Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کاروان المپیکی بوسنی و هرزگوین، یکی از کاروان های شرکت کننده در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ بود. این دوره از بازی ها از ۲۶ ژوئیه تا ۱۱ اوت ۲۰۲۴ ۲۰۲۴ (۵ تا ۲۱ امرداد ۱۴۰۳ خورشیدی) به میزبانی پاریس، پایتخت فرانسه برگزار شد. این حضور، نهمین حضور مستقل این کشور در بازی های المپیک بود. تنها امید کسب مدال این کاروان، لاریسا سریچ بود. او در جودو وزن +۷۸ کیلوگرم، در بخش شانس مجدد در دور پیش از مدال برنز، جدالی سخت با کیم ها یون از کره جنوبی داشت اما بازی را به وی واگذار کرد. دیگر ورزشکاران نیز از کسب مدال بازماندند. شرکت کنندگان. ورزشکاران این کاروان در ورزش های زیر به رقابت پرداختند.
کاروان المپیکی کویت، یکی از کاروان های شرکت کننده در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ بود. این دوره از بازی ها از ۲۶ ژوئیه تا ۱۱ اوت ۲۰۲۴ به میزبانی پاریس برگزار شد. این حضور، چهاردهمین حضور این کاروان در المپیک بود؛ اگرچه در ۲۰۱۶، ورزشکاران این کاروان به دلیل محرومیت کویت (به دلیل ورود دولت به ورزش) توسط کمیته بین المللی المپیک تحت عنوان ورزشکاران مستقل شرکت کردند. در پایان این دوره، این کاروان موفق به کسب مدال نشد. شرکت کنندگان. در جدول زیر، به ورزشکاران این کاروان اشاره شده است.
دیگو آکوستا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پاراگوئه است که در پست نوک حمله برای اسپورتیوو لوکنیو بازی می کند. وی در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال پاراگوئه بازی کرده است.
گرگ بریتیش کلمبیا (نام علمی: "Canis lupus columbianus") یک زیرگونه از گرگ خاکستری است که در ناحیه ای باریک زندگی می کند که شامل قسمت هایی از ساحل اصلی و جزایر نزدیک به ساحل است که با جنگل های بارانی معتدل پوشیده شده و از جزیره ونکوور، بریتیش کلمبیا، تا مجمع الجزایر الکساندر در جنوب شرقی آلاسکا گسترش می یابد. این منطقه توسط کوه های ساحلی محدود شده است. گرگ بریتیش کلمبیا یکی از بزرگ ترین زیرگونه های گرگ خاکستری در آمریکای شمالی است. وزن آن ها بین ۸۰ تا ۱۵۰ پوند است و پوشش بلندی دارند که معمولاً سیاه است و اغلب با خاکستری یا قهوه ای مخلوط می شود. طول آن ها حدود ۶۰ تا ۷۰ اینچ است. این گونه در گروه هایی زندگی می کند که می تواند از ۲ تا ۳۰ عضو داشته باشد. گرگ بریتیش کلمبیا، مانند بسیاری از گرگ های دیگر، حیواناتی شکارچی و گوشتخوار هستند. آن ها فقط برای بقا می کشند و طعمه های خود را تعقیب کرده و معمولاً یا زردپی های آن ها را قطع می کنند یا طعمه را به سمت اعضای دیگر گله می راند. رژیم غذایی معمول آن ها شامل خرگوش، پرندگان، گوزن، گوزن شمالی، آهو و دیگر پستانداران سم دار است. این گونه گرگ ها برای تمام عمر جفت گیری می کنن
د. ماده ها یک بار در سال از دسامبر تا مارس جفت گیری می کنند و دوره بارداری ۶۳ روزه دارند و معمولاً ۴ تا ۶ توله به دنیا می آورند. تمام اعضای گله به مراقبت و حفاظت از توله ها کمک می کنند که در تقویت اتحاد گله مؤثر است. گرگ بریتیش کلمبیا زمانی در بیشتر مناطق بریتیش کلمبیا، بخش هایی از یوکان، آلبرتا و جنوب باختری آلاسکا یافت می شد. این گرگ ها به توندرا و جنگل های باز بریتیش کلمبیا ترجیح می دهند، اما به دلیل شکار بی رویه در این مناطق منقرض شده اند. در حالی که این گرگ ها زمانی بیشتر آمریکای شمالی را سکونت می کردند، اکنون فقط در آلاسکا، کانادا و برخی از مناطق ایالات متحده پراکنش دارند. این گونه در خطر انقراض است و از سال ۱۹۸۵ تلاش هایی برای حفاظت و معرفی دوباره آن ها در طبیعت در حال انجام است. آرایه شناسی. این نوع گرگ برای اولین بار در سال ۱۹۴۱ به عنوان یک زیرگونه متمایز توسط ادوارد گلدمن طبقه بندی شد، که نمونه خود را به عنوان یک گرگ بزرگ توصیف کرد که جمجمه اش شباهت زیادی به "C. l. pambasileus" داشت و پوست آن معمولاً رنگی از سیندره ای-زردی داشت. این گرگ به عنوان یک زیرگونه از Canis lupus شناخته شده است. مطالعاتی که
از دی ان ای میتوکندریایی استفاده کردند نشان دادند که گرگ های ساحلی جنوب شرقی آلاسکا از نظر ژنتیکی با گرگ های خاکی متفاوت هستند، که الگوی مشابهی که در دیگر تاکسا مشاهده شده را منعکس می کند. این ها رابطه فیلوژنتیک با گرگ های منقرض شده از جنوب (اوکلاهما) نشان می دهند، که نشان می دهد این گرگ ها باقی مانده های آخرین گروهی هستند که در گذشته گسترده بوده اند و عمدتاً در طی قرن گذشته منقرض شده اند، و این که گرگ های شمالی آمریکای شمالی از پناهگاه های جنوبی زیر یخبندان ویسکانسین پس از ذوب یخ ها در پایان آخرین بیشینه یخچالی گسترش یافته اند. این یافته ها طبقه بندی تاکسونومیکی "C. l. nulibus" که توسط نوواک پیشنهاد شده را زیر سؤال می برند. یک مطالعه دیگر نشان داد که گرگ های ساحلی بریتیش کلمبیا از نظر ژنتیکی و بوم شناختی با گرگ های داخل کشور متفاوت هستند، از جمله دیگر گرگ ها از داخل کشور بریتیش کلمبیا. یک مطالعه از سه گرگ ساحلی رابطه فیلوژنتیکی نزدیک بین نواحی جغرافیایی و بوم شناختی مجاور را نشان داد و مطالعه پیشنهاد کرد که "Canis lupus ligoni" (گرگ مجمع الجزایر الکساندر), "Canis lupus columbianus" (گرگ بریتیش کلمبیا) و "Can
is lupus crassodon" (گرگ جزیره ونکوور) باید به عنوان یک زیرگونه واحد از Canis lupus شناخته شوند. در سال ۲۰۱۶، دو مطالعه توالی اسید نوکلئیک ۴۲٬۰۰۰ چندریختی تک نوکلئوتید در گرگ های خاکی آمریکای شمالی مقایسه کردند و دریافتند که گرگ های ساحلی از نظر ژنتیکی و فنوتیپی از دیگر گرگ ها متمایز هستند. آن ها همان زیستگاه و گونه های شکار مشترک را دارند و یکی از شش اکوتیپ شناسایی شده در مطالعه را تشکیل می دهند - یک جمعیت ژنتیکی و بوم شناختی متمایز که از دیگر جمعیت ها با نوع زیستگاه متفاوت خود جدا شده است. سازگاری محلی یک اکوتیپ گرگ احتمالاً نشان دهنده ترجیح گرگ برای ماندن در نوع زیستگاهی است که در آن به دنیا آمده است. گرگ هایی که در محیط های ساحلی و مرطوب به شکار ماهی و گوزن های کوچک می پردازند، تمایل به کوچک تر بودن از دیگر گرگ ها دارند. شرح. گرگ بریتیش کلمبیا یکی از بزرگ ترین زیرگونه های گرگ های آمریکای شمالی است. وزن آن ها حدود ۸۰ (۳۶ کیلوگرم) تا ۱۵۰ پوند (۶۸ کیلوگرم) است و طول آن ها تقریباً ۵ فوت (۱۵۲ سانتی متر) تا ۵ فوت ۱۰ (۱۷۸ سانتی متر) می باشد. این گرگ ها پوشش های بلندی دارند که معمولاً سیاه هستند و اغلب با خاکستری
یا قهوه ای مخلوط می شوند.
دفترچه رؤیا (انگلیسی: Dream diary) مجموعه یادداشتهای شخص از رویاهای خود و افکارش پیرامون آنهاست. این دفترچه همچنین می تواند خیالبافی های روزانه شخص را نیز دربر گیرد. چنین دفترچه ای نه تنها یاریگر حافظه در به خاطر آوردن رویاهایی است که غالباً به سرعت فراموش می شوند، بلکه ابزاری در مطالعات روان شناسی است. پیشینه. در شکل عمومی خود یادداشت رویاهای شخصی در یک دفترچه کاغذی، مدتها معمول بوده است. اما امروزه ثبت دیجیتال ویا ضبط گفتاری نیز رو به رواج است. این یادداشتها که امروزه در مطالعات روان شناسی کاربرد دارد، سابقه کاربردی بسیار قدیمی تری در مناسبات مذهبی داشته است. ثبت رویاهای اشخاص برجسته روی لوح های گلی در بین النهرین یا روی پاپیروس در مصر باستان، فرهنگی شناخته شده و ابزاری در تعبیر خواب و پیش گویی بوده است. در ادبیات هند باستان نیز ثبت رؤیای پادشاهان و نگارش تعبیر این رؤیاها مرسوم بوده و در شکل گیری و تکامل مذهب بودائیسم بسیار مؤثر بوده است. بعدها این رسم در یونان باستان شکل عمومی تری یافت و پزشکان برای تشخیص بیماری ضمن اینکه از بیماران خود می خواستند تا رویاهای خود را به صورت دقیق به یاد سپرده و برای آنها باز
گو کنند، جزئیات این رؤیاها و تحلیل و تشخیص خود از آنها را ثبت می کردند.
دیوگو آکوستا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل برزیل است که در پست مهاجم برای دیبا الفجیره بازی می کند.
نقطه نظر کاری ام به عنوان نویسنده با عنوان فرعی: "یک ارتباط مستقیم، گزارش به تاریخ"، شرح زندگی نامه ای از استفاده سورن کی یرکگور، فیلسوف دانمارکی قرن نوزدهم از نام مستعار خود است. این اثر در سال ۱۸۴۸ نوشته شد، بخشی در سال ۱۸۵۱ منتشر شد (با عنوان "نقطه نظر کاری ام به عنوان نویسنده،" و پس از مرگ در سال ۱۸۵۹ به طور کامل منتشر شد. این اثر نوشته ها با نام مستعار و دلبستگی شخصی او به آن نوشته ها را توضیح می دهد. والتر لوری مترجم و محقق کی یرکگوری، این کتاب را یک اثر زندگی نامه ای نامید: «آن قدر منحصربه فرد است که در کل ادبیات جهان مشابهی ندارد».
نگرشِ مذهبیِ ویلیام شکسپیر موضوع بحث های علمی جاری است که قدمت آن به بیش از ۱۵۰ سال پیش می رسد. فرض کلی در مورد وابستگی مذهبی ویلیام شکسپیر این است که او عضوِ کلیسای انگلستان بود. با این حال، بسیاری از محققان بر اساس تجزیه و تحلیل سوابق تاریخی و آثار منتشرشده اش، در مورد اعتقادات مذهبی شخصی او گمانه زنی کرده اند و ادعا می کنند که خانوادهٔ شکسپیر احتمالاً گرایشِ کاتولیک داشته و خودش نهانی کاتولیک بوده است. وابستگیِ مذهبی شناخته شدهٔ شکسپیر. شکسپیر و خانوادهٔ نزدیکش از کلیسای مستقر انگلستان پیروی می کردند. هنگامی که شکسپیر جوان بود، پدرش، جان شکسپیر، در چندین دفتر شهرداری انتخاب شد، که به عنوان یک بخشدار خدمت می کرد و در دوره ای به عنوان ضابط، قاضی ارشد شورای شهر به اوج خود رسید، که همه اینها مستلزم عضویت کلیسا بود. و در سفیدکاری تصاویر کاتولیک در کلیسای صنفی صلیب مقدس شرکت کرد. غسل تعمید شکسپیر و خواهران و برادرانش در فهرست کلیسای محلّه ثبت شد، و همچنین تولد سه فرزندش و دفن اعضای خانواده او نیز ثبت شد. برادرش ادموند، که به دنبال او به لندن رفت و در آنجا درگذشت، در سنت سیویور در ساوت وارک «با صدای ناقوس بزرگ» ب
ه خاک سپرده شد، که احتمالاً هزینه اش را شکسپیر پرداخت. او به عنوان اجاره دهنده عشر کلیسا در استراتفورد، پیشوای غیر روحانی کلیسا بود. او و همسرش را در کلیسا به خاک سپردند و بنای یادبودی که شامل نیم تنه شاعر بود در دیوار شمالی طاقچه نصب شد. شکسپیر دو بار در پرداخت مالیات خود برای کلیسای سنت هلن، بیشاپسگیت، لندن، جایی که نام او برای سال ۱۵۹۶/۱۵۹۶ فهرست شده است، ناکام ماند، و او در فهرست سالانه ساکنان کلیسای کلینک (سنت هلن) نیست. Saviour's) توسط افسرانی که برای جمع آوری ژتون های خریداری شده توسط کلیساها برای عید پاک که اجباری بود، گردآوری شده است. توضیحی توسط مورخ والتر گادفری ارائه شده است، که نشان می دهد نکول نمایشنامه نویس در Bishopsgate صرفاً به این دلیل بود که او در پایان آن سال به کلیسای کلینک نقل مکان کرده بود، جایی که مالیات ها توسط مالک زمین (اسقف وینچستر) جمع آوری می شد. و نه مسئولان بخش. اسقف سپس مبلغ معوقه را «به منظور سهولت» به محله سابق شکسپیر واریز کرد. خانوادهٔ شکسپیر. در سال ۱۵۵۹، پنج سال پیش از تولّدِ شکسپیر، دستگاه مذهبی الیزابتی سرانجام کلیسای انگلستان را از کلیسای کاتولیکِ رم جدا کرد. در سال
های بعد، فشار شدیدی بر کاتولیک های انگلستان وارد شد تا اعمال کلیسای انگلستان را بپذیرند، و قوانین انصراف هر خدمتی را که در "کتاب نمازنامه عام" یافت نمی شود، از جمله مراسم عشای کاتولیک رومی، غیرقانونی اعلام کرد. در دوران حیات شکسپیر مقاومت آرام و، در عینِ حل، چشمگیری برابرِ اصلاحاتِ تحمیلی بود. بعضی از محققان با استفاده از شواهد تاریخی و ادبی استدلال کرده اند که شکسپیر یکی از این مخالفان بوده است. روآن ویلیامز، اسقف اعظم سابق کانتربری، فکر می کند که شکسپیر «پیشینه کاتولیک ناپسند» داشته است. برخی از محققان همچنین بر این باورند که شواهدی وجود دارد که نشان می دهد چند نفر از اعضای خانواده شکسپیر کاتولیک های مخالف بودند. قوی ترین شواهد، رساله ای است که به کاتولیکیسم مخفیانه اعتراف می کند که توسط جان شکسپیر، پدر شاعر امضا شده است. این تراکت در قرن هجدهم در تیرهای خانه ای یافت شد که زمانی متعلق به جان شکسپیر بود و توسط محقق معتبر ادموند مالون مشاهده و توصیف شد. مالون بعداً نظر خود را تغییر داد و اعلام کرد که فکر می کند این تراکت جعلی است. اگرچه این سند از آن زمان گم شده است، آنتونی هولدن می نویسد که عبارت گزارش شده م
الون از تراکت به وصیت نامه ای که توسط چارلز بورومئو نوشته شده و توسط ادموند کمپیون در انگلستان منتشر شده است، مرتبط است، که نسخه هایی از آن هنوز به زبان ایتالیایی و انگلیسی وجود دارد. با این حال، تحقیقات دیگر نشان می دهد که عهدنامه بورومئو یک مصنوع قرن هفدهمی است (در اولین قدمت آن به سال ۱۶۳۸ برمی گردد)، برای انجام کارهای تبلیغی چاپ نشده است و هرگز نمی توانست در اختیار جان شکسپیر باشد. از سال ۲۰۲۴، تحقیقات جدید این تراکت را به خواهر ویلیام، جوآن (۱۵۶۹–۱۶۴۶) نسبت داده است که می تواند آن را یک کپی واقعی از سند بورومئو کند. جان شکسپیر به عنوان کسی که در مراسم کلیسا شرکت نمی کرد، ذکر شد، اما به گفته کمیسیون ها، این «به دلیل ترس از روند بدهی» بود، نه به این دلیل که او یک انصراف دهنده بود. مادر شکسپیر، مری آردن، عضوی از یک خانواده مشخص و مصمم کاتولیک در وارویک شایر بود. در سال ۱۶۰۶، دخترش سوزانا به عنوان یکی از ساکنان استراتفورد که در عید پاک موفق به گرفتن عشای ربانی (انگلیسی) نشد، که ممکن است حاکی از همدردی با کاتولیک ها باشد، ثبت شد. با این حال، ممکن است نشانه ای از همدردی های پیوریتن نیز باشد. سوزانا، طبق برخی ا
ظهارات، یک گرایش پیوریتانیستی بود. گرایشِ کاتولیکی. عروسی احتمالاً به رسمِ کاتولیک. ازدواج شکسپیر با آن هاتاوی در سال ۱۵۸۲ ممکن است توسط جان فریت در میان نامزدهای دیگر در شهر تمپل گرافتون در چند مایلی استراتفورد برگزار شده باشد. در سال ۱۵۸۶ تاج فریث، که ظاهر پروتستانیزم را حفظ کرد، به عنوان یک کشیش کاتولیک نامگذاری شد. برخی گمان می کنند که شکسپیر در معبد گرافتون به جای کلیسای انگلیکن در استراتفورد ازدواج کرد تا مراسم عروسی او به عنوان مراسم مقدس کاتولیک برگزار شود. تصور می شد که او در مراسم ازدواج خود عجله کرده است، زیرا آن سه ماهه باردار بود. منابعِ تاریخی. در سال ۱۶۱۱، جان اسپید، مورخ، پیوند شکسپیر را با مذهب کاتولیک تأیید کرد و او را متهم کرد که در "هنری چهارم،" شهید لولار (یا پروتستان اولیه) جان اولدکاسل (که ابتدا شکسپیر با نام واقعی شخصیتش نشان داد، سپس با نام مستعار جان فالستاف پس از شکایات اولدکاسل به طنز پرداخته است). فرزندان) و پیوند دادن نمایشنامه نویس با یسوعی رابرت افرادی که آنها را با هم به عنوان «پاپیست و شاعرش» توصیف می کنند. منتقدان مدرن انگیزه های دیگری را برای نمایش شکسپیر نسبت داده اند. داس
تان اولدکاسل داستانی پرطرفدار بود و گفتن داستان از منظر «پاپیست» (در حالی که اذعان داشت که شاید این دیدگاهی بود که شکسپیر قبلاً با آن میل داشت) راهی مؤثر و آشنا برای رساندن آن به مخاطبانش بود. با این حال، توضیح مستقیم از حقایق داستان در گزارش های معاصر آن دوره می آید. شاهزاده هنری دوست عزیزش اولدکاسل را پس از اینکه نتوانست شوالیه پیر سرسخت را متقاعد کند که به خاطر لولاردی زندانی شده بود به سرنوشت خود رها شود. ریچارد دیویس، روحانی انگلیکن قرن هجدهم، دیکان بزرگ، دربارهٔ شکسپیر نوشت: "او هنگام مرگ پاپی بود". "دایرةالمعارف کاتولیک" (۱۹۱۲) بیان می کند که «دیویس، یک روحانی انگلیسی، نمی توانست انگیزه ای برای ارائه نادرست این موضوع در این یادداشت های خصوصی داشته باشد و از آنجایی که او در شهرستان همسایه گلاسترشایر زندگی می کرد، ممکن است سنت محلی را تکرار کند» اما نتیجه می گیرد که نظر دیویس "به هیچ وجه باورنکردنی نیست، اما بدیهی است که ساختن نیز احمقانه است. بسیار بر یک سنت غیرقابل تأیید از این نوع». پس از ای. کی چمبرز و ایان ویلسون، جوزف پیرس معتقد است که یکی از قانع کننده ترین شواهد، خرید شکسپیر دروازه بلکفریرز است،
مکانی که از زمان اصلاحات در دست کاتولیک ها باقی مانده بود و به خاطر توطئه های یسوعیان، سوراخ های کشیش معروف بود. برای مخفی کردن فراریان و فعالیت پنهان کاتولیک ها در لندن. در همان سالی که یکی از جان رابینسون به عنوان مستأجر شکسپیر در آنجا نامگذاری شد، برادر رابینسون، ادوارد، وارد حوزه علمیه کالج انگلیسی در رم شد. شکسپیر اطمینان حاصل کرد که رابینسون مستأجر در خانه بماند. سوزانا، دختر شکسپیر، که خانه را به ارث برد، تا سال ۱۶۳۹ به اجاره خود ادامه داد با این حال، شوئنبام یک انگیزه صرفاً مالی را برای خرید قائل است: پس از بررسی ترتیبات مالی پیچیده پیرامون معامله، به این نتیجه می رسد که «یک سرمایه گذاری، خالص و ساده». شواهدِ متنی. تعداد فزاینده ای از محققان به شواهدی از آثار شکسپیر نگاه می کنند، مانند قرار دادن هملت جوان به عنوان دانشجو در ویتنبرگ در حالی که روح هملت پیر در برزخ است، به عنوان حکایت از جهان بینی کاتولیک، اما این گمانه زنی ها می تواند متناقض باشد: دانشگاه ویتنبرگ مرکز فکری اصلاحات پروتستانی بود و کل "هملت" را می توان چنین خواند. مملو از «اشارات رمزآلود به اصلاحات پروتستانی». نشانه های دیگری در دیدگاه ه
مدلانه زندگی مذهبی که در عبارت «سه بار مبارک» بیان شده است، الهیات مکتبی در "ققنوس و قمری"، اشارات دلسوزانه به یسوعی انگلیسی ادموند کمپیون در "شب دوازدهم"، و بسیاری دیگر شناسایی شده است. اخیراً گفته شده است که شکسپیر به جای اینکه واقعاً کاتولیک باشد، صرفاً یک سنت کاتولیک انگلیسی را بازی می کرد و از ماهیت نمادین مراسم کاتولیک برای زینت بخشیدن به تئاتر خود استفاده می کرد. دیوید دانیل، محقق ادبی، به نتیجه ای مشابه می رسد، اما از جهت مخالف: شکسپیر به عنوان یک پروتستان خوب، اشارات و نقل قول های زیادی از کتاب مقدس را در آثار خود به کار برد، اما فقط به این دلیل که مخاطبانش، که به خوبی در کتاب مقدس به زبان انگلیسی آشنا هستند، به سرعت معنای او را درک می کنند. . با این حال، دیوید بورگارد خاطرنشان می کند که نمایشنامه ها هم ترجمه های پروتستانی و هم ترجمه های کاتولیک کتاب مقدس را با حدود چهل تناظر شفاهی با عهد جدید رایمز در سال ۱۵۸۲ منعکس می کنند، و همچنین با موعظه های الیزابت در حداقل ده موضوع الهیاتی، مانند برزخ، تضاد دارند. دعا برای اموات، عیش و نوش، زیارت، استحقاق، اقرار گوش و رضایت شوئنباوم در شکسپیر و خانواده اش به
نوعی همدردی با کاتولیک ها مشکوک است، اما خود نویسنده را فردی کمتر وارسته با انگیزه های اساساً دنیوی می داند: «... هنرمند بر نذری ارجحیت دارد». محقق ادبی و پدر یسوعی، پیتر میلوارد و نویسنده کلر آسکوئیث از جمله کسانی هستند که نوشته اند همدردی های کاتولیک در آثار شکسپیر قابل تشخیص است. اسکوئیث معتقد بود که شکسپیر از عباراتی مانند «بالا» در هنگام اشاره به شخصیت های کاتولیک و «کم» در هنگام اشاره به پروتستان ها (اصطلاحات مربوط به محراب آنها است) و «نور» یا «عادلانه» برای اشاره به کاتولیک و «تاریک» برای اشاره استفاده می کند. به پروتستان، اشاره به برخی لباس های روحانی. آسکوئیث همچنین در آثار شکسپیر استفاده از رمز ساده ای را که توسط زیرزمینی یسوعی در انگلستان استفاده می شد، تشخیص می دهد که به شکل یک اصطلاح تجاری بود که در آن کشیش ها «تاجر» و روح ها «جواهرات» بودند، کسانی که آنها را تعقیب می کردند «طلبکار» بودند. چوبه دار تایبورن، جایی که اعضای زیرزمینی مردند، «محل تجارت زیاد» نامیده می شد. یسوعیان زیرزمینی از این کد استفاده می کردند، بنابراین مکاتبات آنها مانند نامه های تجاری بی ضرر به نظر می رسید، و اسکوئیث معتقد بود
که شکسپیر نیز از این رمز استفاده می کند. با این حال، نتیجه گیری های آسکوئیث با انتقادات قابل توجهی مواجه شد و شواهدی مبنی بر وجود یک کد پنهان «مشکوک» نامیده شد. به گفته پروفسور جفری کنپ، کار محققانی مانند پیتر میلوارد، که معتقدند "عمیق ترین الهام در نمایشنامه های شکسپیر هم مذهبی و هم مسیحی است" "تأثیر کمی بر مطالعات اخیر شکسپیر" داشته است. جان فینیس و پاتریک مارتین اخیراً استدلال کرده اند که شهید کاتولیک آن لاین ققنوس همنام "ققنوس و قمری" است و همسرش راجر لاک پشت همنام است. آنها با آسکوئیث معتقدند که "پرنده پر سر و صداً شعر نماینده آهنگساز ویلیام برد است و کلاغ یسوعی هنری گارنت است. پروتستانیسم. در سال ۱۸۴۳، ارائه ای از عصاره های مذهبی شکسپیر توسط سر فردریک بیلبی واتسون و فردریک دان هانتینگتون به عنوان " منتشر شد." این اثر اولیه ای بود که برخلاف مطالعات کاتولیک، به دنبال اشارات پروتستانی و کتاب مقدسی در آثار نویسنده بود. به قول واتسون، این «با اثبات از نوشته های خود شکسپیر، که او به عنوان یک معترض واقعی زندگی کرده و مرده است» انجام شد، و «شواهد احتمالی مبنی بر اینکه اصول دینی که او اظهار داشت از اقناع کاتولی
ک رومی نبودند» جمع آوری شد. راوز در غزل ۱۲۴ احساسات ضد کاتولیک را شناسایی می کند و در آخرین سطرهای این غزل از «احمق های زمان» استفاده می کند، «به این می گویم احمق های زمان را که برای خوبی می میرند و برای جنایت زندگی کرده اند». بسیاری از یسوعیانی که در سالهای ۱۵۹۴–۱۵۹۵ به جرم خیانت اعدام شدند. در این رابطه، جان کلاوز از دانشگاه هافسترا می پذیرد که شکسپیر قصد داشت «احمقان زمان» در غزل، یسوعیان اعدام شده را به نمایش بگذارند، اما معتقد است که شاعر با اشاره به "رساله آسایش" یسوعی اعدام شده رابرت ساوتول و تجلیل از آن شهادت، با آنها همدردی می کند. کلاوز معتقد است که تأثیر ساوتول در "تیتوس آندرونیکوس" نیز قابل شناسایی است. ارزیابی بعدی، تفسیر کلاوز را به عنوان «در مقابل آخرین روندها» قرار می دهد. علی رغم آن که پیرس "شاه جان" شکسپیر را بازسازیِ "سلطنت دردسرساز شاه جان" شناخت، که برای رد تعصبات ضد کاتولیک آن نوشته شده است، نمونه های قوی از گرایش پروتستان، مانند محکوم کردن پاپ به عنوان «بی ارزش و مضحک». .. کشیش ایتالیایی» با «اقتدار غصبی»، در متن باقی مانده است. دیوید کاستان از دانشگاه ییل هیچ تناقضی در کارِ نمایشنامه ن
ویس پروتستانی که در نمایشنامه "هنری چهارم" (بالا) شهید اولدکاسل را به تمسخر می گیرد نمی بیند: مخاطب معاصر تصویر غیر همدلانه شکسپیر را دلیلی بر پروتستان گرایی او می دانست زیرا لولاردری شوالیه در زمان نویسنده مشخص شده بود. با پیوریتانیسم، که در آن زمان برای تضعیف منفور بود کلیسای تأسیس شده استیون گرینبلت این قرارداد را تصدیق می کند که «مبهم» ورود به دروازه جهنم در سخنرانی پورتر در "مکبث" اشاره ای به پدر یسوعی هنری گارنت است که در سال ۱۶۰۶ اعدام شده بود. او استدلال می کند که شکسپیر احتمالاً این کنایه را به خاطر موضوعیت وارد کرده است، با اعتماد به اینکه مخاطبانش از جزوه گارنت در مورد ابهام شنیده اند، و نه از دلسوزی پنهانی برای مرد یا هدف او - در واقع پرتره دلسوزانه نیست. اسقف واربرتون، ویراستار ادبی، اعلام کرد که در ذهن بازی بازان ژاکوبین، سیاست مبهم سازی، که به عنوان دکترین رسمی یسوعی ها پذیرفته شد، یادآور خیانت کاتولیک ها در «توطئه باروت» بود. شکسپیر همچنین ممکن است از مفهوم «ابهام» که به عنوان موضوع رساله ۱۵۸۳ توسط لرد بورگلی، مشاور ارشد ملکه الیزابت، و "دکترین ابهام" ۱۵۸۴ توسط مارتین آزپیلکوئتا، پیشوای اسپانی
ایی که در سراسر اروپا و انگلستان منتشر شد، آگاه بوده باشد. دهه ۱۵۹۰ شاید مستقیم ترین اشاره شکسپیر در نمایشنامه ها به مسائل دینی معاصر، در تولد ملکه الیزابت در "هنری هشتم" باشد، که در دوران سلطنت او، همان طور که شخصیت اسقف اعظم کرانمر، معمار اصلاحات، پیش بینی می کند: «خدا واقعاً شناخته خواهد شد». اما کلمات مورد بحث عموماً به فلچر نسبت داده می شوند و مستقیماً به شکسپیر نسبت داده نمی شوند. یک دیدگاه این است که برای استنباط از شواهد شکسپیر قطعی آنگلیکن، درک نادرست شرایط مذهبی آن زمان است، کلمه «انگلیسی» تا نزدیک به دو دهه پس از مرگ نویسنده وجود نداشت و مورخان معاصر آنگلیکانیسم را به عنوان یک سازمان محکم یا مذهبی به رسمیت نمی شناختند. هویت در زمان حیاتش موریس هانت، ژان کریستف مایر و دیگران به روشی مشابه، در مورد شکسپیر با ایمانی ترکیبی یا ترکیبی، به نوعی کاتولیک و پروتستان، نوشته اند. آنتونی ناتال استدلال می کند که کار شکسپیر با شناسایی تأثیرات مذهبی دقیق مخالفت می کند، زیرا ذهن متمایل و ناآرام شکسپیر با ایده های زیادی بازی می کند و به طور متناوب فرضیات را در سراسر نمایشنامه ها ترویج و چالش می کند. ناتال در "قیاس
برای قیاس" شواهدی از آزمایش الاهیات بدعت آمیز گنوسی پیدا می کند. با این حال، ایمون دافی خاطرنشان می کند که اگرچه اکثریت مردم تودور درهم و نامطمئن بودند، اما مصالحه و سازش را می پذیرفتند، «تنوع مذهبی در تودور انگلستان تصوری نبود که بتوان با آن تداعی کرد. … تنوع آیینی و اعتقادی شرارت هایی بود، جنبه های اجتماعی و اجتماعی. تفرقه مذهبی». سایر محققانی که به جستجوی سخنانِ پروتستانی در نوشته های شکسپیر پرداخته اند موریس هانت (دانشگاه بیلر). اصرار دارد که شکسپیر در نوشته هایش تساهل مذهبی را ترویج می کند. شکسپیرشناسانی مانند اریک سامز و رابرت میولا با این موضع سنتی که شکسپیر یکی از اعضای کلیسای انگلیس بود مخالفند. وصیت نامهٔ شکسپیر. بیلبی واتسون (۱۸۴۳) و همچنین جان دانان کانترمین (۱۹۰۶) استدلال کردند که باورهای مذهبی شکسپیر را می توان با در نظر گرفتن وصیت نامه اش مطالعه کرد. به عقیده دیوید کاستان، "این به همان اندازه که بتوانیم به بیان باور خود [شکسپیر] نزدیک شویم، و ممکن است به عنوان مدرک قطعی در نظر گرفته شود." به عنوان مثال، آل راوز (۲۰۱۳)، اصرار داشت که عبارت در وصیت نامه شکسپیر، موضعی مطابق با مذهب پروتستان را نشا
ن می دهد. کاستان بحث می کند که چگونه برخی ممکن است عبارت "از طریق شایستگی های عیسی مسیح" را به عنوان اشاره ای به آموزهٔ "solus Christus" ببینند، اما در عین حال استدلال می کند که این عبارت "ممکن است تا سال ۱۶۱۶ صرفاً متعارف شده باشد، و اندک باشد یا اصلاً وجود نداشته باشد. واردات الهیاتی». بنابراین، او ادعا می کند که به سختی می توان این را به عنوان شواهد نهایی برای تعریف وابستگی مذهبی شکسپیر در نظر گرفت، زیرا مقدمه در آن دوران فرمولی بود. محقق پارک هونان، در "شکسپیر، یک زندگی" (۱۹۹۸)، با این دیدگاه موافق است که ارجاعات شکسپیر در کتاب مقدس اساساً مطابقت دارند، و اشاره به استفاده او از کتاب مقدس اسقف ها در نمایشنامه ها و فعالیت های مذهبی خود در محافل پروتستان دارد. با این حال، منتقدان نکته اول می گویند که حضور در کلیسا را نمی توان به عنوان دلیل قطعی در نظر گرفت زیرا حضور در کلیساهای پروتستان در آن دوره اجباری بود. از این رو، کالاگان نتیجه می گیرد که «شاید به طور قاطع ندانیم که آیا شکسپیر یک کاتولیک بود یا نه، اما مهم این است که ما نمی دانیم که او یک پروتستان سرسخت بوده است یا خیر». الحاد. مسیحیت شکسپیر به طور کلی
پذیرفته نشده است. ویلیام جان برچ در سال ۱۸۴۸ بر اساس تفسیری که از احساسات بیان شده در این آثار داشت، پیشنهاد کرد که ممکن است شکسپیر خداناباور بوده باشد. با این حال، نظریه او توسط سایر محققان پذیرفته نشد، و HH Furness معاصر او آن را به عنوان «بافت نادری از نبوغ منحرف» رد کرد. برخی از شواهد مورد استفاده برای حمایت از این تز توسط یک جاعل بدنام اسناد تاریخی، جان پین کالیر، پیشنهاد شد، که سوابق کلیسای جامع سات ارک را بررسی کرد و دریافت که شکسپیر، تنها در میان بازیگران دیگر تئاتر گلوب، به عنوان یک کلیسا نشان داده نمی شود. جوزف پیرس بار دیگر به جای شواهدی از الحاد، توضیحی دربارهٔ انکار ارائه می دهد. هربرت ترستون، که در نسخه ۱۹۱۲ "دانشنامه کاتولیک" نوشت، نه تنها کاتولیک بودن شکسپیر را زیر سؤال برد، بلکه به این فکر کرد که آیا شکسپیر آلوده به الحاد نبوده است، همان طور که از شهادت نویسندگانی می دانیم که از نظر روحی مخالف توماس ناشه و [. رابرت] افراد، در جامعه بافرهنگ تر از آن بیداد می کرد عصر الیزابت». جرج اورول در مقاله ای به سالِ ۱۹۴۷ نوشت:اخلاقیاتِ تراژدی های واپسینِ شکسپیر به معنای متعارف مذهبی نیست و بی گمان مسیحی