Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اک و مطالعه ابزارهای خاک ورزی پرداخته است؛ در داخل آن، ۲۶۳ طرح چاپی نیز وجود دارد که تمام جنبه های محیط کشاورزی و کشت را به تصویر می کشد. طرح های مدیریت هیدرولیک کشاورزی که در کتاب کاروسو منتشر شده است، در تمام متون دانشگاهی زراعت که تاکنون ویرایش شده اند، وجود دارد؛ علاوه بر این، کوددهی نیتروژن و آبیاری با پیوند دادن نظریه به روش های محاسبه به روشی بسیار مدرن بررسی شده اند. جیرولامو کاروزو که در سال ۱۹۱۷ از تدریس بازنشسته شده بود، در ۲ ژانویه ۱۹۲۳ در پیزا درگذشت. در ۱۲ نوامبر ۱۹۲۵، در سالن سخنرانی دانشکده زراعت "مؤسسه عالی کشاورزی پیزا"، یک مجسمه نیم تنه مرمری از جیرولامو کاروزو، که توسط جوزپه میچلوتی تراشیده شده بود، مشابه مجسمه های کوزیمو ریدولفی و پیترو کوپاری، که توسط خود کاروزو تحت تعقیب بودند، قرار دادند. آلکامو، شهر زادگاهش، با نامگذاری یک خیابان و نام مؤسسه فنی همنام (که اکنون ITET نام دارد) از او یاد کرده است. مشکل سیستم مزادریا در ایتالیا. در سال ۱۸۷۳، کاروسو در یکی از گزارش های مقدماتی خود، پیامدهای اجتماعی، اقتصادی و تولیدی "مزادریا" (که در انگلیسی به آن متایاژ می گویند) را به طور مستند شرح داد:
اول از همه، از نظر اقتصادی، این امر باید وجود می داشت تا رابطه ای که بین خانواده کشاورز و زمین ایجاد می شد، افزایش و دسته بندی جمعیت روستایی را حتی در مناطق دورافتاده و کمتر قابل دسترس، علاوه بر رشد کمیت کار، ممکن سازد. با این حال، به گفتهٔ او، دلیل اصلی راحتی این سیستم نه اقتصادی، بلکه اجتماعی بود: او با پیوند با نظریه ای که برای ، جینو کاپونی و بتینو ریکاسولی عزیز بود، به همزیستی آشکار بین کشاورزان مساقاتصلح جو «که عاشق نظم، مالکیت، خانواده و قانون بودند» و خطر اجتماعی کارگران روزمزد اشاره کرد. تحقیق. وقتی او تدریس دانشگاهی خود را آغاز کرد، ابزارهای مکانیکی مدرن برای اشتغال در مزارع شروع به گسترش کردند؛ کاروسو علاوه بر علاقه مند شدن به مطالعه انواع اصلی موجود در آن زمان، نتایج اقتصادی را نیز بررسی کرد. علاقه او همچنین به مشکلات ساختار و مدیریت یک شرکت (با "کتاب «بررسی اصول ساخت و ساز روستایی»" که در فلورانس در سال ۱۸۹۴ ویرایش شد) و با مقاله "«بهره گیری از امکانات و توانایی های مدیریت کشاورزی»." او آزمایش های به یادماندنی ای در مورد خرمن کوبی مکانیکی، آسیاب های جدید روغن کشی با موتور بخار، درو-بافته کن آلتمن
، ماشین های چمن زنی جانسون و آلتمن، بذرکار کوزیمینی، ماشین پوست کنی ناواچی و دستگاه پرس بلانت برای نگهداری علوفه در سیلوها انجام داد. در مورد کار خاکورزی، او انواع جدید گاوآهن های سک و الیور و سیستم های جدید شخم با نیروی بخار را تجربه کرد و عمق کار، قدرت کشش مکانیکی و روش های اجرا در سطح و شیب را ارزیابی نمود. جیرولامو کاروسو یکی از اولین افرادی بود که کود شیمیایی را، ابتدا روی گندم، تجربه کرد و اثربخشی آن را ارزیابی کرد؛ بخش اول این تجربیات در سال ۱۸۸۸ منتشر شد. در سال ۱۸۹۰ او با استفاده از آن روش (که امروزه روش توزین نامیده می شود) و تأیید لزوم پیش بینی عناصر کود، که در آن زمان یک نوآوری کامل بود، روش محاسبه مقدار کود حیوانی که باید تأمین شود را تعیین کرد. فعالیت مداوم تحقیقاتی او با یادداشت های متعدد ارائه شده در آکادمی جورجوفیلی و مقالات منتشر شده در کشاورزی ایتالیا در مورد کشت انگور و شراب سازی (در سال های ۱۸۷۸، ۱۸۹۲ و ۱۸۹۸)؛ علوفه (۱۸۹۱)؛ کودها (۱۸۸۹، ۱۸۹۰، ۱۹۰۶، ۱۹۰۹)؛ انگل های گیاهی (۱۸۸۸–۹۰، ۱۸۹۴–۱۸۹۷، ۱۹۰۲، ۱۹۱۵)؛ کشت زیتون؛ کشاورزی مکانیزه (۱۸۷۶، ۱۸۸۳، ۱۸۹۷) گواهی داده می شود. علاوه بر این، از آنجا
یی که او به طور شهودی به اهمیت نوع کود مورد استفاده برای خاک پی برده بود، تمام کودهای جدید تولید شده را با مقایسه آنها با کودهای مورد استفاده، به تفصیل مطالعه و توصیف کرد. در سال ۱۸۷۸، کاروسو با اطمینان از اینکه شرایط آب و هوایی مسئول نتایج کشت و زرع است، یک ایستگاه هواشناسی کوچک تأسیس کرد و از سال ۱۸۸۶ روزانه داده های هواشناسی به دست آمده را در مجله "کشاورزی ایتالیا" منتشر می کرد. فعالیت علمی او در بیش از صد نشریه مهم مستند شده است؛ بیشتر آنها در "مجموعه مقالات آکادمی سلطنتی جورجوفیلی" و به طور خاص تر، در مجله ارزشمند «کشاورزی ایتالیا» که توسط او در سال ۱۸۷۵ تأسیس شد و تا پایان عمرش مدیریت آن را بر عهده داشت، گنجانده شده اند. جیرولامو کاروسو، بیش از هر چیز، به کشت گندم علاقه مند بود: او روش های برداشت و کاشت، کوددهی، مدیریت آفات و هزینه تولید را بررسی کرد. تحت هدایت او، مؤسسه در این زمینه تجربه بالایی کسب کرد، به طوری که در سال ۱۹۲۵، مؤسسه منطقه ای کشت غلات را در چارچوب مؤسسه عالی کشاورزی (مؤسسه برتر کشاورزی) پیزا تأسیس کردند. علاوه بر این، باید توجه داشت که در سال ۱۸۹۱، نازارنو استرامپلی، مهم ترین متخصص ژنت
یک کشاورزی در نیمه اول قرن بیستم که گونه های جدیدی از گندم را تولید کرد، مدرک خود را از دانشگاه پیزا دریافت کرد. او این شایستگی را دارد که اولین انقلاب سبز را ممکن ساخته است، یعنی بهبود ظرفیت تولید که جمعیت ایتالیا را خودکفا کرد. کاروسو همچنین مطالعات خود را به پرورش انگور و مهم تر از همه، به برخی از انواع انگور در کشور پیزان، هرس سبز، پرورش انگور بدون پایه و پیوند زدن قلمه های آمریکایی برای مبارزه با موشتگان اختصاص داد. بسیاری از مطالعات او شامل مبارزه با انگل ها، به ویژه انگل های تاک و زیتون بود؛ تا نیمه اول قرن نوزدهم، تاک های ایتالیایی تحت تأثیر انگل ها قرار نگرفتند، اما در سال ۱۸۵۱ کپک پودری، در سال ۱۸۷۸ فیلوکسرا و در سال ۱۸۷۹ سفیدک کرکی راه رسیدند. جیرولامو کاروسو آزمایش هایی روی تمام سیستم های مبارزه با این انگل ها انجام داد و آنها را در توسکانی و ایتالیا به کار گرفت؛ علاوه بر این، او تجربیات مختلفی را در مورد روش های مبارزه با سوسک های غلات، پروانه انگور، مگس میوه زیتون، لارو گلابی، حشرات مضر برای دانه ها در انبارها، آبله زیتون و کپک مورس به ارث برد. او علاوه بر مطالعاتش در زمینه زراعت، به اقتصاد روست
ایی نیز علاقه مند بود: هزینه های تولید در منطقه پیزا، سودمندی کوددهی زیتون با تفاله، آزمایش های کوددهی و عملیات زراعی گندم، مجموعه قوانین مربوط به مزارع، سهولت و امکان سنجی لایحه اصلاحات ارضی پیشنهادی ماجورینو فراریس و قانون مربوط به اعتبار برای بهبود زمین و پیشرفت کشاورزی به طور کلی. فعالیت ها. ۱۸۶۴ استاد کشاورزی در مدرسه کشاورزی ایالتی کورلئونه (پالرمو) ۱۸۶۷ معلم اقتصاد روستایی و ارزیابی های کشاورزی در دانشگاه صنعتی مسینا ۱۸۷۱ کرسی زراعت، کشاورزی و اقتصاد روستایی در دانشگاه پیزا ۱۸۷۲ به عنوان مدیر مدرسه کشاورزی و مؤسسه کشاورزی پیزا منصوب شد و کمیته کشاورزی پیزا را تأسیس کرد. ۱۸۷۴ مجله "کشاورزی ایتالیایی" را تأسیس کرد ۱۸۷۵ در چهارمین کنگره عمومی کشاورزان ایتالیایی در فرارا شرکت می کند و گزارشی در مورد سازماندهی آموزش کشاورزی تهیه می کند. ۱۸۷۸ سه مدرسه شراب شناسی در پیدمونت، در آولینو و کاتانیا تأسیس کرد و برنامه آموزش حرفه ای را که وزارت آموزش عمومی ترویج داده بود، اجرا نمود. ۱۸۹۰ به تأسیس یک اتحادیه کارگری تعاونی در پیزا کمک مالی می کند. ۱۸۸۰–۱۹۹۰ تمام تلاش خود را برای سازماندهی مجدد مدرسه عالی و مؤسسه کشاو
رزی انجام می دهد. ۱۸۹۴ - کاروسو، عضو بازنشسته آکادمی جورجوفیلی فلورانس، با آکادمی های مختلف دیگر نیز همکاری می کند. ۱۸۹۴ عضو کمیته ترویج انجمن کشاورزان ایتالیایی، که بعداً در سال ۱۸۹۵ در رم تأسیس شد، و به عنوان عضو شورا انتخاب شد ۱۹۰۷ کمیته کشاورزی پیزا، بنیادی ویژه به نام کاروسو برای اقداماتی که برای پیشرفت کشاورزی پیزا در نظر گرفته شده بود، تأسیس کرد. ۱۹۱۴ ریاست کمیسیون همه پرسی کمیته های کشاورزی در مورد سازماندهی مجدد آنها را بر عهده گرفت. همچنین فعالیت های ارزشمند او در زمینهٔ ساماندهی مدارس متوسطه، مؤسسات فنی، مدارس تخصصی و عملی کشاورزی و غیره شایان توجه است.
آمادئوس سوم، کنت ساووی (؛ ۱۰۹۵ – ۱۱۴۸) از سال ۱۱۰۳ تا زمان مرگش، کنت ساووی و مورین بود. او همچنین به عنوان یک جنگجوی صلیبی شناخته می شد. زندگی نامه. او در کاریگنانو، پیمونت، پسر هامبرت دوم ساووی و ژیزلا بورگوندی، دختر ویلیام اول بورگوندی، متولد شد. پدر او، هامبرت دوم، در سال ۱۱۰۳ درگذشت. از کمیته کنت های ساووی مرگ هامبرت (هامبرتوس به نام مور می آید) را در ۱۹ سپتامبر گزارش می دهد، و او در کلیسای جامع موتیه، در ساووی، در ورودی دره تارنتایز به خاک سپرده شد. آمادئوس، پسر ارشد، با عنوان آمادئوس سوم، تحت سرپرستی کنت آیمونه از ژنو، جانشین او شد، که تا زمان رسیدن آمادئوس به سن قانونی، به عنوان نایب السلطنه عمل می کرد. در سال ۱۱۰۴، در اهدایی به کلیسای موریانا، از آمادئوس به عنوان کنت (آمادئوس به نام) یاد شده است. مادرش، جیزلا، پس از بیوه شدن، در سال ۱۱۰۵ به عنوان همسر دوم خود، مارکی رانیری اول مونتفرات، ازدواج کرد. در سال ۱۱۰۹، آمدئو پس از آنکه امپراتور هنری چهارم خودمختاری بیشتری را برای شهرداری تورین تعیین کرد، شروع به اداره متصرفات خود کرد و این امر مشکلات بزرگی را برای اهداف آمدئو ایجاد کرد. با این حال، در سال ۱۱۱
۱، آمادئوس در زمان تاجگذاری هنری پنجم به عنوان امپراتور در رم، در خدمت او بود و امپراتور جدید عنوان کنت ساووی او را به رسمیت شناخت. در سال ۱۱۱۶، هنری پنجم خودمختاری شهر تورین را تأیید کرد و به اسقف شهر قدرت قابل توجهی بخشید. در ۳ آگوست ۱۱۱۵، خواهرش، آدلاید، با پادشاه فرانسه، لویی ششم ملقب به فتی (۱۰۸۱–۱۱۳۷)، پسر ارشد پادشاه فرانسه، فیلیپ اول و برتا (۱۰۵۵–۳۰ ژوئیه ۱۰۹۴) ازدواج کرد. پس از ۱۱۲۰ آمدئو با کنت ژنو درگیر شد، ابتدا آیمون که نگهبان او بود و سپس با جانشین او، آمدئو اول که به موریانا حمله کرد، شکست خورده ظاهر شد. از جمله صومعه آلتاکومبا را تأسیس کرد، جایی که اعضای خانه ساووی برای قرن ها در آنجا دفن شدند. از آنجایی که آمادئوس از ازدواج اولش فرزند پسری نداشت، خواهرش، آدلاید، ملکه فرانسه، و همسرش، لویی ششم ملقب به چاق، دوست داشتند که آمادئوس پسر دومشان، لویی، را به عنوان وارث خود اعلام کند، که این به ضرر برادران آمادئوس و دیگر برادرزاده هایش بود؛ لویی ششم برای اینکه او را مجبور به پذیرش کند، به بوگی حمله کرد، اما تولد پسرش، هامبرت در سال ۱۱۳۶ و مرگ لویی ششم در سال ۱۱۳۷، مشکل را حل کرد. او پس از مرگ پدرش به
عنوان کنت ساووی جانشین شد. آمادئوس تمایل داشت در القاب خود اغراق کند و همچنین ادعا می کرد که دوک لومباردی، دوک بورگوندی، دوک شابلاس و نایب السلطنه امپراتوری مقدس روم است، که دومی توسط هنری چهارم، امپراتور مقدس روم، به پدرش داده شده بود. او به بازسازی صومعه سنت موریس آگئون، که پادشاهان سابق بورگوندی در آن تاجگذاری کرده بودند، کمک کرد و خود تا سال ۱۱۴۷ رئیس آن بود. او همچنین صومعه سنت سولپیسیوس را در بوژی، صومعه تامیه را در باوژ و صومعه اوتکومب را در لاک دو بورژه تأسیس کرد. در سال ۱۱۲۸، آمادئوس قلمرو خود را که با نام «شابله قدیمی» شناخته می شد، با افزودن منطقه ای از آروه تا درانس دابوندانس گسترش داد که بعدها «شابله جدید» با پایتخت سنت موریس نامیده شد. با وجود ازدواج با ماهوت، او همچنان با برادر همسرش گی، که در نبرد مونملیان کشته شد، جنگید. پس از این، پادشاه لویی ششم فرانسه، که با خواهر آمادئوس، آدلاید دو مورین، ازدواج کرده بود، تلاش کرد تا ساووی را مصادره کند. آمادئوس با وساطت پیتر زاهد و با وعده او برای شرکت در جنگ صلیبی برنامه ریزی شده توسط لویی نجات یافت. به گفته مورخ فرانسوی، ویکتور فلور دو سنت-ژنیس، آمادئ
وس سوار بر کشتی ای شد که قرار بود او را به جنوا ببرد، اما در سال ۱۱۴۹ در نیکوزیا، در جزیره قبرس، بر اثر خستگی مفرط درگذشت؛ به گفته ساموئل گیشنون، او در اول آوریل ۱۱۴۹ در نیکوزیا درگذشت و در کلیسای محلی «صلیب مقدس» به خاک سپرده شد، در حالی که به گفته چارلز ویلیام پرویته-اورتون، آمادئوس در اوایل آوریل ۱۱۴۸ در نیکوزیا درگذشت، بدون اینکه بتواند نذر خود را به عنوان یک صلیبی انجام دهد؛ سند شماره. ۲۹۷ از کنت های ساووی، مرگ را در سال ۱۱۴۸ در قبرس گزارش می کند، در اول آوریل. همچنین سیگسبرت مرگ آمادئوس در ۱۱۴۸ را گزارش می کند. آمدئو توسط پسر اولش، اومبرتو، به عنوان امبرتو سوم جانشین او شد، که تحت فرمانروایی آمدئو دهاتریو، راهب سیسترسیایی، اسقف لوزان، که راهبایی هاوتکامب بود و دوست خوب پدرش، آمدئو سوم بود. جنگ صلیبی. در سال ۱۱۴۷، او برادرزاده اش لویی هفتم فرانسه و همسرش النور آکیتن را در جنگ صلیبی دوم همراهی کرد. او با کمک وامی که از صومعه سنت موریس دریافت کرده بود، هزینه سفر خود را تأمین کرد. در میان همراهان او، بسیاری از بارون های ساووا، از جمله اربابان فوسینی، سیسل، لا چمبر، میولان، مونتبل، توآر، مونتمایور، وین، ویری
، لا پالود، بلونای، شورون-ویلت، چیگنین و شاتیون حضور داشتند. آمادئوس از طریق ایتالیا به سمت جنوب و به بریندیسی سفر کرد، جایی که از آنجا به دوراتزو عبور کرد و در اواخر سال ۱۱۴۷ در امتداد جاده اگناتیا به سمت شرق حرکت کرد تا در قسطنطنیه با لویی ملاقات کند. پس از عبور از آناتولی، آمادئوس که پیشتاز سپاه بود، در نزدیکی لائودیسیا از لویی جدا شد و نیروهای لویی تقریباً به طور کامل نابود شدند. لویی، آمادئوس و دیگر بارون ها در حالی که به سمت آدالیا حرکت می کردند، تصمیم گرفتند با کشتی به انطاکیه ادامه دهند. در طول سفر، آمادئوس در قبرس بیمار شد و در آوریل ۱۱۴۸ در نیکوزیا درگذشت. او در کلیسای سنت کروا در نیکوزیا به خاک سپرده شد. در ساووا، پسرش هامبرت سوم، تحت نیابت اسقف آمادئوس لوزان، جانشین او شد.
پیپر تایگر بوکز، کتاب های ببر کاغذی ()، یک نشر بریتانیایی با مسئولیت محدود بود. این شرکت در سال ۱۹۷۶ توسط هوبرت شافسما و برادران مارتین و راجر دین (هنرمند) پس از موفقیت کتاب «دیدگاه ها» ی راجر دین از طریق انتشارات خواهرش، رؤیای اژدها (دراگون دریم)، تأسیس شد. هنرمندانی که آثارشان توسط Paper Tiger منتشر شده است عبارتند از کریس آکیلوس، استیون بردبری، باب اگلتون، جان هریس، پیتر اندرو جونز، جاش کربی، رادنی متیوز، کریس مور، بروس پنینگتون، بارکلی شاو، آن سودورث، جیم وارن، دیوید ای. هاردی، و پاتریک وودروف؛ و همچنین عناوین متعددی از بوریس والهو و جولی بل. تاریخچه. شرکت پیپر تایگر که در ابتدا برای انتشار «آلبوم روی جلد» تأسیس شده بود، به سرعت گسترش یافت و شامل هنری شد که نه تنها به موسیقی مرتبط بود، بلکه به خیال پردازی، فانتزی و بهترین های علمی-تخیلی نیز می پرداخت. کارکنان این شرکت، جدا از هوبرت شافسما، مارتین و راجر دین، شامل دومینی همیلتون (دختر ریچارد همیلتون)، جیم اسلاتری، کریستین مایلز، شلی آلج و استیو هندرسون بودند.
برج پیرلی ( – که به آن «"Pirellone"» به معنای «پیرلی بزرگ» نیز گفته می شود) یک آسمان خراش ۳۲ طبقه با ارتفاع است که در میلان، ایتالیا قرار دارد. زیربنای این ساختمان ، طول آن و عرض آن است. در ساخت این ساختمان حدوداً از بتن استفاده شده است. وزن این ساختمان نزدیک به و حجم آن برابر با است. این بنا که با اسکلت سازه ای، نماهای دیوار پرده ای و دیواره های مخروطی شناخته می شود، از نخستین آسمان خراش هایی بوده است که در آن فرم بلوکی مرسوم را کنار گذاشته شد. پس از اتمام ساخت، تا سال ۱۹۶۱ که مرمت قسمت فوقانی ساختمان مول آنتونلیانا به پایان رسید، برج پیرلی بلندترین ساختمان ایتالیا بود. حسن الدین خان، مورخ معماری، این برج را به عنوان «یکی از زیباترین ساختمان های بلند جهان» مورد ستایش قرار داده است. این ساختمان الهام بخش ساختمان پان آم در نیویورک (که اکنون ساختمان مت لایف نام دارد)، میدان غربی نشنال ماچوآل در اوکلند و برج بانکو د سابادل در بارسلونا بوده است. تاریخچه. در سال ۱۹۵۰، آلبرتو پیرلی، رئیس و مالک شرکت عظیم تایرسازی پیرلی، دستور داد که در منطقه ای که نخستین کارخانهٔ این شرکت در قرن نوزدهم در آن قرار داشت، یک آسمان خرا
ش ساخته شود. این پروژه توسط معمار جو پونتی و با کمک پی یر لوئیجی نروی و آرتورو دانوسو توسعه داده شد. ساخت این برج در سال ۱۹۵۶، زمانی که ایتالیا در حال تجربهٔ رونق اقتصادی بود، آغاز شد. قرار بود این برج توسط ساختمان های کم ارتفاع در زمینی پنج ضلعی احاطه شود. پس از اتمام آن در سال ۱۹۵۸، این برج نه تنها به نمادی برای میلان، بلکه به نمادی از بهبود اقتصادی ایتالیا پس از ویرانی های جنگ جهانی دوم تبدیل شد. این ساختمان با ارتفاع ، تا سال ۱۹۹۵ پس از مول آنتونلیانا بلندترین ساختمان در ایتالیا بود. شرکت پیرلی این ساختمان را در سال ۱۹۷۸ به دولت منطقه ای لمباردی فروخت. حوادث. برخورد هواپیما در ۲۰۰۲. در بعدازظهر روز ۱۸ آوریل ۲۰۰۲، یک هواپیمای تک موتوره راکول کامندر ۱۱۲ که در سوئیس ثبت شده بود، به این ساختمان برخورد کرد. ظاهراً قرار بود این هواپیما از لوکارنو به میلان پرواز کند. سوخت هواپیما کم بود و فرودگاه لیناته قبل از سقوط در حال آماده شدن برای فرود اضطراری بود، اما خلبان ناگهان منحرف شد و به ساختمان برخورد کرد. خلبان و دو نفر داخل برج در این حادثه کشته شدند. عملیات مرمت این ساختمان دارای دو هدف بود: یکی حفظ یکپارچگی سا
ختاری و هنری ساختمان و دیگری ارتقاء جایگاه آن به عنوان یک ستاد اجرایی به واسطهٔ معرفی خدمات پشتیبانی و سامانه های فناورانهٔ جدید.
پی تی-۷۶ یک تانک سبک آبی-خاکی شوروی است که در اوایل دهه ۱۹۵۰ معرفی شد و خیلی زود به تانک شناسایی استاندارد ارتش شوروی و سایر نیروهای مسلح پیمان ورشو تبدیل شد. این تانک به طور گسترده به سایر کشورهای دوست مانند هند، اندونزی، عراق، سوریه، کره شمالی و ویتنام شمالی صادر شد. نام کامل این تانک، تانک شناور-۷۶ (плавающий танк، تانک پلاویوشچی، یا ПТ-۷۶، PT-76) است. عدد ۷۶ نشان دهنده کالیبر سلاح اصلی است: توپ تانک تفنگدار سری D-56T با کالیبر ۷۶٫۲ میلی متر. PT-76 در نقش های شناسایی و پشتیبانی آتش استفاده می شود. شاسی آن به عنوان پایه ای برای تعدادی از طرح های دیگر خودروها، از جمله نفربر زرهی BTR-50، توپ ضدهوایی خودکششی ZSU-23-4، توپ خودکششی هوابرد ASU-85 و خودروی پرتاب موشک ضدهوایی 2K12 Kub، مورد استفاده قرار گرفته است. پیشرفت. پس از جنگ جهانی دوم، مفهوم تانک های سبک در اتحاد جماهیر شوروی احیا شد. قرار بود از آنها در واحدهای شناسایی استفاده شود و بنابراین قابلیت آبی-خاکی ضروری بود. الزامات بیان می کرد که وسیله نقلیه باید بتواند با آمادگی کم از موانع آبی عبور کند. نمونه های اولیه بسیاری از چنین تانک های سبکی در اواخر دهه
۱۹۴۰ ساخته شدند. موفق ترین آنها "object 740" (شی ۷۴۰) بود که توسط مهندس N. Shashmurin که در مؤسسه VNII-100 در لنینگراد (یک مؤسسه تحقیقاتی از کارخانه تانک سازی چلیابینسک ChTZ) در سال های ۱۹۴۹–۱۹۵۰ کار می کرد، تحت نظارت اولیه جوزف کوتین از کارخانه Kirov طراحی شد. این وسیله نقلیه به دلیل طراحی ساده، ویژگی های ناوبری خوب و قابلیت عبور خوب از کشور، موفق بود. در آن زمان، طراحی جت آب آن نوآورانه بود. یک نمونه اولیه در کارخانه کیروف در سال ۱۹۵۰ ساخته شد و این تانک رسماً در ۶ اوت ۱۹۵۱ با نام PT-76 به خدمت گرفته شد. تولید در کارخانه تراکتور استالینگراد (STZ) آغاز شد. متعاقباً این تانک اصلاح شد. در سال ۱۹۵۷، توپ D-56T با D-56TM - با ترمز دهانه دو بافلی و دودکش - جایگزین شد و بدنه ۱۳ سانتی متر بلندتر شد. علاوه بر این، تانک به دستگاه های دید و ارتباطات جدید مجهز شد. تانک های سری اول متعاقباً اصلاح شدند و توپ D-56TM و تجهیزات جدید به آنها اضافه شد. در سال ۱۹۵۹، یک نوع بهبود یافته، PT-76B، به خدمت گرفته شد و تا سال ۱۹۶۷ در خط تولید باقی ماند. (اصلی ترین پیشرفت ها، توپ D-56TS با تثبیت کننده و محافظت CBRN بود). در سال ۱۹۶۴، ا
یالات متحده یک تانک PT-76 را از طریق روش های نامشخصی به دست آورد. این تانک در ماه فوریه توسط مرکز تانک-خودرو ارزیابی شد و در مقایسه با تانک های سبک موجود آمریکایی، ضعیف تر تشخیص داده شد. ساختار. تانک PT-76 دارای ساختار رایج تانک است: محفظه فرمان در جلو، محفظه رزمی در مرکز و محفظه موتور در عقب. این تانک دارای سه خدمه است که فرمانده نیز به عنوان اپراتور رادیویی و توپچی عمل می کند. این امر اثربخشی او را به عنوان ناظر کاهش می دهد. جایگاه های فرمانده و بارگذار در داخل برجک قرار دارند، فرمانده در سمت چپ توپ اصلی و بارگذار در سمت راست قرار دارد. آنها یک دریچه بزرگ بیضی شکل دوتایی دارند که به سمت جلو و بالای برجک باز می شود. راننده در مرکز جلوی بدنه قرار می گیرد و یک دریچه یک تکه دارد که به سمت راست باز می شود، با سه بلوک دید و پریسکوپ که در زیر توپ اصلی در بالای صفحه شیب دار جلوی بدنه قرار دارند. زیر صندلی راننده، یک دریچه اضطراری وجود دارد که می تواند توسط همه اعضای خدمه استفاده شود. در شب، پریسکوپ مرکزی با یک دستگاه دید در شب TVN-2B تعویض می شود که به راننده دید واضح تا ۶۰ متر می دهد. ساز و برگ سلاح اصلی آن شامل ی
ک توپ تانک تفنگدار سری D-56T با کالیبر ۷۶٫۲ میلی متر است که برد مؤثر آن تقریباً ۱۵۰۰ متر و نرخ آتش آن شش تا هشت گلوله در دقیقه است. این توپ کالیبر ۴۲ دارد. PT-76 برای توپ خود ۴۰ گلوله حمل می کند. یک بارگیری معمول شامل ۲۴ گلوله OF-350 Frag-HE و ۴ گلوله API-T و ۸ گلوله BK-350M HEAT (در صورت وجود گلوله های AP-T جایگزین HVAP می شوند) است. این توپ در یک برجک مخروطی دایره ای بیضی شکل با دیواره های صاف و شیب دار نصب شده است که بر روی جفت دوم، سوم و چهارم چرخ های جاده نصب شده است. همه PT-76ها دارای یک دستگاه مکش دود برای توپ اصلی در عقب برجک هستند. مسلسل متوسط کواکسیال SGMT با کالیبر ۷٫۶۲ میلی متر و ظرفیت ۱۰۰۰ گلوله نیز روی تانک سوار می شود. این سلاح حداکثر برد مؤثر ۱۰۰۰ متر در حالت سکون خودرو را داشته و حداکثر برد گلوله مسلسل ۱۵۰۰ متر است. این مسلسل می تواند در ۲ تا ۱۰ رگبار گلوله شلیک شود و نرخ آتش عملی ۲۵۰ گلوله در دقیقه و نرخ آتش چرخه ای ۶۵۰ گلوله در دقیقه دارد. از سال ۱۹۶۷، این مسلسل با PKT با همان کالیبر جایگزین شد. گلوله ها. به دلیل اشتراک مهمات با توپ ZiS-3، توپ PT-76 می تواند از طیف گسترده ای از مهمات استفاد
ه کند. مهماتی که PT-76 می تواند از آنها استفاده کند شامل گلوله های OF-350 HE است که می توانند از فاصله ۹۰۰ متری با زاویه ۱۷ درجه، ۵۰ میلی متر نفوذ کنند و حداکثر برد آنها ۱۲۰۰۰ متر است. گلوله های BR-350B APBC-HE که می توانند از فاصله ۵۰۰ متری ۷۵ میلی متر و از فاصله ۱۰۰۰ متری ۶۷ میلی متر نفوذ کنند و حداکثر برد آنها ۲۰۰۰ متر است. گلوله های BR-345P که می توانند از فاصله ۵۰۰ متری ۹۰ میلی متر و از فاصله ۱۰۰۰ متری ۶۰ میلی متر نفوذ کنند، با گلوله های BR-345N جایگزین شده اند که می توانند از فاصله ۵۰۰ متری ۱۲۵ میلی متر و از فاصله ۱۰۰۰ متری ۱۱۰ میلی متر نفوذ کنند. اگرچه PT-76 از لحاظ تئوری قادر به مقابله با تانک های سبک غربی معاصر و حتی برخی از تانک های اصلی میدان نبرد بود، اما در اواخر دهه ۵۰ میلادی مشخص شد که نمی تواند با تانک های متوسط و اصلی میدان نبرد مدرن رقابت کند. زره زره PT-76 از فولاد همگن، با پیچش سرد و جوش داده شده تشکیل شده است. برجک آن دارای ۲۰ میلی متر در زاویه ۳۵ درجه در جلو، ۱۶ میلی متر در زاویه ۳۵ درجه در طرفین، ۱۱ میلی متر در زاویه ۳۳ درجه در عقب و ۸ میلی متر در زاویه ۰ درجه در بالای برجک است. بدنه از
۱۰ میلی متر در زاویه ۸۰ درجه در قسمت بالای جلو، ۱۳ میلی متر در زاویه ۸۰ درجه در قسمت پایین جلو، ۱۴ میلی متر در زاویه ۰ درجه در طرفین، ۷ میلی متر در زاویه ۰ درجه در عقب و ۵ میلی متر در زاویه ۰ درجه در زیر تشکیل شده است. این زره به تانک در برابر آتش سلاح های سبک ۷٫۶۲ میلی متری و ترکش های کوچک گلوله های توپخانه محافظت می کند. این زره از تانک در برابر آتش مسلسل های سنگین ۱۲٫۷ میلی متری یا کالیبر ۰٫۵۰ یا ترکش های بزرگتر گلوله ها محافظت نمی کند. توان جابه جایی در خشکی سیستم تعلیق میله پیچشی شامل شش چرخ جاده ای بزرگ با فاصله مساوی از لاستیک است که چرخ دنده محرک در عقب و هرزگرد در جلو قرار دارد. چرخ های جاده ای توخالی هستند تا وزن را به حداقل برسانند. این چرخ های جاده ای توخالی، توان شناوری تانک را تا 30٪ افزایش می دهند. هیچ غلتک برگشتی برای چرخ دنده وجود ندارد. چرخ های جاده ای اول و آخر دارای کمک فنر هیدرولیکی هستند و چرخ های فولادی نو، هر کدام 96 اتصال دارند که هر اتصال یک پین دارد. یک دامن کوچک، نازک و افقی روی هر چرخ دنده وجود دارد. موتور دیزلی 6 سیلندر خطی، 4 زمانه و خنک شونده با آب آن با نام "V-6" با نصف کردن
موتور "V-12" از T-54/55 توسعه داده شده است. این موتور 240 اسب بخار (179 کیلووات) در 1800 دور در دقیقه تولید می کند که به آن سرعت جاده ای 44 کیلومتر در ساعت و برد 370 تا 400 کیلومتر می دهد. این وسیله نقلیه می تواند از موانع عمودی به ارتفاع ۱.۱ متر و گودال های به عرض ۲.۸ متر عبور کند و از شیب های ۵۲ درجه بالا برود. موتور دارای سیستم خنک کننده و یک بخاری اولیه است (برای استفاده در دمای هوا -۲۰ درجه سانتیگراد یا سردتر در نظر گرفته شده است). در آب PT-76 یک تانک دوزیست است، دارای بدنه صاف و قایقی شکل است که عایق بوده و در هنگام شناور بودن تانک، حداقل مقاومت را تضمین می کند. تانک می تواند پس از روشن کردن دو پمپ برقی تخلیه آب، که باعث ایجاد پره های تنظیم ارتفاع می شود، شنا کند که این امر پایداری و جابجایی تانک در آب را بهبود می بخشد و از ورود آب به داخل دماغه تانک جلوگیری می کند. تغییر پریسکوپ راننده به پریسکوپ شنا، راننده را قادر می سازد تا از بالای پره های تنظیم ارتفاع، اطراف را ببیند.وقتی از پره های محافظ استفاده نمی شود، در جلوی دماغه، زیر لوله توپ اصلی قرار می گیرد و به عنوان زره اضافی عمل می کند. پمپ های تخلیه
آب، مخزن را حتی در صورت نشت یا آسیب دیدن، شناور نگه می دارند. یک پمپ تخلیه آب دستی برای استفاده اضطراری وجود دارد. مخزن توسط دو هیدروجت، یکی در هر طرف بدنه، با ورودی هایی در زیر بدنه و خروجی هایی در عقب، در آب به حرکت در می آید. همچنین ورودی های کمکی جت آب در دو طرف بدنه بالای آخرین چرخ های جاده وجود دارد. خروجی های عقب دارای درپوش هایی هستند که می توانند به طور کامل یا جزئی بسته شوند و جریان آب را به سمت خروجی های رو به جلو در طرفین بدنه هدایت کنند و در نتیجه وسیله نقلیه را قادر به چرخش یا حرکت معکوس می کنند. به عنوان مثال، برای چرخش به چپ، جت آب سمت چپ پوشانده می شود، برای چرخش به راست، جت آب سمت راست پوشانده می شود. برای چرخش ۱۸۰ درجه، یک جت آب، آب را مکش می کند در حالی که دیگری آن را به بیرون هل می دهد. این سیستم توسط N. Konowalow طراحی شده است. این همان سیستمی است که در نفربر زرهی BTR-50 که بر اساس PT-76 ساخته شده بود، استفاده می شد. این تانک می تواند با سرعت 10.2 کیلومتر در ساعت حرکت کند و برد آن 100 کیلومتر است. این تانک می تواند از اکثر موانع آبی عبور کند و همچنین در دریا شنا کند. با این حال، طراحی دو
زیست آن باعث می شود که برای خودرویی با وزن خود، به طور نامتناسبی بزرگ باشد و محافظت زرهی کمتری نسبت به سایر تانک های سبک داشته باشد. PT-76 مجهز به دستگاه ارتباطی تانک، قطب نمای ژیروسکوپی، رادیو 10-RT-26E با آنتنی است که در صورت نیاز خود را باز می کند. همچنین دارای دو چراغ جلو در جلوی بدنه و یک چراغ جستجو در سمت راست بالای برجک است. این تانک از سایر خودروهای زرهی جنگی شوروی عقب مانده بود زیرا فقط راننده دستگاه دید در شب داشت و همچنین به دلیل نداشتن سیستم های حفاظت آتش یا NBC (هسته ای، بیولوژیکی، شیمیایی) که به طور قابل توجهی اثربخشی آن را کاهش می داد، نبود حفاظت NBC با PT-76B که دارای سیستم حفاظت NBC PAZ ("protivo-atomnaya zashchita") است، پایان یافت. از آنجا که فقط راننده تجهیزات دید در شب دارد، خدمه برد دید 4000 متر (13000 فوت) در روز و 600 متر (2000 فوت) در شب دارند.