Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سمت فریولی عقب نشینی کرد و دیگری (حدود ۳۵۰۰ نفر به همراه ورمسرها که توسط ۱۶۰۰۰ نفر ژنرال مزاروش تقویت شده بودند)، برخلاف پیش بینی های بناپارت، سرسختانه به سمت مانتوا پیشروی کرد. ورمسر با کمک کیلمین که برخی از پادگان های محافظ آدیجه را برای جلوگیری از تصرف ورونا توسط مزاروش عقب نشینی کرده بود، در ۱۰ سپتامبر بدون مشکل از آدیجه عبور کرد. ماسنا و اوژرو بار دیگر مجبور شدند راهپیمایی های اجباری کمرشکنی را بر افراد خود تحمیل کنند تا قبل از تماس با نیروهای محاصره شده در مانتوا، اتریشی ها را قطع کنند، اما ورمسر محاصره فرانسوی ها را شکست و در ۱۲ سپتامبر از دروازه های مانتوا عبور کرد و تعداد سربازان پادگان را به ۲۳۰۰۰ نفر رساند که در ۱۵ سپتامبر بعد نیز سعی کردند با یک حمله هوایی محاصره را به طور قطعی بشکنند، این بار توسط ماسنا و ساهوگه مهار شد. دومین تلاش اتریشی ها برای آزادسازی مانتوا در نهایت شکست خورد زیرا ورمسر خود را در تله ای گرفتار کرده بود، علاوه بر این، افزایش تعداد افراد نیازمند غذا، وضعیت غذایی از قبل نامناسب محاصره شدگان را بدتر کرد. کالدیرو و آرکول. پس از تحولات سپتامبر، نیروهای فرانسوی در ایتالیا از یک دور
ه استراحت نسبی برخوردار بودند. در این زمان، ارتش فرانسه، با ۱۴۰۰۰ بیمار و ۹۰۰۰ نفر که از مجموع ۴۱۴۰۰ نیروی مؤثر در اطراف مانتوا مستقر بودند، توسط ناپلئون به گونه ای مستقر شد که از حملات جدید اتریشی ها جلوگیری کند: لشکر ووبوا (حدود ۱۰۰۰۰ نفر) در لاویس در دره آدیجه در تقاطع با وال دی سمبرا صف آرایی کرد تا دسترسی به دریاچه گاردا را مسدود کند و ماسنا باسانو دل گراپا را اشغال کرد. کیلمین در راس پادگانی قرار گرفت که مانتوا را محاصره کرده بود، زیرا سروریه هنوز بیمار بود، در حالی که ستاد فرماندهی در ورونا مستقر شده بود و توسط لشکر اوژرو به عنوان نیروی ذخیره پشتیبانی می شد. واقعیت استراتژیک پیچیده تر بود و ناپلئون نمی توانست صرفاً بر اتریشی ها تمرکز کند؛ درخواست های فرانسوی ها از ایالت های محلی برای کمک های جنگی، نارضایتی گسترده ای ایجاد کرد و بسیاری از ایالت های ایتالیایی، به رهبری پاپ، از قبل برای اخراج فرانسوی ها از شبه جزیره توطئه می کردند. پاپ برنامه ریزی کرده بود که ۳۰۰۰۰ ناپلیایی با بناپارت بجنگند و ساردینیا، مودنا و ونیز را نیز به پیوستن به خود ترغیب کند. با این حال، در این رویداد، ناپلئون اولین ضربه را زد. او
دوک نشین مودنا و رجیو را اشغال کرد، یک پایگاه نظامی در جنوا تأسیس کرد، ونیز را با تظاهرات نظامی مرعوب کرد و در ۱۰ اکتبر یک پیمان فرانسوی-سیسیلی-ناپلی منعقد کرد و پاپ را منزوی ساخت. علاوه بر این، در ۱۵ اکتبر جمهوری ترانسپادان در میلان متولد شد و بلافاصله پس از آن جمهوری سیسپدانان تشکیل شد که در ژوئن ۱۷۹۷ با آن ادغام شد و جمهوری سیسالپین را ایجاد کرد. با این حال، این تلاش ها باعث خصومت شد و به خودی خود نمی توانست ثبات سیاسی موقعیت بناپارت را در ایتالیا تضمین کند. موفقیت های او تاکنون، علاوه بر مشکلات بناپارت، حسادت زیادی را در میان افسران غیرنظامی پیرو ارتش برانگیخته بود، که گزارش های موهن به پاریس می فرستادند مبنی بر اینکه هدف او پادشاه ایتالیا شدن است؛ با وجود قدرت و اعتباری که تا آن زمان به دست آورده بود، بعید بود که بناپارت از یک شکست نظامی جان سالم به در ببرد. آرامش در ایتالیا با تحولات در راین شکسته شد، جایی که اتریشی ها به رهبری آرشیدوک چارلز، نیروهای فرانسوی را تا کرانه غربی راین عقب رانده بودند. شکست فرانسه در جبهه راین عواقب شدیدی برای ناپلئون داشت، زیرا نشان دهنده تمرکز اتریشی ها از صحنه آلمان و تمر
کز بر جنگ در ایتالیا بود. تا آغاز نوامبر، نیروی جدیدی متشکل از ۴۶۰۰۰ اتریشی آماده حمله به ایتالیا بود. اتریشی ها به رهبری فرمانده کل جدید اتریش، جوزف آلوینچی فون بربرک، و ژنرال داویدوویچ، قصد داشتند از نیروهای پراکنده ناپلئون به نفع خود استفاده کنند. اهداف آنها ابتدا ترنتو و باسانو دل گراپا بود، سپس ارتش که در ابتدا به دو ستون تقسیم شده بود، در ورونا متحد می شد و از آنجا به مانتوا ادامه می داد. سازوکارهایی برای فریب ناپلئون به کار گرفته شد تا تنها تهدید، لشکر ۲۸۰۰۰ نفری آلوینچی باشد که به سمت باسانو در حرکت بودند، به این امید که در لحظه مناسب حمله داویدوویچ به ترنتو، ارتش ایتالیا را به وحشت بیندازد. گزینه های ناپلئون با پادگان عظیم ۲۳۰۰۰ نفری در مانتوا که نمی توانست آن را نادیده بگیرد، محدودتر می شد. در اوایل نوامبر، هنگامی که ستون های ارتش اتریش حرکت خود را آغاز کردند، ژنرال آلوینتسی از تصمیم ناپلئون مبنی بر اعزام ووبوا به ترنتو برای مقابله با واحدهای دشمن—که از نظر او ضعیف بودند—ابراز رضایت کرد. اما با رسیدن نخستین گزارش های شناسایی به ارتش فرانسه، ناپلئون متوجه شد که اندازه و قدرت واقعی نیروهای دشمن بسیار
بیشتر از آن چیزی است که تصور می شد؛ بنابراین، بلافاصله نقشه های خود را تغییر داد و دستور داد ووبوا تا حد امکان موقعیت خود را حفظ کند تا زمانی که آلوینتسی شکست بخورد. در همین حین، در ششم نوامبر، آلوینتسی موفق شد ماسنا را هم در فونتانوا و هم در باسانو دل گرپا عقب براند و با تصرف ترنتو و رووره تو—که ووبوا نتوانسته بود از آن ها دفاع کند—نیروهای خود را تقویت کرد. پیشروی اتریش تنها در ریولی ورونزه متوقف شد. در برابر این وضعیت بحرانی، ناپلئون دستور داد ماسنا و اوژه رو به موقعیتی امن تر در پشت رود آدیجه عقب نشینی کنند و دو تیپ از نیروهای مستقر در مانتوا را برای تقویت واحدهای ووبوا اعزام کرد. این واکنش سریع و تغییر تاکتیکی ناپلئون، نمونه ای از توانایی او در ارزیابی مجدد شرایط و تنظیم فوری نقشه های عملیاتی بود—ویژگی ای که در طول کارزار ایتالیا بارها موجب برتری ارتش فرانسه شد. وقتی ستون های اتریشی در اوایل نوامبر راهپیمایی خود را آغاز کردند، آلوینچی از اینکه بناپارت، ووبوا را به ترنتو منتقل کرد تا به نظر او واحدهای ضعیف دشمن را که در حال پیشروی بودند، از بین ببرد، خوشحال شد. با این حال، هنگامی که اولین گزارش های شناسایی
به فرانسوی ها رسید، اندازه دشمن برای ناپلئون آشکارتر شد؛ بنابراین، او بلافاصله نقشه های خود را تغییر داد و به ووبوا دستور داد تا تا حد امکان موقعیت را حفظ کند تا زمانی که آلوینچی شکست بخورد. در این میان، در ۶ نوامبر، آلوینچی موفق شده بود ماسنا را هم در فونتانیوا و هم در باسانو دل گراپا عقب براند. آلوینچی همچنین با تصرف ترنتو و روورتو که ووبوا در دفاع از آنها شکست خورده بود، تجدید قوا کرد و پیشروی اتریشی ها را تنها در ریوولی ورونزه متوقف کرد. ناپلئون در مواجهه با این وضعیت، به ماسنا و اوژرو دستور داد تا موقعیت امن تری در پشت آدیجه بگیرند و دو تیپ از مانتوا را برای تقویت واحدهای ووبوا اعزام کرد. بی تحرکی غیرقابل توضیح داویدوویچ از ۷ تا ۹ نوامبر، بناپارت را تشویق کرد تا در ۱۲ نوامبر با ۱۳۰۰۰ نفر در کالدیرو به جناح راست آلوینچی حمله کند که با شکست به پایان رسید. آخرین فرصت برای جلوگیری از اتحاد مجدد ارتش های اتریش و در نتیجه از دست دادن احتمالی متصرفات ایتالیا ، شکست دادن ۲۳۰۰۰ سرباز آلوینچی با ۱۸۰۰۰ سرباز آخر اوژرو و ماسنه در یک نبرد سرنوشت ساز بود. ناپلئون نقشه ای برای تصرف ویلانووا دی سان بونیفاسیو کشید، به ا
ین امید که در منطقه باتلاقی بین رودخانه های آلپون و آدیجه با آلوینچی درگیر شود و برتری عددی اتریش را خنثی کند. در ۲۳ آبان ۱۱۷۵ (۱۴ نوامبر ۱۷۹۶)، نیروهای پیشتاز آلوینتسی به نزدیکی ویلانوا رسیدند. روز بعد، واحدهای اوژه رو و ماسنا روستای پورچیله را اشغال کردند، اما اوژه رو در عبور از رود آلپونه و تصرف ویلانوا ناکام ماند، زیرا در پل آرکوله زیر آتش سنگین نیروهای اتریشی گرفتار شد. ناپلئون که دریافت هرگونه تأخیر احتمال به دام انداختن آلوینتسی را کاهش می دهد، پرچم سه رنگ فرانسه را در دست گرفت و شخصاً در رأس نیروهایش حمله ای جسورانه به پل آرکوله ترتیب داد. این حمله نیز دفع شد و ناپلئون به داخل گودالی افتاد که توسط آجودانش نجات یافت. فرانسوی ها تا ساعت هفت عصر موفق به تصرف آرکوله شدند، اما این پیروزی با خبر نگران کننده ای از سوی ووبوا خنثی شد؛ او اعلام کرد که تا بوسولنگو عقب رانده شده است. ناپلئون در واکنش، تصمیم دشواری گرفت و دستور داد آرکوله را رها کرده و نیروها را به سمت رود آدیجه منتقل کنند تا در صورت نیاز بتوانند به سرعت به کمک ووبوا بشتابند. صبح روز ۲۵ آبان (۱۶ نوامبر)، فرانسوی ها با مشاهدهٔ بی تحرکی داویدوویچ در
برابر ووبوا، بار دیگر تلاش کردند پورچیله و آرکوله را—که شبانه دوباره به دست اتریشی ها افتاده بود—تصرف کنند. پس از یک روز کامل نبرد، تنها موفق به بازپس گیری پورچیله شدند. همانند روز قبل، ناپلئون با فرا رسیدن شب، همهٔ نیروهایش را به آدیجه عقب کشید تا در صورت نیاز، آمادهٔ پشتیبانی از ووبوا باشند. این مرحله از نبرد، نمونه ای از انعطاف پذیری تاکتیکی ناپلئون و توانایی او در مدیریت هم زمان چند جبههٔ بحرانی بود؛ تصمیماتی که در لحظه گرفته می شدند و سرنوشت کارزار را رقم می زدند. در هفدهم، در حالی که هنوز هیچ خبری از جبهه ووبوا نبود، فرانسوی ها در آرکول برای سومین بار به اتریشی ها حمله کردند، که نیروهایشان اکنون به دو بخش تقسیم شده بودند و حدود یک سوم سربازان تحت فرمان پروورا و هوهنزولرن در منطقه باتلاقی مستقر بودند. بناپارت برای وارد کردن ضربه نهایی به دشمن، دستور حمله به بدنه اصلی نیروهای آلوینچی را داد. اتریشی ها که به عقب رانده شده بودند، پس از درگیری با فرانسوی ها با سرنیزه، مجبور به تسلیم بخشی از آرکول شدند. ناپلئون برای بهره برداری از این موقعیت، چهار شیپورچی و تعداد کمی از «راهنما» (محافظان شخصی خود) را با هدف
فریب دشمن جمع کرد. این گروه کوچک، که دیده نمی شد، از آلپون عبور کرد و به لطف صدای آلات موسیقی، نزدیک شدن یک واحد بزرگ را درست پشت سر اتریشی های مستقر در آرکول شبیه سازی کرد که بلافاصله به سمت شمال عقب نشینی کردند، زیرا از حمله قریب الوقوع نیروهای فرانسوی مطمئن بودند. به لطف این تدبیر، واحدهایی که اوژرو را مسدود کرده بودند، منحل شدند و به ژنرال فرانسوی فرصت دادند تا در یک آرکول آزاد با ماسنا متحد شود، و از آنجا، به همراه سربازانی که از لگناگو می آمدند، در مناطق اطراف پخش شدند. آلوینچی، که با تهدیدی جدی برای عقبه خود روبرو شده بود، به کل ارتش دستور داد تا به سمت ویچنزا عقب نشینی کنند. با هزینه ۴۵۰۰ کشته در سه روز نبرد، ناپلئون به طور قطعی تلاش آلوینچی برای اتحاد مجدد با داویدوویچ را در هم شکست. با ۷۰۰۰ کشته کمتر در آرکول، آلوینچی به سختی توانست به باسانو بازگردد. با شکست آلوینچی، ناپلئون بلافاصله نیروهای خود را به کمک ووبوا فرستاد و به اوژرو دستور داد تا با هدف به دام انداختن داویدوویچ، به سمت دولچه راهپیمایی اجباری کند. داویدوویچ که تا آن زمان ووبوا را تا کاستلنوو شکست داده بود، دستاوردهای خود را رها کرد و عقب
نشینی خود را انجام داد، اما به قیمت ۱۵۰۰ اسیر، نه توپ، دو قطار پل سازی و بیشتر بار و بنه اش. با شکست داویدوویچ، آلوینچی سرانجام به سمت برنتا عقب نشینی کرد و سومین تلاش امدادی اتریشی ها را به پایان رساند. ریوولی و سقوط مانتوا. در پایان ماه نوامبر، دولت فرانسه تصمیم گرفت تا با اتریشی ها صلح برقرار کند. ژنرال کلارک به عنوان نمایندهٔ هیئت مدیره منصوب شد و اولین ابتکارات دیپلماتیک را با امپراتور فرانسیس دوم آغاز کرد. با این حال، این تلاش های صلح به دلیل درخواست اتریشی ها مبنی بر اجازهٔ تأمین مجدد مانتوا، حتی در حالی که مذاکرات در جریان بود، با شکست مواجه شد، که فرانسوی ها آن را غیرقابل تصور می دانستند. با آغاز سال ۱۷۹۷، ناپلئون توانست ۳۴۰۰۰ نفر را در جبهه ایتالیا (علاوه بر ۱۰۰۰۰ نفری که در محاصره مانتوا درگیر بودند) و ۷۸ توپ صحرایی علیه آلوینچی مستقر کند، که می توانست ۴۵۰۰۰ نفر را (علاوه بر پادگان بزرگ در مانتوا) مستقر کند. نیروهای آلوینچی اولین حمله را انجام دادند و نیروهای فرانسوی در لگناگو، ورونا و لا کرونا همگی از ۷ ژانویه تا ۱۲ ژانویه مورد حمله قرار گرفتند. پس از مکاتبه با ژوبر در ۱۳ ژانویه، ناپلئون ریوولی ر
ا که ژوبر از لا کرونا به آنجا عقب نشینی کرده بود، به عنوان نقطه کلیدی درگیری ها و دو حمله دیگر را به عنوان حملات نمایشی شناسایی کرد. او به ژوبر دستور داد که محکم بایستد و به ماسنا و ری دستور داد که به سمت ریوولی پیشروی کنند، جایی که آلوینچی در واقع نیروی اصلی ۲۸۰۰۰ نفری خود را در آنجا متمرکز کرده بود. آلوینچی از پیروزی که بر ژوبرت به دست آورده بود، بهره نبرده بود و ارتش خود را به شش ستون تحت فرماندهی ژنرال های کووسدانوویچ، لوسیگنان، لیپتای، کوبلوس، اوسکای و ووکاسوویج تقسیم کرده بود. برای روز چهاردهم، او یک نقشه نبرد پیچیده آماده کرد که در آن لیپتای، کوبلوس و اوکسای از شمال به فرانسوی ها حمله می کردند، در حالی که لوسیگنان و ووکاسوویچ از هر دو طرف فرانسوی ها را دور می زدند و کووسدانوویچ به تنگه اوستریا حمله می کرد. با این حال، هماهنگی پیچیدگی این نقشه دشوار بود. در همین حال، ناپلئون در شب سیزدهم به ژوبرت پیوست و انتظار نمی رفت نیروهایی که او دستور داده بود به سمت ریوولی پیشروی کنند، تا روز بعد برسند. تمام مردان موجود برای استقرار در زمین های جلوی مواضع مرکزی اتریش و روستای سن مارکو، که موقعیتی کلیدی برای حفظ تن
گه اوستریا بود، اعزام شدند. در سپیده دم روز چهاردهم، ژوبرت به ستون های اتریشی قبل از آنها حمله کرد، اما توسط کوبلوس دفع شد و لیپتای از پهلو به آنها حمله کرد. نیروهای کمکی ماسنه این شکاف را پر کردند، اگرچه در جنوب موقعیت فرانسه، لوزینیان پیشروی گسترده خود را تکمیل کرد که خط عقب نشینی بناپارت را قطع کرد. ناپلئون نیروها را به سمت لوزینیان منحرف کرد، اما موقعیت فرانسه بدتر شد زیرا اتریشی ها مواضع مستحکمی را که بر تنگه اوستریا مسلط بودند، تصرف کرده بودند، در حالی که فرانسوی ها بر نبرد در شمال متمرکز بودند. تا ساعت یازده صبح، اتریشی ها با فرانسوی ها در اوستریا جنگیده بودند و به نظر می رسید که آماده عبور از ژوبرت هستند. در این لحظه، ناپلئون ناگهان تیپ های ژوبرت را از نبرد با کوبلوس و لیپتای در شمال به شرق منحرف کرد و حمله اتریشی ها را از اوستریا با یک باتری توپخانه در برد نزدیک به سیاهی، خنثی کرد. توپ های فرانسوی، که نیروهای اتریشی را در هم می شکستند، با شلیکی خوش شانس دو واگن مهمات اتریشی را منفجر کردند و حمله فرانسوی ها در میان هرج و مرج ناشی از آن، اتریشی ها را برای همیشه در شرق به عقب راند. در شمال، کوبلوش و لیپ
تای هنوز در دسترس بودند، بنابراین ناپلئون نیروهایی را که تازه اوستریا را فتح کرده بودند، به نبرد بازگرداند و به این ترتیب فرانسوی ها نیز حمله از شمال را دفع کردند. لوزینیان، که بین نیروهای پیروز فرانسوی در شمال و نیروهای کمکی تازه نفس فرانسوی که از جنوب به او نزدیک می شدند، گرفتار شده بود، نیز عقب نشینی کرد. بناپارت که از کنترل کامل اوضاع در ریوولی توسط فرانسه مطمئن بود و می دانست که اتریشی های تحت فرمان پروورا در شرف عبور از آدیجه در آنژیاری هستند، تعقیب نیروهای شکست خورده آلوینچی را به ژوبرت سپرد و خود به سمت جنوب شتافت تا عملیات اطراف مانتوا را هدایت کند. ژوبرت در ۱۵ ژانویه سرانجام سه ستون مرکزی اتریش را در موقعیت لا کرونا عقب راند، که عقب نشینی آنها توسط مورات و ویال که گذرگاه های کوهستانی در پشت سر آنها را کنترل می کردند، قطع شد. در همان روز، پروورا موفق شد، نه بدون تلفات، به نزدیکی مانتوا برسد، اما توسط سربازان سروریه که شهر را محاصره کرده بودند، متوقف شد. در ۱۶ ژانویه، آخرین یورش ژنرال قدیمی ورمسر با شکست مواجه شد و بعد از ظهر، ورود ناپلئون و اوژرو که پروورا را محاصره کرده و او را مجبور به تسلیم کردند،
باعث پایان تلاش های اتریشی ها برای آزادسازی مانتوا شد. . شهر سرانجام دو هفته بعد، در ۲ فوریه ۱۷۹۷، با افتخار اسلحه تسلیم شد. سقوط مانتوا، کنترل فرانسه بر شمال ایتالیا را قطعی کرد. در همان روزی که سروریه رژه ورمسر را از مانتوا تماشا می کرد، بناپارت ۹۰۰۰ مرد را گرد هم آورد و با آنها در رومانیا حاضر شد و پیوس ششم را مجبور به امضای پیمان تولنتینو کرد که با آن فرانسه مبلغ زیادی پول برای ادامه جنگ علیه اتریش و منطقه رومانیا که از ایالات پاپی واگذار شده بود، تأمین کرد. در مورد اتریشی ها، آنها شکست خورده بودند، اما کاملاً شکست نخورده بودند. در واقع ، آرشیدوک چارلز از هابسبورگ-تشن دوباره در حال جمع آوری ارتش برای مقابله با فرانسوی ها بود. راهپیمایی به سوی لئوبن. در فوریه ۱۷۹۷، هیئت مدیره، با توجه به تحولات ایتالیا، استراتژی خود را با اختصاص دادن نفرات و منابع به ناپلئون به ضرر جبهه آلمان تغییر داد و امید به پایان خوش جنگ را در ژنرال کورسیایی قرار داد. با این حال، نقشه بناپارت این نبود که منتظر بماند تا آرشیدوک چارلز ۵۰۰۰۰ سرباز دیگر را در فریولی و تیرول جمع آوری کند. ژنرال فرانسوی که اکنون ۶۰۰۰۰ نفر داشت، در صورت حمل
ه دشمن، ۱۰۰۰۰ نفر را تحت فرماندهی ژوبرت در تیرول باقی گذاشت، حتی اگر هدف اصلی پیشروی در دو ستون (ژوبرت و ناپلئون، به ترتیب، در امتداد دره آویسیو و فریولی) بود که در دره رودخانه دراوا به هم می پیوستند تا به سمت وین همگرا شوند. اولین ژنرال های فرانسوی که حرکت کردند، ماسنا، گیو، ژان باپتیست برنادوت و سروریه بودند که بدون هیچ مشکلی در ۱ مارس پریمولانو را اشغال کردند. در ۱۰ مارس، ارتش ایتالیا دوباره برای قطع هر چهار مسیر عقب نشینی احتمالی (دره تاگلیامنتو، ایسونزو و تارویزیو، لیوبلیانا و کلاگنفورت یا دره رودخانه مورا) آرشیدوک چارلز، که بین اسپیلیمبرگو و سن ویتو آل تاگلیامنتو قرار داشت، حرکت کرد. هسته اصلی حمله از ۳۲۰۰۰ فرانسوی تشکیل شده بود که به سمت والوازون حرکت می کردند و از سمت چپ توسط ۱۱۰۰۰ نفر ماسنا پوشش داده می شدند و در ۱۶ مارس، فرانسوی ها به رهبری ژنرال برنادوت از تاگلیامنتو عبور کردند و ۵۰۰ اتریشی و ۶ توپ را به غنیمت گرفتند. آرشیدوک چارلز دستور عقب نشینی به اودین را داد، اما فرانسوی ها به پیشروی خود ادامه دادند و در تارویزیو با لوسیگنان اتریشی درگیر شدند که اگرچه توسط سه لشکر تقویت شده بود، اما با ۳۲ توپ
و ۵۰۰۰ نفر نتوانست شهر را از دست ندهد، در حالی که برنادوت بقیه ارتش اتریش را به سمت لیوبلیانا دنبال کرد و ژنرال دوگوا وارد تریسته شد. نتیجه همه این مانورها و نبردها این بود که آرشیدوک چارلز تا ۲۵ مارس در اولین لشکرکشی خود علیه بناپارت ۱۵۰۰۰ نفر را از دست داده بود. در همین حال، ستون ژوبرت در تیرول موفق شده بود بولزانو و برسانونه را تصرف کند و راه را برای کلاگنفورت هموار کند، که خوشبختانه در ۲۹ مارس توسط ماسنا، گیو و شابوت (به جای سروریه که دوباره بیمار شده بود) به آن رسید. در این مرحله، ناپلئون تصمیم گرفت خطوط ارتباطی را بدون محافظ رها کند و به ژوبرت، برنادوت و ویکتور دستور داد تا در کلاگنفورت متمرکز شوند (در واقع به دلیل واحدهای قوی باقی مانده برای محافظت از جناحین نیروهای فرانسوی، برای پیشروی به سمت وین به نیروهای کمکی نیاز بود)، و منتظر حمله ژنرال مورو به راین ماند، که با این حال هیچ نشانه ای از تمایل به اقدام نشان نداد. برای جلوگیری از این امر، فرانسوی ها در ۷ آوریل ۱۷۹۷ لئوبن (در استیریای امروزی) را اشغال کردند تا قدرت خود را نشان دهند و آرشیدوک چارلز را به پذیرش تعلیق خصومت هایی که از ۳۱ مارس آغاز شده بو
د، وادار کنند. با رسیدن پیشقراولان ناپلئون به سمرینگ، چارلز در ۷ آوریل آتش بس پنج روزه امضا کرد. این توافق وضعیت فرانسه را بهبود نبخشید زیرا مورو هنوز حمله نکرده بود و علاوه بر این، شورش هایی در تیرول و ونیز در حال شکل گیری بود. با توجه به این وقایع، ناپلئون در ۱۳ آوریل آتش بس پنج روزه دیگری برقرار کرد، اما در ۱۶ آوریل، بدون اینکه منتظر نماینده تام الاختیار هیئت مدیره، ژنرال کلارک، بماند، مجموعه ای از نکات را در صلح لئوبن مطرح کرد که اتریشی ها آن را پذیرفتند و در ۱۸ آوریل ۱۷۹۷ امضا کردند. به این ترتیب، لشکرکشی به ایتالیا پایان یافت. میراث. این لشکرکشی توانایی های ناپلئون را به عنوان رهبر ارتش فرانسه نشان داد. بناپارت در فرانسه و در سراسر اروپا مشهور شد. هنری ژاک گیوم کلارک، نماینده فرانسوی هیئت مدیره، دربارهٔ ناپلئون پس از لشکرکشی اظهار داشت: «سرلشکر اعظم مهم ترین خدمات را ارائه داده است… سرنوشت ایتالیا بارها به ترکیب های دانشمندانهٔ او وابسته بوده است. اینجا هیچ کس نیست که او را مردی نابغه نداند، و او عملاً چنین است. در ایتالیا از او می ترسند، دوستش دارند و به او احترام می گذارند… قضاوت سالم و ایده های روشنگ
رانه، او را در تشخیص درست از نادرست توانمند کرده است. «کودتای» او قطعی است. تصمیمات او با انرژی و شور و شوق دنبال می شوند. «خونسردی» او در زنده ترین امور به همان اندازه سرعت عمل فوق العاده اش در تغییر برنامه هایش در مواقعی که شرایط پیش بینی نشده ای ایجاب می کند، قابل توجه است. شیوهٔ اجرای او آموخته و حساب شده است. بناپارت می تواند در بیش از یک حرفه موفق باشد. استعدادهای برتر و دانش او به او این امکان را می دهد… ای مدیران شهروند، فکر نکنید که من از روی شور و شوق در مورد او صحبت می کنم. من با آرامش می نویسم و هیچ علاقه ای جز آگاه کردن شما از حقیقت مرا هدایت نمی کند. بناپارت توسط آیندگان در رتبهٔ … قرار خواهد گرفت.» بزرگ ترین مردان.»
لشکرکشی های ایتالیا در جنگ های انقلاب فرانسه (۱۷۹۲–۱۸۰۱) مجموعه ای از درگیری ها بود که عمدتاً در شمال ایتالیا بین ارتش انقلابی فرانسه و ائتلافی از اتریش، روسیه، پیمونت-ساردنی و تعدادی دیگر از ایالت های ایتالیا درگرفت. لشکرکشی ۱۷۹۶–۱۷۹۷، ناپلئون بناپارت، فرمانده ای جوان و تا حد زیادی ناشناخته، را به شهرت رساند و او نیروهای فرانسوی را به پیروزی بر ارتش های اتریش و ساردینیا که از نظر عددی برتر بودند، هدایت کرد. ائتلاف اول (۱۷۹۲–۱۷۹۷). جنگ ائتلاف اول در پاییز ۱۷۹۲ آغاز شد، زمانی که چندین قدرت اروپایی علیه جمهوری فرانسه متحد شدند. اولین عملیات بزرگ، الحاق شهرستان نیس و دوک نشین ساووی (هر دو ایالت پادشاهی پیمونت-ساردینیا) توسط ۳۰۰۰۰ سرباز فرانسوی بود. این روند در اواسط ۱۷۹۳ معکوس شد، زمانی که نیروهای جمهوری خواه برای مقابله با شورشی در لیون عقب نشینی کردند و باعث حمله متقابل پادشاهی پیمونت-ساردینیا (عضو ائتلاف اول) به ساووی شد. پس از سرکوب شورش در لیون، فرانسوی ها به رهبری ژنرال کلرمن موفق شدند تنها با ۱۲۰۰۰ سرباز، پیمونت ها را به عقب برانند و در سپتامبر و اکتبر ۱۷۹۳ در نبردهایی در آرژانتینز و سنت موریس پیروز شوند.
این درگیری به زودی با بسیج نیروهای اتریشی و ناپلی برای حمله به جنوب فرانسه جهت بازپس گیری نیس و حمله به پرووانس، تشدید شد. نیروهای متفقین توسط حدود ۴۵۰۰۰ اتریشی، پیدمونتی و ناپلی، با پشتیبانی بیشتر نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا، تقویت شدند. پیش از آنکه متفقین بتوانند این حمله را آغاز کنند، فرانسوی ها، تحت فرماندهی تاکتیکی آندره ماسنا، حمله سائورجیو (آوریل ۱۷۹۴) را که توسط فرمانده توپخانه ارتش، ژنرال ناپلئون بناپارت، برنامه ریزی شده بود، آغاز کردند. این حمله دو جانبه فرانسوی ها، نیروهای متفقین را علیرغم مواضع مستحکمشان، به عقب راند و گذرگاه های کوهستانی منتهی به پیدمونت را به طور کامل تصرف کرد. حملهٔ دیگری که توسط ژنرال بناپارت طراحی شده بود تا از پیروزی در سائورجو بهره برداری کند، با دستور وزیر جنگ، لازار کارنو، لغو شد. کارنو نگران بود که خطوط تدارکاتی ارتش فرانسه توسط شورشیان در پشت جبهه قطع شود. این تصمیم نارضایتی فرماندهان میدانی را در پی داشت، اما درخواست های آنان برای تجدید نظر با سقوط کمیتهٔ نجات عمومی و اعدام رهبر آن، ماکسیمیلیان روبسپیر در ۶ مرداد ۱۱۷۳ (۲۸ ژوئیه ۱۷۹۴)، متوقف شد. در آشوب سیاسی ای که پس
از آن در ارتش فرانسه پدید آمد، نیروهای متحد حمله ای به ساوونا ترتیب دادند. در واکنش، آندره ماسنا، فرمانده ارتش فرانسه در ایتالیا، با بی اعتنایی به دستورهای کارنو، ضدحمله ای را آغاز کرد و پس از پیروزی در نخستین نبرد دِگو، مسیرهای تدارکاتی به جنوا را تأمین کرد. پس از این موفقیت، ارتش فرانسه مواضع خود را تثبیت کرد و در انتظار فرصت های بعدی باقی ماند. این مرحله نشان دهندهٔ شکاف میان فرماندهی سیاسی و نظامی در فرانسه بود و همچنین آغاز استقلال عملیاتی بیشتر برای فرماندهان میدانی مانند ماسنا و بناپارت. تمرکز اصلی جنگ پس از مدتی به شمال و منطقهٔ راین منتقل شد، تا اینکه در ۸ تیر ۱۱۷۴ (۲۹ ژوئن ۱۷۹۵)، ارتش اتریش حمله ای را علیه ارتش تحلیل رفته و کم تدارکات فرانسه در ایتالیا آغاز کرد. اگرچه ارتش ایتالیا به صورت اسمی ۱۰۷ هزار نفر نیرو داشت، اما تنها حدود ۳۰ هزار نفر از آن ها توانایی حضور مؤثر در میدان نبرد را داشتند. ژنرال کلرمان، که دوباره فرماندهی را بر عهده گرفته بود، از لازار کارنو درخواست نیروی کمکی کرد. با این حال، به جای اعزام نیرو، ژنرال ناپلئون بناپارت به ستاد کل ارتش منصوب شد و در آنجا طرح سوم خود را برای حمله ب
ه سمت وادو و چِوا ارائه داد. اندکی بعد، کلرمان از فرماندهی کنار گذاشته شد و ژنرال شرر جایگزین او شد. شرر طرح های ناپلئون را اجرا کرد و در نبرد لوانو به پیروزی دست یافت. این مرحله، آغاز تثبیت نقش ناپلئون در طراحی عملیات های کلان و نشان دهندهٔ تأثیر فزایندهٔ او بر روند جنگ در جبههٔ ایتالیا بود. جنگ بناپارت. بناپارت در ۲ مارس ۱۷۹۶ به عنوان فرمانده کل قوا منصوب شد. انگیزه های انتصاب بناپارت به احتمال زیاد سیاسی بود. در ۹ مارس، بناپارت با ژوزفین دو بوهارنه ازدواج کرد، که در دوران حبس خود (در زمان روبسپیر) با ترزا تالین، همسر تالین، یکی از مدیران وقت جمهوری فرانسه، شریک بود. نامه های ژوزفین ادعا می کند که باراس قبل از اینکه بناپارت به ازدواج با او رضایت دهد، به او قول فرماندهی داده بود. بارا، یکی از چهره های برجسته دوران انقلاب فرانسه، بنا به گفتهٔ همکارانش دربارهٔ بناپارت چنین اظهار کرده بود: «این مرد را ارتقا دهید، وگرنه خودش بدون شما پیش خواهد رفت.» این جمله، گویای بلندپروازی و ارادهٔ ناپلئون بود؛ کسی که پس از سرکوب قیام ۱۳ واندمیر در سال ۱۷۹۵، نام خود را در فضای سیاسی و نظامی فرانسه مطرح کرده بود. با انتصاب او
به فرماندهی ارتش ایتالیا، در واقع به جبهه ای فرستاده شد که در میان سیزده ارتش اصلی جمهوری فرانسه، کم اهمیت ترین و نادیده گرفته شده ترین بود. ارتش ایتالیا در شرایطی وخیم قرار داشت: از نظر تدارکات، روحیه، و انسجام عملیاتی دچار ضعف شدید بود و در مقایسه با دیگر جبهه ها، توجه چندانی از سوی فرماندهی مرکزی دریافت نمی کرد. اما همین جبههٔ فراموش شده، به صحنه ای بدل شد که ناپلئون در آن توانست استعداد نظامی، جسارت تاکتیکی، و نبوغ راهبردی خود را به نمایش بگذارد و مسیر صعودش به قدرت را هموار سازد. ناپلئون بناپارت بلافاصله پس از رسیدن به جبهه در ۷ فروردین ۱۱۷۵ (۲۷ مارس ۱۷۹۶)، حملات خود را آغاز کرد. او با نیرویی متشکل از ۳۸ هزار سرباز و ۶۰ توپ، در برابر بیش از ۵۰ هزار نیروی متحد قرار داشت که در منطقهٔ عملیاتی مستقر بودند. تنها امید او برای پشتیبانی، ارتش آلپ به فرماندهی کلرمان بود که خود با ۲۰ هزار نیروی دیگر از سوی متحدین مواجه بود. در چنین شرایطی، بناپارت هیچ شانسی برای دریافت نیروی کمکی نداشت، زیرا تمرکز اصلی تلاش جنگی جمهوری فرانسه بر عملیات های گسترده ای بود که در جبههٔ راین برنامه ریزی شده بود. با وجود این محدودیت ها،
ناپلئون تصمیم گرفت با تکیه بر سرعت، جسارت و ابتکار عمل، کارزار ایتالیا را به نفع فرانسه رقم بزند—حرکتی که نه تنها مسیر جنگ را تغییر داد، بلکه آغازگر صعود شتاب زدهٔ او در تاریخ نظامی اروپا شد. در نبرد مونتنوت، بناپارت اتریشی ها را شکست داد و اندکی پس از آن، نبرد دومی را در اطراف دگو آغاز کرد. پس از این نبردها، او حمله ای همه جانبه به پیمونت آغاز کرد و در موندووی پیروزی دیگری به دست آورد. ساردینیا مجبور شد در ۲۸ آوریل آتش بس چراسکو را بپذیرد و از جنگ و ائتلاف اول خارج شود. بناپارت تنها یک ماه طول کشید تا ساردینیا را (از زمان ورودش تا آتش بس) شکست دهد، کشوری که بیش از سه سال در برابر ارتش فرانسه مقاومت کرده بود. کل تلفات در طول این نبرد برق آسا ۶۰۰۰ سرباز فرانسوی و بیش از ۲۵۰۰۰ سرباز متفقین بود. [ "" ] ناپلئون بناپارت پس از وقفهٔ کوتاهی که در پی شکست ساردنی در عملیات ها ایجاد شد، ارتش تازه جان گرفتهٔ خود را بازسازمان دهی کرد. سپس با مانورهای دقیق، نیروهایش را در موقعیت های بهتری در امتداد رود پو مستقر ساخت. پیروزی کوچکی که فرانسوی ها در کدوگنو به دست آوردند، موجب عقب نشینی نیروهای ائتلاف به آن سوی رود آدا شد. د