Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بین سال های ۱۹۴۷ تا ۱۹۷۷، شرکت جنرال الکتریک با تخلیه بیفنیل های پلی کلرینه (PCBs) رودخانه هادسون را آلوده کرد و باعث ایجاد طیف وسیعی از اثرات مضر برای حیات وحش و افرادی شد که از ماهی های رودخانه تغذیه می کردند. انواع دیگر آلودگی، از جمله آلودگی جیوه و تخلیه فاضلاب تصفیه نشده شهرها، نیز باعث ایجاد مشکلاتی در رودخانه شده است. در واکنش به این آلودگی، فعالان به طرق مختلف اعتراض کردند؛ برای مثال، پیت سیگر، موسیقیدان، جشنواره کلیرواتر و اسلوپ رودخانه هادسون را برای جلب توجه به این مشکل تأسیس کرد. فعالیت های زیست محیطی در سراسر کشور منجر به تصویب قانون فدرال آب پاک در سال 1972 و قانون کنترل مواد سمی در سال ۱۹۷۶ شد. دولت فدرال بخش آلوده رودخانه را تعیین کرد. به طول، به عنوان یک سایت سوپرفاند در سال ۱۹۸۴. اقدامات گسترده اصلاحی در رودخانه در دهه ۱۹۷۰ با اجرای مجوزهای تخلیه فاضلاب و در نتیجه کاهش تخلیه فاضلاب و عملیات حذف رسوب آغاز شد که تا قرن بیست و یکم ادامه داشته است. توصیه های مربوط به مصرف ماهی همچنان به قوت خود باقی است. انواع آلودگی و سایر اثرات زیست محیطی. اداره حفاظت از محیط زیست ایالت نیویورک (NYSDEC) بخش ها
ی مختلفی از رودخانه هادسون را به دلیل وجود PCBها، کادمیوم و سایر ترکیبات سمی، دارای کیفیت آب نامطلوب اعلام کرده است. شاخه های فرعی رودخانه هادسون که کیفیت آب آنها مختل شده است (لزوماً آلاینده های مشابه شاخه اصلی رودخانه هادسون ندارند) عبارتند از رودخانه موهاک، دواس کیل، اسکایلر کریک، ساو میل ریور، اسوپوس کریک، هوسیک ریور، کواکر کریک و باتن کیل. بسیاری از دریاچه های حوضه آبریز هادسون نیز در این فهرست قرار دارند. سایر مشکلات آلودگی مداوم که بر رودخانه تأثیر می گذارند عبارتند از: تخلیه تصادفی فاضلاب، رواناب شهری، فلزات سنگین، فوران ها، دیوکسین ها، آفت کش ها و هیدروکربن های آروماتیک چند حلقه ای (PAHs). کارخانه های متعددی که زمانی در امتداد رودخانه هادسون قرار داشتند، زباله ها و ضایعات صنعتی را مستقیماً به داخل رودخانه می ریختند. این کارخانه ها ترانسفورماتورها، خازن ها و موتورهای الکتریکی تولید می کردند که از PCBها به عنوان دی الکتریک و مایع خنک کننده استفاده می کردند. این آلودگی تا دهه ۱۹۷۰ به طور جامع ارزیابی نشده بود. در آن زمان، بزرگ ترین کارخانه های باقی مانده در منطقه متعلق به جنرال الکتریک بودند که مسئولیت
اصلی پاکسازی رودخانه هادسون را بر عهده گرفت. تقریباً بین سال های ۱۹۴۷ تا ۱۹۷۷، جنرال الکتریک PCB به رودخانه. بردهای مدار چاپی (PCB) از دو کارخانه تولید خازن این شرکت در هادسون فالز و فورت ادوارد، نیویورک، تهیه می شدند. آژانس حفاظت از محیط زیست ایالات متحده (EPA) در سال ۱۹۷۹ تولید PCBها را ممنوع کرد. بخش عمده ای از PCBهای موجود در رودخانه توسط شرکت مونسانتو تولید شده بودند. بالاترین غلظت PCBها در استخر جزیره تامپسون یافت می شود. یکی دیگر از آلوده کنندگان شناخته شده، جنرال موتورز بود که کارخانه مونتاژ نورث تاری تاون را در نورث تاری تاون، نیویورک (که اکنون با نام اسلیپی هالو شناخته می شود) اداره می کرد. این کارخانه از سال ۱۸۹۶ تا ۱۹۹۶ در حال فعالیت بود. این کارخانه روزانه حدود ۱ میلیون گالن آب مصرف می کرد که به صورت فاضلاب به رودخانه بازگردانده می شد. زباله های صنعتی این کارخانه (عمدتاً کرومات سرب و سایر مواد شیمیایی نقاشی، تمیزکاری و لحیم کاری) مستقیماً به رودخانه تخلیه می شدند. زباله های خانگی از طریق تصفیه خانه فاضلاب روستا تصفیه خواهند شد. حدود سال ۱۹۷۱، سرپرست آب و فاضلاب روستا اطمینان داد که گزارش های آلود
گی اغراق آمیز هستند و او و دیگر ساکنان در ساحل نزدیک شنا خواهند کرد، با این حال از دومینیک پیرون، بوم شناس و مدیر سابق انجمن ماهیگیران رودخانه هادسون نقل شده است که: «شما می توانید از روی رنگ رودخانه تشخیص دهید که در یک روز معین، ماشین هایی که رنگ می کنند چه رنگی هستند.» یک مطالعه در سال ۲۰۰۸ نشان داد که جیوه در ماهی های معمولی رودخانه هادسون، از جمله ماهی باس راه راه، ماهی سوف زرد، ماهی باس دهان بزرگ، ماهی باس دهان کوچک و کپور، طی سه دهه گذشته به شدت کاهش یافته است. این نتایج از یک پایگاه داده بزرگ از تجزیه و تحلیل جیوه فیله های ماهی که توسط NYSDEC جمع آوری شده و در بخش عمده ای از طول رودخانه هادسون، از آب های شهر نیویورک تا حوزه آبخیز آدیراندک، جمع آوری شده است، استخراج شده است. این تحقیق نشان داد که این روندها با روند بهبودی که رودخانه هادسون در چند دهه گذشته تجربه کرده است، در پاسخ به تلاش های گروه های فعال، مقامات دولتی و صنایع با همکاری برای کمک به پاکسازی سیستم رودخانه، همسو هستند. در سال ۱۹۹۱، صدف های گورخری، یک گونه مهاجم، برای اولین بار در رودخانه هادسون ظاهر شدند و باعث ناپدید شدن تقریباً کامل صدف
های مرواریدی بومی شدند. در سال ۲۰۱۰، NYSDEC تشخیص داد که مرکز انرژی ایندین پوینت، یک نیروگاه هسته ای در بوکانان، به دلیل برداشت زیاد آب از رودخانه هادسون که سالانه میلیون ها ماهی و سایر موجودات آبزی را می کشد، قانون آب پاک را نقض می کند. ایالت از شرکت انترجی، اپراتور نیروگاه، درخواست کرد که برای کاهش اثرات زیست محیطی، توری های ماهی خود را با برج های خنک کننده جایگزین کند. در سال ۲۰۱۷، ایالت نیویورک و شرکت انترجی به توافقی دست یافتند که کارخانه ایندین پوینت در سال ۲۰۲۱ تعطیل شود. این نیروگاه در ۳۰ آوریل ۲۰۲۱ برای همیشه تولید انرژی را متوقف کرد.
مقاوم سازی (Retrofitting) به معنای افزودن فناوری یا ویژگی های جدید به سیستم های قدیمی است. مقاوم سازی می تواند به دلایل مختلفی انجام شود، به عنوان مثال، با هزینه های سرمایه ای کلان مانند کشتی های دریایی، تجهیزات نظامی یا کارخانه های تولیدی، مشاغل یا دولت ها ممکن است برای کاهش نیاز به تعویض کامل یک سیستم، اقدام به مقاوم سازی کنند. سایر مقاوم سازی ها ممکن است به دلیل تغییر کدها یا الزامات باشند، مانند مقاوم سازی لرزه ای که برای تقویت ساختمان های قدیمی تر به منظور مقاوم سازی آنها در برابر زلزله طراحی شده اند. مقاوم سازی همچنین بخش مهمی از کاهش تغییرات اقلیمی و سازگاری با تغییرات اقلیمی است: زیرا جامعه قبل از شدت تغییرات پیش بینی شده توسط تغییرات اقلیمی، در زیرساخت های ساخته شده، مسکن و سایر سیستم ها سرمایه گذاری کرده است. برای مثال، مقاوم سازی ساختمان ها برای افزایش بهره وری، هم به کاهش اثرات منفی کلی تغییرات اقلیمی از طریق کاهش انتشار گازهای گلخانه ای ساختمان و اثرات زیست محیطی کمک می کند و هم به ساختمان اجازه می دهد در طول رویدادهای شدید آب و هوایی سالم تر باشد. مقاوم سازی همچنین بخشی از اقتصاد چرخشی است که می
زان کالاهای نو تولید شده را کاهش می دهد و در نتیجه انتشار گازهای گلخانه ای در چرخه عمر و اثرات زیست محیطی را کاهش می دهد. تولید. اساساً مقاوم سازی، اقداماتی را توصیف می کند که در صنعت تولید انجام می شود تا قطعات جدید یا به روز شده بتوانند روی مجموعه های قدیمی یا منسوخ شده (مانند پره های توربین های بادی) نصب شوند. مقاوم سازی قطعات برای تولید، زمانی که طراحی یک مجموعه بزرگ تغییر یا اصلاح می شود، ضروری است. اگر پس از اعمال تغییرات، مشتری (با نسخه قدیمی محصول) بخواهد قطعه جایگزینی خریداری کند، باید از قطعات و تکنیک های مونتاژ مقاوم سازی استفاده شود تا قطعات اصلاح شده به طور مناسب روی مجموعه قدیمی تر قرار گیرند. مقاوم سازی فرایند مهمی است که برای شیرها و محرک ها به منظور تضمین عملکرد بهینه یک کارخانه صنعتی مورد استفاده قرار می گیرد. یک مثال، جایگزینی یک شیر سه طرفه به یک شیر دو طرفه است که منجر به بسته شدن یکی از سه دهانه برای ادامه استفاده از شیر برای سیستم های صنعتی خاص می شود. مقاوم سازی می تواند با استفاده از تجهیزات و فناوری پیشرفته و به روز - مانند ادغام رابط های انسان و ماشین در کارخانه های قدیمی - عملکرد ک
لی یک ماشین یا سیستم را بهبود بخشد. وسایل نقلیه. سفارشی سازی خودرو نوعی مقاوم سازی است که در آن خودروهای قدیمی تر به فناوری های جدید مجهز می شوند: شیشه های برقی، کروز کنترل، سیستم های بدون کلید از راه دور، پمپ های سوخت برقی، سیستم های بدون راننده، و غیره. کامیون ها و ماشین های کشاورزی را نیز می توان با انجام اصلاحاتی، بدون راننده کرد. تجهیزات نظامی. بسیاری از کشتی های نیروی دریایی، گاهی اوقات کل کلاس ها، تحت مقاوم سازی و نوسازی قرار گرفته اند. برای مثال، برنامه ارتقاء تهدید جدید نیروی دریایی ایالات متحده، بسیاری از کشتی ها را برای بهبود قابلیت های ضدهوایی نوسازی کرد. کشتی های نیروی دریایی اغلب به یکی از سه دلیل زیر نوسازی می شوند: گنجاندن فناوری جدید، جبران شکاف های عملکردی یا نقاط ضعف در طراحی، یا تغییر طبقه بندی کشتی. ارتش های جهان اغلب مشتاق استفاده از جدیدترین فناوری ها هستند و بسیاری از پیشرفت های تکنولوژیکی، به ویژه در زمینه هایی مانند رادار و ارتباطات رادیویی، توسط جنگ ایجاد شده اند. به همین دلیل و به دلیل سرمایه گذاری قابل توجهی که روی بدنه کشتی انجام می شود، معمولاً هر زمان که سیستم های جدیدی توسعه د
اده می شوند، مقاوم سازی نیز انجام می شود. این می تواند به کوچکیِ تعویض یک نوع رادیو با نوع دیگر، یا تعویض تجهیزات رمزنگاری قدیمی با روش های ارتباطی امن تر، یا به بزرگیِ تعویض کل توپ ها و برجک ها، اضافه کردن صفحه زرهی، یا سیستم های پیشران جدید باشد. کشتی های دیگر برای جبران نقاط ضعف مشاهده شده در قابلیت های عملیاتی خود، در حال مقاوم سازی هستند. برای مثال، این هدف ثانویه برنامه ارتقاء تهدید جدید نیروی دریایی ایالات متحده بود. تغییرات عمده در دکترین یا هنر جنگ نیز مستلزم تغییراتی است، مانند ارتقاء سیستم های ضدهوایی که در بسیاری از شناورهای دوران جنگ جهانی دوم انجام شد، زیرا قدرت هوایی به بخش غالب استراتژی و تاکتیک های دریایی تبدیل شد. علاوه بر این، به دلیل سرمایه گذاری که روی بدنه کشتی انجام می شود، تعداد کمی از نیروهای دریایی کشتی های جنگی خط مقدم را اوراق می کنند. بسیاری از مواقع، کشتی های کوچک تر برای گشت زنی، گارد ساحلی یا نقش های تخصصی، زمانی که دیگر برای انجام وظیفه به عنوان بخشی از ناوگان جنگی مناسب نیستند، نوسازی می شوند. برای مثال، کلاس مومی ژاپنی مربوط به دوره بین دو جنگ جهانی، در سال ۱۹۳۹ از ناوشکن به
قایق های گشتی تبدیل شد، زیرا دیگر به اندازه کافی توانایی خدمت در نقش ناوشکن را نداشتند. در مواقع دیگر، کلاس ها به دلیل تغییر در تاکتیک ها، دیگر در جنگ مورد نیاز نیستند و به همین دلیل، به روزرسانی می شوند. برای مثال، یک ناو هواپیمابر بود که از یک کشتی حمل زغال سنگ (کشتی حامل زغال سنگ برای تأمین سوخت کشتی های بخار زغال سنگ سوز) از کلاس ژوپیتر تبدیل شده بود. به دلیل استفاده زیاد از مقاوم سازی و نوسازی، نیروی دریایی تخیلی نیز این مفهوم را در بر می گیرد. به عنوان مثال، در بازی نقش آفرینی چندنفره آنلاین پیشتازان فضا بازی نقش آفرینی برخط چندنفره گسترده بازیکنان می توانند کشتی های بازسازی شده از کلاس های کشتی معروف پیشتازان فضا، مانند کشتی های شخصیت های اصلی سریال تلویزیونی پیشتازان فضا، را خریداری کنند. این کار به بازیکنان اجازه می دهد تا کشتی های نمادین سری های قدیمی سریال را هدایت کنند، که طبیعتاً به دلیل قدیمی بودن یا اندازه شان، جدیدترین و بهترین کشتی ها نیستند، اما طوری بازسازی شده اند که برای یک دریاسالار با شخصیت بازیکن با حداکثر سطح مناسب باشند. مدیریت زیست محیطی. این اصطلاح همچنین در زمینه مهندسی محیط زیست
، به ویژه برای توصیف پروژه های ساخت و ساز یا نوسازی در مکان های قبلاً ساخته شده، به منظور بهبود کیفیت آب در نهرها، رودخانه ها یا دریاچه های مجاور، استفاده می شود. این مفهوم همچنین برای تغییر ترکیب خروجی انرژی از نیروگاه ها به تولید همزمان برق و حرارت در مناطق شهری با پتانسیل گرمایش منطقه ای به کار گرفته شده است. مکان هایی با سطوح نفوذناپذیر گسترده (مانند پارکینگ ها و پشت بام ها) می توانند در طول بارندگی، سطح بالایی از رواناب آب های سطحی ایجاد کنند و این می تواند به منابع آبی مجاور آسیب برساند. این مشکلات اغلب می توانند با نصب ویژگی های جدید مدیریت آب های سطحی در محل، فرآیندی که متخصصان از آن به عنوان مقاوم سازی آب های سطحی یاد می کنند، برطرف شوند. شیوه های مدیریت آب های سطحی که در پروژه های مقاوم سازی استفاده می شوند شامل باغ های بارانی، سنگفرش های نفوذپذیر و سقف های سبز هستند. "(همچنین به بازیابی جریان مراجعه کنید)"
روش های متعددی برای شارژ مجدد باتری خودروهای برقی وجود دارد. در حال حاضر، یکی از مهم ترین دغدغه ها در حوزه حمل ونقل با خودروهای الکتریکی، میزان بُرد قابل پیمایش پیش از نیاز به شارژ مجدد باتری است. طولانی ترین بُرد ثبت شده تاکنون، معادل ۶۰۶٫۲ مایل (حدود ۹۷۵ کیلومتر) بوده که توسط خودروی تسلا مدل ۳ تحت شرایط کاملاً کنترل شده به دست آمده است؛ در این آزمایش، خودرو با سرعتی ثابت حرکت می کرد و از تجهیزات جانبی مانند سیستم تهویه مطبوع استفاده نمی شد. به طور معمول، باتری خودروهای برقی ظرفیتی در حدود ۳۰۰ مایل دارد که معادل سه روز تردد شهری در شرایط آب وهوایی گرم یا یک روز رانندگی در هوای سرد است. با توجه به این محدودیت ها، انجام سفرهای طولانی مدت با خودروهای برقی در شرایط کنونی چندان عملی به نظر نمی رسد، مگر آنکه در طول مسیر، زیرساخت هایی نظیر ایستگاه های شارژ سریع به طور گسترده در دسترس باشند. اصول شارژ سریع. فرایند تخلیه در باتری به گونه ای صورت می گیرد که یون های لیتیوم از الکترود مثبت عبور کرده و از طریق جداکننده یا الکترولیت به حرکت درمی آیند. در ادامه، این یون ها از سطح مشترک الکترولیت جامد گذشته و به الکترود منف
ی انتقال می یابند. یکی از پیامدهای بالقوهٔ منفی در شارژ سریع، افزایش نرخ فرسایش باتری است؛ چرا که ممکن است به دلیل ناپایداری سطح مشترک الکترولیت جامد که در اثر چرخه های مکرر شارژ و تخلیه شکل می گیرد، این فرسایش تشدید شود. روش نوین شارژ پالسی، به طور چشمگیری موجب بهبود پایداری سطح مشترک الکترولیت جامد شده است. این بهبود عمدتاً به دلیل کاهش واکنش های شیمیایی ناخواسته در اثر به کارگیری این روش جدید حاصل شده و رشد سطح مشترک الکترولیت جامد از طریق یک فرایند کاهشی کنترل شده صورت می گیرد. در نتیجه، عمر چرخه ای و راندمان باتری در مقایسه با روش های سنتی شارژ، بهبود قابل توجهی یافته است. در مقابل، در روش شارژ سنتی، احتمال تولید گاز اتیلن در طول فرایند شارژ وجود دارد؛ این گاز از واکنش کاهشی الکترولیت (عمدتاً اتیلن کربنات یا EC) با یون های لیتیوم ناشی می شود. با توجه به بسته بودن ساختار باتری، فشار داخلی آن قابل تخلیه نبوده و تجمع اتیلن ممکن است منجر به افزایش بیش از حد فشار داخلی گردد. این افزایش فشار، به ویژه در صورت بالا رفتن دمای داخلی، می تواند موجب تورم باتری و در نهایت، احتمال وقوع انفجار را افزایش دهد. با این حال
، بهره گیری از روش نوآورانه شارژ موجی کامپوزیتی، با مهار واکنش های کاهشی ناخواسته در الکترولیت، منجر به کاهش تولید اتیلن می گردد. در این روش، انرژی متوسط برای انتقال یون های لیتیوم تأمین شده و همزمان، با اعمال یک پالس منفی سریع، واکنش های شیمیایی نامطلوب نیز کاهش می یابد. از این رو، این فناوری به عنوان یک روش نویدبخش برای شارژ باتری ها در آینده مطرح می شود. الگوریتم های شارژ. الگوریتم های مختلف شارژ از نظر راندمان، مدت زمان شارژ، طول عمر چرخه ای باتری و هزینه های اجرایی تفاوت های قابل توجهی دارند. با این حال، تاکنون پژوهشگران نتوانسته اند به طور قطعی مشخص کنند کدام الگوریتم برای کاربردهای خاص مناسب تر است، چرا که تاکنون الگوریتم های متعددی توسعه یافته اند که هر یک دارای مزایا و معایب خاص خود هستند. به عنوان نمونه، الگوریتم شارژ جریان ثابت-ولتاژ ثابت نسبت به الگوریتم جریان چند مرحله ای از زمان شارژ طولانی تری برخوردار است، در حالی که هزینه تحقیق و توسعه در مورد الگوریتم دوم بالاتر است؛ بنابراین، با در نظر گرفتن نقاط قوت و ضعف هر الگوریتم، هدف آن است که انتخاب روش شارژ بر اساس تناسب آن با کاربرد موردنظر صورت گی
رودخانه اتمسفری یا رودخانهٔ جوی (به انگلیسی: Atmospheric river) به نواری باریک و متمرکز از رطوبت شدید در اتمسفر اطلاق می شود که نقش مهمی در انتقال بخار آب از مناطق استوایی به عرض های جغرافیایی بالاتر دارد. این پدیده جوی معمولاً به صورت دالان هایی از رطوبت بالا در تروپوسفر پایین ظاهر می شود و می تواند باعث بارندگی شدید و سیلاب در نواحی ساحلی و داخلی گردد. از جمله نام های دیگر این پدیده می توان به ستون گرمسیری، اتصال گرمسیری، ستون رطوبت، موج بخار آب و نوار ابری اشاره کرد. رودخانه های جوی از نوارهای باریکی از جریان تقویت شده بخار آب تشکیل شده اند که عمدتاً در امتداد مرزهای بین مناطق گسترده ای از جریان هوای سطحی واگرا قرار دارند. این نواحی اغلب با مناطق جبهه ای در ارتباط با چرخندهای برون حاره ای که بر فراز اقیانوس ها شکل می گیرند، همزمان هستند. یکی از رایج ترین و شناخته شده ترین انواع رودخانه های جوی، طوفان های موسوم به پاین اپل اکسپرس هستند. این نام به توده های گرم و مرطوب بخار آب اشاره دارد که منشأ آن ها نواحی گرمسیری اطراف هاوایی است. این جریان های رطوبتی با دنبال کردن مسیرهایی مختلف، به سمت غرب آمریکای شمالی
حرکت کرده و به عرض های جغرافیایی ایالت کالیفرنیا، شمال غربی اقیانوس آرام، بریتیش کلمبیا و حتی نواحی جنوب شرقی آلاسکا می رسند. توضیحات. اصطلاح رودخانهٔ اتمسفری در ابتدا توسط محققان رجینالد نیوئل و یونگ ژو از مؤسسهٔ فناوری ماساچوست در اوایل دههٔ ۱۹۹۰ ابداع شد تا منعکس کنندهٔ باریک بودن توده های رطوبتی مربوطه باشد. رودخانه های جوی معمولاً چندین هزار کیلومتر طول و تنها چند صد کیلومتر عرض دارند و یکی از آنها می تواند جریان آبی بیشتر از بزرگ ترین رودخانهٔ زمین، رودخانهٔ آمازون، را حمل کند. معمولاً در هر زمان معین، ۳ تا ۵ عدد از این توده های باریک در یک نیمکره وجود دارد. شدت این موارد در طول قرن گذشته اندکی افزایش یافته است. تأثیرات. ایران. در حالی که در غرب ایالات متحده و اروپا تحقیقات گسترده ای در حوزهٔ تأثیر رودخانه های جوی بر بلایای طبیعی مرتبط با آب و هوا صورت گرفته، اطلاعات کمی دربارهٔ مکانیسم ها و سهم آنها در سیل در خاورمیانه وجود دارد. با این حال، یک رودخانهٔ جوی نادر مسئول سیل بی سابقهٔ ۱۳۹۸ در ایران شناخته شد که به یک سوم زیرساخت های کشور آسیب رساند و ۷۶ نفر را کشت. این رودخانهٔ جوی «دنا» نام گذاری شد؛ نام
ی برگرفته از قلهٔ دنا در رشته کوه زاگرس، که نقشی کلیدی در شکل گیری و هدایت بارش های ناشی از این پدیده ایفا کرد. رودخانهٔ جوی دنا مسیر خود را از اقیانوس اطلس آغاز کرده و پس از پیمودن مسافتی حدود ۹۰۰۰ کیلومتر، با عبور از شمال آفریقا، سرانجام بر فراز کوه های زاگرس فرود آمد. تشکیل این رودخانهٔ جوی در نتیجه شرایط خاص سینوپتیکی، از جمله برهم کنش میان جت استریم های گرمسیری و فراگرمسیری و همچنین دمای بی سابقه و گرم سطح دریا در کلیهٔ حوضه های پیرامونی، امکان پذیر شد. انتقال بخار آب توسط رودخانهٔ جوی دنا به قدری چشمگیر بود که برآورد شده حجم آن بیش از ۱۵۰ برابر مجموع جریان چهار رودخانهٔ اصلی منطقه یعنی دجله، فرات، کارون و کرخه بوده است. بارش های شدید در فصل بارانی سال ۲۰۱۸–۲۰۱۹، آن را به مرطوب ترین دوره در پنجاه سال گذشته تبدیل کرد؛ رخدادی که در تضادی آشکار با سال پیش از آن قرار داشت، که به عنوان خشک ترین فصل مشابه در این بازه زمانی ثبت شده بود. این تغییر چشمگیر نمونه ای گویا از گذار سریع از شرایط خشک به مرطوب و تشدید پدیده های حدی اقلیمی به شمار می رود، که می تواند به طور بالقوه پیامدی از تغییرات اقلیمی جهانی تلقی شود.
مهاجرت روستایی (که با نام هایی مانند مهاجرت روستا به شهر، کاهش جمعیت روستاها یا کوچ از روستا نیز شناخته می شود) الگویی از مهاجرت انسان ها از مناطق روستایی به مناطق شهری است. این پدیده را می توان شهری شدن از دیدگاه روستا توصیف کرد. در اقتصادهایی که در حال صنعتی شدن هستند—مانند بریتانیا در قرن هجدهم یا شرق آسیا در قرن بیستم—مهاجرت روستایی می تواند پس از صنعتی شدن صنایع اولیه مانند کشاورزی، معدن، ماهی گیری و جنگلداری رخ دهد؛ زمانی که برای تولید همان میزان محصول، به نیروی انسانی کمتری نیاز است، و صنایع ثانویهٔ مرتبط (مانند پالایش و فرآوری) نیز در یکدیگر ادغام می شوند. مهاجرت از روستا همچنین می تواند در پی فاجعه ای زیست محیطی یا انسانی مانند قحطی یا اتمام منابع رخ دهد. این ها نمونه هایی از عوامل رانشی هستند. مردم همچنین ممکن است برای دسترسی به دستمزدهای بالاتر، امکانات آموزشی و سایر خدمات شهری به شهرها مهاجرت کنند. این موارد نمونه هایی از عوامل جاذب هستند. وقتی جمعیت مناطق روستایی به زیر یک حد بحرانی برسد، آن جمعیت دیگر برای پشتیبانی از برخی کسب وکارها کافی نیست—و این کسب وکارها نیز بسته یا از منطقه خارج می شوند،
در چرخه ای معیوب. ارائهٔ خدمات به جمعیت هایی کوچک تر و پراکنده تر ممکن است به نسبت پرهزینه تر باشد، که این موضوع می تواند به تعطیلی ادارات و مراکز خدماتی منجر شود و اقتصاد محلی را بیش از پیش آسیب بزند. مدارس نمونه ای شاخص هستند، زیرا بر تصمیم گیری والدین کودکان خردسال تأثیر می گذارند: روستا یا منطقه ای که مدرسه نداشته باشد معمولاً خانواده ها را به شهرهای بزرگ تر که دارای مدرسه هستند، وامی گذارد. اما این مفهوم—یعنی «سلسله مراتب شهری» —را می توان به طور کلی تری برای بسیاری از خدمات به کار برد. این مفهوم در قالب نظریهٔ مکان مرکزی توضیح داده می شود. سیاست های دولتی برای مقابله با مهاجرت روستایی شامل اقداماتی مانند گسترش خدمات در مناطق روستایی (مانند برق رسانی یا آموزش از راه دور) می شود. دولت ها همچنین ممکن است از محدودیت هایی مانند گذرنامه داخلی برای غیرقانونی کردن مهاجرت روستایی استفاده کنند. شرایط اقتصادی ای که می تواند در برابر کاهش جمعیت روستایی اثر معکوس داشته باشد عبارت اند از: رونق در بازار کالاها، گسترش گردشگری مبتنی بر طبیعت، و تغییر الگو به سوی کار از راه دور یا سکونت در نواحی حومه ای دور از شهر. به طو
ر کلی، دولت ها معمولاً فقط تلاش می کنند مهاجرت روستایی را مدیریت کنند و آن را به سمت شهرهای خاصی هدایت کنند—نه اینکه به طور کامل جلوی آن را بگیرند؛ زیرا جلوگیری کامل از آن مستلزم هزینهٔ هنگفتی برای ساخت فرودگاه، راه آهن، بیمارستان و دانشگاه در مناطق کم جمعیت است؛ در حالی که این اقدام ممکن است به بهای نادیده گرفتن مناطق شهری و حومه ای در حال رشد تمام شود. روندهای تاریخی. پیش از انقلاب صنعتی، مهاجرت روستایی عمدتاً در نواحی محلی و محدود رخ می داد. جوامع پیشاصنعتی به طور کلی شاهد جریان های گستردهٔ مهاجرت از روستا به شهر نبودند، زیرا شهرها توان پشتیبانی از جمعیت های بزرگ را نداشتند. نبود صنایع بزرگ برای اشتغال، نرخ بالای مرگ ومیر شهری و کمبود منابع غذایی، همگی به عنوان عواملی بازدارنده عمل می کردند و باعث می شدند شهرهای پیشاصنعتی به مراتب کوچک تر از نمونه های مدرن خود باقی بمانند. به گفتهٔ پژوهشگران، جمعیت اوج آتن و روم باستان به ترتیب حدود ۸۰٬۰۰۰ و ۵۰۰٬۰۰۰ نفر برآورد شده است. با آغاز انقلاب صنعتی در اروپا در اواخر قرن نوزدهم، بسیاری از این عوامل بازدارنده از میان رفت. با افزایش و تثبیت منابع غذایی و ظهور مراکز صن
عتی، شهرها توانستند جمعیت های بیشتری را در خود جای دهند و این امر آغاز مهاجرت گسترده از مناطق روستایی به شهرها را رقم زد. این روند اغلب با رکودهای دوره ای در بخش کشاورزی نیز همراه بود. بریتانیا در سال ۱۸۰۰ تنها حدود ۲۰٪ از جمعیت خود را در مناطق شهری داشت؛ اما تا سال ۱۹۲۵ این رقم به بیش از ۷۰٪ رسید. در حالی که اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم شاهد مهاجرت های روستایی زیادی در اروپای غربی و ایالات متحده بودیم، با گسترش صنعتی شدن در سراسر جهان در طول قرن بیستم، مهاجرت های روستایی و شهرنشینی به سرعت از پی آن رخ داد. در اوایل قرن بیست و یکم، فرار روستاییان پدیده ای متمایز در چین و کشورهای جنوب صحرای آفریقا بود. مکانیزاسیون و بوم شناسی: مطالعه موردی داست بول در دهه ۱۹۳۰ آمریکای شمالی. تغییر از کشاورزی معیشتی مختلط به محصولات کشاورزی و دامداری کالایی از اواخر قرن نوزدهم آغاز شد. سیستم های جدید بازار سرمایه و شبکه راه آهن، روندی را به سمت مزارع بزرگ تر که افراد کمتری را در هر هکتار بیشتر کشاورزان مهاجر، مزارع خانوادگی ای داشتند که معمولاً برای بقا بسیار کوچک تلقی می شدند (کمتردروگرهایجریب)، و کشاورزی معیشتی اروپایی–
آمریکایی دیگر نمی توانست به شکل آن زمان ادامه پیدا کند. استخدام می کردند، آغاز کردند. این مزارع بزرگتر از فناوری های کارآمدتری مانند گاوآهن های فولادی، دروگرهای مکانیکی و ذخایر بذر با بازده بالاتر استفاده می کردند که باعث کاهش ورودی نیروی انسانی به ازای هر واحد تولید می شد. مشکل دیگر در دشت های بزرگ این بود که مردم از تکنیک های کشاورزی نامناسب برای خاک و شرایط آب و هوایی استفاده می کردند. بیشتر کشاورزان مهاجر، مزارع خانوادگی ای داشتند که معمولاً برای بقا بسیار کوچک تلقی می شدند (کمتر از ۳۲۰ جریب)، و کشاورزی معیشتی اروپایی–آمریکایی دیگر نمی توانست به شکل آن زمان ادامه پیدا کند. در دوران طوفان گردوغبار و رکود بزرگ اقتصادی دههٔ ۱۹۳۰، شمار زیادی از مردم از مناطق روستایی دشت های بزرگ و ایالت های غرب میانهٔ آمریکا گریختند. علت این مهاجرت، کاهش قیمت کالاهای اساسی، بدهی های سنگین، و خشکسالی های چندساله ای بود که با طوفان های شدید گردوغبار همراه شده بود. این موج مهاجرت در ادبیات نیز بازتاب یافته است؛ از جمله در رمان «خوشه های خشم» اثر جان اشتاین بک (۱۹۳۹) که در آن خانواده ای از دشت های بزرگ به کالیفرنیا مهاجرت می کنند
تا از طوفان گردوغبار بگریزند. از زمان جنگ جهانی دوم. پس از جنگ جهانی دوم، مهاجرت روستایی عمدتاً در نتیجهٔ گسترش کشاورزی صنعتی شده رخ داده است. مزارع خانوادگی کوچک و پرنیاز به نیروی کار یا به تدریج بزرگ تر شده اند یا جای خود را به مزارع صنعتی مکانیزه و تخصصی داده اند. در حالی که یک مزرعهٔ خانوادگی معمولاً دامنهٔ گسترده ای از محصولات زراعی، باغی و دامی را تولید می کرد (که همگی به نیروی کار قابل توجهی نیاز داشتند)، مزارع بزرگ صنعتی غالباً تنها در چند گونهٔ محدود از محصولات یا دام ها تخصص دارند و با استفاده از ماشین آلات سنگین و سامانه های فشردهٔ نگهداری دام، میزان نیروی انسانی مورد نیاز را به طور چشم گیری کاهش می دهند. به عنوان مثال، دانشگاه ایالتی آیووا گزارش داده که تعداد پرورش دهندگان خوک در این ایالت از ۶۵٬۰۰۰ نفر در سال ۱۹۸۰ به ۱۰٬۰۰۰ نفر در سال ۲۰۰۲ کاهش یافته، در حالی که تعداد خوک ها در هر مزرعه از ۲۰۰ رأس به ۱۴۰۰ رأس افزایش پیدا کرده است. ادغام صنایع مرتبط با خوراک دام، بذر، غلات فرآوری شده و دامداری باعث شده تعداد کسب وکارهای کوچک در مناطق روستایی کاهش یابد. این کاهش، خود موجب کاهش تقاضا برای نیروی کار
شده است. مناطقی که در گذشته می توانستند برای همهٔ جوانان آمادهٔ کار در شرایط سخت شغل فراهم کنند، اکنون فرصت های شغلی کمتری برای آن ها دارند. این وضعیت با کاهش خدماتی مانند مدرسه، کسب وکار و فرصت های فرهنگی که هم زمان با کاهش جمعیت رخ می دهد، وخیم تر شده؛ و افزایش میانگین سنی جمعیت باقی مانده فشار بیشتری بر سامانهٔ خدمات اجتماعی مناطق روستایی وارد کرده است. منابع. نقل قول ها. 2000 U.S. Census Data "Changes in Iowa farm structure"; University of Iowa Extension;
عبدالرحمن پاشا بابان (کردی: عەبدوڕەحمان پاشای بابان) همچنین معروف به اوراحمان پاشا بابان (کردی: ئه وره حمان پاشای بابان)، امیر امارت کردی بابان از سال ۱۷۸۹ یا ۱۸۰۳ تا زمان مرگش در سال ۱۸۱۳ بود. او به خاطر شورش و نبردهای متعددش علیه امارت های کرد همسایه در امپراتوری عثمانی شناخته شده بود. زندگی. عبدالرحمن پاشا پسر محمود پاشا بابان، یکی از مشهورترین شاهزادگان کرد بود. در دوران سلطنت او، امارت بابان با تغییرات سیاسی و نظامی عمده ای روبرو شد. او خیلی زود متوجه شد که مرز های باریک منطقه و عدم تماس مستقیم با عثمانی دو تهدید عمده برای کردها و امارت بابان است. بنابراین در طول زندگی خود، چندین بار تلاش کرد تا مرزهای امارت بابان را گسترش دهد و یک نیروی مسلح داشته باشد تا والی بغداد نتواند در امور او دخالت کند. درگیری طولانی مدت بین دولت های ایران و عثمانی و اختلافات بین سران بابان این آرزوی عبدالرحمن را نقش برآب کرد. در واقع اختلافات به حدی شدید شد که در سال ۱۸۰۵ ائتلافی از عثمانی ها، مملوک ها و یکی از اعضای خانواده اش که از دین برگشته بود، به رهبری خالد پاشا بابان، عبدالرحمن را مجبور به فرار به ایران کرد. خالد پاشا بر