Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
که حاوی بقایای انسانی است و با مهرهایی مهر و موم شده است که با اطمینان بر اصالت آن گواهی می دهند. پنج صحنه بر روی تابوت حک شده است: زنده کردن لازاروس، تکثیر نان و ماهی، زن سامری، اعلام انکار عیسی به پطرس و تحویل شریعت. بالای تابوت سنگی، نقاشی دیواری اثر سیلوریو کاپارونی از سال ۱۸۷۶–۷۷ قرار دارد که شهادت برادران مکابی را در حالی که مادرشان برای نجات پسر کوچکش التماس می کند، به تصویر می کشد. سردابه که کاملاً با نقوش گلدار نقاشی شده است، مربوط به همان دوره است. محراب بلند توسط یک سیبوریوم چوبی طلاکاری شده بزرگ که توسط چهار ستون گرانیتی با سرستون های باروک پشتیبانی می شود، پوشانده شده است. محراب در سال ۱۵۷۷ با نقاشی های دیواری اثر یاکوپو کوپی، به سفارش رافائلو کامپیونی، که در آن زمان رئیس کل جماعت کانون های منظم راینلند سن سالواتوره بود، تزئین شد. این محراب صحنه هایی از مصلوب شدن مجدد بیروت را که در قرن هفتم اتفاق افتاد، به تصویر می کشد. تصویر مسیح مصلوب شده در حال خونریزی. دیوار با سه نقاشی دیواری بزرگ پوشیده شده است: در سمت چپ، فرشته پطرس را از زندان اورشلیم آزاد می کند. در مرکز، اودوسیه در حال دریافت زنجیر از
جوونال؛ و در سمت راست، اودوسیه در حال نشان دادن زنجیر به پاپ. در دو طرف محراب اصلی، دو محراب کوچک مشرف به جناح کلیسا قرار دارند: محراب سمت چپ، که قدمت آن به قرن نوزدهم برمی گردد، نقاشی «مقدس» اثر جوزپه براوی را در بالای محراب نشان می دهد؛ محراب سمت راست که قبلاً متعلق به کنت های سیلوستری بود، نقاشی محراب سنت مارگارت انطاکیه (۱۶۴۴) اثر گوئرچینو را به نمایش می گذارد. مقبره ژولیوس دوم. مقبره، که قرار بود آرامگاه پاپ ژولیوس دوم باشد، در جناح راست کلیسا قرار دارد. ساخت این بنا که در سال ۱۵۰۵ به میکل آنژ سفارش داده شد، چندین بار متوقف شد و در سال ۱۵۴۵، سی و دو سال پس از مرگ ژولیوس دوم، تکمیل شد. پروژه اولیه قرار بود بسیار بزرگتر باشد و برای جا دادن آن، نیاز به بزرگ کردن باسیلیکا بود. قرار بود بیش از چهل مجسمه برای تشکیل یک اتاق دفن برای پاپ ساخته شود. نسخه نهایی، پس از ششمین اصلاح پروژه، شامل هفت مجسمه، از جمله مجسمه معروف موسی اثر میکل آنژ، بود. مجسمه موسی یکی از بزرگ ترین آثار مجسمه سازی رنسانس محسوب می شود. این مجسمه دو متر و سی و پنج سانتی متر ارتفاع دارد و در مرکز مقبره قرار گرفته است. این مجسمه که در ابتدا ر
و به جلو قرار داشت، بیست و پنج سال پس از تکمیل آن توسط میکل آنژ اصلاح شد، ظاهراً برای اینکه نگاهش را از زنجیرهای پیتر منحرف کند. برای رسیدن به پیچش، او نشیمنگاه را ۷ سانتی متر پایین تر آورد، زانوی چپ را کوچک تر کرد تا پا را عقب بیاورد و ریش را به دلیل کمبود سنگ مرمر در سمت چپ، به سمت راست پیچاند. بینی از گونه چپ تراشیده شد. شاخ های روی سر موسی به این دلیل ایجاد شدند که میکل آنژ، با تفسیر نادرست نوشته های عبری، آنچه را که قرار بود پرتوهای نور باشند، به عنوان شاخ تفسیر کرد. تابوتی که قرار بود بدن ژولیوس دوم را در خود جای دهد، بالای موسی قرار دارد. بالای درب آن، مجسمه بزرگی قرار دارد که پاپ را در حالت لمیده به پهلو نشان می دهد. مطالعات اخیر این اثر را به میکل آنژ نسبت می دهند. راشل (زندگی متفکرانه) در سمت راست موسی قرار دارد، در حالی که لیا (زندگی فعال) در سمت چپ او قرار دارد. هر دو توسط میکل آنژ اجرا و توسط رافائل سینیبالدی، معروف به رافائلو دا مونته لوپو، تکمیل شده اند. «سیبیل» در سمت راست مجسمه ژولیوس دوم و «پیامبر» در سمت چپ، اثر رافائلو دا مونته لوپو هستند. «مریم مقدس و کودک» که در مرکز بالا قرار دارد، اثر
دومنیکو فانچلی، معروف به شرانو دا ستینیانو است. ارگ بادی. در مجاورت سرِ جناح چپ کلیسا، بالای گالری مخصوص به خود، ارگ لوله ای باسیلیکا قرار دارد که بین سال های ۱۶۸۶ و ۱۶۸۷ توسط جیاکومو آلاری ساخته و در سال ۱۸۸۴ توسط آتیلیو پریوری توسعه داده شد. اصلاحات بیشتر در سال ۱۹۲۴ توسط پائولو کوارسیما انجام شد و بین سال های ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۴، این ساز توسط میشل فورمنتلی بازسازی شد و ویژگی های قرن نوزدهمی خود را بازیابی کرد. سیستم صوتی در داخل قاب چوبی طلاکاری شده قرار دارد که با مجسمه های فراوان تزئین شده است. ارگ، متشکل از لوله های اصلی که در سه لبه قرار گرفته اند، به سه بخش تقسیم شده است. کنسول یک پنجره است و در مرکز دیوار جلویی قاب باز می شود. دارای یک صفحه کلید و پدال است و رجیسترها (در مجموع ۲۲ عدد) توسط دستگیره های کششی که در دو ستون در سمت راست دفترچه راهنما قرار گرفته اند، کار می کنند. انتقال صدا کاملاً مکانیکی و معلق است. خزانه کلیسا. گنجینه کلیسا در پشت مقبره ژولیوس دوم قرار دارد و از طریق دو در در طرفین بنای یادبود قابل دسترسی است. قدمت این فضا در ابتدا به قرن پنجم میلادی برمی گردد و توسط سیکتوس چهارم و ژولیوس دوم ب
ین اواخر قرن پانزدهم و اوایل قرن شانزدهم برای نگهداری زنجیرهای پیتر تغییر شکل داده شد. همچنین از طریق رواق از طریق یک ردیف پله که اخیراً بازسازی و توسط پنجره ای مشرف به رواق بسته شده است، قابل دسترسی بود. فضای اصلی به دو قسمت تقسیم شد تا اتاقی برای نگهداری زنجیر و یک کلیسای کوچک ایجاد شود. چیدمان نهایی توسط آلبرت براندنبورگ، نماینده سنت پیتر در زنجیر، در حدود سال ۱۶۲۰ ایجاد شد. این خزانه دارای یک بیضی و چهار صحنه با قسمت هایی از زندگی پیتر و دوازده لونِت (شمعدان) با چهره هایی از جماعت رعایای راین و قدیسان است. این نقاشی ها، همان طور که از رسیدهای پرداخت مربوط به سال ۱۶۶۱ می توان استنباط کرد، اثر اوتاویو ماتزینتی هستند. تصور می شد که در این انبار، نقاشی از سنت جان باپتیست، که ظاهراً توسط یک استاد رومی کشیده شده بود، نگهداری می شد. این نقاشی به این دلیل مشهور شد که جوتو، تنها در عرض چند دقیقه، مگسی را چنان عالی روی صورت سنت کشید که چیمابوئه، پس از غیبت، پس از بازگشت، سعی کرد آن را با دستانش پاک کند. نقاشی به سرقت رفت. دفن های کاردینال ها و اسقف ها. در راهروهای کناری، چندین بنای یادبود تدفین کاردینال ها را می بی
نیم که برخی از آنها شامل مجسمه ها و نقاشی های بسیار جالبی هستند. پلاک های یادبود. پلاک یادبود انتخاب کاردینال هلی دو تالیران-پریگور، لقب سنت پیتر در زنجیر، به عنوان لقب سنت پیتر در زنجیر از سال ۱۳۳۱ تا ۱۳۴۸. این قطعه نام کاردینال را ندارد، اما اشاره به تولد او در تولوز به احتمال زیاد اشاره به کاردینال فرانسوی را نشان می دهد. پلاک، که قبلاً روی زمین بود، اکنون روی دیوار سمت چپ نمای روبرو قرار دارد. پلاک یادبود کاردینال آدولف-لوئی-آلبر پرادو، لقب سنت پیتر در زنجیر از سال ۱۸۹۶ تا ۱۹۰۶، روی دیوار جناح چپ قرار دارد. پلاک یادبود آگوستینو استوکو در پایه سمت چپ محراب قرار دارد. در پایه مقابل، مقبره مینیاتوریست جولیو کلوویو، مربوط به سال ۱۵۷۸، قرار دارد. فهرست کاردینال-کشیشان. فهرست کاردینال های اصلی کلیسا:
گائتانینا کالوی (۱۸۸۷، میلان – ۱۹۶۴، کاراته بریانتسا) مهندس ایتالیایی بود. او نخستین زنی بود که در سال ۱۹۱۳ از دانشگاه پلی تکنیک میلان فارغ التحصیل شد و پس از اما استرادا دومین زن در ایتالیا بود که مدرک مهندسی دریافت کرد. زندگی اولیه و تحصیلات. کالوی دبیرستان خود را در دبیرستان ایسپ پارینی گذراند. او در سال تحصیلی ۱۹۰۹–۱۹۰۸ در رشتهٔ مهندسی عمران دانشگاه پلی تکنیک میلان ثبت نام کرد و در سال ۱۹۱۳ با نمرهٔ ۸۵ از ۱۰۰ فارغ التحصیل شد. فعالیت حرفه ای. کالوی کار خود را در میلان نزد مهندسان گاردلا و مارتینی آغاز کرد. در سال ۱۹۲۵، او به همراه معمار ماریو فاراولی یک بخش جدید برای مؤسسه نابینایان میلان طراحی کرد. او سپس در همین مؤسسه به تدریس ریاضیات پرداخت و در سال ۱۹۳۳ پس از درگذشت مادرش، بخش عمده ای از دارایی خود را به این مؤسسه اهدا کرد. با آغاز جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۴۰، او از تدریس در میلان بازنشسته شد و در زادگاه خود کاستا لامبرو در حومهٔ کاراته بریانتسا به آموزش خصوصی کودکان کارگران و کشاورزان پرداخت. او در میان مردم به «کنتس کالوی» معروف بود؛ کسانی که توان مالی داشتند مبلغی اندک می پرداختند و دیگران بهای درس را
با «چند مرغ» جبران می کردند. کالوی تا پایان عمر به عنوان مهندس آزاد و معلم خصوصی به فعالیت ادامه داد و در سال ۱۹۶۴ در کاراته بریانتسا درگذشت.
ژاک دلپو (؛ ۱۱ سپتامبر ۱۹۲۶ – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل فرانسه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال لیل اشاره کرد.
سیلویو کانواتسی (۱۶ مارس ۱۸۵۲، سالیسِتا سان جولیانو، حومهٔ مودنا – ۱۳ مارس ۱۹۱۸، بولونیا) مهندس عمران و ریاضیدان کاربردی ایتالیایی بود. کانواتسی تحصیلات خود را در دانشکده ریاضیات دانشگاه مودنا از سال ۱۸۶۸ تا ۱۸۷۰ آغاز کرد و سپس در دانشگاه پلی تکنیک میلان ادامه داد و در سال ۱۸۷۳ با مدرک مهندسی عمران فارغ التحصیل شد. در همان سال به عنوان دستیار استاد در کرسی مکانیک کاربردی در مهندسی عمران در دانشگاه ساپینزا رم منصوب شد و سپس دستیار کرسی ساخت پل ها و راه ها گردید. در سال ۱۸۷۵ در یک رقابت مهندسی که توسط نیروی سلطنتی مهندسان معدن برگزار شد، برنده شد و توسط وزارت کشاورزی ایتالیا برای تحصیل در مدرسه معدن شناسی در لیژ فرستاده شد و در سال ۱۸۷۷ فارغ التحصیل شد. در همان سال، چزاره رازابونی، که در حال سازماندهی مدرسه مهندسی در بولونیا بود، کانواتسی را برای هدایت مکانیک کاربردی در مهندسی عمران دعوت کرد. در این سمت آکادمیک، کانواتسی در سال ۱۸۸۰ به کرسی ساخت پل و هیدرولیک مهندسی عمران و همچنین کرسی مکانیک کاربردی منصوب شد و تا زمان مرگش این دو کرسی را حفظ کرد. در سال ۱۸۸۹ به سمت مدیر دپارتمان آکادمیک منصوب شد و در سال ۱۹۱۱
مدیر مدرسه مهندسی بولونیا شد. تحقیقات کانواتسی شامل بررسی تعادل مولکولی در مکانیک ساکن، کاربرد قضیه منابرئا در الاستیسیته، و مطالعات مربوط به بتن مسلح بود. او روش جدیدی برای محاسبه تنش های ساکن در ساختمان ها در مناطق زلزله خیز توسعه داد که بر قوانین ساختمان سازی مقاوم در برابر زلزله تأثیرگذار بود. کانواتسی، به همراه چزاره گیلینی، تحقیقات مهمی درباره تنش های مکانیکی بر اسکلتی انسان، به ویژه استخوان ران، انجام دادند. این تحقیقات در طراحی اندام های مصنوعی کاربرد داشت. او سخنران مدعو ICM در سال ۱۹۰۸ در رم بود. پیِر لوئیجی نِروِنی از شاگردان او بود.
کارلو جورجیو دومنیکو انریکو کاناتانی (۲۲ آوریل ۱۸۵۲ – ۲۰ ژوئیه ۱۹۱۸) مهندس عمران ایتالیایی بود که بیشتر دوران حرفه ای خود را در دولت ایالتی ویکتوریا استرالیا گذراند. او در فلورانس، ایتالیا متولد شد و مدرک مهندسی عمران خود را از مؤسسه فنی آنجا دریافت کرد. پس از کار در ساخت راه آهن، در سال ۱۸۷۶ به نیوزیلند مهاجرت کرد، اما تقریباً بلافاصله به ملبورن رفت. در عرض چند هفته، به بخش اراضی تاج و نقشه برداری ویکتوریا به عنوان نقشه بردار پیوست. در سال ۱۸۸۲ به اداره امور عمومی (ویکتوریا) منتقل شد و در سال ۱۸۹۲ رئیس بخش خود گردید. کاناتانی پروژه های بسیاری در مهندسی عمران را نظارت کرد، از جمله: زندگی شخصی. در ماه مه ۱۸۸۶، کاناتانی با کاترین هنلی ۲۶ ساله، دختر یک کشاورز در پورت فیری ازدواج کرد. این زوج صاحب سه دختر و سه پسر شدند که یکی از آن ها در جنگ جهانی اول کشته شد. او در ۱۵ مارس ۱۸۹۲ تابعیت استرالیا را دریافت کرد. میراث. شهر کاناتانی، ویکتوریا، دریاچه کاناتانی در کوه بافالو و باغ های کاناتانی در منطقه سنت کیلدا، ویکتوریا به نام او نام گذاری شده اند.
جورجیو چرائیولی (۲۴ ژوئن ۱۹۳۰ – ۱۷ ژوئیه ۲۰۰۸) مهندس، استاد دانشگاه و پیشرو در جنبش حمایت از جهان سوم در ایتالیا بود. زندگی نامه. چرائیولی در ۲۴ ژوئن ۱۹۳۰ در تورین به دنیا آمد. پدربزرگش، نیز به نام جورجیو، هنرمند مشهوری بود و پدرش، ماریو، به عنوان مهندس در شهرداری تورین فعالیت می کرد. او مهندسی عمران را در دانشگاه پلی تکنیک تورین فرا گرفت و پس از مدتی فعالیت حرفه ای مستقل، به استاد رشته "فناوری معماری" تبدیل شد. در جوانی داوطلب در شاخه محلی انجمن سنت وینسنت دو پل شد و بعدها رهبری عمل مسیحی را بر عهده گرفت و با ایجاد "مرکز کاتولیک تورین علیه گرسنگی جهان" و سازماندهی "روزهای برادری"، وجوه جمع آوری شده کلیسا در طول روزهای روزه را به پروژه های کشورهای در حال توسعه اختصاص داد. او با سفرهای متعدد به هند، با جنبش ساروودایا به رهبری وی نوبا بهاوه آشنا شد و پس از بازگشت به ایتالیا با جیووانی اِرمیلیا، "آسفا" را تأسیس کرد، یک سازمان غیردولتی که فعالیت های ساروودایا در هند را پشتیبانی می کرد و اصول مهاتما گاندی را در ایتالیا ترویج می داد. آسفا هزاران کشاورز کم درآمد هند را در ایالت های تامیل نادو و آندرا پرادش برای شروع
کشت زمین های اهداشده توسط مالکان، توانمند ساخت. چرائیولی همچنین "حرکت توسعه و صلح" را در دسامبر ۱۹۶۸ تأسیس کرد، یک NGO غیرمذهبی برای توسعه پایدار در کشورهای فقیر. به عنوان استاد دانشگاه، تمرکز اصلی او بر خودساخت و فناوری مناسب بود. در سال ۱۹۸۸ مدرسه بین المللی تحصیلات تکمیلی "فناوری، معماری و شهر در کشورهای در حال توسعه" را تأسیس کرد و تا ۱۹۹۶ که به دلیل بیماری پارکینسون بازنشسته شد، مدیر آن بود. در سال ۲۰۰۳ این مدرسه به "مرکز پژوهش و مستندسازی در فناوری، معماری و شهر در کشورهای در حال توسعه" تبدیل شد. پس از مرگ او، "کمیته جورجیو چرائیولی" برای مدیریت بورس تحصیلی و حمایت از پژوهش های مربوط به مسکن در کشورهای در حال توسعه تأسیس شد. همچنین "دانشگاه گفت وگو" در تورین به یاد او و کاردینال Nguyễn Văn Thuận نام گذاری شد.
گوستاوو کولونتی (۸ نوامبر ۱۸۸۶ – ۲۰ مارس ۱۹۶۸) ریاضیدان و مهندس ایتالیایی بود که سهم مهمی در مکانیک پیوسته و مقاومت مصالح داشت. او رییس پلی تکنیک تورین و رئیس کنسلیو نازیونهاله دلی ریکیرکی بود و نظریه هایش کاربردهای مهمی در فنون مدرن ساخت وساز، از جمله بتن پیش تنیده یافت. او به خاطر قضیه کولونتی (یا اصل حداقل کولونتی) شناخته می شود که بیان می کند در حالت تعادل، تابع انرژی پتانسیل به حداقل می رسد. زندگی. افتخارات. در ۲۸ اکتبر ۱۹۳۶ به عضویت آکادمی علوم پاپی منصوب شد. در ۱۹۴۷، در نخستین جلسه RILEM در سورنتو، به عنوان نخستین رئیس انجمن انتخاب شد و از ۱۹۴۸ آغاز به کار کرد. همان سال، در ۲۷ اوت ۱۹۴۷، به عنوان عضو وابسته آکادمی ملی لینچی انتخاب شد و تقریباً یک سال بعد، در ۱۵ ژوئیه ۱۹۴۸، به عضویت کامل درآمد. مقالات.
فابریزیو ده میراندای (۳۰ اکتبر ۱۹۲۶ – ۲۱ ژانویه ۲۰۱۵) مهندس سازه و پل ایتالیایی و استاد دانشگاه بود. حرفه. وی در سال ۱۹۵۰ از دانشگاه ناپل در رشتهٔ مهندسی عمران فارغ التحصیل شد و از سال ۱۹۵۵ ساختارهای مرکب فولاد-بتن را در ایتالیا معرفی کرد، عمدتاً در حوزهٔ پل و سازه های بزرگراهی. او اولین پل های بزرگراه با سازهٔ فولادی (Coretta، Macinaie و Poggio Palina) را بر روی اتسترادا دل سوله طراحی کرد که در سال ۱۹۵۹ به بهره برداری رسید و نقطه عطفی در مهندسی پل های بزرگراهی ایتالیا به شمار می آید. در همان سال، او به سمت مدیرعامل بزرگ ترین شرکت فولادسازی ایتالیا، "Costruzioni Metalliche Finsider S.p.A." در میلان منصوب شد و تا سال ۱۹۶۷ این سمت را بر عهده داشت. از سال ۱۹۶۵ تا ۱۹۹۶ استاد درس "Tecnica delle costruzioni" (مهندسی سازه) در پلی تکنیک میلان بود و بر آموزش نسل های جدید مهندسین عمران تأثیر بسزایی گذاشت. وی در بسیاری از مسابقات طراحی ملی و بین المللی پل ها شرکت و موفق شد جایزهٔ مشترک مسابقه بین المللی پل مسینا را به عنوان عضو گروه Lambertini (۱۹۶۹) دریافت کند. وی از بنیان گذاران و سپس رئیس (۱۹۷۰–۱۹۷۳) انجمن متخصصان سا
زه های فولادی ایتالیا (CTA) بود و در سال ۱۹۶۸ شرکت مشاورهٔ مهندسی خود را برای طراحی پل ها و سازه ها تأسیس کرد. در طول بیش از پنجاه سال فعالیت حرفه ای، صدها سازه و پل طراحی کرد که شامل بزرگراه های ارتقا یافته در جنوا (۱۹۶۳–۱۹۶۵)، در مسیر فلورانس-میلان (۱۹۶۱) و در سن لورنزو-رم (۱۹۶۹–۱۹۷۶)، همچنین پل ها و پل ایندیانو بر روی رودخانه آرنو نزدیک فلورانس (۱۹۷۲–۱۹۷۸) در ایتالیا، پل زاراته-برازو لارگو در آرژانتین (۱۹۶۹–۱۹۷۶) و پل راند در اسپانیا (۱۹۷۳–۱۹۷۷) بود. وی در ۲۱ ژانویهٔ ۲۰۱۵ در میلان درگذشت. میراث. فابریزیو ده میراندای در طول بیش از پنجاه سال فعالیت حرفه ای خود، نقش مهمی در توسعه مهندسی سازه های فولادی و مرکب در ایتالیا و جهان ایفا کرد. او با طراحی و نظارت بر ساخت صدها پل و سازه، به ویژه در دهه های ۱۹۵۰ تا ۱۹۷۰، استانداردهای جدیدی را در مهندسی سازه معرفی کرد. از جمله پروژه های برجسته او می توان به پل های ایندیانو و راند در ایتالیا و اسپانیا، و پل زاراته-برازو لارگو در آرژانتین اشاره کرد. ده میراندا همچنین در زمینه آموزش و پژوهش فعال بود. او از سال ۱۹۶۵ تا ۱۹۹۶ در رشته «تکنیکا دل کستروتسیون» (مهندسی سازه) در پ
لی تکنیک میلان تدریس کرد و در توسعه استانداردهای ملی و بین المللی در حوزه مهندسی سازه مشارکت داشت. میراث علمی و حرفه ای او همچنان در مؤسسه «استودیو ده میراندا» در میلان ادامه دارد، که از سال ۱۹۶۸ به طراحی و مشاوره در زمینه سازه های پیچیده مشغول است.
ابوبکر سوماهورو (۶ ژوئن ۱۹۸۰) فعال صنفی، کنشگر کارگری و سیاستمدار ایتالیایی-ساحل عاجی است که در انتخابات ۲۰۲۲ ایتالیا به مجلس نمایندگان راه یافت.او از حقوق کارگران مهاجر در بخش کشاورزی ایتالیا دفاع کرده است. زندگی نامه. ابوبکر سوماهورو در سال ۱۹۸۰ در بترولیلیه، در ساحل عاج به دنیا آمد.او در سال ۱۹۹۹، در ۱۹ سالگی، وارد ایتالیا شد.سوماهورو در سال ۲۰۱۰ در رشتهٔ جامعه شناسی از دانشگاه ناپل فدریکو دوم با نمرهٔ ۱۱۰ از ۱۱۰ فارغ التحصیل شد. موضوع پایان نامهٔ او «تحلیل اجتماعی بازار کار: وضعیت کارگران مهاجر در بازار کار ایتالیا؛ تداوم ها و دگرگونی ها» بود. پیشهٔ سیاسی. در انتخابات عمومی ۲۰۲۲ ایتالیا، حزب اروپای سبز نامزدی سوماهورو را به عنوان یک چهرهٔ مستقل برای مجلس نمایندگان در چارچوب فهرست ائتلاف سبزها و چپ پیشنهاد کرد.سوماهورو به عنوان نامزد جناح میانه چپ در حوزهٔ تک نمایندهٔ مودنا شرکت کرد و با کسب ۳۶٫۰۱٪ آرا، به طور غیرمنتظره ای از نامزد جناح میانه راست، دانیلا دوندی (با ۳۷٫۴۴٪ آرا) شکست خورد. با این حال، به لطف نامزدی های دیگرش در صدر فهرست ائتلاف سبزها و چپ در حوزه های چندنماینده ای ونتو ۱–۰۱، پولیا ۰۲، لمبارد
ی ۱–۰۱ و امیلیا-رومانیا ۰۲، در سه حوزهٔ آخر انتخاب شد و بر پایهٔ قانون انتخاباتی، نمایندگی حوزهٔ آخر به او واگذار گردید. در پی بروز تخلفات اداری در تعاونی هاییکه توسط مادرِ همسر و شریک زندگی او اداره می شدند و آغاز تحقیقات قضایی از سوی دادستانی لاتینا،سوماهورو در ۲۴ نوامبر ۲۰۲۲ تصمیم گرفت عضویت خود را در گروه پارلمانی ائتلاف سبزها و چپ به طور موقت تعلیق کند تا موضع خود را روشن سازد و بی ارتباطی کامل خود را با این پرونده مورد تأکید قرار دهد. در ۹ ژانویهٔ ۲۰۲۳، سوماهورو از ائتلاف سبزها و چپ کناره گیری کرد و دلیل آن را «نبود همبستگی» و «عدم تمایل برای حمایت سیاسی از او در جریان تحقیقات» عنوان نمود.
ارنستو گانلی (۲۴ فوریه ۱۹۰۱ – ۹ سپتامبر ۱۹۸۵) مهندس عمران ایتالیایی بود که چندین ساختمان عمومی و مذهبی را در توسکانی طراحی کرده است. زندگی نامه. گانلی در آلساندریا متولد شد و در سال ۱۹۲۴ در رشته مهندسی عمران از دانشگاه ساپینزا رم فارغ التحصیل شد. سپس به گروستو در توسکانی مهاجرت کرد و به یکی از تأثیرگذارترین مهندسان و معماران شهر تبدیل شد. در طول حرفه خود صدها ساختمان عمومی، مذهبی و خصوصی در جنوب توسکانی طراحی کرد و تقریباً تمام کلیساهای ساخته شده در دیوسز گروسِتو و پیتیگلیانو-سووانا-اوربتلو در طول قرن بیستم را طراحی نمود.
لوییجی جیورا (۱۴ اکتبر ۱۷۹۵ – ۱ اکتبر ۱۸۶۴) مهندس و معمار ایتالیایی با تبار آلبانیایی بود. جیورا بازرس بدنه پل ها و جاده های پادشاهی دو سیسیلی بود. او بیشتر برای طراحی و ساخت دومین پل معلق در اروپا و نخستین در اروپای قاره ای در سال ۱۸۳۲ شناخته می شود. زندگی نامه. جیورا در سال ۱۷۹۵ در ماشچیتو، شهری کوچک از آربِرش در ولتوره-ملفی، باسیلیکاتا متولد شد. والدین او فرانسیس زاویه جیورا و ویکتوریا پاسکاله بودند. او تحصیلات اولیه خود را در ماشچیتو در مدرسه پدران سنت جوزف کالازان و سپس در سمیناریو ملفی گذراند؛ و بعد برای شرکت در دوره های دانشگاهی به ناپل رفت. جیورا یکی از اعضای اولیه دانشجویان مدرسه پل ها و جاده ها بود که توسط پادشاه جواکینو مورات در ۴ مارس ۱۸۱۱ تأسیس شد و در زمان حضور او توسط کارلو آفان د ریورا مدیریت می شد. این مدرسه اکنون به دانشکده مهندسی در دانشگاه ناپل فردریکو دوم تبدیل شده است. جیورا در سال ۱۸۱۴ فارغ التحصیل شد و به بدنه پل ها و جاده ها راه یافت و سفرهای مطالعاتی متعددی به بریتانیا و فرانسه انجام داد. در این سفرها پیشرفت های مهندسی را بررسی و دیدگاه های جدیدی از توسعه صنعتی این کشورها کسب کرد. در
آن زمان دولت های کشورهای کمتر توسعه یافته سعی داشتند با فرستادن بهترین تکنسین های خود، فناوری های نوین را یاد بگیرند و این فعالیت ها به طور متغیر پیشرفت کشورها را تسهیل یا کند می کرد. بدنه پل ها و جاده ها (پیشرو مهندسان عمران ناپل) بین ۱۸۲۰ تا ۱۸۴۰ مجموعه ای از اقدامات عمرانی در مناطق مختلف از جمله رِجی لاگنی برای هدایت جریان آب در مناطق کوهستانی انجام داد و توجه استادان فرانسوی قدیمی را جلب کرد. در ۱۸۶۰، جیورا به مدرسه پل ها و جاده ها بازگشت و به عنوان مدیر منصوب شد. گاریبالدی استعداد او را شناسایی کرد و می خواست او را به عنوان وزیر امور عمومی دولت موقت منصوب کند. جیورا طرح ساماندهی سمت شرقی ناپل، معروف به «راه آهن»، را توسعه داد که اتصال بین آلبرگو رویال دی پورو و پیلریو را فراهم می کرد و گذر از ایستگاه های راه آهن در دیوارهای باستانی شهر امکان پذیر شد. این پروژه بعد از مرگ او در ۱۸۶۵ بخشی پیاده سازی شد. شهرت جیورا عمدتاً از طراحی پل های معلق او ناشی می شود: پل رئال فردیناندو روی گاریلیانو، نخستین پل معلق ساخته شده در اروپای قاره ای (۱۸۳۲) و پل ماریا کریستینا بر روی رودخانه کالوره نزدیک بنِوِنتو، تکمیل شده
در ۱۸۳۵. این دستاوردها اثرات قابل توجهی در اقتصاد و جنبه های چالش برانگیز طراحی داشتند. جیورا همچنین راه حل های زیباشناسانه ای برای مسائل ساخت ارائه داد. قطعات فلزی در کارخانه های تولید اسلحه در مونجیانا ساخته می شدند و دولت هزینه ساخت را تأمین می کرد. پل رئال فردیناندو در سال ۱۹۴۳ توسط لشکرهای آلمانی در حال عقب نشینی تا حدی تخریب شد. پل ماریا کریستینا پس از آسیب در ۱۸۵۱ و تعمیر سریع توسط جیورا، در ۱۹۴۳ توسط مهندسین آلمانی منفجر شد. دیگر دستاوردهای او شامل: پس از مرگ، جیورا در قبرستان پوگیورهاله، ناپل به خاک سپرده شد.
جوزپه گورلا (۱۸۹۵–۱۹۷۰) مهندس عمران و سیاستمدار ایتالیایی بود که عضو حزب فاشیست ملی بود. او بین سال های ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۳ به عنوان وزیر راه و ساختمان خدمت کرد. زندگی اولیه و تحصیلات. گورلا در ۶ سپتامبر ۱۸۹۵ در ورناته به دنیا آمد. او مهندسی عمران را در دانشگاه پاویا مطالعه کرد. در دوران تحصیل، از مشارکت کنندگان "Il Popolo d'Italia" بود. او به ارتش ایتالیا پیوست و در جنگ جهانی اول شرکت کرد. در جریان جنگ به شدت زخمی شد و به دلیل معلولیت ناشی از جراحات، مجبور به ترک ارتش شد. حرفه و فعالیت ها. پس از بازگشت، گورلا به انجمن ملی جانبازان و معلولان جنگ که وابسته به جنبش فاشیستی بود، پیوست. او در دانشگاه پلی تکنیک میلان به عنوان عضو هیئت علمی مشغول به کار شد. در سال ۱۹۲۲ تحصیل آکادمیک را ترک کرد و به عنوان عضو شورای شهر میلان انتخاب شد. همچنین به عنوان مدیرعامل یک انتشارات منصوب شد. او در میانه دهه ۱۹۲۰ در جلسات بین المللی برنامه ریزی شهری شرکت کرد. در همین دوره، او معاون شهردار میلان بود. او عضو هیئت مدیره اتحادیه ملی مهندسان فاشیست (SNFI) بود و بین ۱۹۳۷ تا ۱۹۳۸ به عنوان دبیرکل این اتحادیه خدمت کرد. در فوریه ۱۹۳۹، به عنوان
دبیرکل SNFI، گورلا به مجلس فاشیست ها و شرکت ها پیوست. پس از خدمت کوتاه در ارتش ایتالیا در آغاز جنگ جهانی دوم، در ۳۰ اکتبر ۱۹۴۰ به عنوان وزیر راه و ساختمان در کابینه موسولینی منصوب شد و جای ادلچی سرنا را گرفت. دوره وزارت او در ۶ فوریه ۱۹۴۳ با جایگزینی زنونه بینی پایان یافت. پس از پایان دوره وزارت، گورلا به عنوان مشاور ملی شرکت آب، گاز و برق و عضو کمیته بودجه مجلس منصوب شد. در آوریل ۱۹۴۳، رئیس شرکت ملی نفت ایتالیا (AGIP) و نایب رئیس شرکت ملی هیدروژناسیون سوخت شد. همچنین به عنوان مدیر بانک پس انداز میلان خدمت کرد. او این سمت ها را حتی پس از سقوط حکومت فاشیستی و تشکیل کابینه بادولیو در ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳ حفظ کرد. او تا اکتبر ۱۹۴۳ در این سمت ها باقی ماند، سپس از کار برکنار شد. سال های پایانی و درگذشت. گورلا تحت هیچ روند قضایی توسط متفقین یا مقامات ایتالیایی قرار نگرفت. در سال ۱۹۵۹، کتاب خاطرات خود با عنوان "ایتالیا در جنگ جهانی دوم. دفتر خاطرات یک میلانزی، وزیر شاه در دولت موسولینی" منتشر کرد. او در ۱۵ ژانویه ۱۹۷۰ در میلان درگذشت.
فرانچسکو ایپولیتو (زادهٔ ۲۳ نوامبر ۱۹۹۴) مهندس عمران و سازه، روزنامه نگار و نویسندهٔ ایتالیایی است. او در حال حاضر مهندس تونل زنی (TBM) در Impresa Pizzarotti &amp; C. S.p.A. است و به خاطر فعالیت هایش در مهندسی، ترویج علم و روزنامه نگاری ورزشی شناخته می شود. زندگی نامه. زندگی اولیه و تحصیلات. ایپولیتو در سال ۱۹۹۴ در فوگیا به دنیا آمد و از دوران کودکی به مهندسی و روزنامه نگاری علاقه نشان داد. او به عنوان نویسندهٔ جوان، برای نشریاتی مانند کالچو ۲۰۰۰، "Calciomercato.com" و نسخهٔ آپولیا از کوریره دلو اسپورت مطلب نوشت و هنوز هم به عنوان خبرنگار فوگیا برای این روزنامه فعالیت می کند و اخبار تیم فوتبال فوجیا را پوشش می دهد. او مدرک کارشناسی مهندسی عمران و محیط زیست را از دانشگاه پلی تکنیک باری دریافت کرد و پایان نامهٔ او بر تحلیل ریزش ساختمان ها و به ویژه ریزش ساختمان ویاله جیو تو فوگیا متمرکز بود. او سپس مدرک کارشناسی ارشد مهندسی سازه را در همان دانشگاه با افتخارات دریافت کرد و تحقیقاتش شامل بررسی کاربردهای یادگیری ماشینی برای شناسایی خودکار آسیب در پل ها بود، که به بهبود ایمنی و نگهداری زیرساخت ها کمک می کند. حرفه.
مهندسی. فرانچسکو ایپولیتو حرفهٔ خود را با شرکت Webuild آغاز کرد و در طراحی پل ها و سازه ها مشارکت داشت. سپس به Impresa Pizzarotti پیوست و به عنوان مهندس تونل زنی (TBM) روی خطوط ریلی پرسرعت، از جمله مسیر ناپل–باری فعالیت کرد و در پروژه های زیرساختی گسترده تجربهٔ عملی کسب نمود. او همچنین در طراحی سیستم های خودکار پایش تونل ها و پل ها مشارکت داشت و مدل های نوآورانه ای برای ارزیابی ریسک سازه ها ارائه کرد. در سال ۲۰۲۵ به دلیل تجربهٔ خود در تونل زنی مکانیزه و فعالیت در ارتباطات علمی و فنی، به هیئت اعضای جوانان انجمن تونل سازی ایتالیا منصوب شد. ترویج علم. ایپولیتو به خاطر ترویج رشته های STEM از طریق توضیح ساده و قابل فهم مفاهیم مهندسی شناخته می شود. او با استفاده از شبکه های اجتماعی و پلتفرم هایی مانند لینکدین، مقالات آموزشی و ویدئوهای کوتاه منتشر می کند تا دانش فنی را برای عموم مردم قابل فهم سازد. در سال ۲۰۲۴، به عنوان برترین تولیدکنندهٔ محتوای STEM در ایتالیا در لینکدین شناخته شد و توانست مخاطبان زیادی را با پروژه های مهندسی و فناوری جذب کند. نویسندگی. او به طور گسترده ای دربارهٔ تاریخ پیراهن های باشگاه فوتبال این
تر میلان نوشته و اولین کتاب خود "Orgoglio Nerazzurro: La storia della maglia dell'Inter (غرور نرازّورو: تاریخ پیراهن اینتر)" را در سال ۲۰۱۶ منتشر کرد. نسخهٔ رسمی و جامع کتاب "Le maglie dell'Inter (پیراهن های اینتر)" در سال ۲۰۲۳ منتشر شد و شامل تمام پیراهن های باشگاه از ۱۹۰۸ تا امروز با همکاری شخصیت هایی مانند خاویر زانتی و آندره آ بوچلی است. کتاب دوم در سال ۲۰۲۵ منتشر شد و شامل فصل های جدید، عکس های بیشتر و پیش گفتاری از رئیس باشگاه جوزپه ماروتا است که اهمیت دو ستاره روی پیراهن را توضیح داده است. این نسخهٔ جدید همچنین شامل تحلیل های تاریخی عمیق تر و بررسی تکامل طراحی پیراهن های دروازه بان و تیم های میکس باشگاهی است.