Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
۲۵ سپتامبر ۱۵۷۴، گورکانیان پایتخت کرّانی ها، تَنْده، را تصرف کردند. نبرد توکاروی که در ۳ مارس ۱۵۷۵ روی داد، داوودخان کرّانی، واپسین فرمانروای کرّانی را ناچار کرد به اودیسا عقب نشینی کند. پیامد این نبرد پیمان ختک بود که بر پایهٔ آن، داوود همهٔ بنگال و بیهار را واگذار کرد و تنها اودیسا را نگاه داشت. با این همه، داوودخان بعدتر به بنگال یورش برد و از اکبر کبیر استقلال اعلام کرد. یورش گورکانیان به قلمرو کرّانی ها با نبرد راج محل در ۱۲ ژوئیهٔ ۱۵۷۶ پایان یافت؛ در این نبرد، داوودخان اسیر شد و سپس به دست گورکانیان اعدام گردید. با وجود این، پشتون ها و زمین داران محلی موسوم به بارو بُهویان ها به رهبری عیسی خان به مقاومت در برابر گورکانیان ادامه دادند. سرانجام در ۱۶۱۲ و در روزگار جهانگیرشاه، بنگال به طور نهایی به صورت ایالتی از امپراتوری گورکانی ادغام شد. دولت بنگشِ فرخ آباد. محمدخان بنگش، از شاخهٔ کاغذیِ قبیلهٔ بنگش، در ۱۷۱۳ نخستین نواب فرخ آباد در اوتار پرادش شد. او بی سواد بود و حتی یک واژه از فارسی، جُغتایی یا پشتو را درنمی یافت. او شهر را به نام امپراتور وقت گورکانی، فرخ سیر، نام گذاری کرد. نواب های بنگش با تشویق ب
ازرگانان و صرّافان به استقرار در فرخ آباد، زمینهٔ رونق دادوستد را فراهم کردند. در این میان، بنیادگذاری ضرابخانهٔ فرخ آباد اهمیت ویژه ای داشت؛ ضرابخانه ای که افزون بر نماد حاکمیت، واردات شمش فلز را تشویق کرد و شمار زیادی از بانکداران را به کار در این شهر کشاند. برتری عیار مسکوکات فرخ آباد، چه زر و چه سیم، در سدهٔ هجدهم آوازه داشت و به معتبرترین ارزهای پر مبادله در شمال هند بدل شد. احمدشاه درانی (۱۷۴۷–۱۷۷۲)، بنیان گذار امپراتوری درانی، سکه های ضرب شده در ضرابخانهٔ فرخ آباد را ترجیح می داد. سومین نواب فرخ آباد، احمدخان بنگش، در نبرد سوم پانی پت (۱۷۶۱) شرکت کرد و به احمدشاه درانی برای شکست امپراتوری مراتا یاری رساند. احمدخان سنت «اوتارا» را، که ویژگی بخشی از جنگاوران مسلمان هندی بود و در آن در شرایط بحران از اسب فرود آمده و پیاده می جنگیدند، به جا می آورد؛ کاری که در میان ساداتِ بَرا نشانهٔ دلاوری استثنایی شمرده می شد و همتایان ایرانی آن را به ریشخند می گرفتند. آوازهٔ فرخ آباد به عنوان کانون بازرگانی و مالی، مهاجران تازه ای از میان پشتون های افغانستان را به خود جذب کرد. بااین حال، فرخ آبادِ در دستِ بنگش در زیر حک
ومت کمپانی هند شرقی بر هندوستان دچار افول تند اقتصادی و سیاسی شد؛ زیرا کارگزاران استعمار بریتانیا در ۱۸۲۴ به عنوان بخشی از سیاست تمرکز اقتصاد هند، دستور دادند ضرابخانهٔ نامدار فرخ آباد بسته و تجارت شمش متوقف شود. لغو ضرابخانه ضربهٔ سختی به تجارت غلات زد و بحران پولی را در شهر و روستاهای پیرامون دامن زد. نواب های بنگش تا ۲۳ اکتبر ۱۸۵۷ و شکست در قنوج در جریان شورش های ۱۸۵۷ در هند بر فرخ آباد فرمان راندند. امروزه بسیاری از بنگش ها در اوتار پرادش، به ویژه در فرخ آباد، ساکن اند. ایالت بهوپال. قبیلهٔ اورکزی پیوند تاریخی نزدیکی با بنگش دارد؛ زادبوم سنتی آنان (اورکزی، پاکستان) بخشی از ناحیهٔ بنگش بود. در ۱۷۲۳، دوست محمد خان، از تیرهٔ اورکزی و مزدور پیشین در سپاه گورکانی، ایالت بهوپال را در محدودهٔ مادیا پرادش کنونی در مرکز هند بنیان گذاشت. پس از مرگ او در ۱۷۲۸، جانشینانش با عنوان نواب های بهوپال به فرمان روایی ادامه دادند. میان سال های ۱۸۱۹ تا ۱۹۲۶، این ایالت به دست چهار زن – نواب بیگم ها – اداره شد که در شاهزادگی آن روزگار پدیده ای یگانه بود. سومین نواب بیگم، شاه جهان بیگم (۱۸۶۸–۱۹۰۱)، کاخ تاج محل بهوپال را به عنوان
اقامتگاه خود ساخت. حمیدالله خان، واپسین نواب مستقل این دودمان، در ۱۹۴۹ رسماً سند الحاق به قلمرو هند را امضا کرد. گویش پشتو. بنگش ها گونه ای شمالی یا «سخت تر» از زبان پشتو سخن می گویند که به گویش آفریدی همانند است و بنگش های کُرَّم شبیه به پشتوی منگل سخن می گویند، هرچند در برخی ویژگی های واژگانی و آوایی اندکی تفاوت دارند. دین. بنگش ها پیرو اسلام اند و تقریباً به صورت برابر میان شیعه و سنی تقسیم می شوند. بنگش ها، همراه با خویشاوندان نزدیکشان اورکزی ها و توری ها، تنها قبایل پشتون دارای جمعیت شیعه اند. شیعیان بنگش بیشتر در کُرم علیا و بخش هایی از هنگو مانند اُستَرزَی متمرکزند و سنیان بنگش عمدتاً در کُرم سفلی و مرکز کُرم و نیز تَل و بنو، پاکستان ساکن اند. جمعیت شناسی. بنگش ها عمدتاً در پاکستان و جمعیتی چشمگیر نیز در افغانستان یافت می شوند. در پاکستان در سراسر کشور پراکنده اند، اما بیشتر در شهرهای کوهات و هنگو در خیبر پختونخوا و نیز کُرَّم و پیشاور زندگی می کنند. در افغانستان در بخش هایی از منطقهٔ تاریخی لویه پکتیا از جمله ولایت پکتیا، ولایت پکتیکا و خوست حضور دارند. در مجموع، میان پاکستان و افغانستان حدود ۸۰۰٬۰۰۰
بنگش زندگی می کنند که نزدیک به ۷۸۰٬۰۰۰ نفرِ آنان در پاکستان اند. تبارگانِ بنگش در هند نیز حضور دارند؛ اما به جای اطلاق «پشتون»، بیشتر با نام پشتون های هند شناخته می شوند. آنان به جای پشتو، هندی یا اردو سخن می گویند. تمرکزشان در اوتار پرادش و عمدتاً در شهرهای فرخ آباد، لکنهو و گورَخپور است. نوادگان نخستین نواب فرخ آباد، محمدخان بنگش تا شهرهایی دورتر چون پریاگراج و بنارس نیز دیده شده اند. گروه هایی از نوادگان بنگش در بیهار هم هستند. برآوردی حدود ۳۰٬۰۰۰ نفر و گزارش هایی تا حدود ۷۰٬۰۰۰ نفر را برای شمار آنان در هند ذکر کرده اند. همچون پاکستان و افغانستان، بنگش های هند نیز ترجیح می دهند درون قبیله ای یا با دیگر پَتان ها پیوند زناشویی برقرار کنند. با وجود سلسلهٔ کرّانی و فرمانروایی آن در بنگلادشِ امروزی، شمار نوادگان بنگش در این کشور اندک است؛ زیرا برخلاف پاکستان و افغانستان، ایشان با جمعیت های بومی درآمیخته اند. پَتان های تبارِ بنگش در بنگلادش مردم مهاجری اند که از اوتار پرادش و بیهار به پاکستان شرقی کوچیده بودند.
«حاضری فروشی» ترانه ای از رپر آمریکایی آیس اسپایس می باشد که در ۲۱ ژوئیهٔ سال ۲۰۲۳ از سوی تن کا پراجکتس و کپیتال رکوردز منتشر گردید و پنجمین تک آهنگ از نخستین ئی پی وی تحت عنوان "مثلاً..؟" و نخستین تک آهنگ از نسخهٔ دیلاکس آن به شمار می رود. پس زمینه و ترکیب بندی. اسپایس نخستین تیزر این ترانه را در ۹ ژوئیهٔ سال ۲۰۲۳ در تیک تاک خود به اشتراک گذاشت که پس از آن وایرال شد. او برای اولین بار این ترانه را در رولینگ لود میامی در ۲۱ ژوئیه اجرا نمود. این قطعه که «قصیده ایست برای یکی از ارکان اصلی شهر» یعنی حاضری فروشی، مسیر اسپایس از «تازه کار مغشوش به یک سوپراستار تمام عیار» را نشان می دهد.
اپوزیسیون پارلمانی، نوعی مخالفت سیاسی با یک دولت تعیین شده، به ویژه در نظام پارلمانی مستقر در وست مینستر است. این مقاله، از اصطلاح "دولت،" به همان شکلی که در نظام های پارلمانی استفاده می شود، استفاده می کند، یعنی به معنای "قوه مجریه" یا "کابینه" است، نه "حکومت". در برخی کشورها، عنوان «اپوزیسیون رسمی»، به بزرگ ترین حزب سیاسی که در مجلس قانونگذاری در جناح مخالف قرار دارد، اعطا می شود و رهبر آن حزب، عنوان «رهبر اپوزیسیون» را به خود می گیرد. در مجلس هایی که اکثریت نسبی آرا را دارند، جایی که تمایل به گرایش به دو حزب یا گروه حزبی اصلی، قوی است، نقش های "دولت" و "اپوزیسیون"، می توانند به طور متوالی و متناوب، به دو گروه اصلی، داده شوند. هرچه یک سیستم، به تناسب، نماینده تر باشد، احتمال حضور چندین حزب سیاسی در اتاق مذاکرات پارلمان، بیشتر است. چنین سیستم هایی می توانند احزاب «اپوزیسیون» متعددی را پرورش دهند که ممکن است اشتراکات کمی داشته باشند و تمایل کمی به تشکیل یک بلوک متحد مخالف دولت وقت، داشته باشند. برخی از دموکراسی های سازمان یافته که مدت هاست تحت سلطه یک جناح واحد بوده اند، اپوزیسیون پارلمانی خود را به نمادهای ن
مایشی، تقلیل می دهند. در برخی موارد، در کشورهای اقتدارگراتر، احزاب «اپوزیسیون» رام، توسط گروه های حاکم ایجاد می شوند تا تصوری از دموکراسی، ایجاد کنند. برخی از مجلس های قانونگذاری، به احزاب اپوزیسیون، اختیارات خاصی می دهند. در کانادا، بریتانیا و نیوزیلند، ۲۰ روز در سال به عنوان «روزهای اپوزیسیون» یا «روزهای تأمین»، کنار گذاشته می شوند که در طی آن، اپوزیسیون، می تواند دستور کار را تعیین کند. کانادا همچنین یک دوره پرسش و پاسخ دارد که در طی آن، اپوزیسیون (و پارلمان به طور کلی)، می توانند از وزیران دولت، سؤال بپرسد.
مین اترکشنز گروهٔ موسیقی دونفرهٔ هیپ هاپ اهل اوکلند، کالیفرنیا می باشد که اعضای آن متشکل از دو رپر به نام های موندره من (داموندر گرایس) و اسکوادا بی (چارلز گلاور) هستند.
شیعیان مصر، به جامعه مسلمانان شیعه ساکن مصر اشاره دارد. تاریخ و فرهنگ. ریشه های تاریخی اسلام شیعه در مصر به خلافت فاطمیان، سلسله شیعه اسماعیلیه که از سال ۹۶۹ تا ۱۱۷۱ بر مصر، حکومت می کردند، برمی گردد. فاطمیان، قاهره را به عنوان پایتخت خود، برگزیدند و تأثیر قابل توجهی بر هویت فرهنگی مصر گذاشتند. آنها همچنین دانشگاه الازهر را در سال ۹۷۰ تأسیس کردند که در اصل یک مسجد شیعه و مرکز آموزش بود و آن را به یکی از قدیمی ترین دانشگاه های فعال در سطح جهان، تبدیل کرد. با این حال، جمعیت عمومی مصر، قبل حکومت فاطمیان، در طول حکومتشان و بعد از آن، عمدتاً، سنی، باقی ماند. تشیع اسماعیلی، در درجه نخست، توسط نخبگان حاکم مصر و نه توسط عموم مردم، رواج داشت. تخمین جمعیت. تخمین ها از جمعیت مسلمانان شیعه مصر، به طور قابل توجهی، متفاوت است. فعالان شیعه، ادعا می کنند که تعداد آن ها بیش از یک میلیون نفر است، در حالی که گروه های سلفی، آن ها را، فقط چند هزار نفر، تخمین می زنند. به گفته "اکونومیست"، تخمین ها از ۵۰٬۰۰۰ تا یک میلیون نفر، متغیر است. گروه بین المللی حقوق اقلیت ها، این تعداد را بین ۸۰۰٬۰۰۰ تا دو میلیون نفر، از کل جمعیت تقریباً ۹۰
میلیونی مصر، می داند. افراد سرشناس. محمدرضا پهلوی، آخرین پادشاه ایران بود. او در سال ۱۹۷۹، تابعیت مصر را دریافت کرد و در سال ۱۹۸۰، در قاهره درگذشت. سازمان های شیعه. در زیر به چند سازمان شیعه مصری، اشاره شده است:
۸۰۸ و انگورهای سیاه سه دومین آلبوم استودیویی از گروهٔ موسیقی دونفرهٔ هیپ هاپ مین اترکشنز می باشد که در ۳۰ ژوئن سال ۲۰۱۵ از سوی ویپور رکوردز منتشر گردید. این آلبوم سومین بخش از مجموعهٔ "۸۰۸ و انگورهای سیاه" این گروه می باشد. تهیه و تولید این اثر کاملاً توسط فرندزون انجام شده و افرادی مانند شیدی بلیز، رابی راب، دوپ جی و لو دا کید به عنوان مهمان در آن حضور دارند.
اسلام شیعه، توسط اقلیتی از مسلمانان در امارات متحده عربی، پیروی می شود. همچنین در میان جوامع مسلمان مهاجر ساکن در این کشور، به ویژه ایرانیان و همچنین برخی از اعراب، پاکستانی ها، هندی ها و سایر ملیت ها، رواج دارد. شاخه های غیر دوازده امامی شیعه مانند اسماعیلیان و بوهره های داوودی نیز در امارات متحده عربی، حضور دارند و کمتر از ۵٪ از کل جمعیت را تشکیل می دهند. اتباع شیعه، در شهر دبی، متمرکز هستند که عمدتاً به آخرین موج مهاجران (دهه ۱۹۲۰)، تعلق دارند که موفق به اخذ تابعیت شدند.
بازیگر غیردولتی خشن (VNSA) ، که به عنوان بازیگر مسلح غیردولتی یا گروه مسلح غیردولتی (NSAG) نیز شناخته می شود، به افراد یا گروه هایی در روابط بین الملل، گفته می شود که کاملاً یا تا حدی مستقل از دولت ها هستند و برای رسیدن به اهداف خود، تهدید به استفاده از خشونت کرده یا از آن استفاده می کنند. سازمان های غیردولتی مردمی، از نظر اهداف، اندازه و روش هایشان، بسیار متفاوت هستند. آن ها ممکن است شامل کارتل های مواد مخدر، جنبش های آزادی بخش مردمی، سازمان های مذهبی و ایدئولوژیک، شرکت ها (مانند پیمانکاران نظامی خصوصی)، شبه نظامیان دفاع شخصی و گروه های شبه نظامی باشند که توسط دولت ها، برای پیشبرد منافع خود، تأسیس شده اند. در حالی که برخی از گروه های شبه نظامی ضددولتی، با دولت ها مخالف هستند، برخی دیگر با آنها متحد هستند. برخی از گروه های شبه نظامی ضددولتی، به عنوان گروه های شبه نظامی، سازماندهی شده اند و روش ها و ساختاری مشابه نیروهای مسلح دولتی، اتخاذ می کنند. برخی دیگر ممکن است به صورت غیررسمی، ساختار یافته باشند و از خشونت، به روش های دیگری مانند آدم ربایی، استفاده از مواد منفجره دست ساز یا هک کردن سیستم های کامپیوتری اس
تفاده کنند. انواع. بازیگران غیردولتی خشن، در تمام زمینه ها، درگیر نبرد هستند. انواع رایج و تأثیرگذار آن ها عبارتند از: فیل ویلیامز، در یک مقاله مروری، پنج نوع بازیگر غیردولتی خشن را شناسایی می کند:
نص گرایی یا متن گرایی یک نظریه فرمالیستی است که در آن تفسیر قانون منحصراً بر معنای عادی متن قانونی استوار است، و در آن هیچ توجهی به منابع غیرمتنی، مانند نیت قانون هنگام تصویب، مشکلی که قرار بوده حل شود، یا سوالات مهم در مورد عدالت یا درستی قانون، نمی شود. تعریف. متخصص متن «به ساختار قانونی نگاه می کند و کلمات را آنطور که در ذهن یک کاربر ماهر و بی طرف کلمات به نظر می رسد، می شنود.» بنابراین، متخصص متن هنگام تلاش برای تعیین معنای یک متن، به مطالب تاریخ قانونگذاری اهمیتی نمی دهد. نص گرایی اغلب به اشتباه با اصالت گرایی اشتباه گرفته می شود و توسط قضات دیوان عالی ایالات متحده مانند هیوگو بلک و آنتونین اسکالیا مورد حمایت قرار گرفته است. دومی ادعای خود را در سخنرانی تانر خود در سال ۱۹۹۷ مطرح کرد: «[این] قانون است که حکومت می کند، نه نیت قانونگذار.» الیور وندل هولمز جونیور، اگرچه خود یک متن گرا نبود، اما این فلسفه و رد نیت گرایی آن را به خوبی به تصویر کشید: «ما نمی پرسیم که منظور این مرد چه بوده است، بلکه می پرسیم که این کلمات در دهان یک گوینده عادی انگلیسی، با استفاده از آنها در شرایطی که استفاده شده اند، چه معنایی د
ارند... ما نمی پرسیم که منظور قانونگذار چه بوده است؛ ما فقط می پرسیم که قوانین چه معنایی دارند. مجله واشنگتن مانثلی در پایان دسامبر ۲۰۲۳ تفاوت بین متن گرایی و اصالت گرایی را در رابطه با دیوان عالی ایالات متحده اینگونه توصیف کرد: «اکثریت محافظه کار دیوان می گوید که به دنباله روی دکترین قاضی فقید آنتونین اسکالیا پایبند است، که یک نص گرا (کلماتی که توسط تدوین کنندگان استفاده شده است چیست؟) و یک اصالت گرا (درک اولیه جامعه از معنای آن کلمات در آن زمان چه بود؟) بود.» (تأکید در متن اصلی) نص گرایان استدلال می کنند که دادگاه ها باید کلمات یک متن قانونی را همانطور که هر عضو عادی کنگره آنها را می خواند، بخوانند. آنها به دنبال معنایی هستند که «یک فرد معقول از متن قانون، در کنار بقیه ی مجموعه ی قوانین [بدنه ی قانون]»، استنباط می کند. متن گرایان به هدف قانونی تا حدی که از متن استنباط می شود، اهمیت می دهند. قضات نص گرایان، با تأثیر عملی بسیار، ادعا کرده اند که دادگاه ها نباید گزارش های کمیته یا اظهارات حامیان را به عنوان شواهد معتبری از قصد قانونگذاری تلقی کنند. این قضات مقاومت خود را در برابر این عمل تفسیری بر دو فرض اصلی
بنا می کنند: اول، اینکه یک مجلس قانونگذاری با ۵۳۵ عضو، هیچ قصد جمعی «واقعی» در مورد حل مناسب ابهام قانونی ندارد (و حتی اگر چنین باشد، هیچ مبنای قابل اعتمادی برای برابر دانستن نظرات یک کمیته یا حامی با «قصد» کل کنگره وجود نخواهد داشت)؛ دوم، اینکه اهمیت دادن به تاریخ قانونگذاری، فرآیند دو مجلسی بودن و ارائه قانون اساسی را نقض می کند. — جان اف. منینگ، «متن گرایی به عنوان یک دکترین عدم تفویض»، ص ۶۷۳، ۱۹۹۷. ساختارگرایی محض اغلب توسط افراد عادی و منتقدان به عنوان مترادفی برای متن گرایی مورد سوءاستفاده قرار می گیرد. با این وجود، اگرچه یک متن گرا می تواند یک ساختارگرای محض باشد، اما این دیدگاه ها متمایز هستند. برای روشن شدن این موضوع، می توانیم از قاضی اسکالیا نقل قول کنیم که هشدار می دهد: «نباید متن گرایی را با به اصطلاح ساختارگرایی دقیق، نوعی متن گرایی که کل فلسفه را بی اعتبار می کند، اشتباه گرفت. من یک ساختارگرای دقیق نیستم و هیچ کس نباید باشد... یک متن نباید به طور دقیق تفسیر شود و نباید به طور ملایم تفسیر شود؛ باید به طور معقول تفسیر شود تا تمام معنای منصفانه آن را در بر بگیرد.»
مایا شاتزمیلر (انگلیسی: Maya Shatzmiller)، تاریخ دان کانادایی است که پژوهش هایش بر تاریخ اقتصادی جهان اسلام تمرکز دارد. او در سال ۲۰۰۳ به عضویت انجمن سلطنتی کانادا (FRSC) درآمد. شاتزمیلر مدرک دکترای خود را در سال ۱۹۷۳ از دانشگاه پروونس فرانسه (در اکس-آن-پرووانس) دریافت کرده و در سال ۱۹۹۲ به عنوان پژوهشگر میهمان در مؤسسه مطالعات پیشرفته حضور داشته است. او در حال حاضر استاد تاریخ در دانشگاه وسترن اونتاریو است. در حوزه پژوهش، شاتزمیلر دیدگاه های تیمور کوران را نقد کرده و معتقد است که تحلیل های او تصویر منفی از اسلام ارائه می دهد اما دلیل اقتصادی مشکلات برخی کشورهای مسلمان را توضیح نمی دهد. دیدگاه ها. ۱. مایا در مقاله (عملکرد اقتصادی و رشد اقتصادی در جهان اسلام اولیه) استدلال کرده که در تاریخ اسلام، گرایش فزاینده به نظریه اقتصادی نهادها و نقش آن ها در رشد اقتصادی باعث شد روش شناسی پژوهش های علمی از مطالعات تجربی به مدل های نظری تغییر یابد که اغلب تعمیم های کلی و منفی درباره نقش دولت و نهادهای قانونی اسلامی ارائه می کردند. بررسی های شاتزمیلر نشان می دهد که در دوره های رشد اقتصادی، شاخص های کلیدی اقتصاد خلافت بین ح
دود ۷۵۰ تا ۱۱۰۰ میلادی مثبت بوده اند و نتیجه گیری او این است که هیچ ویژگی ذاتی در نهادهای اسلامی وجود نداشته که مانع رشد اقتصادی شود. ۲. کتاب (کار و نیروی کار در جهان اسلامی قرون میانی) اثر مایا شاتزمیلر، با بهره گیری از روش های کمّی و تحلیل گسترده منابع فقهی، به بررسی ساختار بازار کار در جوامع اسلامی بین قرن های هشتم تا پانزدهم میلادی پرداخته است. مهم ترین نتیجه این پژوهش اثبات وجود یک «بازار کار پیشرفته، منعطف و سرمایه دارانه» در آن دوره است که در تقابل مستقیم با دیدگاه های رایج درباره اقتصاد ایستای پیشامدرن قرار گرفته است. شاتزمیلر نشان داده که نیروی کار نه تنها برده وار و معیشتی نبود، بلکه بسیار تخصص یافته، متحرک و واجد دستمزدهای واقعیِ و رقابتی بود. او با ارائه داده هایی درباره سطح اشتغال، نرخ دستمزدها و تنوع حرفه ها (از صنعتگران و پزشکان تا خدمه)، استدلال می کند که جهان اسلام از رشد اقتصادی پایدار و سطح تولید ناخالص داخلی سرانهٔ بالایی برخوردار بود که خود بستر کافی را برای رفاه و شکوفایی تمدنی آن فراهم می کرد. این کتاب به طور کلی، تصویر کهنِ یک اقتصاد بسته و فئودالی را به چالش می کشد و مدلی پویا و پیچید
ه از یک بازار کار سازمان یافته را جایگزین آن می سازد. نوشته های منتخب. آثار شاتزمیلر به بررسی تاریخ اقتصادی، ساختار اجتماعی و حقوق مالکیت زنان در جوامع اسلامی پیشامدرن پرداخته، و در بازنگری مفاهیم رایج درباره توسعه و اقتصاد جهان اسلام تأثیرگذار بوده است.
سامیارس ( "شامحضای"; "شامیآزاʾ؛" ؛ ')، همچنین شامهازای، آزا یا اوزا، فرشته ای سقوط کرده در روایات آخرالزمانی ابراهیمی و مانوی به عنوان رهبر فرشتگان نگهبان است. ریشه شناسی. نام «شمیاز (ز)» به معنای «نام (یا نام من) دیده است»، «او نام را می بیند» یا «من دیده ام» است. همچنین به صورت های «سامیازا»، «شمهازای»، «سامیازا (ز)»، «سمیازا»، «شمازیا»، «شمیازاز»، «شمیهازا»، «شمیهازا»، «سمیازا»، «سمیازا»، «سمجزا»، «سمجزا»، «شمیهازا» و «سمیازا» نیز نوشته می شود. محققان به ریشه شناسی سامی این نام که شامل حروف شین (ש) و میم (מ) است، تمایل دارند، بنابراین نشان می دهند که این نام از «نام» (عبرانیان שם، شم) یا «آسمان ها» (عبرانیان שמים، شمیم) گرفته شده است. موشه ایدل پیشنهاد کرد که سامیارس کسی است که «به آسمان ها می نگرد» یا «از آسمان ها می نگرد». این تفسیر به خوبی با مضمون نگهبانان آسمانی، یعنی فرشتگانی که بر انسان ها در زمین نظارت دارند، مطابقت دارد. کتاب سفر خنوخ. در کتاب سفر خنوخ، یکی از نوشته های آخرالزمانی، سامیارس به عنوان رهبر گروهی از فرشتگان به نام «پسران خدا» یا «نگهبانان» (گریگوری به یونانی) به تصویر کشیده شده است. س
امیارس در کتاب ۶ معرفی می شود و در رأس جلسه ای متشکل از ۲۰۰ فرشته قرار دارد که در آن دربارهٔ تمایل خود برای همخوابگی با زنان انسانی بحث می کنند: و سمجازا، که رهبر آنها بود، به آنها گفت: «می ترسم که شما واقعاً با انجام این کار موافقت نکنید و من به تنهایی باید مجازات گناه بزرگی را بپردازم.» و همه آنها به او پاسخ دادند و گفتند: «بیایید همه ما سوگند یاد کنیم و همه خود را با نفرین های متقابل ملزم کنیم که از این نقشه دست نکشیم بلکه این کار را انجام دهیم.» سپس همه آنها با هم سوگند یاد کردند و خود را با نفرین های متقابل ملزم به آن کردند. (اول ان ۶: ۳–۵) سپس سامیارس و دیگر نگهبانان هر کدام زنان انسانی را به همسری می گیرند و به آنها دانش می دهند. فرزندانی که از این مشارکت ها متولد می شوند، به عنوان نفیلیم شناخته می شوند، یک اسم جمع که در ترجمه شاه جیمز از کتاب پیدایش به عنوان «غول ها» ترجمه شده است. نفیلیم ها «تمام دارایی های انسان ها را مصرف می کردند. و هنگامی که انسان ها دیگر نمی توانستند آنها را تحمل کنند، غول ها علیه آنها قیام کردند و بشریت را بلعیدند.» (اول ان ۷: ۳–۵) در کتاب ۱۰، خدا به فرشته جبرئیل دستور می دهد ک
ه نگهبانان و نفیلیم را به جنگ داخلی وادار کند، و پس از اتمام آن، سامیارس را محکوم می کند که «به مدت هفتاد نسل در دره های زمین، تا روز داوری و اتمام آنها، تا زمانی که داوری ابدی و ابدی به پایان برسد، روزه بگیرد. در آن روزها آنها به ورطه آتش برده خواهند شد: و ۱۴ به عذاب و زندانی که در آن برای همیشه محبوس خواهند بود.» (اول ان ۱۰: ۱۱–۱۴) کتاب کوان. در کتاب کوان، شمیاز (یا شهمیزاد در نسخه مانوی) دو پسر به دنیا می آورد که با هم با لویاتان می جنگند. با این حال، آنها به عنوان قهرمانانه به تصویر کشیده نمی شوند، بلکه به عنوان کسانی که به پیروزی خود می بالند، به تصویر کشیده می شوند؛ نمادی از شکست سلطنتی در حفظ قدرت خود در این دنیا. پس از شکست لویاتان، شمیاز و فرزندانش توسط چهار فرشته مجازات کننده کشته می شوند. تلمود بابلی. تلمود بابلی شامل یک اشاره مفرد به نام سامیارس (که در نسخه ویلنا به صورت שמחזאי نوشته شده و در نسخه های خطی با اندکی تغییرات کمتر آمده است) در نِده ۶۱a است. بر این اساس: سیحون و اوگ برادر بودند، همان طور که استاد گفت: سیحون و اوگ پسران اخیا، پسر شمهازای، بودند. این متن هویت سامیارس را که در هیچ جای دیگ
ری از مجموعه کتاب ها ذکر نشده است، روشن نمی کند، اما به وضوح او را به عنوان پدربزرگ عوج، پادشاه باشان و آخرین رفایم که به خاطر قد و قدرت غول پیکرش شناخته می شود، به تصویر می کشد (تثنیه ۳:۱۱). به این ترتیب، می توان این را به عنوان اشاره ای به اسطوره فرشتگان سقوط کرده و مضمون فرزندان غول پیکر آنها که در آپوکریفا و پسودپیگرافا منتقل شده است، در نظر گرفت. سنت های دیگر. در افسانه، آزا (نام دیگر سامیارس) سرافی است که توسط دوشیزه ایشتار وسوسه می شود تا نام صریح خدا را به او آشکار کند. در افسانه های سلیمان، داستان از این قرار است که آزا فرشته ای بود که راز آسمانی را به پادشاه یهود آشکار کرد و بدین ترتیب سلیمان را به خردمندترین مرد روی زمین تبدیل کرد. از دو گروه فرشتگان به رهبری متاترون، یکی از گروه ها، فرشتگان عدالت، تحت فرمان آزا بودند که در آن زمان هنوز سقوط نکرده بود. طبق سنت خاخامی، آزا به همراه عزازیل به عنوان مجازاتی برای داشتن دانش جسمانی از زنان فانی، بین آسمان و زمین معلق است. گفته می شود که او دائماً در حال سقوط است، با یک چشم بسته و دیگری باز، تا گرفتاری خود را ببیند و بیشتر رنج بکشد. گفته می شود که او اکن
ون آویزان است، سرش را پایین انداخته و صورت فلکی شکارچی است. اوزا (گفته می شود نام دیگر سامیارس است) فرشته محافظ مصریان است. پیش از هبوط، اوزا (که گفته می شود نام دیگری برای سامیازا است) از رتبه سرافیم بود.
کراواتی که گره می زند فیلمی محصول سال ۱۹۹۵ و به کارگردانی وزلی استارک است. در این فیلم بازیگرانی همچون داریل هانا، کیت کارادین، مویرا کلی، وینسنت اسپانو، بروس ای یونگ، سیندا ویلیامز، باربارا تارباک، کامرون آرگانزیانو و جنی گاگو ایفای نقش کرده اند.
سنه لمنس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال است که در حال حاضر برای باشگاه منچستر یونایتد انگلیس در پست دروازه بان بازی می کند. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به کلوب بروژ و رویال آنتورپ اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۵ سال زیر ۱۷ سال زیر ۱۸ سال و زیر ۲۱ سال بلژیک بازی کرده است.
کنراد هاردر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل دانمارک است که در حال حاضر برای اسپورتینگ در پست مهاجم بازی می کند. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به نورشلان و اسپورتینگ اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۸ سال، زیر ۱۹ سال، زیر ۲۱ سال و بزرگسالان دانمارک بازی کرده است.
نگهبان (به آرامی עִיר "ʿiyr"، جمع עִירִין "ʿiyrin"، یونانی: ἐιρ یا ἐγρήγορος، "egrḗgoros") نوعی فرشته کتاب مقدس است. این کلمه با ریشه «بیدار بودن» مرتبط است. این کلمه هم به صورت جمع و هم به صورت مفرد در کتاب دانیال آمده است، جایی که به تقدس موجودات اشاره شده است. کتاب های آخرالزمانی خنوخ (قرن های دوم و اول پیش از میلاد) به هر دو گروه نگهبانان خوب و بد اشاره دارند، با تمرکز اصلی بر شورشیان. نگهبانان خوب در کتاب دانیال. در کتاب دانیال ۴:۱۳، ۱۷، ۲۳ (نسخهٔ استاندارد انگلیسی)، سه بار به طبقه «نگهبان، مقدس» («ناظر»، در زبان آرامی ʿir؛ «مقدس»، در زبان آرامی qaddish) اشاره شده است. این اصطلاح توسط نبوکدنصر دوم معرفی شده است که می گوید «نگهبانی، مقدسی را دیده که از آسمان نازل شده (فعل مفرد)». او توضیح می دهد که چگونه در خوابش، ناظر می گوید که نبوکدنصر علف خواهد خورد و دیوانه خواهد شد و این مجازات «به فرمان نگهبانان، به دستور کلام مقدسین» است… «تا زندگان بدانند که خدای متعال در پادشاهی انسان ها حکومت می کند.» دانیال پس از شنیدن خواب پادشاه، ساعتی تأمل می کند و سپس پاسخ می دهد: و چون پادشاه دیدبانی مقدس را دید که از آسم
ان نازل می شود و می گوید: «درخت را قطع کنید و از بین ببرید، اما کنده ریشه هایش را در زمین، با بند آهن و برنز، در میان علف های تازه صحرا بگذارید و بگذارید از شبنم آسمان خیس شود و سهم او با حیوانات صحرا باشد تا هفت دوره بر او بگذرد.» ای پادشاه، تعبیر خواب این است: فرمانی از جانب خدای متعال بر سرورم پادشاه نازل شده است که تو از میان انسان ها رانده خواهی شد و مسکن تو با حیوانات صحرا خواهد بود. تو را مانند گاو به خوردن علف وادار خواهند کرد و از شبنم آسمان خیس خواهی شد و هفت دوره بر تو خواهد گذشت تا بدانی که خدای متعال بر پادشاهی انسان ها حکومت می کند و آن را به هر که بخواهد می دهد. یوهان ویگاند، اصلاح طلب پروتستان لوتری، نگهبان در رؤیای نبوکدنصر را یا خود خدا می دانست یا پسر خدا. او با پیوند دادن آیه ۱۷ («این امر به فرمان نگهبانان است») با آیه ۲۴ («این فرمان خدای متعال است») تفکر تثلیثی را ترویج داد. محققان این «مراقبان، مقدسین» را شاید نشان دهنده تأثیر دین بابلی می دانند، یعنی تلاشی از سوی نویسنده این بخش از دانیال برای معرفی خدایان بابلی نبوکدنصر که قدرت خدای اسرائیل را به عنوان «خدای متعال» به رسمیت می شناسند.
نسخه یونانی هفتادگانی با متن آرامی ماسورتی متفاوت است: به عنوان مثال، متن آرامی در مورد اینکه چه کسی داستان آیه ۱۴ را روایت می کند، مبهم است، آیا نبوکدنصر است یا نگهبان در رؤیای او.
مورچه های انگلی نوعی از مورچه ها هستند که برای بقا و تولیدمثل خود از ساختار اجتماعی گونه ای دیگر از مورچه ها سوءاستفاده می کنند. رایج ترین انواع مورچه های انگلی با استفاده از فرومون هایی که مشابه فرومون های کارگران کلونی میزبان هستند، وارد کلونی گونه ای نزدیک به خود می شوند تا از درگیری جلوگیری کرده و در میان آن ها مخفی شوند. این مورچه های انگلی تخم های خود را در کنار تخم های موجود می گذارند تا توسط کارگران کلونی میزبان پرورش یافته و مراقبت شوند. برخی دیگر از مورچه های انگلی، شفیره ها و لاروهای کلونی میزبان را به کلونی خود منتقل می کنند، جایی که این نوزادان به عنوان اعضای کلونی انگلی بزرگ می شوند. این نوزادان قادر به تشخیص تفاوت بین مورچه های انگلی و کلونی اصلی خود نیستند و به عنوان کارگر برای مورچه های انگلی خدمت می کنند. قدیمی ترین مورچه های انگلی احتمالاً حدود ۱۶ میلیون سال پیش به عنوان انگل های اجتماعی موقت تکامل یافته اند (مورچه هایی که وارد کلونی میزبان شده و ملکه آن را می کشند). انگل ها معمولاً تأثیرات مضری بر کلونی میزبان دارند و می توانند رشد و توسعه آن را مختل کنند. در برخی موارد مشاهده شده که انگل