Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ل کردند که او با موفقیت این امور محوله انجام داد. او در حالی برای آماده سازی قیام کار می کرد که به طور غیرقانونی در ملادنواچ زندگی می کرد. او در اواخر ژوئن ۱۹۴۱ به عضویت اتحادیه جوانان کمونیست یوگسلاوی درآمد. در اواسط اکتبر ۱۹۴۱، او داوطلب شد تا به اولین گروه از پارتیزان های شومادیج (اولین جوخه پارتیزان) بپیوندد و در آنجا به عضویت این گروه پذیرفته شد. او سپس عضو حزب کمونیست یوگسلاوی، و سپس به عضویت کمیساریای حزب کمونیست یوگسلاوی برای ناحیه ملادنوواک منصوب شد. هنگامی که گروهان پارتیزان کوسماج به دلیل عملیات یوزیسه ارتش اشغالگر آلمان و متحدانش به منطقه سنجاک عقب نشینی کردند، یک گروهان پارتیزانی در این قلمرو باقی ماندند که گهگاه دست به اقدامات مسلحانه می زدند. دامیانوویچ در همه این عملیات های چریکی شرکت داشت. او نام مستعار خود «کیکا» را از همرزمانش در این زمان دریافت کرد. در سال ۱۹۴۲، دامیانوویچ، همسرش دراگوسلاو مارکوویچ، آندریا هابوش و پارتیزان های دیگر در یک عملیات غافلگیری در یک مدرسه دهقانی در ملادنواچ محاصره شدند، اما موفق شدند از آنجا جدا رهایی یابند. در سال ۱۹۴۳ او با مارکوویچ، از روسای اتحادیه کمونیست ها
ی یوگسلاوی ازدواج کرد. در همان سال، دامیانوویچ به عنوان معاون کمیساریای سیاسی منصوب شد. او در عملیات های چریکی متعددی علیه ورماخت اشغالگر و تشکیلات مسلح محلی مانند پلیس ویژه، گارد دولتی صربستان و چتنیک ها، پارتیزان ها را رهبری کرد. در پاییز ۱۹۴۴، در جریان مبارزه برای آزادی صربستان، دامیانوویچ فرماندهی گروه پارتیزان کوسماج را بر عهده داشت. در پایان جنگ، او همچنین یکی از اعضای کمیته منطقه ملادنواچ در اتحادیه کمونیست های یوگسلاوی بود. پس از آزادی صربستان در سال ۱۹۴۴، او در دادگاه ژانکا استوکیچ و سیما پاندوروویچ (هنرمندان صربستانی متهم به همکاری با اشغالگران) شرکت کرد. دوره جمهوری سوسیالیستی فدرال یوگسلاوی. پس از پایان جنگ جهانی دوم، او در سمت های سیاسی زیر فعال بود: دستیار رئیس کمیسیون کنترل دولتی جمهوری سوسیالیستی صربستان، رئیس اداره پرسنل کمیته مرکزی حزب کمونیست صربستان و عضوی از هیئت اجرایی آن. به موازات فعالیت های سیاسی، او مدرسه تربیت معلم را به پایان رساند. و از سال ۱۹۵۲ به عنوان معلم مشغول به کار شد. بین سالهای ۱۹۵۹ و ۱۹۶۳، او به عنوان مدیر در یک مدرسه ابتدایی در بلگراد خدمت کرد. او همچنین مدیر مؤسسه آموز
ش ابتدایی و آموزش معلمان جمهوری سوسیالیستی صربستان بود. از پایان جنگ جهانی دوم، او بارها به عنوان معاون ملی مجلس فدرال و مجلس ملی جمهوری سوسیالیستی صربستان انتخاب شد. در طول جنگ، او در ارگان جبهه خلق صربستان، "گلاس"، و "کوسماجسکی بوراک،" به کار روزنامه نگاری پرداخت. پس از جنگ، او در روزنامه "نوی دانی" ("روزهای جدید") و بسیاری از نشریات دیگر همکاری داشت. او زندگی نامه ای "به نام Ja i moji drugovi" (من و رفقای من) نوشت. او در ۱۷ ژانویه ۱۹۹۶ درگذشت.
دریاچه کری یک دریاچه در قزاقستان است که در استان قراغندی واقع شده است.
کسبی یک منطقهٔ مسکونی در ازبکستان است که در ولایت کشک دریا واقع شده است.
نیکلای بخ ( زادهٔ - درگذشته ) مهندس مکانیک اهل روسیه بود. زندگی نامه. وی در ۲ ژانویهٔ ۱۹۴۶ به دنیا آمد و از مؤسسه پلی تکنیک کیف فارغ التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان پرچم سرخ کار، نشان آنانیا شیراکاتسی، نشان دوستی خلق، نشان برجسته افتخار و نشان درجه ۳ لیاقت میهن پرستی شده است. وی در ۳ آوریل ۲۰۲۱ در سن ۷۵ سالگی درگذشت.
در زمینه کلی نژادپرستی علیه سیاهپوستان آمریکایی و نژادپرستی در ایالات متحده، خشونت نژادی دسته جمعی در ایالات متحده شامل درگیری های قومیتی و شورش های نژادی، همراه با رویدادهایی مانند فهرست زیر بوده است: تاریخچه. پاکسازی نژادی و قومی. پاکسازی نژادی و قومی در دوره زمانی خاصی در تاریخ ایالات متحده در مقیاس وسیعی به ویژه در برابر سرخ پوستان آمریکایی انجام شده و سرخپوستان به زور از سرزمین های خود خارج شدند و به مناطق اختصاصی سرخپوستی منتقل شدند. همراه با سرخپوستان آمریکا، چینی آمریکایی ها در شمال غربی اقیانوس آرام و آمریکایی های آفریقایی تبار در سراسر ایالات متحده جمع آوری و از شهرهایی که تحت تهدید حکومت اوباش بودند بیرون رانده شدند. اوباش سفیدپوست اغلب قصد داشتند به اهداف آمریکایی آفریقایی تبار خود آسیب برسانند. نسل کشی مردمان بومی کالیفرنیا. پس از تبدیل کالیفرنیا به یک ایالت، دولت ایالتی کالیفرنیا به معدنچیان، دامداران، شبه نظامیان و شهرک نشینان مردمی برای بردگی، ربودن یا قتل بخش عمده ای از بومیان کالیفرنیا، که گاهی با تحقیر از آنها با عنوان انگلیسی «Diggers» به دلیل سنت خوردن ریشه گیاهان اشاره می شد. پیتر برنت،
فرماندار کالیفرنیا در سال ۱۸۵۱ میلادی پیش بینی می کرد که جنگ ریشه کنی بومیان تا انقراض نسل بومیان آمریکا ادامه پیدا می کند. خشونت ضد مهاجر. شورش هایی که با «نژاد» تعریف می شوند حداقل از قرن هجدهم بین گروه های قومی در ایالات متحده رخ داده است و ممکن است قبل از آن نیز رخ داده باشد. در اوایل تا اواسط قرن ۱۹ میلادی، شورش های خشونت آمیزی بین «بومی گرایان» پروتستان و مهاجران کاتولیک ایرلندی اخیراً وارد شده به خاک آمریکا رخ داد. دوره بازسازی ایالات متحده (۱۸۶۳–۱۸۷۷). با پایان یافتن جنگ داخلی آمریکا، نیروهای سیاسی ضد برده داری خواهان حقوقی برای بردگان سابق شدند. این روند منجر به تصویب متمم های ۱۴ و ۱۵ قانون اساسی ایالات متحده شد و از منظر نظری و حقوقی به مردان آفریقایی-آمریکایی و سایر اقلیت ها برابری و حق رای اعطا کرد. اگرچه دولت فدرال آمریکا در ابتدا نیروهای خود را در جنوب مستقر کرد تا از این آزادی های جدید محافظت کند، اما این روند دوام چندانی نداشت.
اوا گرلیچ (۲۰ ژوئیه ژوئیه ۱۹۲۰ – درگذشته ۳۱ ژوئیه ۲۰۰۸) روزنامه نگار و نویسنده کروات، مادر کارگردان و تهیه کننده مشهور کروات، رایکو گرلیچ بود. سنین جوانی و تحصیل. گرلیچ در بوداپست در خانواده ای یهودی به دنیا آمد. پدرش اسکار (اوسیاس) جشوا ایزرائیل، یهودی سفاردی و مادرش کاتیکا کلینگنبرگ، یهودی اشکنازی بود. او زبان لادینو و آداب و رسوم یهودی را آموخت. گرلیچ زبان مجاری را از مادرش وزبان بوسنیایی را از پدرش آموخت. او دوران کودکی و نوجوانی خود را در سارایوو گذراند. گرلیچ قبلاً در سالهای نوجوانی خود متمایل به جوانان چپگرا در سارایوو بود و با آنها به تورهای سازمان یافته یا اسکی زمستانی رفت. به زودی او تأثیر خودکامگی پادشاهی یوگسلاوی قبل از جنگ را احساس کرد، زمانی که پلیس نامه هایی را بدست آورد که دوست پسرش میلینکو کویتکوویچ، داوطلب تیپ های بین المللی از اسپانیا برای او فرستاده بود. به دلیل آن نامه ها، گرلیچ با محرومیت دادگاه از ادامه تحصیل در قلمرو پادشاهی یوگسلاوی جریمه شد. وی در سال ۱۹۳۸ با خانواده اش به زاگرب نقل مکان کرد. او در زاگرب یک دوره تندنویسی را گذراند و سرانجام و به راحتی به عنوان منشی در چندین شرکت خصوص
ی استخدام شد. جنگ جهانی دوم. در آوریل ۱۹۴۰، گرلیچ با رودولف دومانی، برادر رابرت دومانی ازدواج کرد که از او تنها دخترش به نام وسنا دومانی هاردی در می ۱۹۴۱ به دنیا آمد. شوهرش رودولف در سپتامبر ۱۹۴۱ توسط اوستاشه به عنوان گروگان کشته شد. در این میان، سایر اعضای خانواده حق خود را برای داشتن آپارتمان در مرکز زاگرب از دست دادند، بنابراین به همراه دختر، مادر، مادربزرگش ترزا کوهن و والدین شوهر مرحومش، گرلیچ در آپارتمان پسر عموی شوهرش، آنتونیا اشپیکنر، نقل مکان کرد. در فوریه ۱۹۴۲، اوستاشه به تبعید یهودیان باقی مانده در زاگرب اقدام کرد و تنها گرلیچ، دختر و مادرش توانستند خود را از تبعید نجات دهند. گرلیچ به زودی به پارتیزان ها پیوست و برای روزنامه "شورای دولتی ضد فاشیست برای آزادی ملی کرواسی" مقاله نوشت. در آن زمان از جنگ، اتو و روژا فوکس از دخترش مراقبت کردند. مادر گرلیچ نیز به پارتیزان ها پیوست و در عملیات سه گانه در سال ۱۹۴۲ کشته شد. بقیه اعضای خانواده وی از جمله پدرش در جریان هولوکاست در دولت مستقل کرواسی از بین رفتند. تنها گرلیچ، عمویش موشه ایزرائیل و دخترش از هولوکاست جان سالم به در بردند. در سال ۱۹۴۵، گرلیچ به زاگ
رب بازگشت تا به دخترش که در آن زمان ۴ ساله بود، بپیوندد. دوران پس از جنگ. از سال ۱۹۴۵ تا ۱۹۴۹، گرلیچ با بسیاری از روزنامه ها کار کرد. به مدت سه سال، گرلیچ به عنوان دشمن سیاسی جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی در زندان گلی اوتوک زندانی بود. گرلیچ همچنین به عنوان مترجم آلمانی و مجاری کار می کرد. در سال ۱۹۹۸، گرلیچ داستان زندگی نامه ای "حافظه را" دربارهٔ زندگی خود قبل و بعد از جنگ به عنوان چپ گرا منتشر کرد. "حافظه" همچنین به زبان مجاری و زبان ایتالیایی منتشر شد. شوهر دوم او دانکو گرلیچ، اومانیست و فیلسوف مارکسیست زاگرب بود که از او تنها پسری به نام رایکو گرلیچ داشت. در سال ۲۰۰۲، گرلیچ کتاب "مسافری به کراکوف و داستان های دیگر" را منتشر کرد. گرلیچ در ۳۱ ژوئیه ۲۰۰۸ در زاگرب درگذشت و در قبرستان میروگوج به خاک سپرده شد.
کریستوفر (; ؛ زادهٔ ۳۱ ژانویه ۱۹۹۲) خواننده دانمارکی زیر نظر کمپانی ئی ام آی دانمارک است. او در سال ۲۰۱۲ برندهٔ جایزه ای در مراسم جوایز موسیقی دانمارکی شد. او برندهٔ جایزه متفکر تازه کار سال (دانمارکی: Årets nytænker) شد که توسط اسپاتیفای تحت عنوان یک جایزه نوآورانه به او اعطا شد. کریستوفر پنج آلبوم منتشر کرد و نخستین آلبوم او به نام "رنگ ها" (۲۰۱۲) بود. به دنبال آن، او آلبوم های "بهت گفته بودم" (۲۰۱۴)، "نزدیک تر" (۲۰۱۶)، "زیر زمین" (۲۰۱۹) و "خون من" (۲۰۲۱) را منتشر کرد. زندگی شخصی. او در فردریکسبر به دنیا آمد و بعداً به همراه پدر و مادر و برادر کوچکترش، اولیور، به آماگر نقل مکان کرد. او در سال ۲۰۱۲ با دوست دخترش مدینا که خواننده دانمارکی بود، رابطه عاشقانه داشت. این زوج بعداً جدا شدند. کریستوفر در سال ۲۰۱۵ وارد رابطه با سسیل هوگارد، مدل دانمارکی شد و در ژوئن ۲۰۱۹ ازدواج کردند. فرزند اول این زوج که یک دختر بود، در سال ۲۰۲۱ به دنیا آمد. فرزند دوم این زوج در سال ۲۰۲۳ به دنیا آمد که او نیز دختر بود.
لوسیا رونچتی (زاده ۳ فوریه ۱۹۶۳) آهنگساز ایتالیایی است. زندگی نامه. رونچتی آهنگسازی و موسیقی کامپیوتری را در کنسرواتوار سانتا سیسیلیا در رم آموخت و در سمینارهای آهنگسازی با سیلوانو بوسوتی در Scuola di Musica of Fiesole از ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۵ و با سالواتوره شارینو در Corsi Internazionali Città di Castello از ۱۹۸۸ تا ۱۹۸۹ شرکت کرد. او در رشته علوم انسانی در دانشگاه ساپینزای رم تحصیل کرد. وی در سال ۱۹۸۷ با ارائه پایان نامه اش در مورد آهنگ های ارکستری برونو مادرنا مدرک خود را دریافت کرد. او در سال ۱۹۹۱ موفق به دریافت مدرک DEA در زیبایی شناسی از دانشگاه پاریس ۱ شد. وی سپس از فرانسوا لسور در مدرسه عملی پژوهش های عالی موسیقی شناسی خواند و دکترای خود را با ارائه پایان نامه ای در مورد سبک ارکسترال ارنست شوسون و تأثیر واگنر بر نویسندگی ارکستر فرانسوی اواخر قرن نوزدهم دریافت کرد. وی در پاریس در سمینارهای آهنگسازی با جرارد گریسی از سال ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۶ شرکت کرد و در ۱۹۹۷ در دوره های سالانه موسیقی کامپیوتر در موسسه صوت شناسی و موسیقی زیر نظر تریستان موریل به تحصیل پرداخت. در سال ۲۰۰۵ او به عنوان یک محقق مدعو در گروه موسیقی دانشگاه ک
لمبیا در شهر نیویورک، که توسط تریستان موریل دعوت شده بود، به عنوان عضو فولبرایت مشغول به کار شد. آثار ولی توسط ناشرین، ارکسترها و موسسات متعددی در رم، مونیخ، برلین، اشتوتگارت، فرایبورگ، کلن، تورین، ونیز و فرانسه اجرا شده است. حرفه. از سال ۱۹۹۸، رونچتی کارهای مختلفی را در موسسه فناوری برلین (TUB) با همکاری فولکمار انجام داده است. در سال ۲۰۰۳ او در استودیوی تجربی فرایبورگ شروع به کار کرد. جایی که با کمک آندره ریچارد، راینهولد بریگ و یواخیم هاس و با همکاری باربارا مورر ویولونیست چرخه ای از آهنگ ها را نوشت که پیکربندی صدای ویولا را بررسی می کنند. داین سری موسیقیر سال ۲۰۰۷ در جشنواره اولتراشالبرلین ارائه شد و "Xylocopa Violacea" نام دارد که توسط استرادیواریوس در سال ضبط شد. او روی آهنگسازی صدا کار کرده است و بسیار با استودیوی Neue Vocalsolisten از اشتوتگارت همکاری می کند. از جمله همکاری های مشترک این دو می توان به "Studio detto dei venti"، برای چهار صدا در سال 2010. "Le voyage d'Urien"، برای صداها و گروه در سال ۲۰۰۸، "آسیاب هملت"، برای صدا، ویولا و ویولن سل در سال ۲۰۰۷، "سکه و صلیب"، برای شش صدا در سال ۲۰۰۷، "پینو
کیو، una storia parallela،" برای چهار صدای مرد در سال ۲۰۰۵، "Last Desire"، اپرای مجلسی برای صدای سه گانه، کنترتنور و باس در سال 2003 "Hombre de mucha gravedad"، برای چهار صدا و کوارتت زهی در سال ۲۰۰۲ و "Anatra al sal"، "سازدهنی کمدیا" برای شش صدا در سال ۲۰۰۰ اشاره کرد. او پروژه های تئاتر موسیقی متعددی را با الهام از صحنه اجتماعی، به کاوش در مفاهیم اجتماعی دراماتیک اجرا کرده است. مفهوم «دیگری بودن» موضوعی است که در سال ۲۰۰۰ از سوی رونچتی و ایوان ولادیسلاویچ در یک تئاتر به آن پرداخته شد. همچنین وی در آثارش به دیسپتوپیا، ناهنجاری های روانی و دراماتورژی می پردازد. او برای پروژه های تئاتر موسیقی خود با نویسندگانی نظیر ارمانو کاوازونی، ایوان ولادیسلاویچ و یوجین اوستاشفسکی همکاری داشته است. وی همچنین با هنرمندانی مانند توتی سیالجولا، آلبرتو سوربلی، جودیت کاهن، دورته مایر، آدریان ترانکویلی، الیزابتا بناسی، و میرلا وینگارتن، و همچنین با ماری هلن سرا، فولکمار هاین، آندره ریچارد، راینهولد بریگ، کارل فایا، اولیویه سیه پاسکت کار مشترک ارائه داده اشت. اپرای "دوزخ" او بر اساس "کمدی الهی" دانته، با استفاده از اشعار او، به سف
ارش اپرای فرانکفورت ساخته شد و برای اولین بار در کنسرتی در بوکنهایمر در ۲۷ ژوئن ۲۰۲۱ به رهبری تیتو چکرینی اجرا گردید.
هایم استریا اوادیا (زاده ۲۵ دسامبر ۱۹۲۲ – درگذشته ۲۶ اوت ۱۹۴۴) یک کمونیست یهودی اهل مقدونیه بود که پس از تهاجم آلمان به یوگسلاوی در سال ۱۹۴۱ در طول جنگ جهانی دوم به پارتیزان های یوگسلاوی پیوست. اوادیا پس از مرگ نشان قهرمان ملی (یوگسلاوی) را دریافت کرد و در بیتولا پس از جنگ بنای یادبودی به افتخار او ساخته شد. زندگی. هایم استریا اوادیا در بیتولا، یوگسلاوی (اکنون در مقدونیه شمالی) در ۲۵ دسامبر ۱۹۲۲ در یک خانواده یهودی بسیار فقیر به دنیا آمد. او در دوران تحصیل در مقطع ابتدایی به کار لباسشویی مشغول شد او در سال ۱۹۳۸ از سوی سازمان بین المللی صهیونیستی زنان حمایت شد تا برای یافتن کار یا تحصیل به بلگراد برود. او به جناح جنبش کارگری اتحادیه کمونیست های یوگسلاوی پیوست و در بخش زنان آن فعال بود. پس از بمباران بلگراد در تهاجم نیروهای محور به یوگسلاوی در در ۶ آوریل ۱۹۴۱، او به بیتولا بازگشت و در آنجا در یک گتو یهودی ساکن شد که توسط بلغارها در مقدونیه اشغالی اداره می شد. در ۱۱ مارس ۱۹۴۳، بلغارها عملیاتی را در بیتولا انجام دادند و ۳۲۹۶ یهودی بیتولا را دستگیر کردند و آنها را در اردوگاه کار اجباری مونوپول که در داخل یک کارخان
ه تنباکو در اسکوپیه تأسیس شده بود، زندانی کردند. برخی از یهودیان شهر قبل از عملیات به آلبانی گریختند. در ۲۹ مارس، یهودیان شهر و منطقه مستقیماً به اردوگاه کشتار تربلینکا فرستاده شدند. استریا اوادیا موفق شد فرار کند و با دوستش ژامیلا کولونوموس در خانه استویان-بوگویا سیلیانوفسکی که یک مغازه تنباکو فروشی در شهر داشت پنهان شد. او سپس حامی پارتیزان های نوپای کمونیست یوگسلاوی شد در حالی که جلسات زنان یهودی در محله یهودی نشین را برای بحث در مورد حقوق زنان سازماندهی می کرد. اوادیا به طور رسمی در سال ۱۹۴۲ به عضویت حزب کمونیست درآمد. هنگامی که اتحادیه کمونیست های مقدونیه در ۱۰ مارس ۱۹۴۳ به جامعه یهودی در مورد تبعید یهودیان از بیتولا هشدار داد، تنها تعدادی از یهودیان، که اوادیا در میان آنها بود، از پناهگاه ارائه شده توسط کمونیست ها استفاده کردند. پارتیزان های یوگسلاوی. ماه بعد، او پیشنهاد پارتیزان ها برای مبارزه با نیروهای محور را پذیرفت و به یگان پارتیزانی جدید گوچه دلچف پیوست و سپس به گردان استیو نائوموف منتقل شد که در ۱۱ نوامبر تشکیل شده بود. هنگامی که گردان در تیپ ۳ مقدونیه ادغام شد، اوادیا به عنوان کمیسر سیاسی گروه
خود منصوب شد. واحد او به سازماندهی نشست مؤسس مجمع ضد فاشیست برای آزادی ملی مقدونیه کمک کرد که در ۲ اوت ۱۹۴۴ که جمهوری مقدونیه را ایجاد نمود. گردان پارتیزانی که در آن استریا اوادیا می جنگید، نبردهای مختلفی را علیه سربازان ایتالیایی، بلغاری و ورماخت انجام و خسارات بسیار سنگینی به نیروهای مختلف وارد کرد. در ژانویه ۱۹۴۴ استریا به عنوان کمیسر سیاسی یک گردان پارتیزانی منصوب شد. در مارس ۱۹۴۴، یک تیپ پارتیزان، از جمله گردان استریا، به یک ایستگاه راه آهن در شهر ریستبک در نزدیکی وارنیا حمله کرد و موفق شد آن را تصرف و نیروهای بلغاری و آلمانی مدافع آن را به شدت مجروح کند. در ۲۶ اوت ۱۹۴۴، در جریان حمله یک نیروی پارتیزانی به مواضع ارتش بلغارستان در قله کایماکچالان، استریا از ناحیه سر مورد اصابت گلوله قرار گرفت و بلافاصله کشته شد. اوادیا پس از مرگ نشان قهرمان خلق را دریافت کرد و در بیتولا پس از جنگ بنای یادبودی به افتخار او ساخته شد.
باربارا جی. کینگ (; – ) انسان شناس اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون کمک هزینه گوگنهایم شده است.
شورش چنار لاهالا یا چنار که مارو ماراکال سامارام نیز نامیده می شود، به مبارزه زنان کوهنورد نادار در پادشاهی تراوانکور هند از سال ۱۸۱۳ تا ۱۸۵۹ برای حق پوشیدن لباس های بالاتنه که سینه هایشان را می پوشاند گفته می شود. پیش زمینه. در قرن نوزدهم در تراوانکور، برهنه کردن قفسه سینه برای افراد دارای موقعیت بالاتر، نشانه احترام از سوی مردان و زنان تلقی می شد. بنابراین، کاست های پایین تر، مانند کوه نوردان نادار و اژاواس، باید سینه های خود را در حضور اعضای کاست بالاتر نیر برهنه می کردند، که به نوبه خود آن ها هم مجبور به انجام این کار در حضور برهمن های نامبودیری با رتبه های بالاتر بودند. برهمن ها که در اوج سیستم رتبه بندی آیین هندو معروف به وارنا بودند، سینه های خود را فقط در حضور یک خدا برهنه می کردند. زنان طبقه بالاتر سینه ها و شانه های خود را با تکه ای پارچه بالا می پوشانند، مگر در حضور افراد جامعه ای با رتبه های بالاتر در حالی که زنان کوهنورد نادار اجازه نداشتند سینه های خود را از زنان کرالا، برای نشان دادن جایگاه پایین تر بپوشانند. تعداد زیادی از کوهنوردان نادار که از موقعیت اجتماعی خود ناراحت بودند، مسیحیت را پذیرفت
ند، و شروع به پوشیدن «پارچه های بلند» کردند، که با سیستم اعتقادی جدیدشان که حقوق برابر را برای همه مردان (و زنان) ارائه می کرد، سازگار بود. هنگامی که بسیاری از نادارها به مسیحیت روی آوردند، بسیاری از زنان نادار شروع به پوشاندن سینه خود کردند. ۱۸۱۳–۱۸۲۹. زنان نادار برای پوشاندن سینه های خود کمپینی موفق را راه اندازی کردند. در سال ۱۸۱۳، سرهنگ جان مونرو، "دیوان" بریتانیایی در دربار تراوانکور، دستوری صادر کرد که به زنانی که به مسیحیت گرویده اند اجازه می داد تا لباس های بالاتنه را بپوشند. زمانی که "پیندکارها"، اعضای شورای راجا، از این موضوع شکایت کردند، این دستور لغو شد و استدلال کردند که این حق، تفاوت های طبقاتی را از بین می برد و منجر به «آلودگی» گسترده در ایالت می شود. زنان نادار از پوشیدن شارف نایر منع شدند و در عوض مجاز به پوشیدن "کوپایام"، نوعی ژاکت بودند که مسیحیان سوری، شوناگاها و مپیلاس ها می پوشیدند. زنان نادار از این موضوع راضی نبودند و به مبارزه برای حق پوشیدن لباس بالا «مانند هر زن دیگری در طبقات بالاتر» ادامه دادند. این امر منجر به افزایش خشونت در دهه ۱۸۲۰ علیه زنان نادار و همچنین آتش زدن مدارس و کلی
ساها شد. در سال ۱۸۲۸، دولت تراوانکور بار دیگر پوشیدن لباس های سینه به سبک نایر را برای زنان نادار ممنوع کرد، اما پوشیدن ژاکت را مجاز دانست. در سال ۱۸۲۹، ملکه تراوانکور اعلامیه دیگری صادر کرد که حق زنان نادار را برای پوشیدن لباس های بالا رد می کرد. اعلامیه ۱۸۵۹. در سال ۱۸۵۸، خشونت های جدیدی در چندین مکان در تراوانکور رخ داد. در ۲۶ ژوئیه ۱۸۵۹، تحت فشار چارلز ترولیان، فرماندار مدرس، پادشاه تراوانکور اعلامیه ای صادر کرد که در آن حق همه زنان نادار برای پوشاندن سینه های خود، یا با پوشیدن ژاکت هایی مانند نادارهای مسیحی، یا بستن پارچه های درشت مانند "Mukkavattigal" (زنان ماهیگیر) رسمی و قانونی اعلام شد. با این حال آنها هنوز هم اجازه نداشتند سینه های خود را به سبک زنان طبقه بالاتر نیر بپوشانند. این راه حل برای مبلغان مسیحی که همه زن و مرد را برابر می دانستند، رضایت بخش نبود. زنان نادار همچنان محدودیت ها را نادیده می گرفتند و یک سبک لباس بالاپوش را ایجاد کردند که شبیه زنان طبقه بالاتر هندو بود، اما این موضوع برخی از هندوها را آزار می داد. این قانون تبعیض آمیز تا سال ۱۹۱۵–۱۹۱۶ اجرا می شد و از سوی بسیاری حمایت می شد. آزا
دی بیشتر. پس از شورش، جزوه هایی منتشر شد که ادعاهای مربوط به وضعیت کشاتریای نادارها را مطرح می کرد. اعضای این کاست مدعی حق پوشیدن نخ مقدس و سوار شدن بر پالانک در مراسم عروسی بودند. تا سال ۱۸۹۱ حداقل ۲۴۰۰۰ نادار کاست خود را به عنوان "کشاتریا" به سرشماری ارائه کرده بودند. CBSE در دسامبر ۲۰۱۶ بخشنامه ای را به تمام ۱۹۰۰۰ مدرسه زیرمجموعه خود صادر کرد و از آن ها خواست که بخشی از «تعارض طبقاتی و تغییر لباس» که شامل مصوبات مربوط به زمان شورش چنار بود از برنامه درسی حذف شود. این بخشنامه از ابتدای ۲۰۱۷ اجرایی شده است.
گلنار کنیزک محبوب اردوان پنجم، آخرین پادشاه اشکانی است که وزیر، مشاور و خزانه دار او نیز هست. گلنار در شاهنامه. داستان گلنار در شاهنامه از آنجا آغاز می­شود که روزی او به بام کاخ رفت و از آنجا چشمش به اردشیر بابکان افتاد و با همین نگاه، مهر این کهتر نژاده را در دل گرفت و نه آنچنان بود که بر احساس تیزگام خود، لگامی بزند که شب هنگام، کمندی از کاخ آویخت و خود را به سرای اردشیر رساند و به بالین او رفت. اردشیر جوان از او نام و نشانش را جویا شد و گلنار چنین داد پاسخ که من بنده ام ز گیتی به دیدار تو زنده ام دلاراموگنجور شاه اردوان که از من بود شاد و روشن روان پس از مدتی پدر اردشیر، بابک که فرماندار استخر بود از دنیا رفت و اردوان، پسر بزرگ خود، بهمن را جایگزین او کرد. اردشیر که امید پیشرفت و رسیدن به جایگاه پدر را در سر داشت، از این انتخاب دلتنگ شد و از اردوان نومید. پس از آن شاه، ستاره­ شناسان را فراخواند تا طالع او را دریابند. ستاره­شناسان پس از سه روز جستجو، دریافتند که به زودی کهتری نژاده از شاه می­ گریزد و به پادشاهی می­رسد. گلنار با شنیدن این پیشگویی شب به نزد اردشیر شتافت و داستان را به او گفت. اردشیر که خشمگین
بود، کمی آرام گرفت. اردشیر که پیوسته در فکر فرار و رفتن به پارس بود، چون زمینه را مساعد یافت به گلنار گفت فردا قصد رفتن دارد و اگر بخواهد او می­ تواند شریک سرنوشت آینده ی او باشد، گلنار هم با اشتیاق پذیرفت. بدو گفت گر من به ایران شوم ز ری سوی شهر دلیران شوم تو با من سگالی که آیی به راه گر ایدر بباشی به نزدیک شاه اگر با من آیی توانگر شوی همان بر سر کشور افسر شوی چنین داد پاسخ که من بنده ام نباشم جدا از تو تا زنده ام گلنار به ایوان خود آمد و درِ گنج­ ها را گشود. گوهرهای گوناگون و دینار بسیار از گنجینه­ ها برداشت و در محلی پنهان کرد. شب وقتی اردوان به خواب رفت گلنار نزد اردشیر آمد. اردشیر با دیدن او بسیار شاد شد و هر دو بر اسب­ هایی که از قبل آماده شده بود سوار شدند و از ایوان شاهی رو سوی پارس نهادند. اردوان آنچنان به گلنار خو کرده بود که شب و روزش را با او می­ گذراند و دیدار صبحگاهی او را به فال نیک می­ گرفت و روز تا چشمش به چهره ی گلنار نمی ­افتاد، سر از بالین برنمی داشت. آن روز چون وقت برخاستن از بستر، کنیزک را بر بالین نیافت، آشفته شد و سراغ او را گرفت. در همین هنگام به او خبر دادند که گلنار و اردشیر، دیرهن
گام با دو اسب گزیده ی شاه فرار کرده­اند. شاه برآشفت و عده ای از جنگجویان را به دنبال آن ها فرستاد، اما نشانی از آن ها نیافتند. اردشیر ابتدا بر فرزند اردوان، بهمن در پارس و سرانجام بر همه ی فرمانروایان اشکانی چیره شد و سلسله ی ساسانی را بنیان گذاشت، اما در سراسر شاهنامه خبر دیگری از گلنار نمی یابیم. شخصیت گلنار در شاهنامه، نمونه ی زنی است بی باک، ترقی خواه و زیرک. او همواره با عنوان کنیزک خطاب می شود اما با فراستی که نمونه­ای از آن را در داستان می بینیم به مقامی در خور نزد اردوان پنجم دست یافته و نه تنها خزانه ­دار، بلکه مشاور و وزیر این پادشاه نامدار نیز هست و این نشان از هوش و کاردانی او دارد و همین هوشیاری اوست که با یک نگاه، نشانه های بزرگی را در کهتری نژاده کشف می ­کند. اما ویژگی دیگری که در شخصیت گلنار ممتاز است بی پروایی در ابراز عشق است که تهمینه ­وار، به بالین مرد دلخواه خود می رود و عشق خود را به او اظهار می­ کند. معمولاً زنان در شاهنامه، آنجا که می ­دانند با ابراز عشق خود به مردی مردانه، کمترین غباری بر دامان زنانگی ­شان نمی ­نشیند، با گستاخی معصومانه ای، پا پیش می نهند و عشق خود را برملا می سازند.
او به مردی با ویژگی­ هایی ممتاز ابراز عشق می­کند و مرد، قدر گوهر عشق او را می­داند و تا پایان داستان، چنان که دیدیم گلنار نیز از پشتیبانی اردشیر، برای رسیدن به جایگاهی درخور فروگذار نمی ­کند و اوست که با گشودن درِ گنج و از طرفی با اطمینان بخشی به نژاده ی جوان، راه را برای رسیدن به پادشاهی او باز می­کند و اردشیر هم آن گونه که این زن زیرک، نشانه­های شاهی را در او یافته با توانایی و شایستگی تمام، بر تمام پادشاهان پیروز می ­شود و سلسله ی ساسانی را بنیان می­نهد اما از آنجاکه شاهنامه، نامه ی شاهان و سرگذشت ایشان است از گلنار دیگر نشانی نمی­ یابیم و رسالت این زن متهور و بی باک با یاری رساندن اردشیر در رسیدن به پادشاهی پایان می پذیرد. منابع. فردوسی. "شاهنامه".
مردمان آلگانکی () یکی از پرجمعیت ترین و گسترده ترین گروه های زبان بومی سرخ پوستان آمریکای شمالی هستند. از نظر تاریخی، این مردمان در امتداد ساحل اقیانوس اطلس و در داخل در امتداد رودخانه سن لوران و اطراف دریاچه های بزرگ برجسته بودند. این گروه متشکل از مردمانی است که به زبان های آلگانکی صحبت می کنند.
سوسنک از شخصیتهای شاهنامه، نام یکی از زنان شاعر بهرام گور پادشاه ساسانی بود. دختران آسیابان. بهرام هر هفته برای شکار به نخجیرگاه می رفت. یکبار به نخجیر رفتن و شکار او یک ماه طول کشید. در طی این مدت بی خیال از پادشاهی و مملکت در آنجا روزهای خوشی را سپری می کرد. هنگام بازگشت به روستایی رسید که آسیابی داشت. یک طرف آسیاب بزرگان ده نشسته بودند و طرف دیگر دختران روستایی هر یک دسته گلی در دست، گرد آتش بازی می کردند. دختران در بازیشان با هم آواز می خواندند و می گفتند: " بهرام شاه جاوید باد. به بهرام، بهرام گور می گویند، چون او گورخر شکار می کند. " بهرام کنار دختران ایستاد، از میان دختران چهار نفر به نام های "مُشک"، "سیسنک"، "نار" و "سوسنک" نزد بهرام آمدند. بهرام پرسید:" شما دختر که هستید ؟" یکی از آنها گفت: " دختر آسیابان پیر هستیم. او اکنون در روستا نیست و با گروهی به نخجیر رفته است اما به زودی بازحواهد گشت ." در همان زمان آسیابان با دوستان همراهش به کنار آسیاب رسیدند. آسیابان به بهرام تعظیم و عرض ادب کرد، بهرام او را گرامی داشت. به او گفت:" چرا این چهار دختر تو تا کنون ازدواج نکرده اند ؟!" پیرمرد گفت: " چون کسی به
خواستگاری آنها نیامده است ." بهرام از آسیابان دختران را خواستگاری کرد! آسیابان گفت: "من تقاضایت را می پذیرم اما من دارایی و حشمتی ندارم که به عنوان جهیزه با چهار دخترم تقدیم تو کنم !" بهرام گفت :" من چیزی از تو نمی خواهم " سپس بهرام دستور داد، دختران را به شبستان ببرند و خود آنجا را ترک کرد. پس از چند روز سواری از سوی بهرام نزد آسیابان آمد و گفت: " بخت با تو یار شد. اکنون شاه داماد تو است، او این مرز و بوم را به تو سپرده و ما همه فرمانبردار و خدمتکار تو هستیم !" منابع. شاهنامه فردوسی