Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ی دهد. سرویس. برای سرویس، بازیکن باید توپ را ابتدا به میز خود، سپس به دیوار و در نهایت به سمت میز حریف بزند. سپس بازی به طور عادی ادامه می یابد. اگر توپ برگردانده نشود، امتیاز می تواند مستقیماً از سرویس کسب شود. اگر توپ به تور بخورد اما همچنان توالی برخوردها را کامل کند، لت اعلام می شود و سرویس تکرار می شود. اگر ترتیب لازم برخوردها کامل نشود، سرویس زننده امتیاز را از دست می دهد. امتیازدهی. یک بازیکن فقط می تواند روی ستی که خودش سرویس را زده است امتیاز کسب کند. اگر بازیکنی امتیاز را در ادامهٔ بازی ببرد، سرویس را می گیرد اما امتیازی کسب نمی کند. سرویس زننده همیشه بازیکنی است که امتیاز قبلی را برده است. بازی ها به صورت یازده امتیازی انجام می شود، اما برای برنده شدن، یک بازیکن باید حداقل با ۲ امتیاز اختلاف ببرد. اگر این اتفاق در رسیدن به ۱۱ امتیاز رخ ندهد، بازی تا زمانی که یک بازیکن ۲ امتیاز جلو بیفتد ادامه می یابد و آن بازیکن برنده بازی است. وقتی یک بازیکن به ۶ امتیاز می رسد، بازیکنان باید جای خود را عوض کنند و به بازی ادامه دهند، مگر اینکه قبلاً توافق شده باشد که در طول بازی در همان سمت بمانند. خطاها. اگر بازیک
نی روی زمین از خط فرضی که از تور امتداد می یابد عبور کند، خطا اعلام می شود و بازیکن خاطی امتیاز را از دست می دهد. اگر بازیکنی با دست زدن از روی خط فرضی در ضربه بازیکن دیگر مداخله کند، خطا اعلام می شود. قوانین جایگزین. چندین نسخه از قوانین رسمی وجود دارد که اغلب بازی می شود، نمونه های اصلی این موارد عبارتند از: مسابقات سریع. مسابقات به صورت ۵ امتیازی انجام می شود، فرمتی که اغلب برای تکمیل مینی-تورنمنت هایی که نیاز به انجام مسابقات زیادی دارند، استفاده می شود. قوانین قدیمی. اصطلاحی مربوط به ریشه های بازی زمانی که قوانین کمتر تعریف شده بودند. در این نسخه از بازی، یک امتیاز تا زمانی که توپ به زمین نخورد، کاملاً متوقف نشود یا دو بار به راکت بازیکن نخورد بدون اینکه به چیز دیگری برخورد کند، تمام نمی شود. این به بازیکنان اجازه می دهد چندین ضربه بزنند و امکان رالی های طولانی تر و پیچیده تر را فراهم می کند که ممکن است شامل زدن توپ به موانع دیگر باشد. هنگام بازی با این قوانین، یک عنصر قضاوتی برای رفتار غیر ورزشی گنجانده شده است. اگر بازیکنی تلاش کند ضربات مکرر بزند تا یک ضربه برنده را ایجاد کند، مانند ضربات مکرر به دیوا
ر در حالی که خود را در موقعیتی قرار می دهد که توپ را به شکلی غیرقابل برگشت حرکت دهد، رفتار غیر ورزشی اعلام می شود و این بازیکن امتیاز را از دست می دهد. سطوح اضافی. به دلیل ماهیت زمین های بازی که به شرایط موجود بستگی دارد و مشکلات مالی که مانع از ساخت زمین های رسمی اسکواش رومیزی می شود، اغلب ویژگی های مختلفی در اطراف زمین وجود دارد که ممکن است بر بازی تأثیر بگذارد. قوانین مربوط به این ویژگی ها باید قبل از شروع بازی توافق شود. به عنوان مثال، ممکن است دیوارهای اضافی در اطراف میز یا سقفی در موقعیت وجود داشته باشد. معمولاً می توان حتی با ضربه زدن به این سطوح بازی کرد بدون اینکه امتیاز ست پایان یابد، به شرطی که توالی صحیح بازی از دیوار امتیازدهی (دیواری که عمود بر تور است و میز در مقابل آن قرار دارد) و سمت میز حریف نیز کامل شود. اگر دیوار امتیازدهی موانعی داشته باشد، باید قبل از شروع بازی تصمیم گرفته شود که آیا برخورد با این موانع خطا محسوب می شود یا خیر. طبق قوانین رسمی، باید تمام تلاش ها برای به حداقل رساندن چنین موانعی انجام شود، اما برخورد با آنها نباید خطا محسوب شود. میزهای غیر استاندارد. بازی می تواند روی هر
میز مستطیلی موجود که بتوان تور روی آن نصب کرد، انجام شود. گیم پلی می تواند با استفاده از میزهای با اندازه های مختلف که فضای موجود برای زدن توپ را تغییر می دهند، تغییر کند. به طور جایگزین، یک میز دو تکه می تواند به شکل زاویه قائمه تا شود. با نصب تور به لبه سطح افقی و ایجاد فاصله کوچک بین سطح عمودی، بازی با استفاده از خط مرکزی میز به عنوان جداکننده برای امتیازها و سرویس ها آغاز می شود و با استفاده از قوانین معمولی اسکواش رومیزی ادامه می یابد. مدیریت. این بازی توسط انجمن بین المللی اسکواش رومیزی (ITSA) تأسیس و قوانین آن ایجاد شد که همچنان به توسعه بازی و برگزاری مسابقات ادامه می دهد و همچنین مسابقات غیر ITSA را به رسمیت می شناسد و تأیید می کند. قهرمانی های جهانی. قهرمانی های جهانی تیبل اسکواش ITSA هر ۴ سال یکبار برگزار می شود. فرمت قهرمانی یک لیگ دوره ای است که مسابقات بین تمام شرکت کنندگان برگزار می شود و ۴ نفر برتر به پلی آف می روند تا برای جام ITSA رقابت کنند. اولین دوره قهرمانی در سال ۲۰۱۰ در لیدز برگزار شد. نتایج. ۲۰۱۴ - قهرمان جهان: دن برنان ۲۰۱۰ - قهرمان جهان: مارک سامرز
کاروان المپیکی آلمان در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ که از ۲۶ ژوئیه تا ۱۱ اوت ۲۰۲۴ (۵ تا ۲۱ امرداد ۱۴۰۳ خورشیدی) به میزبانی پاریس، پایتخت فرانسه برگزار شد، شرکت کرد. این حضور، هجدهمین حضور متوالی آلمان در بازی های المپیک تابستانی بود، به جز بازی های ۱۹۲۰ و ۱۹۲۴ به دلیل نقش این کشور در جنگ جهانی اول، و بازی های ۱۹۴۸ به دلیل نقش کشور در جنگ جهانی دوم. از سال های ۱۹۵۶ تا ۱۹۶۴، آلمان ها به عنوان تیم متحد آلمان رقابت کردند؛ و در سال ۱۹۶۸، تیم به دو بخش آلمان غربی و آلمان شرقی تقسیم شد. آلمان غربی به دلیل تحریم آمریکایی ها، بازی های ۱۹۸۰ را تحریم کرد و در بازی های ۱۹۸۴ بازگشت. آلمان شرقی به دلیل تحریم شوروی ها، بازی های ۱۹۸۴ را تحریم کرد و در بازی های ۱۹۸۸ برای آخرین بار شرکت کرد. یک سال پس از سقوط دیوار برلین، غرب و شرق آلمان به عنوان یک کشور واحد با اتحاد دوبارهٔ آلمان در سال ۱۹۹۰، دوباره به بازی های المپیک تابستانی پیوستند و از بازی های ۱۹۹۲ بارسلونا به این بازی ها ادامه داده اند. کنفدراسیون ورزش های المپیک آلمان اولاف تابور را به عنوان سرپرست تیم ملی برای بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ در پاریس منصوب کرد. پرچم
داران. از بازی های المپیک تابستانی ۲۰۱۶ در ریو دو ژانیرو، پرچم داران آلمان از طریق رأی گیری آنلاین انتخاب می شوند. در انتخابات دو مرحله ای، عموم مردم و ورزشکاران هر کدام به طور مساوی تصمیم می گیرند که چه کسی می تواند پرچم تیم آلمان را هدایت کند. مشابه بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۰، یک مرد و یک زن به طور مشترک پرچم را حمل کردند. این انتخابات در بازهٔ زمانی ۱۵ تا ۲۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۴ برگزار شد. گزینه های زنان عبارت بودند از: در میان مردان، انتخاب بین افراد زیر بود: در ۲۳ ژوئیه ۲۰۲۴، کمیتهٔ المپیک آلمان اعلام کرد که آنا ماریا-واگنر و دنیس شرودر در مراسم افتتاحیه پرچم آلمان را بر روی رود سن به طور مشترک حمل خواهند کرد. در مراسم اختتامیه، دو قهرمان المپیک، لورا لیندمان و مکس رندشمیت، به طور مشترک پرچم آلمان را به ورزشگاه استاد دو فرانس بردند.
اسماء آل ثانی ورزشکار رشته کوهنوردی اهل قطر است که به عنوان نخستین زن قطری فاتح قله اورست شناخته می شود. او همچنین به قله های لوتسه ، و ماناسلو صعود کرده. اسما آل ثانی نخستین شهروند قطر است که به قطب شمال سفر کرده است. او مدیر روابط عمومی کمیته المپیک قطر و از اعضای خانواده سلطنتی قطر است. اسما آل ثانی از سوی مجله گرازیا به عنوان زن سال معرفی شده است. عمده شهرت این وزرشکار قطری به دلیل دو صعود موفق به اورست و سفر به دو قطب کره زمین است. همچنین از او به عنوان نخستین زن خاورمیانه که به هفت قله مرتفع جهان صعود کرده است یاد می شود. زندگی ورزشی. اسما آل ثانی تمرینات حرفه ای خود در رشته کوهنوردی را در سال ۲۰۱۳ آغاز کرد در سال ۲۰۱۴ به عضویت تیم زنان قطر برای فتح قله کلیمانجارو درآمد و نخستین صعود خارجی خود را تجربه کرد. اسما آل ثانی در سال 2018 اولین فرد قطری بود که به قطب شمال سفر کرد و پرچم کشورش را در آنجا به احتزاز درآورد. او بخشی گروه اعزامی اروپایی-عربی زنان بود که توسط فلیسیتی استون هدایت می شد. استون اولین زنی بود که سفر به سراسر قطب جنوب را تجربه کرده بود. پس از این سفر اسما آل ثانی توسط مجله گرازیا به عنوا
ن «زن سال قطر» معرفی شد. او در سال ۲۰۲۱ اولین زن قطری بود که به قله اما دبلام صعود کرد. اسما آل ثانی در همان سال کوه البروس در روسیه و داولاگیری و ماناسلو در نپال را فتح کرد. او همچنین اولین زن قطری بود که به قله اما دبلام در نپال رسید. او در ژانویه 2022 به کوه وینسون صعود کرد در 2022 که به کانگچن جونگا صعود کرد. شهرت. اسما آل ثانی عضو خاندان سلطنتی قطر است و اغلب با عنوان «شیخه اسما آل ثانی» شناخته می شود. از او به دلیل صعودهای متعدد به قله های صعب العبور به عنوان یک زن تاثیرگذار در جهان عرب و خاورمیانه یاد می شود. اسما آل ثانی همزمان با جام جهانی فوتبال مردان به میزبانی قطر دومین صعود خود به اورست را انجام داد. او در این سفر یک توپ فوتبال ساخته شرکت آدیداس برای جام جهانی قطر را به صورت نمادین به قله اورست برد. این توپ که «الریحلا» به معنای «سفر» نام گرفت دارد، اولین توپ رسمی مسابقات جام جهانی قطر بود. دیگر فعالیت ها. اسما آل ثانی در اکثر صعودهای خود پرچم یونیسف را حمل کرده است. صعود او به قله کلیمانجارو در سال ۲۰۱۴ با هدف جمع آوری کمک برای آوارگان غزه صورت گرفت. او در سفر خود به قله وینسون در قطب جنوب پرچم
کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل را با هدف کمک به وضعیت اسفبار پناهندگان و آوارگی اجباری حمل کرد. پرچم این سازمان را در در صعود به قله های اورست، لوتسه، کانچن جونگا و وینسون به نمایش گذاشته است. از او به عنوان یکی از حامیان توانمندسازی زنان یاد می شود. او همچنین به عنوان یک عضو ارشد کمیته ملی المپیک کشور قطر فعالیت می کند.
ورزش در کانادا شامل طیف گسترده ای از ورزش ها می شود. تاریخچه ورزش و ریشه های ورزش سازمان یافته در کانادا به دهه ۱۷۷۰ برمی گردد. در این سال توسعه و محبوبیت بازی های حرفه ای اصلی چون هاکی روی یخ، لاکراس، بسکتبال، بیسبال، فوتبال، فوتبال کانادایی و کریکت به اوج خود رسید. هاکی روی یخ (رسمی زمستانی) و لاکراس (رسمی تابستانی) ورزش های ملی رسمی کانادا هستند. گلف، بیسبال، تنیس، اسکی، رینگت، بدمینتون، کریکت، والیبال، دوچرخه سواری، شنا، بولینگ، راگبی ۱۵ نفره، قایق رانی، کرلینگ، اسکواش، و هنرهای رزمی به طور گسترده ای در سطوح مختلف سنی در این کشور دنبال می شود. دستاوردهای بزرگ ورزشی کانادا توسط تالار مشاهیر ورزشی کانادا به رسمیت شناخته می شود، و جایزه لو مارش هر ساله توسط هیئتی از خبرنگاران به ورزشکار برتر کانادا اعطا می شود. تعداد زیادی سالن مشاهیر ورزشی در کانادا وجود دارد. ورزش های پرطرفدار. هاکی روی یخ. سابقه ورزش هاکی روی یخ که در کانادا به زبان انگلیسی و فرانسوی به آن هاکی گفته می شود، به سده نوزدهم میلادی بازمی گردد. این ورزش در کانادا بسیار محبوب است و در تمام طول سال و در هر سطحی در کشور انجام می شود. ورزش کنونی ه
اکی روی یخ که برگرفته از تأثیرات مختلف بازی های چوب و توپ از انگلستان و بازی های بومی است، در مونترال سرچشمه گرفته است. این ورزش ملی رسمی زمستانی کانادا است. هاکی به طور گسترده ای به عنوان ورزش ملی کانادا در نظر گرفته می شود که با سطوح بالای مشارکت کودکان، مردان و زنان در سطوح مختلف مسابقات مواجه است. بیسبال. بیس بال در سطوح مختلف در سراسر کشور بازی می شود. لیگ برتر بیسبال در سال ۱۹۷۷ تأسیس شد. این لیگ مهم ترین لیگ حرفه ای بیسبال در آمریکای شمالی است که هم اکنون با بیست ونه تیم آمریکایی و یک تیم کانادایی برگزار می شود. بسکتبال. بسکتبال در تمام طول سال توسط مردان و زنان و سطوح مختلف مسابقات بازی می شود. چندین لیگ حرفه ای بسکتبال در کانادا وجود دارد. جیمز نیسمیت کانادایی بسکتبال را در اسپرینگفیلد، ماساچوست در دهه ۱۸۹۰ اختراع کرد. این ورزش جدید که به حداقل تجهیزات نیاز داشت محبوب شد و در دبیرستان ها و کالج های کانادا محبوبیت پیدا کرد. فوتبال. در کانادا، فوتبال محبوب ترین ورزش از نظر میزان مشارکت است. طبق آمار فیفا، تقریباً ۲٫۷ میلیون نفر در سال ۲۰۰۶ در کانادا این ورزش را بازی کردند. فوتبال حرفه ای در کانادا در ل
یگ برتر دنبال می شود. کانادا همچنین لیگ های فوتبال نیمه حرفه ای و آماتور زیادی دارد. تیم های ملی فوتبال مردان و زنان کانادا در رده بندی جهانی فیفا در ۴ آوریل ۲۰۲۴ به ترتیب در رده های ۴۹ و ۹ قرار داشتند. بازی های المپیک. کانادا از زمان اولین حضور خود در بازی های ۱۹۰۰، به استثنای بازی های المپیک تابستانی ۱۹۸۰، که همراه با ایالات متحده آمریکا و سایر کشورها آن را تحریم کرد، ورزشکاران را به هر دوره از بازی های المپیک زمستانی و هر بازی المپیک تابستانی اعزام کرده است. کانادا در هر المپیکی که در آن شرکت کرده حداقل یک مدال کسب کرده است. کمیته المپیک کانادا (COC) سازماندهی ورزشکاران اعزامی را بر عهده دارد. در المپیک زمستانی ۲۰۱۰، کانادا برای اولین بار بیش از هر کشور دیگری مدال طلا کسب کرد. کانادا همچنین بازی های المپیک زمستانی ۲۰۱۰، با برگزاری بازی ها در ونکوور، بریتیش کلمبیا، این دوره از مسابقات را میزبانی کرد. همچنین کانادا میزبان بازی های المپیک زمستانی ۱۹۸۸ در کلگری نیز بوده است.
گلف به طور رسمی، نخستین بار در برنامهٔ بازی های المپیک تابستانی در سال ۱۹۰۰ به رسمیت شناخته شد و همچنین در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۰۴ ورزشکارانی در این رشته به رقابت پرداختند. پیش از آن قرار بود در سال ۱۹۰۸ هم مسابقات گلف در قالب المپیک برگزار شود، اما کمتر از دو روز قبل از شروع بازی ها، برنامه لغو شد. دو تورنمنت گلف نیز قرار بود در قالب المپیک سال ۱۹۲۰ برگزار شود، اما به دلیل عدم استقبال تماشاگران لغو شد. در سیزدهمین کنگره المپیک کمیته بین المللی المپیک (IOC) که در اکتبر ۲۰۰۹ در کپنهاگ برگزار شد، این نهاد تصمیم گرفت ورزش گلف را به بازی های المپیک تابستانی ۲۰۱۶ بازگرداند. فدراسیون بین المللی گلف نهاد حاکم بر گلف در بازی های المپیک شناخته می شود. صلاحیت شرکت کنندگان در رقابت های المپیک اساساً بر اساس رتبه بندی رسمی گلف جهانی (مردان) و رتبه بندی های جهانی گلف زنان است و از هر جنسیت ۱۵ نفر برتر به طور خودکار (با محدودیت چهار نفر در هر کشور) به المپیک راه می یابند و سپس دو بازیکن با بالاترین رتبه از کشورهایی که هنوز رتبه بندی نشده اند افزوده می شوند. جدول مدال ها. منابع: رویدادها. یک تورنمنت انفرادی مردان برای
بازی های لندن ۱۹۰۸ برنامه ریزی شده بود، اما اختلاف بین نمایندگان انگلیس و اسکاتلند بر سر فرمت مسابقات منجر به تحریم گلف بازان بریتانیایی شد و جورج لیون، دارنده مدال طلای ۱۹۰۴ از کانادا، تنها شرکت کننده باقی ماند. او حق مدال طلا را داشت اما نپذیرفت. دو تورنمنت گلف در بازی های آنتورپ در سال ۱۹۲۰ برنامه ریزی شده بود، اما به دلیل عدم حضور شرکت کنندگان لغو شد. از زمان معرفی مجدد، مسابقات گلف المپیک شامل بازی استروک انفرادی مردان و زنان بوده است. درخواست هایی از IGF و IOC وجود دارد که خواستار آن هستند که با اضافه کردن یک تورنمنت بازی مختلط، تورنمنت تیمی، و/یا گشایش مسابقات المپیک برای گلف بازان بیشتر، احتمالاً با استفاده از یک سیستم مقدماتی و انتخابی متفاوت از رتبه بندی جهانی گلف، تغییراتی را در نظر بگیرند.
هایلیکز یک بازی ویدئویی نقش آفرینی توسعه یافته و منتشر شده توسط میسن لیندروث می باشد که در ۲ اکتبر سال ۲۰۱۵ بر روی استیم و ایتچ.آی او برای ویندوز منتشر گردید. این بازی برای به تصویر کشیدن دنیایی سورئالیست از گرافیک خمیری استفاده می کند. دنبالهٔ این بازی تحت نام "هایلیکز ۲" در سال ۲۰۲۰ منتشر شده است.
شینا انصاری (زادهٔ ۱۳۵۲) فعال محیط زیست ایرانی است که در دولت چهاردهم به عنوان معاون رئیس جمهور و رئیس سازمان حفاظت محیط زیست فعالیت می کند. او دارای دکتری رشته مدیریت محیط زیست است و برخی از دوره های تخصصی این رشته را در کشورهایی مانند ژاپن، اتریش و امارات گذرانده است. زندگی شخصی و تحصیلات. انصاری در ۱۳۵۲ در تهران به دنیا آمد. مادرش دبیر شیمی و پدرش دبیر زبان انگلیسی در دبیرستان های آمل مازندران بوده اند. او دوران کودکی و نوجوانی خود را در شهر مادری اش، آمل سپری کرد. او مقطع کارشناسی را در رشته مهندسی کشاورزی گیاه پزشکی در سال ۱۳۷۵ در دانشگاه بوعلی سینا، همدان به پایان رساند و در سال ۱۳۷۸ مدرک کارشناسی ارشد را در رشته مهندسی کشاورزی گرایش بیماری شناسی گیاهی از دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات تهران دریافت کرد؛ وی مدرک دکتری رشته مدیریت محیط زیست را نیز از همان دانشگاه اخذ کرد. عنوان رساله دکترای وی، "تدوین راهبردهای زیست محیطی مدیریت سموم ارگانوفسفره روی برنج در استان مازندران" بود. انصاری از بهبودیافتگان از سرطان است و کتاب "گت مریضی" را در این باره نوشته است. کار. انصاری در آزمون استخدامی سازمان حفا
ظت محیط زیست در سال ۱۳۷۹ پذیرفته شد و به عنوان کارشناس محیط زیست به استخدام این سازمان درآمد. او در اسفند ۱۳۸۱ به عنوان سرپرست اداره تازه تاسیس محیط زیست شهرستان ری منصوب شد و در سال ۱۳۸۴ در مسئولیت سرپرست اداره محیط زیست تهران و سپس معاون اداره کل محیط زیست استان تهران قرار گرفت. وی در سال ۱۳۸۹ به سمت معاونت فنی اداره کل محیط زیست استان البرز و در سال ۱۳۹۲ به عنوان مدیرکل دفتر پایش فراگیر آلودگی سازمان حفاظت محیط زیست منصوب شد. ایجاد سامانه پایش کیفی هوای کشور، بسط و گسترش پایش آلاینده های محیط زیست، ارتقای وضعیت آزمایشگاه های معتمد محیط زیست، بهبود عملکرد خوداظهاری صنایع و تدوین چندین استاندارد شاخص محیط زیست و مشارکت در تهیه قانون هوای پاک و آیین نامه های اجرایی آن، قانون حفاظت از خاک از فعالیت های انصاری در طول دوره شش ساله مسئولیت مدیرکلی دفتر پایش فراگیر بوده است. انصاری دورهٔ تخصصی آلودگی هوا و پایش گازهای گلخانه ای را در ژاپن در سال های ۲۰۰۴ و ۲۰۱۶ گذارنده است. دوره های تغییر اقلیم و ساختمان های سبز (سنگاپور)، محیط زیست دریایی منطقه راپمی (امارات)، حفاظت از لایه ازن (ژاپن) و همچنین فناوری های سبز (اتر
یش) از جمله دوره های آموزشی ضمن خدمت وی است. انصاری در سال ۱۳۹۸ به عنوان مدیرکل محیط زیست و توسعه پایدار شهرداری تهران منصوب شد. مسعود پزشکیان، رئیس دولت چهاردهم، در ۱ شهریور ۱۴۰۳ انصاری را به سمت معاون رئیس جمهور و رئیس سازمان حفاظت محیط زیست گماشت. کتاب شناسی. او چند کتاب در زمینه محیط زیست نوشته است و همچنین مقالات تخصصی در مجلات علمی و یادداشت های متعددی دربارهٔ مسائل و معضلات محیط زیستی کشور در روزنامه ها از وی منتشر شده است. یادداشت ها. شینا انصاری همواره در مطبوعات در حوزه محیط زیست و توسعه پایدار مانند نشریه "پیام ما" یادداشت منتشر می کند.
ورزش در برزیل به طور گسترده در رشته های گوناگون انجام می شود و بسیار پرطرفدار است. ورزش هایی که خاستگاه آن در این کشور است و از آنجا سرچشمه گرفته اند یا دارای اهمیت فرهنگی هستند. مردم برزیل به شدت درگیر ورزش هستند. فوتبال محبوب ترین ورزش در این کشور است. به غیر از فوتبال، ورزش هایی مانند والیبال، هنرهای رزمی ترکیبی، بسکتبال، تنیس، و ورزش های موتوری، به ویژه فرمول یک، از محبوبیت بالایی برخوردار هستند. ورزش های پرطرفدار. فوتبال. فوتبال محبوب ترین ورزش در برزیل است. تیم ملی فوتبال برزیل که توسط فدراسیون فوتبال برزیل اداره می شود، ۵ بار قهرمان جام جهانی فوتبال در سال های ۱۹۵۸، ۱۹۶۲، ۱۹۷۰، ۱۹۹۴ و ۲۰۰۲ شده است و تنها تیمی است که در تمام مسابقات جام جهانی فیفا موفق به کسب سهمیه شده است. برزیل همچنین میزبان جام های جهانی ۱۹۵۰ و ۲۰۱۴ بود و تنها کشوری در آمریکای جنوبی است که دو جام جهانی را میزبانی کرده است. پیش از برزیل آرژانتین، اروگوئه و شیلی دیگر میزبان های قبلی بوده اند. پس از اینکه برزیل سومین جام جهانی خود را در سال ۱۹۷۰ به دست آورد، جام ژول ریمه به آنها اعطا شد، زمانی که پله، یکی از شناخته شده ترین بازیکنان فوت
بال تاریخ و بهترین گلزن تاریخ، برزیل را به سه عنوان قهرمانی رساند. تیم ملی فوتبال برزیل همچنین ۹ بار قهرمان کوپا آمریکا، دو بار قهرمان فوتبال در بازی های المپیک تابستانی و با ۴ عنوان موفق ترین تیم در جام کنفدراسیون های فیفا است. همه بازیکنان پیشرو در تیم های ملی از جمله پله، زیکو، گارینشا، رونالدو، روبرتو کارلوس، روماریو، رونالدینیو، تافارل، فالکائو، ریوالدو و نیمار در بازی مردان و مارتا در فوتبال زنان در دنیای فوتبال مطرح هستند. برخی از این بازیکنان را می توان ستاره های فوق العاده در نظر گرفت، که در سطح بین المللی به جایگاه مشهوری دست یافتند. برزیل انواع مختلفی از فوتبال مانند فوتبال ساحلی و فوتوالی را به وجود آورد. فوتسال که در اروگوئه، همسایه برزیل اختراع شده است، به طور گسترده در این کشور، عمدتاً در ایالت ریو گرانده جنوبی، همسایه اروگوئه، بازی می شود. فوتسال. در فوتسال برزیل یکی از بزرگ ترین قدرت های جهان است. قبل از دوران فیفا، سه جام جهانی وجود داشت که توسط فدراسیون بین المللی سابق فوتبال داخل سالن (فیفوسا) سازماندهی شده بود و برزیل دو بار قهرمان جهان شد. برزیل با ۵ قهرمانی، بزرگ ترین قهرمان جام جهانی ف
وتسال فیفا است. فالکائو مشهورترین بازیکن مرد برزیلی در ورزش فوتسال است. فوتبال ساحلی. در فوتبال ساحلی، برزیل با ۶ عنوان قهرمانی در جام جهانی فوتبال ساحلی، یکی از بزرگ ترین قدرت های جهان است. علاوه بر این، دارای ۹ عنوان جهانی از مسابقات قبلی است که توسط مسابقات جهانی فوتبال ساحلی (BSWW) برگزار شده است. فوتوالی. فوتوالی یک ورزش تفریحی است که به طور گسترده در سواحل برزیل، عمدتا در ریو دو ژانیرو انجام می شود. این بازی در دهه ۱۹۷۰ توسط Octavio de Moraes ساخته شد و ترکیبی از فوتبال و والیبال است که در آن بازیکنان باید از پاها و سر خود برای بردن توپ از روی تور و به سمت حریف استفاده کنند و در سواحل بازی می شود. این ورزش یکی از محبوب ترین ورزش های ساحلی در برزیل است. فوتوالی ابتدا با ۵ بازیکن در هر تیم بازی می شد اما بعداً به ۲ بازیکن در هر تیم کاهش یافت و تا به امروز نیز همین طور است. والیبال. برزیل موفق ترین کشور در ورزش والیبال است. تیم ملی والیبال مردان برزیل در حال حاضر در ۳ رقابت، جام جهانی والیبال، والیبال قهرمانی مردان جهان و مسابقات والیبال المپیک قهرمان شده است و در رده بندی جهانی FIVB در رتبه اول قرار دارد.
رکورد موفقیت های تیم والیبال مردان برزیل به شرح زیر است: (۱۹۹۲, ۲۰۰۴, ۲۰۱۶) (۱۹۸۴, ۲۰۰۸, ۲۰۱۲) (۲۰۰۲, ۲۰۰۶, ۲۰۱۰) (۱۹۸۲, ۲۰۱۴, ۲۰۱۸) (۲۰۲۲) (۲۰۰۳, ۲۰۰۷, ۲۰۱۹) (۱۹۹۳, ۲۰۰۱, ۲۰۰۳, ۲۰۰۴, ۲۰۰۵, ۲۰۰۶, ۲۰۰۷, ۲۰۰۹, ۲۰۱۰) (۲۰۲۱) (۱۹۹۷, ۲۰۰۵, ۲۰۰۹, ۲۰۱۳, ۲۰۱۷) همچنین تیم ملی والیبال زنان برزیل در رده چهارم رده بندی جهانی FIVB قرار دارد. بسکتبال. بسکتبال سومین ورزش محبوب در برزیل است. تیم ملی بسکتبال مردان برزیل سه مدال برنز المپیک در سال های ۱۹۴۸، ۱۹۶۰ و ۱۹۶۴ کسب کرده است و دو بار در سال های ۱۹۵۹ و ۱۹۶۳ قهرمان جهان بسکتبال شد. آنها همچنین در دو نوبت در سال های ۱۹۵۴ و ۱۹۷۰ نایب قهرمان شده اند و همچنین در دو نوبت در سال های ۱۹۶۷ و ۱۹۷۸ به مقام سوم رسیده اند و تیم ملی بسکتبال برزیل در مجموع شش مدال در مسابقات قهرمانی بسکتبال جهان کسب کرده است. تیم ملی بسکتبال برزیل همچنین در مجموع ۹ مدال در مسابقات قهرمانی فیبا آمریکا، سه طلا (۱۹۸۴، ۲۰۰۵، ۲۰۰۹)، دو نقره (۱۹۸۸، ۲۰۰۱) و چهار برنز (۱۹۸۹، ۱۹۹۲، ۱۹۹۵، ۱۹۹۷) کسب کرده است. تیم ملی بسکتبال زنان برزیل در سال ۱۹۹۶ نایب قهرمان المپیک و در سال ۲۰۰۰ برنده مدال برنز شد و علاوه بر آن
در سال ۱۹۹۴ قهرمان جهان و در سال ۱۹۷۱ برنده برنز شد. اسکار اشمیت () مشهورترین بازیکن مرد برزیلی و هورتنسیا مارکاری مشهورترین بازیکن زن است. هر دو ورزشکار به تالار مشاهیر بسکتبال و تالار مشاهیر فیبا معرفی شدند. هنرهای رزمی ترکیبی. هنرهای رزمی ترکیبی یکی از محبوب ترین ورزش ها در برزیل است. تنها از نظر محبوبیت ملی از فوتبال عقب تر است. جیو جیتسو برزیلی در دهه ۱۹۱۰ در برزیل به وجود آمد. بسیاری از مبارزان برزیلی در مسابقات مختلف هنرهای رزمی ترکیبی در خارج از کشور به چهره های شاخصی تبدیل شده اند. بازی های المپیک. برزیل اولین بار در سال ۱۹۲۰ در بازی های المپیک شرکت کرد. پیش از آن پنج دوره تابستانی قبلی را از دست داد. این کشور از آن زمان به جز بازی های المپیک تابستانی ۱۹۲۸، ورزشکارانی را برای شرکت در همه بازی های المپیک تابستانی اعزام کرده است. از سال ۲۰۲۴، ورزشکاران برزیلی در مجموع ۱۷۰ مدال در ۱۸ ورزش مختلف تابستانی کسب کرده اند. با توجه به اینکه برزیل عمدتاً یک کشور گرمسیری است، تا به امروز هیچ ورزشکار برزیلی مدال المپیک در ورزش های زمستانی کسب نکرده است و بهترین نتیجه این کشور در بازی های المپیک زمستانی کسب مقام ن
هم توسط ایزابل کلارک ریبیرو در اسنوبورد در بازی های المپیک زمستانی ۲۰۰۶ است. والیبال (سالنی و والیبال ساحلی)، قایقرانی و جودو برترین ورزش های مدال آور برزیل در المپیک تابستانی هستند. این کشور همچنین بیشترین افتخار را در فوتبال دارد و تیم مردان با هفت مدال (۲ طلا، ۳ نقره و ۲ برنز) و تیم زنان سه مدال نقره و در مجموع ۱۰ مدال به دست آورده اند. ریودوژانیرو برزیل میزبان بازی های المپیک تابستانی ۲۰۱۶ بود. این اولین باری بود که کشوری در آمریکای جنوبی میزبان این بازی ها بوده است. ریو پس از مکزیکو سیتی در سال 1968دومین شهر در آمریکای لاتین بود که میزبان بازی های المپیک تابستانی بوده است. همچنین برزیل پس از استرالیا در سال های ۱۹۵۶ و ۲۰۰۰، دومین کشور در نیمکره جنوبی بود که میزبان بازی های المپیک بود.
هایلیکز ۲ یک بازی ویدئویی نقش آفرینی توسعه یافته و منتشر شده توسط میسن لیندروث و با آهنگسازی چاک سالامون می باشد که برای مایکروسافت ویندوز منتشر شده است. این بازی دنبالهٔ "هایلیکز" که در سال ۲۰۱۵ منتشر شده بود، است. داستان "هایلیکز ۲" در دنیایی سورئالیست و ابزوردیست روایت می شود که شخصیت اصلی که وین نام دارد باید جلوی رستاخیز پادشاه ظلم گیبی توسط نوکرانش را بگیرد. گیم پلی "هایلیکز ۲" نیز مانند بازی قبلی آرپی جی نوبتی می باشد. این بازی به دلیل برخوردار بودن از ویژگی های تصویری خمیری و استاپ موشن منحصربه فرد و موسیقی متن سایکدلیک فانک اش مورد تحسین قرار گرفته است.
محبوب ترین ورزش در مکزیک در حال حاضر فوتبال و پس از آن بوکس است. از لحاظ تاریخی، فوتبال ورزش همگانی و غالب در مکزیک بوده است که صحنه ورزش ملی را شکل داده است. لیگ برتر فوتبال مکزیک (لیگا MX) یکی از برترین لیگ های فوتبال در سطح جهان است. ورزش بیسبال همچنین جایگاه قابل توجهی در فرهنگ ورزشی مکزیک، به ویژه در مناطق شمال غربی و جنوب شرقی این کشور، در ایالت هایی مانند سونورا و سینالوآ، و در جنوب شرقی، به ویژه در یوکاتان و کینتانا رو، دارد. این کشور بوکسورهای مشهور زیادی در عرصه جهانی پرورش داده است و مبارزات بزرگ بینندگان قابل توجهی دارد. در دهه های اخیر، بسکتبال، فوتبال آمریکایی نیز در مکزیک مورد توجه قرار گرفته است. بسکتبال و فوتبال آمریکایی طرفداران فزاینده ای داشته اند، در حالی که گاوبازی رودیو، به ویژه شکل سنتی مکزیکی، اهمیت فرهنگی دارد و به عنوان ورزش ملی مکزیک شناخته می شود. بسکتبال محبوبیت فزاینده ای در مراکز شهری و مناطق شمالی، شهرهایی مانند مونتری و گوادالاخارا داشته است. فوتبال آمریکایی به ویژه در ایالت های شمالی مانند نووو لئون و تاماولیپاس در بین تیم های کالج محبوب است. گاو سواری بیشتر در نواحی مرکزی و
جنوبی مکزیک رایج است. ایالت هایی مانند خالیسکو و میچوآکان که به خاطر سنت های عمیق کشاورزی و جوامع روستایی شان شناخته می شوند، اغلب میزبان این رویداد هستند. با گسترش گستره سنی بازیکنان جوان و نوجوان، ورزش راکت بال شاهد رشد و توسعه مداوم است. در همین حال، در بخش جنوبی مکزیکوسیتی، تمرین آماتوری پالتا فروتون و پیلوتای باسکی اهمیت فرهنگی قابل توجهی دارد و شهرت بین المللی ورزش مکزیک را افزایش داده است. ورزش های پرطرفدار. فوتبال. شهرت این کشور در فوتبال با میزبانی آن در جام جهانی فوتبال در سال های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۶ مشخص می شود. همچنین مکزیک قرار است به همراه ایالات متحده و کانادا میزبان جام جهانی فوتبال ۲۰۲۶ باشد. فوتبال محبوب ترین ورزش تیمی مکزیک است. فوتبال به طور گسترده در سراسر کشور دنبال و انجام می شود و محبوب ترین ورزش در اکثر ایالت ها محسوب می شود. باور بر این است که فوتبال در مکزیک توسط معدنچیان انگلیسی کورنیش در پایان قرن نوزدهم در این کشور معرفی شد. در سال ۱۹۰۲ یک لیگ پنج تیمی با نفوذ قوی تیم های انگلیسی پدید آمد. فوتبال در سال ۱۹۴۳ به یک ورزش حرفه ای تبدیل شد. باشگاه های فوتبال اصلی آمریکا، گوادالاخارا، تیگرس