Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یسیل وجود داشت. در این دوره، برخی مافیوزها را واسطه های اجتماعی و حافظان نظم و صلح می دانستند. ویتزینی در مرحله اول زندگی حرفه ای خود از خشونت برای تثبیت موقعیتش استفاده کرد، اما در مرحله دوم، به حداقل رساندن خشونت پرداخت، به منابع درآمد عمدتاً قانونی روی آورد و قدرت خود را به شیوه ای آشکار و مشروع اعمال می کرد. به گفته هنر هس، جامعه شناس آلمانی، ویتزینی نماینده مافیایی بود که قدرت را کنترل می کرد، نه اینکه اجازه دهد قدرت او را کنترل کند. برای او "حفظ ظاهر" اهمیت زیادی داشت: "آنها از احترامی که به آنها نشان داده می شد لذت می بردند، از قدرت لذت می بردند، اما نمی خواستند باعث بحث و جدل شوند. آنها به خوبی می دانستند که قدرت در پشت پرده فروتنی، ترسناک تر به نظر می رسد." روزنامه نگار ایتالیایی ایندرو مونتانلی نقل قولی معروف از دون کالو آورده است: "عکسی از من؟ برای چه؟ من کسی نیستم. فقط یک شهروند عادی هستم... عجیب است... مردم فکر می کنند کم حرف می زنم از روی فروتنی. نه. کم حرف می زنم چون چیز زیادی نمی دانم. در یک روستا زندگی می کنم، به ندرت به پالرمو می روم، آدم های کمی را می شناسم..." ویتزینی یک بار به مونتانلی گف
ت: "وقتی من بمیرم، مافیا می میرد." اما با مرگ او، مافیای سنتی و روستایی به تدریج جای خود را به نسخه ای مدرن تر داد که بیشتر در قاچاق سیگار، مواد مخدر و پولشویی از طریق ساخت وساز و املاک فعالیت می کرد. اگرچه در زمان حیات و پس از مرگش، جایگاه ویتزینی به عنوان رئیس مقتدر مافیا به افسانه تبدیل شد، اما از دهه ۱۹۹۰ مورخان نگاه واقع بینانه تری به نقش و نفوذ او داشته اند.
باشگاه فوتبال سلیمه واندررز، با نام مستعار "تکس-زِلین"، یک باشگاه فوتبال حرفه ای مالتی است. این باشگاه موفق ترین تیم مالت است و از شهر ساحلی سلیمه سرچشمه می گیرد. این باشگاه در حال حاضر در لیگ برتر مالت بازی می کند.
نیکوشور دانیل دان (به رومانیایی: Nicușor Daniel Dan؛ (زاده ۲۰ دسامبر ۱۹۶۹) سیاستمدار، ریاضیدان و فعال مدنی رومانیایی است که از ۲۶ مه به عنوان رئیس جمهور رومانی فعالیت خود را آغاز کرده است. او از سال ۲۰۲۰ به عنوان شهردار بخارست فعالیت کرده است. اوایل زندگی و تحصیلات. او که متولد فاگاراش، شهرستان براشوف است، در دبیرستان رادو نگرو در شهر زادگاهش تحصیل کرد و در سال ۱۹۸۸ از آن دانش آموخته شد. او در المپیادهای بین المللی ریاضی سال های ۱۹۸۷ و ۱۹۸۸ با نمرات کامل رتبه اول را کسب کرد. دن در سن ۱۸ سالگی به بخارست نقل مکان کرد و تحصیل در رشته ریاضیات را در دانشگاه بخارست آغاز کرد. در سال ۱۹۹۲، او برای ادامه تحصیل در رشته ریاضی به فرانسه نقل مکان کرد: او دوره های اکول نرمال سوپریور، یکی از معتبرترین "گراند اکول های" فرانسه، را گذراند و در آنجا مدرک کارشناسی ارشد خود را دریافت کرد. در سال ۱۹۹۸، دان مدرک دکترای خود را در رشته ریاضیات از دانشگاه پاریس ۱۳ با پایان نامه با عنوان «جریان های گرین و مرومورفیک توسعه یافته» که به سرپرستی کریستوف سوله و دانیل بارسکی انجام شده بود، دریافت کرد. او در آن سال به بخارست بازگشت و دلایل ای
ن کار خود را تفاوت های فرهنگی و تمایل به تغییر رومانی عنوان کرد. دان یکی از مؤسسان و اولین مدیر اداری مدرسه عادی بخارست بود. دانشگاهی که بر اساس الگوی اکول نرمال سوپریور فرانسه در مؤسسه ریاضیات آکادمی رومانی تأسیس شده است. او استاد ریاضی در نهاد بود.
رئیس دفاع هلند () بالاترین مقام نظامی در نیروهای مسلح هلند و مشاور نظامی اصلی وزیر دفاع است. او به نمایندگی از وزیر دفاع، مسئول سیاست عملیاتی، برنامه ریزی استراتژیک و آماده سازی و اجرای عملیات نظامی انجام شده توسط نیروهای مسلح است. رئیس دفاع هلند مسئول ستاد مرکزی و فرمانده مستقیم تمام فرماندهان شاخه های نیروهای مسلح هلند است. در این سمت، رئیس دفاع تمام فعالیت های ارتش سلطنتی هلند، نیروی دریایی سلطنتی هلند و نیروی هوایی سلطنتی هلند را هدایت می کند.
فرح الهادی (۷ فوریهٔ ۱۹۹۵) بازیگر کویتی است. او مدرک لیسانس در رشتهٔ بازاریابی دارد. فعالیت هنری خود را از سال ۲۰۰۸ با سریال «ترس پس از نیمه شب» آغاز کرد. از آن هنگام در سریال های بسیاری نقش آفریده است. او خواهر شوق الهادی است. همچنین در تعدادی از کارهای تئاتری نیز شرکت داشت. علاوه بر بازیگری، به یکی از معروف ترین بلاگرهای خلیجی در اینستاگرام تبدیل شده است. زندگی و پیشه. فرح سعد فرحان هادی زاده ۷ فوریهٔ ۱۹۹۵ است. او خواهر بازیگر شوق الهادی است. همچنین، گویندگان عبیر و حنان جابر، دخترعموهای او هستند. پدر و مادر فرح الهادی در کودکی او از هم جدا شدند و او از پنج سالگی پدرش را ندیده است. او توسط مادرش بزرگ شده است. مدرک لیسانس در رشته بازاریابی دارد. در کودکی پدرش یک بار خواهرش شوق را از پنجره بیرون انداخت، در حالی که او در مهدکودک بوده و در خانه کنارش نبوده است. مادرش نیز در حالی که شوق را باردار بود، مورد سوء قصد از سوی پدرش قرار گرفت. پدرش ۴۰ ضربه چاقو به او زد، اما او زنده ماند. مادرش بعداً از پدرش که زندانی بود، جدا شد. با این حال، آنها به ملاقاتش می رفتند و او هر بار، از کردهٔ خود اظهار پشیمانی و ندامت عمیق
می کرد. او اظهار می داشت که هیچ خاطره ای از این وقایع نداشت، زیرا به دلیل مصرف مواد مخدر هوشیاری کامل نداشته است. مادرش پس از دو سال و نیم حبس پدرش، از حقوق خود در پرونده علیه او گذشت و همین امر منجر به آزادی او شد. مادرش برای اینکه پدر از اشتباهش درس بگیرد و دیگر آن را تکرار نکند، اصرار به زندانی شدن او داشت. شوق همچنین تأکید کرده که پدرشان پس از آزادی یک بار به آنها سر زده و سپس کاملاً ناپدید شده است. پدرش آنها را در سنین پایین رها کرده بود و این مانع از هرگونه احساس ارتباط بین آنها می شد. اما سال ها بعد، شوق به همراه خواهرش فرح تصمیم می گیرد به دیدن پدرش برود، در حالی که او دچار سکتهٔ مغزی شده و قادر به صحبت کردن نبود. فرح تأیید کرد که پدرش را با وجود درد ناشی از سال های طولانی جدایی بخشیده است؛ او اضافه کرد که اختلاف بین پدر و مادرش سال ها پیش تمام شده است و لحظه ای را که پدرش مادرش را دید و سرش را بوسید، لحظه ای بسیار تأثیرگذار توصیف کرد. گرچه شوق و فرح الهادی تجربیات متفاوتی با والدین خود داشتند، اما رابطهٔ پیچیده آن دو با آنها، دردهای روانی مشترک زیادی داشت. در حالی که شوق از خشونت فیزیکی و کمبود محبت
والدین رنج می برد، فرح از سنین پایین خود را در معرض جدایی والدین و دوری از او می دید. با وجود تفاوت در تجربیات، هر دو خواهر با چالش های شدید عاطفی و روانی روبرو شدند که به طور قابل توجهی بر زندگی آنها تأثیر گذاشت. او اولین کار هنری خود را در سال ۲۰۰۷ میلادی با شرکت در سریال «بعد از میان ترس» با تهیه کنندهٔ کویتی، فجر السعید، آغاز کرد که به طور اتفاقی رخ داد. او از زمان ورود به عرصهٔ هنر، در بسیاری از آثار تلویزیونی از طریق چندین سریال میراثی ظاهر شده است. فعالیت هنری خود را با حضور در مقابل هنرمندان و کارگردانان مشهور آغاز کرد. نقطهٔ عطف او با کارگردانی غافل فاضل در سریال «ترس پس از نیمه شب» بود، جایی که فرح نقش دختری را بازی کرد که به دلیل مشکلات مداوم والدینش از مشکلات روانی رنج می برد. فرح در سریال «شب عید» به کارگردانی حسین ابل، حضوری چشمگیر در نقش خود داشت. به همین ترتیب، بازی او در سریال «شب زنده دار» به کارگردانی محمد دحام الشمری که از تلویزیون ابوظبی پخش شد، توجهات را بیش از پیش به او جلب کرد. فرح الهادی سریال های زیادی را در تلویزیون خلیج ارائه داده، از جمله: «و سرنوشت چنین خواست» (۲۰۰۸)، «نقره ای،
قلبش سفید» (۲۰۰۸)، «فرو ریختن نقاب ها» (۲۰۰۸)، «نامه هایی از صدف» (۲۰۰۹)، «مخرب» (۲۰۰۹)، «نهنگ ها و گرگ ها» (۲۰۱۰)، «شب زنده دار» (۲۰۱۰)، «خانهٔ تسخیرشده» (۲۰۱۰)، «شب عید» (۲۰۱۰)، «امیمه در پرورشگاه» (۲۰۱۰)، «دختران دبیرستانی» (۲۰۱۱)، «درد پیروزی» (۲۰۱۱)، «امشب، شب من است» (۲۰۱۲)، «خوابگاه دختران» (۲۰۱۳)، «ملافع» (۲۰۱۳)، «زخم سال ها» (۲۰۱۴)، «تورا بورا» (۲۰۱۵)، «در آرزو» (۲۰۱۵)، «حال منایر» (۲۰۱۵)، «در هر زمان بود» (۲۰۱۷)، «از زمین هایت خسته شدم» (۲۰۱۷)، «بو طبیع اسیل» (۲۰۱۷)، «رؤیاپردازان» (۲۰۱۷)، «سخن زرد» (۲۰۱۸)، «سلامت باشی» (۲۰۲۰)، «میان دو دستانت» (۲۰۲۱). فرح الهادی همچنین در طول دوران فعالیت هنری خود، آثار تئاتری موفق زیادی ارائه داده است. از برجسته ترین آثار او می توان به موارد زیر اشاره کرد: «باند عزوز» (۲۰۱۰)، «دنیای اُز» (۲۰۱۴)، «ملکه» (۲۰۱۷)، «ماما نانا» (۲۰۱۷)، «خفاش ها» (۲۰۱۸). فرح الهادی سابقهٔ بازی در فیلم های محدودی را دارد، از جمله نقشی در فیلم «هامه» محصول سال ۲۰۱۷. زندگی شخصی. پس از یک دوستی قومی که فرح الهادی و عقیل الرئیسی را به هم رساند، آنها در ۲۰ نوامبر ۲۰۱۷ پس از یک دورهٔ نامزدی بود،
ازدواج کردند و مراسم عروسی آنها در شب سال نو، ۳۱ دسامبر ۲۰۱۷ برگزار شد. . فرح الهادی در دوران ازدواجش با عقیل الرئیسی دچار سقط جنین شد، اما پس از نزدیک به پنج سال زندگی مشترک بدون فرزند، در ۱۵ اوت ۲۰۲۳ پسرش، آدم، را به دنیا آورد. در ۹ دسامبر ۲۰۲۴، دومین فرزندشان، نوح، به دنیا آمد. فرح الهادی جراحی های پلاستیک زیادی انجام داده است، تأیید کرد که برخی از موارد را در ظاهر خود تغییر داده است زیرا از آنها راضی نبوده است، اما او فقط به بوتاکس، فیلر و تکنیک های زیبایی مشابه متوسل شده است. او همچنین رژیم غذایی سختی را پشت سر گذاشت که از طریق آن وزن زیادی از دست داد و تغییرات دیگری در چهره اش ایجاد شد.
کناتسپیرنوفیلاگ ریکیاویکور (، ) که معمولاً به اختصار کی آر شناخته می شود، یک باشگاه فوتبال ایسلندی است که در ناحیه وستورپیر پایتخت، ریکیاویک، واقع شده است. کی آر قدیمی ترین و موفق ترین باشگاه فوتبال ایسلند است که ۲۷ بار قهرمان لیگ برتر فوتبال ایسلند شده است، از جمله اولین فصل در سال ۱۹۱۲. همچنین موفق ترین باشگاه در جام حذفی ایسلند است، با ۱۴ عنوان قهرمانی، از جمله اولین قهرمانی در سال ۱۹۶۰ و جدیدترین قهرمانی در سال ۲۰۱۴. در سال ۱۹۶۴، کی آر همچنین اولین نماینده ایسلند در جام یوفا بود.
ذخیره نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا () که از سال ۱۹۱۵ تا ۲۰۰۴ با نام نیروی ذخیره نیروی دریایی ایالات متحده شناخته می شد، بخش ذخیره نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا است. اعضای نیروی ذخیره نیروی دریایی، که به آنها ذخیره کار می گویند، به صورت ذخیره منتخب، آموزش و مدیریت ذخیره، ذخیره آماده به خدمت انفرادی یا ذخیره بازنشسته طبقه بندی می شوند. با توجه به اهمیت نیروهای ذخیره در تاریخ نیروی دریایی ایالات متحده، اولین ملوانان شهروند حتی قبل از اینکه کنگره قاره ای نیروی دریایی قاره ای، پیشگام نیروی دریایی ایالات متحده امروزی را ایجاد کند، به دریا فرستاده شدند. فرم کنونی ذخیره نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا در سال ۱۹۱۵ شکل گرفت.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;41841821&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-08-09T15:40:39Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Ali.eblis1&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;/* جستارهای وابسته */&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;42397232&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; سپاه پلیس نظامی () یا سپاه پلیس نظامی نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا شاخه نظامی اجرای قانون نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا است. تحقیقات تحت نظر سپاه پلیس توسط بازرسان پلیس نظامی تحت نظر دفتر رئیس پلیس کل یا مأموران ویژه اداره تحقیقات جنایی نیروی زمینی انجام می شود. واحدهای پلیس نظامی نیروی زمینی ایالات متحده علاوه بر وظایف اجرای قانون، مسئولیت هایی در منطقه جنگی نیز دارند. این مسئولیت ها شامل گشت های سواره و پیاده، عملیات نیروهای واکنش سریع، کنترل خسارات منطقه، شناسایی مسیر، عملیات محاصره و جستجو، امنیت مکان های حساس و اسکورت کاروان ها و پرسنل می شود. از نظر عملیاتی، این وظایف تحت عنوان "پشتیبانی امنیتی و تحرک" سپاه پلیس نظ
امی قرار می گیرند.
میندوگاس ازرسکیس (زادهٔ ) کشتی گیر پیشین اهل لیتوانی است که در دستهٔ سنگین وزن کشتی فرنگی نمایندهٔ این کشور در سه دوره از بازی های المپیک (۲۰۰۰، ۲۰۰۴، ۲۰۰۸) بود. او یک مدال نقرهٔ مسابقات قهرمانی کشتی جهان (۲۰۰۷) و نیز دو مدال نقره (۲۰۰۹، ۲۰۱۲) و یک برنز (۲۰۰۵) مسابقات قهرمانی کشتی اروپا را کسب کرده است.
مایر لانسکی (متولد مایر سوشولیانسکی؛ ۴ ژوئیه ۱۹۰۲ - ۱۵ ژانویه ۱۹۸۳)، معروف به «حسابدار مافیا»، یکی از چهره های جنایت سازمان یافته آمریکا بود که به همراه همدستش چارلز «لاکی» لوچیانو، نقش کلیدی در شکل گیری سندیکای ملی جنایت در ایالات متحده داشت. لانسکی، یکی از اعضای مافیای یهودی، امپراتوری قماربازی را ساخت که تا سراسر جهان گسترش یافت. گفته می شد او سهم هایی (درصدهایی) در کازینوهای لاس وگاس، کوبا، میامی و نیواورلئان دارد. لانسکی نفوذ قابل توجهی بر مافیای ایتالیایی-آمریکایی داشت. او نقش مهمی در یکپارچه سازی جهان زیرزمینی جنایت داشت و در سال ۱۹۳۲ سیستم پولشویی و بانکداری فراساحلی را معرفی کرد که در دهه ۱۹۵۰ برای پول های حاصل از قاچاق هروئین مورد استفاده قرار گرفت. میزان دقیق این نقش مورد بحث بوده است، چرا که خود لانسکی بسیاری از اتهامات علیه خود را رد می کرد. علیرغم نزدیک به ۵۰ سال فعالیت در جنایت سازمان یافته، لانسکی هرگز به جرمی جدی تر از قمار غیرقانونی محکوم نشد. او یکی از موفق ترین گانگسترها از نظر مالی در تاریخ آمریکا بود. گفته می شد لانسکی پیش از فرار از کوبا، حدود ۲۰ میلیون دلار (معادل ۱۸۴ میلیون دلار در سا
ل ۲۰۲۳) ثروت داشت. وقتی او در سال ۱۹۸۳ درگذشت، خانواده اش متوجه شدند دارایی هایش تنها حدود ۵۷٬۰۰۰ دلار (معادل ۱۵۰٬۰۰۰ دلار در سال ۲۰۲۳) ارزش دارد. اوایل زندگی. مایر لنسکی در ۴ ژوئیه ۱۹۰۲ در گرودنو، امپراتوری روسیه (اکنون بلاروس) در یک خانواده یهودی-لهستانی متولد شد. او همیشه خود را لهستانی معرفی می کرد. در ۱۹۱۱، به همراه مادر و برادرش از اودسا به آمریکا مهاجرت کرد و به پدرش در منهتن پیوست. لانسکی در کودکی با بنجامین "باگزی" سیگل آشنا شد. آنها دوستان مادام العمر و شریک در قاچاق مشروبات شدند و با هم گروه "باگزی و مایر" را مدیریت کردند. او با چارلز "لاکی" لوچیانو نیز دوست شد - آشنایی آنها زمانی آغاز شد که لوچیانو قصد اخاذی از لانسکی را داشت. این دو بعدها با آرنولد راثستین همکاری کردند تا زمان قتل او در ۱۹۲۸. حرفه. عملیات قمار، ۱۹۲۹-۱۹۴۵ لوچیانو چشم انداز تشکیل یک سندیکای جنایت ملی را داشت که در آن باندهای ایتالیایی، یهودی و ایرلندی می توانستند منابع خود را جمع کنند و جنایت سازمان یافته را به یک کسب وکار سودآور برای همه تبدیل کنند. او این سازمان را پس از یک کنفرانس در آتلانتیک سیتی که توسط خودش، لانسکی، جانی توری
و و فرانک کاستلو در مه ۱۹۲۹ سازماندهی شده بود، تأسیس کرد. همچنین، از سال ۱۹۳۲، لانسکی پول های حاصل از فعالیت های غیرقانونی در نیواورلئان را به حساب های فراساحلی سوئیس منتقل کرد. قانون رازداری سوئیس در سال ۱۹۳۴، پولشویی توسط «بانک هایی که مقامات آن به خوبی می دانستند برای جنایتکاران کار می کنند» را تأیید کرد. تا سال ۱۹۳۶، لانسکی عملیات قمار خود را در فلوریدا و کوبا راه اندازی کرده بود. این عملیات قمار بر اساس دو نوآوری شکل گرفت: ۱. لانسکی و ارتباطاتش تخصص فنی برای مدیریت مؤثر این عملیات را داشتند که مبتنی بر دانش لانسکی از احتمال های ریاضی بیشتر بازی های شرط بندی محبوب بود. ۲. از ارتباطات مافیایی و رشوه به مقامات اجرای قانون برای امنیت قانونی و فیزیکی مؤسساتشان در برابر سایر چهره های جنایتکار و مقامات قانونی استفاده می شد. همچنین یک قانون مطلق در مورد بازی ها و شرط بندی های انجام شده در مؤسساتشان وجود داشت. مؤسسات لانسکی در فلوریدا و جاهای دیگر هرگز «مؤسسات تقلبی» نبودند که در آن قماربازان مطمئن نباشند بازی ها دستکاری شده اند. لانسکی اطمینان حاصل کرد که کارکنانی که بازی ها را اداره می کنند، از صداقت بالایی برخ
وردار باشند. درگیری در جنگ جهانی دوم، ۱۹۳۸-۱۹۴۵ در دهه ۱۹۳۰، لانسکی و باندش از فعالیت های جنایی معمول خود خارج شدند تا تجمعات طرفدار نازی «بوند آلمانی-آمریکایی» را متفرق کنند. او به یک تجمع خاص در یورکویل، یک محله آلمانی در منهتن، اشاره کرد که او و ۱۴ همدستش آن را مختل کردند: «صحنه با یک صلیب شکسته و تصویری از آدولف هیتلر تزئین شده بود. سخنرانان شروع به داد و فریاد کردند. فقط پانزده نفر از ما بودیم، اما وارد عمل شدیم. برخی از آن ها را از پنجره بیرون انداختیم. بیشتر نازی ها وحشت زده فرار کردند. ما آن ها را دنبال کردیم و کتک زدیم. می خواستیم به آن ها نشان دهیم که یهودیان همیشه عقب نمی نشینند و توهین را تحمل نمی کنند.» وقتی قاضی ناتان دی. پرلمن پیشنهاد پرداخت به لانسکی برای خدماتش را داد، او رد کرد: «من یک یهودی هستم و برای یهودیان اروپا که رنج می کشند، احساس می کنم. آن ها برادران من هستند.» در طول جنگ جهانی دوم، لانسکی نقش کلیدی در کمک به «دفتر اطلاعات نیروی دریایی» (ONI) در «عملیات زیرزمینی» داشت، که در آن دولت جنایتکاران را برای مراقبت از نفوذی های آلمانی و خرابکاران زیردریایی ها استخدام کرد. لانسکی کمک کرد ت
ا یک توافق با دولت از طریق یک مقام عالی رتبه نیروی دریایی ایالات متحده انجام شود که آزادی لوچیانو از زندان را تضمین می کرد؛ در عوض، مافیا امنیت کشتی های جنگی که در امتداد اسکله های نیویورک ساخته می شدند را تأمین می کرد. زیردریایی های آلمانی در حال غرق کردن کشتی های متفقین به تعداد زیاد در امتداد ساحل شرقی و ساحل کارائیب بودند و ترس زیادی از حمله یا خرابکاری توسط همدستان نازی وجود داشت. لانسکی ONI را با لوچیانو مرتبط کرد که گزارش شده به جوزف لانزا دستور داد از خرابکاری در اسکله های نیویورک جلوگیری کند. هتل فلامینگو، ۱۹۴۶-۱۹۴۷ در سال ۱۹۴۶، لانسکی مافیای ایتالیایی-آمریکایی را متقاعد کرد که سیگل را مسئول لاس وگاس کند و سرمایه گذار اصلی در هتل فلامینگوی سیگل شد. برای محافظت از خود در برابر نوعی پیگرد قانونی که آل کاپون را به دلیل فرار مالیاتی و فحشا به زندان انداخت، لانسکی درآمدهای غیرقانونی امپراتوری کازینوی در حال رشد خود را به یک حساب بانکی سوئیس منتقل کرد، که در آن ناشناس بودن توسط قانون بانکداری سوئیس در سال ۱۹۳۴ تضمین شده بود. لانسکی در نهایت یک بانک فراساحلی در سوئیس خرید که از آن برای پولشویی از طریق شبکه
ای از شرکت های پوششی و هلدینگ استفاده کرد. در سال ۱۹۴۶، لانسکی در یک جلسه محرمانه در هاوانا شرکت کرد تا در مورد مدیریت سیگل از هتل فلامینگو بحث شود، که بسیار عقب تر از برنامه بود و هزینه زیادی برای سرمایه گذاران مافیای سیگل داشت. سایر روسا می خواستند سیگل را بکشند، اما لانسکی از آن ها خواست به دوستش فرصت دیگری بدهند. علیرغم این فرصت، سیگل همچنان در فلامینگو ضرر می کرد. سپس یک جلسه دوم تشکیل شد. تا زمان برگزاری جلسه، کازینو سود کمی کرده بود. با حمایت لوچیانو، لانسکی سایر سرمایه گذاران را متقاعد کرد که به سیگل زمان بیشتری بدهند. وقتی هتل دوباره شروع به از دست دادن پول کرد، سایر سرمایه گذاران تصمیم گرفتند که کار سیگل تمام شده است. به طور گسترده ای اعتقاد بر این است که لانسکی به دلیل رابطه طولانی مدت با سیگل و جایگاهش در سازمان، مجبور شد رأی نهایی را برای حذف سیگل بدهد. در ۲۰ ژوئن ۱۹۴۷، سیگل در بورلی هیلز، کالیفرنیا، هدف گلوله قرار گرفت و کشته شد. بیست دقیقه بعد، همدستان لانسکی، از جمله گاس گرینباوم و مو سدوی، وارد فلامینگو شدند و کنترل آن را به دست گرفتند. بر اساس گزارش اف بی آی، لانسکی برای ۲۰ سال بعد یک سهم ما
لی قابل توجه در فلامینگو حفظ کرد. لانسکی در چندین مصاحبه در سال های بعدی زندگی اش گفت که اگر به او بستگی داشت، «بن سیگل امروز زنده بود». مرگ سیگل نشان دهنده انتقال قدرت در وگاس از پنج خانواده نیویورک به گروه شیکاگو بود. اگرچه نقش لانسکی به میزان قابل توجهی محدودتر از سال های گذشته بود، اما اعتقاد بر این است که او هم به تونی آکاردو، رئیس شیکاگو، مشورت داد و هم در ابتدای به دست گرفتن کنترل به او کمک کرد. کوبا، ۱۹۴۶-۱۹۵۹ پس از جنگ جهانی دوم، به عنوان پاداش برای خدمات دوران جنگ، حکم لوچیانو به زمان تحمل شده کاهش یافت. آزادی او مشروط به این بود که با لغو تابعیت آمریکایی اش مخالفت نکند و اخراج به ایتالیا، زادگاهش، را بپذیرد. پس از ورود به ایتالیا، لوچیانو در سیسیل ساکن شد. او مخفیانه به کوبا نقل مکان کرد، جایی که برای از سرگیری کنترل بر عملیات مافیا کار کرد. لوچیانو همچنین چندین کازینو در کوبا با مجوز فولخنسیو باتیستا، دیکتاتور کوبا، اداره می کرد. پس از کشف حضور لوچیانو در کوبا و از سرگیری فعالیت های جنایی، دولت ایالات متحده باتیستا را تحت فشار قرار داد تا لوچیانو را به ایتالیا اخراج کند. باتیستا و لانسکی یک دوستی
و رابطه تجاری معروف تشکیل دادند که یک دهه طول کشید. در طول اقامت در هتل والدورف-آستوریا در نیویورک در اواخر دهه ۱۹۴۰، توافق شد که در ازای رشوه، باتیستا کنترل کازینوها و مسابقات اسب دوانی کشور را به لانسکی و مافیا واگذار کند. باتیستا هاوانا را برای قمار در مقیاس بزرگ باز می کرد و دولت او به ازای هر دلار سرمایه گذاری در هتل بیش از ۱ میلیون دلار آمریکا، که شامل مجوز کازینو می شد، معادل آن را پرداخت می کرد. لانسکی خود را در مرکز عملیات قمار کوبا قرار داد. او بلافاصله از همدستانش خواست تا یک اجلاس در هاوانا برگزار کنند. کنفرانس هاوانا در ۲۲ دسامبر ۱۹۴۶ در هتل ناسیونال برگزار شد. این اولین جلسه کامل رهبران زیرزمینی آمریکا از زمان جلسه شیکاگو در سال ۱۹۳۲ بود. چهره هایی مانند جو آدونیس، آلبرت «کلاه گر دیوانه» آناستازیا، فرانک کاستلو، جوزف «جو موز» بونانو، ویتو جنووز، مو دالیتز، توماس لوچزه از نیویورک؛ سانتو ترافیکانته جونیور از تامپا؛ کارلوس مارچلو از خانواده جنایی نیواورلئان؛ و استفانو ماگادینو، پسرعموی بونانو از بوفالو در آن حضور داشتند. از شیکاگو آکاردو و برادران فیشتی، «چارلی تریگر-هاپی» و روکو فیشتی؛ و از طرف من
افع یهودیان، لانسکی، دالیتز و «فیل داندی» کاستل از فلوریدا حضور داشتند. اولین کسی که رسید لوچیانو بود که با گذرنامه جعلی به صورت مخفیانه به هاوانا سفر کرده بود. لانسکی چشم انداز خود از یک هاوانای جدید را با حاضران در میان گذاشت که برای کسانی که مایل به سرمایه گذاری مبلغ مناسب بودند، سودآور خواهد بود. به گفته لوچیانو، تنها فردی که تا به حال جزئیات رویدادها را بازگو کرده است، او به عنوان رهبر مافیا منصوب شد تا از کوبا حکومت کند تا زمانی که راهی قانونی برای بازگشت به ایالات متحده پیدا کند. سرگرمی در کنفرانس توسط فرانک سیناترا و دیگران ارائه شد، که با دوستانش، برادران فیشتی، به کوبا پرواز کرده بود. در سال ۱۹۵۲، لانسکی به کارلوس پریو ساکاراس، رئیس جمهور وقت کوبا، پیشنهاد رشوه ۲۵۰٬۰۰۰ دلار آمریکا را داد تا کنار برود و باتیستا بتواند دوباره به قدرت بازگردد. پس از اینکه باتیستا در مارس ۱۹۵۲ در یک کودتای نظامی کنترل دولت را دوباره به دست گرفت، به سرعت قمار را به مسیر خود بازگرداند. باتیستا به لانسکی حقوق سالانه ۲۵٬۰۰۰ دلار آمریکا پیشنهاد داد تا به عنوان وزیر غیررسمی قمار خدمت کند. تا سال ۱۹۵۵، او دوباره قوانین قمار را
تغییر داد و به هر کسی که ۱ میلیون دلار آمریکا در یک هتل یا ۲۰۰٬۰۰۰ دلار آمریکا در یک کلاب شبانه جدید سرمایه گذاری می کرد، مجوز قمار اعطا کرد. برخلاف روش اخذ مجوز قمار در وگاس، این شرط سرمایه گذاران را از بررسی سوابق معاف می کرد. تا زمانی که سرمایه گذاری لازم را انجام می دادند، به آن ها بودجه عمومی برای ساخت وساز، معافیت مالیاتی ده ساله و واردات بدون عوارض تجهیزات و اثاثیه اعطا می شد. دولت ۲۵۰٬۰۰۰ دلار آمریکا برای مجوز به اضافه درصدی از سود هر کازینو دریافت می کرد. ۱۰٬۰۰۰ دستگاه اسلات ماشین کوبا، حتی آن هایی که جوایز کوچکی برای کودکان در نمایشگاه های محلی ارائه می دادند، در حوزه اختیارات روبرتو فرناندز ی میراندا، برادر همسر باتیستا، مارتا فرناندز میراندا د باتیستا قرار گرفتند. فرناندز، یک ژنرال ارتش کوبا و مدیر ورزشی دولت، همچنین پارکومترهای هاوانا را به عنوان یک امتیاز اضافی دریافت کرد. عوارض گمرکی برای مصالح ساختمانی هتل لغو شد و پیمانکاران کوبایی با ارتباطات مناسب با فروش مازاد به دیگران با سودهای کلان، ثروت های بادآورده به دست آوردند. شایعه شده بود که علاوه بر ۲۵۰٬۰۰۰ دلار آمریکا برای دریافت مجوز، گاهی مب
لغ بیشتری زیر میز لازم بود. مقامات فاسد درخواست پرداخت های دوره ای می کردند و دریافت می کردند. لانسکی به اصلاح کاباره مونمارتر پرداخت که به زودی به مکان محبوب هاوانا تبدیل شد. او همچنین یک کازینو در هتل ناسیونال راه اندازی کرد که بر حمایت باتیستا تکیه داشت. انقلاب کوبا و فرار به باهاما (۱۹۵۹ و دهه ۱۹۶۰) انقلاب کوبا در ۱۹۵۹ و به قدرت رسیدن فیدل کاسترو شرایط را برای سرمایه گذاری مافیا در کوبا تغییر داد. در شب سال نو ۱۹۵۸، در حالی که باتیستا در حال آماده شدن برای فرار به جمهوری دومینیکن بود قبل از آنکه به طور دائم در اسپانیای فرانکو ساکن شود (جایی که در تبعید در سال ۱۹۷۳ درگذشت)، لانسکی در حال جشن گرفتن ۳ میلیون دلار آمریکایی بود که در اولین سال فعالیت در کاخ ۴۴۰ اتاقه ۸ میلیون دلاری خود، ریویرای هاوانا، به دست آورده بود. بسیاری از کازینوها، از جمله چند مورد متعلق به لانسکی، آن شب غارت و تخریب شدند. لانسکی در ۷ ژانویه به باهاما فرار کرد. در ناسائو، «پسران خلیج» حکومت می کردند. در ۸ ژانویه ۱۹۵۹، کاسترو و انقلابیون کنترل هاوانا را به دست گرفتند و یک پست فرماندهی در هیلتون برپا کردند. رئیس جمهور جدید کوبا، مانوئل ا
وروتیا لیئو، اقداماتی را برای بستن کازینوها انجام داد. در اکتبر ۱۹۶۰، کاسترو تمام هتل-کازینوهای جزیره را ملی کرد و قمار را ممنوع اعلام کرد. پس از انقلاب، لانسکی از دولت ایالات متحده خواستار جبران خساراتش در کوبا شد. اخاذی جنسی و جی. ادگار هوور لانسکی به داشتن کنترل بر تصاویر compromettante از جی. ادگار هوور، مدیر سابق اف بی آی، و کلاید تالسون، دستیار دیرینه اش، معروف است. در کتاب خود، «رسمی و محرمانه: زندگی مخفی جی. ادگار هوور»، آنتونی سامرز به منابع متعددی اشاره می کند که نشان می دهد لانسکی از اخاذی برای کسب نفوذ بر سیاستمداران، پلیس ها و قضات استفاده می کرد. یکی از مراحل جمع آوری مواد اخاذی، مهمانی های هرزه نگاری بود که توسط وکیل فقید هوور، روی کوهن، و لوئیس روزنستیل، تاجر مشروبات الکلی که از دوران قاچاق در دوران ممنوعیت ارتباطات پایدار با مافیا داشت، برگزار می شد. انتشار پرونده های اف بی آی درباره لانسکی در سال ۲۰۱۹ نشان داد که نظارت و تحقیقات گسترده ای انجام شده است، که توضیح عدم پیگیری لانسکی تا محکومیت را دشوار می کند، مگر اینکه او با اخاذی از آن اجتناب کرده باشد. کوهن این مدل اخاذی را برای کنترل سیاستم
داران و اجتناب از محکومیت خودش کپی کرد. تلاش برای مهاجرت و محاکمه (۱۹۷۰-۱۹۷۲) در سال ۱۹۷۰، لانسکی به هرتزلیا پیتوآ، اسرائیل، فرار کرد تا از اتهامات فرار مالیاتی فدرال در ایالات متحده فرار کند. او همدرد قوی اسرائیل بود. در آن زمان قانون اسرائیل اجازه استرداد شهروندان اسرائیلی را نمی داد و تحت قانون بازگشت، هر یهودی می توانست به طور قانونی در اسرائیل ساکن شود و تابعیت بگیرد. دولت اسرائیل این حق را برای خود محفوظ داشت که یهودیان با سابقه جنایی را از اقامت در کشور محروم کند. دو سال پس از ورودش، لانسکی به ایالات متحده اخراج شد. دولت فدرال لانسکی را با شهادت وینسنت «وینی چاق» ترزا به محاکمه کشاند. لانسکی در سال ۱۹۷۳ تبرئه شد. زندگی شخصی و مرگ. لانسکی در سال ۱۹۲۹ با آنا سیترون ازدواج کرد و صاحب سه فرزند شد، اما در سال ۱۹۴۶ از هم جدا شدند. او در سال ۱۹۴۸ با تلما شوارتز ازدواج کرد. لانسکی در میامی بازنشسته شد و ۱۰ سال آخر عمرش را به آرامی در خانه اش در میامی بیچ، فلوریدا گذراند. او در ۱۵ ژانویه ۱۹۸۳ در سن ۸۰ سالگی بر اثر سرطان ریه درگذشت. دارایی ها بر روی کاغذ، لانسکی در زمان مرگ تقریباً هیچ دارایی نداشت. اف بی آی معت