Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آژانس امنیت سلامت انگلستان (UKHSA) یک آژانس دولتی در بریتانیا است که از آوریل ۲۰۲۱ مسئول حفاظت از سلامت عمومی و پیشرفت بیماری های عفونی در سراسر انگلیس است و جایگزین آژانس سلامت عمومی انگلستان هست. این یک آژانس اجرایی وزارت سلامت و مددکاری اجتماعی (DHSC) است. تشکیل آژانس امنیت سلامت انگلستان اساساً وظایف بهبود سلامت عمومی انگلستان را به این آزانس منتقل کرد، در حالی که عناصر حفاظت از سلامت آن بخشی از آژانس دولتی جدید را تشکیل می دهند. کارکنان و سیستم ها در سال ۲۰۲۱ به سازمان جدید منتقل شدند. آزانس سلامت عمومی تا سپتامبر ۲۰۲۱ همچنان در سایه وجود داشت. آآژانس امنیت سلامت بریتانیا در ۱ اکتبر ۲۰۲۱ به طور کامل عملیاتی شد. نقش. مسئولیت های آژانس امنیت سلامت انگلستان عبارتند از: آژانس امنیت سلامت انگلستان با بهداشت عمومی اسکاتلند، بهداشت عمومی ولز و آژانس بهداشت عمومی ایرلند شمالی همکاری می کند.
دراگان روزیچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل صربستان است. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال صربستان و زیر ۲۱ سال صربستان بازی کرده است که در پست دروازه بان در باشگاه فوتبال آلمریا بازی می کند.
فصل ۱۱ قانون ورشکستگی ایالات متحده (عنوان ۱۱ کد ایالات متحده آمریکا) اجازه می دهد که سازمان های ورشکسته، تحت قوانین ایالات متحده مجدد سازماندهی شوند. این اجازه که به عنوان «ورشکستگی فصل ۱۱» شناخته می شود، برای هر کسب و کاری اعم از کورپوریشن، شراکت، مؤسسه انفرادی و افراد در دسترس است اما معمولاً کورپوریشن ها بیشتر از این قانون استفاده می کنند. در مقابل، فصل ۷ روند ورشکستگی را کنترل می کند ولی ممکن است انحلال شرکت تحت فصل ۱۱ نیز رخ دهد. از آن طرف فصل ۱۳ اجازه سازماندهی مجدد برای افراد خصوصی که ورشکست شدند را ارائه می کند.
در الکترونیک، ضریب تقویت، که بهره نیز نامیده می شود، میزانی است که تقویت کننده آنالوگ توان سیگنال را افزایش می دهد. در محاسبات این با نماد A F نشان داده می شود. در مهندسی سازه ضریب تقویت نسبت خیزش مرتبه دوم به مرتبه اول است. در تحلیل عددی ضریب تقویت عددی است که با استفاده از تحلیل پایداری فون نیومان برای تعیین پایداری یک طرح عددی برای یک معادله دیفرانسیل جزئی به دست می آید.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;timestamp&gt;2022-07-19T14:50:40Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;سپهراد آمیتیس&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;سپهراد آمیتیس صفحهٔ ده نو (جوانمردی) را به دهنو (خانمیرزا) منتقل کرد: تغییرات شهرستان&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;35170479&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt;
صداباز شخصی است که مشتاق بازتولید صدایی با کیفیت بالا است. یک صداباز به دنبال بازتولید صدای اجرای زنده موسیقی است، معمولاً در اتاقی با آکوستیک خوب. به طور گسترده توافق شده است که رسیدن به این هدف بسیار دشوار است و حتی بهترین سامانه های ضبط و پخش نیز به ندرت به آن دست می یابند. طرزفکر صداباز ممکن است در تمام مراحل بازتولید موسیقی اعمال شوند: ضبط صوتی اولیه، فرایند تولید، و پخش، که معمولاً در یک محیط خانگی است. به طور کلی، ارزش های یک صداباز در تضاد با محبوبیت روزافزون موسیقی راحت تر اما با کیفیت پایین تر، به ویژه انواع فایل های دیجیتالی با اتلاف مانند MP3، خدمات پخش با کیفیت پایین تر و هدفون های ارزان قیمت است. اصطلاح "صدای رده-بالا" به تجهیزات پخشی گفته می شود که توسط صدابازان استفاده می شود و ممکن است از فروشگاه ها و وب سایت های تخصصی خریداری شود. اجزای رده-بالا عبارتند از گرامافون ها، مبدل های دیجیتال به آنالوگ، دستگاه های برابرسازی، پیش تقویت کننده ها و تقویت کننده ها (هم حالت-جامد و هم لامپی)، بلندگوها (شامل شیپوری، بلندگوهای الکترواستاتیک و مغناطواستاتیک)، نرم گر برق، ساب ووفر، هدفون و صداگیر اتاق های آک
وستیک علاوه بر دستگاه های اصلاح اتاق. اگرچه بسیاری از فنون های صداباز مبتنی بر معیارهای عینی هستند که می توان با استفاده از فنون هایی مانند آزمایش ای بی ایکس تأیید کرد، کیفیت صدای درک شده لزوماً ذهنی است، که منجر به برخی از فنون های بحث برانگیز صداباز می شود که مبتنی بر اصول شبه علمی، جادویی یا فراهنجار هستند. پیوند به بیرون. جوامع صوتی
آنا کارین انستروم () دیپلمات سوئدی است که به عنوان نماینده دائمی سوئد در سازمان ملل متحد خدمت کرده است، وی اعتبارنامه خود را در ۶ ژانویه ۲۰۲۰ به دبیرکل سازمان ملل متحد تقدیم کرد. انستروم از ۲۰۱۹ در سمت معاون نماینده دائمی سوئد در سازمان ملل متحد مشغول به کار است. سنین جوانی و تحصیل. انستروم کارشناسی ارشد حقوق را از دانشگاه اوپسالا دریافت کرد. فعالیت حرفه ای. انستروم پیش از این فعالیت حرفه ای خود را به عنوان نماینده کمیته سیاسی و امنیتی در نمایندگی دائم سوئد در اتحادیه اروپا در بروکسل برعهده داشت. انستروم در سال ۲۰۰۹ پس از اینکه درسال ۲۰۰۷ به عنوان سفیر کشورهای افغانستان و پاکستان خدمت کرد، به عنوان فرستاده ویژه ملل متحد دراین کشورها بود.
اِسکور () با نام کامل مخابرهٔ سیگنال به واسطهٔ تجهیزات بازپخش مداری () نخستین ماهواره مخابراتی جهان بود که به طور هدفمند ساخته شد. ماهوارهٔ اسکور که با یک راکت اتلس آمریکایی در ۱۸ دسامبر ۱۹۵۸ پرتاب شد، امکان انجام دومین آزمایش یک سامانهٔ بازپخش مخابراتی در فضا (که نخستین مرحلهٔ آن توسط ماهوارهٔ پایونیر ۱ متعلق به نیروی هوایی آمریکا/ناسا انجام شده بود)، نخستین پخش صدای انسان از فضا، و نخستین کاربرد موفق راکت اتلس به عنوان وسیلهٔ پرتاب ماهواره را فراهم کرد. این ماهواره به واسطهٔ پخش یک پیام کریسمس از سوی دوایت آیزنهاور، رئیس جمهور ایالات متحده با استفاده از موج کوتاه و از طریق یک ضبط صوت نصب شده بر روی ماهواره، توجه جهان را به خود جلب کرد. این ماهواره در میان عوام با نام «"اتلس سخنگو»" به شهرت رسید. ماهوارهٔ اسکور، در قالب یک استراتژی ژئوپلیتیک، و به عنوان پاسخی کاربردی به ماهواره های اسپوتنیک-۱ و اسپوتنیک-۲، ایالات متحده را در سطحی یکسان با اتحاد جماهیر شوروی قرار داد. پیش زمینه. تلاش های شش ماهه نخستین تلاش های آژانس پروژه های پژوهشی پیشرفته (که در آن زمان تازه تأسیس بود و اکنون با نام دارپا شناخته می شود) به
رهبری روی جانسون بود و نشان داد که وجود یک گروه کوچک با تمرکز و توانایی بالا به همراه منابع متناسب، روشی ایدئال برای دستیابی به پیشرفت های فناورانه و علمی لازم برای کسب موفقیت در مسابقهٔ در حال ظهور فضانوردی در جهان است. ماهوارهٔ اسکور دارای اهداف فنی دولایه بود. علاوه بر نشان دادن این که موشک اتلس قادر به پرتاب محمولهٔ ماهواره ای است، جرم خودِ محموله نیز چند صد برابر بیشتر از سایر ماهواره های پیشین ایالات متحده متحده بود. این برنامه توانست امکان پذیر بودن انتقال پیام هایی از یک ایستگاه زمینی به یک یا چند ایستگاه زمینی دیگر از طریق اتمسفر فوقانی زمین را به اثبات برساند. نتیجهٔ این برنامه، که از تکنیک های بی درنگ و ذخیره و ارسال استفاده می کرد، یک پیشرفت علمی بزرگ بود که نشان داد که ماهواره های مخابراتی فعال قادر به فراهم کردن روشی برای انتقال پیام ها از یک نقطه به نقاط دیگری بر روی زمین هستند. فضاپیما. ماهوارهٔ اسکور، که متعلق به نیروی زمینی ایالات متحده بود، در واقع یک ماهوارهٔ اتلس به طول و قطر بود که به عنوان بستری برای آزمایش بازپخش مخابراتی مورد استفاده قرار گرفت و بندهٔ فضاپیما نقض آنتن را ایفا می کرد.
هدف این ماهواره، نشان دادن امکان پذیری و کشف مشکلات مرتبط با بهره برداری از یک سامانهٔ ارتباطات ماهواره ای بود. این ماهواره حامل پیام های ضبط شده بر روی یک ضبط صوت بود که برای ارسال پیام تبریک کریسمس از سوی دوایت آیزنهاور مورد استفاده قرار گرفت. عملکرد اسمی این ماهواره با فعالیت به مدت ۱۲ روز، عمر مداری برنامه ریزی شده به مدت ۲۰ روز، و عمر مداری واقعی برابر با ۳۴ روز همراه بود. علامت ردیابی اسکور در بسامد ۱۰۸ مگاهرتز کار می کرد. بستهٔ مخابراتی اسکور توسط کنت مسترمن-اسمیت، مهندس پژوهش ارتباطات نظامی، به همراه سایر کارکنان قرارگاه پژوهش و توسعه سیگنال نیروی زمینی ایالات متحده در دژ مونموث، نیوجرسی طراحی و ساخته شد. این برنامه در چنان سطحی از محرمانگی به اجرا درآمد که تنها ۸۸ نفر از وجود آن مطلع بودند. تا پیش از تاریخ پرتاب ماهوارهٔ اسکور، به ۵۳ نفر از این افراد گفته شده بود که این برنامه لغو شده است و نباید دربارهٔ وجود آن با دیگران صحبت کنند. این باعث شد که تنها ۳۵ نفر از این افراد، به همراه باقی کارکنان مهندسی، از جمله کارکنان بخش پرتاب باقی بمانند که از مأموریت اتلس ۱۰بی اطلاع داشتند و تصور آنان بر این بود
که تنها بر روی پروژهٔ پرتاب آزمایشی راکت کار می کنند. با این حال، یک شب پیش از پرتاب راکت، در یک نشست خبری از جان ای. کلارک، معاون مدیر آرپا، سؤال شد که آیا می تواند وجود صدای آیزنهاور در ضبط صوت را رد کند یا خیر. او در پاسخ گفت «خیر» و گزارش های خبری آن روز حاکی از آن بودند که صدای مورد اشاره احتمالاً صدای رئیس جمهور است. مخابره سیگنال به واسطه تجهیزات بازپخش مداری. این برنامه که نسختین آزمایش ماهوارهٔ مخابراتی بود، شامل ۲ ترمینال تکرارکنندهٔ مخابراتی مشابه بود که بر روی غلاف های راهنما در کناره های پرتابه نصب شده بودند. این آزمایش قرار بود که امکان پذیری و مشکلات مرتبط با استفاده از ماهواره ها برای اهداف مخابراتی و ارتباطی را مورد آزمایش قرار دهد. هیچ نوسانی بر روی موج حامل از بستهٔ آزمایشی شمارهٔ ۱ دریافت نشد. پیام های صوتی و تله تایپ در زمان حاضر، و نیز از ضبط صوت آزمایشی شمارهٔ ۲ ارسال و دریافت شدند. این ضبط صوت ۲۸ بار با محتوای تازه پر شد و در نهایت، خرابی آن به دلیل خالی شدن باتری های آن بود. گیرنده و فرستندهٔ مورد استفاده در این آزمایش به ترتیب در بسامد ۱۵۰ و ۱۳۲ مگاهرتز کار می کردند. مأموریت. وزن محم
ولهٔ این مأموریت بود و در داخل غلاف های پسارگیر موشک اتلس ساخته و جاسازی شده بود. وزن ترکیبی کل بستهٔ مداری نیز برابر با بود. ماهوارهٔ اسکور از مجتمع پرتاب ۱۱ در پیوست آزمایش موشک کیپ کاناورال واقع در فلوریدا به مداری با حضیض و اوج پرتاب شد و دارای انحراف مداری ۳۲٫۳° و تناوب مداری ۱۰۱٫۴ دقیقه بود. باتری های آن تا ۱۲ روز دوام آوردند و راکت در ۲۱ ژانویهٔ ۱۹۵۹ مجدداً وارد اتمسفر زمین شد. تکرارکنندهٔ مخابراتی نصب شده بر روی موشک می توانست سیگنال را دریافت کند، آن را تقویت کند و سپس مجدداً آن را مخابره کند. دو مجموعهٔ اضافی از تجهیزات نیز در دماغهٔ موشک اسکور نصب شده بود. چهار آنتن نیز هم سطح با سطح موشک نصب شده بودند؛ دو آنتن برای مخابره و دو آنتن برای دریافت سیگنال. سایر تجهیزات اسکور شامل دو ضبط صوت، هر یک با ظرفیت چهار دقیقه می شد. هر یک از ایستگاه های زمینی مستقر در جنوب ایالات متحده می توانستند به ماهواره دستور ورود به حالت پخش مجدد برای مخابره کردن پیام نگهداری شدهٔ خود، یا دستور ورود به حالت ضبط برای دریافت و نگهداری پیامی جدید را بدهند. این افزونه ها زمانی ارزش خود را نشان دادند که یکی از ضبط صوت ها با مش
کل مواجه شد و در طول مأموریت ۱۲ روزه نیز قابل استفاده نبود. مطابق با بخشی از تاریخچهٔ رسمی آژانس پروژه های پژوهشی پیشرفته (ARPA), برنامهٔ پرتاب ماهوارهٔ اسکور در ابتدا برای پخش پیام صوتی ویلبر ام. براکر، وزیر ارتش ایالات متحده برنامه ریزی شده بود. هنگامی که رئیس جمهور از این موضوع آگاه شد، چندین ساعت پیش از پرتاب راکت، گفت که علاقه مند است که پیام ارسال شده را خودش ارائه دهد. نوار حاوی پیام او به صورت دستی به کیپ کاناورال برده شد، اما در آن زمان محموله قفل شده و آمادهٔ پرتاب بود. مدیر برنامهٔ آرپا تصمیم گرفت که پرتاب را به همراه پیام وزیر ارتش انجام دهد، سپس آن را در فضا پاک کند و پیام رئیس جمهور را به عنوان جایگزین آن بارگذاری کند. این تلاش او موفقیت آمیز بود و متعاقباً پیام مخابره شدهٔ اسکور از فضا به زمین به شرح زیر بود: این صدای رئیس جمهور ایالات متحده است. به واسطهٔ شگفتی های پیشرفت علمی، صدای من از یک ماهوارهٔ در حال چرخش به دور زمین در فضای خارجی به گوش شما می رسد. پیام من یک پیام ساده است: از طریق این وسیلهٔ منحصر به فرد، آرزوی آمریکا برای صلح در زمین و حسن نیت نسبت به انسان ها در همه جا را به شما و ه
مهٔ بشریت می رسانم. پخش سیگنال پیام تبریک آیزنهاور نسبتاً ضعیف بود و تنها گیرنده های رادیویی بسیار حساس قادر به شناسایی آن بودند. بیشتر آمریکایی ها این پیام را به شکلی که مجدداً در برنامه های خبری تجاری پخش شد، شنیدند.
اریک جیمز هوگلاند (زاده ۱۸ مارس ۱۹۴۴) دانشمند علوم سیاسی آمریکایی و کارشناس مسائل ایران معاصر است. از سال ۲۰۱۰ او استاد پژوهشی ارشد در مرکز مطالعات خاورمیانه در دانشگاه لوند سوئد بوده است. هوگلاند در واترویل، مین به دنیا آمد و در دانشگاه مین تحصیل کرد و از آنجا در سال ۱۹۶۶ مدرک لیسانس تاریخش را کسب کرد. او داوطلب سپاه صلح در ایران (۱۹۶۶–۱۹۶۸) بود و متعاقباً تحصیلات تکمیلی خود را در دانشگاه جانز هاپکینز زیر نظر محقق برجسته حقوق اسلامی، مجید خدوری، گذراند و در سال ۱۹۷۵ دکترای روابط بین الملل و مطالعات خاورمیانه را دریافت کرد. او در اوایل دهه ۷۰ در دوره دکترای میدانی خود در ایران با حمید عنایت، نادر افشار نادری، جواد صفی نژاد و مصطفی ازکیا همکاری داشت. پایان نامه او در مورد سیاست اصلاحات ارضی، اولین کتاب منتشر شده او، با عنوان "سرزمین و انقلاب در روستاهای ایران، ۱۹۶۰–۱۹۸۰" شد که نماینگر تأثیر اندیشه های جیمز اسکات، اریک ولف و بارینگتون مور جونیور بر رویکرد او در بررسی جوامع دهقانی و جنبش های مقاومت روستایی است. هوگلاند تعهدی دیرینه به توسعه مطالعات خاورمیانه به عنوان یک رشته دانشگاهی دارد. او بیش از یک دهه عضو گ
روه تحریریه گزارش خاورمیانه منتشر شده توسط پروژه تحقیقاتی و اطلاعاتی خاورمیانه بود، سپس سردبیر مجله خاورمیانه و از سال ۱۹۹۵ سردبیر نقد خاورمیانه بوده است. او همچنین برای چندین سازمان غیردولتی متمرکز در خاورمیانه، از جمله بنیاد کارنگی برای صلح بین المللی، آرشیو امنیت ملی، و موسسه مطالعات فلسطین، کار کرده است. تجربه تدریس او شامل کالج بیتس و کالج بودوین در مین، دانشگاه ایالتی اوهایو، دانشگاه کالیفرنیا، برکلی، کالج سنت آنتونی، آکسفورد، دانشگاه شیراز در ایران و دانشگاه فنی خاورمیانه در ترکیه است. هوگلاند در طول فعالیت حرفه ای خود چندین کتاب و بیش از ۱۰۰ مقاله منتشر کرده است. هوگلاند در اثر خود به بررسی جنبه های گوناگون فرهنگ، حکومت، تاریخ، روابط بین الملل، ادبیات، مهاجرت، اقتصاد سیاسی، جامعه شناسی و مذهب ایران می پردازد. اگرچه به عنوان یک دانشمند علوم سیاسی آموزش دیده است، شناخته شده ترین اثر او، یعنی کتاب «زمین و انقلاب در ایران ۱۳۴۰–۱۳۶۰» در رده اقتصاد سیاسی و جامعه شناسی روستایی قرار می گیرد.
آسپاید (نام ایتالیایی asp) یک موشک هوا به هوا و زمین به هوا با برد متوسط ایتالیایی است که توسط آلنیا آیروناتیکا ساخته شد است. این موشک دارای سر جستجوگر رادار نیم فعال می باشد. این موشک بسیار شبیه به ایم-۷ اسپارو آمریکایی است که از همان بدنه موشک استفاده می کند، این شباهت با AIM-7 باعث شده بود که مطبوعات خارجی از آسپاید به عنوان یک نوع اسپارو یاد کنند. با این حال، آسپاید دارای تجهیزات الکترونیکی و کلاهک اصلی و موتور جدید و قدرتمندتر بود. هیدرولیک های حلقه بسته نیز جایگزین نوع حلقه باز اسپارو شدند که به آسپید مانور پایین برد بهتری داد. حتی سطوح کنترلی نیز متفاوت بود، طراحی آسپاید تقریباً مشابه موشک اسکای فلش انگلستان بود که حدوداً در همان زمان وارد خدمت شد. خود ایالات متحده نیز یک جستجوگر تک پالس را به نسخه های AIM-7M در سال ۱۹۸۲ اضافه کرد. طراحی. آسپاید در نسخه های مختلف خود، هم در نقش هوا به هوا که توسط هواپیماهای اف ۱۰۴ در نسخه های مناسب F-104S و F-104ASA حمل می شد و هم در نقش نیروی دریایی به عنوان موشک زمین به هوا استفاده می شد. در اواسط دهه ۱۹۸۰، چین تعدادی موشک آسپاید MK1را از ایتالیا خریداری کرد، سپس قرا
ردادی را با Alenia امضا کرد تا این موشک را تحت لیسانس تولید کند. در سال ۱۹۸۹، چین اولین دسته از موشک های آسپاید MK1خود را با استفاده از قطعات وارداتی از ایتالیا تولید کرد. با این حال، به دلیل تحریم تسلیحاتی اتحادیه اروپا که پس از اعتراضات و کشتار میدان تیان آن من در سال ۱۹۸۹ اعمال شد، چین دیگر قادر به خرید کیت های اضافی موشک آسپاید نبود. چین با استفاده از مهندسی معکوس و کپی برداری خانواده موشکی خود را بر اساس آسپاید MK1 با نسخه های سطح به هوا با که با نام های موشک ال وای۶۰ و نسخه هوا به هوا با نام موشک پی ال ۱۱ شناخته می شوند را توسعه داد. موتور موشک آسپاید توسط سازنده موشک روکتسان ترکیه تولید می شود. وزن آن حدود ۷۵ کیلوگرم است و ۵۰ کیلونیوتن نیروی رانش برای ۳٫۵ ثانیه تولید می کند. کاربران. ۷۵ موشک برای ناوچه های کلاس Elli؛ سفارش در سال ۱۹۸۰ و تحویل در ۱۹۸۱. استفاده در نیروی دریایی ۳۲۰ موشک در سال ۱۹۸۸ سفارش و تحویل در ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۷. ۱۷۵ موشک آسپاید ۲۰۰۰ در سال ۲۰۰۷ سفارش و در طول ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۰ به ارزش ۵۶۵ میلیون دلار تحویل داده شد. ۸ موشک در سال ۱۹۷۸ سفارش داده شد و در سال ۱۹۸۳ برای استفاده در روی ناوچه مدرن ل
یبیایی Dat Assawari تحویل داده شد. ۱۸موشک در سال ۱۹۹۵ سفارش داده شد و در سال ۱۹۹۷ برای کوروت کلاس Laksamana تحویل داده شد. مورد استفاده در ناوچه ۵۰۱. در سال ۱۹۷۷ سفارش داده شد و در سال ۱۹۸۳ تحویل داده شد. ۲۵ موشک آسپاید MK1در سال ۱۹۷۷ سفارش داده شد و در سال ۱۹۸۲ برای ناوچه Meko 360 Aradu تحویل شد. ۱۰ موشک آسپاید MK1 در سال ۱۹۸۲ سفارش داده و در سال ۱۹۸۳ تحویل داده شده است.
برآفتاب، روستایی در دهستان خانمیرزا بخش مرکزی شهرستان خانمیرزا در استان چهارمحال و بختیاری ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۴۱ نفر (۱۵ خانوار) بوده است.
امامزاده عباسعلی، روستایی در دهستان خانمیرزا بخش مرکزی شهرستان خانمیرزا در استان چهارمحال و بختیاری ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۰۱ نفر (۲۱ خانوار) بوده است.
پروژه تحقیقات و اطلاعات خاورمیانه (ام ای آرآی پی یا مریپ) یک گروه پژوهشی مستقل غیرانتفاعی است که در سال ۱۹۷۱ تأسیس شد و گزارش ها و مقالات موضعی را در مورد درگیری های مختلف خاورمیانه منتشر کرده است. برجسته ترین نشریه آن "گزارش خاورمیانه" است که هم به صورت آنلاین و هم به صورت مجله چاپی منتشر می شود. تاریخ. این پروژه در ابتدا توسط گروهی از فعالان ضد جنگ ویتنام آغاز شد، مریپ در سال ۱۹۷۱ با انتشار یک خبرنامه شش صفحه ای نامنظم به نام گزارش های مریپ آغاز شد. در سال ۱۹۷۳، گروه شروع به انتشار "گزارش ها" بر اساس برنامه ریزی کرد. جو استورک سردبیر قدیمی "گزارش خاورمیانه بود". مریپ با انتشارات مستقل پلوتو پرس شریک است. پلوتو در یک بیانیه مطبوعاتی، علایق مشترک آنها را اینگونه توضیح داد: «مأموریت هر دو سازمان، توانمندسازی و آموزش افرادی با دیدگاه های جایگزین در مورد چنین منطقه مورد بحث و مهمی از جهان است».
الدمام (۸۱۶) یک ناوچه کلاس لافیت متعلق به نیروی دریایی سلطنتی سعودی است. توسعه و طراحی. ناوچه الدمام یک نسخه ضدهوایی توسعه یافته از ناوچه کلاس لافایت فرانسوی است، که حداکثر وزن آن به۴۷۰۰ تن می رسد. طول آن۱۳۳ متر و عرض آن تقریباً ۱۶ متر است. ساخت. ناوچه الدمام در ۷ سپتامبر ۲۰۰۲ در کارخانه کشتی سازی لوریان به آب انداخته شد و در ۲۳ اکتبر ۲۰۰۴ وارد خدمت شد. ناوچه های کلاس الریاض. سه ناوچه کلاس الریاض ساخته شده است:
«سال های طلایی» () ترانه ای از موسیقی دان انگلیسی دیوید بویی است که در ۲۱ نوامبر ۱۹۷۵ به عنوان تک آهنگ آغازین دهمین آلبوم استودیویی او، "ایستگاه به ایستگاه" (۱۹۷۶) از طریق آرسی ای رکوردز منتشر شد. بویی این ترانه را تا حدودی قبل از شروع فیلم برداری "مردی که به زمین سقوط کرد" (۱۹۷۶) نوشت، و اکثراً در استودیو تکمیل شد و اولین قطعهٔ تکمیل شدهٔ آلبوم بود. تعدادی از زندگی نامه نویسان می گویند که این ترانه برای الویس پرسلی نوشته شده که آن را نپذیرفت، ولی همسر بویی، انجی ادعا کرد که این ترانه برای او نوشته شده است. ضبط آن در سپتامبر ۱۹۷۵ در استودیوی چروکی در لس آنجلس انجام شد. تهیه کنندگی این ترانه بر عهدهٔ بویی و هری مازلین بود و شامل مشارکت هایی از کارلوس آلومار و ارل اسلیک در گیتار، جورج مورای نوازنده بیس و دنیس دیویس در درام بود. دوست قدیمی بویی، وارن پیس، در آواز پس زمینه حضور داشت و در تنظیم صدا کمک کرد. بویی بعداً گفت که به دلیل مصرف زیاد کوکائین تقریباً چیزی از ساخت آلبوم "ایستگاه به ایستگاه" به یاد نمی آورد. از نظر موسیقایی، «سال های طلایی» ترانه ای فانک و دیسکو است که یادآور سبک موسیقی آلبوم قبلی بویی، "آمر
یکایی های جوان" (۱۹۷۵)، به ویژه ترانهٔ «شهرت» است، اما با لحن خشن تر و سخت تر. این ترانه در خود از عناصر چند ترانه دوو-وپ دههٔ ۱۹۵۰ الهام گرفته، و به آثار چند موسیقی دان شباهت دارد. از لحاظ اشعاری، راوی به همدم امید می دهد که وارد یک لیموزین شده و از دنیای ظاهری منزوی شود. به عبارت دیگر، او به همراهش اطمینان می دهد که همیشه از او محافظت می کند و به او وعدهٔ آیندهٔ روشن تری را می دهد. «سال های طلایی» از سوی منتقدان موسیقی و زندگی نامه نویسان با دید مثبتی روبرو شده است و روی سبک آهنگسازی آن تاکید داشته اند. این ترانه پس از انتشار با موفقیت تجاری همراه بود و به رتبه هشتم جدول فروش بریتانیا و رتبه دهم ایالات متحده رسید. همچنین در ایرلند، هلند و سوئد در جایگاه ده تای برتر قرار گرفت. این ترانه به ندرت در تور آلبوم اجرا شد اما در تورهای بعدی اجرا می شد. نام «سال های طلایی» در فهرست بهترین ترانه های بویی قرار گرفته است و در آلبوم گردآوری شده مختلفی از او گنجانده شده است که از سوی هنرمندان متعددی نیز بازخوانی شده است. همچنین در چند فیلم و موسیقی متن شامل "داستان یک شوالیه" (۲۰۰۱) که در آن ریمیکس جدیدی از همکار قدیمی ب
ویی یعنی تونی ویسکانتی اجرا می شود، ظاهر شده است.
جو استورک یک فعال سیاسی آمریکایی و معاون مدیریت بخش خاورمیانه و شمال آفریقا در دیده بان حقوق بشر است. او دارای مدرک کارشناسی ارشد در امور بین الملل و مطالعات خاورمیانه از دانشگاه کلمبیا نیویورک است. حرفه. قبل از سال ۱۹۹۶ و پیوستن وی به دیده بان حقوق بشر، استورک در سال ۱۹۷۱ پروژه تحقیقاتی و اطلاعاتی خاورمیانه را تأسیس کرد و تا سال ۱۹۹۵ سردبیر نشریه برجسته آن، "گزارش خاورمیانه" بود. او به عنوان یک داوطلب سپاه صلح در ایران خدمت کرد. جو در حال حاضر به عنوان رئیس کمیته آزادی آکادمیک انجمن مطالعات خاورمیانه خدمت می کند و در کمیته های مشورتی کمیته خدمات دوستان آمریکایی، سیاست خارجی در کانون و پروژه دیده بان درآمد عراق در موسسه جامعه باز حضور دارد. مشارکت استورک با پروژه تحقیقاتی و اطلاعاتی خاورمیانه و فعالیت های ضد اسرائیلی، پیش از پیوستن وی به دیدبان حقوق بشر، او را مورد انتقاد قرار داده است. "معاریو" گزارش داد که استورک در دهه ۱۹۷۰ یک «چپ رادیکال» بود. بر اساس گزارش "معاریو"، استورک مقاله ای در ستایش کشتار مونیخ نوشت و در کنفرانس ضدصهیونیستی به میزبانی صدام حسین در سال ۱۹۷۶ شرکت کرده است. کنت راث، مدیر اجرایی دیده
بان حقوق بشر، از استورک دفاع کرده و گفته است که این رویدادها سی سال پیش رخ داده است و او بعداً به منتقد سرسخت حسین تبدیل شد.
گزارش خاورمیانه مجله ای است که توسط پروژه تحقیقات و اطلاعات خاورمیانه (مریپ) منتشر می شود. دفتر مرکزی در تاکوما، واشینگتن است. تاریخچه و مشخصات. پروژه تحقیقاتی و اطلاعاتی خاورمیانه، در سال ۱۹۷۱ با انتشار یک خبرنامه شش صفحه ای برنامه ریزی شده نامنظم به نام "گزارش های مِریپ" آغاز شد. در سال ۱۹۷۳، گروه شروع به انتشار این خبرنامه بر اساس برنامه ریزی کرد. در نسخه آنلاین خود، "گزارش خاورمیانه" در حالت دسترسی ترکیبی در دسترس است، برخی از مقالات دسترسی آزاد و برخی دیگر به اشتراک پولی نیاز دارند. اشتراک، نسخه های آنلاین و چاپی را پوشش می دهد. نظرات. این مجله همواره از اسرائیل، صهیونیسم و روابط خارجی ایالات متحده در خاورمیانه انتقاد می کند. در سال ۲۰۱۴، سردبیر آن نوشت: خوانندگان. این مجله در ایالات متحده، اروپا، خاورمیانه و به صورت آنلاین در سراسر جهان در دسترس است. کارکنان. تا سال ۱۹۹۵، جو استورک سردبیر این نشریه بود.
آندرا ویدمان (؛ زادهٔ ) سیاستمدار، دیپلمات، مردم شناس، تاریخ نگار زن و نماینده سابق مجلس اهل استونی است.
فلیکس اوندوسک (؛ زادهٔ ) روزنامه نگار، سیاستمدار و نماینده سابق مجلس اهل استونی است.
مارت اوملاس (; – ) روزنامه نگار، سیاستمدار و نماینده مجلس اهل استونی بود.
&lt;templatestyles src="Module:Infobox/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt; میدل ایست ژورنال یک فصلنامه دانشگاهی است که توسط موسسه خاورمیانه (واشینگتن دی سی) منتشر می شود. این ژورنال در سال ۱۹۴۷ تأسیس شد و تحقیقات در مورد خاورمیانه مدرن، از جمله تحولات سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و رویدادهای تاریخی در شمال آفریقا، خاورمیانه، قفقاز و آسیای مرکزی را پوشش می دهد. ویراستار فعلی جاکوب پسل است. تاریخ. موسسه خاورمیانه در سال ۱۹۴۶ برای ترویج مطالعه منطقه در زمینه مدرن و مرتبط با سیاست تأسیس شد. از همان ابتدا، یکی از اولویت های آن «ویرایش و انتشار یک مجله معتبر در امور خاورمیانه» بود. بر این اساس، اولین شماره این مجله در ژانویه ۱۹۴۷ منتشر شد. مشارکت کنندگان فعلی. جاکوب پسل ویراستار فعلی و ویراستار فعلی بخش نقد کتاب جان کالابرز است. چکیده و نمایه سازی. این مجله در فهرست بررسی کتاب، مطالب جاری / علوم اجتماعی و رفتاری، پایگاه های اطلاعاتی ابسکو، اسلامیکاس، خلاصه های علوم سیاسی بین المللی، پروکوئست،اسکوپوس، و نمایه استنادی علوم اجتماعی، چکیده و نمایه شده است. بر اساس "گزارش های استنادی مجله"، ضریب تأثیر این مجله در سال ۲۰۱۵
۰٫۶۰۵ است.
تاپیو ویرککالا ؛ (زاده میلادی – درگذشته میلادی) یک طراح و مجسمه ساز اهل فنلاند و یکی از چهره های اصلی طراحی پس از جنگ بود. زندگی و کار. ویرککالا در سال ۱۹۱۵ میلادی در هانکو به دنیا آمد. او در مدرسه مختلط تولو در هلسینکی تحصیل کرد. پدرش، ایلماری ویرککالا، معمار گورستان بود و مادرش سلما ( ونهاتالو) یک منبت کار روی چوب بود. خواهر او هلنا کورونکونتیو و برادرش تائونو ویرککالا نیز هنرمند بودند. کارهای ویرککالا از طرح های بطری های سس کچاپ پلاستیکی و ظروف فلزی گرفته تا شیشه، سرامیک و تخته چندلا در سبک های مختلف را شامل می شود. موفقیت او به عنوان یک طراح شیشه در سال ۱۹۴۶ میلادی با طراحی گلدان کانتارلی برای ایتالا آغاز شد و مجموعه تولید-انبوه تاپیو در سال ۱۹۵۴ میلادی راه اندازی شد. طیف وسیعی از آثار او شامل ظروف شیشه ای، ظروف سنگی، جواهرات و مبلمان برای تولید انبوه بود. و همچنین مجسمه های فردی در رسانه های مختلف. او همچنین اسکناس های مارکا فنلاند معرفی شده در سال ۱۹۵۵ میلادی را طراحی کرد. در اوایل دهه ۱۹۵۰ میلادی، ویرککالا به عنوان مدیر هنری در مدرسه مرکزی طراحی صنعتی هلسینکی کار می کرد. از معروف ترین کارهای او طراحی ب
طری ودکا فینلاندیا (۱۹۹۹–۱۹۷۰ میلادی) و مجموعه لیوان های آشپزخانه اولتیما توله از ایتالا است. هر دو ظروف شیشه ای ظاهری شبیه به قندیل یخ دارند که می چکد، و در مورد ظروف شیشه ای ایتالا، گفته می شود که هزاران ساعت طول کشیده تا یک تکنیک دمیدن شیشه توسعه داده شود که بتواند این اثر را ایجاد کند. ویرککالا بیشتر کارهای طراحی اولیه خود را با استفاده از یک چاقوی حکاکی سنتی فنلاندی، با نام پوکو انجام داد. ویرککالا نسخه خود را از چاقو، تاپیو ویرککالا پوکو، طراحی کرد که توسط کارد و چنگال هکمن ساخته شد و توسط بروک استون در ایالات متحده آمریکا در اوایل دهه ۱۹۷۰ میلادی به بازار عرضه شد. ویرککالا در ۱۹ مه ۱۹۸۵ میلادی در هلسینکی درگذشت و در قطعه هنرمندان گورستان هیتانیمی به خاک سپرده شد. همسرش، روت برایک، بعداً در کنار او به خاک سپرده شد.