Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
لاسیک و مارکسیسم- و این یعنی کاستی و عدم توجه به اهمیت منابع طبیعی در اقتصاد انسان. از این رو، جرجسکو-روگن خود را درگیر نبردی فکری با دو جبهه می کند. ارتباط ترمودینامیک با اقتصاد. تئوری فیزیکی ترمودینامیک بر دو قانون استوار است: قانون اول بیان می کند که انرژی در هیچ سیستم مجزایی نه ایجاد می شود و نه از بین می رود (یک اصل بقا). قانون دوم ترمودینامیک - که با نام قانون آنتروپی شناخته می شود - بیان می کند که در یک سیستم ایزوله، آنتروپی، معیاری از بی نظمی در یک سیستم، معمولاً نمی تواند کاهش یابد. جرجسکو-روگن استدلال می کند که ارتباط ترمودینامیک با اقتصاد از این واقعیت فیزیکی ناشی می شود که انسان نه می تواند ماده یا انرژی را ایجاد کند و نه نابود کند، بلکه فقط آن را تغییر می دهد. اصطلاحات معمول اقتصادی «تولید» و «مصرف» قراردادهای کلامی صرفی هستند که تمایل دارند این نکته را القا کنند که هیچ چیزی در فرایند اقتصادی ایجاد نمی شود و چیزی از بین نمی رود. - همه چیز در حال تغییر است. ترمودینامیک از طریق فرضیه مرگ گرمایی جهان با کیهان شناسی ارتباط دارد. جرجسکو-روگن دگرگونی انرژی را می بیند - چه در طبیعت و چه در جامعه انسانی
- با مشاهده نزدیک تر شدن جهان به سمت وضعیت نهایی فیزیکی بی اثر، یکنواختی آماری و حداکثر آنتروپی. جرجسکو-روگن با الهام از کیهان شناسی استدلال می کند که فعالیت های اقتصادی بشر بازه زمانی مرگ گرمای سیاره ای را در سطح محلی روی زمین کوتاه می کند. این دیدگاه در مورد اقتصاد بعدها «بدبینی آنتروپی» نامیده شد. برخی از پیروان و مفسران جرجسکو-روگن این دیدگاه را به تفصیل بیان کرده اند. مفاهیم کمبود. استدلال اصلی جرجسکو-روگن این است که کمبود اقتصادی ریشه در واقعیت فیزیکی دارد. جرجسکو-روگن با معرفی اصطلاح «آنتروپی کم» برای منابع طبیعی ارزش مند و اصطلاح «آنتروپی بالا» برای زباله ها و آلودگی های بی ارزش توضیح می دهد که تمام فرایند اقتصادی از دیدگاه فیزیکی تبدیل آنتروپی کم به آنتروپی بالا است. از این طریق جریانی از منابع طبیعی را برای زندگی مردم فراهم می کند. برگشت ناپذیری این فرایند اقتصادی دلیل کم یاب شدن منابع طبیعی است: بازیافت منابع مادی ممکن است، اما تنها با استفاده از مقداری منابع انرژی به اضافه مقدار اضافی دیگری از منابع مادی. و منابع انرژی، به نوبه خود، به هیچ وجه قابل بازیافت نیستند، اما به عنوان گرمای هدر رفته (طبق
قانون آنتروپی) دفع می شوند. جرجسکو-روگن اشاره می کند که زمین یک سیستم بسته به معنای ترمودینامیکی کلمه است: زمین انرژی را مبادله می کند، اما ماده را با بقیه جهان مبادله نمی کند. از این رو، عمدتاً دو منبع آنتروپی کم در دسترس انسان است، یعنی ذخایر منابع معدنی در پوسته زمین، و جریان تابش دریافت شده از خورشید. از آن جایی که خورشید تا میلیاردها سال آینده به درخشش خود ادامه خواهد داد، ذخایر معدنی زمین یکی از این دو منبع اصلی آنتروپی پایین کمیاب تر است. در حالی که ممکن است ذخایر مواد معدنی از پوسته زمین با سرعتی که خود ما انتخاب می کنیم استخراج شود، جریان تابش خورشیدی با سرعت ثابت به سطح زمین می رسد که خارج از کنترل انسان است. این «عدم تقارن» طبیعی بین دست رسی انسان به ذخایر مواد معدنی و جریان انرژی خورشیدی، تقابل تاریخی بین زندگی شهری و روستایی را نشان می دهد: زندگی پرمشغله شهری، از یک سو، با صنعتی شدن و استخراج مواد معدنی مرتبط است؛ از سوی دیگر، زندگی آرام روستایی با کشاورزی و دریافت صبورانه جریان ثابت انرژی خورشیدی همراه است. جرجسکو-روگن استدلال می کند که این «عدم تقارن» به تبیین انقیاد تاریخی روستا توسط شهر از آغ
از تمدن کمک می کند، و کارل مارکس را انتقاد می کند که این انقیاد را به درستی در نظریه ماتریالیسم تاریخی خود در نظر نگرفته است. جرجسکو-روگن توضیح می دهد که کشاورزی مکانیزه مدرن از نظر تاریخی در نتیجه فشار فزاینده جمعیت بر زمین های قابل کشت توسعه یافته است. اما کاهش این فشار با استفاده از مکانیزاسیون تنها منبع کمیاب تر ورودی را جایگزین ورودی فراوان تر تابش خورشیدی کرده است: ماشین آلات، کودهای شیمیایی و آفت کش ها همگی برای کارکرد خود به منابع معدنی متکی هستند و کشاورزی مدرن را پیش می برند. - و سیستم های صنعتی پردازش و توزیع مواد غذایی مرتبط با آن - تقریباً به همان اندازه که بخش صنعت همیشه به ذخایر معدنی زمین وابسته بوده است. جورجسکو-روگن هشدار می دهد که این وضعیت دلیل اصلی کاهش گنجایش برد زمین است. در واقع، ازدیاد جمعیت روی زمین تا حد زیادی یک پدیده درازمدت پویا است که محصول جانبی کمبودهای معدنی محدودتر است. فرایند تولید و مدل جریان صندوق. مدل اقتصاد جرجسکو-روگن ناشی از نارضایتی او از نظریه تابع تولید و همچنین مدل داده-ستانده اقتصاد است که توسط واسیلی لئونتیف، برنده جایزه نوبل ایجاد شد. جرجسکو-روگن متوجه شد که تو
لید را نمی توان به اندازه کافی با موجودی تجهیزات و موجودی های دیگر یا فقط با جریان ورودی ها و خروجی ها توصیف کرد. ترکیب این دو توصیف ضروری بود. برای تکمیل تصویر، لازم بود مفهوم جدید «صندوق» نیز اضافه شود. در مدل تولید جرجسکو-روگن، یک عامل صندوق یا نیروی کار، زمین کشاورزی، یا سرمایه ساخت بشر است که خدمات مفیدی را در هر مقطع زمانی ارائه می کند. عامل «ذخایر» یک ماده یا انرژی ورودی است که می تواند به دل خواه جمع شود. یک عامل «جریان» سهامی است که در یک دوره زمانی پخش شده است. عوامل صندوق عوامل فرایند اقتصادی را تشکیل می دهند و عوامل جریان توسط این عوامل استفاده یا عمل می کنند. برخلاف عامل سهام، فاکتور صندوق را نمی توان به دل خواه مورد استفاده قرار داد یا انباشته کرد، زیرا نرخ بهره برداری از آن به ویژگی های فیزیکی متمایز صندوق بستگی دارد (مثلاً نیروی کار و زمین های زراعی ممکن است در صورت مناسب بودن، خطر استفاده بیش از حد و فرسودگی را داشته باشند). بر خلاف نظریه تولید نئوکلاسیک، جرجسکو-روگن طبیعت را به عنوان منبع اولیه انحصاری همه عوامل تولید معرفی می کند. طبق قانون اول ترمودینامیک، ماده و انرژی در اقتصاد نه ایجاد م
ی شوند و نه از بین می روند (اصل حفاظت). طبق قانون دوم ترمودینامیک- قانون آنتروپی - آنچه در اقتصاد اتفاق می افتد این است که تمام ماده و انرژی از حالت های موجود برای اهداف انسانی به حالت های غیرقابل دس ترس برای اهداف انسانی تبدیل می شود (اصل تخریب). این دگرگونی فرآیندی یک طرفه و برگشت ناپذیر را تشکیل می دهد. در نتیجه، منابع طبیعی با ارزش (آنتروپی کم) توسط ورودی های اقتصاد تأمین می شود. منابع از طریق اقتصاد جریان می یابد و در طول مسیر به کالا تبدیل می شود. و زباله های بی ارزش و آلودگی (آنتروپی بالا) در نهایت در پایان خروجی انباشته می شوند. بشر در طبیعت زندگی می کند و ما بقایای خود را به طبیعت برمی گردانیم. با انجام این کار، آنتروپی سیستم ترکیبی اقتصاد طبیعت به طور پیوسته افزایش می یابد. وجود جریان های منابع طبیعی در مدل تولید جرجسکو-روگن (تابع تولید) این مدل را از مدل های اقتصاد کلان کینزی، اقتصاد نئوکلاسیک و همچنین اقتصاد کلاسیک متمایز می کند. - هر چند نه در همه موارد - انواع مارکسیسم تنها در اقتصاد بوم شناختی جریان های منابع طبیعی به طور مثبت به عنوان یک مبنای نظری معتبر برای مدل سازی و تحلیل اقتصادی شناخته می
شوند. بعدها، مدل تولید جرجسکو-روگن اساس انتقاد او از اقتصاد نئوکلاسیک را تشکیل داد. از دهه ۱۹۸۰، اقتصاددانان زیادی روی مدل جریان وجوه جریان جورجسو-روگن کار می کردند. در سال ۱۹۹۲، ماریو مورونی توسعه ای از مدل صندوق جریان را برای تحلیل کاربردی ارائه کرد. این مدل در برخی از مطالعات موردی در مورد صنعت نساجی، دستگاه های الکترونیکی برای صنعت مخابرات، صنعت کفش، و صنعت کراوات پیاده سازی شده است. مبارزه اقتصادی انسان و تکامل اجتماعی بشر (اقتصاد زیستی). جرجسکو-روگن در نظریه اجتماعی خود استدلال می کند که مبارزه اقتصادی انسان برای کسب و کار و معیشت، ادامه و گسترش مبارزه بیولوژیکی او برای حفظ زندگی و بقا است. این مبارزه بیولوژیکی از زمان ظهور انسان غالب بوده است و ماهیت مبارزه با اختراع پول به عنوان وسیله مبادله تغییر نکرده است. بر خلاف حیوانات، انسان ابزارهای برون تنی، یعنی ابزار و تجهیزات ساخته است. این سازها توسط انسان تولید می شوند و جزئی از بدن او نیستند. در عین حال، تولید یک کار اجتماعی است و نه فردی. این وضعیت تلاش انسان برای حفظ زندگی و بقا را به یک درگیری اجتماعی تبدیل کرده است که در مقایسه با حیوانات منحصربه فر
د است. جرجسکو-روگن در تضاد دیدگاه خود با دیدگاه کارل مارکس اظهار می دارد: جرجسکو-روگن اذعان می کند که وقتی انسان تلاش می کند توزیع دست رسی به منابع مادی در جامعه را به طور اساسی تغییر دهد، ممکن است منجر به جنگ یا انقلاب شود. اما حتی اگر جنگ ها و انقلاب ها بازتوزیع های موردنظر را به همراه داشته باشند، مبارزه اقتصادی انسان و درگیری اجتماعی باقی خواهد ماند. جرجسکو-روگن ادعا می کند که در هر نظم اجتماعی حاکمانی وجود خواهند داشت و حکم رانی خواهند کرد و این حکم عمدتاً ادامه مبارزه بیولوژیکی برای حفظ زندگی و بقا است. در این شرایط مادی، طبقات حاکم گذشته و حال، همواره برای دفاع از امتیازات خود و حفظ رضایت حاکمان به زور، ایدئولوژی و دست کاری متوسل می شوند. ژرژسکو-روگن اشاره می کند که این واقعیت تاریخی به کمونیسم ختم نمی شود؛ کاملاً برعکس، در دوران کمونیسم و فراتر از آن نیز ادامه دارد. سازمان دهی خواهد شد، در غیر این صورت با طبیعت بیولوژیکی انسان مغایر خواهد بود. بعدها، جرجسکو-روگن اصطلاح «بیواکونومیکس» (اقتصاد زیستی) را برای توصیف دیدگاه خود مبنی بر این که مبارزه اقتصادی انسان ادامه مبارزه بیولوژیکی است، معرفی کرد. او د
ر سال های پایانی قصد داشت کتابی با موضوع اقتصاد زیستی بنویسد، اما به دلیل کهولت سن نتوانست آن را به پایان برساند. فشار جمعیت، فرسودگی منابع معدنی و پایان بشر. جرجسکو-روگن دیدگاه بدی نسبت به طبیعت انسان و آینده بشر دارد. از یک طرف بحث کلی او این است که گنجایش برد زمین - یعنی ظرفیت زمین برای حفظ جمعیت انسانی و سطح مصرف - با استخراج و استفاده از ذخایر محدود منابع معدنی زمین در حال کاهش است. اما از سوی دیگر، او متوجه می شود که مهار کردن خود، به طور جمعی با مبنایی دائمی و داوطلبانه به نفع نسل های آینده است اما با طبیعت بیولوژیکی ما به عنوان یک گونه در تضاد است. ما نمی توانیم به خودمان کمک کنیم. در نتیجه، اقتصاد جهانی تا سقوطی اجتناب ناپذیر رشد خود را ادامه خواهد داد. او پیش بینی می کند که از آن نقطه به بعد، کمبودهای روزافزون باعث بدبختی گسترده، تشدید درگیری های اجتماعی در سراسر جهان، و تشدید مبارزه اقتصادی انسان برای کار و کسب و معیشت خواهد شد. گونه ما یک «اسپاسم بیولوژیکی» خواهد داشت و در نهایت به پایان خود بشریت می پردازد، زیرا انسان قبلاً به طور کامل و غیرقابل برگشت به اقتصاد صنعتی برای وجود بیولوژیکی خود وابست
ه شده است. ما قرار نیست آن را بسازیم؛ ما محکوم به سقوط و نابودی هستیم. جورجسکو-روگن پیش بینی می کند: دیدگاه «خطر وجودی» و فجایع آخرالزمانی شدیداً بدبینانه جرجسکو-روگن در مورد فرسودگی منابع معدنی جهانی بعداً توسط رابرت آیرس مقابله کرد. کارهای بعد از اثر بزرگ. جرجسکو-روگن در سال های پس از انتشار اثر بزرگ خود در سال ۱۹۷۱ و تا زمان مرگش در سال ۱۹۹۴، تعدادی مقاله منتشر کرد که در آن بیش تر دیدگاه های خود را توسعه داد. انتقاد از اقتصاد نئوکلاسیک (تقابل پایداری ضعیف و قوی). جرجسکو-روگن با انتقاد از اقتصاد نئوکلاسیک استدلال می کند که نظریه تولید نئوکلاسیک وقتی اقتصاد را به عنوان یک سیستم مکانیکی، دایره ای و بسته، بدون ورودی و خروجی نشان می دهد، نادرست است. ارائه نادرستی مانند این، فرسودگی منابع معدنی در انتهای ورودی، و ایجاد زباله و آلودگی در انتهای خروجی را در نظر نمی گیرد. از نظر جرجسکو-روگن، اقتصاد به وسیله مدل تولید-صندوق جریان خودش به طور دقیق تر عمل می کند. به علاوه، جرجسکو-روگن در می یابد که اقتصاد نئوکلاسیک تمایل دارد مشکل نحوه تخصیص منابع معدنی پایان ناپذیر بین نسل های کنونی و آینده را نادیده بگیرد. جرجسکو-رو
گن اشاره می کند که مکانیسم های بازار عرضه و تقاضا به طور سیستماتیک قادر به حل مشکل تخصیص بین نسلی به شیوه ای درست و منصفانه نیستند، زیرا نسل های آینده در بازار امروز حضور ندارند و نمی توانند نقشی در تصمیم گیری داشته باشند. این ناهنجاری از مکانیسم های بازار است - یا شکست بازار زیست محیطی - توسط جرجسکو-روگن به عنوان «دیکتاتوری زمان حال بر آینده» توصیف شده است. در مورد این موضوع، اقتصاددانان برجسته و برندگان جایزه نوبل رابرت سولو و جوزف استیگلیتز، دو مخالف اصلی جرجسکو-روگن در دانشگاه در دهه ۱۹۷۰، روایت خود را از رویکرد جریان اصلی نئوکلاسیک به اقتصاد منابع تجدیدناپذیر بیان کرده اند: هر دو ادعا می کنند که در سراسر جهان، قابلیت جایگزینی سرمایه انسانی به جای سرمایه طبیعی یک امکان واقعی است. از این رو، هرگونه نگرانی در مورد تخصیص بین نسلی ذخایر معدنی باید تا حدودی کاهش یابد (به گفته سولو). یا حتی به کلی نادیده گرفته شده است (به گفته استیگلیتز). موضع سولو و استیگلیتز (و همچنین سایر نظریه پردازان هم فکر در سنت نئوکلاسیک) بعدها توسط کری ترنر، اقتصاددان محیط زیست، «پایداری ضعیف» نامیده شد. در پاسخ به موضع سولو و استیگلیت
ز، جرجسکو-روگن استدلال می کند که اقتصاددانان نئوکلاسیک معمولاً متوجه تفاوت مهم بین منابع مادی و منابع انرژی در فرایند اقتصادی نمی شوند. این جایی است که مدل تولید او با صندوق جریان وارد عمل می شود. منظور جرجسکو-روگن این است که فقط منابع مادی را می توان به سرمایه ساخت بشر تبدیل کرد. از سوی دیگر، منابع انرژی را نمی توان تا این حد تبدیل کرد، زیرا از نظر فیزیکی تبدیل انرژی به ماده غیرممکن است و ماده همان چیزی است که سرمایه انسان ساخته از آن تشکیل شده است. در اصطلاح خود جرجسکو-روگن، انرژی ممکن است به شکل یک عامل ذخیره (ذخایر معدنی در طبیعت)، یا یک عامل جریان (منابع تغییریافته در اقتصاد) باشد. اما هرگز عامل صندوق (سرمایه ساخت انسان در اقتصاد) نیست. از این رو، جایگزینی سرمایه های ساخته شده توسط انسان به جای منابع انرژی از نظر فیزیکی غیرممکن است. علاوه بر این، همه منابع مادی به سرمایه های ساخته دست بشر تبدیل نمی شوند. در عوض، برخی از منابع مادی مستقیماً به کالاهای مصرفی تبدیل می شوند که دوام محدودی دارند. در نهایت، در طول زمان، تمام سرمایه های ساخته شده توسط انسان مستهلک، فرسوده و نیاز به جایگزینی دارد. اما سرمایه های
قدیم و جدید دست ساخته از ابتدا از منابع مادی ساخته شده اند. در مجموع، جرجسکو-روگن می گوید، فرایند اقتصادی در واقع فرآیندی با آنتروپی به طور پیوسته در حال افزایش است، و مفهوم «مکانیکی» جایگزینی همه جانبه رایج در اقتصاد نئوکلاسیک غیرقابل دفاع است. برخلاف موضع نئوکلاسیک، جرجسکو-روگن استدلال می کند که عوامل جریان و عوامل صندوق (یعنی منابع طبیعی و سرمایه های ساخته شده توسط انسان) اساساً مکمل یکدیگر هستند، زیرا هر دو در فرایند اقتصادی برای داشتن یک اقتصاد کارآمد مورد نیاز هستند؛ بنابراین نتیجه گیری جرجسکو-روگن این است که تخصیص منابع معدنی تمام شدنی بین نسل های کنونی و نسل های آینده مشکل بزرگی است که نمی توان و نباید آن را نادیده گرفت: «به نظر می رسد هیچ راهی برای از بین بردن دیکتاتوری حال بر آینده وجود ندارد. اگرچه ممکن است هدف ما این باشد که آن را تا حد امکان قابل تعدیل کنیم.» پیروان و مفسران جرجسکو-روگن از آن زمان دربارهٔ عدم امکان وجودی تخصیص ذخایر محدود منابع معدنی زمین به طور مساوی در میان تعداد نامعلومی از نسل های کنونی و آینده بحث می کنند. این نسل احتمالاً برای ما ناشناخته می ماند، زیرا راهی وجود ندارد که ا
ز پیش بدانیم چه زمانی بشر با انقراض روبه رو خواهد شد. در واقع، "هر" گونه تخصیص بین زمانی قابل تصور سهام، ناگزیر به افت اقتصادی جهانی در برخی نقاط آینده خواهد رسید. این رویکرد به چشم انداز بشر در اقتصاد نئوکلاسیک وجود ندارد. موضع جرجسکو-روگن، از جمله انتقاد او از اقتصاد نئوکلاسیک، بعدها توسط کری ترنر «پایداری قوی» نامیده شد. بعدها، طبقه بندی ترنر از پایداری «ضعیف» و «قوی» در اقتصاد بوم شناختی ادغام شد. با این حال، برخلاف استفاده گسترده از طبقه بندی ساده کننده ترنر، جرجسکو-روگن هرگز از نظر خود با عنوان «پایداری قوی» یا هر گونه دیگری از پایداری یاد نکرد. انتقاد از اقتصاد پایدار دالی. هرمان دالی، اقتصاددان برجسته زیست محیطی و نظریه پرداز وضعیت پایدار، شاگرد سابق و مورد حمایت جرجسکو-روگن است. در دهه ۱۹۷۰، دالی مفهوم اقتصاد حالت پایدار را توسعه داد، که به موجب آن، اقتصاد متشکل از یک انبار ثابت ثروت فیزیکی (سرمایه ساخت بشر) و یک انبار ثابت از مردم (جمعیت) را تشکیل می دهد. توسط یک جریان حداقلی از منابع طبیعی (یا به قول او «خروجی») حفظ می شود. دالی استدلال می کند که این اقتصاد پایدار برای حفظ تأثیرات زیست محیطی انسانی
در محدوده های بیوفیزیکی و ایجاد انصاف تخصیصی بیشتر بین نسل های کنونی و آینده با توجه به استفاده از منابع معدنی ضروری و مطلوب است. جرجسکو-روگن در چندین مقاله از مفهوم اقتصاد ثابت شاگردش انتقاد کرد. جرجسکو-روگن استدلال می کند که اقتصاد پایدار دالی هیچ رستگاری زیست محیطی برای نوع بشر فراهم نخواهد کرد، به ویژه در درازمدت. با توجه به این واقعیت زمین شناسی که کانه های معدنی به طور بسیار ناهمواری در پوسته زمین انباشته و متمرکز شده اند، اکتشاف و استخراج منابع معدنی دیر یا زود با اصل کاهش بازدهی مواجه خواهد شد، که به موجب آن فعالیت های استخراج به سمتی سوق داده می شود که سایت ها و عیارهای پایین تری از سنگ معدن در دسترس خواهد بود؛ بنابراین در طول زمان هزینه های استخراج و قیمت بازار برای مقدار فزاینده منابع افزایش خواهد یافت. در نهایت، تمام مواد معدنی تمام می شوند، اما فرسودگی "اقتصادی" مدت ها قبل از این که فرسودگی "فیزیکی" پشتوانه نهایی را برای فعالیت های بیشتر فراهم کند، خود را نشان می دهد: هنوز ذخایری از منابع در پوسته باقی خواهند ماند، اما غلظت زمین شناسی این ذخایر کم خواهد بود. از این رو، ادامه استخراج بی نتیجه خوا
هد بود و بازار این منابع از بین خواهد رفت. این پویایی بلندمدت خود را از طریق هر سیستم اقتصادی، صرف نظر از موقعیت جغرافیایی سیستم، اندازه و وضعیت توسعه آن (اعم از یک حالت مترقی، ثابت یا رو به زوال) به کار خواهد گرفت. جرجسکو-روگن خاطرنشان می کند که در واقع، استدلال هایی که دالی در حمایت از اقتصاد وضعیت پایدار خود ارائه می کند، با قدرت بیشتری در حمایت از اقتصاد در حال نزول به کار می رود. تا جایی که ممکن است در آینده، «رشد اقتصادی صفر مطلوب تر از رشد منفی است» درست به نظر برسد. جرجسکو-روگن همچنین از دالی انتقاد می کند که مشخص نکرده است سرمایه های ساخته شده توسط انسان و جمعیت انسانی "در چه سطوحی" باید در حالت ثابت نگه داشته شوند. جرجسکو-روگن به جای اقتصاد ثابت دالی، به اصطلاح «برنامه زیست اقتصادی حداقلی» خود را پیشنهاد کرد، که شامل محدودیت های کمی حتی کم تر از آن هایی بود که دالی پیشنهاد کرد. هرمان دالی قضاوت معلم خود را در این زمینه پذیرفته است: برای جبران اصل بازده نزولی در استخراج منابع معدنی، به تدریج باید سهم بیش تری از سرمایه و نیروی کار به اقتصاد منتقل شود. در نتیجه ساختار اولیه هر سیستم حالت پایدار را منحر
ف می کند. مهم تر از آن این است که اقتصاد پایدار تنها در به تعویق انداختن و نه جلوگیری از فرسودگی منابع معدنی اجتناب ناپذیر، عمل می کند. دالی در پاسخ به انتقاد جرجسکو-روگن می گوید: «یک اقتصاد با وضعیت ثابت نمی تواند برای همیشه دوام بیاورد، اما نه یک اقتصاد در حال رشد، نه یک اقتصاد رو به زوال». دالی استدلال کلی جرجسکو-روگن را تأیید می کند که "گنجایش برد" زمین در حال کاهش است، زیرا بشر در حال استخراج ذخایر معدنی است. به همین ترتیب، علاوه بر جرجسکو-روگن و دالی، چندین اقتصاددان دیگر در این زمینه توافق کرده اند که اقتصاد با وضعیت ثابت به خودی خود راه حل بلندمدتی برای «مشکل آنتروپی» پیش روی بشر نیست. ارزیابی های فناوری از منظر تاریخی. جرجسکو-روگن در ارزیابی های فناوری خود، اصول ترمودینامیکی را در زمینه تاریخی گسترده تر، از جمله آینده بشریت، به کار می برد. بر اساس اصطلاحات جرجسکو-روگن، یک فناوری تنها زمانی «قابل دوام» است که بتواند انرژی مازادی به اندازه کافی برای حفظ عمل کرد خود، به اضافه مقداری انرژی اضافی که برای استفاده های دیگر باقی مانده است، بازگرداند. اگر این معیار برآورده نشود، فناوری مورد نظر فقط «امکان پذی
ر» است (اگر اصلاً قابل اجرا باشد)، اما «قابل اجرا» نیست. هر دو فن آوری قابل دوام و امکان پذیر برای عملی شدن خود به جریان ثابت منابع طبیعی بستگی دارند. جرجسکو-روگن استدلال می کند که اولین فن آوری قابل دوام در تاریخ بشر آتش بود. با مهار آتش، انسان می توانست همه جنگل ها را بسوزاند. همچنین امکان پخت غذا و به دست آوردن گرما و محافظت از خود وجود داشت. جرجسکو-روگن با الهام از اسطوره یونان باستان پرومتئوس، تیتانی که آتش را از خدایان دزدید و به انسان داد، آتش را «نخستین ره آورد پرومتئوس» می داند. به گفته جرجسکو-روگن، ره آورد مهم بعدی پرومتئوس از همان نوع اول، دامپروری، تغذیه از علف و سایر زیست توده ها (مانند آتش) بود. بسیار دیرتر در تاریخ بشر، ماشین بخار به عنوان ره آورد مهم پرومتئوسی از نوع "دوم"، و تغذیه از زغال سنگ به وجود آمد. اختراع موتور بخار تخلیه آب های زیرزمینی را که به چاه های معدن سرازیر می شوند امکان پذیر ساخت و سپس زغال سنگ استخراج شده می توانست به عنوان سوخت برای موتورهای بخار دیگر مورد استفاده قرار گیرد. این فناوری انقلاب صنعتی در بریتانیا را در نیمه دوم قرن هجدهم به پیش برد و به موجب آن اقتصاد انسان با
توجه به ذخایر معدنی زمین در مسیری طولانی و غیرقابل بازگشت سوق داده شده است. جرجسکو-روگن موتور احتراق داخلی و راکتور شکافت هسته ای را به عنوان نمونه های بعدی دیگر از ره آوردهای پرومتئوسی از نوع دوم، یعنی موتورهای حرارتی که از سوخت معدنی تغذیه می کنند (به ترتیب نفت و اورانیوم (به اضافه توریم)) فهرست می کند. جرجسکو-روگن با ره آورد پرومتئوسی از نوع سوم، کلکتور خورشیدی را توصیف می کند که یک انرژی خالص خروجی به اندازه ای خیلی بزرگ، برای تأمین تمام انرژی ورودی مورد نیاز برای تولید یک کلکتور خورشیدی دیگر و از همان نوع را تولید می کند. در نتیجه یک تولید مثل سریالی از انرژی خورشیدی، این واقعیت که کلکتورهای خورشیدی از انواع مختلف بیش از یک قرن بدون ایجاد پیشرفتی در بهره وری انرژی، در مقیاس قابل توجهی کار می کردند. جرجسکو-روگن به این نتیجه رسید که در زمان او هنوز هیچ ره آورد پرومته ای مانند آن در جهان وجود ندارد. تنها ره آورد کلکتورهای خورشیدی در دسترس بود، که او آن را «انگل» می نامید، زیرا مانند هر انگل دیگری با توجه به ورودی های زمینی انرژی، برای ساخت و بهره برداری آن ها عمل می کرد. این ره آورد نمی تواند بدون میزبان خ
ود زنده بماند («میزبان» منبع ورودی های زمینی است). جرجسکو-روگن معتقد بود که برای این که یک اقتصاد مانند انرژی خورشیدی در سراسر جهان خودنگه دار انرژی باشد، هنوز به شیوه پرومتئوسی اختراع نشده است. بعدها، برخی از محققان استدلال کردند که کارایی کلکتورهای خورشیدی از زمانی که جورجسکو-روگن این ارزیابی ها را انجام داد، به طور قابل توجهی افزایش یافته است. جرجسکو-روگن همچنین خاطرنشان می کند که صرف نظر از کارایی هر نوع خاص از کلکتورهای خورشیدی، اشکال عمده انرژی خورشیدی "به خودی خود" در مقایسه با سوخت های فسیلی و اورانیوم (و توریم) خاصیت پراکنده و کم شدت تابش خورشیدی است. از این رو، تجهیزات مادی زیادی به عنوان ورودی در سطح زمین برای جمع آوری، تمرکز و ذخیره یا تبدیل تابش در مقیاس صنعتی مورد نیاز است. جورجسکو-روگن معتقد است که این تجهیزات مادی ضروری به عملیات «انگلی» انرژی خورشیدی می افزاید. جرجسکو-روگن با ارزیابی توان هم جوشی به عنوان یک منبع احتمالی انرژی در آینده، این عقیده را مطرح کرد که در رابطه با همجوشی محصورسازی مغناطیسی، هیچ راکتوری ساخته نخواهد شد که به آن اندازه بزرگ باشد که بتواند فشار حرارتی شدید حاصل از همجوش
ی دوتریوم/تریتیوم پلاسمایی را تحمل کند.او یکی دیگر از فناوری های بزرگ انرژی همجوشی را که در زمان او مورد تحقیق قرار گرفته بود، ارزیابی نکرد- و هنوز در حال تحقیق است – یعنی همجوشی محصورسازی اینرسی. همه این ارزیابی های فناوری فقط مربوط به منابع انرژی است و نه با منابع مادی. جرجسکو-روگن بر این نکته تأکید کرد که حتی با وجود تکثیر کلکتورهای خورشیدی در سراسر کره زمین، یا ظهور نیروی هم جوشی یا هر دو، هر اقتصاد صنعتی هم چنان به جریان ثابت منابع مادی استخراج شده از پوسته زمین به ویژه فلزات وابستگی دارد. او مکرراً استدلال کرد که در آینده (دور) کمبود منابع مادی زمینی و نه منابع انرژی است که الزام آورترین محدودیت را بر اقتصاد انسان روی زمین تحمیل خواهد کرد. جرجسکو-روگن از آن جایی که هیچ دیدگاهی دربارهٔ فضا نداشت، در ارزیابی این فناوری نوظهور و در مورد استخراج سیارکی یا هر نوع شناخته شده دیگری مانند مستعمره سازی فضایی به عنوان پتانسیل هایی برای جبران انرژی در آینده که بشر با آن مواجه است، مطلبی نگفت: او متقاعد شده بود که در کل طول عمر، گونه ما برای تمام اهداف عملی تنها در زمین محصور خواهد ماند. جنجال ها. کار جرجسکو-روگن ت
ا حدودی به دلیل اشتباهات ناشی از درک ناکافی او ازترمودینامیک لکه دار شد. جرجسکو-روگن در حین کار بر روی "قانون آنتروپی و فرایند اقتصادی" این درک را داشت که قانون آنتروپی هم برای منابع انرژی و هم برای منابع مادی به خوبی اعمال می شود، و بسیاری از استدلال هایش در این کار بر این درک استوار است. اما برای جرجسکو-روگن، این درک درست بود- و هنوز هم هست- نادرست: در ترمودینامیک درست، قانون آنتروپی در مورد انرژی صدق می کند، اما در مورد مواد در مقیاس ماکروسکوپی (یعنی نه برای منابع مادی) اعمال می شود. بعداً، زمانی که جرجسکو-روگن به اشتباه خود پی برد، واکنش او از چندین مرحله تفکر و پالایش گذشت و در نهایت منجر به تدوین قانون فیزیکی جدید، یعنی قانون چهارم ترمودینامیک شد. این قانون چهارم می گوید که بازیافت کامل مواد غیرممکن است. هدف قانون چهارم پیشنهادی جرجسکو-روگن اثبات ادعای اولیه او بود مبنی بر این که نه تنها منابع انرژی، بلکه منابع مادی نیز در معرض تخریب فیزیکی عمومی و غیرقابل برگشت قرار دارند و این زمانی است که در فعالیت های اقتصادی مورد استفاده قرار گیرند. علاوه بر این، او اصطلاح «آنتروپی مادی» را برای توصیف این تخریب فیز
یکی منابع مادی معرفی کرد. خود جرجسکو-روگن در مورد این راه حل آزمایشی اطمینان نداشت. او از این که سوءتعبیر کرده بود، خجالت می کشید و در نتیجه، اعمال صحیح قانون فیزیکی را که بخشی از عنوان کار بزرگ او را تشکیل می داد، بیش از حد طولانی کرد. او پذیرفت که به عنوان یک تازه کار جسور وارد علم ترمودینامیک شده است. او که به بین رشته ای بودن این کار آگاه بود، نگران بود که فیزیک دانان تمام کارهای او را به عنوان کاری آماتوری رد کنند. این مخمصه تا آخر عمر او را آزار می داد. جرجسکو-روگن در آخرین مقاله منتشرشده خود در مورد این موضوع قبل از مرگش، عقیده خود را به یاد آورد، زمانی که قبلاً با مفهوم «پراکندگی ماده» که توسط فیزیک دان آلمانی و برنده جایزه نوبل ماکس پلانک برای توضیح وجود غیرقابل برگشت استفاده شده بود، برخورد کرد. فرآیندهای فیزیکی که در آن هیچ تبدیل هم زمان انرژی صورت نمی گرفت. جرجسکو-روگن در این باور تسلی یافت که مفهوم «اتلاف ماده» که توسط فیزیک دانی با مقام پلانک استفاده می شود، قانون چهارم او و مفهوم آنتروپی مادی را به طور قاطع اثبات می کند. فرمول بندی قانون چهارم ترمودینامیک توسط جرجسکو-روگن و مفهوم آنتروپی مواد ب