Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
توسعه یافته و یک سری آلبوم زنده فقط آنلاین منتشر کرده است و در تعدادی از آلبوم های تلفیقی نیز حضور داشته است. این گروه بیش از چهار میلیون آلبوم در سراسر جهان فروخته است، که آن را به یکی از موفق ترین گروه های پانک راک در تمام دوران تبدیل کرده است. این گروه در سال ۱۹۹۴ با دومین آلبوم استودیویی خود به نام بیا برویم که شامل تک آهنگ «رستگاری» بود به محبوبیت رسید. در سال بعد، رانسید آلبوم بسیار موفق خود را منتشر کرد "... و گرگ ها بیرون بیایند"، که معروف ترین آهنگ های خود را «ریشه های رادیکالز»، «روبی سوهو» و «بمب ساعتی» تولید کرد و توسط انجمن ضبط موسیقی آمریکا گواهی طلا و پلاتین دریافت کرد، بیش از یک میلیون نسخه تنها در ایالات متحده فروخت. شش آلبوم بعدی آنها - "زندگی منتظر نخواهد ماند" (۱۹۹۸)، "رانسید" (۲۰۰۰)، "فناناپذیر" (۲۰۰۳)، "بگذارید دومینوها سقوط کنند" (۲۰۰۹)، "... افتخار تمام چیزی است که می دانیم" (۲۰۱۴) و "مشکل ساز" (۲۰۱۷) - نیز مورد تحسین منتقدان قرار گرفتند، اگرچه از نظر تجاری به اندازه "... و گرگ ها بیرون بیایند" موفق نبودند. این گروه دهمین آلبوم خود را با نام "فردا هرگز نمی آید" در سال ۲۰۲۳ منتشر کرد. ت
اریخچه. تاریخ اولیه (قبل از ۱۹۹۳). دوستان دوران کودکی تیم آرمسترانگ و مت فریمن با هم در آلبانی، کالیفرنیا، یک جامعهٔ کوچک طبقهٔ کارگر در نزدیکی برکلی بزرگ شدند. این دو از سال ۱۹۸۷ تا ۱۹۸۹ در گروه تأثیرگذار اسکا پانک اوپریشن آیوی با هم اجرا می کردند. این گروه در صحنهٔ پانک در خیابان گیلمن شماره ۹۲۴، یک باشگاه و محل کنسرت با گروه های پانک منطقهٔ خلیج محبوبیت یافت. زمانی که اوپریشن آیوی از هم پاشید، آرمسترانگ و فریمن تصمیم گرفتند یک گروه جدید تشکیل دهند و یک گروه اسکا پانک به نام داون فال تشکیل دادند که پس از چند ماه منحل شد. آنها سپس یک گروه هاردکور پانک به نام ژنراتور را راه اندازی کردند، که مدت کوتاهی بعد نیز منحل شد. آنها همچنین اسکا را شروع کردند که بر روی گروه دنس هال کرشر تأثیر گذاشت، اگرچه مدت کوتاهی پس از تشکیل گروه، گروه را ترک کردند. در این مدت، آرمسترانگ با اعتیاد به الکل دست و پنجه نرم می کرد و فریمن برای اینکه او را روی علایق دیگر متمرکز کند، به آنها پیشنهاد داد که گروه جدیدی تشکیل دهند. در سال ۱۹۹۱، آنها برت رید، هم اتاقی آرمسترانگ را به عنوان درامر خود به خدمت گرفتند و رانسید را تشکیل دادند. چند
ماه پس از شروع گروه، رانسید شروع به اجرا در اطراف منطقه برکلی کرد و به سرعت طرفداران خود را پیدا کرد. اولین نسخهٔ ضبط شدهٔ رانسید یک آلبوم چندآهنگه با نام خود گروه، "رانسید" را در سال ۱۹۹۲ برای ناشر قدیمی اوپریشن آیوی Lookout! Records بود. مدت کوتاهی پس از انتشار پخش گسترده، گروه !Lookout را ترک کرد و با شرکت نوازندهٔ گیتار گروه بد ریلیجین، برت گورویتز، Epitaph Records قرارداد امضا کرد. رانسید اولین آلبوم خود، "رانسید" را با عنوان Epitaph در سال ۱۹۹۳ منتشر کرد. پیشرفت موفقیت آمیز (۱۹۹۶–۱۹۹۴). در حالی که رانسید مشغول نوشتن برای یک آلبوم بعدی بود، بیلی جو آرمسترانگ به آنها پیوست تا آهنگ «رادیو» را بنویسند که منجر به اجرای زندهٔ آرمسترانگ با گروه رانسید شد. تیم قبلاً از لارس فردریکسن خواسته بود که نوازندهٔ گیتار دوم رانسید باشد، اما او ابتدا این درخواست را رد کرد زیرا در آن زمان با گروه UK Subs می نواخت. پس از اینکه بیلی جو این درخواست را رد کرد، فردریکسن نظر خود را تغییر داد و به رانسید پیوست. فردریکسن در دومین آلبوم استودیویی آنها "بیا برویم" (۱۹۹۴) با گروه اجرا کرد. در آن سال، همتایان آن زمان آنها، گروه آف اس
پرینگ، موفقیت بزرگی را با آلبوم "اسمش" خود تجربه کردند. رانسید از تور گروه آف اسپرینگ در سال ۱۹۹۴ پشتیبانی کرد، که به آلبوم "بیا برویم" کمک کرد به ترتیب به رتبهٔ ۹۷ هیت سکرزدر مجلهٔ "بیلبورد" و جدول "بیلبورد" ۲۰۰ برسد. این آلبوم همچنین اولین نمایش گستردهٔ خود را هنگامی که شبکهٔ ام تی وی ویدیوی تک آهنگ «رستگاری» را پخش کرد، ارائه کرد. "بیا برویم" در ۷ ژوئیه ۲۰۰۰ گواهینامه طلا گرفت و با موفقیت آلبوم، گروه توسط تعدادی از شرکت های بزرگ ضبط موسیقی، از جمله ناشر مدونا ماوریک رکوردز، مورد پیگیری قرار گرفت. در این دوره شایعات زیادی منتشر شد. برخی از شایعات این بود که کارمندان Epitaph اجازه نداشتند در مورد مسائل با مطبوعات صحبت کنند، رانسید یک مرد از بخش هنرمندان و رپرتوار از اپیک را متقاعد کرد که موهاوک آبی را بتراشد و مدونا تصاویر برهنهٔ خود را برای گروه ارسال کرد. گروه در نهایت تصمیم گرفت با Epitaph قرارداد ببندد و سال بعد سومین آلبوم خود "... و گرگ ها بیرون بیایند" را در ۲۲ اوت ۱۹۹۵ منتشر کرد. این آلبوم از نظر موفقیت به سرعت از "بیا برویم" پیشی گرفت و به رتبهٔ ۴۵ در جدول آلبوم "بیلبورد" ۲۰۰ رسید. در ۲۲ ژانویه ۱۹۹۶
، آلبوم گواهی طلا گرفت. این آلبوم نقدهای مثبتی دریافت کرد، استفن توماس ارلوین از آل میوزیک آلبوم را دارای «لحظه های کلاسیک پانک احیاگر» توصیف کرد. ارلوین موسیقی را تحسین کرد و ادعا کرد که این آلبوم «نشان دهندهٔ یک عقب نشینی انزواطلبانه به پانک راک آموزشی و سرکشی کنندهٔ زیرزمینی نیست». سه تک آهنگ این آلبوم، «ریشه های رادیکالز»، «بمب ساعتی» و «روبی سوهو» همگی در آهنگ های مدرن راک "بیلبورد" قرار گرفتند و سنگین ترین پخش خود را تا به امروز در ایستگاه های رادیویی و ام تی وی به ارمغان آوردند. گروه همچنین «روتس رادیکالز» و «روبی سوهو» را در شنبه شب زنده اجرا کردند. سال های میانی (۲۰۰۳–۱۹۹۷). پس از دو سال تور برای آلبوم "... و گرگ ها بیرون بیایند"، رانسید در سال ۱۹۹۷ به استودیو بازگشت تا ضبط چهارمین آلبوم استودیویی خود، "زندگی منتظر نخواهد ماند" را آغاز کند، که در ۳۰ ژوئن ۱۹۹۸ منتشر شد. این آلبوم از سبک های موسیقی قبلی رانسید منشعب شد و پانک راک را با عناصری از ریشه های رگی، راکابیلی، داب، هیپ هاپ و فانک ترکیب کرد و با آلبوم "ساندینیستا!" از گروه کلش مقایسه شد. اگرچه این آلبوم به موفقیت "... و گرگ ها بیرون بیایند" دست
نیافت، اما از آن زمان در زمان های اخیر طرفداران زیادی پیدا کرده است. در سال ۱۹۹۹، رانسید تصمیم گرفت به رابطهٔ هفت سالهٔ خود با Epitaph پایان دهد و با Hellcat Records تأسیس شده توسط آرمسترانگ (که زیرمجموعه ای از Epitaph است) قرارداد امضا کرد. دومین آلبوم با نام خود گروه، "رانسید" در ۱ اوت ۲۰۰۰ منتشر شد و اولین آلبوم آنها بود که از طریق Hellcat منتشر شد. این آلبوم نتوانست موفقیت سه آلبوم قبلی رانسید را به دست آورد و در جدول "بیلبورد" به رتبهٔ ۶۸ رسید. در این آلبوم، گروه تا حد زیادی تأثیرات اسکا پانک خود را کنار گذاشت و آلبومی تحت تأثیر هاردکور ضبط کرد. سال بعد گروه در تور ونز وارپد ۲۰۰۱ شرکت کرد. سه عضو اصلی رانسید سه آهنگ را با نام گروه Devil's Brigade در سال ۲۰۰۲ منتشر کردند، یکی در آلبوم تلفیقی "Give 'Em the Boot III" و دو آهنگ در یک صفحه وینیل ۱۲ اینچی. در مارس همان سال، یک آلبوم تقسیم شده با گروه نوئف اکس به عنوان "BYO Split Series Volume III" منتشر شد که در آن رانسید آهنگ های نوئف اکس و نوئف اکس آهنگ های رانسید را پوشش داد. پس از وقفه ای از تور در سال ۲۰۰۱، رانسید در سال ۲۰۰۲ به همراه گورویتز به استودیو
بازگشت تا ششمین آلبوم استودیویی خود را به نام "فناناپذیر" ضبط کند که در ۱۹ اوت ۲۰۰۳ منتشر شد و بالاترین آلبوم آنها تا به امروز بود و به رتبهٔ ۱۵ رسید. برخلاف آلبوم های قبلی گروه، "فناناپذیر" نه تنها توسط Epitaph/Hellcat، بلکه توسط کمپانی بزرگ ضبط، وارنر رکوردز توزیع شد، حرکتی که با واکنش های شدید طرفداران گروه مواجه شد که وفاداری آنها به صحنهٔ مستقل را زیر سؤال بردند. زمانی که آلبوم منتشر شد، لوگوی وارنر در هیچ جایی روی بسته بندی آن دیده نمی شد، حرکتی برای پنهان کردن حرکت ناشر اصلی از دید طرفداران. این آلبوم به گرمی مورد استقبال اکثر منتقدان قرار گرفت، اما با نظرات متفاوت طرفداران مواجه شد، برخی از آنها احساس می کردند که آلبوم حاوی صدای «پاپیر» است (برخی وارنر را متهم به تأثیرگذاری بر موسیقی می کنند) در حالی که برخی دیگر احساس می کردند که این آلبوم ترکیبی از "... و گرگ ها بیرون بیایند" و "زندگی منتظر نخواهد ماند" است. موزیک ویدیوی آلبوم برای اولین تک آهنگ، «سقوط به پایین» نیز به دلیل حضور اعضای گود شارلوت و کلی آزبورن با برخی انتقادات طرفداران مواجه شد. وقفه (۲۰۰۵–۲۰۰۴). در سال ۲۰۰۴، پس از یک تور برای "فناناپ
ذیر"، رانسید به یک وقفهٔ طولانی رفت. اعضای گروه با پروژه های جانبی کار می کردند، اگرچه به طور رسمی منحل نشده بوند. آرمسترانگ به اجرای پروژهٔ جانبی خود یعنی Transplants ادامه داد که دومین آلبوم خود را با نام "شهرهای خالی از سکنه" در سال ۲۰۰۵ منتشر کرد. او همچنین در آهنگ گروه سایپرس هیل «شمارهٔ شما چیست؟» از دهمین آلبوم آنها "تا زمانی که مرگ ما را جدا کند" در گیتار و بک خواننده همکاری کرد. آرمسترانگ همچنین یک آلبوم انفرادی به نام "زندگی یک شاعر" در مه ۲۰۰۷ منتشر کرد. فردریکسن کار خود را با پروژهٔ جانبی خود لارس فردریکسن و د بستردز ادامه داد و دومین آلبوم استودیویی خود را با نام "وایکینگ" در سال ۲۰۰۴ منتشر کرد، این آلبوم با همکاری آرمسترانگ نوشته و تولید شد. فریمن برای مدت کوتاهی با گروه سوشال دیستورشن در سال ۲۰۰۴ به عنوان جانشین جان ماورر تور برگزار کرد تا اینکه گروه نوازندهٔ بیس فعلی خود برنت هاردینگ را پیدا کرد. فریمن و فردریکسن هر دو در این مدت صاحب فرزند شدند - فریمن دو فرزند داشت و فردریکسن یک فرزند. اصلاحات و آلبوم بگذارید دومینوها سقوط کنند (۲۰۱۰–۲۰۰۶). در اوایل سال ۲۰۰۶، رانسید برای شروع یک تور موفق اصل
اح شد و تعدادی اجراهای آکوستیک را به عنوان بخشی از مجموعه کنسرت هلکت نایتس Hellcat Records در محل برگزاری Echo اجرا کرد. این اولین اجرای زنده گروه از زمان وقفه بود. در ۱۳ آوریل ۲۰۰۶، رانسید برنامه های خود را برای یک تور جهانی که در ژوئیه ۲۰۰۶ آغاز می شد، و انتشار یک دی وی دی متشکل از ۳۱ موزیک ویدیو و همچنین تاریخ انتشار آزمایشی بهار ۲۰۰۷ برای یک تور جدید آلبوم استودیویی که هنوز نامش ذکر نشده است، اعلام کرد. مشابه تعدادی از گروه های دیگر که با Lookout! Records قرارداد امضا کردند، در سپتامبر ۲۰۰۶، رانسید نمایشنامهٔ توسعه یافته خود را از کاتالوگ ناشر گرفته بود. در ۳ نوامبر ۲۰۰۶، رید، رانسید را ترک کرد و براندن اشتاینکرت، که قبلاً یکی از اعضای گروه The Used بود، جایگزین او شد. رانسید در آوریل ۲۰۰۸ تور ژاپن را برای تعدادی نمایش پس از دو روز آن که در جشنوارهٔ پانک اسپرینگ ۲۰۰۸ تیتر شد، برگزار کرد. پس از تور ژاپن، رانسید یک تور کامل در ایالات متحده را در تابستان و یک تور بریتانیا را در زمستان آغاز کرد. رانسید، یک بار در هفته، یک برنامه رادیویی ایکس ام را میزبانی می کرد. این برنامهٔ رادیو رانسید نام داشت و ساعت ۲۴ شن
به از شبکهٔ ۵۳ «قارچ» پخش شد. با این حال، نمایش به دلیل اینکه قارچ ۵۳ از برنامه نویسی ایکس ام گرفته شده بود، لغو شد. اگرچه برنامه هایی برای ادامهٔ "فناناپذیر" در سال های ۲۰۰۵، ۲۰۰۶ و ۲۰۰۷ ذکر شده بود، اما تا ژانویه ۲۰۰۸، زمانی که رانسید برای ضبط آن وارد اسکای واکر سوند شد، این برنامه محقق نشد. هفتمین آلبوم استودیویی به نام "بگذارید دومینوها سقوط کنند" در ۲ ژوئن ۲۰۰۹ منتشر شد. در اواخر ماه مه، فول آلبوم از صفحهٔ مای اسپیس گروه پخش شد. این اولین آلبوم رانسید بدون ترکیب «کلاسیک» آن بود، با براندن اشتاینکرت که در سال ۲۰۰۶ جایگزین برت رید در درام شد. این آلبوم در استودیو ناشناس براندن در یوتا نوشته شد و در اسکای واکر سوند در نیکاسیو، کالیفرنیا ضبط شد. بوکر تی جونز، اسطورهٔ موسیقی، ارگ را روی یک آهنگ اجرا کرد. نسخهٔ لوکس آلبوم شامل سی دی، برخی از آهنگ های ضبط شده به صورت آکوستیک بر روی سی دی دیگر و ساخت دی وی دی آلبوم بود. "بگذارید دومینوها سقوط کنند" موفق ترین آلبوم گروه در "بیلبورد" ۲۰۰ شد و در رتبهٔ ۱۱ قرار گرفت. رانسید در تابستان ۲۰۰۹ برای حمایت از "بگذارید دومینوها سقوط کنند"، با گروه های رایز اگنست، Riverboat
Gamblers و بیلی تلنت به عنوان گروه های آغازین آن، تور آمریکای شمالی را برگزار کرد. این تور در ۴ ژوئن ۲۰۰۹ در ونکوور، بریتیش کلمبیا آغاز شد و در ۳۱ ژوئیه در تورنتو، انتاریو به پایان رسید. در ۱۰ ژوئن ۲۰۰۹، گروه به عنوان مهمان موزیکال در "برنامه امشب با کونان اوبراین" در حال نواختن «آخرین کسی که می میرد» از "بگذارید دومینوها سقوط کنند" ظاهر شد. آلبوم … افتخار تمام چیزی است که می دانیم (۲۰۱۶–۲۰۱۱). رانسید یک تور کوچک در ایالات متحده با پشتیبانی از گروه بلینک-۱۸۲ از ۲۵ اوت تا ۴ سپتامبر ۲۰۱۱ انجام داد تا آنها را قادر سازد قبل از ورود به استودیو در سپتامبر ۲۰۱۱ برای ضبط هشتمین آلبوم خود با برت گورویتز، خود را گرم کنند. تاریخ انتشار سال ۲۰۱۲ انتظار می رفت. گروه همچنین اشاره کرد که یک تور جهانی بیستمین سالگرد آلبوم را همراهی خواهد کرد. آنها به عنوان تیتر یکی از بزرگ ترین جشنواره های پانک در جهان، Groezrock در بلژیک اعلام شدند. تیم آرمسترانگ اظهار داشت که آلبوم جدید رانسید پس از انتشار آلبوم جدید توسط Transplants منتشر خواهد شد. در دسامبر ۲۰۱۲، رانسید اولین آهنگ استودیویی جدید خود را پس از سه سال با نام «لعنت به تو» م
نتشر کرد که آن را برای دانلود رایگان در وب سایت خود در دسترس قرار دادند. در سال ۲۰۱۲، رانسید، "رانسید اسنشیال" را منتشر کرد، جعبه ای انحصاری آنلاین که بیستمین سالگرد گروه را از طریق Pirates Press Records جشن می گرفت. مجموعه جعبه شامل تمام آلبوم ها و مجموعه های منتشر شده رسمی رانسید از جمله اولین آلبوم چندآهنگه با نام خود گروه از سال ۱۹۹۲ تا ۲۰۰۹ است. این آلبوم ها هر کدام به تنهایی در ۷ اینچ منتشر شدند. در ۶ فوریه ۲۰۱۳، رانسید تصویری از گروه در استودیو در صفحهٔ فیس بوک خود با عنوان «ضبط شروع شد» آپلود کرد. در مصاحبه ای در دسامبر ۲۰۱۳ در وب سایت ردیت، براندن اشتاینکرت درامر رانسید فاش کرد که نام آلبوم جدید "... افتخار تمام چیزی است که می دانیم" است و در سال ۲۰۱۴ منتشر خواهد شد. در ۲۸ سپتامبر ۲۰۱۴، رانسید آثار هنری و لیست آهنگ برای "... افتخار تمام چیزی است که می دانیم" را فاش کرد. روز بعد، آنها اعلام کردند که آلبوم در ۲۷ اکتبر ۲۰۱۴ منتشر خواهد شد. در ۳۰ سپتامبر ۲۰۱۴، گروه ویدیویی از آنها در حال اجرای سه قطعه از آلبوم منتشر کرد. در ۲۵ مارس ۲۰۱۷، رانسید برای اولین بار در برزیل در جشنوارهٔ لالوپالوزا سائوپائولو در
مقابل تماشاگرانی که ۱۰۰٬۰۰۰ نفر تخمین زده می شدند که در آن جشنواره ۲ روز اول شرکت کرده بودند، نواخت. ترکیب آن شنبه شامل اجراهای گروه هایی مانند کریولو، ایکس ایکس و متالیکا نیز بود. به همین مناسبت، لارس فردریکسن آخرین آهنگ این کنسرت، روبی سوهو را برای «لمی از موتورهد، دنیا بدون تو جای بدتری است» تقدیم کرد. آلبوم های مشکل ساز و فردا هرگز نمی آید (۲۰۱۷–اکنون). در ۲ مه ۲۰۱۷، رانسید در صفحهٔ فیس بوک خود اعلام کرد که نهمین آلبوم استودیویی آنها، "مشکل ساز"، در ۹ ژوئن منتشر خواهد شد. رانسید در ژوئیه و اوت ۲۰۱۷ به همراه گروه دراپکیک مورفیز، عنوان «تور از بوستون تا برکلی» را بر عهده داشت. در ژوئن ۲۰۱۹، گزارش شد که رانسید روی دهمین آلبوم استودیویی خود با انتشار پیش بینی شده در سال ۲۰۲۰ کار می کرد، اگرچه سال بدون انتشار جدید گذشت. همچنین در سال ۲۰۱۹، آنها تیتر جشنوارهٔ صنایع دستی و آبجوی مسافرتی The Bash شدند و در ماه سپتامبر در آمریکای شمالی با پشتیبانی ارائه شده توسط گروه های پنی وایز و سویسایدال تندنسیز و English Beat و Aquabats و Turnstile و Iron Reagan و Angel Du$t برنامه برگزار کردند. رانسید در ژوئن ۲۰۲۱ اعلام کرد
که از اوت تا اکتبر ۲۰۲۱ به همراه گروه Dropkick Murphys در تور آمریکای شمالی "بوستون به برکلی دوم" شرکت خواهند کرد. در مصاحبهٔ نوامبر ۲۰۲۱ با "کرنگ!"، فردریکسن تأیید کرد که رانسید در آلبوم جدید خود «انجام کارهای پایانی» را انجام داده است. در ۱۸ آوریل ۲۰۲۳، رانسید اعلام کرد که دهمین آلبوم آنها، "فردا هرگز نمی آید"، در ۲ ژوئن ۲۰۲۳ منتشر خواهد شد. در سال ۲۰۲۳، رانسید به گروه های گرین دی و اسمشینگ پامپکینز برای قسمت آمریکای شمالی از تور ساویرز پیوست.
رابرت اندرو بردلا جونیور (31 ژانویه 1949 - 8 اکتبر 1992) یک قاتل زنجیره ای اهل آمریکا بود که حداقل شش مرد جوان را ربوده، مورد تجاوز جنسی قرار داده، شکنجه کرده و به قتل رسانده است. او قربانیانش را مجبور به تحمل دوره های اسارت تا شش هفته می کرد. جنایت هایی که او انجام داد بین سال های 1984 تا 1987 در کانزاس سیتی، میسوری رخ داد. بردلا در آگوست 1988 به جرم قتل درجه یک یکی از قربانیانش، لری پیرسون، اعتراف کرد و به حبس ابد بدون امکان آزادی مشروط محکوم شد. او بعدها به یک اتهام قتل دیگر درجه یک و چهار اتهام قتل درجه دو در دسامبر 1988 اعتراف کرد. او در اکتبر 1992 در حین حضور در زندان برای گذراندن مدت حبس خود به دلیل حمله قلبی درگذشت. بردلا به عنوان "قصاب کانزاس سیتی" شناخته شد به خاطر اینکه بدن قربانیانش را به طور گسترده ای تشریح می کرد و سپس آنها را در کیسه های زباله دور می ریخت. زندگی ابتدایی. رابرت بردلا در 31 ژانویه 1949 در کایاهوگا فالز، اوهایو متولد شد. او نخستین فرزند از دو پسر بود که به رابرت اندرو بردلا سنیر و ماری لوئیز پدر و مادر وی بودند. پدر بردلا یک کاتولیک متعصب با نژاد ایتالیایی بود و مادرش از نژاد آلما
نی و بریتانیایی بود. خانواده به طور منظم به مراسمات مذهبی می رفتند و هر دو پسر در دوره های آموزشی مذهبی شرکت می کردند. بردلا در تحصیلات خود عملکرد خوبی داشت، ولی از نظر معلمانش به سختی درس می آموخت. بخشی از این به دلیل بی احساسی او و بخشی دیگر به علت آزارهایی بود که از سوی سایر همکلاسان او بر وی تحمیل می شد. وقتی بردلا به سن بلوغ رسید، به همجنسگرا بودن خویش پی برد؛ در ابتدا این موضوع را به شدت مخفی می کرد با این حال به مدت کوتاهی با یک دختر رابطه داشت. دوره نوجوانی. در اواسط دوره نوجوانی، بردلا شروع بروز کردن پرخاشگری نسبت به دیگران کرد؛ خصوصاً نسبت به زنان شروع به بی احترامی و تحقیر آنان کرد. او آشپزی و هنر و مهارت های نمایشی آموخت. در روز کریسمس 1965 خانواده بردلا به کنتون، اوهایو سفر کردند تا آشنایان را ملاقات کنند. در آن شب، پدر بردلا در سن 39 سالگی دچار حمله قلبی شد. دو روز بعد، بردلا به تنهایی به کایاهوگا فالز بازگشت. او وقتی به خانه رسید، خانواده اش به او گفتند که پدرش فوت کرده است. بردلا برای کسب آرامش به آئین کاتولیک خود بازگشت و درباره ادیان مختلف مطالعه کرد. او در نهایت نسبت به تمامی ادیان جهان بدب
ین شد. کمی بعد از مرگ پدر بردلا، مادرش دوباره ازدواج کرد؛ اقدامی که با نارضایتی بردلا روبرو شد و آن را نوعی خیانت به پدرش دانست. به همین علت، او بیشتر منزوی شد و بیشتر به انجام فعالیت ها در اوقات تنهایی خود مشغول شد؛ مانند نقاشی، جمع آوری سکه و تمبر و نوشتن نامه به دوستان. بعدها او در سال 1982 کسب و کار عتیقه فروشی خود را راه اندازی کرد. نقل مکان به کانزاس سیتی. سال های دانشگاهی. در تابستان 1967 بردلا از دبیرستان کایاهوگا فالز فارغ التحصیل شد. در طول تحصیلاتش در دبیرستان، او نمرات بسیار خوبی کسب کرد. کمی بعد از فارغ التحصیلی بردلا به کانزاس سیتی نقل مکان کرد و در مؤسسه هنری کانزاس سیتی ثبت نام کرد، هدف از آن آرزوی وی برای تبدیل شدن به استاد دانشگاهی بود. از سال دوم حضور در مؤسسه، او به شدت ضد اقتدار شد و با گروهی از دانشجویان مواجه شد که مواد مخدر به او می دادند و او نیز آنها را به دیگر دانشجویان می فروخت. همچنین او شروع به سوءمصرف الکل کرد. او حداقل در دو مورد اقدام به آزار حیوانات کرد؛ در یکی از این موارد، او یک مرغابی را سر برید و در مورد دیگر، بر روی یک سگ آزمایش داروهای آرامبخش انجام داد. در سن 19 سالگی
بردلا به خاطر تلاش برای فروش متامفتامین به یک افسر لباس شخصی دستگیر شد؛ او پس از پرداخت وثیقه 3000 دلاری آزاد شد. او بعداً به این جرم اعتراف کرده و پنج سال حبس تعلیقی دریافت کرد. یک ماه بعد از این دستگیری، بردلا و دو دانشجوی دیگر را به خاطر حمل ماری جوانا و LSD در شهرستان جانسون دستگیر شدند. در سال 1969 بردلا به طور داوطلبانه از مؤسسه کناره گیری کرد و پس از اینکه انتقادات شدیدی از سوی مدیران دانشگاه به خاطر کشتن و پختن مرغابی دریافت کرد. او تصمیم گرفت در کانزاس سیتی زندگی کند و در سپتامبر همان سال به خیابان شارلوت در منطقه هاید پارک نقل مکان کرد. در این مرحله، بردلا چندین سال بود که به طور علنی همجنسگرا بود. او شروع به گذراندن بیشتر وقت آزادش با مردان فاحشه، معتادان، مجرمان محلی و فراری ها کرد. قتل ها. اولین قربانی. اعتقاد بر این است که اولین قربانی بردلا در 5 ژوئیه 1984 به قتل رسیده است؛ او جری هاول، 19 ساله بود. بردلا قول داده بود که این جوان را به یک مسابقه رقص ببرد. طبق صحبت های بردلا، او هاول را با الکل، دیازپام و آسپرومازین بیهوش کرد. سپس او به هاول یک آرامبخش قوی تزریق داد و او را به تختش بست. هاول به
مدت تقریباً 28 ساعت بر تخت بود. در طول این مدت بردلا به طور مکرر به او مواد مخدر تزریق کرد، شکنجه داد، مورد آزار جنسی قرار داد و با اشیاء خارجی به او آسیب زد و بارها به سوالات هاول درباره اینکه چرا با او اینگونه رفتار می شود و درخواست هایش برای آزادی بی توجهی کرد. طبق گفته بردلا جری بر اثر استفراغ خود خفه شد یا بر اثر ترکیب مواد و داروهای مختلفی که به او تزریق شد به حدی قوی بودند که نتواند نفس بکشد. بردلا بعدها بیان کرد که پس از مرگ هاول، تلاش کرد تا عملیات احیای قلبی روی وی انجام دهد و پس از بی نتیجه بودن این عملیات، او جسد را به زیرزمین منتقل کرد. او جسد را در حالت معلق قرار داد تا به مدت یک شب همه خون بدنش تخلیه شود. روز بعد، او جسد هاول را با استفاده از اره برقی و چاقوهای استخوان شکن تکه تکه کرد و بخش ها در کیسه های زباله قرار داد. این کیسه ها را در کیسه های زباله بزرگتر قرار داد سپس توسط کارگران زباله به محل دفن زباله منتقل شد. او یک همه رویدادها را در یک دفترچه ثبت می کرد؛ رویدادهایی شامل آزار جنسی و جسمی که بر قربانی اش وارد کرد. قتل های بعدی. در تاریخ 10 آوریل 1985 یک شخص دوره گرد به نام رابرت شلدون 2
0 ساله به خانه بردلا آمد و خواست برای مدت کوتاهی در خانه او بماند. بعدها به گفته بردلا، اگرچه شلدون اجاره خانه را به موقع پرداخت می کرد، او را "مزاحم" می دانست. در تاریخ 12 آوریل او را با دارو بیهوش کرده و به اسارت گرفت و به مدت سه روز در اتاق خواب نگهداری شد و انواع شکنجه ها را تحمل کرد، از جمله ریختن ضدعفونی های لوله های فاضلاب به چشم چپش، وارد کردن سوزن ها به نوک انگشتانش، بستن مچ هایش را با سیم پیانو با هدف آسیب به اعصاب دست هایش و پر کردن گوش هایش با درزگیر برای کاهش ظرفیت شنوایی. سه روز پس از آغاز اسارت شلدون، در تاریخ 15 آوریل، بردلا جسدش او را با قرار دادن یک کیسه روی سرش خفه کرد و سپس جسدش را در حمام تکه تکه کرد. در ژوئن، شخصی به نام مارک والاس برای پناه گرفتن از طوفان شدید به خانه بردلا مراجعه کرد. بردلا او را به داخل خانه دعوت کرد و با توجه به حالت شدید تنش و افسردگی والاس، بردلا تصمیم گرفت که به او کلروپرومازین تزریق کند و بعد به والاس گفت که این دارو او را آرام می کند. والاس این پیشنهاد را پذیرفت و 30 دقیقه بعد بردلا تصمیم گرفت او را به اسارت بگیرد. در ادامه والاس را به اتاق خواب طبقه دوم منتقل ک
رد و تقریباً یک روز اسارت و شکنجه را تحمل کرد، از جمله این شکنجه ها استفاده از گیره های تمساحی بر روی نوک پستان ها تا در هر لحظه که والاس به حالت بیهوشی می رفت، شوک الکتریکی به بدنش وارد شود. به گفته بردلا، یک ساعت پس از آزمایش با سوزن های زیرپوستی که آنها را به عضلات مختلف پشت قربانی اش وارد کرده بود، مارک والاس بر اثر ترکیبی از داروها، گاز و کمبود اکسیژن جان سپرد. افزایش وحشیگری. در تاریخ 26 سپتامبر 1985 بردلا یک تماس تلفنی از یک آشنا به نام جیمز فریس دریافت کرد که خواستار اقامت موقت در منزل بردلا شده بود. بردلا با قصد ربودن فریس، با او موافقت کرد و قرار ملاقات را در یک بار ترتیب داد. با وجود وحشتی که به سه قربانی خود تحمیل کرده بود، بردلا ادعا کرد که فریس اولین قربانی بود که عمداً به او شکنجه وارد کرد. بردلا فریس را به خانه آورد و او را با داروهای آرامبخش پودر شده در غذا بیهوش کرد، سپس او را به تخت بست و تقریباً به طور مکرر حدود 27 ساعت او را شکنجه کرد. شکنجه ها شامل شوک های الکتریکی مکرر 7700 ولتی به شانه و بیضه ها به مدت هر 5 دقیقه یک بار انجام داد. فریس به تدریج به هذیان گویی افتاد. اما بردلا به حملات ج
سمی و جنسی خود ادامه داد تا جایی که بر اساس یادداشت خود او در دفترچه اش فریس قادر به نشستن برای بیش از 10 تا 15 ثانیه نیست. در نهایت فریس فوت کرد. قربانی بعدی تاد استوپس یک معتاد به مواد مخدر 23 ساله و فاحشه بود که به همراه همسرش دوبار برای مدت کوتاهی در سال 1984 در خانه بردلا زندگی کرد. بردلا در 17 ژوئن 1986 پس از نقل مکان آنها، او را با پینشهاد ناهار به خانه خود با هدف انگیزه برای ایجاد رابطه جنسی دعوت کرد. بردلا بعدها به بازجویان گفت که به شدت به استوپس جذب شده بود و این قربانی به مدت دو هفته قبل از مرگش در اسارت بود. او به تدریج ترس را به استوپس تحمیل کرد و تلاش کرد تا او را به یک برده جنسی تبدیل کند. بردلا از طریق وارد کردن شوک های الکتریکی به چشمان بسته استوپس سعی داشت او را نابینا کند و برای خاموش کردن فریادهایش، پاک کننده فاضلاب را به حنجره اش تزریق کرد. در هفته دوم اسارت، استوپس از بردلا نوشابه و ساندویچ درخواست کرد. وقتی بردلا قبول نکرد، استوپس شروع به گریه کرد. در 27 ژوئن، او با مشت دیواره مقعد استوپس را پاره کرد که باعث خونریزی شد. در اواخر اسارت استوپس، او سعی کرد به او بستنی و سوپ بدهد. در روز آ
خر اسارت، استوپس آنقدر ضعیف شده بود که بردلا بعداً گفت «او قادر به نفس کشیدن نبود». در 1 ژوئیه 1986، استوپس جان باخت. یک آسیب شناس پزشکی قانونی بعداً شهادت داد که پارگی دیواره مقعد باعث شوک سپتیک شده که باعث مرگ وی شد. آخرین قربانی. در ساعت 1 بامداد 29 مارس 1988، بردلا آخرین قربانی خود، یک روسپی 22 ساله به نام کریستوفر بریسون را ربود که با وعده پرداخت پول در ازای رابطه جنسی به خانه خود برد. در خانه، بریسون با میله آهنی بیهوش شد، سپس او را به تخت بست. همان روشهای شکنجه را بر روی او نیز انجام داد. فرار. در روز سوم اسارت، بریسون توانست اعتماد بردلا را به دست آورد. او همچنین بردلا را متقاعد کرد که هر وقت بردلا از اتاق بیرون بود، تلویزیونی را در اتاق روشن بگذارد. بریسون بعداً به بازپرسان گفت که تقریباً به طور مداوم درباره فرار فکر می کرد. روز بعد، او با استفاده از یک جعبه کبریت که بردلا در اتاق و در دسترس او گذاشته بود، هنگامی که بردلا در خانه نبود توانست خودش را رها کند. بریسون با پریدن از یک پنجره در طبقه دوم، استخوان پایش شکست. او به سمت مأموری که مشغول خواندن کنتور در آن سوی خیابان بود دوید و از او خواست تا با
پلیس تماس بگیرد. همسایگان با پلیس تماس گرفتند و پلیس چند دقیقه بعد از راه رسید. او به پلیس گفت که به مدت چهار روز در اسارت بوده و بردلا در این مدت به او تجاوز جنسی کرده است. بردلا در طول این مدت به او دارو می داد و با تزریق پاک کننده فاضلاب به گلویش توانایی صحبت با صدای بلند را از او گرفت. هنگامی که بریسون صحبت می کرد، افسران متوجه شدند که علاوه بر پای شکسته، چشم هایش قرمز و متورم و جای زخم و کبودی در سرتاسر بدنش قابل مشاهده بود. بریسون با همراهی یک افسر به مرکز پزشکی منورا برای درمان برده شد. دستگیری. بعد از ظهر روز فرار بریسون، بردلا به اتهام آزار و اذیت جنسی کریستوفر بریسون دستگیر شد. او از ورود افسران به خانه اش خودداری کرد. افسران پس از ورود به خانه، اتاق خواب را در طبقه دوم کشف کردند. در اتاق یک ترانسفورماتور الکتریکی به دیوار وصل شده بود که سیم های آن به تخت منتهی می شد. یک سینی فلزی حاوی سرنگ، بطری های کوچک که ظاهراً داروهای نسخه ای بودند. همچنین در اتاق یک لوله آهنی بلند، طناب های مختلف و کمربند چرمی یافت شد. 334 عکس پلاروئید و 34 عکس از مردان مختلف نیز در خانه بردلا پیدا شد. این عکس ها از کریستوفر