Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بود با نیروهای انگلیسی تازه نفس جایگزین شوند. به همین دلیل در زمان آغاز تک آلمانی ها تنها قسمت کوچکی از نیروهای پرتغالی وظیفه دفاع بخش بزرگی از جبهه را به عهده داشتند. شیوه جدید گلوله باران آلمانی ها ضربه سختی را به نیروهای پرتغالی زد و یورش هشت لشکر آلمانی نیروهای پرتغالی را کاملاً از میان برد. نیروهای انگلیسی که در شمال پرتغالی ها قرار داشتند نیز به سرعت شکست خورده و رخنه بزرگی توسط نیروهای آلمانی ایجاد شد. با این حال در جنوب لشکر ۵۵ پیاده بریتانیا که زیر فشار کمتری بود و از موقعیت دفاعی بهتری نیز بهره می برد توانست به خوبی در برابر آلمانی ها مقاومت نماید و موقعیت دفاعی خود را حفظ کند. روز بعد نیروهای آلمانی حملات خود را شمال جبهه را گسترش دادند که نتیجه آن عقب نشینی مدافعان از ارمانتیر و اشغال منان (بلژیک) توسط آلمانی ها بود. انگلیسی ها تمام نیروهای باقی مانده شان در منطقه را برای دفاع از خطی که در امتداد رود لایه وجود داشت به خدمت گرفتند. در نبود نیروهای کمکی فرانسوی این خطر احساس می شد که آلمانی ها بتوانند فاصله ۲۴ کیلومتری باقی مانده تا بندرهای کانال مانش را در چند روز بپیمایند اما مشکلات لجستیک آلمانی
ها را زمینگیر کرد و با آغاز ضدحمله متفقین عملیات ژرژت در ۲۹ آوریل لغو شد. به مانند عملیات میشائیل در ژرژت هم تلفات طرفین تقریباً برابر بود و هر یک ۱۱۰۰۰۰ زخمی و کشته دادند. از نظر راهبردی عملیات ژرژت هم برای آلمانی ها ناموفق بود و تنها زمین های بی ارزشی که قابلیت دفاعی نداشتند به تصرف آلمانی ها درآمد. بلوخر-یورک. با توقف عملیات ژرژت یک عملیات دیگر برای حمله به مواضع فرانسوی ها طراحی شد تا با دور کردن نیروهای متفقین از بندرهای کانال مانش راه پیشروی دوباره نیروهای آلمانی به سمت شمال را باز کند. هدف راهبردی این عملیات هم به مانند پیشینی ها جدا کردن نیروهای فرانسوی و انگلیسی از یکدیگر و به دست آوردن پیروزی پیش از رسیدن نیروهای آمریکایی بود. نیروهای آمریکایی که تا آن زمان به اروپا رسیده بودند نخست در سنت میهیل مستقر شدند و پس از توقف عملیات میشائیل برای تقویت خط دفاعی فرستاده شدند که آنجا در ۲۸ مه ۱۹۱۸ میلادی اولین آفند خود به نام نبرد کونتینی را انجام دادند. عملیات آلمانی ها در روز ۲۷ مه با تک به خط میان سوآسون و رنس آغاز شد که دفاع از آن را چهار لشکر مستهلک شده انگلیسی که در حال استراحت بودند به عهده داشتند. تا
کتیک های دفاع در عمق در این ناحیه به دلیل لجبازی های فرمانده ارتش ششم فرانسه ژنرال دنیس آگوست دوچن اجرا نشده بود و به همین دلیل شیوه های جدید گلوله باران آلمانی ها بسیار مؤثر افتاد و خطوط دفاعی متفقین فرو ریخت. آلمانی ها به سمت رود مارن پیشروی کردند و پاریس در خطر افتاد. شرایط پاریس در این ایام بسیار وخیم بود، شهر از ۲۱ مارس در برد توپ های دوربرد آلمانی قرار گرفت و علاوه بر فرار مردم از شهر دولت نیز برنامه هایی برای تخلیه پایتخت و رفتن به بوردو داشت. در این عملیات هم تلفات طرفین تقریباً برابر بود. تا ۶ ژوئن تلفات متفقین ۱۲۷۰۰۰ نفر و تلفات آلمانی ها ۱۳۰۰۰۰ نفر بود. تلفاتی که جبران آن برای آلمان بسیار سخت بود. گنایزنو. لودندورف قصد داشت تا با عملیات بلوخر-یورک توجه نیروهای متفقین را از شمال به غرب جلب نماید تا بتواند طی یک عملیات نهایی در شمال نیروهای بریتانیایی را شکست دهد اما موفقیت های تاکتیکی در بلوخر-یورک موجب شد تا لودندورف دچار خطا شده و نیروهای ذخیره خود را از شمال به غرب منتقل نماید، در حالی که متفقین نیروهای خود را در شمال نگه داشتند. لودندورف قصد داشت تا با ادامه عملیات بلوخر-یورک در عملیات گنایزنو ه
رچه بیشتر به غرب پیشروی نماید تا متفقین هم مجبور شوند نیروهای ذخیره شان را به این جبهه بیاورند. فرانسوی ها از طریق اسیران آلمانی از این عملیات مطلع شده و تاکتیک های دفاعی مناسبی را اتخاذ نموده بودند که به همین دلیل گلوله باران آلمانی ها در روز ۹ ژوئن آسیب کمی را به فرانسوی ها زد. با این وجود، تک پرتعداد آلمانی ها که با استفاده از ۲۱ لشکر در جبهه ای ۳۷ کیلومتری بود مقاومت سنگین نیروهای فرانسوی و آمریکایی را درهم شکست و آلمانی ها توانستند ۱۴ کیلومتر پیشروی نمایند. ضدحمله غافلگیرانه فرانسوی ها در ۱۱ ژوئن که با ۱۵۰ تانک و چهار لشکر به فرماندهی شارل مانژن در کومپین و بدون گلوله باران پیشینی انجام شد آلمانی ها را غافلگیر کرد و پیشروی ایشان متوقف شد. روز بعد فرمان توقف کامل عملیات گنایزنو داده شد. تلفات طرفین در این عملیات شامل ۳۵۰۰۰ نفر از متفقین و ۳۰۰۰۰ نفر آلمانی بود. آخرین حمله آلمانی ها. لودندورف در ۱۵ ژوئیه در تلاشی دوباره برای کشاندن نیروهای ذخیره متفقین از فلاندر به جنوب عملیاتی را آغاز کرد. تک در شرق ریمز توسط دفاع در عمق فرانسوی ها خنثی شد. نیروی هوایی آلمان که دچار مشکل سوخت بود زمینگیر شده و برتری هوایی
با متفقین بود، به همین دلیل متفقین با کمک نظارت هوایی از تمام تحرکات آلمانی ها خبر داشتند و توانستند به خوبی حملات را دفع کنند. در جنوب غربی ریمز نیروهای آلمانی توانستند از رود مارن بگذرند و موفقیت هایی را کسب نمایند اما حملات سنگینی فرانسوی ها که از ۱۸ ژوئیه آغاز شد به شدت آلمانی ها را تحت فشار گذاشت و لودندورف مجبور شد تا ۸ اوت در بیشتر مناطق عقب نشینی کند. از این پس ابتکار عمل در جبهه ها در دست متفقین بود و آن ها به زودی آفند صدروزه خود را آغاز کردند که به جنگ پایان داد. پسایند. آفند بهاره دستاوردهای بزرگ سرزمینی برای آلمان به ارمغان آورد اما پیروزی نهایی ممکن نشد و ارتش آلمان به شدت مستهلک و خسته شد. نواحی اشغال شده نیز بیشتر به شکل بیرون زدگی هایی بودند که طول خط دفاعی را بسیار بیشتر و دفاع از آن را سخت تر می کرد. در شش ماه توان رزمی ارتش آلمان از ۵٫۱ میلیون نفر به ۴٫۲ میلیون کاهش یافت. در ژوئیه برتری آلمان در جبهه غربی تنها به ۲۰۷ لشکر در برابر ۲۰۳ لشکر متفقین رسید که با ورود بیشتر نیروهای آمریکایی این برتری کوچک هم به زودی از میان می رفت. فرماندهان آلمانی برآورد می کردند برای جبران آسیب های وارده نیاز
به ۲۰۰۰۰۰ سرباز جدید در ماه دارند. در حالی که تنها ۷۰ تا ۸۰ هزار نفر زخمی های مداوا شده در ماه می توانستند به جبهه بازگردند به علاوه ۳۰۰۰۰۰ سرباز تازه از جوانانی که به هجده سال می رسیدند تا انتها سال در دسترس بودند. علاوه بر این در این آفند آلمان بهترین سربازان خود را از دست داده بود و در شرق هم همچنان مجبور بود یک میلیون سرباز را نگه دارد. این آفند به متفقین هم ضربه سختی زد اما نتوانست آن ها را بشکند. یکی از مشکلات متفقین در این دوران نبود فرماندهی عالی واحد بود که با انتصاب ژنرال فوش به سمت فرماندهی عالی تا حدی اصلاح شد و هماهنگی متفقین برای عملیات های بعدی را افزایش داد. عجب اینکه، موفقیت های اولیه آلمان در این آفند احتمالاً موجب تضعیف روحیه سربازان آلمانی و تسریع شکست آلمان شد؛ زیرا تا پیش از این فرماندهان آلمانی به سربازان خود می گفتند که کمبود مواد غذایی و سایر منابع در تمام طرف های جنگ وجود دارد اما وقتی که سربازان آلمانی خطوط متفقین را می شکافتند با بررسی سنگرهای دشمن متوجه می شدند که تغذیه و پشتیبانی نیروهای متفقین از آلمانی ها بسیار بهتر است و رهبران تا کنون به ایشان دروغ می گفتند.
ویت نام کوئک زن دانگ () Việt Nam Quốc Dân Đảng، همچنین به عنوان حزب ملی گرای ویتنامی شناخته می شود، یک حزب سیاسی است که در سال ۱۹۲۷ توسط Phan Bội Chau، یک انقلابی ملی گرای ویتنامی تأسیس شد. هدف این حزب این بود که همه مردم ویتنام را تحت یک جنبش ملی گرایانه متحد کند و برای استقلال علیه حکومت استعماری فرانسه مبارزه کند. این یکی از اولین احزاب ناسیونالیست ویتنامی بود و نقش مهمی در شکل دادن به تاریخ و سیاست ویتنام در طول قرن بیستم ایفا کرد. این حزب بعدها با دیگر گروه های ملی گرا ادغام شد و در سال ۱۹۴۱ ویت مین را تشکیل داد.
سایپا سیَلک یک خودروی کراس اوور محصول سایپا بود که قرار بود بر اساس خودروی سیتروئن سی۳-ایکس آر و بر روی پلتفرمی مشترک با سی۳-ایکس آر و پژو ۲۰۰۸ تولید شود. اما پروژه سیتروئن سی۳ ایرانیزه لغو گردید و قرار شد همان سیتروئن سی۳-ایکس آر که برای بازار چین به تولید می رسد، در شرکت سایپا سیتروئن نیز مونتاژ شود. تاریخچه. در سال ۱۳۹۵، در زمان برقراری برجام و تا پیش از خروج ایالات متحده از این توافق، سیتروئن سی۳-ایکس آر (نسخهٔ چینی سیتروئن سی۳) توسط سایپا در نمایشگاه خودرو مشهد رونمایی شد و بنا بود که در ایران به تولید برسد. اما با خروج آمریکا از برجام و متعاقباً قطع همکاری شرکت های فرانسوی با صنعت خودروی ایران، این پروژه متوقف شد. پس از آن در سال ۱۴۰۱ این خودرو مجدداً در نمایشگاه تحول صنعت خودرو با نام ام۴۴ رونمایی شد. از ابتدای سال ۱۴۰۳، رویکرد شرکت در قبال سیلک به کلی تغییر کرد و این شرکت طی عقد قرارداد با شرکای چینی، قادر به تولید سیتروئن سی۳-ایکس آر با ۲۰ درصد داخلی سازی در کشور شد. بنابراین، نام سیلک از این پس جای خود را به سی۳-ایکس آر داد و این خودرو با همان مشخصات نسخه چینی در داخل ایران عرضه می شود و پروژه سیترو
ئن سی۳ ایرانیزه لغو گردید. نام گذاری. سیلک در زمان رونمایی در شهریور ۱۴۰۱ با نام ام۴۴ معرفی شد، اما سایپا به این دلیل که قرار بود این خودرو در کارخانهٔ سایپا در کاشان تولید شود، پس از فیس لیفت سیتروئن سی۳-ایکس آر، نام پروژهٔ «ام۴۴» را نیز به «سیلک» تغییر داد. این نام از تپه سیلک گرفته شده بود. مشخصات. سایپا سیلک دارای یک موتور تنفس طبیعی ۱٫۶ لیتری ۱۶ سوپاپ ME16 بود که همزمان با نام TU5 پلاس بر روی خودروی تارا محصول ایران خودرو نیز به کار رفته است. این موتور دارای توان و گشتاور بود. جعبه دنده هایی که برای این خودرو در نظر گرفته شده بود نیز شامل یک گزینهٔ ۶ سرعتهٔ دستی و یک گزینهٔ ۶ سرعتهٔ خودکار بود. پلتفرم سیلک با خودروهای تارا و پژو ۲۰۰۸ یکسان بود و هر سه خودرو از پلتفرم PF1 گروه پی اس ای استفاده می کردند.
تاریخ آسیای شرقی به طور کلی شامل تاریخچه های چین، ژاپن، کره، مغولستان و تایوان از زمان ماقبل تاریخ تا تاکنون است. هر کشور در این منطقه تاریخ ملی متفاوت خودش را دارد، اما محققان مطالعاتی شرق آسیا بر این اعتقاداند که تاریخ تمام این مناطق، از یک الگوی توسعه تاریخی دقیق و یکسان نیز پیروی کرده است. این امر در روابط متقابل تمدن های سنتی شرق آسیا مشهود است، که نه تنها شامل مجموعه ای از الگوهای تاریخی، بلکه مجموعه ای خاص از الگوهایی است که بر تمام یا بیشتر شرق آسیای سنتی به صورت لایه های متوالی تأثیر گذاشته است. پیشینه. حوزه و قلمرو مطالعاتی. مطالعه تاریخ شرق آسیا بخشی از روند افزایش مطالعات شرق آسیا به عنوان یک رشتهٔ تحصیلی در دنیای غرب است. تدریس و مطالعهٔ تاریخ شرق آسیا در غرب در اواخر قرن نوزدهم آغاز شد. در ایالات متحده، در دوران جنگ ویتنام، آمریکایی های آسیایی معتقد بودند که اکثر دوره های تاریخ به تمرکز بر اروپا متمایل بودند و برنامه های درسی مبتنی بر آسیا را ترویج کردند. در حال حاضر، تاریخ شرق آسیا همچنان یک رشتهٔ اصلی در مطالعات آسیایی است.
وینانیوائو (به لاتین: Vinanivao) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در بخش آنتالاها واقع شده است. وینانیوائو ۱۴٬۹۰۶ نفر جمعیت دارد.
آندریامبیلانی (به لاتین: Andriambilany) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در بخش امباتولامپی واقع شده است. آندریامبیلانی ۶٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۱٬۴۶۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
تساراباریا (به لاتین: Tsarabaria) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در ووهمار واقع شده است. تساراباریا ۲۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۳۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
تانانداوا (به لاتین: Tanandava) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در بخش انداپا واقع شده است. تانانداوا ۶٬۱۵۲ نفر جمعیت دارد و ۴۹۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
تانامبائو دائود (به لاتین: Tanambao Daoud) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در سامباوا واقع شده است. تانامبائو دائود ۱۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
ساراهاندرانو (به لاتین: Sarahandrano) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در بخش آنتالاها واقع شده است. ساراهاندرانو ۱۲٬۷۵۸ نفر جمعیت دارد.
ساهانتاها (به لاتین: Sahantaha) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در ساوا (ماداگاسکار) واقع شده است. ساهانتاها ۶٬۸۶۳ نفر جمعیت دارد و ۱۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
نوسیبه (به لاتین: Nosibe) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در ووهمار واقع شده است. نوسیبه ۹٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۳۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
نوسیارینا (به لاتین: Nosiarina) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در سامباوا واقع شده است. نوسیارینا ۱۲٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
مورافنو (به لاتین: Morafeno) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در سامباوا واقع شده است. مورافنو ۹٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
میلانوآ (به لاتین: Milanoa) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در ووهمار واقع شده است. میلانوآ ۱۷٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۹۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ماتسوهلی (به لاتین: Matsohely) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در بخش انداپا واقع شده است. ماتسوهلی ۷٬۵۶۵ نفر جمعیت دارد و ۴۸۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ماروواتو (به لاتین: Marovato) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در بخش انداپا واقع شده است. ماروواتو ۵٬۷۴۷ نفر جمعیت دارد و ۵۰۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ماروگائونا (به لاتین: Marogaona) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در سامباوا واقع شده است. ماروگائونا ۷٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۱۲۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ماروجالا (به لاتین: Marojala) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در سامباوا واقع شده است. ماروجالا ۱۳٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
ماروموکوترا (به لاتین: Maromokotra) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در ووهمار واقع شده است. ماروموکوترا ۴٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۱۷۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ماروآمبینی (به لاتین: Maroambiny) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در سامباوا واقع شده است. ماروآمبینی ۱۱٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۶۹۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ماناکامباهنی آنکاویا (به لاتین: Manakambahiny Ankavia) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در ساوا (ماداگاسکار) واقع شده است. ماناکامباهنی آنکاویا ۷٬۸۳۰ نفر جمعیت دارد.
لانجاریوو (به لاتین: Lanjarivo) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در بخش آنتالاها واقع شده است. لانجاریوو ۱۱٬۳۲۶ نفر جمعیت دارد.
فاراهالانا (به لاتین: Farahalana) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در سامباوا واقع شده است. فاراهالانا ۲۳٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
فانامبانا (به لاتین: Fanambana) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در ووهمار واقع شده است. فانامبانا ۱۲٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۲۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
دوآنی (به لاتین: Doany) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در بخش انداپا واقع شده است. دوآنی ۱۹٬۹۲۸ نفر جمعیت دارد و ۴۰۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
داراینا (به لاتین: Daraina) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در ووهمار واقع شده است. داراینا ۱۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۹۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
بوباکیندرو (به لاتین: Bobakindro) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در ووهمار واقع شده است. بوباکیندرو ۸٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۱۶۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
بوونوترا (به لاتین: Bevonotra) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در سامباوا واقع شده است. بوونوترا ۱۶٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۳۵۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
بتساکوتساکو آندرانوتسارا (به لاتین: Betsakotsako Andranotsara) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در بخش انداپا واقع شده است. بتساکوتساکو آندرانوتسارا ۶٬۳۱۴ نفر جمعیت دارد و ۴۷۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
بمانویکا (به لاتین: Bemanevika) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در سامباوا واقع شده است. بمانویکا ۱۳٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
بلامبو (به لاتین: Belambo) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در ووهمار واقع شده است. بلامبو ۶٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۳۵۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
بلائوکا ماروواتو (به لاتین: Belaoka Marovato) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در بخش انداپا واقع شده است. بلائوکا ماروواتو ۸٬۴۶۳ نفر جمعیت دارد و ۵۱۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
بئالامپونا (به لاتین: Bealampona) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در بخش انداپا واقع شده است. بئالامپونا ۱۱٬۹۷۶ نفر جمعیت دارد و ۹۰۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
آنتسیرابه نورد (به لاتین: Antsirabe Nord) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در ووهمار واقع شده است. آنتسیرابه نورد ۲۵٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۶۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
آنتسیرابه آفووآنی (به لاتین: Antsirabe Afovoany) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در ماندریتسارا واقع شده است. آنتسیرابه آفووآنی ۱۳٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۳۷۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
آنتسامبالاهی (به لاتین: Antsambalahy) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در بخش آنتالاها واقع شده است. آنتسامبالاهی ۱۱٬۲۸۴ نفر جمعیت دارد و ۲۳۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
آنتساهاواریبه (به لاتین: Antsahavaribe) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در ووهمار واقع شده است. آنتساهاواریبه ۹٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۲۱۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
آنتساهاواریبه (به لاتین: Antsahavaribe) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در سامباوا واقع شده است. آنتساهاواریبه ۱۷٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۶۵۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
آنتساهانورو (به لاتین: Antsahanoro) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در بخش آنتالاها واقع شده است. آنتساهانورو ۱۶٬۲۵۳ نفر جمعیت دارد.
آنتساهامباهارو (به لاتین: Antsahambaharo) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در سامباوا واقع شده است. آنتساهامباهارو ۱۱٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۲۲۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
آنتومبانا (به لاتین: Antombana) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در بخش آنتالاها واقع شده است. آنتومبانا ۱۸٬۵۹۲ نفر جمعیت دارد.
آنتیندرا (به لاتین: Antindra) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در سامباوا واقع شده است. آنتیندرا ۱۶٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۹۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
آنتانانامبو (به لاتین: Antananambo) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در بخش آنتالاها واقع شده است. آنتانانامبو ۱۸٬۲۳۲ نفر جمعیت دارد.
آنوویارا (به لاتین: Anoviara) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در بخش انداپا واقع شده است. آنوویارا ۱۰٬۶۶۷ نفر جمعیت دارد و ۲۱۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
آنکیاکا به نورد (به لاتین: Ankiaka Be Nord) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در بخش انداپا واقع شده است. آنکیاکا به نورد ۸٬۲۵۳ نفر جمعیت دارد و ۴۹۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
آنجینجائومبی (به لاتین: Anjinjaomby) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در سامباوا واقع شده است. آنجینجائومبی ۶٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۶۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
آنجیالاوا به (به لاتین: Anjialava Be) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در بخش انداپا واقع شده است. آنجیالاوا به ۵٬۵۲۸ نفر جمعیت دارد و ۹۸۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
آنجیالاوا (به لاتین: Anjialava) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در سامباوا واقع شده است. آنجیالاوا ۹٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۲۱۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
آنجانگووراترا (به لاتین: Anjangoveratra) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در سامباوا واقع شده است. آنجانگووراترا ۱۶٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
آفتاب گرگ و میش فیلمی به کارگردانی محسن دانشور بیری است که با موضوع خشکسالی و مهاجرت در شهر شیراز ساخته شده است. این فیلم در بهمن ماه ۱۴۰۲ در گروه سینمایی هنرو تجربه، به نمایش در آمد. این فیلم برای اولین بار در جشنوارهٔ جنبی فیلم فجر استان فارس رونمایی و با استقبال تماشاگران روبرو شد. همچنین در بهمن ماه ۱۴۰۲ در گروه هنرو تجربه در سینماهای ایران به نمایش درآمد. خلاصه داستان. روایتی از زندگی روزمره جوانی روستایی به نام هرمز خیری که به دلیل خشکسالی و بیکاری مجبور به مهاجرت اجباری از روستا به شهر می شود تا بتواند زندگی آرام و بی دغدغه ای را شروع کند اما در شهر اتفاقاتی برایش می افتد ...
آندراووری (به لاتین: Andravory) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در ووهمار واقع شده است. آندراووری ۵٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۲۶۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
آندراتامارینا (به لاتین: Andratamarina) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در سامباوا واقع شده است. آندراتامارینا ۸٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۸۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
آندرانومنا (به لاتین: Andranomena) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در بخش انداپا واقع شده است. آندرانومنا ۴٬۰۳۸ نفر جمعیت دارد و ۴۸۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
آندراکاتا (به لاتین: Andrakata) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در بخش انداپا واقع شده است. آندراکاتا ۱۵٬۴۰۱ نفر جمعیت دارد و ۴۳۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
آندراهانجو (به لاتین: Andrahanjo) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در سامباوا واقع شده است. آندراهانجو ۸٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۱۲۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
آندرافاینکونا (به لاتین: Andrafainkona) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در ووهمار واقع شده است. آندرافاینکونا ۵٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۷۴۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
آندامپی (به لاتین: Andampy) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در ساوا (ماداگاسکار) واقع شده است. آندامپی ۶٬۸۴۳ نفر جمعیت دارد و ۱۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
آمپاناووآنا (به لاتین: Ampanavoana) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در ساوا (ماداگاسکار) واقع شده است. آمپاناووآنا ۱۳٬۰۰۹ نفر جمعیت دارد و ۱۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
عرین الاسود (به معنای «کنام شیرها») یک گروه مسلح فلسطینی است که در کرانه باختری فعالیت می کند. این گروه در اوت ۲۰۲۲ ظاهر شد، سالی که حملات تیراندازی و چاقو به غیرنظامیان و سربازان اسرائیلی افزایش یافت. نام این گروه برگرفته از لقب ابراهیم النابلسی (شیر نابلس) است. او یک شبه نظامی برجسته اهل نابلس بود در ژوئیه ۲۰۲۲ در حملهٔ اسرائیل کشته شد. این سازمان شامل بعضی از اعضای دیگر سازمان های مبارز فلسطینی که به طور سنتی با فتح مخالفند (از جمله حماس و جهاد اسلامی فلسطین) و حتی اعضای ناراضی یا جوان تر فتح است. بنا بر گزارش ها، مرکز این گروه در شهر قدیمی نابلس قرار دارد. این سازمان توسط یک فلسطینی ۲۵ ساله به نام محمد العزیزی که بیشتر با نام «ابو صالح» شناخته می شود و دوستش عبدالرحمن سبوح یا «ابو آدم» ۲۸ ساله تأسیس شد. هر دوی آنها در ژوئیه ۲۰۲۲ در جنگ کشته شدند. این گروه محبوبیت خود را در میان فلسطینیان در کرانه باختری تجربه کرده است و مرتباً ویدیوهای حملات خود را به TikTok و تلگرام به اشتراک می گذارد. حساب تیک تاک آنها در اکتبر ۲۰۲۲ به حالت تعلیق درآمد، که باعث شد این گروه بقیه ویدیوهای خود را در حساب تلگرام خود منتشر ک
ند که تا ۲۴ فوریه ۲۰۲۳ دارای ۲۳۸٬۰۰۰ مشترک بوده است. زمینه. سال ۲۰۲۲ مرگبارترین سال در کرانه باختری برای فلسطینیان از سال ۲۰۱۵ بود، علی الخصوص بر نابلس و جنین؛ زیرا خشونت های شهرک نشینان افراطی یهودی افزایش قابل توجهی داشت. پس از کشته شدن یک سرباز اسرائیلی در ۱۱ اکتبر ۲۰۲۲، که عرین الاسود مسئولیت آن را بر عهده گرفت، نابلس در محاصره شدیدی قرار گرفت که فلسطینیان به عنوان مجازات دسته جمعی اعتراض می کنند.
ماجا راس آندرس سالوادور (متولد ۵ اکتبر ۱۹۸۸) بازیگر، خواننده، رقصنده، مدل و تهیه کننده فیلیپینی است. سالوادور که به عنوان "سوپراستار باشکوه" و " "ملکه درام انتقام" " شناخته می شود، دریافت کننده جوایز زیادی از جمله نامزدی جایزه فاماس، جوایز خلاق آکادمی آسیا و جوایز تلویزیونی آسیایی است. او اولین بازیگری خود را در سن ۱۴ سالگی در تلویزیون در یک نقش کوچک برای انجام داد، که نامزدی "بهترین شخصیت تلویزیونی جدید" را در هجدهمین جایزه PMPC Star برای تلویزیون برای او به ارمغان آورد. اولین فیلم او سه سال بعد در فیلم "سوکوب" (۲۰۰۶) اتفاق افتاد. برای بازی در این فیلم او نامزد "بهترین بازیگر نقش مکمل زن" در پنجاه و پنجمین دوره جوایز فاماس و جوایز گاواد پاسادو در سال ۲۰۰۷ شد. او همچنین موفق به دریافت جایزه "بهترین ستاره زن" شد. ماجا راس آندرس سالوادور در آپاری، کاگایان، فیلیپین، در ۵ اکتبر ۱۹۸۸ به دنیا آمد. مادر او تلما آندرس است در حالی که پدرش، راس ریوال از تبار آلمانی اسپانیایی، یک بازیگر بود. سالوادور عضوی از خانواده بازیگری است چراکه پدرش راس ریوال، عموی فیلیپ سالوادور و برادر ناتنی جان هرناندز است.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;37532334&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2023-07-17T02:15:12Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Dexbot&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;minor /&gt; &lt;comment&gt;ربات: حذف پیوندهای میان ویکی که در ویکی داده موجود است&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;37536111&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; کلیسای آمبارا (به لاتین: Ambara church) یک کلیسا در گرجستان است که در آبخاز واقع شده است.
ورزشگاه دیناموی سوخومی (به لاتین: Dinamo Stadium) یک ورزشگاه در گرجستان است که در سوخومی واقع شده است.
دریاچه بانویه (به لاتین: Lake Bannoye) یک دریاچه در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده است.
امیل آلفونس هولم (زاده ۱۳ مهٔ ۲۰۰۰) یک بازیکن فوتبال اهل سوئد است. که در پست مدافع برای باشگاه فوتبال بولونیا بازی می کند.
مری بئاتریس میجلی (زادهٔ ۱۳ سپتامبر ۱۹۱۹ – درگذشتهٔ ۱۰ اکتبر ۲۰۱۸) فیلسوف بریتانیایی بود. او که مدرس ارشد فلسفه در دانشگاه نیوکاسل بود بابت کارهایش در زمینهٔ علم و اخلاق و حقوق حیوانات شهرت داشت. میجلی اولین کتاب خود، یعنی "جانور و انسان"، را سال ۱۹۷۸، در آستانهٔ پنجاه سالگی نوشت و پس از آن بیش از ۱۵ کتاب دیگر نیز عرضه کرد، از جمله "حیوانات و دلیل اهمیت آن ها" (۱۹۸۳)، "شرارت" (۱۹۸۴)، "نخستی سانان اخلاقی" (۱۹۹۴) "تکامل همچون دین" (۱۹۸۵) و "علم همچون راه نجات" (۱۹۹۲). دانشگاه های دورام و نیوکاسل به او دکتری افتخاری اعطا کردند. زندگی نامهٔ او تحت عنوان "جغد مینروا" در سال ۲۰۰۵ منتشر شد.
ماکس کارل ویلهلم فون گالویتز (; – ) یک ارتشبد آلمانی بود که در جنگ جهانی اول در هر دو جبهه شرق و غرب خدمت کرد. زندگی نامه. گالویتز سال ۱۸۵۲ در شهر وروتسواف ناحیه سیلزی در خانواده ای کاتولیک به دنیا آمد. او در سال ۱۸۹۱ ازدواج نمود که ثمره آن یک دختر و یک پسر بود که پسرش بعدها در جنگ جهانی دوم از افسران ارتش آلمان شد. درهنگام آغاز جنگ جهانی اول گالویتز فرمانده سپاه ذخیره گارد در غرب بود اما به سرعت به شرق منتقل شد تا در ارتش هشتم امپراتوری آلمان زیر فرمان پاول فون هیندنبورگ خدمت نماید. در سا ۱۹۱۵ فرماندهی ارتش دوازدهم امپراتوری آلمان به او سپرده شد و در آفند گالیسیا همراه با آگوست فون مکنزن که فرماندهی ارتش یازدهم امپراتوری آلمان را به عهده داشت شرکت نمود. در اواخر سال ۱۹۱۵ فرماندهی ارتش یازدهم از مکنزن به گالویتز رسید و او در جبهه صربستان حضور داشت. در سال ۱۹۱۶ میلادی گالویتز به جبهه غرب فرستاده شد تا در نبرد سم شرکت کند. از ۱۹۱۶ تا ۱۹۱۸ او فرماندهی واحدهای گوناگونی را به عهده داشت که مهم ترین آن فرماندهی ارتش پنجم امپراتوری آلمان در نبرد با نیروهای آمریکایی در نبرد سنت میهیل بود. پس از بازنشستگی از ارتش، گالو
یتز از ۱۹۲۰ تا ۱۹۲۴ به عنوان نماینده حزب خلق ملی آلمان نائب رئیس رایشتاگ جمهوری وایمار بود.