Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آتش ها اکسیژن آنها را مصرف کرد. یک چهارم ساختمان های شهر ویران شد. تحلیلگران نظامی ایالات متحده دریافتند که این عملیات عمداً غیرنظامیان را هدف قرار نداده است، اما غیرنظامیان جان خود را از دست دادند زیرا ژاپنی ها اغلب کارخانه های نظامی را در مناطق مسکونی قرار می دادند تا آنها را استتار کنند. پس از حمله، این راهبرد استفاده از حملات منطقه ای بود که از بمباران آتش زا برای سوزاندن شهرهای ژاپنی و کشتن کارگرانی که ماشین جنگی را به کار می انداختند، استفاده می کرد. میلیون ها اعلامیه برای تخلیه غیرنظامیان به شهرها و مناطق روستایی که بمباران نشده بودند، پرتاب شد. نیمی از ۷٫۴ میلیون ساکن توکیو گریختند. این استراتژی مشابه جنگ هوایی علیه شهرهای آلمان بود و منعکس کننده برنامه ریزی راهبردی نیروی هوایی قبل از جنگ بود که بر سوزاندن توکیو و سایر مراکز صنعتی و فرماندهی به عنوان راهی برای نابودی توان نظامی دشمن متمرکز بود. در پایان بمباران های آتش زا، ۶۰ درصد از توکیو در مقطعی آتش گرفته بود. در سال ۲۰۰۲، موزه مرکز حملات توکیو و خسارات جنگ ساخته شد. تسلیم ژاپن. در تاریخ ۶ و ۹ اوت، آمریکا به ترتیب از بمباران اتمی هیروشیما و ناگاسا
کی استفاده کرد و در هشتم اوت، اتحاد جماهیر شوروی به ژاپن اعلام جنگ کرد (جنگ شوروی و ژاپن). ژاپن در ۱۰ اوت موافقت کرد که شرایط تسلیم اعلامیه پوتسدام را امضا کند، مشروط بر اینکه امپراتور آن ها در قدرت بماند. آمریکا این شرایط را پذیرفت و ژاپن در ۱۴ اوت تسلیم شد. در آن روز، در کاخ امپراتوری توکیو حادثه ای رخ داد که در آن توطئه گران سعی کردند پیام تسلیم هیروهیتو را که قرار بود روز بعد برای کشور پخش شود، ضبط کنند. دو نفر کشته شدند و دیگران خودکشی کردند. هیروهیتو از مردم ژاپن خواست که تسلیم را بپذیرند. در ۲ سپتامبر، در جریان روند تسلیم، یک سوءقصد ناموفق به کانتارو سوزوکی، نخست وزیر، صورت گرفت. ژاپن در ۹ سپتامبر تسلیم چین شد. اواخر دوره شووا. در سال ۱۹۴۷، تعداد بخش ها از ۳۵ به ۲۳ بخش کاهش یافت، اگرچه محدودیت های کلان شهر ثابت ماند. اشغال ژاپن. نیروهای آمریکایی داگلاس مک آرتور از سال ۱۹۴۵ ژاپن را اشغال کردند. ستاد آمریکایی ها در مارونوئوچی تأسیس شد و سربازان آمریکایی در مسکن موقت در زمین های نظامی سابق در هاراجوکو اقامت داشتند. صنایع تسلیحاتی برچیده شد، زندانیان سیاسی آزاد شدند و سربازان و غیرنظامیان ژاپنی از خارج از
کشور به ژاپن بازگردانده شدند. در سال ۱۹۴۷، قانون اساسی ژاپن جدیدی که یک دولت دموکراتیک ایجاد می کرد، جایگزین قانون اساسی میجی شد. این قانون، جایگاه امپراتور را به یک مقام نمادین کاهش داد، حق اعلام جنگ ژاپن را سلب کرد و به زنان اجازه رأی داد. دیوان عالی ژاپن با الگوبرداری از دیوان عالی ایالات متحده آمریکا تأسیس شد. آموزش اصلاح شد، تعداد کشاورزانی که مستأجر بودند کاهش یافت و زایباتسو (کنگلومراهای تجاری) منحل شدند. اتحادیه های کارگری تا زمانی که جنگ سرد تشدید شد، مورد تشویق قرار گرفتند. این اشغال، تحریک اقتصادی را تشویق کرد و تا اواسط یا اواخر دهه ۵۰، توکیو اساساً از نظر اقتصادی همانند سال ۱۹۴۰ بود. سودهای جنگ کره آمریکا (۱۹۵۰ تا ۱۹۵۳) برای بازسازی استفاده شد. ایالات متحده سعی کرد در سال ۱۹۴۷ به اشغال پایان دهد، اما اتحاد جماهیر شوروی معاهده صلح با ژاپن را رد کرد. این معاهده در سال ۱۹۵۱ امضا شد و ایالات متحده در سال ۱۹۵۲ خارج شد. پس از آن، پایگاه های نظامی آمریکا برای استفاده در جنگ های کره، جنگ سرد و جنگ ویتنام در ژاپن باقی ماندند. ژاپن درگیر تولیدات نظامی بود و مازاد قدیمی خود را دوباره هدف گذاری کرد. دادگاه ن
ظامی بین المللی برای خاور دور. در دادگاه نظامی بین المللی برای خاور دور، ۲۵ رهبر ژاپنی به جنایت جنگی محاکمه شدند. این دادگاه توسط منشوری از داگلاس مک آرتور در ۱۹ ژانویه ۱۹۴۶ با الهام از منشور دادگاه نورنبرگ تأسیس شد. این دادگاه در آوریل ۱۹۴۶ تشکیل شد و در ساختمان سابق وزارت جنگ در ایچیگایا برگزار شد. در ماه مه، دادستان پرونده خود را گشود و متهمان را به «جنایت علیه صلح، جنایات جنگی متعارف و جنایت علیه بشریت» متهم کرد. دادستان ها استدلال کردند که جنایات سیستماتیک و گسترده بوده است و متهمان از جنایات اطلاع داشته و تلاشی برای متوقف کردن آنها نکرده اند. بسیاری از اسیران جنگی آمریکایی شهادت دادند. وکلای مدافع استدلال کردند که ژاپن در دفاع از خود عمل می کند و جنایات جنگی به عنوان حقوق بین الملل تثبیت نشده است. ۲۵ متهم محکوم شدند. ۱۶ نفر به حبس ابد، ۷ نفر به اعدام با حلق آویز و ۲ نفر به حبس های کمتر محکوم شدند. محکومان به حبس ابد، به جز کسانی که به مرگ طبیعی در زندان مردند، آن را سپری نکردند. بقیه تا سال ۱۹۵۸ مورد عفو یا آزادی مشروط قرار گرفتند. هیدکی توجو به دار مجازات محکوم شد. او در سال ۱۹۴۸ در توکیو درگذشت. توسعه
پس از جنگ. در دهه ۵۰، قدرت در توکیو از مرکز به اطراف شهر گسترش یافت، زیرا شهرهای اقماری شینجوکو، شیبویا و ایکه بوکورو تبلیغ می شدند. فروشگاه زنجیره ای Seibu در Ikebukuro شروع به کار کرد. سوپرمارکت های به سبک آمریکایی در توکیو، ابتدا در مناطق ثروتمندتر جنوب غربی افتتاح شدند. آنها در دهه ۶۰ رشد کردند، زمانی که مردم بیشتری ثروتمند بودند. با گسترش شبکه های ریلی و جاده ای به مناطق روستایی، شهرهای کشاورزی سابق نریما، کیتا و ایتاباشی به عنوان املاک خرده فروشی تغییر کاربری دادند. در سال ۱۹۶۳، نگهداری یک خودروی خانوادگی در فضای خیابان جلوی خانه یک خانواده غیرقانونی شد. این منجر به جایگزینی گسترده فضاهای سبز جلو با فضاهای پارکینگ شد. برج توکیو، یک برج فولادی ۳۳۳ متری شبیه برج ایفل، برای انتقال سیگنال های تلویزیونی ساخته شد و نماد آینده ژاپن در زمان افتتاح آن در سال ۱۹۵۸ بود. سایر ساختمان های قابل توجه این دوره عبارتند از کتابخانه شورای ملی ژاپن، موزه ملی هنر غرب، توکیو بونکا کایکان، هتل نیو اوتانی توکیو و هتل اوکورا توکیو. یک بکه اتوبوس برقی در دهه های ۵۰ و ۶۰ کار می کرد و با اتوبوس و تاکسی جایگزین شد. خطوط متروی جدید
، خط مارونواوچی و خط هیبیا افتتاح شد. دومین سیستم حمل و نقل سریع توکیو، متروی توئی، در سال ۱۹۶۰ با افتتاح خط آساکوسا آغاز به کار کرد. راه آهن پرسرعت شینکانسن ژاپن در سال ۱۹۶۴، همزمان با بازی های المپیک تابستانی ۱۹۶۴ افتتاح شد. اولین خط، توکایدو شینکانسن بود که از توکیو تا اوزاکا می رفت. مناطق چراغ قرمز یوشیوارا و سوساکی هر دو در سال ۱۹۴۵ ویران شدند. یوشیوارا دوباره به یک منطقه چراغ قرمز تبدیل شد که در سال ۱۹۹۰ دارای ۲۰۰ سئوپ لند (نوعی فاحشه خانه) بود. سوساکی به مکانی آرام و محافظه کار بازسازی شد. با محل های دفن زباله از خط ساحلی حذف شد و یکی از ویژگی های قابل توجه خود را از دست داد. یک منطقه چراغ قرمز جدید در هاتونوماچی افتتاح شد و در سال ۱۹۵۸ بسته شد. این زمانی بود که فحشا غیرقانونی شد و منجر به اعتراضاتی شد، اما این تجارت همچنان ادامه داشت. هنر و سرگرمی. قوانین سانسور اشغال «تقریباً به سختی» سانسور امپراتوری بود. استراتژی جدید حذف ارجاعات فرهنگی به برخی از عناصر فرهنگ سنتی بود، اگرچه کابوکی و هنرهای رزمی باقی ماندند. برخی از عناصر فرهنگ هنوز با اشغال مخالف بودند، آهنگ موفق تروکو آکاتسوکی «پسر واکس توکیو» یک
مثال است. پس از جنگ، آکیهابارا با روی آوردن به فروش لوازم خانگی و الکترونیکی، از قطارهای باری ورودی استفاده کرد. تا سال ۱۹۹۰، به عنوان «شهر الکتریکی» شناخته شد و به خانه سبک آکیبا-کی از فرهنگ اوتاکو تبدیل شد. با این حال، تا سال ۱۹۹۰، چیودا بیشترین لوازم الکترونیکی را در شهر فروخت. استودیوهای شرکت توئی برای فیلم و انیمیشن در نریما و سوگینامی ساخته شد. جنبش های اجتماعی. مبارزه خشونت آمیز سونگاوا از سال ۱۹۵۵ تا ۱۹۵۷ به گسترش پایگاه هوایی تاچیکاوا نیروی هوایی ایالات متحده به روستای مجاور سونگاوا اعتراض کرد. در جریان اعتراضات آنپو در سال های ۱۹۵۹ و ۱۹۶۰، چپ جدید ژاپن به پیمان امنیتی ایالات متحده و ژاپن اعتراض کرد که منجر به یک معاهده جدید بحث برانگیز شد. بعدها، اعتراضاتی در واکنش به استفاده از پایگاه های نظامی آمریکا در ژاپن برای جنگ ویتنام و حضور نظامی آمریکا در اوکیناوا رخ داد. در طول اعتراضات دانشجویی ژاپن در سال های ۱۹۶۸–۱۹۶۹، دانشجویان دانشگاه توکیو سالن اصلی مدرسه، سالن یاسودا، را تصرف کردند. آنها رئیس و سایر مدیران را اخراج کردند و ساختمان را تصرف کردند. رسانه ها آن را «قلعه یاسودا» نامیدند. آنها در تابستا
ن ۱۹۶۸ اخراج شدند و در ژانویه ۱۹۶۹ تلاش کردند تا ساختمان را بازپس گیرند. دانشجویان پس از نبرد با ۱۰۰۰۰ پلیس که از تلویزیون در سراسر کشور پخش شد، موفق به تصرف آن نشدند. اعتراضات بر سر پیمان امنیتی ایالات متحده و ژاپن در سال ۱۹۷۰ دوباره رخ داد، اما کمتر موفق بود. در سال ۱۹۷۸، معبد یاسوکونی در ایستگاه کودانشیتا به یادبودی برای امپراتوری ژاپن تبدیل شد، از جمله ۲٫۵ میلیون سرباز ژاپنی جنگ جهانی دوم و ۱۲ جنایتکار جنگی محکوم شده، از جمله هیدکی توجو. زیارتگاه می گفت که آن مردگان باید به خاطر خدمت به کشورشان مورد احترام قرار گیرند. همچنین حاوی نمایشگاه هایی است که نشان می دهد امپریالیسم ژاپن یک آزادسازی قهرمانانه آسیا از استعمار غرب بود. بازدید مقامات دولتی جناح راست از این زیارتگاه باعث ایجاد جنجال هایی در کشورهایی شده است که در طول جنگ تحت تأثیر امپریالیسم ژاپن قرار گرفته اند. بازی های المپیک تابستانی ۱۹۶۴. با تأثیر عمیق بازی های المپیک تابستانی ۱۹۶۴ بر هویت ملی ژاپن، جمعیت توکیو به ده میلیون نفر رسید. روان آسیب دیده و اعتبار ملت از جنگ به طور قابل توجهی التیام یافت. تغییرات سریع اجتماعی، که به صورت موضوعی در مراسم ا
لمپیک به نمایش گذاشته شد، به ژاپن اجازه داد تا غرور ملی جدیدی را به نمایش بگذارد، ورود مجدد خود را به حلقه کشورهای صنعتی توسعه یافته، و انکار نظامی گری امپریالیستی را نشان دهد. اگرچه سیاست خارجی ژاپن در طول جنگ سرد پیوند نزدیکی با ایالات متحده داشت، اما شهر توکیو میزبان بازی های المپیک تابستانی ۱۹۶۴ با روحیه تعامل مسالمت آمیز با تمام جهان، از جمله کشورهای کمونیستی بود. هزینه هنگفتی برای ارتقای زیرساخت های فیزیکی شهر و ایجاد کسب و کارهای جدید صرف شد. یک ماهواره جدید پخش بین المللی زنده را تسهیل کرد. نمایشگاه همزمان هنر باستانی موزه ملی توکیو، فرهنگ سنتی ژاپن را به خارجی ها و خود ژاپنی ها معرفی کرد. دو ساختمان ساخته شده برای بازی ها عبارت بودند از ورزشگاه ملی یویوگی و ورزشگاه ملی توکیو. این رویداد موفقیت بزرگی برای این شهر و برای ژاپن بود. سیاست خارجی ژاپن گسترش یافت و دیپلماسی ورزشی را دربر گرفت، زیرا تیم های ژاپنی در مسابقات بین المللی شرکت می کردند. هاروجوکو پس از مجاورت با دهکده المپیک رشد کرد. دائرةالمعارف بریتانیکا بیان می کند که در حالی که بازی ها تأثیرات مثبتی بر شهر داشته اند، تلاش آنها در بازسازی اغرا
ق آمیز است، با استفاده از وجوه آمریکا از جنگ کره به عنوان نمونه ای از راه های دیگر بازسازی. انتخابات دهه ۱۹۶۰. در مارس ۱۹۶۵، شورای استان این شهر یک رئیس جدید انتخاب کرد. این یک انتخابات فاسد بود که شامل ارعاب و رشوه بود. رئیس و سایر اعضا دستگیر شدند. قانون اصلاح شد تا شورا مجبور به انحلال خود شود. انتخابات جدیدی برگزار شد. هنگامی که انتخابات در ماه ژوئیه برگزار شد، محافظه کاران نیمی از کرسی های خود را از دست دادند، که این یک اتهام علیه ریوتارو آزوما بود که تا حدی ناشی از حادثه ای در ژوئن و ژوئیه بود که در آن انبوهی از مگس ها به زباله دانی در جزیره یومه نو شیما در شرق سومیدا هجوم آوردند. ارتش با آتش زدن جزیره دریم آنها را حذف کرد و منجر به مشکلات دفع زباله شد. این امر باعث شد که سوسیالیست ها و کمونیست ها شخصیت تلویزیونی ریوکیچی مینوبه را در آماده سازی برای انتخابات فرمانداری ۱۹۶۷ ترویج کنند. در اوایل دهه ۱۹۶۰، دود شدید شهروندان را مجبور به پوشیدن ماسک صورت و خرید اکسیژن از دستگاه های فروش می کرد. هوای سمی نیازمند ساخت ایستگاه های کمک های اولیه و پوشاندن پارچه های پلاستیکی روی کافه های پیاده رو بود. ریوکیچی مین
وبه به عنوان فرماندار انتخاب شد و تا سال ۱۹۷۹ سه دوره خدمت کرد. او توسط جمعیتی انتخاب شد که احساس می کردند دولت «به قیمت اصلاحات رفاهی و نگرانی های زیست محیطی» بر رشد مالی تمرکز کرده است. او بودجه برخی از ساخت و سازهای بزرگراه را مسدود کرد، مراکز خرید عابر پیاده بدون ترافیک ساخت و با تحت فشار قرار دادن صنایع سنگین برای انتقال به خارج از محدوده شهر، آلودگی را محدود کرد. دود تا سال ۱۹۸۰ «تقریباً به طور کامل از بین می رفت». بزهکاری. در ۱۳ ژانویه ۱۹۶۰، رهبر حزب سوسیالیست ژاپن، اینجیرو آسانوما، در یک گردهمایی سیاسی در سالن هیبیای توکیو ترور شد. یک جوان راست گرای ۱۷ ساله به نام یاماگوچی اوتویا آسانوما را روی صحنه، در مقابل ۱۰۰۰ نفر (از جمله نخست وزیر هایاتو ایکدا)، با چاقو زد. یاماگوچی یادداشتی در جیب خود داشت که توضیح می داد که آسانوما را به خاطر سیاست های چپ گرایانه اش، اظهاراتش در یک سخنرانی در چین، و برای طرفدارانش که به ساختمان دایت ملی حمله کرده بودند، کشته است. ۱۵۰۰۰ تظاهرکننده چپ گرا به سمت مقر پلیس راهپیمایی کردند و خواستار استعفای رئیس پلیس، کامه یوشی ترامنتو، شدند. ۲۰۰۰ پلیس آنها را عقب راندند و ۶۰ نفر ز
خمی شدند. یاماگوچی قبل از محاکمه، در مرکز توانبخشی نوجوانان توکیو خودکشی کرد. در سال ۱۹۶۰، مجله "Chuo Karan" یک داستان طنز منتشر کرد که در آن انقلابیون چپ گرا به کاخ امپراتوری حمله می کنند و ولیعهد آکی هیتو و می چیکو را گردن می زنند. این داستان قرار بود طنزی از چپ افراطی باشد، اما در عوض راست گرایان و ملی گرایان را خشمگین کرد. آژانس خاندان امپراتوری آن را دوست نداشت و ملی گرایان راست گرا هر روز در خارج از دفاتر Chuo در توکیو اعتراض می کردند. در ۱ فوریه ۱۹۶۱، یک راست گرا به خانه رئیس چوئو، هوجی شیماناکا، وارد شد، خدمتکار او را کشت و همسرش را مجروح کرد. شیماناکا عذرخواهی کرد، نویسنده، شیچیرو فوکوزاوا، مخفی شد، و این اتفاق یک تابو ایجاد کرد که ناشران از انتشار طنزهای مشابه پس از آن خودداری کردند. میشیما یوکیو نویسنده ای بود که از نظر بسیاری از منتقدان مهم ترین رمان نویس ژاپنی قرن است. در دهه ۱۹۶۰، او به ملی گرایی ژاپنی وابسته شد و آرزو داشت قدرت امپراتور را بازگرداند. در ۲۵ نوامبر ۱۹۷۰، می شیما با چهار نفر از اعضای ارتش دانشجویی Shield Society، دفتر فرماندهی کل را در یک مقر نظامی در مرکز توکیو تصرف کرد. می شیما
در بالکن ساختمان، سخنرانی ۱۰ دقیقه ای برای هزار سرباز ایراد کرد و در آن از آنها خواست تا قانون اساسی ژاپن پس از جنگ را سرنگون کنند. سربازان بی تفاوت بودند. می شیما با شمشیر هاراکیری کرد و توسط یکی از همدستانش سر بریده شد. در سال ۱۹۷۳، رهبر مخالفان کره جنوبی، کیم دای جونگ، توسط سازمان اطلاعات کره ربوده شد و با قایق به کره فرستاده شد و تقریباً در دریا به قتل رسید. بمب های متعدد در دهه ۱۹۷۰ توسط گروه هایی که علیه امپریالیسم ژاپن و ساخت فرودگاه ناریتا در استان چیبا اعتراض می کردند، منفجر شد. در سال ۱۹۷۴، یک بمب در دفتر میتسوبیشی صنایع سنگین میتسوبیشی منفجر شد که هشت نفر را کشت. این کار توسط گروه ضد امپریالیستی، جبهه ضد ژاپنی مسلح آسیای شرقی انجام شد. توسعه اواخر دوره شووا. ساختمان کاسومیگاسکی در سال ۱۹۶۸ افتتاح شد. این ساختمان به دلیل طراحی مقاوم در برابر زلزله و ارتفاع آن، به عنوان بلندترین ساختمان توکیو و اولین «ساختمان فوق بلند» آن شناخته شد. در محل مخزن سابق یودوباشی در شینجوکو، در سال ۱۹۶۶ یک میدان جدید به نام Shinjuku Westmouth ایجاد شد. Keio Plaza Hotel اولین آسمان خراش فوق بلند این میدان بود. مرکز تجارت ج
هانی، Shinjuku Sumitomo Building، ساختمان شینجوکو میتسویی، و Sunshine 60 همگی در مقطعی بلندترین ساختمان های ژاپن بودند. سایر سازه های قابل توجه عبارت بودند از Shinjuku Center Building, تئاتر ملی ژاپن، آرشیو ملی ژاپن، دانشگاه سازمان ملل، Nakagin Capsule Tower, دانشگاه تسوکوبا، مرکز خرید ۱۰۹، دیزنی لند (توکیو)، و توکیو دم. پروژه های حمل و نقل قابل توجه از این زمان عبارت بودند از خط توزای، خط میتا، خط چیودا، خط یوراکوچو، خط هانزومون، خط شینجوکو، جوئتسو شینکانسن، و توهوکو شینکانسن. پروژه های مختلف توسعه مسکن «شهر جدید» در اواخر دهه ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ برای اسکان جوامع در حومه شهرهای بزرگ ژاپن ساخته شد. «مشهورترین» آنها شهر نوی تاما بود که در سال ۱۹۷۱ افتتاح شد. آپارتمان های ۵۰ متر مربعی آن هر کدام حدود ۵ میلیون ین فروخته می شد. در گینزا، مرکز تجاری Yurakucho Mullion در سال ۱۹۸۴ افتتاح شد و به سرعت روزانه ۲۰۰۰۰۰ بازدیدکننده را پذیرفت. در نهایت به دفتر مرکزی روزنامه آساهی تبدیل شد. Ikebukuro یکی از شلوغ ترین مناطق شهر باقی ماند و میدان "Westmouth" خود را که Sunshine 60 دارد، به دست آورد، اما در مقایسه با Shinjuku یا Ginza،
فعالیت آن ثابت ماند. Asakusa به دلیل کاهش صحنه تئاتر خود کاهش یافت، اما تا سال ۱۹۹۰ بازگشت. زاغه های Sanya با رونق اقتصادی اولیه شهر پس از اشغال مطابقت نداشتند. آنها در دهه های بعد پیشرفت کندی داشتند، اما تا سال ۱۹۹۰ هنوز زاغه بودند. یکی دیگر از زاغه های معروف این زمان کوچه پی پی در شینجوکو وستماوث بود. مناطق بلوک طلایی و کابوکیچو به بخش های مهمی از شینجوکو تبدیل شدند. کابوکیچو محل فعالیت های غیرقانونی مختلف از جمله روسپی گری بود که پلیس در سال های ۱۹۸۴ و ۱۹۸۵ آنها را سرکوب کرد. در آغاز سرکوب، حدود ۱۳۲ کسب و کار غیرقانونی کار جنسی در آنجا وجود داشت. پس از آن، آن فعالیت ها تبلیغ نشدند، و با رمزگشایی کدهای مختلف به دنبال آنها بودند. سپس منطقه سعی کرد به مرکزی برای هنرهای نمایشی تبدیل شود و تا حدودی شکست خورد. اقتصاد. معجزه اقتصادی ژاپن پس از بحران نفتی سال ۱۹۷۳ کند شد. در اواسط دهه ۷۰، توکیو تورم قابل توجهی را تجربه کرد. قیمت های سال ۱۹۷۵ در منطقه توکیو چهار برابر ۲۵ سال قبل بود. این باعث شد که تولید گران تر شود، اما اقتصاد همچنان رشد کرد، زیرا ژاپن از واردات مواد خام گران قیمت جان سالم به در برد. ژاپن در دهه
۱۹۸۰ یک اقتصاد «حبابی» را تجربه کرد، زیرا شاخص بازار سهام از ۶۰۰۰ در سال ۱۹۸۰ به ۴۰۰۰۰ در سال ۱۹۸۹ افزایش یافت. توکیو افزایش زیادی در قیمت زمین های شهری تجربه کرد. این «حباب زمین» منجر به راهبردهای جدیدی در توسعه شهری شد. برای حفظ سودآوری طرح های املاک و مستغلات، توسعه دهندگان از چندین ابزار برای افزایش تراکم ساختمان ها استفاده کردند، مانند نوسازی شهری. آنها روش های جدیدی را برای اجتناب از خرید زمین، مانند سپرده گذاری زمین و قراردادهای اجاره کوتاه مدت، آزمایش کردند. ساختمان های بلندمرتبه ساخته شدند، فروشگاه های بزرگ رونق گرفتند، و ساختمان های بتنی مدرن به تدریج جایگزین خانه های چوبی در مناطق مسکونی شدند. این فرایند توسط مقامات به دقت کنترل نمی شد، و ساختمان های بلند زیادی تولید می کرد که ترافیک جاده را افزایش می داد و مشکلات پارکینگ را بدتر می کرد. در ۳۱ دسامبر ۱۹۸۹، بانک ژاپن نرخ های بهره را افزایش داد که باعث کاهش قیمت های زمین متورم شد. حباب در دهه ۱۹۹۰ فرو ریخت و کشور وارد دهه از دست رفته شد. مرگ هیروهیتو. در ۷ ژانویه ۱۹۸۹، هیروهیتو در توکیو درگذشت و پسرش آکیهیتو امپراتور شد. این پایان دوران شووا و آغاز د
وران هیسه ای بود. مرگ وی توسط رئیس تشریفات دربار ژاپن آژانس خاندان امپراتوری، Shōichi Fujimori، اعلام شد، که برای اولین بار جزئیاتی در مورد سرطان او فاش کرد. در ۲۴ فوریه، جسد او از کاخ امپراتوری به باغ سلطنتی شینجوکو گیوئن منتقل شد و در آنجا مراسم تشییع جنازه او برگزار شد. جنجال های او باعث شد که مراسم تشییع جنازه با تدابیر امنیتی بالایی برگزار شود و رهبران سوسیالیست و کمونیست آن را تحریم کردند. ۱۰۰ هزارنفر در تظاهراتی شرکت کردند و او را به عنوان جنایتکار جنگی محکوم کردند. چندین انفجار در سراسر شهر رخ داد. دوران هیسه ای. بر اساس برآوردهای سازمان ملل متحد، توکیو در سال ۲۰۱۸ با ۳۷۴۶۸۰۰۰ نفر از پرجمعیت ترین شهرهای جهان بود. با قضاوت بر اساس محدوده شهری، دوازدهمین شهر بزرگ با ۱۳۵۱۵۲۷۱ نفر جمعیت بود. توسعه اوایل هیسه ای. شهرداری توکیو، ساختمان جدید پایتخت این شهر، در سال ۱۹۹۱ در نیشی شینجوکو افتتاح شد. این ساختمان که با هزینه ۱۵۶٫۹ میلیارد ین ساخته شد، تا سال ۱۹۹۳ بلندترین ساختمان ژاپن بود. پل رنگین کمان در سال ۱۹۹۳ افتتاح شد و توسعه جدیدی را در اودایبا، منطقه ای در یک جزیره مصنوعی در خلیج توکیو، ایجاد کرد. اقامتگ
اه رسمی نخست وزیر در سال ۲۰۰۲ افتتاح شد. سایر سازه های قابل توجه برج پارک شینجوکو، برج اپرای شهر توکیو، مرکز پخش فوجی، نمایشگاه بین المللی توکیو، ساختمان ان تی تی دوکومو یویوگی، ورزشگاه آجینوموتو، موزه جیبوری، و برج روپونگی هیلز موری بودند. پروژه های حمل و نقل قابل توجه خط نامبوکو و خط اوادو بودند. هنر و سرگرمی. از آنجایی که صادرات تولیدات ژاپن پس از فروپاشی حباب کاهش یافت، این کشور بیشتر بر صادرات فرهنگ عامه خود، مانند فیلم، ادبیات و بازی های ویدیویی تمرکز کرده است، که انگیزه استراتژی بازاریابی "Cool Japan" است که مکان هایی مانند آکیهابارا را تبلیغ می کند. در دهه ۱۹۹۰، شیبویا خاستگاه ژانر موسیقی Shibuya-kei بود که پاپ، الکترونیک و هیپ هاپ را ترکیب می کرد. حمله سارین به مترو در سال ۱۹۹۵. در ۲۰ مارس ۱۹۹۵، فرقه رستاخیزی اوم شینریکو یک حادثه حمله با گاز سارین در متروی توکیو را در متروی توکیو هماهنگ کرد. پنج عضو در پنج خط مختلف به سمت ایستگاه تسوکیجی کیسه هایی حاوی مقدار زیادی سارین، یک «عوامل عصبی بی بو، بی رنگ و بسیار سمی» را در واگن های مختلف مترو انداختند. دودها باعث مریض شدن مسافران شد و با خروج مسافران از ا
یستگاه های مختلف، در هر ایستگاه پخش شد. این حملات ۱۳ کشته و ۵۵۰۰ زخمی بر جای گذاشت. پلیس به مقر اوم شینریکو در توکیو و آزمایشگاه آن در استان یاماناشی یورش برد و مواد شیمیایی سمی مورد استفاده برای ایجاد سارین را توقیف کرد. در اواخر همان سال، ده ها تن از چهره های ارشد این فرقه در یورش های سراسری دستگیر شدند، از جمله رهبر شوکو آساهارا. او و شش عضو دیگر در سال ۲۰۱۸ اعدام شدند. فرمانداری یوکیو آئوشیما. یوکیو آئوشیما، فرماندار توکیو از سال ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۹، قبلاً یک هنرمند و عضو دایت بود. او به عنوان یک مستقل، در انتخابات فرمانداری سال ۱۹۹۵ پیروز شد. او به وعده انتخاباتی خود برای لغو نمایشگاه جهانی شهر '۹۶ در اودایبا عمل کرد که چندین پروژه ساختمانی بزرگ را مختل کرد و با مخالفت شورای شهر مواجه شد. این نمایشگاه قرار بود مسکن دائمی برای ۵۰۰۰۰ نفر ایجاد کند و در زمان لغو آن، ۲٫۶ میلیون بلیط از قبل فروخته شده بود. در ماه مه ۱۹۹۵، اوم شینریکو تلاش کرد تا آئوشیما را در دفتر شهرداری توکیو خود بکشد. آنها یک بمب نامه پنهان شده در یک کتاب به آنجا فرستادند که روزها بعد منفجر شد و منشی او، ماساکی اوتسومی را مجروح کرد. آئوشیما حضور
نداشت، زیرا در ماه آوریل در انتخابات پیروز شد و هنوز نقل مکان نکرده بود. او در سال ۱۹۹۹ استعفا داد و به فعالیت خود به عنوان یک هنرمند ادامه داد. فرمانداری شینتارو ایشیهارا. شینتارو ایشیهارا، فرماندار توکیو از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۱۲، به عنوان یک ملی گرا توصیف شد. او که در ابتدا یک نویسنده بود، در مارس ۱۹۹۹ اعلام کرد که به عنوان یک مستقل برای فرمانداری توکیو نامزد خواهد شد. او در انتخابات فرمانداری سال ۱۹۹۹ به راحتی از رقبای خود، Yasushi Akashi و Koji Kakizawa، پیشی گرفت. در طول فصل انتخابات، ایشیهارا خواستار بازگشت پایگاه هوایی آمریکایی پایگاه هوایی یاکوتا به ژاپن شد که موضوع حساسی برای روابط ژاپن و ایالات متحده بود. او همچنین از سیاست های چین انتقاد کرد. او با کاهش هزینه های دولتی و اجرای منابع درآمدی جدید مانند مالیات بر اقامت هتل، بدهی توکیو را پرداخت کرد. او همچنین از پیشنهاد ناموفق توکیو برای المپیک ۲۰۱۶ حمایت کرد. او در سال های ۲۰۰۳، ۲۰۰۷ و ۲۰۱۱ دوباره انتخاب شد. در سال ۲۰۱۲، او استعفا داد تا با موفقیت برای یک کرسی در مجلس سفلی دایت نامزد شود. بلایا. در سال ۲۰۰۱، ساختمان میسی ۵۶ در کابوکیچو آتش گرفت و ۴۴ نفر ک
شته شدند. زمین لرزه و سونامی ۲۰۱۱ توهوکو که بخش بزرگی از ساحل شمال شرقی هونشو را ویران کرد، در توکیو نیز احساس شد. شدت لرزه در توکیو ۵+ در مقیاس شدت لرزه ای مرکز هواشناسی ژاپن بود. روان گرایی خاک در مناطقی از آبادسازی سرزمین در اطراف شهر مشهود بود. تقریباً ۳۰ خانه یا ساختمان ویران شد و ۱۰۴۶ ساختمان دیگر آسیب دیدند. کمبود برق باعث قطع برق نوبتی در توکیو شد که از ۱۴ مارس آغاز شد. بعدها مواد رادیواکتیو در آب لوله کشی توکیو شناسایی شد. تمام بنادر ژاپن پس از زلزله تعطیل شدند، اگرچه بنادر توکیو و جنوب آن زودتر بازگشایی شدند. توسعه اواخر هیسه ای. برج Midtown Tower، یک آسمان خراش چند منظوره در آکاساکا، در زمان تکمیل ساخت در ژانویه ۲۰۰۷ بلندترین ساختمان توکیو بود. در سال ۲۰۱۱، بلندترین سازه ژاپن، توکیو اسکای تری، تکمیل شد. ارتفاع آن ۶۳۴ متر است و از برج سی ان در تورنتو به عنوان بلندترین سازه مستقل جهان پیشی گرفت. ژاپن در جریان پیشنهاد خود برای میزبانی المپیک ۲۰۱۶، ساخت یک ورزشگاه ملی جدید را در نظر گرفت. این استادیوم ۱٫۳ میلیارد دلار هزینه داشت و هرگز به نتیجه نرسید. کمیته بین المللی المپیک از این طرح به عنوان منبع با
لقوه فاجعه انتقاد کرد، زیرا استادیوم از سه طرف توسط آب احاطه شده بود. در سال ۲۰۱۱، وزارت ورزش ژاپن در صورت برنده شدن این شهر برای بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۰، شروع به بررسی بازسازی ورزشگاه ملی کرد. در سال ۲۰۱۳، کمیته بین المللی المپیک (IOC) به توکیو رای داد تا میزبان بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۰ باشد. استادیوم ملی قدیمی در سال ۲۰۱۵ تخریب شد، و یک ورزشگاه ملی ژاپن جدید از سال ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۹ با هزینه ۱۵۷ میلیارد ین (۱٫۴ میلیارد دلار) ساخته شد. سایر سازه های قابل توجه عبارت بودند از Sumitomo Fudosan Roppongi Grand Tower, Shibuya Scramble Square, مرکز ملی هنر توکیو، برج مد گاکوئن کوکون، و تورانومون هیلز. خط فوکوتوشین در سال ۲۰۰۸ افتتاح شد. کناره گیری امپراتور آکیهیتو. در ۸ اوت ۲۰۱۶، امپراتور آکیهیتو یک سخنرانی تلویزیونی نادر ایراد کرد که در آن به زوال سلامتی خود اشاره کرد. این سخنرانی به عنوان اشاره ای به قصد او برای کناره گیری تعبیر شد. در سال ۲۰۱۷، لایحه ای که به او اجازه کناره گیری می داد توسط هیئت دولت ژاپن صادر شد. نخست وزیر شینزو آبه در دسامبر ۲۰۱۷ اعلام کرد که آکیهیتو در پایان ۳۰ آوریل ۲۰۱۹ از سلطنت کناره
گیری خواهد کرد و سلطنت ناروهیتو از اول ماه مه آغاز خواهد شد. در آن روز، دوره هیسه ای به پایان رسید و دوره ریوا آغاز شد. بر تخت نشستن امپراتور ژاپن ناروهیتو در ماه اکتبر انجام شد. دوره ریوا. بلایا. دنیاگیری کووید-۱۹ در سال ۲۰۲۰، دنیاگیری کووید-۱۹ در توکیو را به همراه داشت. در ماه ژوئیه جهش بزرگی در موارد ابتلا رخ داد. ژاپن هشدار داد که شهروندان در معرض خطر ابتلا به عفونت در محیط های "3C" هستند: "فضاهای بسته با تهویه ضعیف، مناطق شلوغ و مناطق حفاظت شده نزدیک". دفاتر، حمل و نقل عمومی و مغازه ها کم خطر در نظر گرفته می شدند. برای ماه اوت، از بارها، رستوران ها و سالن های کارائوکه خواسته شد که ساعت ۱۰ شب تعطیل کنند. کسانی که از این درخواست پیروی کردند، واجد شرایط دریافت غرامت ۱۹۰۰ دلار بودند. این شهر نسخه محلی مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری (ایالات متحده) آمریکا را اعلام کرد که یک واکنش همه گیر در سطح شهر را هماهنگ می کرد. در سال ۲۰۲۴، یک برخورد در باند فرودگاه هانه دا بین دو هواپیما، یک پرواز تجاری خطوط هوایی ژاپن و یک هواپیمای نجات گارد ساحلی ژاپن رخ داد. این برخورد هر دو هواپیما را منهدم کرد. پنج نفر از شش خدمه گ