Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آرام هوهانسی شامشیان (؛ زاده - درگذشته ) نوازنده ویولن و کارشناس آموزشی اهل ارمنستان بود. وی بین سال های - تا - میلادی فعالیت می کرد. زندگی نامه. وی در ۱۸ آوریل ۱۹۲۵ در لنیناکان به دنیا آمد و از کنسرواتوار دولتی چایکوفسکی مسکو فارغ التحصیل گشت. وی همچنین برنده جوایزی همچون چهره هنری شایسته ارمنستان شوروی و هنرمند شایسته ارمنستان شوروی شد. وی در ۱۷ ژانویهٔ ۲۰۱۰ در سن ۸۴ سالگی در ایروان درگذشت.
قله سومانتری (همچنین با نگارش "سومانتری" یا "سومانتری برودیونگورو" نیز شناخته می شود)، قله ای است که در بخش غربی رشته کوه سودیرمن در پاپوآی مرکزی واقع شده است. ارتفاع این کوه به ۴۸۷۰ متر می رسد. قله سومانتری، تقریباً ۲ کیلومتری شمال شرقی هرم کارستنس با ارتفاع ۴۸۸۴ متر، بلندترین کوه اقیانوسیه، قرار گرفته است. در بخش شمالی این قله، صخره های عظیمی وجود دارند که بخشی از "نوردواند" (دیوار شمالی) "کارستنس مسیف" را تشکیل می دهند؛ این صخره ها تا دامنه های شرقی و غربی کوه امتداد می یابند. بقایای یخچال نورث وال فرن که پیش تر وسعتی عظیم و گسترده داشت (و اکنون به بخش های شرقی و غربی تقسیم شده است) به دامنه های جنوبی قله چسبیده اند. نام. پیش از سال ۱۹۷۳، این قله به نام قله شمال غربی نگا پولو شناخته می شد. در سال ۱۹۳۶، هیئت اعزامی کارستنس این قله را «قله دوم دیوار شمالی» نام گذاری کرد. هاینریش هارر در نقشه ای که در سال ۱۹۶۲ تهیه کرد این قله را «نگا پولو» نامید، در حالی که قله جنوب شرقی نگا پولو را «قله یکشنبه» نام گذاری کرده بود. "دیک ایشروود"، که در سال ۱۹۷۲ هر دو قله را صعود کرد، از همین نام ها استفاده کرد و "نگا پولو" ر
ا برای قله ای که اکنون سومانتری نام دارد و قله یکشنبه را برای قله ای که امروزه نگا پولو شناخته می شود، به کار برد. دولت اندونزی در سال ۱۹۷۳ و پس از درگذشت پروفسور ، وزیر انرژی و منابع معدنی جمهوری اندونزی، قله شمال غربی را به نام او نام گذاری کرد. تاریخچه صعود. قله جنوب شرقی "نگا پولو،" که در آن زمان ارتفاع بیشتری داشت، برای اولین بار توسط یک هیئت اعزامی هلندی در سال ۱۹۳۶، شامل آنتون کولین، ژان ژاک دوزی و فریتس ویسل، صعود شد. قله شمال غربی نیز برای اولین بار در فوریه ۱۹۶۲ توسط هاینریش هارر، فیلیپ تمپل، راسل کیپکس و برت هایزنکا پس از صعود به هرم کارستنس"،" فتح شد. صخره ۶۰۰ متری دیواره شمالی نیز در ۲۷ سپتامبر ۱۹۷۱، توسط رینهولد مسنر در یک تلاش انفرادی صعود شد؛ این در حالی بود که او اوایل همان هفته، با همیاری سرجیو بیگارلا دومین صعود به هرم کارستنس را انجام داده بود. یک سال بعد، "لئو موری"، "جک بینز" و "دیک ایشروود" هر دو قله نگا پولو را صعود کردند و میخ کوبی مسنر بر فراز دیواره شمالی آنچه که آن ها نگاپولو (که امروزه سومانتری نامیده می شود) نامیده بودند، یافتند. زمین شناسی و یخچال ها. کوه های پاپوآی مرکزی به دلی
ل برخورد صفحات استرالیا و اقیانوس آرام تشکیل شده اند، که این برخورد هم باعث فرورانش و هم باعث بالا آمدن سطح زمین شده است. سنگ های سطحی قله های این رشته کوه از جنس سنگ آهک هستند؛ از این رو، با وجود اینکه بلوک قله بسیار ترسناک به نظر می رسد، در واقعیت یک صعود نسبتاً آسان است. به دلیل ذوب شدن یخچال نورث وال فرن از قله جنوب شرقی "نگا پولو"، اکنون این قله مرتفع ترین نقطه در خط الراس شمالی هرم کارستنس به شمار می رود. علاوه بر این، به دلیل ناپدید شدن کامل یخچال مرن، ارتفاع توپوگرافیک آن از حدود ۲۰۰ متر به حدود ۳۵۰ متر افزایش یافته است. سومانتری می تواند به عنوان دومین کوه مستقل مرتفع اقیانوسیه در نظر گرفته شود و در فهرست هایی از هفت قله دوم جای دارد.
توکان گلولیمویی پرنده ای نزدیک گنجشک سان از تیرهٔ توکانان (Ramphastidae) شامل توکان ها، توکانچه ها و پرزبان ها است که در کلمبیا و ونزوئلا یافت می شود.
اصطلاحی است که به جوامع تاریخی ژاپنی در جنوب شرقی و شرق آسیا اشاره دارد. این اصطلاح به تعدادی از جوامع امروزی نیز اطلاق می شود، هرچند بیشتر این جوامع به تقلید از اصطلاح رایج محله چینی ها، به سادگی "محله ژاپنی ها" نامیده می شوند. تاریخچه. در دوره ای کوتاه از قرن های شانزدهم و هفدهم، فعالیت ها و حضور ژاپنی ها در جنوب شرقی آسیا و دیگر مناطق به اوج خود رسید. جوامع بزرگی از ژاپنی ها که به نیهونماچی مشهور بودند، در بسیاری از بندرها اصلی و مراکز سیاسی این مناطق شکل گرفتند و تأثیرات سیاسی و اقتصادی قابل توجهی را بر جای گذاشتند. ژاپنی ها برای قرن ها دریاها و مناطق مختلف را در جستجوی اهداف تجاری، سیاسی، مذهبی و دلایل دیگر پیمودند. اما قرن شانزدهم شاهد افزایش چشمگیر این سفرها و فعالیت ها بود. آشفتگی های داخلی دوره سنگوکو موجب شد تا بسیاری از افراد، به ویژه سامورایی ها، تاجرها و پناهندگان مسیحی برای یافتن سرنوشت خود به دریاها بگریزند. بسیاری از سامورایی هایی که در این زمان از ژاپن گریختند، در طرف بازنده نبردهای مهم قرار داشتند. برخی از آن ها رونین، برخی کهنه سربازان تهاجم های ژاپن به کره (۱۵۹۲–۱۵۹۸)، و برخی دیگر درگیر دی
گر درگیری های بزرگ بودند. هنگامی که تویوتومی هیده یوشی و بعدها شوگون های توکوگاوا مسیحیت را ممنوع کردند، بسیاری از مسیحی ها از کشور گریختند و بخش زیادی از آن ها در مانیل کاتولیک ساکن شدند. به دلیل ممنوعیت تجارت یا سفر مستقیم بین چین و ژاپن توسط سلسله مینگ، سرزمین های مختلف جنوب شرقی آسیا به مقصد اصلی تاجرها تبدیل شدند. از سال ۱۵۶۷، این ممنوعیت برای تجارت و تماس در جنوب شرقی آسیا برداشته شد و بسیاری از تاجران که در صورت نقض ممنوعیت به عنوان دزدان دریایی شناخته می شدند که به این دسته از تاجران واکو گفته می شد. با این حال آن ها پس از رفع ممنوعیت ها توانستند به طور قانونی فعالیت کنند، اگرچه تجارت و سفر مستقیم بین چین و ژاپن همچنان غیرقانونی باقی ماند. این عوامل، همراه با تعدادی دیگر، موجب شکل گیری صحنه ای پویا برای تجارت در سراسر شرق و جنوب شرقی آسیا شد که تاریخ نگار جنوب شرق آسیا آنتونی رید از آن به عنوان «دوران تجارت» یاد کرده است. ژاپنی های مهاجر در نقش های مختلفی مشغول به کار بودند، اگرچه بیشتر آن ها تاجران، سربازان مزدور، دریانوردان، سربازان، خدمتکاران یا کارگران دستی بودند. استقرار سیستم کشتی های مُهر قرمز
توسط تویوتومی هیده یوشی در دهه ۱۵۹۰ و ادامه آن تحت حاکمیت توکوگاوا ایه یاسو در دهه های اولیه قرن هفدهم، سبب شد که این تجارت و فعالیت های خارج از کشور به اوج خود برسد و وارد دوران طلایی شود. از طریق این ماجراجویان دریایی و جوامع خارجی، تجارت "آنتروپو" ژاپنی در جنوب شرقی آسیا رونق یافت. بسیاری از بندرها فعال تر دارای یک رئیس بندر یا سرپرست جامعه ژاپنی بودند. این رئیس بندر، که در مالایی و اندونزیایی "شاه بندر" نامیده می شد، بر فعالیت های ساکنان "نیهونماچی" نظارت می کرد، به عنوان رابط بین جامعه و مقامات محلی عمل می کرد و نقش مهمی در هماهنگی تجارت بندر با تجار ژاپنی غیرمقیم که به بندر می آمدند ایفا می کرد. برای حدود سه دهه، جوامع ژاپنی در سراسر جنوب شرقی آسیا رونق داشتند. اما این وضعیت در دهه ۱۶۳۰ به پایان رسید، زیرا شوگون سالاری توکوگاوا شروع به اعمال محدودیت های دریایی کرد. در سال ۱۶۳۵، سفر ژاپنی ها به خارج ممنوع شد و آن ها از بازگشت به ژاپن از خارج منع شدند. برخی از این "نیهونماچی" در جنوب شرقی آسیا تا پایان قرن هفدهم به حیات خود ادامه دادند. اکنون تجارت خارجی ژاپن به طور انحصاری به دست کشتی های چینی، هلندی و ج
نوب شرقی آسیایی انجام می شد، اما ژاپنی های مقیم خارج همچنان نقش های تجاری مهمی ایفا می کردند و در برخی موارد تأثیرات قابل توجهی بر اقتصاد چندین بندر می گذاشتند. با این حال، تا پایان قرن هفدهم، عدم ورود مهاجران جدید ژاپنی باعث شد که این جوامع یا از طریق جذب به مردم محل زندگی جدید خود ناپدید شوند، یا به طور کامل از بین بروند. جوامع. در این دوره کوتاه اما پررونق، جوامع ژاپنی خارج از کشور ("نیهونماچی") در بسیاری از بندرها اصلی و مراکز سیاسی منطقه وجود داشتند، از جمله باتاویا در هند شرقی هلند، هوی آن در جنوب ویتنام، مانیل در کاپیتانی کلی فیلیپین از هند شرقی اسپانیا و پنوم پن در کامبوج. یکی از مهم ترین و قابل توجه ترین "نیهونماچی" در "پاکو" در مانیل قرار داشت، جایی که سامورایی مشهور جنرال تاکایاما و همسر، فرزندان و نسل های او زندگی می کردند. این دایمیو تبعیدی به خاطر شایستگی های نظامی اش شناخته شده و با اودا نوبوناگا و ایه یاسو توکوگاوا خدمت کرده بود. بزرگ ترین و شاید مشهورترین "نیهونماچی" این دوره در بندر سلطنتی آیوتایا در تایلند واقع شده بود. رئیس آن، یامادا ناگاماسا، سمت ها و عناوین برجسته ای در دربار سلطنتی داش
ت. یامادا فرماندهی ارتش ۷۰۰ نفره ژاپنی را بر عهده داشت و در سرکوب شورش ها، جنگ های داخلی و اختلافات جانشینی شرکت می کرد. او همچنین اجازه داشت بر انحصار کالاهای خاصی، مانند پوست آهو، کنترل داشته باشد و در برخی مواقع به طور حداقلی فرمانداری چندین استان را نیز بر عهده داشت. از سوی دیگر، اگرچه بندر تونکین در شمال ویتنام نقش مهمی در تجارت ابریشم منطقه ایفا می کرد، مقامات محلی لردهای تین به طور فعال از شکل گیری یک "نیهونماچی" در آنجا جلوگیری می کردند. این موضوع به دلیل نگرانی های مربوط به ماهیت نظامی ژاپنی ها در منطقه (بسیاری از آن ها سامورایی هایی بودند که به عنوان دزدان دریایی و مزدور خدمت می کردند) و همچنین ارسال سلاح و مهمات از ژاپن به تایلند و ویتنام جنوبی بود. برای جلوگیری از بروز خشونت های احتمالی در بندر اصلی خود، لردهای تین تلاش کردند از حضور قابل توجه دائمی ژاپنی ها جلوگیری کنند، اگرچه بسیاری از تاجران ژاپنی برجسته و مشهور به طور مرتب به آنجا می آمدند.
زردپره گلوخاکستری ، که همچنین به عنوان زردپره غازچه شناخته می شود، گونه ای از پرندگان تیرهٔ زردپرگان نمادین (Emberizidae) است. در آفریقا از موریتانی و سنگال تا جنوب غربی سودان و شمال شرقی جمهوری دموکراتیک کنگو یافت می شود. زیستگاه طبیعی آن ساوانای خشک، درختچه زارهای نیمه گرمسیری یا استوایی خشک و علفزارهای جلگه خشک نیمه گرمسیری یا گرمسیری است. در گذشته با زردپره سینه دارچینی هم گونه در نظر گرفته می شد.
فرانک بنینگتون گیل (۲ اکتبر ۱۹۴۱ در شهر نیویورک) یک پرنده شناس آمریکایی با علایق تحقیقاتی در سراسر جهان و با تجربه پرنده نگری است. او شاید بیشتر به عنوان نویسنده کتاب درسی "پرنده شناسی" (ویرایش چهارم، ۲۰۱۹)، کتاب درسی پیشرو در این زمینه شناخته شده است. گیل در تینک، نیوجرسی بزرگ شد. او گزارش داد که در سن هفت سالگی، زمانی که پدربزرگش، فرانک راکینگهام داونینگ، گنجشک آوازخوان را در حمام پرندگان به او نشان داد، به پرندگان علاقه مند شد. این نخستین باری بود که او یک پرنده را با دوربین دوچشمی می دید، «و من به آن قلاب شده بودم.» پس از اینکه گیل در سال ۱۹۶۹ دکترای خود را در جانورشناسی از دانشگاه میشیگان گرفت (جایی که مدرک کارشناسی خود را نیز به پایان رسانده بود)، به بخش پرنده شناسی در آکادمی علوم طبیعی فیلادلفیا پیوست. از سال ۱۹۶۹ تا ۱۹۹۵، گیل یک کارمند تمام وقت آکادمی بود، که در طول دوره تصدی خود در سمت های مختلفی از جمله ریاست دپارتمان پرنده شناسی و معاون رئیس در سیستماتیک و زیست شناسی تکاملی فعالیت داشت. گیل در طول مدت حضورش در آکادمی در بازیابی موقعیت آکادمی به عنوان یکی از مراکز برجسته تحقیقات پرنده شناسی آمریکا ن
قش اساسی داشت. این امر از طریق کار گیل به عنوان مدیر مؤسس برنامه VIREO (منابع بصری برای پرنده شناسی) و کار او به عنوان ویراستار مجموعه دایره المعارفی "پرندگان آمریکای شمالی، تاریخچه زندگی برای قرن ۲۱" آشکار شد. در سال ۱۹۸۸ مدال آیزنمن انجمن لینه نیویورک به او اعطا شد. از سال ۱۹۹۶، گیل به عنوان یک پژوهشگر به این آکادمی وابسته است. اخیراً، گیل از سال ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۰ رئیس اتحادیه پرنده شناسان آمریکا بود. علاوه بر کتاب درسی تحسین شده گیل، آثار منتشرشدهٔ گیل شامل بیش از ۱۵۰ مقاله علمی و عمومی است. برنامه های تحقیقاتی او در سراسر جهان شامل مطالعات میدانی پرندگان جزیره، دورگه زایی توسط سسک های بال آبی و بال زرین، راهبردهای تغذیه کنندگان از گل ها از شهدخواران آفریقا و مرغ های مگس خوار آمریکای میانه، و تبارزایی از طریق دی ان ای چرخ ریسوهای جهان بود. گیل برای کمک هایش در پرنده شناسی، جایزه ویلیام بروستر را دریافت کرد، که بالاترین افتخاری است که توسط AOU اعطا می شود. علاوه بر این، گیل یکی از اعضای برگزیده کنگره بین المللی پرنده شناسی و همچنین نویسنده مشترک کتاب "پرندگان جهان: نام های انگلیسی سفارش شده" (۲۰۰۶) با مینتورن را
یت است. از سال ۱۹۹۴، او تلاش های بین المللی را برای استفاده از مجموعه ای ثابت از نام های منحصر به فرد انگلیسی و طبقه بندی گونه های معتبر پرندگان جهان رهبری کرده است. مشارکت های گیل شامل رهبری برنامه نوآورانه همراه با تعهد شخصی برای درگیر کردن مردم در پرنده شناسی از طریق علم شهروندی است. او پیشگام «پرنده نگری سایبری» - استفاده از اینترنت برای ابتکارات علمی شهروندی در سراسر کشور - از جمله تبدیل شمارش پرندگان کریسمس کلاسیک به فناوری نوین بود. فرانک و همکارانش در آزمایشگاه پرنده شناسی کرنل نیز برای برنامه نرم افزار اینترنتی خود برای ترجمه داده های مرجع جغرافیایی آنلاین به یک پایگاه داده تعاملی، حق ثبت اختراع شماره ۶۷۷۲۱۴۲ ایالات متحده را دریافت کردند. با چنین ابزارهایی، او و همکارانش تعداد پرندگان حیاط خلوت بزرگ و سپس ابتکار عمل ای برد در آدبان و آزمایشگاه پرنده شناسی کرنل را ایجاد کردند. در سال ۱۹۹۶، گیل معاون ارشد و مدیر علمی انجمن ملی آدبان شد، سمتی که در سال ۲۰۰۴ از آن بازنشسته شد. در آدبان، او از طرح ملی مناطق مهم پرندگان با مشارکت انجمن جهانی پرندگان پشتیبانی کرد. در سال ۲۰۰۷، او به عضویت هیئت مدیره انجمن م
لی آدبان برگزیده شد و به عنوان رئیس موقت و مدیرعامل (۲۰۱۰) خدمت کرد. از او در تعدادی از گزارش های خبری دربارهٔ پرندگان نقل شده است.
انجمن لینه نیویورک در سال ۱۸۷۸ در شهر نیویورک، ایالات متحده آمریکا، توسط گروهی از آماتورهای علاقه مند به علوم طبیعی، به ویژه پرنده شناسی بنیان گذاری شد. اعضای مؤسس عبارتند از اچ پی بیلی، یوجین پینتارد بیکنل، ارنست اینگرسول، کلینتون هارت مریام و جان باروز.
سسک بال زرین یا سسک زرین بال از چرخ ریسک نمایان است که در جنوب شرقی و جنوب مرکزی کانادا و در کوه های آپالاچی در شمال شرقی تا شمال مرکزی ایالات متحده زادآوری می کند. اکثریت (حدود ۷۰٪) جمعیت جهان در ویسکانسین، مینه سوتا و منیتوبا زادآوری می کنند. جمعیت سسک بال زرین به آرامی به سوی شمال در حال گسترش است، اما به طور کلی در سراسر محدوده آن، به احتمال زیاد در نتیجه از دست دادن زیستگاه و رقابت/ دورگه زایی با سسک بال آبی بسیار نزدیک، "Vermivora cyanoptera" کاهش می یابد. جمعیت کنونی به دو منطقه محدود شده است: دریاچه های بزرگ و کوه های آپالاچی. جمعیت آپالاچی ها از دههٔ ۱۹۶۰ تاکنون ۹۸ درصد کاهش یافته است و به طور چشمگیری در خطر است. خدمات ماهی و حیات وحش ایالات متحده درخواست داده است تا این گونه ها را تحت قانون گونه های در خطر انقراض سال ۱۹۷۳ فهرست کند و در حال حاضر پس از صدور یک یافته مثبت، همهٔ اطلاعات را بررسی می کند. پس از بررسی، خدمات ماهی و حیات وحش ایالات متحده دریافت که دادخواست برای فهرست کردن گونه های در معرض خطر یا در معرض خطر، «اطلاعات علمی یا تجاری قابل توجهی را ارائه می کند که نشان می دهد فهرست کردن سسک با
ل زرین ممکن است موجه باشد». ریشه شناسی. نام سردهٔ "Vermivora" از واژهٔ لاتین "vermis" به معنی «کرم» و "vorare" به معنی «بلعیدن» و نام خاص "chrysoptera" از واژهٔ یونان باستان "khrusos"، به معنی «زرین، طلایی» و "pteron" به معنای «بال» است.
شمارش پرندگان کریسمس یک سرشماری از پرندگان در نیمکره غربی است که سالانه در اوایل زمستان در نیمکره شمالی توسط پرنده نگران داوطلب انجام می شود و توسط انجمن ملی آدبان اداره می شود. هدف ارائه داده های جمعیتی برای استفاده در علم، به ویژه زیست شناسی حفاظتی است، اگرچه بسیاری از مردم برای تفریح در آن شرکت می کنند. شمارش پرندگان کریسمس طولانی ترین نظرسنجی دانش شهروندی در جهان است. در سدهٔ نوزدهم، بسیاری از مردم آمریکای شمالی در سنت کریسمس «شکار جانبی» شرکت کردند، که در آن آنها بر سر شمارش پرندگانی که می توانند بکشند به رقابت پرداختند. در دسامبر ۱۹۰۰، پرنده شناس آمریکایی فرانک چاپمن، بنیانگذار "Bird-Lore" (که به مجله "Audubon" تبدیل شد)، پیشنهاد کرد که به جای کشتن پرندگان در کریسمس، آنها را شمارش کنند. یافته هایی که داده های مربوط به محدوده زمستانی پرندگان را فراهم می کند، مکمل یافته های بررسی های پرندگان زادآور است.
اسماعیل راجی الفاروقی (؛ ؛ ۱ ژانویه ۱۹۲۱ - ۲۷ مه ۱۹۸۶) یک فیلسوف و دانشمند مسلمان فلسطینی-آمریکایی بود که مطالعات بسیاری در مطالعات اسلامی و گفتگوهای بین دینی انجام داد. او چندین سال در دانشگاه الازهر در قاهره تحصیل کرد و در دانشگاه های آمریکای شمالی، از جمله دانشگاه مک گیل در مونترال، کانادا، تدریس کرد. الفاروقی استاد دین در دانشگاه تمپل بود، جایی که او برنامه مطالعات اسلامی را تأسیس و مدیریت کرد. او همچنین مؤسس مشترک مؤسسه بین المللی اندیشه اسلامی (IIIT) بود. الفاروقی بیش از ۱۰۰ مقاله و ۲۵ کتاب نوشت، از جمله ' (۱۹۶۷) و ' (۱۹۸۲)، که موضوعات تفکر اسلامی، اخلاق و توحید را بررسی می کند. زندگی و تحصیلات اولیه. الفاروقی در یافا در فلسطین تحت قیمومت بریتانیا به دنیا آمد. پدرش، عبدالهدا الفاروقی، یک قاضی اسلامی بود. الفاروقی آموزش مذهبی اولیه خود را در خانه و مسجد محلی دریافت کرد. تأثیرات پدرش نقشی بزرگ در تربیت مذهبی و اخلاقی او داشت. در سال ۱۹۳۶، او به کالج دومینیکن فرانسه "Collège des Frères de Jaffa" رفت. در سال ۱۹۴۲، او به عنوان مدیر ثبت انجمن های تعاونی تحت حکومت فلسطین قیمومت بریتانیا در اورشلیم منصوب شد. در
سال ۱۹۴۵، او فرماندار منطقه الجلیل شد. پس از جنگ 1948 عرب ها و اسرائیل، الفاروقی به بیروت، لبنان مهاجرت کرد و در دانشگاه آمریکایی بیروت تحصیل کرد. در این دانشگاه، او تحت تأثیر جنبش های ملی گرای عرب و اندیشمندان مسیحی ملی گرای عربی مانند کنستانتین زریق، نبیه امین فارس و نیکولا زیاده قرار گرفت که به رشد عقاید ملی گرایانه او کمک کرد. محیط دانشگاهی در AUB شامل سخنرانی ها و دوره های اجباری بود که بر مدرنیته غربی تأکید داشت و بر رشد فکری او تأثیر گذاشت. دوره ی حرفه ای دانشگاهی. در سال ۱۹۵۸، الفاروقی یک موقعیت مدعو در دانشگاه مک گیل در بخش دین دریافت کرد و به مؤسسه مطالعات اسلامی مک گیل به دعوت بنیان گذار آن ویلفرد کانتول اسمیت پیوست و از سال ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۱ در کنار او تدریس کرد. در این دوران، او با الهیاتی مسیحی و یهودیت آشنا شد و با فیلسوف پاکستانی فضل الرحمن آشنا شد. فضل الرحمن این دوره را برای پیشرفت نگرش های تطبیقی الفاروقی در مطالعات دینی و گفتگوهای بین دینی بسیار مهم می دانست. در سال ۱۹۶۱، فضل الرحمن ترتیب موقعیت مدعو دو ساله ای برای الفاروقی در مؤسسه تحقیقات اسلامی کراچی فراهم کرد که در آنجا به عنوان استاد مهم
ان تا سال ۱۹۶۳ خدمت کرد. این تجربه برای درک فرهنگ های متنوع اسلامی او مفید بود و نقش بزرگی در نظریه های بعدی او در زمینه دین شناسی تطبیقی و فرادین ایفا کرد. در سال ۱۹۶۴، الفاروقی به ایالات متحده بازگشت و به عنوان استاد مدعو در دانشگاه شیکاگو و استاد مدعو در دانشگاه سیراکیوز فعالیت کرد. فلسفه و اندیشه. اندیشه های اولیه: عرب گرایی. الفاروقی در ابتدا تمرکز خود را بر عرب گرایی یا "عروبه" قرار داد. او معتقد بود که "عروبه" هویت مرکزی است که همه مسلمانان را به عنوان یک امت واحد متحد می کند و زبان عربی برای درک کامل تعالیم اسلامی ضروری است. ابتدا تمرکز بر عرب گرایی به عنوان هسته ی وحدت مسلمانان داشت، اما تجاربش در خارج او را به سمت یک هویت اسلامی گسترده تر سوق داد. تغییر به اسلام گرایی. در سال های بعدی، دیدگاه های الفاروقی تغییر یافت و او به سمت یک هویت اسلامی وسیع تر حرکت کرد و عرب گرایی را کمتر از قبل به عنوان محور اصلی اندیشه خود در نظر گرفت. او خود را به عنوان یک مسلمان که تصادفاً عرب است توصیف کرد. دیدگاه های توحید. الفاروقی "توحید" را به عنوان اصلی که هویت تمدن اسلامی را می سازد و همه عناصر آن را به هم پیوند می
دهد تعریف کرد و اعتقاد داشت که این اصل به تمدن اسلامی انسجام می بخشد و آن را از عناصر بی روح جدا می کند. فرادین. الفاروقی در تلاش بود تا اصولی از فرادین بر پایه عقل و منطق بسازد که بر اساس استانداردهای جهانی به ارزیابی دین ها بپردازد. او مفهوم دین طبیعی را به عنوان پایه ای برای فهم مشترک بین ادیان مطرح کرد. دین شناسی تطبیقی. الفاروقی در زمینه دین شناسی تطبیقی، به دنبال رویکردی احترام آمیز به تعامل بین سنت های مذهبی بود. او روش های تفسیر و چارچوب های نظری بین اسلام و مسیحیت را بررسی کرد و به شناسایی ارزش هایی پرداخت که می توانند به عنوان پایه ای برای گفتگوهای بین دینی استفاده شوند. اسلامیزه سازی دانش. الفاروقی در مفهوم سازی "اسلامیزه سازی دانش" یا پیوند دادن اصول اسلامی با علوم مدرن نقش کلیدی داشت. او معتقد بود که دانش اسلامی باید در پاسخ به چالش های مدرن بازنگری شود. انتقاد از صهیونیسم. الفاروقی از منتقدین صهیونیسم بود و آن را ناسازگار با یهودیت به دلیل ایدئولوژی ملی گرایانه اش می دانست. او باور داشت که نظام اسلامی می تواند به یهودیان امکان دهد که بر اساس قوانین خودشان در جامعه اسلامی زندگی کنند. دستاوردهای
علمی. الفاروقی بیش از ۱۰۰ مقاله در مجلات علمی و ۲۵ کتاب منتشر کرد. او اولین دانشمند مسلمان بود که به استفاده از روش های تاریخ دینی در مطالعات بین دینی پرداخت. او در سال ۱۹۷۳، گروه مطالعات اسلامی را در آکادمی آمریکایی دین تأسیس کرد و به عنوان رئیس آن تا ده سال فعالیت داشت. همچنین او در ایجاد برنامه های مطالعات اسلامی در دانشگاه های جهان اسلامی مانند دانشگاه بین المللی اسلامی مالزی نقشی اساسی داشت. مرگ. در ماه مه ۱۹۸۶، الفاروقی و همسرش در خانه شان در وینکوت، پنسیلوانیا، توسط جوزف لوئیس یانگ، که به یوسف علی معروف بود، به قتل رسیدند. یانگ به جرم خود اعتراف کرد و به اعدام محکوم شد.
کارگزار من () یک مجموعهٔ تلویزیونی کمدی-درام لهستانی است که در سال ۲۰۲۲ منتشر شد. این برنامه، نسخهٔ لهستانی مجموعهٔ کمدی-درام فرانسوی "کارگزار مرا خبر کنید!" است که از شبکهٔ تلویزیونی فرانسه ۲ پخش می شد.
الیسا بلر اسلاتکین (زاده ۱۰ ژوئیه ۱۹۷۶) یک سیاستمدار آمریکایی است که از سال ۲۰۱۹ به عنوان نماینده ایالات متحده در حوزه هفتم کنگره میشیگان خدمت می کند این منطقه که از سال ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۳ به عنوان هشتمین منطقه شماره گذاری شده است، از لنسینگ تا حومه شمالی دیترویت امتداد دارد. اسلاتکین که یکی از اعضای حزب دموکرات است، قبلاً تحلیلگر آژانس اطلاعات مرکزی (سیا) و مقام وزارت دفاع بود. اسلاتکین در ۱۰ ژوئیه ۱۹۷۶ در شهر نیویورک، دختر کرت اسلاتکین و جودیت (با نام مستعار اسپیتز) اسلاتکین به دنیا آمد. او یهودی است.
دوچری ها یا نام روسی مردمی است که سواحل میانهٔ رود آمور را در بر می گرفتند، تقریباً از دهانهٔ زِیا تا دهانهٔ رود اوسوری و احتمالاً حتی کمی پایین تر محدوده زندگی این گروه از مردمان است. هویت قومی این گروه با اطمینان مشخص نیست، اما معمولاً فرض می شود که آن ها یک گروه از مردم تونگوسی بودند که به جورجی ها یا نانای ها مرتبط بودند. نام این گروه قومی گاهی وقت ها به انگلیسی به صورت «Jucher» نیز نوشته می شود. زندگی دوچری ها. تعداد کل دوچری ها در درهٔ آمور در زمان ظهور کاشفان روسی در حدود سال ۱۶۵۰ توسط پژوهشگران مدرن تقریباً ۱۴٬۰۰۰ نفر تخمین زده شده است. طبق گزارش های کاشفان روسی در آن زمان، دوچری ها و همچنین گروه های مرتبط، مانند گوگول ها و همسایگان شمال غربی آن ها، "دائورها"، کشاورز بودند. آن ها چاودار، گندم، جو، دانه های میله ای، جو دوسر، نخود و کنف و همچنین تعدادی سبزیجات کشت می کردند. دوچری ها دارای اسب و دام بودند و خوک ها منبع مهمی از گوشت به شمار می رفتند. آن ها مقداری شکار و ماهی گیری نیز انجام می دادند. طبق گزارش های کازاک ها در قرن هفدهم، دوچری ها در روستاهای "فورتیفاید" با ۶۰ خانه یا بیشتر در هر روستا زندگی
می کردند. در پیشینهٔ دژ چینی "آیگون" یک شهر دوچری بوده است که اکنون به عنوان سایت "گرودک" توسط باستان شناسان شناخته می شود. این مکان در جنوب شهر بلاگووشچنسک و در محل ریختن رود زِیا به آمور قرار دارد. یروفی کباروف در سال ۱۶۵۲ وجود این شهر را به وایود "یاکوتسک"، "دی. فرانٹسکف"، گزارش داد. باستان شناسان می گویند که این دژ در حوالی انتهای هزارهٔ نخست یا آغاز هزارهٔ دوم میلادی ساخته شده است. خراج پوست، غلات و دام هایی که توسط کازاک ها از مردم دائور و دوچری ها جمع آوری (یا غارت) می شد، منافع اقتصادی اصلی روس ها از گسترش خود در این منطقه در اوایل دههٔ ۱۶۵۰ بود. به منظور جلوگیری از این منافع، دولت چین از سال ۱۶۵۴ کشاورزان دوچری را از درهٔ آمور به رودخانه های سونگ هوا و هورکا در جنوب منتقل کرد. دائورها نیز به درهٔ رود نِن جیانگ منتقل شدند. زمانی که اونوفری استپانوف در سال ۱۶۵۶ از رود سونگ هوا پایین آمد، روستاهای دوچری را خالی یافت. هویت قومی. شناسایی قومی دوچری ها و حتی معنی نام آن ها (و اینکه آیا این نام نیز یک نام خودی بوده است یا خیر) همچنان مورد مناقشه است. از نظر باستان شناسی، فرهنگ دوچری از نیمهٔ دوم قرن سیزدهم
قابل شناسایی است (یعنی بلافاصله پس از تخریب ژورچن ها و امپراتوری "جین" (۱۱۱۵–۱۲۳۴) توسط مغول ها) و به عنوان جانشینی از فرهنگ پیشین ژورچن های آمور به شمار می آید. طبق دایرةالمعارف بزرگ شوروی، نانای های امروزی، اولچ ها و دیگر مردم تونگوسی در درهٔ میانه و پایین رود آمور، نسل های دوچری ها را در خود گنجانده اند. پژوهشگر روسی بوریس پتروویچ پولوی حتی فراتر می رود و دوچری ها را با نانای ها شناسایی می کند. دیدگاه دیگر و احتمالاً رایج تر، که به ویژه توسط باستان شناس روسی "دی. پی. بولوتین" یا "تونگوس شناس" "آ. آ. بوری کین" بیان شده، این است که دوچری ها بخشی از ژورچن ها بوده اند. این موضوع بدین معنی است که پس از جابجایی به سونگ هوا و هورکا، آن ها به سادگی با مردم مانچو ادغام شده اند. ریشه شناسی واژهٔ دوچری (که علاوه بر "dючер" و "дучеры"، در اسناد روسی قرن هفدهم چندین متغیر نوشتاری دیگر نیز داشت: "چیوچَر"، "جیوچَر"، "ژوچَر"، "دیوجَن") نیز مورد بحث است. برخی پژوهشگران معتقدند که روشن است این واژه با نام خود جورجی ها مرتبط است. دیدگاه دیگر، که توسط "آ. آ. بوری کین" بیان شده، این است که واژهٔ روسی دوچری ("دیوجِن") ممکن است
از زبان مانچو به معنی «نگهبانان در امتداد رود» آمده باشد.
ابیسومینامی، شیبویا ، ناحیه کوچکی از شیبویا-کو، توکیو، توکیو، واقع در جنوب شرقی ایستگاه ابیسو است. این منطقه اغلب به عنوان بخشی از منطقه ابیسو با حس گسترده در نظر گرفته می شود. ابیسومینامی با ناحیه ابیسو (توکیو) در شمال غربی در سراسر ایستگاه ابیسو هم مرز است، که آدرس پستی آن ابیسومینامی است، نه ابیسو، شیبویا.
هیگاشی، شیبویا ، یک منطقه مسکونی در بخش شیبویا-کو، توکیو در توکیو توکیو است که توسط مناطق مسکونی هیرو، ابیسو (توکیو)، دائیکانیاما-چو و آئویاما احاطه شده است. ماساهیتو، شاهزاده هیتاچی و هاناکو، شاهدخت هیتاچی اقامتگاه رسمی خود را در قصری در باغ های بزرگ در نزدیکی کومازاوادوری در هیگاشی دارند.
نیهون باشی باکوروچو ، محله ای است در چوئو-کو، توکیو، توکیو. در تقاطع رود کاندا و رود سومیدا است. نام آن به معنی "شهر تاجر اسب" است، اشاره ای به این است که قبلاً مرکزی برای خرید و فروش اسب بوده است. این محله به عنوان مرکزی برای تجارت نساجی شناخته می شود.
زوشیگایا ()؛ محله ای در توشیما-کو، توکیو است. زوشیگایا شامل زوشیگایا ۱-چومه و زوشیگایا ۳-چومه و همچنین بخش هایی از می نامی-ایکه بوکورو است.
کامی-ایکه بوکورو ، محله ای در توشیما-کو، توکیو، ژاپن است. این ایستگاه در میان JR (شرکت راه آهن شرق ژاپن) ایستگاه ایکه بوکورو، ایستگاه اوتسوکا و ایستگاه ایتاباشی واقع شده است و در امتداد خیابان میجی گسترش یافته است.
کودانکیتا ، ناحیه ای از چیودا-کو، توکیو، توکیو، ژاپن، متشکل از چهار «چومه» است. بخشی از بند سابق کوجیماچی بود. از اول مارس ۲۰۰۷، جمعیت آن ۱۴۰۴ نفر است. کودانکیتا یک منطقه مسکونی و تجاری لوکس و معتبر است. معبد یاسوکونی در نزدیکی مرکز ناحیه واقع شده است. ناحیه کودانشیتا در قسمت شمال غربی بخش چیودا قرار دارد و با ایچیگایا تاماچی، شینجوکو-کو، توکیو هم مرز است. همچنین از شرق با نیشی-کاندا و جینبوچو، از جنوب با کودانمینامی و پارک کینانومارو و با فوجیمی و ایداباشی به سمت شمال همسایه است.