Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آنی وال بارنت (۱۹ سپتامبر ۱۸۵۹ – ۳/۴ سپتامبر ۱۹۴۲) نویسنده آمریکایی، ادیب، و شاعر بود. او به عنوان یکی از شاعران برجسته غرب ایالات متحده شناخته می شد. زندگی نامه. آنی کارپنتر در تاریخ ۱۹ سپتامبر ۱۸۵۹ در شهرستان ریچلند، ویسکانسین یا شهرستان کراوفورد، ویسکانسین به دنیا آمد. پدرش، جی.بی. کارپنتر، کشاورز بود که به طور ناگهانی زمانی که آنی سه ساله بود کشته شد. پس از مرگ او، آنی به مدت حدود سه سال با مادربزرگ مادری اش در ریچموند زندگی کرد. خانم کارپنتر در سال ۱۸۶۵ دوباره ازدواج کرد و آنی به خانه برگشت و در شهرستان کراوفورد زندگی کرد تا زمانی که دوازده ساله شد. سلامت کارپنتر به او اجازه نمی داد که به طور مداوم به مدرسه برود، اما بخش عمده ای از تحصیلات خود را در خانه گذراند. وقتی دوازده ساله بود، خانواده مادرش به شهرستان گرانت، ویسکانسین نقل مکان کردند. او از نظر علمی پیشرفت زیادی کرده بود و زمانی که هفده ساله شد، شغلی به عنوان معلم پیشنهاد شد. اولین شعر کارپنتر زمانی که چهارده ساله بود منتشر شد. او به مدت چند سال به طور منظم برای "«فارم اند فایرساید» (Farm and Fireside)" می نوشت و به طور منظم برای "سان" شیکاگو و "می
لوکی سنتینل" نیز می نوشت، همچنین برای بسیاری دیگر از روزنامه ها نیز مقاله می نوشت. او به مدت نزدیک به یک سال برای "پرس" پوبلو، کلرادو می نوشت تا اینکه به دلیل مشکلات سلامتی نتوانست به کار ادبی خود ادامه دهد. به مدت بیش از ۴۰ سال، او برای «مونتفورت میل» (The Montfort Mail) در مونتفورت، ویسکانسین مطالب ارسال می کرد. در ۱۲ ژوئن ۱۸۷۸، او با برتون تی. وال ازدواج کرد، از ماریون، ایندیانا. پدرش، کشیش آل سان آر. وال (درگذشته ۱۹۰۷)، به مدت بیش از ۴۰ سال در کار وزارت کویکرها فعال بود. آقای و خانم برتون وال سه فرزند داشتند که از جمله آنها نورما راث وال (۱۸۹۱–۱۹۶۴) و دو فرزند دیگر که در نوزادی فوت کردند. در سال ۱۸۸۴، آنی وال، که اکنون در مونتفورت، ویسکانسین زندگی می کرد، تعدادی شعر در ماه های گذشته نوشته بود که توجه محافل ادبی را جلب کرد و گفته می شد که این اشعار برابر با تولیدات الا ویلر ویلکاکس هستند یا حتی از آن ها برترند و او را شایسته جایگاهی در میان شاعران برجسته غرب آمریکا قرار می داد. در همان سال، به دلیل مشکلات سلامتی اش، تصمیم گرفتند به پوبلو، کلرادو نقل مکان کنند، جایی که شوهرش در کسب و کار تجاری مشغول شد و خا
نم وال وقت خود را بین فعالیت های هنری، ادبی و وظایف خانگی تقسیم می کرد. تا سال ۱۸۹۹، خانواده در پوبلو، کلرادو زندگی می کردند تا از سلامت آنی وال حمایت شود. کتاب «برگ های پراکنده» (Some Scattered Leaves)، که مجموعه ای از شعرهای او بود، در سال ۱۸۹۳ منتشر شد. توانایی او به عنوان یک هنرمند به او این امکان را داد که اشعار خود را در این کتاب و در یک کتابچه با رباطی برای شعرهای کریسمس خود نیز تصویرگری کند. در سال ۱۹۰۵، آنی وال در رد بلاف، کالیفرنیا زندگی می کرد. تا سال ۱۹۱۵، او به نام آنی وال بارنت شناخته می شد و در پترسون، کالیفرنیا زندگی می کرد، جایی که در نوامبر همان سال، یک عمل جراحی در خانه اش انجام داد. در اوت ۱۹۱۹، در نمایشگاه پترسون، آنی بارنت جایزه اول را برای شعر و تپه های پترسون، طراحی طبیعت و نقاشی با رنگ روغن به دست آورد و جایزه دوم را برای نقاشی با رنگ روغن، طراحی طبیعت هلو کسب کرد. آنی وال بارنت در بیمارستان مائسترو، مودستو، کالیفرنیا در تاریخ ۴ سپتامبر ۱۹۴۲ درگذشت.
کف تراشی، عملیاتی است برای ماشینکاری انتهای قطعه کار که عمود بر محور دوار یا عمود بر محور حرکت است. در کف تراشی ابزار در امتداد شعاع قطعه کار حرکت می کند تا با برداشتن یک لایه نازک از متریال، طول قطعه مورد نظر را ایجاد کند. کف تراشی به دو شکل انجام می شود: سایر عملیات ها، متریال را به روش هایی مشابه با کف تراشی حذف می کنند، به عنوان مثال، صاف کردن ، شکل دادن ، و سنگ زنی ، اما این فرآیندها با عبارت "کف تراشی" نامیده نمی شوند. عملیات کف تراشی با ماشین تراش. کف تراشی با ماشین تراش از ابزار کف تراشی برای تراشیدن یک سطح صاف عمود بر محور چرخشی قطعه کار استفاده می کند. یک ابزار کف تراشی به یک نگهدارنده ابزار که بر روی کالسکه ماشین تراش قرار دارد نصب می شود. سپس این ابزار هنگام چرخش در فک های مرغک به طور عمود بر محور چرخشی قطعه می چرخد. انجام دهنده می تواند این گزینه را داشته باشد که دستگاه را با دست حرکت دهد، یا از گزینه حرکت الکتریکی استفاده کند. برای سطح صاف تر، استفاده از گزینه حرکت الکتریکی به دلیل نرخ فید ثابت بهینه تر است. کف تراشی، قطعه کار را با دقت بسیاری به طول مورد نظرمان می رساند. بسته به مقدار متریالی ک
ه باید برداشته شود، یک ماشین کار می تواند برش های راف یا فینیش را انتخاب کند. عواملی که بر کیفیت و اثربخشی عملیات کف تراشی بر روی ماشین تراش تأثیر می گذارد عبارتند از : دور و فید ، سختی مواد، اندازه ابزار برش دهنده و نحوه چفت شدن قطعه. عملیات فرز سطحی (کف تراشی با دستگاه فرز). کف تراشی با دستگاه فرز فرآیند فرزکاری یک سطح صاف، عمود بر محورهای فرز است. این فرآیند با چرخش ابزار کف تراش در جهت خلاف جهت عقربه های ساعت، متریال را جدا می کند، به طوری که میز کار، قطعه کار را حول ابزار تراش می چرخاند. فرز سطحی را می توان با فرز انگشتی نیز به دست آورد، اما اغلب با فرز سطحی ، فرز پوسته یا فلای کاتر انجام می شود. فرز سطحی را می توان هم با ماشینکاری دستی و هم با ماشینکاری CNC انجام داد. برای به دست آوردن سطح صاف تر، بهتر است که دستگاه، میز کار را بچرخاند. ماشین های فرز دستی جدید و ماشین های CNC این گزینه را خواهند داشت، اما ماشین های فرز قدیمی این امکان را ندارند. فید یا چرخش دستی روی میز کار می تواند خطای انسانی را وارد روند کند. ماشین کارها همچنین می توانند برش های راف و برش های فینیش را انجام دهند. عواملی که بر کیفیت و
اثربخشی عملیات کف تراشی روی مته تأثیر می گذارند ، دور و فید ، سختی مواد، اندازه کاتر و نحوه گیره شدن قطعه است. کاربردهای کف تراشی در صنایع مختلف. کف تراشی یکی از پرکاربردترین عملیات ماشینکاری در صنایع مختلف محسوب می شود که برای ایجاد سطوح تخت، صاف، دقیق و صیقلی مورد استفاده قرار می گیرد. این فرآیند در صنایع گوناگون کاربردهای متنوع و حیاتی دارد: صنعت خودروسازی. در صنعت خودروسازی، کف تراشی نقش اساسی در تولید و پرداخت قطعات مختلف ایفا می کند. از جمله مهمترین کاربردهای آن می توان به تولید دیسک ترمز و صفحه کلاج اشاره کرد که در آنها سطح کاری دقیق برای جلوگیری از لرزش و سایش ناهمگون ضروری است. در صنعت خودروسازی، کف تراشی به عنوان یکی از حیاتی ترین فرآیندهای ماشینکاری شناخته می شود که در تولید و پرداخت بسیاری از قطعات کلیدی خودروها نقش اساسی ایفا می کند. این فرآیند با دقت بالا و کیفیت سطحی ممتاز، امکان عملکرد بهینه سیستم های مختلف خودرو را فراهم می آورد. در تولید دیسک های ترمز، کف تراشی با ایجاد سطحی کاملاً صاف و موازی، از ایجاد لرزش های ناخواسته در هنگام ترمزگیری جلوگیری می کند و عمر مفید قطعات سیستم ترمز را به طور
قابل توجهی افزایش می دهد. برای صفحه های کلاج نیز این عملیات تضمین می کند که سطح تماس با فلایویل کاملاً یکنواخت باشد و انتقال قدرت به صورت بهینه انجام پذیرد. صنعت هوافضا. صنعت هوافضا و توربین سازی از دیگر حوزه های مهم کاربرد کف تراشی محسوب می شود. در این صنایع، این فرآیند برای دستیابی به تلرانس های بسیار دقیق در ساخت قطعات حساس به کار گرفته می شود. در صنعت هوافضا، کف تراشی به عنوان یکی از حساسترین و دقیقترین عملیات ماشینکاری شناخته میشود که نقش حیاتی در ساخت قطعات باکیفیت و مطمئن برای صنایع هوایی و فضایی ایفا میکند. این فرآیند با دقت میکرونی و کیفیت سطحی استثنایی، پایه و اساس تولید بسیاری از قطعات حیاتی هواپیماها و فضاپیماها را تشکیل میدهد. در ساخت پرههای توربین موتورهای جت، کف تراشی با ایجاد سطوحی فوق العاده صاف و همگن، جریان هوای بهینه را تضمین کرده و از ایجاد تنشهای حرارتی ناخواسته جلوگیری میکند. این عملیات برای پایههای پرهها که به دیسک روتور متصل میشوند اهمیت دوچندانی دارد، چرا که هرگونه ناهمواری در این سطوح میتواند منجر به تمرکز تنش و در نهایت ترک خوردگی شود. صنایع نفت و گاز. صنایع نفت، گاز و پتروشیمی نی
ز به شدت به عملیات کف تراشی وابسته هستند. در این حوزه، این فرآیند عمدتاً در ساخت اتصالات تحت فشار و شیرآلات صنعتی مورد استفاده قرار می گیرد. ماشین آلات سنگین. در حوزه ماشین آلات سنگین و صنعت ریخته گری، کف تراشی برای پرداخت سطوح قطعات بزرگ و سنگین به کار می رود. صنعت پزشکی. صنعت پزشکی و ساخت ایمپلنت ها نیز از کف تراشی بهره می برد. در این زمینه، پرداخت سطوح ایمپلنت های تیتانیومی برای تطبیق بهتر با بافت بدن استفاده می شود. صنایع الکترونیک. در صنایع الکترونیک و تجهیزات دقیق، کف تراشی برای پرداخت سطوح قطعات حساس به کار می رود. انرژی های تجدیدپذیر. صنایع انرژی های تجدیدپذیر نیز از کف تراشی برای ساخت و پرداخت قطعات مهم استفاده می کنند.
مری متیوز آدامز (۲۳ اکتبر ۱۸۴۰ – ۱۱ دسامبر ۱۹۰۲) نویسنده و نیکوکار ایرلندی تبار اهل ایالات متحده بود. او نویسندهٔ بیش از سی سرود مذهبی بود، اما شهرت خود را بیشتر از طریق مطالعاتش دربارهٔ شکسپیر به دست آورد. پس از ازدواج با آلفرد اسمیت بارنز، به ثروتی چشمگیر رسید و کمک های خیریهٔ فراوانی انجام داد. اوایل زندگی و تحصیلات. مری جین متیوز در ۲۳ اکتبر ۱۸۴۰ در گرانارد، شهرستان لانگفورد، ایرلند به دنیا آمد. او فرزند ارشد جان متیوز (درگذشته در استتن آیلند، ۱ آوریل ۱۸۶۹)، یک پروتستان، و مادرش آنا (رایلی) متیوز (درگذشته در بروکلین، حدود ۱۸۵۰) بود که کاتولیک بود. تمام فرزندان — مری جین، رابرت، آنا، جان، و ویرجینیا اسکات (متولد نیویورک) — در کلیسای کاتولیک تربیت شدند، اما به جز فرزند کوچک تر، همگی در سنین پایین از آن کلیسا کناره گیری کردند. خانواده حدود سال ۱۸۴۶، زمانی که آدامز شش سال داشت، به ایالات متحده مهاجرت کرد و در بروکلین بزرگ شدند. آدامز در سن ۱۲ یا ۱۳ سالگی، وارد مؤسسه کالجیِ پکر شد، اما در سال ۱۸۵۵ و در سن ۱۵ سالگی، بدون دریافت مدرک فارغ التحصیلی، آنجا را ترک کرد. پس از آن وارد مدرسه ای درجه بندی شده شد. زندگی
حرفه ای. بر پایهٔ روایت های خانوادگی، آدامز در سن هفده سالگی آموزگار مدرسه بود. اسناد نشان می دهند که از سال ۱۸۶۲ تا ۱۸۶۸، او در مدرسهٔ عمومی شماره ۱۵ در خیابان دگرا، بروکلین تدریس می کرد. در پاییز ۱۸۶۹، او با کاسیوس اِم. اسمیت از کاناندیگوا، نیویورک ازدواج کرد و دو سال بعد با او به اچیسن، کانزاس رفت؛ جایی که تنها فرزندش به دنیا آمد و کمتر از یک سال در آنجا زندگی کردند. به نظر می رسد کاسیوس اسمیت در سال ۱۸۷۶ درگذشت؛ پس از آن آدامز به بروکلین بازگشت و آموزگار دبیرستان نوجوانان شد. شور و اشتیاق همیشگی اش به عنوان یک دانش آموز، بهترین نمود خود را در تفسیرهایش از شکسپیر نشان داد و در هدایت هوشمندانهٔ خواندنِ توصیف های شخصیت های او. او با همین مطالعات شکسپیری اش به شهرت رسید. در ۷ نوامبر ۱۸۸۳، با آلفرد اسمیت بارنز، مردی ثروتمند، ناشر سرشناس و نیکوکار ازدواج کرد. همسر اول بارنز (با نام پیش از ازدواج هریت بور) در سال ۱۸۸۱ درگذشته بود و پنج پسر و سه دختر از او برای بارنز به جا مانده بود. بارنز در ۱۷ فوریه ۱۸۸۸ در خانه اش در بروکلین درگذشت. پس از ازدواج با بارنز، زمانی که آدامز ۴۴ سال داشت، به ثروتی قابل توجه دست یافت
و کمک های خیریهٔ فراوانی انجام داد. در طول این ازدواج، او به صورت شخصی در پشتیبانی از چندین نهاد شایسته که مورد توجهش قرار گرفته بودند نقش داشت — که برجسته ترینِ آن ها، خانهٔ بیماران لاعلاج و بیمارستان پروتستانی اسقفی سنت جان در بروکلین بود. در ۹ ژوئیهٔ ۱۸۹۰، در لندن، با چارلز کندال آدامز، رئیس وقت دانشگاه کرنل ازدواج کرد؛ دانشگاهی که پیش تر از کمک های مالی قابل توجه بارنز بهره مند شده بود و آدامز در جریان آن کمک ها برای نخستین بار با چارلز آشنا شده بود. در دوران همسری با آدامز، نیکوکاری او عمدتاً در راستای کمک به دانشجویان شایسته، چه در ایتاکا و چه در مدیسن، که با مشکلات مالی دست وپنجه نرم می کردند، تجلی یافت. او نویسندهٔ سی سرود یا بیشتر بود که بسیاری از آن ها در کتاب های آواز گنجانده شدند؛ همچنین بیش از بیست ترانه و تصنیف سرود که چندتای آن ها آهنگ سازی شده بودند، و نیز اشعار غنایی و سونات های بسیار. از میان ترانه هایش، محبوب ترین ها عبارت بودند از: «پرندگان در ناقوس خانه»، «ترانه هایی که واژه ها هرگز نخواهند شناخت» و «به زودی بهار بازخواهد گشت». آدامز شاعری بود که اودها و سونات های فراوانش ستایش چندین منت
قد برجستهٔ انگلیسی و آمریکایی را برانگیخت. آثار منتشرشدهٔ او عبارت اند از: آدامز شاعری بود که سرودها و سونات های فراوانش تحسین چندین منتقد برجستهٔ انگلیسی و آمریکایی را برانگیخت. آثار منتشرشدهٔ او عبارت اند از: «ترانهٔ شب زفاف» (نیویورک و لندن، ۱۸۸۹)، «گروه آوازهای مرئی» (شیکاگو، ۱۸۹۷) و «سونات ها و ترانه ها» (نیویورک و لندن، ۱۹۰۱). در سال ۱۸۹۳، در کنگره جهانی زنان برجسته، با موضوع «والاترین آموزش» سخنرانی کرد. درگذشت و میراث. بیماری آدامز و همسرش سبب شد که در زمستان ۱۹۰۱ به کالیفرنیا نقل مکان کنند. همسرش در ۲۶ ژوئیهٔ ۱۹۰۲، تنها سه هفته پس از اسکان در ملک شان در ردلندز، کالیفرنیا، درگذشت. او چند ماه بعد، در ۱۱ دسامبر ۱۹۰۲ از دنیا رفت. آدامز نه تنها هنگام مهاجرت به کالیفرنیا، کتابخانهٔ شخصی بزرگ خود را به جامعه تاریخی کالیفرنیا اهدا کرد، بلکه با جواهرات شخصی اش، «صندوق هنر مری ام. آدامز» (به مبلغ ) را پایه گذاری کرد که برای خرید کتاب های هنری برای کتابخانهٔ این جامعه یا آثار هنری برای موزهٔ آن مورد استفاده قرار گیرد. اموال باقی مانده اش در هنگام مرگ — که چندان زیاد نبود، چراکه سهم او از دارایی های بارنز به صور
ت مستمری بود — همچون اموال همسرش، به دانشگاه ویسکانسین واگذار شد؛ دانشگاهی که او در دههٔ پایانی زندگی اش برای رفاه آن کوشیده بود. سبک و درون مایه ها. «سرود شب زفاف» ("Epithalamium") را شاید بتوان شناخته شده ترین شعر او دانست. اشعارش عمدتاً غنایی بودند و درون مایه هایی همچون عشق، قهرمانی و دین را دربر می گرفتند.
کلیسای تثلیث مقدس در هدینگتون کوآوری () کلیسایی محلی انگلیکان در روستای هدینگتون کوآوری در آکسفورد انگلستان است. طراح بنای این کلیسا جورج گیلبرت اسکات بود. شالودهٔ سنگی آن را ساموئل ویلبرفورس در ۱۹ ژوئن ۱۸۴۸ ریخت. سی. اس. لوئیس و برادرش وارن لوئیس از ۱۹۳۰ به تا زمان مرگشان در ۱۹۶۳ و ۱۹۷۳ از اعضای ایی کلیسا بودند، ازین رو پنجره های رنگی کلیسا به نقش هایی از سرگذشت نارنیا آراسته شده اند که در سال ۱۹۹۱ طراحی و نصب شد.
آماندا ال. ایکنز (۱۲ مه ۱۸۳۳ – ۲۰ مه ۱۸۹۲) سردبیر و نیکوکار آمریکایی بود. در جریان جنگ داخلی آمریکا، او یکی از زنان برجستهٔ فعال در این دوران بود و از طریق درخواست های عمومی او، موضوع خانه های سربازان سالخورده در سطح ملی مورد توجه قرار گرفت. او برای مدرسه پزشکی دانشگاه جانز هاپکینز در بالتیمور پول جمع آوری کرد تا زنان بتوانند با شرایط برابر با مردان وارد این مدرسه شوند. ایکنز در تمام امور خیریه و آموزشی ایالت خود فعالانه مشارکت داشت. ایکنز نقش کلیدی در بنیان گذاری مدرسه صنعتی ویسکانسین مخصوص دختران داشت و عضو جامعه انسان دوستی ایالات متحده آمریکا، باشگاه زنان و «آتنیوم» بود. او از سال ۱۸۸۷، بخش «دنیای زنان» در روزنامه "ایونینگ ویسکانسین" را ویرایش می کرد. زندگی و تحصیل. آماندا لوینا بارنز در ۱۲ مه ۱۸۳۳ در نورت آدامز، ماساچوست به دنیا آمد. پدرش «آساهِل ریچاردسون بارنز» و نام خانوادگی مادرش «مری ویتکام اسلاکِم» بود. ایکنز در محیطی با تأثیرات عمیق مذهبی پرورش یافت. بخش زیادی از آموزش خود را در مؤسسه «میپل وود» در پیتسفیلد، ماساچوست دریافت کرد. حرفه. او در ۴ ژانویه ۱۸۵۴ با اندرو جکسون ایکنز ازدواج کرد. آن ها در م
یلواکی، ویسکانسین زندگی می کردند و ایکنز سال ها یکی از رهبران فعالیت های خیریه محلی، کارهای کلیسایی و تلاش ها برای رشد فکری زنان در آن شهر بود. آن ها چهار فرزند داشتند که از جملهٔ آن ها می توان به «مری لیدیا ایکنز» و «استلا کرامر»، شاعر، اشاره کرد. در نوامبر ۱۸۸۷، ایکنز ویرایش بخش ویژه ای به نام «دنیای زنان» در روزنامه "ایونینگ ویسکانسین" را آغاز کرد. همسرش یکی از مالکان این نشریه بود که در میلواکی منتشر می شد. تا پیش از آن، او بیش تر به خاطر علاقه مندی فعال و ارتباط نزدیک با انجمن های خیریه شناخته می شد. او مدتی رئیس هیئت خیریه ها و اصلاحات محلی بود، به مدت دو سال ریاست باشگاه زنان میلواکی را بر عهده داشت، دو سال رئیس کمیته هنری بود، به عنوان نایب رئیس مدرسه صنعتی ویسکانسین مخصوص دختران خدمت کرد و به مدت ده سال رئیس کمیته اجرایی آن مدرسه بود. در جریان جنگ داخلی آمریکا، او از طریق مطبوعات درخواست ها و اطلاعیه های عمومی منتشر می کرد، زمانی که موضوع خانه ملی سربازان مطرح بود. در کتاب "تاریخ میلواکی" که در سال ۱۸۸۱ منتشر شد، شرح مفصلی از فعالیت های او در کمک به مجروحان در دوران جنگ داخلی آمده است. ایکنز سفرهای گ
سترده ای به اروپا داشت و نامه هایی از جنس نقد هنری در روزنامه ها منتشر می کرد. او در ایالت ویسکانسین برای مدرسه پزشکی دانشگاه جانز هاپکینز در بالتیمور پول جمع آوری کرد تا زنان بتوانند با شرایط برابر با مردان در آن جا پذیرفته شوند. او به سازمان دهی نخستین باشگاه جمهوری خواه زنان در ایالت ویسکانسین کمک کرد، و به عنوان نمایندهٔ ایالتی در «همایش ملی خیریه ها» که در بالتیمور برگزار شد، شرکت کرد. در سال ۱۸۹۱، او مقاله ای در همایش ایالتی خیریه ها در مدیسون، ویسکانسین خواند. ایکنز نقش مؤثری در وارد کردن آموزش آشپزی به مدارس عمومی میلواکی داشت. او به مدت ۱۵ سال یکی از مدیران یا مسئولان «کلاس علمی-هنری» بود؛ سازمانی ادبی با هدف پرورش ذوق در زمینهٔ معماری، نقاشی، پیکرتراشی و علوم. ۱۵۰ زن عضو این کلاس بودند. درگذشت. ایکنز در ژانویه ۱۸۹۲ به آنفلوانزا مبتلا شد، اما با وجود بیماری و بستری بودن، تا سه هفته پیش از مرگ، به کار در بخش سردبیری ادامه داد. او پس از یک بیماری طولانی، در خانه اش در میلواکی، در تاریخ ۲۰ مه ۱۸۹۲ درگذشت.
اولریکا اولی آکرستروم (۱۷ مارس، ۱۸۵۸ – ۱۰ اوت ۱۹۴۱) یک بازیگر، رقاص، نمایشنامه نویس و هنرمند وودویل اهل ایالات متحده بود. زندگی اولیه و حرفه. اولی آکرستروم در نیویورک سیتی به دنیا آمد و در شیکاگو، ایلینوی بزرگ شد. او دختر الیزابت دبلیو. واتکینز و مهاجر سوئدی، چارلز جی. آکرستروم بود. زمانی که او دو ساله بود، خانواده به شیکاگو نقل مکان کردند، کمی بعد از آن پدرش درگذشت. شیکاگو تا سال ۱۸۹۶ محل اقامت اصلی آکرستروم باقی ماند. هنگامی که او هنوز نوجوان بود و به دنبال ورشکستگی بانکی که تقریباً تمامی پس اندازهای خانواده را از بین برد، آکرستروم اولین بار در تاریخ ۵ اکتبر ۱۸۷۶ به عنوان یک سخنران در کلیسای متدیست اپی اسکوپال پارک ایونیو در شیکاگو، واقع در تقاطع خیابان پارک و خیابان روبی، به روی صحنه رفت. او اولین بار در میلواکی، ویسکانسین به عنوان یک هنرمند وودویل روی صحنه رفت. او در نمایش هایی از جمله "فانچون، جیرجیرک"، "مروارید ساووی"، "دست پنهان"، "آنته، دختر رقاص" (۱۸۸۹، اولین حضور در نیویورک)، "رنا،" "یک مشغول کوچک" (۱۸۹۱)، "ازدواج عجیب، زیر چراغ های شهر" (۱۸۹۸)، "برده زیبای لندن، یتیم" (۱۸۹۸) و "خانه دار یک مرد مجرد
" (۱۸۹۸). آکرستروم چندین نمایشنامه و طرح در دوران حرفه ای خود نوشت، از جمله "ویولا، خواننده خیابانی" (۱۸۸۶)، "رنا"، "آنته، دختر رقاص" (۱۸۸۹)، "میس روزا"، "ثروت یک فقیری" (۱۸۹۳)، "ملکه میدان مبارزه" (۱۸۹۳)، "انتقام یک زن" (۱۸۹۵)، "داستان یک جرم" (۱۸۹۵)، "آن اسمیت گال"، "مشغول کوچک"، "رقاص مصری"، و "استقبال گرم پزشک" (۱۹۰۱). آکرستروم همچنین یک کتاب از اشعار محبوب به نام "سوت بزن، و دیگر اشعار" (۱۸۸۸) منتشر کرد. یک بازسازی از "میس روزا" آکرستروم که حدود سال ۱۸۹۵ در بریتانیا روی صحنه رفت، با حضور هنرمند معروف غرب وحشی آنی اوکلی در نقش اصلی، آغازگر حرفه بازیگری او بود. آکرستروم در سال ۱۹۰۳ از حرفه بازیگری بازنشسته شد و در بروکلین زندگی کرد و در آنجا به نوشتن طرح ها، نمایشنامه ها و اشعار مشغول شد. او همچنین نمایش هایی تولید کرد. آثار آکرستروم از این دوره شامل "یک پزشک به احترام؛ یا، یک اشتباه شاد" (۱۹۰۶)، "بیوه" (۱۹۱۰)، "سن اِلما" (۱۹۱۰)، توطئه (The Plot) (۱۹۱۰)، یک اتفاق انتخاباتی (An Election Episode) (۱۹۱۰)، ماجراها؛ یا، زن ستیز (Adventures; or, The Woman Hater) (۱۹۱۰)، واشتی؛ یا، تا مرگ ما را از هم جدا نسازد (V
ashti; or, Until Death Do Us Part) (۱۹۱۰)، حسابرسی (The Reckoning) (۱۹۱۱)، پیشنهاد ذهنی؛ یا، ساخته شده در آلمان (Mental Suggestion; or, Made in Germany) (۱۹۱۱)، همسر دوم خانم مورفی (Mrs. Murphy's Second Husband) (۱۹۱۱)، ناتاشا (Natasha) (۱۹۱۱)، ساعت یازدهم؛ یا، دو خواهر (The Eleventh Hour; or, Two Sisters) (۱۹۱۱)، یک داستان از تپه ها (A Story of the Hills) (۱۹۱۱)، شرط بندی (The Wager) (۱۹۱۲)، دختر سلطان (The Sultan's Daughter) (۱۹۱۲)، محبوب سلطان (The Sultan's Favorite) (۱۹۱۲)، آفتاب (Sunshine) (۱۹۱۲)، دختر جدید ما (Our New Girl) (۱۹۱۲)، ماسک قرمز (The Red Mask) (۱۹۱۳)، گرفته شده با اجناس (Caught with the Goods) (۱۹۱۵)، بالا به تپه ها به خانه فقرا (Over the Hills to the Poor House) (۱۹۲۱)، فلیور تسخیر شده؛ یا، پاسخ چیست؟ (The Haunted Fliver; or, What's the Answer) (۱۹۳۵) و صدای پادشاه (Call of the King) (1938). او تا سال ۱۹۳۵ به فلوریدا نقل مکان کرد، اما در تولیدات تئاتری محلی فعال باقی ماند، به عنوان هنرمند، نویسنده و تولیدکننده. زندگی شخصی. آکرستروم در سال ۱۸۹۸ با مدیر خود، آبنر بندیکت (که به طور حرفه ای به
نام گاس برنارد شناخته می شد)، ازدواج کرد؛ او در سال ۱۹۱۵ درگذشت. او دوباره در سال ۱۹۱۹ با جورج هاوارد میلیوس ازدواج کرد.
این مقاله در حال ترجمه از ویکی انگلیسی است . لطفا حذف نشود. در مهندسی نرم افزار و نظریه زبان های برنامه نویسی، اصل انتزاع یک اصل پذیرفته شده و پایه ای در مهندسی نرم افزار است که هدف آن کاهش تکرار اطلاعات در یک برنامه (عموماً با تأکید بر استفاده از کد تکراری) در مواقع عملی با استفاده از انتزاع های ارائه شده توسط زبان برنامه نویسی یا کتابخانه های نرم افزاری می باشد. این اصل گاهی به عنوان توصیه ای به برنامه نویس مطرح می شود و گاهی به عنوان یک الزام در زبان برنامه نویسی بیان می شود، با فرض اینکه دلیل مطلوبیت استفاده از انتزاع ها به طور ضمنی قابل درک است. منشاء این اصل نامشخص است و بارها با نام های متفاوت و با تغییرات جزئی بازآفرینی شده است. وقتی به عنوان توصیه ای به برنامه نویس خوانده می شود، اصل انتزاع می تواند به طور کلی به عنوان اصل " خودت را تکرار نکن" (DRY) تعمیم یابد، که توصیه می کند از تکرار اطلاعات به طور کلی و همچنین از تکرار تلاش انسانی در فرایند توسعه نرم افزار اجتناب شود. اصل انتزاع. به عنوان یک توصیه به برنامه نویس، در بیان بنجامین سی. پیرس در کتاب "Types and Programming Languages" (۲۰۰۲)، اصل انتزاع
به این صورت بیان می شود: به عنوان یک الزام در زبان برنامه نویسی، در بیان دیوید ای. اشمیت در کتاب "The Structure of Typed Programming Languages" (۱۹۹۴)، اصل انتزاع این گونه بیان می شود: تاریخچه و گونه ها. اصل انتزاع در چندین کتاب ذکر شده است. برخی از این کتاب ها، به همراه بیان مختصر این اصل (در صورت وجود)، در زیر فهرست شده اند: این اصل نقشی اساسی در الگوهای طراحی در برنامه نویسی شیءگرا ایفا می کند، اگرچه در اغلب نوشته های مربوط به این حوزه، نام مشخصی برای این اصل ذکر نمی شود. کتاب الگوهای طراحی نوشتهٔ گروه مشهور «چهار نفر» (Gang of Four) بیان می کند: "آنچه در اینجا مورد تأکید است، کپسوله سازی مفاهیمی است که تغییر می کنند؛ مفهومی کلیدی در بسیاری از الگوهای طراحی." این جمله توسط نویسندگان دیگر به این صورت بازنویسی شده است: "آنچه تغییر می کند را بیاب و آن را کپسوله کن." در قرن حاضر، این اصل در برنامه نویسی مفرط (Extreme Programming) با شعار "فقط یک بار و فقط یک بار" مجدد مطرح شده است. تعریف این اصل در نخستین بیان خود بسیار مختصر بود: "هیچ کد تکراری نباید وجود داشته باشد". بعدها این اصل به سایر جنبه های توسعه نرم
افزار نیز تعمیم داده شد: "هر فرآیندی که ارزش خودکارسازی دارد را خودکار کن. اگر متوجه شدی کاری را بارها انجام می دهی، آن را اسکریپت نویسی کن." پیامدها. اصل انتزاع اغلب در قالب مکانیزمی بیان می شود که هدف آن تسهیل در ایجاد انتزاع است. مکانیزم پایه ای برای «انتزاع کنترلی» تابع یا زیرروال (subroutine) است. انتزاع های داده شامل انواع مختلفی از چندریختی نوعی می شوند. مکانیزم های پیشرفته تری که می توانند انتزاع داده و کنترل را ترکیب کنند شامل: نوع داده انتزاعی، از جمله کلاس ها، پولیتیپیسم و غیره هستند. تلاش برای دستیابی به انتزاع های غنی تر به منظور کاهش تکرار در سناریوهای پیچیده، یکی از نیروهای محرکه ی مهم در پژوهش و طراحی زبان های برنامه نویسی به شمار می رود. برنامه نویسان تازه کار ممکن است وسوسه شوند که انتزاع هایی بیش از حد در برنامه شان اعمال کنند — انتزاع هایی که ممکن است حتی بیش از یک بار هم مورد استفاده قرار نگیرند. اصلی مکمل که بر این مسئله تأکید دارد، اصل "تو که بهش نیاز نداری" (You Ain’t Gonna Need It) است؛ و در حالت کلی تر، اصل سادگی. از آنجا که کد معمولاً در طول زمان بازنویسی و بازبینی می شود، پیروی از
اصل انتزاع می تواند شامل باسازی کد باشد. تلاش برای بازنویسی یک قطعه کد به صورت انتزاعی باید در برابر منافع احتمالی آینده ی آن انتزاع، سنجیده شود. یک قاعده ی تجربی برای این موضوع توسط مارتین فاولر ارائه شده و تحت عنوان قاعده ی سه تایی در برنامه نویسی شناخته می شود. این قاعده می گوید: اگر یک قطعه کد بیش از دو بار کپی شود (یعنی سه یا بیشتر)، آن گاه باید آن کد به صورت انتزاعی پیاده سازی شود. تعمیم ها. اصل "خودت را تکرار نکن" یا "اصل DRY" یک تعمیم از اصل انتزاع است که در زمینهٔ معماری چندلایه توسعه یافته است؛ جایی که کدهای مرتبط ناگزیر تا حدی در لایه های مختلف (معمولاً با زبان های برنامه نویسی متفاوت) تکرار می شوند. در عمل، توصیه این است که برای پرهیز از تکرار، از ابزارهای خودکار مانند تولید خودکار کد و تبدیل داده ها استفاده شود. رابط های برنامه نویسی سخت افزار. علاوه بر بهینه سازی کد، مفهوم سلسله مراتبی یا بازگشتی سطح انتزاع در برنامه نویسی به رابط های بین لایه های ارتباطی سخت افزار نیز اشاره دارد که به آن ها "سطوح انتزاع" یا "لایه های انتزاع" گفته می شود. در این حالت، سطح انتزاع اغلب مترادف با رابط (interface)
در نظر گرفته می شود. برای مثال، هنگام بررسی شل کد (shellcode) و رابط بین زبان های سطح بالا و سطح پایین، سطح انتزاع از دستورات سیستم عامل (مثلاً در زبان C) به فراخوانی ها و دستورات در سطح رجیستر و مدار (مثلاً در اسمبلی و باینری) تغییر می کند. در این مثال، مرز یا رابط بین سطوح انتزاع، پشته (stack) است.
وَردَه ناصیف الیازِجی (۲۰ ژانویه ۱۸۳۸ – ۲۸ ژانویه ۱۹۲۴) شاعر لبنانی-عثمانی بود. در کفرشیما، ناحیهٔ بعبدا به دنیا آمد. در مدرسهٔ دخترانه آمریکایی در بیروت تحصیل کرد، نزد پدرش ادبیات خواند و از جوانی شعر می سرود. به خواندن اشعار و مرثیه و مدح و غیره بسیار پرداخت و به خاطر درگذشت های بسیار افراد خانواده اش، در مرثیه سرایی سرآمد شد. در سال ۱۸۶۶ با فرانسیس شمعون ازدواج کرد و بیشتر زندگی اش را در مصر در شهر اسکندریه گذراند. او مجموعه شعر کوچکی به نام «باغ گل سرخ» در ۱۸۶۷ بیرون داد که بارها چاپ شده است و آن را به ورده الترک تقدیم کرده است. او از زنان پیشگام رنسانس عربی بود که در نیمهٔ دوم سدهٔ نوزدهم درخشید. زندگی و پیشه. وردة بنت ناصیف الیازجی در ۲۰ ژانویه ۱۸۳۸ در کفرشیما، بعبدا، سنجق بیروت، ایالت صیدا، امارت جبل لبنان/امپراتوری عثمانی، به دنیا آمد. از دو سالگی با خانواده اش در بیروت زندگی کرد در یک مؤسسه دخترانه در بیروت که توسط مبلغان آمریکایی تأسیس شده بود، تحصیل کرد. هنگامی که او به دوازده سالگی رسید، پدرش متوجه علاقه او به خواندن و یادگیری شد، بنابراین شخصی را برای او آورد که صرف و نحو و بلاغت را به او یاد دهد