Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
و در ۳۰ مه در آخن تاجگذاری کرد و رسماً وارث پدرش شد. به گفته مورخ ژرژ پول در کتابش «خانه پادشاه و دوک نشین بار»، کنراد سپس از دوک نشین لورن سفلی صرف نظر کرد و آن را به وارث قانونی، گادفری بویون، واگذار کرد. کنراد تحت تأثیر مارکیز ماتیلدا از کانوسا، در سال ۱۰۹۳ علیه پدرش که دائماً با دستگاه پاپ در تضاد بود، شورش کرد. اندکی پس از آن، با حمایت پاپ اوربان دوم، توسط اسقف اعظم آنسلم سوم در میلان به عنوان پادشاه ایتالیا تاجگذاری شد، در حالی که پدرش در ورونا مسدود شده بود. به گفته لندلف جوان، وقایع نگار میلان، او همچنین در مونزا، جایی که تاج آهنین سیسیل قرار داشت، تاجگذاری شد. به گفته مورخ آلمانی، هوبرت هوبن، در کتاب خود با عنوان «راجر دوم سیسیل: حاکمی بین شرق و غرب»، کنراد تاجگذاری کرد. در سال ۱۰۹۵، اندکی پس از شورای پیاچنزا، او با ادای سوگند وفاداری به پاپ اوربان دوم در جلسه کرمونا، وفاداری خود را به او نشان داد. او همچنین به عنوان یک راهبه خدمت کرد و شخصاً اسب پاپ را پیاده هدایت کرد تا نشانه ای از فروتنی باشد. اوربان در عوض به او تاج امپراتوری را وعده داد. در همان سال، پاپ ازدواج او با کنستانس سیسیلی، دختر کنت را
جر اول سیسیلی، را تبرئه کرد. پدرش در آوریل ۱۰۹۸ از مقام خود در رایشتاگ ماینتس کناره گیری کرد و کنراد را عزل و پسر کوچکش هنری را به عنوان جانشین خود تعیین کرد: شاهزادگان آلمانی او را به عنوان پادشاه رومی ها (به عنوان نایب السلطنه مشترک با پدرش) انتخاب کردند. پس از این، کنراد دیگر به سختی می توانست عصای فرمانروایی در ایتالیا را در دست داشته باشد و در واقع، در سال ۱۱۰۱، در سن تنها بیست و هفت سالگی، در فلورانس درگذشت. او در کلیسای سانتا رپاراتا، که امروزه کلیسای جامع سانتا ماریا دل فیوره بر روی آن قرار دارد، به خاک سپرده شد. پادشاه سالی. در سال ۱۰۸۷، کنراد به آلمان بازگشت. در ۳۰ مه، او توسط اسقف اعظم سیگوین از کلن در آخن تاجگذاری شد. آلبرت نامور، گادفری از بویون و دوک مگنوس از ساکسونی در این مراسم شرکت داشتند. آخرین اشاره به کنراد به عنوان دوک لوتارینگیای سفلی از منشوری است که کمی قبل از تاجگذاری او در آخن صادر شد و پس از آن هنری، گادفری از بویون را به جای خود به عنوان دوک منصوب کرد. تا ژانویه ۱۰۸۸، کنراد به ایتالیا بازگشت و اسقف اوگریوس از ایوریا را به عنوان صدراعظم و مشاور خود برگزید. کمی پس از بازگشتش به ایتال
یا، مادرش درگذشت. شاید درگذشت برتا باعث جدایی کنراد و پدرش شد. در ایتالیا، کنراد در مقاومت در برابر ماتیلدا توسکانی ناموفق بود تا اینکه پدرش در بهار ۱۰۹۰ به قدرت رسید. در سال ۱۰۹۱ او به عنوان «محبوب ترین پسر» پدرش در کنار او بود. در ۱۹ دسامبر ۱۰۹۱، مادربزرگ کنراد، مارگراوین آدلاید تورین، درگذشت. او پس از مرگ پدر پیتر، کنت فردریک مونتبلیار در ۲۹ ژوئن ۱۰۹۱، نتیجه ده ساله خود، پیتر، را به عنوان وارث خود معرفی کرده بود. با این حال، هنری کنراد را وارث قانونی اعلام کرد و او را مسئول لشکرکشی کرد. در همین حال، شهرستان های جنوبی توسط بونیفاس اول واستو تصرف شدند و هنری شهرستان آستی را به اسقف منتخب اودو اعطا کرد. در طول سال ۱۰۹۲، کنراد در لشکرکشی تورین برای ایجاد کنترل امپراتوری فعالیت می کرد. شورش. در سال ۱۰۹۳، با حمایت ماتیلدا و همسرش، ولف پنجم، به همراه شهرهای شمال ایتالیا که تفکر پاتارن داشتند (کرمونا، لودی، میلان و پیاچنزا)، کنراد علیه پدرش شورش کرد. به گفته اکهارد از آئورا، او توسط «یکی از وزرای پدرش که او نیز کنراد نام داشت» به شورش تحریک شد. به گفته جفری مالاترا، این شخص شاید همان کنت کنرادی بود که توسط پادشاه
جوان به عنوان فرستاده نزد شاه راجر دوم سیسیل فرستاده شد. اکهارد در غیر این صورت، انگیزه کنراد را مثبت توصیف می کند و او را «مردی کاملاً کاتولیک، فداکارترین فرد به مقام پاپی، متمایل به دین به جای حکومت یا جنگ به اندازه کافی مجهز به شجاعت و جسارت (و در عین حال) ترجیح می داد وقت خود را با مطالعه به جای ورزش پر کند». منابع دیگر موافق کنراد عبارتند از سالنامه های مقدس دیسیبودی و کازوس موناستری پتریشوسنسیس. از جمله منابع مخالف او می توان به سالنامه های آگوستانی و زندگینامه ناشناس هنری چهارم، ویتا هاینریچی چهارم، اشاره کرد که کنراد را به عنوان مهره ای در دست ماتیلدا توسکانی توصیف می کند. برنولد از سنت بلازین می نویسد که هنری پس از شورش کنراد چنان خوار و ذلیل بود که اقدام به خودکشی کرد، اما این ممکن است اغراقی باشد که به خودکشی پادشاه سائول در کتاب مقدس اشاره دارد. در اواسط ماه مارس، کنراد با حیله ای توسط پدرش دستگیر شد، اما خیلی زود فرار کرد و در اواخر ژوئیه توسط ماتیلدا، ولف و متحدانشان به عنوان پادشاه انتخاب شد و توسط اسقف اعظم آنسلم سوم در میلان تاجگذاری شد. به گفته مورخ لندلف جونیور، او همچنین در مونزا، جایی که
تاج آهنین نگهداری می شد، تاجگذاری شد. پس از تاجگذاری کنراد، آنسلم درگذشت و پادشاه جدید جانشین او، آرنولف سوم، را در ۶ دسامبر ۱۰۹۳ به سلطنت رساند، اگرچه بسیاری از اسقف هایی که برای جشن تاجگذاری او حضور داشتند، از شرکت در مراسم اعطای مقام آرنولف خودداری کردند و او را به رشوه خواری متهم کردند. نماینده پاپ که احتمالاً برای صحبت با کنراد حضور داشت، بلافاصله آرنولف را برکنار شده اعلام کرد. اتهام ممکن است این بوده باشد که آرنولف برای به دست آوردن مقام خود، به کنراد خدمت ناشایسته کرده است، یا اینکه او بیش از حد مطیع بوده است، اتهامی که به آن رشوه خواری گفته می شود. کنراد در سال ۱۰۹۴ در اوج قدرت خود بود، زمانی که پدرش در مارس ورونا نزد مارگراف هنری و پاتریارک اودالریک اقامت داشت و نمی توانست وارد ایتالیا شود. ضدپاپ او، کلمنت سوم، که در سال ۱۰۸۰ در شورای بریکسن انتخاب شد و با او سفر می کرد، حتی پیشنهاد استعفا داد تا هنری بتواند با پاپ اوربان دوم مذاکره کند، اگر این تمام مانع بود. در رساله ای معاصر با عنوان «مقابله با اوربانوم و کلمنتوم» آمده است که استدلال می کند ادعاهای دو پاپ باید توسط یک شورا بررسی شود. پاپ ستیز. در
مارس ۱۰۹۵، کنراد در شورای پیاچنزا شرکت کرد و اتهامات نامادری اش، اوپراکسیا، مبنی بر اینکه هنری چهارم عضو فرقه نیکولای بوده، در مجالس عیش و نوش شرکت داشته و اوپراکسیا را به کنراد پیشنهاد داده بود، تأیید کرد و اظهار داشت که این دلیل رویگردانی او از پدرش بوده است. اندکی پس از شورا، او در ۱۰ آوریل در کرمونا سوگند وفاداری به پاپ اوربان دوم یاد کرد و به عنوان استراتاتور (داماد) پاپ خدمت کرد و اسب پاپ را به عنوان یک حرکت نمادین فروتنی که برای اولین بار، طبق سنت، توسط کنستانتین اول انجام می شد، هدایت کرد. وظیفه استراتاتور از قرن نهم برای هیچ پاپی انجام نشده بود و به طور خاص برای کنراد احیا شد. در ۱۵ آوریل، در جلسه دوم در کرمونا، کنراد سوگند «امنیت» یا «وفاداری» به پاپ یاد کرد و «جان، اندام و مقام پاپی رومی» را برای اوربان تضمین کرد. این سوگند برای پادشاهانی که به عنوان امپراتور تاجگذاری می کردند، مرسوم بود، اما کنراد پا را فراتر گذاشت و قول داد که از اعطای مقام غیرروحانی صرف نظر کند. اوربان نیز به نوبه خود به کنراد قول داد که «مشاوره و کمک خود را در به دست آوردن سلطنت و تاج امپراتوری» به او بدهد، احتمالاً وعده ای مب
نی بر اینکه در آینده، پس از به دست گرفتن کنترل پادشاهی، او را تاجگذاری خواهد کرد. با این اقدامات، کنراد خود را از یک پسر شورشی به یک ضدشاه تحت حمایت پاپ و حامی جنبش اصلاحات تبدیل کرد. در همان سال، پاپ و ماتیلدای توسکانی به ترتیب ازدواج کنراد با کنستانس (که ماتیلدا نیز نامیده می شود)، دختر کنت راجر اول سیسیل، کمک کردند. کنستانس، که توسط اسقف رابرت دوم تروینا همراهی می شد، با یک ناوگان بزرگ و جهیزیه «هدایای فراوان از گنج» به پیزا رسید. این عروسی در سال ۱۰۹۵ در پیزا برگزار شد. در همان سال، ماتیلدای توسکانی از ولف پنجم طلاق گرفت، که پدر خشمگین ولف چهارم، وفاداری خود را تغییر داد و در سال ۱۰۹۶ توسط امپراتور به دوک نشین باواریا بازگردانده شد. در سال ۱۰۹۷، مارگراف آدالبرت آزو دوم درگذشت و پسرانش بر سر سرزمین های وسیع او اختلاف نظر داشتند. فولک و هیو از کنراد حمایت می کردند، در حالی که ولف چهارم از امپراتور حمایت کرده بود. به عنوان نشانه ای از تغییر اوضاع، ولف با کمک پاتریارک اودالریک و دوک هنری کارینتیا، به ایتالیا حمله کرد و ادعاهای خود را بر ارث تثبیت کرد. این امر کنراد را به طور کامل به ماتیلدای توسکانی وابسته کر
د. از دست دادن حمایت. در اوایل دوران اسقفی آنسلم چهارم میلان، کنراد حمایت پاپ ها را در لومباردی از دست داد. او یک بار با لحنی بلیغ از لیوتپراند، یکی از رهبران پاتاریا، پرسید: «از آنجایی که شما معلم پاتاریا هستید، نظر شما در مورد اسقف ها و کشیش هایی که حقوق سلطنتی دارند و به پادشاه غذا نمی دهند چیست؟» بدون حمایت ماتیلدا، کنراد حامی پاتاریا شد. مورخ لندلف جونیور، کنراد را به خاطر امتناع از اعطای مقام به آریمانو دا گاواردو، اسقف منتخب برشیا، و آنسلم چهارم، ستایش کرد. در آوریل یا مه ۱۰۹۸ در مجمعی که در ماینز برگزار شد، پدر کنراد رسماً او را عزل و برادر کوچکترش، هنری پنجم، را به جای او انتخاب کرد. هنری در نامه ای در سال ۱۱۰۶ اذعان کرد که انتخاب هنری پنجم با مخالفت بسیاری روبرو شده و او «از وقوع جنگ داخلی بین دو برادر و وقوع فاجعه ای بزرگ برای پادشاهی می ترسید.» پس از این، کنراد به سختی می توانست بر رویدادهای سیاسی ایتالیا تأثیر بگذارد. هیچ سابقه ای وجود ندارد که نشان دهد اوربان یا جانشینش با او تماسی داشته اند یا اینکه پدرزنش فراتر از جهیزیه دخترش، کمکی برای او فرستاده باشد. او به طور غیرمنتظره ای در سن بیست و هفت
سالگی در ۲۷ ژوئیه ۱۱۰۱ در فلورانس بر اثر تب درگذشت. گزارش هایی از مسمومیت وجود داشت. او در سانتا رپاراتا در فلورانس، که اکنون سانتا ماریا دل فیوره جایگزین آن شده است، به خاک سپرده شد. گفته می شود که معجزاتی در مراسم تشییع جنازه او رخ داده است. به گفته اکهارد اهل اورا، «علامت صلیب بر روی بازوی» جسد کنراد ظاهر شد، که نشان روشنی از روحیه یک مبارز صلیبی است. اکهارد همچنین اظهار می کند که کنراد هرگز هیچ تهمتی علیه پدرش را تحمل نکرد و همیشه از او به عنوان ارباب و امپراتور یاد می کرد. ازدواج و نسب. طبق گزارش برنولدی کرونیکون، کنراد با دختر راجر اول، کنت سیسیل در پیزا (در توسیام پیساس) ازدواج کرد، و اضافه می کند که او هنوز بسیار جوان بود و جهیزیه زیادی داشت. نام عروس ذکر نشده است، اما اکثر مورخان معتقدند که او کنستانس سیسیلی (۱۰۸۲ - پس از ۱۱۳۵)، دختر راجر اول و همسر دومش، ارمبورگا از مورتین، بود، در حالی که طبق گفته هوبرت هوبن، او ماکسیمیلا دختر راجر اول و همسر سومش، آدلازیا دل واستو بود. کنراد و همسرش فرزندی نداشتند.
برتا میلان (; ۹۹۷ – ۱۰۴۰) سیاستمدار اهل ایتالیا بود. او با اولریک مانفرد دوم تورین ازدواج کرد و در سال ۱۰۳۳ نایب السلطنه تورین و شوش برای دخترش آدلاید شوش شد. او گاهی اوقات با برتا که با آردوین ایوریا ازدواج کرده بود، یکی دانسته می شود. زندگی. برتا اهل میلان (برتا دی لونی، برتا دگلی اوبرتنگی یا برتا دِسته) با اولدریکو مانفردی ازدواج کرد. او گاهی اوقات با برتا که با آردوین ایوریا ازدواج کرده بود، یکی دانسته می شود. اگرچه مشخص است که برتا عضوی از سلسله اوبرتنگی بود، اما در مورد اینکه والدین او چه کسانی بودند، بحث هایی وجود دارد. اغلب گفته می شود که پدرش اوبرتو دوم بوده است، اما برخی دیگر معتقدند که پدر برتا در واقع اوتبرت سوم میلان بوده است. حداکثر تا سال ۱۰۱۴، برتا با اولریک مانفرد ازدواج کرده بود (در آن سال، امپراتور هنری دوم اهدای مشترک آنها را به صومعه فروتواریا تأیید کرد). جهیزیه او شامل زمین هایی در شهرستان های تورتونا، پارما و پیاچنزا بود. در ماه مه ۱۰۲۸، برتا به همراه همسرش، اولریک مانفرد، صومعه سانتا ماریا را در کارامانیا تأسیس کرد. سال بعد، در ژوئیه ۱۰۲۹، برتا به همراه همسرش و برادرش، اسقف آلریک از آس
تی، صومعه بندیکتین را در سنت جوستو در شوش تأسیس کرد که محل نگهداری یادگارهای سنت جاست (سن جوستو) بود که گمان می رود راهبی شهید از صومعه نووالسا باشد. کلیسای صومعه سن جوستو اکنون کلیسای جامع شوش است. پس از مرگ اولریک مانفرد (در دسامبر ۱۰۳۳ یا ۱۰۳۴)، برتا برای مدت کوتاهی به عنوان نایب السلطنه دخترشان، آدلاید شوش، عمل کرد. در سال ۱۰۳۷، برتا فرستادگانی را که می خواستند از پیمونت به شامپاین از آلپ عبور کنند، دستگیر کرد و بدین ترتیب توطئه ای علیه امپراتور کنراد دوم را خنثی کرد. کنراد دوم با صدور دیپلم امپراتوری که کمک های برتا به صومعه سنت جوستو در شوش را تأیید می کرد، به خاطر نقش او در سرکوب شورش علیه خود، به او پاداش داد. خانواده. برتا از اولریک مانفرد سه دختر داشت:
سانتا سوفیا بنونتو () یک کلیسای کاتولیک رومی در شهر بنونتو، در منطقه کامپانیا، در جنوب ایتالیا است؛ این کلیسا که در اواخر قرن هشتم میلادی تأسیس شده است، بسیاری از عناصر معماری اصلی لومبارد خود را حفظ کرده است. در سال ۲۰۱۱، این کلیسا به عنوان بخشی از گروه هفت نفره ثبت شده به عنوان لونگوبارد در ایتالیا، به عنوان میراث جهانی یونسکو ثبت شد. مکان های قدرت (۵۶۸–۷۷۴ میلادی). تاریخچه. این کلیسا توسط آرخیس دوم لومبارد بنونتو در حدود سال ۷۶۰ میلادی تأسیس شد، همان طور که امتیازات متعددی که توسط او امضا شده است، گواهی می دهد، که برخی از آنها در موزه سامنیوم در نزدیکی کلیسا قرار دارند. این بنا بر اساس کلیسای پالاتین پادشاه لومبارد، لیوتپراند، در پاویا ساخته شده است و پس از شکست دسیدریوس توسط شارلمانی و سقوط پادشاهی لومبارد در شمال ایتالیا (۷۷۴)، به کلیسای ملی لومباردهایی تبدیل شد که در دوک نشین بنونتو پناه گرفته بودند. این کلیسا بخشی از یک برنامه بزرگ ساختمانی بود که ادعای آرخیس را به عنوان بالاترین مقام لومبارد، پس از تلاش ناموفق او برای کسب عنوان پادشاه و تغییر نام دوک نشین به یک شاهزاده نشین، مشروعیت می بخشید. آرخیس آن
را به حکمت مقدس ("هاگیا سوفیاً به یونانی)، مانند کلیسای هاگیا سوفیا کنستانتین در قسطنطنیه، تقدیم کرد. او همچنین یک صومعه نیایش در نزدیکی آن را که وابسته به صومعه مونته کاسینو بود، ضمیمه کرد. این صومعه تحت رهبری خواهرش، گاریپرگا، قرار گرفت. این محراب همچنین محل نگهداری یادگارهای سنت مرکوریوس بود که ظاهراً در سال ۶۳۳ در نزدیکی کوینتودسیمو توسط امپراتور روم شرقی، کنستانس دوم، رها شده بود. این کلیسا در اثر زلزله ای در سال ۱۶۸۸ و زلزله دیگری در سال ۱۷۰۲ به شدت آسیب دید که گنبد اصلی و برخی از الحاقات قرون وسطایی بعدی را فرو ریخت. کاردینال اورسینی، پاپ بندیکت سیزدهم آینده، کلیسا را به سبک باروک بازسازی کرد. کار مرمت که در سال ۱۷۰۵ آغاز شد، نقشه را از ستاره ای به دایره ای تغییر داد، دو نمازخانه جانبی اضافه کرد و ظاهر محراب، نما و ستون ها را تغییر داد. علاوه بر این، نقاشی های دیواری که فضای داخلی را تزئین می کردند، عمدتاً تخریب شدند: امروزه تنها چند قطعه که داستان های مسیح و مریم را به تصویر می کشند، باقی مانده اند. توضیحات. کلیسا بر روی یک نقشه مرکزی با قطر ۲۳٫۵ متر (۷۷ فوت) قرار دارد که از ایاصوفیه الهام گرفته شده
است. در مرکز شش ستون وجود دارد که احتمالاً از معبد باستانی ایزیس شهر گرفته شده است و در رئوس یک شش ضلعی قرار گرفته اند و توسط طاق هایی که گنبد را نگه می دارند، به هم متصل شده اند. شش ضلعی داخلی توسط یک حلقه ده ضلعی با هشت ستون از سنگ آهک سفید و دو ستون در طرفین ورودی احاطه شده است. مساحت سه محراب دایره ای شکل است، اما بخش های مرکزی و جلویی بخشی از یک ستاره را تشکیل می دهند که توسط ورودی قطع شده و چهار طاقچه در گوشه ها دارد. در سال ۱۹۵۷، بیشتر ظاهر اصلی، بر اساس شواهد اسناد تاریخی، به استثنای نمای باروک، بازسازی شد. در نمای بیرونی، که در نمای قرن هجدهم تعبیه شده است، یک ورودی رومی قرار دارد که هلال آن دارای نقش برجسته ای از قرن سیزدهم است. دومی در اصل بخشی از پروتیریوم بود که اکنون تخریب شده است و مسیح را در حال تاجگذاری بین مریم مقدس، سنت مارکوریوس و گرگوری راهب بزرگ به تصویر می کشد. ورودی توسط دو ستون که طاق دیگری را نگه می دارند، احاطه شده است. این سازه تحت تأثیر منابع مختلفی قرار گرفته است. بدنه مرکزی مرتفع، کلیسای سانتا ماریا در پرتیکا پاویا را که دیگر وجود ندارد، به یاد می آورد، در حالی که نحوه بیان حجم
ها، تأثیر معماری بیزانسی را نشان می دهد. گذشته از برخی مجسمه های مدرن، آثار هنری شامل نقاشی های دیواری اواخر قرن هشتم تا اوایل قرن نهم است که تنها قطعاتی از آنها در دو محراب کناری باقی مانده است: بشارت زکریا، موتیسم زکریا، بشارت و ملاقات. این نقاشی ها توسط هنرمندانی مرتبط با مکتب تذهیب کاران از بنونتو اجرا شده اند. برج ناقوس توسط راهب بزرگ گرگوری دوم در زمان حکومت پاندلف سوم سالرنو ساخته شد، همان طور که کتیبه ای به خط لومبارد گواه آن است، و از مقبره آرخیس دوم محافظت می کرد. این برج در زلزله سال ۱۶۸۸ فرو ریخت و در سال ۱۷۰۳ در موقعیت دیگری بازسازی شد. این کلیسا دارای یک ایوان از قرن دوازدهم است که از قطعات ساختمان های قبلی ساخته شده است. این ایوان به موزه سامنیوم دسترسی می دهد که بخش هایی از بقایای دوران باستان و قرون وسطی در آن قرار دارد. این شامل یک هرم سنگی است، یکی از دو هرمی که زمانی معبد ایزیس را تزئین می کرد. دیگری هنوز هم در میدان مرکزی شهر، میدان پاپینیانو، قابل مشاهده است.
نافیترومایسین () یک داروی آنتی بیوتیک تجربی برای درمان پنومونی است.
ویلا پوپرا () یک ویلای ساحلی رومی مجلل باستانی (ویلا ماریتیما) است که در توره آنونزیاتا بین ناپل و سورنتو، در جنوب ایتالیا واقع شده است. همچنین به آن ویلا اوپلونتیس یا ویلا آ اوپلونتیس نیز می گویند، زیرا در شهر باستانی رومی اوپلونتیس واقع شده بود. این بنا در فوران آتشفشان وزوو در سال ۷۹ میلادی، مانند شهرهای نزدیک هرکولانیوم و پمپئی، حدود ۱۰ متر (۳۳ فوت) زیر سطح زمین امروزی، مدفون و سالم ماند. کیفیت تزئینات و ساخت آن نشان می دهد که متعلق به امپراتور نرون بوده و یک سفال با نام یکی از آزادشدگان پوپایا سابینا، همسر دوم امپراتور نرون، در این محل پیدا شده است که نشان می دهد این ویلا ممکن است محل اقامت او در زمانی که از رم دور بوده، بوده باشد و نام محبوب آن نیز از همین جا ناشی می شود. این بنا به طرز مجللی با آثار هنری نفیس تزئین شده بود. ستون ها و سرستون های مرمری آن، در مقایسه با سایر بناهای این منطقه که معمولاً ستون های آجری گچبری شده داشتند، آن را به ویژه مجلل نشان می دهد. بسیاری از آثار باستانی اوپلونتیس در موزه ملی باستان شناسی ناپل نگهداری می شوند. تاریخچه. ویلا پوپیا، که در ابتدا «ویلا ای» نامیده می شد، اولین
بار در قرن هفدهم کاوش شد و نتایج متفاوتی داشت، اما از سال ۱۹۶۸ کاوش های گسترده تر و منظم تری انجام شد. این ویلا یک ویلای مسکونی برای اوقات فراغت است که در آن، با این حال، اتاق هایی به تولید شراب و روغن اختصاص داده شده است. قدمت این ویلا به ۳۹ سال قبل از میلاد مسیح برمی گردد و در دوران سلسله جولیو-کلودیان گسترش یافت. کتیبه ای که روی یک آمفورا که خطاب به او نوشته شده بود، آن را به پوپیا سابینا، همسر نرون، نسبت می دهد. شواهد باستان شناسی نشان می دهد که در زمان فوران وزوو در ۲۴ آگوست ۷۹، این خانه خالی از سکنه بوده و احتمالاً پس از زلزله سال ۶۲، در حال بازسازی و تزئین بوده است. تمام اشیاء در برخی از اتاق ها به صورت جداگانه پیدا شده اند. تا به امروز، این ویلا به طور کامل کاوش نشده است و تنها منطقه ای که نور دیده است مربوط به قسمت شرقی است، در حالی که ورودی اصلی و قسمت غربی در انتظار کاوش هستند که با وجود یک جاده مدرن و یک ساختمان نظامی، کار را دشوار می کند. محل. این بنا یکی از ویلاهای لوکسی بود که در طول کل ساحل خلیج ناپل در دوره روم ساخته شد، به طوری که استرابو نوشت: «تمام خلیج توسط شهرها، ساختمان ها، مزارع، چنان
به هم پیوسته که به نظر می رسد یک کلان شهر واحد هستند، پوشانده شده است.» این ویلا در ابتدا بر روی یک تپه ۱۴ متری بالاتر از سطح دریا و بالاتر از ساحل دریا ساخته شده بود که منظره زیبایی از خلیج ناپل به آن می داد. مشخص است که ساختمان های دیگری در نزدیکی خط ساحلی زیرین، احتمالاً حمام ها، قرار دارند و در لیدو آزورو در نزدیکی، خط ساحلی باستانی به همراه آثاری از حمام های رومی که ممکن است عمومی بوده اند، یافت شده است. محدوده های ویلا هنوز پیدا نشده اند زیرا توسط ساختمان های مدرن پوشیده شده اند. ساخت و ساز. این ویلای دریایی باشکوه با «آیین های پذیرایی و اوقات فراغت» هم از طریق فضای فیزیکی و هم از طریق دکوراسیون آن مشخص می شد. این ویلا ابتدا در دهه ۵۰ قبل از میلاد ساخته شد و سپس به صورت مرحله ای گسترش یافت. قدیمی ترین بخش خانه در اطراف آتریوم[۲](۱) با تریکلینیوم (اتاق غذاخوری عمومی) و سایر اتاق های پذیرایی قرار دارد. در سال های ۱ تا ۱۵ میلادی، حمام های سبک سوم به شمال غربی دهلیز، در مرکز یک ایوان کوچک با فواره، اضافه شدند. این ویلا در عصر کلودیوس (حکومت: ۴۱ تا ۵۴ میلادی) با اضافه شدن یک استخر بزرگ که از جنوب و شرق با د
رختان احاطه شده بود، به سمت شرق گسترش یافت. در این ویلا، ایوان های سه گوش و چهارگوش با ایوان های ستون دار، باغ های رسمی و اتاق های پذیرایی و خدمات مختلف مهمان را قاب می کردند. باغ های زمستانی کوچک تر با نقاشی های دیواری قابل توجه تزئین شده بودند. حمام های نزدیک دهلیز نیز به گروهی از اتاق های سرگرمی در سبک چهارم بازسازی شدند. در اطراف ایوان که با نوارهای سبک چهارم نقاشی شده بود، منطقه خدماتی با اتاق های کار و خوابگاه در طبقه بالا برای بردگان، یک توالت، یک آشپزخانه و یک اتاق استراحت قرار داشت. در گوشه جنوب غربی آن، یک تونل از این منطقه از طریق مجموعه ای از تراس ها به ساحل دریای باستانی در ۱۴ متر پایین تر منتهی می شود. حدود ۴۰ مجسمه مرمری با زیبایی خارق العاده پیدا شد که یکی از گسترده ترین مجموعه های مجسمه ها، نیم تنه ها و سایر زیورآلات مرمری شناخته شده در کل منطقه را تشکیل می دهد. در میان این مجسمه ها، گروهی از سانتورها و سانتورس ها در ایوان غربی رو به باغ شمالی یافت شدند. بسیاری از آنها همچنین به عنوان فواره عمل می کردند و قرار بود استخر را احاطه کنند، اما در جای نامناسبی پیدا شدند. کفپوش های موزاییکی در سراسر
ویلا وجود دارد. مانند هر جای دیگر در منطقه، ویلا در زلزله سال ۶۲ میلادی آسیب دید و بازسازی و تعمیرات تا آخرین لحظات همچنان در حال انجام بود، به عنوان مثال، برخی از ستون ها به صورت جدا شده پیدا شدند و مجسمه های باغ دور از محل مناسب خود نشان می دهند. نقاشی های دیواری. مانند بسیاری از نقاشی های دیواری که به دلیل فوران کوه وزوو حفظ شده اند، نقاشی هایی که دیوارهای ویلا پوپایا را تزئین می کنند، هم از نظر شکل و هم از نظر رنگ چشمگیر هستند. نخستین نقاشی های دیواری ویلا از بهترین نمونه های سبک دوم خیال پردازانه هستند، در حالی که بازسازی ها و الحاقات بعدی با نقاشی های با کیفیت نسبتاً بالایی از سبک های سوم و چهارم مشخص می شوند. نقاشی های دیواری سبک دوم، که به سبک معماری BC نیز معروف است، شامل ویژگی های معماری ساختگی مانند پنجره ها، درها و ستون های نقاشی شده با طرح های برجسته است و قدمت آنها به حدود ۹۰–۲۵ میلادی می رسد. نقاشی های دیواری در کالداریوم که هرکول را در باغ هسپریدس به تصویر می کشد، به سبک «سبک سوم» (که به سبک تزئینی نیز معروف است) و مربوط به حدود ۲۵ قبل از میلاد تا ۴۰ میلادی است. توجه به پرسپکتیو واقع گرایانه
به نفع مسطح بودن و اشکال معماری کشیده که «نوعی زیارتگاه» را در اطراف یک صحنه مرکزی تشکیل می دهند، کنار گذاشته شده است، که اغلب اسطوره ای است. بلافاصله در غرب تریکلینیوم، یک اتاق بزرگ وجود دارد که اتاق نشیمن اصلی یک خانه رومی بوده است. مانند نقاشی های دیواری کالداریوم، این اتاق نیز به سبک دوم نقاشی شده است. دیوار شرقی شامل جزئیات شگفت انگیزی مانند ماسک تئاتر و طاووس است. توجه زیادی به اشارات به نقاشی صحنه ای (صحنه های جلویی) در نقاشی های دیواری ویلا پوپایا، به ویژه آنهایی که در اتاق ۲۳ هستند، شده است. باغ ها. تا سال ۱۹۹۳، ۱۳ باغ کشف شده بود که در میان آنها یک باغ پیراستایل در قسمت اصلی ویلا وجود داشت. یک درخت سایه دار بزرگ در کنار یک فواره و همچنین یک ساعت آفتابی، یک چنگک، یک بیل و یک قلاب پیدا شد. باغ دیگری در محوطه، که این باغ محصور بود، نقاشی های دیواری از گیاهان و پرندگان و شواهدی از درختان میوه که در گوشه های باغ رشد می کردند را به نمایش می گذاشت. دو باغ حیاط نیز نقاشی های دیواری داشتند. یک باغ بزرگ پارک مانند از پشت ویلا امتداد یافته است. حفره هایی که زمانی ریشه درختان بزرگ را در خود جای داده بودند، کشف
و مشخص شد که درختان چنار هستند. همچنین بقایای کنده های درختی یافت شد که نشان داده شد زیتون هستند. درختان دیگری نیز در ویلا پوپایا شناسایی شدند، از جمله لیمو و خرزهره؛ یک سیب زغال شده که در محل یافت شد، نشان دهنده وجود درختان سیب در گذشته است. کاشت مجدد باغ های ویلا به شیوه امروزی تنها پس از شناسایی گونه های اصلی گیاهان و محل رویش آنها انجام شد. تاریخچه کشف مجدد و حفاری. ویلای پوپایا اولین بار در قرن هجدهم در طول ساخت قنات سارنو که از مرکز ویلا عبور می کرد، کشف شد، اما هیچ شناختی از این مکان حاصل نشد. در سال ۱۸۳۹، کاوش مختصری در این مکان توسط کاوشگران بوربون با استفاده از تکنیک تونل زنی به کار رفته در هرکولانیوم انجام شد که منجر به کشف بخشی از ستون های پیرامونی و محوطه باغ و حذف چندین نقاشی شد. کاوش های رسمی از سال ۱۹۶۴ تا اواسط دهه ۱۹۸۰ انجام شد و در آن زمان، این مکان تا سطح فعلی خود حفاری شد. در طول این دور نهایی حفاری ها بود که استخر شنای عظیم، به ابعاد ۶۰ در ۱۷ متر، از زیر خاک بیرون کشیده شد. جنوبی ترین بخش های ویلا به دلیل محدودیت های فیزیکی این مجموعه که به دلیل موقعیت آن در زیر شهر مدرن توره آنونزیاتا و
قنات سارنو به خطر افتاده است، حفاری نشده باقی مانده است. ویلای نزدیک. در نزدیکی آن، به اصطلاح ویلای ال. کراسیوس ترتیوس (ویلای اوپلونتیس بی) قرار دارد که بخشی از آن بین سال های ۱۹۷۴ تا ۱۹۹۱ کاوش شده است. برخلاف ویلای پوپایا که با تزئینات مجلل تزئین شده است، ویلای همسایه یک سازه روستایی دو طبقه با اتاق های زیادی است که گچ کاری نشده و کف آن با خاک کوبیده شده است. این ویلا در زمان فوران آتشفشان متروکه نبود: بقایای ۵۴ نفر در یکی از اتاق های ویلا کشف شد که در اثر موجی که اوپلونتیس را درنوردید، جان خود را از دست داده بودند. بسیاری از وسایل آنها، از جمله جواهرات نفیس، ظروف نقره و سکه هایی به ارزش ۱۰۰۰۰ سسترس، که دومین بزرگ ترین از نظر ارزش در منطقه وزوو پس از بوسکورآله است، همراه قربانیان پیدا شد. به نظر می رسد برخی از اتاق ها برای تولید استفاده می شده و برخی دیگر انبار بوده اند، در حالی که طبقه بالا شامل محل زندگی خانه بوده است. این شرایط، به همراه بیش از ۴۰۰ آمفورا که در حفاری ها کشف شده اند، نشان می دهد که این ملک به تولید شراب، روغن و کالاهای کشاورزی اختصاص داشته است. کشف مجموعه ای از وزنه ها به نظر می رسد این ن
ظریه را تأیید می کند؛ یک مهر برنزی که در این محل یافت شد، نام لوسیوس کراسیوس ترتیوس، ظاهراً آخرین مالک آن، را حفظ کرده بود. ساختار. طرح ویلا بسیار پیچیده است و نتیجه چندین الحاق است. علاوه بر این، بخش هایی که هنوز در ضلع غربی کشف نشده اند، در مورد عملکرد مربوط به هر اتاق و بخش، تردیدهایی را ایجاد می کنند. ویلا از دو سازه بزرگ - قدیمی ترین در جهت شرقی-غربی و یکی جدیدتر در جهت جنوبی-شمالی - تشکیل شده است که یک "L" را در اطراف باغی که به عنوان باغ میوه نیز استفاده می شد، تشکیل می دهند. سازه شرقی-غربی دارای نمای اصلی رو به جنوب، رو به دریا - که اکنون حذف شده است - و یک نمای عظیم در پشت نمای شمالی، رو به باغ بود. در اینجا منطقه حرارتی، دسترسی ها، منطقه خدماتی و یک منطقه ارتباطی بین اتاق های اصلی و الحاقی که در جهت جنوبی-شمالی امتداد دارد، قرار دارد. سازه جنوبی-شمالی دارای باغ/باغچه واقع در ضلع غربی و یک استخر بزرگ است که به موازات ضلع شرقی امتداد دارد. این بنا دارای یک فضای نشیمن در جنوب و یک راهرو در جلوی استخر است که به ردیفی از اتاق ها همراه با ویریداریوم ها (باغچه های میوه، سبزیجات) که اتاق ها و اتاق های نشیمن