Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ت وافه" به فرودگاه های دشمن در سرتاسر خط مقدم آغاز شد. در مجموع، در عرض سه روز آغازین شوروی ۲۰۰۰ هواگرد و تا پایان هفته اول ۴۰۰۰ هواگرد خود را عموماً بر روی زمین از دست داد تا بزرگ ترین نیروی هوایی جهان به نیرویی بی تأثیر بدل شود. در حالیکه طبق ادعای فرماندهی عالی ورماخت، "لوفت وافه" در این مدت تنها ۱۵۰ هواگرد خود را از دست داده بود تا نسبت خسارات وارده به طرفین ۱ به ۲۷ برآورد شود. پس از حصول برتری هوایی در عرض چند روز، "لوفت وافه" از روز ۲۵ ژوئن توجه خود را معطوف به پشتیبانی مستقیم یا غیر مستقیم نیروی زمینی کرد. "لوفت وافه" در جریان این پشتیبانی تا پایان ماه نوامبر به شکل میانگین ۲۳۲۷۰ تن مواد منفجره بر سر دشمن فرود می آورد. آمادگی دفاعی شوروی. آماده سازی ها در مقابل حملات هوایی از سال ۱۹۳۲ با تشکیل «سازمان دفاع مدنی» (MPVO) در مسکو صورت گرفته بود. شوروی به کمک سرویس اطلاعاتی خود از تجربیات آلمان، فرانسه و بریتانیا در این زمینه استفاده کرد. ساخت وساز پناهگاه های حملاتی هوایی از سال بعد آغاز شد. تا هنگام شروع جنگ پناهگاه های کافی برای جای دادن ۴۰۰ هزار نفر در آن ها احداث گردید. در محل هایی که امکان ساخت پناهگ
اه نبود سنگر و گودال حفر شد که ظرفیت جایگیری را ۲۵۰ هزار نفر دیگر افزایش داد. به هر صورت از شبکه تونل های قطار شهری مسکو که دربردارنده برخی احتیاجات از جمله آب رسانی نیز بودند، هم به عنوان پناهگاه استفاده می شد. بر مبنای داده های اطلاعاتی به دست آمده از قصد آلمان برای تهاجم، روز ۲۱ ژوئن سال ۱۹۴۱، یک روز پیش از آغاز تهاجم، به دستور واسیلی پرونین، رئیس شورای شهر مسکو، دفاع ضد هوایی و تمام پناهگاه های این شهر در حالت آماده باش قرار گرفت. دستورالعمل ها و تمهیدات ویژه ای برای شهروندان برای مواقع حملات هوایی صادر و پلیس و نیروهای سازمان دفاع مدنی موظف به نظارت بر اجرای آن ها شد. خاطیان به محاکمه در دادگاه نظامی تهدید شدند. پس از آغاز جنگ، در هر یک از ۲۵ رایون شهر یک گردان مستقل دفاع هوایی برای نجات مجروحین و پاکسازی خرابی ها تشکیل شد. مهندسان، معماران و مختصصان دیگر این گردان ها و زیر یگان های آن ها را فرماندهی می کردند. تا هنگام آغاز حملات هوایی آلمانی ها، بیش از ۶۰۰ هزار نفر در جوخه های دفاع هوایی به کارگرفته شدند. مسئولیت کلی اداره این نیرو بر عهده حزب کمونیست مسکو و شورای شهر بود. هنگام آغاز جنگ لشکر بیست و چها
رم جنگنده دفاع هوایی با ۲۷۸ جنگنده وظیفه دفاع از حریم هوایی مسکو، پایتخت شوروی را بر عهده داشت. بیشتر این جنگنده ها نمونه های قدیمی آی-۱۶ بودند. به هر صورت با توجه به اهمیت بالای آن، دفاع هوایی مسکو به سرعت تقویت شد و این لشکر با دریافت چند هنگ هوایی، به شکل سپاه ۶ جنگنده دفاع هوایی مجدداً سازمان یافت. این سپاه به فرماندهی سرهنگ ایوان کلیموف در ابتدای حملات هوایی آلمانی ها به مسکو در مجموع شامل ۲۹ هنگ جنگنده می شد. هنگام آغاز حملات هوایی "لوفت وافه"، ۱۰۴۴ توپ ضدهوایی، ۳۳۶ مسلسل ضدهوایی، ۶۱۸ نورافکن و ۱۲۴ بالون مانع و برای دفاع از حریم هوایی مسکو به کارگرفته شده بودند. آتشبار ضد هوایی شوروی بر پایه توپ ضدهوایی ۷۶ میلی متری مدل ۱۹۳۱ و توپ ضدهوایی ۸۵ میلی متری ۵۲-کا برای ارتفاع بالا و توپ خودکار ۳۷ میلی متری ۶۱-کا با نرخ آتش بالا برای ارتفاع پایین، قرار داشت. نزدیک به ۵۰۰ جنگنده سپاه ۶ جنگنده دفاع هوایی شوروی نیز در این ناحیه مستقر بودند. به هر صورت تعداد اندکی جنگنده شبانه مدین منظور موجود بود. به هر صورت مسکو شرایط سختی برای دفاع هوایی داشت. با وجود برنامه گسترده ساخت وساز در دهه ۱۹۳۰، حدود ۷۰ درصد از بناهای م
سکونی این شهر در سال ۱۹۴۱ همچنان از چوب ساخته شده بودند. در نقاط مختلفی از شهر، حتی در مرکز آن، پشته هایی از هیزم گردآوری شده و ساختمان انبارها از چوب یا سایر مواد قابل اشتعال بود. بدین جهت از مسکو در این زمان با عنوان «جعبه چوبی» یاد شده است. از این رو یکی از اهداف عمده سازمان دفاع مدنی مسکو جلوگیری از ادامه آتش سوزی ها بود. نخستین تصمیم کمیته دفاع کشور پس از تشکیل آن در روز ۱ ژوئیه، بر افزایش تولید ماشین آتش نشانی برای آتش نشانی های این شهر قرار گرفت. اهداف و طرح حمله هوایی به مسکو. بر مبنای طرح عملیاتی بارباروسا مسکو، پایتخت شوروی یکی از اهداف اصلی عملیات به حساب می آمد. به هر صورت با توجه به فاصله زیاد این شهر با مناطق مرزی، در ابتدا تنها این "لوفت وافه" بود که می توانست بدان دست یابد. همان روز نخست عملیات یک فروند هواگرد شناسایی یو ۸۸دی از اسکادران ۱ گروه شناسایی "روول"، بدون این که دشمن متوجه شود، خود را به مسکو رساند و از ارتفاع ۱۰ هزار متری نخستین تصاویر هوایی را از آن تهیه کرد. تا روز ۱۸ ژوئیه چند عملیات شناسایی عکس برداری دیگر نیز، با وجود اقدام جنگنده های شوروی برای رهگیری هواگردهای آلمانی، به شکل
موفق آمیزی انجام گرفت. سه هفته پس از آغاز عملیات، به دستور آدولف هیتلر، پیشوای آلمان "لوفت وافه" موظف به صورت دادن حملات هوایی علیه مسکو، پایتخت شوروی شد. حملات هوایی به مسکو عموماً به جهت وحشت آفرینی انجام می گرفت و به نقل از سرتیپ والتر وارلیمونت، هدف از آن انتقام حملات هوایی شوروی به هلسینکی و بوخارست بود. تصور می شد بمباران مسکو به یک «فاجعه مردمی» منجر خواهد شد و همانند تجربه ورشو، روتردام و بلگراد، فروپاشی رژیم شوروی را تسریع خواهد کرد. حامی اصلی حملات هوایی به پایتخت شوروی سپهبد ولفرام فون ریشتوفن، فرمانده سپاه ۸ هوایی "لوفت وافه" بود. رایشس مارشال هرمان گورینگ، فرمانده کل "لوفت وافه" بیشتر از منظر حیثیتی از این طرح حمایت می کرد. به هر صورت فیلدمارشال آلبرت کسلرینگ، فرمانده ناوگان دوم هوایی "لوفت وافه"، با اشاره به توان ناکافی "لوفت وافه" در تهاجم به چنین هدف بزرگی، با این اقدام مخالف بود. با این حال هیتلر روز ۱۹ ژوئیه با صدور فرمان شماره ۳۳ پیشوا، ضمن اشاره به موارد دیگر، فرمان به صورت گرفتن تهاجم هوایی به مسکو داد. این عملیات با اسم رمز "کلارا ستکین"، نخستین بمباران راهبردی بزرگ در جبهه شرقی به حساب
می آمد. توان و شرایط لوفت وافه. "لوفت وافه" جنگ با شوروی را با ۶۷۳ بمب افکن دو موتوره آغاز کرده بود. تا بدین زمان بسیاری از اسکادران های آن متحمل خسارات جدی شده بودند. در این زمان هیچ هواگرد ذخیره ای برای "لوفت وافه" باقی نمانده بود و با توجه به در جریان بودن نبردهای شدید در قسمت های شمالی و جنوبی خط مقدم امکان به کارگیری توان هوایی آن ها در حمله هوایی به مسکو وجود نداشت. علاوه بر این، "لوفت وافه" در نزدیکی خطوط مقدم پایگاه های هوایی مناسبی برای بمب افکن های دو موتوره نداشت. حملات هوایی به مسکو می بایست از پایگاه های هوایی در پروس شرقی و غرب بلاروس در فاصله ۸۰۰ تا ۱۰۰۰ کیلومتری صورت می گرفت. فاصله زیاد مسکو با این پایگاه های سبب می شد بمب افکن های آلمانی وادار شوند جهت حمل سوخت بیشتر از میزان مهمات خود بکاهند. بمب افکن های دورنیه دو ۱۷ست "لوفت وافه" تنها میزان حداقلی ۵۰۰ کیلوگرم بمب با خود بدین منظور حمل می کردند. برخی یگان های بمب افکن از غرب اروپا به منظور تقویت نیروی حمله، به شرق منتقل شدند. یگان های مستقر شده "لوفت وافه" در پروس شرقی و شرق لهستان به منظور حمله هوایی به مسکو: حملات هوایی. ژوئیه ۱۹۴۱. صبح ر
وز ۲۱ ژوئیه سپهبد برونو لورتسر، فرمانده سپاه ۲ هوایی "لوفت وافه" جزئیات نخستین حمله هوایی به مسکو، از جمله اهداف اصلی، زمان آغاز و مسیر پرواز بمب افکن ها، را با فرماندهان جناح ها در میان گذاشت. تأسیسات و بخش های مختلف مسکو بین جناح ها تقسیم شد. جناح ۵۵ بمب افکن می بایست کاخ کرملین، دفتر مرکزی حزب کمونیست و نیروگاه برق آبی مسکو را بمباران می کرد. جناح ۵۳ بمب افکن می بایست به ایستگاه راه آهن بلاروسکی، یک کارخانه تولید هواگرد، پایگاه هوایی مرکزی مسکو و کارخانه "کلارا سکتین" حمله می برد. در نهایت جناح ۴ بمب افکن نیز مسئول حمله به اهداف نظامی در بخش های غربی و شمالی مسکو شد. در نخستین سری از حملات هوایی از شب ۲۱ ژوئیه هواگردهای "لوفت وافه" در قالب چهار موج شروع به بمباران مسکو کردند. عملیات "لوفت وافه" از ساعت ۲۰ به وقت مسکو در روز ۲۱ ژوئیه با به کارگیری ۱۹۵ بمب افکن، شامل هواگردهای یو ۸۸ جناح های ۳ و ۵۴ بمب افکن، هواگردهای هائی ۱۱۱ از جناح های ۲۶، ۲۸، ۵۳ و ۵۵ بمب افکن و گروه رزمی ۱۰۰ و هواگردهای دو ۱۷ جناح های ۲ و ۳ بمب افکن، آغاز شد. آسمان صاف و دمای هوا بین ۱۵ تا ۲۰ درجه سانتی گراد بود. حدود ساعت ۲۲، هنگام غروب
آفتاب، قرارگاه دفاع هوایی مسکو گزارشی از نزدیک شدن گروه بزرگی از هواگردهای دشمن دریافت کرد. سطح آمادگی شماره ۱ در مسکو اعلام شد. با رسیدن هواگردهای آلمانی به محدوده نورافکن های دفاع هوایی، ساعت ۲۲:۱۰ اخطار حمله هوایی در مسکو به صدا درآمد. در ابتدا هواگردهای مسیریاب هائی ۱۱۱ گروه رزمی ۱۰۰ "لوفت وافه" خود را بر فراز شهر رساندند و جهت مشخص کردن اهداف برای هواگردهای متعاقب، بمب های نورانی و آتش زا بر آن انداختند. بمب افکن های آلمانی در ارتفاع ۲۰۰۰ تا ۴۰۰۰ متری پرواز می کردند. بسیاری از آن ها توسط نورافکن ها روشن شدند و تحت حمله تسلیحات ضدهوایی و جنگنده های شوروی قرار گرفتند. زیر برخی بمب افکن های آلمانی به رنگ سیاه نقاشی شده بود و این مسئله یافتن آن ها را دشوار می کرد. به هر صورت خدمه توپ های ضدهوایی عموماً بدون هدف گیری به سمت توده هواگردهای دشمن آتش می گشودند. در مجموع بیش از ۲۹ هزار گلوله ضدهوایی از کالیبرهای مختلف و ۱۳۰ هزار فشنگ مسلسل شلیک شد. بالون های مانع نیز مشکلاتی برای آلمانی ها پدیدآوردند. با وجود این که این حمله کاملاً مطابق با آنچه انتظار می رفت صورت نگرفت، بیشتر هواگردهای آلمانی مأموریت خود را به
انجام رساندند. در این حمله هوایی مجموعاً ۱۰۴ تن مواد منفجره و ۴۶ هزار بمب آتش زا بر سر مسکو ریخته شد که در اثر آن حدود ۱۲۰۰ آتش سوزی از جمله ۱۰۰ مورد در تأسیسات نظامی، به پا شد. کارخانه شیمیایی اوگرشسکایا، کارخانه ایزوگام مسکو و انبارها و کارگاه های راه آهن کاملاً منهدم شدند و به چند کارخانه و تأسیسات دیگر از جمله کارخانه شماره ۱ هواگرد و نیروگاه برق آبی مسکو آسیب وارد آمد. چندین بمب انفجاری و آتش زا در مجموعه کاخ کرملین فرود آمد و آسیب هایی را به همراه داشت. یک بمب اس سی ۵۰۰ پرتاب شده از هواگردهای گروه ۲ جناح ۵۵ بمب افکن سقف تالار سنت جورج این کاخ را سوراخ کرد اما منفجر نشد. طبق گزارش شوروی، در این حمله هوایی به شهر ۱۵۰ نفر کشته و ۶۵۰ نفر دیگر زخمی شدند. شوروی مدعی ساقط کردن ۶ هواگرد دشمن با آتش ضدهوایی و ۱۲ هواگرد دیگر به کمک ۱۷۳ سورتی انجام گرفته توسط جنگنده های خود گشت. بر این اساس آلمانی ها ۲۲ هواگرد خود را از دست دادند. با این حال، در طبق ادعای آلمانی ها، تنها دو هواگرد "لوفت وافه" شامل یک هواگرد هائی ۱۱۱ از جناح ۵۵ بمب افکن و یک هواگرد دو ۱۷ از جناح ۳ بمب افکن، در جریان این عملیات از دست رفت. چندین هوا
گرد دیگر نیز آسیب دیدند اما توانستند خود را به نواحی تحت سلطه آلمانی ها برسانند. دو هواگرد دیگر شامل یک هائی ۱۱۱ جناح ۲۶ بمب افکن و یک یو ۸۸ جناح ۳ بمب افکن هم هنگام بازگشت دچار سانحه و منهدم شدند. در طرف مقابل شوروی نیز ۴ جنگنده را تماما به علت مشکلات فنی از دست داد. برای حمله هوایی بعدی "لوفت وافه" جهت بهبود نتایج، تاکتیک خود را تغییر داد. هواگردهای آلمانی در ارتفاع بالاتری پرواز می کردند تا با بالون های مانع برخورد نکنند و تأثیر نورافکن های دشمن کاهش یابد. در موج دوم حمله در عصر روز ۲۲ ژوئیه ۱۱۵ بمب افکن مشارکت داشتند. بخش های دفاع هوایی مسکو ساعت ۲۲:۰۵ در سطح آمادگی شماره ۱ قرار گرفتند. این بار ۹۸ تن مواد منفجره و ۳۴ هزار بمب آتش زا بر مسکو ریخته شد. آتش ضدهوایی شوروی همانند موج نخست نبود و تنها حدود ۶۰۰۰ گلوله شلیک کرد. تمام بمب افکن های "لوفت وافه" در قالب آرایش های خود از فراز شهر گذشتند و بیشتر اهداف خود را مورد اصابت قرار دادند. مجموعاً ۶۳ کارخانه و ۹۶ خانه در اثر انفجار و آتش سوزی آسیب دید. آسیب به پایگاه برق آبی شماره ۱ شبکه قطار شهری مسکو و تأسیسات حیاتی دیگری را از کار انداخت. جناح ۵۵ بمب افکن "ل
وفت وافه" مجددا به مجموعه کاخ کرملین حمله کرد و حدود ۸۰ بمب آتش زا بر آن انداخت. تلفات این بار بیشتر بود و به مرگ ۲۱۳ تن و زخمی شدن ۳۵۳ تن دیگر انجامید. دفاع ضدهوایی شوروی مدعی ساقط کردن سه هواگرد دشمن شد. جنگنده های نیروی هوایی آن نیز ۲۰۲ سورتی صورت دادند و مدعی سرنگونی چهار بمب افکن گشتند. به هر صورت این بار نیز آلمانی ها از دست رفتن تنها یک هواگرد هائی ۱۱۱ از جناح ۲۸ بمب افکن که در اثر آتش ضدهوایی آسیب دیده بود، هنگام فرود اضطراری در بارانوویچی را تأیید کردند. آژیر خطر در مسکو مجدداً ساعت ۱۸:۴۳ روز ۲۳ ژوئیه به صدا درآمد. با این حال تنها یک هواگرد شناسایی عکس برداری آلمانی در آسمان ظاهر گشت. این اخطار ساعت ۲۰:۰۵ لغو شد. به هر صورت ساعت ۲۱:۳۰ گزارشی از نزدیک شدن گروهی از بمب افکن های آلمانی مخابره گردید. در این حمله سوم ۱۲۵ بمب افکن "لوفت وافه" ۱۴۰ تن بمب بر مسکو فرو ریختند. شوروی تلاش زیادی کرد حتی از طریق احداث چندین ساخمان دروغین موقعیت بیشتر اماکن حساس را از دید شناسایی هوایی "لوفت وافه" مخفی نگاه دارد. به هر صورت مهاجمان با کمک این پروازهای شناسایی عکس برداری و تحلیل دقیق آن ها، با خطای کمی اهداف خود را
می یافتند. چند هدف مهم از جمله کارخانه شماره ۲۸ و بیمارستان کرملین مورد اصابت قرار گرفت. حمله در پوشش سنگین ابرها انجام شد و نورافکن ها قادر به روشن کردن هواگردهای آلمانی نبودند. با این حال بیش از ۲۰ هزار گلوله ضدهوایی به صورت کور شلیک شد. جنگنده های شبانه شوروی ۱۸۲ سورتی صورت دادند و مدعی چهار پیروزی در مقابل از دست رفتن پنج هواگرد خودی شدند. به هر صورت تنها یک هواگرد هائی ۱۱۱ جناح ۵۳ بمب افکن "لوفت وافه" هنگام فرود در اورشا دچار ۷۰ درصد خسارت شد. اواخر ماه ژوئیه ورماخت یک تهاجم گسترده زمینی را در تمامی طول خط مقدم آغاز کرد. بدین شکل بیشتر بمب افکن های "لوفت وافه" در ماموریت های پشتیبانی زمینی به کار گرفته شدند و حملات هوایی به مسکو با گروه های کوچکی از هواگردها پیگیری شد. با این حال شوروی مدعی بود این خسارت وارد آمده به "لوفت وافه" در جریان حملات پیشین است که از شدت آن ها کاسته است. به هر صورت، در حقیقت تا بدین زمان دفاع ضدهوایی مسکو عملکرد ضعیفی از خود نشان داده بود و "لوفت وافه" توانسته بود نسبت به خسارت حداقلی متحمل شده، آسیب زیادی به پایتخت شوروی وارد آورد. به هر صورت حمله هوایی چهارم به مسکو از ساعت ۱
:۴۵ بامداد ۲۵ ژوئیه صورت گرفت. در این حمله ۷ بمب انفجاری بر مسکو انداخته شد که یک خانه را کاملاً منهدم نمود. شوروی مدعی ساقط کردن پنج هواگرد یو ۸۸ دشمن از طریق ۲۵۹ سورتی جنگنده های خود شد اما "لوفت وافه" گزارش از از دست رفتن سه هواگرد جناح ۵۳ بمب افکن از جمله یک مورد هنگام فرود در اورشا داد. دو جنگنده شوروی نیز منهدم شدند که یکی از آن ها در اثر آتش ضدهوایی خودی بود. همان روز نخستین حمله هوایی در روشنایی روز به مسکو صورت گرفت که در جریان آن ۲۲ بمب انفجاری و ۱۰۰ بمب آتش زا بر آن انداخته شد که به آسیب دیدگی هایی از جمله در ایستگاه راه آهن و مرگ ۱۳ تن و زخمی شدن ۲۶ تن دیگر انجامید. در مجموع این روز سپاه ۶ جنگنده دفاع هوایی شوروی تعداد بی نظیر ۵۰۷ سورتی انجام داد و مدعی ساقط کردن سه هواگرد شد. به هر صورت تنها دو هواگرد شناسایی "لوفت وافه" به پایگاه های خود بازنگشتند. لاشه یکی از هواگردها از جنگل های ایسترا به میدان تئاتر مسکو منتقل شد و در معرض دید عموم قرار گرفت. شب ۲۶ ژوئیه ۶۵ هواگرد "لوفت وافه" حمله دیگری علیه مسکو ترتیب و چندین مرکز صنعتی و ده خانه را مورد اصابت قرار دادند. در نتیجه این حمله ۳۱ تن کشته و حدود
۳۰۰ تن دیگر مجروح شدند. در اثر تخریب کامل یک مدرسه تازه ساخت، صد نفر در پناهگاه آن زیرآوار ماندند اما بیشتر آن ها نجات یافتند. تسلیحات ضدهوایی شوروی ۳۴ هزار گلوله شلیک کردند و جنگنده های شبانه آن ۸۹ سورتی صورت دادند. شوروی مدعی کسب شش پیروزی هوایی شد اما آلمانی ها از دست رفتن تنها یک هواگرد هائی ۱۱۱ جناح ۲۶ بمب افکن را ثبت نمودند. دیده بانان زمینی شوروی ساعت ۲۱:۱۳ شب ۲۸ ژوئیه گزارش از مشاهده گروهی از هواگردهای آلمانی در حال نزدیک شدن به مسکو دادند. سه دقیقه بعد آژیر خطر در شهر به صدا درآمد تا مردم به پناهگاه ها بروند. این بار ۱۴ بمب انفجاری و ۱۵۰۰ بمب آتش زا بر سر مسکو ریخته شد. با توجه به ابری بودن هوا، هدف گیری به صورت کم دقتی انجام گرفت و بیشتر خانه ها آسیب دیدند. انفجار و آتش سوزی نوزده خانه، دو مغازه و یک چاپخانه را منهدم کرد. ۵ تن کشته و ۷۹ تن دیگر زخمی شدند. آتش ضدهوایی شدید بود و ۳۳ هزار گلوله شلیک کرد. جنگنده های شبانه شوروی هم ۱۳۱ سورتی انجام دادند و مدعی ساقط کردن چهار هواگرد شدند. بر مبنای داده آلمانی ها، تنها یک هواگرد هائی ۱۱۱ ها-۵ از جناح ۲۶ رزمی مورد اصاب قرار گرفت که در نزدیکی روستای گولووینو
در بخش ایسترا سقوط کرد و تمامی خدمه آن جز یک نفر کشته شدند. بایگانی ها نشان گر این است که به احتمال زیاد کوبیده شدن یک هواگرد میگ-۳ به آن موجب سقوط این بمب افکن آلمانی شده است. ستوان یکم پیوتر یِورِمیِف، خلبان این میگ-۳ با بیرون پریدن از هواگرد خود زنده ماند و نشان عالی قهرمان اتحاد شوروی به او تعلق گرفت. شب ۳۱ ژوئیه۱ اوت در آلمانی به شدت ابری، گروه کوچکی از هواگردهای آلمانی حمله هوایی دیگری علیه مسکو صورت دادند. این بار آلمانی ها از جنوب شرقی به سمت مسکو رفتند. ساعت ۲۲:۴۳ آژیر خطر در شهر به صدا درآمد اما نورافکن ها و دو جنگنده شبانه ای که به هوا خاستند، نتوانستند بمب افکن ها را بیابند. هدف این حمله کارخانه دولتی بلبرینگ سازی در جنوب شرقی مسکو بود. این کارخانه تولیدکننده اصلی بلبرینگ برای صنعت هواگرد و تانک شوروی به حساب می آمد. علاوه بر خساراتی که به کارخانه وارد آمد، سربازخانه شبه نظامیان و انبار سبزیجات در آن نزدیکی نیز در اثر آتش سوزی آسیب دیدند. در مجموع یک نفر کشته و ۲۹ تن دیگر زخمی شدند. در طول ماه ژوئیه سال ۱۹۴۱ جنگنده های شوروی مجموعاً ۸٬۰۵۲ سورتی، از جمله ۱٬۰۱۵ مورد در شب، به انجام رساند و مدعی ۵۹
پیروزی هوایی شامل ۴۶ یو ۸۸، ۱۰ هائی ۱۱۱ و ۳ دو ۲۱۵، شدند. در این مدت ۳۶ جنگنده شوروی نیز ساقط شد که به مرگ ۷ خلبان و زخمی شدن ۱۵ تن دیگر انجامید. اوت ۱۹۴۱. ساعت ۲۲:۵۰ شب ۱ اوت هشدار حمله هوایی در مسکو مجدداً صادر شد و تا ساعت ۲ بامداد به طول انجامید. دو بمب انفجاری و حدود ۱٬۰۰۰ بمب آتش زا بر بخش های مولوتووسکی و کالینینسکی انداخته شد که ۲۷ آتش سوزی به پا کرد. یک اصابت مستقیم یک خانه را تخریب نمود. آتش ضدهوایی ۱۰٬۵۰۰ هزار گلوله شلیک کرد و جنگنده های شبانه شوروی هم ۸۳ سورتی انجام دادند. با این حال هیچ یک از جنگنده ها نتوانستند بمب افکن ها را ببینند. شب بعدی یک هواگرد تنها در وضعیت دید ضعیف در ناحیه مسکو ظاهر شد اما نتوانستند هدف خود را بیابد. طبق گفته شوروی، هیچ بمبی انداخته نشد. در این شب جنگنده های شوروی برای ۹۹ سورتی برخاستند و مدعی دو پیروزی شدند و یکی از هواگردهای خودی را از دست دادند. یک جنگنده بر فراز ناحیه نورافکن ۵ در شمال نارو فومینسک یک بمب افکن هائی ۱۱۱ را رهگیری کرد و مورد حمله قرار داد. هواگرد آلمانی از جناح ۵۳ رزمی، به شدت آسیب دید اما توانست به سختی از خط مقدم عبور کند. به هر صورت، هنگام فرود اض
طراری در نزدیکی دوبینسکایا در منطقه مینسک، دچار سانحه شد و همه ۵ سرنشین آن جان باختند. "لوفت وافه" شب ۴ اوت یازدهمین حمله هوایی خود به مسکو را با ۹ بمب افکن اجرا کرد. آژیر حمله هوایی ساعت ۲۳:۳۰ به صدا درآمد و تا ساعت ۱:۴۰ بامداد طول کشید. مجموعاً ۳۰ بمب انفجاری و ۱٬۰۰۰ بمب آتش زا بر مسکو ریخته شد. در ۱۱ کارخانه و ۹ خانه آتش به پا گشت. طبق آمار شوروی، ۲۳ تن کشته و ۹۷ تن دیگر زخمی شدند. طبق معمول فرماندهی سپاه ۱ دفاع هوایی شروی مدعی شد حمله را دفع کرده و دشمن «مانند قبل ناموفق» بوده است. با این حال، خلبانان شوروی با اجرای ۵۰ سورتی، پنج جنگنده خودی را به اشکال مختلف منهدم کردند و هیچ درگیری با دشمن نداشتند. نتایج. از زمانی که مسکو از ماه ژوئیه سال ۱۹۴۱ در برد هواگردهای ناوگان دوم هوایی "لوفت وافه" قرار گرفت، بین دو تاریخ ۲۱ ژوئیه سال ۱۹۴۱ تا ۵ آوریل سال ۱۹۴۲ آلمانی ها مجموعاً ۷۶ حمل هوایی شبانه و ۱۱ حمله هوایی روزانه علیه این شهر صورت دادند. بسیاری از این حملات هوایی با تعداد کمی بمب افکن انجام شد. تا روز ۶ دسامبر سال ۱۹۴۱ در این حملات تنها سه مورد با بیش از ۱۰۰ هواگرد و شش مورد با بیش از ۵۰ هواگرد بود. در ۵۹ مو
رد از آن ها فقط از سه تا ده هواگرد استفاده شد. آلمان در ۵۹ حمله هوایی نخست تا ماه اکتبر سال ۱۹۴۱ مجموعاً تنها ۱۰۰۰ تن مواد منفجره بر مسکو ریخت که حدوداً نیمی از میزانی بود که نیروی هوایی بریتانیا در عرض فقط یک شب در جریان بمباران راهبردی آلمان در سال ۱۹۴۴ بر سر این کشور می ریخت. این مقدار به شکل روشنی نمی توانست خرابی وسیعی در مسکو ایجاد کند. یک برآورد مجموع خسارت وارد آمده به مسکو در حملات هوایی آلمان را حدود تنها ۳ درصد برآورد کرده است. بر طبق گزارش شوروی که پس از جنگ منتشر شد، در این حملات نزدیک به دو هزار نفر کشته و حدود سه برابر این میزان زخمی شدند. قریب به ۵۶۰۰ ساختمان، از جمله ۹۰ بیمارستان و ۲۵۰ مدرسه، آسیب دید یا تخریب گشت. بدین شکل تلاش آلمان برای حصول موفقیت از طریق حملات هوایی به مسکو، همانند کارزار هوایی علیه بریتانیا در نهایت به یک ناکامی بزرگ منجر شد. به وجهی که به عقیده کریستر بریستروم، نخستین پیروزی بزرگ شوروی در برابر آلمان در این آوردگاه بر فراز مسکو حاصل گشت. علاوه بر این، کارزار حملات هوایی به مسکو بخشی از منابع محدود "لوفت وافه" را صرف خود کرد و موجب تحت الشعاع قرار گرفتن عملیات های دیگر
آن شد. علل متعددی برای ناکامی آلمان در دستیابی به اهداف خود در حملات هوایی به مسکو ذکر شده است. نخستین این که بر خلاف حملات هوایی به بریتانیا، آلمان در کارزار علیه شوروی از نیروی هوایی خود عموماً برای پشتیبانی تاکتیکی نیروی زمینی استفاده می کرد و "لوفت وافه" از توان کافی برای بمباران راهبردی مسکو برخوردار نبود. دوم این که هواگردهای آلمانی در ابتدا می بایست برای رسیدن به مسکو مسافت های چند صد کیلومتری را از پایگاه های خود می پیمودند. با پیشروی خط مقدم هواگردها به پایگاه های جلوتر منتقل می شدند اما تأسیسات و زیرساخت های ضعیف تصرف شده و سرمای هوا مشکلات بیشتری برای آن ها ایجاد می کرد. سوم، بر خلاف بریتانیا، شوروی با تعداد زیادی نیروی جنگنده تمرکز زیادی بر دفاع هوایی مسکو گذاشته بود. برای مثال درحالیکه در جریان نبرد بریتانیا بریتانیایی ها تنها ۸۰۰ جنگنده برای دفاع از کل جزیره بریتانیا داشتند، دفاع هوایی شوروی تنها برای دفاع از مسکو حدود ۶۰۰ جنگنده به کار بست و گاهی از یگان های همسایه نیز کمک می گرفت.
«لمس» (انگلیسی: Touch) آهنگی از گروه دخترانه بریتانیایی لیتل میکس است. این آهنگ ابتدا به عنوان یک تک آهنگ تبلیغاتی منتشر شد و سپس به عنوان دومین تک آهنگ از چهارمین آلبوم استودیویی گروه "روزهای شکوه" (۲۰۱۶) اعلام شد. ریمیکس این آهنگ با حضور خواننده رپ آمریکایی، کید اینک، در انتشار مجدد آلبوم، نمایش داده شده است.
اتو زدن () به معنی استفاده از ابزار اتو به صورت گرم شده، برای از بین بردن چین و چروک و چین های ناخواسته روی پارچه است. گرمای آن معمولاً تا دمای ۱۸۰-۲۲۰ درجه سانتی گراد (۳۵۶-۴۲۸ فارنهایت) بسته به نوع پارچه انجام می شود. اتو کردن با سست کردن پیوندهای بین مولکول های پلیمری با زنجیره بلند در الیاف ماده کار می کند. در حالی که مولکول ها داغ هستند، الیاف بر اثر وزن آهن صاف می شوند و با سرد شدن شکل جدید خود را حفظ می کنند. برخی از پارچه ها، مانند پنبه، برای شل شدن پیوندهای بین مولکولی نیاز به اضافه کردن آب دارند. بسیاری از پارچه های مدرن (که در اواسط سده بیستم میلادی یا پس از آن توسعه یافتند) به عنوان نیاز کم یا بدون نیاز به اتو تبلیغ می شوند. لباس های پرس دائمی برای کاهش اتوکشی لازم با ترکیب پلی استر مقاوم در برابر چروک با پنبه ساخته شده است. نخستین استفاده شناخته شده از فلز گرما داده شده برای "اتو کردن" لباس ها در چین رخ داده است. اتو برقی در سال ۱۸۸۲ توسط هنری سیلی وایت اختراع شد.
دنار، امروزه شناخته شده با نام های دینار ساسانی و دینار طلای ساسانی، نوعی سکه طلا بود که در شاهنشاهی ساسانی ضرب می شد. علی رغم وجود سیستم دو فلزی برپایه طلا و نقره از زمان زمامداری اردشیر بابکان، شاهان ساسانی به ندرت سکه طلا ضرب می کردند و در معاملات بازرگانی، دینارهای ساسانی توان مقابله با سولیدوس های روم شرقی را نداشتند. به نظر می رسد که دینار ساسانی نه به مثابه پول، بلکه به عنوان یک کالای تجاری عمل می کرده که برحسب وزن و ظرافت و عیارش دادوستد می شده است. امروزه معیار مشخصی برای تعیین نسبت ارزش میان سکه های طلا و نقره در عصر ساسانی وجود ندارد. بااین حال برخی با درنظرگرفتن نظام پولی آتیک که از عصر هلنیستی در ایران رایج بوده، ارزش هر دینار طلا را برابر با بیست درهم نقره گرفته اند. ارزیابی دیگری اما ارزش یک دینار طلا را برابر دوازده درهم نقره دانسته است. پیشینه. شکل گیری. تا کنون هیچ سکه طلای تأییدشده ای از دوره اشکانی به دست نیامده و اصالت معدود نمونه های منسوب به این دوره هم اغلب مورد تردید جدی قرار گرفته است. برپایه ارزیابی دیوید سلوود، سکه های طلا در نظام پولی اشکانی جایگاهی نداشتند و احتمالاً تنها به صورت
نمادین ضرب می شدند. با توجه به رونوشت پارتی سنگ نوشته شاپور یکم بر کعبه زرتشت، دنار می تواند واحد پولی احتمالی برای سکه های طلای اشکانی باشد. نسبت طلا به نقره در آن زمان ⅓۱۳ به ۱ بود و بدین ترتیب یک سکه طلای ۸ گرمی بایستی برابر با ۶ چهاردرهم و ۲۴ درهم نقره ارزش داشته باشد. شناسایی نمونه هایی از سکه های نقره زراندود از دوره اشکانی می تواند بیانگر وجود داشتن سکه های طلای حقیقی در همان زمان باشد. بدین صورت که اشخاصی با زراندودکردن سکه های نقره، آن ها را به عنوان نمونه های اصل دادوستد می کردند. بیشتر پژوهشگران اصالت تقریباً تمام سکه های طلای شناخته شده از دوره اشکانی را زیرسئوال برده و آن ها را جعلی دانسته اند. تنها مورد استثنا، سکه ای ناخالص با درصد بالایی نقره است که باستان شناسان روس آن را در طلاتپه افغانستان کشف کرده اند. سکه مذکور احتمالاً منسوب به سیناتروک یکم و ضرب مرو است. روی سکه، کنار نیم تنه شاه اشکانی، چهره حاکمی محلی به صورت روچاپ دیده می شود. به احتمالی، این سکه، نه یک سکه اشکانی، بلکه «تقلیدی باستانی از سکه های اشکانی» است. پس از نبرد نصیبین، به موجب پیمان صلحی که پس از آن بسته شد، حجم زیادی طلا ب
ه عنوان غرامت جنگی از سوی امپراتوری روم به اشکانیان پرداخت شد. همین طلاها احتمالاً در ضرب نخستین دینارهای ساسانی نقشی بسزا داشتند. امروزه یک سکه طلای پیشاساسانی در موزه ملک وجود دارد که با سکه های یکی از شاهان منطقه پارس در زمان اشکانیان به نام اردشیر دوم همانندی دارد. کهن ترین دینار منسوب به ساسانیان، سکه ای از اردشیر بابکان است که چهره وی را با تاجی مشابه تاج مهرداد دوم نشان می دهد و پشت سکه نیز آتش زرتشتی بر پایه ای، مشابه تخت حجاری شده بر آرامگاه داریوش بزرگ قرار گرفته است. متن روی این سکه اردشیر را به جای «شاهنشاه ایران»، «شاه ایران» معرفی می کند. باوجود بدون تاریخ بودن این سکه، شاپور شهبازی ضرب آن را به پیش از چیرگی اردشیر بر اردوان چهارم در نبرد هرمزدگان و اختیار رسمی عنوان شاهنشاه از سوی اردشیر مربوط دانست. شهبازی همچنین ارجاعات تجسمی این سکه به مهرداد دوم و داریوش بزرگ را نشانه تلاش های اردشیر برای معرفی خود به عنوان بازگرداننده شکوه گذشته ایران ارزیابی کرد. این دینار که با وزن ۸٫۴۷ گرم، سنگین تر از دینارهای معمول در اوایل دوران ساسانی است، امروزه در موزه بریتانیا نگهداری می شود. طبق ارزیابی حسن پیرن