Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تپه قرمز ( Karmir Blur; ) یک مجموعه تلویزیونی درام ارمنستانی دقیقه ای محصول سال کشور ارمنستان به کارگردانی گورگن سارگسیان، تهیه کنندگی یلنا آرشاکیان و نویسندگی آناهیت مخیتاریان می باشد. این مجموعه از روز ۸ ژانویه ۲۰۱۸ از آتی وی شروع به نمایش درآمد و هر روز کاری ساعت ۱۱:۰۰ شب پخش می شد. بیشتر داستان این مجموعه در ایروان و روستای سورناوان در ارمنستان اتفاق می افتد.
سوخیگین سرنچیمد یک کشتی گیر آزادکار اهل کشور مغولستان است. از افتخارات وی می توان به کسب مدال نقره قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۴ اشاره کرد.
گراسیا (به اسپانیایی: Graciá) یکی از بخش های شهر بارسلون، پایتخت کاتالونیا در پادشاهی اسپانیا است و در شمال مرکزی آن واقع شده است. این منطقه به خاطر خیابان های باریک و قدیمی، میدان های پرجنب وجوش، کافه های دنج، مغازه های محلی و فضای هنری اش شهرت دارد و زندگی شبانه و فرهنگ بوهمی و هیپی آن مورد توجه جوانان است. از جاذبه های گردشگری گراسیا می توان به پارک گوئل اشاره کرد. تاریخچه. گراسیا تا اواخر قرن ۱۹ میلادی یک شهر جدا از بارسلون به شمار می آمد و از طریق پسیج د گراسیا به آن شهر متصل می شد؛ به همین دلیل، این منطقه همچنان حس وحال یک شهر کوچک را دارد و برخلاف بیشتر مناطق بارسلون، از هویتی منحصربه فرد برخوردار است.
کاترینا زلنیخ یک کشتی گیر آزادکار اهل کشور اوکراین است. از افتخارات وی می توان به کسب مدال نقره قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۴ اشاره کرد.
میمی حفیده (زادهٔ ۲۶ اوت ۱۹۶۵) شاعر، روزنامه نگار و هنرمند تجسمی الجزایری است. او در سال ۲۰۱۰، جایزهٔ محمد دیب را برای مجموعه داستان خود، افسانه های اوراس دریافت کرد. افسانه های اوراس مجموعه ای از داستان ها است که همگی به دغدغه های کودکان و به ویژه رنج های آنان می پردازند. حفیده همچنین به عنوان روزنامه نگار در رادیو اوراس در باتنه فعالیت داشته است. حفیده به عنوان مجسمه ساز نیز شناخته می شود، به ویژه برای آثار خود که از سنجاق قفلی ساخته شده اند. مشهورترین اثر او یک چیدمانی از سنجاق های قفلی است که تصویر زنی را خلق کرده است.
تاندم (؛ ) یک مجموعه تلویزیونی کمدی موقعیت ارمنستانی محصول سال ۲۰۱۸ کشور ارمنستان به کارگردانی آرمان نشانیان، می باشد. این مجموعه از روز ۵ مارس ۲۰۱۸ از ارمنستان ۱ شروع به نمایش درآمد. فیلمبرداری این مجموعه از ۲۳ دسامبر ۲۰۱۷ آغاز شد. بیشتر داستان این مجموعه در ایروان در ارمنستان اتفاق می افتد.
هوانگ زونگینگ ( ; ۱۳ ژوئیه ۱۹۲۵ ۱۴ دسامبر ۲۰۲۰) بازیگر و نویسندهٔ اهل چین بود. او در بسیاری از فیلم های سیاه و سفید از جمله "راپسودی خوشبختی" (۱۹۴۷)، "کلاغ ها و گنجشک ها" (۱۹۴۹)، "زنان در کنار هم" (۱۹۴۹) و "زندگی وو ژون" (۱۹۵۰) بازی کرد که همگی با همسر سومش ژائو دان همبازی بودند. او در اواسط دهه ۱۹۵۰ شروع به نوشتن فیلمنامه های سینمایی کرد و بعداً به نویسنده ای تحسین شده در ادبیات گزارش تبدیل شد. او برای «پرواز غازهای وحشی»، «پرتقال ماندارین» و «کلبه چوبی» سه بار برنده جایزه ملی ادبیات گزارشی برجسته شد. هوانگ چهار بار ازدواج کرد. ازدواج او با بازیگر ژائو دان تا زمان مرگ او در سال ۱۹۸۰ ۳۲ سال ادامه یافت. در سالهای آخر عمر با نویسنده فنگ یدای ازدواج کرد. او دو فرزندخوانده از ازدواج قبلی ژائو داشت و دو پسر یتیم خواننده-بازیگر ژو ژوان را به فرزندی گرفت. در سال ۲۰۰۵، نام های هوانگ زونگینگ و ژائو دان هر دو در میان «۱۰۰ بهترین بازیگر ۱۰۰ ساله سینمای چین» قرار گرفتند. داستان عشق آنها توسط پنگ شیائولیان در دو فیلم بلند از جمله "Shanghai Rumba" (2006) وفق داده شد. اوایل زندگی. هوانگ در سال ۱۹۲۵ در یک خانواده برجسته دانش
پژوه-رسمی در پکن متولد شد که اصالتاً اهل روی آن، استان ژجیانگ بودند. پدربزرگ و پدرِ پدربزرگ او هر دو دارای مدرک درجه جینشی، بالاترین درجه در آزمون امپراتوری، بودند. پدرش هوانگ سِنگ مینگ مهندسی بود که در ژاپن تحصیل کرده بود و مادرش چن سونگ، خانه داری تحصیل کرده بود. هر دو والدین او دارای ارزش های لیبرال بودند و به فرزندانشان اجازه می دادند که علایق خود را دنبال کنند. با این حال، پدرش زمانی که او ۹ ساله بود درگذشت و خانواده اش دچار فقر شد. هوانگ زونگ یینگ تحت تأثیر برادر بزرگ ترش، هوانگ زونگجیانگ (黄宗江)، که بعدها نمایشنامه نویسی برجسته شد، علاقه شدیدی به هنر و ادبیات پیدا کرد. زمانی که ۹ ساله بود، تحت تأثیر مقاله بینگ شین با عنوان «به خوانندگان جوان» قرار گرفت. در پاسخ، مقاله ای با عنوان «زیر یک درخت بزرگ» نوشت که در هفته نامه "هوانگجین شیدای"، که توسط برادرش ویرایش می شد، منتشر شد. حرفه. دهه ۱۹۴۰: حرفه بازیگری. در سال ۱۹۴۱، هوانگ به همراه برادرش زونگجیانگ به شانگهای رفت و در شرکت تئاتر هوانگ زولین به عنوان بازیگر صحنه ای مشغول شد. او اولین اجرای خود را در نمایش "دگردیسی" اثر کائو یو تجربه کرد و با ایفای نقش در
کمدی "کودک شیرین" به شهرت رسید. در سال ۱۹۴۷، او نخستین حضور سینمایی خود را در فیلم "تعقیب" به کارگردانی شن فو تجربه کرد و سپس در فیلم موفق "راپسودی خوشبختی"، ساخته کارگردان مشهور چن لیتینگ و نویسنده چن بایچن، به ایفای نقش پرداخت. در این فیلم، او نقش زنی را ایفا کرد که در چین جنگ زده مجبور به تن فروشی و قاچاق مواد مخدر می شود. بازی او به عنوان اجرایی «با کیفیت هنری بی سابقه، که به طور واقعی، طبیعی و کنترل شده» هم زوال و هم مهربانی شخصیت را به تصویر می کشد، مورد تحسین قرار گرفت. نقش اصلی مرد را همسر آینده اش ژائو دان، برجسته ترین بازیگر مرد آن زمان چین، ایفا کرد. کمی پس از ازدواجشان در سال ۱۹۴۸، هوانگ و ژائو هر دو به استودیوی فیلم کونلون، که توسط حزب کمونیست چین اداره می شد، پیوستند. در کمتر از دو سال، او در چندین فیلم تحسین شده از جمله "زنان در کنار یکدیگر" و "کلاغ ها و گنجشک ها" ایفای نقش کرد و شخصیت های متنوعی از جمله یک انقلابی، یک معلم، یک روسپی و معشوقه یک مقام دولتی را به تصویر کشید. هوانگ و همسرش در خط مقدم دوره ای بودند که به عنوان سینمای چین شناخته می شود.
وندتا (؛ ) یک مجموعه تلویزیونی درامدرام رمانس ارمنستانی ۴۰–۴۲ دقیقه ای محصول سال ۲۰۱۶ کشور ارمنستان به تهیه کنندگی ادگار آواکیان می باشد. این مجموعه از روز ۲۵ ژوئیه ۲۰۱۶ از شانت تی وی شروع به نمایش درآمد. بیشتر داستان این مجموعه در ایروان در ارمنستان اتفاق می افتد.
رهبران (؛ ) یک مجموعه تلویزیونی درام رمانس ارمنستانی ۴۰ دقیقه ای محصول سال ۲۰۱۵ کشور ارمنستان به کارگردانی دیانا گریگوریان، می باشد. این مجموعه از روز ۲۱ سپتامبر ۲۰۱۵ از آرمنیا تی وی شروع به نمایش درآمد. بیشتر داستان این مجموعه در ایروان در ارمنستان اتفاق می افتد. این مجموعه تلویزیونی در قزاقستان نیز پخش شده است.
آخرین پدر (؛ ) یک مجموعه تلویزیونی ملودرام عاشقانه ارمنستانی ۳۲–۴۰ دقیقه ای محصول سال ۲۰۱۵ کشور ارمنستان به کارگردانی آرتور داوتیان، آرگ داوتیان و تهیه کنندگی و نویسندگی می باشد. این مجموعه از روز ۹ نوامبر ۲۰۱۵ از آتی وی و پان آرمنین تی وی شروع به نمایش درآمد. بیشتر داستان این مجموعه در ایروان در ارمنستان اتفاق می افتد.
دپورتیوو خالاپا یک تیم فوتبال نیکاراگوئه ای است که در سطح اول کشور بازی کرده است. آنها در خالاپا مستقر بودند.
دانه انار ( Nran hatik; ) یک مجموعه تلویزیونی درام رمانس ارمنستانی ۳۸–۴۰ دقیقه ای محصول سال ۲۰۱۷ کشور ارمنستان به کارگردانی، تهیه کنندگی دیانا گریگوریان می باشد. این مجموعه از روز ۱۱ سپتامبر ۲۰۱۷ از آرمنیا تی وی و پان آرمنین تی وی شروع به نمایش درآمد. این مجموعه هر روز کاری ساعت ۲۱:۴۵ شب پخش می شد. بیشتر داستان این مجموعه در ایروان در ارمنستان اتفاق می افتد. داستان. زندگی سوفیای جوان پس از اینکه متوجه می شود دوست پسرش که یک سرباز شجاع و قهرمان است مرده است، به طور کامل ویران می شود. نه تنها این خبر، بلکه خودکشی پدرش نیز رؤیاها و نقشه های سوفیا را ویران می کند. مادر سوفیا برای پرداخت بدهی های شوهرش تقریباً همه چیز را می فروشد. علاوه بر این، وی دو فرزند خردسال خویش را به دلیل نداشتن شرایط عادی زندگی به پرورشگاه می سپارد. برای زندگی، وی و دختر بزرگش سوفیا با هم در خانه استاندار به عنوان خدمتکار شروع به کار می کنند. سوفیا در آن خانه با شخصیت شرور اصلی فیلم آشنا می شود که در واقع دوست پسرش را کشته و زندگی او را نابود کرده است.
در مرز (; ) یک مجموعه تلویزیونی درام اکشن ارمنستانی ۴۵–۵۰ دقیقه ای محصول سال ۲۰۱۵ کشور ارمنستان به کارگردانی رومن موشقیان، می باشد. این مجموعه از روز ۵ دسامبر ۲۰۱۵ از شانت تی وی شروع به نمایش درآمد. بیشتر داستان این مجموعه در ارمنستان و جمهوری آرتساخ عمدتاً در مرز جمهوری آرتساخ و آذربایجان اتفاق می افتد.
اما تیلمن (؛ – ) زن ابرصدساله اهل ایالات متحده آمریکا بود که به مدت چند روز پیرترین فرد زنده جهان هم شد تا آنکه در سن ۱۱۴ سالگی و ۶۷ روزگی درگذشت. زندگی نامه. تیلمن یکی از ۲۳ فرزندی بود که از بردگان سابق آلفونسو فاوست و مارتا گیبسون فاوست درگیبسونویل کارولینای شمالی به دنیا آمد. نام خانوادگی دوشیزگی او، فاوست، از صاحب مزرعه ای که قبل از جنگ داخلی مالک خانواده پدرش بود و کن فاوست نام داشت، گرفته شده بود. خانواده در سال ۱۹۰۰ به گلستونبری کنتیکت نقل مکان کردند، جایی که تیلمن تنها آمریکایی آفریقایی تبار شد که در دبیرستان گلستونبری تحصیل می کرد و در سال ۱۹۰۹ به عنوان اولین دانش آمور سیاه پوست آنجا فارغ التحصیل شد. اگرچه او از تحصیل در ریاضیات بازرگانی لذت می برد و حساب های مربوط به مزرعه تنباکوی پدرش را انجام می داد، او در سال ۱۹۱۴ به هارتفورد پایتخت ایالت کنتیکت نقل مکان کرد تا به عنوان یک مستخدمه مزدبگیر - تنها شغل با حقوقی که در آن زمان برای زنانی چون او موجود بود - مشغول به کار شود. او در همان سال با آرتور تیلمن ازدواج کرد و صاحب دو دختر شدند. تیلمن حدود شصت سال خدمات نانوایی و پذیرایی خود را اداره می کرد گاهی
برای بازدید از مقامات دولتی مانند فرمانداران ریموند ای. بالدوین و الا تی. گراسو غذا تهیه می کرد و همچنین سال ها برای مشتریان همیشگی اش از دکتر توماس هپبورن، اورولوژیست معروف بیمارستان هارتفورد و پدر کاترین هپبورن آشپزی می کرد. شوهرش در سال ۱۹۳۹ درگذشت. چهار خواهر و برادر او بیش از ۱۰۰ سال زندگی کردند، از جمله یک برادر که ۱۰۸ سال داشت، یک خواهر که به ۱۰۵ سال رسید و دو نفر دیگر به ۱۰۲ سال رسیدند. تیلمن در طول زندگی خود در برنامه های مختلف اجتماعی انجمن ملی پیشرفت رنگین پوستان و شورای ملی زنان سیاهپوست شرکت داشت. روز قبل از تولد ۱۱۰ سالگی او، فرماندار سابق ایالت کنتیکت جان جی. رولند، اعلام کرد که سالروز تولد او، ۲۲ نوامبر، در ایالت به عنوان «روز اما تیلمن» شناخته خواهد شد. تیلمن به مدت بیش از ۸۰ سال یکی از اعضای «کلیسای اسقفی صهیون متروپولیتن متدیست آفریقایی تباران» بود و در آنجا به طور غیررسمی به عنوان «مادر» کلیسای اسقفی متدیست آفریقایی تباران شناخته شد. او بیش از هفتاد سال عضو گروه کر کلیسا و پانزده سال رئیس گروه کر کلیسا بود. او تا سن ۱۱۰ سالگی به طور مستقل زندگی کرد. در ۱۸ ژانویه ۲۰۰۷، او به دنبال مرگ «جول
ی وینفرد برتراندِ» ۱۱۵ ساله کانادایی، مسن ترین زن زنده شد و در ۲۴ ژانویه ۲۰۰۷ با مرگ امیلیانو مرکاد دل تورو ۱۱۵ ساله (از بومیان پورتوریکو) به عنوان مسن ترین فرد زنده جهان شناخته شد. او در ۲۸ ژانویه ۲۰۰۷ در خانه سالمندان هارتفورد شرقی در ایالت کنتیکت در سن ۱۱۴ سال و ۶۷ روزگی درگذشت. او رکورد کوتاه ترین مدتی را که فردی مسن ترین فرد جهان بوده است، را هم داراست. پس از مرگ او، یونه میناگاوا از ژاپن مسن ترین فرد جهان شد. در ۹ مارس ۲۰۰۷، تیلمن به عنوان موضوع اصلی سخنرانی فلیشا نیمیوآ آکرمن، استاد فلسفه دانشگاه براون با عنوان «ماهیت در برابر تراژدی مرگ اما فاوست تیلمن»، در «سمپوزیوم کاربانک دربارهٔ فلسفه محیط زیست» در دانشگاه بوستون مورد بحث قرار گرفت. در این سخنرانی مسائل مربوط به فلسفه محیط زیست به ویژه ارزش زندگی فردی انسان در مقایسه با ارزش محیط های طبیعی و حفظ آنها مورد بحث قرار گرفت.
فلیشا نیمیوآ آکرمن (؛ زادهٔ ۱۹۴۷) شاعر، فیلسوف، مؤلف و استاد فلسفه دانشگاه براون اهل ایالات متحده آمریکا است. وی یکی از نویسندگان پرکار «نامه به سردبیر» در نیویورک تایمز است. زندگی نامه. آکرمن، دختر ویلیس و راشل آکرمن، در سال ۱۹۴۷ در اوهایو به دنیا آمد. او مدرک لیسانس خود را در سال ۱۹۶۸ با درجه بسیار عالی از دانشگاه کرنل دریافت کرد و سپس در سال ۱۹۷۶ مدرک پی اچ دی خود را از دانشگاه میشیگان دریافت کرد. او در مورد نامِ خود می نویسد: «فلیشا نیمیوآ یک نام کوچک دو بخشی همانند مری جین است، و من را با این نام دوبخشی صدا می کنند». او نام میانی خود را «نیمیوآ، بانوی دریاچه انتخاب کرد.» او توضیح می دهد که نامش را تغییر داده است «تا حدی به این دلیل که آن نام را دوست دارم و تا حدودی به دلیل زیبا بودن خودِ نام» و ادامه داد «من خودم این نام را برخی خودم انتخاب کردم. بالاخره، وقتی پدر و مادرت روی شما اسم می گذارند از چیزی آگاهی ندارند، زیرا شما را نمی شناسند!» علایق پژوهشی آکرمن بر فلسفه ادبیات، اخلاق زیستی و روان شناسی اخلاقی متمرکز است. یکی از داستان های کوتاه او در سال ۱۹۹۰ برندهٔ جایزه او. هنری شد. وی مدت کوتاهی هم در سا
ل ۱۹۸۵ استاد مدعو فلسفه با بورسیه فولبرایت در دانشگاه عبری اورشلیم بود.
باشگاه فوتبال سان سالوادور یک باشگاه فوتبال حرفه ای واقع در سان سالوادور، السالوادور بود که از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۸ در لیگ برتر السالوادور شرکت کرد.
سلیمه عبدالرزاق الملائِکِه مشهور به سلما الملائکه همچنین با کنیهٔ اُم نِزار (۲۹ فوریه ۱۹۰۸ – ۲۶ ژوئن ۱۹۵۳) شاعر عراقی بود. او همسر صادق الملائکه و مادر دو شاعر معروف، نزار و نازک الملائکه بود. در بغداد به دنیا آمد. در چهارده سالگی با پسر عمویش ازدواج کرد که معلم زبان عربی بود. همسرش و کتابخانهٔ او بر بلوغ ادبی او تأثیر گذاشت، به حفظ بهترین اشعار کهن عربی روی آورد. هنگامی که جمیل صدقی الزهاوی در ۱۹۳۶ درگذشت، نخستین شعر خود را به نظم آورد، مرگ او تأثیر بسیاری بر او گذاشت و او را به نوشتن مرثیه برانگیخت. ویژگی شعرش، روحیهٔ پر جنب و جوش عربی بود و او اغلب دربارهٔ فلسطین ابراز تأسف می کرد، از زنان می خواست قیام کنند و مقام خود را بالا ببرند. دیوان اشعار او پس از مرگش به دست دخترش نازِک، در سال ۱۹۶۵ چاپ شد. زندگی و پیشه. نامش سلیمه بنت عبد الرزاق الکاظمیه است که در بین اعضای خانواده اش به سلما معروف بود. همسرش نیز او را سلما صدا می کرد. لقب «الملائکه» نام اصلی خانوادگی او نیست، بلکه لقبی است که شاعر عراقی عبدالباقی العمری به او داده است.از طایفه ای عرب که نسبشان به المنذر بن ماء السماء می رسد. او در ۲۹ فوریه ۱۹۰۸ (
در برخی منابع ۱۹۰۹) در بغداد، پایتخت ولایت بغداد عثمانی به دنیا آمد. پدرش وقتی هنوز جوان بود، بیست و شش ساله نشده بود، از دنیا رفت و یک بیوه و سه فرزند از خود به جای گذاشت که بزرگ ترین آنها سلما بود. یکی از خاله هایش به تربیت سلما همت گماشت. در چهارده سالگی (۱۹۲۳) با پسر عمویش، صادق جعفر الملائکه (۱۸۹۲–۱۹۶۹)، ازدواج کرد که در آن زمان بیست و هشت سال داشت. سلما آموزش معمولی ندید، اما اصول خواندن و نوشتن را در مکتبِ دخترانهٔ همسایهٔ خانه اش آموخت. به محض ازدواج، همسرش که در آن زمان معلم زبان عربی در دانشکدهٔ معلمان ابتدایی در بغداد بود، به تدریس او پرداخت. او هفت فرزند به دنیا آورد که بزرگترینشان نازک بود. نام بزرگ ترین پسرش نِزار بود که از این رو با کنیهٔ اُم نزار شهرت یافت. دربارهٔ آغاز شکل گیری آگاهی عمومی فرهنگی او، به ویژه آگاهی شاعرانه، دخترش نازک گفته است: «پدرم شروع به خواندن اشعار کهن عربی برای او کرد و کتابخانه اش را که گنجینه هایی از ادبیات عرب و برخی از اندیشه های معاصر را در خود داشت، به او سپرد. در همهٔ اینها، او دنیایی را پیدا کرد که او را پر از شور و عشق کرد. در کودکی بارها شنیدم که مادرم در حین
انجام کارهای خانه، اشعار زیبایی از بُثَینه، کثیر عزّه، قیس بن الملوّح، الشریف الرضی، ابی فراس الحمدانی، ابن فارض، البهاء زهیر و دیگران می خواند.» سلما الملائکه در جوانی با وجود اینکه عاشق شعر و خصلت های شاعرانه بود، شعر نمی گفت. استعداد شعری او نهفته باقی ماند و تا بیست و هشت سالگی با اولین بیت شعرش شکوفا نشد. دربارهٔ نخستین شعرش، نازک گفته است: «در بهار ۱۹۳۶، مادرم یک روز در ساعات اولیه سحر از خواب بیدار شد و به سرعت و با شدت شروع به نوشتن کرد، گویی از بالاترین آسمان ها الهام می گرفت. پدرم - چنان که بعداً به ما گفت - با صدای قلم و خش خش کاغذ از خواب بیدار شد، با حیرت از او پرسید که چه کار می کنی؟ وقتی جوابی به او نداد، دوباره به خواب رفت. سپس صبح، او را با گذاشتن شعری در رثای شاعر جمیل صدقی الزهاوی در دستانش غافلگیر کرد… او شعر را برای هر بازدیدکننده ای که به خانهٔ ما می آمد می خواند. سپس شعر را به مجله ای که در آن زمان منتشر می شد، مجلهٔ الصبح، تحویل داد و در شمارهٔ ۱۱/۴/۱۹۳۶ به چاپ رسید.» سلما الملائکه بدین ترتیب تا زمانی که شاعر جمیل صدقی الزهاوی درگذشت، شعر نگفت. از مرگ او غمگین شد و احساساتش برآشفت. اول
ین شعر خود را در بیست و هفت سالگی در رثای او به نظم درآورد. پس از بلوغ شعری سلما الملائکه و ظهور شعر نازک و حضور دایی نازک، جمیل الملائکه که او نیز شعر می گفت، خانه به فضایی رقابتی شاعرانه تبدیل شد. این کار به این صورت انجام می شد که هر یک از آنها یک بیت شعر می نوشت و در آن موضوع و وزن شعر را انتخاب می کرد، سپس به هر یک از آنها ارائه می شد تا به آن اضافه کنند و شعر کامل شود، یا وزن شعری تعیین می شد که همه به نوبت در آن وزن بنویسند. سلما الملائکه علاقه ای به انتشار شعر خود نداشت و میراثی ادبی شامل صدها شعر از خود به جای گذاشت. مرگ ناگهانی او در حالی که هنوز جوان بود، او را از جمع آوری اشعار بازداشت. ویژگی شعر او روحیهٔ ملی گرایی و پیگیری مسئلهٔ فلسطین بود. «سرود شکوه»، مجموعه اشعار اوست که دخترش نازک الملائکه آن را گردآوری کرده و مقدمه ای بر آن نوشته که این مجموعه در چاپخانهٔ النعمان در بغداد در سال ۱۹۶۵ چاپ شد. دانشگاه بصره در چاپ آن کمک کرد و عواید آن به سازمان آزادیبخش فلسطین در بغداد اهدا شد. در هفت فصل تنظیم شده است که سه فصل آن نشان دهنده سوگیری ملی گرایی و درگیری عاطفی با مسائل ملت عرب به ویژه مسئلهٔ فل
سطین و وحدت عربی است. در سال ۱۹۵۲، پسرش نزار برای تکمیل تحصیلاتش به آمریکا سفر کرد، جدایی از او به دلیل وابستگی شدیدش به او، تأثیر عمیقی بر احساساتش گذاشت. نشانه های بیماری در چهره اش نمایان شد و از سردرد مداوم و بی حالی عمومی رنج می برد. از پزشکان و برخورد با آنها دوری می کرد و تحمل دارو را نداشت، بنابراین از درمان سود چندانی نبرد. در فوریهٔ ۱۹۵۳ وضعیت روانی او به طور قابل توجهی وخیم شد و در ژوئن همان سال علائم جدی در او ظاهر شد، بینایی او ضعیف شد، شنوایی و زبانش سنگین شد و نیمی از توانایی خود را برای حرکت از دست داد. نظر خانواده اش این بود که او در آستانه فلج کامل است. پزشکان ارشد در بغداد به این نتیجه رسیدند که او به یک عمل جراحی جدی سر در لندن نیاز دارد. خانواده اش تصمیم گرفتند او را به لندن بفرستند و دختر نازک، با توجه به دانش قبلی اش از انگلیس و تسلطش به زبان انگلیسی، تصمیم گرفت او را در این سفر همراهی کند. او در لندن تحت عمل جراحی لازم قرار گرفت، اما به دلیل وخامت حالش در ۲۶ ژوئن ۱۹۵۳ درگذشت. در گورستان بروکوود در جنوب غربی لندن به خاک سپرده شد.دخترش نازک، با شعری تحت عنوان «مقدمهٔ غم» که از شاهکارهای
مرثیه های عربی به شمار می رود، به سوگ او پرداخت.
اِرژیبت «اِلزا» براندِیس (؛ – ۶ ژانویه ۲۰۱۸) آموزگار، رقصنده و زن ابرصدساله اهل مجارستان بود. او یکی از پیشگامان رقص اکسپرسیونیستی در کشور مجارستان به حساب می آمد. او در جریان جنگ جهانی دوم چندین یهودی از جمله جرج سوروس ۱۴ ساله را در خانه تابستانی خانواده اش در بالاتون آلمادی پنهان کرد. او در سال ۱۹۹۵ توسط بنیاد اسرائیلی یَد وشِم به عنوان درستکار در میان ملل شناخته شد. دوران اولیه زندگی و تحصیل. اِلزا براندِیس در ۱۸ سپتامبر ۱۹۰۷ در شهر «روست» که در آن زمان جزئی از امپراتوری اتریش-مجارستان بود (و امروزه همان روست بورگن لاند در خاک اتریش است) به دنیا آمد. دوران کودکی او در شهر بوداپست مجارستان و در یک خانواده آلمانی که به کلیسای لوتری تعلق داشت سپری شد. او در کودکی شاهد تاجگذاری کارل یکم، امپراتور اتریش-مجارستان در بوداپست بود. بین سال های ۱۹۲۳ و ۱۹۲۸، او در مدرسه رقص «لیلی کالائی» این هنر را فرا گرفت. در دهه ۱۹۳۰ در وین و درسدن زیر نظر رقصندهٔ نامدار آلمانی ماری ویگمن آموخته های خود را تکمیل کرد. حرفه. براندِیس یک رقصنده و بعدها یک مربی رقص دارای مجوز دولتی در یک مدرسه خصوصی رقص مدرن بود که توسط بلانه لایتائی،
یک زن یهودی اداره می شد. براندِیس را «یکی از پیشگامان رقص اکسپرسیونیستی در مجارستان» می دانستند. در مسابقات رقص هنوز هم یک حرکت دشوار و مارپیچ وجود دارد که نامش «پرش براندیس» است و توسط او ابداع و آموزش داده می شد. در جریان جنگ جهانی دوم، برای جلوگیری از تسلط نازی های آلمان و برنامهٔ آریایی سازی، براندِیس مدرسه لایتائی را به نام خود ثبت کرد. هنگامی که لایتائی به اجبار به یک «خانه ستاره زرد» منتقل شد، براندِیس برای او غذا می آورد و به او کمک کرد تا از سفارت پرتغال نامه حفاظتی دریافت کند. براندیس به یهودی دیگری به نام یودیت بالو که یکی از شاگردان مدرسه رقص بود، کمک کرد. پس از تهاجم آلمانی ها، براندیس ترتیبی داد که بالو در منزل یکی از دوستانش در شهر دیور مخفی شود. اما بالو پس از برانگیختن سوء ظن همسایه ها نتوانست آنجا بماند. براندِیس او را برای ماه ها در خانه ای تابستانی که در بالاتون آلمادی و در نزدیکی دریاچه بالاتون داشت، پنهان کرد. براندِیس از طریق بالو با بوژی سوروس یک زن یهودی دیگر از اهالی بوداپست آشنا شد. با افزایش تهدید و خطر برای یهودیان ساکن بوداپست، بوژی سوروس و پسر ۱۴ ساله اش گئورگ نیز به بالاتون آل
مادی آمد و به خانه تابستانی براندیس پناه بردند. براندِیس همچنین بوژی سوروس و پسر ۱۴ ساله اش گئورگ را در خانه تابستانی خانواده اش در بالاتون آلمادی مخفی کرد. پس از مهاجرت به آمریکا، گئورگ نام خود را به جرج سوروس تغییر داد. خانواده سوروس در آن خانه یک اتاقه با پدر سالخورده، مادر و خواهر براندِیس به اشتراک گذاشتند. در دوران پس از جنگ، دولت جدید کمونیستی دیدگاه منفی ای نسبت به هنر رقص داشت و براندِیس از سال ۱۹۴۸ از رقصیدن منع شد. او به جای رقص، به تدریس ژیمناستیک و ورزش در بالاتون آلمادی روی آورد. دوران بعدی زندگی. براندِیس در سال ۱۹۶۳ بازنشسته شد و راهنمای موزه در «خانه استورنو» در شهر شوپرون شد، و تا سال ۱۹۷۸ در آنجا مشغول به کار بود. او کمک و حمایت مالی جورج سوروس را نپذیرفت، اما به ابتکار جرج سوروس، توسط پرستاران حمایت شد. در سال ۱۹۹۵، بنیاد اسرائیلی یَد وشِم با اعطای عنوان درستکار در میان ملل از او تجلیل کرد. براندِیس در سال های آخر زندگی، در انزوا در شوپرون زندگی می کرد. او در زمان مرگش در ۶ ژانویه ۲۰۱۸، مسن ترین ساکن شهر با ۱۱۰ سال سن بود.
پوبدا نام دهستانی در اسپانیا است. پوبدا همچنین می تواند به موارد زیر اشاره داشته باشد:
یک مجموعهٔ انیمه در ژانر یائویی محصول ۲۰۲۴ ژاپن است که توسط یوشیمی ناریتا نوشته و توسط توشینوری واتانابه، بر اساس مانگایی نوشتهٔ جیانومه کارگردانی شده است که از ۴ ژوئیه تا ۱۹ سپتامبر ۲۰۲۴ منتشر شد. خلاصهٔ داستان. داستان در مورد دو دانش آموز دبیرستانی سال دوم به نام های سوچیا مائو و اوتومو هیساشی است که موفق شده اند راهی برای با هم کنار آمدن در اتاق خوابگاه خود برای یک سال دیگر پیدا کنند. آن دو، قسم می خورند که از سه قانون ساده پیروی کنند: مائو باید از تحریک حس همجنسگرایی اوتومو خودداری کند؛ اوتومو، نباید عاشق مائو شود و این دو باید به حریم خصوصی یکدیگر احترام بگذارند. در همین حال، پروژهٔ جدید مدرسه، ناگهان موجب می شود که آنها در عمل به این قانون ها دچار تردید شوند.
فاطمه مروان (یا فاطمه مارونه) (عربی: فاطمة مروان) پزشک، مدیر اجرایی و سیاست مدار مراکشی متولد ۱۹۵۲ (۱۳۳۱خ) است. او از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۵ (۱۳۸۱ تا ۱۳۸۴) ریاست بخش غدد و بیماری های متابولیک در بیمارستان دانشگاهی ابن رشد در کازابلانکا را بر عهده داشت. در سال های بعد، فاطمه در دولت نخست وزیر عبدالاله بن کیران، از اکتبر ۲۰۱۳ تا آوریل ۲۰۱۷ (مهر ۱۳۹۲ تا اردیبهشت ۱۳۹۶) به عنوان وزیر صنایع دستی و اقتصاد اجتماعی و عضو حزب «التجمع الوطنی للأحرار» (انگلیسی:National Rally of Independents) (فارسی: مجمع ملی آزادگان) فعالیت کرد. زندگی نامه. فاطمه مروان در ۱۹۵۲ در بن سلیمان، در شرق کازابلانکا متولد شد. او در دانشگاه لیون پزشکی خواند و بعدها استاد و پژوهش گر در دانشکده پزشکی و داروسازی دانشگاه کازابلانکا شد. مروان در زمینه غدد درون ریز و اختلالات تغذیه ای تخصص دارد و ریاست بخش غدد درون ریز، دیابت و تغذیه در بیمارستان ابن رشد کازابلانکا را بر عهده داشت. او عضو کمیسیون مبارزه با دیابت در مراکش استو هم چنین ریاست «انجمن مراکشی غدد درون ریز، دیابت و تغذیه» (Smedian) را بر عهده داشته است. فاطمه در چندین نشریه علمی نیز نویسنده یا عضو
تحریریه بوده است. در عرصه سیاست، فاطمه مروان به عنوان عضو حزب مجمع ملی آزادگان در تدوین برنامه های بهداشت و آموزش مشارکت داشت. از اکتبر ۲۰۱۳ تا آوریل ۲۰۱۷، او به عنوان وزیر صنایع دستی و اقتصاد اجتماعی و همبستگی خدمت کرد. مروان همچنین عضو هیئت مدیره انجمن شهرهای خواهرخوانده کازابلانکا-شیکاگو است. او به سه زبان عربی، فرانسوی و انگلیسی مسلط است. علاوه بر این، به عنوان عضو هیئت علمی "Destination Santé S.A.S" فعالیت داشته و با کلینیک قلب کالیفرنیای کازابلانکا همکاری کرده است. فاطمه ازدواج کرده و دو فرزند دارد.
خبر خوب دربارهٔ جهنم اولین قسمت از سریال تلویزیونی علمی-تخیلی دلهره آور روان شناختی تلویزیونی "تفکیک" است. این اپیزود توسط خالق سریال دن اریکسن نوشته شده و توسط تهیه کننده اجرایی بن استیلر کارگردانی شده است. این قسمت اولین بار در ۱۸ فوریه ۲۰۲۲ در اپل تی وی پلاس منتشر شد.
بازی های مدیترانه ۱۹۵۱ () اولین دوره مسابقات بازی های مدیترانه است که از ۵ تا ۲۰ اکتبر ۱۹۵۱ در اسکندریه، مصر برگزار شده است. این بازی ها با حضور ۷۳۴ ورزشکار از ۱۰ کشور انجام شده است.
دن اریکسن (؛ زادهٔ ) فیلم نامه نویس اهل ایالات متحده آمریکا است. او خالق، نویسنده و تهیه کننده اجرایی مجموعه تلویزیونی مهیج روان شناختی «جداسازی» است که آدام اسکات و بریت لوئر در آن نقش آفرینی کرده اند و کارگردانی اصلی آن را بن استیلر بر عهده داشته است. این مجموعه در فوریه ۲۰۲۲ از سرویس استریم اپل تی وی پلاس پخش شد.
ایزابل مادیرا (زاده ۱۵۴۶) یک سرباز پرتغالی بود که به خاطر مشارکتش در دفاع از دیو در هند طی محاصرهٔ ۱۵۴۶ شناخته می شود. او کاپیتان گردانی از زنان مبارز بود. زندگی نامه. در طول دومین محاصرهٔ دیو در سال ۱۵۴۶، کاپیتان ایزابل مادیرا، همراه با ایزابل فرناندس، گارسیا رودریگز، کاترینا لوپس و ایزابل دیاس، فرماندهی گردانی از زنان مبارز را بر عهده داشت. این گردان تحت فرمان ژوآئو دو ماسکارنیاس، فرماندهٔ دژ دیو، قرار داشت، زیرا نیروی مستقر در دژ کوچک بود و از پیش تلفات داده بود. او همچنین بر ترمیم دیوارهای دفاعی که توسط توپخانهٔ دشمن تخریب شده بودند نظارت داشت و در کنار همسرش، که یک جراح بود، به درمان مجروحان کمک می کرد. گفته شده است که او پس از آنکه همسرش در حمله ای به سنگر سنت جرج کشته شد، او را دفن کرد و سپس به میدان نبرد بازگشت. این رویداد در کتاب «دهه ها» ی دیوگو دو کوت ثبت شده است. همچنین در یک مجلهٔ منتشرشده در سال ۱۸۴۲، این واقعه چنین توصیف شده است:
بازی های مدیترانه ۱۹۵۵ () دومین دوره مسابقات بازی های مدیترانه است که از ۱۵ تا ۲۵ ژوئیه ۱۹۵۵ در بارسلون، اسپانیا برگزار شده است. این بازی ها با حضور ۱٬۱۳۵ ورزشکار از ۱۰ کشور انجام شده است.