Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تانیزاکی جون ایچیرو (به ژاپنی: 谷崎 潤一郎، زادهٔ ۲۴ ژوئیهٔ ۱۸۸۶ – درگذشتهٔ ۳۰ ژوئیهٔ ۱۹۶۵) نویسنده، نمایش نامه نویس، فیلم نامه نویس و جستارنویس برجسته ژاپنی بود که از اواخر دورهٔ میجی تا میانهٔ دورهٔ شووا، به استثنای دوره ای کوتاه در خلال جنگ جهانی دوم و پس از آن، به فعالیت ادبی پرداخت و این کار را بسیار پرثمر ادامه داد. آثار او به دلیل ارزش هنری والا، هم در ژاپن و هم در سطح بین المللی خوانده و ستوده می شوند. تانیزاکی عضو فرهنگستان هنر ژاپن، فرد شایستهٔ تقدیر فرهنگی و دریافت کنندهٔ نشان فرهنگ بود. در اوایل فعالیت، تانیزاکی به عنوان یکی از پیروان مکتب زیبایی گرایی ادبی شناخته می شد و بسیاری از آثارش در بستری جنجال برانگیز به مسائلی مانند عشق زنانه و مازوخیسم می پرداخت. با این حال، سبک نوشتاری، لحن، مضامین داستان ها و شیوه های نگارشی او در طول حیاتش دستخوش تغییرات متعددی شد. نثر فاخر و زیبای او که از کلمات ثقیل با ریشه چینی و واژگان اصیل ژاپنی تا گفتار عامیانه و گویش های محلی را در بر می گرفت، همراه با توانایی او در تغییر لحن و سبک روایی متناسب فضای داستان، از ویژگی های برجستهٔ نویسندگی اوست. از جمله آثار برجستهٔ ا
و می توان به «عشق یک ابله»، «یادنامه شونکین» و «برف سبک» اشاره کرد که در آن ها تلفیق ظریفی از مضامینی همچون احساسات پرشور، آداب و رسوم قدیمی و زیبایی شناسی هنری ژاپنی به چشم می خورد. این آثار او را به عنوان یکی از نویسندگان بزرگ ژاپن، با لقب هایی چون «تانیزاکی بزرگ» و «استاد ادبی» مشهور ساخت. در کنار این آثار ادبی، تانیزاکی در ژانرهای ادبیات سرگرم کننده نیز آثار ماندگاری خلق کرد. این آثار داستان هایی معمایی و مهیج، تاریخی و ماجراجویانه، خیال پردازانه به سبک قصه های شفاهی قدیمی و حتی طنزهای سیاه و گروتسک را در بر می گرفت. سرگذشت. سال های آغازین. او به عنوان پسر دوم تانیزاکی کوراگورُو در منطقه نیهونباشی توکیو متولد شد. برادر بزرگ تر جون ایچیرو، کوماکیچی، تنها سه روز پس از تولد درگذشت، بنابراین ثبت تولد او به عنوان فرزند اول انجام گرفت و به عنوان فرزند ارشد خانواده پرورش یافت. برادر کوچک ترش، تانیزاکی سِی جی، بعدها نویسنده و کارشناس ادبیات انگلیسی شد و به عنوان استاد در دانشگاه واسِدا فعالیت کرد. پدربزرگ مادری او، تانیزاکی کیوئه موُن، تاجری موفق بود که ثروتی قابل توجه به دست آورده بود. پدرش که از خانواده اِزاوا
بود، به خانواده تانیزاکی پیوست و بخشی از تجارت را بر عهده گرفت. با این حال، پس از درگذشت پدربزرگ، تجارت خانوادگی دچار افول شد. در دوره فارغ التحصیلی جون ایچیرو از دبستان، خانواده دچار مشکلات مالی بود و ادامه تحصیل او در مراحل عالی تر در خطر قرار گرفته بود. با توصیه معلمان دلسوز، او توانست با تدریس خصوصی و زندگی در منزل دیگران وارد مدرسه راهنمایی یکم توکیو (امروزه دبیرستان دوره اول هی بی یا) شود. او در این دوران به نگارش نثر و شعر چینی تسلط یافت و مقاله ای با عنوان «نقدی بر بدبینی» که در سال اول دبیرستان نوشت، تحسین معلمان را برانگیخت. به دلیل استعداد فوق العاده اش، او را «کودک نابغه» می نامیدند. سال های تحصیل. زمانی که ۱۶ سال داشت، به دلیل موفقیت تحصیلی چشمگیر، مدیر مدرسه اش به او توصیه کرد برای آزمون جهشی بین سال دوم و سوم اقدام کند. او نه تنها موفق شد، بلکه بالاترین نمرات را در میان هم کلاسی های خود کسب کرد. با اینکه بعدها اشاره کرد که «نگارش برای او تنها فعالیتی جانبی بود»، در سایر دروس نیز عملکرد درخشانی داشت. پس از فارغ التحصیلی، به دبیرستان عالی یکم توکیو راه یافت و در دوران تحصیل در مجله مدرسه داستان ه
ای کوتاه منتشر می کرد. در سال ۱۹۰۸، پس از فارغ التحصیلی از این مدرسه، وارد دانشکده ادبیات دانشگاه سلطنتی توکیو شد، اما به دلیل مشکلات مالی مجبور به ترک تحصیل گردید. در دوران دانشجویی، با واتسوجی تتسورو و دیگران نسل دوم نشریه دانشجویی «شین شی چو» را راه انداختند و نخستین نمایشنامه خود به نام «تولد» و داستان کوتاه «خالکوب»، را در سال ۱۹۱۰ میلادی منتشر نمود. آثار اولیه اش به شدت مورد تحسین ناگای کافو، نویسنده برجسته آن زمان قرار گرفت و او به عنوان نویسنده ای نوظهور تثبیت شد. او سپس آثاری مانند «پسر جوان» و «راز» را نوشت و با وجود غلبه مکتب ناتورالیسم در آن دوره، به دلیل توجه به روایت و داستان پردازی، به عنوان نویسنده ای ضدناتورالیست شناخته شد. در دوره تایشو، متأثر از مدرنیته آن دوره، آثاری با حال و هوای مدرن خلق کرد و همچنین در داستان های کارآگاهی نیز تجربه های جدیدی داشت. وی در این دوره شدیداً به فیلم و سینما علاقه مند بود و از خود شور و شوقی مثال زدنی برای کسب تجربه های جدید در خلق آثارش نشان می داد. پس از زلزله بزرگ کانتو، به منطقه کانسای نقل مکان کرد و فعالیت های ادبی اش را از سر گرفت. رمان بلند او «عشق یک ا
بله» که روایت گر مردی فریب خورده توسط زنی مرموز است، سروصدای زیادی کرد و آثار دیگرش شامل «مانجی»، «حشرهٔ گزنه خوار»، «یادنامه شونکین» و «ماجراهای پنهانی استاندار موساشی» می شود. فعالیت ادبی تانیزاکی توأم با تلفیق مدرنیسم دوره تایشو و عناصر زیبایی شناختی ژاپنی برگرفته از سنن قدیم و سده های میانی بود. نظریه های استادانه زیبایی شناختی تانیزاکی به خوبی در آثاری چون «دفترچه راهنمای نویسندگی» یا «ستایش سایه ها»بازتاب یافته است. او در این دوره طی توافقی همسرش چی یو را به دوستش ساتو هاروئو واگذار کرد. بعد با فوروکاوا سوئه کو ازدواج نمود و پس از مدتی جدایی و نهایتاً در سومین تلاش برای زندگی مشترک با موریتا ماتسوکو ازدواج کرد و بدین شکل به زندگی خصوصی اش ثم بخشید. سال های جنگ. در دوران جنگ با آمریکا، او رمان بلند «برف سبک» را با الهام از زندگی همسرش ماتسوکو و خواهرانش نوشت که ابتدا توسط نظامیان سانسور شد، اما پس از جنگ به صورت کامل منتشر شد و جوایز مهمی را از جمله جایزه فرهنگی آساهی و جایزهٔ فرهنگی روزنامهٔ ماینیچی کسب کرد. شخصیت دختر دوم رمان، ساچیکو، از ماتسُوکو و شخصیت دختر سوم، یوکیکو، از خواهر ماتسوکو، شیگه کو، ال
هام گرفته شده اند. سال های پایانی. در سال های پایانی زندگی، با مشکلات سلامتی از جمله فشار خون بالا مواجه شد. با این وجود، همچنان آثاری مانند «رؤیای آب اکسیژنه»، «کلید» و «خاطرات پیرمرد دیوانه» را منتشر کرد. در دهه ۵۰ میلادی، آثارش به انگلیسی ترجمه و در آمریکا منتشر شد. او در سال های ۱۹۵۸ و ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۴ هفت بار نامزد جایزه نوبل ادبیات شد و دو بار به فهرست نهایی راه یافت. در سال ۱۹۶۴، به عنوان نخستین ژاپنی، عضو افتخاری آکادمی هنر و ادبیات آمریکا شد. تانیزاکی بزرگ. تانیزاکی اغلب با عنوان «تانیزاکی بزرگ» شناخته می شود. اما به علت اینکه شکل نوشتاری این نام در ژاپنی دو خوانش دارد، تلفظ صحیح آن محل بحث بوده است. به گفته میشیما یوکیو و مارویا سای ایچی، تلفظ درست این نام «اُوتانیزاکی» است. دلیلی که برای این تلفظ می آورند به سنت های تئاتر کابوکی بازمی گردد، جایی که بازیگر مشهور کابوکی، ناکامورا اوتائمون پنجم «اُوناریکوما» خوانده می شد. میشیما می گوید: «البته که این عنوان به صورت «اُوناریکوما»تلفظ می شود. اگر کسی او را «دای ناریکوما» صدا بزند، کاملاً نقش های یائه گاکی هیمه و ماسائوکا را خراب خواهد کرد». مارویا همچنین تو
ضیح می دهد که تانیزاکی به دلیل سبک ادبی باشکوه و زندگی مجللش با عنوان «اُوتانیزاکی» مورد احترام قرار گرفت. اما این تنها دلیل نبود. استفاده از این عنوان همچنین به منظور تمایز او از برادر کوچکترش، سِی جی تانیزاکی بود. سی جی استاد ادبیات انگلیسی در دانشگاه واسدا بود و خود او نیز رمان می نوشت. کوتانی آتسوشی از سوی دیگر معتقد است که اگرچه از نام لقب تانیزاکی بزرگ برای متمایز کردن او از برادر کوچکترش سی جی استفاده شده است، اما این نام مانند الکساندر دومای بزرگ و کوچک است که در ژاپنی آنها را دای دوما و شودوما می خوانند. همچنین ادعا می کند در مجله ای از دوره شووا تلفظ «دای تانیزاکی» برای این نام درج شده بود. ارتباط با زنان. در سال ۱۹۱۵، تانیزاکی جون ایچیرو با ایشی کاوا چی یو ازدواج کرد. با این حال، حدود سال ۱۹۲۱ بود که تانیزاکی به خواهر چی یو، سِی کو (که بعدها با نام هنری هایاما میچیکو شناخته شد و الهام بخش شخصیت زن رمان عشق یک ابله بود) دل بسته شد. این دلبستگی موجب تیرگی روابط میان او و چی یو شد. یکی از دوستان نزدیک تانیزاکی، ساتو هاروئو، برای چی یو دلسوزی می کرد و بعد هم خود به او علاقه مند شد. این ماجرا منجر به یک
مثلث عشقی شد که بعدها با عنوان «جریان اوداوارا» در ژاپن شناخته شد. طی این ماجرا، تانیزاکی تصمیم داشت همسرش چی یو را به ساتو واگذار کند، اما بعداً از این تصمیم منصرف شد که مدتی موجب تیرگی روابط آن دو گشت. این حادثه الهام بخش شعر مشهور ساتو، «ترانهٔ ساردین» بود که احساسات او نسبت به چی یو را بازتاب می دهد. در همین دوره، ساتو اثر «این سه چیز» و تانیزاکی اثر «میان آدم و خدا» را نگاشتند. سرانجام در سال ۱۹۲۶، ساتو و تانیزاکی با یکدیگر آشتی کردند. در سال ۱۹۳۰، چی یو رسماً از تانیزاکی جدا شد و با ساتو ازدواج کرد. در آن زمان، سه نفر بیانیه ای مشترک منتشر کردند که در آن متن زیر آمده بود: این بیانیه که به «ماجرای تعویض همسر» معروف شد، توجه زیادی را در محافل عمومی به خود جلب کرد. در سال ۱۹۳۱، تانیزاکی با فوروکاوا سوئه کو ازدواج کرد، اما این ازدواج در ۱۹۳۴ به طلاق انجامید. در ژانویهٔ سال بعد، تانیزاکی با موریتا ماتسُوکو که مدتی همسایه اش بود، ازدواج کرد. زمانی که ماتسُوکو باردار شد، تانیزاکی که می خواست فضای هنری حاکم بر زندگی اش را حفظ کند، تلاش کرد او را به سقط جنین وادار کند. این موضوع با انتشار کتاب «قصه های شبانه یو
کیگوآن» توسط تانیزاکی که به این ماجرا اشاره کرده بود، شهرت یافت و موجب انتقادهای بسیاری به وی شد. با این حال، بر اساس کتاب «روزگار کهن» که در دوران جنگ نوشت، دلیل واقعی این سقط جنین توصیهٔ پزشکی سه پزشک به دلیل خطرات سلامتی بود و در غیر این صورت، متقاعد کردن خواهران ماتسُوکو و پزشکان حاضر امری دشوار می بود. موزه ادبی یادبود تانیزاکی جون ایچیرو. موزه یادبود تانیزاکی جون ایچیرو در شهر آشیای استان هیوگو، مرکزی فرهنگی و ادبی است که به نگهداری و نمایش آثار و اسناد مرتبط با تانیزاکی اختصاص یافته. این موزه با هدف حفظ و انتشار میراث ادبی و تجلیل از دستاوردهای این نویسنده بزرگ ادبیات ژاپن در سال ۱۹۸۸ گشایش یافت. بخش اصلی موزه عمارتی است که به سبک سوکی یا (محل برگزاری مراسم چای ژاپنی، سادو) و آن گونه که تانیزاکی می پسندید طراحی شده است. این موزه همچنین میز، سنگ جوهر، قلم، آثار هنری و اقلام مختلف مربوط به تانیزاکی را نگهداری کرده و به نمایش می گذارد. در سالن داخلی موزه، رویدادهای مرتبط با ادبیات تانیزاکی مانند نشست های خوانش آثار ادبی، کلاس های ادبیات، سخنرانی ها و کنسرت ها برگزار می شود. سنگ عظیم ۱۵ تنی که در کنار ورود
ی قرار دارد، در اصل یکی از سنگ های باغ خانه قدیمی تانیزاکی در کوبه بوده است. این سنگ در جریان سیلاب بزرگ هانشین به داخل خانه رانده شده بود که بعدها در باغ خانه جا خوش کرد. اشارات. شخصیتی به همین نام، در مانگا و انیمه ژاپنی «سگ های ولگرد بونگو» هست که از تانیزاکی جون ایچیرو و آثار او الهام گرفته است.
انگیس ۲ ()، اشاره به بخشی از مجموعه (باستان شناسی) دارد، که در سال ۱۸۲۹ توسط پزشک و طبیعت شناس هلندی فیلیپ چارلز شمرلینگ در پایین غارهای شمرلینگ کشف شد. قطعات سازنده انگیس ۲ یک فرق سر (جمجمه) تا حدی حفظ شده و قطعات مرتبط با فک بالا و پایین، یک فک بالا و یک دندان پیش دندان بالایی هستند. کودک دو تا سه ساله نئاندرتال. غارهای شمرلینگ درست در شمال بلژیک شهرداری آنژی قرار دارند، نام این گروه از آنجا گرفته شده است.
ماسیمو پیری (؛ – ) کارگردان فیلم، فیلم نامه نویس و بازیگر اهل ایتالیا بود. وی مدتی دستیار کارگردان لوچانو امر و فولکو کوئیلیچی بود. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است می توان به "داستان های غیراخلاقی از باکره های شهوانی" و "برادر تاتسیو، اهل ولتری" اشاره کرد.
جبل الطارق ۱ ()، نامی است که به یک جمجمه نئاندرتال، همچنین به عنوان «جمجمه جبل الطارق» شناخته می شود، که در معدن فوربس در جبل الطارق کشف شد. جمجمه توسط دبیر آن، ستوان ادموند هنری رنه فلینت، در ۳ مارس ۱۸۴۸ به انجمن علمی جبل الطارق ارائه شد. این کشف قبل از یافتن نمونه نوع نئاندرتال است.
معدن فوربس ()، در جبهه شمالی صخره جبل الطارق در داخل طبیعت صخره بالا در سرزمین های فرادریایی بریتانیا از جبل الطارق واقع شده است. این منطقه در قرن نوزدهم برای تأمین سنگ برای تقویت تأسیسات نظامی قلعه استخراج شد. در حین استخراج، یک غار حلال پوشی شده پیدا شد. دومین کشف نئاندرتال در این غار زمانی انجام شد که ادموند فلینت جمجمه یک زن بالغ نئاندرتال را در سال ۱۸۴۸ پیدا کرد.
مارگارت رُزه کایل (؛ زادهٔ ۷ ژوئیه ۱۹۴۵) بازیگر آلمانی تبار اهل ایتالیا است.
اوئه کنزابورو (به ژاپنی: &lt;bdi&gt;大江 健三郎&lt;/bdi&gt;) (زاده ۳۱ ژانویه ۱۹۳۵ - درگذشتهٔ ۳ مارس ۲۰۲۳)نویسنده ژاپنی و برنده جایزه نوبل ادبیات در سال ۱۹۹۴ بودکه از دوره شُووا تا اواخر دوره هِیسه ای فعالیت می کرد. اوئه یکی از مطرح ترین نویسندگان معاصر ژاپنی است که توانست جایزه ادبی نوبل را در سن ۵۹ سالگی از آنِ خود کند. اوئه به شدت در آثارش تحت تأثیر ادبیات و نظریه های ادبی کشورهای فرانسه و آمریکا قرار گرفته و موضوعات سیاسی، اجتماعی و فلسفی زیادی نیز در آثارش منعکس شده است. تصویرسازی های قوی این نویسنده از جهان و عناصر آن، نکته بارز آثار اوئه است؛ جهانی که در آن زندگی و افسانه با هم درمی آمیزند و تصویری نگران کننده از شرایط اسفبار زندگی انسان ها در عصر حاضر ارائه می دهند. وی بعد از اینکه برندهٔ جایزه ادبی نوبل شد، گفت:«من دربارهٔ منزلت بشریت می نویسم.» = زندگی = تولد و خانواده. کِنزابورو اوئه در ۳۱ ژانویه ۱۹۳۵ در دهکده اوسه که در حال حاضر در یوچیکو، اهیمه قرار دارد، به دنیا آمد. اوئه در خانواده ای متشکل از نه نفر متولد شد که شامل والدین، دو برادر بزرگتر، دو خواهر بزرگ تر، یک برادر کوچک و یک خواهر کوچک بود. او سوم
ین فرزند از هفت فرزند خانواده بود. دهکده اوسه یک روستای دره ای محاصره شده توسط جنگل بود که بعدها به عنوان محل الهام بخش برای زمینه های آثار ادبی اوئه مورد استفاده قرار گرفت. تحصیلات اولیه. در سال ۱۹۴۱، اوئه وارد مدرسه ابتدایی اوسه شد. همان سال، جنگ اقیانوس آرام آغاز شد و تحصیلات ابتدایی اوئه تا تابستان سال پنجم ادامه یافت. در سال ۱۹۴۴، پدر اوئه در سن ۵۰ سالگی به دلیل ایست قلبی ناگهان درگذشت. تحصیلات متوسطه و دبیرستان. در سال ۱۹۴۷، اوئه به مدرسه راهنمایی اوسه وارد شد. در سال ۱۹۵۰، اوئه وارد دبیرستان شد. دوران دبیرستان اوئه با مطالعه آثار نویسندگان برجسته ای همچون جون ایشیکاوا، هیدئو کوبایاشی، کازئو واتانابه و کیوآکی هانادا همراه بود. در دبیرستان ماتسویاما هیگاشی، اوئه به گروه ادبی ملحق شد و ویراستار نشریه ای به نام «شوجو» شد. اوئه در این مجله اشعار و نقدهای خود را منتشر می کرد. همچنین، در این دوره با ایتامی جوزو، همکلاسی اش، دوستی صمیمی شدند. ورود به دانشگاه و شروع فعالیت های نویسندگی. در سال ۱۹۵۳، اوئه به توکیو نقل مکان کرد و به عنوان یک دانشجوی کنکور در مدرسه پیش دانش گاهی حضور یافت. سپس در سال ۱۹۵۴، وارد دا
نشکده علوم انسانی دانشگاه توکیو شد و در رشته ادبیات فرانسه تحصیل کرد. در این دوران، اوئه به نوشتن نمایشنامه ها و داستان های کوتاه پرداخت. در سال ۱۹۵۵، رمان کوتاه «انسان های مهربان» جایزه افتخاری در مسابقه داستان کوتاه ملی دانشجویان سومین دوره مجله «بونگِی» دریافت کرد. در همان سال، رمان «کوه آتش فشان» جایزه دوم در مسابقه ادبیات «ایچو نامیکی» را کسب کرد و در نشریه داخلی دانشکده منتشر شد و این اولین بار بود که آثار او به صورت چاپی منتشر شدند. در این دوران، اوئه با خواندن آثار نویسندگان بین المللی همچون بلیز پاسکال، آلبر کامو، ژان-پل سارتر، نورمن میلر، ویلیام فاکنر و کوبو آبه تأثیر زیادی گرفت. تحصیلات تکمیلی و فعالیت های ادبی. در سال ۱۹۵۶، اوئه به دانشکده ادبیات، رشته ادبیات فرانسه، منتقل شد و مستقیماً تحت تعلیم واتانابه کازوئو، نویسنده ای که از دوران دبیرستان آثارش را مطالعه می کرد و به آن علاقه مند بود، قرار گرفت. در همان سال، رمان «پس از سوزاندن» جایزه افتخاری در مسابقه داستان کوتاه ملی دانشجویان دوره پنجم مجله «بونگِی» را دریافت کرد. همچنین، نمایش کوتاهی به نام «صدای حیوانات» که ایده اولیه نمایشنامه «کار عجیب
» بود، در مسابقه نمایشنامه نویسی تئاتر دانشجویان دانشگاه توکیو انتخاب شد. وفات. در تاریخ ۳ مارس ۲۰۲۳، کِنزابورو اوئه به دلیل پیری و مشکلات مربوط به آن درگذشت. او در زمان مرگ به سن ۸۸ سالگی رسیده بود. = سبک = مضامین و موضوعات آثار. آثار اوئه اغلب به مسائل اجتماعی و سیاسی مانند سلاح های هسته ای و نظام امپراتوری می پرداختند. او همچنین به موضوعاتی مانند همزیستی با پسرش که دارای ناتوانی ذهنی بود (پسرش، هیکاری، یک آهنگساز بود) و تاریخ و افسانه های دهکده ای در جنگل های چهار جزیره ژاپن می پرداخت. این مضامین به همراه سبک منحصر به فرد اوئه، دنیای ادبی پیچیده ای را شکل دادند. فعالیت های ادبی و جوایز. اوئه به عنوان پیشوای ادبیات نوین، با تخیل غنی و سبک منحصر به فرد خود، مجموعه ای از آثار عمیق و مرتبط با معاصر را به چاپ رساند. در سال ۱۹۶۷، با انتشار رمانی که به عنوان اثر برجسته او شناخته می شود تحت عنوان «فوتبال در سال اول» جایزه تانزاکی جونیچیرو را در سن پایین کسب کرد. در سال ۱۹۷۳ با رمان «سیل به روح من می رسد» جایزه بونگی نوما را و در سال ۱۹۸۲ با کتاب «زنانی که به درخت باران گوش می دهند» جایزه ادبی یومیوری را دریافت کرد
. او در سال ۱۹۹۴ به عنوان دومین نویسنده ژاپنی که جایزه نوبل ادبیات را به دست آورد، وارد تاریخ شد. داستان های کوتاه. انتشار مجموعه داستان های کوتاه برجسته و کسب جوایز. در سال ۱۹۸۲، کِنزابورو اوئه مجموعه ای از داستان های کوتاه مرتبط به نام «زنانی که به درخت باران گوش می دهند» را منتشر کرد. در سال ۱۹۸۲، این اثر با کسب جایزه یومیوری به رسمیت شناخته شد. «ای انسان جدید، بیدار شو» و پرداختن به مسائل روحانی. در سال ۱۹۸۳، مجموعه داستان های کوتاه مرتبط «ای انسان جدید، بیدار شو» منتشر شد که با استفاده از الهام از اشعار پیشگویی کننده ویلیام بلیک و مطالعات مرتبط با آن، زندگی روزمره خانواده ای متمرکز بر پسر بزرگ او، هیکاری، که دارای ناتوانی ذهنی است، را به سبک خودزندگی نامه ای ترسیم می کند. در این مجموعه، منقد و محقق ویلیام بلیک، کَتلین رین، به عنوان راهنمای اصلی وارد داستان می شود و اوئه را با نئوپلاتونیسم آشنا می سازد. این آشنایی موجب شد تا اوئه به بررسی مسائل عرفانی همچون «مسئله روح» و «بازسازی» بپردازد که از تم های اصلی دوره میانی ادبیات اوئه بودند. در همان سال، او به عنوان پژوهشگر مشترک در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی حضو
ر داشت. همکاری های ادبی و تأسیس مجله «هرمس». در سال ۱۹۸۴، اوئه به همراه نویسندگان و ادیبانی همچون آراتا ایسوزاکی، ماکوتو اواوکا، تورو تاکه میتسو، یوجیرو ناکامورا و ماسائو یاماگوچی، فصل نامه «هرمس» را منتشر کردند. داستان هایی مانند «M/T و داستان های عجیب جنگل»، «لشکر کیلپ»، «برج شفا دهنده» و «سیاره برج شفا دهنده» در این مجله منتشر شدند. این مجله در دوران اوج «رونق دانش» در صنعت نشر، به مرکزی برای روشن فکران برجسته در دهه ۱۹۸۰ تبدیل شد. همچنین در همان سال، اوئه در همایش انجمن جهانی قلم که در توکیو برگزار شد، شرکت کرد و سخنرانی ای با عنوان «ادبیات در شرایط هسته ای ─ چرا ما می نویسیم؟» ارائه داد و با نویسندگانی چون کرت وانه گت، آلن راب-گری و ویلیام استیرن گفتگو کرد. دریافت جایزه نوبل ادبیات. در سال ۱۹۹۴، در حین سریال سازی «درخت سبز شعله ور»، اوئه به خاطر تخیل شاعرانه ای که واقعیت و اسطوره را به طور هماهنگ ترکیب می کرده و وضعیت دشوار انسان های معاصر را به تصویر می کشید، جایزه نوبل ادبیات را دریافت کرد. کاواباتا یاسوناری در سال ۱۹۵۴ برای اولین این جایزه را دریافت کرده بود و اوئه دومین ژاپنی بود که این جایزه را کسب
کرد. سخنرانی نوبل اوئه در ۷ دسامبر ۱۹۹۴ با عنوان "ژاپن مبهم و من" (曖昧な日本の私) آغاز شد و شامل توضیحاتی دربارهٔ دوران کودکی اش بود. او بیان کرد که چگونه مجذوب کتاب های "ماجراهای هاکلبری فین" و "ماجراهای شگفت انگیز نیلز" شده بود و از آنها برای فرار ذهنی از وحشت جنگ جهانی دوم استفاده می کرد. او توضیح داد که چگونه توانسته بود با استفاده از نوشتن به عنوان راهی برای گریز از سختی های زندگی، بر مشکلاتش غلبه کند و آن رنج ها را در قالب رمان به تصویر بکشد. همچنین اشاره کرد که پسرش، هیکاری، به شکلی مشابه از موسیقی برای بیان «صدای یک روح گریان و تاریک» استفاده می کند. اوئه بخش زیادی از سخنرانی خود را به دیدگاهش دربارهٔ سخنرانی یاسوناری کاواباتا هنگام دریافت جایزه اختصاص داد. او گفت که ابهام عنوان سخنرانی کاواباتا، "ژاپنِ زیبا و من – دیباچه ای بر آن"(美しい日本の私―その序説) و بحث های او دربارهٔ اشعار سروده شده توسط راهبان ذن در قرون وسطی، الهام بخش انتخاب عنوان سخنرانی خودش بوده است. اوئه عنوان سخنرانی خودش را در پاسخ به این عنوان انتخاب کرده و به جای 美しい (زیبا) از 曖昧 (مبهم) استفاده کرده تا تفاوت دیدگاهش را نسبت به کاواباتا نشان دهد. ب
ا این حال، اوئه اظهار داشت که به جای احساس همدلی معنوی با هم وطنش کاواباتا، ارتباط بیشتری با ویلیام باتلر ییتس، شاعر ایرلندی، احساس می کند. او بیان کرد که اشعار ییتس تأثیر عمیقی بر نوشته ها و زندگی اش داشته و حتی الهام بخش سه گانهٔ او "درخت شعله ور سبز" بوده است و عنوان این اثر نیز از اشعار ییتس گرفته شده است. اوئه گفت: "«ییتس نویسنده ای است که دوست دارم در مسیر او گام بردارم.»" او همچنین اشاره کرد که بر اساس تجربه اش از ژاپن، نمی تواند مانند کاواباتا جملهٔ "ژاپنِ زیبایِ منِ" را تکرار کند. علاوه بر این، اوئه دربارهٔ احیای احساسات نظامی گرایانه در ژاپن و ضرورت رد این گرایش ها صحبت کرد و بیان داشت که آرزو دارد در فرایند درمان و آشتی بشریت نقش مفیدی ایفا کند. =آثار پس از دوران اوج= پایان «درخت سبز شعله ور» و تغییر مسیر. در سال ۱۹۹۵، رمان بلند «درخت سبز شعله ور» که اوئه آن را آخرین رمان خود می دانست، به اتمام رسید. او اعلام کرد که نوشتن رمان را متوقف کرده و به مطالعات فلسفی دربارهٔ اسپینوزا می پردازد. با این حال، در سال ۱۹۹۶ با مرگ ناگهانی دوست نزدیکش، تورو تاکه میتسو، او تصمیم خود را تغییر داد و در مراسم تشییع ج
نازه اش اعلام کرد که به نوشتن آثار جدید بازخواهد گشت. در سال ۱۹۹۹ رمان «پشتک» را منتشر کرد که در آن به بازسازی یک فرقه مذهبی جدید توسط رهبران آن که یکی بار «ترک دیانت» کرده اند برای جلوگیری از تروریسمی که توسط پیروانشان برنامه ریزی شده بود، پرداخته شده است. از آن پس، فعالیت های خلاقانه اوئه به «آثار پس از دوران اوج» شناخته شدند. انتشار «بچه جابه جا» و آثار پس از آن. در سال ۲۰۰۰، پس از خودکشی برادر خانمش جوزو ایتامی، اوئه مجموعه ای به نام «تغییر» را منتشر کرد که به عنوان یک گرامی داشت ادبی آثار ایتامی و تبدیل مرگ او به امیدی نو، نقش داشت. سپس در سال های ۲۰۰۲ و ۲۰۰۵، مجموعه های داستانی «پسری با چهره غمگین» و «خداحافظ، کتاب من!» را منتشر کرد. انتشار آثار منتخب و دوره پایانی. در سال ۲۰۱۴، اوئه مجموعه ای از داستان های کوتاه منتخب خود به نام «رمان های منتخب اوئه کِنزابورو» را منتشر کرد. این مجموعه شامل تنها برخی از آثار انتخابی او و نسخه های اصلاح شده آن ها بود که برخی از آثار اولیه منتشر نشده او مانند «عصر ما»، «به آرامی در شب قدم بزنید»، «افتخار یک جوان»، «مرگ یک جوان سیاسی» و «ماجراجویی های زندگی روزمره» در آن گ
نجانده نشده اند. در سال ۲۰۱۶، نشر فرانسوی گالیمار یک مجموعه برگزیده بیش از ۱۳۰۰ صفحه از آثار اوئه را منتشر کرد. در سال ۲۰۱۸، مجموعه ای به نام «تمامی رمان های کِنزابورو اوئه» ۱۵ جلد به علاوه «هفده» منتشر کرد که باز هم شامل دو رمان «به آرامی در شب قدم بزنید» و «افتخار یک جوان» نبود و بنابراین یک مجموعه کامل محسوب نمی شود. =موضوعات ادبی= همزیستی، دوره هسته ای و دعا. یکی از نقاط عطف بزرگ در مسیر ادبی کِنزابورو اوئه، تولد پسر اولش، هیکاری، در ژوئن ۱۹۶۳ بود. این رویداد، برای اوئه فرصتی بود تا به موضوع «روزمرگی» بازگردد، موضوعی که در آثار اولیه اش به طور منفی به تصویر کشیده شده بود. رمان «تجربه شخصی» که در سال ۱۹۶۴ منتشر شد، نشان دهنده تغییر در تمرکز اوئه از تصاویر منفی به موضوعات زندگی روزمره و همزیستی با فرزند دارای ناتوانی جسمی بود. شخصیت اصلی این رمان، مانند شخصیت های پیشین اوئه، دارای تمایلات فرار از واقعیت است و آرزو دارد به آفریقا مهاجرت کند. او در مواجهه با تصمیم گیری دشوار دربارهٔ نجات یا رها کردن نوزادی با ناتوانی مغزی، در نهایت از تخیلات مهاجرت به آفریقا دست می کشد و تصمیم می گیرد تا همراه این کودک باشد و
با او زندگی کند. انتقال تمرکز به مسائل جهانی و هسته ای. تغییر موضوعی اوئه از نقد وضعیت سیاسی و نظامی ژاپن تحت تأثیر پیمان امنیتی بین ایالات متحده و ژاپن به مسائل گسترده تری همچون «هیروشیما» و موضوعات هسته ای منجر شد. اوئه با انتشار «نوت هیروشیما» در سال ۱۹۶۵، که نتیجه تحقیقات متعددی از بازماندگان بمب اتمی و پزشکان بیمارستان های هیروشیما بود، به موضوعات هسته ای پرداخت. مقدمه این کتاب با ابراز احساسات شخصی اوئه دربارهٔ تجربیاتش و تأثیرات آن بر دیدگاهش نسبت به جهان نوشته شده است. اوئه با ترکیب مسائل شخصی مانند همزیستی با فرزند دارای ناتوانی ذهنی با تهدیدات جهانی هسته ای، نشان داد که چگونه این دو موضوع در زندگی او به طور هم پوشانی و متصل به هم قرار دارند. تضاد مفهومی انسان سیاسی و انسان جنسی. از توسعه موضوع وضعیت محبوسیت، اوئه دو مفهوم اصلی «انسان سیاسی» و «انسان جنسی» را معرفی کرد. این دو مفهوم به صورت دوگانگی و تضاد در معرفی شخصیت ها و موضوعات داستان های اوئه مطرح می شوند: انسان سیاسی: فردی که با دیگران به شکلی سخت و سرد در تضاد و مقاومت می کند، یا دیگران را مجبور به کنار گذاشتن هویت خود می کند. انسان جنسی: فر
دی که با هیچ کسی در تضاد و مقاومت نمی کند و حتی دیگران برای او اصلاً وجود ندارند. او خود برای هیچ موجود دیگری نمی تواند دیگر باشد. در آثار اوئه مانند «عصر ما» در سال ۱۹۵۹، «جوانی دیررس» در سال ۱۹۶۲ و «فریاد» در سال ۱۹۶۳، شخصیت های اصلی که تحت نظام امنیتی ژاپن و وابستگی سیاسی به آمریکا زندگی می کنند، با وجود ثبات اقتصادی و رونق اجتماعی پس از جنگ، از زندگی روزمره غرق شده اند و خود را درون زده ای از زندگی اجتماعی حس می کنند. این افراد با وجود اینکه نمی توانند از جامعه فرار کنند، از خود و محیط خود بیزار شده و به سمت دیوانگی و خشونت کشیده می شوند. آن ها آرزوی جنگ یا فرار به کشورهای خارجی را دارند، اما این آرزوها برآورده نمی شوند و نهایتاً در قالب پذیرش شکست و ویرانی به پایان می رسند. همزیستی با فرزند دارای ناتوانی و موضوعات هسته ای. اوئه با ترکیب مسائل شخصی همزیستی با فرزند دارای ناتوانی ذهنی و تهدیدات جهانی هسته ای، نشان داد که چگونه این دو موضوع از نگاه خودش مرتبط و متصل به هم هستند. در رمان «تجربه شخصی»، آزمایش اتمی جنوب سوچی در سال ۱۹۶۱ به عنوان بخشی از پرسونای شخصیت داستانش به تصویر کشیده شده است. این شخصیت د
ر مواجهه با دلیلی شخصی برای نجات فرزندش، از مشکلات جهانی هسته ای بی تفاوت می شود، که اهمیت مسائل هسته ای را در مقایسه با مشکلات شخصی اوئه برجسته می کند. مواجهه با بحران های هسته ای و دعا. در رمان «سیل به روح من می رسد»، شخصیت اصلی که به همراه فرزند دارای ناتوانی ذهنی خود در پناهگاه هسته ای می ماند، با مسائل هسته ای و موضوع دعا مواجه می شود. دعا در آثار اوئه، نوعی دعا بدون هدف مشخص و بدون وجود یک خدای خاص است که به معنای «ظهور استحکام ناپذیر وجود انسانی» (مفهومی از میرچا الیاده) است. اوئه در این زمینه تجربیات شخصی خود را وارد آثار می کند، مانند تجربه تمرکز در کنار پسرش که در نهایت به نوعی تجربه الهام بخش برای نوشتن آثارش تبدیل می شود. ادامه تعاملات فلسفی و ادبی. در سال ۱۹۸۳، در اثر «ای انسان جدید، بیدار شو»، اوئه تلاش کرد تا به جای فرار از جامعه، نحوه زندگی درون آن را با استفاده از اشعار ویلیام بلیک و مطالعات مرتبط بررسی کند. این اثر نشان دهندهٔ تأثیر مستقیم مطالعات اوئه از فلسفه نئوپلاتونیسم و آثار ویلیام بلیک بر دیدگاه و سبک نوشتاری او بوده است. اوئه با استفاده از اشعار بلیک، به بررسی مسائل عرفانی مانند «مسئ