Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
د. در فوریه ۱۹۹۴، کارلو آدزلیو چیامپی، نخست وزیر، در کامپانیا وضعیت اضطراری اعلام کرد و کمیته اضطراری زباله در کامپانیا را تشکیل داد. در سال ۱۹۹۶ محل دفن زباله پیانورا تعطیل شد. واکنش دولت و «وضعیت اضطراری». پس از برکناری اولین کمیسر، آنتونیو راسترلی در سال ۱۹۹۶ به قدرت رسید. در ژوئیه ۱۹۹۷، سرانجام یک طرح مدیریت پسماند منطقه ای تصویب شد. در سال ۱۹۹۸، او درخواستی برای مناقصه به شرکت ها برای ساخت تصفیه خانه های پسماند، از جمله زباله سوزها، برای تولید سوخت مشتق از زباله از «اکوبال ها» (بسته های تشکیل شده از زباله) ارائه داد. تا پایان سال ۱۹۹۸، FIBE، کنسرسیومی از ویبیلد، مناقصه ای را برنده شد که بیشتر بر اساس هزینه پایین آن بود تا استفاده پیشنهادی از فناوری برای مدیریت بحران زباله. تا دسامبر ۱۹۹۹، تمام محل های دفن زباله منطقه ای به ظرفیت خود رسیده بودند و زباله ها در خیابان ها شروع به تجمع کردند. در سال ۲۰۰۱ نخستین کارخانه برای پردازش اکوبال ها احداث شد، اما نه توانایی مدیریت حجم روزانه زباله را داشت و نه کیفیت زباله ها برای سوزاندن مناسب بود. به FIBE اختیار داده شد تا بدون مشورت محلی یا ارزیابی پیامد زیست محیطی،
در مورد محل تأسیسات تصمیم گیری کند و تا سال ۲۰۰۲، قصد داشت یک زباله سوز در آچرا و سانتا ماریا لا فوسا بسازد. آنتونیو باسولینو، رئیس کامپانیا، در سال ۲۰۰۰ به این کمیسیون منصوب شد، اما ناتوانی و شکست های او در رسیدگی به زباله های شهر که توسط رسانه ها برجسته شده بود، تصویر دولت او را تخریب کرد؛ او در سال ۲۰۰۴ از این کمیسیون خارج شد. در سال ۲۰۰۲، محل های دفن زباله در توفینو و مونته کوروینو پولیانو به دلیل آلودگی زباله های سمی در آب های زیرزمینی بسته شدند. در حالی که مردم محلی در این مناطق علیه احداث زباله سوزها دست به اعتراض زدند ـ اعتراضاتی که گاه به درگیری خشونت آمیز با پلیس انجامید ـ این دوره با عنوان «وضعیت اضطراری» شناخته شد. در سپتامبر ۲۰۰۴، یک نشریه علمی در "مجله لنست انکولوژی،" اصطلاح «مثلث مرگ» را در مورد منطقه ای شامل آسرا، نولا و ماریگلیانو، به دلیل گزارش نرخ بالاتر سرطان در آنها در مقایسه با کل ایتالیا، ابداع کرد. این گزارش با انتقاد شورای ملی تحقیقات مواجه شد و روش های استفاده شده توسط سینیور و مازا را مغرضانه دانست. با وجود این، این گزارش اولین علاقه و نگرانی را در این زمینه برانگیخت و به پراستنادت
رین منبع شواهد در طول بحران تبدیل شده است. تا سال ۲۰۰۵، هنوز کوره های زباله سوز ساخته نشده بودند و تقاضای انباشت و ذخیره سازی اکوبال ها افزایش یافت. کامورا شروع به خرید زمینی کرد که متعاقباً برای ذخیره سازی اکوبال ها به FIBE اجاره داده شد. این امر باعث مشکلات مالی برای FIBE شد و همچنین باعث ناتوانی آن در انجام تعهدات قراردادی شد. در ۳۰ نوامبر ۲۰۰۵، دولت ایتالیا قرارداد خود را با FIBE لغو کرد. مناقصه جدید و برلوسکونی. پس از صدور مناقصه جدید، مناقصه ای تا اکتبر ۲۰۰۸ با شرکت A2A برگزار نشد. پیش از برگزاری مناقصه، در سال ۲۰۰۷، دولت رومانو پرودی، نخست وزیر ایتالیا، برنامه هایی را برای حل بحران اعلام کرد، از جمله ارسال تن ها اکوبال با قطار به آلمان و همچنین بازگشایی محل های دفن زباله، از جمله در پیانورا و چیایانو (که در فوریه ۲۰۰۹ افتتاح شد)، که منجر به اعتراضات خشونت آمیز بیشتری شد. برلوسکونی فوراً اقدام کرد و اولین جلسه کابینه خود را در ناپل برگزار کرد. او سپس یک کمیسر جدید زباله، گیدو برتولاسو (که در آن زمان رئیس اداره حفاظت مدنی بود) را منصوب کرد. در ماه مه ۲۰۰۸، سیلویو برلوسکونی، نخست وزیر تازه انتخاب شده، دست
ور داد که اعتراضات در مجاورت محل های دفن زباله، زباله سوزها یا هر کارخانه مرتبط با مدیریت زباله، یک جرم کیفری است. علاوه بر این، روزانه ۷۰۰ تن زباله به زباله سوزهای هامبورگ آلمان ارسال می شد، در حالی که زباله سوزهای جدیدی در محل ساخته می شدند. در ژوئیه ۲۰۰۸، برلوسکونی "عملیات جاده های پاک" را آغاز کرد که نیروهای مسلح ایتالیا را برای کمک به جمع آوری زباله از خیابان ها به کار گرفت. تا ۱۷ ژوئیه ۲۰۰۸، برلوسکونی اعلام کرد که به دلیل عدم وجود زباله در خیابان ها، وضعیت اضطراری پایان یافته است. هفت میلیون تن زباله که به عنوان زباله های زیست محیطی ذخیره شده بودند و قرار بود سوزانده شوند، انباشته شده بودند. با این حال، زباله ها به زودی دوباره شروع به پر کردن خیابان ها کردند - و اعلام شد که خیابان ها تا ۳۱ دسامبر ۲۰۰۹ تمیز خواهند شد. در ۱۸ مارس ۲۰۰۹، تأسیسات زباله سوز آسرا سرانجام با هزینه ای بالغ بر ۳۵۰ یورو تکمیل شد. میلیون. این زباله سوز سالانه ۶۰۰۰۰۰ تن زباله را برای تولید سوخت مشتق از زباله می سوزاند و انرژی تولید شده از این تأسیسات برای تأمین انرژی ۲۰۰۰۰۰ خانوار در سال کافی است. در ژوئن ۲۰۰۹، یک محل دفن زباله در ت
رزینو، در داخل پارک ملی وزوو، نیز بازگشایی شد، که باعث اعتراضات خشونت آمیزی شد. در سپتامبر ۲۰۱۰، گزارش شد که هنوز ۶۰۰ تن زباله در خیابان ها وجود دارد. بین ژوئن و نوامبر ۲۰۱۱، شهردار تازه انتخاب شده ناپل و قاضی سابق ضد مافیا، لوئیجی د ماگیستریس، میزان زباله های جمع آوری نشده در خیابان ها را مدیریت کردند که از ۲۵۰۰ تن به صفر کاهش یافت. او ترتیب انتقال زباله ها به هلند را از طریق کشتی داد که از ژانویه ۲۰۱۲ آغاز شد. علل. گزارش ها در سال ۲۰۰۸ حاکی از آن بود که این بحران حداقل تا حدی توسط کامورا، مافیای قدرتمند مستقر در کامپانیا، ایجاد شده است که تجارت پرسودی در زمینه دفع زباله های شهری، عمدتاً در مثلث مرگ، ایجاد کرده است. با همدستی شرکت های صنعتی، فلزات سنگین، زباله های صنعتی و مواد شیمیایی و زباله های خانگی اغلب با هم مخلوط می شوند، سپس در نزدیکی جاده ها ریخته شده و برای جلوگیری از شناسایی سوزانده می شوند که منجر به آلودگی شدید خاک و هوا می شود. پدیده جرایم گسترده زیست محیطی که توسط سندیکاهای جنایتکار مانند کامورا و ندرانگتا انجام می شود، اصطلاح " اکومافیا " را به وجود آورده است. به گفته جیاکومو دالیسا و همکارانش
، «وضعیت در این دوره بدتر شد، زیرا کامورا استراتژی دفع غیرقانونی زباله خود را متنوع کرد: ۱) حمل و تخلیه زباله های خطرناک در حومه شهر با کامیون؛ ۲) تخلیه زباله در غارها یا سوراخ های غیرقانونی؛ ۳) مخلوط کردن زباله های سمی با منسوجات برای جلوگیری از انفجار و سپس سوزاندن آنها؛ و ۴) مخلوط کردن مواد سمی با زباله های شهری برای دفع در محل های دفن زباله و زباله سوزها .» نونزیو پرلا، یکی از اعضای کامورا، در سال ۱۹۹۲ دستگیر شد و شروع به همکاری با مقامات کرد؛ او گفته بود: «زباله طلاست.» گائتانو واسالو، رئیس قبیله کازالسی، اعتراف کرد که به مدت ۲۰ سال به طور سیستماتیک برای رشوه دادن به سیاستمداران و مقامات محلی تلاش کرده است تا رضایت آنها را برای دفن زباله های سمی جلب کند. جورجیو ناپولیتانو، رئیس جمهور ایتالیا، در ژوئن ۲۰۰۸ گفت: بحران مدیریت پسماند در درجه اول نتیجه شکست دولت در کنترل دفن غیرقانونی زباله است. دولت تلاش کرده بود تا برنامه های بازیافت و مدیریت پسماند را اجباری کند، اما نتوانست، و این امر باعث گسترش فرصت ها برای فعالیت های غیرقانونی شد که موانع بیشتری را برای حل بحران پسماند ایجاد کرد. در فرهنگ عامه. این بحرا
ن در کتاب "«گومورا»" نوشته روبرتو ساویانو در سال ۲۰۰۶، فیلمی با همین نام و همچنین در فصل چهارم سریال تلویزیونی با نام گومورا به تصویر کشیده شده است. همچنین مستند «کانتری زیبا» محصول سال ۲۰۰۷ نیز بر این بحران تمرکز دارد.
باغ وحش بلگراد یک باغ وحش دولتی است که در پارک کالمگدان، مرکز شهر بلگراد، صربستان واقع شده است. این باغ وحش که در روز ۱۲ ژوئیه ۱۹۳۶ تأسیس شد، یکی از قدیمی ترین باغ وحش های عمومی در منطقه جنوب شرق اروپا محسوب می شود. این باغ وحش مساحت دارد و مجموعه ای از ۲۱۰ گونه جانوری را در خود جای داده است که تقریباً ۸۰۰ حیوان را شامل شده و آن را به بزرگ ترین باغ وحش صربستان تبدیل کرده است. با حدود ۴۰۰٬۰۰۰ بازدیدکننده سالانه، این مکان به عنوان یکی از محبوب ترین جاذبه های گردشگری بلگراد نیز شناخته می شود. باغ وحش بلگراد در سال ۲۰۱۷ رسماً برای عضویت در انجمن باغ وحش ها و آکواریوم های اروپا درخواست داد.
بهداشت در روم باستان، که از تمدن اتروسک ها به ارث رسیده بود، در مقایسه با سایر شهرهای باستانی بسیار پیشرفته بود و خدمات تامین آب و پساب زدایی را برای ساکنان روم فراهم می کرد. اگرچه فاضلاب ها، توالت های عمومی، حمام ها و سایر زیرساخت های بهداشتی زیادی وجود داشت، اما بیماری همچنان شایع بود. حمام ها به عنوان نماد «بهداشت عالی روم» شناخته می شوند. زیرساخت. سیستم های فاضلاب. تاریخچه. برآورد می شود که نخستین فاضلاب های روم باستان در حدود سال ۵۰۰ پیش از میلاد به دست رومی ها و با الگوبرداری از اتروسک ها ساخته شد. این سامانه های زهکشی اولیه کانال های زیرزمینی بودند که برای تخلیه آب باران به کار می رفتند تا از شسته شدن خاک سطحی جلوگیری شود. همچنین از جوی ها برای خشک کردن باتلاق هایی همچون باتلاق های پونتین و از کانال های زیرزمینی برای زهکشی زمین های باتلاقی استفاده می شد. سامانه های زهکشی به آهستگی تکامل یافتند و در آغاز عمدتاً برای خشک کردن باتلاق ها و دفع آب باران ایجاد شده بودند. فاضلاب ها بیشتر برای انتقال زهکش های سطحی و آب های زیرزمینی بودند. سامانهٔ فاضلاب به طور کلی تا زمان احداث کلواکا ماکسیمای مشهور ــ که در آ
غاز یک کانال روباز بود و بعدها پوشانده شد ــ پیشرفت چشمگیری نکرد. این سازه یکی از شناخته شده ترین آثار بهداشتی دنیای باستان به شمار می رود. بیشتر منابع بر این باورند که کلواکا ماکسیما در دوران فرمانروایی سه پادشاه اتروسکی در سده ششم پیش از میلاد ساخته شد. این «بزرگ ترین فاضلاب» روم در آغاز برای زهکشی زمین های پست اطراف فوروم احداث گردید. برخی پژوهشگران معتقدند شواهد کافی برای ارزیابی کارآمدی کلواکا ماکسیما وجود ندارد، اما گروهی دیگر بر این باورند که این فاضلاب توانایی انتقال حدود یک میلیون پوند مدفوع انسانی و آب را داشته است. همزمان با توسعه کلواکا ماکسیما، فاضلاب های دیگری نیز ساخته شدند که بسیاری از آن ها به هم متصل بودند. قانونی رومی در نهایت تصویب شد که از رهگذران بی گناه در برابر آزار ناشی از زباله های پرتاب شده به خیابان محافظت می کرد. متخلف می بایست در صورت آسیب رساندن به دیگری، غرامت پرداخت می کرد. این قانون فقط در روز اجرا می شد، چرا که تاریکی شب بهانه ای برای خطای فرد به شمار می رفت. در سال ۳۳ پیش از میلاد، در دوران آگریپا به عنوان ایدیل، کلواکا ماکسیما تا حد زیادی بازسازی و مرمت شد. استرابو، نویسند
هٔ یونانی (۶۰ پیش از میلاد – ۲۴ میلادی)، در اثر خود "جغرافیا" از ابتکار رومی ها تمجید کرده و می نویسد: در حدود سال ۱۰۰ میلادی، اتصال مستقیم خانه ها به فاضلاب ها آغاز شد و رومی ها بیشتر زیرساخت های سامانهٔ فاضلاب را تکمیل کردند. فاضلاب ها در سراسر شهر گسترده شدند و به مستراح های عمومی و برخی مستراح های خصوصی خدمت می رساندند، و نیز محلی برای دورریز خانه هایی بودند که به فاضلاب متصل نبودند. بیشتر ثروتمندان بودند که خانه هایشان به فاضلاب وصل می شد و این اتصال از طریق خروجی هایی بود که زیر امتداد مستراح قرار داشت. ساخت وساز. رومی ها سامانه ای پیچیده از فاضلاب بهداشتی داشتند که با سنگ ها پوشیده شده بود و بسیار شبیه فاضلاب های مدرن عمل می کرد. فضولات از مستراح ها شسته شده و از طریق کانال مرکزی به سامانهٔ اصلی فاضلاب و سپس به رودخانه یا جویبار نزدیک هدایت می شد. با این حال، بنا بر نوشته های هجوپردازان رومی، دورریختن زباله از پنجره ها به خیابان نیز امری غیرمعمول نبود. با وجود این، مدیریت پسماند رومی ها به دلیل نوآوری هایش ستوده می شود. یازده آب گذر رومی به ساکنان شهر آبی با کیفیت های گوناگون می رساندند که بهترین آن بر
ای آب آشامیدنی نگه داشته می شد. آب های کم کیفیت تر در حمام عمومی و مستراح ها استفاده می شدند. سامانه های مستراح در بسیاری مکان ها همچون هاوسستدز در دیوار هادریان، و نیز در پمپئی، هرکولانئوم و جاهای دیگر یافت شده اند که پسماند را با جریان آب شستشو می دادند. توالت های عمومی. توالت عمومی در هاوسستدز واقع بر دیوار هادریان بهترین نمونهٔ حفظ شده را دارند. سربازان روی تخته های چوبی دارای سوراخ می نشستند که روی یک کانال بزرگ را می پوشاند. آب در یک جوی بزرگ در پای سربازان جریان داشت. به طور کلی، ساکنان کم درآمد از ظرف هایی استفاده می کردند که باید آن ها را به فاضلاب خالی می کردند یا به مستراح های عمومی مراجعه می کردند. مستراح های عمومی به سده دوم پیش از میلاد بازمی گردند. این مکان ها، چه عمدی و چه غیرعمدی، تبدیل به محل اجتماع و معاشرت شدند. صندلی های طولانی شبیه نیمکت با سوراخ های کلیدساز به صورت ردیفی حفر شده، حریم خصوصی کمی ارائه می دادند. برخی مستراح ها رایگان بودند و برای برخی دیگر مبلغ کمی دریافت می شد. به گفتهٔ لرد آمولری، مکانی که ژولیوس سزار در آن ترور شد، یعنی سالن کوریا در تئاتر پمپئی، به دلیل بی آبرویی که د
ر آن رخ داده بود، به مستراح عمومی تبدیل شد. سامانهٔ فاضلاب، مانند یک جوی یا رود کوچک، زیر آن جریان داشت و فضولات را به کلواکا ماکسیما منتقل می کرد. رومی ها آب فاضلاب حمام های عمومی را بازیافت می کردند و از آن برای شستشوی مستراح ها استفاده می کردند. لوله کشی از خاک سفال برای انتقال آب فاضلاب خانه ها بهره می برد. رومی ها نخستین کسانی بودند که لوله ها را با بتن مهر و موم کردند تا در برابر فشار بالای آب در سیفون ها و نقاط دیگر مقاومت کنند. از حدود سده پنجم پیش از میلاد، ایدیل ها علاوه بر وظایف دیگر، بر سامانه های بهداشتی نظارت داشتند. آن ها مسئول کارآمدی سامانه های زهکشی و فاضلاب، پاکیزگی خیابان ها، پیشگیری از بوی بد و نظارت عمومی بر حمام ها بودند. در سده اول میلادی، سامانهٔ فاضلاب رومی ها بسیار کارآمد بود. در اثر خود تاریخ طبیعی، پلینی اشاره کرد که از میان همهٔ دستاوردهای رومی ها، فاضلاب ها «مهم ترین و شایسته ترین امور همه» بودند. آب گذرها. آب گذرها حجم زیادی از آب را تأمین می کردند که پس از مصرف برای آشامیدن، حمام و نیازهای دیگر، از طریق فاضلاب ها جریان می یافت. سیستمی از یازده آب گذر، شهر را با آب از فاصله های
ی دور مانند رودخانه آنیو تأمین می کرد. آنیو نووس و آکوا کلادیا دو سامانهٔ بزرگ تر بودند. سیستم توزیع به طور دقیق طراحی شده بود تا تمامی آب های فاضلاب به کلواکا ماکسیما هدایت شوند. نگهداری و مدیریت آب گذرها به خوبی توسط فرونتینوس، ژنرالی که توسط امپراتور نِروا به سمت کمیساریای آب در اواخر سده اول میلادی منصوب شد، توصیف شده است. او در اثر خود که در پایان همان سده منتشر شد، کار خود بر روی سیستم توزیع را شرح داده است. هنگام انتصاب، او کل سیستم را بررسی و نقشه برداری کرد و تلاش نمود سوءاستفاده های متعددی مانند بهره برداری غیرقانونی از لوله ها را شناسایی کند. همچنین نگهداری آب گذرها را با گروه هایی از کارگران آموزش دیده سازماندهی کرد و تلاش نمود تأمین آب را جدا کند، به گونه ای که آب با کیفیت بالا برای آشامیدن و پخت وپز و آب با کیفیت دوم به فواره ها، حمام ها و در نهایت فاضلاب ها جریان یابد. سیستم روم در تمام شهرها و شهرستان های امپراتوری روم و حتی در ویلاهایی که توانایی ایجاد لوله کشی داشتند، کپی شد. شهروندان رومی به استانداردهای بهداشتی بالا عادت کردند و ارتش نیز با مستراح ها و حمام ها یا ترمه ها به خوبی مجهز بود.
آب گذرها در سراسر امپراتوری نه تنها برای تأمین آب آشامیدنی خانه ها بلکه برای نیازهای دیگر مانند آبیاری، فوارهٔ عمومی استفاده می شدند. بسیاری از آب گذرهای استانی تا به امروز، اگرچه مدرن سازی و به روزرسانی شده اند، همچنان پابرجا هستند. از یازده آب گذر باستانی خدمت رسان به روم، هشت مورد آن ها نزدیک به یکدیگر در تپه اسکویلین وارد شهر می شدند. نخستین آب گذر، آکوا آپیا بود که در سال ۳۱۲ پیش از میلاد توسط سانسور آپیوس ساخته شد. سایر آب گذرهای مهم برای بهداشت روم شامل آکوا مارشیا بودند که بین ۱۴۴–۱۴۰ پیش از میلاد ساخته شدند و حجم زیادی آب با کیفیت به روم می رساندند. یکی از آب گذرهای مهم روم، آکوا تراایانا بود که از چشمه های زلال دامنه های شمالی و غربی بالای دریاچه براچیانو تغذیه می کرد. گفته شده که «رومیان اهمیت تأمین فراوان و سالم آب برای مصارف خانگی و سلامت جامعه را به طور کامل درک کرده بودند.» آمولری بیان کرده که برای ۴۴۱ سال پس از ساخت روم، شهر برای آشامیدن و مصارف خانگی به آب تیبر وابسته بود، اما در سال ۳۱۲ پیش از میلاد آپیوس کلاودیوس کراسوس روم را با آب چشمه های تپه های آلبان تأمین کرد و آن را از طریق آب گذرها
به مصرف کنندگان رساند. یادداشت های آمولری اشاره دارند که این روش با آموزه های بقراط هماهنگ است: آب راکد باید رد شود، نه آب چشمه های تپه ها یا آب باران. زباله های رومی اغلب در گذرگاه های میان ساختمان ها در مناطق فقیرنشین جمع می شد. گاهی آن قدر انباشته می شد که نیاز به سنگ های عبوری پیدا می شد. «متأسفانه وظایف این سیستم شامل جمع آوری زباله از خانه ها نبود و این امر منجر به تخلیه بی رویهٔ زباله، حتی پرتاب بی دقت آن از پنجره ها شد.» در نتیجه، سطح خیابان ها در شهر بالا رفت، زیرا ساختمان های جدید بر روی آوار و زباله ساخته می شدند. پیامدهای بهداشتی. با وجود بسیاری از فاضلاب ها، مستراح های عمومی، حمام ها و دیگر زیرساخت های بهداشتی، بیماری ها همچنان شایع بود. بیشتر خانه ها به کانال های خیابان یا فاضلاب متصل نبودند. برخی ساختمان های چندطبقه (اینسولا) ممکن بود در طبقه همکف مستراح و یک فواره داشته باشند. این موضوع مانع از آن نمی شد که ساکنان طبقات بالاتر فضولات خود را به خیابان بریزند. در روم خدمات پاک سازی خیابان وجود نداشت و بنابراین محله ها با بیماری ها درگیر بودند. حمام ها نماد «بهداشت عالی روم» بودند. پزشکان معمولاً
به بیماران خود توصیه به حمام رفتن می کردند؛ بنابراین، بیماران و افراد سالم گاهی با هم حمام می کردند. بیماران معمولاً ترجیح می دادند بعدازظهر یا شب به حمام بروند تا از افراد سالم دور بمانند، اما حمام ها به طور مداوم تمیز نمی شدند. این بدان معناست که افراد سالمی که روز بعد حمام می رفتند ممکن بود از بیماران روز قبل بیمار شوند. مستراح ها در مکان های مختلفی مانند حمام ها، دژها و کولوسئوم یافت می شدند. رومی ها پس از دفع فضولات از اسفنج دریایی چسبیده به یک میله استفاده می کردند. این اسفنج ممکن بود توسط تمام استفاده کنندگان مستراح مشترک باشد یا هر کس اسفنج خود را بیاورد. برای تمیز کردن اسفنج، آن را در یک سطل حاوی آب و نمک یا سرکه شستشو می دادند. این کار بستری برای رشد باکتری ها و انتشار بیماری در مستراح ها بود. باور عمومی بر این است که رومی ها اسفنج دریایی را روی میله به سرکه آغشته می کردند تا پس از آن برای بهداشت مقعد استفاده کنند، اما این عمل تنها یک بار مستند شده است. انواع مختلفی از کرم های روده ای که باعث دیزنتری می شدند، به طور گسترده وجود داشتند. فناوری روم باستان. فناوری روم باستان که بر سامانهٔ آب و بهداشت
تأثیر داشتند عبارت اند از:
وِریسمو (به معنای «رئالیسم»، از کلمه ایتالیایی vero به معنای «واقعی») یک سبک نقاشی ایتالیایی قرن نوزدهم یا گروهی از سبک ها بود که با جنبش های معاصر با همین نام در ادبیات و اپرای ایتالیایی مرتبط بود. این سبک ممکن است منعکس کننده یک یا هر دو موضوع «رئالیستی»، بی زرق و برق، یا سبکی از قلم موکاری معمولاً نسبتاً آزاد باشد که مقدم بر نقاشی های بعدی است. اگرچه این اصطلاح در دهه ۱۸۶۰ برای توصیف نقاشی سرچشمه گرفت، اما بیشتر برای توصیف ادبیات و اپرا استفاده شد، جایی که بیشتر به معنای رئالیسم اجتماعی بود که زندگی مردم فقیر را به شیوه ای غیر رمانتیک، به ویژه (در ادبیات) در سیسیل عقب مانده، نشان می داد. در نقاشی، جنبش وریسموی ایتالیایی بخشی از یک روند گسترده تر اروپایی رئالیسم (که اغلب در برخی کشورها «ناتورالیسم» نامیده می شود) بود و به طور مشخص توسط گروه نقاشان «ماکیایولی» که در دهه ۱۸۵۰ در توسکانی ظهور کرده و فعالیت می کردند، به کار گرفته می شد. اینها با کنار گذاشتن رسوم قدیمی شده نقاشی آکادمی، و نقاشی در فضای آزاد به جهت ثبت و ضبط نور و سایه و رنگ های طبیعی، از پیشگامان امپرسیونیست های فرانسوی به شمر می روند، هرچند ماک
یایولی از فعالیت خود مقصود دیگری داشتند. مورخان هنر معاصر اغلب سعی می کنند عناصر مختلف را با انتخاب موضوع پیش پا افتاده و واقع گرایانه اجتماعی «رئالیسم» و تکنیک آرام و حتی آزاد «ناتورالیسم» از هم متمایز کنند. اصطلاح «وریسم» (verism) گاهی اوقات در زبان انگلیسی استفاده می شود، اما این اصطلاح بیشتر به رئالیسم «زائد و بی اهمیت» برخی از مجسمه های پرتره روم باستان یا به پرداخت بسیار دقیق در نقاشی سده بیستم که به فتورئالیسم نزدیک می شود، اشاره دارد. مطالب مرتبط. وریسمو (ادبیات) وریسمو (موسیقی) وریسمو (آمریکایی)
فالگیر (به ایتالیایی: The Fortune Teller) یک نقاشی اثر هنرمند ایتالیایی سبک باروک ، میکل آنژ مریسی دا کاراواجو است. این نقاشی در دو نسخه وجود دارد، هر دو اثر کاراواجو، نسخه اول مربوط به حدود ۱۵۹۴ (که اکنون در موزه کاپیتولین در رم است) و نسخه دوم مربوط به حدود ۱۵۹۵ (که در موزه لوور پاریس قرار دارد). تاریخ هر دو مورد مورد اختلاف است. موضوع اثر. این نقاشی پسری با لباس های آراسته و فریبنده را نشان می دهد (در نسخه دوم مدل احتمالاً همدم کاراواجیو، نقاش سیسیلی است) که کف دستش توسط دختری از رومانی خوانده می شود. پسر با خوشحالی به چهرهٔ او نگاه می کند و دختر نیز نگاه او را پاسخ می دهد. بررسی دقیق نقاشی نشان می دهد که جوان متوجه چیزی نشده است: دختر در حالی که دست او را به آرامی نوازش می کند، انگشتری از دستش بیرون می کشد. فریب فال گیر به عنوان استعاره ای از ایلومینیسم فریبندهٔ کاراواجیو. نقاشی کاراواجیو، که دو نسخه از آن وجود دارد، پسر جوانی خوش پوش و مغرور را نشان می دهد که کف دستش توسط زنی رومانی خوانده می شود. با این حال، زن رومانی حیله گر مرتکب فریب شده است: لبخند اغواکنندهٔ او ساختگی است و از آنجا که جوان از زیبایی
او مجذوب شده، متوجه نمی شود که زن همزمان انگشترش را از دستش خارج کرده است. در سال ۱۶۰۳، شاعر گاسپار مورتولا یک مدریگال به نقاشی "فال گیر" کاراواجیو تقدیم کرد که در آن فریب زن رومانی حسی را با روش ایلومینیستی کاراواجیو مقایسه می کند و بدین ترتیب بیننده، مانند جوان نقاشی شده، قربانی فریب می شود. این مدریگال به خود کاراواجیو خطاب دارد: سبک. جیووانی پیترو بلوری، زندگینامه نویس کاراواجو، نقل می کند که این هنرمند دختر رومانیایی را از میان رهگذران در خیابان انتخاب کرد تا نشان دهد که نیازی به کپی کردن آثار استادان دوران باستان ندارد: این متن اغلب برای نشان دادن این موضوع استفاده می شود که هنرمندان تکلف گرایی آموزش دیده کلاسیکِ زمان کاراواجو، اصرار کاراواجو بر نقاشی از روی زندگی به جای کپی ها و طراحی های ساخته شده از شاهکارهای قدیمی تر را رد می کردند. با این حال، بلوری با این جمله به پایان می رساند: «و در این دو نیم چهره [کاراواجو] واقعیت را چنان ناب و خالص ترجمه کرد که گفته های او را تأیید کرد.» این داستان احتمالاً جعلی است - بلوری بیش از نیم قرن پس از مرگ کاراواجو این اثر را می نوشت و در آثار مانچینی یا جووانی بالی
ونه، دو زندگینامه نویس معاصر که او را می شناختند، نیامده است - اما جوهره تأثیر انقلابی کاراواجو بر معاصرانش را نشان می دهد - که با "فالگیر" آغاز شد - که قرار بود نظریه رنسانس هنر را به عنوان یک داستان آموزشی با هنر به عنوان بازنمایی زندگی واقعی جایگزین کند. نسخه دوم. "تابلوی «"فالگیر» که در سال ۱۵۹۴ خلق شد، توجه قابل توجهی را در میان هنرمندان جوان تر و مجموعه داران آوانگاردتر رم برانگیخت، اما به گفته مانچینی، فقر کاراواجو او را مجبور کرد که آن را به قیمت پایین هشت اسکودی بفروشد. این اثر به مجموعه یک بانکدار و متخصص ثروتمند، مارکی وینسنته جوستینیانی، وارد شد که به حامی مهم این هنرمند تبدیل شد. دوست جوستینیانی، کاردینال فرانچسکو ماریا دل مونته، اثر همراه آن، "«کارت شارپ ها» را" در سال ۱۵۹۵ خریداری کرد و در مقطعی از همان سال، کاراواجو وارد خانه کاردینال شد. کاراواجو برای دل مونته، نسخه دوم "فالگیر" را نقاشی کرد که از نقاشی جوستینیانی کپی شده بود، اما با تغییراتی خاص. پس زمینهٔ نامتمایز نسخه ۱۵۹۴ به دیواری واقعی تبدیل می شود که سایه های پرده ای نیمه کشیده اند و قاب پنجره آن را می شکند و چهره ها فضا را به طور کامل
تری پر می کنند و آن را در سه بعد تعریف می کنند. نور درخشان تر است و پارچهٔ نیم تنه پسر و آستین های دختر بافت ظریف تری دارند. دخترک ساده لوح، کودکانه تر و معصومانه تر آسیب پذیر می شود، دختر کمتر محتاط به نظر می رسد، به سمت او خم می شود و بیشتر بر موقعیت مسلط است. ژانر. «فال گیر» یکی از دو اثر مشهور نقاشی شده توسط کاراواجو در سال ۱۵۹۴ است. نسخهٔ دیگر، با عنوان «فال گیر، کاردستی های کوچک»، اثر مکملی به شمار می رود که نشان دهندهٔ سبک ابتدایی و شیوهٔ نوآورانهٔ کاراواجیو در همان دوره است. به نظر می رسد نسخهٔ اول «فال گیر» قدیمی تر باشد و به زمانی تعلق دارد که کاراواجیو هنوز تازه کارگاه استادش را ترک کرده بود. این دورهٔ گذار برای کاراواجیو اهمیت زیادی داشت، زیرا او تلاش می کرد با فروش نقاشی هایش راه مستقل خود را در دنیای هنر بیابد و سبک منحصربه فردش را شکل دهد. در این اثر، نشانه هایی از علاقهٔ کاراواجیو به واقع گرایی شدید، بازی نور و سایه، و پرداختن به جزئیات روان شناختی شخصیت ها به وضوح مشاهده می شود، که بعدها به یکی از ویژگی های شاخص هنر او تبدیل شد. «فال گیر» نه تنها نمایانگر مهارت فنی کاراواجیو است، بلکه تصویری
از تعامل اجتماعی، فریب و اغواگری نیز ارائه می دهد، که همزمان جنبهٔ زیبایی شناسی و درون مایهٔ مفهومی اثر را تقویت می کند. موضوع این نقاشی بی سابقه نبود. جورجیو واساری در "کتاب «زندگی هنرمندان»" خود اشاره می کند که یکی از پیروان فرانچاابیجو، برادرش آنیولو، تابلویی برای یک مغازه عطرفروشی نقاشی کرد «که حاوی یک زن کولی بود که به شیوه ای بسیار زیبا فال یک خانم را می گرفت».
حبیبه سعید الصفّار (۱۹۷۷) ژنتیک دان، مهندس زیست پزشکی و استاد دانشگاه اماراتی است. او استاد مهندسی زیست پزشکی و زیست فناوری در دانشگاه خلیفه، رئیس دانشکده پزشکی و علوم بهداشتی و همچنین مدیر مرکز زیست فناوری دانشگاه خلیفه است. او به طور گسترده به دلیل پژوهش هایش در شناسایی عوامل ژنتیکی خطر ابتلا به دیابت در میان جمعیت بومی بَدَویان امارات شناخته می شود. در سال ۲۰۱۵ در رتبهٔ ۵۲ فهرست «۱۰۰ زن عرب قدرتمند» نشریه "اِرِیبیان بیزنس" قرار گرفت. در سال ۲۰۱۶، او موفق به دریافت بورسیه بین المللی لوریال – یونسکو برای زنان در علم شد. تحصیلات و آموزش. الصفار در سال ۲۰۰۲ مدرک کارشناسی در رشته بیوشیمی را از دانشگاه ایالتی سن دیگو دریافت کرد و یک سال بعد، در سال ۲۰۰۳، موفق به اخذ کارشناسی ارشد در رشتهٔ مهندسی پزشکی از دانشگاه لیورپول شد. او در سال ۲۰۱۰ دکترای خود را در رشتهٔ علوم پزشکی و پزشکی قانونی از دانشگاه استرالیای غربی اخذ کرد. او چندین سال به عنوان کارشناس پزشکی قانونی در پلیس دبی فعالیت داشت و سپس در سال ۲۰۱۱ به دانشگاه خلیفه پیوست و به عنوان استادیار مهندسی زیست پزشکی آغاز به کار کرد. پژوهش. علاقهٔ پژوهشی اصلی الصفا
ر بر مطالعهٔ ژنوم بدویان بومی امارات متحدهٔ عربی متمرکز است تا ژن های خاصی را که زمینه ساز ابتلا به بیماری ها هستند شناسایی کند. به عنوان بخشی از رسالهٔ دکتری خود، او در سال ۲۰۰۷ بانک اطلاعات خانواده های امارات را بنیان گذاری کرد که در نهایت نمونه های دی ان ای بیش از ۲۶ هزار داوطلب را ذخیره کرد که از میان آن ها ۱۷۰۰ نفر از تبار بدوی بودند. او نخستین و بزرگ ترین مطالعهٔ همبستگی ژنومی را بر روی جمعیت بدویان امارات انجام داد که در آن پنج ژن منحصربه فرد در این جمعیت شناسایی شد که با دیابت نوع ۲ مرتبط بودند؛ قوی ترین ارتباط با ژن پی آرکی دی۱ گزارش شد. یافته های او در سال ۲۰۱۱ در نشریه بین المللی دیابت و متابولیسم منتشر شد. به گفته الصفار، این نخستین مطالعه ای بود که ترکیب ژنتیکی یک جمعیت عربی را در رابطه با دیابت بررسی می کرد. امارات متحده عربی گفته می شود دومین کشور با بالاترین نرخ ابتلا به دیابت در جهان است. جوایز و افتخارات. او در سال ۲۰۱۴ به دلیل تلاش هایش در ایجاد نقشه ژنتیکی برای پیشگیری و تشخیص زودهنگام دیابت، از سوی محمد بن راشد آل مکتوم، حاکم دبی، مدال افتخار نخست امارات را دریافت کرد.او همچنین در همان سا