Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نگهداری مظنونان تروریستی در طول جنگ علیه تروریسم استفاده شده است. طبق گفته اتحادیه آزادی های مدنی آمریکا (ACLU)، بخش ۴۱۲ قانون Patriot اجازه بازداشت نامحدود مهاجران را می دهد؛ یکی از مشهورترین موارد پرونده خوزه پادیا است، که محاکمه و محکومیت نهایی او در ایالات متحده بسیار بحث برانگیز بوده است. بازداشت نامحدود زندانیان در گوانتانامو به عنوان نقض قوانین بین المللی توسط سازمان ملل متحد، کمیته بین المللی صلیب سرخ و سازمان حقوق بشر مورد انتقاد قرار گرفت. در تاریخ ۲۹ نوامبر ۲۰۱۱، سنا آمریکا پیشنهاد اصلاحیه ای به قانون تصدیق بودجه دفاع ملی سال ۲۰۱۲ (NDAA) را که بازداشت نامحدود توسط دولت ایالات متحده از شهروندان خود را ممنوع می کرد، رد کرد که منجر به انتقاداتی شد که حق بازداشت نامحدود تضعیف شده است. مجلس نمایندگان و سنا در دسامبر ۲۰۱۱ قانون تصدیق بودجه دفاع ملی را تصویب کردند و رئیس جمهور باراک اوباما آن را در تاریخ ۳۱ دسامبر ۲۰۱۱ امضا کرد. بند جدید بازداشت نامحدود این قانون به عنوان «حمله تاریخی به آزادی آمریکایی» مورد انتقاد قرار گرفت. ACLU اعلام کرد که «اقدام امروز پرزیدنت اوباما نقصی در سابقه اوست زیرا او همواره
به عنوان رئیس جمهوری شناخته خواهد شد که بازداشت نامحدود بدون اتهام یا محاکمه را به قانون درآورد.» در تاریخ ۱۶ مه ۲۰۱۲، به پاسخ به یک دعوی قضایی که توسط روزنامه نگار کریس هجز، نوام چامسکی، ناومی وولف و دیگران آغاز شد، قاضی دادگاه ناحیه ای ایالات متحده آمریکا، کاترین بی. فارست، تصمیم گرفت که بخش بازداشت نامحدود قانون (۱۰۲۱) احتمالاً با متمم های اول و پنجم اصلاحیه های قانون اساسی ایالات متحده آمریکا در تضاد است و یک حکم قضایی صادر کرد که اجرای آن توسط دولت ایالات متحده را متوقف می کرد. در ماه سپتامبر ۲۰۱۲، دولت اوباما از دادگاه استیناف فدرال خواست تا حکم «خطرناک» دادگاه بدوی را لغو کند و از شاکیان در دعوا حمایت کرد و استدلال کرد که این قانون به قدری مبهم است که می تواند علیه شهروندان و خبرنگاران آمریکایی به کار گرفته شود. در تاریخ ۱۷ ژوئیه ۲۰۱۳، دادگاه استیناف حوزه دوم ایالات متحده آمریکا، حکم موقت علیه بازداشت نامحدود شهروندان آمریکایی توسط رئیس جمهور تحت قانون مجوز تأمین امنیت ملی سال ۲۰۱۲ را لغو کرد. دادگاه استیناف حکم داد که "شاکیان فاقد شرایط لازم برای بررسی پیش از اجرای ماده ۱۰۲۱ و ابطال حکم دستور دائم مب
نی بر عدم حضور شاکیان شهروند آمریکایی هستند، زیرا بخش ۱۰۲۱ اصلاً چیزی در مورد اختیارات رئیس جمهور برای بازداشت شهروندان آمریکایی نمی گوید. دیوان عالی از رسیدگی به درخواست تجدیدنظر در این پرونده خودداری کرد. در سال ۲۰۱۳، مجلس نمایندگان و سنا پس از شکست اصلاحاتی برای ممنوعیت عملی بازداشت نامحدود شهروندان ایالات متحده در هر دو مجلس، قانون مجوز دفاع ملی را مجدداً تأیید کردند. در تاریخ ۲۶ دسامبر ۲۰۱۳، رئیس جمهور اوباما قانون مجوز دفاع ملی را امضا کرد.
جام باشگاه های زنان آسیا ۲۰۲۳ چهارمین دورهٔ جام باشگاه های زنان آسیا که توسط کنفدراسیون فوتبال آسیا برگزار می شود. این مسابقات آخرین دوره از مسابقات جام باشگاه های زنان آسیا بود و از سال ۲۰۲۴ این رقابتها بصورت حرفه ای و با عنوان لیگ قهرمانان زنان آسیا برگزار می شود. تیم اوراوارد دایموندز ژاپن با غلبه بر تیم هیوندای استیل رد انجلز کره جنوبی در فینال مسابقات برای اولین بار قهرمان این دوره از رقابت ها شد.
جهنم در مسیحیت () در الهیات مسیحی، دوزخ مکان یا حالتی است که به قضاوت قطعی خداوند، گناهکاران و توبه نشده ها در قضاوت کلی به آن می رسند، یا، همان طور که برخی از مسیحیان معتقدند، بلافاصله پس از مرگ (قضاوت خاص).
دیدگاه مسیحیان در مورد هادس () بر اساس فرقه های مختلف مسیحی، هادس «محل ارواح درگذشته یا دنیای مردگان» است، که نام هادس، خدای یونانی عالم اموات را به عاریت گرفته است. اغلب با مفهوم یهودی شئول همراه است. دیدگاه مسیحیت اولیه. ترتولیان (حدود ۱۶۰ - حدود ۲۲۵)، که فقط برای شهدای مسیحی استثنا قائل شد، استدلال می کرد که ارواح مردگان ابتدا به زیرِ زمین فرومی روند و فقط در پایان جهان به آسمان (بهشت) بالا خواهند رفت:
لیگ قهرمانان زنان آسیا ۲۵–۲۰۲۴ نخستین دورهٔ لیگ قهرمانان زنان آسیا بعد از چهار دوره جام باشگاه های زنان آسیا می باشد که توسط کنفدراسیون فوتبال آسیا برگزار می شود. ساختار. • مرحله مقدماتی شامل چهار گروه (۲ گروه ۳ تیمی و ۲ گروه ۴ تیمی) است. • رقابت اصلی شامل ۱۲ تیم در ۳ گروه ۴ تیمی است. • تیمی که بالاترین جایگاه رده بندی را داشته میزبان مرحله یک چهارم نهایی خواهد بود. • مراحل نیمه نهایی و نهایی براساس صلاحیت تیم ها انتخاب می شود. تیم ها. تیم هایی که حضورشان در مراحل مسابقات قطعی شده در زیر آمده است: منابع. https://en.wikipedia.org/wiki/2024%E2%80%9325_AFC_Women%27s_Champions_League
بهشت در مسیحیت () در مسیحیت، بهشت به طور سنتی محل عرش الهی و فرشتگان خدا، در اکثر فرقه های مسیحیت است. سرای پرهیزگاران در زندگی پس از مرگ است. در برخی از فرقه های مسیحی، آن را مرحله ای موقت قبل از رستاخیز مردگان و بازگشت قدیسان به زمین جدید می دانند.
آسفودل میدوز () در اسطوره شناسی یونانی، مراتع آسفودل یا دشت های آسفودل یونانی باستان: ἀσφοδελὸς λειμών, asphodelòs leimōn) بخشی از عالم اموات یونان باستان بود که در آن اکثر ارواح معمولی فرستاده می شدند تا پس از مرگ زندگی کنند. به گل آسفودل نسبت داده شده است. این یکی از سه بخش اصلی جهان اموات به همراه الیسیوم و تارتاروس بود که به ترتیب به ارواح پاداش ابدی و مجازات ابدی داده شد. برخی از تصاویر، آن را به عنوان سرزمینی با بی طرفی کامل توصیف می کنند که ساکنان آن نه خیر هستند نه بد. به احتمال زیاد جایی است که روح افرادی که زندگی متوسطی داشتند در آنجا باقی می ماند.
ناراکا () اصطلاحی در کیهان شناسی بودایی که معمولاً در انگلیسی به عنوان دوزخ (یا قلمروی جهنم) یا برزخ (مسیحیت) شناخته می شود.
نیفلهل () مکانی در اسطوره شناسی اسکاندیناوی است که در ادای منظوم وافشروآنیسمال و درام بالدرز، و همچنین در گیلفاژینینگ اثر مورخ اسنوری استورلوسون (متولد ۱۱۷۸ و متوفی ۱۲۴۱ میلادی) ظاهر می شود. بر اساس کاراسنوری استورلوسون، نیفلهل را می توان به عنوان پایین ترین سطح هل هایم تعبیر کرد، اما نیفلهل و گاهی هل با مفهوم نیفل هایم (به معنی جهانی از مه)، ترکیب می شوند، اصطلاحی که از اسنوری استورلوسون سرچشمه می گیرد. ارواح انسان های شرور برای همیشه در نیفلهل زندگی خواهند کرد.
من، واکیا () یک فیلم اسپانیایی کینکی محصول ۱۹۸۵ به کارگردانی «خوزه آنتونیو دِ لا لوما» است که زندگی بزهکار نوجوان «خوان خوزه مورنو کوئنکا» (مشهور به «واکیا») را روایت می کند.
آرو () در اساطیر مصر باستان، زمین های آرو (؛ لوئی ")، همچنین به شکل "SHT-jꜣrw" یا زمینی از نی شناخته می شود. آرو در واقع پردیسی است که براساس قواعد ازیریس شکل گرفته است. این مفهوم به عنوان "کا" (بخشی از روح) دلتای نیل توصیف گشته است. مصریان باستان معتقد بودند که روح در قلب زندگی می کند و بنابراین، پس از مرگ، قلب را وزن می کردند. قلب هر انسان در مقیاسی عظیم در برابر پر شترمرغ، که نماد مفهوم ماعت است مورد ارزیابی قرار می گیرد. به آن دسته از روان هایی که وزن قلبشان با پرهای شترمرغ در تعادل باش، اجازه داده می شود که سفری طولانی و خطرناک را در میان نیزارها آغاز کنند؛ جایی که در آن لذّاتی جاودانه وجود دارد. قلب هایی که با فرمان ها شیطانی سنگین گشته اند و در آرواره های تمساح های آموت سقوط می کنند. پس از این «عملیات که مرگ دوم» نامیده می شود، روح در دوات محکوم به بی قراری است. روان هایی که صلاحیت سفر طویل را دارا می باشند، پیش از آن که به آرو برسند با خطرات زیادی رو به رو می شوند. به محض رسیدن، آن ها از طریق رشته دروازه هایی وارد می شوند. تعداد دقیق دروازه ها با توجه به منابع متفاوت است. برخی ۱۵ دروازه و برخی ۲۱ دروا
زه را ذکر می کنند. این دروازه ها با دیوهایی دشنه به دست محافظت می شود. مکان آرو را معمولاً در مشرق، جایی که خورشید طلوع می کند در نظر می گیرند و آن را زمینی مملو از نیزارهایی بی کران، مانند نیزارهای اطراف دلتای نیل توصیف می نمایند. این شکارگاه و مزرعهٔ آرمانی به ارواح اجازه می دهد تا ابد در آن جا زندگی نمایند. در واقع، آرو به شکل جزایری پوشیده از گیاه لوئی معرفی می شود.
تزوآ روتاچات () در تلمود و زوهر مکانی در جهنم دره (Ghinom) است که در آن ارواح یهودیان که مرتکب گناهان خاصی شده اند، برای مجازات فرستاده می شوند.
آشوت پالانچیان (؛ زادهٔ - درگذشته )طنزپرداز و مترجم اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۱۶ سپتامبر ۱۸۹۵ در قارص به دنیا آمد . وی عضو اتحادیه نویسندگان شوروی بود. همچنین برندهٔ جوایزی همچون چهره فرهنگی شایسته ارمنستان شوروی شده است. وی در ۲۲ ژوئن ۱۹۷۹ در سن ۸۳ سالگی در ایروان درگذشت.
سوقومون تارونتسی (؛ زادهٔ - درگذشته ) مترجم، ویراستار نثرنویس و شاعر اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی با نام اصلی سوقومون ساهاکی موسیسیان () در در کوپ به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان فارغ التحصیل گشت. وی عضو اتحادیه نویسندگان اتحاد شوروی بود. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان برجسته افتخار و چهره فرهنگی شایسته ارمنستان شوروی شده است. وی در در سن ۶۶ سالگی در ایروان درگذشت.
دوزخ () در اسطوره شناسی ایرانی این واژه در dao‘aη úha- زبان اوستایی و dušox زبان فارسی میانه بود. دوزخ دوزخ در مزدیسنا چاه آب عمیق و ترسناک توصیف شده است زیرا تاریک و متعفن و بسیار باریک است. کوچک ترین موجودات مضر در آن به بزرگی کوه است و همگی روح افراد لعنتی را می بلعند و نابود می کنند. وحشتناک ترین مجازات ها و شکنجه ها مطابق با گناهانی که توسط لعنت شدگان انجام می شود، اتفاق می افتد. تأکید زیادی بر جنایات جنسی، بلکه بر سایر اعمالی که اخلاق مزدیسنا آن را تأیید نمی کند، وجود دارد. دوزخ اولاً محل سکونت اهریمن، شیاطین و دروجس (اشه) (فریب، دروغ) است. همه بلاهای جوی با آن همراه است: برف، سرما، تگرگ، باران، گرمای سوزان و غیره. دوزخ به عنوان کلمه ای برای جهنم در بسیاری از زبان ها از جمله زبان های کردی، زبان ترکمنی، زبان ازبکی و زبان اردو استفاده می شود.
سورن واهونی (سورن واهانی خاچیکیان) (؛ زادهٔ - درگذشته ) مترجم و شاعر اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۱۲ دسامبر ۱۹۱۰ در زاریتاپ به دنیا آمد . وی عضو اتحاد نویسندگان اتحاد شوروی بود و در و فعالیت می کرد. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان دوستی خلق و چهره فرهنگی شایسته ارمنستان شوروی شده است. وی در ۲۵ مارس ۱۹۸۳ در سن ۷۲ سالگی درگذشت.
دنیای تاریکی (ࡀࡋࡌࡀ ࡖࡄࡔࡅࡊࡀ|ࡀࡋࡌࡀ ࡖࡄࡔࡅࡊࡀ |alma ḏ-hšuka) دنیای مردگان واقع در زیر تیبیل (زمین) است. پادشاه آن اور (مندائیسم) (لویاتان) و ملکه آن روحا (اساطیر)، مادر هفت سیاره ها و دوازده منطقةالبروج بر آن حکومت می کنند.
مناتساکان هوهانسی ناهاپتیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) علوم ادبی، ویراستاری اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۱ دسامبر ۱۹۱۰ در به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی علوم پرورشی خاچاطور آبوویان ارمنستان (۱۹۴۰) فارغ التحصیل گشت. وی ، دانشگاه دولتی زبان ها و علوم اجتماعی بروسوف ایروان، و حزب کمونیست ارمنستان فعالیت می کرد. همچنین برندهٔ جوایزی همچون شده است. وی در ۱۸ ژوئیهٔ ۱۹۸۳ در سن ۷۲ سالگی در ایروان درگذشت.
یلنا ماتوئینا نیکلانسکایا (؛ زادهٔ - درگذشته ) مترجم، شاعر اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۱۸ ژوئیهٔ ۱۹۲۳ در مسکو به دنیا آمد . همچنین برندهٔ جوایزی همچون چهره فرهنگی شایسته ارمنستان شوروی شده است. وی در ۲۰۰۶ در سن ۸۳ سالگی در مسکو درگذشت و در آرامستان واگانکوفسکوی به خاک سپرده شد.
واغارشاک نورنتس (؛ زادهٔ - درگذشته ) نویسنده، اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۱۳ سپتامبر ۱۹۰۳ در روستای Շենիկ به دنیا آمد و در فارغ التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون شده است. وی در ۲۰ ژانویهٔ ۱۹۷۳ در سن ۶۹ سالگی در ایروان درگذشت.
میکائیل آلکساندری شاتیریان (؛ زادهٔ - درگذشته ) مترجم، فیلم نامه نویس، ویراستاری، نثرنویس و نویسنده اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۲۷ فوریهٔ ۱۹۱۶ در تفلیس به دنیا آمد و از فارغ التحصیل گشت. وی عضو اتحادیه نویسندگان اتحاد شوروی بود و در فرهنگستان دولتی تئاتر سوندوکیان، اتحادیه نویسندگان ارمنستان، و فعالیت می کرد. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان برجسته افتخار، نشان جنگ میهنی درجه یک و دو، نشان ستاره سرخ و چهره فرهنگی شایسته ارمنستان شوروی شده است. وی در ۶ دسامبر ۱۹۸۵ در سن ۶۹ سالگی در ایروان درگذشت.
گارگین سیونتس (؛ زادهٔ - درگذشته ) نویسنده، ویراستاری و نثرنویس اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی با نام اصلی گارگین سئویی گریگوریان () در در خندزورسک به دنیا آمد و از دانشکده زیست شناسی دانشگاه دولتی مسکو (۱۹۳۲) فارغ التحصیل گشت. وی عضو اتحادیه نویسندگان اتحاد شوروی بود و ، و اتحادیه نویسندگان ارمنستان بود. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان پرچم سرخ کار چهره فرهنگی شایسته ارمنستان شوروی شده است. وی در ۱۳ ژانویهٔ ۱۹۶۹ در سن ۵۷ سالگی در ایروان درگذشت.
سروب هاکوبی سارگسیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) نمایشنامه نویس و تئاترشناس اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۱۲ آوریل ۱۹۰۹ در به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی علوم پرورشی خاچاطور آبوویان ارمنستان (۱۹۴۴) فارغ التحصیل گشت وی عضو اتحادیه نویسندگان اتحاد شوروی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون چهره فرهنگی شایسته ارمنستان شوروی شده است. وی در ۱۹۹۰ در سن ۸۱ سالگی درگذشت.
ماریا سرگئیونا پطروویخ (؛ زادهٔ - درگذشته ) مترجم، نویسنده و شاعر اهل روسیه بود. زندگی نامه. وی در در یاروسلاول به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی مسکو فارغ التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون چهره فرهنگی شایسته ارمنستان شوروی شده است. وی در ۱ ژوئن ۱۹۷۹ در سن ۷۱ سالگی در مسکو درگذشت و در گورستان ویدنسکیه به خاک سپرده شد.
هریپسیمه پوغوسیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) مترجم، ویراستار و شاعر اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۲۴ آوریل ۱۸۹۹ در تفلیس به دنیا آمد . وی عضو اتحادیه نویسندگان اتحاد شوروی بود. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان برجسته افتخار و چهره فرهنگی شایسته ارمنستان شوروی شده است. وی در ۲۶ نوامبر ۱۹۷۲ در سن ۷۳ سالگی در ایروان درگذشت.
هوسپ شامایان (؛ زادهٔ - درگذشته ) هنرمند و استاد رقص باله اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۲۶ اکتبر ۱۹۲۶ به دنیا آمد و از (۱۹۴۴) و دانشگاه دولتی علوم پرورشی خاچاطور آبوویان ارمنستان (۱۹۶۰) فارغ التحصیل گشت. وی در فعالیت می کند. وی برنده جوایزی همچون چهره فرهنگی شایسته ارمنستان شوروی شد. وی در ۲۱ نوامبر ۲۰۰۴ در سن ۷۸ سالگی در ایروان درگذشت.
آرشالویس سارویان (؛ زادهٔ - درگذشته ) ترجمه، روزنامه نگار، شاعر و ویراستاری اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۴ فوریهٔ ۱۹۲۳ در سارناغبیور به دنیا آمد . وی عضو اتحادیه نویسندگان اتحاد شوروی بود. همچنین برندهٔ جوایزی همچون چهره فرهنگی شایسته ارمنستان شوروی شده است. وی در ۲۵ نوامبر ۱۹۷۴ در سن ۵۱ سالگی در ایروان درگذشت.
تامگ () نام دوزخ در تنگری باوری است. جایی است که جنایتکاران پس از مرگ به مجازات می روند. تصویرهای متعددی از تامگ وجود دارد، اما نقطه مشترک تقریباً در همه دیدگاه ها، آتش است.
ناراکا () که یامالوکا نیز نامیده می شود، معادل هندوئیسم برای دوزخ است، جایی که گناهکاران پس از مرگ عذاب می شوند. همچنین محل اقامت یاما (اسطوره)، خدای مرگ است. توصیف شده است که در جنوب کیهان و در زیر زمین قرار دارد. تعداد و اسامی جهنم ها و نیز نوع گناهکارانی که به جهنم خاصی فرستاده می شوند، از متنی به متن دیگر متفاوت است. با این حال، بسیاری از متون مقدس ۲۸ جهنم را توصیف می کنند.
تهوم () یک کلمه عبری توراتی کتاب مقدس به معنای «عمیق» است. برای توصیف اقیانوس های اولیه و آب های پس از خلقت زمین استفاده می شود. این ریشه از یک ریشه سامی گرفته شده است که دریا را به عنوان موجودی بدون شخصیت با اهمیت اسطوره ای نشان می دهد. همچنین از تهوم به عنوان اولین مورد از هفت سکونت دوزخ نام برده می شود که با ده کلیفات (به معنای واقعی کلمه پوست ها) اغلب به جای شئول در سنت کابالیستی یهودی ( کابالا) مطابقت دارد.
سینه ابراهیم () به مکان آسایش در کتاب مقدس شئول (یا هادس در نسخه یونانی هفتادگانی از متون مقدس عبری مربوط به حدود ۲۰۰ سال قبل از میلاد مسیح اشاره دارد و بنابراین در عهد جدید شرح داده شده است جایی که در آن مردگان عادل قبل از رستاخیز عیسی ساکن هستند. این عبارت و مفهوم در هر دو دین یهودیت و مسیحیت و هنر دینی یافت می شود.
در اساطیر یونان، جهان زیرین یا دنیای مردگان هادس (به یونانی: &lt;bdi&gt;Άδης&lt;/bdi&gt;)، (به انگلیسی: &lt;bdi&gt;Hades&lt;/bdi&gt;) نامیده می شود که سرزمینی مجزا و یکی از سه عالمِ تشکیل دهندهٔ کیهان است. هادس جایی است که فرد پس از مرگ به آنجا می رود و نام خود را از خدایی یونانی به نام هادس که پادشاه دنیای مردگان است، دارد. هرمس، پیام آور خدایان یونانی، ارواح مردهٔ اشخاص را به دنیای مردگان می برد و در ساحل رودخانهٔ استوکس که میان مرگ و زندگی جدایی افکنده، رهایشان می کند. خارون، که به «مرد قایق بر» نیز معروف است، ارواحی که طلا به همراه داشته باشند را از رودخانه به نزد هادس خدای مردگان می برد. بر اساس این عقیده مردم در دوره هلنیستی به دفن سکه های خارون در کنار مردگان خود روی آوردند تا روح آنان بتواند هزینهٔ عبور خود از رودخانه را بپردازند. روح پس از عبور توسط قاضیان هادس که پسران زئوس به نام های ایاکوس، رادامانتوس و مینوس هستند، قضاوت و سپس به سرزمین های الیزیوم، تارتاروس یا دشت آسفودل فرستاده می شود. سرزمین الیزیوم یا جزایر مبارکه مقصد کسانی بود که زندگی پاکی داشتند. این منطقه شامل مزارع سبز، دره ها و کوه ها
بود، همه در آنجا آرام و راضی بودند و خورشید همیشه در آنجا می درخشید. تارتاروس برای افرادی بود که به خدایان توهین کرده بودند، یا فقط سرکش و آگاهانه شرور بودند. دشت آسفودل نیز سهم آنانی بود که گناهان و نیکویی هایشان به یک مقدار بود. برخی از قهرمانان افسانه ای یونانی اجازه پیدا کردند با سفر به دنیای مردگان از دنیای زیرین دیدن کنند. در اساطیر اولیه (مثلاً، "ایلیاد" و "ادیسه" اثر هومر)، مردگان صرف نظر از اعمالشان در طول حیات در کنار هم قرار می گرفتند. با این حال، در اساطیر بعدی (مثلاً، فلسفهٔ افلاطونی) عناصر قضاوت پس از مرگ با جدا شدن افراد خوب و بد به مرور ظهور کردند. در دورهٔ کلاسیک، سنت های یونانی دربارهٔ زندگی پس از مرگ به شاخه های مختلفی منشعب شدند. از قرن ششم قبل از میلاد به بعد، آنها به این باور رسیدند کسانی که در برخی از مناسک مخفی، پاگشایی شده بودند، می توانند انتظار وجود پربرکت تری نسبت به کسانی که پاگشایی نشده بودند، داشته باشند. از آنجا که این فرقه ها به پیروان خود امید یک زندگی پس از مرگ آرام و شاد می دادند و مهم تر از آن، ادعا می کردند که حقایق پنهانی را آشکار می کنند که منجر به زندگی بهتر و غنی تر ر
وی زمین می شود، به فرقه های اسرارآمیز معروف شدند. رومیان نیز دارای نظام اعتقادی مشابهی با یونانیان در مورد زندگی پس از مرگ بودند، به طوری که هادسِ یونانی در روم به پلوتون معروف شد. واژه شناسی. اولین استفادهٔ مستند و قدیمی ترین املای تأیید شدهٔ «هادس» در زبان یونانی، به شکل «آیدس» ("Aïdēs"، Ἀΐδης) در کتاب "ادیسه" اثر هومر (قرن هشتم پیش از میلاد) به کار رفته است. «آیدونئوس» یکی دیگر از املاهای "هادس" است که در شعر رواج داشت. در دورهٔ کلاسیک (حدود ۴۹۰–۳۲۳ پیش از میلاد) نام این خدا به هادس تبدیل شد. در دوران باستان، نام هادس به طور کلی به معنای «غیبی» یا «غیرمرئی» تفسیر می شد. یونانی ها از ترس گفتن نام خدای مرگ، هادس را پلوتون، به معنای «ثروتمند»، می نامیدند که نام مستعار جایگزینی برای او بود. این نامِ دیگر، احتمالاً منعکس کنندهٔ این واقعیت است که ثروت یونانیان، از قبیل محصول های کشاورزی و فلزهای گرانبها، نیز از زیر زمین بیرون می آمد. نام "پلوتون" نزد رومیان نیز رواج پیدا کرد و خدای آنها پلوتون دارای ویژگی هایی مشابه هادس بود. هادس، پیش از همه، خدای مرگ بود؛ او بر جهان زیرین حکومت می کرد و در واقع، نام او مترادف
با «جهان زیرین» بود. تعریف. هادس یا دنیای زیرین در کیهان شناسی یونانی فضایی بود که ارواح مردگان به آنجا می رفتند. گاهی این مکان به عنوان بخش حاشیه و دوردست زمین نیز توصیف می شود. بر اساس جهان بینی یونانی، کیهان نوعی کُره بود که آسمان در بالایش قرار داشت؛ آسمان توسط زئوس اداره می شد و خانهٔ خدایان المپ نشین بود. در این بین، جهان زمین و اقیانوس قرار داشت که تحت سلطهٔ پوزئیدون بود. سرانجام، در زیر سطح زمین، جهان زیرین یا هادس وجود داشت که خدایی به همین نام اداره اش می کرد و مقصد نهایی مردگان در آیین یونانی-رومی بود. نظرات دربارهٔ هادس در طول تاریخ یونان کلاسیک و بعداً دورهٔ تسلط روم بر یونان ثابت نبود؛ در واقع، دیدگاهی که در بالا توضیح داده شد با هادس اساطیری مطابقت دارد و رایج ترین در زندگی روزمرهٔ بسیاری از یونانیان بود، ولی برخی فلاسفه مانند افلاطون و فیثاغورث عقاید کاملاً متفاوتی داشتند؛ هادس از نظر آنها جایی بود که روح قبل از بازگشت دوباره برای تناسخ به آنجا می رود. به همین ترتیب، برخی از فرقه های اسرارآمیز که از قرن اول بعد از میلاد در سراسر امپراتوری روم گسترش یافتند، به رستاخیز روح اعتقاد داشتند و تصور م
ی کردند دنیای زیرین فقط برای افرادی است که مراسم پاگشایی اسرارآمیز را انجام نمی دهند. باورهای اولیه. یونانیان معتقد بودند بعضی از ارواح ممکن است به عنوان روح به زمین بازگردند، اما بیشترشان در یک پادشاهی زیرزمینی تحت سلطهٔ خدایی به هادس و ملکه اش پرسفونه می ماندند. این جهان زیرین مثل همان خدا، هادس نامیده می شد. به نظر می رسد در زمان های قدیمی تر، یونانیان معتقد بودند که آنجا با همه به یک شکل رفتار می شود. ارواح در حالتی بودند که نه خوشایند بود و نه ناخوشایند. آثار ادبی دنیای زیرین را جهانی تاریک می نمایانند که در آن برای گذراندن زمان ابدی کار چندانی انجام نمی شود. در "ادیسه" و در منابع دیگر، روح ها معمولاً شبیه بدن قبلی خود به تصویر کشیده شده اند (بنابراین زنانی که در زمان حیات خود زیبارویان معروفی بودند جذاب باقی ماندند و جنگجویان قدرتمند هنوز زره خود را به تن داشتند). ارواح همچنین خواسته ها و کینه های زمان حیات خویش را حفظ می کردند: روح آیاس که احساس می کرد در زندگانی توسط ادیسه فریب خورده است، هنگام ملاقات در دنیای زیرین از پاسخ دادن به سلام ادیسه امتناع می کند. ارواح همچنین توانایی ارتباط با زندگان را از
دست می دادند، مگر در شرایط خاص. تماس فیزیکی نیز غیرممکن بود، زیرا روح ها جوهری ندارند: ادیسه نمی تواند روح مادرش را در آغوش بگیرد. در اساطیر یونان باستان (حدود ۶۵۰–۴۸۰ قبل از میلاد)، عالمِ هادس را رودخانه ای وحشتناک از سرزمین زندگان جدا کرده است؛ چیزی شبیه به جهان مردگان در بین النهرین. هادس خانه ای هزار تودرتویی از سالن های تاریک، سرد و بی نشاط است که دروازه های قفل شده احاطه اش کرده اند و سگ جهنمی سربروس از آن محافظت می کند. پرسفونه، ملکه هادس، در آنجا یک زندانیِ ساکن است. این تصویر غم انگیز در در کتاب ۱۱ "ادیسه" هومر هم وجود دارد. هنگامی که ادیسه برای مشورت با تیرسیاسِ پیشگو در کتاب ۱۱ به هادس می رود، ساکنان آنجا را می بیند که در یک فراموشی بی هدف غرق شده اند و تا زمانی که از خون قوچ او ننوشند، نمی توانند با او ارتباط برقرار کنند. مردگان نابه هنگام و کسانی که با آیین های مناسب دفن نشده اند، بیشتر از ارواح دیگر رنج می برند و گناهکاران بدنامی مانند تانتالوس پسر زئوس و سیزیف پسر خدای بادها آیولوس، به خاطر جنایات خود عذاب می شوند. با این حال، هادس در آثار هومری، به طور کلی، برای همه ناخوشایند است. اولین ایده ز
ندگی پس از مرگ در اسطوره یونانی این است که در لحظه مرگ، جوهر (روان) فرد از جسد جدا می شود و به دنیای زیرین می رود. یونانیان باستان معتقد بودند که وقتی شخصی می میرد و دفن می شود، آماده ورود به هادس است و فقط باید از خارون بخواهد او را از رودخانه استوکس عبور دهد. البته باید برای این کار به او پول بدهند. مشخص نیست که با عبور مرده از رود، چه چیزی در انتظارش بود. تنها توصیف نیمه تفصیلی هادس را هومر (قرن هشتم یا هفتم پیش از میلاد) ارائه کرده است. او می گوید کیفیت زندگی در آنجا بی نشاط است ولی آن را عاری از هرگونه وحشت هم توصیف می کند. او مشخصاً مردگان را «بی قوت» و «بی هوش» توصیف کرده است. هر کار خوب یا بدی که یک نفر در این زندگی انجام داده باشد، اهمیتی ندارد؛ زیرا در نهایت در همان جایی خواهد بود که دیگران رفته اند. قضاوت اخلاقی. بیشتر یونانیان باستان پیش بینی می کردند که روح پس از مرگ بدن را ترک می کند و به شکلی به حیات خود ادامه خواهد داد، اما این انتظار که خیر پاداش داده می شود و شر در زندگی پس از مرگ مجازات می شود، در اعتقادات آنها مرکزیتی نداشت. در ادیسهٔ هومر (۷۵۰–۷۰۰ پیش از میلاد) دنیای زیرین تقریباً برای هم
ه تیره و تاریک است. تنها تعداد انگشت شماری از شخصیت های اسطوره ای تا ابد عذاب می بینند، چراکه اعمال نادرست آنها فراتر از انسان های فانی بوده است. به همین ترتیب، قهرمانان معدودی از وجود شادی در الیزیوم یا جزایر برکت برخوردار بودند، البته نه به دلیل فضایلشان، بلکه به خاطر موقعیت و روابط خانوادگیشان با خدایان. رابرت گارلند، استاد تاریخ و ادبیات کلاسیک، بیان می کند که در اعتقادات اولیهٔ یونانی، قضاوت پس از مرگ —مانند آنچه مصریان بدان معتقد بودند— وجود نداشت زیرا یونانیان مفهومی از بهشت و جهنم نداشتند. با این حال، در اعماق رود هادس منطقه ای به نام تارتاروس وجود داشت تا کسانی که به عظمت خدایان توهین کرده بودند را به آنجا بفرستند؛ مثلاً کسی مثل سیزیف. این شامل مردم عادی نمی شد زیرا گناهان مردم عادی بسیار کوچکتر از آن بود که توجه خدایان را جلب کند و مستحق چنین مجازاتی باشد. برخلاف باورهای اولیه یونانی، در اواخر دوره باستانی این باور شکل گرفت که افراد عادی هم پس از مرگ ممکن است پاداش دریافت کنند یا مجازات شوند. این مفهوم در دوره کلاسیک نسبتاً گسترده بود. در بیشتر موارد، گفته می شد که سرنوشت فرد به رفتار او در زمان زند
ه بودن بستگی دارد. به عقیدهٔ قضاوت اخلاقی پس از مرگ در اشعار و نمایشنامه های اوایل قرن پنجم پیش از میلاد ارجاعاتی وجود دارد، اما کامل ترین گزارش های مربوط به زندگی پس از مرگ عمدتاً در نوشته های فیلسوفان باقی مانده است. افلاطون (حدود ۴۲۸ تا ۳۴۷ قبل از میلاد) با تکیه بر گمانه زنی های انتزاعی به اندازه باور عمومی، مقاصد جداگانه ای برای خوب و بد، و همچنین چرخه های توبه و تناسخ را توصیف کرده است. آریستوفان، نمایشنامه نویس، تصویر روشن تری ارائه کرده و خطاکارانی را توصیف می کند که در گل و سرگین دراز کشیده بودند، در حالی که رقص را در باغ های مرت انجام می شد. (کتاب قورباغه ها، ۴۰۵ قبل از میلاد). اما حتی در این تاریخ، اجماع کمی در مورد جغرافیای جهان اموات وجود داشت؛ مثلاً افلاطون چهار رودخانه را در یک روایت توصیف کرده است. در هنر یونانی، خیلی کم به دنیای زیرین پرداخته شده است. در قرن ششم پیش از میلاد نقاشان گلدان آتنی معمولاً بر ساکنان منفرد آنجا، مانند سیزیف توجه نشان داده اند. حدود ۳۵۰ پیش از میلاد نقاشی صحنه های پرجمعیت شکل گرفت. ساکنان جنوب شرقی ایتالیا - که مجموعاً به نام «آپولیایی ها» شناخته می شوند - مردگان خود
را با مجموعه هایی از سفال و سایر کالاها دفن می کردند و ظروف بزرگ برای قبرهای نخبگان محلی ساخته می شد. حدود چهل اثر کشف شده از آثار تشییع جنازه در آپولیا، نشان هایی از دنیای زیرین دارند. شباهت بین ترکیبات این قبرها نشان می دهد که آنها از یک مدل مشترک نشات می گیرند. اگرچه آپولیایی ها خود، یونانی نبودند، اما آپولیایی ها از نزدیک با فرهنگ یونان درگیر بودند و بسیاری از گلدان های تدفین آنها با صحنه هایی از اسطوره ها و نمایش های یونانی تزئین شده است. هیچ منبع ادبی دیدگاه های آپولیایی ها دربارهٔ زندگی پس از مرگ را مستند نکرده است، اما آثار نشان می دهد که سنت های یونانی بر آن ها تأثیرگذار بوده اند. ترسیم خطاکاران بدنام، کسانی که در جوانی مرده اند و «قضات مردگان» همگی از اساطیر یونان گرفته شده است. با این حال، تجسم کامل دنیای زیرین و اهمیتی که به اورفئوس اعطا شده است، به طور مشخص رویکردهای آپولیایی برای تصور زندگی پس از مرگ است. جغرافیا. در اساطیر یونان سرزمین مردگان دارای انواع گیاهان زنده، نظیر چمنزارها، گل های آسفودل، درختان میوه و سایر ویژگی های جغرافیایی است. متوفی می توانست از دروازه ها و ورودی های مختلفی وارد عا