Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
. او در کالج وسلیان تگزاس (کنونی دانشگاه وسلیان تگزاس) (۱۹۵۵-۱۹۵۹) و دانشکده الهیات پرکینز در دانشگاه متدیست جنوبی (۱۹۵۹-۱۹۶۲) تحصیل کرد. او یک سال (۱۹۶۲-۱۹۶۳) را به تحصیل در گوتینگن، دانشگاه آکسفورد و اورشلیم گذراند. بین سپتامبر ۱۹۶۳ و می ۱۹۶۶، سندرز در مدرسه علمیه الهیات یونیون در نیویورک سیتی برای اخذ مدرک دکترای الهیات خود تحصیل کرد. پایان نامه او با عنوان "گرایش های سنت هم نوا" (که در سال ۱۹۶۹ توسط انتشارات دانشگاه کمبریج منتشر شد؛ و در سال ۲۰۰۰ توسط ویپف اند استاک تجدید چاپ شد) از نقد صورت برای بررسی اینکه آیا سنت انجیل به روش های ثابتی تغییر کرده است یا خیر، استفاده کرد. استاد راهنمای این پایان نامه دبلیو. دی. دیویس بود. سندرز از سال ۱۹۶۶ تا ۱۹۸۴ در دانشگاه مک مستر (همیلتون، آنتاریو) تدریس کرد. در سال ۱۹۶۸ او بورسیه ای از شورای کانادا دریافت کرد و یک سال را در اسرائیل به مطالعه یهودیت ربانی گذراند. در سال ۱۹۸۴، او به عنوان استاد دین ایرلند در تفسیر کتاب مقدس در دانشگاه آکسفورد و عضو کالج کوئین مشغول به کار شد؛ این سمت ها را تا زمان انتقال به دانشگاه دوک در سال ۱۹۹۰ حفظ کرد. او همچنین به عنوان استاد و م
درس مدعو در کالج ترینیتی، دوبلین و دانشگاه کمبریج فعالیت داشت. سندرز در ۲۱ نوامبر ۲۰۲۲ در سن ۸۵ سالگی درگذشت.
پل نیجو ، این پل بر روی رود کامو، که از شهر کیوتو، استان کیوتو، عبور می کند، ساخته شده است. پل فعلی در سال ۱۹۴۳ تکمیل شد (دوره شووا ۱۸). تاریخچه. منطقه اطراف مکان فعلی زمانی بدون پل بود و «نیجوگاوارا» نامیده می شد، میدانی که در آن نبردها انجام می شد و اطلاعیه ها (نقاشی های نیجوگاوارا) نصب می شدند. در سال ۱۶۵۴، نیجوگاوارا (پل نیجو) در «قلعه جدید هیانجو شرقی، غربی، جنوبی، شمالی و جنوبی، خارج از شهر، نقشه کیوتو» ثبت شد. بعدها، پل نیجو اوهاشی نیز در «هاناکا ایچیرانزو» (نقشه منطقه گل کیوتو) در سال ۱۸۰۸ ثبت شد.[۴] در سال ۱۸۹۵ (۲۸ میجی)، نمایشگاه ملی صنعتی در پارک اوکازاکی برگزار شد و یک تراموا ساخته شد که ایستگاه کیوتو و محل برگزاری را از طریق کیاماچی-دوری و نیجو اوهاشی به هم متصل می کرد. در سال ۱۹۱۳ (تایشو ۲)، پل قدیمی نیجو اوهاشی ساخته شد. طراحی توسط تاکدا گویچی، فارغ التحصیل رشته معماری (دپارتمان معماری) دانشکده مهندسی دانشگاه امپریال توکیو، که به عنوان «پدر معماری کانسای» نیز شناخته می شود، انجام شد. «سیل بزرگ کیوتو» از اواخر شب ۲۸ تا ۲۹ ژوئن ۱۹۳۵ (شووا ۱۰) رخ داد. در این مدت، پل قبلی در یک دوره پنج ساعته بین س
اعت ۳:۴۰ بامداد تا ۸:۳۰ صبح روز ۲۹ شسته شد [۵]. در پاسخ به این سیل، شهر کیوتو برنامه هایی را برای دائمی کردن پل در نظر گرفت و پل فعلی در سال ۱۹۴۳ به عنوان یک پل دائمی تکمیل شد (Showa 18). در سال ۲۰۱۵ (هیسه ای ۲۷)، با هدف جایگزینی پل قدیمی، بخش ارتقاء سلامت پل از بخش مدیریت مهندسی عمران دفتر ساخت و ساز شهر کیوتو، مسئول راه اندازی کمیته بررسی طراحی نیجو اوهاشی شد.
باشگاه فوتبال ایرونی طبریه یک باشگاه فوتبال در شهر طبریه اسرائیل است. این باشگاه در لیگ برتر فوتبال اسرائیل بازی می کند. این باشگاه در سال ۲۰۰۶ تأسیس شده است.
قانون ۳٫۵٪ مفهومی در علوم سیاسی است که بیان می کند هرگاه ۳٫۵ درصد از جمعیت یک کشور به طور "مسالمت آمیز" علیه حکومت اعتراض کنند، آن حکومت به احتمال زیاد سقوط خواهد کرد. این قاعده توسط اریکا چنوت در سال ۲۰۱۳ میلادی فرموله شد و ریشه در ایده های مارک لیچباخ - دانشمند علوم سیاسی - دارد که نخستین بار در سال ۱۹۹۵ در کتاب "معمای شورشی: اقتصاد، شناخت و جامعه" منتشر شده بود. فرمولاسیون. چنوت و ماریا استفن در مطالعهٔ خود، نرخ موفقیت جنبش های مقاومت مدنی از سال ۱۹۰۰ تا ۲۰۰۶ میلادی را بررسی کردند. تمرکز این پژوهش بر تلاش های "خشونت بار" و "بی خشونت" جهت تغییر رژیم در آن بازهٔ زمانی بود. برای اینکه یک جنبش به عنوان جنبشی موفق طبقه بندی شود، باید ظرف یک سال از اوج مشارکت مردمی به اهداف خود دست یابد و معیارهای سختگیرانه ای را برای عدم خشونت برآورده کند. با مقایسهٔ آمار ۳۲۳ کمپین خشونت بار و بی خشونت، استفن و چنوت نشان دادند که تنها ۲۶٪ از قیام های خشونت آمیز در مقابل ۵۳٪ از کمپین های بی خشونت به موفقیت رسیده اند. همچنین از میان ۲۵ جنبش بزرگ مورد مطالعه، ۲۰ مورد بی خشونت بودند و جنبش های بی خشونت به طور میانگین چهار برابر بیش
تر از جنبش های خشونت بار مشارکت کننده جذب کرده اند. یافتهٔ دیگر این بود که جنبش های بی خشونت در مقایسه با جنبش های خشونت آمیز، زمینه ساز شکل گیری حکومت های دموکراتیک تر بوده اند. چنوت با الهام از یافته های مارک لیچباخ در کتاب "معمای شورشی: اقتصاد، شناخت و جامعه" (۱۹۹۵)، قاعده ای دربارهٔ سطح مشارکت لازم برای موفقیت جنبش ها تدوین کرد و آن را «قانون ۳٫۵ درصد» نامید. لیچباخ پیش تر ادعا کرده بود که ۵٪ جمعیت برای سرنگونی یک دولت کافی است، و معتقد بود هیچ جنبش مخالفی به دلیل معضل مفت سواری نمی تواند از این آستانه فراتر رود. چنوت در سال ۲۰۱۳ با استفاده از پایگاه دادهٔ NAVCO 1.1 (جنبش های خشونت پرهیز و خشونت بار و پیامدها)، نظریهٔ لیچباخ را بازبینی کرد. چنوت دریافت که تقریباً تمام جنبش هایی که با مشارکت فعالِ حداقل ۳٫۵٪ جمعیت همراه بودند، موفق شدند. همهٔ این جنبش های موفق، بدون خشونت بودند. جنبش های بی خشونت به دلیل نیاز کمتر به توان جسمانی یا سلاح، مشارکت گسترده تری جذب می کنند و همین گستردگی، احتمال موفقیت سیاسی را افزایش می دهد. همچنین چنوت هشدار می دهد که این قانون را باید یک قاعده سرانگشتی در نظر گرفت، نه یک قانو
ن مطلق و ماهیت آن توصیفی است نه تجویزی. عوامل دیگری چون تکانهٔ جنبش، سازماندهی و رهبری استراتژیک نیز تعیین کننده اند. بر پایهٔ جدیدترین پژوهش ها، چنوت متوجه شده است که اثربخشی هر دو شکل مقاومت (چه "مسالمت آمیز" و چه "مسلحانه") از سال ۲۰۱۰ به بعد کاهش یافته است. وی این پدیده را نتیجهٔ سه عامل می داند: ۱. رژیم های اقتدارگرا از تجربیات تاریخی آموخته اند. ۲. این رژیم ها با یکدیگر هماهنگ عمل می کنند و ۳. ارتش و پلیس را برای جلوگیری از خروج/فرار نیروها از صفوفشان آموزش داده اند. چنوت به جنبش های مقاومت مدنی توصیه کرده است که این تحولات را پیش بینی کنند و تاکتیک های خود را متناسب با آن به روزرسانی نمایند. در میان جنبش های موفق منطبق با قانون ۳٫۵ درصد که چنوت به آن ها استناد کرده است، می توان به انقلاب سدر، برخی از اعتراضات مصر در سال های ۲۰۱۲–۲۰۱۳، سقوط کمونیسم در آلبانی، اعتراضات سودان در سال های ۲۰۱۹–۲۰۲۲، انقلاب مخملی و انقلاب گل رز اشاره کرد. ارزیابی ها. ران پانیوکو با وجود تأیید پژوهش های پشتیبان این قانون، هشدار می دهد که تظاهرات گسترده ممکن است موضع اصلاح طلبان نخبه را در برابر تندروها در رژیم های اقتدارگرا ت
قویت کند و این اثر جنبش ها فراتر از «کاهش حمایت از حاکمان» است. در مقابل، کایل آر. متیوز استدلال می کند که جنبش شورش علیه انقراض از این پژوهش سوءبرداشت کرده است، چرا که داده های چنوت و استفن مربوط به تغییرات سیستمیک حکومتی (عمدتاً سرنگونی دولت های خودکامه) است و در مورد تغییر در کشورهای لیبرال دموکراتیک صدق نمی کند. ریچارد سیفمن، کارشناس پیشین بانک جهانی خاطرنشان می کند که اعتراضات بی خشونت در برونئی و بحرین با مشارکت بیش از ۳٫۵٪ جمعیت مواجه شدند، اما نتوانستند به تغییر حکومت منجر شوند. چنوت به این انتقاد اینگونه پاسخ می دهد که برونئی و بحرین حکومت های پادشاهی کوچکی هستند که توسط متحدان قدرتمند خارجی حمایت می شوند (برونئی توسط بریتانیا و بحرین توسط عربستان سعودی). هرچند "اندازهٔ مشارکت" با موفقیت جنبش همبستگی دارد، اما جنبش های بی خشونتی نیز بوده اند که بدون رسیدن به آستانهٔ ۳٫۵٪ به اهداف خود دست یافته اند. سیفمن همچنین مشاهده می کند که موفقیت جنبش ها علاوه بر مشارکت، به دو فاکتور ائتلاف سازی و استفاده اثربخش از رسانه های اجتماعی وابسته است، در حالی که اطلاعات نادرست می تواند جنبش را تضعیف کند. الکسی آنیسین ب
ه انتقاد از پایگاه دادهٔ NAVCO پرداخته و معتقد است که این مجموعه، قیام های بدون خشونت شکست خورده و همچنین انقلاب های خشونت آمیز موفق را حذف کرده است. او اشاره می کند که مطالعهٔ NAVCO در طبقه بندی خود اشتباهاتی دارد و مقاومت خشونت آمیز غیرمسلحانه، مانند استفاده از چوب، سنگ و آتش زدن ماشین ها را که در موفقیت برخی از انقلاب ها نقش اساسی داشته است، نادیده می گیرد. در اعتراضات. فعالان جنبش اقلیمی، «قانون ۳٫۵ درصد» را به عنوان هدف مشارکتی خود مطرح کرده اند و استدلال می کنند که اگر این میزان از جمعیت (۳٫۵٪) به جنبش بپیوندند، تغییرات "حتمی" خواهد شد. اما نشریهٔ اکونومیست در تحلیلی تأکید می کند که دستیابی به چنین سطحی از مشارکت در شرایط کنونی فاصلهٔ معناداری با واقعیت دارد. در سال ۲۰۲۵، قانون ۳٫۵ درصد در اعتراضات علیه دونالد ترامپ - به ویژه در مخالفت با سیاست های مهاجرتی آمریکا - به ابزاری راهبردی تبدیل شد. اعضای جنبش ۵۰۵۰۱ در ۵ آوریل ۲۰۲۵ تظاهرات «دست ها رو بکشید» (Hands Off) را سازماندهی کردند و در بیانیه ای اعلام کردند:«پنجم آوریل چهارمین روز اقدام ملی ما بود، و آخرین نخواهد بود. ما متعهد به ایجاد جنبش مردمی مسالمت
آمیز و دستیابی به مشارکت ۳٫۵٪ هستیم. تاریخ ثابت کرده است که وقتی تنها ۳٫۵٪ جمعیت به مقاومت پایدار و بی خشونت بپیوندند، تغییرات دگرگون کننده اجتناب ناپذیر است.»در تظاهرات نه به پادشاهی ژوئن ۲۰۲۵، برآوردهای مردمی با محاسبات سرانگشتی نشان داد که طیف مشارکت ۴ تا ۶ میلیون نفر و معادل: ۱٫۲ تا ۱٫۸٪ از جمعیت آمریکا بوده است.
سارگیس شامیری ساکانیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک داروساز و استاد اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. در ۱ سپتامبر ۱۹۰۸ در لجان به دنیا آمد و از انستیتو دام پروری و دام پزشکی ایروان (۱۹۳۵) دانشگاه پزشکی دولتی ایروان (۱۹۴۱) فارغ التحصیل شد. وی در انستیتو دام پروری و دام پزشکی ایروان فعالیت می کرد. وی همچنین برنده دانشمند شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۶۸) شده است. وی در ۱۳ فوریهٔ ۱۹۸۶ در سن ۷۷ سالگی در ایروان درگذشت.
پاراندزم گئورگی ساروخانیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک میکروب شناس و جراح اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. در ۱۷ ژانویهٔ ۱۹۰۶ در به دنیا آمد و از دانشگاه فنی آذربایجان (۱۹۲۹) فارغ التحصیل شد. همسر وی بود. وی همچنین برنده دانشمند شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۶۷) شده است. وی در ۲ دسامبر ۱۹۸۸ در سن ۸۲ سالگی در ایروان درگذشت.
آساطور آقاسی سارگسیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک فیزیولوژیست و آسیب شناس اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. در ۱۸ ژانویهٔ ۱۹۰۵ در کورنیدزور به دنیا آمد و از دانشگاه پزشکی دولتی ایروان (۱۹۳۱) فارغ التحصیل شد. وی در دانشگاه پزشکی دولتی ایروان فعالیت می کرد. وی همچنین برنده دانشمند شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۶۵) شده است. وی در ۳ اکتبر ۱۹۷۰ در سن ۶۵ سالگی در ایروان درگذشت.
واچاگان وارطانی ساقاتلیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک ریاضی دان و استاد اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. در ۲۰ مارس ۱۹۱۲ در شاهومیانی به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان (۱۹۳۲) فارغ التحصیل شد. وی در دانشگاه دولتی ایروان فعالیت می کرد. وی همچنین برنده دانشمند شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۷۰) و نشان ستاره سرخ شده است. وی در در ۱۹۹۳ سن ۸۱ سالگی در ایروان درگذشت و در آرامستان مرکزی ایروان (توخماخ) به خاک سپرده شد.
سالومون زایتلین (به عبری: שאול ליברמן؛ ۲۸ مه ۱۸۹۸ – ۲۳ مارس ۱۹۸۳)، شناخته شده با نام خاخام شائول لیبرمن یا در میان برخی از شاگردانش، گراش (گائون رابینو شائول)، یک خاخام و محقق تلمودی بود. او بیش از ۴۰ سال به عنوان استاد تلمود در مدرسه علمیه الهیات یهودی آمریکا (JTSA) خدمت کرد و سال ها رئیس مؤسسه تحقیقات تلمودی هری فیشل در اسرائیل و همچنین رئیس آکادمی آمریکایی تحقیقات یهودی بود. حرفه. پس از اتمام مدرک کارشناسی ارشد خود در دانشگاه عبری، او در سال های ۱۹۳۱ یا ۱۹۳۲ به عنوان استاد تلمود در آنجا منصوب شد. این سمت در سال ۱۹۳۷ به دلیل ثبت نام پایین لغو گردید. او همچنین در مدرسه عالی تربیت معلم مزراحی تدریس می کرد و از سال ۱۹۳۵ رئیس مؤسسه تحقیقات تلمودی هری فیشل در اورشلیم بود. در سال ۱۹۴۰، هم خاخام ییتسخاک هاتنر از او برای تدریس در یشیوا خیم برلین (ارتدوکس) دعوت کرد و هم مدرسه علمیه الهیات یهودی آمریکا (JTS) از او خواست تا به عنوان استاد هلنیسم و ادبیات یهودی خدمت کند. لیبرمن پیشنهاد JTS را انتخاب کرد. انگیزه لیبرمن از این تصمیم، تمایل به "آموزش یهودیان آمریکا برای تعهد به مطالعه و رعایت میتصوت (احکام)" بود. در کتاب
«گفتگو با ربه» اثر خیم دالفین (لس آنجلس: JEC، ۱۹۹۶)، پروفسور حیم دیمیتروفسکی نقل می کند که وقتی تازه در JTSA استخدام شده بود، از خاخام مناخم مندل شنیرسون از لوباویچ پرسید که آیا باید در مدرسه علمیه بماند، و پاسخ این بود: «تا زمانی که لیبرمن آنجاست». در سال ۱۹۴۹، او به عنوان رئیس و در سال ۱۹۵۸ به عنوان مدیر کالج خاخامی مدرسه علمیه منصوب شد. لیبرمن در ۲۳ مارس ۱۹۸۳، در حین پرواز به اورشلیم برای عید پسح درگذشت.
هراچیا مارکوسی ساقاتلیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک سرطان شناس و پزشک اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. در ۱۹۰۴ در دزوراکاپ به دنیا آمد و از دانشکده پزشکی دانشگاه دولتی ایروان فارغ التحصیل شد. وی فعالیت می کرد. وی همچنین برنده دانشمند شایسته ارمنستان شوروی شده است. وی در ۱۹۷۹ در سن ۷۵ سالگی در ایروان درگذشت.
سارگیس آندره یی سالتیکوف (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک متالورژیست اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. در در به دنیا آمد و از انستیتو پلی تکنیک دون فارغ التحصیل شد. وی در دانشگاه ملی پلی تکنیک ارمنستان فعالیت می کرد. برادر بود. وی همچنین برنده دانشمند شایسته ارمنستان شوروی شده است. وی در ۱۹۸۳ در سن ۷۸ سالگی در جمهوری شوروی سوسیالیستی ارمنستان درگذشت.
یِرِم جومشودی صافاروف (؛ زادهٔ - درگذشته تاریخ نامعلوم) یک مهندس انرژی اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. در ۲۵ دسامبر ۱۹۰۶ در هادروت به دنیا آمد و از (۱۹۳۱) فارغ التحصیل شد. وی دانشگاه ملی پلی تکنیک ارمنستان فعالیت می کرد. وی همچنین برنده دانشمند شایسته ارمنستان شوروی شده است. تاریخ درگذشت وی نامعلوم است
گورگن سواک () (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک زبان شناس، مطالعات ارمنی و استاد اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی با نام اصلی گورگن گریگوری گریگوریان () در در تفلیس به دنیا آمد و از مدرسه نرسیسیان (۱۹۲۴) و دانشگاه دولتی ایروان (۱۹۲۸) فارغ التحصیل شد. وی در دانشگاه دولتی ایروان، ، و دانشگاه دولتی علوم پرورشی خاچاطور آبوویان ارمنستان فعالیت می کرد. وی عضو فرهنگستان ملی علوم ارمنستان (۱۹۷۱) بود. وی همچنین برنده دانشمند شایسته ارمنستان شوروی شده است. وی در ۱۴ سپتامبر ۱۹۸۱ در سن ۷۷ سالگی در ایروان درگذشت. (سال)
بلبل زیردم زرد یا بلبل زیردم زرد شرقی، عضوی از تیرهٔ بلبلان از پرندگان گنجشک سان است. این پرنده بومی جنوب شرق آسیا از هندوچین تا فیلیپین است. این گونه در طیف گسترده ای از زیستگاه های بازیافت می شود، اما در جنگل های عمیق یافت نمی شود. این پرنده یکی از رایج ترین پرندگان در مناطق کشت شده است. به نظر می رسد آنها کوچگر هستند و مرتباً از جایی به جای دیگر می روند.
بلبل خال نارنجی گونه ای پرنده آوازخوان از تیرهٔ بلبلان از راسته گنجشکسانان است. این گونه بومی جاوه، بالی و سوماترا است. این گونه در حاشیه جنگل ها و مراتع باز در جنگل های کوهستانی رشد می کند. میوه خوار است.
بلبل خال گردن یا بلبل گردن خال دار گونه ای از پرندگان آوازخوان از تیرهٔ بلبلان (Pycnonotidae) است. در سوماترا یافت می شود. زیستگاه های طبیعی آن جنگل های پست نمناک نیمه گرمسیری یا گرمسیری و جنگل های کوهستانی نمناک نیمه گرمسیری یا گرمسیری است. با نابودی زیستگاه تهدید می شود. بلبل خال گردن در ابتدا در جنس "Ixos" توصیف شد و سپس در سردهٔ بلبل ها ("Pycnonotus") قرار گرفت. نام های جایگزین برای بلبل گردن خال دار شامل بلبل تاج زیتونی، بلبل گردن زیتونی و بلبل رگه سفید کوچک است.
طوطی کاکای نورفک گونه ای منقرض شده از طوطی های بزرگ است که به تیرهٔ طوطی های نیوزیلندی وابسته است. طوطی کاکای نورفک نخستین بار توسط جان گولد در سال ۱۸۳۶ با نام "Plyctolophus productus" توصیف شد. این پرندگان حدود ۳۸ سانتی متر طول داشتند، با روتنهٔ عمدتاً قهوه ای زیتونی، گونه ها و گلو به رنگ نارنجی مایل به قرمز، سینه، ران ها، دمگاه و پایین شکم به رنگ کاهی و نارنجی تیره و منقاری برجسته. این پرنده در صخره ها و نوک درختان جزیره نورفک و جزیره مجاور فیلیپ زندگی می کرد. این پرنده از خویشاوندان طوطی کاکای نیوزیلندی بود.
طوطی کاکای چتم یا طوطی کاکای جزیره چتم گونه ای طوطی منقرض شده است که در گذشته در جزایر چتم، نیوزیلند یافت می شد. تصور می شد نخستین افراد متعلق به طوطی کاکای نیوزیلندی ("Nestor meridionalis") باشند، اما بررسی دقیق استخوان های نیمه فسیلی نشان داد که آنها در واقع وابسته به یک گونه بومی جداگانه هستند. این گونه در ۱۵۰ سال اول ورود پولینزی ها حدود سال ۱۵۰۰، مدت ها پیش از ورود هر مهاجر اروپایی، منقرض شد. هیچ نمونه پوست یا توصیفی در دسترس نیست.
مرتضی شیری (زادهٔ ۲۲ خرداد ۱۳۴۱) بوکسور و مربی ایرانی است. او در وزن ۹۱ کیلوگرم فعالیت داشت و در سال ۱۹۹۲ موفق به کسب عنوان قهرمانی آسیا در فیلیپین شد. شیری نماینده ایران در المپیک تابستانی ۱۹۹۲ بارسلونا نیز بود. او هم اکنون دبیر هیئت بوکس تهران و دارای مدارک مربیگری بین المللی از فدراسیون های IBA و WBC است. فعالیت های حرفه ای. مرتضی شیری پس از پایان دوران قهرمانی، به عنوان دبیر هیئت بوکس استان تهران منصوب شد و به پرورش استعدادهای جوان در آکادمی بوکس اختصاصی خود پرداخت.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;42279946&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-10-01T16:30:56Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Ali.eblis1&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;گسترش محتوا&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;42799698&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; ایگائیل یادین (; – ) سیاست مدار، باستان شناس، نویسنده و سپهبد نیروی زمینی اسرائیل بود، که در فاصله سال های ۱۹۴۹ تا ۱۹۵۲ به عنوان دومین رئیس ستاد کل نیروهای مسلح اسرائیل فعالیت می کرد. وی از ۱۹۷۷ تا ۱۹۸۱ معاون نخست وزیر اسرائیل بود. یادین فعالیت نظامی را از سال ۱۹۳۲ در هگانا آغاز کرد و پس از شکل گیری نیروهای دفاعی اسرائیل فعالیت در این سازمان را ادامه داد. وی از ۱۹۴۷ تا ۱۹۴۹ جانشین رئیس ستاد کل نیروهای دفاعی اسرائیل بود و با حفظ سمت، ریاست اداره عملیات ارتش اسرائیل را برعهده داشت. او در ۷ دسامبر ۱۹۵۲ به دلیل اختلاف نظر با نخست وزیر و وزیر دفاع وقت، داوید بن گوریون، در مورد کاهش بودجه نظامی، که به گفته او باید حداقل یک سوم بودجه ملی باشد
، استعفا داد. او در سن ۳۵ سالگی، دوران خدمت نظامی خود را به پایان رساند. زندگی نامه. ییگال سوکنیک (بعدها یادین) در فلسطین عثمانی از الیزار سوکنیک، باستان شناس، و همسرش هاسیا سوکنیک-فینسولد، معلم و فعال حقوق زنان، متولد شد. پیشرفت نظامی. او در سن ۱۵ سالگی به هاگانا پیوست و در سمت های مختلفی خدمت کرد. در سال ۱۹۴۶، پس از مشاجره با فرمانده هاگانا، اسحاق ساده، بر سر گنجاندن مسلسل به عنوان بخشی از تجهیزات استاندارد جوخه، از هاگانا جدا شد. در سال ۱۹۴۸، کمی قبل از اعلام استقلال کشور اسرائیل، یادین تحصیلات دانشگاهی خود را برای بازگشت به خدمت فعال متوقف کرد. او در طول جنگ اعراب و اسرائیل در سال ۱۹۴۸ به عنوان رئیس عملیات اسرائیل خدمت کرد و مسئول بسیاری از تصمیمات کلیدی اتخاذ شده در طول آن جنگ بود. در ماه آوریل، احتمالاً با مجوز بن گوریون، او بر عملیات مخفی جنگ بیولوژیکی، نظارت داشت، عملیاتی که برای مسموم کردن چاه های روستاهای فلسطینی با باکتری و جلوگیری از بازگشت آوارگان طراحی شده بود. در ژوئن ۱۹۴۸، او در جریان شورش ژنرال ها تهدید به استعفا کرد و در طی آن بن گوریون را به تلاش برای «تبدیل کل ارتش به ارتشی متشکل از یک حزب
سیاسی (ماپای)» متهم کرد. یادین در ۹ نوامبر ۱۹۴۹، پس از استعفای یاکوف دوری، به عنوان رئیس ستاد ارتش اسرائیل منصوب شد و به مدت سه سال در این سمت خدمت کرد. او در ۷ دسامبر ۱۹۵۲، به دلیل اختلاف نظر با نخست وزیر و وزیر دفاع وقت، دیوید بن گوریون، در مورد کاهش بودجه نظامی، که به گفته او باید حداقل یک سوم بودجه ملی باشد، استعفا داد. در سن سی و پنج سالگی، دوران نظامی خود را به پایان رسانده بود. حرفه باستان شناسی. پس از ترک ارتش، او خود را وقف تحقیق کرد و کار زندگی خود را در باستان شناسی آغاز کرد. در سال ۱۹۵۶، جایزه اسرائیل در مطالعات یهود را برای پایان نامه دکترای خود در مورد ترجمه طومارهای دریای مرده دریافت کرد. پدرش سه تا از هفت طوماری را که در سال ۱۹۴۷ توسط یک چوپان بدوی کشف شده بود، خریداری کرده بود و او چهار طومار دیگر را در سال ۱۹۵۴ در نیویورک خریداری کرده بود. او به عنوان یک باستان شناس، برخی از مهم ترین مکان های منطقه، از جمله غارهای قمران، ماسادا، حاصور، تل مجدو و غارهایی در صحرای یهودا که در آنها آثار باستانی از شورش بار کوخبا یافت شد، را کاوش کرد. در سال ۱۹۶۰، او کاوش های باستان شناسی علمی غارهای جنوب عین گ
دی را آغاز کرد، اقدامی که توسط بن گوریون تأیید شده بود و نیروهای دفاعی اسرائیل در آن حمایت قابل توجهی ارائه دادند. او در کتاب خود با عنوان «بار-کوخبا: کشف دوباره قهرمان افسانه ای دومین شورش یهودیان علیه روم» که در سال ۱۹۷۱ منتشر شد، دربارهٔ این سفر اکتشافی و یافته های آن نوشت. یادین دروازه سلیمان در تل گزر را نقطه اوج دوران حرفه ای خود می دانست. او گاهی اوقات مجبور می شد با سرقت آثار باستانی مهم، گاهی توسط چهره های برجسته سیاسی و نظامی، مقابله کند. در یک مورد، که سرقت ها معمولاً به ژنرال یک چشم معروف موشه دایان نسبت داده می شد، اظهار داشت: «من می دانم چه کسی این کار را انجام داده است و نمی خواهم بگویم چه کسی است، اما اگر او را بگیرم، چشم دیگرش را هم از حدقه درمی آورم.» یادین حتی به عنوان یک باستان شناس، هرگز زندگی عمومی را به طور کامل رها نکرد. در آستانه جنگ شش روزه، او به عنوان مشاور نظامی نخست وزیر لوی اشکول خدمت کرد و پس از جنگ یوم کیپور، عضو کمیسیون آگرانات بود که اقداماتی را که منجر به جنگ شد، بررسی می کرد. حرفه سیاسی. در سال ۱۹۷۶، یادین جنبش دموکراتیک برای تغییر، که معمولاً با نام اختصاری عبری آن، دَش،
شناخته می شود را به همراه پروفسور امنون روبینشتاین، شموئل تامیر، مئیر آمیت، مئیر زوریا و بسیاری دیگر از چهره های برجسته عمومی تشکیل داد. به نظر می رسید این حزب جدید، راه حل ایده آلی برای بسیاری از اسرائیلی هایی باشد که از فساد ادعایی در حزب کارگر (حزب غالب در اسرائیل از زمان تأسیس و تا آن زمان) که شامل ماجرای یادلین، خودکشی وزیر مسکن، آوراهام اوفر، و حساب غیرقانونی دلاری لیا رابین در ایالات متحده می شد، خسته شده بودند. علاوه بر این، دَش پاسخی به احساس فزاینده ناامیدی و سرخوردگی پس از جنگ ۱۹۷۳ و تحولات اجتماعی و سیاسی پس از آن بود. بسیاری از مردم یادین، یک جنگجو و یک محقق، را نمونه بارز یک اسرائیلی ایده آل، عاری از فساد، می دانستند که می توانست کشور را در مسیری جدید رهبری کند. در انتخابات ۱۹۷۷ که چشم انداز سیاسی اسرائیل را دگرگون کرد، حزب جدید در اولین تلاش خود برای ورود به کنست عملکرد فوق العاده ای داشت و ۱۵ کرسی از ۱۲۰ کرسی را به دست آورد. در نتیجه انتخابات، مناخیم بگین، رهبر حزب لیکود، در ابتدا توانست بدون داش (یا احزاب چپ آن) ائتلافی تشکیل دهد و قدرت چانه زنی داش را به طور قابل توجهی کاهش دهد. داش پس از چن
د ماه به ائتلاف پیوست. یادین به عنوان معاون نخست وزیر جدید، نقش محوری در بسیاری از رویدادهای رخ داده، به ویژه تماس ها با مصر، که در نهایت منجر به امضای توافق نامه کمپ دیوید و پیمان صلح بین اسرائیل و همسایه اش شد، ایفا کرد. با این وجود، داش خود شکست خورد و حزب به جناح های متعدد و انشعابی تقسیم شد. یادین به جنبش دموکراتیک پیوست، اما آن نیز از هم پاشید و او به عنوان یک نماینده مستقل کنست تا پایان دوره خود در این سمت باقی ماند. در جلسه کابینه در ماه مه ۱۹۸۱، در حالی که هنوز معاون نخست وزیر بود، رافائل ایتان، رئیس ستاد، را به «دروغ گفتن به دولت» متهم کرد و به نخست وزیر بگین گفت: «شما کنترل تشکیلات دفاعی را از دست داده اید.» او در سال ۱۹۸۱ از سیاست بازنشسته شد. یادین با کارملا (با نام خانوادگی قبلی روپین) ازدواج کرد که در طول دوران حرفه ای اش با او در ترجمه و ویرایش کتاب هایش همکاری می کرد و از او دو دختر به نام های اورلی و لیتال داشت. او در سال ۱۹۸۴ بر اثر حمله قلبی درگذشت و در گورستان نظامی در کوه هرتزل در اورشلیم به خاک سپرده شد. یوسی یادین، بازیگر اسرائیلی، برادر او بود. منابع. Yadin published many research pap
ers and ancient text explanations, at the دانشگاه عبری اورشلیم press (in Hebrew):
حاییم لاسکوف (؛ ۱۹۱۹ – ۸ دسامبر ۱۹۸۲) سپهبد نیروهای دفاعی اسرائیل بود، که در فاصله سال های ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۱ به عنوان پنجمین رئیس ستاد کل نیروهای مسلح اسرائیل فعالیت می کرد. لاسکوف فعالیت نظامی را از سال ۱۹۳۲ در نیروی زمینی بریتانیا آغاز کرد، سپس به هگانا پیوست. وی از ۱۹۵۱ تا ۱۹۵۳ فرمانده نیروی هوایی اسرائیل بود، در فاصله سال های ۱۹۵۶ تا ۱۹۵۸ فرماندهی جنوبی اسرائیل را برعهده داشت و از ۱۹۵۵ تا ۱۹۵۶ به عنوان جانشین رئیس ستاد کل نیروهای دفاعی اسرائیل فعالیت می کرد و با حفظ سمت، رئیس اداره عملیات ارتش اسرائیل بود.
هنریکو دروست (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پادشاهی هلند است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال فنلو، باشگاه فوتبال دی گرافشاپ، باشگاه ورزشی هیرنفین، باشگاه فوتبال اکسلسیور، باشگاه فوتبال والویک، و باشگاه فوتبال ناک بردا اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال هلند و زیر ۲۱ سال هلند بازی کرده است.
قانون اتحادیه اروپا () نظامی از قوانین ابراتحادیه ملی است که در ۲۷ کشور عضو اتحادیه اروپا (EU) برقرار است. این قانون از زمان تأسیس سازمان زغال سنگ و فولاد اروپا در سال ۱۹۵۲، به مرور زمان رشد کرده است تا صلح، عدالت اجتماعی، اقتصاد بازار اجتماعی با اشتغال کامل و حفاظت از محیط زیست را ترویج دهد. معاهده های اتحادیه اروپا که توسط کشورهای عضو مورد توافق قرار گرفته اند، ساختار قانون اساسی آن را تشکیل می دهند. قانون اتحادیه اروپا توسط قوه قضاییه، که در مجموع به عنوان دیوان دادگستری اتحادیه اروپا شناخته می شود، تفسیر می شود و رویه قضایی اتحادیه اروپا توسط آن ایجاد می شود. اعمال حقوقی اتحادیه اروپا توسط انواع مختلفی از رویه های قانونگذاری اتحادیه اروپا ایجاد می شوند که شامل پارلمان اروپا منتخب مردم، شورای اتحادیه اروپا (که نماینده دولت های عضو است)، کمیسیون اروپا (کابینه ای که به طور مشترک توسط شورا و پارلمان انتخاب می شود) و گاهی اوقات شورای اروپایی (متشکل از روسای کشورها) است. فقط کمیسیون حق پیشنهاد قانون را دارد. اعمال حقوقی شامل مقررات است که به طور خودکار در همه کشورهای عضو قابل اجرا هستند؛ دستورالعمل ها که معمولا
ً با انتقال به قانون ملی لازم الاجرا می شوند؛ تصمیمات در مورد مسائل اقتصادی خاص مانند ادغام یا قیمت ها که برای طرفین مربوطه الزام آور هستند، و توصیه ها و نظرات غیر الزام آور. معاهدات، مقررات و تصمیمات اثر مستقیم دارند - آنها بدون اقدام بیشتر الزام آور می شوند و می توان در دعاوی به آنها استناد کرد. قوانین اتحادیه اروپا، به ویژه دستورالعمل ها، همچنین اثر غیرمستقیم دارند و تفسیر قضایی از قوانین ملی را محدود می کنند. عدم اجرای دقیق یک دستورالعمل توسط دولت ملی می تواند منجر به اجرای دستورالعمل توسط دادگاه ها (بسته به شرایط) یا اقدامات تنبیهی توسط کمیسیون شود. اجرا و تفویض اختیارات به کمیسیون اجازه می دهد اقدامات خاصی را در چارچوب تعیین شده توسط قانون (و نظارت کمیته های نمایندگان ملی، شورا و پارلمان) انجام دهد، معادل اقدامات اجرایی و وضع قوانین توسط آژانس در سایر حوزه های قضایی. اعضای جدید در صورت موافقت با پیروی از قوانین اتحادیه می توانند به آن بپیوندند و کشورهای موجود می توانند طبق «الزامات قانون اساسی خود» از آن خارج شوند. خروج بریتانیا منجر به مجموعه ای از قوانین حفظ شده اتحادیه اروپا شد که در حقوق بریتانیا رو