Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
برتراندو اسپاونتا (۲۶ ژوئن ۱۸۱۷–۲۰ سپتامبر ۱۸۸۳) فیلسوف برجسته ایتالیایی قرن نوزدهم بود که اندیشه هایش تأثیر مهمی بر اندیشه فلسفی در قرن بیستم و بر تحولاتی که در طول اتحاد ایتالیا رخ داد، گذاشت. زندگی نامه. برتراندو، برادر بزرگتر سیلویو اسپاونتا، میهن پرست ایتالیایی، در خانواده ای از طبقه متوسط و با مشکلات مالی متولد شد. مادرش، ماریا آنا کروچه، عمه بزرگ فیلسوف بندیتو کروچه بود. او در مدرسه علمیه اسقفی کیتی تحصیل کرد و در آنجا به مقام کشیشی رسید. در سال ۱۸۳۸ به همراه برادرش به مونته کاسینو نقل مکان کرد تا در مدرسه علمیه محلی، سمت معلم ریاضیات و بلاغت را بر عهده بگیرد. در سال ۱۸۴۰ برای ادامه تحصیل به ناپل رفت. با یادگیری زبان های آلمانی و انگلیسی، او به یکی از اولین متفکران ایتالیایی آن دوره تبدیل شد که آثار فیلسوفان خارجی را به زبان اصلی می خواند. او به محافل لیبرال راه یافت و با متفکرانی مانند و نزدیک شد، مدرسه فلسفه خود را تأسیس کرد و همچنین به ویرایش "ایل نازیوناله" ("Il Nazionale")، روزنامه ای که توسط برادرش، سیلویو، تأسیس و ویرایش می شد، کمک کرد. در سال ۱۸۴۹، پس از لغو قانون اساسی توسط فردیناندو دوم و دست
گیری سیلویو، او ناپل را ترک کرد: ابتدا به فلورانس و سپس به تورین رفت. پس از ترک مقام کشیشی، او به عنوان روزنامه نگار برای نشریات پیدمونتی "Il Progresso" , "Il Cimento" , "Il Piemonte" و "Rivista Contemporanea" شروع به کار کرد. اسپاونتا در تورین به ایده های هگل نزدیک شد، سیستم فلسفی و اندیشه سیاسی خود را توسعه داد و در مجادله ای با "La Civiltà Cattolica"، نشریه ای یسوعی، علیه این ایده که دین برای رشد انسان ضروری است، استدلال کرد. در سال ۱۸۵۸ او کرسی فلسفه حقوق را در دانشگاه مودنا به دست آورد و پس از آن در سال ۱۸۶۰ کرسی تاریخ فلسفه را در بولونیا و سپس در سال بعد کرسی فلسفه را در دانشگاه ناپل به دست آورد. در مجموعه ای از سخنرانی ها که در سال ۱۸۶۰ در بولونیا ارائه شد، او ابتدا نظریه خود را در مورد حرکت دایره ای اندیشه فلسفی بین ایتالیا و اروپا شرح داد. اگرچه دیدگاه پذیرفته شده در آن زمان این بود که فلسفه ایتالیایی همیشه به سنت افلاطونی-مسیحی وفادار مانده است، اسپاونتا در پی اثبات این بود که فلسفه مدرن، سکولار و ایده آلیستی در ایتالیا سرچشمه گرفته است، اگرچه در آلمان به بالاترین شکل خود رسیده بود. او وضعیت اسفناک
فلسفه در ایتالیای قرن نوزدهم را به فقدان آزادی فکری پس از اصلاحات متقابل و همچنین به ظلم و ستم حاکمان مستبد نسبت داد. علاوه بر این، او تلاش کرد تا فلسفه دکارت را با فلسفه تومازو کامپانلا، فلسفه باروخ اسپینوزا را با فلسفه جوردانو برونو، فلسفه ایمانوئل کانت را با فلسفه جامباتیستا ویکو و آنتونیو روزمینی، و فلسفه ایده آلیست های آلمانی را با فلسفه وینچنزو جیوبرتی برابر بداند. هدف او از این کار، رهانیدن فلسفه ایتالیایی از کوته نظری و احیای آن بدون افتادن در دام ناسیونالیست ها بود، که علیه آنها مجادلهٔ تندی نوشت. اسپاونتا نفوذ ایده آلیسم هگلی را در ایتالیا گسترش داد: آثار او عمیقاً بر جووانی جنتیله و بندیتو کروچه تأثیر گذاشت، کسانی که پس از مرگ والدینشان با سیلویو اسپاونتا نقل مکان کردند و در سخنرانی های برتراندو شرکت کردند و آنها را به ویژه به خاطر لیبرالیسمشان دوست داشتند. از دیگر اعضای «مکتب» او می توان به ، ، ، و آنتونیو لابریولا اشاره کرد. برتراندو اسپاونتا همچنین سه دوره به عنوان نماینده پارلمان در پادشاهی ایتالیا از حزب راست تاریخی خدمت کرد. او از سیاست های سکولار، مرتبط با احساس دفاع قوی از دولت، مبتنی بر حق
رأی عمومی، حمایت می کرد. این امر منبع الهام برای توسعه یک جامعه هماهنگ بود که در آن افراد و جامعه می توانستند منابع لازم برای رشد را به شیوه ای «منظم و عادلانه» پیدا کنند.
دانشگاه الفلاح () یک دانشگاه خصوصی است که در سال ۲۰۱۱ در جلال آباد، ولایت ننگرهار، افغانستان تأسیس شد. این تنها دانشگاه معتبر در استان ننگرهار در شرق افغانستان است. این مؤسسه به سرعت به یکی از بزرگ ترین مؤسسات آموزش عالی خصوصی در شرق افغانستان تبدیل شد. در سال ۲۰۲۰ توسط وزارت آموزش عالی به رتبه دانشگاه ارتقا یافت. این دانشگاه مرکزی برای آموزش، تحقیق، نوآوری و مشارکت عمومی است؛ این دانشگاه مدارک کارشناسی و کارشناسی ارشد را در رشته های مختلف ارائه می دهد. این مدارک شامل دوره های مدیریت، حقوق، روزنامه نگاری، اقتصاد و مهندسی نرم افزار در مقطع کارشناسی و رشته های مدیریت بازرگانی، حقوق و شریعت در مقطع کارشناسی ارشد می شود.
استایلیت ها ( () «ساکن ستون»، برگرفته از () «ستون» و (()یا قدیس های ستون نشین نوعی زاهد مسیحی بودند که زندگی، موعظه، روزه داری و دعا کردن خود را بر فراز ستون ها انجام می دادند. آنان بر این باور بودند که ریاضت کشیدن بدن، موجب نجات روحشان می شود. این سبک زاهدانه در اوایل دوران امپراتوری بیزانس رایج شد. نخستین استایلیت شناخته شده، سمعان ستون نشین بود که در سال ۴۲۳ میلادی بر روی ستونی در سوریه رفت و تا زمان مرگش، یعنی ۳۶ سال بعد، بر همان ستون باقی ماند. پیشینه های تاریخی. پالادیوس غلاطیایی دربارهٔ الپیدیوس، زاهدی از کاپادوکیه، روایت می کند که بیست وپنج سال در غاری واقع بر قلهٔ کوهی در نزدیکی اریحا زندگی کرد. او تنها در روزهای شنبه و یکشنبه غذا می خورد و شب ها را ایستاده به عبادت می گذراند. گریگوری نازیانزوس نیز از مردی گوشه نشین یاد می کند که سال های طولانی را در حال ایستاده و غرق در تفکر سپری کرد، بی آنکه حتی یک بار دراز بکشد. تئودورت نیز ادعا کرده است که زاهدی را دیده که ده سال تمام در وانی که از تیرک ها در هوا آویزان بود زندگی کرده است. سمعان ستون نشین و معاصران او. در سال ۴۲۳ میلادی، سمعان ستون نشین بر بالای
ستونی اقامت گزید. برخی منتقدان به نوشته ای از لوسیان در کتاب "De Syria Dea" (فصل های ۲۸ و ۲۹) اشاره کرده اند که در آن از ستونی بلند در هیراپولیس بامبیس سخن گفته می شود؛ جایی که مردی دوبار در سال بر فراز آن می رفت و یک هفته را صرف گفتگو با خدایان می کرد. با این حال، هربرت تورستون، کشیش انگلیسی کلیسای کاتولیک روم، معتقد است پژوهشگران به سختی می پذیرند که سمعان از چنین آیین بت پرستانه ای الهام گرفته باشد، زیرا این رسم پیش از زمان او از میان رفته بود. سمعان، به ویژه در سوریه و فلسطین، پیروان بسیاری پیدا کرد. گفته می شود دانیال ستون نشین نخستین کسی بود که از او پیروی کرد؛ او شاگرد سمعان بود و اندکی پس از مرگ استادش، زندگی ریاضت کشانهٔ مشابهی را آغاز کرد. دانیال اصالتاً سوری بود، اما در نزدیکی قسطنطنیه ساکن شد؛ جایی که حتی امپراتوران لئون دوم و زنون نیز برای دیدارش رفتند. سمعان جوان هم همانند سمعان بزرگ، در حوالی انطاکیه زندگی می کرد. او در سال ۵۹۶ درگذشت و معاصر او، سنت آلیپیوس ستون نشین، به همان اندازه شهرت یافت. ستون آلیپیوس در نزدیکی هادریانوپولیسِ پافلاگونیا قرار داشت. بر اساس روایت ها، آلیپیوس پس از ۵۳ سال ای
ستادن، زمانی که پاهایش دیگر توان نگهداری او را نداشتند، به جای پایین آمدن از ستون، بر پهلو دراز کشید و چهارده سال باقی مانده عمر خود را در همان وضعیت سپری کرد. راجر کالینز در کتاب "اروپای اوایل قرون وسطی" اشاره می کند که گاهی پیش می آمد دو یا چند قدیس ستون نشین با دیدگاه های متفاوت الهیاتی، آن قدر به هم نزدیک بودند که از فراز ستون های خود با یکدیگر مناظره می کردند. ستون نشین های دیگر. دانیال ستون نشین (حدود ۴۰۹–۴۹۳ میلادی)، پس از آنکه ردای سمعان ستون نشین را دریافت کرد، همان شیوهٔ زاهدانه را پیش گرفت و به مدت ۳۳ سال باقی زندگی خود را بر فراز ستونی گذراند. علاوه بر این چهره های مشهورتر، بسیاری دیگر نیز بودند که به زندگی ستونی روی آوردند، هرچند نامشان کمتر شناخته شده است. حتی زنانی نیز به این سبک از ریاضت روی آوردند. به نظر می رسد که در غرب هم یک یا دو تلاش پراکنده برای گسترش این شیوه انجام شده، اما چندان مورد استقبال قرار نگرفته است. یکی از نمونه های شناخته شده، وولفایش، شماسی اهل لومبارد بود که بنا بر روایت گریگوری تور، در دوران اسقف نشینی ماگنریک (پیش از ۵۸۷ میلادی) و هم زمان با سلطنت شیلدبرت دوم (۵۷۶–۵۹۶)،
تصمیم گرفت به عنوان یک ستون نشین در اسقف نشین تریر زندگی کند. در شرق، سنت ستون نشینی تا مدت ها ادامه یافت؛ مواردی از آن حتی تا اواخر قرن دوازدهم میلادی گزارش شده است. در کلیسای ارتدکس روسی این رسم تا سال ۱۴۶۱ و در میان روتنی ها حتی دیرتر نیز دوام آورد. با گذشت زمان، ریاضت شدید نخستین سمعان ها و آلیپیوس ها کمی تعدیل شد. برخی از ستون ها دارای کلبه های کوچکی بودند که به عنوان پناهگاهی در برابر باران و آفتاب ساخته می شد. در میان میافیزها نیز، برخی زاهدان به جای قرار گرفتن بر فراز ستون، درون ستون های توخالی سکونت می کردند. با وجود این تغییرات، زندگی آنان همچنان با سختی و محرومیت های شدید همراه بود. در کلیسای ارتدکس سریانی نیز این سنت تا سده هشتم یا نهم میلادی ادامه یافت. نمونهٔ شاخص آن صومعهٔ مور لووزور است، جایی که راهبان به نوبت به عنوان گوشه نشین بر فراز ستون صومعه زندگی می کردند. در قرون اخیر، ستون نشینی به طور کامل تقریباً از میان رفته است، اما نمونه ای استثنایی در گرجستان باقی مانده است. ماکسیم کاواتارادزه، راهب کلیسای ارتدکس گرجی، حدود بیست سال بالای ستون کاتسخی زندگی کرده است. این ستون یک صخرهٔ طبیعی سنگی
به ارتفاع تقریبی ۱۴۰ فوت (حدود ۴۰ متر) است که به شکل شگفت انگیزی از زمین سر برآورده. او تنها دو بار در هفته برای تأمین نیازهای ضروری پایین می آید. شواهد تاریخی نشان می دهد که این صخره تا اواخر سده پانزدهم نیز توسط ستون نشینان مورد استفاده قرار می گرفت. کاواتارادزه با همکاری روستاییان محلی و آژانس ملی حفاظت از میراث فرهنگی گرجستان توانست کلیسای کوچک و باستانی ۱۲۰۰ سالهٔ بالای ستون را مرمت کند. در سال ۲۰۱۳ نیز یک مستند سینمایی دربارهٔ این پروژه ساخته و تکمیل شد.
فرهنگ رسانه به محیط نمادین و بافت معنایی ای اشاره دارد که توسط تولید، توزیع و مصرف محصولات رسانه ای شکل می گیرد و به نوبهٔ خود بر هویت، ارزش ها، رفتارها و درک جمعی از واقعیت تأثیر می گذارد. این مفهوم بر پیوند ناگسستنی بین نظام های رسانه ای و زندگی فرهنگی مدرن تأکید دارد، جایی که رسانه ها تنها بازتاب دهندهٔ فرهنگ نیستند، بلکه فعالانه در ساخت و دگرگونی آن مشارکت می کنند. تعریف و ماهیت. فرهنگ رسانه را می توان به عنوان فضای فرهنگیِ غالب در جوامع مدرن و پسامدرن در نظر گرفت که در آن تجربهٔ زیسته تا حد زیادی توسط تصاویر، روایت ها، صداها و اسطوره های ارائه شده از طریق رسانه های جمعی و دیجیتال واسطه گری (mediated) می شود. این فرهنگ با ویژگی هایی چون تولید انبوه، مصرف گرایی، تأکید بر سبک و تصویر، و تلفیق امر واقعی و تخیلی شناخته می شود. تاریخچه و زمینه های نظری. ریشه ها: مکتب فرانکفورت و صنعت فرهنگ. نظریه پردازان مکتب فرانکفورت، مانند تئودور آدورنو و ماکس هورکهایمر، با ابداع مفهوم "صنعت فرهنگ" (Culture Industry)، نخستین چارچوب نظری انتقادی را برای تحلیل فرهنگ رسانه ای ارائه کردند. آن ها استدلال می کردند که صنایع فرهنگی
با استانداردسازی و تولید انبوه محصولات فرهنگی، تخیل را محدود کرده و مخاطبان را منفعل و مطیع می سازند. توسعه: مطالعات فرهنگی بیرمنگام. مدرسه مطالعات فرهنگی بیرمنگام، به ویژه تحت رهبری استوارت هال، این دیدگاه منفعلانه را به چالش کشید. هال در مدل "رمزگذاری/رمزگشایی" (Encoding/Decoding) استدلال کرد که مخاطبان به طور یکسان پیام های رسانه ای را تفسیر نمی کنند و ممکن است خوانش های مسلط، توافقی یا مخالف از آن ها داشته باشند. این دیدگاه، مخاطب را به عنوان عامل فعال در ساخت معنا برجسته کرد. پسامدرنیسم و وضعیت فراواقعیت. نظریه پردازانی مانند ژان بودریار استدلال کردند که در عصر رسانه ها، تمایز بین واقعیت و بازنمایی آن محو شده است. بودریار مفهوم "اَبَرْواقعیت" (Hyperreality) را مطرح کرد: وضعیتی که در آن شبیه سازی های رسانه ای جای واقعیت را می گیرند و به واقعیتی ترجیحی تبدیل می شوند. حوزه های مطالعاتی کلیدی. بازنمایی (Representation). تحلیل چگونگی بازنمایی گروه های اجتماعی (بر اساس نژاد، جنسیت، طبقه، قومیت، sexuality) در رسانه ها و تأثیر این بازنمایی ها بر نگرش ها و هویت های اجتماعی. مطالعات فناوری (Technology Studies). ب
ررسی نقش فناوری های رسانه ای جدید (از چاپ تا اینترنت) در شکل دهی به اشکال جدید فرهنگ، شناخت و سازمان اجتماعی. مارشال مکلوهان با جملهٔ معروف «رسانه خود پیام است» بر این بعد تأکید کرد. اقتصاد سیاسی رسانه (Political Economy of Media). تمرکز بر مالکیت، کنترل و منطق سود که بر تولید فرهنگی حاکم است و چگونگی تأثیر این ساختارها بر تنوع و محتوای فرهنگی. مطالعات مخاطب (Audience Studies). مطالعهٔ چگونگی تعامل مخاطبان با متون رسانه ای، معناسازی و استفاده از آن ها در زندگی روزمره. این حوزه از روش های قوم نگاری استفاده می کند. فرهنگ رسانه در عصر دیجیتال. عصر دیجیتال ویژگی های فرهنگ رسانه را تشدید و دگرگون کرده است:
مارکو پراگا (میلان، ۲۰ ژوئن ۱۸۶۲؛ درگذشته ۳۱ ژانویه ۱۹۲۹ وارزه) نمایشنامه نویس ایتالیایی محبوب در دوران خود، و از جمله توسعه دهندگان جنبش وریسمو ایتالیا بود. زندگینامه. او فرزند امیلیو پراگا، نقاش و شاعر برجسته جریان اسکاپیلیاتورا بود. ورشکستگی کسب و کار خانوادگی آنها، به طلاق پدر و مادر، و فروافتادن پدر در الکل و مواد مخدر و فوت او در سال ۱۸۷۵ بر اثر سیروز کبدی شد. مارکو در این زمان سیزده ساله بود. او مجبور شد تا سال ۱۸۸۹ به عنوان حسابدار کار کند، تا اینکه موفقیت چشمگیر نمایشنامه کمدی «لو ورجینی» (Le Vergini) او، با بازی بازیگر بزرگ ویرجینیا مارینی، به او اجازه داد تا خود را کاملاً وقف تئاتر کند. پس از آن، او شاهکار خود، «زن ایده آل» (La moglie ideale) (۱۸۹۰) را نوشت. مضامین روانشناختی عمیق تری در آثار دیگرش، مانند «بحران» (La crisi) (۱۹۰۴) و «درِ بسته» (La porta chiusa) (۱۹۱۳) ظاهر می شوند، که مهم ترین نمودِ به اصطلاح «تئاتر بورژوایی» است: برخلاف وریسمویی ها که بر زندگی طبقات محروم تمرکز داشتند، این نمایشنامه نویسان توجه خود را به طبقات ثروتمند معطوف کردند. او تا سال ۱۹۱۵ به انجام آثار برجسته ادامه داد. او
در تهیه لیبرتو برای «مانون لسکو» اثر جاکومو پوچینی همکاری کرد، هرچند مانند دیگران به عنوان نویسنده آن شناخته نشد. او یک سازمان دهنده فعال بود و که بیشتر به واسطه فعالیت هایش به نمایندگی از انجمن نویسندگان و ناشران ایتالیا (SIAE) (که از سال ۱۸۹۶ تا ۱۹۱۱ مدیر آن بود) شناخته می شد. در این جایگاه، او به ارتقای رپرتوار ایتالیایی در برابر روندهای خارجی محور آن زمان کمک کرد. او حتی پس از استعفا از سمت خود به عنوان مدیر، برای هدایت یک گروه دائمی در تئاتر مانزونی در میلان، همچنان با این انجمن در ارتباط ماند. از سال ۱۹۱۹، او منتقد تئاتر برای مجله «تصویرسازی ایتالیایی» (Illustrazione Italiana) بود و وقایع نامه های او در ده جلد (Cronache teatrali - 1920-1929) گردآوری شد. او همچنین رمانی به نام «بیوندینا» (بِلوندک) (La biondina) (۱۸۹۳) و چندین داستان کوتاه نوشت. او که دچار بحران افسردگی شدیدی شده بود، در وارزه خودکشی کرد. تحلیل آثار. کمدی های او، تحت تأثیر آموزه های هنری بک، تصویری بی طرفانه از اخلاق را ترسیم می کنند و با روحیه ای علمی (هرچند گاهی با ابزارهای بیانی نامشخص) به تحقیقات روانشناختی نزدیک می شوند. «زن ایده آل»
، طبق گزارش ها یکی از نقش های بزرگ الئونورا دوزه در دوران فعالیتش بوده است. اجراهای تئاتر آثار. «زن ایده آل»، نخستین اجرا در تئاتر ژربینو تورین، 11 نوامبر 1890 (با بازی الئونورا دوزه، فلاویو آندو، ویتوریو زامپیری و آنتونیو گالیانی) «وارث» (L'erede): نخستین اجرا در تئاتر ژربینو تورین، 4 دسامبر 1893 توسط گروه کمپانی (Compagnia) (به کارگردانی فرانچسکو پاستا، و با تینا دی لورنسو در نقش اول) «بحران»: نخستین اجرا در تئاتر آلفیری تورین در 14 اکتبر 1904 (با بازی ویرجینیا رایتر، لوئیجی کارینی و اوگو پیپرنو). «درِ بسته»: نخستین اجرا در تئاتر مانزونی میلان در 24 ژانویه 1913. با بازی تینا دی لورنزو، جوله پیانو، اگلوگ کالیندری، فبو ماری، جوزپه استرنی، آرماندو فالکونی، کامیلو پیلوتو و آنتونیو والنتی.
قتل عام ویا کارینی یک حمله کوزا نوسترا بود که در آن در ۳ سپتامبر ۱۹۸۲ در پالرمو از طریق ایسیدورو کارینی، بخشدار پالرمو کارلو آلبرتو دالا کیزا، همسرش امانولا ستی کارارو و افسر پلیس اسکورت دومنیکو روسو به قتل رسیدند. جزئیات قتل عام. ژنرال دالا کیزا با یک اتوبیانچی آتوبیانکی ای۱۱۲ بژ رنگ که همسرش امانوئلا ستی کارارو او را می راند، در حال ترک استان برای صرف شام در رستورانی در موندلو بود. اتوبیانچی آتوبیانکی ای۱۱۲ توسط یک آلفتا که افسر پلیس، دومنیکو روسو، آن را می راند، تعقیب می شد. ساعت ۹:۱۵ شب، هنگام عبور از ایزیدورو کارینی، یک موتورسیکلت هوندا سی بی که جوزپه لوچزه آن را می راند و جوزپه گرکو (معروف به "اسکارپوتزددا") پشت سرش نشسته بود، از پهلو به آلفتا نزدیک شد و گرکو با یک تفنگ کلاشینکف به او شلیک کرد. در همان زمان، یک بی ام و ۵۲۰ که کالوگرو گانچی و آنتونینو مادونیا رانندگی آن را بر عهده داشتند، به آتوبیانکی ای۱۱۲ رسید و مادونیا با یک کلاشینکف به سمت ماشین آتش گشود. دالا کیزا و همسرش در حالی که ماشین به صندوق عقب یک فیات ریتمو پارک شده برخورد کرد، سی گلوله به آنها اصابت کرد (ژنرال سعی کرد با بدن خود از زن محافظ
ت کند). گرکو از موتورسیکلت پیاده شد و در حالی که نتیجه مرگبار حادثه را بررسی می کرد، در جاده آتوبیانکی ای۱۱۲ دور زد. بلافاصله پس از آن، ماشین و موتورسیکلت مورد استفاده در جنایت به مکانی خلوت منتقل و آتش زده شدند. همسر دالا کیزا فوراً درگذشت، در حالی که افسر دومنیکو روسو دوازده روز بعد، در ۱۵ سپتامبر، درگذشت. انگیزه ها. این ژنرال به عنوان رئیس مرکز ویژه ضد تروریسم کارابینیری، از سپتامبر ۱۹۷۸، ضدحمله دولت علیه گروه های چپ افراطی، به ویژه بریگادهای سرخ را با نتایج قابل توجه رهبری کرده بود. او روند فروپاشی پدیده تروریسم در ایتالیا را آغاز کرده بود که پس از مرگ او به طور قطعی به پایان رسید. به دلیل دستاوردهایش و اعتبار بالایی که در میدان به دست آورده بود، پس از قتل پیو لا توره، سیاستمدار اتحادیه گرا و کمونیست، به عنوان بخشدار شهر به پالرمو فرستاده شد. در سه سال قبل از تأسیس او، مافیا، از جمله کارآگاهان ماهر، قضات و دیگر مقامات دولتی، از جمله بوریس جولیانو، چزاره ترانووا، پیرسانتی ماتارلا و گائتانو کوستا را به قتل رسانده بود. اگرچه دالا کیزا در بحبوحه جنگ دوم مافیا بیش از صد روز به عنوان بخشدار پالرمو خدمت کرد، اما
به او «اختیارات ویژه» وعده داده شده (و مبهم تعریف شده) دولت داده نشد و او در مصاحبه ای معروف و جنجالی با جورجیو بوکا از "روزنامه لا رپوبلیکا" در اوت ۱۹۸۲ از این موضوع شکایت کرد. این قتل عام همچنین به دلیل سبک «نظامی» اجرای آن، عموم مردم را شگفت زده کرد: دالا چیزا و همسرش توسط یک کلاشینکف، یک تفنگ تهاجمی نظامی، مورد اصابت قرار گرفتند. ترور دالا چیزا همچنین باعث بحث در محافل روزنامه نگاری، دانشگاهی و قضایی شده است که ترور او با خاطراتی که آلدو مورو در طول آدم ربایی اش در سال ۱۹۷۸ نوشته بود، مرتبط است. به طور خاص، اعتقاد بر این بود که دالا چیزا به نسخه کامل و غیر عمومی خاطرات مورو دسترسی داشته است که ممکن است حاوی افشاگری هایی در مورد دخالت دولت در آدم ربایی او باشد. تحقیقات. قاتل اصلی جوزپه گرکو بود که بعداً در دادگاه ماکسی به جرم قتل "غیابی" محکوم شد، در حالی که او دیگر مرده بود و قضات از این موضوع خبر نداشتند. تعدادی از افراد مسلح دیگر نیز در این جنایت دست داشتند، از جمله جوزپه لوچسه که او نیز در دادگاه ماکسی به جرم قتل به حبس ابد محکوم شد. برناردو پروونزانو، سالواتوره رینا، جوزپه کالو، برناردو بروسکا، فرانچ
سکو مادونیا، ننه گراچی و فرانچسکو اسپادارو نیز بعداً به جرم صدور دستور قتل به حبس ابد غیابی محکوم شدند.
بمب گذاری قطار ۹۰۴ (ایتالیایی: "Strage del Rapido 904" یا کشتار کریسمس (قتل عام کریسمس) یک حمله تروریستی بود که در ۲۳ دسامبر ۱۹۸۴ در "تونل پایه آپنین" رخ داد. بمبی در قطار سریع السیر ۹۰۴ از ناپل به میلان منفجر شد و ۱۶ کشته و ۲۶۶ زخمی بر جای گذاشت. محل بمب گذاری در نزدیکی محل بمب گذاری قطار سریع السیر ایتالیکوس ده سال پیش بود. انگیزه پشت این حمله بمب گذاری، منحرف کردن نیروهای امنیتی ایتالیا از تحقیقات در مورد مافیای سیسیل بود، چرا که شهادت توماسو بوشتا، جاسوس مافیا، نزد جیووانی فالکونه، دادستان ضد مافیا، منجر به صدور مجموعه ای از احکام بازداشت در سپتامبر ۱۹۸۴ شد که متعاقباً به محاکمه ماکسی علیه ۴۷۵ متهم مافیا منجر شد. جوزپه کالو، رئیس مافیا، که با نام «پیپو» نیز شناخته می شود، در فوریه ۱۹۸۹ به جرم دستور دادن و سازماندهی این حمله محکوم شد. در آوریل ۲۰۱۱، سالواتوره ریینا، «رئیس رؤسا»، مافیا، به جرم دستور دادن بمب گذاری متهم شد. بمب گذاری. روز یکشنبه، ۲۳ دسامبر ۱۹۸۴، قطار سریع ۹۰۴ در حال سرویس دهی منظم بین ناپل و میلان بود. این قطار به سمت شمال در حرکت بود و ۷۰۰ مسافر تعطیلات که به خانه برمی گشتند یا به دلیل تعطی
لات کریسمس پیش رو به دیدار اقوام خود می رفتند، در آن ازدحام زیادی ایجاد کرده بودند. ساعت ۱۹:۰۸ بمبی در واگن نهم، یک واگن درجه دو در وسط قطار، منفجر شد. قطار در ۸ کیلومتری تونل آپنین بیس، در خط فلورانس - بولونیا در نزدیکی ورنیو، در یک مسیر مستقیم طولانی با محدودیت سرعت تا ۱۶۰ کیلومتر، قرار داشت. کیلومتر در ساعت در آن زمان، و با سرعت ۱۵۰ در حال حرکت بود کیلومتر بر ساعت. این بمب در حالی که قطار در ایستگاه راه آهن فلورانس سانتا ماریا نوولا بود، روی یک قفسه چمدان قرار داده شده بود. برخلاف بمب گذاری های قطار در دهه های گذشته که با آشفتگی های سیاسی همراه بود، این بمب از راه دور کنترل می شد و در حالی که قطار کاملاً وارد تونل شده بود، منفجر شد تا خسارت را به حداکثر برساند. بمب طبق برنامه منفجر شد. موج شوک آن که توسط دیواره های تونل منعکس می شد، تمام شیشه های پنجره و درهای داخلی را شکست و تکه های ترکش مانندی را به داخل محفظه ها پرتاب کرد. ۱۵ نفر در اثر انفجار مستقیم جان باختند و یک نفر دیگر نیز بعداً به دلیل جراحات وارده جان خود را از دست داد. ترمز اضطراری کشیده شد و قطار در فاصله حدود هزار متری از محل انفجار، ۸ کیلومت
ر از ورودی شمالی و ۱۰ کیلومتر از ورودی جنوبی، متوقف شد. جیان کلودیو بیانکونچینی، هادی قطار - در آخرین سفر خود قبل از بازنشستگی - از ناحیه گردن زخمی شد، اما توانست با یک تلفن خدماتی تماس بگیرد و درخواست کمک کند. مسافران ترسیده و در زمستان سرد آپنین سرگردان بودند. استعلام. ظرف چند ساعت پس از انفجار، تعدادی از گروه های چپ و راست مسئولیت آن را بر عهده گرفتند. سوءظن رسمی بر تروریست های نئوفاشیست متمرکز بود، زیرا این حمله در همان مسیر راه آهن رخ داد که افراط گرایان راست گرا در سال ۱۹۷۴ قطار ایتالیکوس را بمب گذاری کردند و دوازده نفر را کشتند و ۴۸ نفر را زخمی کردند. دفتر دادستانی عمومی به سرعت تحقیقاتی را آغاز کرد. یک بررسی شیمیایی و بالستیک برای یافتن نوع ماده منفجره مورد استفاده و دینامیک فاجعه انجام شد. یک شاهد پیدا شد: او دو نفر را دید که دو کیسه را در قفسه بار واگن نهم در ایستگاه فلورانس قرار می دادند، بنابراین تحقیقات به دادستان های فلورانس واگذار شد. در ۹ ژانویه ۱۹۸۶، دادستان پیرلوئیجی ویگنا، کالو و سرکولا را به این قتل عام متهم کرد. طبق تحقیقات، این بمب گذاری با هدف منحرف کردن نیروهای امنیتی دولتی از تحقیقات
در مورد مافیای سیسیل انجام شده بود، پس از آنکه شهادت توماسو بوشتا، جاسوس مافیا، به قاضی جیووانی فالکونه، قاضی تحقیقات ضد مافیا، منجر به صدور مجموعه ای از احکام بازداشت در سپتامبر ۱۹۸۴ شد که متعاقباً به محاکمه ماکسی علیه ۴۷۴ متهم مافیا منجر شد. محاکمات. دادگاه عالی فلورانس در ۲۴ نوامبر ۱۹۹۲ این احکام را تأیید کرد و رسماً «دست هماهنگ مافیا» را در این فاجعه به رسمیت شناخت. در ۱۸ فوریه ۱۹۹۴، دادگاه فلورانس ماسیمو آباتانجلو، عضو پارلمان ام اس ای، را از اتهام قتل عام تبرئه کرد، اما او را به جرم دادن مواد منفجره به میسو در اوایل سال ۱۹۸۴ مجرم شناخت. آباتانجلو به ۶ سال زندان محکوم شد. بستگان قربانیان خواستار مجازات شدیدتری شدند، اما در فرجام خواهی شکست خوردند و مجبور به پرداخت هزینه های دادرسی شدند. در ۲۷ آوریل ۲۰۱۱، دفتر مبارزه با مافیای ناپل حکم بازداشت توتو رینا، رئیس کمیسیون مافیای سیسیل و «رئیس رؤسا»، را صادر کرد و او را مغز متفکر این قتل عام دانست. دادستان ها اعلام کردند که مواد منفجره ای که برای انجام حمله قطار ۹۰۴ استفاده شده، همان موادی است که برای کشتن قاضی مبارزه با مافیا، پائولو بورسلینو، و همراهش از طریق
دی آملیو در ۱۹ ژوئیه ۱۹۹۲ استفاده شده است. فهرست تلفات. منبع: از طبقه بندی خارج کردن اعمال. با دستورالعمل ۲۲ آوریل ۲۰۱۴، تمام پرونده های مربوط به این قتل عام دیگر مشمول طبقه بندی های محرمانه نیستند و بنابراین آزادانه در دسترس هستند.
بمب گذاری پیزولونگو یک حمله با بمب خودرو در ۲ آوریل ۱۹۸۵ بود که توسط مافیای سیسیلی به منظور کشتن کارلو پالرمو، قاضی پیزولونگو، سیسیل، انجام شد. پالرمو در حال تحقیق در مورد یک شبکه بین المللی قاچاق مواد مخدر و اسلحه بود که احتمالاً سیاستمداران ایتالیایی در آن دخیل بوده اند. پالرمو در این حمله زخمی شد و سه رهگذر کشته شدند: باربارا ریزو و پسران دوقلوی خردسالش، سالواتوره و جوزپه آستا. حمله. صبح روز ۲ آوریل ۱۹۸۵، یک خودروی بمب گذاری شده حاوی تی ان تی در کنار بزرگراهی در پیزولونگو منفجر شد. این خودرو قرار بود زمانی منفجر شود که کارلو پالرمو، معاون دادستان، با یک فیات ۱۳۲ زرهی و به دنبال آن یک فیات ریتمو غیر زرهی از خانه اش در بوناگیا به سمت کاخ دادگستری در تراپانی در حرکت بود. درست قبل از انفجار بمب، یک فولکس واگن شیروکو به رانندگی باربارا ریزو ۳۰ ساله که دوقلوهای شش ساله اش جوزپه و سالواتوره آستا را به مدرسه می برد، از خودروی پالرمو سبقت گرفت. خودروی او بین خودروی بمب گذاری شده و فیات ۱۳۲ گیر کرد. صدای انفجار از کیلومترها دورتر شنیده شد. پالرمو زخمی شد، اما خودروی سیروکو بیشترین آسیب انفجار را متحمل شد و سرنشینان
آن کشته شدند. باربارا ریزو از ماشین به بیرون پرتاب شد در حالی که اجساد کودکان بسیار دورتر پراکنده شده بودند. یک جسد روی دیوار ساختمانی در فاصله ۲۰۰ یاردی (۱۸۰ متری) فرود آمد و به طرز غیرقابل تشخیصی متلاشی شد. در میان اولین امدادگران، همسر زن، نونزیو آستا، و برادرش بودند. اما وسیله نقلیه او به حدی تخریب شده بود که نونزیو و برادرش گمان نمی کردند که خانواده در انفجار دست داشته باشند. پس از رسیدن پلیس و خدمات اورژانس، نونزیو به خانه رفت و سپس با ماشین به کارگاه خود رفت. کمی بعد، پلیس تماس گرفت تا شماره پلاک ماشین را بپرسد و نونزیو متوجه شد که یکی از کارمندانش قبلاً متوجه شده بود که فرزندانش هرگز به مدرسه نرفته اند. از چهار محافظی که در ماشین فیات عقب بودند، دو نفر به طور جزئی مجروح شدند در حالی که دو نفر دیگر به شدت مورد اصابت ترکش قرار گرفتند: آنتونی روجیرو از ناحیه چشم و سالواتوره لاپورتا از ناحیه سر و سایر قسمت های بدن مورد اصابت قرار گرفتند. پیامدها. دادستان این پرونده سباستیانو پاتانه بود. در میان بازماندگان، رافائله دی مرکوریو، که در زمان قتل عام ۳۶ سال داشت، در سال ۱۹۹۳ به دلیل بیماری قلبی درگذشت. در همان
سال، نونزیو آستا به دلیل مشکلات قلبی درگذشت (در زمان حمله، او قبلاً تحت عمل جراحی بای پس قلب قرار گرفته بود). دختر بزرگ او، مارگاریتا، که در زمان بمب گذاری ۱۱ سال داشت، به عنوان یک بزرگسال در جنبش ضد مافیایی لیبرا در استان تراپانی فعال شد. جیواچینو کالابرو به تروریسم و توطئه با دیگران برای ارتکاب قتل عام برای این حمله متهم شد. اما این اتهامات در سال ۱۹۹۱ پس از آنکه قضات حکم دادند که متهمان مرتکب جرم نشده اند، لغو شد. در میان این قضات، کورادو کارناواله نیز حضور داشت. در سال ۲۰۰۲، مافیوزی بالدوچیو دی ماجیو وینچنزو ویرگا و سالواتوره رینا به دلیل دستور قتل عام محکوم شدند که دوباره در سال ۲۰۰۴ تأیید شد. یادبود. بنای یادبودی در محل حمله ساخته شده است. نقل قولی بر روی بنای یادبود نوشته شده است: پس از برنده شدن گروه ال جی"=ام سی" (جیووانی لوسنتینی، مارچلو کالا)، کار ساخت یک پارک یادبود در محل حمله در آوریل ۲۰۱۱ آغاز شد.