Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
م های مختلف معماری دوران باستان تشریح شدند، اما پنج نظام معماری ویتروویوس به دلیل نامناسب بودن با سنگ مورد انتقاد قرار گرفتند، زیرا در ابتدا بر اساس سازه های چوبی بودند. این رساله، با پیروی از یک طبقه بندی اولیه، به عناصر اصلی معماری، یعنی استحکام و تناسب، و همچنین به عناصر فرعی، یعنی راحتی و تزئینات می پردازد. لودولی تزئینات را به جز موزاییک پذیرفت و برای غلبه بر یکنواختی تقلید مداوم از اشکال مشابه، اختراع تزئینات جدید یا انتخاب تزئینات از سبک های معماری باستانی و مدرن، از جمله گوتیک و موری، را که با ویژگی های سنگ مطابقت داشتند، تشویق کرد. به گفته ممو، لودولی همچنین آن دسته از عناصر نظام های کلاسیک را که با عملکرد سازه مطابقت داشتند و با ویژگی های سنگ سازگار بودند، پذیرفت: ستون ها، پایه ها، سرستون ها، پایه ها، تری گلیف ها، مِتوپ ها و کنسول ها. او به ویژه به سبک روستیک در طبقه همکف علاقه داشت و نقاشی هایی از ۱۶ نوع مختلف را در رساله خود گنجانده بود. علاقه او به سرستون های دوریک و توسکانی احتمالاً از این واقعیت ناشی می شد که برای او، همان طور که بعدها برای دوستش پیرانسی، این سرستون ها نمونه هایی از معماری ایتا
لیک ابتدایی، یعنی خاستگاه این هنر، بودند. او که علاقه زیادی به نقاشی و مجسمه سازی داشت، یکی از اولین متخصصان هنر قرون وسطی بود و مجموعه خودش که شامل آثاری از نقاشی هلنیستی و بیزانسی و همچنین آثار ابتدایی و مدرن بود، به گونه ای چیده شده بود که توسعه هنر را نشان دهد. آثار و میراث. لودولی تأثیر بسیار زیادی در توسعه معماری مدرن داشت. به گفته رودولف ویتکوور «به نظر می رسد تأثیر شخصی او حیاتی تر از هر نظریه پرداز معماری دیگری در قرن هجدهم بوده است.» پذیرش انتقادی ایده های لودولی تاریخچه نسبتاً پیچیده ای داشته است، تا حدودی به این دلیل که با از دست رفتن نوشته های اصلی او، آنها فقط به طور غیرمستقیم از طریق آثار دیگران شناخته شده اند. جیرولامو زانتی گزارش داد که در سال ۱۷۵۴، پس از ۲۰ سال، لودولی سرانجام رساله خود را در مورد معماری تکمیل کرد، اما از انتشار آن خودداری کرد. پس از تلاش ناموفق فدریکو فوسکاری، فرانچسکو آلگاروتی تلاش کرد تا تفکر لودولی را در اثر خود با عنوان Saggio sopra l'architettura منتشر کند، البته به شکلی تا حدودی رقیق شده، و بر تقلید به جای خردگرایی جسورانه ضد باروک لودولی تأکید داشت. آندره آ ممو بود ک
ه تلاش کرد در اثر خود با عنوان «عناصر معماری لودولیانا» (۱۷۸۶) که یک سال پیش از اولین چاپ تنها کتاب با نام لودولی، «آپولوگی ایمجیناتی» (۱۷۸۷) منتشر شد، حق مطلب را در مورد نظریه های لودولی ادا کند؛ مجموعه ای از سخنان و داستان ها، که اغلب ماهیتی متناقض دارند و برای دوستان و شاگردانش تعریف می شدند. یکی دیگر از شاگردان لودولی، فرانچسکو میلیزیا (۱۷۲۵–۱۷۹۸)، رساله ای طولانی با عنوان «اصول معماری شهری» (۱۷۸۱) منتشر کرد که یک سیستم معماری جامع الهام گرفته از علم معاصر را ارائه می داد.
جامباتیستا نولی (; – ) یک معمار و نقشه بردار ایتالیایی بود. او بیشتر به خاطر طرح ایکنوگرافی خود از رم، پیانتا گرانده دی روما، که در سال ۱۷۳۶ شروع به نقشه برداری و در سال ۱۷۴۸ حکاکی کرد، شناخته می شود و اکنون به طور جهانی با نام نقشه نولی شناخته می شود. این نقشه از ۱۲ حکاکی روی صفحه مسی تشکیل شده است که روی هم رفته ۱۷۶ سانتی متر (۶۹ اینچ) در ۲۰۸ سانتی متر (۸۲ اینچ) اندازه دارند. این نقشه در پاسخ به مأموریت پاپ بندیکت چهاردهم برای نقشه برداری از رم به منظور کمک به ایجاد مرزبندی برای ۱۴ ریونی یا منطقه سنتی تهیه و منتشر شد. این دقیق ترین توصیف از رم بود که تا به امروز در زمانی که دستاوردهای معماری پاپ در اوج شکوفایی بود، ارائه شده است. زندگی نامه. او که در سال ۱۷۰۱ در کاستیلیونه دِ اینتلوی (کومو) متولد شد، به لطف حمایت اعضای خانواده های اشرافی آلبانی و کورسینی به رم نقل مکان کرد. او به عنوان یک معمار، روی کلیساهای سنت آلسیو در تپه آونتین (۱۷۴۳) و سانتا دوروتیا در تراستوره (۱۷۵۱–۱۷۵۶) کار کرد. نقشه نولی. نقشه نولی، نقشه بوفالینی در سال ۱۵۵۱ را منعکس می کند، که نولی به راحتی با آن مقایسه را پیشنهاد می کرد، با این ح
ال نولی نوآوری های مهمی را انجام داد. اولاً، نولی جهت شهر را از شرق (که در آن زمان مرسوم بود) به شمال مغناطیسی تغییر می دهد، که نشان دهنده اتکای نولی به قطب نما برای درک توپوگرافی شهر است. ثانیاً، اگرچه او در استفاده از نمایش شکل-زمینه فضای ساخته شده با بلوک ها و ساختمان های سایه دار در یک پوچه تیره، از بوفالینی پیروی می کند، اما نولی فضاهای عمومی محصور مانند ردیف ستون ها در میدان سنت پیتر و پانتئون را به عنوان فضاهای مدنی باز نشان می دهد. در نهایت، این نقشه پیشرفت قابل توجهی در دقت داشت، حتی عدم تقارن پله های اسپانیایی را نیز نشان می داد. این نقشه تا دهه ۱۹۷۰ در برنامه ریزی دولتی برای شهر رم مورد استفاده قرار می گرفت؛ این نقشه به عنوان نقشه پایه برای تمام نقشه برداری ها و برنامه ریزی های رومی تا آن تاریخ مورد استفاده قرار می گرفت. این نقشه با یک ودوتا اثر استفانو پوزی قاب بندی شده است. یک نسخه کوچک تر، حاصل همکاری نولی و جیووانی باتیستا پیرانزی، در همان سالی که نقشه اصلی تکمیل شد، منتشر شد. پیرانزی در چاپ این اثر نقش مهمی داشت؛ جوزپه واسی نیز در آن مشارکت داشت.
فردیناند گالی-بیبینا (; – ) معمار، طراح و نقاش ایتالیایی دوران باروک بود. زندگی نامه. بیبینا در ۱۸ اوت ۱۶۵۷ در بولونیا متولد شد. او پسر نقاش جیووانی ماریا گالی (۱۶۲۵–۱۶۶۵) بود و نقاشی را زیر نظر کارلو سیگنانی و معماری را زیر نظر جولیو تروگلی، ملقب به ایل پارادوسو، آموخت. به توصیه سیگنانی، بیبینا به خدمت دوک پارما درآمد و همچنین به مدت ۳۰ سال برای سلسله فارنیز در پیاچنزا کار کرد. کار اصلی او در این مدت باغ و ویلای کولورنو بود، اما او همچنین به خاطر طراحی های صحنه اش شهرت کسب کرد و شروع به کار برای تئاتر کرد. در سال ۱۷۰۸، بیبینا به بارسلونا فراخوانده شد تا تزئینات مربوط به جشن های عروسی امپراتور آینده روم مقدس، چارلز ششم، را سازماندهی کند. بیبینا پس از به سلطنت رسیدن، به وین سفر کرد و در آنجا روی طراحی صحنه و تزئینات جشن های درباری و اجراهای اپرا کار کرد. بیبینا در تزئینات تئاتر و جشن های خود، محور مرکزی (عمودی) را با یک محور مورب جایگزین کرد و پرسپکتیو زاویه دار را معرفی کرد. در مسابقه انتخاب طراح و معمار برای ساخت کلیسای کارل، یوهان برنهارد فیشر فون ارلاخ بر بیبینا برتری یافت. او در سال ۱۷۱۶ به بولونیا بازگشت
، جایی که در سال ۱۷۱۷ به عنوان عضو آکادمی کلمنتاین انتخاب شد. در سال ۱۷۳۱، بیبینا تئاتر سلطنتی مانتوا را ساخت (که ۵۰ سال بعد، در سال ۱۷۸۱، در آتش سوخت). بیبینا در سن ۸۶ سالگی در ۳ ژانویه ۱۷۴۳ درگذشت. خانواده. نام خانواده گالی-بیبینا از نام خانوادگی و زادگاه جووانی ماریا گالی (۱۶۲۵–۱۶۶۵) گرفته شده است که در بیبینا (ایتالیا) در خارج از فلورانس متولد شد. جووانی نقاشی را زیر نظر فرانچسکو آلبانی آموخت و پایه های هنری را بنا نهاد که توسط نوادگانش، که خود را وقف کارهای صحنه ای (با طراحی صحنه) برای تئاتر کردند، ادامه یافت. برای مثال، پسر دوم فردیناندو، آنتونیو، مانند پدرش، به عنوان یک طراح صحنه یا تئاترال، و فعال در هنرهای صحنه آرایی هنری، مورد توجه بود. اعضای خانواده گالی-بیبینا با استفاده از سبک بسیار پر زرق و برق مجسمه سازی و معماری اواخر باروک، مجموعه ای از طرح های نمایشی و غیره را تولید کردند که به دلیل شکوه پیچیده و تناسبات وسیع حاصل از پرسپکتیو دقیق، استثنایی هستند. در میان پیروان آنها فرانچسکو زینانی از رجیو امیلیا بود. از حدود ۱۶۹۰ تا ۱۷۸۷، هشت بیبینا برای بسیاری از دربارهای اروپا با صحنه آرایی های پیچیده بر
ای اپراها، عروسی ها و مراسم تشییع جنازه طراحی و نقاشی کردند. هابسبورگ ها سخاوتمندترین حامیان آنها بودند. از جمله پیروان یا هنرمندان او در استودیویش، دومنیکو فرانسیا بود.
نیکولاو ناسونی (؛ ۲ ژوئن ۱۶۹۱ – ) یک هنرمند و معمار ایتالیایی بود که عمدتاً در پرتغال فعالیت داشت. او با سبک اصیل، پرانرژی و تئاتری معماری باروک و روکوکو به یکی از تأثیرگذارترین چهره های معماری باروک پرتغال تبدیل شد. زندگی نامه. او که در سن جیووانی والدارنو، دوک نشین بزرگ توسکانی متولد شد، از سال ۱۷۱۳ تا ۱۷۲۰ در سینا نزد جوزپه نیکولو ناسینی (۱۶۵۷–۱۷۳۶) تحصیل کرد. در این دوره اولیه، او یک کاتافالک برای فردیناندو د مدیچی در کلیسای جامع سینا و طاق پیروزی برای پذیرایی از اسقف اعظم جدید ساخت. همزمان با کار با استادش برای اپرای دوئومو دی سینا، معماری و نقاشی را نیز آموخت. سپس او ابتدا به عنوان نقاش در رم و بین سال های ۱۷۲۳ تا ۱۷۲۵ در مالت مشغول به کار شد. استاد بزرگ جدید فرقه مالت، یک نجیب زاده پرتغالی به نام دوم آنتونیو مانوئل د ویلهنا بود. ناسونی به افتخار او، نمایش مریخ را برای رژه طراحی کرد. طراحی تئاتری این نمایش توجه کنت فرانسیسکو پیکولومینی را جلب کرد که به نوبه خود به استاد بزرگ اطلاع داد. سپس نیکولو ناسونی مأموریتی برای نقاشی سقف ها و راهروهای کاخ مجیستریال دریافت کرد. کار او بسیار مورد استقبال قرار گرفت و
او به زودی به عنوان یک نقاش تزئینی مشهور شد. ناسونی همچنین نقاشی های دیواری را در ساختمان های دیگر مالت، مانند پالازو اسپینولا، نقاشی کرد. ناسونی به دعوت جرونیمو د تاوورا ا نورونها، رئیس پورتو، پرتغال، که برادرش روکه د تاوورا را در مالت ملاقات کرده بود، در سال ۱۷۲۳ (یا ۱۷۲۵) به پورتو نقل مکان کرد و تا زمان مرگش در سال ۱۷۷۳ در آنجا ماند. اولین آثار ثبت شده او در پورتو، نقاشی های دیواری روی دیوارهای کلیسای جامع در سال ۱۷۲۵ بود که اکنون در حال محو شدن هستند. در اینجا او جلوه های توهم پردازی به نام کوادراتورا را که مختص این دوره بود، به پرتغال معرفی کرد. به او مأموریت داده شد تا این کلیسای جامع را که در آن زمان هنوز به سبک رومانسک بود، بازسازی و مدرن کند. او ایوان گرانیتی (۱۷۳۶) نمای شمالی و ایوان سرپوشیده با کاشی های آزولخو را اضافه کرد. محراب نقره ای او با فرشتگان پرنده، حلقه های گل، آکانتوس و ستون های پیچ خورده به سبک مانوئلین، اثری استادانه است. او همچنین دو قاب ارگ را طراحی کرد. او قاب های درهای محراب کلیسای جامع و در صومعه (۱۷۳۳–۱۷۳۶) را با تزئینات غنی و متنوعی تزئین کرد که طرح های آنها به برناردو بوونتالن
تی فلورانسی برمی گردد. سپس او ساخت کاخ اسقفی وسیع پورتو، در کنار کلیسای جامع را بر عهده گرفت. نمای آن ۵۸ متر طول دارد. او آن را در سال ۱۷۳۴ طراحی کرد، اما ساخت و ساز آن تنها در سال ۱۷۴۱ آغاز شد. تنها بخشی از کاخ در طول زندگی او تکمیل شد. در سال ۱۷۲۹، او با ایزابلا کاستریوتو ریکاردی، زنی ناپلی از تبار اشراف، ازدواج کرد. او سال بعد بر اثر عوارض زایمان درگذشت. پدرخوانده خوزه، پسرش، یک اشراف زاده پرتغالی بود که در سال ۱۷۳۱ از او خواست تا کلیسا و برج گرانیتی دیدنی سائو پدرو دوس کلریگوس در پورتو را طراحی کند. به گفته محققان، این بنا به بزرگ ترین اثر او (۱۷۳۲–۶۳) تبدیل شد. این بنا به مهم ترین و نوآورانه ترین رویداد معماری در نوسازی پورتو در نیمه اول قرن ۱۸ تبدیل شد. این بنا به همراه سایر دستاوردهای او، پورتو را به باروک ترین شهر پرتغال تبدیل کرد. نقشه زمین بیضی شکل است، چیزی که در کلیساها غیرمعمول ترین است. در برابر زلزله بزرگ سال ۱۷۵۵ مقاومت کرد. در سال ۱۷۳۱ او دوباره ازدواج کرد، این بار با یک زن پرتغالی به نام آنتونیا ماسکرنهاس مالافایا. سایر آثار مهم در پورتو و شمال پرتغال: تخصص او در «طلا دورادا»، تکنیکی برای تز
ئین آثار چوبی با برگ های طلایی بود. این چوب طلاکاری شدهٔ مجسمه سازی شده، به نمونه ای از هنر باروک پرتغالی تبدیل شد. این تکنیک در محراب ها، محراب ها، مجسمه ها، میزهای عقب و بالداچین ها به کار می رفت و در بدو ورود به کلیسا، جلوه ای چشمگیر از تجمل و وفور را القا می کرد. در طول اصلاحات متقابل، این وفور تزئینات تشویق می شد تا مؤمنان را با ثروت و غنای ایمان کاتولیک تحت تأثیر قرار دهد. نیکولائو ناسونی، شکل مقعر میز عقب و قوس موج دار در بالای آن را در پرتغال معرفی کرد. او با به کارگیری این عناصر، از نمونهٔ آندره آ پوتزو پیروی کرد (همان طور که در «چشم انداز تصویری و معماری» توضیح داده شده است). او با مجسمه سازی چوبی خود تأثیر زیادی بر معاصران خود گذاشت. یک مثال خوب، میز کنار محراب اصلی کلیسای سانتو ایلدفونسو در پورتو است، جایی که او از همان عناصر تزئینی موضوعی که در طرح های معماری خود استفاده می کرد (پوسته های نامتقارن، شاخ و برگ کنگر فرنگی، غلاف ها و پوسته ها، به علاوه فرشتگان پرنده) استفاده کرد. در طرح های خود برای نقره کلیسایی، او دوباره از همین نقوش استفاده کرد: فرشتگان بالدار، برگ های کنگر فرنگی و حلقه های گل (مح
راب نقره ای در کلیسای جامع پورتو). و دوباره در نرده های آهنی و دروازه های طاق محراب در همان کلیسای جامع. در سال ۱۷۴۳ او به انجمن برادری کلریگوس پیوست. او به درخواست خودش، در مقبره ای بی نشان در سردابه کلیسای کلریگوس به خاک سپرده شد. او به عنوان یک معمار و نقاش، حتی اگر مدرسه ای تأسیس نکرد یا پیروان جدیدی تربیت نکرد، تأثیر زیادی در بخش شمالی پرتغال داشت. یکی از جانشینان او، نقاش و معمار خوزه د فیگوئیردو سیخاس بود که تحت نظارت ناسونی کار می کرد.
دیوید جی. پترسون (; – ) کارشناس الهیات اهل ایالات متحده آمریکا بود. محقق عهد جدید است. او محقق ارشد و مدرس عهد جدید در کالج الهیات مور در سیدنی بود و کشیش منصوب کلیسای آنگلیکان استرالیا است. او اکنون به صورت پاره وقت در کالج تدریس می کند.
آنتونیو بدوزی (; ۱۶۷۵ – ) یک مهندس تئاتر، نقاش و معمار ایتالیایی بود که در اوایل قرن هجدهم در وین شکوفا شد. زندگی نامه. آنتونیو بدوزی در سال ۱۶۷۵ در بولونیا متولد شد. او به عنوان نقاش کوادراتورا در بولونیا آموزش دید، جایی که شاگرد جیووانی جوزفو دال سوله بود و عضو آکادمی کلمنتینا شد. در سال ۱۶۹۵ به عنوان نقاش فیگور و کوادراتورا در وین برای شاهزاده مونتکوکولی و کمی بعد برای کنت هرمان یاکوب چرنین در وین و پراگ مشغول به کار بود. او به زودی به عنوان طراح پروژه تبدیل شد، زمانی که مسئولیت هایش شامل معماری نیز شد. کار در اتریش. اولین پروژه بدوزی احتمالاً طراحی مبلمان برای انبار ظروف مقدس تابستانی کلیسای ملک ابی (از سال ۱۷۰۱) بود که با سبک باروک اروپایی ساختمان مطابقت داشت. بعدها او مبلمان و نقاشی های دیواری برای خود کلیسای صومعه (۱۷۱۱–۱۷۲۲) طراحی کرد، اگرچه برخلاف تصور رایج، محراب بلند و درگاه را طراحی نکرد. او در ابتدا نقاشی های دیواری خود را خودش انجام می داد، اما بعداً این نقاشی ها به همکارانش سپرده شد، مانند مورد کلیسای زیارتی ماریا تافرل، در نزدیکی ملک، یا به متخصصانی که توسط سفارش دهندگان کار استخدام شده بودند.
طراحی بدوزی برای دکوراسیون توهم زای کلیسای سنت پیتر (حدود ۱۷۰۸) در وین نشان می دهد که او سبک کوادراتورای بولونیایی را تداوم بخشید، اگرچه گاهی اوقات می توانست مرسوم تر باشد، همان طور که در سقف تالار مجلس اتریش سفلی (۱۷۱۰) دیده می شود، جایی که رویکردی سنتی تر برای یک اتاق اجتماعات مناسب بود. در سال ۱۷۰۸ بدوزی به عنوان طراح صحنه امپراتوری جوزف اول منصوب شد و جانشین لودوویکو اوتاویو بورناچینی شد. پس از مرگ امپراتور در سال ۱۷۱۱، بدوزی کاتافالک سنت مایکل را طراحی کرد، پیش از این پروژه مشابهی را برای سلف امپراتور، لئوپولد اول، در سال ۱۷۰۵ اجرا کرده بود. کار معماری. کار معماری بدوزی به کمی پس از آغاز قرن بیستم برمی گردد. در کاخ هاتزنبرگ-فورستنبرگ (آغاز ساخت ۱۷۰۲) در گرونانگرگاسه، وین، دیوار به عنوان یک فضای مسطح در نظر گرفته می شود که توسط تزئینات مجسمه ای اطراف پنجره ها تعریف می شود. کار او با فقدان ساختار معماری، مانند گارتن پاله انگلسکیرچنر سابق (۱۷۱۰) برای آرشیدوک راینر در ویدن، وین، مشخص می شود. در اوایل حدود سال ۱۷۱۷، او همچنین در خدمت آنتون فلوریان، شاهزاده لیختن اشتاین، بود و مسئول دکوراسیون و اثاثیه بیرونی
و داخلی، از جمله نقاشی های دیواری، برای بازسازی کاخ هتزندورف بود. بدوزی به عنوان مهندس شاهزاده های لیختن اشتاین از سال ۱۷۲۱ تا زمان مرگش، چندین ساختمان (به عنوان مثال، کاخ فلدزبرگ [اکنون والتیس، موراویا]، حدود ۱۷۲۴؛ نویشلوس در لیتائو، ۱۷۳۱–۱۷۳۳) و همچنین چندین کلیسا در املاک آنها (به عنوان مثال، ماهریش تروبائو [اکنون موراوسکا تربووا]، ۱۷۳۰؛ آوسی، ۱۷۳۳، کوستلتز [اکنون کوستلک]، ۱۷۳۴؛ و لوندنبرگ [اکنون برژکلاو]، ۱۷۳۴) را دوباره طراحی یا بازسازی کرد. کلیساها عمدتاً از بلوک های ساده و استریومتری با جزئیات تزئینی غنی تشکیل شده اند. فضای داخلی آنها چشمگیر است و بیانگر تمام استعدادهایی است که او از تجربه خود به عنوان طراح صحنه و تئاتر به دست آورده است. از دیگر حامیان اشرافی بدوزی می توان به خانواده های داون و هاراخ (که او در سال های ۱۷۱۶ و ۱۷۲۰ به کاخ های آنها در فرایونگ، وین کمک مالی کرد) و همچنین خانواده های آلتان، دیتریششتاین، هاردگز، کینسکی، سینزندورف و تراونز اشاره کرد. بدوزی همچنین محراب ها، منبرها، کلیساهای کوچک کنار جاده، ستون های یادبود طاعون (به عنوان مثال در لینز، از سال ۱۷۱۳)، طاقچه های بالای شومینه، دروا
زه های آهنی، وسایل نمایش باشکوه، پلاک های یادبود، طومارهای یادبود و مجسمه ها را طراحی کرد. بسیاری از نقاشی های بدوزی باقی مانده اند (به عنوان مثال، کتابخانه ملی و آکادمی هنرهای زیبا در وین؛ موزه ملی؛ کتابخانه هنر در برلین؛ برنو، گالری موراویان). بدوزی در سال ۱۷۳۵ در وین درگذشت. در زمان مرگش، او مهندس دربار ملکه ویلهلم آمالی در وین بود. پسرش، کارل جوزف بدوزی، استاد نقشه کشی و مهندس شد.
لوئیجی مانینی (; – ) طراح صحنه، معمار و نقاش ایتالیایی بود. او در سال ۱۸۷۹ به لیسبون، پرتغال رسید و تا زمان بازگشت به ایتالیا در سال ۱۹۱۳ در آنجا زندگی کرد. مانینی مسئول برخی از چشمگیرترین طرح های معماری در پرتغال بود؛ برخی از مشهورترین آثار او عبارتند از: کاخ بوچاکو، کوئینتا دا رگالیرا، ژاردیم دا رگالیرا، ویلا رلوجیو، ویلا ساسِتی، شالت مایر و دکوراسیون داخلی کاخ بیستر. زندگی نامه. او در کرما، لمباردی، ایتالیا متولد شد و در مدرسه استاد آنتونیو پولگاتی تحصیل کرد، جایی که تا سال ۱۸۶۱ زیر نظر پروفسور فردیاندو کاسینا در میلان و برشا تحصیل کرد. او همچنین در آکادمی هنرهای زیبا در بررا (میلان) تحصیل کرد و در سال ۱۸۷۴ به عنوان دستیار طراح صحنه برجسته، کارلو فراریو، استاد طراحی صحنه در لا اسکالا، مشغول به کار شد. مانینی سپس در سال ۱۸۷۹ به پرتغال نقل مکان کرد تا برای تئاتر واقعی سائو کارلوس (که امروزه تئاتر ملی سائو کارلوس نامیده می شود) کار کند. او تا سال ۱۹۱۳ در پرتغال زندگی کرد و سپس به ایتالیا بازگشت و در سال ۱۹۳۶ در برشا درگذشت. شغل. در حالی که هنوز در ایتالیا زندگی می کرد، در زادگاهش کار می کرد و کلیساهای وایانو
کرماسکو و زاپلو را تزئین می کرد. او مهارت های قابل توجهی در زمینه رنگ آمیزی و مرمت نقاشی های دیواری کلیسای سن برناردینو از خود نشان داد. او همچنین روی دکوراسیون ویلا استرامتزی (موسکازانو) کار کرد. به لطف حمایت کنت ثروتمند فاروبو، اپرای سائو کارلوس در ژانویه ۱۸۳۴ پس از پایان جنگ های لیبرال بازگشایی شد. از تاریخ افتتاحیه تا سال ۱۸۷۹، طراح صحنه ساکن جوزپه سیناتی (سینا، ۱۸۰۸) بود، اما پس از مرگ او استخدام یک هنرمند جدید ضروری بود. به لطف تجربه مانینی در تئاتر آ لا اسکالا، او به عنوان طراح صحنه انتخاب شد تا جایگزین گیناتی شود. در آن زمان، پرتغال فاقد تخصص فنی و هنری بود که لوئیجی مانینی از تجربه خود در ایتالیا به ارمغان آورده بود. مانینی به سرعت بازار را از سلف خود، سیناتی، به دست گرفت و در حالی که با رامبوا همکاری می کرد، به استاد جدید طراحی صحنه پرتغال تبدیل شد. او نه تنها به عنوان یک طراح صحنه تحسین منتقدان را به دست آورد، بلکه به عنوان یک نقاش نوآور نیز شناخته شد. نقاشی های او به شدت تحت تأثیر مضامین تئاتری غنایی قرار داشتند. در زمینهٔ طراحی صحنهٔ پرتغالی، مانینی میراث مهمی از طراحی خود به جا گذاشت، نه تنها در
تئاتر سائو کارلوس، بلکه در تئاتر دونا ماریا ۲ (که دومی در سال ۱۸۴۶ توسط آلمیدا گرت افتتاح شد). وقتی مانینی در سال ۱۸۸۸ چهل ساله شد، توسط امیدیو ناواروتو برای طراحی کاخی در رشته کوه بوچاکو دعوت شد که قرار بود به عنوان شکارگاه خانواده سلطنتی مورد استفاده قرار گیرد. دیدگاه معماری مانینی سبک نئورومی رمانتیک بود، طرحی که از سال ۱۸۷۸ رو به زوال بود. با این حال، مانینی، بی توجه به جریان های زیبایی شناسی نوظهور، به طرح مورد نظر خود پایبند ماند و کاخ بوچاکو را ساخت. این امر در عوض فرصت های کاری را برای سایر هنرمندان ونیزی، مانند نورته جونیور و نیکولا بیگاگلیا که نقاشی های تزئینی را اجرا کردند، و همچنین مجسمه ساز جی. ماچادو، ایجاد کرد. هنرمندان دیگری که در ساخت کاخ مشارکت داشتند، شامل استادان محلی از مدرسه آزاد هنرهای زیبای کویمبرا بودند. در سال ۱۸۹۴، مانینی روی دکور تئاتر سائو لوئیز که در همان سال افتتاح شد، کار کرد و در سال ۱۸۹۵ روی دکور موزه نظامی کار کرد. هر دو نمونه خوبی از ایده های ملی گرایانه او هستند که عناصر مانوئلین را با هم ترکیب می کنند. مانینی همچنین راهروی راه پله کاخ فوز را نقاشی کرد و غرفه پرتغال در نم
ایشگاه جهانی پاریس در سال ۱۹۰۰ را با پرده ای تمثیلی از اکتشافات و سفرهای پدرو آلوارز کابرال، صحنه هایی از فرنائو د ماگالهاس و کورت رئال تزئین کرد. در پایان قرن نوزدهم، تجلیل از عظمت اکتشافات پرتغالی ها در اوج خود بود. با رویدادهایی مانند جشن های کامرون در سال ۱۸۸۰ و رویدادهایی در سال ۱۸۹۸ که سفر دریایی باورنکردنی واسکو دا گاما به هند را جشن می گرفت، سبک مانوئلین هرگز تا این حد رایج نبود. این محیط فرهنگی، زمینه ساز ایده آلی برای چیزی بود که یکی از دیدنی ترین آثار معماری مانینی شد: کوئینتا دا رگالیرا (سینترا). این ملک در آغاز قرن بیستم توسط میلیونر آنتونیو آگوستو کاروالیو مونتیرو (که با نام «مونتیروی میلیونر» نیز شناخته می شود) خریداری شد. مونتیرو که عاشق آثار کاموئس بود، طراحی کاخی را که امروزه در کوینتا دا رگالریا قرار دارد، به مانینی سپرد که به فانتزی های خارق العاده مانوئلین مانینی دامن زد. شهر سینترا با این زیبایی شناسی غریبه نبود و کاخ سلطنتی به عناصر اصیل و منحصر به فرد مانوئلین خود می بالد. در طول این دوره احیا، تأثیر مانوئلین بر سایر کاخ های اطراف در منطقه نیز تأثیر گذاشت، از جمله کاخ پنا، که اثر بارون
اشوگه (هنرمندی که در کاخ بوچاکو نیز کار کرده و در کاخ رگالریا نیز همکاری داشته است) بود. هر دو کاخ از سنگ ساخته شده بودند که از طریق راه آهن از معدن پدرا د آنکا واقع در مجاورت کویمبرا به سینترا ارسال می شد. از دیگر پروژه هایی که مانینی در آنها شرکت داشت می توان به برج سائو سباستیائو، کاخی که در حال حاضر موزه کتابخانه کوندس د کاسترو گیمارش در کاسکایس را در خود جای داده است، اشاره کرد. مانینی همچنین در پروژه های کوچک تر هنری، از جمله تزئینات ساخته شده در تئاتر گارسیا د رزند (در اِوورا)، تئاتر سا د میراندا (در ویانا دو کاستلو) و تئاتر دی. ماریا پیا، تئاتر شهری بالتازار دیاس، مشارکت داشت. در سال ۱۹۱۳، مانینی با ثروت خود در پرتغال به ایتالیا بازگشت و تا زمان مرگش در برشا در سن ۸۸ سالگی در ۲۹ ژوئن ۱۹۳۶ در آنجا زندگی کرد. او در کرمونا، در کلیسای کوچک خانوادگی به خاک سپرده شد. کتابخانه کرمونا هنوز هم بسیاری از نقاشی های او را در خود جای داده است. کارهای دیگر مانینی در پرتغال شامل دکورهای اپراهای آیدا، ایل گوارانی، لوهنگرین، مفیستولز و اوتلو، تئاتر د فونچال باغ زمستانی در تئاتر د سائو ژوائو است. زندگی شخصی. همسر او،
ترزا، خواهر نقاش آنجلو باکچتا بود و دخترشان اِبه با پسر باکچتا، آزلیو، ازدواج کرد.
گائتانو کوچ (; – ) یک معمار ایتالیایی و نوه جوزف آنتون کخ بود. او از جمله چندین معماری بود که پس از اتحاد ایتالیا در پایتخت جدید رم به فرصت های جدیدی که ایجاد شده بود، پاسخ داد. خانواده کخ اصالتاً اهل تیرول بودند؛ پدربزرگش نقاش جوزف آنتون کخ بود. پسرش، آگوستو، از ازدواجش با کاساندرا رانالدی، نیز نقاش بود و پدر گائتانو شد. گائتانو در رشته معماری و مهندسی تحصیل کرد و پس از اینکه رم در سال ۱۸۷۰ پایتخت ایتالیای متحد شد، در دوران ریزورگیمنتو، زمینه فعالیت غنی ای در زادگاهش پیدا کرد. کخ حدود سی ساختمان معتبر در رم ساخت که عمدتاً برای اشراف و طبقه متوسط رو به بالا بود. از نظر سبکی، او از استادان رنسانس، مانند کاخ فارنزه، الهام گرفته بود. آثار اصلی او شامل کاخ کخ، دفتر مرکزی بانک مرکزی ایتالیا، بانکا دیتالیا، و دو ساختمان نیم دایره ای و متقارن در میدان جمهوری (رم) است. کخ همچنین کاخ منگارینی و کاخ مارگاریتا را طراحی کرد که امروزه محل سفارت ایالات متحده در ویا ونتو هستند. گائتانو کخ همکاری گسترده ای با برادرش، اوتاویانو کخ، داشت. کخ در طول ساخت بنای یادبود ویتوریو امانوئل دوم مدیر ساخت و ساز بود و گفته می شود آنقدر خو
د را خسته کرد که بر اثر ذات الریه درگذشت. گائتانو کخ با ماتیلده فراشتی ازدواج کرده بود و از او دو پسر داشت. زندگی نامه. کخ در ۹ ژانویه ۱۸۴۹ در رم متولد شد. او در دانشگاه ساپینزا رم در رشته مهندسی و معماری تحصیل کرد و مدرک خود را در سال ۱۸۷۲ دریافت کرد. کخ در سن ۲۳ سالگی وارد این حرفه شد و در بخش فنی انجمن معماری در سنت نئو-چینکوئچنتو که در محافل رومی توسط پیترو کامپورسه و کوزیمو مورلی دنبال می شد، مشغول به کار شد. اولین کار کخ برای این شرکت، در سال ۱۸۸۲، ساخت گروه بزرگی از ساختمان ها در وسط میدان ویتوریو امانوئل دوم در رم بود. متعاقباً از او به همراه پیو پیاچنتینی و فرانچسکو آزوری دعوت شد تا در مسابقه (۱۸۸۲) برای دفتر مرکزی بانک ملی (که اکنون بانک ایتالیا است) در خیابان ملی شرکت کند. پس از تلاش این نهاد معتبر دولتی برای یافتن مصالحه ای بین طرح های کخ و طرح های پیاچنتینی، در سال ۱۸۸۵ نتیجه این مسابقه که در ابتدا تنها توسط کامیلو بویتو داوری می شد، پیروزی راه حل کخ بود (که در سال ۱۸۹۲ تکمیل شد). بانک ملی دارای دو حیاط بزرگ در ارتفاعات باشکوه است که به طور افقی به سه طبقه تقسیم شده اند. نمای اصلی دارای دو غرفه و
رودی، یکی به هر حیاط، در دو انتهای سیزده دهانه مرکزی برجسته است. این پروژه که به طور ویژه و با آخرین فناوری ساخته شده بود، کخ را به عنوان طراح اقتدار و اعتبار معرفی کرد - شهرتی که در طول زندگی کاری او ادامه یافت. بنای یادبود، هرچند شکوه و جلال کاخ جوستیزیا اثر گوگلیلمو کالدرینی یا بنای یادبود ویکتور امانوئل اثر جوزپه ساکونی را ندارد، اما بانکا نازیوناله گواهی بر انعطاف پذیری ساختمان های رومی از نوع کاخ است، هرچند که بسیار فراتر از مقیاس معمول خود گسترش یافته است. کخ با طراحی موفق میدان ترمه (که اکنون میدان جمهوری نامیده می شود) و طراحی دو ساختمان (ساخته شده بین سال های ۱۸۸۶ تا ۱۸۹۰)، کاخ اسدرا، در ابتدای خیابان ملی، به نتایج مشابه، هرچند چشمگیرتری دست یافت. محیط نیم دایره ای این دو ساختمان عظیم اما سرزنده، از طرح کلی ایوان باشکوه حمام های دیوکلتیان پیروی می کند و در عین حال، رویکردی عظیم به ایستگاه راه آهن ایجاد می کند. کخ با حل درخشان مشکلات مربوط به مالکیت تقسیم شده منطقه، توانست جنبه های نظری و نمادین را با راه حلی ریشه دار در یک بافت شهری بسیار خاص، در هم آمیزد. به طور خاص، طراحی طاق های قوسی گرد و وسیع د
ر طبقه همکف، به ایجاد یک راه حل ارگانیک واحد کمک می کند و بدون هیچ گونه امتیازدهی سطحی به تزئینات کاذب، بر حجم ها تأکید و تعریف می بخشد. کخ همچنین از یک ستون سادهٔ ایونیک برای ایجاد حس ریتم به دهانه های پنجرهٔ نزدیک به هم که مورد نیاز کاربری مسکونی ساختمان ها بود، استفاده کرد و در عین حال، قابی متناسب با ماهیت تا حدودی عمومی ساختمان و موقعیت کلیدی آن ایجاد کرد. کخ در بسیاری از آثار مهم خود، توانست در مقیاس های مختلف، رویکرد اساساً باوقار و عشق خود به حجم های واضح و تمیز را امتحان کند، از کاخ مارگاریتا (۱۸۸۷–۹۱؛ اکنون سفارت آمریکا) در خیابان ونتو، با پلان T و نمای ورودی ۱۵ قسمتی به سبک سینکوچنتو، گرفته تا کاخ کالابرسی در خیابان سپتامبر و کاخ بوون کامپانی در خیابان لارگو گولدونی، با طبقهٔ همکف و نیم طبقه به عنوان یک واحد بزرگ که بالای آن یک توالی از طبقات به تدریج در حال کاهش است. ظرافت و نبوغ راه حل های او سبکی را نشان می دهد که نه چندان باستان شناختی بود و نه شعارگونه. گائتانو کخ نمایندهٔ حرفه ای گری جدیدی در معماری بود، حرفه ای گری ای که متعهد به آشتی دادن عناصر تزئینی و عملکردی، تحقیقات گونه شناسی و شیوهٔ ک