Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ان در حال افزایش است. علاوه بر این، روندهای ثبت شده در دومین گزارش ملی گرجستان تحت «پیمان نامهٔ چارچوب سازمان ملل متحد در مورد تغییر اقلیم» نشان می دهد که در طی یک قرن گذشته، دمای متوسط در شهر تفلیس—پایتخت گرجستان—حدود ۰٫۷ درجه سلسیوس افزایش یافته است. در نواحی شرقی گرجستان نیز افزایش دمایی در حدود ۰٫۵ درجه سلسیوس گزارش شده، اما در مقابل، در نواحی غربی کشور اندکی کاهش دما مشاهده شده است. در زمینهٔ بارندگی، داده ها حاکی از آن اند که در دشت ها و مناطق کم ارتفاع گرجستان، میزان بارندگی سالانه به طور میانگین حدود ۱۰ تا ۱۵ درصد افزایش یافته؛ در حالی که در مناطق کوهستانی، بارندگی ها با کاهش ۱۵ تا ۲۰ درصدی روبه رو بوده اند. این تغییرات، پیامدهای جدی برای منابع آب، کشاورزی، و مخاطرات اقلیمی آینده مانند خشکسالی و سیلاب به همراه دارد. سیاست و نهادها. وزارت حفاظت از محیط زیست و منابع طبیعی گرجستان (MENRP) نهاد اصلی تعیین کنندهٔ سیاست های زیست محیطی در این کشور به شمار می رود که مسئولیت مدیریت و نظارت بر ظرفیت های مدیریتی زیست محیطی را بر عهده دارد. این وزارتخانه همچنین نقش یک نهاد مدافع را در فرایند قانون گذاری محیط زیست
ی ایفا می کند و تلاش می کند تا اصول پایداری در سیاست گذاری ملی نهادینه شود. از جمله چالش برانگیزترین مسئولیت های مدیریتی این وزارتخانه می توان به صدور مجوزهای زیست محیطی و نظارت بر اجرای آن ها اشاره کرد—فرآیندهایی پیچیده که نیازمند ارزیابی های دقیق، پایش مستمر و تطبیق با استانداردهای بین المللی هستند. این نهاد در ژوئن سال ۲۰۰۸ تأسیس شد و مسئولیت صدور مجوز برای بهره برداری از منابع طبیعی—به جز مجوزهای مربوط به استخراج و بهره برداری از منابع نفتی—را بر عهده دارد. آژانس ملی محیط زیست (NEA) به صورت مستقل از نهادهای اجرایی و حاکمیتی فعالیت می کند، اما فعالیت های آن تحت نظارت دولت قرار دارد. این استقلال عملی به آژانس اجازه می دهد تا تصمیم گیری های فنی و تخصصی را بدون مداخله مستقیم دیگر نهادهای دولتی انجام دهد، درحالی که چارچوب عملکرد آن همچنان در حیطهٔ سیاست گذاری عمومی کشور تعریف می شود. جستارهای وابسته. گرجستان پیوند به بیرون. "The World Bank: Georgia Country Environmental Analysis" (PDF). منابع. v
ساحر شمشاد میرزا () ارتشبد نیروی زمینی پاکستان است، که از نوامبر ۲۰۲۲ به عنوان هجدهمین رئیس کمیته مشترک نیروهای مسلح پاکستان فعالیت می کند. میرزا فعالیت نظامی را از سال ۱۹۸۷ در هنگ سند نیروی زمینی پاکستان آغاز کرد. وی از ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۵ فرماندهی لشکر ۴۰ پیاده را برعهده داشت، از ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۸ مدیر کل عملیات نظامی پاکستان بود و از ۲۰۱۸ تا ۲۰۱۹ به عنوان جانشین رئیس ستاد کل نیروهای مسلح پاکستان فعالیت می کرد. وی از ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۱ سی و هفتمین رئیس ستاد کل نیروهای مسلح پاکستان بود و از ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۲ فرماندهی سپاه پنجم را برعهده داشت.
مرکز انرژی تجدیدپذیر استرالیا، که قبلاً مرکز انرژی تجدیدپذیر آسیا (AREH) نام داشت، پیشنهادی برای ایجاد یکی از بزرگ ترین نیروگاه های انرژی تجدیدپذیر جهان در منطقه پیلبارا در غرب استرالیا است. پس از چندین بار اصلاح طرح اولیه پروژه، در ژانویه ۲۰۲۳ دولت استرالیای غربی مجموعه ای اصلاح شده از هفت پروژه را تصویب کرد که در مجموع ۲۶ گیگاوات ظرفیت بادی و خورشیدی را شامل می شد و برای تولید هیدروژن سبز و صادرات آن با تبدیل آن به آمونیاک مورد استفاده قرار می گرفت. تاریخچه. طرح ایجاد قطب انرژی تجدیدپذیر آسیا اولین بار در سال ۲۰۱۴ مطرح شد و از آن زمان تاکنون برنامه های مربوط به این پروژه چندین بار تغییر کرده است. این پروژه در ابتدا با هدف تأمین برق از طریق یک کابل برق زیر دریا (به اندونزی و شاید به سنگاپور) با ظرفیت ۱۵ گیگاوات (GW), با استفاده از چهار کابل، هر کدام بلند. با این حال، با بررسی پتانسیل صادرات هیدروژن سبز از طریق تولید آمونیاک، این شرکت توانست ۱۱ گیگاوات برق اضافی را هدف قرار دهد. دولت استرالیای غربی، مجوز زیست محیطی فاز اول پروژه (۱۵۰۰۰ مگاوات تولید برق، در در اکتبر ۲۰۲۰. با توجه به وضعیت «پروژه بزرگ» توسط دول
ت فدرال در اکتبر ۲۰۲۰، توسعه پیشنهادی این نیروگاه، اهداف تعیین شده تحت استراتژی هیدروژن تجدیدپذیر استرالیای غربی را از سال ۲۰۴۰ به ۲۰۳۰ منتقل می کند. پس از ارائه پیشنهاد اصلاح شده به دولت استرالیا، در ژوئن ۲۰۲۱، سوزان لی، وزیر محیط زیست، این طرح را به دلیل تأثیر بالقوه آن بر گونه های مهاجر در معرض خطر و تالاب های مهم بین المللی در منطقه، غیرقابل قبول اعلام کرد. ساحل هشتاد مایلی، منطقه ای ثبت شده در کنوانسیون رامسر است که زیستگاه چندین گونه در معرض خطر پرندگان مهاجر و جمعیت بزرگی از پرندگان آبزی است که توسط اجزای دریایی پروژه مختل می شوند و بر حرکات جزر و مدی تأثیر می گذارند. این کنسرسیوم به کار بر روی برنامه های اثرات زیست محیطی و اقدامات کاهش اثرات ادامه می دهد. تا ژوئن ۲۰۲۲، توسعه دهندگان پروژه شامل بی پی وستاس و قصد داشتند ترکیبی از ژنراتورهای برق بادی و خورشیدی بسازند که تا ۲۶ گیگاوات برق تولید کنند. در ژانویه ۲۰۲۳، ایالت استرالیای غربی تخصیص زمین برای مجموعه ای اصلاح شده از هفت پروژه را تصویب کرد که به «هاب انرژی تجدیدپذیر استرالیا» تغییر نام داد. این پروژه ها در مجموع ۲۶ گیگاوات ظرفیت بادی و خورشیدی خوا
هند داشت که برای تولید هیدروژن و آمونیاک استفاده می شوند. شرکت بی پی در سال ۲۰۲۲، ۴۰٫۵ درصد از سهام این پروژه را خریداری کرد شرکای فعلی پروژه در تاریخ ۳۱ ژانویه ۲۰۲۵ عبارتند از: بی پی (۶۳٫۵۷ درصد)، (۲۶٫۳۹ درصد). مکان و توضیحات. واقع در منطقه پیلبارا در استرالیای غربی، تا ۱۷۴۳ توربین بادی در زمینی به مساحت جای خواهد گرفت و ۱۸ آرایه پنل خورشیدی که هر کدام ۶۰۰ مگاوات تولید می کنند پوشش خواهند داد. قرار است در شایر پیلبارای شرقی، حدود واقع شود. به سمت داخل خشکی از ساحل ۸۰ مایلی، که نزدیکترین سکونتگاه روی نقشه ایستگاه ماندورا است. اندازه کل این طرح حدود خواهد بود. . این نیروگاه از برق تولید شده توسط توربین های بادی و انرژی خورشیدی برای استخراج هیدروژن از آب استفاده خواهد کرد. سپس هیدروژن با نیتروژن استخراج شده از هوا مخلوط می شود تا آمونیاک تولید شود. آمونیاک به راحتی با استفاده از تانکرها حمل می شود و امکان دسترسی به بازارهای بیشتری را در سراسر جهان فراهم می کند. انتظار می رود این پروژه در طول ده سال ساخت خود، ۵۰۰۰ شغل ایجاد کند و پیش بینی می شود که در طول عمر ۵۰ ساله خود، حدود ۳۰۰۰ شغل مداوم نیز ایجاد شود. قرار
است یک شهرک ساحلی بین بندر هدلند و بروم ایجاد شود و کارخانه های نمک زدایی، بخش عمده ای از آب مورد نیاز برای مصرف انسان و خنک سازی نیروگاه ها را تأمین کنند.
از زمان تصویب این اصطلاح و مفهوم توسط کنوانسیون تغییر اقلیم سازمان ملل متحد، واکنش مناسب دولت ها به خسارات و آسیب ها مورد اختلاف بوده است. تعیین مسئولیت و جبران خسارت و زیان، هدف دیرینه کشورهای آسیب پذیر و در حال توسعه در مذاکرات اتحادیه کشورهای جزیره ای کوچک (AOSIS) و گروه کشورهای کمتر توسعه یافته بوده است. با این حال، کشورهای توسعه یافته در برابر این امر مقاومت کرده اند. سازوکار فعلی کنوانسیون سازمان ملل متحد در مورد تغییرات اقلیمی (UNFCCC) برای رسیدگی به خسارات و آسیب ها، یعنی «سازوکار بین المللی ورشو برای خسارات و آسیب ها»، به جای مسئولیت یا جبران خسارت، بر تحقیق و گفتگو تمرکز دارد.در کنفرانس تغییرات اقلیمی سازمان ملل متحد (COP 27) که در سال ۲۰۲۲ برگزار شد، پس از سال ها گفت وگو و مذاکره، کشورها بر سر پیشنهاد ایجاد یک *صندوق چندجانبهٔ «خسارت و زیان» * به توافق رسیدند. هدف این صندوق، حمایت از جوامعی است که در برابر آثار مخرب تغییرات اقلیمی آسیب پذیر هستند، به ویژه در مواردی که اقدامات تطبیقی (adaptation) یا کافی نیستند یا با تأخیر انجام می شوند. این صندوق نقش مهمی در پر کردن شکاف بین اقدامات پیشگیرانه و نیا
زهای واقعی قربانیان فجایع اقلیمی خواهد داشت—از تأثیرات ناگهانی مانند طوفان ها و سیلاب ها گرفته تا فرایندهای کند اما مخرب مانند افزایش سطح آب دریاها یا بیابان زایی تدریجی. تعریف. با وجود افزایش گفت وگوها و توجه جهانی نسبت به موضوع «خسارات و زیان های اقلیمی»، همچنان اشاره می شود که تعریف واحدی از اصطلاح *Loss and Damage* یا *خسارت و زیان* وجود ندارد (L&amp;D). در واقع، سازمان ملل متحد میان دو کاربرد این اصطلاح تمایز قائل می شود: از یک سو، *Loss and Damage* با حروف بزرگ به فرایند گفت وگوهای سیاسی تحت چارچوب مذاکرات کنوانسیون تغییر اقلیم سازمان ملل متحد (UNFCCC) اطلاق می شود. و از سوی دیگر، *losses and damages* با حروف کوچک، به آسیب ها و زیان هایی اشاره دارد که در تحقیقات علمی ثبت شده یا به صورت تجربی مشاهده شده اند—از جمله آثار ملموس تغییر اقلیم مانند طغیان ها، خشکسالی ها یا نابودی زیرساخت ها. این تمایز، تفاوت میان مفهوم حقوقی-سیاسی این اصطلاح و واقعیت های اقلیمی بر روی زمین را روشن می کند، و تأکیدی است بر پیچیدگی گفتگوها دربارهٔ مسئولیت پذیری، عدالت اقلیمی، و جبران خسارات. عبارت دقیق گزارش ششم ارزیابی IPCC چنین
است: «پژوهش ها اصطلاح *Loss and Damage* (با حروف بزرگ) را به معنای *گفت وگوهای سیاسی در چارچوب کنوانسیون چارچوب سازمان ملل در مورد تغییر اقلیم (UNFCCC)* در نظر گرفته اند—به ویژه پس از ایجاد سازوکار ورشو برای خسارت و زیان در سال ۲۰۱۳، که هدف آن *رسیدگی به خسارت ها و زیان های ناشی از تأثیرات تغییر اقلیم، از جمله رویدادهای شدید و فرایندهای کند آغاز در کشورهایی است که به طور ویژه در برابر اثرات نامطلوب تغییر اقلیم آسیب پذیرند*.» در ادامه آمده است: «استفاده از حروف کوچک برای واژه های *losses and damages*، به طور عام به آسیب هایی اشاره دارد که ناشی از تأثیرات مشاهده شده یا خطرات پیش بینی شده تغییر اقلیم هستند، و این آسیب ها ممکن است *اقتصادی یا غیراقتصادی* باشند» منابع. United Nations Environment Programme (2023). Adaptation Gap Report 2023: Underfinanced.Underprepared. Inadequate investment and planning on climate adaptation leaves world exposed. Nairobi. New, M. , D. Reckien, D. Viner, C. Adler, S. -M. Cheong, C. Conde, A. Constable, E. Coughlan de Perez, A. Lammel, R. Mechler, B. Orlove, and W. Solecki, 2022: C
hapter 17: Decision-Making Options for Managing Risk. In: Climate Change 2022: Impacts, Adaptation and Vulnerability. Contribution of Working Group II to the Sixth Assessment Report of the Intergovernmental Panel on Climate Change [H.-O. Pörtner, D.C. Roberts, M. Tignor, E.S. Poloczanska, K. Mintenbeck, A. Alegría, M. Craig, S. Langsdorf, S. Löschke, V. Möller, A. Okem, B. Rama (eds.)]. Cambridge University Press, Cambridge, UK and New York, NY, USA, pp. 2539–2654, doi:10.1017/9781009325844.026. IPCC, 2022: Annex II: Glossary [Möller, V., R. van Diemen, J.B.R. Matthews, C. Méndez, S. Semenov, J.S. Fuglestvedt, A. Reisinger (eds.)]. In: Climate Change 2022: Impacts, Adaptation and Vulnerability. Contribution of Working Group II to the Sixth Assessment Report of the Intergovernmental Panel on Climate Change [H.-O. Pörtner, D.C. Roberts, M. Tignor, E.S. Poloczanska, K. Mintenbeck, A. Alegría, M. Craig, S. Langsdorf, S. Löschke, V. Möller, A. Okem, B. Rama (eds.)]. Cambridge University Press, Cambridge, UK and Ne
w York, NY, USA, pp. 2897–2930, doi:10.1017/9781009325844.029.
دانشگاه دفاع ملی پاکستان () دانشگاه نظامی نیروهای مسلح پاکستان است که بر آموزش و تربیت نظامی نیروهای مسلح، از جمله نیروهای نظامی پاکستان و دویست شرکت کننده خارجی، تمرکز دارد. این دانشگاه در ۲۸ مه ۱۹۷۰ در راولپندی تأسیس شد و هم اکنون اصول آکادمیک آن بر دستورالعمل های فرماندهی، امنیت ملی، استراتژی نظامی و مطالعات جنگ در میان سایر رشته های دانشگاهی مشخص متمرکز است. این دانشگاه یکی از قدیمی ترین مؤسسات آموزش و تربیت نظامی در پاکستان است که ثبت نام های اضافی آن برای کارمندان دولت در نظر گرفته شده است. سرلشکر عبدالحمید خان، به عنوان اولین فرمانده این دانشگاه فعالیت می کرد و هم اکنون توسط یک افسر سه ستاره (سپهبد یا دریاسالار) فرماندهی می شود. تقریباً ۴۴ سال پس از تأسیس آن تحت عنوان دوره جنگ مسلحانه، پس از به رسمیت شناخته شدن توسط کمیسیون آموزش عالی پاکستان در ۵ فوریه ۲۰۰۷، به آن عنوان دانشگاه اعطا شد و دوره جنگ مسلحانه سابق (که بعداً به عنوان دوره نیروهای جنگ مسلحانه نامگذاری شد) به یکی از بخش های دانشگاه دفاع ملی پاکستان تبدیل شد.
تقریباً ۴۴٪ از انرژی اولیه (گرما و برق) در نیوزیلند از منابع انرژی تجدیدپذیر است. تقریباً ۸۷٪ از برق از انرژی های تجدیدپذیر، عمدتاً برق آبی و انرژی زمین گرمایی، تأمین می شود. انرژی تجدیدپذیر بر اساس نوع. برق تجدیدپذیر. برق تجدیدپذیر در نیوزیلند عمدتاً از انرژی برق آبی تأمین می شود. در سال ۲۰۲۲، ۸۷ درصد از برق تولید شده در نیوزیلند از منابع تجدیدپذیر تأمین شد. در سپتامبر ۲۰۰۷، نخست وزیر سابق، هلن کلارک، هدف ملی ۹۰ درصد برق تجدیدپذیر تا سال ۲۰۲۵ را اعلام کرد که بخش عمده ای از این افزایش را انرژی بادی تشکیل می دهد. انرژی خورشیدی. فناوری های خورشیدی در نیوزیلند، در مقایسه با پیشنهادهای تجدیدپذیر قبلی، تنها در اواسط دهه ۲۰۱۰ به گزینه های مقرون به صرفه تبدیل شدند. جذب سرمایه در بازار مسکونی و تجاری، هرچند کند، اما به طور پیوسته افزایش یافته است. همانند تمام گزینه های تجدیدپذیر، قیمت تولید، کلید سرمایه گذاری در این بخش است. تنها چنین تغییراتی در قیمت گذاری است که ممکن است در آینده شاهد نیروگاه های تولید انرژی خورشیدی باشیم. در نیوزیلند نگرانی هایی در مورد تأثیر منفی زیست محیطی سایت های تولید انرژی خورشیدی در مقیاس ب
زرگ وجود دارد. سازمان صلح سبز نیوزیلند، با اشاره به نگرانی ها در مورد اینکه انرژی خورشیدی تجاری، اگرچه تجدیدپذیر است، اما لزوماً پایدار نیست، از اولویت دادن به پروژه های خورشیدی خانگی نسبت به پروژه های تجاری بزرگ حمایت می کند. سازمان حفاظت از محیط زیست جنگل و پرنده رسماً به دلایل زیست محیطی با پیشنهاد انرژی خورشیدی در مقیاس بزرگ مخالفت کرده است. آب گرم خورشیدی. نصب سیستم های گرمایش آب گرم خورشیدی در نیوزیلند به دلیل طرح های تشویقی دولت رو به افزایش است. بیوانرژی. طبق گزارش انجمن انرژی زیستی نیوزیلند، بیش از ۱۰ درصد از انرژی نیوزیلند در حال حاضر از انرژی زیستی تأمین می شود. بیودیزل، بیواتانول و زیست توده (عموماً به شکل چوب) همگی در نیوزیلند به عنوان منبع انرژی تجدیدپذیر مورد استفاده قرار می گیرند. زیست توده. نیوزیلند سرشار از زیست توده حاصل از چوب و زباله است که می تواند به عنوان سوخت مورد استفاده قرار گیرد. زیست توده عمدتاً از پسماندهای جنگلی و فرآوری چوب و ضایعات چوب شهری تهیه می شود. این را می توان به گلوله، تراشه یا سوخت خوک تبدیل کرد. سوخت های چوبی پایدار و بدون کربن هستند و می توانند اقتصاد سبزتری را برا
ی نیوزیلند فراهم کنند که وابستگی کمتری به سوخت های فسیلی دارد. داده های وزارت تجارت، نوآوری و اشتغال نیوزیلند نشان می دهد که سوخت چوب با اختلاف زیادی پاک ترین انرژی مصرفی برای گرمایش فرآیندهای صنعتی است. انجمن بیوانرژی نیوزیلند پتانسیل کاهش گازهای گلخانه ای ناشی از تغییر سوخت های فسیلی به زیست توده چوبی برای گرمایش صنعتی را بررسی کرده است. این سازمان ارزیابی کرد که تا سال ۲۰۵۰، نیوزیلند می تواند تأمین انرژی زیست توده سال ۲۰۱۷ را بیش از دو برابر کند و تا ۲۷٪ از نیازهای انرژی نیوزیلند را تأمین کند و ۱۵٪ کاهش در انتشار گازهای گلخانه ای را محقق سازد. فرآوری شیر نمونه های فعلی استفاده از زیست توده در صنعت را ارائه می دهد: زیست توده همچنین برای گرمایش در بیمارستان ها، مدارس و دانشگاه ها استفاده می شود. ذخیره انرژی پمپ شده. وقتی آب دریاچه های مورد استفاده برای تولید برق آبی کم می شود، از نیروگاه های زغال سنگ و گاز برای جبران این کمبود استفاده می شود. در سال ۲۰۲۱، دولت آردرن ۱۱٫۵ میلیون دلار برای بررسی امکان سنجی ذخیره سازی انرژی با پمپاژ آب به دریاچه اونسلو در مرکز اوتاگو سرمایه گذاری کرد. این دریاچه می تواند تا ۸ ت
راوات ساعت برق یا تقریباً یک پنجم مصرف کشور را ذخیره کند. این پمپاژ از انرژی ای که فراوان و ارزان باشد، از جمله انرژی باد، استفاده خواهد کرد. منتقدان استدلال کرده اند که این طرح می تواند با تعیین سقف برای قیمت برق، بازار را آشفته کند.
سرمایه گذاری تأثیرگذار (*Impact Investing*) به سرمایه گذاری هایی گفته می شود که با هدف ایجاد *تأثیر اجتماعی یا زیست محیطی مثبت و قابل اندازه گیری در کنار بازدهی مالی* انجام می گیرند. در جوهرهٔ خود، این نوع سرمایه گذاری تلاشی ست برای هم راستا ساختن باورها و ارزش های سرمایه گذار با نحوهٔ تخصیص سرمایه—تا بدین طریق، مسائل اجتماعی و/یا محیط زیستی به صورت فعالانه مورد توجه قرار گیرند و حل شوند. چنین نگرشی موجب شکل گیری سرمایه گذاری هایی می شود که نه تنها به دنبال سود مالی هستند، بلکه در پی بهبود وضعیت جوامع انسانی، حفظ محیط زیست، و ایجاد تأثیرات مثبت بلندمدت نیز خواهند بود. سرمایه گذاران تأثیرگذار به طور فعالانه تلاش می کنند سرمایهٔ خود را در کسب وکارها، سازمان های غیرانتفاعی و صندوق هایی در صنایع مختلف—نظیر انرژی های تجدیدپذیر—تخصیص دهند. و آموزش هستند. تأمین مالی خرد، سرمایه گذاران نهادی، به ویژه مؤسسات مالی توسعه ای آمریکای شمالی و اروپا، صندوق های بازنشستگی و موقوفات، نقش مهمی در توسعه سرمایه گذاری تأثیرگذار ایفا کرده اند. در دوران پاپ فرانسیس، کلیسای کاتولیک شاهد افزایش علاقه به سرمایه گذاری تأثیرگذار بود. سرم
ایه گذاری تأثیرگذار در انواع دارایی ها رخ می دهد؛ برای مثال، سهام خصوصی / سرمایه گذاری خطرپذیر، بدهی و درآمد ثابت. سرمایه گذاری های تأثیرگذار می توانند هم در بازارهای نوظهور و هم در بازارهای توسعه یافته انجام شوند و بسته به اهداف سرمایه گذاران، ممکن است دامنه ای از بازدهی ها را هدف قرار دهند—از بازدهی کمتر از سطح بازار گرفته تا بالاتر از آن. توسعه. از نظر تاریخی، مقررات - و تا حد کمتری، امور خیریه - تلاشی برای به حداقل رساندن پیامدهای اجتماعی منفی (پیامدهای ناخواسته، اثرات خارجی) فعالیت های تجاری بود. با این حال، سابقه ای از فعالیت سرمایه گذاران فردی در زمینهٔ سرمایه گذاری مسئولانهٔ اجتماعی وجود دارد—روشی که آن ها از طریق آن ارزش ها و باورهای شخصی خود را بازتاب می دهند. این نوع رفتار سرمایه گذاری معمولاً با پرهیز از سرمایه گذاری در شرکت ها یا فعالیت هایی که اثرات منفی اجتماعی یا زیست محیطی دارند تعریف می شود. همزمان، رویکردهایی مانند پیشگیری از آلودگی، مسئولیت اجتماعی شرکت ها و سودآوری سه گانه به عنوان معیارهایی برای سنجش اثرات غیرمالی، چه در داخل و چه در خارج از شرکت ها، آغاز شدند.در سال ۲۰۰۰، بَروخ لو (Baru
ch Lev) از دانشکدهٔ کسب وکار استرن در دانشگاه نیویورک، مجموعه ای از نظریه ها دربارهٔ دارایی های نامشهود را گردآوری کرد و آن ها را در کتابی با همین عنوان منتشر ساخت. این اثر، اندیشه ورزی دربارهٔ آثار غیرمالی فعالیت های تولیدی شرکت ها را گسترش داد و نقشی مهم در شکل گیری فهم تازه ای از تأثیرات نامشهود بر ارزش سازمان ها ایفا کرد. اصطلاح «سرمایه گذاری تأثیرگذار» (*Impact Investing*) نخستین بار در سال ۲۰۰۵ توسط مارک زاپلتال از مؤسسهٔ Wartenberg Trust مطرح شد. او این واژه را در ارائه ای با عنوان «سرمایه گذاری تأثیرگذار، دریچه ای به سوی نیکوکاری پایدار» در نشست Global Family Office در نیویورک معرفی کرد. صنعت. تا سال ۲۰۲۴، تعداد صندوق هایی که در حوزهٔ سرمایه گذاری تأثیرگذار فعالیت می کنند حدود ۳٬۹۰۷ سازمان برآورد شده است. این نهادها مجموعاً حدود ۱٫۵۷۱ تریلیون دلار آمریکا دارایی تأثیرگذار را تحت مدیریت دارند—رقمی که در مقایسه با بازار جهانی سهام (با ارزش تقریبی ۷۸ تریلیون دلار) بسیار کوچک تر است. گزارش سال ۲۰۲۴ از شبکه جهانی سرمایه گذاری تأثیرگذار (GIIN) تخمین زده است که صنعت سرمایه گذاری تأثیرگذار از سال ۲۰۱۹ با نرخ ر
شد مرکب سالانه ۲۱ درصد رشد داشته است بزرگ ترین بخش ها از نظر تخصیص دارایی به ترتیب انرژی، مسکن، خدمات مالی (از جمله تأمین مالی خرد) و مراقبت های بهداشتی شناسایی شدند.
پروژه برق رسانی استرالیا-آسیا (AAPowerLink) یک پروژه زیرساختی برق پیشنهادی است که قرار است شامل بزرگ ترین نیروگاه خورشیدی جهان، بزرگ ترین باتری جهان و طولانی ترین کابل برق زیردریایی جهان باشد. طرح های اولیه پیش بینی می کردند که یک مزرعه خورشیدی جدید در قلمرو شمالی استرالیا تا ۲۰ گیگاوات برق تولید کند که بیشتر آن به سنگاپور و در مرحله بعدی به اندونزی، با صادر خواهد شد. ۳ خط انتقال جریان مستقیم ولتاژ بالا با توان گسیل گیگافلاپی. یک باتری بزرگ انرژی را ذخیره می کند تا با تغییر نور خورشید در طول روز، میزان دسترسی به انرژی را متعادل کند. پاور لینک توسط یک شرکت استرالیایی به نام سان کابل توسعه داده شده است که در ابتدا توسط اندرو فارست و مایک کنون-بروکس پشتیبانی می شد. پیش بینی می شد که ساخت آن در اواسط سال ۲۰۲۳ آغاز شود، بهره برداری از آن در اوایل سال ۲۰۲۶ آغاز و تا اواخر سال ۲۰۲۷ تکمیل شود، و تخمین زده می شود که ۸ میلیارد به اقتصاد قلمرو شمالی اضافه کند. این پروژه در ژانویه ۲۰۲۳، پس از آنکه سان کیبل به دنبال اختلاف نظر بین فارست و کنون-بروکس در مورد لزوم اختصاص بودجه بیشتر به این پروژه، به مدیریت داوطلبانه واگذار
شد، از هم پاشید. در ماه مه ۲۰۲۳، کنسرسیومی به رهبری شرکت گروک ونچرز متعلق به کنون-بروکس، مناقصه خرید سان کیبل را برنده شد و این تصاحب در ۷ سپتامبر ۲۰۲۳ نهایی شد. طرح های اصلاح شده شامل تأمین برق داروین تا سال ۲۰۳۰ و چند سال پس از آن به سنگاپور است. در نهایت، مزرعه خورشیدی شش گیگاوات برق تولید خواهد کرد. طراحی. پروژه پاور لینک با توسعه بزرگ ترین منطقه یکپارچه انرژی تجدیدپذیر جهان (که شامل تولید انرژی خورشیدی فتوولتائیک، ذخیره سازی انرژی و مبدل منبع ولتاژ می شود) در پاول کریک در منطقه بارکلی در قلمرو شمالی، با استفاده از ماژول های فتوولتائیک طراحی شده توسط شرکت استرالیایی ۵بی و پیش ساخته شده در یک کارخانه پیشنهادی در داروین آغاز می شود. پنل های خورشیدی پوشش خواهند داد (۱۲ کیلومتر × ۱۰ کیلومتر) در منطقه ای با برخی از بهترین منابع خورشیدی در جهان. یک خط برق هوایی ۶٫۴ را به داروین منتقل خواهد کرد، جایی که تا ۴ گیگاوات را به منطقه پیشنهادی توسعه پایدار میدل آرم تحویل می دهد و سپس به منتقل می شود. ۱٫۷۵ خط انتقال برق زیردریایی گیگاوات به سنگاپور. این کابل زیر دریایی طولانی ترین کابل زیر دریایی جهان خواهد بود و از طول
انی ترین کابل برق زیر دریایی موجود، حدود پنج برابر بزرگتر است. باتری های موجود در آرایه خورشیدی در داروین و سنگاپور، تعادل بار را برای ارسال مداوم روزانه فراهم می کنند. تا سال ۲۰۲۳، سنگاپور بیش از ۹۴ درصد از برق خود را از گاز طبیعی تولید می کند، اما به دنبال کاهش انتشار گازهای گلخانه ای و تنوع بخشی به واردات انرژی خود است. پاور لینک می تواند حدود ۱۵٪ از برق سنگاپور را تأمین کند و انتشار گازهای گلخانه ای سنگاپور را تا ۶ میلیون تن در سال کاهش دهد. در سپتامبر ۲۰۲۱، اعلام شد که قرار است اندازه پیشنهادی پروژه، از ۱۰ مورد، گسترش بیشتری پیدا کند. گیگاوات تا ۲۰ ظرفیت گیگاوات، و از ۲۰ گیگاوات ساعت به ۳۶–۴۲ گیگاوات ساعت ظرفیت باتری، با هزینه ساخت جدید تخمینی ۳۰ میلیارد دلار. پیش بینی ها نشان می دهد که در طول عمر عملیاتی ۷۰ ساله آن، تا ۲ میلیارد دلار صادرات، ۱۷۵۰ شغل در ساخت و ساز، ۳۵۰ شغل عملیاتی و ۱۲۰۰۰ شغل غیرمستقیم در سراسر استرالیا، سنگاپور و اندونزی ایجاد خواهد شد. توسعه. این پروژه در ابتدا «پیوند برق استرالیا-سنگاپور» نامیده می شد، زیرا این خط برق در ابتدا این دو کشور را به هم متصل خواهد کرد. بعداً به استرالیا-آس
ه آن و دوباره به استرالیا-آسیا تغییر نام داد، زیرا قرار بود برق را به اندونزی نیز منتقل کند. سان کیبل قصد داشت تا اواخر سال ۲۰۲۳ تمام بودجه را تأمین کند و ساخت و ساز را از سال بعد آغاز کند. انتظار می رفت هزینه آن ۳۰ میلیارد استرالیا (۲۲٫۶ میلیارد دلار آمریکا) باشد. سرمایه گذاری های اولیه توسط میلیاردرهایی به نام های مایک کنون-بروکس و اندرو فارست انجام شد. در ژوئیه ۲۰۱۹، این پروژه از سوی دولت قلمرو شمالی، عنوان پروژه بزرگ را دریافت کرد و حمایت محلی را در توسعه و ساخت و ساز تضمین نمود. دولت فدرال در ژوئیه ۲۰۲۰ همین وضعیت را اعطا کرد و با تسهیل هماهنگی و صدور مجوز، ساخت و ساز را تسریع بخشید. سنگاپور هنوز اجازه این پروژه را نداده بود، اما مزایای آن شامل ثبات قیمت برق در درازمدت، پتانسیل تبدیل شدن به مرکزی برای تجارت برق تجدیدپذیر در شبکه برق جنوب شرقی آسیا، و عمل به توافقات خود برای کاهش انتشار گازهای گلخانه ای تحت توافقنامه پاریس است. نقشه برداری زیرآبی بخش استرالیایی مسیر کابل (AAPL) در سال ۲۰۲۰ توسط شرکت ژئوماتیک گاردین تکمیل شد. در ژانویه ۲۰۲۱، یک توافقنامه توسعه پروژه بین دولت سان کابل امضا شد که زمینه مشارک
ت تجاری را فراهم می کرد. در اکتبر ۲۰۲۱، یک تیم یکپارچه تحویل پروژه (IPDT) متشکل از شرکای بین المللی چندرشته ای، از جمله بکتلتحویل پروژه، هاتچ، مدیریت ریسک، پرایس واترهاوس کوپرز (مشاوره پروژه) و (سیستم تولید خورشیدی) اعلام شد. پیش بینی می شد که ساخت و ساز به ۱۰۰۰ شغل نیاز داشته باشد و بهره برداری از آن ۳۰۰ شغل در قلمرو شمالی ایجاد خواهد کرد. از سال ۲۰۲۱، انتظار می رفت که اولین منبع برق را در سال ۲۰۲۶ به داروین و در سال ۲۰۲۷ به سنگاپور تحویل دهد و تا پایان سال ۲۰۲۸ به ظرفیت کامل خود برسد. استرالیا بزرگ ترین صادرکننده زغال سنگ در جهان است. پاور لینک، به همراه قطب انرژی تجدیدپذیر بادی و خورشیدی آسیا که در پیلبارا پیشنهاد شده است، آن را به یک «ابرقدرت صادرکننده انرژی سبز» تبدیل خواهد کرد. ۲۰۲۳: مدیریت موقت. در ژانویه ۲۰۲۳، سان کیبل به اداره داوطلبانه درآمد. "فایننشال تایمز" گزارش داد که این مدیریت پس از «اختلاف نظر سرمایه گذاران اصلی، فارست و کنون-بروکس… بر سر شرایط دور جدید تأمین مالی» ایجاد شد، که خود «از زمان شروع پروژه و نرسیدن به نقاط عطف» ضروری بود.
مندی جیرو با نام کامل آماندا میشل جیرو (زاده ) رقصنده، خواننده، بازیگر و دی جی آمریکایی است.
وزارت همکاری منطقه ای اسرائیل (، ) یکی از اعضای دولت اسرائیل است. این وزارتخانه که در سال ۱۹۹۹ در زمان دولت ایهود باراک ایجاد شد، توسط آریل شارون در سال ۲۰۰۳ بسته شد. با این حال، در سال ۲۰۰۹ توسط بنیامین نتانیاهو بازسازی شد.
رئیس ستاد نیروی هوایی پاکستان () ارشدترین جایگاه در نیروی هوایی پاکستان است، که فرماندهی و کنترل کلیهٔ یگان های عملیاتی، اداری، رزمی، لجستیکی و آموزشی در نیروی هوایی این کشور را برعهده دارد رئیس ستاد نیروی هوایی پاکستان یک مقام قانونی است که توسط یک مارشال ارشد هوایی در نیروی هوایی پاکستان اداره می شود و توسط نخست وزیر پاکستان با تأیید نهایی رئیس جمهور پاکستان منصوب می شود. رئیس ستاد هوایی، یک مقام نظامی ارشد در نیروهای مسلح پاکستان است که عضو ارشد کمیته ستاد مشترک می باشد و مشاوره لازم را به رئیس کمیته مشترک نیروهای مسلح پاکستان ارائه می دهد تا به عنوان مشاور اصلی نظامی نخست وزیر و دولت غیرنظامی آن در راستای دفاع و حراست از حریم هوایی و مرزهای هوایی کشور عمل کند.
وزارت برابری اجتماعی اسرائیل (، ) که تا آگوست ۲۰۱۵ وزارت سالمندان () نامیده می شد، یک وزارتخانه دولتی در اسرائیل است. این پست وزارتی پس از توافق ائتلاف بین کادیما و گیل (حزب بازنشستگان) پس از انتخابات ۲۰۰۶ ایجاد شد، اگرچه خود این وزارتخانه تا زمان رأی گیری تأیید کنست در ۲۵ ژوئیه ۲۰۰۷ تشکیل نشد.
وزارت امور استراتژیک اسرائیل (، یا وزارت امور استراتژیک و دیپلماسی عمومی ) یک وزارتخانه در دولت اسرائیل است که مسئولیت رهبری کمپین گسترش پیمان ابراهیم و مدیریت روابط در امور کاخ سفید را بر عهده دارد. مسئولیت سابق این وزارتخانه، رهبری کمپینی علیه جنبش بایکوت، عدم سرمایه گذاری و تحریم اسرائیل بود.