Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
گشت، و به تدریج بینایی خود را از دست داد، اما علیرغم این، او به کار و زندگی مستقل ادامه داد. او در سال ۱۹۹۰ از کار خود در کتابخانه ملی بازنشسته شد و در سال ۱۹۹۷ در سن ۸۹ سالگی درگذشت. حرفه. واتاسی بیشتر به خاطر کارش به عنوان کتاب شناس و منتقد ادبی شناخته می شود. او در تاریخ کتابخانه دولتی BSSR، که اکنون به عنوان کتابخانه ملی بلاروس شناخته می شود مشغول به کار شد، و با توجه به اینکه بیش از نیم قرن در آنجا کار می کرد، به عنوان یک شخصیت اصلی در نظر گرفته می شود. او ابتدا از سال ۱۹۳۰ تا ۱۸۳۶ در این کتابخانه کار کرد، و به دنبال آن در کتابخانه های منطقه ای در آرخانگلسک، کیراوسک و اولیانوفسک کار کرد. در طول جنگ جهانی دوم، او کتابخانه ای را در بیمارستانی در دیمیتروفگراد، روسیه اداره می کرد. پس از بازگشت به مینسک در سال ۱۹۴۵، او کتاب شناس ارشد کتابخانه شد و این سمت را تا سال ۱۹۹۰ حفظ کرد. در آن سال های اولیه پس از جنگ، او به بازسازی کتابخانه کمک کرد، کتابخانه ای که در جریان درگیری غارت و رها شده بود. از زمان پست خود در کتابخانه دولتی، او در توسعه کتابشناسی ادبی ملی بلاروس نقش بسزایی داشت. او ده ها کتاب شناسی بنیادی درب
ارهٔ کتابهای داستانی، علوم ادبی، نقد و نمایش بلاروس گردآوری کرد که به تعریف و شکل دهی ادبیات ملی این کشور کمک کرد. او همچنین در جمع آوری و ویرایش کتابهای داستانهای گردآوری شده کار می کرد و عضو اتحادیه نویسندگان بلاروس بود. نویسندگان خاصی که او برای زندگی و حرفه آنها کتابشناسی جمع آوری کرده و در مورد آنها کتاب و مقاله نوشته است بسیارند اما او به ویژه به ماکسیم بهدانوویچ علاقه مند بود و برای کشف مطالب ناشناخته در مورد زندگی و کار او تلاش می کرد و چندین کتاب دربارهٔ این شاعر از جمله "آهنگ ماکسیم" (۱۹۸۱) و "جاده ها" (۱۹۸۶) تهیه کرد. موزه ادبی ماکسیم بهدانوویچ در مینسک اساساً بر اساس آثار او ساخته شده است. دهه ها تجربه او باعث شد واتاسی ذهنی دایره المعارفی از تاریخ ادبی بلاروس داشته باشد و اغلب محققان در سراسر کشور او را به عنوان یک متخصص ادبی می شناختند. او همچنین در زمان بازنشستگی یکی از کارشناسان سطح بالای علم کتابداری در کشور بود و به تربیت کتابداران مشتاق کمک کرد. در سال ۱۹۶۳ او به عنوان کارمند محترم فرهنگی BSSR نام گرفت و یکی از اولین کتابدارانی بود که این افتخار را دریافت کرد.
سلوان صباح متی مومیکا (به ؛ ۲۳ ژوئن ۱۹۸۶ – ۲۹ ژانویهٔ ۲۰۲۵) پناهندهٔ عراقی و منتقد اسلام بود که به دلیل قرآن سوزی ۲۰۲۳ در سوئد شناخته شد. در آوریل ۲۰۲۴، شایعهٔ مرگ مومیکا در شبکهٔ اجتماعی X (توییتر سابق) پخش شد. این خبر در ۴ آوریل از سوی پلیس نروژ تکذیب شد. مومیکا در ۲۹ ژانویه ۲۰۲۵ در آپارتمان خود در شهر سودرتلیه به ضرب گلوله کشته شد. زندگی. سلوان مومیکا در ۲۳ ژوئن ۱۹۸۶ در یک خانوادهٔ کاتولیک سریانی در شمال عراق به دنیا آمد؛ اما خود را خداناباور می دانست. مومیکا پس از فعالیت سیاسی خود در عراق، جایی که بخشی از نیروهای حشد شعبی بود که علیه داعش می جنگیدند، به عنوان پناهنده به سوئد رفت. او در ویدئوهایی با لباس شبه نظامی ظاهر شده و با کتائب امام علی، شاخهٔ مسلح نهضت اسلامی عراق که زیر نظر نیروهای حشد شعبی فعالیت می کرد، بیعت کرده است. سپس خود را به عنوان افسر گروه شبه نظامی کتائب روح الله عیسی بن مریم معرفی کرد. مومیکا در سال ۲۰۱۸ در سوئد درخواست روادید داد و در آوریل ۲۰۲۱ به عنوان پناهنده از عراق پذیرفته شد و اجازهٔ اقامت سه ساله به او اعطا شد. او از سال ۲۰۱۷ که روادید شنگن گرفته بود در سوئد ظاهر شده بود و در تص
اویر خارج از ریکسداگ به همراه رابرت هالف، نمایندهٔ حزب دموکرات مسیحی در مجلس دیده می شد. او همچنین با جولیا کرونلید، نماینده دموکرات های سوئد دیداری داشت. مومیکا بعداً اعلام کرد که می خواهد به عنوان کاندیدای حزب در انتخابات شرکت کند. پس از اعطای مجوز اقامت در سوئد، او مردی را که با او در محل اقامت مشترک بود با چاقو تهدید کرد که در نتیجهٔ آن، سال بعد به دلیل تهدیدهای غیرقانونی به مشروطیت و خدمات اجتماعی محکوم شد. قرآن سوزی. در سال ۲۰۲۳، مومیکا مجموعه ای از تظاهرات را برای نقد اسلام ترتیب داد. در این تظاهرات، او با سوزاندن قرآن زیر نظر حفاظت پلیس سوئد، آن را هتک حرمت کرد. قرآن سوزی با حمله به مومیکا از سوی جامعه همراه بود. در سال ۲۰۲۳، آژانس مهاجرت سوئد تصمیم گرفت که مومیکا از کشور اخراج و به عراق برگردانده شود. اما به دلیل تهدیداتی که علیه وی در عراق وجود داشت، مومیکا اخراج نشد و به همین دلیل، اجازهٔ اقامت موقت جدید او تا آوریل ۲۰۲۴ تمدید شد. در اواخر مارس ۲۰۲۴، گزارش شد که مومیکا سوئد را به مقصد کشور نروژ ترک کرده است. مدت کوتاهی پس از خروج وی از سوئد، در شبکه های اجتماعی گزارش شد که جسد او در ساختمانی در نرو
ژ پیدا شده است؛ اما پلیس نروژ این شایعات را رد کرد. قتل. طبق گزارش رسانه های سوئدی، سلوان مومیکا در ۲۹ ژانویهٔ ۲۰۲۵ در آپارتمان خود در شهر سودرتلیه به ضرب گلوله کشته شد.
آی. ای-۶۳ پامپا یک جت آموزشی پیشرفته با قابلیت رزمی است که در آرژانتین توسط فابریکا آرخنتینا دی آویونس (FAdeA) با کمک دورنیر آلمان تولید شده است. طراحی و توسعه. در سال ۱۹۷۸ شرکت آرژانتینی فابریکا میلیتار دی اویونز (اف.ام. ای)، به درخواست نیروی هوایی آرژانتین، مطالعات طراحی اولیه برای جایگزین جت آموزشی ام. اس-۷۶۰ پاریس را آغاز نمود. این مطالعات منجر به طرحی پیشنهادی شد که دارای بالهای مستقیم نصب شده در بالای بدنه بوده و از یک موتور توربوفن تی.اف. ئی ۷۳۱ استفاده می نمود. در همان زمان (اف.ام. آ) قرارداد مشارکتی بادورنیر آلمان برای توسعه هواپیمای جدید امضا کرد. گرچه طراحی پامپا تحت تأثیر طراحی هواپیمای داسو/دورنیه آلفا جت می باشد، اما پامپا هواپیمایی کوچکتر است، همچنین تک موتوره بوده و به جای بالهای رو به عقب آلفا جت دارای بال های مستقیم، نصب شده در بالا است. این هواپیما عمدتاً از آلیاژ آلومینیم ساخته شده از پلیمر تقویت شده با الیاف کربن برای قطعاتی مانند ورودی هوا استفاده شده است. دو سرنشین هواپیما پشت سرهم و در زیر یک کاناپی (آسمانه) یک پارچه صدفی شکل می نشینتد. سیستم های اویونیک نیز ساده تر از هواپیماهای فرانس
وی-آلمانی بوده، که نقش ثانویه رزمی مهمی دارد. نمونه اولیه پامپا اولین بار در ۶ اکتبر ۱۹۸۴ پرواز کرد. گونه ها. تولید سری اولیه به دلیل وضعیت اقتصاد آرژانتین به تعویق افتاد و با مشکل مواجه شد و در نتیجه تنها ۱۸ هواپیمای تولیدی در دسته اول (۱۹۸۸ تا ۱۹۹۰) و شش فروند در دسته دوم (۲۰۰۶ الی ۲۰۰۷) برای نیروی هوایی آرژانتین، تولید شد. اولین تحویل در آوریل ۱۹۸۸ انجام شد. ۱۸ فروند که همگی مدرن و به روزرسانی شده اند در خدمت نیروی هوایی آرژانتین هستند، که در تیپ چهارم هوایی در مندوسا مستقر بوده و برای نقش آموزش پیشرفته خلبانان مورد استفاده قرار می گیرند. . در سالهای ۱۹۹۰ ال.تی. وی/ووت هواپیمای آی. ای-۶۳ را به عنوان پایه برای پروژه "پامپا ۲۰۰۰" انتخاب نمود، که ووت با آن در رقابت "سیستم مشترک هواپیمای آموزشی اولیه " (JPATS) برای نیروی هوایی ایالات متحده شرکت کرد. پامپا ۲۰۰۰ در این رقابت شکست خورد و بیچ کرفت تی-۶ تکسان ۲ توسط نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا برگزیده شد. در سال ۱۹۹۵ با تصاحب سهام اف.ام. آ توسط لاکهید مارتین، پامپا با یک موتور جدید و اویونیک پیشرفته تر سازگار با ای-۴ای آر و همچنین سیستم تسلیحاتی ارتقا یافت. این
پروژه جدید ای. تی-۶۳ پامپا «فاز۲» (با کاربری تهاجمی-آموزشی) نام گرفت و بازاریابی بروی آن توسط لاکهید مارتین انجام شد. در ۱۰ اکتبر ۲۰۱۳ خبر تولید دسته سوم شامل چهل فروند جدید پامپا بازطراحی شده، توسط فابریکا آرخنتینا دی آویونس FAdeA اعلام شد. پس از مدت ها تأخیر، سرانجام در سال ۲۰۱۵ نمونه اولیه سومین نسخه از پامپا به مطبوعات معرفی شد. با این حال، تورم افسارگسیخته و رکود اقتصادی شدید، تأمین مالی برای ساخت هر یک از هواپیماهای وعده داده شده را برای دولت آرژانتین غیرممکن کرده است. در سال ۲۰۱۶، دولت جدید آرژانتین اجازه پیشرفت پروژه را داد و اولین پرواز "پامپا ۳" در همان سال انجام شد.از جولای ۲۰۱۷، پامپا-۳ نشانه های کمی از پیشرفت را نشان می دهد. بر اساس داده های ماهنامه (نیروهای هوایی)، FAdeA برای تکمیل ۳ فروند پامپا-۳ که برای سال ۲۰۱۷ برنامه ریزی شده بود، از قطعات هواپیمای پامپا-۲ که از خدمت خارج می شدند، استفاده نمود. در ماه فوریه ۲۰۱۸ وزارت دفاع آرژانتین (در پی فاش شدن قرارداد برای اولین بار در دسامبر ۲۰۱۷)، قراردادی به ارزش ۳۰٫۳ میلیون دلار را با FAdeA برای تولید سه فروند دیگر پامپا فاز ۳ منعقد ساخت. اولین پامپا
-۳، با سریال E-824، اولین پرواز خود را در ۲۱ سپتامبر ۲۰۱۸ انجام داد. دو هواپیمای اول پامپا-۳ در فوریه ۲۰۱۹ به نیروی هوایی آرژانتین تحویل داده شدند.آخرین فروند از مجموع ۶ پامپا-۳ در ۲۷ مارس ۲۰۲۰ تحویل داده شد. در ۳ ژوئیه ۲۰۱۹، گواتمالا قراردادی به ارزش ۲۸ میلیون دلار برای خرید دو فروند جت آموزشی پامپا-۳ را امضا کرد. این قرار داد نیروی هوایی گواتمالا را به اولین مشتری صادراتی پامپا-۳ تبدیل می نمود. اما یک روز پس از خرید، نماینده محلی سازمان شفافیت بین الملل رئیس جمهور جیمی مورالس را متهم نمود که از قوانین محلی در مورد خریدهای عمومی اجتناب می کند. این امر باعث شد تا حسابرس کل گواتمالا خرید را لغو کند. بر اساس گزارش FAdeA، آنها همچنان در تلاش برای باز کردن قفل خرید هستند و دولت آرژانتین در حال بررسی اقدامات قانونی است.
محمد کاظم (زادهٔ ۱۹۶۹) یک هنرمند معاصر اماراتی است که در دبی، امارات متحده عربی کار می کند. او عمدتاً با ویدئو، هنر صدا، عکاسی، اشیاء یافت شده و هنرهای اجرایی کار می کند. کاظم یکی از پنج هنرمند مفهومی اماراتی است که آثارش به صورت گروهی در نمایشگاه «۵ امارات» در موزه لودویگ آخن در سال ۲۰۲۲ شناخته شد. دیگر هنرمندان این گروه عبارتند از: حسن شریف، حسین شریف، عبدالله اسعدی و محمد احمد ابراهیم. سنین جوانی و تحصیل. کاظم متولد ۱۹۶۹ و فرزند یک راننده تاکسی بود. کاظم در ۱۴ سالگی تصمیم گرفت درس را رها کند و به ارتش بپیوندد. او هنر را وسیله ای برای فرار از واقعیت و بیان خود در نوجوانی می دانست، او به عنوان هنرمندی مشتاق به بررسی محیط اطراف خود برای کشف روش های جدید هنری پرداخت. حرفه. در سال ۱۹۸۴، او به طور رسمی به مربی و دوست آینده خود، حسن شریف، بنیانگذار آتلیه هنر دبی که اولین مرکز اختصاصی برای هنرمندان جوان، و پیشگام صحنه هنر مفهومی در اوایل دهه ۷۰ در امارات متحده عربی است، معرفی شد. در سال ۱۹۸۷، کاظم مدرک نقاشی را از انجمن هنرهای زیبای امارات گرفت و بعداً به دانشگاه هنر در فیلادلفیا پیوست و در سال ۲۰۱۲ کارشناسی ارشد
خود را در هنرهای زیبا گرفت. کاظم به خاطر اثر مفهومی «جهت ها» (۲۰۰۵–۲۰۱۳) و «زندگی نامه» (۱۹۹۷–اکنون) شناخته شده است. مجموعه ها. آثار کاظم در مجموعه های خصوصی و عمومی متعدد از جمله مثاف: موزه هنر مدرن عرب در دوحه، موزه هنر شارجه، بنیاد هنری بارجیل، مرکز هنری سیتارد، مجموعه جی پی مورگان چیس و مجموعه دویچه بانک نگهداری می شود.
یک ناشناختهٔ کامل یک فیلم درام موزیکال زندگی نامه ای آمریکایی محصول ۲۰۲۴ به کارگردانی جیمز منگولد است که فیلم نامهٔ آن را با جی کاکس نوشت. این فیلم زندگی باب دیلن از زمان موفقیت در موسیقی فولک تا بحث و جدل سرنوشت ساز پیرامون استفاده اش از سازهای الکتریکی را به تصویر می کشد. تیموتی شالامی (که تهیه کننده هم هست) نقش اصلی را بازی می کند و ادوارد نورتون، ال فانینگ، مونیکا باربارو، بوید هالبروک، دن فوگلر، نوربرت لئو بوتس و اسکوت مک نری در نقش های مکمل حضور دارند. "یک ناشناختهٔ کامل" نخستین بار در ۱۰ دسامبر ۲۰۲۴ در سالن تئاتر دالبی لس آنجلس به نمایش درآمد و در ۲۵ دسامبر ۲۰۲۴ توسط سرچلایت پیکچرز در ایالات متحده منتشر شد. نقدهای فیلم عموماً مثبت بودند و اجرای شالامی را تحسین کردند. "یک ناشناختهٔ کامل" از سوی انستیتوی فیلم آمریکا و هیئت ملی بازبینی به عنوان یکی از ده فیلم برتر سال ۲۰۲۴ برگزیده شد. این فیلم در هشتاد و دومین مراسم گلدن گلوب نامزد جوایز بهترین فیلم – درام، بهترین بازیگر مرد برای شالامی و بهترین بازیگر نقش مکمل مرد برای نورتون شد. زمینه داستان. این فیلم ورود باب دیلن ۱۹ ساله به شهر نیویورک در سال ۱۹۶۱ به
دنبال یافتن قهرمان خود، وودی گاتری بیمار را نشان می دهد. او توسط صحنه عامیانه نیویورک (گاتری، پیت سیگر، جون بایز و دیگران) که استعداد او را تشخیص می دهند، در آغوش گرفته می شود. او در کلوبهای مرکز شهر اجرا می کند و به زودی با قراردادی با کلمبیا رکوردز تبدیل به یک تجلی می شود. این فیلم صعود دیلن به یک پدیده فرهنگی، روابط قوی او در دنیای موسیقی فولکلور و انتقال نهایی او از موسیقی فولکلور، تشکیل یک گروه، سردرگم کردن طرفدارانش و ناامید کردن جامعه موسیقی را به تصویر می کشد. تولید. پیش تولید. در ژانویه ۲۰۲۰ اعلام شد که جیمز منگولد در حال نوشتن و کارگردانی یک فیلم زندگی نامه ای دربارهٔ باب دیلن است، که به طور خاص حول جنجال های مربوط به تغییر گیتار الکتریک او با بازی تیموتی شالامی در نقش اصلی متمرکز است. در آن زمان از این فیلم با عنوان «"Going Electric"» یاد می شد. در ماه اکتبر، فیلمبردار فدون پاپامیکائیل اظهار داشت که دنیاگیری کووید-۱۹ روند پروژه را زیر سؤال برده است. شالامی این مدت زمان را صرف تحقیق دربارهٔ دیلن، بازدید از خانه های سابق دیلن در شهر نیویورک و مشاوره با کارگردان جوئل کوئن کرد. منگولد همچنین دربارهٔ ای
ن فیلم با دیلن ملاقات کرده بود و اظهار داشت که او فیلمنامه را حاشیه نویسی کرده و در عین حال یادداشت هایی را برای شالامی ارائه کرده است. در مصاحبه ای در اکتبر ۲۰۲۳، شالامی اظهار داشت که با همان تیمی از مربیان آواز و حرکت کار می کند که با آستین باتلر برای اجرای او در "الویس" (۲۰۲۲) کار می کردند. در نوامبر ۲۰۲۲، شالامی اظهار داشت که هنوز به فیلم وابسته است و به طور فعال برای آن آماده می شود و پروژه پس از توقف دوباره شتاب گرفته است. نام فیلم در فوریه ۲۰۲۳ به طور رسمی "یک ناشناخته کامل" عنوان شد و قرار شد که منگولد پس از تعهداتش به "ایندیانا جونز و گردانه سرنوشت" کار روی پروژه را آغاز کند. مونیکا باربارو برای ایفای نقش جون بایز در ماه آوریل وارد مذاکرات نهایی شد. در ماه مه، ال فانینگ برای ایفای نقش سیلوی روسو انتخاب شد، و منگولد اعلام کرد که بندیکت کامبربچ در این فیلم نقش پیت سیگر را بازی خواهد کرد. باربارو همچنین برای نقش خود تأیید شد و شروع به آموزش خوانندگی و گیتار کرد. منگولد در ماه جولای اعلام کرد که این فیلم لزوماً بر روی یک فیلم زندگی نامه ای دیلن نبوده، بلکه یک درام گروهی به سبک رابرت آلتمن است. بوید هالبر
وک و نیک آفرمن نیز در آن زمان به بازیگران پیوستند. در ماه اکتبر، پی. جی. برن به عنوان یکی از بازیگران شناخته شد. در ژانویه ۲۰۲۴، ادوارد نورتون برای به تصویر کشیدن نقش سیگر، به جای کامبربچ که به دلیل مشکلات برنامه ریزی آن را ترک کرده بود، مشخص شد. بازیگران دیگر شامل اسکوت مک نری، دن فوگلر و چارلی تاهان در ماه مارس اعلام شدند. فیلمبرداری. منگولد در آوریل ۲۰۲۳ اظهار داشت که احتمالاً تصویربرداری اصلی در اوت ۲۰۲۳ در شهر نیویورک و مونترال آغاز خواهد شد، اما فیلمبرداری در ژوئیه به دلیل اعتصابات ۲۰۲۳ سگ-افترا به تعویق افتاد. تا اوایل سال ۲۰۲۴، قرار بود فیلمبرداری در اواخر مارس ۲۰۲۴ آغاز شود و انتظار می رفت که در سراسر نیوجرسی انجام شود. فیلمبرداری در نهایت در ۱۶ مارس آغاز شد.
محمد ساکو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال دنیزلی اسپور، باشگاه فوتبال ستاره ساحلی، باشگاه فوتبال هورویا، باشگاه فوتبال المپیک باجی، باشگاه فوتبال المپیک اسفی، و باشگاه فوتبال هافیا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
آنجلا ادیسون (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل انگلستان است. او در پست مهاجم برای چارلتون اتلتیک و در مسابقات قهرمانی زنان فوتبال انگلیس بازی می کند. وی در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال زنان انگلستان و زیر ۲۳ سال زنان انگلستان بازی کرده است.
پتیت سوری (؛ زادهٔ ۱۹۴۵) بازیکن فوتبال اهل گینه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال هافیا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
ابراهیما سوری سواره (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال رن اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
شریف سلیمان (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال هافیا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
ایسیگا سوماه (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال حمام الانف اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
مامادوبا سوماه (؛ زادهٔ ۱۹۴۲) بازیکن فوتبال اهل گینه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال هافیا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
مومو واندل سوماه (; – ) بازیکن فوتبال اهل گینه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ستاره ساحلی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
مورلای سوماه (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال باستیا و باشگاه فوتبال والنسین اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
نبی سوماه (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال الفیصلی، باشگاه فوتبال هورویا، باشگاه فوتبال هجر، و باشگاه فوتبال صفاقسی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
سکو سوماه (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل کشور گینه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ویلم دوم اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
سیدوبا سوماه (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اسلوان براتیسلاوا، باشگاه ورزشی القادسیه کویت، و باشگاه فوتبال آژاکس کیپ تاون اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
سوریبا سوماه (؛ ۱۹۴۶ – ) بازیکن فوتبال اهل گینه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال هافیا اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال گینه، و گینه، بازی کرده است.
عبدالسلام سو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی الغرافه، باشگاه فوتبال چونام دراگونز، باشگاه فوتبال کورتریک، باشگاه فوتبال آنکاراگوچو، باشگاه فوتبال بلننسس، باشگاه ورزشی القطر، و باشگاه فوتبال هافیا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
ملیسا مارتینز، (نام کامل: ملیسا ماریا مارگاریتا مارتینز رومرو؛ زاده ۱۴ نوامبر ۱۹۷۹، در بارانکیا)، یک هنرپیشه و مهماندار آمریکایی متولد کلمبیا است. او در بارانکیا، کلمبیا، دختر نلی رومرو سوسا، روزنامه نگار، بازیگر و شخصیت رادیویی، و همچنین گیلرمو مارتینز ناوارو، روزنامه نگار و شخصیت رادیویی به دنیا آمد. او علاقه خود را به صنعت هنری در ۸ سالگی آغاز کرد، زمانی که مادرش او را برای شرکت در صحنه برنامه تلویزیونی کمدی که در شهر بارانکیلا به نام «کوه سینته» بازی می کرد، برد.
فلاویا الساندرا مارتینز دا کوستا (زاده ۷ ژوئن ۱۹۷۴) یک هنرپیشه برزیلی است که بیشتر به خاطر ایفای نقش در فیلم های تلویزیونی، سریال های تلویزیونی و فیلم ها شناخته می شود. فلاویا الساندرا دختر یک معلم به نام راکل و یک فرمانده نیروی دریایی هلیو است. او کوچک ترین فرزند از سه برادرش در کنار کیلا و هلیو است. او در آرایال دو کابو، ایالت ریودوژانیرو به دنیا آمد.
دنیای پیچ خوردهٔ کودکی ، یک دنیای سینمایی و تداوم مشترک یک سری فیلم های مستقل است که از اقتباس های ترسناک از شخصیت های رسانه ای افسانه ای مختلف کودکان در مالکیت عمومی تشکیل شده است. این دنیای سینمایی توسط ریس فریک-واترفیلد طراحی و ساخته شد و توسط استودیوی فیلمسازی جگد اِج پروداکشنز تهیه شده است. داستان حول محور شخصیت های محبوب داستان های دوران کودکی است که از طریق لنز داستان گویی این شخصیت ها به هیولاهای قاتل تاریک تبدیل شده اند. قسمت اول این فرنچایز، ""، با استقبال گسترده منفی منتقدان و طرفداران مواجه شد، اگرچه در گیشه سودآور بود. کیفیت فیلم زیر سؤال رفت و نقدهایی به فیلمنامه، بازیگری، فیلمبرداری و استفاده از طنز آن وارد شد. در پاسخ به این موضوع، کارگردان اعلام کرد که مصمم است استاندارد را با فیلم های آینده این فرنچایز بالا ببرد. توسعه. در سال ۲۰۲۲، پس از ورود "وینی پو" به مالکیت عمومی، جگد اِج پروداکشنز تولید یک اقتباس ترسناک را آغاز کرد. با انتشار اولین تصاویر تبلیغاتی، این فیلم تبدیل به یک سر و صدا در اینترنت شد. پس از اکران محدود فیلم، در نهایت یک موفقیت مالی تلقی شد و ۵ میلیون دلار در مقابل بوجه اندک ۱۰
۰٫۰۰۰ دلاری خود فروش داشت. پس از این سود پولی، جگد اِج پروداکشنز اعلام کرد که قصد دارد دنباله ای با بودجه بالاتری تولید کند، در حالی که همچنین اعلام کرد که یک دنیای سینمایی که در آن زمان نامش مشخص نشده بود، دارای شخصیت هایی از داستان های مختلف کودکان در حال توسعه می باشد. در فوریه ۲۰۲۳، همچنین بیان شد که شخصیت های هر یک از فیلم های منفرد در نهایت صفحه نمایش را در قالب یک تقاطع به اشتراک خواهند گذاشت. در مارس ۲۰۲۴، جگد اِج پروداکشنز رسماً اعلام کرد که این فرنچایز با عنوان «The Twisted Childhood Universe» نامگذاری شده است، در حالی که فهرست کاملی از فیلم ها را نیز اعلام کرد که در یک فیلم متقاطع به اوج خود می رسد.
خلیفه القطان (ژانویه ۱۹۳۴ – ۲۷ ژوئیه ۲۰۰۳) هنرمند پیشگام کویتی بود. او اولین هنرمند کویتی بود که نمایشگاه انفرادی در کویت برگزار کرد. در اوایل دهه ۱۹۶۰، او یک نظریه هنری جدید به نام «سیرکلیسم» را پایه گذاری کرد. خانه او به یک موزه هنری در کویت به نام خانه آینه تبدیل شد. این یک جاذبه گردشگری محبوب است.
شینی جاردین (زادهٔ ۵ اوت ۱۹۷۰) یک وبلاگ نویس، مفسر رسانه های دیجیتال و روزنامه نگار فناوری اهل ایالات متحده آمریکا است. او به عنوان یکی از سردبیران سابق وبلاگ "بویینگ بویینگ"، یکی از فعالان سابق "مجله وایرد" و خبرنگار سابق برنامه رادیویی ان پی آر نیز شناخته می شود. او همچنین به عنوان مفسر مهمان در اخبار فناوری برای شبکه های تلویزیونی ای همچو پی بی اس، سی ان ان، فاکس نیوز، ام اس ان بی سی و ای بی سی نیوز کار کرده است. زندگی و حرفه. جاردین در تاریخ ۵ اوت سال ۱۹۷۰ در ریچموند ویرجینیا به دنیا آمد. پدرش، یک هنرمند به نام گلن بی هام جونیور بود که در اوت ۱۹۸۰ بر اثر بیماری اسکلروز جانبی آمیوتروفیک درگذشت. او در ۱۴ سالگی خانه را ترک کرد اما همچنان برای تحصیل در مدرسه ریچموند ماند. برادر او، کارل ام. هام، یک برگزار کننده و دی جی دیسکو مستقر در ریچموند، ویرجینیا است که با نام هنری «دی جی کارل هام» کارهای خود را اجرا می کند. جاردین قبلاً گفته بود که نام «شینی جاردین» را به نام اصلی خود ترجیح می دهد. «شینی» مخفف «شنیفلورس» است و «جاردین» نیز یک کلمه اسپانیایی-فرانسوی به معنای «باغ» است. در ماه مه ۲۰۲۱، جاردین اظهار داشت ک
ه فردی که از او سوء استفاده جنسی کرده است، این نام را به او داده است و او اکنون به صورت قانونی این نام را بر روی خود گذاشته است. قبل از اینکه روزنامه نگار شود، جاردین سردبیر سایت آژانس مسافرتی "تراول تراست" و سپس سرپرست بخش فناوری وب در شرکت لاتام و واتکینز بوده است و قبل از آن نیز مشغول کار در شرکت کوارتز بود. حرفه او به عنوان یک روزنامه نگار در سال ۱۹۹۹ آغاز شد، زمانی که او با جیسون کالاکانیس در "روزنامه محلی سیلیکون"، ابتدا به عنوان یک سردبیر، و بعد به عنوان نایب رئیس شرکت مادر "سیلیکون آلای در" رایزینگ تاید در حال فعالیت بود. در سال ۲۰۰۱ او به عنوان نویسنده مستقل برای "وایرد" و چند مجلات دیگر مشغول به کار شد و در سال ۲۰۰۲ پس از اینکه مارک فراونفلدر با او در یک مهمانی ملاقات کرد و از او برای سردبیری مشترک دعوت کرد، همکاری در "بویینگ بویینگ" را به عنوان سردبیر آغاز کرد. جاردین برای "نیویورک تایمز" و "لس آنجلس تایمز" چندین مقاله نوشته است. او منبع اصلی مقاله ای در "دی ایج" بوده است که در مورد ارتباط فرهنگی مقالات ویکی پدیا صحبت می کند و منبع مقاله "نیویورک تایمز" است که در مورد نقش "بویینگ بویینگ در" ایجاد م
یم اینترنتی هیولای اسپاگتی پرنده بحث می کند. جاردین در کارهای تلویزیونی و رادیویی نیز فعالیت دارد. در سال ۲۰۰۳، او شروع به مشارکت در بخش "Xeni Tech" برای برنامه "روزانه" ان پی آر کرد و به عنوان مهمان در "پی بی اس" نیز دعوت شد تا دربارهٔ تصمیم "واشینگتن پست در" حذف بخش نظرات خود صحبت کند، کاری که رسانه "بوئینگ بوئینگ" نیز انجام داده بود. او در سی ان ان، فاکس نیوز، ام اس ان بی سی و "ای بی سی نیوز" اجرا کرده است و در رادیو بی بی سی نیز در مورد کارهای خود در "بویینگ بویینگ" صحبت می کند. جاردین مجری و تهیه کننده سریال بویینگ بویینگ ویدئو است و برای این کار خود جایزه وبی را دریافت کرده است. بویینگ بویینگ ویدئو در ابتدا به طور انحصاری در پروازهای ویرجین آمریکا در سال ۲۰۰۷ به نمایش درآمد. جاردین در کنار موضوعات فناوری، عواقب و جنایات ناشی از جنگ داخلی گواتمالا را از سال ۲۰۰۷ در خبرهای خود پوشش داده است. در سال ۲۰۰۸، جاردین تهیه کننده یک سریال اینترنتی بود. جنجال ژوئن ۲۰۰۸ بر سر حذف همه پست ها و پیوندهای مرتبط با وبلاگ نویس موضوعات جنسی، ویولت بلو، توسط جاردین از دید عموم، در پی اختلاف نظر منجر به بحث هایی دربارهٔ اخل
اق و استانداردهای روزنامه نگاری و شفافیت رسانه ها شد. در ۱ دسامبر ۲۰۱۱، او ماموگرافی خود را به صورت زنده در وبلاگ منتشر کرد که تشخیص مثبت سرطان سینه را نشان می داد. از زمان درمان و بهبودی، او به یک مدافع صریح لایحه حفاظت از بیمار و مراقبت مقرون به صرفه تبدیل شده است. در سال ۲۰۱۲، جاردین به یکی از حامیان اولیه بنیاد آزادی مطبوعات تبدیل شد. در دسامبر ۲۰۱۶، پس از اختلاف با جولیان آسانژ در مورد روابط احتمالی بین ویکی لیکس و کمپین ترامپ، او به دلایل سلامتی از هیئت مدیره آن مجموعه استعفا داد. در فوریه ۲۰۲۱، جاردین "بوینگ بوینگ را" ترک کرد. در سال ۲۰۱۹، جاردین در توییتر پس از ادعای این که نانسی پلوسی دونالد ترامپ را "دلقک" خطاب می کند، در توییتر پاسخ داد: "چه چیزی تو را از آن متمایز کرده است؟". همچنین توییت های او که ادعا می کرد جفری اپستین و گیسلین ماکسول هر دو همجنس گرا هستند با واکنش های رسانه ای قابل توجهی مواجه شد.
عبدالکریم سیلا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال لوکرن اوست والاندرن، باشگاه فوتبال اوتارادیت، باشگاه فوتبال آسک میموساس، باشگاه فوتبال هافیا، و باشگاه فوتبال دیاربکرسپور اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
عبدالکریم سیلا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال هورویا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
عبدالکریم سیلا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال نانت اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
دمبو سیلا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال زاده فرانسه اهل گینه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال استاد لاوالوا و باشگاه فوتبال لوریان اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
بنگالی سیلا () بازیکن و مربی فوتبال اهل گینه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال هافیا اشاره کرد.
ادریسا سیلا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال لو مان، باشگاه فوتبال اندرلشت، باشگاه فوتبال زولته وارخم، باشگاه فوتبال اوستنده، و باشگاه فوتبال باستیا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
ایسیاگا سیلا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال تولوز و باشگاه فوتبال هورویا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.