Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سامانه های رادار و سونار، یا با استفاده از یک فرستنده فعال در مکان دور، مانند سامانه آپولو با باند اِس یکپارچه - پژواک می کنند. با مرتبط کردن یک (نسخه تأخیردار) سیگنال ارسالی با سیگنال دریافتی، می توان زمان رفت و برگشت دقیق به مکان دور و در نتیجه فاصله را تعیین کرد. کد پی اِن. یک کد شبه-نویز (کد پی اِن) یا کد شبه-نویز-تصادفی (کد پی آراِن) کدی است که طیفی مشابه یک دنباله تصادفی از بیت ها دارد اما به صورت تعینی تولید می شود. رایج ترین دنباله های مورد استفاده در سامانه های طیف گسترده با دنباله مستقیم، دنباله های با طول حداکثر، کدهای گلد، کدهای کاسامی و کدهای بارکر هستند.
فرهنگستان علوم اتحاد جماهیر شوروی از سال ۱۹۲۵ تا ۱۹۹۱ بالاترین نهاد علمی اتحاد جماهیر شوروی بود. این فرهنگستان دانشمندان برجسته کشور را گرد هم می آورد و مستقیماً تابع شورای وزیران اتحاد جماهیر شوروی (تا سال ۱۹۴۶ شورای کمیسرهای خلق اتحاد جماهیر شوروی) بود. در سال ۱۹۹۱، با فرمان رئیس جمهور جمهوری سوسیالیستی فدراتیو شوروی روسیه، فرهنگستان علوم روسیه بر اساس فرهنگستان علوم اتحاد جماهیر شوروی ایجاد شد. تاریخچه. تأسیس فرهنگستان علوم اتحاد جماهیر شوروی. فرهنگستان علوم اتحاد جماهیر شوروی با قطعنامه کمیته اجرایی مرکزی و شورای کمیسرهای خلق اتحاد جماهیر شوروی مورخ ۲۷ ژوئیه ۱۹۲۵، بر اساس فرهنگستان علوم روسیه (قبل از انقلاب فوریه - فرهنگستان علوم امپراتوری سن پترزبورگ) تشکیل شد. در سال های اول روسیه شوروی، مؤسسه فرهنگستان علوم به طور مبهم به عنوان یک مرکز آموزش علمی بسته و نخبه گرایانه تلقی می شد. با این حال، در سال ۱۹۱۸، پس از مذاکرات با رهبری وقت فرهنگستان علوم، که قبلاً از «امپراتوری» به «روسی» تغییر نام داده بود، همکاری با دولت جدید آغاز شد. تأمین مالی فرهنگستان به کمیساریای خلق برای آموزش و کمیسیون مرکزی بهبود زندگی
دانشمندان واگذار شد. در سال ۱۹۲۵، دویستمین سالگرد آن به طور رسمی جشن گرفته شد. منشور جدیدی برای این تاریخ تصویب شد. اولین رئیس فرهنگستان علوم اتحاد جماهیر شوروی، دانشمند و زمین شناس مشهور، الکساندر کارپینسکی بود که پیش از این ریاست فرهنگستان علوم روسیه را بر عهده داشت. تلاش ها برای ایجاد کنترل دولتی و حزبی بر فرهنگستان که قبلاً مستقل بود، از اواسط دهه ۱۹۲۰ آغاز شد: در سال ۱۹۲۵، فرهنگستان تابع شورای کمیسرهای خلق اتحاد جماهیر شوروی شد و در سال ۱۹۲۸، تحت فشار مقامات، تعدادی از اعضای جدید کمونیست به آن منصوب شدند. در ژانویه ۱۹۲۹، دانشگاهیان با قاطعیت سه نامزد کمونیست، ولادیمیر فریچه، نیکولای لوکین و آبرام دبورین، که برای فرهنگستان علوم کاندید شده بودند را شکست دادند، اما در ماه فوریه، تحت فشار شدید، مجبور شدند در تصمیم خود تجدید نظر کنند. در سال ۱۹۲۹، یک کمیسیون دولتی به ریاست یوری پتروویچ فیگاتنر برای «پاکسازی» فرهنگستان به لنینگراد اعزام شد. در ژوئن-دسامبر ۱۹۲۹، با تصمیم این کمیسیون، ۱۲۸ کارمند تمام وقت (از ۹۶۰ نفر) و ۵۲۰ کارمند فوق حرفه ای (از ۸۳۰ نفر) از فرهنگستان علوم اخراج شدند. سرگئی اولدنبورگ در پایان اکت
بر ۱۹۲۹ از سمت دبیر دائمی فرهنگستان برکنار شد و از استقلال خود دفاع کرد. پس از آن، نهادهای حزبی-دولتی کنترل کامل بر فرهنگستان برقرار کردند. هیئت رئیسه جدید فرهنگستان علوم انتخاب شد. حتی قبل از این، در ۲۵ فوریه ۱۹۲۹، دفتر سیاسی تصمیم ویژه ای صادر کرد: الکساندر کارپینسکی به عنوان رئیس، گلب کرژیژانوفسکی، نیکولای مار و ولادیمیر کوماروف به عنوان معاونان رئیس و ویاچسلاو ولگین به عنوان دبیر دائمی. بنابراین، برای اولین بار در رویه فرهنگستان علوم، هسته رهبری آن به طور دستوری در جلسه بالاترین نهاد حزبی منصوب شد و متعاقباً به طور خودکار در مجمع عمومی تأیید شد و این امر همچنین به سابقه ای برای رویه های بعدی تبدیل شد. انتقال سازمان به مسکو و توسعه بیشتر. در سال ۱۹۳۴، هیئت رئیسه فرهنگستان و ۱۴ مؤسسه علمی از لنینگراد (که قبلاً سن پترزبورگ بود و اکنون سن پترزبورگ است) به مسکو منتقل شدند (در ۲۵ آوریل ۱۹۳۴، ویاچسلاو مولوتف فرمان مربوطه شورای کمیسرهای خلق اتحاد جماهیر شوروی را امضا کرد). همان طور که فلیکس پرچنوک اشاره کرد، «انتقال فرهنگستان علوم اتحاد جماهیر شوروی به مسکو - یکی از مهم ترین گام ها برای تبدیل آن به مقر علوم شوروی
- با دستور فوری انجام شد». در سال ۱۹۳۵، ویاچسلاو ولگین، دبیر دائمی فرهنگستان، نامه ای به جوزف استالین نوشت و درخواست کرد که از سمت دبیر دائمی خود برکنار شود. در این نامه، او تأکید کرد که او به تنهایی تمام مدت کار دشوار یک دبیر ضروری را انجام می دهد، در حالی که سایر اعضای گروه حزبی فقط «ایده هایی» را مطرح می کردند، گاهی مفید، گاهی خارق العاده. به مدت پنج سال در این سمت، ولگین نه تنها نمی توانست به کار علمی خود ادامه دهد، بلکه حتی نمی توانست کتاب هایی در تخصص خود بخواند و نمی توانست پیشرفت علم خود را دنبال کند. او اضافه می کند: «در همین حال، من در حوزه ای محدود ولی شناخته شده به عنوان بهترین متخصص در آن موضوع در نظر گرفته می شدم.» ویاچسلاو پتروویچ ادامه می دهد: «من در حال حاضر ۵۶ ساله هستم و زمان زیادی برای کار علمی باقی نمانده است. چند سال دیگر بگذرد - و من قادر به بازگشت به علم نخواهم بود.» علاوه بر این، او در نامه ای به استالین خاطرنشان کرد که در گروه حزبی، دیگر ارزیابی مثبت سابق از کار خود را احساس نمی کند. در ۸ آگوست ۱۹۳۵، در جلسه ای از دفتر سیاسی، پیشنهاد شد که ویاچسلاو ولگین از سمت دبیر دائمی فرهنگستان
برکنار شود. در ۲۰ نوامبر ۱۹۳۵، با قطعنامه جلسه عمومی فرهنگستان علوم اتحاد جماهیر شوروی، از او برای کارش در نهادهای حاکم بر فرهنگستان علوم تشکر و از وظایف دبیر ضروری آزاد شد. نیکولای گوربونوف، مدیر امور سابق شورای کمیسرهای خلق، جای او را گرفت. با فرمان هیئت رئیسه فرهنگستان علوم اتحاد جماهیر شوروی مورخ ۲۶ ژوئن ۱۹۳۷، این سمت به طور کلی لغو شد و از آن زمان، کارمندان اداری وظایف دبیران را انجام داده اند. در ۱ ژانویه ۱۹۳۷، در فرهنگستان علوم اتحاد جماهیر شوروی: از سال ۱۹۴۵ تا ۱۹۷۰، تعداد کل محققان (شامل اعضای هیئت علمی و پرسنل تحقیقاتی آموزش عالی) بیش از هفت برابر افزایش یافت: از ۱۳۰ هزار نفر به ۹۵۰ هزار نفر. یکی از چهره های برجسته این زمان، اقتصاددان لو گاتوفسکی بود که از سال ۱۹۶۵ تا ۱۹۷۱ مدیر مؤسسه اقتصاد فرهنگستان شد. در سال های ۱۹۸۰ و ۱۹۸۵، تعداد کل محققان به ترتیب ۱٫۴ و ۱٫۵ میلیون نفر بود. تعداد کل سازمان های علمی، آموزشی، طراحی و طراحی از انواع مختلف از سال ۱۹۴۵ تا ۱۹۸۵ نیز به طور پیوسته افزایش یافت و در کل اتحاد جماهیر شوروی به ترتیب در سال های ۱۹۴۵، ۱۹۷۰ و ۱۹۸۵ به ۱۷۰۰، ۵۳۰۰ و ۵۱۰۰ رسید. در سال ۱۹۸۵، فرهنگست
ان علوم اتحاد جماهیر شوروی: داشت. به پاس دستاوردهایش، فرهنگستان علوم اتحاد جماهیر شوروی دو بار در سال های ۱۹۶۹ و ۱۹۷۴ نشان لنین را دریافت کرد. شاخه ها و پایگاه های فرهنگستان علوم اتحاد جماهیر شوروی. در سال ۱۹۳۲، فرهنگستان علوم اتحاد جماهیر شوروی اولین شعب خود - اورال و خاور دور - و پایگاه های تحقیقاتی - قزاق و تاجیک - را سازماندهی کرد. در سال ۱۹۳۳، شعبه ماورای قفقاز با شعباتی در ارمنستان و آذربایجان و در سال ۱۹۳۴، پایگاه تحقیقاتی کولا تأسیس شد. در سال ۱۹۳۵، آذربایجان و در سال ۱۹۳۶، شعبه ارمنی شاخه ماورای قفقاز به شعب مستقل فرهنگستان علوم اتحاد جماهیر شوروی تبدیل شدند. در سال ۱۹۳۶، پایگاه شمالی، در سال ۱۹۳۹ پایگاه ازبکستان و در سال ۱۹۴۱، در آستانه جنگ کبیر میهنی، شعبه ترکمنستان پدیدار شدند. تا پایان سال ۱۹۴۱، فرهنگستان علوم دارای ۷ شعبه (آذربایجانی، ارمنی، قزاق، تاجیک، ترکمن، ازبک و اورال)، دو پایگاه تحقیقاتی (کولا و شمالی) و یک ایستگاه تایگای کوهستانی بود. مؤسسات علمی شعب و پایگاه های فرهنگستان علوم اتحاد جماهیر شوروی در آن زمان حدود ۱۵۰۰ کارمند علمی و فنی داشتند، از جمله ۱۲ عضو دانشگاهی، ۱۱ عضو مسئول، ۱۲۶ پز
شک، ۲۸۴ کاندیدای علوم، ۶۱۰ دانشمند بدون مدرک علمی. سازماندهی مجدد پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی. در ارتباط با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، مؤسسات علمی فرهنگستان علوم اتحاد جماهیر شوروی، که در جمهوری های شوروی سابق واقع شده و بخشی از فرهنگستان های علوم جمهوری های اتحادیهٔ جماهیر بودند، به بخشی از کشورهای مستقل جدید تبدیل شدند. تنها فدراسیون روسیه در دوران اتحاد جماهیر شوروی فرهنگستان علوم خود را نداشت، علی رغم اینکه ۹۸ درصد از مؤسسات علمی فرهنگستان علوم اتحاد جماهیر شوروی در فدراسیون روسیه بودند و ۹۵ درصد از اعضای فرهنگستان علوم اتحاد جماهیر شوروی در فدراسیون روسیه کار و زندگی می کردند. در واقع، فرهنگستان علوم اتحاد جماهیر شوروی، فرهنگستان علوم روسیه بود. در ۲۱ نوامبر ۱۹۹۱، به ابتکار دانشگاهیان روسی، فرمان ریاست جمهوری برای ایجاد فرهنگستان علوم روسیه امضا شد که طبق آن، همه اعضای فرهنگستان علوم اتحاد جماهیر شوروی، از جمله کسانی که در کشورهای مشترک المنافع کشورهای مستقل زندگی می کردند، به طور خودکار عضو فرهنگستان علوم روسیه شدند. تمام ساختمان ها، ابزارهای علمی بزرگ، کشتی ها، تجهیزات علمی و سایر اموال دولتی که
در استفاده و در اختیار مؤسسات و سازمان های فرهنگستان علوم اتحاد جماهیر شوروی واقع در جمهوری سوسیالیستی فدراتیو شوروی روسیه بودند، به مالکیت فرهنگستان علوم روسیه درآمدند. در دسامبر ۱۹۹۱، انتخابات فرهنگستان علوم روسیه برگزار شد و دانشمندانی که در این انتخابات شرکت کردند، به همراه اعضای کامل فرهنگستان علوم اتحاد جماهیر شوروی، فرهنگستان علوم روسیه را تشکیل دادند. اهداف و مقاصد. اهداف فعالیت های فرهنگستان علوم اتحاد جماهیر شوروی، ترویج اجرای کامل پیشرفت های علمی در عمل ساخت و ساز کمونیستی در اتحاد جماهیر شوروی؛ شناسایی و توسعه مهم ترین و اساسی ترین حوزه های علمی بود. هماهنگی نیز از طریق دفاتر منطقه ای و فرهنگستان های علوم جمهوری انجام می شد. فعالیت تحقیقاتی فرهنگستان در شبکه ای از مؤسسات، آزمایشگاه ها و رصدخانه ها انجام می شد. شبکه فرهنگستان علوم اتحاد جماهیر شوروی شامل ۲۹۵ مؤسسه علمی بود. فرهنگستان علوم اتحاد جماهیر شوروی، انتشارات مخصوص به خود، ناوگان تحقیقاتی و شبکه ای از کتابخانه ها را داشت. فرهنگستان علوم اتحاد جماهیر شوروی به دانشمندانی که سهم بسزایی در توسعه علم داشتند، جوایزی اهدا می کرد. ترکیب و ساختار. ت
عداد اعضا. در اول ژانویه ۱۹۳۶، فرهنگستان علوم ۹۸ عضو فعال داشت. در سال ۱۹۸۹، این فرهنگستان شامل موارد زیر بود: ساختار. فرهنگستان علوم اتحاد جماهیر شوروی شامل چهارده فرهنگستان جمهوری (از سال ۱۹۵۶) (جمهوری سوسیالیستی فدراتیو شوروی روسیه فرهنگستان خاص خود را نداشت) و سه شعبه منطقه ای در جمهوری سوسیالیستی فدراتیو شوروی روسیه بود: سیبری (۱۹۵۷)، خاور دور (۱۹۸۷) و اورال (۱۹۸۷). انتقادات. منتقدان خاطرنشان کردند که علی رغم وسیع ترین اختیارها و مسئولیت های رسمی برای دولت و توسعه همه علوم در اتحاد جماهیر شوروی، فرهنگستان علوم اتحاد جماهیر شوروی در طول حیات خود هیچ پروژه جدی برای اصلاح علوم شوروی ارائه نکرد.
هنگ ۲ آلپینی () یک هنگ جنگ کوهستانی نیروی زمینی ایتالیا است که در کونئو در پیمونت مستقر است. این هنگ متعلق به یگان تخصصی پیاده نظام آلپینی ارتش ایتالیا است و به تیپ آلپین تائوریننس اختصاص دارد. در ۱ نوامبر ۱۸۸۲، ارتش سلطنتی ایتالیا هنگ ۲ آلپینی را تشکیل داد که منطقه جذب نیرو آن در آلپ دریایی و آلپ کوتین بود. در طول جنگ جهانی اول، این هنگ به ده گردان گسترش یافت که به طور جداگانه در مناطق آلپین جبهه ایتالیا جنگیدند. در سال ۱۹۳۵، این هنگ به لشکر ۴ آلپین «کونئو» اختصاص یافت که در طول جنگ جهانی دوم در حمله ایتالیا به فرانسه و جنگ یونان و ایتالیا با آن خدمت کرد. در تابستان ۱۹۴۲، این لشکر به جبهه شرقی در اتحاد جماهیر شوروی منتقل شد، جایی که در زمستان ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۳ در جریان «عملیات زحل کوچک» شوروی نابود شد. بقایای لشکر در بهار ۱۹۴۳ به ایتالیا بازگردانده شدند. به پاس خدمات و فداکاری هایشان در جبهه شرقی، به هنگ دوم آلپینی بالاترین نشان افتخار نظامی ایتالیا، یعنی مدال طلای شجاعت نظامی، اعطا شد. در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، آتش بس کاسیبیله اعلام شد و دو روز بعد، در ۱۰ سپتامبر ۱۹۴۳، نیروهای مهاجم آلمانی، هنگ دوم آلپینی را منحل کردند
. در سال ۱۹۶۳، این هنگ به عنوان یک واحد آموزشی در کونئو اصلاح شد. در سال ۱۹۷۴، این هنگ منحل شد و دو سال بعد، پرچم و سنت های این هنگ به گردان آلپینی «سالوتزو» واگذار شد که در اکتبر ۱۹۷۵ به یک واحد مستقل تبدیل شده بود و به تیپ آلپینی تائوریننسه واگذار شد. در سال ۱۹۹۲، این هنگ اصلاح شد. سالگرد تأسیس این هنگ مصادف با ۶ ژوئن ۱۹۱۶، اوج نبرد آسیاگو است که طی آن چهار گردان از این هنگ به خاطر حفظ مونت فیور و مونت کاستلگومبرتو مدال نقره شجاعت نظامی را کسب کردند.
جیووانی دوراندو (; – ) ژنرال ارتش سلطنتی ایتالیا و سیاستمدار ایتالیایی بود. وی در فاصله سال های ۱۸۶۰ تا ۱۸۶۹ به عنوان سناتور ساردینیا فعالیت می کرد. زندگی نامه. جیووانی دوراندو در سال ۱۸۰۴ در موندووی، در استان کونئوی امروزی، زاده شد. وی در سال ۱۸۲۲ به سپاه گارد سلطنتی پادشاهی ساردینیا پیوست. در دهه ۱۸۳۰، پس از آنکه به عنوان عضوی از یک توطئه لیبرال که هدف آن اخاذی قانون اساسی از پادشاه چارلز فلیکس بود، کشف شد، ابتدا به فرانسه و سپس به بلژیک نقل مکان کرد، جایی که در یک سپاه خارجی انقلاب بلژیک ثبت نام کرد. بعدها او افسر ارتش مشروطه خواه پدرو چهارم پرتغال شد. در سال ۱۸۳۵، او افسر هنگ شکارچیان اوپورتو شد. بعدها، او سرلشکر ارتش پاپ، فرماندهی یک لشکر پاپ در ونتو را بر عهده داشت، جایی که نتوانست وظیفه خود را برای متوقف کردن نیروهای اتریشی ژنرال نوگنت انجام دهد. در همان سال، او به عنوان سپهبد ارتش ساردینیا/پیدمونت منصوب شد. وی در تمام جنگ استقلال ایتالیا (۱۸۴۸–۱۸۴۹، ۱۸۵۹ و ۱۸۶۶) و در لشکرکشی ایتالیا در جنگ کریمه (۱۸۵۵–۱۸۵۶) شرکت داشت. او در نبرد کاستوزا (۱۸۶۶) زخمی شد، جایی که فرماندهی سپاه اول را بر عهده داشت. در سال
۱۸۴۹، دوراندو مدتی را در ساردینیا گذراند و در آنجا شورش های مردمی را در ساساری و گالورا سرکوب کرد. دوراندو در سال ۱۸۶۰ سناتور ساردینیا (که بعدها پادشاهی ایتالیا شد) شد. سال بعد، او در سرکوب راهزنی در پادشاهی سابق دو سیسیل شرکت کرد. او در سال ۱۸۶۹ در فلورانس درگذشت. برادرش جیاکومو نیز ژنرال و سناتور بود (و با جیووانی در بلژیک، پرتغال و اسپانیا جنگید)، در حالی که برادر دیگرش، جیووانی آنتونیو، ژنرال ارتش بود.
رودبال، منطقه ای گردشگری و قطب کشاورزی شهرستان استهبان در استان فارس ایران است. هرساله گردشگران زیادی در کنار رودخانه و سد رودبال آن به تفریح و گردش می پردازند. در این زمینه نماینده مردم نی ریز، استهبان و بختگان در تذکری به وزیر گردشگری گفت: وزیر میراث فرهنگی صرفا به گردشگری اعلام کردن منطقه اکتفا نکند همتی به خرج دهند، مسئولیتی را در قبال منطقه گردشگری رودبال و منطقه سلطان شهباز شهرستان استهبان داشته باشند، حداقل امکاناتی را فراهم کند . در پی بارش شدید باران فصلی عصر روز جمعه ۳۱ تیرماه ۱۴۰۱ در ارتفاعات بین نی ریز و استهبان و طغیان رودخانه و جاری شدن سیل در این منطقه، ۲۲ نفر جان باختند. منطقه نمونه گردشگری. معاون گردشگری اداره کل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری استان فارس 46 روستای هدف گردشگری در فارس را نام برد که رودبال استهبان یکی از آنها است. سید موید محسن نژاد در گفت و گو با ایرنا افزود: هم اینک 46 روستای هدف گردشگری دراین استان وجود داردکه هریک ازآنها دارای ویژگی های خاص تاریخی، طبیعی و گردشگری است. وی بیان کرد: روستاهایی از جمله روستای دوسیران ازتوابع شهرستان کازرون، روستای امامزاده بزم ازتوابع شهرس
تان بوانات، روستای دوان از توابع شهرستان کازرون، روستای کهنویه ازتوابع شهرستان لامرد، روستای دادین ازتوابع شهرستان کازرون،روستای دوبنه ازتوابع شهرستان سروستان، روستای آسپاس ازتوابع شهرستان اقلید، روستای ارژن ازتوابع شهرستان شیراز، روستای لایزنگان ازتوابع شهرستان داراب، روستای احمد محمودی ازتوابع شهرستان ممسنی، روستای سیمکان ازتوابع شهرستان بوانات، رودبال ازتوابع شهرستان استهبان، روستای رودبال ازتوابع شهرستان سپیدان، روستای پاقلعه ازتوابع شهرستان ممسنی، روستای بهرغان ازتوابع شهرستان سپیدان و روستای آتشکده ازتوابع شهرستان فیروزآباد از روستاهای هدف گردشگری فارس هستند براساس قانون روستایی که از جاذبه های تاریخی، طبیعی و فرهنگی برای بازدید و یا اقامت گردشگران برخوردار است به عنوان روستای نمونه گردشگری شناخته می شود. فهرست این روستاها با پیشنهاد سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری به تصویب هیئت وزیران می رسد. محصولات. رودبال از قطب های کشاورزی استهبان است و محصولات از جمله خرمالو، انار و برنج دارد. هرساله جشنواره انار در رودبال برگزار می شود. همچنین با توجه به وجود رودخانه رودبال پرورش ماهی در این منطقه رونق
دارد. فوتشال رودبال. همزمان با آغاز فصل برنجکاری در منطقه رودبال استهبان استان فارس، مسابقات فوتشال (فوتبال شلی) در این منطقه برگزار می شود.
کاخ کشاورزی () یا کاخ کشاورزان () ساختمانی است که در مرکز تاریخی شهر کازان، در منطقه واخیتوفسکی واقع شده است. این بنا در میدان کاخ، نزدیک دیوار شمالی کرملین کازان و در کنارهٔ رودخانه کازانکا واقع شده است. این بنا دفتر مرکزی وزارت کشاورزی و مواد غذایی جمهوری تاتارستان، اداره کل دامپزشکی، مرکز سرمایه گذاری و نوآوری کشاورزی-صنعتی جمهوری و چندین سازمان وابسته را در خود جای داده است. ساختمان جدید وزارت کشاورزی جمهوری تاتارستان در نزدیکی کرملین به صورت شبانه روزی در حال تکمیل است. کاخ کشاورزان به یکی از شناخته شده ترین بناهای مدرن شهر تبدیل شده است. توصیف. این ساختمان دارای نمای بیرونی التقاطی و یادبودی با دو بال متقارن با درگاه ها و یک بخش مرکزی با گنبد و درگاه کلاسیک، به همراه عناصر معماری فرعی مختلف است. طرح بندی و وام های معماری آن از سبک های امپراتوری و کلاسیک، آن را به کاخ کوچک (Petit Palais) در پاریس یا یکی از بال های کاخ هافبورگ در وین شباهت می دهد. از پهلو نیز یادآور محراب دلا پاتریا (Altare della Patria) در رم است. معمار ساختمان، لئونید گورنیک، اظهار می کند که این بنا التقاطی، نئوتاریخ گرایی یا نئوکلاسیسی
سم نیست، بلکه از اصول معماری کلاسیک پیروی می کند. گنبد دارای یک طرح کلاسیک است، اما به شکل مارپیچ و با عناصر شفاف. در شب، گنبد با نور سبز روشن می شود. در ابتدا، پس از افتتاح ساختمان، نورافکن های قدرتمند داخل گنبد جلوه ای تاج مانند ایجاد می کردند، اما با گذشت زمان لامپ ها کم نور شده و در نهایت برچیده شدند. نام ساختمان با حروف بزرگ فلزی به دو زبان روسی و تاتاری بالای نمای اصلی ظاهر می شود. این ساختمان در دامنه تپه ای ۱۵ متری قرار دارد. در مقابل آن یک میدان عمومی قرار دارد. برخلاف نمای بیرونی پر زرق و برق، فضای داخلی ساده و عمدتاً با استفاده از مصالح ارزان قیمت ساخته شده است. وزارتخانه در جناح چپ قرار دارد و سازمان های تابعه در سمت راست هستند. این کاخ دارای نورپردازی گسترده در شب است. یکی از عناصر کلیدی، درخت برنزی ۲۰ متری در طاق مرکزی است که نماد کشاورزی است. این درخت با رنگ سبز روشن شده است که نمایانگر برگ ها است. ارتفاع نوک مناره مرکزی به ۴۸ متر می رسد. تاریخچه. این کاخ در محل ساختمان های قدیمی و فرسوده در امتداد خیابان فدوسه وسکایا ساخته شده است. این پروژه توسط شرکت آنتیکا-پلاس، با لئونید گورنیک به عنوان معم
ار اصلی، توسعه داده شد. ساخت و ساز در بهار ۲۰۰۸ آغاز شد و در سال ۲۰۱۰ به پایان رسید. هزینه کل ۲٫۲ میلیارد روبل بود. ساخت ساختمان جدید وزارت کشاورزی ۲٫۲ میلیارد روبل هزینه داشته است. از سال ۲۰۱۱، در روز جمهوری و روز شهر (۳۰ آگوست)، میدان جلوی ساختمان میزبان گالای اپرای بین المللی روباز «پاییز کازان» با ورودی رایگان است. اولین کنسرت با حضور لیوبوف کازارنوسکایا و لئوناردو گرامنیا به همراه ارکستر سمفونیک دولتی تاتارستان برگزار شد. انتقاد. ساخت این ساختمان، پس از تکمیل آن در سال ۲۰۱۰، اعتراض اداره ناحیه فدرال ولگا، که قبلاً Rosokhrankultura نام داشت، را برانگیخت. این اداره اظهار داشت که چنین ساختمانی در نزدیکی منطقه حفاظت شده یک میراث جهانی، کرملین کازان، «نقض قوانین در حوزه حفاظت از میراث فرهنگی است و با محیط فرهنگی و تاریخی مغایرت دارد.» نظرات در مورد این ساختمان متضاد است - از ستایش مشتاقانه تا انتقاد شدید. این ساختمان هم در جوایز معماری و هم در مخالفت با جوایز ظاهر شده است. در اوت ۲۰۱۱، معمار ارشد کازان، تی.جی. پروکوفیوا، اظهار داشت که با وجود مصالح نمای باکیفیت، سبک ساختمان در کنار کرملین نامناسب است. ایلیا و
ارلاموف، روزنامه نگار، منتقد سرسخت این ساختمان بوده و آن را یکی از زشت ترین ساختمان های روسیه مدرن نامیده است، و به محوطه سازی ضعیف اطراف کاخ اشاره کرده است.
نبرد آنگیاری (، ۱۵۰۵) نقاشی ای از لئوناردو داوینچی در سالونه دِی چینکوئِچِنتو (تالار پانصد نفر) در پالاتزو وکیو، فلورانس. صحنه مرکزی آن، چهار مرد سوار بر اسب های جنگی خشمگین را نشان می دهد که در نبرد آنگیاری (۱۴۴۰)، برای تصاحب نشان سلطنتی با هم درگیر شده اند. بسیاری از مطالعات مقدماتی لئوناردو هنوز وجود دارد. ترکیب بندی بخش مرکزی بیشتر از طریق نقاشی ای که در قرن شانزدهم کشیده شده و بعدها توسط پیتر پل روبنس که لبه های نقاشی را گسترش داد، به دست آمد، شناخته می شود. این نقاشی در مجموعه لوور در پاریس قرار دارد، جایی که از آن به عنوان «نبرد پرچم» یاد می شود. این نقاشی در به تصویر کشیدن خشم، احساسات شدید و حس قدرتی که احتمالاً در نقاشی اصلی وجود داشته، موفق است. شباهت هایی بین این «نبرد آنگیاری» و شکار اسب آبی اثر روبنس در سال ۱۶۱۶ مشاهده شده است. در مارس ۲۰۱۲، تیمی به رهبری مائوریتزیو سراچینی اعلام کرد که شواهدی پیدا کرده اند که نشان می دهد این نقاشی هنوز روی یک دیوار داخلی پنهان در پشت یک حفره، زیر بخشی از نقاشی دیواری جورجو وازاری در اتاق وجود دارد. جستجو در سپتامبر ۲۰۱۲، بدون هیچ پیشرفت دیگری، به دلیل درگیری بی
ن طرفین درگیر، متوقف شد. در سال ۲۰۲۰، گروهی از مورخان هنر یافته های تحقیقات خود را در مورد این اثر ارائه کردند. نتیجه گیری آنها این بود که این اثر هرگز آغاز یا اجرا نشده است زیرا لئوناردو نمی توانسته این نقاشی را خلق کند، زیرا تکنیک پیشنهادی جسو و رنگ روغن او برای ساخت لایه نقاشی، اجازه اتصال رنگ به دیوار را نمی داد. تاریخچه. در سال ۱۵۰۴ لئوناردو داوینچی توسط گونفالونیه پیرو سودرینی، قراردادی که توسط نیکولو ماکیاولی امضا شده بود، مأمور شد تا سالونه دِی چینکوئِچِنتو (تالار پانصد نفر) در کاخ وکیو را تزئین کند. در همان زمان، رقیب او میکل آنژ، که به تازگی اثر «تندیس داوود» خود را به پایان رسانده بود، برای دیوار مقابل تعیین شد. این تنها زمانی بود که لئوناردو داوینچی و میکل آنژ با هم روی یک پروژه کار کردند. نقاشی میکل آنژ، قسمتی از نبرد کاسکینا را به تصویر می کشد، زمانی که گروهی از سربازان در حال حمام کردن توسط دشمن غافلگیر شدند. با این حال، میکل آنژ به اندازه کافی در فلورانس نماند تا پروژه را تکمیل کند. او توانست کارتون خود را تمام کند، اما فقط نقاشی را شروع کرد. او در سال ۱۵۰۵ توسط پاپ ژولیوس دوم که به تازگی منصو
ب شده بود، به رم دعوت شد و مأمور شد تا مقبره پاپ را بسازد. لئوناردو داوینچی کارتون بزرگ خود را در باسیلیکای سنت ماریا نولا، روی دیوار شرقی، ترسیم کرد که صحنه ای از زندگی نیکولو پیچینینو، یک کوندوتیرو در خدمت دوک فیلیپو ماریا ویسکونتی میلان را به تصویر می کشد. او صحنه ای از برخورد شدید اسب ها و نبرد خشمگین مردانی را که برای پرچم در نبرد آنگیاری می جنگیدند، ترسیم کرد. جورجو وازاری در کتاب خود «زندگی برجسته ترین نقاشان، پیکرتراشان و معماران» از شیوه ی استادانه ای که لئوناردو این صحنه را روی کاغذ آورده بود، تمجید کرد: لئوناردو در تالار پانصد تخته داربستی هوشمندانه ساخت که می توانست به شیوه آکوردئون بالا برود یا تا شود. این نقاشی قرار بود بزرگترین و اساسی ترین اثر او باشد. از آنجایی که او او که تجربه بدی با نقاشی فرسکو («شام آخر»؛ سفره خانه سانتا ماریا دله گراتزیه، میلان) داشت، می خواست رنگ روغن را روی دیوار بمالد. او همچنین شروع به آزمایش با چنان لایه زیرین ضخیمی (احتمالاً مخلوط با موم) کرد که پس از اعمال رنگ ها، رنگ شروع به چکه کردن کرد. او که سعی می کرد نقاشی را با عجله خشک کند و هر چه می توانست را نجات دهد، زغ
ال های بزرگ منقل را نزدیک نقاشی آویزان کرد. فقط قسمت پایین می توانست در حالت دست نخورده نجات یابد. قسمت بالایی به اندازه کافی سریع خشک نمی شد و رنگ ها با هم مخلوط می شدند. لئوناردو سپس این پروژه را رها کرد. نقاشی های ناتمام میکل آنژ و لئوناردو تقریباً به مدت یک دهه (۱۵۰۵-۱۵۱۲) در یک اتاق با هم بودند. کارتون نقاشی میکل آنژ توسط بارتولومئو باندینلی از روی حسادت در سال ۱۵۱۲ تکه تکه شد. اثر اصلی «نبرد آنگیاری» بسیار مورد تحسین قرار گرفت و کپی های متعددی برای دهه ها از آن ساخته شد. بازسازی اتاق. در اواسط قرن شانزدهم (۱۵۵۵-۱۵۷۲)، تالار توسط واساری و یارانش به دستور کوزیمو د مدیچی اول بزرگ و بازسازی شد تا دوک بتواند در این تالار مهم کاخ، دربار خود را برگزار کند. در جریان بازسازی ها، بقایای آثار هنری معروف (اما ناتمام) از طرح قبلی دکوراسیون تالار، از بین رفت؛ از جمله «نبرد کاسینا» اثر میکل آنژ و «نبرد آنگیاری» اثر لئوناردو داوینچی. واساری خودش نقاشی های دیواری جدیدی را روی دیوارهایی که اکنون گسترش یافته اند، نقاشی کرد. روی دیوارها نقاشی های دیواری بزرگ و گسترده ای وجود دارد که نبردها و پیروزی های نظامی فلورانس بر پیز
ا و سیه نا را به تصویر می کشند: احتمال کشف مجدد. مائوریتزیو سراچینی، متخصص ایتالیایی در تحلیل هنر با فناوری پیشرفته، معتقد است که اثر لئوناردو «آنگیاری» پشت نقاشی «نبرد مارسیانو در وال دی کیانا» اثر وازاری (۱۵۷۲) پنهان شده است. در قسمت بالایی نقاشی دیواری وازاری، ۱۲ متر بالاتر از سطح زمین، یک سرباز فلورانسی پرچم سبزی را با کلمات «Cerca trova» («کسی که می جوید، می یابد») تکان می دهد. گفته می شود این کلمات مبهم اشاره ای از وازاری است که «نبرد آنگیاری» را در نوشته های خود، با وجود ناقص و آسیب دیده بودنش، بسیار ستوده است. سراچینی معتقد است بعید است که وازاری با میل خود اثر لئوناردو را نابود کرده باشد. پنهان کردن و حفظ نقاشی دیگری به نام مازاتچو اثر وازاری، در طول یک پروژه بازسازی بعدی که آن هم توسط کوزیمو اول به او محول شده بود، به عنوان سابقه ذکر شده است. سراچینی با استفاده از تکنیک های غیرتهاجمی، مانند رادار با فرکانس بالا و نفوذ سطحی و یک دوربین ترموگرافی، از سالن بازدید کرد. در میان یافته های دیگر، او کشف کرد که واساری یک دیوار حائل در مقابل دیوار شرقی اصلی ساخته و نقاشی دیواری خود را روی دیوار جدید کشیده است
. سراچینی معتقد است که نقاشی دیواری اصلی لئوناردو داوینچی روی دیوار قدیمی تر، در زیر آن قرار دارد. حسگرها شکافی به اندازه ۱ تا ۳ سانتی متر بین دو دیوار پیدا کردند که برای حفظ نقاشی دیواری قدیمی تر کافی بود. در اوایل سال ۲۰۰۷، شورای شهر فلورانس و وزیر فرهنگ ایتالیا تحقیقات بیشتر را تصویب کردند. پس از تلاش های ناموفق برای تأمین بودجه توسعه یک سیستم اسکن غیرتهاجمی پیشرفته تر، در دسامبر ۲۰۱۱، سراچینی و همکارانش سوراخ های کوچکی را در قسمت هایی از نقاشی دیواری واساری که گمان می رفت قبلاً آسیب دیده و مرمت شده است، ایجاد کردند، بنابراین دیگر شامل "رنگ اصلی" از اثر واساری نیست. یک کاوشگر آندوسکوپی با دوربین به داخل حفره پشت دیوار پرده کشیده شد و تیم قطعاتی از رنگدانه و نشانه هایی از سطح نقاشی دیواری را روی گچ دیوار داخلی کشف کرد. در آن زمان نمونه برداری هایی انجام شد و نتایج آن در ۱۲ مارس ۲۰۱۲ به طور عمومی اعلام شد. سراچینی معتقد است که این شواهد قطعی برای ادامه وجود نقاشی دیواری لئوناردو است. تحقیقات سراچینی بسیار بحث برانگیز است و انتقادات شدیدی به دلیل ایجاد سوراخ ها علیه او مطرح شده است. در مارس ۲۰۱۲ محققان گفتند: