Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
توکوگاوا ماگوتو ، (۳۱ اکتبر ۱۸۸۷ (۲۰ دوره میجی) - ۱۱ نوامبر ۱۹۶۸ (دوره شووا ۴۳) تاجر و سیاستمدار ژاپنی بود. او عنوان بارون را داشت. او به عنوان حسابرس شرکت سیمان آسانو و عضو مجلس اعیان خدمت کرد. او نهمین پسر پانزدهمین شوگون، توکوگاوا یوشینوبو از همسر غیراصلی اش ناکانه ساچی بود.
توالت شیمیایی، فضولات انسانی را در یک مخزن جمع آوری می کند و از مواد شیمیایی برای به حداقل رساندن بو استفاده می کند. آنها نیازی به اتصال به منبع آب ندارند و در موقعیت های متنوعی مورد استفاده قرار می گیرند. این توالت ها معمولاً، اما نه همیشه، مستقل و قابل جابجایی هستند. یک توالت شیمیایی در اطراف یک مخزن نسبتاً کوچک ساخته شده است که نیاز به تخلیه مکرر دارد. نه به سوراخی در زمین (مانند توالت گودالی) متصل است، نه به مخزن سپتیک، و نه به سیستم شهری منتهی به تصفیه خانه فاضلاب لوله کشی شده است. وقتی مخزن تخلیه می شود، محتویات آن معمولاً به فاضلاب بهداشتی یا مستقیماً به تصفیه خانه پمپ می شود. توالت های سیار محصور که در محل های ساخت و ساز و در گردهمایی های بزرگ مانند جشنواره های موسیقی استفاده می شوند، انواع شناخته شده ای از توالت های شیمیایی هستند. از آنجایی که آنها معمولاً برای مدت کوتاهی مورد استفاده قرار می گیرند و به دلیل قیمت بالایشان، بیشتر به جای خرید، اجاره داده می شوند و اغلب شامل سرویس و نظافت نیز می شوند. یک توالت شیمیایی ساده تر و بدون محفظه را می توان در کمپینگ، تریلرهای مسافرتی (کاروان ها) و قایق های کوچ
ک استفاده کرد. بسیاری از توالت های شیمیایی از رنگ آبی در آب کاسه توالت استفاده می کنند. در گذشته، ضدعفونی کردن معمولاً با مخلوط کردن فرمالدئید، سفیدکننده یا مواد شیمیایی مشابه با آب توالت هنگام سیفون کشیدن انجام می شد. فرمولاسیون های مدرن بر پایه نیترات هستند و به صورت بیولوژیکی عمل می کنند. نام ها. توالت های شیمیایی نوعی توالت قابل حمل هستند و با نام های تجاری مختلفی مانند پورت-آ-جان و پورتا-پاتی (انگلیسی آمریکایی)، پورتالو (انگلیسی بریتانیایی)، سطل عسل یا سانیکن نیز شناخته می شوند. دو مورد آخر نام شرکت ها هستند و "Portaloo" یک علامت تجاری ثبت شده در جامعه بریتانیا و اروپا است. طرح ها. توالت های شیمیایی محصور اغلب به عنوان یک راه حل موقت، به عنوان مثال در محل های ساخت و ساز یا اجتماعات بزرگ، به دلیل دوام و راحتی آنها استفاده می شوند. بیشتر توالت های شیمیایی دارای نشیمنگاه های توالت U شکل مشکی با روکش و روباز هستند. آنها اغلب از پلاستیک قالب گیری شده سبک یا فایبرگلاس ساخته می شوند. بیشتر آنها شامل درهای قفل شونده هستند. اگرچه واحدهای توالت شیمیایی معمولاً سازه های مستقلی هستند، اما وزن مخزن زباله که معمولاً ح
اوی یک دستگاه پخش کننده مواد ضدعفونی کننده مایع خالی و خوشبوکننده است، پایداری آنها را افزایش می دهد. همچنین می توان آنها را برای مقاومت در برابر بادهای شدید، به صورت میخ نصب کرد. در کشورهایی که از توالت های ایستاده استفاده می کنند، توالت های سیار نیز در مدل های ایستاده عرضه می شوند که در آنها فقط کفش ها با سطح بالقوه کثیف تماس پیدا می کنند. طرح های توالت ترکیبی، که در آن کاربران می توانند چمباتمه بزنند یا روی صندلی بنشینند، برای توالت های سیار توسعه نیافته اند. بیشتر آنها شامل تهویه در نزدیکی بالا و یک لوله تهویه برای مخزن نگهداری هستند. وقتی باد از روی لوله تهویه عبور می کند، یک ناحیه کم فشار ایجاد می کند که بو را به بیرون می مکد و باز گذاشتن درب توالت، جریان تهویه مخزن را معکوس می کند. اندازه. توالت های شیمیایی به اندازه کافی بزرگ هستند که برای یک نفر کافی باشد، معمولاً حدود مربع در بالا. مشخصات معمول: یک نسخه کوچکتر، ۱ متر مربع (۳۹ اینچ) خواهد بود. نسخه ای برای افراد دارای معلولیت حداقل خواهد بود. توسط با عرض درب حداقل . تغییرات. مدل ها می توانند شامل یک ظرف ادرار برای دور نگه داشتن ادرار از صندلی، خوشبوک
ننده هوا، یک سقف شفاف برای روشنایی، یک قلاب برای نگه داشتن کیف پول، کمربند ابزار یا ژاکت از زمین، و ظروف ضدعفونی کننده دست ضد باکتری یا سینک هایی با صابون و دستمال کاغذی باشند. رایج شده است که توالت های سیار با یک ایستگاه شستشوی دست جداگانه جفت شوند. این ایستگاه های سینک دارای یک پمپ پایی هستند تا آب غیر آشامیدنی مورد نیاز برای شستن دست ها را با استفاده از صابون پاش های ارائه شده یا ایستگاه های ضدعفونی کننده دست پس از استفاده از توالت، به همراه دستمال کاغذی، تأمین کنند. بعضی از توالت ها دارای یک مخزن برای محصولات قاعدگی و سطل های زباله برای محصولات قاعدگی و بی اختیاری و سایر زباله ها هستند تا از ورود آنها به مخزن زباله جلوگیری شود. استانداردهای دولتی و خصوصی حداقلی هستند و به هیچ یک از این ویژگی ها نیازی ندارند. تریلرهای توالت. توالت های سیار روی تریلرها به عنوان «تریلر توالت» شناخته می شوند. این تریلرها معمولاً در پیکربندی های ۱ تا ۲ توالت با قابلیت شستشوی دستی با استفاده از یک ایستگاه شستشوی دستی یا یک بشکه پلاستیکی پر از آب یافت می شوند. این تریلرها اغلب در مزارع کشاورزی یا در محل های ساخت و ساز جاده دیده
می شوند. این سرویس بهداشتی ها برای موقعیت هایی که کارگران (کاربران) تحرک زیادی دارند، ایده آل هستند. با این حال، این پیکربندی مشکل ساز بوده است؛ اکثر طرح های مدرن مخزن زباله توالت قابل حمل، برای مقابله با مشکل رایج پاشیدن آب از مخزن نگهداری زباله هنگام یدک کشی در جاده های ناهموار، ناکافی بوده اند. همچنین، هنگام یدک کشی، بادهای شدید از دریچه ها به داخل می وزند و باعث ایجاد طوفان در داخل می شوند و در صورت عدم ایمن سازی، رول های دستمال توالت را از توالت سیار بیرون می اندازند. توالت های سیار «لوکس» هم وجود دارند. آنها معمولاً روی تریلرهای بزرگ «شبیه به دفاتر اداری» سوار می شوند یا از کانتینرهای حمل و نقل تبدیل شده ساخته می شوند. آنها شامل تمام امکانات رفاهی یک توالت عمومی مانند آب لوله کشی، توالت سیفون دار، توالت فرنگی، توالت فرنگی، آینه، روشنایی و حتی در برخی موارد تهویه مطبوع و آب گرم هستند. با این حال، این تجملات قیمتی دارند زیرا این تریلرها معمولاً چندین برابر بیشتر از یک توالت سیار معمولی برای خرید یا اجاره هزینه دارند. آنها معمولاً در عروسی ها، مراسم/خیریه های سطح بالا و فیلمبرداری ها یافت می شوند. توالت ها
ی شیمیایی مورد استفاده در فیلمبرداری به عنوان واگن عسل شناخته می شوند. توالت های کمپینگ. یک توالت کمپینگ قابل حمل دارای یک صندلی و یک مخزن زباله کوچک است. اضافه کردن یک بسته مواد شیمیایی به مخزن زباله، بوها و باکتری ها را کاهش می دهد، تا زمانی که زباله ها در یک مرکز مناسب تخلیه شوند. آنها در کمپینگ، تریلرهای مسافرتی، کاروان ها و ون های کمپر استفاده می شوند. همچنین می توان از آنها در قایق های کوچکی که فاقد توالت دریایی توکار هستند استفاده کرد. آنها همچنین به عنوان «توالت کاستی» یا «توالت کمپینگ» یا تحت نام های تجاری که به علائم تجاری عمومی تبدیل شده اند، شناخته می شوند. "فرهنگ لغت انگلیسی آکسفورد" «پورتا پوتی» (با املای دلخواه) را به عنوان «نامی اختصاصی برای: توالت سیار، همان طور که توسط اردونشینان استفاده می شود» فهرست می کند و عمدتاً نمونه های آمریکایی از سال ۱۹۶۸ را ارائه می دهد. فرهنگ لغت انگلیسی آکسفورد (OED) به این نام اختصاصی معنای دومی می دهد: «یک واحد کوچک پیش ساخته حاوی توالت که برای حمل و نقل آسان و نصب موقت، به ویژه در فضای باز، طراحی شده است». نام دیگر رایج در انگلیسی بریتانیایی «Elsan» است که به
سال ۱۹۲۵ برمی گردد. طبق گفته باشگاه کمپینگ و کاروان رانی، «امروزه اغلب خواهید دید که اردوگاه ها به دلیل تاریخچه و محبوبیت این برند، به نقاط دفع زباله خود، نقاط دفع زباله السان می گویند.» سازمان کانال و رودخانه، به جای هر اصطلاح بدون برند، از هر دو نام تجاری استفاده می کند. یک اصطلاح عامیانه برای این توالت های ساده، سیستم «سطل و انداختنش» است، اگرچه در واقع آنها دیگر شبیه یک سطل روباز نیستند (به توالت سطلی مراجعه کنید). اینها طوری طراحی شده اند که در ایستگاه های بهداشتی متصل به سیستم فاضلاب معمولی تخلیه شوند. این توالت ها را نباید با انواعی که به وسیله نقلیه لوله کشی می شوند و باید در ایستگاه های تخلیه مخزن پمپ شوند، اشتباه گرفت. مواد شیمیایی. توالت های شیمیایی قابل حمل معمولاً از مخلوطی از چندین ماده شیمیایی مختلف در مخزن نگهداری استفاده می کنند. یک رنگ آبی اضافه می شود تا محتویات مخزن از کاربر پنهان بماند و همچنین یک نشانگر بصری از ظرفیت ارائه دهد. وقتی ادرار و/یا مدفوع به اندازه کافی (زرد تا قهوه ای) ته نشین شود، کل مخلوط رنگ سبز به خود می گیرد که نشان می دهد مخزن پر است و باید تخلیه شود. عطرها و سورفکتانت
های مرتبط معمولاً شامل می شوند. زیست کش ها به منظور کنترل بو با سرکوب رشد میکروبی (به ویژه باکتری های گرم مثبت) اضافه می شوند. اشکال خفیف تر شامل اتانول و ترکیبات آمونیوم چهارتایی در غلظت کم است. در گذشته از یک ماده شیمیایی مبتنی بر فرمالدئید برای این منظور استفاده می شد، اما نگرانی های زیست محیطی و بهداشتی منجر به حذف تدریجی آن در توالت های شیمیایی شده است. فرمالدئید برای چشم ها، گوش ها، پوست، بینی و گلو بسیار تحریک کننده است و علاوه بر استنشاق بخار، محلول شیمیایی می تواند هنگام ریختن مدفوع روی باسن کاربر، دوباره پاشیده شود. فرمالدئید همچنین برای آبزیان بسیار سمی است و دفع ایمن آن برای تصفیه خانه های فاضلاب می تواند دشوار باشد. در توالت های شیمیایی مدرن، عوامل میکروبی و آنزیمی به طور فزاینده ای رایج هستند. این مواد با تسریع هضم و تجزیه مواد زائد، بدون تکیه بر افزودنی های سمی یا پنهان سازی تنها با رایحه ها، به طور مؤثری بو را کاهش می دهند. برخی از آنها می توانند دستمال توالت را نیز تجزیه کنند. تمام ترکیبات فوق ممکن است طول عمر محدودی داشته باشند (مثلاً ۷ روز)، که برای حفظ اثربخشی نیاز به تعویض مکرر دارند. یک
نوع بسیار قدیمی تر از مواد شیمیایی توالت سیار، قلیا است. در گذشته های دور که خانه های چوبی در حیاط خانه ها ساخته می شدند، برای جلوگیری از بو گرفتن از قلیا استفاده می شد. بعد از اینکه فرد استفاده از توالت سیار را تمام کرد، کمی قلیا را داخل مخزن نگهداری می پاشد.[ "" ] قلیا می تواند به طرز خطرناکی برای پوست خورنده باشد و امروزه به ندرت مورد استفاده قرار می گیرد. مکان ها. توالت های شیمیایی محصور اغلب در محل های کار در فضای باز، به ویژه در محل های ساخت و ساز، مزارع، دامداری ها و اردوگاه ها دیده می شوند. ده ها توالت سیار با ظرفیت زیاد، امکان استفاده از سرویس های بهداشتی آماده در گردهمایی های بزرگ مانند جشنواره های موسیقی در فضای باز را فراهم می کنند. چندین توالت سیار که در این سکوهای بزرگ چیده شده اند، به عنوان «محل نشستن» توالت های سیار شناخته می شوند اجاره توالت های سیار، که برای حفظ بهداشت و راحتی در این مکان ها بسیار مهم است، گزینه های مختلفی از مدل های پایه تا واحدهای لوکس را ارائه می دهد و نیازهای خاص رویدادها و مکان های مختلف را برآورده می کند. اندازه بازار. در ایالات متحده، صنعت توالت شیمیایی یک تجارت ۲ میل
یارد دلاری در سال است که مدل های استاندارد آن از ۶۸ دلار در روز در آتش سوزی های کالیفرنیا یا ۲۲۵ دلار در روز در شهر نیویورک شروع می شوند. واحدهای تریلر سرویس بهداشتی لوکس با توالت های سیفون دار، چند هزار دلار هزینه دارند و در ایالت نیویورک به مسافت طولانی تحویل داده می شوند. مزایا. اگرچه توالت های سیار گران تر از توالت های دائمی استاندارد در فضای باز هستند، اما مزایای قابل توجهی دارند که بیشتر مربوط به قابلیت حمل آنهاست؛ از آنجایی که مستقل هستند، تقریباً در هر جایی می توانند قرار داده شوند. توالت های سیار بدون محفظه را می توان با ماشین حمل کرد و توالت های دارای محفظه را می توان در پشت کامیون های وانت حمل کرد. برخی از شرکت ها کامیون های مخصوصی را برای این منظور تولید می کنند. توالت های سیار دفع مدفوع در فضای باز را کاهش می دهند. با محفظه ای که دارند، حریم خصوصی را در توالت فراهم می کنند. اگر سینک نداشته باشند، اغلب فاقد سطل زباله نیز هستند که می تواند در مواقعی که افراد از دستمال های مرطوب غیرقابل شستشو برای تمیز کردن نشیمنگاه استفاده می کنند، مفید باشد، اما همچنان می توانند برای نیاز به دور انداختن محصولات قا
عدگی و بی اختیاری استفاده شده در خلوت مناسب باشند. مردان اغلب ممکن است برای راحتی شخصی، جلوگیری از میکروب ها، کوتاه کردن صف ها، بهبود کارایی در شب یا جلوگیری از پر شدن سریع توالت ها، جای دیگری را برای ادرار کردن انتخاب کنند. معایب. از آنجا که توالت های سیار لوله کشی ندارند، فضولات را داخل مخزن نگه می دارند؛ اگر توالت سیار به درستی تمیز نشود یا بیش از حد استفاده شود، این امر می تواند منجر به بوی فاضلاب شود. همچنین ممکن است در اکثر جوامع به عنوان منظره ای ناخوشایند دیده شوند، که برخی از آنها استفاده از توالت سیار را بدون اجازه ویژه از شهر یا شهرداری ممنوع می کنند. یکی دیگر از معایب این است که توالت های سیار معمولی برای ویلچر قابل دسترسی نیستند، به این معنی که افراد معلولی که از ویلچر استفاده می کنند ممکن است استفاده از توالت های سیار را دشوار یا غیرممکن بدانند. با این حال، اکثر شرکت های مدرن بنا به درخواست، توالت های قابل حمل قابل دسترسی برای ویلچر را ارائه می دهند. جامعه و فرهنگ. استفاده در تبلیغات محیطی. توالت های سیار ممکن است برای نمایش تبلیغات در فضای باز استفاده شوند. برخی از تبلیغ کنندگان، توالت های سیار
را با مواد وینیل مشابه آنچه که معمولاً در ماشین ها و اتوبوس ها استفاده می شود، می پوشانند. تاریخچه. اولین حق ثبت اختراع ایالات متحده برای توالت قابل حمل پلاستیکی پلی اتیلن در دهه ۱۹۵۰ به هاروی هدر، بنیانگذار United Sanitation، اعطا شد. این «جعبه محکم» یک توالت شیمیایی جامد، قالب گیری شده و مستقل بود. دومین اختراع ثبت شده در ایالات متحده برای توالت قابل حمل پلاستیکی پلی اتیلن در دهه ۱۹۶۰ به جورج هاردینگ، یکی از بنیانگذاران شرکت پلی جان به همراه اد کوپر و جورج هیسکز، تعلق گرفت. در اواسط دهه ۱۹۶۰، شرکت پلی جان این توالت ها را با نام پورتالو به بریتانیا وارد می کرد و در اوایل دهه ۱۹۷۰ متوجه شدند که به یک تولیدکننده مواد شیمیایی بریتانیایی برای توالت های خود نیاز دارند. با همکاری داگ هولت و رابرت فریزر، مالکان شرکت Repclif Chemical Services Ltd که اکنون با نام Qualkem Ltd شناخته می شود، برند Destrol متولد شد. دِسترول به سرعت به برند اصلی تبدیل شد و محصولاتش در سراسر جهان به فروش می رسید و با دِسترول بایو-کنسانتره و دِسترول ۶ به توالت ها خدمات ارائه می داد. از جمله اسلاف آن می توان به توالت فرنگی ویکتوریایی، توالت
سطلی و توالت گودالی اشاره کرد. شکل این سازه شبیه توالت فرنگی است، اما هیچ سوراخی در زیر آن حفر نشده است.
بازیافت دارو، که به آن توزیع مجدد دارو یا استفاده دوباره از دارو نیز گفته می شود، ایده ای است که سازمان های مراقبت های بهداشتی یا بیمارانی که داروهای استفاده نشده دارند، می توانند آنها را به روشی ایمن و مناسب به بیمار نیازمند دیگری منتقل کنند. هدف از چنین برنامه ای کاهش پیامدهای زیست محیطی داروها و محصولات مراقبت شخصی، در نتیجه صرفه جویی در هزینه های مراقبت های بهداشتی، افزایش دسترسی به داروها و کاهش بار زیست محیطی دارو است. بحث. علیرغم نیاز به اقدامات پیشگیرانه در برابر ضایعات، بحث در مورد برنامه های بازیافت دارو همچنان ادامه دارد. به طور سنتی انتظار می رود که مصرف کنندگان داروهای تجویزی را از داروخانه تهیه کنند و داروخانه نیز داروهای خود را از یک منبع معتبر، مانند تولیدکننده یا عمده فروش، تهیه کند.[۱] در یک برنامه بازیافت دارو، مصرف کنندگان از طریق یک زنجیره تأمین کمتر استاندارد به داروها دسترسی پیدا می کنند. در نتیجه، نگرانی هایی در مورد کیفیت داروهای بازیافتی ایجاد می شود. با این حال، در یک فرایند تنظیم شده، تحت نظارت داروخانه های تخصصی یا سازمان های پزشکی، می توان بر این ابهامات غلبه کرد. برای مثال، نظار
ت بر شرایط نگهداری، از جمله دما، نور، رطوبت و هم زدن دارو، می تواند به تنظیم کیفیت داروهای بازیافتی کمک کند. برای این منظور، بسته بندی دارویی می تواند با فناوری های حسگر ارتقا یابد، که می توانند برای تشخیص تقلبی ها نیز طراحی شوند. چنین بسته بندی نیاز به سرمایه گذاری اولیه دارد، اما این سرمایه گذاری را می توان با صرفه جویی های بالقوه در هزینه ها که از طریق یک برنامه بازیافت دارو حاصل می شود، جبران کرد. بر این اساس، بازیافت داروها برای داروهای گران قیمت، مانند داروهای پیشگیری پس از مواجهه با HIV، از نظر اقتصادی مقرون به صرفه به نظر می رسد. اقدامات اهدایی. در برخی کشورها برنامه های بازیافت دارو با موفقیت با اهدا کردن داروی غیر استفاده شده به افراد فقیر انجام می شود. در ایالات متحده برنامه های بازیافت دارو در سطح محلی وجود دارد. از سال ۲۰۱۰، کانادا برنامه های بازیافت کمتری نسبت به ایالات متحده داشت. این برنامه ها فقط در داروخانه های خاص اتفاق می افتد، زیرا این داروخانه ها برای پاسخگویی به الزامات ویژه شرکت در یک برنامه بازیافت آماده شده اند. معمولاً بازپرداخت دارو بدون تعویض مالی اتفاق می افتد. در یونان، سازمان G
IVMED در بازیافت دارو فعالیت می کند و از سال ۲۰۱۶ با بازیافت تقریباً ۶۰ هزار بسته دارو بیش از نیم میلیون یورو صرفه جویی کرده است. با این حال، در کشورهای دیگر، مانند کانادا، اجرای برنامه های بازیافت دارو محدود است. سایر طرح ها بر اهدای دارو به کشورهای جهان سوم تمرکز دارند. با این حال، این امر با محدودیت های اخلاقی ناشی از عدم قطعیت در کیفیت و همچنین محدودیت های عملی ناشی از در دسترس قرار دادن موقت داروها و عدم پاسخگویی به نیازهای محلی همراه است. سازمان بهداشت جهانی دستورالعمل هایی در مورد اهدای مناسب دارو ارائه داده است و از این طریق، شیوه های اهدایی که نیازهای گیرنده، سیاست های دولت، هماهنگی مؤثر یا استانداردهای کیفیت را در نظر نمی گیرند، منع می کند. به سوی توزیع مجدد به عنوان استاندارد مراقبت. از طرف دیگر، برنامه های بازیافت دارو می توانند به عنوان یک اقدام بالینی معمول با هدف کاهش پیامدهای زیست محیطی داروها و محصولات مراقب شخصی تنظیم شوند. با این حال، برای اجرای عمومی برنامه های بازیافت دارو، دستورالعمل های حرفه ای روشن مورد نیاز است. تحقیقات می تواند منطق این دستورالعمل ها را ارائه دهد. برای مثال، تحقیقات
نشان داد که اکثر بیماران در صورت حفظ کیفیت، مایل به استفاده از داروهای بازیافتی هستند و الزامات برنامه بازیافت دارو را که توسط ذینفعان، از جمله عموم مردم، داروسازان درک می شود، بررسی کرد. و سیاست گذاران. می توان فرض کرد که اجرای بازیافت دارو به عنوان یک عمل بالینی روتین، تنها در صورتی از منظر اقتصادی جذاب است که صرفه جویی حاصل از آن از هزینه های عملیاتی داروخانه بیشتر باشد. برای این منظور، تحقیقات باید امکان سنجی بازیافت دارو را ارزیابی کنند. در هلند، توزیع مجدد داروهای ضد سرطان خوراکی استفاده نشده در حال حاضر در عمل بالینی روتین برای تعیین صرفه جویی در هزینه یک فرایند کنترل شده با کیفیت، آزمایش می شود. این داده ها می تواند به سیاست گذاران کمک کند تا بازیافت دارو را در اولویت دستور کار خود قرار دهند و در نتیجه دستورالعمل هایی را برای اجرای عمومی بازیافت دارو تسهیل کنند. پیوند به بیرون. سند راهنما: بهترین شیوه های مدیریت داروهای استفاده نشده در مراکز مراقبت های بهداشتی ، منتشر شده در سال ۲۰۱۰ از سوی آژانس حفاظت از محیط زیست ایالات متحده
فینال ان بی ای ۲۰۲۳ سری مسابقات تعیین قهرمان فصل ۲۰۲۲–۲۰۲۳ اتحادیه ملی بسکتبال (ان بی ای) و پایان مرحله پلی آف فصل بود. در سری مسابقات پلی آف که از هفت بازی برتر تشکیل شده بود، دنور ناگتس، قهرمان کنفرانس غرب در پنج بازی میامی هیت، قهرمان کنفرانس شرق را شکست داد و پس از ۴۷ فصل حضور در لیگ ملی بسکتبال، اولین قهرمانی خود در تاریخ این باشگاه را به دست آورد و به دومین تیم سابق اتحادیه بسکتبال آمریکا (ABA) تبدیل شد که عنوان قهرمانی ان بی ای را کسب می کند و به سن آنتونیو اسپرز پیوست. نیکولا یوکیچ از دنور، پس از کسب میانگین ۳۰٫۲ امتیاز، ۱۴٫۰ ریباند، ۷٫۲ پاس منجر به امتیاز و ۱٫۴ بلاک حالی که ۵۸٫۴ درصد از شوت هایش را وارد سبد و ۴۲٫۱ درصد را وارد سبد کرده بود، به اتفاق آرا به عنوان باارزش ترین بازیکن (MVP) فینال انتخاب شد. این سری از اول ماه ژوئن آغاز شد و در ۱۲ ژوئن به پایان رسید. این اولین حضور دنور در فینال ان بی ای بود. تیم میامی هیت به همراه نیویورک نیکس در فینال های ان بی ای ۱۹۹۹، دومین تیم سید ۸ بودند (قرار گرفتن در رتبه هشتم جدول فصل عادی) که به فینال رسیدند.
محصول یکبارمصرف (که به آن کالای یکبارمصرف نیز گفته می شود) محصولی است که برای یک بار استفاده طراحی شده و پس از آن بازیافت می شود یا به عنوان پسماند جامد شهری دفع می شود. این اصطلاح گاهی برای محصولاتی که ممکن است چندین ماه دوام بیاورند (مثلاً فیلترهای هوای یکبار مصرف) استفاده می شود تا از محصولات مشابهی که به طور نامحدود دوام می آورند (مثلاً فیلترهای هوای قابل شستشو) متمایز شود. کلمه «یکبارمصرف» را نباید با کلمه «مواد مصرفی» که به طور گسترده در دنیای مکانیک استفاده می شود، اشتباه گرفت. برای مثال، جوشکاران میله های جوشکاری، نوک ها، نازل ها، گاز و غیره را «مواد مصرفی» می دانند، زیرا آنها فقط مدت زمان مشخصی دوام می آورند و سپس نیاز به تعویض دارند. مواد مصرفی برای انجام یک فرایند مورد نیاز هستند، مانند جوهر برای چاپ و میله های جوشکاری برای جوشکاری، در حالی که محصولات یکبارمصرف اقلامی هستند که پس از آسیب دیدن یا عدم استفاده، می توان آنها را دور انداخت. اصطلاحات. «یکبار مصرف» "صفتی" است که چیزی را توصیف می کند که قابل استفاده مجدد نیست اما پس از استفاده دور انداخته می شود. بسیاری از مردم اکنون از این اصطلاح به عنوان
اسم یا اسم فاعلی استفاده می کنند، یعنی «یکبار مصرف» اما در واقع این هنوز یک صفت است زیرا "اسم" (محصول، پوشک و غیره) به طور ضمنی به آن اشاره دارد. دولت بریتانیا در سند مشورتی سال ۲۰۱۸ خود در مورد «مقابله با مشکل پلاستیک»، تحقیقی در مورد بهترین روش تعریف «پلاستیک های یکبار مصرف» انجام داد. مواد. محصولات یکبارمصرف اغلب از کاغذ، پلاستیک، پنبه یا فوم پلی استایرن ساخته می شوند. محصولات ساخته شده از مواد کامپوزیتی مانند لمینت ها به سختی بازیافت می شوند و احتمال بیشتری وجود دارد که در پایان استفاده، دور ریخته شوند. آنها معمولاً با استفاده از محل های دفن زباله دفع می شوند زیرا این یک گزینه ارزان است. با این حال، در سال ۲۰۰۴، اتحادیه اروپا قانونی را تصویب کرد که اجازه دفع زباله در محل های دفن زباله را متوقف می کرد. پلاستیک های یکبار مصرف. محصولات پلاستیکی مصنوعی در نیمه اول سدهٔ بیستم محبوبیت پیدا کردند و در ابتدا به عنوان یک ماده برتر، سبک اما بادوام در مقایسه با مواد موجود مانند شیشه و فلز به بازار عرضه شدند. با این حال، صنعت پلاستیک در دهه ۱۹۵۰ پیام رسانی و استراتژی خود را تغییر داد. برای افزایش درآمد، صنعت پلاستیک
به تولید پلاستیک ارزان و مصرفی روی آورد، که این موضوع توسط لوید استوفر، سردبیر مجله صنعت پلاستیک، در کنفرانس پلاستیک سال ۱۹۵۶، زمانی که گفت «آینده پلاستیک در سطل زباله است» مورد توجه قرار گرفت. صنعت پلاستیک، از طریق چندین سال کمپین بازاریابی موفق، هنجار محصولات پلاستیکی یکبارمصرف و یکبارمصرف را در مقابل هنجار قبلی قابلیت استفاده مجدد، تثبیت کرد. در سال ۱۹۶۳، استوفر اظهار داشت: «روز مبارکی فرا رسیده است که دیگر هیچ کس بسته بندی پلاستیکی را برای دور انداختن خیلی خوب نداند.» بسیاری از دولت ها تلاش های خود را برای حذف تدریجی محصولات و بسته بندی های پلاستیکی یکبارمصرف و مدیریت ضایعات بسته بندی پلاستیکی به شیوه ای سازگار با محیط زیست افزایش می دهند. در سال ۲۰۱۵، اتحادیه اروپا (EU) دستورالعمل (اتحادیه اروپا) را تصویب کرد که بر اساس آن، مصرف کیسه های پلاستیکی یکبارمصرف به ازای هر نفر تا سال ۲۰۱۹ به ۹۰ عدد و تا سال ۲۰۲۵ به ۴۰ عدد کاهش یابد. در آوریل ۲۰۱۹، اتحادیه اروپا دستورالعمل دیگری را تصویب کرد که تقریباً همه انواع پلاستیک یکبارمصرف، به جز بطری ها، را از ابتدای سال ۲۰۲۱ ممنوع می کرد. نمونه هایی از ظروف یکبار مصرف
. ظروف بسته بندی. بسته ها معمولاً برای یک بار استفاده در نظر گرفته می شوند. سلسله مراتب ضایعات، به حداقل رساندن مواد را ایجاب می کند. بسیاری از بسته ها و مواد برای بازیافت مناسب هستند، اگرچه درصد واقعی بازیافت در بسیاری از مناطق نسبتاً کم است. برای مثال، در شیلی، تنها ۱٪ از پلاستیک ها بازیافت می شوند. استفاده مجدد و تغییر کاربری بسته بندی ها در حال افزایش است، اما در نهایت ظروف بازیافت، کمپوست، سوزانده یا دفن خواهند شد. یکبارمصرف صنایع غذایی. در سال ۲۰۰۲، تایوان اقداماتی را برای کاهش استفاده از ظروف یکبار مصرف در مؤسسات و مشاغل و همچنین کاهش استفاده از کیسه های پلاستیکی آغاز کرد. این کشور با ۱۷٫۷ میلیون نفر جمعیت، سالانه ۵۹۰۰۰ تن زباله ظروف یکبار مصرف و ۱۰۵۰۰۰ تن کیسه پلاستیکی زباله تولید می کرد و از آن زمان تاکنون اقدامات فزاینده ای برای کاهش میزان زباله انجام شده است. در سال ۲۰۱۳، اداره حفاظت از محیط زیست تایوان (EPA) استفاده از ظروف یکبار مصرف را در ۹۶۸ مدرسه، سازمان دولتی و بیمارستان این کشور کاملاً ممنوع کرد. انتظار می رود این ممنوعیت سالانه ۲۶۰۰ تن زباله را از بین ببرد. در آلمان، اتریش و سوئیس، قوانین م
بنی بر ممنوعیت استفاده از ظرف های مصرفی از مواد غذایی و نوشیدنی در رویدادهای بزرگ تصویب شده است. [تحقیق نیاز دارد] چنین ممنوعیت در مونیخ آلمان از سال ۱۹۹۱ در نظر گرفته شده و برای تمام امکانات و رویدادهای شهر اعمال می شود. این شامل رویدادهای هر اندازه، از جمله رویدادهای بسیار بزرگ (بازار کریسمس آور-دولت فایر، Oktoberfest و ماراثون مونیخ) است. برای رویدادهای کوچک چند صد نفر، شهر برای یک شرکت پیشنهاد اجارهٔ وسایل و تجهیزات شستشوی ظروف را ترتیب داده است. تا حدی از طریق این مقررات، مونیخ زباله های تولیدشده توسط جشن اکتبر که ده ها هزار نفر را جذب می کند، از ۱۱٬۰۰۰ تن متریک در سال ۱۹۹۰ به ۵۵۰ تن در سال ۱۹۹۹ کاهش یافت.
انقراض ناشی از حفاظت، جایی است که تلاش ها برای نجات گونه در خطر انقراض و گونه های دیگر می شود. این امر عمدتاً گونه های انگل و بیماری زا را که به شدت میزبان اختصاصی میزبان های در معرض خطر انقراض هستند، تهدید می کند. هنگامی که آخرین افراد یک گونه میزبان به منظور زادآوری در اسارت و برنامه های معرفی مجدد اسیر می شوند، معمولاً تحت درمان های ضد انگلی قرار می گیرند تا بقا و موفقیت تولید مثلی را افزایش دهند. این عمل ممکن است ناخواسته منجر به انقراض گونه های متضاد با گونه هدف، مانند انگل های خاص، شود. پیشنهاد شده است که انگل ها باید دوباره به جمعیت در معرض خطر انقراض معرفی شوند. چند مورد از انقراض ناشی از حفاظت در شپش های انگلی رخ داده است. انگل ها به طور سنتی به عنوان اهداف تلاش های ریشه کنی دیده شده اند و اغلب در تلاش های حفاظتی نادیده گرفته شده اند. در مورد انگل هایی که در طبیعت وحشی زندگی می کنند - و بنابراین برای انسان و حیوانات اهلی بی ضرر هستند - این دیدگاه در حال تغییر است. زیست شناسی حفاظت از انگل ها یک حوزه نوظهور و میان رشته ای است که نقش اساسی انگل ها در اکوسیستم ها را به رسمیت می شناسد. انگل ها به طرز پیچ
یده ای در تار و پود جوامع اکولوژیکی تنیده شده اند، به طوری که گونه های متنوع آنها طیف وسیعی از جایگاه های اکولوژیکی را اشغال کرده و روابط پیچیده ای با میزبانان خود نشان می دهند. رویکردهای حفاظتی برای انگل های حیوانی شامل طیف وسیعی از استراتژی های متناسب با ویژگی های منحصر به فرد و الزامات حفاظتی آنها می شود. ارزیابی وضعیت حفاظتی انگل ها چالش هایی را ایجاد می کند، زیرا معیارهای سنتی مانند معیارهای تدوین شده توسط فهرست سرخ آی یوسی ان ممکن است به اندازه کافی تهدیدات و آسیب پذیری های خاص این موجودات را در نظر نگیرند. تلاش ها اغلب بر حفظ گونه های میزبان متمرکز هستند، با این تشخیص که حفاظت از میزبان به نفع انگل های مرتبط نیز هست. این شامل حفاظت از زیستگاه، مدیریت جمعیت های میزبان و به حداقل رساندن تأثیرات انسانی می شود. یک مطالعه اخیر روی انگل های ماهی های صخره های مرجانی نشان داد که انقراض یک گونه از ماهی های صخره های مرجانی در نهایت منجر به انقراض همزمان حداقل ده گونه انگل خواهد شد. اگرچه این تعداد ممکن است زیاد به نظر برسد، اما این مطالعه فقط انگل های بزرگی مانند کرم های انگلی و سخت پوستان را شامل می شد، اما ریز