Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
هیپرپلازی آندومتر یک وضعیت تکثیر بیش از حد سلول های آندومتر یا پوشش داخلی رحم است. در بیشتر موارد هیپرپلازی آندومتر ناشی از سطوح بالای استروژن، همراه با سطوح ناکافی هورمون های پروژسترون مانند است که معمولاً با اثرات تکثیر استروژن بر این بافت مقابله می کند. ممکن است در مواردی، از جمله چاقی، سندرم تخمدان پلی کیستیک، تومورهای تولیدکننده استروژن (مثلاً تومور سلولی گرانولوزا) و فرمول های خاصی از درمان جایگزین استروژن رخ دهد. هیپرپلازی آندومتر همراه با آتیپی یک عامل خطر مهم برای ایجاد یا حتی وجود همزمان سرطان آندومتر است، بنابراین کنترل دقیق و درمان زنان مبتلا به این اختلال ضروری است. طبقه بندی. مانند سایر اختلالات هیپرپلاستیک، هیپرپلازی آندومتر در ابتدا نشان دهنده یک پاسخ فیزیولوژیکی بافت آندومتر به اقدامات محرک رشد استروژن است. با این حال، سلول های تشکیل دهنده غدد آندومتر هیپرپلاستیک نیز ممکن است در طول زمان دچار تغییراتی شوند که آنها را مستعد تبدیل سرطانی می کند. چندین نوع هیستوپاتولوژی هیپرپلازی آندومتر با پیامدهای درمانی و پیش آگهی متفاوت برای پاتولوژیست قابل تشخیص است. رایج ترین سیستم طبقه بندی مورد استفاده ب
رای هیپرپلازی آندومتر، سیستم سازمان بهداشت جهانی (WHO) است که قبلاً دارای چهار دسته بود: در سال ۲۰۱۴، WHO سیستم طبقه بندی را به روز کرد و تمایز بین هیپرپلازی ساده یا پیچیده را حذف کرد، در عوض فقط در مورد وجود یا عدم وجود آتیپی طبقه بندی را توضیح داد. تشخیص. تشخیص هیپرپلازی آندومتر را می توان با بیوپسی آندومتر، که در مطب یا از طریق کورتاژ حفره رحم برای به دست آوردن بافت آندومتر برای آنالیز هیستوپاتولوژیک انجام می شود، انجام داد. انجام آزمایش بیماری آندومتر ممکن است به دلیل خونریزی غیرطبیعی رحم یا وجود سلول های غددی غیر معمول در پاپ اسمیر باشد. پیش بینی. بسیاری از مطالعات نشان داده اند که هیپرپلازی آندومتر می تواند به سرطان تبدیل شود، به ویژه زمانی که سلول های آتیپیک وجود داشته باشند. با این وجود، چنین مطالعاتی به طور معمول روی هیپرپلازی آتیپیک انجام شده است. بررسی ۶۵ مقاله در مورد خطر احتمالی پیشرفت سرطان به این نتیجه رسیده که هیچ یک از این مطالعات احتمالی را به طور خاص برای بیماران هیپرپلازی غیر آتیپیک گزارش نکردند. علاوه بر این، نیاز به مطالعات مبتنی بر جمعیت از جمله هیپرپلازی غیر آتیپیک و غیر معمول را برای
تخمین دقیق خطر پیشرفت به سرطان بیان می کند. در صورت عدم درمان با هیسترکتومی، هیپرپلازی آندومتر در طی ۲۰ سال به آدنوکارسینوم تبدیل می شود: میزان مواردی با هیپرپلازی ساده به جای پیچیده مطلوب تر است، اما همان طور که در بالا ذکر شد، این اصطلاح در سال ۲۰۱۴ از طبقه بندی WHO حذف شد. در بیماران با نمونه هایی از آتیپی، در بیش از ۴۰٪ موارد کارسینوم وجود دارد. با توجه به این موضوع، نرخ پیشرفت آتیپی ۲۸ درصد ذکر شده و ممکن است دست کم گرفته شود و عدد واقعی ممکن است به ۴۲٫۵ درصدی فاصله اطمینان بخش وسیعی از مطالعه نزدیک شود. رفتار. درمان هیپرپلازی آندومتر برای هر فرد متفاوت است و ممکن است شامل درمان هورمونی، مانند درمان با پروژسترون دوره ای یا مداوم، یا هیسترکتومی باشد. عوامل خطر. زنان پس از ۳۵ سالگی بیشتر احتمال دارد به هیپرپلازی آندومتر مبتلا شوند، به ویژه اگر: علاوه بر این، داشتن این شرایط پزشکی ممکن است خطر هیپرپلازی آندومتر را افزایش دهد:
نپتونه آرتریتیکا () یک گونه (زیست شناسی) حلزون دریایی، شکم پایان نرم تنان است. در زبان ژاپنی هیمه ازوبورا (ヒメエゾボラ) نامیده می شود و یکی از عناصر سوشی است.
سپیا لیسیداس () که معمولاً به نام کوتل فیش بوسه ای یا سپیداج شناخته می شود، گونه ای از سگ ماهی ها از سرده سپیا است. در زبان ژاپنی مونگو ایکا (もんごういか) نامیده می شود و یکی از عناصر سوشی است.
میروگای، میروکویی نوعی صدف از ناجوردندانگان و از ماهی هایی است که به عنوان عناصر ساشیمی یا سوشی در ژاپن استفاده می شود.
اوریم دوغان (به ؛ زادهٔ ۵ سپتامبر ۱۹۷۷) بازیگر اهل ترکیه است. او به خاطر مجموعه های تلویزیونی سوبات، حکایت ما "و" خواهر و برادرانم "و" فیلم سینمایی "آیا این عشق است؟" شناخته شده است. زندگی نامه و تحصیلات. دوغان در ۵ سپتامبر ۱۹۷۷ در شهر آنکارا متولد شد. پس از اتمام تحصیلات دبیرستان، وارد کنسرواتوار دولتی دانشگاه آنادولو شد و در سال ۲۰۰۲ در رشته بازیگری فارغ التحصیل شد. حرفه. او ابتدا در سال ۲۰۰۴ فعالیت بازیگری خود را آغاز کرد. بعد از فارغ التحصیلی، اولین بازیگری خود را با نقش «پلین» در مجموعه تلویزیونی محله جنت انجام داد که پخش آن از شبکه شو تی وی در سال ۲۰۰۴ آغاز شد. او در نقش «آیفر یلدیز» بازی کرد در مجموعه تلویزیونی تو در خانه ام را بزن که بین سال های ۲۰۲۱‐۲۰۲۰ از شبکه فاکس پخش شد. او در مجموعه تلویزیونی خواهر و برادرانم (۲۰۲۴‐۲۰۲۱) که از شبکه آ تی وی پخش شد، نقش شخصیت "گونول" را بازی کرد. زندگی شخصی. او پس از ۵ سال رابطه با دوست پسر بازیگر خود ینر اوزر، در سال ۲۰۲۲ ازدواج کرد.
غارت ماگدبورگ () تخریب شهر پروتستانی ماگدبورگ در ۲۰ مه ۱۶۳۱ توسط ارتش امپراتوری و نیروهای اتحادیه کاتولیک بود که در نتیجه آن انجام شد. مرگ حدود ۲۰۰۰۰ نفر از جمله مدافعان و غیر رزمندگان. این رویداد بدترین قتل عام جنگ سی ساله در نظر گرفته می شود.
کارلن آدامیان (؛ زادهٔ ) یک پزشک و کاردیولوژی اهل ارمنستان است. زندگی نامه. در ۱۹ ژانویه ۱۹۳۷ در لنیناکان به دنیا آمد و از دانشگاه پزشکی دولتی ایروان فارغ التحصیل شد. وی عضو فرهنگستان ملی علوم ارمنستان بود. وی همچنین برنده مدال مخیتار هراتسی شده است.
لیانا هاروتیونیان ( زادهٔ ) خواننده اپرا اهل ارمنستان است. زندگی نامه. وی در ۱۹۵۰ میلادی در متسامور به دنیا آمد و از کنسرواتوار دولتی کومیتاس ایروان فارغ التحصیل گشت.
داشی ماکی تاماگو خوراکی است که در آن گوشتابه با تخم مرغ زده شده مخلوط کرده و می پزند. به آن به سادگی داشیماکی نیز گفته می شود. یک از عناصری که در تهیه سوشی در ژاپن استفاده می شود.
داته ماکی خوراکی است که از تخم مرغ با استفاده از خمیر ماهی تهیه می شود. به آن داته ماگی تاماگو نیز می گویند (با داشیماکی تاماگو متفاوت است). یک از عناصری که در تهیه سوشی در ژاپن استفاده می شود.
ماهی میوه ای یک ماهی خوراکی است که در ژاپن با مخلوط کردن محصولات میوه ای مانند مرکبات در خوراک برای از بین بردن بوی ماهی پرورشی پرورش می یابد. یک از عناصری که در تهیه سوشی در ژاپن استفاده می شود.
هوکای ابی به معنی میگوی دریای شمالی یک از ماهی هایی است که به عنوان عناصر سوشی در ژاپن استفاده می شود.
خوسه روبرتو لوپس لوندونیو (; – ) کشیش ارشد کلیسای کاتولیک اهل کلمبیا که از ۱۹۸۷ تا ۲۰۰۳ اسقف ارمنستان و از ۲۰۰۳ تا ۲۰۱۳ خریکو بود. زندگی نامه. وی در ۳۰ ژوئن ۱۹۳۷ در به دنیا آمد . وی در ۲۱ سپتامبر ۲۰۱۸ در سن ۸۲ سالگی در درگذشت.
گاگیک استپانیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک فرد نظامی اهل ارمنستان است. زندگی نامه. در ۱۳ فوریهٔ ۱۹۶۷ در ایروان به دنیا آمد . وی همچنین برنده شده است. وی در ۱۶ مارس ۱۹۹۴ در سن ۲۷ سالگی در درگذشت و در آرامستان نظامی یرابلور به خاک سپرده شد.
سازمان جهانی بهداشت سلامت را اینگونه تعریف نموده است: «برخورداری از سلامت و آسایش کامل جسمی، روانی و اجتماعی و نه فقط نداشتن بیماری یا ناتوانی و نقص عضو». سلامتی که در "گزارش توسعه جهانی" سال ۲۰۱۲ به عنوان یکی از دو سرمایه اصلی انسانی شناسایی شده است، بر توانایی فرد برای دستیابی به توانایی و استعداد نهانی کامل خود در یک جامعه اثرگذار باشد. با این وجود، در حالی که «برابری جنسیتی» پیشرفت قابل ملاحظه ای در زمینه هایی چون آموزش و مشارکت نیروی کار داشته است، نابرابری سلامت بین مردان و زنان همچنان معضل پابرجاست و به بسیاری از جوامع آسیب می رساند. با آنکه زن و مرد هر دو با نابرابری های بهداشت و سلامت روبرو هستند، اما زنان در طول تاریخ میزان نامتناسبی از نابرابری سلامت را تجربه کرده اند. این موضوع از این واقعیت ناشی می شود که بسیاری از طرز تفکرها و شیوه های فرهنگی کنونی، یک جامعه مردسالار ساختاریافته و جاافتاده را ایجاد کرده اند که در آن زنان در معرض سوءاستفاده و بدرفتاری هستند. علاوه بر این، زنان معمولاً از دریافت فرصت های خاصی مانند تحصیل و کارِ با دستمزد که می تواند به بهبود دسترسی آنها به منابع و امکانات بهداشتی
بهتر کمک کند، محروم می شوند. زنان همچنین در پژوهش ها، نمونه گیری ها و مطلعات علمی، آماری و غیره به تعداد کافی نماینده ندارند یا از کارآزمایی های بالینی حذف می شوند و بنابراین در تشخیص و درمان در معرض سوگیری اشتباه پزشکی هستند. تعریف نابرابری سلامت و بهداشت. نابرابری سلامت و بهداشت را سازمان جهانی بهداشت چنین تعریف کرده است: «تفاوت در مراقبت های بهداشتی ارائه شده به گروه های مختلف مردم که نه تنها غیر ضروری و قابل اجتناب است، بلکه ناعادلانه و تعصب آمیز است.» وجود بی عدالتی در مراقب های سلامت نشان می دهد که «برابری سلامت» در بسیاری از نقاط جهان وجود ندارد. برابری در سلامت به وضعیتی گفته می شود که در آن هر فرد فرصت مناسبی برای دستیابی به امکان بهداشت و سلامت کامل دارد. به طور کلی، اصطلاح های «نابرابری های سلامت» یا «بی عدالتی سلامت»، تفاوت در سطح بهداشت و سلامت در میان افرادی است که در جایگاه های مختلف جامعه در یک سلسله مراتب اجتماعی-اقتصادی قرار دارند. جنسیت به عنوان محور تفاوت. سوگیری علیه زنان. ساختارهای اجتماعی بسیاری از کشورها، به حاشیه راندن و ظلم به زنان را در قالب هنجارهای اجتماعی و کدهای قانونی تداوم می
بخشند. به سببِ این نظم اجتماعی نابرابر، زنان معمولاً در موقعیت هایی قرار می گیرند که دسترسی و کنترل کمتری بر منابع و امکانات بهداشتی و مراقبت های سلامت دارند و همین موضوع، زنان را بیشتر از مردان در برابر مشکلات سلامت آسیب پذیر می کند. برای نمونه، زنانی که در مناطق کم درآمد زندگی می کنند، مراقب های بهداشتی بسیار محدودی در سرتاسر زندگی خود دریافت می کنند زیرا امکان کمتری برای دسترسی به تحصیلات عالی و اشتغال دارند. در نتیجه، شاخص امید به زندگی در بدو تولد، بهداشت تغذیه ای و مصونیت در برابر بیماری های مسری و غیرواگیر در زنان کمتر از مردان است. سوگیری علیه مردان. با آنکه اکثریت نابرابری های جنسیتی بهداشت و سلامت در جهان متوجهِ زنان است، شرایطی وجود دارد که در آن مردان در وضعیت بدتری هستند. یکی از این موارد، جنگ های مسلحانه است که مردان اغلب قربانیان فوری آن هستند. پژوهش بر روی جنگ و درگیری در ۱۳ کشور از سال ۱۹۵۵ تا ۲۰۰۲ نشان داد که ۸۱ درصد از کل مرگ ومیرهای خشونت آمیز ناشی از جنگ در مردان بوده است. جدای از درگیری های مسلحانه، در مناطقی هم که خشونت بالایی دارند، مانند مناطق تحت کنترل کارتل های مواد مخدر، نرخ مرگ وم
یر مردان بالاتر است. این مشکل از برخی باورهای اجتماعی ناشی می شود که کمالِ مطلوبِ مردانگی را با رفتار تهاجمی و تقابلی مرتبط می کند. سرانجام، تغییرات ناگهانی و شدید در وضعیت اقتصادی و از بین رفتن تور ایمنی اجتماعی، به ویژه یارانه های اجتماعی و کالابرگ های غذایی، با سطوح بالاتر مصرف مشروبات الکلی و فشار روانی در میان مردان مرتبط بوده و منجر به افزایش نرخ مرگ ومیر مردان شده است؛ چرا که چنین موقعیت هایی اغلب تأمین مخارج خانواده را برای مردان سخت تر می کند، وظیفه ای که از سالیان گذشته به عنوان «جوهر مردانگی» و وظیفه ای مردانه تلقی شده است. پژوهش های گذشته نگر در افراد مبتلا به سرماخوردگی نشان دادند که پزشکان، علائم این بیماری را در مردان دست کم می گیرند و تمایل بیشتری به نسبت دادن علائم و بیماری به زنان (نسبت به مردان) دارند. زنان در همه کشورها و در تمام گروه های سنی بیشتر از مردان عمر می کنند، که مدارک مستندی بر این مدعا موجود است. در ایالات متحده آمریکا، مردان در تمام طبقات اجتماعی، سلامت کمتری از زنان دارند. مردان غیر سفیدپوست به طور اخص، سلامت کامل ندارند. مردان بیش از زنان درگیر مشاغل خطرناک هستند و اکثریت مر
گ ومیرهای ناشی از کار در مردان دیده می شود. علاوه بر این، پزشکان در هر برخورد پزشکی، به مردان خدمات یا مشاوره کمتری ارائه می دهند و زمان کمتری را با مردان نسبت به زنان صرف می کنند. سوگیری علیه افراد بیناجنس. یکی دیگر از محورهای نابرابری سلامت و بهداشت معطوف به جامعه بیناجنسی است که تحت عنوان اختلالات رشد جنسی (DSD) هم شناخته می شود و به «ناهنجاری های فیزیکی اندام های جنسی» گفته می شود. بیناجنس ها را اغلب در رده جامعه ال جی بی تی گروه بندی می کنند و در بسیاری موارد فکر می کنند که ایندو یکی هستند، در حالی که چنین نیست. افراد تراجنسیتی با اندام های جنسی ای به دنیا می آیند که با جنسیت خود مطابقت ندارد، در حالی که افراد بیناجنس با اندام های جنسی یا هورمون هایی به دنیا می آیند که معلوم نیست متعلق به جنس مذکر است یا مؤنث، و در نتیجه مجبورند خودشان، یک جنسیت را برای شناساندن و تعیین هویت جنسی خود انتخاب کنند. مراقبت های بهداشتی بیناجنس ها ممکن است مبتنی بر «درک فرهنگی از جنسیت» یا «سیستم دوتایی» مذکر/مونث باشد که معمولاً برای شناخت جنسیت به کار می رود. جراحی ها و سایر مداخلات پزشکی اغلب برای بیناجنس ها انجام می شود ت
ا تلاش کنند بدن خود را به لحاظ فیزیکی تغییر دهند تا با یکی از دو جنس مذکر/مونث سازگار شود. در مورد اخلاقی بودن یا نبودن این عمل، بحث هایی صورت گرفته است. بیشتر این فشار فردی-اجتماعی جهت تعیین و انتخاب یک هویت جنسی برای خود، به منظورِ انطباق با هنجارهای اجتماعی است. داده ها نشان می دهد که کودکانی که یک جنسیت مشخص برای پذیرش و انطباق ندارند، ممکن است با مزاحمت و تمسخر هم سن وسالان خود مواجه شوند. والدین همچنین ممکن است فرزندان خود را برای انجامِ جراحی زیبایی تحت فشار قرار دهند تا دچار شرمندگی اجتماعی نشوند. نگرانی های اخلاقی آنجاست که این تصمیم ها از سوی کودکان قبل از اینکه به سن درک و رضایت شخصی برسند، گرفته شوند. بیناجنس ها ممکن است هنگام جستجو برای مراقبت های بهداشتی نیز با تبعیض مواجه شوند. «لیتیشیا زیمن» از دانشگاه برایتون انگلستان می نویسد: «افراد دگرباشان جنسی علاوه بر داغ ننگ، به احتمال قوی نابرابری های سلامتی-بهداشتی را به دلیل ناهمسان گرایی یا دگرجنس گرایی، فشار بر اقلیت ها و تجارب استثمار و تبعیض تجربه می کنند. نابرابری های مربوط به مراقبتهای بهداشت و سلامت ال جی بی تی بسته به جنسیت، سن، درآمد و درصد
ناتوانی و همچنین بین گروه های مختلف ال جی بی تی متفاوت است.» جیمز شرر از دانشکده پزشکی دانشگاه راتگرز دریافته است که: «بسیاری از ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی که نیت خوب و حمایت کننده دارند، به دلیل عدم آگاهی عمومی در مورد این جامعه و اصطلاحات مورد استفاده برای بحث و توصیف آنها، در نخستین مواجهه با یک بیمار ال جی بی تی معذب می شوند. اشتباهات رایج، مانند استفاده نادرست از واژگان یا بی توجهی به سؤال در مورد گرایش جنسی و جنسیت، ممکن است به طور ناخواسته بیماران را فراری داده و ارائه خدمات و مراقبت سلامت برای آنان را دچار مشکل کند.» انواع نابرابری های جنسیتی. نسبت جنسیتی مرد به زن. در هنگام تولد، تعداد پسران بیشتر از دختران است (با نسبت ۱۰۵ یا ۱۰۶ جنس مذکر به ۱۰۰ مؤنث). با این حال، پس از شکل گیری لقاح، بیولوژی به نفع زنان است. تحقیقات نشان داده است که اگر زنان و مردان تغذیه، مراقبت های پزشکی و مراقبت های بهداشتی عمومی مشابهی دریافت کنند، زنان بیشتر از مردان عمر خواهند کرد؛ چرا که زنان در مجموع نسبت به بیماری ها بسیار مقاوم تر بوده و کمتر مستعد بیماری های ژنتیکی ناتوان کننده هستند. با این وجود - علی رغم آنکه پژ
وهش های پزشکی و علمی ثابت کرده اند با مراقبت های بهداشتی-درمانی مشابه، زنان بقای بهتری نسبت به مردان دارند - اما نسبت عددی زنان به مردان در مناطق در حال توسعه مانند جنوب آسیا، غرب آسیا، چین ممکن است ۰٫۹۴ یا حتی کمتر باشد. فیلسوف و اقتصاددان هندی آمارتیا سن این انحراف از «نسبت طبیعی مرد به زن» را، پدیدهٔ «زنان مفقود» نامیده است. بر اساس گزارش توسعه جهانی ۲۰۱۲، تعداد زنانِ مفقود سالانه حدود ۱٫۵ میلیون نفر تخمین زده می شود که اکثریت این زنانِ مفقود در هند و چین بوده اند. مرگ ومیر زنان. در بسیاری از مناطقِ در حال توسعه، زنان میزان مرگ ومیر بالایی دارند. بسیاری از این مرگ ها ناشی از مرگ مادران و عفونت اچ آی وی/ایدز است. در حالی که در سال ۲۰۰۸ میلادی تنها ۱٬۹۰۰ مورد مرگ مادران در کشورهای پردرآمد ثبت شد، هند و آفریقای جنوب صحرا مجموعاً ۲۶۶٬۰۰۰ مرگ ناشی از علل مرتبط با بارداری و زایمان را گزارش کردند. در سومالی و چاد، از هر ۱۴ زن، یک زن به دلایل مربوط به تولد کودک می میرد. با این حال، برخی از کشورها، مانند کنیا، با ریشه کنی کزاز مادر و نوزاد، گام های بلندی برداشته اند. علاوه بر اینها، همه گیری اچ آی وی/ایدز نیز به می
زان قابل توجهی در مرگ ومیر زنان نقش داشته است. این مورد به ویژه برای کشورهای جنوب صحرای آفریقا صادق است، که در آنها زنان ۶۰ درصد از کل مبتلایان به عفونت های اچ آی وی بزرگسالان را تشکیل می دهند. پیامدهای سلامت. زنان به دلایل مختلفی از جمله خطر بیشتر ابتلای بیشتر به بیماری ها تا تجربه میزان مرگ ومیر بالاتر، پیامدهای سلامت ضعیف تری نسبت به مردان مورد نیاز دارند. «ریچل اِسنو» در «گزارش پژوهشی مرکز مطالعات جمعیتی» که شاخص سال های عمر تطبیق شده برای ناتوانی (DALY) را در مردان و زنان مقایسه می کند، گزارش کرده است که سال های از دست رفته عمر در زنان مبتلا به بیماری های مقاربتی همچون سوزاک و کلامیدیا ۱۰ برابر بیشتر از مردان است. علاوه بر این، نسبت این شاخص در زنان به مردان برای بیماری های سوء تغذیه ای مانند کم خونی فقر آهن نزدیک به ۱٫۵ است، که نشان می دهد اثرهای منفی تغذیه نامناسب، در زنان بسیار بیشتر از مردان است. علاوه بر این، در زمینهٔ بیماری های روانی نیز، زنان دو تا سه برابر بیشتر از مردان در معرض ابتلا به افسردگی هستند. در موردِ میزانِ خودکشی، تا ۸۰ درصد از افرادی که در ایران «خودکشی موفق» داشته یا «اقدام به خودک
شی» کرده اند، زن بوده اند. در کشورهای توسعه یافته با برابری جنسیتی اجتماعی و قانونی بیشتر، پیامدهای کلی سلامت به ضرر مردان است. به عنوان مثال، در ایالات متحده آمریکا، از سال ۲۰۰۱، شاخص امید به زندگی مردان ۵ سال کمتر از زنان است (در سال ۱۹۲۰ میلادی، ۱ سال کمتر بود) و مردان با نرخ بالاتری از ۱۰ علت اصلی مرگ، به ویژه بیماری های قلبی-عروقی و سکته مغزی، جان خود را از دست می دهند. نرخ مرگ ناشی از خودکشی در مردان بیشتری از زنان است، اگرچه «فکر کردن به خودکشی» در زنان بیشتر است و میزان «اقدام به خودکشی» در هر دو جنس یکسان است (به تفاوت های جنسیتی در خودکشی بر اساس جنسیت مراجعه کنید). مردان ممکن است به دلیل تفاوت های جنسیتی در بیان احساسات و افکار، بیشتر از افسردگی تشخیص داده نشده و پنهان رنج ببرند. مردان آمریکایی بیشتر احتمال دارد الکل مصرف کنند، سیگار بکشند، رفتارهای پرخطر داشته باشند و مراقبت های پزشکی ضروری خود را به تعویق بیندازند. میزان بروز ملانوم با جنسیت فرد مرتبط است که بر حسب سن، نرخ متفاوتی دارد. زنان در ۱۷۶ کشور دنیا بیشتر از مردان عمر می کنند. داده های ۳۸ کشور نشان می دهد که زنان در تمام سال ها چه در بدو
تولد و چه در سن ۵۰ سالگی، امید به زندگی بالاتری نسبت به مردان دارند. در ایالات متحده آمریکا احتمال مرگ مردان از ۱۳ عامل از ۱۵ عاملِ اصلیِ مرگ بیشتر است. با این وجود، زنان بیشتر از مردان به بیماری مبتلا می شوند یا در طول زندگی به دلیل بیماری از کار غیبت می کنند. به این اختلاف، «پارادوکس مرگ ومیر و بیماری»، یا «پارادوکس بقا و سلامت» می گویند. این امر تاحدی با روانی بودن منشأ بیماری ها (و نه جسمی بودن بیماری های) زنان و همچنین نرخ بالای مصرف دخانیات در مردان قابل توجیه است. هورمونهای مردانه (آندروژن ها) نیز در کاهش طول عمر مردان دخیل هستند. دسترسی به مراقبت های بهداشتی و سلامت. زنان دسترسی کمتری نسبت به مردان به منابع مربوط به مراقبت های بهداشتی-درمانی دارند. در مناطق خاصی از آفریقا، بسیاری از زنان اغلب به درمان مالاریا و همچنین امکاناتی که ممکن است آنها را در برابر پشه های آنوفل در دوران بارداری محافظت کند، دسترسی ندارند. در نتیجه، زنان بارداری که در مناطقی با سطوح پایین انتقال مالاریا هم زندگی می کنند، همچنان دو تا سه برابر بشتر از مردان در خطر ابتلا به عفونت شدید مالاریا هستند. در بسیاری از مواقع، این نابراب
ری در دسترسی به مراقبت های بهداشتی با هنجارهای فرهنگی و توقعات تحمیلی بر زنان همراه است. به عنوان مثال، برخی جوامع زنان را از خروج از خانه بدون همراهی یکی از اقوام مرد منع می کنند و دریافت خدمات و منابع بهداشتی را برای زنان در مواقعی که به شدت به آن نیاز دارند، دشوارتر می کنند. عوامل جنسیتی، مانند موقعیت و توانمندی های زنان (به عنوان مثال، در آموزش، استخدام، روابط خصوصی با شریک زندگی، و بهداشت باروری)، با توانایی زنان در دسترسی و استفاده از خدمات بهداشت مادر - که جزء حیاتی سلامت مادران است - مرتبط است. هنوز هم تنظیم خانواده را یک وظیفه و مسئولیت زنانه می دانند، و روش های جلوگیری از بارداری زنان را هدف قرار می دهد و نقش مردان را نادیده می گیرد - حال آنکه سلطهٔ مردان در تصمیم گیری ها، از جمله استفاده از روش های پیشگیری از بارداری، پیامدهای مهمی برای تنظیم خانواده و دسترسی به خدمات مربوط به بهداشت باروری دارد. به منظور ارتقای برابری در دسترسی به مراقبت های بهداشت باروری، برنامه ها و خدمات بهداشتی باید راه کارهایی را برای شناسایی نابرابری جنسیتی و موانع سلامت و تعیین پیامدهای ناشی از اجرای این برنامه ها انجام دهن
د. تجزیه و تحلیل دقیق و راه کارهای درست، به تصمیم گیری در مورد چگونگی طراحی، اجرا، و ارتقا برنامه های بهداشتی که نیازهای متفاوت زنان و مردان را برآورده می کند، کمک خواهند کرد. دسترسی به مراقبت های بهداشتی جنسی و باروری برای مردان حائز اهمیت است. مشارکت مردان در سلامت جنسی و باروری به کاهش رفتارهای پرخطر آنها و افزایش برابری جنسیتی کمک می کند. با این حال، یک بررسی محدوده در کشورهای شمال اروپا نشان داده است که مردان در زمینهٔ مراقبت های بهداشتی مرتبط با سلامت جنسی و باروری با مشکلاتی مواجه هستند. دلایل. هنجارها و روال های فرهنگی. هنجارها و روال های فرهنگی دو دلیل اصلی وجود و تداوم نابرابری های جنسیتی در سلامت هستند. این هنجارها و روال های فرهنگی بر نقش ها و رفتارهایی که مردان و زنان در جامعه اتخاذ می کنند، تأثیر می گذارند و همین تفاوت های جنسیتی بین زن و مرد است که به گونه ای متفاوت ارزش گذاری و در نظر گرفته می شود، و در نهایت منجر به نابرابری های جنسیتی می گردد؛ چرا که به طور نظام مند در جهت توانمندسازی یک جنسیت و سرکوب جنسیتی دیگر گام برمی دارند. هم تفاوت های جنسیتی و هم نابرابری های جنسیتی می تواند منجر به ن
ابرابری در پیامدهای سلامت و دسترسی به مراقبت های بهداشتی شوند. برخی از نمونه های ارائه شده توسط سازمان جهانی بهداشت در مورد اینکه چگونه هنجارهای فرهنگی می توانند منجر به نابرابری های جنسیتی در سلامت شوند، عبارتند از: ناتوانی زنان در بیرون رفتن یا سفر به تنهایی، که می تواند آنها را از دریافت مراقبت های ضروری بهداشتی بازدارد. یک نمونهٔ دیگر از هنجارهای رایج اجتماعی، ناتوانی یک زن در متقاعد کردن همسرش برای استفاده از کاندوم است که منجر به افزایش خطر ابتلا به اچ آی وی می شود. ترجیح فرزند پسر. یکی از هنجارهای فرهنگی مستند که نابرابری های جنسیتی را در سلامت افزایش می دهد، ترجیح به داشتن اولاد مذکر است. برای مثال، در سرشماری سال ۲۰۰۱ هند، تنها ۹۳ دختر در برابر هر ۱۰۰ پسر را ثبت شد. این میزان، کاهشِ قابل توجهی نسبت به سال ۱۹۶۱ است که تعداد دختران در هر ۱۰۰ پسر نزدیک به ۹۸ نفر بود. در مناطق خاصی از هند، مانند کانگرا و روتک، تعداد دختران به ازای هر ۱۰۰ پسر ممکن است تا اعدادِ دهکِ ۷۰ پائین باشد. علاوه بر این، نسبت پایین زن به مرد در سایر کشورهای آسیایی نیز ثبت شده است - به ویژه در چین که طبق یک آمارگیری در سال ۲۰۰۵، تنه
ا ۸۴ دختر به ازای هر ۱۰۰ پسر متولد می شدند. اگرچه این میزان نسبت به ۸۱ مورد طی سال های ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۴ کمی افزایش داشته است، اما هنوز بسیار کمتر از ۹۳ دختر به ازای هر ۱۰۰ پسر در اواخر دهه ۱۹۸۰ است. افزایش تعداد دختران زاده نشده در اواخر قرن بیستم به پیشرفت های فناوری نسبت داده می شود که «تعیین جنسیت قبل از تولد» را با روش هایی چون سونوگرافی مقرون به صرفه تر و قابل دسترس برای بیشتر اقشار جامعه نموده است. این موضوع به والدینی که «پسر» را ترجیح می دهند، اجازه می دهد تا جنسیت فرزند متولدنشده خود را در مراحل اولیه بارداری تعیین کنند. با شناسایی زودهنگام جنسیت جنین خود، والدین می توانند سقط انتخابی جنین انجام دهند، که طی آن، اگر جنسیت خاصی از جنین مد نظر نباشد (در اغلب موارد جنس مؤنث) جنین را سقط کنند. علاوه بر این، فرهنگ ترجیح جنسی پسر نیز فراتر از تولد رفته و در قالب رفتارهای بهتر با پسران نمود دارد. مزایای اقتصادی داشتن پسر در کشورهایی مانند هند نیز رفتار تبعیض آمیز والدین را میان پسران و دختران توجیه می کند. به عنوان مثال، در فرهنگ هند، پسران هستند که با افزایش سن، مراقبت و ثبات اقتصادی را برای والدین خود فراهم می
کنند، بنابراین داشتن یک پسر به تضمین آینده ای بهتر برای بسیاری از خانواده های هندی کمک می کند. این مراقبت ها و رفتارهای ترجیحی و تبعیض آمیز می تواند به طرق مختلفی از جمله از طریق ارائه خورد و خوراک بهتر، توجه بیشتر، و مراقبت های پزشکی خود را نشان دهد. بررسی داده های مربوط به خانوار در ۲۰ سال گذشته نشان می دهد که آسیب پذیری زنان در هند همچنان ادامه دارد و حتی ممکن است در برخی از کشورهای دیگر مانند نپال و پاکستان تشدید شده باشد. ختنه زنان. روال های مضر و نادرست فرهنگی مانند ختنه کردن زنان نیز باعث می شود که دختران و زنان با مخاطرات سلامت مواجه شوند. تخمین زده شده که میلیون ها زن تا کنون ختنه شده اند، که شامل برداشتن جزئی یا تمامی از اندام جنسی خارجی زنان به دلایل غیر پزشکی است. برآورد شده است که ۹۲٫۵ میلیون زن بالای ۱۰ سال در آفریقا با عوارض ناشی از ختنه زنان زندگی می کنند. از این تعداد، ۱۲٫۵ میلیون دختر بین ۱۰ تا ۱۴ سال سن دارند. هر سال حدود سه میلیون دختر در آفریقا ختنه جنسی می شوند. ختنه کردن زنان که اغلب توسط پزشکان سنتی با استفاده از تکنیک ها و وسایل غیراستریل انجام می شود، می تواند هم عوارض فوری و هم عوا
قب دیررس داشته باشد.&lt;ref name="Care of women with female genital mutilation/cutting"&gt;&lt;/ref&gt; برخی از این عوارض شامل خونریزی بیش از حد، عفونت های ادراری و عفونی شدن زخم است؛ و در صورت استفاده از وسایل غیر استریل یا استفاده چندباره و مجدد از آنها، خطر هپاتیت و اچ آی وی را محتمل است. در درازمدت، تشکیل جوشگاه و کلوئیدها ممکن است دستگاه ادراری و تناسلی را مسدود کرده و به آنها آسیب برساند. بر اساس گزارش یونیسف در سال ۲۰۰۵ در مورد ختنهٔ زنان، مشخص نیست که چه تعداد دختر و زن به دلیل ثبت و نگهداری ضعیف سوابق پزشکی یا عدم گزارش عوارض ناشی از آن، جان خود را از دست می دهند.&lt;ref name="Changing a Harmful Social Convention: Female Genital Mutilation/Cutting"&gt;&lt;/ref&gt; ختنه کردن زنان همچنین ممکن است بارداری آتی را دچار اشکال کند و زنان را در معرض خطر بیشتری برای مشکلات مامایی همچون قرار دهد. طبق پژوهشی که در سال ۲۰۰۶ توسط سازمان جهانی بهداشت انجام شد و دربرگیرندهٔ ۲۸٬۳۹۳ زن بود، مرگ ومیر نوزاداندر زنانی که ختنه شده بودند، افزایش داشت. برآورد می شود که در هر ۱٬۰۰۰ زایمان چنین زنانی، ۱۰ تا ۲۰ نوزاد جان خود