Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ائیل به عنوان درستکار در میان ملل به رسمیت شناخته شد، عنوانی که به کسانی اعطا می شود که با خطر جانی شخصی، جان یهودیان را در دوران هولوکاست نجات داده اند. در سپتامبر ۱۹۴۴، رئیس اس اس در ایتالیا، کارل ولف، "لشکر" ۲۶۳ اُست-باتیون و همچنین نیروهای اس اس و پلیس را برای سرکوب جنبش پارتیزانی در منطقه فلات آسیاگو اعزام کرد. در ۶ سپتامبر، آرنالدی و پارتیزان هایش در جنگل های گرانتزا توسط نیروهای آلمانی غافلگیر شدند. آرنالدی به همراه بیست و دو نفر از افرادش در نبرد کشته شد. پس از مرگ، به او مدال طلای شجاعت نظامی اعطا شد. نماد مقاومت ایتالیایی. رینالدی به عنوان نماد مقاومت ایتالیایی شناخته می شود، زیرا زندگی و فعالیت های او تجسمی از مبارزهٔ مدنی و نظامی علیه فاشیسم و اشغال نازی ها در ایتالیا بود. او با تشکیل بریگاد پارتیزانی «مازینی» در فلات آسیاگو، نمونه ای از رهبر شجاع و سازمان یافته را نشان داد که می توانست افراد و گروه های پراکنده را در برابر اشغالگران متحد کند. فعالیت های او شامل عملیات نظامی علیه نیروهای آلمانی و فاشیست های ایتالیایی، خرابکاری در خطوط راه آهن و برق و حفظ امنیت مناطق آزاد شده بود؛ این اقدامات، نمادی
از مقاومت فعال و پایدار در شرایط سخت جنگی است. رینالدی نه تنها با اسلحه مبارزه می کرد، بلکه پناهجویان یهودی، خلبانان ساقط شده و اسیران جنگی فراری را نجات می داد و به مرزهای سوئیس هدایت می کرد. این وجه انسانی و اخلاقی او را به نماد اخلاق و انسان دوستی در مقاومت تبدیل کرد. کشته شدن او در کمین نیروهای آلمانی در جنگل گرانزا، همراه با بیست و دو نفر از یارانش، نشان دهندهٔ پایداری و ایثار در راه آزادی و عدالت است. شهادت او و مدال طلای شجاعت نظامی که پس از مرگ به او اهدا شد، نمادی از فداکاری بی چشمداشت برای آرمان های ملی و انسانی است. اقدامات رینالدی و شهرت او در نجات جان یهودیان، به ویژه تقدیر او به عنوان صالح میان ملت ها، موجب شد که او نمادی زنده برای مقاومت اخلاقی و سیاسی و الگوی شجاعت برای نسل های آینده باشد.
مونسینور فرانچسکو رپتو (جنوا، ۱۹۱۴–۱۹۸۴) یک کشیش و کتابدار ایتالیایی بود. او به خاطر نقش رهبری اش در سازمان مخفی دلاسم که در نجات هزاران یهودی در طول هولوکاست در ایتالیا در زمان اشغال آلمان نقش داشت، توسط یهودیان به عنوان نیکوکار در میان ملل مورد احترام قرار می گیرد. در دوران جوانی، او تحصیلات خود را در دانشگاه گریگوری در رم دنبال کرد. در این مدت، با مونسیگنور جیووانی باتیستا مونتینی آشنا شد و دوستی نزدیکی با او برقرار کرد؛ مونتینی بعدها به مقام پاپ پل ششمرسید. او در سال ۱۹۳۸ به کشیشی منصوب شد و دو سال بعد، به عنوان دستیار و منشی ارشد اسقف اعظم جنوا، پیِترو بوئتّو انتخاب شد. در همان زمان، شهر جنوا به عنوان ستاد سازمان قانونی یهودیان انتخاب شد. این سازمان که به ریاست وکیل للیو ویتوریو والوبرا اداره می شد، مأموریت داشت تا به افزایش تعداد پناهجویان یهودی در ایتالیا کمک کند و خدمات حمایت اجتماعی، اسکان و پشتیبانی قانونی به آن ها ارائه دهد. این تجربه، ترکیبی از تحصیل دینی، ارتباط با شخصیت های برجسته کلیسا و فعالیت های انسانی در حمایت از یهودیان بود که بعدها پایه های فعالیت های او در دوران جنگ و مقاومت و نجات پناهن
دگان را شکل داد. از ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ به بعد، پس از اشغال ایتالیا توسط آلمان، یهودیان و خارجیان در سرزمین های جمهوری اجتماعی ایتالیا به طور سیستماتیک تبعید شدند. پیش از آنکه والبرا به سوئیس تبعید شود، با درخواست ادغام فعالیت های DELASEM که مجبور به فعالیت مخفی شده بود، با فعالیت های کوریای جنوا، به کاردینال بوئتتو مراجعه کرد. به رپتو دستور داده شد تا کمک های مالی ماسیمو تگلیو، معروف به گل سرخ ("پریمولا روسا") را به یهودیان جنوا توزیع کند. تگلیو، DELASEM را به عنوان یک سازمان مخفی سازماندهی مجدد کرد و در خانه های شخصی و مخفیگاه های مساجد کارت های شناسایی جعلی تولید می کرد، در حالی که پدر رپتو به عنوان خزانه دار برای جمع آوری و توزیع پولی که از سوئیس از طریق کمیته توزیع مشترک یهودیان آمریکایی می آمد، خدمت می کرد. در سال ۱۹۴۴، اسقف اعظم فیلیپو برناردینی، که در آن زمان به عنوان نمایندهٔ پاپ در برن فعالیت می کرد، نقش مهمی در حفظ و مدیریت خطوط ارتباطی میان للّیو ویتوریو والوبرا، که در زوریخ مستقر بود، و کشیش رپتو، که همچنان در جنوا حضور داشت، ایفا کرد. این شبکهٔ ارتباطی به ویژه برای پاسخگویی به نامه های فراوان یهودیان
مقیم واتیکان حیاتی بود. بسیاری از این نامه ها از سوی یهودیان واتیکان ارسال می شد که در پی اطلاعات دربارهٔ وضعیت بستگان و آشنایان خود در شمال ایتالیا بودند و نیاز به حمایت و هماهنگی داشتند. فعالیت اسقف برناردینی و همکاری او با رپتو و والوبرا، نمونه ای از همکاری بین کلیسا و سازمان های قانونی یهودی برای حمایت از پناهجویان و حفظ خطوط ارتباطی حیاتی در دوران اشغال نازی ها بود، و این شبکه به بسیاری از یهودیان کمک کرد تا اطلاعات، پشتیبانی و مسیرهای ایمن برای فرار یا بقا دریافت کنند. پدر رپتو در میان مقامات مذهبی یهودی و کاتولیک، به ویژه خاخام های ریکاردو روون پاسیفیک در جنوا و ناتان کاسوتو در فلورانس (تا زمان تبعیدشان به همراه بخش بزرگی از خانواده هایشان) حمایت یافت: راو ریکاردو پاسیفیک به همراه همسرش واندا ابنایم، عمویش راو ساموئله آوراهام پاسیفیک، معاون خاخام، و همسرش اما پولاکو و دخترش النا تبعید شدند. بقایای دفن شده النا پاسیفیک اخیراً در گورستان کوچک کاتولیک سویرکلانی دولن، نه چندان دور از آشویتس، به لطف تحقیقات یک محقق اسرائیلی-لهستانی هولوکاست، یاکی گانتز، کشف شده است. راو ناتان کاسوتو به همراه همسرش آنا دی ج
یواچینو تبعید شد، که موفق شد خود را از تبعید نجات دهد، اما پس از مهاجرت به فلسطین، در پایان جنگ به طرز غم انگیزی درگذشت. اسقف های پیترو بوئتوو در جنوا، الیا دالا کاستا از فلورانس نیز همین طور بودند. جوزپه پلاسیدو نیکولینی از آسیزی، مائوریلیو فوساتی از تورین، آلفردو ایلدفونسو شوستر از میلان و آنتونیو تورینی از لوکا. برای مدیریت وظیفهٔ دشوار توزیع کمک های مالی میان پناهجویان یهودی، کشیش رپتو از همکاری گروهی از «پیک های مالی» داوطلب بهره مند شد. برخی از این پیک ها یهودی بودند، مانند: همچنین تعداد زیادی از کشیش ها در این فعالیت نقش داشتند، از جمله: این کشیش ها به مأموریت های مختلفی به دیوان های اسقفی در مناطق ایتالیا اعزام می شدند، از جمله: توسکانی، اومبریا، مارکه، پیه مونته، واله د آوستا، لمباردی و ونتو. تمامی این مأموریت ها با دقت و برنامه ریزی شده توسط کشیش رپتو انجام می شد تا کمک ها به طور مؤثر و ایمن به دست پناهجویان برسد و مسیرهای مالی و پشتیبانی از یهودیان تحت اشغال نازی ها حفظ شود. این سیستم نشان دهندهٔ شبکهٔ گسترده و سازمان یافته همکاری میان کشیش ها و فعالان یهودی بود که نقش حیاتی در نجات جان هزاران یهود
ی در ایتالیا ایفا کرد. پیوندهای همبستگی که از جنوا به مناطق مختلف گسترش یافته بود، امکان ورود تقریباً منظم وجوه ضروری برای بقای هزاران یهودی در مرکز و شمال ایتالیا در طول اشغال آلمان را فراهم کرد. پدر رپتو ارتباطات زیادی با پدر جوزپه بیچیرای در میلان برقرار کرد که او نیز منشی کاردینال بود. شوستر به عنوان کشیش در زندان سن ویتوره میلان، یک رابط ارزشمند بود. در تورین، ارتباطات با مونسینور وینچنزو باراله، منشی کاردینال، برقرار شد. در فلورانس، کاردینال دالا کوستا، منشی خود، مونسینور جیاکومو منگللو و رئیس حوزه علمیه، مونسینور انریکو بارتولتی، را به همراه پدر لتو کازینی، پدر سیپریانو ریکوتی، پدر جولیو فاسیبنی، جورجیو لا پیرا و آدونه زولی به عنوان رابط منصوب کرد. فهرست تماس های محلی گسترده است، از جمله پدر ریموندو ویاله در بورگو سان دالمازو، پدر برونو بکاری و جوزپه مورآلی در نونانتولا، جورجو نیسیم و پدر آرتورو پائولی در لوکا، ماریو فینزی در بولونیا، پدران آلدو بروناچی و روفینو نیکاچی در آسیزی، پدر ماریا بندتو، آنجلو دی فیوره، و دستیار سورانی، جوزپه لوی در رم. از جمله مشهورترین پیک های این پروژه ، جینو بارتالی، دوچرخه
سوار و قهرمان نهایی تور دو فرانس، بود. رپتو که مدتی ریاست را بر عهده داشت، تصمیم گرفت در ماه های ژوئیه ۱۹۴۴ به کوه ها پناه ببرد و در درهٔ والی بیزوگنو در مولاسانّا پناهگاه امنی برای خود پیدا کند. این اقدام به او امکان داد تا به ادامهٔ فعالیت های انسانی و مقاومت خود بدون گرفتار شدن ادامه دهد. تقدیرنامه ها. در سال ۱۹۵۵، اتحادیه جوامع یهودی ایتالیا به او مدال طلا اعطا کرد، در توجیه این مدال آمده است:«پدر فرانچسکو رپتو، دبیر اسقف اعظم جنوا، پس از هشتم سپتامبر ۱۹۴۳، مسئولیت دشوار و پرچالش ادامه فعالیت های مخفی برای کمک به یهودیان از طریق سازمان دلاسِم را بر عهده گرفت، فعالیتی که در دوران اشغال نازی ها انجام می شد. در این اقدام بسیار شریف و انسانی، او با وجود اعتراضات مکرر، تهدیدها و احکام دستگیری صادرشده از سوی نازی ها که خوشبختانه موفق شد از آن ها فرار کند، یک سازمان واقعی برای توزیع کمک های غذایی، فراهم کردن پناهگاه برای مهاجرت، مراقبت های پزشکی و بستری کردن افراد ایجاد کرد و توانست به صدها نفر از یهودیان تحت تعقیب کمک کند.» در ۲۹ آوریل ۱۹۷۶، پدر رپتو نشان افتخار نیکوکار در میان ملل از مؤسسه ید و شم در اورشلیم
الیا دالا کاستا (۱۴ مه ۱۸۷۲ – ۲۲ دسامبر ۱۹۶۱) یک اسقف اعظم و کاردینال کاتولیک رومی ایتالیایی بود که از سال ۱۹۳۱ تا زمان مرگش به عنوان اسقف اعظم فلورانس خدمت کرد. دالا کوستا از سال ۱۹۲۳ تا ۱۹۳۱ که به فلورانس منتقل شد، به عنوان اسقف پادوا خدمت کرد. او در ۱۳ مارس ۱۹۳۳ به مقام کاردینالی ارتقا یافت. دالا کوستا یک ضد فاشیست و ضد کمونیست سرسخت بود و بیشتر به خاطر پناه دادن به یهودیان در طول جنگ جهانی دوم و ارائه مدارک جعلی به دیگران برای فرار از آزار و اذیت شناخته می شد. دالا کوستا به خاطر ایمان عمیق و تقدسش مورد توجه بود و به چهره ای مورد احترام در فلورانس تبدیل شد. او در سال ۱۹۳۹ در مجمع محرمانه به عنوان " پاپبل " در نظر گرفته شد، زیرا او یک اسقف روحانی و غیرسیاسی با ایمان قوی محسوب می شد. در سال ۲۰۱۲، سازمان ید و شم او را به دلیل نجات جان یهودیان در طول هولوکاست با وجود خطر زیاد برای خودش، به عنوان " نیکوکار در میان ملت ها " معرفی کرد. دو دهه پس از مرگش در سال ۱۹۸۱، مراسم تقدیس او آغاز شد و او به عنوان بنده خدا لقب گرفت؛ پس از آنکه پاپ فرانسیس فضیلت قهرمانانه او را تأیید کرد، به او لقب محترم داده شد. زندگی. آموزش
و پرورش و روحانیت. الیا دالّا کوستا در سال ۱۸۷۲ در روستای ویلاورلا متولد شد و آخرین فرزند از پنج فرزند لوئیجی دالّا کوستا و ترزا دال بالکن بود؛ سه فرزند اول این زوج همگی در دوران نوزادی درگذشته بودند. دالّا کوستا در روز ۲۳ ژوئن به وسیله پدر آنجلو روسی با نام «الیا آنجلو» غسل تعمید یافت و پدر و مادر خواندهٔ او فرانچسکو مورارو دی برسّان ویدو و اوژنیا دالّا کوستا بودند. مادرش در سال ۱۸۷۷، هنگامی که دالّا کوستا پنج ساله بود، درگذشت و نگهداری او به پدرش سپرده شد. دالا کوستا تحصیلات دبیرستان خود را در سال ۱۸۸۶ به پایان رساند و پس از آن، تحصیلات کلیسایی خود را آغاز کرد. او در حوزه های علمیه ویچنزا و پادوا (فارغ التحصیل ادبیات از کالج پادوا) تحصیل کرد و سپس در سال ۱۸۹۵ به مقام کشیشی رسید. او در سال ۱۸۹۵ تحصیلات بیشتری را پشت سر گذاشت و آن را بعداً در سال ۱۸۹۷ به پایان رساند و سپس به کار کشیشی در ویچنزا پرداخت، جایی که در آنجا تدریس نیز می کرد. او مدت کوتاهی به عنوان کشیش بخش در ویلاورلا به عنوان جایگزین یک کشیش پیر و بیمار خدمت کرد. او بعداً به عنوان کشیش پیوبلویچینو و از سال ۱۹۰۲ تا ۱۹۱۰ کشیش بخش پوتزولونه خدمت کرد
. در ۱۰ نوامبر ۱۹۱۰، او به عنوان کشیش بخش اسکیو منصوب شد و تا سال ۱۹۲۲ در آنجا ماند. دالا کوستا در طول جنگ جهانی اول خدمات بشردوستانه ای به مجروحان ارائه داد و مراقبت از کودکان یتیم را بر عهده گرفت و بعداً به خاطر اقداماتش مفتخر به دریافت نشان شوالیه تاج ایتالیا شد. او در دوران خدمت به عنوان اسقف در پادوا، ۵۰ کلیسا را که در طول جنگ آسیب دیده بودند، بازسازی کرد. اسقف نشین. در اواسط سال ۱۹۲۳، الیا دالّا کوستا به عنوان اسقف پادووا منصوب شد و در ۱۲ اوت همان سال، مراسم تقدیس اسقفی او در کلیسای جامع ویتزنزا به وسیله اسقف فردیناندو رودولفی برگزار شد؛ در این مراسم، اسقف های آندریا لونگین و آپولونیو ماجیو به عنوان هم تقدیس کنندگان حضور داشتند. او در ۷ اکتبر همان سال در مراسم نصب رسمی، در دیوسه جدید خود به مقام اسقفی نشست. دالّا کوستا سپس در ۱۹ دسامبر ۱۹۳۱ به عنوان اسقف اعظم فلورانس منصوب شد و برای پنج ماه در سال ۱۹۳۲ به عنوان مدیر رسولی دیوسه سابق خود در پادووا خدمت کرد. او در سال ۱۹۳۲ در دیوسه جدید خود رسماً به مقام اسقف اعظم نشست. کاردینالت. پاپ پیوس یازدهم در ۱۳ مارس ۱۹۳۳، دالا کوستا را به عنوان کاردینال-کشیش سن ما
رکو منصوب کرد. او در ۱۶ مارس کلاه قرمز و کلیسای مخصوص خود را دریافت کرد. دالا کوستا یک ضد کمونیست و ضد فاشیست سرسخت بود. هنگامی که آدولف هیتلر در سال ۱۹۳۸ از فلورانس بازدید کرد، تصمیم دراماتیکی (علیرغم فشارهای خارجی زیاد) برای بستن تمام درها و پنجره های کاخ اسقفی گرفت و از شرکت در جشن ها خودداری کرد. او به قوانین نژادی ایتالیا اعتراض کرد و آنها را توهین به حقوق و کرامت انسانی دانست. او یکی از کاردینال های منتخب در گردهمایی پاپ در سال ۱۹۳۹ بود (که در آن به دلیل اینکه نامزد " مقام پاپی " نیز بود، آرایی کسب کرد) که پاپ پیوس دوازدهم را انتخاب کرد. او به دلیل حساسیت های کشیشی اش و به دلیل اینکه یک اسقف غیرسیاسی محسوب می شد، واجد شرایط پاپی محسوب می شد. کاردینال فرانچسکو مارچتی سلواجیانی - که به پاچلی (بعدها پیوس دوازدهم) رأی داده بود - گفت اگر کاردینال ها به جای یک دیپلمات، «یک فرشته» می خواستند، دالا کوستا به عنوان پاپ انتخاب می شد. برخی منابع حاکی از آن است که خود پاچلی به دالا کوستا یا فدریکو تدسکینی رأی داده است. اما برخی دیگر اظهار داشتند که نامزدی او به دلیل اینکه بیش از حد ضد فاشیست تلقی می شد (که می توانست
مشکل ساز باشد) و سرد و گوشه گیر تلقی می شد، مورد توجه قرار نگرفت. در طول جنگ جهانی دوم و هولوکاست، الیا دالّا کوستا به خاطر کمک به نجات هزاران ایتالیایی از اعدام توسط رژیم فاشیستی شهرت یافت. او کشیشان خود را تشویق می کرد تا یهودیان را از آزار و اذیت نجات دهند، زیرا به خوبی می دانست سرنوشت آن ها در صورت دستگیری و تبعید چه خواهد بود. دالّا کوستا یک شبکه پیچیده نجات سازمان دهی کرد و همچنین به روسای تمامی صومعه ها و دیرهای فلورانس نامه نوشت و از آن ها خواست تا یهودیان را پناه دهند و در امان نگه دارند. کاردینال همچنین یک پناهگاه برای یهودیان در داخل سمیناریو مینور دی مونتوگی تأسیس کرد و حتی برخی را در کاخ اسقفی نزد خود جای داد. او برای یهودیان مدارک جعلی فراهم می کرد تا بتوانند فرار کنند و این مدارک جعلی را از یکی از صومعه های فرانسیسکانی در آسیزی دریافت می کرد، اما به زودی دریافت آن ها مستقیماً از آسیزی بسیار خطرناک شد، بنابراین تصمیم گرفت جینو بارتالی، قهرمان تور دو فرانس و ورزشکار مشهور، که مراسم ازدواج او در سال ۱۹۴۰ را هم برگزار کرده بود، این مدارک را تحویل بگیرد. دالّا کوستا بر این باور بود که هیچ سربازی جر
أت ندارد بارتالی را هنگام تمرین متوقف کند، در حالی که او در واقع در حال تحویل مدارک جعلی بود. او بیش از ۱۰۰ یهودی ایتالیایی و ۲۲۰ نفر دیگر از کشورهای دیگر را در پناه خود امن نگه داشته بود. پس از پایان جنگ جهانی دوم، فلورانس به یکی از مراکز کاتولیسیسم پیشرو و اندیشه های چپ گرایانه در ایتالیا تبدیل شد. تاریخ نگار گرد-راینر هورن می گوید: «فلورانس تازه آزادشده در آن زمان به آزمایشگاهی سیاسی و فرهنگی بدل شده بود که در سراسر ایتالیا بی نظیر بود. اندیشمندان کاتولیک غیرسنتی در این شهر با سخنگویان دموکرات رادیکال و روشنفکرانی که از حزب اقدام برمی خاستند، در تعامل سازنده زندگی می کردند، در کنار نمایندگان متفکر و بازاندیش سنت کمونیستی.» این فرهنگ زنده و اصلاح طلب کاتولیسیسم فلورانسی به الیا دالّا کوستا نسبت داده می شود، کسی که به عنوان اسقف اعظم فلورانس خدمت می کرد و نماینده جناح چپ گرا و کاملاً پیشرو دموکراسی مسیحی بود. فلورانس همچنین میزبان بسیاری از سیاستمداران کاتولیک چپ گرا مانند جورجو لا پیرا بود. ارنستو بالدوتسی معتقد بود که کاتولیسیسم پیشرو فلورانس پیش درآمدی بر اصلاحات شورای واتیکان دوم بود و می گوید: «جرأت می
کنم بگویم که در فلورانس پیش از برگزاری شورای [واتیکان دوم]، تجربه آن شورا را داشتند.» دالا کوستا به عنوان «دست محافظ» شهر شناخته می شد و به کاتولیک های غیرمتعارف و مترقی در فلورانس کمک و از آنها حمایت می کرد. رویکرد اصلاح طلبانه او امکان توسعه آزاد روشنفکران اصلاح طلب و کاتولیک را در فلورانس فراهم کرد و در واقع اصلاح طلبان بیشتری نسبت به هر شهر دیگر ایتالیا تولید کرد. دالا کوستا همچنین مربی برونو بورگی بود که در دهه ۱۹۵۰ کار صنعتی تمام وقت را آغاز کرد و در اتحادیه های کارگری محلی درگیر شد و همچنین اصول مشابهی با الهیات رهایی بخش را شکل داد. به همین دلیل، بورگی به عنوان اولین کشیش کارگر در ایتالیا در نظر گرفته می شود. یکی دیگر از کشیش های مترقی کاتولیک که از حمایت دالا کوستا برخوردار شد، بود که در سال ۱۹۵۴ کشیش محله تازه ساخته شده شد. تحت نظارت مازی، ایزولوتو «برای موج دوم کاتولیک چپ اروپایی همان چیزی شد که کارخانه ساعت سازی بسانسون برای چپ جدید و افراطی اروپایی پس از ۱۹۶۸ شد: مشهورترین و بدنام ترین مکان بین المللی درگیری های نظری». برای این منظور، فلورانس به خاطر جوامع مردمی کاتولیک چپ خود شناخته شد. الیا دال
ّا کوستا همراه با انزو مازی یک باشگاه اجتماعی کاتولیک را در یک ساختمان متروکه در ایزولوتو سازماندهی کردند که هم زمان به عنوان مهدکودک، کتابخانه و مرکز آموزشی پس از مدرسه برای کودکان خانواده های کم بضاعت نیز فعالیت می کرد. این مرکز بعدها فعالیت های خود را گسترش داد و به مهدکودک، محل برگزاری کلاس های آموزشی شبانه و آموزش مهارت های شغلی، و همچنین ارائه کمک های مالی و اخلاقی تبدیل شد. روزنامه های محلی این باشگاه را «یک سازمان با ساختار منطبق بر بالاترین استانداردهای جامعه شناسی مدرن» توصیف کردند و از آن تمجید کردند که خلأ موجود در زندگی اجتماعی جامعه را پر می کند و به ساکنان مکانی برای گردهمایی ارائه می دهد. دالّا کوستا همچنین از طریق این مرکز یک شبکه خیریه ایجاد کرد که وظیفه توزیع لباس و غذا به خانواده های نیازمند محلی را بر عهده داشت. در ۱۵ نوامبر ۱۹۵۸، مدیران کارخانه گالیله در ایزولوتو، که تجهیزات اپتیکی تولید می کرد، اعلام کردند که قصد دارند نزدیک به ۱۰۰۰ کارگر را اخراج کنند. از آنجایی که تعداد قابل توجهی از کارگران در ایزولوتو زندگی می کردند و به شغل خود در تولید وابسته بودند، این اعلامیه اعتراضاتی را برانگی
خت. در پاسخ، دالا کوستا بیانیه ای عمومی منتشر کرد و شرکت را به دلیل اخراج ها محکوم کرد و استدلال کرد که رهبران صنعتی باید به جای دنبال کردن سود، تعهدات اجتماعی خود را به رسمیت بشناسند. دالا کوستا با سرزنش بیشتر صنعتگران اظهار داشت: «کسانی که از دارایی های خود برای خیر جامعه استفاده نمی کنند، مانع از تأیید ارزش های اساسی انسانی و مسیحی می شوند.» بیانیه کاردینال توجه قابل توجهی را به خود جلب کرد و «بسیاری از روزنامه ها متن کامل بیانیه دالا کوستا را در صفحه اول چاپ کردند». اتحادیه های کارگری محلی و محافل چپ گرا از بیانیه دالا کوستا تمجید کردند و جورجیو لا پیرا اعلام کرد که بیانیه او «نوعی عمل است که یادآور اشارات پیامبران و حواریون کتاب مقدس است». روزنامه چپ گرای دالا کوستا را به عنوان قهرمان طبقه کارگر مورد ستایش قرار داد و دستاوردهای دیگر او مانند ایستادگی در برابر موسولینی به عنوان اسقف پادووا، نجات پناهندگان یهودی و مداخله به نفع کارگران اعتصابی در جریان بحران پیگنونه در سال ۱۹۵۳ را برشمرد. یکی از پیامدهای کاتولیسیسم پیشرو در فلورانس این بود که این شهر به محور سازماندهی نشست ها و کنفرانس های صلح بین المللی ت
بدیل شد. فلورانس تا حد زیادی در برابر گرایش ضدکمونیستی دوران جنگ سرد مقاومت می کرد و میزبان بسیاری از روحانیان و اندیشمندانی بود که به راه حل های صلح آمیز و غیرنظامی برای مواجهه بین بلوک غرب و شرق تأکید داشتند. خود دالّا کوستا نیز بر لزوم ورود به گفتگو با بلوک شوروی و جستجوی آشتی تأکید می کرد. نمونه ای از این موضع، دیدار دالّا کوستا با شهردار موقت مسکو بود که در ایتالیا جنجالی شد؛ هورن یادآور می شود: «عملاً در هیچ جای دیگر ایتالیا — و احتمالاً در هیچ جای دیگر اروپا و جهان در آن زمان — مشاهده کنندگان غیرروحانی و کاتولیک نمی توانستند صحنه ای مانند دیدار یک کاردینال که دست خوشامد به شهردار موقت مسکو در مکانی با چنین سنت محترمی مانند سانتا کروز در مرکز فلورانس در یکی از ابتکارات بین المللی شگفت انگیز صلح که توسط لا پیرا سازماندهی شده بود، تجربه کنند.» دالا کوستا دوست صمیمی جورجیو لا پیرا بود و این دو اغلب با هم شام می خوردند و در مورد مسائل زمانه بحث می کردند. این دالا کوستا بود که لا پیرا را تشویق کرد تا در انتخابات محلی فلورانس در سال ۱۹۵۱ شرکت کند. این کاردینال در سال های ۱۹۳۳ و ۱۹۴۰ دو کنفرانس کاتکتیکال در اس
قف نشین و در سال های ۱۹۳۷ و بعداً در سال ۱۹۴۶ دو کنفرانس عشای ربانی اسقف نشین برگزار کرد. او در دوران خدمت به عنوان اسقف اعظم، چهار بار به دیدار کشیش ها رفت. در سال ۱۹۵۱ استعفای خود را به پاپ پیوس دوازدهم تقدیم کرد، هرچند پاپ آن را رد کرد. اما بعداً در سال ۱۹۵۴ مصالحه ای حاصل شد: ارمنگیلدو فلوریت به عنوان دستیار اسقف منصوب شد تا بتواند در وظایف اسقفی خود به دالا کوستا کمک کند، زیرا اسقف مسن بیمار شده بود. او بعداً در گردهمایی محرمانه سال ۱۹۵۸ که منجر به انتخاب پاپ ژان بیست و سوم شد، شرکت کرد. دالا کاستا از دوستان نزدیک رونکالی بود و دو بار قبل از گردهمایی محرمانه با او ملاقات کرد تا در مورد آن صحبت کند. گفته می شد که رونکالی یا به والریو والری یا به دوستش دالا کاستا رأی داده است. دالا کاستا معتقد بود که رونکالی پاپ خوبی خواهد شد و این موضوع را به دوست قدیمی اش نیز گفت. اما رونکالی اعتراض کرد که در ۷۶ سالگی برای خدمت خیلی پیر است، اگرچه گفته می شود کاردینال مسن پاسخ داده است: «این ده سال از من جوان تر است». او در ۴ نوامبر ۱۹۵۸ در مراسم تاجگذاری پاپ جدید شرکت کرد و در همان ماه به فلورانس بازگشت و به مردم گفت: «
ما پاپی را انتخاب کرده ایم که شما دوست خواهید داشت». گفته شده است که دالا کاستا در گردهمایی محرمانه به رونکالی رأی داده است. دالا کاستا دو کاردینال آینده دومنیکو بارتولوچی (۱۹۳۹) و سیلوانو پیوانلی (۱۹۴۷) را به عنوان کشیش منصوب کرد. مرگ. دالا کوستا در صبح روز ۲۲ دسامبر ۱۹۶۱ بر اثر عوارض ریوی در فلورانس درگذشت و در کلیسای جامع فلورانس به خاک سپرده شد. او در زمان مرگش مسن ترین عضو کالج کاردینال ها بود. فرایند تقدیس. پرونده قدیس شدن دالا کوستا در ۲۶ ژانویه ۱۹۸۱، پس از آنکه جماعت امور قدیسان فرمان «مانعی ندارد» را صادر کرد و او را به عنوان بنده خدا معرفی کرد، در زمان پاپ ژان پل دوم آغاز شد. در ۲۲ دسامبر ۱۹۸۱، مرحله اسقفی این پرونده آغاز و مدتی بعد به پایان رسید. این تحقیقات در اسقف نشین فلورانس برگزار شد و CCS بعداً در ۱۹ نوامبر ۱۹۹۳، قبل از دریافت پرونده پوزیتیو از اسقف نشین در سال ۲۰۰۷، این تحقیقات را تأیید کرد. این پرونده، مجموعه ای گسترده از اسناد و شهادت های جمع آوری شده در طول فرایند اسقف نشین بود. هیئت الهیات پس از بررسی پرونده در جلسه خود که در ۲۹ نوامبر ۲۰۱۶ برگزار شد، با ادامه این امر موافقت کرد، در حالی
که کاردینال و اعضای اسقف CCS نیز بعداً در ۲ مه ۲۰۱۷ آن را تأیید کردند. دالا کاستا در ۴ مه ۲۰۱۷ پس از آنکه پاپ فرانسیس تأیید کرد که کاردینال فقید یک زندگی مسیحی نمونه با فضیلت قهرمانانه داشته است، به عنوان محترم معرفی شد. شناخت. در نوامبر ۲۰۱۲ اعلام شد که دالا کوستا در ۲۹ فوریه گذشته به عنوان «نیکوکاران ملت ها» معرفی شده است، پس از آنکه ید و شم در اورشلیم اعلام کرد که او بیشترین تلاش را - با به خطر انداختن جان خود - برای نجات یهودیان از وحشت هولوکاست نازی ها (یا هولوکاست) در دوره قبل و در طول جنگ انجام داده است.
باغ پاپادوپولی یک باغ پلکانی پر از درختان سایه دار در ونیزی سانتا کروچه، بین ایستگایستگاه راه آهن ونیزیا سانتا لوچیا و میدان روما است. این باغ در سال ۱۸۳۴ تأسیس شد و توسط فرانچسکو باگنارا، طراح صحنه برجسته اپرای لا فنیچه و بعدها استاد آکادمی هنرهای زیبا، طراحی گردید. باغ در محل صومعه سابق سانتا کروچه ساخته شده است که در جریان سرکوب های ناپلئونی اوایل قرن نوزدهم تخریب شد. این باغ در ابتدا به عنوان پارک خصوصی برای کنت اسپیریدیونه پاپاداپولی و همسرش ترزا موسکونی ایجاد شد. باگنارا باغ را به سبک انگلیسی طراحی کرد و مسیرهای پیچ در پیچ و تپه های کوچک را برای انعکاس گرایش های رمانتیک آن دوره در نظر گرفت. در سال ۱۸۶۳، باغ توسط مارکو کوینیون، به سفارش خانواده پاپاداپولی، گسترش و تغییر یافت. این گسترش شامل یک قفس پرندگان با گونه های خارجی و یک تراس دایره ای با چشم انداز کانال بزرگ بود. امروزه این باغ به روی عموم باز است و مکان محبوبی برای هر دو گروه محلی ها و گردشگران محسوب می شود. پارک فضایی آرام برای استراحت و فرصتی برای آشنایی با تاریخ و زیبایی طبیعی شهر ارائه می دهد. تاریخچه. این باغ ها زمین های صومعه تخریب شده سانت
ا کروچه را اشغال کرده اند. این صومعه که محل سکونت راهبه های پور کلر بود، در سال ۱۸۱۰ در جریان سرکوب های ناپلئونی بسته شد و به کاربری غیرنظامی محدود گردید. این مجموعه چند سال بعد به همراه سایر ساختمان ها تخریب شد تا راه برای پارک باز شود. اولین پارک در سال ۱۸۳۴ توسط فرانچسکو باگنارا برای ترزا موسکونی، همسر کنت اسپیریدیونه پاپاداپولی، که مالک زمین شده بود، طراحی شد. آن ها همچنین مالک کاخ فورستی پاپاداپولی بودند. باگنارا، که پیرو سبک جیاانتونیو سلوا و جوزپه یاپلی بود، پارکی به سبک انگلیسی در بخش شمالی زمین، به سمت کانال بزرگ، ایجاد کرد که با گرایش های رمانتیک آن دوره همخوانی داشت و با خیابان های پیچ درپیچ و تپه های کوچک مشخص می شد. بخش باقی مانده از پارک اما منظم تر بود و شامل گل کاری هایی با اشکال هندسی بود. در سال ۱۸۶۳، نیکولو و آنجلو پاپاداپولی مارکو کوینیون را برای گسترش و تغییر باغ ها مأمور کردند. در این گسترش، قفسی برای نگهداری طوطی های نقره ای و قرقاول ها ایجاد شد و همچنین یک تراس دایره ای با چشم انداز کانال بزرگ ساخته شد. باغ که در جریان بمباران های جنگ جهانی اول آسیب دیده بود، حدود سال ۱۹۲۰ برای عموم با
ز شد. یک سوم از مساحت آن در سال ۱۹۳۳ در زمان ساخت کانال ریو نوو تخریب شد. بخش غربی باغ تا حد زیادی هموار شد و با حفر کانال ریو نوو از باقی قسمت ها جدا گردید، کاری که برای مدیریت ترافیک ترمینال جدید ضروری بود. هم زمان، یک مجتمع بزرگ هتلی در سمت جنوبی باغ ساخته شد. توضیحات. این پارک در حال حاضر منطقه ای محصور به مساحت ۷۵۰۰ متر مربع را در یک جزیره اشغال کرده است که از شمال به کانال بزرگ، از شرق به ریو دی تولنتینی، از جنوب به ریو دل ماگازن و از غرب به ریو نوو محدود می شود. این باغ به دلیل پوشش نسبتاً متراکم درختان و همچنین وجود گونه های همیشه سبز مانند بلوط های هلم، سروها و درختان سدر، نور کمی دریافت می کند و فضایی نیمه سایه و آرام دارد که حس سکوت و خلوت خاصی به بازدیدکنندگان منتقل می کند. علاوه بر این درختان اصلی، گونه های دیگری نیز در باغ دیده می شوند که به تنوع زیستی آن غنا می بخشند؛ از جمله درختان سیاوشان، سوفوره، تیل، یس، افرا و بلوط. در طبقه زیرین و بخش گیاهان کوتاه تر، انواعی از گیاهان همیشه سبز و متنوع رشد کرده اند که به غنای بصری و اکولوژیکی باغ کمک می کنند. این گیاهان شامل درختان و بوته های برگ پهن مانن