Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اره آینده اتریش و بهترین راه های آزادسازی آلمان و بازگرداندن توازن اروپا بود، اما خودش به دوستش مولر (۴ اوت ۱۸۰۶) اعتراف کرد که در شرایط اسفبار آن زمان، مقاله اش درباره اصول صلح عمومی باید به عنوان یک شعر سیاسی تلقی شود. کمک به فون مترنیخ. در سال ۱۸۰۹، با شروع جنگ بین اتریش و فرانسه، فون گنتس برای اولین بار توسط دولت اتریش تحت رهبری اشتادیون به طور فعال به کار گرفته شد. او اعلامیه اعلان جنگ (۱۵ آوریل) را پیش نویس کرد و در طول ادامه خصومت ها، قلمش بی وقفه به کار گرفته شد. صلح ۱۸۱۰ و سقوط اشتادیون بار دیگر امیدهای او را بر باد داد و او، سرخورده و به شدت دلزده، بار دیگر به انزوای نسبی در پراگ بازگشت. او در ابتدا نظر چندان مثبتی نسبت به فون مترنیخ، جانشین اشتادیون، نداشت و تا سال ۱۸۱۲ نبود که این دو مرد روابط نزدیکی برقرار کردند که به دوستی مادام العمر انجامید. با این حال، هنگامی که فون گنتس به عنوان مشاور فون مترنیخ به وین بازگشت، دیگر آن میهن پرست آتشینی نبود که در تاریک ترین روزهای رکود آلمان با اشتاین همدردی و مکاتبه کرده بود و در دوره های آتشین، از تمام اروپا خواسته بود تا خود را از حکومت خارجی آزاد کند. او
که سرخورده و بدبین اما همچنان روشن بین بود، از آن پس بیش از هر چیز یک اتریشی بود، گاهی حتی اتریشی تر از فون مترنیخ. در طول مراحل پایانی کارزار ۱۸۱۴، او ابراز امیدواری کرد که فون مترنیخ در دیپلماسی خود اتریش را جایگزین اروپا کند و علی رغم مخالفتش با ناپلئون و فرانسه، با حفظ شوهر ماری لوئیز بر تخت سلطنت فرانسه، اتحاد اتریش و فرانسه را تضمین کند. کار دیپلماتیک، کنگره وین. به مدت ده سال، از ۱۸۱۲ به بعد، فون گنتس به عنوان نویسنده و دیپلمات با تمام امور بزرگ تاریخ اروپا در تماس نزدیک بود. او دست راست، محرم اسرار و مشاور فون مترنیخ بود. او صدراعظم را در سفرهایش همراهی می کرد و در تمام کنفرانس هایی که قبل و بعد از جنگ برگزار می شد، حضور داشت. هیچ راز سیاسی از او پنهان نبود و تمام اسناد مهم دیپلماتیک به دست او پیش نویس می شد. او دبیر کنگره وین (۱۸۱۴–۱۸۱۵) بود، مجموعه ای از جلسات برای طراحی یک برنامه صلح بلندمدت برای اروپا، که به معنای آن بود که او مدیر امور و رئیس پروتکل بود. دانش گسترده او از مردان و امور، او را به یک قدرت تبدیل کرده بود. او هیچ توهمی نسبت به دستاوردهای آنها نداشت و یادداشت او درباره کار کنگره وین هم
نقدی نافذ و هم بنای یادبودی از سرخوردگی خودش است. او اشاره می کند که در کنگره ۲۲۰۰۰ پوند از طریق تالیران از لوئی هجدهم فرانسه دریافت کرد، در حالی که کاسلری به او ۶۰۰ پوند همراه با "les plus folles promesses" (احمقانه ترین وعده ها) داد؛ دفتر خاطرات او پر از چنین مدخل هایی است. با این حال، او هرگز این هدایا را پنهان نکرد. فون گنتس تا زمان کنگره ورونا (۱۸۲۲) در تمام کنگره ها و کنفرانس های بعدی شرکت کرد. با این حال، لیبرالیسم سال های اولیه او از بین رفته بود و او با دیدگاه فون مترنیخ مبنی بر اینکه در عصر زوال، تنها وظیفه یک دولتمرد، سرپا نگه داشتن نهادهای پوسیده است، کنار آمده بود. این دست نویسنده آن "یادداشت" توهین آمیز به فریدریش ویلهلم سوم پروس درباره آزادی مطبوعات بود که فرمان های کارلسباد را پیش نویس کرد. این او بود که الهام بخش سیاست سرکوب آزادی دانشگاه ها بود و در دفتر خاطرات خود، جلسه کنفرانس وین در سال ۱۸۱۹ را که تصمیم گرفت با اجرای دقیق ماده سیزدهم قانون کنفدراسیون آلمان، تشکیل مجامع نمایندگی در ایالت های آلمان را غیرممکن سازد، روزی مهم تر از روز نبرد لایپزیگ ثبت کرد. زندگی خصوصی. فون گنتس در زندگی شخص
ی تا پایان عمر فردی دنیا دیده و اهل معاشرت باقی ماند، با این حال دچار هراسی اغراق آمیز از مرگ بود. پس از جدایی از همسرش در برلین، هرگز وی را ندید؛ او در دسامبر ۱۸۰۲، چند ماه پس از ترک فون گنتس، درگذشت. روابط وی با زنان دیگر، که عمدتاً از طبقات عالی رتبه بودند، متعدد بود و ثبت تمامی آن ها ممکن نیست. با وجود این، کشش عاطفی تا پایان زندگی رهایش نساخت، و شیفتگی اش نسبت به فانی السلر، رقصندهٔ نامدار، موضوع شماری از نامه های وی به راحل فارنهاگن، را تشکیل می دهد (۱۸۳۰–۱۸۳۱). فون گنتس پروتستان باقی ماند و هرگز به کاتولیسیزم نگروید، اگرچه این اقدام می توانست زندگی سیاسی و اجتماعی او را در امپراتوری اتریش آسان تر کند. مرگ و میراث. فون گنتس در ۱۹ ژوئن ۱۸۳۲ در وین درگذشت. او را به عنوان مزدور قلم توصیف کرده اند و هیچ مزدور دیگری هرگز چنین حرفه قابل توجهی را برای خود رقم نزده است. انجام این کار، علی رغم استعدادهای درخشانش، غیرممکن بود اگر او چیزی بیش از آن «کاتب بدبخت» که مورد تمسخر ناپلئون قرار گرفت، نبود. اگرچه او از نظر تولد به طبقه متوسط در کشوری با اشراف سالاری سرسخت تعلق داشت، اما زندگی کرد تا در جامعه شاهزادگان و د
ولتمردان در سطحی برابر حرکت کند، که اگر به بدنامی خرید و فروش می شد، هرگز چنین اتفاقی نمی افتاد. با این حال، اینکه او عادت به دریافت هدایا از هر کسی داشت که به حمایت او امید داشت، جای بحث ندارد. فون مترنیخ از آنها آگاه بود و هرگز گمان نمی کرد که فون گنتس در نتیجه آن علیه اعتقادات خود بنویسد یا عمل کند. در واقع، هیچ کس در انتقاد از سیاست کارفرمایانش آزادتر یا صریح تر از این نویسنده ظاهراً فاسد نبود. هدایا و مستمری ها بیشتر ماهیت یارانه داشتند تا رشوه. آنها قدردانی قدرت های مختلف از ارزش متحدی بود که قلمش ثابت کرده بود سلاحی بسیار قدرتمند در راه اهداف آنهاست.. در واقع، همین بی طرفی و عینیت نگرش اوست که نوشته های فون گنتس را به اسناد روشنگری برای دوره تاریخی که پوشش می دهند، تبدیل می کند. البته باید دیدگاه او را در نظر گرفت، اما شاید کمتر از هر نویسنده دیگری که اینقدر با سیاست هایی که نقد می کند، درگیر بوده است. جدای از ارزش آنها به عنوان اسناد تاریخی، نوشته های فون گنتس بناهای یادبود ادبی، نمونه های کلاسیک نثر پرتوان و درخشان زبان آلمانی و زبان فرانسوی به عنوان الگویی برای سبک دیپلماتیک هستند.
مارتین آنسلمی (؛ زادهٔ ) مربی فوتبال اهل آرژانتین است. وی سابقه سرمربی گری در تیم هایی همچون ایندپندینته دل وایه، روز آزول و پورتو را داشته است.
هوندا سی دی۱۲۵تی سی بنلی (انگلیسی: Honda CD125TC Benly) یک موتورسیکلت ۱۲۴ سی سی (۷٫۶ مکعب اینچ)، هوا خنک، چهارزمانه و دوسیلندر به سبک «موتورخیابانی» است که توسط شرکت موتورسازی هوندا بین سال های ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۵ برای بریتانیا تولید شد. اندازه موتور و توان خروجی آن برای مطابقت با محدودیت های مجوز موقت آن زمان طراحی شده بود و نسخه ای از هوندا سی دی۲۰۰ رودمستر بود که در اواخر دهه ۱۹۷۰ معرفی شد، با همان گیربکس چهار سرعته (مانند ۲۰۰) اما فقط استارت الکتریکی. این دستگاه به غیر از اندازه بدنه موتور از همه جهات یکسان بود. مجهز به جرقه زنی الکترونیکی تخلیه خازن بود. ترمزهای جلو و عقب کاسه ای بودند و هر دو جک وسط و جانبی را داشت. برق ۱۲ ولت بود و باتری در سمت راست پنل کناری قرار داشت. پانل سمت چپ حاوی یک جعبه ابزار کوچک بود. ابزار دقیق از طریق دو دسته نصب شده روی فرمان بود. یکی حاوی یک سرعت سنج، با کیلومترشمار و سرعت سنج و بر حسب مایل در ساعت با علامت گذاری کیلومتر و حداکثر سرعت در هر دنده بود.
تاخعت زنی در مصر باستان و مادر فرعون رامسس نهم در دودمان بیستم مصر بود. به احتمال زیاد او همسر منتوحرخپشف پسر رامسس سوم بوده است. حجره ای در مقبرهٔ کی وی۱۰ آمنمسس در دره پادشاهان احتمالاً برای او تعیین و تزئین شده است. بخش هایی از یک مومیایی که تصور می شد مال او باشد نیز پیدا شده است.
ویولت خاچاطوری گریگوریان (؛ زادهٔ ) نویسنده، شاعر اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۲۳ دسامبر ۱۹۶۲ در تهران به دنیا آمد و در سال ۱۹۷۵ همراه خانواده به جمهوری شوروی سوسیالیستی ارمنستان مهاجرت نمود و در شهر آبوویان سکونت گزید. از دانشگاه دولتی علوم پرورشی خاچاطور آبوویان ارمنستان فارغ التحصیل گشت. وی عضو اتحادیه نویسندگان ارمنستان می باشد.
مَغزه گیری () روشی در زمین شناسی، مهندسی ژئوتکنیک، اکتشاف نفت، علوم قطبی و باستان شناسی است که برای به دست آوردن نمونه ای استوانه ای شکل از زیرسطح زمین، سنگ، یخ، بتن یا سایر مواد جامد استفاده می شود. این نمونه ها، که به آن ها «مغزه» (core) گفته می شود، اطلاعات ارزشمندی دربارهٔ ترکیب، ساختار، و تاریخچهٔ زمین شناسی یا ساختاری محیط مورد نظر ارائه می دهند. روش های مغزه گیری. در مغزه گیری، ابزاری لوله ای شکل به نام «مغزه گیر» (core drill) به درون ماده نفوذ کرده و مغزه ای استوانه ای را جدا می کند. این مغزه ها معمولاً بدون تخریب یا شکستگی از درون ماده بیرون کشیده می شوند تا بتوان آن ها را به صورت دقیق تجزیه وتحلیل کرد. چند روش متداول مغزه گیری عبارت اند از: در این روش، یک مته دوار توخالی با لبه های برنده، معمولاً با استفاده از آب یا سیال حفاری برای خنک سازی و خروج خرده سنگ ها، به درون زمین نفوذ می کند. این روش در اکتشافات نفت و گاز و نیز در زمین شناسی بسیار رایج است. مغزه به صورت استوانه ای درون مغزه گیر باقی می ماند و سپس بیرون کشیده می شود. در این روش، لوله ای فولادی به صورت ضربه ای به درون ماده نفوذ داده می شود.
این روش برای مواد نرم تر مانند رس، ماسه یا یخ به کار می رود. در مناطق قطبی، مغزه گیری از لایه های یخی به منظور بررسی تاریخ اقلیمی زمین انجام می شود. این مغزه ها اطلاعاتی دربارهٔ ترکیب جو، دما و آلودگی های گذشته فراهم می کنند. در مهندسی سازه یا مرمت بناها، مغزه گیری از بتن به منظور ارزیابی استحکام، میزان نفوذپذیری یا ساختار داخلی سازه انجام می شود. کاربردها. مغزه گیری، به دلیل ارائهٔ نمونه ای فیزیکی از درون زمین یا سازه، ابزاری کلیدی در تحلیل های علمی و مهندسی به شمار می رود.
یوستوس موزر (آلمانی: Justus Möser؛ ۱۴ دسامبر ۱۷۲۰ – ۸ ژانویه ۱۷۹۴) حقوق دان، نظریه پرداز اجتماعی و مفسر محافظه کار آلمانی بود که بیشتر به خاطر تاریخ نوآورانه اش از اوسنابروک که بر مضامین اجتماعی و فرهنگی تأکید داشت، شناخته می شود. موزر عموماً بنیان گذار محافظه کاری در آلمان تلقی می شود. زندگی نامه. موزر در اوسنابروک متولد شد. او که در دانشگاه های ینا و گوتینگن حقوق تحصیل کرده بود، در شهر زادگاهش به عنوان وکیل مشغول به کار شد و به زودی توسط همشهریانش به عنوان "وکیل دولت" ("advocatus patriae") منصوب شد. از سال ۱۷۶۲ تا ۱۷۶۸ او رئیس دادگاه کیفری ("justiciarius") در اوسنابروک بود و در سال ۱۷۶۸ به مقام مشاور خصوصی دادگستری (Geheimer Referendar) رسید. به مدت ۲۰ سال، او مشاور حقوقی اسقف پروتستان (غیرروحانی) اوسنابروک، شاهزاده فردریک، دوک یورک و آلبانی، پسر جرج سوم پادشاهی متحده و ملکه همسرش شارلوت مکلنبورگ-اشترلیتس بود. موزر علاوه بر اینکه یک دولتمرد و مدیر بود، یک مقاله نویس، مورخ و تحلیلگر اجتماعی نیز به شمار می رفت. تاریخ اوسنابروک او (۱۷۶۸؛ ویرایش دوم ۱۷۸۰؛ ویرایش سوم ۱۸۱۹) بسیار مورد توجه بود و همچنان هست. او در
اثر خود "Patriotische Phantasien" (خیال پردازی های میهن پرستانه) (۱۷۷۵-۱۷۸۶؛ ویرایش دوم توسط دخترش، آی.دبلیو.جی. فون فویگتس، ۱۸۰۴؛ ویرایش جدید توسط راینهارد تسولنر، ۱۸۷۱) از توسعه طبیعی و ارگانیک دولت به جای قوانین خودسرانه تحمیل شده توسط حاکم دفاع کرد. او در شهر زادگاهش، اوسنابروک، درگذشت. میراث. جری مولر (۱۹۹۰) در بررسی دیدگاه های اقتصادی یوستوس موزر، بیان کرد که موزر «پیشروی محافظه کاری مدرن» بود و دیدگاه های او درباره سرمایه داری سده هجدهم، بسیاری از محافظه کاران سده بیست و یکم را آزرده خاطر می کند. مولر (۱۹۹۰) اشاره می کند که «برای موزر، گسترش بازار عمدتاً یک تهدید بود». به گفته موزر، بازار «همراه با» «کمرالیسم و سرمایه داری، تهدیدی برای فرسایش نهادهای موجود... بود که او بسیار برایشان ارزش قائل بود.» مولر (۱۹۹۰) در این مورد افزود: «اشکال جدید سازمان اقتصادی سرمایه داری... منجر به از بین رفتن پیوند بین مالکیت دارایی و مسئولیت مدنی شده است.» موزر تأسف می خورد که «مردان چنان درگیر کسب [مال] هستند... که دیگر وقتی برای مشغله های سیاسی و زندگی عمومی ندارند.» بنابراین مولر (۲۰۰۲) استدلال می کند که دیدگاه های م
وزر در مورد جنبه های اقتصادی و سیاسی جامعه با دیدگاه های معاصر بسیار مشهورتر همچون آدام اسمیت، تضاد شدیدی دارد. موزر برخی از ایده های مکتب تاریخ نگاری آلمان و اقتصاد بازار اجتماعی را پیش بینی کرد. موزر را می توان همتای آلمانی ادموند برک در نظر گرفت. نودسن (۱۹۸۶) او را مردی از عصر روشنگری می داند که به دنبال درک دنیای پیرامون خود بود. "نوشته های گوناگون" موزر (۱۷۹۷–۱۷۹۸). "نوشته های گوناگون" ("Vermischte Schriften") موزر (۱۷۹۷–۱۷۹۸) که توسط کریستوف فریدریش نیکولای همراه با زندگی نامه ای منتشر شد، بینش هایش درباره طبیعت انسانی را با طنز و بذله گویی های هوشمندانه متعادل می کند. او همچنین شاعری با شهرت قابل توجه بود و در سال ۱۷۴۹ یک تراژدی به نام "آرمینیوس" منتشر کرد. موزر همچنین داستان های کوتاهی نوشت که حداقل یکی از آنها به انگلیسی منتشر شد: نامه ای شوخ طبعانه از بانویی به کشیش مقیمش، درباره وحشت بیکاری. مجسمه ای از او اثر فریدریش دراکه در سال ۱۸۳۶ در اوسنابروک رونمایی شد. "مجموعه آثار". مجموعه آثار موزر در ۱۰ جلد، "Sämtliche Werke" (مجموعه آثار)، توسط ب.ر. آبکن در سال های ۱۸۴۲–۱۸۴۴ منتشر شد. دخترش، جنی فویگتس،
نامه های یوستوس را ویرایش و منتشر کرد. این نامه ها به زبان آلمانی در بایگانی اینترنت به صورت آنلاین موجود هستند. یوهان گوته به نوشته های او علاقه مند بود و اطلاعاتی درباره او را در زندگی نامه خود گنجانده است.
مَغزه گیر () در شکل امروزی خود، یک دکل حفاری است که به طور ویژه برای بیرون کشیدن استوانه ای از ماده طراحی شده است، درست مانند یک اره سوراخ بر. ماده ای که درون مته باقی می ماند، «مغزه» نامیده می شود. مغزه گیرهایی که برای فلز استفاده می شوند، برش دهنده حلقوی نام دارند. مغزه گیرهایی که برای بتن و سنگ سخت به کار می روند، معمولاً از پودر الماس صنعتی به عنوان مادهٔ ساینده بهره می گیرند و ممکن است با نیروی برق، نیروی پنوماتیکی (بادی) یا نیروی هیدرولیکی کار کنند. مغزه گیرها معمولاً با آب خنک می شوند و همین آب، ضایعات ریز را به صورت دوغاب (slurry) از محل حفاری خارج می کند. برای حفاری در مصالح بنایی، می توان از مغزه گیرهای کاربیدی استفاده کرد، اما مغزه گیرهای الماسی در برش آرماتور (میل گرد) موفق تر عمل می کنند. قدیمی ترین مغزه گیرها توسط مصر باستان در حدود ۳۰۰۰ سال پیش از میلاد اختراع شده اند. مغزه گیرها کاربردهای گوناگونی دارند، چه در مواردی که حفظ مغزه ضروری است (ابزار حفاری ای که برای مغزه گیری استفاده می شود اغلب «مغزه گیر» نامیده می شود) و چه زمانی که هدف، حفاری سریع تر با برداشت مادهٔ کمتر نسبت به مته های معمولی
است. به همین دلیل، مغزه گیرهای نوک الماسی در ساخت وساز برای ایجاد سوراخ هایی برای لوله کشی، آدم روها و دیگر نفوذهای بزرگ قطر در بتن یا سنگ بسیار رایج هستند. مغزه گیرها به طور گسترده در حفاری اکتشافی الماسی در صنایع معدنی به کار می روند، جایی که رشته حفاری ممکن است چند صد تا چند هزار فوت طول داشته باشد. نمونه های مغزه بازیابی شده و توسط زمین شناسان از نظر درصد کانی ها و نقاط تماس چینه ای بررسی می شوند. این داده ها اطلاعات لازم را در اختیار شرکت های اکتشافی قرار می دهد تا دربارهٔ آغاز یا توقف عملیات معدنی در یک منطقه تصمیم بگیرند. پیش از آغاز جنگ جهانی دوم، جان برانر نیوسام، مهندس معدن اهل کالیفرنیا، مغزه گیری را اختراع و ثبت اختراع کرد که می توانست مغزه هایی با قطر بزرگ تر از ۵ فوت و تا ۱۰ فوت طول، برای چاه های معدنی استخراج کند. این نوع مغزه گیر برای چاه زنی دیگر استفاده نمی شود، زیرا بزرگ، کند و مستعد گیرکردن براده ها بود و تنها در سنگ های نرم مؤثر عمل می کرد. فناوری امروزی چاه زنی همین کار را با سرعت و هزینهٔ کمتر انجام می دهد. مغزه گیرها با منابع توان مختلف از جمله برقی، پنوماتیکی (بادی) و هیدرولیکی عرضه م
ی شوند که همهٔ آن ها به منبع توان مانند ژنراتور نیاز دارند. مغزه گیری با کابل سیمی. مغزه گیری با کابل سیمی (Wireline) روشی است که در آن، برای بیرون کشیدن مغزه، نیازی به بیرون کشیدن کل رشتهٔ میله های حفاری نیست و این رشته تنها زمانی بیرون کشیده می شود که حفاری به پایان برسد یا مته نیاز به تعویض داشته باشد. با عمیق تر شدن چاه، میله های حفاری از بالا به رشته افزوده می شوند. مغزه درون یک لولهٔ داخلی قرار دارد که در تماس با سر حفاری قفل شده است. برای بازیابی مغزه، سامانهٔ محرک جدا می شود و بالای میلهٔ حفاری بازمی گردد. ابزاری به نام «سرپوش» (overshot assembly) در انتهای کابلی متصل شده و با فشار آب به پایین رشتهٔ حفاری رانده می شود. هنگامی که به لولهٔ نمونه گیر می رسد، به بالای آن قفل می شود و با اعمال کشش به کابل از طریق وینچ، مغزه از سر حفاری جدا شده و به همراه مغزه درون آن، به دهانهٔ بالایی رشتهٔ حفاری بازگردانده می شود؛ جایی که می توان مغزه را خارج کرد و سپس لولهٔ نمونه گیر را برای ادامهٔ حفاری دوباره پایین فرستاد تا به سر برش گیر قفل شود. این روش به ویژه برای چاه های عمیق تر از ۳۰ فوت مفید است، زیرا در غیر این
صورت، باید کل رشتهٔ حفاری برای بازیابی مغزه بیرون کشیده، و سپس دوباره فرو برده می شد و این فرایند تکرار می شد. بیرون کشیدن تمام میله ها هر ۳۰ فوت، برای چاه های عمیق در اکتشافات معدنی، که ممکن است تا ۱۰۰۰ فوت یا بیشتر عمق داشته باشند، وقت گیر بود. این روش زمان حفاری و هزینه را به طور چشمگیری کاهش داد و موجب شد حفاری جایگزین مناسبی برای چاه زنی به عنوان روش اکتشاف معدنی شود. همچنین در خاک هایی که خطر ریزش دیواره وجود دارد، مناسب است و تا عمق ۱۰۰۰ متر به خوبی عمل می کند. این روش در قطرهای مختلف در دسترس است.
هوندا سی بی۱۲۵تی دی سوپردریم (انگلیسی: Honda CB125TD Super Dream) یک موتورسیکلت ۱۲۴ سی سی (۷٫۶ مکعب اینچ) هوا خنک، چهارزمانه و دوسیلندر است که توسط شرکت موتور هوندا بین سال های ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۸ تولید شد، این محصول به عنوان نسخه اسپورت تر هوندا سی دی۱۲۵تی سی در نظر گرفته شده بود، به طور مشابه به حداکثر توان خروجی ۱۷ اسب بخار (۱۳ کیلووات) محدود شد، مطابق با الزامات مجوز موقت آن زمان بود، به طوری که می توان آن را برای موتورسواران تازه کار استفاده کرد.
تاورت تنرو () ملکه همسر مصر باستان در دوران حکومت دودمان بیستم مصر و همسر بزرگ سلطنتی فرعون رامسس پنجم بود. دارایی ها و املاک تاورت تنرو در «پاپیروس ویلبور» سندی مربوط به سلطنت رامسس پنجم ذکر شده است. بر اساس این سند، تصور می شود که تاورت تنرو همسر این پادشاه باشد، اما ممکن است قدمت او به دوره های قبلی بازگردد. «وُلفرام گرایتسکی» هیروگلیف ها را که از هیراتیک رونویسی شده اند به صورت زیر نوشته است: M23-t:n-G7-N41:t*N33-G7-Z5-Z5-Z5-Z5-Z5-Z5-Z5-Z5-t:A-G36:r-t:Y1-U33-n:Z2-r-V1-G7
ارهٔ سوراخ بُر () یا ارهٔ سوراخ زن، ارهٔ گِرد و چرخانی است که مته ای پیشاهنگ دار دارد تا بتواند سوراخ های بزرگ در چوب و فلز و غیره ایجاد کند. اره سوراخ بر نوعی اره با تیغه ای حلقوی است که شکاف حلقوی آن باعث ایجاد سوراخ در قطعه کار می شود بدون آنکه مادهٔ مرکزی بریده شود. این ابزار در دریل به کار می رود. اره های سوراخ بر معمولاً دارای مته (شاه میله) در مرکز خود هستند تا از حرکت جانبی دندانه ها جلوگیری شود. از آنجا که ارهٔ سوراخ بر بدون بریدن مادهٔ مرکزی سوراخ ایجاد می کند، برای سوراخ هایی نسبتاً بزرگ (به ویژه سوراخ هایی بزرگ تر از ) نسبت به مته های مارپیچی یا بیلچه ای، ترجیح داده می شود. همین سوراخ را می توان با سرعت بیشتر و مصرف توان کمتر ایجاد کرد. عمق برشی که ارهٔ سوراخ بر می تواند انجام دهد، محدود به عمق شکل فنجانی آن است. بیشتر اره های سوراخ بر دارای نسبت ابعادی قطر به عمق نسبتاً کمی هستند و برای بریدن قطعات نازک تر استفاده می شوند. با این حال، نسبت های ابعادی بلندتر نیز برای کاربردهای خاص در دسترس هستند. عمق های رایج برای اره های سوراخ بر ۳۸، ۴۵ و ۶۰ میلی متر است و برای حفاری مثلاً در سازه های سقفی زاویه
دار، عمق های ۱۶۵ و ۳۰۰ میلی متری نیز امکان پذیر است. برش با ارهٔ سوراخ بر مشابه برخی عملیات ماشین کاری به نام «دایره در آری» است، که در آن برش دهنده ای مشابه با برش زن تک پره برای ایجاد شکاف حلقوی و حفظ مادهٔ مرکزی به کار می رود. ساختار. اره از یک استوانهٔ فلزی، معمولاً از فولاد، تشکیل شده که بر روی یک شاه میله نصب می شود. لبهٔ برندهٔ آن یا دارای دندانه هایی اره مانند است یا الماس هایی در آن تعبیه شده اند. شاه میله (ماندرل) می تواند یک مته را برای ایجاد سوراخ مرکزی حمل کند. پس از بریدن چند میلی متر اول، ممکن است مکانیزم مرکزی دیگر ضروری نباشد، هرچند به تثبیت مته در سوراخ های عمیق کمک می کند. شیارهای مورب روی دیوارهٔ استوانه به خروج گرد و غبار کمک می کنند. شکاف برش کمی بزرگ تر از قطر بقیهٔ اره طراحی شده تا در سوراخ گیر نکند. اره های سوراخ بر برای استفاده در دریل های قابل حمل معمولاً در قطرهایی بین ۶ تا ۱۳۰ میلی متر یا در ایالات متحده از ¼ تا ۶ اینچ در دسترس هستند. تنها محدودیت طول استوانه (و در نتیجه عمق سوراخ) نیاز به بیرون آوردن مته برای پاک سازی گرد و غبار است. طول استوانهٔ غیرمعمول نیست، اگرچه مته های کوتا
ه تر رایج تر هستند. با شکستن مغزه در بازه های زمانی مشخص و استفاده از افزونهٔ شفت، می توان با متهٔ مغزه گیر الماسی به عمق هایی چند برابر طول ابزار نفوذ کرد. دندانه های اره برای بیشتر مواد مانند چوب، پلاستیک، گچ نرم، و فلز به کار می روند. اره های سوراخ بر الماسی برای حفاری در آجر، بتن، شیشه و سنگ مورد استفاده قرار می گیرند. گونه ها. قابل تنظیم. ارهٔ سوراخ بر قابل تنظیم از تعدادی نوار نازک فلزی شبیه به تیغهٔ اره و یک دیسک صاف با شیارهای فراوان در یک سمت و یک شفت در سمت دیگر تشکیل شده است. با قرار دادن تیغه ها در شیارهای مختلف دیسک، می توان ارهٔ سوراخ بر را در اندازه های گوناگون ساخت. برش گر دایره ای. گونه ای دیگر از ارهٔ سوراخ بر قابل تنظیم، که با نام «برش گر دایره ای» نیز شناخته می شود، دارای یک، دو یا سه دندانهٔ قابل تنظیم است که بر روی صفحه ای به همراه یک متهٔ راهنما قرار دارند. برای بریدن سوراخی در هر اندازه ای، تنها کافی است که دندانه ها در موقعیت مناسب قرار گیرند. این نوع ابزار در اندازه هایی تا و بزرگ تر موجود است و برای بریدن دقیق دایره هایی با قطر بزرگ به کار می رود. مزایا و معایب. مزیت اصلی ارهٔ سوراخ
بر نسبت به مته های سنتی، کارایی بالای آن است، زیرا بخش بسیار کمی از مادهٔ کلی برداشته شده واقعاً بریده می شود، که در نهایت نیاز به توان کلی را کاهش می دهد. مزیت دیگر این ابزار نسبت به مته ها، توانایی ایجاد سوراخ هایی با اندازه های بزرگ تر است. برای نمونه، ایجاد سوراخی به قطر با مته های مارپیچی یا بیلچه ای نیاز به ابزاری بزرگ دارد که امکان استفاده از آن با دریل دستی یا دریل رومیزی وجود ندارد؛ در حالی که همین سوراخ با ارهٔ سوراخ بر به راحتی بریده می شود. برخی از معایب عبارت اند از: حفاری الماسی. اره های سوراخ بر الماسی همچنین با نام مته های مغزه گیر الماسی شناخته می شوند. مته های مغزه گیر الماسی که با لیزر جوش خورده اند را می توان برای حفاری تر و خشک استفاده کرد، اما همهٔ مواد برای حفاری خشک مناسب نیستند. مواد بسیار سخت مانند بتن مسلح باید با آب حفاری شوند؛ در غیر این صورت گرمای بیش از حد حاصل از فرایند حفاری ممکن است باعث کند شدن دانه های الماس در سر مته شود و در نتیجه عملکرد حفاری کاهش یابد. جنس جوش خوردهٔ مته های مغزه گیر الماسی معمولاً به گونه ای تنظیم شده که متناسب با حفاری تر یا خشک باشد. این ویژگی می تو
اند به بهبود سرعت حفاری و/یا افزایش عمر ابزار منجر شود. اره های سوراخ بر الماسی قادرند از میان کاشی، کاشی پرسلانی، گرانیت، سنگ مرمر، بتن، فلز و هر نوع مادهٔ تراش سنگی عبور کنند.
یوهان کارل فریدریش روزنکرانتس (آلمانی: Johann Karl Friedrich Rosenkranz؛ ۲۳ آوریل ۱۸۰۵ – ۱۴ ژوئیه ۱۸۷۹) فیلسوف و آموزش شناس آلمانی بود. زندگی. او که در ماگدبورگ زاده شد، فلسفه را در دانشگاه های برلین، هاله و دانشگاه کونیگسبرگ خواند و عمدتاً خود را وقف آموزه های هگل و فریدریش شلایرماخر کرد. پس از دو سال تصدی کرسی استادی فلسفه در هاله، در سال ۱۸۳۳ استاد دانشگاه کونیگسبرگ شد. او در سال های پایانی عمر نابینا بود. وی در کونیگسبرگ درگذشت. فلسفه. در طول دوران طولانی استادی خود، و در تمام آثار متعددش، علی رغم انحرافات گاه به گاه در نقاط خاص، به طور کلی به سنت هگل وفادار ماند. در تقسیم بندی بزرگ مکتب هگلی، او به همراه میشله و دیگران، «مرکز» را تشکیل داد، میانهٔ راه بین اردمان و گابلر از یک سو، و «چپ افراطی» که توسط اشتراوس، فویرباخ و برونو باور نمایندگی می شد از سوی دیگر. کارل روزنکرانتس سردبیر "مجموعه آثار" هگل، جلد ۱-۱۲ (۱۸۳۲-۴۴) بود. او "زندگی هگل" (۱۸۴۴) را به عنوان ضمیمه ای برای این "آثار" منتشر کرد. او شخصاً هگل را ملاقات کرد و با او درباره فلسفه صحبت کرد. روزنکرانتس به دست نوشته ها، نامه ها و خاطرات دانشجویان،
اعضای خانواده و آشنایان هگل دسترسی داشت. آثار منتخب. فلسفی. بین سال های ۱۸۳۸ و ۱۸۴۰، روزنکرانتس نسخه ای از آثار کانت را با همکاری ف. و. شوبرت منتشر کرد که به آن تاریخچه ای از آموزه کانتی را ضمیمه نمود.
تیا () احتمالاً سومین همسر فرعون ستی دوم پس از تاخعت و تاوسرت بود. قطعاتی از تجهیزات دفن او در مقبره سیپتاح (KV47) پیدا شد که این تصور را ایجاد کرد که او ممکن است در پایان دودمان نوزدهم مصر زندگی می کرده باشد. با این حال، مقبره پادشاه به دفن ملکه تیا از دودمان هجدهم مصر مربوط است. وسایل تدفین تیا در وسایل دفن سیپتا مخلوط شد. تحقیقات اخیر نشان داد که تمام آثار باستانی یک ملکه تی عا متعلق به دودمان هجدهم مصر است. برخی تصور می کنند که او سوری (حرو) بوده است. زمانی تصور می شد که او مادر رامسس-سیپتاح (سیپتاح منرپتاح)، فرعون بعدی مصر پس از مرگ سلفش ستی دوم است. با این حال، مادر سیپتاح در حال حاضر به عنوان یک زن کنعانی به نام سوترای او شوترایا از یک نقش برجسته تازه کشف شده در موزه لوور شناخته شده است.
در مهندسی مکانیک و علم مواد، واژهٔ فاق () به شیاری V-شکل، U-شکل یا نیم دایره ای گفته می شود که به صورت عمدی در یک مادهٔ تخت ایجاد می گردد. در اجزای سازه ای، وجود فاق منجر به تمرکز تنش می شود که می تواند آغاز و رشد ترک های خستگی را در پی داشته باشد. فاق ها در مشخصه یابی مواد برای تعیین ویژگی های مرتبط با مکانیک شکست از جمله چقرمگی شکست و نرخ رشد ترک های خستگی به کار می روند. فاق ها معمولاً در آزمون های ضربه ای مواد استفاده می شوند، جایی که وجود ترک اولیه ای با شکل هندسی کنترل شده برای دستیابی به مشخصه یابی استاندارد مقاومت شکست ماده لازم است. رایج ترین آزمون در این زمینه آزمون ضربه شارپی است که در آن از یک چکش آونگ (ضربه زن) برای ضربه زدن به نمونه ای افقی با فاق استفاده می شود. ارتفاع تاب خوردن پس از ضربه برای تعیین میزان انرژی جذب شده در هنگام شکست به کار می رود. در آزمون ضربه ایزود از نمونه ای عمودی با فاق نیم دایره و پیکربندی طره استفاده می شود. آزمون شارپی با فاق های U یا V انجام می شود، که در آن ضربه زن مستقیماً پشت فاق به نمونه برخورد می کند، در حالی که روش ایزود که اکنون تا حد زیادی منسوخ شده است، شامل
فاق نیم دایره ای است که رو به ضربه زن قرار می گیرد. از نمونه های فاق دار در دیگر پروتکل های مشخصه یابی مانند آزمون کشش و تست خستگی نیز استفاده می شود. انواع فاق. نوع فاق ایجادشده در یک نمونه بسته به نوع ماده و روش مشخصه یابی متفاوت است. برای آزمون استاندارد چقرمگی شکست به روش ضربه ای شارپی، ابعاد نمونه و فاق معمولاً بر اساس استاندارد آمریکایی ASTM E23 یا استاندارد بریتانیایی BS EN ISO 148-1:2009 تعیین می شود. در همهٔ انواع فاق، یکی از پارامترهای کلیدی در تعیین میزان تمرکز تنش و احتمال شکست، شعاع یا انحنای نوک فاق است. فاق های نوک تیز V-شکل معمولاً در آزمون های استاندارد چقرمگی شکست برای مواد شکل پذیر، بسپارها و ارزیابی استحکام جوش به کار می روند. استفاده از این نوع فاق در فولادهای سخت دشوار است، زیرا به جهت گیری دانه ها حساس هستند؛ از این رو، در این نوع مواد ممکن است از آزمون پیچش استفاده شود. فاق U، فاقی کشیده با نوک گرد است که عمق آن از عرضش بیشتر است. این نوع فاق که گاه با نام «فاق C» نیز شناخته می شود، رایج ترین نوع فاق در آزمون هاست، چرا که نتایج حاصل از آن ها تکرارپذیرتر است. معادل سازی عملکرد فاق U با