Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آزمون موش کشی در پژوهش های زیستی به کار می رود. نام آن از واژهٔ لاتین به معنای «کشتن موش ها» گرفته شده است. این آزمون گرایش موش های صحرایی به حمله به موش های خانگی را که به قفس آن ها یا محیط دیگری وارد می شوند، اندازه گیری می کند. در کاربرد آزمایشگاهی این آزمون، لزوماً کشتن واقعی موش اتفاق نمی افتد. این آزمون گاهی برای غربالگری داروهای ضدافسردگی، بررسی پرخاشگری و همچنین بررسی دیگر داروهای روان گردان به کار می رود. این آزمون ممکن است در شناسایی داروهای ضدافسردگی مفید باشد، زیرا بسیاری از داروهای ضدافسردگی با سازوکار سروتونرژیک رفتار موش کشی را مهار می کنند. لیتیم دارای خواص ضدافسردگی است، اما رفتار موش کشی را مهار نمی کند، که این موضوع نشان دهندهٔ محدودیت احتمالی در استفاده از این آزمون به عنوان غربالگری داروهای ضدافسردگی است.
چارلز سوم، دوک پارما (; – ) از سال ۱۸۴۹ تا ۱۸۵۴ دوک پارما بود. او پسر دوک چارلز دوم پارما بود و در ساکسونی و وین تحصیل کرد. او در جوانی بی قرار بزرگ شد و در حالی که شاهزاده موروثی لوکا بود، سفرهای زیادی کرد. مدتی با درجه کاپیتانی در ارتش پیدمونت خدمت کرد. در سال ۱۸۴۵، پدرش ازدواج او را با پرنسس لوئیز دارتوا، وارث ثروتمندی که چهار فرزند برایش به دنیا آورد، ترتیب داد. در دسامبر ۱۸۴۷، پس از مرگ ملکه ماری لوئیز، پدرش دوک پارما شد، اما در ۲۴ مارس ۱۸۴۹ از سلطنت کناره گیری کرد. چارلز سوم دوک پارما، پیاچنزا و ایالات ضمیمه شد. چارلز سوم تاج و تخت خود را مدیون حمایت نیروهای اتریشی بود. او پارما را تحت حکومت نظامی قرار داد، مجازات های سنگینی را بر اعضای دولت موقت متأخر اعمال کرد، دانشگاه را تعطیل کرد و سیاست منظمی برای آزار و اذیت برقرار کرد. سیاست های استبدادی او را منفور کرد. پس از تنها پنج سال سلطنت، در مارس ۱۸۵۴ ترور شد. اوایل زندگی. شارل سوم در ۱۴ ژانویه ۱۸۲۳ در ویلا دله پیانوره نزدیک لوکا، پسر چارلز لویی، شاهزاده لوکا (که بعدها دوک لوکا و دوک پارما شد) و همسرش پرنسس ماریا ترزا از ساووی (دختر پادشاه ویکتور امانوئل
اول ساردینیا) متولد شد. نام غسل تعمید او فردیناندو کارلو ویتوریو جوزپه ماریا بالداساره بود. تا زمان رسیدن به مقام دوک پارما در سال ۱۸۴۹، او را فردیناندو کارلو یا فردیناندو صدا می زدند. خانواده اش او را داندوچیو صدا می زدند. پس از مرگ مادربزرگش، ماریا لوئیزای اسپانیا، دوشس لوکا، در ۱۳ مارس ۱۸۲۴، فردیناندو شاهزاده موروثی لوکا شد. فردیناندو کارلو بخش عمده ای از ده سال اول زندگی خود را در سفرهای مکرر والدینش به قلعه های اورشندورف و ویستروپ، نزدیک درسدن، و دربار وین گذراند. وقتی چهار ساله بود، مسئولیت آموزش او به یک کشیش مجارستانی، زیگموند دکی، سپرده شد. او توسط لازارو پاپی، مدیر کتابخانه لوکا، تاریخ و زبان ایتالیایی را آموخت. او اسپانیایی، فرانسوی، مجارستانی، آلمانی و انگلیسی را آموخت. تا سال ۱۸۳۳، زمانی که ده ساله بود و دربار به لوکا بازگشت، فردیناندو کارلو تحت مراقبت مادرش در فضایی سخت و مذهبی بود. فردیناندو کارلو به عنوان تنها فرزند، بسیار مورد علاقه والدینش بود، اما آنها زوجی ناهماهنگ با شخصیت های متضاد بودند: مادر فردیناندو بسیار پرهیزگار بود و به طور فزاینده ای به سمت دین گرایش پیدا می کرد. فردیناندو از دور
ان نوجوانی، او را کم می دید. ماریا-ترزا کاملاً از دربار لوکا کناره گیری کرد و در انزوای دائمی زندگی کرد، ابتدا در ویلا دی ماریلیا و بعداً در ویلای خود در پیانور، جایی که توسط کشیش ها و راهبه ها احاطه شده بود، زندگی خود را وقف دین کرد. فردیناندو اشتراکات بیشتری با پدرش داشت: مهارت در زبان ها، اشتیاق به سفر، حس شوخ طبعی خشن و طبیعتی بی قرار. با این حال، چارلز لویی مردی لذت گرا بود که نمی توانست پسرش را اغلب یا برای مدت طولانی به عنوان همراه داشته باشد. در نتیجه، فردیناندو بی قرار و بسیار لوس بزرگ شد. معلمان او نه می توانستند طبیعت سرکش او را کنترل کنند و نه بی مسئولیتی لجام گسیخته اش را. فردیناندو کارلو در نوجوانی به زندگی نظامی علاقه پیدا کرد. او در لوکا به عنوان یک سرباز ساده وارد ارتش شد و زندگی در پادگان ها، ساعت ها در زمین های تمرین و تمرینات طولانی در میان کوهپایه های آپنین را تجربه کرد. او مورد توجه سربازانش قرار گرفت. پدر فردیناندو برای تنظیم آموزش نظامی خود و با امید به اینکه ارتش شخصیت او را بهبود بخشد، از چارلز آلبرت ساردینیا اجازه گرفت تا او را در ارتش پیدمونته بپذیرد. در سال ۱۸۴۱، در سن هجده سالگی،
فردیناندو کارلو به مدرسه نظامی تورین فرستاده شد. او با درجه کاپیتانی در سواره نظام نووارا به ارتش پیدمونته پیوست. با این حال، پس از یک سال خدمت، با روابط بدی با پادشاه چارلز آلبرت ساردینیا و حتی بیشتر از آن با پسر پادشاه، ویکتور امانوئل، که زمان زیادی را با او گذرانده بود، به خانه بازگشت. ویکتور امانوئل نوشت: «فردیناندو لوکا تابستان گذشته اینجا را با عصبانیت از من ترک کرد و از آن زمان تاکنون خبرش را به من نداده است. اما برای او آرزوی خوشبختی و همچنین عقل سلیم دارم، که البته قاطعانه معتقدم هرگز به آن دست نخواهد یافت.» ازدواج و فرزندان. در سال ۱۸۴۵، از آنجایی که دوک نشین لوکا به شدت نیازمند مالی بود، پدر فردیناندو تصمیم گرفت او را با یک شاهزاده خانم با جهیزیه هنگفت ازدواج دهد. عروس انتخاب شده پرنسس لوئیز دارتوا (۱۸۱۹–۱۸۶۴)، تنها خواهر مدعی تاج و تخت فرانسه، کنت دو شامبور، بود. او دختر شارل فردیناند، دوک بری و نوه پادشاه شارل دهم فرانسه بود. فردیناندو کارلو که در آن زمان ۲۲ سال داشت، در ابتدا تمایلی به ازدواج با او نداشت. او چهار سال از او بزرگتر بود؛ از خویشاوندان نزدیک او بود؛ و از ایدئولوژی اطرافیانش، حزب مش
روع، بیزار بود. او ترجیح می داد سه سال دیگر برای ازدواج صبر کند و در آن زمان عروس مورد علاقه اش را پیدا کند. با این حال، وقتی پدرش تهدید کرد که بودجه خصوصی او را قطع می کند و او را کاملاً بی بضاعت گذاشت، فردیناندو در نهایت با این ایده موافقت کرد. فردیناندو کارلو و لوئیز پسرعمو بودند و از کودکی در وین یکدیگر را می شناختند. عروسی آنها در ۱۰ نوامبر ۱۸۴۵ در اشلوس فروسدورف، خانه شامبورد در تبعید، در نزدیکی لانزنکیرشن در اتریش، حدود ۳۰ مایل خارج از وین برگزار شد. ماه عسل آنها را به قلعه اورشندورف در اتریش و پس از آن به انگلستان، کشوری که فردیناند کارلو در آن احساس راحتی بیشتری می کرد، برد. زندگی زناشویی این زوج برای چند سال شاد بود. اولین فرزند آنها سیزده ماه پس از عروسی به دنیا آمد و سه فرزند دیگر نیز به سرعت به دنیا آمدند: شاهزاده خانم مارگارت از بوربن-پارما (۱ ژانویه ۱۸۴۷–۲۹ ژانویه ۱۸۹۳): او در ۴ فوریه ۱۸۶۷ با کارلوس، دوک مادرید، ازدواج کرد. آنها پنج فرزند داشتند. رابرت اول، دوک پارما (۹ ژوئیه ۱۸۴۸–۱۶ نوامبر ۱۹۰۷): او در ۵ آوریل ۱۸۶۹ با پرنسس ماریا پیا از بوربن-دو سیسیل ازدواج کرد. آنها صاحب دوازده فرزند شدند. ا
و در ۱۵ اکتبر ۱۸۸۴ با اینفانتا ماریا آنتونیا از پرتغال ازدواج کرد. آنها صاحب دوازده فرزند شدند. لوئیز در آن زمان به عنوان زنی بور، زیبا، با پوستی روشن، موهای طلایی و چشمان آبی توصیف می شد، اما نه خیلی بلند قد. او کم حرف، سرد، بی احساس و فاقد جذابیت بود. مانند اکثر طرفداران مشروعیت، ایده های سیاسی او متعلق به قرن قبل بود. با این حال، فردیناندو در سال های اول زندگی زناشویی شان از او راضی بود. تا زمانی که فردیناندو دوک پارما شد، به ایل دوچینو، دوک کوچک، معروف بود، اشاره ای به قد و قامت و جایگاهش به عنوان وارث پدرش. اگرچه قد بلند بود، اما اندامی لاغر داشت. موهایش ضخیم و تیره بود و چشمانی بزرگ و برجسته داشت. بینی بزرگ، گردنی دراز و چانه ای عقب رفته، چهره اش را کامل می کرد. او اندامی تراشیده و متناسب داشت که به آن بسیار افتخار می کرد. او شیک پوش بود و شیک پوش لباس می پوشید و در مورد لباس هایش بسیار وسواس داشت. فردیناندو کارلو سفرهای زیادی کرد. در خارج از ایتالیا، او اغلب از عنوان مارچس دی کاستیلیونه استفاده می کرد؛ در ایتالیا، او اغلب از عنوان «کنته دی مولاتزو» استفاده می کرد. تصرف پارما. در ۱۷ دسامبر ۱۸۴۷، ملکه ما
ری لوئیز درگذشت و پدر فردیناندو کارلو به عنوان دوک چارلز دوم پارما جانشین او شد. دوک نشین لوکا در دوک نشین بزرگ توسکانی ادغام شد و فردیناندو کارلو دیگر شاهزاده موروثی لوکا نبود و به جای آن شاهزاده موروثی پارما شد. چارلز دوم تنها چند ماه در پارما سلطنت کرد. در مارس ۱۸۴۸، انقلابی در پارما با حمایت شاه چارلز آلبرت ساردینیا آغاز شد. فردیناندو کارلو از پارما فرار کرد، اما در کرمونا دستگیر شد و به عنوان زندانی در میلان زندانی شد و چند ماه در آنجا ماند تا اینکه دولت بریتانیا برای آزادی او مذاکره کرد. در این زمان، یکی از معاصران او را اینگونه توصیف کرد: «قد بلند و لاغر اندام با چهره ای گشاده و شاد، جوانی شاد، سبک سر و بی خیال». پس از اقامتی کوتاه در جزیره مالت، او به ناپل و سپس لیورنو سفر کرد و در آنجا همسرش لوئیز که به تازگی پسر اولشان را در تبعید در فلورانس به دنیا آورده بود، به او پیوست. سپس خانواده به انگلستان پناه بردند. آنها در کلبه ای در سوربیتون، جنوب غربی لندن، ساکن شدند. دیزرائیلی که در این زمان با او ملاقات کرد، فردیناندو را اینگونه توصیف کرد: «مردی بسیار شوخ، بسیار سرگرم کننده و باهوش - مثل جغجغه، تقلیدکن
نده و با ذهن و بدن پر جنب و جوش. او یک غلتان عالی و ماهر در تمام فنون بود. برای اولین بار که با ملکه در ویندزور قدم می زدم، فکر کردم که او ناگهان در تمام مسیری که اعلیحضرت راه می رفت، در مقابل او غلتید. او با خنده و حیرت درگذشت. او کمتر از هر کسی که تا به حال دیده ام، شبیه یک مستبد بود؛ پر از شوخ طبعی و طنز». در ۵ آوریل ۱۸۴۹، ارتش اتریش وارد پارما شد و چارلز دوم را که در زاکسن در تبعید بود، رسماً به سلطنت بازگرداند. با این حال، فردیناندو کارلو و خانواده اش در انگلستان ماندند، زیرا خصومت ها بین ارتش های اتریش و پیدمونت ادامه داشت. چارلز دوم چندین سال بود که به کناره گیری به نفع فردیناندو کارلو فکر می کرد، اما آن را به تأخیر انداخت به این امید که وقتی این کار را انجام دهد، اوضاع برای پسرش امن تر خواهد بود. دوک حاکم. در ۲۴ مارس ۱۸۴۹، کناره گیری چارلز دوم اعلام شد. فردیناندو کارلو، که هنوز در انگلستان زندگی می کرد، عنوان دوک پارما، پیاچنزا و ایالات ضمیمه را با نام چارلز سوم به دست آورد. در ۱۸ مه ۱۸۴۹، او دوباره وارد پارما شد، اما دو روز بعد دوباره به اولموتز رفت تا حمایت اتریش را جلب کند. او تا ۲۵ اوت، زمانی که ب
ه عنوان دوک جدید پارما رسماً وارد آن شد، اداره دوک نشین را به دست نگرفت. اگرچه چارلز سوم یک حاکم اقتدارگرا بود، اما سلطنت او نسبت به پسرعموهایش در ناپل و توسکانی کمتر ارتجاعی بود. او بسیار ضد روحانی و مخالف مجازات اعدام بود. در طول سلطنت پنج ساله او هیچ حکم اعدامی اجرا نشد. او عاشق انگلستان بود، که پس از رسیدن به تخت سلطنت دوک نشین، یک بار دیگر از آن بازدید کرد، اما هیچ همدردی با اتریش نداشت، اگرچه از نزدیک با هابسبورگ ها ارتباط داشت و تاج و تخت خود را مدیون مداخله اتریش بود. چارلز سوم، علیرغم جذابیت های شخصی اش، مورد علاقهٔ رعایای خود نبود. اشراف با احتیاط با او رفتار می کردند، در حالی که بورژوازی به همان اندازه که او با آنها رفتار تحقیرآمیزی داشت، با او رفتار می کرد. او با طبقات پایین جامعه به خوبی کنار می آمد. او به باله علاقهٔ زیادی داشت و رقصندگان، سربازان، دهقانان و شهروندان عادی او را دوست داشتند. اگرچه در تمام مدت از مقام خود آگاه بود - او از عصای خود برای هر کسی که به او بی احترامی می کرد استفاده می کرد - اما در رفتار خود ساده، بسیار خوش برخورد و دارای جذابیت شخصی زیادی بود. با این حال، تصمیمات خودسر
انهٔ او احترامی را که رعایا برای او و سلسله اش قائل بودند از بین برد و او منفور شد. تا سال ۱۸۵۳ شایعاتی مبنی بر توطئه برای برکناری او از قدرت وجود داشت. زندگی شخصی او نیز آشفته بود. او از همسرش که بسیار چاق شده بود، جدا شد. دوشس زنی تندخو بود که دوست داشت از میان دسیسه ها و قدرت شخصیت خود عبور کند. اختلاف بین زن و شوهر زمانی بیشتر شد که چارلز سوم آشکارا با کنتس اما گوادانی (۱۸۲۹–۱۸۶۶)، خواهرزن فرماندار کل اتریشی ترنتو، رابطه برقرار کرد. آنها در فوریه ۱۸۵۲ در فلورانس ملاقات کردند، در حالی که چارلز سوم مهمان لئوپولد دوم، دوک بزرگ توسکانی، بود. چارلز سوم در یک دیدار نیمه رسمی با ملکه ایزابلای دوم اسپانیا در دسامبر ۱۸۵۳، معشوقه خود را نیز با خود برد و این باعث جدایی نهایی ازدواج او شد. در اواسط فوریه ۱۸۵۴، چارلز سوم به پارما بازگشت. ترور. روز یکشنبه ۲۶ مارس ۱۸۵۴، حدود ساعت ۴ بعد از ظهر، چارلز کاخ ریسروا را ترک کرد تا طبق معمول هر بعد از ظهر در خیابان های پارما قدم بزند. او فقط با یک دستیار به نام کنت باچینتی همراه بود. در حین قدم زدن، همسرش، دوشس لوئیز، را دید که در کالسکه ای نشسته بود و به یک کنسرت روباز در میدا
نی در پارما گوش می داد. آنها مودبانه برای یکدیگر دست تکان دادند. ساعت ۵:۴۵ دوک در حال بازگشت به کاخ خود بود. در حالی که از کنار کلیسای سانتا لوسیا عبور می کرد، لحظه ای ایستاد تا در مورد هویت دختر زیبایی که تازه از پنجره بالایی آن طرف خیابان دیده بود، سؤال کند. او در حال پرس و جو و سلام نظامی دادن به دو سربازی بود که از کنارش رد می شدند که از پشت مورد حمله دو مرد که او را دنبال می کردند، قرار گرفت. یکی از آنها دوک را به شدت زد و با یک تیغه مثلثی شکل، شکم او را به شدت زخمی کرد. همه چیز آنقدر سریع اتفاق افتاد که چارلز در ابتدا متوجه نشد چه اتفاقی افتاده است و چند ثانیه بعد در حالی که نفس نفس می زد، گفت: «خدای من، کارم تمام است. آنها مرا با چاقو زده اند». در این آشفتگی، دو مهاجم در حالی که در جهت مخالف می دویدند و با جمعیت قاطی می شدند، فرار کردند. دوک زخمی در حالی که تیغه هنوز در شکمش بود، در حالی که غرق در خون بود، روی زمین افتاد. او را بلند کردند و از دست ها و پاهایش گرفتند. او را به کاخ برگرداندند. او هیچ شکایتی نکرد زیرا پزشکان زخم عمیقش را درمان می کردند. او پرسید که آیا فکر می کنند جانش در خطر است. آنها به
دروغ به او اطمینان دادند که اینطور نیست و او از حال رفت. در لحظاتی که به هوش آمد، دوک که متوجه وخامت حالش شده بود، تکرار کرد: «من خودم را برای یک سفر طولانی آماده می کنم». دوک آخرین مراسم را دریافت کرد و توانست همسر و فرزندانشان را برای آخرین بار ببیند. پس از رنج های وحشتناکی که شجاعانه تحمل کرد، عصر روز بعد، ۲۷ مارس، ساعت ۵:۳۰ بعد از ظهر درگذشت. او سی و یک ساله بود. جسد چارلز در کاپلا دلا ماکیا در نزدیکی ویارجو به خاک سپرده شد. قلب او در کوزه ای در سردابه محراب سانتا ماریا دلا استکاتا در پارما قرار داده شد. مهاجمان دوک، ایرنئو بوچی و آنتونیو کارا، از پیگرد قانونی گریختند. هر دو برای مدت کوتاهی دستگیر شدند، اما از آنجایی که بسیار شبیه به هم بودند، شاهدان گیج شدند و شهادت های آنها غیرقابل اعتماد تلقی شد. کنت باچینتی، شاهد اصلی، مورد علاقه دوشس لوئیز نبود و او او را از پارما اخراج کرد. بوچی و کارا نه به دلایل سیاسی، بلکه برای منافع مالی این کار را کردند. هرگز مشخص نشد که چه کسی به آنها پول داده بود تا دوک را بکشند.
چارلز دوم، دوک پارما (; – ) پادشاه اتروریا (۱۸۰۳–۱۸۰۷؛ با عنوان لویی دوم سلطنت کرد)، دوک لوکا (۱۸۲۴–۱۸۴۷؛ با عنوان چارلز لویی سلطنت کرد) و دوک پارما (۱۸۴۷–۱۸۴۹؛ با عنوان چارلز دوم سلطنت کرد) بود. او پسر لویی، شاهزاده پیاچنزا و اینفانتا ماریا لوئیزا از اسپانیا بود. او که در کاخ سلطنتی مادرید در دربار پدربزرگ مادری اش، چارلز چهارم، پادشاه اسپانیا، متولد شد، سال های اول زندگی خود را در دربار اسپانیا گذراند. در سال ۱۸۰۱، طبق پیمان آرانخوئز، چارلز ولیعهد اتروریا، پادشاهی تازه تأسیس متشکل از سرزمین های دوک نشین بزرگ توسکانی، شد. چارلز به همراه والدینش به ایتالیا نقل مکان کرد و در سال ۱۸۰۳، در حالی که هنوز ۴ سال نداشت، با نام لویی دوم جانشین پدرش به عنوان پادشاه اتروریا شد. مادرش اینفانتا ماریا لوئیزا در حالی که چارلز لویی در اقلیت بود، نیابت سلطنت را بر عهده گرفت. در سال ۱۸۰۷، ناپلئون فرانسه پادشاهی اتروریا را منحل کرد و چارلز لویی و مادرش به اسپانیا پناه بردند. در ماه مه ۱۸۰۸، آنها توسط ناپلئون که مادر چارلز لویی را در صومعه ای در رم دستگیر کرد، مجبور به ترک اسپانیا شدند. بین سال های ۱۸۱۱ تا ۱۸۱۴، چارلز لویی تحت م
راقبت پدربزرگش، پادشاه مخلوع اسپانیا، چارلز چهارم، قرار گرفت. پس از سقوط ناپلئون در سال ۱۸۱۵، اینفانتا ماریا لوئیزا به حق خود دوشس لوکا شد و چارلز لویی، در سن ۱۶ سالگی، شاهزاده موروثی لوکا شد. در سال ۱۸۲۰، او با پرنسس ماریا ترزا از ساووی ازدواج کرد. آنها زوجی ناهماهنگ بودند و تنها یک پسر زنده داشتند. با مرگ مادرش در سال ۱۸۲۴، چارلز لویی دوک لوکا شد. او علاقه کمی به حکومت داشت. او دوک نشین را به دست وزیرانش سپرد و بیشتر وقت خود را صرف سفر به اروپا کرد. یک جنبش لیبرال او را بر آن داشت تا در اکتبر ۱۸۴۷ در ازای دریافت غرامت مالی، لوکا را به نفع دوک بزرگ توسکانی کنار بگذارد، زیرا می خواست به زندگی خصوصی خود بپردازد. دو ماه بعد، در دسامبر ۱۸۴۷، پس از مرگ ملکه سابق ماری لوئیز، او طبق آنچه در کنگره وین تصریح شده بود، به عنوان دوک پارما جانشین او شد. دوران سلطنت او در پارما به عنوان دوک چارلز دوم کوتاه بود. رعایای جدیدش از او استقبال بدی کردند و ظرف چند ماه با یک انقلاب برکنار شد. او تحت حمایت نیروهای اتریشی کنترل پارما را دوباره به دست گرفت، اما سرانجام در ۱۴ مارس ۱۸۴۹ به نفع پسرش چارلز سوم کناره گیری کرد. پسرش در سا
ل ۱۸۵۴ ترور شد و نوه اش رابرت اول، آخرین دوک پارما، در سال ۱۸۶۰ عزل شد. چارلز لوئیس در تبعید عنوان کنت ویلافرانکا را به خود اختصاص داد. او سال های آخر عمرش را عمدتاً در فرانسه گذراند و در سال ۱۸۸۳ در نیس درگذشت. زندگی نامه. شارل لویی در ۲۲ دسامبر ۱۷۹۹ در کاخ سلطنتی مادرید متولد شد. پدرش، عضوی از بوربون های پارما، لویی، شاهزاده پیاچنزا، پسر و وارث فردیناند، دوک پارما بود. مادرش، اینفانتا ماریا لوییزای اسپانیا، دختر پادشاه چارلز چهارم اسپانیا بود. آنها در سال ۱۷۹۵ ازدواج کرده بودند، زمانی که شاهزاده موروثی پارما در جستجوی همسر به مادرید آمد. این زوج سال های اول زندگی مشترک خود را در اسپانیا ماندند. به همین دلیل بود که چارلز لویی در مادرید و در دربار پدربزرگ مادری اش متولد شد و در پرتره معروف فرانسیسکو گویا از خانواده چارلز چهارم، در آغوش مادرش، گنجانده شده است. زندگی اولیه چارلز لویی تحت الشعاع اقدامات ناپلئون بناپارت قرار گرفت که به فتح ایالت های ایتالیا علاقه مند بود. نیروهای فرانسوی در سال ۱۷۹۶ به دوک نشین پارما حمله کردند. در سال ۱۸۰۱، طبق پیمان آرانخوئز، شارل لویی به عنوان وارث پدرش، که ناپلئون او را به عن
وان پادشاه اتروریا به خاطر از دست دادن حق خود بر پارما منصوب کرده بود، ولیعهد پادشاهی تازه تأسیس اتروریا شد که از سرزمین های سابق دوک نشین بزرگ توسکانی تشکیل شده بود. در ۲۱ آوریل ۱۸۰۱، شارل لویی به همراه والدینش اسپانیا را ترک کرد. پس از دیدار کوتاهی با ناپلئون در پاریس، آنها به فلورانس نقل مکان کردند و در کاخ پیتی، خانه سابق خانواده مدیچی، اقامت گزیدند. تنها چند ماه پس از اقامت در فلورانس، خانواده سلطنتی اتروریا به اسپانیا فراخوانده شدند. در طول این سفر بود که تنها خواهر و برادر شارل، پرنسس ماریا لوئیزا کارلوتا از پارما، به دنیا آمد. سفر آنها با مرگ پدربزرگ پدری شارل لویی، فردیناند، دوک پارما، که تا زمان مرگش در ۹ اکتبر ۱۸۰۲ به تخت سلطنت چسبیده بود، ناتمام ماند. در این زمان پارما طبق مفاد پیمانی که امضا کرده بود به فرانسه واگذار شد. در دسامبر ۱۸۰۲، خانواده سلطنتی اتروریا به فلورانس بازگشتند، اما شاه لویی که از صرع رنج می برد و اغلب بیمار بود، چند ماه بعد در ۲۷ مه ۱۸۰۳ درگذشت. شاه اتروریا. پس از مرگ پدرش، شارل لویی که تنها ۳ سال داشت، با عنوان شاه شارل لویی اول اتروریا جانشین او شد. او تحت نیابت سلطنت مادرش م
اریا لوئیزا بود. در سال ۱۸۰۷، ناپلئون پادشاهی را منحل کرد و شارل لویی و مادرش را به فرانسه آورد. به شارل لویی وعده تاج و تخت پادشاهی جدید لوزیتانیای شمالی (در شمال پرتغال) داده شد، اما به دلیل اختلاف بین ناپلئون و بوربون های اسپانیایی در سال ۱۸۰۸، این نقشه هرگز محقق نشد. شارل لویی، مادر و خواهرش به اسپانیا پناه بردند و در ۱۹ فوریه ۱۸۰۸ به دربار شارل چهارم رسیدند. اسپانیا در ناآرامی بود و کمتر از سه ماه پس از ورودشان، تمام اعضای خانواده سلطنتی اسپانیا به دستور ناپلئون به فرانسه برده شدند، در حالی که ناپلئون تاج اسپانیا را به برادرش ژوزف بناپارت داد. چارلز لویی در ۲ مه ۱۸۰۸ به همراه مادر و خواهرش اسپانیا را به مقصد بایون و سپس کومپین، اقامتگاهی که به آنها اختصاص داده شده بود، ترک کرد. به ماریا لوئیزا وعده کاخ دوکال کولورنو در پارما و مقرری قابل توجهی داده شد، اما ناپلئون به قول خود عمل نکرد و چارلز لویی به همراه مادر و خواهرش در نیس اسیر شدند. هنگامی که مادر چارلز لویی سعی کرد از چنگ ناپلئون فرار کند، در اوت ۱۸۱۱ دستگیر و در صومعه ای در رم زندانی شد. چارلز لویی در حبس مادر و خواهرش شریک نبود. او به پدربزرگش چار
لز چهارم، پادشاه مخلوع اسپانیا، سپرده شد. چارلز لویی برای چهار سال بعد (۱۸۱۱–۱۸۱۵)، تحت مراقبت پدربزرگش در خانه خانواده سلطنتی تبعیدی اسپانیا در رم زندگی کرد. پس از سقوط ناپلئون در سال ۱۸۱۵، خاندان بوربون به دوک نشین پارما بازگردانده نشد، بلکه به همسر ناپلئون، ملکه ماری لوئیز، داده شد. کنگره وین، دوک نشین لوکا را به عنوان غرامت به بوربون ها داد و این دوک نشین به مادر چارلز لویی و چارلز لویی به عنوان وارث او با عنوان شاهزاده لوکا داده شد. همچنین به او حق جانشینی پارما پس از مرگ ملکه ماری لوئیز وعده داده شد. در دسامبر ۱۸۱۷، چند هفته قبل از تولد ۱۸ سالگی اش، چارلز لویی به همراه مادرش وارد لوکا شد. به دلیل فراز و نشیب های سال های اولیه زندگی اش، او آموزش سیاسی رسمی ندیده بود، اما از طریق خودآموزی، دانش گسترده ای کسب کرد. او مردی رنسانسی با طیف وسیعی از علایق بود، با این حال طبیعت دمدمی مزاجش او را از اوایل جوانی به شاخه های مختلف دانش، از پزشکی گرفته تا موسیقی (او موسیقی مذهبی می ساخت) و زبان های خارجی، سوق می داد.[نیازمند منبع] او به طور خاص به علوم انسانی گرایش داشت. مطالعات کتاب مقدس و مذهبی علاقه او را به خود
جلب کرده بود. ایدئولوژی او تحت تأثیر روشنگری و رمانتیسیسم دوره ای بود که پس از احیای صلح اروپا پس از پایان جنگ های ناپلئونی آغاز شد. او به عنوان ولیعهد، خود را در معرض نظارت مداوم مادرش یافت. با وجود بی قراری اش، با مادر محافظه کارش که در سال های آخر عمرش به طور فزاینده ای به مذهب روی آورد، درگیر شد. او همچنین از شیوه حکومت مطلقه او بیزار بود. با این حال، از مادرش، عشق بوربون های اسپانیایی به شکوه دربار سلطنتی را به ارث برد. رابطه بین مادر و پسر با گذشت سال ها تیره شد. او بعدها شکایت کرد که مادرش «او را از نظر جسمی، اخلاقی و مالی نابود کرده است». ازدواج. در سال ۱۸۲۰، مادرش ترتیب ازدواج او را با پرنسس ماریا ترزا از ساووی (۱۸۰۳–۱۸۷۹)، یکی از دختران دوقلوی پادشاه ویکتور امانوئل اول ساردینیا، داد. این عروسی در ۵ سپتامبر در لوکا برگزار شد. ماریا ترزا، که دو هفته پس از عروسی ۱۷ ساله شد، قدبلند و زیبا بود. گفته می شود که آنها خوش قیافه ترین زوج سلطنتی بودند. آنها دو فرزند داشتند: چارلز لویی شوخ طبع، جذاب و اجتماعی بود. ماریا ترزا مالیخولیایی بود و برخلاف همسرش، یک کاتولیک عمیقاً معتقد بود. آنها زوجی ناسازگار بودند
که بیشتر زندگی زناشویی خود را جدا از یکدیگر زندگی می کردند. چارلز لویی بعداً اظهار داشت: «حتی اگر عشقی وجود نداشت، احترام وجود داشت».. دوک لوکا. در ۱۳ مارس ۱۸۲۴، مادر شارل لویی درگذشت و او به عنوان دوک لوکا جانشین او شد. در سن بیست و پنج سالگی، او یک دوک نشین کوچک اما مرتب را به ارث برد. با این حال، او علاقه ای به حکومت نشان نداد. وقایع آشفته اوایل زندگی اش به شدت بر او تأثیر گذاشته بود. به گفته خودش: «ماهیت طوفانی زندگی من، بی تجربگی من، حسن نیت من، متأسفانه منجر به فقدان کامل ایمان به خودم و کمرویی، اغلب غیرارادی اما با این وجود اجتناب ناپذیر نسبت به دیگران، شده است.» شارل لویی در ابتدا به حکومت علاقه ای نداشت و ترجیح می داد به عشق خود به سفر، آزادی عمل بدهد. در چند سال اول سلطنتش، او عمدتاً از دوک نشین غایب بود و حکومت آن را به وزرایش به رهبری آسکانیو مانسی واگذار کرد. از سال ۱۸۲۴ تا ۱۸۲۷، شارل لویی به سراسر ایتالیا سفر کرد. او اغلب از رم و دربار ناپل و مودنا بازدید می کرد و کمتر تمایل داشت که در دربار پیمونت که به دلیل ریاضت اقتصادی از آن متنفر بود، با خانواده همسرش بماند. از سال ۱۸۲۷ تا ۱۸۳۳، او در سراسر
آلمان سفر کرد و در آنجا صاحب دو قلعه بود: اورشندورف (نزدیک سنکت اگیدن آم اشتاینفلد) و ویستروپ (نزدیک درسدن). او از زندگی در دربار اتریش، جایی که خواهر همسرش ملکه بود، لذت برد. در وین، کاخ کینسکی را اجاره کرد. او همچنین در برلین، فرانکفورت، پراگ و پایتخت های سایر ایالت های آلمان وقت گذراند. در اوایل دهه ۱۸۳۰، چارلز لویی علاقه بیشتری به امور دولتی نشان داد. دوک نشین او تحت تأثیر جنبش های انقلابی که در سال ۱۸۳۱ در مرکز ایتالیا جریان داشت، قرار نگرفت. در روابط خارجی، او از به رسمیت شناختن پادشاه (لویی فیلیپ اول فرانسه، که در انقلاب ژوئیه ۱۸۳۰ به قدرت رسیده بود) خودداری کرد. او همچنین با کارلیست ها در اسپانیا متحد بود و از عمویش، مدعی کارلیست، کارلوس پنجم، و با آرمان مشروع (میگلیست ها) در پرتغال (پادشاه سابق پرتغال، میگل اول، پسر عموی اول او بود) حمایت می کرد. در سال ۱۸۳۳، پس از سه سال دوری، چارلز لویی به لوکا بازگشت و عفو عمومی اعطا کرد. این در تضاد کامل با نگرش سایر ایالت های ایتالیایی بود که سرکوب و زندان را ترجیح می دادند. در همان سال، توماس وارد، سوارکار سابق انگلیسی، به لوکا رسید و در عرض چند سال مشاور و وز
یر چارلز لویی شد. چارلز لویی متون کتاب مقدس و مذهبی را مطالعه و جمع آوری کرد و به آیین های مذهبی مختلف علاقه مند بود. او یک کلیسای ارتدکس یونانی در ویلای خود در مارلیا ساخته بود و همچنین با پروتستانتیسم که توسط سایر دربارهای کاتولیک به آن نگاه نامطلوبی می شد، معاشرت می کرد. چارلز لویی تعدادی اصلاحات اداری و مالی انجام داد که مورد استقبال قرار گرفت. بین سال های ۱۸۲۴ تا ۱۸۲۹، اقداماتی در رابطه با وظایف، تا حدودی آزادی تجارت و کاهش مالیات در اداره ثبت املاک انجام شد. او به ویژه آموزش و پزشکی را تشویق کرد و از تأسیس مدارس حمایت کرد. این اصلاحات به لطف ابتکار وزیرش مانسی در غیاب دوک اجرا شد. چارلز رعایای خود را که به بازگشت به قانون اساسی ۱۸۰۵ امیدوار بودند، ناامید کرد و امید لیبرال ها در دوک نشین او به تنها پسر و وارثش معطوف شد. او سعی کرد چیزهایی را که در خارج از کشور می دید، صرف نظر از مساعد بودن شرایط دوک نشین، در لوکا کپی کند. عشق او به سفر مشکلات زیادی را در حکومت ایجاد می کرد و او اغلب بدون هیچ گونه آگاهی واقعی از مسائل، فرامین را بر اساس وضعیت روحی خود در آن لحظه امضا می کرد. قدرت واقعی در دست وزیرش مانسی
بود. گفته می شد در حالی که چارلز لویی دوک بود، مانسی پادشاه بود. مانسی با آگاهی از اینکه لوکا در شرف الحاق به توسکانی است، سیاست های خود را با سیاست های فلورانس هماهنگ کرد، که مورد خشم چارلز لویی قرار گرفت. با این حال، ضعف و شخصیت بی قرار او به چارلز اجازه نمی داد تا از روابط ظالمانهٔ حمایت و کنترلی که توسط دربار اتریش، توسکانی و مودنا بر لوکا اعمال می شد، فرار کند. او توسط لویی فیلیپ اول و مترنیخ با سوءظن نگریسته می شد. پس از سال ۱۸۳۳، چارلز لویی که به طور مزمن با کمبود پول مواجه بود، کمتر در خارج از کشور اقامت داشت. در سال ۱۸۳۶، او به وین بازگشت و در سال ۱۸۳۸، پس از حضور در میلان برای تاجگذاری امپراتور فردیناند اول اتریش، به فرانسه و سپس به انگلستان رفت و در آنجا بدهی هایی را متحمل شد. در سال ۱۸۳۷، او اجازه افتتاح یک کازینو در پیوه سانتو استفانو را داد. در همان سال، او اصلاحاتی را در شورای دولتی و شورای وزیران ترویج کرد. در سال ۱۸۴۰، در حالی که او در رم اقامت داشت، وزیرش آسکانیو مانسی درگذشت. مرگ مانسی نویدبخش دوره جدیدی بود که طی آن چارلز لویی ابتکار عمل بیشتری به دست گرفت، اما دربار او ماجراجویی هایی از م