Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
راثر معاشرت با آن توطئه گران و با رجوع به ضمیر خویش، تصمیم گرفت به هر قیمت نقشهٔ قتل را عملی کند. بدین سان، در ۱۵ مارس ۴۴ ق.م. سزار در کوریا پومپیئا (ساختمان سنا) کشته شد؛ کاسیوس با دشنه ای آغشته به خون قیصر در انظار عموم ظاهر شد و شهروندان را از مرگ او خبر داد و از ایشان درخواست که قاتلان سزار را آزادی بخشان جمهوری بدانند و حمایت کنند؛ لیکن مارکوس آنتونیوس با نطقی در دفاع از سزار و بیان ترحم و بخشش او توده ها را به دوستی سزار برانگیخت. نگارش درام. ولتر ابتدا آن قسمتِ "نمایشنامه ی" شکسپیر را که نطق مارکوس آنتونیوس در برابر جنازهٔ سزار را روایت می کند به فرانسوی ترجمه کرد؛ لیکن قسمت هایی از آن را بربرگونه و زمخت و ناخوشایند یافت و بر آن شد خودش نمایش نامهٔ نویی بنویسد که هرچند با آنِ شکسپیر متفاوت است، روح و حال وهوای انگلیسی اش را در خود محفوظ دارد.
آب انبار مرندیز مربوط به دوره قاجار است و در شهرستان بجستان، ۳ کیلومتری شمال روستای مرندیز واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۴۳۳۹ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
منزل بلغاری مربوط به دوره قاجار است و در شهرستان بجستان، شهر بجستان - خیابان امام خمینی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۴۳۴۱ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;38469223&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2023-12-21T15:18:33Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;میراث خراسان&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;origin&gt;38469910&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; مقبره قطب الدین یونسی مربوط به اسلامی ـ سده ۱۰ ق است و در شهرستان بجستان، شهر یونسی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۴۳۴۷ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
آب انبار حاج میرزا مربوط به دوره قاجار است و در شهرستان بجستان، شهر بجستان - خیابان ۱۲ فروردین واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۴۳۵۱ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
شین هه سونگ (؛ زادهٔ ) خواننده-ترانه پرداز اهل کره جنوبی است.
آب انبار نو بجستان مربوط به دوره قاجار است و در شهرستان بجستان، شهر بجستان - خیابان ۱۲ فروردین واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۴۳۵۲ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
آب انبار حاج قربان مربوط به دوره قاجار است و در شهرستان بجستان، شهر بجستان - حاشیه خیابان امام خمینی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۴۳۵۳ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
منزل سپاهی مربوط به پهلوی اول است و در شهرستان بجستان، شهر شهر بجستان - خیابان ۱۲ فروردین واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۴۳۵۴ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
مسجد سرگود مربوط به دوره قاجار است و در شهرستان بجستان، شهر بجستان - حاشیه خیابان امام خمینی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۴۳۷۳ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
حمام عبدالله غول مربوط به دوره قاجار است و در شهرستان بجستان، شهر بجستان - خیابان امام خمینی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۴۶۴۲ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
مقبره آصف برخیا مربوط به پهلوی اول است و در شهرستان بجستان، روستای مزار واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۴۶۴۳ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
حمام جزین مربوط به سده های متاخر اسلامی است و در شهرستان بجستان، روستای جزین واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۰۲۹۰ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
ایوان کازانتس (؛ – ) سیاستمدار اهل اوکراین بود. وی از ۲۸ ژوئن ۱۹۶۳ تا ۲۲ اکتبر ۱۹۶۵ نخست وزیر جمهوری اوکراین شوروی بود. ایوان کازانتس در ۱۵ فوریه ۲۰۱۳، در سن ۹۴ سالگی در مسکو درگذشت. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین، مدال کارگر ممتاز، نشان انقلاب اکتبر، و مدال کار شجاعانه در جنگ بزرگ میهنی (۱۹۴۵–۱۹۴۱) شده است.
پارک چونگ جه (؛ زادهٔ ۱۹ اوت ۱۹۸۰) که به طور حرفه ای با نام جون جین (Jun Jin) شناخته می شود، خواننده، بازیگر و انترتینر اهل کره جنوبی است و به عنوان یکی از اعضای گروه شش نفره شینهوا شناخته می شود. او به عنوان رقصنده و رپر در گروه شینهوا در سال ۱۹۹۸ فعالیتش را آغاز کرد و در سال ۲۰۰۲ شروع به خوانندگی پارت های کوچک کرد. او در سال ۲۰۰۶ با انتشار آلبوم Love Doesn't Come فعالیت انفرادی خود را آغاز کرد.
پل حصار سرخ مربوط به دوره صفوی است و در شهرستان میان جلگه، روستای حصار سرخ واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۵۲۳۵ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
پل حسین آباد جنگل مربوط به دوره صفوی است و در شهرستان میان جلگه، روستای حسین آباد جنگل واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۵۲۵۴ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
محوطه چشمه آخور جنگل مربوط به سده ۴ تا ۸ ق است و در شهرستان میان جلگه، روستای حسین آباد جنگل واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۵۸۸۰ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه شهرکهنه جنگل مربوط به دوره سلجوقی ـ ایلخانی است و در شهرستان میان جلگه، دهستان بلهرات، ۲۰۰ م روستای شهرکهنه واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۷۴۲۲ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
اولکساندر لیاشکو (؛ – ) سیاست مدار اهل اتحاد جماهیر شوروی بود. وی از ۹ ژوئن ۱۹۷۲ تا ۱۰ ژوئیه ۱۹۸۷ نخست وزیر جمهوری اوکراین شوروی بود. اولکساندر لیاشکو در ۹ اکتبر ۲۰۰۲، در سن ۸۶ سالگی درگذشت. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین، قهرمان کار سوسیالیست، و نشان پرچم سرخ کار شده است.
حوض انبار مشهد ریزه یا آب انبار قلعه کهنه ریزه مربوط به دوره ساسانی است و در شهرستان تایباد، شهر مشهد ریزه واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۰۲۸۶ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
نجواگران فیل () یک فیلم مستند کوتاه هندی محصول سال ۲۰۲۲ به کارگردانی کارتیکی گونسالوس است. این مستند در مورد پیوندی است که بین یک زن و شوهر و بچه فیل یتیمی که برای تیمار به آنها سپرده شده، شکل می گیرد. این فیلم برنده جایزه اسکار بهترین فیلم مستند کوتاه در نود و پنجمین دوره جوایز اسکار شد. نجواگران فیل نخستین تولید سینمای هند است که در این بخش، جایزه اسکار را به دست آورده است. در برخی رسانه ها و پلتفرم های ایرانی، نام نجواگران فیل ها برای این مستند برگزیده شده است. موضوع. این مستند روایتگر داستان یک زوج بومی به نام های بومن و بلی است که یک بچه فیل هندی یتیم به نام راگو برای مراقبت به آنها سپرده می شود. آنها زحمت زیادی برای زنده نگهداشتن و رشد این بچه فیل آسیب دیده متحمل می شوند. در روند این مراقبت، پیوندی قوی بین زن و شوهر و فیل شکل می گیرد. پس از آنکه فیل دیگری به آنها سپرده می شود، زمان رها کردن راگو فرا می رسد. این مستند که در پارک ملی مودومالای در مرز ایالت های کرناتکه و تامیل نادو هند می گذرد، زیبایی های طبیعی این منطقه و همچنین زندگی مردم بومی در هماهنگی با طبیعت را به خوبی نمایش می دهد. این فیلم افزون ب
ر روایت داستانی دلچسب از پیوند و همزیستی میان جانوران و انسان، فرهنگ هند و سنت حفظ محیط زیست را نیز به نمایش می گذارد. جایزه ها و نامزدی ها. فیلم نجواگران فیل در نود و پنجمین دوره جوایز اسکار در سال ۲۰۲۲، برنده جایزه جایزه اسکار بهترین مستند کوتاه شد. این مستند نامزد دریافت جایزه موسیقی هالیوود در بخش موسیقی متن؛ فیلم مستند کوتاه و همچنین نامزد دریافت جایزه بهترین مستند کوتاه در جوایز انجمن بین المللی مستند بود.
قلعه کهنه شرشری مربوط به دوره اسلامی است و در شهرستان تایباد، روستای جنوب غربی روستای جوزقان واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۳۱۴۳ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
مزار خواجه شهاب الدین احمد مربوط به سده ۸ ق است و در شهرستان تایباد، ۳۰۰ متری شمال غرب روستای جوزقان واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۳۱۴۵ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
مسجد قدیمی محسن آباد مربوط به دوره قاجار است و در شهرستان تایباد، ضلع غربی روستای محسن آباد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۳۴۹۸ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
لئو یک پویانمایی رایانه ای کمدی - خانوادگی و موزیکال محصول ۲۰۲۳ آمریکا است که توسط نتفلیکس تولید و توزیع شده است. این فیلم توسط رابرت ماریانتی، رابرت اسمایگل و دیوید واختنهایم (در اولین کارگردانی بلند سینمایی ماریانتی و واختنهایم) کارگردانی و توسط اسمیاگل، آدام سندلر و پل سادو نوشته شده است. سندلر و میریل سوریا تهیه کنندگی اجرایی آن را برعهده داشته اند. خلاصه داستان. این فیلم داستان یک مارمولک ۷۴ ساله به نام لئو را روایت می کند که سال ها با یک لاک پشت در آکواریوم یک کلاس درس دبستانی در فلوریدا زندگی می کند و گرفتار شده است. لئو زمانی که متوجه می شود تنها یک سال دیگر عمر می کند، تصمیم به فرار می گیرد تا زندگی خارج از آکواریوم و مدرسه را تجربه کند اما معلم جایگزینی به کلاسش می آید و قانونی می گذارد که هر هفته باید یکی از بچه ها این مارمولک را به خانه ببرد و ماجرا از همین جا جذاب می شود. این اثر جدیدترین انیمیشن نتفلیکس است که در آن آدام سندلر نقش یک مارمولک پیر را بر عهده داشته است.
تپه فیض آباد مربوط به دوره اسلامی است و در شهرستان تایباد، ۷ کیلومتری شمال غرب شهر تایباد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۵۲۷ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
محوطه و بقایای قلعه سرباز مربوط به دوره صفوی - دوره قاجار است و در شهرستان تایباد، ابتدای روستای محسن آباد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۴۳۷۶ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
آرامگاه ابوالفتح و برادرش مربوط به سده ۷ ق - معاصر است و در شهرستان تایباد، شهر تایباد - ابتدای ورودی شهر - مزار شهدای گمنام واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۳۸۷۰ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
حمام قدیمی آبقه مربوط به اوایل دوره پهلوی است و در شهرستان تایباد، روستای آبقه - روبروی زیارتگاه آبقه واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۴۱۴۷ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
قلعه کرات مربوط به دوره قاجار است و در شهرستان تایباد، ۱۰۰ متری غرب روستای کرات واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۵۲۶۷ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
بقایای رباط سنگی کرات مربوط به سده ۹ - ۱۰ ق است و در شهرستان تایباد، ۲ کیلومتری جنوب غرب روستای کرات واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۵۸۸۶ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
«مفتش اعظم» یک داستان در داستان است که در "برادران کارامازوف"، رمان فیودور داستایفسکی، از زبان یکی از شخصیت ها به نام ایوان کارامازوف، نقل شده است. این قسمت از رمان بیانگرِ طغیان ایوان کارامازوف علیه دنیایی است که خدا ایجاد کرده . در دوره ای که داستایفسکی این بخش را می نوشت، نامه هایی را برای سردبیرش ارسال می کرد که تصویری از اهداف ایدئولوژیک و هنری او ارائه می دهند. چاپ رمان همزمان با ناآرامی و ترور (از جمله ترور ناموفق رئیس پلیس مخفی و تزار) در روسیه بود؛ داستایفسکی و تورگنیف نماد دو رویکرد به مناظرهٔ بزرگی بودند که در میان قشر تحصیل کرده و در واکنش به این فضا در جریان بود. به همین علت، دو بخش از رمان، اهمیت ویژه ای پیدا کرد؛ یکی بخش «شورش» ایوان و دیگری، افسانه مفتش اعظم. داستایفسکی را (در کنار نیچه) می توان نقطه اوج سنت رمانتیکی در نظر گرفت که به خدا معترضند و جانب انسانیت رنج دیده را می گیرند. "برادران کارامازوف" بیانی کلاسیک از موضوعی است که از زمان "یادداشت های زیرزمینی" ذهن داستایفسکی را به خود مشغول کرده بود؛ ناسازگاری عقل و ایمان مسیحی. این تضاد در کتاب های ۵ و ۶ در جایگاه مرکز ایدئولوژیک رمان قرار
می گیرد. داستایفسکی کل کتاب را پاسخی به مفتش اعظم دانسته است. در مفتش اعظم، تفسیر متفاوتی از روایت سه وسوسهٔ مسیح توسط شیطان می شود. مفتش اعظم خداناباور است و اعترافات او و تصویری که از مسیح ارائه می دهد، نقشی محوری دارد. مفتش، بازگوکنندهٔ نظر نهایی داستایفسکی دربارهٔ مسیح است. این قضاوت بر مبنای دیدگاهی عمیق به طبیعت انسان شکل گرفته است: هیچ الهامی، انسان را فراتر از حدودش نمی برد. انسان هیچگاه نمی تواند «آزاد» باشد زیرا از زندگی سه انتظار بزرگ دارد و تنها در صورت برآوردن آنان قادر به بقا است. این سه نیاز (معجزه، راز و اقتدار) مانع از «آزادی» انسان است. رنه ولک معتقد است مسیح استدلال مفتش اعظم را نمی پذیرد: او به تنها صورتی پاسخ می دهد که مذهب می تواند به خداناباوری پاسخ دهد؛ با سکوت و بخشش. مفتش با بوسهٔ آرام تکذیب می شود. بلافاصله پس از آن، آلیوشا ایوان را می بوسد، خداناباوری او را می بخشد و «طغیان» او را با شفقت پاسخ می دهد. ایوان این موضوع را درک می کند و شادمانه می گوید: «این، سرقت ادبی است. از شعر من آن را ربودی». زوسیما جوهرهٔ دیدگاه های اجتماعی-اخلاقی خود داستایفسکی است، او تلاش کرد از طریق زوسیما نگ
رش جایگزینی نسبت به زندگی و مشکل رنج بشریت ارائه دهد. داستایفسکی راهبان روسی را کسانی می دانست که «تصویر مسیح را پاک و بی آلایش نگاه می دارند». دنیای مدرن «حکمرانی آزادی» و «تکثیر امیال» را اعلام کرده است، اما چنین وجود بی نظمی تنها می تواند به «انزوا و خودکشی معنوی» در میان ثروتمندان؛ و یا به حسادت و قتل در میان فقرا بینجامد. در دیدگاه داستایفسکی «آزادی» به معنای تسلط و سرکوب امیال خود بود و نه رهایی از تمامی محدودیت های برآورده کردن آنان. زمینه. داستایفسکی برای نوشتن "برادران کارامازوف" سه سال زمان گذاشت، نخستین بخش آن در اول فوریه سال ۱۸۷۹ در "پیام آور روسیه" چاپ شد. در آوریل ۱۸۷۸، پسر سه ساله داستایفسکی به نام آلیوشا، در اثر حمله صرع درگذشته، سپس داستایفسکی به صومعه مشهوری در روسیه رفته بود. او یادداشت های منسجمی در مورد پیرنگ و تکنیک های روایی "برادران کارامازوف" از مدتها پیش آماده کرده بود. در آنان اثرگذاری فریدریش شیلر مشهود است، حضور تاثیر ژرژ ساند نیز دیده می شود. تاثیر مرگ آلیوشا در گفته های ایوان «رنج نالازم کودکان خردسال و دشواری آشتی با خواستهٔ خدا به دلیل عذابشان» و در مرکز زندگی و احساسات داستا
یفسکی قرار می گیرد. در نوامبر ۱۸۷۸، دو کتاب نخست از رمان آماده شد و داستایفسکی برای چاپ آن به دیدار لیوبیموف در مسکو رفت. زمانی که داستایفسکی قسمت کتاب ۵ از بخش ۲ را در "برادران کارامازوف" می نوشت در استارایا روسا اقامت گزید. این قسمت از رمان شامل طغیان ایوان کارامازوف علیه دنیایی که خدا ایجاد کرده و افسانهٔ مفتش اعظم است. در این دوران، او بسیار فشرده کار می کرد. برای جلوگیری از سوء تفاهم هایی که ممکن است منجر به اعتراض و شاید سانسور شود، هر بخش را که برای سردبیر خود لیوبیموف ارسال می کرد، همراه با نامهٔ توضیحی بود. این نامه ها تفسیری از خود درباره اهداف ایدئولوژیک و هنری او ارائه می دهند که در مجموعه آثار او منحصر به فرد است. اولین قسمت "برادران کارامازوف" در ۱ فوریه ۱۸۷۹ منتشر شد. چند روز پس از آن، ترور یکی از صاحب منصبان خارکوف صورت گرفت. در ماه مارس، رئیس پلیس مخفی که به تازگی منصوب شده بود در مرکز سنت پترزبورگ ترور شد. در ماه آوریل تزار در حالی که به قدم زدن صبحگاهی مشغول بود، هدف ترور ناموفق قرار گرفت. عامل ترور در ماه مِه به دار آویخته شد. در چنین فضای قتل و آشوبی بود که رمان داستایفسکی نوشته و خوانده
شد. در همین فضا بود که داستایفسکی و تورگنیف همراه با یکدیگر در جلسات قرائت و ضیافت ها شرکت کردند تا نمایندهٔ طرفین مناظرهٔ بزرگی باشند که در روح و قلب همهٔ روس های تحصیل کرده روی داد: از یک سو، تزاریسم استبدادی که نمی خواهد ذره ای از اقتدار خود کم کند و از سوی دیگر، اشتیاق به قانون اساسی لیبرال و غربگرا که امکان مشارکت بیشتر مردم در امور دولتی را فراهم کند. جایگاه در رمان. "برادران کارامازوف" بیانی کلاسیک از موضوعی است که از زمان "یادداشت های زیرزمینی" ذهن داستایفسکی را به خود مشغول کرده بود: ناسازگاری عقل و ایمان مسیحی. در زمان نوشتن "برادران کارامازوف" این ناسازگاری بیش از گذشته (نسبت به دهه۱۸۶۰) در مرکز فرهنگ روسیه قرار گرفته بود. داستایفسکی این فرصت را فراهم می دید که خواسته دیرینه خود را به اجرا درآورد و این تضاد را محور یک اثر اصلی قرار دهد. داستایفسکی پیش از آن، همین کار را با ماتریالیسم و فایده گرایی در "یادداشت های زیرزمینی"، با نیهیلیسم در "جنایت و مکافات" و با بی اخلاقی انقلابی باکونین در "جن زدگان" انجام داده بود. این تضاد در کتاب های ۵ و ۶ در جایگاه مرکز ایدئولوژیک رمان قرار می گیرد. این بخش شامل
شورش ایوان بر خدای یهودی-مسیحی و در حمایت از انسان رنج کشیده است. در افسانه مفتش اعظم کیفرخواستی علیه خود مسیح بیان می شود به این دلیل که بار اراده آزاد بر نوع بشر بسیار سنگین تر از تحمل است. در پاسخ، موعظه زوسیما مبنی بر لزوم ایمان به خدا و جاودانگی به عنوان تنها تضمین عشق به همنوع قرار دارد که خواسته مسیح است. این تعارض با عبارتهای کاملا مذهبی بیان می شود و در واقع، با مشکل دیرینه تئودیسه در ارتباط است که از زمان سفر ایوب در سنت غربی الهام بخش بوده است. این موضوع در سراسر رمان نیز دیده می شود. داستایفسکی در یادداشتی پس از پایان کتاب نوشت که نه فقط موعظه زوسیما بلکه کل کتاب پاسخی به مفتش اعظم است. در سرآغاز، "برادران کارامازوف" به آنا داستایوسکایا تقدیم شده و پس از آن عبارتی از انجیل یوحنا آمده است. داستایفسکی در مقدمه ای که بر کتاب نوشته، قهرمان اصلی داستان را آلیوشا می داند. پس از ذکر این نکته که ممکن است به نظر برسد آلیوشا اصلا انسان بزرگی نیست و کار خاصی انجام نمی دهد، به این موضوع اشاره می کند که ادامه ای را در نظرش دارد. او رمان اول ("برادران کارامازوف") را تنها یک لحظه از زندگی قهرمانش در جوانی می دا
ند. او رمان دوم را کتاب اصلی و شامل کردار قهرمانش در زمانه فعلی می داند. دو رویکرد اصلی به مفتش اعظم وجود دارد. گروهی این بخش از رمان را متنی مستقل یا مبنایی برای موعظه در نظر می گیرند. گروهی دیگر، تلاش می کند آن را در کتاب ادغامی مجدد کند. ولادیمیر نابوکوف روایت زوسیما را جزئی از داستان می داند که با حذفش نقصی در روایت ایجاد نمی شود بلکه برعکس به ساختار آن انسجام و تعادل بیشتری می دهد. در مقابل، مفتش اعظم را کلید راهیابی به دنیای داستایفسکی می دانند. در "برادران کارامازوف" قتل فیودور کارامازوف، جنایتی همگانی تصویر می شود. ایوان به صورت های مختلف در این مسیر تاثیرگذار است (هر چند عملا اسمردیاکف است که قتل را انجام داده است). روایتگر با خم و معکوس کردن زمان به اثری توهم آور دست می یابد. در سرلوحهٔ کتاب، عبارتی از انجیل یوحنا آمده است: «آمین، آمین، به شما می گویم، اگر دانه گندم در خاک نیفتد و نمیرد، تنها می ماند؛ اما اگر بمیرد بارِ بسیار می آورد». تلقیح ایوان با بخشش، به واسطهٔ بوسیده شدنش توسط آلیوشا است که از مسیح در افسانه مفتش اعظم سرقت ادبی شده است. شیطان نمی تواند شک های ایوان را برطرف کند؛ تنها آنها را ت
شدید می کند؛ زیرا شیطان خود ایوان یا حداقل بخشی از او است. شیطان، خِرد ایوان است. کتاب ۵ تا ۶. دو بخش «شورش» ایوان و افسانه مفتش اعظم از جنبه ایدئولوژیکی اهمیت بسیار دارند. داستایفسکی را (در کنار نیچه) می توان نقطه اوج سنت رمانتیکی در نظر گرفت که معترض به خدا هستند و جانب انسانیت رنج دیده را می گیرند. بسط شخصیت ایوان در سه فصل (از جمله مفتش اعظم)، جایگاه نمادین او را افزایش می دهد. با وجود منطقی بودن ایوان (و آگاهی به بی معنا بودن زندگی)، او به زندگی عشق می ورزد. دیدار دوستانه دو برادر در پیش زمینه فصل ۳ قرار دارد و در آن روشن است که ایوان اعتقادی به خدا ندارد. کتاب ۵. شورش. دیدار دوستانهٔ دو برادر، پیش نمای فصل ۳ است. گفتگوی ایوان و آلیوشا پیش درآمد فصل «شورش» است که در آن حملهٔ قدرتمندی به خدا و جهانی که او خلق کرده است، می شود. در دیدگاه ایوان، احکام مسیحیت مبدل به وظیفه و اجبار می شود و در تضاد با طبیعت بشری قرار می گیرد. ایوان با بیان جزئیات کیفرخواستِ خدا، طوماری از جنایات را می گشاید که داستایفسکی از منابع گوناگون استخراج کرده است. تمرکز او بر شکنجه کودکان بی پناه و بی گناه، آلیوشا را کاملا مضطرب می کن
د. ایوان وجود این همه رنج و بدبختی در جهان را از نظر احساسی غیرقابل تحمل و از فکری غیرقابل درک می داند. ایوان «هماهنگی جهانی» در آینده را رد می کند و ناعادلانه می داند. شدت درگیر بودن ایوان در میان عدالت انتقام جویانه «عقلانی» از یک سو، و تعالی بخشش جهانی از سوی دیگر، با تاکید داستایفسکی آشکار می شود. ایوان موقتا موفق می شود در ایمان آلیوشا خلل وارد کند. افسانه. در مونولوگ ایوان، جهانی که خدا آفریده است با همان اخلاقیاتی رد می شود که مسیح به جهان آورده است: عشق و شفقت. آلیوشا در پاسخ به چالش ایوان، «فراموش کردن» مسیح را یادآوری می کند. ایوان در مقابل، شعر منثوری را بیان می کند که خود سروده است. افسانه مفتش اعظم روایتی در سه سطح است: داستایفسکی نویسنده، روایتگر خیالی و خود ایوان. به عنوان مقدمه، ایوان به بررسی مختصر سایر شعرهای مشابه می پردازد. شعر ایوان در قرن شانزدهم و در اسپانیا روی می دهد. در سیاه ترین روزهای تفتیش عقاید، مسیح دوباره ظاهر می شود. روز گذشته در سویل یکصد مرتد سوزانده شده اند. همه مردمان با شگفتی او را می شناسند. او نابینایی را بینا می کند و دختری را مرده است به زندگی برمی گرداند. مفتش اعظم د
ستور بازداشت و زندانی کردن او را می دهد. در طول مواجهه این دو، مسیح حتی یک کلمه نمی گوید. مونولوگ مفتش اعظم مابین متهم کردن مسیح و تبرئه خود در نوسان است. مفتش در تلاش است کار مسیح را «تصحیح» کند. او با آشکار کردن منشا بدبختی بشریت این کار را انجام می دهد: بار اراده آزاد. وسوسه مسیح. روایت او برداشتی آزاد از سه وسوسه مسیح است. در این متن مقدس روایت شده که مسیح چهل روز را در بیابان گذراند و شیطان او را وسوسه کرد. در واقع، زمانی که مفتش اعظم سه پرسش را بازگو می کند، بی شک دیدگاه خود داستایفسکی در آن حضور دارد. مفتش می پرسد «چرا مسیح با دست خالی و با وعده آزادی آمده» در حالی که می توانست با معجزه «این سنگها را در بیابانی خشک و بایر» به نان مبدل کند؟ در وسوسه اول، شیطان می گوید «آنان را به نان تبدیل کن و بشر چون گله ای شکرگزار و فرمانبردار در پی تو خواهد بود». مسیح نمی پذیرد. داستایفسکی معتقد بود این امکان وجود دارد که اتحاد کلیسای کاتولیک و سوسیالیسم منجر به انقلابی شود که غرب را نابود خواهد کرد. در دیدگاه داستایفسکی هر دو به وسوسه اول مسیح تن در داده بودند (با طرد آزادی وجدان) و در نتیجه همسان بودند. وسوسه دوم
در مورد این موضوع دینی است که آیا بشریت قدرت اخلاقی آن را دارد تا دارای آزادی اعلام شده توسط مسیح باشد؟ انسان تنها با نان زنده باقی نمی ماند؛ اما مسیح از فرمان بردن بر وجدان بشریت امتناع و در نتیجه آرامش یقین و اطاعت را از او سلب کرد. «فراموش کردی انسان آرامش، و حتی مرگ، را به آزادی انتخاب در آگاهی به خوب و بد ترجیح می دهد؟ هیچ چیز برای انسان فریبنده تر از آزادی وجدان او نیست اما هیچ چیز منشا بزرگتری برای رنج او نیست.» مسیح برای تضمین چنین آزادی ای برای بشر، وسوسه دوم را رد کرده بود. در پایان، مسیح از وسوسه سوم نیز رویگردان شد: به دست گرفتن قدرت بر «تمامی پادشاهی های زمین». بنابراین، مسیح «هر سه قدرتی را که قادر به تسخیر و برای همیشه در اسارت نگه داشتن وجدان شورشیان ناتوان برای خوشبختی خود آنان است» را رد کرده بود: «این نیروها معجزه، راز و اقتدار هستند». برای درک هدف داستایفسکی باید به این موضوع توجه کرد که زبان و تصویرسازی مفتش اعظم از مکاشفه یوحنا برخواسته و با «پیامبر دروغین» در ارتباط است. با ادامه خیره شدن در سکوتِ مسیح، مفتش اعظم اعتراف می کند «ما همراه با تو نیستیم، با "او" همراهیم — راز ما این است». ک
لیسای کاتولیک وسوسه سوم را پذیرفته است. افسانه توسط ایوان خلق شده است و در واقع مبارزه عقل و ایمان در خودآگاهی وی است. آلیوشا می گوید «شعر تو در ستایش مسیح است، نه در سرزنش او»، این برداشت آلیوشا را می توان برداشت خود داستایفسکی دانست. ایوان در اینجا پاسخی نمی دهد اما در ادامه که آلیوشا اتهام "بردگی جهانی" را وارد می کند، اتهام تقلیل دهنده را رد می کند. مفتش اعظم در درون خود کشمکش دارد، او به مسیح پسر اعتقاد دارد اما دیگر به خدای پدر معتقد نیست. ایوان در پایان روایت، خاتمه ای را طرح می کند: سکوت ممتد زندانی بر زندانبان سنگینی می کند اما «او» (مسیح) در سکوت به مرد پیر نزدیک می شود و بر لب های بی خون و فرتوت او بوسه می زند. مفتش اعظم بر خود می لرزد و در سلول را باز می کند. «برو و هرگز و هرگز برنگرد». ایوان می گوید «بوسه در قلب مفتش تنها درخشید اما به ایده اش پایبند ماند». آلیوشا درمی یابد که همین سخن آخر برای خود ایوان قابل اطلاق است و در واقع ایوان پس از دست کشیدن از ایمان به خدا و جاودانگی، بر سر دو راهی ایده آل مسیحیت و ایده «همه چیز مجاز است» قرار دارد. در پاسخ به پرسش آلیوشا «چگونه زندگی خواهی کرد؟ با چنین
جهنمی در دل و در سر، چگونه می توانی؟» ایوان «شورش» خود را دوباره تکرار می کند و می گوید تا سی سالگی زندگی خواهد کرد و پس از آن جام را بر زمین می زند. در پایان گفتگوی آن دو، ایوان زمانی که آلیوشا در سکوت به او نگاه می کند با افسوس می گوید «می دانم در قلبت جایی ندارم». آلیوشا بر لب های ایوان بوسه می زند و ایوان شادمانه به او اتهام سرقت ادبی می زند. داستایفسکی نمی خواهد داستان با همدردی با ایوان به پایان برسد، در ادامه ایوان به برادرش می گوید «و اکنون تو به دست راست خواهی رفت و من به دست چپ». آلیوشا متوجه می شود ایوان به هنگام راه رفتن در حال نوسان است و شانه راستش پایین تر از شانه چپ او قرار دارد. به طور سنتی، شیطان با سمت چپ مربوط است. پس روایتگر در اینجا ایوان را با روح خوفناکی مربوط می کند که در افسانه مفتش اعظم به طرزی تاییدبرانگیز به تصویر کشیده شد. کتاب ۶. شورش ایوان و افسانه در میان دو دیدار با اسمردیاکف قرار دارند. کتاب ۶ «راهب روسی» روایت زندگی و آموزه های زوسیما است. زوسیما جوهرهٔ دیدگاه های اجتماعی-اخلاقی خود داستایفسکی است و شرح زندگی او نقش مهمی در ساختار رمان دارد. داستایفسکی تلاش کرد از طریق زوس
یما نگرش جایگزینی نسبت به زندگی و مشکل رنج بشریت ارائه دهد — نگرش پذیرش آرام سرنوشت انسانی که برخاسته از اعتقاد به رحمت همه جانبه خدای مهربان است. منتقدان نظر خیلی مساعدی به کتاب ۶ نداشته اند؛ زیرا آن را پاسخی مستقیم به افسانه مفتش اعظم یافته اند. مفسران توجه کافی به این سخن داستایفسکی نکرده اند که «"همهٔ رمان" پاسخی» به ایوان و افسانه است. داستان های کتاب ۶ به سبکی خاص روایت می شوند. نخستین، داستان برادر بزرگتر زوسیما است که جزئیات سالهای اولیه زندگی زوسیما را روشن می کند. تاثیر سفر ایوب بر او در این بخش آمده است. نخستین داستان با آلیوشا و دومین داستان با دیمیتری مرتبط است. در این داستان، زوسیما در دوئلی شرکت اما از آتش کردن خودداری می کند. داستان سوم «مهمان مرموز» با ایوان در ارتباط است. هر سه داستان زوسیما، تنها روایت زندگی او نیست بلکه دربارهٔ سه برادران کارامازوف نیز است. هر داستان مسیرهایی را نشان می دهد که همه (از جمله ایوان) در باقیماندهٔ کتاب برای رد افسانه مفتش اعظم او طی خواهند کرد. پس از روایت های زوسیما فصل «مکالمات و پندها» قرار دارد که در آن داستایفسکی به برخی از ایده های محبوب در نزد خود پرداخ