Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
در الکترونیک، حالت ماندگار یا حالت پایا یک وضعیت تعادلی یک مدار یا شبکه است که از آنجایی که اثرات گذرا طولانی دارای اهمیت نیستند رخ می دهد. حالت ماندگار پس از فروکش کردن حالت گذرا (اولیه، نوسانی یا آشفته) حاصل می شود (به دست می آید). درطول حالت ماندگار، یک سیستم در پایداری نسبی است. تعیین حالت ماندگار موضوع مهمی است، زیرا بسیاری از مشخصات طراحی سیستم های الکترونیکی برحسب ویژگی های حالت ماندگار ارائه شده اند. جواب حالت ماندگار متناوب نیز یک پیش نیاز برای مدل سازی دینامیکی سیگنال کوچک است؛ بنابراین تحلیل حالت ماندگار جزء ضروری فرایند طراحی است. روش های محاسبه. روش های محاسبه حالت ماندگار را می توان به الگوریتم های حوزه زمان (حساسیت های حوزه زمان، روش پرتابی) و الگوریتم های حوزه فرکانس (تراز هارمونیک) طبقه بندی کرد، بهترین انتخاب برای اکثر مدارهای ریزموج تحریک شده با سیگنال های سینوسی (مانند مخلوط کنندهها، تقویت کننده های توان). روش های حوزه زمان. روش های حوزه زمان را می توان به روش های یک مرحله ای (حساسیت های حوزه زمان) و روش های بازگشتی (روش های تیراندازی) تقسیم کرد. روش های یک مرحله ای به مشتقات برای محاسبه ح
الت ماندگار نیاز دارند. هر زمان که آن ها به راحتی در دسترس نباشند، روش های بازگشتی مورد توجه قرار می گیرند.
ائتلاف فلامان جدید ( , مخفف: ان-وی ای یا N-VA) یک حزب ملی گرای فلامان و محافظه کار در بلژیک است. این حزب در سال ۲۰۰۱ توسط جناح راستگرای اتحادیه خلق (VU) تأسیس شد. ان وی-ای یک جنبش منطقه گرا و جدایی طلب است که خود را با ترویج ملی گرایی مدنی می شناساند. در جنبش فلامان، این حزب برای جدایی مسالمت آمیز و تدریجی فلاندر از بلژیک تلاش می کند. در سال های اخیر، این حزب به بزرگ ترین حزب فلاندر و همچنین کل بلژیک تبدیل شده است و تا ۹ دسامبر ۲۰۱۸ در دولت بلژیک ۱۸–۲۰۱۴ شرکت داشت بنیاد و ایدئولوژی. ائتلاف فلامان جدید یک حزب نسبتاً جوان است که در پاییز ۲۰۰۱ تأسیس شد. این حزب یکی از جانشینان حزب اتحادیه خلق (Volksunie) که از سال ۱۹۵۴ تا ۲۰۰۱ وجود داشت است، اما بر اساس یک سنت سیاسی تثبیت شده است. ان-وی ای در راستای همان هدف قبلی خود در فولکسونی کار می کند: تعریف مجدد ناسیونالیسم فلامان در یک محیط معاصر. بارت دی وور، رهبر انت، خود را محافظه کار و ملی گرا می نامد. در سال های اولیه، ان وی -ای خواهان یک جمهوری فلامان به عنوان یک کشور عضو یک کنفدراسیون دموکراتیک اروپایی بود . این حزب در بیانیه مأموریت اولیه خود اظهار داشت که چالش ها
ی قرن بیست و یکم را می توان به بهترین وجه توسط جوامع قوی و با همکاری بین المللی به خوبی توسعه یافته پاسخ داد، موضعی که در شعار آنها منعکس شد: «در ضروری در فلاندر ، مفید در اروپا . " ( .) مهاجرت. این حزب خواستار سیاست های مهاجرتی سخت گیرانه تر و اصلاحات در قوانین پناهندگی در پلتفرم خود، اولویت بخشی به مهاجرت مبتنی بر دانش در یک سیستم امتیازی مشابه مدل کانادایی و گنجاندن یک «قرارداد ادغام» اجباری برای مهاجران برای یادگیری زبان هلندی و گذراندن آزمون مهارت ارزشی و اجتماعی قبل از دریافت شهروندی بلژیک است. این حزب همچنین خواهان این است که اگر افراد دوتابعیتی به جرم تروریسم و سایر جرایم جدی محکوم شوند، باید سلب تابعیت شوند و نیز این که مهاجران غیرقانونی اخراج شوند. این حزب همچنین پس از تبدیل شدن به بزرگ ترین حزب در پارلمان فلاندر، یک منصب دولتی جدید به عنوان وزیر ادغام در دولت فلامان ایجاد کرد. در سیاست فدرال، نماینده ان-وی ای، تئو فرانکن، که به عنوان وزیر مشاور بلژیک در امور پناهندگی و مهاجرت فعالیت می کرد، به دنبال تشدید قوانین در مورد مهاجرت خانوادگی بود و به دلیل نظارت بر اخراج مهاجران غیرقانونی و خارجی های دارا
ی سابقه جنایی مورد توجه قرار گرفت. این سیاست او را به محبوب ترین سیاستمدار تبدیل کرد این حزب همچنین اخیراً منتقد چندگانگی فرهنگی شده است و استدلال می کند که این مفهوم از فراگیری و انسجام اجتماعی در بین مردم جلوگیری می کند و احزاب فرانسوی زبان را متهم کرده است که از طریق سیاست های حکومتی بلژیک مهاجرت گسترده و سیاست های چندفرهنگی را به فلاندر تحمیل کرده اند. در سال ۲۰۱۸، این حزب با پیمان جهانی مهاجرت سازمان ملل متحد مخالفت کرد و متعاقباً در اعتراض به تصویب آن، مشارکت خود در دولت بلژیک را لغو کرد. برخی از مفسران این تغییرات را پاسخی به افزایش حمایت از ولامس بلانگ ملی گرای فلامان می دانند که او نیز علیه پیمان مهاجرت مبارزه می کرد. ان وی -ای همچنین از افزایش هزینه کرد و منابع برای پلیس و نیروهای مرزی و همچنین منابع بیشتر برای مبارزه با تروریسم و تلاش های امنیت ملی حمایت می کند.
صلیب شایستگی یا (لیاقت) برای زنان و دختران (به آلمانی: Ehrenkreuz für Frauen und Jungfrauen) در تاریخ ۲۲ مارس ۱۸۷۱ توسط ویلهلم یکم، امپراتور آلمان برای تقدیر از زنان آلمان ایجاد شد. این جایزه فقط به زنان اهدا می شد ولی یک نشان شوالیه مختص بانوان نبود. زنان و دختران به درخواست پرنس ماریا لوئیزا آگوستا کاترینا مورد تقدیر قرار می گرفتند و این نشان توسط امپراتور قیصر آلمان به آنها اعطا می شد. اولین صلیب لیاقت برای زنان و دختران در سال ۱۸۷۱ به پرنسس آگوستا، همسر ویلهلم یکم اعطا شد. تا پایان جنگ جهانی اول، بیش از ۲۹۷۹ زن این نشان را دریافت کرده بودند. توصیف نشان. ظاهر و شکل این نشان بسیار شبیه به صلیب آهنین است، اما بر روی آن در تقاطع دسته ها، نماد صلیب سرخ قرار دارد. بر روی پشت آن، تاج سلطنتی به همراه حروف "A" و "W" به هم تنیده و تاریخ ۱۸۷۰–۱۸۷۱ نقش بسته است. این صلیب با یک روبان به شکل پاپیون از سینه چپ آویزان می شد. روبان آن مشابه روبان صلیب آهن برای غیرمبارزان، سفید با نوارهای سیاه در لبه است. درجه ها. صلیب لیاقت برای زنان و دختران در سه درجه اعطا می شود: درجه صلیب لیاقت بر اساس خدمات فرد تعیین می شود. صلیب لیا
قت طلا به زنانی اعطا می شود که خدمات فوق العاده ای در زمینه های مختلف ارائه داده باشند. صلیب لیاقت نقره به زنانی اعطا می شود که خدمات قابل توجهی ارائه داده باشند. صلیب لیاقت برنزی به زنانی اعطا می شود که خدمات ارزشمندی ارائه داده باشند. شرایط دریافت. برای دریافت صلیب لیاقت برای زنان و دختران، فرد باید شرایط زیر را داشته باشد: مقام اعطا کننده. صلیب لیاقت برای زنان و دختران توسط رئیس جمهور آلمان اعطا می شود. رئیس جمهور می تواند این نشان را به پیشنهاد وزارتخانه ها، سازمان های دولتی و غیردولتی و همچنین افراد حقیقی اعطا کند. دریافت کنندگان برجسته. برخی از زنان برجسته ای که صلیب لیاقت برای زنان و دختران را دریافت کرده اند عبارتند از:
مردم کلالام، قبیله ای از مردمان ساحلی سالیش (با تلفظ «سِیلیش»)که بومیان شبه جزیره المپیک شمالی در ایالت واشینگتن آمریکا هستند، می توان قوم کلالام را نام برد. زبان کلالام نزدیک به زبان های تنگه شمالی سالیش است. امروزه هشت قبیله با سرزمین هائی در محدودهٔ پارک ملی المپیک پیوندهای سنتی با فرهنگ، و زبان های منحصر به فرد خود وجود دارند. افراد این قوم امروزه شهروندان چهار گروه متحد با یک زبان و فرهنگ خاص خود را تشکیل می دهند. دو قبیله کلالام، جیمزتاون اسکللام و اِلووها کلالام، در شبه جزیره المپیک و یکی در پورت گمبل اسکللام، در شبه جزیره کیتساپ در ایالت واشینگتن زندگی می کنند. در کانادا، ملت اولیه شیانو (Scia'new First Nation) در خلیج بیچر در جنوب جزیره ونکوور در بریتیش کلمبیا واقع در کانادا در شمال ایالت واشینگتن مستقرند. در ایالات متحده آمریکا سه جامعهٔ قومی آن ها جزو قبیله های شناخته شده دولت فدرالند. و یک جامعه این بومیان در کانادا به رسمیت شناخته شده اند. انواع نام و کاربرد. نام این قبیله به زبان کلالام به معنای قوم قوی طیف گسترده ای از املاهای انگلیسی دارد. گروه های گوناگون این قوم هجاهای متفاوتی برای اشاره به
مردم خود دارند. برای مثال در شهرستان کلالام واقع در ایالت واشینگتن - مردم اعم از بومی و غیربومی، از کلمهٔ «کللام» در رسانه های محلی و همچنین در نام تعدادی از شرکت های تجاری غیر بومی استفاده می کنند. به انگلیسی املای "K" برای اشاره به مردم بومی استفاده می شود. قبیله اِلوهای سفلی «کلالم» را به عنوان املای رسمی خود پذیرفته است. در حالی که قبایل پورت گمبل و جیمزتاون «S'Klallam» به عنوان املای رسمی خود پذیرفته اند. با توجه به تاریخ شفاهی این قوم، نام کلالام پس از موفقیت این قبیله در بالا بردن یک تنهٔ درخت و گذاشتن آن روی خانه بود که قبایل دیگر به تشویق آنان، آن ها را کلالام به معنی «مردم قوی» خواندند. تاریخ. پیش از تماس با اروپائیان. اولین شیءی که گواه وجود انسان در شبه جزیرهٔ المپیک بود سرنیزه ای بود که در دنده های اسکلت حیوانی شبیه به فیل در سال ۱۹۷۷ پیدا شد. دانشمندان توانستند این سرنیزه را به ۱۳۸۰۰ سال پیش قدمت دهند. این کشف و ابزار سنگی پراکنده در شبه جزیرهٔ المپیک نشان می دهد این ساکنان اولیه شکارچی و گردآورنده بودند. حدود ۳۰۰۰ سال پیش بومیان این منطقه به ماهیگیران ماهری تبدیل شده بودند. قلمروی قوم کلالام تا
قبل از ورود اروپایی ها به شمال غربی اقیانوس آرام، محوطه بسیار وسیعی که بیشتر شامل منطقه هائی در امتداد ساحل اقیانوس آرام، و برخی از روستاها در امتداد رودخانه ها، خلیج ها یا دریاچه های بزرگ، آن نواحی را در سلطه خود داشتند. قلمرو ساکنان کلالام در سراسر ساحل شمالی شبه جزیره المپیک از دهانه رودخانه هوکو در غرب تا خلیج بندر دیسکاوری در شرق امتداد داشت. همچنین تعدادی کلالام در سراسر تنگه خوان دو فوکا در جزیره ونکوور کانادا، یا نزدیک سانیچ، سوک و خلیج بیچر امروزی زندگی می کردند. با تحقیق هائی بر اساس مصاحبه های اولیه ای که قوم شناسان و محققان در فرهنگ انسان های اولیه با رؤسا و بزرگان قبایل داشته اند روستاهای کلالام تعدادشان بین ده تا بیش از سی روستا تخمین زده شده است. در تشخیص مسکونان دائمی در یک ناحیه، از ساکنان فصلی، و برخی روستاها با هویت قبیله ای مختلط یا مورد بحث است یا ابهاماتی وجود دارد. با وجود اتحاد بین اقوام کلالام به واسطهٔ سُنّت و زبانشان، تجارت های گسترده، ازدواج های درونی و انواع همکاری بین کلالام و قبایل اطراف نیز وجود داشت. مانند بسیاری از مردمان بومی دیگر در سواحل شمال غربی اقیانوس آرام، کلالام نیز
مهمانی هائی ترتیب داده و هدیه هائی رد و بدل می کردند که نقش مهمی در تعیین موقعیت اجتماعی آن ها داشتند. تماس با اروپائیان. تا قبل از ۱۷۸۹ اروپائی ها با قوم کلالام تماسی نداشتند. کاوش اروپایی ها در سواحل شمال غربی اقیانوس آرام از دههٔ ۱۷۸۰ شروع شد. اقوام کلالام قبلاً در مورد تازه واردان اروپایی شنیده بودند. اما کاشفان اولیه وارد تنگه خوان دو فوکا که آن ها را به مناطق کلالام نشین می رساند نمی شدند، یا تماس مستقیمی با کلالام برقرار نمی کردند. اولین اروپائی های کاوشگر فعالیت خود را در سواحل شمال غربی اقیانوس آرام برای اولین بار در سال ۱۷۷۴ با خوان پرز، و در سال ۱۷۷۸ با جیمز کوک و بسیاری دیگر، به ویژه تاجران خز دریایی، شروع کردند. تماس مستقیم با کلالام زمانی قبل از سال ۱۷۸۹ واقع شد. چارلز ویلیام بارکلی اولین اروپایی بود که در سال ۱۷۸۷ وارد تنگه خوان دو فوکا شد. در سال ۱۷۸۹ رابرت گری به خلیج کلالام رسید. از سال ۱۷۹۰ تا ۱۷۹۲، اسپانیایی های مستقر در بِرکهٔ نوتکا (Nootka Sound) در جزیره ونکوور، سفرهای متعددی را به تنگه خوان دو فوکا انجام دادند. مانوئل کویمپر در سال ۱۷۹۰ به خلیج پورت دیسکاوری رسید. در سال ۱۷۹۱ فرانسیسک
و د الیزا ناوگان کوچک اکتشافی خود را برای مدتی در پورت دیسکاوری مستقر داشت و با مردم کلالام ارتباط برقرار کرد. معلوم نیست که اولین بار سر نشینان کدام کشتی با مردم کلالام تماس گرفتند، اما به احتمال زیاد قبل از سال ۱۷۸۹ و احتمالاً در دهکده تنگهٔ کلِی لام (Clallam Bay) یا بندر دیسکاوری و شامل دادن هدیه هائی از چاقو، دکمه و مس بوده است. جورج ونکوور در سال ۱۷۹۲ با کلالام تماس گرفت. او فکر می کرد که اولین اروپایی است که به دیدار آنها رفته و از بی تفاوتی آنها می نویسد که او را شگفت زده کرد. او با آن ها مس، چاقو و کالاهای تجاری جزئی معامله می کرد. تأسیس شرکت های غیر بومی. شرکت خلیج هادسون (HBC/ Hudson Bay Company) قلعهٔ فورت ونکوور را در رودخانه کلمبیا در سال ۱۸۲۵ تأسیس کرد. رفت و آمدهای کمی بین کلالام و قلعه وجود داشت. تنها حادثه جدی که در سال ۱۸۲۸ بین این دو رخ داد از این قرار بود که دو نفر از کلالام ها که به عنوان راهنما به یک گروه اروپائی خدمت می کردند هدف بد رفتاری مردان اروپائی واقع شده بودند. در گیر و داری که بالا گرفت پنج مرد اروپائی توسط تعدادی از افراد کلالام کشته شدند. در نتیجه، یک گروه ۶۰ نفرهٔ مردان اروپ
ائی از فورت ونکوور به قلمرو کلالام وارد شدند و به اولین گروهی که روبه رو شدند حمله کردند و هفت نفر کلالام از جمله زنان و کودکان را کشتند و خانه آنها را سوزاندند. به این عمل قانع نشده، سپس با کمک یک کشتی HBC به یک روستای کلالام در نزدیکی دانجنِس Dungeness Spit حمله کردند، مردم را غارت و خانه هاشان را ویران نمودند. مدارک شرکت خلیج هادسن نشان می دهد که آن ها به طور کلی ۲۵ کلالام را به قتل رساندند. در سال ۱۸۳۲ شرکت خلیج هادسن یک پست تجاری دیگری به نام قلعهٔ نیسکوالی (Fort Nisqually) در ساحل جنوبی پیوجت ساوند (Puget Sound) در شهر دوپونت (DuPont) امروزی تأسیس کرد. اسناد و مدارک موجود قلعه نشان می دهد که کلالام تا سال ۱۸۳۳ برای تجارت خز و پرندگان به آن جا می رفتند. بین سال های ۱۸۳۳ و ۱۸۳۵، گروه های کلالام حداقل ۹ بار به قلعه نیسکوالی رفت و آمد داشتند. و در دهه بعد این دیدارهای تجاری به طور منظم تر انجام شد. در همان دوره یک گروه تجاری شرکت خلیج هادسن از قلمرو کلالام بازدید کرد. این گروه بازدیدکنندگان متوجه شد که کلالام عمدتاً تمایلی به فروش خز به آن ها ندارد زیرا معتقد بودند که قیمت های آن شرکت بسیار پایین است و در ع
وض در انتظار خریداران دیگر با قیمت بهتر صبر می کردند. در سال ۱۸۴۷ پل کین از قلعه نیسکوالی و منطقه بزرگتر بازدید کرد. توصیف های او از کلالام نشان می دهد که آنها هنوز برده داری بومی می کردند، تیر و کمان را کنار گذاشته بودند و از تفنگ استفاده می کردند، و به تور بافی برای شکار اردک مشغول بودند. معامله با صدف هنوز ارزش پولی داشت، و شامانیزم نیز رایج بود. یکی از روستاهایی که وی از آن بازدید کرد، مستحکم، و حدود ۲۰۰ نفر کلالام ساکن آن بودند. در یک حمله بزرگ به مردم چیماکوم در سال ۱۸۴۷ حدود ۱۵۰ جنگجوی کلالام به قصد نابود کردن آن ها، برای جنگیدن به قوم سوکوامیش به رهبری رئیس سیاتل پیوستند. آن ها تا حد زیادی موفق شده، آخرین روستاهای چیماکوم را ویران کردند و تعداد زیادی از ساکنان آن را کشتند و بقیه را به بردگی بردند. تعداد معدودی از چیماکوم که جان سالم به در بردند از آنجا فرار کردند و به قبیلهٔ تو-آنا یا اسکوکومیش در نزدیکی انتهای جنوبی کانال هود پیوستند. پس از این، کلالام قلمرو سابق چیماکوم را که قسمت شمال شرقی شبه جزیره المپیک بود، به ویژه در شبه جزیره کویمپر، جایی که پورت تاونزند امروز در آن قرار دارد و در امتداد کانا
ل هود شمالی می باشد اشغال کردند. اولین ساکنان اروپائی پورت تاونزند در سال ۱۸۵۰ وارد این منطقه شدند. بعضی از این تازه واردها که در تلفظ نام های کلالام مشکل داشتند به بسیاری از کلالام ها نام های سلطنتی داده بودند. در همان سال، چتزموکا، رئیس کلالام، به نام دوکِ یورک معروف شده بود. یک ناخدای کشتی او را با خود به سانفرانسیسکو برد که او را بسیار تحت تأثیر این دیدار قرار داد. در اوایل دهه ۱۸۵۰ مهاجران زیادی به پورت تاونزند و سایر نقاط منطقه آمدند. در سال ۱۸۵۳ کارخانه های چوب بری در پورت تاونزند، پورت گمبل و پورت لادلو کار می کردند. یک سکونتگاه کوچک در قلمرو کلالام در نزدیکی دانجنِس و سکوئیم امروزی ایجاد شد. این مهاجران اولیه که در شرایط کمی بهتر یا بدتر از کلالام زندگی می کردند، شروع به فروش مقدار زیادی نوشیدنی های الکلی به کلالام کردند که به سرعت اثرات مُضّر آن آشکار شد. در سال ۱۸۵۵جورج گیبز قوم شناس معروف از کلالام بازدید کرد و دریافت که جمعیت کلالام نسبت به زمان های قبل به طور قابل توجهی کاهش یافته بود. او جمعیت آنها را ۹۲۶ نفر گزارش کرد و عامل اصلی کاهش جمعیت را الکل و بیماری های نوظهوری دانست که اروپائیان با خو
د آورده بودند. به گفته گیبز، کلالام مرتباً به همسایگان خود یورش می بردند اما تقریباً به طور کامل استفاده از چماق و کمان را کنار گذاشته بودند. کلالام ابزار و ظروف بسیاری از ساخت اروپایی داشتند. آن ها سیب زمینی را در مزارع خود می کاشتند. تجارت خز، که قبلاً برایشان حیاتی بود، تقریباً از بین رفته بود. برده داری، و مراسم بخشش اشیاء به دیگران که نشان دهنده رتبه اجتماعی خانواده ها بود همچنان انجام می شد. در سال ۱۸۵۵، کلالام، همراه با اسکوکومیش و بازماندگان چیماکوم، معاهده «نقطهٔ بی نقطه» را در محلی به همان اسم امضاء کردند. طبق شرایط این معاهده، ساکنان اصلی شبه جزیره کیتساپ شمالی و شبه جزیره المپیک در ازای نقل مکان به مناطق حفاظت شده (رزرواسیون) در امتداد هود کانال، و دریافت ۶۰۰۰۰ دلار از دولت فدرال، مالکیت زمین های خود را واگذار کنند. این معاهده بومیان را ملزم می کرد که فقط با ایالات متحده تجارت کنند، همه بردگان خود را آزاد کنند، و برده داری را کلاً کنار گذارند. بر اساس این قرارداد، کلالام باید در ازای دریافت کمک های دولتی در قالب جیره غذایی و دریافت آموزش، زمین خود را رها کرده و به منطقه حفاظت شده اسکوکومیش، در نزد
یکی اسکوکومیش امروزی، واشینگتن نقل مکان کنند. با این حال کلالام هرگز این حرکت را انجام نداد و در قلمرو خود در امتداد ساحل شمالی شبه جزیره المپیک باقی ماندند. در سال ۱۸۵۴ شهرستان کلالام تأسیس شد، اما جمعیت و زیربناهای آن برای چندین دهه هیچ گونه پیشرفتی نکرد. به نظر می رسد مشروب خواری، برخورد با قبایل دیگر، و درگیری با بیماری آبله که در حدود سال ۱۸۶۰ در میان کلالام پیدا شد، از پیشرفت های این جامعه ممانعت کرد. بیماری آبله از امراض ناشناخته برای کلالام بود. معلوم نیست که تا چه حد این بیماری در بین آن ها گسترش یافته بود. شاید اقدامات کلالام به جنگ های قبیله ای، شیوع بیماری آبله، و مشروب خواری نیز از موانع پیشرفت زیر ساخت شهرستان کلالام نیز بوده باشد. آخرین اقدام جنگ میان-قبیله ای که کلالام در آن شرکت داشت در سال ۱۸۶۹ رخ داد. این حمله به تلافی ربوده شدن برخی از زنان کلالام توسط تسیمشیان که چند سال پیش اتفاق افتاده بود اتفاق افتاد. گروهی حدود سی تن مرد، زن و کودک از تسیمشیان () توسط یک گروه بیست نفری از مردان کلالام در دانجنس اسپیت (Dungeness Spit) کشته شدند. یک زن تسیمشیان با تظاهر به مرگ زنده ماند. قبل از حمله، کل
الام دربارهٔ چگونگی واکنش ساکنان سفیدپوست با هم مذاکره کردند، اما پس از مدتی تردید، حمله به روش سنتی انجام شد. مقتول شدن یک مرد کلالام در این حمله منجر به مشاجره بین کلالام شد که سبب شد در نهایت دست آوردهای خود را دور ریخته و دلشکسته به منازل خود برگشتند. تعداد کمی توسط مهاجران سفیدپوست دستگیر و به کارهای سخت در رزرواسیون اسکوکومیش محکوم شدند، اما مدت زیادی در بازداشت نبودند و مجازات عموماً خفیف در نظر گرفته شد. برخلاف سرشماری مشکوک گیبس در سال ۱۸۵۵، که افراد قبیله کلالام را ۹۲۶ شمارش کرده بود، تا حدودی سرشماری های بهتری در دهه های ۱۸۶۰ و ۱۸۷۰ انجام شد. در نتیجهٔ این سرشماری ها به نظر می رسد که حدود سال ۱۸۶۲، جمعیت کلالام تا حدی کاهش یافته است. بین سال های ۱۸۶۲ و ۱۸۷۸ کاهش بیشتری رخ داد. جمعیّت کلالام از حدود ۱۳۰۰ به ۵۹۷ نفر تقلیل یافته بود. به دلیل اعتیاد افسارگسیخته آن ها به الکل، مشاجرات و دعواهای کوچک بین آن ها و سایرین، و دزدی های محلی، ساکنان سفیدپوست دانجنس دو بار آن ها را مجبور به نقل مکان به محل هائی در همان اطراف کرده و حتی آن ها را تهدید به انتقال اجباری به منطقه رزرواسیون اسکوکومیش کردند. تا سال ۱
۸۷۰ اکثر کلالام در نزدیکی دماغهٔ دانجنِس و آنچه اکنون سکوئیم نامیده می شود زندگی می کردند. با مطالعهٔ آمار آن ها به نظر می رسد نا مطلوب ترین مرحله زندگانی در تاریخ کلالام حوالی سال ۱۸۷۰ باشد. این امر باعث شد تا رئیس قبیله، جیمز بالچ، که تا زمان آغاز اصلاحاتش به سال ۱۸۷۳ مشروب خواری مفرطی داشت، کلالام را در خرید زمین های خود و ایجاد یک جامعه کلالام رهبری کند. در سال ۱۸۷۴ او و دیگر مردم کلالام موفق شدند پول کافی برای خرید یک زمین به مساحت ۲۵۰ هکتار جمع آوری کنند و شهری را به نام رهبر شان، جیمز بالچ، بسازند و آن را جیمزتاون بنامند. این نوع مالکیت برای آن زمان بسیار غیرعادی بود، زیرا در آن زمان مردم بومی به طور قانونی از خرید زمین منع شده بودند. با انجام این کار و نقل مکان نکردن به منطقهٔ حفاظتی بومیان (رزرواسیون) اسکوکومیش، کلالام خود را از هر نوع کمک از دولت فدرال محروم ساختند. برای چندین دهه جیمزتاون یکی از معدود نمونه های سکونتگاه بومی بود که به طور کامل تحت مالکیت و مدیریت مردم بومی و بدون کمک یا نظارت دولت فدرال اداره می شد. برای جلوگیری از دخالت های دولت فدرال کلالام به این نتیجه رسید که باید رسماً به عنوا
ن یک ملت مستقل توسط ایلات متحده آمریکا شناخته شود. در سال ۱۹۷۴ کوشش خود را آغاز کرد، و در ۱۰ فوریه ۱۹۸۱ به نتیجه رسید. و رسماً با عنوان قبیلهٔ اصلی مستقل اس-کلالام جیمزتاون ثبت شد. در حال حاضر ۵۴۸ شهروند در این قبیله ثبت نام کرده اند. میزان ثبت نام دارا بودن اقلاً ۱/۸ درجه نسبت خونی با کلالام داشته باشد. آنان که کمتر از این درجه نسبت خونی دارند شهروند به حساب نیمی آیند، اما نوادگان قبیله ای در نظر گرفته می شوند. شهروندان از سن ۱۸ حق انتخاب کردن و از ۲۱ سالگی حق نامزد شدن، و انتخاب شدن برای مدیریت قبیله را دارند. برخی از کلالام جیمزتاون ثبت نام نکردند و هرگز به پروژه نپیوستند. اگر چه ۱۳ درصد از شهروندان کلالام جیمزتاون خارج از ایالت واشینگتن زندگی می کنند، حدود نیمی از اعضای قبیله در شبه جزیرهٔ المپیک، در شهرهای کلالام و جفرسون ساکنند. اما بسیاری از زمین ها در طول سال ها فروخته شده است. فرهنگ. حَمل و نَقل. برای حمل و نقل در شبه جزیرهٔ المپیک از قایق رانی استفاده می کنند. بومیان قایق هائی به نام «کانو» از طریق یک فرایند پیچیده و دشوار با مهارت زیادی یک سرو قرمز غربی (ث"وجتاپلیکاتا") را به فرم بلِم می تراشیدند.
این جریان با انتخاب درخت مناسب شروع می شد. برای توخالی کردن و شکل دادن به بلم با استفاده از یک نوع داس چوبتراش، آتش و آب گرم تنه درخت را به فرم بلم درست می کردند. این دانش به تعداد معدودی از هر نسل منتقل شده است. و تعدادی بلِم هم از قبایل دیگر به ویژه قبایل بزرگتر برای حمل و نقل خریداری می شدند. کلالام از دو نوع بلم استفاده می کرد. نوع کوچکتر که در آب های حفاظت شده برای ماهیگیری یا بار بری سبک در ساحل سِی لیش استفاده می شد، و نوع بزرگ تر به سبک شینوک در آب های پر تلاطم تر. نوع کوچکتر بلم (کانو) دارای کف گِرد و به طول ۴–۹ متر و به عرض ۵۰–۱۲۰ سانتیمتر بود و عمق آن به ۲۰ تا ۵۰ سانتیمتر می رسید. کانوهای بزرگتر کف صاف داشتند و دارای بیش ۱۰ متر طول و دو متر عرض و یک متر عمق بودند. از این قایق ها در آبهای ناهموار پیوجت ساند (Puget Sound)، تنگه حوان د فوکا (Juan de Fuca)، و در سواحل اقیانوس آرام، برای صید نهنگ، حمل بارهای بزرگتر، و تا حدود ۳۰ مسافر استفاده می شد. اشارات بسیاری به مهارت های کلالام در ساخت بلم و هنر جهت یابی و ناوبری و بزرگی قایق های کلالام نسبت به دیگر قبایل پیوجت ساند (Puget Sound) در خاطرات ساکنان ا
ولیهٔ اروپائی این منطقه دیده می شود. رژیم غذایی. اگرچه رژیم غذایی آنها شامل شکارهای حیوانات بزرگ و کوچک در خشکی، مرغ دریایی و صدف در آب بود، اما مهم ترین منبع غذائی کلالام ماهی بوده، و استفاده از ماهی قزل آلا هنوز نقش مادی و معنوی قابل توجهی در فرهنگ کلالام دارد. به طور کلی زمین ها، رودخانه ها، آب های دریا، و سواحل موجود تحت اختیار کلالام منبع بزرگی از غذا را در طول سال برایشان فراهم می کرده است. در ضمن ازدواج ها و توافق های استراتژیکی بین قبیله ای به کلالام اجازه شکار یا علوفه جویی در خارج از سرزمینشان را آسان می نمود. کلالام مکان هائی شناخته بودند که ماهی های خاص در زمان مناسب سال تولید می شدند، و با ابزارها و مهارت های مخصوص به خودشان برای صید موفق آمیز به کار می گرفتند. آن ها در تمام طول سال با استفاده از ابزارها و تکنیک های مختلف مخصوص به نوع ماهی، مکانِ یافت ماهی، و فصل ماهیگیری در آب ها، و در خشکی قادر بودند نیازهای خود را برآورده کنند. مردم کلالام به استفاده از تله، به دنبال شکار گشتن، تور آبشش، نیزه، چنگک، تور ماهیگیری غوطه ور، و گودال های حفر شده در ساحل معروف بودند. گیاه شناسی قومی. برای رفع درد ضم
اد گلهای له شده "ویولا آدونکا" را بر روی سینه یا پهلو می مالند. مدارس. قبایل کلالام مدارس مخصوص به خود را اداره نمی کنند. به کودکان کلالام ساکن اِلوهای سفلی (Lower Elwha Klallam) در سنین قبل از دبستان یک برنامه غوطه وری فرهنگی و زبانی ارائه می شود. در دبستان درای کریک، مدرسه راهنمایی استیونز، و دبیرستان پورت آنجلس، که اکثر کودکان ایولوها-کلالام کلالام به مدرسه می روند، دوره های زبان کلالام و تاریخ قبیله تدریس می شود. اکثر کودکان جیمزتاون اسکلالام در مدارس حوضهٔ سکوئیم (Sequim) تحصیل می کنند. مدارس ناحیه کیتساپ شمالی در منطقه کینگستون ایالت واشینگتن بیشتر کودکانی را که ساکن پورت گمبل اسکلالام هستند ثبت نام می کنند. پیوند به بیرون. https://library.jamestowntribe.org/home/culture
دانشگاه یوتا ولی (UVU) یک دانشگاه دولتی در اورم، یوتا است. این دانشگاه مدرک کارشناسی ارشد، لیسانس، کاردانی و گواهی ارائه می دهد. این مدرسه که قبلاً کالج ایالتی دره یوتا نامیده می شد، در ژوئیه ۲۰۰۸ به وضعیت دانشگاهی دست یافت. این مدرسه در پاییز ۱۹۴۱، زمانی که اداره حرفه ای ایالت یوتا کلاس های برنامه کاری فدرال را در یک پردیس در پروو، درست در غرب محوطه دانشگاه بریگام یانگ، ادغام کرد، تأسیس شد.
ماریا لوئیزا آگوستا کاترینا (به انگلیسی: Maria Luise Augusta Catherina) (زاده ۳۰ سپتامبر ۱۸۱۱ – درگذشته ۷ ژانویه ۱۸۹۰) ملکه پادشاهی پروس و اولین امپراتریس آلمان به عنوان همسر ویلهلم یکم، امپراتور آلمان بود. کودکی. شاهزاده آگوستا در ۳۰ سپتامبر ۱۸۱۱ در وایمار به دنیا آمد. او سومین فرزند (دومین فرزندی که زنده ماند) از کارل فردریش، ولیعهد ساکس-وایمار-ایزناخ و گرند دوشس ماریا پاولونا، خواهر امپراتور (تزار) الکساندر یکم روسیه بود. مراسم تعمید شاهزاده آگوستا چند روز بعد، در ۶ اکتبر، با نام کامل ماریا لویزه آگوستا کاترینا برگزار شد. مانند اکثر خانواده های سلطنتی و اشرافی، آگوستا بیشتر تحت مراقبت های پرستار خود، آمالیا باتش، بزرگ شد. آموزگاران درباری به او چهار زبان خارجی یاد دادند: انگلیسی، روسی، فرانسوی و لاتین. و همچنین دروس اضافی شامل ریاضیات، جغرافیا، دین، تاریخ، رقص، نقاشی، سوارکاری و موسیقی. معلمان او شامل متخصصانی مانند نقاش دربار ، آهنگساز یوهان نپوموک هومل و بودند. با این حال، مهمترین نقطه مرجع برای آگوستا، شاعر و دانشمند یوهان ولفگانگ فون گوته بود. گوته محتوای آموزشی را با هماهنگی والدین آگوستا تدوین کرد و
آگوستا در دانشگاه ینا تدریس کرد. ازدواج و فرزندان. داستان ازدواج آگوستا بسیار پرتنش بود ، او در ژوئن ۱۸۲۹، آگوستا با پرنس ویلهلم از پروس ازدواج کرد؛ ویلهلم در واقع می خواست با دختر عموی خود، الیزا رادزیویل، ازدواج کند که توسط دادگاه پادشاهی پروس نامناسب تشخیص داده شده بود و نظرات سیاسی و علایق فکری دو همسر نیز بسیار متفاوت بود. با وجود اختلافات شخصی، آگوستا و ویلهلم اغلب برای مدیریت مکاتبات و مجامع اجتماعی با هم همکاری می کردند. در سال های ۱۸۳۱ و ۱۸۳۸، آن ها دو فرزند، فردریک ویلهلم و لوئیزه را به دنیا آوردند. پس از مرگ پدرشوهرش (فردریک ویلیام سوم، پادشاه پروس) در سال ۱۸۴۰، آگوستا وارث تاج و تخت پروس شد. فعالیت های سیاسی و اجتماعی. این موقعیت رسمی به او نفوذ سیاسی نمی داد، بلکه روابط اجتماعی و نزدیکی دیناستی به ویلهلم نقش مهمی در آن داشت. نقش مهمی توسط مکاتبات گسترده با همسرش، سایر شاهزاده ها، دولتمردان، افسران، دیپلمات ها، روحانیون، دانشمندان و نویسندگان بازی شد. او خود را به عنوان مشاور سیاسی همسرش می دید و اتو فون بیسمارک، صدراعظم پروس و صدراعظم آلمان را دشمن سیاسی اصلی خود می دانست. دربار وایمار، که به لیب