Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ساساکی آیجیرو ، تولد ۱۸۴۵ میلادی، مرگ ۱۴ سپتامبر ۱۸۶۳، عضو شینسنگومی بود. زندگی نامه. در اصل اهل اوساکا، استان ستتسو بود. او حدود ماه مه ۱۸۶۳ به سپاه شینسنگومی پیوست. گفته می شود که او یکی از پنج خوش قیافه ترین شمشیرزن سپاه بود. او در همان سال توسط کسی ترور شد. دو نظریه در مورد مرگ او وجود دارد. یکی این است که معشوقه آیجیرو، آگوری، زیبا بود، بنابراین به او دستور داده شد که او را به عنوان معشوقه به سریزاوا کامو بدهد و به اصرار سائکی ماتاسابورو، او با آگوری فرار کرد، اما این تله ای بود که توسط سریزاوا و افرادش گذاشته شده بود و او به طرز وحشیانه ای توسط سائکی که در بوته های سوزاکو کمین کرده بود، به قتل رسید (پس از اینکه سائکی و افرادش به معشوقه اش آگوری تجاوز کردند، او زبانش را گاز گرفت و خودکشی کرد). دیگری این است که آیجیرو جاسوس قلمرو چوشو بود، اما به شینسنگومی پیوست و وقتی چوشوها متوجه شدند، توسط آنها ترور شد. با این حال، حقیقت مشخص نیست و اسناد تاریخی کمی در این مورد وجود دارد. (ممکن است ساختگی بوده باشد)
خشکه داران یک اثر طبیعی ملی ایران است که در استان مازندران در ایران قرار دارد. این اثر طبیعی ملی طبق مصوبهٔ شمارهٔ ۵۳۶ در تاریخ ۱۳۶۶/۰۶/۲۰ در فهرست مناطق تحت حفاظت سازمان محیط زیست ایران قرار گرفت.
سرو قره باغ یک اثر طبیعی ملی ایران است که در استان خراسان شمالی در ایران قرار دارد. این اثر طبیعی ملی طبق مصوبهٔ شمارهٔ ۵۵۹ در تاریخ ۱۳۸۸/۱۱/۱۱ در فهرست مناطق تحت حفاظت سازمان محیط زیست ایران قرار گرفت.
شم شم یک اثر طبیعی ملی ایران است که در استان کردستان در ایران قرار دارد. این اثر طبیعی ملی طبق مصوبهٔ شمارهٔ ۵۶۸ در تاریخ ۹۸/۰۴/۲۵ در فهرست مناطق تحت حفاظت سازمان محیط زیست ایران قرار گرفت.
سائه کی ماتاسابورو ، تولد نامشخص، مرگ ۲۲ سپتامبر ۱۸۶۳، او زمانی که شینسنگومی، میبوروشی نامیده می شده، به عنوان دستیار معاون فرمانده خدمت می کرد. گفته می شود که او به همراه سایتو هاجیمه در میبوروشی شرکت داشته است. او در مقابل ماتسودایرا کاتاموری، محافظ کیوتو (محافظ کیوتو)، شمشیربازی را به همراه هیرایاما گورو به نمایش گذاشت. او با گروه سریزاوا کامو بود، اما توسط افراد ناشناس در شیمابارا، کیوتو، به قتل رسید.
فهرست آثار طبیعی ملی ایران شامل آثار طبیعی ملی در ایران است که از سوی سازمان حفاظت محیط زیست به عنوان یکی از منطقه های چهارگانهٔ حفاظت محیط زیست تعیین شده اند.
هیراما جوسوکه ، تولد ۱۸۲۴ مرگ نامشخص، او زمانی که شینسنگومی، میبوروشی نامیده می شده، به عنوان معاون فرمانده و حسابدار خدمت می کرد.
اوچی یاما هیکوجیرو ، تولد ۱۷۹۷، مرگ ۲۳ ژوئه ۱۸۶۴، او در اواخر دوره ادو، یک یوریکی (افسر پلیس) از گروه قاضی اوساکا نیشیماچی بود. او سرانجام به عنوان بالاترین مقام یوریکی در مقام شوگویوچویاکو (بازرس امور مختلف دولتی) خدمت کرد و همچنین به عنوان یک فودای واسال از گروه قاضی توکونی منصوب شد، که برای یک یوریکی از گروه قاضی توکونی غیرمعمول بود. نام کوچک او یوکیماسا بود. معبد خانوادگی او معبد کانزانجی بود (که از شهر اوساکا به مکان فعلی خود در شهر مینو منتقل شد). ترور. در ۲۰ مه ۱۸۶۴ (۲۳ ژوئن ۱۸۶۴)، ااوچی یاما هیکوجیرو توسط شخصی ترور شد. در نسخه ای از اطلاعیه آمده است: «مجازات آسمانی بر اوچیاما در پل تنجینباشی اعمال خواهد شد»، بنابراین محل ترور پل ناکاتنجینباشی در شهر اوساکا بوده است. اجماع عمومی این است که عاملان این جنایت هر چهار نفر از اعضای شینسنگومی - اوکیتا سوجی، ناگاکورا شینپاچی، هارادا سانوسوکه و اینوئه گنزابورو - با مشارکت کوندو ایسامی و هیجیکاتا توشیزو بودند. گفته می شود انگیزه شینسنگومی برای ترور اوچی یاما این بوده که آنها به اوچیاما مشکوک بوده اند که در «حادثه سومو اوساکا» با اصطبل اونوگاوا همکاری داشته است.
در این حادثه، شینسنگومی در طول یک سفر کاری به اوساکا در سال قبل، با کشتی گیران اصطبل اونوگاوا درگیر شده بود و تحقیقات بیش از حد سختگیرانه بوده که باعث ایجاد دشمنی بین اوچی یاما و کوندو شده است، یا اینکه این مجازات الهی به دلیل سوءظن به اوچی یاما بوده است که با میهن پرستان ضد شوگون برای افزایش قیمت برنج و روغن تبانی کرده است.
کلیسای سانتا کلارا عبادتگاهی مذهبی است که در مرکز شهر مریدا، در مثلثی واقع شده بین کلیسای جامع مشترک مریدا، شهرداری مریدا و مجلس ایالتی اکسترمادورا قرار دارد. این کلیسا در گذشته متعلق به صومعهٔ سانتا کلارا بود. امروزه، ساختمان کلیسا محل استقرار «موزه هنر وزیگوت» مریدا است. همچنین ساختمان های وابسته به صومعه، اکنون به نگارخانهٔ سانتا کلارا برای نمایشگاه های هنری اختصاص یافته اند. کلیسای قدیمی و موزهٔ هنر وزیگوت، هر دو تحت عنوان مجموعه باستان شناسی مریدا شناخته می شوند که در سال ۱۹۹۳ توسط یونسکو با شماره ثبت ۶۶۴-۰۱۲ به عنوان میراث جهانی به ثبت رسیدند. تاریخچه. صومعه توسط پزشک اهل مریدا، لوپه سانچز د تریانا، در سال ۱۶۰۲ بنیان گذاری شد. نخستین طرح های کلیسا در سال ۱۶۱۵ توسط گارسیا کاراسکو (معمار اهل تروخیو) تهیه شد، اما بعداً در سال ۱۶۲۱ توسط اوردازا سابالا اصلاح و بازطراحی شد. همچنین، استاد بارتولومه گونسالس مونتیل از شهر سافرا در طراحی مشارکت داشت. ساخت کلیسا از سال ۱۶۲۲ آغاز شد و اجرای آن توسط دیه گو میگل و پسرش فرانسیسکو میگل، معمارانی از شهر مدیین انجام شد و تا اواخر قرن هفدهم ادامه داشت. هنر و معماری. این ک
لیسا یکی از برجسته ترین نمونه های سبک باروک کلاسیک یا اصیل در شهر مریدا محسوب می شود. طرح بنا به شکل صلیب لاتین است، با تقاطع مرکزی و محراب کم عمق. در نمای بیرونی، دیوارها بر پایه ای بلند از گرانیت استوارند؛ خصوصیتی که در بیشتر کلیساهای هم سبک در منطقه مشاهده می شود. در قسمت بالاتر، آجرکاری با گرانیت در گوشه ها و مخلوطی از سنگ چین در وسط دیوارها دیده می شود. نمونه ای مشابه از این ترکیب را می توان در برج صومعهٔ راهبه های سانتا ائولالیا یافت، با این تفاوت که در آن، سنگ چین با خاک کوبیده جایگزین شده است. گرانیت به عنوان مصالح اصلی در گوشه ها و سردرهای ورودی استفاده شده است. این کلیسا یک سازهٔ گنبدی دارد که گنبد نیم کره ای آن به همراه فانوس بر فراز صلیب میانی نصب شده، و حالتی شبیه به یک برج دیده بانی به بنا داده است. کلیسا دارای دو ورودی جانبی است که هر دو در دیوارهای طرفین قرار دارند و به صورت سردرهای سنگی با کتیبه های افقی (ادینتلا) طراحی شده اند. ورودی اصلی به سمت خیابان سانتا جولیا باز می شود.
مقدماتی جام جهانی باشگاه ها ۲۰۲۵ فرآیندی مقدماتی بود که ۳۲ شرکت کننده در جام جهانی باشگاه ها ۲۰۲۵ را مشخص کرد. قرار است مسابقات نهایی از ۱۴ ژوئن تا ۱۳ ژوئیه ۲۰۲۵ در ایالات متحده برگزار شود. اکثر تیم ها بر اساس عملکردشان در مسابقات قهرمانی باشگاهی کنفدراسیون مربوطه، به این مسابقات راه یافتند. تنها یک مسابقه پلی آف به عنوان بخشی از مسابقات مقدماتی برگزار شد که تیم نهایی جام جهانی باشگاه ها را مشخص کرد. سهمیه بندی. در ۱۴ فوریه ۲۰۲۳، شورای فیفا تخصیص سهمیه برای مسابقات ۲۰۲۵ را بر اساس "مجموعه ای از ضوابط و معیارهای عینی" تصویب کرد. یوفا با ۱۲ سهمیه بیشترین امتیاز را به خود اختصاص داد، در حالی که کونمبول با ۶ سهمیه، جایگاه دوم را به خود اختصاص داد. به ای اف سی، کاف و کونکاکاف چهار سهمیه داده شد، در حالی که به اواف سی و تیم میزبان هر کدام یک سهمیه داده شد. در ۱۴ مارس، شورای فیفا اصول کلیدی فهرست دسترسی برای مسابقات را تصویب کرد. اصول با در نظر گرفتن یک دوره چهار ساله از ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۴ به شرح زیر است: اگر یک باشگاه دو یا چند فصل از رقابت های باشگاهی برتر کنفدراسیون خود را برنده شود، تیم های اضافی با رده بندی باشگاهی د
وره چهار ساله مشخص می شوند. محدودیت دو باشگاه در هر کشور اعمال خواهد شد، به استثنای باشگاه های قهرمان در صورتی که بیش از دو باشگاه از یک کشور در مسابقات باشگاهی برتر کنفدراسیون خود برنده شوند. روش محاسبه برای رده بندی باشگاه های چهار ساله در هر کنفدراسیون براساس معیارهای ورزشی خواهد بود و پس از مشورت با کنفدراسیون ها و سهامداران نهایی خواهد شد. انتخاب باشگاه میزبان. همانند دوره های قبلی جام جهانی باشگاه ها، در قالب جدید، یک جایگاه برای کشور میزبان در نظر گرفته شده است. به طور سنتی، این جایگاه توسط مدافع عنوان قهرمانی کشور میزبان پر می شود. قهرمان لیگ برتر فوتبال آمریکا به جای رکورد فصل عادی، با یک بازی پلی آف پس از فصل تعیین می شود (برای فصل ۲۰۲۴، این تیم ال ای گلکسی بود). روش دقیق صعود برای مدت طولانی نامشخص مانده بود. در مسابقه میان فصل ستارگان ام ال اس، دون گاربر، کمیسر لیگ، پیشنهاد داد که این جایگاه می تواند با برنده ساپورترز شیلد ام ال اس ۲۰۲۴، برنده جام ام ال اس ۲۰۲۴ یا یک پلی آف احتمالی بین آنها پر شود. در ۱۹ اکتبر ۲۰۲۴، فیفا اعلام کرد که جایگاه نهایی به تیم اینتر میامی به عنوان برنده ساپورترز شیلد ۲۰۲
۴، قبل از شروع مراحل پلی آف جام ام ال اس ۲۰۲۴ و پس از اینکه اینتر میامی جام ساپورترز شیلد را برده بود، داده خواهد شد. دلیل این امر این بود که جام باشگاه های جهان به طور سنتی قهرمان میزبان را از طریق تیمی که در "شرایط لیگ" جام قهرمانی را به دست آورده است، انتخاب می کند. فیفا توضیح داد که برنده ساپورترز شیلد را انتخاب کرده است زیرا این جایزه منعکس کننده شرایط لیگ است، برخلاف جام ام ال اس. همچنین اظهار داشت که این تصمیم را قبل از پیروزی اینتر میامی گرفته است، اما نمی تواند آن را تا زمانی که مقررات در کنوانسیون های از پیش تعیین شده تصویب نشده است، اعلام کند. این تصمیم به دلیل عدم شفافیت، عدم احراز صلاحیت بر اساس شایستگی ورزشی سنتی و به عنوان تلاشی برای جلب حمایت حامیان مالی با اطمینان از حضور لیونل مسی در مسابقات، مورد انتقاد طرفداران و کارشناسان رسانه قرار گرفت. در ۱۰ نوامبر ۲۰۲۴، اینتر میامی در دور اول پلی آف جام ام ال اس ۲۰۲۴ شکست خورد و توسط آتلانتا یونایتد حذف شد. با وجود این، خراردو مارتینو، سرمربی اینتر میامی، از انتخاب تیم دفاع کرد و استدلال کرد که ساپورترز شیلد توجیه کافی برای انتخاب این تیم است. تیم های
راه یافته. تیم های زیر به مسابقات راه یافته اند: رتبه بندی کنفدراسیون ها. برای کنفدراسیون های غیر از یوفا، روش به شرح زیر بود: مسابقه پلی آف. در ابتدا قرار بود لئون به عنوان قهرمان لیگ قهرمانان کونکاکاف ۲۰۲۳ در این مسابقات شرکت کند. در ۲۱ مارس ۲۰۲۵، این تیم به دلیل نقض قوانین کمیته تجدیدنظر فیفا در مورد مالکیت چند باشگاهی از این رقابت ها حذف شد، زیرا لئون و پاچوکا مالک یکسانی دارند. در ۶ مه ۲۰۲۵، دادگاه حکمیت ورزش درخواست تجدیدنظر لئون، پاچوکا و آلاخولنسه، که در ابتدا پرونده را به فیفا ارجاع داد. اخراج لئون توسط فیفا تأیید شد، را رد کرد. در عوض، جایگاه آنها در جام جهانی باشگاه ها به برنده مسابقه پلی آف بین لس آنجلس، نایب قهرمان لیگ قهرمانان کونکاکاف ۲۰۲۳ پس از لئون، و کلاب آمریکا، تیم برتر رده بندی کنفدراسیون کونکاکاف در پایان جام قهرمانان کونکاکاف ۲۰۲۴، اعطا خواهد شد. در ۱۶ مه ۲۰۲۵، فیفا رسماً اعلام کرد که این مسابقه در ۳۱ مه به میزبانی باشگاه فوتبال لس آنجلس در ورزشگاه بی ام او در لس آنجلس برگزار خواهد شد.
گوریواجی به معنی نگهبانان آرامگاه امپراتوری، این سازمان برای محافظت از مقبره امپراتور کومئی (گوتسوکیناری هیگاشیاماریو) تشکیل شد. همچنین به عنوان حزب کودایجی شناخته می شود (زیرا دفتر مرکزی آنها در گشین-این، معبد فرعی کودایجی، قرار داشت). در ۱۴ آوریل ۱۸۶۷، ایتو کاشیتارو به دلیل اختلافات ایدئولوژیکی، شینسنگومی را ترک کرد و افراد همفکر خود را از شینسنگومی برای تشکیل گروه جذب کرد. دلیل اولیه عزیمت او این بود که از طریق وساطت کانزن، بزرگ معبد کایکوجی، زیرمجموعه معبد سنیوجی، به عنوان سرپرست مقبره امپراتور کومی منصوب شده بود و بنابراین می خواست تحرکات خاندان های قلمرو ساتسوما و قلمرو چوشو را بررسی کند. آنها ابتدا مقر خود را در معبد چوئنجی (بعضی می گویند معبد زنریوجی بوده است) در انتهای شرقی پل گوجو مستقر کردند. او بر اساس اصول ایچیوا دوشین (ملت ژاپن متحد و هماهنگ)، خدمت سربازی ملی و گشودن درهای کشور به روی قدرت های بزرگ، فعالیت های سیاسی بی نظیری را با هدف ایجاد حکومتی متمرکز بر دربار امپراتوری (کوگیو) از طریق حکومت رسمی انجام داد.
عملیات تار عنکبوت، یک حمله پهپادی بود که توسط سرویس امنیتی اوکراین (SBU) در عمق خاک روسیه در ۱ ژوئن ۲۰۲۵ در جریان جنگ روسیه و اوکراین اجرا شد. این حملات هماهنگ، ناوگان هوانوردی دوربرد نیروی هوایی روسیه در پنج پایگاه هوایی بلایا، دیاگیلو، ایوانوو سورنی، اولنیا و اوکراینکا را با استفاده از پهپادهایی که در کامیون هایی در داخل خاک روسیه پنهان و از آن ها پرتاب شده بودند، هدف قرار دادند. به گفتهٔ مقامات اوکراینی، این بزرگ ترین حملهٔ پهپادی به پایگاه های هوایی روسیه در این جنگ بوده که با استفاده از ۱۱۷ پهپاد انجام شد و به بیش از ۴۰ هواپیما آسیب رساند. روسیه وقوع این حمله را تأیید کرد. این حمله به دلیل نفوذ جغرافیایی بی سابقه در پنج استان در پنج منطقه زمانی، مورد توجه قرار گرفت؛ به ویژه در مورد پایگاه هوایی بلایا در شرق سیبری با فاصلهٔ با اوکراین که وقوع خسارت در آن تأیید شد. اوکراینی ها این عملیات را با دیگر موفقیت های نظامی شان از زمان آغاز تهاجم روسیه به اوکراین مقایسه می کنند؛ از جمله غرق کردن ماسکوا، ناو اصلی ناوگان دریای سیاه روسیه و بمب گذاری روی پل کرچ، هر دو در سال ۲۰۲۲ و نیز حملهٔ موشکی به بندر سواستوپول در
سال ۲۰۲۳ و آن را درخشان ترین و موفق ترین عملیات نظامی از آغاز جنگ بین روسیه و اوکراین می دانند. آماده سازی. به گفتهٔ منابع اوکراینی، این عملیات «بسیار پیچیده» یک سال و نیم زمان برده تا برای اجرا آماده شود و شخصاً توسط ولودیمیر زلنسکی نظارت می شد. پهپادها به روسیه منتقل شدند، به کانتینرهای چوبی پرتاب منتقل و سپس کانتینرها روی کامیون ها سوار شدند. در آغاز حمله، سقف این کانتینرها از راه دور باز شد و پهپادها به سمت اهدافشان به پرواز درآمدند. منابع اوکراینی ادعا کردند که مأمورانی که عملیات را در خاک روسیه آماده کرده بودند، قبل از شروع حملات از خاک روسیه به خارج منتقل شده بودند. سرویس امنیتی اوکراین (SBU) تصاویری از داخل یک انبار منتشر کرد که بعداً مشخص شد در چلیابینسک، حدود ۱۵۰ کیلومتری شمال مرز روسیه و قزاقستان قرار داشته است. در این انبار، پهپادها زیر سقف های فلزی کابین های چوبی متحرک پنهان شده بودند. از آنجا، کابین های چوبی بر روی کامیون هایی بارگیری شده و رانندگانی روسی که از موضوع بی خبر بودند، برای هدایت کامیون ها به سمت مقصد هدف در سرتاسر روسیه استخدام می شدند. هنگامی که کامیون ها به مقصد نزدیک می شدند، هر
راننده یک تماس تلفنی دریافت می کرد که به او می گفت کجا باید توقف کند. در یک مورد، پهپادها به محض توقف کامیون پرواز کردند و در مورد دیگر، در حالی که کامیون هنوز در حال حرکت بود، پهپادهای به پرواز درآمدند. رویترز یک ایستگاه کامیون را در امتداد بزرگراه P-255 در ۷ کیلومتری پایگاه هوایی بلایا شناسایی کرده است. رویترز به نقل از سرویس خبری بازا، گزارش داد که مقامات روسی به یک شهروند اوکراینی ۳۷ ساله مشکوک هستند که به چلیابینسک نقل مکان کرده بود و در اکتبر سال ۲۰۲۴ یک کسب وکار حمل و نقل در آنجا راه اندازی و در دسامبر چندین کامیون خریداری کرده که از آن ها پهپادها پرتاب شده اند. به گفتهٔ منابع آمریکایی و اوکراینی، ایالات متحده آمریکا از قبل در مورد حملات مطلع نشده بود که با توجه به مشارکت نزدیک آمریکا در عملیات اوکراین در جنگ، تا حدودی غیرمعمول بود. حملات. ۱۱۷ پهپاد اوکراینی پنج پایگاه هوایی روسیه به نام های بلایا، دیاگیلو، ایوانوو سورنی، اولنیا و اوکراینکا را هدف حمله قرار دادند. سرویس امنیتی اوکراین ادعا می کند که بیش از ۴۰ هواپیمای نظامی روسیه، از جمله بمب افکن های استراتژیک توپولف تو-۱۶۰، توپولف ۹۵ و توپولف تو-۲۲ا
م و هواپیمای هشدار اولیه و کنترل هوابرد برییف آ-۵۰ را هدف قرار داده است. فرماندار استان ایرکوتسک حملهٔ پهپادی در نزدیکی سردنی، محل پایگاه هوایی بلایا را تأیید کرد و تصاویری که ستونی از دود را نشان می دهد، به اشتراک گذاشت. رسانه های روسی حمله به اولنیا را گزارش دادند، امّا گفتند که پدافند هوایی در حال دفع حملات است. پس از این حملات، مقامات روسی به دلیل احتمال تهدید هوایی در پایگاه های هوایی انگلس و موروزوفسک، وضعیت اضطراری در این پایگاه ها اعلام کردند. حمله به پایگاه هوایی اوکراینکا با انفجار کامیون خنثی شد. تصاویری که از زاویه دید تعدادی از ۱۱۷ پهپاد حاضر در عملیات ضبط شده اند، نشان می دهند چگونه بمب افکن های راهبردی روسیه، هواپیماهای ترابری و هواپیماهای سامانه کنترل و هشدار زودهنگام هوابرد (آواکس) هدف قرار می گیرند. چندین هواپیمای هدف قرار گرفته شده، در میان شعله های آتش دیده می شوند. تصاویری از زیر بال های برخی بمب افکن ها دیده می شود که نشان می دهد آن ها از پیش به موشک های کروز مسلح بوده اند که روسیه در حملات هوایی خود علیه اوکراین، آن ها را به کار برده است. این پهپادها که بسیاری از آن ها را خلبانان جداگان
ه و از فاصله ای دور در اوکراین هدایت می کردند، با دقت بالا به نقاط حساس و آسیب پذیری مانند مخازن سوخت واقع در بال های هواپیماها هدف گیری شده اند. شعله های بزرگ آتشی که بعد از اصابت دیده می شوند، نشان می دهند که مخازن سوخت هواپیماها پُر بوده و آماده پرواز بودند. از میان تمام هواپیماهایی که در عملیات «تار عنکبوت» هدف قرار گرفتند، هواپیمای برییف آ-۵۰، با راداری که می تواند اهداف و تهدیدها را در فاصله ای بیش از ۶۰۰ کیلومتر تشخیص دهد، مهم ترین آن ها به شمار می رود. هرچند تصاویر ماهواره ای، لاشهٔ چندین بمب افکن را به وضوح نشان می دهند، امّا دربارهٔ وضعیت آ-۵۰ها نتیجه گیری قطعی ممکن نیست. زلنسکی رئیس جمهور اوکراین در این باره گفت که «دفتر» این عملیات در نزدیکی دفتر سرویس امنیت فدرال روسیه (FSB) قرار دارد و علاوه بر این، ۳۴ درصد از حامل های استراتژیک موشک های کروز روسیه مورد اصابت قرار گرفته اند. همچنین وی روز چهارشنبه ۴ ژوئن، پس از اهدای مدال به افسران سازمان امنیت اوکراین که در این عملیات مشارکت داشتند، در جمع خبرنگاران ادعا کرد که ۴۱ فروند هواپیما آسیب دیده یا نابود شده اند. او گفت: «نیمی از آن ها قابل تعمیر نیستن
د و برای تعمیر برخی دیگر، اگر اصلاً قابل تعمیر باشند، سال ها زمان لازم است.» او همچنین افزود که اگر آتش بس برقرار بود، عملیات «تار عنکبوت» هرگز انجام نمی شد. پیامدها. مقامات اوکراینی ادعا کردند که این حملات به یک سوم حامل های استراتژیک موشک های کروز روسیه که ارزش آن ها ۷ میلیارد دلار آمریکا تخمین زده می شود، آسیب رسانده است. وزارت دفاع روسیه از این عملیات به عنوان یک «حملهٔ تروریستی» یاد کرد. این وزارت خانه به حملاتی به پایگاه های هوایی در پنج منطقه روسیه اشاره کرد ولی مدعی شد که در سه منطقه، این حملات دفع شده است. دو محلی که حمله و خسارت در آن ها به هواپیماها تأیید شده است، پایگاه های هوایی اولنیا و بلایا هستند. خبرگزاری تاس گزارش داد که راننده کامیونی که گفته می شود در این حمله دست داشته، قرار است توسط پلیس مورد بازجویی قرار گیرد. تحلیلگران نظامی این عملیات را یکی از خارق العاده ترین و موفق ترین اقدام های جنگی اوکراین توصیف کرده اند. فیلیپس اوبراین، استاد مطالعات راهبردی در دانشگاه سنت اندروز می گوید: «این ضربه ای بزرگ به نیروی هوایی راهبردی روسیه است که در موردش اغراق نشده است. واکنش روسیه هنوز مشخص نیست،
امّا می توان حدس زد که شدید و خشن خواهد بود.» از سویی دیگر، مقاله ای که توسط وب سایت پراودا روسیه منتشر شده، به این نکته اشاره کرده است که حملات به هواپیماهای دارای قابلیت حمل سلاح های هسته ای می تواند کارایی نیروهای هسته ای روسیه را تضعیف کرده و بر اساس اصول اساسی سیاست دولتی فدراسیون روسیه در زمینهٔ بازدارندگی هسته ای، چنین اقداماتی ممکن است استفاده از سلاح های هسته ای را توجیه کند.
کاشیتارو ایتو تولد ۱۸۳۵ مرگ ۱۳ دسامبر ۱۸۶۷ او در اواخر دوره ادو، افسر ستاد شینسنگومی، استاد ادبیات و رهبر گوریواجی (حزب کودایجی) بود. در ۱۴ آوریل ۱۸۶۷، ایتو کوشیتارو به دلیل اختلافات ایدئولوژیکی، شینسنگومی را ترک کرد و افراد همفکر خود را از شینسنگومی برای تشکیل گروه جذب کرد. دلیل اولیه عزیمت او این بود که از طریق وساطت کانزن، بزرگ معبد کایکوجی، زیرمجموعه معبد سنیوجی، به عنوان سرپرست مقبره امپراتور کومی منصوب شده بود و بنابراین می خواست تحرکات خاندان های قلمرو ساتسوما و قلمرو چوشو را بررسی کند. آنها ابتدا مقر خود را در معبد چوئنجی (بعضی می گویند معبد زنریوجی بوده است) در انتهای شرقی پل گوجو مستقر کردند. او بر اساس اصول ایچیوا دوشین (ملت ژاپن متحد و هماهنگ)، خدمت سربازی ملی و گشودن درهای کشور به روی قدرت های بزرگ، فعالیت های سیاسی بی نظیری را با هدف ایجاد حکومتی متمرکز بر دربار امپراتوری (کوگیو) از طریق حکومت رسمی انجام داد. عصر ۱۵ نوامبر، ساکاموتو ریوما در مهمانخانه اومیا به قتل رسید. هنوز نمی توان دقیقاً مشخص کرد چه کسی دستور قتل او را داده است اما شک بر این است که که عاملان این جنایت اعضای میماواریگومی، همکا
ران مستقیم شینسنگومی در خدمت شوگون سالاری، بودند. اما سوءظن به شینسنگومی ها وارد شد، به خصوص از آنجایی که شواهدی در صحنه جرم وجود داشت - گتاها و غلاف های فراموش شده ای که افراد ایتو بعداً آنها را متعلق به هارادا سانوسوکه دانستند. اما هیچ راهی وجود ندارد که هارادا آن شب آنجا بوده باشد، زیرا او در مهمانخانه کوندو بود و شواهدی برای اثبات آن وجود داشت. جالب اینجاست که دو روز قبل از قتل، ایتو به ملاقات ریوما رفت تا او را از خطر آگاه کند، غافل از اینکه خودش تنها مدت کوتاهی برای زندگی دارد. در ۱۸ نوامبر، کوندو ایتو را به خانه معشوقه اش میوکی دعوت کرد تا پول وعده داده شده را تحویل دهد. او دعوت را پذیرفت و تنها و بدون محافظ ظاهر شد. اگرچه کوندو پولی نداشت (فردا برگرد، ایتو سنسی!)، اما هیجیکاتا، تنقلات و مقدار زیادی ساکی خورد (باز هم هیچ بهانه ای برای ننوشیدن وجود نداشت). فرماندهان مهمان نواز پس از اینکه مهمانشان را حسابی مست کردند، او را رها کردند. == حادثه آبورانوکوجی در کمین گاه نزدیک آبورانوکوجی، جایی که اویشی کوواجیرو، [[میاگاوا نوبوکیچی]ه و دو یا سه نفر دیگر، احتمالاً سایتو در میان آنها، منتظر او بودند. زخم مهلک
ایتو توسط [[هیتوکیری کوواجیرو]] وارد شد که با نیزه به گلویش فروکرد (اگرچه اینجا و آنجا گزارش شده است که ایتو بعداً موفق به انجام سپوکو شد). جسد را به چهارراه کشاندند و منتظر ماندند تا افراد ایتو برای بردنش بیایند. آنها زیاد طول نکشیدند و صبح با هفت نفر آمدند. تعداد افراد کمین کرده تقریباً پنج به یک بود. سه نفر از افراد ایتو (از جمله تودو هیسوکه) کشته شدند و چهار نفر (از جمله کانو واشیو و برادر ایتو، سوزوکی میکیسابورو) موفق به فرار شدند. در ۱۹ نوامبر، قلمرو آیزو ۲۰ ریو برای مراسم تشییع جنازه ایتو و سه نفر از حامیانش فراهم کرد و در همان روز، شینسنگومی رسماً به قتل ساکاموتو ریوما متهم شد. مرگ. او در سن ۳۳ سالگی درگذشت. سپس جسد ایتو کوشیتارو در شیچیجو آبورانوکوجی رها شد و سه رفیق دیگر که برای بررسی جسد آمده بودند نیز مورد حمله قرار گرفتند و آنها نیز کشته شدند. او در هنگام مرگ ۳۳ سال داشت. منابع. [[رده:باکوماتسو]]
کلیسای جامع شهیدانهٔ سانتا ائولالیای مِریدا () یک بنای مذهبی در شهر مریدا است که به عنوان یکی از هسته های اصلی پیدایش مسیحیت در شبه جزیره ایبری شناخته می شود. بر اساس پژوهش ها، این بنا نخستین معبد مسیحی است که پس از اعلام صلح توسط امپراتور کنستانتین بزرگ در هیسپانیا ساخته شد. این کلیسا به عنوان کلیسای جامع شهیدانه (Martyrial Basilica) به یاد قدیس «سانتا ائولالیای مریدا» بنا شد. از همین رو، در آغاز قرون وسطی، به مکانی زیارتی برای زائرانی از اروپای غربی و شمال آفریقا تبدیل شد. خبر شهادت سانتا ائولالیا به سرعت در سراسر امپراتوری روم گسترش یافت و کلیساهای بسیاری در اروپای غربی به احترام او و با استفاده از یادگارهای مقدس او ساخته شد. تاریخ این کلیسا در دل تاریخ اسقف نشین کاتولیک مریدا-باداخوس جای دارد و با پاپ های واتیکان رابطه ای ویژه داشته است. بنای کنونی کلیسا در قرن سیزدهم توسط «فرقهٔ سانتیاگو» بر ویرانه های بنای اولیه ساخته شد تا به عنوان کلیسای رسمی این فرقه عمل کند. این کلیسای جامع تا پایان قرن نوزدهم، بخشی از «پاتریمونیوم پتری» یعنی املاک رسمی پاپ/واتیکان و میراث سریر مقدس به شمار می رفت. این کلیسای جامع ت
حت عنوان مجموعه باستان شناسی مریدا در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شده است و کد شناسایی آن ۶۶۴–۰۰۹ می باشد. در فضای داخلی کلیسای جامع می توان تصاویر مذهبی مهمی مانند مجسمهٔ سانتا ائولالیای مقدس و تندیس «بانوی ما در رنج عظیم» را مشاهده کرد. تاریخچه. این کلیسای جامع در بیرون از دیوارهای شهر باستانی مریدا ساخته شد. بنایی زیبا که در اصل در قرن چهارم میلادی، بر فراز تپهٔ تدفین سانتا ائولالیا و در نزدیکی محلی که طبق سنت، دختر شهید در آن قربانی شد، بنا گردید. این معبد که به سبب شهادت سانتا ائولالیا در سراسر جهان مسیحیت شهرت یافت، به سرعت توسط اسقف ها و اسقف اعظم های مریدا توسعه و غنا یافت. اما با تهاجم مسلمانان، آسیب های زیادی به آن وارد شد و از آن همه مرمرهای باشکوه، موزاییک های کف پوش و سقف های طلایی نقاشی شده که شاعر پرودنتیوس در مدح شان سخن گفته بود، دیگر اثری باقی نمانده است. بنای کنونی، در قرن سیزدهم میلادی، پس از بازپس گیری مریدا توسط آلفونسوی نهم بر پایهٔ نقشهٔ بنای اصلی و با استفاده از برخی مصالح بازیافتی آن ساخته شد. این کلیسای جامع، افزون بر اهمیت مذهبی اش، از نظر تاریخی و معماری نیز ارزش بالایی دارد. در
واقع، تنها بنای کاملاً قرون وسطایی باقی مانده در شهر مریداست. از ویژگی های برجستهٔ آن می توان به نماهای جانبی محراب اصلی و نیز درگاه سمت راست نمای کلیسا اشاره کرد که با سبک معماری رمانسک ساخته شده اند؛ سبکی که در ناحیهٔ اکسترمادورا چندان مرسوم نیست و در آن آغاز نفوذ عناصر گوتیک هم دیده می شود. در فضای داخلی، سقف چوبی تزئین شده (آرتسونادو) که طاق ها را می پوشاند، به همراه سرستون ها و ستون هایی که برخی از آن ها از معبد ویزیگوتی پیشین منتقل شده اند، بسیار چشم گیر هستند. مجموعهٔ کلیسایی. گورابه. حفاری هایی که از سال ۱۹۹۰ در زیرزمین کلیسای جامع سانتا ائولالیا انجام شده، منجر به کشف یک محوطهٔ زیرزمینی شگفت انگیز شد که امروزه برای بازدید عموم باز است. در این گورابه که بقایای ارزشمند رومی و ویزیگوتی در آن کشف شده اند، نخستین تپهٔ تدفینی یا آرامگاه یادمانی سانتا ائولالیا که به دورهٔ پایانی روم تعلق دارد، خودنمایی می کند. این تپه، پایه و محور ساخت کلیسای عظیم ویزیگوتی شد؛ کلیسایی که بخش فوقانی نمای جلویی آن از تمامی تهاجمات و ویرانی ها جان سالم به در برده و امروزه نیز پشت محراب اصلی کلیسا را مسدود می کند. اطلاعات به دس
ت آمده از کاوش های باستان شناسی، نخست وجود خانه های رومی متعلق به قرون ۱ تا ۳ میلادی را در این محل نشان می دهند. پس از متروکه شدن این فضا، در قرن چهارم میلادی، یک گورستان مسیحی (نکروپولیس) در آن ایجاد شد و در دل آن، گورپشته ای با هدف گرامیداشت سانتا ائولالیای مقدس ساخته شد. این بنا بعدها به عنوان هستهٔ اولیهٔ کلیسای بزرگی عمل کرد که در قرن پنجم میلادی بنا شد. هورنیتوی سانتا ائولالیا. در حیاط جلویی کلیسای جامع سانتا ائولالیا، بنای معروفی به نام «هورنیتو» حفظ شده است؛ شناخته شده ترین مکان عامه پسند در شهر مریدا به دلیل پیوند عمیقش با آیین پرستش شهید مقدس ائولالیا. بر پایهٔ سنت محلی، این بنا در محل شهادت دختر نوجوانی از اهالی مریدا ساخته شده است. در واقع، این بنا یک نیایشگاه نذری (کاپیلا ووتیوا) است که برای استفادهٔ زائران طراحی شده بود تا بتوانند در هر ساعت از شبانه روز بدون نیاز به ورود به فضای داخلی کلیسای جامع، در برابر قدیسه نیایش کنند. در ساخت این بنا، بقایای یک معبد رومی که به ایزد رومی مارس اختصاص داشت، مجدداً به کار رفته است. بر روی یکی از این قطعات می توان کتیبه ای به زبان لاتین مشاهده کرد که می گوید: