Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
صنایع دستی سیستان از اصیل ترین و شاخص ترین صنایع دستی ایران و جهان و قدمت آن به درازای تاریخ است. مردم سیستان نیز همچون دیگر اقوام ایرانی همواره به دنبال راهی برای استفاده بهتر از هنر نیاکانشان بوده اند. صنایع دستی سیستان زیربنای همین تفکر است و این کار باعث شده تا به مرور زمان آثاری ارزشمند و زیبا به وجود بیاید که روز به روز بر زیبایی آنها افزوده شود. در جای جای سیستان هنرها و صنایع دستی گوناگونی رواج دارند که هر کدام علاقه مندان خاص خود را دارد. این هنرها گویای فرهنگ غنی مردم این منطقه هستند و بخش بسیار مهمی از شیوه زندگی آنها را به تصویر می کشند. شاردن جهانگرد فرانسوی دوره صفوی در سفرنامه اش آورده است: بهترین نوع حصیر و سبد در سیستان بافته می شود اقبال یغمایی نیز اضافه می کند در داخل و پیرامون دریاچه هامون و رود هیرمند واقع در سیستان، جگن و نی بسیار می روید. سوزن دوزی. خامه دوزی (خمک دوزی). خامه دوزی نام یکی از صنایع دستی سیستان است که به آن خامک دوزی یا خمک دوزی یا حتی سفید دوزی نیز می گویند. اما قدیمی ترین واژه برای این هنر همان خمک دوزی است. به این دلیل این نام را بر این هنر گذاشته بودند که در سال های د
ور، ابریشم بدون هیچ گونه پرداختی از قبیل رنگرزی و پخت و پز یا سفیدکاری و در واقع به صورت خام استفاده می شده است. در اصل خامه دوزی همان سوزن دوزی است که در آن از نخ ابریشم استفاده می شود. قدمت این هنر را با زمان پیدایش ابریشم در صنایع دستی سیستان برابر می دانند و جالب تر آن که از سیستان در اولین نوشتارهای اسلامی با عنوان مرکز تولید بهترین بافته های پشمی و ابریشمی یاد شده است. سیستان به علت داشتن باغ های بسیار زیاد توت یکی از بزرگ ترین مرکزهای تولید ابریشم بوده است. منابع تاریخی می گویند در حدود صد سال پیش در روستای چلنگِ زابل کارگاه های تولید پیله و ابریشم وجود داشته است. اوج شکوفایی هنر خامه دوزی را به دوره های اشکانی و سیستانی نسبت می دهند. می توان جلوه های این هنر را در تزئینات لباس، جانماز، انواع دستمال و سفره ها دید. سیاه دوزی. سیاه دوزی نوعی سوزن دوزی است که تنها از نخ سیاه رنگ که معمولاً ابریشمی است، در آن استفاده می شود و برای تزیین سرآستین و پیش سینهٔ لباس ها به کار می رود. نحوهٔ دوخت به این صورت است که با دوخت دندان موشیِ بهم چسبیده نقش هایی مثلثی شکل روی لباس می زنند و گاهآ دربین دوخت دندان موشی از
دوخت زنجیره هم استفاده می کنند. حصیر بافی. حصیر بافی، سیس بافی، خولک بافی یا خلک بافی، هنری که قدمتی طولانی، به درازای تاریخ شهر سوخته و دریاچه هامون دارد و در میان مردمان سیستان از جایگاه ویژه ای برخوردار است. این هنر در منطقهٔ سیستان با گویش (خولک بافی) تلفظ می شود. خولک از ساقه های نی تهیه می شود. از محصولات حصیری سیستان می توان سایه بان، پرده و توتن (نوعی قایق حصیری) را نام برد. روستاهای حاشیهٔ کوه خواجه و شهرستان زابل از مهم ترین منطقه های تولید محصولات حصیربافی در سیستان هستند. توتن بافی. توتَن نام نوعی قایق محلی است که با بافتن نی و الیاف و ساقهٔ آن در روستاها و مناطق حاشیه تالاب هامون بویژه اطراف کوه خواجه و منطقه تخت عدالت در سیستان مورد استفاده صیادان و روستاییان قرار می گیرد. تاریخچه. توتن قایقی با قدمت هزاران ساله از صنایع دستی سیستان زمانی به وفور بر روی بستر دریاچه هامون به چشم می خورد اما امروز چشم انتظار حیات دوباره آن است تا باز به آغوش آب بازگردد. در زمان پرآبی هامون، صیادان منطقه و همچنین کسانی که قصد عبور از عرض دریاچه هامون را داشتند از توتن که از توتک برای تولید آن استفاده می شد بهره برد
اری می کردند. ساخت قایق. تولید توتن با سختی ها و مشقت های فراوان همراه بود اما تولید آن برای بومیان محلی با توجه به اینکه مواد اولیه تولید آن از دریاچه تأمین می شد بدون هرگونه هزینه ای انجام می گرفت. هرساله نیز با آمدن آب از سرریز سدهای افغانستان به مدت چندماه بعضی نقاط تالاب دارای آب بوده و توتن سواری به تفریحی برای مردم مبدل می شود. توتن از نی های روییده در نیزارهای حاشیه دریاچه هامون ساخته می شود.توتن یک نوع گیاهی خودرو هست که از اول فروردین می روید به نام توتَک تا آخر تیر قابل برداشت است و آن توتک را بریده و تا سه یا چهار روز می گذارند تا خوب خشک شود و بعد از خشک شدن کمی آب روی آن می پاشند تا نم دار شود بعد تعداد دو بلیمه که توتن را به هم وصل می کند درست می کنند و بعد سر و ته توتن را مشخص می کنند و آخر سر هم دو عدد کنار توتن (چنگک) نامیده می شود درست می کنند و بعد توتن آماده می شود. با خشک شدن دریاچه هامون توتک هارا از مازندران تهیه می شود. توتن سواری. توتن سواری از جمله بازی ها و ورزش های بومی و محلی پرطرفدار سیستان به شمار می رود که از گذشته های دور تاکنون در بین صیادان و ماهی گیران منطقه سیستان به ویژه
در زمان پرآبی دریای هامون رواج داشته است. سفال گری. سفال گری نیز از آن دست هنرهای قدیمی است که در سیستان رواج دارد؛ برای درستی این ادعا می توان سفال های کشف شده در شهر سوخته را مصداق قرار دهید. جواهرات. به استناد متن های تاریخی هنر ترصیع در سیستان، نیشابور و هرات از سده های نخستین در جهان اسلام بسیار مشهور بوده و جالب است بدانید که جواهرات سیستان جزء هدایایی بودند که به مراکز حکومتی فرستاده می شده اند. وجود کوره های ذوب فلز بسیار قدیمی در این منطقه نشان از قدمت دور و دراز این هنر در این منطقه دارد. کاربرد عمدهٔ زیورآلات برای خودآرایی بوده، اما گاه ریشه های مذهبی داشته و به عنوان قسمتی از بهای عروسی، از طرف خانوادهٔ داماد به عروس داده می شده است. دودنی بافی. دودنی بافی نیز یکی از هنرهای تاریخی سیستان است که بیشتر مردم سیستان از آن در تزئین خانه شان و گاهی هم به عنوان دفع چشم زخم از مال و جان استفاده می کردند. اما متأسفانه، گردی از نامهربانی بر این هنر قدیمی نشسته و در حال فراموشی است. این روزها تجملات دنیای امروز، جای خود را به هنرهایی مثل دودنی بافی داده اند. دودنی بافی در اصل تورهای تزئینی است که با گیاه عل
فی با برگ های ساده منقسم و گلهای زرد متمایل به سفید که در اکثر نقاط سیستان رویش دارد، درست می شود. قالی بافی. قالی بافی تاریخی بس طولانی در سیستان دارد تا جایی که فرش سیستانی از شهرت خاصی برخوردار است. قالی سیستان گوهری است کمیاب که تنها در دریای درخشان و مواج فکر مردمان سختکوش و هنرمند این دیار با اندیشه های بلند و اساطیری یافت می شود هنری کهن که هرگز کهنه نشده و نخواهد شد. تصویری از رؤیای نزدیک شکل گرفته از عناصر و نقش مایه های جادویی با پشتوانه هایی از فرهنگ و تمدنی اسطوره ای و هوش و توانایی و ظرافتی مثال زدنی، آنچنان که مردمان امروز از نگاه نو و خلاقیت ایشان در هزاران سال پیش به اعجاب آمده و انگشت به دهان می مانند. قالی سیستان سرشار از نقوش هندسی ساده شده و شکسته شده حیوانی و گیاهی است، آنچه که امروز در دنیای هنر و نقد هنری به عنوان انتزاع، تخریب و دفرمه در سبک های هنری می شناسیم و آثار بزرگان هنر را با استناد به این عوامل ارزشیابی می کنیم و از آنها در قالب هنر مدرن یاد می شود. جالب است بدانید که قالی سیستان از لحاظ مبنای تاریخی به ۳ دسته مختلف تقسیم می شود: قالی تاریخی یا کهن، میانی و نو سه نوع زیرانداز
سیستانی هستند. مهم ترین رنگ های به کار رفته در این قالی ها سرمه ای، فیروزه ای، زرد، سرخ و نقش های آن خشتی، دو خشتی، خشته خشته (ترنج ترنج)، گلدانی و درختی است. گلیم بافی. آنچه که در تاریخ آمده این است که با آمدن سکاها به سیستان تحولی بزرگ در این منطقه صورت گرفت. کمترین چیزی که امروز می توانیم بگوییم این است که بافت های منطقه تحت تأثیر هنر سکاها تحولی عظیم یافت زیرا این قوم درقرن پنجم قبل از میلاد قالی، شال و نمد تولید می کرده اند. در نخستین نوشته های اسلامی، سیستان مکان تولید بهترین بافت های ابریشمی و پشمی توصیف شده است. آثار باستان شناسی نشان از رونق سیستان در دوره اشکانی و ساسانی دارد که در این دو دوره یکی از بالاترین ارقام مالیات را می پرداخته است یعنی از آبادترین و پرتولیدترین نقاط ایران بوده اگرچه از این دو دوره بافته سیستانی به دست نیامده اما شهرت بافته های سیستان در دوره اسلامی نشان از یک هنر پر سابقه و کهن دارد. از نظر شهرت از شال و قالی سیستان در کنار بافت های فارس و طبرستان یاد می شود. غلات، ابریشم و چارپایان سیستان نیز بسیار معروف بوده اند و ثروت آن توجه تمام پادشاهان و دستگاه خلافت را برمی انگیخت.
شال سیستان دارای نقوش هندسی جادویی و اعجاب انگیز است که به آنها مهر گفته می شود، نقوشی بیانگر تفکر کاملاً خلاق وانتزاعی با نگاهی کاملاً مدرن و خاص به طبیعت و قدرت اجرایی مافوق تصور. از هنر شالبافی در تولید زیرانداز، پشتی، سفره های آرد و نان، خورجین و غیره استفاده می شده است و برای تزئین آن از صدف، منگوله و سنگ های زینتی نیز بهره می بردند. پارچه بافی(ریسندگی). پارچه بافی در سیستان قدمتی افزون بر پنج هزار سال دارد و تکه پارچه های دست بافت کشف شده در شهر سوخته نمونه ای از این هنر در پنج هزار سال پیش است. در مسیر هنر پارچه بافی آنچه از هزاره های قبل از میلاد تاکنون مشخص و مشهور است خودکفایی مردم سیستان در تولید مواد اولیه صنایع مختلف به خصوص پارچه بافی بوده آنچنان که تا همین سده اخیر تمام مراحل تهیه و تولید پارچه توسط خود مردم و خانواده ها انجام می گرفته است یعنی از مرحله کاشت و برداشت پنبه یا تهیه پشم و موی دام گرفته تا ریسندگی و آماده سازی آنها که همه با ابزار سنتی و ویژه انجام می شده است. از نکات قابل توجه و افتخارات سیستان این است که در زمان عمرولیث صفاری برای سالها پارچه مخصوص خانه کعبه توسط هنرمندان سیستانی
بافته و به مکه مکرمه اهدا و ارسال می شده است. نکته دیگر نزدیکی بافت های اخیر به بافت های یافت شده در شهر سوخته است که تاکنون باقی مانده است. اقلام تولیدی پارچه بافی سنتی سیستان عبارتند از لنگ (دستمال)، سریک (بار بند)، پتو، شال گردن و پارچه. خراطی. خراطی، هنری است که علاوه بر سیستان در استان های دیگر مثل لرستان رواج دارد. خراطی در اصل هنر ساخت اشیا از چوب است که با کمک دستگاهی مخصوص و بعد از طی مراحلی، اشیایی چون قلیان، گهواره، پایهٔ آباژور و ظروف تولید می شوند. بقایای نقش برجسته های کاخ داریوش در تخت جمشید که در آنها تخت و چهارپایه و عودسوز مزین به هنر خراطی هستند، حکایت از قدمت دیرینهٔ این هنر دارند. گز بافی. وفور درختان گز و بوته های وحشی از نوع گز در سیستان انواع محصولات سبد بافی را در منطقه رایج کرده و این سبدها در اشکال مختلف از ترکه های نازک درختان و بوته ها بافته می شود. شاخه های درخت گز، به دلیل خشک بودن به مدت چند روز در آب خیسانده می شوند تا قابلیت انعطاف پذیری خود را بازیابند و سپس سبدهایی در اندازه های مختلف از آن ها بافته می شود که برای حمل کالا و مواد غذایی مورد استفاده قرار می گیرند. معرق. هنر
معرق را نمی توان محدود به سیستان دانست اما آنچه که پس از یافتنش تاریخ پیدایش اولین معرق کاری های تمدن بشر را به چالش کشید کشف شانه معرق کاری شده در شهر سوخته سیستان بود که نشانگر زایش نخستین جوانه های فکری این هنر اصیل و دیر پای ایرانی در سرزمین سیستان است. جوال. جوال، کیسه های بزرگی است که از آن برای نگهداری آذوقه (گندم، جو و حبوبات) یا حمل و نقل آنها استفاده می شود، در گویش محلی منطقه سیستان به آن گال نیز می گویند. با توجه به نوع مواد اولیه در بافت جوال به انواع مختلف تقسیم می شود. پلاس بافی. پلاس بافی در سیستان همان سیاه چادر و مواد اولیه مورد استفاده در بافت موی بز است. بافت این گونه چادرها همچون گلیم است با این تفاوت که چادر بدون نقشه بافته می شود در حالی که گلیم دارای نقش است، بیشتر از نخ های چله در گلیم استفاده می شود اندازه های معمول بافت اینگونه چادرها، حداکثر عرض یک و نیم متر و طول ۵ تا ۷ متر است. از سیاه چادر اغلب به عنوان سرپناهی برای عشایر استفاده می شود اما گاهی نیز به عنوان آغلی برای دام ها مورد استفاده قرار می گیرد برای برپایی هر سرپناه حداقل از هفت تخته سیاه چادر استفاده می شود. از خصوصیات ب
ارز سیاه چادر می توان از مقاومت خوب آن در برابر آفتاب و حرارت، مقاومت در برابر آب باران، شعله ور نشدن آن در هنگام آتش سوزی و نفوذ ناپذیری نام برد. جارو بافی. کرته، گیاهی خودرو در منطقه سیستان است. این گیاه در حاشیه زمین های کشاورزی رشد می کند و با وجود این که از دید کشاورزان نوعی گیاه هرز است، کاربردی اقتصادی دارد. مردم منطقه از ساقه های نازک آن، جاروی محلی سیستان را تولید می کنند. از نیِ بسیار ظریف و زیبای گیاه کرته، چوب باریکی بدست می آید که در گویش سیستانی به آن سینک گفته می شود. آنچه باعث گذاشتن این نام بر روی این قسمت از گیاه که در واقع گُل گیاه می باشد شده است شاید همان سیخک، باشد بصورت راست ومنظم تا ارتفاع یک متر هم رشد می کند. سینک زمانی از گیاه جدا می شود که رنگ آن از سبز به زرد کم رنگ تغییر کرده و به راحتی قابل جدا شدن است و پس از جدا شدن از بوته اصلی با تابش آفتاب خشک می شود. برای تهیه جارو، انتهای سینک ها چندین ساعت درآب خیس و سپس کوبیده می شود تا انعطاف پذیر باشد.
ابرقهرمان بهوش جوشی () فیلم هندی درام اکشن انتقام جویانه هندی-زبان، محصول سال ۲۰۱۸ است که توسط ویکرامادیتیا موتوان کارگردانی گردید. بازیگران اصلی هارشواردان کاپور در نقش محوری، به همراه پریانشو پاینیولی، اشیش ورما و نیشیکانت کامات در نقش های مکمل هستند. "ابرقهرمان بهوش جوشی"، آخرین نقش آفرینی کامات در یک فیلم، قبل از مرگ او در روز ۱۷ اوت ۲۰۲۰ بود. این فیلم در روز ۱ ژوئن ۲۰۱۸ اکران گردید و همچنین در جشنواره فیلم نوشاتل به نمایش درآمده بود. به طور کلی، فیلم نظرات مثبتی را دریافت کرد اما با فروشی بالغ بر ۴٫۳۵ کرور روپیه در گیشه، در قیاس با بودجه ساختی بالغ بر ۲۱ کرور به یک فیلم ناموفق تجاری تبدیل شد.
جک اولانترن خسیس ()، که با نام های جک اسمیت، جک مست، جک فلکی یا جک فانوس نیز شناخته می شود، یک شخصیت افسانه ای است که گاهی با هالووین همراه می شود و در عین حال نقش طلسم تعطیلات را نیز ایفا می کند. «کدوی هالووین» ممکن است از این شخصیت گرفته شده باشد.
طعمه راک اند رول فیلمی محصول سال ۲۰۰۳ و به کارگردانی الکس استیرمارک است. در این فیلم بازیگرانی همچون جینا گرشان، دریا د ماتیو، لوری پتی، شلی کول، مارک بلوکاس، اشلی اکشتاین و گرگ ریکارت ایفای نقش کرده اند.
سه راه یا سه راهی فیلمی محصول سال ۲۰۰۴ و به کارگردانی اسکات زیل است. در این فیلم بازیگرانی همچون دامینیک پرسل، جوی برایانت، الی لارتر، دزموند هرینگتون، دوایت یوآکم، جینا گرشان و رکسانا زال ایفای نقش کرده اند.
دانشگاه چوآن () یک دانشگاه خصوصی هنرهای لیبرال مسیحی در مورفریسبورو، کارولینای شمالی است. این دانشگاه مدارک کاردانی، کارشناسی و کارشناسی ارشد را در ۷۰ رشته دانشگاهی ارائه می دهد و توسط انجمن کالج ها و مدارس جنوب تأیید شده است. چوآن توسط گادوین کاتن مور در سال ۱۸۴۸ به عنوان مؤسسه زنان باپتیست چوآن، به عنوان یک کالج چهار ساله زنان، تأسیس شد. ریشه آن به آکادمی هرتفورد می رسد. ساختمان McDowell Columns، که محل دفاتر اداری کالج است، در سال ۱۸۵۱ ساخته شد. بین سال های ۱۸۵۰ و ۱۸۶۷، نام مدرسه به مؤسسه دانشگاهی زنان چووان تغییر کرد، سپس به مؤسسه زنان باپتیست چوآن بازگشت.
اسپانیش فورک (که اغلب به عنوان رودخانه اسپانیایی فورک نامیده می شود) رودخانه ای در جنوب شرقی شهرستان یوتا، یوتا، ایالات متحده آمریکا است. این رودخانه که از تلاقی نهرهای سرباز و اینتل در شهر متروکه اینتل، یوتا (در اسپانیایی Fork Canyon در محدوده Wasatch) تشکیل شده است و به نهر Diamond Fork به آن می پیوندد.
کیم مین گی (؛ زادهٔ ۳۰ اکتبر ۱۹۹۴) بازیگر و مدل اهل کره جنوبی است. او به خاطر ایفای نقش در "او هرگز نخواهد فهمید"، "با وجود اینکه می دانم" و "نارکوی مقدس" شناخته می شود.
راه بوستون (; ) یک فیلم ورزشی زندگی نامه ای به کارگردانی کانگ جه گیو و با بازی ها جونگ-وو، ایم شی وان، به سونگ-وو و کیم سانگ هو است. این فیلم داستان ورزشکار کره ای که در ماراتون بین المللی بوستون سال ۱۹۴۷، نخستین ماراتون بین المللی که پس از جنگ جهانی دوم برگزار شد را به تصویر می کشد. "راه بوستون" در ۲۷ سپتامبر ۲۰۲۳، همزمان با تعطیلات چوسوک در کره جنوبی منتشر شد.
حیات وحش لیبریا متشکل از گیاگان و زیاگان جمهوری لیبریا کشوری در غرب آفریقا است. تنوع زیستی. لیبریا را می توان یک کانون داغ تنوع زیستی در نظر گرفت و بیشترین سهم جنگل های باقی مانده توده کوه گینه بالایی که شامل بسیاری گونه های بوم زاد منطقه است را دارد. این اکوسیستم جنگلی ساحلی مرطوب از لیبریا تا ساحل عاج، غنا و سیرالئون تا توگو گسترده است و جنگل زدایی و توسعه ساحلی آن را تهدید می کند. لیبریا بیش از ۲۰۰۰ گونه از آوندداران شامل ۲۲۵ گونه درخت الواری، ۱۴۰ گونه از پستانداران، بیشتر از ۶۰۰ گونه پرنده و ۷۵ گونه خزنده و دوزیست را در خود جای داده است.
کانگ یونگ سوک (؛ زادهٔ ۱۲ اوت ۱۹۹۱) بازیگر اهل کره جنوبی است. او به خاطر ایفای نقش در "شاهزاده صد روزه من"، "دادستان نظامی دوبرمن", "نفوذی", "پونگ روانپزشک چوسان" و "روز آدم ربایی" شناخته می شود.
لی جونگ اوک (؛ زادهٔ ۱۹۷۹) بازیگر اهل کره جنوبی است. او به خاطر ایفای نقش در "غریبه هایی از جهنم"، "پیش طرح" و "سلام خداحافظ مامان!" شناخته می شود.
خوان کوینکوکس (; – ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا بود که در پست مدافع بازی می کرد. او از سال ۱۹۵۷ تا ۱۹۵۹ هشت بازی برای تیم ملی فوتبال اسپانیا بازی کرده است.
نبرد دریاچه رگیلوس یکی از نخستین نبردهای حماسی جمهوری روم بود که میان قبایل لاتین به سرکردگی اکتاویوس مامیلیوس و پدرزنش لوکیوس تارکوئینیوس متکبر از یکسو و قوای جمهوری روم از سوی دیگر روی داد. درباب سال وقوع این جنگ میان مؤرخان اتفاق نظر وجود ندارد: برمبنای تاریخ نگاری تیتوس لیویوس، این جنگ باید در ۴۹۹ ق.م. روی داده باشد اما عموماً سالش را ۴۹۶ ق.م. می دانند. تاریخ نبرد. تیتوس لیویوس، مؤلف "از پیدایش روم"، می گوید که این جنگ در سال کنسولی تیتوس اِبوتیوس و گایوس وتوسیوس روی داده (۴۹۹ ق. م) اما متذکر می شود که برخی وقوع جنگ را در سال کنسولی آئولوس پستومیوس و تیتوس ورگینیوس می دانند که در اینصورت در ۴۹۶ ق.م. روی داده است. پیش درآمد. طبق روایت تیتوس لیویوس، تارکوئینیوس متکبر، پس از خلعش از پادشاهی روم و اخراجش از شهر در ۵۰۹ ق.م. به دولت شهرهای متعددی متوسل شد تا حکومت نوپای جمهوری را سرنگون کند و تاج وتختش را بازپس بگیرد. او ابتدا به دولت شهرهای تارکوئینیئی و ویئی متوسل شد ایشان را به جنگ با جمهوری برانگیخت، اما در نبردی که روی داد شکست یافت (۵۰۹ ق. م) پس از آن به لارس پورسنا، پادشاه کلوسیوم، پناهنده شد و او نیز با
قوای بزرگی روم را در محاصره گرفت. لیکن شجاعت و جانفشانی رومیانی چون هوراتیوس کوکلس و موکیوس اسکایه ولا و کلوئلیا در پاسداری از جمهوری او را تحت تأثیر قرار داد و واداشت تا دست از محاصرهٔ روم بکشد و حتی دوست رومیان گردد. پس تارکوئینیوس متکبر با خاندانش به دولت شهر توسکولوم، تحت سلطهٔ دامادش اکتاویوس مامیلیوس، پناهنده شد. مامیلیوس چند سال را در تدارک جنگی بزرگ برضد روم سپری کرد و لاتینان را (همسایگان جنوبی روم که خود نیز جزو آنان بود) برای جنگ با جمهوری روم برانگیخت. به گفتهٔ تیتوس لیویوس، وقتی رومیان از یکسو نگران جنگ احتمالی با سابینان بودند، مامیلیوس از آنسو سی دولت شهر لاتین را برضدشان برانگیخته بود. برای همین، رومیان برای اولین بار به فکر نصب یک دیکتاتور افتادند و تیتوس لارکیوس و اسپوریوس کاسیوس را به ترتیب به عنوان دیکتاتور و ارباب سواران نصب کردند. مشکل رومیان نداشتن تجربهٔ جنگی دو کنسول نبود، بلکه ظنین بودند که یکی از آنان با جناح تارکوئینیان همراهی و همدلی می کند. هم رومیان و هم لاتینان کوشیدند خَلق های همجوار را جلب خویش کنند و برای همین سفرایی به دولت شهرهای مجاور فرستادند. لیکن اتروسکان و ولسکیان و
هرنیکیان و روتولان همگی از مشارکت در جنگ احتمالی اجتناب کردند و با هیچ یک از دو طرف متحد نشدند. سرانجام، در ۴۹۹ یا ۴۹۶ ق.م. وقتی جنگ با لاتینان قطعی شد، رومیان آئولوس پستومیوس و تیتوس اِبوتیوس را به ترتیب دیکتاتور و ارباب سواران کردند و ۲۴ هزار پیاده و یک هزار سوار در چهار لژیون گرد آمدند و قوای لاتینان نیز بالغ بر ۴۰ هزار پیاده و ۳ هزار سوار بودند. رومیان نیمی از لژیون هایشان را در حد فاصل روم و توسکولوم جای دادند (یکی به سرداری دیکتاتور پستومیوس و دیگر به سرداری ورگینیوس) تا مراقب تحرکات لاتینان باشند و دو لژیون نیز در روم ماندند ــ یکی به سرداری ابوتیوس و دیگر به سرداری آئولوس سمپرونیوس. با توجه به قلت عددی رومیان، لاتینان حرکت به سوی رومیان را آغازیدند و البته روی قوای کمکیِ درحال حرکت از آنتسیو نیز حساب کرده بودند. دیکتاتور پستومیوس می ترسید که ولسکیانِ دیگر نیز از کار اهالی آنتسیو تقلید کنند، پس دو لژیونِ باقی مانده را نیز از روم فراخواند و مردانش را میان دریاچه رگیلوس و کوه جای داد. نبرد. چون رومیان شنیدند که خاندان منفور شاه مخلوع در سپاه لاتینان هستند، دلاوری و خشمی بسیار یافتند و از سویی تارکوئینیان
این جنگ را آخرین فرصت خود برای بازیابی تاج وتخت روم و سرنگونی جمهوری نوپای روم می دانستند. پس جنگی که روی داد از تمام جنگ های پیشین رومیان خونبارتر بود، چنان که سرداران به تن خویش در نبرد حضور می یافتند و کمتر سردار یا مِهتری از هر دو سپاه بود که زخمی نشود، الا دیکتاتور روم. ابتدا تارکوئینیوس متکبر، که دیگر پیر شده بود، دیکتاتور روم را شناخت و اسبش را به سمتش مهمیز زد، لیکن از پهلو نیزه خورد و افرادش او را به عقبهٔ سپاه بردند. سپس تیتوس ابوتیوس بر اکتاویوس مامیلیوس تاخت و مامیلیوس نیز اسبش را به سویش مهمیز زد که در این دوئل آن رومی بازویش شکافته شد و مامیلیوس از سینه مجروح شد و افرادشان هریک را به عقب جبهه بردند. ابوتیوس نتوانست جنگش را پی گیرد؛ پس از حربگاه خارج شد لیکن مامیلیوس به نبرد بازگشت. در این میان، لاتینان شروع به عقب نشینی کردند و مامیلیوس برای مقابله با این وضعیت گردان سلطنت طلبان و تبعیدیان رومی تحت امر تیتوس تارکوئینیوس، تنها پسر بازماندهٔ شاه مخلوع، را به معرکه خواست. این گردان، خشمگین از غصب اموال شاه به دست جمهوری خواهان و از تبعیدش از میهن، با حمیت بیشتری جنگید و از شکست لاتینان جلوگیری کرد
. مارکوس والریوس، برادر پوبلیوس والریوس پوبلیکولا، با دیدن پسر پادشاه مخلوع برانگیخته شد و چنان خواست که همان طورکه افتخار بیرون راندن خاندان شاه در ۵۰۹ ق.م. متعلق به خاندان خودش بود، افتخار کشتن آنان نیز از آنِ خاندانش باشد. پس با قدرت بر تیتوس تارکوئینیوس تاخت. تیتوس به میان مردانش عقب نشست اما والریوس همچنان ادامه داد و به قلب دشمن زد که مجروح و کشته شد. با کشته شدن چنین مهره ای رومیان ضعف نشان دادند و عقب نشستند. دیکتاتور پستومیوس گارد محافظانش را فرمود که هر رومی را در حال فرار می بینند دشمن بپندارند و به قتل برسانند. رومیان، که خود را میان دشمن و محافظان دیکتاتور گرفتار می دیدند، از فرار دست کشیدند و جنگ را پی گرفتند؛ گارد دیکتاتور نیز وارد نبرد شد و به لطف تازه نفسی اش گردان تبعیدیان رومی را قتل عام کرد. مامیلیوس چون کار را چنین دید، نیروهای ذخیره را برداشت و بار دیگر وارد معرکه شد تا گردان مزبور را نجات دهد. تیتوس هرمینیوس، از سرداران روم، مامیلیوس را دید و شناخت و با وی درآویخت و از پایش درآورد، لیکن وقتی داشت غنایم آن سردار لاتین را برمی گرفت، به نیزه ای مجروح شد و مُرد. حالا دیگر پیاده نظام روم فرس
وده شده بود؛ پس دیکتاتور سواران را فرمود از اسبان به پایین شوند و به کمک پیادگان بشتابند. ایشان اطاعت کردند و هرچند در نظام طبقاتی روم طبقهٔ سواران شأن اجتماعی بالاتری نسبت به پیادگان (عمدتاً متشکل از توده ها و شهروندان معمولی) داشت، از اسبان پریدند و به خط مقدم شتافتند و سپرهایشان را ازبهرِ پیادگان گرفتند. این کار روحیهٔ پیاده نظام را بالا برد، چه می دیدند که سواران نیز در مصائب جنگی ایشان شریکند. با این اتحاد لاتینان را هزیمت کردند. سپس سواران بار دیگر بر اسبان نشستند و به تعقیب دشمنِ متواری پرداختند و لشکرگاهشان را متصرف شدند. پیامدها. این شکست به جاه طلبی لاتینان پایان داد و آنان را منقاد جمهوری روم ساخت، چنان که چند سال بعد (۴۹۵ ق.م.) وقتی ولسکیان پنهانی رسولانی به دولت شهرهای لاتین فرستادند تا آنان را بر جنگ دوباره با روم تحریض کنند، لاتینان چنان از شکست رگیلوس متأثر بودند که از این دعوت به جنگِ دوباره با رومیان برآشفتند و رسولان را ــ خلاف عرف معمول ــ دستگیر کرده به روم فرستادند و رومیان را آگاه کردند که «ولسکیان پنهانی برضد شما تهیه ی جنگ می بینند.» سنای روم از این افشاگری و باوفایی لاتینان چنان خرسن
د شد که شش هزار اسیرِ لاتینِ نبرد رگیلوس را بدیشان بازپس داد. لاتینان نیز در پاسخ تاجی زرین پیشکش معبد ژوپیتر کردند و آن اسیران به روم نزد اربابان سابقشان بازگشتند تا از مهربانی رومیان در دوران اسارتشان سپاس داری کنند. تیتوس لیویوس می گوید که تا این تاریخ چنین وحدتی میان دو خَلق رومی و لاتین سابقه نداشت. دو سال بعد در ۴۹۳ ق.م، کنسول اسپوریوس کاسیوس به نیابت از دولت روم با لاتینان معاهده ی صلحی موسوم به «معاهده ی کاسیوسی» منعقد کرد که روابط دولت روم با همسایگان لاتینش را بیش ازپیش مستحکم کرد. رویدادهای جانبی. طبق افسانه ها، کاستور و پولوکس در این نبرد در سپاه روم شرکت داشتند و رومیان را نصرت کردند، چنان که دیکتاتور در خلال جنگ نذر کرد که در صورت پیروزی معبدی ازبهر آنان بسازد. پس از مرگش و بنای معبد مزبور در فروم روم، پسر دیکتاتور به عنوان دوئوم ویر نصب شد و معبد را افتتاح کرد. در این جنگ، جوانی اشرافی به نام نیائئوس مارکیوس، که بعدها به سبب نقشش در تصرف دولت شهر کوریولی ملقب به کوریولانوس شد، نیز شرکت داشت. او در این جنگ با نجات دادن یک شهروند رومی شجاعت خویش را ثابت کرد و مفتخر به دریافت نشان تاج مدنی شد.
آلانی، نام اکدی Allatu (یا Allatum)، الهه هوریِ جهان زیرین بود. ارتباط با سایر خدایان. همانند دو الهه دیگر هوری که بیش از همه پرستش می شدند، ایشارا و شاوشکا، آلانی ازدواج نکرده بود. آلانی و سایر الهه های هوری. آلانی معمولا همراه با ایشارا فرا خوانده می شد، او نیز در دین هوری با جهان زیرین در ارتباط بود. آلانی و ارشکیگال. شخصیت آلانی تا حدی تحت تاثیر الهه بین النهرینی ارشکیگال بود، او نیز با جهان زیرین در ارتباط بود. پرستش. به عقیده گرنوت ویلهم، بنا بر منابع موجود می توان تصور کرد که آلانی عمدتا در مناطق غربی هوری پرستیده می شد. آلفونسو آرچی او را در کنار شاوشکا و ایشارا یکی از الهه های اصلی هوری می داند. پذیرش در بین النهرین. آلانی به نام اکدی خود در بین النهرین نیز پرستیده می شد. او یکی از خدایان خارجی بود که در اور (دوره سلسله سوم اور) پرستش می شد. اساطیر. آلانی یکی از سه خدایی است که در "آهنگ رهایی" نقش اصلی دارند؛ دو خدای دیگر، تشوب و ایشارا هستند.
فیلم زاپرودر () یک سکانس فیلم ۲۶ ثانیه ای رنگی ۸ میلی متری صامت است که توسط آبراهام زاپرودر با دوربین فیلم خانگی بل و هاول گرفته شده است، در حالی که کاروان رئیس جمهور ایالات متحده جان اف کندی در ۲۲ نوامبر ۱۹۶۳ از دیلی پلازا در دالاس تگزاس عبور می کند و این فیلم ترور رئیس جمهور را به تصویر کشید. این فیلم با دوربین خانگی خیاطی اهل دالاس به نام آبراهام زاپرودر گرفته شده است. اگرچه این تنها فیلم تیراندازی نیست، فیلم زاپرودر به عنوان کامل ترین فیلم توصیف شده است که نمای نسبتاً واضحی از حادثه را ارائه می کند. این یک مدرک مهم قبل از جلسات استماع کمیسیون وارن و تمام تحقیقات بعدی ترور بود. این یکی از پرمطالعه ترین قطعات فیلم در تاریخ است، به ویژه ویدیوی آخرین شات که به ایجاد نظریه هایی در مورد اینکه آیا لی هاروی اسوالد قاتل تنها بوده یا خیر کمک می کند. در سال ۱۹۹۴، این فیلم برای نگهداری در فهرست ملی فیلم ایالات متحده توسط کتابخانه کنگره به عنوان «از نظر فرهنگی، تاریخی، یا زیبایی شناختی مهم» انتخاب شد. ایجاد. آبراهام زاپرودر روی یک پایه سیمانی در امتداد خیابان الم در دیلی پلازا ایستاده بود و دوربین سری کارگردان زوماتیک
مدل 414 PD Bell &amp;amp; Howell را در دست داشت. او از زمانی که لیموزین ریاست جمهوری به خیابان علم پیچید و در مجموع ۲۶٫۶ فیلمبرداری کرد.