Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دیوید رایمر (متولد به نام بروس پیتر رایمر؛ ۲۲ اوت ۱۹۶۵–۴ مه ۲۰۰۴) فردی کانادایی بود که مرد به دنیا آمد اما پس از اینکه آلت تناسلی اش طی یک ختنه در دوران شیرخوارگی به شدت آسیب دید، به دنبال توصیه ها و مداخلات پزشکی به عنوان دختر (با نام برندا) بزرگ شد. جان مانی روان شناس بر این پرونده نظارت کرد و این تغییر را موفقیت آمیز و به عنوان مدرکی مبنی بر اینکه هویت جنسیتی در درجه اول آموختنی است، گزارش کرد. میلتون دایموند، متخصص جنسی آکادمیک، بعداً گزارش داد که درک رایمر مبنی بر اینکه او یک دختر نیست بین سنین ۹ تا ۱۱ سالگی متبلور شده است و او تا سن ۱۵ سالگی به عنوان یک مرد زندگی می کند. او سال ها در محافل پزشکی به طور ناشناس به عنوان دختر شناخته شده بود. او در ۳۸ سالگی پس از تحمل افسردگی شدید خودکشی کرد. بعدها فاش شد جان مانی، دیوید و برادر دوقلویش را در کودکی به انجام اعمال جنسی (که مانی آن را برای تحقیقاتش اعلام می کرد) نیز مجبور کرده و از آن ها عکس می گرفت.
مخاطبان گوگل یک سرویس مدیریت تماس است که محصول گوگل است. این نرم افزار به عنوان یک برنامه تلفن همراه اندروید، یک برنامه وب یا در نوار کناری جیمیل به عنوان بخشی از گوگل ورکسپیس در دسترس است. درون یابی. این سرویس همچنین می تواند با برنامه مخاطبین اپل در آی اواس و برنامه مخاطبان سامسونگ در گلکسی همگام شود.
شاهنامهٔ بختیاری، عنوان کتابی است که استاد «جواد خسروی نیا» شاعر خوش ذوق بختیاری بر کتاب خود نهاده است و بجز کتاب مذکور، چندین سرایش شاهنامه به گویش بختیاری دارد که آن ها را نیز «شاهنامهٔ بختیاری» نامیده است: کتاب ما، کتاب پنجم می باشد که این کتاب را انتشارات «گفتمان خلاق» در سال ۱۳۸۰خورشیدی به تعداد ۳۰۰۰جلد تحت عنوان «جلد نخست» و با نام «شاهنامه ی بختیاری» و با متنی به قلم استاد «اردشیر صالح پور» چاپ و منتشر کرد. این کتاب شامل داستان هایی از شاهنامه به گویش بختیاری در چهار فصل است: در ایل بختیاری، شاهنامه خوانی سنّتی کهن و دیرینه است و یکی از مراسم رایج و قدیمی ایل بختیاری به شمار می رود. این اثر در راستای ترویج فرهنگ گویش شناسی می باشد و نیز دریچه ای به سوی پژوهش هایی چون واژه شناسی، حماسه شناسی، تطبیق گویش ها و پیوند عمیق آنها با زبان اصلی است. این کتاب شاید چون «شاهنامهٔ لکی» نسخهٔ دستنویس نداشته باشد امّا در زمرهٔ شاهنامه های محلّی جای دارد، یا چون «شانامه» به اهتمام دکتر صدیق صفی زاده و یا «شاهنامهٔ کردی» به تصحیح ایرج بهرامی برای مطالعات شاهنامه خوانی و آثار آن حائز اهمیت است. در وب سایت «سرزمین ما» به
نقل از «استاد جواد خسروی نیا» راجع به آثار خود گفته هایی هست و راجع به شاهنامه گوید: «چند جلد گلچین از شاهنامهٔ حکیم توس را به زبان بختیاری باز سرایی کردم که توانمندی واژه ها، عبارات، اصطلاحات و گفتمان بختیاری و استعداد هنری یک اهل ذوق بختیاری را به نمایش بگذارم.» شاهنامه در غرب. شاهنامه خوانی در فرهنگ لری به «شَه نومِه خونی» معروف است. با یکی از دوستان عزیزم، که از بردن نام ایشان بنابر دلایلی معذورم، مشغول به تحقیق من باب شاهنامهٔ فردوسی و جایگاه آن در غرب ایران بودیم که با این سخن روبرو شدیم که اردشیر صالح پور به نقل از «دکتر محمّدجعفر یاحقّی» گفتند: «پیکر فردوسی در توس است اما روح او در میان قوم لر است و از هر سیاه چادر صدای شاهنامه خوانی بلند است.» ایل بختیاری به اقتضای روحیات سلحشوری و جنگاوری و آرمان خواهی از دیرباز با شاهنامه و حماسه انس و الفتی ازلی داشته اند، چنان که در خورجین هر سیاه چادر بختیاری کم و بیش شاهنامه ای یافت می شود. شاهنامه خوانی در غرب ایران از دیرباز به سنّت شفاهی و نقل سینه به سینه بوده و نمونه هایی از سرایش آن به زبان و گویش های محلّی برمی گردد به اواخر قرن ۱۰ و قرن ۱۱ و حتی قرن۱۲
که در این قرن ها، نسخه های شاهنامه در غرب ایران توسط اشخاص مختلف سراییده شد: ۱. شاهنامهٔ لکی، به اهتمام حمید ایزدپناه[که احتمال داده اند نسخه ی دستنویس آن مربوط به زمان رستم شاه از شاهان اتابکان باشد.] ۲. شاهنامهٔ کُردی، مصطفی بن محمود گُورانی، قرن۱۲[ به زبان کردی گُورانی بوده و ایرج بهرامی واژه نامه و تصحیح آن را انجام داده است.] ۳. شانامه، منسوب به الماس خان کنوله ای[ به زبان کردی سورانی بوده و دکتر صدیق بوره که ای{صفی زاده}، آن را جمع آوری کرده است.] شاهنامه در سرزمین بختیاری. در ایل بختیاری، این سنّت دیرینه و کهن پابرجاست و مردان به گاهِ خواندن شاهنامه بر سکو و یا بلندایی جای می گرفتند.. شاهنامه در سرزمین بختیاری با نام کتاب «هفت لشکر» معروف بوده و در مکتب خانه های قدیمی شاهنامه خوانی را آموزش می دادند. در مجالس خوانین بختیاری نیز مراسم شاهنامه خوانی با لحن حماسی و شورانگیز رواج داشت. در تاریخ بختیاری موارد متعددی از شاهنامه خوانی بختیاری ها ثبت گردیده است. نمونه هایی از شاهنامه خوانی بختیاری. آستن هنری لایارد، که در سالهای ۱۸۳۹–۱۸۴۲م به ایران مسافرت کرد در سفرنامه خود به شاهنامه خوانی در حضور محمدتقی خان
چهارلنگ حاکم بختیاری در آن دوره، در قلعه تُل خوزستان اشاره کرده است و می نویسد: «من بارها در قرارگاه محمدتقی خان شاهد و ناظر مراسم شعرخوانی بودم و متوجه شدم که خواندن اشعار و سرودهای رزمی چه تأثیر عمیقی بر روی مردم کوه نشین بختیاری به جای می گذارد» و چنین نیز ادامه می دهد: «آنان تا پاسی از شب در اطراف محمدتقی خان که بر روی فرشی در کنار شعله های آتش نشسته بود، جمع می شدند و به آواز شفیع خان که با صدای بلند مشغول خواندن شاهنامه یا داستان خسرو و شیرین و سایر شعرای ایرانی مانند حافظ و سعدی بود گوش می دادند…» اسدخان بهداروند نیز که علیه حکومت قاجار قیام کرده بود با خواندن اشعار شاهنامه پاسخ شاهزاده قاجار را داده است: «اسدخان بهداروند هنگامی که در محاصره شاهزاده قاجار در دژ اسدخان قرار گرفته بود این شعر فردوسی را خطاب به شاهزاده قاجار خواند: «بی بی مریم بختیاری که از زنان مبارز و برجسته روزگار بود هنگامی که مبارزان مشروطه به او پناه بردند از آنان حمایت کرد و روزی که افسر اعزامی از اصفهان برای جلب وحید دستگردی و دیگر شاعران پناهنده به در قلعه بی بی مریم آمد، به افسر اعزامی گفت: «اگر جانم را بستانند پناهندگان را تحو
یل نخواهم داد» و این «شعر فردوسی» را بر آنان خواند: در کتاب تاریخ بختیاری سردار اسعد، نیز به شاهنامه خوانی در بختیاری اشاره گردیده و نقل شد هنگامی که سواران بختیاری در دوران مشروطیت برای فتح تهران حرکت کردند شاهنامه خوانان برای تقویت روحیه سپاهیان اشعار شاهنامه را می خواندند و یکی از سواران خطاب به محمدعلی شاه این ابیات را با صدای بلند خواند: حسین پژمان بختیاری راجع به شاهنامه خوانی در بختیاری می گوید: «این اشعار معمولاً نقاشی روح داری از میدان های جنگ بود که دلیران گذشته و اجداد رشید ما قهرمان آن ها شمرده می شدند…»
وزارت دادگستری اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی که در ۱۵ مارس ۱۹۴۶ تشکیل شد، یکی از مهم ترین اداره های دولتی در اتحاد جماهیر شوروی بود. وزارت دادگستری پیش تر از این—تا سال ۱۹۴۶—با عنوان کمیساریای خلق دادگستری شناخته می شد که آن را به اختصار نارکومیست می خواندند. این وزارتخانه در سطح کل اتحادیه—سراسر اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی—در ۶ ژوئیه ۱۹۲۳ پس از امضای معاهده تأسیس اتحاد جماهیر شوروی ایجاد شد و به نوبه خود مبتنی بر کمیساریای خلق دادگستری جمهوری سوسیالیستی فدراتیو روسیه شوروی بود که در سال ۱۹۱۷ تشکیل شده بود. این وزارتخانه قبل از سال ۱۹۴۶ توسط وزیر دادگستری رهبری می شد، کمیساری که توسط رئیس شورای وزیران معرفی و توسط پرزیدیوم شورای عالی تأیید می شد و عضو شورای وزیران بود. وزارت دادگستری مسئولیت محاکم، زندان ها و تعزیرات را بر عهده داشت. مسئولیت های گسترده آن شامل سیاست عدالت کیفری، سیاست مجازات و پیشگیری از ارتکاب مجدد جرم در اتحاد جماهیر شوروی بود. این وزارتخانه به دو بخش کل اتحادیه و اداره های اتحادیه سازماندهی شد. وزارتخانه های کل اتحادیه به سازمان های جداگانه در سطح جمهوری، استان خودمختار و استانی تقسیم شد
ند. رهبری وزارت دادگستری از سوی سازمان های حقوقی برجسته شوروی از سراسر کشور انجام می شد. وظایف و مسئولیت. بر اساس فرمانی از سال ۱۹۷۲، وزارت دادگستری پیشنهادهایی را برای تدوین قانون آماده کرد و همچنین مدیریت روش شناسی فعالیت حقوقی را در اقتصاد ملی انجام داد. این وزارتخانه فعالیت ارگان های دولتی و سازمان های عمومی را به منظور ارتقای دانش حقوقی و شفاف سازی قانون در بین مردم در موارد سازمان های قضایی و همچنین مدیریت کل ثبت احوال و حرفه حقوقی هدایت و هماهنگ می کرد. وزارتخانه در برابر حزب، دولت و مردم مسئول بود. هدف اصلی وزارتخانه تقویت قانونمندی سوسیالیستی و حاکمیت قانون در نهادهای قضایی شوروی بود. این وزارتخانه به یک وزارتخانه کل اتحادیه و پانزده وزارتخانه اتحادیه سازماندهی شد. رهبری این وزارتخانه متشکل از شخصیت های برجسته مقامات قضایی جمهوری های شوروی، دادگاه های نظامی، اعضای وکلا، دفاتر اسناد رسمی و سایر نهادهای قضایی بود. وظیفه رهبری سازماندهی و تهیه پیشنهادها برای تدوین قوانین بود. رهبری سازمانی و دادگاه ها بر سطوح بخش های جمهوری، خودمختار و استانی حکومت و حزب کنترل کامل داشتند. در ۱ فوریه ۱۹۲۳ کمیساریای خلق
دادگستری کل اتحادیه منحل شد و مسئولیت ها، وظایف و کارکردهای آن به دادستان کل واگذار شد. اداره دادستانی وزارت دادگستری به ریاست یک دادستان کل جمهوری، مسئول محدودسازی اختیارات دادستان کل بود. به دلیل توقف «تمرکز غیر ضروری»، وزارت دادگستری هم در سطح اتحادیه و هم در سطح کل اتحادیه انحلال یافت. سپس وظایف این وزارتخانه به دیوان عالی و کمیسیون حقوقی شورای وزیران واگذار شد. این وزارتخانه در سال ۱۹۷۰ توسط دولت آلکسی کاسیگین مجدداً تأسیس شد. در پی تشکیل دوباره آن مقررات گسترده ای در مورد این وزارتخانه توسط شورای وزیران وضع گشت. بر اساس فرمانی در سال ۱۹۷۵، وظیفه اصلی وزارتخانه، هدایت و نظارت بر ارگان های قضایی هم در سطح اتحادیه و هم در سطح کل اتحادیه بود. وظیفه اصلی این وزارتخانه این بود که پیشنهادهای مربوط به مسائل مرتبط با نظام قضایی نظیر انتخاب قضات، رأی قضایی، ساماندهی دادگستری، مطالعه و جمع بندی رویه قضایی با هماهنگی دیوان عالی و سازماندهی کار برای حفظ آمار قضایی را ارائه کند. طبق قوانین اتحاد جماهیر شوروی، وزارتخانه می توانست تدابیر مختلفی را برای بهبود نظام دادگستری شوروی پیشنهاد کند. بر اساس ماده یکم کمیساریای خ
لق دادگستری، وظیفه اصلی کمیساریا، نظارت بر فعالیت های قانونی اداره های مرکزی شوروی و دادستان خلق بود. سازماندهی. وزارت دادگستری توسط یک وزیر اداره می شد. وزیر ابتداء توسط پرزیدیوم شورای عالی بین فصل ها انتخاب و بعد با دعوت شورای عالی تأیید اعتبار می شد. معاونان وزیر توسط شورای وزیران انتخاب شدند و همین گونه وزارت دادگستری مسئول توزیع معاونان بود. هر معاون معمولاً ریاست بخش مخصوص به خود را بر عهده داشت. وزیر، معاونان و سایر مقامات ارشد، حلقه رهبری را تشکیل می دادند که آن را هیئت وزارت دادگستری می نامیدند. اعضای این هیئت بایستی توسط شورای وزیران تأیید می شدند. هیئت وزارت به طور منظم جلساتی را برای بحث در مورد مسائل حقوقی در سراسر کشور برگزار می کرد. تصمیمات اتخاذشده توسط هیئت به طور معمول در سراسر کشور اجرا می شد. در صورت بروز اختلاف در هیئت دادگستری، شورای وزیران وارد عمل می شد و به ناسازگاری ها پایان می داد. ساختار و تعداد کارکنان، تشکیلات دستگاه مرکزی وزارتخانه، احکام ادارات و بخش های این وزارتخانه توسط شورای وزیران تصویب گشت. مهر وزارت دادگستری نشان دولتی اتحاد جماهیر شوروی بود. پیشینه. در سال ۱۹۲۲، ولادیمی
ر لنین، کمیساریای خلق دادگستری را به دلیل عدم برخورد قاطعانه با مخالفان سیاسی بلشویک ها و اجازه توسعه سرمایه داری خارج از چارچوب سرمایه داری دولتی که در سیاست اقتصدای جدید ترسیم شده بود، مورد انتقاد قرار داد. تا سال ۱۹۳۶ کمیساریای خلق دادگستری فقط در سطح اتحادیه جمهوری وجود داشت. نیکولای کریلنکو، اولین کمیسار خلق دادگستری، در ژانویه ۱۹۳۳ بیان داشت که قوانین شوروی نسبت به ملایمت برخی از مقامات شوروی که به قانون «پنج خوشه» اعتراض کردند، برخورد تندی داشته است:ما گاهی اوقات با یک امتناع صریح از اجرای دقیق این قانون روبرو می شویم. یکی از قاضی های خلق به من گفت که او هرگز نمی تواند کسی را به خاطر دزدی چهار خوشه به زندان بیندازد. چیزی که ما در اینجا با آن روبرو هستیم تعصب عمیقی است که با شیر مادرشان آغشته شده است... این باور اشتباه است که مردم باید نه بر اساس دستورالعمل های سیاسی حزب بلکه با ملاحظات «عدالت عالی» محاکمه شوند.به گفته عبدالرحمان اوتورخانف، نیکیتا خروشچف وزارتخانه دادگستری را در اوج دوران خود در تلاش برای احیای «هنجارهای لنینیستی قانونمداری سوسیالیستی» که در دوران حکومت ژوزف استالین ناپدید شده بود، منحل
کرد. خروشچف سعی کرد با اجرای قانون اساسی ۱۹۳۶ در شاخه قضایی کشور، دیوان شوروی را از اقتدار مرکزی مستقل تر کند. به گفته خروشچف، این امر به دادگاه ها استقلال بیشتری از قدرت مرکزی می داد. کارکردها، وظایف و مسئولیت های وزارتخانه به شورای عالی و کمیسیون حقوقی شورای وزیران در تمام سطوح جامعه شوروی واگذار شد. در دهه ۱۹۶۰ مشخص شد که این اصلاحات طبق برنامه عمل نمی کنند و وزارتخانه توسط دولت آلکسی کاسیگین در سال ۱۹۷۰ مجدداً تأسیس شد. مقرر شد این وزارتخانه به همراه اکثر وزارتخانه های شوروی در دسامبر ۱۹۹۱ به دستور شورای دولتی منحل شود اما این امر میسر نشد زیرا اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی قبل از این تاریخ فروپاشید. کمیسارها و وزیران. افراد زیر به عنوان کمیسار—نارکوم، وزیر و معاون وزیر در دوره شوروی ریاست این کمیساریا—وزارتخانه را بر عهده داشتند:
نایب رئیس مجلس شورای اسلامی عنوان مشترک برای دو نفر از اعضای هیئت رئیسه مجلس شورای اسلامی است. طبق ماده ۷۱ قانون مدیریت خدمات کشوری، نواب رئیس مجلس در رده دوم مقام های سیاسی کشور و همتراز با معاون اول رئیس جمهور هستند. انتخاب نایب رئیس با اکثریت نسبی به روش رأی گیری مخفی و با ورقه است. نواب رئیس به ترتیب تعداد آراء به عنوان «نایب رئیس اول» و «نایب رئیس دوم» و در صورت تساوی آراء، با قید قرعه انتخاب می شوند. در غیاب رئیس مجلس، وظایف و اختیارات او را به ترتیب «نایب رئیس اول» و «نایب رئیس دوم» بر عهده خواهند داشت. براساس آیین نامه داخلی مجلس، رئیس مجلس می تواند هنگام حضور خود در صحن نیز اداره جلسه رسمی را به ترتیب بر عهده نایب رئیس اول و دوم بگذارد. نایب رئیس های مجلس همچون سایر اعضای هیئت رئیسه برای یک سال انتخاب می شوند. مبنای تجدید انتخابات سالیانه، سالروز انتخابات هیئت رئیسه قبلی بوده و در صورتی که با تعطیلات رسمی همزمان بشود، در جلسه قبل از آن انجام می گردد و مسئولیت هیئت رئیسه جدید از سالروز انتخابات قبل تفویض خواهد گردید. نمایندگان مجلس در آغاز هر دوره، با انتخاب هیئت رئیسه موقت، بررسی اعتبارنامه های نماین
دگان منتخب را آغاز می کنند و پس از آنکه اعتبارنامه حداقل دوسوم نمایندگان به تصویب رسید، انتخابات هیئت رئیسه دائم انجام می شود. به جز دوره نخست که به علت عدم تدوین آیین نامه داخلی، بدون هیئت رئیسه موقت شروع به کار کرد، در دوره های بعدی مجلس، هیئت رئیسه موقت نمایانگر ترکیب هیئت رئیسه دائم مجلس بود چرا که در بیشتر اجلاسیه ها، انتخابات هیئت رئیسه دائم و موقت با تغییر اندکی انتخابی مواجه بود به طوری که در اکثر دوره ها، اعضای هیئت رئیسه تنها با کم و زیاد شدن چند رأی در انتخابات هیئت رئیسه دائم، در سمت خود ابقاء شده اند. در این میان، تنها نایب رئیس دوم در مجلس دوم و هر دو نایب رئیس در مجلس ششم در انتخابات هیئت رئیسه دائم نسبت به هیئت رئیسه موقت تغییر کردند. این روند از سال ۱۳۹۷ با اصلاح آیین نامه داخلی مجلس تغییر کرد و هیئت رئیسه موقت حذف شد. محمدرضا باهنر و سید محمدحسن ابوترابی فرد با ۱۱ اجلاسیه، و حسن روحانی با ۸ اجلاسیه رکورد داران نایب رئیسی هستند.
وادی حمامات ، ، بستر رودخانه ای خشک در صحرای شرقی مصر، تقریباً در نیمه راه بین قصیر و قنا است. این منطقه در دوران باستان یک منطقه معدنی و مسیر تجاری اصلی در شرق دره نیل بوده است و سه هزار سال حکاکی و گرافیتی آن را به یک مکان علمی و توریستی بزرگ تبدیل کرده است. مسیر تجارت. حمامات به مسیر اصلی تبس به دریای سرخ و سپس به جاده ابریشم که به آسیا یا عربستان و شاخ آفریقا منتهی می شد، تبدیل شد. این ۲۰۰ مسیر کیلومتر مستقیم ترین مسیر از نیل به دریای سرخ بود، زیرا نیل در انتهای غربی وادی به سمت ساحل خم می شود. مسیر حمامات از قفط (یا Coptos)، واقع در شمال اقصر، به قصیر در ساحل دریای سرخ ادامه داشت. قفط مرکز مهم اداری، مذهبی و بازرگانی بود. شهرها در هر دو انتهای مسیر توسط دودمان نخست مصر تأسیس شدند، اگرچه شواهدی از اشغال پیش دودمانی نیز در طول مسیر یافت شده است. معادن. در مصر باستان، حمامات یک منطقه معدنی اصلی برای دره نیل بود. سفرهای استخراج معدن به صحرای شرقی از هزاره های دوم قبل از میلاد ثبت شده است، جایی که وادی سنگ های پرکامبرین سپر عربی-نوبی را آشکار کرده است. اینها شامل بازالت ها، شیست ها، "سنگ بخن" (یک ماسه سنگ سبز
متاگریواکی که برای کاسه ها، پالت ها، مجسمه ها و تابوت ها استفاده می شود) و کوارتز حاوی طلا است. پالت نارمر، ۳۱۰۰ پیش از میلاد، یکی از تعدادی از آثار باستانی اولیه و پیش از سلسله است که از سنگ متمایز وادی حمامات تراشیده شده است. فرعون ستی یکم به عنوان اولین چاه حفر شده برای تأمین آب در وادی ثبت شده است، و سنوسرت یکم اکتشافات معدنی را به آنجا فرستاد. این مکان در اولین نقشه زمین شناسی باستانی شناخته شده، نقشه پاپیروس تورین توصیف شده است. کنده کاری ها. امروزه حمامات بیشتر به خاطر دیوارنگاری مصر باستانی اش معروف است و همچنین در زمان های قدیم معدنی بود که در جاده ابریشم به آسیا قرار داشت و مقصدی رایج برای گردشگران مدرن است. این وادی حاوی حکاکی ها و کتیبه های زیادی است که مربوط به قبل از اولین سلسله های مصر تا دوران مدرن است، از جمله تنها سنگ نگاره منقوش شناخته شده از صحرای شرقی و نقاشی های قایق های نی مصری مربوط به هزاره چهارم (پیش از میلاد).
فیلمبرداری فرایند ضبط تصویر متحرک در رسانه های الکترونیکی (مانند نوار ویدئویی، ضبط مستقیم روی دیسک یا ذخیره سازی حالت جامد) و حتی رسانه های زنده است. این اصطلاح شامل روش های تولید ویدئو و پس تولید است. در گذشته آن را معادل ویدیوی سینماتوگرافی (تصاویر متحرک ضبط شده روی فیلم آپارات) می انگاشتند اما ظهور ضبط ویدیوی دیجیتال در اواخر سدهٔ بیستم تمایز بین این دو را مبهم کرد زیرا در هر دو روش، مکانیسم واسطه یکسان شدند. امروزه هر اثر ویدیویی را می توان "فیلمبرداری" نامید در حالی که تولید فیلم سینمایی تجاری را سینماتوگرافی نامید. فیلمبردار videographer شخصی است که در زمینه فیلمبرداری و/یا تولید فیلم فعالیت می کند. پخش اخبار به شدت به تلویزیون زنده متکی است که در آن فیلمبرداران در جمع آوری اخبار الکترونیکی (ENG) از اخبار محلی شرکت می کنند. اهمیت فیلمبرداری در سینما. اساس یک فیلم، فیلم برداری آن است و هر چیزی که فیلم برداری شود می تواند موضوعی سینمایی تلقی شود.
دودمان بیست و سوم مصر، معمولاً به عنوان سومین سلسله دوره میانی سوم مصر باستان طبقه بندی می شود. این سلسله متشکل از تعدادی از شاهان مشواش بود که از ۸۸۰ پیش از میلاد تا ۷۲۰ پیش از میلاد یا به عنوان فرعون یا به عنوان پادشاهان مستقل بخش هایی از مصر علیا و فرعون ها از ۸۳۷ پیش از میلاد تا ۷۲۸ پیش از میلاد حکومت کردند. فرعون ها. فهرست فرعون ها
ابراهیم واحدیان بروجنی (۱۳۱۴–۲۶ اسفند ۱۳۹۴) در یک خانواده بهایی در اصفهان متولد شد. از دوران نوجوانی کار و تحصیل را در موازای هم انجام می داد. سه سال مدیریت و ترمیم سازماندهی دبیرستان خامنه ای پور، و تدریس در دبیرستان های تهران را با تحصیل در رشتهٔ فیزیک در دانشگاه تهران ادامه داد. از سال ۱۳۳۶ تا ۱۳۵۱ در دانشکده فنی دانشگاه تهران تدریس کرد. در این دوره نیز موفق به دریافت مدرک فوق لیسانس در رشتهٔ انرژی اتمی از دانمارک، و دکترای فیزیک در فرانسه شد. در سال ۱۳۵۱، واحدیان مجبور به ترک دانشکده فنی شد. و به صورت حق التدریسی در دانشکده علم صنعت، پلی تکنیک، و دانشگاه ملّی، مشغول به کار بود تا در سال ۱۳۵۳ به طور رسمی به استخدام دانشکده علم و صنعت درآمد و بعد از یک سال، به عنوان مدیر گروه فیزیک انتخاب شد. او تا زمان اخراج از دانشگاه در ماه های بعد از پیروزی انقلاب اسلامی، در این سمت باقی ماند. ابراهیم واحدیان در تأسیس و تدریس داوطلبانه در مؤسسه آموزش عالی بهائیان ایران (BIHE)، نقش داشت. کتاب هائی که به انتخاب و ترجمه او تهیه شدند در دانشگاه های ایران در رشته های مهندسی عمران، مکانیک، هوا و فضا، متالورژی و صنایع تدریس می
شوند. این کتاب ها بعد از اخراج واحدیان غالباً ده ها بار تجدید چاپ شده اند. آخرین تجدید چاپ بعضی از آن ها سال ۱۳۹۹ است. واحدیان به خاطر ترجمه کتاب های پرفروش «استاتیک»، «دینامیک» و «مقاومت مصالح» نوشته پی یِر و جانسون، در جامعه علمی ایران شناخته شد. او همچنین برای اولین بار به ترجمه کتاب های «استاتیک» و «دینامیک» اثر مریام که از منابع درسی دانشگاه های معتبر غربی است، اقدام کرد. ترجمهٔ «ماشین های راه سازی و مواد برای ساخت راه»، اثر نانالی، یکی دیگر از کتاب های مهم دانشگاهی است که واحدیان ترجمه و نشر آن را در سال ۱۳۸۳ انجام داد. کتاب «دینامیک» چند سال بعد از اخراج دکتر واحدیان به عنوان کتاب سال مهندسی در ایران برگزیده شد. دو سال بعد، کتاب دیگری از واحدیان به نام «راهنمای مقاومت مصالح» به عنوان کتاب سال جمهوری اسلامی معرفی شد. زندگی نامه. ابراهیم واحدیان بروجنی در سال ۱۳۱۴ در یک خانواده بهایی در اصفهان متولد شد. او تحصیلات ابتدایی را در این شهر گذراند. واحدیان پس از پایان کلاس هشتم و گرفتن مدرک سیکل، با نصیحت عمویش که به او گفت اگر می خواهی شب ها راحت بخوابی و خدا از تو راضی باشد معلم شو، برای ادامه تحصیل راهی د
انشسرای مقدماتی تربیت معلم شد. دانشسرای مقدماتی، دانش آموزان دارای مدرک سیکل را می پذیرفت و دوره اش دو سال بود. واژه سیکل در قدیم، نام عامیانه و غیررسمی برای اشاره به پایان دوره متوسطه اول بود. دوره متوسطه اول شامل کلاس هفتم و هشتم و نهم بود. مدرک سیکل در رتبه پایین تر از مدرک دیپلم که شامل کلاس دهم، یازدهم و دوازدهم است قرار دارد. ابراهیم واحدیان به آموزگاری در دوره های ابتدائی و متوسطه قانع نبود و علاقه داشت تا در دانشگاه ادامه تحصیل بدهد، ولی برای ورود به دانشگاه، پایان کلاس دوازدهم یا داشتن مدرک دیپلم لازم بود. پس تصمیم گرفت این مشکل را هرطور شده رفع کند و به دانشگاه وارد شود. واحدیان در شهریور ماه سالی که از دانشسرا فارغ التحصیل شد، کلاس یازدهم را امتحان داد. سپس او را برای معلمی به کاشان فرستادند. او در کاشان، هم زمان با درس دادن، به درس خواندن هم مشغول بود و توانست کلاس دوازدهم را در زمان کوتاهی به پایان برساند و دیپلم خود را بگیرد. پس از اخذ دیپلم، دیگر برای او مانعی برای ورود به دانشگاه وجود نداشت. واحدیان در رشته فیزیک دانشگاه تهران ثبت نام کرد و به تحصیل در دانشگاه وارد شد. تحصیل و کار. پس از اخذ ل
یسانس، ابراهیم واحدیان از طرف اداره فرهنگ به عنوان مدیر دبیرستان «خامنه ای پور» در تهران نو منصوب شد. واحدیان سه سال از صبح تا غروب در دبیرستان مشغول به کار بود. از اقدامات واحدیان در دبیرستان خامنه ای پور اضافه کردن کلاس به دبیرستان بود. در ابتدای ورود واحدیان، دبیرستان دارای سه کلاس و با تعداد زیادی دانش آموز بود که این موجب شلوغی کلاس ها و نداشتن بازدهی لازم شده بود. با تلاش و مدیریت وی سه کلاس جدید به کلاس های دبیرستان افزوده شد. این اقدام سبب ارتقا تحصیلی دانش آموزان و نظم بیشتر دبیرستان شد. کم کم دبیرستان خامنه ای پور در تهران نو، با مدیریت ابراهیم واحدیان شهرتی بهم زد. این شهرت موجب شده بود تا والدین بیشتری فرزندان خود را در این دبیرستان ثبت نام کنند و از تعداد دانش آموزان دبیرستان های اطراف کاسته شود. موفقیت واحدیان در مدیریت دبیرستان، آغاز دسیسه چینی و مشکل تراشی بود. تا آن که سرانجام، خبر بهایی بودن واحدیان به اداره فرهنگ رسید و فرهنگ طی حکمی او را به این دلیل که فرد بهایی نمی تواند مدیر دبیرستان باشد، از دبیرستان خامنه ای پور به یکی از دبیرستان های تهران منتقل کرد. کار در دانشکدهٔ فنی. واحدیان یک س
ال در دبیرستان های تهران تدریس کرد. در آن زمان، دانشکده فنی تهران دو نفر را برای تدریس، یکی برای رشته فیزیک و یکی برای ریاضی می خواست. واحدیان یکی از داوطلبان دبیری بود. او پس از امتحان و مصاحبه برای دبیری فیزیک انتخاب شد. با آن که در ابتدا وزارت فرهنگ به دلیل احتیاج مخالف انتقال او به دانشگاه بود، ولی سرانجام موافقت نمود. ابراهیم واحدیان از سال ۱۳۳۶ تا ۱۳۵۱ در دانشکده فنی دانشگاه تهران تدریس کرد. بورس های تحصیلی در دانمارک و فرانسه. در سال ۱۳۴۲، ابراهیم واحدیان با بورسیه برای تحصیل در رشته انرژی اتمی به دانمارک رفت. او دو سال در دانشگاه دانمارک مشغول تحصیل و مطالعه بود. دانشگاه دانمارک به او پیشنهاد داد که در دانمارک بماند و به تحقیقات و مطالعاتش ادامه دهد، ولی به دلیل مخالفت دکتر ریاضی، رئیس وقت دانشکده فنی، واحدیان با اخذ مدرک فوق لیسانس به ایران بازگشت. واحدیان پس از بازگشت از دانمارک شروع به آموختن زبان فرانسه کرد و با گرفتن بورسیه از آن کشور راهی آنجا شد. او پس از اخذ مدرک دکترای فیزیک در فرانسه، به ایران بازگشت. همکاران وی در دانشکده فنی مخالف حضور او در کادر علمی دانشکده بودند. آن ها او را به عنوان دب
یر فیزیک می شناختند و نمی خواستند رتبه علمی جدید او را بپذیرند، پس در سال ۱۳۵۱، ابراهیم واحدیان مجبور به ترک دانشکده فنی شد. دورهٔ بعد از دانشکده فنی. ابراهیم واحدیان دو سال در دانشکده علم صنعت، پلی تکنیک، و دانشگاه ملی به صورت حق التدریسی مشغول کار بود تا آن که در سال ۱۳۵۳ به طور رسمی به استخدام دانشکده علم و صنعت درآمد و بعد از یک سال، به عنوان مدیر گروه فیزیک انتخاب شد. او تا زمان اخراج از دانشگاه در ماه های بعد از پیروزی انقلاب اسلامی، در این سمت خدمت کرد. انقلاب فرهنگی ایران. ابراهیم واحدیان پیش از انقلاب فرهنگی و اخراج عمومی استادان و دانشجویان بهایی، از دانشگاه علم و صنعت اخراج شد. ماجرا از این قرار بود که از همان ماه اول بعد از پیروزی انقلاب، گروه های خودسر در دانشگاه ها شروع به آزار و اذیت استادان غیر مسلمان کردند. در دانشگاه علم و صنعت افراد مسلح یکی از استادان دانشگاه به نام «نهورائی» را که یهودی بود، سر میز غذا ربودند. بعد از این واقعه، آزار و اذیت یک استاد خانم بهایی شروع شد و از آمدن او به دانشگاه جلوگیری کردند. سرپرست دانشگاه از واحدیان خواست که چند روزی به دانشگاه نرود تا وضعیت آرام شود. پس از
چند روز غیبت، وقتی به دانشگاه برگشت با حکم بازنشستگی روبه رو شد. سرپرست دانشگاه به او گفت که می خواستند شما را بدون حقوق اخراج کنند، ولی من ترتیبی دادم تا بازنشسته شوید. مدتی بعد، روزی واحدیان و چند نفر از همکاران به یک رستوران می روند. فردی به نام «مجیدی» همراه این جمع بود. او در فرانسه درس خوانده و بعد از برگشتن به ایران، تقاضای کار در دانشگاه را داده بود. پیش از انقلاب، واحدیان که عضو هیئت گزینش بود این فرد را استخدام کرده بود. اما آن روز در رستوران، مجیدی شروع به توهین و مسخره کردن اعتقادات مذهبی واحدیان کرد. ابراهیم واحدیان به او گفت که این حرف ها را آدم های بی سواد می زنند و در اسلام بر آدم جاهل حرجی نیست، اما تو که درس خوانده هستی باید حداقل شعوری داشته باشی تا حرفی را بدون مطالعه نزنی. سپس کتابی را که فردی در فرانسه راجع به دین بهایی نوشته، به این فرد می دهد تا مطالعه کند. مجیدی یک کپی از کتاب می گیرد و اصل آن را پس می دهد. مجیدی کپی را به مدیریت دانشگاه می دهد و ادعا می کند که واحدیان طبق این سند، در دانشگاه تبلیغ می کند. دانشگاه هم بدون توجه به دانش و تجربه واحدیان، او را طی حکمی به دلیل «عضویت در