Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
خانه موزه یقیشه چارنتس (به ارمنی: Եղիշե Չարենցի տուն-թանգարան)("Yehishe Charents'i tun-t'angaran")، همچنین با نام موزه یادبود یقیشه چارنتس شناخته می شود، خانه موزه ای در ایروان، ارمنستان است که شاعر یقیشه چارنتس از سال ۱۹۳۵ تا ۱۹۳۷ در آن زندگی می کرد. تاریخچه. در ۱۱ مارس ۱۹۵۴، آناستاس میکویان در سخنرانی ای در ایروان که دو سال پیش از گزارش مخفی نیکیتا خروشچف انجام شد، خواستار بازسازی اعتبار چارنتس شد. بازسازی اعتبار چارنتس به طور رسمی توسط مقامات شوروی یک سال بعد، در ۹ مارس ۱۹۵۵، به عنوان بخشی از بهار خروشچف انجام شد. به عنوان بخشی از این روند، آپارتمانی که چارنتس از سال ۱۹۳۵ تا ۱۹۳۷ در آن زندگی می کرد، بر اساس فرمان شورای وزیران ارمنستان شوروی در ۸ فوریه ۱۹۶۴ به یک خانه موزه تبدیل شد. نوارْد باغداساریان به عنوان مدیر موزه منصوب شد. دختران شاعر، آرپنیک و آناهید، از تأسیس و فعالیت موزه حمایت کردند. این موزه در ۱۰ ژانویه ۱۹۷۵ به روی عموم گشوده شد. در سال ۱۹۸۷، به مناسبت نودمین سالگرد تولد چارنتس، این آپارتمان تغییراتی را تجربه کرد و با حمایت دبیر اول ارمنستان، کارن دمیرچیان، مساحت موزه افزایش یافت. امروزه موزه م
ساحتی برابر با ۶۲۶٫۳ متر مربع را اشغال می کند. نمایشگاه اصلی در سه سالن موزه قرار دارد که شامل سالن «اِی» (۱۸۹۷–۱۹۱۸)، سالن «بی» (۱۹۱۸–۱۹۲۷) و سالن «سی» (۱۹۲۸–۱۹۳۷) می شود. مجموعه ها. خانه موزه یقیشه چارنتس یک مرکز پژوهشی است که به مطالعه زندگی، فعالیت های ادبی، فرهنگی و اجتماعی-سیاسی چارنتس می پردازد. این موزه اشیای شخصی چارنتس از جمله وسایل شخصی، دست نوشته ها، اسناد، کتاب ها، عکس ها و نمونه های دیگر را به نمایش می گذارد. تمامی این موارد شاهدی بر استعداد بزرگ شاعر نه تنها در زمینه شعر، بلکه همچنین در ترجمه و نشر است. ارزشمندترین بخش این موزه، خانه یادبود است که در آن همه چیز به همان شکلی که در زمان زندگی چارنتس بوده، چیده شده است. این خانه با ترکیبی از سلیقه های غربی و شرقی تزئین شده است: پیانو بزرگ، ماشین تحریر، مبلمان چوب قرمز، فرش هایی که از پدرش به ارث رسیده اند، مبل عثمانی، پانل های چینی، مجموعه ای از مجسمه های عاج و برنز بودا، بازتولیدهایی از لئوناردو داوینچی، فرا آنجلیکو و غیره همگی در این بخش به نمایش گذاشته شده اند. کتابخانه. کتابخانه شخصی چارنتس بخشی از خانه یادبود است. به گفته دختر شاعر، آرپنیک، ک
تابخانه وی در دهه ۱۹۳۰ شامل ۶۰۰۰ کتاب بود. پس از دستگیری وی در جریان پاکسازی بزرگ ژوزف استالین، تعداد زیادی از کتاب ها نابود شدند. اکنون کتابخانه شامل ۱۴۵۲ کتاب است که شامل آثار ارزشمند در موضوعات مختلف مانند هنر و مذهب به زبان های گوناگون است. کتابخانه چارنتس شامل مجموعه ای منحصر به فرد از کتاب های نویسندگان ارمنی مانند خورنی، بوزاند، نارکاتسی، کوچاک، شنورهالی، سایات نووا، لئو، تومانیان، دریان، ایساهاکیان و متسارنتس بود. چارنتس که مطالعات عمیقی در زمینه ادبیات یونان باستان، اروپا، روسیه و همچنین هنر و ادبیات قدیم شرقی داشت، کتابخانه خود را با آثار مارکوس اورلیوس، مارسل پروست، آشواگوشا، پیراندلو، اشپنگلر، تاگور و دیگران غنی کرد. از میان این کتاب ها، ۲۵ جلد از مجموعه «سال های کهن» (به روسی: Старые годы) - یک دوره نامه روسی که از ۱۹۰۷ تا ۱۹۱۶ منتشر شد - از اهمیت ویژه ای برخوردار است. بسیاری از کتاب های کتابخانه دارای امضا هستند و در حاشیه آن ها یادداشت های شخصی چارنتس نوشته شده است. همچنین کتاب هایی وجود دارند که نویسندگان دیگر به چارنتس هدیه داده اند، از جمله آوتیک ایساهاکیان، هاملک تومانیان، گارگین بس، خاچیک
داشتنتس و دیگران. بسیاری از این کتاب ها از تفلیس، مسکو، سن پترزبورگ و ولگوگراد (تساریتسین) آورده شده اند. این موزه نمایشگاه ها، گردهمایی های ادبی-موسیقایی، سخنرانی ها، کنسرت ها، نشست ها، رونمایی ها و روزهای شعرخوانی برگزار می کند.
ایاد ریماوی (متولد ۲۲ ژانویه ۱۹۷۳)، آهنگساز، ترانه سرا و تهیه کننده سوری است. او بیشتر به خاطر موسیقی متن چندین سریال تلویزیونی مانند نادم و پدرخوانده شناخته شده است. اوایل زندگی و حرفه. ریماوی در دمشق سوریه به دنیا آمد و بزرگ شد و از دانشکده مهندسی مکانیک دانشگاه دمشق فارغ التحصیل شد. او نواختن گیتار را از ۱۲ سالگی شروع کرد و در ۱۴ سالگی شروع به ساخت موسیقی خود کرد. او در حین تحصیل چند گروه موسیقی تشکیل داده است که در ژانرهای فولک، پاپ، راک و شرقی فعالیت می کردند. در سال ۱۹۹۵، با همکاری پنج نوازنده، گروه «"کلنا سواً» را تشکیل داد،" گروهی مستقر در دمشق که در سال ۲۰۰۰ قرارداد ضبط را با موسیقی ای ام آی امضا کرد.گروه کلنا سوا در طول پروژه فرهنگ برای صلح در شهرهای مختلفی از جمله دمشق، حلب، امان، بیروت، دوبی، کویت، مراکش و همچنین در ۲۰ ایالت آمریکا به اجرای کنسرت پرداخت. این گروه در سال ۲۰۰۵ موفق به دریافت جایزه صلح از سازمان ملل متحد شد. ایاد ریماوی ترانه سرای بیشتر آهنگ های گروه و همچنین تهیه کننده اصلی آلبوم های آنها بود که شامل: در سال ۲۰۰۱، ریماوی استودیوی ضبط خود را تأسیس کرد و در آنجا آهنگسازی و تولید موسیق
ی متن سریال های تلویزیونی سوریه و عربی را ساخت. در سال ۲۰۱۲، ریماوی به عنوان اولین هنرمند عرب قرارداد امضا کرد که با سونی موزیک قرارداد ضبط امضا کرد. اولین آلبوم او به نام قصه هایی از دمشق در سال ۲۰۱۲ منتشر شد که تلفیقی از آهنگ های منتخب او بود، این آلبوم رتبه دوم را در جدول فروشگاه های بزرگ ویرجین خاورمیانه کسب کرد. در سال ۲۰۱۶، ریماوی دومین آلبوم خود را با نام سکوت در سوریه منتشر کرد که به رتبه اول در جدول مگا استورهای ویرجین خاورمیانه رسید و به مدت ۳ ماه باقی ماند. او در سال ۲۰۱۸ سومین آلبوم انفرادی خود را با نام دمشق اکنون منتشر کرد، این آلبوم در دوران سختی و جنگ در سوریه تولید شد که در موسیقی او نیز نمود پیدا کرده است. تورها. ایاد در سال ۲۰۰۴ با گروه خود به نام کلنا سوا که از شهرستان پرنس جورج، مریلند از طریق یک تور دوستی موسیقایی بازدید کرد، تور خارج از شهر خود، سوریه را آغاز کرد. در سال ۲۰۱۷، ریماوی از سه شهر بزرگ سوریه، دمشق، حلب و لاذقیه بازدید کرد. در سال ۲۰۱۸، او اولین نوازنده عرب است که در مرکز تجارت جهانی دبی، بزرگ ترین سالن سرپوشیده در خاورمیانه اجرا می کند. این کنسرت با عنوان "نامه های عاشقانه
از دمشق ۲۰۱۸" برگزار شد. او سپس با «نامه های عاشقانه از دمشق ۲۰۲۱» که دو روز بود و در اپرای دبی اجرا کرد، به دبی بازگشت.
ژیان مرغ بوته ای پهلوحنایی یا ژیان مرغ کوتوله پهلوحنایی گونه ای از پرندگان تیرهٔ ژیان مرغان (Tyrannidae) است که در بولیوی، برزیل، پاراگوئه و سورینام یافت می شود. ژیان مرغ بوته ای پهلوحنایی تک نماد است.
ژیان مرغ بوته ای تاج گندمی یا ژیان مرغ کوتوله تاج گندمی، گونه ای از پرندگان تیرهٔ ژیان مرغان (Tyrannidae) است که در آرژانتین، بولیوی، برزیل، کلمبیا، پاراگوئه، پرو، اروگوئه و ونزوئلا یافت می شود.
ژیان مرغ بوته ای رخ گندمی یا ژیان مرغ کوتوله پیشانی گندمی گونه ای از پرندگان تیرهٔ ژیان مرغان (Tyrannidae) است که در اکوادور، پرو، و احتمالاً کلمبیا یافت می شود.
مطلق عبدالخالق (۱۹۱۰ – ۹ نوامبر ۱۹۳۷) شاعر و روزنامه نگار فلسطینی بود. زاده ناصره، دورهٔ دبستان را در آنجا گذراند و تحصیلات متوسطه را در روضةالمعارف قدس به پایان رساند. از بیست سالگی در روزنامه نگاری به عنوان سردبیر و گزارشگر مشغول شد. سپس به تدریس روی آورد و به عنوان مدیر مدرسهٔ ملی در حیفا کار کرد. مدتی کارمند شعبهٔ حیفای بانک عرب بود. در یک تصادف رانندگی در حیفا به سن بیست و هفت سالگی درگذشت و در زادگاهش به خاک سپرده شد. عبدالخالق شاعری صوفیانه با فلسفهٔ ویژهٔ خود بود. او را یکی از پیشگامان شعر فلسطین می دانند که به مسائل مردمی، ملی گرایی و طبقاتی پرداخت و در تبلور ویژگی های نهضت فرهنگی عربی در فلسطین نقش داشته است. زندگی و پیشه. او در سال ۱۹۰۹ یا ۱۹۱۰ در محله ای در غرب ناصره به نام حی المیدان، سنجق عکا، ولایت بیروت، امپراتوری عثمانی، به دنیا آمد. مادرش سُعاد عبدالغنی نام داشت. تحصیلات ابتدایی در آن گذراند و تحصیلات متوسطه را در مدرسهٔ ملی روضة المعارف در قدس به پایان رساند. وی گواهی پایان دورهٔ متوسطه را با درجهٔ ممتاز اخذ کرد. از ناصره به حیفا نقل مکان کرد و عاشق کار روزنامه نگاری شد، از این رو زندگی خود
را در بیست سالگی با انتشار مجله ای پیشاهنگی به نام «کشافة الصحراء» آغاز کرد. سپس به عنوان سردبیر در روزنامهٔ «الیرموک» در سال ۱۹۲۴ مشغول به کار شد. سردبیری برخی روزنامه های عربی در حیفا و یافا را بر عهده گرفت، مانند روزنامه «النفیر» که توسط سهیل و زکی زکا در حیفا منتشر می شد، روزنامهٔ «الصراط المستقیم» متعلق به عبدالله القلقیلی و روزنامهٔ «الدفاع» در یافا متعلق به ابراهیم الشنطی. او پیشه های گوناگونی داشت و همین امر باعث شد تا در شهرهای فلسطین جابجا شود. او چند سال به عنوان معلم دبیرستان کار کرد، سپس آموزگاری را رها کرد و به عنوان کارمند در بانک عرب در حیفا منصوب شد. از کارمندی بانک به منشی گری روزنامهٔ «الصراط المستقیم» که در شهر یافا منتشر می شد، روی آورد.او یکی از بنیانگذاران و رئیس اتحادیه جوانان عرب در حیفا بود. ادهم الجُندی در "تحفة الزمن" دربارهٔ او گفته است: «او از زمرهٔ شاعران تیره بختی بود که روزگار، صفای زندگی و نعمت آن را بر آنان دریغ داشت. روزگارش را در اضطراب و بدبینی گذراند و به سان صوفی ای زاهد، از نعمت زندگی اجتماعی محروم ماند. خدا رحمتش کند، در خُلق و خوی خویش یگانه و شگفت می نمود؛ از همنشی
نی با مردم به ستوه آمد و در تاریکی های انزوا فرورفت. سرانجام، در بهار جوانی و پیش از آنکه غنچه های آرزوهایش بشکفند و رایحهٔ زندگانی اش جهان را بنوازد، نومید و خسته جان سپرد.» شعر او. سرودن شعر را از دوران دبیرستان آغاز کرد و اشعار خود را در روزنامه ها و مجلات فلسطین آن زمان منتشر می کرد و آن ها را به مخاطبان در باشگاه های ادبی و انجمن های فرهنگی ارائه می کرد. پس از اخذ گواهینامه متوسطه، به مطالعه پرداخت و علاقه اش به کتاب های ادبیات، تاریخ و تمدن بود، اما عاشق فلسفه شد، دلبستهٔ نظریه های آن شد و دوره ای را صرف ژرف نگری در آن کرد. یک گرایش بدبینانه تاریک او را فرا گرفت که باعث شد به زندگی زاهدانه روی آورد و آرزوی مرگ کند. زندگی خود را پر از غم و اندوه می دید و شعرهایش پس از مرگش در مجموعه ای به نام «الرحیل» که برادرش صبحی سرپرستی چاپ آن را بر عهده داشت، گردآوری شد و در سال ۱۹۳۸ در بیروت چاپ شد. او شعرهایی با مضامین ملی، سیاسی و اجتماعی و در قالب های غزل، مرثیه، وصف و تأملات روانی سروده است. تأمل، بدبینی، معنویت صوفیانه و آرمان گرایی بر شعر او غالب شد تا جایی که در مورد او گفته شد که او شاعری است دربرگیرندهٔ تص
وف و فلسفه. فلسفهٔ او آمیزه ای از مواضع اپیکوری نهیلیستی عمر خیام، دیدگاه های شک گرا و بدبینانهٔ ابوالعلاء المعری و و ندای زاهدانه و فانی ابوالعتاهیه است. عبدالخالق گویا بیمار بود و از دردهای جسمی رنج می برد. او بسیار حساس و دارای خلق و خوی عاطفی بود و از زمانهٔ خود و ارزش های حاکم بر آن ناراضی بود. او نمی توانست این را جز در شعرش با نارضایتی، بیزاری خود از زندگی و اشتیاق خود را برای جهانی آرام تر و پاک تر بیان کند.بیماری و اختلال عصبی عبدالخالق باعث شد که فکر مرگ در ذهن او ظاهر شود. وقتی زندگی بر او تنگ شد، آرزو کرد آن را ترک کند بدون اینکه پشیمان شود. مرگ خواهی به یک ایدهٔ غالب و تکرارشونده برای او تبدیل شد که بر وجدان و ادراکات او غالب گشت. درک او از مرگ با وحشتی که معمولاً زندگان از مرگ دارند، آمیخته نبود، بلکه با اُنس و الفت جایگزین شد که ممکن است به آرزو، استقبال و شتاب در امر اجتناب ناپذیر تبدیل شود. اکراه عبدالخالق از زندگی دنیوی او را از مشارکت در مسائل وطن و جنبش های مبارزاتی آن بازنداشت. او اشعار میهن پرستانه می سرود که در آنها مردم خود را از شر برحذر می داشت که پر است از طعنه و تمسخر به رهبرانی که
مصالح بالاتر را به خاطر منافع و نیات پست قربانی می کردند. درگذشت. در ۹ نوامبر ۱۹۳۷ به منظور تلاش برای آزادی زندانیان سیاسی که به اتهام شرکت در انقلاب بزرگ ۱۹۳۶ فلسطین در اردوگاه مزرعه در شهر عکا توسط دولت قیمومیت دستگیر شده بودند، به خانهٔ شاعر ودیع البستانی رفت. تاکسی وی که راننده اش یوسف بیدس نام داشت، در حال عبور از خط راه آهن بود که با قطاری که از القنطره به حیفا می آمد، برخورد کرد و متلاشی شد. عبدالخالق به ویژه از ناحیهٔ سر مجروح شد و به بیمارستان دولتی حیفا منتقل شد اما در سن ۲۷ سالگی در اثر جراحت تصادف در ۹ (در برخی منابع ۲۹ نوامبر) ۱۹۳۷ درگذشت.بسیاری در این مرگ تردید داشتند و تردید نداشتند که این یک ترورِ برنامه ریزی شده برای کشتن یک فعال جوان با نفوذ فلسطینی در جریان انقلاب ۱۹۳۶–۱۹۳۹ بود. در روز دوم، پیکرش را به ناصره منتقل کردند و در آنجا تشییع جنازه او با حضور هزاران نویسندگان، شاعران و سیاستمداران فلسطینی برگزار شد. رادیو فلسطین او را «زین الشباب» (جوانمرد) نامید.
سهره بیشه ای سرگندمی گونه ای از پرندگان تیرهٔ گمجشکان جهان جدید (Passerellidae) است. در آرژانتین و بولیوی یافت می شود. زیستگاه های طبیعی آن جنگل های کوهستانی نمناک نیمه گرمسیری یا گرمسیری و جنگل های پیشین به شدت دگرگون شده است.
ساپا اینکا ()، ساپا اینکا (در زبان کچوا؛ به معنای «تنها امپراتور») پادشاه امپراتوری اینکاها (تاوانتینسویو «منطقه چهار استان») و همچنین پادشاهی قبلی کوسکو و بعدها ایالت اینکای جدید بود. در حالی که ریشه های این موقعیت افسانه ای است و از بنیاد کهن شهر کوسکو سرچشمه می گیرد، به نظر می رسد که از نظر تاریخی در حدود سال ۱۱۰۰ پس از میلاد به وجود آمده است. اگرچه اینکاها معتقد بودند که ساپا اینکا پسر اینتی (خدای خورشید) است و اغلب از او به عنوان اینتی چوری «پسر خورشیدی» یا اینتیپ چورین «پسر خورشید» یاد می کردند، اما این مقام در نهایت ارثی شد و پسر جانشین پدر شد. همسر اصلی اینکا با لقب کویا شناخته می شد. ساپا اینکاها در راس سلسله مراتب اجتماعی قرار داشتند و نقش غالبی در قلمرو سیاسی و معنوی داشتند. عملکرد. ساپا اینکا حاکم مطلق امپراتوری بود و جهت گیری سیاسی، اجتماعی، نظامی و اقتصادی دولت را در قدرت خود داشت. او طرح های شهرسازی را ارائه کرد و فرمان به ساخت آثار بزرگ مهندسی، مانند معبد ساکسی هومان داد، قلعه ای که تکمیل آن ۵۰ سال به طول انجامید. با این حال، یکی از برجسته ترین کارهای آنها، شبکه جاده هایی بود که از سراسر امپرا
توری عبور می کرد و امکان سفر سریع را برای مدیران، پیام آوران و ارتش فراهم می کرد. این جاده ها دارای پل های معلق و کاروانسراهایی بودند که تامبو نامیده می شدند. ساپا اینکا، قبل از فتح. سلسله اول. از حکمرانان اولین سلسله ساپا اینکاها شناخت زیادی در دست نیست. گفته می شود آنها وابسته به گروه هورین بودند و حکومتشان فراتر از پادشاهی کوسکو گسترش نیافت. مبدأ آنها به تأسیس اسطوره ای کوسکو گره خورده است و در اسطوره اصلی بعدی پوشیده شده است. ظاهراً این سلسله توسط مانکو کاپاک، که در اسطوره شناسی اینکا، اینتی خدای خورشید در نظر گرفته می شود، تأسیس شد. سلسله دوم. سلسله دوم وابسته به گروه حنان بود و تحت رهبری اینکا روکا، پسر آخرین هورین ساپا اینکا، یعنی کاپاک یوپانکی، تأسیس شد. پس از مرگ کاپاک یوپانکی، یکی دیگر از پسرانش، برادر ناتنی اینکا روکا، کوئیسپه یوپانکی، قرار بود جانشین او شود، اما، حنان شورش کردند و اینکا روکا را به جای او بر مسند نشاندند.
مگس گیر بوته ای آمازونی یا مگس گیر بوته ای تاد ("Sublegatus obscurior") گونه ای از پرندگان تیرهٔ ژیان مرغان (Tyrannidae) است.
مگس گیر بوته ای شمالی گونه ای از پرندگان تیرهٔ ژیان مرغان است. در آروبا، برزیل، کلمبیا، کاستاریکا، گویان فرانسه، گویان، آنتیل هلند، پاناما، سورینام، ترینیداد و توباگو و ونزوئلا یافت می شود. زیستگاه های طبیعی آن جنگل های خشک نیمه گرمسیری یا گرمسیری، جنگل های جلگه ای نمناک نیمه گرمسیری یا گرمسیری، جنگل های حرا نیمه گرمسیری یا گرمسیری و بوته زارهای خشک نیمه گرمسیری یا گرمسیری است.
مگس گیر بوته ای جنوبی گونه ای از پرندگان تیرهٔ ژیان مرغ است. در آرژانتین، بولیوی، برزیل، پاراگوئه، پرو و اروگوئه یافت می شود. زیستگاه های طبیعی آن جنگل های خشک نیمه گرمسیری یا گرمسیری، جنگل های جلگه ای نمناک نیمه گرمسیری یا گرمسیری و بوته های خشک نیمه گرمسیری یا گرمسیری است.
برهان الدین العَبّوشی (۱۹۱۱ – ۸ فوریه ۱۹۹۵) شاعر و انقلابی فلسطینی-عراقی بود. در شهر جنین به دنیا آمد. در زمانی که کمتر از پانزده سال داشت، علیه قیمومیت بریتانیا مبارزه کرد. در نبردها و انقلاب های فلسطین همراه با ارتش عراق شرکت کرد و بیش از یک بار مجروح شد، از جمله در انقلاب ۱۹۳۶. چندین بار دستگیر شد، تا اینکه به عراق پناهنده شد و در آنجا اقامت گزید و ازدواج کرد، به عنوان معلم مشغول به کار شد و در سال ۱۹۵۱ تابعیت عراق را دریافت کرد. نمایشنامه های شاعرانه ای به نظم درآورد که به آگاهی و هوشیاری ملی می پردازد. العبوشی پیشگام شعر نمایشنامه ای فلسطین به شمار می رود و چهار نمایشنامه شعری منتشر کرد که هریک از نظر روایت، دیالوگ، تصنیف و پیام از ارزش ادبی بالایی برخوردار است. زندگی و پیشه. برهان الدین بن حسن بن قاسم العَبُّوشی در سال ۱۹۱۱ در شهر شهر جنین، سنجق نابلس (البلقاء)، ولایت بیروت، امپراتوری عثمانی، به دنیا آمد و تحصیلات ابتدایی خود را در مدرسهٔ آن به پایان رساند. تحصیلات متوسطه خود را ابتدا در دانشکدهٔ ملی النجاح در نابلس و سپس در دانشکدهٔ ملی در الشویفات لبنان گذراند. سال مقدماتی را در دانشگاه آمریکایی بیروت
به پایان رساند، اما نتوانست در آنجا ادامه تحصیل دهد و دانشگاه را در سال ۱۹۳۲ رها کرد. بر اساس تمایل احمد حلمی پاشا، به عنوان کارمند در بانک کشاورزی عربی، بانک امت عربی منصوب شد. به جنبش ملی فلسطین پیوست و از حامیان عزالدین قسام بود. او در انقلاب بزرگ فلسطین (۱۹۳۶–۱۹۳۹) شرکت کرد. در سال ۱۹۳۶، مقامات قیمومیت بریتانیا بر فلسطین او را به دلیل تحریک روستاهای عرب به شورش و شرکت در مبارزه دستگیر کردند. او پس از گذراندن مدتی در زندان قدس، به تبعید به منطقهٔ عوجا حفیر در مرز سینا محکوم شد. سپس به همراه دیگران به مدت شش ماه به زندان صرفند در حوالی شهر رمله منتقل شد. پس از آزادی دوباره دستگیر شد و با تعداد زیادی از زندانیان سیاسی وارد بازداشتگاه مزرعه عکا شد. او اولین محرک اعتصاب غذا در آنجا بود. سپس به بیروت نقل مکان کرد و از آنجا در سال ۱۹۳۹ از طرف دولت عراق به تدریس در عراق منصوب شد و تا پایان مارس ۱۹۴۱ در آنجا ماند. او در انقلاب رشید علی الکیلانی علیه بریتانیا شرکت کرد که عبدالقادر الحسینی و سایر فلسطینی ها همراه او بودند. پس از ناکامی آن و صدور حکم دستگیری علیه وی، به موصل رفت و از آنجا با کمک قبایل عرب بادیه نشین
به دمشق گریخت و روزها در آنجا ماند و سپس مخفیانه به زادگاهش جنین بازگشت. به شغل خود در بانک حیفا مشغول شد. وی دبیر ستاد کل انجمن های جوانان مسلمان در حیفا انتخاب شد. در سال ۱۹۴۵ به همراه پیشاهنگان اسلامی برای توضیح مسئلهٔ فلسطین به قاهره سفر کرد. او در سال ۱۹۴۷ به نیروهای عربی پیوست که با صهیونیست ها جنگیدند. او در سال ۱۹۴۸ به جنین منتقل شد. او با ارتش نجات علیه اسرائیل نبرد کرد و از ناحیهٔ کتف به شدت مجروح شد. پس از خروج ارتش های عربی از فلسطین، برای چاپ دومین نمایشنامه شعری خود به نام «شبح اندلس» به بیروت سفر کرد. در سال ۱۹۴۹ به عراق رفت و تا زمان بازنشستگی در مدارس آن کشور تدریس کرد. در سال ۱۹۹۱، یاسر عرفات، رئیس سازمان آزادیبخش فلسطین، نشان قدس برای ادبیات و هنر را در بغداد به او اعطا کرد. زندگی شخصی. العبوشی با یک زن عراقی ازدواج کرد. درگذشت. برهان الدین العبوشی در ۸ فوریه ۱۹۹۵ / ۹ رمضان ۱۴۱۵ در بغداد درگذشت و در قبرستان شیخ معروف در کرخ به خاک سپرده شد. شعر او. شعر او تفسیری است از آنچه در درون او موج می زند. اشعار میهن پرستانه ای که به مقاومت و جهاد دعوت می کند، از عرب ها و مسلمانان می خواهد تا صفوف ر
ا متحد کنند، شکاف ها را التیام بخشند، از تفرقه برحذر می دارد و می خواهد آنان از آنچه در اندلس رخ داد، درس بگیرند. آثار. از جمله عناوین عربی آثار وی:
انجمن هنرهای زیبای آمریکا ساختمانی در خیابان ۵۷ غربی ۲۱۵ در میدتاون منهتن در شهر نیویورک است. این سازه که توسط هنری جانوی هاردنبرگ به سبک رنسانس فرانسوی طراحی شده است، در دسامبر ۱۸۹۲ تکمیل شد و به عنوان مقر اتحادیه دانشجویان هنر نیویورک محسوب می شود. این ساختمان توسط انجمن هنرهای زیبای آمریکا (AFAS) ساخته شد که در سال ۱۸۸۹ توسط پنج سازمان از جمله لیگ دانشجویان هنر، انجمن هنرمندان آمریکایی و لیگ معماری نیویورک تشکیل شد. موقعیت. لیگ دانشجویان هنر ساختمان نیویورک در خیابان ۵۷ غربی ۲۱۵ در محله میدتاون منهتن شهر نیویورک، درست در جنوب پارک مرکزی، بین خیابان هفتم در شرق و برادوی در غرب قرار دارد. ساختمان از جنوب به خیابان ۵۷ و از شمال به خیابان ۵۸ رو به رو است. این سایت مستطیلی را پوشش می دهد با نما یا طول خط در خیابان های ۵۷ و ۵۸ و عمق بین دو خیابان. معماری. ساختمان لیگ دانشجویان هنر توسط هنری جانوی هاردنبرگ به سبک رنسانس فرانسوی طراحی شده است. این سازه برای انجمن هنرهای زیبای آمریکا (AFAS) ساخته شد که متشکل از انجمن هنرمندان آمریکایی، لیگ معماری نیویورک و لیگ دانشجویان هنر نیویورک بود. منابع معاصر این طرح را به عن
وان «دوران فرانسیس اول» توصیف می کنند. این ساختمان پنج طبقه است، اگرچه نمای خیابان ۵۷ چهار طبقه و نمای خیابان ۵۸ سه طبقه است. یک زمین نورانی بالها را در خیابان ۵۷ و ۵۸ تقسیم می کند. بالای این بنا یک سقف سرپایی از کاشی های سفالی ساخته شده است. تاریخچه. تأسیس و ساخت. انجمن هنرهای زیبای آمریکا در ژوئن ۱۸۸۹ توسط هاوارد راسل باتلر، لوئیس سی تیفانی، دانیل سی. فرنچ، هنری جی. هاردنبرگ، ادوارد اچ کندال، فردریک کرونینشیلد، چارلز آر. لمب، چارلز بروتون، هوراس برادلی، ادغام شد. بلاشفیلد، فرانسیس جونز، چستر لومیس و جی. هریسون میلز. AFAS به طور خاص برای ساختن ساختمانی برای استفاده مشترک انجمن های هنری زیر نظر خود تأسیس شده بود، و ایده این ساختمان به طور خاص توسط باتلر پیشنهاد شده بود. بودجه ساخت این ساختمان ۲۰۰۰۰۰ دلار (equivalent to $۶٬۷۸۲٬۲۲۲ بود)، از طریق فروش ۵۰۰۰۰ دلار سهام سرمایه و انتشار اوراق قرضه تأمین مالی می شود. حدود ۲۰۰۰۰ دلار سهام قرار بود از طریق صندوق کمک هزینه زندگی جمع آوری شود، که در آن اهداکنندگانی که بیش از ۱۰۰ دلار (equivalent to $۳٬۳۹۱ کمک کردند) می توانند «همراهان زندگی» AFAS شوند. یاران زندگی به همه
رویدادهای خصوصی آفاس و رای گیری در مورد مسائل مدیریتی دعوت شدند و همچنین پنج بلیط برای هر نمایش در ساختمان دریافت کردند.
جوزپه د رُزا (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایتالیا است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "معضل بزرگ"، "جایی در آفتاب"، "مارشال روکا"، "پدر ماتئو"، "یک پزشک در خانواده"، "ایمپریا، روسپی درباری کبیر"، "کنزینگتون جنوبی"، "دختر زیبا" و "بچه های خیابان" اشاره نمود.
الماس اولین آلبوم چندآهنگه از خواننده ایرانی سحر است که در ۲۱ تیر ۱۴۰۰ توسط رادیو جوان منتشر شد. این آلبوم از شش قطعه، از جمله «الماس» تشکیل شده است.
پیترو آرتینو (؛ ؛ ؛ ۱۹ یا – ) نویسنده، شاعر، نمایشنامه نویس، طنزنویس، روزنامه نگار، منتقد و باج گیر اهل جمهوری ونیز بود. او یکی از تأثیرگذارترین نویسندگان زمان خود و منتقد صریح صاحب منصبان و قدرتمندان بود. به دلیل ارتباطات و همدردی هایش با اصلاح طلبان مذهبی، او را یک پروتستان نیکودمی می دانند. او دوست صمیمی و مبلغ هنرمند ونیزی تیسین بود که سه بار پرتره او را کشید.
رصد جهانی زبان ، ؛ یک شرکت مستقر در آستین، تگزاس است که ترندهای زبان انگلیسی را تجزیه و تحلیل می کند. تاریخچه. جی ال ام که در سال ۲۰۰۳ میلادی توسط پل جی جی پیاک در سیلیکون ولی تأسیس شد، نقش خود را به عنوان «یک شرکت تحلیلی رسانه ای که روندهای فرهنگی زبان در سراسر جهان را مستند، تجزیه و تحلیل و ردیابی می کند، با تأکید ویژه بر انگلیسی بین المللی و جهانی» توصیف می کند. در آوریل ۲۰۰۸ میلادی، جی ال ام دفتر مرکزی خود را از سن دیگو به آستین منتقل کرد. در ژوئیه ۲۰۲۰ میلادی، جی ال ام اعلام کرد که کلمه "کووید" برترین کلمهٔ آن در سال ۲۰۲۰ میلادی برای انگلیسی است. این شرکت بارها توسط زبانشناسان به دلیل ترویج اطلاعات نادرست در مورد زبان مورد انتقاد قرار گرفته است. بن زیمر (زبان شناس)، با نوشتن در "لنگوایج لاگ (گزارش زبان)"، آن را متهم کرد که «خبرنگاران ناآگاه را در مورد طیف وسیعی از ادعاهای شبه علمی، گمراه کرد».
نیکوغوسیان (زبان ارمنی: ), یکی از نام های خانوادگی رایج در میان ارمنیان می باشد.
میشل کارپنته (؛ زادهٔ ۱ سپتامبر ۱۹۸۸) بازیگر و مجری تلویزیون اهل ایتالیا است. وی دانش آموختهٔ رشتهٔ «میانجی گری زبانی-فرهنگی» دانشگاه ساپینزای رم است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "نیک و شر"، "حریم شکسته" و "گناه و شرم" اشاره نمود.
میکول آدزورو (؛ ؛ زادهٔ ۲۰ اوت ۱۹۸۶) بازیگر و شوگرل اهل ایتالیا است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "گناه و شرم" و "پدر ماتئو" اشاره نمود.
جرباشیان (زبان ارمنی: ), یکی از نام های خانوادگی رایج در میان ارمنیان می باشد.
مد ایتالیایی ()؛ ایتالیا یکی از کشورهای پیشرو در طراحی مد در کنار فرانسه و بریتانیا است. مد همیشه بخش مهمی از زندگی فرهنگی و جامعهٔ این کشور بوده است، ایتالیایی ها به دلیل توجه خود به لباس شناخته شده اند؛ "«LA BELLA FIGURA»" (یا "«ظاهر خوب»")، اهمیت سنتی خود را حفظ کرده است. مد ایتالیایی در سده های ۱۱ تا ۱۶ میلادی، زمانی که پیشرفت هنری در ایتالیا در اوج خود بود، برجسته شد. شهرهایی مانند رم، پالرمو، ونیز، میلان، ناپل، فلورانس و ویچنزا شروع به تولید کالاهای لوکس، کلاه، لوازم آرایشی، جواهرات و پارچه های غنی کردند. از سدهٔ هفدهم تا اوایل سدهٔ بیستم میلادی، مد ایتالیایی اهمیت و درخشش خود را از دست داد و با محبوبیت زیاد مد فرانسوی، گرایش اصلی اروپا به فرانسه متمایل شد. این امر به دلیل لباس های لوکسی است که برای درباریان لوئی چهاردهم طراحی شده بود. با این حال، از زمان برگزاری مجالس مد در سال های ۱۹۵۳–۱۹۵۱ میلادی توسط جووانی باتیستا جورجینی در فلورانس، "«مدرسه ایتالیایی»" شروع به رقابت با اوت کوتور فرانسوی کرد و برچسب هایی مانند پرادا و گوچی شروع به رقابت با شنل و دیور کردند. در سال ۲۰۰۹ میلادی، طبق گزارش رصد جهانی ز
بان، میلان مرکز طراحی ایتالیا، برترین پایتخت مد جهان و رم در رتبه چهارم قرار گرفتند، و اگرچه هر دو شهر در رتبه بندی های بعدی سقوط کردند، ولی در سال ۲۰۱۱ میلادی، فلورانس نیز به عنوان سی و یکمین پایتخت مد جهان وارد شد. به طور کلی میلان به عنوان یکی از «چهار پایتخت بزرگ» مد جهانی در کنار نیویورک، پاریس و لندن در نظر گرفته می شود. گاهی اوقات، «پنج بزرگ» شامل رم نیز می شود. مد ایتالیایی با کلی ترین مفهوم «ساخت ایتالیا» مرتبط است، یک برند تجاری که بیانگر برتری خلاقیت و مهارت است. کالاهای لوکس ایتالیایی به دلیل کیفیت منسوجات و ظرافت و زیبایی در ساخت آن ها مشهور هستند. بسیاری از برندهای لوکس فرانسوی، بریتانیایی و آمریکایی (مانند شنل، دیور، بالمین و خط اصلی رالف لورن) نیز به کارخانه های صنایع دستی ایتالیایی متکی هستند که در مناطق بسیار تخصصی در منطقه شهری ناپل و مرکز-شمال ایتالیا (توسکانی، مارکه، ونتو و پیه مونته) برای تولید قطعات پوشاک و اکسسوری (لوازم جانبی) خود قرار دارند. تجمع غیرانتفاعی که توسعه مد ایتالیا را هماهنگ و ترویج می کند، اتاق ملی مد ایتالیا است که اکنون توسط کارلو کاپاسا رهبری می شود. این ائتلاف در سال