Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ایفل (انگلیسی: Eiffel) یک فیلم عاشقانه در سبک درام محصول سال ۲۰۲۱ سینمای فرانسه به کارگردانی مارتین بوربولون، بر اساس فیلمنامه ای توسط کارولین بونگاند است. در این فیلم رومن دوریس در نقش گوستاو ایفل بازی می کند و داستان عاشقانه ای بین ایفل و آدرین بورژس، معشوقه دوران کودکی اش با بازی اما مکی را دنبال می کند. همچنین پیر دولادونشا در نقش مکمل نیز بازی می کند. این فیلم در ۲ مارس ۲۰۲۱ در جشنواره فیلم فرانسوی (فیلم فرانسه آلیانس) در استرالیا به نمایش درآمد و در ۱۳ اکتبر ۲۰۲۱ توسط کمپانی پته در فرانسه اکران شد. این فیلم اکثراً نقدهای مثبتی دریافت کرد و بیش از ۱۳ میلیون دلار در سراسر جهان فروخت.
معماری در ازبکستان () ترکیبی از طراحی سنتی کهن و ویژگی های نوآورانه ای است که با اقلیم این منطقه سازگار شده اند. مراکز معماری ازبکستان شامل سمرقند، بخارا، خیوه، شهر سبز، ترمذ و خوقند هستند. تعدادی از شاهکارهای معماری باستانی همچنان باقی مانده اند که شامل کاخ ها، آرامگاه یادمانی ها، مسجدها و مناره ها می شوند. معماری ازبکستان همچنین با موزاییک های رنگارنگ، نمادهای مذهبی و الگوهای هندسی انتزاعی شناخته می شود. تحقیقات باستان شناسی در آسیای مرکزی روندهای معماری ای را آشکار کرده است که همزمان با آشولی توسعه یافته اند. در واقع، بقایای یادمان هایی از هر دو دوره عصر سنگ و عصر برنز در مناطق ولایت سرخان دریا، تاشکند، سمرقند، فرغانه و نوایی (ازبکستان) کشف شده اند. در طول سده های میانه، معماری ازبکستان با توجه به موقعیت آن به عنوان پیوندی مرکزی در جاده ابریشم به طول شکوفا شد. معماری دوره تیموریان در سده های چهاردهم تا شانزدهم و همچنین معماری دوران شیبانیان در سده شانزدهم، تأثیر قابل توجهی بر توسعه معماری اسلامی داشتند. در سده بیست و یکم، معماری ازبکستان با حفظ توازن میان طراحی سنتی و نوآوری مدرن شناخته می شود. معماری پیشا
اسلامی. قدیمی ترین نشانه های سکونت انسانی در منطقه ازبکستان به دوران پارینه سنگی بازمی گردد. سکونتگاه های باستانی نشان می دهند که کهن ترین معماری ها در ساپالیتپه (سده های چهاردهم تا هفدهم پیش از میلاد) و جرکوتان (سده های نهم تا چهاردهم پیش از میلاد) یافت می شوند. یادمان های بودایی، از جمله فایز تپه و کارا تپه، نیز در منطقه سرخان دریا (سده های یکم تا سوم میلادی) کشف شده اند. هر یک از این مکان ها مراحل مختلف تمدن آسیای مرکزی را بازتاب می دهند. شهر باستانی خوارزم یکی از عناصر مهم در معماری ازبکستان است. خوارزم ۹۸۲ سال پیش از حمله اسکندر مقدونی به آسیای مرکزی، یعنی بیش از ۳۴ سده پیش، بنیان گذاشته شد. سکونتگاه های باستانی خوارزم با معماری شاخص خود شناخته می شوند، از جمله جان باس قلعه (سده چهارم پیش از میلاد)، کوی کرلگان قلعه (سده دوم پیش از میلاد – سده چهارم میلادی)، توپراک قلعه (سده یکم پیش از میلاد – سده ششم میلادی) و آیازقلعه (سده دوم پیش از میلاد، واقع در جمهوری قره قالپاقستان). معماری نوگرای تاشکند. معماری نوگرای تاشکند نمونه ای برجسته از به کارگیری معماری سده بیستم برای شکل دهی به پایتختی نوظهور و چندفرهنگی
است؛ شهری که هم زمان با تغییرات سیاسی و اجتماعی در آسیای مرکزی در دوره شوروی به موزاییکی پویا از فرهنگ ها و قومیت ها تبدیل شد. آثار. این آثار، نشان دهنده نقش معماری پس از جنگ در طراحی شهری یک پایتخت سده بیستم و ساخت جامعه ای جدید در گفت وگویی مداوم با تاریخ و سنت است. معماری نوگرای تاشکند شامل شانزده ساختمان نوگرای است که یکی از بزرگ ترین پروژه های اجتماعی، سیاسی، شهری و معماری را در پایتخت ازبکستان بین دوره «ذوب یخ ها» و فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی بازتاب می دهند؛ دورانی که در آن، تاشکند چهارمین شهر پرجمعیت اتحاد جماهیر شوروی بود. تاشکند که برای قرن ها در نقطه تلاقی فرهنگ ها قرار داشت، در سال ۱۸۶۷ به عنوان پایتخت ترکستان روسیه در چارچوب رقابت «بازی بزرگ» میان امپراتوری های روسیه و بریتانیا بر سر آسیای مرکزی برگزیده شد. این شهر در دوره شوروی به مدرنیزاسیون گسترده ای دست یافت. صنعتی سازی از دهه ۱۹۲۰ آغاز شد و در پی جنگ جهانی دوم شتاب بیشتری گرفت، چراکه بسیاری از کارخانه ها و مراکز علمی از غرب روسیه و اوکراین به تاشکند منتقل شدند. ورود دو میلیون آواره، جمعیت شهر را به شدت افزایش داد و در نیمه دوم سده بیستم، تاشک
ند به میدان آزمایش طرح های اجتماعی و شهری تبدیل شد. زمین لرزه ای در ۲۶ آوریل ۱۹۶۶ بخش عمده ای از شهر را ویران کرد و بازسازی آن، روند مدرنیزاسیون را تسریع نمود. بازسازی تاشکند با مشارکت کارگرانی از سراسر اتحاد جماهیر شوروی و در فضایی از «دوستی ملت ها» انجام گرفت. شهر جدید، هم به عنوان دروازه شوروی به آسیا و هم نمایشگاهی برای «شرق شناسی شوروی» طراحی شد؛ اثباتی زنده بر قابلیت سازگاری سوسیالیسم با هر سناریوی پسااستعماری. در دوره «ذوب یخ ها»، تاشکند به مهم ترین مرکز برگزاری کنفرانس های بین المللی و نشست های علمی، صنعتی و هنری شوروی در منطقه تبدیل شد. در نتیجه، تاشکند شوروی، آسیای مرکزی را به نقش تاریخی خود در جاده ابریشم بازگرداند؛ جایی که فرهنگ ها، نژادها، ایده ها و زبان ها در هم تنیده می شدند. معماری نوگرای، جلوه ای از «شرق شناسی شوروی» با نگاهی به آینده بود. شانزده عنصر معماری نوگرای تاشکند به دلیل طراحی منحصربه فرد خود، نمونه هایی شاخص از معماری نوگرای شوروی به شمار می روند. این آثار همچنین نشان دهنده همکاری میان مؤسسات طراحی تاشکند و مسکو و تکامل پژوهش های معماری از ۱۹۶۰ تا ۱۹۹۱، یعنی سه دهه پایانی اتحاد جماه
یر شوروی، هستند. آزمایش های معماری به نوآوری های گونه شناختی و فنی در زمینه مقاومت لرزه ای، تعدیل اقلیمی و سازگاری با فرهنگ منطقه ای منجر شد. هر یک از این بناها، معماری نوگرای را با عناصر سنتی آسیای مرکزی (از لحاظ الگوی سکونت، گونه شناسی و تزئینات) ترکیب کردند. معماری نوگرای تاشکند گواهی بر این حقیقت است که تاشکند در نیمه دوم سده بیستم، آزمایشی اجتماعی و شهری منحصربه فرد بود.
در آشپزی، گلیز پوششی براق و شفاف است؛ که با فرو بردن، چکاندن یا استفاده از قلم مو روی سطح بیرونی اعمال می شود. بسته به ماهیت و اثر مورد نظر، گلیز ممکن است قبل یا بعد از پخت و پز استفاده شود. ممکن است مزه شیرین یا اومامی داشته باشد (در شیرینی پزی، مزه شیرین به نام "گلاساژ" شناخته می شود). گلیزهای معمولی شامل سفیده تخم مرغ هم زده، برخی از انواع آیسینگ، و مربا (مانند "ناپاژ")، و ممکن است شامل کره، شکر، شیر، روغن، و میوه یا آب میوه باشد. نمونه ها. گلیز دونات از مخلوط ساده شکر قنادی و آب تهیه می شود و سپس روی دونات ها ریخته می شود. برخی از شیرینی ها دارای پوششی از سفیده تخم مرغ هستند. برخی دیگر «گلیز آینه ای» استفاده می کنند که به اندازه ای براق است که نور را مانند آینه انعکاس می دهد، و برخی از آب نبات ها و شیرینی ها با گلیز موم خوراکی، پوشانده می شوند. تاریخچه. منشأ پیدایش گلیز را می توان در دوره قرون وسطی بریتانیا دانست. یک گلیز معمولی قرون وسطایی انگلیسی، گلیز «الیزابتی» بود که از سفیده تخم مرغ و شکری که عمدتاً در شیرینی های آن زمان استفاده می شد، درست می کردند.
مصر باستان تمدن باستانی در شرق آفریقای شمالی بود که در امتداد بخش شمالی رود نیل در مصر متمرکز شده بود. این تمدن در حدود سال ۳۱۵۰ قبل از میلاد با اتحاد سیاسی مصر علیا و سفلی تحت رهبری فرعون اول به هم پیوست و طی سه هزار سال توسعه یافت. مصر باستان در دوران پادشاهی نوین به اوج قدرت نظامی خود رسید و پس از آن به آهستگی، وارد دوران افول شد. مصر در اواخر دوره پادشاهی توسط نیروهای خارجی فتح شد. زمانی که امپراتوری روم اولیه مصر را فتح کرد و آن را به استان تبدیل کرد،حکومت فراعنه رسماً در سال ۳۱ قبل از میلاد پایان یافت. اگرچه نیروهای نظامی مصر در پادشاهی های کهن و میانه به خوبی حفظ شده بودند، اما وضع جدیدی که در پادشاهی نوین پدیدار شد نشان داد که دولت برای تأمین نیازهای خود به سازماندهی بیشتر نظامی نیاز دارد. مصر باستان در بیشتر بخش های تاریخ طولانی خود، تحت یک دولت متحد بود. نگرانی اصلی نظامی برای مصریان باستان، دور نگه داشتن دشمنان بود. دشت های خشک و بیابان های اطراف مصر محل سکونت قبایل عشایری بود که گهگاه سعی می کردند به دره حاصلخیز رود نیل حمله کنند یا در آن ساکن شوند تا بتوانند از امکانات خدادادی سرزمین مصر و رود نی
ل استفاده کنند. با این وجود، گستره وسیع بیابان، سد طبیعی را تشکیل می داد که از سرزمین مصر محافظت می کرد و عبور ارتش های عظیم دشمنان را تقریباً غیرممکن می ساخت. مصریان در امتداد مرزهای شرق، غرب دلتای نیل و در جنوب یعنی سرزمین نوبیا، دژها و پاسگاه های نظامی ای ساختند. پادگان های کوچک می توانستند از تهاجمات جزئی جلوگیری کنند، اما اگر نیروی بزرگی شناسایی می شد، پیامی برای ارتش اصلی ارسال می شد. بیشتر شهرهای مصر فاقد دیوارهای شهری و دیگر تجهیزات دفاعی بودند. تاریخ مصر باستان به سه پادشاهی و دو دوره میانی تقسیم می شود. در طول سه پادشاهی، مصر تحت یک دولت متحد شد. در دوره های میانی (دوره های زمانی بین پادشاهی ها) کنترل دولت در دست عشایر کوچ نشین مختلف مصری و بیگانگان مختلف بود. جغرافیای مصر به پیشرفت نظامی این کشور کمک کرد و این شرایط زمینه را برای بسیاری از فتوحات نظامی مصر فراهم کرد. آنها با استفاده از سلاح های ابتدایی مانند تیر و کمان، دشمنان خود را ناتوان و ضعیف کردند؛ همچنین مصریان باستان ارابه هایی داشتند که با آن ها به دشمن حمله می کردند. تاریخچه. پادشاهی کهن(۲۶۸۶–۲۱۸۱ قبل از میلاد). پادشاهی کهن مصر باستان یکی
از بزرگ ترین دوران در تاریخ مصر بود. به دلیل ثروت بالایی که در این دوره وجود داشت، به دولت این امکان را می داد که جایگاه نیروهای ارتشی را تثبیت کند و به نوبه خود ارتشی کارآمد را سازماندهی کند. در این دوره، بیشتر درگیری های نظامی به تحکیم قدرت در مصر و دفاع از سرزمین مصر محدود می شد. در ابتدای دوره پادشاهی کهن، هیچ ارتش حرفه ای در مصر وجود نداشت. فرماندار هر نوم (نوعی از تقسیمات کشوری که در مصر باستان برای مشخص کردن هر منطقه در پادشاهی مصر اطلاق می شد) باید ارتش محلی خود را تشکیل می داد. سپس، تمام لشکریان زیر نظر فرعون برای جنگ گرد هم می آمدند. جوزر اولین کسی بود که با ابداع سیستم جذب داوطلب برای استخدام در ارتش که هر ساله افرادی به آن ملحق شدند، یک ارتش حرفه ای ایجاد کرد، اکثر افراد لشکر مردان طبقه پایینی بودند که توانایی مالی برای دریافت آموزش و مهارت در مشاغل دیگر را نداشتند. سربازان پادشاهی کهن به انواع مختلفی از سلاح ها از جمله سپر، نیزه، چماق، گرز، خنجر و تیر و کمان مجهز بودند. رایج ترین سلاح مصری تیر و کمان بود. در دوران پادشاهی کهن اغلب از کمان تک قوسی استفاده می شد. کشیدن این نوع کمان دشوار بود و طول
کشش زه آن کمتر بود. پس از معرفی کمان ترکیبی توسط هیکسوس ها، سربازان مصری نیز از این سلاح استفاده کردند. دوره نخست میانی (۲۱۸۱–۲۰۵۵ قبل از میلاد) و پادشاهی میانه(۲۰۵۵–۱۶۵۰ قبل از میلاد). فرعون منتوهوتپ دوم فرماندهی لشکرکشی به جنوب تا آبشار دوم رود نیل در نوبیا را برعهده داشت؛ منطقه ای که استقلال خود را در دوره نخست میانی به دست آورده بود. او همچنین سلطه گری و نفوذ مصر را بر منطقه صحرای سینا که از پایان پادشاهی کهن از دست داده بود، بازگرداند. از دودمان دوازدهم به بعد، فراعنه اغلب ارتش های پایدار، ثابت و آموزش دیده ای داشتند که گروه های بزرگتر نظامی را تشکیل می دادند که برای دفاع در برابر تهاجم جمع شده بودند. تحت فرمانروایی سنوسرت اول، ارتش مصر یک قلعه مرزی در منطقه بوهین ساخت و تمام نوبیای سفلی را به عنوان مستعمره مصر درآورد. دوره دوم میانی (۱۶۵۰–۱۵۵۰ قبل از میلاد). پس از اینکه مرنفررع آی از میانه دودمان سیزدهم از کاخ خود فرار کرد، هیکسوس ها، ممفیس (پایتخت مصر) را غارت کردند و ادعای تسلط بر مصر علیا و سفلی را داشتند. پس از به دست گرفتن کنترل ممفیس توسط هیکسوس ها، بسیاری از مصریان به شهر تبس گریختند، جایی که تب
دیل شده بود به مرکز مخالفت با حکومت هیکسوس ها. هیکسوس ها، پایتختی مستحکم در آواریس برپا کردند. مصریان باستان در این زمان به سختی و تنگنا افتاده بودند. دولت مرکزی آنها سقوط کرده بود. آنها بین هیکسوس ها در شمال و نوبیایی ها در جنوب قرار گرفته بودند. این دوره تحول بزرگی را برای ارتش مصر رقم زد. هیکسوس ها اسب، ارابه و کمان ترکیبی را به مصر آوردند؛ ابزارهایی که به شدت نحوه عملکرد ارتش مصر را تغییر می دادند. (برخی شواهد نشان می دهد که اسب ها و ارابه ها قبلاً حضور داشتند) کمان ترکیبی، که امکان دقت بیشتر و هدف گیری از فاصله دور بهتر با تیرها را فراهم می کرد، همراه با اسب ها و ارابه ها در نهایت به ارتش مصر در بیرون راندن هیکسوس ها از مصر کمک کرد. این آغاز دوران پادشاهی جدید بود. سلاح کمان ترکیبی سلاحی پیچیده و گران قیمت بود که از لایه هایی از چوب، شاخ حیوانات و تاندون هایی ساخته شده بود که برای تولید نیرویی بزرگ، منحنی شده بودند. دوره پادشاهی نوین(۱۵۵۰–۱۰۶۹ قبل از میلاد). در پادشاهی جدید تهدیدهای جدیدی پدیدار شد. با این حال، کمک های نظامی هیکسوس ها به مصر اجازه داد تا از خود در برابر این تهاجمات خارجی با موفقیت دفاع ک
ند. هیتی ها تلاش کردند مصر را فتح کنند، اما شکست خوردند و پیمان صلحی میان مصر و هیتی ها بسته شد. همچنین، مردمان دریا در این مدت به کل خاور نزدیک باستانی حمله کردند. مردمان دریا سعی در فتح مصر داشتند، اما در نهایت ارتش مصر در این زمان به اندازه کافی قوی بود تا از فتح مصر و فروپاشی دولت جلوگیری کند. بر خلاف هیتی ها که به ارابه های خود وابسته بودند، مصری ها به شدت به پیاده نظام خود متکی و وابسته بودند. به این ترتیب نظام ارتش پادشاهی جدید با دو پادشاهی قبلی خود متفاوت بود. لشکرها. دوره های کهن و میانی. قبل از آغاز پادشاهی نوین، ارتش مصر از کشاورزان و صنعتگرانی تشکیل شده بود که به اجبار زیر پرچم فرعون جمع شده بودند. در طول پادشاهی کهن و میانه، ارتش مصر از لحاظ نظام ساختاری، ابزارآلات و اسلحه های جنگی بسیار ابتدایی بود. سربازان مصری با سلاح ساده ای متشکل از نیزه ای با سرنیزه مسی و سپر چوبی بزرگی که با چرم پوشانده شده بود مبارزه می کردند. یک گرز سنگی نیز در دوره باستانی مورد استفاده قرار گرفته می شد، اگرچه بعداً این سلاح احتمالاً فقط در مراسمات تشریفاتی استفاده می شد. نیزه داران توسط کماندارانی که تیر و کمان ساده با
نوک پیکان از سنگ چخماق یا مس داشتند، پشتیبانی می شدند. در هزاره سوم و اوایل هزاره دوم قبل از میلاد از هیچ زرهی استفاده نمی شد. خارجی ها نیز در ارتش گنجانده می شدند، نوبیایی ها (مدجای ها)، به عنوان سربازان به زور گرفته شده وارد ارتش مصر شدند و بهترین واحدهای تیراندازی با کمان را تشکیل دادند. دوره پادشاهی نوین. پیشرفت عمده در فن آوری تسلیحات و جنگ در حدود سال ۱۶۰۰ قبل از میلاد آغاز شد یعنی در زمانی که مصریان جنگیدند و سرانجام قوم هیکسوس را که خود را اربابان مصر سفلی ساخته بودند شکست دادند. در این دوره بود که اسب دوانی و ارابه به مصر وارد شد که مصریان هیچ نسخهٔ مصری برای آن نداشتند تا اینکه در آغاز دودمان هجدهم نسخه خود را از ارابه جنگی معرفی کردند.سپس مصریان باستان، ارابه را متناسب با نیازهای خود بهبود بخشیدند. سلاح سازمانی و اصلی در ارتش مصر تیر و کمان بود. با معرفی کمان ترکیبی توسط هیکسوس ها، این سلاح به یک سلاح مهیب در ارتش مصر تبدیل شد. این کمان ها همراه با ارابه جنگی، ارتش مصر را قادر می ساخت تا به سرعت و از راه دور حمله کند. از دیگر فناوری هایی که باعث تقویت ارتش مصر شد، سلاح خوپش بود. در بعضی از نگاره ه
ای معابد مصر باستان دیده می شود که خدایان این سلاح را همراه با وعده پیروزی و زره و علم ریخته گری برنز در اختیار فراعنه گذاشته اند. در دودمان هجدهم، سربازان شروع به پوشیدن کلاهخود و بالاپوش های چرمی یا پارچه ای با پوشش های فلزی کردند. این تغییرات باعث ایجاد تغییراتی در نقش ارتش در جامعه مصر شد، و بنابراین در طول پادشاهی جدید، ارتش مصر از نیروهای نظامی معمولی به سازمانی مستحکم از سربازان حرفه ای تبدیل شد. فتح سرزمین های خارجی، مانند نوبیا، مستلزم استقرار یک نیروی دائمی در خارج از کشور بود. رویارویی با دیگر پادشاهی های قدرتمند خاور نزدیک مانند میتانی ها، هیتی ها، و بعداً آشوری ها و بابلی ها، انجام لشکرکشی های سخت و دشوار در شرایط دوری از وطن را برای مصریان ضروری می کرد. بیش از ۴۰۰۰ پیاده نظام ارتش در ۲۰ گروه بین ۲۰۰ تا ۲۵۰ نفری سازماندهی می شدند. تخمین زده می شود که ارتش مصر در زمان رامسس دوم یعنی در سال ۱۳۰۰ پیش از میلاد، بیش از ۱۰۰۰۰۰ سرباز داشت. همچنین گروه هایی از لیبیایی ها، نوبی ها، کنعانی ها و شردن ها (یونانی ها) در ارتش مصر خدمت می کردند. آنها اغلب به عنوان نیروی مزدور توصیف می شدند، اما به احتمال زیاد آ
نها زندانیان و بردگانی بودند که زندگی سربازی را به جای برده داری ترجیح می دادند. دوره متأخر. پیشرفت در ساختارهای ارتش در اواخر دوره (۷۱۲–۳۳۲ قبل از میلاد) رخ داد، زمانی که از نیروهای سوارکار و سلاح های ساخته شده از آهن استفاده می شد. پس از فتح مصر توسط اسکندر مقدونی، مصر به شدت تحت تأثیر فرهنگ یونانی قرار گرفت و فالانژ نیروی اصلی پیاده نظام ارتش مصر شد. مصریان باستان مبتکران و مخترعان بزرگی در فناوری در حوزه تسلیحات نبودند و بیشتر نوآوری های فناوری تسلیحات از آسیای غربی و یونان باستان وارد مصر می شد. تشکیلات نظامی. در اوایل پادشاهی کهن (حدود ۲۶۸۶–۲۱۶۰ قبل از میلاد) مصر از واحدهای نظامی خاصی استفاده می کرد که در سلسله مراتب نظامی در پادشاهی میانه (حدود ۲۰۵۵–۱۶۵۰ قبل از میلاد) ظاهر شد. در زمان پادشاهی نوین (حدود ۱۵۵۰–۱۰۶۹ قبل از میلاد) ارتش مصر از سه شاخه اصلی تشکیل شده بود: پیاده نظام، ارابه سواری، و نیروی دریایی. سربازان مصری. در زمان فتح مصر، فرعون ارتش خود را به دو قسمت شمالی و جنوبی تقسیم کرد. سپس آنها به چهار ارتش دیگر به نام خدایان مصری رع، آمون، پتاح و ست تقسیم می شوند (از بین تمام ارتش هایی که فرعون خو
د را با آمون هم تراز می کرد). از آنجا او یک فرمانده کل را انتخاب می کرد، به طور کلی یک شاهزاده خاندان سلطنتی که سپس کاپیتانانی را برای اجرای دستورات داده شده در زنجیره فرماندهی انتخاب می کرد. در زمان جنگ، فرماندهی کل وظیفه انتخاب ناخداهای خود را که معمولاً شاهزادگان رده پایین خاندان سلطنتی بودند، به عهده داشت. آنها عموماً با استفاده از ابزار رشوه خواری و مراجعه به دادگاه های ذی نفع به این موقعیت ها دست یافتند. یکی دیگر از عوامل مهم در انتخاب افسران و کاپیتان ها، میزان تحصیلات آنها بود. اغلب مقامات اغلب دیپلمات هایی با سوابق تحصیلی گسترده بودند. بعدها، پس از دریافت مقام رسمی، ارتش های تقسیم شده با مزدورانی متحد شدند که با آنها به عنوان یکی از آنها آموزش می دیدند، اما هرگز بخشی از ارتش بومی مصر نبودند. هر هنگ در ارتش مصر را می توان با سلاحی که حمل می کردند شناسایی کرد: کمانداران، نیزه داران و پیاده نظام. نیزه داران نه تنها سلاح دوربرد خود، نیزه، بلکه یک خنجر بر روی کمربند خود و یک شمشیر خمیده کوتاه نیز حمل می کردند. ارابه ها. ارابه که به نوعی ستون فقرات ارتش مصر بود، در پایان دوره میانی دوم (حدود ۱۶۵۰–۱۵۵۰ قبل
از میلاد) و آغاز پادشاهی جدید (حدود ۱۵۵۰–۱۰۶۹ قبل از میلاد) از آسیای غربی به مصر باستان وارد شد. ارابه سواران از طبقات بالا و ثروتمند مصر انتخاب می شدند. ارابه ها عموماً به عنوان یک وسیله متحرک برای استفاده از سلاح های پرتابی مورد استفاده قرار می گرفتند و عموماً توسط دو اسب کشیده می شدند. و توسط دو ارابه ران رانده می شدند. یک راننده که سپر حمل می کرد و مردی نیز با کمان یا نیزه دشمن را مورد نشان قرار می داد. ارابه ها نیز از پشتیبانی پیاده نظام برخوردار بودند. در زمان نبرد قادش، بازوی ارابه در اوج پیشرفت و تکامل بود. این برای سرعت و قدرت مانور، سبکی وزن و ظاهر ظریف داشتن طراحی شده است. قدرت تهاجمی آن در توانایی آن بود که به سرعت بچرخد، دور بزند و مکرراً تیر پرتاب کند، به خط دشمن نفوذ کند و به عنوان یک سکوی پرتاب متحرک عمل کند که به خدمه جنگنده فرصت پرتاب تیرهای زیادی از کمان ترکیبی را می داد. سپاه ارابه سواران به عنوان یک نیروی مستقل عمل می کرد اما به سپاه پیاده نظام متصل بود. نیروی دریایی مصر باستان. نیروی دریایی مصر باستان تاریخ بسیار غنی ای دارد که تقریباً به اندازه پیشینه مصر باستان است. بهترین سرنخ ها در م
ورد نوع کشتی هایی که مصریان استفاده می کردند و اهداف آنها از این نوع کشتی ها چه بوده را می توان از نقش برجسته های معابد که در سرتاسر سرزمین پخش شده اند، یافت. قایق های اولیه که برای گشتن در رود نیل استفاده می شدند اغلب از نی ساخته می شدند. کشتی های دریایی از چوب سروی ساخته می شد که به احتمال زیاد از جنگل های سرو جبیل در لبنان امروزی به دست می آمده است. استفاده از نیروی دریایی برای مصریان به اندازه یونانی ها یا رومی ها اهمیت نداشت، اما همچنان در طول لشکرکشی های توتموس ها و حتی در دفاع از مصر در زمان رامسس سوم ارزش خود را نشان داد. توتموس سوم اهمیت حفظ یک خط ارتباطی، تدارکاتی و مدیریت تأمین زنجیره نظامی سریع و کارآمد را درک کرد که پایگاه های او در منطقه شام را با مصر متصل می کرد. به همین دلیل، او اسکله بندری معروف خود را برای ناوگان سلطنتی در نزدیکی ممفیس ساخت، که تنها هدف آن تأمین مداوم ارتش مصر با نیروهای اضافی و همچنین ارتباط با مرکز مصر و تدارکات عمومی بود. در طول پادشاهی کهن تا آغاز پادشاهی نوین، نیروی دریایی و کشتی های مصریان باستان تقریباً غیر از انجام وظایف ارتباطی و حمل و نقل وظیفه ای دیگری نداشتند. با
این حال، از طریق سازماندهی مجدد گسترده ارتش مصر در پادشاهی نوین و سیاست خارجی یورش به همسایگان که توسط فراعنه دنبال می شد، نقش نیروی دریایی در حفظ قدرت و نفوذ مصر در خارج از کشور حیاتی تر شد. هدف های ایجاد نیروی دریایی ارتش مصر باستان. نیروی دریایی مصر چهار هدف اصلی داشت: ساخت کشتی. کشتی ها و قایق ها ابتدا به روشی بسیار ساده ساخته شدند که در آن از نی استفاده می شد. این قایق ها به هیچ وجه قادر به تردد در دریای سرخ یا مدیترانه نبودند و از این رو هدف آنها فقط حرکت در رود نیل بود. هر زمان که مصری ها مجبور بودند سفرهای دریایی طولانی تری را تحمل کنند، مصراز لبنان چوب سدر را وارد می کرد که روابط تجاری خوبی با لبنانی ها داشتند. در عین حال، آنها از سایر کشورهایی که با آنها تجارت می کردند می خواستند تعداد مشخصی کشتی را برای آنها بسازند. نمونه ای از این امر در نامه های عمارنه است که در آن ما درخواستی از پادشاه قبرس برای ساخت کشتی برای نیروی دریایی مصر می بینیم.در زمان نبرد مردمان دریا، مصری ها در کشتی سازی متخصص شده بودند. حمل و نقل. صحراهای مصر اغلب طاقت فرسا در نظر گرفته می شود و سفر از طریق آن بسیار دشوار است به جز
چند مایلی که دره نیل را احاطه کرده است. به همین دلیل استفاده از کشتی ها به عنوان وسیله ارتباطی و حمل و نقل بسیار مؤثر بود. مصریان از نیروی دریایی خود برای اولین و مهم ترین هدف در این راه استفاده کرده بودند. آنها سربازان را به مناطقی در سراسر مصر می فرستادند که کارشان سرکوب شورش ها یا دفع مهاجمان بود. این امر در استفاده از کشتی ها و قایق ها برای انتقال مواد غذایی و آذوقه به قلعه هایی که در جنوب یعنی نزدیک نوبیا مستقر بودند بسیار واضح است. این قلعه ها اغلب در مناطق صعب العبور قرار می گرفتند و از این رو برای تأمین غذای خود به جیره ای که از شهرهایی مانند تبس و کارناک می گرفتند، تکیه می کردند. مصریان از همان آغاز تمدنشان تا زمان پادشاهی نوین همیشه از این کشتی ها برای غذارسانی و تأمین امکانات نیروهای خود استفاده می کردند، تا جایی که آنها، نیروهای خود را که در منطقه شام مستقر بودند از طریق کشتی هایی دریایی تأمین می کردند. نبردهای دریایی معروف. در مصر باستان به دلیل اینکه تفکیکی میان نیرو دریایی و نیروی زمینی قائل نمی شدند و هردو را ارتش می دانستند تشخیص اینکه چه نبردهایی دریایی بوده اند و چه جنگ هایی زمینی، کار را ب
ر تاریخ دانان و مصر شناسان کمی سخت می کند؛ اما به کمک نقش برجسته ها و نقاشی هایی که در مصر یافت شده اند می توانیم به بعضی از آنها پی ببریم. ۱. محاصره آواریس. اهمسه در پایان دودمان هفدهم و آغاز دودمان هجدهم، پایتخت هیکسوس ها یعنی آواریس را محاصره کرد. یکی از روایت های محاصره از سرباز و ملوانی به نام احموس پسر ایبانا که در محاصره جنگیدند، آمده است. او در گزارش های خود بیان می کند که چگونه در کشتی ای به نام -شمالی- که در آن با ارتش مصر به سمت آواریس حرکت می کرد، مستقر شد. پس از نبرد، شهر را محاصره کردند و آن را محاصره کردند. محاصره آواریس باید یک حمله ترکیبی دریایی و زمینی بوده باشد، زیرا آهموس پسر ایبانا ادعا کرد که «در کانال علیه پزیدکو آواریس جنگیده است». ۲. جنگ علیه مردم دریا. این جنگ شاید مشهورترین جنگ دریایی مصر باشد که به که قدرت نیروی دریایی مصر باستان را نشان می دهد و اولین جنگی است که به خوبی مستند شده است. در طول سلطنت رامسس سوم که از ۱۱۸۲ قبل از میلاد تا ۱۱۵۱ قبل از میلاد بود، تهدید جدیدی برای به چالش کشیدن مصریان به روشی متفاوت از آنچه قبلاً به آن عادت داشتند، پدید آمد. قوم جدیدی به نام مردم دریا به
منطقه شام رسیدند و شهرهای آن را ویران می کردند. قبلاً هیتی های قدرتمند توسط این مردم اسرارآمیز نابود شدند و به زودی آشکار شد که مصر با تمام ثروتش در مرحله بعدی قرار خواهد گرفت. رامسس سوم یک ناوگان دریایی قدرتمند آماده کرد و برای عقب راندن مردم دریا در نیل برنامه ریزی کرد. در خطی از نوشته های نقش برجسته معبد مدینت هابو آمده است:من دهانه رودخانه را مانند دیوار محکمی با کشتی های جنگی، گالِی ها و قایق های سبک آماده کردم. آنها از جلو و عقب کاملاً مجهز پیاده نظامی از تمام برگزیدگان مصر و جنگجویان شجاعی بودند که سلاح های خود را حمل می کردند،در آن نقش برجسته، دشمن را با کشتی های بزرگ شان نشان می دهد که همگی در رود نیل می افتند و غرق می شودند و با تیرهایی که از کشتی های مصری پرتاب می شد، سوراخ می شوند. در همان زمان، رامسس سوم ادعا می کند که او دشمن را در نزدیکی ساحل نیل فریب داد، جایی که او صدها هزار تیر را بر روی آنها پرتاب کرد. مصری ها با قایق های سریع و چابک خود در برابر کشتی های دریایی مردم دریا پیروز شدند. سلاح های پرتابه ای. سلاح های پرتابه توسط مصریان باستان برای تضعیف دشمن قبل از حمله پیاده نظام استفاده می شد
. از نیزه و تیر کمان استفاده می شد، اما تیر و کمان اولین سلاح پرتابی در تاریخ مصر بود. منجنیقی متعلق به ۱۹۰۰ قبل از میلاد. بر روی دیوارهای قلعه بوهین پیدا شد. چوب پرتابی. به نظر می رسد که چوب پرتابی تا حدودی در دوران پیش از سلسله مصر به عنوان یک سلاح استفاده می شده است، اما به نظر می رسد برای این منظور چندان مؤثر نبوده است. به دلیل سادگی آنها، پیاده نظام ماهر به استفاده از این سلاح حداقل تا پایان پادشاهی جدید ادامه دادند. در بیشتر دوره سلسله مصر از آن به طور گسترده برای شکار پرندگان استفاده می شد. اکثر مصری ها قصد داشتند از این سلاح استفاده کنند، زیرا معتقد بودند استفاده از چوب پرتابی باعث افزایش بخت در موفقیت شکار می شود. تیر و کمان. تیر و کمان یکی از مهم ترین سلاح های مصر باستان است که از دوران پیش از سلسله و دوران پادشاهی ها تا دوره های مسیحی و اسلامی استفاده می شد. اولین کمان ها معمولاً «کمان شاخ» بودند که از اتصال یک جفت شاخ بز کوهی با یک قطعه چوب مرکزی ساخته می شدند. در آغاز دوره پادشاهی، کمان ها از چوب ساخته می شدند. آنها یک انحنا داشتند و با نخ های حیوانی مانند روده گوسفند یا خوک یا رشته های ساخته شده