Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کتاب «راهکارهای گلخانه ای با انرژی پایدار» نوشتهٔ مارک دیسندورف، استاد دانشگاه استرالیایی، در سال ۲۰۰۷ منتشر شد. این کتاب مجموعه ای از سیاست ها و استراتژی ها را برای پیاده سازی نویدبخش ترین فناوری های انرژی پاک توسط تمام حوزه های دولتی، تجاری و سازمان های اجتماعی ارائه می دهد. "راهکارهای گلخانه ای با انرژی پایدار" نشان می دهد که ترکیبی از مصرف بهینه انرژی، منابع انرژی تجدیدپذیر و گاز طبیعی (به عنوان سوخت انتقالی) آینده ای پاک و عملی از انرژی را برای استرالیا رقم می زند. ساختار و مضامین. این کتاب یک راهنمای جامع برای سیستم های انرژی پایدار است و در سه بخش ساختار یافته است: دیزندورف معتقد است که: تغییرپذیری توان بادی. مارک دیزندورف در اوایل دوران کاری خود، دانشمند ارشد تحقیقاتی در سازمان پژوهش های علمی و صنعتی همسود بود و در تحقیقات اولیه در مورد ادغام انرژی باد در شبکه های برق مشارکت داشت. این موضوع به تفصیل در "«راهکارهای گلخانه ای با انرژی پایدار»" مورد بحث قرار گرفته است. دیزندورف توضیح می دهد که انرژی بادی در مقیاس بزرگ «متناوب» نیست، زیرا فوراً روشن یا خاموش نمی شود. در عمل، تغییرات در هزاران توربین بادی،
که در چندین مکان و رژیم باد مختلف پخش شده اند، هموار می شوند. با افزایش فاصله بین مکان ها، همبستگی بین سرعت باد اندازه گیری شده در آن مکان ها کاهش می یابد. این موضوع اخیراً توسط مطالعات انجام شده توسط گراهام سیندن از دانشگاه آکسفورد تأیید شده است. دیزندورف در ادامه می گوید که هر نیروگاه معمولی هر از گاهی به طور غیرمنتظره ای از کار می افتد و باعث از دست رفتن فوری تمام توان خود می شود. به گفتهٔ دیزندورف، این تناوب واقعی است و نوع خاصی از تغییرپذیری است که بین قدرت کامل و بدون قدرت تغییر می کند. وقتی یک نیروگاه برق معمولی از کار می افتد، ممکن است برای هفته ها از کار بیفتد، که بسیار طولانی تر از دوره های بدون باد است. استقبال انتقادی. دیک نیکولز، در "کتاب «چپ سبز»"، اظهار می کند که "«راهکارهای گلخانه ای با انرژی پایدار»" مطالب مفید زیادی در مورد گرمایش جهانی و راه حل های ممکن ارائه می دهد: نیکولز معتقد است که اگر یک نقص جدی در "«راهکارهای گلخانه ای با انرژی پایدار»" وجود داشته باشد، آن «عدم ردیابی مداوم میزان اجرای بهره وری انرژی و جذب منابع انرژی تجدیدپذیر برای مقابله با وضعیت اضطراری گلخانه ای» است. پاتریک اون
یل، در "کتاب «واکنش زنجیره ای»"، پیشنهاد می کند که "«راهکارهای گلخانه ای با انرژی پایدار»" یک راهنمای جامع برای سیستم های انرژی پایدار است و خواندن این کتاب «به سادگی لذت بخش» است. اونیل توضیح می دهد که اگرچه جزئیات فنی و علمی بسیار زیادی ارائه شده است، زبان آن ساده است و کتاب به خوبی طرح بندی شده است. همچنین حوزه های اغلب نادیده گرفته شده از بحث انرژی پایدار مانند مسائل جمعیتی، اخلاق، عدالت اجتماعی و برابری را پوشش می دهد. در پایان، اونیل اظهار می کند که این کتاب «یک اثر فوق العاده انرژی بخش و فتنه انگیز» است که خواستار «یک استراتژی ملی هماهنگ برای اقدام غیرخشونت آمیز» است. جورج ویلکنفیلد، در "مجلهٔ استرالیا ریویو"، دیدگاه انتقادی تری دارد و معتقد است که این کتاب «به طرز عجیبی نابهنگام» به نظر می رسد، تا حدودی به این دلیل که با تغییرات اقلیمی به عنوان مسئله ای برخورد می کند که می توان آن را از طریق فعالیت های مردمی یا با مخالفت جنبش های اعتراضی با رژیم های ناعادلانه حل کرد. ویلکنفیلد توضیح می دهد که «این نظریه تا حدودی این نکته را نادیده می گیرد که افزایش مداوم انتشار گازهای گلخانه ای جهانی نه محصول جانبی بی
عدالتی یا سرکوب، بلکه محصول آزادی اقتصادی در غرب و رشد اقتصادی بی وقفه ای است که رژیم های سرکوبگری مانند چین از طریق آن مشروعیت می خرند. به طور کلی، تعداد بسیار کمی از مردم می خواهند از مصرف رهایی یابند - اکثر مردم آزادی مصرف بیشتر را می خواهند.» ویلکنفیلد در ادامه می گوید که دیزندورف برخی از پویایی های مصرف را نادیده می گیرد: مصرف انرژی به مردم آسایش، سرعت، حریم خصوصی و راحتی می دهد. بسیاری از مردم واقعاً از رانندگی لذت می برند و ماشین هایشان را دوست دارند و تا زمانی که توانایی مالی داشته باشند، حتی اگر حمل و نقل عمومی در دسترس باشد، به استفاده از آنها ادامه می دهند. با این وجود، در نهایت، ویلکنفیلد اذعان می کند که "کتاب «راهکارهای گلخانه ای با انرژی پایدار»" به عنوان یک کتاب درسی یا به عنوان یک کتابچه راهنما برای فعالان، روزنامه نگاران یا خواننده متعهدتری که از اعداد نمی ترسد، بسیار مناسب است. نویسنده. مارک دیزندورف در مؤسسه مطالعات محیطی دانشگاه نیو ساوت ولز، در زمینه توسعه پایدار اکولوژیکی و راهکارهای گلخانه ای تدریس و تحقیق می کند. پیش از این، او دانشمند ارشد پژوهشی در سازمان پژوهش های علمی و صنعتی همسو
د، استاد علوم محیطی و نایب رئیس انجمن اقتصاد بوم شناختی استرالیا و نیوزیلند بوده است.
وزارت گردشگری اسرائیل (، ) دفتر دولتی اسرائیل مسئول گردشگری است. این دفتر در سال ۱۹۶۴ تأسیس شد و آکیوا گوورین اولین وزیر آن بود، اما بین سال های ۱۹۷۷ تا ۱۹۸۱ به وزارت تجارت و صنعت ملحق شد. لوگوی این وزارتخانه، جاسوسان کتاب مقدس را در حال حمل میوه از تور سرزمین مقدس نشان می دهد.
وزارت اقتصاد اسرائیل (، ) یکی از وزارتخانه های دولت اسرائیل است که بر تجارت، صنعت و کار در اسرائیل نظارت دارد.
پیش بینی های جمعیت انسانی تلاش هایی برای برون یابی چگونگی تغییر جمعیت های انسانی در آینده هستند. این پیش بینی ها ورودی مهمی برای پیش بینی تأثیر جمعیت بر این سیاره و رفاه آینده بشریت هستند. مدل های رشد جمعیت، روندهای توسعه انسانی را در نظر می گیرند و پیش بینی هایی را برای آینده اعمال می کنند.این مدل ها از فرضیه هایی مبتنی بر روندها استفاده می کنند تا پیش بینی کنند جمعیت ها چگونه به نیروهای اقتصادی، اجتماعی و فناورانه پاسخ خواهند داد. هدف آن ها درک تأثیر این پاسخ ها بر نرخ باروری و مرگ ومیر است—و در نهایت، تحلیل رشد جمعیت را امکان پذیر می سازند. بر پایهٔ پیش بینی های سال ۲۰۲۲ «بخش جمعیت سازمان ملل متحد» (بر اساس نمودار شماره ۱)، رشد سالانهٔ جمعیت جهان در سال ۱۹۶۳ به اوج خود رسید—یعنی ۲٫۳٪ در سال. از آن زمان تاکنون این نرخ کاهش یافته و در سال ۲۰۲۳ به حدود ۰٫۹٪ رسیده است، که معادل افزایش تقریبی ۷۴ میلیون نفر در سال می باشد. همچنین، برآورد شده که این نرخ ممکن است تا سال ۲۱۰۰ به منفی ۰٫۱٪ نیز کاهش یابد، که نشان دهندهٔ آغاز کاهش تعداد جمعیت جهانی در پایان قرن است. بر این اساس، سازمان ملل متحد پیش بینی کرد که جمعیت ج
هان ، ۸ میلیارد نفر خواهد بود با فرض کاهش مداوم میانگین نرخ باروری جهانی از ۲٫۵ تولد به ازای هر زن در دوره ۲۰۱۵–۲۰۲۰ به ۱٫۸ تا سال ۲۱۰۰ (پیش بینی با متغیر متوسط)، حدود سال ۲۰۸۴ به اوج خود یعنی حدود ۱۰٫۳ میلیارد نفر خواهد رسید، و سپس روند کاهشی آهسته ای را آغاز خواهد کرد. با این حال، برآوردهایی خارج از چارچوب سازمان ملل متحد مدل های جایگزینی را ارائه کرده اند که بر فشارهای نزولی بیشتر بر نرخ باروری استوار هستند—برای مثال، اجرای موفق اهداف آموزشی و برنامه ریزی خانواده در چارچوب اهداف توسعهٔ پایدار سازمان ملل. این مدل ها پیش بینی می کنند که نقطهٔ اوج جمعیت جهانی ممکن است *بین سال های ۲۰۶۰ تا ۲۰۷۰* رخ دهد، نه در اواخر قرن بیست ویکم، همان طور که در پیش بینی های سازمان ملل آمده است. بر اساس گزارش سازمان ملل متحد، تمامی رشد پیش بینی شدهٔ جمعیت جهان در بازهٔ زمانی ۲۰۲۰ تا ۲۰۵۰ از کشورهای کمتر توسعه یافته خواهد بود. بیش از نیمی از این رشد نیز *مربوط به منطقهٔ آفریقای زیرصحرایی (Sub-Saharan Africa)* است—ناحیه ای که به دلیل سهم بالای جمعیت جوان، نرخ های باروری نسبتاً بالا، و بهبود نسبی در بهداشت عمومی و کاهش مرگ ومیر کو
دکان، سهم تعیین کننده ای در آیندهٔ جمعیت جهانی خواهد داشت. نیمی از این رشد تنها از هشت کشور حاصل خواهد شد که پنج کشور از آنها در آفریقا هستند. سازمان ملل متحد پیش بینی می کند که جمعیت کشورهای جنوب صحرای آفریقا تا سال ۲۰۵۰ دو برابر خواهد شد. مرکز تحقیقات پیو مشاهده می کند که ۵۰٪ از تولدها در سال ۲۱۰۰ در آفریقا خواهد بود. سازمان های دیگر، به ویژه بر اساس بهبود آموزش زنان و اجرای موفقیت آمیز برنامه ریزی خانواده، سطوح پایین تری از رشد جمعیت در آفریقا را پیش بینی می کنند. در ادامهٔ قرن بیست ویکم، برخی کشورها با رشد جمعیت مواجه خواهند شد، در حالی که جمعیت برخی دیگر کاهش خواهد یافت. به عنوان نمونه، سازمان ملل پیش بینی می کند که نیجریه با افزایش حدود ۳۴۰ میلیون نفر—تقریباً برابر با جمعیت کنونی ایالات متحده—به سومین کشور پرجمعیت جهان تبدیل شود. در مقابل، چین پیش بینی می شود تقریباً نیمی از جمعیت خود را از دست بدهد، کاهش شدیدی که عمدتاً ناشی از نرخ پایین باروری، پیری جمعیت و پیامدهای بلندمدت سیاست تک فرزندی پیشین این کشور خواهد بود. با وجود کاهش مداوم نرخ باروری جهانی، نمودار شماره ۲ نشان می دهد که به دلیل وجود «تکانهٔ
جمعیتی» (*population momentum*)، جمعیت جهان همچنان به رشد خود ادامه خواهد داد—هرچند با نرخی آهسته تر و پیوسته—و این روند تا حدود اواسط دههٔ ۲۰۸۰ میلادی (بر اساس خط میانهٔ پیش بینی) ادامه خواهد داشت. عامل اصلی رشد جمعیت بلندمدت در آیندهٔ جهان، *تحول مداوم در نرخ های باروری و مرگ ومیر* پیش بینی شده است. این دو عامل—یعنی تعداد فرزندان متولدی که هر زن به دنیا می آورد و همچنین میانگین طول عمر افراد—نقشی کلیدی در تعیین روند تغییرات جمعیتی ایفا می کنند. با کاهش نرخ باروری در بسیاری از نقاط جهان و افزایش امید به زندگی، الگوهای رشد جمعیت دستخوش تغییراتی بنیادین شده اند. عوامل مؤثر بر تغییر جمعیت. جمعیت یک کشور یا منطقه از طریق تعامل سه عامل اصلی جمعیت شناختی تغییر می کند: باروری، مرگ ومیر و مهاجرت. باروری. باروری معمولاً با شاخصی به نام نرخ باروری کل (TFR) سنجیده می شود—یعنی میانگین تعداد فرزندانی که انتظار می رود یک زن در طول عمر خود به دنیا بیاورد. از آنجا که امید به زندگی در سطح جهانی به سمت مقادیر یکنواخت و پایداری حرکت می کند، تغییرات نرخ باروری به عنوان عامل اصلی در تعیین روند آیندهٔ رشد جمعیت شناخته می شود. در
واقع، تفاوت در زادآوری بیش از آنکه ناشی از طول عمر باشد، ناشی از تصمیماتی ست که دربارهٔ فرزندآوری گرفته می شود و تحت تأثیر عوامل اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی است. در مناطقی که نرخ باروری بالا است، جمعیت شناسان معمولاً فرض می کنند که این نرخ به مرور کاهش می یابد و در نهایت "در سطحی نزدیک به دو فرزند به ازای هر زن تثبیت خواهد شد". در دورهٔ ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۰، نرخ باروری متوسط جهانی ۲٫۵ فرزند به ازای هر زن بود—تقریباً نصف میزان آن در دورهٔ ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۵ (۵ فرزند به ازای هر زن). در سناریوی میانه، پیش بینی می شود که نرخ باروری جهانی تا دورهٔ ۲۰۴۵ تا ۲۰۵۰ به ۲٫۲ کاهش یابد و تا سال های ۲۰۹۵ تا ۲۱۰۰ به ۱٫۸ برسد. مرگ و میر. اگر نرخ مرگ ومیر نسبتاً بالا باشد و در نتیجه امید به زندگی نیز پایین باقی بماند، تغییرات در مرگ ومیر می تواند تأثیری چشمگیر بر رشد جمعیت داشته باشد. اما زمانی که نرخ مرگ ومیر کاهش یافته و امید به زندگی افزایش یافته باشد، هرگونه تغییر در مرگ ومیر تأثیر نسبتاً اندکی بر رشد جمعیت خواهد داشت. از آنجا که مرگ و میر کودکان در چند دهه گذشته به طور قابل توجهی کاهش یافته است، امید به زندگی جهانی در بدو تولد، از ۴۸ سا
ل در ۱۹۵۰–۱۹۵۵ به ۶۷ سال در ۲۰۰۰–۲۰۰۵ افزایش یافته است، انتظار می رود که این افزایش ادامه یابد و در ۲۰۴۵–۲۰۵۰ به ۷۷ سال و در ۲۰۹۵–۲۱۰۰ به ۸۳ سال برسد. در مناطق توسعه یافته، افزایش امید به زندگی از ۷۶ سال در دورهٔ ۲۰۰۰–۲۰۰۵ به ۸۴ سال در دورهٔ ۲۰۴۵–۲۰۵۰ و به ۹۰ سال در سال های ۲۰۹۵–۲۱۰۰ پیش بینی شده است. در مقابل، در کشورهای کمتر توسعه یافته که امید به زندگی در دورهٔ ۲۰۰۰–۲۰۰۵ اندکی کمتر از ۶۶ سال بوده است، انتظار می رود این رقم به ۷۶ سال در دورهٔ ۲۰۴۵–۲۰۵۰ و به ۸۱ سال تا سال ۲۱۰۰ افزایش یابد. مهاجرت. مهاجرت می تواند تأثیر قابل توجهی بر تغییر جمعیت داشته باشد. مهاجرت جهانی از جنوب به جنوب ۳۸ درصد و از جنوب به شمال ۳۴ درصد از کل مهاجرت ها را تشکیل می دهد. برای مثال، سازمان ملل متحد گزارش می دهد که در طول دوره ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۰، چهارده کشور شاهد ورود خالص بیش از یک میلیون مهاجر بوده اند، در حالی که ده کشور شاهد خروج خالص با نسبت های مشابه بوده اند. بزرگترین جریان های مهاجرتی در پاسخ به تقاضا برای کارگران در کشورهای دیگر (بنگلادش، نپال و فیلیپین) یا به دلیل ناامنی در کشور مبدا (میانمار، سوریه و ونزوئلا) بوده است.بلاروس،
استونی، آلمان، مجارستان، ایتالیا، ژاپن، روسیه، صربستان و اوکراین طی دههٔ گذشته با خالص ورود مهاجران مواجه بوده اند—پدیده ای که تا حدی به جبران کاهش جمعیت ناشی از نرخ منفی رشد طبیعی (تولدها منهای مرگ ومیر) کمک کرده است.
آریا جانسون رقصنده، خواننده، ترانه پرداز و بازیگر آمریکایی است.
وزارت حمل و نقل و ایمنی جاده های اسرائیل () یا وزارت حمل ونقل، زیرساخت های ملی و ایمنی جاده ای (، ) یک آژانس دولتی است که به مسائل حمل و نقل و ایمنی جاده در اسرائیل رسیدگی می کند. مقر وزارت در گیوات رام، اورشلیم است.
وزیر در دفتر نخست وزیر اسرائیل (، ) وزیر و عضوی از کابینه اسرائیل است که توسط نخست وزیر اسرائیل منصوب می شود تا به نمایندگی از نخست وزیر، به امور مختلف رسیدگی کند.
کاربرد فناوری هسته ای—چه به عنوان منبع انرژی و چه به عنوان ابزار جنگی—همواره موضوعی بحث برانگیز بوده است. این جمله به نقطهٔ تلاقی دانش علمی، اخلاق، سیاست، و دغدغه های زیست محیطی اشاره دارد و در واقع دروازه ای ست به تاریخچه ای پرتلاطم از پیشرفت فناوری، رقابت تسلیحاتی، و پرسش هایی عمیق دربارهٔ آیندهٔ بشریت. دانشمندان و دیپلمات ها از قبل از بمباران اتمی هیروشیما در سال ۱۹۴۵، در مورد سیاست تسلیحات هسته ای بحث و گفتگو داشته اند عموم مردم از حدود سال ۱۹۵۴، پس از آزمایش های هسته ای گسترده در اقیانوس آرام، نگران آزمایش سلاح های هسته ای شدند. در سال ۱۹۶۱، در اوج جنگ سرد، حدود ۵۰٬۰۰۰ زن که توسط سازمان «اعتصاب زنان برای صلح» گرد هم آمده بودند، در ۶۰ شهر ایالات متحده علیه سلاح های هسته ای راهپیمایی کردند. در سال ۱۹۶۳، بسیاری از کشورها "پیمان ممنوعیت جزئی آزمایش های هسته ای" را تصویب کردند؛ پیمانی که "آزمایش های هسته ای در جوّ را ممنوع می ساخت". این معاهده، در واکنش به نگرانی های جهانی دربارهٔ آثار زیان بار پرتوهای رادیواکتیو ناشی از آزمایش های هوایی، به امضای قدرت های اصلی هسته ای آن زمان از جمله ایالات متحده، اتحاد جماه
یر شوروی و بریتانیا رسید و نقطهٔ عطفی در روند مهار رقابت های تسلیحاتی بود. . برخی مخالفت های محلی با انرژی هسته ای در اوایل دهه ۱۹۶۰ پدیدار شد، و در اواخر دهه ۱۹۶۰ برخی از اعضای جامعه علمی شروع به ابراز نگرانی های خود کردند. در اوایل دهه ۱۹۷۰، اعتراضات گسترده ای علیه طرح ساخت نیروگاه هسته ای در ویل آلمان صورت گرفت. این پروژه در سال ۱۹۷۵ لغو شد و موفقیت جنبش ضدهسته ای در وایْل (Wyhl) موجب الهام بخشی به مخالفت با انرژی هسته ای در دیگر نقاط اروپا و آمریکای شمالی گردید. انرژی هسته ای در دههٔ ۱۹۷۰ به موضوعی برای اعتراضات گستردهٔ عمومی تبدیل شد.. سال های اولیه. در سال ۱۹۴۵ در صحرای نیومکزیکو، دانشمندان آمریکایی اولین آزمایش سلاح های هسته ای به نام «ترینیتی» را انجام دادند که آغاز عصر اتم را رقم زد. حتی قبل از آزمایش ترینیتی، رهبران ملی در مورد تأثیر سلاح های هسته ای بر سیاست داخلی و خارجی بحث می کردند. جامعهٔ علمی نیز در مباحث مربوط به سیاست جنگ افزارهای هسته ای نقش فعالی ایفا کرد—از جمله از طریق نهادهای حرفه ای همچون «فدراسیون دانشمندان اتمی» *Federation of Atomic Scientists*) و «کنفرانس پوگواش دربارهٔ علم و امور
جهانی» (Pugwash Conference on Science and World Affairs*). این نهادها بستری برای گفت وگوهای میان دانشی و دیپلماتیک فراهم ساختند تا پیرامون پیامدهای اخلاقی، راهبردی و زیست محیطی تسلیحات هسته ای تبادل نظر شود—و به تلاش هایی در راستای کنترل و خلع سلاح هسته ای منجر شدند. منابع. Robert Benford. The Anti-nuclear Movement (book review) "American Journal of Sociology", Vol. 89, No. 6, (مه ۱۹۸۴), pp. 1456-1458. James J. MacKenzie. Review of The Nuclear Power Controversy by "The Quarterly Review of Biology", Vol. 52, No. 4 (Dec. , 1977), pp. 467-468. Walker, J. Samuel (2004). "Three Mile Island: A Nuclear Crisis in Historical Perspective" (Berkeley: University of California Press), pp. 10-11. (1982). "Global Fission: The Battle Over Nuclear Power", Oxford University Press. Jerry Brown and (1997). "Profiles in Power: The Anti-nuclear Movement and the Dawn of the Solar Age", Twayne Publishers, pp. 191-192.
نخست وزیر جایگزین اسرائیل (، ) معاون بالفعل نخست وزیر اسرائیل و دومین وزیر عالی رتبه کابینه اسرائیل است که برای جایگزینی نخست وزیر اسرائیل در یک دولت چرخشی تعیین می شود. این سمت به صورت دوژور برای حل بحران سیاسی اسرائیل در سال های ۲۰۱۸-۲۰۲۲، در کنار مکانیسم رسمی چرخش دولت جایگزین، ایجاد شد. این سمت به صورت دفاکتو در دولت چرخشی ۱۹۸۴-۱۹۸۸ وجود داشت که بر اساس یک توافق چرخشی غیر الزام آور تأسیس شد. طبق ، سوگند دولت شامل یک تاریخ هدف برای نخست وزیر و نخست وزیر جایگزین برای تغییر پست هایشان است. وزرای دولت یا به نخست وزیر یا به نخست وزیر جایگزین گزارش می دهند، و نخست وزیر نمی تواند وزرای کابینه را که به نخست وزیر جایگزین گزارش می دهند، بدون رضایت نخست وزیر جایگزین، برکنار کند. آخرین نخست وزیر جایگزین، نفتالی بنت بود که از ۱ ژوئیه تا ۸ نوامبر ۲۰۲۲ خدمت کرد.
سال ۲۰۱۱ توسط سازمان ملل متحد به عنوان سال بین المللی جنگل ها اعلام شد تا آگاهی بخشی و تقویت مدیریت پایدار، حفاظت و توسعه پایدار انواع جنگل ها به نفع نسل های فعلی و آینده افزایش یابد. پیشینه. جنگل ها بخش جدایی ناپذیر توسعه پایدار جهانی هستند. طبق برآوردهای بانک جهانی، بیش از ۱٫۶ میلیارد نفر برای امرار معاش خود به جنگل ها وابسته هستند و حدود ۳۰۰ میلیون نفر در آنها زندگی می کنند. صنعت محصولات جنگلی منبع رشد اقتصادی و اشتغال است و ارزش تجارت جهانی محصولات جنگلی در سطح بین المللی ۳۲۷ میلیارد دلار تخمین زده می شود. سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد (فائو) تخمین می زند که هر ساله ۱۳۰ هزار کیلومتر مربع از جنگل های جهان به دلیل جنگل زدایی از بین رفته اند. تبدیل به زمین های کشاورزی، برداشت ناپایدار چوب، شیوه های نادرست مدیریت زمین و ایجاد سکونتگاه های انسانی از شایع ترین دلایل از بین رفتن مناطق جنگلی هستند. طبق گزارش بانک جهانی، جنگل زدایی تا ۲۰ درصد از انتشار گازهای گلخانه ای جهانی را که به گرمایش جهانی کمک می کنند، تشکیل می دهد. داده های فائو تخمین می زند که جنگل ها و خاک جنگل های جهان بیش از یک تریلیون تن کربن را ذ
خیره می کنند - دو برابر مقدار موجود در جو. بانک جهانی تخمین می زند که جنگل ها زیستگاه حدود دو سوم از تمام گونه های روی زمین هستند و جنگل زدایی جنگل های بارانی گرمسیری بسته می تواند منجر به از دست رفتن تنوع زیستی تا ۱۰۰ گونه در روز شود. طبق اعلام اتحادیه بین المللی حفاظت از طبیعت (IUCN) و مشارکت جهانی در احیای چشم انداز جنگل، «در سراسر جهان بیش از یک میلیارد هکتار از اراضی جنگلی از دست رفته و تخریب شده وجود دارد که می توان آنها را احیا کرد». کمپین. دبیرخانه مجمع جنگل های سازمان ملل متحد، نقطه کانونی اجرای سال بین المللی با همکاری دولت ها، مشارکت مشارکتی در مورد جنگل ها و سایر سازمان ها و فرآیندهای مربوطه است. از دولت ها، سازمان های منطقه ای و بین المللی و سازمان های جامعه مدنی انتظار می رود کمیته های ملی ایجاد کرده و نقاط کانونی را در کشورهای خود تعیین کنند تا سازماندهی فعالیت ها در حمایت از سال بین المللی جنگل ها را تسهیل کنند. جشن ها. کمپین «جشن جنگل ها. جشن زندگی» جشن رسمی ایالات متحده است. این جشن در ایالات متحده که توسط انجمن ملی جنگلبانان ایالتی با همکاری سرویس جنگلداری ایالات متحده هماهنگ شده است، با هد
ف افزایش آگاهی و درک ارزش جنگل های آمریکا و به نمایش گذاشتن ارتباط بین جنگل های سالم، مردم، اکوسیستم ها و اقتصادها برگزار می شود. هدف این است که ایده ها و منابع لازم برای مشارکت همه ذینفعان جنگلداری در طول سال در این جشن فراهم شود. در ۹ فوریه ۲۰۱۱، معاون مدیر کل سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد، آن توتوایلر، و معاون مدیر کل اداره جنگلداری، ادواردو روخاس-بریالز، نسخه ۲۰۱۱ نشریه شاخص فائو با "عنوان «وضعیت جنگل های جهان"» ("SOFO") را رونمایی کردند. "«وضعیت جنگل های جهان»" گزارشی از وضعیت جهانی جنگل ها، تحولات عمده سیاستی و نهادی اخیر و مسائل کلیدی مربوط به بخش جنگل است. در ۹ مارس ۲۰۱۱، وزیر جنگلداری نیوزیلند، جناب دیوید کارتر، سال جهانی جنگل ها را در ساختمان پارلمان در ولینگتون، نیوزیلند، آغاز کرد. هون کارتر گفت: «[جنگل ها] بخش جدایی ناپذیر اقتصاد مبتنی بر منابع طبیعی ما هستند، طیف وسیعی از مزایای زیست محیطی را ارائه می دهند و اهمیت فرهنگی دارند.» در ۵ مه ۲۰۱۱، آکادمی رومانی میزبان یک مناظره ملی در مورد «سال ۲۰۱۱، سال جهانی جنگل ها» بود. در ۱۵ ژوئیه ۲۰۱۱، به افتخار سال جهانی جنگل ها، بخش اراضی و جنگل های وزارت
حفاظت از محیط زیست ایالت نیویورک (DEC) مسابقه عکاسی «جشن جنگل های نیویورک» را آغاز کرد. این مسابقه تلاشی برای افزایش آگاهی و قدردانی از انواع جنگل ها، شهری و روستایی، بزرگ و کوچک، دولتی و خصوصی، در سراسر ایالت است. تاریخچه. مجمع عمومی سازمان ملل متحد در ۲۰ دسامبر ۲۰۰۶ با قطعنامه ۶۱/۱۹۳، سال ۲۰۱۱ را به عنوان «سال بین المللی جنگل ها» اعلام کرد
وزارت کشور اسرائیل (، ، ) در کشور اسرائیل یکی از ادارات دولتی است که مسئول امور دولت محلی، شهروندی و اقامت، کارت های شناسایی و ویزای دانشجویی و ورود است. وزیر فعلی موشه آربل است.
تاریخچهٔ "گازهای سوختی"—که در بخش بزرگی از قرن نوزدهم و نیمهٔ نخست قرن بیستم برای "روشنایی، گرمایش و پخت وپز" نقش مهمی ایفا کردند—با پیدایش شاخه های "شیمی تجزیه" و "شیمی پنوماتیک" در قرن هجدهم آغاز شد. ین «گازهای سوختی مصنوعی» (که با نام هایی مانند «گاز سوختی ساختگی»، «گاز مصنوعی» یا به طور ساده «گاز» نیز شناخته می شوند)، از طریق "گازسازی مواد قابل احتراق"—معمولاً زغال سنگ، ولی گاهی نیز چوب یا نفت—تولید می شدند. این فرایند شامل حرارت دادن این مواد در کوره های دربسته با محیطی کم اکسیژن بود. گازهای سوختی تولید شده مخلوطی از بسیاری از مواد شیمیایی از جمله هیدروژن، متان، مونوکسید کربن و اتیلن بودند. گاز زغال سنگ همچنین حاوی مقادیر قابل توجهی از ترکیبات ناخواسته گوگرد و آمونیاک و همچنین هیدروکربن های سنگین است و باید قبل از استفاده تصفیه شود. نخستین تلاش ها برای تولید تجاری گاز سوختی در بازهٔ زمانی ۱۷۹۵ تا ۱۸۰۵ صورت گرفت: در فرانسه توسط "فیلیپ لو بُن" و در انگلستان توسط "ویلیام مرداک". هرچند نمونه هایی پیش تر وجود داشت، اما این دو مهندس بودند که فناوری گازسازی را با نگاه تجاری توسعه دادند. "فردریک وینزور" نیز نقش
کلیدی در بنیان گذاری نخستین شرکت گازرسانی ایفا کرد: شرکت Gas Light and Coke مستقر در لندن، که در آوریل سال ۱۸۱۲ با منشور سلطنتی تأسیس شد. کارخانه های تولید گاز صنعتی ابتدا در انگلستان و سپس در بقیه اروپا و آمریکای شمالی در دهه ۱۸۲۰ تأسیس شدند. این فناوری در مقیاس افزایش یافت. پس از یک دوره رقابت، مدل کسب وکار صنعت گاز در انحصارها به بلوغ رسید، جایی که یک شرکت واحد، گاز را در یک منطقه مشخص تأمین می کرد. مالکیت شرکت های گازرسانی در قرن نوزدهم تنوع قابل توجهی داشت—از مالکیت کامل شهری مانند منچستر گرفته تا شرکت های کاملاً خصوصی، چنان که در لندن و بیشتر شهرهای آمریکای شمالی دیده می شد. شرکت های گاز در بیشتر سال های قرن نوزدهم رونق داشتند و معمولاً سودآوری خوبی برای سهام داران خود به همراه می آوردند. با این حال، آن ها اغلب با شکایاتی دربارهٔ قیمت ها مواجه بودند—نشانی از تنش همیشگی میان منافع اقتصادی شرکت ها و انتظارات عمومی. مهم ترین کاربرد گاز ساختگی در اوایل قرن نوزدهم، استفاده از آن برای روشنایی گازی بود—جایگزینی مناسب و کارآمد برای شمع و چراغ های نفتی در خانه ها. روشنایی گازی به نخستین شکل گستردهٔ روشنایی خیابا
نی بدل شد؛ تحولی فناورانه که نه تنها معابر را روشن تر و ایمن تر کرد، بلکه چشم انداز شبانهٔ شهرها را نیز دگرگون ساخت. این کاربرد مستلزم گازهایی بود که با شعله ای بسیار درخشان می سوختند و «گازهای روشن کننده» نامیده می شدند. برخی از مخلوط های گازی با درخشندگی ذاتی کم، مانند گاز آب آبی، برای روشنایی با نفت غنی می شدند. در نیمهٔ دوم قرن نوزدهم، صنعت گاز سوختی ساختگی از کاربری صرفاً روشنایی فراتر رفت و مصارف گرمایشی و پخت وپز را نیز دربر گرفت. تهدید ناشی از ظهور نور الکتریکی در اواخر دههٔ ۱۸۷۰ و ۱۸۸۰ نقش پررنگی در این روند ایفا کرد. با این حال، صنعت گاز بلافاصله میدان را به برق واگذار نکرد—زیرا اختراع «روپوش وِلسباخ» (Welsbach mantle)، که کیسه ای نسوز از توری فلزی بود و با شعله ای عمدتاً غیرروشنایی زا به حالت تابشی درمی آمد، به طرز چشم گیری کارایی روشنایی گازی را افزایش داد. استیلن همچنین از حدود سال ۱۸۹۸ برای پخت و پز با گاز و روشنایی گازی در مقیاس کوچکتر مورد استفاده قرار گرفت، اگرچه استفاده از آن نیز با ظهور روشنایی الکتریکی و LPG برای پخت و پز کاهش یافت. از دیگر پیشرفت های تکنولوژیکی در اواخر قرن نوزدهم می توان
به استفاده از گاز آب و سوخت گیری با دستگاه اشاره کرد، اگرچه این موارد به طور جهانی مورد استفاده قرار نگرفتند. در دهه ۱۸۹۰، خطوط لوله از میادین گاز طبیعی در تگزاس و اوکلاهما به شیکاگو و سایر شهرها ساخته شد و گاز طبیعی برای تکمیل ذخایر سوخت گازی تولیدی مورد استفاده قرار گرفت و در نهایت به طور کامل جایگزین آن شد. تولید گاز در آمریکای شمالی تا سال ۱۹۶۶ (به استثنای ایندیاناپولیس و هونولولو) متوقف شد، در حالی که در اروپا تا دهه ۱۹۸۰ ادامه داشت. «گاز ساختگی» امروزه بار دیگر به عنوان منبع بالقوهٔ سوخت مورد ارزیابی قرار گرفته است؛ زیرا شرکت های انرژی به فناوری گازسازی زغال سنگ به عنوان روشی احتمالاً پاک تر برای تولید برق از زغال سنگ نگاه می کنند. البته در دوران کنونی، چنین گازهایی معمولاً با عنوان «گاز طبیعی مصنوعی» (synthetic natural gas) شناخته می شوند. منابع. Veillerette, François. "Philippe Lebon ou l'homme aux mains de lumière", Ed N Mourot, 1987. "(in french)". Elton, Arthur (1958), "Gas for light and heat" in "A History of Technology" Volume IV The Industrial Revolution c 1750 to c 1850, edited Charles Singer,
et al, Clarendon, Oxford
کارت شناسایی اسرائیل ()، تِودات زهوت () یا هویه () یک سند هویتی است که توسط اسرائیل طبق "قانون حمل و نمایش کارت هویت" مصوب ۱۹۸۲ صادر می شود: «هر ساکن شانزده سال یا بیشتر باید همیشه کارت هویتی داشته باشد و در صورت درخواست، آن را به یک افسر ارشد پلیس، رئیس اداره شهری یا منطقه ای، یا یک پلیس یا عضو نیروهای مسلح در حال انجام وظیفه ارائه دهد.» طبق یک رویه قضایی از سال ۲۰۱۱، ساکنان حق دارند از ارائه کارت خودداری کنند، مگر اینکه مقام دولتی دلیلی برای ظن به ارتکاب جرم توسط آنها داشته باشد. مدارک هویتی توسط دولت اسرائیل برای فلسطینیان در اورشلیم شرقی، کرانه باختری و نوار غزه صادر می شود، اگرچه این مدارک با مدارکی که برای شهروندان اسرائیلی صادر می شود، متفاوت است. چنین اسنادی برای نظارت و کنترل جمعیت فلسطینی استفاده می شود.
وزارت امور اورشلیم و میراث اسرائیل () یک سمت گاه به گاه در کابینه اسرائیل است. این سمت برای اولین بار در دولت اسحاق شامیر در ۲۷ نوامبر ۱۹۹۰ تأسیس شد و آوراهام وردیگر به عنوان معاون وزیر خدمت می کرد، اگرچه آونر شاکی از سال ۱۹۸۸ به عنوان وزیر بدون سمت مسئول امور اورشلیم خدمت کرده بود. با این حال، این سمت در ۳۱ دسامبر ۱۹۹۲ توسط نخست وزیر اسحاق رابین (که او نیز سمت وزیر را داشت) لغو شد. این سمت در سال ۲۰۰۱ در دولت آریل شارون احیا شد. در سال ۲۰۰۵ این نقش به مسئولیت یک وزیر سیار بازگشت. بین سال های ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۵، این سمت با سمت امور یهودیان خارج از کشور به عنوان وزیر اورشلیم و امور یهودیان خارج از کشور ترکیب شد.