Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
در میان دست اندرکاران و کسانی که مبادرت به بریدن آلت زنانه (FGM) می کنند، دیدگاهی رایج وجود دارد که این عمل، یک ضرورت دینی است، اگرچه میزان شیوع آن بر حسب منطقهٔ جغرافیایی و در میان گروه های قومی گوناگون، متفاوت است. بحث های وجود دارد در مورد اینکه تا چه حد ادامه این عمل تحت تأثیر عرف و سنت، فشارهای اجتماعی، فقدان آگاهی و اطلاعات بهداشتی و موقعیت زنان در جامعه است. این عمل نه تنها هیچ مزیتی برای سلامتی ندارند بلکه می تواند منجر به عوارض جدی برای سلامت زنان شوند. بریدن آلت زنانه عمدتاً در جوامع مسلمان خاصی انجام می شود، اما در برخی از گروه های مسیحی و جاندارانگار مجاور نیز وجود دارد. انجام این عمل در بیشتر مذاهب اسلامی ضروری نیست و فتواهایی دربارهٔ آن صادر شده است، که یا آنرا ممنوع کرده اند، یا آنرا توصیه کرده یا آنکه تصمیم گیری دربارهٔ انجامش به عهده والدین گذاشته شده است. با این حال، بریدن آلت زنانه در جنوب شرق آسیا با گسترش مذهب شافعی فقه اسلامی بدعت گذارده شد که این عمل را واجب می داند. مطلبی دربارهٔ بریدن آلت زنانه در یک پاپیروس یونانی مربوط به سال ۱۶۳ قبل از میلاد نوشته شده و اشاره غیرمستقیم احتمالی دیگر
ی به آن در تابوتی از پادشاهی میانه مصر (حدود ۱۹۹۱–۱۷۸۶ قبل از میلاد) وجود دارد. در میان مسیحیان قبطی در مصر، مسیحیان ارتدوکس در اتیوپی، پروتستان ها و کاتولیک ها در سودان و کنیا یافت شده است. تنها گروه یهودی شناخته شده ای که این عمل را انجام داده اند، یهودیان فلاشای اتیوپی هستند. پیشینه. تعریف. تا دهه ۱۹۸۰ بریدن آلت زنانه به طور گسترده ای به عنوان «ختنه زنان» شناخته می شد، که این تصور اشتباه را ایجاد می کرد که از نظر شدت و اثرات سلامتی معادل ختنه مردان است. در واقع، بریدن آلت زنانه تنها اثرهای منفی و نامطلوب بر سلامتی دارد و تقریباً همیشه مفصل تر از ختنه مردان است. در سال ۱۹۹۰ آی. اِی. سی استفاده از عبارت «بریدن آلت تناسلی زنان» را آغاز کرد و سازمان جهانی بهداشت (WHO) هم در سال ۱۹۹۱ همین کار را کرد. سازمان جهانی بهداشت، یونیسف و صندوق جمعیت سازمان ملل متحد در سال ۱۹۹۷ «بریدن آلت تناسلی زنان» را اینگونه تعریف کردند: «کلیه اقداماتی که شامل برداشتن جزئی یا تمامِ اندام تناسلی خارجی زنان یا آسیب های دیگر به اندام های تناسلی زنان به دلایل غیر پزشکی شود.» سازمان جهانی بهداشت چهار نوع زیر را تعیین کرده است: خاستگاه. ب
ریدن آلت تناسلی زنانه در منطقه ای متمرکز است که جری مکی آن را منطقه ای در آفریقا که «به طرز جالبی هم جوار و مرتبط با هم» است، می نامد – از شرق به غرب از سومالی تا سنگال و از شمال به جنوب از مصر تا تانزانیا. او می نویسد: این عمل هم «به طور پیوسته توزیع شده و هم ساری و واگیرگونه است» و ادامه می دهد «چون در شرایطی نابرابر، مردان با امکانات بیشتر در مقابل زنانی دارای امکانات کمتر قرار می گیرند، اینگونه در بین گروه های قومی گسترش می یابد. ازدواج پذیری (واجد شرایط بودن برای ازدواج) «موتور اصلی تداوم» آن است. گستردگی انجام این عمل در آفریقا در نوبه در سودان بیشتر است، و به نظر جری مکی نوع سوم بریدن آلت زنانه در آنجا با تمدن مرواه (از حدود ۸۰۰ قبل از میلاد تا حدود ۳۵۰ پس از میلاد) شروع شد تا اعتماد به پدرانگی و مقام پدری افزایش یابد. پیشنهاد ختنه کردن دختری مصری در یک پاپیروس یونانی از ۱۶۳ قبل از میلاد ذکر شده است. وِردِ شمارهٔ ۱۱۱۷ از متون تابوت مصر باستان ممکن است به یک دختر ختنه نشده اشاره داشته باشد ('m't)، اگرچه در مورد معنای این واژه اختلاف نظر وجود دارد. این طلسم که بر روی تابوت دان سیت-هج-هوتپ یافت شد، مربوط
به پادشاهی میانه مصر (حدود ۱۹۹۱ تا ۱۷۸۶ قبل از میلاد) است. بررسی مومیایی ها، شواهدی از ختنه جنسی نشان نداده است. استرابون (حدود ۶۴ قبل از میلاد - حدود ۲۳ پس از میلاد) پس از بازدید از مصر در حدود ۲۵ قبل از میلاد، همچون فیلون اسکندرانی (حدود ۲۰ پیش از میلاد - ۵۰ پس از میلاد) دربارهٔ ختنه زنان نوشت: «مصریان طبق رسم کشورشان ختنه می کردند. جوان و دختران باکره در سن ازدواج در چهاردهمین (سال) زندگی خود، زمانی که مرد شروع به اسپرم سازی می کند و عادت های ماهیانه زنان شروع می شود.» نوع سوم بریدن آلت زنانه را با برده داری مرتبط دانسته اند. ژوآئو دوس سانتوس در سال ۱۶۰۹ در مورد قومی در نزدیکی موگادیشو نوشت: «عادت داشتند زنان خود را بدوزند، مخصوصاً بردگان جوان خود را برای ناتوانی در باروری می دوختند که باعث می شد این برده ها هم به خاطر پاکدامن ماندن و هم برای اعتماد بیشتری که اربابانشان نسبت به این کنیزان داشتند». مسیحیت. کتاب مقدس اشاره ای به بریدن آلت زنانه نکرده است. صاحب نظران مسیحی موافقند که این عمل در متون دینی مسیحیت هیچ پایهٔ استدلالی ندارد و مبلغان مسیحی در آفریقا در خط مقدم تلاش برای توقف آن بودند. در واقع، آنان
از پیشگامان اطلاق عناوینی چون «مثله کردن» به این عمل بودند. از سال ۱۹۲۹، «شورای مبلغان کنیا» به رهبری ماریون اسکات استیونسون، یک مبلغ دینی کلیسای اسکاتلند، آن را «مثله کردن جنسی زنان» نامید. هنگامی که در دهه ۱۹۳۰، مبلغان مسیحی سعی کردند کنار گذاشتن ختنه جنسی را شرطی برای عضویت در کلیسای مسیحی در کنیای مستعمره کنند، کارزار گسترده ای را در دفاع از این عمل برانگیختند. علیرغم عدم حمایت کتاب مقدس از چنین عملی، زنان و دختران در جوامع مسیحی، از جمله در مصر، کنیا، نیجریه و تانزانیا، عمل بریدن آلت تناسلی زنانه قرار می گیرند. چنین عملی در میان مسیحیان قبطی در مصر، مسیحیان ارتدوکس در اتیوپی و پروتستان ها و کاتولیک ها در سودان و کنیا دیده شده است. گزارش یونیسف در سال ۲۰۱۳، ۱۷ کشور آفریقایی را شناسایی کرد که در آنها حداقل ۱۰ درصد از زنان و دختران مسیحی ۱۵ تا ۴۹ ساله تحت این عمل قرار گرفته بودند. به عنوان مثال، در نیجر، ۵۵ درصد از زنان و دختران مسیحی، در مقابلِ تنها ۲ درصد از زنان و دختران مسلمان، ختنه جنسی شده اند. اسلام. نمای کلی. بریدن آلت تناسلی زنان بیشتر در جوامع کوچک مسلمان اهل سنت و غیر شیعه و جوامع هم جوار آنها د
یده می شود. میزان شیوع آن در میان ملل مختلف مسلمان اهل سنت و غیر شیعه به قومیت و مکان جغرافیایی بستگی دارد. در زبان عربی به ختنه زنان «خَفْضْ» یا «خِفَض» و به ختنه مردان «خِتان» گفته می شود که البته گاهی ختنه زنان را نیز دربر می گیرد. اشکال خفیف تر ختنه، یا آنچه که سازمان جهانی بهداشت آن را «نوع یک» می نامد (برداشتن کلاهک کلیتوریس و/یا غلفه)، ممکن است به عنوان سنت پیامبر (توصیه شده/مستحب) در نظر گرفته شود. در روایتی محمد بریدن اندام تناسلی زنان را اختیاری کرد، اما از آزار دادن به زنان هشدار داد. در روایتی نقل شده، پیامبر اسلام بریدن اندام تناسلی زنان را اختیاری نموده است، اما از صدمه زدن به زنان برحذر داشته است. روایت فوق «ضعیف» است؛ چرا که از نظر موازین اسلامی، حلقه ای از سلسلهٔ راویان آن مفقود است و تنها در یکی از کتاب های صحیح شش گانهٔ حدیث نقل شده است. به گفته «السید سابق»، صاحب نز فقه سنی، تمام احادیث موجود دربارهٔ ختنه زنان غیر معتبر هستند. صاحب نظران برجسته دینی مسلمان توافق دارند که ختنه جنسی توسط اسلام نه الزامی است و نه ممنوع است. در قرآن به ختنه زنان یا ختنه مردان اشاره ای نشده است. بریدن آلت تناسل
ی زنان در برخی از احادیث (اقوال منسوب به محمد) به عنوان عملی غیر شریف و غیر ضروری ستوده شده است، هرچند صحت این احادیث مورد تردید قرار گرفته است. علاوه بر احکام اسلام، اجتهاد یکی از چهار منبع حقوقی اسلام برای پیروانش در طول سده ها بوده است. اجتهاد دربرگیرندهٔ فتوا (نظر علمای دینی مسلمان) است که اغلب به طور گسترده ای رواج دارد و رفتاری را توصیف می کند که با الزامات دینی مطابقت دارد. فتواهایی مبنی بر منع ختنه، طرفداری از انجام آن، و واگذاری تصمیم به والدین اما توصیه به عدم انجامش صادر شده است. چندین رهبر مسلمان خواستار پایان دادن به این عمل شده اند. در سال ۲۰۰۴، پس از پخش تصاویری از شبکهٔ سی ان ان از دختری در قاهره که تحت عمل ختنه زنانه بود، مفتی اعظم مصر محمد سید طنطاوی اعلام کرد که احادیث مربوط به ختنه جنسی نامعتبر هستند. در کنفرانسی در دانشگاه الازهر در قاهره در سال ۲۰۰۶ روحانیون برجسته مسلمان این عمل را غیر ضروری اعلام کردند. به گفته یونیسف، پس از مرگ یک دختر ۱۲ ساله مصری در سال ۲۰۰۷، «شورای عالی تحقیقات اسلامی الازهر» در قاهره اعلام کرد که ختنه جنسی «هیچ مبنایی در اصول دین اسلام یا هیچ یک از فروع آن ندارد و
اینکه عملی مضر است و نباید آن را انجام داد». علی جمعه، مفتی اعظم مصر در آن دوران اظهار داشت: «حرام است، حرام است، حرام است.» اکمل الدین احسان اوغلو، دبیرکل سازمان همکاری اسلامی در سال ۲۰۱۲ گفت که ختنه جنسی «آیینی است که در طول سده ها باقی مانده است. [این عمل] باید متوقف شود زیرا دین اسلام از آن حمایت نمی کند.» در سال ۲۰۱۸، «شورای مرکزی اسلامی سوئیس» برداشتن غلفه را که نوع خفیف تری از ختنه است، به عنوان سنت طبقه بندی کرد (که مستحب است). این در حالی است که در سال ۲۰۱۲ انجام ختنه زنان، از جمله برنامه ریزی برای انجام آن در خارج از این کشور برای دختران شهروند سوئیس، غیرقانونی بود. دیدگاه سنی. مذاهب گوناگون فقهی نظرات متفاوتی در مورد بریدن آلت تناسلی زنان ابراز کرده اند. مذاهب فقهی حنفی و حنبلی آن را «مکرمه» برای زنان می دانند (عملی شریف، نه واجب). در مذهب مالکی و شافعی، حکم آن را با ختنه مرد فرقی نمی کند؛ مالکی ها آن را مستحب می دانند نه واجب (مندوب)، در حالی که شافعی ها آنرا واجب است (اجباری). برخی دیگر از علما می گویند که انجام چنین عملی هیچ توجیهی ندارد. علمای مصری مانند «محمد عماره» و محمد سلیم العوا استدلال
می کنند که ختنه جنسی زنان یک عمل اسلامی نیست و مورد تأیید فقه اسلامی نیست. در ماه مه ۲۰۱۲، گزارش شد که جماعت اخوان المسلمین در مصر در حال تلاش برای قانونی کردن بریدن آلت تناسلی زنان است. به گفتهٔ یک خبرنگار به نام «ماریز تادروس»، آنها «پیشنهاد ختنه کردن زنان را به عنوان بخشی از خدمات اجتماعی خود در قبال هزینه ای بسیار ناچیز دادند، اقدامی که روند دهه ها مبارزه محلی علیه این عمل مضر را معکوس کند.»… بسیاری از اخوان المسلمین (و سلفی ها) استدلال می کنند که با آنکه که بریدن آلت تناسلی زنان واجب نیست، اما «مکرمه» است (مستحب و در نظر خدا پسندیده است). در حدیثی از مجموعه سنن ابوداود آمده است: زنی در مدینه عمل ختنه زنان را [برای دختران] انجام می داند، پیامبر به او فرمود: بیش از حد نبُر که برای زن بهتر و برای شوهر خوش آیندتر است. ابن حجر عسقلانی این حدیث را به لحاظ اصالت و اعتبار «ضعیف» می داند و نظر ابوبکر بیهقی را نقل می کند که این روایت «ضعیف و منقطع در سلسلهٔ راویان» است. ابن عبدالبر اندلسی می گوید: «کسانی که ختنه زنان را سنت می دانند، آنرا مبتنی بر حدیثی از ابوالملیح می کنند که خود صرفاً بر پایهٔ روایتی از «حجاج بن
أرطاة» نقل شده است، و چون حجاج تنها راوی این حدیث است، نمی توان او را یک مرجع قابل استناد دانست. حدیث دیگری در کتاب صحیح مسلم (یکی از کتاب های صحیح شش گانهٔ حدیث) به قلم مسلم بن حجاج نیشابوری آمده است: «رسول خدا فرمود: هر کس در درون چهار بخش (تناسلی زن) دخول کند و بخش های ختنه شده آلت ها به یکدیگر برخورد کند، غسل واجب می شود. محمد سلیم العوا بیان می کند که اگرچه این حدیث صحیح است، اما دلیلی بر حمایت از ختنه جنسی نیست. او بیان می کند که در زبان عربی برای «دو عضو ختنه»، یک واژه کلمه واحد استفاده می شود که دربرگیرندهٔ دو نوع مختلف از ختنه است. در حالی که واژه عربی خِتان برای اشاره به هر دو ختنه تناسلی مرد و زن استفاده می شود، اما در اصل به اندام ختنه شده مرد اشاره دارد. در حدیثی در صحیح بخاری آمده است: از پیامبر شنیدم که می فرمود: «پنج عمل از خصوصیات فطرت است: ختنه کردن، تراشیدن موهای شرمگاهی، کوتاه کردن سبیل، کوتاه کردن ناخن و زدن موی زیر بغل». محمد سلیم العوا می نویسد که معلوم نیست آیا این الزامات برای زنان بوده است یا خیر. جنوب شرق آسیا. به گفته ویلیام کلارنس-اسمیت، مسلمانان جنوب شرق آسیا «بیشتر» از مکتب فقه
ی شافعی پیروی می کند، یعنی تنها مذهبی که ختنه جنسی را اجباری (واجب) می داند. او می نویسد که بزرگ ترین مخالفت با این عمل در این منطقه از سوی مسلمانان تلفیق گرا در جاوه است. برخی از مسلمانان این منطقه از ریشه گیاه زردچوبه برای انجام یک عمل جایگزین نمادین استفاده می کنند. اسلام بریدن آلت تناسلی زنان را از قرن سیزدهم به بعد، به اندونزی و مالزی آورد. بیش از ۸۰ درصد از زنان مالزیایی ادعا می کنند که الزامات مذهبی دلیل اصلی بریدن آلت تناسلی زنان است و رعایت بهداشت (۴۱ درصد) و اعمال فرهنگی (۳۲ درصد) از دلایل دیگر است. این عمل در میان زنان مسلمان در اندونزی نیز رواج گسترده دارد و بیش از ۹۰ درصد بزرگسالان مسلمان تا سال ۲۰۰۳ از انجام آن حمایت کردند. در سال ۲۰۱۳، «شورای علمای اندونزی» - بالاترین نهاد مذهبی مسلمان در اندونزی - حکم داد که از بریدن آلت تناسلی زنان حمایت می کند، و اظهار داشت که اگرچه اجباری نیست، اما «از نظر اخلاقی توصیه می شود.» علمای دینی، دولت اندونزی را برای ختنه کردن دختران تحت فشار قرار داده اند و استدلال می کنند که این بخشی از آموزه های اسلامی است. دیدگاه شیعه. شیعه دوازده امامی. متون مذهبی شیعه، مانند
حدیث های منقول از جعفر صادق، تصریح می کنند که ختنه فقط برای مردان ضروری است. سید علی سیستانی، رهبر عالی رتبه شیعیان در عراق و رئیس حوزه علمیه نجف، ختنه جنسی را ممنوع در برخی موارد حرام اعلام کرده است: ختنه جنسی دختران در بین تمامی مسلمانانِ معتقدِ شیعه دوازده امامی، امری ناشناخته است. این عمل در عراق و ایران فقط در میان اقلیت های سُنی انجام می شود. اسماعیلیه. بریدن آلت تناسلی زنان در جامعه بوهره داوودی در هند، پاکستان، یمن و شرق آفریقا انجام می شود. بر اساس یک نظرسنجی در سال های ۲۰۱۵ و ۲۰۱۶، بیش از ۸۰ درصد از ۳۶۵ زن بوهره داوودی که مورد بررسی قرار گرفتند، خواستار پایان دادن به این عمل بودند. در سال ۲۰۱۷ دو پزشک و یک شهروند زن منسوب به جامعهٔ بوهره داوودی در دیترویت میشیگان، به اتهام انجام بریدن آلت تناسلی دو دختر هفت ساله در ایالات متحده آمریکا دستگیر شدند. در پاکستان و هند، ختنه زنان توسط مسلمانان جوامع بوهره داوودی و شیدی انجام می شود، که معتقدند این کار به عفت و پاکدامنی منجر می شود. یهودیت. در بیشتر شاخه های یهودیت ختنه مرد ضروری است، اما بریدن آلت تناسلی زنان مجاز نیست و کتاب مقدس عبری (عهد عتیق) اشاره
ای به آن نکرده است. تنها گروه یهودی شناخته شده که ختنه زنان را انجام داده اند، یهودیان فلاشا از اتیوپی هستند. یهودیان فلاشا با تلمود، میشنا و دیگر متون مقدس مذهبی آشنا نبودند و کمتر به زبان عبری می خواندند و صحبت می کردند. بیشتر آنها بین سال های ۱۹۸۴ و ۱۹۹۱ به اسرائیل رفتند و در آنجا به یهودیت ارتدکس گرویدند. هنگامی که در اسرائیل اقامت یافتند، زنان بریدن آلت تناسلی را کنار گذاشتند. طی مطالعه ای در سال ۱۹۹۷ مشخص شد که یک سوم از ۱۱۳ زن یهودی فلاشا که مورد معاینه قرار گرفتند، تحت این عمل واقع شده بودند. در این میان، ۲۷ درصد تحت عمل جراحی کلیتوریس برداری جزئی یا کامل قرار گرفته بودند. آیین سیک. در آیین سیک ختنه زن و مرد ضروری نیست و این عمل مورد انتقاد این آیین بوده است. ادیان دیگر. چندین گروه جاندارانگار در آفریقا، به ویژه در کشورهای گینه و مالی، این عمل را انجام می دهند. آیین بودایی به شدت آن را رد می کند. بریدن آلت تناسلی زنان در روایات و سنن کنفسیوس وجود ندارد. این عمل در دیانت بهائی حرام است.
صخره مرجانی مصنوعی یک ساختار انسان ساخت زیرآبی برای تشویق زندگی دریایی در نواحی است که عموماً دارای بستر بدون پدیدارهایی برای مهار فرسایش هستند، یا دارای کشتی به گل نشسته، توده تورهای ماهیگیری قدیمی یا اصلاح گردشگری ساحلی هستند. اگرچه هیچ پژوهشی مبنی بر مزایای صخره های مصنوعی وجود ندارد، اما هنوز در دوران مدرن مورد استفاده قرار می گیرند. تاریخچه. ساخت صخره های مرجانی مصنوعی در دوران باستان آغاز شد. ایرانیان با ساختن یک صخره مصنوعی، دهانه رودخانه دجله را بستند تا دزدی دزدان دریایی عرب را خنثی کنند و در طول جنگ پونیک اول ، رومیان صخره ای در سرتاسر دهانه بندر کارتاژی در سیسیل ساختند تا کشتی های دشمن را در درون تله بیندازند و در راندن کارتاژنی ها از جزیره کمک کنند. از پیش از دهه ۱۸۴۰، ماهیگیران آمریکایی از کنده های درهم تنیده برای ساخت صخره های مصنوعی استفاده می کردند. اخیراً زباله هایی مانند یخچال های قدیمی، چرخ دستی های خرید، ماشین های رهاشده و ماشین های فروخته شده خارج از سرویس جایگزین کنده های چوبی در صخره های موقت شده اند. پروژه هایی که به طور رسمی تحریم شده اند، شامل کشتی های ازکارافتاده، واگن های مترو، تان
ک های جنگی، نفربرهای زرهی، دکل های حفاری نفت و توپ های صخره ای شبیه کندو هستند. رشد. جوامع صخره های مصنوعی تمایل دارند که در مراحل کم و بیش قابل پیش بینی توسعه یابند. اول، جایی که یک جریان اقیانوسی با ساختار عمودی روبرو می شود، می تواند یک فراچاهش غنی از پلانکتون ایجاد کند که یک محل تغذیه قابل اعتماد برای ماهیان کوچک مانند ساردین و مینو فراهم می کند تا شکارچیان دریایی مانند ماهی تن و کوسه ها را جذب کند. در مرحله بعدی جاندارانی هستند که به دنبال حفاظت در برابر باز بودن کشنده اقیانوسی - یعنی ساکنان سوراخ ها و شکاف ها مانند هامور، سرخوماهی، سنجاب ماهی، مارماهی و فریباماهی هستند. شکارچیان فرصت طلب مانند گیش ماهی و کوترماهی نیز ظاهر می شوند. در طول ماه ها و سال ها، ساختار صخره ها با جلبک ها، آبدزدک دریایی، مرجان های سخت ونرم و اسفنج ها پوشانده می شود.
۱۳ دقیقه فیلمی محصول سال ۲۰۲۱ و به کارگردانی لیندسی گوسلینگ است. در این فیلم بازیگرانی همچون تریس ادکینز، تورا برچ، پیتر فاسینلی، آن هیش، ایمی اسمارت، پاز وگا، ینسی آریاس، ویل پلتز، لورا اسپنسر و سوفیا واسیلویا ایفای نقش کرده اند.
بز سانن (انگلیسی: Saanen goat) یک نژاد سوئیسی از بزهای اهلی است. نام خود را از سرین/سان (رود) در منطقه اوبرلند برن، (این منطقه آلپ کانتون و سمت شمالی کوه های آلپ برن را تشکیل می دهد) در بخش جنوبی کانتون برن، در غرب سوئیس گرفته است. این بز شیری بسیار پربار است و در بیش از هشتاد کشور در سراسر جهان توزیع می شود. خصوصیات نژاد بز سانن. اساساً در دنیا بزهای سانن به دلیل توانایی زیادی که در تولید شیر غنی دارند، بیشتر معروف شده هستند. اما به جز شیر، فواید دیگری از جمله نرخ زاد و ولد مناسب و سازگاری خوب با شرایط مختلف جغرافیایی را نیز دارند. بیش از هشتاد کشور گزارش شده است. جمعیت کل جهان بیش از ۹۰۰٫۰۰۰ راس گزارش شده است. از این تعداد، حدود ۱۴۰۰۰ راس در سوئیس هستند. مشخصات. سانن بزرگ ترین نژاد بز سوئیسی است. قد حدود ۹1 سانتی متر (۳۵ اینچ) و حداقل وزن آن ۸۵ کیلوگرم (۱۹۰ پوند) است. دارای پوست سفید و موهای سفید کوتاه است. ممکن است شاخدار یا بدون شاخ باشد و گوشها قائم و به سمت بالا و جلو هستند.
کوین مارکت کپ (به انگلیسی: Coinmarketcap)، یک وب سایت مرجع است که اطلاعات و داده هایی مانند: قیمت، حجم معاملات و ارزش بازار ارزهای دیجیتال را ارائه می دهد. این وب سایت، در سال ۲۰۱۳ توسط برندون چز در شهر نیویورک تأسیس شد. مأموریت این وب سایت این است که رمز ارزها را کشف و رمزگشایی کند تا کاربران بتوانند با اطلاعات بی طرفانه، باکیفیت و دقت نتیجه گیری کنند. بررسی اجمالی. کوین مارکت کپ در سال ۲۰۱۳ توسط برنامه نویس براندون چز در شهر نیویورک تأسیس شد. بر اساس گزارش بلومبرگ در نوامبر ۲۰۱۹، کوین مارکت کپ برای مبارزه با حجم معاملات جعلی، یک معیار نقدینگی را معرفی کرد. در آوریل ۲۰۲۰ بایننس، یکی از بزرگ ترین صرافی های ارز دیجیتال، کوین مارکت کپ را به مبلغی نامعلوم خریداری کرد. به گفته "فوربس،" گویا ارزش این معامله بیش از ۴۰۰ میلیون دلار بوده است. در نوامبر ۲۰۲۱، از سوی وایس، "نیویورک تایمز" و چند رسانه دیگر به کوین مارکت کپ در هشدار به کاربران در مورد کلاهبرداری توکن «Squid» که به دروغ ادعا کرد به مجموعه تلویزیونی بازی ماهی مرکب وابسته است، استناد شد. همچنین این وب سایت مرجعی برای رتبه بندی صرافی های ارزهای دیجیتال است.
در ژانویه ۲۰۱۸، کوین مارکت کپ صرافی های کره جنوبی را در محاسبات قیمت های خود حذف کرد، زیرا قیمت های آن کشور همواره بالاتر از سایر مناطق بود که در پی این امر باعث کاهش قابل توجهی در ارزش بازار ریپل و ایجاد آشفتگی در بازار رمز ارزها شد. برندون چز در نامه ای به "وال استریت ژورنال" توضیح داد که کوین مارکت کپ صرافی های کره ای را به دلیل شکایت بسیاری از کاربران نسبت به قیمت های نادرست از فهرست حذف کرد. هرچند، او انتظار نداشت که تأثیر حذف صرافی های کره ای آنقدر بزرگ باشد. در اکتبر ۲۰۲۱ ادعا شد که اطلاعات ۳٫۱ میلیون کاربر کوین مارکت کپ هک شد. وب سایت Have I Been Pwned، که مخصوص شناسایی حملات سایبری و حساب های آنلاین خطرناک است نیز نفوذ هکران به کوین مارکت کپ را تأیید کرد. کوین مارکت کپ در این زمینه گفت:«از آنجا که هیچ رمز عبوری در داده هایی که مشاهده کرده ایم گنجانده نشده است، ما معتقدیم که این اطلاعات به احتمال زیاد از پلتفرم دیگری تهیه شده است که ممکن است کاربران در چندین سایت دیگر از رمزهای عبور یکسان استفاده کرده باشند.»برای لیست شدن ارز دیجیتال در بایننس یا دیگر صرافی ها باید ابتدا ارز خود را در کوین مارکت کپ لی
ست کنید. پیوند به بیرون. وب سایت رسمی
دویدن تایسون فیلمی محصول سال ۲۰۲۲ و به کارگردانی کیم باس است. در این فیلم بازیگرانی همچون روری کاکرین، ایمی اسمارت، میجر دادسون، لیلا فلدر، کلودیا زوالوس، رنو ویلسون و برخد عبدی ایفای نقش کرده اند.
ورزشگاه لعل بهادر شاستری که پیشتر به نام فاتح میدان شناخته می شد یک ورزشگاه چند منظوره در حیدرآباد (هند) است که بیشتر برای کریکت و فوتبال از آن استفاده می شود. در سال ۱۹۶۷ نام این محل در یادبود نخست وزیر هند به بهادر شاستری تغییر کرد.
عمر محمد بخیت (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سودان بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال الهلال و باشگاه فوتبال الهلال ام درمان اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال سودان بازی کرده است.
احمد الباشا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سودان بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال الهلال، باشگاه فوتبال المریخ، باشگاه فوتبال الهلال ام درمان، و باشگاه فوتبال النصر بنغازی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال سودان بازی کرده است.
برعی بشیر (؛ 1932 – ) بازیکن فوتبال اهل سودان بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال المریخ و باشگاه فوتبال الهلال ام درمان اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال سودان بازی کرده است.
کابتن بشیر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سودان است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال سودان بازی کرده است.
حموده احمد البشیر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سودان بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال الهلال، باشگاه فوتبال الهلال ام درمان، و باشگاه فوتبال الاهلی عربستان سعودی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال سودان بازی کرده است.
معاویه بشیر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سودان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال سودان بازی کرده است.
احمد بیبو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سودان است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال سودان بازی کرده است.
محمد شیخ الدین (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سودان است.
امیرمهدی میرزاخانی (زادهٔ ۳۰ بهمن ۱۳۸۰ در شهر اراک) بازیکن هاکی اهل ایران است. کاپیتان و آقای گل آسیا در رشته هاکی او از سال ۱۳۸۷ عضو تیم منتخب هاکی استان اراک واز سال۱۳۹۸ عضو تیم ملی هاکی ایران است. این بازیکن لژیونر در لیگ هاکی ترکیه و در پست مهاجم بازی می کند و بهترین بازیکن جام جهانی ۲۰۲۳ آفریقای جنوبی و آقای گل جام ملت های آسیا و بهترین مهاجم آسیا می باشد . پیوند به بیرون. امیرمهدی میرزاخانی در اینستاگرام
مصطفی الفادنی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سودان است. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال سودان و سودان بازی کرده است.
نادر الطیب (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سودان است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال سودان بازی کرده است.
عزالدین الحبیب (؛ زادهٔ ۱۴ مارس ۱۹۸۷) بازیکن فوتبال است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کایا ایلویلو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال سودان بازی کرده است.
محمد ارنق (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سودان است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال سودان بازی کرده است.
رادیو رنگین کمان رادیوی همجنس گرایان، دوجنس گرایان، تراجنسی ها و تمام جامعه ال جی بی تی است که همه روزه به زبان فارسی و دری از طریق موج کوتاه رادیویی ۴۱ متر برابر با فرکانس ۷۶۱۰ کیلوهرتز، ماهواره یاهست و اینترنت برنامه پخش می کند. فعالیت ها. رادیو رنگین کمان پخش برنامه های خود را از اکتبر سال ۲۰۱۲ با نیم ساعت برنامه هفتگی آغاز کرد. در حال حاضر این رادیو هر روز به سوی ایران، افغانستان و تاجیکستان برنامه پخش می کند. رادیو رنگین کمان با تربیت شهروند خبرنگاران رنگین کمانی، به تنوع و چند صدایی جامعه دگرباشان در سه کشور تحت پوشش کمک کرده است. برنامه های رادیو رنگین کمان مجموعه متنوعی از برنامه های آموزشی، حمایتی، حقوقی و بهداشت عمومی را برای جامعه محروم رنگین کمانی های ایران، افغانستان و تاجیکستان پخش می کند. همین طور وب سایت رادیو رنگین کمان همه روزه مهم ترین خبرهای جامعه جهانی ال جی بی تی را در دسترس مخاطبانش قرار می دهد. برنامه سازان. میدا ملک آرتمیس اکبری شایا گلدوست فریمان کاشانی زینب پیغمبر زاده مونا طاهری علی عارفی آرتین مرجان ام جی رها ایرانی ماهریل اوهارا
علی قاقرین (به ؛ ۱ آوریل ۱۹۴۹ – ۱۲ فوریهٔ ۲۰۲۵) بازیکن فوتبال اهل سودان بود. از جمله باشگاه هایی که وی در آن ها بازی کرده، می توان به باشگاه فوتبال النصر عربستان سعودی و باشگاه فوتبال الهلال ام درمان اشاره کرد. وی در تیم ملی فوتبال سودان نیز سابقهٔ بازی داشته است.قاقرین در ۱۲ فوریهٔ ۲۰۲۵، در سن ۷۵ سالگی درگذشت.
بدرالدین عبدالله قلق (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سودان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال المریخ و باشگاه فوتبال الهلال اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال سودان بازی کرده است.
روی گولواک (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سودان جنوبی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال خارطوم و باشگاه فوتبال الهلال ام درمان اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال سودان و سودان جنوبی بازی کرده است.
یاسین حامد (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سودان-رومانی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال سی اف آر کلوژ و آ.اس.آ ترگو مورش اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال سودان بازی کرده است.
نزار حامد (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سودان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال الهلال ام درمان اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال سودان و سودان بازی کرده است.
الصادق حسن (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سودان است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال سودان بازی کرده است.
ولید حسن (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سودان است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال سودان بازی کرده است.
محمد حسین (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سودان است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال سودان بازی کرده است.
امجد اسماعیل (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سودان است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال سودان بازی کرده است.
لوبکتومی یا لوب برداری یا قطعه برداری () به معنای برداشتن قطعه ای از بدن از طریق جراحی است؛ این جراحی وقتی انجام می شود که قطعه مورد نظر دچار کژکاری باشد و برداشتن آن از بدن از حفظ آن، ضرر کمتری به همراه داشته باشد. این قطعه می تواند از مغز بیمار برداشته شود (مانند لوبکتومی گیجگاهی قدامی)، یا از مثلا کبد او (هپاتکتومی).
بله جابر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سودان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال المریخ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال سودان بازی کرده است.
حسین الجریف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سودان است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال سودان بازی کرده است.
صلاح الجزولی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سودان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال المورده اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال سودان بازی کرده است.
ماموشی () یک گونه مارهای زهرآگین، افعی چاله دار است که در ژاپن یافت می شود.