Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ل ۲۰۰۷ در این سمت باقی ماند. حرفه سیاسی. بینکوفسکا خود را یک فن سالار توصیف می کند. او عضو هیچ حزبی نیست و در انتخابات ۲۰۱۱ به عنوان نامزد مستقل، با حمایت سکو شهروندی، به سنا لهستان راه یافت. وزیر زیرساخت و توسعه، ۲۰۰۷–۲۰۱۳. در دولت نخست وزیر لهستان دونالد توسک، بینکوفسکا به عنوان وزیر زیرساخت و توسعه اقتصادی لهستان و همچنین معاون نخست وزیر از پایان ۲۰۱۳ تا پایان سپتامبر ۲۰۱۴ خدمت کرد. او در این مسئولیت، وظیفه تخصیص بودجه اتحادیه اروپا و زیرساخت حمل ونقل کشور را بر عهده داشت. وزارتخانه تحت هدایت او، پس از وزارت دارایی، بزرگ ترین نهاد دولتی لهستان بود و ۱۶۰۰ کارمند و ۹ معاون وزیر داشت. در فوریه ۲۰۱۳، او موفق به دریافت ۱۰۵٫۸ میلیارد یورو از بودجه اتحادیه اروپا برای دوره ۲۰۱۴ تا ۲۰۲۰ شد. عضو کمیسیون اروپا، ۲۰۱۴–۲۰۱۹. در ۳ سپتامبر ۲۰۱۴، بینکوفسکا به عنوان نامزد لهستانی برای عضویت در کمیسیون اروپا معرفی شد تا جایگزین رادوسواف سیکورسکی وزیر امور خارجه پیشین شود که در ماه اوت نامزد شده بود تا به عنوان نماینده عالی اتحادیه اروپا در سیاست خارجی و امور امنیتی انتخاب شود. در ۱۰ سپتامبر ۲۰۱۴، یونکر بینکوفسکا را به عنوان
کمیسر اروپایی برای بازار واحد اروپا، بخش دوم اقتصاد، کارآفرینی و بنگاه های کوچک و متوسط معرفی کرد و از ۱ نوامبر ۲۰۱۴، او به طور رسمی کار خود را در کمیسیون یونکر آغاز کرد. بینکوفسکا به عنوان کمیسر، مسئول بخش صنعتی استراتژی دفاعی و امنیتی اتحادیه اروپا بود و از سال ۲۰۱۵ ریاست گروه سطح بالای کمیسیون اروپا برای پژوهش های دفاعی را برعهده داشت. در سال ۲۰۱۶، او صندوق دفاع اروپا و برنامه توسعه صنایع دفاعی اروپا را به عنوان بخشی از واکنش به برگزیت پیشنهاد داد. او همچنین در دوران فعالیت خود در کمیسیون، خواستار آن شد که کمیسیون اروپا اختیار نظارت بر آزمایش ها و کنترل های ملی خودروها را در پی رسوایی آلایندگی خودروهای فولکس واگن داشته باشد. در سال ۲۰۱۸، او خواهان سرمایه گذاری ۲۰ میلیارد یورویی از بودجه هورایزن اروپا در زمینه هوش مصنوعی شد. سایر فعالیت ها. الژبیتا بینکوفسکا علاوه بر مسئولیت های سیاسی، در حوزه های علمی و بین المللی نیز فعال بوده است. او عضو هیئت حاکمه ابتکار عمل واکسن سل (TBVI) است، که به توسعه و ترویج واکسن های جدید برای مبارزه با بیماری سل اختصاص دارد. همچنین به عنوان عضو هیئت مشاوران انجمن اونا اروپا، در
همکاری های علمی و دانشگاهی میان دانشگاه های برجسته اروپا نقش آفرینی می کند. این فعالیت ها نشان دهنده تعهد او به پیشرفت علمی، بهداشت جهانی و آموزش عالی هستند. نشان ها و افتخارات. الژبیتا بینکوفسکا در طول دوران فعالیت حرفه ای خود موفق به دریافت افتخارات متعددی شده است. از جمله مهم ترین آن ها می توان به نشان سلطنتی نروژ برای شایستگی در درجه فرمانده با نوار و نیز نشان شایستگی برای دفاع ملی لهستان اشاره کرد که در شهر کاتوویتسه به او اهدا شد. این افتخارات گواهی بر نقش برجسته و خدمات ارزنده او در حوزه های سیاسی و عمومی هستند. زندگی شخصی. بینکوفسکا متأهل است و سه فرزند دارد.
میخالینا آنا ویسلوکا (؛ براون؛ ۱ ژوئیه ۱۹۲۱ – ۵ فوریه ۲۰۰۵) پزشک زنان، سکس شناس و نویسنده کتاب "Sztuka kochania" (ترجمه شده به انگلیسی با عنوان "A Practical Guide to Marital Bliss" یا «راهنمای عملی خوشبختی زناشویی»، ۱۹۷۸) بود. این کتاب اولین راهنمای زندگی جنسی در کشورهای کمونیستی بود و به یک پرفروش تبدیل شد و ۷ میلیون نسخه از آن منتشر گردید. این اثر به شروع دوران بازتر شدن موضوعات جنسی در لهستان کمک کرد. زندگی. ویسلوکا در خانواده ای اهل لهستان به دنیا آمد و پدرش جان تیموتئوش براون، معلم و مادرش آنا (زادهٔ Żylińska) از خانواده Ciołek بود. او دو برادر کوچکتر به نام های آندری (نویسنده) و یان (سومرشناس) داشت و خواهرزاده اش اوا براون، طراح دکوراسیون و لباس برنده جوایز اسکار بود. او یکی از بنیان گذاران «انجمن مادران معقول» بود که در آن روی درمان ناباروری و کنترل بارداری کار می کرد. وی رئیس اولین درمانگاه مادران معقول در لهستان در مؤسسه مادر و کودک ورشو بود. همچنین در دهه ۱۹۷۰ میلادی رئیس آزمایشگاه سیتو diagnóstico انجمن برنامه ریزی خانواده بود. ویسلوکا در ۵ فوریه ۲۰۰۵ به دلیل عوارض ناشی از حمله قلبی در بیمارستان سو
لسکی در ورشو درگذشت و در ۱۱ فوریه ۲۰۰۵ در قبرستان انجلیکان آگوستین در ورشو به خاک سپرده شد. یادبودها. در ۹ سپتامبر ۱۹۹۷، وی موفق به دریافت نشان صلیب شوالیه از نشان افتخار تولد لهستان شد. پارک عشق در لوبنیوویتسه و میدانی در ووچ به یاد او نامگذاری شده اند. زندگی ویسلوکا در فیلم زندگی نامه ای "" («هنر عشق: داستان میخالینا ویسلوکا») در سال ۲۰۱۷ به کارگردانی ماریا سادوفسکا به تصویر کشیده شده است. در این فیلم، نقش ویسلوکا را ماگدالنا بوچارسکا ایفا کرده است. انتشارات. میخالینا ویسلوکا آثار متعددی در زمینه سکس شناسی و روابط انسانی منتشر کرده است. مهم ترین اثر او، کتاب "هنر عشق" (۱۹۷۸)، اولین راهنمای جامع زندگی جنسی در یک کشور کمونیستی بود که به موضوعات مختلفی مانند پیشگیری از بارداری و روابط زناشویی پرداخته است. دیگر آثار او شامل "فرهنگ عشق" (۱۹۸۰)، که به ابعاد فرهنگی روابط عاشقانه می پردازد، و "کالیودوسکوپ جنسیت" (۱۹۸۶)، که نگاه تحلیلی به جنبه های مختلف زندگی جنسی دارد، می باشد. او همچنین در "هنر عشق: بیست سال بعد" (۱۹۸۸) به بررسی تغییرات در نگرش ها و رفتارهای جنسی در دو دهه پرداخته است. آثار وی در زمینه های مختلفی
از روابط انسانی، عشق و سکس شناسی تأثیرگذار بوده اند و کمک زیادی به آگاهی بخشی در جامعه لهستان در دوران کمونیسم کردند.
ویکتوریا "ویکی" گابور (زاده ۱۰ ژوئیه ۲۰۰۷) یک خواننده لهستانی است. او کار خود را در سال ۲۰۱۹ آغاز کرد و در فصل دوم برنامه صدای کودک لهستان به مقام دوم رسید و سپس با آهنگ "سوپرهیرو" در مسابقه آواز یوروویژن نوجوانان ۲۰۱۹ برنده شد. او دومین نماینده لهستان است که این مسابقه را می برد و پیروزی او نخستین باری بود که یک کشور دو سال متوالی این مسابقه را برد و آن هم در خانه خود. زندگی اولیه. گابور در هامبورگ در یک خانواده رومانیایی لهستانی به دنیا آمد. پس از تولد او، خانواده اش به لهستان بازگشتند، سپس به بریتانیا مهاجرت کردند و در نهایت در سن هفت سالگی به نووا هوتا نقل مکان کردند. گابور یک خواهر بزرگتر به نام ملیسا دارد که یک آهنگساز و ترانه سرا است. حرفه. یوروویژن نوجوانان و شکوفایی. در اواخر سال ۲۰۱۸، گابور در مسابقات انتخابی برای فصل دوم "صدای کودک لهستان" شرکت کرد. او به تیم تامسون و بارون پیوست و به پیشرفت خود در این مسابقه ادامه داد و در نهایت به فینال رسید و تک آهنگ "Time" را منتشر کرد. پس از "صدای کودک"، گابور برای اجرای آهنگ «تایم» در جشنواره بین المللی آواز سوپوت در جوایز انتخابی جوانان انتخاب شد. پس از آن،
او برای رقابت در برنامه شانسا نا سوکِسِتس که برای انتخاب نماینده لهستان در مسابقه یوروویژن نوجوانان ۲۰۱۹ برگزار می شد، انتخاب شد. گابور به فینال راه یافت و در نهایت با آهنگ «سوپر هیرو» به عنوان برنده اعلام شد. مسابقه یوروویژن نوجوانان در ۲۴ نوامبر در گلیویتسه برگزار شد. گابور یازدهمین نفر در این مسابقه اجرا کرد و در نهایت با کسب دومین رتبه از نظر هیئت داوران حرفه ای و بالاترین امتیاز از نظر رای آنلاین طرفداران، برنده شد. این پیروزی گابور را به دومین نماینده لهستانی تبدیل کرد که در مسابقه یوروویژن نوجوانان برنده شده است و این اولین باری بود که یک هنرمند نماینده کشور میزبان برنده این مسابقه می شود و لهستان را به اولین کشوری تبدیل کرد که دو سال متوالی این مسابقه را برده است. پس از یوروویژن نوجوانان ۲۰۱۹، گابور چندین تک آهنگ منتشر کرد که از جمله آنها می توان به "رامیه وَ رامیه" با کایا و "Getaway" در آوریل ۲۰۲۰ اشاره کرد. او همچنین در یک آلبوم همکاری با سایر خوانندگان کودک مانند رکسانا ونگیل، مارچین ماتسیکاک، زوزا جابونسکا و گروه ۴درامر، آهنگ "Still Standing" را منتشر کرد (که خود او و خواهرش ملیسا آن را نوشته اند
). گابور همچنین تک آهنگ "Forever and a Night" را در ژوئیه ۲۰۲۰ منتشر کرد. در آگوست ۲۰۲۰، او آهنگ "Not Gonna Get It" را به عنوان آخرین تک آهنگ از آلبوم اولیه اش منتشر کرد. در تاریخ ۱۰ ژوئیه ۲۰۲۰، روز تولدش، گابور آلبوم اول خود را که از ۴ سپتامبر ۲۰۲۰ منتشر شد، معرفی کرد. این آلبوم "Getaway (Into My Imagination)" نام دارد. گابور در پلتفرم هایی همچون یوتیوب و اسپاتیفای بازدیدهای زیادی دارد. او همچنین صفحه فیس بوک با بیش از ۲۰٬۰۰۰ لایک دارد و در فهرست های پخش مختلف مانند 'Hity lata 2020' اسپاتیفای و فهرست پخش اسپاتیفای دیگستر پولسکا قرار می گیرد. در مسابقه آواز یوروویژن نوجوانان ۲۰۲۰، که برای دومین سال متوالی در لهستان برگزار شد، گابور به عنوان یک هنرمند مهمان آهنگ "آرکید (ترانه)" را به عنوان بخشی از نمایش میان بر اجرا کرد و با رکسانا ونگیل و دانکن لورنس، برنده یوروویژن ۲۰۱۹، همکاری کرد. در آگوست ۲۰۲۱، او با سانی میوزیک انترتینمنت پولند قرارداد ضبط امضا کرد و اعلام کرد که تک آهنگ "Moonlight" را منتشر خواهد کرد که در ۳ سپتامبر منتشر شد. در اکتبر، او چهره کمپین تبلیغاتی آی ان جی بنک اسلاسکی تحت عنوان استیج خود را پ
یدا کن شد. در ۲۶ نوامبر، او ویدیو کلیپ تک آهنگ "Toxic Love" را منتشر کرد. در ۴ فوریه ۲۰۲۲، او تک آهنگ "Napad na serce" را منتشر کرد. در بهار ۲۰۲۲، او در شانزدهمین دوره برنامه سرگرمی پلست با نام صورت تو آشنا به نظر می آید شرکت کرد؛ بعد از نُه قسمت، او به فینال رسید و در آنجا در جایگاه چهارم قرار گرفت. در ۲۱ مه، او در فستیوال پولسات سوپر هیت ۲۰۲۲ اجرا کرد. در ۲۴ ژوئن، او در یک دوئت با خواننده ارمنی و برنده جونیور یوروویژن ۲۰۲۱ مالنا، در طول جشنواره ورزشگاه فرهنگی اروپا در ژشوف، آهنگ «دختران به محبت نیاز دارند» از سامر واکر را اجرا کرد. در ۱۱ مه ۲۰۲۴، او به عنوان سخنگوی آرای هیئت داوران لهستان در مسابقه آواز یوروویژن ۲۰۲۴ معرفی شد.
مونیکا ماریا برودکا (زاده ۷ فوریه ۱۹۸۸) یک خواننده مردم لهستانی است که پس از برنده شدن در فصل سوم مسابقه آیدل لهستان ("آیدل") در سال ۲۰۰۴ به شهرت رسید. از آن زمان تاکنون ۳ آلبوم منتشر کرده است که از جمله آن ها می توان به آلبوم "گراندا" در سال ۲۰۱۰ اشاره کرد که با استقبال منتقدان در لهستان و خارج از کشور روبرو شد. برودکا نامزدهای متعددی برای جایزه فریدریک دریافت کرده است و تک آهنگ های «تن»، «دژیونا موئگو خوپاکا»، «میازش بایچ» و «زنام چِ نا پامیچ» همگی در جدول های موسیقی لهستان به صدر رسیدند. تاریخچه. دوران اولیه حرفه. پس از پیروزی در نسخه ۲۰۰۴ آیدل لهستانی، مونیکا برودکا اولین آلبوم استودیویی خود را تحت عنوان "آلبوم" منتشر کرد که پس از چند ماه به گواهی طلا رسید. در نوامبر ۲۰۰۶، آلبوم دوم خود به نام "موژه پیوسنکی" ("آهنگ های من") را منتشر کرد که آن نیز به طلا رسید. گراندا. پس از چهار سال وقفه، آلبوم سوم استودیویی برودکا به نام "گراندا" در سپتامبر ۲۰۱۰ منتشر شد. این آلبوم تغییر بزرگی در جهت گیری موسیقی او نشان داد و در گاردین به عنوان «با الهام از موسیقی الکترونیک، راک و ریشه ها، اما با باقی ماندن در رویکرد و اج
رای پاپ، این آلبوم دارای انرژی و ماجراجویی است که بیشتر گروه های آلترناتیو راک لهستان را شرمنده می کند» توصیف شد. آلبوم "گراندا" در نوامبر ۲۰۱۱ در لهستان دو بار گواهی پلاتین دریافت کرد. LAX EP. در ماه مه ۲۰۱۲، برودکا یک آلبوم EP به نام "LAX" منتشر کرد که در استودیو رد بول در لس آنجلس ضبط شده بود و با تهیه کننده و مهندس موسیقی بارتوش دیژدیچ همکاری داشت. این EP شامل دو آهنگ جدید به زبان انگلیسی به نام های "وارسووی" و "دنسینگ شو" به همراه برخی ریمیکس ها است. برودکا در سال ۲۰۱۳ جایزه فریدریک را برای آهنگ سال ("وارسووی") برد و دو نامزدی در دسته بندی های آلبوم سال ("LAX") و هنرمند سال دریافت کرد. برات. در ۳ مارس ۲۰۲۱، برودکا ویدئوی موسیقی تک آهنگ خود به نام "Game Change". برودکا را منتشر کرد. آثار. مونیکا برودکا طی دوران حرفه ای خود چندین آلبوم موفق منتشر کرده است که هر کدام در مسیر هنری اش تحولاتی جدید به همراه داشتند. اولین آلبوم او، «آلبوم» (۲۰۰۴)، پس از برنده شدن در مسابقه «آیدل لهستانی» منتشر شد و به سرعت گواهی طلا گرفت. این آلبوم شروعی موفق برای برودکا بود. دومین آلبوم او، «موژه پیوسنکی» (۲۰۰۶)، که مانند آلبو
م اول موفق به دریافت گواهی طلا شد، به موسیقی پاپ راک و شعرهای شخصی او پرداخت. اما مهم ترین تغییر در کارنامه اش با آلبوم «گراندا» (۲۰۱۰) رخ داد. این آلبوم پس از چهار سال وقفه منتشر شد و با ترکیب سبک های الکترونیک، راک و موسیقی ریشه ای، تحولی در موسیقی برودکا به وجود آورد که باعث جلب توجه جهانی شد و دو بار گواهی پلاتین دریافت کرد. در سال ۲۰۱۲، برودکا آلبوم «EP LAX» را منتشر کرد که شامل آهنگ های انگلیسی زبان بود و در آن تجربه ای بین المللی را آغاز کرد. این آلبوم جوایز متعددی از جمله جایزه آهنگ سال را برای تک آهنگ "وارسووی" به ارمغان آورد. آخرین آلبوم استودیویی او، «برات» (۲۰۲۱)، ترکیبی از سبک های پاپ، الکترونیک و راک بود که در جوایز مختلف موفق به کسب تقدیر شد. آلبوم های برودکا به ویژه در لهستان با استقبال گسترده ای روبه رو شدند و او به عنوان یکی از هنرمندان برجسته پاپ و راک این کشور شناخته می شود.
دانوتا هلنا سیدزیکوونا (nom de guerre: "اینکا"; نام زیرزمینی: "دانوتا اوبخوویچ"; ۳ سپتامبر ۱۹۲۸ – ۲۸ اوت ۱۹۴۶) کمک بهیار اهل لهستان در اسکادران چهارم تیپ ۵ ویلنو از ارتش میهنی بود. در سال ۱۹۴۶ او در اسکادران اول این تیپ در منطقه پومرانی لهستان خدمت می کرد. او به عنوان یک قهرمان ملی شناخته می شود و در سن ۱۷ سالگی توسط مقامات کمونیستی دستگیر و تحت شکنجه قرار گرفت و به اعدام محکوم شد. اوایل زندگی. سیدزیکوونا در تاریخ ۳ سپتامبر ۱۹۲۸ در گوشچوینا، نزدیک ناروکا، بیلسک پودلاسکی متولد شد. پدرش، واچلاو سیدزیک، یک جنگل دار بود که به دلیل مشارکت در سازمان های مستقل طلب لهستانی توسط امپراتوری روسیه به سیبری تبعید شد. او در سال ۱۹۲۳ به لهستان بازگشت. در سال ۱۹۴۰ توسط کمیساریای خلق در امور داخلی دستگیر شد و دوباره به روسیه تبعید شد. در سال ۱۹۴۱، پدرش واچلاو سیدزیک به ووادیسواف آندرس پیوست و در نیروهای مسلح لهستان در غرب خدمت کرد (او در سال ۱۹۴۳ در تهران درگذشت). مادرش، یوجینیا زادنام تایمیسکا، عضو ارتش میهنی بود و توسط گشتاپو در سپتامبر ۱۹۴۳ کشته شد. او نوه کارل ریپتسکی، سرهنگ دوم روسی بود که جسدش در سال ۲۰۱۷ در اردهان کشف
شد، به این معنا که دانوتا نوه اش است. پسر خواهر واچلاو، پاول هور، فارغ التحصیل آکادمی نیروی هوایی لهستان در دنبین و در نبرد بریتانیا شرکت کرد. سیدزیکوونا با خواهرانش ویسلاوا (۱۷٫۰۳٫۱۹۲۷–۲۹٫۰۶٫۲۰۰۴) و ایرنا لاسکا (۱۹ مارس ۱۹۳۱–۲ مه ۱۹۷۸) در کلبه جنگل داری نزدیک گوشچوینا بزرگ شد. پس از تبعید پدرشان، آنها به نارِوکا منتقل شدند. دختران در دبیرستان ناروکا تا سال ۱۹۳۹ تحصیل کردند. در دوران جنگ جهانی دوم، تا سال ۱۹۴۳ سه خواهر در مدرسه خواهران سَیلیژن در روژانستوک نزدیک دامبرووا بیالوستوک تحصیل کردند. جنگ جهانی دوم و پس از آن. پس از اینکه مادرشان توسط گشتاپو در بیاویستوک کشته شد، دانوتا همراه با خواهرش ویسلاوا به ارتش میهنی پیوستند در اواخر ۱۹۴۳ یا اوایل ۱۹۴۴. در چارچوب آموزش ارتش زیرزمینی، او مهارت های پزشکی کسب کرد. پس از اینکه مردم شوروی بیاویستوک را از نازیسم آلمان گرفتند، او به عنوان یک منشی در خاینووکا در اداره جنگل مشغول به کار شد. با دیگر کارکنان اداره جنگل، او در ژوئن ۱۹۴۵ توسط کمیساریای خلق در امور داخلی و سازمان های امنیتی کمونیستی به جرم همکاری با زیرزمین ضدکمونیستی آزادی و استقلال دستگیر شد. او توسط گشتی
از گروه ویلنیوس از اعضای سابق پارتیزان های ارتش میهنی تحت فرمان استانیسواف وولونچی «کونوس»، که در منطقه فعالیت می کردند، از محاکمه آزاد شد. «کونوس» زندانیان آزاد شده را به کمپ «لوپاشکو» برد و برخی از آنها، از جمله دانوتا، به گروه او پیوستند. سپس، سیدزیکوونا به عنوان یک کمک پزشکی در گروه «کونوس» خدمت کرد و سپس در اسکادران ستوان یان مازور «پییست» و ستوان ماریان پلوچینسکی «مشیسلاو» خدمت کرد. برای مدت کوتاهی، فرمانده او نیز ستوان لئون بینار «نوینا»، معاون «لوپاشکو»، بود که بعدها به نام «پاول یاسی نیکا» معروف شد - تاریخ نگار و نویسنده معروف لهستانی. در این زمان، دانوتا نام مستعار «اینکا» را پذیرفت. تیپ «لوپاشکو» در سپتامبر ۱۹۴۵ منحل شد و دانوتا به اداره جنگل در میلوملین در شهرستان اوسترودا بازگشت و با نام «دانوتا اوبخوویچ» به کار خود ادامه داد. اما این تیپ به دلیل سرکوب های کمونیستی در ژانویه ۱۹۴۶ دوباره سازماندهی شد. در اوایل بهار ۱۹۴۶ دانوتا با ستوان دوم زدزیسواف بادوچا «ژلازنی»، فرمانده یکی از اسکادران های «لوپاشکو» ارتباط برقرار کرد. پس از مرگ «ژلازنی»، فرمانده جدید، ستوان دوم اولگیرد کریستا «لشک»، از دانوتا
خواست تا برای جمع آوری تجهیزات پزشکی به گدانسک سفر کند. او دوباره در تاریخ ۲۰ ژوئیه ۱۹۴۶ توسط UB در گدانسک دستگیر شد. در حین زندان، او تحت شکنجه و ضرب و شتم قرار گرفت اما از افشای هرگونه اطلاعات در مورد ارتباطات خود با جنبش زیرزمینی ضدکمونیستی و نقاط ملاقات آن ها خودداری کرد. بازجویی های وحشیانه دانوتا تحت نظارت شخصی رئیس دایره تحقیقات اداره امنیت عمومی ویووودشیپ، (WUBP)، (پلیس مخفی لهستان) در گدانسک، ، به نام های مستعار یوزف گاورسکی و یوزف بوکار انجام می شد. در سال ۱۹۶۸، بیک، به نام بوکار، به سوئد مهاجرت کرد و ادعای آزار و اذیت ضدیهودی کرد. کیفرخواست علیه بیک، به نام گاورسکی و بوکار، می خواند: «یوزف ب. متهم به مشارکت در قتل های مجاز شده توسط دادگاه علیه اعضای نیروهای دموکراتیک لهستان (Polskie Siły Demokratyczne) و ارتش مخفی لهستان (Polska Armia Tajna) است که در آن ها او با ضرب و شتم و شکنجه از آنها برای استخراج اعترافات استفاده می کرد». محاکمه و مرگ. او به شرکت فعال و خشونت آمیز در حمله به مقامات وزارت امنیت عمومی (پلیس مخفی لهستان) و سازمان پلیس دولتی در نزدیکی روستای پودیاژی به عنوان بخشی از واحد ووپاشکو م
تهم شد، علیرغم اینکه او تنها یک پرستار بود. او متهم به تیراندازی به سوی پلیس ها و حتی صدور دستورها به دیگر چریک ها شد. با این حال، شهادت های اعضای MO و UB که در نبرد شرکت داشتند، در بهترین حالت متناقض بود، به طوری که برخی ادعا کردند او را در حال تیراندازی و دادن دستورها دیده اند، در حالی که دیگران این موضوع را کاملاً رد کردند. یکی از آنها به نام میچیسواف مازور شهادت داد که سیدزیکوونا پس از اینکه او توسط سایر چریک ها مجروح شد، به او کمک های اولیه ارائه داده است. او به کشتن پلیس های زخمی متهم شد که این اتهام در طول محاکمه او رد شد. دادگاه تصمیم گرفت که او نقش مستقیمی در حمله نداشته است. با وجود این موضوع و سن سیدزیکوونا (۱۷ سال)، دادگاه هنوز او را به اعدام محکوم کرد. رئیس جمهوری خلق لهستان، بولسواف بیروت از اعطای عفو به او خودداری کرد (درخواستی که توسط وکیل تسخیری سیدزیکوونا ارائه شده بود که خود او آن را امضا نکرد). سیدزیکوونا (همراه با فلیکس سلمنوویچ، که نام جنگی اش «زگونکویک» بود) شش روز قبل از تولد ۱۸ سالگی اش، در تاریخ ۲۸ اوت ۱۹۴۶ در یک زندان گدانسک اعدام شد. چند روز قبل از اعدام نامه ای مخفی از "ایکا" از ز
ندان قاچاق شد، که در آن نوشته بود: «لطفاً به مادربزرگم بگویید که من درست عمل کرده ام.» آخرین دقایق زندگی او از طریق شهادت پدر ماریان پروساک، کشیشی که برای اعطای آخرین تشریفات مذهبی به «ایکا» و «زگونکویک» احضار شده بود، شناخته شده است. طبق گفته پدر پروساک، هر دو زندانی قبل از اعدام آرام بودند. سیدزیکوونا پس از اعتراف به گناه از کشیش خواست که خانواده اش را از مرگ او آگاه کند و آدرسشان را به او داد. سپس هر دو در زیرزمین زندان اعدام شدند و به تیرهای چوبی بسته شدند. هر دو از دریافت پوشش چشم امتناع کردند. وقتی دادستان دستور داد که گروه اعدام شلیک کند، هر دو زندانی همزمان فریاد زدند (به زبان لهستانی) "زنده باد لهستان!" او همچنان زنده ماند و تیر خلاص توسط فرانسیزک ساویکی زده شد (دیگر اعضای گروه اعدام از انجام این کار امتناع کردند) پس از اینکه او فریاد زد "زنده باد ووپاشکو!" پروتکل اجرای حکم او توسط افراد زیر امضا شد: سرگرد ویکتور سچاکی (دادستان)، ستوان دوم فرانچیشک ساویکی (رهبر جوخه اعدام)، کاپیتان میچیسواف روتکوفسکی (پزشک معالج) و یان ویوجیک (رئیس زندان). محل دفن او تا سال ۲۰۱۴ ناشناخته باقی مانده بود. بقایای او به
دلیل برنامه ای سراسری که در سال ۲۰۰۳ توسط مؤسسه یادبود ملی راه اندازی شد، کشف شدند. بقایا در سال ۲۰۱۵ از طریق آزمایش ژنتیک به عنوان بقایای سیدزیچوونا تأیید شدند. در ۲۸ اوت ۲۰۱۶، مراسم تدفین دولتی با حضور رئیس جمهور آندژی دودا، در گدانسک در گورستان گاریسون برای سیدزیچوونا و یکی از همراهان او برگزار شد. رویدادهای بعدی. پدر پروساچ خبر مرگ سیدزیچوونا را به خانواده اش رساند، اگرچه آن ها از طریق منابع دیگر مطلع شده بودند. او نمی دانست که تحت نظارت سازمان های امنیتی کمونیستی قرار دارد و در سال ۱۹۴۹ به اتهام «جاسوسی» به خاطر اطلاع دادن به خانواده دانوتا در مورد مرگ او، محاکمه شد. به همین دلیل تنها به مدت سه و نیم سال در زندان بود. پس از تاریخ لهستان (۱۹۴۵–۱۹۸۹), دادستان اصلی استالینی در محاکمه دانوتا که خواستار حکم اعدام بود، واسیوای کرژانوفسکی، دو بار به اتهام قتل قضائی محاکمه شد (در سال های ۱۹۹۳ و ۲۰۰۱). با این حال، در هر دو بار او بی گناه اعلام شد. (کرژانوفسکی ادعا کرد که تنها درگیر جزئی این پرونده بوده است) جوایز و افتخارات. در روز استقلال لهستان (۱۱ نوامبر) ۲۰۰۶، رئیس جمهور لخ کاچینسکی به صورت پس از مرگ، صلیب اف
سران نشان نشان افتخار تولد لهستان را به دانوتا سیدزیچوونا اعطا کرد. در سال ۲۰۱۷، بانک ملی لهستان (NBP) سکه نقره ای ۱۰ زلوتی را به عنوان بخشی از سری «سربازان نفرین شده» به افتخار دانوتا سیدزیچوونا معرفی کرد.
دانوتا ماریا هوئبنر (, یا ؛ زادهٔ ۸ آوریل ۱۹۴۸) یک سیاست مدار، دیپلمات و اقتصاددان لهستانی است و عضو پارلمان اروپا می باشد. او از ۲۲ نوامبر ۲۰۰۴ تا ۴ ژوئیه ۲۰۰۹ کمیسر اتحادیه اروپا در امور سیاست منطقه ای بود، زمانی که استعفا داد تا به عنوان عضو پارلمان اروپا از حزب سکو شهروندی انتخاب شود. در سال ۲۰۱۲، هوئبنر عضو شورای افتخاری بین المللی آکادمی دیپلماسی اروپا شد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور (افسر) شده است. تحصیلات. هوئبنر مدرک کارشناسی ارشد اقتصاد را در سال ۱۹۷۱ از مدرسه اقتصاد ورشو (مدرسه مرکزی برنامه ریزی و آمار) دریافت کرد، دکترای خود را نیز در سال ۱۹۷۴ از همان دانشگاه گرفت. او در سال ۱۹۷۴ پژوهشگر مهمان در مرکز مطالعات اروپایی دانشگاه ساسکس بود و در سال ۱۹۸۰ موفق به اخذ درجه پسادکترا در روابط تجاری بین الملل از مدرسه اقتصاد ورشو شد. هوئبنر در سال های ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۰ بورسیه فولبرایت در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی بود و در سال ۲۰۰۵ از دانشگاه ساسکس دکترای افتخاری حقوق دریافت کرد. فعالیت های دانشگاهی. در دههٔ ۱۹۷۰، هوئبنر پژوهشگر مهمان در دانشگاه مستقل مادرید در مادرید بود. او از سال ۱۹۷۱ استاد مدرسه ا
قتصاد ورشو بوده است. از ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۷، معاون مدیر مؤسسه تحقیقات کشورهای در حال توسعه در مدرسه اقتصاد ورشو بود. از سال ۱۹۹۲ استاد تمام در همان دانشگاه است (در حال حاضر در مرخصی). در سال های ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۴، معاون مدیر مؤسسه مطالعات توسعه و استراتژیک در ورشو بود. انتشارات. از ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۷، معاون سردبیر نشریهٔ دوزبانهٔ لهستانی "Ekonomista" بود، و از ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۷ سردبیر مجلهٔ ماهانهٔ اقتصادی "Gospodarka Narodowa" بود. حرفه سیاسی. بازگشت به دولت. از ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۳، هوئبنر رئیس دفتر کمیته ادغام اروپا و دبیر دولت در وزارت امور خارجه بود. از ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۴، وزیر امور اروپایی در دولت نخست وزیر لهستان لشک میلر بود. در این مقام، نمایندهٔ دولت لهستان در کنوانسیون آینده اتحادیه اروپا بود. عضو کمیسیون اروپا، ۲۰۰۴–۲۰۰۹. از ۱ مه ۲۰۰۴، هوئبنر عضو کمیسیون اروپا بود. در زمان معرفی اش توسط نخست وزیر لشک میلر، رقیب اصلی اش عضو دیگر کنوانسیون و نخست وزیر سابق، یوزف اولکسی بود. در نوامبر ۲۰۰۴، هوئبنر به عنوان کمیسر سیاست منطقه ای در کمیسیون باروزو منصوب شد. در این مقام، نمایندهٔ کمیسیون در مراسم خاکسپاری پاپ ژان پل دوم در سال ۲۰۰۵ بود. بین
۲۰۰۶ و ۲۰۰۷، هوئبنر عضو گروه آماتو بود، گروهی از سیاستمداران ارشد اروپایی که به طور غیررسمی در بازنویسی پیمان قانون اساسی اروپا که با عنوان پیمان لیسبون شناخته شد، فعالیت داشتند؛ این اقدام پس از رد آن توسط رای دهندگان فرانسه و هلند صورت گرفت. عضو پارلمان اروپا، ۲۰۰۹ تا کنون. از انتخابات سال ۲۰۰۹، هوئبنر نمایندهٔ لهستان در پارلمان اروپا از حوزه ورشو (از حزب سکو شهروندی) است. در سال ۲۰۱۱، وی برنده جایزه ماکسیمیلیان امپراتور شد. از ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۴، رئیس کمیته توسعه منطقه ای بود. از سال ۲۰۱۴، ریاست کمیته امور قانون اساسی را بر عهده دارد. همچنین عضو کمیته امور اقتصادی و پولی و کمیته مشورتی در مورد رفتار نمایندگان است؛ این کمیته مسئول ارزیابی تخلفات احتمالی از آیین نامه رفتاری پارلمان اروپا و ارائه مشاوره به رئیس پارلمان اروپا در مورد اقدامات احتمالی است. علاوه بر عضویت در کمیته ها، از سال ۲۰۰۹، عضو هیئت پارلمانی روابط با ایالات متحده آمریکا است. در ۱۵ سپتامبر ۲۰۱۰ به گروه اسپینلی در پارلمان اروپا پیوست، که هدف آن تقویت تلاش برای فدرالیسم اروپا است. دیگر اعضای برجسته شامل ژاک دولور، دانیل کوهن بندیت، خی ورهوفستات، ان
درو داف و المر بروک بودند. همچنین عضو گروه بین مجلس ورزش در پارلمان اروپا است. از ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۹، عضو کمیته مشورتی رفتار نمایندگان در پارلمان اروپا بود. در سال ۲۰۱۵، هوئبنر یکی از دو گزارشگر پارلمان (در کنار جو لاینن) برای مجموعه ای از اصلاحات پیشنهادی در قانون انتخابات اتحادیه اروپا بود که هدف آن همسان سازی نظام های انتخاباتی متفاوت در سراسر اتحادیه اروپا بود. از سال ۲۰۱۷، عضو گروه راهبری برگزیت در پارلمان اروپا است که تحت نظر کنفرانس روسای پارلمان اروپا فعالیت می کند و مسئول هماهنگی بررسی ها، بحث ها و قطعنامه های پارلمان دربارهٔ برگزیت است. مواضع سیاسی. در نوامبر ۲۰۱۷، هوئبنر با رأی موافق به قطعنامه ای که با استناد به ماده ۷ معاهده اتحادیه اروپا صادر شده بود، به اکثریت پارلمانی پیوست. این قطعنامه امکان محروم کردن لهستان از حق رأی در اتحادیه اروپا را به دلیل نقض ارزش های مشترک بلوک، از جمله حاکمیت قانون، فراهم می کرد. مدت کوتاهی پس از آن، مخالفان سیاسی اش تصاویر او و پنج سیاستمدار دیگر لهستانی را از چوبه دارهای موقتی در میدان عمومی در کاتوویتسه آویزان کردند. در ژوئیه ۲۰۱۷، در رابطه با مذاکرات برگزیت، هوئبنر اظ
هار داشت که این فرایند نباید به سبک «چیدن گیلاس از کیک» (گزینش انتخابی مزایا) پیش برود. او گفت که «مهم است بفهمیم بریتانیا چه می خواهد» و شنیده ایم که بریتانیا می گوید «نه به اتحادیه گمرکی، نه به بازار واحد». او همچنین ابراز امیدواری کرد که مذاکرات یک «فرایند یادگیری» برای بریتانیا باشد و این مواضع در آینده تغییر کند. هوئبنر همچنین گفت از تصمیم برگزیت «کاملاً ناامید» شده و احساس کرده که «عدم درک از پیامدهای برگزیت» وجود داشته است.
ماری فون اشلایتنیز (; – ) یکی از افراد تأثیرگذار در محفل ادبی اوایل رایش آلمان در برلین و یکی از مهم ترین حامیان ریشارد واگنر بود. زندگی. جوانی. ماری – با لقب «میمی» – در رم به دنیا آمد و دختر ، سفیر پروس در واتیکان بود. پدرش در سال ۱۸۴۵ درگذشت و مادرش، ماری (۱۸۲۰–۱۸۹۷)، در سال ۱۸۴۷ با پرنس (۱۸۰۸–۱۸۷۴) ازدواج کرد. با این ازدواج، وضعیت اقتصادی مادر و دختر که تا آن زمان چندان خوب نبود، به دلیل ثروت خانواده هاتزفلدت بهبود یافت. ماری از دوران کودکی به آموزش پیانو پرداخت؛ و تحت آموزش هنرمندانی همچون کارل تاسیک، استعداد موسیقایی قابل توجهی را توسعه داد. آشنایی او با فرانتس لیست که او نیز علاقه مند به پیشرفت توانایی های موسیقایی او بود، از همین دوره آغاز شد. ازدواج ها. در سال ۱۸۶۵، فون اشلینیتز با فری هر الکساندر فون اشلینیتز (۱۸۰۷–۱۸۸۵)، وزیر وقت دربار پروس، ازدواج کرد. شوهرش سی و پنج سال از او بزرگ تر بود. در سال ۱۸۷۹، آنها توسط امپراتور ویلهلم یکم، امپراتور آلمان به گراف (لقب اشرافی) و کنتس تبدیل شدند. آنها فرزندی نداشتند. شوهر اول او در سال ۱۸۸۵ درگذشت. در سال ۱۸۸۶، فون اشلینیتز با کنت آنتون فون وولکنشتاین-تروست