Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کلیسای عید بشارت مریم مقدس (ایوانو-فرانکیفسک) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر ایوانو-فرانکیفسک، استان ایوانو-فرانکیفسک اوکراین می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای مریم مقدس (کیشیناو) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر کیشیناو، مولداوی می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای مریم مقدس (آستراخان) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر آستراخان، استان آستراخان روسیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای مریم مقدس (بصره) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر بصره، استان بصره عراق می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای مریم مقدس (هورودنکا) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر هورودنکا، استان ایوانو-فرانکیفسک اوکراین می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای مریم مقدس (قوکاساوان) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر قوکاساوان، استان آرارات ارمنستان می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای مریم مقدس (مسکو) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر مسکو، استان مسکو روسیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای مریم مقدس (نور ناخیجوان) (؛ Նոր Նախիջևանի Սուրբ Աստվածածին (Աստվածամոր վերափոխման) եկեղեցի) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر نور ناخیجوان، روستوف-نا-دونو روسیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای گریگور روشنگر مقدس (لیورنو) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای کاتولیک ارمنی واقع در شهر لیورنو، استان لیورنو ایتالیا می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری باروک طراحی شده است.
پاستا اِنکاشاتا یک غذای پاستای تنوری جشن محسوب می شود که خاستگاه آن کمونه (شهرداری) مسینا در سیسیل است؛ با این حال امروزه نسخه های گوناگونی از آن در هر استان سیسیل و کالابریا وجود دارد. مواد اولیه بسته به منطقه و همچنین سلیقهٔ شخصی متفاوت است. برای نمونه، اگرچه این غذا معمولاً از دو نوع پنیر استفاده می کند، اما سس بشامل می تواند جایگزین یکی از پنیرها شود. در گذشته، این غذا در ظرفی پخته می شد که بر روی زغال های داغ قرار داده و با همان پوشانده می شد. این غذا با آثار آندره آ کامی لری و شخصیت بازرس مونتالبانو شناخته شده تر شد. انواع. مسینا. نسخه مسینا یکی از رایج ترین انواع آن است و عموماً با پاستای ماکارونی، راگو، بادمجان سرخ شده، "کاچیوکاوالو" (به زبان سیسیلی "کاسیوکاوادو")، "پنیر پکورینو سیسیلیانو"، شراب سفید، ریحان و اغلب مواد اضافی مانند "سوپرساتا"، کوفته قلقلی، سالامی، تخم مرغ آب پز، نخود فرنگی و پودر سوخاری تهیه می شود. راگوسا. نسخه راگوسا حاوی نخود فرنگی، سوسیس خرد شده و پنیر ریکوتا است. پالرمو. در نسخه پالرمو ، سس گوجه فرنگی جایگزین راگو می شود. آنا. نسخهٔ انا بیش از دیگر نسخه ها متفاوت است، زیرا در آن ا
ز راگو، بادمجان یا کاتجوکاوالو استفاده نمی شود. در عوض، از گل کلم، پکورینو سیسیلیانو، سوسیس و دیگر مواد بهره گرفته می شود. سیراکیوز. نسخهٔ سیراکوزا بیشترین شباهت را به نسخه های استان های همسایهٔ راگوزا و اِنّا دارد، زیرا در آن نیز از راگو، بادمجان و کاتجوکاوالو استفاده نمی شود. در عوض، از ریکوتا، پکورینو سیسیلیانو، گل کلم و تخم مرغ (که پیش از پخت بر روی غذا ریخته می شود) بهره گرفته می شود. کالتانیستا. در گلا، در استان کالتانیستا، گاهی اوقات به جای بادمجان از گل کلم نیز استفاده می شود و گاهی اوقات ماهی کولی نیز به آن اضافه می شود. کالابریا. نسخهٔ کالابریا بیشترین شباهت را به نسخهٔ مسینا دارد که با ماکارونی، راگو، کوفته قلقلی، تخم مرغ پخته، بادمجان سرخ شده، کاتجوکاوالو یا پروولا سیلانا، پکورینو سیسیلیانو و اغلب مواد اضافی همچون سوپرساتا، سالامی، تخم مرغ پخته و خرده نان تهیه می شود.
آسیه نامی زنانه عربی، اسلامی است که در کشورهای مختلف و توسط مسلمانان استفاده می شود.
کولورجونس (در ساردنیایی؛ همچنین با نام های کولورجیونیس، کولورجونِس، کولِی جونیس، کولورجونیس، کولونجونیس، کولینجونیس، کولورزونِس یا آنجلوتوس، «انیولوتی»؛ به زبان ایتالیایی: "Culurgioni"، مفرد: "Culurgione") گونه ای از پاستای پُر شدهٔ شبیه به راویولی در ساردینیا است. این خوراک در یک گونه با سیب زمینی، پنیر پکورینو و نعناع وجود دارد که یک ویژه خوراکِ معمولِ زیرمنطقهٔ اوگلیاسترا به شمار می رود. از سال 2015 به عنوان یک محصول دارای نشان جغرافیایی حفاظت شده (PGI) شناخته شده است. انواع. این غذا، بسته به کشور مبدأ، در انواع مختلفی موجود است: اطلاعات تکمیلی. در روستای اولاسای، تا دهه ۱۹۶۰، رسم بر این بود که کولورجونس منحصراً در روز ارواح مصرف شود. در سراسر اوگلیاسترا و در روستاهای سادالی و استرزیلی در بارباژیا دی سئولو، کولورجیونس تنها یک خوراک محسوب نمی شوند، بلکه می توانند به عنوان هدیه نیز ارائه گردند. این خوراک در مناسبت های ویژه ای آماده می شد؛ مانند جشن شکرگزاری پس از پایان برداشت گندم، برای یادبود و بزرگداشت درگذشتگان در روز تمام ارواح در ماه نوامبر (با چربی خوک یا چربی گوسفند، یا برای جشن کارناوال در ماه فوریه.
اسپیگیتا، یعنی روش بسته شدن ویژهٔ کولورجیونس، نماد گندم را بازمی نماید تا آغاز سال کشاورزی جدید را در پایان ماه اوت نوید دهد. بر پایهٔ سنت، کولورجیونس همچنین به عنوان تعویذهایی در نظر گرفته می شدند که خانواده را از سوگ و داغداری محافظت می کردند.
پنیر سالوا از کرما، یک پنیر شیر گاو نام مبدأ حفاظت شده است که با کشک خام تهیه می شود. این پنیر، پنیری با پوست شسته شده است که دوره رسیدن متوسط یا طولانی را طی می کند. سالوا به طور سنتی در دشت مرکزی لومباردی مصرف می شود و به ویژه در منطقه کرما، برگامو و برشا تولید می شود. همچنین در استان های لکو، لودی و میلان نیز تولید می شود. سالوا شباهت های زیادی به کوارتیرولو دارد، اگرچه با مدت زمان طولانی تر رسیدن و پیچیدگی عطری عمده از آن متفاوت است. ریشه نام. نام سالوا از ایدهٔ ذخیره شیر (به معنای تحت اللفظی «نجات دادن شیر») گرفته شده است، که سنتی است برای ذخیرهٔ شیر فراوانی که در بهار از فرایند تهیهٔ پنیر باقی می ماند و سپس برای تولید پنیر سالوا استفاده می شود. این پنیر همچنین سالوا کرماسکو (به معنای تحت اللفظی «سالوا از کرما») نامیده می شود، به دلیل منشأ آن و مصرف سنتی در کرما، هرچند امروزه اغلب در جاهای دیگر تولید می شود. تاریخچه. ریشه های آن به قرن های هفدهم و هجدهم برمی گردد، زمانی که شناسایی نیمرخ متوازی السطوح سالوا روی برخی از پنیرهای تزئینی امکان پذیر می شود. این پنیرها به رنگ سفید کاهی بودند و پوسته نازکی داشتن
د و دارای چشم های بسیار نادری (به نام "اوکیاتور") بودند که با پنیر سالوای امروزی نیز مرتبط است. سالوا ارتباط نزدیکی با کوچ فصلی "برگامینی ها" (چوپانان برگامو) با گاوهایشان دارد که در پاییز از دره های برگامو و برشا به سمت مزارع در مناطق پست می آمدند و در بهار به دره ها بازمی گشتند. در طول این سفرها، گاوها شیر بیشتری از آنچه می توانستند مصرف کنند، به ویژه در بهار، تولید می کردند و این امر تبدیل آن به پنیر "استراچی دا سالوا" را ضروری می کرد تا در تابستان قابل نگهداری باشد. به نظر می رسد که جنگ سالار بارتولومئو کولئونی آنقدر از این پنیر لذت می برد که در طول بازرسی نظامی خود از استحکامات کرما، تعدادی پنیر به او تحویل داده شد. تولید. برای تولید پنیر سالوا از شیر پاستوریزهٔ پرچرب استفاده می شود. لخته شدن شیر در دمای ۳۶ °C (97 °F) حدود ۳۰ دقیقه طول می کشد. سپس پنیر تازه دو بار به قطعات بسیار کوچک خرد می شود. در نهایت، تودهٔ حجیم در محل مرطوبی برای ۸–۱۶ ساعت قرار داده می شود. دوران پیر شدن یا ۳–۵ ماه طول می کشد (در این حالت محصول دارای طعم معطر و خوش بو است)، یا ۸–۱۲ ماه. نمونه های نادری نیز تا ۳۶ ماه پیر می شوند. گاه
ی پوستهٔ پنیر با تفالهٔ انگور (پومیس) طعم دار می شود. تخته های پنیر سالوا شکل موازی الاضلاع دارند با یک ضلع صاف مربعی به طول ۱۱–۱۳ سانتی متر (۴٫۳–۵٫۱ اینچ) یا ۱۷–۱۹ سانتی متر (۶٫۷–۷٫۵ اینچ) و یک ضلع قوس دار مستقیم به طول ۹–۱۵ سانتی متر (۳٫۵–۵٫۹ اینچ). وزن متوسط هر تخته بین ۱٫۳ تا ۵ کیلوگرم (۲٫۹–۱۱٫۰ پوند) است. پوستهٔ پنیر با آب و نمک شسته می شود و پنیرهایی که برای مدت طولانی تر پیر می شوند با روغن چرب می گردند. در گذشته از روغن کتان برای این منظور استفاده می شد. به این ترتیب مقداری کپک زرد روی پوسته شکل می گیرد، که وارد پوسته شده و طعم پنیر را افزایش می دهد. پنیرها معمولاً با حروف بزرگ S و C علامت گذاری می شوند. در ۲۱ نوامبر ۲۰۰۲، کنسرسیوم حفاظت از سالوا کرماسکو تأسیس شد و به سالوا به دلیل منحصر به فرد بودن و روش سنتی تولید، عنوان «نام مبدأ حفاظت شده» اعطا شد. موارد استفاده. سالوا و تیگه. رایج ترین روش تهیهٔ پنیر سالوا در منطقهٔ کرما، سالوا کن له تیگه (سالوا با فلفل سبز ترش لومباردی) است. پنیر سالوا به مکعب های کوچک برش داده می شود و همراه با تیگه، که به نوارهای بزرگ بدون دانه خرد شده است، و مقدار کمی روغن زی
تون سرو می گردد. این ترکیب پیش از مصرف بسته به ذائقه، مدتی استراحت داده می شود؛ زیرا بر این باورند که اضافه کردن بیش از حد روغن باعث نرم شدن بیش از حد پنیر می شود. سایر آماده سازی ها. سالوا را می توان در انواع غذاها از پیش غذا گرفته تا دسر و از غذاهای اصلی تا غذاهای فرعی استفاده کرد.
سنت سباستین موضوع سه نقاشی از استاد ایتالیایی رنسانس اولیه، آندرئا مانتنیا است. این هنرمند پادوآ در دوره ای زندگی می کرد که طاعون مکرراً شیوع داشتند؛ سباستین به عنوان حافظ در برابر طاعون در نظر گرفته می شد، زیرا با تیرها هدف قرار گرفته بود و اعتقاد بر این بود که طاعون از طریق هوا منتشر می شود. در طول اقامت طولانی خود در منتووا، مانته نیا نزدیک کلیسای سان سباستیانو که به سنت سباستین اختصاص یافته بود، سکونت داشت. این سه نقاشی در موزه تاریخ هنر در وین، لوور در پاریس و کا دو رو در ونیز نگهداری می شوند. سنت سباستین وین. پیشنهاد شده است که این نقاشی پس از آن که مانته نیا از طاعون مرگ سیاه در پادوآ (۱۴۵۶–۱۴۵۷) بهبود یافت، ساخته شده باشد. احتمالاً این اثر توسط پودستای شهر برای جشن گرفتن پایان وبا سفارش داده شده بود و پیش از آن که هنرمند شهر را به مقصد مانتووا ترک کند، تکمیل شد. بر اساس نظر باتیستی، این موضوع به کتاب مکاشفه اشاره دارد. یک سوارکار در ابرها در گوشهٔ بالای سمت چپ حضور دارد. همان طور که در مکاشفه مشخص شده، ابر سفید است و سوارکار دارای داس دسته بلند است که از آن برای بریدن ابر استفاده می کند. این سوارکار ب
ه عنوان زحل، خدای رومی، تفسیر شده است: در زمان های قدیم، زحل با زمانی که می گذرد و همه چیز را پشت سرش ویران می کند، شناسایی می شد. به جای تصویر کلاسیک سباستین که به تیرکی در محوطه دانشگاه کمپوس مارتیوس رم بسته شده بود، نقاش، قدیس را در مقابل یک طاق، چه طاق نصرت و چه دروازه شهر، به تصویر کشید. در سال ۱۴۵۷، نقاش به دلیل قرار دادن تنها هشت حواری در نقاشی دیواری خود از "عروج مسیح"، به دلیل «نارسایی هنری» محاکمه شد؛ بنابراین، او در پاسخ، اصول کلاسیک گرایی آلبرتی را در تصاویر زیر، از جمله این "سنت سباستین" کوچک، به کار برد، هرچند که با دیدگاه نوستالژیک خودش تغییر شکل داده بود. از ویژگی های مانتنیا می توان به وضوح سطح، دقت یک بازتولید «باستان شناختی» از جزئیات معماری و ظرافت حالت بدن شهید اشاره کرد. کتیبه عمودی در سمت راست قدیس، امضای مانتنیا به زبان یونانی است. سنت سباستین موزه لوور. "مجسمه سنت سباستین" موزه لوور زمانی بخشی از محراب سن زنو در ورونا بود. در اواخر قرن هفدهم تا اوایل قرن هجدهم، وجود آن در کلیسای سنت ایگپرس، در منطقه اوورنی فرانسه ثبت شده است: وجود آن در آنجا به ازدواج کیارا گونزاگا، دختر فدریکو اول ما
نتوا، با ژیلبر دو بوربون، دوفن دوورنی (۱۴۸۶) مربوط می شود. این تصویر احتمالاً مضمون «ورزشکار خدا» را نشان می دهد که از خطبه ای ساختگی از سنت آگوستین الهام گرفته شده است. قدیس، که دوباره به یک طاق کلاسیک بسته شده است، از زاویه دید غیرمعمول و پایین دیده می شود که توسط هنرمند برای افزایش حس استحکام و تسلط بر چهره اش استفاده شده است. سر و چشمانی که به سمت آسمان چرخیده، استواری سباستین در تحمل شهادت را تأیید می کند. در پاهای او دو فرد گناهکار (که توسط یک جفت کماندار نشان داده شده اند) نشان داده شده اند: این تصاویر برای ایجاد تضاد بین مردی با ایمان متعالی و کسانی که فقط مجذوب لذت های دنیوی هستند، طراحی شده اند. جدا از نمادگرایی، این تصویر به دلیل دقت مانتنیا در به تصویر کشیدن خرابه های باستانی و همچنین جزئیات واقع گرایانه مانند درخت انجیر کنار ستون و توصیف جسد سباستین، متمایز است. سنت سباستین ونیزی. سومین تابلوی سنت سباستین اثر آندره آ مانتنیا چندین سال پس از نسخه های پیشین او از این موضوع خلق شد؛ تاریخ دقیق آن محل بحث است و میان سال های ۱۴۹۰ تا ۱۵۰۶ در نوسان قرار دارد. برخی مورخان هنر بر این باورند که حضور قرنیز م
رمری خیالی در پس زمینه، که یادآور دوران اقامت و فعالیت مانتنیا در پادوا است، می تواند نشانگر آن باشد که این تابلو به دوره ای نزدیک به نقاشی های پیروزی های سزار یا حتی کمی زودتر تعلق دارد. در هر حال، این اثر امروزه در گالری فرانچتی ونیز نگهداری می شود و جایگاهی مهم در مجموعه آثار مذهبی رنسانس ایتالیا دارد. آنچه این تابلو را از دو نسخه پیشین متمایز می سازد، ترکیب بندی کاملاً متفاوت و فضای بدبینانه و سنگین آن است. در اینجا، قدیس نه در میانه معماری های پرجزئیات و پرسپکتیوی، بلکه در برابر یک پس زمینه ساده، کم عمق و تقریباً تک رنگ با سایه های قهوه ای قرار گرفته است. این پس زمینه خنثی باعث می شود که تمام تمرکز بیننده بر چهره باشکوه، رنج دیده و شکنجه شده قدیس جلب شود، چهره ای که نوعی شکوه تراژیک را القا می کند. مانتنیا با افزودن جزئیاتی معنادار، نیت و پیام خود را آشکار ساخته است: در گوشه پایین سمت راست، یک شمع خاموش دیده می شود که پارچه ای باریک به دور آن پیچیده شده است. بر روی این نوار پارچه ای به زبان لاتین نوشته شده است: «هیچ چیز جز الوهیت پایدار نیست؛ باقی همه دود است.» می توان آن را به عنوان یکی از آثار باقی مان
ده در استودیوی هنرمند پس از مرگش در سال ۱۵۰۶ شناسایی کرد. در نیمه اول قرن شانزدهم، این اثر در خانه پیترو بمبو در پادوا بود، جایی که توسط مارکانتونیو میشیل دیده شد. از طریق وارثان کاردینال بمبو، در سال ۱۸۱۰، توسط آناتومیست و جراح آنتونیو اسکارپا برای مجموعه اش در پاویا به دست آمد. پس از مرگ او در سال ۱۸۳۲، این نقاشی به برادر و سپس برادرزاده اش در موتا دی لیونزا (ترویزو) به ارث رسید، جایی که تا سال ۱۸۹۳ در آنجا ماند، زمانی که توسط بارون جورجیو فرانچتی برای موزه کادورو خریداری شد، که او در سال ۱۹۱۶ آن را به همراه محتویاتش به شهر ونیز واگذار کرد.
اولریک مانفرد دوم (; 901 – ) کنت تورین و مارکی سوسا در اوایل قرن یازدهم بود. او آخرین مرزبان مرد از سلسله آردوینی بود. دختر اولریک مانفرد، آدلاید، بیشتر دارایی او را به ارث برد. اتو ساووی، پسر کوچکتر کنت هامبرت اول ساووی، از طریق ازدواج با آدلاید (حدود ۱۰۴۵)، مرزبان تورین شد. نوادگان آنها بعدها خاندان ساووی را تشکیل دادند که بر ساردینیا و ایتالیا حکومت می کردند. زندگی نامه. اولریک مانفرد که در تورین متولد شد، پسر مانفرد اول و پرانگاردا (دختر آدالبرت آتو کانوسا) بود. اولریک مانفرد قلمرو وسیعی را به مرکزیت تورین (۱۰۰۰) به ارث برد که از سرزمین های جدش آردوین گلابر ایجاد شده بود. یک دیپلم امپراتوری، به تاریخ ۳۱ ژوئیه ۱۰۰۱، ثبت می کند که امپراتور اتو سوم، به پاس خدمات وفادارانه اش، دارایی های اولریک مانفرد را تأیید کرد و امتیازات متعددی به او اعطا نمود. اولریک مانفرد، بلافاصله پس از جانشینی، شروع به تحکیم قدرت خود در برابر آردوین از مارش ایوریا از یک سو و هنری دوم از سوی دیگر کرد. در نبرد بر سر حکومت ایتالیکوم، او سرزمین های زیادی را به قیمت مارش ایوریا به دست آورد. دو منشور صادر شده توسط اولریک مانفرد و همسرش برت
ا (فروش به کشیش سیگیفرد، پسر آدالگیس در سال ۱۰۲۱ و اهدایی به صومعه اس. سولوتوره در تورین در سال ۱۰۳۱)، تصور خوبی از شهرها و شهرستان هایی که اولریک مانفرد کنترل می کرد، ارائه می دهد که شامل: تورین، ایوریا، آلبنگا، ونتیمیگلیا، اوریات، تورتونا و ورچلی می شد. در تمام جنگ های بین آردوین و هنری، اولریک مانفرد با احتیاط از هرگونه رویارویی با این دو رهبر اجتناب کرد و به تدریج با توسل به سلاح (او در سال ۱۰۱۶ با مرزبان توسکانی، بونیفاس سوم، در جنگ بود) و با افزایش اقتدار خود در حوزه های تحت حاکمیت خود، قلمرو خود را گسترش داد. در سال ۱۰۲۴، پس از مرگ هنری دوم، او با انتخاب کنراد دوم مخالفت کرد و در عوض از ویلیام پنجم آکیتن دعوت کرد تا تاج و تخت ایتالیا را به دست گیرد، اما فایده ای نداشت. اولریک مانفرد در تورین کاخی داشت، اما مانند بسیاری از اربابان قرون وسطایی دیگر، زندگی سیاری داشت. او برای حفظ کنترل و اداره قلمرو خود، از قلعه ای به قلعه دیگر نقل مکان می کرد. اغلب گفته می شود که آدلاید، دختر اولریک مانفرد، تورین را به عنوان پایتخت رها کرد و شروع به اقامت دائم در شوش کرد. این نادرست است. آدلاید در کاخ مارگراویال تورین بس
یار بیشتر از هر جای دیگری ثبت شده است. در حدود سال ۱۰۲۸، اولریک مانفرد به همراه برادرش، اسقف آلریک آستی، اسقف اعظم آریبرت میلان و اسقف لندولف تورین، برای سرکوب جنبشی بدعت آمیز که در مونفورته شکل گرفته بود، اقدام کردند. اولریک مانفرد کلیسای قدیمی سانتا ماریا ماجیوره در شوش و صومعه نووالسا را بازسازی کرد. در ماه مه ۱۰۲۸، اولریک مانفرد به همراه همسرش برتا، صومعه سانتا ماریا را در کارامانیا تأسیس کرد. سال بعد، در ژوئیه ۱۰۲۹، اولریک مانفرد به همراه همسرش، برتا، و برادرش، اسقف آلریک از آستی، صومعه بندیکتین را در سنت جوستو در شوش تأسیس کرد که یادگارهای سنت جوستو از نووالسا را در خود جای داده بود. کلیسای صومعه سن جوستو اکنون کلیسای جامع شوش است. اولریک مانفرد روستاهای اکسیلس و باردونکیا را مستحکم کرد. او در سال ۱۰۳۳ یا ۱۰۳۴ درگذشت و در کلیسای جامع تورین به خاک سپرده شد. خانواده. اولریک مانفرد حداکثر تا سال ۱۰۱۴ با برتا ازدواج کرد (در آن سال، امپراتور هنری دوم اهدای مشترک آنها را به صومعه فروتواریا تأیید کرد). اولریک مانفرد از برتا صاحب سه دختر شد:
تولید انرژی الکتریکی در ایتالیا عمدتاً از منابع انرژی غیرقابل تجدید صورت می گیرد (سوخت های فسیلی مانند گاز طبیعی، زغال سنگ و نفت که بخش عمده ای از آن ها از خارج وارد می شود) و به طور فزاینده ای از منابع تجدیدپذیر نیز بهره برداری می شود (مانند استفاده از انرژی زمین گرمایی، انرژی هیدروالکتریک، انرژی بادی، بیومس و انرژی خورشیدی)؛ باقی نیاز مصرف برق (۱۰٫۴٪ از مصرف کل در سال ۲۰۲۰) از طریق خرید برق از خارج کشور تأمین می شود، که از طریق خط انتقال هوایی وارد کشور شده و از طریق شبکهٔ انتقال انرژی الکتریکی و شبکهٔ توزیع برق در داخل توزیع می گردد. با این حال، نیاز به برق تنها بخشی از کل نیاز انرژی ملی است، زیرا باید مصرف مربوط به، به عنوان مثال، وسایل نقلیه موتوری، حمل و نقل دریایی و هوایی، گرمایش فضا و بخشی از تولید صنعتی را نیز در نظر گرفت که تا حد زیادی با استفاده مستقیم از سوخت های فسیلی، که عمدتاً منشأ خارجی دارند، پوشش داده می شود. تاریخچه. آغازها. اولین تأسیسات تولید برق در ایتالیا (در اواخر قرن نوزدهم) نیروگاه های زغالی بودند که در داخل شهرهای بزرگ قرار داشتند. نخستین نیروگاه در سال ۱۸۸۳ در میلان ساخته شد، در خی
ابان سانتا رادگوندا، مجاور تئاتر لا اسکالا، برای تأمین برق همان تئاتر. در سیسیل، نخستین نیروگاه زغالی توسط صنعتگر روزولینو گالیاردو در باگریریا ساخته شد، و نخستین نیروگاه هیدروالکتریک توسط لوئیجی رامپولا در پولیتزی جنروزا تأسیس گردید. این دو نفر با هم انجمن تولیدکنندگان انرژی الکتریکی را بنیان نهادند. متعاقباً، توسعه شبکه انتقال ملی، بهره برداری از حوضه بزرگ برق آبی تشکیل شده توسط کوه های آلپ را امکان پذیر کرد و به لطف انرژی برق آبی (که در آن زمان تنها منبع "ملی" و "ارزان بود") اولین توسعه صنعتی کم رمق ایتالیا امکان پذیر شد. ویژگی های منبع برق آبی همچنین برای مدت معینی این توهم را ایجاد کرد که ایتالیا می تواند از نظر انرژی به طور نامحدود خودکفا باشد (گاهی اوقات حتی با زیاده روی های لفظی در مورد به اصطلاح «زغال سنگ سفید» کوه های آلپ). علاوه بر این، در سال ۱۹۰۴، اولین نیروگاه زمین گرمایی جهان در لاردرلو ساخته شد. منطقه انرژی زمین گرمایی لاردرلو حتی امروز نیز سهم خود را در تولید برق ایفا می کند، اگرچه به دلیل محدودیت برق نصب شده، از نظر تاریخی این سهم هرگز از ۸ درصد تولید ملی فراتر نرفته است. تا پایان دههٔ ۱۹۲۰،
چند گروه الیگوپولی مستحکم شدند که شرکت های مادر آن ها نیز به عنوان سرپرست شش بخش مختلف در نظر گرفته می شدند: ادیسون کمپانی، SIP, SADE, SME، و لا چنترا له (به عنوان شرکت کنترل کنندهٔ SELT-والدارنو و رومانا). پس از جنگ جهانی دوم، مشخص شد که منابع برق آبی دیگر نمی توانند با نیازهای صنعتی شدن همگام باشند و بنابراین ایتالیا به طور فزاینده ای مجبور شد به نیروگاه های حرارتی جدید متکی باشد (همچنین به دلیل پایین بودن هزینه نفت در آن زمان). ظرفیت انرژی هیدروالکتریک تقریباً به طور کامل در دههٔ ۱۹۵۰ مورد بهره برداری قرار گرفت تا اینکه، به دلیل فجایع زیست محیطی عظیم (مانند فاجعهٔ وایتونت)، ساخت نیروگاه های جدید از این نوع به طور کامل متوقف شد. ملی شدن، بحران های نفتی و انرژی هسته ای. از آغاز تاریخ خود، تولید برق در ایتالیا همیشه به شرکت های خصوصی واگذار شده بود (به استثنای چند تلاش جزئی برای کنترل دولتی در دوره فاشیست). در ۲۷ نوامبر ۱۹۶۲، مجلس نمایندگان لایحه ملی کردن سیستم برق و تأسیس ENEL ("آژانس ملی برق") را تصویب کرد که " "تمام فعالیت های تولید، واردات و صادرات، حمل و نقل، تبدیل، توزیع و فروش برق از هر منبعی" " به آن
واگذار شد. بر این اساس، حتی تولیدکنندگان "تاریخی" ملزم به فروش دارایی های خود به نهاد جدید شدند. فقط تولیدکنندگان مستقل و شرکت های شهری از این اقدام مستثنی شدند و آنها همچنان سهم حاشیه ای بازار را حفظ کردند. در نهایت، انل خود را در حال جذب فعالیت های بیش از ۱۰۰۰ شرکت برق یافت. در آن زمان، به نظر می رسید که انتخاب ملی سازی (در آغاز دوران موسوم به «عصر چپ میانه») تنها امکان برای برآوردن تقاضای رو به رشد انرژی، در چارچوب توسعهٔ یکپارچه و هماهنگ کل کشور باشد. دوران جدیدی که برای ENEL و کشور در حال طلوع بود، با تحولات اساسی در شبکه انتقال و تولید انرژی مشخص می شد؛ کافی است بگوییم که در دهه ۱۹۶۰، تولید برق ایتالیا با نرخ تقریبی ۸ درصد سالانه در حال رشد بود، در مقایسه با تنها ۲ درصد امروز. این رشد تا حد زیادی ناشی از توسعه انرژی ترموالکتریک بود که با قیمت پایین نفت که مشخصه آن دهه بود، تسهیل می شد. این روند به طور ناگهانی با بحران های نفتی سال های ۱۹۷۳ و ۱۹۷۹ قطع شد؛ در دهه های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰، در کنار انقباض موقت تولید ناشی از بحران اقتصادی پس از «شوک نفتی»، اولین تلاش برای تنوع بخشی به منابع تأمین انرژی صورت گرفت؛ ای
ن شامل احیای جزئی استفاده از زغال سنگ و افزایش خرید انرژی از خارج از کشور بود. اما در دهه ۱۹۷۰ «قمار» واقعی روی انرژی هسته ای بود: در سال ۱۹۷۵ اولین طرح ملی انرژی آغاز شد که از جمله موارد دیگر، توسعه قوی این منبع را در نظر داشت. ایتالیا در اوایل دهه شصت میلادی شروع به بهره برداری از انرژی هسته ای کرده بود (در سال ۱۹۶۶، ایتالیا حتی پس از ایالات متحده و بریتانیا، سومین تولیدکننده بزرگ جهان محسوب می شد) اما در پایان دهه هفتاد میلادی بود که تغییر تعیین کننده ای در این مسیر ایجاد شد: نیروگاه های قدیمی گاریگلیانو و ترینو ورچلسه به نیروگاه های کاورزو، مونتالتو دی کاسترو و دومین نیروگاه ترینو ملحق شدند (یا ساخت آنها آغاز شد) (برای نیروگاه دوم، محل مورد نظر فقط شناسایی و زمین شناسی شد و سپس برای ساخت یک نیروگاه توربین گازی ۷۰۰ کیلوواتی مورد استفاده قرار گرفت). مگاوات، که در سال ۱۹۹۷ به بهره برداری رسید. این تلاش منجر به اقتصاد کم کربن اولیه از تولید برق ملی شد و در سال ۱۹۸۶، ۲۹٫۱٪ از برق از منابع انرژی نو جایگزین سوخت های فسیلی تولید شد (۴۴٫۵ تراوات ساعت از برق آبی، ۲٫۸ تراوات ساعت از انرژی زمین گرمایی، ۸٫۸ تراوات ساع
ت از انرژی هسته ای از مجموع ۱۹۲٫۳ تراوات ساعت تولید ملی؛ مقادیر ناخالص به شرح زیر). ایتالیا همچنین در یک پروژه تحقیقاتی با بودجه جامعه اروپا در مورد انرژی خورشیدی متمرکز (CSP)، نیروگاه خورشیدی ۱ مگاواتی ادرانو، که فناوری آن در آن زمان نویدبخش بود، شرکت کرد. در آن زمان، به نظر می رسید که کاهش قابل توجه وابستگی ایتالیا به واردات سوخت امکان پذیر است. با این حال، پس از اعتراض عمومی شدید ناشی از فاجعه چرنوبیل در اتحاد جماهیر شوروی، ایتالیا، در نتیجه همه پرسی سال ۱۹۸۷، عملاً توسعه انرژی هسته ای را رها کرد. این امر، همچنین به لطف سقوط همزمان قیمت نفت (که اساساً به بحران نفتی که در سال ۱۹۷۳ آغاز شده بود پایان داد) و نتایج ناامیدکننده اورلیوس، منجر به از سرگیری رشد سهم انرژی ترموالکتریک با سوخت فسیلی شد که در سال ۲۰۰۷ به اوج تاریخی خود رسید و با تولید ۲۶۵٫۸ تراوات ساعت، ۸۴٫۷٪ از تولید ملی معادل ۳۱۳٫۹ تراوات ساعت را پوشش داد. تنها در سال ۲۰۱۳، ایتالیا به ارزش تولید غیرفسیلی سال ۱۹۸۶ خواهد رسید و از آن پیشی خواهد گرفت، با ۳۳٫۴٪ از منابع تجدیدپذیر (۵۴٫۷ تراوات ساعت از برق آبی، ۵٫۷ تراوات ساعت از زمین گرمایی، ۱۴٫۹ تراوات
ساعت از باد، ۲۱٫۶ تراوات ساعت از فتوولتائیک با تولید ملی ۲۸۹٫۹ تراوات ساعت). دهه نود میلادی. چشم انداز بازار انرژی در اوایل دهه ۱۹۹۰ دوباره تغییر کرد: در سال ۱۹۹۲، ENEL به یک شرکت سهامی تبدیل شد، البته با سهامدار انحصاری وزارت خزانه داری؛ سپس، در ۱۹ فوریه ۱۹۹۹، فرمان قانونی آزادسازی بازار برق، که با نام فرمان برسانی نیز شناخته می شود، تصویب شد که یک دستورالعمل اروپایی را در این زمینه اجرا می کرد. هدف، تشویق به مهار قیمت های نهایی انرژی در یک رژیم رقابتی بود. شرکت های جدید می توانند دوباره در زمینهٔ تولید انرژی الکتریکی فعالیت کنند؛ فعالیت های انل که باید واگذار شوند، بین سه شرکت (که «GenCo» نامیده می شوند: یوروژن، الکتروژن و اینترپاور) تقسیم شده و به بازار عرضه می شوند. از منظر عرضه، افزایش تقاضا برای انرژی در این دهه، و همچنین عدم قطعیت های اقتصادی و ژئوپلیتیکی روزافزون پیرامون مصرف نفت، تولیدکنندگان را مجبور می کند تا تلاش های خود را برای تنوع بخشی به منابع خود تشدید کنند. با توجه به ملاحظات اقتصادی ناشی از هزینه مواد اولیه نفتی، هزینه های اجتماعی استفاده از زغال سنگ (که استفاده از آن نیز اندکی در حال افزای
ش است) و حذف تدریجی انرژی هسته ای، دو راه حل اصلی اتخاذ شده است: با این حال، همان طور که در بالا توضیح داده شد، قدرت نصب شده (یعنی ظرفیت تولید) هنوز برای پوشش تقاضای برق ملی کافی است. [ "" ] با مصوبه شماره ۶ سال 1992 (CIP6)، کمیته بین وزارتخانه ای قیمت ها، افزایش ۶ درصدی در قیمت نهایی برق که باید توسط مصرف کننده پرداخت شود را تعیین می کند؛ درآمد حاصل از آن تا حدی برای ترویج تحقیقات و سرمایه گذاری در زمینه انرژی های تجدیدپذیر و مشابه استفاده می شود؛ با این حال، توجه بیشتری به سوزاندن زباله، که مشابه منابع تجدیدپذیر در نظر گرفته می شود، معطوف شده است. علیرغم این سیاست، در طول دهه ۱۹۹۰ (و سال های اول دهه بعد)، این منابع، اگرچه با انگیزه و با کاهش تدریجی هزینه ها (به ویژه برای انرژی باد) همراه بودند، اما همچنان سهم حاشیه ای از تولید برق ایتالیا را تأمین می کردند، هرچند نرخ رشد بسیار پایداری داشتند. حال، ملاحظاتی برای آینده. دو دهه اول قرن جدید با رشد بسیار پایدار در تولید برق از باد، خورشید و زیست توده مشخص می شد که سرانجام از قلمرو «حاشیه ای» خارج شده اند. با این حال، کاهش شدید وابستگی به سوخت های فسیلی امروزه ب