهی ارتش پنجم تدوین شد. «نقشه الف» دفاعی بود و پشتیبانی فرانسه را در منطقه آرونا-گالاراته در نظر می گرفت. «نقشه ب» شامل یک «جهش» تهاجمی به سمت گذرگاه های مونته سنری و برنینا و اشغال خط الراس های مرزی شمالی رودخانه آدا (رود) بود. «نقشه ج» تهاجمی برای از بین بردن برجستگی تیچینو در سوئیس بود. پس از شایعاتی مبنی بر اینکه سوئیس برای حمله به ایتالیا پیمان مخف
ی با آلمان بسته است، نقشه ها اصلاح شدند تا سوئیس به جای یک کشور بی طرف که از شمال مورد حمله قرار گرفته است، دشمن فرض شود. در ماه های اول سال ۱۹۱۷ کارها تقریباً تکمیل شده بود، اما تا این زمان نیروهای پادگان آنها به همراه واحدهای شبه نظامی منطقه ای به ونتو اعزام شده بودند. سپس این سیستم مستحکم تحت کنترل ۶ گردان از گارد مالی سلطنتی قرار گرفت. پس از کاپورتو، این ۶ گردان نیز برای دفاع از خط پیاوه اعزام شدند و پس از آن خط کادورنا تا پایان درگیری بدون محافظ باقی ماند. ژنرال مامبرتی، که توسط کادورنا برکنار شده بود، در ۲۰ ژوئیه ۱۹۱۷ به جای ژنرال لِکیو به فرماندهی نیروی هوایی ارتش سرخ منصوب شد. فرماندهی ارتش پنجم منحل شد زیرا فرماندهی ارتش بیش از حد کافی تشخیص داده شد. در ماه مه ۱۹۱۸، مامبرتی فرماندهی را به ژنرال نوولی واگذار کرد. در ۱۰ ژانویه ۱۹۱۹، منحل و خط کادورنا رها شد. پس از جنگ جهانی اول. در دهه سی، رژیم فاشیستی ساخت دیوار آلپ را آغاز کرد و کار تعمیر و نگهداری خط کادورنا را تصویب کرد. خط کادورنا برای مدت کوتاهی در سال ۱۹۳۸، زمانی که موسولینی به فکر حمله به سوئیس افتاد، مورد توجه قرار گرفت شاید برای قدرت نمایی در
برابر آلمانی هایی که اخیراً اتریش را ضمیمه خاک خود کرده بودند. گردان «Camicie Nere Como» به مرز اعزام شد، اما این دستور لغو و حمله متوقف شد. تنها اقدام جنگی در این خط در ۱۳ نوامبر ۱۹۴۳ بود، زمانی که اولین نبرد مقاومت در سنگرهای سن مارتینو در والکوویا رخ داد، زمانی که نیروهای دولت فاشیست به رهبری سرهنگ کارلو کروچه را شکست دادند. پس از جنگ جهانی دوم، این آثار به طور کامل رها شدند و عمدتاً مورد غفلت قرار گرفتند. به دلیل کیفیت عالی ساخت و ساز، بسیاری از ترانشه ها و سازه های خط کادورنا در شرایط فیزیکی خوبی باقی مانده اند. ترانشه های اورناواسو، کاسانو والکوویا و مونته مارزیو در استان وارسه به طور خاص در وضعیت خوبی قرار دارند. در استان کومو، سازه های زیر مرمت شده اند و می توان از آنها بازدید کرد:
لوییجی فدرتزونی (زادهٔ ۲۷ سپتامبر ۱۸۷۸- مرگ ۲۴ ژانویه ۱۹۶۷) روزنامه نگار،چهره ملی گرا و بعدها سیاستمدار فاشیست بود. وی در زمان حکومت فاشیست ها برای مدت دو سال وزیر کشور و برای یک مقطع ده ساله رییس مجلس سنا بود. زندگینامه. فدرتزونی در بولونیا متولد شد. او در دانشگاه آنجا تحصیل کرد، به روزنامه نگاری و ادبیات روی آورد و چندین سال در روزنامه «روزنامه ایتالیا» (Giornale d'Italia) در رم مشغول به کار بود. او همچنین از سردبیران هفته نامه « ایده ملّی» (L'Idea Nazionale) بود. او که از بنیانگذاران جنبش ملی گرایی بود (که بعدها بخشی از فاشیسم ایتالیا شد)، در انتخابات سال ۱۹۱۳ به عنوان معاون یکی از بخش های رم انتخاب شد. در مجلس، او هیچ فرصتی را برای مبارزه با سوسیالیست ها، جمهوری خواهان و دموکرات ها از دست نمی داد. او از پیوستن ایتالیا به جنگ جهانی اول در کنار فرانسه و بریتانیا، علیه امپراتوری اتریش-مجارستان و آلمان حمایت کرد. به محض مداخله ایتالیا در جنگ، او به عنوان ستوان توپخانه به ارتش پیوست و برای دمات نظامی اش موفق به دریافت مدال شجاعت شد. فدرتزونی زمانی که بنیتو موسولینی دومین مانیفست خود را در ۲۶ اکتبر ۱۹۲۲ منتشر،
و راهپیمایی به رم را اعلام کرد، به حمایت از او پرداخت. در کابینه ای که موسولینی پنج روز بعد تشکیل داد، فدرتزونی به سمت وزیر مستعمرات منصوب شد. پس از قتل جاکومو ماتئوتی در ژوئن ۱۹۲۴، پیترو لانزا دی اسکالئا جانشین او شد و موسولینی، فدرتزونی را از سال ۱۹۲۴ تا ۱۹۲۶ به عنوان وزیر کشور انتخاب کرد. او از سال ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۹ رئیس سنا بود. وی همچنین به ریاست آکادمی سلطنتی ایتالیا (که توسط موسولینی تأسیس شده بود) نیز منصوب شد. در جلسه تاریخی شورای عالی فاشیسم که در ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳، در زمان پایان رژیم فاشیستی، برگزار شد، او از جمله کسانی بود که به کتاب برنامه ("Ordine del giorno") دینو گراندی رأی مثبت داد، امری که منجر به سقوط موسولینی شد و به همین دلیل در دادگاه ورونا به صورت غیابی محکوم شد. در سال ۱۹۴۵، پس از اتمام جنگ دوم جهانی، فدرتزونی به جرم همکاری با دشمن به حبس ابد محکوم شد، هرچند در سال ۱۹۴۷ مورد عفو قرار گرفت. او در ۲۴ ژانویه ۱۹۶۷ در رم درگذشت. نقل قول ها. «ایتالیا از سال ۱۸۶۶ منتظر این جنگ واقعاً ملی خود بوده است تا سرانجام احساس وحدت کند و با اقدام یکپارچه و فداکاری یکسان همه پسرانش تجدید حیات یابد. امروز، در حال
ی که ایتالیا هنوز در برابر ضرورت تحمیل شده توسط تاریخ مردد است، نام گاریبالدی، تقدیس شده با خون، برآمده است تا به او هشدار دهد که قادر به شکست انقلاب نخواهد بود، مگر با جنگیدن و پیروزی در جنگ ملی خود.» (فدرتزونی، ۱۹۱۵، در مراسم یادبودی که برای یکی از بستگان قهرمان ملی ایتالیا، جوزپه گاریبالدی -که به دلیل اقدامات نظامی اش در برزیل، اروگوئه و اروپا «قهرمان دو جهان» نامیده می شد- برگزار شد.)
دزدی در جنوب ایتالیا () از دوران باستان به نوعی وجود داشته است. با این حال، ریشه های آن به عنوان یاغی هایی که مسافران تصادفی را هدف قرار می دادند، بعدها به شکلی از یک جنبش مقاومت سیاسی، به ویژه از قرن نوزدهم به بعد، تکامل یافت. در زمان فتح پادشاهی ناپل توسط ناپلئون، اولین نشانه های مقاومت سیاسی راهزنی آشکار شد، زیرا وفاداران بوربون کشور از پذیرش حاکمان جدید بناپارتیست خودداری کردند و تا زمان احیای سلطنت بوربون، به طور فعال علیه آنها جنگیدند. برخی ادعا می کنند که کلمه راهزنی، حسن تعبیری برای چیزی است که در واقع یک جنگ داخلی بود. تاریخچه. پس از تحولات دوران گذار سیسیل از فئودالیسم در سال ۱۸۱۲، فقدان نیروی پلیس کارآمد، راهزنی را در قرن نوزدهم به یک مشکل جدی در بیشتر مناطق روستایی سیسیل تبدیل کرد. افزایش قیمت مواد غذایی، از دست دادن زمین های عمومی و کلیسا و از دست دادن حقوق مشترک فئودالی، بسیاری از دهقانان ناامید را به راهزنی سوق داد. نخبگان محلی در شهرهای روستایی، بدون نیاز به پلیس، مردان جوان را در «گروه های مسلح» استخدام می کردند تا سارقان را شکار کنند و در ازای عفو سارقان و دریافت مبلغی از قربانیان، برای بازگ
رداندن اموال مسروقه مذاکره کنند - تحولی که اغلب به عنوان منشأ مافیا تلقی می شود. این گروه های مسلح اغلب از راهزنان و جنایتکاران سابق، معمولاً ماهرترین و خشن ترین آنها، تشکیل می شدند. اگرچه این امر جوامع را از دردسر حفظ پلیس خود نجات داد، اما ممکن است این گروه ها را بیشتر به تبانی با برادران سابق خود متمایل کرده باشد تا نابودی آنها. پس از سقوط پادشاهی دو سیسیلیِ خاندان بوربون و ادغام آن با پادشاهی ساردینیاِ خاندان ساووی در سال ۱۸۶۱ که منجر به ایجاد پادشاهی ایتالیا شد، مشهورترین شکل راهزنی در جنوب ایتالیا پدیدار شد. به گفته نیکولا زیتارا، نظریه پرداز مارکسیست، جنوب ایتالیا به دلیل شرایط نامساعد و این واقعیت که اتحاد ایتالیا فقط به نفع بورژوازی زمین دار بود، ناآرامی های اجتماعی، به ویژه در میان طبقات پایین، را تجربه کرد. بنابراین بسیاری در کوه های باسیلیکاتا، کامپانیا، کالابریا و ابروتزو به راهزنی روی آوردند. با این حال، راهزنان یک گروه همگن نبودند و با هیچ آرمان مشترکی فعالیت نمی کردند. راهزنان متشکل از ترکیبی از افراد با پیشینه ها و انگیزه های مختلف بودند. آنها شامل زندانیان سابق؛ راهزنان و افراد دیگری بودند ک
ه دولت ایتالیا آنها را جنایتکاران عادی می دانست؛ سربازان سابق و وفاداران از ارتش سابق بوربون؛ مزدوران خارجیِ مزدورِ پادشاه بوربون در تبعید؛ برخی از اشراف؛ کشاورزان فقیر؛ و دهقانانی که خواهان اصلاحات ارضی بودند. زن و مرد هر دو اسلحه به دست گرفتند. راهزنان نه تنها علیه مقامات ایتالیایی و زمین داران، بلکه علیه مردم عادی نیز حملاتی را آغاز کردند، که اغلب روستاها، شهرها و مزارع را غارت می کردند و مرتکب سرقت های مسلحانه علیه افراد و گروه ها، از جمله کشاورزان، مردم شهر و گروه های راهزن رقیب می شدند. سرقت های گروه های راهزن اغلب با سایر اقدامات خشونت آمیز و خرابکاری، مانند آتش سوزی عمدی، قتل، تجاوز، آدم ربایی، اخاذی و سوزاندن محصولات کشاورزی همراه بود. سرکوب بسیار شدید راهزنان توسط مقامات ایتالیایی در سال ۱۸۶۳ آغاز شد، به ویژه پس از تصویب "قوانین پیکا" که دستگیری بستگان و افراد مظنون به همکاری یا کمک به یک راهزن را مجاز می دانست. روستاهای پونتلاندولفو و کاسالدونی در استان بنونتو به محل قتل عام ۱۳ راهزن توسط برساگلیری به عنوان انتقام قتل عام ۴۵ سرباز ایتالیایی توسط راهزنان محلی تبدیل شد. در مجموع، چندین هزار راهزن دست