Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کلیسای سنت توماس () یک کلیسای لوتری در لایپزیگ آلمان است که نام آن با چند هنرمند نامدار آلمانی چون ریشارد واگنر، فلیکس مندلسون و به ویژه یوهان سباستیان باخ مرتبط است که از سال ۱۷۲۳ تا زمان مرگش در ۱۷۵۰ مدیر و رهبر موسیقی این کلیسا بود و در همین جا دفن شد. همچنین مارتین لوتر در این کلیسا موعظه می گفت. بنای فعلی کلیسا دست کم از قرن ۱۲ میلادی تا کنون در مکان فعلی بوده است و با معماری رمانسک ساخته شد اما در سال ۱۳۵۵ میلادی به معماری گوتیک تغییر کرد. در دوران اصلاحات پروتستانی، این کلیسا از یک کلیسای کاتولیک به یک کلیسای لوتریانی مبدل شد و مارتین لوتر در این مکان سخنرانی و موعظه می گفت. ولفگانگ آمادئوس موتسارت در سال ۱۷۸۹ به این کلیسا آمد و در آن ارگ نواخت. ریشارد واگنر در این کلیسا غسل تعمید داده شد.
پارکینگ شماره ۲ یک فیلم دلهره آور و ترسناک آمریکایی محصول سال ۲۰۰۷ به کارگردانی فرانک خلفون، در اولین کارگردانی او، به نویسندگی مشترک خلفون و تهیه کنندگان الکساندر آژا و گریگوری لواسور، و با بازی ریچل نیکولز و وس بنتلی است. پس از انتشار فیلم تنش بالا (۲۰۰۳)، آژا و نویسنده همکارش در آن فیلم، لواسور، فیلمنامه این فیلم را در کنار خلفون، با الهام از یک سری حملات واقعی به زنان که در پارکینگ های پاریس گزارش شده بود، ساختند. فیلمبرداری در اواخر سال ۲۰۰۶ در تورنتو آغاز شد و اکثر فیلمبرداری در یک پارکینگ واقعی و در حال اجرا انجام شد. این فیلم در نوامبر ۲۰۰۷ در ایالات متحده اکران شد و اولین فیلم بلند پخش شده توسط سامیت انترتینمنت بود. این یک شکست در گیشه بود و در آخر هفته افتتاحیه به طور متوسط ​​کمتر از ۱۰۰۰ دلار برای هر سینما درآمد. فروش بین المللی این فیلم ۷٫۷ میلیون دلار بود. داستان. فیلم دربارهٔ یک تاجر جوان است که در شب کریسمس در یک پارکینگ زیرزمینی در مرکز شهر منهتن به دام می افتد، جایی که یک نگهبان امنیتی روان پریش که به او وسواس دارد تعقیب می شود. تولید. فیلمبرداری اصلی را در ۱۴ اوت ۲۰۰۶ آغاز کرد و تا اواخر سال
۲۰۰۶ فیلمبرداری را ادامه داد. فیلمبرداری به طور انحصاری در شب، در یک پارکینگ واقعی در تورنتو انجام شد. چهارده لباس سفید برای پوشیدن شخصیت آنجلا ساخته شده بود. از سه سگ مختلف برای به تصویر کشیدن روتوایلر توماس استفاده شد.
دنیس ادواردی هایراپتیان (؛ زادهٔ ) اسکیت باز سرعت ارمنی تبار اهل روسیه است که در بازی های المپیک زمستانی ۲۰۲۲ به رقابت پرداخت.
کریستین رولدان (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال سیاتل ساندرز اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال ایالات متحده آمریکا بازی کرده است.
سوربا توماس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ولز بازی کرده است.
حاجی رایت (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آمریکا است که برای باشگاه فوتبال کاونتری انگلیس بازی می کند. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال نیویورک کاسموس، باشگاه فوتبال اس وی زاندهاوزن، باشگاه فوتبال فنلو، باشگاه فوتبال آنتالیااسپور، باشگاه فوتبال سوندریوسکه، و باشگاه فوتبال شالکه ۰۴ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ایالات متحده آمریکا بازی کرده است.
سیمون انگاپاندوئتنبو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل کامرون است.وی در پست دروازه بان در تیم مارسی بازی می کند. تجربه بین المللی. انگاپاندوئتنبو که در کامرون به دنیا آمد، در سن جوانی به فرانسه نقل مکان کرد. او با کامرون در جام جهانی فوتبال زیر 17 سال 2019 شرکت کرد و در سایر تیم های جوانان برای کامرون حضور داشت. در نوامبر 2021، او به طور بحث برانگیزی به تیم زیر 19 سال فرانسه برای مسابقات مقدماتی قهرمانی زیر 19 سال اروپا در سال 2022 فراخوانده شد. در سپتامبر 2022، او به طور رسمی به تیم ملی بزرگسالان کامرون برای مجموعه ای از بازیهای دوستانه دعوت شد.
کریستوفر ووه (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال کامرون بازی کرده است.
گائل اوندوا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل کامرون است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال زسکا مسکو و باشگاه فوتبال آنژی مخاچ قلعه اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال کامرون بازی کرده است.
نوح اکافور (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سوئیس است که برای باشگاه آث میلان بازی می کند. وی همچنین در تیم ملی فوتبال سوئیس بازی کرده است.
آردون یاشاری (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سوئیس است که در پست هافبک میانی برای باشگاه میلان در سری ایتالیا و تیم ملی سوئیس بازی می کند. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کلوب بروژ و میلان اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال سوئیس و سوئیس بازی کرده است.
ما نوجوان هستیم فیلمی هندی محصول سال ۱۹۸۵ و به کارگردانی دو آناند است. در این فیلم بازیگرانی همچون دو آناند، ریچا شارما، تابو، انوپم کهیر و زارینا وهاب ایفای نقش کرده اند.
ایرپلی آراندبی/هیپ-هاپ ()، که قبلاً با نام ایرپلی داغ آراندبی/هیپ-هاپ () شناخته می شد، یک جدول موسیقی است که توسط مجلهٔ "بیلبورد" منتشر می شود و برترین ترانه های آراندبی و هیپ هاپ در ایالات متحده را بر اساس برداشت مخاطب از پانل ایستگاه های رادیویی تحت نظارت توسط سامانه های داده های پخش نیلسن، رتبه بندی می کند. این جدول در نشریهٔ خواهر "آراندآر"، که این جدول را تحت عنوان پخش ملی شهری فهرست می کرد نیز مورد استفاده قرار گرفته است. این جدول زیرمجموعهٔ آراندبی/هیپ-هاپ از جدول ۱۰۰ ایرپلی داغ نیست، بلکه از پانل جداگانه ای از ایستگاه های آراندبی در بازارهای معاصر بزرگسالان شهری و شهری استفاده می کند. تا پیش از انتشار شمارهٔ منتشر شدهٔ مجله در تاریخ ۲۰ اکتبر ۲۰۱۲ و زمانی که ترانه های داغ آراندبی/هیپ-هاپ برای دربرگردفتن فروش دیجیتال، پخش جاری و پخش رادیویی از همهٔ فرمت های رادیویی تغییر یافت، این جدول، جدول اصلی مؤلفه های ایرپلی در نمودار ترانه های داغ آراندبی/هیپ هاپ ایالات متحده بود. جدول ایرپلی داغ آراندبی/هیپ-هاپ شامل دو جدول ایرپلی مجزا است که هر دو بر اساس تکرارهای رادیویی هستند و نه بر اساس برداشت مخاطب: آراندبی
/هیپ-هاپ جریان اصلی و ایرپلی آراندبی بزرگسالان که به ترتیب پخش رادیویی ترانه ها در ایستگاه های معاصر شهری و ایستگاه های بزرگسالان معاصر شهری را اندازه گیری می کند. دستاوردهای هنرمندان. هنرمندان دارای بیشترین هفته های متوالی در جایگاه نخست. منبع: بیشترین حضور در ده ترانه برتر. منبع: دستاوردهای ترانه ها. طولانی ترین صعود به شماره یک. توجه: در دو فهرست فوق تنها ترانه هایی در نظر گرفته شده اند که از سال ۲۰۰۰ به بعد در جدول قرار گرفته اند.
گرمایش ناحیه ای (همچنین به عنوان شبکه های گرمایی یا دورگرمایش نیز شناخته می شود) سامانه ای برای توزیع سازی گرمای تولیدشده در یک مکان متمرکزشده ازطریق یک سامانه لوله های عایق شده برای نیازهای گرمایش مسکونی و تجاری مانند گرمایش فضا و گرمایش آب است. گرما اغلب از یک نیروگاه تولیدهم زمان سوخت های فسیلی یا زیست توده به دست می آید، اما از ایستگاه های دیگ بخار فقط-گرما، گرمایش زمین گرمایی، پمپ های حرارتی و گرمایش خورشیدی مرکزی و همچنین تلفات گرمایی کارخانه ها و تولید برق با انرژی هسته ای استفاده می شود. نیروگاه های گرمایش ناحیه ای می توانند بازدهی بالاتر و کنترل آلودگی بهتر را نسبت به دیگ بخارهای محلی ارائه دهند. براساس برخی تحقیقات، گرمایش ناحیه ای با گرما و برق ترکیبی (CHPDH) ارزان ترین روش کاهش انتشار کربن است و یکی از کمترین ردپای کربن را در بین تمام نیروگاه های فسیلی دارد. شبکه های گرمایش ناحیه ای نسل-پنجم از احتراق درمحل استفاده نمی کنند و انتشار CO و NO درمحل صفر دارند. آنها از انتقال گرما با استفاده از الکتریسیته استفاده می کنند که ممکن است از انرژی های تجدیدپذیر یا از نیروگاه های دوردست با سوخت-فسیلی تولید ش
ود. ترکیبی از CHP و پمپ های گرمایی متمرکز در سامانه چندانرژی استکهلم استفاده می شود. این امکان تولید گرما ازطریق الکتریسیته را درمواقعی که تولید برق متناوب فراوان وجود دارد، و تولید همزمان برق و گرمایش ناحیه ای زمانی که دسترسی به تولید برق متناوب کم است، می دهد. گرمایش ناحیه ای در ۱۰۰ راه حل پروژه فروکش برای گرمایش جهانی رتبه ۲۷ را دارد. نفوذ در بازار. نفوذ گرمایش ناحیه ای (DH) به بازار گرما بسته به کشور متفاوت است. نفوذ تحت تأثیر عوامل مختلفی ازجمله شرایط محیطی، دردسترس بودن منابع گرما، اقتصاد و چارچوب اقتصادی و قانونی است. هدف کمیسیون اروپا توسعه شیوه های پایدار از طریق اجرای فناوری گرمایش و سرمایش ناحیه ای است. درسال ۲۰۰۰ درصدِ خانه های تامین شده توسط گرمایش ناحیه ای در برخی از کشورهای اروپایی به شرح زیر بود:
ایرپلی آلترنیتیو بزرگسالان ()، که با نام های دیگر تریپل ای () یا تریپل ای ایرپلی () نیز شناخته می شود و قبلاً ترانه های آلترنیتیو بزرگسالان () و تریپل ای سانگز () نام داشت، یک جدول موسیقی است که در حال حاضر توسط "بیلبورد" منتشر می شود و محبوب ترین ترانه ها در ایستگاه های رادیویی آلبوم های آلترنیتیو بزرگسالان را رتبه بندی می کند. این جدول، که دارای ۴۰ جایگاه است، بر اساس تکرارهای رادیویی هفتگی هر ترانه، که توسط سامانه های داده های پخش نیلسن اندازه گیری می شود، فرموله می شود. نخستین نسخه از این جدول برای نخستین بار در ۲۰ ژانویهٔ ۱۹۹۶ به عنوان یک جدول ویژه در نشریهٔ خواهر "بیلبورد" با نام "ایرپلی مانیتور" منتشر شد. در سال ۲۰۰۶، پس از خرید مجلهٔ تجاری رادیویی رقیب با نام "ردیو اند رکوردز" توسط وی ان یو مدیا، شرکت مادر "بیلبورد،" انتشار "ایرپلی مانیتور" متوقف شد."" متعاقباً جدول مبتنی بر نیلسنِ تریپل ای متعلق به "ایرپلی مانیتور" در این جدول ادغام شد. "بیلبورد" انتشار جدول تریپل ای را از شمارهٔ مورخ ۵ ژوئیهٔ ۲۰۰۸ خود و از طریق وبگاه Billboard.biz خود کرد، که از همان داده های ایرپلی مورد استفادهٔ "ردیو اند رکوردز" ا
ستفاده می کرد. "ردیو اند رکوردز" در ژوئن ۲۰۰۹ تعطیل شد و "بیلبورد" به عنوان تنها ناشر این جدول باقی ماند. در فوریهٔ ۲۰۱۴، پانل گزارش این جدول از ۲۳ به ۳۲ ایستگاه افزایش یافت و گزارشگران غیرتجاری را نیز برای نخستین بار دربر گرفت. "بیلبورد" در پی طراحی مجدد وبگاه خود، به طور رسمی تاریخچهٔ "نمودار ایرپلی مانیتور"/نیلسن را از سال ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۸ در جدول ترانه های آلترنیتیو بزرگسالان خود گنجاند. وبگاه "بیلبورد" و بایگانی جدول های رسمی آن اکنون تاریخ نخستین انتشار جدول ترانه های آلترنیتیو بزرگسالان را برابر با ۲۰ ژانویهٔ ۱۹۹۶ نشان می دهد و «دنیایی که می شناسم» اثر کالکتیو سول به عنوان نخستین تک آهنگ شماره یک آن معرفی شده است. "ردیو اند رکوردز" برای اولین بار جدول آلترنیتیو بزرگسالان خود را در شمارهٔ ۲۲ سپتامبر ۱۹۹۵ منتشر کرد. این جدول، یک جدول با ۳۰ جایگاه بود و «تا وقتی آن را از تو بشنوم» اثر جین بلاسومز نخستین ترانهٔ شماره یک آن بود. ترانهٔ شماره یک فعلی آن نیز «اسنپ» اثر رزا لین است.
کلارا بلادگود (نام خانوادگی ساتن استفنز؛ ۲۸ اوت ۱۸۶۸–۵ دسامبر ۱۹۰۷) یک بازیگر آمریکایی بود که به یک هنرپیشه موفق صحنه برادوی تبدیل شد. کلارا ساتن استفنز در لانگ برانچ، نیوجرسی، دختر ادوارد استفنز و آنی ماریا ساتون استفنز متولد شد. پدر او، وکیل برجسته نیویورک، پسر نویسنده آن اس. استفنز بود. مادر او یکی از سه خواهری بود که زمانی توسط جامعه عالی نیویورک «دختران زیبای ساتون» نامیده می شد.
نابغه واقعی فیلمی محصول سال ۱۹۸۵ و به کارگردانی مارتا کولیج است. در این فیلم بازیگرانی همچون وال کیلمر، گابریل جارت، مایکل میرینک، ویلیام آترتون، جون گریس، اد لاتر، پتی دی آبانویلی، سندی مارتین، دین دولین، یوجی اوکاموتو، دبورا فورمن و استیسی پرالتا ایفای نقش کرده اند.
سامان صیدی (زادهٔ ۷ مهر ۱۳۷۷) معروف به سامان یاسین، خوانندهٔ اهل ایران است. او به دلیل حضور در خیزش ۱۴۰۱ ایران، از سوی دادگاه انقلاب به محاربه متهم و برایش حکم اعدام صادر شده است. پس از اعدام محسن شکاری، نگرانی از اعدامِ او و همبندش محمد بروغنی افزایش یافته است.سامان یاسین خواننده و مجرم حوادث به بهانه مداوای پزشکی با قرار وثیقه بصورت موقت از زندان آزاد شده بود در بامداد روز دوشنبه ۱۲ آذرماه از کشور فرار کرد. زندگی شخصی. سامان یاسین، هنرمند ترانه سُرا، آهنگ ساز و خوانندهٔ سبک رپ اهل کرمانشاه، ساکن تهران و ایران است. یاسین، ترانه های بسیاری در اعتراض به وضعیت اجتماعی-سیاسی جامعه، از جمله در پشتیبانی از اعتراضات سراسری ۱۴۰۱ سروده یا خوانده است. بازداشت و زندان. سامان یاسین در ۱۰ مهر ماه ۱۴۰۱ به دست نیروهای امنیتی در منزلش بازداشت شد و پس از چند روز به زندان اوین منتقل شد؛ ولی خانواده اش پس از انتقالش از زندان فشافویه به زندان اوین، هیچ خبری از وضعیت او ندارند.مسئولان زندان اوین در پی مراجعات مکرر خانواده اش به آنان گفتند که او ممنوع الملاقات است. محرومیت از حق ملاقات و داشتن وکیل. او در دورهٔ بازداشت، از حق داش
تن وکیل و نیز دیدار با خانواده، محروم بوده است. شکنجه و نیز اعتراف اجباری. سامان یاسین مانند برخی بازداشت شدگان برای انجام اعتراف اجباری تحت شکنجه شدید جسمی و روانی قرار گرفته است. اعزام به مرکز روان پزشکی. وی در ۱ تیر ۱۴۰۲ به دستور قاضی صلواتی به رغم ادامه محرومیتش از خدمات درمانی پس از مصدومیت بر اثر شکنجه بدون اطلاع به خانواده و وکیل وی به مرکز روان پزشکی امین آباد اعزام شد. شبکه حقوق بشر کردستان می گوید سامان یاسین، پس از چهار روز بستری بودن در بیمارستان روان پزشکی رازی (امین آباد) و کتک زدن و تزریق آمپولی نامعلوم به او برخلاف خواستش به زندان اوین بازگردانده شد. پس از آن در ۱۱ شهریور ماه به زندان قزل حصار منتقل شده است. اتهام ها. بنا به گزارش خبرگزاری قوه قضاییه جمهوری اسلامی، در روز ۷ آبان ۱۴۰۱، جلسه محاکمه یاسین به ریاست رئیس شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب اسلامی تهران یعنی ابوالقاسم صلواتی به همراه شماری از معترضان بازداشت شده به دلیل شرکت در اعتراضات برگزار شد. سامان یاسین در این دادگاه به اتهاماتی همچون پشتیبانی از تجمعات اعتراضی، خواندن سرودها و ترانه های حماسی و انقلابی، اجتماع و تبانی به قصد اقدام علیه امن
یت کشور و محاربه متهم شد. واکنش ها. کارلوس کاسپر نماینده حزب سوسیال دموکرات آلمان، در پارلمان کفالت سیاسی وی را بر عهده گرفته و با این کار تلاش های خود را متوجه آزادی سامان از زندان می کند.
تندردل یا قلب تندر فیلمی محصول سال ۱۹۹۲ و به کارگردانی مایکل اپتد است. در این فیلم بازیگرانی همچون وال کیلمر، سام شپارد، گراهام گرین، فرد وارد، فرد تامپسون، موزس برینگز پلنتی و رکس لین ایفای نقش کرده اند. داستان. در اواخر دهه ۱۹۷۰ یا احتمالاً سال ۱۹۸۰، لئو فست الک، یکی از اعضای شورای قبیله ای در یک منطقه حفاظت شده بومیان آمریکا در داکوتای جنوبی، به قتل می رسد. ری لوووی، مامور FBI برای این پرونده انتخاب می شود تا با استفاده از پیشینه اش به تحقیقات در میان ساکنان منطقه کمک کند. فرانک "کوچ" کوتل، همکار ری، لیست مظنونان را به دو نفر محدود می کند: مگی ایگل بیر، یک معلم مدرسه و فعال صلح طلب بومی، و جیمی لوکس تایس، رهبر جنبش رادیکال حقوق بومیان (ARM). جیمی لوکس تایس به عنوان مظنون اصلی در نظر گرفته می شود و فرانک با جک میلتون، رئیس شورای قبیله، برای دستگیری او همکاری می کند. جک یک شبه نظامی غیررسمی استخدام کرده تا منطقه را در برابر جیمی و گروه ARM محافظت کند، گروهی که با تلاش های شورای قبیله برای مدرنیزه کردن منطقه مخالفند. جیمی در نهایت دستگیر می شود، اما پس از یک تیراندازی با FBI و پلیس قبیله فرار می کند. وقتی وال
تر کرو هورس، افسر پلیس قبیله، اشاره می کند که قتل در ملک مگی اتفاق افتاده، ری برای جمع آوری شواهد به آنجا می رود و پوکه های گلوله پیدا می کند، اما مگی به او می گوید که محل را ترک کند. با این حال، ری برای بازجویی از مادربزرگ مگی بازمی گردد. در حالی که ری در آنجا است، پسر مگی توسط شبه نظامیان جک مورد اصابت گلوله قرار می گیرد و آنها ادعا می کنند که این تیراندازی توسط گروه ARM انجام شده است. ری مگی و پسرش را به بیمارستان می رساند و در این راه با مردان جک درگیر می شود.
قرآن آریامهری یا قرآن پهلوی قرآنی است که در سال ۱۳۴۴ خورشیدی به فرمان محمدرضا پهلوی پادشاه وقت ایران و به خط احمد نیریزی و به تصحیح استاد الهیات دانشگاه تهران عبدالرحیم نجات چاپ شده است. تاریخچه. در سال ۱۳۴۲ پادشاه وقت ایران محمد رضا پهلوی تصمیم گرفت قرآنی نفیس به خط احمد نیریزی خطاط چیره دست دوره صفوی که در کتابخانه دربار موجود بود پس از تصحیح مطابق با مستندات روز اعمال شده و به شکل ویژه چاپ شود.این اقدام از طرف برخی مخالفان مذهبی شاه تلاشی برای جلب نظر روحانیان به علت مشکلات سیاسی شاه تفسیر شد. مشخصات. قرآن بدون ترجمه فارسی، با خط خوش احمد نیریزی از خوش نویسان دوران صفوی و با حاشیه سازی و طلاکاری در نهایت نفاست و چاپ عالی با اندازه رحلی و جلد سلفون عطف چرم است. عدم پذیرش. به دنبال چاپ قرآن و ارسال آن به مناطق مختلف ایران بعضی روحانیون بنای مخالفت با آن را گذاشته و حتی خرید آن را حرام دانستند و آن را قرآن بر سر نیزه توصیف نمودند.
تمرین زاپاد-۸۱ () به گفتهٔ منابع ناتو و ایالات متحده، بزرگترین مانور نظامی تاریخ بود که تاکنون توسط اتحاد جماهیر شوروی انجام شده است. این تمرین از ۴ سپتامبر ۱۹۸۱شروع شد و تقریباً هشت روز به طول انجامید و بین ۱۰۰۰۰۰ تا ۱۵۰۰۰۰ سرباز در آن شرکت داشتند. این یک عملیات مشترک شامل عناصری از تمام شاخه های خدمات شوروی بود و چندین سیستم جدید مانند موشک استراتژیک میانبرد RSD-10 (که اغلب در غرب با نام SS-20 Saber شناخته می شود) و ناو هواپیمابر پروژه ۱۱۴۳ "کیف" در این مانور نظامی معرفی شدند. تاریخ. این تمرین بیشتر از هر چیزی نمایش قدرت بود. این رزمایش جدای از نمایش قدرت برای کشورهای ناتو، نمایشی گسترده از توان نظامی در لهستان بود. پس از اصلاحات ناموفق، کمونیسم در جمهوری خلق لهستان در طول دهه هفتاد در وضعیت بحران و ناآرامی مدنی قرار گرفت. تمرین زاپاد شامل فرودهای آبی خاکی در لهستان در نزدیکی گدانسک بود و به لهستانی ها یادآوری کرد که اگر برای حفظ قدرت کمونیستی ضروری تشخیص داده شود، اتحاد جماهیر شوروی می تواند به نیروی نظامی متوسل شود. این رزمایش توسط ایالات متحده به دلیل نقض قانون نهایی هلسینکی در مورد اطلاع رسانی تمرینات ن
ظامی مورد انتقاد قرار گرفت.
چو (به چینی: 楚)؛ یک ایالت خراجگزار دودمان ژو در چین باستان بود. نخستین فرمانروای آن ها پادشاه وو چو در آغاز سده هشتم پیش از میلاد بود. چو در جنوب سرزمین تصلی ژو قرار داشت و در طول دوره بهار و پاییز دوام آورد. در پایان دوره ایالت های جنگ طلب، در سال ۲۲۳ پ. م طی جنگ های یکپارچگی چین توسط چین نابود شد. چو که با نام های جینگ (荆) و جینگچو (荆楚) نیز شناخته می شود، بیشتر استان های امروزی هوبئی و هونان، همراه با بخش هایی از چونگ کینگ، گوئیژو، هنان، آنهوئی، جیانگشی، جیانگ سو، ججیانگ و شانگهای را شامل می شد. برای بیش از ۴۰۰ سال، دانیانگ در محل تلاقی رودخانه های دان و شی و در نزدیکی شهرستان شیچوان امروزی پایتخت چو بود، ولی بعدها پایتخت به یینگ منتقل شد. خاندان چو در ابتدا نام طایفه ای نای (嬭) را داشتند که بعدها می (芈) نوشته شد. آنها همچنین نام نسب یان (酓) را داشتند که بعداً شیونگ (熊) نوشته شد. تاریخچه. بنیانگذاری. در اساطیر چینی، طبق افسانه هایی که در سوابق مورخ بزرگ نوشته سیما چیان آمده است، خاندان حاکم چو از نسل امپراتور زرد و نوه و جانشین او ژوانشو هستند. ووهویی (吳回) نوه ژوانشو توسط امپراتور کو مسئول آتش شد و لقب ژو ر
ونگ را به او داد. پسر ووهویی، لوژونگ (陸終) شش پسر داشت که همگی با سزارین زاده شدند. جوان ترین آن ها، جیلیان، نام خانوادگی می را برگزید. نواده جیلیان، یوشیونگ، آموزگار پادشاه ون ژو (۱۰۹۹–۱۰۵۰ پ. م) بود. پس از اینکه ژو، دودمان شانگ را سرنگون کرد، پادشاه چنگ (۱۰۴۲–۱۰۲۱ پ. م) به پسر نوه یوشیونگ، شیونگ یی، سرزمینی برای حکمرانی در چو و لقب مووروثی 子 (به معنای نایب فرمانروا) اهدا نمود. سپس نخستین پایتخت چو در نانیانگ (شیچوان کنونی در هنان) تأسیس شد. ژو باختری. در سال ۹۷۷ پ. م، قایق پادشاه ژائو ژو در حین لشکرکشی علیه چو غرق شد و او در رودخانه هان غرق شد. پس از این مرگ، ژو دیگر گسترش خود را به سمت جنوب متوقف کرد و به قبایل جنوبی و چو اجازه داد تا خیلی زودتر از ایالت های شمال، خودمختاری خود را گسترش دهند. نایب فرمانروای چو شیونگ چو، ایالت ای را در ۸۶۳ پ. م سرنگون کرد و متعاقباً پایتخت آن ایژو را به یکی از پایتخت های خود تبدیل کرد. در سال ۷۰۳ یا ۷۰۶ پ. م، شیونگ تونگ فرمانروای چو شد. دوره بهار و پاییز. در زمان سلطنت پادشاه ژوآنگ، چو به اوج قدرت خود رسید و فرمانروای آن یکی از پنج فرمانروای فرادست دوران به حساب می آمد. پس ا
ز تعدادی نبرد با ایالت های همسایه، بین سال های ۶۹۵ تا ۶۸۹ پ. م، پایتخت چو از دانیانگ به یینگ در جنوب شرقی منتقل شد. چو ابتدا قدرت خود را با ضمیمه کردن سایر ایالت ها در منطقه اصلی خود (هوبئی کنونی) تثبیت کرد، سپس به سمت شمال به سمت دشت شمال چین گسترش یافت. در تابستان ۶۴۸ پ. م، ایالت هوآنگ به ایالت چو ضمیمه شد. تهدید چو منجر به اتحادهای شمالی متعدد تحت رهبری جین شد. این اتحادها چو را تحت کنترل نگه داشتند و پادشاهی چو برای اولین بار در ۶۳۲ پ. م، یک شکست بزرگ در چنگپو را تجربه کرد. در طول سده ششم پیش از میلاد، جین و چو نبردهای متعددی بر سر فرادستی در دشت مرکزی انجام دادند. در سال ۵۹۷ پ. م، جین در نبرد بی توسط چو شکست خورد و باعث ناتوانی موقت جین در مقابله با گسترش چو شد. چو به طور راهبردی از ایالت ژنگ به عنوان نماینده خود در منطقه دشت مرکزی استفاده کرد و از طریق ارعاب و تهدید، چو ژنگ را مجبور کرد با خود متحد شود. از سوی دیگر، جین مجبور بود با اتحاد مکرر با لو، ویی و سونگ، نفوذ چو را متعادل کند. تنش بین چو و جین تا سال ۵۷۹ پ. م، که آتش بس بین دو ایالت امضا شد از بین نرفت. در آغاز سده ششم پیش از میلاد، جین، ایالت و
و را در نزدیکی دلتای یانگ تسه تقویت کرد تا به عنوان یک وزنه تعادل در برابر چو عمل کند. وو، چی را شکست داد و سپس در سال ۵۰۶ پ. م به چو حمله کرد. پس از نبرد بوجو، پایتخت چو در یینگ را اشغال کرد و پادشاه ژائو را مجبور کرد که به متحدانش در یون و «سوی» بگریزد. پادشاه ژائو سرانجام به یانگ بازگشت، اما پس از حمله دیگری از وو در سال ۵۰۴ پ. م، پایتخت را به طور موقت به قلمرو ایالت سابق رو منتقل کرد. چو شروع به تقویت یوئه در ژجیانگ امروزی کرد تا به عنوان متحد علیه وو خدمت کند. یوئه در ابتدا توسط پادشاه فوچای وو مطیع شد تا اینکه پادشاه آن ها گوجیان را آزاد کرد. گوجیان انتقام اسارت سابق خود را با درهم شکستن و ضمیمه کردن کامل وو گرفت. دوره ایالت های جنگ طلب. چو که از مشکلاتش با وو رها شد، در سال ۴۷۹ پ. م، چن را ضمیمه کرد و در سال ۴۴۷ پ. م، سای در شمال را تسخیر کرد. در پایان سده پنجم پیش از میلاد، دولت چو بسیار فاسد و ناکارآمد شده بود، به گونه ای که بخش زیادی از خزانه دولت عمدتاً برای پرداخت هزینه های همراهان سلطنتی استفاده می شد. بسیاری از مقامات وظیفه خاصی جز گرفتن پول نداشتند و ارتش چو در عین بزرگ بودن از کیفیت پایینی برخ
وردار بود. در اواخر دهه ۳۹۰ پ. م، پادشاه دائو چو، وو چی را صدراعظم خود کرد. اصلاحات وو در سال ۳۸۹ پ. م، چو را تبدیل به یک ایالت کارآمد و قدرتمند کرد، زیرا او حقوق مقامات را کاهش داد و مقامات بی فایده را برکنار کرد. او همچنین قوانین ساختمانی را وضع کرد تا پایتخت یینگ را متمدنانه تر جلوه دهد. علیرغم عدم محبوبیت وو چی در میان طبقه حاکم چو، اصلاحات او پادشاه را تقویت کرد و دولت را تا اواخر سده چهارم پیش از میلاد بسیار قدرتمند کرد، در این زمان ژائو و چین در حال رشد بودند. ارتش قدرتمند چو بار دیگر موفق شد و ایالت های وی و یوئه را شکست داد. یوئه در سال ۳۳۴ یا ۳۳۳ پ. م، بین چو و چی تقسیم شد. با این حال، مقامات چو زمان را برای انتقام خود تلف نکردند و وو چی در مراسم خاکسپاری پادشاه دائو در سال ۳۸۱ پ. م ترور شد. پیش از خدمت وو در ایالت چو، وو در ایالت وی می زیست، در آنجا او قدرت نظامی سایر شش ایالت را در کتاب استاد وو تجزیه و تحلیل کرده بود. در مورد چو گفته است:مردم چو نرم و سست هستند. زمین های آنها بسیار گسترده است ولی دولت نمی تواند به طور مؤثر این وسعت را اداره کند. سربازان آن ها درمانده هستند و اگرچه تشکیلات آنها من
ظم است، اما منابع لازم برای حفظ مواضع خود، برای مدت طولانی ندارند. برای شکست دادن آن ها، باید سریع، غیرمنتظره حمله کنیم و قبل از اینکه آنها بتوانند ضدحمله بزنند، به سرعت عقب نشینی کنیم. این باعث ایجاد ناراحتی در سربازان درمانده آن ها می شود و روحیه جنگندگی آنها را کاهش می دهد؛ بنابراین، با پشتکار، می توان ارتش آن ها را شکست داد. —وو چی، ووزی در اواخر دوره ایالت های جنگ طلب، چو توسط چین در غرب بسیار تحت فشار قرار گرفت، به ویژه پس از اینکه چین اصلاحات قانونگرایانه شانگ یانگ را تصویب و حفظ کرد. در سال ۲۴۱ پ. م، پنج ایالت از هفت ایالت اصلی جنگ طلب (چو، ژائو، وی، یان و هان) اتحادی را برای مبارزه با قدرت در حال افزایش چین تشکیل دادند. پادشاه کائولیه چو به عنوان رهبر اتحاد و لرد چونشن به عنوان فرمانده نظامی برگزیده شد. به گفته مورخ یانگ کوآن، ژنرال ژائو، پانگ نوآن (庞煖) فرمانده واقعی نبرد بود. متحدین در گذرگاه راهبردی هانگو به چین حمله کردند اما شکست خوردند. پادشاه کائولیه، لرد چونشن را به خاطر این شکست نکوهید و اعتماد خود به او را از دست داد. پس از آن برای دور شدن از تهدید چین، چو پایتخت خود را به شوچون در شرق منتقل
کرد. با گسترش چین به سوی قلمرو چو، چو مجبور شد به سمت جنوب و شرق گسترش یابد و تأثیرات فرهنگی محلی را در طول مسیر جذب کند. پادشاه کائولیه لو را در سال ۲۲۳ پ. م فتح کرد. با این حال، در اواخر سده چهارم پیش از میلاد، موقعیت برجسته چو در نتیجه چندین تهاجم از ژائو و چین، رو به زوال رفت. چو در نهایت به طور کامل توسط چین از میان رفت. شکست. دودمان چین، ایالت چو را به طور کامل ریشه کن کرد. طبق اسناد ایالت های جنگ طلب، مناظره بین استراتژیست دیپلمات، ژانگ یی و ژنرال چین، سیما کو به دو نتیجه در مورد اتحاد چین منجر شد. ژانگ یی به نفع فتح هان و گرفتن فرمان آسمان از پادشاه ناتوان ژو استدلال کرد. ولی سیما کو معتقد بود که مشکل اصلی، مشروعیت نیست، بلکه قدرت مخالفان چین است. او استدلال کرد که «فتح شو فتح چو است» و «به محض حذف چو، کشور یکپارچه خواهد شد». اهمیت شو در حوضه سیچوآن، تولید عظیم کشاورزی آن و تسلط آن بر بخش بالایی رودخانه یانگ تسه بود که مستقیماً به قلب چو منتهی می شد. پادشاه هوی ون چین ترجیح داد از سیما کو حمایت کند. در سال ۳۱۶ پ. م، چین به شو و با، که نزدیک شو بود، حمله کرد و آن دو را فتح کرد و در دهه های بعد به سمت
پایین رودخانه گسترش یافت. در سال ۲۷۸ پ. م، بای چی، ژنرال چین، سرانجام پایتخت چو در یینگ را فتح کرد. پس از سقوط یینگ، دولت چو به مناطق مختلف در شرق نقل مکان کرد تا اینکه در سال ۲۴۱ پ. م، در شوچون مستقر شد. پس از یک مبارزه عظیم دو ساله، بای چی نیروی اصلی ژائو متشکل از ۴۰۰۰۰۰ سرباز را به میدان کشاند؛ آن ها را محاصره کرد و در سال ۲۶۰ پ. م در چانگ پینگ آن ها را مجبور به تسلیم شدن کرد. ارتش چین اسیران خود را قتل عام کرد و آخرین مانع اصلی را برای تسلط چین بر ایالات چینی از بین برد. تا سال ۲۲۵ پ. م، تنها چهار پادشاهی باقی مانده بود: چین، چو، یان و چی. چو به قدری بهبود یافته بود که مقاومت جدی کند. با وجود اندازه، منابع و نیروی انسانی، دولت فاسد چو مانع آن کار بود. در سال ۲۲۴ پ. م، یینگ ژنگ خواستار ملاقاتی با زیردستان خود شد تا در مورد برنامه هایش برای حمله به چو صحبت کنند. وانگ جیان گفت که نیروی حمله گر باید حداقل ۶۰۰۰۰۰ نیرو داشته باشد، در حالی که لی شین فکر می کرد که کمتر از ۲۰۰۰۰۰ مرد کافی است. یینگ ژنگ به لی شین و منگ وو دستور داد تا ارتش را علیه چو رهبری کنند. ارتش چو به رهبری شیانگ یان به مدت سه روز و سه شب مخفی