Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ست که او در برخی محافل به عنوان یک نظریه پرداز توطئه راست گرا شناخته شود. کریسولا لیونیس می نویسد که زبان لندز در رابطه با پالیوود "تمام نشانه های نظریه توطئه را دارد"، اما با این وجود این اصطلاح "به ژانری از گزارش قربانیان فلسطینی اشاره دارد"، که تی جی دموس آن را "کلیشه ای و بنابراین به راحتی رد شده [...]" می نامد و هدف آن هم افشای حقیقت رنج آسیب زای ناشی از سیاست های سیاسی و نظامی اسرائیل و هم برانگیختن همدردی عاطفی مخاطب به عنوان راهی برای بسیج حمایت از فلسطینیان است. در سال ۲۰۱۴، لری درفنر در "۹۷۲+ مگزین" پالیوود را به عنوان «یک توهین قومی بسیار زشت» توصیف کرد. در سال ۲۰۱۸، ایال وایزمن، که کارش با معماری قانونی در اسرائیل «پالیوود» نامیده می شود، پاسخ داد که «آخرین خط دفاعی حرامزاده ها این است که آن را «اخبار جعلی» بنامند. لحظه ای که آنها به این استدلال برمی گردند، زمانی است که همه استدلال های دیگر را از دست داده اند.» در مقاله ای که توسط "موندویس" منتشر شد، جاناتان کوک استدلال کرد که «پالیوود» بهانه ای مناسب توسط اسرائیلی ها برای رد شواهد فیلمبرداری شده از وحشی گری سربازانشان بوده است. در سال ۲۰۲۴، مورخ
فرانسوی ، ژان پیر فیلیو، ادعاهای پالیوود در مورد ساختگی بودن مرگ ها را با «دروغ هایی که کرملین هنگام حمله روسیه به یک زایشگاه در بندر محاصره شده ماریوپول اوکراین در مارس ۲۰۲۲ منتشر کرد» مقایسه کرد. مارک اوون جونز نوشت که پالیوود «با هدف ایجاد تردید در مورد هرگونه مدرکی مبنی بر حملات اسرائیل به غیرنظامیان، چنین گزارش هایی را دستکاری یا ساختگی جلوه می دهد. این روایت با بی اعتبار کردن صداهای فلسطینیان و شواهد بصری، مشروعیت شکایات فلسطینیان و تلاش ها برای محافظت از اقدامات اسرائیل در برابر بررسی های بین المللی را تضعیف می کند.» در سال ۲۰۲۵، لیلا العریان، روزنامه نگار، گفت که پالیوود به اندازه نظریه های توطئه بازیگران بحران که برای رد تیراندازی های دسته جمعی در ایالات متحده استفاده می شوند، معتبر نیست و گفت: «اگر فلسطینی ها را غیرمنطقی و شیفته شهادت جلوه دهید، بحث را از استعمار شهرک نشینان، سرقت زمین و پاکسازی قومی منحرف می کنید.»
کنسولگری عثمانی در تبریز نمایندگی رسمی دیپلماتیک دولت امپراتوری عثمانی در شهر تبریز بود که از حدود ۱۲۲۶–۱۲۲۷ ق (۱۸۱۱ میلادی) فعالیت خود را آغاز کرد و تا سقوط عثمانی و تشکیل جمهوری ترکیه به کارش ادامه داد. این کنسولگری علاوه بر ارائه خدمات کنسولی، نقش مؤثری در پیوندهای تجاری–سیاسی و در تحولات انقلاب مشروطه ایران ایفا کرد؛ به ویژه زمانی که سرداران مشروطه خواه مانند ستارخان و باقرخان در سال ۱۳۲۷ ق در آنجا پناه گرفتند. تاریخچه. شکوفایی دیپلماتیک تبریز از دههٔ ۱۲۱۰ق (۱۸–۱۸۱۹ م) آغاز شد، زمانی که مسئولیت امور خارجه از تهران به ولیعهد استان آذربایجان، شاهزاده عباس میرزا واگذار شد. شاه در سال ۱۲۲۶ق سفیر عثمانی را رسماً به تبریز گمارد و به این ترتیب کنسولگری، در محله ارامنهٔ شهر مستقر گردید. مجاورت مجموعه و ساختمان. کنسولگری در محله ارمنی های تبریز قرار داشت، منطقه ای که جایگاه دیگر نمایندگی های بریتانیا، فرانسه و روسیه نیز بود. ساختمان کنسولگری ظرف دو قرن تغییر محل یا بازسازی های محدود داشت، ولی شرح دقیقی از معماری آن به جامانده نیست؛ با این حال موقعیت ثابتی در ضلع جنوبی بازار تبریز داشته شده است. عملکرد و فعالیت ها.
کنسولگری عثمانی، نماینده روابط رسمی با حکومت قاجار محسوب می شد و وظیفه نظارت بر اتباع عثمانی، سفارت حق کنسولی، تسهیل تجارت منطقه ای با بندرهای عثمانی (مثل ترابزون)، امور حقوقی اتباع، و ارتباط با عباس میرزا و بعداً دولت مرکزی تهران را بر عهده داشت. نقش در انقلاب مشروطه ایران. در جریان محاصره تبریز توسط قوای محمدعلی شاه (۱۳۲۷ق)، ستارخان و باقرخان به همراه دیگر مشروطه خواهان وارد کنسولگری عثمانی شدند و تقاضاى حمایت و پناهندگی سیاسی کردند. سرکنسول عثمانی در آن زمان آنان را بدون رد درخواست، پذیرفت و اعلام حمایت کرد؛ این گونه که نامه ای برای حکومت ایران و نماینده روسیه فرستاده شد که اموال آنان حفظ می شود و هرگونه ادعا بایستی از طریق کنسولگری عثمانی پیگیری گردد. اسناد موجود در «بایگانی عثمانی» نشان می دهد، در اسرع وقت، هیئت اعزامی فرستاده شده است و حتی طرح اعزام هنگی به مرز ایران جهت حفاظت احتمالی نیز مطرح شده بود. پایان فعالیت و دوران پس از قاجار. با آغاز جنگ جهانی اول در تابستان ۱۹۱۴ م، نیروهای روس در پی تهدید منطقه ای، دفاتر دیپلماتیک عثمانی در تبریز، ارومیه و خوی را تعطیل کردند. سقوط عثمانی در ۱۹۱۸ م و پایان سل
طنت قاجار در ایران (۱۹۲۵ م) و سپس ایجاد جمهوری ترکیه سبب شد کنسولگری رسماً تعطیل گردیده و وظایف آن بعدها در چارچوب یک نمایندگی جدید (کنسولگری ترکیهٔ مدرن) در همان شهر از نو آغاز شود.
گهر همایون پور (متولد ۱۳۳۹) نویسنده و روانکاو فعال در تهران است. او فرزند پرویز همایون پور مترجم آثار میلان کوندرا به فارسی است. فعالیت. همایون پور عضو انجمن بین المللی روانکاوی (IPA)، انجمن روانکاوی آمریکا (APsaA)، روانکاو و سرپرست سابق گروه فرویدی تهران و عضو هیئت علمی موزه زیگموند فروید در وین است. کتاب اول او با عنوان "«روانکاوی در تهران»" همراه با پیشگفتاری از عباس کیارستمی در سال ۲۰۱۲ از سوی انتشارات ام آی تی منتشر و در سال ۲۰۱۳ برنده جایزه گرادیوا شد. این کتاب را سلمان اختر، روانکاو هندی-آمریکایی مورد نقدوبررسی قرار داده است. دومین کتاب همایون پور با عنوان «"بلوز ایرانی، روانکاوی و سوگواری"» در سال ۲۰۲۲ از سوی انتشارات روتلج منتشر شد و در زمان انتشار نقد کوتاهی از جودیت باتلر، فیلسوف آمریکایی دریافت کرد.
چشمان الماسی ششمین آلبوم استودیویی از گروهٔ موسیقی آلترناتیو متال آمریکایی دفتونز می باشد که در ۴ مهٔ سال ۲۰۱۰ از سوی رپریز رکوردز منتشر گردید. این نخستین آلبومی بود که با حضور سرجیو وگا نوازندهٔ بیس جدید گروه منتشر شد؛ که جایگزین چی چنگ، بیسیست اصلی دیفتونز، شده بود. آلبومی با عنوان موقتی "اروس" قرار بود ششمین آلبوم استودیویی گروه پس از "مچ دست شنبه شب" (۲۰۰۶) باشد، اما به دلیل تصادف شدید چی چنگ در نوامبر سال ۲۰۰۸ که منجر به کمای طولانی مدت او شد، کار بر روی آن نیمه تمام ماند. چنگ در نهایت در سال ۲۰۱۳ بر اثر ایست قلبی درگذشت. گروه با ادامهٔ فعالیت به همراهٔ سرجیو وگا به عنوان جانشین او، تصمیم گرفت انتشار "اروس" را به تعویق بیندازد و به جای آن، چشمان الماسی را در ژوئن سال ۲۰۰۹ منتشر نماید.
«چشمان الماسی» ترانه ای از گروهٔ موسیقی آلترناتیو متال آمریکایی دفتونز و قطعهٔ عنوانی ششمین آلبوم استودیویی آن ها تحت عنوان "چشمان الماسی" می باشد. این اثر نخستین تک آهنگی بود که از این آلبوم منتشر شد و دومین تک آهنگی بود که بدون حضور بیسیست اصلی گروه، چی چنگ ضبط شد؛ چرا که او در نوامبر سال ۲۰۰۸ بر اثر یک تصادف رانندگی به کما رفته بود. سرجیو وگا بیسیست سابق گروه کوئیک سند، در این تک آهنگ و همچنین کل آلبوم "چشمان الماسی" نوازندگی بیس را بر عهده داشت. بازخوردها. «چشمان الماسی» با استقبال گسترده ای از سوی هواداران و منتقدان مواجه شد. این قطعه در سبک نیو متال توصیف شده و با آثار دوران "اطراف خز" مقایسه شده است. بریک داون پایانی این قطعه به عنوان سنگین ترین ریفی که دفتونز تاکنون نوشته اند، توصیف شده است.
پرترهٔ مردی با گچ قرمز (حدود سال ۱۵۱۰)، طراحی ای است که در حال حاضر در مجموعهٔ کتابخانه سلطنتی تورین نگهداری می شود. این اثر به طور گسترده—هرچند نه به طور همگانی—به عنوان خودنگاره ای از هنرمند عصر رنسانس والا، لئوناردو دا وینچی، پذیرفته شده است. بر این باورند که لئوناردو این خودنگاره را در حدود ۶۰ سالگی ترسیم کرده است. این پرتره بارها بازتولید شده و به تصویری نمادین از او به عنوان یک همه چیزدان یا «مرد رنسانس» بدل گشته است. با این حال، برخی تاریخ نگاران و پژوهشگران در مورد هویت واقعی فردِ به تصویر کشیده شده اختلاف نظر دارند. شرح و منشأ. این پرتره با گچ قرمز بر روی کاغذ ترسیم شده است. سرِ مردی سالخورده را در نمای سه ربع به تصویر می کشد که چهره اش به سوی بیننده چرخیده است. ویژگی برجستهٔ سوژه، موی بلند و ریش موج دار و طویلی است که بر شانه ها و سینه اش جاری شده؛ امری که در پرتره های دورهٔ رنسانس چندان رایج نبوده و—چه در آن زمان و چه امروز—نشانگر خردمندی فرد تلقی می شود. چهره دارای بینی ای نسبتاً عقابی شکل است و خطوطی عمیق بر پیشانی و پُف هایی در زیر چشم ها دیده می شود. به نظر می رسد که این مرد دندان های جلویی فک
بالای خود را از دست داده است، که این موضوع موجب عمیق تر شدن شیارهای اطراف بینی شده. چشمان فرد به بیننده نگاه نمی کنند، بلکه به نقطه ای در پیش رو خیره شده اند، در حالی که زیر ابروهای بلند و افتاده پنهان مانده اند. طراحی با خطوطی ظریف و منحصربه فرد، همراه با سایه پردازی از طریق هاشور، و با دست چپ انجام شده است، چنان که در سبک معمول لئوناردو دیده می شود. سطح کاغذ دارای لکه های قهوه ای رنگ موسوم به «روباهی شدن» است که بر اثر تجمع نمک های آهن ناشی از رطوبت ایجاد شده اند. در سال ۱۸۳۹، جیووانی ولپاتو، یک عتیقه فروش که احتمالاً این نقاشی را در انگلستان یا فرانسه خریداری کرده بود، آن را به همراه نقاشی های دیگری از هنرمندان بزرگی مانند رافائل و میکل آنژ به پرنس چارلز آلبرت از ساردینیا فروخت. این نقاشی در تورین، در کتابخانه سلطنتی نگهداری می شود و به دلیل شکنندگی و وضعیت نامناسب آن، عموماً برای عموم قابل مشاهده نیست. محققان با توصیف و تعیین کمیت رنگ بر مؤثر بر کاغذ، روشی غیرمخرب برای سنجش وضعیت این نقاشی ابداع کرده اند. تکنیک آنها که در "Applied Physics Letters" (2014) شرح داده شده است، برای ارزیابی میزان تخریب تصویر اس
تفاده خواهد شد و باید به برنامه ریزی استراتژی های مناسب برای حفاظت از آن کمک کند. تاریخچه و انتساب. این طراحی به حدود سال ۱۵۱۰ نسبت داده می شود و احتمالاً خودنگاره ای از لئوناردو داوینچی است. در سال ۱۸۳۹، این اثر توسط کارلو آلبرتو، پادشاه ساووآ، خریداری شد. فرضیهٔ اینکه این تصویر خودنگارهٔ لئوناردو است، در قرن نوزدهم مطرح شد؛ بر پایهٔ شباهت چهرهٔ سوژه با پرترهٔ احتمالی لئوناردو در نقش افلاطون در نقاشی "مکتب آتن" اثر رافائل، و همچنین بر مبنای کیفیت بالای طراحی که با دیگر آثار داوینچی هم خوانی دارد. افزون بر این، شباهت آن با تصویر لئوناردو در صفحهٔ عنوان نسخهٔ دوم کتاب "زندگی برجسته ترین نقاشان، پیکرتراشان و معماران" نوشتهٔ جورجو وازاری (منتشرشده در ۱۵۶۸) نیز موجب تقویت این فرض شد. در جریان جنگ جهانی دوم، این خودنگارهٔ احتمالی به طور موقت از تورین به رم منتقل شد تا از مصادره توسط نازیسم جلوگیری شود، اما در این روند تا حدودی آسیب دید. فرانک تسولنر در سال ۲۰۰۰ چنین اظهار داشت: «این طراحی با گچ قرمز، بیش از هر چیز دیگر، تصور ما از چهرهٔ لئوناردو را شکل داده، چراکه برای مدت ها تنها خودنگارهٔ اصیل او تلقی می شد.» از
اواسط تا اواخر قرن بیستم، شناسایی این نقاشی به عنوان یک خودنگاره مورد تردید قرار گرفته است. این ادعا که این نقاشی نمایانگر لئوناردو است، توسط تعدادی از محققان و متخصصان لئوناردو، مانند رابرت پین، مارتین کمپ، پیترو مارانی، کارلو پدرتی، لری جی. فاینبرگ، و مارتین کلیتون مورد انتقاد قرار گرفته است. انتقادی مکرر که در اواخر قرن بیستم مطرح شدقرن این است که نقاشی مردی را با سنی بیشتر از سن خود لئوناردو نشان می دهد، زیرا او در سن ۶۷ سالگی درگذشت و ظاهراً این نقاشی را بین ۵۸ تا ۶۰ سالگی کشیده است. گفته شده است که مدل، پدر لئوناردو، پیرو داوینچی یا عمویش فرانچسکو را نشان می دهد، بر اساس این واقعیت که هر دو عمر طولانی داشتند و تا سن ۸۰ سالگی زندگی کردند. در اوایل قرن بیست و یکم، از خودنگاره فرضی لئوناردو برای شناسایی موضوع نقاشی جیووانی آمبروجو فیجینو استفاده شد، که گمان می رود لئوناردو سالخورده ای را با بازوی راست بی حس شده با پارچه ای نشان می دهد. این ممکن است با روایت هایی مبنی بر فلج شدن دست راست لئوناردو در اواخر عمر و محل دفن بقایای فرضی او، که دانشمندان امیدوارند با آزمایش DNA مشخص کنند که آیا متعلق به لئوناردو
هستند یا خیر، مطابقت داشته باشد. پرتره های دیگر. پرتره های دیگری از لئوناردو توسط خودش و دیگران وجود دارد که تصویری متفاوت از لئوناردو را نسبت به مردی که در نقاشی با گچ قرمز نشان داده شده است، ارائه می دهد. یک نقاشی با گچ قرمز دیگر، یک پرتره نیمرخ در ویندزور، به شاگردش فرانچسکو ملزی نسبت داده شده است. طرحی از یک دستیار ناشناس در پشت یکی از مطالعات لئوناردو (حدود … ۱۵۱۷) نیز به عنوان یک پرتره تشخیص داده شده است. یک خودنگاره از "کتاب «متن پرواز پرندگان»" اثر لئوناردو، این هنرمند را در سن ۵۳ سالگی به تصویر می کشد لئوناردو همچنین ممکن است یک خودنگاره را در "«تناسب الهی»" اثر لوکا پاچیولی، که آن را تصویرسازی کرده است، گنجانده باشد. یک نقاشی از گابریل در سال ۱۴۷۱ دارای کتیبه ای است که نشان می دهد این یک خودنگاره از لئوناردو است؛ این قدیمی ترین تصویر از این هنرمند خواهد بود.
سوولاکی دومین آلبوم استودیویی از گروهٔ موسیقی راک انگلیسی اسلودایو می باشد. این آلبوم در سال ۱۹۹۲ ضبط و در ۱ ژوئن سال ۱۹۹۳ از سوی کریشن رکوردز منتشر گردید. زمانی که "سوولاکی" برای اولین بار عرضه شد در جدول آلبوم های بریتانیا به رتبهٔ ۵۱ دست یافت و بازخوردی سرد و نه چندان مثبت از سوی منتقدان مواجه شد. با این حال، با گذشت زمان، منتقدان نگاه تازه ای به آن پیدا کردند و اکنون از این آلبوم به عنوان یکی از آثار کلاسیک شوگیز یاد می شود.
سلمان اختر (متولد ۳۱ ژوئیه ۱۹۴۶) روانکاو هندی-آمریکایی است که در ایالات متحده مشغول به کار است. او نویسنده و استاد روان پزشکی و رفتار انسان در دانشگاه توماس جفرسون در فیلادلفیا است. زندگی. سلمان اختر در خیرآباد، اوتار پرادش، از جان نثار اختر، ترانه سرای فیلم های بالیوود و شاعر اردو، و صفیه اختر، معلم و نویسنده، متولد شد. پدربزرگ او، مضطر خیرآبادی، شاعر بود در حالی که جد بزرگش، فضل الحق خیرآبادی، محقق مطالعات اسلامی و الهیات بود و نقش مهمی در شورش هند در سال ۱۸۵۷ ایفا کرد. او برادر جاوید اختر، شاعر و ترانه سرای پیشکسوت سینما و برادر همسر بازیگر و فعال اجتماعی، شبانا عظمی، است. پسرش کبیر اختر، کارگردان تلویزیونی آمریکایی و ویراستار نامزد جایزه امی است. دخترش، نشاط اختر، هنرمند و طراح گرافیک است. تحصیلات و فعالیت حرفه ای. سلمان اختر پس از دریافت مدرک MBBS خود از دانشکده پزشکی دانشگاه اسلامی علیگر (JNMC) در هند، دورهٔ کارآموزی خود را در کالج پزشکی آزاد مولانا در دانشگاه دهلی در هند گذراند. او پس از فارغ التحصیلی، تحصیلات پزشکی خود را در روان پزشکی در پگیمر () زیر نظر روان پزشک مشهور، ، به پایان رساند. در این مدت،
او مقاله معروفی با عنوان «تحلیل پدیدارشناختی علائم در روان رنجوری وسواسی-اجباری» نوشت. او در سال ۱۹۷۳ به ایالات متحده نقل مکان کرد و آموزش روان پزشکی خود را در سال ۱۹۷۶ در مرکز پزشکی دانشگاه ویرجینیا تکرار کرد. او در سال ۱۹۸۶ در مؤسسه روانکاوی فیلادلفیا آموزش روانکاوی دید. در حال حاضر، او استاد روان پزشکی و رفتار انسان در کالج پزشکی جفرسون و روان پزشک در بیمارستان دانشگاه جفرسون و همچنین تحلیلگر آموزشی و ناظر در مرکز روانکاوی فیلادلفیا است. "" او در هیئت تحریریه "مجله بین المللی روانکاوی" و "مجله انجمن روانکاوی آمریکا" فعالیت کرده است. سلمان اختر بیش از ۳۰۰ اثر، از جمله ۱۰۰ کتاب دانشگاهی، را تألیف، ویرایش یا در ویرایش مشترک آنها مشارکت داشته است. او همچنین به عنوان سردبیر نقد فیلم برای "مجله بین المللی روانکاوی" فعالیت داشته است و در حال حاضر به عنوان سردبیر نقد کتاب برای "مجله بین المللی مطالعات روانکاوی کاربردی" مشغول به کار است. او همچنین هفت مجموعه شعر منتشر کرده و به عنوان محقق مقیم در شرکت تئاتر Inter-Act در فیلادلفیا فعالیت می کند.
چشم سفید هلیای عینک زرد که با نام چشم سفید حلقه زرد نیز شناخته می شود گونه ای پرنده از تیرهٔ چشم سفیدان است که در جزایر سوندای کوچک یافت می شود. زیستگاه طبیعی آن جنگل های جلگه ای جلگه ای نیمه گرمسیری یا گرمسیری است.
شراب موز نوعی شراب میوه ای است که منحصراً از موز تهیه می شود. در تانزانیا، شراب موز به صورت تجاری با تخمیر موزهای پوست کنده، له شده و رسیده و شکر تولید می شود. آب (برای رقیق کردن مخلوط نسبتاً غلیظ موز)، مخمر شراب و شکر به «مخلوط موز» اضافه می شود. فرآوری سنتی آبجو موز با فرآوری تجاری شراب موز متفاوت است. به عنوان مثال، فرایند تهیه شراب موز که توسط شرکت Banana Investment Ltd. استفاده می شود به شرح زیر است: در تولید تجاری، از موزهای کاوندیش استفاده می شود، در حالی که در تولید غیررسمی، از انواع مختلف رقم ها، شامل موزهای پخت و موزهای آبجو مانند موزهای مرتفع شرق آفریقا، موز تایلندی، گروس میشل و موزهای سیب استفاده می شود. شراب موز تولید شده به صورت تجاری، یک نوشیدنی الکلی شفاف و کمی گازدار است که عمر مفید بیشتری نسبت به آبجو موز دارد، که به راحتی فاسد می گردد و بنابراین برای مدت طولانی نگهداری نمی شود. بسته به نوع مخمر و مقدار شکر اضافه شده، شیرینی و سطح الکل در محصول نهایی متغیر است. تولید شراب موز عمدتاً در سطح کوچک انجام می شود، هرچند تلاش هایی برای ارتقاء آن به تولید صنعتی صورت گرفته است و تولیدکنندگان تجاری شر
اب موز وجود دارند (به عنوان مثال، شرکت Banana Investment Ltd مستقر در آروشا). از اوایل دهه ۲۰۰۰، تلاش هایی برای گسترش تولید شراب موز به کشورهای دیگر که این محصول در آنجا رایج است، صورت گرفته است. دولت فیلیپین در تلاش است تا صنعت محلی شراب موز را گسترش دهد، در حالی که هند نیز شراب های موز برنده جوایز و تحقیقاتی برای گسترش تولید را انجام داده است.
شراب دوهات که به آن شراب لومبوی نیز اطلاق می شود، یک شراب میوه ای فیلیپینی است که از میوه های آلو سیاه ("دوهات") تهیه می گردد. این شراب رنگ بنفش-قرمز روشن دارد و بیشتر در جنوب لوزون تولید می شود.
خرس قطبی یک فیلم مستند طبیعت آمریکایی محصول سال ۲۰۲۲ است که دربارهٔ خرس های قطبی می باشد، کارگردانی آن را الستر فوترگیل و جف ویلسون بر عهده داشته اند. این مستند که صداپیشگی آن را کاترین کینر انجام داده است، شانزدهمین فیلم مستند طبیعت است که تحت برند دیزنی نیچر منتشر می شود. این فیلم به عنوان فیلم اختصاصی دیزنی پلاس در روز زمین، مطابق با روز ۲۲ آوریل ۲۰۲۲ منتشر شد و نظرات مثبتی از سوی منتقدان دریافت کرد. پیرنگ. یک خرس قطبی مادر و توله اش در آب هایی که زمانی یخ های توندرای قطب شمال بودند، شنا می کنند و فیلم ماجرای چگونگی زنده ماندن او و خانواده اش را در دوران جوانی اش، برای ما بازگو می کند. او عاشق بازی با برادر دوقلویش بود به خاطر اینکه مادرشان مراقب آنها بود و از آنها محافظت می کرد، به خاطر اینکه او به شکار فک می رفت و مراقب خرس های قطبی نری بود که تهدیدی برای توله ها به حساب می آمدند، آنها حتی با یک نهنگ مرده مواجه شدند و همراه خرس های دیگر، از خوردن آن لذت بردند. متأسفانه یک روز، برادرش مرد و خواهر و مادرش را تنها گذاشت، او با موفقیت یک بچه گراز دریایی را که توسط مادر وحشت زده اش رها شده بود، شکار کرد. مادر
خرس می دانست که وقت آن رسیده که دوباره از خودش مراقبت کند و آنجا را ترک کرد. خرس قطبی چند سال بود که خرس دیگری را مشاهده نکرده بود تا اینکه با خرس نر دیگری همسن خودش آشنا شد و یک روز را با هم بازی کردند. وقتی خرس قطبی نر می رود، خرس قطبی متوجه شد که توسط یک خرس نر بسیار بزرگتر تحت تعقیب است. با این تصور که آن خرس نر بزرگ قصد کشتن او را دارد سر موضع خود می ایستد اما خیلی زود متوجه می شود که او مورد محبت و عشق بازی قرار گرفته است. همان طور که خرس نر بزرگ و ماده راه خود را از هم جدا می کنند، خرس قطبی به زودی صاحب یک توله می شود. در زمان حال، مادر و دختر روزهای خود را در قطب شمالی که در حال ناپدید شدن است سپری می کنند، مادر می داند که دخترش هر آنچه را که برای تبدیل شدن به یک خرس قطبی خوب لازم است خواهد داشت، و با این پرسش نگران کننده مواجه است که چه دنیایی به عنوان خانه در انتظار فرزندش است. فیلم با پیامی به پایان می رسد که می گوید: «قطب شمال می تواند تا تابستان ۲۰۴۰ عاری از یخ شود، اقداماتی که امروز انجام می دهیم می تواند آینده خرس های قطبی را در جهت مثبت تغییر دهد.» تولید. صداپیشگی فیلم مستند دیزنی نیچر که درب
ارهٔ خرس قطبی است را کاترین کینر بر عهده داشت. الستر فوترگیل و جف ویلسون همچون فیلم مستند قبلی شرکت دیزنی نیچر به نام پنگوئن ها (۲۰۱۹) کارگردانی این فیلم را انجام دادند و همراه با کیت شولی، روی کونلی و جیسون رابرتز تهیه کنندگی اش را بر عهده داشتند. موسیقی متن فیلم را هری گرگسون-ویلیامز ساخته است. انتشار. فیلم "خرس قطبی" به عنوان فیلم اختصاصی دیزنی پلاس در روز زمین، مطابق با روز ۲۲ آوریل ۲۰۲۲ منتشر شد.
متیو تولماک (متولد ۱۹۶۴) تهیه کننده فیلم آمریکایی و رئیس سابق بخش تولید در سونی پیکچرز انترتینمنت است. زندگی. تولماک اولین بار پس از شنیدن داستان هایی از پدربزرگش، تهیه کننده و مدیر اجرایی فیلم، سم جاف، به سینما علاقه مند شد. او اصالتاً یهودی است. تولماک با پیج گلدبرگ، کارگردان، ازدواج کرده است. آنها یک فرزند دارند. حرفه. پس از نقل مکان به لس آنجلس، او به همراه فرانک مارشال برای ساخت مستندی درباره لنس آرمسترانگ به کارگردانی الکس گیبنی استخدام شد. در سال 2008، او به همراه داگ بلگراد (که از سال 2003 با او همکاری می کرد) به عنوان رئیس مشترک تولید در سونی پیکچرز انترتینمنت منصوب شد و در آنجا مدیریت مجموعه فیلم های مرد عنکبوتی را بر عهده گرفت. در سال 2010، او سونی پیکچرز انترتینمنت را برای تولید قسمت بعدی "مرد عنکبوتی" ترک کرد. بلگراد به عنوان رئیس انحصاری استودیو و هانا مینگلا به عنوان رئیس تولید منصوب شدند.
ایدو نهوشتان (؛ زادهٔ ۱۹۵۷) سیاست مدار و سرلشکر بازنشسته نیروهای دفاعی اسرائیل است، که در فاصله سال های ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۲ به عنوان شانزدهمین فرمانده نیروی هوایی اسرائیل فعالیت می کرد. نهوشتان فعالیت نظامی را از سال ۱۹۷۵ در سپاه مهندسی رزمی اسرائیل آغاز کرد، سپس به نیروی هوایی اسرائیل پیوست. وی از ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۰ فرماندهی اسکادران ۱۴۰ را برعهده داشت، از ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۲ فرمانده گروه اطلاعات هوایی اسرائیل بود، در فاصله سال های ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۶ به عنوان رئیس ستاد نیروی هوایی فعالیت می کرد و از ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۸ ریاست اداره برنامه ریزی ارتش اسرائیل را برعهده داشت. زندگی نامه. نهوشتان، پسر یاکوف نهوشتان، اصالتاً اهل بلغارستان و مقدونیه شمالی است. نهوشتان در سال ۱۹۷۵ در سپاه مهندسی رزمی اسرائیل به نیروهای دفاعی اسرائیل پیوست و پس از یک سال خدمت، برای دوره خلبانی نیروی هوایی اسرائیل انتخاب شد. تا سال ۱۹۷۹، او با یک هواپیمای ای-۴ پرواز می کرد و سپس در اسکادران ۱۰۷ برای پرواز با هواپیمای اف-۴ فانتوم دوباره آموزش دید. نهوشتان در طول دوران حرفه ای خود، به عنوان مربی در مدرسه خلبانی، سپس به عنوان معاون فرمانده اسکادران ۲۵۳ (با درجه سرگرد) و
فرمانده اسکادران ۱۴۰ (با درجه سرهنگ دوم) خدمت کرد. در سال ۲۰۰۰، او به درجه سرتیپ ارتقا یافت و فرماندهی اطلاعات هوایی را بر عهده گرفت، از سال ۲۰۰۲ جانشین فرماندهی نیروی هوایی را بر عهده داشت و در سال ۲۰۰۴ رئیس ستاد نیروی هوایی شد. در ۸ ژوئن ۲۰۰۶، او به ریاست اداره برنامه ریزی در ارتش اسرائیل منصوب شد و با موافقت امیر پرتز، وزیر دفاع، در پاسخ به درخواست دن حالوتس، رئیس ستاد ارتش، برای ابقای او در خدمت، به درجه سرلشکری ارتقا یافت. در ۱۵ فوریه ۲۰۰۸، ایهود باراک، وزیر دفاع، و گابی اشکنازی، رئیس ستاد ارتش، انتصاب نهوشتان را به فرماندهی نیروی هوایی به عنوان سرلشکر تأیید کردند. در ۴ آوریل ۲۰۰۸، پس از انتصاب به فرماندهی نیروی هوایی، امیر اشل به عنوان رئیس اداره برنامه ریزی جایگزین او شد. اشل چهار سال بعد جانشین نهوشتان به عنوان فرمانده نیروی هوایی شد. در آوریل ۲۰۱۲، طی مراسمی در واشینگتن، نشان لژیون شایستگی توسط ژنرال نورتون شوارتز، فرمانده نیروی هوایی ایالات متحده، به او اعطا شد. نهوشتان همچنین با خلبانان آمریکایی که با جنگنده تهاجمی مشترک اف-۳۵ پرواز کرده بودند، ملاقات کرد و جلسات پروازی در شبیه ساز این هواپیما و هم
چنین با هواپیمای وی-۲۲ که نیروی هوایی اسرائیل در حال بررسی خرید آن به عنوان یک پلتفرم مکمل برای جستجو و نجات و عملیات مخفی در پشت خطوط دشمن بود، داشت. در سپتامبر ۲۰۲۱، او به عنوان رئیس بوئینگ اسرائیل منصوب شد و جانشین دیوید ایوری شد.
رمان محافظ خواهرم یازدهمین اثر نویسندهٔ آمریکایی جودی پیکو است که بر پایهٔ داستان واقعی آنیسا و ماریسا آیالا نگاشته شده است. این رمان که در سال ۲۰۰۴ منتشر شد، روایتگر زندگی آنا فیتزجرالد، دختر سیزده ساله ای است که پس از درخواست والدینش برای اهدای کلیه به خواهر بزرگ تر خود، کیت ـ که به سرطان حاد خون مبتلاست ـ به دلیل نقض آزادی های پزشکی، از والدینش شکایت می کند. اقتباس ها. کمپانی نیو لاین سینما رمان "محافظ خواهرم" را به یک فیلم سینمایی اقتباس کرد که به کارگردانی نیک کاساوتیس در تاریخ ۲۶ ژوئن ۲۰۰۹ به نمایش درآمد. در این فیلم، کامرون دیاز در نقش سارا و الک بالدوین در نقش کمپبل بازی کردند. همچنین سوفیا واسیلویا و ابیگیل برسلین به ترتیب در نقش کیت و آنا بازی کردند. این فیلم دارای پایانی متفاوت بوده و با تمرکز بیشتر بر برخی از خرده داستان ها و حذف کامل برخی دیگر، از خط اصلی روایت فاصله گرفته است؛ امری که برخلاف خواسته های جودی پیکو صورت گرفت.
مسابقات قهرمانی قایقرانی جهان 2019 از 25 آگوست تا 1 سپتامبر 2019 در اتنهایم ، اتریش برگزار شد. به غیر از اتنهایم، حق میزبانی مسابقات قهرمانی توسط هامبورگ در آلمان، راچیس در جمهوری چک و وارسه در ایتالیا به چالش کشیده شد. این رویداد، اکثر شرکت کنندگان در مسابقات قایقرانی المپیک و پارالمپیک تابستانی 2020 در توکیو، ژاپن را مشخص کرد. در ۲۱ آگوست، سه روز قبل از مسابقات قهرمانی، دیمیتری ریشکویچ، پاراروور اهل بلاروس، پس از واژگونی در طول یک جلسه تمرینی درگذشت. انتظار می رفت او در سومین قهرمانی متوالی خود در PR1M1x شرکت کند.
اپتیکا ، که با نام انجمن اپتیک آمریکا (که بعدها انجمن اپتیک نام گرفت ) تأسیس شد، یک انجمن حرفه ای متشکل از افراد و شرکت های علاقه مند به اپتیک و فوتونیک است. این انجمن مجلات منتشر می کند، کنفرانس ها و نمایشگاه ها را سازماندهی می کند و فعالیت های خیریه انجام می دهد. تاریخچه. اپتیکا در سال ۱۹۱۶ به عنوان انجمن اپتیک آمریکا، تحت رهبری پرلی جی. ناتینگ ، با ۳۰ دانشمند اپتیک و سازنده ابزار مستقر در روچستر، نیویورک تأسیس شد. این انجمن خیلی زود اولین مجله نتایج تحقیقات خود را منتشر کرد و یک نشست سالانه برگزار کرد. "مجله انجمن اپتیک آمریکا" این گروه در سال ۱۹۱۸ ایجاد شد. اولین سری جلسات مشترک با انجمن فیزیک آمریکا در سال ۱۹۱۸ برگزار شد.
اسکای استینگ که قبلاً با نام اسکای اسپیر شناخته می شد، یک موشک هوا به هوای دوربرد نسل ششم است که توسط شرکت رافائل توسعه یافته است. این موشک در نمایشگاه هوایی پاریس در سال ۲۰۲۳ رونمایی شد.
کرو کرو بونیتو گروهٔ موسیقی ایندی پاپ بریتانیایی می باشد که در سال ۲۰۱۳ در لندن به وجود آمد. سبک موسیقی این گروه ترکیبی ست از ایندی پاپ، الکتروپاپ، دنس-راک، هایپرپاپ و بابلگام پاپ. آثار اولیهٔ آن ها تحت تأثیر جی-پاپ مانند آثار کیاری پامیو پامیو، همچنین دنس هال و موسیقی بازی های ویدیویی شکل گرفته بود؛ با این حال، پس از انتشار ئی پی سال ۲۰۱۸ آن ها که "تی اوتی ئی پی" نام دارد، سبک و الهامات شان متنوع تر شد. دومین آلبوم استودیویی این گروه با نام "زمان و مکان" نیز تحت تأثیر گروه های ایندی راک معاصر نظیر ماونت ایری و مای بلادی ولنتاین قرار گرفته است. پری که ژاپنی-بریتانیایی دارد، در آثار گروه هم به زبان ژاپنی و هم انگلیسی آواز می خواند و رپ می کند.