Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
در رویداد خیابانی زنان در «قهرمانی ملی اسکیت برد آمریکا» در اکتبر ۲۰۱۹ مقام دوم را کسب کرد. در مسابقات بین المللی در سال ۲۰۱۹، او در "World Skate SLS World Championship" در سپتامبر مقام هفتم را کسب کرد و همین عملکرد را در فینال های خیابانی زنان "World Skate Oi STU Open" در نوامبر تکرار کرد و مقام هفتم را کسب کرد. سابلون در اوایل سال ۲۰۲۰ راه خود را از دالیوکی ان دی جدا کرد و در نوامبر ۲۰۲۰ اعلام کرد که به «آلتایمرز اسکیت برد» پیوسته است. در اوایل ژوئن ۲۰۲۱، سابلون همکاری دیگری با کانورس منتشر کرد، "یک مدل تمام سفید و پف دار با طراحی بالای کلاسیک "Jack Purcell" که یک تکه کوچک رنگین کمانی به آن متصل است. این شرکت آن را کفش 'Pride' او می نامد." سابلون خود را به عنوان یک فرد همجنس گرا معرفی می کند، «زیرا این کلمه مبهم تر و کمتر محدودکننده از چیزی مانند لزبین است که او آن را 'بسیار جنسی' می داند.» در سال ۲۰۲۳، او سومین همکاری خود با کانورس را علنی کرد، "AS-1 Pro", یک کفش بدون جنسیت که از طراحی های رترو دهه های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ الهام گرفته است. المپیک توکیو. پس از قهرمانی جهانی خیابانی در ژوئن ۲۰۲۱ در رم، ایتالیا، سابلو
ن برای تیم ملی اسکیت بازی ایالات متحده در المپیک توکیو انتخاب شد. در فینال خیابانی المپیک، سابلون با نمره ۱۳٫۵۷ و پس از چندین سقوط مقام چهارم را کسب کرد. او پس از مسابقه به خبرنگاران گفت: "بخشی از آن فقط شبیه یک مسابقه دیگر است؛ مثلاً، من اینجا بوده ام، این افراد را دیده ام - قبلاً با هم اسکیت کرده ایم، و سپس آن قسمتی از مغزم وجود دارد، مثل دیوانه شدن، فکر کردن مثل "این تاریخ است، این اولین المپیک است". من نمی توانم باور کنم که من اینجا هستم. … احساس می کند تاریخی است، همه چیز به نوعی احساس می کند که مخاطرات بیشتر است و من واقعاً نمی توانم باور کنم که اینجا هستم." سابلون ۳۴ ساله همچنین اشاره کرد که او به رقبای بسیار جوان تری باخت، از جمله ۱۳ ساله ها مومیجی نیشیا و رایسا لیال و ۱۸ ساله فونا ناکایاما. "برای مدت طولانی، تعداد زنان در این رشته بسیار کمتر بود. تا حالا طول کشید که تعداد کافی از افراد به این موضوع توجه کنند، تا چشمان کافی به آن بیفتد و دختران در سراسر جهان را به شروع اسکیت تشویق کند… من گفتم، 'ما بالاخره اینجا هستیم… اسکیت بازان زن به حجم بحرانی رسیده اند. اکنون به اندازه کافی وجود دارد که نابغه ها
به وجود بیایند. و آنها اینجا هستند.'"
بازی های مشترک المنافع ۲۰۰۶ با نام رسمی هجدهمین بازی های کشورهای مشترک المنافع که معمولاً به عنوان ملبورن ۲۰۰۶ شناخته می شود، یک رویداد بین المللی چند ورزشی برای اعضای کشورهای مشترک المنافع بود که بین ۱۵ تا ۲۶ مارس ۲۰۰۶ در ملبورن، استرالیا برگزار شد. این چهارمین باری بود که استرالیا میزبان بازی های مشترک المنافع بود. همچنین این بزرگ ترین رویداد ورزشی بود که در ملبورن برگزار شد و از نظر تعداد تیم های شرکت کننده، ورزشکاران رقابت کننده و رویدادهای برگزار شده، بازی های المپیک تابستانی ۱۹۵۶ را تحت الشعاع قرار داد. بیش از ۴۰۰۰ ورزشکار از ۷۱ انجمن کشورهای مشترک المنافع در این رویداد شرکت کردند. زیمبابوه در ۸ دسامبر ۲۰۰۳ عضویت خود را از اتحادیه ملل و فدراسیون بازی های مشترک المنافع خارج کرد و بنابراین در این رویداد شرکت نکرد. در این بازی ها با ۲۴۵ مجموعه مدال، ۱۷ ورزش را برگزار کردند. این رویداد ورزشی در ۱۳ مکان در شهر میزبان، دو مکان در بندیگو و هر کدام یک مکان در بالارات، جیلونگ، پارک لیسترفیلد و تراالگون برگزار شد. محل برگزاری مراسم افتتاحیه و اختتامیه زمین کریکت ملبورن بود که در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۵۶ نیز
مورد استفاده قرار گرفت. نماد بازی ها عروسکی به اسم کاراک بود که شبیه یک طوطی کاکلی سیاه دم سرخ (یک گونه در معرض خطر) بود. آهنگ رسمی بازی ها "Together We Are One" بود که توسط هنرمند استرالیایی دلتا گودرم برنده جایزه ARIA ساخته شده بود. در مراسم اختتامیه بازی ها، رئیس فدراسیون بازی های مشترک المنافع، مایک فنل به جمعیت اعلام کرد: برای اولین بار در تاریخ بازی های کشورهای مشترک المنافع، باتوم ملکه از هر کشور و قلمرو در کشورهای مشترک المنافعی که در این بازی ها شرکت می کردند، سفری به طول گذر کرد. بازه زمانی مسابقات که به پایان رسید فرماندار ویکتوریا و دارنده مدال سابق بازی های مشترک المنافع، جان لندی، باتوم را به ملکه در زمین کریکت ملبورن در مراسم افتتاحیه تحویل داد. استرالیا میزبان در پنج دوره بازی های مشترک المنافع برای پنجمین بار در صدر جدول مدال ها قرار گرفت و بیشترین طلا (۸۴) و در مجموع بیشترین مدال (۲۲۱) را کسب کرد. انگلیس و کانادا به ترتیب دوم و سوم شدند. بازی های مشترک المنافع ۲۰۰۶ به عنوان «بهترین بازی های مشترک المنافع تاکنون» بسیار مورد توجه قرار گرفت. بر اساس تجزیه و تحلیل "KPMG" از بازی های مشترک المناف
ع در سال ۲۰۰۶ نشان داد که این رویداد باعث افزایش تولید ناخالص دولتی در حدود ۱٫۶ میلیارد دلار استرالیا در یک دوره ۲۰ ساله و اشتغال حدود ۱۳۶۰۰ نفری شد. انتخاب میزبان. در طول بازی های کشورهای مشترک المنافع در سال ۱۹۹۸ در کوالالامپور، مالزی، دو شهر در ابتدا به میزبانی این رویداد ابراز علاقه کردند. ملبورن، استرالیا و ولینگتون، نیوزیلند. ولینگتون با استناد به هزینه های مربوط به تطبیق طرح پیشنهادی ارائه شده توسط ملبورن، که بدون حضور اعضای فدراسیون، میزبان پیش فرض شده بود، پیشنهاد خود را پس گرفت. تیم های شرکت کننده. ۷۱ کشور، سرزمین و ارگان در بازی های مشترک المنافع در سال ۲۰۰۶ به رقابت پرداختند. تنها تفاوت فهرست بازی های ۲۰۰۶ با بازی های ۲۰۰۲، غیبت زیمبابوه بود که از کشورهای مشترک المنافع خارج شده بود.
ورزشکاران بی طرف انفرادی نامی است که پس از این که کمیته بین المللی المپیک (IOC) استفاده از نام و نشان دو کشور روسیه و بلاروس را به دلیل تهاجم روسیه به اوکراین در سال ۲۰۲۲ ممنوع اعلام کرد، برای نشان دادن ورزشکاران مورد تأیید این دو کشور در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ استفاده شد. کد IOC کشوری AIN که برای این گروه از ورزشکاران استفاده شد، مخفف است. ورزشکاران روسیه و بلاروس حتی در استفاده از پرچم المپیک و سرود المپیک منع شدند، که این برخلاف روش معمولی است که برای ورزشکاران بی طرف در بازی های المپیک قبلی به کار گرفته می شد. آنها در عوض از یک پرچم فیروزه ای رنگ استفاده کردند که نشان دایره ای درون آن با عبارت AIN همراه بود و از یک سرود ساده برای مراسم توزیع مدالشان استفاده شد که هر دو این ها رأساً توسط کمیته بین المللی المپیک تعیین شده بودند. پیشینهٔ ورزشکاران بی طرف انفرادی باید ابتدا بررسی می شد تا تنها پس از آن توسط فدراسیون های بین المللی هر ورزش مورد پذیرش قرار گیرند و سپس توسط یک پانل ویژه ایجاد شده توسط IOC تأیید می شدند. این هیئت ورزشکاران بی طرف انفرادی حتی اجازه نیافت در مراسم افتتاحیه المپیک در رژه ملت
ها شرکت کند و در جدول رسمی مدال ها به عنوان یک تیم معرفی نشد. در حالی که پرچم از عبارت منحصر به فرد «ورزشکار بی طرف فردی» استفاده می کند، کمیته بین المللی المپیک از عبارت جمع «ورزشکاران بی طرف» در نثر استفاده می کرد. این دوره از بازی های المپیک از ۲۶ ژوئیه تا ۱۱ اوت ۲۰۲۴ (۵ تا ۲۱ امرداد ۱۴۰۳ خورشیدی) به میزبانی پاریس، پایتخت فرانسه برگزار شد. پس زمینه. جدول زمانی. پس از تهاجم روسیه به اوکراین در ۲۴ فوریه ۲۰۲۲، که در فاصله ای کوتاه پس از بازی های المپیک زمستانی ۲۰۲۲ به وقوع پیوست، کمیته بین المللی المپیک دو کشور روسیه و بلاروس را تحریم کرد و در ۲۸ فوریه ۲۰۲۲ توصیه کرد که سایر سازمان دهندگان ورزشی بین المللی نیز همین واکنش را انجام دهند. بر این اساس، ورزشکاران روسیه و بلاروس از بازی های پارالمپیک زمستانی ۲۰۲۲ محروم شدند. در ۲۵ ژانویه ۲۰۲۳، کمیته بین المللی المپیک بیانیه ای منتشر کرد که در آن از این ایده حمایت می کرد که ورزشکاران روسی و بلاروسی می توانند به عنوان افراد بی طرف در مسابقات شرکت کنند، البته مشروط بر این که آن ها «فعالانه» از جنگ حمایت نکنند و از پرچم ها، سرودها و رنگ های ملی روسیه و بلاروس استفاده ن
کنند. همچنین نام های دو کشور غیرمجاز شدند (حتی نام های جایگزینی که روسیه در سال های ۲۰۱۸ و ۲۰۲۰ به جای نام کشورش از آن استفاده کرده بود هم ممنوع شدند). در ۲۸ مارس ۲۰۲۳، IOC عبارت AIN را معرفی کرد و شرایط را برای ورزشکاران انفرادی محدود کرد و هر تیمی متشکل از ورزشکاران روسیه و بلاروس را از مسابقه منع کرد. برای رویدادهایی که توسط یک فدراسیون بین المللی (IF) به غیر از IOC برگزار می شد، IOC توصیه کرد که یا اصلاً از هیچ پرچمی برای این دو کشور استفاده نکنند یا اگر امکان پذیر نیست، پرچم خود مسابقات، پرچم IF، یا حروف "AIN" را به کار گیرند و به جای سرود ملی هم سرود رویداد یا سرود IF پخش شود. حتی فدراسیون هایی که زبان فرانسه را به عنوان زبان رسمی به رسمیت نمی شناختند، از نام AIN استفاده کردند. IOC همچنین ۵ میلیون دلار به کمیته ملی المپیک اوکراین کمک مالی کرد. در ۲۲ سپتامبر ۲۰۲۳، آژانس جهانی ضد دوپینگ (WADA) به صورت جداگانه استفاده از پرچم و سرود روسیه را در رویدادهای ورزشی بین المللی برای بار دوم ممنوع کرد زیرا قوانین روسیه و RUSADA مطابق با قوانین جهانی ضد دوپینگ نیست؛ البته این ممنوعیت با تصمیم پیشین کمیته المپیک همپ
وشانی داشت. WADA اعلام کرد که این ممنوعیت تا زمانی که «عدم انطباق های مربوط به قوانین ملی به طور کامل اصلاح نشود» لغو نخواهد شد. در ۱۲ اکتبر ۲۰۲۳، IOC کمیته المپیک روسیه را تا اطلاع ثانوی به حالت تعلیق درآورد. این سومین ممنوعیت روسیه بود که با موارد پیش همپوشانی داشت و دلیل آن نقض منشور المپیک به دلیل گنجاندن شوراهای المپیک منطقه ای خرسون، زاپوریژیا، دونتسک و لوهانسک در کمیته المپیک روسیه اعلام شد. استانیسلاو پوزدنیاکوف، رئیس کمیته المپیک روسیه، زمانی که این شهرها را به کمیته تحت امرش الحاق می کرد، مدعی شد که هیچ مشکلی در مورد الحاق IOCهای منطقه ای سابق اوکراین به IOC روسیه نمی بیند. کمیته المپیک روسیه به این تعلیق آخر پاسخ داد و پرسید چرا کمیته المپیک روسیه پس از الحاق نهادهای مشابه ورزشی کریمه در سال ۲۰۱۴، تعلیق نشده بود؟ که توماس باخ، رئیس کمیته بین المللی المپیک در جواب گفت: «این استدلال کوچکی است که چرا قبلاً ما را تحریم نکردید؟» در ۸ دسامبر ۲۰۲۳، IOC نسخه «پیش نویس» پرچم AIN را منتشر کرد که نشانی بی رنگ را در پس زمینه سفید نشان می داد و اعلام کرد که در تاریخ بعدی دربارهٔ سرود بی طرف هم تصمیم خواهند گرفت
. IOC همچنین رسماً اعلام کرد که نام AIN برای بازی های المپیک پاریس ۲۰۲۴ اعمال می شود و جداول رسمی مدال ها AIN را حذف می کند. در ۱۹ مارس ۲۰۲۴، IOC پرچم AIN را به متن و پس زمینه فیروزه ای رنگ به روز کرد، و یک سرود سازی را منتشر کرد که «صرفاً برای این منظور تولید شده بود». IOC همچنین اعلام کرد که به عنوان ورزشکاران مستقل، AIN به عنوان یک کاروان در طول رژهٔ ملل در مراسم افتتاحیه شرکت نخواهد کرد، اما به ورزشکاران «این فرصت داده می شود تا این رویداد را تجربه کنند». جنجال ها. مقامات اوکراینی از IOC انتقاد کردند که روسیه را با وجود نقض سه بار آتش بس المپیک تحریم نکرده است. در حالی که برخی دیگر از کشورها به طور متناوب از IOC انتقاد کرده اند که چرا قوانینی که علیه روسیه و بلاروس اعمال شده اند را برای سایر کشورها هیچگاه انجام نداده است. به ویژه، این الزام که ورزشکاران نباید فعالانه از جنگ حمایت کنند، «بی تأثیر» توصیف شده است. به عنوان مثال، یلنا ایسینبایوا، عضو روس IOC، علیرغم تصویر شدن در لباس نظامی و دریافت ترفیعات نظامی، و علیرغم ابراز خشم شهروندان طرفدار روسیه از ایسین بایوا پس از ادعای ایسینبایوا، به دلیل اینکه «با
ارتش روسیه مرتبط نیست و از تهاجم حمایت نمی کند» تبرئه شد. او در دفاع از خودش گفت «هرگز در خدمت نیروهای مسلح نبوده است». در ۲۹ دسامبر ۲۰۲۳، نامه سرگشاده ای که توسط ۲۶۱ ورزشکار اوکراینی امضا شد، حاوی شواهدی بود که نشان می داد سه نفر از شش ورزشکار روسی که در آن زمان مجوز شرکت داشتند، در واقع به طور فعال از جنگ حمایت کرده بودند، مانند شرکت در یک تجمع حمایتی از جنگ در مارس ۲۰۲۲، یا ایفای نقش در یک ویدیوی تبلیغاتی که صریحاً از ارتش روسیه حمایت می کند و طبل می کوبد. پیشنهاد مصالحه لهستان، که در آن روس ها و بلاروس ها بتوانند در صورت مخالفت با کشورهایشان به رقابت ها راه یابند، توسط IOC عملی نشد. در دسامبر ۲۰۲۳، استانیسلاو پوزدنیاکوف، رئیس کمیته المپیک روسیه، مستقیماً هر ورزشکار روسی را که ممکن است به عنوان یک «بی طرف» در المپیک ۲۰۲۴ شرکت کند، تهدید کرد و گفت: «به عنوان رئیس ROC، موضع روشنی را بیان می کنم: … ما در یک کشور آزاد زندگی می کنیم… اما… اکیداً توصیه می کنم که به طور کامل درک کنید… میزان و عواقب این تصمیم شخصی بر عهده خودتان است.» در ژوئن ۲۰۲۴، دیمیتری چرنیشنکو، معاون نخست وزیر روسیه در امور گردشگری، ورزش، فر
هنگ و ارتباطات، اعلام کرد که ورزشکاران روسی با شرکت در پاریس به عنوان افرادی بی طرف، قوانین روسیه را نقض نخواهند کرد و آنها را به شرکت تشویق کرد. با این حال، علی رغم تشویق چرنیشنکو، فدراسیون کشتی روسیه در ۶ ژوئیه تصمیم گرفت که بازی ها را تحریم کند، زیرا اکثر ورزشکاران برجسته آن از سوی کمیته بین المللی المپیک از المپیک محروم شده بودند. این تصمیم توسط فدراسیون جودو روسیه هم به دلایل مشابه اتخاذ و اعمال گردید. برخی از افراد، مانند جبرئیل رجوب، رئیس کمیته المپیک فلسطین اعلام کردند که ورزشکاران اسرائیلی نیز باید به دلیل اقدامات نظامی مداوم این کشور در نوار غزه به صورت بی طرف به رقابت بپردازند. وی آنچه را که «استانداردهای دوگانه» می خواند، برجسته کرد. پوشش رسانه ای. پخش کننده های اصلی روسیه و بلاروس (مانند Belteleradio، Channel One Russia، Match TV , و VGTRK) بازی های المپیک و پارالمپیک را پخش یا خرید نکردند، به جز خلاصه هایی کوتاه و پوشش منفی به عنوان بخشی از انتقادشان از جهان غرب. این اولین بار از سال ۱۹۸۴ است که هیچ پوشش رسمی از بازی ها در دو کشور شوروی سابق وجود نداشت؛ در آن دوره هم شوروی رویکرد مشابهی را در طو
ل بازی های لس آنجلس اعمال می کرد. بسیاری از روزنامه ها و وب سایت های روسی، همراه با مقامات کرملین، با گلچین کردن و برجسته کردن هر نقصی که می توانستند شناسایی کنند، دیدگاهی منفی نسبت به بازی ها اتخاذ کردند: برای مثال، رسانه ها بر جرایم روی داده و «ناراحتی» از تدابیر امنیتی تأکید کردند، در حالی که وزارت خارجه روسیه در مراسم افتتاحیه از وضعیت آب و هوا و حضور جامعه دگرباشان جنسی شکایت کرد. آسوشیتدپرس در ۲۷ ژوئیه ۲۰۲۴ اشاره کرد که بینندگان بلاروسی و روسی برای دریافت پوشش معقول بازی ها به کانال های ماهواره ای و سرویس های پخش جریانی کشورهای همسایه (مانند قزاقستان) وابسته هستند، و مسکو تایمز به افزایش کانال های رسانه های اجتماعی به صورت غیرقانونی اشاره کرد. بدون یک پخش کننده رسمی در روسیه، IOC سرویس پخش المپیک.com خود را در دسترس بینندگان در کشور مذکور قرار داد. خلاصه مدال ها. محدودیت های سختگیرانه در پاسخ به حمله روسیه به اوکراین باعث شد که ورزشکاران روس کاروان تنها یک مدال نقره کسب کند، که در مقایسه با ۲۰ طلا، ۲۸ نقره و ۲۳ برنز کمیته المپیک روسیه در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۰ بسیار کمتر بود. بخش بلاروسی کاروان ه
م شاهد یک مدال نقره بود. کاهش شدید تعداد مدال آوران بلاروس در مجموع، با یک نقره کمتر و دو برنز کمتر در مقایسه با بازی های المپیک تابستانی گذشته بود. ایوان لیتوینوویچ که در آخرین بازی های المپیک تابستانی نماینده بلاروس بود، تنها ورزشکاری از این هیئت بود که از عنوان المپیکی خود دفاع کرد و دومین مدال طلای خود را در ترامپولین مردان به دست آورد. او همچنین تنها ورزشکار AIN بود که موفق به کسب مدال طلا شد. ورزشکاران. در زیر لیست تعداد شرکت کنندگان در بازی ها آمده است. تیم AIN شامل ۳۲ شرکت کننده از کشورهای زیر بود: لیست زیر لیستی از تعداد شرکت کنندگانی است که به نمایندگی از ورزشکاران بی طرف انفرادی شرکت کردند: دوچرخه سواری. جاده. چهار ورزشکار بی طرف انفرادی پس از کسب سهمیه از طریق رتبه بندی UCI Nation برای مسابقات جاده ای واجد شرایط شدند. ژیمناستیک. ترامپولین. سه ورزشکار انفرادی بی طرف (یک مرد و دو زن) از طریق رده بندی سری جام جهانی وارد مسابقات ترامپولین بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ شدند. روئینگ. قایقرانان بی طرف از طریق مسابقات قهرمانی قایقرانی جهان در سال ۲۰۲۳ در بلگراد، صربستان و مسابقات قهرمانی قایقرانی اروپا در
سال ۲۰۲۴ در سگد، مجارستان، مجوز دریافت کردند. تیراندازی. تیراندازان ورزشکار این هیئت بر اساس نتایجشان در مسابقات جهانی المپیک 2024 و مسابقات قهرمانی اروپا 2024 به سهمیه دست یافتند. شنا. شناگران انفرادی ورزشکار بیطرف استانداردهای ورود را در رویدادهای زیر برای پاریس 2024 کسب کردند (حداکثر دو شناگر در زمان مقدماتی المپیک (OST) و احتمالاً در زمان بررسی المپیک (OCT)): تکواندو. ابتدا ماکسیم خرامتسوف, ولادیسلاو لارین، تاتیانا کوداشوا، و پولینا خان مجوز راهیابی به المپیک را یافتند ولی کمیته آنها را بی طرف ندانست. وزنه برداری. سه ورزشکار انفرادی بیطرف به عنوان وزنه بردار وارد مسابقات المپیک شدند. پتر آسایوناک (89- کیلوگرم مردان)، یاوهنی سیخانتسو (102 کیلوگرم مردان)، ادوارد زیازیولین (102+ کیلوگرم مردان) و سیوزانا والودزکا (71 کیلوگرم زنان). کشتی. در 6 ژوئیه 2024، فدراسیون کشتی روسیه اعلام کرد که همه کشتی گیران دعوت شده آن به اتفاق آرا تصمیم گرفتند از شرکت در المپیک خودداری کنند، زیرا IOC مدعیان برتر مدال روسیه را در لیست سیاه قرار داده است.
فرانک مک کارتی (؛ – ) هنرمند و نقاش واقع گرا اهل ایالات متحده آمریکا بود که به خاطر هنر تبلیغات، خلق آثار هنری برای مجلات، طراحی جلد شومیز، ساخت پوسترهای فیلم و نقاشی های غرب ایالات متحده آمریکا شهرت داشت. وی از شاگردان جرج بریجمن و رجینالد مارش در «لیگ دانشجویان هنر نیویورک» بود و سپس برای ادامه تحصیل به مؤسسه پرت در بروکلین رفت. از جمله فیلم هایی که وی پوستر آن ها را طراحی کرد، "ده فرمان"، "هاتاری!"، "فرار بزرگ" و با همکاری "گلوله آتشین"، "فقط دو بار زندگی می کنید" و "در خدمت سرویس مخفی ملکه" بودند.
سامان سهرابی جز آن دسته از مدیرانى است که خود سابقه ورزشی درخشانى دارد. وی ابتدا با رشته هاى رزمى وارد عرصه هاى ورزشی گردید و در رشته تکواندو داراى کمربند مشکی دان ۱ مى باشد. از ۱۳ سالگى وارد فوتبال شد و خیلى زود به تیم پایه هاى ملوان بندر انزلى راه یافت. زندگی نامه. وی بعد از حضور در تیم منتخب جوانان و امید و بزرگسالان استان گیلان راهی تهران شد و در تیم راه آهن طى سالهای ۸۸-۸۷ به صورت حرفه اى به فوتبال ایران معرفى شد. با درخشش در راه آهن راهی نساجى قائم شهر شد، اما مصدومیت بى موقع باعث شد چندین ماه از فوتبال دور باشد تا در بازگشت راهی جنوب کشور شود و تا سال ۹۰ در تیم منتخب جزیره کیش به فوتبال خود ادامه داد، در سال ۲۰۱۱ به عنوان لژیونر در باشگاه الشاب امارات بازی کرد و سپس در فصل بعد وارد فوتبال ترکیه شد و جز معدود ایرانی هایی بود که توانست در آن سال ها داخل لیگ دو ترکیه بازی کند، پس از حضور در لیگ ۲ و لیگ ۴ ترکیه به فکر تاسیس باشگاه و تیمدارى در لیگ هاى اروپایی افتاد و از این رو شروع به نامه نگارى و رایزنیهاى گوناگون کرد و پس از یک سال تلاش بى وقفه در اواخر سال ۲۰۱۴ موفق به ثبت باشگاه سامى اسپورت در استان آن
تالیا کشور ترکیه گردید. تحصیلات و مدارک. دکترای مدیریت MBA اکونومی از دانشگاه لوویس گوردو کارلی شهر رم در کشور ایتالیا میباشد. دارای مدرک دکتری روان شناسی بالینی. عضو سازمان انجمن روانشناسان APA CEP آمریکا. کارشناسی آنالیز ورزشی از اسپانیا. در سال ۲۰۱۶ میلادی نام سامان سهرابی به عنوان یک ایجنت رسمی در مقر فیفا ثبت شد و از آن سال تا کنون حدود ۵۰۰ بازیکن با ملیت های مختلف توسط او به باشگاه ها طراز اول ترانسفر شده اند. سهرابی جز معدود مدیرانی در فوتبال دنیا میباشد که دارای مدرک مربی گری حرفه ایی میباشد. او توانست در سال ۲۰۱۸ میلادی مدرک A professional مربی گری اروپا را در شهر مادرید اسپانیا کسب کند و جز ۱۳ ایرانی باشد که دارای این مدرک مربی گری هستند.
ورزش در هلند () حدود دو سوم جمعیت بالای ۱۵ در این کشور را به خود مشغول کرده است. تقریباً ۵ میلیون نفر از ۱۷ میلیون نفر در یکی از ۳۵۰۰۰ باشگاه ورزشی این کشور ثبت نام کرده اند. فوتبال محبوب ترین ورزش در هلند است. هاکی روی چمن و والیبال به عنوان دومین و سومین ورزش های پرطرفدار تیمی در هلند قرار دارند. اسکیت سرعت، دوچرخه سواری، تنیس و گلف چهار ورزش انفرادی هستند که به طور گسترده در این کشور انجام می شود. تعدادی از ورزش های بومی مانند هندبال فریسکی، کرفبال نیز انجام می شود سازماندهی ورزش ها در هلند در پایان قرن نوزدهم و آغاز قرن بیستم آغاز شد. فدراسیون های ورزشی مانند فدراسیون اسکیت سرعت در سال ۱۸۸۲ تأسیس و قوانین یکپارچه شدند و باشگاه های ورزشی به وجود آمدند. کمیته ملی المپیک هلند در سال ۱۹۱۲ تأسیس شد. این کشور تاکنون ۳۵۶ مدال در بازی های المپیک تابستانی و ۱۴۷ مدال دیگر در بازی های المپیک زمستانی کسب کرده است. یکی از چهره های تأثیرگذار در ورزش هلند پیم مولیر بود. در سال ۱۸۷۹ او اولین باشگاه راگبی و فوتبال را در هلند تأسیس کرد، او در تشکیل اولین باشگاه تنیس در سال ۱۸۸۴ نقش مؤثری داشت، اتحادیه فوتبال سلطنتی هلند پن
ج سال بعد و هاکی روی چمن در سال ۱۸۹۶ تأسیس شدند. ورزش های پرطرفدار. فوتبال. اتحادیه سلطنتی فوتبال هلند (KNVB) بزرگ ترین فدراسیون ورزشی در این کشور با ۱٬۰۷۶٬۷۵۹ بازیکن (در سال ۲۰۰۵) بود. طبق وب سایت KNVB، تا سال ۲۰۱۶ این فدارسیون بیش از ۱٫۲ میلیون عضو دارد. این سازمان در ۱۹ دسامبر ۱۸۹۹ به وجود آمد و یکی از اعضای مؤسس فیفا (فدراسیون بین المللی فوتبال) در سال ۱۹۰۴ بود. تیم های فوتبال هلند سه مدال برنز المپیک در سال های ۱۹۰۸، ۱۹۱۲ و ۱۹۲۰ کسب کرده اند. همچنین در فینال های جام جهانی ۱۹۷۴ و ۱۹۷۸ به عنوان نایب قهرمانی دست پیدا کردند. در همین دوره، تیم هایلیگ برتر فوتبال هلند، باشگاه فوتبال آژاکس آمستردام و فاینورد قهرمان جام های اروپا از سال ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۳ شدند. در سال ۱۹۸۸ تیم ملی تنها عنوان بین المللی را در مسابقات قهرمانی اروپا کسب کرد. باشگاه ورزشی پی اس وی آیندهوون در آن سال نیز قهرمان جام ملت های اروپا شد و آژاکس در سال ۱۹۹۵ بار دیگر قهرمان جام ملت های اروپا شد. بازی های المپیک. هلند اولین بار در سال ۱۹۰۰ ورزشکارانی را به بازی های المپیک فرستاد و از آن زمان تاکنون تقریباً در همه بازی ها به استثنای المپیک تابستانی
۱۹۰۴ در سنت لوئیس شرکت کرده است. هلند بازی های المپیک تابستانی ۱۹۵۶ ملبورن را در اعتراض به تهاجم اتحاد جماهیر شوروی به مجارستان، تنها چند هفته قبل از شروع بازی ها تحریم کرد. با این حال، یک سوارکار هلندی در مسابقات سوارکاری سال ۱۹۵۶ که چند ماه قبل از بقیه بازی ها در استکهلم برگزار شد، شرکت کرد. اولین مدال طلای انفرادی بازی های تابستانی توسط ماوریس پترس در دوچرخه سواری در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۲۰، در ماده ۱۰۰۰ متر مردان به دست آمد. اولین مدال طلا در بازی های زمستانی توسط شاکی دیکسترا در اسکیت نمایشی بانوان در بازی های المپیک زمستانی ۱۹۶۴ به دست آمد. هلند همچنین میزبان بازی های المپیک تابستانی ۱۹۲۸ در آمستردام بوده است. هلند پیشنهاد میزبانی المپیک تابستانی ۱۹۹۲ آمستردام را ارائه کرد، اما پس از اولین دور انتخابی که به پیشنهاد هلندی ها تنها پنج رای از ۸۵ رای داده شده بود از رقابت میزبانی خارج شد. هلند برای میزبانی بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۸ در آمستردام یا روتردام به عنوان جشن صدمین سالگرد بازی های ۱۹۲۸ ابراز علاقه کرده بود. در نهایت، هیچ پیشنهادی از هر دو شهر ارائه نشد و المپیک به لس آنجلس داده شد. قبل از
المپیک ۱۹۹۲، نام کشور "Holland" با کد کشور "HOL" بود. از سال ۱۹۹۲ به بعد، آنها از کد "NED" به عنوان مخفف نام "Nederland" استفاده کردند. ورزشکاران هلندی بیش از ۳۵۶ مدال در بازی های المپیک تابستانی کسب کرده اند که ورزش های شنا و دوچرخه سواری به عنوان برترین ورزش های مدال آور در این کشور هستند. این کشور ۱۴۷ مدال دیگر در بازی های المپیک زمستانی کسب کرده است که ۱۳۳ مدال آن در اسکیت سرعت بوده است.
مانگاروایی یا مانگاروان یکی از زبان های پلی نزیایی است که توسط حدود ۶۰۰ نفر در مجمع الجزایر گامبیر در پلی نزی فرانسه (به ویژه بزرگ ترین جزیره آن مانگاروا) صحبت می شود. دیگر گویشوران این زبان مهاجرین مانگاروایی هستند که در جزایر تاهیتی و موئورئا در فاصله ۱٬۶۵۰ کیلومتری (۱۰۳۰ مایل) در شمال غربی مجمع الجزایر گامبیر زندگی می کنند. سرزندگی زبان. در سرشماری سال ۲۰۱۷، گزارش شده است که تنها ۲۴٫۸ درصد از جمعیت ۱۵ ساله و بالاتر در جزایر گامبیر، بیشترین صحبت به زبان مانگاروایی را در خانه داشتند (کاهش از ۳۸٫۶ درصد در سرشماری سال ۲۰۰۷)، در حالی که بر اساس گزارش ها ۶۲٫۶ درصد از جمعیت به زبان فرانسوی به (عنوان زبان اصلی) در خانه تلکم می نمودند (افزایش از ۵۲٫۳٪ در سرشماری سال ۲۰۰۷)، همچنین آمار گویشوران این زبان، به عنوان زبان اصلی در خانه در تاهیتی ۴٫۹٪ بود (کاهش از ۶٫۴٪ در سال ۲۰۰۷)، درحالی که ۴٫۶٪ از اهالی تاهیتی به برخی از زبان های چینی (عمدتاًهاکا) تلکم می نمایند (افزایش از ۳٫۵٪ در سال ۲۰۰۷). بر اساس اعداد رسمی سرشماری، در طی ده سال بین سال های ۲۰۰۷ و ۲۰۱۷ شاهد کاهش جهانی تعداد بزرگسالان متلکم به زبان مانگاروایی بوده ای
م (یعنی افراد ۱۵ ساله و بالاتر که گزارش شده به زبان مانگاروایی در خانه بیشتر صحبت می کنند): گویندگان در تاهیتی و موئورئا دارای دوزبانگی با زبان تاهیتیایی هستند که در بین دو زبان مورد استفاده ایشان ۶۰٪ شباهت واژگانی وجود دارد و همین طور با زبان فرانسه. زبان مانگاروایی یکی از زیرگروه های زبان های مارکیزی است و به بنابراین با زبان هاوایی و زبان مارکیزی ارتباط نزدیکی دارد. بر اساس پروژه زبان های در خطر انقراض، زبان مانگاروایی با کمتر از ۹۰۰ گویشور از یک جمعیت قومی ۱٬۴۹۱ نفری در یک زبانِ درمعرض خطر در نظر گرفته می شود. بخش بزرگتری از جمعیت در جزایر گامبیر به فرانسوی تلکم می نمایند.
عسل سبلان اردبیل در سال ۱۳۹۷ در سازمان جهانی مالکیت فکری WIPO به عنوان باکیفیت ترین عسل ایران به ثبت رسید. این ثبت به دلیل مرغوبیت عسل تولیدی، آب و هوای طبیعی دامنه های سبلان (ساوالان) ، تبحر زنبورداران منطقه اردبیل و همچنین تکنیک و روش های خاص پرورش زنبور و تولید عسل که قرن ها در منطقه رواج داشته به ثبت رسید.پس از جمع آوری و ارائه اسناد و مدارک مورد نیاز به وزارت صنعت، معدن و تجارت ، عسل اردبیل به لحاظ شرایط و ویژگی های لازم و مطابق با استانداردها برای ثبت به نام اردبیل انتخاب و به نام محدوده جغرافیایی اردبیل در این سازمان ثبت جهانی شد. ثبت جهانی در مالکیت فکری، سبب جلوگیری از تولید عسل تقلبی از دیگر نقاط جهان به نام اردبیل می گردد.
ورزش در فرانسه نقش مهمی در جامعه فرانسه ایفا می کند که در محبوبیت آن در بین مردم فرانسه و سابقه ورزشی قوی این کشور بازتاب دارد. انواع مختلفی از ورزش ها در فرانسه انجام و دنبال می شود، به ویژه دوچرخه سواری، شمشیربازی، فوتبال، و هندبال، که هشت پیروزی در مسابقات جهانی و پنج مدال المپیک برای فرانسه به ارمغان آورده است. فرانسه همچنین چهار بار قهرمان هندبال اروپا شده است. ورزش ها. فوتبال. فوتبال با ۱٬۹۹۳٬۲۷۰ بازیکن مجاز در لیگ های مختلف محبوب ترین ورزش در فرانسه است. این ورزش در اواخر قرن نوزدهم با نام فوتبال انجمنی از انگلستان وارد شد. در روزهای نخستین، این ورزش پیروانی را عمدتاً در منطقه پاریس و بخش شمالی کشور به دست آورد - نور-پا-دو-کاله و نرماندی اولین تیم هایی بودند که در خارج از پاریس ایجاد شدند. با این حال، در جنوب فرانسه، رقیب فوتبال، راگبی، برای مدتی محبوبیت بیشتری داشت. فدراسیون فرانسوی فوتبال که در سال ۱۹۱۹ تأسیس شد و از ۱۸۰۰۰ تیم تشکیل شده است. فرانسه همچنین یکی از ده تیمی است که قهرمان جام ملت های اروپا در سال های ۱۹۸۴ و ۲۰۰۰ شده است. آنها همچنین در زمان میزبانی مسابقات در جام ملت های اروپا ۲۰۱۶ به مقا