Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ت. متون بودایی همچنین به نذورات اضافی مورد نیاز برای دستاربندی زنان به عنوان بیکشونی اشاره دارند. در سنت وجره یانه از بودیسم تبتی، پادماسمبهاوا بیان کرده است که زن بودن در مسیر روشنیدگی، مزایای بیشتری نسبت به مرد بودن دارد: نویسندگی تاریخی هشت گارودهاما که بحث برانگیز است، به خود بودا نسبت داده نمی شود. این مجموعه قواعد، که بعدها توسط دیگران نوشته شد، دستور می دهد که نظام بیکشونی ها تابع و وابسته به نظام بهیکشو (راهب مرد) باشد. برای بهیکشوها ۲۵۳ قاعده وینایا وجود دارد. در مکان هایی که سلسله بیکشونی ها به دلایل تاریخی از میان رفته یا به دلیل شرایط دشوار منقرض شده است، اشکال جایگزینی از ترک دنیا توسعه یافته است. در بودیسم تبتی، زنان ابتدا به عنوان غیرراهب، سوگند پناهندگی می پذیرند. سپس، سوگندهای ترک دنیا به نام "رابتو جونگوا" (rab-jung) پیش از دریافت سوگندهای راهبی نوآموز "گتسولما" (novice) داده می شود. پس از این مراحل، دستاربندی کامل به عنوان "بیکشونی" ممکن است انجام شود. در سنت ترواده، زنان می توانند مجموعه ای غیررسمی و محدود از نذورات را مشابه سوگندهای سنتی "گتسولما" (سانسکریت: ) مانند "ماچی" در تایلند و "تی
لاشین" در میانمار اتخاذ کنند. تاریخچه. سنت جامعه رهبانی سانگها توسط بودا بنیان گذاری شد، که نخستین بار دستارپوشی بهیکشوها (راهبان مرد) را پایه گذاری کرد. بر اساس متون مقدس، وی پس از تردیدی اولیه، جامعه ای از بهیکشونی ها (راهبان زن) را نیز تأسیس کرد. با این حال، طبق روایات متون دینی، نه تنها بودا قوانین سخت گیرانه تری برای بهیکشونی ها وضع کرد (۳۱۱ قاعده در مقابل ۲۲۷ قاعده برای بهیکشوها در نسخه ترواده)، بلکه روند دستارپوشی آن ها را دشوارتر کرد و آنان را تابع راهبان مرد قرار داد. جامعه بهیکشونی ها پنج سال پس از جامعه بهیکشوها و به درخواست گروهی از زنان، به رهبری ماهاپاجاپاتی گوتامی، عمه و مادرخوانده گوتاما بودا که پس از درگذشت مادرش از وی مراقبت می کرد، شکل گرفت. تاریخیت این روایت مورد تردید قرار گرفته است، به گونه ای که برخی حتی معتقدند که نهاد راهبه گری بودایی بعدها ابداع شده است. داستان ها، گفتارها و اعمال بسیاری از برجسته ترین بهیکشونی های پیرو بودا و همچنین راهبه های برجسته بودایی اولیه در متون مختلف متون دینی پالی ثبت شده اند. افزون بر این، راهبه های کهن در متون سانسکریت آوادانا و نخستین تاریخ نامه بودایی
سری لانکا، دیپاوامسا نیز ذکر شده اند که گفته می شود توسط جامعه بهیکشونی های سری لانکا نوشته شده است. علاوه بر زنان عادی، بسیاری از ملکه ها و شاهزاده خانم ها نیز زندگی پرزرق و برق خود را رها کرده و برای دستیابی به معنویت به بهیکشونی تبدیل شدند. بر اساس روایات، همسر سابق بودا—یاسودهارا، مادر راهولا—نیز به یک بهیکشونی و ارهات تبدیل شد. ملکه کهما، یکی از همسران پادشاه بیمبیسارا، نیز به عنوان یک بهیکشونی دستارپوش شد و به عنوان نخستین شاگرد برجسته گوتاما بودا شناخته شد. دختر ماهاپاجاپاتی گوتامی، شاهزاده سانداری ناندا، نیز یک بهیکشونی شد و به مرتبه ارهات دست یافت. طبق گفته پیتر هاروی، «تردید ظاهری بودا در این مورد یادآور تردید او در مورد این است که آیا اساساً باید تعالیم خود را ارائه دهد یا نه»، کاری که تنها پس از ترغیب از سوی چندین دوا (بودیسم) انجام داد. از آنجا که قوانین ویژه ای برای راهبان زن توسط بنیان گذار بودیسم تعیین شد، این قوانین تا به امروز حفظ شده اند. امروزه، این مسئله همچنان مورد توجه بوداییان است، چنان که در کنگره بین المللی نقش زنان بودایی در سانگه که در سال ۲۰۰۷ در دانشگاه هامبورگ آلمان برگزار شد، م
نعکس شد. در بودیسم، زنان می توانند آشکارا برای بالاترین سطح رهایی معنوی تلاش کنند و تمرین نمایند. بودیسم در میان دین های هندی منحصر به فرد است، زیرا بودا به عنوان بنیان گذار این سنت معنوی، به صراحت در متون معتبر خود بیان می کند که زنان همانند مردان توانایی دستیابی به نیروانا را دارند و می توانند به تمامی چهار گام وارستگی دست یابند. در هیچ سنتی، معادلی برای متون "تریگاتا" یا آپادانا که دربارهٔ سطوح بالای رهایی معنوی زنان سخن می گوید، وجود ندارد. به همین ترتیب، سوتراهای اصلی سوتراهای ماهایانه مانند "سوره نیلوفر"، در فصل ۱۲، از ۶٬۰۰۰ ارهات بهکشونی نام می برد که توسط گوتاما بودا پیشگویی می شوند که در آینده بوداسف و سپس بودا خواهند شد.
زنان در باستان شناسی بخشی از تاریخ باستان شناسی و به طور کلی تر موضوع زنان در علم است. در قرن نوزدهم، زنان از دنبال کردن علاقه به باستان شناسی منع می شدند، اما در قرن بیستم، مشارکت و به رسمیت شناختن تخصص آنان افزایش یافت. با این حال، زنان در باستان شناسی با تبعیض جنسیتی مواجه اند و بسیاری از آن ها در محیط کار مورد آزار و اذیت قرار می گیرند. تاریخچه. به عنوان یک رشتهٔ علمی حرفه ای، باستان شناسی در قرن نوزدهم به عنوان یک شاخهٔ آکادمیک بنیان نهاده شد و عمدتاً از طریق مطالعهٔ آثار باستانی گسترش یافت. پیش از دوره ویکتوریا، زنان در کانادا، بریتانیا و ایالات متحده آمریکا به ندرت در باستان شناسی حرفه ای فعالیت می کردند (هرچند در آن زمان، باستان شناسی بیشتر به عنوان فعالیت افراد ثروتمند تلقی می شد و کارگران برای حفاری دستمزد دریافت می کردند). مشارکت زنان در این حوزه، هم از سوی مردان و هم تحت فشارهای اجتماعی منع می شد، زیرا این شغل به نوعی مردانه سازی نقش پذیرفته شدهٔ زنان به عنوان خانه دار و پرورش دهنده تلقی می شد. حتی پس از ورود به این حوزه، عدم پذیرش زنان توسط همکاران مرد در کاوش باستان شناسی باعث شد که بسیاری از آن
ان نقش هایی خارج از دانشگاه انتخاب کنند و در موزه ها یا انجمن های حفاظت فرهنگی مشغول شوند. در اروپا، زنان اغلب به عنوان همکاران پژوهشی همسرانشان وارد این رشته می شدند یا هنگامی که همسرانشان در مستعمرات یا مناطق تبلیغاتی مذهبی مأموریت داشتند، به مطالعه فرهنگ ها می پرداختند. از اواسط دهه ۱۸۵۰، مراکز آموزش عالی زنان شروع به ارائه دوره های جداگانه برای آن ها کردند و در دهه ۱۸۷۰، چندین کشور اروپایی پذیرش زنان در برنامه های دانشگاهی را آغاز کردند. هرچند زنان به تحصیل باستان شناسی پذیرفته می شدند، به ندرت به عنوان همتایان مردان در نظر گرفته می شدند و اغلب به انجمن های معتبر راه نمی یافتند، یا اجازهٔ تکمیل آموزش های میدانی را نداشتند. با این حال، استثناهایی مانند هانا رید، باستان شناس سوئدی و مادلین کولانی، باستان شناس فرانسوی وجود داشتند، اما بیشتر زنان مجبور به مبارزه برای دستیابی به فرصت هایی مانند ادیت هال، هریت بوید هاوس، مارینا پیکازو، اوجنی سلرز استرانگ و بلانچ ویلر ویلیامز برای انجام پروژه های کاوش بودند. در موارد رایج تر، زنانی مانند جوهانا مستورف، باستان شناس آلمانی که به عنوان متصدی موزه و پژوهشگر دانشگاهی
فعالیت داشت؛ نویسندگانی چون آملیا ادواردز، مصرشناس بریتانیایی و گرترود بل، ایران شناس بریتانیایی و همچنین ژان دیولافوا، ایران شناس فرانسوی که در طول سفرهایشان دربارهٔ کاوش های باستان شناسی می نوشتند، از پیشگامان زنان در این حوزه بودند. همچنین زنانی مانند تسا ویلر، که با تهیه گزارش ها و جمع آوری بودجه به همسرش کمک می کرد، از جمله پیشگامان باستان شناسی زنان محسوب می شوند. در آغاز قرن بیستم، زنانی از بریتانیا مانند اوجنی سلرز استرانگ که در انجمن باستان شناسی آمریکا و مدرسه بریتانیایی در رم تدریس می کرد و مارگارت موری که در کالج دانشگاهی لندن تدریس داشت، به کادر دانشگاه ها پیوستند. تا زمان جنگ جهانی اول، بیشتر زنان فعال در باستان شناسی در موزه ها مشغول به کار بودند. از جمله متصدیان زن برجسته در حوزه باستان شناسی می توان به ماریا موگنسن دانمارکی، سمنی کروزو یونانی و کانسپسیون بلانکو مینگئز و اورسینا مارتینز گالگو اسپانیایی اشاره کرد. برای ایجاد جایگاه مستقل، زنان غالباً بر روی پژوهش های نزدیک به محل زندگی خود یا فرهنگ بومی شان تمرکز می کردند یا به مطالعه اشیای خانگی که معمولاً مورد توجه مردان نبود، می پرداختند. ب
رای مثال، ماریا گیمبوتاس حتی پس از مهاجرت به ایالات متحده، بر موضوعات مرتبط با اروپای شرقی تمرکز کرد؛ لنیر سیمونز که مایل به مطالعه فرهنگ مایا بود، به دلیل تعهدات خانوادگی مجبور شد در نزدیکی محل زندگی خود پژوهش کند؛ و هریت بوید بر روی اشیای خانگی و ظروف تمرکز داشت. آنا آپوستولکی یونانی، مارگرت هالد دانمارکی، اسپانیایی و اگنس گایجر سوئدی به متخصصان نساجی تبدیل شدند؛ الیزابت مانکسگارد دانمارکی بر روی پوشاک تمرکز داشت، در حالی که شارلوت بلینهایم نروژی پوشاک و جواهرات وایکینگ ها را مطالعه می کرد. سفالگری و هنر نیز از جمله موضوعاتی بود که زنان بر روی آن ها کار می کردند. پیش از دهه ۱۹۷۰، حتی زنانی مانند گرترود کاتون-تامپسون، هیلدا پتری و الیزابت ریفشتال، پیشگامان مصرشناسی که مشارکت های برجسته ای در این حوزه داشتند، از مجموعه های گردآوری شده از کارشناسان این رشته حذف می شدند. اگر هم به زنان اشاره ای می شد، نقش های آنان کم اهمیت جلوه داده می شد. در دوران نیو دیل، برنامه اداره ترقی کار حفاری هایی را در پشته سازان آلاباما، جورجیا و کارولینای شمالی تأمین مالی کرد که این امکان را برای رنگین پوستان و زنان طبقه کارگر فراهم
ساخت تا در کارهای باستان شناسی شرکت کنند. با این حال، تعاریف طبقاتی و نژادی از زنانگی، مشارکت گسترده زنان سفیدپوست را محدود می کرد و آن ها بیشتر در سازمان های آماتوری فعالیت داشتند. حفاظت باستان شناسی. از دهه ۱۸۸۰ به بعد، حفاظت رسمی اشیای باستان شناسی در محیط های موزه ای غربی، عمدتاً تحت سلطه دانشمندان و تکنسین های مرد بود. اما حفاظت از اشیا در میدان های کاوش و محیط های آموزشی، عمدتاً بر عهده زنان، به ویژه همسران و بستگان مردان باستان شناس، قرار داشت. مشابه با وضعیت باستان شناسان زن، این مشارکت های تخصصی در اسناد رسمی و انتشارات مرتبط با کارهای باستان شناسی ثبت نمی شد. تخصص زنان در زمینه حفاظت از آثار باستانی، ابتدا در مؤسسه باستان شناسی یوسی ال واقع در سنت جانز لاج، ریجنتس پارک، بین سال های ۱۹۳۷ تا ۱۹۵۹ توسعه یافت. هنگامی که این مؤسسه در سال ۱۹۵۹ به گوردون اسکوئر منتقل شد، برنامه آموزشی حفاظت توسط آیون گدی راه اندازی شد که از سال ۱۹۳۷ تا ۱۹۷۵ در این مؤسسه تدریس کرد. اشیایی که در سنت جانز لاج مورد حفاظت قرار گرفتند، بعدها بنیان مجموعه های مؤسسه باستان شناسی، از جمله مجموعه فلسطین فلیندرز پتری را تشکیل دادند.
این مجموعه ها نقش کلیدی در تبدیل مؤسسه باستان شناسی به یک مرکز مطالعاتی بین المللی ایفا کردند.
زنان در آیین سیک () در اصول آیین سیک بیان می کند که زنان دارای جانی برابر با مردان هستند و از این رو، حق برابر برای پرورش معنویت و همچنین دستیابی برابر به رستگاری دارند. زنان در تمام فعالیت های دینی، فرهنگی، اجتماعی و عرفی سیک مشارکت دارند، از جمله هدایت تجمعات مذهبی، شرکت در آکهند پات (تلاوت پیوسته متون مقدس)، اجرای "کیرتن" (سرودخوانی جماعتی)، تمرین "گتکا" (هنر رزمی سیک) و فعالیت به عنوان گرانتی ها. گورو نانک مردان و زنان را به مشارکت کامل در تمام فعالیت های عبادتی و عملی آیین سیک تشویق کرد. تاریخ سیک همچنین نقش زنان را ثبت کرده و آنان را در خدمت، ازخودگذشتگی و شجاعت هم تراز مردان به تصویر کشیده است. تاریخچه. گوروهای سیک و قدیسان مختلف سیک گام های مهمی برای ارتقای حقوق زنان برداشتند که در قرن پانزدهم به شدت پایمال شده بود. برای تضمین موقعیت جدید و برابر برای زنان، گورو هیچ تمایزی میان جنسیت ها در زمینه های تشرف، آموزش یا مشارکت در "سنگت" (اجتماع مذهبی) و "پنگت" (صرف غذا به صورت جمعی) قائل نشد. گورو امرداس. بر اساس نوشته های ساروپ داس بالا در کتاب *ماهیما پراکاش*، گورو امرداس استفاده از پوشاندن صورت توسط زنان
را ناپسند می دانست. او زنان را برای نظارت بر برخی از جوامع پیروان منصوب کرد و علیه رسم "ساتی (رسم)" موعظه نمود. گورو امرداس همچنین با صدای بلند علیه قتل نوزادان دختر اعتراض کرد. او زنی سیک به نام مای ماتهو را به عنوان سرپرست یکی از اسقف نشین های مانجی منصوب کرد، اقدامی که برخلاف سلسله مراتب مردسالارانه رایج در دوران او بود. گورو گوبیند سینگ. گورو گوبیند سینگ به خالصه (سیک) دستور داد که با "کانیه پاپی"، کسانی که به زنان ستم می کنند، ارتباطی نداشته باشند. او همچنین به شدت مخالف شیءانگاری زنان بود. گورو به زنانی که در خالصه تعمید یافته بودند، نام خانوادگی "کور" را اعطا کرد و جایگاه آنان را به عنوان شاهدخت های مستقل تثبیت نمود. رام سینگ نامدهاری. بابا رام سینگ اقدامات بسیاری در جهت حقوق زنان انجام داد که شامل مخالفت با قتل نوزادان دختر، فروش دختران جوان به عنوان خدمتکار، نظام جهیزیه و رسم پرده نشینی می شد. او همچنین در راستای ارتقای سطح سواد زنان و امکان ازدواج مجدد برای بیوه ها تلاش کرد. سینگ سبها. در جریان جنبش احیای سیک ها در سینگ سبها که از دهه ۱۸۷۰ آغاز شد، این جنبش علیه نظام پرده نشینی، قتل نوزادان دختر، ا
زدواج کودکان، رسم ساتی، وضعیت نامناسب بیوه ها، رسم جهیزیه و هزینه های سنگین ازدواج اعتراض کرد. رسوم محکوم شده. سوتک. سوتک باوری است که خانه را به دلیل تولد کودک ناپاک می داند. همچنین اعتقاد بر این است که زنان بیش از دیگران در معرض این ناپاکی قرار دارند. گورو نانک به طور صریح و قاطع این تصورات مربوط به آلودگی و ناپاکی را محکوم کرد. زهدگرایی. مفهوم سنیاسه بر نگرش به زنان در هند تأثیر گذاشته بود. زنان ذاتاً به عنوان وسوسه ای در نظر گرفته می شدند که یک سنیاسی باید از آن اجتناب کند. با این حال، گوروها زنان را مانعی برای رسیدن به رستگاری نمی دانستند. آنان اندیشه کناره گیری از دنیا را رد کرده و زندگی خانوادگی را، در صورتی که به شیوه ای درست سپری شود، برتر از زندگی یک زاهد می دانستند. به جای تجرّد و کناره گیری از دنیا، گورو نانک زندگی خانوادگی (گریهاستا) را توصیه می کند. تابوی قاعدگی. در آیین سیک، قاعدگی باعث نمی شود که زنان ناپاک محسوب شوند و رفتار زنان در دوران قاعدگی محدود نمی شود. در کتاب "اصل زنانه در چشم انداز سیک از امر متعالی"، نیکی-گونیندر کور سینگ می نویسد: قتل نوزادان دختر. قتل نوزادان دختر در آیین سیک ممن
وع است و "رهت ناماها" (مجموعه قوانین رفتاری) سیک ها را از هرگونه ارتباط یا رابطه با افرادی که این عمل را انجام می دهند، منع می کند. ساتی (رسم) (سوزاندن بیوه). سوزاندن بیوه، یا "ساتی (رسم)"، به صراحت در متون مقدس سیکی ممنوع شده است. به عنوان گامی عملی برای جلوگیری از این رسم، آیین سیک ازدواج مجدد بیوه ها را مجاز می داند. روبند. آیین سیک به شدت نسبت به هرگونه روبند صورت (Ghoonghat) انتقاد داشت. گوروهای آیین سیک این رسم را محکوم کردند و انزوای زنان و پوشاندن صورت را رد نمودند، که این امر در اواخر دورهٔ قرون وسطی منجر به کاهش استفاده از روبند در برخی طبقات شد. این موضوع توسط کبیر (صوفی) نیز مورد تأکید قرار گرفت. جهیزیه. گورو رام داس آیین جهیزیه را محکوم کرد.
زنان در تائوئیسم () یا نقش های زنان در تائوئیسم (, ) (همچنین به صورت "Daoism" ) متفاوت از پدرسالاری در چین سنتی بوده است. برخی مکاتب تائوئیستی اهمیت ویژه ای برای زنان قائل بودند و توانایی آن ها در تنزیه و ارتباط با ایزدان را به رسمیت می شناختند. زنان در این مکاتب اغلب متون و کتب مقدس مکاشفه ای دریافت می کردند. نخستین بار زنان در مکتب شانگ چینگ که در سدهٔ چهارم میلادی به دست زنی به نام وی هواچون بنیان نهاده شد، جایگاهی برجسته یافتند. دورهٔ دودمان تانگ (۶۱۸–۹۰۷ میلادی) نقطهٔ اوج اهمیت زنان در تائوئیسم بود، به گونه ای که یک سوم روحانیون این مکتب را زنان تشکیل می دادند، از جمله راهبه های اشرافی تائوئیست. تعداد زنان تائوئیست تا سدهٔ دوازدهم کاهش یافت، اما در این دوران مکتب تائوئیسم کوانژن که سان بُوئر را به عنوان تنها زن در میان شاگردان اصلی خود منصوب کرد، زنان را در موقعیت های قدرت قرار داد. در سده های هجدهم و نوزدهم، زنان تائوئیست به تمرین و مباحثه پیرامون "نودان" (女丹، "کیمیاگری درونی زنان" نِیدان) پرداختند، که شامل تمرین های ویژهٔ زنان مانند مراقبهٔ تنفسی و تجسم ذهنی بود. افزون بر این، ایزدان و فرقه های تائوئیس
تی سابقه ای طولانی مانند مادر باستانی بی حد و حصر، حامی سن نین جاودانگی، هه شیانگو یکی از هشت فناناپذیر، و مازو، ایزدبانوی حامی ملوانان و ماهیگیران در چین دارند. واژگان. از زمان پیدایش تائوئیسم سازمان یافته در اواخر دورهٔ دودمان هان (۲۰۲ پ. م – ۲۲۰ م)، زنان در مکاتب مختلفی فعال بودند که نام های متفاوتی به آن ها اطلاق می شد. در طریقت استادان آسمانی (Tianshi Dao)، زنانِ همسر یک استاد "نوشی" (女士 یا 女師، "استاد زن") و زنان برگزیدهٔ "ژونگمین" (種民، "مردم بذر") "نوگوان" (女官، "افسر زن") نامیده می شدند. در مکتب والاترین روشنایی، راهبه های تائوئیست بیشتر به صورت انفرادی زندگی می کردند و "نو داوشی" (女道士، "تائوئیست زن" یا "استاد تائوئیست زن") یا "نوگوان" (女冠، "کلاه زنانه"، که به سربند آیینی خاصی اشاره دارد) نامیده می شدند، به ویژه در دوران دودمان سونگ. در مکتب تائوئیسم کوانژن (کمال مطلق)، اصطلاح "داگو" (道姑، "بانوان دائو") برای اشاره به راهبه های صومعه ها و زنان دیندار استفاده می شد. تاریخچه. پیش از دودمان هان و دوره هان. مادر باستانی بی حد و حصر یا شی وانگمو برجسته ترین ایزدبانو در تائوئیسم است، هرچند که سنت های مربوط به
او پیش از شکل گیری ادیان سازمان یافته تائوئیستی وجود داشته اند. منابعی از دوره ایالت های جنگ طلب (۴۷۵–۲۲۱ پ. م) این ایزدبانو را با سنت های شَمَنی مرتبط می دانند، از جمله روح آشنای او یعنی پرنده سه پا و باغ هلوهای جاودانگی او. "شان های جینگ" (کلاسیک کوه ها و دریاها) که در حدود سده ۳ پ. م نوشته شده، دربارهٔ او می گوید: «در ظاهر، مادر باستانی بی حد و حصر به انسان شباهت دارد، اما دُمی همچون پلنگ و دندان هایی همچون ببر دارد و در سوت ماورایی مهارت دارد. او تاج پیروزی بر موهای درهم تنیده خود دارد. او فرمانروای بلایای آسمانی و پنج نیروی ویرانگر است.» در دوره دودمان هان (۲۰۶ پ. م–۲۲۰ م)، مردم بر این باور بودند که این ایزدبانو می تواند آن ها را از بیماری و مرگ محافظت کند و او به چهره مرکزی آیین یک فرقه (شاخه) دهقانی تبدیل شد که در سال ۳ پ. م از شاندونگ برخاست و در سراسر کشور گسترش یافت. شی وانگمو به عنوان الهه بیماری های همه گیر شناخته شد که در غرب، بر کوه کونلون ساکن بود و بر دیوهای بیماری فرمان می راند. آیین پرستش او در مناطق مختلف چین، به ویژه در کوه هنگ در هونان، کوه هوا در شنشی، و کوه وویی در فوجیان گسترش داشت. در
دوران شش سلسله، آیین او در درون مکتب شانگ چینگ (نهایت وضوح) تائوئیسم ادغام شد و او به یکی از ایزدبانوان کلیدی این مکتب تبدیل گردید و در آن زمان هم به مردان و هم به زنان یاری می رساند. پرستش او در دوران دودمان تانگ به اوج خود رسید و او به ویژه به عنوان حامی زنان شناخته شد و به عنوان نماینده آرمان زنانه مورد تکریم قرار گرفت. از دوران دودمان سونگ، آیین رسمی تائوئیسم توجه کمتری به او نشان داد و دیگر ایزدبانوان جایگاه او را گرفتند. بااین حال، او همچنان در جنبش های فرقه ای و گروه های مذهبی کوچک که از طریق نوشتن فوجی پیام هایی از او دریافت می کردند، نقشی برجسته داشت. در جلسات احضار روح، در دوره های دودمان مینگ و دودمان چینگ، او عنوان مادر باستانی بی حد و حصر (無生老母، مادر ارجمند نازاده) را بر خود گرفت و هنوز هم یکی از الهه های کلیدی مورد پرستش زنان به ویژه در اجتماعات عامه محسوب می شود. اوایل قرون وسطی. نقش زنان در تائوئیسم سازمان یافته از دوران سه پادشاهی و شش سلسله (۲۲۱–۵۹۰ م) و دوره دودمان سوئی (۵۹۰–۶۱۸ م) افزایش یافت. در سده چهارم، مکتب شانگ چینگ یک زن به نام وی هواکون (۲۵۱–۳۳۴ م) را به عنوان بنیان گذار خود به رس
میت شناخت. زنان در این مکتب تائوئیستی، متون مقدس را منتقل می کردند، روش های آیینی را آموزش می دادند و به عنوان راهنما عمل می کردند. وی هواتسون که با یکی از افسران برجسته تیانشی ازدواج کرده بود، به مقام محترم "جیو" (祭酒، ناظر آیین های قربانی) رسید که نشان دهندهٔ دریافت آموزش های دینی جامع در این سازمان، از جمله آیین های گذار جنسی و دریافت اسناد رسمی، بود. در زندگی نامهٔ قدیسانهٔ او آمده است که وی در کوه هنگ به دائو دست یافت؛ این کوه در آن زمان یکی از مراکز بسیار فعال برای تمرینات بودایی و تائویی به شمار می رفت. از این رو، او را بانو نانیوئه (南嶽夫人، بانوی کوه های مقدس چین) نامیدند. پس از این دوره، وی به شخصیتی پرطرفدار تبدیل شد و به ویژه در دوران سلسلهٔ تانگ، محبوبیت فراوانی در میان زنان تائویی یافت و آموزه های او در سراسر چین گسترش یافت. بر اساس متنی از دوران شش سلسله، مکتب تیانشی پنج دسته از زنان را برای ورود به آیین تائو مناسب می دانست: دختران مجرد جوان، زنانی که به دلیل طالع نحس قادر به ازدواج نبودند، زنانی که به اجبار ازدواج کرده بودند، بیوه ها و زنانی که از سوی همسرانشان طرد شده بودند. این گروه ها که از نظر
اجتماعی در دسته های نامطلوب قرار داشتند، از طریق مکتب تیانشی امکان فرار از محدودیت های اجتماعی و یافتن جایگاهی جایگزین را به دست می آوردند. این الگو در سایر مکاتب تائویی و دوره های تاریخی دیگر، به ویژه در دوران سلسلهٔ تانگ نیز دیده می شود.
آشفتاری روانی (به انگلیسی Mental Disorder) یا بیماری روانی (به انگلیسی Mental illness) که سابقا اختلال روانی هم نامیده می شد مفهومی اساسی در روانشناسی ناهنجاری است. آشفتاری روانی یا شوفتاری به مجموعه نشانه های رفتاری ، شناختی ، هیجانی در فرد اطلاق می شود که طی آن در جنبه های مختلف زندگی مانند جنبه روانی، زیستی ، هازمانی و فرهنگی و معنوی اشفتگی ایجاد ی کند. هدارش آشفتاری. برای اطلاق هِدارش یا تعریف آشفتاری به یک وضعیت ذهنی باید ویژگی های زیر را دارا باشد: رنج درون آختی. رنج درون آختی ( Subjective Distress) اولین برسنجه است. یک رفتار برای این که آشفته برشمرده شود باید باعث رنج و ناراحتی شدید خود آن شخص شود. چه بسا که فرد از نظر دیگران سالم به نظر آید اما از درون ممکن است دچار ناراحتی ، درد عاطفی ، آسیمگب ، غم بد خوابی ، بی اشتهایی یا انواع درد های جسمی باشد. کژکارکردی. کژکارکردی (ِDysfunction) به این معناست که رفتار مورد نظر باید نماینگر نابسامانی در فرآیند های روانشناختی ، زیست شناختی یا رشدی فرد باشد. رفتار آشفته معمولا عملکرد روزمره ی فرد در زندگی را از او می گیرد. و به همین دلیل می تواند موجب رنج شود. رنج و
کژکارکردی دست در دست هم دارند و می توانند یکدیگر را سبب شوند. شوندشناسی. علت های روانشناختی. از پی آور های روانی می توان به موارد زیر اشاره کرد:
رالی آکروپولیس ۲۰۲۲ (همچنین با عنوان رالی اکو آکروپلیس یونان ۲۰۲۲ شناخته می شود) یک رویداد اتومبیل رانی برای خودروهای رالی بود که طی چهار روز بین ۸ و ۱۱ سپتامبر ۲۰۲۲ برگزار شد. این شصت و ششمین دوره رالی آکروپلیس بود. این رویداد دهمین دور از رالی قهرمانی جهان ۲۰۲۲، مسابقات قهرمانی رالی جهان ۲ و قهرمانی رالی جهان ۳ بود. این رویداد در شهر لامیا در یونان مرکزی برگزار شد و بیش از ۱۶ مرحله ویژه با مسافت مسابقه ای برگزار شد.
لوچیا سنیی یا سگنی ()، شاهزاده، کنتس و بعدها نایب السلطنه شاهزاده نشین انطاکیه و کنت نشین طرابلس در قرن ۱۳ میلادی بود. وی پس از مرگ شوهرش، بوهموند پنجم، کنت طرابلس و شاهزاده انطاکیه، از جانب پسرش – که هنوز به سن قانونی نرسیده بود – نیابت حکومت را در سال ۱۲۵۲ برعهده گرفت. لوچیا در خانواده کنت های سنیی متولد شد. او از نزدیکان و خویشان پاپ اینوسنت سوم و پاپ گریگوری نهم بود که ترتیب ازدواج او را به عنوان همسر دوم بوهموند پنجم، شاهزاده انطاکیه و کنت طرابلس داد. این ازدواج در سال ۱۲۳۸ برگزار شد. لوچیا به واسطه روابط خانوادگی با رم، مسئول روابط نزدیک بوهموند با سریر مقدس شد، اما بارون ها از تعداد زیاد خویشاوندان و دوستان که او به شرق لاتین دعوت می کرد، ناراضی بودند. به همین دلیل بوهموند در میان اهالی یونانی و نورمنی انطاکیه محبوب نبود و به جای آن در طرابلس اقامت داشت. به نظر می رسد لوچیا در انتصاب پاتریارک جدید ارتدکس یونانی انطاکیه، دیوید، در حدود سال ۱۲۴۰ تأثیرگذار بوده، و حتی برادرش پل را به عنوان اسقف طرابلس منصوب کرده باشد. حاصل ازدواج لوچیا و بوهموند پنجم دو فرزند بود: پلیسانس – که نخست با هنری یکم قبرس ازدواج
و پس از آن با بالیان ابلین ارباب آرسوف ازدواج کرد – و بوهموند. بوهموند پنجم در ژانویه ۱۲۵۲ درگذشت در حالی که بوهموند ششم، جانشین او، ۱۵ ساله و هنوز صغیر بود. لوچیا نیابت سلطنت پسرش را به عهده گرفت، اما در مدیریت خوب عمل نکرد تا منجر به اعتراض اشراف و بزرگان دو قلمروی طرابلس و انطاکیه به عملکرد و سیاست وی شود. او همچون همسرش در طرابلس اقامت کرد و ادارهٔ انطاکیه را به اقوام خود واگذار کرد تا اداره کنند. با ادامه سیاست های لوچیا، عدم محبوبیت او به میزانی شد که بوهموند جوان از پاپ اینوسنت چهارم خواست چند ماه زودتر به سن قانونی اعلام شود. اینوسنت نیز با توجه به وضعیت قلمروهای صلیبی به خصوص انطاکیه و طرابلس و منازعات درونی و خارجی (میان جنوایی و پیزایی ها) آنها با دولت ارمنی کیلیکیه و همچنین آغاز جنگ صلیبی جدید موافقت کرد. با آغاز حرکت جدید صلیبی، لوئی نهم پادشاه فرانسه، که در شرق لاتین در جریان جنگ صلیبی هفتم حاضر بود و در یافا مستقر شده بود، در اختلاف بین مادر و پسر دخالت و میانجیگری کرد تا حکومت به طور کامل از لوچیا به بوهموند منتقل شود. لوچیا قدرت خود را در دو قلمروی انطاکیه و طرابلس از دست داد اما توانست در ع
وض آن ثروت و درآمدی سرشار به دست آورد. با این حال، او موفق شد پس از نیابت سلطنت خود، افراد و نزدیکان خود را در پست های مهم در طرابلس و انطاکیه حفظ کند، که منجر به شورش ناموفق اشراف علیه پسرش شد. با این حال پس از خلع از قدرت اطلاعات از چندانی از زندگی و اعمال وی در دست نیست اما احتمالاً میان سال ۱۲۵۲ تا ۱۲۵۸ درگذشته باشد.
دانشگاه آیت الله بروجردی تنها دانشگاه دولتی شهرستان بروجرد و دومین دانشگاه بزرگ دولتی استان لرستان است. این دانشگاه در سال ۱۳۸۵ خورشیدی تأسیس شده است و هم اکنون بیش از ۵۳۰۰ دانشجو دارد که از این تعداد، بیش از ۴۴۰۰ دانشجو در مقطع کارشناسی و بیش از ۸۰۰ دانشجو در مقطع کارشناسی ارشد مشغول به تحصیل می باشند. ریاست فعلی دانشگاه بر عهدهٔ احمدرضا مظاهری است. تاریخچه. «دانشگاه آیت الله بروجردی» به عنوان دومین دانشگاه دولتی استان لرستان طی سفر استانی هیئت دولت در سال ۱۳۸۵ تأسیس شد و از نیم سال دوم همان سال تحصیلی شروع به پذیرش دانشجو نمود. دانشکده ها و رشته های تحصیلی. «دانشگاه آیت الله بروجردی» در حال حاضر دارای ۳ دانشکده می باشد که ۲۲ رشته تحصیلی در مقطع کارشناسی و ۱۸ گرایش در مقطع کارشناسی ارشد را پوشش می دهند:
اسپلیت فیکشن یک بازی ویدئویی در ژانر اکشن-ماجراجویی دونفره است که توسط هیزلایت استودیوز توسعه یافته و به وسیلهٔ الکترونیک آرتس منتشر شده است. این بازی در ۶ مارس ۲۰۲۵ برای مایکروسافت ویندوز، پلی استیشن ۵ و ایکس باکس سری اکس/اس، و ۵ ژوئن همان سال برای کنسول نینتندو سوئیچ ۲ منتشر شده است و همانند بازی قبلی هیزلایت ("ایت تیکس تو") باید به صورت دونفره انجام شود. بازی با واکنش های مثبتی از سوی منتقدان همراه بود و تا مه ۲۰۲۵ توانست ۴ میلیون نسخه به فروش برساند. داستان. بازی "اسپلیت فیکشن" از جایی آغاز می شود که دو شخصیت به نام های میو (به انگلیسی: Mio) و زوئی (به انگلیسی: Zoe) که به ترتیب نویسنده ژانرهای علمی-تخیلی و فانتزی هستند، به موسسه ای متعلق به فردی با نام ریدر (به انگلیسی: Rader) دعوت می شوند تا دستگاه جدیدی که آن ها ساخته اند را امتحان کنند. این دستگاه می تواند داستان هایی که در ذهن نویسنده ها هستند را برای آن ها شبیه سازی کند؛ اما اوضاع چندان مطابق انتظار آن ها پیش نمی رود و در حالی که این دو نویسنده هرکدام باید در دستگاه مجزایی قرار می گرفتند، باهم وارد یکی از آن ها می شوند. همین اتفاق کافی است تا این دو
نویسنده (Mio و Zoe) وارد جهان هایی شوند که در واقع برگرفته از نوشته های خودشان هستند و حالا باید راهی برای نجات خودشان و فرار از این وضعیت پیدا کنند.