Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دِر آنگِریف (؛ به معنای حمله) یک روزنامه پروپاگاندای آلمانی بود که در سال ۱۹۲۷ توسط یوزف گوبلز، گاولایتر حزب نازی در برلین، تأسیس شد. این روزنامه ابزار اصلی حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان (NSDAP) برای تبلیغات و نفرت پراکنی، به ویژه در پایتخت آلمان، بود. "در آنگریف" تا پایان جنگ جهانی دوم در اروپا در سال ۱۹۴۵ به انتشار خود ادامه داد. تاریخچه. تأسیس و سال های اولیه (۱۹۲۷–۱۹۳۳). یوزف گوبلز در سال ۱۹۲۶ به عنوان گاولایتر (رهبر منطقه ای حزب) به برلین فرستاده شد؛ شهری که به «برلین سرخ» شهرت داشت و پایگاه اصلی احزاب چپ گرا مانند سوسیال دموکرات ها و کمونیست ها بود. گوبلز برای مقابله با نفوذ این احزاب و جلب حمایت طبقه کارگر، روزنامه "در آنگriff" را در ۴ ژوئیه ۱۹۲۷ تأسیس کرد. شعار اولیه روزنامه «برای ستمدیدگان، علیه استثمارگران» بود تا وجهه ای سوسیالیستی و کارگری به آن ببخشد. با این حال، محتوای آن به سرعت به سمت یهودستیزی شدید، حملات شخصی به مخالفان سیاسی و تحریک به خشونت گرایش پیدا کرد. تیراژ اولیه روزنامه حدود ۲٬۰۰۰ نسخه بود، اما به تدریج و با افزایش قدرت نازی ها، نفوذ آن نیز بیشتر شد. سبک و محتوا. "در آنگریف" ب
ه سبک نوشتاری تهاجمی، عامیانه و جنجالی خود شهرت داشت. مقالات آن مملو از تهمت، دروغ و توهین به شخصیت های سیاسی جمهوری وایمار بود. یکی از اهداف اصلی حملات این روزنامه، برنهارد وایس، معاون یهودی رئیس پلیس برلین بود. گوبلز در مقالات متعددی با نام مستعار تحقیرآمیز «ایزیدور»، وایس را به عنوان نماد «سیستم فاسد» جمهوری وایمار معرفی می کرد و او را مورد تمسخر و افترا قرار می داد. کاریکاتورهای سیاسی، بخش مهمی از هویت بصری روزنامه بود. این کاریکاتورها که اغلب توسط هانس شوایتزر (با نام مستعار Mjölnir) کشیده می شد، دشمنان حزب نازی را به شکلی گروتسک و غیرانسانی به تصویر می کشیدند. پس از به قدرت رسیدن نازی ها (۱۹۳۳–۱۹۴۵). پس از به قدرت رسیدن آدولف هیتلر در سال ۱۹۳۳ و انتصاب گوبلز به عنوان وزیر پروپاگاندا، اهمیت "در آنگriff" افزایش یافت. تیراژ آن به شدت بالا رفت و به یکی از ارگان های اصلی تبلیغاتی رایش سوم تبدیل شد. با این حال، پس از سال ۱۹۳۳، گوبلز به دلیل مشغله های وزارتی، کمتر در مدیریت مستقیم روزنامه نقش داشت. این روزنامه در طول جنگ جهانی دوم به ابزاری برای حفظ روحیه عمومی (از طریق انتشار اخبار پیروزی های ساختگی) و توجیه
سیاست های جنگ طلبانه و نسل کشانه ی رژیم نازی تبدیل شد. انتشار آن تا آخرین روزهای نبرد برلین در ۲۴ آوریل ۱۹۴۵ ادامه یافت. میراث. "در آنگریف" به عنوان یکی از نمونه های کلاسیک استفاده از رسانه برای پروپاگاندای سیاسی و گسترش نفرت شناخته می شود. این روزنامه نشان می دهد که چگونه یک رسانه می تواند به ابزاری برای بی ثبات کردن دموکراسی، انسانیت زدایی از مخالفان و آماده سازی افکار عمومی برای پذیرش خشونت و دیکتاتوری تبدیل شود. امروزه، صفحات این روزنامه توسط مورخان برای تحلیل روش های تبلیغاتی رژیم نازی مورد مطالعه قرار می گیرد.
فیلیپین در المپیک تابستانی ۱۹۸۸ که در سئول، کره جنوبی برگزار شد، با کاروانی متشکل از ۳۱ ورزشکار (۲۶ مرد و ۵ زن) در ۱۱ رشته ورزشی شرکت کرد و موفق به کسب ۱ مدال برنز شد. این کشور در جایگاه ۴۹ جدول مدال ها قرار گرفت.
ایلیا استولیتسا (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل صربستان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال بودوچنوست پودگوریتسا، باشگاه فوتبال نیوانگلند رولوشن، باشگاه فوتبال پارتیزان، باشگاه فوتبال او.اف.آی. کرت، باشگاه فوتبال بئوگراد، باشگاه فوتبال متالورگ دونتسک، و باشگاه فوتبال سنت ترویدنس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال صربستان بازی کرده است.
پاکستان در المپیک تابستانی ۱۹۸۸ که در سئول، کره جنوبی برگزار شد، با کاروانی متشکل از ۳۰ ورزشکار (تماماً مرد) در ۶ رشته ورزشی شرکت کرد و موفق به کسب ۱ مدال برنز شد. این کشور در جایگاه ۴۶ جدول مدال ها قرار گرفت.
روبر دوم (؛ ۱۲۴۸ – ۱۳۰۶) بین سال های ۱۲۷۲ تا ۱۳۰۶ دوک بورگونی و همچنین پادشاه اسمی تسالونیکی بود. روبر سومین پسر هیو چهارم، دوک بورگونی و یولاند درو بود. در سال ۱۲۸۴، رودلف هابسبورگ روبر را به عنوان دوک دوفینه منصوب کرد. این اتفاق با دو سال جنگ دنبال شد که با پرداخت ۲۰۰۰۰ لیور تورنو توسط فیلیپ چهارم، پادشاه فرانسه به روبر برای چشم پوشی از ادعای خود بر دوفینه پایان یافت. او از مذاکره کنندگان فرانسوی در پیمان پاریس (۱۳۰۳) بود که به جنگ گاسکون ۱۲۹۴–۱۳۰۳ پایان داد. روبر به رسم واگذاری بخش هایی از املاک بورگونی به پسران کوچکتر و به عنوان جهیزیه به دختران پایان داد. از آن پس، کل دوک نشین (البته با جهیزیه های قبلی کاهش یافته بود) از طریق حق ارشدیت به طور کامل به پسر ارشد دوک منتقل شد. مبدأ. همان طور که در وصیتنامه پدرش در سال ۱۲۷۲ تأیید شده است، او پنجمین و کوچک ترین پسر دوک بورگونی و بعداً پادشاه تسالونیکی، هیو چهارم، دوک بورگونی و همسر اولش، یولاند درو بود، که دختر روبر موناکیون، دختر دکتر کونیوم، روبرت براونت فیوم، بود. هیو چهارم تنها پسر دوک بورگونی، اودو سوم و آلیس ورگی بود. زندگی نامه. برادر بزرگترش اودو، وارث
دوک نشین بورگونی و کنت نور، اوسر و تونره، در سال ۱۲۶۶ به سرزمین مقدس رفت و دارایی های خود را برای دخترانش، تحت سرپرستی پدربزرگشان، هیو چهارم، به جا گذاشت. در حالی که او در عکا بود، به احتمال زیاد در همان سال، بر اثر بیماری درگذشت. برادر دومش ژان، لرد بوربون از سال ۱۲۶۲، در سال ۱۲۶۶ وارث دوک نشین بورگونی هم شد؛ اما ژان نیز در سال ۱۲۶۸ درگذشت؛ بنابراین روبر، همان طور که در وصیت نامه پدرش در سال ۱۲۷۲ تأیید شده است، وارث دوک نشین بورگونی شد. در اکتبر همان سال، هیو چهارم دوک نشین را در ازای حق انتفاع به پسرش، روبر، واگذار کرد. اما در همان ماه درگذشت. هیو در ۳۰ اکتبر ۱۲۷۲ (۳ نوامبر ۱۲۷۲) درگذشت و عناوین دوک بورگونی و پادشاه اسمی تسالونیکی را برای آخرین پسرش از ازدواج اولش، روبر، به جا گذاشت. روبر در جنگ "سه روبر"، علیه روبر، کنت نور و روبر، کنت کلرمون، که با یکدیگر متحد بودند، درگیر بود. تنها مداخله فیلیپ سوم، پادشاه فرانسه، که خود را به عنوان میانجی پیشنهاد کرد، مشکلات بین روبر، دوک بورگونی و دو رابرت، کنت ها را حل کرد و دوک نشین را به روبر دوم تثبیت نمود. این توافق، که منوط به رسیدن چارلز مارتل به سن قانونی ازدو
اج بود، مخالفان زیادی داشت: کنت فیلیپ اول ساووی، دوک روبر دوم بورگونی، کنت فرانش-کنته، اتو چهارم، کنت بورگونی و دیگر اربابان فئودال پرووانس و بورگونی. با این حال، جاه طلبی های شارل برای پادشاهی آرل، همراه با تمام جاه طلبی های دیگرش، با شکستی که پس از مراسم عشای ربانی سیسیل متحمل شد، خنثی شد. بین سال های ۱۲۷۹ و ۱۲۸۰، روبر با اتو چهارم، کنت بورگونی قرارداد ازدواجی برای پسر اول و وارثش، جان، چند ماهه، با دختر اول و وارث اتو چهارم، آلیس، امضا کرد. با این حال، این طرح عملی نشد، زیرا جان بورگونی چند سال بعد درگذشت و آلیس بورگونی نیز اندکی پس از آن درگذشت. پادشاهان فرانسه، فیلیپ جسور و فیلیپ زیبا، مأموریت های مهمی را به رابرت واگذار کردند. فیلیپ زیبا او را به عنوان پیشکار اعظم فرانسه منصوب کرد. در سال ۱۲۹۷، فیلیپ زیبا او را برای مأموریتی حساس به رم انتخاب کرد، که در آن رابرت وصیت نامه ای نوشت و پسرش هیو را به عنوان جانشین خود معرفی کرد و تا زمان رسیدن هیو به سن قانونی، نیابت سلطنت را به همسرش، آگنس فرانسوی، سپرد. در سال ۱۳۰۲، او از فیلیپ زیبا در جنگ علیه فلاندری ها حمایت کرد. پس از بیماری در سال قبل، رابرت در ۲۱ مار
س ۱۳۰۶ درگذشت و پسرش هیو را به عنوان وارث، تحت سرپرستی مادرش، آگنس فرانسوی، باقی گذاشت و در سال ۱۳۰۵ درگذشت. در حالی که طبق سنگ قبر موجود در صومعه سیتئو، جایی که او به خاک سپرده شد، او در سال ۱۳۰۹ درگذشت. خانواده. پس از توافق ازدواج با پادشاه فرانسه، فیلیپ سوم جسور، در سال ۱۲۷۲، رابرت حدود سال ۱۲۷۴ با خواهر فیلیپ سوم، اگنس فرانس[۱۴] (۱۲۶۰–۱۳۲۷) ازدواج کرد، که طبق تأیید کرونیک آنونیم دِس روآ دو فرانس، اگنس کوچک ترین دختر (آخرین فرزند) پادشاه فرانسه، سنت لویی نهم (۱۲۱۵–۱۲۷۰) و مارگارت پرووانس (۱۲۲۱–۱۲۹۵) بود، که طبق گزارش وینسنتی بلوواسنسیس مموریال اومنیوم تمپوروم، دختر اول کنت پرووانس و کنت فورکالکیه، ریموند برنگوئر چهارم (۱۱۹۸–۱۲۴۵) و همسرش (طبق گزارش کرونیکل راهب بندیکتی انگلیسی، وقایع نگار تاریخ انگلیس، متیو پاریس (۱۲۰۰–۱۲۵۹)، هنگام توصیف ازدواج، بود. از دخترش النور با پادشاه انگلستان، هنری سوم)، بئاتریس ساووی (۱۲۰۶–۱۲۶۶). او در سال ۱۲۷۹ با آگنس، کوچک ترین دختر لوئی نهم، پادشاه فرانسه، ازدواج کرد. آنها فرزندان زیر را داشتند:
هانس شوایتزر (به آلمانی: Hans Schweitzer) (زاده ۲۵ ژوئیه ۱۹۰۱ – درگذشته ۱۵ سپتامبر ۱۹۸۰)، که بیشتر با نام مستعار میولنیر (Mjölnir) شناخته می شود، یک هنرمند و طراح گرافیک آلمانی بود که به عنوان یکی از مهم ترین هنرمندان تبلیغاتی حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان (NSDAP) فعالیت می کرد. او به ویژه برای کاریکاتورهای سیاسی اش در روزنامه در آنگریف و طراحی پوسترهای انتخاباتی و تبلیغاتی حزب نازی شهرت دارد. نام مستعار او، "میولنیر"، برگرفته از نام چکش ثور، خدای آذرخش در اساطیر نورس، بود که با ایدئولوژی ژرمنی مورد علاقه نازی ها همخوانی داشت. زندگی و فعالیت ها. سال های اولیه و پیوستن به حزب نازی. هانس شوایتزر در برلین متولد شد و از سنین جوانی به هنر و گرایش های سیاسی راست گرا علاقه نشان داد. او در سال ۱۹۲۶ به حزب نازی پیوست و به سرعت استعداد خود را در زمینه طراحی گرافیک و کاریکاتور در خدمت اهداف حزب قرار داد. سبک هنری قدرتمند و تهاجمی او مورد توجه یوزف گوبلز، گاولایتر برلین، قرار گرفت. فعالیت در "در آنگریف". با تأسیس روزنامه در آنگریف در سال ۱۹۲۷، شوایتزر به عنوان کاریکاتوریست اصلی این نشریه به کار گرفته شد. آثار او ن
قش کلیدی در شکل دهی به هویت بصری این روزنامه داشت. سبک او ترکیبی از رئالیسم قهرمانانه برای به تصویر کشیدن آلمانی های «آریایی»، اعضای اس آ و هیتلر، و کاریکاتورهای گروتسک و تحقیرآمیز برای نمایش دشمنان رژیم، به ویژه یهودیان، کمونیست ها و سوسیال دموکرات ها بود. کاریکاتورهای او از برنهارد وایس، معاون یهودی رئیس پلیس برلین، که با چهره ای زشت و بدشکل به تصویر کشیده می شد، در کنار مقالات توهین آمیز گوبلز، به بخشی ثابت از حملات روزنامه علیه جمهوری وایمار تبدیل شده بود. مناصب در رایش سوم. پس از به قدرت رسیدن نازی ها در سال ۱۹۳۳، شوایتزر به پاس خدماتش مورد تقدیر قرار گرفت و به مناصب مهمی در ساختار فرهنگی و هنری رایش سوم منصوب شد. در سال ۱۹۳۵، هیتلر او را به عنوان «کمیسر رایش برای طراحی هنری» ("Reichsbeauftragter für künstlerische Formgebung") منصوب کرد. او همچنین عضو هیئت رئیسه اتاق فرهنگ رایش ("Reichskulturkammer") بود و در سال ۱۹۳۷ به مقام استادی رسید. او در این دوران علاوه بر کاریکاتور، مسئولیت طراحی بسیاری از پوسترهای تبلیغاتی، تمبرهای پستی و نمادهای بصری رژیم نازی را بر عهده داشت. دوران پس از جنگ. پس از شکست آلمان
نازی در سال ۱۹۴۵، شوایتزر توسط نیروهای متفقین دستگیر شد. او در دادگاه های نازی زدایی به دلیل نقش کلیدی اش در پروپاگاندای نازی، به پرداخت ۵۰۰ رایش مارک جریمه محکوم شد. پس از آزادی، او به فعالیت های هنری خود ادامه داد و برای نشریه ها و سازمان های راست گرای افراطی در آلمان غربی کار می کرد. او در سال ۱۹۸۰ درگذشت. سبک و تأثیر. سبک هانس شوایتزر نمونه بارز هنر پروپاگاندای توتالیتر است. آثار او با خطوط قوی، رنگ های تند و پیام های مستقیم و ساده، به راحتی با توده ها ارتباط برقرار می کرد. او با خلق تصاویر قهرمانانه از نازی ها و چهره های شیطانی و غیرانسانی از دشمنانشان، نقشی اساسی در شکل دهی به افکار عمومی و توجیه خشونت های رژیم ایفا کرد. آثار او همچنان به عنوان نمونه های مهمی از چگونگی استفاده از هنر به عنوان یک سلاح سیاسی مورد مطالعه قرار می گیرند.
برنهارد وایس (به آلمانی: Bernhard Weiß) (زاده ۳۰ ژوئیه ۱۸۸۰ – درگذشته ۲۹ ژوئیه ۱۹۵۱) یک حقوق دان و مقام پلیس عالی رتبه آلمانی بود. او به عنوان معاون رئیس پلیس برلین در دوران جمهوری وایمار، یکی از سرسخت ترین مدافعان دموکراسی و حاکمیت قانون در برابر جنبش های افراطی، به ویژه حزب نازی، شناخته می شود. وایس به دلیل تبار یهودی و مواضع قاطعش علیه نازی ها، به هدف اصلی کارزارهای نفرت پراکنی یوزف گوبلز و روزنامه اش در آنگریف تبدیل شد. زندگی نامه. اوایل زندگی و تحصیلات. برنهارد وایس در یک خانواده یهودی لیبرال در برلین متولد شد. او در رشته حقوق در دانشگاه های برلین، مونیخ، فرایبورگ و وورتسبورگ تحصیل کرد و با مدرک دکترا فارغ التحصیل شد. در طول جنگ جهانی اول، او به عنوان افسر سواره نظام در ارتش آلمان خدمت کرد و به دلیل شجاعت در میدان نبرد، نشان معتبر صلیب آهنین درجه یک و دو را دریافت نمود. این سابقه نظامی بعدها در تضاد آشکار با تبلیغات نازی ها قرار گرفت که یهودیان را افرادی ترسو و غیرمیهن پرست معرفی می کردند. ریاست پلیس برلین. وایس در سال ۱۹۱۸ به پلیس جنایی برلین پیوست و به سرعت مدارج ترقی را طی کرد. در سال ۱۹۲۷، او به سمت
معاون رئیس پلیس برلین و رئیس پلیس سیاسی منصوب شد. او که یکی از اعضای حزب دموکرات آلمان (DDP) بود، عمیقاً به اصول دموکراتیک جمهوری وایمار باور داشت و پلیس را ابزاری برای حفاظت از آن می دانست. وایس با جدیت با خشونت های سیاسی گروه های افراطی چپ و راست مقابله می کرد. او بارها راهپیمایی ها و تشکل های شبه نظامی حزب نازی (اس آ) و حزب کمونیست (اتحاد مبارزان جبهه سرخ) را ممنوع اعلام کرد و با این کار، دشمنی هر دو گروه را برانگیخت. درگیری با یوزف گوبلز. با انتصاب یوزف گوبلز به عنوان گاولایتر نازی ها در برلین، برنهارد وایس به اصلی ترین هدف حملات شخصی و تبلیغاتی او تبدیل شد. وایس به عنوان یک مقام عالی رتبه، دموکرات و یهودی، تمام آن چیزی بود که نازی ها از آن نفرت داشتند و او را نماد «سیستم وایمار» می دانستند. گوبلز در روزنامه خود، "در آنگریف"، کارزاری بی امان و شخصی علیه وایس به راه انداخت. او نام کوچک و تحقیرآمیز «ایزیدور» را برای وایس ابداع کرد تا هویت یهودی او را برجسته کرده و وی را در انظار عمومی غیرآلمانی و منفور جلوه دهد. کاریکاتوریست روزنامه، هانس شوایتزر (میولنیر)، نیز به طور مداوم وایس را با چهره ای زشت و کلیشه ای
یهودستیزانه به تصویر می کشید. وایس با شجاعت در برابر این حملات ایستادگی کرد و بیش از ۶۰ بار از گوبلز به جرم افترا شکایت کرد. او در بسیاری از این دادگاه ها پیروز شد و گوبلز را مجبور به پرداخت جریمه کرد، اما این پیروزی های قانونی نتوانست جلوی ماشین پروپاگاندای نازی ها را بگیرد. برکناری و تبعید. در ژوئیه ۱۹۳۲ و در جریان کودتای پروس ("Preußenschlag")، دولت فدرال به رهبری فرانتس فون پاپن، دولت ایالتی سوسیال دموکرات پروس را منحل و وایس را از سمت خود برکنار کرد. این اقدام، ضربه بزرگی به ساختارهای دموکراتیک جمهوری زد. پس از به قدرت رسیدن هیتلر در ژانویه ۱۹۳۳، حکم بازداشت وایس صادر شد. او با کمک دوستانش موفق شد از آلمان بگریزد و ابتدا به پراگ و سپس به لندن رفت. خانواده او بعدها به او پیوستند. زندگی در تبعید و مرگ. برنهارد وایس باقی عمر خود را در تبعید در لندن گذراند و یک کسب وکار کوچک چاپ را اداره می کرد. او در سال ۱۹۵۱، یک روز پیش از تولد ۷۱ سالگی اش، بر اثر سرطان درگذشت. میراث. برنهارد وایس امروزه به عنوان نمادی از مقاومت دموکراتیک و حاکمیت قانون در برابر توحش فزاینده نازیسم در سال های پایانی جمهوری وایمار شناخته م
ی شود. داستان او نشان دهنده تراژدی مردی است که با تمام توان و با استفاده از ابزارهای قانونی تلاش کرد از یک جمهوری دموکراتیک دفاع کند، اما در نهایت مغلوب خشونت و پروپاگاندای بی امان یک جنبش توتالیتر شد. در سال های اخیر، توجه بیشتری به زندگی و فعالیت های او شده و چندین کتاب و نمایشگاه به او اختصاص یافته است. میدانی در برلین در مقابل ایستگاه قطار فریدریش اشتراسه و همچنین میدانی در نزدیکی مقر پلیس این شهر به نام او نام گذاری شده است.
سن لورنزو، تورین () کلیسایی به سبک باروک در تورین، مجاور کاخ سلطنتی تورین است. کلیسای فعلی توسط گوارینو گوارینی در طول سال های ۱۶۶۸ تا ۱۶۸۷ طراحی و ساخته شده است. تاریخچه. امانوئل فیلیبرت، دوک ساووی، یکی از رهبران ارتش های هابسبورگ پسرعمویش فیلیپ دوم اسپانیا بود. آنها قاطعانه ارتش های فرانسه را در نبرد سن-کوئنتین در شمال فرانسه در ۱۰ آگوست ۱۵۵۷، جشن سنت لارنس (سن لورنزو)، شکست دادند که بر نتیجه پیمان کاتئو-کامبرزی تأثیر گذاشت. در این پیمان، ساووی، از جمله تورین، به حکومت دوک بازگردانده شد. وقوع این نبرد در جشن سنت، انگیزه نامگذاری و طراحی کاخ ال اسکوریال توسط فیلیپ را برانگیخت. امانوئل فیلیبرت، در بازگشت به تورین در سال ۱۵۶۲، کلیسای قدیمی دوک نشین سانتا ماریا اد پرسپائه را که هنوز در نزدیکی ورودی وجود دارد، بازسازی کرد و این کلیسا را که به سنت لارنس تقدیم شده بود، بنا نهاد. ساخت کلیسای معاصر در سال ۱۶۳۴ آغاز شد. معمار گوارینو گوارینی، مبتکر بزرگی در اصول باروک بود که ابتدا توسط معمار بزرگ باروک رومی، فرانچسکو بورومینی، توسعه داده شد، به ویژه در بازی با جلوه های نوری و «ساختارشکنی» ارگانیک از نظم ها و اصول کلا
سیک ستون و پیشانی ستون ها. با این حال، گوارینی در سن لورنزو این موارد را فراتر برد. نقشه زمین نوعی مربع است که در سطح پیشانی ستون ها به هشت ضلعی تبدیل می شود و دوباره در سطح طاقچه های طاق ها به یک صلیب یونانی تبدیل می شود. باز هم، پایه گنبد در طرح دایره ای است، اما فانوس بالای آن هشت ضلعی است. خود گنبد توسط هشت دنده پشتیبانی می شود که شبکه ای مشابه آنچه در مساجد و کلیساهای رومانسک اسپانیا یافت می شود را تشکیل می دهند. به این روی هم قرار گرفتن - طبق استانداردهای مرسوم - نقشه های مرکزی متناقض، یک گروه کر بیضی شکل اضافه شده است. محراب بلند، که توسط یک طاق محدب و مقعر از شبستان جدا شده است، نور طبیعی را از یک گنبد پنهان دریافت می کند، طرحی که از دیگر معمار کلیدی باروک رومی، جیان لورنزو برنینی، الهام گرفته شده است. ۱۵۶۲: از کلیسای کوچک سنت ماریا آد پرسپائه تا سن لورنزو. امانوئل فیلیبرت اول از دوک نشین ساووی و پسرعمویش فیلیپ دوم اسپانیا در ۱۰ آگوست ۱۵۵۷، در نبرد سن کوینتینو در فرانسه، که جشن سن لورنزو نامیده می شود، پیروز شدند. این نبرد نقش مهمی در پایان جنگ های ایتالیا در قرن شانزدهم، به ویژه بین هابسبورگ ها و فرا
نسه، ایفا کرد و به لطف حمایت اسپانیا، ساووی ها در آن پیروز شدند. هر دو دوک قول دادند که در صورت پیروزی، کلیسایی به نام این قدیس مشهور بسازند. فیلیپ دوم اسپانیا، صومعه ای به شکل شطرنجی ساخت تا یادبود شکنجه های وارده به شهید لورنزو، در نزدیکی ال اسکوریال، حدود ۵۰ کیلومتری مادرید، باشد. دوک ساووی پیش از بازگشت باشکوه به تورین، مجبور شد منتظر پیمان صلح کاتئو-کامبرزیس و بازپس گیری سرزمین های ساووی توسط پادشاه اسپانیا بماند. تنها در سال ۱۵۶۲، «سر آهنین» (لقب امانوئل فیلیبرت اول ساووی) کلیسای کوچکی را که از قبل وجود داشت، یعنی کلیسای کوچک باستانی دوک نشین سانتا ماریا آد پرسپائه، که قبلاً مادونا دلا نوئه نام داشت و هنوز هم در ورودی کلیسا قرار دارد، بازسازی و به سنت لارنس تقدیم کرد. در سال ۱۵۷۲، امانوئل فیلیبرت خود دفتر مرکزی تورین فرقه مقدس موریس و لازاروس را در اینجا تأسیس کرد. با ورود کفن مقدس به تورین و اولین نمایش آن در سال ۱۵۷۸، اسقف اعظم میلانی کارلو بورومئو در ۱۰ اکتبر همان سال، در قسمت شمالی این کلیسای کوچک ورودی، مراسم عشای ربانی باشکوهی را در اینجا برگزار کرد. تورکواتو تاسو، شاعر دربار آن زمان، نیز در این ج
شن شرکت کرد و از تورین بازدید کرد و شعری به او تقدیم کرد. به یادبود، محرابی با دوازده پله ساخته شد که طبق سنت باید روی زانوها بالا رفت. این اثر توسط برناردو ویتون در سال ۱۷۲۶ طراحی شد. بعداً یک کپی عکاسی از کفن مقدس در اندازه واقعی در بالای آن قرار گرفت. کل کلیسای ورودی بعداً به بانوی غم های ما تقدیم شد. در سال ۱۸۴۶، توسط آلفونسو دوپوی بیشتر بازسازی شد و در سال ۱۸۷۰، یک گروه چوبی از مسیح مرده در پای مریم مقدس، اثر مجسمه ساز جیووانی تامونه، بالای محراب اضافه شد. ساختمان کلیسایی که در دوران رومانسک ذکر شده بود، در سال ۱۶۳۴ به فرقه تئاتین تحویل داده شد و برای ساخت بنای جدید تخریب گردید. ساخت و ساز تا سال ۱۶۶۱ به آرامی پیش می رفت، به طوری که در سال ۱۶۶۶، پدر تئاتین، گوارینو گوارینی، برای این پروژه منصوب شد. این فیلسوف، ریاضیدان و معمار فرهیخته اهل مودنا در نزدیکی بود، اما پیش از آن در مسینا ساختمان سازی کرده و به شبه جزیره ایبری سفر کرده بود، جایی که از معماری اسلامی الهام گرفته بود، که متعاقباً تأثیر قابل توجهی بر طرح های او که در تورین اجرا شدند، داشت. پس از تخریب مجدد سازه موجود، کار در سال ۱۶۶۷ طبق نقشه های گ
وارینی آغاز شد. کلیسا در سال ۱۶۸۰ تقدیس شد. با این حال، ساخت نما، گروه کر (۱۷۳۰) و مبلمان تا قرن ۱۸ ادامه یافت. صومعه تئاتین در سال ۱۸۰۲ منحل شد. کلیسای گوارینی. تقریباً یک قرن گذشت و تنها در سال ۱۶۳۴ بود که اولین سنگ بنای توسعه ای که امروزه قابل مشاهده است، فراتر از کلیسای کوچک ورودی، گذاشته شد. اولین کسی که ساخت و ساز را آغاز کرد، معمار آسکانیو ویتوزی بود، اگرچه این پروژه بعداً توسط کارلو دی کاستلامونته مورد بازنگری قرار گرفت. با این حال، کلیسای باروک فعلی عمدتاً کار گوارینو گوارینی بود که از سال ۱۶۶۸ تا زمان تقدیس و افتتاح نهایی آن در ۱۲ مه ۱۶۸۰، با مراسم عشای ربانی رسمی که توسط او به عنوان کشیشی از فرقه تئاتین برگزار شد، روی آن کار کرد. اگرچه گوارینی نمای کلیسا را نیز طراحی کرد، اما هرگز ساخته نشد. در واقع، کلیسا به طرز عجیبی فاقد نمای تزئین شده است و جدا از گنبد، هیچ چیز نشان دهنده حضور آن به عنوان یک ساختمان مذهبی نیست. این موضوع همیشه محل بحث بوده است؛ ساخت یک نما می توانست تقارن کل میدان کاستلو را از بین ببرد و بنابراین، پیوستگی فرم های کاخ مجاور، کاخ منطقه (مربوط به سال ۱۵۹۰، سپس بازسازی شده در سال ه
ای ۱۷۶۹ و ۱۹۴۷) در جنوب، به سادگی طراحی شده بود و در همان زمان، خط ایده آل کاخ چیابلسه به سمت شمال، که تنها با الحاق دروازه سلطنتی پلاگی (۱۸۴۰) قطع می شد، به سادگی طراحی شد. در دو برجک: در سمت چپ، در اصل احتمالاً یک ساعت آفتابی که تاریخ را نشان می دهد (بعداً با یک ساعت مکانیکی که هنوز وجود دارد جایگزین شده است)، در سمت راست، یک ساعت آفتابی که در اصل احتمالاً ساعات ایتالیایی را نشان می دهد، سپس ساعات فرانسوی و به این ترتیب در سال ۱۹۸۹ بازسازی شده است. ده ناقوس. در تاریخ ۲۶ ژانویه ۱۹۸۳، ساعت ۵:۱۵ بعد از ظهر، انجمن ملی آلپ تورین، به یاد سربازان ایتالیایی که در لشکرکشی روسیه در جنگ جهانی دوم، که شامل ده لشکر نظامی بود، جان باختند، از یک پلاک یادبود بر روی نمای کلیسا رونمایی کرد. به همین دلیل، هر روز ساعت ۵:۱۵ بعد از ظهر، ناقوس ده بار به صدا در می آید. به همین ترتیب، هر ساله در آخرین یکشنبه ژانویه، به یاد نبرد خونین نیکولائوکا در ۲۶ ژانویه ۱۹۴۳، مراسم عشای ربانی ویژه ای برگزار می شود. امروزه. از سال ۲۰۱۰، از خزانه داخلی کلیسا به عنوان یک موزه آموزشی کوچک از کفن مقدس استفاده می شود. در تاریخ ۲۵ آگوست ۲۰۱۷، بخشی از
نمای کلیسا فرو ریخت، خوشبختانه بدون تلفات جانی یا آسیب بیشتر. طراحی معماری. نمای پنجره دار، که دیگر توسط گوارینی طراحی نشده است، به طور نامحسوس در نماهای کاخ اطراف میدان کاخ قرار می گیرد. با این حال، در پشت آن، که به اندازه عرض هشتی عقب نشینی شده است، گنبد از بالای سقف بالا می رود، که ساخت خارق العاده آن فقط از داخل و هنگام نگاه به بالا آشکار می شود. طبقه همکف هنوز به طور سنتی با طرحی از بازوهای ضربدری و نمازخانه های گوشه ای مبله شده است، اما ساختار فضایی به طور خلاقانه ای با تاب های رو به جلو و عقب پنهان شده است. گوارینی وضوح پوسته بیرونی و افزایش نور با افزایش ارتفاع را افزایش می دهد. طاق های هندسی با مهارت در هم تنیده اند و یک «ستاره اسکلتی از دنده های کشیده کروی» را تشکیل می دهند، که مدل های آن را می توان در مسجد کوردوبا (۹۶۱–۹۶۵) یا نمازخانه مقبره مقدس در تورس دل ریو (قرن دوازدهم) مشاهده کرد. دنده های متقاطع احتمالاً به گریلی اشاره دارند که سنت لارنس روی آن به شهادت رسید. گوارینی با جسارتی حتی بیشتر، اما با پیروی از اصولی که تنها در نگاه اول مشابه به نظر می رسند، گنبد کلیسای کوچک کفن در کلیسای جامع تورین
را ساخت. توضیحات. این کلیسا با فقدان نما و گنبد آن مشخص می شود، جایی که شبکه ای از ۱۶ دنده به شکل ستاره ای شکل می گیرند. خطوط و دهانه های ماسک های مرتبط، یک پنج ضلعی معکوس را تشکیل می دهند. در سال ۱۶۶۷، گوارینی طرح صلیب لاتین اصلی را به یک طرح مرکزی تبدیل کرد که شامل یک فضای هشت ضلعی بزرگ محصور شده توسط یک مربع بود. از اینجا، می توان به یک محراب بیضی شکل عرضی کوچک دسترسی پیدا کرد که با تزئینات مرمر و طلا به گروه کر متصل است. پویایی با چرخش کلیساهای دیواری که به صورت مستقل در نظر گرفته می شوند، فراهم می شود؛ بنابراین، فضا ریتمی الاستیک و چرخشی به خود می گیرد. قرنیز از هشت سطح منحنی متصل به هم تشکیل شده است. کل این بنا با عدد ۴ (یعنی عناصر) اما مهم تر از همه، با عدد ۸ که به طور گسترده در تعمیدگاه های مسیحی استفاده می شود و نشان دهنده روز کامل، روز بی نهایت، روز پیروزی و بازگشت مسیح است، تصور شده است. همچنین نشانه های نمادین و پنهان متعدد دیگری نیز وجود دارد. با شروع از پایین، یک فضای مرکزی تاریک کلیسا را درک می کنیم که نمادی از زندگی فانی است. با بالا رفتن، با چهار سطح نور روبرو می شویم که نشانگر عناصر طبیعت ا
ست. در سطح چهار ایوان سرلیایی، با اولین نور روبرو می شویم. وقتی به سمت بالا و به سمت ستون های سرلیایی نگاه می کنیم، متوجه می شویم که گنبد به طور فزاینده ای روشن می شود. با نگاه به گنبد، ساختاری از طاق های متقاطع را می بینیم که یک گل هشت پر را تشکیل می دهند. چهار طاقچه، انجیل نویسان را با ابتدای هر انجیل به تصویر می کشند. کل ساختمان به ویژه از نظر ارتفاع، در چهار طاقچه بزرگ، گنبد و فانوس که به ارتفاع ۵۰ متر از زمین می رسد، چشمگیر است. گنبد گنبد، که توسط ستون های سرلیایی پشتیبانی می شود، توسط هشت پنجره بیضوی روشن می شود و توسط سیستمی از دنده ها که یک ستاره هشت پر را تشکیل می دهند (این نماد در معماری اسلامی نیز یافت می شود) با یک هشت ضلعی منظم در مرکز آن، عبور می کند. پنجره ها، از پایین دیده می شوند، چیزی را تشکیل می دهند که اکنون به طعنه «چهره شیطان» لقب گرفته است. برج ناقوس به هیچ وجه از گنبد متمایز نیست؛ بلکه فقط از سقف جلویی می توان آن را دید. گنبد. هشت طاق متقاطع، گنبد را نگه می دارند و یک ستاره هشت پر را تشکیل می دهند که شبیه ویژگی های مساجد است و پنجره های کوچک تر، فضاهای بین طاق ها را زینت می دهند. در با
لا، فانوس با شکلی هشت ضلعی احاطه شده است. ترکیب این ویژگی های هندسی و بازتاب نور، اشکالی شبیه به چهره ایجاد می کند که پنجره پایینی به عنوان دهان، دهانه کوچک تر بالا شامل بینی و دو پنجره بالایی به عنوان چشم ها هستند. به دلیل موقعیت و شکل چشم ها و دهان، این ویژگی ها «چهره شیطان» ("faccia del diavolo") نامیده شده اند. آثار داخلی. کلیسای صلیب مقدس، اولین در سمت راست. محراب اثر خود گوارینی، که قدمت آن به سال ۱۶۷۶ برمی گردد، دارای یک پیشانی است که یادبود نمایشگاه ۱۵۷۸ را نشان می دهد. محراب اثر یسوعی آندره آ پوتزو، از سال ۱۶۵۹ است. در تمپانوم، می توانید سنت ورونیکا، اثری پس از مرگ فرانچسکو مارساگلیا از سال ۱۷۸۴ را نیز ببینید. کلیسای سنت گائتانو تین، دومین در سمت راست، دارای محرابی اثر بندتو آلفیری و برنرو، از حدود سال ۱۷۶۸ است که به بنیانگذار مقدس فرقه تئاتین تقدیم شده است. در سمت چپ، مجسمه های قدیسان آنتونی پادوا و رز لیما قرار دارند، در حالی که در بالای آن کتیبه لاتین «ابتدا پادشاهی خدا را جستجو کنید» قرار دارد. کلیسای کوچک «لقب معصوم»، که سومین نفر از سمت راست است، توسط خود گوارینی طراحی شده است؛ در واقع، حدود دو