Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ارکت داشتند و فنون ساختارهای دفاعی مدرن را به ایرانیان منتقل می کردند. علاوه بر این، آموزش نیروهای نظامی صفوی در استفاده از توپ ها و اسلحه های باروتی، به ارتش ایران توانایی مقابله با نیروهای عثمانی و سایر دشمنان منطقه ای را می بخشید. این کارشناسان همچنین در توسعهٔ تاکتیک های نظامی، سازماندهی واحدهای ارتش و بهبود هماهنگی میان پیاده نظام و سواره نظام نقش مؤثری داشتند. ارتباط نظامی با ایتالیا علاوه بر انتقال فناوری و آموزش، زمینهٔ دسترسی ایران به تجهیزات پیشرفتهٔ اروپایی را نیز فراهم می کرد. شاه عباس با واردات توپ، تفنگ و دیگر ادوات جنگی از طریق واسطه های ایتالیایی، توانست قدرت دفاعی ایران را در مناطق حساس و مرزی به طور چشمگیری افزایش دهد. این همکاری ها نشان می دهد که روابط نظامی ایران و ایتالیا، فراتر از یک تعامل ساده، یک فرآیند پیچیده و استراتژیک بود که همزمان شامل آموزش، مهندسی دفاعی و تأمین تجهیزات نظامی پیشرفته می شد و نقش مهمی در تثبیت موقعیت ایران صفوی در منطقه داشت. روابط فرهنگی و مذهبی. یکی از ابعاد مهم روابط ایران صفوی و ایتالیا در دوران شاه عباس اول، تعاملات فرهنگی و مذهبی بود که نقش بسزایی در تبادل د
انش و هنر میان دو تمدن ایفا کرد. مأموران مذهبی کاتولیک، به ویژه اعضای جماعت یسوعی، وارد ایران شدند و با فعالیت در حوزه های مختلف علمی و هنری، زمینهٔ گسترش دانش های غربی را در ایران فراهم آوردند. این گروه ها نه تنها در امور دینی حضور داشتند، بلکه در آموزش علوم طبیعی، نجوم، ریاضیات، معماری و هنر نیز فعالیت می کردند و موجب انتقال تکنیک ها و شیوه های جدید آموزشی و هنری به دربار صفوی شدند. جماعت یسوعی و دیگر مأموران مذهبی اقدام به تأسیس مدارس، کلیساها و مراکز آموزشی در اصفهان و دیگر شهرهای مهم صفوی کردند. این مدارس به آموزش زبان های اروپایی، علوم طبیعی و ریاضیات و همچنین هنرهای تجسمی می پرداختند و نقش مهمی در شکل گیری تبادل فرهنگی میان ایران و ایتالیا ایفا کردند. علاوه بر آن، حضور هنرمندان و صنعتگران ایتالیایی در دربار صفوی، تأثیر قابل توجهی بر معماری، نقاشی، خوشنویسی و صنایع دستی ایران گذاشت و موجب تلفیق سبک های ایرانی و اروپایی در آثار هنری شد. این تعاملات فرهنگی و مذهبی، علاوه بر جنبه های آموزشی و هنری، زمینه ساز گسترش تبادلات فکری و علمی نیز بود. نسخه های خطی و کتاب های علمی غربی به ایران منتقل شد و دانشجویان
و استادان صفوی با روش های آموزشی و پژوهشی اروپایی آشنا شدند. این فرآیند باعث شد که ایران در دورهٔ شاه عباس، علاوه بر تقویت قدرت نظامی و اقتصادی، از نظر فرهنگی و علمی نیز به سطح بالاتری از تعامل با اروپا دست یابد. به این ترتیب، روابط فرهنگی و مذهبی میان ایران صفوی و ایتالیا نه تنها به انتقال دانش و هنر محدود می شد، بلکه پل ارتباطی عمیقی میان دو تمدن ایجاد کرد و تأثیرات آن در معماری، هنر و علوم ایران تا سال ها پس از دوران صفوی باقی ماند. روابط اقتصادی و تجاری. یکی از مهم ترین جنبه های تعامل ایران صفوی با ایتالیا در دوران شاه عباس اول، روابط اقتصادی و تجاری بود که نقش کلیدی در توسعهٔ اقتصاد ایران و گسترش مبادلات بین المللی داشت. ایتالیا، به ویژه از طریق جمهوری های دریایی ونیز و جنوا، به عنوان واسطه ای اصلی در تجارت بین ایران و اروپا عمل می کرد. این جمهوری های تجاری با شبکه های گستردهٔ خود در دریای مدیترانه و مسیرهای دریایی، امکان انتقال کالاهای ایرانی به بازارهای اروپایی و برعکس را فراهم می آوردند. ایرانیان به ویژه ابریشم، ادویه، فرش و سایر محصولات لوکس و با ارزش را از طریق بازرگانان ونیزی و جنوایی به اروپا صادر
می کردند. صادرات ابریشم ایران به اروپا نه تنها موجب رونق اقتصادی در شهرهای صفوی شد، بلکه باعث شد ایران به یکی از منابع مهم تامین ابریشم برای بازارهای اروپایی تبدیل گردد. در مقابل، کالاهای اروپایی از جمله شیشه، ابزارآلات فلزی، کتب علمی و فناوری های نوین وارد ایران می شد و موجب ارتقای سطح فنی و صنعتی و همچنین تنوع کالاهای مصرفی در بازارهای داخلی می گردید. روابط تجاری میان ایران و ایتالیا تنها به تبادل کالا محدود نمی شد؛ بلکه انتقال فناوری های نوین تولید، شیوه های تجاری و مدیریت بازرگانی نیز از طریق این ارتباطات صورت می گرفت. بازرگانان ایتالیایی به عنوان واسطه های تجاری، اطلاعات دقیق دربارهٔ بازارهای اروپایی، نرخ ها و تقاضای کالاها را نیز در اختیار ایرانیان قرار می دادند و به این ترتیب، تجارت ایران به شکل سازمان یافته تر و سودمندتری شکل گرفت. علاوه بر جنبه اقتصادی، این روابط موجب تقویت پیوندهای فرهنگی و اجتماعی میان دو ملت نیز شد. بازرگانان و خانواده های آن ها به ایران سفر می کردند، در زندگی شهری و فرهنگی اصفهان و سایر شهرها حضور پیدا می کردند و تأثیرات فرهنگی اروپایی را به صورت غیرمستقیم در ایران گسترش می دادن
د. به این ترتیب، روابط اقتصادی و تجاری میان ایران صفوی و ایتالیا نه تنها به رونق بازارها و توسعهٔ تجارت بین المللی منجر شد، بلکه نقش مهمی در ایجاد شبکه های گستردهٔ فرهنگی و فناورانه میان شرق و غرب ایفا کرد. تأثیرات و نتایج. روابط میان ایران صفوی و ایتالیا، به ویژه در دوران شاه عباس اول، تأثیرات گسترده و چندوجهی بر ابعاد مختلف زندگی سیاسی، نظامی، اقتصادی و فرهنگی ایران داشت. یکی از مهم ترین نتایج این تعاملات، ورود فناوری ها و علوم غربی به ایران بود. کارشناسان نظامی و مهندسان ایتالیایی، با آموزش ارتش و توسعهٔ توپخانه و استحکامات دفاعی، توانستند قدرت نظامی ایران را افزایش دهند و امکان مقابلهٔ مؤثر با تهدیدات منطقه ای، به ویژه از سوی امپراتوری عثمانی، را فراهم کنند. در حوزهٔ فرهنگی، حضور مأموران مذهبی و اعضای جماعت یسوعی، انتقال علوم طبیعی، نجوم، ریاضیات و هنرهای اروپایی را به ایران تسهیل کرد. تأسیس مدارس، کلیساها و مراکز آموزشی در اصفهان و دیگر شهرهای صفوی موجب شد که تبادلات فرهنگی و علمی میان ایران و اروپا تقویت شود و تاثیرات آن تا سال ها پس از دوران صفوی در هنر، معماری، آموزش و صنایع دستی ایران باقی بماند. از
نظر اقتصادی، روابط با ایتالیا و جمهوری های تجاری آن مانند ونیز و جنوا، ایران را به یکی از مراکز مهم تجارت بین المللی تبدیل کرد. صادرات ابریشم، فرش، ادویه و دیگر محصولات ایرانی به اروپا و واردات کالاها و فناوری های اروپایی، موجب رونق بازارهای داخلی، افزایش درآمد دولت صفوی و توسعهٔ شبکه های تجاری شد. این تعاملات اقتصادی، علاوه بر منافع مالی، به ایجاد پیوندهای اجتماعی و فرهنگی میان بازرگانان و خانواده های آنان در ایران و اروپا کمک کرد و ایران را به یک نقطهٔ اتصال مهم در تجارت شرق و غرب تبدیل نمود. در مجموع، روابط ایران صفوی و ایتالیا، اگرچه در برخی جنبه ها محدود به ارتباطات غیررسمی و واسطه های تجاری بود، اما تأثیر عمیقی بر ارتقای توان نظامی، پیشرفت اقتصادی و گسترش فرهنگی ایران گذاشت. این تعاملات باعث شد ایران نه تنها به عنوان یک قدرت منطقه ای، بلکه به عنوان یک مرکز مهم تجاری و فرهنگی در تعامل با اروپا شناخته شود و جایگاه خود را در شبکه های سیاسی، اقتصادی و فرهنگی دوران مدرن اولیه تثبیت نماید. آثار این روابط حتی در دوره های پس از صفوی، در زمینه های نظامی، اقتصادی و فرهنگی همچنان مشهود بود. فناوری ها و روش های نظا
می اروپایی، شیوه های تجاری و شبکه های بازرگانی، و همچنین دستاوردهای فرهنگی و آموزشی منتقل شده از آن دوران، پایه ای برای تعاملات بعدی ایران با اروپا فراهم کرد. این ارتباطات طولانی مدت باعث شد ایران بتواند موقعیت خود را در تجارت بین المللی حفظ کرده و تأثیرات فرهنگی اروپایی را در هنر، معماری و آموزش کشور استمرار بخشد. بدین ترتیب، میراث روابط ایران و ایتالیا در عصر صفوی، تأثیری پایدار بر توسعهٔ اقتصادی، توان نظامی و گسترش فرهنگی ایران در قرن های بعدی داشت و ایران را به یک پل ارتباطی مهم میان شرق و غرب تبدیل نمود.
گردشگری یک بخش رو به رشد و کلید اقتصاد چندین منطقه از کشور برزیل است. این کشور در سال 2018، تعداد 6.589 میلیون نفر بازدیدکننده داشت و از نظر ورود گردشگران بین المللی، دومین مقصد اصلی در آمریکای جنوبی پس از آرژانتین و سومین مقصد در آمریکای لاتین پس از مکزیک و آرژانتین بود. درآمد حاصل از گردشگران بین المللی در سال 2015 به رسید که روند بهبودی پس از بحران اقتصادی 2008-2009 را ادامه می دهد.
لورنزو فراگولا (؛ زادهٔ ) خواننده و ترانه سرای اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۱۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. او پس از برنده شدن در فصل هشتم برنامه استعدادیابی ایتالیایی "ایکس فاکتور" به شهرت رسید. تک آهنگ برنده او به نام «دلیل چرا» در صدر جدول تک آهنگ های ایتالیا قرار گرفت و بعداً توسط فدراسیون صنعت موسیقی ایتالیا گواهی پلاتینیوم دوگانه دریافت کرد. فراگولا در شصت و پنجمین و شصت و ششمین جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد و آهنگ های «Siamo uguali» و «Infinite volte» را اجرا کرد و به ترتیب در رتبه های دهم و پنجم قرار گرفت. هر دو آلبوم اول او "با نام" "«۱۹۹۵»" که در ۳۱ مارس ۲۰۱۵ در ایتالیا منتشر شد و آلبوم بعدی آن با نام « "Zero Gravity»" در صدر جدول آلبوم های ایتالیا قرار گرفتند. زندگینامه. لورنزو فراگولا در ۲۶ آوریل ۱۹۹۵ در کاتانیا متولد شد. والدینش وقتی او سه ساله بود از هم جدا شدند. از آن زمان، او با مادر و برادرش زندگی می کرد. علاقه او به موسیقی توسط پدرش که نوازنده پیانو است صورت گرفت. فراگولا در کودکی شروع به یادگیری موسیقی کرد و متعاقباً وارد گروه کر شد. با وجود اینکه از چند سال پیش آهنگ می نوشت، تا ۱۷
سالگی از خواندن آنها برای تماشاگران خودداری می کرد، تا اینکه آهنگی را برای یک نمایش موزیکال بر اساس فیلم "شکسپیر عاشق" ساخت و اجرا کرد. فراگولا پس از اتمام دبیرستان، به بولونیا نقل مکان کرد و در آنجا شروع به تحصیل در رشته هنر موسیقی و سرگرمی نمود. در سال ۲۰۱۳، او برای سری هفتم برنامه استعدادیابی ایتالیایی "اکس فاکتور" تست داد، اما نتوانست در مرحله اول انتخاب قبول شود. او بار دیگر در سال ۲۰۱۴ تلاش کرد تا در این مسابقه شرکت کند، زمانی که آهنگ «Cosa sono le nuvole» اثر دومنیکو مودونیو و آهنگ خودش «The Reason Why» را اجرا کرد. در نتیجه، به عنوان یکی از شرکت کنندگان سری هشتم "اکس فاکتور" انتخاب شد. فراگولا که توسط فدز از او نام برده شد، به فینال این مسابقه رسید و در ۱۱ دسامبر ۲۰۱۴، با شکست دادن نفر دوم به عنوان برنده اعلام شد. جایزه او یک قرارداد ضبط با سونی موزیک به ارزش اعلام شده ۳۰۰۰۰۰ یورو بود. در طول هفته قبل از فینال "اکس فاکتور"، اولین تک آهنگ فراگولا و همچنین آهنگ جدید اجرا شده توسط دیگر شرکت کنندگان نیمه نهایی، در ایستگاه های رادیویی ایتالیا و به صورت دانلود دیجیتال منتشر شد. این آهنگ با عنوان «دلیل چرا»
بلافاصله به موفقیت تجاری دست یافت و در هفته اول خود به صدر جدول ایتالیا رسید. این تک آهنگ همچنین توسط فدراسیون صنعت موسیقی ایتالیا گواهی پلاتینیوم دوگانه دریافت کرد که نشان دهنده فروش بیش از ۶۰ هزار نسخه است. این آهنگ بعداً با نام خودش که توسط سونی میوزیک در ۱۲ دسامبر ۲۰۱۴ منتشر شد. در دسامبر همان سال، فراگولا در موزیک ویدیوی آهنگ «Sayonara» که توسط نفر دوم "اکس فاکتور" منتشر شده بود، ظاهر شد. اندکی پس از آن، فراگولا قراردادی با نیوتوپیا امضا کرد. طبق این قرارداد، فراگولا اکنون به طور مشترک توسط نیوتوپیا و سونی موزیک مدیریت می شود. وی در فوریه ۲۰۱۵، در بخش «هنرمندان بزرگ» شصت و پنجمین جشنواره موسیقی سانرمو با اجرای آهنگ «سیامو اوگالی» که با همکاری فدز و فاوستو کولیاتی نوشته شده بود، شرکت کرد. در طول مسابقه، همچنین آهنگ «اونا سیتی پر کانتاره» اثر رون را که اقتباسی ایتالیایی از آهنگ «جاده» است و در اصل توسط جکسون براون ضبط شده بود را بازخوانی کرد. پس از رسیدن به فینال، در جایگاه دهم قرار گرفت. اولین آلبوم فراگولا با نام «"۱۹۹۵»" در ۳۱ مارس ۲۰۱۵ منتشر شد. این آلبوم که از آهنگ های ایتالیایی و انگلیسی تشکیل شده ا
ست، شامل تک آهنگ های قبلی او به نام های «The Reason Why» و «Siamo uguali» و همچنین آهنگ هایی که توسط نک، ربکا فرگوسن و تام اودل نوشته شده است، می شود. "آلبوم ۱۹۹۵" در صدر جدول آلبوم های ایتالیا قرار گرفت. همچنین تک آهنگ های «The Rest» که در آوریل ۲۰۱۵ منتشر شد و «#fuori c'è il sole» که در تابستان ۲۰۱۵ به ده آهنگ برتر ایتالیا تبدیل شد، از این آلبوم منتشر شدند. او در ۲۹ ژوئن ۲۰۱۵، در پالالوتوماتیکا در رم نمایشی با عنوان «"Fragola al cinema»" اجرا کرد و به صورت زنده در ۱۸۰ سینمای ایتالیا پخش شد. این اجرا، با حضور فرانچسکا میچلن، روکو هانت، کیارا و نک به عنوان مهمانان موسیقی انجام شد. او در فوریه ۲۰۱۶، برای دومین سال متوالی در جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرده و آهنگ «Infinite volte» را اجرا کرد که در بخش هنرمندان بزرگ به مقام پنجم رسید. این آلبوم به دومین آلبوم شماره یک او در جدول آلبوم های ایتالیا تبدیل شد. همچنین تک آهنگ های «Luce che entra» و «D'improvviso» را به ترتیب به عنوان طلا و پلاتین در ایتالیا به ثبت رساند. در ۲۱ مه ۲۰۱۶، فراگولا سرود ملی ایتالیا را در شصت و هشتمین فینال جام حذفی ایتالیا در ورزشگاه المپ
یک رم اجرا کرد. در سال ۲۰۱۴، زمانی که فراگولا به عنوان یکی از شرکت کنندگان سری هشتم "ایکس فاکتور" انتخاب شد، با دوست دخترش فدریکا کانسیگلیو، نامزد بود. فراگولا در مصاحبه ای که با نسخه ایتالیایی "ونیتی فر" منتشر شد، اظهار داشت که خود را گویی با او ازدواج کرده است می داند، زیرا این زوج بلافاصله پس از اتمام دبیرستان زندگی مشترک خود را آغاز کردند و وقت خود را بین بولونیا، جایی که او در رشته هنر و موسیقی تحصیل می کرد، و مودنا جایی که فراگولا در رشته بیوتکنولوژی تحصیل می کرد، تقسیم کردند. با این حال، در اواخر دسامبر ۲۰۱۴ کانسیگلیو از طریق یک پست فیسبوک اعلام کرد که این زوج در ۱۷ دسامبر همان سال از هم جدا شده اند.
جیرولامو جیگلی (یا "جرولامو"؛ ۱۴ اکتبر ۱۶۶۰ – ۴ ژانویه ۱۷۲۲) نویسنده، نمایشنامه نویس و محقق ایتالیایی بود. زندگی نامه. او در خانواده ای از نانسی در سینا متولد شد و توسط عمویش به فرزندی پذیرفته شد و نام خانوادگی گیگلی را از او گرفت. او در جوانی با لارنزیا پرفتی ازدواج کرد که از او صاحب دوازده فرزند شد. در سال ۱۶۹۸، او در دانشگاه پاویا و بعداً در دانشگاه سینا، به عنوان استاد ادبیات توسکانی تدریس کرد. او مرتباً به آکادمی اینتروناتی می رفت (همچنین منشی شد)، جایی که به او لقب "L'Economico" ("بودجه") داده بودند. آثار. گیگلی کمدی فرانسوی را با طنزی سرزنده و خودجوش اقتباس کرد. به عنوان مثال، "«ایل دون پیلون، اوورو ایل باکتون فالسو"» (۱۷۱۱) اقتباسی از "تارتوف" اثر مولیر است. در اینجا، گیگلی از زبان سینا برای ساختن طنزی شوخ طبعانه از شخصیت های آن دوران استفاده می کند. در "«لا سورلینا دی دون پیلون»" (۱۷۱۲)، گیگلی خانواده خود، به ویژه همسرش را دست می اندازد. در همان سال گیگلی "«ایل گازتینو و آویسی ایده آلی»" را نوشت و شخصیت های مرتبط با دنیای دانشگاهی، مذهبی و درباری را به سخره گرفت. او علاوه بر نمایشنامه ها، حدود چهل قط
عه موسیقی نیز نوشت. گیگلی همچنین به تحقیقات تاریخی و تنوع زبانی پرداخت. قابل توجه ترین اثر تاریخی او دفتر خاطرات سیه نا (یا "عاقل") است، اثری دو جلدی که پس از مرگش در سال ۱۷۲۳ توسط پسرش لودویگ منتشر شد. در دفتر خاطرات، گیگلی «چیزهای برجسته مقدس و دنیوی را که وقایع سیه نا را نشان می دادند» جمع آوری کرد، که به صورت روزانه مرتب شده بودند؛ بنابراین حاوی اطلاعات تاریخی زیادی از قرن های گذشته در مورد آداب و رسوم، سنت ها و نهادهای سیه نا بود. در سال ۱۷۱۷، او تمام نوشته های سنت کاترین سینا را منتشر کرد، اما به زبانی طنزآمیز و خنده دار: به اصطلاح "«واژگان کاترینیانو»". این زیر سؤال بردن زبان فلورانس، علاوه بر نظرش در مورد برتری فلورانس بر سینا، به ایجاد اختلاف با آکادمی دلا کروسکا منجر شد که از آن اخراج شد. گیگلی هرگز دیدگاه های خود در مورد زبان را انکار نکرد و بنابراین تحت فشار همان آکادمی دلا کروسکا به تبعید فرستاده شد. "«واژگان کاترینیانو»" او در ۹ سپتامبر ۱۷۱۷ در فلورانس در میدان سنت آپولیناره سوزانده شد. گیگلی سپس مجبور شد ابتدا به ویتربو و سپس به رم نقل مکان کند و در دوره پایانی زندگی خود به سینا بازگردد. با این
حال، به دلیل رسوایی اقتصادی و اجتماعی، تصمیم گرفت به رم بازگردد و در سال ۱۷۲۲ در آنجا درگذشت. پیش از مرگش، تفسیر او بر اثر سلسو چیتادینی در مورد لاتین عامیانه و گویش توسکانی در سال ۱۷۲۱ منتشر شد. در سال ۱۷۰۷، این کتاب در سینا با تقدیمی به دوک بزرگ کوزیمو سوم منتشر شد: «زندگی عروس سراف عیسی مسیح سنت کاترین سینا، که اکنون با وفاداری از افسانه لاتین که توسط ب. ریموند کاپوا، اعتراف کننده او برای آقای کانن برناردینو پچی آکادمیک تاجگذاری شده، گردآوری شده است».
روزلا پستورینو (رجیو کالابریا، ۱۹۷۸) نویسنده ایتالیایی است. او در سال ۲۰۱۳ برنده "جایزه بین المللی شهر پن" و در سال ۲۰۱۸ برنده جایزه راپالو کاریگه و جایزه کمپیلو شد. زندگی. پوستورینو در سال ۱۹۷۸ در رجیو کالابریا، جنوب ایتالیا متولد شد و در سن لورنزو آل ماره، لیگوریا، شمال ایتالیا بزرگ شد. در سال ۲۰۰۱ به رم نقل مکان کرد. پوستورینو اولین داستان خود با عنوان «در یک کپسول» را در سال ۲۰۰۴ در مجموعه «دخترانی "که" باید بشناسید» منتشر کرد. در سال ۲۰۰۷ اولین رمان خود "با عنوان" «اتاق طبقه بالا» را منتشر کرد. رمان طعم دهنده ها ("در میز گرگ") در سال ۲۰۱۸ برنده پنجاه و ششمین جایزه کامپیلو، جایزه لوئیجی روسو، جایزه راپالو و جایزه پرمیو ویگوانو لوسیو ماستروناردی شد. پوستورینو همچنین آثار مارگریت دوراس را ترجمه و ویرایش کرده است.
اورل پلاساری (متولد ۱۶ سپتامبر ۱۹۵۶) مدرس، محقق، نویسنده، مترجم و استاد دانشگاه آلبانیایی است. اوایل زندگی و تحصیلات. پلاساری در تیرانا متولد شد، و تمام مقاطع تحصیلی خود را در آنجا به پایان رساند. در هفده سالگی، در حالی که هنوز در دبیرستان بود، پلاساری شروع به انتشار ترجمه هایی از ادبیات جهان کرد (مجله «ننتوری»، سال ۱۹۷۳، شماره ۳). نویسندگانی هستند که او را با اصالت آرومانی توصیف می کنند، اگرچه او هرگز این را نپذیرفته است. شغل. پس از فارغ التحصیلی از دبیرستان، خدمت سربازی اجباری را انجام داد و از آنجایی که چندین سال به دلایل «زندگینامه ای» از حق ادامه تحصیل در مقاطع بالاتر محروم شد، کار خود را در ابتدایی ترین سطح مطبوعات، به عنوان ویراستار حروف چینی برای «میهال دوری» آغاز کرد. از سال ۱۹۸۲ به عنوان ویراستار ادبی در مجله «ننتوری»، ارگان اتحادیه نویسندگان و هنرمندان آلبانی، مشغول به کار شد. پس از فارغ التحصیلی در سال ۱۹۸۹، به عنوان ویراستار ادبیات ترجمه شده و بعداً در سال ۱۹۹۰ به عنوان دبیر هیئت تحریریه در همان مجله مشغول به کار شد. از سال ۱۹۹۰، او به عنوان مدرس پاره وقت در دانشکده تاریخ و زبان شناسی دانشگاه تیر
انا مشغول به کار شد. در سال ۱۹۹۱، دوره کارشناسی ارشد خود را در دانشگاه "آلکالا" در مادرید، اسپانیا، به پایان رساند و در سال ۱۹۹۲، به عنوان مدرس تمام وقت در دانشکده تاریخ و زبان شناسی (UT) مشغول به کار شد و در آنجا سمت معاون رئیس دانشکده را نیز بر عهده داشت. در سال ۱۹۹۴، مدرک دکترای خود را در رشته ادبیات تطبیقی دریافت کرد. پلاساری مدرس و پژوهشگر دکترا در دروس دانشگاهی مانند «تاریخ زیبایی شناسی» و «اصول زیبایی شناسی» و همچنین دروس ویژه «مقدمه ای بر روایت شناسی»، «نظریه دریافت» و غیره بود. در سال ۱۹۹۵ او به عنوان «دانشیار» منصوب شد و از سال ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۶ به عنوان مدرس مهمان در اینالکو (مؤسسه زبان ها و تمدن های شرقی) پاریس فعالیت داشت. پس از بازگشت به آلبانی، تا سال ۱۹۹۸ در دانشکده تاریخ و زبان شناسی (UT) به کار خود ادامه داد، تا اینکه مدیر کتابخانه ملی آلبانی شد، پستی که تا سال ۲۰۱۴ همچنان در اختیار داشت از سال ۲۰۱۰ عنوان «استاد» را به خود اختصاص داده است. در دوره کارشناسی ارشد سطح دوم علوم کتابداری، که در سیستم آموزشی آلبانی سازماندهی شده است، او موضوع «مقدمه ای بر آلبانی شناسی» را تدوین کرده است. از سال ۲۰۱۴ تا
۲۰۲۳، او در آکادمی مطالعات آلبانی به عنوان مدیر مرکز دایرةالمعارف آلبانی خدمت کرد. از سال ۲۰۲۴، او به عنوان یک نویسنده آزاد فعالیت می کند.
هارولد اگبرت کمپینگ (۱۹ ژوئیه ۱۹۲ ۱۵ دسامبر ۲۰۱۳) گوینده رادیویی و مبلغ مسیحی آمریکایی بود. از سال ۱۹۵۸، او به عنوان رئیس رادیوی فمیلی، یک گروه ایستگاه رادیویی مستقر در کالیفرنیا، خدمت کرد که در اوج خود، برای بیش از ۱۵۰ بازار در ایالات متحده برنامه پخش می کرد. در اکتبر ۲۰۱۱، او پس از سکته مغزی از فعالیت در عرصه پخش بازنشسته شد، اما تا زمان مرگش همچنان در رادیوی خانوادگی فعالیت داشت. کمپینگ به خاطر صدور پیش بینی های متوالی و ناموفق در مورد تاریخ های آخرالزمان بدنام است، که موقتاً برای او پیروان جهانی و میلیون ها دلار کمک مالی به ارمغان آورد. کمپینگ ابتدا پیش بینی کرد که روز داوری در حدود ۶ سپتامبر ۱۹۹۴ رخ خواهد داد. وقتی این اتفاق نیفتاد، او تاریخ را به ۲۹ سپتامبر و سپس به ۲ اکتبر تغییر داد. در سال ۲۰۰۵، کمپینگ ظهور دوم مسیح را در ۲۱ مه ۲۰۱۱ پیش بینی کرد که در آن نجات یافتگان در عروج به آسمان برده می شوند و «به دنبال آن پنج ماه آتش، گوگرد و طاعون بر روی زمین رخ خواهد داد که در آن روزانه میلیون ها نفر جان خود را از دست می دهند و در ۲۱ اکتبر ۲۰۱۱ با نابودی نهایی جهان به اوج خود خواهد رسید.» پیش بینی او برای ۲۱ م
ه ۲۰۱۱ به طور گسترده گزارش شد، که بخشی از آن به دلیل کمپین تبلیغاتی گسترده توسط رادیو خانواده بود، و باعث تمسخر سازمان های ملحد و تکذیب سازمان های مسیحی شد. پس از آنکه ۲۱ مه بدون وقوع رویدادهای پیش بینی شده گذشت، کمپینگ گفت که معتقد است در آن تاریخ، داوری «معنوی» رخ داده است و عروج فیزیکی در ۲۱ اکتبر ۲۰۱۱، همزمان با نابودی نهایی جهان توسط خدا، رخ خواهد داد. کمپینگ به جز یک حضور مطبوعاتی در ۲۳ مه ۲۰۱۱، پس از ۲۱ مه، به ویژه پس از سکته مغزی در ژوئن ۲۰۱۱، تا حد زیادی از مصاحبه های مطبوعاتی خودداری کرد. پس از آنکه ۲۱ اکتبر ۲۰۱۱ بدون وقوع آخرالزمان پیش بینی شده سپری شد، رسانه های جریان اصلی، کمپینگ را یک پیامبر دروغین خواندند و اظهار داشتند که پس از «پیش بینی ناموفق «روز قیامت»، خدمت او از هم خواهد پاشید». گزارش شده است که کمپینگ در ۱۶ اکتبر ۲۰۱۱، تنها چند روز قبل از پیش بینی نهایی خود برای پایان جهان، از سمت خود در رادیو خانواده بازنشسته شده است. با این حال، دخترش بعداً توضیح داد که او به طور کامل بازنشسته نشده بود، بلکه در حین کار از راه دور، نقشی را در رادیو خانوادگی حفظ می کرد. کمپینگ در یک مصاحبه خصوصی اعتراف
کرد که دیگر معتقد نیست کسی بتواند زمان عروج یا پایان جهان را بداند، که کاملاً با موضع قبلی او در این مورد مغایرت دارد. در مارس ۲۰۱۲، او اظهار داشت که تلاشش برای پیش بینی تاریخ «گناه» بوده و منتقدانش در تأکید بر کلام درست گفته اند: «از آن روز و ساعت هیچ کس خبر ندارد». او اضافه کرد که اکنون «با اشتیاق بیشتری» در کتاب مقدس جستجو می کند... نه برای یافتن تاریخ ها، بلکه برای وفاداری بیشتر به فهم [خود]. پس از شکست پیشگویی های کمپینگ، رادیو خانواده متحمل ضرر قابل توجهی در دارایی ها، کارکنان و درآمد خود شد.
فرانچسکو باچینی (؛ زادهٔ ) خواننده و ترانه سرای اهل ایتالیا است. زندگی و حرفه. باچینی که در جنوا متولد شده بود، اولین فعالیت رسمی خود را در سال ۱۹۸۸ با آهنگ «Mamma dammi i soldi» که آهنگ پایانی سی و هشتمین دوره جشنواره موسیقی سانرمو بود آغاز کرد. با قراردادی که با کاترینا کازلی امضا کرد، در سال ۱۹۸۹ اولین آلبوم خود "با نام" "«Cartoons»" را منتشر کرد که هم از نظر هنری و هم از نظر تجاری موفقیت آمیز بود. در سال ۱۹۹۰، او در مسابقه فستیوال بار برنده شد و با آهنگ «Sotto questo sole» که با گروه Ladri di biciclette ضبط شده بود، در صدر جدول آهنگ های پرفروش ایتالیا قرار گرفت. در سال ۱۹۹۷ او در جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد و با آهنگ «Senza tu» رتبه یازدهم را کسب کرد. ترانه شناسی. آلبوم
حصار سرودخوانان یا «حصار کُر» () (به فرانسوی: jubé) دیواری چوبی یا سنگی در کلیسا است که شبستان را از جایگاه سرودخوانان و روحانیان جدا می کند. واژهٔ فرانسوی jubé از جملهٔ لاتینی «Jube, domine, benedicere» («سرورم، برکت بده») آمده است. این جمله را شماس پیش از خواندن انجیل در کنار این حصار بر زبان می آورد، و از همین جا کارکرد آیینی مهم آن روشن می شود. پیش از اصلاح دینی، حصار سرودخوانان در بیشتر کلیساهای شمال آلپ وجود داشت. اما با پاداصلاحات، تمایل بر آن شد که محراب اصلی دوباره به چشم مؤمنان بیاید. به همین دلیل بسیاری از این حصارها برداشته شدند و تنها نمونه های کمی از سبک گوتیک متأخر تا امروز باقی مانده است. در کلیساهای ارتدکس، «آیکونوستاز» (دیوار آیکون ها) نقشی همانند حصار سرودخوانان دارد.
روابط ایتالیا و لبنان (، ) روابط بین ایتالیا و لبنان است. هر دو کشور عضو اتحادیه مدیترانه هستند. ایتالیا، حزب الله، نیروی اصلی در لبنان، را یک سازمان تروریستی می داند. تاریخچه. در سال ۶۴ پیش از میلاد، ژنرال رومی، پومپه، لبنان را به جمهوری روم اضافه کرد.[ "" ] در طول این زمان و قبل از آن، فنیقی ها و رومی ها دانش، عادات و رسوم خود را با یکدیگر مبادله می کردند. لبنان در سال ۱۹۴۶ یک نمایندگی دیپلماتیک افتتاح کرد که در سال ۱۹۵۵ به سفارت تبدیل شد.[ ' ] هر دو کشور در سال ۱۹۴۹ پیمان دوستی، همکاری و دریانوردی را امضا کردند.[ ' ] مؤسسه فرهنگی ایتالیایی بیروت () در طبقه همکف سفارت در حومه بعبدا واقع شده است. بازدیدهای رسمی. در آوریل ۲۰۱۴، روبرتا پینوتی، وزیر دفاع ایتالیا، با میشل سلیمان، رئیس جمهور لبنان، و تمام سلام، نخست وزیر، دیدار کرد تا در مورد حمایت بین المللی از نیروهای مسلح لبنان گفتگو کند. روابط اقتصادی. در سال ۲۰۱۹، حجم تجارت بین ایتالیا و لبنان به ۱٫۳۵ میلیارد دلار رسید که ایتالیا ۱٫۳۱ میلیارد دلار کالا به لبنان و لبنان ۳۹٫۸ میلیون دلار کالا به ایتالیا صادر کرد. صادرات اصلی ایتالیا به لبنان فراورده نفتی (۴۱٫۵
٪) است، جواهرات (۵٫۰۱٪) و عینک (۱٫۹۸٪) نیز از جمله محصولات صادراتی پرمصرف ایتالیا هستند. صادرات اصلی لبنان به ایتالیا قراضه مس (۲۴٫۸٪) و فسفریک اسید (۲۴٫۵٪) است و سایر صادرات قابل توجه آن طلا (۶٫۷۶٪) و قراضه آلومینیوم (۵٫۸۵٪) است. کمک های ایتالیا به لبنان. دولت ایتالیا پس از توافق طائف از بازسازی لبنان حمایت کرد.[ "" ] در دسامبر ۲۰۱۳، دولت ایتالیا از افزایش بودجه لبنان برای کمک به لبنان در رسیدگی به پناهندگانی که از جنگ داخلی سوریه فرار کرده اند، خبر داد. ایتالیا همچنین از یک مأموریت نجات با پنج تا هفت کشتی برای نجات هزاران مهاجر، که عمدتاً سوری هستند، در دریای مدیترانه خبر داد. در سال ۲۰۲۳، ایتالیا تعهد خود را برای تضمین ثبات در لبنان و کاهش درگیری ها در لبنان که منجر به افزایش مهاجرت از لبنان به اروپا شده بود، مجدداً تأیید کرد.
لَچَکیِ گنبد یک بخشِ سازه ای در معماری است که کمک می کند یک گنبدِ گرد را روی یک فضای چهارگوش (مثل مربع) سوار کنند. لچکی همان تکه های منحنیِ سه گوش است که گوشه های یک اتاق مربعی را پر می کند و اجازه می دهد روی آن، گنبد گرد ساخته شود. معماران برای این کار چهار سه گوش منحنی می سازند که در گوشه های چهارگوش قرار می گیرند. این مثلث ها کم کم از گوشه ها بالا می آیند و در بالا به صورت یک دایره کامل درمی آیند، تا بتوان گنبد را روی آن ها گذاشت.
روابط ایتالیا و سوریه، به روابط دوجانبه بین جمهوری ایتالیا و جمهوری عربی سوریه اشاره دارد. سفارت سوریه در ایتالیا در رم واقع شده است، در حالی که کنسولگری در میلان قرار داشت. در سال ۲۰۲۴، رم تصمیم گرفت تا روابط خود را با سوریه بعثی از سر بگیرد و سفارت خود را در دمشق بازگشایی کند. پس از سقوط رژیم اسد، وزیر امور خارجه ایتالیا، آنتونیو تاجانی، از سوریه بازدید کرد و در آنجا اظهار داشت: «ایتالیا می خواهد به عنوان پلی بین دمشق و اتحادیه اروپا عمل کند.» تاریخچه. اولین تماس بین دو نهاد سیاسی سازمان یافته در سرزمین های ایتالیا و سوریه در دهه قبل از فتح پومپه از امپراتوری سلوکی در سال ۶۴ پیش از میلاد رخ داد. در این دوره، رومی ها سعی کردند با بهره برداری از رقابت بین قلمروهای منطقه، قلمرو را به یک پادشاهی وابسته تبدیل کنند. پس از این فتوحات، سرزمین سوریه به عنوان استان سوریه رومی بخشی از سیستم مدیترانه ای روم شد. پس از سقوط امپراتوری روم غربی، روابط بین شبه جزیره و سوریه تا زمان ظهور جمهوری های دریایی که ثروت خود را از تجارت با خاورمیانه به دست آورده بودند، راکد ماند. از قرن یازدهم، بازرگانان آمالفی به اشکال مختلف در هر