Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ت کرد و در اولین بازی قهرمانی اروپا در گروه A در ۵ ژوئن ۲۰۰۵ در پیروزی ۳-۲ مقابل تیم ملی فنلاند به میدان رفت. وست وود اولین بازی خود را برای تیم ملی فوتبال زنان انگلیس با پیروزی ۴-۱ خانگی مقابل ایتالیا در فوریه ۲۰۰۵ شروع کرد. این تنها بازی او در مسابقات بود. چهار سال بعد او آخرین بازی گروه C را در مسابقات قهرمانی اروپا در تورکو فنلاند انجام داد. رویارویی با تیم ملی سوئد در ۳۱ اوت ۲۰۰۹ با تساوی ۱-۱ به پایان رسید. دومین بازی او در مسابقات فینال بود که در ۱۰ سپتامبر ۲۰۰۹ در استادیوم المپیک هلسینکی انجام شد و ۲-۶ مقابل تیم ملی آلمان شکست خورد و در دقیقه ۸۶ به عنوان بازیکن تعویضی وارد زمین شد. قبل از آن، او در مجموع پنج بازی دوستانه بین المللی در سال های ۲۰۰۷ و ۲۰۰۸ و همچنین در دو بازی بین المللی آخر خود در ۲۴ فوریه و ۱ مارس ۲۰۱۰ مقابل تیم های ملی آفریقای جنوبی (۰-۱) و سوئیس (۰-۱) بازی کرد. او همچنین در مسابقات جام قبرس ۲۰۰۹ با تیم ملی بزرگسالان شرکت کرد و با بازی های خود و گلزنی مقابل تیم ملی اسکاتلند در قهرمانی نهایی نقش داشت. آخرین گل هایش از چهار گل ملی او در ۲۵ اکتبر ۲۰۰۹ در بلکپول در برد ۸-۰ در اولین بازی از
گروه ۵ مقدماتی جام جهانی و در آن در ۲۶ نوامبر ۲۰۰۹ در پیروزی ۳-۰ مقابل ملی پوش ترکیه در ازمیر گلزنی کرد. زمانی که اتحادیه فوتبال انگلیس طرح شماره های میراث خود را برای گرامیداشت پنجاهمین سالگرد افتتاحیه ملی پوشان انگلیس اعلام کرد، به وست وود شماره ۱۵۹ اختصاص یافت.
خانه عیدیانی مربوط به پهلوی اول است و در شهرستان نیشابور، شهر نیشابور، خ امام خمینی ۱۰، پ ۱۵۴ واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۵۲۵۵ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
جمهوری کنگو، که به نام کنگو نیز شناخته می شود، برای اولین بار در بازی های المپیک سال ۱۹۶۴ شرکت کرد و از آن زمان تاکنون در اکثر بازی های المپیک تابستانی شرکت کرده است. کنگو در بازی های ۱۹۶۸ شرکت نکرد و به همراه بیشتر کشورهای آفریقایی، بازی های ۱۹۷۶ را تحریم کرد. کنگو هرگز در بازی های المپیک زمستانی شرکت نکرده است. تا سال ۲۰۱۶، مجموعاً ۷۴ ورزشکار (۴۵ مرد و ۲۹ زن) نمایندهٔ کنگو در المپیک بوده اند. جوان ترین شرکت کننده آلفونس یانگهات بود که در مسابقهٔ دوی ۱۰۰ متر در سال ۱۹۷۲ در سن ۱۵ سال و ۱۲۰ روز شرکت کرد، در حالی که مسن ترین شرکت کننده ژیل کودری (۳۶ سال و ۲۶۳ روز) بود که در مسابقهٔ شنای ۵۰ متر آزاد در المپیک بارسلون ۱۹۹۲ شرکت کرد. هیچ ورزشکاری از کنگو تاکنون موفق به کسب مدال المپیک نشده است، اما فرانک الامبا در پرتاب وزنهٔ مردان در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۱۶ چهارم شد. کمیتهٔ ملی المپیک کنگو در سال ۱۹۶۴ تأسیس و در همان سال توسط کمیتهٔ بین المللی المپیک به رسمیت شناخته شد.
جمهوری دموکراتیک کنگو اولین بار در بازی های المپیک سال ۱۹۶۸ شرکت کرد، زمانی که به نام "کنگو کینشاسا" شناخته می شد. حضور بعدی این کشور در المپیک شانزده سال بعد در سال ۱۹۸۴ بود، زمانی که به نام زئیر شناخته می شد. این کشور از آن زمان تاکنون در همهٔ بازی های المپیک تابستانی شرکت کرده است، اما هرگز در بازی های المپیک زمستانی شرکت نکرده است. از بازی های سال ۲۰۰۰ به این طرف، این کشور دوباره به عنوان "جمهوری دموکراتیک کنگو" شناخته شد. هیچ ورزشکاری از جمهوری دموکراتیک کنگو تاکنون موفق به کسب مدال المپیک نشده است، و این کشور بزرگ ترین کشور از نظر مساحت و دومین کشور پرجمعیت در جهان است که هرگز موفق به کسب مدال نشده، بعد از بنگلادش. کمیتهٔ ملی المپیک جمهوری دموکراتیک کنگو در سال ۱۹۶۳ تأسیس شد و در سال ۱۹۶۸ توسط کمیتهٔ بین المللی المپیک به رسمیت شناخته شد.
خانه مجتهدی مربوط به اواخر دوره قاجار و دوره پهلوی است و در شهرستان نیشابور، شهر نیشابور، خ امام خمینی، خ خاتم النبیین، خاتم النبیین ۱ واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۰۴۸۱ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
لئونتیا کالنو (یونانی: Λεοντία Καλλένου، ترکی استانبولی: Lenotiya Kallenu؛ متولد ۵ اکتبر ۱۹۹۴) ورزشکار دو و میدانی قبرسی است که در پرش ارتفاع شرکت می کند. او دارندهٔ رکورد ملی قبرس در هر دو رشتهٔ فضای باز (۱٫۹۳ متر) و داخل سالن (۱٫۹۳ متر) است. این دوندهٔ پرش ارتفاع قبرسی، که برای جورجیا بولداگ رقابت می کند، در حالی که در دانشگاه جورجیا تحصیل می کند، قهرمان دانشگاهی آمریکا در پرش ارتفاع زنان در فضای باز و داخل سالن است. سال های اولیه. کالنو در ۵ اکتبر ۱۹۹۴ در دالای قبرس در خانواده ای ورزشکار به دنیا آمد. پدرش جورج فوتبال بازی می کرد در حالی که مادرش آنا معلم تربیت بدنی بود و بسکتبال بازی می کرد. با توجه به اینکه ورزش جزء اصلی زندگی اولیهٔ او بود، در ابتدا والیبال، شنا و دوچرخه سواری را تجربه کرد. زمانی که هیئتی از باشگاه جی.پی. اس از مدرسهٔ ابتدایی او برای جذب جوانان با استعداد بازدید کردند، او دو و میدانی را انتخاب کرد. کالنو در استادیوم جی.پی. اس بازی کرد و در نهایت پرش از ارتفاع را انتخاب کرد، پس از اینکه مربیان متوجه شدند که او علی رغم استفاده از تکنیک اشتباه، میله را خالی کرده است. لوکاس کالوگیرو اولین مر
بی کالنو بود. کالنو در ژوئن ۲۰۱۲ از انجمن مدرسهٔ خصوصی یونان در نیسو فارغ التحصیل شد و چند ماه بعد به ایالات متحده آمریکا رفت تا در دانشگاه جورجیا تحصیل کند و برای بولداگ جورجیا رقابت کند. مسابقات قبرس. کالنو از سال ۲۰۰۷ شروع به رقابت در مسابقات ملی دو و میدانی کرد. در سال ۲۰۰۸ کالنو در سن ۱۳ سالگی مقام سوم را در بازی های دو و میدانی پان قبرسی به دست آورد. اولین حضور بین المللی کالنو در سال ۲۰۰۹ اتفاق افتاد. ۲۰۰۹. این دوندهٔ پرش ارتفاع قبرسی در دسامبر ۲۰۰۹ در سن ۱۵ سالگی به نمایندگی از قبرس، مسابقات بین المللی را آغاز کرد. او در مسابقات جهانی ژیمناسیاد قطر شرکت کرد و با پرش ۱٫۷۸ متر به مقام پنجم دست یافت. ۲۰۱۰. در ماه مه، کالنو مقام پنجم دیگری را به دست آورد، این بار در مسابقات المپیک جوانان اروپا در مسکو. اولین مدال بین المللی او یک ماه بعد در مسابقات قهرمانی تیمی اروپا در مالت به دست آمد که او با پرش ۱٫۸۰ متر به مقام سوم دست یافت. پس از کسب مقام نوزدهم در مسابقات قهرمانی نوجوانان جهان در مونکتون، کانادا در ماه ژوئیه، کالنو در افتتاحیهٔ بازی های المپیک جوانان ۲۰۱۰ سنگاپور حضور قدرتمندی داشت و در جایگاه چهارم
قرار گرفت. کالنو با فاصلهٔ ۱٫۷۹ متری، همان فاصله را با دارندهٔ مدال برنز به ثبت رساند، اما به دلیل تلاش های ناموفق خود در ردهٔ چهارم قرار گرفت. ۲۰۱۱. این فصل، سال بسیار موفقی برای کالنو بود. در ژوئن او مدال نقرهرا در بازی های کشورهای کوچک اروپا در لیختن اشتاین و چند روز بعد برنز در مسابقات قهرمانی تیمی اروپا در ایسلند به دست آورد. او مقام پانزدهم در لیل، فرانسه در مسابقات قهرمانی جوانان جهان IAAF با دو سکو به پایان رسانید؛ مدال نقرهدر جشنواره المپیک جوانان اروپا در ترابزون اسپور در ژوئیه، و مدال طلا در بازی های جوانان همسود جزیره من در سپتامبر همان سال. ۲۰۱۲. کالنو در سال ۲۰۱۲ در بسیاری از رویدادهای بین المللی شرکت نکرد، زیرا تصمیم گرفت برای سال آخر دبیرستان خود، بر روی تحصیلات خود تمرکز کند. او در پرش ارتفاع در مسابقات قهرمانی نوجوانان جهان در بارسلونا با کسب مقام نوزدهم به رقابت پرداخت. ۲۰۱۳. مانند فصل قبل، کالنو یک بار دیگر انتخاب کرد که فقط در یک مجموعهٔ کوچک از رویدادها شرکت کند. در مرسین ترکیه، در طول بازی های مدیترانه ای، کالنو با بهترین رکورد شخصی ۱٫۸۷ متر در جایگاه چهارم قرار گرفت. یک ماه بعد در ریت
ی ایتالیا در مسابقات قهرمانی جوانان اروپا در دو و میدانی پنجم شد. ۲۰۱۴. پس از یک فصل طاقت فرسای NCAA، کالنو تصمیم گرفت که فقط در بازی های همسود گلاسکو در سطح بین المللی شرکت کند. علی رغم بهبودی از شکستگی ناشی از خستگی در پایش که به بازی ها مربوط می شد، کالنو توانست با پرش ۱٫۸۹ متر در جایگاه چهارم قرار گیرد. اگرچه کالنو اجازهٔ حضور در مسابقات قهرمانی اروپا در زوریخ را در ماه اوت گرفت، اما تصمیم گرفت که در مسابقات شرکت نکند و در عوض به ایالات متحده بازگشت تا برای فصل ۲۰۱۵ آماده شود. دانشگاه جورجیا. در پاییز ۲۰۱۲ کالنو با بورسیهٔ ورزشی به آتن، جورجیا، ایالات متحده آمریکا و دانشگاه جورجیا نقل مکان کرد و در آنجا در حال تحصیل در رشتهٔ مدیریت بازرگانی و بازاریابی است. این قبرسی در کنار تحصیلات آکادمیک خود برای مسابقات بولداگ جورجیا در مسابقات دو و میدانی NCAA نیز رقابت می کند. ۲۰۱۳. برای فصل ۲۰۱۳ داخل سالن، کالنو برای لیدی بولداگ قرمزپوش شد. او اولین حضور خود را در طول فصل در فضای باز انجام داد. بزرگ ترین موفقیت او در مسابقات قهرمانی NCAA در یوجین، اورگان به دست آمد، جایی که با پرش ۱٫۸۶ متر مقام چهارم را به دست آورد
؛ در آن زمان یک رکورد ملی زیر ۲۳ سال داشت که برای او افتخار تیم آل آمریکا را به ارمغان آورد. مقام دهم کالنو در مسابقات قهرمانی اتحاد جنوب شرق (SEC) با پرش ۱٫۷۵ متر نیز به او یک جایگاه در تیم اتحاد جنوب شرق ۲۰۱۳ داد. در طول سال، کالنو همچنین مقام اول را در Georgia Relays UGA Alumni، مقام دوم Georgia Tech Yellow Jacket Invitational و مقام سوم را در Auburn War Eagle Invitational کسب کرد. ۲۰۱۴. فصل داخلی و خارجی ۲۰۱۴، سال موفقیت کالنو در NCAA بود. با شروع از داخل سالن، کالنو قهرمان NCAA در نیومکزیکو شد، زمانی که او از بالای میله در ارتفاع ۱٫۸۷ متری عبور کرد، در رویدادی که او فقط اولین تلاش های خود را ثبت کرد. چند روز قبل در مسابقات قهرمانی SEC در تگزاس، کالنو با ثبت رکورد ملی داخل سالن ۱٫۹۰ متر، مقام اول را به دست آورد. موفقیت فوق، افتخارات مختلفی را برای او به ارمغان آورد. این بازیکن قبرسی در تیم First Team All-America در سال ۲۰۱۴، تیم All-SEC Freshman Team سال ۲۰۱۴ و در تیم All-SEC First Team قرار گرفت. در طول فصل داخل سالن، او همچنین با پرش ۱٫۸۸ متر در سالن دعوتی آبرن در آلاباما، مقام دوم (و بهترین بازیکن دانش
گاهی) را کسب کرد. پس از قهرمانی NCAA در سالن سرپوشیده، کالنو هدف خود را در فصل خارج از خانه قرار داد و در مسابقات قهرمانی NCAA در یوجین با فاصلهٔ ۱٫۸۹ متر مقام اول را کسب کرد و هفتمین رتبهٔ برتر متوالی خود را در دانشگاه به دست آورد. او همچنین دو قهرمانی متوالی در پنج تیم برتر و دو گواهینامهٔ تیم اول سراسری آمریکا را در مسابقات ملی در فضای باز به ثبت رساند. در اوایل فصل در فضای باز، کالنو در مسابقات قهرمانی SEC با عبور از ۱٫۹۲ متر در لکسینگتون، کنتاکی، طلا گرفت، پرشی که همچنان یک رکورد ملی قبرس است. یک هفته قبل از آن، در ۱۰ مه، کالنو با ثبت رکورد ۱٫۹۱ متر در آن زمان، در مسابقات دعوتی جورجیا به پیروزی رسید. پس از این فصل بسیار موفق ۲۰۱۴ در فضای باز (قهرمان NCAA و SEC)، او در اولین تیم سراسری آمریکا و تیم All-SEC قرار گرفت. ۲۰۱۵. پس از یک رشته مشکلات آسیب دیدگی در پایان فصل ۲۰۱۴، کالنو در طول فصل خارج از فصل به شدت کار کرد تا برای فصل پیش از المپیک ۲۰۱۵ آماده شود. این ورزشکار قبرسی با کسب مدال در مسابقات قهرمانی SEC داخل سالن در لکسینگتون، کنتاکی در سال ۲۰۱۵، با پرش ۱٫۹۰ متری، با کسب مدال طلا در این رقابت، با رک
ورد شخصی اش در داخل سالن برابری کرد.دو هفته بعد، در مسابقات ملی NCAA در فایتویل، آرکانزاس، کالنو با کسب طلا برای جورجیا بولداگز، سومین عنوان قهرمانی متوالی خود در مسابقات سراسری آمریکا را به دست آورد و رکورد ملی داخلی خود را سه سانتی متر بهبود بخشید. پیشرفت های پرش ارتفاع. در فضای باز: در سن ۱۵ سالگی، در سال ۲۰۰۹، کالنو توانست از ارتفاع ۱٫۷۸ متری در دوحه، از میله عبور کند، در حالی که یک سال بعد توانست برای اولین بار بر ارتفاع ۱٫۸۰ متری غلبه کند. سال موفقیت او، ۲۰۱۳ بود که در بازی های مدیترانه ای ترکیه، کالنو با ۱٫۸۷ متر در جایگاه چهارم قرار گرفت و رکورد زیر ۲۳ سال قبرس را شکست. در سال ۲۰۱۴ کالنو سرانجام توانست رکورد ملی قبرس را بشکند. در ۱۰ مه ۲۰۱۴، او رکورد ملی ۱٫۹۱ متر را به نام خود ثبت کرد و برای اولین بار از مرز ۱٫۹۰ متر عبور کرد، در حالی که یک هفته بعد، در ۱۷ مه، با عبور از ۱٫۹۲ متر در مسابقات قهرمانی SEC، دوباره رکورد ملی جدیدی را به نام خود در لکسینگتون، کنتاکی ثبت کرد. داخل سالن: در سال ۲۰۱۰، او در ۱٫۷۵ متر در آتن، یونان بر ارتفاع غلبه کرد، در حالی که دو سال بعد او دوباره از مرز ۱٫۸۲ متر در پایتخت یون
ان گذشت. کالنو با عبور از ۱٫۹۰ متر در ۱ مارس ۲۰۱۴ در تگزاس رکورددار ملی قبرس در پرش ارتفاع داخل سالن شد. یک سال بعد، او رکورد شخصی خود را سه سانتی متر بهبود بخشید، و در مسابقات ملی NCAA در سال ۲۰۱۵ از میلهٔ ۱٫۹۳ متر گذشت. رکوردهای ملی. کالنو در حال حاضر دارندهٔ هشت رکورد ملی قبرس در پرش ارتفاع زنان در دو و میدانی در فضای باز و داخل سالن است. در دسامبر ۲۰۰۹، کالنو اولین رکورد ملی خود را در پرش ارتفاع شکست و با عبور از ۱٫۷۸ متر در دوحهٔ قطر، رکورد ملی زیر ۱۵ سال را به نام خود ثبت کرد. در فضای باز: زیر ۱۵ سال - ۱٫۷۸ متر در ۹ دسامبر ۲۰۰۹، در دوحه، قطر زیر ۲۰ سال - ۱٫۸۷ متر در ۲۹ ژوئن ۲۰۱۳، در مرسین، ترکیه زیر ۲۳ سال - ۱٫۹۳ متر در ۱۵ می ۲۰۱۵، در استارکویل، می سی سی پی، ایالات متحده زنان - ست ۱٫۹۳ متر در ۱۵ می ۲۰۱۵، در استارکویل، می سی سی پی، ایالات متحده داخلی: زیر ۱۸ سال - ۱٫۷۵ متر در ۶ فوریه ۲۰۱۰ و ۱۲ فوریه ۲۰۱۱، هر دو در پیرئوس، یونان زیر ۲۰ سال - ۱٫۸۲ متر در ۲۲ فوریه ۲۰۱۲، در پیرئوس، یونان زیر ۲۳ سال - ۱٫۹۳ متر در ۱۳ مارس ۲۰۱۵، در آرکانزاس، ایالات متحده زنان - ست ۱٫۹۳ متر در ۱۳ مارس ۲۰۱۵، در آرکانزاس، ایالات م
تحده زندگی شخصی. کالنو در دالای، یک شهر حومه ای در جنوب نیکوزیا از پدری به نام جورج و مادری به نام آنا به دنیا آمد و بزرگ شد. او کوچک ترین فرزند از سه خواهر و برادرش است، به ترتیب پانایوتیس و ایرنه، برادر و خواهر بزرگترش هستند. کالنو در حال حاضر در دانشگاه جورجیا در ایالات متحده در رشتهٔ مدیریت بازرگانی و بازاریابی تحصیل می کند. هدف او این است که پس از اتمام تحصیل به یک ورزشکار حرفه ای دو و میدانی تبدیل شود.
حمام کابلی مربوط به دوره قاجار است و در شهرستان نیشابور، روستای کابلی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۸۱۱۱ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
هوندا سی بی۱۷۵ یک موتورسیکلت خیابانی بود که توسط کمپانی هوندا از سال ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۳ ساخته شده است. این موتور سیکلت دارای یک موتور ۱۷۴ سی سی (۱۰٫۶ مکعب) چهارزمانه و دوسیلندر با میل بادامک تک سر، دو سوپاپ در هر سیلندر، کاربراتور دو سوپاپ کشویی و دو اگزوز بود. همچنین مجهز به گیربکس پنج سرعته، برق ۱۲ ولت، استارت و استارت برقی، ترمزهای کاسه ای جلو و عقب، چراغ های راهنما، سرعت سنج با اندازه گیری سفر (مدل های ۱۹۷۲ به بعد) و سرعت سنج بود با ۲۰ اسب بخار قدرت و توانایی حداکثر سرعت ۱۳۸ کیلومتر (۸۶ مایل) در ساعت بود. به روز رسانی در سال ۱۹۷۲، یک مخزن گاز گردتر و تغییراتی در پوشش جعبه هوا، همراه با برخی تغییرات جزئی دیگر به همراه داشت. این موتور در سال ۱۹۷۴ متوقف شد و با هوندا سی بی۲۰۰ جایگزین شد،
تپه دیوانخانه چکنه علیا مربوط به سده ۶ تا ۸ قمری است و در شهرستان نیشابور، روستای چکنه علیا واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۴۳۶۳ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه میان ده طالبی مربوط به سده ۵ تا ۸ قمری است و در شهرستان نیشابور، بخش سرولایت، دهستان برزنون، ۳ کیلومتری شمال روستای میان ده طالبی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۵۸۸۸ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه رحیم آباد مربوط به سده ۴ تا ۷ قمری است و در شهرستان نیشابور، روستای رحیم آباد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۹۱۲۶ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه صومعه مربوط به سده ۴ تا ۶ قمری است و در شهرستان نیشابور واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۸۱۱۲ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه اوشار قبرستان مربوط به دوره ایلخانی و دوره تیموری است و در شهرستان نیشابور واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۸۱۱۳ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
مددکاری اجتماعی نظامی بر افزایش رفاه ذهنی، اجتماعی و عاطفی پرسنل فعال نظامی، جانبازان و خانواده های آنها متمرکز است. از طریق تشخیص، مشاوره، درمان و ارجاع به منابع، یک مددکار اجتماعی نیروهای مسلح می تواند به خانواده های نظامی کمک کند تا زندگی با کیفیت بهتری داشته باشند. مسائلی که معمولاً در جانبازان و سربازان وظیفه تشخیص داده می شود عبارتند از PTSD، افسردگی، سوء مصرف مواد، اختلالات سازگاری و اضطراب. چه در حالت مددکار اجتماعی در نقش سرباز وظیفه و چه در موقعیت یک مددکار اجتماعی نظامی، افرادی که در مددکاری اجتماعی نظامی فعالیت دارند، سیستم حمایتی مورد نیاز را برای پرسنل نظامی و خانواده هایشان فراهم می آورند. در طی یک مطالعه ۵ ساله، نزدیک به ۵۰۰٬۰۰۰ نفر از نیروهای پرسنل نظامی کادر و وظیفه شناسایی شدند که حداقل به یکی از انواع اختلالات سلامت روان مبتلا بودند. اعضای نیروهای مسلح و خانواده های آنها با شرایط استرس زا بیگانه نیستند. استقرار، جنگ، جدایی، و مسئولیت های روزانه ارتش می تواند به نیازمندی های حمایت های اجتماعی و سلامت روان منجر شود. مددکاری اجتماعی در ارتش مانند سایر انواع حوزه های مددکاری اجتماعی، شامل انجا
م اقدامات و ارزیابی سلامت روان می شود. هنگامی که ارزیابی انجام شد، مددکاران اجتماعی نظامی مسائل را تشخیص داده و درمان و حمایت را برای افزایش رفاه اجتماعی و روانی بیماران خود ارائه می کنند. وظایف افراد شاغل در مددکاری اجتماعی نظامی. برخی از وظایف مشترک افرادی که در مشاغل مددکاری اجتماعی نظامی فعالیت دارند عبارتند از: مشاغل مددکاری اجتماعی نظامی. وجه تمایز مشاغل مددکاری اجتماعی نظامی، تفاوت در ساختاری است که فعالیت های حمایتی مددکاران اجتماعی در آن انجام می شود. به عنوان مثال، یک مجموعه قوانین سختگیرانه از سیستم فرماندهی و رویه فعالیت در نیروهای مسلح وجود دارد که یک مددکار اجتماعی شاغل در نیروی هوایی، نیروی دریایی، ارتش یا شاخه دیگری از ارتش، لازم است از آن ها مطلع باشد. اگر مددکار اجتماعی در خدمت سربازی باشد، زندگی آنها بسیار شبیه زندگی سایر افسران نظامی خواهد بود. افرادی که با ارتش به عنوان یک نیروی غیرنظامی همکاری می کنند مشمول شرایط یکسانی مانند پوشیدن یونیفورم، قراردادهای نظامی، سلام دادن به مافوق و غیره نمی باشند. مددکاران اجتماعی نظامی. مددکاران اجتماعی نظامی همچنین در درمان انواع مشکلات و اختلالات سلامت
روان، به صورت مشترک برای اعضای ارتش، جانبازان و خانواده های آنها تخصص خواهند داشت. به دلیل اعزام نظامیان به مناطق مختلف، خانواده های نظامی اغلب برای مدت طولانی از یکدیگر جدا می شوند. این موضوع می تواند باعث افسردگی، مصرف مواد و سایر اختلالات سلامت روان شود که مددکاران اجتماعی نظامی برای آنها برنامه های درمانی متناسب با مشکل ارائه خواهند کرد. تروما همچنین در آن دسته از نظامیان فعال و جانبازانی که در صحنه های نبرد بوده اند شایع است. این مسئله می تواند منجر به مشکلات جدی همچون اختلال استرس پس از سانحه (PTSD)، آسیب مغزی تروماتیک (TBI) و سایر اختلالات شود.
محوطه آلب ارسلان طرب آباد مربوط به دوره اسلامی است و در شهرستان نیشابور، ۳۰۰ م جنوب روستای طرب آباد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۳۴۲۹ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
محوطه باستانی شهرک فیروزه مربوط به هزاره اول و دوم پیش از میلاد است و در شهرستان نیشابور، شهر نیشابور واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۹۲۸۱ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
محوطه قهوه خانه سنگی مربوط به سده های اولیه و میانی اسلامی است و در شهرستان نیشابور، روستای برزنون واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۰۲۸۳ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
آزمون کِوِئیم () که با نام های دیگری چون نیکرسون-کِوِئیم و آزمون کِوِئیم-سیلتزباک هم شناخته می شود، یک تست پوستی برای تشخیص بیماری سارکوئیدوز است که در آن سلول های طحال بیماری را که سارکوئیدوز اثبات شده دارد را به پوست بیماری که مشکوک به سارکوئیدوز است تزریق می کنند. اگر پس از ۶–۴ هفته گرانولوم غیرپنیری در ضایعه یافت شود، آزمون مثبت قلمداد می شود. اگر بیمار در حال درمان با گلوکوکورتیکوئید باشد، جواب این آزمون ممکن است مثبت کاذب شود. امروزه این آزمایش معمولاً دیگر انجام نمی شود و در انگلستان از سال ۱۹۹۶ هیچ سوبسترایی در دسترس نبوده است. این نگرانی وجود دارد که عفونت های خاصی مانند جنون گاوی از طریق آزمون کِوِئیم منتقل شوند. این آزمون نامش را از آسیب شناس نروژی مورتن آنسگار کِوِئیم می گیرد که در سال ۱۹۴۱ آن را با استفاده از بافت گره های لنفاوی بیماران مبتلا به سارکوئیدوز آزمایش و گزارش کرد. این آزمون توسط پزشک آمریکایی لوئیس سیلتزباک، که در سال ۱۹۵۴ یک شکل اصلاح شده از آن را با استفاده از بافت طحال ابداع کرد، رواج بیشتری یافت. کار مورتن آنسگار کِوِئیم هم روشی اصلاحی از مطالعات پیشین انجام شده توسط نیکرسون بود ک
ه نخستین بار در سال ۱۹۳۵ آن را در مورد واکنش های پوستی سارکوئیدوز گزارش کرده بود. آزمون کِوِئیم ممکن است برای تشخیص و افتراق مسمومیت با بریلیوم به کار رود که علائمی کاملاً مشابه و غیرقابل تمایز از سارکوئیدوز دارد.
جیبوتی در ۱۰ دوره از دوره های المپیک تابستانی تا پایان المپیک تابستانی ۲۰۲۴ در پاریس شرکت کرده است. آنها هرگز در المپیک زمستانی شرکت نکرده اند. جیبوتی برای نخستین بار در المپیک تابستانی ۱۹۸۴ در لس آنجلس، ایالات متحده آمریکا با سه ورزشکار به میدان آمد، اما نتوانست مدالی به دست آورد. بیشترین تعداد ورزشکاران جیبوتی که در یک دوره از بازی های تابستانی شرکت کرده اند، هشت نفر بوده است در بازی های ۱۹۹۲ در بارسلونا، اسپانیا. تنها یک ورزشکار جیبوتی توانسته است مدالی در المپیک کسب کند، حسین احمد صلاح که مدال برنز در ماراتن بازی های المپیک تابستانی ۱۹۸۸ را به دست آورد. فهرست مدال آوران. تنها مدال جیبوتی، مدال برنز بود که به حسین احمد صلاح در دوی ماراتن مردان در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۸۸ در سئول، کره جنوبی اهدا شد. تمرینات. جیبوتی یک مرکز تمرین در علی صبیح برای تیم ملی دو و میدانی مردان دارد و همچنین یک مرکز تمرین در شهر جیبوتی نیز دارد. مرکز تمرین در شهر جیبوتی دارای پیست شش خطی و موانع ساخته شده از لوله های پی وی سی است. مرکز علی صبیح دارای موانع استاندارد، پیست با کیفیت بالا، وزنه هایی ساخته شده از قوطی های پرشده ب
ا سیمان، و چالهٔ آب که به ندرت پر می شود، است. کمیتهٔ ملی المپیک. کمیتهٔ ملی المپیک جیبوتی در سال ۱۹۸۳ تأسیس شد و یک سال بعد به طور رسمی توسط کمیتهٔ بین المللی المپیک به رسمیت شناخته شد. این کمیته تحت ریاست عایشه غراد علی است که سرمربی تیم ملی هندبال بانوان و همچنین معلم تربیت بدنی و ورزش است. علی برای اولین بار در تاریخ ۱ مه ۲۰۰۵ انتخاب شد و دوباره در تاریخ ۱ مه ۲۰۱۳ به این سمت برگزیده شد. دبیرکل کمیته علی سعید حسین است که پیشتر مربی فوتبال ملی و معلم بوده است. در تاریخ ۴ ژانویهٔ ۲۰۱۷، رأی به نفع عایشه غراد برای دورهٔ سوم او به عنوان رئیس کمیته به تصویب رسید. روز بعد، ۱۲ فدراسیون از ۲۲ فدراسیون ورزشی شکایتی به کمیتهٔ بین المللی المپیک ارائه کردند. شکایت مطرح شده این بود که تعداد نمایندگان حاضر در رأی گیری کافی نبوده است (هفت نفر از ۲۲ نفر). آنها در نامهٔ خود بیان کردند که «... پس از یافتن نواقص و ایرادات متعدد در رأی گیری که توسط رئیس کنونی خانم عایشه غراد و در غیاب اکثریت رؤسای فدراسیون ها برگزار شده بود، تنها ۷ نفر از ۲۲ نفر حاضر بودند.» احمد صلاح همچنین شکایتی در مورد رأی گیری ارائه داد که شامل این بود که
رأی گیری بدون حضور ناظران بین المللی انجام شده است. حضور در المپیک. پیش از المپیک. جیبوتی تا سال ۱۹۷۷ که رأی به استقلال از فرانسه داد، به عنوان یک سرزمین تحت قیمومیت فرانسه بود. این موضوع باعث شد که سال ۱۹۸۰ اولین المپیک تابستانی باشد که این کشور می توانست در آن شرکت کند. جیبوتی یکی از ۶۵ کشوری بود که به دلیل جنگ شوروی در افغانستان، المپیک ۱۹۸۰ مسکو را تحریم کرد. المپیک تابستانی ۱۹۸۴. جیبوتی برای اولین بار در المپیک ۱۹۸۴ با سه ورزشکار در بازی ها شرکت کرد که همه در رشتهٔ ماراتن رقابت می کردند. جاما روبله با بهترین زمان به خط پایان رسید و جایگاه هشتم او بهتر از دو نفر از سه ماراتن روانی بود که در آن زمان به عنوان بهترین ها محسوب می شدند. المپیک تابستانی ۱۹۸۸. این اولین سالی بود که جیبوتی علاوه بر ماراتن، در مسابقات دیگری نیز شرکت کرد. ورزشکاران المپیکی جیبوتی که در رشتهٔ دو و میدانی رقابت می کردند، همچنان تنها در مسابقات مسافت های طولانی شرکت کردند. احمد صلاح، تنها ورزشکار جیبوتی که از المپیک ۱۹۸۴ به این مسابقات بازگشته بود، مدال برنز جیبوتی را در ماراتن به دست آورد و با زمان ۲:۱۰:۵۹ به خط پایان رسید. علاوه بر
مشارکت جیبوتی در دو و میدانی، آنها در رشتهٔ قایقرانی نیز برای اولین بار حضور یافتند. روبله علی عدوا به اولین ملوان جیبوتی تبدیل شد که در المپیک شرکت کرد و در دستهٔ قایقرانی بادبانی مختلط، در میان ۴۵ شرکت کننده، در رتبهٔ ۴۰ قرار گرفت. المپیک تابستانی ۱۹۹۲. تا سال ۲۰۱۷، بیشترین تعداد ورزشکاران المپیکی که جیبوتی به المپیک فرستاده بود، در المپیک ۱۹۹۲ بود. این بازی ها همچنین اولین بار بود که جیبوتی در جودو رقابت کرد. هر دو جودوکار، یوسف عمر عیساهاک و محمد طاهر نتوانستند در هیچ مسابقه ای پیروز شوند. علاوه بر جودو، جیبوتی به رقابت های دو و میدانی و قایقرانی ادامه داد. روبله علی در مسابقات در رتبهٔ ۳۹ قرار گرفت. در رشتهٔ دو و میدانی، ورزشکاران جیبوتی در مسابقات دوی ۱۵۰۰ متر، ۵۰۰۰ متر، ۱۰۰۰۰ متر و ماراتن شرکت کردند. بهترین مقام در فینال به احمد صلاح رسید که در ماراتن در رتبهٔ ۳۰ قرار گرفت. حسین جاما، موسی سلیمان و عمر ظاهر جدید در دور اول حذف شدند، در حالی که طلال عمر عبدالله نتوانست در مسابقهٔ ماراتن به خط پایان برسد. روبله علی در رویداد قایقرانی نیز شرکت کرد و در رتبهٔ ۳۹ قرار گرفت. المپیک تابستانی ۱۹۹۶. در المپیک
۱۹۹۶، جیبوتی در هر دو رشتهٔ دو و میدانی و قایقرانی شرکت کرد. احمد صلاح برای چهارمین بار متوالی در المپیک شرکت کرد و با کسب مقام ۴۲ در میان رقبا در ماراتن، بهترین عملکرد را در میان دونده های جیبوتی داشت. همچنین، دو قایقران در رقابت های میسترال و لیزر شرکت کردند. المپیک تابستانی ۲۰۰۰. تعداد ورزشکاران جیبوتی در المپیک ۲۰۰۰ به کمترین میزان خود رسید. اولین ورزشکار زن جیبوتی، رودا علی وئیس، در این بازی ها شرکت کرد و در دوی ۸۰۰ متر رقابت کرد. او با سن ۱۶ سال و ۶۲ روز، رکورد جوان ترین ورزشکار جیبوتی در المپیک را ثبت کرد. وئیس در مرحلهٔ اول آخر شد و با ۲۴.۱۵ ثانیه اختلاف نسبت به رقبا به خط پایان رسید. تنها شرکت کنندهٔ دیگر، عمر ظاهر جدید بود که در ماراتن شرکت کرد و نتوانست مسابقه را به پایان برساند. المپیک تابستانی ۲۰۰۴. کمیتهٔ ملی المپیک جیبوتی دو ورزشکار را در تنیس و دو ورزشکار دیگر را در دو و میدانی به المپیک ۲۰۰۴ معرفی کرد. به دلایل نامعلوم، هیچ کدام از رقبا در این بازی ها شرکت نکردند. المپیک تابستانی ۲۰۰۸. پس از غیبت در المپیک ۲۰۰۴، جیبوتی بار دیگر تعداد کمی ورزشکار را به المپیک تابستانی ۲۰۰۸ فرستاد و یک مرد و یک
زن را به این بازی ها معرفی کرد. هیچ یک از ورزشکاران نتوانستند به مراحل پایانی راه یابند. فاطیحه علی بوراله در مرحلهٔ اول دوی ۱۰۰ متر هشتم شد و محمود فراح در مرحلهٔ اول ۱۵۰۰ متر نهم شد. المپیک تابستانی ۲۰۱۲. در المپیک ۲۰۱۲، جیبوتی دوباره در دو رشته، دو و میدانی و جودو شرکت کرد و همچنین برای اولین بار در شنا و پینگ پنگ حضور یافت. عبدالرحمن عثمان و یاسمین فراح نتوانستند از مرحلهٔ اول رقابت های خود عبور کنند. سالی راغیب در جودو در اولین مسابقهٔ خود شکست خورد و از رقابت ها کنار رفت. زوره علی در این بازی ها به عنوان اولین زن پرچم دار جیبوتی انتخاب شد. مومین گالا، که در ۵۰۰۰ متر رقابت می کرد، به فینال راه یافت و در نهایت در جایگاه ۱۳ قرار گرفت. المپیک تابستانی ۲۰۱۶. جیبوتی شش ورزشکار در دو و میدانی و یک ورزشکار در جودو و شنا به المپیک ۲۰۱۶ فرستاد. جیبوتی به مدال نزدیک بود، با ایانله سلیمان که در ۱۵۰۰ متر در مقام چهارم قرار گرفت. او همچنین در ۸۰۰ متر رقابت کرد اما نتوانست به مرحلهٔ نیمه نهایی صعود کند. اناس حسین در اولین مسابقهٔ خود شکست خورد و از رقابت ها کنار رفت. برهان ابرو در مکان ۷۴ قرار گرفت و نتوانست از مرحله
ٔ اول عبور کند.