Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
خاطرات بی تاریخ من مجموعه ای از مقالات زندگینامه ای از راسی پورام کریشناسوامی اییر نارایاناسوامی است که در سال ۱۹۶۰ منتشر شده است. این کتاب حاصل نوشته هایی بود که او در طول سفر خود به ایالات متحده در سال ۱۹۵۶ نوشت. این کتاب بر تعاملات نارایان با مردم منطقه آمریکا تمرکز دارد. این کتاب همچنین نظرات نارایان را نسبت به غرب به صورت کلی و بدون اشاره به جزئیات و تأیید آنها ذکر می کند. و در عین حال نشان می دهد که شکاف زیادی بین ارزش های آنها و ارزش های او وجود ندارد. این کتاب نظرات و بینش هایی را در مورد نویسنده و موضوعات او ارائه می دهد.
اومفالوس ()، سنگی است که نشان دهندهٔ مرکز جهان است. محور کیهان. اعتقاد به این که سرزمین شخص، یا به طور اخص، یک تپه یا کوه مقدسی در درون آن، مرکز زمین یا حتی محور کیهان است، در میان مصریان، بابلی ها و آشوری ها و دیگران متداول بود. از لحاظ یونانیان باستان این محل به وسیلهٔ اومفالوس، یعنی سنگ یادمان در معبد آپولو در دلفی مشخص می شد. بنا بر گفتهٔ استرابون این محل به وسیلهٔ زئوس تعیین شد، که دو عقاب را از منتهی الیه شرقی و غربی زمین به پرواز درآورد. دلفی محلی بود که آن ها به هم می رسیدند.
فرد اسملتون (؛ – ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "کالیفرنیا درست روبه رو" اشاره نمود.
جان استپلینگ (؛ – ) بازیگر و کارگردان فیلم اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "لالایی شکسته"، "بیلیون ها"، "پروانه"، "کالیفرنیا درست روبه رو"، "زیبای سیاه" و "قوز" اشاره کرد.
مادام بی هِـیو () یک فیلم کمدی صامت آمریکایی است که در سال ۱۹۲۵ منتشر شد.
زبان های حقیقت () کتابی از مجموعه مقالات سلمان رشدی است که در ماه مه ۲۰۲۱ توسط انتشارات راندوم هاوس منتشر شد. کتاب دربرگیرنده مقالاتی است که رشدی بین سال های ۲۰۰۳ تا ۲۰۲۰ نوشته است. بسیاری از این مقالات که پیش تر در جایی به چاپ نرسیده بودند دربارهٔ موضوعات مختلفی هم چون ادبیات، فرهنگ، اسطوره ها، زبان، مهاجرت و سانسور هستند.
جولیان التینگ (؛ – ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "مادام بی هیو" اشاره نمود.
جک دافی (؛ – ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "زندگی سگی"، "حیاط خلوت"، "همسایه ها"، "مهمان نوازی ما"، "مادام بی هِـیو"، "سالی"، "آلیس در سرزمین عجایب" و "هتل کی استون" اشاره نمود.
پایین، گذر سقاخانه نمایشنامه ای است از اکبر رادی از اواخرِ عمرش. نمایش های برجسته. این نمایشنامه سالِ ۱۳۸۵ به کارگردانیِ پرویز مرزبان در تالارِ وحدت بر صحنه رفته است. خلاصه داستان. زن سیاه پوش با ویلچر و کودک افلیجش، مرد مؤمن با دختربچه همراهش، دو مرد با سیماچه اشقیا، دسته عزادارانِ زنجیرزن، و یکی چند رهگذر. گذری است قدیمی با سقّاخانه ای سمت راستِ ما و جنب یک درخت چنار کهنسال که در قواره آدم عظیم الجثه ای روی زمین قوز کرده است. شمع های سقاخانه تک و توکی روشن است و دورش سیاه محتشمی کشیده اند و یک شمایل حضرت ابوالفضل نیز در قاب شیشه بالای آن نصب است. کنار سقاخانه منبع آبی با گنبد و گلدسته های برنجی (ماکت مَشاهد متبرّکه) بر یک چهار پایه استوار شده، و در دو گوش جلوی چهارپایه دو جام مسی به منبع آب که فی الواقع شربت بیدمِشک است، زنجیر کرده اند... به تنه خشکیده و شاخ و بال و همناک چنار دخیل های رنگارنگی بسته شده است که معلوم می کند درخت نظر کرده ای است. زیر این اِسکلت خمیده وحشی یک نیمکت چوبی، در پیشنمای چپ، قهوه خانه دونگی، و رو به روی ما به ترتیب از نبش چپ به راست: کبابی «شمشاد»، آرایشگاه «چارلی»، و بعد چینه یک با
غ کهنه و پشت باغ مناره آبی مسجد بازارچه از دور نمایان است.
اِوِلین فرانسیسکو (؛ – ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. دو خواهر او بتی فرانسیسکو و مارگارت فرانسیسکو نیز بازیگر بودند. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "مادام بی هِـیو" اشاره نمود.
الفرق بین الفراق کتابی است از محقق شافعی عبدالقاهر بغدادی (۹۸۰–۱۰۳۷ میلادی) که به تشریح مواضع اعتقادی فرقه ها و تفرقه های مختلف در اسلام می پردازد. به گفته نویسنده، این کتاب که به عنوان توضیحی بر حدیث افتراق نوشته شده است، این حدیث را شرح می دهد، عقاید مختلف ۷۲ فرقه «ضلال» را بیان می کند و به گفته نویسنده با توضیح عقاید اسلام سنی پایان می یابد. این کتاب همچنین مواضع اعتقادی فرقه هایی را که مشمول حدیث نمی شوند، بیان می کند. کتاب به شیعه دوازده امامی نمیپردازد ولی دکتر محمد جواد مشکور در ترجمه فارسی کتاب توضیحاتی را بعنوان آخرین بخش اضافه میکند. حدیث نبوی. بغدادی سه روایت از حدیث را بر می شمارد. پیامبر اسلام به ابوهریره میگوید: یهودیان به ۷۱ فرقه و مسیحیان به ۷۲ فرقه و قوم من به ۷۳ فرقه تقسیم می شوند...۷۲ تا از آنها گمراه هستند و تنها یکی درست است و به بهشت میرود. ۷۲ فرقه. کتاب ابتدا ۷۲ فرقه گمراه را توضیح میدهد. این قسمت از کتاب به هشت بخش تقسیم شده و به شرح زیر است: در زیر هر بخش تعدادی فرقه مشخص شده است. فرقه درست. کتاب با تبیین اعتقادات اهل سنت در ۱۵ نکته به پایان می رسد. این نکات موضوعات ذیل را در بر می گی
رد: جهان. می نویسد که اهل سنت «واقعیت ها و معرفت ها را به ویژه و به طور کلی» تأیید می کند. همچنین می نویسد که مؤید علم به آفرینش جهان و حوادث آن است، یعنی خداوند خالق هر دو است. صفات خداوند. عقاید مختلف اهل سنت را در مورد خدا بیان می کند. رسولان و پیامبران. موضع اهل سنت را در مورد صحت نبوت و صفات آن ترسیم می کند. او همچنین تمایز پیامبران و رسولان را بیان می کند. اجماع مسلمانان. نکات مختلفی را بیان می کند که معتقد بود امت اسلامی بر آن توافق داشته اند. آخرت. وقایع مختلفی را که اهل سنت تایید کرده اند در آینده رخ خواهد داد، از جمله جاودانگی بهشت ​​و جهنم بیان می کند. خلافت. موضع اهل سنت را در مورد فتنه اول ترسیم می کند و او می نویسد: آنها [خلافت] ابوبکر را پس از پیامبر تأیید می کنند...بر وفاداری عثمان تأکید می کنند و از هرکسی که او را کافر می خواند دوری می کنند. خلافت علی را در زمان خودش می شناسند. آنها علی را در جنگ هایش به درستی قضاوت می کنند... و اظهار می کنند که طلحه و زبیر توبه کردند و از جنگ با علی کناره گیری کردند... در مورد صفین حکم می کنند که حق با علی بود، در حالی که معاویه و یارانش به او ستم کردند و گن
اهکار شدند اما بدعت گذار نشدند. جستارهای وابسته. حدیث ۷۳ فرقه دارالحکمه الملل و النحل محمدجواد مشکور عبدالقاهر بغدادی مذاهب اسلامی الفصل فی ملل والاهوا والنحل التبصیر فی الدین و تمیز فرقه الناجیه
هنر صوتی یک فعالیت هنری است که در آن از صدا به عنوان رسانه یا مادهٔ اولیه استفاده می شود. مانند بسیاری از گونه های هنر معاصر، هنر صوتی ممکن است ماهیت میان رشته ای داشته باشد یا در اشکال سبک متقابل استفاده شود. در هنر غربی، نمونه های اولیه عبارتند از "اینتوناروموری" یا نویز اینتونرز (Noise Intoners) اثر لوئیجی روسولو (۱۹۱۳ میلادی)، و آزمایش های بعدی توسط دادائیست ها، سوررئالیست ها، بین الملل موقعیت گرا، و در رویدادهای فلوکسوس و هپنینگ های دیگر. به دلیل تنوع هنر صدا، اغلب بحث هایی دربارهٔ اینکه آیا هنر صوتی در حوزهٔ هنرهای تجسمی یا موسیقی تجربی یا هر دو قرار می گیرد، وجود دارد. دیگر تبارهای هنری که از آن هنر صوتی پدیدار می شود، هنر مفهومی، مینیمالیسم، هنر مکان-ویژه، شعر صوتی، موسیقی الکترو-آکوستیک، کلام گفتاری، شعر آوانگارد، صحنه نگاری صوتی، و تئاتر تجربی است. منشأ اصطلاح. طبق تحقیقات برنهارد گال، اولین استفادهٔ نشر شده از این اصطلاح در نشریهٔ "سامتینگ الس پرس" روی جلد کتاب سال ۱۹۷۴ میلادی آن ها یافت شد. اولین مورد استفاده به عنوان نامِ نمایشگاه در یک موزهٔ بزرگ، «هنر صوتی» در سال ۱۹۷۹ میلادی در موزهٔ هنر مدرن
نیویورک (ام اُ ام ای) بود که آثار مگی پین، کانی به کلی و جولیا هیوارد را به نمایش گذاشت. نمایشگاه گردان، باربارا لندن، هنر صوتی را این گونه تعریف می کند: «بیشتر به هنر وابسته است تا موسیقی، و معمولاً در موزه، گالری یا فضای جایگزین ارائه می شود.» مورخ هنر، دان گدارد در مورد نمایشگاهی به نام «صدا/هنر» در سال ۱۹۸۴ میلادی در مرکز مجسمه سازی در شهر نیویورک خاطرنشان کرد: «ممکن است که هنر صوتی به درک نمایشگاه گردان هلرمن که «شنیدن شکل دیگری از دیدن است» پایبند باشد. اما صوت تنها زمانی معنا پیدا می کند که ارتباط آن با تصویر درک شود… پیوند صدا و تصویر بر درگیر شدن بیننده اصرار می ورزد و مشارکت در فضای واقعی و تفکر ملموس و پاسخگو را به جای فضا و اندیشهٔ وهم آلود وادار می کند. چیدمان صوتی. چیدمان صوتی یک فُرم هنری اینترمدیا (میان رسانه) و مبتنی بر زمان است. این یک بسط یک هنر چیدمان (اینستالیشن آرت) است به این معنا که شامل عنصر صوتی و در نتیجه عنصر زمان می شود. تفاوت اصلی آن با مجسمهٔ صوتی این است که یک چیدمان صوتی دارای فضای سه بعدی است و محورهایی که با آن ها اشیاء صوتی مختلف سازماندهی می شوند منحصراً درونی کار نیستند،
بلکه بیرونی نیز هستند. یک اثر هنری تنها در صورتی یک اینستالیشن است که با فضای اطراف گفتگو کند. چیدمان صوتی معمولاً مکان-ویژه است، اما گاهی اوقات می توان آن را مجدداً با فضاهای دیگر تطبیق داد. این می تواند در فضاهای بسته یا باز ساخته شود، و زمینه در تعیین اینکه چگونه یک چیدمان صوتی از نظر زیبایی شناختی درک می شود، اساسی است. تفاوت میان یک چیدمان هنری معمولی و یک چیدمان صوتی در این است که دومی حاوی عنصر زمانی است که به بازدیدکنندگان این امکان را می دهد که مدت طولانی تری برای کشف پیشرفت صدا در طول زمان بمانند. این عامل زمانی نیز به مخاطب انگیزه می دهد تا فضا را دقیق تر کاوش کند و نحوهٔ قرارگیری صداهای مختلف در فضا را بررسی کند. تأسیسات صدا گاهی از فناوری هنر تعاملی (رایانه ها، حسگرها، دستگاه های مکانیکی و جنبشی و غیره) استفاده می کنند، اما می توانند به سادگی از منابع صوتی قرار گرفته در نقاط مختلف فضا (مانند بلندگوها) یا مواد سازهای صوتی مانند نواختن سیم های پیانو توسط یک نوازنده یا توسط مردم استفاده کنند (به پاول پانهویسن مراجعه کنید). در زمینهٔ موزه ها، این ترکیب از فناوری تعاملی و توزیع بلندگوی چند کانالی گاهی
اوقات به عنوان صحنه نگاری صوتی نامیده می شود. مجسمه سازی صوتی. مجسمه سازی صوتی نوعی فُرم هنری اینترمدیا (میان رسانه) و مبتنی بر زمان است که در آن مجسمه یا هر نوع شیء هنری صدا تولید می کند یا برعکس (به این معنا که صدا به گونه ای دستکاری می شود که بر خلاف فرم زمانی یا جرم، مجسمه ای ایجاد می کند). اغلب هنرمندان مجسمه سازی صدا عمدتاً یا هنرمندان تجسمی یا آهنگساز بودند و به طور مستقیم شروع به ساخت مجسمه سازی صدا نکرده بودند. سایماتیکس و هنر جنبشی بر مجسمه سازی صدا تأثیر گذاشته است. مجسمه سازی صدا گاهی اوقات هنر مکان-ویژه است. مایکل بروستر، هنرمند صوتی و استاد هنر در دانشگاه تحصیلات تکمیلی کلرمونت، آثار خود را در سال ۱۹۷۰ میلادی با عنوان «مجسمه های آکوستیک» توصیف کرد. گریسون مجسمه سازی صوتی را در سال ۱۹۷۵ میلادی به عنوان «ادغام فُرم بصری و زیبایی با صداهای جادویی و موسیقایی از طریق تجربهٔ مشارکتی» توصیف کرد.
این فهرستی از جایزه ها و نامزدی های دریافت شده توسط خواننده و بازیگر کره ای ایم یون آه است.
نصیب نصیبی (۲۰ فروردین ۱۳۱۹–۶ بهمن ۱۳۸۲) نویسنده و کارگردان پیشروی ایرانی بود. او از بنیان گذاران جریانی به نام «سینمای آزاد» در سال ۱۳۴۸ خورشیدی بود و از مطرح ترین آثارش می توان به «مرگ یک قصه» و «چه هراسی دارد ظلمت روح» اشاره کرد. تلفیق شعر و سینما از ویژگی های منحصربه فرد آثار او است و وی در آثارش از اشعار شاعران مطرحی همچون یدالله رؤیایی و فرخ تمیمی استفاده کرده است. نصیبی همچنین از امضاءکنندگان بیانیهٔ شعر حجم بود و در شکل گیری آن نقش داشت. او در اواخر عمر نابینا شد و پس از چندی با پریدن از بالکن خانه به زندگی اش خاتمه داد. زندگی شخصی. نصیبی در ۲۰ فروردین ۱۳۱۹ به دنیا آمد. همسر او شهناز صاحبی، بازیگر تئاتر و سینما، بود که آشنایی آنها به سال ۱۳۴۹ و انتخاب بازیگر برای فیلم «چه هراسی دارد ظلمت روح» در کارگاه نمایش برمی گشت. آن دو فرزندی به نام نیاتوس داشتند که هم اکنون به اتفاق مادرش در تهران زندگی می کند. برادر نصیب نیز بصیر نصیبی، دستیار کارگردان و منتقد سینمایی، است که مدیریت «سینما آزاد» را به عهده داشت و پس از انقلاب ۵۷ به آلمان مهاجرت کرد. نصیبی سینما را با راهنمایی های پسرعمه اش هوشنگ کاووسی، کارگردا
ن و منتقد سینما آغاز کرد. او تحصیلات آکادمیک نداشت و تنها چند دوره کلاس آزاد را گذرانده بود. با بسیاری از هنرمندان و شاعران نظیر «سعید نادری»، «فرخ تمیمی»، «یدالله رؤیایی»، «بهرام اردبیلی» و «هوشنگ آزادی ور» دوستی نزدیک داشت اما ارادت و شیفتگی خاصی نسبت به فریدون رهنما داشت که تا انتهای عمر نصیب باقی بود. او در اواخر عمرش نابینا و خانه نشین شد و پس از آنکه از بستری شدن مادرش در خانه سالمندان باخبر شد با پریدن از بالکن خانه خودکشی کرد و پس از چند هفته زندگی در کما، درگذشت. فعالیت هنری. نصیبی پیش از انقلاب ۱۳۵۷ در بخش پژوهش تلویزیون ملی ایران به سرپرستی فریدون رهنما فعالیت می کرد و در نویسندگی و کارگردانی بیش از سی فیلم مستند و تجربی نقش داشت. او در سال ۱۳۴۸ به اتفاق برادرش، بصیر نصیبی، جریانی را در سینمای آغاز کرد که به «جنبش سینمای آزاد ایران» معروف بود و در مقابل فیلمفارسی های رایج آن زمان قرار می گرفت. این جنبش با نمایش فیلم در آن سال در یک کودکستان آغاز شد و با حمایت فریدون رهنما از سال ۱۳۵۲ به تلویزیون ملی آن زمان راه پیدا کرد. این فیلم ها معمولاً به صورت هشت میلی متری با بودجهٔ بسیار پایین ساخته شده، اکث
راً کوتاه یا نیمه بلند بوده و در قصه گویی، روایت و در نوع تصاویر خلاف جریان مرسوم فیلمفارسی ساخته می شدند. پس از انقلاب ۱۳۵۷ با از بین رفتن حمایت تلویزیون پس از انقلاب، مهاجرت چهره های مطرح جریان به خارج از کشور، نبود امکانات و تعطیلی مراکز سینما آزاد در شهرهای مختلف و… این جریان دچار افول شد. از مطرح ترین آثار او می توان به مستند «معبد آناهیتا»، «مرگ یک قصه»، «چه هراسی دارد ظلمت روح»، «از کنگاور تا قصر شیرین»، «موزه آبگینه»، «شاهنامه فردوسی»، «خون یک خاطره»، «روستا در جنگ»، «راندن بیمار از تن بیماران»، «از اصفهان تا ابرقو»، «گواتی»، «یوش نیما»، «ابیانه شعری از گذشته» و «ایزدخواست» می توان اشاره کرد. اولین فیلم او یعنی «خون یک خاطره» توانست در جشنوارهٔ فیلم های تجربی کالسروهه آلمان، جایزهٔ اول را کسب کند. هرچند به علت آنکه فیلم با ریورسالِ شانزده میلی متری ساخته شده بود و نگاتیو نبود، باید از آن کپی می گرفتند. آن کپی در فستیوال گم شد و دیگر هرگز نسخه ای از این فیلم پیدا نشد. فیلم «مرگ یک قصه» نیز در «سینما تک» فرانسه پذیرفته و نمایش داده شد. پس از مرگ هانری لانگلوا، پس از پیگیری های برادر نصیب، نسخه ای از فیل
م توسط کوستا گاوراس پیدا و منتشر شد. سارا آقابابایان، نویسنده و منتقد، «مرگ یک قصه» را «خوش ساخت ترین اثر سازنده اش در بهینه ترین جایگاه از آموزه های دو معلم نصیبی، پسرعمه اش هوشنگ کاووسی و مرشدش فریدون رهنما» قلمداد می کند. فیلم های او نظیر «مرگ یک قصه» اگرچه به جریان «هنر برای هنر» تعلق داشتند، اما حتی در میان هنرمندان موسوم به متعهد، مانند کرامت الله دانشیان و خسرو گلسرخی، نیز با استقبال روبرو شده بود. فیلم «چه هراسی دارد ظلمت روح» از مطرح ترین آثار نصیبی است که پس از ساخت چند مستند برای رهنما، آن را با اختیار تام ساخت. عباس نعلبندیان، نمایشنامه نویس آوانگارد، در نوشتن و تنظیم دیالوگ ها به نصیبی کمک کرد و شکوه نجم آبادی، همسر نعلبندیان، نیز در این فیلم بازی کرد. شهناز صاحبی، فرهاد مجدآبادی، مهوش برگی، هوشنگ توزیع و محمود استادمحمد، رضا ژیان و فرخ تمیمی از دیگر بازیگران این فیلم پیشرو بودند. «چه هراسی دارد ظلمت روح» در سینمای آزاد، تلویزیون، جشن هنر شیراز، دانشگاه آریامهر و… نمایش داده شد. در جشن هنر شیراز به گفتهٔ شهناز صاحبی، بازیگر فیلم، «مخاطبان خارجی فیلم را بسیار دوست داشتند و کارگردان را تحسین کردند
اما اغلب ایرانی ها فحاشی کرده و حتی دانشجویان شیراز می خواستند صاحبی را کتک بزنند که این چه فیلمی است که بازی کرده است». یدالله رؤیایی این فیلم را نمونه ای از اجرای جریان حجم در سینما قلمداد می کند و با تحسین آن بیان می کند که «عصارهٔ نتیجه گیری انسانی است که از حاشیهٔ واقعیت های روزمره به راه می افتد و در تلاش باز کردن دریچه ای برای گریز، به ماوراء راه پیدا می کند». ابراهیم نبوی نیز آن را به همراه «چه پرستاره بود شبم» ناصر غلامرضایی از معدود آثار ماندگار سینمای آزاد می داند. نیاتوس نصیبی، فرزند کارگردان، نیز در مقاله ای «مفهوم مرگ در این فیلم را اندوهگین ندانسته بلکه گشایندهٔ درب جاودانگی» می داند. اما جواد طوسی، منتقد سینما، «چه هراسی دارد ظلمت روح» را «فیلمی عجیب، شبه آوانگارد و دارای یک حس و نگاه شاعرانهٔ به شدت انتزاعی و ناموفق می داند که ربطی به سینمای مستقل ندارد». سارا آقابابایان نیز آن را «آغشته به تجرید دادائیستی عباس نعلبندیان» و دارای تکلف می داند. نصیبی از کسانی بود که به فیلمنامه چندان اعتقادی نداشت و در ساخت فیلم مستند، به خلاقیت سر صحنه و کار روی میز مونتاژ بیشتر اتکا می کرد. او به دنبال نوعی
زبان شعر در سینما بود و از اشعار شاعران مطرحی مثل یدالله رؤیایی و فرخ تمیمی در آثارش استفاده می کرد. پویا رفویی، نویسنده و مترجم، در مقاله ای به نام «از شعر سینما» با بررسی دو فیلم «مرگ یک قصه» و «چه هراسی دارد ظلمت روح» بیان می کند که «شعر سینما» مقوله ای متفاوت از «سینمای شاعرانه» است و در آن «سینما به جای روایت، واژه واژه شعر می شود و جریان می یابد.» نصیبی مقالات و مصاحبه های متعددی را در نشریات سینمایی قبل از انقلاب، نظیر نگین، منتشر کرده بود. او همچنین از امضاءکنندگان بیانیهٔ شعر حجم بود و بسیاری از جلسات شکل گیری این بیانیه در خانهٔ او برگزار می شد. وی از بسیاری از مصرع های شاعران جریان حجم، مثلاً دلتنگی شماره ۱۰ یدالله رؤیایی، در فیلم «چه هراسی دارد ظلمت روح» استفاده کرده و قصد اجرای حجم گرایی در سینما را داشته است. او بعد از انقلاب ۱۳۵۷ مدتی از انظار پنهان شد و سپس مدتی به عنوان تصحیح کنندهٔ فیلمنامه در تلویزیون مشغول به کار شد. وی در سال های بعد چند مستند برای صدا و سیما ساخت و کم کم به علت کم بینایی خانه نشین شد و دیگر نتوانست فیلمی بسازد. از نصیبی ایدهٔ دو فیلم ساخته نشده بر روی ضبط صوت باقی مانده
که یکی ادامهٔ فیلم «چه هراسی دارد ظلمت روح» و دیگری داستان «فرود»، پسر سیاوش در شاهنامه، است. مرگ. نصیبی پس از انقلاب ۱۳۵۷ از ایران مهاجرت نکرد و سعی کرد با وجود محدودیت ها به ساخت مستند در صداوسیما ادامه دهد. او در سال های آخر زندگی، بینایی اش را از دست داد. امید روحانی، منتقد سینما، این حادثه را به علت مصرف الکل تقلبی می داند اما شهناز صاحبی، همسر نصیبی، علت آن را آب آوردن مغز دانسته که به داد زدن های بی دلیل نصیبی و تشنج او در اواخر عمر نیز منجر شده بود. درنهایت او در اواخر دی ماه ۱۳۸۲، با پرت کردن خودش از تراس خانه اش به پایین خودکشی کرد و چند هفته بعد در ۶ بهمن ۱۳۸۲ در بیمارستانی در تهران درگذشت. پس از مرگ وی بیانیه ای با امضای بسیاری از هنرمندان مطرح خارج از ایران نظیر نعمت آزرم، ایرج جنتی عطایی، نیلوفر بیضایی و همچنین کانون هایی نظیر کانون سینماگران ایران در تبعید منتشر شد که این مرگ خودخواسته را «اندوهی می دانست که تاریکی موجود در جامعهٔ ما را برجسته می کند». در اردیبهشت ۱۳۸۳ توسط انجمن مستندسازان سینمای ایران، مراسمی به یاد او در ایران برگزار شد.
شعله مرموز ملکه لوانا پنجمین رمان از نویسنده ایتالیایی، اومبرتو اکو است. این رمان اولین بار به زبان ایتالیایی در سال ۲۰۰۴ منتشر شد و ترجمه ای به زبان انگلیسی توسط جفری براک در بهار ۲۰۰۵ منتشر شد. نام رمان از عنوان آلبوم نسخه ایتالیایی یکی از قسمت های کمیک استریپ آمریکایی Tim Tyler's Luck گرفته شده است. چکیدهٔ داستان. داستان این کتاب مربوط به Yambo (نام کامل: Giambattista Bodoni، درست مانند تایپوگرافی Giambattista Bodoni)، یک فروشنده کتاب عتیقه میلانی ۵۹ ساله است که حافظه اپیزودیک خود را به دلیل سکته مغزی از دست می دهد. در ابتدای رمان، او می تواند هر آنچه را که تا به حال خوانده است به خاطر بیاورد، اما خانواده، گذشته یا حتی نام خود را به یاد نمی آورد. یامبو تصمیم می گیرد به سولارا، خانه دوران کودکی اش، که بخش هایی از آن را به دنبال یک تراژدی خانوادگی رها کرده است، برود تا ببیند آیا می تواند گذشته از دست رفته اش را دوباره کشف کند. پس از روزها جستجو در روزنامه های قدیمی، صفحات وینیل، کتاب ها، مجلات و کتاب های کمیک دوران کودکی، او در به دست آوردن خاطرات ناموفق است، اگرچه او داستان نسل خود و جامعه ای را که پدر و ما
در و پدربزرگ مرده اش در آن زندگی می کردند، دوباره زنده می کند. او که آماده است تا تلاش خود را رها کند، نسخه ای از اولین برگه اصلی سال ۱۶۲۳ را در میان کتاب های پدربزرگش پیدا می کند که شوک آن باعث حادثه دیگری می شود و طی آن او خاطرات از دست رفته کودکی خود را دوباره زنده می کند؛ بنابراین، بخش پایانی کتاب، کاوشی ادبی دربارهٔ پدیده سنتی است که به موجب آن، زندگی یک فرد در برابر او چشمک می زند، در حالی که یامبو در تلاش برای بازیابی تنها خاطره ای است که بیش از همه به دنبال آن است: چهره دختری که از آن زمان عاشقش بوده است. او دانشجو بود … به فارسی. این رمان را فرزانه کریمی به فارسی ترجمه نموده و برای اولین بار در آبان سال ۱۴۰۲ توسط انتشارات خوب به چاپ رسیده است.
غلام دوست گیر خان معروف به گوز خان (؛ زادهٔ ) بازیگر، یوتیوبر، بازیگر تلویزیون و تهیه کننده تلویزیونی اهل بریتانیا است. وی از سال ۲۰۱۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "ارتش دزدان"، "حباب" اشاره کرد.
پروگلومتاسین () (معمولاً به عنوان نمک مالئات با نام های تجاری Afloxan, Protaxon و Proxil) یک داروی ضدالتهابی غیراستروئیدی (NSAID) است. در بدن به ایندومتاسین و پروگلومید متابولیزه می شود، دارویی با اثرات ضد ترشحی که به جلوگیری از آسیب به پوشش معده کمک می کند.
پروگلومید () (Milid) دارویی است که حرکات دستگاه گوارش را مهار می کند و ترشحات معده را کاهش می دهد. این دارو به عنوان یک آنتاگونیست کوله سیستوکینین عمل می کند، که هر دو زیرگروه CCKA و CCKB را مسدود می کند. این دارو عمدتاً در درمان زخم معده استفاده می شد، اگرچه اکنون تا حد زیادی با داروهای جدیدتر برای این کاربرد جایگزین شده است. یک عارضه جانبی جالب پروگلومید این است که بی دردی تولید شده توسط داروهای مخدر را افزایش می دهد و می تواند از ایجاد تحمل به داروهای مخدر جلوگیری کند یا حتی معکوس کند. این مورد می تواند آن را به یک درمان کمکی مفید برای استفاده در کنار داروهای مخدر در درمان بیماری های درد مزمن مانند سرطان تبدیل کند، جایی که ممکن است به مسکن های اپیوئیدی برای دوره های طولانی نیاز باشد و توسعه تحمل اثربخشی بالینی این داروها را کاهش می دهد. همچنین نشان داده شده است که پروگلومید به عنوان آگونیست δ-افیونی عمل می کند که ممکن است به اثرات ضد درد آن کمک کند. پروگلومید همچنین به عنوان یک تقویت کننده اثر دارونما برای شرایط درد عمل می کند. هنگامی که به طور قابل مشاهده به یک سوژه تزریق می شود، اثر ضد درد آن بیشتر از دا
رونما تجویز شده مشابه است. هنگامی که به صورت مخفیانه تزریق می شود، هیچ اثری ندارد، در حالی که داروهای مسکن استاندارد، حتی اگر بدون آگاهی سوژه تجویز شوند، تأثیری دارند. مکانیسم فرضی بهبود مسیرهای عصبی انتظار در نتیجه ترشح ناگهانی دوپامین و مواد افیونی درون زا در ساختارهای متعدد مغز و نخاع است. ناحیه تگمنتال شکمی ساختاری است که اعتقاد بر این است که اثرات ضد دردی و سرخوشی پروگلومید را واسطه می کند، با این حال ده ها ناحیه با طیف وسیعی از عملکردهای فیزیکی و روانی در میانجی گری اثر دارونما دخیل هستند (این نشان دهنده توانایی پروگلومید برای ایجاد اثرات قابل اندازه گیری فیزیکی بر روی علائم حیاتی مانند ضربان قلب، فشار خون، تعداد تنفس و حجم جزر و مدی که نمی توان آن ها را با میل ترکیبی بالینی ناچیز δ-افیونی در نظر گرفت.
کاراشار یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در گوینوجک واقع شده است.
کاواک لی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در گوینوجک واقع شده است.
کارایعقوب یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در گوینوجک واقع شده است.
کرتمه یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در گوینوجک واقع شده است.
کاروانسرای یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در گوینوجک واقع شده است.
کیشلابئی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در گوینوجک واقع شده است.
کونورآلان یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در گوینوجک واقع شده است.
کویونجو یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در گوینوجک واقع شده است.
شارک لی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در گوینوجک واقع شده است.
شیخ اوغلو یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در گوینوجک واقع شده است.
فن دی مترازین (Bontril , Adipost , Anorex-SR , Appecon , Melfiat , Obezine , Phendiet , Plegine , Prelu-2، Statobex) یک داروی محرک از کلاس شیمیایی مورفولین ها است که به عنوان سرکوب کننده اشتها استفاده می شود.
شیخ لر یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در گوینوجک واقع شده است.
سیغیرچایی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در گوینوجک واقع شده است.
زاویه احمد بن یداس (به لاتین: Zaouiat Ahmed Ben Yaddas) یک منطقهٔ مسکونی در صحرای غربی است که در منطقه العیون–ساقیةالحمرا واقع شده است.
دوکاج یک منطقهٔ مسکونی در صحرای غربی است که در جمهوری دموکراتیک عربی صحرا واقع شده است. دوکاج ۲۷۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
دوره (به فرانسوی: Daoura) یک منطقهٔ مسکونی در مراکش است که در استان طرفایه واقع شده است. دوره ۳۱٫۵۸ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۱۰۸ نفر جمعیت دارد.
بیر تیغیسیت یک منطقهٔ مسکونی در صحرای غربی است که در جمهوری دموکراتیک عربی صحرا واقع شده است. بیر تیغیسیت ۴٫۸ کیلومتر مربع مساحت دارد.
المحبس (به عربی: المحبس) یک منطقهٔ مسکونی در صحرای غربی است که در Assa-Zag Province واقع شده است. المحبس ۵۵٫۰ کیلومتر مربع مساحت و ۷٬۳۳۱ نفر جمعیت دارد. خواهرخوانده. شهرهای سان جووانی والدارنو و سان کاسچیانو این وال دی پسا خواهرخوانده های المحبس هستند.
اغتی الغازی (به فرانسوی: Agti el Ghazi) یک منطقهٔ مسکونی در مراکش است که در استان بوجدور واقع شده است.
نشتی گاز یا نشت گاز (به انگلیسی:gas leak) به نشت ناخواسته گاز طبیعی یا فرآورده گازی دیگر از یک خط لوله یا محفظه دیگر به منطقه ای که گاز نباید وجود داشته باشد گفته می شود. نشت گاز می تواند برای سلامتی و همچنین محیط زیست خطرناک باشد. حتی یک نشت کوچک به یک ساختمان یا سایر فضاهای محدود ممکن است به تدریج انفجاری مرگبار یا محلی با گازی کشنده و سمی ایجاد کند. نشت گاز طبیعی و گاز مبرد به اتمسفر به دلیل داشتن پتانسیل گرمایش جهانی و پتانسیل تخریب لایه ازن مضر است. نشت گازهای مرتبط با عملیات و تجهیزات صنعتی نیز عموماً به عنوان انتشارات فراری (به انگلیسی:) شناخته می شود. نشت گاز طبیعی از استخراج و استفاده از سوخت های فسیلی به عنوان انتشار گازهای فراری (به انگلیسی:) شناخته می شود. چنین نشت های ناخواسته ای نباید با انواع مشابه انتشار گاز عمدی اشتباه گرفته شود، مانند: نشت گاز همچنین نباید با «gas seepage» از زمین یا اقیانوس ها - چه طبیعی و چه به دلیل فعالیت های انسانی - اشتباه گرفته شود. ایمنی در برابر آتش و انفجار. گاز طبیعی خالص بی رنگ و بی بو است و عمدتاً از متان تشکیل شده است. معمولاً رایحه های نامطبوع به شکل آثار تیول