Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تمثیل احتیاط () یک نقاشی رنگ روغن است که روی بوم کشیده شده و به هنرمند ایتالیایی تیسین و دستیارانش نسبت داده می شود. این نقاشی سه سر انسان را نشان می دهد که هر کدام به جهتی متفاوت نگاه می کنند و بالای سر سه حیوان (از چپ به راست، یک گرگ، یک شیر و یک سگ) قرار دارند. این اثر در نگارخانه ملی لندن نگهداری می شود. این نقاشی معمولاً به عنوان اثری در سطوح مختلف تفسیر می شود. در سطح اول، سنین مختلف سه سر انسان در سه عصر انسان را نشان می دهد (از چپ به راست: پیری، بلوغ و جوانی)، موضوعی که تیسین ۵۰ سال قبل در اثر خود با عنوان «سه عصر انسان» به تصویر کشیده بود.
ارتش ۳ ترکیبی گارد () ارتش میدانی تسلیحات ترکیبی و یک تشکیلات نظامی در نیروی زمینی روسیه است، که به عنوان بخشی از منطقه نظامی جنوبی فعالیت می کند. پیشینه شکل گیری این ارتش به سال ۲۰۱۴ و تأسیس سپاه دوم ارتش جمهوری خلق لوهانسک بازمی گردد، سپس در ۳۱ دسامبر ۲۰۲۲، پس از الحاق استان لوهانسک به روسیه، این یگان بطور رسمی به فدراسیون روسیه ملحق شد و در سال ۲۰۲۴ به یک ارتش ترکیبی تبدیل گردید. ستاد فرماندهی و پادگان ارتش ۲ ترکیبی گارد در شهر لوهانسک قرار دارد.
ارتش ۶ ترکیبی گارد () یک ارتش میدانی تسلیحات ترکیبی نیروی زمینی روسیه است، که به عنوان بخشی از منطقه نظامی لنینگراد فعالیت می کند. ستاد فرماندهی و پادگان های این ارتش در استان لنینگراد قرار دارند. این ارتش اولین بار در اوت ۱۹۳۹ در منطقه نظامی ویژه کی یف از گروه ارتش ولوچیسکایا (تشکیلاتی به اندازه سپاه) تشکیل شد و تا سال ۱۹۹۱ بخشی از ارتش سرخ بود. پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی و شکل گیری نیروی زمینی روسیه این ارتش نیز تا سال ۱۹۹۸ فعال بود و در این سال منحل شد. ارتش ۶ ترکیبی گارد از سال ۲۰۱۰ به عنوان ششمین ارتش ترکیبی نیروی زمینی روسیه فعالیت می کند.
ارتش ۸ ترکیبی گارد () ارتش میدانی تسلیحات ترکیبی نیروی زمینی روسیه است، که در در منطقه نظامی جنوبی فعالیت می کند. ستاد فرماندهی و پادگان این ارتش در شهر نووچرکاسک، استان روستوف، روسیه قرار دارد. ارتش ۸ ترکیبی گارد در سال ۲۰۱۷ تشکیل شد. ارتش ۸ ترکیبی گارد دارای ۲ لشکر تفنگدار موتوریزه، ۳ تیپ توپخانه، موشکی و پدافند هوایی، یک هنگ مکانیزه یک گردان تانک است و یکی از جدیدترین ارتش های زمینی روسیه به شمار می آید.
هارولد استارک (; – ) ادمیرال نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا بود، که در فاصله سال های ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۲ به عنوان هشتمین فرمانده عملیات نیروی دریایی آمریکا فعالیت می کرد. استارک فعالیت نظامی را از سال ۱۸۹۹ در نیروی دریایی آمریکا آغاز کرد، از ۱۹۰۷ تا ۱۹۰۹ فرمانده نبردناو یواس اس مینه سوتا بود، از ۱۹۲۳ تا ۱۹۲۵ فرماندهی کشتی مهمات یواس اس نیترو را برعهده داشت. وی از ۱۹۳۸ تا ۱۹۳۹ به عنوان فرمانده لشکر ۳ رزم ناو فعالیت می کرد، از ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۴ فرماندهی نیروهای دریایی ایالات متحده اروپا و آفریقا را برعهده داشت و از ۱۹۴۴ تا ۱۹۴۶ فرمانده ناوگان دوازدهم ایالات متحده آمریکا بود.
سابرینا کلودیو (زاده ) خواننده و ترانه سرا آمریکایی است.
کریسی کاستانزا (زاده ) خواننده و ترانه سرا آمریکایی است.
ویلیام استندلی (; – ) دیپلمات و ادمیرال نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا بود، که در فاصله سال های ۱۹۳۳ تا ۱۹۳۷ به عنوان ششمین فرمانده عملیات نیروی دریایی آمریکا فعالیت می کرد و از ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۳ سفیر ایالات متحده آمریکا در اتحاد جماهیر شوروی بود. استندلی فعالیت نظامی را از سال ۱۸۹۵ در نیروی دریایی آمریکا آغاز کرد، از ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۰ فرماندهی نبردناو یواس اس ویرجینیا را برعهده داشت، از ۱۹۲۶ تا ۱۹۲۷ فرمانده یواس اس کالیفرنیا بود، از ۱۹۳۰ تا ۱۹۳۲ به عنوان فرمانده ناوگان ایالات متحده فعالیت می کرد. وی در جنگ آمریکا و اسپانیا، جنگ فیلیپین و آمریکا، جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم حضور داشت و در سال ۱۹۴۵ پس از ۴۵ سال خدمت از نیروهای مسلح آمریکا بازنشسته شد.
پردیس سینمایی شهر رؤیاها یک پردیس سینمایی در شهر اصفهان، ایران است. این سینما که در تاریخ ۲۷ اردیبهشت ۱۴۰۴ افتتاح شده دارای ۵ سالن نمایش می باشد.
مارک ویتاکر (انگلیسی:Mark Whitaker) تهیه کننده موسیقی ساکن منطقه خلیج سانفرانسیسکو است که در دهه ۱۹۸۰ مدیر گروه اکسدس و مهندس صدای گروه متالیکا بود. ویتاکر به عنوان تهیه کننده در اولین آلبوم گروه اکسودوس "با نام «پیوند با خون»" (۱۹۸۵) و تا حدودی در دومین آلبومشان "با نام «لذت های جسم»" (۱۹۸۷) فعالیت داشت. او در سال ۱۹۸۳، کرک همت ، گیتاریست سابق گروه اکسودوس، را به متالیکا آورد. ویتاکر یکی از چهره های کلیدی در عرصه نوظهور ترش متال منطقه خلیج سانفرانسیسکو در دهه ۱۹۸۰ بود.
ارتش ۳۳ موشکی گارد () یکی از سه ارتش موشکی زیرمجموعه نیروهای راهبردی موشکی روسیه است. ستاد مرکزی این ارتش در اومسک در جنوب غربی سیبری قرار دارد. ارتش ۳۳ موشکی گارد در آوریل ۱۹۷۰ از دارایی های لشکر ۱۰۹ تفنگدار گارد از سپاه موشکی سووروف تشکیل شد. این ارتش دارای ۴ لشکر موشکی زیرمجموعه است. ارتش ۳۳ موشکی دارای موشک های بالستیک قاره پیما از نوع آراس-۱۲ام و آر-۳۶ام۲ است.
ترش متال منطقه خلیج (انگلیسی:Bay Area thrash metal) به گروه های هوی متال دهه ۱۹۸۰ اشاره دارد که در منطقه خلیج سانفرانسیسکو در کالیفرنیا تشکیل شده و به جایگاه بین المللی دست یافتند. ترش متال منطقه خلیج در کنار فلوریدای مرکزی ، به طور گسترده به عنوان نقطه شروع ترش متال آمریکایی، ترش متقاطع و دث متال در نظر گرفته می شد.
منطقه نظامی مسکو () یک منطقه نظامی از نیروهای مسلح روسیه است. منطقه نظامی مسکو در سال ۱۸۶۴ تأسیس شد و تا زمان فروپاشی امپراتوری روسیه در سال ۱۹۱۷، بخشی از ارتش امپراتوری روسیه بود. در دوره اتحاد جماهیر شوروی بخشی از نیروهای مسلح شوروی بود، در سال ۲۰۱۰ با منطقه نظامی لنینگراد ادغام شد تا منطقه نظامی جدید غرب را تشکیل دهد. در دسامبر ۲۰۲۲ سرگئی شویگو؛ وزیر دفاع روسیه، پیشنهاد داد که این منطقه به همراه منطقه نظامی لنینگراد دوباره تأسیس شوند، تصمیمی که در ژوئن ۲۰۲۳ توسط معاون رئیس ستاد کل، یوگنی بوردینسکی، تأیید شد. این منطقه پس از تقسیم منطقه نظامی غرب، بطور رسمی در ۲۶ فوریه ۲۰۲۴ با فرمان ریاست جمهوری شماره ۱۴۱ بازسازی شد. ژنرال سرگئی کوزولف در ۱۵ مه ۲۰۲۴ به عنوان فرمانده جدید این منطقه منصوب شد. منطقه نظامی مسکو از نظر وسعت جغرافیایی یکی از کوچک ترین مناطق نظامی در روسیه است. این منطقه یکی از دو منطقه نظامی نیروهای مسلح روسیه است که حوزه قضایی آن عمدتاً در منطقه مرکزی غربی روسیه اروپایی قرار دارد. منطقه نظامی مسکو شامل ۲۰ استان فدرال روسیه است: استان بلگورود، استان بریانسک، استان ایوانوو، استان کالوگا، استان کوس
تروما، استان کورسک، استان لیپتسک، مسکو، استان مسکو، استان نیژنی نووگورود، استان اوریول، استان ریازان، استان اسمولنسک، استان تامبوف، استان تور، استان تولا، استان ولادیمیر، استان وولوگدا، استان ورونژ، استان یاروسلاول. این منطقه در منطقه فدرال مرکزی واقع شده است. واحدهای نظامی نیروهای داخلی وزارت امور داخلی، سرویس مرزی روسیه، واحدهای وزارت موقعیت های اضطراری و سایر وزارتخانه ها و ادارات فدراسیون روسیه که وظایفی را در قلمرو این منطقه انجام می دهند، تحت نظارت عملیاتی منطقه نظامی مسکو قرار دارند.
فلوریدای مرکزی منطقه ای در ایالت فلوریدای آمریکا است. منابع مختلف تعاریف متفاوتی برای این منطقه ارائه می دهند، اما همان طور که از نام آن پیداست، شامل بخش مرکزی ایالت، از جمله منطقه خلیج تامپا و منطقه اورلاندوی بزرگ است، اگرچه در دوران اخیر، منطقه خلیج تامپا اغلب به عنوان منطقه جداگانه ای توصیف شده است و «فلوریدای مرکزی» بیشتر مترادف با منطقه اورلاندو شده است (به ویژه، این نامی است که کانال های خبری محلی در هر منطقه شهری مربوطه، منطقه خود را به آن می نامند).
امپایر براس (Empire Brass) یک گروه برس کوئینتت از ایالات متحده است. این گروه در سال ۱۹۷۱ تأسیس شد. اعضای اصلی در سال ۱۹۷۰ در مرکز موسیقی تنگلوود (در لنوکس، ماساچوست ) با هم آشنا شدند.
برس کوئینتت یک گروه موسیقی پنج نفره است که از سازهای برنجی تشکیل شده است. سازهای یک برس کوئینتت معمولاً شامل دو ترومپت یا کورنت ، یک هورن فرانسوی ، یک ترومبون یا هورن یوفونیوم /باریتون و یک ترومبون توبا یا باس است .
اتاق بازرگانی و صنعت کویت (KCCI) (به عربی: غرفة تجارة وصناعة الکویت) یک مؤسسه غیر دولتی است که مؤسسات تجاری در کویت را نمایندگی می کند. اتاق از تاجران و صنعت گران کویت، نمایندگی و لابی می کند. تاریخچه. تأسیس این اتاق اولین بار در سال ۱۹۵۲ مطرح شد. سه سال بعد در سال ۱۹۵۵ اتاق تأسیس شد و در سال ۱۹۵۹ اولین هیئت مدیره اتاق انتخاب شد. اتاق بازرگانی و صنعت کویت یک سازمان دموکراتیک است. اعضای هیئت مدیره همگی منتخب هستند و چهره های برجسته آن به دلیل سهم خود در صنعت و تجارت شناخته می شوند. رشد اتاق بازرگانی و صنعت کویت مطابق با رشد کشور بود. درمورد این اتاق. اتاق بازرگانی و صنعت کویت یک مؤسسه خصوصی غیرانتفاعی است که از طریق خود تأمین مالی می شود. در حال حاضر تعداد اعضای ثبت نام شده بیش از ۷۹۰۰۰ نفر است و نماینده مجمع عمومی هستند. مجمع عمومی ۲۴ نفر را برای هیئت مدیره برای مدت ۴ سال انتخاب می کند که نیمی از آنها هر دو سال یکبار انتخاب می شوند. اشتراک ها و هزینه های احراز هویت منابع اصلی درآمد هستند. رئیس و اعضای هیئت مدیره داوطلبان خدمات عمومی محسوب می شوند. اتاق یک نهاد مشورتی در کلیه امور اقتصادی است. شورای همکاری خلی
ج فارس. اتاق بازرگانی و صنعت کویت یکی از اعضای فدراسیون اتاق های بازرگانی و صنایع شورای همکاری خلیج فارس (GCC) است که مهمترین چارچوب نهادی حمایت کننده از بخش خصوصی در کشورهای عربی خلیج فارس است. این اتاق از زمان تأسیس در سال ۱۹۷۹، با هدف توسعه و ارتقای نقش اقتصادی خود، به نمایندگی از منافع اقتصادی موسسات و افراد در این بخش فعالیت کرده است. علاوه بر اتاق کویت، فدراسیون خلیج فارس شامل فدراسیون اتاق های بازرگانی و صنایع امارات متحده عربی، اتاق بازرگانی و صنعت بحرین، شورای اتاق های بازرگانی و صنایع عربستان، اتاق بازرگانی و صنعت عمان و اتاق بازرگانی و تجارت قطر می باشد.
کد داربستی فضا-زمانی (به انگلیسی: space-time trellis code) نوعی کد فضا-زمانی است که در ارتباطات بی سیم چند آنتنی به کار می رود. این رهیافت، چندین نسخه از یک سیگنال مدوله شده به روش مدولاسیون کدشده داربستی تعمیم یافته را در بازه های زمانی معین از چندین آنتن می فرستد؛ در واقع سیگنال، در زمان و فضا (از راه آنتن ها) توزیع می شود. گیرنده از این نسخه های چندگانه برای بازسازی داده های فرستاده شده بهره می برد. در کد داربستی فضا-زمانی، چندین آنتن فرستنده و تنها یک آنتن گیرنده لازم هستند. اما اغلب از چندین آنتن گیرنده نیز استفاده می شود، زیرا عملکرد سیستم با تنوع مکانی (به انگلیسی: spatial diversity) حاصل بهبود می یابد. در مقایسه با کد بلوکی فضا-زمانی که به ما تنها بهره تنوع (به انگلیسی: diversity gain) می دهد، کد داربستی فضا-زمانی هم بهره تنوع و هم بهره کدگذاری (به انگلیسی: coding gain) در اختیارمان می گذارد، و بنابراین عملکرد نرخ خطای بیتی بهتری دارند. در اصل، کد داربستی فضا-زمانی، کدگذاری زمان پیوسته تک کاناله را با پروتکل سیگنالینگ مورد استفاده ترکیب می کند و آن را با یک چارچوب چند آنتنی گسترش می دهد. بااین حال، کد
گذاری و کدگشایی کد داربستی فضا-زمانی پیچیده تر از کد بلوکی فضا-زمانی است؛ کد داربستی فضا-زمانی به کدگشایی ویتربی در گیرنده نیاز دارد، درحالی که کد بلوکی فضا-زمانی تنها به پردازش خطی نیاز دارد. همچنین، در حالی که در یک چارچوب تک فرستنده-تک گیرنده، الگوریتم ویتربی (یا یکی از الگوریتم های کدگشایی متوالی) تنها روی یک داربست در زمان پیش می رود، در کد داربستی فضا-زمانی، کدگشایی بهینه باید شمار آنتن ها را نیز در نظر بگیرد که به پیچیدگی محاسباتی چندجمله ای (به انگلیسی: polynomial-time complexity) می انجامد. کد داربستی فضا-زمانی را تارخ و همکاران در 1998 پیش نهادند.
منطقه نظامی جنوبی روسیه () یکی از مناطق نظامی روسیه است. این منطقه یکی از پنج منطقه نظامی نیروهای مسلح روسیه است که حوزه اختیارات آن عمدتاً در منطقه قفقاز شمالی و پایگاه های قفقاز جنوبی قرار دارد. منطقه نظامی جنوبی به عنوان بخشی از اصلاحات نظامی سال ۲۰۰۸ ایجاد شد و با فرمان ریاست جمهوری شماره ۱۱۴۴ که در ۲۰ سپتامبر ۲۰۱۰ امضا شد، برای جایگزینی منطقه نظامی قفقاز شمالی و جذب فرماندهی های نظامی ناوگان دریای سیاه و ناوگان خزر تأسیس شد. این منطقه در ۲۲ اکتبر ۲۰۱۰ تحت فرماندهی ژنرال الکساندر گالکین فعالیت خود را آغاز کرد. منطقه نظامی جنوبی از نظر وسعت جغرافیایی کوچک ترین منطقه نظامی در روسیه است. این ناحیه شامل ۱۳ منطقه فدرال روسیه است: آدیغیه، استان آستراخان، چچن، داغستان، اینگوشتیا، کاباردینو-بالکاریا، کالمیکیا، قره چای-چرکسیا، سرزمین کراسنودار، اوستیای شمالی-آلانیا، استان روستوف، سرزمین استاوروپول و استان ولگوگراد. پس از حمله روسیه به اوکراین در ۲۴ فوریه ۲۰۲۲، شش استان اوکراین که تا حدی توسط روسیه اشغال شده بودند، نیز به این ناحیه اضافه شدند: کریمه، دونتسک، خرسون، لوهانسک، سواستوپول و زاپوروژیه. ستاد مرکزی ناحیه ن
ظامی جنوبی در روستوف-نا-دونو قرار دارد و فرمانده آن ژنرال الکساندر سانچیک است.
منطقه نظامی مرکزی روسیه () یکی از مناطق نظامی روسیه است. این منطقه یکی از پنج منطقه نظامی نیروهای مسلح روسیه است، که حوزه اختیارات آن عمدتاً در مناطق مرکزی ولگا، اورال و سیبری و پایگاه های روسیه در کشورهای پس از فروپاشی شوروی در آسیای مرکزی قرار دارد. منطقه نظامی مرکزی به عنوان بخشی از اصلاحات نظامی سال ۲۰۰۸ ایجاد شد و با فرمان ریاست جمهوری شماره ۱۱۴۴ که در ۲۰ سپتامبر ۲۰۱۰ امضا شد، با ادغام منطقه نظامی ولگا-اورال و بخش عمده ای از منطقه نظامی سیبری تأسیس شد. این منطقه در ۲۱ اکتبر ۲۰۱۰ تحت فرماندهی سپهبد ولادیمیر چیرکین آغاز به کار کرد. منطقه نظامی مرکزی با مساحت ۷٬۰۶۰٬۰۰۰ کیلومتر مربع (۲٬۷۳۰٬۰۰۰ مایل مربع) (۴۰٪ از خاک روسیه) و جمعیت ۵۴٫۹ میلیون نفر (۳۹٪ از جمعیت روسیه) بزرگ ترین منطقه نظامی در روسیه است. این ناحیه شامل ۲۹ بخش تابع از ۸۵ منطقه فدرال روسیه است، که شامل: منطقه آلتای، جمهوری آلتای، باشقورتوستان، استان چلیابینسک، چوواشیا، استان ایرکوتسک، استان کمروو، خاکاسیا، منطقه خودمختار خانتی-مانسی، استان کیروف، کراسنویاراسک اوابلاست ماریدوی، کرای نت، کراسنویاراسک-نئو، کرای، کراسنویاراسک-نئو، ال مورس منطقه خودم
ختار، استان نووسیبیرسک، استان اومسک، استان اورنبورگ، استان پنزا، منطقه پرم، استان سامارا، استان ساراتوف، استان سوردلوفسک، تاتارستان، استان تومسک، تووا، استان تیومن، اودمورتیا، استان اولیانوفسک می باشد. ستاد مرکزی منطقه نظامی مرکزی در یکاترینبورگ قرار دارد و فرمانده منطقه فعلی آن سپهبد والری سولودچوک است که از ۱۵ فوریه ۲۰۲۵ این سمت را برعهده دارد.
خانواده تبهکار بونانو (تلفظ می شود ) یک خانواده مافیایی ایتالیایی -آمریکایی و یکی از «پنج خانواده» است که بر فعالیت های جرایم سازمان یافته در شهر نیویورک تسلط دارند. این خانواده تا زمان قتل بنیانگذارشان ، سالواتوره مارانزانو، در سال ۱۹۳۱ به عنوان خانواده تبهکار مارانزانو شناخته می شدند. زمانی که چارلز «لاکی» لوچیانو بر ایجاد کمیسیونی برای تقسیم شرکت های جنایی در شهر نیویورک بین پنج خانواده نظارت داشت، بیشتر عملیات مارانزانو به جوزف بونانو واگذار شد. این خانواده تحت رهبری بونانو بین دهه های ۱۹۳۰ تا ۱۹۶۰، یکی از قدرتمندترین خانواده های کشور بود. با این حال، در اوایل دهه ۱۹۶۰، بونانو تلاش کرد چندین رهبر کمیسیون را سرنگون کند، اما موفق نشد. بونانو از سال ۱۹۶۴ تا ۱۹۶۶ ناپدید شد که این امر منجر به جنگ داخلی در خانواده شد که به "جنگ موز" معروف گردید. این درگیری تا سال ۱۹۶۸ ادامه یافت تا زمانی که بونانو به آریزونا بازنشسته شد. بین سال های ۱۹۷۶ تا ۱۹۸۱، جوزف پیستون ، مأمور اف بی آی ، با نام مستعار «دانی براسکو»، به طور مخفیانه وارد این خانواده شد. این امر منجر به این شد که خانواده بونانو اولین خانواده از خانواده های ن
یویورکی باشند که از کمیسیون اخراج می شوند. تا دهه ۱۹۹۰ طول کشید تا خانواده بهبود یابد، فرآیندی که تحت نظارت رئیس جدید، جوزف ماسینو، انجام شد. با وجود این مسائل، تا آغاز هزاره جدید، خانواده بونانو نه تنها کرسی خود را در کمیسیون به دست آوردند، بلکه پس از خانواده جنووسیه به دومین خانواده قدرتمند نیویورک تبدیل شدند. با این حال، در اوایل دهه ۲۰۰۰، موجی از محکومیت ها منجر به این شد که ماسینو خود به یک خبرچین دولت تبدیل شود - اولین باس یکی از پنج خانواده نیویورک سیتی که چنین کاری کرد. خانواده بونانو در طول قرن بیستم به عنوان خشن ترین خانواده از بین پنج خانواده در نظر گرفته می شد. تاریخچه. ریشه های سیسیلی خانواده جنایت بونانو را می توان به شهر کاستلاماره دل گولفو در استان تراپانی، سیسیل ردیابی کرد. این خانواده تحت رهبری جوزپه "پپه" بونانو و برادر بزرگترش استفانو (مشاور خانواده) فعالیت می کرد. متحد اصلی آن ها استفانو ماگادینو، رهبر خاندان ماگادینو و برادر مادربزرگ جوزف بونانو بود. در اوایل دهه ۱۹۰۰، این دو خاندان با فلیچه بوچلاتو، رهبر خاندان بوچلاتو، درگیر بودند. در سال ۱۹۰۲، ماگادینو به نیویورک آمد و به عضو قدرتمند
خاندان کاستلامارزه تبدیل شد. پس از ترور استفانو و جوزپه بونانو، برادر کوچک تر آن ها، سالواتوره، با کشتن اعضای خاندان بوچلاتو انتقام گرفت. در سال ۱۹۰۳، سالواتوره با کاترین بونونتره ازدواج کرد و در ۱۸ ژانویه ۱۹۰۵، جوزف بونانو متولد شد. سه سال بعد، سالواتوره خانواده اش را به نیویورک برد و در جامعه کاستلامارزه های ویلیامزبرگ، بروکلین نفوذ یافت. در سال ۱۹۱۱، سالواتوره به سیسیل بازگشت و در سال ۱۹۱۵ بر اثر حمله قلبی درگذشت. در سال ۱۹۲۱، ماگادینو به بوفالو، نیویورک گریخت تا از اتهامات قتل فرار کند و رهبری خاندان کاستلامارزه به نیکولو "کولا" شیرو رسید. جنگ کاستلامارزه در سال ۱۹۳۰، درگیری های خشونت آمیزی بین جناح جوزپه "جو باس" ماسریا و اعضای کاستلامارزه ها بر سر سرقت مشروبات الکلی ماسریا آغاز شد. این درگیری ها به جنگی تمام عیار معروف به جنگ کاستلامارزه تبدیل شد. در آن زمان، کاستلامارزه ها تحت رهبری شیرو بودند که سعی کرد با ماسریا همکاری کند. اما شیرو جای خود را به سالواتوره مارانزانو داد که می خواست بر جهان زیرزمینی نیویورک تسلط یابد. مارانزانو با متحدانی چون استفانو ماگادینو (بوفالو)، گاسپار میلازو (دیترویت) و سالوات
وره سابلا (فیلادلفیا) قدرت گرفت. او همچنین با جوزف پروفاچی (بعدها رهبر خانواده پروفاچی) و گائتانو رینا (رهبر خانواده رینا در برانکس) متحد شد. در ۲۶ فوریه ۱۹۳۰، رینا ترور شد و بسیاری از اعضای جناح ماسریا به مارانزانو پیوستند. تا سال ۱۹۳۱، مارانزانو برتری یافت و گروهی از مافیوسوهای جوان به نام "ترک های جوان" (شامل چارلز "لاکی" لوچیانو، ویتو جنووزه، فرانک کاستلو، تامی لوچزه، آلبرت آناستازیا و جو آدونیس) به او پیوستند. سرانجام، جنگ با ترور ماسریا در ۱۵ آوریل ۱۹۳۱ پایان یافت. ترور مارانزانو و تشکیل کمیسیون پس از مرگ ماسریا، مارانزانو طرحی برای صلح ارائه داد و پنج خانواده نیویورک را تأسیس کرد: ۱. خانواده لوچیانو (لوچیانو) ۲. خانواده منگانو (وینسنت منگانو) ۳. خانواده گاگلیانو (تامی گاگلیانو) ۴. خانواده پروفاچی (جوزف پروفاچی) ۵. خانواده مارانزانو (خودش) مارانزانو خود را "کاپو دی توتتی کاپی" (رئیس روسا) نامید، اما لوچیانو و دیگران با این عنوان مخالف بودند. در ۱۰ سپتامبر ۱۹۳۱، مارانزانو در دفترش ترور شد و لوچیانو کمیسیون را جایگزین عنوان "رئیس روسا" کرد. او جوزف بونانو را به رهبری خانواده مارانزانو منصوب کرد. دوران بون
انو جوزف بونانو، در ۲۶ سالگی، جوان ترین رهبر مافیا در آمریکا شد. او خانواده را به قمار، نزول و قاچاق مواد مخدر سوق داد و نفوذ خود را تا کالیفرنیا، آریزونا و کانادا گسترش داد. در دهه ۱۹۶۰، بونانو تلاش کرد تا رقبای خود در کمیسیون (تامی لوچزه، کارلو گامبینو، استفانو ماگادینو و فرانک دسیمونه) را ترور کند، اما طرح او فاش شد. او به مونترال فرار کرد و در نهایت در سال ۱۹۶۸ به آریزونا بازنشسته شد. دوران راستلی و ترور کارماین گالانته در سال ۱۹۷۳، فیلیپ "راستی" راستلی رهبر خانواده شد، اما در سال ۱۹۷۶ به زندان افتاد. در غیاب او، کارماین گالانته کنترل را در دست گرفت، اما در ۱۲ ژوئیه ۱۹۷۹ در یک رستوران در بروکلین ترور شد. مأمور دونی براسکو و قتل سه کاپو بین سال های ۱۹۷۶ تا ۱۹۸۱، مأمور اف بی آی جوزف پیستونه (با نام مستعار دونی براسکو) به درون خانواده نفوذ کرد. در ۵ مه ۱۹۸۱، سه کاپوی مخالف راستلی (آلفونسو "سانی رد" ایندلیکاتو، دومینیک "بیگ ترین" ترینچرا و فیلیپ جیاکونه) در یک کمین کشته شدند. دوران جوزف ماسینو و سقوط خانواده در سال ۱۹۹۱، جوزف ماسینو رهبر خانواده شد و آن را به دوران اوج بازگرداند. اما در سال ۲۰۰۳، او دستگیر شد
و در نهایت به دلیل ترس از اعدام، به منبع اطلاعات دولت تبدیل شد. او اولین رهبر یکی از پنج خانواده نیویورک بود که همکاری با دولت را پذیرفت. وضعیت کنونی خانواده تا سال ۲۰۲۴، مایکل مانکوسو رهبر رسمی خانواده بونانو است، اما درگیری های داخلی (مانند حمله به جوزف کامارانو جونیور در مراسم تشییع جنازه ۲۰۲۲) ادامه دارد. خانواده هنوز در قمار، قرض گیری و قاچاق مواد مخدر فعال است، اما نفوذ آن نسبت به گذشته کاهش یافته است. درگذشت های اخیر: - جوزف ماسینو (۱۴ سپتامبر ۲۰۲۳) - فرانک کوپا (۲۶ اوت ۲۰۲۴) اتهامات اخیر: در نوامبر ۲۰۲۴، آنتونی فراسکونه و چهار نفر دیگر به اتهام راه اندازی عملیات شرط بندی غیرقانونی در لانگ آیلند تحت تعقیب قرار گرفتند. خانواده بونانو همچنان با خاندان های مافیایی سیسیل (به ویژه کاستلاماره دل گولفو) در ارتباط است.
ارتش ۱۵ نیروهای ویژه هوافضا () ارتش میدانی و یک تشکیلات نظامی نیروی فضایی روسیه است که در ۱ دسامبر ۲۰۱۱ تشکیل شد. ستاد مرکزی این ارتش در مسکو قرار دارد. هدف این واحد، بهره برداری از سیستم های هشدار اولیه موشک های بالستیک و انجام سایر عملیات نظامی مرتبط با حوزه فضا، از جمله فرماندهی و کنترل ماهواره است. این واحد در ۱ دسامبر ۲۰۱۱ به عنوان واحدی که بطور مستقیم تحت نظر نیروی هوافضای روسیه است، ایجاد شد. در سال ۲۰۱۵ هنگامی که نیروهای فضایی روسیه دوباره تأسیس شدند، ارتش ۱۵ نیروهای هوافضا به فرماندهی فضایی واگذار شد.
ویلیام پرات (; – ) ادمیرال نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا بود، که در فاصله سال های ۱۹۲۵ تا ۱۹۲۷ به عنوان پنجمین فرمانده عملیات نیروی دریایی آمریکا فعالیت می کرد. پرات فعالیت نظامی را از سال ۱۸۸۹ در نیروی دریایی آمریکا آغاز کرد، از ۱۹۱۱ تا ۱۹۱۳ فرمانده ناو سرفرماندهی یواس اس بیرمنگام بود، از ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۱ فرماندهی نبردناو یواس اس نیویورک را برعهده داشت، از ۱۹۲۱ تا ۱۹۲۳ به عنوان فرمانده نیروی ناوشکن ناوگان اقیانوس آرام ایالات متحده فعالیت می کرد و از ۱۹۲۳ تا ۱۹۲۵ فرمانده لشکر کشتی های جنگی بود.
این صفحه شامل فهرست رودخانه های لسوتو است. این فهرست بر اساس حوزه آبریز مرتب شده است و رودهای فرعی هر حوزه در زیر رود اصلی مربوطه به صورت تورفته قرار گرفته اند. فهرست. رود اورنج (رود سنکو)
لویی دنفلد (; – ) ادمیرال نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا بود، که در فاصله سال های ۱۹۴۷ تا ۱۹۴۹ به عنوان یازدهمین فرمانده عملیات نیروی دریایی آمریکا فعالیت می کرد. دنفلد فعالیت نظامی را از سال ۱۹۱۲ در نیروی دریایی آمریکا آغاز کرد، از ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۳ فرماندهی یواس اس مک کال را برعهده داشت و از ۱۹۳۵ تا ۱۹۳۷ فرمانده لشکر ۱۱ ناوشکن بود. وی از ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۱ به عنوان فرمانده اسکادران ۱ ناوشکن فعالیت می کرد، از ۱۹۴۴ تا ۱۹۴۶ فرمانده ناوگان اقیانوس آرام ایالات متحده بود و از ۱۹۴۶ تا ۱۹۴۷ فرماندهی اقیانوس هند-آرام ایالات متحده آمریکا را برعهده داشت.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;41946132&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-09-21T12:43:54Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Shahnamk&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;/* فهرست شرکت های مهم و سرنوشت آن ها */&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;42747512&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; شرکت های بزرگ ایرانی پیش از انقلاب اسلامی ۱۳۵۷، شامل مجموعه ای از مؤسسات و شرکت هایی هستند که در دوران پهلوی، به ویژه در دهه های ۱۳۳۰ تا ۱۳۵۰ خورشیدی، در اقتصاد ایران نقش مهمی ایفا کردند. این شرکت ها در زمینه هایی چون صنعت، نفت، خودروسازی، بیمه، بانکداری، حمل ونقل، تولیدات مصرفی و صنایع دیگر فعال بودند. پس از انقلاب اسلامی، بسیاری از این شرکت ها مصادره، ملی، یا منحل شدند و سرنوشت های مختلفی داشتند. پیش زمینه تاریخی. در دورهٔ محمدرضا پهلوی، با اجرای برنامه های اصلاحات ارضی و انقلاب سفید و جذب سرمایه گذاری خارجی، شرکت های بزرگی در ایران تأسیس شدند که نقش مهمی در صنعتی شدن کشور ایفا کردند. فهرست شرکت های مهم و سر
نوشت آن ها. شرکت ملی نفت ایران. تأسیس در سال ۱۳۲۷ خورشیدی، مسئول استخراج، پالایش و صادرات نفت. پس از انقلاب، به شکل کنونی خود باقی ماند و اکنون تحت کنترل وزارت نفت فعالیت می کند. ایران ناسیونال (ایران خودرو). تأسیس در ۱۳۴۱ توسط احمد خیامی و محمود خیامی. تولیدکننده خودروی پیکان. پس از انقلاب، مصادره شد و اکنون با نام ایران خودرو یکی از بزرگ ترین خودروسازان خاورمیانه است. بیمه ایران. بنیان گذاری در سال ۱۳۱۴. نخستین شرکت بیمه ایرانی. همچنان در مالکیت دولت است. شرکت کفش ملی. تأسیس در سال ۱۳۲۶، یکی از بزرگ ترین تولیدکنندگان کفش در ایران. پس از انقلاب، این شرکت به طور کامل ملی شد ولی به دلیل مشکلات مدیریتی و اقتصادی، تولید و فعالیت آن کاهش یافت و نهایتاً عملاً منحل شد. بانک ملی ایران. تأسیس در سال ۱۳۰۷. مهم ترین بانک تجاری ایران. پس از انقلاب، به فعالیت خود ادامه داد و ملی باقی ماند. شرکت صنایع غذایی مینو. تأسیس در سال ۱۳۳۷، تولیدکننده محصولات خوراکی متنوع. پس از انقلاب ملی شد و اکنون با مدیریت دولتی فعالیت می کند. سازمان شاهنشاهی خدمات اجتماعی. نهاد عام المنفعه تحت حمایت اشرف پهلوی که در زمینه سلامت، آموزش و رفاه
فعالیت داشت. پس از انقلاب منحل و اموال آن مصادره شد. شرکت راه آهن سراسری ایران. گرچه تأسیس اولیه آن به دوره رضاشاه بازمی گردد، در دهه های ۱۳۳۰ تا ۱۳۵۰ گسترش زیادی یافت. اکنون به عنوان شرکت راه آهن جمهوری اسلامی ایران فعالیت دارد. شرکت کشت و صنعت نیشکر هفت تپه. تأسیس در سال ۱۳۴۰. پس از انقلاب به دولت واگذار شد اما در دهه ۱۳۹۰ به بخش خصوصی واگذار شد. مالکیت آن در چند مرحله تغییر کرد و در سال های اخیر به دست سرمایه گذاران بخش خصوصی رسیده است و با چالش های مدیریتی و اعتصابات کارگری مواجه بوده است. گروه صنعتی بهشهر. فعال در تولید روغن، مواد شوینده و … متعلق به اسدالله عسگراولادی. پس از انقلاب ملی شد و اکنون زیرمجموعه ستاد اجرایی فرمان امام است. شرکت بلر. فعال در تولید لوازم خانگی و برقی، پس از انقلاب فعالیت آن متوقف و شرکت منحل شد. شرکت تلویزیون پارس. تولیدکننده لوازم صوتی و تصویری. پس از انقلاب به دلیل مشکلات مالی و مدیریتی، منحل شد. شرکت آزمایش. فعال در صنعت لوازم خانگی و تجهیزات برقی، پس از انقلاب مصادره و در سال های بعد به بخش خصوصی واگذار شد بخش های زیادی از آن منحل و ماشین آلات و زمین کارخانه فروخته شد. مسئو
لان کارخانه در تاریخ ۲۳ اردیبهشت ماه ۱۳۹۷ بنا به آنچه در روزنامه رسمی منتشر شد اقدام به انحلال شرکت کردند. شرکت ارج. تأسیس در سال ۱۳۲۲، یکی از نخستین و بزرگ ترین شرکت های تولید لوازم خانگی بود. پس از انقلاب اسلامی ۱۳۵۷ مصادره و با توجه به ناکار آمدی مدیریت دولتی در روز ۲۴ خرداد ۱۳۹۵ با پلمب قضایی انبار ارج، پس از ۷۹ سال به طوررسمی تعطیل شد. شرکت یک و یک. شرکت یک و یک از تولیدکنندگان لوازم خانگی و صوتی تصویری در دهه های ۱۳۴۰ و ۱۳۵۰ بود. این شرکت به عنوان یکی از برندهای معتبر ایرانی مطرح بود اما پس از انقلاب به دلایل مدیریتی و اقتصادی تعطیل یا منحل شد. شرکت چین چین. شرکت چین چین، تولیدکننده نوشیدنی های غیر الکلی و آب معدنی، در دوران پهلوی رشد قابل توجهی داشت. پس از انقلاب ملی شد و در دهه های بعد به بخش خصوصی واگذار شد و همچنان در بازار ایران فعالیت می کند. شرکت کفش تبریز. یکی از برندهای مهم تولید کفش که در دهه های پیش از انقلاب فعالیت گسترده ای داشت. پس از انقلاب به دلیل مشکلات اقتصادی و رقابت با واردات کاهش تولید و فعالیت یافت. شرکت پارس خودرو (ایران کاوه). فعال در صنعت خودروسازی و قطعات خودرو، این شرکت پس از