Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
gy Company، اجازه انفجار و مین گذاری تکه های عظیمی از دامنه های بالایی و خط الراس کوه بلر صادر کردند. در اکتبر ۲۰۱۲، یک قاضی منطقه فدرال حکم داد که ائتلاف گروه های حفاظتی حق شکایت برای درخواست حفاظت از این مکان تاریخی را ندارند. در ۲۶ آگوست ۲۰۱۴،دادگاه استیناف ایالات متحده منطقه کلمبیا بارای ۲ به ۱ به لغو حکم رای داد و پرونده را بازگرداند. در آوریل ۲۰۱۶، دستور حذف میدان نبرد کوه بلر از فهرست ملی توسط دادگاه فدرال لغو شد و تصمیم بعدی برای افزودن مجدد سایت به ثبت نام به نگهبان ثبت ملی داده شد. در ۲۷ ژوئن ۲۰۱۸، دفتر نگهبان تصمیم گرفت که تصمیم سال ۲۰۰۹ برای حذف این سایت از فهرست هایش «اشتباه» است و بیانیه ای صادر کرد که تأیید می کرد از آن تاریخ این سایت دوباره در فهرست ملی ثبت شده است. در داستان. راهپیمایی کوه بلر، و همچنین رویدادهای منتهی به آن و رویدادهای بلافاصله پس از آن، در رمان های "طوفان بهشت" (دنیز گیاردینا ،۱۹۸۷)،"کوه بلر" (جاناتان لین، ۲۰۰۶)، و "کارلا رایزینگ" (تاپر شروود) به تصویر کشیده شده است. 2015). در "The Ballad of Trenchmouth Taggart" (گلن تیلور، ۲۰۰۸) شخصیت اصلی کتاب با سید هتفیلد ملاقات می کند
و در قتل عام Matewan و نبرد متعاقب آن درگیر می شود. فیلم جان سایلس در سال ۱۹۸۷ کشتار ماتیوان "را" به تصویر می کشد، بخش کوچکی از داستان کوه بلر. مجموعه شعر دایان گیلیام فیشر "کتل باتم" نیز بر وقایع نبرد کوه بلر از دیدگاه خانواده معدنچیان تمرکز دارد. در موسیقی. تام بریدینگ "Union Miner" از "The Unbroken Circle: Songs of the West Virginia Coalfield" (2008) با دقت وقایع پیرامون نبرد کوه بلر را از منظر یک معدنچی زغال سنگ که برای راهپیمایی آماده می شود به تصویر می کشد. "Union Miner" تقریباً در هر رویدادی که توسط کارگران متحد معدن آمریکا حمایت می شود، شنیده می شود. تام بریدینگ موسیقی کمپین «انصاف در میهن پرستی» (۲۰۱۳–۲۰۱۴)، مراسم بزرگداشت صدمین سالگرد کشتار لودلو در کلرادو (۲۰۱۴)، مراسم تحلیف افسران UMWA (2014) و رویدادهای مختلف کارگران معدن را ارائه کرده است. . «شورش معدنچیان» (۲۰۱۲) توسط گروه کانتری معدنچیان، داستان نبرد کوه بلر را روایت می کند. این آهنگ در اولین EP معدنچیان با نام "Miners' Rebellion" نیز موجود است. "When Miners March" (2007) شامل ۱۶ آهنگ اخیراً نوشته شده (نه موسیقی دهه ۱۹۲۰) از کتاب صوتی "When Mi
ners March – The Battle of Blair Mountain" است. «نبرد کوه بلر» (۲۰۰۴) ترانه ای از دیوید روویکس، خواننده فولکلور است که در آلبوم "آهنگ های او برای محمود" یافت می شود. آهنگ "Battle of Blair Mountain" (2010) که توسط لوئیز موزی و مایک ریچاردسون نوشته شده است را می توان در آلبوم "خانه" لوئیز مورسی (Zoe Cat Music/BMI) یافت. آهنگ "Red Neck War" اثر بیزانتین بر اساس نبرد کوه بلر است و در آلبوم سال ۲۰۰۵ این گروه یافت می شود "." "." ". و آنها مارها را خواهند گرفت" (سوابق پروتز). آهنگ Black Lung از The Radio Nationals (گروه) نیز بر اساس همین درگیری ساخته شده است. "Blair Pathways" (2011) یک پروژه چندرسانه ای است، شامل سی دی و نقشه ها، که تاریخ منطقه کوهستان بلر و اختلافات کاری آن را ردیابی می کند. این شامل موسیقی تعدادی از هنرمندان سنتی، از جمله Riley Baugus و Tim Eriksen است. گروه پانک فولک ایرلندی شیکاگو،The Fisticufs، آهنگی با عنوان «تصنیف بیل بلیزارد» در آخرین آلبوم خود در سال ۲۰۱۱ یعنی "You'll Not Take Us Alive" دربارهٔ نبرد کوه بلر منتشر کرد. تایلر چایلدرز، هنرمند کنتاکی، «تاریخ خشن طولانی» را در سپتامبر ۲۰۲۰ منتشر
کرد و در تفسیر ضبط شده خود بر این آهنگ، شباهتی را بین نبرد کوه بلر و جنبش Black Lives Matter ترسیم کرد. تفسیر تاریخی. نبرد کوه بلر توسط ایالت ویرجینیای غربی از طریق نشانگر بزرگراه تاریخی تفسیر می شود. این نشانگر توسط بخش فرهنگ و تاریخ ویرجینیای غربی ساخته شده است. نشانگر می خواند،نبرد بلر ام تی. در آگوست سال ۱۹۲۱٬۷۰۰۰ معدنچی اعتصابی به رهبری بیل بلیزارد در مارمت گرد هم آمدند تا در لوگان راهپیمایی کنند تا مزارع زغال سنگ جنوب را برای UMWA سازماندهی کنند. با رسیدن به کوه بلر در ۳۱ اوت، توسط معاونان و محافظان مین، تحت فرماندهی کلانتر دان چفین، که در مواضع مستحکم منتظر بودند، عقب رانده شدند. نبرد پنج روزه با ورود ارتش و نیروی هوایی ایالات متحده به پایان رسید. تلاش های سازماندهی UMWA در جنوب WV تا سال ۱۹۳۳ متوقف شد.نشانگر در ویرجینیای غربی ۱۷، حدود شرق لوگان، بین اتل و بلر.
امیلی جنایتکار یک فیلم جنایی، درام و دلهره آور آمریکایی محصول سال ۲۰۲۲ به نویسندگی و کارگردانی جان پتن فورد با بازی آبری پلازا، تئو روسی، مگالین اچیکاوکی و جینا گرشان است. این فیلم برای اولین بار در جشنواره فیلم ساندنس در ۲۴ ژانویه ۲۰۲۲ به نمایش درآمد. فیلم در مجموع نقدهای مثبتی را از منتقدان برای رویدادهای اجتماعی فیلم و بازی پلازا در نقش اصلی دریافت کرد. این فیلم در ۱۲ اوت ۲۰۲۲ توسط ورتیکال انترتینمنت و رودساید اترکشنز در ایالات متحده منتشر می شود. داستان. امیلی که با بدهی های زیادی مواجه شده، درگیر انجام کلاهبرداری با کارت اعتباری می شود که او را به دنیای جنایی زیرین لس آنجلس می کشاند. تولید. "امیلی جنایتکار" توسط جان پتن فورد نوشته و کارگردانی شده است. تولید فیلم در لس آنجلس انجام شده است. در اوت ۲۰۲۱، حضور آبری پلازا، جینا گرشان، مگالین اچیکاوکی و تئو روسی برای بازی در این فیلم تأیید شد. ناتان هالپرن وظیفه ساخت موسیقی فیلم را برعهده داشته است. انتشار. این فیلم در ۲۴ ژانویه در جشنواره فیلم ساندنس ۲۰۲۲ به نمایش درآمد. در فوریه ۲۰۲۲، ورتیکال انترتینمنت و رودساید اترکشنز حق پخش فیلم را در ایالات متحده و کانا
دا به دست آوردند و یونیورسال پیکچرز نیز حق توزیع بین المللی فیلم را به دست آورد. امیلی قرار است در ۱۲ اوت ۲۰۲۲ منتشر شود. بازخوردها. در وب سایت جمع آوری نقد راتن تومیتوز دارای امتیاز ۹۳ درصد از ۶۹ نقد منتقد، با میانگین امتیاز ۷٫۳ از ۱۰ مثبت هستند.
خدای خدای مرگ و رستاخیز یا خدای رستاخیز یک موتیف مذهبی است که در آن یک خدا یا الهه می میرد و دوباره زنده می شود. نمونه هایی از خدایان که می میرند و بعداً به زندگی بازمی گردند، اغلب از مذاهب باستانی خاور نزدیک ذکر شده اند و سنت هایی که تحت تأثیر آنها قرار گرفته اند شامل اساطیر کتاب مقدس و یونانی-رومی و در نتیجه مسیحیت است. مفهوم خدای مردن و برخاستن اولین بار در اسطوره شناسی تطبیقی توسط جمز فریزر در "شاخه زرین" (۱۸۹۰) مطرح شد. فریزر این موتیف را با آیین های باروری پیرامون چرخه سالانه زندگی گیاهی مرتبط کرد. فریزر نمونه هایی از اوزیریس، تموز، آدونیس و آتیس، دیونوسوس و عیسی را ذکر کرد.
ڭ در خط عربی. ڭ یک حرف اضافه شده به خط عربی است که از ک مشتق شده با افزودن سه نقطه به بالای آن. این حرف در خود زبان عربی استفاده نمی شود، اما برای نشان دادن آوای نرم کامی هنگام نوشتن زبان های ترکی استفاده می شود. در گویش های ترکی نمایانگر آوای نرم کامی بود. به عنوان مثال کلمه "دݣز" ( däŋiz ، «دریا») است. deniz را در ترکی استانبولی امروزی با deñiz در قرقیزی، ترکمنی، اویغوری و ازبکی مقایسه کنید. همچنین در سندی و سرائیکی به عنوان ڳ استفاده می شود. زبان ها. این حرف برای نوشتن در زبان های زیر استفاده می شود یا شده است:
کولَک کدو یا سبد کوچکی است که زنان روستایی آن در نزدیکی چرخ نخ ریسی می گذارند و گلوله های نخ را در آن قرار میدهند. واژه قلک نیز صورتی از کولک به حساب می آید.
پدگان، روستایی در دهستان ایرافشان بخش آشار شهرستان مهرستان در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۱ نفر (۴ خانوار) بوده است.
"ارهات (")، به معنی وارسته و به بالاترین مرحلهٔ کمال رسیدن است. انسان کامل. در آیین بودایی از انسان کامل با نام های «ارهات» «ارهت» و «انسان آزاده»، در اندیشه مردم چین باستان و آیین کنفوسیوس، با نام های «تائو»، «انسان آزاده» و «انسان قدیس» تعبیر شده است. نیروانا. در دین بودایی، انسان کامل، یعنی کسی که به ماهیت حقیقی هستی بصیرت یافته، و به نیرْوانه (اشراق روحانی) رسیده است. ارهت خود را از بند خواهش ها آزاد کرده است. رسیدن به مقام ارهت هدف غایی هر بودایی به شمار آمده است. چهار مرحلهٔ نیل به آن چنین وصف شده است: ۴. ارهت. آدمی، جز در اوضاع و احوالی استثنایی، تنها هنگامی می تواند ارهت شود که در صومعه به سر برد. علت و معلول. دانا و «زندهٔ آزاد» (arhat) از چنگال کنش و واکنش های متقابل آزاد می گردد و او دیگر در بند سلسلهٔ علت و معلول نیست و به هیچ امری پیوستگی و تعلق ندارد.
پادشاهی مشروطه در ایران، به نوعی حکومت پادشاهی در ایران اشاره دارد که در آن با تشکیل ارکان مجلس قانونگذاری، دولت و نظام دادگستری، قدرت و اختیارات شاه محدود شده است. این نوع حکومت از سال ۱۲۸۵ خورشیدی، پس از پیروزی انقلاب مشروطه و صدور فرمان مشروطیت شروع شد و در سال ۱۳۵۷ با وقوع انقلاب و تشکیل حکومت جمهوری اسلامی به پایان رسید. مظفرالدین شاه، محمدعلی شاه و احمدشاه از دودمان قاجار و رضاشاه و محمدرضا شاه از دودمان پهلوی، شاهان مشروطه ایران بودند. پیش زمینه. پادشاهان در ایران از دیرباز مشروعیت خود را مستقیماً از خداوند یا ایزد می گرفتند؛ به این معنا که منبع قدرت آنان از قدرتی ماورایی نشأت گرفته و به آنان ارزانی شده است. در ایران باستان به این منشأ، فره ایزدی گفته می شد. بعد از اسلام نیز این نوع از مشروعیت بخشی به قدرت ادامه یافت ولی عبارت هایی مانند «سایهٔ خدا» و «قطب عالم امکان» به فره ایزدی ترجیح داده شد. این نظام فرمانروایی، پادشاهی مطلقه نامیده می شود که در آن، شاه برای کشور مانند سر برای بدن است و مردم در مقام مملوکیت و عبودیتِ پادشاهند و وظیفه شان اطاعت محض از او است. بررسی رساله های عهد ناصری و دوران منتهی
به انقلاب مشروطه نشان می دهد که در بین اندیشمندان آن زمان، دو نظریه در خصوص تغییر نظام سیاسی سلطنت مطلقه وجود داشته است؛ یکی گذار به سلطنت مطلقهٔ منظم و دیگری گذار به سلطنت مشروطه. در سلطنت مطلقهٔ منظم، پادشاه اختیار وضع قوانین را به صورت منفک و مجزا از اختیار اجرای آن به کار می گیرد؛ بنابراین تفاوتی که بین دو آلترناتیو مورد اشاره قرار داشت، ماهیت «قانون» است که منشأ آن در سلطنت مطلقهٔ منظم، پادشاه است و در سلطنت مشروطه، مردم هستند. به باور راسخ و بخشی زاده، اگرچه حتی در یک نظام استبدادی نیز آداب و سنت های عرفی و شرعی به عنوان قیدهایی برای ادارهٔ امور توسط پادشاه مطلقه مطرح بوده است، اما مفهوم کلیدی قانون در عصر مشروطه، اشاره به نفی خودکامگی و ایجاد ضابطه در حکومت بوده است؛ چنان که به گفتهٔ ملکم خان، هیچ قانون شرعی و هیچ قرار عرفی در ایران نبوده است که دستگاه استبداد آن را لگدکوب نکرده باشد. همایون کاتوزیان حکومت پادشاهی مشروطه را حکومتی دانسته است که در آن «اِعمال گستردهٔ حکومت مطلقه و خودکامه ناممکن باشد و نمایندگان انتخابی مردم مسئولان اجرایی را منصوب و فعالیت های آنان را کنترل و تأیید کنند و قوهٔ قضاییه ن
هادی مستقل باشد.» ایران که در دوران صفوی در مرکز تجارت منطقه قرار داشت، با قدرت گرفتن قدرت های اقتصادی اروپایی و روسیه، به تدریج به حاشیهٔ بازار جهانی سرمایه داری رانده شد. با ورود شرکت های تجاری خارجی، به جز چند تاجر بزرگ، بقیهٔ تاجران عملاً به کارگزاران این شرکت ها مبدل شدند. تجارت مواد خام کشاورزی مانند پنبه، برنج و تریاک، به دلیل تقاضای شرکت های تجاری انگلیسی و روسی، رونق یافت و در عوض تجارت مصنوعات مانند پارچه و ابریشم از رونق افتاد. پیشه وران و تاجران خرده پا قدرت اقتصادی خود را از دست دادند و تاجران بزرگ هم به دلیل منفعتی که در صدور محصولات کشاورزی وجود داشت، به خرید زمین های کشاورزی و کشت محصولات پرتقاضا روی آوردند. به همین دلیل، ایران که همیشه صادرکنندهٔ گندم و جو بود، در آغاز قرن بیستم میلادی، برای نخستین بار واردکنندهٔ این محصولات شد. در نیمهٔ دوم قرن نوزدهم، ناصرالدین شاه قاجار، امتیازات متعددی را به انگلیسی ها و روس ها واگذار کرد و حجم سرمایه گذاری خارجی در این بازهٔ زمانی، از صفر به ۱۲ میلیون پوند رسید. درآمد حاصل از واگذاری این امتیازات و همچنین استقراض ها، به مصارف مختلفی می رسید که یکی از آن
ها، هزینه های فراوان دربار سلطنتی و سفرهای شاه به اروپا بود. بخش مهم دیگری از این درآمدها برای مبارزه با تورم به کار می رفت که به دلایل مختلفی از جمله کاهش ارزش جهانی نقره ایجاد شده بود؛ از سال ۱۲۲۹ تا ۱۲۷۹، قیمت ها ۶۰۰ درصد افزایش یافته بود. همچنین لغو امتیاز تنباکو، باعث شد دولت ایران برای پرداخت خسارت شرکت بریتانیایی، پانصد هزار پوند استرلینگ از بانک شاهی قرض بگیرد که نخستین استقراض بزرگ خارجی کشور محسوب می شد. سال های پس از ۱۲۷۰ خورشیدی، برای حکومت ایران، سال های تشدید مشکلات اقتصادی بود. از یک سو تورم شدید باعث کاهش ارزش مالیات بر زمین شد و از سوی دیگر کاهش ارزش جهانیِ نقره، ارزش قران در برابر پوند استرلینگ را به شدت کاهش داد. این مشکلات، دربار ایران را وادار کرد که در سال های ۱۲۷۹ و ۱۲۸۱ به ترتیب دو میلیون و یک میلیون پوند از دولت روسیه وام بگیرد که صرف بازپرداخت وام قبلی بریتانیا و سه سفر پرهزینهٔ مظفرالدین شاه به اروپا شد. ایران همچنین متعهد شد که بدون تأیید روسیه برای دریافت وام با کشوری وارد مذاکره نشود. پادشاهی ایران که در پی افزایش درآمدهای خود بود، با استخدام ژوزف نوز توانست درآمدهای گمرکی خود را
از ۲۰۰ هزار پوند استرلینگ در سال ۱۲۷۷ به ۶۰۰ هزار پوند در سال ۱۲۸۳ افزایش دهد. در سال ۱۲۸۴ خورشیدی، بحران اقتصادی، ایران را فرا گرفت. شیوع وبا، برداشت بدِ محصولات کشاورزی و از رونق افتادنِ تجارت در مناطق شمالی به دلیل وقوع جنگ روسیه و ژاپن و متعاقب آن، انقلاب روسیه، زمینه ساز این بحران بود. قیمت مواد غذایی به سرعت افزایش یافت؛ چنان که در شهرهای تهران، تبریز، رشت و مشهد، در سه ماههٔ نخست این سال، قند و شکر ۳۳ درصد و گندم ۹۰ درصد گران تر شد، درآمد گمرک کاهش یافت و با درخواست های دولت برای دریافت وام های جدید موافقت نشد. دولت ناچار شد تعرفه های وضع شده بر بازرگانان را افزایش دهد و بازپرداخت دیون محلی را به تعویق اندازد. این نابسامانی ها، به بروز اعتراضات عمومی منجر شد و نهایتاً به انقلاب مرداد ۱۲۸۵ و صدور فرمان مشروطیت انجامید. دوران مظفرالدین شاه. مظفرالدین شاه، پس از شروع انقلاب مشروطه، نخست از پذیرش خواسته ها سر باز زد، اما در نهایت فرمان مشروطیت را امضا کرد. تاریخ این رویداد، ۱۳ مرداد ۱۲۸۵ برابر با ۱۴ جمادی الثانی ۱۳۲۴ بود. در ۲۶ مرداد به دعوت عضدالملک، ایلخان قاجار، مجلسی با حضور رجال سیاسی، اعیان، بازرگان
ان و روحانیان تشکیل و نظام نامهٔ انتخابات تدوین شد. بر اساس این نظام نامه نمایندگان مجلس از طبقات اجتماعی مختلف شامل شاهزادگان، روحانیان، اعیان، بازرگانان، زمین داران و اصناف انتخاب می شدند. همچنین زمین داران، بازرگانان و اصناف برای شرکت در انتخابات باید املاک یا سرمایه ای مشخص می داشتند. با امضای فرمان مشروطیت، بلافاصله فراهم کردن مقدمات برگزاری انتخابات در دستور کار مشروطه خواهان قرار گرفت. به این منظور مجلسی با عنوان مجلس عالی تشکیل شد تا نظامنامهٔ انتخابات را تدوین کند. افتتاحیهٔ این مجلس در ۲۶ مرداد ۱۲۸۵ با حضور جمعیت زیادی از مردم تهران برگزار شد. ترکیب اصلی و تصمیم گیر این شورا متشکل از ۵۰۰ نفر از روحانیان، بازرگانان سرشناس تهران، سیاستمداران و شاهزادگان بودند. مجلس شورای ملی در ۱۴ مهر ۱۲۸۵ افتتاح شد و تدوین پیش نویس قانون اساسی را با الگو قرار دادن قانون اساسی بلژیک و فرانسه آغاز کرد. نمایندگان مجلس می دانستند که محمدعلی میرزا، ولیعهد، مخالف مشروطه است و اگر به پادشاهی برسد، کار امضای قانون اساسی دشوار خواهد شد؛ بنابراین شتاب می کردند که تا پادشاهِ بیمار هنوز زنده است، کار را تمام کنند. آنها تلاش کردن
د این متن را به گونه ای تنظیم کنند که برای شاه ناخوشایند و حقارت آمیز نباشد؛ بنابراین برخی از اصول آن شفاف نوشته نشد. مظفرالدین شاه، نهایتاً در تاریخ ۸ دی ۱۲۸۵ قانون اساسی را امضا کرد، اما پنج روز بعد درگذشت و فرزندش محمدعلی شاه بر تخت نشست. دوران محمدعلی شاه. با مرگ مظفرالدین شاه، فرزندش محمدعلی شاه بر تخت نشست. او نمایندگان را به مراسم تاجگذاری دعوت نکرد و وزرای کابینه را به نادیده گرفتن مجلس تشویق می کرد و برای تضعیف مخالفان خود به اختلافات مذهبی و قومیتی در مناطق مختلف کشور دامن می زد.مجلس اول، با دولت و دربار رویارویی های جدی داشت. نمایندگان از مشیرالدوله، رئیس دولت، می خواستند که بر اساس قانون اساسی، وزرای خود را به مجلس معرفی کند. سرانجام، هیئت وزیران در روز ۱۴ بهمن به مجلس معرفی شدند، اما نه همهٔ آنها. نمایندگان می خواستند بدانند آیا کامران میرزا وزیر جنگ و ژوزف نوز وزیر گمرکات هستند یا خیر. رئیس دولت برای این دو مقام کسی را به مجلس معرفی نکرده بود و از پاسخ طفره می رفت. با روی کار آمدن وزیر افخم به عنوان نخست وزیر جدید در فروردین ۱۲۸۶، باز هم اوضاع بر همان منوال بود؛ نامه های مجلس به وزرا بی پاسخ می
ماند و کامران میرزا با تصدی وزارت جنگ، در مقابل مجلس پاسخگو نبود. در مقابل، لایحهٔ دولت برای استقراض از دولت های خارجی با مخالفت مجلس همراه شد و به جای آن، نمایندگان خواهان تشکیل بانک ملی شدند. مجلس بعضی از حاکمان و وزیران مستبد پرنفوذ مانند ظل السلطان، آصف الدوله و کامران میرزا را برکنار کرد، نخستین بودجهٔ متعادل را تنظیم کرد، حاکمان محلی را ملزم کرد که همهٔ مالیات اخذشده را به خزانهٔ دولت واریز کنند (و بخشی از آن را برای مصارف خود نگه ندارند) و تیول و تسعیر را غیرقانونی اعلام کرد. با این حال، محافظه کاری آرام آرام بر مجلس حاکم شد و نمایندگان شور و حرارت آزادی خواهی اولیه را رها کردند. اگرچه نیروهای دولت و دربار به طور پیوسته سعی در تضعیف مجلس داشتند، اما به اعتقاد کسروی، علت اصلی از دست رفتن صلابت مجلس، ضعف خود نمایندگان بود که از روحیهٔ آزادی خواهی و استقلال کافی برخوردار نبودند؛ چنان که برخی از آنها با دربار رفت وآمد پیدا کردند و اخبار مجلس را به دربار می رساندند و بعضی هم با دولت های خارجی ارتباط گرفتند. نمایندگان نتوانستند تدارکات لازم برای مقابله با اقدامات خشونت آمیز احتمالی طرفداران شاه در آینده را ف
راهم کنند یا در بزنگاه های مهم تاریخی تصمیم گیری قاطعی داشته باشند. با آشکار شدن کاستی های موجود در قانون اساسی، مجلس بر آن شد که برای قانون اساسی متممی تهیه کند که بهانه ای برای کشمکش های بعدی شد. در ۹ اسفند ۱۲۸۶، هنگامی که محمدعلی شاه در حال عبور از خیابان های تهران بود، دو بمب دستی به سمت اتومبیل شاه پرتاب شد. اگرچه چند نفر از همراهان شاه و چند رهگذر کشته شدند، اما شاه آسیبی ندید. سهراب یزدانی، عوامل این سوءقصد را، به احتمال زیاد، گروه اجتماعیون عامیون دانسته است. به دستور شاه، چند نفر از مظنونان، از جمله حیدرخان عمواوغلی دستگیر و در کاخ گلستان زندانی و بازجویی شدند. اما چند نفر از نمایندگان مجلس، آن را مصداق دخالت در امور اجرایی کشور دانستند. آنها وزیر عدلیه، رئیس نظمیه و رئیس محکمه را به دلیل پذیرفتن این حکم شاه مقصر دانستند و این در حالی بود که شاه جان خود را در خطر می دید. در ۱۴ خرداد ۱۲۸۷ محمدعلی شاه به باغشاه رفت و چندی بعد، محمدعلی شاه بیانیه ای را با عنوان «راه نجات و امیدواری ملت» منتشر کرد و در آن خواستار اجرای قانون مطبوعات، فراهم شدن نظام نامه ای برای انجمن ها و خروج تعدادی از مشروطه خواهان از
کشور شد. در روز ۱ تیر، محمدعلی شاه در تهران و سایر شهرها حکومت نظامی اعلام کرد. در روز دوم تیر ۱۲۸۷ نیروهای نظامی و عراده های توپ به سمت مجلس حرکت کردند و در نهایت درگیری شروع شد. بهانهٔ اصلی این لشکرکشی، پناهنده شدن چند نفر از روزنامه نگاران و واعظان مشروطه خواه به مجلس بود. با پیروزی قوای دولتی، نیروهای مشروطه خواه در تهران و سایر شهرهای ایران تحت تعقیب قرار گرفتند و بسیاری از آنان دستگیر، شکنجه و کشته شدند. عدهٔ دیگری نیز به کشورها یا سفارتخانه های خارجی پناه بردند یا به نحوی پنهان شدند. محمدعلی شاه در ابتدا اعلام کرد قصدی برای برانداختن نظام مشروطه ندارد و سه ماه آینده، انتخابات مجلس جدید را برگزار خواهد کرد. اما زمانی که این سه ماه سپری شد، آن را به دو ماه بعد از آن موکول کرد. در ۱۶ آبان ۱۲۸۷، شاه اعلام کرد که در نتیجهٔ خواست مردم از مشروطه چشم پوشی خواهد کرد، اما اعلام کرد که مجلس شورای کبرای دولتی جایگزین مجلس شورای ملی خواهد شد. برای این منظور پنجاه نفر به انتخاب شاه برای عضویت در این مجلس دعوت شدند. ناخشنودی از تعطیلی مجلس و اقدامات محمدعلی شاه، باعث ناآرامی های گسترده در شهرهای مختلف ایران شد. داوطل
بان مسلح در تبریز، اصفهان، رشت و چند شهر دیگر آمادهٔ مقابله با شاه شدند. شدیدترین درگیری ها، در تبریز روی داد. انجمن ایالتی تبریز، در غیاب مجلس شورای ملی، خود را «دولت موقت آذربایجان» نامید. مرکز غیبی با منورالفکران ارمنی ائتلاف کرد و ضمن تماس با سوسیال دموکرات های باکو، یکصد داوطلب مسلح قفقازی را در اختیار گرفت. داوطلبان مسلح تبریزی هم که عموماً از طبقات تحصیل کردهٔ محلهٔ شیخی بودند، تحت رهبری ستارخان و باقرخان متشکل شدند. نیروهای مشروطه خواه گیلان پس از کنترل کامل رشت، به انزلی نیز دست یافتند و در اندیشهٔ فتح تهران، در اسفند ۱۲۸۷ منجیل و رودبار و در ۱۵ اردیبهشت ۱۲۸۸ قزوین را از کنترل نیروهای دولتی خارج کردند. همچنین نیروهای بختیاری، به رهبری سردار اسعد بختیاری در ۳۱ اردیبهشت ۱۲۸۸ از اصفهان به سمت تهران حرکت کردند. نیروهای مشروطه خواه که از به هم پیوستن اردوی گیلان و اردوی بختیاری شکل گرفته بود، در روز ۳ تیر ۱۲۸۸ به سمت تهران حرکت کردند، در حالی که محمدعلی شاه دروازه های تهران را به توپ تجهیز کرده بود و فرستادگان روسیه و انگلیس تلاش می کردند، آنها را از حمله به پایتخت منصرف کنند. این نیروها در روز ۲۲ تیر موف
ق شدند دروازهٔ بهجت آباد را بگشایند و وارد تهران شوند. زد و خورد در شهر به مدت سه روز ادامه یافت تا این که در روز ۲۵ تیرماه، محمدعلی شاه به سفارت روسیه پناهنده شد و پایتخت به کنترل مشروطه خواهان درآمد. پس از فتح تهران، با تشکیل مجلس عالی متشکل از پانصد نفر از اعیان، اشراف، شاهزادگان، دیوانسالاران، روحانیان، بازرگانان، سران اصناف و مشروطه خواهان سرشناس، محمدعلی شاه از سلطنت خلع و فرزندش احمد میرزا به سلطنت منصوب شد. دوران احمدشاه. با پایان استبداد صغیر و شروع سلطنت احمدشاه، نظام انتخاباتی مجلس شورای ملی تغییر کرد و نمایندگان به صورت غیرصنفی و غیرطبقاتی انتخاب شدند. این تغییر به نفع قشر زمینداران بود که نسبت به بقیهٔ اقشار قدرت فزاینده تری داشتند. به این ترتیب نمایندگان تجار و طلاب حذف شدند. از طرف دیگر در انتخابات جدید، شرط داشتن دارایی به ارزش ۱۰۰۰ تومان حذف شد و عشایر هم حق رأی پیدا کردند؛ بنابراین همهٔ مردان حق رأی پیدا کردند و افراد زیادی که تحت نفوذ زمینداران و سران عشایر قرار داشتند، موازنهٔ قدرت در مجلس های بعدی را به نفع زمینداران بزرگ برهم زدند. در مجلس های دوم تا پنجم، اجتماعیون عامیون که حامی منافع
زمینداران سنتی بود، اکثریت مجلس را در دست داشت. در مقابل این حزب، حزب دموکرات قرار داشت که متشکل از روشنفکران بودند. مجلس دوم صحنهٔ نزاع این دو حزب بود که یکدیگر را ارتجاع و چپ می نامیدند. با وقوع این تغییرات، برنامهٔ اصلاح ساختار اقتصادی ایران که یکی از اهداف بازرگانان برای شروع جنبش مشروطه شد، با رکود و مانع برخورد کرد. به این ترتیب استقرار مشروطه نه تنها نتوانست باعث استقرار نظام سرمایه داری در ایران شود، بلکه باعث تحکیم ساختار اقتصادی سنتی و افزایش قدرت زمینداران، خان ها و تجار وابسته به آنها نیز شد. مجاهدان مشروطه (به خصوص ستارخان و باقرخان و طرفدارانشان)، که نقش محوری در رویدادهای مشروطه داشتند، پس از فتح تهران نادیده گرفته شدند و دستور خلع سلاح آنها صادر شد که به رویداد پارک اتابک منجر شد. همچنین مجلس دوم که با هدف اصلاح نظام اداری کشور، یک مستشار امریکایی با نام مورگان شوستر را استخدام کرده بود، با کارشکنی و سپس اولتیماتوم روسیه برای اخراج وی مواجه شد. فضای ملتهب مجلس دوم شورای ملی، به التهاب فضای سیاسی کشور منجر شد و موجی از ترور سیاسی به راه افتاد که بارزترین آنها ترور سید عبدالله بهبهانی بود. این م
جلس در پی اولتیماتوم دولت روسیه به دستور ناصرالملک، نایب السلطنه، منحل شد. مجلس سوم شورای ملی نیز که در آذر ۱۲۹۳ تشکیل شد، در کمتر از یک سال در اثر پیشروی نیروهای نظامی روس و انگلیس در خاک ایران عملاً منحل شد. در سال ۱۲۹۳ احمد شاه به سن قانونی رسید و تاجگذاری کرد اما هشت روز بعد،جنگ جهانی اول شروع شد. در آبان ۱۲۹۳ امپراتوری عثمانی به قصد نبرد با روس های تزاری وارد خاک ایران شد و بی طرفی ایران را نقض کرد که سرآغاز یک دورهٔ ناپایداری، ناامنی و قحطی در ایران شد؛ چرا که تحرکات نیروهای متفقین در ایران را تشدید کرد و ایلات جنوب ایران که به شدت با حضور نیروهای بریتانیایی در ایران مخالف بودند، با آنان درگیری مسلحانه پیدا کردند. یکی از گسترده ترین مبارزه های مسلحانه با انگلیسی ها به رهبری رئیسعلی دلواری صورت گرفت. در دوران اشغال ایران در جنگ جهانی اول، دولت مرکزی ضعیف بود و امکان مدیریت اوضاع و دفاع از کشور را نداشت. در سال ۱۲۹۶ قحطی بزرگی در ایران روی داد و تقریباً نیمی از مردم ایران در اثر قحطی و آنفلوانزای اسپانیایی مردند. انتخابات مجلس سوم به دلیل ممانعت شجاع الدوله، والی آذربایجان، که از سوی حکومت روسیه به این کا
ر گماشته شده بود، در ایالت آذربایجان برگزار نشد. بدین جهت در تیرماه ۱۲۹۶، کمیتهٔ ایالتی فرقهٔ دموکرات آذربایجان در بیانیه ای خواستار احیای انجمن ایالتی تبریز شد. در آذرماه، با عضویت وثوق الدوله و قوام السلطنه در دولت، در تبریز اجتماعی علیه دولت تشکیل شد و شیخ محمد خیابانی، که خود را پیرو ستارخان و هوادار مشروطیت می خواند، در یک سخنرانی خواهان برکناری کابینهٔ جدید شد و آن را دارای ماهیت استعماری و ضد ایرانی دانست. یک عامل تأثیرگذار در رویدادهای بعدی در ایران، عقد قرارداد موسوم به قرارداد ۱۹۱۹ بین ایران و بریتانیا بود. به دلیل امضای این قرارداد، وثوق الدوله، نخست وزیر وقت تحت فشار قرار گرفت تا استعفا کند. بر اساس این قرارداد، بریتانیا بی آن که ایران رسماً مستملکهٔ آن باشد، می توانست نظام مستشاری مورد نظر خود را در آن برقرار نماید. جواد شیخ الاسلامی، استاد تاریخ دانشگاه تهران، جنبش های خیابانی در تبریز و نهضت جنگل در گیلان و نهایتاً کودتای سوم اسفند را از پیامدهای این قرارداد می داند. انگلستان پس از ناکامی در تصویب و استقرار این قرارداد، تصمیم گرفت تا رجال سیاسی وابسته به خود را در یک تشکیلات غیررسمی سازماندهی ک
ند. ریاست این تشکیلات را، که ابتدا کمیتهٔ آهن نام داشت و بعداً به کمیتهٔ زرگنده معروف شد، سید ضیاءالدین طباطبایی بر عهده داشت و یکی از مهمترین کانون های سیاست گذاری بریتانیا در ایران به شمار می آمد. تعدادی از اعضای این کمیته، در کودتای سوم اسفند نقش مؤثر ایفا کردند؛ چنان که رهبری سیاسی کودتا را سید ضیاء در دست گرفت. در انتخابات مجلس چهارم شورای ملی که در سال ۱۲۹۸ برگزار شد، رأی گیری در ایالت آذربایجان نیز انجام شد و از ۹ نمایندهٔ تبریز، ۶ نفر از جمله محمد خیابانی عضو فرقهٔ دموکرات آذربایجان بودند. اما وثوق الدوله فرقهٔ دموکرات را غیرقانونی اعلام کرد. فرقهٔ دموکرات نیز در مقابل در فروردین ۱۲۹۹ تبریز را از کنترل حکومت مرکزی خارج کرد و جمهوری آزادیستان را تشکیل داد. این قیام شش ماه طول کشید و در شهریورماه با حملهٔ نیروهای قزاق و کشته شدن محمد خیابانی پایان یافت. در سال ۱۲۹۹ میرزا کوچک خان جنگلی در گیلان اعلام خودمختاری کرد و تأسیس جمهوری شورایی گیلان را اعلام نمود. رسول مهربان نهضت جنگل را یکی از پس لرزه های جنبش مشروطه می داند. برخی از اعضای نهضت میرزا کوچک خان، تمایل به بلشویسم داشتند و ملی گرایی را نفی می کرد