Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اکاگراتا () تمرکز ذهن بر یک نقطه. یوگا بر تمرین منظم مدیتیشن ("ابهیاسا") و نظم و انضباط خودخواسته برای به دست آوردن دارد. بررسی اجمالی. توانایی به نام را می توان با یکپارچه سازی جریان روانی-ذهنی () افزایش داد تا فرد آگاهی معطوف به اراده را به دست آورد. اگر بدن در وضعیت حداقل انرژی یا اگر تنفس نامناسب باشد، دستیابی به آن دشوارتر است. برهما سوترا های Badarayana (فصل ۳) از به معنای تمرکز یاد می کند: به نظر می رسد که این کیفیت حاصل از اعمالی است، که به اختصار در Brihadaranyaka Upanishad و Chandogya Upanishad ذکر شده است. بر اساس باگاواد گیتا، جوینده حقیقت باید با ذهنی متمرکز بر خداوند () و غرق در او () مراقبه کند. این "اکاگراتا" است. اصطلاح nityayuktāh درباره رهروانی گفته می شود که ذهن خود را بی وقفه معطوف به خدا نگه می دارند. پاتانجلی اهمیت سکوت درون و وضعیت اکاگراتا، را برجسته می کند.
کیناز ۱ وابسته به فسفواینوزیتید () یک آنزیم است که در انسان توسط ژن «"PDPK1"» کُدگذاری می شود. این ژن در ایجاد و پیشرفت ملانوما نقش دارد.
شبکه ردپای جهانی در سال ۲۰۰۳ پایه گذاری شد و یک اتاق فکر مستقل است که در ابتدا در ایالات متحده، بلژیک و سوئیس مستقر شد. این شبکه به عنوان یک سازمان خیریه غیرانتفاعی در هر یک از این سه کشور تأسیس شد. هدف آن توسعه و ترویج ابزارهایی برای پیشبرد پایداری است، از جمله ردپای بوم شناختی و گنجایش زیستی، که میزان منابعی که استفاده می کنیم و مقداری که داریم را اندازه گیری می کند. هدف این ابزارها آوردن محدودیت های زیست محیطی به مرکز تصمیم گیری است. هدف شبکه رد پای جهانی ایجاد آینده ای است که در آن همه انسان ها بتوانند به خوبی در سیاره زمین زندگی کنند. دفتر مرکزی این سازمان در اوکلند، کالیفرنیا است. این شبکه بیش از ۷۰ سازمان شریک، از جمله صندوق جهانی طبیعت , ICLEI , Bank Sarasin، پیکتت، New Economics Foundation, Pronatura México، و آژانس محیط زیست ابوظبی را گرد هم می آورد.
گیاه پارچ لامی ، یک گونه از سرده گیاه پارچ ها در گینه نو می باشد. این گونه در ارتفاعات بالاتر از هر جنس دیگر، تا ارتفاع ۳۵۲۰ متری رشد می کند. اگرچه زمانی با گیاه پارچ وایلاردی اشتباه گرفته می شد و قبلاً به عنوان همسان با گیاه پارچ مانتیکولا نزدیک به هم تلقی می شد، اکنون به عنوان گونه ای متمایز شناخته می شود. تاریخ گیاه شناسی. مجموعه های اولیه. هرمان یوهانس لام ()، که این گونه به نام او نامگذاری شده است، تعدادی مجموعه از گیاه پارچ لامی را در طول گروه اعزامی ون اوِریم (Van Overeem Expedition) در سال ۱۹۲۰ ساخت. او مواد گل نر و ماده را در ۱۷ اکتبر ۱۹۲۰ در کناره های "دورمن تاپ" (Doorman Top) (که اکنون به عنوان کوه "آنگموک" (Mount Anggemuk)) شناخته می شود)، پاپوآ غربی، در ارتفاع ۳۲۵۰ متری جمع آوری کرد. این نمونه ها در مجموع به عنوان "لام ۱۶۳۷" نامگذاری شده اند. لام مجموعه دیگری از گیاه پارچ لامی را در روز بعد، ۱۸ اکتبر، این بار از ارتفاع ۳۵۲۰ متری در دورمن تاپ یافت. این بالاترین حد ارتفاعی را برای این گونه و برای همه گیاه پارچ ها نشان می دهد. این منونه نیز از هر دو بخش نر و ماده تشکیل شده است و به عنوان "لام ۱۶۵۴"
نامگذاری شده است. هر دو نمونه لام نمایانگر گیاهان کوتوله بسیار کوتاه قد هستند. آنها در هرباریوم باغ گیاه شناسی بوگور ذخیره شده اند. گروه بندی با گیاه پارچ وایلاردی. اولین نویسنده ای که نمونه های گیاه پارچ لامی را توصیف کرد، بی.اچ. دانسر () در تک نگاشت مهم خود در سال ۱۹۲۸، "" بود. دانسر نمونه های را به عنوان نماینده یک جمعیت دور از گیاه پارچ وایلاردی (که قبلاً فقط از کالدونیای جدید ثبت شده بود) تفسیر کرد و از دو نمونه گیاه پارچ لامی ("پولا ۸۴۳ بیس" و "لام ۱۶۵۴") برای نشان دادن گونه دوم استفاده کرد (شکل ۲۶ در کتاب خود). تک نگاشت). علاوه بر نمونه هایی که در بالا ذکر شد، دانسر همچنین "داکتر ون لیوون ۱۰۸۳۴" ("Docters van Leeuwen 10834") را به عنوان نمونه گینه نو از آنچه که گیاه پارچ وایلاردی معرفی کرد فهرست کرد.[a] دانسر تفسیر خود از گیاه پارچ وایلاردی را چنین توضیح داد:[3]گیاه پارچ وایلاردی تا به امروز فقط از کالدونیای جدید و جزیره کاج ها ثبت شده است، اما مطالب جمع آوری شده توسط اکتشافات اخیر نشان داده است که حداقل در بخش غربی گینه نو، در کشور اخیر نادر نیست. بیشتر از کالدونیای جدید متفاوت است، اما تشخیص گونه های
جداگانه برای من غیرممکن به نظر می رسید. بیشتر گیاهان کالدونیای جدید شماره "پولا ۸۳۴" و گیاهان "داکتر ون لیوون" هستند. آنها فقط با گیاهان کالدونیای جدید به دلیل اندودومنتوم توسعه یافته متفاوت هستند و دریچه آن بیضوی تر است و دارای غدد زیادی در سطح زیرین آن است. گیاهان دورمن تاپ ("لام ۱۶۳۷" و "لام ۱۶۵۴") دارای ساقه های شدیداً مختصر هستند و بدیهی است که فقط یک شکل واقع در ارتفاع زیاد هستند. آنها مانند گیاهان کالدونیای جدید دارای پلک های تقریباً گرد هستند. گیاهان از اریکاتوپ کوچک و ظریف در تمام قسمت ها هستند. آنها با اعدادی که برای اولین بار ذکر شد، با پلک های بیضوی و بسیار غده ای موافق هستند. هنگامی که دیگر اشکال گینه نو شناخته نشد، من در تشخیص آنهایی که از اریکاتوپ به طور خاص از کالدونیای جدید می آیند تردیدی نداشتم. [...]زیستگاه این گونه در گینه نو جنگل های بکر و درختچه ها و قله های بی درخت کوه است. در دورمن تاپ، جایی که لام گیاهان خود را جمع آوری می کردم، نمی توان انتظار گیاه پارچ را داشت، بادها در آنجا بسیار قوی هستند و دما اغلب بسیار پایین است، به گفته لام اغلب زیر نقطه انجماد قبل از طلوع خورشید. این سختی به
گیاه پارچ وایلاردی شانس پراکندگی مناسبی می دهد. در بیشتر زمان باقی مانده از قرن بیستم، نویسندگان دانسر را در برخورد با گیاه پارچ لامی به عنوان یک جمعیت جدا شده جغرافیایی از گیاه پارچ وایلاردی دنبال کردند. یک نمونه برجسته از این موضوع، تک نگاشت متیو جب () در سال ۱۹۹۱، «گزارشی از گیاه پارچ ها در گینه نو» () است، [۴] که در آن تصویری از گیاه پارچ لامی (شکل ۲۷) به عنوان نشان دادن گیاه پارچ وایلاردی نشان داده شده است. در سال ۱۹۹۴، ای. ویستوبیا ()، اچ. ریشر (H. Rischer)، بی. کیستلر (B. Kistler) و بی. بامگارت (B. Baumgartl) گیاهان وحشی گیاه پارچ لامی (که گیاه پارچ وایلاردی نامیده می شود) را در طول سفر به دورمن تاپ در جستجوی گیاه پارچ خوشه افشان مرموز مشاهده کردند. این گروه در کشف مجدد گونه دوم ناموفق بودند، اما گیاه پارچ والا را در کوه پیدا کردند. شناخت به عنوان یک گونه متمایز. گیاه پارچ لامی به طور رسمی توسط متیو جب و مارتین چیک در تک نگاشت ۱۹۹۷خود، "" توصیف شد.[۲] نویسندگان آن را از گیاه پارچ وایلاردی بر اساس تعدادی از ویژگی های ریخت شناسی پارچ و ایندومنتیوم متمایز کردند. آنها نمونه های هولوتیپ و ایزوتیپ را از سری
لام ۱۶۳۷ انتخاب کردند. هر دو در هرباریوم باغ گیاه شناسی بوگور سپرده شده اند. نوع نمونه به دلیل نشان دادن پیچک های غده ای متراکم قابل توجه است. تلقی های دقیق بعدی گیاه پارچ لامی در تک نگاشت به روز شده "جب" و "چیک" در سال ۲۰۰۱، "گیاه پارچیان (تک نگاشت ۲۰۰۱)" ()" و اثر "استوارت مکفرسون" () در سال ۲۰۰۹، "گیاه پارچ های دنیای قدیم" ()، که شامل عکس های زیستگاه رنگی گونه ها بود ظاهر شد. شرح. حداکثر ارتفاع آن به حدود ۴ متر می رسد، اگرچه گیاهانی که به سمت حد ارتفاعی بالای این گونه رشد می کنند، درختچه های کوتاه رشد هستند. ساقه، که ممکن است منشعب باشد، از نظر مقطع گرد یا زاویه دار است و دارای میانگره هایی به طول ۸ سانتی متر است. برگ ها نازک و بی پیچ هستند. برگ (تیغه برگ) معمولاً خطی است، اما ممکن است نیزه ای باشد. طول آن به ۲۲ سانتی متر در عرض ۵ سانتی متر می رسد. دارای یک راس حاد تا تیز و یک قاعده منفرد است که ممکن است بیش از ۲ سانتی متر در پایین ساقه جریان داشته باشد، اگرچه از این نظر متغیر است. معمولاً سه تا چهار رگه طولی در دو طرف رگبرگ میانی وجود دارند که محدود به یک چهارم انتهایی تا یک سوم برگ هستند، اگرچه ممکن است
تعداد آنها به ۵ یا به ۰ برسد رگ برگ های پینیتی، که ممکن است متمایز باشند یا نباشند، به طور مایل از قسمت میانی بیرون می آیند و شبکه ای نامنظم را در نیمه انتهایی برگ تشکیل می دهند. پیچک ها ممکن است در برخی از نمونه ها غده ای متراکم باشند. برگ ها معمولاً سرتاسر سبز هستند، اما ممکن است با بنفش متمایل شوند، به خصوص در گیاهان کوتاه رشد از ارتفاعات بالاتر. قسمت میانی و پیچک ها اغلب زرد هستند و با قرار گرفتن در معرض نور شدید خورشید به رنگ نارنجی تا قرمز در می آیند. پارچ های رزت و پایینی معمولاً در نیمه پایه جام پارچ بیضی شکل هستند و به شکل استوانه ای در می آیند و گاهی کمی قیفی شکل در بالای آن قرار می گیرند. یک لگن آشکار اغلب این دو قسمت از تله را مشخص می کند. پارچ های زمینی نیز ممکن است کاملاً بیضی شکل باشند. آنها نسبتاً کوچک هستند، به ندرت ارتفاع آنها از ۷ سانتی متر در عرض ۳ سانتی متر بیشتر می شود، اگرچه گاهی به ۱۲ سانتی متر در ۴ سانتی متر می رسند. یک جفت بال (≤۸ میلی متر عرض) از سطح شکمی فنجان پارچ می گذرد. بالها دارای عناصر حاشیه ای تا طول ۵ میلی متر هستند. دهانه پارچ زیر پوسته و دارای درج مورب است. دهانه استوانه
ای است و به طرفین و عقب پهن و پهن تر می شود و عرض آن تا ۷ میلی متر می رسد. دارای دنده هایی تا ارتفاع ۰٫۵ میلی متر و فاصله تا ۰٫۸ میلی متر از یکدیگر است. در حاشیه داخلی دهانه، دنده ها به دندان هایی به طول ۱ میلی متر ختم می شوند. دریچه پارچ یا کلاهک دایره ای تا بیضوی با راس گرد و پایه ای گرد به قلب است. هیچ زائده ای ندارد، اگرچه خط وسط ممکن است به یک برآمدگی به ارتفاع ۱ میلی متر ضخیم شود. طول آن به ۴٫۵ سانتی متر در عرض ۳٫۸ سانتی متر می رسد. سطح پایینی درپوش دارای غدد شهد متعددی است. بیشتر آنها دایره شکل هستند و قطر آنها ۰٫۱ تا ۰٫۲ میلی متر است. این نوع در چگالی ۱۵۰۰ تا ۲۰۰۰ سانتی مترمربع رخ می دهد. غدد بیضوی بزرگتر و طولی ۰٫۴ میلی متری و گاهی حتی تا ۳ میلی متر در اطراف خط وسط متمرکز شده اند. یک خار بدون انشعاب به طول تا ۵ میلی متر در نزدیکی پایه دریچه قرار داده می شود. ممکن است مسطح شود یا نباشد. پارچ های پایینی معمولاً روی سطح بیرونی خود مایل به قرمز هستند و اغلب دارای لکه هایی با رنگ قرمز تیره تر هستند. سطح داخلی از سفید تا نارنجی روشن متغیر است. دهانه ممکن است نارنجی، از قرمز تا بنفش باشد. دریچه اغلب در سطح
زیرین آن مایل به زرد و در سطح بالایی آن به رنگ جام پارچ است. گیاهان کوتاه قد از ارتفاعات بالاتر معمولاً پارچ های خاکی تیره تولید می کنند. پارچ های فوقانی قیفی شکل هستند و در یک چهارم قاعده تا یک سوم فنجان پارچ تا حدودی باد می شوند و در بالا به شکل استوانه ای یا کمی قیفی شکل می شوند. یک لگن آشکار اغلب این دو قسمت از تله را مشخص می کند. به ندرت ممکن است کاملاً تخم مرغی باشند. تله های هوایی به طور قابل توجهی بزرگتر از همتایان زمینی خود هستند و به ارتفاع ۱۸ سانتی متر در عرض ۵ سانتی متر رشد می کنند. دنده ها به جای بال ها وجود دارند. دهانه استوانه ای است و تا ۵ میلی متر عرض دارد یا به طور یکنواخت در سرتاسر پهن است یا در طرفین و عقب کمی منبسط شده است. سایر قسمت ها مشابه آنهایی هستند که در تله های زمینی یافت می شوند. پارچ های هوایی معمولاً در سرتاسر مایل به زرد هستند، گاهی با ته رنگ های نارنجی یا قرمز در نمونه های قدیمی تر. برجستگی های شکمی گاهی کاملاً قرمز است. سطح داخلی ممکن است سفید تا کرم رنگ باشد. رنگ دهانه از زرد تا قرمز متغیر است، در حالی که پلک معمولاً در سراسر آن زرد است. گیاه پارچ لامی دارای گل آذین خوشه ا
ی به طول ۱۴ سانتی متر است. دمگل تا ۷ سانتی متر از این طول را تشکیل می دهد و عرض پایه آن حدود ۲ میلی متر است. گل ها به صورت انفرادی روی ساقه هایی (طول ۱۰ میلی متر) که فاقد براکت هستند، قرار می گیرند. تپال ها بیضوی هستند و طول آنها به ۳ میلی متر و عرض آن به ۳٫۳ میلی متر می رسد. آندروفور تا ۲٫۵ میلی متر طول دارد و دارای سر بساک به اندازه ۱٫۲۵ میلی متر در ۱٫۵ میلی متر است. بیشتر قسمت های گیاه فاقد اندومنتوم ماندگار و بدون کرک هستند. یک پوشش بسیار نازک از موهای قهوه ای کم رنگ و پشمی به اندازه ۰٫۲ تا ۰٫۴ میلی متر در قسمت های در حال رشد وجود دارد. تنها قسمت های بالغی که اندومنتوم را حفظ می کنند، گل آذین و پیچک ها هستند که دارای پوشش بلوغی نامحسوسی از کرک های ساده و سیاه به ضخامت ۰٫۳ میلی متر هستند. بوم شناسی. گیاه پارچ لامی بومی قله های مرتفع استان پاپوآ مرکزی در پاپوآ غربی، گینه نو است، از جمله دورمن تاپ (همچنین به سادگی به عنوان کوه دورمن شناخته می شود) و کوه اریکا (Erica) از کوه های هل ویگ(Hellwig) جمعیت های قابل توجهی از این گونه در نزدیکی تمباگاپورا ()، یک شهر معدنی () واقع در حدود ۱۹۰۰ متری رشته کوه سودیرمن ()
، یافت شده است. گیاه پارچ لامی دارای توزیع ارتفاعی ۱۴۶۰ تا ۳۵۲۰ متر از سطح دریا است. بالاترین حد ارتفاعی این گونه نشان دهنده بالاترین ارتفاع شناخته شده در بین هر گونه گیاه پارچ ها است. این گونه از نظر عادت رشد و قد بسیار متغیر است. در ارتفاعات پایین تر، کوهنوردی است که در حال حرکت است که هم به صورت زمینی و هم به صورت گیاه هوازی در زیستگاه های مختلف، از جمله جنگل های خزه ای، بازیابی پوشش گیاهی، بوته های باز، و جنگل های کوهستانی پایین و بالایی رشد می کند. در این مکان ها در معرض نور شدید یا مستقیم خورشید قرار می گیرد. گیاهان از ارتفاعات بالاتر به تدریج رشد می کنند و به صورت زمینی در میان بوته ها و علف های کوهستانی، گرمای کوهستانی، یا در مکان های باز با پوشش گیاهی کمی رشد می کنند. این نمونه های کوتوله فوق بلند برخی از پایین ترین دماها را نسبت به گیاه پارچ ها تجربه می کنند. دمای شبانه به اندازه ۴ درجه سانتی گراد بالاتر از ۳۲۰۰ متر غیرمعمول نیست و در دامنه های بالایی دورمن تاپ ممکن است به زیر صفر برسند.[۳] گیاهانی که در مکان های باز در بالای کوه رشد می کنند نیز بادهای بسیار شدیدی را تجربه می کنند.[۳] اگرچه گیاه پار
چ والا نیز از دورمن تاپ ثبت شده است، هیچ دورگه طبیعی شامل گیاه پارچ لامی تا به امروز یافت نشده است. اندازه و پراکنش جمعیت های طبیعی گیاه پارچ لامی به طور ناقص شناخته شده است و ارزیابی وضعیت حفاظتی گونه را دشوار می کند. با این حال، جمعیت های یافت شده در نزدیکی تمباگاپورا در حال حاضر به دلیل کنترل شدید دسترسی و توسعه موجود در منطقه، امن هستند. سایر جمعیت های شناخته شده گیاه پارچ لامی همگی در نقاط دورافتاده پاپوآ واقع شده اند و بسیاری از آنها طی دهه ها تماس انسانی را ندیده اند. استوارت مک فرسون می نویسد که گیاه پارچ لامی «ممکن است در بسیاری از قله های مرتفع پاپوآ مرکزی پیش بینی شود و بر این اساس این گونه ممکن است پراکنش گسترده تری نسبت به آنچه در حال حاضر وجود دارد داشته باشد». گونه های مرتبط. گیاه پارچ لامی از نظر ریخت شناسی کاملاً متمایز از سایر گیاه پارچ های گینه نو است و بنابراین به راحتی در طبیعت شناسایی می شود. پارچ های آن تا حدودی یادآور پارچ های گیاه پارچ ماراد و شکل غول پیکر گیاه پارچ شاخک دار هستند، اما هر دوی این آرایه به بورنئو محدود می شوند. علاوه بر این، اگرچه مشابه تله های گیاه پارچ لامی از این جه
ت متفاوت هستند که بر خلاف دهان پارچ، گرد دارند و نمونه های بالغ هرگز رشته هایی در سطح بالایی درپوش ندارند. علاوه بر این، پارچ های پایینی در گیاه پارچ لامی بیضی تا استوانه ای شکل هستند و دارای دهانه وسیع تری هستند. اگرچه گیاه پارچ لامی مدت ها با گیاه پارچ وایلاردی اشتباه گرفته می شود، اما گیاه پارچ لامی را می توان بر اساس چندین تفاوت پایدار از آن گونه متمایز کرد. گیاه پارچ لامی تقریباً به طور کامل فاقد یک ایندومنتیوم در قسمت های بالغ است، در حالی که گیاه پارچ وایلاردی دارای پوششی پراکنده تا متراکم از موهای سفید به طول حدود ۱ میلی متر است. علاوه بر این، دنده های دهانه گیاه پارچ لامی معمولاً با فاصله ۰٫۳ تا ۰٫۴ میلی متر از یکدیگر در مقابل ۰٫۲۰٫۲ تا ۰٫۳ میلی متر در گیاه پارچ لامی قرار دارند. تراکم غدد شهد در سطح زیرین دریچه نیز در گیاه پارچ لامی بسیار بیشتر است (۱۵۰۰ تا ۲۰۰۰ در مقابل ۷۵ تا ۱۰۰).
برنج طلایی گونه ای از برنج می باشد. این گونه از دورگه شدن، که روشی قدیمی در کشاورزی برای ایجاد گونه های جدید می باشد به دست نیامده است؛ بلکه از طریق مهندسی ژنتیک ساخته شده است. این گونه، بتا کاروتن، که رنگی نارنجی دارد و پیش ساز ویتامین اِی هست را در قسمت های خوراکی تولید و ذخیره می کند. به همین علت دانه های آن رنگ طلایی دارند. گونه ای تراژن از گیاه برنج می باشد که در ژنوم خود دو ژن از گیاه نرگس و یک ژن از نوعی باکتری موجود در خاک دارد.
کنوانسیون استکهلم برای آلاینده های آلی دیرپا ، یک معاهده بین المللی زیست محیطی است که در ۲۲ مه ۲۰۰۱ در استکهلم امضا شد و از ۱۷ می ۲۰۰۴ لازم الاجرا شد و هدف آن حذف یا محدود کردن تولید و استفاده از آلاینده های آلی دیرپا (POPs) است.
فاکتور ۱ پاسخ بوتیرات () یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"ZFP36L1"» کُدگذاری می شود. این ژن بر روی بازوی بلند کروموزوم ۱۴ واقع شده است. این پروتئین حاوی یک پروتئین خاص انگشت روی است و در تنظیم پاسخ به فاکتور رشد نقش دارد. این پروتئین همچنین می تواند سبب توقف رونویسی اجزاء مختلفی از فاکتورهای فنوتیپ ترشحی مرتبط با پیری (SASP) شود.
الکساندر ایگنیوفسکی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل صربستان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال مونیخ ۱۸۶۰، باشگاه ورزشی وردر برمن، باشگاه فوتبال آینتراخت فرانکفورت، و باشگاه فوتبال بئوگراد اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال صربستان و صربستان بازی کرده است.
برانا ایلیچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل صربستان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال گیانینا، باشگاه فوتبال آق تپه، باشگاه فوتبال وویوودینا، باشگاه فوتبال راد، و باشگاه فوتبال پارتیزان اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال صربستان بازی کرده است.
ایوان ایلیچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل صربستان است که به صورت قرضی برای باشگاه تورینو بازی می کند. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال صربستان و صربستان بازی کرده است.
دیمیتریه اینیاتس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل صربستان بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال وویوودینا، باشگاه فوتبال ویدزف ووچ، باشگاه فوتبال اسلاویا سارایوو، باشگاه فوتبال پولونیا ورشو، و باشگاه فوتبال لخ پوزنان اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال صربستان بازی کرده است.
بویان ایسایلوویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل صربستان بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال چوکاریچکی، باشگاه فوتبال راد، باشگاه ورزشی گنچلربیرلیغی، و باشگاه فوتبال ستاره سرخ بلگراد اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال صربستان بازی کرده است.
جورجه ایوانوویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل صربستان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ماریبور، باشگاه فوتبال شاختیور سالیهورسک، و باشگاه فوتبال پارتیزان اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال صربستان بازی کرده است.
رادیشا ایلیچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل صربستان بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال بئوگراد و باشگاه فوتبال پارتیزان اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال صربستان بازی کرده است.
مارکو ایلیچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل صربستان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال وویوودینا اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال صربستان و صربستان بازی کرده است.
جادوگران یا ایستاری () در ادبیات داستانی جی. آر. آر. تالکین موجودات فرشته وار قدرتمندی، یعنی مایا، بودند. آن ها از سوی والار (در واقع توسط خالق یگانه ارو ایلوواتار در اعصار اولیه) در عصر سوم به سرزمین میانه فرستاده شدند و آن جا به شکل انسان ها درآمدند. دو جادوگر، گندالف خاکستری و سارومان سفید، تا حد زیادی نماینده این آیین هستند، اگرچه جادوگر سومی، راداگاست، برای مدت کوتاهی ظاهر می شود. سارومان به عنوان رهبر شورای سفید منصوب می شود، اما بعداً وسوسه قدرت می شود. او خدمتکار ارباب تاریکی سائورون خواهد شد. گندالف بی وقفه به یاران حلقه در تلاش برای نابودی حلقه یگانه و شکست سائورون کمک می کند. در حالی که سارومان سقوط می کند و نابود می شود، گندالف برمی خیزد و مقام سارومان به عنوان جادوگر سفید را می گیرد. گندالف در ظاهر سرگردانش به خدای نورس اودین شباهت دارد. او به عنوان یک موجود فرشته ای و شخصیت عیسی توصیف شده است. هر سه جادوگر در سه گانه های سینمایی "ارباب حلقه ها" و "هابیت" ساختهٔ پیتر جکسون حضور دارند. مفسران بیان کرده اند که جادوگران در رمان های تالکین از نظر فیزیکی بیشتر و از نظر روحانی کمتر عمل می کنند. مایار.
جادوگران سرزمین میانه مایار هستند؛ ارواحی مانند والار اما دارای قدرت کمتری نسبت به آن ها. جادوگران در ظاهر مانند انسان ها هستند اما در مقایسه با آن ها از قدرت فیزیکی و ذهنی بیشتری برخوردار هستند. آن ها از سوی الف ها، ایستاری (در کوئنیا به معنای «خردمند») نامیده می شوند. آن ها از سوی والار فرستاده شدند که به مردم آزاد سرزمین میانه در عصر سوم کمک کنند تا بتوانند با ارباب تاریکی سائورون (مایای سقوط کرده و با قدرت عظیم) مقابله کنند.
پروتئین کیناز ۲ فعال شده توسط MAP کیناز () یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"MAPKAPK2"» کُدگذاری می شود و جزئی از خانوادهٔ پروتئین کیناز اختصاصی سرین/ترئونین است. این پروتئین یکی از میانجی های آغاز فعالیت فاکتورهای فنوتیپ ترشحی مرتبط با پیری (SASP) توسط MTOR است. فعالیت MTOR سطح اینترلوکین ۱ آلفا را افزایش می دهد و اینکار با واسطهٔ MAPKAPK2 انجام می شود.
گیاه پارچ قمقمه ای ، یک گونه از سرده گیاه پارچ ها و بسیار متمایز و گسترده است، در بورنئو، گینه نو، سنگاپور، سوماترا، تایلند، جزایر ملوک و شبه جزیره مالزی رشد می کند. گیاه پارچ قمقمه ای، برخلاف سایر اعضای سرده خود، به دور از گوشت خواران تکامل یافته است و تا حدی پوده خوار می باشد و بسترهای در حال سقوط را در پارچ های خود جمع آوری و هضم می کنند. در کتاب "گیاهان پارچی بورنئو" () در سال ۱۹۹۶، گیاه پارچ قمقمه ای نام عمومی "گیاه پارچ فلاسک شکل" (flask-shaped pitcher-plant) داده شده است. این نام، همراه با همه نام های دیگر، از نسخه دوم توسعه یافته و منتشر شده در سال ۲۰۰۸ حذف شد. شرح. به دلیل ریخت شناسی منحصربه فرد پارچ و عادت رشد غیرمعمول، اشتباه گرفتن گیاه پارچ قمقمه ای با هر گونه دیگری در این سرده دشوار است. فرانسیس ارنست لوید () روایت ترول در سال ۱۹۳۲ از این گونه را چنین ترجمه کرد:"در میان پوشش گیاهی عظیم یک جنگل باتلاقی در جزیره سیبروت در سواحل غربی سوماترا به گیاه پارچ قمقمه ای برخوردم. این منظره شگفت انگیز و فراموش نشدنی بود. گونه ها اغلب در دسته های تنگ می درخشیدند و مهم تر از همه، خاک گل آلود پوشیده از خزه ها ب
ا پارچ های این گیاه دیده می شد، به طوری که آدم تصور یک فرش را می گرفت.."ساقه گیاه پارچ قمقمه ای به رنگ قهوه ای روشن است و ممکن است تا ارتفاع ۱۵ متر صعود کند. برگ ها به رنگ سبز روشن، تا ۲۵ سانتی متر طول و ۶ سانتی متر عرض دارند. پارچ ها در انتهای پیچک های کوتاه به طول بیش از ۱۵ سانتی متر تولید می شوند. پارچ های اورسئول (urceolate) معمولاً بسیار کوچک هستند و به ندرت ارتفاع آنها از ۱۰ سانتی متر و عرض ۷ سانتی متر بیشتر می شود. دهانه تا حد زیادی انحنا دارد، به طوری که بخش داخلی حدود ۸۵ درصد از کل طول سطح مقطع آن را تشکیل می دهد. پارچ های بالایی بسیار به ندرت تولید می شوند و به طور قابل توجهی کوچکتر از پارچ های تشکیل شده بر روی رزت ها یا شاخه ها هستند. رنگ های پارچ ها از سبز روشن تا قرمز کاملاً تیره، با بسیاری از فرم های میانی ثبت شده است. پارچ های گیاه پارچ قمقمه ای از سوماترا و شبه جزیره مالزی تقریباً به طور انحصاری سبز یا سبز با لکه های قرمز هستند. اشکال قرمز بیشتر به بورنئو محدود می شود. شکلی با پارچ بزرگ از گینه نو ثبت شده است. گل آذین گیاه پارچ قمقمه ای یک خوشه متراکم است. این تنها گونه گیاه پارچ ثبت شده از سو
ماترا یا شبه جزیره مالزی است که گل آذین پانیکوله () تولید می کند. تمام قسمت های گیاه در جوانی با موهای کوتاه و قهوه ای پوشیده شده است. موی جامه گیاهان بالغ، به جز روی گل آذین، پراکنده تر است. پراکندگی و زیستگاه. یکی از گسترده ترین گونه های گیاه پارچ، گیاه پارچ قمقمه ای بومی بورنئو، جزایر ملوک، گینه نو، شبه جزیره مالزی، سنگاپور، سوماترا و تایلند است.[۲] همچنین از بسیاری از جزایر کوچک تر، از جمله بانگکا، بنگکالیس()، کو لانتا ()، کوتاروتائو ()، لنکاوی، مندل ()، جزایر منتاوای (سیبروت)، جزایر مرانتی () (پادانگ ()، رنگسانگ ()، تبینگ تینگگی ())، نیاس، پنانگ، جزایر ریائو (لینگا () جزایر، جزایر ناتونا (), مجمع الجزایر ریاوو ())، و روپات () ثبت شده است. گیاه پارچ قمقمه ای به طور کلی در جنگل های مرطوب و سایه دار از سطح دریا تا ارتفاع ۲۱۰۰ متر رشد می کند. در بورنئو، معمولاً در زمین های نسبتاً هموار در جنگل کرانگاس ()، جنگل باتلاق زغال سنگ نارس () و جنگل باتلاق تخریب شده، در ارتفاعات ۰ تا ۱۰۰۰ متر رشد می کند. در سوماترا و شبه جزیره مالزی، از سطح دریا تا ارتفاع ۱۱۰۰ متری در زمین های مسطح در جنگل هیت ()، پادانگ (به معنای "م
زرعه" در زبان مالایی)، بلوکار، جنگل باتلاق زغال سنگ نارس، جنگل باتلاق تخریب شده و در شالیزار رشد می کند. در گینه نو، عمدتاً در جنگل های آروکاریا وجود دارد. این گونه همچنین از جنگل رشد دوم، پوشش گیاهی میکروفیلوس () باز و علفزارهای باتلاقی ثبت شده است. گوشت خواری. گیاه پارچ قمقمه ای تا حد زیادی از گوشت خواران دور شده است و بخش قابل توجهی از مواد مغذی خود را از هضم مواد برگی که به کف جنگل می ریزد به دست می آورد؛ بنابراین تا حدی پوده خوار است. این گونه چندین ویژگی منحصر به فرد را در نتیجه سازگاری خود با به دام انداختن بستر برگ ایجاد کرده است: نشان داده شده است که فراوانی ایزوتوپ نیتروژن پایدار در محلول پاشی (نیتروژن ۱۵) در گیاه پارچ های قمقمه ای که در زیر تاج پوشش جنگلی رشد می کنند (ریزش بستر) به طور قابل توجهی کمتر از گیاهان بدون دسترسی به بستر است. برعکس، غلظت کل نیتروژن در این گیاهان در مقایسه با گیاهانی که در مکان های باز و بدون ریزش بستر رشد می کنند، بیشتر است. یک مطالعه در سال ۲۰۰۳ تخمین زد که گیاه پارچ های قمقمه ای که در زیر تاج پوشش جنگلی رشد می کنند ۳۵٫۷٪ (±۰٫۱٪) از نیتروژن برگی خود را از بستر برگ به دست
می آورند. یک مطالعه در سال ۲۰۱۱ نشان داد که گیاه پارچ قمقمه ای ۴۱٫۷٪ (± ۵٫۶٪) از نیتروژن آرام و ۵۴٫۸٪ (±۷٫۰ ٪) از نیتروژن پارچ خود را از بستر برگ به دست می آورد و نشان داد که پوده خواری سرعت فتوسنتز خالص را در ورقه ها افزایش می دهد. توزیاگان گیاه پارچ. حداقل ۵۹ گونه توزیاگان از پارچ های گیاه پارچ قمقمه ای ثبت شده است. در این میان یکی از کوچک ترین گونه های شناخته شده قورباغه بر قدیم، "قورباغه ماتانگ" ()، و عنکبوت خرچنگی، () هستند. جوامع باکتریایی موجود در پارچ های این گونه نیز مورد مطالعه قرار گرفته است. جوره های گونه. جدیدترین گونه توصیف شده، "گیاه پارچ قمقمه ای" جوره "راسموزا"، در ساراواک وجود دارد و دارای گل آذین خوشه ای است. بی.اچ. دانسر سایر گونه ها را بی اهمیت می دانست. لیست کاملی از نام های منتشر شده جوره شامل: "گیاه پارچ قمقمه ای" جوره "پیکتا" (۱۸۶۹) "گیاه پارچ قمقمه ای" جوره "ویتاتا" (۱۸۶۹) "گیاه پارچ قمقمه ای" جوره "گییلوینکیانا" (۱۸۸۶) "گیاه پارچ قمقمه ای" جوره "گوتاتا" (1872) "گیاه پارچ قمقمه ای" جوره "لانگیکارپا" (۱۸۸۶) "گیاه پارچ قمقمه ای" جوره "میکروسپالا" (۱۹۱۱) "گیاه پارچ قمقمه ای" جوره "پاپو
انا" "گیاه پارچ قمقمه ای" جوره "راسموزا" (۱۹۹۰) "گیاه پارچ قمقمه ای" جوره "ویریدیس" (1859) "گیاه پارچ قمقمه ای" جوره "ویتاتا ماژور" (1872) دورگه های طبیعی. گیاه پارچ یقه سفید × گیاه پارچ قمقمه ای گیاه پارچ قمقمه ای × گیاه پارچ دودندان گیاه پارچ قمقمه ای × گیاه پارچ توبا گیاه پارچ قمقمه ای × گیاه پارچ کاردکی گیاه پارچ قمقمه ای × گیاه پارچ رینوارت گیاه پارچ قمقمه ای × گیاه پارچ پشمالو گیاه پارچ قمقمه ای × گیاه پارچ همسلیانا گیاه پارچ قمقمه ای × گیاه پارچ شگرف = گیاه پارچ × کوچینگ گیاه پارچ قمقمه ای × گیاه پارچ گینه نو گیاه پارچ قمقمه ای × گیاه پارچ رافلز = گیاه پارچ × هوکریان گیاه پارچ قمقمه ای × گیاه پارچ سنبله راستین گیاه پارچ قمقمه ای × گیاه پارچ قلمی = گیاه پارچ × میوه مو