Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ادما (به لاتین: Edma) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آرخانگلسک واقع شده است.
ایلزا (به لاتین: Ileza) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آرخانگلسک واقع شده است.
کیزما (به لاتین: Kizema) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آرخانگلسک واقع شده است. کیزما ۳٬۶۴۴ نفر جمعیت دارد و ۱۲۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
کونونوفسکایا (به لاتین: Kononovskaya) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آرخانگلسک واقع شده است.
لویگا (به لاتین: Loyga) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آرخانگلسک واقع شده است.
زوبارفسکایا (به لاتین: Zubarevskaya) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آرخانگلسک واقع شده است.
توستیتوز () یک نام تجاری فریتو-لی است که چیپس های مختلف تورتیلا و طیف وسیعی از دیپ را تولید می کند.
زادوریه (به لاتین: Zadorye) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آرخانگلسک واقع شده است.
پودگورنایا (به لاتین: Podgornaya) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آرخانگلسک واقع شده است.
استرویفسکویه (به لاتین: Stroyevskoye) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آرخانگلسک واقع شده است.
استودنتس (به لاتین: Studenets) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آرخانگلسک واقع شده است.
شانگالی (به لاتین: Shangaly) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آرخانگلسک واقع شده است.
برزنیک (به لاتین: Bereznik) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آرخانگلسک واقع شده است.
بوگرینو (به لاتین: Bugrino) یک شهرک در روسیه است که در استان آرخانگلسک واقع شده است.
آندگ (به لاتین: Andeg) یک شهرک در روسیه است که در استان آرخانگلسک واقع شده است.
آمدرما (به لاتین: Amderma) یک شهرک در روسیه است که در استان آرخانگلسک واقع شده است.
کاراتایکا (به لاتین: Karataika) یک شهرک در روسیه است که در استان آرخانگلسک واقع شده است.
خوسدا-خاردسکی (به لاتین: Khoseda-Khardsky) یک شهرک در روسیه است که در استان آرخانگلسک واقع شده است.
خوری-ور (به لاتین: Khorey-Ver) یک شهرک در روسیه است که در استان آرخانگلسک واقع شده است. خوری-ور ۷۳۹ نفر جمعیت دارد و ۷۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
مگلا (به لاتین: Mgla) یک شهرک در روسیه است که در استان آرخانگلسک واقع شده است.
نلمیس-نوس (به لاتین: Nelmin-Nos) یک شهرک در روسیه است که در استان آرخانگلسک واقع شده است.
نس (به لاتین: Nes) یک شهرک در روسیه است که در استان آرخانگلسک واقع شده است.
اوکسینو (به لاتین: Oksino) یک شهرک در روسیه است که در استان آرخانگلسک واقع شده است.
اوما (به لاتین: Oma) یک شهرک در روسیه است که در استان آرخانگلسک واقع شده است.
فروت گاشرز () (به اختصار گاشرز) یک میان وعده میوه ای با برند "بتی کراکر" است که در سال ۱۹۹۱ معرفی شد. فروت گاشرز نرم و جویدنی، با هسته ای آبدار است.
پوستوزرسک یا پوستوزیورسک اولین شهری بود که توسط روس ها در شمال مدار شمالگان ساخته شد. این شهر مرکز اداری منطقه یوگرا در امپراتوری روسیه بود. این شهر در منطقه ای واقع شده بود که امروزه ناحیه خودگردان ننتس نامیده می شود و در حدود ۲۰ کیلومتری جنوب غربی شهر ناریان-مار قرار دارد. پوستوزرسک در سال ۱۴۹۹ در دامنه های پایینی رود پیچورا توسط کنیاز سمیون کوربسکی و کنیاز پیوتر اوشاتی تأسیس شد. این شهر در منطقه ای متروک بر روی خاکی بایر ساخته شد؛ این شهر دورترین پایگاه شمالی مسکووی و اولین سکونتگاه روسیه در پچورا بود. قرار بود پوستوزرسک نقش یک قلعه نظامی را در مرزهای شمالی دولت روسیه ایفا کند. از سال ۱۶۴۴، این شهر اغلب توسط مردمان ساموید مورد حمله قرار می گرفت. این شهر در قرن هفدهم، زمانی که افراد سرشناسی مانند آواکوم، آرتامون ماتویف و واسیلی واسیلیویچ گالیتسین به آنجا تبعید شدند، بیشترین فعالیت را داشت. آن مکانی که آواکوم در آنجا سوزانده شد، اکنون با یک یادبود صلیب چوبی گرامی داشته می شود. در قرن هجدهم، پوستوزرسک به تدریج اهمیت اقتصادی خود را از دست داد و رو به زوال گذاشت؛ زیرا مسیر جنوبی راحت تری به سیبری از طریق کوه ها
ی اورال کشف شده بود. در سال ۱۹۲۴، پوستوزرسک جایگاه یک شهر را از دست داده بود و به عنوان «نه یک شهر، بلکه یک روستای کوچک و معمولی شمالی با ۲۵ تا ۳۰ خانه و حدود چهل ساختمان غیرمسکونی» توصیف شد. آخرین ساکنان پوستوزرسک در سال ۱۹۶۲ آنجا را ترک کردند و این روستا از میان رفت.
شوینا (به لاتین: Shoyna) یک شهرک در روسیه است که در استان آرخانگلسک واقع شده است.
وارنک (به لاتین: Varnek) یک شهرک در روسیه است که در ناحیه خودگردان ننتس واقع شده است.
اوست-کارا (به لاتین: Ust-Kara) یک شهرک در روسیه است که در ناحیه خودگردان ننتس واقع شده است.
لایل، لایل، کروکودیل (انگلیسی: Lyle, Lyle, Crocodile) کتابی برای کودکان نوشته برنارد وابر است که اولین بار در سال ۱۹۶۵ منتشر شد. این کتاب، دنباله "خانه ای در خیابان ۸۸ شرقی" است که در سال ۱۹۶۲ منتشر شد. این کتاب دومین کتاب از مجموعه "لایل کروکودیل" است که زندگی لایل را دنبال می کند، کروکودیل ساکن شهر که در یک خانه قهوه ای ویکتوریایی با خانواده پریمز زندگی می کند. خط داستان. داستان از جایی شروع می شود که لایل و خانم پریم به خرید می روند و با همسایه خود آقای گرامپس برخورد می کنند. آقای گرامپس بداخلاق، لایل را آزاردهنده می بیند، چون لایل گربه اش، لورتا را می ترساند و او را به باغ وحش پرت می کند. هنگامی که لایل توسط دوست قدیمی خود آقای والنتی آزاد می شود، آن ها به خانه ای در خیابان ۸۸ برمی گردند، جایی که خانه آقای گرامپس را در آتش می بینند. لایل آقای گرامپس و لورتا را نجات می دهد، او قهرمان اعلام می شود و بنابراین اجازه می یابد در کنار پریم ها بماند و به گرمی توسط آقای گرامپس و لورتا پذیرفته می شود. اقتباس ها. یک اقتباس موزیکال متحرک از "لایل، لایل، کروکودیل" در ۱۸ نوامبر ۱۹۸۷ از اچ بی او پخش شد. این اقتباس ویژه
همچنین بخشی از مجموعه کتاب های موزیکال اچ بی او است. یک فیلم اقتباسی لایو اکشن/انیمیشن در ۷ اکتبر ۲۰۲۲ توسط سونی پیکچرز منتشر شد و به کارگردانی ویل اسپک و جاش گوردون ساخته شده است. مانند انیمیشن ویژه، این یک فیلم موزیکال است، با آهنگ هایی که توسط گروه ترانه سرایی پاسک و پل، که به عنوان تهیه کننده اجرایی نیز خدمت می کردند، برای این فیلم نوشته شده است. خواننده کانادایی، شان مندز، صداپیشگی لایل را برعهده دارد که نمی تواند صحبت کند اما می تواند آواز بخواند.
جایزه سینمایی آندره کاونس () جایزه ای است که هر ساله توسط انجمن منتقدان فیلم بلژیک برای قدردانی از بهترین فیلم سینمای بلژیک اعطا می شود. جایزه آندره کاونس برای بهترین فیلم از سال ۱۹۷۶ میلادی توسط کمیته برگزارکننده برای ارج نهادن به دستاوردهای سینمایی در بلژیک معرفی شد. نام این جایزه از آندره کاونس کارگردان بلژیکی گرفته شده است.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;36328521&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2023-01-12T02:21:52Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Dexbot&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;minor /&gt; &lt;comment&gt;ربات: حذف پیوندهای میان ویکی که در ویکی داده موجود است&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;36331896&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; مایک اند آیک () یک برند آبنبات با طعم میوه است که اولین بار در سال ۱۹۴۰ توسط شرکت جاست بورن معرفی شد.
ترولی () یک تولیدکننده محصولات قنادی آلمانی است. بازوی آمریکایی آن در سال ۱۹۹۶ فروخته شد و به یک برند تولیدکننده محصولات قنادی که توسط شرکت آبنبات فرارا استفاده می شود، تبدیل شد. ترولی در بیش از ۸۰ کشور پاستیل، پفنبات و آدامس شیرین بیان نرم می فروشد و کارخانه هایی در آلمان، اسپانیا، اندونزی، ایالات متحده آمریکا، چین و جمهوری چک دارد.
یک کمپلکس فولرن فلز واسطه یک کمپلکس شیمیایی است که در آن فولرن به عنوان لیگاند عمل می کند. فولرن ها ترکیبات کروی شکل کربن هستند که رایج ترین آنها فولرن باکمینستر C60 است. یک سال پس از تهیه آن در مقادیر میلی گرمی در سال ۱۹۹۰، مشخص شد که C60 به عنوان لیگاند در کمپلکس [Ph3P]2Pt(η2-C60) عمل می کند. پس از آن، انواع فلزات واسطه و حالت های اتصال مختلفی مشخص شد. اکثر کمپلکس های فولرن فلزات واسطه از C60 مشتق شده اند، اگرچه سایر فولرن ها نیز همان طور که در C70Rh(H)(CO)(PPh3)2 دیده می شود، با فلزات کوئوردینه می شوند.
استول ورک () (شرکت مسئولیت محدود در آلمان)، یک تولیدکننده شکلات آلمانی است. این شرکت در سال ۱۸۳۹ تأسیس شد و در سطح بین المللی در اروپا و آمریکا گسترش یافت و تا سال ۱۹۰۰ به دومین تولیدکننده بزرگ شکلات در ایالات متحده تبدیل شد. استول ورک از سال ۲۰۱۱ به شرکت بلژیکی بارونی گروپ تعلق دارد.
علیرضا اکبری ( – ) سیاستمدار ایرانی با تابعیت مضاعف بریتانیایی بود. او در دولت اصلاحات، معاون علی شمخانی، وزیر دفاع ایران و همچنین مدتی مشاور او در زمان دبیری شورای عالی امنیت ملی بود. اکبری در سال ۱۳۶۶ مسئول سازمان نظامی اجرای قطعنامه ۵۹۸ شورای امنیت در پایان جنگ ایران و عراق بود. او از اوایل دهه ۱۳۸۰ بازنشسته شد و سپس در سال ۱۳۸۷ به اتهام جاسوسی دستگیر شد. او در سال ۱۳۹۸ برای دومین بار به اتهام جاسوسی در دادگاه انقلاب توسط قاضی صلواتی محاکمه و به اعدام محکوم شد. اکبری و خانواده اش اتهامات جاسوسی را رد کردند اما در دی ۱۴۰۱ با تأیید حکم در دیوان عالی کشور اعدام شد. اعدام او با واکنش ها و محکومیت هایی به ویژه از سوی چهره های سیاسی بریتانیا مواجه شد. این واکنش ها به نوعی مهر تاییدی از طرف دولت بریتانیا به جاسوسی کردن اکبری برای آنهاست. اوایل زندگی و خانواده. علیرضا اکبری در ۲۹ مهر ۱۳۴۰ در شیراز زاده شد؛ پس از انقلاب ۱۳۵۷ او در انجمن اسلامی دانشجویان فعال بود. اکبری با مریم صمدی (زادهٔ ۱۳۴۸، ایرانی-اتریشی) ازدواج کرد. آن ها دو دختر به نام های عاطفه و فائزه دارند. رامین فرقانی، خواهرزاده او، انجمن آتئیست های ایرا
ن را در سال ۲۰۱۳ در گلاسکو تأسیس کرد و نایب رئیس انجمن سکولار اسکاتلند بود. سمت ها. تأسیس و اداره سازمان نظامی اجرای قطعنامه ۵۹۸ شورای امنیت در پایان جنگ ایران و عراق، مسئول مطالعات امنیت بین الملل در مرکز تحقیقات استراتژیک مجمع تشخیص مصلحت نظام، معاون علی شمخانی وزیر دفاع ایران از ۱۳۷۶ تا ۱۳۸۱، مشاور علی شمخانی، دبیر شورای عالی امنیت ملی، رئیس مؤسسه مطالعات راهبردی، مشاور فرمانده نیروی دریایی، معاون حوزه امنیتی دفاعی وزارت دفاع و معاون روابط خارجی وزارت دفاع از جمله مسئولیت های علیرضا اکبری بوده است. به گفته برادرش، مهدی اکبری، علیرضا در سال ۱۳۸۲ با این شرط که در صورت نیاز از مشاوره به حکومت خودداری نکند از مشاغل دولتی بازنشسته شد. در سال ۱۳۸۳ برای مناظره با سفرای کشورهای اروپایی دربارهٔ پرونده هسته ای ایران بار دیگر به کار فراخوانده شد. اکبری با دعوت علی شمخانی به ایران برگشت و مشاور مذاکرات هسته ای شد. در ۲۶ دی ۱۴۰۱ وزارت دفاع ایران با صدور بیانیه ای مدعی شد علیرضا اکبری در هیچ دوره وزارت دفاع سابقه معاون وزیر را نداشته است. بر اساس این بیانیه، اکبری که در سال ۱۳۸۱ بازنشسته شده بود، در پایان مسئولیت خود در
این وزارتخانه در سمت رئیس دفتر مطالعات دفاعی مشغول به کار بود. بازداشت. اکبری در ۱۳۸۱ خورشیدی از وزارت دفاع بازنشسته شد و در سال ۱۳۸۸ به علت «بیماری» به لندن رفت. او پس از ده سال از اوایل دههٔ ۱۳۹۰ مقیم بریتانیای و شهروند این کشور شد. او یک بار در سال ۱۳۸۷ به اتهام جاسوسی بازداشت و به قید وثیقه آزاد شده بود. به گزارش برخی رسانه ها، اکبری در سال ۱۳۹۱ به ایران آمد. او در سفری در سال ۱۳۹۸ به تهران ابتدا بازجویی و سپس بازداشت شد. اکبری پیش از بازداشت حضور پررنگی در رسانه های داخلی ایران داشت و با روزنامه ها، خبرگزاری ها و مجلات مختلف گفتگو می کرد. وزارت اطلاعات ایران در ۲۱ دی ۱۴۰۱ در اطلاعیه ای او را «یکی از مهم ترین عوامل نفوذی سرویس جاسوسی انگلیس روباه خبیث در مراکز حساس و راهبردی کشور» خوانده و گفته او در جریان گرفتن ویزا از سفارت بریتانیا در تهران توسط مأموران اطلاعاتی مستقر در آن سفارت نشان شده و مورد مصاحبه قرار گرفته و سپس در سفرهای خود به اروپا به استخدام تمام عیار سازمان جاسوسی بریتانیا درآمده است. خبرگزاری میزان، وابسته به قوه قضائیه در ۲۱ دی ۱۴۰۱ گزارش داد که علیرضا اکبری، به جرم جاسوسی برای بریتانیا
به اعدام محکوم شده است. همان زمان جیمز کلورلی، وزیر امور خارجه بریتانیا خواستار توقف حکم اعدام و آزادی فوری او شد. اعترافات. در ۲۲ دی ۱۴۰۱ خبرگزاری جمهوری اسلامی ویدیویی مقطوع از او منتشر کرد. در این فیلم ۹ دقیقه ای اکبری دارای ۷۰ ماه سابقه جبهه معرفی شده و سمت های پیشین او درج شده و تصاویری از اکبری در کنار افرادی دیده می شود که چهره آنها تار شده است. روی این تصاویر، ادعاهایی مانند ارتباط گیری سفیر و افسر اطلاعاتی MI6 (سرویس اطلاعات مخفی بریتانیا) با او در یک نشست دیپلماتیک درج شده است. از جمله افرادی که نامشان در این اعتراف آمده محسن فخری زاده از چهره های مهم پشت پرده در بخش های مخفی برنامه هسته ای ایران است که در آذر ۱۳۹۹ و زمانی که ریاست سازمان پژوهش های نوین دفاعی را بر عهده داشت، ترور شد.. اعدام. پس از انتشار خبر دستگیری اعلام شد حکم اعدام در دیوان عالی کشور تأیید شده است. چند کانال در فضای مجازی، نزدیک به سپاه پاسداران، در روز پنج شنبه، ۲۲ دی ۱۴۰۱ خبر اعدام او را منتشر کردند و همزمان حمله عده ای از حامیان حکومت به علی شمخانی آغاز شد. خبرهای ضد و نقیض دربارهٔ برکناری علی شمخانی از دبیری شورای عالی امنیت
ملی منتشر شد که توسط نورنیوز رسانه وابسته به این شورا تکذیب شد. نهایتاً مرکز رسانه قوه قضاییه روز شنبه، ۲۴ دی، اعلام کرد که حکم اعدام اکبری اجرا شده است. تاریخ دقیق روز اعدام او با ابهاماتی روبه رو است. روزنامهٔ "جام جم"، رسانه صدا و سیما، اعدام او را «صبح بیست و دومین روز دی ماه» گزارش کرده است. تا ۲۶ دی ۱۴۰۱ پیکر اکبری به خانواده تحویل داده نشد و آنها نمی دانند او دقیقاً چه روزی اعدام شده است. به گفته مقام های مسئول بهشت زهرا، شخصی با مشخصات اکبری روز پنجشنبه ۲۲ دی — یعنی دو روز قبل از اعلام رسمی اعدام — دفن شده است. بنا به اطلاعات موجود در بانک اطلاعات متوفیان در بهشت زهرا، شخصی با مشخصات اکبری (علیرضا اکبری فرزند علی) روز 25 دی 1401 — یعنی سه روز بعد از اعلام رسمی اعدام — در قطعه 320 به نشانی 320-5-48 دفن شده است. چهار ماه پس از اعدام علیرضا اکبری، روزنامه نیویورک تایمز در مقاله ای به قلم فرناز فصیحی و رونن برگمن به نقل از منابع اطلاعاتی غربی و اسرائیلی جاسوسی او دربارهٔ برنامه های هسته ای و نظامی ایران را تأیید کرد. بر اساس گزارش نیویورک تایمز، اکبری دربارهٔ سایت فردو اطلاعاتی به دولت بریتانیا داد که بع
د توسط بریتانیا در اختیار متحدانش قرارگرفت. به گفته نیویورک تایمز، ایران او را با همکاری سازمان اطلاعات روسیه کشف کرد. واکنش ها. ریشی سوناک، نخست وزیر بریتانیا، اعدام او را محکوم کرد و گفت: «این یک اقدام بی رحمانه و بزدلانه بود که توسط یک رژیم وحشی و بدون احترام به حقوق بشر مردم خود انجام شد». جیمز کلورلی، وزیر امور خارجه بریتانیا هم در توییتر نوشت: «این اقدام وحشیانه به شدیدترین وجه ممکن باید محکوم شود». آلیسیا کرنز، رئیس کمیته منتخب روابط خارجی پارلمان بریتانیا هم گفت بریتانیا موظف است به این اقدام پاسخ دهد. او از جمله پیشنهاد داد کاردار ایران در بریتانیا اخراج شده و سفیر بریتانیا در ایران فراخوانده شود. همچنین وزیر امور خارجه بریتانیا در رابطه با اعدام او در توییتی اعلام کرد بریتانیا محمد جعفر منتظری، دادستان کل را تحریم کرده است. سازمان عفو بین الملل استفاده از مجازات اعدام را تحت هر شرایطی منزجرکننده خواند و گفت: «اعدام صبح امروز علیرضا اکبری تبعه ایرانی-بریتانیایی و یک مقام سابق ایران توسط مقامات این کشور بار دیگر تهاجم نفرت انگیز آن ها را در مورد حق حیات را به نمایش گذاشت.» کاترین کولونا وزیر امور خارج
ه فرانسه گفته است که فرانسه کاردار ایران را در این کشور در پی اعدام او فراخوانده است. وزارت امور خارجه فرانسه در بیانیه ای گفته است: «به کاردار ایران در مورد نقض مکرر قوانین بین المللی هشدار داده شده که این اقدامات بی پاسخ نخواهد ماند به ویژه در مورد رفتار با اتباع خارجی که خودسرانه بازداشت شده اند.» آنالنا بائربوک، وزیر خارجه آلمان در واکنش به اعدام علیرضا اکبری در توییتی اعدام او را یکی دیگر از «اقدامات غیرانسانی رژیم جمهوری اسلامی» دانست. او همچنین گفته است که در کنار «دوستان بریتانیایی خود ایستاده و به هماهنگی نزدیک برای انجام اقدامات علیه این رژیم و حمایت از مردم ایران ادامه خواهیم داد.»
آسپارک اَول (به ژاپنی: アスパーク・アウル؛ به معنای جغد) یک خودروی اسپورت تمام برقی با باتری است که توسط شرکت مهندسی ژاپنی آسپارک (アスパーク) ساخته شده و از سال ۲۰۱۸ در دست توسعه است و هدف آن ساخت سریع ترین خودروی برقی با شتاب است. این خودرو توسط Manifattura Automobili Torino در ایتالیا ساخته خواهد شد. آسپارک برای تولید ۵۰ دستگاه خودرو با لیست قیمت ۲٫۵ میلیون یورو برنامه ریزی کرده است. اول به صورت مفهومی در نمایشگاه خودروی فرانکفورت ۲۰۱۷ رونمایی شد، و نسخه تولیدی آن در نوامبر ۲۰۱۹ در نمایشگاه بین المللی خودروی دبی رونمایی شد. مشخصات و عملکرد. اول دارای بدنه فیبر کربنی است که حول یک شاسی مونوکوک فیبر کربن به وزن ساخته شده است. یک ساختار پشتیبانی از فولاد ضدزنگ در سقف تعبیه شده است تا استحکام بدنه را افزایش دهد. تغییراتی که در بدنه این کانسپت ایجاد شده است شامل اضافه شدن آینه های بال، بال عقب فعال و شیشه عقب بازطراحی شده است. این خودرو دارای سامانه تعلیق دوجناغی با دمپرهای هیدرولیک و بردار گشتاور برای هندلینگ بهتر است. قدرت توقف توسط یک سیستم ترمز کربن سرامیکی با کالیپرهای جلو ۱۰ پیستون و کالیپرهای عقب ۴ پیستون انجام می شود
. ادعا شده است که اول می تواند از ۰- در ۱٫۶۹ ثانیه، ۱- در ۱٫۹ ثانیه، ۰- در ۱۰٫۶ ثانیه، شتاب بگیرد. و می تواند به حداکثر سرعت دست یابد که آن را به سریع ترین خودروی تولیدی با شتاب در جهان تبدیل می کند.
خانه ای در خیابان ۸۸ شرقی (انگلیسی: The House on East 88th Street i) کتابی برای کودکان نوشته برنارد وابر است که اولین بار در سال ۱۹۶۲ منتشر شد. این کتاب اولین کتاب از مجموعه "لایل کروکودیل" است. داستان دربارهٔ خانواده ای به نام پریم ها است که به یک خانه ی قهوه ای قدیمی ویکتوریایی در قسمت بالای شرقی منهتن نقل مکان می کنند، اما کروکودیلی به نام لایل را پیدا می کنند که در وان حمام زندگی می کند. آن ها در ابتدا وحشت می کنند، اما یادمی گیرند که او را دوست داشته باشند و در خانواده خود بپذیرند. در سال ۱۹۶۵، دنباله ای از "لایل، لایل، کروکودیل" نوشته شد. در سال ۱۹۸۷، "خانه ای در خیابان ۸۸ شرقی" و همچنین دنباله آن "لایل، لایل کروکودیل" در سال ۱۹۶۵، به یک انیمیشن موزیکال تلویزیونی ویژه برای اچ بی او، اقتباس شد. این انیمیشن توسط مایکل اسپورن با موسیقی چارلز استروز، با عنوان "لایل، لایل، کروکودیل: موزیکال" - "خانه ای در خیابان ۸۸ شرقی ساخته شد. همچنین" هر دو کتاب در فیلمنامه ی فیلم "لایل، لایل، کروکودیل ۲۰۲۲" بودند.
دیپ () یا سس غوطه وری () چاشنی رایج برای بسیاری از انواع غذاها است. دیپ برای افزودن مزه یا بافت به یک غذا مانند نان پیتا، دامپلینگ، تردک، تره بار خام خرد شده، میوه ها، غذاهای دریایی، تکه های مکعبی گوشت و پنیر، چیپس سیب زمینی، چیپس تورتیلا، فلافل، و گاهی حتی ساندویچ های کامل استفاده می شود. برخلاف سایر سس ها، به جای استفاده از سس روی غذا، معمولاً غذا را در سس قرار می دهند یا در آن فرو می برند. دیپ ها معمولاً برای لقمک ها، پیش غذاها و سایر انواع غذا استفاده می شود. دیپ های ضخیم، بر پایه خامه ترش، کرم فریش، شیر، ماست، سس مایونز، پنیر نرم یا لوبیا می باشند و جزء اصلی غذاهای آمریکایی و ضخیم تر از پخشینه ها هستند که می توان آن ها را برای ایجاد دیپ رقیق کرد. دیپ ها به اشکال مختلف در سراسر جهان مورد استفاده قرار می گیرد و هزاران سال است که مردم از سس ها برای غوطه وری استفاده می کنند. فهرست دیپ ها. برخی از انواع دیپ عبارتند از:
حزب خلق مغولستان یک حزب سیاسی سوسیال دموکرات در مغولستان است. این حزب به عنوان یک حزب کمونیست در سال ۱۹۲۰ توسط انقلابیون مغولستان تأسیس شد و یکی از قدیمی ترین احزاب سیاسی در مغولستان است. این حزب نقش مهمی در انقلاب ۱۹۲۱ مغولستان ایفا کرد که از انقلاب اکتبر بلشویک ها الهام گرفته بود. پس از استقلال، این حزب مغولستان را به عنوان یک دولت سوسیالیستی تک حزبی اداره کرد. همچنین این حزب نام خود را به حزب انقلابی خلق مغولستان تغییر داد و در سال ۱۹۲۴ به انترناسیونال کمونیست پیوست. حزب انقلابی خلق مغولستان بر اساس سانترالیسم دموکراتیک سازماندهی شد، اصلی که توسط ولادیمیر لنین تصور شد و مستلزم بحثی دموکراتیک و آزاد در مورد سیاست به شرط وحدت در حمایت از سیاست های مورد توافق بود. بالاترین ارگان حزب کنگره حزب بود که هر پنج سال تشکیل می شد. زمانی که کنگره حزب تشکیل نمی شد، کمیته مرکزی بالاترین ارگان بود، اما از آنجایی که آنها معمولاً فقط یک بار در سال تشکیل جلسه می دادند، اکثر وظایف و مسئولیت ها به پلیتبورو و کمیته دائمی آن واگذار می شد. رهبر حزب به عنوان دبیرکل، رئیس، دبیر و دبیر اول شناخته می شده است. این حزب قبلاً از مارکسی
سم-لنینیسم پیروی می کرد، ترکیبی از ایده های کارل مارکس و لنین که توسط ژوزف استالین در سال ۱۹۲۹ معرفی شد و بر اساس آن صنایع مغولستان ملی شد و یک اقتصاد برنامه ریزی شده به اجرا درآمد. پس از انقلاب مغولستان در سال ۱۹۹۰، سایر احزاب سیاسی در مغولستان قانونی شدند و کشور به یک دموکراسی چند حزبی تبدیل شد. حزب متعاقباً مارکسیسم-لنینیسم را به نفع سوسیالیسم دموکراتیک کنار گذاشت. در سال ۲۰۱۰، اعضای حزب به پذیرش سوسیال دموکراسی به عنوان ایدئولوژی حزب و بازگرداندن نام اصلی حزب رأی دادند و کلمه «انقلابی» را کنار گذاشتند. این امر باعث شد که جناح اقلیت از هم جدا شود و حزب جدیدی تشکیل دهد تا نام دیرینه خود را حفظ کند. این دو حزب در سال ۲۰۲۱ دوباره متحد و در هم ادغام شدند. این حزب پس از انقلاب ۱۹۹۰ به عنوان حزب حاکم مغولستان باقی ماند تا اینکه در انتخابات ۱۹۹۶ شکست خورد. همچنین این حزب از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۸، بخشی از یک دولت ائتلافی با حزب دموکرات و حزب میهن بود. از سال ۲۰۰۸تا ۲۰۱۲، این حزب در ائتلاف دیگری با حزب دموکرات شرکت کرد. گفتی است این حزب اکثریت مجلس قانونگذاری مغولستان را داشت. پس از انتخابات ۲۰۱۲، این حزب به حزب مخالف پ
ارلمان تبدیل شد. این حزب پس از انتخابات ۲۰۱۶ به قدرت بازگشت و در انتخابات ۲۰۲۰ اکثریت خود را در مجلس حفظ کرد. تاریخ. پیشینه. در سال ۱۹۹۱، مغولستان بیرونی استقلال خود را از سلسلهٔ چینگ پس از دو قرن حکومت چینگ اعلام کرد. با این حال، استقلال بوگد خانات دوام نیاورد زیرا توسط دو همسایه خود روسیه و چین به رسمیت شناخته نشد و منطقه ای خودمختار تحت حاکمیت چین در نظر گرفته شد. در سال ۱۹۱۹، مغولستان توسط دولت بئی یانگ و توسط نیروهای جنبش سفید در سال ۱۹۲۱ مورد حمله قرار گرفت. انقلاب ۱۹۲۱. در طول اشغال دو گروه به نام های کنسولین دنج و خوری شرقی به عنوان جنبش های مقاومت تشکیل شدند. در ۲۵ ژوئن ۱۹۲۰ این گروه ها با عنوان حزب خلق مغولستان متحد شدند و تصمیم گرفتند هفت نماینده را به اتحاد جماهیر شوروی بفرستند که در ماه اوت با نمایندگان شوروی در ایرکوتسک ملاقات کردند. در ۱ مارس ۱۹۲۱، این حزب در کیاختا که دعوی بودن اولین حزب سیاسی مغولستان است را دارد، تشکیل شد و یک دولت موقت تشکیل داد. در ۱۸ مارس، ارتش خلق مغولستان به فرماندهی دامدین سوخباتور نیروهای چینی را شکست داد و کیاختا را تصرف کرد. در ماه مه، رومان فون اونگرن-اشترنبرگ، نیر
وهای خود را از ایخ خوری (اولان باتور) به شمال آورد و توسط نیروهای مشترک ارتش خلق مغولستان و ارتش سرخ شکست خورد. در ۲۵ ژوئن ۱۹۲۱، حزب خلق مغولستان بیانیه ای را در مورد تصمیم خود برای آزادسازی پایتخت به زور به همهٔ مغول ها صادر کرد. این نیروها در ۶ ژوئیه وارد پایتخت شدند و در ۱۱ ژوئیه اعلام استقلال کردند. به دنبال توصیه انترناسیونال کمونیست، این حزب در سال ۱۹۲۴ نام خود را به حزب انقلابی خلق مغولستان تغییر داد. قیام مسلحانه و تصفیه. در سال ۱۹۲۸، سیاست مغولستان به شدت به سمت چپ چرخید و شروع به پایبندی به ایدئولوژی کمونیستی کرد. گله های دام به اجبار جمع آوری شدند، تجارت و حمل و نقل خصوصی ممنوع شد و صومعه ها و اشراف مورد حمله قرار گرفتند. با ناتوانی تجارت و حمل و نقل دولتی، اقتصاد مغولستان از هم پاشید. همچنین بیش از هفت میلیون رأس دام تلف شد که منجر به ناآرامی های گسترده در سال ۱۹۳۲ شد. گفتی است که قیام در اکتبر پس از درگیری ارتش ها، تانک ها و هواپیماهای مغولستان و شوروی سرکوب شد. اولین موج پاکسازی ها با ماجرای لخومبه در سال ۱۹۳۳ آغاز شد، توطئه ای ساخته شده که جامبین لخومبه، دبیر حزب را با شبکه های جاسوسی ژاپن مرتب
ط می کرد. همچنین در این پاکسازی ها بیش از ۱۵۰۰ نفر تصفیه شدند که بسیاری از آنها اعدام گشتند. قربانیان شامل نخست وزیر پلژیدین جندن بود که مشتاق آزادسازی اقتصاد بود. در سال ۱۹۳۶، جندن از قدرت برکنار شد و در اتحاد جماهیر شوروی اعدام شد و خرلوگین چویبالسان، متحد سرسخت ژوزف استالین، به قدرت رسید. بین سال های ۱۹۳۷ و ۱۹۳۹، موج دوم پاکسازی ها آغاز شد که ۲۵٬۴۳۷نفر رسماً دستگیر و ۲۰٬۰۹۹ نفر اعدام شدند. تعداد واقعی قربانیان بیش از ۳۵٬۰۰۰ تا ۱۰۰٬۰۰۰ تخمین زده شده است. در این پاکسازی ها بیش از ۱۸٬۰۰۰ نفر لاما بودند که منجر به نابودی مجازی روحانیون بودایی شد. همچنین بین سال های ۱۹۴۰ و ۱۹۵۵، کسانی که در پاکسازی های قبلی همدست بودند، خودشان پاکسازی شدند. تحت حکومت چویبالسان، بهبود زیرساخت ها، جاده ها و ارتباطات مغولستان با کمک شوروی انجام شد و همچنین اقداماتی برای بهبود نرخ باسوادی در این کشور انجام شد. یازدهمین کنگره حزب در دسامبر ۱۹۴۷ برگزار شد و اولین برنامهٔ پنج ساله مغولستان برای تشدید توسعه اقتصاد، صنعت، دامپروری و کشاورزی در مراحل مختلف تصویب شد. در سال ۱۹۵۲، خرلوگین چویبالسان درگذشت و یومجاگین تسدنبال به قدرت رسید. ت
سدنبال رقبای سیاسی خود را پاکسازی کرد؛ از جمله آنها داشیین دامبا در سال های ۱۹۵۸–۱۹۵۹، دارامین تومور-اوچیر در سال ۱۹۶۲، لوسانسرنگین تسند در سال ۱۹۶۳ و گروه ضد حزب لوخوز-نیامبو-سورماج در دسامبر ۱۹۶۴ پاکسازی شدند. سیاست خارجی او با تلاش برای نزدیک کردن مغولستان به همکاری نزدیکتر با اتحاد جماهیر شوروی و تلاش برای الحاق این کشور به اتحاد جماهیر شوروی مشخص شد. تلاش تسدنبال برای تبدیل مغولستان به جمهوری شانزدهم اتحاد جماهیر شوروی با مخالفت شدید سایر سیاستمداران روبرو شد و او به خیانت متهم شد. در خلال انشعاب چین و شوروی، تسدنبال با اتحاد جماهیر شوروی طرف شد و خشم چین را برانگیخت. همچنین از او به خاطر حفظ مسیر سوسیالیسم اعتدالی در طول جنگ سرد یاد می شود. انقلاب دموکراتیک ۱۹۹۰. در اوت ۱۹۸۴، یومجاگین تسدنبال در اقدامی که توسط شوروی حمایت می شد، ظاهراً به دلیل سن و وضعیت روحی مجبور به بازنشستگی شد و جامبین باتمونخ در آن ماه به عنوان رهبر ملی و رئیس حزب قدرت را به دست گرفت. اولین تظاهرات علنی طرفدار دموکراسی در مقابل مرکز فرهنگی جوانان در اولان باتور در ۱۰ دسامبر ۱۹۸۹ برگزار شد. طی چند ماه بعد، سازمان دهندگان تظاهرات مغو
لستان اردچیلسان خلبو (اتحادیه دموکراتیک مغولستان) را تأسیس کردند و به سازماندهی تظاهرات، تجمعات، اعتراضات و اعتصابات ادامه دادند. همچنین به معلمان و کارگران برای دریافت حمایت بیشتر از مردم در سراسر کشور در پایتخت و روستاها فراخوان دموکراسی دادند. در ۷ مارس ۱۹۹۰ در میدان سوخباتور، اتحادیه دموکراتیک مغولستان با آغاز اعتصاب غذا از کمونیست ها خواست استعفا دهند. دفتر سیاسی حزب اعتبار دولتی در نهایت تسلیم فشار شد و مذاکره با رهبران طرفدار دموکراسی را آغاز کرد. جامبین باتمونخ، رئیس دفتر سیاسی حزب، تصمیم به انحلال آن گرفت و در ۹ مارس ۱۹۹۰ استعفا داد. این امر راه را برای اولین انتخابات چند حزبی مغولستان هموار کرد. در پشت صحنه، حزب سرکوب معترضان را در نظر گرفت و فرمانی را تنظیم کرد که به امضای رهبر حزب باتمونخ برسد. باتمونخ با آن مخالفت کرد و سیاست خود مبنی بر عدم استفاده از زور را حفظ کرد. به گفته حاضران، باتمونخ گفت: «من هرگز این را امضا نمی کنم. ما مغول های اندک هنوز به این نقطه نرسیده ایم که دماغ همدیگر را خون کنیم»، بر میز کوبید و از اتاق بیرون رفت. در انتخابات ۱۹۹۰، احزاب برای کسب ۴۳۰ کرسی در خورال کبیر رقابت کرد