Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ر است. این غول دنیای حیوانات حدود ۱٬۰۰۰٬۰۰۰ سال پیش در دشت شیراک زندگی می کرد. اسکلت او در محل گودال شن و ماسه ای به نام «پست قزاق» در حومه شمال غربی شهر گیومری در حین عملیات گودال شن و ماسه ای پیدا شد. در قلمرو ارمنستان، استخوان های عاج فسیلی (Elephantidae) در بسیاری از مکان ها یافت شده است، اما کامل ترین اسکلت در سال ۱۹۳۲ در رسوبات شنی نزدیک گیومری (لنیناکان، آلکساندراپول) در مکانی به نام تپه قزاق پیدا شد. گفته می شود که این بقایای به دوره میانی پلیستوسن (۴۰۰٬۰۰۰–۳۰۰٬۰۰۰ سال پیش) برمی گردند. بخش فسیل شناسی. در زمین شناسی توجه ویژه ای به فسیل های حیوانات (فونا) و گیاهان (فلورا) از گذشته دور زمین شناسی می شود. آن ها اهمیت ویژه ای دارند زیرا به کمک آن ها می توان سن سنگ های محصورکننده را تعیین کرد و شرایط اقلیمی و جغرافیایی دوره های زمین شناسی گذشته را بازسازی کرد. بسیاری از برون زدها در ارمنستان شناخته شده اند که در آن ها بقایای فسیلی مختلف فونا و فلورا یافت شده است. در بخش فسیل شناسی، اسکلت یک فیل فسیلی به نمایش گذاشته شده است. این فسیل در نزدیکی گیومری در نیمه شنی در نزدیکی بوروی کازاک پست پیدا شد. رسوبات در
لایه های دریاچه ای دفن شده بودند و با توف پوشیده شده بودند. ... رسوبات در لایه های دریاچه ای دفن شده بودند و با توف پوشیده شده بودند. بر اساس داده های رادیولوژیک از استخوان ها، این بقایای حداقل ۱۰۰۰٬۰۰۰ سال پیش بازمی گردد. نمونه به نمایش درآمده به طرز عجیبی بزرگ برای این گونه است. موزه همچنین شامل استخوان های حیواناتی مانند: بخش سنگ شناسی. سنگ های با سن های مختلف (از پرکامبرین تا پلیوسن) و ترکیب های مختلف (از اسیدی تا قلیایی) در این بخش به نمایش گذاشته شده اند. بر روی میزهای کار نمونه هایی از گرانیت، پلاژیوگرانیت ها، گرانودیوریت ها، پریدوتیت ها، دونیت ها، سرپانتین ها، سینیت ها، مونزونیت ها و دیگر سنگ های نفوذی دوره های مزوزوئیک و سنوزوئیک قرار دارند. قدیمی ترین واحدهای توالی چینه شناسی در ارمنستان، تشکیل های دگرگونی پرکامبرین بالایی هستند. آن ها پایه بلورین باستانی را تشکیل می دهند و به صورت لایه ضخیمی از شیست های مختلف، مرمرها و آمفیبولیت ها دیده می شوند. بیرون زدگی ها در بخش مرکزی ارمنستان در داخل ریدج های تساخکونیات دیده می شوند. بخش منابع طبیعی. ارمنستان به مدت طولانی به خاطر ذخایر معدنی اش شناخته شده اس
ت. به طور تاریخی طلا، مس، آهن، آرسنیک، آنتیموان، جواهرات مختلف، سنگ های نیمه گرانبها و صنعتی در اینجا استخراج شده اند. ابزار و وسایل برای پردازش سنگ معدن و فلز، سرباره های متالورژیکی و آثار معدن کاری باستانی در مناطقی که معدن کاری انجام می شود (سوُتک، مِغرادزور - طلا؛ کاپان، آلوردی - مس؛ هرازدان - آهن، و غیره) مشاهده می شوند. مراکز متالورژیکی دوران برنز در ارمنستان یافت شده اند. منابع فراوانی از مواد معدنی غیر فلزی و مصالح ساختمانی وجود دارد. این ها شامل نمک، گچ، زئولیت ها، دیاتومیت ها، رس های بنتونیتی، سنگ های لیتوگرافی، ساینده ها، رنگ های معدنی، مواد خام سیمانی، تراورتن، مرمرها، کنگلومراهای رنگارنگ، گرانیت ها، بازالت ها، پرلیت ها، اسلاگ ها، پامیس ها و دیگران هستند. توف ها و توف های جوش خورده (ایگنیمبرایت ها) از اهمیت ویژه ای برخوردارند. آن ها به رنگ های صورتی، زرد، نارنجی و سیاه هستند. منابع توف در ارمنستان بیش از ۳ میلیارد متر مکعب تخمین زده می شود. معادن اصلی در دامنه های کوه آرگاتس قرار دارند. همچنین معادن جواهرات و سنگ های نیمه گرانبها و صنعتی مانند فیروزه، آمتیست، عقیق، کارنلین، جاسپر، چوب اپالیزه شده
و ابسیدین وجود دارد. بخش آب های معدنی. در میان دیگر منابع طبیعی، آب های معدنی و حرارتی ارزش زیادی دارند. منابع بزرگی از آب های زیرزمینی شیرین نیز در ارمنستان وجود دارد. بیش از ده هزار چشمه در اینجا وجود دارد. بیشتر این آب ها سرد و قابل آشامیدن هستند. برنامه های آموزشی. موزه برنامه های آموزشی را برگزار می کند که با برنامه های مدرسه ای همخوانی دارند، مانند "چه چیزی آتشفشان ها می گویند؟"، "دنیای شگفت انگیز کانی ها"، "همه چیز دربارهٔ فیل ها" و غیره. همچنین درس های فضای باز برای گروه های سنی مختلف برگزار می کند و آن ها را با آثار زمین شناسی منحصر به فرد ارمنستان آشنا می کند. در سال ۲۰۱۱، باشگاه اکولوژی در موزه تأسیس شد.
آب بندی یا آزمون آب بندی یک دوره آزمایش یا یک سفر آزمایشی است که توسط یک کشتی، هواپیما یا سایر شناورها و خدمه آن قبل از اعلام عملیاتی انجام می شود. از نظر آماری، نسبتی از اجزاء پس از استفاده نسبتاً کوتاهی از کار می افتند و می توان انتظار داشت که آنهایی که در این دوره باقی می مانند، مدت طولانی تری و مهم تر از آن طول عمر پیش بینی پذیر داشته باشند. به عنوان مثال، اگر پیچ و مهره ای دارای نقص پنهان در هنگام ساخت باشد، به اندازه سایر پیچ ها از همان نوع قابل اعتماد نخواهد بود. نمونه رویه ها. ماشین های مسابقه ای. اکثر خودروهای مسابقه ای قبل از استفاده در یک جلسه مسابقه نیاز به آزمون «آب بندی» دارند. به عنوان مثال، در ۳ می ۲۰۰۶، لوکا بادوئر برای آماده شدن برای گرندپری اروپا در پیست نوربرگ رینگ، آب بندی را برروی هر سه خودروی فرمول یک فراری در پیست فیورانو اجراکرد. بادور در آن زمان راننده آزمایشی تیم فرمول یک فراری بود، در حالی که رانندگان اصلی مایکل شوماخر و فیلیپه ماسا بودند. هواپیما. آب بندی های هواپیما سامانه های اویونیکس، کنترل های پرواز، همه سامانه ها و قابلیت پرواز کلی بدنه هواپیما را بررسی می کنند. در هواپیما دو
شکل آزمون آب بندی وجود دارد: آزمایش آب بندی کلی طرح با آزمایش های پروازی، و آزمایش آب بندی هواپیماهای منفرد. کشتی. لرزش برای یک کشتی به طور کلی به عنوان کارآزمایی دریایی شناخته می شود. اولین سفر پس از یک آب بندی موفقیت آمیز انجام می شود. با این حال، برای کشتی های جنگی، زمانی که خدمه جدید با کشتی آشنا می شوند و با یکدیگر به عنوان یک واحد عملیات می کنند، دوره پسا-راه اندازی موقت تمدید می شود و مهارت شان را تا زمانی که کشتی جنگی عملیاتی در نظر گرفته شود، افزایش می دهد. پیاده روی. پیاده روی آب بندی زمانی است که یک کوله گرد در آماده سازی برای یک پیاده روی طولانی مانند مسیر آپالاچی، مسیر تاج اقیانوس آرام یا مسیر آبپخشان اقلیمی آمریکا، تجهیزات انتخابی خود را به یک سفر کوله گردی کوتاه تر می برد تا شایستگی مسیر خود را آزمایش کند. یک اصطلاح مرتبط، آب بندی کوله، یک کوهنورد تازه کار دارای یک کوهنورد با تجربه تر است که تغییراتی را در تجهیزات تازه کار پیشنهاد می کند، که اغلب به سادگی چیزهایی را پیشنهاد می کند که باید کنار گذاشته شوند.
قبه میر دیوان Quba Mêrê Dîwanê بزرگترین معبد ایزدی در جهان است. این معبد در روستای آکنالیچ در استان آرماویر ارمنستان قرار دارد، جایی که ایزدی ها بزرگترین اقلیت مذهبی هستند. روستای آکنالیچ در ۳۵ کیلومتری غرب ایروان، پایتخت ارمنستان، واقع شده است. این معبد در سپتامبر ۲۰۱۹ افتتاح شد و مراسم افتتاحیه آن توسط معاون نخست وزیر ارمنستان و دیگر مقامات ارمنی حضور داشتند. این معبد ۲۵ متر ارتفاع دارد و شامل هفت گنبد است که دور یک سقف قوسی مرکزی قرار گرفته اند و شامل یک مدرسه دینی و موزه است. این معبد به فرشته ملک طاووس و هفت فرشته در تئولوژی ایزدی ها تقدیم شده است. گنبد بزرگتر و هفت گنبد دیگر نمادی از فرشته ها هستند و با خورشیدهای طلایی تزئین شده اند. طراحی این معبد به شدت الهام گرفته از لالیش در شمال عراق است که مقدس ترین معبد ایزدی ها و محل زیارت است. در کنار معبد، یک قبرستان ایزدی قرار دارد. در پارک مجسمه ای روبروی معبد، یک مجسمه از برنده جایزه نوبل نادیا مراد، یک مجسمه از آندرانیک اوزانیان، فرمانده نظامی ارمنی که در اواخر دهه ۱۸۸۰ با امپراتوری عثمانی جنگید، و یک صلیب رسولی ارمنی درآمیخته با خورشید ایزدی وجود دارد که
نماد هماهنگی مذهبی است. این معبد توسط یک ایزدی ارمنی که در روسیه زندگی می کند به نام میرزا سلویان تأمین مالی شده است و چند متر دورتر از زارات، اولین معبد ایزدی ارمنستان که در سال ۲۰۱۲ تأسیس شد، ساخته شده است. این معبد توسط آرتاک غولیان، یکی از پرکارترین معماران ارمنی در ساخت ساختمان های مذهبی، طراحی شده است. ایزدی ها یکی از بزرگترین اقلیت های قومی در ارمنستان هستند و به یک اعتقاد کهن و یکتاپرستانه اعتقاد دارند که شباهت هایی با مسیحیت، هندوئیسم، یهودیت، صوفی گری، و زرتشتی گری همراه با عناصری از دین های ایران باستان دارد. طبق سرشماری در ارمنستان، در سال ۲۰۱۱ حدود ۳۵۰۰۰ یزدی در ارمنستان زندگی می کردند که عمدتاً در مناطق غربی و شمالی جنوب قفقاز بودند.
سد زنجیره ای سوان-هرازدان مجموعه ای از نیروگاه های برق آبی بر روی رودخانه هرازدان و شاخه های آن بین دریاچه سوان و ایروان در ارمنستان است. این نیروگاه ها از جریان آب آبیاری از دریاچه سوان و آب های رودخانه هرازدان استفاده می کنند. این سد زنجیره ای متعلق به شرکت بین المللی انرژی (IEC)، یکی از شرکت های تابعه گروه Tashir متعلق به سامول کاراپتیان است. تاریخچه. اولین نیروگاه کوچک یروان در سال ۱۹۲۳ ساخته شد. در سال ۱۹۳۲، آن جایگزین نیروگاه یروان-۲ شد. ساخت سد زنجیره ای کنونی در سال ۱۹۳۶ آغاز شد، زمانی که نیروگاه کاناکر افتتاح شد. در آن زمان برنامه ریزی شده بود که تمام سد زنجیره ای تا سال ۱۹۴۷ ساخته شود. در سال ۱۹۴۰، ساخت نیروگاه سوان آغاز شد اما به دلیل جنگ جهانی دوم، ساخت متوقف شد و این نیروگاه فقط در سال ۱۹۴۹ عملیاتی شد. بزرگ ترین نیروگاه، نیروگاه آرگِل، در سال ۱۹۵۳ افتتاح شد، پس از آن نیروگاه آرزنی در سال ۱۹۵۳، نیروگاه یروان-۳ در سال ۱۹۵۵، نیروگاه هرازدان در سال ۱۹۵۹ و نیروگاه یروان-۱ در سال ۱۹۶۲. برنامه اصلی شامل ساخت سه نیروگاه دیگر نیز بود - نیروگاه آرگاواند بالایی، نیروگاه آرگاواند پایینی و نیروگاه نوراگاویت -
اما این نیروگاه ها هرگز ساخته نشدند. در سال ۲۰۰۳، این سد زنجیره ای به شرکت Inter RAO UES در ازای بدهی ۲۵ میلیون دلاری ارمنستان واگذار شد. برای بهره برداری از این سد زنجیره ای، شرکت IEC تأسیس شد. در سال ۲۰۱۱، Rushydro شرکت IEC را از Inter RAO خریداری کرد. در سال ۲۰۱۹ گزارش های خبری اعلام کردند که Rushydro قصد دارد سد زنجیره ای را به قیمت ۲٫۷ میلیون دلار به گروه Tashir بفروشد که مالک آن سامول کاراپتیان است. در آن زمان، گروه Tashir از قبل شبکه های توزیع برق در کشور را مالک بود. خریدار باید تمام بدهی های تا سپتامبر ۲۰۱۹ به مبلغ ۵۵٫۱۳ میلیون دلار را تسویه می کرد. این معامله در دسامبر ۲۰۱۹ امضا و در اوایل سال ۲۰۲۰ نهایی شد. توضیحات فنی. سد زنجیره ای سوان-هرازدان بیش از حدود ۷۰ کیلومتر کشیده شده و شامل هفت نیروگاه برق آبی (HPP) است که مجموع ظرفیت اسمی آنها ۵۶۵ مگاوات است. نیروگاه های HPP شامل نیروگاه های سوان، هرازدان، آرگِل، آرزنی، کاناکر، یروان-۱ و یروان-۳ هستند که همگی از نوع رودخانه ای هستند. این سد زنجیره ای حدود ۱۰٪ از برق ارمنستان را تولید می کند. تولید برق در سد زنجیره ای سوان-هرازدان به شدت به میزان آب زهک
شی از دریاچه سوان وابسته است و برای تولید برق در اوج روزانه مناسب است. پنج نیروگاه در تمام طول سال کار می کنند و دو نیروگاه فقط در فصل آبیاری که آب اضافی در سیستم موجود است کار می کنند. بنابراین، تولید برق در زمستان محدود است. آب از دریاچه سوان به نیروگاه ها از طریق کانال های انحرافی باز و تونل ها منتقل می شود. بیشتر این کانال ها در دهه ۱۹۶۰ ساخته شده اند و اکنون در وضعیت ضعیفی قرار دارند و نیاز به بازسازی دارند.
جزیرهٔ اِرنْست تِلمان یا کایو بلانکو دل سور (به معنای جزیرهٔ سفید جنوبی) جزیره ای به طول و عرض در خلیج کازونس در جنوب کوبا است. در دههٔ ۱۹۷۰ (میلادی) کوبا وعده داد که جزیره ای از مجمع الجزایر خود را به آلمان شرقی اهدا کند و در نتیجه، جزیرهٔ کایو بلانکو دل سور را به افتخار سیاستمدار کمونیست آلمانی ارنست تلمان تغییر نام داد. از آنجا که این جزیره در اسناد بعدی مرتبط با اتحاد دوباره آلمان ذکر نشده بود، برخی استدلال کرده اند که این جزیره همچنان قلمرو کشور منحل شدهٔ آلمان شرقی است. اما کوبا این ادعا را رد کرده و آن را تحت حاکمیت خود می داند. تاریخچه. دههٔ ۱۹۷۰. در طول یک سفر دولتی به آلمان شرقی در دههٔ ۱۹۷۰ (میلادی) نخست وزیر کوبا فیدل کاسترو وعده داد که کشورش جزیره ای را به متحد کمونیست خود اهدا خواهد کرد. به عنوان بخشی از سفر دولتی اریش هونکر، دبیرکل آلمان شرقی در ژوئن ۱۹۷۲ کاسترو جزیرهٔ کایو بلانکو دل سور را به افتخار سیاستمدار و فعال کمونیست آلمانی ارنست تلمان تغییر نام داد. طبق مقاله ای در مجلهٔ "آلمان جدید" وی همچنین اعلام کرد که یکی از سواحل این جزیره به نام پلایا رپوبلیکا دموکراتیکا آلمانا (به معنای ساحل جم
هوری دموکراتیک آلمان) تغییر نام داده شده است. تلویزیون دولتی آلمان شرقی در گزارش خود از مراسم، رونمایی از مجسمهٔ نیم تنهٔ تلمان در اوت ۱۹۷۲ را در حضور سفیر آلمان شرقی، هیئت های آلمانی و نمایندگان کوبایی به تصویر کشید. در مارس ۱۹۷۵ دولت آلمان شرقی فرانک شوبل، خواننده را برای ساخت موزیک ویدیو به کوبا فرستاد. فیلم هایی از جزیره نیز ضبط شدند که بعدها در مستندی که جزیره را نماد دوستی آلمان شرقی و کوبا نشان می داد، به کار رفتند. طرح تبدیل این جزیره به مقصد گردشگری کمونیستی در دریای کارائیب به دلیل مشکلات اقتصادی آلمان شرقی هرگز به نتیجه نشد. از سوی دیگر هیچ شهروند آلمان شرقی اجازه نیافت تعطیلات خود را در این جزیره بگذراند. دههٔ ۱۹۹۰. در سال ۱۹۹۰ روندی از رویدادهای بین المللی منجر به انحلال دولت آلمان شرقی و الحاق آن به جمهوری فدرال آلمان غربی الحاق شد و آلمان متحد شکل گرفت. با این حال، معاهدهٔ اتحاد دوبارخ هیچ اشاره ای به جزیرهٔ ارنست تلمان به عنوان یکی از قلمروهای الحاقی نکرد که باعث ایجاد بحث هایی دربارهٔ وضعیت این جزیره شد. دولت آلمان هیچ ادعایی درباره مالکیت جزیره مطرح نکرد. هیچیک از دولت های آلمان در دوران اتح
اد یا پس از آن کنترل این جزیره را در اختیار نداشتند. ریزکشور مولوسیا در سال ۱۹۸۳ علیه آلمان شرقی اعلان جنگ کرد و پس از اتحاد آلمان، بنیان گذار آن ادعا کرد که این جزیره باقی مانده ای از آن کشور است و به او اجازه می دهد جنگ خود را به صورت غیرمستقیم ادامه دهد. در سال ۱۹۹۸ این جزیره به شدت تحت تأثیر توفند میچ قرار گرفت و مجسمهٔ نیم تنهٔ تلمان سرنگون شد. دههٔ ۲۰۰۰. یک روزنامهٔ آنلاین آلمانی در سال ۲۰۰۱ تلاش کرد با این فرض که این جزیره قلمرو آلمان است از آن بازدید کند، اما ناکام ماند. طبق اعلام سفارت کوبا در آلمان تغییر نام این جزیره اقدامی نمادین بوده و وزارت خارجهٔ آلمان نیز تأیید کرد که این جزیره هدیه نبوده، بلکه تغییر نام بود و هرگز از کوبا جدا نشده است. در رسانه ها. فیلم "" (۲۰۲۲) با بازی مکس ریملت داستان یک برلینی شرقی را روایت می کند که برای تحقق آرزوی مادر درگذشته خود، به کوبا سفر می کند تا خاکستر او را در جزیره کایو ارنست تلمان بپاشد.
کانال منوا، که به عنوان کانال سمیرامیس یا کانال شامیرام نیز شناخته می شود، یک کانال به همراه مجموعه ای از آثار آبی مانند آباره ها است که توسط شاه منوای اورارتو () ساخته شده است. این کانال در شرق وان، ترکیه قرار دارد و به طول امتداد داشته و منطقه بزرگی را تأمین کرده و به دریاچه وان می ریزد. این کانال بیش از ۲۵۰۰ سال پس از ساخت، به طور پیوسته برای مقاصد آبیاری توسط ساکنین محلی استفاده شده است. این کانال بر اساس استانداردهای منطقه ای و جهانی به عنوان یک شاهکار آب شناسی و معماری مهندسی محسوب می شود. با وجود اینکه این کانال به خاطر تکنیکی بودن خود و اهمیت کارهای انجام شده برای تکمیل آن متمایز است، بخشی از سیاست کلی ساخت و سازهای آبی توسط حکمرانان اورارتو بوده که هدف آن تأمین آب کافی در منطقه بود. باور بر این است که این کانال تنها در پایتخت توشپا (وان) برای بیش از ۵۰,۰۰۰ نفر تأمین معیشت کرده است. اگرچه توسط تاریخ نگاران قرون وسطایی به ملکه افسانه ای آشوری سمیرامیس نسبت داده شده بود که از گذشته ای افسانه ای یاد می کردند، اما طبق کتیبه های اورارتویی که در برخی از ساختارها یافت شده، این کانال توسط شاه اورارتویی منوا س
اخته شده است. این چهارده کتیبه به عنوان منابع ارزشمند برای محققان در ترجمه زبان اورارتویی خدمت می کنند. تاریخچه. پیشینه. ساخت کانال منوا به نظر می رسد که هم زمان با معرفی قنات به اورارتو از ایران. این روش، که از کانال های زیرزمینی استفاده می کرد، روش های آب شناسی و معماری در منطقه را متحول کرد. بعدها، یکی از نوادگان منوا، روسای دوم، یک دریاچه مصنوعی به نام دریاچه روسا (که اکنون به عنوان دریاچه کچیچ شناخته می شود) به این سازه های آبی افزود. شاه منوا () به خاطر دیگر آثار آبی مانند تقریباً پنج کانال کوچک تر در منطقه و به سوی ملازگرد شناخته شده است که او ممکن است بنیان گذار آن ها بوده باشد. دلایل ساخت چنین سازه ای مهم هنوز به خوبی درک نشده، اما نمی توان انگیزه های سیاسی که هدف آن جلب رضایت مردم با نمایش خود به عنوان پادشاهی خیراندیش و بزرگوار بوده را نادیده گرفت. ساخت. کانال توسط شاه منوای اورارتو ساخته شد، مطابق با کتیبه های او که هنوز در کنار کانال به چشم می خورند. این کانال آب تازه را به شهر پایتخت توشپا می آورد. این کانال بخشی از یک مجموعه وسیع تر از خطوط لوله و ساختارها بوده که در جهت بهبود آبیاری در فلات ار
منستان در دوران پادشاهی اورارتو طراحی شده بود. این کانال به طول امتداد دارد. تا اولین بازسازی آن در ۱۹۵۶، کانال معمولاً بین تأمین می کرد. در فصل خشک، این مقدار می توانست به کاهش یابد. در برخی مناطق، دیوارهای حائل با ارتفاع تقریباً داشت که برای تسهیل کرت بندی و آبیاری استفاده می شد. برای مثال، به نظر می رسد که همسر یا دختر منوا صاحب تاکستان روی تراس مجاور کانال بود. یکی از کتیبه های یافت شده در این زمینه اعلام می کند: "این تاکستان متعلق به تاریریا، همسر منوا است. به آن تاکستان تاریریا می گویند." سدهایی نیز در طول مسیر کانال برای کنترل تأمین آب منطقه ساخته شد. باور بر این است که این کانال تنها در پایتخت توشپا (وان) برای بیش از ۵۰,۰۰۰ نفر تأمین معیشت کرده است. در مسیر کانال، به ویژه در مناطق ساخت و ساز چالش برانگیزتر، کتیبه هایی به زبان خط میخی اورارتویی وجود دارد. در مجموع ۱۴ کتیبه وجود دارد که همگی شاه منوا، حامی پروژه را گرامی می دارند. برخی از این کتیبه ها شامل فرمول های نفرین می باشد، در حالی که برخی دیگر از آنها اینگونه نیستند. طول کتیبه ها با توجه به دشواری معاملات فنی متفاوت است. کامل ترین کتیبه اورارتوی
ی یافت شده در امتداد کانال نزدیک به بخشی است که یک آباره توسط شاه ساخته شده بود. این شامل فرمول نفرین علیه هر کسی که ساختار را بی حرمت کند و اعلام می کند: اگرچه ساختارها اورارتویی بوده و در ابتدا عنوان "کانال منوا" را داشتند، اما کانال توسط تاریخ نگار ارمنی قرون وسطی موسی خورنی، که ساخت آن را به ملکه افسانه ای آشوری سمیرامیس نسبت داد، به نام "کانال سمیرامیس" نامگذاری شد. موسی می نویسد:"او گفت، 'ما باید در کشوری با چنین آب و هوای معتدل و آب پاک، شهری بسازیم، اقامتگاهی سلطنتی برای زندگی در ارمنستان، در میان همه لذت ها، یک چهارم سال؛ و سه فصل سردتر دیگر را در نینوا خواهیم گذراند.' [...] سمیرامیس نخستین بار بزرگراه رودی را ساخت، با استفاده از بلوک های سنگی که با آهک و ماسه نرم بهم چسبانده شده بودند، یک کار عظیم از نظر اندازه و ارتفاع، که گفته می شود تا به امروز وجود دارد. [...] او بخشی از آب های رودخانه را در سراسر شهر توزیع می کند و آن ها را به هر جا که نیاز باشد، از جمله برای آبیاری باغ ها و گلدان های گل می برد."بانیستر فلچر درباره آن در "تاریخ معماری" خود نوشت: آثار ماندگار. کتیبه های یافت شده در امتداد کانال
درک زبان اورارتویی را به میزان قابل توجهی تحت تأثیر قرار داده اند، ضمن اینکه اطلاعاتی نیز به پژوهشگران درباره حامی واقعی ساخت ارائه می دهند. با کشف دیوارهای حائل، امکان بازسازی مسیر اصلی کانال با دقت نسبتاً بالا وجود دارد. کانال همچنان مورد استفاده قرار دارد و در اولین بازسازی خود در سال ۱۹۵۶، تقریباً ۲۵۰۰ سال پس از ساخت، قرار گرفت. این بازسازی که توسط ترکیه انجام شد، اما بخش مرکزی آن، از جمله یک آباره، با یک ساختار بتنی مدرن جایگزین شد، زیرا ساختار قدیمی بسیار گران قیمت برای نگهداری بود. این کانال به عنوان یک شاهکار آناتولی و جهانی آب های معماری مهندسی شناخته می شود. نیکوغایوس آدونتس درباره این کانال نوشت: "«پلی» منوا - کانال شامیرام - در مقایسه با همه کانال های شناخته شده [در آن دوره] مانند دجله به نظر می رسد. به عبارت دیگر، کانال منوا میان کانال ها مانند دجله میان رودخانه ها است."
مارکوس آتیلیوس رگولوس ( ) یک دولتمرد و ژنرال رومی بود که از سال ۲۶۷ تا ۲۵۶ پیش از میلاد کنسول جمهوری روم بود و بسیاری از دوران حرفه ای او در جنگ با کارتاژیان در نخستین جنگ پونی سپری شد. در 256 قبل از میلاد، او و لوسیوس مانلیوس وولسو لونگوس کارتاژی ها را در نبرد دریایی در کیپ اکنوموس شکست دادند. پس از آن او لشکرکشی روم به آفریقا را رهبری کرد اما در بهار 255 پیش از میلاد در رودخانه باگراداس شکست خورد و اسیر شد و سپس احتمالاً به دلایل طبیعی درگذشت. درمورد داستان مرگ او بعداً بسیار افسانه سرایی شد. زندگی سیاسی-نظامی. رگولوس کنسولِ نخست در سال ۲۶۷ پیش از میلاد بود. او به همراه هم-کنسول خود (لوسیوس جولیوس لیبو) علیه سالنتینی ها لشکرکشی کرد، براندیزیوم را تصرف کرد و از آنجا یک پیروزی مضاعف را جشن گرفت. در طول نخستین جنگ پونی ، او در سال ۲۵۶ پیش از میلاد به جای کنسولِ درگذشته، کوئینتوس کائدیسیوس، به عنوان کنسول جانشین انتخاب شد. او به همراه همکارش، لوسیوس مانلیوس وولسو لونگوس، با ناوگان بزرگ کارتاژی در سواحل سیسیل - نبرد کیپ اکنوموس - جنگید و آنها را شکست داد و سپس آن دو به شمال آفریقا حمله کردند و در آسپیس در سمت شر
قی شبه جزیره کیپ بون فرود آمدند. پس از محاصره آسپیس ، کنسول ها روستاها را ویران کردند و حدود بیست هزار اسیر جنگی را گرفتند. مانلیوس به رم فراخوانده شد و یک پیروزی دریایی را جشن گرفت، اما رگولوس تونس را تصرف کرد و با کارتاژ وارد مذاکره شد. هنگام عبور از رودخانه باگراداس، نیروهای او ظاهراً با یک مار بزرگ جنگیدند. در طی محاصره آدیس، در حدود 24 کیلومتری جنوب کارتاژ، کارتاژی ها بر روی زمین های تپه ای ناهموار حمله و نبرد آدیس را آغاز کردند که رومیان در آن پیروز شدند. رگولوس که در تونس زمستان را می گذراند، وارد مذاکره با کارتاژی ها شد، اما شرایط بسیار سختی را ارائه کرد که رد شد. اسکالارد، در "تاریخ باستان کمبریج" ، ادعاهای ارائه شده در دیو مبنی بر اینکه شرایط رگولوس آنقدر خشن بود که «خواستار تسلیم کامل» بود را به عنوان «روایتی به ندرت قابل اعتماد» رد می کند. اسکالارد معتقد است که به احتمال زیاد رومیان از کارتاژی ها خواسته بودند سیسیل را تخلیه کنند. کارتاژی ها که تمایلی به ترک نیمه غربی جزیره نداشتند، چنین درخواستی را رد می کردند. فرماندهی او در سال ۲۵۵ پیش از میلاد به کلانتر بدیل تبدیل شد. در آن بهار، کارتاژی ها، که
با ورود مزدوران اسپارتی تحت فرمان زانتیپوس و مقابله با پیشنهادات رگولوس در مورد شرایط سخت، حمایت می شدند، در نبرد رودخانه باگراداس با رگولوس جنگیدند. در دشتی که به کارتاژنی ها فضایی می داد تا از فیل های جنگی و سواره نظام خود استفاده کنند، رگولوس شکست خورد و اسیر شد. تنها حدود دو هزار رومی از نبرد فرار کردند و قبل از اینکه توسط یک طوفان شکسته شوند توسط نیروی دریایی روم دستگیر شدند. رگولوس در اسارت در اثر غفلت یا گرسنگی درگذشت، اگرچه سرنوشت او "به زودی توسط افسانه ها تزئین شد". افسانه های مرگ. طبق افسانه ها، کارتاژیها او را با سوگند به رم بازگرداندند. او قرار بود برای تبادل زندانی یا شرایط صلح مذاکره کند، اما با هرگونه مبادله یا شرایطی مخالفت کرد، بنابراین به کارتاژ بازگشت تا تا حد مرگ شکنجه شود. با این حال، این افسانه "تقریباً به طور قطع اختراع شده است، شاید برای تسکین شکنجه پسرش از دو زندانی کارتاژی برای انتقام از مرگ او". هیچ مدرکی از این افسانه در بهترین منبع مربوط به آن دوره، پولیبیوس ، وجود ندارد. اولین شواهد این افسانه با قطعاتی از تاریخ گایوس سمپرونیوس تودیتانوس در سال ۱۲۹ پیش از میلاد پدیدار می شود. د
ر این روایت، کارتاژی ها او را از گرسنگی کشته اند. این افسانه همچنین در کتاب وظایف اثر سیزارو نیز به عنوان یک عمل افتخارآمیز آمده است. به گفته آگوستین کرگدن در "شهر خدا" (قرن پنجم پس از میلاد)، کارتاژی ها با استفاده از عباراتی مشابه سیزارو "در پیسونم" ، «رگلوس را در جعبه ای باریک بستند که مجبور بود در آن بایستد، و در آن میخ هایی به خوبی تیز شده بود. دور او ثابت بودند، به طوری که نمی توانست بدون درد شدید به هیچ قسمتی از آن تکیه کند.» اسطوره دستگیری رگولوس و سرپیچی از میهن پرستانه بعدها تبدیل به یک داستان مورد علاقه کودکان رومی و داستان سرایان وطن پرست شد که در طول سال ها توسط تاریخ نگاران و سخنوران رومی توسعه و جلا یافت. خانواده. خانواده ٔ آتیلی رگولی یک خانواده فقیر و غیر اشرافی بود. مارکوس برادر گایوس آتیلیوس رگولوس بود که بین سالهای ۲۵۷ و ۲۵۰ کنسول رم بود. او با همسری به نام مارسیا حداقل یک پسر به نام مارکوس داشت که بعدها از سال ۲۲۷ تا ۲۱۷ پیش از میلاد کنسول رم شد.
قهرمانی بایانو یک لیگ ایالتی فوتبال در برزیل در ایالت باهیا است که توسط فدراسیون فوتبال ایالت باهیا (FBF) برگزار می شود. این لیگ به همراه دیگر لیگ های ایالتی فوتبال برزیل، به صورت موازی با لیگ برزیل برگزار می شود و تیم های برتر این ایالت در هر دو مسابقات ایالتی و کشوری حضور دارند. این لیگ دومین لیگ ایالتی قدیمی در برزیل پس از پائولیستا می باشد و از سال ۱۹۰۵ بی وقفه برگزار شده است.
هوریزون ویکلی (Հորիզոն به ارمنی) یک نشریه ارمنی کانادایی است و روزنامه سیاسی رسمی فدراسیون انقلابی ارمنستان (ARF) کمیته مرکزی کانادا است. تاریخچه. "هوریزون" ارمنی کانادا برای اولین بار در سال ۱۹۷۹ منتشر شد که با روز استقلال اول ارمنستان، همزمان است. به عنوان ابزار سیاسی رسمی کمیته مرکزی فدراسیون انقلابی ارمنستان (ARF) کانادا، "هوریزون" ابتدا در نشست منطقه ای اول ARF کانادا در سال ۱۹۷۷ پایه ریزی شد. در دو سال اول خود، تا مارس ۱۹۸۱، "هوریزون" توسط هیئت تحریریه های مختلفی مدیریت می شد. در مارس ۱۹۸۱، یک هیئت تحریریه سه نفره با حضور وریج-آرمن آرتینیان، آنتراک بدروسیان و لون بنگیان تشکیل شد. چند سال بعد، وریج-آرمن آرتینیان نخستین سردبیر شد و برای یک دهه این عنوان را حفظ کرد. گیرو مانوئان به عنوان دومین سردبیر تا زمان مهاجرتش به ارمنستان در سال ۱۹۹۹ این عامیان را به عهده داشت. واهاکن کاراکاشیان سپس به عنوان سردبیر بوستون "هیرنیک ویکلی" به مونترال دعوت شد و از آن زمان تاکنون هدایت روزنامه را بر عهده دارد. زمینه ها. "هوریزون ویکلی" چندین ضمیمه منتشر می کند، از جمله "هوریزون کراگان" (به ارمنی Հորիզոն Գրական) تنها نشریه
ماهانه ادبی ارمنی در دیاسپورا. ویرایش شده توسط وریج-آرمن آرتینیان، این ضمیمه آثار نویسندگان با استعداد را از سرتاسر دیاسپورا گرد هم می آورد. ضمیمه ادبی دارای یک کمیته تحریریه است. دیگر ضمائم هوریزون شامل یک صفحه جوانان به نام "مانگاباتانکان هوریزون" (به ارمنی Մանկապատանեկան Հորիզոն) است که در ماه مه ۲۰۰۰، به لطف مشارکت های کمیته اجرایی منطقه ای ارمنستان کانادا و شعب محلی آن، که اهمیت انتشار چنین ابزاری آموزشی و در عین حال سرگرم کننده را دیدند، بازسازی شد. بیش از ۲۰۰ جوان به طور فعال در معماهای ماهانه شرکت می کنند، در حالی که بیش از ۸۰۰ نسخه از ضمیمه جوانان به صورت رایگان در مدارس ارمنی در تورنتو و مونترال توزیع می شود. ویرایشگر ضمیمه جوانان زپور اسدوریان و سپس سونا تی تیزیان هستند. انجمن امدادی ارمنی همچنین ضمیمه سالانه خود "لردو" (به ارمنی Լրատու) را به عنوان بخشی از "هوریزون" منتشر می کند. "لردو" از سال ۱۹۹۲ منتشر شده است. هوریزون همچنین از اواخر سال ۲۰۱۶ ضمیمه ماهانه "لوساوریتچ" (به ارمنی Լուսաւորիչ) را منتشر می کند، یک ضمیمه مذهبی که توسط پیشوای ارمنی کانادا (از حوزه مقدس کیلیکیا) تهیه شده است. از سال ۲۰