Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
زر آفریقا در نبرد دوم العلمین و پس از عملیات فرود مشعل، فیلد مارشال اروین رومل مجبور به انجام یکی از طولانی ترین عقب نشینی های تاریخ شد. او از "صحرای غربی" مصر و لیبی عقب نشینی کرد و در خط مارت ساخته شده توسط فرانسه در جنوب تونس، دفاعی ایجاد کرد. رومل پس از اشغال خط مارت، فرماندهی گروه ارتش تازه تأسیس آفریقا را بر عهده گرفت و "ارتش پانزر آلمان-ایتالیا" (که قبلاً "ارتش پانزر آفریقا" نامیده می شد) را به ژنرال ایتالیایی جووانی مسه سپرد. ارتش اول به عنوان بخشی از گروه ارتش آفریقا به فرماندهی ژنرال رومل، در عملیات کاپری (نبرد مدنین، درست در شرق خط مارت) به ارتش هشتم سپهبد برنارد مونتگومری حمله کرد. ارتش اول شکست سختی خورد و تلاش رومل و آرنیم برای نفوذ در تونس با شکست مواجه شد.
«دانشگاه باری آلدو مورو» () یک مؤسسه آموزش عالی دولتی است که در سال ۱۹۲۵ در باری (ایتالیا) در جنوب ایتالیا تأسیس شد. این دانشگاه حدود ۴۰،۰۰۰ دانشجو دارد. در ۱۵ ژانویه ۲۰۱۰، این دانشگاه نام خود را به افتخار دولتمرد و نخست وزیر آلدو مورو (۱۹۱۶–۱۹۷۸)، که تا سال ۱۹۳۹ دانشجوی حقوق در آنجا بود و سپس به عنوان استاد عادی فلسفه حقوق و سیاست استعماری (۱۹۴۱) و حقوق جزا (۱۹۴۲) خدمت کرد، تغییر داد. سازمان. دانشگاه باری به دانشکده های مختلفی تقسیم می شود. هر دانشکده مجموعه ای از دپارتمان های خاص خود را دارد که بر هنر و علوم، ریاضیات، علوم اجتماعی، ادبیات، پزشکی، حقوق و آموزش تمرکز دارند. این ۱۳ دانشکده به شرح زیر است: این دانشگاه دوره های مختلفی را ارائه می دهد برای دانشجویان کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکترا. این دانشگاه علاوه بر تدریس، بر تحقیقات علمی در سطح دکترا نیز تمرکز دارد. مراکز تحقیقاتی دانشگاه باری بسیار تعاملی هستند و بین بخش ها، دانشگاه ها و سایر مراکز تحقیقاتی مختلف ارتباط برقرار می کنند. رتبه بندی ها. این دانشگاه در رتبه بندی های زیر رتبه بندی شده است: این دانشگاه یکی از ۴۸ موسسه آموزش عالی ایتالیایی در فهرست
۱۰۰۰ دانشگاه برتر جهان توسط CWUR برای سال ۲۰۱۶ است. علاوه بر این، رتبه آن بین ۱۵۱ تا ۲۰۰ در جهان بود. فیزیک توسط ARWU - دانشگاه جیائو تونگ شانگهای در سال 2015.
دانشگاه برشا (، ) یک دانشگاه تحقیقاتی دولتی ایتالیایی است که در برشا، ایتالیا واقع شده است. این دانشگاه در سال ۱۹۸۲ تأسیس شد و دارای ۴ دانشکده است. دانشگاه برشا رسماً در سال ۱۹۸۲ با سه دانشکده پزشکی و جراحی، مهندسی، اقتصاد و بازرگانی تأسیس شد. با این حال، مرحله تأسیس آن تقریباً دو دهه به طول انجامید، بنابراین اولین تلاش ها برای افتتاح دوره های دانشگاهی در برشا به دهه ۱۹۶۰ برمی گردد. تاریخچه. اولین ابتکار عمل از سوی اتان دورو صورت گرفت که در اوایل دهه ۱۹۶۰ مذاکراتی را برای راه اندازی یک دوره دو ساله مهندسی به عنوان شاخه ای از دانشگاه پلی تکنیک میلان آغاز کرد. الزامات مالی بیش از حد باعث شد که این پروژه به تعویق بیفتد. پس از این اولین تلاش، ایجاد دانشکده های آینده برشا در دو مسیر مجزا قرار گرفت، یکی مربوط به دانشکده اقتصاد و دیگری مربوط به مهندسی و پزشکی. در زمینه مطالعات اقتصادی، در سال ۱۹۶۴ یک دانشکده مدیریت صنعتی ایجاد شد که دوره های دو ساله ارائه می داد. ایجاد دانشکده های مهندسی و پزشکی تاریخچه متفاوتی داشت. ایده ایجاد یک قطب دانشگاهی در برشا، پس از اولین تلاش ناموفق در اوایل دهه ۱۹۶۰، در نیمه دوم دهه با تو
لد شورای دانشگاهی برشا (CUB) که توسط اداره استانی، شهرداری برشا و اتاق بازرگانی ترویج می شد، دوباره قوت گرفت. سازمان. دانشگاه برشا به چهار حوزه اصلی تقسیم شده است و مدارک تحصیلی پس از متوسطه زیر را ارائه می دهد:
«پسرم فقط اسباب بازی های موردعلاقه اش را خراب می کند» ترانه ای است که توسط خواننده-ترانه پرداز آمریکایی تیلور سوئیفت سروده و ضبط شده و در یازدهمین آلبوم استودیویی وی تحت عنوان "دپارتمان شاعران رنج کشیده" قرار دارد. این اثر که توسط سوئیفت و جک آنتونوف تهیه شده، یک اثر سینث پاپ است که دارای درام های مارشینگ و عناصری از موج نو می باشد. اشعار این ترانه تجربهٔ رها شدن عاطفی توسط یک شریک دوری گزین را از طریق استعارهٔ یک اسباب بازی خراب شده بیان می کند.
بارجلو، همچنین به عنوان شناخته می شود یا کاخ مردم (به ایتالیایی: Palace of the People) یک ساختمان عمومی و ستاد پلیس سابق و بعدها زندان در فلورانس، ایتالیا است. این بنا که عمدتاً در قرن سیزدهم ساخته شده است، از سال ۱۸۶۵ میزبان بوده است. یک موزه ملی هنر. این موزه، مجموعه ملی اصلی برای مجسمه سازی رنسانس ایتالیا است که مجموعه آثار فلورانسی آن بی نظیر است و همچنین هنرهای تزئینی فلورانس، به ویژه از دوره رنسانس را در خود جای داده است. همچنین آثاری از دوره های قبل و بعد نیز در آن وجود دارد. این ساختمان قرون وسطایی نسبتاً خوب حفظ شده است و شامل "کلیسای کوچک ماگدالن (Cappella della Maddalena") با نقاشی های دیواری گسترده اما آسیب دیده اثر جوتو، از جمله یک پرتره تمام قد از دانته، می شود. در سال ۲۰۲۳، این موزه با ۶۱۰٬۲۰۳ بازدیدکننده، دوازدهمین موزه پربازدید ایتالیا بود؛ به طور کلی صف های طولانی برای ورود به موزه اوفیتزی را ندارد. نام. کلمه "بارجلو (bargello)" ظاهراً از کلمه لاتین متاخر "bargillus" (از "bargi" گوتیک و "burg" آلمانی) به معنای "قلعه" یا "برج مستحکم" گرفته شده است. در قرون وسطی ایتالیا، این نام به یک کاپیتان
نظامی که مسئول حفظ صلح و عدالت (از این رو "کاپیتان عدالت") در طول شورش ها و آشوب ها بود، داده می شد. در فلورانس، او معمولاً از یک شهر خارجی استخدام می شد تا از هرگونه جانبداری از جانب کاپیتان جلوگیری شود. این مقام را می توان با مقام رئیس پلیس فعلی مقایسه کرد. نام بارجلو به ساختمانی که دفتر کاپیتان بود، اطلاق می شد. تاریخچه. ساخت و ساز در سال ۱۲۵۵ آغاز شد. این کاخ ابتدا برای اسکان کاپیتانو دل پوپولو و بعداً، در سال ۱۲۶۱، برای «پودستا»، بالاترین مقام شورای شهر فلورانس، ساخته شد. این کاخ دل پودستا، همان طور که در ابتدا نامیده می شد، قدیمی ترین ساختمان عمومی در فلورانس است. این ساختمان ساده و کنگره دار به عنوان مدلی برای ساخت کاخ وکیو استفاده شد. در سال ۱۵۷۴، مدیچی ها از عملکرد "پودستا" صرف نظر کردند و "بارگلو"، رئیس پلیس فلورانس، را در این ساختمان اسکان دادند، از این رو نام آن را بر خود گرفت. در سال ۱۴۷۹، برناردو باندینی بارونچلی، یکی از عوامل توطئه پاتزی علیه خانواده مدیچی، از این ساختمان به دار آویخته شد، رویدادی که لئوناردو داوینچی شاهد آن بود و طرح های آن را ترسیم کرد. این بنا به عنوان زندان مورد استفاده قرا
ر می گرفت؛ اعدام ها در حیاط بارگلو انجام می شد تا اینکه در سال ۱۷۸۶ توسط دوک بزرگ پیتر لئوپولد لغو شد، اما تا سال ۱۸۵۹ به عنوان مقر پلیس فلورانس باقی ماند. پس از مدتی، به موزه ملی تبدیل شد. سازه دو طبقه اصلی در کنار برج وولونانا در سال ۱۲۵۶ ساخته شد. طبقه سوم، که از بلوک های کوچکتر مورد استفاده در ساخت آن قابل شناسایی است، پس از آتش سوزی سال ۱۳۲۳ اضافه شد. این ساختمان در اطراف یک حیاط باز طراحی شده است که قدمت آن به سال های ۱۲۸۰–۱۲۸۵ برمی گردد. یک راه پله خارجی که به طبقه دوم منتهی می شود، بین سال های ۱۳۴۵–۱۳۶۷ تحت نظر استاد سازنده، نری دی فیوراوانته، اضافه شده است. یک چاه روباز در مرکز حیاط یافت می شود. پس از قرن ها تغییر در معماری آن، این ساختمان بین سال های ۱۸۵۸ تا ۱۸۶۵ به شکل اولیه خود بازسازی شد. بارجلو در سال ۱۸۶۵ به عنوان یک موزه ملی ("Museo Nazionale del Bargello") افتتاح شد، که بزرگ ترین مجموعه ایتالیایی از مجسمه های گوتیک و رنسانس (قرن ۱۴ تا ۱۷) را به نمایش می گذارد. از نظر اداری، این موزه سرپرستی گروهی به نام "موزه دل بارجلو را" بر عهده دارد که شامل چهار موزه کوچک تر در فلورانس است: کلیساهای کوچک م
دیچی، اورسانمیکله، پالازو داوانزاتی و کازا مارتلی . مجموعه. مجسمه سازی. مجموعه خوبی از مجسمه های قرون وسطایی وجود دارد. این موزه هم ماکت های طرح های فینالیست ها برای "«قربانی اسحاق»" ("Sacrificio di Isacco") را که برای مسابقه ساخت دومین مجموعه درهای تعمیدگاه فلورانس در سال ۱۴۰۱ طراحی شده بود، دارد. طرح لورنزو گیبرتی برنده شد و طرح فیلیپو برونلسکی نایب قهرمان شد. معروف ترین مجسمه ها، چندین اثر از میکل آنژ و دوناتلو هستند. مجسمه های بزرگ میکل آنژ عبارتند از باکوس، "پیتی توندو" (مریم و کودک)، "بروتوس" و "داوود-آپولو". یک صلیب چوبی منسوب به سال های اولیه زندگی او در سال ۲۰۰۸ به دست آمد. مجموعه آن شامل مجسمه های "برنزی" و مرمری "داوود" اثر دوناتلو و همچنین "آمور-آتیس"، "سنت جورج"، با نقش برجسته آن برای پایه "سنت جورج در حال آزادسازی شاهزاده خانم"، و نشان افتخار او "، مارزوکو،" می شود. از دیگر مجسمه ها می توان به "باکوس" اثر جاکوپو سانسووینو، "داوود" و "داما کول ماتزولینو" اثر آندریا دل وروکیو اشاره کرد. از دیگر آثار مجسمه سازی می توان به چندین اثر کارگاه خانواده دلا روبیا اشاره کرد. و توسط آنتونیو روسلینو، بارتولو
مئو آماناتی، برتولدو دی جووانی، باچیو باندینلی و بسیاری دیگر از استادان فلورانسی آن دوره. بن ونوتو چلینی با نیم تنه برنزی نشان داده شده است. مرحله نهایی رنسانس با مجسمه مرمرین "فلورانس پیروز بر پیزا" اثر جامبولونیا، "معماری"، "مورگانته کوتوله سوار بر هیولای دریایی"، و "عطارد" او نشان داده شده است. حیاط و طاق های اطراف آن برای نمایش نقش برجسته های متعدد و آثار دیگر مورد استفاده قرار گرفته اند. چند اثر از دوره باروک وجود دارد، به ویژه "نیم تنه کاستانزا بونارلی اثر" جانلورنزو برنینی (۱۶۳۶–۱۶۳۷). "پسکاتوره" ("پسر ماهیگیر") اثر وینچنزو جمیتو، یک مجسمه محبوب قرن نوزدهم است. دیگر. این موزه تعدادی نقاشی دارد، هرچند هیچ کدام شبیه مجموعه اصلی فلورانس در اوفیتزی، از جمله اثر هم نام استاد بارجلو توندو مربوط به قرن پانزدهم، و بسیاری از "کاسونی های" نقاشی شده (صندوقچه های عروسی) و سینی های نقاشی شده زایمان ("desci da parto")، نیستند. در هنرهای تزئینی، موزه مجموعه ای نفیس از سرامیک، به ویژه مایولیکا، منسوجات، ملیله کاری، عاج، نیلی، مدال، نقره، زره و سکه دارد. پنل سمت راست تابوت استخوانی فرانکس آنگلوساکسون در موزه قرار دارد.
برخی از این آثار از اهمیت بین المللی برخوردارند: نیلی های ایتالیایی مسلماً بهترین مجموعه در جهان هستند، همان طور که مجموعه مدال های رنسانس ایتالیا نیز همین طور است. سبک سوزن دوزی بارگلو هیچ ارتباط واقعی با موزه ندارد، جز اینکه بهترین مجموعه از نمونه های اولیه در آنجاست. تالار اسلامی در بارجلو در سال ۱۹۸۲ توسط مارکو اسپالانزانی و جیووانی کوراتولا به سرپرستی پائولا باروچی و جیووانا گاتا برتلا، کارگردان آن زمان، راه اندازی شد. پیوند به بیرون. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
پل مراندی () یا پل پولچورا یک پل جاده ای در جنوآ ایتالیا بود که بین سال های ۱۹۶۳ تا ۱۹۶۷ در امتداد بزرگراه اِی۱۰ بر روی رودخانه پولچورا ساخته شد و نام رسمی آن از همین رودخانه گرفته شده است. این پل مناطق سمپیردارنا و کورنیگلیانو در جنوآ را از طریق دره پولچورا به هم متصل می کرد. این پل به نام طراح سازه آن، مهندس ریکاردو مراندی نامیده شد. در ۱۴ اوت ۲۰۱۸، یک بخش از پل هوایی در جریان طوفان باران فرو ریخت و منجر به مرگ ۴۳ نفر شد و همچنین باعث اعلام وضعیت اضطراری یک ساله در منطقه لیگوریا، تجزیه و تحلیل گسترده از شکست سازه شد. بقایای پل هم در ژوئن ۲۰۱۹ تخریب شد. پل جایگزین، پل جنوا-سنت جرج است یک سال بعد افتتاح شد. ساخت پل جایگزین در ۲۵ ژوئن ۲۰۱۹ آغاز شد و در بهار ۲۰۲۰ به پایان رسید. پل جنوا-سنت جرج در ۳ اوت ۲۰۲۰ افتتاح شد.
دانشگاه پارما () یک دانشگاه دولتی است که در پارما، امیلیا-رومانیا، ایتالیا واقع شده است. این دانشگاه که در نه دپارتمان سازماندهی شده است، یکی از قدیمی ترین دانشگاه های جهان است. تا سال ۲۰۱۶، تقریباً ۲۶۰۰۰ دانشجو داشت. تاریخچه. در طول قرن های ۱۳ و ۱۴ میلادی، یک موسسه آموزشی به نام «استودیوم» در پارما وجود داشت، اما در سال ۱۳۸۷ توسط جیان گالئاتزو ویسکونتی، دوک میلان، تعطیل شد. این دانشگاه در سال ۱۴۱۲ توسط نیکولو سوم دسته افتتاح شد و اگرچه هیچ فرمان پاپی صادر نشد، مدارک تحصیلی اعطا می شد. در سال ۱۴۲۰ فیلیپو ماریا ویسکونتی دوباره آن را بست. اگرچه تلاش های متعددی برای احیای دانشگاه صورت گرفت، اما این دانشگاه تنها به عنوان یک "دانشگاه کاغذی" فعالیت می کرد و بدون تدریس، مدرک تحصیلی اعطا می کرد. در سال ۱۶۰۱، دانشگاه سرانجام توسط رانوچیو اول فارنیزی بازگشایی شد و فرمان پاپ صادر شد. این دانشگاه یک موسسه مشترک با انجمن عیسی بود و یک سوم کارکنان آن معلمانی از یک مدرسه محلی یسوعی بودند که در یک ساختمان جداگانه و طبق راتیو استودیوروم تدریس می کردند. در قرن هفدهم معمولاً حدود ۲۷ تا ۳۲ معلم و ۳۰۰ تا ۴۰۰ دانشجو در آن مشغول به
تحصیل بودند. منطق، تاریخ طبیعی، ریاضیات و الهیات توسط یسوعی ها و حقوق و پزشکی توسط معلمان مدنی تدریس می شد. در میان از مهمترین یسوعیانی که در پارما تدریس می کردند، می توان به جیووانی باتیستا ریچیولی و دانیلو بارتولی اشاره کرد. در سال ۱۷۶۸، فردیناند اول یسوعیان را اخراج کرد و برنامه درسی مدرن شد. اعتراضات دانشجویی منجر به تعطیلی دانشگاه توسط ماری لوئیز (دوشس پارما) در سال ۱۸۳۱ شد. تنها در سال ۱۸۵۴ لوئیز ماری ترز از آرتوا آن را دوباره بازگشایی کرد. این دانشگاه در آن زمان شامل دانشکده های الهیات، حقوق، پزشکی، فیزیک و ریاضیات، فلسفه و ادبیات و همچنین مدارس زنان و زایمان، داروسازی و دامپزشکی بود. پس از وحدت ایتالیا، دولت ایتالیای تازه متحد شده، دانشگاه های کشور را به دو درجه تقسیم کرد. در سال ۱۸۶۲، دانشگاه پارما درجه B اعلام شد، بودجه آن کاهش یافت و کیفیت آموزش پایین آمد. این دانشگاه تنها در سال ۱۸۸۷ با دانشگاه های درجه A برابر شد. سازمان. این دانشگاه اکنون به ۹ دپارتمان تقسیم شده است. از سال ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۶، دانشگاه به ۱۸ گروه آموزشی تقسیم شده بود: دانشگاه y قبلاً به ۱۲ دانشکده تقسیم می شد: آزمایشگاه های تحقیقاتی د
ر گروه مهندسی و معماری
' («بیمارستان بی گناهان») که در گویش قدیمی توسکانی با نام ' نیز شناخته می شود، یک ساختمان تاریخی در فلورانس، ایتالیا است. این بنا توسط فیلیپو برونلسکی، طراحی شده است که در سال ۱۴۱۹ از هنر ابریشم سفارش ساخت آن را دریافت کرد. در ابتدا یک بیمارستان مخصوص کودکان سرراهی بود. این بنا به عنوان نمونه ای قابل توجه از معماری رنسانس اولیه ایتالیا در نظر گرفته می شود. این بیمارستان که دارای یک ایوان سرپوشیده نه دهانه ای رو به میدان اس اس است، توسط «هنر از ابریشم» یا انجمن ابریشم فلورانس ساخته و مدیریت شد. این انجمن یکی از ثروتمندترین انجمن های شهر بود و مانند اکثر انجمن ها، وظایف بشردوستانه را بر عهده داشت. این ساختمان «به عنوان اولین سازه خالص رنسانس اولیه در نظر گرفته می شود.» امروزه این ساختمان یک موزه کوچک از هنر رنسانس با آثاری از لوکا دلا روبیا، ساندرو بوتیچلی و پیرو دی کوزیمو و همچنین تابلوی «ستایش مغان» اثر دومنیکو گیرلاندایو را در خود جای داده است. [ "" ] این ساختمان در حال حاضر به عنوان پایگاه عملیاتی مرکز تحقیقات یونیسف اینوسنتی فعالیت می کند. نما. نمای مرکزی از نه دهانه قوس های نیم دایره ای تشکیل شده است که ا
ز ستون های سبک کامپوزیت سرچشمه می گیرند و در یک طاق یا ایوان سرپوشیده چند پله بالاتر از میدان قرار دارند. طاق های گرد، احیای سبک معماری کلاسیک هستند و دیگر از قوس های نوک تیز استفاده نمی کنند. در لبه های طاق ها ، دال های سفالی آبی لعاب دار با نقش برجسته هایی از نوزادان طراحی شده توسط آندره آ دلا روبیا وجود دارد که نشان دهنده عملکرد ساختمان است. در هر انتها، یک دهانه دیگر وجود دارد که بدون پله و با ستون های شیاردار است. طبقه بالا مربوط به دوره های جدیدتر است؛ در دهه ۱۴۶۰ میلادی، زمانی که ساختمان در پس زمینه نقاشی دیواری از "تدفین سنت آگوستین" (۱۴۶۴–۱۴۶۵) اثر بنوتزو گوتزولی در کلیسای سنت آگوستینو در سن جیمینیانو نشان داده شده است، این طبقه وجود نداشت. بالای هر طاق نیم دایره ای، در طبقه بالا یک پنجره خیمه ای با یک سنتوری مثلثی در بالای آن قرار دارد. این ساختمان حس تناسب تمیز و روشنی را نشان می دهد. ارتفاع ستون ها به اندازه عرض ستون بندی داخلی و عرض طاق است و هر دهانه را به یک مکعب تبدیل می کند. تناسبات ساده ساختمان، عصر جدیدی را منعکس می کند، عصری از آموزش سکولار، و حس نظم و وضوح عالی. به طور مشابه، ارتفاع پیشان
ی بنا نصف ارتفاع ستون است، همان طور که برای یک جامعه روشنفکر مناسب است. گاهی کودکان را در حوضچه ای که در ایوان جلویی قرار داشت، رها می کردند. با این حال، این حوضچه در سال ۱۶۶۰ برداشته شد و با یک چرخ برای پناه گرفتن مخفی جایگزین شد. دری با یک چرخ افقی چرخان مخصوص وجود داشت که نوزاد را بدون دیده شدن والدین به داخل ساختمان می آورد. این امر به مردم اجازه می داد تا نوزادان خود را به طور ناشناس برای مراقبت به پرورشگاه بسپارند. این سیستم تا زمان تعطیلی بیمارستان در سال ۱۸۷۵ فعال بود. [ "" ] تاریخچه ساختمان. بیمارستان کودکان در چندین مرحله ساخته شد و تنها مرحله اول (۱۴۱۹–۱۴۲۷) تحت نظارت مستقیم برونلسکی بود. او عملیات پی ریزی، بالا بردن دیوارهای اصلی، تکمیل زیرزمین با یک کریپورتیکوس در زیر راهروهای صومعه و قسمت پایینی ایوان سرپوشیده جلویی را مدیریت کرد. در مراحل بعدی، طبقه زیر شیروانی اضافه شد (۱۴۳۹)، اما ستون هایی که به نظر می رسد برونلسکی در نظر داشته است، حذف شدند و ساختمان به اندازه یک دهانه به سمت جنوب گسترش یافت (۱۴۳۰). گذرگاه طاق دار در دهانه سمت چپ ایوان سرپوشیده نیز بعداً اضافه شد. از آنجایی که ایوان سرپوشیده
قبل از شروع بیمارستان ساخته شده بود، بیمارستان تا سال ۱۴۴۵ رسماً افتتاح نشد. طراحی. طراحی برونلسکی بر اساس معماری کلاسیک رومی، رومانسک ایتالیایی و گوتیک متاخر بود. ایوان سرپوشیده یک نوع ساختمان شناخته شده مانند ایوان سرپوشیده لانزی بود. اما استفاده از ستون های گرد با سرستون های صحیح کلاسیک، در این مورد از نظم مرکب، همراه با ستون های ضربدری (یا بلوک های ضربدری) بدیع بود. طاق های دایره ای و گنبدهای کروی قطعه قطعه شده پشت آنها نیز همین طور. عناصر معماری نیز همگی با سنگ خاکستری (پیترا سرنا) مفصل بندی شده و در مقابل سفیدی دیوارها قرار گرفته بودند. منطق تناسب نیز بدیع بود. به عنوان مثال، ارتفاع ستون ها دلخواه نبود. اگر یک خط افقی در امتداد بالای ستون ها رسم شود، مربعی از ارتفاع ستون و فاصله یک ستون تا ستون بعدی ایجاد می شود. این تمایل به نظم و ترتیب هندسی به عنصری مهم در معماری رنسانس تبدیل شد. تندی. بالای هر ستون یک تندوی سرامیکی قرار دارد. در ابتدا برونلسکی قصد داشت این ها را به صورت فرورفتگی های خالی طراحی کند، اما حدود سال ۱۴۹۰ آندره آ دلا روبیا مأمور شد تا آن ها را پر کند. این طرح، نوزادی را در قنداق نشان می
دهد. تعدادی از تندوی ها هنوز نمونه اصلی هستند، اما مانند سرستون ها، بیشتر آن ها کپی های قرن نوزدهمی هستند که نمونه های اصلی در موزه به نمایش گذاشته شده اند. [ "" ] نشان آکادمی اطفال آمریکا بر اساس یکی از تندی ها (tondi) است. میدان سانتیسیما آنونزیاتا. بیمارستان کودکان، ضلع شرقی میدان سانتیسیما آنونزیاتا را مشخص می کند، که دو نمای اصلی دیگر آن بعداً به تقلید از ایوان برونلسکی ساخته شده اند. این میدان توسط برونلسکی طراحی نشده است، همان طور که گاهی در کتاب های راهنما گزارش شده است. نمای غربی، ایوان سروی دی ماریا، توسط آنتونیو دا سانگالو بزرگ در دهه ۱۵۲۰ طراحی شده است. این بنا برای فرقه گدایان، سروی دی ماریا، ساخته شده بود، اما امروزه یک هتل است. ضلع شمالی میدان توسط باسیلیکا دلا سانتیسیما آنونزیاتا، کلیسای بشارت مقدس، تعریف شده است. اگرچه این ساختمان بسیار قدیمی تر است، اما نما در سال ۱۶۰۱ توسط معمار جیووانی باتیستا کاچینی اضافه شد. مجسمه سوارکاری فردیناند اول توسکانی توسط مجسمه ساز مشهور جامبولونیا ساخته و در سال ۱۶۰۸ در آنجا قرار داده شد. فواره در سال ۱۶۴۰ اضافه شد. [ "" ] تاریخچه بیمارستان. یک مؤسسه خیریه بود
که مسئول رفاه کودکان رها شده بود. این مؤسسه نمایانگر دیدگاه های اجتماعی و انسان گرایانه فلورانس در اوایل رنسانس بود. همچنین می تواند توضیح دهد که چگونه سرمایه گذاران از موسسات خیریه فلورانس به عنوان بانک های پس انداز استفاده می کردند: رابطه بین خیریه و دولت-شهرهای ایتالیایی را می توان با استفاده از بیمارستان اینوسنتی به عنوان یک مطالعه موردی به تصویر کشید. علاوه بر این، بیمارستان علیرغم فراز و نشیب های ناخوشایندش، همچنان به عنوان مکانی مهم با بیانی از شفقت و مراقبت باقی مانده است. [ "" ] مراقبت های بیمارستان اوسپداله دگلی اینوسنتی جامع بود و به کودکان این امکان را می داد که دوباره به جامعه بپیوندند. اولین نوزاد رها شده در ۵ فوریه ۱۴۴۵، ده روز پس از افتتاح، رها شد. نوزادان پذیرفته، شیر داده و از شیر گرفته می شدند. استادانی برای آموزش خواندن و نوشتن به پسران استخدام می شدند. پسران بر اساس توانایی هایشان مهارت هایی را آموزش می دیدند، در حالی که دختران به معشوقه هایی فرستاده می شدند که به آنها خیاطی، آشپزی و سایر مشاغل مشابه را آموزش می دادند. بیمارستان جهیزیه دختران را تأمین می کرد و آنها می توانستند ازدواج کنن
د یا راهبه شوند. در اواخر دهه ۱۵۲۰، امتدادی به سمت جنوب در امتداد از طریق فیبیای ساخته شد. این بخش عمداً برای زنانی بود که ازدواج نمی کردند یا راهبه نمی شدند. در سال ۱۵۵۲، وینچنزو بورگینی به عنوان سرپرست (اسپدالینگو) بیمارستان اینوسنتی منصوب شد. او توسط کوزیمو د مدیچی، دوک بزرگ توسکانی، استخدام شده بود. تحصیلات بورگینی به عنوان یک راهب بندیکتی، زندگی کودکان بیمارستان را شکل داد. بورگینی، پس از پنج ماه از تصدی سمت سرپرست، می خواست کنترل بیمارستان را در دست بگیرد تا دایه هایی را که از بیمارستان کلاهبرداری می کردند، از بین ببرد. یکی از مسائل اصلی این بود که دایه تعداد بارداری ها را افزایش می داد. [ "" ] برخی به تغذیه نوزادان با شیر گاو یا بز متوسل می شدند. مادران گاهی فرزندان خود را رها می کردند تا به کودکی که از بیمارستان آمده بود شیر بدهند. برخی دیگر حتی فرزندان خود را در اینوسنتی رها می کردند، به عنوان دایه استخدام می شدند و در نهایت با دریافت حقوق، فرزند خود را تغذیه می کردند. همچنین پس از مرگ نوزاد، حقوق دریافتی از بیمارستان ادامه می یافت. سه سال قحطی بزرگ، سال های ۱۵۵۶–۱۵۵۷، ۱۵۶۷ و ۱۵۶۹–۱۵۷۰، رخ داد. این ب
ه دلیل عدم تعادل بین جمعیت و ظرفیت کشاورزی بود. کاهش هزینه ها در عین حال متعادل کردن ورودی های بالا بسیار دشوار بود. در طول قرن شانزدهم، افزایش جمعیت و همچنین قیمت بالای گندم بر اینوسنتی تأثیر گذاشت. در سال ۱۵۵۷، به دلیل وقوع سیل در انبار اینوسنتی، مشکلاتی در تأمین غلات نیز وجود داشت. بیمارستان از بدهی مالی رنج می برد. مشکل اصلی تلاش برای ایجاد تعادل بین هزینه ها و درآمدها بود. کوزیمو و فرانچسکو سازمانی ناپایدار بین خیریه خصوصی و امور مالی داشتند و دائماً بیش از حد پول برداشت می کردند. آنها از اینوسنتی به عنوان بانک پس انداز مؤسسه خیریه شخصی خود استفاده کرده بودند. بدهی بیمارستان از ۳۰۰۰۰۰ به ۷۰۰۰۰۰ لیر افزایش یافت، با این حال، هزینه های عملیاتی سالانه آن حداقل (۱۰۰۰۰۰ لیر) بود. هفتاد و پنج درصد از بدهی های بیمارستان، مبالغی بود که به سرمایه گذاران بدهکار بود. پیوند به بیرون. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
دانشگاه ترنتو یک دانشگاه ایتالیایی است که در ترنتو و نزدیکی روورتو واقع شده است. طبق گزارش CENSIS (مرکز سرمایه گذاری اجتماعی) و وزارت آموزش ایتالیا، این دانشگاه توانسته است در آموزش، پژوهش، علوم رایانه و روابط بین الملل به نتایج قابل توجهی دست یابد. تاریخچه. دانشگاه ترنتو در سال ۱۹۶۲ به عنوان یک موسسه عالی دانشگاهی برای علوم اجتماعی تأسیس شد. سپس به اولین دانشکده جامعه شناسی در ایتالیا تبدیل شد. تأثیر آن بر شهر کاملاً متناقض بود: دانشگاه هم به عنوان یک نیروی محرک برای گشودگی فرهنگی و ایجاد یک طبقه پیشرو جدید، و هم به عنوان یک عنصر شکافنده اعتراض دیده می شد. به منظور گسترش فرصت های آموزشی دانشگاه ترنتو، در سال ۱۹۷۲ دانشکده علوم و در سال ۱۹۷۳ دانشکده اقتصاد تأسیس شد. این پروژه دانشگاهی در سال ۱۹۸۴ با دانشکده های هنر و علوم انسانی و حقوق و در سال ۱۹۸۵ با دانشکده مهندسی گسترش یافت. در سال ۲۰۰۴ دانشکده علوم شناختی تأسیس شد. در سال ۲۰۱۷، مرکز C3A، کشاورزی، غذا و محیط زیست، با همکاری دانشگاه ترنتو و بنیاد ادموند ماخ به این دانشگاه اضافه شد. گروه های آموزشی و مراکز. مراکز. فعالیت های آموزشی و علمی حول سه «حوزه» اصلی
متمرکز شده اند: «منطقه شهری»، با دانشکده های اقتصاد و مدیریت، جامعه شناسی و تحقیقات اجتماعی، علوم انسانی، دانشکده حقوق و دانشکده مطالعات بین الملل؛ «منطقه تپه»، با دانشکده های مهندسی عمران، محیط زیست و مکانیک، مهندسی اطلاعات و علوم کامپیوتر، مهندسی صنایع، ریاضیات، فیزیک و CIBIO - مرکز زیست شناسی یکپارچه؛ دانشکده روانشناسی و علوم شناختی و CIMeC - مرکز علوم ذهن/مغز در روورتو. بین المللی سازی. اهمیت ویژه ای به بعد بین المللی دانشگاه داده شده است. این دانشگاه از سال های نخست فعالیت خود، بر توسعه اتحادهای بین المللی استراتژیک با رویکرد مکمل بودن تمرکز داشته است. این دانشگاه با دانشگاه ها و مراکز تحقیقاتی معتبر در سراسر جهان همکاری دارد و بخشی از شبکه های همکاری مهم است (به عنوان مثال مدیران برتر بین المللی در مهندسی، Asea-Uninet GE4). علاوه بر LLP-پروژه اراسموس، از سال ۱۹۹۷ این دانشگاه از توافق نامه های مدرک دوگانه نیز پشتیبانی کرده است. جدیدترین مورد، مدرک دوگانه مهندسی عمران با دانشگاه تونگی چین (مه ۲۰۰۸) است: دانشجویان می توانند مدرک کارشناسی ارشد مهندسی عمران و دوره کارشناسی ارشد دو ساله مهندسی عمران را در ترن
تو دریافت کنند. این دانشگاه بخشی از برنامه اراسموس ماندوس و پنجره همکاری خارجی اراسموس ماندوس (که اکنون اقدام ۲ اراسموس ماندوس II نامیده می شود) است. این دانشگاه تعدادی توافق نامه دوجانبه با دانشگاه های آسیا، آمریکا، خاورمیانه و اقیانوسیه دارد. همکاری هایی برای توسعه همکاری با دانشگاه های آفریقا و آمریکای لاتین وجود دارد. ۱۰٪ از کل اساتید، شامل محققان خارجی و اساتید مدعو می شود. همکاری با آلمان، ترنتو را به جایگاه ایتالیایی دانشگاه ایتالیایی-آلمانی رساند، موسسه ای که به هماهنگی آموزش و تحقیقات پیشرفته بین دانشگاه های ایتالیا و آلمان می پردازد. رتبه بندی ها. اعتبار و رتبه بندی ها. در سال ۲۰۱۲، دانشگاه ترنتو پنجاهمین سالگرد تأسیس خود را جشن گرفت: سنتی که این دانشگاه را به عنوان یکی از دانشگاه های پیشرو در ایتالیا، همانطور که توسط چندین رتبه بندی ملی نشان داده شده است، به رسمیت می شناسد: کیفیت دانشگاه ترنتو توسط اولین ارزیابی ملی انجام شده توسط MIUR (وزارت آموزش، دانشگاه ها و تحقیقات) که در تابستان ۲۰۰۹ منتشر شد، تأیید شد. دانشگاه ترنتو، طبق معیارهای وزارتخانه، ثابت کرد که به بهترین استانداردهای ملی برای کیفیت ت
حقیق و تدریس خود رسیده است. با این نتیجه، دانشگاه عنوان "با فضیلت ترین دانشگاه ایتالیا" را به دست آورد. گزارش سال ۲۰۱۳ توسط ANVUR (آژانس ملی ارزیابی سیستم دانشگاهی ایتالیا) دانشگاه ترنتو در رده اول تولیدات علمی دانشگاه های متوسط ​​قرار دارد. در نتایج سالانه CENSIS که با همکاری Grande Guida انجام و توسط La Repubblica منتشر می شود، دانشگاه ترنتو همیشه در رتبه های اول قرار دارد. در آخرین نسخه (۲۰۱۵-۲۰۱۶) این دانشگاه رتبه دوم را در دانشگاه های متوسط ​​(بین ۱۰ تا ۲۰ هزار دانشجو) کسب کرده است که نشان دهنده بهبود امتیاز از ۹۷.۸ به ۹۹.۸ است. در آخرین رتبه بندی Sole 24 Ore از بهترین دانشگاه های دولتی ایتالیا، دانشگاه ترنتو در رتبه دوم قرار دارد. در رتبه بندی دانشگاه های جهان در سال ۲۰۱۵-۲۰۱۶ رتبه بندی تایمز، دانشگاه ترنتو رتبه ۱۹۸ جهان را کسب کرد. در رتبه بندی بهترین دانشگاه های زیر ۵۰ سال توسط رتبه بندی تایمز، دانشگاه ترنتو رتبه ۳۷ جهان را کسب کرد. دپارتمان علوم کامپیوتر دانشگاه ترنتو از طریق Microsoft Academic Ranking در بین ۵۰ دانشگاه برتر اروپا قرار گرفت و توسط [[رتبه بندی تایمز] در سال ۲۰۲۰ در رتبه ۹۲ جهان قرار گ