Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شاهزاده خالد بن فیصل بن عبدالعزیز آل سعود (۲۰ فوریه ۱۹۴۰ میلادی)، امیر منطقه مکه، مشاور ملک سلمان بن عبدالعزیز آل سعود و رئیس کمیته مرکزی حج است. او سومین پسر ملک فیصل بن عبدالعزیز آل سعود، سومین پادشاه عربستان سعودی و مادرش شاهزاده حیا بنت ترکی بن عبدالعزیز بن عبدالله بن ترکی بن عبدالله آل سعود است. او در بخش مراقبت از جوانان در وزارت امور اجتماعی مشغول به کار بود و ایده برگزاری مسابقات قهرمانی فوتبال جام خلیج فارس به او نسبت داده شد. وی در سال ۱۹۷۱ به عنوان امیر منطقه عسیر منصوب شد. وی در ۱۶ می ۲۰۰۷ به عنوان امیر مکه و در ۲۲ دسامبر ۲۰۱۳ به عنوان وزیر آموزش و پرورش منصوب شد سپس به عنوان مشاور ملک سلمان بن عبدالعزیز و امیر منطقه مکه مکرمه (برای بار دوم) منصوب شد. . او از طرف پدرش ملک فیصل بن عبدالعزیز آل سعود در شورای بیعت عربستان سعودی عضویت دارد.
شورای بیعت سعودی یک نهاد سعودی است که به انتخاب پادشاه و ولیعهد مربوط می شود و متشکل از پسران و نوه های بنیانگذار ملک عبدالعزیز آل سعود است. این هیئت در ۲۶ رمضان ۱۴۲۷ هجری قمری برابر با ۱۸ اکتبر ۲۰۰۶ تأسیس شد، به دستور سلطنتی شماره A/135، مورخ ۲۶/۹/۱۴۲۷ هجری قمری و تا زمان مرگ شاهزاده مشعل بن عبدالعزیز آل سعود در ۳ مه ۲۰۱۷ ریاست مرجعیت را بر عهده داشت. طبق ماده ۱۵ آئین نامه کمیسیون، ریاست کمیسیون را مسن ترین عضو از میان فرزندان شاه مؤسس بر عهده دارد و انتصاب وی مستلزم حکم سلطنتی نیست.
خواب گران (به انگلیسی: Big Sleep) یک فیلم نئو-نوآر محصول سال ۱۹۷۸ به کارگردانی مایکل وینر که دومین نسخه سینمایی از رمان ریموند چندلر به همین نام در سال ۱۹۳۹ می باشد. با بازی رابرت میچام در دومین نقش آفرینی فیلم خود در نقش کارآگاه فیلیپ مارلو (پس از فیلم بدرود خوشگل من) بازی می کند. از دیگر بازیگران این فیلم می توان به سارا مایلز، کندی کلارک، جوآن کالینز و الیور رید اشاره کرد، همچنین جیمز استوارت در نقش ژنرال استرن وود بازی می کند. فضای داستان از لس آنجلس دهه ۱۹۴۰ به لندن دهه ۱۹۷۰ تغییر کرد. این فیلم حاوی مطالبی صریح تر از آنچه در نسخه ۱۹۴۶ تنها می توان به آن اشاره کرد، مانند همجنس گرایی، پورنوگرافی و برهنگی بود. میچام در زمان فیلمبرداری ۶۰ ساله بود، بسیار بزرگتر از مارلو ۳۳ ساله چندلر (یا مارلو ۳۸ ساله فیلم ۱۹۴۶ با بازی بوگارت که در آن زمان ۴۴ سال داشت). ساخت. مایکل وینر قصد داشت فیلمی درباره ویلیام یکم بسازد، اما نتوانست بودجه خود را فراهم کند. هنگامی که آن فیلم از بین رفت، او هانیبال بروکس را آماده نمایش کرد. مایکل جی پولارد برای این نقش ۷۵ هزار دلار دستمزد دریافت کرد. (او ۱۴ هزار دلار برای بانی و کلاید دری
افت کرده بود.) وینر گفت: "پولارد ستاره بزرگ دهه ۱۹۷۰ خواهد بود." فیلمبرداری لوکیشن در می ۱۹۶۸ در اتریش و مونیخ انجام شد. داستان. در انگلستان دهه ۱۹۷۰، کارآگاه خصوصی فیلیپ مارلو (رابرت میچام) به خانه باشکوه ژنرال استرنوود (جیمز استوارت) خواسته می شود که مارلو را استخدام می کند تا بفهمد چه کسی از او باج خواهی می کند. هنگامی که در عمارت است، او با دختر لوس و کنجکاو ژنرال شارلوت (سارا مایلز) و دختر کوچکتر وحشی کامیلا (کندی کلارک) ملاقات می کند. تحقیقات مارلو در مورد پورنوگرافی همجنسگرا آرتور گایگر (جان جاستین) او را به اگنس لوزل (جوان کالینز)، کارمند گایگر، و جو برودی (ادوارد فاکس)، مردی که اگنس با او وارد شده است، می برد. او همچنین کامیلا را در صحنه قتل گایگر، جایی که او برای عکس های برهنه ژست گرفته است، کشف می کند و او را با خیال راحت به خانه شارلوت سپاسگزار می برد و …
(زادهٔ ۱۳ ژوئن ۱۹۷۴) صداپیشه، راوی و مجری رادیو اهل ژاپن است. از نقش های برجسته ای که وی ایفا کرده است، می توان به کلاود استرایف در "گردآوری فاینال فانتزی ۷"، سوزاکو کوروروگی در "کد گیاس"، ایکس در "مگا من ایکس"، ایزورو کیرا در "بلیچ"، یو کاندا در "دی گری-من"، آراتاکا ریگن در "موب سایکو ۱۰۰"، ساتوشی ایشیکی در '، گیو تومیوکا در '، کیری در "بلیم!"، ساسوری در "ناروتو: شیپودن"، روهان کیشیبه در ""، سوگورو گِتو در "جوجوتسو کایسن" و شوگو ماکیشیما در "سایکو-پس" اشاره کرد. او دوبله رسمی نسخهٔ ژاپنی رابرت پتینسون را از زمان فیلم "گرگ ومیش" به عهده دارد. زندگی شخصی. ساکورای نزدیک به ۲۰ سال است که با یک صداپیشه ازدواج کرده است، که تا سپتامبر ۲۰۲۲، پس از تایید گزارش منتشر شده توسط شوکان بونشون، برای عموم فاش نشده بود. در ۲۶ اکتبر ۲۰۲۲، شوکان بونشون گزارش داد که ساکورای با نویسنده ای از برنامه رادیویی خود به نام P.S. رابطه ای خارج از ازدواج داشته است.
کاچی یک دسر ایرانی است . کاچی به علت دارا بودن آرد و کره دارای انرژی زیادی می باشد. به عنوان مثال، انرژی حاصل از کره و آرد، به تنهایی، با مقادیر داده شده در تهیه این کاچی، ۳۱۱۵ کالری می باشد که انرژی قابل توجهی است. به همین دلیل برای افراد لاغر و کسانی که دچار ضعف می شوند، دسر مناسبی می باشد. کاچی را با آرد، شکر، گلاب، کره، روغن و زعفران درست می کنند. در گذشته با روغن حیوانی فراوان تهیه می شد. کاچی را با آرد برنج نیز درست می کنند.
قلب فردریک شوپن پس از مرگش در ۱۷ اکتبر ۱۸۴۹ از بدن او جدا شد. آهنگساز لهستانی ترس از زنده به گور شدن داشت و از پزشکش ژان کروویلیه خواست کالبد شکافی را انجام دهد. در حالی که جسد شوپن در گورستان پرلاشز پاریس به خاک سپرده می شد، قلب او در الکل (احتمالا کنیاک) غوطه ور شد و در ظرف بلوط قرار گرفت. قبل از مرگش، یکی از آخرین درخواست های شوپن این بود که خواهر بزرگش، لودویکا یدرژویچ، قلب او را به لهستان ببرد تا در یک کلیسای محلی دفن شود. او خواسته های او را برآورده کرد و قلب او را از طریق گمرک در مرز اتریش-مجارستان، از کنار مأموران مرزی روسیه و به لهستان قاچاق کرد سپس قلب شوپن به کلیسای صلیب مقدس در ورشو داده شد و در دخمه ای نگهداری گردید. پس از اینکه یک روزنامه نگار محلی قلب را در یک جعبه کشف کرد، در سال ۱۸۷۹ به قسمت بالای کلیسا منتقل شد. در جریان قیام ورشو در سال ۱۹۴۴، قلب شوپن توسط مقامات نازی از کلیسا به مقر فرماندهی اس اس اریش فون دم باخ-زلوسکی برده شد. بعداً به مردم لهستان بازگردانده شد و برای نگهداری به میلانووک ارسال شد. در ۱۷ اکتبر ۱۹۴۵، هیئتی قلب را به ورشو برگرداند و در آنجا به جای خود در کلیسای صلیب مقدس با
زگردانده شد. گمانه زنی در مورد دلیل مرگ زودرس شوپن منجر به درخواست محققان و دانشمندان برای انجام تجزیه و تحلیل بافت قلب شد. در حالی که گفته می شد او بر اثر سل درگذشت، حدس زده می شد که او ممکن است فیبروز سیستیک داشته باشد. قاچاق قلب. در اوایل ژانویه ۱۸۵۰، خواهر بزرگ شوپن، لودویکا یدرژویچ، با دخترش و قلب برادرش از فرانسه با قطار به لهستان بازگشت. او قلب را با خود حمل می کرد و ظرف آن را زیر شنل یا دامن خود پنهان می کرد در حالی که آن را از طریق بازرسی گمرکی در مرز اتریش-مجارستان قاچاق می کرد و از کنار مأموران مرزی روسیه به لهستان برد. جنگ دوم جهانی. پس از تصرف ورشو توسط ارتش آلمان در سال ۱۹۳۹، اجرای موسیقی شوپن ممنوع شد، مؤسسه فریدریک شوپن تعطیل شد و بنای یادبود فردریک شوپن در پارک Łazienki تخریب شد. در جریان قیام ورشو در سال ۱۹۴۴، کلیسای صلیب مقدس آسیب دید و توسط نازی ها تصرف شد. یک کشیش آلمانی به نام شولزه درخواست کرد که به نیروهای اشغالگر اجازه داده شود تا قلب شوپن را برای نگهداری در اختیار بگیرند. افسر اس اس هاینز راینه فارت آن را گرفت و سپس به فرمانده اس اس اریش فون دم باخ-زلوفسکی داد و او آن را به عنوان بخش
ی از مجموعه کنجکاوهایش در مقر خود نگهداری کرد. به محض ورود قلب شوپن به میلانووک، از ترس اینکه آلمانی ها سعی کنند آن قلب را پس بگیرند، پنهانش کردند. قلب برای مدت کوتاهی در خانه پروفسوری به نام آنتونیویچ و آپارتمان پیانیست ماریا فیندایزن نگهداری شد. پس از آن، قلب توسط اسقف اعظم Szlagowski، بالای یک پیانو، در نمازخانه خصوصی خود تا اکتبر ۱۹۴۵ نگهداری شد. یک تابوت چوبی کوچک برای نگه داشتن آن ساخته شد. برونیسلاو ادوارد سیدو، یکی از اعضای هیئت مدیره مؤسسه فریدریک شوپن، به مقامات دولت موقت وحدت ملی مراجعه کرد تا مراسمی را برای بازگرداندن قلب به کلیسای صلیب مقدس، که در آن زمان بیشتر بازسازی شده بود، ترتیب دهد.
هانیبال بروکس یک فیلم کمدی جنگی بریتانیایی محصول سال ۱۹۶۹ به کارگردانی مایکل وینر و نویسندگی یان لا فرنایس و دیک کلمنت است که بر اساس داستانی از وینر و تام رایت ساخته شده است. در این فیلم الیور رید، مایکل جی. پولارد و ولفگانگ پرایس به ایفای نقش پرداخته اند. این فیلم در مورد تلاش یک اسیر جنگی برای فرار از آلمان نازی به سوئیس در طول جنگ جهانی دوم به همراه یک فیل آسیایی ماده است. ایده فیلم از دفتر خاطرات تام رایت از جنگ الهام گرفته شده بود، زمانی که او اسیر شد و نه ماه را به عنوان یک زندانی برای مراقبت از فیل های آسیایی در باغ وحش مونیخ گذراند. با این حال، فرار و تمام اتفاقات بعدی فیلم تخیلی هستند. این عنوان به فرمانده نظامی کارتاژنی هانیبال اشاره دارد که ارتشی را با فیل های جنگی بر فراز کوه های آلپ رهبری می کرد.
بمب گذاری های ۱۹۷۷ مسکو () یک رشته از سه بمب گذاری تروریستی در مسکو بود که در روز ۸ ژانویه ۱۹۷۷ انجام گرفت. در این بمب گذاری های ۷ نفر از مردم کشته و ۳۷ نفر دیگر به شدت مجروح شدند. هیچ فرد و گروهی مسئولیت این بمب گذاری ها را بر عهده نگرفت، اگر چه سه عضو تشکیلات ملی گرای ارمنی بعد از بازجویی و محاکمه مخفیانه توسط کاگ ب، در اوایل سال ۱۹۷۹ اعدام شدند. برخی از مخالفان حکومت در شوروی گفتند که مظنونین در صحنه جرم حضور نداشتند.
دانشگاه تریساکتی (Usakti, Trisakti) بزرگ ترین دانشگاه خصوصی اندونزی است که در جاکارتا، اندونزی واقع شده است. دانشگاه تریساکتی تنها دانشگاه خصوصی در اندونزی است که توسط دولت جمهوری اندونزی تأسیس شده است. این دانشگاه که در ۲۹ نوامبر ۱۹۶۵ تأسیس شد، بیش از ۲۰۰۰۰ دانشجوی فعال دارد و بیش از ۱۰۰۰۰۰ فارغ التحصیل داشته است. دانشگاه تریساکتی در حال حاضر ۷۴۲ عضو هیئت علمی رسمی (۸۲٪) و ۱۶۰ مدرس پاره وقت (۱۸٪) دارد. دانشگاه تریساکتی به طور کلی و به ویژه برای سطح کمی و کیفی جذب شغل برای فارغ التحصیلان به شهرت جهانی دست یافته است.
آشپزخانه جادویی فیلمی محصول سال ۲۰۰۴ و به کارگردانی لی-چی نگای است. در این فیلم بازیگرانی همچون اندی لاو، سامی چنگ، جری یان، مگی کیو، نیکولا چائونگ، دانیل وو، استیون فانگ، مایکل وونگ، لی لیک-چی، وینسنت کک و لا کار-یینگ ایفای نقش کرده اند.
ایستگاه هیسای () ایستگاه قطار مسافربری واقع در شهر تسو، میه، استان میه، ژاپن، که توسط اپراتور خصوصی راه آهن راه آهن کینتتسو اداره می شود. مجسمه برنزی سگ وفادار هاچیکو و صاحبش هیده سابورو اوئنو در خروجی شرقی ایستگاه نصب شده است. اوئنو اهل هونمورا، ناحیه ایشی (هیسایموتو-چوی کنونی، شهر تسو، میه) بود.
هیسای () یکی از شهرهای ژاپن واقع در استان میه، ژاپن بود این شهر در ۱ اوت ۱۹۷۰ تأسیس شد. در سال ۲۰۰۳، این شهر دارای جمعیت (زیست شناسی) ۴۱۶۶۹ و تراکم جمعیت ۶۱۰٫۹۸ نفر در هر کیلومتر مربع بود. مساحت کل ۶۸٫۲۰ کیلومتر مربع بود.
جنگجو و گرگ فیلمی محصول سال ۲۰۰۹ و به کارگردانی تیان ژوانگ ژوانگ است. در این فیلم بازیگرانی همچون مگی کیو، تو چانگ-هوآ و جو اوداگیری ایفای نقش کرده اند.
لوسون ها (به یونانی: Lousones) مردمانی باستانی با فرهنگ و سبک زندگی سلتیبِری در شبه جزیرهٔ ایبری (هیسپانیا) بوده اند. آن ها در درّه های بلند پیرامون رودخانهٔ تاجونیا در شمال شرقی گوادالاخارا زندگی می کردند. این مردم تهدید مهمی برای رومی ها محسوب می شدند؛ از این رو، رومیان آن ها را در قرن دوّم پیش از میلاد نابود کردند. تبار و اصالت. آن ها به اشکال گوناگون زبان سلتیبری صحبت می کردند و زیرمجموعه ای از قبایل سلتیبری بودند. شواهد فراوانی وجود دارد مبنی بر اینکه اجداد گروه های سلتیبری دست کم از هزار سال پیش از میلاد (و شاید خیلی پیش تر در منطقهٔ مستا) در شبه جزیرهٔ ایبری مستقر شده اند. لوسون ها قبایل مختلطی بودند که عناصری از وابستگی اوّلیه به فرهنگ ایتالیایی (اسکو-لاتین) و گالی را شامل می شدند؛ یعنی احتمالاً پیشنیهٔ قبایل لوسون از مجموعه قبایل هلوتی در سوئیس کنونی یا حتی پانونیا بوده است که در حدود قرن چهارم پیش از میلاد به شبه جزیرهٔ ایبری مهاجرت کردند. همچنین برخی از پژوهشگران استدلال می کنند که آن ها مُمکن است با لوسیتانی ها ارتباط داشته باشند؛ زیرا مردم لوسیتانی در واقع عضوی جدا شده از لوسون ها هستند که در قرن
چهارم پیش از میلاد به غرب شبه جزیره مهاجرت کردند. محل زندگی. جغرافی دان یونانی، استرابون، که در سال های ۶۳ یا ۶۴ پیش از میلاد زندگی می کرد، محل زندگی لوسون ها را در نَزدیکی سرچشمهٔ تاجو معرّفی می کند؛ درحالی که آپیان جایگاه آن ها را در راستای رودخانهٔ ابرو می داند. در واقع، زمین های آن ها در منطقهٔ آراگوئن در راستای ابرو میانی، در رشته کوه مونکایو (لاتین: Mons Chaunus)، بین رودخانه های کوئلیس و هوئچا قرار داشت. زمین های آن ها غرب ساراگوسا و بیشتر سوریا و استان های ناوار جنوبی را اشغال می کرد. این مناطق در حاشیهٔ شمال شرقی گوادالاخارا قرار دارند.
سنگ مرمر پریان یک مرمر ریزدانه نیمه شفاف کاملاً سفید و بی عیب و نقص است که در عصر کلاسیک در جزیره یونانی پاروس در دریای اژه استخراج می شد. این سنگ برای یونانیان باستان جهت ساخت مجسمه ها بسیار ارزشمند بود. برخی از بزرگترین شاهکارهای مجسمه سازی یونان باستان از سنگ مرمر پریان ساخته شده اند، از جمله "ونوس مدیچی"، "ونوس میلو" و "پیروزی بالدار ساموتراس". معادن اصلی ای که از قرن ششم قبل از میلاد به بعد مورد استفاده قرار می گرفتند، هنوز در ضلع شمالی جزیره در دامنه قله مرکزی آن دیده می شوند. رقیب اصلی پریان در دوران باستان، سنگ مرمر پنتلیک بود، که همچنین سفید بی عیب و نقص است که البته با رنگ زرد کم رنگ و یکنواختی که دارد باعث می شود زیر نور خورشید با رنگ طلایی بدرخشد. پریان امروزه بیشتر در جزیره همسایه پاروس، ناکسوس و در کوه های نزدیک روستای کینیداروس استخراج می شود. اجناس پریان یک جایگزین مصنوعی برای سنگ مرمر است که در اصل یک نام تجاری برای انواع بیسکویت چینی بدون لعاب بود که در سال ۱۸۴۲ در انگلستان توسعه یافت. اجناس پریان معمولاً برای مجسمه های نیم تنه و مجسمه های کوچک استفاده می شود و به جای کنده کاری در قالب ریخته
سامانه توان پیوسته سامانه ای برای تأمین قابل اطمینان توان، بدون وقفه و خاموشی می باشد. نمونه هایی از یک سیستم توان پیوسته شامل منابع تغذیه اضطراری و سامانه های برق اضطراری است. نیاز به سیستم های قدرت پیوسته، افزایش یافته است زیرا خدمات ضروری روزافزونی مانند روشنایی، محاسبات و ارتباطات به توان پایدار وابسته است. سیستم های توان پیوسته به این دلیل استفاده می شوند که نقش ها و مسئولیت های تامین کننده انرژی به طور دقیق تعریف نشده است. نکته کلیدی برای سیستم های توان قابل اعتماد، اجتناب از اختلالات برق، مانند انحراف ولتاژ یا جریان در یک موج سینوسی تک فرکانس ایده آل با دامنه و فرکانس ثابت است. در مطالعه ای که در سال ۲۰۱۱ با خانواده های اهل فلاندرز انجام شد، محققان دریافتند که بخش به نسبت کمی مایل به پذیرش قابلیت اطمینان کمتر در ازای یک تخفیف کوچک در صورت حساب برق هستند. چرخ طیار (فلایویل). چرخ طیار یا فلایویل نمونه ای از یک سیستم قدرت پیوسته است. این سامانه از یک موتور الکتریکی، یک چرخ طیار، یک ژنراتور و یک موتور دیزل تشکیل شده است. در حالت عادی، تغذیه موتور الکتریکی از شبکه تأمین می شود، فلایویل را می چرخاند که آن هم
به نوبه خود ژنراتور را می چرخاند. در صورت خرابی ژنراتور، چرخ فلایویل ژنراتور را در حال چرخش نگه می دارد در حالی که موتور دیزل دوباره راه اندازی می شود. فلایویل یک راه مؤثر برای کنترل سیستم ذخیره انرژی فلایویل برای پایدارسازی جذب نیروی باد است. حالت شارژ در محدوده میانگین ۸۹ تا ۹۳ درصد ذخیره می شود، به این معنی که با چرخش تیغه های چرخ فلایویل، بین ۸۹ تا ۹۳ درصد انرژی ذخیره می شود. توربین ها. توربین مجموعه ای از پره هایی است که توسط یک منبع انرژی خارجی به گردش در آیند. هنگامی که تیغه ها شروع به چرخش می کنند، محوری که به آن متصل شده اند شروع به چرخش می کند و در نتیجه ژنراتور متصل به آن، برق تولید می کند. نمونه هایی از نیروهای خارجی که می توانند توربین ها را تأمین کنند، عبارتند از باد، آب، بخار و گاز. از توربین ها می توان در ایجاد یک سیستم توان پیوسته استفاده کرد زیرا تا زمانی که پره ها بچرخند، نیرو ایجاد می شود. پیل های سوختی میکروبی. زمانی که باکتری ها در پیل سوختی میکروبی، مواد آلی را تجزیه می کنند، انرژی ایجاد می کنند. این فرایند بار الکتریکی تولید می کند که به آند پیل منتقل می شود. بزاق انسان، که مواد آلی ز
یادی دارد، می تواند برای تأمین انرژی یک سلول سوختی میکروبی کوچک استفاده شود. این می تواند انرژی کافی را برای اجرای برنامه های کاربردی روی یک تراشه تولید کند. این کاربری را می توان در مواردی مانند دستگاه های زیست پزشکی و تلفن های همراه استفاده کرد. در مطالعه ای، پیل های سوختی میکروبی برای تولید برق و تصفیه فاضلاب ارزیابی شد. در طول یک دوره زمانی پنج ماهه، یک محلول مبتنی بر ساکارز به طور مداوم برق ۱۷۰ میلی وات بر متر مربع تولید کرد. پس از آن تراکم توان با افزایش تقاضای اکسیژن تا ۲٫۰ گرم COD در روز، بدون افزایش تراکم توان افزایش یافت. این نشان می دهد که در حالی که این سیستم می تواند به طور مداوم برق را تأمین کند، محدودیت هایی دارد.
اندازه یکی از جنبه های مهم دیرینه شناسی دایناسورها است که هم برای عموم مردم و هم برای دانشمندان حرفه ای مورد توجه است. دایناسورها برخی از بزرگ ترین تفاوت ها را در اندازه هر گروه جانوری خشکی نشان می دهند، از مرغ های مگس خوار کوچک که می توانند کمتر از دو گرم وزن داشته باشند تا تیتانوسورهای منقرض شده که می توانند بین ۵۰ الی ۱۰۰ تن وزن داشته باشند. آخرین شواهد نشان می دهد که اندازه متوسط دایناسورها در دوره های تریاس، ژوراسیک پیشین، ژوراسیک پسین و کرتاسه متفاوت بوده است و احتمال دارد دایناسورها فقط در اوایل یا در ژوراسیک میانه گسترده شده اند. دایناسورهای تروپود (ددپایان) درنده، که بیشترین گوشتخواران زمینی را در طول مزوزوئیک تشکیل می دادند، اغلب در دسته بین قرار می گیرند در حالی که پستانداران گوشتخوار شکارچی دوره حاضر در محدوده قرار دارند. توده بدن دایناسورهای مزوزوئیک بین یک تا ده متریک تن است. این به شدت با اندازه پستانداران سنوزوئیک که توسط موزه ملی تاریخ طبیعی حدود تخمین زده شده است در تضاد است. تخمین اندازه. دانشمندان احتمالاً هرگز از اندازه بزرگ ترین و کوچک ترین دایناسورها مطمئن نخواهند شد. این به این دلیل اس
ت که تا به حال تنها بخش کوچکی از حیوانات به فسیل تبدیل شده اند و بقایای بیشتر آن ها هم هرگز کشف نمی شوند یا به طور ناخواسته در نتیجه فعالیت های انسانی از بین می روند. از نمونه هایی که بازیابی شده اند، حتی اسکلت تعداد کمی به نسبت کامل هستند و آثار پوست و سایر بافت های نرم به ندرت کشف می شود. بازسازی یک اسکلت کامل با مقایسه اندازه و مورفولوژی استخوان ها با استخوان های گونه های مشابه و شناخته شده تر یک هنر غیر دقیق است (اگرچه بر اساس برخی از روندهای ثابت رشدسنجی کنترل می شود)، و بازسازی عضلات و سایر اندام های حیوان زنده در بهترین حالت، یک فرایند حدس و گمان است و هرگز کامل نیست. با توجه به عدم حفظ بافت نرم در فرایند فسیل شدن، تخمین جرم دایناسورها بسیار تقریبی تر از تخمین طول آن ها است. در روش های نوین، تخمین جرم بیشتر با تکنیک اسکن لیزری اسکلت انجام می شود که یک پوست «مجازی» را روی یک اسکلت شناخته شده یا حدسی قرار می دهد، اما محدودیت های ذاتی تخمین جرم همچنان باقی می ماند. ساروپودومورف ها. تخمین اندازه ساروپودومورف با توجه به وضعیت بقایای تکه تکه آن ها دشوار است. ساروپودها اغلب بدون دم باقی مانده اند، بنابراین در
برآورد طول کلی، مقدار خطا زیاد است. جرم با استفاده از مکعب طول محاسبه می شود، بنابراین برای گونه هایی که طول آن ها مشخص نیست، وزن حتی بیشتر هم تخمین زده می شود. تخمین هایی که به ویژه عدم قطعیت دارند (به دلیل بخش های بسیار پراکنده یا از دست رفته)، با علامت سؤال همراه هستند. هر عدد نشان دهنده بالاترین برآورد یک مقاله پژوهشی است. یکی از سوروپودهای بزرگ، به نام ماراپونیساروس فراجیلیموس، مبتنی بر اساس بقایای بسیار کمی که توسط دیرینه شناسان در سال ۱۸۷۸ توصیف شده، فرض شده است. تجزیه و تحلیل تصاویر موجود در گزارش اولیه نشان داد که این گونه ممکن است بزرگ ترین حیوان خشکی در تمام دوران بوده باشد و احتمالاً وزن داشته است و طول آن بین برآورد شده است. یکی از تحلیل های بعدی از شواهد باقی مانده، نشان داد که اندازه بزرگی این جانور بیش از حد تخمین زده شده است که تا حدی به دلیل اشتباهات چاپی در گزارش اصلی است. این موضوع بعدها در یک مطالعه متفاوت به چالش کشیده شد که در آن استدلال شد، اندازه گیری های Cope واقعی هستند و هیچ مبنایی برای فرض اشتباهات تایپی وجود ندارد. با این حال، این مطالعه، گونه ها را دوباره طبقه بندی کرد و به همی
ن ترتیب، طول بسیار کمتر و جرم کمتر را ارائه کرد. این به خودی خود بعدها به دلیل کوچکی این جانور با چنین اندازه ای مورد مناقشه قرار گرفت و برخی معتقد بودند که حتی در حدود و وزنی در حدود دارد. یکی دیگر از سوروپودهای بزرگ اما بحث برانگیزتر، بروهاتکایوسور است که وزن محاسبه شده ای بین و طول داشت. اگرچه وجود این سوروپود مدت هاست که به عنوان جعل یا شناسایی نادرست از تنه یک درخت فسیا شده، رد شده بود، اما شواهد عکسبرداری اخیر وجود آن را تأیید می کند. برآوردهای جدیدتر و قابل اعتمادتر در سال ۲۰۲۳، وزن بروهاتکایوسور را در حدود تغییر داده است. با فرض آزادانه ترین تخمین، وزن آن است، که آن را برای چنین حیوانی بسیار بزرگ جلوه می کند. اگر تخمین اندازه به صورت اسمی در نظر گرفته شوند، بروهاتکایوسور نه تنها بزرگ ترین دایناسوری خواهد بود که تا به حال زندگی کرده است، بلکه بزرگ ترین حیوانی است که بر روی زمین زندگی کرده است اندازه آن حتی از بزرگ ترین نهنگ آبی ثبت شده نیز فراتر می رود. به گفته گریگوری اس. پل، «ابر ساروپودها» یا «نهنگ های خشکی» مانند "مارااپونیساوروس"، "برواتکایوزاروس" و "ردپای بروم تیتانوسور" که او آنها را چنین می خوا
ند، نباید تعجب آور باشد، زیرا ساروپودها نسبت به گرما مقاوم تر بودند و به سرعت رشد می کردند که رقیب بزرگ ترین نهنگ ها از نظر جرم بودند. سایر عوامل بالقوه برای چنین اندازه های بزرگ سوروپودها عبارتند از افزایش استحکام استخوان و ویژگی های غضروفی برای توزیع و حمایت از وزن سنگین آن ها. به طور کلی، ساروپودهای غول پیکر را می توان به دو دسته تقسیم کرد: شکل های کوتاه تر اما تنومندتر و حجیم تر (بیشتر تیتانوسورها و برخی براکیوسوریدها)، و دیگری شکل های بلندتر اما باریک تر و سبک تر (بیشتر دیپلودوسیدها). از آنجایی که روش های مختلف تخمین گاهی نتایج متناقضی به دست می دهند، تخمین های توده بدنی ساروپودها می تواند به طور گسترده ای متفاوت باشد و باعث اختلاف نظر بین دانشمندان بر سر مقدار دقیق شود. به عنوان مثال، وزن تیتانوسور "دریدنوتوس" در ابتدا با مقیاس رشدسنجی نسبت اندام به استخوان، برابر ۵۹٫۳ تن تخمین زده شد، در حالی که تخمین های اخیر، بر اساس بازسازی های سه بعدی، رقم بسیار کوچک تری از ۲۲٫۱ تا ۳۸٫۲ تن را به دست می دهند. ساروپودها طولانی ترین و سنگین ترین دایناسورها بودند. در بیشتر دوران دایناسورها، کوچک ترین ساروپودها تقریباً
از هر چیز دیگری در زیستگاه خود بزرگ تر بودند، و بزرگ ترین آنها از هر چیزی که از آن زمان تاکنون روی زمین راه می رفته سنگین تر بود. پستانداران غول پیکر ماقبل تاریخ مانند "بلوچی دد" و "فیل راست عاج" (بزرگ ترین پستانداران خشکی کشف شده)، توسط ساروپودهای غول پیکر کوتوله شدند و تنها نهنگ های مدرن از نظر وزن نزدیک به آنها می شوند یا از آنها پیشی می گیرند. چندین مزیت پیشنهادی برای اندازه بزرگ ساروپودها وجود دارد، از جمله محافظت در برابر شکار، کاهش مصرف انرژی و طول عمر، اما ممکن است مهم ترین مزیت آن رژیم غذایی باشد. حیوانات بزرگ در هضم بهتر از حیوانات کوچک کارآمد هستند، زیرا غذا زمان بیشتری را در دستگاه گوارش آنها می گذراند. این همچنین به آنها اجازه می دهد تا با مواد غذایی با ارزش غذایی پایین تر از حیوانات کوچکتر زندگی کنند. بقایای ساروپودها عمدتاً در صخره هایی یافت می شوند که به عنوان خشک یا خشک فصلی فرض می شوند، و توانایی خوردن مقادیر زیادی از جستجوی کم مغذی در چنین محیط هایی سودمند خواهد بود. یکی از بلندترین و سنگین ترین دایناسورهایی که اسکلت آن ها خوب شناخته شده است، "جیرافاتیتان برانکای" (که قبلاً به عنوان گونه ای
از "برکیوسور" طبقه بندی می شد) است که بقایای آن بین سالهای ۱۹۰۷ تا ۱۹۱۲ در تانزانیا کشف شد. استخوان های چندین جانور با اندازه های مشابه با اسکلتی که اکنون در موزه برلین به نمایش گذاشته شده است، مطابقت داده شده است. ارتفاع این اسکلت است و طول آن است، و متعلق به حیوانی بود که بین وزن داشت. . یکی از طولانی ترین دایناسورهای کامل دایناسور با طول "دوتیرکی" می باشد که در وایومینگ در ایالات متحده کشف شد و در موزه تاریخ طبیعی کارنگی پیتسبورگ در سال ۱۹۰۷ به نمایش درآمد دایناسورهای بزرگتری وجود داشتند، اما دانش ما در مورد آنها کاملاً بر اساس تعداد کمی از فسیل های تکه تکه است. بسیاری از بزرگ ترین نمونه های گیاهخوار ثبت شده، در دهه ۱۹۷۰ یا بعد از آن کشف شدند و شامل تیتانوسور عظیم "آرژانتیناسور" "هوینکولنسیس" است که بزرگ ترین دایناسور شناخته شده بر اساس شواهد غیرقابل بحث بوده و تخمین زده می شود بوده باشد طولی حدود داشته است. برخی از طولانی ترین ساروپودها آن هایی بودند که دم های فوق العاده بلند و شلاق مانند با طول ۲۹–۳۰ متر مانند "دو تیرکی" داشتند. در سال ۲۰۱۴، بقایای فسیل شده یک گونه ناشناخته از سوروپود در آرژانتین کشف شد
. تخمین زده می شود این تایتانوسور که "پاتاگوتایتان" "مایوروم" نام دارد، حدود طول و وزنی حدود داشته باشد و بزرگتر از هر ساوروپود دیگری است که قبلاً پیدا شده بود. نمونه های یافت شده به طور قابل توجهی بیشتر از تیتانوسورهای قبلی کامل بودند. از آن زمان گفته شد که "پاتاگوتیتان" لزوماً بزرگتر از "آرژانتینوساروس" و "پوئرتاسوروس" نیست. در سال ۲۰۱۹، تخمین زده شد "پاتاگوتیتان" طول و حدود وزن داشته است. بزرگ ترین سوروپودومورف غیر سوروپود، طول و بود. یکی دیگر از ساروپودومورف های بزرگ "یوسکلوسور" بود. به در طول و در وزن رسید. "یونانوسور" نیز به طول رسید. تروپودها. "تیرانوسوروس" برای چندین دهه بزرگ ترین و شناخته شده ترین تروپود برای عموم مردم بود. با این حال، از زمان کشف آن، تعدادی دیگر از دایناسورهای گوشتخوار غول پیکر از جمله "اسپینوزاروس"، "کارچارودونتوزاروس" و "گیگانوتوزاروس" توصیف شده اند. تخمین زده می شود که این دایناسورهای بزرگ تروپود از نظر اندازه رقیب "تیرانوسوروس رکس" هستند، اگرچه مطالعات و بازسازی های جدیدتر نشان می دهد که "تیرانوزاروس"، اگرچه کوتاه تر است، اما در کل حیوان حجیم تری بوده است. تخمین زده می شود که نم
ونه هایی مانند سو و اسکاتی، هر دو عظیم ترین تروپودهای شناخته شده در علم باشند. هنوز هیچ توضیح روشنی برای اینکه چرا این حیوانات در مقایسه با شکارچیان زمینی که قبل و بعد از آنها آمده اند تا این اندازه حجیم و سنگین شده اند، وجود ندارد. بزرگ ترین تروپود موجود، شترمرغ معمولی است که تا طول و بین وزن دارد. کوچک ترین تروپود غیر پرنده شناخته شده، ممکن است "آنچیورنیس هوکسلیی" با وزن و طول باشد. اگرچه در مطالعه بعدی نمونه بزرگتری کشف شد که به می رسید. با این حال، برخی از مطالعات نشان می دهد که "آنچیورنیس" در واقع یک پرنده بوده است. کوچک ترین دایناسور شناخته شده از نمونه های بالغ که قطعاً پرنده نیست، "پارویکوسور رموتوس" با و به اندازه استی. با این حال، در سال ۲۰۲۲ هولوتایپ آن به عنوان یک حیوان بسیار جوان شناخته شد. در میان دایناسورهای زنده، مرغ مگس زنبوری ("ملیسوگا هلنه") با وزن و طول، کوچک ترین است. از دید کلی کوچک ترین تروپود (از جمله در پرندگان) مرغ مگس خوار زنبوری است که با طول ۶٫۱۲ سانتی متر و وزن ۲٫۶ گرم برای ماده ها و ۵٫۵۱ سانتی متر طول و ۳٫۲۵ گرم برای نرها، در حال حاضر موجود است. در فرگشت پرندگان، اندازه بدن به ط
ور مداوم در طی یک دوره ۵۰ میلیون ساله، از میانگین به کاهش می یابد. این تنها دودمان دایناسورها بوده است که در طول چنین دوره زمانی طولانی به طور مداوم کوچکتر می شدند و اسکلت های آنها تقریباً چهار برابر نرخ متوسط دایناسورها سازگاری داشتند.