Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ریخ متن و نویسنده آن را بین ۴۰۰ تا ۱۰۰۰ پس از میلاد تعیین کردند. به گفته بلکبرن، «اجماع علمی کنونی» قدمت متن و نویسنده را تقریباً به ۵۰۰ سال پس از میلاد می رساند. در سال ۱۹۲۱، در مواجهه با بحث هایی در مورد تاریخ دقیق، دولت تامیل نادو، در کنفرانسی به ریاست مارایمالای آدیگال، رسماً سال ۳۱ قبل از میلاد را به عنوان سال والووار اعلام کرد. در ۱۸ ژانویه ۱۹۳۵، "سال والووار" به تقویم اضافه شد. نویسنده. —, 1848متن کورال توسط "تیروواللووار" نوشته شده است. او با نام های مختلف دیگری از جمله پوییل پولاور، مودارپاوالار، دیواپولاور، نایانار، دوار، نانموکانار، ماتانوبانگی، سناببوداکار و پروناوالار شناخته می شود. اطلاعات معتبر ناچیزی در مورد زندگی "واللووار" در دسترس است. با اهداف عملی، نه نام واقعی او و نه عنوان اصلی اثر او را نمی توان با قطعیت تعیین کرد. خود متن 'کورال' از نویسنده آن نامی نمی برد. نام تیروواللووار برای اولین بار در متن هندوی شیواپرستی معروف به تیروواللووار مالای، و با تاریخ نامشخص ذکر شد. تیروواللووار مالای چیزی در مورد تولد، خانواده، طبقه یا پیشینه والووار ذکر نکرده است. هیچ متن معتبر دیگری برای پشتیبانی از
افسانه های زندگی واللووار یافت نشده است. از حدود اوایل قرن نوزدهم، افسانه های متناقض متعددی دربارهٔ والووار به زبان های مختلف هندی و انگلیسی منتشر شد. ادعاهای مختلفی در مورد پیشینه خانوادگی و شغل والووار در ادبیات دوران استعمار مطرح شده است که همگی از بخش های منتخب متن یا قدیس نگاری او که از زمان آغاز دوران استعمار در تامیل نادو منتشر شده است، استنباط شده اند. در یک نسخه قدیمی آمده است که او یک بافنده از قبیله پارایار بود. نظریه دیگر این است که او باید از قبیله کشاورز ولالارها باشد، زیرا او در کار خود کشاورزی را تمجید می کند. دیگری بیان می کند که او یک طردشده بود، که از یک زن اهل پریا و یک پدر برهمن متولد شد. مو راغوا آیینگر حدس می زد که در نام والووا نوعی از والابها است، که تعیین می کند او یک افسر سلطنتی است. وایاپوری پیلای نام خود را از «والووان» (یک قبیله ای پارایار از طبل زنان سلطنتی) گرفته بود و این نظریه را مطرح کرد که او «رئیس پسران تبلیغ کننده، چیزی مشابه با یک سرگرد گروه موزیک یک ارتش» است. زندگی نامه های سنتی نه تنها ناسازگار هستند، بلکه حاوی ادعاهای غیرقابل باوری در مورد نویسنده متن "کورال" هستند.
همراه با روایت های مختلف از شرایط تولدش، بسیاری اظهار می کنند که او به کوهی رفت و با آگاستیای افسانه ای و دیگر حکیمان ملاقات کرد. همچنین روایت هایی وجود دارد که ادعا می کند در سفر بازگشت، والووار زیر درختی نشست که سایه اش روی او افتاده بود و تمام روز تکان نمی خورد، او یک دیو و بسیاری دیگر را کشت. محققین این و همه جنبه های مرتبط با این داستان های قدیس نگارانه را داستانی و غیرتاریخی می دانند، که ویژگی مشترک «فولکلور بین المللی و هندی» است. ادعای کم زاد بودن، زیادزادگی و نافرمان بودن در روایت های قدیمی نیز مشکوک است. اعتقاد بر این است که والووار با واسوکی ازدواج کرد، و دوست و شاگردی به نام اللاسینگان داشت. به شیوه ای شبیه به حدس و گمان های مربوط به زندگی نامه نویسنده، گمانه زنی های زیادی در مورد مذهب او بدون هیچ مدرک تاریخی صورت گرفته است. در تعیین مذهب والووار، آزمون مهمی که باید طبق نظر پورنالینگام پیلای اعمال شود، تحلیل فلسفه دینی است که او محکوم نکرده است. او همچنین می افزاید که والووار «کلمه ای علیه» اصول سایوا سیدانتا نگفته است. متن "کورال" ماهیت قصیده ای و غیرفرقه ای دارد و می تواند به روش های مختلف به ط
ور انتخابی تفسیر شود. این امر باعث شده است که تقریباً همه گروه های مذهبی بزرگ در هند، از جمله مسیحیت در دوران استعمار، ادعا کنند که این اثر و نویسنده آن یکی از خودشان است. مبلغ مسیحی قرن نوزدهم، جورج اوگلو پاپ، ادعا کرد که والووار باید در قرن نهم میلادی می زیسته، و با معلمان مسیحی مانند پانتانوس اسکندریه در تماس بوده است، و ایده های مسیحی و ویژگی های معلمان اسکندریه را گرفته است و سپس «کورال شگفت انگیز» را با «پژواک خطبه کوه» نوشته است. اما این نظریه غیرتاریخی و بی اعتبار است. به گفته زولبیل، اخلاق و عقاید در آثار والووار، از اخلاق مسیحی نیست. آلبرت شوایتزر اشاره می کند که «تاریخ گذاری "کورال"، همراه با بسیاری از تاریخ های ادبی و تاریخی، فلسفه ها و اسطوره های هندوستان، به شدت از سوی مبلغان مسیحی که مشتاق بودند، متحمل شده است. تمام نمونه های انکارناپذیر بلوغ دینی را به دوران مسیحیت می شناسند.» گمان می رود والووار به جینیسم یا هندوئیسم تعلق داشته باشد. این را می توان در برخورد او با مفهوم اهیمسا یا پرهیز از خشونت، که مفهوم اصلی هر دو دین است، مشاهده کرد. در ترجمه ۱۸۱۹، فرانسیس وایت الیس اشاره می کند که جامعه تا
میل بر سر این موضوع بحث دارد که والووار جین یا هندو بود. به گفته زولبیل، برخورد والووار با فصول مربوط به گیاه خواری اخلاقی و نکشتن حیوانات، منعکس کننده احکام جین است.؛ زولبیل می گوید القاب خاصی برای خدا و ارزش های زاهدانه موجود در متن در جینیسم یافت می شود. او این نظریه را مطرح می کند که والووار احتمالاً «یک دانش آموز جین با گرایش های التقاطی» بود که به خوبی با ادبیات قبلی تامیل آشنا بود و همچنین از متون سانسکریت نیز آگاهی داشت. به گفته چاکراوارتی ناینار، سنت جین این کار را با کوندا کوندا آچاریا، رئیس جنوب پاتالیپوترا دراویدی سنگات، که در حدود نیمه دوم قرن اول قبل از میلاد و نیمه سابق قرن اول میلادی زندگی می کرد، مرتبط می کند. با این وجود، متون اولیه دیگامبارا یا سوتامبارا به والووار یا متن "کورال" اشاره ای نمی کنند. اولین ادعای والووار به عنوان یک اقتدار، در یک متن جین قرن شانزدهمی ظاهر می شود. — about Valluvar, 13th century CEبه گفته محققان، نوشته های والووار همچنین نشان می دهد که او احتمالاً به هندوئیسم تعلق داشته است. معلمان هندو آموزه های او در ادبیات کورال را با آموزه های موجود در متون هندو نشان داده ان
د. سه قسمتی که "کورال" به آن تقسیم می شود، یعنی "انعام" (فضیلت)، "پوروخ" (ثروت) و "انبام" (عشق)، با هدف رسیدن به "ودو" (نجات نهایی)، به ترتیب از چهارپایه هندوئیسم یعنی دارما، آرتا، کاما و موکشاپیروی می کنند. متن "انعام" عدم خشونت را ستایش می کند، همچنین بسیاری از ۷۰۰ "دوبیتی" را به جنبه های مختلف حکومت داری و جنگ به شیوه ای شبیه به متن هندو آرتاساسترا اختصاص می دهد. برای مثال، طبق متن، یک ارتش در جنگ وظیفه کشتن را به عهده دارد و یک پادشاه باید جنایت کاران را برای عدالت اعدام کند. ذکر خدای ویشنو در دوبیتی های ۶۱۰ و ۱۱۰۳ توسط والووار و الهه لاکشمی در دوبیتی های ۱۶۷، ۴۰۸، ۵۱۹، ۵۶۵، ۵۶۸، ۶۱۶ و ۶۱۷ حکایت از اعتقادات ویشنوپرستی نویسنده دارد. ناتاراجان حداقل ۲۴ کاربرد مختلف از منشأ هندو را در ۲۹ دوبیتی مختلف در سراسر متن "کورال" فهرست می کند. با توجه به پورنالینگام پیلای، که به دلیل نقد برهمنیسم شناخته شده است، یک تحلیل عقلانی از متن "کورال" نشان می دهد که والووار یک هندو بود، نه یک جین. ماتیو ریکارد معتقد است والووار متعلق به سنت شیویتی جنوب هند است. به گفته توماس مانینژات، یک محقق الهیات که در جنوب هند بزرگ شد، بو
میان معتقدند که "تیروکورال" منعکس کننده فلسفه ویدانته ادویته است و «شیوه زندگی آدوائیتی» را آموزش می دهد. علی رغم این بحث ها، ولووار به خاطر فطرت ذاتی اش برای گزینش فضایل موجود در همه آثار شناخته شده و ارائه آن ها به گونه ای که برای همگان رایج و پسندیده باشد، مورد ستایش قرار می گیرد. نویسنده را به خاطر ارزش های سکولار جهانی اش به یاد می آورند و گرامی می دارند، و رساله او را "اولاگا پودو مارای" (کتاب مقدس جهانی) نامیده اند. فهرست. کورال از ۱۳۳ فصل تشکیل شده است که هر فصل شامل ۱۰ دوبیتی (یا کورال) و در مجموع ۱۳۳۰ دوبیتی است. همه دوبیتی ها به صورت "کورال ونبا" متر هستند و تمام ۱۳۳ باب آن مضمونی اخلاقی دارند و در سه بخش یا «کتاب» دسته بندی شده اند: کتاب "انعام" ۳۸۰ بیت، "پوروخ" ۷۰۰ بیت و "انبام" یا "کمام" ۲۵۰ بیت دارد. هر "کورال" یا دوبیتی دقیقاً شامل هفت کلمه است که به عنوان کریس ها ("cir"s) شناخته می شود، که چهار "دور" در سطر اول و سه دور در خط دوم به دنبال کرال متر است. کریس یک تک یا ترکیبی از بیش از یک کلمه تامیل است. برای مثال، اصطلاح "تیروکُنَخ" از ترکیب دو کلمه "تیرو" و "کُنَح" به "وجود" آمده است. متن "کور
ال" در مجموع ۹۳۱۰ "دور" از ۱۴۰۰۰ کلمه تامیلی دارد. (Kural 31; , 1840). از ۱۳۳۰ دوبیتی موجود در متن، ۴۰ دوبیتی مربوط به خدا، باران، زاهدان و فضیلت است. ۳۴۰ در مورد فضایل اساسی روزمره یک فرد؛ ۲۵۰ در حق امتیاز؛ ۱۰۰ در مورد وزیران دولت؛ ۲۲۰ در مورد الزامات اساسی اداره کشور؛ ۱۳۰ در اخلاق اجتماعی اعم از مثبت و منفی؛ و ۲۵۰ در مورد عشق و علاقه انسانی. "کورال" همراه با بهگاود گیتا یکی از اولین سیستم های معرفت شناسی و متافیزیک هند است. این اثر تا حد زیادی منعکس کننده سه هدف اول از چهار هدف هندی باستان در زندگی است، که به عنوان آدمی خواست ("پوروشارتاس)" شناخته می شود، یعنی فضیلت ("دارما")، ثروت ("آرتا") و عشق ("کاما"). هدف چهارم، یعنی رستگاری ("مکشا") است که از پرداختن به کتاب چهارم حذف شده است، زیرا خود را به درمان آموزشی نمی رساند اما در پنج فصل آخر کتاب اول به طور ضمنی آمده است. اجزای "انعام"، "پوروخ" و "انبام" هر دو گونه "آگام" و "پورام" سنت ادبی تامیل را در بر می گیرد، همان طور که در تولکاپیام توضیح داده شده است. به گفته شارما، "دارما" ("انعام") به ارزش های اخلاقی برای پیگیری کل نگر زندگی، "آرتا" ("پوروخ") به ثروتی
اشاره دارد که به روش اخلاقی با هدایت "دارما" به دست می آید و "کاما" ("انبام") به لذت و برآورده شدن خواسته های فرد اشاره دارد؛ همچنین توسط "دارما" هدایت می شود. به گفته جی. آرونادوی، اهداف متناظر "پوروخ" و "انبام" مطلوب هستند، اما هر دو باید توسط "انعام" تنظیم شوند. طبق سنت فلسفی هندی، باید به ثروت و دارایی که می توان از آن فراتر رفت یا با بی تفاوتی و آگاهی جستجو کرد، بی تفاوت ماند و لذت باید آگاهانه و بدون آسیب رساندن به کسی برآورده شود. سنت هندی همچنین معتقد است که تنش ذاتی بین "آرتا" و "کاما" وجود دارد. بنابراین، ثروت و لذت را باید با «عمل همراه با انصراف» (نیشکما کارما) دنبال کرد، یعنی برای رفع این تنش باید بدون ولع عمل کرد. محتوای «تیروکورال» به گفته زولبیل: ساختار. زولبیل بیان می کند که متن "کورال" اثر یک نویسنده واحد است، زیرا دارای یک «زبان، ساختار رسمی و محتوا» است. "کورال" یک گلچین نیست. تقسیم سه قسمتی ("مپل") احتمالاً کار نویسنده است. با این حال، تقسیم بندی های فراتر از این سه، که به عنوان یال ها ("iyals)" شناخته می شوند، همان طور که در برخی از نسخه های خطی و تفاسیر باقی مانده یافت می شوند، احتمالا
ً افزوده های بعدی هستند، زیرا بین این زیرنویس ها در نسخه های خطی و زیرنویس های موجود در تفاسیر تاریخی تفاوت هایی وجود دارد. با شروع قرون وسطی، مفسران متن "کورال" را به گونه های مختلف به بخش های فرعی گوناگون تقسیم کرده اند و فصل های آن را دسته بندی کرده اند. ایده تقسیم "تیروکورال" به بخش های فرعی "یال" برای اولین بار توسط یک آیه تریوولا مالای منسوب به نانپالور سیرومدهاویار مطرح شد. مفسران قرون وسطی فصول کتاب اول را به گونه های مختلف به سه و چهار فصل تقسیم کرده اند و فصل های اصلی را تحت این تقسیم بندی ها دسته بندی کرده اند و بنابراین ترتیب فصل ها را تغییر داده اند. درحالی که پاریملالهاگار آن را به سه یال تقسیم کرد، دیگران آن را به چهار یال تقسیم کردند، که برخی از مفسران قرن بیستم آن را به شش رساندند. کتاب دوم به گونه های مختلف بین سه و شش یال تقسیم شده است. فصل های کتاب سوم به طور متفاوتی بین دو تا پنج یال گروه بندی شده اند. برای مثال، تقسیم بندی های زیر یا "یال" در نسخه پاریملالهاگار یافت می شود که بسیار با نسخه ماناککوداوار متفاوت است: محققان و ناشران مدرن عمدتاً از الگوی پاریملالهاگار برای شماره گذاری دوبیتی
، ترتیب فصل ها و گروه بندی فصل ها در "یال" پیروی می کنند. این تقسیم بندی ها احتمالاً افزوده های بعدی هستند، اما خود دوبیتی ها به شکل اصلی حفظ شده اند و شواهدی مبنی بر تجدید نظر یا دخل و تصرف های بعدی در دوبیتی ها وجود ندارد. بنابراین، با وجود این تقسیم بندی های بعدی توسط مفسران قرون وسطی، هم فضایل اهلی و هم فضایل زاهدانه در کتاب اول خطاب به صاحب خانه یا عوام است. همان طور که یو هسی بیان می کند، «والووار از وظایف افراد عادی صحبت می کند که در موقعیت های مختلف به عنوان پسر، پدر، شوهر، دوست، شهروند و غیره عمل می کنند.» از نظر آ. گوپالاکریشنان، فضایل زاهدانه در "کورال" به معنای دست کشیدن از زندگی خانوادگی یا دنبال کردن زندگی مرسوم زاهدانه نیست، بلکه تنها به ترک امیال نامتعادل و داشتن خویشتن داری اشاره دارد، که از هر فردی انتظار می رود. به گفته جوآن پونزو واگهورن، استاد دین و مطالعات آسیای جنوبی در دانشگاه سیراکیوز، "کورال" «موعظه ای در مورد زندگی صالح برای صاحب خانه است.» دسته بندی دوبیتی ها مانند تقسیم سه قسمتی و بر خلاف تقسیمات فرعی از آن نویسنده است. هر موضوعی که والووار در کار خود به آن می پردازد در ده دوبیتی
ارائه می شود که یک فصل را تشکیل می دهند، و فصل معمولاً با استفاده از کلمه کلیدی موجود در دوبیتی های موجود در آن نام گذاری می شود. استثناهای این قرارداد در هر سه کتاب متن "کورال" مانند فصل ۱ در کتاب انعام، فصل ۷۸ در کتاب پوروخ و فصل ۱۱۷ در کتاب انبام یافت می شود که در آن کلمات به کار رفته در عنوان فصول در هیچ کجای دوبیتی های فصل یافت نمی شود. در این جا نیز عناوین تمام فصول متن "کورال" توسط خود والووار آورده شده است. به گفته اس ان کانداسامی، نام گذاری فصل اول متن 'کورال' مطابق با قراردادهای مورد استفاده در تولکاپیام است. به گفته زولبیل، محتوای متن "کورال" «بی تردید الگودار» و دارای «ساختار بسیار دقیق» است. هیچ شکاف ساختاری در متن وجود ندارد و هر دوبیتی برای کل «ساختاریافته» ضروری است. برای هر دوبیتی دو معنای متمایز وجود دارد؛ یعنی معنای ساختاری و ضرب المثلی. دوبیتی ها در شکل مجزای خود، یعنی وقتی از متن فصل ۱۰ زوجی حذف می شوند، معنای ساختاری خود را از دست می دهند، اما معنای «گفتار حکیمانه، اصل اخلاقی» را حفظ می کنند. دوبیتی «شکل کاملی است که در درجات متفاوتی از کیفیات عروضی و بلاغی شعر عرفانی برخوردار است». دوبی
تی ها در ساختار فصل، معنای ساختاری خود را به دست می آورند و آموزش کامل تر نویسنده را آشکار می کنند. زولبیل بیان می کند که این الگوی بالاتر در متن "کورال" است و در نهایت در رابطه با کل اثر، در کلیت ساختار خود کمال می یابند. زولبیل بیان می کند، از نظر جریان ساختاری، متن خواننده را از «حالت ناقص» انسان که در فصل های اولیه ضمنی به آن اشاره شده بود، به وضعیت «اخلاقی، فکری و عاطفی کامل» انسانی که به عنوان یک شوهر و شهروند زندگی می کند، سوق می دهد. در اصطلاح شعری، شعر و قصیده را در دیکشنری به شیوه ای «مطمئن، قوی، نیرومند و مختصر» در هم می آمیزد. زولبیل آن را متنی اخلاقی می نامد که رویکردی جهانی، اخلاقی و عملی به زندگی را بیان می کند. به گفته مهدوان، ولووار در طول اثر بیش تر به مضمون توجه دارد تا جذابیت زبانی نوشته اش. ماده. متن کورال ایده آلیسم عمل گرایانه است؛ با تمرکز بر ـ «انسان در کلیت روابط خود». این اثر علی رغم این که اثری کلاسیک است، فضای کمی برای هر گونه برتری شاعرانه دارد. به گفته زولبیل، متن «شعر واقعی و عالی» را در سرتاسر اثر نشان نمی دهد، به جز در کتاب سوم (انبام) که به عشق و لذت می پردازد. به گفته محققا
ن، این تأکید بر ماده به جای شعر، نشان می دهد که هدف اصلی والووار تولید یک اثر هنری نبود، بلکه متنی آموزنده متمرکز بر حکمت، عدالت و اخلاق بود. متن "کورال" با توسل به خدا آغاز می شود و سپس باران را به دلیل این که زنده کننده همه اشکال حیات روی زمین است ستایش می کند. پیش از آن که مقدمه را با تأکید بر ارزش "انعام" یا فضیلت به پایان برساند، به بیان صفات انسان صالح می پردازد. هم چنان در هر عملی در زندگی به "انعام" می پردازد و آن را با فصلی در مورد جبر تکمیل می کند. والووار باران را فقط در کنار خدا ستایش می کند، زیرا با کمک به کشاورزی، غذا را فراهم می کند و به عنوان اساس یک زندگی اقتصادی باثبات عمل می کند، که نویسنده بعداً در کتاب دوم متن "کورال" آن را مهم ترین فعالیت اقتصادی عنوان می کند. سه کتاب "کورال" اساس "انعام" یا دارما (فضیلت) را به عنوان سنگ بنای خود قرار داده اند، که نتیجه آن این است که این اثر در مجموع صرفاً به عنوان "انعام" نامیده می شود. والووار معتقد است که "انعام" برای همه مشترک است، صرف نظر از این که شخص حامل تخت روان باشد یا سوار بر آن باشد. به گفته آلبرت شوایتزر، این ایده که عمل خوب باید به خاطر خود
ش انجام شود از دوبیتی های مختلف در متن "کورال" سرچشمه می گیرد. متن اثری پراگماتیک جامع است که در بخش اول فلسفه، در بخش دوم علوم سیاسی و در بخش سوم شعر را ارائه می کند. از سه کتاب ادبیات "کورال"، کتاب دوم در سیاست و سلطنت ("پوروخ") تقریباً دو برابر کتاب اول و سه برابر کتاب سوم است. ولووار در ۷۰۰ دوبیتی در مورد "پوروخ" (۵۳ درصد متن)، بیش تر به بحث دولت داری و جنگ می پردازد. درحالی که سایر متون سنگام چهار عمل غیراخلاقی گوشت خواری، مصرف الکل، تعدد زوجات و فحشا را تأیید و حتی تجلیل کرده اند، "کورال" به شدت آن ها را به عنوان جنایت محکوم می کند، و این برای اولین بار در تاریخ سرزمین تامیل افتاد. "کورال" بر اساس آموزه "اهیمسا" است. به گفته شوایتزر، "کورال" «برای فرمان نکشتن و آسیب نرساندن ایستاده است.» بر این اساس، والووار به صاحب خانه حکم می کند که از خوردن گوشت دست بکشد «تا مرد فضل شود». درحالی که کتاب مقدس و سایر متون ابراهیمی فقط سلب جان انسان را محکوم می کند، "کورال" صریحاً «قبض زندگی» را، صرف نظر از این که موجود انسان باشد یا حیوان، محکوم می کند. بزرگ ترین فضایل شخصی بر اساس متن "کورال"، عدم کشتن است، و به دنبال
آن صداقت، و دو گناه بزرگی که والووار به شدت احساس می کند ناسپاسی به شمار می آید، شکرگزاری نکردن و گوشت خواری است. به گفته نالاسوامی پیلای، کورال با هر اثر دیگری در مورد اخلاق تفاوت دارد زیرا از اخلاقیاتی پیروی می کند که به طور شگفت انگیزی از اخلاق الهی است، برای مثال در متن کتاب عشق. به قول گوپالکریشنا گاندی، والووار نظرات خود را در مورد اخلاق فردی حتی در کتاب عشق حفظ می کند، جایی که با توصیف قهرمان به عنوان «مردی تک زن» بدون صیغه، می توان انتظار نرمش شاعرانه تری داشت. در یک زمینه اجتماعی و سیاسی، متن "کورال" شجاعت و پیروزی در طول جنگ را ستایش می کند و حکم اعدام برای شرور را تنها به عنوان وسیله ای برای عدالت توصیه می کند. به گفته کاوشیک روی، متن "کورال" در ماهیت، کلاسیک واقع گرا و پراگماتیسم است و سندی عرفانی و صرفاً فلسفی نیست. والووار نظریه دولت خود را با استفاده از شش عنصر ارائه می دهد: ارتش ("پاتای")، رعایا ("کوتی")، گنج ("کول")، وزیران ("آمایکو")، متحدان ("ناپتو")، و قلعه ها ("آران"). والووار همچنین قلعه ها و سایر زیرساخت ها، ذخایر و ذخیره سازی مواد غذایی را برای مقابله با محاصره توصیه می کند. یک پادشاه
و ارتش او باید همیشه برای جنگ آماده باشند، و باید در مکان و زمان مناسب، زمانی که وضعیت اقتضا می کند، و به ویژه علیه پادشاهی های ضعیف اخلاقی و فاسد، حمله ای خشونت آمیز را آغاز کنند. یک پادشاهی خوب و قوی باید با دژهای ساخته شده از دیوارهای ضخیم، مرتفع و غیرقابل نفوذ محافظت شود. این متن یک سازمان نظامی سلسله مراتبی را با سربازان بی باک که مایل به جان باختن در جنگ هستند، توصیه می کند، که از مفاهیم هندو از رئالیسم غیرعرفانی و آمادگی برای جنگ استفاده می کند. متن "کورال" دموکراسی را توصیه نمی کند. بلکه حق امتیازی را با وزرای مقید به منشور اخلاقی و نظام عدالت می پذیرد. نگرجان بیان می کند، به پادشاه این متن «نقش تولید، کسب، حفظ، و توزیع ثروت» اختصاص داده شده است. وظیفه پادشاه ارائه یک حکومت عادلانه، بی طرفی و شجاعت در محافظت از رعایای خود و اجرای عدالت و مجازات است. متن از مجازات اعدام برای شروران در کتاب "پوروخ" حمایت می کند، اما این کار را تنها پس از تأکید بر عدم کشتن به عنوان فضیلت شخصی هر فرد در کتاب "انعام" انجام می دهد. "کورال" در برابر ظلم و مماشات هشدار می دهد؛ با این پیشنهاد که چنین رفتار از سوی سلطنت باعث ب
لایای طبیعی می شود، ثروت دولت را تحلیل می برد و در نهایت منجر به از دست دادن قدرت و رفاه می شود. والووار به جای یک متخصص در هر زمینه خاص، یک متخصص عمومی باقی ماند. او هرگز به موارد خاص تن نداد، بلکه همیشه بر اصول اساسی اخلاق تأکید داشت. این را می توان در سراسر متن "کورال" مشاهده کرد: درحالی که ولووار در مورد پرستش خدا صحبت می کند، از ذکر شیوه عبادت خودداری می کند. او از خدا به عنوان «واقعیت غایی» یاد می کند، بدون این که او را به هیچ نامی بخواند. او در مورد سرزمین، روستا، کشور، سلطنت و پادشاه صحبت می کند، اما هرگز آن ها را به هیچ نامی معرفی نمی کند. هر چند از ارزش خواندن و تلاوت متون آسمانی یاد می کند، هرگز از آن ها نام نمی برد. او در مورد ارزش های خیریه صحبت می کند، بدون این که قوانینی برای آن وضع کند. با وجود این که او بارها بر اهمیت یادگیری تأکید می کند، هرگز آنچه را که باید یادگرفت، نمی گوید. او مالیات را در حکم رانی توصیه می کند اما هیچ نسبتی جمع آوری آن را پیشنهاد نمی کند. تشبیه ها و شبه تناقض ها. "حکمت تامیل"، توسط ادوارد جویت رابینسون، ۱۸۷۳، با پرتره سنتی Valluvar محققان ادعا می کنند که والووار نگران ا
ین نبوده که هنگام نوشتن فصل های بعدی، از چه تشبیه ها و مضاف هایی استفاده کند، و عمداً اجازه می دهد تا برخی از تکرارها و تضادهای آشکار در ایده هایی در متن "کورال" یافت شود. علیرغم دانستن ماهیت به ظاهر متناقض آن از دیدگاهی ناب، گفته می شود که نویسنده از این روش برای تأکید بر اهمیت کد اخلاقی داده شده استفاده می کند. در زیر برخی از مواردی که از به عنوان شبه تناقض ها برای توضیح فضایل استفاده شده، نقل شده است. پیوندهای اخلاقی بین این آیات از زمان تفاسیر قرون وسطی روشن شده است. به عنوان مثال، پاریمله الهاگر در تفسیر خود پیوندهای اخلاقی بین دوبیتی های ۳۸۰ و ۶۲۰، ۴۸۱ و ۱۰۲۸، ۳۷۳ و ۳۹۶ و ۳۸۳ و ۶۷۲ را روشن می کند. تفسیر و ترجمه. تفسیرها. کورال یکی از تمام آثار موجودیی است که در ادبیات تامیل مورد بازبینی قرار گرفته است، و تقریباً هر محقق برجسته تامیل تفسیر یا تأویلی (توضیح به نثر یا منظوم) که در تامیل به نام "اورای" شناخته می شود، بر آن نوشته است. برخی از ادبیات تامیل که پس از نقل قول "کورال" سروده شده است، دوبیتی های آن را در متون خود به عاریت گرفته اند. به گفته آراویندان، این متون را می توان نخستین تفسیرهای متن "کورال"
دانست. در قرن دهم میلادی و پس از آن، تفسیرهای اختصاصی بر متن "کورال" ظهور کرد. حداقل ده تفسیر قرون وسطایی وجود داشت که تنها شش مورد از آن ها تا عصر مدرن باقی مانده است. ده مفسر قرون وسطی عبارتند از کالینگار، ملار، تیرومالیار، پاریدیار، ناچار، داماتار، دهرومار، ماناککوداوار، پری پرومال و پاریملالهاگار، که همگی بین قرن ۱۰ و ۱۳ پس از میلاد زندگی می کردند. از این میان تنها آثار ماناککوداوار، پاریدیار، کالینگار، پری پرومال و پریملالهاگار امروزه موجود است. آثار دهرومار، داماتار و ناچار فقط تا حدی در دست رس هستند. تفسیرهای تیرومالیار و ملار کاملاً از بین رفته است. شناخته شده ترین آن ها تفاسیر پاریملالهاگار، کالینگار و ماناککوداوار است. در میان ده تفسیر قرون وسطی، محققان در مجموع ۹۰۰ دوبیتی، از جمله ۲۱۷ دوبیتی در کتاب اول، ۴۸۷ دوبیتی در کتاب دوم، و ۱۹۶ دوبیتی، انواع املا، هم آوایی و دیگر متن های جزئی را در کتاب سوم یافته اند. شناخته شده ترین و تأثیرگذارترین تفسیر تاریخی بر متن کورال، پاریملالهاگار ویروتی است. این کتاب توسط پاریملالهاگار، یک برهمن وایشناوا، که احتمالاً در کانچیپورام مستقر است، نوشته شده است، که در حد
ود یا قبل از ۱۲۷۲ پس از میلاد می زیسته است. همراه با متن "کورال"، این تفسیر به طور گسترده ای منتشر شده است، و به خودی خود یک اثر کلاسیک تامیل است. تفسیر پاریملالهاگار در طول قرن ها در بسیاری از نسخه های عامیانه و علمی باقی مانده است. نسخه ای علمی تر از این تفسیر توسط کریسناماچاریار در سال ۱۹۶۵ منتشر شد به گفته نورمن کاتلر، تفسیر پاریملالهاگار متن "کورال" را در چارچوب خود، و بر اساس مفاهیم و مقدمات الهیاتی هندوئیسم تفسیر می کند. تفسیر او از نزدیک آموزه های "کورال" را دنبال می کند، درحالی که هم ارزش های فرهنگی و هم ارزش های متنی تامیل نادو قرن سیزدهم و چهاردهم را منعکس می کند. کاتلر بیان می کند که متن والووار را می توان به روش های دیگری تفسیر و مانور داد. علاوه بر ده تفسیر قرون وسطایی، حداقل سه تفسیر دیگر نیز توسط نویسندگان ناشناس قرون وسطایی نوشته شده است. یکی از آن ها تحت عنوان «پالهایا اورای «(به معنای تفسیر کهن) منتشر شد، درحالی که دومی بر اساس تفسیر پریدیار بود. سومین مورد در سال ۱۹۹۱ تحت عنوان «جاینا اورای» (به معنای تفسیر جین) توسط کتابخانه ساراسواتی در تانجاور منتشر شد. به دنبال این تفسیرهای قرون وسطایی
، حداقل ۲۱ تفسیر ونپا بر "کورال" وجود دارد، از جمله صومسار مودومولی ونبا، موروگسار مودونری ونبا، سیواسیوا ونبا، ایرانگسا ونبا، وادامالای ونبا، دینکارا ونبا، و جینندرا ونبا، که همگی به صورت آیه تفسیر محسوب می شوند. تفسیر قرن ۱۶ توسط تیرومنی راثنا کویرایر، و تفسیر قرن ۱۹ توسط رامانوجا کویریار، برخی از آثار علمی شناخته شده قبل از قرن ۲۰ هستند. چندین تفسیر مدرن در قرن ۱۹ و ۲۰ ظاهر شدند. از این میان، تفسیرهای کاویراجا پاندیتار و سوامیناتا ایر توسط محققان مدرن، کلاسیک در نظر گرفته شده اند. برخی از تفاسیر قرن بیستم عبارتند از تفسیرهای وو چیدامبارام پیلای آیوتی تاس، کی وادیولو چتیار، کریشنامپت کوپوسامی مودالیار، تیرو وی کا، بهاراتیداسان، کاداراکارو تیروکورالار وی مونوسامی، دوانیا پاوانار، کارونانیتی و سولومون پاپایا. به گفته کی. مهنراج، تا سال ۲۰۱۳، حداقل ۴۹۷ تفسیر به زبان تامیل توسط ۳۸۲ محقق نوشته شده است که با ماناککوداوار از دوران قرون وسطی شروع شده است. از این تعداد حداقل ۲۷۷ محقق برای کل اثر شرح نوشته اند. ترجمه ها. "کورال" در ترجمه، پرتکرارترین متن باستانی تامیل بوده است. تا سال ۱۹۷۵، ترجمه های آن به حداقل ۲۰ ز
بان اصلی منتشر شده بود: این متن احتمالاً در طول قرن ها توسط محققان هندی به زبان های هندی ترجمه شده است، اما دست نوشته های برگ نخل چنین ترجمه هایی نادر بوده است. برای مثال رانگاناتان، کتاب دار دانشگاه مدرس هند در دوران حکومت بریتانیا، یک ترجمه مالایایی را کشف کرد که در سال ۷۷۷ از تقویم مالایایی کپی شده بود، نسخه خطی که زولبیل آن را مربوط به اواخر قرن ۱۶ می داند. این متن در دوران استعمار توسط مبلغان مسیحی به چندین زبان اروپایی ترجمه شد. اولین ترجمه به زبان اروپایی به زبان لاتین توسط کنستانزو بسچی انجام شد و در سال ۱۷۳۰ منتشر شد. با این حال، او فقط دو کتاب اول، یعنی فضیلت و ثروت را ترجمه کرد و کتاب عشق را کنار گذاشت زیرا ماهیت اروتیک و جنسی آن را برای یک مبلغ مسیحی نامناسب می دانست. اولین ترجمه فرانسوی توسط یک نویسنده ناشناس در حدود سال ۱۷۶۷ انجام شد که مورد توجه قرار نگرفت. اولین نسخه فرانسوی موجود توسط ای اس آریل در سال ۱۸۴۸ بود. باز هم کل اثر را ترجمه نشد و فقط بخش هایی از آن را ترجمه کرد. اولین ترجمه آلمانی توسط کارل گراول انجام شد که آن را در سال ۱۸۵۶ در لندن و لایپزیک منتشر کرد. گرائول علاوه بر این، این اث