Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ی دی آی تی که در سال ۲۰۱۳ آغاز شد و توسط کارابینیری توسعه یافت، حدود ۱۴۰۰ پلیس را آموزش داده است. ایتالیا اولین تأمین کننده نیرو و تجهیزات در مأموریت نظامی اتحادیه اروپا در سومالی است، که به عنوان نوعی همکاری و آموزش نظامی با وزارت دفاع سومالی و نیروهای مسلح سومالی انجام می شود. یک واحد پشتیبانی ایتالیایی در حمایت از کار مأموریت این کمیته در سومالی فعالیت می کند و پروژه های مختلفی را در حوزه همکاری مدنی-نظامی انجام می دهد که همگی با هدف حمایت از جمعیت سومالی در استان بنادر انجام می شوند. ایتالیا در حمایت از ساختارهای بهداشتی، مدارس و آموزش و پرورش و خدمات اجتماعی و ضروری مداخله می کند. به عنوان بخشی از ابتکارات اتحادیه اروپا، یک افسر کارابینیری ایتالیایی به عنوان مشاور پلیس به هیئت اروپایی اعزام شد. ۲۴ طرح چند ساله در حال انجام است که توسط همکاری ایتالیا در سومالی تأمین مالی می شود. بودجه اختصاص داده شده به سومالی بین سال های ۲۰۱۴ (۹ میلیون یورو) و ۲۰۱۷ (۱۸٫۵ میلیون یورو) بیش از ۱۰۰ درصد افزایش یافته است. کمک های ایتالیا در بخش بهداشت (۳٫۵ میلیون یورو)، امنیت غذایی (۲٫۵ میلیون یورو)، آموزش (۱٫۹ میلیون یورو)،
توسعه زیرساخت ها (۳٫۵ میلیون یورو) و بازسازی اقتصادی کشور (۵ میلیون یورو) متمرکز شده است که هدف آن کاهش فقر، ایجاد فرصت های شغلی جدید، رفع نابرابری ها، ارتقای بخش خصوصی و کارآفرینی زنان، بهبود امنیت غذایی، کمک به سلامت جهانی و آموزش پایه همگانی، تثبیت پس از جنگ و کمک های بشردوستانه است. سفارتخانه ها. سفارت ایتالیا در سومالی در موگادیشو واقع شده است و تنها نمایندگی ایتالیا در سومالی است. سفارت ایتالیا یکی از ۱۸ نمایندگی خارجی در سومالی و یکی از ۱۷ نمایندگی خارجی در موگادیشو است. رئیس این نمایندگی سفیر کارلو کامپانیل است. سفارت سومالی در ایتالیا در رم واقع شده است و تنها نمایندگی سومالی در ایتالیا است. سفارت سومالی در رم یکی از ۴۴ نمایندگی دیپلماتیک و کنسولی سومالی در خارج از کشور است. رئیس این نمایندگی، سفیر عبدالرحمن شیخ عیسی است.
سال ۲۰۱۰ یکی از دوره های مهم در تاریخ معاصر علم و فناوری به شمار می رود. در این سال، پیشرفت های قابل توجهی در حوزه های پزشکی، فیزیک، فناوری اطلاعات و زیست فناوری رخ داد. همچنین دسترسی عمومی به اینترنت، شبکه های اجتماعی و ابزارهای هوشمند موجب شد انتقال و گسترش دانش با سرعتی بی سابقه انجام گیرد. فناوری و علوم رایانه. در سال ۲۰۱۰، گوشی های هوشمند به ویژه با معرفی آیفون ۴ و گسترش سیستم عامل اندروید، به ابزار اصلی دسترسی به دانش دیجیتال تبدیل شدند. شبکه های اجتماعی مانند فیس بوک و توییتر نقش مهمی در تبادل اطلاعات علمی و عمومی ایفا کردند. همچنین توسعهٔ رایانش ابری (Cloud Computing) امکان ذخیره و پردازش داده ها در مقیاس جهانی را فراهم ساخت. علوم زیستی و پزشکی. ژنوم انسان: تا سال ۲۰۱۰ بخش عمده ای از پروژهٔ ژنوم انسان تکمیل و در دسترس پژوهشگران قرار گرفته بود.
روابط اتیوپی و ایتالیا، به روابط فعلی و تاریخی بین اتیوپی و ایتالیا گفته می شود. تاریخچه. جاه طلبی های استعماری مدرن ایتالیا در اتیوپی از دهه ۱۸۸۰ آغاز شد. این امر سرانجام با جنگ ایتالیا و اتیوپی در سال های ۱۸۸۷ تا ۱۸۸۹ دنبال شد که در آن ایتالیا قلمرو اتیوپی در اریتره امروزی را اشغال کرد و مستعمره اریتره ایتالیا را تأسیس کرد. سال ها بعد، پیمان مورد مناقشه ووچاله منجر به نخستین جنگ ایتالیا و اتیوپی بین سال های ۱۸۹۴ تا ۱۸۹۶ شد، جایی که اتیوپیایی ها (با حمایت روسیه و فرانسه) با موفقیت در برابر گسترش اروپا جنگیدند. صلح آدیس آبابا پس از شکست نیروهای ایتالیایی در آدوا در سال ۱۸۹۶، آغاز استقلال اتیوپی بود. قلمرو اتیوپی شامل سرزمینی بود که توسط منلیک دوم فتح شده بود و مرزها با قدرت های اصلی منطقه ای: فرانسه، بریتانیای کبیر و مصر توافق شده بود. علاوه بر این، مجموعه ای از معاهدات روابط با ایتالیا را تنظیم می کرد که مرزهای بین اتیوپی و اریتره و همچنین سومالی را تعیین می کرد. با این حال، برخی از سرزمین ها به دلایل قومی به سومالی تعلق داشتند، بنابراین این واقعیت که اتیوپی آنها را اشغال و ضمیمه خود کرده بود، باعث ایجاد تنش
در روابط منطقه ای شد. امپراتور هایله سلاسی، که از سال ۱۹۱۶ ولیعهد بود و در سال ۱۹۳۰ به سلطنت رسید، با اجرای سیاست درهای باز، مشروعیت بین المللی اتیوپی را تقویت کرد، که با ورود اتیوپی به جامعه ملل در سال ۱۹۲۳ برقرار شد. پس از جنگ جهانی اول و ظهور فاشیسم ایتالیایی، بحران حبشه آغاز شد و در نهایت در جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی ۱۹۳۵–۱۹۳۶ به اوج خود رسید. اتیوپی در سال ۱۹۳۵ توسط سربازان ایتالیایی مورد تهاجم قرار گرفت، که در ۵ مه ۱۹۳۶ به آدیس آبابا رسیدند. این یک درگیری وحشیانه بود: اتیوپیایی ها از گلوله های ممنوعه استفاده کردند و شروع به مثله کردن سربازان اسیر شده (اغلب با اخته کردن) از هفته های اول جنگ کردند، در حالی که ایتالیایی ها از جنگ شیمیایی استفاده کردند. اتیوپی استقلال خود را از دست داد و به اتیوپی ایتالیایی، بخشی از آفریقای شرقی ایتالیا تبدیل شد. در طول دوره اشغال ایتالیا، اتیوپی به شش منطقه تقسیم شد: اریتره که در بخشی از منطقه تیگرای گسترش یافت، منطقه امهارا (بگمدر، والو، گوجام و شمال اسکیوآ)، گالا-سیدامو، آدیس آبابا، هرر و سومالی که شامل منطقه اوگادن بود. تجزیه ارضی با هدف کاهش و کنترل قدرت هژمونیک مردم ا
مهارا، با استفاده از گرایش های خودمختاری طلبانه سایر مناطق، انجام شد. اشغال ایتالیا با سرمایه گذاری در زیرساخت ها با هدف ایجاد یک استعمار کشاورزی و کارآفرینی در آینده مشخص می شد. ایتالیا سرانجام مستعمرات خود در منطقه را از دست داد. پس از سال ها مقاومت محلی و مداخله نیروهای بریتانیایی در طول کارزار شرق آفریقا در جنگ جهانی دوم، نیروهای پراکنده ایتالیایی تا زمان تسلیم نهایی در سال ۱۹۴۳ به جنگ چریکی ادامه دادند. اتیوپی در سال ۱۹۴۷ استقلال خود را از ایتالیا بازپس گرفت. پس از استقلال، بسیاری از مهاجران ایتالیایی پس از دریافت عفو کامل توسط امپراتور سلاسی، برای دهه ها در آنجا ماندند. با این حال، به دلیل جنگ داخلی اتیوپی در سال ۱۹۷۴، نزدیک به ۲۲۰۰۰ ایتالیایی-اتیوپیایی کشور را ترک کردند. آموزش. اتیوپی دارای بیشترین تمرکز مدارس و مؤسسه های فرهنگی ایتالیایی در آفریقا است که فرهنگ ایتالیایی و اتیوپیایی را تقویت و ترویج می کنند و برای عموم رایگان هستند. اقتصاد. شرکت ایتالیایی ویبیلد توسط دولت اتیوپی برای طراحی و ساخت سد نوزایی بزرگ بر روی رودخانه نیل آبی انتخاب شد که پس از تکمیل، بزرگ ترین سد و نیروگاه برق آبی در آفریقا خو
اهد بود. از آنجایی که مهندسان ایتالیایی در گذشته به ساخت اولین راه آهن از آدیس به جیبوتی کمک کرده بودند، دولت اتیوپی دوباره با آنها قرارداد بسته است تا شبکه راه آهن را به همراه هند و چین گسترش دهند. در ۲۰ سال گذشته، ایتالیا همچنان جزو ۵ شریک تجاری برتر اتیوپی و یک سرمایه گذار عمده در اقتصاد اتیوپی بوده است. همکاری. روابط بین اتیوپی و ایتالیا در زمینه همکاری های سیاسی، امنیتی و اقتصادی در سال های اخیر خوب بوده است. در سال ۲۰۱۵، پائولو جنتیلونی، وزیر امور خارجه وقت و نخست وزیر، در یک سفر رسمی از آدیس آبابا بازدید کردند. این سفر با سفر دیگری در سال ۲۰۱۶ توسط رئیس جمهور، سرجو ماتارلا، ادامه یافت. اتیوپی یکی از بزرگ ترین ذینفعان ابتکارات ایتالیا در آفریقا بوده است. در حال حاضر، ایتالیا در میان شرکای تجاری برتر اتیوپی، هشتمین تأمین کننده در سطح جهانی و اولین تأمین کننده در سطح اروپا (در ماه های اول سال ۲۰۱۸) قرار دارد، در واقع بسیاری از شرکت های ایتالیایی در کار فعلی نوسازی اتیوپی مشارکت دارند، در حالی که از نظر صادرات ایتالیا، اتیوپی رتبه چهارم را به عنوان بازار مقصد در کشورهای آفریقای جنوب صحرا دارد. در ۱۰ آوریل
۲۰۱۹، توافق نامه مهمی بین دولت جمهوری ایتالیا و دولت جمهوری فدرال دموکراتیک اتیوپی، با تمرکز بر همکاری در بخش دفاعی، در آدیس آبابا با عنوان «تصویب و اجرای توافق نامه بین دولت جمهوری ایتالیا و دولت جمهوری فدرال دموکراتیک اتیوپی در مورد همکاری در زمینه دفاعی، منعقد شده در آدیس آبابا در ۱۰ آوریل ۲۰۱۹» منعقد شد. محتوای توافق نامه. تصویب توافقنامه همکاری دفاعی بین دولت جمهوری ایتالیا و دولت جمهوری فدرال دموکراتیک اتیوپی که در سال ۲۰۱۹ امضا شد، شامل چهار ماده است که دو ماده اول، تصویب و اجرای توافقنامه را مجاز می دانند. ماده ۳ به پوشش هزینه های منتسب به مفاد ماده ۴ می پردازد که به روش های همکاری اختصاص دارد و موارد زیر را ارائه می دهد:
۸۰۸ مافیا (به انگلیسی: 808 Mafia) یک گروه تهیه کننده موسیقی آمریکایی در سبک هیپ هاپ و ترپ است که در سال ۲۰۱۰ توسط تهیه کنندگان ساوت ساید (Southside) و لکس لوگر (Lex Luger) بنیان گذاری شد. این گروه به واسطهٔ استفاده گسترده از درام ماشین رولند TR-808، فضای تاریک و سینمایی در تنظیم ها، و همکاری با هنرمندان برجستهٔ رپ شناخته می شود. تاریخچه. شکل گیری و بنیان گذاران. ۸۰۸ مافیا در سال ۲۰۱۰ توسط ساوت ساید، تهیه کننده اهل آتلانتا، و لکس لوگر، تهیه کننده اهل ویرجینیا، تأسیس شد. این دو پیش تر در پروژه هایی با Waka Flocka Flame و ریک راس همکاری کرده بودند و تصمیم گرفتند گروهی تشکیل دهند که تمرکز آن بر تولید موسیقی ترپ با کیفیت بالا باشد. نام گروه از درام ماشین مشهور TR-808 گرفته شده که عنصر کلیدی در سبک ترپ محسوب می شود. ساوت ساید به عنوان چهرهٔ اصلی گروه شناخته می شود و نقش مهمی در هدایت هنری و فنی آن دارد. گسترش اعضا. در سال های بعد، اعضای دیگری به گروه پیوستند که از جملهٔ آن ها می توان به TM88، Purps، Tarentino، Fuse، و DJ Spinz اشاره کرد. هر یک از این تهیه کنندگان سبک خاص خود را دارند اما همگی در قالب صدای منسجم ۸۰۸
مافیا فعالیت می کنند. سبک موسیقی و تأثیرگذاری. ۸۰۸ مافیا به واسطهٔ تنظیم های سنگین، استفاده از سینث های تاریک، بیس های عمیق، و فضای سینمایی در آثارش شناخته می شود. این گروه نقش مهمی در شکل گیری و تثبیت سبک ترپ در دههٔ ۲۰۱۰ ایفا کرده است. ساوت ساید و TM88 به ویژه در توسعهٔ صدای ترپ مدرن تأثیرگذار بوده اند. TM88 تهیه کنندهٔ قطعهٔ مشهور «XO Tour Llif3» از لیل اوزی ورت است که یکی از نمونه های برجستهٔ صدای ۸۰۸ مافیا محسوب می شود. همکاری ها و پروژه های برجسته. ۸۰۸ مافیا با هنرمندان مطرحی چون فیوچر، یانگ تاگ، ۲۱ سویج، چیف کیف، گوچی مین، دریک، و کانیه وست همکاری داشته است. آثار تولیدشده توسط این گروه در صدر جدول های فروش قرار گرفته اند و در شکل گیری صدای هنرمندان نقش کلیدی داشته اند. از جمله پروژه های برجسته می توان به آلبوم های «DS2» از Future، «Slime Season» از Young Thug، و «Savage Mode» از 21 Savage اشاره کرد که همگی با مشارکت تهیه کنندگان ۸۰۸ مافیا ساخته شده اند. نرم افزارها و ابزارهای تولید. تهیه کنندگان ۸۰۸ مافیا عمدتاً از نرم افزار FL Studio برای تولید موسیقی استفاده می کنند. آن ها همچنین از پلاگین هایی چون
Omnisphere، Nexus، و Serum بهره می برند. درام ماشین TR-808 و سمپل های مرتبط با آن، عنصر کلیدی در آثارشان محسوب می شود. تأثیر فرهنگی و میراث. ۸۰۸ مافیا نه تنها در موسیقی ترپ بلکه در فرهنگ عامه نیز تأثیرگذار بوده است. صدای این گروه در بازی های ویدیویی، فیلم ها، و تبلیغات شنیده می شود. همچنین بسیاری از تهیه کنندگان جوان از سبک و تکنیک های آن ها الهام گرفته اند.
سُعاد الشامسی مهندس هواپیمای اماراتی است که نخستین زن امارتی به شمار می رود که در این حوزه فعالیت کرده است. او مدرک کارشناسی مهندسی هوافضا را از دانشگاه کاونتری در بریتانیا دریافت کرد و سپس از همان دانشگاه موفق به اخذ مدارک کارشناسی ارشد و دکترا شد. به عنوان مهندس پرواز و مشاور فنی در پروژه های بزرگ امارات از جمله «اتحاد ایرویز» و «امارات ایرویز» ایفای نقش کرده و به عنوان مهندس هواپیمای مجاز در شرکت «امارات ایرویز» فعالیت کرده است. او مدیرعامل شرکت مشاوره ای L2L و مؤسس برنامهٔ Top Takeoff برای توانمندسازی زنان و دختران در هوانوردی است. همچنین نویسنده چندین رمان نیز بوده و در معرفی و ارتقای تصویر زنان اماراتی در علوم و فناوری نقش مؤثری ایفا کرده است. زندگی و پیشه. سعاد سلطان بن خاتم الشامسی در امارات متحده عربی به دنیا آمده و رشد کرد. مادرش در حالی که تنها ۲۶ سال داشت، بیوه شد و با چهار فرزند باقی ماند. با وجود سختی ها و مشکلات فراوان، همواره کوشید تا بهترین آموزش را برای فرزندانش فراهم کند. او در خانواده ای رشد یافت که به علم و دانش علاقه مند بودند؛ با این حال، خانواده برای فرزندان خود مسیر مشخصی ترسیم کرده ب
ودند: دختران باید پزشکی بخوانند و پسران باید وارد عرصهٔ نظامی شوند. اما سعاد متفاوت بود، او می خواست مهندسی هوافضا بخواند. او از کودکی به تعمیر خودروها علاقه مند بود و آرزو داشت وارد این حوزه شود. سعاد دانش آموزی ممتاز بود و در دبیرستان نمرهٔ ۹۳٫۹٪ به دست آورد. او وارد دانشکدهٔ پزشکی شد، اما سال نخست دانشگاه را به کلاس ها نرفت؛ در عوض، به کارگاه های تعمیر خودرو می رفت و شخصاً خودروها را تعمیر می کرد. مهندسی پرواز. در سال ۲۰۰۰، او مورد توجه محمد عبدالله القرقاوی قرار گرفت که در آن زمان ریاست دفتر اجرایی امارت دبی را بر عهده داشت. سعاد در آن دوره تلاش می کرد تا وارد دانشکدهٔ مهندسی هوافضا شود، اما از شرایط پذیرش این بود که متقاضی باید مرد باشد. هنگامی که القرقاوی از او دربارهٔ دلیل حضورش در گاراژ پرسید، او داستان خود را برایش بازگو کرد. در پی آن، القرقاوی او را به گفت وگو با شیخ محمد بن راشد آل مکتوم رساند. شیخ از او پرسید خواسته اش چیست، و سعاد تمایل خود را برای تحصیل در رشتهٔ مهندسی هوافضا بیان کرد. تنها ده روز پس از این مکالمه با شیخ، او تماسی از «برنامهٔ آماده سازی رهبران» دریافت کرد که بر اساس آن، بورس تحص
یلی برای ادامهٔ تحصیل در بریتانیا در رشتهٔ مهندسی هوافضا به او اعطا شد. سعاد الشامسی به بریتانیا سفر کرد و موفق به دریافت مدرک کارشناسی در مدیریت مهندسی هوافضا از دانشگاه کاونتری شد. سپس در دانشگاه هرتفوردشایر دیپلم عالی مهندسی هوافضا را اخذ کرد و پس از آن، درجهٔ کارشناسی ارشد را به دست آورد. پس از دستیابی به موفقیت های علمی، سعاد الشامسی نخستین زن اماراتی شد که موفق به دریافت درجهٔ دکتری در مدیریت هوانوردی از آکادمی آمریکایی مطالعات تخصصی گردید. سعاد الشامسی به عنوان نخستین زن اماراتی که برای تحصیل در رشتهٔ مهندسی هوافضا به بریتانیا اعزام شد، شناخته می شود. علاوه بر این، به پاس نقش برجستهٔ او در رهبری و توانمندسازی زنان، موفق به دریافت دکترای افتخاری نیز شده است. سعاد الشامسی پس از بازگشت به وطن خود، امارات، مسئولیت های مهمی را در چندین شرکت اماراتی فعال در بخش هوانوردی بر عهده گرفت. او به شرکت امارات ایرویز پیوست و به عنوان نخستین زن اماراتی، عنوان مهندس هواپیمای رسمی و معتمد را کسب کرد. در این سمت، الشامسی مسئول کارگاه چرخ ها و ترمزها بود و طی یازده سال توانست به مقام مدیر و مشاور فنی در بزرگ ترین پروژه ها
ی هوانوردی امارات دست یابد. او نقش مهمی در موفقیت بسیاری از پروژه های هوافضا ایفا کرد؛ از جمله در طراحی و ساخت یک هواپیمای دونفره. همچنین، در معتبرترین شرکت های هوافضای جهان آموزش دید؛ از جمله ایرباس، سافران لندینگ سیستمز، بوئینگ و هانی ول. افزون بر این، سعاد الشامسی به عنوان عضو هیئت داوران در برنامهٔ «نجوم العلوم» فعالیت دارد و همچنین عضو کمیته های داوری بسیاری از جوایز بین المللی است؛ از جمله جایزهٔ زن در هوانوردی و جایزهٔ جهانی جیمز دایسون. او عضو فارغ التحصیلان انجمن امارات در بریتانیا، عضو مؤسس سازمان «زنان در هوانوردی» (شاخه خاورمیانه)، و عضو IEEE است. همچنین، مدیرعامل شرکت مشاوره ای L2L [Learn to Live] و معاون رئیس سازمان زنان در هوانوردی (Shehana) به شمار می رود. علاوه بر این، او سفیر اتحادیهٔ بین المللی آموزش های فنی در امارات است و برنامهٔ ویژه ای با عنوان Top Takeoff برای توانمندسازی دختران و زنان جوان جهت ورود به صنعت هوانوردی راه اندازی کرده است. ادبیات. علاقه به کتاب خوانی، دریچه ای برای ورود او به رمان نویسی شد. او نخستین رمان خود را با عنوان «گل سوسن» منتشر کرد؛ رمانی که داستان آن بر پایهٔ یک
واقعیت شکل گرفته و ماجراهای آن میان دو شهر قاهره و دبی جریان دارد. دومین اثر او با عنوان «آرزوی من این است که مردی را بکشم» به دلیل جسورانه بودن نام کتاب، بحث ها و واکنش های گسترده ای را برانگیخت، اما در عین حال توانست توجه شمار زیادی از خوانندگان را به خود جلب کند. این کتاب در حقیقت شامل مجموعه ای از توصیه ها به زوج های جوان و کسانی است که قصد ازدواج دارند تا از بروز مشکلات و مشاجرات خانوادگی جلوگیری کنند. این اثر در سال ۲۰۱۸ به پرفروش ترین کتاب انتشارات «مداد» تبدیل شد. تقدیرها و جایزه ها. در طول مسیر شغلی خود، سعاد الشامسی جوایز و تقدیرهای بسیاری را در سطح محلی، عربی و جهانی دریافت کرده است. او از سوی احمد بن سعید آل مکتوم با نامهٔ تقدیر مورد تکریم قرار گرفت و همچنین نشان «اماراتی برجسته» را در ابوظبی دریافت کرد. در سطح عربی، مایسه شوقی، معاون وزیر بهداشت مصر، در جریان «همایش روش شناسی زن در ساخت وطن ها» از او تجلیل کرد؛ همچنین، دکتر مُنی محرز، معاون وزیر کشاورزی مصر، نیز او را مورد تکریم قرار داد. در سطح جهانی، الشامسی توانست توجه غرب را به خود جلب کند؛ چرا که او نخستین زن عربی است که در حوزهٔ هوانوردی م
ورد تقدیر قرار گرفت. او موفق به دریافت جایزهٔ «جهان تفاوت» از «ائتلاف بین المللی توانمندسازی زنان» در استرالیا شد. او از سوی «بنیاد دستاوردها و ابتکارات عربی» به لقب «مهندسهٔ آهنین» ملقب گردید و همچنین جایزهٔ «خلاقان سراسر جهان» را نیز به دست آورد. زندگی شخصی. سعاد الشامسی متأهل است و دو پسر به نام های سلطان و یوسف دارد.
شرکت تئاتر آسیایی-آمریکایی ()؛ ، یک نهاد غیرانتفاعی فعال در حوزهٔ اجرای تئاتر مستقر در سان فرانسیسکو است. هدف این شرکت، آن گونه که بیان شده، «پیوند دادن مردم با فرهنگ آسیایی-آمریکایی از راه تئاتر» است. تولیدات اصلی صحنهٔ این گروه شامل نمایشنامه های تازه و بازآفرینی آثار کلاسیکِ نمایشنامه نویسان آسیایی و جزیره نشینان اقیانوس آرامِ آمریکایی است که توسط هنرمندان محلی کارگردانی، اجرا و طراحی می شوند. بیشتر این نمایشنامه ها در خود اِی اِی تی سی شکل گرفته، پرورده می شوند و سپس هر یک به عنوان یک اجرای کامل در محفل های گوناگون سراسر منطقهٔ خلیج به صحنه می روند. گروه تئاتر آسیایی-آمریکایی در سال ۱۹۷۳ به دست نمایشنامه نویسان فرانک چین و ملوین اسکوتا، به همراه چند تن دیگر، بنیان گذاری شد تا آثار نمایشی اصیل دربارهٔ آمریکایی های آسیایی تبار و جزیره نشینان اقیانوس آرام را تولید و اجرا کند. از این گروه، در کنار ایست وست پلیرز و تئاتر رپرتوار پان آسیایی، به عنوان یکی از پایه گذاران جنبش تئاتر آسیایی-آمریکایی یاد می شود.
ساوت ساید (به انگلیسی: Southside) با نام واقعی جاشوا هاوارد لوپز (Joshua Howard Luellen)، تهیه کنندهٔ موسیقی، آهنگساز و رَپر آمریکایی است که به عنوان یکی از چهره های برجستهٔ سبک ترپ شناخته می شود. او بنیان گذار گروه تهیه کنندهٔ ۸۰۸ مافیا است و با هنرمندان مطرحی چون فیوچر، کانیه وست، یانگ تاگ و گوچی مین همکاری داشته است. زندگی. او در محله ای از جنوب آتلانتا بزرگ شد که تأثیر زیادی بر هویت هنری و نام هنری اش داشت؛ نام «Southside» اشاره ای مستقیم به محل زندگی او در دوران نوجوانی است. پدر ساوت ساید، ماسئو (Maseo)، یکی از اعضای گروه De La Soul بود که در دههٔ ۱۹۹۰ از چهره های برجستهٔ هیپ هاپ آلترناتیو محسوب می شد. این پیش زمینهٔ خانوادگی باعث شد ساوت ساید از سنین پایین با موسیقی آشنا شود، هرچند سبک و مسیر هنری اش تفاوت زیادی با پدرش داشت. او در دوران دبیرستان به موسیقی علاقه مند شد و در سن ۱۵ سالگی شروع به ساخت بیت با استفاده از نرم افزار اف ال استودیو کرد. ساوت ساید هیچ آموزش رسمی موسیقی ندیده است و تمام مهارت هایش را به صورت خودآموز کسب کرده است. او در مصاحبه ای گفته است که «تنها با یک لپ تاپ و هدفون، می توانم یک
آلبوم کامل بسازم» که نشان دهندهٔ تسلط او بر تولید دیجیتال است. آغاز حرفه ای و شکل گیری ۸۰۸ مافیا. فعالیت حرفه ای ساوت ساید از سال ۲۰۰۸ آغاز شد، زمانی که بیت هایی برای هنرمندان محلی آتلانتا ساخت و به تدریج توجه تهیه کنندگان بزرگ تر را جلب کرد. نقطهٔ عطف اولیهٔ او همکاری با Waka Flocka Flame در آلبوم «Flockaveli» بود که در سال ۲۰۱۰ منتشر شد. قطعاتی چون «Fuck the Club Up» و «Hard in da Paint» که با همکاری لکس لوگر ساخته شدند، صدای جدیدی را در ترپ معرفی کردند. در همان سال، ساوت ساید و لکس لوگر تصمیم گرفتند گروه تهیه کننده ای به نام ۸۰۸ مافیا تشکیل دهند. هدف آن ها ایجاد یک برند صوتی منسجم بود که بر پایهٔ درام ماشین TR-808، سینث های تاریک، و فضای سینمایی بنا شده باشد. این گروه به سرعت گسترش یافت و تهیه کنندگان دیگری چون TM88، Tarentino، Purps و Fuse به آن پیوستند. ساوت ساید نه تنها تهیه کنندهٔ اصلی گروه بود، بلکه نقش مدیر هنری و فنی را نیز ایفا می کرد. او با ایجاد ساختار منظم برای تولید بیت، همکاری با هنرمندان، و انتشار آثار از طریق پلتفرم هایی چون SoundCloud و YouTube، برند ۸۰۸ مافیا را به یکی از تأثیرگذارترین نام
ها در موسیقی ترپ تبدیل کرد. در سال های بعد، ساوت ساید با هنرمندان مطرحی چون Future، Young Thug، 21 Savage، Chief Keef، Rick Ross، Drake و Kanye West همکاری کرد. او تهیه کنندهٔ قطعهٔ «Facts» از Kanye West بود که در سال ۲۰۱۵ منتشر شد و به عنوان یکی از آثار شاخص او شناخته می شود. ساوت ساید همچنین در پروژه های مشترک با تهیه کنندگان دیگر مانند مترو بومین و Sonny Digital حضور داشته است و در شکل گیری صدای نسل جدید رپ نقش مهمی ایفا کرده است. او در مصاحبه ای گفته است: «ما صدایی ساختیم که حالا همه از آن استفاده می کنند، اما این صدا از اتاق خواب های جنوب آتلانتا شروع شد.» سبک موسیقی. ساوت ساید به واسطهٔ استفاده از درام ماشین TR-808، سینث های تاریک، بیس های سنگین و فضای سینمایی در تنظیم هایش شناخته می شود. سبک او اغلب با تنش، خشونت و فضای شهری همراه است و در آثار هنرمندانی چون فیوچرو ۲۱ سویج به وضوح دیده می شود. او از نرم افزار FL Studio برای تولید موسیقی استفاده می کند و در مصاحبه ای اعلام کرده که تمام بیت هایش را بدون استفاده از سازهای زنده و تنها با کامپیوتر می سازد. فعالیت های مستقل و رپ. علاوه بر تهیه کنندگی، ساوت
ساید به عنوان رَپر نیز فعالیت دارد. او چندین میکس تیپ مستقل منتشر کرده و در برخی قطعات به عنوان خواننده حضور داشته است. با وجود تمرکز اصلی اش بر تولید موسیقی، او گاه به گاه در پروژه های شخصی خود به اجرای رپ می پردازد. تأثیرگذاری و میراث. ساوت ساید یکی از چهره های کلیدی در شکل گیری صدای مدرن ترپ محسوب می شود. او با تأسیس ۸۰۸ مافیا و تربیت تهیه کنندگان جوان، نقش مهمی در گسترش این سبک ایفا کرده است. صدای او در آثار هنرمندان نسل جدید نیز شنیده می شود و بسیاری از تهیه کنندگان از تکنیک های او الهام گرفته اند. زندگی شخصی. ساوت ساید پدر چند فرزند است و در آتلانتا زندگی می کند. او در مصاحبه هایی دربارهٔ چالش های زندگی شخصی و حرفه ای خود صحبت کرده و از تلاش هایش برای حفظ تعادل میان خانواده و کار گفته است.
مردم کام (به زبان کام: ) که در چین رسماً با نام مردم دونگ (به چینی:侗族) شناخته می شوند، یکی از مردم کام-سویی و یکی از ۵۶ گروه قومی هستند که توسط جمهوری خلق چین به رسمیت شناخته شده اند. آنها بیشتر در شرق گوئیژو، غرب هونان و شمال گوانگشی زندگی می کنند. گروه های کوچکی از گویشوران زبان کام در استان توین کوانگ در ویتنام یافت می شوند. آن ها به خاطر برنج شیرین کام (به چینی: ) که بومی منطقه خودشان است، مهارت های نجاری و معماری منحصر به فردشان، به ویژه نوعی پل سرپوشیده معروف به «پل باد و باران» شهرت دارند. مردم کام خود را "کام" (Kam)، "گمل" (Geml)، "جمل" (Jeml) یا "گائمل" (Gaeml) می نامند. تاریخ. تصور می شود که مردم کام نوادگان امروزی مردم رائو باستان هستند که بخش بزرگی از جنوب چین را در اختیار داشتند. افسانه های کام عموماً بر این باورند که اجداد کام از شرق مهاجرت کرده اند. طبق افسانه های مهاجرت مردم کام جنوبی، اجدادشان از گوانگ ژو در گوانگ دونگ و واژو در گوانگشی آمده اند. کام های شمالی معتقدند که اجدادشان به دلیل هجوم ملخ ها از چجیانگ و فوجیان گریخته اند. برخی از محققان (عمدتاً چینی) نیز بر این باورند که کام ها شاخه ا
ی از بای یوئه از قرن اول میلادی بوده اند. بای یوئه پس از فروپاشی پادشاهی یوئه در حدود قرن اول میلادی در حوضه رود یانگ تسه ساکن شدند که منجر به تأسیس بسیاری از سردمداری های کوچک شد. نخستین یادکرد صریح از مردم کام (یا دونگ) در منابع دودمان مینگ آمده است. شورش های بسیاری از سوی مردم کام در دوران دودمان های مینگ و چینگ روی داد، اما هیچ کدام در درازمدت موفقیت آمیز نبودند. چینگ ها سیستم های آبیاری گسترده ای را در این منطقه توسعه دادند و برداشت برنج به طور قابل توجهی افزایش یافت، اما این امر بیشتر به نفع زمین داران محلی بود. مردم کام پس از جنگ نخست تریاک در سال های ۱۸۴۰–۱۸۴۲ بیشتر مورد استثمار نیروهای غربی، سرمایه داران، زمین داران، رباخواران و مقامات چینگ قرار گرفتند. در نتیجه این رویدادها، بسیاری از مردم کام اندکی پس از تأسیس حزب کمونیست چین در سال ۱۹۲۱ به آن کمک کرده یا به آن پیوستند. آنها در حین عبور ارتش سرخ از گوانگشی در طول راهپیمایی طولانی، غذا و منابع را برای آنها تأمین کردند. برخی از کام ها نیز با تأسیس واحدهای چریکی علیه نیروهای چیانگ کای شک با ارتش آزادی بخش خلق متحد شدند. پس از سال ۱۹۴۹، زیرساخت ها به س
رعت در مناطق کام توسعه یافت. مدارس، جاده ها، کارخانه های کوچک و موارد دیگر ساخته شد. بسیاری از کام ها نیز به مقامات دولتی تبدیل شدند. اگرچه امروزه مردم کام و مردم هان عموماً روابط خوبی با هم دارند، اما تاریخ گوئیژو با تنش ها و درگیری های بی شماری بین چینی های هان و گروه های اقلیت غیر هان مشخص شده است. امروزه، با مهاجرت کام های روستایی به مناطق شهری، بسیاری از آنها در حال جذب شدن در جامعه اصلی چین هستند که منجر به ازدواج های بین قومی با چینی های هان و از بین رفتن زبان کام شده است. با این حال، تلاش های مختلف برای حفظ فرهنگ و زبان کام بسیار موفقیت آمیز بوده و بهبود شرایط زندگی در مناطق روستایی گوئیژو ممکن است روستاییان کام محلی را به ماندن به جای مهاجرت به مناطق شهری بزرگ ترغیب کند. زبان. زبان کام (نام بومی: ) یک زبان تای-کادای (به چینی: "ژوانگ-دونگ") است. "اتنولوگ" سه گونه کام را به عنوان زبان های جداگانه اما نزدیک به هم متمایز می کند: دونگ شمالی، دونگ جنوبی و سائو میائو. زبان های سویی، مائونان و مولام نزدیک ترین زبان ها به کام هستند. از نظر تاریخی، زبان کام شمالی بسیار بیشتر از کام جنوبی تحت تأثیر زبان چینی قر
ار گرفته است. زبان کام خط سنتی خود را ندارد. مردم کام گاهی از نویسه های چینی برای نمایش صداهای کلمات کام استفاده می کنند. یک الفبای لاتین در سال ۱۹۵۸ توسعه یافت، اما به دلیل کمبود مواد چاپی و معلمان آموزش دیده، چندان مورد استفاده قرار نمی گیرد. فرهنگ. مردم کام به خاطر آوازخوانی کرال چندصدایی خود که در زبان کام به آن "کگال لائوکس" (Kgal Laox) می گویند و می توان آن را به معنای "کرال بزرگ کام" یا "آواز بزرگ" ترجمه کرد، در سطح بین المللی مشهور هستند. کرال بزرگ کام از سال ۲۰۰۹ توسط یونسکو به عنوان یکی از میراث فرهنگی ناملموس جهانی ثبت شده است. آهنگ های کرال کام شامل آهنگ های طبیعت، روایات و آهنگ های کودکان است. آهنگ های تک بخشی (در مقابل آهنگ های پولی فونیک یا چندبخشی) می توانند توسط یک یا چند نفر خوانده شوند. این آهنگ ها عبارتند از: اپرا در میان مردم کام بسیار محبوب است و توسط گروه های محلی اجرا می شود. دو نمایشنامه نویس مشهور کام عبارتند از وو ونسای (Wu Wencai) (۱۷۹۸–۱۸۴۵)، نویسنده "می لیانگیو" (Mei Liangyu)، و ژانگ هونگگان (Zhang Honggan) (۱۷۷۹–۱۸۳۹). ادبیات شفاهی کام شامل مجموعه غنی از افسانه ها و داستان های ع