Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کارلو کامیلو آماتو کیارامونته بوردونارو (۲۹ اوت ۱۹۳۸ – ۲۰ اکتبر ۲۰۲۱)، بیشتر با نام بارون کارلو آماتو شناخته می شد، یک اشراف زاده و تاجر ایتالیایی تبار بود که در کانادا و ایالات متحده زندگی می کرد. آماتو به خاطر عمارت تابستانی خود به نام شانگری-لا که در جزیره رابرتز در نوا اسکوشیا قرار داشت شناخته می شد. گفته می شود سرآشپز معروف سیریو ماچونی در این عمارت، غذای پاستا پریماورا را اختراع کرده است. آماتو به عنوان سفیر شوالیه های بیمارستانی حاکم مستقل سنت جان اورشلیم، رودس و مالت در کشورهای سنت وینسنت و گرنادین ها و سنت لوسیا خدمت کرد و همچنین در توسعه جزیره کارائیبی کانوآن سرمایه گذاری داشت. تاریخچه. آماتو در رم، ایتالیا، به دنیا آمد، پسر بارون جوزپه آماتو کیارامونته بوردونارو و کنتس فرنندا جیانینی پاولینی بود. پدربزرگ او سناتور سیسیل بود. آماتو اولین بار در سال ۱۹۵۹ به آمریکا آمد و همان سال همراه با همسرش، لورین منویل آماتو، یک قطعه زمین ۶۰۰ جریبی در جزیره رابرتز، نوا اسکوشیا خریدند. این عمارت تابستانی که شانگری-لا نامیده می شد، در سال ۱۹۶۵ ساخته شد. عمارت شامل هزارتوی پرچین، استخر گنبدی و چندین خانه مهمان بود.
آماتو گرازهای وحشی را به جزیره وارد کرد و از مهمانان دعوت می کرد تا در شکار آن ها در ۷۵ جریب از املاک او شرکت کنند. این حیوانات از جنگل سیاه آلمان وارد شدند و آماتو به "نیویورک تایمز" در ۱۹۷۶ گفت که خانواده او سابقه پرورش گرازهای وحشی را دارند. در یک مقطع بیش از ۲۰۰ گراز در ملکش داشت و تجربیات خود را در کتاب ۱۹۸۱ خود با عنوان "گراز وحشی: تاریخچه، پرورش، شکار" مستند کرد و در همین زمان به عنوان استادیار در دانشگاه ایالتی جورجیا فعالیت می کرد. آماتو همچنین گوشت را به رستوران های مونترال و نیویورک می فروخت. آماتو اغلب سرآشپزهای معروف را برای اقامت در شانگری-لا دعوت می کرد تا با گراز وحشی و غذاهای محلی و دریایی تجربه آموزی کنند. در سال ۱۹۷۵، رستوران دار سیریو ماچونی، صاحب لو سیرک, گفته می شود که پاستا پریماورا را در این عمارت اختراع کرده و به رستوران نیویورکی خود برده است. مهمانان دیگر شامل بازیگران ایتالیایی جینا لولوبریجیدا و سوفیا لورن، جانورشناس آمریکایی جیم فاولر، و نیز مقامات دولتی، کارآفرینان و اعضای خانواده سلطنتی بودند. آماتو در سال ۱۹۷۰ تابعیت کانادا را گرفت و بخشی از وقت خود را در میامی، فلوریدا سپری می
کرد. در دهه ۱۹۹۰، آماتو همراه با گروهی از سرمایه گذاران ۱۵۰۰ جریب زمین خالی در جزیره کانوآن در گرنادین ها را اجاره کردند و هتل تامارین بیچ را ساختند و برنامه توسعه آپارتمان ها، ویلاها، مارینا و زمین گلف را داشتند. او از ۱۹۸۳ تا زمان مرگش نیز سفیر شوالیه های بیمارستانی حاکم مستقل سنت جان اورشلیم، رودس و مالت در کشورهای سنت وینسنت و گرنادین ها و سنت لوسیا بود. زندگی خصوصی. آماتو با لورین منویل، خانواده ای که از طریق شرکت جانز منویل در صنعت آزبست ثروتمند شده بودند، ازدواج کرد. منویل در نوا اسکوشیا در ۱۹۹۸ درگذشت. آماتو در ۲۰۰۳ با ایرلا فابیولا لوپز فونزکا، هنرمند و طراح پارچه، ازدواج کرد. مرگ. در ۲۰۲۰ گزارش شد که آماتو در سلامتی ضعیف بوده و تنها در میامی زندگی می کرد. او در کوکونات گروو در ۲۰ اکتبر ۲۰۲۱ پس از بیماری طولانی درگذشت.
فاراگلیونی دی کاپری (, ) سه جزیره کوچک سنگی (پشته) در خلیج ناپل، در نزدیکی جزیره کاپری هستند. شکل های قابل توجه آنها ناشی از فرسایش ناشی از باد، باران و امواج دریا است. نمای کلی. بخشی از مجمع الجزایر کامپانیا، به نام های زیر نامگذاری شده اند: فاصله کوتاه این بخش ها از ساحل، جلوه ای زیبا ایجاد می کند. این بخش ها در جهان مشهور هستند و می توان آنها را از دریا یا از چندین نقطه دیدنی مانند خیابان کروپ، ویلا موناکونه یا باغ های آگوستوس تماشا کرد. با ظهور گردشگری در قرن های نوزدهم و بیستم، فاراگلیونی به مقام «بناهای طبیعی» و همچنین نمادین ترین نمادهای جزیره رسیدند. آن ها در نقاشی های متعددی از یوزف ربل، یوهان کریستین دال، آلبرت بیرشتات، کارل ویلهلم دیفنباخ، ویلیام استنلی هاسلتین و دیگران جاودانه شدند. با ظهور عکاسی کرونو، اتین-ژول ماری فیلم کوتاهی از فاراگلیونی ضبط کرد. با عنوان "مبهم، ساحل ناپل". بعدها، با توسعه سینما و رسانه ها، آنها در چندین فیلم به ایفای نقش پرداختند که از جمله مشهورترین آنها می توان به "امپراتور کاپری" با بازی توتو (۱۹۴۹) و "دومین تراژدی فانتوزی" با بازی پائولو ویلاجیو اشاره کرد.
آدریانو آپرا (۱۸ نوامبر ۱۹۴۰ – ۱۵ آوریل ۲۰۲۴) یک منتقد فیلم، تاریخ نگار سینما، فیلمنامه نویس، کارگردان، گردآورنده جشنواره، استاد دانشگاه و بازیگر گاه به گاه ایتالیایی بود. آپرا در سال ۱۹۶۶ مجله "سینما و فیلم" را تأسیس کرد و تا ۱۹۷۰ آن را مدیریت نمود. او بین سال های ۱۹۷۷ تا ۱۹۸۹ مدیر جشنواره فیلم و تلویزیون سالسو و بین ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۸ مدیر جشنواره بین المللی فیلم پسارو بود و از ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۲ رئیس سینتکا ناتزیوناله بود. او همچنین با جشنواره فیلم ونیز همکاری داشت و بخش بازنگری سال ۱۹۸۱ را به هاوارد هاوکس اختصاص داد. در سال ۱۹۷۰، آپرا انجمن فیلم استودیو را تأسیس کرد و نخستین فیلم خود "اولیمپیا agli amici" را کارگردانی کرد که در جشنواره فیلم لوکارنو شرکت نمود. او فیلمنامه "ماسک" به کارگردانی فیورلا اینفاسچلی را نوشت و به عنوان بازیگر در فیلم های کارگردانی شده توسط برناردو برتولوچی، مارکو فِرّری، ماریو شیفانو، فرانچسکا آرچیبوگی و ژان-ماری استراب و دانیل هوئیلت ظاهر شد. بین سال های ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۸ استاد تاریخ و نقد سینما در دانشگاه رم تور وِرگاتا بود. آپرا در ۱۵ آوریل ۲۰۲۴، در ۸۳ سالگی درگذشت.
انریکو ماریا آرتاله (متولد ۷ ژوئن ۱۹۸۴) فیلم ساز و فیلمنامه نویس ایتالیایی است. آرتاله در رم به دنیا آمد و در رشته فلسفه از دانشگاه ساپینزا فارغ التحصیل شد و سپس دیپلم کارگردانی خود را از Centro Sperimentale di Cinematografia دریافت کرد. پس از کارگردانی چند ویدئوی تجربی و فیلم مستند، در سال ۲۰۱۳ با فیلم بلند "نیمه سوم" که موضوعی راگبی دارد، به سینما معرفی شد. این فیلم در ۷۳مین جشنواره بین المللی فیلم ونیز نمایش داده شد و جایزه پاسینتی برای بهترین اثر اول را دریافت کرد. در سال ۲۰۱۶، آرتاله مستند اتوبیوگرافیک "سارو" را کارگردانی کرد که در ۳۴مین جشنواره فیلم تورین به نمایش درآمد. این اثر در جوایز دیوید دی دوناتلو برای بهترین مستند نامزد شد. در ۲۰۲۴، پس از کارگردانی چند قسمت از سریال "رومولوس"، آرتاله فیلم بلند "ال پارادیزو" را کارگردانی کرد. این فیلم در ۸۰مین دوره نمایش داده شد و آرتاله جایزه اوریزونتی برای بهترین فیلمنامه را دریافت کرد. برای همین فیلم، آرتاله همچنین نامزد جایزه دیوید دی دوناتلو برای بهترین فیلمنامه اصلی شد. در ۲۰۲۵، او سریال کانال پلاس "یک پیامبر" را کارگردانی کرد که بر اساس فیلم یک پیامبر ساخت
ه شده بود.
جزیره ایزولا پولوزه یا جزیره پولوزه ، جزیره ای در بخش جنوب شرقی دریاچه تراسیمنو، است که در کنار ایزولا ماجیوره و ایزولا مینوره در منطقه اومبریای ایتالیا واقع شده است. این جزیره با مساحت تقریبی ۷۰ هکتار (۱۷۳ جریب)، بزرگترین جزیره در میان سه جزیره این دریاچه است. این جزیره اکنون بخشی از استان پروجای ایتالیا است و به عنوان پارک علمی- آموزشی شناخته می شود. این پارک بخشی از پارک منطقه ای تراسیمنو است. این جزیره را کاستیلیونه دل لاگو اداره می کند. تاریخچه. در دوران باستان، اتروسک ها و رومی ها به این جزیره سر می زدند. در قرون وسطی، ساکنان جزیره تحت حکومت پروجا بودند. در آن دوره، چند کلیسا و یک قلعه در این جزیره ساخته شد. کشیشانی از فرقه های بندیکتین و دومینیکن هم در دوره های مختلف تاریخ در این جزیره حضور داشتند. این موضوع به اهمیت فرهنگی و مذهبی این جزیره افزوده است. از سال ۱۸۴۱، جزیره پولوزه به مالکیت خصوصی درآمد و عمدتاً به عنوان منطقه شکار مورد استفاده قرار گرفت. در سال ۱۹۳۹، بیاجو بیاجوتی ساخت ساختمان ها و جاده های مختلف را آغاز کرد و در کنار آن درختان زیتون متعددی را در سراسر جزیره کاشت. در سال ۱۹۷۳، استان پروج
ا به اهمیت این جزیره پی برد و برای حفاظت و نگهداری جزیره دست به کار شد. در سال ۱۹۷۴، جزیره پولوزه رسماً به عنوان واحه حفاظت از حیات وحش اعلام شد و بر اهمیت اکولوژیکی و تعهد آن به حفاظت از زیستگاه طبیعی اش تأکید شد. منظره. شمال جزیره پولوزه پوشیده از جنگل های بلوط است، از جمله گیاهان بومی مدیترانه مانند درختان هلم و زبان گنجشک. در جنگل های پایین تر، درختانی مانند گل رز ، برگ بو ، بلوط سبز و برگ نو یافت می شوند. منطقه جنوبی پوشیده از درختان زیتون چند صد ساله است. بیشه وسیعی از نیزار که از شرق به جنوب امتداد دارد، منطقه مرطوب را تعریف می کند. مسیرهای پیاده روی و فضای داخلی جزیره با پرچین های رزماری و انار مشخص می شوند، در حالی که گیاهان و درختان زینتی در همه جای چمنزارها یافت می شوند. این جزیره میزبان جانوران متنوعی از جمله روباه ، سمور ، خرگوش و طیف گسترده ای از پرندگان، به ویژه چنگر ، اردک و حواصیل است. بناهای تاریخی. از جمله بناهای تاریخی قابل توجه پولوزه کلیسای سنت جولیانو و سنت سکوندو، صومعه سنت آنتونی متعلق به خانواده اولیوتانس و قلعه قرون وسطایی هستند. باغ گیاهان آبزی را سال ۱۹۵۹ پیترو پورسینای معمار به س
فارش کنت جانینو سیتریو ساخته شد. قلعه. نزدیک به پایان قرن چهاردهم، درگیری های مختلف برای تسلط بر قلمرو توسط ساکنان جزیره منجر به خسارات قابل توجهی به جزیره و تخریب بیشتر قایق ها و تجهیزات ماهیگیری جزیره شد. این امر منجر به متروکه شدن تقریباً کامل زبان لهستانی شد. در قرن پانزدهم، گروه کوچکی از ساکنان تصمیم گرفتند برای دفاع از خود و گروه کوچکی از راهبان اولیتان که در آنجا ساکن بودند، قلعه ای در جزیره بسازند. این قلعه شامل پنج برج بود. این پنج برج با یک گذرگاه و یک برج ششم که در گذشته دسترسی مستقیم به دریاچه را فراهم می کرد، به هم متصل می شدند. این قلعه صرفاً به عنوان دفاعی برای مردم ساخته شده بود و ساختار سنتی یک اقامتگاه اشرافی را نداشت. با این حال، برای مدت کوتاهی، قبل از اشغال توسط دوک نشین بزرگ توسکانی در سال ۱۶۴۳، این قلعه به مقر فرماندار دریاچه تبدیل شد. این قلعه عمدتاً به عنوان یک پادگان نظامی و پناهگاه برای دفاع از همان جمعیت ساکنان و راهبان اولیتان که در جزیره مستقر بودند، مورد استفاده قرار می گرفت. این قلعه به طور قابل توجهی با استفاده از ماکیکولاسیون هایی ساخته شده بود که برای دفاع در برابر مهاجمان ا
ستفاده می شد. در قرن هفدهم، این جزیره وارد مرحله ای از زوال شد: مالاریا و آب و هوای مرطوب، باعث شدند راهبان اولیوتی حتی قبل از اشغال جزیره از سوی دوک نشین بزرگ توسکانی، صومعه سنت آنتونی را ترک کنند. این امر باعث شد قلعه به تدریج فرو بپاشد و در پی آن سازه های متعددی تخریب شدند. پس از آن جزیره پولوزه که در آن زمان تعداد کمی از افراد ساکن داشت، به دست خانواده های اشرافی مختلف افتاد. پس از چندین تغییر مالکیت از طریق خانواده های مهم مختلف در قرن نوزدهم، فرقه کامالدولیسی قلعه را به کنت وینچنزو پیانچیانی از اسپولتو فروخت. این کنت در جزیره منطقه شکاری با قرقاول و خرگوش ایجاد کرد و مهمانی های شکاری را با حضور همه اشراف اومبریا و رومی ترتیب می داد. باغ. در سال ۱۹۵۹، معمار منظر ایتالیایی، پیترو پورسینای باغ جزیره پولوزه را به دستور کنت جیانینو سیتریو طراحی مجدد جامع کرد. پروژه پورسینای شامل بازسازی اساسی ویژگی های مختلف، از جمله سکوی فرود، زمین تنیس و یک استخر شنا که از یک معدن ماسه سنگ متروکه تراشیده شده بود، بود. سکوی فرود که با یک اسکله چوبی به شکل نعل اسب مشخص می شود، اکنون شامل ردیف هایی از درختان بید است که تا لبه
آب امتداد یافته و جایگزین باغچه های گل سابق شده اند و یک باغ گیاهان دارویی به عنوان بخشی از طرح جدید بخش بندی شده، به آن اضافه شده است. معدن ماسه سنگ متروکه به باغی از گیاهان آبزی تبدیل شد که دارای یک حوضچه طبیعی مناسب برای شنا با عمق تا ۵.۳۰ متر است. طراحی پورسینای شامل مجموعه ای از "نیمف ها"ی به هم پیوسته در اطراف حوضچه بود که هر کدام میزبان گیاهان آبزی بومی و غیربومی منتخب بودند. پورسینای توجه ویژه ای به ایجاد حس پیوستگی با دریاچه تراسیمنو برای کسانی که در استخر غوطه ور شده بودند، داشت. چمنزار اطراف استخر و نیمف ها دارای درختان زیتون و تخته سنگ های بزرگی از معدن سابق است که به طور استراتژیک به عنوان "قفسه های خشک کن" برای آفتاب گرفتن استفاده می شوند. پورسینای همچنین گیاهان معمول آب و هوای مدیترانه ای مانند مورد ، درختان توت فرنگی ، آویشن و اسطوخودوس را در آن گنجاند. از دیگر ویژگی های آن می توان به رختکن ها و تأسیسات تصفیه آب اشاره کرد که به طور نامحسوس در زیر خاکریز قرار گرفته اند و از طریق یک مسیر ماسه سنگی قابل دسترسی هستند. در ابتدا به عنوان یک کلبه شکار و خانه تعطیلات برای کنت های سیتریو استفاده می شد
. در سال های ۱۹۸۸ و ۱۹۹۵، استان پروجا تلاش کرد معماری و عملکرد این چشم انداز را بهبود دهد و شرایط نگهداری مناسب و مداوم آن را تامین کند. فعالیت ها. از سال ۱۹۹۵، استان پروجا جزیره پولوزه را به عنوان «پارک علمی-آموزشی» اختصاص داد. پژوهشگران اکنون در این جزیره به آموزش محیط زیست ، آزمایش های آموزشی ، تحقیقات علمی ، طبیعت گرایانه و انسان شناسی می پردازند. منابع. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
روسلا آرتیولی (متولد ۲۶ ژانویه ۱۹۴۴) معلم و سیاست مدار پیشین ایتالیایی است. او نماینده مجلس نمایندگان ایتالیا برای حزب سوسیالیست ایتالیا ("Partito Socialista Italiano"؛ PSI) بود. زندگی اولیه. آرتیولی در ۲۶ ژانویه ۱۹۴۴ در رم به دنیا آمد. او در رشته زبان ها و ادبیات خارجی تحصیل کرد و به عنوان معلم زبان انگلیسی فعالیت داشت. از سال ۱۹۷۲ عضو کمیته مرکزی PSI و از سال ۱۹۸۰ دبیر مدنی شاخه میلان PSI بود. زندگی سیاسی. آرتیولی برای اولین بار در ۱۲ ژوئیه ۱۹۸۳ در انتخابات سراسری به عنوان نماینده میلان-پاویای به مجلس نمایندگان ایتالیا انتخاب شد. او عضو کمیسیون کار و تأمین اجتماعی و کمیسیون بهداشت و سلامت عمومی بود. در انتخابات ۱۹۸۷ مجدداً انتخاب شد و عضو کمیسیون بودجه و خزانه داری و کمیسیون امور اجتماعی شد. او همچنین عضو کمیسیون پارلمانی تحقیق درباره وضعیت جوانان و کمیسیون تحقیق مطابق ماده ۵۸ بود. آرتیولی برای آخرین بار در انتخابات ۱۹۹۲ انتخاب شد و به عنوان نایب رئیس کمیسیون امور اجتماعی منصوب شد. او عضو کمیسیون بودجه و خزانه داری و کمیته پارلمانی رسیدگی به پرونده های قضایی بود. او به عنوان وزیر دولت برای امور دانشگاه ها،
تحقیقات علمی و فناوری در کابینه جولیانو آماتو از ۳۰ ژوئن ۱۹۹۲ تا ۲۸ آوریل ۱۹۹۳ و سپس به عنوان وزیر صنعت، بازرگانی و صنایع دستی در کابینه کارلو آزیلیو چامپی از ۷ مه ۱۹۹۳ تا ۹ مه ۱۹۹۴ خدمت کرد.
جولیا بارونه (۱۹۴۷ – ۲۹ اوت ۲۰۲۵) تاریخ نگار، متخصص قرون وسطی و paleographer ایتالیایی بود. زندگی و فعالیت. جولیا بارونه در سال ۱۹۴۷ در شهر میلان، ایتالیا به دنیا آمد. او تاریخ قرون وسطی را در دانشکده ادبیات و فلسفه دانشگاه ساپینزا تدریس می کرد، وی پیش از این، از همان دانشگاه در سال ۱۹۷۰ فارغ التحصیل شد و پایان نامه ای دربارهٔ الیاس کورونا تحت راهنمایی تاریخ نگاران برجسته آرسنیو فروگونی و رائول مانسلی نوشت که بعداً با عنوان "«راهب الیاس در منابع قرن سیزدهم»" منتشر شد. او دیپلم تخصصی خود را از آرشیو مخفی واتیکان دریافت کرد و مطالعات متعددی در این زمینه منتشر کرد. او از سال ۱۹۸۳ استاد «عتیقه های قرون وسطی» در دانشکده ادبیات و فلسفه دانشگاه ساپینزا بود و از سال ۱۹۸۸ عضو هیئت علمی دوره دکتری تاریخ قرون وسطی در دانشگاه فلورانس شد. بارونه در ۲۹ اوت ۲۰۲۵ در رم و در سن ۷۸ سالگی فوت کرد.
در ۱۸ اکتبر ۲۰۲۴، دو سند اطلاعاتی طبقه بندی شده ایالات متحده که جزئیات آماده سازی اسرائیل برای حمله تلافی جویانه علیه ایران را شرح می داد، از طریق کانال تلگرامی "ناظر خاورمیانه" فاش و منتشر شد. این مطالب که از آژانس امنیت ملی و آژانس ملی اطلاعات مکانی سرچشمه می گرفتند، شامل تجزیه و تحلیل تصاویر ماهواره ای، برنامه های تمرین نیروی هوایی اسرائیل، مسیرهای حمله پهپادی و جابجایی مهمات پیشرفته بودند. یکی از این اسناد به ادعای در اختیار داشتن سلاح های هسته ای توسط اسرائیل اشاره داشت و اولین اذعان رسمی ایالات متحده به توانایی ای بود که مدت ها مورد سوءظن جامعه بین المللی بود اما هرگز توسط هیچ یک از دولت ها تأیید نشد. این افشاگری، همکاری نزدیک اطلاعاتی ایالات متحده با اسرائیل، از جمله نظارت ماهواره ای بر فعالیت های نظامی اسرائیل، را برجسته کرد، در حالی که داده های حساس به اشتراک گذاشته شده در اتحاد فایو آیز را افشا می کرد. این افشاگری باعث تحقیقات فوری ایالات متحده شد که منجر به کیفرخواست علیه آصف ویلیام رحمان (متولد ۱۸ سپتامبر ۱۹۹۰)، تحلیلگر سیا با مجوز دسترسی فوق سری، در ۷ نوامبر ۲۰۲۴ شد. رحمان، فارغ التحصیل دانشگاه ی
یل و اهل سینسیناتی، اوهایو، در دادگاه فدرال ویرجینیا به جرم نگهداری و انتقال غیرقانونی اطلاعات دفاعی طبقه بندی شده اعتراف کرد. مقامات امنیتی صحت اسناد را تأیید کردند و به شباهت های آن با افشاگری های قبلی جک تیشیرا در طول جنگ روسیه و اوکراین اشاره کردند. این نفوذ اطلاعاتی از سوی مقامات آمریکایی به عنوان یک خطر «بسیار نگران کننده» برای امنیت ملی محکوم شد، در حالی که مقامات اسرائیلی به طور خصوصی به شدت این نفوذ اذعان کردند. تحلیلگران با اشاره به خطراتی که چارچوب های اشتراک گذاری اطلاعات را تهدید می کند، نسبت به تیره شدن روابط اسرائیل و آمریکا در بحبوحه تنش های جاری با ایران و نیروهای نیابتی آن هشدار دادند. نشت. در ۱۸ اکتبر ۲۰۲۴، اسناد طبقه بندی شده در یک کانال تلگرامی به نام «میدل ایست اسپکتیتور» منتشر شد. تاریخ اسناد به ۱۵ و ۱۶ اکتبر ۲۰۲۴ برمی گردد. کاربری که این اسناد را منتشر کرده بود، ادعا کرد که این اسناد توسط یکی از اعضای جامعه اطلاعاتی آمریکا فاش شده است، و بعداً ادعا کرد که عضوی از وزارت دفاع آمریکا بوده است. سه مقام امنیتی ایالات متحده این افشاگری را به آسوشیتد پرس گزارش دادند و یک مقام چهارم، اسناد را
به احتمال زیاد معتبر ارزیابی کرد. فهرست مطالب. دو سند محرمانه فاش شده، اقدامات اسرائیل برای آماده سازی جهت حمله تلافی جویانه علیه ایران به دلیل حملاتش به پایگاه های نظامی اسرائیل در اکتبر ۲۰۲۴ را شرح می دادند. این اقدامات شامل بازآرایی و جابجایی مهمات پیشرفته و دارایی های نظامی مورد نیاز برای انجام حملات، برنامه های دقیق برای مسیرهای پهپادهای اسرائیلی و حملات علیه اهداف ایرانی، و همچنین یک رزمایش بزرگ توسط نیروی هوایی اسرائیل با استفاده بالقوه از جت های جنگنده با هواپیماهای اطلاعاتی و همچنین موشک های هوابه سطح بود. یکی از این اسناد حاکی از وجود سلاح های هسته ای در زرادخانه اسرائیل بود. هر دو سند به عنوان «فوق سری» و «غیرقابل انتشار برای اتباع خارجی» نام گذاری شدند، اگرچه اطلاعات خاصی در این اسناد بین مقامات امنیتی ایالات متحده، کانادا، بریتانیا، استرالیا و نیوزیلند به عنوان بخشی از اتحاد اطلاعاتی فایو آیز به اشتراک گذاشته شد. یکی از این اسناد، گزارش اطلاعاتی بصری آژانس ملی اطلاعات مکانی وزارت دفاع بود که هفته قبل از افشای اطلاعات، توزیع شده بود و تماماً شامل تحلیل تصاویر ماهواره ای بود. گفته می شود که سند فاش
شده از نظر سبک مشابه سایر اسناد آژانس ملی اطلاعات مکانی ایالات متحده است که توسط جک تیشیرا، گارد ملی هوایی، در مورد جنگ روسیه و اوکراین در مارس ۲۰۲۴ فاش شده بود. بر اساس این افشاگری، ایالات متحده خاطرنشان کرد که نیروی هوایی اسرائیل از ۸ اکتبر در حال مدیریت موشک های هوابه سطح از جمله ۱۶ موشک گلدن هورایزن و حداقل ۴۰ موشک راکس مستقر در پایگاه هوایی هاتزریم بوده است. تحلیل. باراک راوید، خبرنگار "آکسیوس"، اظهار داشت که انگیزه احتمالی برای افشای این اطلاعات، ایجاد اختلال یا به تأخیر انداختن انتقام اسرائیل علیه ایران بوده است و خود اسناد نشان می دهد که اطلاعات ایالات متحده از نزدیک در کمک به اسرائیل در آماده سازی های دقیق آن برای حمله به ایران نقش داشته است. این اسناد همچنین نشان می دهد که از ماهواره های ایالات متحده برای جاسوسی و جمع آوری اطلاعات در مورد عملیات نیروی هوایی اسرائیل استفاده شده است که به جدی بودن این نقض امنیتی کمک می کند. ناتاشا برتراند و الکس مارکوارت، خبرنگاران سی ان ان، خاطرنشان کردند که این نقض داده ها احتمالاً خشم اسرائیل را علیه ایالات متحده در دوره ای که روابط دیپلماتیک متقابل در طول جنگ غزه
و درگیری های مرتبط با نیروهای نیابتی ایران پیچیده شده است، برانگیخته خواهد کرد. میک مولروی، افسر بازنشسته سیا و مقام امنیتی سابق خاورمیانه، اظهار داشت که تأیید صحت اسناد می تواند به دلیل نقض اساسی اعتماد، روابط و همکاری های آینده بین اسرائیل و ایالات متحده را به چالش بکشد. واکنش ها. پنتاگون و مدیر اطلاعات ملی هر دو به نشت اسناد طبقه بندی شده اشاره کردند، اما توضیح بیشتری ندادند. اف بی آی از اظهار نظر در مورد این نشت خودداری کرد. یک مقام ناشناس ایالات متحده، این نشت را «عمیقاً نگران کننده» خواند. نیروهای دفاعی اسرائیل در مورد نشت اسناد طبقه بندی شده اظهار نظری نکردند. یک مقام ارشد اسرائیلی گزارش داد که نیروهای دفاعی اسرائیل از نشت اطلاعات مطلع بوده اند و این نقض امنیتی را «بسیار جدی» می گیرند. تحقیقات. مقامات امنیتی ایالات متحده به سرعت تحقیقات در مورد ماهیت این افشاگری، از جمله نحوه دستیابی و به اشتراک گذاری اسناد و همچنین هویت و پیشینه افراد دخیل در این افشاگری را آغاز کردند. این تحقیقات همچنین برای تعیین اینکه آیا افشاگر بخشی از حکومت آمریکا بوده است، آیا این افشاگری از طریق هک یا نقض داده ها به دست آمده ا
ست، و آیا اطلاعات محرمانه دیگری به دست آمده و در معرض خطر به اشتراک گذاری با اشخاص عمومی یا متخاصم قرار گرفته است، انجام شد. آصف ویلیام رحمان (زادهٔ ۱۸ سپتامبر ۱۹۹۰)، یک تحلیل گر سیا با مجوز فوق سری، در ۷ نوامبر ۲۰۲۴ متهم شد و هنگام ورود به کامبوج برای کار در ۱۲ نوامبر توسط اف بی آی دستگیر شد. سپس او به گوام منتقل شد. رحمان، فارغ التحصیل دانشگاه ییل و اهل سینسیناتی، اوهایو، از سال ۲۰۱۶ برای سیا کار می کرد. رحمان به طور غیرقانونی اسناد طبقه بندی شده را دانلود و چاپ کرد، سپس آنها را به خانه برد، جایی که موارد را برای مبهم کردن منبع تغییر داد. از بهار ۲۰۲۴، او شروع به توزیع اسناد کرد. رحمان در ۱۷ ژانویه ۲۰۲۵ در دادگاه فدرال ویرجینیا به دو فقره جرم نگهداری و انتقال غیرقانونی اطلاعات دفاعی طبقه بندی شده اعتراف کرد.
جوزپه "پپه" بارا (زاده ۲۴ ژوئیه ۱۹۴۴) خواننده فولک، بازیگر، نمایشنامه نویس و آهنگساز ایتالیایی است. زندگی و فعالیت. بارا در رم و در خانواده ای از بازیگران پروچیدا به دنیا آمد. او زمانی که تنها شش سال داشت، در مدرسه بازیگری کودکان «تئاترینو دی زییتا لیو» ثبت نام کرد. در اوایل دهه ۱۹۷۰ با روبرتو دی سیمونه دوست شد و به گروه NCCP پیوست که تا سال ۱۹۷۸ در آن فعالیت کرد. در سال ۱۹۷۶، با ایفای نقش اصلی در موزیکال صحنه ای دی سیمونه "گربه سیندرلا" به شهرت شخصی دست یافت. در سال ۱۹۸۲، مائوریزیو اسکاپارو به عنوان کارگردان هنری کارناوال ونیز از بارا خواست که اجرا داشته باشد و در این مناسبت، بارا موزیکال «پپه و بارا» را راه اندازی کرد که آغاز فعالیت شرکت صحنه ای «پپه و کونچتا بارا» با مادرش کونچتا بود و موفقیت بزرگی کسب کرد و در ایتالیا و شهرهایی مانند نیویورک، پاریس، بارسلونا، بمبئی و ژنو اجرا شد. در سال ۱۹۹۲، با آلبوم انفرادی "من می آیم" به دنیای ضبط موسیقی وارد شد و برای آن جایزه تارگو تنکو برای بهترین اجرا را دریافت کرد. فعالیت های متنوع او همچنین شامل فیلم و تلویزیون است.
مائوریزیو اسکاپارو (; – ) فیلم نامه نویس، کارگردان فیلم، روزنامه نگار، نمایشنامه نویس و نویسنده اهل ایتالیا بود. زندگی. مائوریزیو اسکاپارو در رم به دنیا آمد و اوایل دهه ۱۹۵۰ به عنوان روزنامه نگار و منتقد تئاتر برای روزنامه "لا آوانتی!" و سپس برای مجله "ماسکره، راسنا مانسله دی ویتا دل تئاترو" مشغول به کار شد. در سال ۱۹۶۱ مدیر مجله "تئاترو نووو" شد و در سال ۱۹۶۳ به عنوان مدیر هنری تئاتر ثابت در بولونیا منصوب گردید. او در سال ۱۹۶۴ به عنوان کارگردان صحنه ای با نمایشنامه "جشن بزرگ آوریل" فعالیت خود را آغاز کرد و در سال ۱۹۶۵ با نسخه خود از کمدی کارلو گلدونی "لا ونتزیانا" که نخستین بار در جشنواره دو جهان در اسپولتو به روی صحنه برد، تحسین گسترده منتقدان را به دست آورد. در طول دوران حرفه ای، اسکاپارو بیش از شصت نمایشنامه را کارگردانی کرد و مدیر هنری چندین تئاتر و همچنین بخش تئاتر در بینیاله ونیز بود. او همچنین چند فیلم را کارگردانی کرد. مائوریزیو اسکاپارو در ۱۷ فوریه ۲۰۲۳ در سن ۹۱ سالگی درگذشت.
مارکو کارتا (؛ زادهٔ ) خواننده اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۰۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جشنواره موسیقی سانرمو شده است. زندگی و حرفه. مارکو کارتا در سال ۱۹۸۵ در کالیاری متولد شد. در سال ۲۰۰۷، او به عنوان خواننده در برنامه استعدادیابی "آمیچی" شرکت کرد. در ۱۶ آوریل ۲۰۰۸، او با ۷۵٪ آرای عمومی در این مسابقه برنده شد و ۳۰۰۰۰۰ یورو و قراردادی گروه موسیقی وارنر دریافت کرد. از زمان برنده شدن، او در بسیاری از برنامه های تلویزیونی حضور داشته است. مارکو پیش نمایش زنده ای از اولین تک آهنگ خود با نام «Ti rincontrerò» را در برنامه «"Viva Radio 2»" در ۶ ژوئن ۲۰۰۸ ارائه داد. آلبومش با همین نام در ۱۳ ژوئن توسط Warner music منتشر شد. این آلبوم شامل ۱۱ قطعه از جمله یک دوئت با لوکا جورمن است. یک هفته پس از انتشار، این آلبوم با فروش بیش از ۴۰ هزار نسخه در رتبه سوم جدول فدراسیون صنعت موسیقی ایتالیا قرار گرفت و دیسک طلایی را دریافت کرد. در ماه اوت، این آلبوم به رکورد فروش ۷۰ هزار نسخه رسید و به مقام پلاتینیوم دست یافت. در ۴ ژوئیه ۲۰۰۸، او اولین تور خود در ایتالیا را آغاز کرد که در ماه اکتبر
به پایان رسید و در مجموع بیش از ۲۰۰ هزار بازدیدکننده را به خود جذب کرد. در ۳ اکتبر ۲۰۰۸، او آلبومی با نام «"In concerto»" منتشر کرد که در رتبه بیستم جدول فروش فدراسیون صنعت موسیقی ایتالیا قرار گرفت. در ۱ دسامبر ۲۰۰۸، در طول دومین دوره جایزه بین المللی «What's Up» برای استعدادهای جوان، جایزه بهترین خواننده مرد به او اهدا شد. او در ۲۱ فوریه ۲۰۰۹، او با آهنگ «La forza mia» برنده جایزه پنجاه و نهمین جشنواره موسیقی سانرمو در بخش هنرمندان شد و ۵۷.۶۲٪ از آرای عمومی را به خود اختصاص داد. در ۲۰ فوریه، او سومین آلبوم خود به نام «"La forza mia»" را منتشر و روانه بازار کرد. تنها چهار روز پس از انتشار، این آلبوم با فروش بیش از ۸۰ هزار نسخه، عنوان پلاتینیوم را از آن خود کرد و در رتبه سوم فدراسیون موسیقی ایتالیا قرار گرفت. دو هفته پس از انتشار، این آلبوم از رتبه سوم به رتبه دوم در جدول فدراسیون ارتقا یافت. دومین تک آهنگ او با نام «Dentro ad ogni brivido» در آوریل ۲۰۰۹ منتشر شد.
روبرتو دی سیمونه (۲۵ اوت ۱۹۳۳ – ۶ آوریل ۲۰۲۵) کارگردان صحنه، استاد دانشگاه، نمایشنامه نویس، آهنگساز و موسیقی شناس فرهنگی ایتالیایی بود. او فعالیت خود را با نوازندگی چمبلا آغاز کرد و سپس به پژوهش در موسیقی اولیه ایتالیا پرداخت و هم بنیان گذار شرکت نوآورانه آواز سنتی (Nuova Compagnia di Canto Popolare) شد تا این آثار را اجرا کند. موزیکال "گربه خاکستری" که او نویسندگی، آهنگسازی و کارگردانی آن را بر عهده داشت، نخستین بار در جشنواره دو جهان در اسپولتو در سال ۱۹۷۶ اجرا شد و شهرت بین المللی یافت. او از ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۷ مدیریت هنری تئاتر سان کارلو را بر عهده داشت و از ۱۹۸۶ کارگردان صحنه اپرا در لا اسکالا میلان بود. او از ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۰ مدیر کنسرواتوار سن پیترو آ ماجلا ناپل بود. زندگی و فعالیت حرفه ای. دی سیمونه در ۲۵ اوت ۱۹۳۳ در ناپل به دنیا آمد. او در رشته پیانو و آهنگسازی از کنسرواتوار سن پیترو آ ماجلا فارغ التحصیل شد. فعالیت کنسرتی شدیدی آغاز کرد و به عنوان چمبلا در ارکستر دومنیکو اسکارلاتی به اجرا پرداخت. همزمان به پژوهش موسیقی فولکلور جنوب ایتالیا و مطالعات علمی در این زمینه پرداخت، با تمرکز ویژه بر تارانتیزم و مرثیه