Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بی ام و E12 نخستین نسل از خودروهای اجرایی سری ۵ بی ام و است که بین سال های ۱۹۷۲ تا ۱۹۸۱ تولید شد و جایگزین مدل های سدان در مجموعهٔ «کلاس نوین» بی ام و شد. مدل های اولیهٔ E12 با موتورهای چهار سیلندر خطی عرضه می شدند که از کاربراتور یا سیستم سوخت رسانی انژکتوری استفاده می کردند. یک سال پس از آغاز تولید، نخستین مدل با موتور شش سیلندر خطی معرفی شد. تا سال های پایانی تولید E12، بیشتر مدل ها به موتور شش سیلندر خطی مجهز شده بودند. مدل M5 برای سری E12 تولید نشد، اما مدل E12 M535i به عنوان پیش درآمدی برای M5 شناخته می شود. کوپه های سری ۶ با کد E24 نیز تا سال ۱۹۸۲ بر روی پلتفرم E12 ساخته می شدند. E12 در سال ۱۹۸۱ توسط نسل بعدی، یعنی سری ۵ با کد E28 جایگزین شد، هرچند تجهیزات و ابزار تولید به آفریقای جنوبی منتقل گردید و مونتاژ مدل E12 (با کابین داخلی مدل E28) تا سال ۱۹۸۴ در آن جا ادامه یافت. توسعه. در نمایشگاه خودروی ژنو سال ۱۹۷۰، بی ام و از خودروی مفهومی 2200ti Garmisch رونمایی کرد؛ یک سدان دو در که با همکاری شرکت طراحی برتونه توسعه یافته بود. این خودروی مفهومی به عنوان جایگزینی احتمالی برای سدان های «کلاس نوین» معرفی شد
و در نهایت، مدل تولیدی E12 بسیاری از عناصر طراحی خود را از Garmisch الهام گرفت. توسعهٔ سری E12 تا پایان دههٔ ۱۹۶۰ آغاز شده بود، زمانی که آزمایش های تونل باد بر روی طرح های اولیه انجام شد. ابرهارد فون کوئنهایم، رئیس هیئت مدیرهٔ نظارت بر بی ام و در آن زمان، در سال ۱۹۷۰ طراح فرانسوی پل براک را به عنوان مدیر طراحی پروژهٔ E12 استخدام کرد. طراحی خارجی خودرو نیز با همکاری مارچلو گاندینی از شرکت برتونه انجام شد. در سال ۱۹۷۱، یک نمونهٔ اولیه از E12 که برای استفادهٔ جاده ای مجاز بود و شباهت زیادی به فیات ۱۳۲ داشت، ساخته شد. همچنین در همین سال، پل براک طراحی نهایی مدل E12 را به پایان رساند؛ هرچند در مقایسه با نسخهٔ تولید انبوه بعدی، طرح براک ظاهری کشیده تر و پویاتر داشت. برای نخستین بار، بی ام و در فرآیند توسعهٔ این خودرو از رایانه برای محاسبهٔ نواحی جمع شونده (ضربه گیر) جلو و عقب استفاده کرد؛ سقف نیز با ساختاری برای محافظت در برابر واژگونی طراحی شد. بدنهٔ E12 دارای ضریب درگ (مقاومت آیرودینامیکی) ۰٫۴۴ بود. بی ام و پیش تر اهرم چراغ راهنما (دسته راهنما) را در سمت راست فرمان قرار می داد، اما E12 نخستین مدل این شرکت بود که
در آن، دسته راهنما به سمت چپ منتقل شد. قبل از معرفی E12، شایعاتی وجود داشت که این خودرو با دو نوع موتور عرضه خواهد شد: یک موتور چهار سیلندر ۲.۲ لیتری و یک موتور کوچک شش سیلندر. اما در واقع، بی ام و موتورهای چهار سیلندر ۲ لیتری M10 را از مدل های سدان کلاس نوین به این خودرو منتقل کرد، البته با اصلاح سر سیلندرها به منظور بهبود احتراق. با معرفی سری E12 در سال ۱۹۷۲، بی ام و دو مدل را عرضه کرد: مدل ۵۲۰ با کاربراتور استرومبرگ فشار ثابت و مدل ۵۲۰i با سیستم انژکتور منیفولد که مجهز به پمپ انژکتور Kugelfischer PL 04 بود. مدل کوچک شش سیلندر با نام «۵۲۳» توسعه یافته بود، اما هرگز وارد تولید انبوه نشد. در نهایت، مدل شش سیلندر کوچک «۵۲۰» در سال ۱۹۷۷ به تولید رسید، اما به جای نسخه ۲.۳ لیتری، با حجم ۲ لیتر عرضه شد. در نسخه های اولیه، خودروهای چهار سیلندر کاپوتی با قسمت مرکزی فرو رفته داشتند، در حالی که در خودروهای شش سیلندر این بخش برجسته بود. لبه جلویی کاپوت صاف بود. پس از تغییرات ظاهری در اوت ۱۹۷۶، همه مدل ها کاپوتی یکسان دریافت کردند که دارای یک بخش مرکزی باریک و برجسته بود که تا جلو ادامه داشته و دور جلوپنجره های معروف ب
ه «کلیه ها» را می پوشاند. خودروهای مجهز به موتور M30 را می توان با داشتن جلوپنجره ای با قاب کرومی تشخیص داد. برای رعایت استانداردهای خاص و سختگیرانهٔ آلایندگی سوئد، نسخه ای با سیستم انژکتوری از مدل ۵۲۸ توسعه یافت و در ژوئن ۱۹۷۷ وارد خط تولید شد. این مدل که با نام ۵۲۸i شناخته می شود، آن قدر موفق بود که در اکثر بازارها جایگزین مدل ۵۲۸ شد. موتورها. مدل های ۵۱۸، ۵۲۰ و ۵۲۰i با موتورهای چهار سیلندر خطی M10 با حجم های ۱.۸ و ۲.۰ لیتر تجهیز شده بودند، مشابه مدل های سدان کلاس نوین قبلی. مدل های ۵۲۵، ۵۲۸، ۵۳۰، ۵۳۰i و ۵۳۳i مجهز به موتورهای شش سیلندر خطی M30 بودند که در سدان های بزرگ سری نیو سیکس و کوپه های E9 استفاده می شدند. مدل ۵۲۰ (و همچنین مدل ۵۲۳ که توسعه یافته اما هرگز به تولید انبوه نرسید) از موتور شش سیلندر خطی M20 استفاده می کرد. مدل ۵۱۸ سوخت خود را از طریق کاربراتور Solex 32/32 DIDTA تأمین می کرد. در حالی که مدل اولیه ۵۲۰ (مجهز به موتور چهار سیلندر خطی M10) از دو کاربراتور Stromberg 175CDET استفاده می کرد. مدل های شش سیلندر ۵۲۵ و ۵۲۸ تا پیش از تغییرات ظاهری سال ۱۹۷۶ مجهز به دو کاربراتور Zenith INAT دو دهانه بود
ند. مدل شش سیلندر ۵۲۰ نیز از کاربراتور Solex 4A1 بهره می برد. مدل های مجهز به سیستم انژکتوری، حرف «i» را در انتهای نام مدل خود دارند. مدل ۵۲۰i تا سال ۱۹۷۵ از سیستم انژکتور مکانیکی کوگلفیشِر (Kugelfischer) استفاده می کرد که پیش تر در مدل های ۲۰۰۰tii و ۲۰۰۲tii به کار رفته بود. از سال ۱۹۷۵ به بعد، این مدل به سیستم انژکتوری با دریچه مکانیکی بوش K-Jetronic پیوسته مجهز شد. مدل های ۵۱۸i (که فقط در سوئد و ژاپن عرضه می شد)، ۵۲۸i و ۵۳۰i (که فقط در آمریکا و ژاپن عرضه می شدند) از سیستم انژکتوری با دریچه بوش L-Jetronic بهره می برند. سیستم تعلیق. بی ام و E12 دارای بدنه ای خودپشتیبان (بدون چارچوب جداگانه)، موتور جلو با حالت نصب طولی و سیستم محرک عقب است. هر چهار چرخ به صورت مستقل تعلیق شده اند. چرخ های جلو دارای سیستم تعلیق مک فرسون (MacPherson) با فنرهای مارپیچ، کمک فنرهای هیدرولیکی و بازوهای کنترل عرضی هستند. محور عقب از بازوهای نیمه کشویی (semi-trailing arms) با فنرهای مارپیچ و کمک فنرهای هیدرولیکی بهره می برد. مدل هایی که قدرتی برابر یا بیشتر از ۱۲۵ اسب بخار (۹۲ کیلووات) دارند، به میله ضدلغزش (سِوی بار) اضافی در محور عق
ب مجهز شده اند. تمام مدل ها به جز M535i، دارای رینگ های آلیاژی فولادی ۱۴ اینچی با عرض چرخ ۵.۵ یا ۶ اینچ هستند که در نتیجه اندازه تایرها یا ۱۷۵ میلی متر یا ۱۹۵ میلی متر است. همه مدل ها از سیستم فرمان کرم و غلتک (worm and sector steering) بهره می برند که از مدل ۵۲۸ به بعد با فرمان هیدرولیک تقویت شده است. سیستم ترمز از نوع دو مدار است و چرخ های جلو به ترمز دیسکی مجهز هستند؛ در چرخ های عقب، مدل های ۵۱۸، ۵۲۰ و ۵۲۰i از ترمز کاسه ای استفاده می کردند، اما تمامی مدل ها از ۵۲۵ به بعد دارای ترمز دیسکی در عقب هستند. سیستم انتقال قدرت. گزینه های گیربکس دستی ۴ سرعته شامل موارد زیر بود: گزینه های گیربکس دستی ۵ سرعته شامل موارد زیر بود: گزینه های گیربکس اتوماتیک - که همگی سه سرعته بودند - شامل موارد زیر بودند: مدل های ویژه. در بازارهای بلژیک و یونان، نسخه ای ویژه از بی ام و ۵۱۸ با نام 518 Deluxe عرضه شد. حدود هزار دستگاه از این خودروها در سال های ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۰ فروخته شدند. این مدل، نسخه ای از بی ام و ۵۱۸ بود که با تجهیزات مدل برتر ۵۲۸i مجهز شده و اقلام لوکسی اضافی مانند پشت سری های صندلی عقب نیز داشت. شایعه شده بود که این نسخ
هٔ ویژه برای دولت ایران و به عنوان خودروی مسئولان عالی رتبه تحت حکومت شاه تولید شده است. اما به دلیل وقوع انقلاب ایران، این خودروها هرگز تحویل داده نشدند. در عوض، این خودروها به عنوان نسخه ای خاص در بلژیک و یونان به فروش رسیدند. بازار پرتغال نیز تقریبا ۷۰۰ دستگاه خودرو به صورت کیت مونتاژ (CKD) دریافت کرد، چرا که قوانین محلی این کشور الزام می کرد تعداد مشخصی از خودروهای فروخته شده در پرتغال به صورت محلی مونتاژ شوند. به دلیل مقررات محلی سختگیرانهٔ آلایندگی، کل مجموعه بی ام و سری ۵ برای بازار سوئد عرضه نشد. در اوایل تولید سری E12، مدل های بی ام و ۵۱۸، ۵۲۰، ۵۲۰i و ۵۲۵ عرضه شدند، اما مدل ۵۲۸ در این بازار حضور نداشت. در سری دوم، تنوع مدل ها به سه مدل محدود شد: ۵۱۸i، ۵۲۰i و ۵۲۸i. مدل ۵۲۸i به دلیل تصویب قوانین آلایندگی مشابه در سوئیس عرضه شد، که توسعه چنین مدلی را به صرفه کرد. ویژگی خاص بازار سوئد، وجود دو مدل ۵۱۸i و ۵۲۰i بود که هر دو به یک موتور ۲ لیتری مشابه مجهز بودند، اما مدل ۵۱۸i تجهیزات کمتری داشت. مدل ۵۲۰i در این بازار دارای رینگ های کرومی، درپوش سوخت قفل شونده، پشت سری های صندلی عقب، دسته دستگاه وسط صندلی عقب
، تنظیم ارتفاع فرمان، تنظیم ارتفاع صندلی راننده، دسته دنده چوبی و بخاری عقب بود. نسخه های موتوراسپرت. از سال ۱۹۷۴، بخش M بی ام و (که در آن زمان «BMW Motorsport» نامیده می شد) نسخه های ویژه ای به نام های Motorsport 530، Motorsport 530i و Motorsport 533i را به عنوان ارتقاd سفارشی برای مدل های ۵۲۵، ۵۲۸ و ۵۲۸i ارائه داد. Motorsport 530 مجهز به موتور کاربراتوری با قدرت ۱۸۰ اسب بخار (۱۳۲ کیلووات؛ ۱۷۸ اسب بخار) از مدل بی ام و 3.0S بود. Motorsport 530i از موتور انژکتوری با قدرت ۲۰۰ اسب بخار (۱۴۷ کیلووات؛ ۱۹۷ اسب بخار) مدل 3.0Si بهره می برد. Motorsport 533i نیز از موتور انژکتوری ۳.۲ لیتری مدل E24 633CSi استفاده می کرد. سایر تغییرات شامل نسبت دیفرانسیل کوتاه تر (۳.۴۵:۱ برای ۵۳۰ و ۳.۲۵:۱ برای ۵۳۰i)، دیفرانسیل با لغزش محدود (LSD) با درصد قفل شدگی ۲۵٪، ترمزهای دیسکی خنک شونده، کمک فنرهای بیلشتاین، صندلی های اسپرت Scheel یا Recaro، فرمان اسپرت، رینگ های آلیاژی با تایرهای کم پروفیل و اسپویلرهای جلو و عقب اختیاری بودند. بعدها، بسته مشابه Motorsport 535i برای مدل های ۵۲۵i و ۵۲۸i نیز عرضه شد که شامل موتور ۳.۵ لیتری از مدل E24
635CSi بود. ام۵۳۵آی. اولین خودروی سری ۵ با نشان M، مدل M535i بود که تولید آن از سال ۱۹۸۰ آغاز شد. M535i مجهز به موتور شش سیلندر خطی M90 با حجم ۳.۵ لیتر (۲۱۴ اینچ مکعب) است که ۱۶۰ کیلووات (۲۱۵ اسب بخار) قدرت تولید می کند. تنها گزینه گیربکس، جعبه دندهٔ ۵ سرعته دستی بود و مجموعاً ۱,۶۵۰ دستگاه از این مدل تولید شد (که شامل ۲۴۰ دستگاه کیت مونتاژ شده برای آفریقای جنوبی نیز می شود). ویژگی های این مدل شامل اسپویلرهای جلو و عقب اختیاری، نوارهای M اختیاری، سیستم تعلیق اسپرت، صندلی های اسپرت Recaro، فرمان مشابه بی ام و M1، گیربکس با ضریب کم (dogleg close-ratio)، دیفرانسیل لغزش محدود و ترمزهای بزرگ تر بود. مدل M535i به عنوان پیش درآمد و نسل قبلی مدل بی ام و M5 شناخته می شود، که تولید آن از نسل E28 آغاز شده است. آلپینا B7. آلپینا "B7 توربو" و "B7 S توربو" بر اساس E12 ساخته شده بودند. ۵۳۰ MLE. در آفریقای جنوبی، مدل 530 MLE به عنوان نسخه ای ویژه برای هومولوگیشن (تأیید رسمی مسابقه ای) تولید شد که تعداد کل آن ۲۱۸ دستگاه بود. این خودرو مجهز به موتور M30 با حجم ۳.۰ لیتر (۱۸۳ اینچ مکعب) است که ۱۳۲ کیلووات (۱۷۷ اسب بخار) نیرو تولی
د می کند. برای کاهش وزن قابل توجه، از پانل های بدنه ساخته شده از آلومینیوم یا فولاد نازک تر استفاده شده بود. تغییرات مدل ها بر اساس سال. ۱۹۷۴ ۱۹۷۵ فیس لیفت ۱۹۷۶ با معرفی سری ۷ با کد E23، سری E12 در سپتامبر ۱۹۷۶ دچار تغییرات ظاهری شد. طراحی این فیس لیفت توسط کلاوس لوته (Claus Luthe) انجام شد. در این تغییرات، درب باک بنزین که قبلاً در قسمت عقب خودرو قرار داشت به کنارهٔ خودرو منتقل شد و چراغ های عقب پهن تر شدند. کاپوت بازطراحی شد تا یک برجستگی قدرت مند (power bulge) ایجاد کند که جلوپنجره های معروف بی ام و به نام «کلیه ها» را برجسته تر نشان می داد. همچنین دریچه های تهویه داشبورد جابه جا شدند تا توزیع بهتر هوا در کابین فراهم شود. به عنوان بخشی از فیس لیفت، مدل ۵۲۰ از موتور چهار سیلندر خطی M10 به موتور شش سیلندر خطی M20 بی ام و تغییر کرد، به طوری که مدل ۵۲۰ پس از فیس لیفت معمولاً با نام ۵۲۰/۶ شناخته می شود. با این حال، موتور M10 به دلیل قوانین محلی محتوی قطعات در آفریقای جنوبی همچنان استفاده می شد. حتی پس از شروع تولید موتور M20 در سال ۱۹۷۹، موتور ۲ لیتری M10 همچنان در آفریقای جنوبی با نشان «۵۱۸» عرضه می شد. در سای
ر بازارها، تنها مدل چهار سیلندر M10 پس از فیس لیفت، مدل ۱.۸ لیتری ۵۱۸ بود که به عنوان مدل پایه تا پایان تولید ادامه یافت. در مدل های ۵۲۵ و ۵۲۸، کاربراتورهای دوگانه Zenith با یک کاربراتور چهاردهانه Solex 4A1 DVG جایگزین شدند، که این تغییر باعث افزایش قدرت مدل ۵۲۸ به ۱۲۵ کیلووات (۱۶۸ اسب بخار) گردید.۱۹۷۸ ۱۹۷۹ ۱۹۸۰ مدل های آمریکای شمالی. در ابتدا، تنها مدلی که در بازار ایالات متحده عرضه می شد، ۵۳۰i بود که به موتور شش سیلندر خطی با انژکتور سوخت مجهز بود. تغییرات مدل های E12 بازار آمریکا شامل پیستون هایی با نسبت تراکم پایین تر، سیستم بازیافت گازهای خروجی (EGR)، پمپ هوا و منیفولدهای اگزوز اصلاح شده به نام «Thermal Reactors» بود. مدل های E12 آمریکای شمالی همچنین دارای سپرهای بزرگ تری بودند که برای مقاومت در برابر برخورد با سرعت ۸ کیلومتر بر ساعت بدون آسیب به بدنه طراحی شده بودند، که باعث افزایش طول کلی خودرو به میزان ۲۰۶ میلی متر شد. برای مدل سال ۱۹۷۹، مدل ۵۲۸i جایگزین ۵۳۰i شد. به منظور کاهش آلایندگی، سیستم های Thermal Reactor و پمپ هوا با مبدل کاتالیزوری سه گانه (3-way catalytic converter) جایگزین شدند و سیستم انژک
تور سوخت بوش L-jetronic خودرو اکنون به حسگر اکسیژن گازهای خروجی مجهز گردید. قدرت موتور به میزان ۵ کیلووات (۷ اسب بخار) کاهش یافت و به دلیل وجود مبدل کاتالیزوری، استفاده از بنزین بدون سرب (Unleaded) الزامی شد. مدل های آفریقای جنوبی. در آفریقای جنوبی، سری E12 در مارس ۱۹۷۴ معرفی شد و به صورت کامل به صورت کیت مونتاژ (CKD) وارد و در کارخانه بی ام و آفریقای جنوبی در راسلین مونتاژ شد. این خودروها دارای شماره شناسایی (VIN) جداگانه ای بودند که با کد ABM شروع می شد. مدل فیس لیفت این سری کمی دیرتر از اروپا، در فوریه ۱۹۷۷ وارد بازار شد. به منظور کاهش هزینه ها و رعایت مقررات مربوط به استفاده از قطعات تولید آفریقای جنوبی، تنها تعداد محدودی موتور عرضه شد که بیشتر آن ها نسخه های کاربراتوری بودند. با وجود تحریم های گسترده، خودروهای مونتاژ شده E12 نیز به برخی بازارهای صادراتی فرستاده شدند، به طوری که مدل ۵۲۰ به آرژانتین و مدل ۵۱۸ دلوکس به بلژیک، ایران و ایتالیا صادر شدند. برای کاهش هزینه ها، بی ام و تصمیم گرفت پس از معرفی نسل E28 در سایر بازارها، تولید سری E12 را در آفریقای جنوبی ادامه دهد، به طوری که بدنه اکنون در این کشور پر
س و ساخته می شد. این مدل که با نام E12/8 شناخته می شود، از داخل کابین جدید سری E28 و تمامی موتورهای انژکتوری بهره مند بود که برای صرفه جویی در مصرف سوخت تنظیم شده بودند. در ظاهر، این مدل دارای نوار کرومی ای بود که دور تا دور جلوپنجرهٔ جلو کشیده شده بود. تولید این مدل تا سپتامبر ۱۹۸۵ ادامه یافت و پس از آن نسل جدید سرانجام وارد بازار آفریقای جنوبی شد. در مجموع، ۲۳,۱۰۰ دستگاه از مدل های E12/8 تولید شدند؛ مدل های عرضه شده شامل ۵۱۸i، ۵۲۰i، ۵۲۸i و M535i بودند. نقد و انتقاد. در حالی که مجله Modern Motor شتاب و کیفیت ساخت مدل ۵۲۸i سال ۱۹۷۸ را تحسین کرد، اما از کنترل نامنظم و چرخش بیش از حد بدنه آن انتقاد کرد. اصلاحات مکرر فرمان در هنگام پیچیدن باعث می شد که بدنه خودرو «به طور آزاردهنده و نامرتب عقب عقب حرکت کند»، که تا حدی به دلیل ترکیب فنرهای نرم و دمپینگ سفت بود. در مقایسه با جگوار XJ6 و پژو 604، فضای عقب خودرو باریک و تنگ ارزیابی شد و به نفوذ صدای باد نیز حساس بود. تولید. تولید سری E12 از ژوئن ۱۹۷۲ تا سال ۱۹۸۱ انجام شد و در مجموع ۶۹۹,۰۹۴ دستگاه از این خودروها ساخته شد. در ابتدا، تولید این خودروها در مونیخ، آلمان غ
ربی انجام می شد. پس از افتتاح کارخانه جدید گروه بی ام و در دینگولفینگ در سپتامبر ۱۹۷۳، تولید به تدریج به این کارخانه منتقل شد. مونتاژ کامل کیت های تولید شده در آلمان به صورت کیت مونتاژ کامل (CKD) در راسلین آفریقای جنوبی، جاکارتا اندونزی (توسط شرکت Gaya Motor) و تایلند انجام می شد.
همدردی برای طعم خوش فیلمی محصول سال ۲۰۱۰ و به کارگردانی مارک رافلو است. در این فیلم بازیگرانی همچون کریستوفر تورنتون، مارک رافلو، جولیت لوئیس، لورا لینی، اورلاندو بلوم، نوآ امریک، جان کارول لینچ، رابرت ویزدم و داو تیفنباک ایفای نقش کرده اند.
کریستین واچون ( ; متولد ۲۱ نوامبر ۱۹۶۲) تهیه کننده فیلم آمریکایی فعال در بخش فیلم های مستقل آمریکا است. واچون اولین فیلم بلند تاد هینز با نام "«سم»" (۱۹۹۱) را تهیه کرد که جایزه بزرگ هیئت داوران جشنواره فیلم ساندنس را دریافت کرد. بعد از آن او فیلم های مستقل تحسین شده بسیاری از جمله "«دور از بهشت»" ، "«پسرها گریه نمی کنند" »، "«عکس یک ساعته»" ، "«هدویگ و اینچ خشمگین»" ، "«ماین طلایی مخملی»" ، "«ایمن»" ، « "برو ماهی" »، « "غش" »، « "من آنجا نیستم" » و "«کارول»" را تهیه کرده است. او همچنین مینی سریال "«میلدرد پیرس»" از شبکه اچ بی او را تهیه کرده است. واشون در منهتن ، شهر نیویورک متولد شد. او دختر فرانسواز فورستر و جان واشون، عکاس، است.
سلست اوکانر (متولد ۲ دسامبر ۱۹۹۸) بازیگر آمریکایی است. آنها در فیلم اصلی آمازون "، سلاه و پیک ها،" نقش پالوما دیویس را بازی کردند. سلست اوکانر در ۲ دسامبر ۱۹۹۸ در نایروبی، کنیا، از پدری سفیدپوست آمریکایی و مادری کنیایی متولد شد. اوکانر و برادر کوچکترشان توسط والدینشان در بالتیمور، مریلند بزرگ شدند. آنها در مدرسه مقدماتی نوتردام تحصیل کردند و ویولن و آواز را در مدرسه مقدماتی پی بادی آموختند. اوکانر در دانشگاه جان هاپکینز در رشته بهداشت عمومی و پیش پزشکی تحصیل می کرد. آنها همچنین دوره هایی در مطالعات اسلامی گذراندند. اوکانر به عوامل اجتماعی مؤثر بر سلامت از جمله امنیت غذایی ، ناامنی مسکن و آموزش علاقه مند است. اوکانر مدافع بهبود تنوع و نمایندگی در صنعت سرگرمی است. اوکانر غیرباینری است و از ضمایر "they/them" استفاده می کند.
نفرین شده (؛ ) مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی سال ۲۰۲۰ با بازی اوم جی وون، جونگ جی سو، سونگ دونگ ایل و جو مین سو است. این مجموعه از ۱۰ فوریه تا ۱۷ مارس ۲۰۲۰، روزهای دوشنبه و سه شنبه ساعت ۲۱:۳۰ (کی اس تی) از شبکهٔ تی وی ان پخش شد. یون سانگ هو، نویسندهٔ این مجموعه اظهار کرده بود که «در صورت رسیدن میزان بیننده به ۳٪، فصل دوم را ادامه خواهد داد». در ادامهٔ این مجموعه، فیلمی با عنوان "نفرین شده: شکارچی مردگان" در ژوئیه ۲۰۲۱ منتشر شد. خلاصه داستان. "نفرین شده" داستان دختری نوجوان را روایت می کند که توانایی دارد تنها با استفاده از نام، عکس و وسایل شخصی دیگران، مرگ را برایشان رقم بزند. او به همراه خبرنگاری درستکار که در زمینهٔ مسائل اجتماعی فعالیت می کند، در برابر شر عظیمی که در پشت پردهٔ یک شرکت بزرگ فناوری اطلاعات پنهان شده، به مبارزه برمی خیزد.
بازی های جهانی ۲۰۲۵ () دوازدهمین دوره بازی های جهانی است که از ۷ تا ۱۷ اوت در چنگدو، چین برگزار شد. ورزش ها. ۳۴ ۳۴ رشته ورزشی، شامل ۶۰ رشته و ۲۵۳ رویداد مدال آور، برای بازی های جهانی ۲۰۲۵ انتخاب شده اند. برای اولین بار، قایقرانی موتوری و تشویق کنندگان در بازی های جهانی حضور خواهند داشت. در بخش ورزش های معلولین، پارا شیرجه آزاد و پارا جوجیتسو برای اولین بار حضور خواهند داشت. جدول مدال ها. Source
کیلر فیلمز یک شرکت تولید فیلم مستقل مستقر در شهر نیویورک است که در سال ۱۹۹۵ توسط تهیه کنندگان فیلم ، کریستین واچون و پاملا کافلر تأسیس شد. این شرکت در طول دو دهه گذشته فیلم های مستقل تحسین شده بسیاری از جمله "«دور از بهشت" » (نامزد چهار جایزه اسکار )، "«پسرها گریه نمی کنند»" (برنده جایزه اسکار)، "«عکس یک ساعته»" ، « "بچه ها" "»، «هدویگ و اینچ خشمگین»" ، "«خوشبختی»" ، "«ماین طلایی مخملی»" ، "«ایمن" »، "«من به اندی وارهول شلیک کردم»" ، "«سوون»" ، "«من آنجا نیستم" » (نامزد جایزه اسکار)، "«عزیزانت را بکش" »، "«هنوز آلیس»" (برنده جایزه اسکار) و "«کارول»" (نامزد شش جایزه اسکار) را تولید کرده است. کیلر فیلمز همچنین تهیه کننده اجرایی مینی سریال پنج قسمتی تاد هینز از شبکه اچ بی او "با نام «میلدرد پیرس»" بود که برنده پنج جایزه امی ، یک جایزه گلدن گلوب و یک جایزه انجمن بازیگران سینما شد. در سال ۲۰۱۴، کیلر فیلمز با گلس الویتور مدیا ادغام شد و کیلر کانتنت را تشکیل داد. لوگوی آنها از یک خرگوش با یک تخته دارت به جای بدنش تشکیل شده است.
انقلاب اکوادور در سال ۲۰۰۵، اعتراضی گسترده علیه فساد، قیمت های بالا و حکومت رئیس جمهور لوسیو گوتیرز بود که اکوادور را در سال ۲۰۰۵ فلج کرد. این انقلاب شامل تظاهرات گسترده، اعتصابات عمومی و شورش های مردمی و درگیری های خشونت آمیز بود. آنچه که به عنوان اعتراضات ضد دولتی غیرخشونت آمیز در ماه مارس آغاز شد، به شورش های خشونت آمیز تبدیل شد و در سراسر کشور گسترش یافت. معترضان خواستار سقوط دولت و پایان دادن به فساد بودند. تنش های سیاسی از زمان بازگشت رئیس جمهور سابق، عبدالله بوکارم، به اکوادور و حکم دیوان عالی مبنی بر تبرئه او از اتهامات فساد، افزایش یافته بود. شورش. معترضان در تعداد زیادی به خیابان ها آمدند که از سال ۱۹۹۷ دیده نشده بود. معترضان خواستار پایان دادن به فساد، اقدامات ریاضتی، بازپرداخت ها و بازگشت یارانه های سوخت و مواد غذایی اساسی شدند. ۱۰۰۰۰ تا ۲۵۰۰۰ معترض از ۱۹ تا ۲۲ آوریل در سراسر کشور راهپیمایی کردند. ارتش اعتراضات را سرکوب کرد و منجر به صحنه های خشونت آمیز شد. دولت لوسیو گوتیرز در آوریل 2005 مجبور به فرار و استعفا شد. در ماه اوت، شورش هایی رخ داد که منجر به توقف تولید نفت شد. اعتراضات خیابانی گسترده
با درخواست افزایش دستمزد و بهبود شرایط زندگی برگزار شد. معترضان همچنین علیه تعطیلی صنعت نفت تظاهرات کردند. موجی از ناآرامی های اجتماعی منجر به اعلام وضعیت اضطراری در مارس ۲۰۰۶ شد. در ماه آوریل، صدها نفر در جریان اعتراضات جوانان و درگیری با سربازان در بحبوحه نافرمانی مدنی و کمپین های رو به رشد، زخمی شدند.
پناهگاه فیلمی محصول سال ۲۰۰۴ و به کارگردانی فرانک ای. فلاورز است. در این فیلم بازیگرانی همچون اورلاندو بلوم، زوئی سالدانا، ویکتور راسوک، بیل پکستون، استیون دیلین، آنتونی مکی، رزاق ادوتی، اگنس بروکنر، جوی برایانت، بابی کاناوله، رابرت ویزدم، لی اینگلبای، سارا کارتر، جیک وبر، سانتیاگو کاباررا، ریچل ماینر و سرنا اسکات توماس ایفای نقش کرده اند.
تابستان ۶۹ () یک فیلم کمدی آمریکایی محصول سال ۲۰۲۵ به کارگردانی جیلیان بل در اولین تجربه کارگردانی اش و نویسندگی بل، لیز نیکو و جولز بیرن است. در این فیلم کلوئه فاینمن، مت کورنت، چارلی دی، ناتالی مورالس، نیکول بایر و لیزا کوشی به ایفای نقش پرداختند. این فیلم برای اولین بار ۱۳ مارس ۲۰۲۵ در جشنواره فیلم جنوب از جنوب غربی به نمایش درآمد و در ۹ مه ۲۰۲۵ در ایالات متحده از طریق هولو منتشر شد. داستان. ابی فلورس، دانش آموز سال آخر دبیرستان است که از نظر اجتماعی دست و پا چلفتی است و مدت هاست که به همکلاسی اش مکس علاقه دارد. او پس از اینکه می شنود مکس با دوست دختر قدیمی اش مرسدس به هم زده است، تصمیم می گیرد از این فرصت استفاده کند و قلب او را به دست آورد. او می شنود که مکس شیفته ی پوزیشن سکس ۶۹ است و نگران کمبود تجربه ی جنسی خودش است. برای کسب اطلاعات بیشتر، او به باشگاه استریپ محلی دایموند دالز سر می زند و فوراً به استریپر سانتا مونیکا علاقه مند می شود، اما به دلیل سن کمتر از ۱۸ سال از آنجا اخراج می شود. سانتا مونیکا دایموند دالز را خانه ی دوم خود می داند و بتی، صاحب باشگاه، نقش مادر را برای دخترانی که در آنجا کار می
کنند، ایفا می کند. بتی به رقصندگان اعلام می کند که دایموند دالز به دلیل بدهی ۲۰،۰۰۰ دلاری پرداخت نشده اش تعطیل خواهد شد. سانتا مونیکا تصمیم می گیرد راهی برای کسب درآمد پیدا کند و به همراه بتی مالک مشترک باشگاه شود. وقتی پدر و مادرش برای یک هفته از شهر خارج می شوند، ابی سانتا مونیکا را استخدام می کند تا برای رقص به خانه اش بیاید. وقتی سانتا مونیکا می رسد، ابی از او می خواهد که به عنوان یک مربی جنسی عمل کند و موافقت می کند که با استفاده از پولی که از بازی های ویدیویی پخش زنده به دست می آورد، بیست هزار دلار به او بپردازد. سانتا مونیکا موافقت می کند و شروع به آموزش عملی به ابی می کند، مانند راه رفتن با کفش پاشنه بلند و آموزش مسائل جنسی و همچنین نکاتی برای بهبود اعتماد به نفس او. سانتا مونیکا متوجه می شود که ریک ریچاردز کسی است که بتی به او بدهکار است و اگر بدهی ظرف یک هفته پرداخت نشود، کلوب را تصاحب خواهد کرد. ابی و سانتا مونیکا همچنان با هم وقت می گذرانند و به هم نزدیک تر می شوند. ابی با کمک سانتا مونیکا یک ویبراتور می خرد و از رقصندگان دایموند دالز آموزش لخت شدن می بیند. در عوض، او به سانتا مونیکا کمک می کند تا
برای گردهمایی دبیرستانش آماده شود، که به دلیل شغل بی زرق و برق و حسادت نسبت به همکلاسی سابقش رابین، از شرکت در آن نگران است. ابی در حالی که با سانتا مونیکا وقت می گذراند، مرتباً پخش برنامه هایش را به تعویق می اندازد و در نتیجه بیست هزار دلار وعده داده شده را دریافت نمی کند. پس از اینکه او نمی تواند راه دیگری برای دریافت پول پیدا کند، با سانتا مونیکا ملاقات می کند تا به او بگوید، سانتا مونیکا به ابی می گوید که فکر نمی کند ابی آماده رابطه جنسی با مکس باشد، که این موضوع ابی را آزرده خاطر می کند. او فاش می کند که نمی تواند به سانتا مونیکا پول بدهد و این دو با هم دعوا می کنند و دوستی شان پایان می یابد. وقتی مکس مهمانی خانگی برنامه ریزی شده اش را لغو می کند، ابی خانه اش را به عنوان محل برگزاری پیشنهاد می دهد. ابی در نهایت در اتاق خوابش با مکس قرار می گیرد، مکس اعتراف می کند که به ابی علاقه مند است و از طرفداران استریم های ابی است. ابی متوجه می شود که نمی تواند برای رابطه جنسی آماده باشد و به مکس می گوید که نمی تواند با او رابطه ۶۹ داشته باشد، اما مکس فاش می کند که شایعه مربوط به آن، دروغ است و او در واقع به دلیل م
ذهبی بودن دوست دختر سابقش، باکره است. در همین حال، سانتا مونیکا در مراسم تجدید دیدار دبیرستانش شرکت می کند. سانتا مونیکا اعتراف می کند که برای رابین یک رقاص است، که به نوبه خود در مورد تجارت ناموفق املاک و شوهر بی وفایش با او صحبت می کند. این دو با هم دوست می شوند و رابین سانتا مونیکا را تشویق می کند که با ابی آشتی کند. وقتی سانتا مونیکا برای عذرخواهی به خانه ابی می آید، از طریق مکس متوجه می شود که ابی و تمام شرکت کنندگان بالای ۱۸ سال مهمانی به دایموند دالز رفته اند. در آنجا، ابی با لباس شخصیت تام کروز در "فیلم" "تجارت پرمخاطره" یک استریپتیز ناشیانه اجرا می کند. او از همکلاسی هایش، مشتریان کلاب و مخاطبان پخش زنده اش کمک مالی می گیرد تا بدهی دایموند دالز را پرداخت کند. وقتی پول جمع آوری شده هنوز ۴۳۰۰ دلار کم می آورد، رابین از راه می رسد و موافقت می کند که مابه التفاوت را بپردازد، زیرا شوهرش مشتری دائمی کلاب است. ریک ریچاردز خشمگین از کلاب بیرون رانده می شود. ابی و سانتا مونیکا از یکدیگر عذرخواهی می کنند و ابی و مکس همدیگر را می بوسند، صبح روز بعد، ابی و سانتا مونیکا در حیاط خلوت خانه ابی صحبت می کنند، اما والد
ین ابی به خانه می رسند، در حالی که خانه هنوز از مهمانی شب قبل ویرانه است. ابی به آن ها می گوید که با کسی دوست شده است. تاریخ تولید و انتشار. این فیلم اولین تجربه کارگردانی جیلیان بل است. تصویربرداری اصلی از ژوئیه تا اوت ۲۰۲۴ در سیراکیوس، نیویورک انجام شد. این فیلم برای اولین بار در ۱۳ مارس ۲۰۲۵ در جشنواره فیلم جنوب از جنوب غربی به نمایش درآمد و در ۹ مه ۲۰۲۵ از هولو منتشر شد.
دراکس پنجمین آلبوم استودیویی از هنرمند موسیقی الکترونیک و تهیه کنندهٔ بریتانیایی ریچارد دی جیمز می باشد که با نام هنری افکس توئین شناخته می شود. این آلبوم در اکتبر سال ۲۰۰۱ از سوی وارپ رکوردز منتشر گردید. دراکس یک دابل آلبوم است که سبک های متضاد و متنوعی را در بر می گیرد؛ از بیت های دقیقاً برنامه ریزی شده که از سبک های جانگل و درام اند بیس الهام گرفته اند، تا قطعاتی با حال و هوای پیانو کلاسیک، پیانوی دستکاری شده، امبینت و آثار الکتروآکوستیک. «چهاردهم آوریل» در این آلبوم قرار دارد که یکی از شناخته شده ترین آثار جیمز به شمار می رود.