Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سیمونه چینکوگرانو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است که در حال حاضر برای اینتر میلان زیر ۲۳ سال در پست مدافع بازی می کند. دوران باشگاهی. ساسولو. چینکوگرانو در سن ۱۷ سالگی به آکادمی جوانان ساسولو پیوست. او در ابتدا به عنوان مهاجم به کار گرفته می شد اما به تدریج و به لطف ویژگی های فیزیکی اش به یک مدافع کناری تهاجمی تبدیل شد که توانایی خلق پاس گل و همچنین گلزنی را داشت. او همراه با "نرووردی" موفق به کسب دو دوره جام ویارجو شد و نقشی کلیدی در قهرمانی کمپیوناتوی پرایماورا ۱ فصل ۲۰۲۳–۲۰۲۴ ایفا کرد و در ۳۵ بازی پنج گل و یک پاس گل به ثبت رساند. قرض به ریمینی. در ۲ اوت ۲۰۲۴، چینکوگرانو نخستین انتقال حرفه ای خود را انجام داد و به صورت قرضی به ریمینی در سری سی پیوست. او در مدت حضورش در این تیم کمک کرد تا ریمینی نخستین عنوان تاریخی کوپا ایتالیا سری سی خود را به دست آورد. قرض به اینتر میلان زیر ۲۳ سال. در ۳۰ ژوئیه ۲۰۲۵، چینکوگرانو به اینتر میلان زیر ۲۳ سال، تیم ذخیره تازه تأسیس اینتر میلان پیوست. این انتقال به صورت قرضی و با گزینه خرید دائمی صورت گرفت. زندگی شخصی. او در ایتالیا متولد شد و به دلیل ریشه های آرژانتینی د
ارای تابعیت دوگانه است.
کیک پنیر باسکی، همچنین به عنوان کیک پنیر سن سباستین یا کیک پنیر سوخته باسکی شناخته می شود (به باسکی: "euskal gazta-tarta"، به اسپانیایی: "tarta de queso vasca")، یک کیک پنیر بدون پایه است که از سرزمین باسک، اسپانیا منشأ گرفته است. این کیک دارای پوسته ای کاراملی و تقریباً سوخته و داخلی خامه ای و شبیه به کرم (کاستارد) است که با پختن در دماهای بالا به دست می آید. تاریخچه. چیزکیک باسک در سال ۱۹۸۸ توسط سانتیاگو ریورا در بار پینتچوی او، لا وینیا، در سن سباستین، شهری ساحلی در سرزمین باسک، اسپانیا، ابداع شد. این کیک در دهه ۲۰۱۰ به لطف دستور پخت منتشر شده توسط نویسنده بریتانیایی غذا ، نایجلا لاوسون، به محبوبیت آنلاین دست یافت. در سال ۲۰۲۱، چیزکیک باسک به طور گسترده در اینستاگرام به اشتراک گذاشته شد و در بریتانیا «همه گیر» گشت. در همان سال، "نیویورک تایمز" آن را به عنوان «طعم سال» فهرست کرد. آماده سازی. کیک پنیر باسکی دارای پوسته ای کاراملی و تقریباً سوخته و داخلی خامه ای و شبیه به کرم است که با پخت در دماهای بالا به دست می آید. طعم آن به طور ملایمی شیرین است و دارای نت های کاراملی و نشانه هایی از تلخی ناشی از رویه قهو
ه ای شده است. سرآشپزها مواد افزودنی مانند وانیل، پوست مرکبات یا سس شیرین دار را به آن اضافه کرده اند.
ادواردو پیرانیولو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است که در حال حاضر برای ساسولو در پست مدافع بازی می کند. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۵ سال، زیر ۱۷ سال و زیر ۱۸ سال ایتالیا بازی کرده است. دوران باشگاهی. پیرانیولو که محصول آکادمی پادوا برای ۶ سال بود، در سال ۲۰۱۸ به آکادمی نوجوانان ساسولو پیوست. در ۲۰ دسامبر ۲۰۲۲، او اولین قرارداد حرفه ای خود را با ساسولو تا سال ۲۰۲۷ امضا کرد. در ۸ ژوئیه ۲۰۲۳، او به صورت قرضی برای یک فصل به رجانا در سری بی پیوست. او اولین بازی خود برای رجانا را در پیروزی ۶–۲ در کوپا ایتالیا مقابل پسکارا در ۶ اوت ۲۰۲۳ انجام داد. پس از فصل موفقیت آمیز در رجانا با ۴ گل در ۳۴ بازی، پیرانیولو در ۶ ژوئن ۲۰۲۴ برای فصل بعدی به ساسولو بازگشت. در ۱۶ اکتبر ۲۰۲۴، قرارداد حرفه ای خود را تا سال ۲۰۲۹ تمدید کرد. او به ساسولو کمک کرد تا قهرمان سری بی ۲۰۲۴–۲۵ شود و تیم را به سری آ صعود دهد. دوران ملی. پیرانیولو در مه ۲۰۲۴ برای حضور در تورنوی موریس رولو ۲۰۲۴ به تیم زیر ۲۱ سال ایتالیا دعوت شد. افتخارات. ساسولو
جاستین کومی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال است که در حال حاضر برای آولینو در پست هافبک بازی می کند. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۸ سال و زیر ۱۹ سال ایتالیا بازی کرده است. دوران باشگاهی. کومی در ۱۶ ژوئیه ۲۰۰۴ در کاستلفرانکو ونتو، ایتالیا به دنیا آمد. او اصالتاً غنایی است. او به عنوان بازیکن جوان، ابتدا به آکادمی باشگاه محل تولد خود پیوست. سپس در سن پانزده سالگی به آکادمی Giorgione ملحق شد. پس از آن به آکادمی جوانان ساسولو، از تیم های سری آ ایتالیا، پیوست. در سال ۲۰۲۳، از سوی باشگاه های اسپانیایی بارسلونا و هلندی PSV مورد توجه قرار گرفت. او به عنوان یکی از مهم ترین بازیکنان تیم زیر ۱۹ سال شناخته شد و در فصل ۲۰۲۳/۲۴ لیگ را با تیم خود قهرمان شد. کومی دوران حرفه ای خود را با باشگاه ساسولو آغاز کرد. او در ۲۸ فوریه ۲۰۲۴ در بازی مقابل ناپولی با نتیجه ۱–۶ اولین بازی خود را انجام داد. در ۱۵ ژانویه ۲۰۲۵، کومی به صورت قرضی به رجانا پیوست. در ۸ ژوئیه ۲۰۲۵، کومی به صورت قرضی به آولینو منتقل شد. دوران ملی. کومی عضو تیم های ملی جوانان ایتالیا است. او برای تیم زیر ۱۸ سال در بازی های مدیترانه ۲۰۲۲ بازی کرده است. وی همچنین بر
ای تیم زیر ۱۹ سال بازی کرده است. او از طریق والدینش واجد شرایط بازی برای تیم ملی غنا نیز هست. سبک بازی. کومی عمدتاً به عنوان هافبک بازی می کند. او به عنوان «هافبک جعبه به جعبه» توصیف شده است. او با آدرین ربیو بازیکن فرانسوی مقایسه شده است. او به خاطر چندکاره بودن و قدرت جسمانی خود شناخته می شود.
استراچیاتلا بوفالو پنیری است که از شیر گاومیش ایتالیایی در استان فوجا، واقع در منطقه آپولیای ایتالیا، با استفاده از تکنیک کشش ("پاستا فیلاتا") و خرد کردن تولید می شود. توضیحات. پنیر "استراچیاتلا" از تکه های کوچک پنیر تشکیل شده است - از این رو نام آن، که در ایتالیایی مصغر "استراچیا" ('کهنه' یا 'خرد کردن') به معنی 'یک تکه کوچک' است. این پنیر تازه، کش آمده و سفید رنگ است و در تمام طول سال تهیه می شود، اما تصور می شود که در ماه های بهار و تابستان در بهترین حالت خود باشد. این "استراچیاتلا" از این نظر غیرمعمول است که گله های گاومیش در آن زندگی می کنند و پنیرهای تهیه شده از شیر آنها در ضلع غربی آپنین، در لاتزیو و کامپانیا بسیار رایج تر هستند. "استراچیاتلا" وقتی با خامه غلیظ مخلوط شود، برای تهیه بوراتا نیز استفاده می شود: این پنیر، پنیری غنی و با بافت کره ای است که در کیسه ای از موزارلا قرار می گیرد و تصور می شود که در اوایل قرن بیستم در آندریا، در فلات مورگیا، تهیه شده است. اکنون این پنیر در خارج از ایتالیا، به ویژه در ایالات متحده و آرژانتین نیز تولید می شود. از آنجایی که نه "استراچیاتلا" و نه بوراتا حتی در یخچال ه
م خوب نمی مانند، این پنیرها باید فوراً مصرف شوند، در حالی که هنوز نرم و تازه هستند.
راسپادورا روشی برای سرو پنیر گرانا است که آن را به صورت ورقه های بسیار نازک، که با چاقوی مخصوص از پنیر چرخ دار گرانون لودیجیانو یا از پنیر «جوان» خانواده گرانا که از چهار تا شش ماهگی مانده است، تراشیده می شوند، ارائه می دهد. راسپادورا از غذاهای رایج لودی است، اما در مناطق همسایه استان های پاویا و کرمونا نیز رواج دارد و نام خود را حفظ کرده است. راسپادورا معمولاً به عنوان پیش غذا سرو می شود و اغلب با گوشت سرد، آجیل یا قارچ همراه است، اما می توان از آن برای تزئین غذاهای اصلی مانند ریزوتو یا پولنتا نیز استفاده کرد. راسپادورا به عنوان یک غذای فقیرانه متولد شد: در گذشته از چرخ های پنیر ناقص گرانونه لودیجیانو ساخته می شد، در حالی که امروزه از چرخ های پنیر سالم استفاده می شود که به اندازه کافی کهنه شده اند تا بدون خرد شدن بریده شوند. تاریخچه. پنیرهای گرانون لودیجیانو که در مزرعه های کشاورزی تولید می شدند، ظرف ماه ششم از نظر نقص در طعم دهی بررسی می شدند: ممکن بود دارای نقص هایی در فشردگی، ترک یا حباب داخلی باشند که با کوبیدن پنیرها قابل تشخیص بودند: سپس پنیرساز پنیرهای معیوب را دور می ریخت و آنها را از وسط نصف می کرد
و گاهی به کشاورزان مزرعه می داد، اما بیشتر به لودی می برد تا به عنوان راسپادره فروخته شود؛ بنابراین، راسپادره در ابتدا محصول جانبی فرآوری پنیر گرانا بود، محصولی ارزان برای فقرایی که توانایی خرید پنیر رنده شده را نداشتند، در حالی که اکنون غذایی است که مورد علاقهٔ خوش خوراک ها نیز می باشد. در بسیاری از شهرهای استان لودی، در روزهای بازار، هنوز هم می توان «راسپادا» را تماشا کرد، که همان جدا کردن پنیرهای جوان گرانا (که معمولاً بین ۴ تا ۶ ماه سن دارند) از پوست است که بنا به درخواست مشتری در محل انجام می شود. ریشه شناسی. راسپادورا اصطلاحی از زبان لومبارد غربی است که در ایتالیایی به معنای «خراشیدن» است: ورقه های نازک راسپادورا در واقع به تدریج از سطح نیمه پنیر با کمک یک تراش دستی که پنیر را روی خود می چرخاند، و یک چاقوی مخصوص انعطاف پذیر، صاف و خمیده که در ماه های سردتر می توان آن را گرم کرد، تراشیده می شوند تا نوارهای نرمی از پنیر گرانا به دست آید که روی خود حلقه می شوند.
جمیل صادق الوعد (؛ زادهٔ ) سیاست مدار اهل ایتالیا است. زندگی نامه. جمیل صادق الوعد در خانواده ای با مادر اهل کوریاو و پدری ایرانی متولد شد. او تحصیلات خود را در رشته علوم سیاسی در دانشگاه فورلی از دانشگاه بولونیا به پایان رساند و همزمان در فروشگاه فرش ایرانی که والدینش باز کرده بودند، کار می کرد. وی از زمان تأسیس عضو حزب دموکراتیک ایتالیا بود و فعالیت سیاسی خود را به عنوان معاون استانی صنعت در دولت به رهبری استفانو ویتالی از ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۱ آغاز کرد. سپس در انتخابات شهری ۲۰۱۱ به عنوان عضو شورای شهر انتخاب شد و به عنوان معاون امنیت در دولت شهردار Andrea Gnassi فعالیت کرد و این سمت را از ۲۰۱۱ تا ۲۰۲۱ بر عهده داشت. در آستانه انتخابات شهری ۲۰۲۱، صادق الوعد به عنوان نامزد شهرداری توسط حزبش انتخاب شد و یک ائتلاف چپ میانه را رهبری کرد. او در دور اول با کسب ۵۱٫۳۲٪ آراء انتخاب شد و نخستین شهردار با منشأ خارجی در یک "capoluogo" ایتالیا شد.
آلفردو اکتون (؛ ۱۲ سپتامبر ۱۸۶۷ – ۲۶ مارس ۱۹۳۴) یک امیرال، سیاست مدار و رئیس ستاد کل نیروی دریایی سلطنتی ایتالیا بود. وی در کاستلاماره دی استابیا زاده شد، از خاندان اکتون که اصالتاً از انگلستان بودند و بعداً به توسکانی مهاجرت کردند. پدربزرگ بزرگ او ژنرال جوزف ادوارد اکتون (۱۷۳۷–۱۸۳۰) بود، برادر سر جان اکتون، ششمین بارونت، فرمانده نیروی دریایی دوک نشین بزرگ توسکانی و نخست وزیر پادشاهی ناپل. پدرش فردیناندو اکتون و عموش گوگیلمو اکتون بودند که هر دو به عنوان وزیر نیروی دریایی ایتالیا خدمت کردند. عمه اش لورا اکتون با مارکو مینگه تی، نخست وزیر ایتالیا ازدواج کرده بود. اکتون در اشغال ماسوا (۱۸۸۵)، مداخله در شورش کرت توسط گروه بین المللی، سرکوب قیام بوکسورها (۱۹۰۰) و جنگ ایتالیا–ترکیه (۱۹۱۲) شرکت داشت. در طول جنگ جهانی اول، به دریاسالار رسید و فرمانده نیروهای مشترک ایتالیا، بریتانیا و فرانسه بود که در سال ۱۹۱۷ در نبرد تنگه اُترانتو علیه نیروی دریایی اتریش-مجارستان جنگید. پس از جنگ، وی از ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۱ و ۱۹۲۵ تا ۱۹۲۷ رئیس ستاد نیروی دریایی ایتالیا بود. در سال ۱۹۲۵ عنوان "بارون اکتون" را دریافت کرد و در ۱۹۲۷ سناتور شد.
در ۲۳ اکتبر ۱۹۰۷ در ناپل با دونا لیویا جودیس کاراچیولو (۱۸۷۸–۱۹۶۳)، یازدهمین شاهدخت لپورانو ازدواج کرد، دختر دون جوزپه، چهارمین شاهزاده چلاماره، نهمین شاهزاده ویلا و نهمین شاهزاده لپورانو و دونا جولیا بروناس سِرا از دوک های کاردیناله. در انگلستان، او شوالیه افتخاری فرمانده نشان باف (KCB) بود و همچنین محافظ نظام سلطنتی مالتی بود. وی در ناپل در سن ۶۶ سالگی درگذشت.
باشگاه فوتبال زنان لاتزیو () یک باشگاه فوتبال مستقر در رم، ایتالیا است که در حال حاضر در سری آ زنان، بالاترین رده لیگ فوتبال زنان در این کشور، به رقابت می پردازد. تاریخچه. این تیم در سال ۱۹۶۹ با نام المپیک لاتزیو تأسیس شد و در سال ۱۹۷۵ به بخشی از باشگاه چندرشته ای باشگاه ورزشی لاتزیو تبدیل شد. تیم در دهه ۱۹۷۰ همواره در چهار رتبه برتر قرار داشت و در اواخر همان دهه با کسب جام حذفی ایتالیا در سال ۱۹۷۸ و دو قهرمانی ملی خود در سال های ۱۹۷۹ و ۱۹۸۰ به قدرتی در فوتبال زنان تبدیل شد. نیمه دوم دهه ۱۹۸۰ نیز موفق بود و دو قهرمانی دیگر (۱۹۸۶–۸۷ و ۱۹۸۷–۸۸) و چند جام دیگر از جمله دبل در سال ۱۹۸۷ کسب شد. لاتزیو در طول دهه ۱۹۹۰ نزول کرد و با فاصله کمی از سقوط به دسته پایین تر نجات یافت. پس از تغییر نام از S.S. Lazio Calcio Femminile به S.S. Ruco Line Lazio Calcio Femminile در سال ۱۹۹۹، در فصل ۲۰۰۱–۰۲ قهرمانی ملی پنجم خود را کسب کرد و دو جام دیگر نیز به دست آورد. در پایان فصل، تیم به S.S. Enterprise Lazio Calcio Femminile تغییر نام داد اما این تنها یک فصل دوام داشت و در سال ۲۰۰۳ به A.D. Decimum Lazio Femminile تغییر نام داد. د
ر سال ۲۰۰۶، تیم از A.D. Decimum Lazio Femminile به S.S. Lazio Calcio Femminile تغییر نام داد. تا فصل ۲۰۰۸–۰۹ دوباره به لیگ برتر بازگشت و با اینکه در فصل ۲۰۰۹–۱۰ در میانه جدول قرار گرفت، در ۲۰۱۰–۱۱ تنها با یک امتیاز اختلاف سقوط نکرد. در سپتامبر ۲۰۱۵، S.S. Lazio Women 2015 a r.l. به عنوان یک شرکت با مسئولیت محدود ثبت شد. این تیم جدید زنان، یک زیرمجموعه کاملاً متعلق به باشگاه حرفه ای مردان باشگاه ورزشی لاتزیو بود که از باشگاه چندرشته ای منشأ گرفته بود. آن ها جایگاه S.S. Lazio Calcio Femminile را در سری ب گرفتند. آن ها در فصل های اول ۲۰۱۵–۱۶ و دوم ۲۰۱۶–۱۷ در گروه D سری ب به ترتیب در رده هفتم قرار گرفتند. در فصل ۲۰۱۷–۱۸ دوم شدند و فقط ۷ امتیاز با تیم اول رما کالچو فمینیل فاصله داشتند. در ۲۰۱۸–۱۹، فرمت لیگ فوتبال زنان در ایتالیا تغییر کرد و ۱۲ تیم لیگ را تشکیل دادند که لاتزیو زنان در رده هشتم قرار گرفتند. در فصل ۲۰۱۹–۲۰، لیگ به دلیل کووید-۱۹ متوقف شد. با وجود اینکه بیشتر از تیم سوم آکادمی سان مارینو امتیاز داشتند، به دلیل فرمول محاسبه رتبه نهایی، به جای لاتزیو زنان به سری آ صعود کردند. در ۲۰۲۰–۲۱، لاتزیو زنان لیگ ر
ا تسلط یافت و با کسب مقام اول برای اولین بار به سری آ صعود کردند. اشرف سلیمان از هفته ۱ تا ۱۴ سرمربی بود اما در ۳۱ دسامبر ۲۰۲۱ توسط کارولینا موراسه جایگزین شد و او تیم را تا پایان فصل هدایت کرد. در اکتبر ۲۰۲۱، کارولینا موراسه اخراج شد و جایگزین او ماکسیمیلیانو کاتینی شد.
سفال شانه ای یا سفال شانه ای-گودالی (در اروپا)، سفال جُلمون یا ظرف جُلمون (در کره) نوعی سفال است که با استفاده از ابزاری شانه مانند، طرح های هندسی روی آن ایجاد می شود. این نوع سفال به طور گسترده در بالتیک، فنلاند، جریان بالادستِ ولگا، جنوب سیبری، دریاچه بایکال، فلات مغولستان، شبه جزیره لیائودونگ و شبه جزیره کره توزیع شده است. قدیمی ترین سرامیک شانه ای در بقایای تمدن لیائو یافت شده است که با نام فرهنگ شینگ لونگوا (۶۲۰۰ تا ۵۴۰۰ پیش از میلاد) شناخته می شود.
الیزابتا اولیویرو (زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است که در حال حاضر برای لاتزیو در پست مدافع و هافبک بازی می کند. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۵ سال و زیر ۱۷ سال و زیر ۱۸ سال ایتالیا بازی کرده است. دوران ملی. اولیویرو عضو ترکیب ۲۳ نفره تیم ملی فوتبال زنان ایتالیا برای جام ملت های اروپا ۲۰۲۵ در سوئیس بود.
فرهنگ سفال شانه ای یا فرهنگ سفال گودالی-شانه ای، که اغلب به اختصار CCC یا PCW نامیده می شود، فرهنگی در شمال شرقی اروپا بود که با سفال شانه ای خود مشخص می شد. این فرهنگ از حدود ۴۲۰۰ سال پیش از میلاد تا حدود ۲۰۰۰ سال پیش از میلاد وجود داشته است. گمان می رود که حاملان فرهنگ سفال شانه ای عمدتاً از سبک زندگی شکارچی-گردآورنده میان سنگی ( شکارچی-گردآورنده شرقی ) پیروی می کردند هرچند آثاری از کشاورزی نیز در محوطه هایشان یافت می شود.
فردیناندو اکتون ( – ) سیاستمدار و افسر (نیروهای مسلح) اهل پادشاهی ایتالیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان طلای شجاعت نظامی و نشان نقره شجاعت نظامی شده است. زندگی. وی از خانواده ای نجیب زاده منشأ گرفته بود که ابتدا در انگلستان سکونت داشت و سپس به توسکانی و بعد بخشی از پادشاهی دو سیسیل نقل مکان کردند. او ابتدا در ناوگان سلطنتی خدمت کرد و سپس در ناوگان سلطنتی پادشاهی ایتالیا فعالیت نمود. پدربزرگش، ژنرال جوزف ادوارد اکتون (۱۷۳۷–۱۸۳۰)، برادر سر جان اکتون، ششم بارونت، فرمانده نیروی دریایی دوک نشین بزرگ توسکانی و نخست وزیر پادشاهی ناپل بود. برادر بزرگترش، گوگلیلمو اکتون، نیز وزیر نیروی دریایی ایتالیا بود و پسرش آلفرِدو اکتون، دریاسالار در ناوگان سلطنتی ایتالیا بود. خواهرش، لورا، در سال ۱۸۶۴ دوباره ازدواج کرد و با مارکو مینگتی، نخست وزیر وقت ایتالیا، ازدواج نمود. زندگی شخصی. او در سال ۱۸۵۶ با بانوی نجیب زاده نینفا نوئمی رامیرز، دختر مارکی وینچنزو، وزیر پادشاه ناپل در وین و تورین ازدواج کرد. از این ازدواج صاحب هفت فرزند شد: آنا نوئمی، فیلومنا فرناندآ، ماریا ویتوریا، آمِده او، ماریا مارگاریتا، جما و آلفردو آکتو
ن که خود بعدها سناتور پادشاهی شد.
ایلنیه ماریا سوله کاریسی (زاده ۲۹ نوامبر ۱۹۷۰ – ناپدید شده از ۶ ژانویه ۱۹۹۴) دختر ارشد خوانندگان و بازیگران ایتالیایی آلبانو کاریسی و رومینا پاور بود. او در ژانویه ۱۹۹۴ در حالی که به نیواورلئان سفر کرده بود، تحت شرایط مرموزی ناپدید شد. به درخواست پدرش، کاریسی در دسامبر ۲۰۱۴ به عنوان فوت شده در غیاب اعلام شد. زندگی اولیه. کاریسی در ۲۹ نوامبر ۱۹۷۰ در رم به دنیا آمد، دختر ارشد آلبانو کاریسی و رومینا پاور، زوجی ایتالیایی-آمریکایی از خوانندگان و بازیگران بود که عمدتاً به صورت دوئت اجرا می کردند. پدربزرگ و مادربزرگ مادری او، بازیگر آمریکایی تایرون پاور و بازیگر مکزیکی لیندا کریستین بودند. در سال ۱۹۸۳، او در فیلم "شامپاین در بهشت" همراه با والدینش ظاهر شد. در سال ۱۹۸۹، او به عنوان چرخاننده نامه در "چرخ شانس"، نسخه ایتالیایی "چرخ شانس" فعالیت کرد. او قصد داشت نویسنده شود و در رشته ادبیات در کینگز کالج لندن تحصیل کرد، جایی که بالاترین نمرات سال خود را دریافت نمود. ناپدید شدن. در طول تحصیلاتش، او به فکر سفر انفرادی به دور دنیا با تنها یک کوله پشتی و دفترچه یادداشتش افتاد. او تصمیم گرفت از تحصیل مرخصی بگیرد و به ایتالیا
بازگردد، جایی که همه دارایی هایش را فروخت تا هزینه سفر را تامین کند. سفر خود را از آمریکای جنوبی آغاز کرد. پس از چند ماه اقامت در بلیز، تصمیم گرفت روز پس از کریسمس ۱۹۹۳ با اتوبوس به نیواورلئان برود. برادرش یاری، که او نیز مسافر باتجربه ای بود، تصمیم گرفت با حضور در کریسمس به خواهرش سورپرایز بدهد. او در ۲۷ دسامبر در روستای هاپکینز رسید و در جستجوی او در خانه به خانه گشت، تا متوجه شد روز قبل خواهرش با اتوبوس به نیواورلئان رفته است. کاریسی آخرین بار در منطقه محله فرانسوی دیده شد، حدود ۶ ژانویه. تلاش های پلیس برای یافتن او نتیجه ای نداشت. در زمان ناپدید شدن، او در هتل لِدیل همراه با الکساندر ماساکلا، موسیقیدان خیابانی بیست سال بزرگتر از خود، اقامت داشت. ماساکلا در ۳۱ ژانویه به اتهامی غیرمرتبط بازداشت شد اما به دلیل فقدان شواهد برای ارتباط با ناپدید شدن کاریسی، آزاد شد. یک نگهبان امنیتی شهادت داد که زنی با مشخصات مشابه او را دیده که به رود می سی سی پی پریده و گفته است "من متعلق به آب هستم". جستجوی گارد ساحلی هیچ نشانی از جسد او پیدا نکرد. در سال ۱۹۹۶، دو سال پس از ناپدید شدن، تماس ناشناسی ادعا کرد که کاریسی هنوز
زنده است اما محل او نامعلوم می باشد. والدین کاریسی آخرین بار شب سال نو ۱۹۹۳ با دخترشان تماس گرفتند و در ۱۸ ژانویه ۱۹۹۴ مفقود شدن او را گزارش کردند. مادرش معتقد است که او هنوز زنده است. در نوامبر ۲۰۰۶، پدرش آلبانو برای اولین بار اظهار داشت که به داستان نگهبان امنیتی درباره پرش به رود می سی سی پی اعتقاد دارد. در ژانویه ۲۰۱۳، آلبانو درخواست اعلام رسمی فوت دخترش را ارائه کرد. در ژوئن ۲۰۰۸، هفته نامه آلمانی "فرایتسایت رووِه" گزارش داد که ایلنیه در صومعه ای در آریزونا زندگی می کند، ایالتی که مادرش در آن خانه ای دارد. پدرش این گزارش را "گمانه زنی شرم آور و بی هیچ حقیقتی" خواند.
ماریا آنا ساووی (; – ) حاصل ازدواج با امپراتور فردیناند اول اتریش، ملکه اتریش و ملکه مجارستان (به عنوان بزرگ ملکه اتریش مراجعه کنید) بود. او در خاندان ساووی متولد شد و فرزند یکی مانده به آخر و دختر پادشاه ویکتور امانوئل اول ساردینیا و همسرش، آرشیدوشس ماریا ترزا از اتریش-استه بود. زندگی نامه. ماریا آنا در ۱۹ سپتامبر ۱۸۰۳ در پالاتزو کولونا در رم، دختر پادشاه ویکتور امانوئل اول ساردینیا و همسرش، آرشیدوشس ماریا ترزا از اتریش-استه، متولد شد. او یک خواهر دوقلو به نام ماریا ترزا داشت. این دو شاهزاده خانم توسط پاپ پیوس هفتم غسل تعمید داده شدند. والدین تعمیدی آنها پدربزرگ و مادربزرگ مادری شان، آرشیدوک فردیناند از اتریش-استه و همسرش ماریا بئاتریس ریکاردا دِسته بودند. در موزه رم می توان نقاشی از مراسم غسل تعمید را مشاهده کرد. او در خانواده با نام «پیا» شناخته می شد. در ۱۲ فوریه ۱۸۳۱، ماریا آنا به عنوان وکیل در تورین با پادشاه فردیناند پنجم مجارستان، پسر ارشد و وارث امپراتور فرانسیس اول اتریش، ازدواج کرد. در ۲۷ فوریه، این زوج شخصاً در وین در کلیسای هافبورگ توسط کاردینال اسقف اعظم اولموتز ازدواج کردند. ماریا آنا در سن ۲۷
سالگی برای ازدواج با امپراتور آینده انتخاب شد، که برای ازدواج یک شاهزاده خانم در آن دوره زمانی بسیار دیر بود. با این حال، سن او به عنوان نشانه ای از جاافتاده تر، مذهبی تر و آسان تر اداره شدن او تلقی می شد. ماریا آنا و فردیناند فرزندی نداشتند. فردیناند در ۲ مارس ۱۸۳۵ به عنوان امپراتور اتریش جانشین او شد؛ ماریا آنا ملکه شد. در ۱۲ سپتامبر ۱۸۳۶، او به عنوان ملکه بوهمیا در پراگ تاجگذاری کرد. ماریا آنا در دوران تصدی خود به عنوان ملکه هرگز زبان آلمانی را یادنگرفت، اما ترجیح می داد به زبان فرانسوی صحبت کند. او به عنوان ملکه از محبوبیت خاصی برخوردار بود و هر ساله در روز نامگذاری او، ۲۶ ژوئیه، جشنی برگزار می شد. وزیر مترنیخ در دوران سلطنت همسرش، دولت را اداره می کرد. برخلاف خواهر همسرش سوفی باواریایی، ماریا آنا هیچ نفوذی در سیاست نداشت. او از امپراتور فردیناند حمایت می کرد، که به دلیل سلامتی قادر به مدیریت امور دولتی نبود و به خاطر فداکاری اش مورد احترام بود. ماریا آنا خود را «پرستار» او می نامید و نقش مراقبتی خود را در زندگی او برجسته می کرد. در طول انقلاب ۱۸۴۸، ماریا آنا با حمایت سوفی باواریایی، حمایت خود را از سیاست
مترنیخ پس گرفت. با این حال، او نظر خود را مبنی بر لزوم اتخاذ اقدامات شدیدتر علیه انقلاب ابراز کرد. در ۲ دسامبر ۱۸۴۸، فردیناند از سلطنت کناره گیری کرد. ماریا آنا در پراگ محبوب بود، جایی که در یک مؤسسه خیریه محلی فعالیت می کرد. کودکی در تبعید. ماریا آنا به همراه مادرش، ماریا ترزا از هابسبورگ-استه، و خواهرانش او دختر ویکتور امانوئل اول از ساووی، پادشاه ساردینیا و دوک ساووی، و ماریا ترزا از هابسبورگ-استه بود و یک خواهر دوقلو به نام ماریا ترزا داشت. هر دو دختر به افتخار پاپ پیوس هفتم که آنها را غسل تعمید داده بود، پیا نام گرفتند. وقتی ماریا آنا به دنیا آمد، خانواده ساووی مهمان پاپ بودند و از تورین که توسط نیروهای ناپلئون اشغال شده بود، گریخته بودند. عموی پدری او، چارلز امانوئل چهارم از ساووی، نیز در سال ۱۸۰۲ مجبور به کناره گیری شده بود. وقتی ماریا آنا یک ساله بود، خانواده دوباره مجبور به پناهندگی شدند و به ساردینیا رفتند. خانواده ساووی به مدت هشت سال، تا سقوط ناپلئون، در کالیاری زندگی کردند. ماریا آنا، به همراه خانواده اش، اولین ورود خود را به تورین در سال ۱۸۱۴ انجام داد. پدرش اکنون پادشاه ساردینیا، ویکتور امانوئ
ل اول، بود. در سال ۱۸۲۰، خواهر دوقلوی او با چارلز لویی بوربون ازدواج کرد. سال بعد، شورشیان انقلابی پیدمونت خواستار قانون اساسی شدند. ویکتور امانوئل که از اعطای آن خودداری کرد، در ۱۳ مارس ۱۸۲۱ به نفع برادرش چارلز فلیکس ساووی از سلطنت کناره گیری کرد. ماریا آنا، به همراه والدین و خواهر و برادرانش، مجموعه ای از نقل مکان ها را آغاز کردند: ابتدا به راکونیجی و سپس به مونکالیری، جایی که پدرش در سال ۱۸۲۴ درگذشت. عروسی. در سال ۱۸۳۰، فرانسیس اول اتریش، ماریا آنا، بیست و هشت ساله را به عنوان عروس پسرش فردیناند اول اتریش انتخاب کرد. این عروسی در ۲۷ فوریه ۱۸۳۱ در وین با شکوه و جلال برگزار شد. فردیناند در ۲۸ اکتبر ۱۸۳۰ به عنوان پادشاه مجارستان تاجگذاری کرده بود و به عنوان پسر اول، قرار بود جانشین پدرش شود. در سال ۱۸۳۲، مادرش ماریا ترزا درگذشت و ماریا آنا از خواهر کوچکترش ماریا کریستینا ساووی مراقبت کرد، که برای او همسری شایسته در فردیناند دوم بوربون پیدا کرد. از این پیوند، آخرین پادشاه دو سیسیل، فرانسیس دوم بوربون، به دنیا آمد. در ۲ مارس ۱۸۳۵، فرانسیس اول درگذشت و ماریا آنا و همسرش را به عنوان امپراتور اتریش ترک کرد. سال بع
د، در ۲ سپتامبر ۱۸۳۶، امپراتورها در کلیسای جامع پراگ به عنوان فرمانروایان بوهم تاجگذاری کردند. در ۶ سپتامبر ۱۸۳۸، در کلیسای جامع میلان، این زوج به عنوان پادشاه و ملکه لومباردی-ونیز تاجگذاری کردند. با این حال، شوهر او، فردیناند، ذاتاً ناتوان از حکومت بود و امپراتوری عملاً توسط وزیر مترنیخ اداره می شد. این ناتوانی در حکومت همچنین ناشی از ناتوانی او در درک تغییرات اجتماعی بود که منجر به شورش های ۱۸۴۸ شد. وقتی این شورش ها در وین رخ داد، فردیناند و ماریا آنا به همراه دربار به اینسبروک گریختند. در دربار وین. در تمام این آشفتگی ها، ماریا آنا، که قادر به بچه دار شدن برای همسرش نبود (هرچند شاید همسرش نمی توانست با همسرش رابطه جنسی داشته باشد) و اصالتاً ایتالیایی بود و در واقع با چارلز آلبرت ساووی که علیه اتریشی ها می جنگید، نسبت داشت، در دربار محبوب نبود. علاوه بر این، او فاقد تیزبینی سیاسی خواهرشوهرش، سوفی باواریایی، بود که او نیز مادر چهار پسر بود؛ بنابراین، ملکه قادر به اعمال هیچ گونه نفوذ سیاسی بر شوهرش نبود و نمی توانست هیچ گونه توصیه ای ارائه دهد. با این حال، فردیناند اول پس از به تخت نشستن، عفو بسیار گسترده ای
را به میهن پرستان زندانی ایتالیایی اعطا کرد، که آن هم به توصیه همسرش بود که ایتالیایی بود. مرگ. ماریا آنا در ۴ مه ۱۸۸۴ در سن ۸۰ سالگی در پراگ درگذشت. او در کنار همسرش در مقبره شماره ۶۳، به همراه دیگر اعضای خاندان هابسبورگ در سردابه امپراتوری در وین به خاک سپرده شده است. او آخرین عضو بازمانده از شاخه اصلی خاندان ساووی بود.
جورجو دیریتی (؛ زادهٔ ۲۱ دسامبر ۱۹۵۹) کارگردان فیلم و فیلم نامه نویس اهل ایتالیا است. حرفه. دیریتی با کار در کنار نویسندگان مختلفی مانند پوپی آواتی پرورش یافت و در انتخاب بازیگر برای فیلم های مختلف منطقهٔ امیلیا-رومانیا از جمله صدای ماه ساخته فدریکو فلینی همکاری داشت. او در فعالیت های «ایپوتزی چینما»، موسسه ای که توسط ارمانو اولمی برای آموزش نویسندگان جوان بنیان گذاشته شد، مشارکت داشت. دیریتی در دوره ای از فعالیت حرفه ای اش به کارگردانی فیلم های مستند، کوتاه و برنامه های تلویزیونی مشغول بود. اولین فیلم او، "باد می پیچد" در بیش از ۶۰ جشنواره ملی و بین المللی شرکت کرد و بیش از ۳۶ جایزه را به دست آورد و در جایگاه یک «پدیده ملی» قرار گرفت. دومین فیلم او، "مردی که خواهد آمد" در بخش اصلی جشنواره فیلم رم ۲۰۰۹ شرکت کرد و موفق به کسب جایزه بزرگ هیئت داوران شد. در سال ۲۰۱۳، سومین فیلم او "روزی باید بروی" در جشنواره فیلم ساندنس به نمایش درآمد. در سال ۲۰۲۰، دیریتی فیلم "می خواستم پنهان شوم" را کارگردانی کرد که زندگی آنتونیو لیگابوئه نقاش مشهور ایتالیایی را روایت می کند. این فیلم در هفتادمین جشنواره بین المللی فیلم برلین
شرکت کرد و الیو جرمانو به خاطر ایفای نقش در این فیلم جایزه خرس نقره ای بهترین بازیگر مرد را به دست آورد. این فیلم بعداً موفق به کسب شش جایزه دیوید دی دوناتلو از جمله بهترین فیلم و بهترین کارگردان شد.