Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مانند خاک و سنگ استوارند. این روش ها شامل چاله های کاشت، حوضچه نفوذی، میکروحوضه ها و موانع عرضی شیب هستند. پشته های نیم دایره ای در زیرمجموعه برداشت آب میکروحوضه ای قرار دارند. علاوه بر وظیفه اصلی کاهش رواناب برای مقاصد کشاورزی، این روش ها مزایای دیگری نیز دارند، از جمله تأمین آب آشامیدنی اضافی برای دام، احیای زمین، بهبود حاصلخیزی خاک، تسریع رشد چوب برای هیزم و تأثیرگذاری بر الگوهای جوی منطقه ای، که می تواند منجر به افزایش بارندگی شود. منشأ و توسعه اخیر. پشته های نیم دایره ای به عنوان یک پاسخ قدیمی به چالش های کمبود آب و فرسایش خاک در اقلیم های خشک توسعه یافته اند. استفاده از این تکنیک ها را می توان در شیوه های کشاورزی سنتی در مناطق مختلف جهان، به ویژه در آفریقا و خاورمیانه، ردیابی کرد. در این مناطق، جوامع محلی این روش را طی نسل ها توسعه داده و اصلاح کرده اند تا بهره وری کشاورزی را افزایش داده و زمین های تخریب شده را احیا کنند. با وجود ریشه های تاریخی این روش، پشته های نیم دایره ای در نیمه دوم قرن بیستم توجه گسترده ای را در میان جوامع علمی و توسعه ای جلب کردند، به ویژه در منطقه ساحل آفریقا. با افزایش نوسانات
اقلیمی و تخریب زمین در این مناطق، این ساختارها به ابزاری مهم برای احیای زمین و بهبود کشاورزی تبدیل شده اند. تحقیقات انجام شده در اوایل قرن بیست و یکم تأثیرات مثبت پشته های نیم دایره ای را در بهبود خصوصیات خاک، افزایش پوشش گیاهی و تقویت تنوع زیستی در اکوسیستم های خشک و نیمه خشک تأیید کرده اند. ساختار و مکانیسم. پشته های نیم دایره ای گودال هایی هستند که به شکل نیم دایره حفر شده اند و مواد حفاری شده (خاک و سنگ) در امتداد لبه های آنها انباشته می شود. این پشته ها معمولاً قطر ۲ تا ۸ متر (و تا ۱۲ متر) و ارتفاع ۳۰ تا ۵۰ سانتی متر دارند. پشته ها در یک الگوی پلکانی در سراسر یک زمین چیده می شوند، به این معنی که روانابی که از بین ساختارهای یک ردیف جریان می یابد، توسط ردیف پایین تر جذب می شود. نسبت سطح برداشت آب به سطح کاشت شده بین ۱:۱ تا ۳:۱ متغیر است. مزایا و چالش ها. ریزه های انباشته شده علاوه بر وظیفه اصلی جذب باران، مواد تجمع یافته در پشته ها موریانه ها و سایر بی مهرگان را جذب می کند که فعالیت آنها باعث ایجاد تونل ها و منافذ در مواد آلی می شود. این فرآیند باعث بهبود تشکیل هوموس، افزایش نفوذ آب و در نهایت غنی سازی خا
ک می شود. هنگامی که این تکنیک با سایر مواد غنی از مواد مغذی مانند کود دامی ترکیب شود، می تواند به طور قابل توجهی خطر شکست محصولات را کاهش داده و بازده کشاورزی را افزایش دهد. با این حال، علی رغم نیاز کم به مواد مصنوعی و سرمایه گذاری مالی، این روش ها به نیروی کار زیادی نیاز دارند. آماده سازی یک هکتار پشته های نیم دایره ای می تواند تا چهار ماه-کار نیاز داشته باشد، همراه با کار اضافی برای نگهداری سالانه. مطالعات موردی. حوزه آبریز اوآسو نگیرو در کنیا. در مارس ۲۰۲۳، پروژه ای برای معرفی پشته های نیم دایره ای در حوزه آبریز اوآسو نگیرو در کنیا آغاز شد. اولین پشته ها در مارس ۲۰۲۳ حفر شدند و تا دسامبر ۲۰۲۳، نتایج اولیه نشان داد که خاک سبزتر شده و حیات وحش به منطقه بازگشته است. مرتع کوته در ایران. مطالعه ای در سال ۱۳۹۳ به منظور بررسی اثرات پشته های نیم دایره ای بر پوشش گیاهی و ویژگی های خاک در مرتع کوته استان سیستان و بلوچستان ایران انجام شد. نمونه های گیاهی (با استفاده از کرت های ۵ در ۵ متر مربع) و نمونه های خاک (گرفته شده از عمق صفر تا سی سانتی متری) نشان داد که مناطق دارای دسته ها پوشش گیاهی، تولید گیاهی و تراکم بیشتر
ی را نسبت به منطقه شاهد (بدون پشته) نشان می دهند. بیشترین غنا و تنوع گونه ها در ناحیه باندهای نیم دایره ای اندازه گیری شد و میزان کربن آلی، نیتروژن، پتاسیم، فسفر و کربنات کلسیم در خاک افزایش معنی داری داشت. این مطالعه به این نتیجه رسید که ساخت پشته های نیم دایره ای تأثیر مثبتی بر پوشش گیاهی و ویژگی های خاک در مراتع منطقه مورد مطالعه دارد. منطقه تاهوا در نیجر. باندهای نیم دایره ای در مناطق ترا و تاهوا در نیجر که در سال های ۱۹۷۰ تا ۲۰۱۰ اجرا شدند، نتایج مثبتی در افزایش تولید محصولات، افزایش تولید علوفه و چوب، و افزایش تنوع زیستی نشان داد. همچنین، تقاضا برای آب آبیاری کاهش یافت و امنیت غذایی بهبود یافت.
فونکالادا یک چشمه آب آشامیدنی است که در خارج از دیوارهای شهر ابیه دو، آستوریاس، اسپانیا واقع شده است؛ این چشمه در قرن نهم توسط شاه آلفونسو سوم آستوریاس ساخته شد. این بنا تنها بنای معماری مدنی بازمانده برای استفاده عمومی در اوایل قرون وسطی است. نام آن از کتیبه ای به نام () که بر روی آن نوشته شده است، گرفته شده است. این بنا در سبک پیش رمانسک ساخته شده است و از سال ۱۹۹۸ همراه با سایر سایت های پیش رمانسک آستوریاس در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار دارد.
«اکسترال» () ترانه ای از خواننده و رپر اهل کره جنوبی، جنی و رپر آمریکایی دوچی است. این ترانه از طریق ناشر موسیقی جنی به نام آد آتلیه و کلمبیا رکوردز در ۲۱ فوریه ۲۰۲۵، به عنوان سومین تک آهنگ از نخست آلبوم استودیوی جنی به نام "روبی" (۲۰۲۵) منتشر شد. پس زمینه و انتشار. جنی بعد از ترک وای جی انترتینمنت برای دنبال کردن فعالیت های انفرادی، در نوامبر ۲۰۲۳ ناشر موسیقی خود به نام آد آتلیه را تأسیس کرد. سپس در سپتامبر ۲۰۲۴ به عنوان هنرمند انفرادی با کلمبیا رکوردز در همکاری با آد آتلیه قرارداد بست. جنی در اکتبر ۲۰۲۴ تک آهنگ «مانترا» و در ژانویه ۲۰۲۵ تک آهنگ «خماری عشق» را از طریق آد آتلیه و کلمبیا رکوردز به عنوان اولین تک آهنگ ها از اولین آلبوم استودیویی اش به نام "روبی" منتشر کرد. در همین حال، رپر آمریکایی در حال پیشرفت دوچی در سال ۲۰۲۵ جایزه گرمی بهترین آلبوم رپ را برنده شد و با آهنگ وایرال «انکار یک رودخانه است» اولین حضور خود را در جدول "بیلبورد" هات ۱۰۰ تجربه کرد. حدس و گمان ها دربارهٔ همکاری جنی و دوچی زمانی شروع شد که این دو در پشت صحنه جشنواره کمپ فلاگ ناو کارنیوال در نوامبر ۲۰۲۴ با هم عکس گرفتند. جنی در مصاحبه
با "هیتس ریدیو" گفت که «مدت هاست در فکر این همکاری بوده» اما هماهنگ کردن آن زمان برده است تا بتوانند یک همکاری موفق داشته باشند. در ۲۱ ژانویه ۲۰۲۵، جنی تأیید کرد که دوچی یکی از هنرمندان مهمان در آلبوم "روبی" است. جنی در ۱۴ فوریه ۲۰۲۵، یک کلیپ ۱۰ ثانیه ای از آهنگ جدیدش به نام «اکسترال» که در آن دوچی هم حضور دارد، در شبکه های اجتماعی خود منتشر کرد. او با این کلیپ اعلام کرد که این ترانه به عنوان سومین تک آهنگ آلبوم در ۲۱ فوریه منتشر خواهد شد. موزیک ویدئو. موزیک ویدئوی «اکسترال» که توسط کول بنت کارگردانی شده، همزمان با تک آهنگ در ۲۱ فوریه منتشر شد. در این ویدئو، جنی در حال رقص در یک سالن تئاتر پر از صندلی است، تا اینکه او و رقصنده هایش با فریاد «صبر کن… صبر کن… صبر کن… دوچی؟!» ورودی باشکوهی به دوچی می دهند وقتی که او وارد می شود. سپس این دو همراه با گروهی از رقصنده ها شروع به رقصیدن می کنند، در حالی که بلیزرهای بزرگ شیاپارلی و بادی سوت هایی با پرهای قرمز آتشین پوشیده اند. در یکی از صحنه ها، آنها در حالی که خیلی کوچک به نظر می رسند، روی سر یک مرد کچل رپ می خوانند.
مجموعه غارهای لا گارما یک سیستم غار هنر سنگ نگاری و پارینه سنگی در کانتابریا، اسپانیا است. این غارها در شمال روستای اوموینو، بخشی از شهرداری ریبامونتان آل مونته واقع شده اند. این مجموعه غار به دلیل یکی از بهترین طبقات حفظ شده از دوره پارینه سنگی که شامل بیش از ۴۰۰۰ فسیل و بیش از ۵۰۰ واحد گرافیکی است، شناخته می شود. این مجموعه بخشی از غار آلتامیرا و هنر غارنگاری پارینه سنگی در شمال اسپانیا، فهرست میراث جهانی یونسکو است.
زای یا تاسا یک تکنیک کشاورزی است که شامل حفر گودال هایی در خاک های کم نفوذ برای جمع آوری آب و تمرکز کمپوست است. این گودال ها معمولاً بین ۱۵ تا ۵۰ سانتی متر قطر و حدود ۵ تا ۱۵ سانتی متر عمق دارند و با فاصله حدود ۸۰ سانتی متری از یکدیگر حفر می شوند. این روش به طور سنتی در مناطق غربی صحرای ساحل آفریقا (مانند بورکینافاسو، نیجر و مالی) برای احیای اراضی خشک و افزایش حاصلخیزی خاک استفاده می شود. پیشینه و توسعه. این تکنیک از گذشته در جوامع کشاورزی منطقه ساحل مورد استفاده قرار گرفته است اما در دهه ۱۹۸۰ توسط کشاورزی به نام یاکوبا ساوادوگو از بورکینافاسو مجدداً معرفی شد. او نوآوری هایی را در این روش به وجود آورد، از جمله پر کردن گودال ها با کود دامی و کمپوست برای تأمین مواد مغذی مورد نیاز گیاهان. این کود باعث جذب موریانه ها می شود که تونل هایشان به بهبود تهویه و نفوذپذیری خاک کمک می کند. همچنین، اندازه گودال های زای در مقایسه با مدل های سنتی کمی بزرگ تر شد. گودال های زای باعث افزایش رشد درختان، ذرت خوشه ای و ارزن می شوند و می توانند عملکرد محصول را تا ۵۰۰ درصد افزایش دهند. نحوه اجرای تکنیک زای. در تکنیک زای، گودال هایی
به شکل حوضچه های کوچک حفر شده و سپس با مواد آلی مانند کمپوست و کود پر می شوند. سپس دانه های گیاه درون این گودال ها کاشته شده و بارندگی های فصلی موجب تغذیه خاک و جلوگیری از فرسایش آن می شود. مواد آلی درون این گودال ها موجب افزایش ظرفیت نگه داری آب و مواد مغذی شده و رشد گیاهان را تسهیل می کند. روش های جایگزین. در برخی مناطق، مهندسان کشاورزی پیشنهاد کرده اند که به جای تکنیک زای، از روش های دیگری مانند سدسازی های کوچک در مناطق با خاک های بسیار سبک استفاده شود. این روش ها می توانند در برخی شرایط کارایی بیشتری داشته باشند اما هزینه و نیروی کار بیشتری را می طلبند.
جاناتان ارنست کین (زاده ۱۴ مه ۱۹۷۳) یک راننده مسابقات اتومبیل رانی بریتانیایی است که در سطوح مختلف ورزش های موتوری شرکت کرده است. او سابقه حضور در مسابقات ۲۴ ساعته لمانز را در کارنامه خود دارد.
بیلی کلمن (؛ زادهٔ ) راننده خودروی مسابقه ای، و راننده رالی اهل جمهوری ایرلند است. بیلی کلمن با نام مستعار (Millstreet Maestro) شناخته میشد، او یکی از موفق ترین رانندگان رالی کشور ایرلند است که در بیست سال مسابقه ، 29 پیروزی کسب کرده است ، او برادر بزرگتر جان کلمن است که فوتبالیست گلی بود.
پوئنته رومانو به معنی پل رومی یک پل رومی بر روی رودخانه گوادیانا در مریدا در جنوب غربی اسپانیا است. پوئنته رومانو در قرن اول میلادی توسط رومیان احداث شد. این پل طولانی ترین پل (از نظر مسافت) بازمانده از دوران باستان در جهان است، که زمانی دارای طول کلی ۷۵۵ متر با ۶۲ دهانه بود. پایه ها به گونه ای طراحی شده اند که در برابر جریان رودخانه مقاومت کنند زیرا در سمت بالادست گرد و در سمت پایین دست مربع هستند. پوئنته رومانو دست کم دو بار بازسازی شده است: یک بار توسط سالا، یک ویزیگوت، در سال ۶۸۶ و یک بار توسط فیلیپه دوم در سال ۱۶۱۰. هفده طاق در سال ۱۸۱۲ به عنوان یک اقدام دفاعی در برابر حمله در طول نبرد باداخوز از بین رفت. امروزه ۶۰ دهانه (سه دهانه آن در کرانه جنوبی مدفون است) به طول ۷۲۱ متر بین تکیه گاه ها وجود دارد. با احتساب رویکردها، ساختار کل ۷۹۰ متر است. این پل هنوز هم در حال استفاده است، اما در سال ۱۹۹۱ به دلیل اینکه ترافیک جاده برای استفاده از پل لوسیتانیا در همان نزدیکی هدایت شد، پیاده رو و برای استفاده عابران اعلام شد. ضمیمه این پل، آلکاسابای مریدا، استحکامات دوره مسلمانان است که در سال ۸۳۵ ساخته شده است. در نزد
یکی بقایای Acueducto de los Milagros، پل رومی دیگری در مریدا وجود دارد که بسیار کوچکتر است.
کشاورزی بازسازنده (همچنین به عنوان بازتولیدکننده، احیایی و یا بازسازی کننده شناخته می شود) یک رویکرد حفاظتی و ترمیمی در سیستم های غذایی و کشاورزی است که بر بازسازی خاک سطحی، افزایش تنوع زیستی، بهبود چرخه آب، تقویت خدمات اکوسیستمی، پشتیبانی از ذخیره سازی زیستی کربن، افزایش مقاومت در برابر تغییرات اقلیمی، و تقویت سلامت و پویایی خاک های کشاورزی تمرکز دارد. کشاورزی بازسازی کننده به عنوان یک راهکار پایدار برای مقابله با تخریب خاک، تغییرات اقلیمی و کاهش تنوع زیستی مطرح شده است. این روش با بهره گیری از فرآیندهای طبیعی و بهبود سلامت خاک، می تواند به افزایش بهره وری کشاورزی و کاهش وابستگی به نهاده های شیمیایی کمک کند و در عین حال، باعث حفاظت از محیط زیست شود. اصول و روش ها. کشاورزی بازسازی کننده یک روش خاص نیست بلکه ترکیبی از تکنیک های مختلف کشاورزی پایدار است. برخی از روش های مورد استفاده در این نوع کشاورزی عبارت اند از: اثرات زیست محیطی. ذخیره سازی کربن. یکی از فواید کشاورزی بازسازی کننده، کمک به کاهش تغییرات اقلیمی از طریق جذب دی اکسید کربن از جو و ذخیره آن در خاک است. روش هایی مانند کاهش شخم زنی، چرای کنترل شده، و
استفاده از کودهای ارگانیک می توانند باعث افزایش ماده آلی خاک و جذب کربن شوند. چرخه مواد مغذی. کشاورزی بازسازی کننده بهبوددهنده چرخه مواد مغذی در خاک است. استفاده از کودهای طبیعی، کمپوست، و تنوع زیستی میکروبی در خاک می تواند به حفظ سطح مواد مغذی ضروری مانند نیتروژن، فسفر و پتاسیم کمک کند و وابستگی به کودهای شیمیایی را کاهش دهد. افزایش تنوع زیستی. سیستم های کشاورزی بازسازی کننده باعث حفظ و افزایش تنوع زیستی هم در سطح خاک و هم در اکوسیستم اطراف می شوند. روش هایی مانند کشت چندگونه ای و ایجاد زیستگاه برای حشرات مفید می توانند از کاهش تنوع زیستی ناشی از کشاورزی صنعتی جلوگیری کنند. تأثیر بر تولید و اقتصاد کشاورزی. بهبود سلامت خاک در کشاورزی بازسازی کننده می تواند سبب کاهش نیاز به نهاده های شیمیایی، کاهش هزینه های تولید، افزایش بهره وری محصولات و افزایش مقاومت کشاورزی در برابر تغییرات اقلیمی شود. کشاورزان با این روش ها می توانند عملکرد اقتصادی پایدارتری داشته باشند و از مزایای بلندمدت آن بهره مند شوند. تاریخچه و توسعه. مفهوم کشاورزی بازسازی کننده از ترکیب علوم کشاورزی و محیط زیست الهام گرفته شده است. در دهه ۱۹۸۰، مؤ
سسه «رودیل» (Rodale Institute) این اصطلاح را معرفی کرد و به توسعه تکنیک های مختلف آن پرداخت. از آن زمان تاکنون، این رویکرد در کشورهای مختلف جهان توسعه یافته و بسیاری از کشاورزان و سازمان ها به آن روی آورده اند. انتقادها و چالش ها. برخی از دانشمندان و پژوهشگران بر این باورند که برخی از ادعاهای مرتبط با کشاورزی بازسازی کننده ممکن است اغراق آمیز باشد و نیاز به پژوهش های بیشتر برای ارزیابی دقیق تأثیرات آن وجود دارد. علاوه بر این، پیاده سازی این روش ها در مقیاس بزرگ و برای تمامی کشاورزان ممکن است چالش برانگیز باشد.
روابط چین و گینه روابط خارجی بین گینه و چین است. چین و گینه در ۱۴ اکتبر ۱۹۵۹ روابط دیپلماتیک خود را برقرار کردند. روابط اقتصادی. رادیو کوناگری گزارش داد که دو کشور در تاریخ ۶ فوریه ۱۹۷۱ یک توافق تجاری به ارزش ۳.۴ میلیون پوند امضا کردند. از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۱، حدود ۳۱ پروژه رسمی تأمین مالی توسعه چین در گینه از طریق گزارش های مختلف رسانه ای شناسایی شد. این پروژه ها شامل ساخت یک بیمارستان ۱۵۰ تختخوابی در کیپه در سال ۲۰۰۸ و یک بسته کمک به ارزش ۵.۲ میلیون دلار در سال ۲۰۰۷ بود. سنگ معدن آلومینیوم. چین، مشتری اصلی گینه برای صادرات عمده اش، باکسیت (سنگ معدن آلومینیوم) است و نیمی از تولید گینه را مصرف می کند که نیمی از آلومینیوم چین را تأمین می کند (چین به نوبه خود نیمی از آلومینیوم جهان را تولید می کند). در قرن ۲۱، این رابطه با ارتباطات سیاسی تسهیل شده است. همکاری پزشکی. در طول شیوع ابولا در غرب آفریقا، گینه یکی از کشورهایی بود که ارتش آزادی بخش خلق چین به آن ها خدمات پزشکی ارائه داد.
«های فشن» ترانه ای از خوانندهٔ آمریکایی ادیسون ری می باشد که در ۱۴ فوریهٔ سال ۲۰۲۵ از سوی کلمبیا رکوردز به عنوان سومین تک آهنگ از نخستین آلبوم استودیویی روبه‎ انتشار ری منتشر گردید. پس زمینه و انتشار. این ترانه از طریق یک تماس تلفنی از شماره ای که در وبگاهٔ ری قرار داشت، تبلیغ شد. طی مقالهٔ "رولینگ استون" از ری در ۲۴ فوریه فاش شد که او روی نخستین آلبوم استودیویی خود کار می کند و سومین تک آهنگ خود را تحت عنوان «های فشن» به زودی منتشر خواهد کرد. تیزر رسمی این ترانه در ۱۰ فوریهٔ سال ۲۰۲۵ منتشر شد که تاریخ انتشار ترانه را ۱۴ فوریهٔ سال ۲۰۲۵ اعلام کرده بود. جلد هنری نیز در ۱۲ فوریهٔ سال ۲۰۲۵ منتشر گردید.
ایدلوروگو (سومری: "i7-lú-ru-gú"، همچنین ایلوروگو) یا Id (dÍD) خدای بین النهرینی بود که هم به عنوان خدایی رودخانه و هم قاضی الهی در نظر گرفته می شد. او مظهر نوعی از محاکمه با مصیبت بود که نام خود را با او به اشتراک داشت. ایدلوروگو عمدتا در Id ( هیت مدرن) پرستش می شد. با این حال، او بیشتر با هیچ مکانی مرتبط نبود، بلکه با آزمایش آب به تنهایی ارتباط داشت، و به این ترتیب در منابع بسیاری از مناطق خاور نزدیک باستان ظاهر می شود. نام. اصطلاح i7-lú-ru-gú، «رودی که انسان را می پذیرد» یا «رودی که با انسان روبرو می شود»، می تواند هم به خدا اشاره کند (که در این صورت قبل از آن علامت دینگیر می آید که واژه را به عنوان نام یک خدایی نشان می دهد) و هم به این روند دادرسی اشاره دارد. او همچنین می تواند با Id نشان داده شود. لوگوگرام ÍD، چه همراه با دینگیر یا بدون آن، به طور مشابه خودِ رویه را نیز مشخص می کند. در حالی که آن را معمولاً به صورت id می خواندند، موارد شناخته شده ای نیز وجود دارد که در آن به جایش nārum، کلمه اکدی به معنای رودخانه به کار رفته است. در حالی که nārum از نظر دستوری مؤنث بود، این خدایی همیشه مذکر در نظر گرفته م
ی شد. نام ها به جای هم استفاده می شدند. شکل های مختلفی در نام های تئوفوری گواهی شده است، برای مثال Nārum-ilu، Idlurugu-naid یا Id-abi. دو نام دیگر از ایدلوروگو در لیست خدای "آن = آنوم" ذکر شده است، Idgal و Idsilim. علاوه بر این، خدایی با نام مشابه، Lugalidda («پادشاه رودخانه»)، همراه با Lugala'abba، خدای دریا ظاهر می شود، و به گفته ویلفرد جی. لامبرت ممکن است نشان دهنده یک رودخانه کیهانی باشد. ارتباط با سایر خداییان. همسر ایدلوروگو، کیشا بود.
«هیچ چیز (غیر از رادیو)» ترانه ای از خواننده و شخصیت رسانه ای آمریکایی ادیسون ری می باشد که در نخستین آلبوم چندآهنگهٔ وی تحت عنوان "ای آر" که در ۱۸ اوت سال ۲۰۲۳ از سوی سندلات منتشر گردید، قرار دارد. این ترانه در ابتدا توسط بیلی اشتاینبرگ و جاش الکساندر برای خواننده-ترانه پرداز آمریکایی لیدی گاگا نوشته شده بود که هیچ گاه به طور رسمی منتشر نشد؛ اگرچه در اکتبر سال ۲۰۱۰ نسخهٔ گاگا که ناتمام نیز بود به طور آنلاین در دسترس قرار گرفت.
اورتا تاگای () جزیره ای در وسط رود پنج در مرز افغانستان و تاجیکستان در آسیای مرکزی است. این جزیره بین دو شهر فرخار و ولسوالی ینگی قلعه قرار دارد. توسط ولایت تخار افغانستان اداره می شود. این جزیره موضوع دو درگیری مرزی در سال های ۱۹۱۳ و ۱۹۲۵ بود. در سال ۱۹۲۵، نیروهای شوروی با ادعای اینکه کانال اصلی رود به جنوب جزیره منتقل شده و آن را در خاک شوروی قرار داده است، جزیره را اشغال کردند. علیرغم ادعای دیپلماتیک، گمان می ر ود که جزیره برای جلوگیری از عبور شورشیان ازبک از رودخانه برای حمله به شوروی تصرف شده است. کابل به این تصرف اعتراض کرد و این اختلاف به کمیسیون مشترکی کشیده شد که به نفع افغانستان تصمیم گرفت. پس از آن، جزیره بازگردانده شد.
پری نواریشمی ، گونه ای از تیرهٔ آسیابک ها (Libellulidae) است که در آمریکای مرکزی، آمریکای شمالی و آمریکای جنوبی یافت می شود.
پری کاهی رنگ ، یک گونه از تیرهٔ آسیابکان (Libellulidae) است که در آمریکای مرکزی، آمریکای شمالی و آمریکای جنوبی یافت می شود.
پری نوارعاجی ، گونه ای از تیرهٔ آسیابکان (Libellulidae) است که در آمریکای مرکزی، آمریکای شمالی و آمریکای جنوبی یافت می شود.
دم فلزی مسی گونه ای مرغ مگس در تبار خورشیدفرشته تباران (Lesbiini) از زیرتیرهٔ خورشیدیان (Lesbiinae) و بومی پرو است.
دم فلزی پولکی گونه ای از مرغ مگس در تبار خورشیدفرشته تباران (Lesbiini) از زیرتیرهٔ خورشیدیان (Lesbiinae) است که در بولیوی و پرو یافت می شود.
جنگ های داکیه و تراژان (۱۰۱–۱۰۲، ۱۰۵–۱۰۶) دو لشکرکشی نظامی در قرن دوم میلادی بود که بین امپراتوری روم و داکیه در زمان سلطنت امپراتور تراژان انجام شد. درگیری ها به دلیل تهدید دائمی داکیه در استان دانوبی موئسیا و همچنین نیاز روزافزون به منابع اقتصادی امپراتوری آغاز شد. جنگ اول تراژان. پس از رخصت دادن سنا برای جنگ، تا سال ۱۰۱ تراژان آماده پیشروی در داکیه بود. این جنگی بود که در آن نبوغ و مهندسی ارتش روم به خوبی نشان داده شد. تهاجم روم توسط دو ستون لژیونر رهبری می شد که مستقیماً به قلب داکیا می رفتند و شهرها و روستاها را در مسیر آتش می زدند. تراژان در نبرد سوم تاپایه ارتش داکی را شکست داد. در زمستان ۱۰۱–۱۰۲، ارتش رومی به فرماندهی تراژان در نزدیکی شهری که بعداً نامش به نیکوپلیس آد ایستروم تغییر یافت، در محل تلاقی رودخانه های ایاتروس (یانترا) و رزیتسا، برای حمله قبیله روکسولانی سرماتی از شمال دانوب (که متحدان رومیان بودند) گرد آمدند و نبرد به فتح شهر منجر شد. در سال ۱۰۲ میلادی، دسبالوس هنگامی که مشخص شد که پیشروی روم به سمت سارمیزگتوسا غیرقابل توقف است، تصمیم به برقراری صلح کرد. جنگ با یک پیروزی مهم روم و با ایجاد
یک پادگان و یک فرماندار موقت در سارمیزگتوسا به پایان رسید. پلی که بعداً به نام پل تراژان شناخته شد، بر روی دانوب در دروبتا ساخته شد تا به پیشروی لژیونرها کمک کند. این پل، احتمالاً بزرگ ترین پل در آن زمان و قرن های بعد، توسط آپولودوروس دمشقی طراحی شد و قرار بود به ارتش روم کمک کند تا در صورت وقوع جنگی در آینده سریع تر در داکیه پیشروی کنند. بر اساس شرایط صلح، دسبالوس از رومیان به منظور ایجاد یک منطقه متحد قدرتمند در برابر لشکرکشی های احتمالی خطرناک از سرزمین های شمالی و شرقی توسط مردم مهاجر متخاصم، تقویت فنی و نظامی دریافت کرد. این منابع در عوض برای بازسازی قلعه های داکیه و تقویت ارتش مورد استفاده قرار گرفت. اندکی پس از آن دسبالوس یک بار دیگر علیه رومیان شورید. جنگ دوم تراژان. پس از جنگ نخست، دسبالوس برای مدتی از روم تبعیت کرد، اما به زودی در میان قبایل علیه آنها شورش برانگیخت و مستعمرات روم را در سراسر دانوب غارت کرد. تراژان نیروهای خود را در سال ۱۰۵ میلادی برای جنگ دوم گرد آورد. مانند درگیری اول، جنگ دوم شامل چندین درگیری بود که برای ارتش روم گران تمام شد. در مواجهه با تعداد زیادی از قبایل متحد، لژیون ها برای
دستیابی به یک پیروزی قاطع تلاش می کردند و در نتیجه صلح موقت دوم را رقم زدند. سرانجام، با تشویق رفتار دسبالوس و نقض مکرر معاهده، روم بار دیگر نیروهای کمکی وارد کرد، حمله کرد و در سال ۱۰۵ پیروز شد. سال بعد آنها به تدریج سیستم قلعه کوهستانی را که پایتخت داکیان، را احاطه کرده بود، فتح کردند. نبرد سرنوشت ساز نهایی در نزدیکی دیوارهای شهر، احتمالاً در تابستان ۱۰۶، با شرکت لژیون های کمکی انجام شد. داکی ها اولین حمله را دفع کردند، اما رومی ها با کمک یک اشراف محلی خیانتکار، لوله های آب پایتخت داکیان را پیدا و ویران کردند. با تمام شدن آب و غذا، شهر سقوط کرد و ویران شد. دسبالوس فرار کرد، اما سواره نظام رومی او را تعقیب کرد و به جای تسلیم، خودکشی کرد. با این وجود، جنگ ادامه داشت.
مسیح قبل از کاهن اعظم نقاشی رنگ روغن روی بوم توسط هنرمند هلندی خرارد فن هونهورست است که در حدود سال ۱۶۱۷ خلق شده است. این تابلو هم اکنون در نگارخانه ملی لندن قرار دارد. در این تصویر عیسی مسیح را در حال بازجویی توسط کاهن اعظم قیافا کمی قبل تر از تصلیب نشان می دهد.
دره فرمانروایان تراکیا () نامی است که توسط باستان شناس گئورگی کیتوف رایج شد و غلظت بسیار زیاد و تنوع بناهای تاریخی فرهنگ تراکیا در دره کازانلاک در بلغارستان را توصیف می کند. اعتقاد بر این است که بیش از ۱۵۰۰ گورپشته در این منطقه وجود دارد که تاکنون تنها تعداد ۳۰۰ تا از آن ها تحقیق شده است. مقبره کازانلاک در سال ۱۹۴۴ کشف شد. بین سالهای ۱۹۴۸ و ۱۹۵۴ شهر باستانی سئوتوپولیس مورد مطالعه قرار گرفت. بین دهه ۱۹۶۰ و ۱۹۸۰، مردم در مورد گورستان تپه ای که متعلق به ساکنان سئوتوپولیس بود، تحقیق کردند. دو قبر آجری دیگر در آنجا پیدا شد. مقبره ماگلیژ و کران در سال ۱۹۶۵ کشف شد. دهه ۶۰ همچنین نشانگر تحقیقات مقبره های تراکیایی از دوران روم در مناطق روستاهای تولوو و دابوو شد که توسط پروفسور گتوو انجام شده است. در طول دهه ۷۰، دومارادسکی یک سکونتگاه و گورستان اطراف آن را در منطقه آتناستسا، روستای تاژا تحقیق کرد. دوره بین سال های ۱۹۹۲ و ۲۰۰۶، با وقفه های کوتاه، تحقیقات انجام شده توسط کیتوو، دکترای ارشد، و اکسپدیشن تمر (Tracian Expedition for Mound Research) به رهبری او آغاز به کار کرد. در نتیجه فعالیت آنها، بیش از ۲۰۰ تپه، که نشان دهن
ده شیوه های خاکسپاری تراکیان در دوران آهن و رومان در دره کازانلاک است، مورد مطالعه قرار گرفت. در بین تمام آثار تاریخی می توان بیش از ۱۵ مقبره را در مراحل مختلف نگهداری، ۳ قبر سنگی، تعداد زیادی تشییع جنازه غنی و غیره تشخیص داد. در سال های اخیر، کار باستان شناسان با تحقیق بر روی مقبره های نزدیک روستاهای دولنو ایزورووو و بوزوفگراد با موفقیت پیش رفته است.
ایلابرات خدای بین النهرینی بود که در برخی موارد به عنوان "سوکال" (خدای همراه) خدای آسمان آنو در نظر گرفته می شد. شواهد به دست آمده از دوره آشوری باستان نشان می دهد که او را به عنوان یک خدای مستقل نیز پرستش می کردند. نام. ایلابرات و نینشوبور. شرحی در فهرست خدای "آن = آنوم" ممکن است نشان دهد که نام نینشوبور می تواند برای نشان دادن نام ایلابرات به صورت لوگوگرافی به کار برود. شخصیت. ایلابرات گاهی "سوکال" (همراه و پیام رسان آنو) در نظر گرفته می شد. در اسطوره آداپا، او به عنوان منبع اطلاعات درباره وقایع روی زمین برای اربابش عمل می کند. مشابه نینشوبور، او نیز می توانست به عنوان سوکال مجلس الهی عمل کند. با این حال، هیچ نشانه ای وجود ندارد که ایلابرات در اسناد آشوری باستان به عنوان سوکال خداییان دیگری در نظر گرفته شده باشد و در آنجا به نظر می رسد او به طور مستقل عمل می کند. پرستش. شواهدی از هم بابِل و هم آشور برای پرستش ایلابرات به عنوان خدای خانواده در حوزه خصوصی وجود دارد. برای مثال، شخصی به نام Ibbi-Ilabrat از مالژیوم خود را «خدمتکار ایلابرات و اوشمو» نامید، در حالی که در یکی از نامه های بابلی باستان، از ایلابرات د
ر کنار نینسیانا درخواست کمک می شود. اساطیر. ایلابرات به عنوان خدمتکار آنو در اسطوره آداپا ظاهر می شود، جایی که به اربابش توضیح می دهد که قهرمان نام بخش مردی فانی است که مسئول شکستن بال باد جنوبی است که در نتیجه هفت روز قادر به وزیدن نبود.
نینتی (؛ «معشوقه زتدگانی») الهه بین النهرینی بود که در لاگاش پرستش می شد. او را مادر نینکاسی می دانستند. او همچنین در اسطوره "انکی و نین هورساگ" به عنوان یکی از خداییان به منظور تسکین درد خدای نام بخش ظاهر می شود. در این متن، نام او ابتدا به عنوان «دنده بانو» و سپس به «بانوی ماه (تقویم)» به واسطه بازی با واژگان کاتبان تعبیر شده است. گواهی ها. نام نینتی را می توان به معنای «معشوقه ای که زنده نگه می دارد» یا «معشوقه (هٔ) زندگانی» ترجمه کرد. شکل دیگری از نام او ممکن است Nintiḫal باشد، «معشوقه ای که زندگی را اختصاص می دهد». قدیمی ترین گواهی های نینتی در متون فارا شناسایی شده است. ارتباط با سایر خداییان. در سرودی برای نینکاسی آمده است که در حالی که این الهه توسط نینهورساگ بزرگ شده بود، والدینش نینتی و انکی بودند. نینتی و نینکاسی در سندی از دوره فارا (دوره دودمانی نخستین) در کنار یکدیگر آمده اند. رابطه بین نینتی و انکی همچنین در فهرست خدای "آن = آنوم" تأیید شده است، جایی که او با همسر انکی، دامکینا، برابری می کند. گبهارد سلز تاکید می کند که نینتی را نباید با نینتینوگا، الهه شفابخش نیپور اشتباه گرفت. اساطیر. در افسا
نه "انکی و نینهورساگ" ، نینتی به عنوان یکی از هشت خدایی ظاهر می شود که برای تسکین درد انکی خلق شده اند و به طور خاص مسئول شفای دنده های اوست. دیگر خداییان خلق شده برای همین منظور در این روایت عبارتند از: ابو، نینسیکیلا (مسکیلاک)، نینگیریوتود (نینگیریدا)، نینکاسی، نانشه، عظیموا و انساگ (اینزاک). در نهایت وقتی سرنوشت مساعدی برای همه آنها اعلام می شود، نینتی به سمت «بانوی ماه (تقویم)» منصوب می شود. نام او ابتدا به عنوان جناس در مورد nin-ti، «دنده بانو»، و سپس nin-iti، «بانوی ماه (تقویم)» بازتفسیر شده، که به گفته دینا کاتز نشان دهنده این واقعیت است که گردآورندگان متن او را کاملاً بر اساس پتانسیل نام او برای بازی با کلمات انتخاب کرده اند و «به پیشینه مذهبی او علاقه ای ندارند». جرمیا پترسون تفسیر مجدد نام او را نمونه ای از ریشه شناسی عامیانه می داند.