Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
چشم انداز بارتولمیوی جوان () یک نقاشی رنگ روغن روی بوم است که در طول سال های ۱۸۸۹ و ۱۸۹۰ توسط هنرمند روسی میخائیل نستروف خلق شده است. این اولین و شناخته شده ترین اثر از مجموعه آثار او دربارهٔ سرگیوس رادونژ، یک قدیس روسی قرون وسطایی، است. این نقاشی «اثر آغازین جنبش نمادگرایی روسیه» محسوب می شود و در مجموعه گالری ترتیاکوف در مسکو قرار دارد. تصویر سنت سرگیوس رادونژ، که با نام بارتولومیو متولد شده بود، از کودکی برای هنرمند عزیز و گرامی بود و تجسم آرمان اخلاقی برای نستروف بود. نستروف به سنت سرگیوس نقش بسیار مهمی در بسیج مردم روسیه داد. این نقاشی بخشی از «زندگی سنت سرگیوس» اثر اپیفانیوس حکیم را به تصویر می کشد:روزی پدرش او را برای جستجوی کره اسب گمشده ای فرستاد. در راه، او با راهبی، پیر محترم، غریبه ای، کاهنی با ظاهری شبیه فرشته روبرو شد. این غریبه زیر درخت بلوطی ایستاده بود و با خلوص نیت و اشک فراوان دعا می کرد. پسر با دیدن او، فروتنانه تعظیم کرد و منتظر پایان دعاهایش ماند. راهب محترم، وقتی دعایش را به پایان رساند، نگاهی به پسر انداخت و با آگاهی از اینکه ظرف برگزیده روح القدس را می بیند، او را به کنار خود فراخواند
، او را متبرک کرد، به نام مسیح او را بوسید و پرسید: «ای فرزند، به دنبال چه هستی یا چه می خواهی؟» پسر پاسخ داد: «روح من بیش از هر چیز می خواهد کتاب مقدس را بفهمد. من باید خواندن و نوشتن را بیاموزم و از اینکه نمی توانم این چیزها را یاد بگیرم، بسیار آزرده خاطرم. آیا شما، پدر مقدس، برای من از خدا دعا می کنید که به من فهم کتابخوانی را عطا کند؟» راهب دست ها و چشمانش را به سوی آسمان بلند کرد، آهی کشید، به خدا دعا کرد و سپس گفت: «آمین.» او با سه انگشت، گویی گنجی از کیفش بیرون آورد و تکه ای نان گندم سفید پروسفورا را به پسر داد و به او گفت: «فرزندم، این را در دهانت بگیر و بخور؛ این به عنوان نشانه ای از لطف خدا و برای درک کتاب مقدس به تو داده شده است. اگرچه هدیه کوچک به نظر می رسد، اما طعم آن بسیار شیرین است.»از آن زمان به بعد، بارتولومئو می توانست بخواند و بنویسد، راهب شد و نام سرگیوس را برای خود برگزید. این هنرمند طرح های مناظر خود را در سال ۱۸۹۹ در مجاورت ترینیتی سرگیوس لاورا کشید و در روستای کومیاکوو در نزدیکی آبرامتسوو و رادونژ ساکن شد. آبرامتسوو به یکی از مکان های مورد علاقه او تبدیل شد. در آنجا بخش مناظر را به پا
یان رساند و سپس به اوفا رفت. این هنرمند عجله داشت، زیرا برای نمایشگاه هجدهم سیارگان آماده می شد و با وجود آنفولانزا، به طور فعال به کار خود ادامه داد. روزی احساس سرگیجه کرد، تلو تلو خورد (روی یک چهارپایه کوچک ایستاد)، افتاد و بوم نقاشی آسیب دید. ادامه کار غیرممکن بود، او به یک بوم جدید نیاز داشت که سرانجام آن را آوردند. این نقاشی که بیشترین نظرات متناقض را برانگیخت، در نمایشگاه هجدهم سیارها به یک اثر جنجالی تبدیل شد و توسط پاول ترتیاکوف برای گالری اش خریداری شد. این هنرمند تا پایان عمرش متقاعد شده بود که «رؤیای بارتولومیو جوانی» بهترین اثر اوست. در دوران پیری، این هنرمند می گفت:من آن کسی نخواهم بود که زنده می ماند، بلکه «بارتولومیوی جوانی» زنده خواهد ماند. اگر سی، پنجاه سال پس از مرگ من، او هنوز چیزی به مردم بگوید، این یعنی او زنده است، یعنی من زنده ام. Жить буду не я. زندگی می کند «Otrok Varfolomey». در این صورت با سه نفر، به این معنی که سال بعد از من بگذرد، به این معنی است که می تواند به معنای واقعی کلمه، در زندگی، به معنای زنده و زنده بودن باشدنسخه بعدی این نقاشی که مربوط به سال ۱۹۲۲ است، در سال ۲۰۰۷ در حر
اجی ساتبی به قیمت ۴٫۳ میلیون دلار (معادل دلار) فروخته شد. میلیون در ).
دختری با هلو (روسی: Девочка с персиками) یک نقاشی مربوط به سال ۱۸۸۷ اثر نقاش روسی والنتین سروف است. این اثر یکی از شناخته شده ترین نمونه های نقاشی پرتره در هنر روسیه به شمار می آید و اغلب به عنوان نمادی از سبک واقع گرایانهٔ سروف در دورهٔ اولیهٔ فعالیت هنری اش معرفی می شود. نقاشی تصویر ورایرا مامتوا، دختر یکی از دوستان خانوادگی سروف را نشان می دهد و در گالری ترتیاکوف مسکو نگهداری می شود. این اثر یکی از بزرگ ترین آثار سروف و یکی از مشهورترین آثار او محسوب می شود. ایگور گرابار، دوست و زندگینامه نویس سروف، مورخ هنر روسی، آن را به عنوان «شاهکار نقاشی روسیه» تحسین کرد. طبق کتاب "«۱۰۰۰ نقاشی از نبوغ"»، اگرچه سبک نقاشی (و سبک اولیه سروف به طور کلی) «با امپرسیونیست های فرانسوی اشتراکات زیادی دارد، [سروف] تا پس از کشیدن آن با آثار آنها آشنا نشد». تاریخچه. این نقاشی، ورا مامونتووا ۱۱ ساله، دختر کارآفرین و حامی برجستهٔ هنر روس، ساوا مامونتوف، را در حال نشستن در اتاقی روشن و تابستانی را به تصویر می کشد. این نقاشی در آبرامتسوو، ملکی نه چندان دور از مسکو، کشیده شده است. آبرامتسوو که تحت مالکیت نویسنده سرگئی آکساکوف بود، به
یکی از مراکز فرهنگ روسیه تبدیل شده بود. مامونتوف این مکان را در سال ۱۸۷۰ خریداری کرد و این سنت را ادامه داد. در میان افرادی که در آنجا اقامت داشتند، ایلیا رپین نقاش، ایوان تورگنیف نویسنده، میخائیل وروبل نقاش و مارک آنتوکولسکی مجسمه ساز حضور داشتند. این مکان نه تنها مکانی راحت برای هنرمندان بود تا در آن جمع شوند و دربارهٔ موضوعات مهم بحث کنند، بلکه در آن زندگی و خلق کنند. والنتین سروف ورا مامونتووا را از دوران کودکی اش می شناخت، زیرا مرتباً از ملک آبرامتسوو مامونتوو بازدید می کرد و گاهی اوقات حتی برای مدت طولانی در آنجا زندگی می کرد. سروف بعداً به یاد آورد، در سال ۱۸۸۷، این نقاشی جایزه اول نمایشگاه انجمن دوستداران هنر مسکو را از آن خود کرد. مدل، ورا مامونتووا، توسط ویکتور واسنتسوف در نقاشی «دختری با شاخه افرا» (۱۸۹۶) نیز نقاشی شده است. ورا با رئیس اتحادیه اشراف مسکو، که بعدها دادستان کل شورای عالی کلیسا شد و ازدواج کرد. در سال ۱۹۰۳. آنها صاحب سه فرزند شدند. در سال ۱۹۰۷، در سن ۳۲ سالگی، او به سینه پهلو مبتلا شد و تنها چند روز بعد درگذشت. او در آبرامتسوو به خاک سپرده شده است. میم اینترنتی. این نقاشی باعث ایجاد ی
ک میم اینترنتی روسی شد، که در آن دختر در سناریوهای طنز قرار می گیرد یا با شخص یا شخصیت دیگری جایگزین می شود. یکی از تصاویر تغییر یافته، دختری را نشان می داد که پشت یک میز بسیار بزرگ پوشیده از انواع غذاها نشسته است و عنوان آن «دختری با هلوها: نسخه کامل» بود.
کریستیان فر (؛ زادهٔ ۱۹۶۶ میلادی) نقاش اهل بریتانیا است. در سال ۱۹۹۵ از او درخواست شد تا چهره ملکه الیزابت دوم را نقاشی کند. تحصیل. فِر در مدرسه ابتدایی لیدی ماونت در هزوال و کالج سنت انسلم در برکن هد تحصیل کرد. او بعداً یک دورهٔ مقدماتی را در کالج متروپولیتن ویرال گذراند و سپس در دانشگاه دولتی دی مونتفورت واقع در لستر در رشته هنرهای زیبا تحصیل کرد. شغل. در سال ۱۹۹۵، در سن ۲۸ سالگی، او از سوی «اتحادیه سلطنتی فرامرزی» مأمور شد تا پرتره ای از ملکه الیزابت دوم نقاشی کند. ملکه، فِر را از میان چندین هنرمند انتخاب کرد و این پرتره در کاخ باکینگهام کشیده شد. این پرتره به صورت دائمی در مقر اصلی اتحادیه سلطنتی فرامرزی در لندن به نمایش گذاشته شده و برای عموم قابل بازدید است. در سال ۲۰۰۲، فِر پرتره ای از کاردینال کورمک مورفی اوکانر برای کلیسای جامع وست مینستر کشید، همراه با اسقف پاتریک اودوناهیو و اسقف جُرج استک. در سال ۲۰۰۵، شرکت بریتویک از فر خواست تا تابلویی به مناسبت هفتاد سالگی نوشیدنی رابینسونز در مسابقات قهرمانی تنیس ویمبلدون روی زمین اصلی ورزشگاه سنتر کورت طراحی کند. این بوم عظیم که تیم هنمن و فرد پری را به تصویر
می کشید، با مشارکت بیش از هزار نفر در ویمبلدون تکمیل شد. نسخه اصلی این اثر در دفتر مرکزی بریتویک در بریتانیا نگهداری می شود. در سال ۲۰۰۸، او مأمور شد تا پرتره ای از سلطان بن عبدالعزیز آل سعود نقاشی کند. در سال ۲۰۱۰، فر همراه با رئیس هیئت مدیره، نسخه ای چاپی از پرتره اش از ملکه را در باشگاه اکسنتریک به شاهزاده فیلیپ، دوک ادینبرو تقدیم کرد. در نوامبر ۲۰۱۲، فر به عنوان هنرمند و نمایشگاه گردان، در نمایشگاه هنری «عشق لیورپول» در موزه جدید لیورپول شرکت کرد؛ این نمایشگاه به نفع آسایشگاه کلر هاوس برگزار شد. این نمایشگاه شامل آثاری از یوکو اونو، سِر پیتر بلیک، دیوید مچ و بسیاری از هنرمندان برجسته صحنه هنر و موسیقی بود. در سال ۲۰۱۳، فِر نمایشگاهی از آثار نئون برگزار کرد که با همکاری کریس بریسی فقید خلق شده بود. این مجموعه با عنوان «مجموعه نئون زنده ماندن» به نمایش درآمد. در سال ۲۰۱۴، او به عضویت مؤسسه خیریه عمومی هنرمندان (AGBI) درآمد؛ قدیمی ترین نهاد خیریه در بریتانیا که توسط جی.ام. دبلیو. ترنر بنیان گذاری شده است. فِر پرتره ای از توماس فن اشتراوبنزی و بانو ملیسا پرسی را تکمیل کرد که در همان سال در باشگاه هنری چلسی ر
ونمایی شد. در سال ۲۰۱۵، او به عنوان عضو انجمن سلطنتی هنر انتخاب شد. آثار او در مجموعه های برجسته ای در سطح جهانی به چشم می خورند، از جمله در ۴۵ پارک لین، بخشی از مجموعه هتل های دورچستر. در سال ۲۰۱۶، فِر با ابراز نگرانی نسبت به انحصار استفاده آنیش کاپور از رنگ وانتابلک، که به عنوان «سیاه ترین سیاه» شناخته می شود، توجه رسانه ها را به خود جلب کرد. فِر پس از دیدن گزارشی در شبکه بی بی سی، قصد داشت از وانتابلک در مجموعه ای از نقاشی ها با عنوان «حیوانات» استفاده کند. در سال ۲۰۱۷، فر با ابودیا (عبدالله دیاراسوبا)، هنرمند معاصر آمریکایی-ساحل عاجی، همکاری کرد و آثاری میان نیویورک، لندن و آبیجان خلق کردند. در همان سال، فر با گِرِد منکویتز، عکاس انگلیسی، در مجموعه ای با عنوان «۴۵ دور در دقیقه» همکاری کرد؛ این مجموعه بازآفرینی هنری آرشیو عکاسی منکویتز بود و شامل نقاشی هایی از رولینگ استونز، کیت بوش، جیمی هندریکس و مرین فیث فول بود. مجموعه نقاشی های پنیر فِر که از سال ۲۰۰۵ آغاز شده بود، در سال ۲۰۱۷ در بخش فرهنگی بی بی سی معرفی شد. در سال ۲۰۱۸، فِر رنگ سیاهِ فوق العاده ای را که خود آغازگر آن بود، در موزه علوم لندن رونمایی ک
رد؛ این رنگ توسط دانشمندان امپریال کالج لندن، هین چون یو و فرانسوا د لوکا توسعه یافته بود. «۷سیاه» در یک اثر نئون به شکل یک عینک با عنوان «چشم سیاه – بینایی سوم» به کار رفت. فر اعلام کرد که این جسم سیاه برای هر هنرمندی که بخواهد از آن استفاده کند، در دسترس خواهد بود. در سال ۲۰۱۹، فِر به عنوان سفیر فرهنگی کلان شهر مستقل ویرال منصوب شد و نمایشگاه مرور آثار میانسالی خود را در نگارخانه و موزه هنر ویلیامسون برگزار کرد. در سال ۲۰۲۲، فر از سوی هتل دورچستر در پارک لین مأمور شد تا یک تابلوی رنگ روغن به طول ۲٫۷ متر با موضوع دریاچه سِرپنتاین و هاید پارک خلق کند. در سال ۲۰۲۳، فر مأمور شد تا بزرگ ترین تابلوی خود را برای هتل سنگاپور اِدیشن در جاده اورچارد، سنگاپور نقاشی کند. این اثر با عنوان «ورود» یک نقاشی آکریلیک و رنگ روغن به ابعاد ۳ در ۴ متر بر بوم است که شبیه به یک تَپِستری طراحی شده و تصویر خیالی ورود نخستین مهاجران به سنگاپور در قرن نوزدهم را به تصویر می کشد.
«هومیوپاتی نگاهی به وحشت های آلوپاتی» یک نقاشی تمثیلی اثر هنرمند روسی الکساندر بیدمن است که در سال ۱۸۵۷ کشیده شده است. این نقاشی متعلق به نگارخانه ترتیاکوف در مسکو، روسیه است. ابعاد این تصویر ۶۵٫۵ × ۷۷٫۳ سانتی متر است و شماره ثبت آن ۱۷۹۵ است. در قرن نوزدهم، این نقاشی با عنوان «پیروزی هومیوپاتی» نیز شناخته می شد. اثر بیدمن با نگاهی انتقادی به پزشکی رایج آن دوران، یعنی آلوپاتی، خلق شده و در آن، پزشکان آلوپات در حال درمان های خشن و غیرانسانی به تصویر کشیده شده اند. در مقابل، هومیوپاتی به عنوان روشی ملایم تر و انسانی تر معرفی می شود. ترکیب عناصر طنز، نقد اجتماعی، و نمادگرایی در این نقاشی، آن را به یکی از آثار شاخص در زمینهٔ بازنمایی دیدگاه های پزشکی قرن نوزدهم تبدیل کرده است. این اثر همچنین بازتابی از مناقشات علمی و فرهنگی آن دوره درباره روش های درمانی است و نشان می دهد که چگونه هنر می تواند به ابزاری برای بیان دیدگاه های فلسفی و اجتماعی بدل شود. تاریخچه. تصویر تمثیلی "«هومیوپاتی نگاهی به وحشت های آلوپاتی»"توسط الکساندر بیدمن در مونیخ در سال ۱۸۵۷ نقاشی شده است. به گفته هومیوپات (۱۸۶۵–۱۹۴۱)، این نقاشی به سفارش پدر
ش، یوجین گابریلوویچ (۱۸۳۵–۱۹۱۸)، که در آن زمان در مونیخ تحصیل می کرد، کشیده شد. این بوم نقاشی قبل از سال ۱۸۹۳ توسط پاول ترتیاکوف خریداری شد. در سال ۱۹۲۳، این تصویر در نمایشگاهی که به مناسبت بیست و پنجمین سالگرد درگذشت پاول ترتیاکوف برگزار شد، در گالری ترتیاکوف به نمایش گذاشته شد. همچنین یک نسخه ناتمام از این نقاشی وجود دارد که تا اوایل دهه ۱۹۷۰ در اختیار بیوه نیکلاس گابریلوویچ، لاریسا ماسلووا-گابریلوویچ (۱۸۹۴–۱۹۸۵) بود و سپس به یک مجموعه خصوصی در کمروو فروخته شد. در نوامبر ۲۰۱۵، ساختمان مهندسی گالری دولتی ترتیاکوف نمایشگاهی از این نقاشی را همزمان با کنفرانس «هنر در هومیوپاتی و هومیوپاتی در هنر» برگزار کرد. توضیحات. «حد مثبت صحنه» در سمت راست نقاشی قرار دارد. در پس زمینه، تصویری تمثیلی از هومیوپاتی در ابرها اوج می گیرد. در مقابل او، خدای پزشکی، اسکولاپیوس، با شنلی قرمز، قرار دارد که دست چپش را به نشانه خشم و عصبانیت بالا برده است. پشت سر او، الهه آتنا، که از علوم محافظت می کند، قرار دارد. در لبه سمت راست بوم، پزشک آلمانی ساموئل هانمن، بنیانگذار هومیوپاتی، قرار دارد. همه آنها با نارضایتی و خشم به کسانی که با آل
وپاتی (پزشکی مدرن) در «حد منفی» مرتبط هستند، نگاه می کنند، که در سمت چپ نقاشی قرار دارد، جایی که پزشکان با بیمار بدرفتاری می کنند. یکی از پزشکان پای بیمار را اره می کند در حالی که همسر و فرزندان بیمار در گوشه پایین سمت چپ گریه می کنند، و چهره مرگ در آستانه در منتظر است. این تصویر جایگاه هومیوپاتی را در قرن نوزدهم نشان می دهد، زمانی که ادعا می شد علمی تر از «پزشکی قهرمانانه» به شدت جزم اندیش آن دوره است، پزشکی ای که اغلب ضررش بیشتر از فایده اش بود، در حالی که به قول بن گلداکر، هومیوپاتی «حداقل در هیچ کدام از این دو مورد هیچ کاری نکرد». بر این اساس، این نقاشی، پزشکی مرسوم را به عنوان شیاد و شارلاتان به تصویر می کشد.
" در تعطیلات وارد شد " () یک نقاشی رنگ روغن روی بوم اثر هنرمند شوروی، فئودور رشتنیکوف، است. این نقاشی در سال ۱۹۴۸ کشیده شده و نمونه ای از مضامین سوسیالیستی در هنر است. این نقاشی در گالری ترتیاکوف در مسکو قرار دارد. در سال ۱۹۴۹، به این هنرمند جایزه استالین درجه دو اهدا شد. رشتنیکوف پیش از این نقاشی به عنوان یک کاریکاتوریست محبوب شناخته می شد؛ بنابراین «به تعطیلات رسید» تجربه ای ارزشمند و موفق در هنر ژانر برای این هنرمند بود. این اثر نشان دهندهٔ گذار او از طنز تصویری به روایت های واقع گرایانه تر در قالب نقاشی های روایی است. استقبال منتقدان و مخاطبان از این نقاشی، جایگاه رشتنیکوف را به عنوان یکی از چهره های برجستهٔ هنر شوروی در دههٔ ۱۹۵۰ تثبیت کرد. خود نقاشی، رویدادی شاد را به تصویر می کشد. خانواده ای به پسر جوانی، یک دانشجوی افسری سووروف که برای جشن سال نو و تعطیلات طولانی به خانه آمده است، خوشامد می گویند. نوه، با لباس نظامی، خوشحال است - با صورتی درخشان و لبخندی گشاده، با سلام نظامی ساختگی به پدربزرگش سلام می کند. پدربزرگش در حالت خبردار ایستاده و سلام نظامی را می پذیرد. شخصیت های نقاشی، دانشجوی افسری سووروف،
پدربزرگش و دختری با کراوات پیشگام هستند که با عشق و شوخ طبعی به تصویر کشیده شده اند. فضای جشن و سرور در خانه و جذابیت شخصیت ها، خوش بینی نقاشی را برجسته می کند و نشان می دهد که جنگ طولانی تمام شده و آینده ای روشن و شاد در پیش است. از سوی دیگر، این اثر همچنین حس درام دارد زیرا والدین پسر به تصویر کشیده نشده اند. این واقعیت که پس از جنگ، کودکانی که بستگان خود را از دست داده بودند، اغلب در مدرسه نظامی سووروف ثبت نام می کردند، نشان می دهد که ممکن است آنها زنده نمانده باشند. «به تعطیلات رسید» برای رشتنیکوف شهرت به ارمغان آورد و به یکی از شناخته شده ترین آثار او تبدیل شد. این نقاشی اغلب در کلاس های زبان روسی برای آموزش نوشتن انشا به دانش آموزان استفاده می شد؛ برنامه درسی مدارس شوروی سال ها از این نقاشی به عنوان موضوع انشانویسی استفاده می کرد. تیراژ کارت پستال هایی که شامل کپی این نقاشی هستند، بالغ بر ۱۳ میلیون نسخه است که بسیار بیشتر از هر کارت پستال دیگری در اتحاد جماهیر شوروی سابق است. نقاشی معروف رشتنیکوف در سال ۱۹۵۲ با عنوان «دوباره نمره پایین» شامل کپی از تابلوی «به تعطیلات رسیدم» روی یکی از دیوارها است. این
هنرمند همچنین در نقاشی بعدی خود با عنوان «بازنگری» از کپی تابلوی «دوباره نمره پایین» استفاده کرد. بنای یادبودی که به فارغ التحصیلان مدارس نظامی سووروف و دانشجویان دانشکده افسری اختصاص داده شده است، در مدرسه نظامی سووروف سن پترزبورگ واقع در خیابان سادوویا، پلاک ۲۶، رونمایی شد. ترکیب این مجسمه، صحنه ای را که در نقاشی «به تعطیلات رسیده» به تصویر کشیده شده است، بازسازی می کند: یک مرد نظامی جوان به پدربزرگ خود سلام نظامی می دهد؛ قهرمانان این بنای یادبود نیز شباهتی به نمونه های اولیه خود دارند. این بنای یادبود به ابتکار فرمانده منطقه نظامی غرب، آناتولی سیدوروف، فارغ التحصیل مدرسه سووروف، ساخته شده است. مجسمه ساز کارن سارکیسوف بود که این بنای یادبود را به مناسبت هفتادمین سالگرد مدارس سووروف و ناخیموف در روسیه ساخت.
عملیات نیروی عمدی () یک عملیات هوایی پایدار بود که توسط ناتو، با هماهنگی عملیات زمینی نیروی حفاظت سازمان ملل متحد، برای تضعیف توانایی نظامی ارتش جمهوری صرب بوسنی انجام شد. این ارتش در طول جنگ بوسنی، «مناطق امن» تعیین شده توسط سازمان ملل در بوسنی و هرزگوین را تهدید و مورد حمله قرار داده بود و کشتار سربرنیتسا و قتل عام مارکاله، این مداخله را تسریع کرده بود. گلوله باران بازار سارایوو در ۲۸ اوت ۱۹۹۵ توسط ارتش جمهوری صرب بوسنی عامل محرک فوری تصمیم ناتو برای آغاز این عملیات تلقی می شود. این عملیات بین ۳۰ اوت و ۲۰ سپتامبر ۱۹۹۵ با مشارکت ۴۰۰ هواپیما و ۵۰۰۰ پرسنل از ۱۵ کشور انجام شد. این عملیات به فرماندهی ادمیرال لیتون دبلیو اسمیت جونیور، به ۳۳۸ هدف صرب بوسنیایی حمله کرد که بسیاری از آنها نابود شدند. در مجموع، در طول این عملیات ۱۰۲۶ بمب پرتاب شد که ۷۰۸ مورد از آنها هدایت شونده دقیق بودند. در ۱۹ مورد، از مهمات اورانیوم ضعیف شده علیه اهدافی در اطراف سارایوو و هان پیجساک استفاده شد. این عملیات بمباران همچنین تقریباً با عملیات میسترال ۲، دو حمله نظامی مرتبط نیروی زمینی کرواسی، ارتش جمهوری بوسنی و هرزگوین و شورای دفاع کرو
اسی که در غرب بوسنی آغاز شد، همزمان بود. این عملیات همچنین محاصره سارایوو را شکست که منجر به راه حلی از طریق موافقت نامه دیتون شد.
پرتره یک زن ناشناس، همچنین با نام زن ناشناس، یک خانم یا غریبه ناشناس () یک نقاشی رنگ روغن اثر هنرمند روسی ایوان کرامسکوی است که در سال ۱۸۸۳ کشیده شده است. مدل، که هویتش ناشناخته است، زنی با «قدرت آرام و نگاهی صریح» است. این یکی از شناخته شده ترین آثار هنری روسیه است، اگرچه تعدادی از منتقدان هنگام اولین نمایش این نقاشی خشمگین شدند و آنچه را که به عنوان تصویری از یک زن متکبر و غیراخلاقی می دیدند، محکوم کردند. محبوبیت آن با تغییر در سلیقه عمومی افزایش یافته است. این نقاشی در گالری ترتیاکوف، مسکو، آویزان است، در حالی که نسخه قدیمی تر آن، که آن هم مربوط به سال ۱۸۸۳ است، در کونست هاله کیل نگهداری می شود. توضیحات و پذیرایی. "پرتره یک زن ناشناس" عناصر این ژانر و سنت های پرتره در هنر را با هم ترکیب می کند. او لباسی از خز سیاه و کت مخمل، کلاه خز و دستکش های چرمی به تن دارد. زن روی یک کالسکه روباز در پل آنیچکوف در سن پترزبورگ نشسته است. هویت این زن توسط مورخان هنر مشخص نشده است. کرامسکوی این نقاشی را "ناشناس" نامید و در هیچ یک از نامه ها یا خاطرات خود از او نامی نبرده است، که منجر به گمانه زنی های زیادی شده و به شهرت بس
یار مرموز این نقاشی کمک کرده است. این پرتره در اواخر زندگی کرامسکوی نقاشی شده است. او کار خود را به عنوان یک شورشی که خارج از چارچوب های رسمی فعالیت می کرد، آغاز کرده بود و خیلی زود از آکادمی روسیه اخراج شد. تا سال ۱۸۸۳، او در اوج شهرت و اعتبار خود بود و در بالاترین سطح حمایت ها کار می کرد و پرتره هایی از تزار الکساندر سوم و همسرش ماریا فئودوروونا خلق می کرد. او همچنین یکی از بنیانگذاران و رهبران گروه «سرگردان» بود. با این حال، "«پرتره یک زن ناشناس»" در اولین نمایش خود جنجالی به پا کرد، بیشتر به دلیل موضوع اثر تا زیبایی شناسی آن. تعدادی از منتقدان گمان کردند که این زن یک فاحشه است. یکی از منتقدان این نقاشی را به عنوان تصویری از «یک زن عشوه گر در کالسکه» توصیف کرد، در حالی که دیگری نوشت: «زنی با زیبایی تحریک آمیز، تماماً با مخمل و خز، که از کالسکه ای مجلل نگاهی شهوانی و تمسخرآمیز به شما می اندازد - آیا این یکی از فجایع شهرهای بزرگ نیست که به زنان حقیر اجازه می دهند با لباس هایی که به قیمت عفت زنانه شان خریداری شده اند، به خیابان ها بیایند؟» کرامسکوی اظهار داشت: «بعضی ها گفته اند که مشخص نیست این زن کیست. آیا ا
و نجیب است یا خودش را می فروشد؟ اما در درون او یک دوره کامل وجود دارد.» پاول ترتیاکوف از خرید نقاشی برای ترتیاکوف خودداری کرد. با این حال، محبوبیت این نقاشی به سرعت افزایش یافت، تا حدی به این دلیل که زیبایی گناه به موضوعی محبوب در بین نسل بعدی هنرمندان روسی تبدیل شد. این اثر به عنوان «به طور غیرمعمول روشن، با نقاشی متراکم و آرام توصیف شده است. کرامسکوی به وضوح سعی داشت با تسلط برجسته نقاشی خود بدرخشد.» این نقاشی به عنوان جلد برخی از نسخه های "آنا کارنینا" اثر لئو تولستوی استفاده شده است. در سال ۲۰۰۸، والری هیلینگز، متصدی موزه گوگنهایم، اظهار داشت که «بسیاری از مردم فکر می کنند که او تا حدودی شبیه آنا کارنینا است. او آن حس خاص، آن روسی بودن خاص را دارد.»
باشگاه فوتبال کلاکسویک () یک باشگاه فوتبال در شهر کلاکسویک، جزایر فارو است.این باشگاه در سال ۱۹۰۴ تأسیس شد و یکی از موفق ترین باشگاه های فوتبال جزایر فارو است. کلاکسویک تاکنون ۲۱ بار قهرمان لیگ برتر فوتبال جزایر فارو و ۶ بار قهرمان جام حذفی فوتبال جزایر فارو شده است. این تیم با لباس آبی و سفید در ورزشگاه ویدیوپومیوار بازی می کند. کلاکسویک نخستین باشگاه فوتبال جزایر فارو بود که به مرحله گروهی یکی از رقابت های اروپایی یوفا راه یافت که این اتفاق در فصل ۲۴–۲۰۲۳ لیگ کنفرانس اروپا رخ داد.
لیتون اسمیت (; – ) ادمیرال نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا بود. در سال ۱۹۹۴، او فرمانده نیروهای دریایی ایالات متحده اروپا و آفریقا و فرماندهی نیروی مشترک ناپل شد و در اوج جنگ های یوگسلاوی این فرماندهی را بر عهده داشت. او فرماندهی منطقه پرواز ممنوع مصوب ناتو (عملیات انکار پرواز) بر فراز بوسنی و بعداً عملیات بمباران علیه جمهوری صربسکا (عملیات نیروی عمدی) را در سال ۱۹۹۵ بر عهده داشت. در همان سال، او علاوه بر این، فرماندهی نیروی اجرایی به رهبری ناتو در بوسنی را با هدف نظارت بر موافقت نامه دیتون بر عهده گرفت. او هر سه سمت را تا زمان بازنشستگی اش در سال ۱۹۹۶ برعهده داشت.
«شاهزاده خانم تاراکانوا» رشتنیکوف پیش از این نقاشی به عنوان یک کاریکاتوریست محبوب شناخته می شد؛ بنابراین «به تعطیلات رسید» تجربه ای ارزشمند و موفق در هنر ژانر برای این هنرمند بود. این نقاشی، که فضای خانوادگی و لحظه ای از بازگشت دانش آموز به خانه را به تصویر می کشد، توانست توجه منتقدان را جلب کند و در نمایشگاه های متعدد داخلی و خارجی به نمایش گذاشته شود. رشتنیکوف با این اثر توانست مهارت خود را در انتقال احساسات روزمره مردم شوروی نشان دهد. استفاده فلاویتسکی از نور و سایه و توجه به جزئیات در این نقاشی، عنوان استاد نقاشی تاریخی را برای او به ارمغان آورد و این نقاشی همچنان یکی از مشهورترین آثار اوست. طرح. طرح این نقاشی بر اساس افسانه مرگ پرنسس تاراکانووا در جریان سیل سن پترزبورگ در ۲۱ سپتامبر ۱۷۷۷ بود (سوابق تاریخی نشان می دهد که او دو سال قبل از این واقعه درگذشته است). این بوم، یک سنگربان را در قلعه پیتر و پاول به تصویر می کشد که آب سیل از بیرون دیوارها جاری است. روی تخت، زن جوانی ایستاده و سعی می کند از آبی که از پنجره ای نرده دار جاری است فرار کند. موش های خیس از آب بیرون می آیند و به سمت پاهای زندانی می خزند.
اگرچه افسانه مرگ تاراکانووا در جریان سیل صحت ندارد، اما این روایت از مرگ او بود که به لطف فلاویتسکی در حافظه عمومی ثبت شد. به عنوان مثال، بوریس پاسترناک در شعر «روح» می نویسد: «شما مانند پرنسس تاراکانووا می جنگید که در ماه فوریه هنگام سیل راولین جنگید.» تاریخچه ایجاد. داستان پرنسس تاراکانووا، یک زن ثروتمند که ادعا می کرد دختر ملکه الیزابت پتروونا و خواهر یملیان پوگاچف است، مبنای خلق این نقاشی قرار گرفت. به دستور ملکه کاترین دوم، او دستگیر شد و در ماه مه ۱۷۷۵ به قلعه پیتر و پاول برده شد، جایی که توسط فیلد مارشال پرنس گولیتسین تحت بازجویی های طولانی قرار گرفت و در طی آن شهادت های مختلفی داد. او در ۴ دسامبر ۱۷۷۵ بر اثر سل درگذشت و راز تولد خود را حتی از یک کشیش پنهان کرد. این نقاشی در سال ۱۸۶۴ خلق شد و برای اولین بار در همان سال در نمایشگاه آکادمی هنر به نمایش گذاشته شد. ولادیمیر استاسوف ، منتقد مشهور آن زمان که برای این نقاشی ارزش زیادی قائل بود، بوم فلاویتسکی را «نقاشی معجزه آسا، شکوه مکتب ما، درخشان ترین اثر نقاشی روسی» نامید. این نقاشی پس از مرگ هنرمند توسط پاول ترتیاکوف برای مجموعه خود خریداری شد. نسخه های
دیگر. در موزه هنرهای زیبای یکاترینبورگ، نسخه اصلی فرضی این نقاشی که در سال ۱۸۶۲ خلق شده است، نگهداری می شود. تفاوت ها در اندازه بوم، که ۲۱۴ × ۱۴۷ سانتی متر است، و در تفسیر تمثیلی نهفته است: چهره و اندام زن جوان هنوز تراژدی و ناامیدی نهایی را منتقل نمی کند. بنابراین، نسخه موجود در مجموعه گالری ترتیاکوف، کپی بعدی است. نسخه دیگری از سال ۱۸۶۴ نگهداری می شود. پنزا. اندازه آن کوچکتر است و ۱۲۳ × ۹۴ سانتی متر اندازه دارد. علاوه بر این، در موزه روسیه، «سر پرنسس تاراکانووا» وجود دارد که مطالعه ای برای نقاشی سال ۱۸۶۳ است. این اثر ۴۴٫۵ × ۳۳٫۵ سانتی متر ابعاد دارد به موزه اهدا شده است. در سال ۱۹۰۳.
نیروی حفاظت سازمان ملل () اولین نیروی حافظ صلح سازمان ملل متحد در کرواسی و بوسنی و هرزگوین در طول جنگ های یوگسلاوی بود. این نیرو در فوریه ۱۹۹۲ تشکیل شد و ماموریت آن در مارس ۱۹۹۵ پایان یافت و ماموریت حفظ صلح به سه نیروی دیگر (نیروی استقرار پیشگیرانه سازمان ملل متحد در جمهوری مقدونیه و عملیات احیای اعتماد سازمان ملل متحد در کرواسی در کرواسی، با عملیات بازسازی شده نیروی حفاظت سازمان ملل که در بوسنی و هرزگوین ادامه داشت تا اینکه در دسامبر ۱۹۹۵ توسط ماموریت های ناتو و اتحادیه اروپا جایگزین شد) تغییر ساختار داد.
باشگاه فوتبال ترانسینوست () یک باشگاه فوتبال در شهرستان ویلنیوس، لیتوانی است. این باشگاه در لیگ آ فوتبال لیتوانی، بالاترین سطح فوتبال لیتوانی، رقابت می کند.
باشگاه فوتبال هیبرنیانز () یک باشگاه فوتبال در پائولا، مالت است. آنها تنها باشگاه فوتبال مالت هستند که هرگز از لیگ برتر و سطح اول فوتبال مالت سقوط نکرده اند.
باشگاه فوتبال بودوچنوست پودگوریتسا () یک باشگاه فوتبال در پودگوریتسا، مونته نگرو است. این تیم در لیگ دسته اول فوتبال مونته نگرو رقابت می کند. رنگ های این تیم آبی و سفید هستند. بودوچنوست در سال ۱۹۲۵ تأسیس شد واز سال ۱۹۴۶ با حضور در لیگ دسته اول فوتبال یوگسلاوی، بیشترین حضور را بین باشگاه های مونته نگرویی در آن لیگ دارد. در دوران حکومت کمونیستی یوگسلاوی که نام شهر پودگوریتسا به «تیتوگراد» تغییر یافت، این باشگاه به نام بودوچنوست تیتوگراد شناخته می شد. از زمان استقلال مونته نگرو در سال ۲۰۰۶ تاکنون، باشگاه به شش عنوان قهرمانی لیگ دسته اول فوتبال مونته نگرو و سه عنوان قهرمانی جام حذفی فوتبال مونته نگرو دست یافته است. این باشگاه بیشترین بازی ها و فصول حضور در رقابت های اروپایی در بین باشگاه های مونته نگرویی دارد و در سال ۱۹۸۱ قهرمان جام اینترتوتو شد. این تیم بازیکنان تراز اول زیادی در اروپا از جمله مهاجمان برنده لیگ قهرمانان اروپا، دژان ساویسویچ و پردراگ میاتوویچپرورش داد.