Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کرشنزاگو بازنشسته شد و در ۲۴ ژوئن ۱۳۲۲ درگذشت و حکومت را به پسرش گالئاتزو اول سپرد که در ۱۰ ژوئیه به عنوان ارباب میلان منصوب شد. در طول سلطنت خود، ماتئو خود را وقف ساخت و ساز کارهای عمومی کرد. در سال ۱۳۱۶، ساخت لوجیا دلی اوسی در میدان مرکانتی برای رئیس انجمن عدالت، اسکوتوس سن جمینیانو، تعیین شد و سال بعد کلیسای سانتا ماریا د سروی ساخته شد. گالئاتزو اول ویسکونتی. با این حال، اوضاع در میلان هنوز آشفته بود و در ۸ نوامبر، گالئاتزو پس از درگیری هایی با لودریسیو ویسکونتی، فرانچسکو دا گاربانات و میلانی هایی که به دنبال توافق با پاپ بودند، مجبور به ترک میلان و پناه بردن به لودی شد. حکومت میلان به کاپیتان بورگوندی، جیووانی دی شاتیون، جانشین فردریک زیبا که پس از شکست اربابش در لمباردی باقی مانده بود، سپرده شد. از ترس بازگشت دلا توره، در ۱۲ دسامبر، گالئاتزو برای رهبری شهری که اکنون در چنگال هرج و مرج و غارت بود، فراخوانده شد. پاپ به همراه دلا توره به میلان جنگید و موفق شد مونزا را تصرف کند و گالئاتزو را مرتد اعلام کرد. در سال ۱۳۲۳، نیروهای پاپ خسته شدند و به مونزا پناه بردند که در ۸ اوت توسط مارکو ویسکونتی محاصره شد. در
فوریه ۱۳۲۴، ارتش پاپ در واپریو دآدا توسط میلانی ها شکست خورد. سیمونه دلا توره درگذشت و فرمانده رایموندو دا کاردونا دستگیر شد، سپس آزاد شد تا بتواند در پیاچنزا در مورد پیمان صلح با پاپ مذاکره کند. در سال ۱۳۲۵، گالئاتزو خود را وقف ساخت قلعه مونزا کرد. کار اتحاد توسط آزونه ویسکونتی، پسر گالئاتزو و برادرزاده ماتئو، تکمیل شد. او برای پایه گذاری ساختاری که از نظر سیاسی قلمروهای او را هماهنگ می کرد و قدرت را در دست سلسله متمرکز می کرد، تلاش کرد. در سال ۱۳۲۷، با مرگ پدرش، او تنها وارث باقی ماند و در مخالفت با پاپ، عنوان جانشین میلان را از لویی چهارم، امپراتور مقدس روم، خریداری کرد. در سال ۱۳۳۲، لوچینو و جیووانی ویسکونتی، پسران ماتئو اول، به نوعی سه گانه به دولت جانشین جدید پیوستند. لودریسیو، که او نیز از اعضای خانواده ویسکونتی بود و در خارج از حکومت باقی مانده بود، برای برکناری آن سه نفر، سلسله توطئه هایی را ترتیب داد که بی فایده بود؛ هنگامی که همه همدستان او در ۲۳ نوامبر ۱۳۳۲ توسط آزونه دستگیر و در زندان های مونزا (به نام فورنی) محبوس شدند، او مجبور شد به ورونا فرار کند، جایی که به عنوان مهمان ماستینو دوم دلا اسکال
ا، مجموعه ای از اتحادها را ایجاد کرد، از جمله خود اسکالیگری ها و لرد نووارا کالچینو تورنیلی، دشمن اسقف اعظم جیووانی. درگیری سرنوشت ساز در ۲۱ فوریه ۱۳۳۹ در نبرد پارابیاگو رخ داد که توسط سه نفر پیروز شد. سه نفر. در ۱۱ اکتبر ۱۳۵۴ پس از مرگ اسقف اعظم جیووانی ویسکونتی، فرمانروایی میلان بین برادرزاده هایش ماتئو دوم، گالئاتزو دوم و برنابئو تقسیم شد. در ۱۷ آوریل ۱۳۵۵، جیووانی ویسکونتی، عضو شاخه اولجیو از خانواده ویسکونتی، با ورود به بولونیا علیه ویسکونتی میلان شورش کرد و در ۲۰ آوریل به عنوان پادستا اعلام شد. در ماه اوت، پس از تصرف بولونیا، برنابئو تصمیم به مداخله و بازپس گیری شهر گرفت، اما بدون موفقیت. این سه نفر عمر کوتاهی داشتند، در واقع در ۲۶ سپتامبر ۱۳۵۵ ماتئو دوم ویسکونتی به طور ناگهانی در قلعه خود در سارونو درگذشت. فرمانروایی دوباره بین گالئاتزو دوم و برنابئو تقسیم شد که به ترتیب بخش های غربی و شرقی فرمانروایی را به دست آوردند، در حالی که پسرانشان هیچ حق جانشینی نداشتند. جنگ با مارکیز مونتفرات. همزمان با پایان سه گانه، در ۳۰ اکتبر ۱۳۵۵، اتحادیه جدیدی علیه میلان به رهبری مارکیز مونتفرات تشکیل شد که در ۱۵ دسامبر
به میلان اعلام جنگ کرد. ۱۳۵۵ سالی بود که مارکیز ژان دوم قدرت خود را افزایش داد، در واقع به لطف خدمات حفاظتی که به چارلز چهارم در طول سفرش به شبه جزیره ایتالیا برای تاجگذاری به عنوان امپراتور مقدس روم در رم ارائه داد، مارکیز در ۳ ژوئن نیابت امپراتوری پاویا را به دست آورد و آن را با پسر عمویش اتو، دوک برانسویک-گروبنهاگن، به اشتراک گذاشت. جنگ در ۲۳ ژانویه ۱۳۵۶ با اشغال آستی آغاز شد، اما در مدت کوتاهی مارکیز مونتفرات آلبا، کونئو را نیز فتح کرد و موندووی و چیری را نیز از ویسکونتی گرفت. در ۱۰ فوریه، جووانی ویسکونتی دا اولجیو، حاکم بولونیا، نیز به کمک مارکیز آمد، کسی که تنها دو ماه قبل با برنابئو برای تقسیم قدرت بولونیا به توافق رسیده بود. واکنش ویسکونتی ها دیری نپایید و در ماه آوریل، گالئاتزو با کمک پاندولفو دوم مالاتستا، پاویا را محاصره و به مونتفرات حمله کرد. با این حال، محاصره موفقیت آمیز نبود و در ۲۸ مه، پس از یک حمله غافلگیرانه به رهبری راهب یاکوپو بوسولاری، ارتش گالئاتزو دوم ویسکونتی شکست سختی خورد. ویسکونتی ها به زودی مجبور شدند متحدانی پیدا کنند و در ۲۷ ژوئن، با جیمز پیدمونت پیمان اتحاد بستند، اما جیمز از د
و ارباب میلان خواست که علیه مارکیز توماس دوم سالوتزو نیز مداخله کنند. سرزمین های موندووی، موروزو، کونئو و چراسکو که از ویسکونتی ها گرفته شده بود، در ژوئن ۱۳۵۶ توسط فیلیپ دوم، شاهزاده تارانتو، جانشین ملکه ناپل، خوانا اول، در پیمونت، به دست آمد. جنگ ادامه یافت و در ماه اوت، برنابو تصمیم به محاصره کاستلئونه گرفت، اما در آنجا شکست خورد. در همین حال، جمهوری جنوا قیام کرد و دوج سیمونه بوکانگرا را بازگرداند. در بهار، برنابو از سوی پاپ مجاز به فتح بولونیا شد و همچنین سعی کرد رجیو امیلیا و مانتوا را تصرف کند، اما موفق نشد. مشکل دیگر برای ویسکونتی ها توسط کنراد فون لاندائو، یک ماجراجوی نظامی و متحد اتحادیه ضد ویسکونتی و رئیس شرکت بزرگ، ایجاد شد که در نوامبر ۱۳۵۷ شروع به غارت اطراف میلان کرد. سرانجام در ۶ آوریل ۱۳۵۸، کنفرانس صلح در میلان افتتاح شد که در آن تمام ایالت های ایتالیا از جمله جمهوری ونیز و شهرستان ساووی شرکت داشتند. پس از دو ماه کار، در ۸ ژوئن ۱۳۵۸ در میلان در سنت آمبروجو، صلح امضا شد. پس از توافق، نووارا و آلبا به ویسکونتی بازگشتند در حالی که آستی و پاویا نزد مارکی مونتفرات ماندند. تثبیت حکومت ویسکونتی. از ا
جتماع اولیه شهرها تحت سلطه یک ارباب واحد، جیووانی و لوچینو، اما مهم تر از همه جیان گالئاتزو و برنابئو، از طریق فعالیت شدید تثبیت برتری آنها که با کاهش خودمختاری های محلی و جذب بسیاری از اربابان کوچک روستایی به مدار آنها انجام شد، نوعی ساختار دولتی ایجاد شد. با جیووانی ویسکونتی، در اواسط قرن چهاردهم، اولین گسترش بزرگ دارایی های خانواده هم با پیروزی بر اربابان ورونا، اسکالیگر، و هم با تسلیم جمهوری جنوا و بولونیا رخ داد. به لطف این گسترش ها، جیان گالئاتزو ویسکونتی موفق شد در سال ۱۳۹۵ عنوان دوک را از امپراتور مقدس روم، ونسسلاوس چهارم بوهمیا، دریافت کند و بدین ترتیب به اربابی پایان دهد و دوک نشین میلان را پدیدآورد.
کلیسای مریم مقدس (ایوپ) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در ایوب (استانبول)، شهر استانبول ترکیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای مریم مقدس (ینیکوی) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در ، شهر استانبول ترکیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
مارتینو دلا توره (; – ۱۲۶۳) سیاستمدار اهل لردنشین میلان بود. مارتینو دلا توره پسر یاکوپو دلا توره و برادرزاده پاگانوی اول بود که قدرت خانواده دلا توره (که با نام توریانی نیز شناخته می شود) را در میلان تأسیس کرد. در سال ۱۲۴۱، او با نامزدی به عنوان پودستا در شهر پائولو دا سورسینا مخالفت کرد و با یکی از خواهران دا سورسینا ازدواج کرد که از او فرزندی نداشت. رهبر حزب مردمی، در سال ۱۲۵۹ در شورای بزرگان انتخاب شد، اما وقتی از قدرت خود سوءاستفاده کرد، اشراف برکنار شده، اتزلینو سوم دا رومانو، رهبر گیبلین ها را برای مبارزه با او فراخواندند. دومی در کاسانو دآدا توسط اتحادیه گوئلف به رهبری مارتینو و اوبرتو پالاویچینو شکست خورد: دلا توره املاک لودی، کومو، ورچلی و برگامو را به دست آورد. او متعاقباً با انتخاب اوتون ویسکونتی به عنوان اسقف اعظم میلان توسط پاپ اوربان چهارم مبارزه کرد، اما در نهایت موفق شد. پس از شکست دادن متحدان ویسکونتی، حاکم نووارا را به دست آورد. مارتینو دلا توره احتمالاً در ۲۰ نوامبر ۱۲۶۳ در لودی، لمباردی درگذشت و در کنار پدرش و پاگانو در آبازیا دی کیاراواله به خاک سپرده شد. زندگی نامه. مارتینو، پسر یاکوپو،
کنت والساسینا، برادرزاده پاگانو اول دلا توره بود که قدرت خانوادگی را در شهر میلان برقرار کرده بود. فعالیت سیاسی او در سال ۱۲۴۱ آغاز شد، زمانی که با انتصاب پائولو سورسینا به عنوان پادستای شهر مخالفت کرد. در سال ۱۲۴۷، شورای شهر سنت آمبروجیو او را به عنوان بزرگ شهر میلان انتخاب کرد و بدین ترتیب فرماندهی شهرداری را به او سپرد. مارتینو به تدوین ثبت زمین که در سال ۱۲۴۰ توسط عمویش پاگانو آغاز شده بود، ادامه داد، که به ابزاری ضروری برای توزیع عادلانه تر مالیات بین شهروندان تبدیل شده بود. در سال ۱۲۵۲، او به پادستای لودی منصوب شد. در سال ۱۲۵۶، اشراف، به رهبری اسقف اعظم لئون دا پرگو، پائولو دا سورسینا را به عنوان پادستای خود نامزد کرده بودند، اما این عنوان به مارتینو اعطا شد. در همان سال، او همچنین به عنوان سناتور رم منصوب شد. سال بعد، مردم عادی به رهبری مارتینو، اشراف زاده گوگلیلمو دا لاندریانو را در فاگنانو محاصره کردند، در حالی که اشراف، به دنبال اسقف اعظم، وارد کاستلسپریو شدند. با این حال، این درگیری نامطلوب بود، زیرا دشمنان او می توانستند روی مهمان نوازی وارسه و کمک مسلحانه مردم کومو حساب کنند. برای جلوگیری از درگ
یری نهایی، بین طرفین در پارابیاگو بین ۲۸ و ۲۹ آگوست ۱۲۵۷، بر اساس متنی که توسط نمایندگان دو جناح تهیه شده بود، توافقی حاصل شد. این توافق سپس در اوت ۱۲۵۷ توسط پاپ تأیید شد. در ۴ آوریل ۱۲۵۸، صلح سنت آمبروجیو تصویب شد که مقرر می کرد مناصب عمومی شهر به طور مساوی بین دو جناح تقسیم شود. همچنین صلح با شهرهای کومو و نووارا را تمدید کرد و به دلا توره اجازه داد تا در ازای دریافت مبلغی، مواضع قبلی خود را از سر بگیرد. مارتینو برای آرام کردن اوضاع، با خواهر پائولو دا سورسینا ازدواج کرد. پائولو دا سورسینا پس از زندانی شدن توسط جناح گیبلین خود، تصمیم گرفت از نظر سیاسی به برادر همسرش نزدیک شود. در سال ۱۲۵۸، در کومو، درگیری بین جناح های شهر درگرفت: اشراف به رهبری روسکونی ها و جناح مردمی به رهبری ویتانی ها. مارتینو در پیروزی اشراف نقش داشت و بنابراین به عنوان پادستای کومو انتخاب شد. در ۳۰ مارس ۱۲۵۹، مردم میلان در کلیسای سانتا تکلا، که اکنون کلیسای جامع میلان است، جمع شدند و دلا توره را انتخاب کردند. او بلافاصله با رقیبش که چند روز بعد درگذشت، جایگزین شد؛ بنابراین، در ۲۴ آوریل، مارتینو به مقام کاپیتان مردم بازگشت و پس از درگیری
جدید با جناح گیبلین، موفق شد به عنوان لرد میلان انتخاب شود. اولین لرد میلان. پس از انتخاب به عنوان لرد میلان، او جناح گیبلین را از شهر تبعید کرد، که از اتزلینو سوم دا رومانو کمک خواستند. اتزلینو تصمیم به محاصره اورزینووی گرفت و اوبرتو دوم پالاویچینو، بووسو دا دووارا، مارتینو دلا توره و شهرهای کرمونا، فرارا و مانتوا با او جنگیدند. اتزلینو تلاش کرد میلان و سپس مونزا را اشغال کند، اما موفق نشد. پس از تلاش های ناامیدانه بیشتر برای نجات خود، شکست خورد و به شدت زخمی شد، زندانی شد و در سال ۱۲۵۹ در قلعه سونچینو درگذشت. مارتینو تصمیم گرفت گیبلین پالاویچینو را به میلان احضار کند و با او قراردادی پنج ساله امضا کرد و کاپیتانی را به او سپرد. در این دوره، اوتاویانو دگلی اوبالدینی به عنوان کاردینال و اوتون ویسکونتی به عنوان اسقف اعظم منصوب شدند. این وضعیت ناشی از سوء تفاهمی بین ریموندو دلا توره، پسر پاگانو، و مقر مقدس بود که با این حال او را به اسقفی کومو ارتقا داد. به همین دلیل، دلا توره به همراه پالاویچینو، زمین ها و دارایی های اسقف نشین را اشغال کردند تا پاپ را مجبور به لغو تصمیم خود کنند، اما پاپ او، برادرش فیلیپو و دی
گر اشراف را تکفیر کرد. در اوایل سال ۱۲۶۳، اوتون ویسکونتی، به دستور پاپ، رم را ترک کرد تا تلاش کند اسقف نشین خود را تصاحب کند و در ۱۰ آوریل همان سال وارد آرونا شد، اما خیلی زود توسط لرد میلان اخراج شد. در ژوئن همان سال، دلا توره همچنین به مقام پودستا نووارا رسید، اما در ۷ نوامبر، در حالی که در لودی بود، به بیماری سختی مبتلا شد. با درک اینکه نزدیک به مرگ است، درخواست کرد و برادرش فیلیپو جانشین او در این مقام شد. او احتمالاً در ۲۰ نوامبر ۱۲۶۳ درگذشت و در مقبره ای که در دیوار خارجی صومعه چیاراواله در کنار پدرش و پاگانو قرار دارد، به خاک سپرده شد. مرگ. مارتینو دلا توره احتمالاً در ۲۰ نوامبر ۱۲۶۳ در لودی، لمباردی درگذشت و در کنار پدرش و پاگانو در آبازیا دی کیاراواله به خاک سپرده شد. خانواده. او با خواهر شهردار میلان، پائولو سورسینا، ازدواج کرد که به گفته پمپئو لیتا، از او فرزندی نداشت. با این حال، طبق منابع دیگر، او دارای موارد زیر بود:
صومعه نشان مقدس (چاراهان) (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در استان وان ترکیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
اوتونه ویسکونتی (؛ ۱۲۰۷ – ۸ اوت ۱۲۹۵) اسقف اعظم میلان و لرد میلان، اولین نفر از خاندان ویسکونتی بود. تحت حکومت او، کمون میلان به یک شهر قدرتمند گیبلین و یکی از مراکز امپراتوری مقدس روم در ایتالیا تبدیل شد. زندگی نامه. اوتونه که در اینوریو، نزدیک نووارا، متولد شد، یکی از شش فرزند اوبرتو ویسکونتی، لرد ماسینو، و برتا پیروانو بود. اوتونه به همراه برادرش آزونه (که بعدها اسقف ونتیمیگلیا شد)، توسط خانواده اش مجبور به ورود به حرفه کلیسا شدند. او کشیش دسیو و در سال ۱۲۴۷ پیشکار کاردینال قدرتمند اوتاویانو دگلی اوبالدینی شد. تحت حمایت او، اوتونه در سال ۱۲۵۲ توسط اسقف اعظم میلان لئون دا پرگو به عنوان فرستاده او به فرانسه منصوب شد و اعتماد پاپ اینوسنت چهارم را به دست آورد و کشیش او شد. پس از مرگ لئون دا پرگو در سال ۱۲۵۷، کاردینال اوبالدینی از اوتون به عنوان جانشین اسقف نشین میلان، در مقابل نامزدی ریموندو دلا توره، حمایت کرد. این اقدام، مارتینو دلا توره (از بستگان ریموندو) را که مدعی خودمختاری تاریخی میلان در انتصاب اسقف اعظم بود، ناخشنود کرد. با وجود مخالفت مارتینو، پاپ اوربان چهارم در ۲۲ ژوئیه ۱۲۶۲، اوتون را به عنوان اسقف
اعظم جدید انتخاب کرد. مبارزه قدرت در میلان. انتخاب پاپ، خصومت مارتینو دلا توره را که در اوت ۱۲۶۲ کلیسای جامع میلان را اشغال کرده بود و منجر به تکفیر او توسط نماینده پاپ، فیلیپو دی پیستویا، شد، متوقف نکرد. این اقدام، جنگی را بین خانواده مارتینو، دلا توره یا توریانی، و ویسکونتی آغاز کرد. این دو خانواده از نظر سیاسی نیز با هم مخالف بودند: دلا توره از نظر تاریخی گوئلف و متحد چارلز اول آنژو بودند، در حالی که ویسکونتی ها گیبلین ها و نمایندگان اشراف سطح پایین بودند. اوتونه که هنوز در مونتفیاسکونه، نزدیک ویتربو، جایی که انتصاب پاپ را دریافت کرده بود، بود، در ۱ آوریل ۱۲۶۳ به آرونا لشکرکشی کرد و در آنجا با چندین اشراف که به دلیل مخالفت با دلا توره از میلان فرار کرده بودند، ملاقات کرد. مارتینو که از حضور اوتونه در لومباردی مطلع شده بود، نیروهای خود را برای محاصره آرونا فرستاد. اوتونه که در نزدیکی روکا آنگرا مستقر بود، در ۵ مه ۱۲۶۳ مجبور به تسلیم شد. اوتونه در مونتفیاسکونه، متحد قدرتمند خود، اوربان چهارم، را که در اکتبر ۱۲۶۴ درگذشت، از دست داد. با این حال، دلا توره هرگز نتوانست انتصاب رسمی ریموندو را به دست آورد و پس از
مرگ مارتینو، خانواده پالاویچینو که زمانی وفادار بودند، به سمت ویسکونتی روی آوردند و در ژانویه ۱۲۶۶ نقشه ترور پاگانینو دلا توره، پادستای ورچلی، را طرح ریزی کردند. در پاسخ، ناپلئون دلا توره، ارباب جدید میلان، ۵۳ نفر از اشراف را به ظن توطئه اعدام کرد. این اقدام شرورانه، تسلط دلا توره بر میلان را تضعیف کرد و پاپ گرگوری دهم، از ویسکونتی های پیاچنزا، که در سال ۱۲۷۳ اوتون ویسکونتی را به عنوان اسقف اعظم قانونی میلان تأیید کرد، اوضاع را بدتر کرد. ناپلئون دلا توره با تبعید تمام خانواده های اشرافی که از او حمایت نمی کردند، واکنش نشان داد و باعث تشکیل یک ائتلاف مهاجر در نووارا و پاویا شد. تئوبالدو ویسکونتی، برادرزاده اوتونه، با استفاده از حمایت مالی و نظامی آنها، ارتشی را در ورچلی رهبری کرد و کاستلسپریو را اشغال کرد. تئوبالدو که از نیروهای توریانی شکست خورده بود، به لوراته، نزدیک کومو، گریخت، اما پس از نبردی در گالاراته، آخرین نیروهای او شکست خوردند و در سال ۱۲۷۶ توسط ناپلئون دلا توره گردن زده شد. اوتونه در همان سال به لومباردی بازگشت و هواداران خود را در نزدیکی دسیو، جایی که کشیش بود، جذب کرد و پس از نبردی خونین در ژان
ویه ۱۲۷۷، ویسکونتی پیروز شد. ناپلئون دلا توره در کاستل بارادلو زندانی و شکنجه شد و در حالی که برادرش فرانچسکو پس از نبرد اعدام شد، جان باخت. اوتون در ۲۲ ژانویه ۱۲۷۷ وارد میلان شد و به اولین حاکم بالفعل شهر از خاندان ویسکونتی تبدیل شد. حکومت و سال های پایانی. اوتونه که در سن ۶۹ سالگی به مقام لرد میلان رسیده بود، تلاش کرد تا قدرت خانواده اش را در شهر و لومباردی تقویت کند. سال های حکومت او آرام نبود: دلا توره هنوز ادعای سیگنوریا (به ایتالیایی به معنای "اربابی") را داشت و لودی و کاستلسپریو را فتح کرد و به عنوان قدرتی سرکش در منطقه بین رودخانه های آدا و تیچینو حکومت می کرد. اوتونه از متحد خود ویلیام هفتم، مارکز مونتفرات، حمایت خواست، که خواستار حکومت شهر به عنوان کاپیتانو جنراله (فرمانده کل) شد، که در سال ۱۲۷۸ به او اعطا شد. پس از تغییر موضع ویلیام هفتم در سال ۱۲۸۱، اوتونه دوباره قدرت کامل را در شهر به دست گرفت و در نبرد واپریو دآدا در سال ۱۲۸۱، نیروهای او کاسونه دلا توره را شکست دادند که در این نبرد کشته شد، در حالی که ریموندو، مدعی ارشد اسقف نشین میلان، به فریولی گریخت. در سال ۱۲۸۷، اوتون پیر، نوه برادرزاده اش،
ماتئو اول ویسکونتی، را به عنوان کاپیتان ژنرال جدید منصوب کرد و امور سیاسی را به او سپرد. در ماه مه ۱۲۸۸، ماتئو ویسکونتی همچنین عنوان جانشین امپراتوری را از رودولف اول آلمان دریافت کرد، که بدین ترتیب از مداخله مستقیم در اوضاع سیاسی لومبارد در حالی که هنوز حاکم اسمی میلان بود، اجتناب کرد. در سال های پایانی عمر، اوتون هرگز در سیاست میلان دخالت نکرد و تنها بر امور مذهبی تمرکز داشت. او در ۸ آگوست ۱۲۹۵، در سن ۸۸ سالگی، در صومعه کیاراواله درگذشت و در کلیسای جامع میلان به خاک سپرده شد.
غسل تعمید مسیح، نقاشی ای از استاد رنسانس ایتالیایی ، پیرو دلا فرانچسکا است. این نقاشی با تکنیک چسب رنگ روی دو صفحه از چوب صنوبر کشیده شده است و تاریخ آن بحث برانگیز است - برخی تاریخ بسیار قدیمی، شاید ۱۴۳۹ و برخی دیگر خیلی دیرتر، حدود ۱۴۶۰ را برای آن ذکر می کنند. این نقاشی در نگارخانه ملی لندن نگهداری می شود. این تابلو احتمالاً حدود سال ۱۴۴۰ توسط صومعه کامالدولی سانسپولکرو در توسکانی، که اکنون کلیسای جامع سانسپولکرو است، سفارش داده شده است. سانسپولکرو شهری بود که زادگاه پیرو دلا فرانچسکا بود. شهری که در فاصله میانی نقاشی، در سمت چپ مسیح، به تصویر کشیده شده است، ممکن است سانسپولکرو باشد. قدمت آن به اوایل دوران حرفه ای پیرو دلا فرانچسکا، با ارتباط قوی با «نقاشی نور» استادش، دومنیکو ونتسیانو، مشهود است. این تابلو در اصل بخشی از یک سه لتی بود، با تابلوهای جانبی از سنت پیتر و سنت پاول و یک پردلا اثر ماتئو دی جیووانی که مربوط به اوایل دهه ۱۴۶۰ است، اکنون در گالری هنر شهری در سانسپولکرو نگهداری می شود. این ترکیب بندی بر روی تصویر مسیح در حال غسل تعمید در رود اردن توسط تصویر یحیی تعمید دهنده در سمت راست متمرکز است. پش
ت سر یحیی، مردی با شورت سفید، در حالی که پاهایش از قبل در آب است، در تلاش است تا از زیرپیراهنی خود بیرون بیاید. بالای سر مسیح، کبوتری به نمایندگی از روح القدس قرار دارد که شکل بال های کوتاه شده اش شبیه ابرهای آسمان است. قاب سه لتی اصلی ممکن است شامل یک دایره بالای کبوتر باشد که خدای پدر را نشان می دهد، که با مسیح و کبوتر به نمایندگی از روح القدس ، تثلیث مقدس را تکمیل می کند. تصویر مسیح، دست یحیی و کاسه و پرنده، محوری را تشکیل می دهند که نقاشی را به دو قسمت متقارن تقسیم می کند. دومین تقسیم بندی توسط درخت گردو در سمت چپ ایجاد شده است، با پوست سفیدی که پوست سفید مسیح را تداعی می کند و نقاشی را بر اساس نسبت طلایی تقسیم می کند. در سمت راست، یوحنا تعمیددهنده متوازن با تصویر قرار گرفته است، اما با تنهٔ درخت از عیسی جدا شده است. در سمت چپ، سه فرشته دیده می شوند که لباس های متفاوتی بر تن دارند. بر خلاف نمادگرایی سنتی، این فرشتگان لباس های مسیح را نگه نداشته اند بلکه دست یکدیگر را گرفته اند. این حالت می تواند اشاره ای به شورای فلورانس (۱۴۳۱–۱۴۴۵) باشد که هدف آن اتحاد کلیسای غرب و شرق بود. راهب و الهیدان کامالدولسی، سنت
امبروز تراورساری (+۱۴۳۹)، که پیش تر ریاست کل جمعیت کامالدولسی را بر عهده داشت، از طرفداران سرسخت این اتحاد بود. چنین نمادگرایی همچنین توسط حضور شخصیت هایی با لباس های شرقی در پشت نوکیش سمت راست، که معمولاً به عنوان مقامات بیزانسی تفسیر می شوند، تقویت می شود. به صورت جایگزین، سه فرشته می توانند سه جنبهٔ تثلیث مقدس را نیز نمایندگی کنند. این عناصر، هم اهمیت مذهبی و هم اهمیت تاریخی اثر را نشان می دهند و پیوند بین هنر و سیاست دینی قرن پانزدهم را برجسته می کنند. پیرو دلا فرانچسکا در زمان خود به عنوان یک متخصص در زمینه پرسپکتیو و هندسه مشهور بود: توجه او به این موضوع با دست و پای یوحنا که دو زاویه با اندازه یکسان تشکیل می دهند، نشان داده شده است. صومعه سنسپولکرو در دهه ۱۸۶۰ منحل شد و این نقاشی در سال ۱۸۶۱ توسط گالری ملی لندن خریداری شد.
دوک نشین ناپل () این دوک نشین در قرن هفتم به عنوان یک استان بیزانسی تشکیل شد که تقریباً معادل استان فعلی ناپل بود و لمباردها در طول حمله خود به ایتالیا در قرن ششم آن را فتح نکرده بودند. این دوک نشین توسط یک فرمانده نظامی (دوکس) اداره می شد و به سرعت به یک دولت مستقل دوفاکتو تبدیل شد و بیش از پنج قرن در طول قرون وسطی اولیه و میانی دوام آورد. ناپل همچنان یک شهر بزرگ مهم در ایتالیای امروزی است. تاریخچه. پاتریسیت های ناپلی در دوران دوک ها توسط خانواده های به اصطلاح «بزرگ» نمایندگی می شدند که در کرسی های شهر قرون وسطایی ثبت شده بودند: در میان آنها، خانواده های کاپچه، فراریو، ملوسو، پیسچیچلی، پاپانسوگنا، بوچیا، جنارو، روسو و مورفیسا شایسته ذکر هستند که همگی از قرن دهم به بعد نقش کلیدی در زندگی مدنی شهر ایفا کردند. تاریخ تولد دوک نشین ناپل نامشخص است. اگرچه درست است که ناپل از زمان جنگ گوتیک یک دوک (دوک) داشت (اولین نفر کونونه بود که توسط بلیساریوس منصوب شد)، به همان اندازه درست است که در ابتدا، او هیچ قدرت مدنی نداشت، بلکه فقط قدرت نظامی داشت (بالاترین مقام مدنی، یودکس، به عنوان مثال، اسکولاستیکوس بود که توسط پاپ گ
رگوری اول ذکر شده است). به طور خاص، پاپ گرگوری، پس از درخواست ناموفق از اکسارخ رومانوس برای اعزام یک دوک، شخصاً تریبون کنستانتیوس را به عنوان فرمانده پادگان شهر منصوب کرد. در طول محاصره ناپل در سال ۵۹۲ توسط آرخیس اول بنونتو و آریولف، کنستانتیوس موفق به دفاع از شهر شد. تشکیل دوک نشین یک فرایند تدریجی بود که منجر به اهمیت روزافزون دوک نشین شد، که سرانجام در سال ۶۳۸ به بالاترین مقام مدنی و نظامی تبدیل شد. پاپ هونوریوس اول در نامه ای به ماگیستر میلیتوم آناتولیوس، احتمالاً دوک نشین ناپل، دستور داد تا سربازی از کاستروم سالرنو را که به جرم قتل برادرش مجرم شناخته شده بود، به استان ایودکس تحویل دهد. از سال ۶۳۸ به بعد، قدرت های مدنی و نظامی در یک دوک (دوکس) متمرکز شدند که توسط امپراتور منصوب می شد و ابتدا تابع اکسارخ راونا و پس از پایان دوره اکسارخ، تابع استراتگوس سیسیل بود. در سال ۶۶۱، با کاهش تهدید لومبارد، کنستانس دوم، باسیل، یک مقام محلی، را به عنوان دوک منصوب کرد: این اولین گام به سوی تشکیل دولتی مستقل از بیزانس بود. در سال ۷۶۳، دوک استفان دوم ناپل سکه های محلی ضرب کرد که تصویر قدیس حامی او و مونوگرام خودش را داشت
ند. به گفته برخی از مورخان، استقلال این دوک نشین به این زمان برمی گردد، اگرچه همچنان، حداقل به طور اسمی، بخشی از امپراتوری بیزانس بود. در سال ۸۱۸، پس از مرگ دوک آنتیموس، ناپل برای مدت کوتاهی تحت کنترل مستقیم بیزانس بازگشت، که مقامات خود تئوکتیستوس و پروتوسپاتاریوس تئودور را برای اداره شهر فرستاد. در سال ۸۲۱، با استفان سوم، مقام دوک نشین به طبقه حاکم محلی بازگشت. سلسله عرب در سال ۸۳۱ در پالرمو تأسیس شد، اما در ناپل سیاست طرفداری از مسلمانان آشکار بود، با این هدف که دوک نشین بیشتر مدیترانه ای باشد تا قاره ای. گام مهم دیگری به سوی خودمختاری کامل در سال ۸۴۰ برداشته شد، زمانی که دوک سرگیوس اول ناپل، منصب دوک نشینی را موروثی اعلام کرد. دوک نشین ناپل، از بدو تأسیس و در طول حیات خود، درگیر مجموعه ای از جنگ های مداوم و تقریباً بی وقفه، عمدتاً دفاعی، در برابر فشار همسایگان متعدد و قدرتمند خود بود. این جنگ ها شامل، در درجه اول، امیرنشین های لومبارد بنونتو، سالرنو و کاپوا، دزدان دریایی ساراسن، امپراتوران بیزانس، پاپ ها و در نهایت، نورمن ها بودند که سرانجام در سال ۱۱۳۷ آن را فتح کردند و به تاریخ آن پایان دادند. در سال ۸۳۶
، ناپلی ها مجبور شدند با ساراسن ها متحد شوند تا در برابر محاصره دیگری توسط شاهزادگان بنونتو (پنجمین محاصره در بیست سال) مقاومت کنند. اتحادی که منجر به تشکیل اتحادیه کامپانیا شد، به رهبری پاپ لئو چهارم برای دفاع از رم، از اهمیت ویژه ای برخوردار بود. این اولین اتحاد تاریخی کشورهای ایتالیایی بود که از نظر نظامی علیه یک تهدید خارجی متحد شده بودند و حدود سه قرن پیش از اتحادیه لومبارد که بیشتر مورد توجه قرار گرفته بود، تشکیل شدند. در تابستان ۸۴۹، اتحادیه کامپانیا در مرکز نبرد اوستیا قرار داشت که توسط رافائل در یک نقاشی دیواری معروف در اتاق های واتیکان جاودانه شد. ناوگانی متشکل از کشتی هایی از دوک نشین های آمالفی، گائتا، ناپل و سورنتو، به رهبری کنسول چساریو ناپل، ساراسن هایی را که با هدف حمله و نابودی رم و دستگاه پاپی، آماده پیاده شدن در اوستیا بودند، شکست دادند. در قرن دهم، آنها همچنین مجبور بودند از خود در برابر نقشه های امپراتور اتو دوم ساکسونی دفاع کنند. در سال ۱۰۲۷، دوک سرگیوس چهارم ناپل، شهرستان آورسا را به گروه مزدوران نورمن رانولف درنگوت، که در جنگ دیگری علیه شاهزاده نشین کاپوا از او حمایت کرده بودند، اهدا ک
رد. نورمن ها از پایگاه خود در آورسا، ظرف یک قرن، تمام جنوب ایتالیا را تحت سلطه خود درآوردند و پادشاهی سیسیل را تأسیس کردند. با این حال، دوک نشین ناپل آخرین سرزمینی بود که با تسلیم دوک سرگیوس هفتم ناپل در سال ۱۱۳۷ به دست نورمن ها افتاد. قلمرو. در قرن هفتم، دوک نشین علاوه بر ناپل، مناطقی را که لمباردها نتوانسته بودند فتح کنند، شامل می شد. این دوک نشین تا منطقه شهر بزرگ فعلی ناپل، از جمله منطقه وزوو، شبه جزیره سورنتو و جزیره کاپری، منطقه فلگرا و جزایر ایسکیا و پروچیدا، افراگولا، سرزمین های پومیلیانو دارکو، کایوانو، سانت آنتیمو، جیولیانو، منطقه نولا و همچنین مناطقی از استان فعلی کازرتا گسترش یافت. در سال ۸۶۶، جزیره کاپری پس از پیمانی به دوک نشین آمالفی اهدا شد. جمعیت پایتخت، ناپل، در آن زمان بین سی هزار تا سی و پنج هزار نفر در نوسان بود. کاخ دوک نشین در منطقه باستانی نیل، بین تپه مونترونه فعلی و اسپاکاناپولی واقع شده بود. این مجموعه با حیاط ها، ایوان ها و باغ ها مشخص می شد. اولین دوک نشین محلی. در سال ۶۶۱، ناپل از امپراتور کنستانس دوم حق حکومت یک دوک محلی، به نام باسیل، را به دست آورد که اطاعت او از امپراتور به ز