Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آرملینی چیاپی (; – ) سپهبد ارتش سلطنتی ایتالیا در طول جنگ جهانی دوم بود. او در بیشتر دوران جنگ فرماندهی دفاع از فلورانس را بر عهده داشت. زندگی نامه. او در ۲ دسامبر ۱۸۷۹ در رم، پسر لئو چیاپی، متولد شد. او در سن ۱۷ سالگی به عنوان سرباز داوطلب در هنگ ۷۰ پیاده نظام «آنکونا» در ارتش سلطنتی ایتالیا ثبت نام کرد و در سال ۱۹۰۱، با درجه گروهبانی، به عنوان افسر دانشجو در آکادمی نظامی سلطنتی پیاده نظام و سواره نظام در مودنا شروع به تحصیل کرد و در ۷ سپتامبر ۱۹۰۳ با درجه ستوان دوم پیاده نظام فارغ التحصیل شد. در ۷ سپتامبر ۱۹۰۶ به درجه ستوانی ارتقا یافت. از اکتبر ۱۹۱۱، او به همراه هنگ ۶۳ کالیاری، در جنگ ایتالیا و عثمانی شرکت کرد و در نبرد مصراته خود را نشان داد و به همین دلیل نشان برنز شجاعت نظامی را دریافت کرد. پس از پایان جنگ، او از سال ۱۹۱۲ تا ۱۹۱۴ در دوره های مدرسه جنگ ارتش شرکت کرد و هنگامی که پادشاهی ایتالیا در ۲۴ مه ۱۹۱۵ وارد جنگ جهانی اول شد، با ارتقاء به درجه سروانی، فرماندهی لشکر ۲۶ را بر عهده گرفت و از آنجا بعداً به فرماندهی لشکر ۲۴ و سپس لشکر ۲۳ منتقل شد. در سال ۱۹۱۷، پس از ارتقاء به درجه سرگردی، به ستاد کل منتقل
شد و به فرماندهی کل در رم منصوب شد. در پایان جنگ به درجه سرهنگ دومی ارتقا یافت. پس از پایان جنگ جهانی اول، در هیئت حمل و نقل بولونیا، سپس در هیئت حمل و نقل ونیز و سپس به عنوان رئیس ستاد تیپ پیاده نظام لیورنو خدمت کرد. او در سال ۱۹۲۶ به درجه سرهنگی ارتقا یافت و در ژانویه ۱۹۲۸ فرماندهی هنگ ۴۱ پیاده نظام «مودنا» را بر عهده گرفت که به مدت دو سال در این سمت باقی ماند. در سال ۱۹۳۰، او برای خدمت در فرماندهی مدارس نظامی مرکزی در چیویتاوکیا فراخوانده شد، جایی که به مدت ۴ سال به تدریس سلاح های سبک و تیراندازی پرداخت؛ او همچنین کتاب ها و مقالاتی در این زمینه نوشت. در ۱۶ ژانویه ۱۹۳۵، او به درجه سرتیپ ارتقا یافت و ابتدا فرماندهی تیپ دوم پیاده نظام و سپس معاون فرمانده لشکر دوم پیاده نظام اسفورزسکا در نووارا شد. او که در ۱ ژوئیه ۱۹۳۷ به درجه سرلشکری رسیده بود، به بازرسی پیاده نظام در رم منصوب شد. در مارس ۱۹۳۸، او به فرماندهی لشکر ۲۹ پیاده نظام پلوریتانا در کاتانیا (که در آوریل ۱۹۳۹ به لشکر ۲۹ پیاده نظام پیمونته تغییر نام داد) منصوب شد. در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰، روزی که پادشاهی ایتالیا وارد جنگ جهانی دوم شد، ژنرال جیووانی سریو جایگز
ین او در این سمت شد و به فلورانس منتقل شد، جایی که ابتدا فرماندهی لشکر منطقه ای محلی و سپس، پس از ارتقاء به سپهبدی در ۱ ژانویه ۱۹۴۱، دفاع از منطقه را تا سال ۱۹۴۳ بر عهده داشت. پس از اعلام آتش بس کاسیبیله در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، او درخواست های کمیته محلی ضد فاشیست برای دادن سلاح به مردم غیرنظامی را رد کرد، اما دو گردان از لشکر ۱۸۳ پیاده نظام «سیکلونه» (تحت فرماندهی ژنرال جورجیو موریگی) را برای مقابله با پیشروی آلمانی ها فرستاد، اما موفق نشد. پس از سه روز درگیری، در ۱۲ سپتامبر ۱۹۴۳ فلورانس توسط نیروهای آلمانی اشغال شد و ده روز بعد، چیاپی دستگیر شد و به عنوان اسیر جنگی به زندان اوفلاگ در شوکن، لهستان فرستاده شد، جایی که در ۱ اکتبر به آنجا رسید. سلامت او به دلیل سختی هایی که در دوران اسارت متحمل شد، رو به وخامت گذاشت و در ۱۴ اوت ۱۹۴۴، در درمانگاه وولشتاین بستری شد. او تمام پیشنهادات برای پیوستن به جمهوری اجتماعی ایتالیا در ازای آزادی اش را رد کرد و در شب ۴ نوامبر ۱۹۴۴ در درمانگاه درگذشت. او در گورستان سالکا، نزدیک کلیسا و جنگل مجاور اردوگاه اسرای جنگی، به خاک سپرده شد.
مون اسپل (به انگلیسی: Moonspell) یک گروه گوتیک متال پرتغالی است که در سال ۱۹۹۲ تشکیل شد. این گروه اولین آلبوم چندآهنگه خود را با نام "زیر طلسم ماه" در سال ۱۹۹۴ منتشر کرد و یک سال بعد اولین آلبوم خود را با نام "ولف هارت" دنبال کرد. آنها به سرعت به شناخته شده ترین گروه متال از پرتغال و یکی از چهره های کلیدی در گوتیک متال تبدیل شدند. فرناندو ریبیرو یکی از بنیانگذاران، خواننده و ترانه سرای گروه است. گروه مون اسپل با آلبوم "گناه/پکادو" در سال ۱۹۹۸ در پرتغال به موفقیت دست یافت. این گروه با آلبوم "یادبود" (۲۰۰۶) همچنین به اولین گروه متال پرتغالی تبدیل شد که موفق به دریافت گواهی طلایی برای آلبوم خود شد. آنها همچنین در آلمان محبوب هستند، جایی که آلبوم هایشان دائماً در فهرست ۱۰۰ آلبوم برتر قرار می گیرد. تاریخچه گروه. روزهای آغازین (۱۹۹۴–۱۹۹۲). اگرچه آنها از سال ۱۹۸۹ با نام «موربید گاد» فعالیت می کردند، گروه در سال ۱۹۹۲، اندکی پس از انتشار آهنگ تبلیغاتی «فرشته مار»، نام مون اسپل را برای خود برگزید. در زمان تغییر نام، اعضای گروه شامل فرناندو ریبیرو (لنگسویار) به عنوان خواننده، ژوائو پدرو «آرس» اسکووال (تتراگراماتون) به ع
نوان نوازندهٔ گیتار بیس، دوآرته پیکوتو (مانتوس) و لوئیس لاملا (مالا) به عنوان نوازندهٔ گیتار و میگل «مایک» گاسپار (نیسروت) به عنوان نوازندهٔ درام بودند. ریبیرو و آرس بنیانگذاران و مغزهای متفکر موربید گاد/مون اسپل بودند، در حالی که اعضای دوم در مقاطع مختلف در سال ۱۹۹۲ به موربید گاد پیوستند. از میان آنها، تنها مایک گاسپار پس از ضبط «فرشته مار» به گروه پیوست.
نشان سنت موریس و لازاروس () یک نشان شوالیه گری سلسله ای کاتولیک رومی است که توسط خاندان سلطنتی ساووی اعطا می شود. این نشان دومین نشان قدیمی شوالیه گری در جهان است که تبار آن به سال ۱۰۹۸ میلادی می رسد و یکی از نادرترین نشان های شوالیه گری است که توسط فرمان پاپ، در این مورد توسط پاپ گرگوری سیزدهم، به رسمیت شناخته شده است. در آن فرمان، پاپ گرگوری سیزدهم به امانوئل فیلیبرت، دوک ساووی و جانشینان ساووی او، حق اعطای دائمی این نشان شوالیه گری را اعطا کرد. استاد اعظم، شاهزاده امانوئل فیلیبرتو از ساووی، شاهزاده ونیز، همچنین معروف به دوک ساووی، نوه آخرین پادشاه ایتالیا، اومبرتو دوم است. با این حال، پسرعموی امانوئل فیلیبرتو دو بار شاهزاده آیمونه، دوک آئوستا را از مقام خود برکنار کرد و در تئوری ادعا کرد که او استاد اعظم قانونی است، زیرا پدرش ادعا می کرد که رئیس خاندان ساووی است. این نشان قبلاً توسط پادشاهی ایتالیا (۱۸۶۱–۱۹۴۶) به رؤسای خاندان ساووی به عنوان پادشاهان ایتالیا اعطا می شد. در ابتدا، این نشان یک نشان شوالیه ای با ماهیت نجیب زاده بود، اما زمانی محدود به اعضای خانواده های نجیب زاده با هشت جد بزرگ نجیب زاده بود. م
اهیت نظامی و نجیب زادهٔ این نشان با یک شخصیت کاتولیک رومی ترکیب شده و هنوز هم هست. پس از لغو سلطنت و تأسیس جمهوری ایتالیا در سال ۱۹۴۶، میراث این نشان توسط مدعیان خاندان ساووی و تاج و تخت ایتالیا در تبعید حفظ می شود. تخمین زده می شود که این نشان شامل حدود ۲۰۰۰ عضو در سراسر جهان باشد که حدود ۲۰۰ نفر از آنها در ایالات متحده هستند. این نشان همچنین به عنوان بخشی از شورای اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل متحد، دارای جایگاه مشورتی در فهرست سازمان ملل متحد است.
آنتونیو اسپاداچینو (؛ زادهٔ ) که بیشتر با نام آنتونینو شناخته می شود، خواننده اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۰۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. حرفه. در سال ۲۰۰۵، او در چهارمین دوره مسابقه استعدادیابی ایتالیایی "آمیچی دی ماریا د فیلیپی" برنده شد. اولین آلبوم او "Antonino" بیش از ۳۰۰۰۰ نسخه فروخت و اولین تک آهنگ او "Ce la farò" به مقام سوم در ایتالیا رسید و گواهی طلایی دریافت کرد. در سال ۲۰۱۱، در مسابقه آمیچی "با نام Io Ci Sono" برنده شد و با ناشر Mara Maionchi به نام Non Ho L'età قرارداد ضبط امضا کرد. او با Non Ho L'età records دو آلبوم منتشر کرد: "Costellazioni" در سال ۲۰۱۱ و "Libera quest'anima" در سال ۲۰۱۲. ترانه شناسی. آلبوم تک آهنگ
نشان تاج ایتالیا () این نشان در سال ۱۸۶۸ توسط شاه ویتوریو امانوئل دوم، به مناسبت بزرگداشت اتحاد ایتالیا در سال ۱۸۶۱، به عنوان یک نشان ملی تأسیس شد. این نشان در پنج درجه برای شایستگی های غیرنظامی و نظامی اعطا می شد. امروزه نشان تاج با نشان لیاقت ساووی جایگزین شده است و هنوز هم توسط رئیس فعلی خاندان که مورد مناقشه است، امانوئل فیلیبرتو، شاهزاده ونیز، به شوالیه های جدید اعطا می شود. این نشان از زمان تأسیس جمهوری ایتالیا در سال ۱۹۴۶ توسط قانون لغو شده است. با این حال، اومبرتو دوم از مقام خود به عنوان نشان افتخار سلطنتی کناره گیری نکرد و به عنوان یک نشان سلسله ای تحت عنوان استاد اعظم او باقی ماند. در حالی که استفاده مداوم از نشان های اعطا شده قبل از سال ۱۹۵۱ در ایتالیا مجاز است، تاج های روی روبان های صادر شده قبل از سال ۱۹۴۶ باید جایگزین ستاره های پنج پر روی یونیفرم های نظامی شوند.
ورونیکا آتزی (؛ زادهٔ ) که بیشتر با نام هنری اش بیانکا آتزی شناخته می شود، خواننده اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۱۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. پس از انتشار چند تک آهنگ با گروه اولتراسونی بین سال های ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۴، در فوریه ۲۰۱۵ با شرکت در جشنواره موسیقی سانرمو و اجرای آهنگ «Il solo al mondo» به شهرت رسید. زندگینامه. ورونیکت آتزی در تاریخ ۸ مارس ۱۹۸۷ در میلان از والدینی اهل اوریستانو متولد شد. او از ۸ سالگی با گوش دادن به ویتنی هیوستون و ماریا کری، خوانندگی را فرا گرفت، اما تحت تأثیر خوانندگان ایتالیایی دهه ۶۰ میلادی مانند لوئیجی تنکو، پتی پراو و سرجیو اندریگو نیز قرار گرفته است. در سن ۱۷ سالگی، به مدت دو سال در یک آکادمی موسیقی در میلان شرکت کرد، حرفه. وی در سال ۲۰۱۲، با اولین تک آهنگ خود به نام "La gelosia" در جشنواره موسیقی سانرمو سوشال شرکت کرد، که اولین انتخاب برای دوره بعدی جشنواره موسیقی سانرمو بود ، اما این آهنگ رد شد. در ۳ اوت ۲۰۱۲، تک آهنگ "L'amore vero" منتشر شد که در رادیو و وب با استقبال خوبی روبرو شد و یک میلیون بازدید در یوتیوب کسب کرد. در ۱۶ نوامبر همان سال، او تک آهنگ "La gelosia" را ب
ا همکاری گروه پاپ ایتالیایی مودا منتشر کرد. او تابستان بعد در کنسرت های زیادی در سراسر ایتالیا، به ویژه در ساردینیا اجرا داشت. در سال ۲۰۱۲، اشعار آهنگ "Folle stronza" را با دیه گو کالوتی نوشت که در سومین آلبوم Loredana Errore با عنوان "Pioggia di comete" منتشر شد. در سال ۲۰۱۳، تلاش کرد تا با آهنگ "Arido" در جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کند، اما درخواستش رد شد. او به همراه نیکولو آگلیاردی آهنگ "Fino in fondo" را خواند که در ۲ مه منتشر شد و همکاری با ککو سیلوستره ادامه یافت. خواننده اصلی گروه مودا، نویسنده آهنگ موفق تابستانی بیانکا به نام "La paura che ho di perderti" بود که در ۴ ژوئیه ۲۰۱۳ منتشر شد و به لطف فروش بیش از ۱۵۰۰۰ نسخه، توسط فدراسیون صنعت موسیقی ایتالیا به عنوان یک آلبوم طلایی تأیید شد. با این آهنگ، او در جشنواره تابستانی کوکاکولا در پوپولو در رم (که توسط کانال ۵ ایتالیا پخش می شود) شرکت کرد و به فینال راه یافت. پس از تور تابستانی در ساردینیا، کنسرت های تور مودا را افتتاح کرد. در ۱ اکتبر ۲۰۱۳، آلبوم جانی موراندی با "نام «بیسوگنا ویوره" » منتشر شد که آهنگ «تی پورتو آل ماره» با همکاری بیانکا در آن اجرا
شد. در ۸ اکتبر، او در ورونا آرنا آهنگ «این عشق» را به همراه موراندی در یکی از دو کنسرت "جانی موراندی" اجرا کرد. او در دسامبر ۲۰۱۳، تک آهنگ «یک روز پرواز خواهم کرد» را منتشر کرد که بازخوانی آهنگ رندی کرافرد بود و به عنوان بخشی از موسیقی متن سریال کوتاه "«آنا کارنینا»" که توسط شبکه تلویزیونی ملی ایتالیا پخش شد، اجرا شد. در ۲۴ دسامبر ۲۰۱۳، آهنگ «لا پارا چه هو دی پردرتی» را در "کنسرتو دی ناتاله" (کنسرت کریسمس) در سالن اجتماعات دلا کانسیلیازیون در رم، که توسط شبکه تلویزیونی ایتالیایی رای دوئه پخش می شد، اجرا کرد. در سال ۲۰۱۴، به همراه الکس بریتی تلاش کرد تا در جشنواره موسیقی سانرمو ۲۰۱۵ در بخش "بزرگ" با آهنگ "Non è vero mai" شرکت کند که دوباره رد شد، این آهنگ در ۱۴ مارس به صورت تک آهنگ منتشر شد. در ماه ژوئیه، او دوباره در جشنواره تابستانی کوکاکولا با خواندن "Non puoi chiamarlo amore" که در ۲۳ ژوئن منتشر شد، شرکت کرد و پس از آن شروع به ضبط اولین آلبوم استودیویی خود کرد. در ۱۴ سپتامبر، در جریان عروسی الیزابتا کانالیس و برایان پری، او نسخه ای از "آوه ماریا" را به زبان ساردنیایی خواند. در ۱۲ دسامبر ۲۰۱۷، حضور او در شص
ت و هفتمین جشنواره موسیقی سانرمو با آهنگ "Ora esisti solo tu" رسماً اعلام شد. او به فینال راه یافت و رتبه نهم را کسب کرد. در ۸ مه، این آهنگ به لطف فروش بیش از ۲۵۰۰۰ نسخه، توسط فدراسیون صنعت موسیقی ایتالیا به عنوان یک رکورد طلایی تأیید شد. در ۱۲ مه، تک آهنگ جدید او با "نام "Abracciami perdonami gli sbagli"" منتشر شد، در همین حال، اولین کتاب او "با عنوان "Ora esisti solo tu - Una storia d'amore"" با ویرایش مورسیا نیز منتشر شد. پیش نمایش کتاب در "نونوستانته ماراس" برگزار شد. در ۱۲ مه، در نوا گوریتسا اجرای زنده بیانکا آتزی، یک تور تابستانی که شامل بیش از ۳۰ شهر ایتالیا بود، آغاز شد. در ۲۶ ژانویه ۲۰۱۸، تک آهنگ جدید او با نام «آتش روی یخ» منتشر شد.
مرحله گروهی ای اف سی کاپ ۲۰۱۹ از ۲۵ فوریه تا ۲۶ ژوئن ۲۰۱۹ برگزار شد. در مجموع ۳۶ تیم در مرحله گروهی برای تعیین ۱۱ تیم راه یافته به مرحله حذفی ای اف سی کاپ ۲۰۱۹ به رقابت پرداختند. قرعه کشی. قرعه کشی مرحله گروهی در تاریخ ۲۲ نوامبر ۲۰۱۸، ساعت ۱۴:۰۰ به وقت مالزی (یوتی سی ۸+) در ساختمان ای اف سی در کوالا لامپور، مالزی برگزار شد. ۳۶ تیم در نه گروه چهار تیمی قرار گرفتند: سه گروه در منطقه غرب آسیا (گروه های A تا C) و منطقه آسه آن (گروه های F تا H) و یک گروه در منطقه آسیای مرکزی (گروه D)، منطقه جنوب آسیا (گروه E) و منطقه شرق آسیا (گروه I). تیم های یک فدراسیون در منطقه غرب آسیا و منطقه آسه آن نمی توانستند در یک گروه قرار بگیرند. سیدبندی هر تیم در قرعه کشی بر اساس فدراسیون و جایگاه واجد شرایط آنها در فدراسیون شان تعیین شد. نحوه قرعه کشی به شرح زیر بود: ۳۶ تیم زیر در قرعه کشی مرحله گروهی شرکت کردند که شامل ۳۱ تیم راه یافته مستقیم به مرحله بعدی و پنج تیم برنده مرحله پلی آف از پلی آف مقدماتی بود که هویت آنها در زمان قرعه کشی مشخص نبود. فرمت. در مرحله گروهی، هر گروه به صورت رفت و برگشت نوبت گردشی برگزار شد. تیم های زیر به م
رحله حذفی راه یافتند: در صورتی که یک گروه فقط شامل سه تیم باشد، در صورتی که حداقل دو تیم از سه تیم با این قالب موافق باشند، می توان آن را به صورت رفت و برگشت دوگانه با میزبانی دو تیم از بین سه تیم برگزار کرد (ماده ۱۰.۱.۷ آیین نامه). معیارهای تساوی شکن. تیم ها بر اساس امتیاز رتبه بندی می شوند (۳ امتیاز برای برد، ۱ امتیاز برای تساوی، ۰ امتیاز برای باخت). در صورت تساوی امتیازها، معیارهای تساوی شکن به ترتیب زیر اعمال می شود: برنامه. برنامه مسابقات به شرح زیر بود (غ: منطقه غرب آسیا؛ م: منطقه آسیای مرکزی؛ ج: منطقه جنوب آسیا؛ آ: منطقه آسه آن؛ ش: منطقه شرق آسیا). گروه ها. گروه A. ---- ---- گروه B. ---- ---- ---- گروه C. ---- ---- ---- گروه D. ---- ---- ---- گروه E. ---- ---- ---- گروه F. ---- ---- ---- گروه G. ---- ---- ---- گروه H. ---- ---- ---- گروه I. ---- ---- ----
کلیسای سبخچ (؛ Սբխեչ, Սուրբ խաչ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر استان آرتوین ترکیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۶ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
لارنس اچ. جانستون (; – ) دانشمند در زمینه فیزیک اهل ایالات متحده آمریکا بود یک مشارکت کننده جوان در پروژه منهتن بود. او تنها مردی بود که شاهد هر سه انفجار اتمی در سال 1945 بود: آزمایش هسته ای ترینیتی در نیومکزیکو و بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی در ژاپن.
علی کردی یا علی کردلو یک تیرهٔ از ایل قشقایی با خاستگاه کُردی است. اسناد تاریخی این تیره را به عنوان شاخه ای از طایفه صفی خانی در ایل قشقایی معرفی می کنند. تیرهٔ علی کردلو نمونه ای روشن از ترکیب چندقومیتی ایلات بزرگ ترک زبان ایران است که در آن، گروه هایی با ریشه های قومی دیگر ضمن حفظ هویت تباری در نام خود، در ساختار سیاسی و اجتماعی ایل جدید ادغام شده اند. ریشه شناسی و خاستگاه. نام «علی کردلو» از سه جزء تشکیل شده است که خاستگاه این تیره را به روشنی نشان می دهد: بنابراین، معنای لغوی این نام «وابستگان به علیِ کُرد» یا «طایفهٔ علی که کُرد است» می باشد. این شیوهٔ نام گذاری برای شناسایی و ادغام تیره های غیرترک در ساختار ایلات ترک زبان رایج بوده است. خاستگاه این تیره به احتمال زیاد به کوچ طایفهٔ صفی خانی از منطقهٔ لرستان بازمی گردد که سکونتگاه تاریخی طوایف لُر و کُرد بوده است. گمان می رود تیرهٔ علی کردلو تباری کُرد از آن منطقه بوده که پیش از ورود به ساختار ایل قشقایی یا هم زمان با آن، به طایفهٔ صفی خانی پیوسته است. جایگاه در ساختار ایلی و پیشینه تاریخی. بیشترین اسناد، تیرهٔ علی کردلو را در ساختار طایفهٔ صفی خانیِ ای
ل قشقایی قرار می دهند. صفی خانی خود در سازمان اجتماعی قشقایی، زیرمجموعهٔ عمله محسوب می شود. در اواخر قرن نوزدهم میلادی، شاخه ای از این تیره به صورت یک جانشین درآمده بود. جرج کرزن، دیپلمات بریتانیایی، در کتاب مرجع خود "ایران و قضیه ایران" (۱۸۹۲)، از این تیره با نام «علی کُردلو» به عنوان گروهی یک جانشین با جمعیت ۶۰ خانوار در منطقهٔ کوهمره (در غرب شیراز) یاد کرده است. این گزارش هم جایگاه آن ها در حوزهٔ نفوذ قشقایی ها را تأیید می کند و هم اطلاعات دقیقی از روند یک جانشینی آن ها ارائه می دهد. قلمرو و سبک زندگی. اعضای تیرهٔ علی کردلو به طور سنتی به دامداری (پرورش گوسفند و بز) و زندگی کوچ نشینی اشتغال داشته اند و در مسیرهای ییلاق و قشلاق ایل خود حرکت می کردند. فعالیت های اقتصادی آن ها شامل تولید گوشت، لبنیات و پشم بوده و زنان تیره نیز در هنر قالی بافی و گلیم بافی که شهرت جهانی دارد، مشارکت داشته اند. قلمرو شاخهٔ قشقایی این تیره منطبق بر جغرافیای عمومی ایل، یعنی از دامنه های زاگرس تا مناطق قشلاقی استان فارس و بخش هایی از استان خوزستان و استان بوشهر بوده است. گزارش کرزن نیز به طور مشخص به استقرار گروه یک جانشین آن ها د
ر منطقهٔ کوهستانی کوهمره در غرب شیراز اشاره دارد. منبع شناسی و پژوهش های معاصر. یک تک نگاری مستقل با عنوان تیرهٔ علی کردی (از طایفهٔ صفی خانی قشقایی) به قلم حسنعلی (حسین) قزلباش در سال ۱۳۹۸ توسط انتشارات قشقایی در شیراز منتشر شده است. این کتاب یکی از معدود منابعی است که به طور اختصاصی به تاریخ شفاهی، شجره نامه و اطلاعات میدانی این تیره می پردازد و برای پژوهش های عمیق تر، یک منبع ضروری به شمار می آید.
مارگارت گوینگ (; – ) دانشمند در زمینه تاریخ علم اهل بریتانیا بود. او در تولید چندین جلد از مجموعه «تاریخ جنگ جهانی دوم» که رسماً حمایت مالی می شد، مشارکت داشت، اما بیشتر به خاطر کتاب هایش که به سفارش سازمان انرژی اتمی بریتانیا نوشته شده بود، شناخته می شد. این کتاب ها تاریخ اولیه برنامه های تسلیحات هسته ای بریتانیا را پوشش می دادند: بریتانیا و انرژی اتمی ۱۹۳۹-۱۹۴۵، منتشر شده در سال ۱۹۶۴، و کتاب دو جلدی «استقلال و بازدارندگی: بریتانیا و انرژی اتمی ۱۹۴۵-۱۹۵۲»، منتشر شده در سال ۱۹۷۴. او از طریق کار خود در اداره هیئت دولت بریتانیا از سال ۱۹۴۵ تا ۱۹۵۹، شخصاً بسیاری از افراد درگیر را می شناخت. او به عنوان بایگانی کننده مورخ در سازمان انرژی اتمی بریتانیا از سال ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۶ به اسناد و پرونده های رسمی برنامه های تسلیحات هسته ای بریتانیا دسترسی داشت. او اولین ساکن یک کرسی در تاریخ علم در دانشگاه آکسفورد (⎘ دانشگاه آکسفورد) بود که از سال 1972 تا زمان بازنشستگی خود در سال 1986 حفظ شد. او به عنوان یکی از بنیانگذاران با فیزیکدان نیکولاس کورتی از مرکز بایگانی علمی معاصر، به کارکنان مرکز بایگانی علمی معاصر در Oxford کمک کرد.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون همکار انجمن سلطنتی و عضو آکادمی بریتانیا شده است. اوایل زندگی. مارگارت الیوت در ۲۶ آوریل ۱۹۲۱ در کنزینگتون، لندن، کوچکترین فرزند از سه فرزند رونالد الیوت، مهندس موتور، و همسرش، میبل ( زادنام) دونالدسون، معلم مدرسه، به دنیا آمد. and was made a Commander of the Order of the British Empire (CBE) in 1981.
پاول هام (؛ زادهٔ ) روزنامه نگار، مورخ، مورخ نظامی، ناشر، و نویسنده اهل استرالیا است.
مارتین جی. شروین (; – ) مورخ، نویسنده، و استاد دانشگاه اهل ایالات متحده آمریکا بود. یک مورخ آمریکایی بود. بورسیه تحصیلی او عمدتاً مربوط به تاریخ سلاح های هسته ای و تکثیر سلاح های هسته ای بود. او در هیئت علمی دانشگاه پرینستون، دانشگاه پنسیلوانیا، دانشگاه کالیفرنیا، برکلی و به عنوان استاد تاریخ انگلیسی و آمریکایی کرسی والتر اس. دیکسون در دانشگاه تافتس خدمت کرد، جایی که او مرکز تاریخ و علوم انسانی عصر هسته ای را تأسیس کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون کمک هزینه گوگنهایم شده است.
لیلیان هادسون (؛ زادهٔ ) استاد دانشگاه، فیزیک دان، و مورخ اهل ایالات متحده آمریکا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون کمک هزینه گوگنهایم و عضو انجمن فیزیک آمریکا شده است.
کلیسای اچمیادزین مقدس (؛ Աղբակայ Սուրբ Խաչ Գրբավանք)) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر باش قلعه (نزدیک روستای Օսի)، استان وان ترکیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۶ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای جامع تیکوری (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر تیکور، استان قارص ترکیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۵ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای بازیلیک تسوب (؛ Ծոբոփորի բազիլիկ եկեղեցի) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر ، کومو کارتلی گرجستان می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۵ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای گئورگ مقدس (آرتیک) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر آرتیک، استان شیراک ارمنستان می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۵ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
تحلیل هواشناسی سطحی (به انگلیسی: Surface weather analysis) نوع خاصی از نقشه هواشناسی است که نمایانگر عناصر هواشناسی در یک منطقه جغرافیایی در یک زمان مشخص، بر اساس اطلاعات ایستگاه های هواشناسی زمینی است. نقشه های هواشناسی با ترسیم یا ردیابی مقادیر کمیّت های مرتبط مانند فشار هوا در سطح دریا، دما و پوشش ابر بر روی یک نقشه جغرافیایی ایجاد می شوند تا به یافتن ویژگی های مقیاس سینوپتیک مانند جبهه های هواشناسی کمک کنند. اولین نقشه های هواشناسی در قرن نوزدهم، مدت ها پس از وقوع برای کمک به طراحی نظریه ای در مورد سامانه های توفانی ترسیم شدند. پس از ظهور تلگراف، مشاهدات هواشناسی سطح همزمان برای اولین بار ممکن شد و از اواخر دهه ۱۸۴۰، مؤسسه اسمیتسونین اولین سازمانی بود که تحلیل های سطح را در زمان واقعی ترسیم کرد. استفاده از تحلیل های سطح ابتدا در ایالات متحده آغاز شد و در طول دهه ۱۸۷۰ به سراسر جهان گسترش یافت. استفاده از مدل چرخندی نروژی برای تحلیل جبهه ای در اواخر دهه ۱۹۱۰ در سراسر اروپا، با گسترش نهایی آن به ایالات متحده در طول جنگ جهانی دوم همراه بود. تحلیل های هواشناسی سطح دارای نمادهای ویژه ای هستند که سامانه های جبهه
ای، پوشش ابر، بارش، یا سایر اطلاعات مهم را نشان می دهند. برای مثال، حرف "H" ممکن است نمایانگر فشار زیاد باشد که به معنی آسمان صاف و هوای نسبتاً گرم است. از طرف دیگر، حرف "L" ممکن است نمایانگر فشار کم باشد که اغلب با بارش همراه است. نمادهای مختلفی نه تنها برای مناطق جبهه ای و سایر مرزهای سطح روی نقشه های هواشناسی استفاده می شوند، بلکه برای به تصویر کشیدن وضعیت فعلی هوا در مکان های مختلف روی نقشه هواشناسی نیز به کار می روند. مناطق بارش به تعیین نوع و مکان جبهه کمک می کنند. تاریخچه تحلیل سطح. استفاده از نمودارهای هواشناسی به معنای امروزی در میانه قرن نوزدهم به منظور طراحی نظریه ای در مورد سامانه های توفانی آغاز شد. توسعه یک شبکه تلگراف تا سال ۱۸۴۵ این امکان را فراهم کرد که اطلاعات هواشناسی از چندین مکان دور به سرعت کافی جمع آوری شود تا ارزش آن برای کاربردهای زمان واقعی حفظ شود. مؤسسه اسمیتسونین شبکه ناظران خود را در بخش بزرگی از مرکز و شرق ایالات متحده بین دهه های ۱۸۴۰ و ۱۸۶۰ توسعه داد. سپاه سیگنال ارتش ایالات متحده این شبکه را بین سال های ۱۸۷۰ و ۱۸۷۴ با قانون کنگره به ارث برد و به زودی آن را به سواحل غربی نیز
گسترش داد. اطلاعات هواشناسی در ابتدا به دلیل تفاوت در زمان انجام مشاهدات هواشناسی، کمتر مفید بود. اولین تلاش ها برای استانداردسازی زمان در بریتانیای کبیر تا سال ۱۸۵۵ انجام شد. کل ایالات متحده سرانجام تا سال ۱۹۰۵، زمانی که دیترویت زمان استاندارد را تعیین کرد، تحت تأثیر مناطق زمانی قرار نگرفت. سایر کشورها نیز از سال ۱۸۷۳ با انجام مشاهدات هواشناسی همزمان، از ایالات متحده پیروی کردند. سپس کشورهای دیگر شروع به تهیه تحلیل های سطح کردند. استفاده از مناطق جبهه ای در نقشه های هواشناسی تا زمان معرفی مدل چرخندی نروژی در اواخر دهه ۱۹۱۰، علیرغم تلاش اولیه لومیس در سال ۱۸۴۱ برای مفهومی مشابه، ظاهر نشد. از آنجایی که لبه جلویی تغییرات توده هوا شباهت به جبهه های نظامی جنگ جهانی اول داشت، اصطلاح «جبهه» برای نمایش این خطوط به کار گرفته شد. با وجود معرفی مدل چرخندی نروژی درست پس از جنگ جهانی اول، ایالات متحده تا اواخر سال ۱۹۴۲، زمانی که مرکز تحلیل WBAN در مرکز شهر واشینگتن، دی.سی. افتتاح شد، به طور رسمی جبهه ها را در تحلیل های سطح تحلیل نکرد. تلاش برای خودکارسازی ترسیم نقشه در ایالات متحده در سال ۱۹۶۹ آغاز شد و این فرایند در دهه
۱۹۷۰ تکمیل شد. هنگ کنگ فرایند ترسیم سطح خودکار خود را تا سال ۱۹۸۷ تکمیل کرد. تا سال ۱۹۹۹، سامانه های رایانه ای و نرم افزارها به اندازه کافی پیشرفته شده بودند که امکان زیرلایه کردن تصاویر ماهواره ای، تصاویر راداری و میدان های مشتق از مدل مانند ضخامت جو و جبهه زایی را در همان ایستگاه کاری، همراه با مشاهدات سطح، فراهم کنند تا بهترین تحلیل سطح ممکن را ایجاد کنند. در ایالات متحده، این توسعه زمانی حاصل شد که ایستگاه های کاری اینترگراف با ایستگاه های کاری n-AWIPS جایگزین شدند. تا سال ۲۰۰۱، تحلیل های سطح مختلف انجام شده در سرویس ملی هواشناسی ایالات متحده در تحلیل سطح یکپارچه (Unified Surface Analysis) ترکیب شدند که هر شش ساعت منتشر می شود و تحلیل های چهار مرکز مختلف را ترکیب می کند. پیشرفت های اخیر در هر دو زمینه هواشناسی و سیستم های اطلاعات جغرافیایی این امکان را فراهم کرده است که نقشه های هواشناسی با دقت بالا طراحی شوند. اطلاعات هواشناسی می توانند به سرعت با جزئیات جغرافیایی مرتبط مطابقت داده شوند. به عنوان مثال، شرایط یخ زدگی را می توان بر روی شبکه جاده ها ترسیم کرد. این امر احتمالاً به تغییر در نحوه ایجاد و نمای
ش تحلیل های سطح در سال های آینده ادامه خواهد داد. مدل ایستگاهی مورد استفاده در نقشه های هواشناسی. هنگام تحلیل یک نقشه هواشناسی، یک مدل ایستگاهی در هر نقطه مشاهده ترسیم می شود. در داخل مدل ایستگاهی، دما، نقطه شبنم، سرعت باد و جهت باد، فشار جو، تمایل فشار و هوای جاری ترسیم می شوند. دایره ای که در وسط قرار دارد، پوشش ابر را نشان می دهد؛ کسری که از آن پر شده است، درجه ابری بودن را نشان می دهد. خارج از ایالات متحده، دما و نقطه شبنم بر حسب درجه سانتی گراد ترسیم می شوند. نشانگر جهت باد به سمتی اشاره می کند که باد از آن می آید. هر پرچم کامل بر روی نشانگر باد، نشان دهنده باد است، هر نیم پرچم نشان دهنده باد است. هنگامی که باد به می رسد، از یک مثلث پر شده برای هر باد استفاده می شود. در ایالات متحده، بارش ترسیم شده در گوشه مدل ایستگاهی بر حسب اینچ است. واحد اندازه گیری استاندارد بین المللی بارش، میلی متر است. هنگامی که یک نقشه دارای مجموعه ای از مدل های ایستگاهی ترسیم شده باشد، تحلیل هم فشارها (خطوط فشار یکسان)، هم تغییرفشارها (خطوط تغییر فشار یکسان)، هم دماها (خطوط دمای یکسان) و هم سرعت ها (خطوط سرعت باد یکسان) ترسیم می