Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ی بلژیکی اغلب با پیلزنر مالت تهیه می شوند. برخی نویسندگان آبجوی بلوند و گلدن ایل ها را به عنوان سبک های متمایز می دانند، در حالی که دیگران این گونه نیستند. دوول مورتگات یک بلوند ایل بلژیکی معمولی است و یکی از محبوب ترین آبجوهای بطری شده در این کشور است و همچنین در سطح بین المللی شناخته شده است. برتون پیل ایل. در اواخر نیمهٔ دوم قرن نوزدهم، دستور تهیهٔ پیل ایل توسط آبجوسازان برتون آپون ترنت، به ویژه باس، مورد استفاده قرار گرفت؛ ایل های برتون به دلیل هماهنگی بین مالت و رازک استفاده شده و شیمی آب محلی، به ویژه حضور سنگ گچ، از کیفیت بسیار بالایی برخوردار بودند. برتون تسلط مطلق در تهیهٔ پیل ایل را حفظ کرد تا زمانی که یک شیمیدان به نام سی. دبلیو. وینسنت، فرایند برتونیزاسیون را کشف کرد که ترکیب شیمیایی آب از برتون آپون ترنت را بازتولید می کرد و در نتیجه به هر آبجوسازی امکان تهیهٔ پیل ایل را می داد. بیتر انگلیسی. اصطلاح "بیتر انگلیسی" در اوایل قرن نوزدهم به عنوان بخشی از توسعه و گسترش پیل ایل ظاهر شد. آبجوسازان تمایل داشتند که آبجوها را به عنوان «پیل ایل» نام گذاری کنند، هرچند مشتریان معمولاً به همان آبجوها «بیتر» می
گفتند. گمان می رود که مشتریان از اصطلاح "بیتر" برای تمایز این پیل ایل ها از آبجوهای دیگر با رازک کمتر محسوس استفاده می کردند. مصرف کنندگان تمایل دارند که بیترهای مدرن را به طور کلی به «بیترهای معمولی» (تا ۴٫۱٪ الکل حجمی)، «بیترهای برتر» یا «ویژه» (بین ۴٫۲٪ و ۴٫۷٪ الکل حجمی) و «بیترهای قوی» (۴٫۸٪ الکل حجمی و بیشتر) گروه بندی کنند. ایندیا پیل ایل. ایندیا پیل ایل (آی پی ای) نوعی پیل ایل است که در انگلستان برای صادرات به هند توسعه یافت. اولین استفادهٔ شناخته شده از اصطلاح «ایندیا پیل ایل» در یک تبلیغ در "سیدنی گازت و نیو ساوت ولز ادورتایزر" در ۲۷ اوت ۱۸۲۹ است. وُرتینگتون وایت شیلد، که در برتون آپون ترنت منشأ گرفته است، آبجویی است که به عنوان بخشی از توسعه ایندیا پیل ایل شناخته می شود. رنگ یک آی پی ای می تواند از طلایی روشن تا کهربایی مایل به قرمز متغیر باشد.
میوشی مونه تاکا ; تولد نامشخص – مرگ نامشخص) رهبر خاندان میوشی در طی دوره سنگوکو بود. دختر او همسر غیر اصلی موری موتوناری رهبر خاندان موری بود. یک فرمانده نظامی از دوره سنگوکو. یک ناسیونالیست مستقر در قلعه هی اویاما در ولایت بینگو بود. او ابتدا به خاندان یامانا و بعداً به خاندان اوچی و خاندان آماگو تعلق داشت و سپس تابع خاندان موری شد.
اوئه هارا موتوسوکه ; تولد نامشخص – مرگ ۱۵۸۴) در طی دوره سنگوکو تا دوره آزوچی-مومویاما بود. او داماد موری موتوناری رهبر خاندان موری در اصل از ولایت بینگو بود.
فقط یک پسر اولین گروه موج نو آمریکایی اوینگو بوینگو می باشد که در سال ۱۹۸۱ توسط ای-اند-ام رکوردز منتشر گردید.
دریاچه قزل توز () یک دریاچه در استان پاولودار کشور قزاقستان است.
خاندان ماتسومائه ، یک خانواده اشرافی ژاپنی بود که دایمیو قلمرو ماتسومائه، در ماتسومائه، هوکایدو، از دوره آزوچی-مومویاما تا بازسازی می جی بودند. در سال ۱۵۹۰ توسط تویوتومی هیده یوشی این دامنه به عنوان یک فیف به آنها داده شد و مسئولیت دفاع از آن و در نتیجه کل ژاپن از دست «بربرهای» آینو (قوم آینو (ژاپن)) در شمال به آنها داده شد. آنها اولین ژاپنی هایی بودند که به هر نحوی با روسیه مذاکره کردند. پس از بازسازی میجی، ویکنت منصوب شدند.
دِ دَمند (به انگلیسی: The Damned) یک گروه پانک راک انگلیسی است که در سال ۱۹۷۶ توسط خوانندهٔ اصلی دیو وانیان، گیتاریست برایان جیمز، نوازندهٔ بیس (و بعدها گیتاریست) کاپیتان سنسیبل و درامر رت اسکیبیس در لندن تشکیل شد. آنها اولین گروه پانک از بریتانیا بودند که یک تک آهنگ به نام «گل رز جدید» (۱۹۷۶) را منتشر کردند، یک آلبوم استودیویی به نام "دمند دمند دمند" (۱۹۷۷) منتشر کردند و در ایالات متحده تور اجرا کردند. ۹ تا از تک آهنگ های گروه در جدول تاپ ۴۰ جدول تک آهنگ های بریتانیا قرار گرفتند. پس از اینکه "موسقی برای لذت" (۱۹۷۷) که در ادامه اولین آلبوم استودیویی آنها بود، به طور انتقادی کنار گذاشته شد، گروه برای مدت کوتاهی منحل شد. آنها به سرعت بدون برایان جیمز اصلاح شدند و آلبوم "آداب مسلسل" (۱۹۷۹) را منتشر کردند. در دههٔ ۱۹۸۰، آنها چهار آلبوم استودیویی منتشر کردند: "آلبوم سیاه" (۱۹۸۰)، "توت فرنگی" (۱۹۸۲)، "فانتاسماگوریا" (۱۹۸۵) و "هر چیزی" (۱۹۸۶) که باعث شد گروه به سمت سبک گوتیک راک حرکت کند. در دو آلبوم اخیر سنسیبل که در سال ۱۹۸۴ گروه را ترک کرده بود، حضور نداشت. در سال ۱۹۸۸، جیمز و سنسیبل دوباره به گروه پیوستند تا یک
سری کنسرت های اتحاد مجدد را اجرا کنند، که یکی از آنها سال بعد به عنوان آلبوم زندهٔ "نفرین نهایی" (۱۹۸۹) منتشر شد. پانک راک سریع آنها برای تأثیرگذاری و شکل دادن به ظهور هاردکور پانک در اواخر دههٔ ۱۹۷۰ و اوایل دههٔ ۱۹۸۰ در بریتانیا و ایالات متحده ذکر شده است. د دمند دوباره برای یک تور در سال ۱۹۹۱ اصلاح شد. در سال ۱۹۹۵، آنها آلبوم استودیویی جدیدی به نام "نه از این زمین" منتشر کردند که آخرین آلبوم اسکیبیس با گروه بود. پس از آن، "اختلال قبر" (۲۰۰۱)، "بنابراین، چه کسی پارانوئید است؟" (۲۰۰۸) و "ارواح شیطانی" (۲۰۱۸)، اولین آلبوم استودیویی آنها در لیست برتر ۱۰ نمودارهای رسمی، در رتبهٔ ۷ قرار گرفت. آخرین آلبوم آنها، "دارکادلیک"، در سال ۲۰۲۳ منتشر شد. علیرغم تجربهٔ تغییرات متعدد در ترکیب، ترکیب وانیان، سنسیبل، نوازنده کیبورد مونتی اکسی مورون، درامر پینچ و بیسیست استو وست از سال ۲۰۰۴ تا سال ۲۰۱۷ با هم بودند، زمانی که وست گروه را ترک کرد و پل گری نوازندهٔ سابق بیس دوباره به آن ملحق شد. در سال ۲۰۱۹، درامر پینچ گروه را ترک کرد و در فوریه ۲۰۲۲ ویل تیلور جایگزین او شد، که در نوامبر ۲۰۲۳، زمانی که اسکیبیس دوباره به آنها ملحق ش
د، او گروه را ترک کرد. به عنوان یکی از اولین گروه های راک گوتیک، د دمند، با آواز باریتون خوانندهٔ اصلی وانیان، اشعار تاریک و لباس هایی با تم خون آشام، تأثیر عمده ای بر خرده فرهنگ گوت داشت. تاریخچه. شکل گیری و سال های سخت (۱۹۷۸–۱۹۷۶). دیو وانیان (دیوید لت)، کاپیتان سنسیبل (ریموند برنز) و رت اسکیبیس (کریس میلار) اعضای گروه Masters of the Backside بودند که همچنین شامل کریسی هایند، خوانندهٔ آیندهٔ گروه پرتندرز بود. برایان جیمز (برایان رابرتسون) یکی از اعضای گروه London SS بود، گروهی که هرگز به صورت زنده اجرا نمی کرد، بلکه شامل نوازندگانی بود که بعدها در گروه های کلش و Generation X به شهرت رسیدند. اسکیبیس، جیمز را از طریق یک آزمون ناموفق به عنوان درامر London SS می شناخت. هنگامی که تصمیم گرفتند گروه خود را با جیمز در گیتار و اسکیبیس در درام راه اندازی کنند، سید ویشس، که بعداً از گروه سکس پیستولز بود، و دیو وانیان را برای تست بازیگری دعوت کردند. با این حال، تنها وانیان ظاهر شد و او به گروه اضافه شد. اسکیبیس نوازندهٔ بیس گروه شد و این چهار نفر خود را د دمند نامیدند. کریسی هایند بعداً نوشت: «بدون من، آنها احتمالاً مو
فق ترین ساز و برگ پانک در شهر بودند.» د دمند اولین نمایش خود را در ۶ ژوئیه ۱۹۷۶ با حمایت از گروه سکس پیستولز در کلوپ ۱۰۰ اجرا کرد. ضبط لو-فای این نمایش بعداً با عنوان "Live at the 100 Club" (2007) منتشر شد. به عنوان بخشی از صحنهٔ رو به رشد پانک لندن، دمند دوباره در ۲۰ سپتامبر برای 100 Club Punk Festival، کلوپ را اجرا کرد. در ۲۲ اکتبر، پنج هفته قبل از انتشار «هرج ومرج در پادشاهی متحد» از سکس پیستولز، Stiff Records اولین تک آهنگ د دمند را به نام "رز جدید" منتشر کرد، بنابراین آنها را به اولین گروه پانک بریتانیایی تبدیل کرد که یک تک آهنگ را منتشر کرد. طرف دوم این تک آهنگ یک کاور سریع از «کمک!» بیتلز بود. «"رز جدید"» توسط منتقد، ند راگت به عنوان یک «سرود بی مرگ از اضطراب عاشقانه با قدرت هسته ای» توصیف شد. هنگامی که سکس پیستولز تک آهنگ خود را منتشر کرد، آنها د دمند را به همراه گروه کلش و Johnny Thunder's Heartbreakers به عنوان افتتاحیه های دسامبر خود در «Anarchy Tour of the UK» انتخاب کردند. بسیاری از تاریخ های تور توسط سازمان دهندگان یا مقامات محلی لغو شد و تنها هفت مورد از حدود ۲۰ برنامهٔ برنامه ریزی شده برگزار ش
د. د دمند قبل از پایان تور توسط مالکوم مک لارن، مدیر سکس پیستولز از این تور اخراج شدند. د دمند اولین آلبوم استودیویی خود را "دمند دمند دمند" در ۱۸ فوریه ۱۹۷۷ منتشر کرد. این آلبوم که توسط نیک لو تهیه شده بود اولین آلبوم استودیویی بود که توسط یک گروه پانک بریتانیایی منتشر شد و شامل یک تک آهنگ جدید به نام «نیت نیت نیت» بود. گروه برای تبلیغ آلبوم به تور رفت و در ماه مارس برای گروه تی رکس در آخرین تور خود قبل از مرگ مارک بولان در سپتامبر در آن افتتاح شد. بعداً در همان بهار، آنها اولین گروه پانک بریتانیایی بودند که به ایالات متحده سفر کردند. به گفتهٔ برندان مولن، بنیان گذار کلوپ Masque در لس آنجلس، اولین تور آنها در ایالات متحده باعث شد که آنها از تمپوهای بسیار سریع استفاده کنند که به الهام بخشیدن به اولین موج هاردکور پانک ساحل غربی کمک کرد. در ماه اوت، لو ادموندز به عنوان گیتاریست دوم اضافه شد. اگرچه هنوز در موسیقی آنها مشخص نشده است، گروه به شدت از راک روانگردان الهام گرفته است. آنها تلاش کردند تا سید برت منزوی از پینک فلوید را برای تولید دومین آلبوم استودیویی خود به خدمت بگیرند. آنها به نیک میسن، هم گروه سابق پی
نک فلوید، رضایت دادند. در نوامبر ۱۹۷۷، آلبوم با عنوان "موسیقی برای لذت" منتشر شد و به سرعت توسط منتقدان رد شد. شکست آن باعث خروج گروه از استیف رکوردز شد. اسکیبیس نیز از آلبوم ناراضی بود و پس از ضبط، گروه را ترک کرد. جان ماس، درامر آیندهٔ Culture Club جایگزین او شد، که با گروه د دمند اجرا می کرد تا اینکه در فوریه ۱۹۷۸ منحل شدند. اصلاحات و آلبوم آداب مسلسل (۱۹۷۹–۱۹۷۸). اعضای سابق گروه روی یک سری پروژه های جانبی کوتاه و ضبط های انفرادی کار کردند که همگی تأثیر تجاری کمی داشتند. اسکیبیس یک گروه تکی به نام «Les Punks» را برای یک کنسرت اواخر سال ۱۹۷۸ تشکیل داد. Les Punks یک شبه اتحاد گروه د دمند (بدون برایان جیمز یا ادموندز) بود که شامل اسکیبیس، وانیان، سنسیبل و نوازندهٔ بیس لمی از هاوک ویند و موتورهد بود. د دمند به طور آزمایشی با ترکیب «Les Punks» در اوایل سال ۱۹۷۹ اصلاح شد، اما در ابتدا به عنوان «The Doomed» اجرا شد تا از مشکلات احتمالی علامت تجاری جلوگیری کند. اسکیبیس به گیتار و کیبورد روی آورد و پس از یک دورهٔ کوتاه با لمی در بیس برای دموهای استودیویی و تعداد انگشت شماری از حضور زنده و یک دورهٔ کمی طولانی تر با
هنری بدوفسکی در بیس، موقعیت بیس توسط الگی وارد سابق از The Saints پر شد. در جریان تور اسکاتلند در دسامبر ۱۹۷۸، گری هولتون جایگزین وانیان شد. گروه به طور رسمی دوباره توسط د دمند، اولین کنسرت خود را با این نام در آوریل ۱۹۷۹ اجرا کرد و با Chiswick Records قرارداد ضبط امضا کرد. آن ها به استودیو بازگشتند و تک آهنگ های چارت «آهنگ عشق» و «Smash It Up» را منتشر کردند، به دنبال آن آهنگ «"آداب مسلسل"» سال ۱۹۷۹ و سپس نسخه بازخوانی شده از «خرگوش سفید» جفرسون ایرپلین منتشر شد. آواز وانیان تا به حال از باریتون بالای آلبوم های اولیه به سبک خواننده گی نرم تری گسترش یافته بود. "آداب مسلسل" (۱۹۷۹) تأثیر قوی گاراژ-راک دههٔ ۱۹۶۰ را با ارگ فارفیسا در چندین آهنگ به نمایش گذاشت. ضبط در استودیوی Wessex لندن همزمان با حضور گروه کلش برای ضبط لندن فرا می خواند (۱۹۷۹)، جو استرامر و میک جونز یک ظاهر آوازی نامشخص در آهنگ عنوان داشتند. "آداب مسلسل" (۱۹۷۹) تا حد زیادی نقدهای مثبت دریافت کرد. ایرا رابینز و جی پتین از مجلهٔ راک اند رول "Trouser Press" آن را به عنوان «یک ضبط عالی توسط گروهی که خیلی ها قبلاً حساب کرده بودند» توصیف کردند. تغییر
به سمت راک گوتیک (۱۹۸۷–۱۹۸۰). وارد در سال ۱۹۸۰ گروه را ترک کرد و پل گری، سابقاً از گروه Eddie and the Hot Rods جایگزین او شد. "آلبوم سیاه" در اواخر همان سال منتشر شد که توسط خود گروه جدا از یک قطعهٔ تهیه شده توسط هانس زیمر، با سه طرف آلبوم دوتایی متشکل از قطعات استودیویی، از جمله آهنگ تئاتری ۱۷ دقیقه ای «پردهٔ فراخوان» منتشر شد. سمت ۴ مجموعه ای از آهنگ های زندهٔ ضبط شده در استودیوهای شپرتون را به نمایش گذاشت. این آخرین آلبوم آنها برای Chiswick Records بود. در سال ۱۹۸۱، د دمند آلبوم "جمعه ۱۳" را منتشر کرد، یک آلبوم چندآهنگه با چهار آهنگ که شامل قطعات اصلی «مرد دیسکو»، «بیلی بد می شکند»، «باشگاه محدود» و نسخهٔ کاور آهنگ «درخواست شیطانی شاهنشاهان آن ها» از رولینگ استونز بود. در سال ۱۹۸۲، د دمند تنها آلبوم استودیویی خود را برای Bronze Records، "توت فرنگی" منتشر کرد. گروه اکنون با اضافه شدن رومن جوگ نوازندهٔ تمام وقت کیبورد به یک گروه پنج نفری گسترش یافته بود. در آن زمان، سنسیبل زمان خود را بین د دمند و حرفهٔ انفرادی خود تقسیم می کرد و با موفقیت شمارهٔ یک سال ۱۹۸۲ «گفتگوی شاد» به موفقیت در نمودار بریتانیا رسید. آل
بوم بعدی گروه، یک پروژهٔ جانبی یکباره که بدون سنسیبل ضبط شد، موسیقی متن فیلمی تخیلی دههٔ ۱۹۶۰ به نام "به بابا چاقو بده، سیندی" بود. برای این آلبوم محدود از آهنگ های جلد دههٔ ۱۹۶۰، گروه با نام ناز نومد و کابوس ها نام گذاری شد. در سال ۱۹۸۴، د دمند در کمدی بی بی سی دو The Young Ones با آهنگ «زننده» با نوازندهٔ بیس جدید، براین مریک (به جای گری) و جوگ و سنسیبل در گیتار اجرا کردند. سنسیبل آخرین کنسرت خود را با گروه در براکول پارک قبل از رفتن به دنبال حرفهٔ انفرادی خود اجرا کرد. از همان روزهای اولیه گروه، وانیان ظاهری شبیه خون آشام روی صحنه داشت، با آرایش سفید گچی و لباس رسمی. با رفتن سنسیبل، تصویر وانیان برای کل گروه مشخص تر شد. د دمند قرارداد ضبط را با ام سی ای رکوردز امضا کرد و آلبوم "فانتاسماگوریا" در ژوئیه ۱۹۸۵ منتشر شد که پیش از آن تک آهنگ شماره ۲۱ بریتانیا «شیطان شیطانی» بود. از دیگر موفقیت های همین آلبوم «سایه عشق» با صدای گوتیک غم انگیز و سبک تر «آیا رؤیا است؟» بود. در ژانویه ۱۹۸۶، تک آهنگ غیر آلبومی «Eloise» که نسخه ای از آهنگ ۱۹۶۸ بری رایان بود، موفقیت رتبهٔ ۳ جدول در بریتانیا را کسب کرد، بالاترین رتبهٔ گ
روه تا به امروز. ادامهٔ "فانتاسماگوریا" در دسامبر ۱۹۸۶، "هر چیزی" یک شکست تجاری بود، اگرچه ام سی ای یکی از آهنگ های خود («In Dulce Decorum») را در انتشار موسیقی متن سریال "میامی وایس" فصل ۲ گنجاند. کاور آهنگ «دوباره تنها یا» گروه لاو به صورت تک آهنگ منتشر شد. گردهمایی مجدد و تورهای خداحافظی (۱۹۸۹–۱۹۸۸). در ژوئن ۱۹۸۸، جیمز و سنسیبل به طور موقت برای سه حضور زنده، از جمله کنسرت در لندن تاون و کلاب کانتری که سال بعد به عنوان آلبوم "نفرین نهایی" منتشر شد، دوباره به گروه ملحق شدند. در ژوئن ۱۹۸۹، جیمز و سنسیبل برای دو حضور در بریتانیا با نام "پردهٔ نهایی" دوباره به گروه پیوستند. در ماه ژوئیه، این گروه یک تور خداحافظی از ایالات متحده را اجرا کردند و در دسامبر آنها پنج کنسرت دیگر در بریتانیا را اجرا کردند که به عنوان تور "ما واقعاً باید اکنون برویم" تبلیغ می شد. اصلاحات دوم و سوم (۱۹۹۵–۱۹۹۰). اگرچه به طور رسمی گروه در حال وقفه بود، اما د دمند آهنگ «کارخانه سرگرمی» را منتشر کرد که در سال ۱۹۸۲ با گروه سنسیبل/وانیان/اسکیبیس/گری ضبط شد و قرار بود در آن زمان به صورت تک آهنگ منتشر شود. با این حال، ورشکستگی شرکت ضبط آنها مان
ع از انتشار این آهنگ به مدت ۹ سال شد. دومین تک آهنگ سال، «پروکوفیف»، توسط اسکیبیس، وانیان و برایان جیمز ضبط شد و در تور اتحاد مجدد در ایالات متحده در سال ۱۹۹۱ فروخته شد. در سال ۱۹۹۳، گروه با ترکیب جدیدی که شامل اسکیبیس، وانیان، گیتاریست های کریس دولیمور (قبلاً از the Godfathers)، آلن لی شا و نوازندهٔ بیس موس هریس (قبلاً از New Model Army) بود، اصلاح شد. در حوالی این زمان، دو گروه راک برجسته هر کدام یک آهنگ د دمند را پوشش دادند: گانز ان روزز آهنگ «رز جدید» را برای "حادثه اسپاگتی؟" آلبوم ۱۹۹۳ خود ضبط کردند، در حالی که آف اسپرینگ آهنگ «Smash It Up» را برای موسیقی متن فیلم "بتمن برای همیشه" (۱۹۹۵) پوشش داد. هر دو نسخهٔ کاور از پخش عمده ای لذت می بردند و در معرض صدای د دمند قرار می گرفتند، بیشتر برای مخاطبان جوان تری که با گروه ناآشنا بودند. د دمند اصلاح شده حدود دو سال به طور منظم تور برگزار کرد و آلبوم استودیویی جدیدی به نام "نه از این زمین" را در نوامبر ۱۹۹۵ منتشر کرد که با یک سری تورهای طولانی قبل از انتشار، تبلیغ شد. با این حال، تا زمانی که آلبوم منتشر شد، د دمند دوباره تا حدی در نتیجهٔ نبردهای قانونی از هم ج
دا شده بود؛ وانیان و سنسیبل، اسکیبیس را به انتشار "نه از این زمین" (۱۹۹۵) بدون مجوز مناسب متهم کردند. بازگشت کاپیتان سنسیبل و ترکیب جدید (۲۰۰۳–۱۹۹۶). سنسیبل در سال ۱۹۹۶ مجدداً به وانیان ملحق شد و گروه دیگری از د دمند ظاهر شد. در ابتدا پل گری نوازندهٔ بیس حضور داشت که بعداً پاتریشیا موریسون که قبلاً از گروه های Bags ,Gun Club و د سیسترز آو مرسی بود، جایگزین شد. در فوریه ۱۹۹۹، د دمند متشکل از وانیان، سنسیبل، موریسون و تازه واردان مونتی اکسیمورون در کیبورد و اسپایک تی اسمیت در درام بود. اسمیت بعداً به گروه زندهٔ Morrissey ملحق شد و به گروه د دمند توصیه کرد که اندی (پینچ) پینچینگ، یکی از اعضای مؤسس گروه English Dogs، را برای جایگزینی او در درامز استخدام کند. گری دردفول، یکی از اعضای گروه انفرادی سنسیبل، از سال ۱۹۹۷ تا ۱۹۹۹ قبل از ورود اسمیت درام می نواخت. در سال ۲۰۰۱، گروه آلبوم "اختلال قبر" را در ناشر دکستر هلند، Nitro Records منتشر کرد و آن را با تورهای مداوم تبلیغ کرد. یک تور بهاری در ایالات متحده در سال ۲۰۰۲ با حمایت از راب زامبی برنامه ریزی شد. با این حال، گروه پس از چند نمایش کناره گیری کرد. سنسیبل گفت که «
پانک گوتیک به طور کامل در میان جمعیت عمدتاً متال گم شد.» در تابستان، گروه تور ونز Warped Tour را در ایالات متحده اجرا کرد. تغییر ترکیب، چهلمین سالگرد و آلبوم جدید (۲۰۱۹–۲۰۰۴). موریسون و وانیان ازدواج کردند و صاحب یک دختر به نام امیلی شدند که در ۹ فوریه ۲۰۰۴ به دنیا آمد. در حوالی این زمان، موریسون از اجرا با گروه بازنشسته شد، اگرچه او همچنان با گروه د دمند به عنوان مدیر آنها مشغول بود. جانشین او در بیس استو وست بود. در سال ۲۰۰۶، گروه د دمند تک آهنگ «فاجعه خانم کوچولو» و یک دی وی دی زنده "MGE25" را منتشر کرد که در سال ۲۰۰۴ کنسرت منچستر را در جشن بیست و پنجمین سالگرد آلبوم "آداب مسلسل" (۱۹۷۹) مستند کرد. در ۲۱ اکتبر ۲۰۰۶، رادیو بی بی سی ۲ مستندی یک ساعته با عنوان "آیا واقعاً با او بیرون می رود؟" در مورد ضبط اولین تک آهنگ د دمند «رز جدید» و جایگاه این گروه در صحنه پانک لندن در سال ۱۹۷۶را پخش کرد. این برنامه با مصاحبه هایی با جیمز، سنسیبل، اسکیبیس، گلن متلاک، دان لتس و کریسی هایند، دربارهٔ گروه ها و شخصیت های اطراف صحنه، به ویژه تور هرج ومرج در پادشاهی متحد در بریتانیا بحث کرد. در ۲۸ اکتبر ۲۰۰۸، د دمند دهمین آلبوم
استودیویی خود را با نام "بنابراین، پارانوئید کیست؟"، یک نسخهٔ دیجیتال، و به دنبال آن یک نسخهٔ فیزیکی در برچسب کانال انگلیسی در ۱۰ نوامبر (بریتانیا) و ۹ دسامبر (ایالات متحده) منتشر شد. برای تبلیغ این آلبوم، گروه دو بار در تلویزیون آمریکا ظاهر شد، از جمله بازدید از "The Late Late Show with Craig Ferguson". گروه برای تبلیغ آلبوم استودیویی جدید خود که توسط گروه های Devilish Presley و Slicks Kitchen حمایت می شد، یک تور ۲۳ روزه در بریتانیا انجام داد. در نوامبر ۲۰۰۹، گروه از موتورهد در تور جهانی بریتانیا حمایت کرد. تورهای مستمر در سراسر بریتانیا و اروپا طی چند سال آینده رخ داد. در سال ۲۰۱۲، د دمند برای اولین بار در آمریکای جنوبی با قرارهایی در سائوپائولو و بوئنوس آیرس اجرا کرد. آنها به فستیوال ریتم بازگشتند، یکی از چهار تیتر اصلی که به تاریخ هفت سالهٔ جشنواره بازگشته است. در سال ۲۰۱۲، د دمند اعلام کرد که برای جشنواره شورش (به انگلیسی: Rebellion Festival) سال ۲۰۱۳ در کنار د اکسپلویتد، The Casualties و دیگران بازخواهند گشت. در ۷ نوامبر ۲۰۱۴، سنسیبل و وانیان در "پادکست راهنمایی تلویزیونی" Ken Reid ظاهر شدند. در سال ۲۰۱
۵، د دمند در مستندی به کارگردانی وس اورشوسکی با عنوان "The Damned: Don't You Wish That We Were Were" نمایش داده شد. این مستند تاریخچهٔ گروه را با پس زمینه ای از فیلم های آرشیوی، مصاحبه های جدید و فیلم های تور از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۴ ترسیم می کند. پس از اکران این فیلم در ۱۲ سپتامبر ۲۰۱۵، براین مریک، نوازندهٔ سابق بیس، که در آلبوم های "فانتاسماگوریا" (۱۹۸۵) و "هر چیزی" (۱۹۸۶) اجرا کرده بود، بر اثر سرطان گلو درگذشت. در زمان مرگ، او در یک گروه ادای احترام به رامونز به نام Shamones می نواخت. در ماه مه ۲۰۱۶، گروه یک نمایش چهلمین سالگرد را در رویال آلبرت هال اجرا کرد. در تابستان ۲۰۱۷، «نیت نیت نیت» به طور برجسته در فیلم اکشن "بیبی راننده" و موسیقی متن آن به نمایش درآمد. در ۱۱ سپتامبر ۲۰۱۷، گروه اعلام کرد که استو وست گروه را ترک می کند و پاول گری، نوازندهٔ سابق بیس، برای آلبوم استودیویی جدید بازخواهد گشت. "ارواح شیطانی"، یازدهمین آلبوم گروه و اولین آلبوم پس از ده سال، در ۱۳ آوریل ۲۰۱۸ منتشر شد. این آلبوم در جدول آلبوم های بریتانیا به رتبهٔ ۷ رسید، که بالاترین جایگاه آنها در چارت تاریخ بود، و در سال ۱۹۸۵ ("فانتاسماگوریا")
در رتبهٔ ۱۱ قرار گرفت. این آلبوم که عمدتاً از طریق PledgeMusic سرمایه گذاری شده بود، در نوامبر ۲۰۱۷ در شهر نیویورک ضبط شد و توسط تونی ویسکانتی تهیه شد. قبل از این آلبوم اولین تک آهنگ، «Standing on the Edge of Tomorrow» در ژانویه ۲۰۱۸ همراه با تک آهنگ های «Devil in Disguise» و «Look Left» در مارس ۲۰۱۸ و «Procrastination» در آوریل ۲۰۱۸ منتشر شد. در ۲۳ مه ۲۰۱۹، د دمند توری را با اجرای سومین آلبوم استودیویی خود، "آداب مسلسل" (۱۹۷۹)، که از زمان انتشار آن به طور کامل پخش نکرده بودند، آغاز کردند. این تور شامل مکان هایی مانند خانه بلوز، جشنوارهٔ بولینگ و موسیقی پانک راک و جشنواره شورش بود. خروج پینچ، اتحاد ترکیب اصلی، تغییرات درامر، و بازگشت اسکیبیس (۲۰۱۹–اکنون). در ۲۵ اکتبر ۲۰۱۹، پینچ پس از ۲۰ سال حضور در گروه، جدایی خود را اعلام کرد. آخرین کنسرت او نمایش د دمند در پالادیوم لندن در ۲۷ اکتبر ۲۰۱۹ بود. در ۲۱ اکتبر ۲۰۲۰، د دمند اعلام کرد که در سال ۲۰۲۱ ترکیب اصلی وانیان، سنسیبل، جیمز و اسکیبیس یک سری برنامه را اجرا خواهند کرد. این اولین بار در بیش از دو دهه است که جیمز و اسکیبیس با وانیان و سنسیبل اجرا می کنند. با این
حال، همه گیری کووید-۱۹ باعث شد که این تور تا سال ۲۰۲۲ به تعویق بیفتد. در فوریه ۲۰۲۲، ویل تیلور درامر جایگزین پینچ شد. در فوریه ۲۰۲۳، آلبوم استودیویی بعدی گروه، "دارکادلیک"، اعلام شد و در ۲۸ آوریل ۲۰۲۳ منتشر شد. قبل از این آلبوم تک آهنگ ها و نماهنگ های «مرد نامرئی» در ۳ فوریه ۲۰۲۳، «Beware of the Clown» در ۱۰ مارس ۲۰۲۳ و «You're Gonna Realise» در ۲۱ آوریل ۲۰۲۳ منتشر شد. هر سه موزیک ویدیو توسط مارتین گوچ کارگردانی شده است. الگی وارد، نوازندهٔ سابق بیس، که در آلبوم "آداب مسلسل" نواخته بود، در ۱۷ مه ۲۰۲۳ درگذشت. وارد پس از ترک گروه د دمند، گروه موج نوی هوی متال بریتانیایی Tank را در سال ۱۹۸۰ تشکیل داد. ویل تیلور جدایی خود را به عنوان درامر گروه د دمند در نوامبر ۲۰۲۳ اعلام کرد. بعداً در همان ماه، اعلام شد که اسکیبیس درامر اصلی دوباره به صورت دائمی به گروه ملحق شده است. در فوریه ۲۰۲۴، گروه اعلام کرد که برای اولین بار در ۳۵ سال گذشته، یک تور آمریکای شمالی را برگزار خواهد کرد که شامل گروه دههٔ ۱۹۸۰ خود از دیو وانیان، کاپیتان سنسیبل، رت اسکیبیس و پل گری است. این تور شامل ده نمایش در ماه مه و ژوئن ۲۰۲۴ خواهد بود.
های فای ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
مورچه مرغ پیش چشم آبی گونه ای از مورچه مرغ ها از تیرهٔ مورچه مرغان است. این در سطوح پایین در جنگل های نمناک آند در غرب و شمال کلمبیا و غرب ونزوئلا یافت می شود. در گذشته شامل مورچه مرغ زلدون به عنوان زیرگونه بود. مورچه مرغ پیش چشم آبی از حشرات تغذیه می کند و مرتب از دسته های مورچه های ارتشی دنبال می کند تا طعمه های له شده توسط ازدحام ها را بگیرد، اما مانند برخی از گونه های مورچه مرغ ها پیرو اجباری مورچه نیست. پرنده مورچه مرغ پیش چشم آبی از نظر جنسی به شدت دورنگ است: پرنده نر دارای پرهای کاملاً سیاه است، در حالی که ماده دارای پرهای قهوه ای حنایی و نقاب سیاه است. هر دو جنس دارای یک لکه آبی رنگ پیرامون چشم هستند.
مورچه مرغ پشت خال یا مورچه مرغ پشت خالدار ، گونه ای از پرندگان تیرهٔ مورچه مرغان (Thamnophilidae) است که در بولیوی، برزیل، کلمبیا، اکوادور، گویان فرانسه، گویان، پرو، سورینام و ونزوئلا یافت می شود. زیستگاه طبیعی آن جنگل های جلگه ای نمناک نیمه گرمسیری یا گرمسیری و باتلاق های نیمه گرمسیری یا گرمسیری است.
مارک دلی سیلجاندر (زاده ۱۱ ژوئن ۱۹۵۱) نویسنده و سیاستمدار آمریکایی است که به عنوان نماینده جمهوریخواه ایالات متحده از ایالت میشیگان خدمت می کرد. او کتاب "یک سوء تفاهم مرگبار: تلاش یک کنگره برای پل زدن شکاف بین مسلمانان و مسیحیان" را تألیف کرد. در سال ۲۰۰۸، سیلجاندر به اتهام پولشویی، توطئه و ممانعت از اجرای عدالت متهم شد. در سال ۲۰۱۰، او به ممانعت از اجرای عدالت و اقدام به عنوان یک عامل خارجی ثبت نشده اعتراف کرد. در سال ۲۰۲۰، رئیس جمهور دونالد ترامپ، سیلجاندر را عفو کرد. سیلجاندر در شیکاگو، ایلینوی متولد شد و در سال ۱۹۶۹ از دبیرستان اوک پارک و ریور فارست فارغ التحصیل شد. او لیسانس علوم و کارشناسی ارشد هنر را از دانشگاه میشیگان غربی در کالامازو، میشیگان دریافت کرد.
پرتاب در چین به عنوان "لیست اژدها و ببر جودو" () یک فیلم هنرهای رزمی هنگ کنگی محصول سال ۲۰۰۴ به کارگردانی جانی تو است که بازیگرانی چون لوئیس کو، آرون کووک، چری ینگ و تونی لیانگ کا-فای در آن نقش آفرینی می کنند. جانی تو این فیلم را به فیلمساز فقید ژاپنی آکیرا کوروساوا تقدیم کرده و در ساخت آن از عناصر اولین فیلم سینمایی کوروساوا به نام "سانشیرو سوگاتا" الهام گرفته است. فیلم پرتاب اولین بار در شصت و یکمین جشنواره بین المللی فیلم ونیز به نمایش درآمد. خلاصه داستان. سزه-تو بو، مدیر کارائوکه و رهبر گروه موسیقی، استاد و قهرمان سابق جودو است که چند سال پیش به دلایل نامعلومی جودو را کنار گذاشته و دچار افسردگی و الکلیسم شده است. تونی، قهرمان کنونی جودو و یک مبارز رقابتی، بو را تحسین می کند و او را به مبارزه دعوت می کند. رقیب قدیمی بو، لی آ-کونگ نیز برای چالش بو در یک رقابت قدیمی ناتمام به میدان می آید. مونا، زنی از تایوان که آرزوی خوانندگی دارد اما نزدیک بود توسط مدیر شرورش به فحشا کشیده شود، به کارائوکه بو پناه می برد. او به کارائوکه بو پناه می برد. او به همراه بو به دنبال مربی اش، چنگ، یک پیرمرد ضعیف با پسری مبتلا به ز
وال عقل به نام چینگ می گردند. چنگ از شاگردش می خواهد که به او کمک کند تا شهرت دوجوی خود را که به خرابه های افسرده تبدیل شده بازگرداند. بو سرانجام نمی تواند راز خود را نگه دارد و دلیل واقعی ترک جودو را فاش می کند: او به بیماری غیرقابل درمان شبکیه چشم مبتلا شده و بینایی اش به تدریج کاهش یافته است؛ او تنها یک دهم از بینایی خود را حفظ کرده است. هنگامی که استاد چنگ به خاطر ایده آل هایش در صحنه جودو می میرد، روح مبارزه بو دوباره بیدار می شود. بو مصمم است تا قبل از اینکه آخرین خط نور را ببیند، تمام حریفانش را شکست دهد. اکران. پرتاب در هنگ کنگ در ۸ ژوئیه ۲۰۰۴ و در ایالات متحده در ۲۲ ژوئیه ۲۰۰۴ اکران شد. بازخورد. در متاکریتیک، این فیلم بر اساس نقدهای چهار منتقد (نیویورک تایمز، ورایتی، ویلج ویس و تی وی گاید) امتیاز ۵۳ از ۱۰۰ را کسب کرده است. رسانه خانگی. فیلم پرتاب در ۳ سپتامبر ۲۰۰۴ در هنگ کنگ بر روی دی وی دی و ویدئو سی دی منتشر شد. در ایالات متحده، این فیلم در ۲۶ ژوئیه ۲۰۰۵ توسط تای سنگ بر روی دی وی دی منتشر شد. این فیلم در ۹ اوت ۲۰۱۱ توسط شرکت Kam &amp; Ronson Enterprises در هنگ کنگ بر روی دیسک بلوری منتشر شد. در ۱۸
می ۲۰۲۰، شرکت بریتانیایی رسانه خانگی Eureka Entertainment، فیلم پرتاب را بر روی بلو-ری برای مجموعه «استادان سینما» منتشر کرد؛ این نسخه شامل یک مستر جدید با وضوح ۴کی و یک تفسیر صوتی جدید از فرانک جِنگ بود. این فیلم در ۲۱ سپتامبر ۲۰۲۱ توسط مجموعه کرایتریون در آمریکای شمالی بر روی بلو-ری منتشر شد و شامل مصاحبه های جدید با فیلمنامه نویس یائو نای-هوی، آهنگساز پیتر کم، و محققان سینمایی دیوید بوردول و کارولین گوو، همراه با یک مقاله از منتقد سینما شان گیلمن است.