Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ومباردی بود که در آن زمان در پادشاهی ایتالیا اجرا می شد و طبق آن هنری چهارم، امپراتور می بایست وارث قانونی به شمار می رفت. با توجه به صغر سن هنری چهارم و همکاری نزدیک خاندان کانوسا با پاپ های اصلاح طلب، واگذاری قانونی تحت حقوق امپراتوری اهمیت ثانویه یافت. میان سال های ۱۰۷۶ و ۱۰۸۰، ماتیلدا به لورِن سفر کرد تا بر سر ارثیهٔ همسرش در وردن ادعا کند. این املاک طبق وصیت همسرش به گادفری بوین، فرزند خواهرش ایدا، رسیده بود. گادفری همچنین حقوق ماتیلدا بر ستنای و موزه را که مادرش به عنوان جهیزیه دریافت کرده بود، به چالش کشید. اختلاف بین خاله و خواهرزاده بر سر کنت نشین اسقفی وردن سرانجام به وسیلهٔ تئودریک، اسقف وردن، حل وفصل شد. او اختیار انتصاب کنت ها را داشت و به آسانی به سود ماتیلدا رأی داد، زیرا این حکم هم پاپ گریگوری هفتم و هم شاه هنری چهارم را خشنود می کرد. ماتیلدا سپس وردن را به آلبرت سوم، کنت نامور، پسرعموی اصلاح طلب همسرش، واگذار کرد. دشمنی عمیق میان ماتیلدا و خواهرزاده اش احتمالاً مانع از آن شد که او در جنگ صلیبی اول که گادفری رهبری می کرد، در اواخر دههٔ ۱۰۹۰ به اورشلیم سفر کند. تلاش ها برای برقراری تعادل میان پ
ادشاه و پاپ. ماتیلدا از طریق مادربزرگ هایشان (خواهران ماتیلدای شوابیا و امپراتریس گیزلا) دخترعمو-پسرعموی دوم هنری چهارم بود. این خویشاوندی با خاندان سالی او را گزینه ای مناسب برای میانجیگری میان امپراتور و پاپ ساخت. در همان زمانی که اختلاف میان شاه هنری چهارم و پاپ گریگوری هفتم بالا گرفت، مادر ماتیلدا درگذشت. ماتیلدا و بئاتریس از نزدیک ترین محارم گریگوری هفتم بودند و او از همان آغاز آنان را در جریان طرح های خود علیه شاه آلمانی قرار داد. اختلاف میان پاپ و شاه در پی شورای ورمز در ۲۴ ژانویه ۱۰۷۶ به اوج رسید. شاه همراه با دو اسقف اعظم، زیگفرید ماینتس و اودو تریر و ۲۴ اسقف، اتهامات شدیدی علیه گریگوری مطرح کردند. از جمله غیرقانونی بودن انتخاب او، ادارهٔ کلیسا از طریق «شورای زنان»، و «هم سفره بودن و هم منزل شدن با زنی بیگانه بیش از حد لازم». تحقیر به اندازه ای بود که حتی نامی از ماتیلدا برده نشد. پاپ در ۱۵ فوریه ۱۰۷۶ با تکفیر شاه پاسخ داد و تمام رعایا را از سوگند وفاداری آزاد کرد و به این ترتیب شورش علیه او مشروعیت یافت. معاصرین این اقدام را بسیار مهم تلقی کردند، چنان که تاریخ نگار بونیتسو اهل سوتری نوشت: «وقتی خبر
تکفیر شاه به گوش مردم رسید، تمام جهان ما لرزید.» شاهزادگان جنوب آلمان در تربور گرد آمدند و در انتظار پاپ نشستند. نخستین اقدام نظامی ماتیلدا و اولین وظیفهٔ بزرگ او به عنوان فرمانروا، حفاظت از پاپ در سفر پرمخاطره اش به شمال بود. او تنها کسی بود که پاپ می توانست به او اعتماد کند، چراکه به عنوان وارث خاندان کانوسا کنترل همهٔ گذرگاه های آپنین و تقریباً همهٔ مسیرهای ارتباطی ایتالیای مرکزی به شمال را در دست داشت. اسقف های لومباردی، که خود نیز به دلیل حضور در شورا تکفیر شده بودند و قلمروهایشان در مرز املاک ماتیلدا بود، در پی دستگیری پاپ بودند. گریگوری هفتم خطر را می دانست و گزارش کرده است که همهٔ مشاورانش جز ماتیلدا او را از سفر به تربور بازمی داشتند. بااین حال، هنری چهارم برنامهٔ دیگری داشت: او به ایتالیا لشکر کشید تا راه پاپ را سد کند. شاهزادگان آلمانی در شورایی جداگانه مقرر کردند که شاه باید ظرف یک سال در برابر پاپ تسلیم شود وگرنه جایگزین گردد. درحالی که نیاکان هنری پاپ های مزاحم را به سادگی برکنار کرده بودند، اسقف های لومباردی از این چشم انداز خوشحال شدند. وقتی ماتیلدا از حرکت شاه آگاه شد، گریگوری را ترغیب کرد تا
در قلعه کانوسا پناه بگیرد و پاپ توصیهٔ او را پذیرفت. اندکی بعد روشن شد که هدف هنری از راه پیمایی به کانوسا نشان دادن توبه بود. در ۲۵ ژانویه ۱۰۷۷، شاه با پای برهنه در برف برابر دروازه های قلعهٔ ماتیلدا ایستاد؛ همراه با همسرش برتا، فرزند خردسالش کنراد، و مادر برتا، آدلاید سوزا (پسرعمو-دخترعموی دوم ماتیلدا). از آن جا که قلعهٔ ماتیلدا صحنهٔ آشتی پاپ و امپراتور شد، او بی شک در مذاکرات نقشی نزدیک داشت. شاه در سرما، با جامهٔ توبه کاران و بدون هیچ نشانهٔ اقتدار، تا ۲۸ ژانویه در انتظار ماند تا سرانجام ماتیلدا پاپ را قانع کرد او را بپذیرد. ماتیلدا و آدلاید واسطهٔ توافق شدند. هنری چهارم دوباره به کلیسا پذیرفته شد و ماتیلدا و آدلاید ضامنان رسمی پیمان شدند. برای ماتیلدا، روزهای کانوسا چالش برانگیز بود: همهٔ میهمانان باید اسکان و پذیرایی می شدند و در میانهٔ زمستان آذوقه و علوفه تأمین می گردید. پس از لغو تکفیر، هنری چهارم چندین ماه در دشت پو ماند و به طور نمایشی به حکومت خود پرداخت. پاپ گریگوری هفتم نیز چند ماه بعد در قلعه های ماتیلدا اقامت گزید. ماتیلدا و هنری چهارم پس از روزهای کانوسا هرگز دوباره یکدیگر را ندیدند. از ۱۰۷
۷ تا ۱۰۸۰، ماتیلدا فعالیت های معمول حکمرانی خود را ادامه داد؛ در کنار چند وقف برای اسقف نشین لوکا و مانتوا، عمدهٔ اسناد مربوط به دربار صادر شد. جنگ های ماتیلدا با هنری چهارم. پس از آشتی در کانوسا، روابط میان پاپ و امپراتور طولانی مدت و پایدار نبود. از سال ۱۰۸۰، اختلافات جدیدی میان هنری چهارم و پاپ رخ داد که ماتیلدا در تمامی این نبردها تمام منابع نظامی و مالی خود را در خدمت کلیسا قرار داد. در این دوره، دربار ماتیلدا مأمنی برای بسیاری از افراد آواره شد و هم زمان، فعالیت های فرهنگی در قلمرو او رونق یافت. پس از مرگ پاپ گریگوری هفتم در ۱۰۸۵، ماتیلدا همچنان ستون مهمی برای کلیسای اصلاح طلب باقی ماند. بین سال های ۱۰۸۱ تا ۱۰۹۸، اختلافات سخت با هنری چهارم باعث شد حکومت کانوسا با بحران مواجه شود. منابع تاریخی این دوره محدودند. نقطهٔ عطف زمانی حاصل شد که ماتیلدا ائتلافی با دوک های جنوب آلمان تشکیل داد، که مخالف هنری چهارم بودند. در سال ۱۰۹۷، هنری چهارم به شمال گذرگاه های آلپ بازگشت و در ایتالیا خلأ قدرت ایجاد شد. مبارزه ساختار اجتماعی و حکومتی شهرهای ایتالیا را برای همیشه تغییر داد و فضای مناسبی برای استقلال شهرها و توسع
هٔ جوامع شهری فراهم کرد. از پاییز ۱۰۹۸، ماتیلدا بسیاری از قلمروهای از دست رفتهٔ خود را بازپس گرفت. تا پایان عمر، او تلاش می کرد شهرها را تحت کنترل خود درآورد و از فرصت ها برای تثبیت دوبارهٔ حکمرانی خود بهره برد. از آن پس، ماتیلدا فعالیت های واگذاری و وقف املاک را برای تثبیت میراث خود در آب بیزاری پولیرونه و دیگر مؤسسات مذهبی افزایش داد، زیرا هیچ فرزندی نداشت. این فعالیت ها شامل تأسیس و حمایت از صومعه ها، هدایت امور کلیساهای محلی و توسعهٔ شبکهٔ هم پیمانان کلیسایی بود که قدرت او را در مناطق مختلف تحکیم می کرد. با مرگ ماتیلدا در سال ۱۱۱۵، خاندان کانوسا منقرض شد و تا قرن سیزدهم، پاپ ها و امپراتورها بر سر سرزمین های ماتیلدا، ارثیهٔ غنی او، به نزاع پرداختند. حکومت و نفوذ ماتیلدا به عنوان یک عصر فرهنگی در ایتالیا شناخته شد که در هنر، موسیقی، ادبیات و افسانه های مذهبی و داستان های معجزه آسا نمود یافت و میراث او به اوج خود در دوران اصلاحات کاتولیک و دوره باروک رسید. تاج گذاری، مرگ و میراث. بر اساس روایت دونیزو، بین ۶ تا ۱۱ مهٔ ۱۱۱۱، ماتیلدا در قلعه بیانلو (Quattro Castella, رجو امیلیا) توسط هنری پنجم به عنوان نایب الم
لکهٔ ایتالیا تاج گذاری شد. با مرگ او در ۲۴ ژوئیهٔ ۱۱۱۵، خاندان کانوسا منقرض شد و میراث گستردهٔ او باعث شد تا قرن ها پاپ ها و امپراتورها بر سر سرزمین های ماتیلدا با یکدیگر رقابت کنند. حکومت ماتیلدا و نفوذ او به عنوان یک عصر فرهنگی در ایتالیا شناخته شد. آثار او در هنر، موسیقی، ادبیات و داستان های معجزه آسا نمود یافت و میراث فرهنگی او تا اوج دوران اصلاحات کاتولیک و دوره باروک ادامه یافت. در سال ۱۶۳۰، پاپ اوربان هشتم بدن ماتیلدا را به رم منتقل کرد و او نخستین زن شد که در کلیسای سنت پیتر دفن گردید. ویژگی های شخصیتی و نقش تاریخی. ماتیلدا از نظر تاریخ نگاران قرون وسطی به عنوان زنی باهوش، سیاستمدار و شجاع شناخته می شد. او علاوه بر مهارت های دیپلماتیک، در امور نظامی و اداره قلمرو خود نیز توانمند بود و توانست در دورهٔ بی ثباتی سیاسی و منازعات بین امپراتوری و کلیسا، قلمروی گستردهٔ خود را حفظ کند. توانایی او در میانجی گری میان پاپ گرگوری هفتم و هنری چهارم، امپراتور مقدس روم در واقعهٔ راه کانوسا، نشان دهندهٔ نفوذ و قدرت او بود. ماتیلدا همچنین از طریق تأسیس و حمایت از صومعه ها، شبکه ای از وفاداری های مذهبی و سیاسی ایجاد کر
د که پایهٔ حکمرانی او و گسترش نفوذ کلیسای اصلاح طلب را تقویت نمود. او به عنوان «بانوی بزرگ» در تاریخ ایتالیا شناخته می شود و میراث او در هنر، فرهنگ و ساختار اجتماعی ایتالیا در قرون وسطی، تا دوران باروک و اصلاحات کاتولیک، تأثیرگذار باقی ماند. ماتیلدا نمونه ای از زنان قدرتمند در اروپای میانه است که توانستند در عرصهٔ سیاست و دین نقش تعیین کننده ای ایفا کنند.
ایتالیای ماقبل تاریخ از دورهٔ پارینه سنگی آغاز شد، زمانی که اعضای جنس "هومو" برای نخستین بار در قلمروی کنونی ایتالیا سکنی گزیدند، و تا دورهٔ عصر آهن ادامه داشت، زمانی که نخستین مدارک مکتوب در ایتالیا ظاهر شدند. پارینه سنگی. در دوران پیشاتاریخی، چشم انداز شبه جزیرهٔ ایتالیا بسیار متفاوت از ظاهر مدرن آن بود. برای نمونه، در دوران یخ بندان سطح دریا پایین تر بود و جزایر البا و سیسیل به خشکی متصل بودند. دریای آدریاتیک از شبه جزیرهٔ گارگانو آغاز می شد و سطح امروزی آن تا ونیز، دشت حاصلخیزی با اقلیم مرطوب بود. ورود نخستین انسان وارگان شناخته شده حدود ۸۵۰٬۰۰۰ سال پیش در مونته پوگیولو رخ داد. وجود یافته های باستان شناسی حدود ۵۰٬۰۰۰ سال پیش (اواخر پلستوسن) اثبات شده است. حدود ۲۰ مکان منحصر به فرد وجود دارد که مهم ترین آن ها غار گواتاری در سان فلیچه چیروئو در جنوب رم و همچنین غار "Fumane" در استان ورونا و غار بروئیل در همان منطقه است. "انسان خردمند" در دوران پارینه سنگی علیا وارد ایتالیا شد: قدیمی ترین مکان شناخته شده در شبه جزیره که به ۴۸٬۰۰۰ سال پیش تعلق دارد، پناهگاه موچی است. در نوامبر ۲۰۱۱، آزمایش های انجام شده در وا
حد شتاب دهندهٔ رادیوکربن آکسفورد در انگلستان بر دندان هایی که پیش تر تصور می شد متعلق به نوزادان نئاندرتال باشند و در ۱۹۶۴ از غار دل کاواللو کشف شده بودند، نشان داد که تاریخ آن ها بین ۴۳٬۰۰۰ تا ۴۵٬۰۰۰ سال پیش است. در ۲۰۱۱، قدیمی ترین اسکلت کامل انسان در ساردینیا (به نام "Amsicora") در "Pistoccu" در مارینا دی آربوس کشف شد که به ۸٬۵۰۰ سال پیش، دورهٔ گذار میان میان سنگی و نوسنگی تعلق داشت. نوسنگی. سرامیک کاردیوم یک سبک تزئینی نوسنگی است که نام خود را از استفادهٔ صدف برای ایجاد نقش روی گل رس گرفته است. برخی باستان شناسان نام جایگزین "تحت تأثیر ابزار" را به این فرهنگ داده اند، زیرا نقش ها می توانستند با اشیاء نوک تیز دیگری مانند میخ یا شانه ایجاد شوند. سرامیک کاردیوم در منطقه ای که «ایتالیا تا ساحل لیگوریا» را پوشش می دهد یافت می شود و با نوع غربی تر کاردیال که در پراونس فرانسه آغاز شده و تا غرب پرتغال گسترش یافته است، متفاوت است. این فرهنگ اصلی نوسنگی مدیترانه بود که در نهایت از دریای آدریاتیک تا سواحل آتلانتیک پرتغال و جنوب تا مراکش گسترش یافت و به نام «لوازم قلبی» نیز شناخته می شود. از اواخر نوسنگی، به ویژه دره
آئوستا، پی مونت، لیگویا، توسکانی و ساردینیا درگیر پدیدهٔ مگالیتی غرب اروپای گسترده بودند. بعدها، در دوران عصر برنز، ساختارهای مگالیتی نیز در لاتزیوم، پولیا و سیسیل ساخته شد. در پایان هزارهٔ سوم پیش از میلاد، سیسیل از ساردینیا ویژگی های فرهنگی معمول جهان آتلانتیک، از جمله ساخت سازه های کوچک به شکل دُلمن را وارد کرد که در سراسر حوضهٔ مدیترانه گسترش یافت. عصر مس. عصر مس زودتر از سایر مناطق وارد قلمروی جغرافیایی ایتالیا شد و به ویژه ابتدا در لیگویا ظاهر شد. استخراج مس در میانهٔ هزاره ۴ پیش از میلاد در لیگویا آغاز شد، در معادن لیبیولا و مونته لورتو که به حدود ۳۷۰۰ پیش از میلاد تعلق دارند. این ها قدیمی ترین معادن مس در حوضهٔ غربی مدیترانه هستند. فرهنگ های رِمدلو، رینالدونه و گائودو فرهنگ های نوسنگی متأخر ایتالیا هستند که شواهد آن ها عمدتاً در مناطق امروزی لومباردی، توسکانی، لاتزیوم و کمپانیا یافت می شوند. گاهی این فرهنگ ها به عنوان فرهنگ های انئولیتیک توصیف می شوند، به دلیل استفاده از ابزارهای ابتدایی مس. دیگر فرهنگ های مهم انئولیتیک شبه جزیره و جزایر، که اغلب با موارد ذکرشده مرتبط اند، شامل فرهنگ لاترزا در آپولیا
و باسیلیکاتا، فرهنگ آبیالزو-فیلیگوسا در ساردینیا، فرهنگ کونله-اورتوچیو در ابروتسو و مارکه، فرهنگ سررافرلیچیو در سیسیل و گروه اسپیلامبرتو در امیلیا-رومانیا هستند. قدیمی ترین مجسمه ها، که غالباً سلاح ها را نشان می دادند، توسط جمعیت های شمال ایتالیا و ساردینیا در این دوره ساخته شدند. این سنت مجسمه سازی که احتمالاً منشأ استپی (فرهنگ یامنا) دارد، در برخی مناطق تا عصر برنز و حتی عصر آهن ادامه یافت. فرهنگ زنگوله ای، گذار بین دورهٔ انئولیتیک و آغاز عصر برنز را نشان می دهد. عصر برنز. عصر برنز ایتالیا به طور تقریبی به چهار دوره تقسیم می شود: دوران برنز اولیه آغاز فرهنگ جدیدی در شمال ایتالیا را نشان می دهد و با فرهنگ پولادا مشخص می شود. سکونت گاه های پولادا عمدتاً در مناطق باتلاقی، مانند اطراف دریاچه های بزرگ و تپه های حاشیهٔ آلپ گسترده بودند. شهرهای توپّو داگوتسو و لا استارزا به عنوان مرکز مرحلهٔ پیش-آپنین فرهنگ پالمه کامپانیا که در جنوب ایتالیا گسترش یافته بود، شناخته می شدند. دوران برنز میانی، که در مرکز و جنوب ایتالیا به عنوان فرهنگ آپنین شناخته می شود، دوره ای است که در آن سکونت گاه ها هم در مناطق هموار و هم در من
اطق مرتفع شکل گرفتند. طبق شواهد گورستان ها، در این دوره تفاوت های طبقاتی میان گروه های اجتماعی دیده می شد. گور دو طبقه در توپّو داگوتسو نمونه ای از رشد گروه های ممتاز است. در طبقهٔ بالایی، تقریباً ۱۰ اسکلت شکسته بدون اشیاء تدفینی یافت شد، در حالی که در طبقهٔ پایینی ۱۱ تدفین همراه با اشیاء ارزشمند یافت شد: ۶ مرد با سلاح های برنزی، ۴ زن با مهره ها و یک کودک. در شمال ایتالیا، دوران برنز میانی با فرهنگ تراماره مشخص می شد. دوران برنز متأخر، که در مرکز ایتالیا به عنوان دورهٔ زیر-آپنین شناخته می شود، دوره ای است که سکونت گاه ها به مکان های دفاعی منتقل شدند. در این زمان، سلسله مراتب سکونتی به وضوح در شهرهایی مانند لاتزیوم و توسکانی ظاهر شد. دوران برنز پایانی دوره ای است که در آن بیشتر شبه جزیرهٔ ایتالیا تحت فرهنگ پروتو-ویلانُوان متحد شد. پیانِلو دی جنگا استثنایی برای گورستان های کوچک است که مشخصهٔ فرهنگ پروتو-ویلانوان است. بیش از ۵۰۰ تدفین در این گورستان یافت شده است که به دلیل استفادهٔ دو قرنی توسط جوامع مختلف شناخته می شود. فرهنگ پولادا. فرهنگ پولادا (پولادا محلی در نزدیکی برشا است) یک افق فرهنگی بود که از شرق لمبا
ردی و ونتو تا امیلیا-رومانا گسترده بود و در نیمهٔ اول هزاره دوم پیش از میلاد شکل گرفت، احتمالاً به دلیل ورود مردمی جدید از مناطق فراالپ سوئیس و جنوب آلمان. سکونت گاه ها معمولاً از خانه های چوبی روی پایه تشکیل می شدند؛ اقتصاد آن ها بر فعالیت های کشاورزی و دامداری استوار بود و شکار و ماهی گیری نیز انجام می شد و فلزکاری مس و برنز (تبر، خنجر، سنجاق و غیره) نیز رواج داشت. سفالگری آن ها خشن و سیاه رنگ بود. در دوران برنز میانی، این فرهنگ توسط وجه سکونت گاه های بر روی پایه و سدسازی دنبال شد. تمدن نوراژیک. این تمدن در سردینیا (با شاخه هایی در جنوب کورسیکا) واقع شده بود و از اوایل عصر برنز (قرن ۱۸ پیش از میلاد) تا قرن دوم میلادی، زمانی که جزیره رومی شده بود، ادامه یافت. این تمدن در طول دورهٔ بونانارو از فرهنگ های مگالیتی پیشین که دولمنها، منهیرها، بیش از ۲۴۰۰ Domus de Janas و همچنین قربانگاه عظیم کوه آکودی را ساختند، تکامل یافت. نام خود را از نوراگه، برج های مشخصهٔ خود، گرفته است. برج های نوراگه به طور یکپارچه به عنوان بهترین و بزرگ ترین آثار مگالیتی حفظ شده در اروپا شناخته می شوند. کاربرد دقیق آن ها هنوز مورد بحث است؛
در حالی که اکثر پژوهشگران آن ها را قلعه می دانند، برخی دیگر آن ها را معابد می دانند. ساردینیایی های باستانی، مردمانی جنگجو و دریانورد بودند و تجارت پررونقی با سایر اقوام مدیترانه داشتند. این موضوع با شواهد متعدد در نوراگه نشان داده می شود، مانند کهربا از دریای بالتیک، مجسمه های کوچک برنزی با موضوع حیوانات آفریقایی، شمش های پوست گاو و سلاح هایی از شرق مدیترانه. فرض شده که ساردینیایی های باستانی، یا بخشی از آن ها، می توانند با شردن، یکی از اقوام دریایی که مصر باستان و دیگر مناطق شرق مدیترانه را مورد حمله قرار دادند، شناسایی شوند. عناصر اصیل دیگر این تمدن شامل معابدی است که به نام «چاه های مقدس» شناخته می شوند و به پرستش آب مقدس اختصاص داشتند، قبرهای غول پیکر، معابد مگارون، چندین سازه برای عملکردهای قضایی و تفریحی و تعداد زیادی مجسمه های برنزی که حتی در قبرهای اتروریا کشف شده اند و نشان دهندهٔ روابط قوی بین این دو قوم است. عنصر مهم دیگر این تمدن، غول های مونت پراما است، که احتمالاً قدیمی ترین مجسمه های انسان نما در دریای مدیترانه غربی هستند. در میان جمعیت های پیشا-رومی ایتالیا، برجسته ترین آن ها اترها بودند که
از قرن هشتم پیش از میلاد، تمدنی پیشرفته ایجاد کردند که تأثیر زیادی بر روم و جهان لاتین داشت. منشأ این قوم غیرهندو-اروپایی که ابتدا در سواحل تیرنی ایتالیا مرکزی سکنی گزیدند و سپس به شمال ایتالیا (به ویژه امیلیا) و کامپانیا گسترش یافتند، نامشخص است. سایر اقوام ساکن شمال ایتالیا شامل لیگوری ها (قوم هندواروپایی که در مناطقی که اکنون لیگوریا، جنوب پیه مونت و سواحل جنوبی فرانسه قرار دارد زندگی می کردند)، لپونتی ها، این سوبری ها، اوروبی ها و دیگر قبایل سلتی در پیه مونت و لمباردی، و ونتی در شمال شرقی ایتالیا بودند. در شبه جزیره، در کنار اترها، قبایل متعددی، عمدتاً با منشأ هندواروپایی، زندگی می کردند: بعدها، اقوام دیگری نیز در ایتالیا سکونت یافتند و با ساکنان قبلی همزیستی کردند: قبایل جدید سلتی در شمال (سنونس، بوئی، لینگونس و غیره)، یونانی ها در سواحل جنوب ایتالیا و فنیقی ها در بخش هایی از سیسیل و سردینیا.
سالامی فلینو نوعی ایتالیایی است که به طور تاریخی در فلینو و برخی های همجوار، مانند سالا باگانزا و لانگیراانو، همه در استان پارما تولید می شد. این محصول به عنوان یک محصول با نشان جغرافیایی محافظت شده (PGI) به رسمیت شناخته شده است. طرز تهیه. سالامی فلینو از گوشت خالص خوک تهیه می شود. ترکیب شامل گوشت شانه خوک به صورت چرخ شده است، تقریباً شامل ۷۰٪ گوشت بدون چربی و ۳۰٪ چربی انتخاب شده. گوشت به اندازه متوسط خرد می شود. معمولاً نمک، فلفل دانه ای و نیترات پتاسیم اضافه می شود و گاهی اسکوربات ها (آنتی اکسیدان ها و تنظیم کننده های اسیدیته) و قندها نیز اضافه می گردند. سیر له شده و فلفل نیز اضافه شده و در شراب سفید خشک حل می شوند. مخلوط در روده طبیعی خوک (محصول دانمارک) پر می شود. به طور سنتی از استفاده می شود که صاف و ضخیم است و باعث می شود گوشت حتی پس از مدت طولانی خشک شدن نرم باقی بماند. مدت زمان ایده آل برای خشک شدن سوسیس فلینو حداقل ۶۰ روز است و این فرایند تحت تأثیر ریزاقلیم منطقه پارما انجام می شود. امروزه اکثر تولیدکنندگان از اتاق های کنترل شده برای خشک شدن محصول استفاده می کنند. ویژگی های ارگانولپتیک. هنگام برش، س
الامی فلینو رنگ قرمز شدید دارد، با لکه های سفید چربی. فشردگی گوشت به فرایند خشک شدن و کیفیت گوشت مورد استفاده بستگی دارد. بو شدید و بسیار مشخص است، در حالی که طعم ظریف است. مصرف. سالامی فلینو یکی از رایج ترین پیش غذاهای منطقه پارما است، به ویژه همراه با پارماهام که در همان منطقه تولید می شود. اغلب با شراب سرو می شود. به طور سنتی به صورت مورب برش داده می شود تا برش هایی بیضی شکل ایجاد شود، تقریباً دو برابر قطر سالامه طول داشته و به اندازه یک دانه فلفل ضخامت دارند.
باستاردو دل گراپا یک پنیر سنتی است که در دامنه های کوه مونته گراپا و استان های ترویزو، بلونو و ویتزنتسا در ایتالیا تولید می شود. Bastardo del Grappa یک پنیر با گواهی است که آن را به یک محصول اصیل ایتالیایی تبدیل می کند. تاریخچه. تاریخچه پنیر نیم چربی «بستاردو» به سال ۸۰۰ میلادی بازمی گردد، زمانی که در مراتع منطقه ونتو تولید می شد. این پنیر به این نام نام گذاری شده است ( در زبان ایتالیایی به معنای «نامشروع» است) زیرا شیری که با اضافه کردن شیر بز ترکیب می شود، نمی تواند به پنیر مورلاکو تبدیل شود. همچنین گفته شده که نام آن به این دلیل است که در گذشته با شیر بز، گوسفند و گاو هم تولید می شد. مناطق تولید. Bastardo del Grappa محصولی است که اصالتاً به منطقه کوهستانی مونته گراپا و اطراف بورسو دل گراپا، کریسپانو دل گراپا، پادرنو دل گراپا، پوساگنو، کاواسو دل تومبا، آلانو دی پیه وه، کوارو، فلتری، سرن دل گراپا، آرسیه، سیسمون دل گراپا، سان نازاریو، سولان، پووه دل گراپا و رومانو د'ازتسلینو مربوط است. فرایند تولید. پس از جمع آوری شیر در صبح، آن را شب تا صبح در جای خنک استراحت می دهند. چربی در یک دیگ مسی جدا می شود و شیر مخلو
ط و به دمای بین گرم می شود، در حالی که همواره در حال حرکت است. سپس پنیر مایه اضافه می شود که به جدا شدن آب پنیر و شکل گیری توده نرم کمک می کند. این فرایند با گرم شدن مجدد دیگ تا ادامه می یابد. سپس دلمه پنیر به آرامی در قالب های چوبی پرس شده و به مدت ۲۴ ساعت خارج از قالب باقی می ماند. خمیر به مدت ۲ تا ۳ روز استراحت می کند تا بافت صاف پیدا کند. پنیر در محلول نمک با حدود ۱۵ کیلوگرم نمک در هر هکتولیتر آب به مدت ۴ تا ۵ روز نمک سود می شود تا طعم آن تغییر نکند. سپس دوران بلوغ در اتاق مناسب به مدت ۲۵ تا ۱۲۰ روز ادامه می یابد، اگرچه ممکن است بیش از یک سال هم طول بکشد. وزن آن می تواند بین ۲٫۵ تا ۵ کیلوگرم، قطر بین ۲۵ تا ۳۰ سانتی متر و ارتفاع بین ۵ تا ۸ سانتی متر باشد. دوران بلوغ همچنین باعث تغییر در بافت خمیر می شود که بسته به میزان بلوغ، دانه دارتر می شود. پنیر موسوم به «بستاردو» از رنگ زرد روشن تا رنگ کاهویی کم رنگ است، که بسته به میزان نمک سود شدن می تواند متفاوت باشد. ارزش غذایی. ارزش غذایی Bastardo del Grappa بین ۳۵۰ تا ۴۶۰ کالری در هر ۱۰۰ گرم است و میزان پروتئین بیش از ۲۰٪ است. حداقل ۲۷٪ چربی و حداکثر ۴۰٪ رطوبت د
بِیگل و پنیر خامه ای (که به نام بِیگل با پنیر خامه ای نیز شناخته می شود) یک ترکیب غذایی است که در شکل پایه ای خود شامل یک بیگل برش خورده است که با پنیر خامه ای پوشیده شده است. بِیگل با پنیر خامه ای معمولاً به صورت افقی برش خورده و با پنیر خامه ای و دیگر افزودنی ها سرو می شود. بِیگل با پنیر خامه ای در آشپزی ایالات متحده آمریکا به ویژه در آشپزی نیویورک و آشپزی یهودیان آمریکایی رایج است. این ترکیب در دهه ۱۹۸۰ محبوب شد و فراتر از جامعه یهودیان گسترش یافت. بِیگل های بسته به صورت ساندویچ نیز محبوب شدند زیرا قابل حمل هستند. بِیگل پایه با پنیر خامه ای، پایه ای برای دیگر ترکیب ها مانند «لوکس و شمیر» است که در دلیکاتسنهای نیویورک و سراسر ایالات متحده رایج است. برخی مواد غیر یهودی نیز به خوبی با بِیگل ساندویچ می شوند، مانند تخم مرغ و گوشت صبحانه، گوشت سرد و پنیر برش خورده. از سوی دیگر، برخی افزودنی های سنتی یهودی برای نصفه های بِیگل در ساندویچ کردن مناسب نیستند، مانند سالاد ماهی سفید، هیرینگ ترشی یا جگر خردشده، زیرا افزودنی های نرم هنگام گاز زدن از طرفین بیرون می ریزند، حتی اگر بِیگل تازه نسبت به اکثر نان ها سفت تر باشد
. آشپزی آمریکایی. بِیگل با پنیر خامه ای در آشپزی ایالات متحده آمریکا رایج است، به ویژه در نیویورک. این ترکیب اغلب برای صبحانه مصرف می شود؛ و با اضافه کردن ماهی سالمون دودی گاهی برای ناهار دیرهنگام سرو می شود حدود سال ۱۹۰۰ در نیویورک، ترکیب محبوب شامل بِیگل با لوکس، پنیر خامه ای، کپِر، گوجه و پیاز قرمز بود. ترکیب بِیگل با پنیر خامه ای در گذشته توسط تولیدکنندگان و ناشران غذایی آمریکایی به مصرف کنندگان معرفی شده است. در اوایل دهه ۱۹۵۰، شرکت Kraft Foods یک «کمپین تبلیغاتی قوی» راه اندازی کرد که پنیر خامه ای برند فیلادلفیا را همراه با بِیگل نشان می داد. در سال ۱۹۷۷، مجلات "Better Homes" و "Family Circle" یک دفترچه دستور تهیه بِیگل و پنیر خامه ای منتشر کردند که در مجلات توزیع شد و همچنین در بخش لبنیات سوپرمارکت ها قرار گرفت. آشپزی یهودیان آمریکایی. در آشپزی یهودیان آمریکایی، بِیگل و پنیر خامه ای گاهی «whole schmear» یا «whole schmeer» نامیده می شود. «slab» به بِیگلی گفته می شود که یک ورق پنیر خامه ای روی آن قرار دارد. «lox and a schmear» بِیگل با پنیر خامه ای و لوکس یا ماهی سالمون دودی “Nova” است. این سبک ماهی سالم
ون اقیانوس اطلس توسط دلیکاتسن های یهودی در ساحل شرقی استفاده می شود و معمولاً خارج از جامعه یهودی قدیمی نیز به آن لوکس گفته می شود. گوجه، پیاز قرمز، کپر و تخم مرغ آب پز خردشده نیز معمولاً اضافه می شوند. این اصطلاحات در برخی دلیکاتسنهای نیویورک به ویژه دلیکاتسن های یهودی و دلیکاتسن های سنتی قدیمی استفاده می شوند. لوکس و شمیر احتمالاً در نیویورک حدود اوایل قرن ۲۰ میلادی پدید آمد، زمانی که فروشندگان خیابانی ماهی شکم نمک سود شده می فروختند. میزان بالای نمک ماهی نیاز به اضافه کردن نان و پنیر داشت تا طعم آن تعدیل شود. روزنامه های آمریکایی در اوایل دهه ۱۹۴۰ گزارش دادند که بِیگل و لوکس به عنوان «خوراک صبح یکشنبه» توسط دلیکاتسن ها فروخته می شد و در اوایل دهه ۱۹۵۰ ترکیب بِیگل و پنیر خامه ای بسیار محبوب شد و وارد فرهنگ آمریکایی شد. تولید انبوه. هر دو، بِیگل و پنیر خامه ای، در ایالات متحده به صورت تولید انبوه تولید می شوند. همچنین، در ژانویه ۲۰۰۳، Kraft Foods محصول آماده مصرف به نام Philadelphia To Go Bagel &amp; Cream Cheese عرضه کرد که شامل بسته ای ترکیبی از دو بِیگل و پنیر خامه ای بود. در فرهنگ عامه. بِیگل و پنیر خامه
ای توسط بازیگران نمایش "Bagels and Yox"، یک نمایش برادوی آمریکایی-یدیش در سال ۱۹۵۱، در طول میان پرده به تماشاگران ارائه می شد این نمایش از سپتامبر ۱۹۵۱ تا فوریه ۱۹۵۲ در تئاتر نیویورک اجرا شد. نقدی در "تایم" در سال ۱۹۵۱ به محبوبیت بِیگل در میان مصرف کنندگان آمریکایی کمک کرد. «بِیگل و لوکس» یک ترانه طنز دربارهٔ مزایای ساندویچ بِیگل، لوکس و پنیر خامه ای است. این ترانه توسط سید تپر نوشته شده و توسط چندین هنرمند مختلف، از جمله ادی اندرسون و به تازگی راب اشنایدر، جوآن جافه، و اولگ فریش اجرا شده است. متن بخشی از ترانه به شرح زیر است:&lt;poem&gt; بِیگل و لوکس با پنیر در وسط، بِیگل و لوکس را روی تابه تُست کن، بِیگل و لوکس با پنیر در وسط، و یک ورقه پیاز در کنار. &lt;/poem&gt;
کاسه نان یک قرص نان گرد است که بالای آن بریده شده و بخش بزرگی از وسط آن خالی شده تا یک کاسه خوراکی ایجاد شود. این کاسه ها معمولاً بزرگ تر از یک نان رول اما کوچک تر از یک قرص نان کامل هستند. کاسه های نان می توانند برای سرو چیلی، چودِر صدف به سبک نیو انگلند و دیگر سوپها و خورشهای غلیظ استفاده شوند (اغلب، اما نه همیشه، با پایه پنیر یا خامه). سوپهایی با پایه رقیق معمولاً در کاسه نان سرو نمی شوند، زیرا مایع آن باعث نرم شدن سریع نان می شود. نان طعم خود را از پایه خورش جذب می کند و پس از خوردن خورش نیز می توان آن را خورد. کاسه های نان همچنین برای دیپها استفاده می شوند، و نان خارج شده برای فرو بردن در دیپ به کار می رود. انواع. دیپ اسفناج ساخته شده با مخلوط سوپ سبزیجات خشک معمولاً در یک قرص نان پامپرنیکل گرد سرو می شود. «درپوش تابوت» یا «نان تابوت» () یک نوع تایوانی است که در تاینن توسعه یافته است. این نوع از تگزاس توست استفاده می کند – ترجیحاً از نان های نرم محبوب در شرق آسیا – و نان را سرخ کردن عمیق می کنند تا ترد شود. سپس یک لایه از پوسته بریده می شود تا داخل آن نمایان شود و خالی شود تا خورش در آن قرار گیرد. در نها
یت، لایه پوسته روی خورش گذاشته می شود.