Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ز ناکافی بر مسائل حقوق بشر در این اجلاس می دانستند ابراز تاسف کردند. ریگان در مصاحبه های قبل از اجلاس تأکید کرد که با این موضوع به طور خصوصی با گورباچف برخورد خواهد کرد، به این دلیل که بهترین راه برای مقابله با آن را از طریق «دیپلماسی آرام» انتخاب کرده است. بخش اعظم سومین دیدار خصوصی ریگان و گورباچف در هیئت شوروی صرف موضوع حقوق بشر شد، با تمرکز ریگان بر «میل یهودیان شوروی برای مهاجرت به اسرائیل»، به دلیل «جامعه بزرگ یهودی در ایالات متحده، که بر کنگره تأثیر داشت». ریگان تأکید کرد که «ما از آنچه [در زمینه مهاجرت] انجام شد قدردانی خواهیم کرد» و تأکید کرد که «هیچ اشاره ای وجود نخواهد داشت که این کار در نتیجه تلاش های ایالات متحده انجام شده است». ریگان اظهار داشت که رسیدگی به مهاجرت به این شیوه «برای رئیس جمهور انجام کارهایی را که دو کشور می توانند با هم انجام دهند، مانند در زمینه تجارت، که رئیس جمهور به حمایت کنگره نیاز دارد، آسان تر می کند.» گورباچف با بیان اینکه معتقد است موضوع حقوق بشر «نه تنها توسط نمایندگان سازمان های مختلف سیاسی ضد شوروی، بلکه از سوی مقامات دولت ایالات متحده از جمله رئیس جمهور برای اهداف سی
اسی برای اهداف سیاسی استفاده می شود.» گورباچف اظهار داشت که «سرنوشت یهودیان برای دولت شوروی نگران کننده بود» و افزود: «پس از آنچه که فاشیست های اتحاد جماهیر شوروی می توانستند هر کاری را که می توانست به آنها انجام دهند، می توانستند انجام دهند. توجه کرد و از این کار پشیمان نبود.» گورباچف آنچه را که به عنوان نمونه هایی از تبعیض شخصی در ایالات متحده اتفاق می افتد ذکر کرد، که ریگان گفت: «افراد، شاید کارفرمایان در کارخانه ها، با تعصبات شخصی در مورد استخدام زنان، سیاه پوستان و غیره وجود داشتند»، اما طبق قانون، «هیچ تبعیضی نمی تواند وجود داشته باشد». مصاحبه دون ریگان در واشنگتن پست دون ریگان، رئیس کارکنان کاخ سفید، برای تأکید بر اشاره گورباچف به تبعیض در ایالات متحده، وقتی مصاحبه ای که در آستانه اجلاس با واشنگتن پست انجام داد، در دومین روز اجلاس سران، رسانه ها و سیاستمداران آمریکایی مانند پاتریشیا شروئر را محکوم کردند، جنجال برانگیخت. ریگان گفته بود که پوشش خبری تعاملات بانوی اول آمریکا و شوروی در طول این اجلاس جذابیت خاصی برای زنان دارد زیرا زنان پیچیدگی های سیاسی، دیپلماتیک و نظامی اجلاس را درک نمی کنند، و گفت: «آن
ها نمی توانند وزنه های پرتاب شده یا آنچه در افغانستان اتفاق می افتد یا آنچه در حقوق بشر اتفاق می افتد را بفهمند. یک نظرسنجی انجام داد - ترجیح می دهم مطالب مورد علاقه انسان را از آنچه اتفاق افتاده است بخوانم. از ریگان و گورباچف خواسته شد تا در مورد اظهارات ریگان هنگام ورود به ماموریت شوروی در روز دوم اجلاس اظهار نظر کنند. ریگان در مورد ریگان گفت: "فکر نمی کنم منظور او اصلاً اینطور باشد. فکر می کنم او می خواست بگوید آنها به چیزهای دیگری نیز علاقه دارند، در کل دیدگاه بشری"، در حالی که گورباچف پاسخ داد که "هم مردان و هم زنان در ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی و در سراسر جهان علاقه مندند صلح برای خود داشته باشند و مطمئن باشند که این صلح پایدار و ماندگار خواهد شد... اختلاف بر سر بیانیه پایانی در رابطه با برنامه ریزی برای مراسم پایانی اجلاس، هم ریگان و هم شولتز بر گورباچف فشار آوردند تا علاوه بر مراسم امضای امضا، بیانیه شفاهی بیشتری را در مقابل دوربین های مطبوعاتی و تلویزیونی از سوی دو رهبر اجرا کنند، با این استدلال که «اگر این رهبران صرفاً حضور داشتند و کار امضای اسناد را انجام می دادند، این چیزی نبود که واقعاً ص
حبت کنند». گورباچف ترجیح داده بود که صرفاً یک بیانیه کتبی مشترک منتشر کند، از این نظر که «نماینده اهمیت چنین سندی است» و دعوت از خود رهبران برای اظهارات شفاهی اشتباهی است از این نظر که «حتی ممکن است یک عبارت ناگوار وجود داشته باشد که وزن و اهمیت سند را کاهش دهد.» بر اساس یادداشت مکالمات آنها، ریگان «التماس مخالفت کرد»، گفت: «یک بیانیه کامل [شفاهی] سندی صادقانه، صریح و آشکار در مورد آنچه به دست آمده و نشده است و در مورد این واقعیت است که این دیدارها بین آنها ادامه خواهد داشت»، اظهار داشت که چون او و دبیرکل «در یک مراسم آنجا بودند»، آنها «نباید در مورد هیچ سند خاصی اظهار نظر کنند». ریگان افزود: در نتیجه این اجلاس امید در جهان افزایش یافته است و مردم نباید در این زمینه ناامید شوند. گورباچف تسلیم شد و با بیانیه شفاهی کوتاهی به مدت یک تا سه دقیقه موافقت کرد و ریگان پذیرفت که همیشه ایده او این بوده که وارد جزئیات نشود. تلاش ریگان برای بیان یک بیانیه شفاهی به جای کتبی به دلیل کمبود توافقات قوی در اجلاس بود که ریگان فکر می کرد ممکن است تماشای عمومی را از دور دلسرد کند و برای جلوگیری از این امر، یک بیانیه شفاهی برای ا
طمینان بخشی لازم است. یادداشت مکالمات گورباچف را نشان می دهد که در مخالفت با واقعیت سردتر یک بیانیه مکتوب، با عدم صمیمیت ظاهری اظهارات کلامی گرم و صمیمی مشکل دارد، و می گوید که در نهایت «نیازی به عینک رز رنگ نیست» گورباچف خاطرنشان کرد که یک چیز دیگر او را آزار می دهد و آن این است که با تهیه یک سند، طرفین به خود باور ندارند؛ اظهار نظر در مورد آن، حتی به طور خلاصه و کلی، تنها به تقویت و تأیید مجدد محتوای آن سند کمک خواهد کرد. آنها همه مشکلات مربوط به این بیانیه را حل نکرده اند. او [ریگان] گفت که لحن و نیاز اینجا این است که این جلسه را ترک نکنیم و مردم را ناامید کنیم که هیچ پیشرفتی نداشته است و در نتیجه امیدهای بسیاری از مردم بر باد رفته است. یادداشت گفتگوها، 29 آبان 1364(۲۰ نوامبر ۱۹۸۵) روز سوم. نتیجه گیری و توافقات در 21 نوامبر 1985، در مرکز کنفرانس بین المللی ژنو (CICG)، ریگان و گورباچف یک کنفرانس مطبوعاتی مشترک برگزار کردند و چندین توافق را اعلام کردند، از جمله اجرای توافقنامه ایمنی هوایی اقیانوس آرام شمالی که با هدف جلوگیری از تکرار سرنگونی هواپیمای خطوط هوایی کره توسط شوروی در سپتامبر 198، پس از مراسم افتت
احیه موافقت نامه کی یف در سپتامبر 198 با کنوانسیون ها در مورد گشایش موافقت نامه کیف. و نیویورک در حال امضا، و همچنین توافقنامه هایی برای تجدید گفتگوهای منظم ایالات متحده و شوروی در نشست های آتی. چهل و یک قرارداد تبادل فرهنگی نیز به امضا رسید، از جمله آغاز مجدد مبادلات گروه های نمایشی و هنری و نمایشگاه های بزرگ هنری که پس از تهاجم شوروی به افغانستان در دسامبر 1979 به حالت تعلیق درآمد. در پایان اجلاس، ریگان یک جعبه چوب ماهون به سبک ویلیامزبورگ چیپندال استعماری و مجموعه میز با قلم های فواره ای با مضمون «صلح از طریق ارتباطات» به گورباچف داد که به افتخار دهمین سالگرد مأموریت فضایی آپولو-سایوز انتخاب شده است. گورباچف مجموعه ای از مدال های برنز را در یک جعبه چرمی به نمایندگی از 15 جمهوری اتحاد جماهیر شوروی به ریگان داد. ریگان پس از توقفی در بروکسل برای اطلاع رسانی به متحدان، به واشنگتن بازگشت تا در نشست مشترک کنگره سخنرانی کند. گورباچف در سفر برگشت خود به مسکو در پراگ توقف کرد تا پیمان ورشو شوروی را گزارش کند. میراث. اگرچه این اجلاس فاقد توافق های بزرگ تری بود که در اجلاس های گذشته مانند نمک دیده می شد، اما این اجلا
س به تنظیم مجدد روابط کمک کرد، روابطی که تا آن زمان به حد نادری رسیده بود و شش سال بود که هیچ نشستی برگزار نشده بود. هم ریگان و هم گورباچف از ژنو دور شدند و احساس کردند که «چیزی را شروع کرده اند» و ریگان گفت که نشست های ژنو «اراده و تمایل هر دو طرف را برای یافتن پاسخ هایی بیان کرد که نه تنها برای همه مردم جهان، بلکه به نفع آن هایی که هنوز متولد نشده اند نیز مفید باشد». گورباچف موافقت کرد و گفت: "اگر اکنون چند آجر اول را گذاشته ایم، شروع جدیدی انجام داده ایم، مرحله جدیدی آغاز شده است." استفاده ریگان از میزانسن به گفته جک متلاک، مواردی در طول اجلاس که به نظر می رسید بیش از همه در آگاهی عمومی ثبت شده است، مانند کت غایب ریگان و شومینه خروشان حوضخانه، نقشی را که روابط عمومی - به ویژه استفاده از تصاویر - در کمک به انتقال پیام های مورد علاقه رئیس جمهور ایفا می کرد، نشان داد، زیرا در کاخ سفید به سؤالات ریگان توجه بیشتری شد. توضیح داد: برای کسانی از ما که اجلاس ژنو را برنامه ریزی کرده ایم، همان قدر که در مورد خود مسائل فکر می کردیم، در مورد ارائه و ظاهر فکر می کردیم. ویلیام جی. هنکل، که سرپرست تیم پیشرو به ژنو بود و ت
جربه طولانی در ترتیب دادن حضور موثر در مبارزات انتخاباتی داشت، به تمام جزئیات تصاویر توجه کرد: جایی که استخر مطبوعات قرار می گرفت تا ریگان را در پس زمینه نشان دهد، تا چه اندازه در پس زمینه عکس ها دیده شود. شریک مسلط در گفتگو... ایده هنکل این بود که در شومینه آتش بزند، زمانی که ریگان از گورباچف دعوت کرد تا در طول پیاده روی برنامه ریزی شده خود در اطراف ویلا بایستد. مردشان را خوب جلوه دهند." جک متلاک، دستیار ویژه شورای امنیت ملی؛ سفیر آمریکا در چکسلواکی (1981-1983) و اتحاد جماهیر شوروی (1987-1991) تلاش های کاخ سفید برای تأثیرگذاری بر روایت تصویری اجلاس همیشه به این راحتی توسط رسانه های جمع آوری شده پذیرفته نمی شد. به گزارش LA Times، دومین ملاقات خصوصی ریگان و گورباچف در استخر خانه در ابتدا توسط لری اسپیکز، دبیر مطبوعاتی کاخ سفید، ماهیتی خودجوش توصیف شد و ریگان جلسه بعد از ظهر خود و گورباچف را 50 دقیقه زودتر با پیشنهاد گورباچف در پیاده روی به پایان رساند. LA Times گفت: «در بعدازظهر سرد کت پوشیدند، آنها به سمت دریاچه حرکت کردند و فقط مترجمان به آنها ملحق شدند. پس از پنج دقیقه قدم زدن، دو رهبر وارد یک خانه استخری د
ر کنار دریاچه شدند که در آن چوب ها در شومینه آتش می زدند. آنها به گفتگوهای خود برای 44 دقیقه دیگر ادامه دادند.» اسپیکز به رسانه ها گفت که پیاده روی بداهه به سمت استخر خانه به این دلیل رخ داد که «فکر می کنم رئیس جمهور در نقطه ای از جلسه احساس کرد که زمان مطلوبی برای آن دو است تا به تنهایی به گفت وگوهای خود ادامه دهند» و اسپیکز پیدایش دومین جلسه خصوصی حاصل از آن در استخر خانه را به عنوان یک تحول کاملاً غیرمنتظره توصیف کرد. اسپیکز به LA Times فاش نکرد که چگونه ملاقاتی بسیار غیرمنتظره توسط دو رهبر با قرار دادن دو صندلی و یک شومینه فعال اتفاق افتاد، و اسپیکز فقط به شوخی گفت که این سایت "احتمالاً یکی از آن خانه های استخری است که آتش 24 ساعته دارد".
دوروتی می ریدر (۲۱ ژوئن ۱۹۰۲–۱۵ مارس ۱۹۵۷) کتابدار آمریکایی بود که زندگی حرفه ای خود را وقف خدمات دولتی و عمومی کرد. او به عنوان مدیر کتابخانه آمریکایی پاریس (۱۹۳۶–۱۹۴۱) و مدتی نیز به عنوان مشاور ویژه کتابخانه ملی و وزارت آموزش و پرورش در بوگوتا، کلمبیا خدمت کرد، و توانست اولین کتابخانه امانت رایگان آن کشور را سازماندهی کند (۱۹۴۱–۱۹۴۳). او همچنین بین سالهای ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۷ در اروپا به صلیب سرخ آمریکا خدمت کرد و مدتی نیز برای کتابخانه کنگره نیز کار می کرد. تحصیلات و اوایل زندگی. دوروتی ام. ریدر در ۲۱ ژوئن ۱۹۰۲ در فیلادلفیا، پنسیلوانیا متولد شد. پدرش ساموئل بای ریدر و مادرش لیلیان مای لینگو ریدر بود، وی یک برادر کوچکتر به نام ساموئل بای ریدر جونیور داشت. یک سال پس از تولد او، خانواده ریدر به واشینگتن دی سی نقل مکان کردند، جایی که پدرش به عنوان چاپچی پلیت در اداره حکاکی و چاپ مشغول به کار بود. او در دبیرستان مرکزی در کلمبیا هایتس تحصیل کرد و سپس در ماه مه ۱۹۱۹ از مؤسسه پاول، یک مدرسه شبانه روزی دخترانه که توسط وکیل، استاد حقوق، نویسنده و فعال حقوق زنان، نانت بی. پاول، تأسیس شده بود، فارغ التحصیل شد. در آنجا آموزش ع
لوم کتابداری و زبان فرانسه فرا گرفت. کتابخانه آمریکایی پاریس. ریدر در اروپا اقامت داشت و در سپتامبر ۱۹۲۹ به عنوان دستیار بخش امانت به کارکنان کتابخانه آمریکایی پاریس پیوست و زیر نظر مدیر برتون ای. استیونسون کار می کرد. در آن زمان کتابخانه آمریکایی در خیابان الیزه شماره ۱۰ در منطقه پاریس، روبروی کاخ ریاست جمهوری فرانسه قرار داشت. محل زندگی ریدر در نزدیکی کتابخانه در خیابان ژاکوب شماره ۵۰ در محله سن ژرمن دپره در منطقه ششم پاریس بود. کتابخانه کنگره. پس از چندین سال اشتغال در «خدمات دولتی» (۱۹۵۴–۱۹۴۸)، ریدر در اوایل سال ۱۹۵۶ به عنوان دستیار مرجع در کتابخانه کنگره مجدداً منصوب شد. مرگ و میراث. ریدر در دسامبر ۱۹۵۶ به دلیل بیماری در مؤسسه ملی بهداشت بستری شد و پس از چند ماه در ۱۵ مارس ۱۹۵۷ درگذشت. مراسم تشییع جنازه او در ۱۹ مارس ۱۹۵۷ در میامی، فلوریدا برگزار شد. تجربیات ریدر در طول اشغال پاریس در رمان "«کتابخانه پاریس»" به وسیله نویسنده آمریکایی، جانت اسکیسلین چارلز، به صورت داستانی زیبا نگارش شده است.
نزدیکتر دورتر (؛ ) فیلمی هندی محصول سال ۲۰۱۱ و به کارگردانی راویکومار چاوالی است. در این فیلم بازیگرانی همچون سومانت، ودیکا، برهمناندام و سیندو تولانی ایفای نقش کرده اند.
آتش متقابل (؛ ) فیلمی هندی محصول سال ۱۹۹۷ و به کارگردانی ریتوپارنو گوش است. در این فیلم بازیگرانی همچون شکونتلا باروا، آبیشک چاترجی، ایندرانی هالدار، سوبهندو چاترجی، آدیتی چاترجی، ریتوپارنا سنگوپتا و ماماتا شانکار ایفای نقش کرده اند.
باکتریوفاژها (فاژها)، به طور بالقوه پرشمارترین «جانداران» روی زمین، ویروسهای باکتری ها (به طور کلی تر، پروکاریوت ها) هستند.) بوم شناسی خواری مطالعه برهم کنش باکتریوفاژها با محیط آنهاست. بوم شناسی جمعیتی فاژی. بوم شناسی جمعیتی فاژی، مسائلی مانند نرخ رشد جمعیت فاژ و همچنین برهم کنش های فاژ-فاژ را که می تواند زمانی رخ دهد که دو یا چند فاژ یک باکتری واحد را جذب کنند، در نظر می گیرد. بوم شناسی اکوسیستم فاژ. یک اکوسیستم از هر دو اجزای زیستی و غیرزنده یک محیط تشکیل شده است. موجودات غیرزنده، زنده نیستند و بنابراین، یک اکوسیستم اساساً یک جامعه ترکیب شده با محیط غیرزنده ای است که آن اکوسیستم در آن وجود دارد. بوم شناسی اکوسیستم به طور طبیعی با بوم شناسی جامعه از نظر تأثیر جامعه بر این موجودات غیرزیست متفاوت است و "برعکس". در عمل، بخشی از محیط غیرزنده که بیشتر مورد توجه بوم شناساان اکوسیستم است، مواد مغذی معدنی و انرژی است. فاژها بر حرکت مواد مغذی و انرژی در اکوسیستم ها عمدتاً با کافت باکتری ها تأثیر می گذارند. فاژها همچنین می توانند از طریق رمزگذاری اگزوتوکسین ها (که زیرمجموعه ای از آن ها می توانند بافت های زیست شناختی
جانوران زنده را حل کنند ) بر عوامل غیرزنده تأثیر بگذارند. بوم شناسان اکوسیستم فاژی در درجه اول به تأثیر فاژ بر چرخه جهانی کربن توجه دارند، به ویژه در زمینهٔ پدیده ای به نام حلقه میکروبی.
کلر پپلو (; – ) کارگردان فیلم و فیلم نامه نویس بریتانیایی-ایتالیایی بود. وی بین سال های ۱۹۶۲ تا ۲۰۱۸ میلادی فعالیت می کرد.
سقف جمجمه یا استخوان های سقفی جمجمه مجموعه ای از استخوان های پوشاننده مغز، چشم ها و سوراخ های بینی در ماهیان استخوانی و همهٔ مهره داران زمینی است. استخوان ها از استخوان پوستی مشتق شده اند و بخشی از درماتوکرانیوم هستند. در کالبدشناسی مقایسه ای، این اصطلاح به سراسر درماتوکرانیوم اطلاق می شود. در کالبدشناسی عمومی، استخوان های سقفی ممکن است به طور خاص به استخوان هایی اشاره شوند که در بالا و کنار مغز و مغز و اعصاب تشکیل می شوند (یعنی به استثنای استخوان های کناری فک فوقانی مانند فک بالا و پیش ماگزیلا). در کالبدشناسی انسان، سقف جمجمه اغلب به طور خاص به کلاهک جمجمه اشاره دارد.
بخش ۳۰۲ و فیلمی هندی محصول سال ۱۹۷۵ و به کارگردانی ک. شریواستاوا است. در این فیلم بازیگرانی همچون راندهیر کاپور، ریکا، پرمنات، بیندو، آریونا ایرانی، آجیت خان، آشوک کومار و مراد ایفای نقش کرده اند.
گونکان-بوگیو ، همچنین به عنوان کایگون-بوگیو شناخته می شود، مقام های شوگون سالاری توکوگاوا در دوره ادو ژاپن بودند. انتصاب در این دفتر برجسته معمولاً از دایمیوهای فودای بود. تفاسیر متعارف این عناوین ژاپنی را به عنوان «کمیسیون»، «نظارت» یا «فرماندار» تعبیر کرده اند. این عنوان «شوگون سالاری» یک مقام مسئول در امور دریایی را مشخص می کند. این دفتر در ۲۸ مارس ۱۸۵۹ ایجاد شد. ایجاد این سمت جدید یک تغییر اداری بود که به دلیل دو معاهده ای که با آمریکایی ها مذاکره شد ضروری تشخیص داده شد. مقررات بندر باز بخشی از عهدنامه کاناگاوا در سال ۱۸۵۸ بود که نتیجه آن بود. دومین حضور متیو سی. پری در بندر توکیو با رزمناوهای مسلح. به طور دقیق تر، این «بوگیو» به دلیل عهدنامه دوستی و تجارت بین ایالات متحده آمریکا و ژاپن که در سال ۱۸۵۸ توسط نماینده آمریکایی تاونسند هریس - عهدنامه دوستی و تجارت بین ایالات متحده آمریکا و ژاپن در سال ۱۸۵۸ مذاکره شده بود، ضروری در نظر گرفته شد.
هاکوداته بوگیو ، مقام های شوگون سالاری توکوگاوا در دوره ادو ژاپن بودند. انتصاب در این دفتر برجسته معمولاً از دایمیوهای فودای بود. تفاسیر متعارف این عناوین ژاپنی را به عنوان «کمیسیون»، «نظارت» یا «فرماندار» تعبیر کرده اند. هاکوداته یک شهر بندری در ساحل جنوبی جزیره هوکایدو است که توسط تنگه تسوگارو از شمال هونشو جدا شده است. در سال ۱۷۷۹، شوگون سالاری توکوگاوا کنترل مستقیم بر هاکوداته را اعمال کرد و به زودی توسعه سریع در این منطقه به دنبال داشت.
هانه دا بوگیو ، مقامات شوگون سالاری توکوگاوا در دوره ادو ژاپن بودند. تفاسیر مرسوم، این عناوین ژاپنی را به عنوان «کمیسر»، «ناظر» یا «فرماندار» تعبیر کرده اند. این دفتر در سال ۱۸۴۲ ایجاد شد. این عنوان "شوگون" معرف یک مقام مسئول برای اداره بندر اوتا-کو، توکیو و تجارت خارجی در این منطقه است. تعداد مردانی که همزمان این عنوان را در اختیار دارند، در طول زمان متفاوت خواهد بود. در فوریه ۱۸۵۴، دریاسالار متیو سی. پری بدون مانع وارد بندر ادو شد و اسکادران آمریکایی خود را در بندر هاندا لنگر انداخت.
بوفوتوکسین ها خانواده ای از لاکتون های استروئیدی سمی یا تریپتامین های جایگزین هستند که برخی از آنها سمی هستند. آنها در غدد پاروتوئید، پوست و سم بسیاری از وزغ ها (تیرهٔ وزغ های راستین (Bufonidae)) و دیگر دوزیستان و در برخی از گیاهان و قارچ ها یافت می شوند. ترکیب دقیق با منبع خاص سم بسیار متفاوت است. بوفوتوکسین ها می توانند دارای 5-MeO-DMT، بوفاژن، بوفالین، بوفوتالین، بوفوتنین، بوفوتیونین، دهیدروبوفوتنین، اپی نفرین، نوراپی نفرین و سروتونین باشند. برخی از نویسندگان همچنین از اصطلاح "بوفوتوکسین" برای توصیف مزدوج یک بوفاگین با ساب ریلارژینین استفاده کرده اند.
بلبل گوش رگه ای عضوی از تیرهٔ بلبلان از پرندگان گنجشک سان است. از تایلند و شمال و مرکز شبه جزیره مالایی تا جنوب هندوچین یافت می شود. زیستگاه طبیعی آن جنگل های جلگه ای نمناک نیمه گرمسیری یا گرمسیری است. بلبل گوش رگه ای در اصل در سردهٔ "بوبرهای ریش دار" توصیف شد. تا سال ۲۰۱۶، بلبل گوش رگه ای با بلبل بلانفورد هم گونه در نظر گرفته می شد، در حالی که هنوز از نام «بلبل گوش رگه ای» (به عنوان "Pycnonotus blanfordi") استفاده می شد. میوه خوار است.
هیوگو بوگیو ، مقام های شوگون سالاری توکوگاوا در دوره ادو ژاپن بودند. انتصاب در این دفتر برجسته معمولاً از دایمیوهای فودای بود. تفاسیر متعارف این عناوین ژاپنی را به عنوان «کمیسیون»، «نظارت» یا «فرماندار» تعبیر کرده اند. تاریخ. بندر کوبه (شهر) در ابتدا با نام شناخته می شد، همان طور که در نیهون شوکی و سوابق دیگر شرح تأسیس مقدس ایکوتا توسط امپراتریس جینگو در سال ۲۰۱ پس از میلاد شرح داده شده است. در بیشتر تاریخ خود، این منطقه ساحلی یک نهاد سیاسی واحد نبود. در طول دوره دوره ادو بخش های شرقی کوبه (شهر) امروزی در اختیار قلمرو آمه گاساکی قرار گرفت و بخش های غربی در داخل قلمرو آکاشی قرار گرفت و مرکز مستقیماً توسط شوگون سالاری توکوگاوا کنترل می شد.
بلبل سینه رگه ای یک گونه پرنده آوازخوان از تیرهٔ بلبلان (Pycnonotidae) است. این گونه بومی فیلیپین است که در ویسایا در جزایر جزیره تابلاس، سیکیجور، سبو و رومبلون یافت می شود. باور بر این است که این گونه یک گونه پیچیده است و سه زیرگونهٔ آن همگی گونه های مجزایی هستند که عبارتند از: بلبل سیبویی، بلبل تابلاس و بلبل سیکیجور. زیستگاه طبیعی آن جنگل های جلگه ای نمناک گرمسیری و بوته زارهای نمناک گرمسیری است.
عسل خوار رگه سفید ("Trichodere cockerelli") گونه ای از پرندگان تیرهٔ عسل خواران (Meliphagidae) است. در سردهٔ "Trichodere" تک نماد است. بومی شبه جزیره کیپ یورک در کوئینزلند استرالیا است. زیستگاه طبیعی آن جنگل های نیمه گرمسیری یا گرمسیری است.
دارکوب گلورگه ای گونه ای دارکوب است که در شبه قاره هند یافت می شود. این گونه در جنگل های خشک تر، از دشت تا دامنه کوه ها یافت می شود.
وحشت (؛ ) فیلمی هندی محصول سال ۱۹۸۱ و به کارگردانی شیام رمزی و تولسی رمزی است. در این فیلم بازیگرانی همچون ناوین نیسکول، اوم شیوپوری، ساریکا و نادره ایفای نقش کرده اند.
برچسب سیمی شناسه دار یا برچسب سیمی رمزگذاری شده (CWT) یک دستگاه برچسب گذاری جانوران است که اغلب برای شناسایی دسته های ماهی استفاده می شود. این شامل سیم فولادی ضدزنگ مغناطیسی ۰٫۲۵ قطر میلی متر و به طور معمول ۱٫۱ میلی متر طول است. برچسب با ردیف هایی از عددها مشخص می شود که نشان دهنده کدهای دسته ای خاص یا فردی است. این برچسب معمولاً به پوزه یا گونه ماهی تزریق می شود تا بتوان آن را برای تحقیقات یا مدیریت ماهیگیری ردیابی کرد. ماهی ها، سخت پوستان، حشرات، شکم پایان و بسیاری از جانوران دیگر با موفقیت با برچسب های سیم شناسه دار برچسب گذاری شده اند. برنامه برچسب گذاری سیم شناسه دار در شمال غربی اقیانوس آرام به عنوان بزرگ ترین برنامه برچسب گذاری جانوران در تاریخ توصیف شده است، که بیش از ۱ میلیارد ماهی قزل آلای برچسب گذاری شده است. همچنین از برچسب های سیمی شناسه دار برای ردیابی رژیم غذایی پرندگان ماهی خوار استفاده شده است، زیرا زمانی که از سر ماهی برچسب دار خورده می شود، برچسب از دستگاه گوارش پرنده عبور می کند. برچسب های شناسه دار در ژاپن نیز بهره برداری شد.
روسلان ژرمانوویچ گلایف ( روسی : Руслан Германович Гелаев ؛ چچنی : ГелаевгӀер Герман-воъ Руслан ، "Gelaevher German-vo' Ruslan" ؛ 16 آوریل 1964 - 28 فوریه 2004) یک فرمانده نظامی چچنی و چهره نظامی برجسته مقاومت چچن علیه روسیه بود. گلایف اگرچه چهره ای بحث برانگیز بود، اما معمولاً به عنوان یک جنگجوی "بی رحم" و مورد احترام شناخته می شد. عملیات او بسیار فراتر از مرزهای چچن و حتی خارج از روسیه و تا گرجستان گسترش یافت ، او در سال ۲۰۰۴ در جریان رهبری حمله ای به جمهوری داغستان روسیه کشته شد. زندگینامه. وسلان گلایف در سال ۱۹۶۴ در روستای کومسومولسکویه (سعدی-کوتار) در نزدیکی اوروس-مارتان ، ۱۰ سال پس از بازگشت والدینش از تبعید چچنی ها به آسیای مرکزی توسط استالینیست ها، به دنیا آمد . او اهل ارتفاعات چچن، تیپ گوخوی بود. گلایف چندین سال در خارج از چچن در جمهوری سوسیالیستی فدراتیو شوروی روسیه زندگی کرد ، مشاغل مختلفی داشت و در مقطعی در ارتش شوروی خدمت کرد . درگیری گرجستان و آبخازیا. در سال های ۱۹۹۲-۱۹۹۳، گلایف در جنگ آبخازیا ، در کنار جدایی طلبانی که با دولت گرجستان می جنگیدند، جنگید. او به عنوان داوطلب برای شبه نظامیان کنفدرا
سیون مردمان کوهستانی قفقاز ، که توسط اطلاعات روسیه تأسیس شده بود، جنگید و تحت فرماندهی شامیل باسایف خدمت کرد . گلایف به همراه گردان چچنی در نبرد گاگرا شرکت کرد که نقطه عطفی در جنگ بود. پس از بازگشت به چچن، او به نیروهای رئیس جمهور جمهوری چچن ایچکریا ، جوهر دودایف ، پیوست و فرماندهی هنگ نیروهای ویژه "بورز" (به معنای "گرگ" در چچن ) متشکل از کهنه سربازان درگیری آبخازیا را بر عهده گرفت. در طول جنگ بعدی با روسیه، تیمور موتسورایف آهنگی را به این واحد با عنوان " اسپتسناز گلایف !" ( "Гелаевский спецназ!" ) اختصاص داد که در چچن محبوب شد. در سال های ۱۹۹۳-۱۹۹۴، این واحد در عملیات رزمی علیه نیروهای مخالف چچنی ضد دودایف به رهبری روسلان لابازانوف و بسلان گانتامیروف شرکت کرد که بعداً توسط عوامل عملیات مخفی روسیه و مزدورانی که توسط سرویس مخفی روسیه FSK از رده های ارتش روسیه استخدام شده بودند، یاری می شدند . جنگ اول چچن. گلایف در جنگ اول چچن در سال های 1994 تا 1996 علیه نیروهای فدرال روسیه جنگید ، به ویژه به عنوان فرمانده ارشد در نبرد گروزنی ، که به خاطر آن یکی از اولین کسانی شد که بالاترین مدال چچن، "کیومان سای" (افتخار ملت)
را دریافت کرد. در اوایل سال 1995، او فرمانده جبهه جنوب غربی برای نیروهای جدایی طلب شد که وظیفه دفاع از منطقه دره آرگون را بر عهده داشت . روس ها به او لقب "فرشته سیاه" ( "Чёрный ангел" ) را دادند، که برگرفته از علامت رادیویی او ، "فرشته" بود. پس از سقوط گروزنی و پیشروی روسیه به ارتفاعات، گلایف شخصاً رهبری دفاع از روستای کوهستانی شاتوی را بر عهده گرفت ، جایی که چندین بار زخمی شد. سپس مومدی سعیدایف فرماندهی جبهه را بر عهده گرفت. در طول این نبرد، در 27 مه 1995، گلایف اعلام کرد که اگر بمباران هوایی روستا ادامه یابد، هر روز تعدادی از افسران اسیر نیروی هوایی روسیه کشته خواهند شد و طبق گزارش گروه حقوق بشر روسی مموریال ، هشت اسیر جنگی روسی در حالی که گلایف این تهدید را عملی می کرد، اعدام شدند. دوکا عمروف، رئیس جمهور بعدی ایچکریا (و بعدها رهبر خودخوانده امارت قفقاز ) ، در ابتدا به همراه احمد زاکایف تحت فرماندهی او خدمت می کردند ، قبل از اینکه آنجا را ترک کنند و واحدهای خود را تشکیل دهند. در 16 آوریل 1996، گلایف و شبه نظامی پان اسلامیست عربستان سعودی ، ابن الخطاب، در کمین معروف شاتوی ، به یک کاروان بزرگ از خودروهای زره
ی روسی حمله کرده و آن را نابود کردند و ده ها - یا احتمالاً صدها - سرباز فدرال را کشتند که تقریباً همه آنها در 15 دقیقه اول حمله کشته شدند، و تلفات کمی از طرف خودی داشتند. پیش از این، در 6 مارس 1996، گلایف رهبری یک حمله غافلگیرانه به گروزنی را بر عهده داشت و بخش های بزرگی از شهر را به مدت دو روز تصرف کرد و خسارات جدی به نیروهای روسی وارد کرد، قبل از اینکه با بیش از 100 گروگان غیرنظامی آنجا را ترک کند. این به عنوان تمرینی قبل از بازپس گیری شهر در نبرد گروزنی (اوت 1996) تلقی می شد ، عملیاتی که به رهبری باسایف انجام شد و گلایف نیز در آن شرکت داشت و به جنگ پایان داد. پس از جنگ، گلایف در آوریل 1997 به عنوان معاون نخست وزیر در دولت رئیس جمهور جدید چچن ، اصلان مسخدوف، منصوب شد. او به حج رفت و نام حمزات را برای خود برگزید. سال بعد، در ژانویه 1998، او به عنوان وزیر دفاع چچن منصوب شد ، سمتی که عمدتاً جنبه افتخاری داشت و تا ژوئیه 1999 که ماگومد خامبیف جایگزین او شد، این سمت را بر عهده داشت. گلایف اولین معاون وزیر دفاع و مسئول نیروهای امنیتی، از جمله فرماندهی شخصی گارد شریعت، شد. با این حال، گلایف ارتباطات خود را با مسخدو
ف و رقبایش، به ویژه با زلیخان یانداربیف و سلمان رادویف ، حفظ کرد . جنگ دوم چچن. در آغاز جنگ دوم چچن در اواخر سال 1999، گلایف فرماندهی نیرویی متشکل از حدود 1500 جنگجو را در محاصره گروزنی بر عهده داشت که وظیفه دفاع از بخش جنوب غربی شهر را بر عهده داشتند. با این حال، او و بیشتر افرادش در ژانویه 2000 بدون دستور، شهر را ترک کردند که این امر شهر را در معرض حمله قرار داد. پس از عقب نشینی غیرمجاز گلایف از گروزنی، مسخدوف او را از درجه سرتیپ به درجه سربازی تنزل داد و تمام نشان های نظامی او را سلب کرد. در فوریه-مارس 2000، نیروهای گلایف هنگام عقب نشینی از گروزنی به کوه های جنوب چچن، متحمل خسارات سنگینی شدند. در آنجا متوجه شدند که پایگاه های کوهستانی آنها توسط هواپیماهای روسی ویران شده و آنها را در گرسنگی، سرما و کمبود مهمات رها کرده است. در آن زمان، آربی بارایف، جنگ سالار بدنام چچنی ، با گلایف تماس گرفت و به او قول کمک و انتقال به منطقه ای امن را داد. هنگامی که نیروهای گلایف به محل ملاقات مشخص شده رسیدند، جایی که قرار بود اتوبوس ها منتظر تخلیه زخمی هایشان باشند، توسط تعداد زیادی از نیروهای روسی مورد حمله قرار گرفتند. آنه