Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
واقعی او زمانی به دست آمد که نقش اصلی خود را در سریال «خاطرات جمیل و حنا» در سال ۱۹۹۷ با ایمن زیدان شروع کرد که در آن به موفقیت زیادی رسید. سپس پس از آن شرکت تولیدی خود را با نام نور آرت پروداکشن راه اندازی کرد. در شرکت نور آرت در زمینهٔ تولید فیلم کار کرد و سپس به اتحادیه پیوست، اما بعداً به دلیل برخی حقوق مالی از کار برکنار شد. او در حین کار در یک سریال در معرض حوادث متعددی قرار گرفت و برای پاک کردن علائم آن، چندین عمل جراحی پلاستیک انجام داد. او تهیه کنندگی سریال «لیل السرار» (۲۰۰۴) را برعهده داشت که اولین ساخته او و بازی در آن بود. وی در سال ۲۰۰۷ پس از ازدواج، اعلام بازنشستگی کرد و پیش از آن، آخرین اثرش که سریال «امین و مأمون» در سال ۲۰۰۶ بود را ارائه کرد. نورمن اسعد اولین بازیگر سوری شمرده می شود که نقش های رقص را ایفا کرد، از طریق برنامهٔ «فوازیر مین وین» با بازیگری باسم یاخور و ایمن رضا. او در فیلم های بسیاری نقش آفریده است، از جمله: نقش ام عادل در «قمر و زیتونه» (۲۰۰۱)، نقش وفا در «عاشقان» (۲۰۰۸)، نقش حوریه در «آخرین پیام» (۱۹۹۸) و در سال ۱۹۹۲ در فیلم «سفر ۲۱» بازی کرد. سریال هایی که او در آن بازی کر
ده، بسیارند، از جمله: «زندگینامه عربی» ۱۹۹۲، «الجوهره» ۱۹۹۲، بدیل ۱۹۹۲، «ریشه ها هرگز نمی میرند» ۱۹۹۳، «خانواده ام و خانواده ات» ۱۹۹۴، «جلیله» ۱۹۹۳، «روزی روزگاری» ۱۹۹۵ که در قسمت دومش بازی کرد، «قلعهٔ فخار» ۱۹۹۵، «حوش المصاطب» ۱۹۹۵، «قانون جنگل» ۱۹۹۶، «ما دوست بودیم» ۱۹۹۶، «درختان روی سنگ نمی رویند» ۱۹۹۶ که نقش او شخصیت واقعی او بود، «هفت ستاره» ۱۹۹۷، «نسیم دریایی» ۱۹۹۷، «خاطرات جمیل و هنا» ۱۹۹۷، «کلاهبرداران» ۱۹۹۸، «شب سوار» ۱۹۹۹، «زنان کوچک» ۱۹۹۹، «داستان های مرموز» ۲۰۰۰، «ذی قار» ۲۰۰۱. زندگی شخصی. او مسلمان است.در سال ۱۹۹۷، نورمان اسعد در حالی که قصد داشت فیلمبرداری صحنه های خود در سریال «نسیم دریایی» را به پایان برساند، دچار سانحهٔ رانندگی شد که در آن اتومبیلش ۷ بار واژگون شد. نزدیک به یک سال بعد، در یک تصادف رانندگی دیگر دچار سانحه شد، اما این تصادف جراحات شدیدتری نسبت به تصادف اول بر جای گذاشت و در نتیجه او تحت عمل جراحی پلاستیک قرار گرفت تا جای زخم شدید روی پیشانی و بینی او پاک شود. او در آن زمان مشغول تصویر یکی از کارهایش بود. نورمن اسعد با ایمن زیدان که با او همبازی بود، در ۱۹۹۸ ازدواج کرد اما در ۲۰
۰۳ از هم جدا شدند و یک دختر به نام جودی به دنیا آورد. پس از بازی در سریال «خاطرات جمیل و حنا» در ۲۰۰۴ با عدنان ابراهیم کارگردان عراقی ازدواج کرد اما آنها در ۲۰۰۶ طلاق گرفتند. نورمان اسعد سپس در سال ۲۰۰۷ با نهرو محمد عبدالکریم الکسنزانی ازدواج کرد اما پس از ازدواج با این سیاستمدار و بازرگان کرد عراقی تصمیم گرفت در سال ۲۰۰۷ از بازیگری کناره گیری کند و از او ۴ فرزند به دنیا آورد. یک پسر به نام تیجان نهرو و سه دختر به نام های تاج نهرو، جینار نهرو و روجینا نهرو. نورمان اسعد پس از ازدواج سوم خود در سال ۲۰۰۷، بازنشستگی کامل خود را اعلام کرد. در سال ۲۰۱۱، آخرین حضور هنری او در مورد موضع خود در قبال بحران سوریه صحبت کرد، علاوه بر این که در همان سال در مراسم خیریه ویژه ای که برای یک انجمن برگزار کرد، به عنوان مهمان افتخاری مورد تقدیر قرار گرفت.
عنکبوت شلاقی ایرانی یا عنکبوت شلاقی پارسی تنها گونهٔ شناخته شده از راستهٔ عنکبوت های شلاقی در ایران است. تاکنون حضور این گونه تنها از استان های ایلام و خوزستان گزارش شده است. منطقهٔ پراکنش این گونه، شمالی ترین محدودهٔ شناخته شده برای اعضای خانوادهٔ Phrynichidae در جهان به شمار می رود.
کلارا نونس (، ۱۲ اوت ۱۹۴۲ – ۲ آوریل ۱۹۸۳) خواننده سامبا برزیلی بود که یکی از برترین های نسل خود محسوب می شود. او اولین خواننده زن در برزیل بود که بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ نسخه از یک آلبوم را به فروش رساند، با آهنگ «Tristeza Pé No Chão" و دستاوردهای او در ژانر سامبا عنوان «ملکه سامبا» را برای او به ارمغان آورد. او با آهنگ های سامبا که توسط آهنگسازانی مانند نلسون کاواکینیو، پائولینیو داویولا و چیکو بوارک نوشته شده بود، به علاوه آهنگ های اختصاص داده شده به اریشا و پورتلا، مکتب مورد علاقه اش در سامبا، به موفقیت چشمگیری دست یافت. از جمله موفقیت های او که در ۱۶ آلبوم انفرادی ضبط شده است، می توان به "Você passa, eu acho graça" (1968), "Ê baiana" (1971), "Conto de areia" (1974), "O mar serenou" (1975), "Coração leviano" (1977), "Na linha do mar" (1979), "Morena de Angola" (1980), and "Nação" (1982). اشاره کرد. نونس در اوج کار خود، بیش از یک میلیون نسخه از هر آلبومی را که منتشر می کرد به فروش می رساند. نونس همچنین پژوهشگر ریتم ها و فولکلور موسیقی عامه پسند برزیل بود و چندین بار به آفریقا سفر کرد تا ریشه های موسیقی سیاه را جستجو
کند. او که با رقص ها و سنت های آفریقایی- برزیلی آشنا بود، در اواخر عمر خود به کاندومبله گروید. در ۲ آوریل ۱۹۸۳، او در ۴۰ سالگی پس از آنافیلاکسی در طی یک عمل جراحی برای درمان رگ های واریسی درگذشت. او حتی امروز یکی از محبوب ترین خواننده های برزیل است. زندگی نامه. اوایل زندگی. کلارا فرانسیسکا گونسالوز در ۱۲ اوت ۱۹۴۲ در سدرو، پاراوپبا، میناس گرایس، متولد شد که تا سن ۱۶ سالگی در آنجا زندگی کرد. او کوچک ترین فرزند مانوئل پریرا د آرائوخو و آملیا گونسالوس نونس بود. پدرش نجار در کارخانه نساجی سدرو و کاکوئیرا بود و در شهر به نام "مانه سرادور" معروف بود. او همچنین یک گیتاریست و شرکت کننده در جشنواره محلی سه پادشاه بود. مانوئل در سال ۱۹۴۴ درگذشت و اندکی بعد، کلارا جوان مادرش را نیز از دست داد. او که یتیم شده بود، توسط خواهر بزرگترش دینینیا (ماریا گونسالوس) و برادر خوزه (معروف به زی چیلاو) بزرگ شد. در آن زمان، کلارا در کلاس های تعلیمی در کلیسای جنگ صلیبی عشا شرکت می کرد. در آنجا، او همچنین در گروه کر کلیسا به زبان لاتین خوانندگی کرد. به گفته خودش، او با گوش دادن به کارمن کوستا، آنجلا ماریا، و به ویژه الیزث کاردوسو و دالو
ا دی اولیویرا بزرگ شد، آنجلا ماریا همیشه تأثیر زیادی بر موسیقی او داشته است، حتی با اینکه سبک منحصر به فرد خود را حفظ می کرد. در سال ۱۹۵۲، به عنوان یک دختر جوان، کلارا اولین مسابقه خوانندگی خود را که در زادگاهش برگزار شد، با اجرای «Recuerdos de Ypacaraí» برنده شد. به عنوان جایزه، او برنده یک لباس آبی شد. کلارا در ۱۴ سالگی در کارخانه سدرو و کاکوئیرا بافنده شد، همان کارخانه ای که پدرش نیز در آن کارمند بود. در سال ۱۹۵۷ در سن ۱۶ سالگی پس از اینکه برادرش زی چیلاو، دوست پسرش را به قتل می رساند. به بلو هوریزونته نقل مکان کرد. در پایتخت ایالت، کلارا با خواهرش ویسنتینا و برادرش جواکیم زندگی می کرد. در آنجا روزها به عنوان بافنده کار می کرد و شب ها به مدرسه می رفت. آخر هفته ها، کلارا در تمرینات گروه کر رنسانس، در کلیسای محله ای که در آن زندگی می کرد، شرکت می کرد. در آن زمان، او با نوازنده گیتار جادیر آمبروسیو، که به ساختن سرود کروزیرو شهرت داشت، آشنا شد. او که به خاطر صدای او تحسین شده بود، کلارا را برای خواندن در چندین برنامه رادیویی محلی، مانند "Degraus da Fama"، که در آن او با نام کلارا فرانسیسکا اجرا می کرد، برد. تغ
ییر نام و موفقیت اولیه. در اوایل دهه ۱۹۶۰، کلارا همچنین با آئورینو آرائوخو (برادر ادواردو آرائوخو) آشنا شد که او را به بسیاری از هنرمندان معرفی کرد. آئورینو نیز برای ده سال دوست پسر او بود. سید کاروالیو تهیه کننده رکورد او را متقاعد کرد تا با استفاده از نام مادرش، نام هنری خود را به کلارا نونز تغییر دهد. او یک بار دیگر نام خود را تغییر داد و پس از ازدواج به کلارا فرانسیسکا گونسالوس پینیرو تبدیل شد. در سال ۱۹۶۰، که هنوز به عنوان بافنده کار می کرد، در مسابقه میناس گرایس مسابقه ای به نام «صدای طلایی ABC" با اجرای «Serenata do Adeus» ساخته شده توسط وینیسیوس دی مورائس و قبلاً توسط الیزث کاردوسو ضبط شده بود، برنده شد. در مرحله ملی این مسابقه که در سائو پائولو برگزار شد، او با آهنگ «Só Adeus» (ساخته شده توسط جایر آموریم و اوالدو گوویا) به مقام سوم رسید. پس از آن، کلارا نونز شروع به خواندن در رادیو Inconfidência در بلو هوریزونته کرد. او برای سه سال متوالی به عنوان بهترین خواننده رادیویی میناس گرایس انتخاب شد. او همچنین به عنوان خواننده در کلوپ های شبانه و بارها در پایتخت ایالت شروع به اجرای برنامه کرد و بعداً با نواز
نده بیس، میلتون ناسیمنتو، که در آن زمان با نام بیتوکا شناخته می شد، همکاری کرد. در آن زمان، او اولین حضور خود را در تلویزیون انجام داد و در برنامه هبه کامارگو در بلو هوریزونته اجرا کرد. در سال ۱۹۶۳، نونس برنامه تلویزیونی خود را در کانال بلو هوریزونته ایتاکولومی با عنوان "کلارا نونس تقدیم می کند" دریافت کرد. در این برنامه که به مدت یک سال و نیم پخش شد، از هنرمندان مشهوری مانند آلتمار دوترا و آنجلا ماریا به عنوان مهمان پذیرایی کرد. پس از پایان برنامه تلویزیونی خود، در سال ۱۹۶۵، کلارا به محله کوپاکابانا در ریو دو ژانیرو نقل مکان کرد تا یک حرفه ملی را به عنوان خواننده دنبال کند. اولین ضبط ها. پس از چند ال پی با سبک های مختلف، او در دهه ۱۹۷۰ خواننده سامبا شد و به شهرت رسید. در سال ۱۹۷۴، کلارا با سامبا "«Conto de Areia»" موفق شد و آلبوم او تقریباً ۳۰۰٬۰۰۰ نسخه فروخت. این یک دستاورد قابل توجه بود که به لغو این ایده کمک کرد که زنان قادر به تبدیل شدن به فروشندگان موسیقی بزرگ (در برزیل) نیستند و در نتیجه شرکت های دیگر را تشویق کرد تا روی سایر نوازندگان زن سامبا سرمایه گذاری کنند، مانند السیونه و بث کاروالیو. در سال ۱۹۷
۵، او به اروپا سفر کرد. آلبوم های زیر او را به همراه دو نوازنده فوق الذکر به یکی از "«سه ملکه سامبا»" زمان خود تبدیل کردند. در نیمه دوم دهه، او هر سال یک آلبوم منتشر کرد که همه آنها فروش خوبی داشتند و دارای قطعات تاریخی مانند "«Juízo Final»"، "»Coração Leviano»" و "«Morena de Angola»" بودند. آهنگ های دیگر عبارتند از: "Você Passa e Eu Acho Graça"، "Ê Baiana" , "Ilu Ayê - Terra da Vida", "Tristeza, Pé no Chão" , "A Deusa dos Orixás", "Macunaíma" , "O Mar Serenou" , ""As Forreçaeira"," "As Forreçae" , ""As Forreçae" Mangaio"" , "Portela na Avenida" و "Nação". کلارا همچنین به خاطر آهنگ هایی که از ریتم های اومباندا ساخته شده بود، مذهب آفریقایی-برزیلی اش، و لباس های معمولی اش معروف بود، زیرا همیشه لباس سفید می پوشید و گردنبندها و مهره های آفریقایی زیادی می پوشید. مرگ. در ۵ مارس ۱۹۸۳، کلارا نونس تحت یک عمل جراحی به ظاهر ساده برای درمان رگهای واریسی قرار گرفت، اما در نهایت به یکی از اجزای داروی بیهوشی واکنش آلرژیک نشان داد. کلارا دچار ایست قلبی شد و به مدت ۲۸ روز در بخش مراقبت های ویژه کلینیکا سائو ویسنته بستری شد. د
ر همین حال، این خواننده قربانی مجموعه ای از گمانه زنی ها بود که در رسانه ها دربارهٔ بستری شدنش در بیمارستان منتشر شد، از جمله «لقاح مصنوعی، سقط جنین، اقدام به خودکشی و همسر آزاری توسط همسرش». اتفاق مشابهی پس از مرگ دوست او، خواننده الیس رجینا، در سال قبل رخ داد. در صبح روز ۲ آوریل ۱۹۸۳ - یک شنبه مقدس - کلارا نونس در سن ۴۰ سالگی رسماً مرده اعلام شد و قربانی شوک آنافیلاکتیک شد. تحقیقاتی که توسط شورای پزشکی منطقه ای ریودوژانیرو برای بررسی اینکه آیا قصور پزشکی در این پرونده وجود داشته است، تشکیل شد که گمانه زنی ها در مورد علت مرگ او را افزایش می دهد. تشییع جنازه این خواننده با حضور بیش از ۵۰٬۰۰۰ نفر در دادگاه مدرسه پورتلا سامبا برگزار شد. دفن او در سمیتریو سائو ژوائو باتیستا با انبوهی از طرفداران و دوستان همراه بود. به افتخار او، خیابانی در اسوالدو کروز که پورتلا در آن قرار دارد به نام او نامگذاری شد.
سسایل بلک بوی (۱۰ اکتبر ۱۸۹۵ – ۱۹ فوریه ۱۹۶۶) یک بومی آمریکایی از اعضای قبیله بلک فوت در ایالات متحده بود که شمار زیادی از افسانه ها، اطلاعات و داستان های مردمش را گردآوری کرد تا آگاهی عمومی دربارهٔ مردم بلک فوت را افزایش دهد. او نویسنده، هنرمند، مؤلف و کنشگر بومی آمریکایی بود. سسایل همچنین با نام های "Kills Before" / "Kills Instead"، سسایل لاست استار، سسایل بوی و Noomohtsiistaapitapi Sstaniiniki در زبان بومی اش یعنی زبان سیک سیکا شناخته می شود. موزه سرخ پوستان دشت های بزرگ چندین نمایشگاه برای قدردانی از کارهای او برگزار کرد. سسایل بلک بوی سوابق تاریخی فرهنگ قبیله ای را به ویژه دربارهٔ افسانه های "تی پی" مستند کرد. همچنین از او به عنوان «سفیر بلک فوت» یاد شده است، با دانشی گسترده دربارهٔ تاریخ، زبان، فرهنگ و آیین های بلک فوت. او از طریق دو کتاب منتشر شد: "Painted Tipis by Contemporary Plains Indian Artists" و "Blackfeet Indian Tipis Legend". در کتاب "Blackfeet Indian Tipis Legend"، او مجموعه ای کامل از داستان های کوتاهی که بزرگان جامعه اش در اختیارش گذاشتند، نگارش کرد. بلک بوی صدها داستان مردم بلک فوت را در ب
ازهٔ زمانی ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۲ برای پروژه نویسندگان مونتانا، در چارچوب پروژه نویسندگان فدرال از سازمان پیشرفت کار (WPA) گردآوری کرد. سسایل بلک بوی داستان های فرهنگ بلک فوت را از طریق صدها مصاحبه با بزرگ سالان قبیله اش و افسانه هایی که پیش تر هرگز ثبت نشده بودند، به دست آورد. زندگی شخصی. سسایل در منطقه سرخ پوستی بلک فوت به دنیا آمد و بزرگ شد. او در ۱۰ اکتبر ۱۸۹۵ در براونینگ، شهرستان گلاسیر، مونتانا متولد شد. پدر سسایل «شورت روب» و مادرش «گوئینگ افتر واتر» بود. براساس مدارک سرشماری، سسایل بلک بوی سه خواهر و برادر داشت: اما شورت روب (خواهر)، ویلیام شورت روب (برادر)، و مایک شورت روب (برادر). سسیل مادر چهار فرزند بود. سسیل (شورت روب) و همسر نخستش اسکار بوی دارای چهار فرزند بودند: مارگرت ویوین لدو, جیمز لوئیس بوی, جوزف بوی و کلوین جوزف بوی. سسیل در پی درگذشت اسکار بوی در تاریخ ۱ ژانویهٔ ۱۹۳۸ بیوه شد. او در دسامبر ۱۹۳۸ با روبن بلک بوی ازدواج کرد. این زوج در سال ۱۹۵۳ از یکدیگر جدا شدند. روبن بلک بوی در دسامبر ۱۹۶۷ درگذشت. سسیل سپس در ۲۵ اکتبر ۱۹۵۳ با تئودور لست استار ازدواج کرد. آن ها تا زمان درگذشت سسیل در سال ۱۹۶۶ با یکدی
گر زندگی کردند. به گفتهٔ جان سی. یوئرس که از نزدیک با سسیل همکاری داشت، «سسیل به عنوان یکی از بهترین هنرمندان مهره دوزی در میان قبیله اش شناخته می شد». سسیل و همسر سابقش روبن، به عنوان مترجم برای نویسنده جان سی. یوئرس فعالیت می کردند؛ زمانی که وی اطلاعاتی دربارهٔ قبیلهٔ بلک فوت برای مقالهٔ وینولد ریس با عنوان "پرتره ها و شاگردانش" گردآوری می کرد. بنابر مقاله ای از موزهٔ سرخ پوستان دشت با عنوان "اتصالات بلک فوت و وینولد ریس"، «حدود یک سال پیش از آن که وی برای این پرتره نزد ریس مدل شود، سستانیینیکی یکی از شناخته شده ترین پروژه های خود را به پایان رسانده بود»، که به نگارش او در کتاب "افسانه های تیپی سرخ پوستان بلک فوت" اشاره دارد. حرفه . سسیل بلک بوی اسناد تاریخی دربارهٔ فرهنگ قبیله ای و علاقه ای ویژه به حفظ افسانه های تیپی گردآوری کرد. او نوشته هایی دربارهٔ زنان بومی آمریکا و نقش آنان در هنر ساخت تیپی به رشتهٔ تحریر درآورد. ساخت پوشش ها و تزئینات تیپی، یک رسم مذهبی سنتی در دین بلک فوت به شمار می رود. به نوشتهٔ سسیل، تنها زنانی که عضو گروه تیپی سازان بودند اجازه داشتند این کار را انجام دهند. پوشش های رنگ آمیزی ش
دهٔ تیپی، یکی از برجسته ترین نمودهای هنر و تلاش هنری در فرهنگ سرخ پوستان دشت به شمار می روند. مواد مورد استفاده برای رنگ آمیزی این آثار از سواحل رودخانه مارایاس و رودخانه یلوستون جمع آوری می شدند. هر سال، در رزرو بلک فوت واقع در براونینگ، مونتانا، جشنواره ای قبیله ای به پاس نقاشی های تیپی سرخ پوستان برگزار می شد.
وانگ یائو (چینی: 王瑶؛ متولد ۲ ژوئن ۱۹۸۴)، که با نام مستعار شیا جیا (چینی: 夏笳) نیز شناخته می شود، نویسنده چینی در ژانرهای علمی-تخیلی و فانتزی است. او پس از دریافت مدرک دکترای خود در رشته ادبیات تطبیقی و ادبیات جهانی از گروه زبان و ادبیات چینی دانشگاه پکن در سال ۲۰۱۴، هماکنون به عنوان استاد ادبیات چینی در دانشگاه شیان جیائوتونگ مشغول به تدریس است. شیا جیا با داستان های کوتاه علمی تخیلی خود موفق به دریافت هشت جایزه کهکشان برای داستان های علمی تخیلی چینی و شش جایزه نبولا برای داستان های علمی تخیلی و فانتزی چینی شده است. یکی از داستان های کوتاه او در سال ۲۰۱۳ در فهرست نهایی جایزه های علمی تخیلی و فانتزی ترجمه قرار گرفت. [۱] داستان های او در نشریات معتبری مانند نیچر، مجله کلارک ورلد، بهترین SF سال، مجله SF و همچنین مجله پرنفوذ علمی تخیلی چینی دنیای علمی تخیلی منتشر شده اند. آثار او علاوه بر چینی و انگلیسی، به زبان های چکی، فرانسوی، آلمانی، ایتالیایی، ژاپنی و لهستانی نیز ترجمه شده است. بیوگرافی و آثار قابل توجه. شیا جیا در سال ۲۰۰۲ تحصیلات خود را در دانشکده فیزیک دانشگاه پکن آغاز کرد. در مقطع کارشناسی، رشته علوم جوی
را دنبال نمود. وی سپس به دانشگاه ارتباطات چین رفت و در برنامه مطالعات سینمایی شرکت کرد، جایی که پایاننامه کارشناسی ارشد خود را با عنوان "بررسی شخصیتهای زن در فیلمهای علمی-تخیلی" به اتمام رساند. او اخیراً موفق به اخذ مدرک دکترا از دانشگاه پکین شده است. عنوان رساله دکترای او "داستانهای علمی-تخیلی چینی و سیاستهای فرهنگی آن از دهه ۱۹۹۰" بود. در حال حاضر، شیا جیا به عنوان استاد در دانشکده علوم انسانی و اجتماعی دانشگاه شیان جیائوتنگ مشغول به تدریس است. در طول دوران دانشجویی اش، شروع به نوشتن داستان های علمی تخیلی کرد و در جلسات باشگاه دانشجویی به دنبال کنندگان داستان های علمی تخیلی و فانتزی پیوست. داستان های کوتاه او از ابتدا توجه منتقدان را به خود جلب کرد و با دریافت جایزه اولیه برنامهٔ کهکشان چینی اش به اسم «Guan Yaojing de Pingzi» یعنی «جعبه جن ها» در آوریل ۲۰۰۴، راهش را به دنیای علمی تخیلی با نقش اصلی ترنس لیندا و شخصیت «شیطان برده دار فلاسک» در نوامبر ۲۰۱۲ ادامه داد. این اثر افسانه ای، که داستان دانشمندی به نام جیمز کلرک ماکسول (۱۸۳۱–۱۸۷۹) را به چالش فاوستی با یک شیطان واقعی می کشاند، برای منتقدان موضوع بحثی ب
ود که آیا می توان آن را به عنوان یک داستان علمی تخیلی تشخیص داد یا خیر. این داستان به طور ژرفی به حکایات تاریخ علم و تفسیرهای فلسفی معروف غوطه ور است و برای تبیین زیرکانه های خود نیازمند توضیحات زیادی در پاورقی هاست. با این حال، به نظر می آید که این کاملاً با سنت داستان های علمی تخیلی چینی تطابق دارد و یک داستان ایجاد می کند که عناصر فانتزی آن فقط برای انتقال اطلاعات دربارهٔ زندگی و کار شخصیت های نمادین همچون ارشمیدس، آلبرت انیشتین، اروین شرودینگر و حتی خود ماکسول، به کار می رود. سفر آکادمیک او پس از علوم سخت به سوی هنرهای خلاق ادامه یافت. اولین اثر بلند او با عنوان «Jiuzhou Nilü» (九州•逆旅) یا «در جاده: اودیسه چین فانتزی» (۲۰۰۹)، مجموعه ای از داستان های به هم پیوسته در جهان فانتزی مشترک «جیوژو» بود. اثر بعدی او، «Bai Gui Ye Xing Jie» (百鬼夜行街، منتشرشده در اوت ۲۰۱۰ در مجلهٔ دنیای علمی تخیلی ترنس کن لیو با عنوان «امشب رژهٔ صد روح» در فوریه ۲۰۱۲ در Clarkesworld)، ظرافت و پختگی بیشتری داشت. این داستان، نگاه کودکانه ای به روایت هایی است که در نگاه اول ساده به نظر می رسند، اما به تدریج به تصویری از یک پارک موضوعی فرسود
ه در آینده ای دور تبدیل می شوند که پر از شبیه سازهای سایبورگ است. [۱] این اثر نامزد جایزهٔ داستان کوتاه در جوایز ترجمهٔ علمی تخیلی و فانتزی ۲۰۱۳ شد که در «لیبورنیکون ۲۰۱۳» (۲۳ تا ۲۵ اوت ۲۰۱۳ در اپاتیا، کرواسی) اعلام و در مراسم مورد تقدیر قرار گرفت. در ۴ ژوئن ۲۰۱۵ (با انتشار آنلاین در تاریخی زودتر)، داستان کوتاه شیا جیا با عنوان «بیا با هم صحبت کنیم» (让我们说说话) در مجلهٔ نیچر (جلد ۵۲۲، صفحه ۱۲۲) منتشر شد. شیا جیا از نخستین نویسندگان داستان های چینی است که در نیچر به چاپ رسیده و به این ترتیب، جایگاه بین المللی خود را در میان طرفداران ژانر علمی تخیلی در سراسر جهان تثبیت کرده است. تحقیق و تجربه فیلم. شیا جیا به پژوهش های ادبی در حوزه داستان های علمی تخیلی چینی مشغول است. در دوران تحصیلات تکمیلی، دای جین هوا - منتقد فرهنگی سرشناس و استاد مؤسسه ادبیات و فرهنگ تطبیقی دانشگاه پکن - به عنوان مشاور علمی او فعالیت می کرد. تحت تأثیر دای، شیا جیا نه تنها به خلق آثار ادبی و نقد ادبی پرداخت، بلکه مطالعات خود را به سینمای علمی تخیلی نیز گسترش داد. او در سال ۲۰۰۷ فیلم تجربی علمی تخیلی «پاراپاکس» را کارگردانی و روی صحنه برد. در ا
ین اثر، شخصیت اصلی (با بازی خودش) در قالب سه هویت متفاوت در جهان های موازی ظاهر شد. یکی از پژوهش های مهم شیا جیا با عنوان «داستان علمی تخیلی چینی در دوران پس از سه جسم»، که نخستین بار در روزنامه پیپل دیلی (۷ آوریل ۲۰۱۵) منتشر شد، موفق به دریافت جایزهٔ نقره ای بهترین مقالهٔ نقدی در ششمین دورهٔ جوایز نوبل ادبیات علمی تخیلی و فانتزی چین (۱۸ اکتبر ۲۰۱۵) شد. شیا جیا در دوران تدریس خود در دانشگاه شیان جیائوتونگ - یکی از دانشگاه های تحقیقاتی برتر چین در لیگ C9 - سلسله سخنرانی هایی دربارهٔ داستان های علمی تخیلی چینی برگزار کرد. او همچنین به عنوان مشاور اتحادیه هواداران علمی تخیلی دانشگاه شیان فعالیت می نمود.
پاتریشیا مارگارت سلکرک، (زادنام: کانل; متولد ۱۹۴۲)، یک زیست شناس گیاهی و بوم شناس استرالیایی است. حرفه او بر اکوسیستم های زمینی قطب جنوب و زیرقطب جنوب متمرکز بوده و به عنوان یکی از دانشمندان پیشرو زن استرالیایی در قطب جنوب شناخته می شود. زندگی و حرفه. پاتریشیا مارگارت کانل در نیوکاسل متولد شد و در دبیرستان دخترانه نارابین و کالج زنان دانشگاه سیدنی تحصیل کرد (دکترا، کارشناسی، کارشناسی ارشد). پدر او، ویلیام فریزر (بیل) کانل (OBE), در دانشگاه ملبورن، دانشگاه لندن و دانشگاه ایلینوی تحصیل کرده بود و برای سال ها رئیس کرسی آموزش در دانشگاه سیدنی بود و بر تحقیقات آموزشی و تدریس تمرکز داشت. مادر او، مارگارت لوید پک، در دانشگاه ملبورن و مؤسسه آموزش معلمان تحصیل کرده و سپس در دبیرستان ریاضیات و علوم تدریس کرده بود. سلکرک دو خواهر کوچک تر به نام های راوین کانل و هلن کانل دارد. او با هربرت دارتنال، زیست شناس قطبی، مورخ و نویسنده، ازدواج کرده است. او دو دختر دارد. سلکرک در هر دو دانشگاه سیدنی و مک کواری، از جمله در حالت آموزش دانشگاه آزاد در دانشگاه مک کواری، سمت هایی داشت. بین سال های ۱۹۷۹ تا ۲۰۰۵، سلکرک در ۱۸ سفر میدانی
به قطب جنوب و جزایر زیرقطب جنوب شرکت کرد و در اکتشافات ملی قطبی استرالیا، فرانسه و نیوزیلند از جمله جزیره مک کواری، جزایر هرد، ایلس کرگولن، جزایر ویندمیل و دره های خشک مک موردو در قطب جنوب مشارکت داشت. تحقیقات و انتشارات. به عنوان یک زیست شناس گیاهی، پاتریشیا سلکرک بیش از ۸۰ مقاله در موضوعات متنوع مرتبط با قطب جنوب منتشر کرده است که شامل ژئومورفولوژی در مقیاس چشم انداز، تاریخچه پوشش گیاهی و گرده شناسی، و مطالعات دربارهٔ تولیدمثل گیاهان و ژنتیک، به ویژه در خزه ها می شود. او نویسنده اصلی کتاب تأثیرگذار سال ۱۹۹۰ با عنوان "جزیره زیرقطبی مک کواری: محیط زیست و زیست شناسی" بود که همراه با ر.دی. سپپلت و د.ر. سلکرک نگاشته شد. او نخستین کسی بود که اهمیت مطالعه تأثیرات تغییرات اقلیمی بر جزایر زیرقطب جنوب را تشخیص داد. سلکرک و همکارانش نشان دادند که جزیره مک کواری به دلیل ارتفاع کم خود، در آخرین حداکثر یخبندان به طور چشمگیری یخ زده نشده است. آن ها همچنین نرخ بالاآمدگی این جزیره را محاسبه کردند و تخمین زدند که جزیره حدود ۷۰۰ تا ۶۰۰ هزار سال پیش برای اولین بار از سطح اقیانوس ظاهر شده است. در قطب جنوب و در همکاری با راد سپپ
لت، آن ها در شناسایی اهمیت بسترهای خزه (مناطق انبوه خزه که روی کلنی های قدیمی و متروکه پنگوئن رشد می کردند) نقش کلیدی داشتند و این منطقه را به عنوان یک SSSI (سایت دارای اهمیت ویژه علمی)، که اکنون منطقه حفاظت شده ویژه قطب جنوب شماره ۱۳۵ نام دارد، تأسیس کردند. او همچنان تحقیقات خود را با همکاران پژوهشی استرالیایی و بین المللی ادامه می دهد، در حالی که پروژه های نظارت بلندمدت او با توجه به تغییرات اقلیمی کنونی اهمیت فزاینده ای پیدا می کنند. سلکرک در کمیته مشورتی علمی برنامه قطب جنوب استرالیا (۱۹۹۵–۲۰۰۱)، گروه ارزیابی تحقیقات قطب جنوب (AREG) و آکادمی ملی تحقیقات قطب جنوب استرالیا (ANCAR) فعالیت داشته است. پیشگامی در قطب جنوب. سلکرک یکی از اولین دانشمندان زنی بود که زمان قابل توجهی را صرف انجام تحقیقات میدانی در جزیره مک کواری کرد. در سال ۱۹۵۹، اولین دانشمندان زن (ایزابل بنت، سوزان اینگهام، مری گیلهم و هوپ مک فرسون) برای مدت کوتاهی در طول تأمین مجدد سالانه ایستگاه، از این جزیره بازدید کردند. آن ها هر روز از نلا دان کار می کردند. ایزابل بنت در سال های ۱۹۶۰، ۱۹۶۵ و ۱۹۶۵ سه بار دیگر به صورت کوتاه از این جزیره بازدید ک
رد. در سال ۱۹۷۶، اولین پزشک زن (زویی گاردنر) یک سال را در جزیره سپری کرد و پس از او جینی لدینگهم در سال ۱۹۷۷ و لین ویلیامز در سال ۱۹۷۹ حضور داشتند. در سال ۱۹۷۹/۸۰، دانشمندان سلکرک و جنی اسکات (که آن زمان دانشجوی دکترا بود) پنج ماه را در این جزیره به کار گذراندند. او سرپرست تحصیلات تکمیلی اکولوژیست قطبی دانا برگستروم بود. سلکرک همچنین اولین دانشمند زن در برنامه قطب جنوب استرالیا بود که زمان قابل توجهی را در یک ایستگاه قطبی صرف کار کرد. قبل از اولین تابستان او در ایستگاه کیسی ۱۹۸۲/۸۳، تنها یک پزشک زن (لوئیس هالیدی) در زمستان سال ۱۹۸۱ در ایستگاه دیویس اقامت داشت.
اگنس مری کلرک (; – ) ستاره شناس و نویسنده ایرلندی بود. او در اسکیبرین، شهرستان کورک، ایرلند به دنیا آمد و در لندن درگذشت. خانواده. اگنس کلرک دختر جان ویلیام کلرک (حدود ۱۸۱۴–۱۸۹۰) که در آن زمان مدیر بانک در اسکیبرین و همسرش کاترین ماری دیسی (متولد حدود ۱۸۱۹) که پدرش ثبت کننده دادگاه بود، به دنیا آمد. او دو خواهر و برادر داشت؛ خواهر بزرگترش الن ماری (۱۸۴۰–۱۹۰۶) و برادر کوچکترش آبری سنت جان (۱۸۴۳–۱۹۲۳). خواهر بزرگترش الن نیز دربارهٔ نجوم می نوشت. تمام فرزندان خانواده کلرک به صورت کاملاً خانگی آموزش دیدند. کاترین کلرک در مدرسه صومعه اورسولین تحصیل کرده بود و بنابراین برای آموزش دختران جوان اهمیت زیادی قائل بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه آکتونیان شده است. زندگی و کار. اگنس با پیروی از جا پای پدرش - که ضمن مطالعه متون کلاسیک، دوره هایی در نجوم نیز گذرانده بود - از سنین پایین به نجوم علاقه مند شد. با استفاده از تلسکوپ ۴ اینچی پدرش در رصدهایش، در ۱۵ سالگی شروع به نوشتن تاریخچه ای از نجوم کرده بود. در سال ۱۸۶۱، در ۱۹ سالگی، خانواده اش به دوبلین نقل مکان کردند، و در سال ۱۸۶۳ به کوئینزتاون (کوب فعلی) رفتند. در
۲۵ سالگی، تا حدی به دلایل سلامتی، همراه با خواهر بزرگترش الن به ایتالیا رفت و تا سال ۱۸۷۷ عمدتاً در فلورانس ماند و علوم، زبان ها و سایر موضوعاتی را که در زندگی آینده اش مفید بودند، مطالعه کرد. در سال ۱۸۷۷ در لندن ساکن شد. پس از بازگشت، توانست دو مقاله که در ایتالیا نوشته بود، «دزدی دریایی در سیسیل» و «کوپرنیک در ایتالیا»، را در اکتبر ۱۸۷۷ در نشریه ادینبورگ ریویو منتشر کند. این امر باعث شد آدام و چارلز بلک، ناشران ریویو که ناشر دایرةالمعارف بریتانیکا نیز بودند، از او بخواهند زندگینامه تعدادی از دانشمندان مشهور را برای چاپ نهم دایرةالمعارف بنویسد. این منجر به سفارش های دیگری شد، از جمله انتشار مقاله ای دربارهٔ نجوم برای دایرةالمعارف کاتولیک. در طول حرفه اش، او نقدهای بسیاری بر کتاب ها نوشت، از جمله آثاری که به زبان های فرانسوی، آلمانی، یونانی یا ایتالیایی نوشته شده بودند. در سال ۱۸۸۵، معروف ترین اثر خود با عنوان «تاریخچه عمومی نجوم در طول قرن نوزدهم» را منتشر کرد. این کتاب به دلیل بحثش دربارهٔ طیف نما به صورت گسترده مورد استفاده قرار گرفت. در سال ۱۸۸۸، سه ماه در رصدخانه کیپ تاون گذراند. در پاییز ۱۸۹۰، کلرک و ب