Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
«می توانم با قلبی شکسته انجامش دهم» () ترانه ای از تیلور سوئیفت، خواننده-ترانه سرای آمریکایی از یازدهمین آلبوم استودیویی او، "دپارتمان شاعران رنج کشیده" (۲۰۲۴) است. سوئیفت این ترانه را با جک آنتونوف نوشت و تهیه کرد. این ترانه اثری الکتروپاپ و دنس پاپ شاد است که شامل عناصر هاوس، آرپژهای سینث و ضرب آهنگ بابلگام سازگار با موسیقی رقص می شود. اشعار این ترانه منعکس کننده وضعیت ذهنی آشفتهٔ او در هنگام اجراهای اولیه تور دوره ها در سال ۲۰۲۳ است، و ادعا می کند او در حالی که باید به دور از احساسات برای اجرا حضور پیدا می کرد، یک دوره شکست احساسی را تجربه کرده است. این ترانه به عنوان دومین تک آهنگ از آلبوم منتشر شد. یونیورسال میوزیک «می توانم با قلبی شکسته انجامش دهم» را در ۲ ژوئیه برای رادیو ایتالیا منتشر کرد. برخی از منتقدان این قطعه را در نمونه ای بارز در آلبوم می دانستند و تولید شاد آن تأکید کردند؛ چند تن دیگر اشعار را ضعیف می دانستند. از نظر تجاری، «می توانم با قلبی شکسته انجامش دهم» در رتبه پنجم "بیلبورد" جهانی ۲۰۰ قرار گرفت و در بین ۱۰ ترانهٔ برتر جدول های فروش استرالیا، کانادا، ایرلند، نیوزیلند، فیلیپین، سنگاپور،
بریتانیا و ایالات متحده بود. همچنین در استرالیا، نیوزیلند و بریتانیا گواهی نامه فروش دریافت کرد. سوئیفت اجرای این ترانه را از مهٔ ۲۰۲۴ در تور دوره ها آغاز کرد. زمینه و پخش. سوئیفت بلافاصله پس از ارسال دهمین آلبوم استودیویی اش،"نیمه شب ها"، برای انتشار در سال ۲۰۲۲ به ریپابلیک رکوردز، شروع به کار بر روی "دپارتمان شاعران رنج کشیده" کرد. او به کار بر روی آن به صورت مخفیانه در سرتاسر کنسرت های ایالات متحده از تور دوره ها در سال ۲۰۲۳ ادامه داد. ایده این آلبوم در زمانی اتفاق افتاد که رسانه ها گزارش دادند رابطهٔ شش ساله سوئیفت با بازیگر انگلیسی جو آلوین به پایان رسیده است. این رخداد همچنین زمانی بود که سوئیفت در حال اجرای اولیهٔ تور دوره ها بود. او "دپارتمان شاعران رنج کشیده" را آلبومی مهم برای خود توصیف کرد که ساخت آن برایش ضروری بود. ریپابلیک رکوردز آن را در ۱۹ آوریل ۲۰۲۴ منتشر کرد. «می توانم با قلبی شکسته انجامش دهم» سیزدهمین قطعه در فهرست آلبوم است. از ماه مه ۲۰۲۴، این ترانه در فهرست جدید تور دوره ها قرار گرفت. موسیقی. «می توانم با قلبی شکسته انجامش دهم» یک ترانه الکتروپاپ و دنس پاپ است و ترکیباتی از عناصر موسیقی
هاوس و بابلگام رقص محور در تضاد با فضای عمدتاً آرام آلبوم دارد. منتقدان تولید این ترانه را با ترانه سال ۲۰۲۲ سوئیفت به نام «نابغه» و موسیقی هنرمندان دیگری مانند روبین یا پت شاپ بویز مقایسه کردند.
آدام برونو اولام (به ؛ ۸ آوریل ۱۹۲۲ – ۲۸ مارس ۲۰۰۰) مورخ، نویسنده، استاد دانشگاه، و کارشناس سیاسی اهل لهستان بود. مورخ لهستانی-آمریکایی یهودی تبار و دانشمند علوم سیاسی در دانشگاه هاروارد بود. اولام یکی از برجسته ترین متخصصان در علم شوروی شناسی و کرملینولوژی بود. او کتاب ها و مقالات متعددی در این مباحث تألیف کرد.
حمله جعل درخواست سمت سرور (SSRF) نوعی از بهره برداری امنیتی رایانه ای است که در آن مهاجم از عملکرد سرور سوءاستفاده می کند و باعث می شود که سرور به اطلاعاتی دسترسی پیدا کند یا آن ها را دستکاری کند که در غیر این صورت به طور مستقیم برای مهاجم قابل دسترسی نیستند. مشابه جعل درخواست بین سایتی (CSRF) که از یک کلاینت وب، مانند مرورگر وب، به عنوان واسطه برای حملات استفاده می کند؛ حمله SSRF از یک سرور آسیب پذیر درون دامنه به عنوان پراکسی استفاده می کند. اگر یک پارامتر از یک URL به این حمله آسیب پذیر باشد، ممکن است مهاجم بتواند راه هایی برای تعامل مستقیم با سرور (از طریق localhost) یا با سرورهای پشتیبان که توسط کاربران خارجی قابل دسترسی نیستند، ایجاد کند. مهاجم می تواند عملاً کل شبکه را اسکن کرده و اطلاعات حساس را بازیابی کند. مدل ها. پایه ای. در این نوع حمله، پاسخ به مهاجم نمایش داده می شود. سرور URL درخواست شده توسط مهاجم را بازیابی کرده و پاسخ را به مهاجم ارسال می کند. کور. در این نوع حمله، پاسخ به مهاجم ارسال نمی شود. بنابراین، مهاجم باید روش هایی را برای تأیید این آسیب پذیری ابداع کند. مثال ها. فرض کنید یک برنامه و
ب دارید که تصاویر را از URLها دریافت و نمایش می دهد. کاربر می تواند یک URL وارد کند و سرور تصویر را دانلود و نمایش می دهد. استفاده مورد انتظار: حمله SSRF: تدابیر محافظتی. لیست سفید: مسدود کردن IPهای خصوصی: حداقل دسترسی ها: بروزرسانی کتابخانه ها: تنظیم تایم اوت ها:
تبانی ()، اصطلاحی در روان شناسی است که به الگوهای رفتاری ناخودآگاه در روابط زوجین اشاره دارد و در درمان زوجین مورد استفاده قرار می گیرد. یورگ ویلی، در کتاب خود «رابطه دو نفره»، مفهوم تبانی را معرفی و آن را به عنوان تعامل ناخودآگاه بین دو نفر در یک رابطه تعریف می کند. او معتقد است که در مراحل مختلف رابطه، زوجین برای اجتناب از درگیری، به طور ناخودآگاه به الگوهای رفتاری خاصی روی می آورند که این الگوها می توانند به تبانی منجر شوند. به عبارت دیگر، تبانی زمانی رخ می دهد که زوجین برای حفظ رابطه و اجتناب از رویارویی با مشکلات، به طور ناخودآگاه به یکدیگر آسیب می زنند. ویلی معتقد است که هر درگیری لزوماً تبانی نیست، اما هرگونه تلاش مخرب برای حل تعارض می تواند به تبانی منجر شود. ویلی در نظریه خود، با ترکیب رویکردهای روان کاوی، خانواده درمانی و ارتباط درمانی، چهار الگوی اصلی تبانی را شناسایی می کند: ویلی همچنین به نقش شخص ثالث در روابط زوجین و تأثیر آن بر تبانی می پردازد. او معتقد است که روابط با دیگران برای رشد و پیشرفت یک زوج ضروری است، اما در برخی موارد، این روابط می توانند به عنوان ابزاری برای اجتناب از درگیری و تشدید
تبانی مورد استفاده قرار گیرند. در نهایت، ویلی به کاربرد مفهوم تبانی در زوج درمانی می پردازد. او معتقد است که شناسایی و درک الگوهای تبانی می تواند به زوجین کمک کند تا مشکلات خود را حل کرده و رابطه سالم تری را تجربه کنند. این موضوع پیچیده ای است که ویلی در کتاب دوم خود با عنوان «درمان رابطه دو نفره» به طور مفصل به آن می پردازد. تبانی خودشیفته. در این نوع تبانی، یکی از زوجین (معمولاً مرد) خود را برتر و بزرگ می پندارد و دیگری (معمولاً زن) با تحسین و ستایش به او واکنش نشان می دهد. فرد تحسین شده ممکن است خود را بی ارزش و نالایق عشق ببیند و به شریک خود یا شخص دیگری وابسته باشد. او ممکن است رفتارهای خودتخریبی مانند کار بیش از حد یا مصرف مواد مخدر داشته باشد. در این رابطه، فرد خودشیفته، شریک خود را به عنوان بخشی از خود می بیند و فرد تحسین شده، هویت خود را در شریک خود جستجو می کند. این نوع رابطه به دلیل عدم استقلال و عزت نفس پایین هر دو طرف، می تواند آسیب زا باشد. تبانی دهانی. در این تبانی، یکی از زوجین نقش مراقبت کننده و دیگری نقش وابسته را بر عهده می گیرد. فرد مراقبت کننده ممکن است احساس کند که شریکش ناسپاس و سیری ن
اپذیر است، در حالی که فرد وابسته ممکن است احساس کند که مورد سرزنش و بی توجهی قرار می گیرد. این نوع رابطه می تواند منجر به افسردگی و نارضایتی در هر دو طرف شود. تبانی مقعدی-سادیستی. در این تبانی، هر دو شریک در برابر این ایده که اگر آزادانه و مستقل رفتار کنند، رابطه از هم می پاشد، مقاومت می کنند. این مقاومت منجر به مبارزات قدرت، سادومازوخیسم و الگوهای حسادت و خیانت می شود. این رفتارها به عنوان راهی برای حفظ رابطه و وابستگی به یکدیگر عمل می کنند، اما در نهایت منجر به آسیب و نارضایتی می شوند. تبانی فالیک-ادیپی. این نوع تبانی ریشه در مشکلات حل نشده دوران کودکی و رابطه با والدین دارد. در تبانی فالیک، مرد به دنبال تأیید مردانگی خود است و در عین حال منفعل و محتاط باقی می ماند. زن مسئولیت و ابتکار عمل را به او واگذار می کند و در عین حال از انتظارات او می ترسد. در تبانی ادیپی، انتخاب شریک زندگی بیشتر تحت تأثیر رابطه با والدین جنس مخالف است. این نوع تبانی می تواند منجر به انتخاب شریک بسیار مسن تر یا شریکی شود که کاملاً برخلاف والدین جنس مخالف است. در تمام این الگوهای تبانی، زوجین به طور ناخودآگاه درگیر بازی های روانی می
شوند که در نهایت به رابطه آنها آسیب می زند. درمان زوجین می تواند به آنها کمک کند تا این الگوها را شناسایی کرده و راه های سالم تری برای ارتباط و تعامل با یکدیگر پیدا کنند.
نشانه کاروایو () نشانه ای بالینی است که در افراد مبتلا به نارسایی دریچهٔ سه لتی (تری کوسپید) یافت می شود. سوفل پان سیستولی این بیماران با انجام دَم بلندتر شنیده می شود و این موضوع سبب می شود که پزشک بتواند آن را از نارسایی دریچه میترال افتراق دهد. این نشانه نامش را از خوزه مانوئل ریورو کاروایو می گیرد.
انسان اقتصادی () در برخی نظریه های اقتصادی، به عنوان شخصی عقلانی توصیف می شود که به دنبال ثروت و منافع شخصی خود است. این انسان فرضی، با استفاده از قضاوت منطقی از انجام کارهای غیرضروری پرهیز می کند. فرض بر این بوده است که همه انسان ها به این شکل رفتار می کنند و این فرض، پایه و اساس بسیاری از نظریه های اقتصادی بوده است. با این حال، بسیاری از اقتصاددانان رفتاری با این نظریه مخالف هستند و معتقدند که انسان ها در تصمیم گیری های خود گرایش به غیرمنطقی بودن دارند و پیش بینی رفتار غیرمنطقی در مورد انسان و تصمیمات اقتصادی برای مدل سازی اقتصادی مفیدتر است. به طور کلی، انسان اقتصادی یک مدل برای رفتار انسان است که نشان می دهد یک فرد ظرفیت نامحدودی برای تصمیم گیری منطقی دارد. این ایده، همان طور که در اقتصاد استفاده می شود، توسط جان استوارت میل در قرن نوزدهم در مقاله ای دربارهٔ اقتصاد سیاسی مطرح شد. نظریه میل، بسط ایده های دیگر اقتصاددانانی مانند آدام اسمیت و دیوید ریکاردو بود که انسان را عمدتاً به عنوان عامل اقتصادی منفعت طلب می دیدند. با این حال، اقتصاددانان رفتاری امروزی این نظریه را رد کرده اند و خاطرنشان می کنند که انسا
ن ها در واقع در فرآیندهای تصمیم گیری خود غیرمنطقی هستند. تعیین اینکه چگونه انسان ها تصمیمات اقتصادی می گیرند به اقتصاددانان کمک می کند تا اقتصاد و چشم انداز آینده را مدل سازی کنند. توضیح. اصطلاح «انسان اقتصادی» در برخی نظریه های اقتصادی به کار می رود و به انسانی اشاره دارد که همواره منطقی تصمیم می گیرد و تنها به دنبال منافع شخصی خود است. این انسان فرضی، در پی بیشینه کردن سود و مطلوبیت خود است و برای رسیدن به این هدف، قادر به انجام محاسبات پیچیده و بررسی تمامی گزینه های ممکن است. این اصطلاح، یک بازی با کلمه Homo sapiens (انسان خردمند) است که در برخی از نظریه های اقتصادی و در آموزش استفاده می شود. در نظریه بازی ها، Homo economicus اغلب (اما نه لزوماً) با فرض عقلانیت کامل مدل سازی می شود. این فرض می کند که کنشگران همیشه به گونه ای عمل می کنند که مطلوبیت را به عنوان مصرف کننده و سود را به عنوان تولیدکننده به حداکثر برسانند و قادر به استنتاج های پیچیده دلخواه به سمت آن هدف باشند. آنها همیشه قادر خواهند بود همه نتایج ممکن را بررسی کنند و مسیری را انتخاب کنند که بهترین نتیجه ممکن را به همراه داشته باشد. این مفهوم در
تضاد با اقتصاد رفتاری است که به بررسی خطاهای شناختی و رفتارهای غیرمنطقی می پردازد. همچنین، در تضاد با مفهوم «عقلانیت محدود» است که بیان می کند محدودیت های ذهنی و زمانی، عقلانیت انسان را محدود می کند. در نظریه بازی ها، انسان اقتصادی اغلب با فرض عقلانیت کامل مدل سازی می شود، به این معنی که این انسان فرضی همیشه بهترین تصمیم را برای بیشینه کردن سود خود می گیرد. با این حال، این مدل سازی لزوماً به معنای این نیست که انسان اقتصادی فقط به دنبال منافع مادی است. ترجیحات او می تواند شامل رفاه دیگران نیز باشد، مانند همسر یا فرزندان. در کل، مفهوم انسان اقتصادی یک مدل ساده شده از رفتار انسان است که می تواند در برخی زمینه ها مفید باشد، اما محدودیت های خود را نیز دارد. این مفهوم، پیچیدگی های رفتار انسان و تأثیر عوامل مختلف بر تصمیم گیری را نادیده می گیرد.
انسان شوروی () یک اصطلاح تحقیرآمیز است که برای توصیف یک فرد معمولی و مطیع در اتحاد جماهیر شوروی و سایر کشورهای بلوک شرق استفاده می شد. این اصطلاح که توسط نویسنده شوروی، الکساندر زینوویف رایج شد، بار منفی به خود گرفت و نمایانگر نتیجهٔ درک شده از سیاست های شوروی بود. ویژگی های «انسان شوروی» شامل بی تفاوتی نسبت به نتایج کار و شغل، عدم ابتکار عمل، بی تفاوتی نسبت به مالکیت مشترک، شوونیسم، اطاعت از دولت و تمایل به مصرف زیاد مشروبات الکلی بود. این اصطلاح نشان دهندهٔ فاصله گرفتن از مفهوم ایده آل «انسان جدید شوروی» بود که توسط سیستم شوروی ترویج می شد. مورخان و جامعه شناسانی مانند میشل هلر و یوری لِوادا، «انسان شوروی» را با ویژگی هایی مانند بی تفاوتی، دزدی، عدم ابتکار عمل و تسلیم در برابر اقتدار تعریف کردند. این مفهوم بحث هایی را در مورد مبنای تجربی آن و ادامه وجود آن در روسیه پس از شوروی برانگیخت، و نظرات در مورد اینکه آیا این یک توصیف معتبر یا یک ساختار ایدئولوژیک مغرضانه است، متفاوت بود. برخی استدلال می کردند که ناامیدی روشنفکران از پروژه شوروی پیامدهای منفی داشته است و به نخبه گرایی و موضع ضد پوپولیستی دامن زده است
. اکونومیست اشاره کرد که پساکمونیسم و امید به ارزش های غربی در روسیه، میزان آسیب اقتصادی و اخلاقی را پس از دهه ها حکومت شوروی دست کم گرفته است. ویژگی ها. طرفداران نظام شوروی در ابتدا معتقد بودند که این نظام می تواند نوع جدید و بهتری از انسان را به وجود آورد که "انسان جدید شوروی" نامیده می شد. اما در مقابل، مخالفان این نظام، اصطلاح "Homo Sovieticus" (انسان شوروی) را برای توصیف نتیجه واقعی سیاست های شوروی به کار بردند. این اصطلاح بار منفی داشت و به فردی اشاره می کرد که کاملاً برعکس "انسان جدید شوروی" بود و ویژگی های زیر را داشت: اصطلاح «انسان شوروی» نشان دهندهٔ سرخوردگی و ناامیدی از آرمان های اولیه انقلاب شوروی بود. این اصطلاح به فردی اشاره می کرد که به جای تبدیل شدن به یک شهروند آگاه و فعال، به یک فرد مطیع و بی تفاوت تبدیل شده بود که تنها به دنبال منافع شخصی خود بود. به گفته لشک کولاکوفسکی، کتاب «تاریخ کوتاه حزب کمونیست اتحاد شوروی (بلشویک)» نقش مهمی در شکل گیری ویژگی های اجتماعی و ذهنی کلیدی «انسان شوروی» به عنوان «کتابی از حافظه نادرست و تفکر دوگانه» داشته است. در طول سال ها، مردم شوروی مجبور بودند نسخه های
دائماً در حال تغییر این کتاب را که هر کدام حاوی روایتی کمی متفاوت از رویدادهای گذشته بود، به طور مداوم تکرار و بپذیرند. این امر ناگزیر به شکل گیری «انسان جدید شوروی» منجر شد: فردی با روان پریش ایدئولوژیک، دروغگوی صادق، و همیشه آماده برای خود تخریبی روانی داوطلبانه و مداوم. «انسان شوروی» با تمایل خود به پیروی از اقتدار دولت در ارزیابی واقعیت، اتخاذ نگرش بی اعتمادی و اضطراب نسبت به هر چیز خارجی و ناشناخته، و متقاعد شدن به ناتوانی خود در تأثیرگذاری بر واقعیت اطرافش مشخص می شود. از اینجا، تنها یک قدم تا فقدان هرگونه احساس مسئولیت در قبال آن واقعیت باقی می ماند. پرخاشگری سرکوب شده او، که از نارضایتی مزمن او از زندگی، احساس شدید بی عدالتی و ناتوانی او در تحقق خود و حسادت زیادش ناشی می شود، همگی به شکل شیفتگی به زور و خشونت و همچنین گرایش به «شناسایی منفی» - در مخالفت با «دشمن» یا «خارجی» - فوران می کنند. چنین شخصیتی با رویکرد قبیله ای به معیارهای اخلاق و قانون سازگار است (کارهایی که «مردم ما» حق انجام آن را دارند در «خارجی» محکوم می شود). — «روسیه وابسته به درگیری. عوامل تعیین کننده داخلی سیاست ضد غربی کرملین»، مار
یا دومانسکا دیدگاه ها. مورخ میشل هلر ادعا کرد که اصطلاح «انسان شوروی» در مقدمه کتابی در سال ۱۹۷۴ با عنوان «مردم شوروی» برای توصیف مرحله بعدی تکامل انسان ها ابداع شد. در این مرحله، اتحاد جماهیر شوروی به «پادشاهی آزادی» و زادگاه «نوع جدید و برتر انسان خردمند - انسان شوروی» تبدیل می شود. او انسان شوروی را مجموعه ای از ویژگی ها و صفات شخصیتی می دانست که به نسبت های مختلف در همه مردم شوروی وجود داشت. به گفته گلر، سیستم شوروی با انجام «آموزش اجتماعی»، باعث توسعه، رشد و تسلط این ویژگی ها می شد. گلر ویژگی های «انسان شوروی» را بر اساس توصیف رسمی ایدئولوژی شوروی، اینگونه فهرست کرد: گلر معتقد بود که اگر شعارهای تبلیغاتی را کنار بگذاریم، این ویژگی ها کاملاً با توصیف زینوویف از "انسان شوروی" مطابقت دارد. او این توصیف را از کتاب "Homo Sovieticus" نقل می کند: انسان شوروی عادت دارد در شرایط نسبتاً بد زندگی کند، آماده رویارویی با مشکلات است، دائماً انتظار بدترین ها را دارد؛ اعمال مقامات را تأیید می کند؛ به دنبال جلوگیری از کسانی است که اشکال عادی رفتار را نقض می کنند، به طور کامل از رهبری حمایت می کند؛ دارای یک آگاهی ایدئولوژ
یک استاندارد است؛ احساس مسئولیت در قبال کشورش دارد؛ آماده فداکاری است و آماده است دیگران را برای فداکاری محکوم کند. به گفته فرانک الیس، استاد زبان اسلاوی، حملات مداوم به عقل، منطق و اصول اخلاقی، باعث تحریف و فلج شدن شخصیت و هوش افراد می شود و مرز بین حقیقت و دروغ را از بین می برد. در نتیجه، یک «انسان شوروی» شکل می گیرد که پر از ترس و فاقد ابتکار فکری است و تبدیل به «بلندگوی ایده ها و شعارهای حزب» می شود، این فرد بیشتر یک ظرف است که به دستور حزب پر و خالی می شود تا یک انسان. یوری لِوادا، جامعه شناس، و اعضای گروه او در مرکز لِوادا، ویژگی های منفی زیر را به عنوان ویژگی های معمول «انسان شوروی» برشمرده اند: لِوادا در تعدادی از آثار خود، ویژگی های شخصیتی منفی ذاتی انسان شوروی را توصیف کرد و با جمع بندی سال ها تحقیق، ابراز اطمینان کرد که انسان شوروی به عنوان یک تیپ شخصیتی با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی ناپدید نشد، بلکه همچنان در روسیه مدرن وجود دارد و در نسل های جدید بازتولید می شود. علاوه بر این، به گفته این دانشمند، بدبینی و افزایش سطح پرخاشگری به ویژگی های منفی مانند ریاکاری اجتماعی، پدرسالاری، سوءظن و انزواطلبی ا
ضافه شده است. به گفته لِوادا، این تغییرات منفی دوباره نتیجه محدودیت های آزادی های عمومی و همچنین مشوق های اقتصادی و اخلاقی تحریف شده ای بود که توسط مقامات جدید روسیه ایجاد شده بود. همان طور که یکی از نظرسنجی های این مطالعه نشان داد، تا سال ۲۰۰۴، تعداد افرادی که معتقد بودند روس ها تفاوتی با ساکنان کشورهای دیگر ندارند، به طور قابل توجهی کاهش یافته و تعداد کسانی که روسیه را «قلعه محاصره شده» می دانند، افزایش یافته است. جامعه شناس M. E. Gabovich با انتقاد از تحقیقات لِوادا می گوید که آنها وجود «انسان شوروی» را به صورت علمی اثبات نکرده اند، بلکه جامعه شوروی را متشکل از افرادی با ویژگی های شخصیتی خاص و متفاوت از جوامع غربی معرفی کرده اند. به گفته گابوویچ، هدف این تحقیقات، بررسی میزان فراوانی این تیپ شخصیتی در جامعه نبود، بلکه صرفاً توصیف ویژگی های آن بوده است. او معتقد است که لِوادا باید ابتدا وجود چنین تیپ شخصیتی را اثبات می کرد، نه اینکه آن را مفروض بگیرد. گابوویچ ادعا می کند که هدف لِوادا و همکارانش «اثبات عدم مدرنیزاسیون روسیه» و مقایسه آن با غرب ایده آل است، دیدگاهی که از دهه ۱۹۷۰ در آنها وجود داشته است. نیکول
ای نیکاندروف، محقق روس، معتقد است که عبارت "Homo Sovieticus" (انسان شوروی) یک توهین است که توسط منتقدان حکومت شوروی برای "انسان جدید" که قرار بود در این حکومت پرورش یابد، ساخته شده است. الکسی یورچاک، جامعه شناس و انسان شناس، معتقد است که استفاده مداوم از اصطلاح «انسان شوروی» در گفتمان های غربی، نشان دهنده پیش فرض های منفی دربارهٔ سوسیالیسم و فروپاشی اجتناب ناپذیر اتحاد جماهیر شوروی است. به گفته آرتم ماگون، فیلسوف، ناامیدی روشنفکران روسی از پروژه شوروی در دهه ۱۹۷۰، عواقب منفی زیادی مانند نخبه گرایی و ضدیت با مردم عادی به همراه داشت. او معتقد است که این روشنفکران، با وجود اینکه خود را جزئی از «انسان شوروی» می دانستند، در واقع با مردم عادی خصومت داشتند و همین امر باعث خیانت آنها به مردم و ظهور پوپولیسم پوتینی شد. هفته نامه اکونومیست در سال ۲۰۱۱ در مقاله ای به مفهوم «انسان شوروی» پرداخت و نوشت که پس از فروپاشی شوروی در سال ۱۹۹۱، هم در روسیه و هم در غرب، این امید وجود داشت که ارزش های اخلاقی غربی در روسیه ریشه بدواند و این کشور به یکی از کشورهای توسعه یافته جهان تبدیل شود. اما این دیدگاه، میزان تخریب اقتصادی، فرسو
دگی روانی و فساد اخلاقی در روسیه پس از ۷۰ سال حکومت شوروی را در نظر نگرفته بود. زینوویف، در کتابی که در دهه ۱۹۷۰ به صورت مخفیانه منتشر شد، برای "انسان شوروی" مخفف "homosos" را نیز ابداع کرد. همچنین، اصطلاح "Sovok" نیز به عنوان مترادف "انسان شوروی" استفاده می شود.
هوجو آریتوکی ; – ) سیاستمدار، پسر هوجو یوشیتوکی؛ دومین شیکن از شوگون سالاری کاماکورا در ژاپن بود. وی برادر کوچکتر هوجو یاسوتوکی شیکن سوم بود. مادرش سوکوشیتسو (زن غیراصلی) و دختر ایساشی ایسائوجی بود. او بنیان گذار خاندان هوجو (شاخه ایگو) بود.
هوجو سانه یاسو ; – ) سیاستمدار، پسر هوجو یوشیتوکی؛ دومین شیکن از شوگون سالاری کاماکورا در ژاپن بود. وی برادر کوچکتر هوجو یاسوتوکی شیکن سوم بود. مادرش ایگا نو کاتا (زن اصلی) و دختر ایگا تومومیتسو بود. او بنیان گذار خاندان هوجو (شاخه کانه ساوا) بود. پسر ارشد او هوجو سانه توکی بود.
امواج زمینی امواج رادیویی هستند که به موازات و در مجاورت سطح زمین منتشر می شوند و انحنای زمین فراتر از افق مرئی را دنبال می کنند. این تابش به عنوان موج سطحی نورتون یا به عبارت بهتر موج زمینی نورتون شناخته می شود، زیرا امواج زمینی در انتشار رادیویی به سطح محدود نمی شوند. فاصله خط دید معمولی تا افق در بهترین حالت برای یک آنتن روی یک برج بلند حدود ۸۰ تا ۱۰۰ کیلومتر (۵۰ تا ۶۰ مایل) است. اما سیگنال هایی در فرکانس متوسط یا پایین مشاهده می شود که چند صد مایل فراتر از افق را طی می کنند، در برخی موارد تا چندین هزار کیلومتر. این اثر «در آغوش گرفتن زمین» را موج زمینی می نامند، برخلاف موج مستقیم یا موج آسمانی. این اثر برای سیگنال هایی در فرکانس های VHF یا UHF، که معمولاً فقط در حدود ۱۰۰ کیلومتر (۶۰ مایل) به افق منتشر می شوند، رخ نمی دهد. ایستگاه های رادیویی AM برای پوشش مناطق شنیداری خود، که ممکن است شعاع چند صد مایلی باشد، به انتشار امواج زمینی متکی هستند. نمای کلی. امواج رادیویی با فرکانس پایین، زیر ۳مگاهرتز، به طور مؤثر به عنوان امواج زمینی حرکت می کند. در نامگذاری ITU، این شامل (به ترتیب):امواج فرکانس متوسط (MF)، فرک
انس پایین (LF)، فرکانس بسیارپایین (VLF)، فرکانس فراپایین (ULF)، فرکانس ابرپایین (SLF)، فرکانس بساپایین (ELF) هستند. انتشار در زمین به این دلیل کار می کند که امواج با فرکانس پایین به دلیل طول موج های بلندشان به شدت در اطراف موانع پراشیده می شوند و به آنها اجازه می دهد مکرراً به سمت پایین خم شوند تا انحنای زمین را دنبال کنند. با "بازتابش" اشتباه نگیرید. بازتابش همچنین باعث خم شدن امواج رادیویی به سمت زمین می شود و فاصله انتشار را کمی افزایش می دهد، اما بازتابش به تنهایی به طور کلی افق رادیویی را تا حدود ۱۵٪ (۴/۳) گسترش می دهد که برای توضیح فواصل بسیار طولانی تری که امواج زمینی برای انتشار مشاهده می شوند کافی نیست. بازتابش در فرکانس های پایین تر کاهش می یابد، در حالی که پراش در فرکانس های پایین تر افزایش می یابد. سیگنال های موج متوسط و موج بلند آنقدر طول موج دارند که برآمدگی های کوه و تپه های کم ارتفاع مانند یک لبه چاقو عمل می کنند و سیگنال ها را به سمت پایین در دره های پشت چنین موانعی پراشیده می کنند. خود افق ممکن است به عنوان مانعی عمل کند که امواج بلند در اطراف آن پراشیده می شوند، مانند زمانی که امواج با فرکا
نس پایین مشاهده می شوند تا هزاران کیلومتر را در اقیانوس های باز طی کنند، جایی که هیچ مانعی با لبه های تیز وجود ندارد. امواج زمینی در قطبش عمودی منتشر می شوند که میدان مغناطیسی آنها افقی و میدان الکتریکی (نزدیک به) عمودی است. رسانایی سطح بر انتشار امواج زمین تأثیر می گذارد، با سطوح رسانای بیشتر مانند آب دریا، انتشار بهتری را ارائه می دهد. افزایش رسانایی در یک سطح باعث اتلاف کمتر می شود. ضریب شکست در معرض تغییرات مکانی و زمانی است. از آنجایی که زمین یک رسانای الکتریکی کامل نیست، امواج زمینی زمانی که سطح زمین را دنبال می کنند ضعیف می شوند. جبهه های موج در ابتدا عمودی هستند، اما زمین که به عنوان یک دی الکتریک با تلفات عمل می کند، باعث می شود موج در حین حرکت به سمت جلو متمایل شود. این مقداری از انرژی را به سمت زمین هدایت می کند که در آنجا پراکنده می شود، به طوری که سیگنال به طور تصاعدی کاهش می یابد. کاربردها. بیشترین مخابرات رادیویی بُردبُلند با LF «موج بُلند» (بین ۳۰ کیلوهرتز و ۳۰۰ کیلوهرتز) نتیجه انتشار امواج زیرزمینی است. انتقال امواج رادیویی متوسط (فرکانس های بین ۳۰۰ کیلوهرتز و ۳۰۰۰ کیلوهرتز)، از جمله باند پخش
AM، هم به عنوان امواج زمینی و هم برای مسافت های طولانی تر در شب، به عنوان امواج آسمانی حرکت می کند. اتلاف زمینی در فرکانس های پایین تر کمتر می شود و پوشش ایستگاه های AM را با استفاده از انتهای باند پایین تر افزایش می دهد. فرکانس های VLF و LF بیشتر برای ارتباطات نظامی به خصوص با کشتی ها و زیردریایی ها استفاده می شود. هرچه فرکانس کمتر باشد امواج بهتر به آب دریا نفوذ می کنند. امواج ELF (زیر ۳ کیلوهرتز) حتی برای برقراری ارتباط با زیردریایی های غوطه ور در عمق استفاده شده است. امواج زمینی در رادار فرا افق استفاده شده است که عمدتاً در فرکانس های بین ۲ تا ۲۰ مگاهرتز عمل می کند. بر فراز دریا، که دارای رسانایی کافی بالا برای انتقال آنها می باشد و از فاصله معقول (تا ۱۰۰) کیلومتر یا بیشتر است؛ رادار فرا-افق همچنین از انتشار امواج آسمانی در فواصل بسیار بیشتر استفاده می کند). در توسعه رادیو، امواج زمینی به طور گسترده مورد استفاده قرار گرفت. خدمات رادیویی تجاری و حرفه ای اولیه منحصراً بر امواج بلند، فرکانس های پایین و انتشار امواج زمینی متکی بودند. برای جلوگیری از تداخل با این سرویس ها، فرستنده های آماتور و آزمایشی به فرکا
نس های بالا (HF) محدود می شدند، که احساس می شد از آنجایی که دامنه امواج زمینی آنها محدود بود، بی فایده هستند. با کشف سایر حالت های انتشار ممکن در فرکانس های موج متوسط و موج کوتاه، مزایای HF برای اهداف تجاری و نظامی آشکار شد. سپس آزمایش آماتور فقط به فرکانس های مجاز در این محدوده، محدود شد. اصطلاحات مرتبط. موج متوسط و موج کوتاه در شب از یونوسفر بازتاب می شود که به عنوان موج آسمانی شناخته می شود. در طول ساعات روز، لایه D پایینی یونوسفر تشکیل می شود و انرژی فرکانس کمتری را جذب می کند. این مانع از انتشار امواج آسمانی در فرکانس های موج متوسط در ساعات روشنایی روز می شود. در شب، زمانی که لایه D از بین می رود، انتقال امواج متوسط با امواج آسمانی بهتر انجام می شود. امواج زمینی شامل امواج یونوسفر و تروپوسفر "نمی شود".
نشانه کاردارلی () یک نبض غیرطبیعی در سمت راست نای است که گاهی در افراد مبتلا به آنوریسم قوس آئورت یافت می شود و با فشار دادن سمت راست نای می توان آن را احساس کرد. نشانه کاردارلی گونهٔ متفاوتی از نشانه الیور محسوب می شود. این نشانهٔ پزشکی نامش را از آنتونیو کاردارلی نامگذاری شده است.
نشانهٔ اُلیور () یا نشانه کشش نای، حرکت غیرطبیعی نای به سمت پایین در جریان سیستول است که می تواند نشان دهنده اتساع یا آنوریسم قوس آئورت باشد. نشانهٔ الیور با گرفتن غضروف کریکوئید به آرامی و اعمال فشار بر روی آن به سمت بالا ایجاد می شود در حالی که بیمار ایستاده و چانه خود را به سمت بالا کشیده است. با توجه به موقعیت آناتومیک قوس آئورت، که بر روی نایژه اصلی چپ قرار دارد، در صورت وجود آنوریسم، با انجام این مانور کشش نای به سمت پایین احساس قابل احساس است. این نشانه بالینی در بیهوشی سبک نیز دیده می شود. این علامت نخستین بار توسط جراح نظامی انگلیسی ویلیام سیلور الیور در سال ۱۸۷۸ توصیف شد.