Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ش هایی در محیط واقعی بازار برای بررسی نحوه تأثیر قیمت گذاری بر رفتار خرید مصرف کنندگان انجام شود. به زبان ساده ممکن است، قیمت کالای خاصی که در این مورد یک متغیر مستقل در نظر گرفته می شود، به عمد افزایش داده شود تا تأثیر افزایش قیمت بر یک یا چند متغیر وابسته، برای مثال تعداد فروش در روز اندازه گیری شود.
سوارکار مادارا یا سوار مادارا ( "Madarski konnik") یک نقش برجسته سنگی بزرگ از اوایل قرون وسطی است که در فلات مادارا در شرق شومن در شمال شرقی بلغارستان در نزدیکی روستای مادارا حکاکی شده است. قدمت این بنای تاریخی به اواخر قرن هفتم یا بیشتر در اوایل قرن هشتم میلادی، در زمان حکومت خانان بلغار تِروِل، می رسد. در سال ۱۹۷۹، این بنای تاریخی در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار گرفت. مجسمه نقش برجسته یک اسب سوار باشکوه، به بزرگی تقریباً را نشان می دهد که بالاتر از سطح زمین، به شکل تقریباً عمودی بر صخره حک شده است. مجسمه تقریباً در اندازه واقعی است. سوارکار که رو به راست است، نیزه را به شیری که زیر پای اسبش خوابیده است فرومی کند و در سمت چپ سگی به دنبال سوارکار می دود. کنده کاری هاله و لباس های سوارکار و همچنین پرنده در جلوی صورت سواره به دلیل فرسایش قرن ها و وضعیت به طور کلی نامناسب بنا، به سختی قابل تشخیص هستند. نقش برجسته شبیه به تصاویر کربنی است که در سالتوو، سولک، پلیسکا و ولیکی پرسلاو یافت شده اند. میراث. سوار مادارا بر روی سکه های کوچک بلغاری (۱ تا ۵۰ استوتینکی) که در سال های ۱۹۹۹ و ۲۰۰۰ منتشر شد، نشان داده شده است
در نظرسنجی رسمی ۲۹ ژوئن ۲۰۰۸ در مورد طراحی سکه های یورو آینده بلغارستان، طرح سوار مادارا با ۲۵٫۴۴ درصد آرا برنده شد. قله مادارا در جزیره لیوینگستون در جزایر شتلند جنوبی، قطب جنوب به نام مکان تاریخی مادارا نامگذاری شده است.
مایکل آدو پوکو بازیکن فوتبال اهل انگلستان است که به صورت قرضی از واتفورد در پست مهاجم برای سولیهال مورس بازی می کند.
آرامگاه دینگ مینگ () یک آرامگاه یادمانی در چین است که در آنجا وان لی، به همراه دو امپراتریس خود، Wang Xijie و ملکه مادر شیاوجینگ، به خاک سپرده شده اند. دینگلینگ یکی از سیزده مقبره امپراتوری در آرامگاه دودمان مینگ در منطقه چانگپینگ، ۴۵ کیلومتری شمال مرکز پکن است. دینگلینگ تنها مقبره امپراتور دودمان مینگ است که از زمان تأسیس چین حفاری شده است، وضعیتی که تقریباً نتیجه مستقیم سرنوشتی است که پس از حفاری بر دینگلینگ و محتویات آن وارد شد. تاریخچه. امپراتور وان لی سیزدهمین امپراتور سلسله مینگ بود و از سال ۱۵۷۲ تا ۱۶۲۰ حکومت کرد. مقبره او، دینگلینگ، بین سال های ۱۵۸۴ تا ۱۵۹۰ ساخته شد و مساحتی برابر با را اشغال می کند. این مقبره شامل پنج تالار با چند دیوار است و زیر زمین قرار دارد. نام دینگلینگ برای مقبره های امپراتوری چین قبل و بعد از سلسله مینگ استفاده می شد. حفاری آرامگاه دینگلینگ. گروهی از محققان برجسته به رهبری Guo Moruo و مورخ و معاون شهردار پکن، Wu Han، شروع به حمایت از حفاری چانگلینگ، مقبره یونگ لو، بزرگ ترین و قدیمی ترین مقبره مینگ در نزدیکی پکن کردند. علیرغم کسب تأیید از نخست وزیر جئو ئن لای، این طرح توسط باست
ان شناسان به دلیل اهمیت و مشخصات عمومی چانگلینگ رد شد. در عوض، دینگلینگ، سومین مقبره بزرگ از مقبره های مینگ، توسط وو هان به عنوان یک سایت آزمایشی در آماده سازی برای حفاری چانگلینگ انتخاب شد. حفاری دینگلینگ در سال ۱۹۵۶ آغاز شد و یک مقبره سالم ، بیش از ۳۰۰۰ اثر باستانی؛ هزاران قلم از ابریشم، منسوجات، چوب و چینی، و اسکلت های امپراتور وان لی و دو امپراتریس او را آشکار کرد. با این حال، نه فناوری و نه منابع کافی برای حفظ مناسب آثار حفاری شده وجود نداشت. پس از چندین آزمایش فاجعه بار، مقدار زیادی ابریشم و سایر منسوجات به سادگی در یک اتاق ذخیره سازی پر از جریان هوا که از نشت آب خیس شده بود، انباشته شدند. در نتیجه، بیشتر آثار باقی مانده به شدت تخریب شده اند، و بسیاری از ماکت ها بعدها به جای آن در موزه به نمایش گذاشته شدند. علاوه بر این، انگیزه سیاسی پشت حفاری، فشاری برای تکمیل سریع حفاری ایجاد کرد. عجله حاصل باعث شد که مستندسازی حفاری ضعیف باشد. حفاری در سال ۱۹۵۷ به پایان رسید و موزه ای در سال ۱۹۵۹ تأسیس شد. مشکل بسیار جدی تری به زودی پروژه را فرا گرفت، زمانی که مجموعه ای از جنبش های توده ای سیاسی که به زودی به انقلاب
فرهنگی چین در سال ۱۹۶۶ تبدیل شد، کشور را فرا گرفت و تمام کارهای باستان شناسی برای ده سال آینده متوقف شد. در طول مرحله اول انقلاب فرهنگی، گارد سرخ متعصب به موزه و مقبره دینگلینگ هجوم بردند و بقایای امپراتور وان لی و امپراتریس ها را به جلوی مقبره کشاندند، جایی که آنها پس از مرگ «محکوم»، سوزانده و دور ریخته شدند. حتی تابوت های آنها نیز نابود شد. بسیاری از آثار دیگر نیز نابود شدند. وو هان، یکی از حامیان اصلی پروژه، به اولین هدف بزرگ انقلاب فرهنگی تبدیل شد، محکوم شد و در سال ۱۹۶۹ در زندان درگذشت. تا سال ۱۹۷۶، پس از مرگ مائو تسه تونگ، کار باستان شناسی به طور جدی از سر گرفته نشد و گزارش حفاری سرانجام توسط باستان شناسانی که از این آشفتگی جان سالم به در برده بودند، تهیه شد. حفاری دینگلینگ مورد سؤال قرار گرفته است زیرا هرگز به طور رسمی تأیید نشد و گزارش حفاری ناکافی تلقی می شود. بدتر از آن، عدم وجود فناوری برای حفظ اجساد حفاری شده بود که پس از باز شدن مقبره در مرحله اول انقلاب فرهنگی به سرعت نابود شدند. شکست حفاری دینگلینگ به عنوان استدلالی علیه باز کردن دودمان تانگ Qianling Mausoleum و آرامگاه نخستین امپراتور چین استف
اده شده است. درس های آموخته شده از حفاری دینگلینگ منجر به سیاست جدیدی توسط چین شد مبنی بر اینکه هیچ سایت تاریخی به جز برای اهداف نجات حفاری نشود. به طور خاص، هیچ پیشنهادی برای باز کردن یک مقبره امپراتوری از زمان دینگلینگ تأیید نشده است، حتی زمانی که ورودی به طور تصادفی آشکار شده باشد، همان طور که در مورد Qianling Mausoleum اتفاق افتاد. طرح اصلی، استفاده از دینگلینگ به عنوان یک سایت آزمایشی برای حفاری چانگلینگ، کنار گذاشته شد.
ساختمان های قدیمی دانشگاه ووهان یکی از نمونه های معماری مدرن دانشگاهی در چین به شمار می روند. به دلیل ارزش بالای تاریخی، هنری و علمی، این ساختمان ها در ۲۵ ژوئن ۲۰۰۱ توسط شورای دولتی جمهوری خلق چین به عنوان پنجمین گروه از واحدهای حفاظت ملی از آثار فرهنگی و اولین مجموعه ساختمان های تاریخی در محوطه دانشگاه های چین، در کنار و ساختمان های دانشگاه ینچینگ در کنار دریاچه ویمینگ دانشگاه پکینگ، فهرست شدند. ساختمان های اولیه دانشگاه ووهان دارای ارزش های بالای معماری، تاریخی و علمی هستند و سمپوزیوم بین المللی بر این باور است که این بناها می توانند به عنوان میراث جهانی ثبت شوند. فهرست ساختمان ها. ساختمان های اولیه دانشگاه ووهان عمدتاً شامل بناهای آموزشی ای بودند که در یک دوره برنامه ریزی و طراحی شده و به طور پیوسته در محوطه بین سال های ۱۹۳۰ تا ۱۹۳۶ ساخته شدند. در مجموع، ۳۰ پروژه و ۶۸ ساختمان با مساحت ساخت وساز ۷۸٬۵۹۶ متر مربع و هزینه ای بالغ بر ۴ میلیون یوان نقره ای اجرا شد. علاوه بر این، برخی ساختمان های ساخته شده در دهه های ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ نیز در این مجموعه قرار دارند. چنین فعالیت گسترده ای در تاریخ معماری مدرن چین کم نظیر
است. امروزه بیشتر این ساختمان ها به خوبی حفظ شده و همچنان مورد استفاده قرار می گیرند. از میان آن ها، ۱۵ مجموعه و ۲۶ ساختمان در فهرست واحدهای حفاظت ملی از آثار فرهنگی ثبت شده اند که مساحت ساخت وساز آن ها ۵۴٬۰۵۴٫۵۲ متر مربع است. اطلاعات پایه این ساختمان ها در جدول زیر ارائه شده است (واحد مساحت: متر مربع):
کلیسای مسیح پادشاه واقع در شیامن، در جزیره گولانگ یو، چین، یک کلیسای پیشین کاتدرال و میراث جهانی است. این کلیسا به دایٔیٔسه کاتولیک رومی شیامن تعلق دارد. کلیسای مسیح پادشاه توسط یک اسقف اسپانیایی دومینیکن به نام مانوئل پرات پوجولدووال در سال ۱۹۱۷ تأسیس و ساخته شد. این کلیسا، همراه با ۵۱ سایت برجسته در جزیره گولانگ یو، توسط چهل ویکمین جلسه کمیته میراث جهانی که در کراکوف، لهستان در ۸ ژوئیه ۲۰۱۷ برگزار شد، به عنوان میراث جهانی ثبت شد. این کلیسا صد سالگی خود را جشن گرفت و هنوز به عنوان کاتدرال برای دایٔیٔسه کاتولیک رومی شیامن خدمت می کند.
استخر اژدهای سیاه () یک استخر معروف در پارک زیبای چشمه یشم (Yu Quan Gong Yuan) است که در پای کوه فیل، شمال شهر قدیمی لیجیانگ در استان یون نان چین قرار دارد. این استخر در سال ۱۷۳۷ در دوران دودمان چینگ ساخته شد و نمایی از بلندترین کوه منطقه، رشته کوه های یولونگ را از روی پل سفید مرمری خود ارائه می دهد. در گذشته، گاهی استخر خشک می شد و چشم انداز معروف آن خراب می شد. با این حال، در سال ۲۰۱۰، پارک به عنوان منطقه ای برای حفظ منابع آبی توسط دولت محلی اعلام شد. از سال ۲۰۱۴، استخر پر از آب است و زیبایی سابق خود را بازگردانده است. پارک دارای چندین معبد و ساختمان کوچک تر است: پارک همچنین میزبان مؤسسه پژوهش های فرهنگ دانگبا و موزه فرهنگ دانگبا است. تاریخ. ساختمان های باستانی در منطقه دیدنی هیلونگتان در دومین سال سلطنت امپراتور چیان لونگ از دودمان چینگ (۱۷۳۷ میلادی) ساخته شدند. در سال ۱۹۹۹، این منطقه به عنوان اولین دسته از واحدهای حفاظت از آثار فرهنگی در لیجیانگ اعلام شد. در سال ۲۰۰۶، این منطقه به عنوان ششمین دسته از واحدهای حفاظت آثار فرهنگی ملی اعلام شد. نقاط آثار فرهنگی شامل دروازه ونمینگفانگ (دروازه پارک هیلونگتان)، پ
ل سواکوئی، برج دِیویو، و معبد خدای اژدها هستند. این منطقه دارای نه ساختمان است: برج گوانگ بی، پابیون یی وِن، برج ووفنگ، برج جیه جیه لینمن و صحنه. پنج ساختمان، برج جیه جیه لینمن، برج ووفنگ، برج گوانگ بی، پابیون یی وِن و دروازه ونمینگفانگ، از مکان های دیگر به اینجا منتقل شدند. در سال ۲۰۰۹، این پارک به عنوان جاذبه گردشگری 4A ملی ارزیابی شد.
کدخدا (; ) کدخدا در پادشاهی عثمانی عنوانی اداری به معنی مباشر و معاون بود. کدخدا که در زبان فارسی به معنی بزرگ یک دهکده است از هنگام سلطنت ایلخانان وارد ادبیات دولت ها شد و ابتدا به معنی کسی بود که وظیفه اداره یک بخش و جمع آوری مالیات برای دولت را دارد. این مفهوم سپس از ایران به همراه حکومت های ترکان وارد آسیای صغیر شد و از سده ۱۵ میلادی در امپراتوری عثمانی به عنوان صاحب مقام و اجازه در امور به کار می رفت. واژه کدخدا در عثمانی در گستره وسیعی از سمت ّهای اداری استفاده می شد. در بخش های اداری کدخدا کسی بود که مباشرت و معاونت آقا و رئیس را به عهده داشت یا در بخش های دیگر به معنی معاون بیگلربیگی و سنجاق بیگی بود. مهم ترین کسانی که در عثمانی به ایشان کدخدا می گفتند پیشکار وزیر اعظم با عنوان «صدارت کتخداسی»، «کتخدا یری» که سمت نظارت بر امور تیمار را به عهده داشت و «کاپی کتخداسی» بود که نماینده دولت های محلی و اتباع امپراتوری از بالکان در استانبول محسوب میشد. همچنین در عثمانی همچنان سنت ایرانی کدخدا که در میان روستاها و قبایل کوچرو تا هنگام منع آن توسط حکومت در سال ۱۷۹۰ میلادی وجود داشت.
باغ پرورش () یکی از بهترین نمونه های باغ کلاسیک متعلق به دودمان مینگ در سوژو است. این باغ بخشی از مجموعه باغ های کلاسیک سوژو بوده و در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شده است. به دلیل تاریخچه خاص آن، این باغ تا پیش از ثبت در فهرست میراث فرهنگی جهانی سازمان ملل تقریباً ناشناخته بود. تاریخچه. باغ پرورش در سال ۱۵۴۱ میلادی توسط یوان زوگنگ (袁祖庚، ۱۵۱۹–۱۵۹۰) ساخته شد و در آن زمان سالن لذت ها نام داشت. در سال ۱۶۲۰ میلادی، ون ژنمِنگ (۱۵۷۴–۱۶۳۸)، نوه ون ژنگ مینگ، که طراح باغ مدیر فروتن و یکی از نقاشان برجسته تاریخ چین بود، این باغ را خریداری کرد. ون ژنمِنگ باغ را بازسازی کرده و نام آن را به باغ گیاهان دارویی (یاوپو) تغییر داد. در سال ۱۶۵۹ میلادی، باغ توسط جیانگ کای، یکی از وزرای مورد احترام امور خارجه در اواخر دودمان مینگ که در اعتراض به فساد خود را تبعید کرد، مجدداً بازسازی شد و ویلای کوه جینگ تینگ نام گرفت. وی در این بازسازی بوستانی از درختان انجیر به باغ اضافه کرد. پس از او، جیانگ شیجیِه، پسرش، باغ را به ارث برد و پس از افزودن عبادتگاه گوان یین، نام آن را به باغ پرورش تغییر داد. در سال ۱۸۳۹ میلادی، این باغ به دفتر چی ش
یانگ شرکت ابریشم و سنت واگذار شد. در سال ۲۰۰۰ میلادی، این مکان در فهرست میراث جهانی یونسکو به ثبت رسید. این باغ در دوران دودمان چینگ شهرت بسیاری یافت، زیرا هر سه مالک آن دانشمندانی مشهور و مورد احترام بودند. وانگ وان دربارهٔ این باغ نوشت: طراحی. این باغ ۳٬۹۶۷ مترمربع مساحت دارد و از دو بخش تشکیل شده است: ۱. بخش شرقی که محل اقامت بوده، ۲. بخش غربی که شامل باغ است. در مجموع، باغ دارای ۱۳ عمارت، ۱۷ کتیبه و ۸ سنگ نوشته است. بخش غربی شامل چندین عمارت در اطراف برکه نیلوفر آبی، تپه سنگی و یک باغ کوچک تر به نام باغ علف های شیرین است. ساختار باغ بر پایه محور شمالی-جنوبی شکل گرفته که سه عنصر اصلی تپه سنگی، برکه و تالار را به هم متصل می کند. این سبک طراحی در ویلا با زیبایی در آغوش گرفته شده نیز به کار رفته است. طراحی کلی باغ بیانگر سادگی و ظرافت سبک کلاسیک باغ های مینگ است. محور اصلی باغ تالار طول عمر و چشم انداز پیرامون آن است. برکه نیلوفر آبی که ۷۰۰ مترمربع مساحت دارد، به شکل مربعی طراحی شده و دارای دو بخش امتدادیافته است تا توهم اندازه بی نهایت را ایجاد کند. دو پل بر روی این برکه قرار دارند: - پل تماشای ماهی، یک پل س
ه پله ای با قوس، در نزدیکی عمارت ماهی های سرخ - پل زیبایی روان، یک پل طبیعی سنگی که ورودی باغ علف های شیرین را مشخص می کند. باغ علف های شیرین، که نسخه کوچک شده باغ اصلی است، شامل خانه علف های شیرین و حوضچه مرغ دریایی در حال استحمام به همراه یک تپه سنگی کوچک تر است. این بخش همان باغ گیاهان دارویی است که ون ژن هِنگ به باغ افزود. هدف از این طراحی، تجلی اصول زیبایی شناختی وی بود: این باغ به دلیل ترکیب بندی واضح در نقشه و سادگی و ظرافت عناصرش، نمونه ای برجسته از زیبایی شناسی دوران مینگ محسوب می شود.
کوه جینفو ("کوه بودای طلایی"، Jinfoshan, Chin Shan, Jinfushan, Chin fu shan, chin fo shan، چینی: 金佛山)، بلندترین قله کوه های دالُو است که در بالادست یانگ تسه و در منطقه نانچوان، در چونگ چینگ قرار دارد. جینفو شان کوهی ایزوله با صخره هایی به ارتفاع ۳۰۰ متر است که قله نسبتاً مسطح آن را احاطه کرده اند. پوشش گیاهی اصلی آن شامل جنگل های برگ ریز نیمه گرمسیری، جنگل های مخروطی و بوم سازگان کوهستانی است. افزون بر ویژگی های معمول کارست مانند دره ها، جنگل های سنگی و سیستم های غاری، کوه جینفو به خاطر تنوع استثنایی گیاهی خود، شامل ۴۷۶۸ گونه گیاهان دانه دار، شناخته شده است. این منطقه همچنین ممکن است زیستگاه جمعیت های طبیعی کمیاب "کهن دار" باشد. این منطقه همچنین پناهگاهی برای گونه های جانوری در معرض خطر وابسته به مناطق کارستی، از جمله دم بلند فرانسوا، به شمار می رود. به دلیل ویژگی های برجسته کارستی و تنوع زیستی کم نظیر، کوه جینفو در سال ۲۰۰۱ در فهرست موقت میراث جهانی قرار گرفت و در سال ۲۰۱۴، به عنوان بخشی از کارست جنوب چین در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شد. جغرافیا. کوه جینفو یک کوه سینکلینال است. سکوی فوقانی و تراس های آن ا
ز سنگ آهک دوره پرمین با ارتفاع حدود ۲۰۰۰ متر از سطح دریا تشکیل شده اند. در سطح و زیر زمین این منطقه، پدیده های کارستی در مقیاس وسیع مشاهده می شود. در بخش میانی کوه جینفو، از ارتفاع ۱۰۰۰ تا ۱۵۰۰ متر، شیل و ماسه سنگ های دوره سیلورین قرار گرفته اند. بخش پایینی کوه جینفو بر روی لایه هایی از سنگ آهک و دولومیت دوره های کامبرین و اردویسین استوار است. در این منطقه، اشکال مختلف کوچک و خردکارست فراوانی شکل گرفته اند. کوه جینفو دارای پرتگاه ها و دره های متعددی است که در آن، دامنه شمالی شیب تندی دارد در حالی که دامنه جنوبی ملایم تر است. ژئومورفولوژی کوه جینفو را می توان به دو دسته تقسیم کرد: آب وهوا. این منطقه در ناحیه اقلیمی موسمی مرطوب نیمه گرمسیری قرار دارد. میانگین دمای سالانه در قله کوه ۸٫۲ درجه سانتی گراد و میزان بارش سالانه ۱۴۳۴٫۵ میلی متر است.
رود جیوچو شی (؛ همچنین رود جیوچو) از کوه های وویی یا ووییشان () سرچشمه می گیرد. این کوه ها که در اسناد غربی اولیه با نام تپه های بوها شناخته می شدند، در منطقه اداری نانپینگ در شمال فوجیان، نزدیک مرز جیانگژی، چین قرار دارند. این منطقه به دلیل داشتن پناهگاه (زیست شناسی جمعیت) برای چندین گونه نادر و بوم زادی گیاهی، دره های رودخانه ای، و وفور معابد و محوطه های باستان شناسی دارای اهمیت، شهرت جهانی یافته و عنوان میراث جهانی را کسب کرده است. رود جیوچو شی حدود ۶۰ کیلومتر طول دارد و در میان تنگه ای عمیق در این تپه ها پیچ و تاب می خورد. در بیشتر نقاط، این رودخانه آرام و کم عمق است و تنها قایق های کوچک مانند قایق های پارویی و کانو می توانند در آن حرکت کنند. بااین حال، در نقطه ای از مسیر خود، رودخانه به عرض چند متر کاهش می یابد اما عمقی برابر با دارد.
هایلونگتون () یک قلعه ویران شده در کوه Longyan، واقع در روستای Hailongtun، شهر Gaoping، زونیای، استان گوئیژو، چین است. این دژ، دژ مستحکم حکومت محلی بوجو بود تا اینکه پس از شورش بوجو توسط دودمان مینگ نابود شد. هایلونگتون به عنوان تنها دژ واقعی فئودالی به خوبی حفظ شده در چین، یکی از سایت های باستان شناسی توسی است که در ۳ ژوئیه ۲۰۱۵ توسط یونسکو در فهرست میراث جهانی ثبت شد. هایلونگتون در سال ۱۲۵۷ میلادی، در دوران دودمان سونگ تأسیس شد. این دژ به عنوان پایگاه اصلی حکومت محلی بوجو که توسط خاندان یانگ اداره می شد، از دوران سونگ جنوبی تا دودمان مینگ مورد استفاده قرار گرفت. در سال بیست وهشتم حکومت وان لی (۱۶۰۰ میلادی)، پس از شکست شورش بوجو توسط دودمان مینگ، آخرین توسی این حکومت، یانگ یینگ لونگ، خودکشی کرد و قلعه به آتش کشیده شد. این قلعه مساحتی در حدود ۱٫۵۹ کیلومتر مربع دارد و دارای ۶ گذرگاه در شرق و ۳ گذرگاه در غرب است و دیوارهای آن تقریباً ۶ کیلومتر طول دارند. دژ از هر چهار طرف با صخره های بلند احاطه شده و تنها از طریق یک جاده کوهستانی قابل دسترسی است. گذرگاه سمت کوهستان با نام گذرگاه فیهو شناخته می شد و گذرگاه شرقی
را گذرگاه فیلونگ می نامیدند. در پای تپه سمت راست، گذرگاه ستون مسی و در پای تپه سمت چپ، گذرگاه ستون آهنی قرار داشت. معماری این دژ، اهمیت استراتژیک آن را نشان می دهد. دروازه های شهر با برج های تیراندازان محافظت می شدند. هرچند هیچ مدرکی برای اثبات این ادعا وجود ندارد، اما گفته می شود که یک دیوار سنگی بزرگ، که به اندازه کافی عریض بود تا اسب ها بتوانند روی آن بتازند، تمامی گذرگاه ها را به هم متصل می کرد. همچنین، شهر با خندقی عمیق محصور شده بود.
جنگل سنگی یا شی لین () مجموعه ای چشمگیر از تشکیلات سنگ آهکی است که حدود ۵۰۰ کیلومترمربع وسعت دارد و در شهرستان خودمختار شی لین یی در استان یون نان، جمهوری خلق چین، واقع شده است. این مکان در فاصله ای حدود ۹۰ کیلومتر از پایتخت استان، کون مینگ، قرار دارد. صخره های بلند این منطقه به گونه ای از زمین بیرون آمده اند که یادآور چکیده سنگ ها هستند و بسیاری از آن ها به درختان سنگ شده شباهت دارند و این توهم را ایجاد می کنند که جنگلی از جنس سنگ در این مکان شکل گرفته است. از سال ۲۰۰۷، دو بخش از این مجموعه، یعنی جنگل سنگی نایگو () و روستای سووگئی یی ()، به عنوان بخشی از کارست جنوب چین در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شده اند. این منطقه یکی از مقاصد گردشگری شناخته شده چین است. ویژگی ها. منطقه منظره ای ملی شی لین () مساحتی حدود ۴۰۰ کیلومترمربع دارد و به هفت منطقه دیدنی تقسیم شده است: این سازه های سنگی که در نتیجه فرسایش سنگ آهک به وجود آمده اند، حدود ۲۷۰ میلیون سال قدمت دارند. جنگل سنگی یکی از مقاصد محبوب گردشگری برای گردشگران داخلی و خارجی است و تورهای اتوبوسی بسیاری از کون مینگ گردشگران را به این منطقه می آورند. همچنین در ای
ن منطقه چندین هتل برای اقامت گردشگران وجود دارد. زمین شناسی. منطقه جنگل سنگی حدود ۲۷۰ میلیون سال پیش یک دریای کم عمق بوده است. در این حوضه، رسوبات گسترده ای از ماسه سنگ که با سنگ آهک پوشیده شده بود، در دوره پرمین انباشته شد. پس از آن، این منطقه دچار بالاآمدگی زمین شناختی شد و در معرض باد و جریان های آبی قرار گرفت که منجر به شکل گیری ستون های آهکی شد. این سازه ها تا جایی که چشم کار می کند، گسترده شده اند و منظره ای مانند یک جنگل سنگی وسیع را به وجود آورده اند. جنگل های سنگی بزرگ و کوچک از لایه های تقریباً خالص آهکی سازند ماکویو در دوره پرمین تشکیل شده اند. اما جنگل سنگی نایگو، که در ۹ کیلومتری شمال شرقی جنگل سنگی اصلی واقع شده است، در دولومیت و سنگ آهک دولومیتی سازند چی شیا در دوره پرمین شکل گرفته است. این دو سازند با ضخامت ۵۰۵ متر از سنگ های آهکی و دولومیتی تشکیل شده اند که در محیط های کم عمق دریایی (پلتفرم) رسوب کرده اند و شامل آهک بیوکلاستیک، کالکارنیت و کالسیلوئیت هستند. در سازند ماکویو، سنگ ها تغییرات شدید دیاژنتیکی را تجربه کرده اند و به ندرت فسیل های ماکروسکوپی در آن ها دیده می شود. اما در بررسی های میک
روسکوپی، بقایای کامل یا شکسته فوزولینید (نوعی روزن دار) در سنگ های بیومیکریت، بیوپلمیکریت تا بیوپلمیکروسپریت مشاهده شده است. همچنین در برخی از لایه ها، ندول های چرتی یافت شده است. درحالی که در سازند چی شیا سنگ های دولومیتی به وفور یافت می شوند، درصد دولومیت در سازند ماکویو معمولاً کمتر از ۳٪ است. لایه های زمین شناسی این منطقه دارای یک شیب ملایم (۲ تا ۶ درجه) به سمت غرب هستند و شکستگی های متقاطع (NE-SW و NE-SE) به خوبی در این ناحیه توسعه یافته اند. این شکستگی ها مسیرهای اصلی برای جریان آب های سطحی و زیرزمینی در مراحل اولیه توسعه کارستی را فراهم کرده اند. ماسه سنگ ها و شیل های سازند لیانگ شان که در زیر سازندهای آهکی قرار دارند، به عنوان یک مانع نفوذپذیری عمل کرده و سبب شده اند که آب های زیرزمینی محلی از غرب به شرق جریان یابند. پوشش گیاهی. منطقه کارست شی لین دارای انواع مختلفی از جنگل ها و اجتماعات گیاهی است. - "Cyclobanopsis glancoides" - "Cyclobalanopsis delavayi" - "Castanopsis delavayi" - "Quercus cocciferoides" - "Quercus franchetii" - کاج یون نانی - "Ottelia acuminata" - "Colquhounia" - "Corallodiscus" - "
Docynia" - "Lysiontus" - "Physospermopsis" - پرینسپیا - سینوکراسولا - "Siphonostegia" - آکبیا (میوه) - "Conandron" - "Sinomenium" - "Platycladus" - "Ainsliaea" - "Bletilla" - کدنپسیس - "Dendrobenthamia" - ازگیل ژاپنی (سرده) - "Leptodermis" - "Lycoris" - اوفیوپوگون - "Patrinia" - "Reineckea" فرهنگ. طبق افسانه های محلی، این جنگل زادگاه آشیما ( در نگارش ساده یا در نگارش سنتی) است؛ دختری زیبارو از قوم یی که عاشق می شود، اما از ازدواج با معشوق موردنظرش منع می گردد و درنهایت به یک سنگ در جنگل تبدیل می شود که هنوز هم به نام او شناخته می شود. هر سال، در روز بیست وچهارم از ماه ششم قمری، بسیاری از مردم قوم یی جشن جشنواره مشعل ( در نگارش ساده یا در نگارش سنتی و تلفظ "Huǒbă Jié") را برگزار می کنند که شامل رقص های محلی و مسابقات کشتی است.
گذرگاه شانهای یا شانهایگوان () انتهای شرقی دیوار بزرگ چین و یکی از مهم ترین گردنه های کوهستانی آن است. این گذرگاه بر باریک ترین نقطه استراتژیک در دالان لیائوکسی تسلط دارد، که یک مسیر ساحلی حیاتی بین شمال چین و شمال شرقی چین محسوب می شود. این گذرگاه در شهرستان شانهایگوان، کینگهوانگداو، هبئی، در ساحل شرقی رود شی بین کوه های یان و ساحل خلیج لیائودونگ واقع شده است. در سال ۱۹۶۱، این گذرگاه به عنوان یکی از مکان های تاریخی و فرهنگی مهم تحت حفاظت ملی توسط شورای دولتی جمهوری خلق چین انتخاب شد، و در سال ۱۹۸۷ به عنوان بخشی از دیوار بزرگ چین در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شد. این گذرگاه یک مقصد گردشگری محبوب در انتهای شرقی دیوار بزرگ مینگ است. مکانی که دیوار به دریای بوهای می رسد، به نام «سر اژدهای قدیمی» (老龙头) معروف است. این گذرگاه در حدود شرق پکن قرار دارد و از طریق اتوبان جینگ شن که به سمت شمال شرق به شنیانگ می رود، قابل دسترسی است. در طول تاریخ چین، این گذرگاه به عنوان یک پایگاه دفاعی خط مقدم در برابر گروه های قومی از شمال شرقی چین (منچوری)، از جمله مردم خیتان و مردم جورجی (منچو) عمل می کرد. گذرگاه شانهای انتهای شرق
ی دیوار بزرگ مینگ است و اولین مانع برای محافظت از مرزها محسوب می شود، به همین دلیل به آن «اولین گذرگاه زیر آسمان» (天下第一关) می گویند. پیشینه. گذرگاه شانهای در جنوب کوه یان و شمال دریای بوهای قرار دارد و برای قرن ها از گذرگاه باریکی که شمال شرقی چین را به شرق مرکزی چین متصل می کرد، محافظت می کرد. در دوره های چی شمالی، دودمان سوئی و دودمان تانگ، گذرگاه هایی در این منطقه ساخته شدند. این مکان در دوره دودمان تانگ با نام یوگوان شناخته می شد و تا سال ۷۸۵ میلادی، یک پادگان در آنجا مستقر شد. بعدها، هشت پادگان دیگر نیز از یوگوان تا جینیوکو تأسیس شدند. در دوران تانگ متأخر و دوره پنج دودمان و ده پادشاهی، این منطقه تحت کنترل حکام خودمختار قرار داشت. تا دوره پنج دودمان، به جز یوگوان، سایر پادگان ها از بین رفته بودند. پس از آن، منطقه و گذرگاه ها تحت سلطه دودمان لیائو قرار گرفتند. لیائوها شهر چیانمین را در شرق یوگوان، در محدوده کنونی شانهای گوان، بنیان نهادند. در دوره های دودمان جین (۱۱۱۵–۱۲۳۴) و دودمان یوآن، پادگان هایی در این ناحیه ساخته شدند. در سال ۱۳۸۱ میلادی، ژنرال ژو دا از دودمان مینگ دستور یافت تا گذرگاه های قدیمی یونگ
پینگ (永平) و جی لینگ (界岭) را تعمیر کند. از این بازسازی ها، گذرگاه فعلی شکل گرفت که به دلیل موقعیتش بین کوه ها و دریا، شانهای گوان (به معنای «گذرگاه کوه-دریا») نامیده شد. در اواخر قرن شانزدهم، ژنرال مشهور چی جی گوانگ استحکامات گسترده ای را در اطراف این گذرگاه ساخت. او شهرها و دژهای نظامی را در شرق، جنوب و شمال گذرگاه بنا کرد و شانهای گوان را به یکی از مستحکم ترین گذرگاه های چین تبدیل نمود. در دوران امپراتور چیان لونگ از دودمان چینگ، گذرگاه شانهای به مرکز شهرستان لینیو (临榆县城) تبدیل شد و تحت حوزه قضایی فرمانداری یونگ پینگ (永平府) قرار گرفت. در اواخر دودمان چینگ، دژهای متعددی برای تقویت دفاع ساحلی ساخته شدند. در دوران جمهوری چین، این گذرگاه به صورت متوالی تحت کنترل دارودسته فنگتیان به رهبری ژانگ زولین، دولت ملی چین تحت چیانگ کای شک، ارتش امپراتوری ژاپن و منطقه نظامی جیرلیا (冀热辽军区) بود. در ۲۷ نوامبر ۱۹۴۸، این منطقه توسط ارتش میدانی شمال شرقی حزب کمونیست چین تصرف شد. پس از تأسیس جمهوری خلق چین، شانهای گوان ابتدا تحت استان لیاوشی و سپس تحت هبئی قرار گرفت. امروزه، گذرگاه شانهای یکی از بهترین بخش های باقی مانده و محافظت
شده دیوار بزرگ چین به شمار می رود. ساختار. گذرگاه شانهای به شکل مربع ساخته شده است و محیط آن حدود ۴ کیلومتر است. دیوارهای این گذرگاه ۱۴ متر ارتفاع دارند و ضخامت آن ها به ۷ متر می رسد. در سه سمت شرقی، جنوبی و شمالی، گذرگاه با خندقی عمیق و وسیع احاطه شده است که پل های متحرک بر روی آن قرار دارند. در میانه گذرگاه نیز یک برج ناقوس بلند ساخته شده است. این گذرگاه در گذشته دارای چهار دروازه () در چهار سمت خود بود: بااین حال، به دلیل عدم مرمت در طول قرن ها، امروزه تنها دروازه ژندونگ باقی مانده است. این دروازه از همه مهم تر بود زیرا رو به بیرون گذرگاه و به سمت پکن قرار داشت.
جامعه قزلباش علیانِ (به بلغاری: алиани، به ترکی: Alevi)، یک فرقه شیعه هستند که به طریقیت صوفیان مولوی شباهت دارند و در چندین منطقه بلغارستان زندگی می کنند. علیان نام «علی» را که توسط حلقه ۱۲ امام "(اولیاء) حمل می شود، ارج می گذارند" و آن را نشأت الله می دانند. آیین های عرفانی درویشان سرگردان را دنبال می کنند. مکان. در بلغارستان، علیان عمدتاً در روستاهای یابلانوو و مالکو سِلو در استان اسلیون زندگی می کنند. سوار، اوستروو، مادروو، سوشتری، بیسرتسی و لاوینو در استان رازگراد، پرسلاوچی، چرنیک و برادواری در استان سیلیسترا و موگیلتس و بایاچوو در استان تارگویشته نیز اقلیت های علوی در خود دارند.