Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ومی زیر خدمت کنند: قوه قضائیه ایتالیا همچنین از قضات افتخاری تشکیل شده است که از قضات حرفه ای در رسیدگی به حجم کاری ناشی از اختلافات کم اهمیت تر حمایت می کنند. دادرسی در ایتالیا به دلیل ایجاد تأخیرهای قابل توجه قبل از صدور حکم، که به اصطلاح اژدر ایتالیایی نامیده می شود، شناخته شده است. قضات افتخاری را می توان به دادگاه صلح، به دفتر دادستانی افتخاری یا به دادگاه افتخاری (برای امور کیفری) منصوب کرد. صفت «افتخاری» برای تأیید ماهیت غیرحرفه ای وظایف انجام شده توسط این قضات است که بر اساس تعداد پرونده های رسیدگی شده و نه بر اساس یک مبنای ثابت، حقوق دریافت می کنند. قوه قضائیه نظامی ایتالیا به صورت مستقل وجود دارد و صلاحیت انحصاری برای قضاوت در مورد جرایم ارتکابی توسط اعضای نیروهای مسلح ایتالیا را دارد. استخدام. مقام قاضی انتخابی نیست. افرادی که شرایط لازم را دارند باید در آزمون عمومی که توسط وزارت دادگستری برگزار می شود، شرکت کنند. با توجه به اینکه دسترسی به قضاوت های عادی، اداری، مالیاتی یا حسابرسی متفاوت است، در واقع، داوطلبانی که هیچ تجربه حقوقی قبلی ندارند، می توانند صرفاً با شرکت در آزمون عمومی مربوطه، قاضی عاد
ی یا مالیاتی شوند، در حالی که دسترسی به قضاوت های اداری و حسابرسی متکی بر آزمون های عمومی متمایزی است که برای داوطلبانی با تجربه حرفه ای یا دانشگاهی قبلی آزاد است. قاضی عادی. دسترسی به قضات عادی بر اساس یک آزمون عمومی رقابتی است که تقریباً هر ساله توسط وزارت دادگستری برگزار می شود. در میان بسیاری از شرایط لازم برای واجد شرایط بودن، داوطلبان باید در زمان ثبت نام، دارای مدرک دکترای حقوق ایتالیایی و تابعیت ایتالیا باشند. برای چندین دهه، ورود به این آزمون منوط به داوطلبانی بود که دارای تجربه حرفه ای یا دانشگاهی مرتبط قبلی بودند. کارمندان دولت و وکلا با پنج سال سابقه در این سمت، همانند قضات افتخاری با شش سال سابقه، واجد شرایط شرکت در آزمون بودند. همچنین، دکترای حقوق، مدرسان دانشگاه در امور حقوقی، فارغ التحصیلان مدارس تخصصی ایتالیایی برای حرفه های حقوقی یا فارغ التحصیلان حقوقی که به مدت هجده ماه با یک قاضی مدنی یا کیفری کار کرده بودند، واجد شرایط ورود بودند. علاوه بر این، قضات اداری و حسابرسی و همچنین وکلای دادگستری واجد شرایط شرکت در آزمون بودند و هستند.
اژدر ایتالیایی (که گاهی اوقات به عنوان "اژدر بلژیکی" نامیده می شود) اصطلاحی است که در حقوق بین الملل خصوصی برای توصیف عمل طرح دعوی در دادگاه در کشوری که از تأخیرهای عمده در رسیدگی های قضایی مانند ایتالیا یا بلژیک رنج می برد، به کار می رود، به طوری که حل قضایی اختلاف یا رسیدگی به آن به تأخیر می افتد. این اصطلاح توسط ماریو فرانزوسی در مقاله ای در سال ۱۹۹۷ با عنوان «دعوای جهانی ثبت اختراع و اژدر ایتالیایی» که در مجله بررسی مالکیت معنوی اروپا منتشر شد، ابداع شد. قاعده دعوی در جریان که در ماده بیست و نه مقررات شماره هزار و دویست و پانزده مصوب سال دوهزار و دوازده اتحادیه اروپا آمده، یکی از اصول بنیادین در هماهنگی قضایی میان کشورهای عضو محسوب می شود. بر اساس این قاعده، اگر دعوایی با موضوع واحد و میان طرف های یکسان در دادگاه های دو یا چند کشور عضو مطرح شود، تمامی دادگاه ها به جز نخستین دادگاهی که دعوی در آن اقامه شده، موظف اند رسیدگی را متوقف کنند تا دادگاه نخست دربارهٔ صلاحیت خود تصمیم گیری کند. این اصل با هدف جلوگیری از صدور آرای متناقض، کاهش موازی کاری قضایی، و تقویت پیش بینی پذیری حقوقی طراحی شده است. در عمل، این
قاعده به دادگاه ها اجازه می دهد تا از ورود به رسیدگی هایی که ممکن است با تصمیمات دادگاه دیگر در تعارض باشد، خودداری کنند. همچنین، این قاعده به طرفین دعوی اطمینان می دهد که روند رسیدگی در یک مسیر مشخص و منسجم دنبال خواهد شد و از سوءاستفاده از تفاوت های قضایی میان کشورها جلوگیری می شود. دادگاه نخست، پس از بررسی صلاحیت خود، اگر آن را تأیید کند، سایر دادگاه ها باید رسیدگی را خاتمه دهند؛ اما اگر صلاحیت را رد کند، دادگاه های دیگر می توانند رسیدگی را از سر بگیرند. این سازوکار در دعاوی تجاری فرامرزی، اختلافات قراردادی، و دعاوی مربوط به مسئولیت مدنی کاربرد فراوان دارد و بخشی از تلاش گسترده تر اتحادیه اروپا برای ایجاد نظم قضایی هماهنگ و مؤثر در فضای حقوقی مشترک به شمار می رود. اجرای دقیق این قاعده مستلزم همکاری مؤثر میان نهادهای قضایی کشورهای عضو، شفافیت در اطلاع رسانی قضایی، و احترام به اصول صلاحیت قضایی است. همچنین، این قاعده در کنار سایر مقررات مربوط به صلاحیت، شناسایی و اجرای احکام، نقش مهمی در تسهیل روابط حقوقی میان شهروندان و نهادهای اقتصادی در سطح اروپا ایفا می کند. دیوان دادگستری اروپا احتمال کمی برای مقابله ب
ا اژدر ایتالیایی باقی گذاشته است، زیرا حکم داده است که اصل اعتماد متقابل بین کشورهای عضو از اهمیت بالایی برخوردار است و نمی توان آن را برای مقابله با اژدر نادیده گرفت. با وجود اینکه در برخی دعاوی فرامرزی امکان بهره گیری از راهبردهای تأخیری مانند «اقدام ایتالیایی» وجود دارد—یعنی اقامه دعوی در دادگاهی با رسیدگی کند یا غیرمؤثر به منظور جلوگیری از پیشرفت دعوی در دادگاه صالح تر—اما این امکان در مواردی که صلاحیت انحصاری دادگاه ها در ماده بیست وچهار مقررات بروکسل مصوب سال دوهزار و دوازده پیش بینی شده، کاملاً منتفی است. در این ماده، مواردی مشخص شده اند که تنها یک دادگاه خاص در یک کشور عضو صلاحیت رسیدگی دارد و هیچ دادگاه دیگری—even اگر زودتر دعوی در آن مطرح شده باشد—نمی تواند رسیدگی را آغاز یا ادامه دهد. از جملهٔ این موارد می توان به دعاوی مربوط به حقوق عینی بر اموال غیرمنقول، اعتبار ثبت ها در دفاتر عمومی، و برخی امور مربوط به شرکت ها اشاره کرد. در چنین مواردی، صلاحیت قضایی مطلق و غیرقابل انتقال است و هیچ دادگاهی در کشور دیگر نمی تواند با استناد به دعوی در جریان یا تقدم زمانی، رسیدگی را در اختیار بگیرد. این محدودیت، ت
ضمینی برای حفظ انسجام قضایی، جلوگیری از سوءاستفاده های تاکتیکی، و حمایت از نظم عمومی حقوقی در اتحادیه اروپا است. همچنین، مانع از آن می شود که طرفی با اقامه دعوی در دادگاهی کم سرعت یا غیرصالح، روند رسیدگی را به تأخیر اندازد یا از اجرای مؤثر عدالت جلوگیری کند. در نتیجه، ماده بیست وچهار نه تنها صلاحیت انحصاری را تعیین می کند، بلکه از ابزارهای تأخیری و غیرمنصفانه نیز پیشگیری به عمل می آورد. این مسئله تا حد زیادی در سال۲۰۱۲ میلادی مورد توجه قرار گرفت، زمانی که بند دوم از ماده سی ویک مقررات بروکسل اصلاح شد تا از به کارگیری راهبردهای تأخیری مانند اقامه دعوی در دادگاه های کند یا غیرصالح—در مواردی که توافق صلاحیت انحصاری میان طرفین وجود دارد—جلوگیری شود. بر اساس این اصلاحیه، اگر طرفین در قرارداد خود دادگاهی خاص را به عنوان مرجع انحصاری تعیین کرده باشند، سایر دادگاه ها موظف اند از ورود به دعوی خودداری کنند، حتی اگر زودتر دعوی در آن ها مطرح شده باشد. با این حال، خروج بریتانیا از اتحادیه اروپا و در نتیجه خروج از شمول مقررات بروکسل، موجب بازگشت عملی این تاکتیک در دعاوی مربوط به قراردادهایی شده که تابع حقوق انگلستان هستند.
در غیاب الزام آوری مقررات بروکسل، طرفی که قصد تأخیر در رسیدگی دارد، ممکن است دعوی را در دادگاهی خارج از صلاحیت قراردادی مطرح کند تا از پیشرفت دعوی در دادگاه منتخب جلوگیری کند. این وضعیت، چالشی جدی برای هماهنگی قضایی در دعاوی فرامرزی ایجاد کرده و نشان می دهد که خلأ ناشی از خروج بریتانیا می تواند موجب تضعیف ضمانت های حقوقی پیشین شود. در نتیجه، در دعاوی تجاری بین المللی که تابع حقوق انگلستان هستند، طرفین باید با دقت بیشتری نسبت به تنظیم بندهای مربوط به صلاحیت قضایی اقدام کنند و در صورت امکان، از سازوکارهای جایگزین مانند داوری بهره گیرند تا از تأثیرگذاری این تاکتیک ها جلوگیری شود. همچنین، این تحول بار دیگر اهمیت وجود چارچوب های هماهنگ قضایی در سطح فراملی را برای تضمین اجرای مؤثر عدالت برجسته می سازد.
کاخ کولونا () کاخ کولونا، مجموعه ای باشکوه از ساختمان ها در مرکز رم، ایتالیا، در دامنه تپه کوئیرینال و در مجاورت کلیسای سانتی آپوستولی است. بخشی از این کاخ بر روی ویرانه های یک سراپیوم قدیمی رومی ساخته شده است و بیش از بیست نسل متعلق به خانواده برجسته کولونا بوده است. تاریخچه. بخش اول کاخ مربوط به قرن سیزدهم است و طبق روایات، این ساختمان میزبان دانته در طول سفرش به رم بوده است. اولین اشاره مستند به این نکته اشاره دارد که این ملک در قرن سیزدهم میزبان کاردینال های جیووانی و جیاکومو کولونا بوده است. همچنین این کاخ محل سکونت کاردینال اودون کولونا قبل از رسیدن به مقام پاپی به عنوان پاپ مارتین پنجم در سال ۱۴۱۷ بوده است. پس از مرگ او، کاخ در جریان اختلافات غارت شد و ملک اصلی به دست خانواده دلا رووره افتاد. این بنا زمانی به خانواده کولونا بازگردانده شد که مارکانتونیو اول کولونا با لوکرزیا گارا فرانچوتی دلا رووره، خواهرزاده پاپ ژولیوس دوم، ازدواج کرد. اتحاد خانواده کولونا با قدرت هابسبورگ احتمالاً کاخ را از غارت در طول غارت رم (۱۵۲۷) محافظت کرد. با شروع از فیلیپو کولونا (۱۵۷۸–۱۶۳۹)، تغییرات بسیاری در آن ایجاد شده و یک
مجموعه واحد در اطراف یک باغ مرکزی ایجاد کرده است. معمارانی از جمله جیرولامو رینالدی و پائولو ماروچلی روی پروژه های خاصی کار کردند. تنها در قرن های ۱۷ و ۱۸، نماهای اصلی تکمیل شدند، یکی رو به میدان اس اس آپوستولی و دیگری رو به خیابان ویا دلا پیلوتا. بخش عمده ای از این طراحی توسط آنتونیو دل گرانده (از جمله گالری بزرگ) و جیرولامو فونتانا (تزئینات گالری) تکمیل شد. در قرن هجدهم، نمای بلند و کم ارتفاع طراحی شده توسط نیکولا میچتی، با الحاقات بعدی توسط پائولو پوزی با بلوک های گوشه ای بلندتر (رو به میدان اس اس. آپوستولی)، ساخته شد و یادآور سازه های قبلی شبیه به یک استحکامات است. گالری هنری کولونا. گالری اصلی (تکمیل شده در سال ۱۷۰۳) و مجموعه هنری استادانه کولونا پس از سال ۱۶۵۰ توسط کاردینال جیرولامو اول کولونا و برادرزاده اش، کانستابیل لورنزو اونوفریو کولونا، به دست آمد. این مجموعه شامل آثاری از لورنزو موناکو، دومنیکو گیرلاندایو، پالما پدر، سالویاتی، برونزینو، تینتورتو، پیترو دا کورتونا، آنیباله کاراچی (نقاشی «بیناخوار»، گوئرسینو، فرانچسکو آلبانی، موزیانو و گویدو رنی است. نقاشی های دیواری سقفی توسط فیلیپو گراردی، جیووا
نی کولی، سباستیانو ریچی و جوزپه بارتولومئو کیاری، نقش مارکانتونیو دوم کولونا را در نبرد لپانتو (۱۵۷۱) جشن می گیرند. آپوتئوزیس مارتین پنجم توسط بندتو لوتی نقاشی شد. آپارتمان هایی با نقاشی دیواری وجود دارد که پس از سال ۱۶۶۴ توسط کرسنزیو اونوفری، گاسپارد دوت و پیتر مولیر دوم (ملقب به "کاوالیر تمپستا") تکمیل شد. اتاق های دیگر در قرن هجدهم توسط پمپئو باتونی و پیترو بیانچی نقاشی شده است. گالری کولونا. بال قدیمی این مجموعه که اکنون به عنوان آپارتمان های پرنسس ایزابل شناخته می شود، اما زمانی کتابخانه و کاخ مارتین پنجم را در خود جای داده است، حاوی نقاشی های دیواری از پینتوریکیو، آنتونیو تمپستا، کرسنزیو اونوفری، جیاچینتو جیمینیانی و کارلو سسی است. همچنین شامل مجموعه ای از مناظر و صحنه های ژانر از نقاشانی مانند گاسپار دوگت، کاسپار ون ویتل (وانویتلی) و یان بروگل پدر است. این مجموعه در کنار دارایی های خانواده های دوریا-پامفیلی و پالاویچینی-روسپیگلیوسی، یکی از بزرگ ترین مجموعه های هنری خصوصی در رم است. در فرهنگ عامه. صحنه پایانی فیلم کلاسیک تعطیلات رومی محصول ۱۹۵۳ با بازی آدری هپبورن و گرگوری پک در این گالری فیلمبرداری شده
کاخ چیگی () یا کاخ کیجی یک کاخ و اقامتگاه اشرافی سابق در رم است که مقر شورای وزیران و اقامتگاه رسمی نخست وزیر ایتالیا می باشد. این کاخ در میدان کولونا در کنار کاخ مونته چیتوریو، مقر مجلس نمایندگان، واقع شده است. از ۲۲ اکتبر ۲۰۲۲، مستأجر کاخ چیگی، نخست وزیر جورجیا ملونی بوده است. تاریخچه. تاریخ معماری کاخ چیگی بیش از سه قرن را در بر می گیرد که طی آن چندین پروژه و تطبیق مداوم با نیازهای همواره در حال تغییر کاخ انجام شده است. ساخت این کاخ که مشرف به میدان کولونا و خیابان ویا دل کورسو است، در سال ۱۵۶۲ توسط جاکومو دلا پورتا آغاز شد. در ۲۸ ژانویه ۱۵۷۸، وکیل پیترو آلدوبراندینی، برادر پاپ کلمنت هشتم، خانه ای در خیابان ویا دل کورسو خریداری کرد. این پروژه به معمار ماتئو بارتولینی از شهر سیتا دی کاستلو سپرده شد. آلدوبراندینی از قبل ملکی در امتداد جاده ای که به اصطلاح «جزیره کولونا» نامیده می شود و از طریق دل کورسو به مونته چیتوریو متصل می شود، داشت. او قصد داشت این دو ملک را با هم متحد کند. پس از مرگ پیترو آلدوبراندینی، پسرش این ملک را به پائولو فوسانو فروخت که کار در سمت ویا دل کورسو را ادامه داد. در سال ۱۶۱۶، کاردینال
پیترو آلدوبراندینی، برادرزاده کلمنت هشتم، خانه خانوادگی را دوباره خریداری کرد و ساخت و ساز را از سر گرفت و خانه های مختلفی را در مجاورت جناح رو به میدان آینده ادغام کرد. در سال ۱۶۵۹، این خانه توسط خاندان چیگی، خانواده ای ثروتمند از بانکداران اهل سینا، خریداری شد. سپس توسط فلیچه دلا گرکا و جیووانی باتیستا کونتینی بازسازی شد. این خانه پنج طبقه دارد، یک راه پله پهن که به اتاق های نشیمن منتهی می شود و حیاطی که با یک فواره تزئین شده است، توسط جیاکومو دلا پورتا طراحی شده است. این فواره در بسیاری از مکان های رم و سایر شهرهای ایتالیا کپی شده است. پس از چند قرن که این ساختمان عمدتاً به عنوان خانه خانواده های مهم پاپ روم، از اواخر دهه ۱۷۰۰، مورد استفاده قرار می گرفت، این ساختمان به عنوان مقر سفارت اسپانیا در رم مورد استفاده قرار گرفت. در ۲۰ آوریل ۱۷۷۰، ولفگانگ آمادئوس موتسارت در حضور چارلز ادوارد استوارت در آنجا کنسرتی برگزار کرد. در سال ۱۸۷۸، این مکان به محل اقامت سفیر اتریش-مجارستان در ایتالیا تبدیل شد. در این دوره، کاخ به «موشک اتریشی-واتیکانی» ملقب شد. در آغاز قرن بیستم، این کاخ شاهد تظاهرات مکرر طرفداران الحاق بو
د که خواستار استقلال ترنتو و تریسته بودند. اقامتگاه اشراف. این کاخ به نام یک خانواده بانکدار ثروتمند با اصالت سیه نا، چیگی، نامگذاری شده است که آن را از طریق آگوستینو در سال ۱۶۵۹ خریداری کردند. این کاخ محل اقامت برخی از مهم ترین خانواده های اشرافی رم بود. در ۲۰ آوریل ۱۷۷۰، ولفگانگ آمادئوس موتسارت در حضور چارلز ادوارد استوارت در آنجا کنسرتی برگزار کرد. بعدها به عنوان سفارت بلژیک، پادشاهی ساردینیا، اسپانیا و امپراتوری اتریش-مجارستان مورد استفاده قرار گرفت. اتاق جلسات شورای وزیران. در سال ۱۹۱۶، این کاخ توسط پادشاهی ایتالیا خریداری شد و به مقر وزیر امور مستعمرات، وزارتخانه ای که مسئول اداره مستعمرات کشور و هدایت اقتصاد آنها بود، تبدیل شد. در سال ۱۹۲۲، در آغاز حکومت بنیتو موسولینی، کاخ چیگی به اقامتگاه رسمی وزیر امور خارجه ایتالیا تبدیل شد. در سال ۱۹۶۱، این کاخ به محل رسمی جلسات شورای وزیران و اقامتگاه رئیس جمهور، که رئیس دولت ایتالیا است، تبدیل شد. در پایان قرن بیستم، این ساختمان تحت بازسازی قرار گرفت و در ۷ نوامبر ۱۹۹۹ به پایان رسید. این بازسازی نه تنها شامل نماها، بلکه اتاق های دفتر نخست وزیر نیز می شد که نخست
وزیر جولیانو آماتو آن را به سالن دیگری از کاخ منتقل کرده بود و به همین مناسبت در محل اصلی خود بازسازی شد. در ۲۸ آوریل ۲۰۱۳، در جریان سوگند دولت به رهبری انریکو لتا، مردی به نام لوئیجی پریتی به سمت دو مأمور پلیس، جوزپه جیانگرانده و فرانچسکو نگری، آتش گشود و دومی و یک رهگذر باردار را زخمی کرد. هنر. تالار کتابخانه در اواخر قرن هفدهم توسط آگوستینو چیگی برای نگهداری کتابخانه عظیم کاردینال فلاویو چیگی سفارش داده شد. این پروژه توسط جیووانی باتیستا کونتینی محقق شد. کتابخانه چیگی یا چیگیانا شامل هزاران نسخه خطی ارزشمند بود که بخش عمده آن بر اساس کتابخانه شخصی پاپ الکساندر هفتم، یکی از اعضای خانواده چیگی، بود. از زمان پاپ بندیکت پانزدهم، واتیکان تلاش کرد تا این کتابخانه را خریداری کند، اما بودجه لازم را نداشت. در نهایت، پیترو تاچی ونتوری از سوی پاپ پیوس یازدهم مأمور شد تا برای خرید آن با دولت فاشیستی تازه تأسیس بنیتو موسولینی مذاکره کند. ونتوری موفق شد موسولینی را متقاعد کند که کتابخانه را به صورت رایگان به واتیکان اهدا کند. نقشه و نمای بیرونی. ساختار بیرونی کاخ به اوایل قرن شانزدهم میلادی برمی گردد، اما فضای داخلی دست
خوش تغییرات مداومی شده است: آخرین مورد از این تغییرات به سال ۱۹۱۶ برمی گردد، زمانی که دولت پادشاهی ایتالیا حق تقدم خود را طبق قانون ۱۹۰۹ در مورد دارایی های با ارزش هنری قابل توجه اعمال کرد. کاخ چیگی دارای یک نقشه مستطیلی منظم است. ورودی اصلی در خیابان ویا دل کورسو است، اگرچه معروف ترین نمای آن، نمای مشرف به میدان کولونا است. ورودی میدان که تنها در سال ۱۷۴۰ افتتاح شد، به حیاط مجلل منتهی می شود که از طریق یک راه پله بزرگ و باشکوه، که توسط معمار فلیچه دلا گرکا طراحی و توسط خانواده چیگی در نیمه دوم قرن هفدهم ساخته شده است، به اتاق های طبقه اول منتهی می شود. بالا رفتن از راه پله بزرگ، پس از عبور از درهای اصلی کاخ چیگی و عبور از حیاط با فواره تراورتن که نشان خانوادگی اشراف باستانی را بر خود دارد، تجربه ای است که همه مهمانانی که نخست وزیر در مقر دولت با آنها ملاقات می کند، در آن سهیم هستند. راه پله بزرگ به اتاق پیانو منتهی می شود که مهم ترین اتاق های کاخ را در خود جای داده است. این اتاق ها که مشرف به گوشه خیابان ویا دل کورسو و پیازا کولونا هستند، به سفارش خانواده آلدوبراندینی و توسط معمار رومی ماتئو دا کاستلو در قرن
شانزدهم ساخته شده اند. فضای داخلی. مهم ترین اتاق های کاخ چیگی در طبقه بالای پیانو قرار دارند. در حال حاضر، دفتر نخست وزیر، پیش سالن، تالار شورا و چندین اتاق نشیمن مجاور در این اتاق ها قرار دارند. این بخش از کاخ تقریباً با ساختمان باستانی ساخته شده توسط خانواده آلدوبراندینی بر اساس طرحی از ماتئو دا کاستلو، معمار مشهور روم قرن شانزدهم، مطابقت دارد.
پرخاشگری محل کار نوع خاصی از پرخاشگری است که در محل کار رخ می دهد. پرخاشگری در محل کار، هر نوع رفتار پرخاشگرانه ای است که در محل کار رخ می دهد. این موضوع می تواند از توهین های کلامی و تهدید تا خشونت فیزیکی متغیر باشد و می تواند میان همکاران، سرپرستان و زیردستان رخ دهد. نمونه های رایج پرخاشگری در محل کار شامل شایعه پراکنی، قلدری، ارعاب، خرابکاری، آزار جنسی و خشونت فیزیکی است. این رفتارها می توانند پیامدهای جدی از جمله کاهش بهره وری، افزایش استرس و کاهش روحیه داشته باشند.
خانواده کیجی () یا خانواده چیگی یک خانواده سلطنتی ایتالیایی با اصالت سیه نا است که از کنت های آردنگسکا که قلعه هایی در مارمما، جنوب توسکانی داشتند، سرچشمه می گیرد. بعدها، این خانواده در رم ساکن شدند. اولین اشاره معتبر به آنها در قرن سیزدهم، با شخصی به نام آلمانو، مشاور جمهوری سیه نا، است. تاریخچه. اولین عضو بسیار برجسته، ماریانو (۱۴۳۹–۱۵۰۴)، یک بانکدار و دو بار سفیر سیه نا نزد پاپ های الکساندر ششم و ژولیوس دوم بود. او شاخه رومی خانواده را تأسیس کرد، شاخه دیگر توسط برادرش، بندتو، تأسیس شد. ریشه ها. در اصل از سیه نا (آنها مالک قلعه ماکرتو در منطقه سیه نا بودند) و از شاخه فرعی کنت های آردنگشی بودند. آنها در اصل خانواده ای از بانکداران بودند که در پایان قرن چهاردهم به اشرافیت رسیدند. آنها به کلیسا یک قدیس متبرک، جیووانی دا لچه تو (۱۳۰۰–۱۳۶۳)، یک زاهد که به خاطر کمک به نیازمندان در طول اپیدمی معروف طاعون ۱۳۴۸ که بوکاچیو در دکامرون نیز از او یاد کرده است، و یک قدیس متبرک آنجلا، که او نیز یک زاهد (قرن چهاردهم) بود، اهدا کردند. آنها در سینا با ماریانو (۱۴۳۹–۱۵۰۴)، یک بانکدار مشهور که کاخ خانوادگی را بازسازی کرد، و سی
گیسموندو (۱۴۷۹–۱۵۲۵)، که ویلا دله ولته را ساخت و پالازو چیگی را در سینا تزئین کرد، برجسته شدند. ظهور. یکی از مشهورترین اعضای خانواده چیگی، آگوستینو، معروف به باشکوه (۱۴۶۵–۱۵۲۰)، متولد سینا بود که در زمان پاپ لئو دهم، بانکدار دربار روم و حامی سخاوتمند، دوست پیترو بمبو، پائولو جوویو و پیترو آرتینو زندگی می کرد. اعضای برجسته. آگوستینو چیگی (۱۴۶۵–۱۵۲۰) مشهورترین عضو خانواده در دوران رنسانس بود. او به یک بانکدار بسیار ثروتمند تبدیل شد و کاخ و باغ هایی را ساخت که بعدها با نام فارنسینا شناخته شدند و توسط رافائل، سباستیانو دل پیومبو، جولیو رومانو و ایل سودوما تزئین شدند و به خاطر شکوه تفریحاتش مورد توجه بود. پاپ ژولیوس دوم او را عملاً وزیر دارایی خود کرد و به او امتیاز داد تا سلاح های خود (دلا روور) را با سلاح های چیگی ها ست کند. کاردینال فابیو چیگی، پس از انتخاب شدن به عنوان پاپ الکساندر هفتم در مجمع کاردینال ها در سال ۱۶۵۵، مقام پاتریسیت رومی را به خانواده او اعطا کرد. برادر بزرگترش ماریو، آخرین فرمانده گارد کورسی در رم، شاخه خانواده را در سینا ادامه داد. برادرش آگوستو این سلسله را در رم ادامه داد. پسر آگوستو، آگوس
تینو، در سال ۱۶۵۹ توسط لئوپولد اول به مقام رایشفورست (شاهزاده امپراتوری مقدس روم) منصوب شد. آگوستینو با ماریا ویرجینیا بورگزه (از اقوام پاپ بورگزه) ازدواج کرد و قلمروهای فارنیزه (۱۶۵۸)، کامپانانو (۱۶۶۱) و آریسیا را به دست آورد، جایی که هنوز یک کاخ معروف با نام خانوادگی او وجود دارد. پاپ همچنین دو برادرزاده داشت که به مقام کاردینال رسیدند، فلاویو اول، که برادرزاده کاردینال او و یکی از مجموعه داران اصلی هنر خانواده بود و ویلا ستینال را در سال ۱۶۸۰ ساخت، و سیگیسموندو. در سال ۱۷۱۲، شاهزاده آگوستو، پسر شاهزاده آگوستینو، به مقام مارشال موروثی کلیسا و سرپرست مجامع محرمانه منصوب شد، که به آنها اهمیت تشریفاتی برجسته ای در هنگام مرگ هر پاپ می داد. در طول قرن هجدهم، فلاویو دوم به مقام کاردینال منصوب شد. در سال ۱۷۳۵، در ازدواج آگوستینو چیگی دیگری (۱۷۱۰–۱۷۶۹) با جولیا آلبانی، وارث آلبانی، یک خانواده پاتریسیون ونیزی، که گفته می شود اصالتاً آلبانیایی دارند، نام او به نام چیگی اضافه شد. شاهزاده سیگیسموندو چیگی آلبانی دلا روور (۲۴ اوت ۱۷۹۸–۱۰ مه ۱۸۷۷)، شاهزاده کامپاگنانو، صاحب یک پسر به نام دان ماریو چیگی و چهار دختر شد (ترزا
که با جولیو، دوکا دی تورلونیا ازدواج کرد؛ ماریا که با شاهزاده جوزپه جوونالی و ویرجینیا فایوانلی ازدواج کرد؛ آنجیو فایورز که با شاهزاده جوزپه جیووانلی ازدواج کرد. مارکسی گالیازو گویدی). برادر شاهزاده سیگیسموندو، فلاویو سوم (۱۸۱۰–۱۸۸۵)، در ۲۲ دسامبر ۱۸۷۳ با عنوان سانتا ماریا دل پوپولو، کاردینال شد. او در دهه ۱۸۶۰ سفیر فرانسه در فرانسه بود. پرنس ماریو چیگی آلبانی دلا رووره در سال ۱۸۷۷ جانشین پدرش شد و در مجمع محرمانه ۱۸۷۸ به عنوان مارشال کلیسای مقدس روم خدمت کرد. او در سال ۱۸۵۷ با آنتونیتا، دختر شاهزاده لویی از ساین-ویتگنشتاین-ساین، ازدواج کرد. آنها سه فرزند به نام های آگوستینو، لودوویکو (لوئیجی) و الئونورا داشتند. پرنس لودوویکو چیگی آلبانی دلا رووره (۱۰ ژوئیه ۱۸۶۶–۱۴ نوامبر ۱۹۵۱)، پسر شاهزاده ماریو و آنتوانت، از سال ۱۹۳۱ تا ۱۹۵۱ استاد اعظم نشان نظامی مستقل مالت بود. در سال ۱۸۹۳ با دونا آنا آلدوبراندینی، پرنسس سارسینا ازدواج کرد. آنها سه فرزند به نام های سیگیسموندو، پترو و لورا داشتند. شاهزاده لودوویکو مارشال کلیسای مقدس روم بود و بر هر دو گردهمایی سال ۱۹۲۲ و ۱۹۳۹ نظارت داشت. شاهزاده سیگیسموندو چیگی (۱۸۹۴–۱۹۸۲)
، مارشال موروثی کلیسای مقدس روم، پسر شاهزاده لودوویکو چیگی آلبانی دلا رووره (۱۸۶۶–۱۹۵۱) و دونا آنا آلدوبراندینی، پرنسس سارسینا، بود. او یک پسر به نام دون آگوستینو چیگی آلبانی دلا رووره (۱۹۲۹–۲۰۰۲) و یک دختر به نام پرنسس فرانچسکا، از همسرش، ماریان بری، یک وارث آمریکایی، داشت. او هم در سال های ۱۹۵۸ و هم ۱۹۶۳ مارشال شورای محرمانه بود. این مقام که چیگی ها پس از انقراض ساولی ها در سال ۱۷۱۲ به آن رسیده بودند، توسط پاپ پل ششم در ۲۸ مارس ۱۹۶۸ با یک فرمان شخصی به نام خانه پاپی لغو شد. این خانواده مالک املاک بزرگی در سینا هستند. کاخ کیجی کاخ خانوادگی در خیابان ویا دل کورسو در رم در حال حاضر مقر دولت ایتالیا است. کاخ دیگری در آریچا اکنون به موزه و محل برگزاری جلسات تبدیل شده است. مقبره این خانواده در کلیسای کوچک چیگی در کلیسای سانتا ماریا دل پوپولو در رم، اثر رافائل و جیان لورنزو برنینی، قرار دارد. این خانواده شاهزاده ای توسط شاهزاده ماریو چیگی آلبانی دلا رووره، شاهزاده فارنیز (متولد ۱۹۲۹) نمایندگی می شود که وارث او شاهزاده فلاویو چیگی آلبانی دلا رووره (متولد ۱۹۷۵) است.
قانون اصلی حاکم بر تابعیت ایتالیا، قانون ۹۱/۱۹۹۲ است که در ۱۶ اوت ۱۹۹۲ لازم الاجرا شد. ایتالیا یکی از کشورهای عضو اتحادیه اروپا (EU) است و همه اتباع ایتالیایی شهروند اتحادیه اروپا محسوب می شوند. آنها از حق تردد آزاد در کشورهای عضو اتحادیه اروپا و انجمن تجارت آزاد اروپا (EFTA) برخوردارند و می توانند در انتخابات پارلمان اروپا رأی دهند. اصطلاحات. تمایز بین شهروندی و ملیت در زبان انگلیسی همیشه واضح نیست و بسته به کشور متفاوت است. به طور کلی، ملیت به تعلق قانونی یک فرد به یک کشور مستقل اشاره دارد و اصطلاح رایجی است که در معاهدات بین المللی هنگام خطاب به اعضای یک کشور استفاده می شود، در حالی که شهروندی معمولاً به معنای مجموعه ای از حقوق و وظایفی است که یک فرد در آن کشور دارد. در زبان ایتالیایی، اصطلاح شهروندی به عضویت در یک جامعه سیاسی اشاره دارد در حالی که «ملیت» می تواند تعلق فرد به یک گروه قومی یا فرهنگی را نشان دهد. در حالی که هر دو اصطلاح در قانون گذاری هنگام برخورد با وضعیت ملی استفاده می شوند، «شهروندی» بیشتر مورد استفاده قرار می گیرد. تاریخچه. اتحاد ایتالیا. پیش از اتحاد ایتالیا در اواسط قرن نوزدهم، شبه جزی
ره ایتالیا بین چندین پادشاهی ایتالیایی، ایالات پاپی و امپراتوری اتریش تقسیم شده بود. پادشاهی ساردینیا تا حدی منطقه را متحد کرد و در سال ۱۸۶۱ پادشاهی ایتالیا را اعلام کرد، پیش از آنکه شبه جزیره را با تصرف رم در سال ۱۸۷۰ به طور کامل متحد کند. پیش از وحدت ملی ایتالیا، پادشاهی ساردنیا در سال ۱۸۴۸ میلادی قانون اساسی خود را با عنوان «قانون اساسی آلبرتینی» تصویب کرد. این سند حقوقی، نخستین چارچوب سیاسی مدرن در قلمرو ساردنیا به شمار می رفت و مجموعه ای ابتدایی از حقوق سیاسی را برای مردان شهروند تعریف می کرد، از جمله حق رأی در انتخابات و امکان تصدی مناصب عمومی. این قانون، گامی مهم در گذار از سلطنت مطلقه به حکومت مشروطه بود و زمینه ساز تحولات بعدی در مسیر وحدت ایتالیا شد. بر اساس مفاد این قانون، فرزندان مردان ساردنیایی که در خارج از کشور متولد می شدند، همچنان تابع ساردنیا محسوب می شدند. با این حال، پسرانی که تابعیت ساردنیا را از طریق تولد کسب کرده بودند، موظف بودند ظرف سه سال پس از رسیدن به سن قانونی به قلمرو پادشاهی بازگردند تا خدمت نظام وظیفه را انجام دهند؛ در غیر این صورت، تابعیت آنان لغو می شد. این شرط، پیوند میان تا
بعیت و وظیفهٔ نظامی را تقویت می کرد و نشان دهندهٔ اهمیت وفاداری عملی به دولت بود. بیگانگان نیز می توانستند از طریق درخواست رسمی به پادشاه، تابعیت ساردنیا را کسب کنند. زنان خارجی که با مردان ساردنیایی ازدواج می کردند، به طور خودکار در زمان ازدواج تابع ساردنیا می شدند. همچنین، کودکانی که در قلمرو پادشاهی از والدین خارجی متولد می شدند و والدین آنان اقامت دائم در کشور داشتند، تابع ساردنیا محسوب می شدند. این مقررات، ترکیبی از اصول خون محور و خاک محور در تعیین تابعیت را نشان می دهد و بازتابی از تلاش برای حفظ انسجام جمعیتی و تقویت پیوندهای ملی در دوره ای است که مفهوم دولت-ملت در حال شکل گیری بود. با وجود آنکه قانون اساسی آلبرتینی مقرراتی دربارهٔ کسب یا از دست دادن تابعیت در موارد اقامت خارجی یا ازدواج پیش بینی کرده بود، فاقد تعریف روشن از اینکه چه کسانی در زمان تصویب قانون، تابع ساردنیا محسوب می شدند بود. این قانون به طور ضمنی فرض می کرد که تقریباً تمامی جمعیت ساکن قلمرو پادشاهی، به طور طبیعی عضو دولت هستند و نیازی به تعیین دقیق تابعیت وجود ندارد. چنین رویکردی، بازتابی از ساختار پیش مدرن دولت بود که در آن تابعیت بیش