Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اس آن، شاه عبدالعزیز به درستی پیشگام جنبش آزادی هند تلقی شده است. دربارهٔ تشیع. شاه عبدالعزیز به شدت از شیعیان انتقاد می کرد. با اینکه آن ها را مرتد یا غیر مسلمان نمی دانست، اما آن ها را بدعت گذار و اعمالشان را شبیه به هندوها یا غیر مسلمانان می دانست. او در نامه ای به اهل سنت توصیه می کند که اولاً به شیعیان سلام نکنند. از نظر او، اهل سنت نباید با شیعیان ازدواج کنند، از خوردن غذای آن ها و حیواناتی که توسط شیعیان ذبح می شوند، اجتناب کنند. در سال ۱۷۷۰ میلادی، نجیب الدوله، حاکم روهیلا درگذشت و کنترل افغانستان بر قدرت در دهلی ضعیف شد. شاه عالم، امپراتور مغول به دهلی بازگشت و سیاست سکولار را در پیش گرفت و یک ژنرال شیعه به نام نجف خان را منصوب کرد. نجف خان در سال ۱۷۸۲ درگذشت، اما نفوذ او به شیعیان کمک کرد تا در دهلی مستقر شوند. این امر برای شاه عبدالعزیز قابل قبول نبود و او آن را توطئه شیعه نامید. وی برای ایجاد ترس در میان اکثریت و برانگیختن آن ها در کتاب (تحفه اثنی عشریه) چنین می نویسد: «در منطقه ای که ما زندگی می کنیم، مذهب «اثنا عشریه» آنقدر رایج شده که از هر خانواده یکی دو نفر شیعه هستند». او در کتاب «ملفوظات شا
ه عبدالعزیز» می گوید که پس از اخراج احمدشاه ابدالی، آن طور که پدرش شاه ولی الله پیش بینی کرده بود، شیعی در دهلی باقی نماند. چگونه جامعه ای که سی سال پیش به طور کامل پاک شده بود، توانست در این مدت کوتاه به این تعداد بالا برسد؟ واقعیت تا حدودی در این میان نهفته است: شیعیان رانده شده شروع به بازگشت و اسکان در خانه های خود کرده بودند و به راهپیمایی های محرم ادامه می دادند که باعث ناراحتی او شده بود. او اکثر کتاب های موجود علیه شیعیان را، البته به زبان خودش و پس از افزودن اندیشه های خود، در یک کتاب واحد «تحفة اثنا عشریه» گردآوری کرد. شاه عبدالعزیز کتاب خود را در سال ۱۷۸۹ میلادی با نام نویسنده مستعار «حافظ غلام حلیم» منتشر کرد. این کتاب در مقطع بسیار مهمی در تاریخ شبه قاره ظاهر شد. در قرن نوزدهم، چاپخانه به هند معرفی شد و نشریات ارزان تر شدند. این کتاب در مقیاس وسیع و توسط نخبگان اهل سنت منتشر شد. ترجمه عربی آن به خاورمیانه فرستاده شد. اولین پاسخ شیعیان کتابی از میرزا محمد کمیل دهلوی با عنوان «نزهت اثنا عشریه» بود که نویسنده به بهانه معالجه توسط والی اهل سنت جاجار دعوت شد و مسموم شد. آیت الله سید دلدار علی نقوی، مت
کلم برجسته شیعه آن زمان، حاشیه های جداگانه ای برای فصول اصلی آن نوشته است. شاگردانش مفتی محمدقلی موسوی و مولانا سید محمد نقوی نیز پاسخ نامه نوشتند. اما کتابی که در محافل علمی محبوبیت زیادی پیدا کرد، «عبقات الانوار فی امامت ائمة الاطهار» نوشته آیت الله میرحامد حسین موسوی است که شامل ۱۸ جلد است. مراسم محرم. در اواخر قرن هجدهم، نفوذ جنبش وهابی به رهبری محمد بن عبدالوهاب از طریق حجاج و روحانیون هندی که از حجاز بازدید می کردند، سواحل هند را لمس کرد. شاه عبدالعزیز اجرای تعزیه و سایر هنرهای مرتبط با بزرگداشت محرم را به شدت مورد انتقاد قرار می داد، رساله کوتاهی با عنوان «سر الشهادتین» تألیف کرد که در آن بزرگداشت محرم را به عنوان خواست خدا برای زنده نگهداشتن یاد امام حسین توصیف کرد. وی همچنین گفت که شهادت امام حسن و امام حسین از نظر روحی مثل شهادت حضرت محمد (ص) بوده است. او خود در محرم مجالس عمومی ترتیب می داد. رضوی می گوید: «در نامه ای به تاریخ ۱۸۲۲ م دربارهٔ دو مجلس می نویسد که در خانه اش برگزار می کرد و از نظر شرعی کاملاً درست می دانست. یکی در سالروز رحلت حضرت محمد (ص) و دیگری به مناسبت شهادت امام حسن و امام حسین د
ر دهم محرم یا یکی دو روز قبل از آن برگزار شد. پانصد و تا هزار نفر در آنجا جمع شدند. درود خواندند. پس از آمدن خود شاه، عظمت امام حسن و امام حسین، چنان که در آثار حدیثی آمده است، بیان شد. پیشگویی های مربوط به شهادت آن ها، شرایطی که منجر به آن شد و شرارت کسانی که آن ها را کشتند نیز بازگو شد. مرثیه های شهادت آنان که ام سلمه و یاران پیامبر شنیده بودند نیز بیان شد. آن رؤیاهای هولناکی که ابن عباس و دیگر اصحاب پیامبر در مورد غم و اندوه پیامبر از مرگ غم انگیز نوه اش دیدند نیز خوانده شد. جلسه با ذکر قرآن و فاتحه بر هر غذای موجود به پایان رسید. کسانی که می توانستند یک سلام یا مرثیه ای را با آهنگ بخوانند، این کار را انجام می دادند. حاضران از جمله شاه عبدالعزیز گریستند. اما در قرن نوزدهم بود که جنبش های پاکسازی و احیاگر حذفی در میان مسلمانان شروع به ظهور کردند. محرم فقط مختص شیعیان شد. میراث. آثار. شاه عبدالعزیز ۵۰ سال پس از ترجمه فارسی شاه ولی الله، زمانی که زبان اردو جایگزین فارسی شده بود، قرآن را به اردو ترجمه کرد. او تفسیر پدرش را از سوره مائده تا آیه سیزدهم حجرات به پایان رساند. او چندین کتاب نوشت و دیکته کرد، حتی اگ
ر تعدادی از آن ها در تعداد (از پنجاه تا نزدیک به دویست) متفاوت باشد. او آرای حقوقی متعددی را به رشته تحریر درآورد که عمدتاً مذاهب عامیانه، به ویژه تکریم مقدسین در شیعه را محکوم می کرد. در تلاش برای ادغام با سیستم قدرت استعماری بریتانیا، با هدف بلندمدت ورود مسلمین به خدمات عمومی امپراتوری بریتانیای هند آموزش زبان انگلیسی را به جامعه مسلمان سنی پیشنهاد کرد. کتاب ها. فتوای عزیز. فتوای عزیز، یکی دیگر از کتاب های معروف، مجموعه فتوا (پرسش و پاسخ در مسائل دینی) است. تحفه اثنا اشعری. یا «هدیه اثنی عشری» کتابی در رد شیعه امامی وی در این کتاب به شرح تاریخ، عقیده و معارف شیعه پرداخته است. او می گوید که تقریباً هیچ خانه ای از اهل سنت وجود نداشت که برخی از اعضای آن شیعه نشده باشند. آن ها چیزی در مورد ایمان جدید خود و حتی در مورد سنی بودن نمی دانستند. از این رو، نویسنده، به قول خودش، این کتاب را گردآوری کرده است تا اطلاعاتی را در اختیار افرادی قرار دهد که واقعاً به چنین مباحثی علاقه داشتند. پس از انتشار کتاب، بسیاری از علمای شیعه پاسخ هایی برای کتاب نوشتند. یکی از علمای شیعه (محقق طباطبایی) در مقاله «موقف الشیعه من هجمات ا
لخصوم» این پاسخ ها را تا ۲۵ برشمرده است. مرگ. شاه عبدالعزیز در صبح هفتم شوال ۱۲۳۹ هجری قمری / ۵ ژوئن ۱۸۲۴ در دهلی در زمان سلطنت اکبر شاه دوم امپراتور مغول درگذشت.
دیم ماریا پائولا فیگوئرا رگو و به اختصار پائولا رگو (۲۶ ژانویه ۱۹۳۵ – ۸ ژوئن ۲۰۲۲) هنرمند تجسمی پرتغالی-بریتانیایی است که بیشتر برای آثار نقاشی و چاپ دستی که بر اساس کتاب های قصه خلق کرده، شهرت دارد. سبک آثار پائولا رگو از انتزاعی تا بازنمایی طبیعت را شامل می شود. در بیشتر آثار او و در دورانهای مختلف هنری رنگ پاستل نسبت به رنگ روغن بیشتر غالب هستند. مضامین بیشتر آثار او اغلب منعکس کننده مفهوم فمینیسم است که با رنگهای بومی و عامیانه زادگاهش پرتغال رنگ آمیزی شده اند. وی در لندن اقامت و فعالیت داشت. رگو در مدرسه هنرهای زیبای اسلید تحصیل کرد و به همراه دیوید هاکنی و فرانک اورباخ به عنوان یکی از اعضای نمایشگاهی گروه لندن بود. در سال ۱۹۸۹ میلادی، پس از شروع مجدد طرح استخدام هنرمند-مقیم توسط گالری ملی لندن، پس از جوک مک فادین، که اولین هنرمند به عنوان هنرمند-مقیم در سال ۱۹۸۱ میلادی بود رگو به عنوان دومین نفر در این گالری انتخاب شد. حرفه. اولین آثار رگو در سال ۱۹۵۴ م. در دوران دانشجویی اش و توسط سفارش پدرش داده شد که مجموعه ای از نقاشی های دیواری در ابعاد بزرگ به عنوان تزئین سالن غذاخوری در کارخانه برق وی بود، اما با
اینحال فعالیت هنری رگو عملاً و به صورت جدی در اوایل سال ۱۹۶۲ و در زمانی که با گروه لندن همکاری کرد آغاز شد. گروه لندن، یک سازمان هنری قدیمی بود که دیوید هاکنی و فرانک اورباخ را در میان اعضای خود داشت. در سال ۱۹۶۵، وی برای شرکت در یک نمایشگاه گروهی با نام "شش هنرمند،" در موسسه هنرهای معاصر ICA در لندن انتخاب شد. در همان سال او اولین نمایش انفرادی خود در موزه هنرهای ملی در لیسبون را برگزار کرد. او همچنین نماینده پرتغال در دوسالانه هنر سائوپائولو در سال ۱۹۶۹ بود. بین سال های ۱۹۷۱ و ۱۹۷۸، او هفت نمایشگاه انفرادی در پرتغال، لیسبون و پورتو داشت و سپس مجموعه ای از نمایشگاه های انفرادی در بریتانیا، از جمله در گالری AIR در لندن در سال ۱۹۸۱، آرنولفینی در بریستول در سال ۱۹۸۳ و گالری ادوارد توتا در سالهای ۱۹۸۴، ۱۹۸۵ و ۱۹۸۷ در بریتانیا را برگزار کرد. در مارس ۲۰۱۷، رگو موضوع مستند بی بی سی با نام "پائولا رگو، رازها و داستان ها" و به کارگردانی پسرش نیک ویلینگ بود. رگو در زمان وفاتش نمایشی در گالری ویکتوریا میرو و گالری کریستیا رابرتز داشت. آثار هنری وی را می توان در بسیاری از موسسات دولتی و غیر دولتی و خصوصی در سراسر جهان
مشاهده کرد. ۴۳ اثر او در مجموعه شورای بریتانیا، ده اثر در مجموعه شورای هنر انگلستان ، و ۴۸ اثر در گالری تیت ، لندن موجود است. حقوق زنان و سقط جنین. رگو در بیشتر دوران هنری و کاری خود بر حقوق زنان و سقط جنین متمرکز بود. او که منتقد جنبش ضد سقط جنین بود، از موضوع سقط جنین به عنوان نقطه کانونی در بسیاری از آثار هنری خود استفاده کرد. رگو با جرم انگاری سقط جنین مخالف بود و اذعان داشت که جنبش ضد سقط جنین زنان را جرم انگاری می کند و در برخی موارد زنان را وادار می کند تا راه حل های خیابانی بالقوه و مرگبار را انتخاب کنند. او همچنین معتقد بود که این امر به طرز نامتناسبی بر زنان فقیرتر جامعه تأثیر می گذارد، زیرا برای ثروتمندان آسان تر است که سقط جنین ایمن (بدون توجه به قانون) پیدا کنند و می توانند برای انجام این عمل به خارج از کشور سفر کنند. رگو مجموعه ای هنری با نام "بدون عنوانː پاستلهای سقط جنین" را خلق کرد. این مستندسازی تصویری از سقط جنین زنان، واکنشی به همه پرسی پرتغال درباره سقط جنین در سال ۱۹۹۸ میلادی بود. او ده اثر پاستلی را در ژوئیه ۱۹۹۸ آغاز و آنها را طی تقریباً شش ماه تا فوریه ۱۹۹۹ به اتمام رساند. هرچند این ق
انون تصویب نشد اما هدف از این همه پرسی قانونی کردن سقط جنین بود. رگو احساس خشم خود را از نتیجه این همه پرسی با عنوان "نتیجه ای از ریاکاری کامل" ابراز کرد. این مجموعه پاستلی تصاویری از زنان را در موقعیت های مختلفی مانند جنین، چمباتمه زدن و غیره نشان می دهد که در حال آماده شدن برای سقط جنین و یا در حال انجام آن و یا در رنج و درد ناشی از این عمل هستند. رگو در مصاحبه ای در سال ۲۰۰۲ اظهار داشت: «این مجموعه از خشم من متولد شد... این باورنکردنیست که زنانی که سقط جنین می کنند باید مجرم در نظر گرفته شوند. این موضوع من را به یاد گذشته می اندازد... من نمی توانم سرزنش کردن حاصل از این عمل را تحمل کنم. آنچه که هر زن برای انجام آن رنج می برد کافی است. اما همه اینها از گذشته توتالیتر پرتغال ریشه دارد، از همان دورانی که زنان پیشبند می پوشیدند و مانند یک زن خانه دار خوب مشغول کیک پختن بودند. در پرتغال دموکراتیک امروز هنوز شکل ظریفی ازاین ظلم وجود دارد... مسئله سقط جنین گوشه ای از تمام همان زمینه های خشونت آمیز است.» این نقاشی ها قبل از دومین رفراندوم در مورد سقط جنین در سال ۲۰۰۷ در چندین روزنامه پرتغالی منتشر شدند که نتیجه هم
ه پرسی ۱۹۹۸ را کاملا معکوس کرد. اینگونه برداشت می شود که این نقاشی ها به طور قابل توجهی بر نتیجه ی این همه پرسی تأثیر گذاشته است. رگو در این مجموعه از دو مفهوم رایج تاریخ هنر غرب به صورت استعاره ای استفاده کرد: "نگاه خیره" و "برهنه ی دراز کشیده". او از مفهوم «نگاه» با روشی آگاهانه استفاده کرد به این صورت که مخاطب را به چالش می کشید تا زن یا دختر در آثار را مستقیماً نگاه کند یا به واسطه حس عذاب از آن دور شود یا چشمانش را از شدت درد ببندد. "برهنه خوابیده" فشار و کشش بین جاذبه جنسی، عمل جنسی و نتایج فیزیکی بعد از آن مانند بارداری و سقط جنین که نتیجه ی رابطه جنسی است را نشان می دهد. سبک کاری و تاثیرات. رگو نقاش و چاپگری پرکار بود و در سال های اولیه کار حرفه ای اش آثار کلاژ نیز تولید می کرد. تصاویر معروف او از داستان های عامیانه و بومی و تصاویر دختران جوان، که عمدتاً از سال ۱۹۹۰ خلق شده اند، اسلوب نقاشی و چاپ را درکنار هم می آورد که برخلاف سبک نرم در نقاشیهای پیشین او باعث ایجاد سبکی با فرم های قوی و واضح می شد. او در اولین آثارش، مثل اثر "همیشه در خدمت جناب عالی" ، که در سال ۱۹۶۱ آن را خلق کرد، به شدت تحت تأثیر س
وررئالیسم و به ویژه آثار خوان میرو قرار داشت. این تاثیر نه تنها از نظر بصری در آثارش دیده می شد، بلکه در روند خلق اثرش مبتنی بر ایده سوررئالیستی و در اصطلاح طراحی خودکار بود به این صورت که در آن هنرمند سعی می کند ذهن خودآگاه را از فرآیند طراحی جدا کند تا به ضمیر ناخودآگاه اجازه دهید تا ساخت یک تصویر را هدایت و تولید کند. گاهی این نقاشی ها به سبکانتزاعی نزدیک می شدند. با این حال، به طور نمونه در اثر "سالازار میهن را بالا می آورد" (۱۹۶۰)، زمانی که سالازار دیکتاتور جبهه راستی پرتغال در قدرت بود، حتی زمانی که کار او به سمت انتزاع حرکت می کرد، یک عنصر روایی قوی در اثر او دیده می شود.
گوستاو گوتنکینی (; – سپتامبر ۱۹۵۹) بازیکن فوتبال اهل سوئیس بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال وینترتور و باشگاه فوتبال گراس هاپر زوریخ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال سوئیس بازی کرده است.
مارسل کاتس (; – ) بازیکن فوتبال اهل سوئیس بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال سوئیس بازی کرده است.
ژان آگ () بازیکن فوتبال اهل سوئیس بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال گراس هاپر زوریخ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال سوئیس بازی کرده است.
تئو شار (; – نامشخص) بازیکن فوتبال اهل سوئیس بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال سروت ۱۸۹۰ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال سوئیس بازی کرده است.
لوئی ریشار () بازیکن فوتبال اهل سوئیس بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال سروت ۱۸۹۰ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال سوئیس بازی کرده است.
آثار و پیامدهای تجاوز جنسی یک ضربه روانی است که قربانی (که به آن «بازمانده» نیز گفته می شود) به روش های فیزیکی، روانی و جامعه شناختی تحت تأثیر این تجربه قرار می گیرد. اگرچه آثار و پیامدهای تجاوز جنسی در بین قربانیان متفاوت است، اما بیشتر افراد از مشکلاتی که در سه دسته قرار می گیرد رنج می برند. واکنش های طولانی مدت ممکن است شامل ایجاد مکانیسم های مقابله ای باشد که مانند حمایت اجتماعی، به نفع قربانی بوده، یا مانع از بهبودی او شود. جستجوی حمایت و منابع حرفه ای ممکن است به روش های مختلف به قربانی کمک کند. تأثیر فیزیکی. زنان و زایمان. اثرات متداول تجربه شده توسط قربانیان تجاوز عبارتند از: بیماری های منتقله از راه جنسی. تحقیقات بر روی زنان در پناهگاه ها نشان داده است که زنانی که هم آزار جنسی و هم جسمی از طرف پارتنر صمیمی خود را تجربه می کنند، بیشتر در معرض ابتلا به بیماری های مقاربتی هستند. تأثیر روانی. اکثر قربانیان تجاوز در دوره اولیه پس از حمله، تأثیر روانی شدیدتری را تجربه می کنند. با این حال، بسیاری از بازماندگان ممکن است آسیب روانی طولانی مدت را تجربه کنند. اثرات فوری. قربانیان تجاوز ممکن است اغلب بلافاصله پس
از حمله دچار مشکلات اضطراب و ترس شوند. بر اساس یک مطالعه در مورد واکنش های پس از تجاوز که توسط مجله آمریکایی ارتوپسیکیاتری، صورت گرفت، ۹۶ درصد از زنان گفتند که چند ساعت پس از حمله از ترس، می لرزند. پس از گذشت مدتی، علائم قبلی کاهش یافته و سطح افسردگی، خستگی و بی قراری افزایش می یابد. اضطراب. پس از حمله، قربانیان تجاوز اضطراب و ترس شدیدتری را تجربه می کنند. به گفته دین جی. کیلپاتریک، روان شناس برجسته، قربانیان تجاوز دارای سطوح بالایی از اضطراب و اضطراب وابسته با فوبیا هستند و شامل موارد زیر است هرچند محدود به موارد زیر نیست: بیش از حد جنسی. برخی از قربانیان تجاوز با داشتن رابطه جنسی زیاد، حتی اگر قبل از تجاوز این کار را انجام نمی داده اند، کنار می آیند. اختلال استرس پس از سانحه. بسیاری از قربانیان تجاوز جنسی دارای اختلال اضطراب پس از سانحه هستند. مرکز ملی قربانیان و مرکز تحقیقات و درمان قربانیان جنایت گزارشی را منتشر کردند که نشان می دهد ۳۱ درصد از زنانی که مورد تجاوز جنسی قرار گرفته اند در مقطعی از زندگی خود پس از حمله به PTSD مبتلا می شوند. همان مطالعه تخمین زد که ۳٫۸ میلیون زن آمریکایی دچار PTSD مرتبط با ت
جاوز جنسی و ۱٫۳ میلیون زن مبتلا به PTSD ناشی از تجاوز جنسی هستند. افسردگی. یک مطالعه نشان داد که زنانی که مورد تجاوز جنسی قرار می گرفتند نسبت به زنانی که مورد تجاوز جنسی قرار نمی گرفته اند افسرده تر بودند. این مطالعه سطح افسردگی را با استفاده از آزمون پرسشنامه افسردگی بک صورت گرفته و به این نتیجه رسید که چهل و پنج درصد از زنان مورد ارزیابی در این مطالعه افسردگی متوسط یا شدید داشتند. سرزنش خود. سرزنش خود یکی از رایج ترین تأثیرات کوتاه مدت و بلندمدت است و معمولاً به عنوان یک مهارت مقابله اجتنابی عمل می کند که روند بهبودی را کند یا متوقف می کند اما اغلب می توان آن را با یک تکنیک شناخت درمانی معروف به بازسازی شناختی اصلاح نمود. دو نوع اصلی سرزنشی خود وجود دارد: خود سرزنشی رفتاری (سرزنش غیر مستحق بر اساس اعمال) و سرزنش شخصیت شناختی (سرزنش غیر مستحق بر اساس شخصیت). قربانیانی که خود سرزنشی رفتاری را تجربه می کنند، احساس می کنند که باید کاری متفاوت انجام می دادند تا مورد تجاوز قرار نگیرند پس بنابراین خود را سرزنش و در نتیجه احساس گناه می کنند. بازماندگانی که خود سرزنش شخصیتی را تجربه می کنند، احساس می کنند که آنها به
صورت ذاتی مشکلی دارند که باعث شده است شایسته حمله باشند. یجون تانگنی، محقق برجسته در زمینه علل و اثرات روانشناختی شرم، پنج راه را که شرم می تواند مخرب باشد، فهرست می کند: تانگنی به پیوند شرم و خشم اشاره می کند. در زندگی روزمره، زمانی که مردم خجالت زده و خشمگین هستند، انگیزه دارند که به کنش فرد فاعل پاسخ داده و انتقام بگیرند. علاوه بر این، شرم با مشکلات روانشناختی مانند اختلالات خوردن، سوء مصرف مواد مخدر، اضطراب، افسردگی و سایر اختلالات روانی و همچنین رفتارهای اخلاقی مشکل ساز مرتبط است. در یک بررسی طی چندین سال، کودکان مستعد شرم نیز مستعد سوء مصرف مواد، فعالیت جنسی زودتر، فعالیت جنسی با ایمنی کمتر و درگیری با سیستم عدالت کیفری بودند. سرزنش خود رفتاری همراه با احساس گناه در فرد قربانی است. در عین حال این باور که فرد در طول حمله کنترل داشته است (کنترل گذشته) با پریشانی روانی بیشتر همراه است، این باور که فرد کنترل بیشتری در طول فرایند بهبودی دارد (کنترل فعلی) با پریشانی کمتر، کناره گیری کمتر و پردازش مجدد شناختی بیشتر همراه است. این نیاز به کنترل از باور جهان عادلانه ناشی می شود، که به این معنی است که مردم آنچه
را که لیاقتش را دارند به دست می آورند و جهان دارای نظمی خاص از چیزهایی است که افراد قادر به کنترل آن هستند. این کنترل به آنها اطمینان می دهد که این رویداد دیگر تکرار نخواهد شد. مشاوره ای هایی نیاز است که در کاهش سرزنش خود مفید باشند، حمایت های، مشاوره ای که در آموزش روانی (یادگیری دربارهٔ سندرم ترومای تجاوز جنسی)، مفید هستند که به موضوع سرزنش می پردازند. یک نوع درمان مفید برای خود سرزنشی، بازسازی شناختی یا درمان شناختی-رفتاری است. باز پردازی شناختی فرایندی است که حقایق را نشان می دهد و از آنها نتیجه منطقی به دست می آید که کمتر تحت تأثیر شرم یا گناه باشد. اکثر قربانیان تجاوز را نمی توان به اندازه کافی به این باور رساند که آنچه برای آنها اتفاق افتاده «تقصیر آنها نیست». این به آنها کمک می کند تا با شرم مبارزه کنند و احساس امنیت، غمگینی سالمی داشته باشند. در بیشتر موارد، مدت زمان طولانی برای درمان لازم است تا شفای کامل به دست آید. تأثیرات روانی بر مردان. محققان برجسته جین واکر، جان آرچر و میشل دیویس در مطالعه ای دربارهٔ تأثیرات تجاوز جنسی به مردان دریافتند که پس از حمله، بازماندگان مرد افسردگی طولانی مدت، اضطراب،
خشم، سردرگمی در مورد مردانگی خود، سردرگمی در مورد تمایلات جنسی خود داشتند. و اندوه نود و هفت درصد از مردان گزارش دادند که پس از حمله خود افسرده شده اند. علاوه بر این، تقریباً نود و سه درصد از مردان احساس اضطراب دارند. همراه با افسردگی، شایع ترین واکنش گزارش شده خشم است. نود و پنج درصد از بازماندگان مرد گزارش دادند که فانتزی انتقام یا تلافی داشتند. بازماندگان مرد از خرید سلاح برای کشتن مهاجمان خود خبر دادند. مردان همچنین گزارش دادند که با گرایش جنسی و مردانگی خود دچار بحران های طولانی مدت شده اند. قربانیان مرد تجاوز جنسی احساس ناتوانی می کردند زیرا معتقد بودند غرور و حیثیت مردانه خود را از دست داده اند. بسیاری از مردان از دست دادن عزت نفس و ارزش خود غمگین بودند. ۹۰ درصد از بازماندگان مرد به دلیل تهاجم، احترام خود را از دست دادند. خودکشی کردن. قربانیان تجاوز احتمال زیادی دارد اقدام به خودکشی یا خودکشی کنند. این ارتباط حتی پس از کنترل جنسیت، سن، تحصیلات، علائم اختلال استرس پس از سانحه وجود دارد و اختلالات روان پزشکی باقی می ماند. تجربه تجاوز جنسی می تواند در اوایل نوجوانی منجر به خودکشی شود. در اتیوپی، ۶ درصد ا
ز دختران مدرسه ای که مورد تجاوز قرار گرفته اند، اقدام به خودکشی کرده اند. آنها همچنین از صحبت کردن در مورد اتفاقی که برای آنها افتاده است خجالت می کشند. یک مطالعه روی نوجوانان در برزیل نشان داد که سوء استفاده جنسی در گذشته فرد عامل چندین رفتار خطرناک برای سلامتی قربانی از جمله افکار و تلاش برای خودکشی است. تأثیرات جامعه شناختی و بدرفتاری با قربانیان. پس از تجاوز جنسی، قربانیان تحت تحقیقات و در برخی موارد بدرفتاری قرار می گیرند. قربانیان تحت معاینات پزشکی قرار گرفته و توسط پلیس بازجویی می شوند. در طول محاکمه جنایی، قربانیان حریم خصوصی خود را از دست می دهند و ممکن است اعتبار آنها به چالش کشیده شود. قربانیان تجاوز جنسی ممکن است قربانی ثانویه شده و انواع سرزنش از جمله شرمساری هرزگی و آزار سایبری را نیز تجربه کنند. در طول دادرسی کیفری، ممنوعیت انتشار و قوانین سپر تجاوز جنسی برای محافظت از قربانیان در برابر نظارت بیش از حد عمومی اعمال می شود. قربانی شدن ثانویه. تجاوز ریشه در فرهنگ هایی شامل آداب و رسوم و تابوهای قوی در رابطه با جنسیت و تمایلات جنسی دارند و یک انگ اجتماعیاست. برای مثال، یک قربانی تجاوز جنسی (به ویژه
فردی که قبلاً باکره بوده است) ممکن است توسط جامعه به عنوان «دست خورده» تلقی شود. قربانیان در این فرهنگ ها ممکن است از انزوا رنج ببرند، دوستان و خانواده آنها را طرد کنند، از ازدواج منع شوند، اگر قبلاً ازدواج کرده اند طلاق بگیرند یا حتی کشته شوند. این پدیده به قربانی شدن ثانویه معروف است. معمولاً زنان قربانی ثانویه هستند، قربانیان مرد نیز می توانند احساس شرمندگی کنند یا اعتماد به نفس خود را از دست بدهند. قربانی شدن ثانویه عبارت است از آسیب دیدگی مجدد قربانی تجاوز جنسی، سوء استفاده یا تجاوز جنسی از طریق پاسخ های افراد و نهادها. انواع قربانی شدن ثانویه شامل سرزنش قربانی و رفتار یا زبان نامناسب پس از حمله توسط پرسنل پزشکی یا سایر سازمان هایی است که قربانی با آنها در تماس است. قربانی شدن ثانویه به ویژه در موارد تجاوز جنسی با مواد مخدر، آشنایی و تجاوز قانونی رایج است. مقصر دانستن قربانی. اصطلاح "مقصر دانستن قربانی"، به مقصر دانستن قربانی یک جرم به عنوان مسئول آن جرم، به طور کلی یا جزئی، اشاره دارد. در زمینه تجاوز جنسی، به این نگرش اشاره دارد که رفتارهای خاص قربانی (مانند معاشقه یا پوشیدن لباس های تحریک آمیز جنسی) م
مکن است باعث تشویق شده باشد. این می تواند باعث شود قربانی تصور کند که او در وقوع جرم مقصر بوده است. متجاوزانی وجود داشته اند که از سرزنش قربانی به عنوان جدایی روانی اولیه خود با جرم (های) خود استفاده می کنند و در برخی موارد منجر به محکومیت آنها شده است. زنان قربانی تجاوز زمانی که رفتارهایی داشته اند که هنجار شناخته شده جنسیتی جامعه را در هم می شکند، مورد سرزنش بیشتری قرار می گیرند. جامعه از این رفتار به عنوان توجیهی برای دلیل تجاوز استفاده می کند. به طور کلی، سرزنش زنان قربانی تجاوز اغلب به جذابیت و احترام قربانی بستگی دارد. در حالی که چنین رفتاری هیچ ارتباط موجهی با یک حمله ندارد، می توان از آن در سرزنش قربانی استفاده کرد. جامعه «حمایت کننده از تجاوز» به زمانی اشاره دارد که مرتکبین برای تجاوز به عنف موجه شناخته شوند. قربانیان مرد اغلب از سوی جامعه به دلیل ضعف یا انحراف به دلیل تجاوز جنسی سرزنش می شوند. فقدان حمایت و اجتماع برای قربانیان تجاوز جنسی به دلیل عدم توجه جامعه به تجاوز جنسی مردان بیشتر شده است. سرزنش قربانی همچنین می تواند نتیجه استفاده رسانه های عمومی از شیء سازی جنسی باشد. شی گرایی جنسی یعنی تقلی
ل وجود فرد به یک شی جنسی. که غیرانسانی است. مطالعه ای که در بریتانیا انجام شد نشان داد زنان بر اساس لباس هایی که می پوشند و آنچه رسانه ها دربارهٔ آن ها می گویند، احتمال بیشتری دارد که پس از تجاوز جنسی، قربانی مقصر جلوه دادن شوند. مطالعه دیگری که گروه بزرگی از دانشجویان را برای مشاهده سهم رسانه ها در عینیت سازی جنسی و تأثیرات آن بر مقصر دانستن قربانی مورد بررسی قرار داد، نشان داد که هر چه بیشتر فرد در معرض محتوای رسانه ای قرار گیرد که بدن زنان را جنسی سازی می کند، احتمال سرزنش مقصر بودن در تجاوز جنسی باشند. همچنین توسط Roxane Agnew-Davies، روان شناس بالینی و متخصص در مورد اثرات خشونت جنسی، پیشنهاد شده است که مقصر دانستن قربانی با ترس مرتبط است. «تعجبی ندارد که بسیاری از قربانیان تجاوز خود را مقصر بدانند. هیئت منصفه زن می توانند به زن حاضر در جایگاه شاهد نگاه کنند و تصمیم بگیرند که او کار «اشتباهی» مانند معاشقه یا نوشیدن مشروب با متهم انجام داده است؛ بنابراین او می تواند به خود اطمینان دهد که تا زمانی که هیچ کاری مشابه انجام نداده، قربانی تجاوز نخواهدشد.» در بسیاری از کشورها مانند کشورهای اسلامی، سرزنش قربانیان
رایج تر است، اینها کشورهایی هستند که در آن ها شکاف اجتماعی قابل توجهی بین آزادی ها و موقعیتی که برای زنان و مردان قائل می شود وجود دارد. گزارش تجاوز جنسی. برخی از افراد متوجه شده اند که گزارش حمله به آنها در روند بهبودی کمک کرده است. تماس با اداره پلیس محلی، مراجعه مراکز پزشکی، و/یا تماس با خط تلفن ملی تجاوز جنسی از چنین مواردی است که قربانیان ممکن است در حین پیگیری برای تحقق عدالت در نظر گرفته شود. با این حال، تنها درصد کمی از بازماندگان تصمیم می گیرند تجاوز خود را گزارش کنند. قربانیان تجاوز نسبت به قربانیان تجاوز ساده کمتر احتمال دارد تجاوز جنسی خود را گزارش کنند. بین سال های ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۰، تخمین زده می شود که سالانه ۲۱۱۲۰۰ تجاوز یا تجاوز جنسی به پلیس گزارش نشده است. عواملی که ممکن است بر تصمیم، عدم گزارش تجاوز جنسی تأثیر بگذارد عبارتند از جنسیت، سن، وضعیت اقلیت و انتظارات اجتماعی. علاوه بر این، تجاوزی که در آن متجاوز آشنا است، کمتر از تجاوزی که توسط یک غریبه انجام شده گزارش می شود. فقدان صدمات جسمی و مصرف مواد مخدر و/یا الکل نیز به کاهش گزارش ها کمک می کند. به طور خاص، زنان قربانی تجاوز به احتمال زیاد در م
واردی تجاوز را گزارش می کنند که به دلیل صدمات جدی بدنی احساس قربانی شدن کنند. زنان قربانی تجاوز کمتر احتمال دارد مواردی را گزارش کنند که عامل تجاوز یکی از بستگان یا آشنایان باشد. قربانیان تجاوز مرد ممکن است در گزارش تجاوز جنسی به دلیل انگی که در اطراف تجاوز جنسی به مرد وجود دارد، مردد باشند، که می تواند باعث تحقیر یا ترس از انزجار باشد. قربانیانی که تصمیم نمی گیرند تجاوز خود را به مجریان قانون گزارش کنند، هنوز واجد شرایط دریافت معاینه پزشکی قانونی تجاوز جنسی هستند که به عنوان کیت تجاوز نیز شناخته می شود. آنها همچنان تشویق می شوند که از عزیزان خود و/یا یک روان شناس حرفه ای کمک دریافت کنند. بهبودی پس از تجاوز جنسی. روند بهبودی پس از تجاوز جنسی در قربانیان به واکنش آنها به تجاوز بستگی دارد. ماهیت حمله، نحوه انتخاب قربانیان برای مقابله با تروما و تأثیرات اجتماعی چند مورد از متغیرهای متعددی هستند که بر روند بهبودی تأثیر می گذارند. با این حال، بهبودی به طور کلی شامل، گرفتاری متجاوز، بازتعریف مجدد از خود است. ممکن است برای کمک به انجام صحیح این عوامل به درمان حرفه ای نیاز باشد. درمان پردازش شناختی منجر به کاهش یا به