Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
پایبند باشند و همچنین از معترضان خواست که به جان و مال مردم احترام بگذارند. «فولکر تورک»، کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد، اظهار داشت که از شدت گرفتن خشونت ها «بهت زده» شده است و از نیروهای امنیتی خواست تا حداکثر خویشتنداری را به کار گیرند. او همچنین خواستار تحقیق در مورد عملکرد نیروهای امنیتی شد، به ویژه دربارهٔ مرگ معترضان و گزارش های مربوط به «استفاده های نامناسب از زور». گروه های حقوق بشر. سازمان «عفو بین الملل»، سرکوبی اعتراضات را محکوم کرد و در ۸ سپتامبر، خواستار تحقیقات مستقل و پاسخگویی بآنها شد. این سازمان، خواستار کاهش تنش گردید و از مقامات درخواست کرد که در استفاده از زور «بیشترین خویشتنداری را به کار گیرند». سازمان عفو بین الملل، از حق معترضان برای اعتراض مسالمت آمیز حمایت کرد و از دولت خواست که به «مطالبات مشروع جوانان برای پایان دادن به فساد» گوش دهد، تا آزادی های مدنی دوباره برقرار شود. سازمان «دیده بان حقوق بشر»، بلافاصله دربارهٔ اعتراضات بیانیه ای صادر نکرد، اما در یک گزارش خبری در ۹ سپتامبر، اقداماتی را پیشنهاد کرد. یافته های این سازمان حاکی از آن بود که دولت نپال، «سابقه خاموش کردن صدای
آنلاین» را داشته است و این بار نیز، نارضایتی فزاینده در میان جوانان را دامن زده است. با اشاره به لغو ممنوعیت و خشونت گسترده پلیس، این سازمان پیشنهاد کرد که «مقامات نپالی، باید بسرعت و بی طرفانه، استفاده پلیس از زور را بررسی کنند و همه مسئولان متخلف، بدون توجه به جایگاهشان، باید به طور مناسب تنبیه یا محاکمه شوند». مدیر آسیایی این سازمان بنام «میناکشی گانگولی»، تأکید کرد که تیراندازی های پلیس، «بی اعتنایی وحشتناک دولت به جان شهروندان خود و نیاز ناامیدانه برای سرکوبی انتقادها را نشان می دهد». این سازمان همچنین به «اصول اساسی سازمان ملل دربارهٔ استفاده از زور و سلاح های گرم» و نیز به گزارش های کمیته حقوق بشر سازمان ملل استناد کرد تا نشان دهد که استفاده دولت از مهمات جنگی، خارج از چارچوب قضایی بوده است. «فدراسیون جهانی جامعه های حقوق بشر» و «سازمان جهانی علیه شکنجه» نیز در ۹ سپتامبر، بیانیه ای مشترکی منتشر کردند و سرکوبی اعتراضات مسالمت آمیز را محکوم کردند. آنان از دولت خواستند که «فوراً همه اشکال نقض و خشونت ضدبشری، توسط مقامات علیه معترضان را متوقف کند»، از طریق قانونی اطمینان دهد که لغو ممنوعیت دائمی است و با ح
فظ جایگاه خود به عنوان عضو «کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد» و «میثاق بین المللی حقوق مدنی و سیاسی (ICCPR)»، «به حقوق اساسی مردم خود، چه آنلاین و چه آفلاین، احترام بگذارد».
موجیانو (به ایتالیایی: Muggiano) یک ناحیه در حومه غربی شهر میلان، ایتالیا است و بخشی از ناحیه اداری ۷ میلان (Zone 7) محسوب می شود. این ناحیه پیش از الحاق به باجیو در سال ۱۸۶۹، که خود در سال ۱۹۲۳ به میلان پیوست، یک کومونه مستقل بود. موقعیت جغرافیایی. موجیانو در حومه غربی میلان قرار دارد و با کومونه های Segrate، Cesano Boscone، Cisliano و Trezzano sul Naviglio هم مرز است. این ناحیه تقریباً ۱۰ کیلومتر از مرکز میلان فاصله دارد و عمدتاً به مراکز شهری نزدیک وابسته است. تاریخچه. نام «موجیانو» ریشه رومی دارد و از «Modianus» گرفته شده که به فرماندار منطقه ای به نام «Modius» اشاره دارد. موجیانو تا دهه ۱۹۹۰ عمدتاً یک ناحیه روستایی با جمعیتی کم بود که با خانه های مزرعه ای (cascine) و زمین های کشاورزی پوشیده شده بود. پس از آن، این ناحیه به یک منطقه مسکونی تبدیل شد و جمعیت آن رشد کرد. حمل ونقل. موجیانو به وسیله اتوبوس شماره ۶۳ به ایستگاه متروی Bisceglie در خط ۱ متصل است. همچنین بزرگراه حلقه ای میلان (Tangenziale Ovest) دارای خروجی به Muggiano است. جشنواره ها و رویدادها. Sagra del Risotto di Muggiano: این جشنواره یکی از جذا
ب ترین رویدادهای پاییزی در منطقه مگیانو است و معمولاً در اوایل ماه اکتبر برگزار می شود. محور اصلی این جشنواره، برنج و هنر تهیه ریزوتو است که قدمتی دیرینه در سنت های کشاورزی محلی دارد. بازدیدکنندگان در این رویداد فرصتی پیدا می کنند تا با روش های سنتی کاشت، برداشت و آماده سازی برنج آشنا شوند و طعم ریزوتوی اصیل محلی را تجربه کنند. علاوه بر غذا، جشنواره شامل برنامه های فرهنگی و سرگرمی متنوعی نیز هست، از جمله موسیقی زنده، نمایش های محلی، کارگاه های آشپزی و فعالیت های آموزشی برای کودکان و خانواده ها. هدف اصلی این جشنواره، حفظ و معرفی میراث کشاورزی و غذایی منطقه و ایجاد فضایی برای تعامل میان اهالی و گردشگران است. این رویداد فرصتی منحصربه فرد برای تجربه زندگی روستایی ایتالیا و لذت بردن از فرهنگ محلی با تمام حواس است.
نسخهٔ ۱۹۵۶ تا ۲۰۱۰ عنوان قهرمانی زنان دبلیودبلیوئی ، یک عنوان قهرمانی جهانی کشتی حرفه ای مختص به زنان در پروموشن آمریکایی دبلیودبلیوئی بود. این شرکت مدعی است که اصل و نسب این عنوان به ۱۸ سپتامبر ۱۹۵۶ و زمانی که فبیولس مولاه برای سومین بار، قهرمان عنوان جهانی زنان ان دبلیوآ[] شد، برمی گردد؛ با این حال این عنوان از سال ۱۹۸۴ به مالکیت دبلیودبلیوئی (در آن زمان با نام دبلیودبلیواف) رسید. دبلیودبلیوئی در سال ۱۹۵۶ وجود نداشت، اما مدعی ایجاد این عنوان از این سال است و هیچ تغییر قهرمانی را نیز از زمانی که مولاه قهرمان آن شد تا زمانیکه در سال ۱۹۸۴ آن را به وندی ریچر[] واگذار کرد، به رسمیت نمی شناسد. قبل از این اتفاق، مولاه حق این عنوان قهرمانی را به دبلیودبلیوئی فروخت و این عنوان به قهرمانی زنان دبلیودبلیوئی تبدیل شد. با ادعای این شرکت مبنی بر داشتن تاریخچه از سال ۱۹۵۶، این عنوان به قدیمی ترین عنوان قهرمانی کشتی حرفه ای فعال در دبلیودبلیوئی تبدیل شد تا زمانی که در سال ۲۰۱۰ با عنوان قهرمانی دیواز ادغام و غیرفعال شد. آخرین قهرمان این عنوان، لیلا بود. در آوریل ۲۰۱۶، یک عنوان قهرمانی جدید زنان دبلیودبلیوئی ایجاد شد؛ اگرچه
هر دو عنوان نام یکسانی دارند، اما تاریخچه ای جدای از هم دارند. در سپتامبر ۲۰۱۶، عنوان جدیدتر به قهرمانی زنان راو تغییر نام داد اما در ژوئن ۲۰۲۳ به قهرمانی زنان دبلیودبلیوئی بازگشت.
ایلی اینی () یک شهرک در بخش ستراوسکولسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
اراستو امپمبا (; {۱۹۵۰ – ۱۴ مه ۲۰۲۳ (۷۳ سالگی)) دانشمند در زمینه مدیریت منابع طبیعی اهل تانزانیا بود. او یک نگهبان شکار تانزانیایی بود که در دوران مدرسه، پدیده ای به نام اثر امپمبا را کشف کرد، پدیده ای متناقض که در آن آب گرم تحت شرایط خاصی سریع تر از آب سرد یخ می زند؛ این اثر قبلاً توسط ارسطو، فرانسیس بیکن و رنه دکارت مشاهده شده بود. زندگی. امپمبا در سال ۱۹۵۰ متولد شد. او در ۱۳ سالگی در مدرسه راهنمایی مگامبا در تانزانیا اثر امپمبا را دوباره کشف کرد. امپمبا آرزو داشت پزشک شود، اما محدودیت های مالی مانع جاه طلبی های او شد. با درک اینکه کار با حیات وحش فرصتی برای بورسیه تحصیلی خارج از کشور فراهم می کند، در کالج حیات وحش موئکا در موشی ثبت نام کرد. امپمبا پس از اخذ مدرک دیپلم، در سال ۱۹۶۷ به سمت مسئول منابع طبیعی منطقه ای در منطقه مارا ارتقا یافت. هشت سال طول کشید تا به هدف خود برای تحصیل در خارج از کشور برسد: او در کالج آموزش عالی کانبرا (که اکنون دانشگاه کانبرا نام دارد) در استرالیا در رشته مدیریت منابع طبیعی تحصیل کرد و متعاقباً مدرک کارشناسی ارشد خود را از دانشگاه ایالتی سول راس در آلپاین، ایالات متحده آمریکا
دریافت کرد. او بعداً در سال ۲۰۰۲ به عنوان مسئول اصلی شکار در وزارت منابع طبیعی و گردشگری تانزانیا و نایب رئیس گروه کاری کمیسیون جنگلداری و حیات وحش آفریقا در زمینه مدیریت حیات وحش منصوب شد. او در سال ۲۰۱۱ از وزارت تانزانیا بازنشسته شده بود. امپمبا متأهل و دارای فرزند بود؛ همسرش پزشک بود. مرگ امپمبا به خوبی مستند نشده است؛ به گفته کریستین آزبورن، بیوه فیزیکدانی که نقش کلیدی در مستندسازی و انتشار یافته های امپمبا داشت، او حدود سال ۲۰۲۰ درگذشت. با این حال، TRT گزارش می دهد که او در ۱۴ مه ۲۰۲۳ درگذشته است. کشف اثر امپمبا. امپمبا این پدیده را در سال ۱۹۶۳ در مدرسه متوسطه مگامبا هنگام تهیه بستنی در یک دوره آشپزی کشف کرد. به دلیل کمبود وقت، او هنگام تهیه بستنی، مرحله خنک کردن را نادیده گرفت و بلافاصله آن را در فریزر گذاشت. به طور غیرمنتظره ای، مخلوط شیر او سریع تر از همکلاسی هایش منجمد شد. معلم فیزیک او در آن زمان به او گفت که مشاهده او به وضوح امکان پذیر نیست. چند سال بعد، رئیس مدرسه امپمبا، فیزیکدان بریتانیایی دنیس آزبورن (۱۹۳۲–۲۰۱۴) از دانشگاه دارالسلام را دعوت کرد تا در مورد کار او سخنرانی مهمان ارائه دهد. در پای
ان ارائه، امپمبا سؤالی را که مدت ها او را آزار می داد، پرسید: «اگر دو بشر با حجم مساوی آب، یکی با دمای ۳۵ درجه سانتیگراد و دیگری با دمای ۱۰۰ درجه سانتیگراد، بردارید و آنها را در یخچال قرار دهید، آن که با دمای ۱۰۰ درجه سانتیگراد شروع به کار کرده است، ابتدا یخ می زند. چرا؟» معلمان و همکلاسی های حاضر این ادعا را پوچ دانستند و امپمبا را به خاطر این سؤال مسخره کردند. آزبورن نیز غافلگیر شد، اما بعداً امپمبا را به دانشگاه دارالسلام دعوت کرد تا مشاهدات خود را آزمایش کند. در این آزمایش ها، این دو نفر توانستند «برخی» شواهد برای ادعای امپمبا پیدا کنند. با این حال، آزبورن اعتراف کرد که این آزمایش ها خام بوده اند و برای تأیید نیاز به بازتولید پیچیده تری دارند. مطالعات بعدی بی نتیجه بوده اند و محققان به دشواری تعیین دقیق زمان یخ زدن کامل آب و همچنین تغییرات زیاد در اندازه گیری ها، حتی با کمی بی دقتی، اشاره کرده اند. در سال ۱۹۶۹، طی مطالعات امپمبا در کالج مدیریت حیات وحش آفریقا نزدیک موشی، مقاله ای که او و آزبورن در مورد این پدیده نوشته بودند، منتشر شد.
پائولو کاچیا دومینونی، بارون چهاردهم سیلاونگو ((زاده ۱۴ مه ۱۸۹۶ - درگذشته ۱۲ اوت ۱۹۹۲) سرباز ایتالیایی، افسر پیاده نظام کوهستانی "آلپینی"، مهندس و نویسنده بود که بیشتر به خاطر رهبری اش در لشکرکشی شمال آفریقا در جنگ جهانی دوم شناخته می شود. زندگی نامه. پائولو کاچیا دومینونی در ۱۴ می ۱۸۹۶ در نرویانو، میلان، ایتالیا به دنیا آمد. او پسر کارلو (یک دیپلمات) و بیانکا بود. در سال ۱۹۱۳ وارد دانشکده مهندسی دانشگاه پلی تکنیک میلان شد. در سال ۱۹۱۵، هنگامی که ایتالیا وارد جنگ جهانی اول شد، او به عنوان داوطلب ثبت نام کرد. و در سپاه آلپینی جنگید و در آنجا به درجه ستوان یکم رسید. در فوریه ۱۹۲۰، دوباره وارد مدرسه پلی تکنیک شد. او در سال ۱۹۲۲ دکترای خود را در رشته مهندسی عمران دریافت کرد. از سال ۱۹۲۴ به بعد، کاچا دومینیونی عمدتاً در خارج از کشور کار می کرد. در طول دوران مهندسی خود در مصر پیش از جنگ، او دوستی عمیقی با ولادیمیر پنیاکوف، مهاجر بلژیکی، که بعدها با نام پاپسکی شناخته شد (خالق و رهبر یک واحد نیروهای ویژه جنگ جهانی دوم به نام ارتش خصوصی پاپسکی ("اسکادران تخریب شماره ۱، PPA") که با او صحرای مصر را کاوش کرده بود، برقرار
کرد. چند سال بعد، این دو در جنگ جهانی دوم، در لیبی، به عنوان دشمن، با یکدیگر روبرو شدند. در سال ۱۹۳۱، کاچا دومینیونی یک بررسی توپوگرافی از طرابلس انجام داد و در سال ۱۹۳۵ یک عملیات شناسایی در سودان را رهبری کرد. در سال های ۱۹۳۵–۱۹۳۶، کاچیا دومینیونی در جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی جنگید.. در ژوئن ۱۹۴۲، فرماندهی گردان سی و یکم تفنگداران دریایی به او سپرده شد که در طول نبرد نخست العلمین، نبرد علم الحلفا و نبرد دوم العلمین فرماندهی را بر عهده داشت. فیلد مارشال اروین رومل شخصاً به خاطر اقداماتش در نبرد اول العلمین، نشان صلیب آهنین درجه دو را به او اعطا کرد. پس از آتش بس کاسیبیله، او به جنبش مقاومت ایتالیا پیوست. در ژوئیه ۱۹۴۴ توسط گارد ملی جمهوری خواه ایتالیا دستگیر شد، اما اندکی پس از آن آزاد شد. کتاب او در مورد لشکرکشی ایتالیا در شمال آفریقا، "«العلمین ۱۹۳۳–۱۹۶۲»"، به انگلیسی ترجمه و توسط انتشارات آلن و آنوین در سال ۱۹۶۶ با عنوان "«العلمین ۱۹۳۳–۱۹۶۲: یک داستان ایتالیایی»" منتشر شده است. در ۷ می ۱۹۵۸، کاچیا دومینونی با النا اسکیولت (باستان شناس) ازدواج کرد. آنها دو دختر داشتند: بیانکا اوتاویا و آنا فرانچسکا. کاچا دو
مینیونی دوران پس از جنگ خود را وقف یافتن اجساد سربازانی کرد که هنوز در میدان نبرد العلمین بودند و همچنین برای یادبود کشته شدگان نبرد العلمین یک گورستان و یک بنای یادبود، واقع در نقطه ای خاص از میدان به نام "تپه ۳۳" کرد و به لطف بیست سال تلاش او، سرانجام هزاران سرباز گمنام ایتالیایی، آلمانی و بریتانیایی در آنجا شناسایی و به خاک سپرده شدند. دومینیونی همچنین موزه ملی ایتالیا را در مورچیسون، استرالیا طراحی کرد. این موزه بقایای ۱۳۰ اسیر جنگی و غیرنظامیان بازداشت شده ایتالیایی را که در طول جنگ جهانی دوم در استرالیا جان باختند، در خود جای داده است. کاچیا دومینونی خبرنگار روزنامه ایتالیایی "کوریره دلا سرا" (۱۹۳۱–۱۹۶۱) و با سایر روزنامه های ایتالیایی و فرانسوی همکاری می کرد. او در ۱۲ اوت ۱۹۹۲ در رم درگذشت. منابع. ایگان، لورا (۱۱ نوامبر ۲۰۱۶). «به یاد کسانی که هرگز از جنگ جهانی دوم رهایی نیافتند». ایل گلوبو. بایگانی شده از نسخه اصلی در ۲۶ آگوست ۲۰۱۹. بازیابی شده در ۲۶ آگوست ۲۰۱۹.
گواپو (، جمع: "گواپی" -guappi-) یک اصطلاح تاریخی و غیررسمی مرتبط با خرده فرهنگ جرم بین ایتالیایی ها است و اصطلاح خطاب در زبان ناپولی است که تقریباً معادل یا به معنای اراذل و اوباش، متکبر، جاکش، لاف زن یا گردن کلفت است. اگرچه امروزه این کلمه اغلب برای اشاره به عضوی از کامورا، سازمانی شبیه مافیای سیسیل در منطقه کامپانیا و پایتخت آن ناپل در ایتالیا، استفاده می شود، اما «گواپریا» (یا «گواپاریا»؛ یعنی خرده فرهنگ گواپو) پیش از کامورای مدرن وجود داشته و در اصل یک خرده فرهنگ جنایی متفاوت و جداگانه بوده که خود را بسیار مستقل از کامورا می دانسته است. از نظر تاریخی، «گواپو» به یک خرده فرهنگ نسبتاً منسجم در قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم اشاره داشت که در منطقه ناپل و تا حد کمتری در مناطق مجاور جنوب ایتالیا رونق داشت. این خرده فرهنگ به طور کلیشه ای شامل نوعی جنایتکار، دلال، یاغی و گردن کلفتِ پر سر و صدا، ژیگول (خوش پوش)، متکبر، آزاده و خشن اما شیک پوش بود که با این وجود تا حدودی از یک کد افتخار جوانمردی پیروی می کرد. ریشه شناسی. این کلمه به احتمال زیاد از اسپانیایی "guapo" (جنوب ایتالیا قرن ها تحت حکومت اسپانیا بود) به معنا
ی جسور، زیبا یا فرد متظاهر گرفته شده است و در نهایت از لاتین "vappa" به معنای شراب بی مزه یا رذل گرفته شده است. اسم "guapparia" که گاهی برای اشاره به کامورا نیز استفاده می شود، به معنای تکبر، سلطه گر یا لاف زن است. فعل «guappia» به معنای رفتار کردن مانند «guappo» (کاموریستا)، سلطه جو بودن است و از کلمه اسپانیایی «guapear» (تظاهر به شجاعت، به رخ کشیدن ظرافت) گرفته شده است. این کلمه همچنین ممکن است از گاردونا (Garduña)، یک سازمان جنایی خیالی در اسپانیا که گفته می شود پیش ساز کامورا بوده است، گرفته شده باشد. گاردونا از «guapos» تشکیل شده بود، که عموماً شمشیرزنان خوب، آدمکش های جسور و راهزنان متعهد بودند. کلمه وپ (wop)، یک توهین قومی آمریکایی برای یک ایتالیایی، احتمالاً از guappo گرفته شده است. ویژگی ها. اگرچه این اصطلاح امروزه اغلب به یکی از اعضای کامورا (یعنی یک کاموریستا) اشاره دارد، اما شخصیت تاریخی «guappo» لزوماً مترادف با کاموریستا نیست. این یک شخصیت تاریخی در منطقه ناپلی است که با ظاهر شیک یا بیش از حد شیک پوشش، ژست غیرمعمولش که توجه را به خود جلب می کند و مراقبت خاصی که از بدن و صورت خود نشان می دهد، قاب
ل تشخیص است. گواپو را می توان بر اساس لباس هایی که می پوشید، به عنوان «ساده» یا «شیک» توصیف کرد: اولی لباس های مجلل و پر زرق و برق را ترجیح می داد در حالی که دومی عاشق پوشیدن لباس های بهترین خیاط های ناپل بود. در ابتدا، گواپو یک روح نسبتاً خشن و آزاد بود؛ آزاد از قانون و همچنین کامورای «رسمی»، با اصول شرافت خاص خود، همزمان یک اخاذ، جنایتکار و اغلب یک جاکش، در عین حال یک اصلاح کننده اشتباهات محله محلی و حامی هنرمندان خواننده کافه. او گاهی با کامورا متحد و گاهی رقیب بود. حدود سال ۱۸۶۰، یک گواپو به عنوان یک کاموریستا مستقل و فردگرا توصیف می شد. هنگامی که کامورا به عنوان یک سازمان ضعیف بود، گواپو شکوفا شد. پس از اولین محاکمه دسته جمعی علیه کامورا در سال های ۱۹۱۱–۱۹۱۲ و ظهور حکومت فاشیستی، کامورا به عنوان یک سازمان تقریباً نابود شد. گواپوی محلی بازگشت و دوره بین دو جنگ (۱۹۱۸–۱۹۳۹) اوج قدرت گواپوی فردگرا بود. پس از جنگ جهانی دوم، با بازگشت کامورا، شخصیت گواپو سرانجام در این سازمان ادغام شد. یک گواپوی نمونه آن دوران Pasquale Simonetti بود که با نام "Pascalone ‘e Nola" نیز شناخته می شد و بازار میوه ناپل را کنترل می ک
رد. او با پوپتا مارسکا ازدواج کرده بود و به خاطر سیلی زدن علنی به رئیس مافیای آمریکایی، لاکی لوچانو، در پیست اسب دوانی آگنانو مشهور بود. (در واقع، مجرم فرانچسکو پیروتزی، معروف به «سیچیلو 'o francese'»، یکی از افراد رئیس کامورا آلفردو مایستو بود) در هنر و فرهنگ عامه. گواپو در درام، موسیقی و ادبیات ناپلی، مانند آهنگ ناپلی «گواپاریا» اثر شاعر لیبرو بوویو، در آثار نویسنده رافائله ویویانی، و روزنامه نگاران فردیناندو روسو و ماتیلده سرائو حضور دارد. کمدین توتو نقش یک فرد عادی را که توسط یک «گواپو» مورد آزار و اذیت قرار گرفته بود، در فیلم کمدی ایتالیایی به کارگردانی ویتوریو دسیکا طلای ناپل () در سال ۱۹۵۴ بازی کرد. آهنگساز اپرای ناپلی دومنیکو چیمارزا یک گوآپو را در اپرای او در سال ۱۷۸۶ با نام «Il credulo». گذار از «گواپاریا» به «کامورا» در اواسط قرن بیستم در چندین فیلم سینمایی با بازی بازیگر و خواننده ایتالیایی «ماریو مرولا (خواننده)» به تصویر کشیده شده است. ماریو مرولا اغلب نقش یک «گواپو» به سبک قدیمی را بازی می کرد که در برابر بی عدالتی های اعمال شده توسط کامورا می ایستاد؛ از جمله می توان به «Sgarro alla camorra» («
اهانت به کامورا»، ۱۹۷۳) و «L'ultimo guappo» («آخرین گواپو»، ۱۹۷۸) اشاره کرد. در فیلم آمریکایی محصول ۱۹۷۴، شخصیت دون فانوچی در حالی به تصویر کشیده می شود که مانند یک «گواپو» ی کلیشه ای لباس می پوشد و خودش را به نمایش می گذارد.
هوبرتوس فرایهر فون گال ( متولد ۲۶ مه ۱۹۳۵ در گیسن؛ مرگ در ۸ آوریل ۲۰۱۸ در برلین) یک باستان شناس کلاسیک و باستان شناس خاور نزدیک آلمانی بود که چندین دهه در مؤسسه باستان شناسی آلمان با تمرکز بر باستان شناسی ایران کار کرد. زندگی. هوبرتوس فون گال از سال ۱۹۵۵ تا ۱۹۶۳ در دانشگاه گوته فرانکفورت و دانشگاه یوهانس گوتنبرگ ماینتس، باستان شناسی کلاسیک، پیش از تاریخ و تاریخ اولیه و تاریخ باستان را آموخت. او یک سال را به عنوان دانشجوی تبادلی در دانشگاه آنکارا گذراند. در ماینتس، او دکترای خود را در سال ۱۹۶۳ با پایان نامه ای در مورد مقبره های سنگی در پافلاگونیا زیر نظر فرانک برومر دریافت کرد. او متعاقباً در سال ۱۹۶۴ بورسیه مسافرتی از مؤسسه باستان شناسی آلمان دریافت کرد. از سال ۱۹۶۵ تا ۱۹۶۹ در بخش ویراستاری دفتر مرکزی مؤسسه باستان شناسی آلمان در برلین، و سپس تا سال ۱۹۷۱ به عنوان مشاور در دپارتمان استانبول مؤسسه باستان شناسی آلمان مشغول به کار بود. از سال ۱۹۷۱ تا زمان بازنشستگی اش در سال ۲۰۰۱، او در شعبه تهران مؤسسه باستان شناسی آلمان، ابتدا در تهران، سپس (۱۹۸۰-۱۹۸۱) در مونیخ و سرانجام (از سال ۱۹۸۱) در برلین مشغول به کار بود.
فون گال از سال ۱۹۷۶ به بعد ازدواج کرد. او در سال ۲۰۱۸ در سن ۸۲ سالگی پس از یک بیماری طولانی در برلین-شارلوتنبرگ درگذشت. پژوهش. حوزه اصلی تحقیقات گال، باستان شناسی پارسیان، پارتیان، مادها و ساسانیان بود. تمرکز اصلی انتشارات او در طول دوران دانشگاهی اش «تحقیق در مورد تجلی تصویری قدرت حاکم و فرهنگ درباری در ایران باستان پیش از اسلام به معنای وسیع کلمه» بوده است. این همچنین شامل، به عنوان مثال، مطالعات او در مورد توسعه نمادهای حاکم مانند تاج یا دیهیم می شود. اخیراً، او روی منابع کلاسیک در هنر دوران قاجار در ایران کار کرده است. فون گال همچنین در تحقیقات میدانی در تخت سلیمان، آتشکده آذرگشسپ، طاق بستان و فیروزآباد شرکت داشت.
آریل مارکس روزنبرگ (به ( ؛ زادهٔ ) که بیشتر با نام هنری آریل پینک شناخته می شود موسیقی دان و خواننده-ترانه پرداز آمریکایی می باشد که آثارش به شدت از موسیقی عامه پسند دهه های ۱۹۶۰ تا ۱۹۸۰ تأثیر گرفته است. سبک و زیبایی شناسی لو-فای او و آلبوم هایی که در خانه ضبط کرده بود الهام بخش بسیاری از موسیقی دانان مستقل از اواخر دههٔ ۲۰۰۰ بود. از او اغلب به عنوان «پدرخواندهٔ» سبک های هیپناگوژیک پاپ و چیل ویو یاد می شود و از او به عنوان کسی نام می برند که روندی گسترده تر را به جریان انداخت؛ روندی که شامل بازآفرینی رسانه ها، صداها و فناوری های منسوخ دهه های گذشته و همچنین ایجاد نوعی ارزش گذاری برابر میان هنر فاخر و هنر عامه در موسیقی مستقل بود.
نه برای ترسوها: درس هایی در شجاعت، قدرت و پشتکار () کتابی است که در سال ۲۰۱۸ توسط دیپلمات آمریکایی وندی شرمن بر اساس دوران حضور او به عنوان مذاکره کننده ارشد ایالات متحده، در طول توافق هسته ای ایران (برجام) نوشته شده است. محتوا. کتاب «نه برای ترسوها: درس هایی در شجاعت، قدرت و پشتکار» درباره خاطرات مذاکره کننده ارشد آمریکایی «وندی شرمن» در طول توافق هسته ای ایران است. این کتاب «توضیحی کامل از چگونگی تدوین و تصویب برجام» از دیدگاه وندی شرمن است. این کتاب خواننده را به دنیای دیپلماسی بین المللی می برد و ذهن او را به ذهن یکی از مؤثرترین مذاکره کنندگان که اغلب تنها زن حاضر در اتاق است، می برد. نویسنده اذعان می کند که چرا موفقیت در حوزه کاری او دشوار است. با خواندن «نه برای ترسوها»، خواننده یاد می گیرد که چگونه مهارت های کلیدی دیپلماسی را در زندگی روزمره خود به کار گیرد و با چالش ها روبرو شود. در این کتاب، وندی شرمن سعی کرده است تجربیات خود را برای غلبه بر موانع پیش روی زنان نه تنها در دیپلماسی بین المللی، بلکه در زندگی روزمره بیان کند. انتشار. کتاب «نه برای ترسوها: درس هایی در شجاعت، قدرت و پشتکار» برای اولین بار
در سپتامبر ۲۰۱۸ به زبان انگلیسی توسط کتاب های امور عمومی در ایالات متحده منتشر شد. این کتاب در سال ۲۰۱۹ به فارسی ترجمه و در ایران منتشر شد. در آوریل ۲۰۲۰، این کتاب در ایران به عنوان پرفروش ترین کتاب انتشارات مرکز اسناد انقلاب اسلامی معرفی شد. نظرها. مادلین آلبرایت، شصت و چهارمین وزیر امور خارجه ایالات متحده آمریکا، کتاب شرمن را به عنوان "کتابی قدرتمند، عمیقاً شخصی و جذاب نوشته شده توسط یکی از باهوش ترین و فداکارترین دیپلمات های آمریکا" توصیف کرد. جان کری، شصت و هشتمین وزیر امور خارجه ایالات متحده، گفت که "وندی فقط در مورد ارزش شجاعت، قدرت و پشتکار نمی نویسد، بلکه آن را زندگی می کند. او نمونه ای است که نشان می دهد یک مذاکره کننده قوی می تواند یک مربی انسان دوست نیز باشد."
هیپناگوژیک پاپ (یا اچ-پاپ) نوعی موسیقی پاپ یا سایکدلیک است که با زنده کردن حافظه فرهنگی و حس نوستالژی نسبت به سرگرمی های عامه پسند گذشته — به ویژه دههٔ ۱۹۸۰ — شناخته می شود. این سبک در اواسط تا اواخر دههٔ ۲۰۰۰ پدید آمد، زمانی که موسیقی دانان آمریکایی لو-فای و نویز شروع کردند به استفاده از زیبایی شناسی رترو که از کودکی خود به یاد داشتند؛ مانند راک رادیویی، موسیقی موج نو، سینث-پاپ، موسیقی بازی ویدئویی، لایت راک و آراندبی. آثار این سبک اغلب روی کاست یا در وبلاگ های اینترنتی منتشر می شدند و معمولاً با استفاده از تجهیزات آنالوگ قدیمی و آزمایش های خانگی دی آی وای شناخته می شدند.
ونوس و آدونیس اثری از تیسین، نقاش ونیزی دوره رنسانس است که بارها توسط وی، شاگردانش و همچنین سایر هنرمندان بازآفرینی شده است. در مجموع حدود ۳۰ نسخه از این اثر وجود دارند که قدمت آن ها به قرن شانزدهم میلادی بازمی گردد و محبوبیت آنها تا حد زیادی ناشی از برهنگی ونوس است. مشخص نیست که کدام یک از نقاشی های موجود، نسخه اصلی یا اولیه است. میزان مشارکت مستقیم تیسین نیز در خلق نسخه های به جا مانده، محل بحث است. تنها نسخه ای که دارای تاریخ دقیق است، در موزه پرادو در مادرید نگهداری می شود و در مکاتبات میان تیسین و فلیپه دوم در سال ۱۵۵۴ به آن اشاره شده است. با این حال، مشخص شده که آن نسخه بازآفرینی یک اثر قدیمی تر است که احتمالاً در دهه ۱۵۲۰ میلادی کشیده شده است. نقاشی نسخه پرادو صحنه ای در هنگام طلوع آفتاب را نشان می دهد که در آن، آدونیس جوان در حال جدا شدن از معشوقه اش، ونوس، است. او نیزه ای پر دار یا «پیکان» در دست دارد؛ که در قرن شانزدهم برای شکار بسیار رایج بوده. قلاده های سه سگ شکاری اش به دور بازوی راستش پیچیده شده اند. زیر درختان پشت سر آن ها در سمت چپ، کوپیدو به خواب فرو رفته و کمان و ترکش تیرهایش از درخت آویزان
اند؛ گویی اکنون زمان عشق نیست. در آسمان بالای سرشان، شخصیتی بر ارابه دیده می شود؛ که چهره اش ممکن است به ونوس (در صحنه ای از ادامه داستان)، آپولون یا سول (نمادهای طلوع) تعلق داشته باشد. برخلاف روایت رایج، ونوس نه با کت نظامی، بلکه با پارچه ای فاخر و منقش به نوارهای طلایی بر صخره نشسته. همچنین، شیپوری از کمربند آدونیس آویزان است و طرح لباسش برگرفته از مجسمه های کلاسیک رومی است. به احتمال زیاد، منبع اصلی این روایت اووید بوده؛ هرچند منابع ادبی و تصویری دیگر نیز مطرح شده اند. طبق کتاب دهم "دگردیسی ها" اثر اووید، آدونیس در قالب جوانی زیبا و یتیم از خانواده سلطنتی به تصویر کشیده شده که وقت خود را صرف شکار می کند. پس از آن که یکی از تیرهای کوپیدو به اشتباه به ونوس برخورد می کند، وی دل باختهٔ آدونیس می شود. آن ها با هم به شکار می روند؛ اما ونوس از حیوانات درنده دوری می کند و آدونیس را نیز از خطر آن ها برحذر می دارد؛ که اشاره ای به داستان آتالانتا است. بالاخره روزی آدونیس به تنهایی به شکار می رود و توسط یک گراز زخمی مورد حمله قرار می گیرد. ونوس، که در آسمان سوار بر ارابه است، صدای فریادهای او را می شنود ولی نمی تواند
نجاتش دهد. در سمت راست برخی نسخه ها، صحنهٔ مرگ آدونیس در دوردست به تصویر کشیده شده است. طبق روایت اووید، این ونوس است که ابتدا محل ملاقات را ترک می کند؛ اما در نقاشی تیسین، آدونیس خود را از ونوس دور می سازد. این موضوع که به نظر می رسد ابداع خود تیسین بوده، مورد انتقاد برخی قرار گرفته است. هارولد وتی (پژوهشگر هنر) دو نوع ترکیب بندی برای نقاشی ونوس و آدونیس معرفی و آن ها را نوع پرادو و نوع فارنزه نام گذاری کرده. نوع پرادو رایج تر است و پیش تر شرح داده شد. گاهی این دو نوع با عناوین «نسخه سه سگی» و «نسخه دو سگی» نیز شناخته می شوند. در بیشتر موارد، این دو نسخه مشابه اند، اما نوع فارنزه دارای قاب بندی فشرده و افقی است و بخش عمده ای از آسمان نیز از آن حذف شده است. در این نسخه، دست آدونیس نزدیک به لبهٔ تصویر قرار دارد و پرهای نیزه هم دیده نمی شوند. در این نسخه ارابهٔ آسمانی نیز حذف شده؛ هرچند خورشید همچنان از میان ابرها می تابد. در آن همچنین فقط دو سگ دیده می شوند و ظرف طلایی سمت چپ نیز حذف شده است. کوپیدو به زوج حاضر در نقاشی نزدیک تر شده و این بار بیدار است و کبوتری در دست دارد. نسخه های نوع پرادو. ارتفاع نسخه های
مختلف این اثر بین ۱۶۰ تا ۲۰۰ سانتی متر متغیر هستند؛ اما عرض آن ها معمولاً ثابت و در حدود ۱۹۰ تا ۲۰۰ سانتی متر است. همه نسخه های فارنیزه به طور قابل توجهی کوچک تر هستند و همین قاب بندی فشرده تر باعث شده اندازهٔ پیکره ها تقریباً مشابه با نسخه های پرادو باشند. نسخه پرادو، مادرید. از نسخه ای که اکنون در موزه پرادو در مادرید نگهداری می شود، به عنوان قدیمی ترین نسخهٔ به جا مانده یاد می شود. هرچند این اثر تا سال ۱۶۲۶ میلادی به طور رسمی ثبت نشده بود؛ اما همان اثری محسوب می شود که تیسین در سپتامبر ۱۵۵۴ میلادی از لندن برای فلیپه دوم (پادشاه اسپانیا) فرستاد. در آن زمان، فلیپه با ماری تودور ازدواج کرده بود و هنوز پادشاه اسپانیا نبود؛ بلکه پادشاه انگلستان بود. فلیپه این نقاشی را در ماه دسامبر دریافت کرد و در نامه ای به یکی از درباریان از «تاخوردگی ناشی از بسته بندی» شکایت کرد. در نقاشی نسخه پرادو، درز محل دوخت دو قطعه بوم کاملاً مشهود است. ویلیام راجر ریاریک نظریه ای مطرح کرده مبنی بر این که نسخهٔ نخست در واقع نسخهٔ لوزان بوده و تیسین بعدها نسخهٔ دیگری — همان نسخهٔ پرادو — را ارسال کرده است. اما نیکلاس پنی این نظریه را رد