Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سنت» می نامیدند، بودند. انتخابات ژوئیه ۲۰۰۹ به حکومت نظامی اجازه داد تا کنترل دولت را در دست داشته باشد. پس از این انتخابات، با وجود ادعاهایی مبنی بر تقلب گسترده در آرا، چندین مصوبه با تمرکز بر قانوی کردن برخی قوانین سنتی به تصویب شد. «مینت إلی»، یک فعال حقوق زنان، توضیح می دهد: «ما یک وزارت امور زنان داشتیم… ما دیپلمات ها و فرمانداران زن داشتیم. ارتش ما را چندین دهه عقب انداخت و ما را به نقش های سنتی خود بازگرداند. ما دیگر حتی. وزارتخانه ای که به صحبت هایمان گوش دهد، نداریم.» ارقام دولتی مربوط به قبل از کودتای ۲۰۰۸ نشان می دهد که لبلوح در ۵۰ تا ۶۰ درصد از زنان در مناطق روستایی و ۲۰ تا ۳۰ درصد از زنان در مناطق شهری رخ داده است. پس از کودتا، افراد حرفه ای در خورانیدن اجباری تخمین می زنند که تقریباً ۸۰ درصد از زنان در سراسر کشور تحت برخی از اشکال لبلوح قرار گرفته اند. نگرش نسبت به لبلوح در موریتانی و خارج از آن. برای تعیین نگرش مردان و زنان در رابطه با ادامه انجام لبلوح و بریدن آلت زنانه از داده های سال ۲۰۰۰–۲۰۰۱ «برنامهٔ بررسی های جمعیت شناختی و سلامت» آی سی اف اینترنشنال در موریتانی استفاده شد. تجزیه و تحلیل
آمار نشان داد که اکثریت پاسخ دهندگان زن و مرد طرفدار ادامهٔ این عمل هستند (به ترتیب ۶۴٪ و ۷۰٪). همچنین مشخص شد که تقریباً یک چهارم (۲۳٪) از زنان گزارش داده اند که در کودکی به اجبار تغذیه شده اند و ۳۲٪ از زنان و ۲۹٪ از مردان ادامه این عمل را تأیید کرده اند. در حالی که شیوع لبلوح به وضوح بسیار زیاد است، هرگونه صدمه زدن به آلت تناسلی کودک (از جمله آسیب های ناشی از عمل تغذیه اجباری و بریدن آلت زنانه) تحت قانون کیفری حمایت از کودک در موریتانی غیرقانونی است. مجازات ها از ۱ تا ۳ سال حبس و جریمه های نقدی سنگین متغیر است. با این حال، قانون به طور اخص از ختنهٔ دختران یا لبلوح به عنوان اقدامات غیرقانونی که به کودکان خردسال آسیب می زنند، یاد نکرده است. با این حال، به نظر می رسد که نگرش ها در موریتانی با تأثیرات جهانی، همانند مدهای غربی، موسیقی پاپ نیجریه و برنامه های تلویزیونی فرانسوی که درک عموم را اندازه بدن و زیبایی زنان را دگرگون کرده، در حال تغییر است. موسیقی لبنان در سراسر خاورمیانه بسیار محبوب است و امروزه مردان موریتانیایی در حال مقایسه زنان موریتانیایی با خوانندگان محبوب لبنانی هستند که نشان می دهد ممکن است نگر
ش ها در کشور حتی در بین مردان نیز در حال تغییر باشد. سازمان های بین المللی و سازمان های مردم نهاد نیز به طور فزاینده ای به آنچه که بدان به عنوان یک عمل فرهنگی ناروال و سوءاستفاده آمیز پرداخته می شود، علاقه مند شده اند. این تفکر که آداب و رسوم سنتی پروارسازی زنان اکنون به سمتی رفته که زنان جوان به طور معمول به مصرف هورمون های رشد حیوانی و استروئیدها روی آورده اند، توجه سازمان هایی مانند Equality Now را به خود جلب کرده است. بینش و استنباط غربی ها آن است که لبلوح نوعی انقیاد غیرانسانی است که باید با ختنه جنسی و قاچاق جنسی به عنوان نقض حقوق بشر در نظر گرفته شود. موریتانی اکنون مورد هدف گروه های بین المللی حقوق زنان است که به دنبال پایان دادن به این عمل هستند و لبلوح در موریتانی به موضوع مقالات و مستندهای معاصر تبدیل شده است که دریچه ای کنجکاوانه را به روی عملی بازکرده که کاملاً در تضاد با تفکرات کنونی غرب در مورد غذا و بدن است.
اکوپداگوژی () جنبش برآمده از تئوری و عمل علوم پرورشی انتقادی است، مجموعه ای از پراکسیس های آموزشی تحت تأثیر فیلسوف و مربی پائولو فریره. مأموریت اکوپداگوژی ایجاد قدردانی قوی از پتانسیل های جمعی بشریت و تقویت عدالت اجتماعی در سراسر جهان است. این کار را به عنوان بخشی از یک چشم انداز آینده محور، بوم شناختی و سیاسی انجام می دهد که به شدت با جهانی شدن ایدئولوژی هایی مانند نئولیبرالیسم و امپریالیسم مخالفت می کند و در عین حال تلاش می کند تا اشکال انتقادی سواد بوم شناختی را دامن بزند.
ادبیات ویتنامی (به ویتنامی: "Văn học Việt Nam") ادبیات شفاهی و مکتوب است که عمدتاً توسط ویتنامی ها خلق شده است. ادبیات اولیه ویتنامی بسیار تحت تأثیر ادبیات چینی بوده است. از آنجایی که چینی ادبی زبان نوشتاری رسمی برای اسناد دولتی بود، اکثر آثار ادبی به زبان هان وان یا văn ngôn سروده شدند. از قرن دهم، اقلیتی از آثار ادبی در Chữ Nôm، سیستم نوشتاری سابق برای زبان ویتنامی، سروده شد. از نویسندگان کنونی ادبیات ویتنامی می توان بائو نین را نام برد.
ژان فراری (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال اهل پرو است که در پست هافبک بازی می کرد. او آخرین بار برای لئون دی هوانوکو در لیگ دسته اول فوتبال پرو بازی کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال پرو بازی کرده است.
ماری فیلمی محصول سال ۲۰۱۹ و به کارگردانی مایکل گوئی است. در این فیلم بازیگرانی همچون گری اولدمن، امیلی مورتیمر، مانوئل گارسیا-رولفو، استفانی اسکات، چلو پرین، داگلاس اوربانسکی، جنیفر اسپوزیتو و اوون تیگ ایفای نقش کرده اند.
هوانگ او فونگ که با نام مستعار بائو نین (Bảo Ninh) (زاده ۱۸ اکتبر ۱۹۵۲) نیز شناخته می شود، رمان نویس، مقاله نویس و نویسنده داستان کوتاه ویتنامی است که بیشتر به خاطر اولین رمانش که به زبان انگلیسی با نام اندوه جنگ منتشر شد، شناخته می شود.
فلاویو فریرا (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال اهل پرتغال است که در پست مدافع میانی یا هافبک دفاعی بازی می کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۶ سال پرتغال و زیر ۱۸ سال پرتغال بازی کرده است.
سلین گیفورد (؛ ۳۰ مهٔ ۱۹۰۱ – ۲۱ ژوئیهٔ ۱۹۷۹) یک مددکار اجتماعی اهل ایالات متحده آمریکا و از مقامات بین المللی و دولت فدرال ایالات متحده بود. او در سال ۱۹۶۴ به واسطهٔ کار و رهبری خود در اداره امور سرخ پوستان موفق به دریافت جایزه زن فدرال شد. اوایل زندگی. سلین گیفورد در روچستر، ماساچوست به دنیا آمد. پدر او جورج جی. گیفورد و مادرش الیزابت آنا شرمن گیفورد بودند. فعالیت حرفه ای. گیفورد در دوران رکود بزرگ به عنوان مددکار اجتماعی در ایالت های مختلف آمریکا فعالیت می کرد. در سال ۱۹۳۶، به عنوان دستیار مددکار اجتماعی منطقه ای در اداره پیشرفت کار (WPA) در ویرجینیای غربی مشغول به کار شد. در سال ۱۹۳۸ از سخنرانانی بود که در مورد مددکاری اجتماعی در یک کنفرانس ایالتی در فلوریدا سخنرانی می کرد. در سال ۱۹۴۰ به سمت ناظر ارشد منطقه ای WPA در اعماق جنوب منصوب شد و در کنفرانس مددکاران اجتماعی می سی سی پی به سخنرانی پرداخت. گیفورد در سال ۱۹۴۳ به عنوان مشاور رفاه عمومی در اداره جابجایی جنگ مشغول به کار شد و مأموریت داشت تا از اردوگاه های اسارت ژاپن نیز بازدید کند. او سپس برای استخدام مخالفان وظیفه شناسی سفیدپوست در اردوگاه ها به رایز
نی پرداخت، و در یک میزگرد با مایک ماسائوکا و آنی کلو واتسون در یک کنوانسیون مددکاری اجتماعی دربارهٔ اردوگاه ها به گفتگو پرداخت. پس از پایان یافتن جنگ جهانی دوم، او در خارج از ایالات متحده مستقر شد و به عنوان معاون رئیس مأموریت در سفارت ایالات متحده در قاهره و سپس به عنوان مدیر آوارگان در اداره امداد و توانبخشی سازمان ملل متحد (UNRRA) در لندن مشغول به کار شد. پس از آن در ژنو به کار برای سازمان بین المللی پناهندگان در زمینهٔ برنامه های امداد، اسکان مجدد و توانبخشی مشغول شد. گیفورد که سفیدپوست بود، بیشتر دوران فعالیت شغلی خود را در اداره امور سرخ پوستان پشت سر گذاشت. او در سال ۱۹۴۹ رئیس بخش خدمات اجتماعی این اداره شد، و در سال ۱۹۵۲ به سمت دستیار کمیسر منصوب شد. در سال ۱۹۵۸، او در برابر کمیته ای در مجلس نمایندگان آمریکا در مورد بودجهٔ آموزش کودکان سرخ پوست آمریکایی، و بعداً در سال ۱۹۶۱، در برابر کمیته ای در مجلس سنای ایالات متحده در مورد حقوق اساسی سرخ پوستان آمریکایی شهادت داد. او همچنین برنامه هایی را برای کاریابی تأسیس کرد، به مطالعه پیرامون مسائل مربوط به بودجهٔ اجرای قانون پرداخت، و از لغو قوانین تبعیض آمیز
در مورد فروش مشروبات الکلی به بومیان آمریکا حمایت کرد و گفت: «من انکار نمی کنم که نوشیدن مشروبات الکلی مشکلی در میان سرخپوستان است. اما آیا برای هیچ گروه دیگری از مردم اینطور نیست؟» در سال ۱۹۶۲، گیفورد عنوان یادبود خدمت برجسته را از این اداره دریافت کرد و در سال ۱۹۶۴ نیز موفق به کسب جایزهٔ زن فدرال شد. او در سال ۱۹۶۵ از این اداره بازنشسته شد. زندگی شخصی. سلین گیفورد در سال ۱۹۷۹ در ۷۸ سالگی بر اثر سرطان روده بزرگ در لیسبورگ، ویرجینیا درگذشت. قبر او در کنار محل دفن خواهر و برادرش در روچستر، ماساچوست واقع شده است.
داوید فریرو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است که عمدتا در پست وینگر برای کارتاخنا بازی می کند.
هارماتان () فصلی در آفریقای غربی است که از اواخر نوامبر میانه های مارس روی به طول می انجامد. مشخصه آن بادهای بسامان خشک و گرد و غبار شمال شرقی است که به همین نام (هارماتان) از صحرای بزرگ آفریقا از طریق غرب آفریقا به سمت خلیج گینه می وزد. این نام مربوط به کلمه "هارماتا" در زبان توئی است. در این فصل، دما در برخی نقاط اغلب در شب سرد است، اما می تواند در طول روز در مکان های خاصی بسیار گرم باشد، همه اینها ممکن است به شرایط محلی نیز بستگی داشته باشد. هارماتان در فصل خشک و در ماه هایی با کمترین میزان تابش خورشید رخ می دهد. در این فصل، عرض های اسبی مناطق پرفشار بر روی مرکزی صحرای بزرگ آفریقا مانده و منطقه کم فشار همگرایی درون حاره ای (ITCZ) بر فراز خلیج گینه می ماند. در عبور از صحرا، هارماتان ذرات ریزگرد و غبار و ماسه (بین ۰٫۵ تا ۱۰ میکرون) را می گیرد. به دلیل خشکی نیروبخش این باد در مقایسه با هوای مرطوب استوایی. به هارماتان "دکتر باد" "(doctor wind)" نیز می گویند. تأثیرها. فصل هارماتان با زمستان متفاوت است، زیرا با باد سرد، خشک پر از گرد و غبار و همچنین نوسان های گسترده دمای محیط در روز و شب مشخص می شود. درجه حرارت
به راحتی می تواند تا ۹ درجه سانتیگراد (۴۸ درجه فارنهایت) در طول روز پایین بیاید، اما گاهی در بعد از ظهر درجه حرارت می تواند تا ۳۰ درجه سانتیگراد (۸۶ درجه فارنهایت) نیز افزایش یابد، در حالی که رطوبت نسبی به زیر ۵٪ کاهش می یابد. همچنین هوا ممکن است در برخی مناطق مانند صحرای بزرگ آفریقا گرم باشد. هنگام وزش هارماتان بر فراز منطقه، هوا به طور خاص خشک می شود. هارماتان شرایط آب و هوایی مانند بیابان را به ارمغان می آورد: رطوبت را کاهش می دهد، پوشش ابر را از بین می برد، از تشکیل بارندگی جلوگیری می کند و گاهی ابرهای بزرگی از غبار ایجاد می کند که می تواند منجر به طوفان گرد و غبار و ریزگرد شود. باد هارماتان می تواند خطر آتش سوزی را افزایش داده و خسارت شدیدی به محصول وارد کند. برهم کنش هارماتان با بادهای موسمی می تواند باعث ایجاد پیچند شود. غبار هارماتان. در برخی از کشورهای غرب آفریقا، مقدار زیاد گرد و غبار در هوا می تواند دید را به شدت محدود کرده و جلوی تابش خورشید را برای چند روز بگیرد که با مِه سنگین قابل مقایسه است. این اثر به نام غبار هارماتان شناخته می شود. غبار هارماتان سالانه میلیون ها دلار به دلیل لغو و تغییر مسی
ر پروازها برای خطوط هوایی هزینه دارد. وقتی غبار ضعیف باشد، آسمان صاف است. خشکی شدید هوا ممکن است باعث از بین رفتن شاخه های درختان شود. سلامت. کاهش رطوبت تا ۱۵ درصد که می تواند منجر به خونریزی خودبه خودی برای برخی افراد شود، از تأثیرها هارماتان بر سلامتی افراد است. سایر اثرات سلامتی بر روی انسان ممکن است شامل تغییر شرایط پوستی (خشکی پوست)، خشک شدن یا ترک خوردن لب ها، چشم ها و دستگاه تنفسی و از جمله تشدید آسم باشد.
پاسی منطقه ای در منطقهٔ شانزدهم شهر پاریس، فرانسه است که در سمتِ راستِ (la Rive Droite) رود سِن واقع شده است. تاریخ. بنجامین فرانکلین از طرف کنگره ایالات متحده آمریکا به عنوان نماینده ی سیزده ایالات متحده آمریکا به فرانسه رفت و در شهر پاسی واقع در حومه پاریس اقامت کرد. پاسی از سال ۱۸۶۰ بخشی از شهر پاریس بوده است. گورستان پاسی و خانهٔ بالزاک در این منطقه قرار دارند.
سوتل (به انگلیسی: Sawtelle) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در لس آنجلس واقع شده است.
یادگار فیلمی محصول سال ۲۰۲۰ و به کارگردانی ناتالی اریکا جیمز است. در این فیلم بازیگرانی همچون گری اولدمن، امیلی مورتیمر، رابین نوین و بلا هیتکوت ایفای نقش کرده اند.
آن زیلینگر کاراکریستی (؛ ۱ فوریهٔ ۱۹۲۱ – ۱۰ ژانویهٔ ۲۰۱۶) یک تحلیلگر رمزنگاری آمریکایی و معاون سابق آژانس امنیت ملی بود که در مدت ۴۰ سال فعالیت شغلی خود در مناصب مختلف دولتی خدمت کرد. او به عنوان یکی از اعضای کمیسیون مشترک امنیت وزارت دفاع و هیئت مشاوران اطلاعات خارجی رئیس جمهور خدمت کرد. او نخستین زن در آژانس امنیت ملی بود که در سال ۱۹۷۵، همزمان با منصوب شدن به عنوان رئیس بخش تحقیقات و عملیات، به رتبهٔ "جی اس-۱۸" نیز ارتقاء یافت. زندگی نامه. کاراکریستی در برانکس ویل، نیویورک به دنیا آمد. او در کالج راسل سیج، که یک کالج زنانه در تروی، نیویورک بود، تحصیل کرد و در سال ۱۹۴۲ با مدرک زبان انگلیسی و تاریخ از این کالج فارغ التحصیل شد. پس از فارغ التحصیلی، به توصیهٔ رئیس کالج راسل سیج، توسط سرویس اطلاعات سیگنال ارتش استخدام شد تا به عنوان رمزشکن به کار مشغول شود. او روی ماشین های آی بی ام کار می کرد و کار خود را با مرتب سازی کاغذ شروع کرد، اما به سرعت به رتبه های بالاتر دست یافت. کاراکریستی به واشینگتن، دی.سی. اعزام شد و در دوره های تحلیل رمز ویلیام فریدمن شرکت کرد که در آن برای آموزش رمزنگاران در هنر تشخیص الگو، از
پازل استفاده می شد. در طول جنگ جهانی دوم، کار رمزنگاری کاراکریستی بر رمزگشایی سیستم های افزودنی مورد استفاده توسط نیروهای نظامی ژاپن و ناوگان تجاری متمرکز بود. او به دلیل استعداد استثنایی اش در بازسازی کتاب های رمز دشمن معروف بود. او و همکارانش از جملهٔ نخستین آمریکایی هایی بودند که از تسلیم برنامه ریزی شدهٔ ژاپن مطلع شدند و کد مرتبط را در ۱۴ اوت ۱۹۴۵ رمزگشایی کردند. پس از جنگ، کاراکریستی در آژانسی استخدام شد که بعداً بخشی از آژانس امنیت ملی شد. او ابتدا در سال ۱۹۵۹ به درجهٔ عالی، که درجه ای بالاتر از دستمزد در خدمات کشوری بود، و سپس به جی اس-۱۸ (بالاترین درجهٔ عالی) به عنوان رئیس تحقیقات و عملیات در سال ۱۹۷۵ ارتقاء درجه یافت. در سال ۱۹۸۰، کاراکریستی به سمت ششمین معاون آژانس امنیت ملی منصوب شد و نخستین زنی بود که در این سمت خدمت کرد. او در سال ۱۹۸۰ جایزهٔ خدمات غیرنظامی برجسته را از وزارت دفاع دریافت کرد؛ این جایزه، بالاترین جایزه ای است که به غیرنظامیان داده می شود. او به عنوان معاون مدیر، با رهبری نسل های جدید کدشکن ها و یکپارچه سازی استفاده از رایانه و فناوری موفق به کسب اعتبار شد. همکاران کاراکریستی او را
به عنوان یک رهبر الهام گرفته توصیف می کردند. او ترجیح می داد که او را به خاطر موفقیت های عملیاتی اش به یاد بیاورند و نه به خاطر جنسیتش. او یکی از نخستین زنانی بود که در آژانس امنیت ملی به درجهٔ «فوق العاده» رسید که معادل خدمات ارشد اجرایی مدرن بود. کاراکریستی همچنین نخستین زنی بود که رئیس یک گروه عملیاتی بزرگ شد همزمان نخستین معاون مدیر آژانس امنیت ملی نیز بود. او در سال ۱۹۸۲ بازنشسته شد، اما به خدمت در پانل های جامعهٔ اطلاعاتی، از جمله هیئت مشاوران اطلاعات خارجی رئیس جمهور کلینتون (منصوب ۱۹۹۳) ادامه داد. در سال ۲۰۰۳، دانشگاه ملی اطلاعات به کاراکریستی مدرک افتخاری اعطا کرد؛ در این دانشگاه هر سال یک جایزهٔ علمی به نام او به یک دانشجوی فارغ التحصیل با عملکرد عالی اعطا می شود. او بیشتر دوران بزرگسالی خود را در یک کلبهٔ یک خوابه مربوط به سدهٔ ۱۸ در خیابان بیست و هشتم واحد ۱۲۲۲ شمال غربی در جورج تاون گذراند و سرگرمی های او شامل پرندگان و جمع آوری اسپند بود. پیش از آن، شریک قدیمی اش گرترود الیزابت کرتلند، تحلیلگر و نویسندهٔ رمز ارز، درگذشته بود. در سال ۲۰۰۲، نام او بر روی جایزهٔ متخصصان اطلاعات نیروی دریایی نهاده
شد. کاراکریستی در ۱۰ ژانویهٔ ۲۰۱۶ در سن ۹۴ سالگی در واشینگتن درگذشت. او در سال های آخر عمرش دچار زوال عقل شده بود. جوایز و سایر تقدیرنامه ها. در سال ۱۹۸۰، او جایزه خدمات غیرنظامی برجسته را از وزارت دفاع دریافت کرد. او یکی از موضوعاتی بود که در کتاب غیرداستانی "دختران کد: داستان ناگفتهٔ کدشکن های آمریکایی جنگ جهانی دوم"، نوشتهٔ لیزا موندی و منتشر شده در سال ۲۰۱۷ به آن پرداخته شده بود.
چیبوراشکا (به روسی: Чебурашка) که در ترجمه های قبلی انگلیسی نیز با نام تاپل نیز شناخته می شود، یک شخصیت خیالی است که توسط نویسنده شوروی، ادوارد اوسپینسکی در کتاب کودکانش، ژنا تمساح و دوستانش در سال ۱۹۶۵ خلق شده است. شخصیت متعاقباً به عنوان قهرمان یک سری از فیلم های پویانمایی استاپ موشن توسط رومن کاچانوف (استودیوی سایوزمولت فیلم) ظاهر شد که اولین آن در سال ۱۹۶۹ ساخته شد. داستان. چیبوراشکا یک شخصیت کارتونی کلاسیک روسی نمادین است که بعدها به یک شخصیت محبوب در جوک های روسی تبدیل شد (به همراه دوستش، گنا تمساح). به گفته خالق این شخصیت، ادوارد اوسپنسکی، چبوراشکا یک «حیوان ناشناخته برای علم» است، با گوش های بزرگ میمون مانند و بدنی شبیه به توله ای که در یک جنگل گرمسیری زندگی می کند. او به طور تصادفی وارد یک جعبه پرتقال می شود، سیر می خورد و به خواب می رود. جعبه در نهایت به یک فروشگاه مواد غذایی در یکی از شهرهای روسیه که نامش مشخص نیست (که گفته می شود مسکو است) تحویل داده می شود، جایی که بقیه داستان اصلی در آنجا ادامه دار می شود.
کوه صعودنشده به قله ای گفته می شود که هنوز صعود کاملی بر روی آن انجام نشده است. تعیین اینکه بلندترین قله صعودنشده کدام است، اغلب محل بحث است. در برخی از نقاط جهان، نقشه برداری و نقشه نگاری هنوز قابل اعتماد نیست و هیچ گزارش جامعی از مسیرهای کاوشگران، کوهنوردان و ساکنان محلی وجود ندارد. در برخی موارد، حتی صعودهای مدرن توسط گروه های بزرگ تر نیز به خوبی مستند نشده است و بدون فهرست شناخته شده جهانی، بهترین چیزی که می توان در تعیین بلندترین قله های صعودنشده جهان به دست آورد، تا حدودی حدس و گمان است. بر پایه بیشتر منابع، گانگکهار پونزوم (۷٬۵۷۰ متر، ۲۴٬۸۴۰ فوت) در مرز بوتان و چین، بلندترینکوه در جهان است که هنوز به طور کامل صعود نشده است. این کوه از سال ۱۹۹۴ و زمان وضع ممنوعیت توسط دولت بوتان برای کوهنوردی بالای ۶٬۰۰۰ متر (۲۰٬۰۰۰ فوت) به دلیل اعتقادات معنوی/مذهبی، برای کوهنوردان ممنوع بوده است. گاهی از کوه های صعودنشده به عنوان «قله های بکر» یاد می شود. وجود بسیاری از قله های بکر به دلیل دست نیافتنی بودن کوه ناشی از انزوای جغرافیایی یا بی ثباتی سیاسی است. برخی از کوه ها به دلیل اعتقادات مذهبی یک کشور یا منطقه ای که چ
نین کوه هایی را مقدس شمرده و باید مصون بمانند، غیرقابل دسترس هستند. علاوه بر این، از آنجا که تلاش برای صعود به کوه های بلندتر جهان معمولاً یک کار بزرگ است، قله های کوچک تر، در حالی که هنوز بسیار مهیب و عطیم هستند، به سادگی کمتر از قله های بلندتر مورد توجه قرار می گیرند. از سوی دیگر، قله های بلندتر توسط گروه هایی که مسیر جدیدی را دنبال می کنند و حتی در فصل زمستان که شرایط عموماً سخت تر است، نیز صعود می شود. چالش ها در تعریف. تعریف کوه. بسیاری از کوه ها، علاوه بر بلندترین نقطه یا قله آن ها، دارای قله های فرعی نیز هستند. به طور کلی برجستگی توپوگرافی یک قله اصلی یا فرعی و همچنین توپوگرافی عمومی، همه در هنگام تعیین اینکه آیا چنین قله هایی به عنوان قله مستقل یا فرعی هستند، در نظر گرفته می شوند. اگرچه معیارهایی عینی برای تشخیص قله های اصلی از قله های فرعی پیشنهاد شده است، ولی همچنان هیچ استاندارد مورد توافق و گسترده ای وجود ندارد. در سال ۱۹۹۴ فدراسیون بین المللی کوهنوردی ۸۲ قله در کوه های آلپ را مشخص و طبقه بندی کرد که این قله ها حداقل ۴۰۰۰ متر (۱۳٬۰۰۰ فوت) بالاتر از سطح دریا بوده و برجستگی توپوگرافی آن ها به عنوان
یک قله متمایز نسبت به گردنه های مجاور حداقل ۳۰ متر (۹۸ فوت) است. تأیید وضعیت صعود. گاهی تعیین این که آیا یک قله کوه به طور کامل صعود شده یا خیر، ممکن است دشوار باشد. شواهد نشان می دهد که مدت ها پیش از آغاز کوهنوردی مدرن در اواسط قرن نوزدهم، برخی مردم واقعاً به قله ها یا نزدیک به قله های اصلی کوه رفته اند. کاوش های باستان شناسی در کوه های آند نشان داده است که انسان در دوران پیش از تاریخ تا ارتفاع ۶٬۷۳۹ متر (۲۲٬۱۱۰ فوت) نیز سفر کرده است. در حدود ۱۲٬۰۰۰ سال پیش، سکونت گاه های دائمی با ارتفاع ۴۵۰۰ متر (۱۴٬۸۰۰ فوت) در کوه های آند وجود داشته است. در منطقه هیمالیای بزرگ، شهر لهاسا در تبت، با قرار داشتن در ارتفاع ۳۶۵۰ متری (۱۱۹۸۰ فوت)، از قرن هفتم سکنه دائمی داشته است و بسیاری از سکونت گاه های کوچک تر در سراسر هیمالیای بزرگ در ارتفاعات بیش از ۴۰۰۰ متر (۱۳۰۰۰ فوت) قرار دارند. با وجود انسان هایی که هزاران سال در ارتفاعات زندگی می کنند، قله های نزدیک به چنین سکونت گاه هایی ممکن است در گذشته صعود شده یا نشده باشد. با این حال، بسیاری از مناطق دور از سکونت گاه ها ممکن است هرگز کاوش نشده باشند، به ویژه از آنجا که برخی از قل
ه های مرتفع در رشته کوه های بزرگ قرار دارند و به قدری دور افتاده اند که تا زمانی که کاوشگران آن ها را مشاهده کردند، برای ساکنان محلی ناشناخته بودند. کانگچنجونگا سومین قله بلند دنیا، چندین بار صعود شده است، اما در سفر اعزامی ۱۹۵۵، اولین کوهنوردان صعودکننده به قله موافقت کردند که به خواسته های مردم محلی احترام بگذارند و به بالاترین قسمت کوه قدم نگذارند. گروه های کوهنوردی پس از آن نیز ممکن است از این سنت پیروی کرده (یا نکرده) باشند. در نمونه مشابه دیگری، بر روی ناندا دیوی نیز صعود انجام شده است اما کسی به بلندترین نقطه قله قدم نگذاشته و اکنون صعود به قله اصلی برای کوهنوردان ممنوع است. تنها یک بار تلاش برای صعود به قله ماچوپوچار در سال ۱۹۵۷ انجام شده است، زمانی که کوهنوردان به فاصله ۱۵۰ متری (۴۹۰ فوت) قله رسیدند؛ سپس دولت نپال صعود این قله را ممنوع اعلام کرد. فهرست بلندترین کوه های صعودنشده. تصور می شود قله های زیر، با ارتفاع نسبی حداقل ۱۵۰ متر (۴۹۰ فوت)، تا اوت ۲۰۱۸ صعود نشده باشد. کوه های با با ارتفاع نسبی بیش از ۳۰۰ متر به صورت پررنگ نشان داده شده اند.
شایو منطقه ای در منطقهٔ شانزدهم شهر پاریس، فرانسه است که در سمتِ راستِ (la Rive Droite) رود سِن واقع شده است. شایو از سال ۱۸۶۰ بخشی از شهر پاریس بوده است. مارسل پروست در شایو جان سپرد. موزه گیمه و کاخ گالیرا در این منطقه قرار دارند.
کنت نشین آزاد بورگوندی یا فرانش-کنته (; ) یک کنت نشین قرون وسطایی (از ۹۸۲ تا ۱۶۷۸) از امپراتوری مقدس روم، ناحیه پیشین منطقه مدرن فرانش-کنته. نام " از عنوان کنت نشین آن، " در آلمانی «کنت آزاد»، گرفته شده است که به معنای بی واسطگی امپراتوری است. نباید آن را با همنام غربی تر دوک نشین بورگوندی که از سال ۸۴۳ به عنوان شاه نشینی از فرانسه اشتباه گرفت. تاریخ. این منطقه زمانی بخشی از پادشاهی بورگوندی ها را تشکیل می داد که در سال ۵۳۴ توسط فرانک ها فتح و به امپراتوری فرانک پیوسته بود. امپراتوری در سال ۸۴۳ توسط پیمان وردون تقسیم شد، منطقه غرب سون به فرانک باختری به عنوان دوک نشین بورگوندی فرانسه، در حالی که بخش های جنوبی و شرقی پادشاهی سابق بورگوندی ها به فرانک میانی تحت فرمان امپراتور لوتار یکم واگذار شد. این بخش فرانک میانی به دو واحد مستقل جنوب (بورگوندی سفلی) در ۸۷۹ و شمال (بورگوندی علیا) تحت فرمان پادشاه رودلف یکم در ۸۸۸ تبدیل شد. کنت نشین بورگوندی بخش غربی دومی را تشکیل داد. در سال ۹۳۳، با فروپاشی امپراتوری کارولنژی، بورگوندی سفلی و علیا تحت پادشاهی رودلف دوم به عنوان پادشاهی آرل (آرلات) دوباره متحد شدند، که خود در
میان هرج و مرج فئودالی با انقراض خط او در سال ۱۰۳۲ فروپاشید. زمانی که امپراتور کنراد دوم از سلسله سالیان به عنوان امپراتور مقدس روم برگزیده شد، به امپراتوری مقدس روم منتقل شد، در حالی که دوک نشین بورگوندی توسط شاخه فرعی از دودمان کاپتی فرانسه دوباره نصب شد. در سال ۹۸۲، اتو-ویلیام، پسر آدلبرت لومباردی، کنت ماکن در دوک نشین بورگوندی، از ازدواج خود با Ermentrude of Roucy، کنت نشین بورگوندی را دریافت کرد. بدین ترتیب، او مؤسس سلسله آنسکاری شد، شاخه ای از دوک های بوسونی دوک های بورگوندی، از تبار هیو سیاه، برادر قرن دهمی دوک رودولف. در سال ۱۰۰۲، اتو-ویلیام همچنین پس از مرگ ناپدری خود دوک هنری یکم مدعی دوک نشین بورگوندی شد. با این حال، دو سال بعد، روبر دوم، پادشاه فرانسه دوک نشین را به عنوان یک سرزمین تاج بازگرداند، و او تنها توانست با اقامت خود در دول بر منطقه آرلات حکومت کند. توسعه مسیرهای تجاری در سراسر ژورا و توسعه معدن نمک رونق کنت نشین را تضمین کرد و شهرهای آن آزادی و بی طرفی خود را در درگیری های فئودالی حفظ کردند. در پایان قرن یازدهم، پسر کنراد، هاینریش سوم اسقف اعظم بزانسون را به مقام یک صدراعظم بزرگ ارتقا د
اد و به بزانسون درجه یک شهر آزاد امپراتوری تحت حمایت مستقیم امپراتور اعطا کرد. گوی بورگوندی، برادر رنود دوم، بعداً پاپ شد. در قرن دوازدهم، حفاظت امپراتوری امکان توسعه بزانسون را فراهم کرد، اما در سال ۱۱۲۷، پس از ترور ویلیام سوم، پسرعموی او رنو سوم، یوغ امپراتوری را کنار زد. بورگوندی از آن زمان به بعد فرانش-کونته «شهرستان آزاد» نامیده شد. اتو چهارم، پسر هیو و آدلاید، آخرین کنت فئودالی بورگوندی بود. او ابتدا با دختر کنت بار ازدواج کرد، اما این ازدواج بدون فرزند بود. ازدواج دوم او با نوه لوئی نهم، پادشاه فرانسه، کنتس ماهاوت آرتوآ بود. این ازدواج کنت نشین را تحت نفوذ فرانسه قرار داد. دختران اتو چهارم و ماهات، ژوآن دوم و بلانش، به ترتیب با فیلیپ پنجم و شارل چهارم پادشاهان فرانسه، پسران فیلیپ چهارم، ازدواج کردند. ژوآن پس از درگیر شدن در ماجرای تور دو نسل، ملکه فرانسه شد. در همان ماجرا، بلانش به جرم زنا مجرم شناخته شد و تا پایان عمر زندانی شد. اتو چهارم پس از نزاع با بارون های خود و پس از شورش جدید علیه فرانسوی ها که توسط جان شالون آرلی انجام شد، این شهرستان را به عنوان مهریه به دخترش واگذار کرد و در سال ۱۲۹۵ پادشاه
فرانسه را به عنوان مدیر جهیزیه تعیین کرد. با ازدواج دختر و وارث آنها، ژوآن، اودوی چهارم دوک نشین و کنت نشین تحت فرمان خود را دوباره متحد کرد و به دنبال آن نوه اش دوک فیلیپ یکم. اتحاد شخصی پس از مرگ فیلیپ بدون وارث در سال ۱۳۶۱، زمانی که دوک نشین بورگوندی به عنوان یک شاه نشین توسط ژان دوم، پادشاه فرانسه به تصرف خود درآمد، دوباره شکسته شد، در حالی که کنت نشین امپراتوری توسط فیلیپ بزرگ به ارث رسید. مارگارت یکم، کنتس بورگوندی، نوه کنت اتو چهارم. او در سال ۱۳۸۲ املاک خود را به پسرش لوئی دوم، کنت فلاندر وصیت کرد. لوئی دوم در سال ۱۳۸۴ درگذشت و هیچ وارث مردی باقی نگذاشت، و کنت نشین بورگوندی بخشی از جهیزیه عظیم دخترش مارگارت را تشکیل داد که در سال ۱۴۰۵ به پسرش، دوک بورگوندی، ژان بی باک به ارث رسید. نوادگان او از خاندان والوآ-بورگوندی تا زمان مرگ دوک شارل جسور در سال ۱۴۷۷ در نبرد نانسی، در اتحاد شخصی با دوک بورگوندی، کنت نشین را اداره کردند. عموزاده او، لوئی یازدهم، پادشاه فرانسه، بلافاصله این کنت نشین را اشغال کرد، اما آرشیدوک ماکسیمیلیان یکم هابسبورگ با این اقدام مخالفت کرد، زیرا او شوهر دختر شارل، ماری بورگوندی بود.
اگرچه در نبرد گینگیت در سال ۱۴۷۹ شکست خوردند، اما فرانسوی ها این کنت نشین را حفظ کردند تا اینکه جانشین لوئی، شاه شارل هشتم، که می خواست از درگیری بر سر ناحیه به خاطر مداخله اش در ناپل رهایی یابد، طی پیمان سنلیس در ۱۴۹۳، دوباره آن را به امپراتور ماکسیمیلیان و پسرش فیلیپ یکم کاستیا واگذار کرد. کنت نشین بورگوندی با هلند، در اختیار هابسبورگ اسپانیا بود تا اینکه سرانجام با پیمان های نیمیخن در سال ۱۶۷۸ به فرانسه ملحق شد.
سنامهیسم () ترجمه تحت الفظی ایمان خدا-شاه یک دین قومی مردم مانیپوری در مانیپور در شمال شرق هند است.