Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آخرین اجرای اصلی که توسط «رجیو» ی «قدیمی» برگزار شد، «فرانچسکا دا ریمینی» اثر ریکاردو زادونای با لیبرتوی گابریل دانونزیو (۱۹۱۴) بود. پس از تعطیلی در طول جنگ جهانی اول، این تئاتر خود را عمدتاً به آثار رپرتوار اختصاص داد: فصل فوق العاده اپرا (اعم از ایتالیایی و بین المللی) اکنون رو به پایان بود. در سال ۱۹۲۲، اولین اجرای جهانی «دختر پادشاه» اثر آدریانو لوآلدی، به رهبری سرافین با همراهی استر مازولنی و اتزیو پینزا، برگزار شد. در سال ۱۹۲۵، اجرای باشکوه اپرای «نرون» اثر آریگو بویتو که پس از مرگش منتشر شد، به رهبری آرتورو توسکانینی؛ و در سال ۱۹۳۱، «دره قهرمانان» اثر جوزپه بلان، به رهبری فرانکو گیونه، برای اولین بار در جهان به روی صحنه رفت. ۱۹۳۶ تا ۱۹۷۳. پس از آتش سوزی سال ۱۹۳۶، این سؤال مطرح شد که پروژه بازسازی تئاتر به چه کسی سپرده خواهد شد. در این مسابقه که در سال ۱۹۳۷ منتشر شد، معماران آلدو موربلی و روبالدو موروزو دلا روکا برنده شدند. با وجود به روزرسانی های مداوم و حتی مراسم سنگ بناگذاری در سال ۱۹۶۲، پروژه آنها هرگز محقق نشد. در سال ۱۹۶۵، مدیریت شهری راه حل جدیدی را ارائه داد و پروژه را به معمار کارلو مولینو و م
هندسان مارچلو زاولانی روسی و آدولفو زاولانی روسی واگذار کرد. کارلو گرافیتی و برای طراحی سازه، سرجیو موزمچی و اف. برتونه به آنها پیوستند. کار در سپتامبر ۱۹۶۷ آغاز شد و در اوایل سال ۱۹۷۳ به پایان رسید. از سال ۱۹۷۳ تا به امروز. تئاتر رجیو جدید توسط رئیس جمهور وقت، جووانی لئونه، در ۱۰ آوریل ۱۹۷۳ با اپرای «من سیسیلی هستم» اثر جوزپه وردی، به کارگردانی ماریا کالاس و جوزپه دی استفانو افتتاح شد. مولینو در ۲۷ آگوست همان سال درگذشت. در همان سال، بنیاد خصوصی تأسیس شد که اجراهای موسیقی و ابتکارات فرهنگی (نمایشگاه ها و نمایشگاه ها) را در طول سال در دو مجموعه تئاتر رجیو و پیکولو رجیو جاکومو پوچینی در میدان کاستلو سازماندهی می کند. در سال ۱۹۷۶، اولین نمایش جهانی «امپراتور جونز» اثر ساندرو فوگا، به رهبری فرناندو پرویتالی، برگزار شد. در سال ۱۹۷۹، «قادر به اجرای موسیقی، قدرت» اثر سیلوانو بوسوتی؛ در سال ۱۹۸۱، فایدرا-هلیوگابالوس اثر بوسوتی به رهبری برونو بارتولتی؛ و در سال ۱۹۸۴، گارگانتوا اثر آزیو کورگی به رهبری دوناتو رنزتی و نوچیا فوسیله. از سال ۱۹۷۶ تا ۱۹۷۹، جیانپیرو تاورنا مدیر هنری منطقه بود و اجرایی از نمایش «لا ایتالیانا»
در آلگری به کارگردانی گرگورتی را بر عهده داشت. بین سال های ۱۹۹۵ و ۱۹۹۶، این سالن تحت نظارت روبرتو گابتی، ایمارو ایزولا و فلاویو برونا برای معماری و استودیوی مولر BBM برای آکوستیک، تحت یک بازسازی اساسی آکوستیک و عملکردی قرار گرفت و به سطح استاندارد رسید. در همان زمان، مواد پنل بندی تعویض و عمق جایگاه ارکستر افزایش یافت. با این حال، واضح ترین تغییر، بدون شک تغییر در پیش صحنه است: به دلایل آکوستیک و فناوری، دهانهٔ «ویدئویی» اصلی ناپدید می شود و جای خود را به یک پیش صحنهٔ مستطیلی حجیم می دهد که تقریباً به نظر می رسد در دهانهٔ قدیمی «گوه» خورده است. با این حال، قاب بیضوی پیش صحنهٔ قدیمی باقی می ماند، حتی اگر تا حدی توسط پایه های سازهٔ جدید پوشانده شده باشد، هنوز هم به وضوح قابل مشاهده است. این اصلاحیه پس از تکمیل، جنجال قابل توجهی را برانگیخت، زیرا طرح «نیمه باز صدفی» سالن که توسط مولینو طراحی شده بود را کاملاً تحریف کرد. انتقادات عمدتاً متوجه سازهٔ نگهدارندهٔ پیش صحنهٔ جدید بود که از خرپاهای کاملاً قابل مشاهده تشکیل شده است که تقریباً این حس را ایجاد می کند که بخشی از یک چیدمان صحنهٔ موقت است. با این حال، باید تو
جه داشت که بازسازی سال ۱۹۹۶، آکوستیک سالن (که در طول سال ها مورد انتقاد و شکایت شدید هنرمندانی که در تئاتر رجیو اجرا می کردند، قرار گرفته بود) را به طور قابل توجهی بهبود بخشید، که عمدتاً به لطف تعویض فرش ها و طاق جدید پیش صحنه که بسیار مورد انتقاد قرار گرفته بود، حاصل شد. در همان زمان، تجهیزات تکنولوژیکی نیز به روزرسانی شدند و همه سیستم ها با استانداردها مطابقت داده شدند. با این حال، تغییر حداقل بخشی از طراحی مولینو، به ما این امکان را داد که بار دیگر، حتی ۴۰ سال پس از افتتاح آن، یکی از متنوع ترین و پیشرفته ترین تئاترهای اروپا را داشته باشیم. در سال ۲۰۱۳، آلبوم «وردی» اثر آنا نتربکو، با اجرای ارکستر تئاتر رجیو دی تورینو به رهبری جیاناندرا نوسدا برای دویچه گرامافون، به مدت دو هفته در اتریش به رتبه اول و در آلمان به رتبه ششم رسید. در سال ۲۰۲۳، به مناسبت پنجاهمین سالگرد بازگشایی تئاتر، لوگوی جدید آن با الهام از طرحی اولیه و منتشر نشده از کارلو مولینو به تصویب رسید. بازسازی. تئاترو رجیو پس از سال ۱۹۷۳ بازسازی شد. پس از آتش سوزی، یک مسابقه ملی برای یافتن یک معمار آغاز شد. با این حال، با جنگ و وضعیت کلی مالی، سنگ ب
نای آن تا ۲۵ سپتامبر ۱۹۶۳ گذاشته نشد. حتی در آن زمان، کار تا سپتامبر ۱۹۶۷ تحت نظر معمار کارلو مولینو آغاز نشد. تئاتر بازسازی شده، با طراحی داخلی معاصر و چشمگیر خود اما پنهان در پشت نمای اصلی، در ۱۰ آوریل ۱۹۷۳ با اجرایی از «I vespri siciliani» اثر وردی به کارگردانی ماریا کالاس و جوزپه دی استفانو افتتاح شد. خانه جدید ۱۷۵۰ نفر گنجایش دارد و به شکل بیضی با یک سطح ارکستر بزرگ و ۳۷ باکس در اطراف آن ساخته شده است. یک پوسته آکوستیک برای بهبود صدای آن اضافه شد. این خانه در طول فصول خود طیف گسترده ای از اپراها، از جمله آثار معاصر را ارائه می دهد، اگرچه در سال های اول قرن جدید، فشارهای مالی باعث شده است که برنامه ها تا حدودی محافظه کارانه تر و بیشتر به اپراهای قرن نوزدهم متمایل شوند. نما. نمای بیرونی ساختمان از آجر با الگوی آجرکاری منحصر به فرد ساخته شده است که با استفاده از آجرهای برش خورده سفارشی، نقش برجسته ای از ستاره ها ایجاد می کند که به نظر می رسد مانند فلس های ماهی، به طور مداوم روی هم قرار گرفته اند. این یک توهم است که توسط الگوی سنگ تراشی منحصر به فرد ایجاد شده است، زیرا دیوار در واقع صاف است. سایه های ایجاد ش
ده توسط قسمت های بیرون زده، این توهم را تقویت می کنند و الگوی پیچیده، این توهم را تقویت می کند. نمای تئاتر سلطنتی یکی از ساختمان های پیمونتی است که بخشی از میراث جهانی یونسکو است.
کودتای پروس (؛ به معنای ضربه به پروس) به رویدادهای ۲۰ ژوئیه ۱۹۳۲ اطلاق می شود که طی آن، فرانتس فون پاپن، صدراعظم آلمان، با استفاده از یک فرمان اضطراری که از سوی پاول فون هیندنبورگ، رئیس جمهور وقت، صادر شده بود، دولت قانونی ایالت آزاد پروس به رهبری حزب سوسیال دموکرات آلمان (SPD) را برکنار کرد. این رویداد یکی از مهم ترین گام ها در مسیر فروپاشی جمهوری وایمار و تمرکز قدرت بود که راه را برای به قدرت رسیدن آدولف هیتلر در شش ماه بعد هموار ساخت. زمینه های تاریخی. ایالت آزاد پروس بزرگ ترین و پرجمعیت ترین ایالت در جمهوری وایمار بود و تقریباً دو سوم قلمرو و جمعیت آلمان را در بر می گرفت. از سال ۱۹۱۸، این ایالت تقریباً به طور مداوم توسط یک ائتلاف میانه رو به رهبری سوسیال دموکرات ها اداره می شد و به عنوان «سنگر دموکراسی» ("demokratische Bollwerk") در برابر نیروهای افراطی، به ویژه نازی ها، عمل می کرد. دستگاه پلیس قدرتمند پروس، تحت کنترل مقامات جمهوری خواه مانند برنهارد وایس، یکی از آخرین موانع جدی بر سر راه فعالیت های شبه نظامیان نازی (اس آ) بود. در مقابل، دولت فدرال در سال ۱۹۳۲ به دست نیروهای محافظه کار و ضددموکراتیک به ره
بری فرانتس فون پاپن افتاده بود. پاپن و اطرافیانش، که به «کابینه بارون ها» شهرت داشتند، به دنبال تضعیف ساختارهای دموکراتیک و ایجاد یک دولت اقتدارگرای «نوین» بودند. از نظر آنها، دولت سوسیال دموکرات پروس بزرگ ترین مانع برای رسیدن به این هدف بود. بهانه و رویدادهای کلیدی. بهانه اصلی برای این کودتا، درگیری های خشونت آمیز سیاسی در آلمان بود. در ۱۷ ژوئیه ۱۹۳۲، درگیری شدیدی میان راهپیمایان نازی (SA) و کمونیست ها در شهر آلتونا (که در آن زمان بخشی از پروس بود) رخ داد که به «یکشنبه خونین آلتونا» معروف شد و ۱۸ کشته بر جای گذاشت. دولت پاپن با استناد به این حادثه، دولت پروس را به «ناتوانی در حفظ نظم و قانون» متهم کرد. در ۲۰ ژوئیه، پاپن با استفاده از ماده ۴۸ قانون اساسی وایمار (که به رئیس جمهور اختیارات اضطراری می داد)، فرمانی را از هیندنبورگ دریافت کرد که به او اجازه می داد کنترل دولت پروس را به عنوان «کمیسر رایش» ("Reichskommissar") در دست بگیرد. در همان روز، پاپن وزرای دولت پروس، از جمله وزیر داخله کارل سوریگ، را احضار و آنها را از سمت خود برکنار کرد. دولت پروس با وجود در اختیار داشتن نیروی پلیس وفادار به خود، برای جلوگیر
ی از وقوع یک جنگ داخلی، از مقاومت مسلحانه خودداری کرد و تصمیم گرفت موضوع را از طریق مراجع قضایی پیگیری کند. چالش قضایی و پیامدها. دولت سرنگون شده پروس شکایتی را به دادگاه قانون اساسی آلمان ("Staatsgerichtshof") تسلیم کرد. دادگاه در اکتبر ۱۹۳۲ رأی مبهمی صادر کرد: از یک سو، برکناری دولت قانونی پروس را غیرقانونی دانست، اما از سوی دیگر، تأیید کرد که کمیسر رایش (پاپن) می تواند کنترل اداری ایالت را در دست داشته باشد. این رأی عملاً یک پیروزی برای پاپن بود و کودتا را مشروعیت بخشید. پیامدهای این کودتا برای جمهوری وایمار فاجعه بار بود: بسیاری از مورخان، «کودتای پروس» را «مرگ واقعی» جمهوری وایمار می دانند؛ حتی پیش از آنکه هیتلر رسماً به قدرت برسد.
آلفابتا یک مجله ماهانه فرهنگی و ادبی بود که بین سال های ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۸ در میلان، ایتالیا منتشر می شد. این مجله در طول حیات خود، نقطه عطفی فرهنگی در این کشور بود. تاریخچه و مشخصات. "آلفابتا" توسط نانی بالسترینی در می ۱۹۷۹ در میلان تأسیس شد. ابتدا توسط مولتی پلا و سپس انجام شد منتشر شد. هیئت تحریریه شامل ماریا کورتی، امبرتو اکو، فرانچسکو لئونتی ، آنتونیو پورتا، پیر آلدو رواتی و پائولو ولپونی بود. "آلفابتا" مقالات عمیقی دربارهٔ فرهنگ، فلسفه و سیاست به همراه پیش نمایش ها و نقدهایی بر کتاب ها، نمایشگاه های هنر معاصر، نمایش های تئاتر و سینما منتشر می کرد. شاعر، جان ماریو ویلالتا، فعالیت خود را به عنوان نویسنده در این مجله از سال ۱۹۸۶ آغاز کرد. انتشار "آلفابتا" در سال ۱۹۸۸ متوقف شد و آخرین شماره در دسامبر همان سال منتشر شد. جانشین آن "آلفابتا۲" است که در سال ۲۰۱۰ منتشر شد.
خانواده سکه های جنگ اجتماعی شامل تمام سکه هایی است که توسط متحدان ایتالیایی کنفدراسیون مارسیک، مارسی، پلیگنی، پیکنی، وستینی، سامنیت ها، فرنتانی، مارروچینی و لوکانی، در طول جنگ اجتماعی (۹۱–۸۸ پیش از میلاد) علیه روم ضرب شده است. با الهام از دناریوس رومی، گردش (و شاید آزادسازی) آنها حتی پس از پایان درگیری، همزمان و به طور نامنظم با مدل های جمهوری خواهانه شان، ادامه یافت. مسائل. انواع. سکه های ضرب شده در طول جنگ اجتماعی عمدتاً از سکه های نقره ای به وزن دناریوس رومی معاصر تشکیل شده اند و گمان می رود که از ضرابخانه های کورفینیوم و آسرنیا ضرب شده اند. این سکه متعلق به سال های حیاتی شورش علیه روم (۹۰–۸۹ پیش از میلاد) است. سکه های مشابه از همان خانواده ممکن است بعداً ضرب شده باشند، اگرچه هیچ مدرک محکمی در این مورد وجود ندارد. آنها به موازات و آشکارا با دناری های رومی با همان وزن در گردش بودند. علاوه بر این، برخی از نمونه های منفرد از زمینه های لایه نگاری بسیار جدیدتر از شورش علیه روم آمده اند. نمونه هایی از دینار نقره. یکی از سکه هایی که در جریان جنگ های اجتماعی رایج بود، یک دیناریوس نقره ای بود. در روی سکه تصویر باکو
س با تاجی از شاخه ها نقش بسته بود و در پشت آن، گاو ایتالیایی در حال شاخ زدن به گرگ رومی به تصویر کشیده شده بود. در هر دو سوی سکه، نوشته ای به زبان اوسکان (Oscan) حک شده بود. نمونه دیگری از سکه نقره دناریوس، ایتالیا را در یک طرف و هشت جنگجو را در حال سوگند خوردن نشان می دهد. استاتر طلایی منحصر به فرد. همچنین در مجموعه پاریس یک سکه تک استاتر طلایی به وزن آتیک 8.47 گرم که به خوبی حفظ شده است، وجود دارد (تصویری از این سکه را می توانید اینجا ببینید. نقاشی آن در موجود است) و اولین ظهور آن به سال ۱۸۲۷ برمی گردد، اگرچه جولیوس فریدلندر در سال ۱۸۳۰ گزارش داده است: اصالت این سکه مورد بحث است. اصالت این قطعه توسط جولیوس فریدلندر در اثر بنیادی خود در مورد سکه های اوسکایی با استدلالی مبتنی بر دقت کامل این نوشته در مقایسه با دانش ضعیف از الفبا و زبان اوسکایی در زمان ظهور سکه قبل از آثار پیشگام کلنزه (۱۸۳۹)، مومسن (۱۸۴۵) و لپسیوس (۱۸۴۱) پشتیبانی شده است. این سکه، به ویژه، تمایز کاملی بین و برجسته نشان می دهد (تفاوت، در خط اوسکایی، وجود یک خط کوچک است)، تمایزی که هیچ کس قبل از کار کلنزه از آن آگاه نبود. استدلال هایی علیه اصال
ت سکه از سوی سکندینا لورنزا چزانو و آلبرتو کامپانا مطرح می شود که بسیار از استدلال چزانو پیروی می کنند. شمایل نگاری. برخی از موضوعات تصویری (شمایل نگاری) اصیل بودند، در حالی که برخی دیگر از سکه های رومی اقتباس شده بودند. وقتی این مضامین قرض گرفته می شدند، معانی یا طنین های جدیدی پیدا می کردند. برای مثال، سرهای روی سکه معمولاً تجسمی از ایتالیا بودند که به صورت الهه ای با کلاهخود به تصویر کشیده می شدند که جایگزین سر روم می شد و با افسانه ای همراه بود که نام او، ، را با الفبای لاتین یا ( = ایتالیا) را با الفبای ایتالیایی باستان بازتولید می کرد. کتیبه ها. کتیبه ها بخشی به خط اوسکی و بخشی به الفبای زبان لاتین بودند. این قطعات توسط یک ضرابخانه مرکزی با دو نسخه متفاوت و همزمان ضرب می شدند، یکی برای اهالی اوسکی زبان و دیگری برای شهروندان لاتین زبان. نوشته های روی سکه ها اغلب نام رهبران اصلی قیام را ثبت می کنند: کوینتوس پاپادیوس سیلو، گایوس پاپیوس موتیلو با عنوان امپراتور، نومریوس لوسیوس ناشناخته (؟) و دیگران.
ماده ۴۸ قانون اساسی وایمار (به آلمانی: Artikel 48 der Weimarer Verfassung) یک ماده در قانون اساسی جمهوری وایمار بود که به رئیس جمهور آلمان اجازه می داد در مواقعی که «نظم و امنیت عمومی به طور جدی مختل یا به خطر افتاده باشد»، بدون رضایت رایشستاگ (پارلمان)، از طریق «فرمان های اضطراری» ("Notverordnungen") حکومت کند. این ماده که به عنوان یک سازوکار حفاظتی برای دفاع از دموکراسی در برابر بحران ها طراحی شده بود، در عمل به ابزاری برای دور زدن پارلمان، تضعیف و نهایتاً نابودی دموکراسی تبدیل شد و نقشی حیاتی در به قدرت رسیدن آدولف هیتلر ایفا کرد. متن و اختیارات. متن ماده ۴۸ به رئیس جمهور ("Reichspräsident") اختیارات گسترده ای تفویض می کرد. بخش کلیدی آن بیان می داشت که رئیس جمهور می تواند «اقدامات لازم» را برای احیای نظم و امنیت عمومی به عمل آورد و در این راستا از نیروهای مسلح استفاده کند. مهم ترین بخش این ماده، به رئیس جمهور اجازه می داد تا هفت حق اساسی شهروندی را به طور موقت به حالت تعلیق درآورد: طبق قانون، رئیس جمهور موظف بود بلافاصله رایشستاگ را از اقدامات خود مطلع کند و رایشستاگ می توانست با رأی اکثریت، لغو فرمان اضطر
اری را خواستار شود. با این حال، این اهرم کنترلی در عمل به دلیل بی ثباتی سیاسی و انحلال های مکرر پارلمان، کارایی خود را از دست داد. تاریخچه استفاده. در دوران فریدریش ابرت (۱۹۱۹–۱۹۲۵). نخستین رئیس جمهور جمهوری وایمار، فریدریش ابرت که یک سوسیال دموکرات بود، بارها (بیش از ۱۳۰ بار) از ماده ۴۸ استفاده کرد. با این حال، استفاده او عمدتاً در راستای اهداف اولیه این ماده، یعنی سرکوب شورش های افراطی از سوی گروه های چپ (مانند کمونیست ها) و راست (مانند کودتای کاپ و کودتای آبجوفروشی هیتلر) و مدیریت بحران شدید ابرتورم در جمهوری وایمار بود. می توان استدلال کرد که ابرت از این ماده برای نجات و حفظ جمهوری استفاده کرد. در دوران پاول فون هیندنبورگ (۱۹۲۵–۱۹۳۴). با روی کار آمدن پاول فون هیندنبورگ، ماهیت استفاده از ماده ۴۸ به کلی تغییر کرد. از سال ۱۹۳۰ و با صدراعظمی هاینریش برونینگ، هیندنبورگ شروع به استفاده از این ماده برای تصویب قوانین عادی و بودجه های دولتی کرد که موفق به کسب رأی اکثریت در رایشستاگ نشده بودند. این امر به شکل گیری یک «دیکتاتوری ریاستی» منجر شد که در آن صدراعظم نه به پارلمان، بلکه تنها به رئیس جمهور پاسخگو بود. اوج
سوءاستفاده از این ماده پیش از به قدرت رسیدن هیتلر، در جریان کودتای پروس در ژوئیه ۱۹۳۲ رخ داد. هیندنبورگ با استناد به ماده ۴۸، دولت قانونی و دموکراتیک ایالت پروس را برکنار کرد و کنترل آن را مستقیماً در دست دولت فدرال قرار داد. نقش در به قدرت رسیدن هیتلر. نقش نهایی و مرگبار ماده ۴۸ پس از انتصاب هیتلر به صدراعظمی در ژانویه ۱۹۳۳ ایفا شد. پس از وقوع آتش سوزی رایشستاگ در ۲۷ فوریه ۱۹۳۳، هیتلر، هیندنبورگ را متقاعد کرد تا «فرمان آتش سوزی رایشستاگ» را بر اساس ماده ۴۸ صادر کند. این فرمان اضطراری، تقریباً تمام حقوق اساسی شهروندی را که در قانون اساسی تضمین شده بود، برای مدتی نامحدود به حالت تعلیق درآورد. این فرمان به مبنای قانونی برای سرکوب گسترده مخالفان سیاسی، دستگیری کمونیست ها و سوسیال دموکرات ها، ایجاد اولین اردوگاه های کار اجباری آلمان نازی و برقراری یک حکومت پلیسی تبدیل شد. این فرمان هرگز لغو نشد و تا پایان رایش سوم در سال ۱۹۴۵، مبنای قانونی دیکتاتوری نازی ها باقی ماند. تحلیل و میراث. ماده ۴۸ نمونه ای کلاسیک از یک «بند خودکشی» در یک قانون اساسی دموکراتیک است. بندی که با نیت خیر برای حفاظت از دولت طراحی شده بود، اما
به دلیل ابهام در تعریف «وضعیت اضطراری» و تمرکز بیش از حد قدرت در دست یک شخص، به ابزاری برای نابودی همان دولت تبدیل شد. تجربه تلخ ماده ۴۸ تأثیر عمیقی بر تدوین کنندگان قانون اساسی آلمان پس از جنگ جهانی دوم داشت. در قانون اساسی آلمان ("Grundgesetz")، اختیارات اضطراری به شدت محدود شده، بین نهادهای مختلف تقسیم شده و امکان تعلیق حقوق اساسی شهروندی به شیوه دوره وایمار به طور کامل از بین رفته است.
جوئل آرمل چامی نگالاها (به انگلیسی: Joël Armel Tchami Ngalaha؛ زادهٔ ۲۵ مارس ۱۹۸۲) بازیکن سابق فوتبال اهل کامرون است که در پست مهاجم بازی می کرد. دوران بازی. چامی در بافانگ متولد شد. او برای تیم استاد لاوالوا در لیگ ۲ فرانسه بازی می کرد. در ژانویه، او پس از گذراندن دوره آزمایشی با باشگاه هاپوئل کفار سابا در سوپر لیگ دانمارک به باشگاه هورسنس پیوست. او قراردادی یک و نیم ساله امضا کرد. زندگی شخصی. چامی در یک خانواده کاملاً فوتبالی زاده شد. یکی از برادران بزرگتر او آلفونس چامی، بازیکن سابق تیم ملی کامرون، دیگری برتراند، بازیکن سابق تیم های گرونوبل فوت ۳۸ و استاد رنس است و برادر کوچکتر جوئل، هروه چامی، نیز فوتبالیست است.
گالری ساووی () یک مجموعه هنری در شهر تورین ایتالیا است که شامل مجموعه های هنری سلطنتی است که توسط دودمان ساووی در طول قرن ها جمع آوری شده است. این موزه که اولین مدیران آن روبرتو و ماسیمو دازگلیو بودند، مجموعه هنری اوژن ساووی را که پس از مرگش توسط پسر عمویش، پادشاه ساردینیا، به دست آمد، با آثاری از کاخ سلطنتی تورین، گالری تصاویر ساووی-کاریگنانو و آثار هنری از کاخ دوراتزو در جنوا که در سال ۱۸۲۴ به دست آمد، متحد می کند. در ۲ اکتبر ۱۸۳۲ (روز تولدش)، شاه چارلز آلبرت ساووی گالری سلطنتی را در کاخ ماداما، شامل ۳۶۵ نقاشی، افتتاح کرد. در سال ۱۸۶۵، ماسیمو دازگلیو این مجموعه را به کاخ آکادمی علوم گوارینو گوارینی (۱۶۷۹) منتقل کرد و تا سال ۲۰۱۲ در آنجا ماند و سپس به مکان فعلی منتقل شد. در ۴ دسامبر ۲۰۱۴، با حضور وزیر فرهنگ ایتالیا، «مانیکا نووا» ی کاخ رئاله (بخش جدید کاخ سلطنتی) رسماً افتتاح شد. این مجموعه اکنون مکان نهایی خود را برای نمایش پیدا کرده است. این گالری بر اساس یک پروژه موزه کاملاً جدید ساخته شده است که توسط سرپرست ادیت گابریلی (برای بخش علمی) به همراه استودیو آلبینی آسوشیتی (صحنه پردازی) طراحی و توسعه داده شده
است. نورپردازی توسط استودیوی کاستاگنا راولی، مستقر در میلان و گرافیک توسط نوردا دیزاین انجام شده است. تاریخچه. ریشه های این مجموعه ارتباط نزدیکی با خاندان ساووی دارد: این مجموعه در نیمه دوم قرن شانزدهم، زمانی که امانوئل فیلیبر تصمیم گرفت پایتخت دوک نشین را به تورین، که قبلاً در شامبری واقع شده بود، منتقل کند، در تورین به طور دائمی شکل گرفت. خود موزه با امتیاز شاه چارلز آلبرت، در ۲ اکتبر ۱۸۳۲ (روز تولدش)، با نام گالری سلطنتی تأسیس شد و در سالن های کاخ ماداما قرار گرفت. این موزه مجموعه ای از نقاشی های مشهور در سراسر اروپا را در معرض دید عموم قرار داد که ثمره اشتیاق چند صد ساله خاندان ساووی به جمع آوری آثار هنری بود (جیوان پائولو لومازو، نقاش لومبارد، پیش از این در سال ۱۵۹۰ در اثر خود با عنوان «ایده زمان گودال» از آن به نیکی یاد کرده بود). مربی و اولین مدیر گالری، روبرتو دازگلیو بود که در سال ۱۸۳۶ انتشار اولین کاتالوگ این مجموعه را به صورت بخش بخش و با نسخه های چاپی ارزشمند آغاز کرد. در آن زمان ۳۶۵ اثر از کاخ سلطنتی، کاخ کاریگنانو در تورین و کاخ دوراتزو در جنوا گردآوری شده بود. دستور کار سیاسی و فرهنگی چارلز آلب
رت منجر به تأسیس یک صندوق مدیریت مستقل و همچنین تشویق او به یک برنامه خرید شد که فضای کافی را در اختیار مدارس مختلف ایتالیایی و «اولترا مونتان» قرار می داد. در سال ۱۸۴۸، استقرار سنا در کاخ ماداما، به زودی نیاز به مکانی جدید برای گالری را ایجاد کرد. تنها در سال ۱۸۶۵ - به لطف تلاش های سازمانی ماسیمو دازگلیو، که جانشین برادر بزرگترش روبرتو به عنوان مدیر شده بود - گالری به طبقه دوم کاخ آکادمی علوم (که ساخت آن در سال ۱۶۷۹ آغاز شد و توسط گوارینو گوارینی با عنوان «کالج نوبلی» طراحی شده بود) منتقل شد. متأسفانه، این تلاش نتیجهٔ معکوس داد، زیرا کاخ ماداما در سال ۱۸۶۵، زمانی که سنا پس از کنوانسیون سپتامبر به فلورانس (با جابجایی پایتخت) نقل مکان کرد، دوباره به طور کامل در دسترس قرار گرفت و مکانی بسیار معتبر برای آنچه که به عنوان ضمیمه موزه مصر (که قبلاً در کاخ آکادمی علوم قرار داشت) در نظر گرفته می شد، باقی گذاشت. در همین حال، در سال ۱۸۶۰، پادشاه ویکتور امانوئل دوم سخاوتمندانه گالری را به ملت اهدا کرد و آن را تحت نظارت وزارت آموزش قرار داد. در مکان جدید، نقاشی ها بر اساس ترتیب زمانی سنتی و بر اساس مکتب نقاشی چیده شدند و
از آن زمان، فضای قابل توجهی به نقاشی های پیدمونتی قرن های ۱۵ و ۱۶ اختصاص داده شد. در سال ۱۹۳۳، به مناسبت صدمین سالگرد تأسیس این مؤسسه، این گالری هنری نام قطعی خود را «گالریا سابودا» گذاشت. توسعه گالری با رشد مداوم دارایی های هنری آن مشخص شد. از جمله مهم ترین مشارکت ها، می توان به ریکاردو گوالینو، صنعتگر بیلا، اشاره کرد که اولین بلوک مهم آن در سال ۱۹۳۰ به دست آمد. در دهه ۱۹۵۰، تحت نظارت موزه شناسی معمار پیرو سانپائولسی و نظارت موزه شناسی سرپرست نوئمی گابریلی، گالری تحت یک پروژه سازماندهی مجدد کامل قرار گرفت. این پروژه - علیرغم تضاد بین سانپائولسی و گابریلی، که منجر به یک پرونده حقوقی شد - به اتفاق آرا یکی از شاهکارهای موزه شناسی ایتالیا پس از جنگ محسوب می شد. بین دهه های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰، گالری دستخوش بازسازی ها و سازماندهی های مداومی شد که از یک سو با هدف افزایش تعداد آثار به نمایش گذاشته شده و از سوی دیگر با هدف اصلاح مسیر بازدیدکنندگان بر اساس مجموعه های مختلف انجام شد. توجه ویژه ای به مجموعه شاهزاده اوژن ساووی شد که زمانی در وین بود و در قرن ۱۸ به پیمونت رسیده بود. این تغییرات عمیقاً بر پروژه اصلی سانپائولسی-گا
بریلی تأثیر گذاشت، که اساساً فقط در سالن ورودی قابل مشاهده بود. همچنین در این دوره، یک کارزار مرمت گسترده بر روی نقاشی ها، به ویژه نقاشی های روی تابلو، تطبیق آنها با قاب های موجود و در نهایت، اولین بررسی انتقادی از آثار قرن بیستم، به ویژه شش تورین، آغاز شد. در سال ۱۹۹۸، برای تطبیق گالری با نیازهای فزاینده به فضا، نور و خدمات - از جمله فضایی برای نمایشگاه های موقت - مراحل انتقال آن به مکانی جدید، سومین مکان در تاریخ آن، آغاز شد. در ماه های بعد، این مکان جدید در به اصطلاح «مانیکا نووا» کاخ سلطنتی شناسایی شد، یک بنای معماری که بین قرن های نوزدهم و بیستم توسط امیلیو استراموچی در کنار کلیسای جامع، ساخته شده است. این تصمیم که در ابتدا توسط مدیر منطقه ای پیتارلو گرفته شد، توسط مدیران و سرپرستان بعدی نیز تأیید شد، همچنین بر اساس نارضایتی فزاینده مردم نسبت به موزه، که در سال های اخیر در مجموع حدود ۳۰۰۰۰ بازدیدکننده در سال، از جمله مدارس، را شامل می شد. این پروژه به لطف حمایت مالی ۳۵ میلیون یورویی، جنبه عینی پیدا کرد. در سال ۲۰۰۳، استودیو آلبینی میلان مناقصه پروژه موزه شناسی گالری را برنده شد. این پروژه که از جمله توسط
سرپرست وقت میراث هنری، کارلا انریکا اسپانتیگاتی، تأیید شد، خواستار نصب نقاشی های گالری بر روی پنل های سفت و سخت بود. از منظر معماری، استودیو آلبینی همچنین قصد داشت روبناهایی را که فضاهای اصلی استراموچی را مسدود کرده بودند، آزاد کند. این کار که به گروه گوتزو ادارت تورین سپرده شده بود، در سال های بعد نیز ادامه یافت. در اوایل سال ۲۰۱۲، طبقه همکف برای قرار دادن برخی از نقاشی ها آماده شد. در آوریل ۲۰۱۲، ساختمان قدیمی سابودا به طور قطعی بسته شد: دو هفته بعد، ۹۹ اثر، که از میان مهم ترین آثار موزه انتخاب شده بودند، به عنوان بخشی از یک نمایشگاه موقت به سرپرستی ادیت گابریلی، در طبقه همکف «مانیکا نووا» قرار گرفتند. در همان زمان، ۷۴ اثر دیگر، که قبلاً بخشی از مجموعه شاهزاده اوژن ساووی بودند، به عنوان بخشی از نمایشگاهی دربارهٔ خود شاهزاده اوژن ساووی، به سرپرستی اسپانتیگاتی، به مجموعه وناریا رئاله منتقل شدند. هدف از کل این عملیات، با عنوان «نقاشی های پادشاه»، تضمین حداقل دسترسی جزئی به بخش قابل توجهی از گالری سابودا در طول مرحله جابجایی بود. بسته شدن گالری قدیمی سابودا و جابجایی بعدی آن، جنجال هایی را برانگیخت. شایعاتی در
مطبوعات روزانه مبنی بر آسیب های ادعایی به نقاشی ها در طول جابجایی، که ظاهراً ناشی از نقص در سیستم تهویه مطبوع بود، منتشر می شد. در واقع، این شایعات و شایعات دیگر بیشتر به دشواری رها کردن طرح «تاریخی» سانپائولسی-گابریلی مرتبط بودند، اگرچه موزه مصر، که قصد جایگزینی فضاها را داشت، حفظ معماری اصلی را تضمین می کرد. در طول این کارها، اداره میراث هنری و تاریخی پیمونت چندین طرح را برای تضمین دسترسی مداوم به میراث ساووی اجرا کرد. از نکات قابل توجه می توان به افتتاح انبار موقت در قلعه مونکالیری برای عموم و نمایشگاهی موقت که در تابستان ۲۰۱۴ در ۱۵ مکان در سراسر استان های پیمونت افتتاح شد، اشاره کرد. در ۴ دسامبر ۲۰۱۴، با حضور وزیر میراث و فعالیت های فرهنگی، داریو فرانچسکینی، افتتاح بخش جدید (مانیکا نووا) کاخ سلطنتی، که اکنون محل دائمی گالری سابودا است، برگزار شد. این گالری - که اکنون به موزه های سلطنتی (شامل کاخ سلطنتی، زرادخانه سلطنتی، موزه باستان شناسی، کتابخانه سلطنتی و فضای نمایشگاهی در پالازو چیابلزه) متصل است - بر اساس یک پروژه موزه شناسی کاملاً جدید، که به صورت علمی توسط سرپرست ادیت گابریلی سرپرستی می شود، بنا شده
است. این پروژه نیز به لطف بودجه بازی لاتاری، مطابق با مفاد قانون ۶۶۲/۹۶، محقق شد. این پروژه که بر اساس نمایشگاه ۵۰۰ نقاشی است، از جمله موارد دیگر، شامل ارزیابی مجدد مجموعه گوالینو و آثار قرن بیستم است که در طبقه چهارم ساختمان جدید به نمایش گذاشته شده اند.
کتابخانه سلطنتی تورین () کتابخانه ای است که در طبقه همکف کاخ سلطنتی تورین واقع شده است، که خود یک میراث جهانی در تورین، ایتالیا است. این کتابخانه شامل تقریباً ۲۰۰۰۰۰ جلد کتاب چاپی، ۴۵۰۰ نسخه خطی، ۳۰۵۵ نقاشی، ۱۸۷ نسخه خطی مربوط به قبل از سال ۱۵۰۱، ۵۰۱۹ کتاب قرن شانزدهم، ۲۰۹۸۷ جزوه، ۱۵۰۰ اثر روی پوست، ۱۱۱۲ نشریه و ۴۰۰ آلبوم عکس، نقشه، حکاکی و چاپ است. تاریخچه. از زمان به تخت نشستن پادشاه ساردینیا در سال ۱۸۳۱، پادشاه چارلز آلبرت آرزو داشت جایگاه فرهنگی ملت را ارتقا دهد و این کار را از طریق انجام مجموعه ای از اصلاحات و تأسیس تعدادی از مؤسسات انجام داد. این کتابخانه سپس در سال ۱۸۴۲ به عنوان یکی از این مؤسسات تأسیس شد و یکی از اهداف آن گروه بندی و حفاظت از نسخه های خطی جمع آوری شده توسط خاندان ساووی بود. این کتابخانه توسط نقاش و دکوراتور پلاجیو پالاجی تجهیز شد. در سال ۱۸۹۳، یک مجموعه دار روسی به نام تئودور ساباچنیکوف، کتاب «متن پرواز پرندگان» اثر لئوناردو داوینچی را به عنوان هدیه ای به پادشاه به مجموعه کتابخانه اهدا کرد. آثار دیگر لئوناردو که در کتابخانه نگهداری می شوند عبارتند از: خودنگاره فرضی او، اتاق مطالعه او