Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اتی از یکی از صعب الوصول ترین مناطق جنگی جهان را در اختیار مخاطبان قرار داد. الشریف در نوامبر ۲۰۲۳ تماس های تلفنی از ارتش اسرائیل دریافت کرد که به او می گفتند شمال غزه را ترک کند. ماه بعد، پدر او در دسامبر ۲۰۲۳ در یک حمله هوایی اسرائیل به خانه خانوادگی شان در جبالیا کشته شد. به دلیل وضعیت نامناسب جسمی، پدرش نتوانسته بود همراه با دیگر اعضای خانواده خانه را تخلیه کند.الشریف این تجربه را هم «بی رحمانه» و هم «دردناک» توصیف کرد، اما گفت که همین امر عزم او را برای ادامه گزارش دهی راسخ تر ساخت. در اوایل سال ۲۰۲۴، الشریف درباره کمبود غذا در شمال غزه گزارش داد. او در یکی از ویدئوها، او کودکانی را توصیف کرد که تلاش می کردند خوراک دام را بازیافت کنند تا از آن نان درست کنند. در سال ۲۰۲۴، تیم رویترز به رهبری الشریف جایزهٔ پولیتزر عکاسی خبری فوری را برای عکس های «خام و فوری» خود که جنگ غزه را مستند کرده بودند، دریافت کرد. انس الشریف در ژوئیهٔ ۲۰۲۴ از بیمارستانی که پیکر اسماعیل الغول، همکار الجزیره ای اش، به آنجا منتقل شده بود، دربارهٔ کشته شدنِ او گزارش داد. او در سخنرانی ای با در دست داشتن جلیقهٔ مطبوعاتی آسیب دیدهٔ الغول
، قتل او را محکوم کرد و عهد بست که به گزارشگری ادامه دهد.او بعدتر به نشریهٔ "د نِیشِن" گفت که گزارش دادن دربارهٔ مرگ الغول یکی از سخت ترین تجربه هایش به عنوان یک روزنامه نگار بوده است.یک هفته بعد، الشریف دربارهٔ حملهٔ هوایی اسرائیل به مدرسهٔ التابعین گزارش کرد و گفت که نزدیک به ۱۰۰ فلسطینی در آن کشته شدند.ارتش اسرائیل الشریف را متهم کرد که در گزارش هایش دروغ می گوید تا از گروه های مسلح فلسطینی ای که مدعی بودند در آن مدرسه فعالیت داشته اند، حمایت کند.الجزیره این اتهامات را به عنوان ارعاب محکوم کرد و و کمیتهٔ حمایت از روزنامه نگاران نیز بیانیه ای منتشر کرد و نگرانی خود را نسبت به امنیت الشریف ابراز داشت. در اوایل اکتبر ۲۰۲۴، یک پهپاد اسرائیلی به انس الشریف و گروهی از خبرنگاران الجزیره در جبالیا، زمانی که در حال فیلم برداری گزارش بودند، شلیک کرد. تصویربردار، فادی الوحیدی، از ناحیهٔ گردن هدف قرار گرفت و دچار فلج شد.به دلیل آنکه امکان یافتن آمبولانس یا انتقال او به بیمارستان العودة وجود نداشت، زیرا این بیمارستان در محاصرهٔ ارتش اسرائیل بود، خبرنگاران او را در حالی که خونریزی داشت، با خودرو به بیمارستان دیگری منتقل
کردند.الشریف عکسی از الوحیدی پس از تیراندازی، زمانی که بر زمین افتاده بود، در شبکهٔ ایکس (توییتر سابق) منتشر کرد و یادآور شد که او جلیقهٔ خبرنگاری به تن داشته است.با وخیم تر شدن وضعیت الوحیدی، الشریف خواستار انتقال او به خارج از غزه شد.در اواخر همان ماه، ارتش اسرائیل الشریف، حسام شُِبات و چهار خبرنگار دیگر الجزیره را به عضویت در گروه های مسلح فلسطینی متهم کرد. الجزیره این اتهامات را محکوم کرد، در حالی که کمیتهٔ حمایت از روزنامه نگاران و خبرنگاران بدون مرز تأکید کردند که ارتش اسرائیل پیش تر نیز اتهاماتی مشابه را بدون شواهد کافی علیه روزنامه نگاران مطرح کرده است. پس از آنکه حساب اینستاگرام انس الشریف در نوامبر ۲۰۲۴ تعلیق شد، او حساب جدیدی ایجاد کرد و متا را به سانسور محتوای فلسطینی متهم کرد.در دسامبر همان سال، عفو بین الملل استرالیا به پاس ادامهٔ گزارشگری او دربارهٔ نقض حقوق بشر در شرایط خطرناک برای خبرنگاران در غزه، جایزهٔ «مدافع حقوق بشر» را به الشریف اهدا کرد. او این جایزه را به خبرنگاران فلسطینی در غزه تقدیم کرد.در ادامهٔ همان ماه، الشریف از حملهٔ هوایی اسرائیل به یک خودروی خبری با علائم مشخص در نزدیکی بیم
ارستان العودة گزارش داد که در نتیجهٔ آن پنج خبرنگار شبکهٔ «القدس الیوم» کشته شدند. او اظهار داشت که یکی از این خبرنگاران در همان زمان در انتظار تولد نخستین فرزندش در بیمارستان بود. یک ویدیو از پخش زندهٔ انس الشریف دربارهٔ آتش بس جنگ غزه در ژانویه ۲۰۲۵ در شبکه های اجتماعی همه گیر شد.در این ویدیو، الشریف آتش بس را اعلام می کند و تجهیزات محافظ خود را برمی دارد و می گوید: «کلاهی را که مرا خسته کرده است، و زره ای که تبدیل به بخشی از بدنم شده است، از تنم در می آورم.»تماشاگران خوشحال او را روی شانه های خود بلند می کنند و جشن می گیرند. اسرائیل در مارس ۲۰۲۵ آتش بس را شکست.در همان ماه، حسام شُبات در یک حمله هدفمند هوایی اسرائیل کشته شد. انس الشریف در شبکه های اجتماعی مرگ شبات را تسلیت گفت و نوشت که اسرائیل «قتل همهٔ ما را مجاز دانسته است.»الشریف در مراسم تشییع جنازهٔ شبات شرکت کرد.او به "دراپ سایت نیوز" گفت که با وجود تهدیدهای اسرائیل و از دست دادن پدرش، مصمم است به گزارشگری ادامه دهد.هنگام گزارش دربارهٔ گرسنگی در غزه در ژوئیه، الشریف آشکارا پریشان بود و آن را «مرگ آرام» توصیف کرد، در حالی که زنی به ظاهر دچار سوءتغذیه
پشت سر او بی هوش شد. یک شاهد به او گفت: «ادامه بده، انس، تو صدای ما هستی».ویدیوی این پخش در شبکه های اجتماعی همه گیر شد. ارتش اسرائیل این ویدیو را جعلی خواند، و طبق گزارش کمیته حمایت از روزنامه نگاران،، کارزار «تخریب وجهه» علیه الشریف را شدت بخشیدند. ترور. از سال ۲۰۲۳، الشریف با تهدیدهای فزاینده ای از سوی نیروهای دفاعی اسرائیل مواجه بود که شامل تماس های تلفنی، پیام های صوتی و کمپین های رسانه های اجتماعی می شد،این نیروها مدعی بودند که او عامل حماس است. سخنگوی عربی آن سازمان، آویخای ادرعی، الشریف و دیگر خبرنگاران را به تروریسم متهم کرد، در حالی که سازمان های حقوق بشری و الجزیره این ادعاها را حملاتی بی اساس توصیف کردند که هدفشان توجیه کشتن خبرنگاران و سرکوب گزارش های نامطلوب علیه اسرائیل بود. ارتش اسرائیل در بیانیه ای که اندکی پس از این حمله منتشر کرد، هدف قرار دادن انس الشریف را پذیرفت و او را «تروریستی که خود را خبرنگار الجزیره جا زده بود» توصیف کرد. ارتش اسرائیل ادعا کرد که او رهبر یک سلول حماس بوده و حملات موشکی به اسرائیل را ترویج می کرده است.کمیته حفاظت از روزنامه نگاران (CPJ)، حملات علیه الشریف را «مقدمهٔ
ترور» توصیف کرد و خواستار اقدام بین المللی برای حفاظت از او و دیگر خبرنگاران در غزه شد و بر خطر عمدی که خبرنگاران محلی به عنوان «آخرین چشم ها و گوش های جهان بیرون» نسبت به این درگیری با آن مواجه اند تأکید کرد. در ژوئیه ۲۰۲۵، الشریف به CPJ گفت که با «احساس اینکه هر لحظه ممکن است بمباران شده و شهید شوم» زندگی می کند. در ۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، گزارشگر ویژه سازمان ملل متحد در زمینه ترویج و حمایت از حق آزادی عقیده و بیان، آیرین خان، تهدیدها و کمپین های تخریبی مکرر ارتش اسرائیل علیه الشریف را محکوم کرد و آن ها را تلاش های خطرناکی برای خاموش کردن گزارش های او دربارهٔ جنگ غزه دانست. او تأکید کرد که الشریف، که «آخرین خبرنگار باقی مانده الجزیره در شمال غزه» توصیف شده بود، بدون ارائه هیچ مدرکی به عنوان «تروریست حماس» متهم شده و جانش در خطر جدی قرار دارد. خان خاطرنشان کرد که در حالی که اسرائیل ورود خبرنگاران بین المللی به غزه را ممنوع می کند، همزمان خبرنگاران محلی را هدف قرار می دهد و اعتبار آن ها را زیر سؤال می برد، کسانی که به عنوان «چشم های جهان» برای پوشش فجایع عمل می کنند. در ۱۰ اوت ۲۰۲۵، الشریف در یک حملهٔ هوایی اسرائیل
به چادری در بیرون بیمارستان الشفاء در شهر غزه کشته شد.همکارانش محمد قریقع، ابراهیم ظاهر، محمد نوفل و مؤمن علیوه به همراه دو نفر دیگر نیز در این بمباران کشته شدند. ارتش اسرائیل تأیید کرد که الشریف را هدف قرار داده است و ادعای خود مبنی بر اینکه او یک مبارز حماس بوده را دوباره مطرح کرد. بنا بر گزارش "بی بی سی نیوز"، ارتش اسرائیل شواهد کافی برای اثبات این اتهام ارائه نکرده است. الجزیره این قتل را «ترور از پیش برنامه ریزی شده» خواند که هدف آن «خاموش کردن صداها در آستانهٔ اشغال غزه» بوده است، که این اظهارات به برنامهٔ جدید اعلام شدهٔ اسرائیل برای اشغال نوار غزه اشاره دارد. در زمان مرگ الشریف، اسرائیل حداقل ۲۳۴ خبرنگار را در جریان جنگ غزه به قتل رسانده بود که از جملهٔ آن ها ۱۰ خبرنگار الجزیره نیز بودند. به گفته برادرش، اسرائیل چهار روز پیش از کشته شدن شریف به او پیشنهاد عبور ایمن از غزه را داد اگر دست از گزارش دهی بردارد، اما او نپذیرفت. در وصیت نامه و نامه ای که برای پس از مرگش نوشته شده بود و در حساب توییتر او منتشر شد، الشریف چنین نوشت: «اگر این کلمات به شما برسد، بدانید که اسرائیل در کشتن من و خاموش کردن صدایم م
وفق شده است.» او همچنین افزود: «غزه را فراموش نکنید… و مرا در دعای خالصانهٔ خود یاد کنید.»مراسم تشییع جنازه الشریف و سه خبرنگار دیگر الجزیره در ۱۱ اوت با حضور صدها نفر برگزار شد. الشریف در قبرستان شیخ رضوان در شهر غزه به خاک سپرده شد. واکنش ها. فلسطین. حماس این حادثه را «جنایتی وحشیانه که از تمامی مرزهای فاشیسم و جنایت فراتر می رود» توصیف کرد. در بیانیه ای افزود: «شهید انیس الشریف نمونه ای از خبرنگار آزاد بود که جنایت قحطی را مستندسازی کرد و صحنه های گرسنگی تحمیل شده توسط اشغالگران بر مردم ما در غزه را به جهان نشان داد.»جنبش جهاد اسلامی فلسطین ترور الشریف را «جنایت جنگی فجیعی که توسط موجود غاصب در برابر دیدگان کل جهان مرتکب شده است» محکوم کرد و هشدار داد که اسرائیل با «هدف قرار دادن خبرنگارانی که جنایات و کشتارهایش را به جهان افشا می کنند»، راه را برای مرحله بعدی حملات خود هموار می کند.جبهه مردمی برای آزادی فلسطین اعلام کرد که کشتن خبرنگاران «نشانهٔ خطری از قصد اشغالگران برای ارتکاب شنیع ترین فجایع در غزه» است. رسانه ها و سازمان های حمایت از آزادی مطبوعات. شبکه الجزیره این حمله را «ترور از پیش برنامه ریزی شده
» و «بار دیگر حمله ای آشکار و عمدی به آزادی مطبوعات» محکوم کرد و تأکید کرد که الشریف و همکارانش از معدود خبرنگارانی بودند که هنوز از غزه گزارش می دادند. این شبکهٔ قطری، اسرائیل را به تلاش برای سرکوب پوشش اقدامات نظامی اش متهم کرد. اتحادیهٔ خبرنگاران فلسطین، این حادثه را «جنایتی خونین» توصیف کرد و حماس آن را نشانه ای از آغاز قریب الوقوع حمله اسرائیل به شهر غزه دانست. سازمان های حمایت از آزادی مطبوعات از جمله کمیته حفاظت از روزنامه نگاران (CPJ)، گزارش گران بدون مرز (RSF) و فدراسیون بین المللی روزنامه نگاران تأکید کردند که خبرنگاران طبق حقوق بین الملل افراد غیرنظامی محسوب می شوند و نباید هدف قرار گیرند. سارا قوده از CPJ گفت: «الگوی اسرائیل در برچسب زدن خبرنگاران به عنوان مبارز بدون ارائه مدارک معتبر، سوالات جدی دربارهٔ نیت و احترامش به آزادی مطبوعات ایجاد می کند.»محمد مُعَوَض، مدیرمسئول الجزیره، گفت که قتل الشریف ادامه الگویی است از «تحقیر، بی اعتبارسازی، لکه دار کردن و سپس کشتن» که علیه دیگر خبرنگاران فلسطینی نیز اعمال شده است.مایک بالسامو، رئیس کلوپ ملی خبرنگاران (ایالات متحده)، اظهار داشت: «خبرنگاران باید بتو
انند بدون هدف قرار گرفتن یا کشته شدن به کار خود ادامه دهند» و تأکید کرد که همهٔ طرف ها باید به قوانین بین المللی پایبند باشند. پِن آمریکا اعلام کرد که این ترور می تواند یک جنایت جنگی به شمار آید و ابراز تأسف کرد از اینکه «خانواده، دوستان و همکاران الشریف اکنون ناچارند به جای سوگواری برای او و پاسداشت میراثش به عنوان یک روزنامه نگار، در برابر اتهامات بی اساس از او دفاع کنند».مقالاتی در محکومیت ترور الشریف توسط هیئت تحریریهٔ "گاردین"، هیئت تحریریهٔ "میل اند گاردین"، لیلیا پولگرین، جدعون لوی، نسرین مالک، محمد بَزّی، استیون تراشر، و دیگران نوشته شده است. واکنش های سیاسی و دیپلماتیک. سخنگوی نخست وزیر بریتانیا، کیر استارمر، گفت که دولت «از هدف گیری مکرر خبرنگاران در غزه به شدت نگران است.»دفتر حقوق بشر سازمان ملل متحد این حمله را نقض حقوق بین الملل توصیف کرد. پریانکا گاندی، نمایندهٔ مجلس هند، این ترور را «جنایت فجیع دیگری در خاک فلسطین» خواند و شجاعت روزنامه نگاران متوفی را ستود. بنیاد هند رجب. در ۱۲ اوت ۲۰۲۵، بنیاد هند رجب با همکاری مرکز حقوق بشر فلسطین، شکایتی را به دیوان کیفری بین المللی در لاهه علیه گروهی از سرب
ازان ارتش اسرائیل که گمان می رود با حملهٔ هوایی مرتبط بوده اند، مطرح کرد. این شکایت، آن ها را به ارتکاب جنایات جنگی و نسل کشی متهم می کند «به عنوان بخشی از کارزار گسترده تر برای نابودی مردم فلسطین و حذف کسانی که رنج آن ها را ثبت می کنند.» اعتراضات. از زمان ترور الشریف، تظاهرات و مراسم یادبود در چندین شهر در سراسر جهان برگزار شده است، از جمله رام الله، دوبلین، اسلو، برلین،کراچی،و مکزیکو سیتی.تظاهرکنندگان در کیپ تاون از رسانه ها خواستند که کشتار خبرنگاران را یک جنایت جنگی بنامند،در حالی که تظاهرکنندگان در واشینگتن دی سی رسانه ها را به دلیل گزارش دهی درباره جنگ غزه مورد انتقاد قرار دادند و مدعی شدند که این پوشش خبری به کشتار خبرنگاران کمک می کند. در آمستردام، مراسم شب زنده داری ای برگزار شد که در آن پنج تابوت نمادین به یاد الشریف و همکاران کشته شده اش قرار داده شده بود. در لندن، مراسم شب زنده داری در بیرون ساختمان مرکزی بی بی سی برگزار شد که در آن پارچه نوشته ای با این عبارت نصب شده بود: «شما انس را کشتید». زندگی شخصی. انس الشریف در سال ۲۰۲۰ با بیان خالد ازدواج کرد و دو فرزند داشت: یک دختر به نام شام و پسری به ن
ام صَلاح که در دوران جنگ به دنیا آمد. به هنگام درگذشت انس، شام پنج ساله و صلاح و یک سال و نیم سن داشتند. بیان یک بار گفته اگر بخواهد روزهایی که انس با صلاح بود را بشمارد، حتی نصف ماه هم نمی شود. همسرش بیان، او را فردی مهربان، پرمحبت و متعهد به خانواده توصیف کرده است. روایت های شخصی خانواده و همسر او از انس نشان می دهد که او در لحظات آخر نیز تلاش می کرد زمان باقیمانده را با خانواده اش بگذراند. بیان اشاره می کند که در طی ۲۲ ماه از آغاز جنگ غزه تا ترور، انس تنها چند دقیقه و چند خیابان با خانواده فاصله داشت و به دلیل خطرناک بودن موقعیت، دیدارهای مستقیم او محدود بود تا مبادا خانواده اش آسیب ببینند، اما تماس های تلفنی او با فرزندانش پیوسته بود.
جنگ سه بلوکی () مفهومی است که توسط ژنرال چارلز کرولاک، فرمانده سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده، در اواخر دهه ۱۹۹۰ برای نشان دادن طیف پیچیده چالش هایی که احتمالاً تفنگداران دریایی در میدان نبرد مدرن با آن مواجه خواهند شد، توصیف گردید. در مثال کرولاک، ممکن است از تفنگداران دریایی خواسته شود که در فضای سه بلوک شهری مجاور، عملیات نظامی تمام عیار، عملیات حفظ صلح و کمک های بشردوستانه انجام دهند. نکته اصلی این مفهوم این است که ارتش های مدرن باید برای فعالیت همزمان در هر سه شرایط آموزش ببینند و برای انجام این کار، آموزش رهبری در پایین ترین سطوح باید بالا باشد. شرط دوم باعث شد کرولاک از چیزی که او «سرجوخه های استراتژیک» می نامید، استفاده کند؛ رهبران واحد سطح پایین که قادر به انجام اقدامات مستقل و تصمیم گیری های مهم هستند. این اصطلاح توسط ژنرال جیمز متیس، فرمانده وقت سنتکام (که بعدها وزیر دفاع شد)، به کار گرفته شده است و همچنین توسط ارتش بریتانیا، نیروهای دفاعی اسرائیل و ارتش سنگاپور، از جمله رئیس ستاد کل بریتانیا، ژنرال مایکل دیوید جکسون و وزیر دفاع سابق، جف هون، همچنین توسط ریک هیلیر، رئیس سابق ستاد دفاع کانادا، ب
ه کار گرفته شده است.
مارکوس وینیسیوس سانتوس میراندا (به پرتغالی: Marcos Vinícius Santos Miranda؛ زاده ۶ مارس ۱۹۹۲) که با نام مارکو شناخته می شود، بازیکن فوتبال اهل برزیل است که در پست دروازه بان برای باشگاه گل گهر سیرجان بازی می کند.
منطقه اکولوژیکی مراتع و جنگل های پراکنده کامچاتکا-کوریل (شناسه ووف: پی آ ۰۶۰۳) مناطق ساحلی شبه جزیره کامچاتکا، بخش شمالی جزایر کوریل و جزایر کامندر در خاور دور روسیه را پوشش می دهد. این منطقه به خاطر جنگل های پراکنده "بتولا ارمانی" ("توس سنگی") و همچنین مراتع وسیع با گیاهان بلند شناخته می شود. این منطقه در قلمرو پالئارکتیک و عمدتاً در زیست بوم جنگل های شمالی/تایگا با آب و هوای قاره ای مرطوب و آب و هوای تابستانی خنک قرار دارد. این منطقه پوشش می دهد. . مکان و توضیحات. سواحل کامچاتکا نسبتاً مسطح هستند و توسط جریان سرد دریای اوخوتسک در غرب و جریان کامچاتکای شرقی که در امتداد ساحل شرقی در سمت دریای برینگ جریان دارد، خنک می شوند. این منطقه اکولوژیکی شامل جزایر کوریل تا جزیره ارووپ، شمالی ترین ۸۰۰ کیلومتر مربع، می شود. کیلومترها جزیره که از شبه جزیره امتداد یافته اند. جزایر کامندر در ۱۷۵ قرار دارند کیلومتری شرق میانه شبه جزیره در دریای برینگ. این منطقه آتشفشانی است و خاک آن آندوسول (آتشفشانی سیاه) است. آب و هوا. آب و هوای این منطقه عمدتاً "آب و هوای نیمه قطبی است و فصل خشک ندارد" (طبقه بندی اقلیمی کوپن، آب و هوای نی
مه قطبی (دی اف سی و دی اس اسی). این آب و هوا با تابستان های معتدل یا خنک (فقط ۱ تا ۳ ماه بالاتر از مشخص می شود. و زمستان های سرد و برفی (سردترین ماه زیر ) با تأثیرات اقیانوسی.در جنوب ۵۷ درجه شمالی، هیچ لایه منجمد دائمی وجود ندارد که نشان دهنده شرایط نسبتاً گرم تر است. میزان بارندگی می تواند به ۲۵۰۰ برسد. میلی متر در سال، در مقایسه با کمترین میزان ۴۵۰ میلی متر در دره مرکزی، جایی که کوه ها تا حدودی از آن محافظت می کنند. فلورا. جوامع اصلی گل عبارتند از جنگل های کوتوله (عمدتاً توسکا و کاج کوتوله سیبری)، جنگل های تنک (توس قاقم و توس سفید ژاپنی)، توندرا (خزه، گلسنگ و درختچه) و برخی از مراتع. گیاهان بلند رایج شامل جیکوبیا کانابیفولیا (گیاه خاردار آلوتی) و فیلیپندولا کامچاتیکا هستند. این گونه ها اغلب در دامنه های آتشفشانی و خاک های غنی از مواد معدنی رشد می کنند و نقش مهمی در تثبیت خاک و تغذیه جانوران علف خوار دارند. جانوران. این منطقه به دلیل جمعیت بسیار بالای خرس های قهوه ای (بیش از ۱۵۰۰۰ عدد) و شبکه های گسترده نهرهایی که از محل های تخم ریزی ماهی قزل آلا پشتیبانی می کنند، شناخته شده است. دانشمندان ۱۰۴ گونه ماهی را ت
نها در منطقه کرونوتسکی ثبت کرده اند و فهرست برداری از گونه ها تازه آغاز شده است. رایج ترین ماهی های دریایی نزدیک ساحل عبارتند از گوبی، ماهی سبز، ماهی پولاک، شاه ماهی و کفشک ماهی. ماهی قزل آلای مهاجر شامل صورتی، چام و کوهو می شود. سواحل ناهموار برای کلونی های پرندگان دریایی مهاجر، به ویژه آنهایی که در این منطقه زمستان گذرانی می کنند، مهم هستند. پستانداران مهم شامل خرس، گوزن شمالی، سمور (که اکنون در کرونوتسکی محافظت می شود)، گرگ و سمور دریایی هستند. کامچاتکای ساحلی محل تولید مثل آبچلیک منقار قاشقی است که به شدت در معرض خطر انقراض قرار دارد. محافظت ها. منطقه کرونوتسکی در جنوب شرقی شبه جزیره، یک برنامه انسان و زیست کره است. مناطق حفاظت شده فدرال در این منطقه عبارتند از:
یک خواهشی ازتون دارم (؛ معنای تحت اللفظی: "یه لطفی در حقم بکنید") یک فیلم کمدی ایتالیایی است که در سال ۱۹۹۶ منتشر شد.
ماریا آملیا مونتی (؛ زادهٔ ۳۰ ژوئن ۱۹۶۲) بازیگر اهل ایتالیا است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "معجزه ایتالیایی" و "یک خواهشی ازتون دارم" اشاره کرد. زندگی و حرفه. مونتی در میلان متولد شد. او دختر معمار آنا ماریا برتارینی و نوه نقاش چزاره مونتی است. پس از آن که از ورود به آکادمی ملی هنرهای نمایشی سیلویو دامیکو و مدرسه تئاتر درامای پیکولو تئاترو بازماند، از «آکادمی فیلودراماتیچی» فارغ التحصیل شد. او حرفه خود را در صحنه تئاتر با نمایش موزیکال استاسرا اثر تونی کوکیارا آغاز کرد. از سال ۱۹۸۲، مونتی به عنوان کمدین در چندین شوی سرگرمی تلویزیونی ظاهر شد، به ویژه در برنامه های "درایو این" و "تلویزیون دخترانه". او بیشتر به خاطر نقش های اصلی اش در سریال های تلویزیونی شناخته می شود، از جمله درام پزشکی "دوست من"، سریال کمدی "خدا می بیند و روزی می دهد" و سیت کام "سرانجام تنها". مونتی در سینما نیز فعال است و عمدتاً در نقش های طنزآمیز بازی می کند. زندگی شخصی. مونتی ازدواج کرده و سه پسر دارد که یکی از آن ها را از اتیوپی به فرزندی پذیرفته است. او بودایی است.
دار زوزوفسکی (؛ زادهٔ ) بازیگر و مدل اسرائیلی است. او به عنوان بازیگر در سریال های "گروگان ها" و "زیبا و نانوا" ایفای نقش کرده است. زندگی اولیه. زوزوفسکی در تل آویو، اسرائیل، از پدر و مادری اسرائیلی تبار با اصالت یهودیان اشکنازی (یهودیان لهستانی و یهودیان چکسلواکی) به دنیا آمد. در زبان عبری، نام کوچک او به معنی «مروارید» است. او همراه با برادر کوچک ترش در شهر همسایه، رمات هاشارون، بزرگ شد. زوزوفسکی زمانی مربی پیش آهنگان بود. او در سال ۲۰۰۹ از دبیرستان با گرایش تئاتر فارغ التحصیل شد. پس از آن، او برای خدمت پیش از سربازی به عنوان مشاور در یک مدرسه شبانه روزی برای نوجوانان در معرض خطر داوطلب شد. در همان دوره، والدینش از هم جدا شدند و تصمیم به طلاق گرفتند. سپس به نیروهای دفاعی اسرائیل پیوست و به عنوان عکاس گروه های موسیقی نظامی اسرائیل خدمت کرد. حرفه. زوزوفسکی در سن ۱۵ سالگی مدلینگ را آغاز کرد. به عنوان مدل، او در کارزارهای تبلیغاتی برای اربن اوتفیترز، سامسونگ، سفورا شرکت کرده و در سال ۲۰۱۴ در یک مجموعهٔ ده صفحه ای برای نسخهٔ ایتالیایی مجله "کازموپولیتن" ظاهر شد. در سال ۲۰۱۶ او سخنگوی کاسترو، بزرگ ترین شرکت مد اس
رائیل، شد. در سال ۲۰۱۷، زوزوفسکی برای حضور در یک نقاشی دیواری در لس آنجلس اثر هنرمند معاصر اسرائیلی تومر پرتز انتخاب شد. زندگی شخصی. زوزوفسکی در سال ۲۰۱۴ با بازیگر و موسیقیدان اسرائیلی، لی بیران، وارد رابطه شد. آن ها در سال ۲۰۱۶ از هم جدا شدند. همان سال، مدتی کوتاه با موسیقیدان اسرائیلی اساف اویدان در ارتباط بود. در سال ۲۰۲۳ او با بازیگر ویکتور لارنس رابطه داشت که پس از کمتر از یک سال به پایان رسید.
پرچم جهادگرایی، پرچمی است که معمولاً توسط جنبش های مختلف اسلام گرا و بنیادگرای اسلامی، به عنوان نماد جهادگرایی استفاده می شود. این پرچم معمولاً شامل پرچم سیاه با متن سفید "شهادتین" است که با خوشنویسی عربی بر روی آن، نقش بسته است. گفته می شود که استفاده از آن توسط گروه های اسلام گرا و جهادگرا در دهه ۱۹۹۰ و اوایل دهه ۲۰۰۰، اتخاذ شده است. سازمان هایی که از پرچم های جهادی استفاده می کنند عبارتند از القاعده، الشباب، طالبان، جهاد اسلامی فلسطین، گردان های عزالدین قسام و جماعت اسلامی. گونه مُهر نبوت. گونه ای که توسط داعش، القاعده در شبه جزیره عربستان، القاعده در مغرب اسلامی، دولت اسلامی عراق و الشباب استفاده می شود، گونه ای از مُهر ادعایی محمد را به تصویر می کشد که برخی از محققان، آن را جعلی و بی مورد، می دانند. قانونی بودن. در اوت ۲۰۱۴، دیوید کامرون، نخست وزیر بریتانیا، پیشنهاد داد که هر کسی که «پرچم داعش» را در بریتانیا به نمایش بگذارد، باید دستگیر شود. با استناد به قانون تروریسم ۲۰۰۰، بند ۱ جزء (ب) ماده ۱۳ این قانون بیان می کند: «[یک] شخص در یک مکان عمومی اگر وسیله ای را به گونه ای یا در شرایطی بپوشد، حمل کند یا ب
ه نمایش بگذارد که سوءظن معقولی ایجاد کند که او عضو یا حامی یک سازمان ممنوعه است، مرتکب جرم شده است» و می تواند با شش ماه زندان یا جریمه قانونی روبرو شود. همچنین از اوت ۲۰۱۴، تظاهرات عمومی با پرچم جهادی در هلند، ممنوع شده است. استفاده از تصویر پرچم جهادی مُهر محمد «پرچم داعش» (اما نه سایر نسخه های پرچم سیاه) برای اهداف غیرآموزشی از سپتامبر ۲۰۱۴ توسط وزارت کشور فدرال در آلمان ممنوع شده است. اتریش، همسایه آلمان، در همان ماه، ممنوعیتی را پیشنهاد کرد.
باشگاه فوتبال یوجین آکادمی یک باشگاه فوتبال حرفه ای بوتانی مستقر در پوناخا است که در لیگ برتر بوتان رقابت می کند. آنها در سال ۲۰۱۳ عنوان قهرمانی لیگ ملی بوتان را کسب کردند و نماینده بوتان در جام پرزیدنت آسیا ۲۰۱۴ بودند.
واروژان، نام کتابی است که در زمستان ۱۳۹۶ منتشر شده است. این کتاب که به کوشش حسین عصاران چاپ شده، به بررسی زندگی واروژ هاخباندیان می پردازد. این کتاب ابتدا توسط نشر رشدیه و در چاپ های بعدی توسط انتشارات نگاه منتشر شد. طرح روی جلد چاپ های نشر رشدیه، اثری از فرشید مثقالی است. ساختار. کتاب واروژان، شامل ۲۷ فصل از زندگی واروژ هاخباندیان (نامور به واروژان)، آهنگساز ارمنی تبار ایرانی است. در این کتاب، گفتگوهایی مستقیم با ناصر چشم آذر، اسفندیار منفردزاده، بابک افشار و شهیار قنبری شده است و نیز از نظرات مکتوب و ضبط شده افرادی مانند حسن شماعی زاده، بابک بیات، رضا علامه زاده، علی عباسی، منوچهر چشم آذر و بسیاری دیگر استفاده شده است. تصاویر آرشیوی دیده نشده ای از واروژان در حین تمرین، پارتیتورهای وی (که در دست ویگن داوودی است) و عکس های یادگاری او با دیگران نیز در این کتاب موجود است.
عنوان قهرمانی جهانی زنان ای ئی دبلیو یک عنوان قهرمانی جهانی کشتی حرفه ای مختص به زنان است که توسط پروموشن آمریکایی ای ئی دبلیو ایجاد شده است. قهرمان کنونی این کمربند، «تایملس» تونی استورم است که برای چهارمین بار قهرمان این عنوان شده است. او با شکست دادن ماریا می در گرند اسلم استرالیا به تاریخ ۱۵ فوریه ۲۰۲۵، قهرمان این عنوان شد. تاریخچه. در ۱۸ ژوئن ۲۰۱۹، شش ماه پس از تأسیس شرکت کشتی حرفه ای آمریکایی ای ئی دبلیو، تونی خان، رئیس و مدیرعامل اجرایی این شرکت، برنامه هایی را برای عناوین قهرمانی انفرادی و تگ تیم در بخش زنان اعلام کرد. سپس توسط برندی رودز، مدیر ارشد بازاریابی ای ئی دبلیو، اعلام شد که عنوان قهرمانی جهانی زنان ای ئی دبلیو در ۳۱ اوت و در جریان رویداد آل اوت رونمایی خواهد شد و اولین قهرمان در ۲ اکتبر در طول اولین قسمت برنامه تلویزیونی هفتگی ای ئی دبلیو که بعدا با نام "داینامایت" معرفی شد، مشخص خواهد شد. هر دو شرکت کننده برای مسابقه قهرمانی در آل اوت مشخص شدند. اولین رقیب در کازینو بتل رویالی که در پیش نمایش شو برگزار شد، مشخص گردید که با پیروزی نایلا رز به اتمام رسید. بعدا در همان شب و در شوی اصلی، ریهو ب
ا شکست دادن هیکارو شیدا حریف او شد. در نخستین قسمت داینامایت، ریهو با شکست دادن رز، نخستین قهرمان این عنوان شد. در رویداد آل اوت به تاریخ ۴ سپتامبر ۲۰۲۲، قرار بود قهرمان فعلی وقت، تاندر روزا، از عنوان قهرمانی خود در برابر تونی استورم دفاع کند. با این حال، به دلیل مصدومیت کمر روزا در اواخر ماه اوت، مسابقه لغو شد. به جای واگذاری عنوان قهرمانی، تصمیم گرفته شد که یک قهرمان موقت تا زمان بازگشت روزا مشخص شود و پس از آن، قهرمان موقت برای تعیین قهرمان بلامنازع با روزا روبرو شود. یک مسابقه چهارنفره برای آل اوت برنامه ریزی شد که در آن استورم، دکتر بریت بیکر، جیمی هیتر و هیکارو شیدا را شکست داد و قهرمان موقت شد. در رویداد فول گیر در ۱۹ نوامبر، هیتر استورم را شکست داد و قهرمانی موقت را از آن خود کرد. با این حال، در قسمت ۲۳ نوامبر از شوی داینامایت، اعلام شد که روزا از قهرمانی خود صرف نظر کرده است، بنابراین هیتر به طور پیش فرض قهرمان رسمی شد و دوره قهرمانی موقت استورم نیز به صورت عطف به ماسبق به دوره رسمی تبدیل شد. قهرمانان. تا ۱۲ اوت ۲۰۲۵، ۱۴ دوره قهرمانی بین ۹ قهرمان وجود داشته است و یک بار نیز عنوان بلاصاحب بوده است. ری
هو نخستین دارنده این عنوان بود.«تایملس» تونی استورم با چهار دوره قهرمانی بیشترین تعداد قهرمانی را دارد و با بیش از ۵۱۲ روز، طولانی ترین دوره قهرمانی جمعی را نیز دارد. هیکارو شیدا نیز طولانی ترین و کوتاه ترین دوره های قهرمانی را دارد، به طوری که اولین دوره قهرمانی او ۳۷۲ روز و دومین دوره قهرمانی او ۲۵ روز طول کشید. ریهو با ۲۲ سال سن جوان ترین قهرمان بود، در حالی که نایلا رز با ۳۷ سال سن مسن ترین قهرمان است.
لوسی هانر روبی اسپراگان (؛ زادهٔ ) خواننده-ترانه پرداز اهل بریتانیا است. وی از سال ۲۰۱۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. اسپراگان در سال ۲۰۱۲ در "برنامه ایکس فاکتور" شرکت کرد و اولین شرکت کننده در تاریخ این برنامه بود که قبل از پخش زنده، یک تک آهنگ و یک آلبوم در بین ۴۰ آهنگ برتر قرار گرفت. پس از این برنامه، اسپراگان قراردادی با کلمبیا رکوردز امضا کرد و در مجموع هفت آلبوم استودیویی منتشر کرده است. اولین آلبوم او با نام «"به باشگاه بپیوندید"» در ۷ اکتبر ۲۰۱۳ منتشر شد و به رتبه ۷ در جدول آلبوم های بریتانیا رسید. او از آن زمان پنج آلبوم استودیویی دیگر منتشر کرده است. "Choices" در ۲۶ فوریه ۲۰۲۱ منتشر شد و در رتبه ۵ جدول آلبوم های بریتانیا قرار گرفت. پیش از این آلبوم، تک آهنگ های «گل ها»، «ریشه ها» و «هوشیار» منتشر شدند. متعاقباً؛ هفتمین آلبوم استودیویی اسپراگان با نام "Balance" در اوت ۲۰۲۳ منتشر شد. زندگی نامه. اسپراگان در کنتربری متولد شد، اما در سنین جوانی به همراه خانواده اش به بوکستون در داربی شر نقل مکان کرد. او در مدرسهٔ اجتماعی باکستون و دانشگاه داربی تحصیل کرد، و در حال حاضر در منچستر انگلستان ساکن است