Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
پیر هنری دو ولانسین (۶ دسامبر ۱۷۵۰ میلادی - ۱۶ فوریه ۱۸۱۹) نقاش فرانسوی و ارتقا دهنده نقاشی فضای باز بود. کار و زندگی. ولانسین از سال ۱۷۷۸ تا ۱۷۸۲ میلادی در رم کار می کرد، جایی که تعدادی مطالعه ی منظره را مستقیماً از طبیعت انجام داد و گاهی یک مجموعه از درختان یا خانه ای را در زمان های مختلف روز نقاشی می کرد. او این ایده را در رساله ی خود در سال ۱۸۰۰ با عنوان «تأملات و توصیه هایی به یک دانشجو در مورد نقاشی، به ویژه منظره» مطرح کرد و مفهومی را توسعه داد که آن را «پرتره ی منظره» نامید، به این معنا که هنرمند منظره را مستقیماً در حین مشاهده ی آن نقاشی کند. او هنرمندان و شاگردان خود را ترغیب می کرد که جزئیات خاص معماری، پوشش، کشاورزی و سایر ویژگی های یک صحنه را ثبت کنند تا حس تعلق آن منظره به یک مکان خاص را تقویت نمایند. او در شهر تولوز متولد شد، در پاریس درگذشت و در گورستان پر-لاشز پاریس به خاک سپرده شد.
فده گالیزیا () که بیشتر با نام گالیزیا شناخته می شود، (حدود ۱۵۷۸ – ۱۶۳۰) نقاش ایتالیایی آثار طبیعت بی جان، پرتره ها و تصاویر مذهبی بود. او به ویژه به عنوان نقاش طبیعت بی جان میوه ها شناخته می شود، سبکی که یکی از پیشگامان آن در هنر اروپایی بود. شاید او به اندازه سایر هنرمندان زن مانند آنجلیکا کافمن و لوئیز الیزابت ویژه لوبرن شناخته نشده باشد، زیرا دسترسی به حلقه های اجتماعی درباری یا اشرافی نداشت و هیچ گاه حمایت خاصی از حکام سیاسی و نجیب زادگان جلب نکرده بود. زندگی. فده گالیزیا در میلان، احتمالاً در سال ۱۵۷۸ به دنیا آمد. پدرش، نونزیو گالیزیا، که او هم نقاش مینیاتور بود، از ترنتو به میلان نقل مکان کرده بود. فده (که نامش به معنای «ایمان» است) نقاشی را از او آموخت و احتمالاً حکاکی را نیز از او فرا گرفت. در سن دوازده سالگی، او به اندازه ای در نقاشی مهارت پیدا کرده بود که توسط جیان پائولو لومازو، نقاش و نظریه پرداز هنری که دوست پدرش بود، ذکر شد و او نوشت: "[این دختر خود را به تقلید از برجسته ترین های هنر ما اختصاص داده است.]" در سال های نوجوانی، او شهرتی بین المللی به عنوان هنرمند کسب کرده بود. در سنین پایین، گالیز
یا به عنوان نقاش پرتره معروف شده بود و بسیاری از آثار کمیشن شده را می کشید. پدرش ممکن است از نمونه سوفونیسبا آنگیسولا، که اهل کرمونا بود و حدود ۵۰ مایل از میلان فاصله داشت، الهام گرفته باشد تا دخترش را آموزش دهد. شاید تأثیر پدرش به عنوان یک مینیاتوریست باعث شد که گالیزیا به جزئیات در پرتره هایش توجه زیادی داشته باشد. شیوه او در به تصویر کشیدن جواهرات و لباس ها باعث شد که او یک نقاش پرتره بسیار مورد توجه باشد. او اغلب به کشیدن موضوعات مذهبی و دنیوی نیز سفارش داده می شد. چندین اثر از او بر اساس داستان کتاب های قانونی ثانی از کتاب جودیت و هولوفرنس که موضوعی محبوب در هنر آن دوره بود، در مجموعه های خصوصی باقی مانده اند. شاید نخستین اثرش "Judith with the Head of Holofernes" بود که در ۱۵۹۶ کشیده شد و اکنون در ساراسوتا، فلوریدا در موزه هنر رینگلینگ نگهداری می شود. او همچنین مینیاتورها و قطعات آلترپیس برای صومعه ها می کشید. گالیزیا هرگز ازدواج نکرد و فرزندی نداشت و به جای آن، اموال خود را به دخترعمه اش، آنا گالیزیا، و برادرزاده اش، کارلو هنریکو، واگذار کرد. در ۲۱ ژوئن ۱۶۳۰، او وصیت نامه اش را نوشت و احتمالاً در اثر طا
عون در میلان به طور ناگهانی درگذشت. سبک. سبک نقاشی او از سنت های واقع گرایی دوره رنسانس در ایتالیا مشتق شده بود و رویکردی بسیار واقع گرایانه داشت. مهارت های هنری گالیزیا در پرتره پائولو موریجیا، ژنرال جزواتی ها، دانشمند، نویسنده و تاریخ نگار، و یکی از حامیان اولیه او آشکار است. "پرتره پائولو موریجیا" (۱۵۹۶) سوژه را در حال نوشتن شعری دربارهٔ تصویر گالیزیا نشان می دهد. او چندین سفارش عمومی برای ساخت قطعه محراب در کلیساهای میلان دریافت کرد، از جمله "Noli me tangere" (۱۶۱۶؛ میلان، سنت استفانو) که برای محراب کلیسای سانتا ماریا مادالنا ساخته شده بود. وقتی گالیزیا پرتره نمی کشید، بیشتر علاقه مند به نقاشی طبیعت بی جان بود، سبکی که او یکی از پیشگامان آن بود و برای همین بیشتر شناخته می شود. اگرچه منابع کمی از آثار طبیعت بی جان گالیزیا نام می برند، اما این آثار بیشتر از سایر آثار باقی مانده از او هستند. شصت و سه اثر از او فهرست شده است که از این تعداد، ۴۴ اثر طبیعت بی جان هستند. تنها طبیعت بی جان امضا شده او، که در ۱۶۰۲ کشیده شده است، اولین طبیعت بی جان با تاریخ گذاری شناخته شده از یک هنرمند ایتالیایی است. با این حال، آ
ثار او تا اوایل قرن بیستم به شایستگی مورد توجه قرار نگرفتند، زمانی که در مطالعاتی که در سال های ۱۹۶۳ و ۱۹۸۹ انجام شد، توجه ویژه ای به آثار او شد. گالیزیا سبکی مشابه با تکلف گرایی لامباردی اواخر قرن شانزدهم داشت که در منتووا متمرکز بود، اما به طور بین المللی شناخته شده بود، به ویژه در فرانسه. طبیعت بی جان های گالیزیا از نخستین نمونه های نقاشی در سبکی جدید بودند که زنان، به طور جزئی به دلیل این که از دیگر انواع نقاشی ها کنار گذاشته شده بودند، بعدها در آن ممتاز شدند. طبیعت بی جان های گالیزیا از آثار پدرش متفاوت بودند و در جزئیات بیشتر و رنگ های زنده تر قرار داشتند. بیشتر این آثار شامل تزیینات میوه ای در چیدمان های ساده و رو به رو بودند. این آثار اغلب از یک سبد یا کاسه پر از یک نوع میوه، مانند هلو یا گلابی، تشکیل شده بودند که در کنار آن ها چند میوه دیگر، گاهی بریده شده، در پایین کاسه پخش می شدند. بسیاری از طبیعت بی جان های او دارای گل های تازه یا میوه های دیگر بودند که بر روی پیشخوان قرار داده شده اند تا تضاد و مقیاس قابل توجهی ایجاد کنند، همان طور که در اثر او با عنوان "طبیعت بی جان با هلو و چینی و کاسه" دیده می
شود. کارهای گالیزیا تحت تأثیر آثاری مانند "سبد میوه" کاراواجو قرار داشت. او با سبک بیشتر محدودتر دوران اصلاح کاتولیک ارتباط داشت و از ترکیب ها و فرم های پرزرق و برق که بسیاری از معاصرانش در این ژانر به کار می بردند، اجتناب کرد؛ بلکه ترجیح می داد سبک ترکیب بندی سخت تری مانند آنچه که در نقاشی های طبیعت بی جان فرانسیسکو دی زورباران دیده می شود، استفاده کند. یکی دیگر از آثار قابل توجه او "یودیت با سر هولوفرنس" است که قهرمان بایبلی یودیت را نشان می دهد که سر بریده شده ژنرال آشوری هولوفرنس را در دست دارد. این نقاشی نه تنها به دلیل ارزش های هنری اش بلکه به خاطر نمایش یک شخصیت زن قوی و قاطع اهمیت دارد، که در این دوره زمانی تا حدی غیرمتعارف بود. "یودیت و سر هولوفرنس" در موزه هنر بالتیمور در نمایشگاه اخیر «ثبت اثر او: تاریخ هنرمندان زن در اروپا، ۱۴۰۰–۱۸۰۰» به نمایش گذاشته شد. نقاشی های گالیزیا با دقت زیادی جزئیات را به نمایش می گذارند، به طور کامل متعادل هستند و توجه او به سایه ها، نور و بافت در آن زمان بی رقیب بود. او به ویژه در خلق فضایی دعوت کننده در نقاشی هایش مهارت داشت. ترکیب بندی های او شلوغ نیستند. آن ها به نظ
ر می رسند که می توان به راحتی به میوه ها دست زد، آن ها را گرفت و از نقاشی بیرون کشید بدون اینکه باقی مانده کار آسیب ببیند. چیدمان های ظریف و روان او طبیعی و شاعرانه بودند. "پرتره پائولو موریجیا" (۱۵۹۶) زمانی کشیده شد که گالیزیا تنها هجده سال داشت. هر جزئیات از تصویر با دقت تحلیلی نقاشی شده است. گالیزیا از محاکات (تقلید از واقعیت) در تصویر عینک های موریجیا استفاده می کند: بازتاب عدسی ها اتاقی را نشان می دهند که موریجیا در آن نشسته است و این گونه توهم واقعیت را افزایش می دهد. گالیزیا به عنوان پیشگام در شیوه پردازش طبیعت بی جان در نقاشی های اروپایی شناخته می شود. در حال حاضر، تعداد دقیق نقاشی هایی که گالیزیا کشیده است مشخص نیست. بسیاری از آثار که ممکن است متعلق به او بوده باشند به همتای مرد او پانفیلو نوولونه نسبت داده شده اند، که الهام زیادی از گالیزیا گرفته بود. ممکن است او الهام بخش فرانچسکو کدینو از برگامو و نقاش طبیعت بی جان جیوانا گارزونی از دوره باروک بوده باشد. مجموعه های برجسته. آثار گالیزیا در بسیاری از موزه ها و مجموعه های عمومی نمایان است از جمله:
رایخل رایش (; – ) نقاش هلندی طبیعت بی جان از جمهوری هلند بود. او در زمینه نقاشی گل ها تخصص داشت و سبک خاص خود را ابداع کرد و در دوران حیات خود شهرت بین المللی یافت. به دلیل حرفه طولانی و موفقی که بیش از شش دهه به طول انجامید، او به یکی از بهترین مستند شده ترین نقاشان زن دوران طلایی هلند تبدیل شد. زندگی شخصی و حرفه. رایخل رایش در ۳ ژوئن ۱۶۶۴ در لاهه به دنیا آمد و پدرش فریدریک رویش، دانشمند و مادرش ماریا پوست، دختر معمار پیتِر پوست بود. پدرش همچنین استاد کالبدشناسی و گیاه شناسی و نقاش آماتور بود. او مجموعه ای وسیع از اسکلت های حیوانات، نمونه های معدنی و گیاهی داشت که رایخل از آن ها برای تمرین مهارت های طراحی خود استفاده می کرد. در سنین پایین، او شروع به نقاشی گل ها و حشرات از مجموعه پدرش به سبک مرسوم اتو مارسئوس وان شریک کرد. با استفاده از این نمونه ها، رایخل توانست توانایی پدرش در نمایش دقیق طبیعت را به خوبی تقلید کند. بعدها، زمانی که رایخل بیشتر پیشرفت کرد، او به پدرش (و همچنین خواهرش آنا رویش) نحوه نقاشی را آموخت. در سال ۱۶۷۹، در سن پانزده سالگی، رویش به شاگردی ویلم فن آست، نقاش مشهور گل در آمستردام، درآمد.
استودیوی او در آمستردام رو به استودیوی نقاش گل ماریا فان استرویک بود. رایخل تا زمان مرگ او در ۱۶۸۳ نزد فان آست تحصیل کرد. علاوه بر تکنیک های نقاشی، او به رایخل یاد داد که چگونه یک دسته گل را در گلدان بچیند تا به نظر برسد خودجوش و غیررسمی باشد. این تکنیک اثر سه بعدی و واقع گرایانه تری در نقاشی های او به وجود آورد. زمانی که رایخل هجده ساله شد، او شروع به تولید و فروش آثار امضا شده به صورت مستقل کرد. او همچنین احتمالاً با نقاشان گل یان مونی نک، ماریا مونی نک، آلیدا ویتوس و جوهانا هلنا هرولت-گراف که هم سن او بودند و برای باغبانی چون آگنس بلاک کار می کردند، آشنا شد و روابط داشت. این نقاشان، مانند پدر او، همچنین با جمع آورندگان گیاهان یان و کاسپار کامِلن همکاری داشتند. در سال ۱۶۹۳، او با نقاش پرتره آمستردامی یوریان پول ازدواج کرد و ده فرزند داشت. در طول زندگی زناشویی اش، او به نقاشی ادامه داد و سفارش هایی از یک دایره وسیع از حامیان بین المللی دریافت کرد. در این زمان، از زنان انتظار می رفت که در هنرهای سنتی تر زنانه مانند دوخت و ریسندگی شرکت کنند. رایخل به نقاشی ادامه داد، احتمالاً به این دلیل که سهم او در درآمد خان
واده امکان استخدام کمک برای مراقبت از فرزندان را فراهم می کرد. رایخل رایش در ۱۲ اکتبر ۱۷۵۰ در آمستردام درگذشت. پس از مرگ او، علی رغم تغییر نگرش ها در مورد نقاشی های گل، شهرت او همچنان پابرجا باقی ماند. آثار. مشخص نیست که آیا رایخل رایش عضو انجمن سنت لوک آمستردام بود یا خیر، اما آثار اولیه امضا شده او در دهه ۱۶۸۰ نشان دهنده تأثیر اتو مارسئوس وان شریک است. تا سال ۱۶۹۹، او و خانواده اش به لاهه منتقل شدند، جایی که عضویت او در کُن فرِی پیک تورا به عنوان نخستین عضو زن این انجمن به او پیشنهاد شد. در سال ۱۷۰۱، او و همسرش عضو انجمن صنفی نقاشان لاهه شدند. در سال ۱۷۰۸، رایخل به دعوت دربار دوسلدورف برای کار در دربار یوهان ویلهلم، انتخاب کننده پالاتین دعوت شد و به عنوان نقاش دربار مشغول به کار شد. او قراردادی برای کارهای نقاشی در خانه داشت که به طور دوره ای به دوسلدورف می برد. او به کار برای او و همسرش از ۱۷۰۸ تا زمان مرگ شاهزاده در ۱۷۱۶ ادامه داد. تاریخ نگاران هنر رایخل را یکی از بااستعدادترین نقاشان طبیعت بی جان از هر دو جنس می دانند. تا زمان مرگ او در سن ۸۶ سالگی، او صدها نقاشی تولید کرده بود که بیش از ۲۵۰ اثر از آن ها
مستند یا به او نسبت داده شده است. آثار تاریخ گذاری شده او نشان می دهند که او از سن ۱۵ سالگی تا ۸۳ سالگی نقاشی کرده است، چند سال قبل از مرگش. تاریخ نگاران این موضوع را با اطمینان تعیین کرده اند زیرا او سن خود را هنگام امضای نقاشی هایش ذکر می کرد. سبک. رایخل درک بسیار خوبی از طراحی و تکنیک های سنت های پیشین داشت. این دانش توانایی های نقاشی او را بهبود بخشید. از نظر سبک، آثار او با ترکیب بندی های بازیگوشانه و رنگ های درخشان بخشی از جنبش روکوکو بودند. او توجه زیادی به جزئیات در کارهایش داشت. هر گلبرگ با دقت و با استفاده از ضربات ظریف قلم مو خلق شده بود. زمینه نقاشی های رایخل معمولاً تاریک است که این شیوه در نقاشی گل ها در نیمه دوم قرن ۱۷ رایج بود. ترکیب بندی های نامتقارن او با گل های آویزان و ساقه های وحشی نقاشی هایی ایجاد کرد که گویی انرژی زیادی در آن ها نهفته بود. در آثار اولیه خود، رایخل رایش تعدادی نقاشی از کف جنگل کشید که در آن ها حیوانات کوچک، خزندگان، پروانه ها و قارچ ها دیده می شوند. بعدها او نقاشی گل ها را به عنوان نگرانی اصلی خود انتخاب کرد و تا زمان مرگش به نقاشی ادامه داد، بدین ترتیب سبک قرن ۱۷ را تا
نیمه قرن بعدی ادامه داد. مهارت رایخل در مشاهده دقیق هر گل به شیوه ای بسیار طبیعی نهفته بود، که در یک چیدمان پیچیده و پیچیده ساخته شده بود که دست یابی به آن در طبیعت بسیار دشوار بود – گل ها تحت چنین چیدمانی یکدیگر را آن طور که باید، به خوبی حمایت نمی کردند. همان طور که در بیشتر نقاشی های گل از اواخر قرن ۱۷ مشاهده می شود، رنگ های گل ها در مقایسه با آثار اولیه بسیار با دقت متعادل تر شده اند. نمادگرایی هر گل در قرن ۱۷ به طور مفصل توسعه یافت، اما بیشتر این ها به معرفی یک گل در یک اثر وانیتاس مربوط می شد که سبکی در نقاشی های سده های ۱۶ و ۱۷ میلادی، به ویژه در هلند، است که به ناپایداری زندگی، زودگذر بودن لذت های دنیوی و حتمی بودن مرگ اشاره دارد. این نقاشی ها معمولاً شامل اشیایی مانند جمجمه (نماد مرگ)، ساعت شنی یا شمع در حال خاموش شدن (نشانه گذر زمان)، میوه های فاسد شده (سمبل زوال)، و کتاب های بسته یا ورق خورده (نمایانگر دانش ناپایدار انسانی) هستند.. به جز یان فن هایسوم، هیچ نقاش گلی در قرن ۱۸ به مهارت رایخل رایش نرسید. واکنش. رایخل در طول زندگی اش شهرت و افتخار زیادی داشت. زمانی که او در ۱۷۵۰ درگذشت، یازده شاعر احت
رام خود را با سرودن اشعاری در مورد او ابراز کردند. در قرن ۱۷، هلندی ها علاقه زیادی به گل ها و باغبانی داشتند، بنابراین نقاشی هایی که زیبایی طبیعت را برجسته می کردند، بسیار ارزیابی می شدند. این امر به حفظ و گسترش مشتریان رایخل در طول حرفه اش کمک کرد. در طول زندگی اش، نقاشی های او به قیمت هایی بین ۷۵۰ تا ۱۲۰۰ گیلدر (واحد پول قدیمی هلند) فروخته می شد. در مقایسه، رامبرانت به ندرت بیش از ۵۰۰ گیلدر برای یک نقاشی در زندگی اش دریافت کرد. در سال ۱۹۹۹، یک نقاشی از رایخل در یک مزرعه در نرماندی کشف شد و در حراجی به قیمت ۲٫۹ میلیون فرانک فرانسه، معادل دلار آمریکا ۵۰۸٬۰۰۰ به فروش رفت. در مارس ۲۰۲۱، آثار رایخل به «گالری افتخار» در موزه ریکس اضافه شد. ریچل، خِزینا تر بورخ و جودیت لایستر نخستین زنانی هستند که به این گالری افزوده شدند.
روزالبا کاریرا (; – ) نقاش ایتالیایی از دوره روکوکو بود. در سال های جوانی، او به نقاشی مینیاتور پرتره مشغول بود. کاریرا بعدها به خاطر پرتره های پاستلی خود شناخته شد و به محبوبیت این تکنیک در اروپا در قرن هجدهم کمک کرد. او به عنوان یکی از موفق ترین هنرمندان زن در هر دوره به یادگار مانده است. زندگی نامه. کاریرا در ونیز متولد شد. پدرش آندره کاریرا، یک وکیل، و مادرش آلبا فورستی بود که در زمینه گل دوزی و توری (پارچه) فعالیت داشت. روزالبا همراه مادر و خواهرانش به صنعت توری بافی و سایر صنایع دستی مشغول بود. دلایل تأسیس استودیوی شخصی اش به عنوان یک هنرمند همچنان ناشناخته است. یکی از اولین زندگی نامه نویس های او، پیر-ژان ماریته، پیشنهاد داد که زمانی که صنعت توری شروع به افول کرد، کاریرا مجبور شد راه جدیدی برای تأمین معیشت خود و خانواده اش پیدا کند. محبوبیت مصرف انفیه فرصتی برای او ایجاد کرد. کاریرا شروع به نقاشی مینیاتور (تذهیب) برای در جعبه های انفیه و به عنوان اشیاء مستقل کرد. او یکی از اولین نقاشانی بود که از عاجی به جای پاپیه به عنوان پشتیبان برای مینیاتورها استفاده کرد. به زودی او شروع به تولید پرتره های پاستلی ک
رد. بازدیدکنندگان برجسته خارجی از ونیز، مانند دیپلمات ها و پسران جوان اشراف که در سفر بزرگ خود بودند، آثار او را می خواستند. پرتره های دوره اولیه او شامل آثار ماکسیمیلیان دوم، پادشاه بایرن، فردریک چهارم، «هنرمند و خواهرش نانیِتا» (آفیچی) و آگوست دوم، پادشاه لهستان بود که یک مجموعه بزرگ از پاستل های او را خریداری کرد. تا سال ۱۷۰۰، کاریرا شروع به نقاشی مینیاتور کرده بود و در سال ۱۷۰۳ نخستین پرتره های پاستلی خود را به پایان رساند. در سال ۱۷۰۴، او به عنوان "Accademico di merito" توسط آکادمی سن لوکا روم منصوب شد، عنوانی که برای نقاشان غیر رومی محفوظ بود. بین سال های ۱۷۲۰ و ۱۷۲۱، کاریرا در پاریس کار کرد، جایی که آثارش با استقبال زیادی مواجه شد. در پاریس، او مهمان پی یر کروازه، هنرمند و مجموعه دار بزرگ بود. او ژان-آنتوان واتو، تمام خانواده سلطنتی و اشراف فهرست پادشاهان فرانسه و فیلیپ دوم، دوک اورلئان را نقاشی کرد و به انتخاب آکادمی سلطنتی نقاشی و مجسمه سازی درآمد. برادر شوهرش، نقاش آنتونیو پله گرینی، که به همسرش آنجلا متأهل بود، همان سال در پاریس بود و توسط جان لا، یک سرمایه دار اسکاتلندی و ماجراجو، استخدام شد تا سق
ف سالن بزرگ در ساختمان جدید بانک او، هتل دو نوور را نقاشی کند. خواهر دیگر کاریرا، جیووانا، و مادرش نیز او را به فرانسه همراهی کردند. هر دو خواهر، به ویژه جیووانا، به او در نقاشی صدها پرتره ای که از او خواسته شده بود کمک کردند. این کار به این دلیل بود که او مسئولیت زیادی برای تأمین مالی خانواده اش به عهده داشت. دفتر خاطرات کاریرا از این ۱۸ ماه در پاریس بعداً توسط عاشق وفادارش، آنتونیو زانتی، ابی ویانیلی در سال ۱۷۹۳ منتشر شد. همچنین مکاتبات گسترده اش منتشر گردیده است. در مدت زمان کوتاهی که در پاریس سپری کرد، آثار کاریرا در شکل گیری ذائقه های جدید اشرافی در دربار و به تبع آن در میان پاریسی ها مؤثر بود. دیگر هنر فقط به نیازهای سلطنت اختصاص نداشت. او سبک آزاد، حس رنگ و جذابیت خود را در سبک روکوکو وارد کرد که به آن ارتباط نزدیکی داشت و به زودی بر هنرها تسلط یافت. علیرغم موفقیت هایش در پاریس، او در سال ۱۷۲۱ به خانه اش در کانال بزرگ در ونیز بازگشت. کاریرا با همراهی خواهرش جیووانا به مودنا، پارما و وین سفر کرد و با استقبال گرم حاکمان و دربارها روبرو شد. در سال ۱۷۳۰، کاریرا سفر طولانی تری به دربار سلطنتی وین، تاریخ اتر
یش، داشت. در آنجا، امپراتور کارل ششم به حامی او تبدیل شد و کاملاً متعهد به حمایت از آثارش شد و مجموعه ای بزرگ از بیش از ۱۵۰ پاستل او را جمع آوری کرد. در عوض، کاریرا به امپراتریس آموزش هنری رسمی داد. آثار کاریرا که در آنجا خلق شد، بعدها به اساس مجموعه بزرگ در گالری آثار استادان قدیمی در درسدن تبدیل شد. پس از مرگ خواهرش جیووانا در سال ۱۷۳۸، کاریرا دچار افسردگی شدید شد که با از دست دادن بینایی اش در سال های بعد (چشم های او ممکن بود به دلیل نقاشی مینیاتور در جوانی آسیب دیده باشد) تشدید شد. او دو عمل جراحی ناموفق آب مروارید را انجام داد اما در نهایت بینایی خود را به طور کامل از دست داد. او از همه خانواده اش پیشی گرفت و آخرین سال های عمر خود را در خانه ای کوچک در منطقه دورسودورو در ونیز سپری کرد، جایی که در سن ۸۴ سالگی درگذشت. آموزش. مادر کاریرا به او هنر بافندگی تور را آموزش داد. آموزش او به عنوان یک نقاش پرتره مستند نشده است. احتمالاً او با آنتونیو لازاری، فدریکو بنکویچ و جوزپه دیامانتینی تحصیل کرده است. همچنین ممکن است با آنتونیو بالسترا ارتباط داشته باشد، کسی که آثار او را کپی کرده است. برخی از نظریه ها مطرح می
کنند که نقاش فرانسوی ژان استیو او را تشویق کرده است تا مینیاتورهایی روی عاج برای در جعبه های تنباکو بسازد، و او نیز در تکنیک روغن از دیامانتینی آموزش دیده است. کاریرا استعدادهای خود را با خواهرانش جیووانا و آنجلا به اشتراک گذاشت و در اواخر زندگی اش دانش آموزان زن مانند ماریانا کارلوازیس، مارگریتا ترتزی و فلیچیتا سارتوری داشت. تأثیر. تأثیر کاریرا به طور گسترده ای در میان بسیاری از مردم پخش شد. در سال ۱۷۲۰، او پرتره ای از پادشاه لوئی پانزدهم ارائه داد که انتقالی از سبک قبلی در دربار بود. این تغییر، انتقال از چیزی که قوی به نظر می رسید به سبک تزئینی با جذابیت بین المللی بود. او دنیای فناوری را با بستن گچ های رنگی به صورت چوبی، که منجر به توسعه طیف وسیع تری از رنگ های آماده شد، انقلابی کرد. این امر دسترسی و کاربرد وسیع تری از رسانه پاستل را گسترش داد. اگرچه توسط موریس کِوای، پیرو نئوکلاسیسیست ژاک-لویی داوید، به طور منفی «روکوکو» نامیده شد، کاریرا نقش مهمی در محبوب سازی این سبک در فرانسه و بعدها در انگلستان ایفا کرد، جایی که جرج سوم یکی از بزرگ ترین مجموعه داران آثار او بود. علیرغم شهرت و تأثیرگذاری او در یک شیوه
پذیرفته شده، نام و تأثیر کاریرا «اغلب به عنوان یک استثنا، یک ندرت به عنوان هنرمند زن» در نظر گرفته می شود و خیلی اوقات نادیده گرفته می شود. زمانی که روکوکو از مد افتاد، نام و تأثیر او نادیده گرفته شد و این مسئله تا حد زیادی به جنسیت او مربوط بود. جاشوا رینولدز چندین پاستل از او را در اختیار داشت. آثار. کاریرا اولین نقاش زنی بود که سبکی جدید را در جامعه هنری آغاز کرد. سبک روکوکو تأکید بر استفاده از رنگ های پاستل؛ ضربات قلم مو خودجوش، نورهای رقصان، تنالیته های ظریف سطح و رویکرد نرم، با شکوه و جذاب به موضوعات داشت. او به خاطر کشیدن کناره های گچ سفید بر روی نقاشی زمینه تیره برای به تصویر کشیدن بافت درخشان تور و ساتن شناخته شده بود. همچنین قادر بود ویژگی های صورت و شانه های نرم موی پودر شده را برجسته کند. به دلیل او، هنرمندان به مدت تقریباً یک قرن آثار در این سبک تولید کردند. کاریرا حامیان زیادی داشت که به آثار او علاقه مند بودند. اولین پرتره پاستل شناخته شده او تصویر مجموعه دار آنتون ماریا زانتی (۱۷۰۰) است که بسیاری از آثار او را خریداری کرد و هنگام سفر به سراسر اروپا، او را به سایر مجموعه داران معرفی کرد. جوزف
اسمیت دیگر یکی از طرفداران او بود که مقدار زیادی از آثار او را جمع آوری کرد. پادشاه جرج سوم در سال ۱۷۶۲ این آثار را خریداری کرد. آن مجموعه شامل یکی از بسیاری از پرتره های خود او بود. بهترین پرتره خودکاری که کاریرا شناخته می شود، اثری است که به مجموعه پرتره های خودکاری مدیچی در گالری اوفیتزی فلورانس اهدا کرد. این اثر متفاوت بود زیرا او از ایده آل سازی خود فاصله گرفت، که معمولاً در آن دوران معمول بود. بلکه او با صداقت و بی پروایی در نمایشش ظاهر شد و بینی بزرگتر، لب های نازک و چانه ای با فرو رفتگی عمیق را به تصویر کشید. او پرتره ای از خواهر و دستیارش جیووانا را در دست دارد که با او بسیار نزدیک بود. کارهای خودپرتره کاریرا از انتظارات معمول هنرمندان زن در آن زمان منحرف می شود و به دنبال نمایش واقع گرایانه تر است. یکی از چنین نمونه ها «خودپرتره به عنوان یک زن پیر» (۱۷۴۶) است که چشم های نامتقارن آن مشکلات چشمی او را که در دوران پیری اش به آن مبتلا بود، نشان می دهد. کاریرا تنها نقاش پرتره نبود، اگرچه این موضوع انتخاب اصلی او به خاطر حرفه اش بود. او همچنین تعدادی اثر تمثیلی خلق کرد، از جمله «چهار فصل»، «چهار عنصر» و «
چهار قاره». این تمثیلات توسط زنانی زیبا، مانند نیوفتی ها و کم لباس که نمادهایی را در دست دارند که به معنی اثر اشاره می کنند، نمایش داده شده اند. میراث. کاریرا بیشتر به خاطر رویکرد نوآورانه اش در استفاده از پاستل شناخته می شود، که قبلاً برای نقاشی های غیررسمی و طراحی های مقدماتی استفاده می شد. همچنین به او اعتبار داده شد که پاستل را به عنوان یک رسانه برای پرتره های جدی معرفی کرد که روکوکو را دوباره تعریف کرد. رزالبا کاریرا شخصیتی است در رمان «قوانین زمان» (۲۰۱۹) نوشته آندره پِرِگو.
آنه وایه یه کوستر (; – ) نقاش فرانسوی قرن هجدهم بود که به ویژه به خاطر نقاشی های طبیعت بی جان خود شناخته می شود. او در اوایل کار هنری خود به شهرت و شناخته شدگی رسید و در سال ۱۷۷۰، در سن ۲۶ سالگی به آکادمی سلطنتی نقاشی و مجسمه سازی پذیرفته شد. با وجود موقعیت پایین نقاشی طبیعت بی جان در آن زمان، مهارت های بسیار پیشرفته وایه یه کوستر، به ویژه در ترسیم گل ها، خیلی زود توجه بسیاری از جمع آورندگان و دیگر هنرمندان را جلب کرد. «استعداد زودرس و بازخوردهای عالی» او موجب جلب توجه دربار شد، جایی که ماری آنتوانت به طور خاص به نقاشی های وایه یه کوستر علاقه مند شد. زندگی او خصوصی، با وقار و سخت کوش بود. او از خونریزی های حکومت وحشت جان سالم به در برد، اما سقوط سلطنت فرانسه، که حامیان اصلی او بودند، باعث کاهش شهرتش شد. علاوه بر طبیعت بی جان، او نقاشی پرتره و نقاشی صحنه های خودمانی نیز کشید، اما به دلیل محدودیت هایی که بر زنان در آن زمان اعمال می شد، موفقیت او در نقاشی های انسانی محدود بود. زندگی نامه. سال های اولیه. آن وایه یه کوستر در سال ۱۷۴۴ در کنار رودخانه بیور نزدیک رود سن متولد شد و یکی از چهار دختر جوزف وایه یه (۱۷۰۴–
۱۷۷۰)، طلاکار دربار و همراه گوبلین ها بود. می توان فرض کرد که تجارت قالی بافی خانواده هنرمند تأثیر زیادی بر علاقه و مهارت او در هنر داشته است. بسیاری از نقاشی های او به طور خاص به قالی هایی تبدیل شدند که توسط منفکتور ناسیونال دِ گوبلین ها بافته شدند. از آنجایی که کودکی او در کارخانه سپری شد، او فرصت یافت تا عملیات کامل کسب وکار را تجربه کند. در سال ۱۷۵۴، پدرش خانواده را به پاریس منتقل کرد. به نظر می رسد که وایه یه کوستر وارد استودیوی یک نقاش حرفه ای نشده باشد، شاید به این دلیل که چنین شاگردی برای یک زن محترم دشوار بود. مانند دیگر زنان هنرمند آن زمان، او به طور مؤثر توسط پدرش آموزش دید؛ اما همچنین از منابع دیگر مانند متخصص گیاه شناسی مادلین باسوپورت و نقاش معروف دریایی کلود ژوزف ورنه آموخت. آغاز حرفه ای. تا سن بیست و شش سالگی، وایه یه کوستر هنوز نام و حامی نداشت؛ این مسئله برای او نگرانی بزرگی بود. او به ناچار دو تابلو از طبیعت بی جان های خود، "صفات نقاشی" و "صفات موسیقی" (که اکنون در مجموعه لوور) قرار دارند، را به عنوان آثار پذیرش به "آکادمی سلطنتی نقاشی و مجسمه سازی" در سال ۱۷۷۰ ارسال کرد. او به محض اینکه نق
اشی هایش مورد مشاهده آکادمی سازان قرار گرفت، به طور به اتفاق آرا به عضویت آکادمی سلطنتی درآمد و یکی از تنها چهارده زن پذیرفته شده به این آکادمی پیش از انقلاب فرانسه شد. با این حال، این لحظه از موفقیت با مرگ پدرش سایه دار شد. بلافاصله مادرش کسب وکار خانواده را بر عهده گرفت که در این زمان امر رایجی بود و آن ادامه به کار خود برای حمایت از خانواده را پی گرفت. در کنار آثار "صفات نقاشی، مجسمه سازی، و معماری" و "صفات موسیقی"، نه اثر دیگر از وایه یه کوستر که برخی از آن ها پیش از این به آکادمی سازان ارسال شده بودند، در نمایشگاه سال ۱۷۷۱ در سالن به نمایش درآمدند. در مورد نمایشگاه سال ۱۷۷۱، دنی دیدرو، دانشمند دایره المعارفی، اظهار داشت که "اگر تمام اعضای جدید آکادمی سلطنتی آثار مشابهی همچون خانم وایه یه ارائه می دادند و همان سطح بالای کیفیت را حفظ می کردند، سالن به طور کاملاً متفاوتی به نظر می رسید!" اگرچه او در این دوره به عنوان نقاش طبیعت بی جان شناخته می شود، نقاشی های پرتره او نیز محبوبیت زیادی پیدا کرد و پرتره "Portrait of a Violinist" او در سال ۱۷۷۳ در سال ۲۰۱۵ توسط موزه ملی سوئد خریداری شد. واه یه کوستر اولین تاب