Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
. مادرش آنستی، یک روزنامه نگار آزاد است. اسپراگان در ۱۴ سالگی به عنوان همجنسگرا آشکارسازی کرد. و در ۱۸ ژوئن ۲۰۱۶ با جورجینا گوردون ازدواج کرد؛ این زوج در ۱۲ نوامبر ۲۰۱۹ از هم جدا شدند. وی در ۳۱ مارس ۲۰۲۴ نامزدی خود را با دوست قدیمی اش امیلیا اسمیت اعلام کرد. آنها در ژوئن ۲۰۲۴ در سالن سالت مارش در یورکشایر ازدواج کردند؛ سایمون کاول، اسپراگان را به این ازدواج رساند. اسپراگان در مصاحبه ای در سال ۲۰۲۳ فاش کرد که در سال ۲۰۱۲، پس از یک شب بیرون رفتن به مناسبت تولد رایلان کلارک در طول تولید "برنامه ایکس فاکتور"، توسط یک متصدی هتل مورد تجاوز قرار گرفته است. پس از آن برای جلوگیری از ابتلای احتمالی اچ آی وی، او به دلیل عوارض جانبی آن بسیار بیمار شد و نتوانست به اجرای برنامه ادامه دهد. مجرم به جرم خود اعتراف کرد و به ده سال زندان محکوم شد.
از اوایل دهه ۲۰۰۰، ایالات متحده آمریکا، در درگیری ها، از دولت فدرال انتقالی و دولت فدرال سومالی، حمایت نظامی کرده و دولت سومالی، چندین بار درخواست دخالت آمریکا را مطرح کرده است. اقدامات نظامی آمریکا در سومالی به دهه ۱۹۹۰ برمی گردد؛ با این حال، پس از حملات ۱۱ سپتامبر، اقدام نظامی به عنوان مبارزه با تروریسم توجیه شد. دولت های اوباما و ترامپ، حملات پهپادی و جنگنده و ماموریت های مشاوره ای و آموزشی انجام دادند، اطلاعات ارائه دادند و به شبه نظامیان الشباب، حمله کردند. تاکنون، دو پرسنل عملیات ویژه آمریکا، دو پیمانکار، یک سرباز ارتش آمریکا و یک افسر شبه نظامی سیا، در جریان عملیات ها در سومالی، جان خود را از دست داده اند.
منطقه اکولوژیکی کامچاتکا تایگای (شناسه ووف: پی آ ۰۶۰۴) یک «جزیره مخروطی» در وسط شبه جزیره کامچاتکا، در امتداد رودخانه کامچاتکا است. این شرقی ترین نمونه تایگای سیبری است. این منطقه شرایط اکولوژیکی غیرمعمولی دارد، یک «جنگل برفی» که ترکیبی از دمای پایین، رطوبت بالا و جنگل های شمالی با بارش برف سنگین است. اکولوژی محلی نیز تحت تأثیر فعالیت های آتشفشانی قرار دارد. این منطقه حدود ۳۰۰ کیلومتر طول (شمال-جنوب) و به طور متوسط حدود ۱۰۰کیلومتر غرب به شرق. این منطقه در قلمرو پالئارکتیک و عمدتاً در جنگل های شمالی/منطقه اکولوژیکی تایگا با آب و هوای مرطوب قاره ای و آب و هوای خنک تابستانی قرار دارد. این منطقه پوشش می دهد. مکان و توضیحات. این منطقه اکولوژیکی در دره مرکزی شبه جزیره کامچاتکا، بین کوه های سردینی در غرب (این کوه ها خط الراس اصلی در وسط شبه جزیره را تشکیل می دهند) و کوه های شرقی در شرق واقع شده است. رشته کوه های موازی به طور متوسط حدود ۳۵۰۰ فوت ارتفاع دارند و به طور ناگهانی به کف دره رودخانه کامچاتکا که بین آنها جریان دارد، می ریزند. دشت رودخانه مرطوب و آبرفتی است، خاک ها آندوسول (آتشفشانی سیاه) و گلیسول (خاک های آب
زیرزمینی اشباع شده) هستند. این منطقه اکولوژیکی توسط توندرای کوه کامچاتکا و توندرای جنگلی و مراتع کامچاتکا-کوریل و جنگل های پراکنده احاطه شده است. این منطقه اکولوژیکی در عرض های جغرافیایی نسبتاً بالایی (۵۵ تا ۵۷ درجه شمالی) قرار دارد. آب و هوا. آب و هوای این منطقه اکولوژیکی ، آب و هوای قاره ای مرطوب با تابستان های خنک است اقلیم جنب شمالگان. این آب و هوا کمی قاره ای تر از مناطق ساحلی و کوهستانی است و قادر به پشتیبانی از کشاورزی بسیار حاشیه ای، عمدتاً دامداری، می باشد. این منطقه بیشتر اوقات پوشیده از ابر است - کامچاتکا یکی از بالاترین سطوح پوشش ابر در جهان را دارد و میانگین بارندگی آن بیش از ۱۵ روز در ماه است. این شبه جزیره تحت تأثیر جریان خنک دریای اوخوتسک در غرب و جریان کامچاتکای شرقی است که در امتداد ساحل شرقی اقیانوس آرام به سمت جنوب غربی جریان دارد.دوره رشد ۹۰ تا ۱۱۹ روز است. به دلیل تابستان های گرم تر و پوشش برف در زمستان، در این منطقه اکولوژیکی هیچ لایه منجمد دائمی وجود ندارد. فلورا. در پایین ترین ارتفاعات جنگل های کاج اروپایی داوریان (سیاه کاج داهوری)، صنوبر یزو (نوئل سیاه تنه) و توس سفید ژاپنی (بتولا پ
لاتیفیلا) قرار دارند. توس سنگی (توس ارمان) نیز در این منطقه یافت می شود. جانوران. این منطقه به خاطر جمعیت های بزرگ خرس قهوه ای کامچاتکا، بزرگ ترین خرس اوراسیا، شناخته شده است. از دیگر گونه های متمایز می توان به قوچ برفی، گوزن شمالی، موش خرمای کوهی سیاه (مارموتا کامچاتیکا) و زیرگونه ای از سمور (سمور سیبری) مخصوص کامچاتکا اشاره کرد. رودخانه های این منطقه محل تخم ریزی مهمی برای ماهی های مهاجر هستند - همه گونه های ماهی قزل آلا در این جزیره یافت می شوند. محافظت ها. هیچ منطقه حفاظت شده ای در سطح فدرال در این منطقه اکولوژیکی وجود ندارد. تهدیدها. جنگل های دره مرکزی قرن هاست که تحت فشار قطع درختان بوده اند. تخمین زده می شود که تنها ۲٫۱ درصد از جنگل در وضعیت اولیه خود قرار دارد، اما افزایش فعالیت های حفاظتی، بخش بیشتری از این منطقه را تحت حفاظت قرار داده است. مناطق شهری و سکونتگاه ها. هیچ شهری در این منطقه وجود ندارد و تنها تعداد انگشت شماری سکونتگاه وجود دارد. جاده ای در امتداد رودخانه کامچاتکا و یک فرودگاه کوچک در شهر کوزیرفسک وجود دارد؛ به غیر از این، این منطقه جمعیت بسیار کمی دارد.
مستعمرات نیو انگلند مستعمره های پادشاهی بریتانیادر آمریکا و شامل مستعمره کنتیکت، مستعمره رود آیلند و کشتزارهای پراویدنس، مستعمره خلیج ماساچوست، مستعمره پلیموت و استان نیو همشایر به همراه چند مستعمرهٔ مستعجل دیگر بود. این مستعمره ها بخشی از مستعمرات سیزده گانه بودند. منابع. Wikipedia contributors, "New England Colonies," Wikipedia, The Free Encyclopedia, https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=New_England_Colonies&amp;oldid=1301337832 (accessed August 12, 2025).
منطقه شکاف بایکال مجموعه ای از شکاف های قاره ای است که در زیر دریاچه بایکال در جنوب شرقی روسیه متمرکز شده اند. کشش فعلی در شکاف ها تمایل به گسترش با مقداری حرکت برشی دارد. مجموعه ای از حوضه ها در امتداد این منطقه به طول بیش از تشکیل شده اند. و یک دره کافتی ایجاد می کند. این کافت ها بین صفحه اوراسیا در غرب و صفحه آمور در شرق تشکیل می شوند. سازه ها. در شمال غربی این شکاف ها ، کراتون سیبری، روی صفحه اوراسیا قرار دارد. کمربندهای متحرک سایان-بایکال و مغولستان-اخوتسک، سازندهایی در جنوب شرقی شکاف ها هستند؛ فراتر از کمربند چین خورده سایان-بایکال، صفحه آمور قرار دارد. حوضه ها در امتداد کافت تشکیل می شوند. سه حوضه در این منطقه وجود دارد، حوضه جنوبی، حوضه مرکزی و حوضه شمالی. در شمال، نیم فرابن ها حوضه های کوچکتری مانند حوضه شمالی بایکال و حوضه چارا-توکا را تشکیل می دهند. حوضه مرکزی عمیق ترین حوضه در سیستم کافت است. بزرگ ترین گسل موجود در آن گسل مورسکی است. با این حال، گسل دیگری به نام پریمورسکی در حال تبدیل شدن به گسل اصلی در کافت است. این حوضه ها همچنین شواهدی از نازک شدن پوسته در زیر منطقه کافت را نشان می دهند. ضخامت
پوسته زیر این شکاف مورد اختلاف است، زیرا ساختارهای شکاف در اعماق زیر سطح ناشناخته هستند. تفاوت ضخامت پوسته، بین پوسته زیر شکاف و پوسته زیر مناطق اطراف، کمتر از . اگرچه برخی از داده های لرزه ای شواهدی برای بالا آمدن مرز لیتوسفر - آستنوسفر هستند، محققان دیگر ادعا کرده اند که ساختارهای عمیقی وجود دارند که بر فعالیت لرزه ای تأثیر می گذارند و پوسته پایینی توسط سیل های مافیک نفوذ می کند. آنها این کشش را به عنوان یک فرایند برش خالص تفسیر می کنند. آتشفشان زایی. آتشفشان ها عموماً با این شکاف مرتبط هستند. چشمه های آب گرم هم در خشکی و هم در زیر دریاچه بایکال وجود دارند، اگرچه تاکنون هیچ مدرکی از آتشفشان واقعی در مجاورت دریاچه یافت نشده است. با وجود این، آتشفشان های سنوزوئیک در نزدیکی رخ داده اند و احتمالاً با منطقه شکاف بایکال مرتبط هستند. وجود آتشفشان های اولیه از اوایل میوسن تأیید شده است، اگرچه اعتقاد بر این است که آتشفشان های الیگوسن نیز وجود دارند. مراکز آتشفشانی شناخته شده ، فلات اودوکان هستند، که در حدود ۴۰۰ واقع شده است. کیلومتر ای ان ای از نوک شمالی دریاچه بایکال، فلات اوکا، واقع در حدود ۲۰۰ کیلومتری غرب شمال غ
ربی نوک جنوب غربی دریاچه بایکال، فلات ویتیم، حدود ۲۰۰ کیلومتری شرق شکاف، و فلات آزاس. تاریخ زمین شناسی. این منطقه در ابتدا با کمربندهای چین خوردگی و راندگی شمال شرقی-جنوب غربی پرکامبرین و پالئوزوئیک مشخص می شد. منطقه گسل پریمورسکی حوضه مرکزی نیز در این زمان وجود داشت. آتشفشانی در اواخر کرتاسه در مناطق محدودی آغاز شد، اما عمدتاً به میوسن محدود می شود. کرتاسه پسین همچنین سن سنگ های رسوبی در برخی حوضه ها است و همین سری تا ائوسن ادامه داشته است. ریفتینگ از الیگوسن آغاز شد و معمولاً تصور می شود که از اواسط پلیوسن افزایش یافته است، که باعث تشکیل حوضه ها به شکل گرابن شده است. ساختار ریفتی جدید ممکن است از گسل های پرکامبرین و پالئوزوئیک پیروی کند، مانند زمانی که گسل غیرفعال پریمورسکی، حوضه مرکزی، دوباره در اواخر سنوزوئیک شروع به گسترش کرد. فعالیت ماگمایی و ریفتینگ نیز ممکن است رویدادهای مستقلی باشند. در خارج از گرابن ها، آتشفشان های بازالتی از هر دو انتهای سیستم کافت در طول بالاآمدگی فوران کردند. گرابن ها عمدتاً بدون آزاد کردن ماگما گسترش یافتند، به جز فرورفتگی تانکین. بیشتر رسوبات حوضه مربوط به اواخر الیگوسن هستند،
به جز در شمال که رسوبات حوضه در پلیوسن شروع شده اند. سه سری رسوب وجود دارد؛ «پیش کافت»، «میانی کافت» و «میانی کافت مدرن». واحد پیش کافت از رسوبات آب کم عمق تشکیل شده و اغلب چین خورده و گسل دار است. روی این واحد، که با یک دگرشیبی کوچک از هم جدا شده است، واحد «میانی کافت» از ماسه سنگ ها و کنگلومراهای دانه درشت پلیوسن قرار دارد. در نهایت، واحد شکاف مدرن از رسوبات رودخانه ای، یخچالی و دلتایی وجود دارد. بررسی رسوبات پلیوسن و جدیدتر، ماسه ها، آرژیلیت ها و سیلت ها را نشان می دهد که نشان دهنده رسوب گذاری دریاچه ای است.
آب های معدنی قفقاز گروهی از استراحتگاه های آبگرم است که در منطقه قفقاز شمالی روسیه قرار دارد. این شامل شهرهای پیاتیگورسک، ژلزنوودسک، یسنتوکی و کیسلوودسک است. این شهرها به دلیل چشمه های معدنی طبیعی با خواص درمانی، از قرن نوزدهم مقصد محبوبی برای گردشگران و بیماران بوده اند. ترکیب های معدنی متنوع، از جمله سولفات ها، بی کربنات ها و نمک های طبیعی، در درمان بیماری های گوارشی، مفصلی و پوستی مؤثر شناخته شده اند. همچنین، معماری تاریخی و مناظر کوهستانی، جذابیت فرهنگی و طبیعی این منطقه را دوچندان کرده اند. این منطقه دارای بیش از ۱۳۰ است آسایشگاه ها و هتل ها، که بسیاری از آنها مجهز به جدیدترین تجهیزات پزشکی هستند و می توانند تا ۳۰٬۰۰۰ نفر را در خود جای دهند مردم به طور همزمان. تا سال ۲۰۲۲، این اسپاها بیش از ۷۳۰٬۰۰۰ نفر را پذیرش می کنند سالانه بازدیدکنندگان. علاوه بر تقریباً ۳۰۰ نفر این منطقه با چشمه های معدنی با خواص متنوع، به خاطر چشم انداز، آب و هوای معتدل و گل و لای دارویی دریاچه تامبوکان مشهور است. تاریخچه. چشمه های پیاتیگورسک برای اولین بار در قرن چهاردهم توسط ابن بطوطه، جهانگرد عرب، توصیف شدند. حداقل از قرن هفدهم،
فولکلور قفقاز شمالی خواص درمانی را به آب محلی نسبت داده است. یک افسانه از شکارچی ای می گوید که در تعقیب گرگ، به درون چشمه افتاد و به طرز معجزه آسایی از روماتیسم درمان شد. در اوایل قرن هجدهم، پتر کبیر، که از استراحتگاه های آبگرم در اسپا و کارلسباد لذت برده بود، مصمم شد تا نمونه های محلی مشابهی را توسعه دهد. در سال ۱۷۱۷، او فرمان "جستجوی آب های معدنی در روسیه" را منتشر کرد و جستجوی چشمه های معدنی دارویی را در داخل کشور آغاز کرد. در نتیجه این سفر اکتشافی، چندین منبع "آب ترش" در چچن امروزی شناسایی شد. در ۲۴ آوریل ۱۸۰۳، الکساندر اول فرمانی با عنوان "«در باب به رسمیت شناختن اهمیت ملی آب های معدنی قفقاز و لزوم توسعه آنها» امضا کرد." این تاریخ، آغاز به رسمیت شناخته شدن این منطقه به عنوان یک تفرجگاه روسی را رقم زد. پس از این، نویسندگان، هنرمندان و دولتمردان مشهور روسی از جمله میخائیل لرمونتوف، الکساندر پوشکین و نیکولای رائوسکی از این تفرجگاه بازدید کردند. پتانسیل تفرجگاهی این منطقه در سال ۱۸۶۳ با تأسیس انجمن بالنولوژی روسیه در پیاتیگورسک به طور مناسب توسعه یافت. در همان سال، این انجمن یک آزمایشگاه شیمیایی برای تجزیه و
تحلیل آب های معدنی تأسیس کرد. در طول قرن، پزشکان و محققان به تدریج خواص دارویی آب ها را شناسایی کرده و پروتکل های درمانی را تدوین کردند. با صدور فرمان شماره ۲۳۱ لنین، "«دربارهٔ استراحتگاه های درمانی با اهمیت ملی»،" در سال ۱۹۱۹، دوران جدیدی برای این استراحتگاه ها آغاز شد با وجود هرج و مرج جنگ داخلی روسیه، این استراحتگاه به سرعت بهبود یافت و پذیرای بیش از ۵۰۰۰۰ نفر شد. بازدیدکنندگان در سال ۱۹۲۸. به جز دوره کوتاهی از اشغال در طول جنگ جهانی دوم، آب های معدنی قفقاز به عنوان بزرگ ترین مرکز بیمارستانی برای بهبودی جانبازان، چه در طول جنگ و چه پس از آن، عمل کرد. هزاران سرباز زخمی از سراسر اتحاد جماهیر شوروی به این منطقه منتقل می شدند تا در محیطی آرام و با بهره گیری از خواص درمانی چشمه ها، سلامت خود را بازیابند. این نقش حیاتی، جایگاه ویژه ای به این منطقه در حافظه تاریخی مردم بخشید. پس از جنگ جهانی دوم، این تفرجگاه به سرعت گسترش یافت و آسایشگاه های جدید زیادی ساخته شد.
سواویروی (به روسی: Суавъярви) دریاچه ای در جمهوری کارلیا، روسیه است که حدود ۵۰ کیلومتری شمال شهر مدوژیگورسک واقع شده است. این دریاچه تقریباً ۳ کیلومتر (۱٫۹ مایل) طول دارد. عرض آن متغیر است و در برخی نقاط به بیش از ۱ کیلومتر می رسد. سواویروی با جنگل های مخروطی احاطه شده و زیستگاه گونه های مختلف پرندگان آبزی، ماهیان سردآبی و گیاهان تالابی است. آب های شفاف و آرام آن، نه تنها ارزش زیست محیطی دارند، بلکه برای فعالیت های تفریحی مانند ماهیگیری و قایق سواری نیز مورد توجه گردشگران محلی قرار گرفته اند. ماشچاک و ناموف استدلال می کنند که سواویروی در مرکز یک ساختار برخوردی عمیقاً فرسایش یافته و بسیار دگرگون شده، یعنی ساختار سواویروی، قرار دارد که قطر آن . به گفته ماشچاک و ناموف، این ساختار برخوردی با پایین ترین دماهای گرانشی و مغناطیسی و در بخش های شمال شرقی و جنوب غربی آن، مگابرش های پلی میکتی ناشی از برخورد مشخص می شود. مگابرش ها از بلوک هایی از گرانیتوئیدهای پی سنگی و سنگ سبز بالای پوسته تشکیل شده اند. ویژگی های دگرگونی ضربه ای در این منطقه نادر گزارش شده و شامل ویژگی های صفحه ای، نوارهای تغییر شکل و ساختار موزاییکی در
کوارتز و ویژگی های تغییر شکل در فلدسپارها و بیوتیت است. دگرگونی منطقه ای جوان تر، سنگ های تشکیل دهنده این ساختار را به طور قابل توجهی تغییر داده و ممکن است هرگونه اثر دگرگونی ضربه ای را از بین برده یا تغییر داده باشد. سن استنباطی ساختار سوآوجاروی در بازه سنی بین ۲٫۷ تا ۲٫۲ میلیارد سال قرار دارد. حد سنی قدیمی تر آن، یعنی ۲٫۷ میلیارد سال، توسط سن منطقه ای گرانیتوئیدهای لوپیان پسین که به صورت قطعاتی در مگابرش ها وجود دارند، تعیین می شود. همپوشانی برش های پلی میکتیک برخوردی با کنگلومراهای قاعده ای گروه جاتولیان و وجود برش های هوازده در کنگلومراهای آن نشان می دهد که ساختار سوآوجاروی قدمتی قدیمی تر از آن دارد. حد سنی پایین تر گروه جاتولیان به طور آزمایشی بین ۲٫۳ تا ۲٫۲ میلیارد سال در نظر گرفته می شود. با این حال، هوبر و دیگران تحقیقات میدانی و آزمایشگاهی در مورد ساختار سواویاروی انجام دادند. آن ها با استفاده از نقشه برداری زمین شناسی، تحلیل های پتروگرافی و بررسی مغزه های حفاری، تلاش کردند منشأ احتمالی این ساختار را تعیین کنند و داده های موجود را با مدل های برخوردی مقایسه نمایند. آنها دریافتند که رخنمون های سنگ بست
ر درون ساختار، که به عنوان «برش برخوردی پلی میک» نقشه برداری و به عنوان «مگابرش» طبقه بندی می شوند، از گرانیت و شیست عظیم تشکیل شده اند که در میدان از رخنمون های آرکئن در خارج از ساختار قابل تشخیص نیستند. آنها همچنین دریافتند که هیچ مدرکی از دگرگونی ضربه ای در نمونه های درون ساختار برخوردی فرضی وجود ندارد و سنگ های مرتبط با آن تفاوت قابل توجهی با زمین شناسی منطقه ای معمول ندارند. این دریاچه به احتمال زیاد یک دریاچه یخچالی است. طبقه بندی ساختار سواویاروی به عنوان یک ساختار برخوردی همچنان بحث برانگیز و حل نشده است. برخی زمین شناسان معتقدند ویژگی های حلقه ای و شواهد سنگ های دگرگون شده ممکن است نشان دهنده برخورد یک شهاب سنگ در گذشته های زمین شناسی باشد. با این حال، نبود شواهد قطعی مانند شوک کوارتز یا ساختارهای مخروطی شکست، باعث شده که گروهی دیگر این فرضیه را رد کرده و منشأ تکتونیکی یا آتشفشانی را محتمل تر بدانند. مطالعات ژئوفیزیکی و حفاری های عمیق در آینده می توانند به روشن شدن منشأ واقعی این ساختار کمک کنند.
سازند مورتوی (انگلیسی: Murtoi Formation) یک سازند زمین شناسی در مجاورت دریاچه گوسینویه در روسیه است. سن رسوب گذاری سازند مورتوی (۱۳۶ تا ۱۳۰ میلیون سال پیش) است. این سازند در اواخر والانژینین تا اوایل هاتریوین از کرتاسه پیشین نهشته شده است. دانشمندان توانستند بر اساس فسیل های کشف شده در محل موگویتو، محیط دیرینه را در زمان شروع رسوب گذاری در حوضه گوسینوزرسک در طول رسوب گذاری سازند مورتوی بازسازی کنند. بیشترین مقدار بقایای مهره داران از حوضه گوسینوزرسک در آنجا یافت شد. منطقه موگویتو، لایه هایی از سازند مورتوی را از طریق توالی رخنمون های طبیعی در دره های کم عمق و آبرفت های لبه غربی دریاچه گوسینوئه در معرض دید قرار می دهد. این منطقه منبع ارزشمندی برای یادگیری در مورد جانوران مهره دار آسیای مرکزی از کرتاسه اولیه است. بقایای چوب سنگ شده و فسیل های دایناسور تکه تکه شده نادر را می توان در بخش آبرفتی-پرلوویال مورتوی پایین تر از محل موگویتو یافت. این منطقه از کنگلومراهای سنگریزه بزرگ و متوسط با گرد شدن متنوع، سنگ شن و ماسه سنگ تشکیل شده است. ساروپود "تنگریسوروس استارکووی" فسیل اصلی است. همچنین بقایای ساروپود دیگری به نا
م ساروپود ایندت وجود دارد، اگرچه هنوز در حال مطالعه هستند. بر اساس استخوان ها و دندان های جدا شده، سه گروه تروپود از منطقه موگویتو شناسایی شده اند: اورنیتومیموساریا، تریزینوساروئیدا و درومائوساریدا. این گروه ها نشان دهنده تنوع قابل توجه شکارچیان در دوره کرتاسه هستند. درومائوساریدها احتمالاً شکارچیان چابک با پنجه های خمیده بوده اند، در حالی که تریزینوساروئیدها با پنجه های بلند و دندان های گیاه خوار، رفتار تغذیه ای متفاوتی داشته اند. این یافته ها به درک بهتر اکوسیستم های ژوراسیک پسین منطقه کمک می کنند. گونه «سیتاکوساروس» منطقه موگویتو و تمام بقایای باقی مانده که قبلاً به عنوان اورنیتوپود ایندت شناخته شده بودند را می توان به عضوی از دودمان پایه اورنیتیسکیان، جهولوسوریدای ایندت نسبت داد. بقایای سایر خزندگان دیاپسید مانند مارمولک ها، پتروسورها، لاک پشت ها "، کیرگیزمیس دمیتریوی" و کوریستودرس، "خورندوخوسوروس" ایندت نیز یافت می شوند. هیچ سابقه ای از فسیل کروکودیل فرم ها، گروه دیگری از خزندگان که می توان آنها را در جانوران مهره دار مزوزوئیک پسین جنوبی تر در مغولستان یافت، وجود ندارد. نمی توان این ایده را که کروکودیل ف
رم ها در سوابق دیرینه شناسی جایی ندارند، رد کرد، اما محتمل ترین توضیح برای این امر، محیط نسبتاً سرد است که برای آنها نامناسب است. از آنجا که برخی از دایناسورها، مانند آنهایی که در سازند کاکانوت (چوکوتکا، روسیه) یافت می شوند، در آب و هوای معتدل و خنک بالای دایره قطب شمال شکوفا و حتی تولید مثل می کردند، نمی توان از دایناسورها به عنوان شاخص های اقلیمی قابل اعتماد استفاده کرد. اما در منطقه موگویتو، فقدان کروکودیل فرم ها و وجود لاک پشت ها و کوریستودرها به محیطی معتدل با میانگین دمای سالانه بسیار بالاتر از نقطه انجماد اما همچنان کمتر از ۱۴ درجه سانتیگراد اشاره دارد. رویداد سرمایش جهانی وایسرت که در حدود ۱۳۳ میلیون سال پیش در اوایل کرتاسه (بریازین تا بارمین) رخ داد و می توان آن را چیزی «میان» یک گرمخانه و یک یخچال توصیف کرد، با سن رسوب گذاری سازند مورتوی (۱۳۶–۱۳۰ میلیون سال پیش) مطابقت دارد. دمای جهان به طور متوسط تقریباً ۱۷ درجه سانتیگراد بود. رسوبات آبرفتی حاوی بقایای ماهی گونهٔ استیکوپتروس، دیرینه سانان، و ایرنیشتیس هستند. نکته قابل توجه، یافتن پستاندار یوتریایی «مورتویلت آبراموی» در یک آبکند موگوییتو است.
حوضه نفتی سیبری غربی (همچنین به عنوان استان هیدروکربن سیبری غربی یا حوضه نفتی سیبری غربی شناخته می شود) بزرگ ترین حوضه هیدروکربن (نفت و گاز طبیعی) در جهان است که مساحتی حدود ۲٫۲ میلیون کیلومتر مربع را پوشش می دهد و همچنین بزرگ ترین منطقه تولیدکننده نفت و گاز در روسیه است. از نظر جغرافیایی، این میدان با دشت سیبری غربی در شمال آسیا مطابقت دارد. از سیبری غربی قاره ای، به عنوان میدان پرینوووزملسکی شرقی به دریای کارا امتداد می یابد. در زیر آن بقایای تله های سیبری قرار دارد که تصور می شود مسئول انقراض بزرگ ۲۵۰ میلیون سال پیش بوده اند. تاریخچه. گاز در سال ۱۹۵۳ در ماسه سنگ ها و سنگ های آهکی ژوراسیک بالایی، در میدان برزوف کشف شد. سپس در سال ۱۹۶۰، نفت در ژوراسیک بالایی ۴۰۰ کشف شد. کیلومتر به سمت جنوب، در میدان ترخوزر. در سال ۱۹۶۱، یک اکتشاف نفتی نئوکومین در منطقه اوب میانی انجام شد و پس از آن چندین میدان غول پیکر و بزرگ، از جمله میدان ساموتلور، کشف شد. در سال ۱۹۶۲، گاز در ماسه سنگ های سنومانین در میدان تاز کشف شد. پس از آن، چندین میدان گازی خشک غول پیکر و بزرگ در سازند پوکور آپتین -سنومانین، از جمله میدان مدوژیه و میدا
ن اورنگوی، که به ترتیب در سال های ۱۹۷۲ و ۱۹۷۸ تولید خود را آغاز کردند، کشف شد. اکتشافات ژوراسیک پایینی-میانی در سازند تیومن در دهه ۱۹۷۰، در قوس کراسنولنین، از جمله میدان تالین در سال ۱۹۷۶، انجام شد. میدان غول پیکر روسانوفسکویه و میدان لنینگراد در سال های ۱۹۸۹–۱۹۹۰ در دریای کارا جنوبی کشف شدند. از اوایل دهه ۲۰۱۰، شرکت انرژی دولتی گازپروم روسیه در حال توسعه پروژه یامال در منطقه شبه جزیره یامال بوده است. از سال ۲۰۲۰، یامال بیش از ۲۰٪ از گاز روسیه را تولید می کند که انتظار می رود تا سال ۲۰۳۰ به ۴۰٪ افزایش یابد. کوتاه ترین مسیرهای خط لوله از یامال به کشورهای شمالی اتحادیه اروپا، خط لوله یامال-اروپا از طریق لهستان و نورد استریم ۱ به آلمان است. مسیر پیشنهادی گاز از سیبری غربی به چین به عنوان خط لوله قدرت سیبری ۲ شناخته می شود. توضیحات. جغرافیا. این حوضه، دشتی باتلاقی را بین کوه های اورال و رودخانه ینی سئی اشغال کرده است. در شمال، این حوضه از ساحل تا جنوب دریای کارا امتداد دارد. در غرب، شمال و شرق، این حوضه توسط کمربندهای چین خورده اورال، ینی سئی و توروخان - ایگارکا که در طول رویداد تکتونیکی هرسینین دچار تغییر شکل ها
ی عمده ای شده اند و کمربند چین خورده نوایا زملیا که در اوایل زمان سیمرین (تریاس) تغییر شکل یافته است، احاطه شده است. در جنوب، ساختارهای کالدونی چین خورده مناطق قزاقستان مرکزی و آلتای - سایان به سمت شمال در زیر پوشش رسوبی حوضه شیب دارند. زمین شناسی. این حوضه یک فرونشست نسبتاً بدون تغییر شکل مزوزوئیک است که بر روی زمین های انباشته شده هرسینین و سیستم کافت تریاس پیشین قرار دارد. پی سنگ از کمربندهای چین خورده ای تشکیل شده است که در زمان کربنیفر پسین - پرمین، در طول برخورد قاره های سیبری و قزاقستان با کراتون روسیه، تغییر شکل یافته اند. پی سنگ همچنین شامل چندین بلوک ریزقاره ای با توالی رسوبی پالئوزوئیک نسبتاً بدون تغییر شکل است. توالی رسوبی این حوضه از سنگ های آواری تریاس میانی تا ترشیاری تشکیل شده است. بخش پایینی این توالی فقط در بخش شمالی حوضه وجود دارد؛ به سمت جنوب، لایه های جوان تر به تدریج روی پی سنگ قرار می گیرند، به طوری که در مناطق جنوبی، پی سنگ توسط سنگ های توآرسین و جوان تر پوشیده شده است. مرحله مهم در توسعه تکتونو-چینه شناسی حوضه، تشکیل یک دریای آب عمیق در زمان ولگیان - اوایل بریازیان بود. این دریا بیش ا
ز یک میلیون کیلومتر مربع را در منطقه مرکزی حوضه پوشانده بود. شیل های سیلیسی بسیار غنی از مواد آلی سازند باژنوف در این زمان در شرایط بی هوازی در کف دریا رسوب کردند. سنگ های این سازند بیش از ۸۰ درصد از ذخایر نفت سیبری غربی و احتمالاً بخش قابل توجهی از ذخایر گاز آن را تولید کرده اند. حوضه آب عمیق با کلینوفرم های آواری در حال پیشروی در زمان نئوکومین پر شده است. مواد آواری توسط سیستمی از رودخانه ها که عمدتاً از منشأ شرقی هستند، منتقل شده اند. ماسه سنگ های درون کلینوفرم های نئوکومین حاوی مخازن اصلی نفت هستند. سازند ضخیم قاره ای پوکور مربوط به آپتین - سنومانین در بالای توالی نئوکومین حاوی ذخایر عظیم گاز در بخش شمالی حوضه است. ذخایر نفت و گاز. حوزه نفتی سیبری غربی بزرگ ترین منطقه تولیدکننده نفت و گاز در روسیه است. نفت استخراج شده در این منطقه ۷۰ درصد از نفت تولید شده در کشور را تشکیل می دهد. سه سیستم نفتی در مجموع در حوضه سیبری غربی شناسایی شده است. حجم هیدروکربن های کشف شده در این سیستم ها ۱۴۴ میلیارد بشکه نفت و بیش از ۱۳۰۰ تریلیون فوت مکعب گاز است. میانگین منابع کشف نشده ارزیابی شده ۵۵٫۲ میلیارد بشکه نفت، ۶۴۲٫۹ تری
لیون فوت مکعب گاز و ۲۰٫۵ میلیارد بشکه مایعات گاز طبیعی است.
شونگیت یا گروه متنوعی از سنگ های دگرگون شدهٔ پرکامبرین است که همگی حاوی پیروبیتومن هستند، یا پیروبیتومن درون آن سنگ ها وجود دارد. این سنگ اولین بار از رسوبی در نزدیکی روستای شونگا، در کارلیا، روسیه، که نام خود را از آنجا گرفته، توصیف شد. شونگیت بیشتر به خاطر ادعاهای شبه علمی و پزشکی قلابی در مورد کاربردهای آن در پزشکی و فناوری شناخته می شود، جایی که ادعا می شود خواصی از فواید مبهم برای سلامتی گرفته تا مسدود کردن تشعشعات نسل پنجم شبکه مخابرات سیار دارد. وقوع. شونگیت عمدتاً در روسیه یافت شده است. کانسار اصلی در منطقه دریاچه اونگا در کارلیا، در زاژوگینسکویه، نزدیک شونگا، و یک مورد دیگر در ووژموزرو قرار دارد. دو مورد بسیار کوچکتر دیگر نیز در روسیه گزارش شده است، یکی در کامچاتکا در سنگ های آتشفشانی و دیگری که در اثر سوختن ضایعات یک معدن زغال سنگ در دمای بالا در چلیابینسک تشکیل شده است. موارد دیگری نیز از اتریش، هند، جمهوری دموکراتیک کنگو و قزاقستان گزارش شده است. اصطلاحات. اصطلاح «شونگیت» از زمانی که در ابتدا در سال ۱۸۷۹ برای توصیف ماده ای سیاه با بیش از ۹۸٪ کربن که در رگه هایی نزدیک محل نمونه خود در شونگا یافت می
شد، استفاده می شد، به طور قابل توجهی تکامل یافته است. اخیراً این اصطلاح برای توصیف طیف گسترده ای از سنگ های حاوی لایه های کربن مشابه نیز استفاده شده است که منجر به برخی سردرگمی ها شده است. در کاربرد علمی، شونگیت به یک کانیوئید اشاره دارد که حاوی بیش از ۹۸٪ کربن است و به عنوان اصلاح کننده نام سنگ میزبان، یعنی «دولوستون حاوی شونگیت» استفاده می شود. در کاربرد رایج، سنگ های حاوی شونگیت گاهی خود به عنوان شونگیت شناخته می شوند. شونگیت بر اساس درخشندگی خود به روشن، نیمه روشن، نیمه مات و مات تقسیم می شود. شونگیت دو حالت اصلی برای پیدایش دارد، پخش شده در سنگ میزبان و به عنوان ماده ای که ظاهراً بسیج شده است. "شونگیت مهاجرتی"، که شونگیت روشن (براق) است، به عنوان نشان دهنده هیدروکربن های مهاجرتی تفسیر شده است یا به صورت "شونگیت لایه ای"، لایه ها یا لنزهایی نزدیک به لایه بندی سنگ میزبان، یا "شونگیت رگه ای"، که به صورت رگه های متقاطع یافت می شود، یافت می شود. شونگیت همچنین ممکن است به صورت آواری در سنگ های رسوبی جوان تر رخ دهد. شکل گیری و ساختار. شونگیت از نظر تاریخی به عنوان نمونه ای از تشکیل نفت غیرزیستی در نظر گرفته می