Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بر سطح پیشاصنعتی تخمین زده می شود. اما تابش خورشیدی در انتهای دوره اردویسین به مراتب کمتر بود؛ ۴۵۰ میلیون سال پیش، میزان تابش خورشید بر زمین حدود ۱۳۱۲ وات بر متر مربع بود، درحالی که امروزه این مقدار حدود ۱۳۶۰٫۸۹ وات بر متر مربع است. افزون بر این، به نظر می رسد که غلظت CO₂ در دوره هیرنانتین به طور قابل توجهی کاهش یافته و ممکن است باعث یخبندان گسترده در پی روند کلی سرمایش شده باشد. روش های کاهش CO₂ در آن زمان به خوبی شناخته نشده اند و هنوز محل بحث هستند. نظریاتی چون گسترش گیاهان خشکی زی، افزایش دفن کربن آلی در اقیانوس ها، و کاهش گازدهی آتشفشانی CO₂ پیشنهاد شده اند. با وجود این، ممکن بود یخبندان در شرایط غلظت بالای CO₂ نیز آغاز شود، هرچند این امر وابستگی زیادی به چیدمان قاره ها داشت. هوازدگی سیلیکاتی. چرخه کربنات–سیلیکات بلندمدت یکی از سازوکارهای اصلی حذف CO2 از جو است که آن را به بی کربنات تبدیل می کند و در رسوبات دریایی ذخیره می سازد. این فرایند اغلب با کوه زایی تاکونیک مرتبط دانسته می شود، یعنی رویدادی کوه زایی در ساحل شرقی لورنتیا (آمریکای شمالی امروزی). فرضیهٔ دیگری بیان می کند که در دوره کاتیان، یک استان آ
ذرین بزرگ فرضی به دلیل فعالیت آتشفشانی قاره ای شدید، باعث سیلاب بازالتی شده است. در کوتاه مدت، این پدیده مقدار زیادی CO2 وارد جو می کرد که ممکن است توضیحی برای جهش گرم شدن در کاتیان باشد. اما در بلندمدت، این سیلاب ها جلگه هایی از سنگ بازالت بر جای می گذاشتند و سنگ های گرانیتی را می پوشاندند. سنگ های بازالتی بسیار سریع تر از سنگ های گرانیتی دچار هوازدگی می شوند و در نتیجه، CO2 را با نرخ بسیار بالاتری از جو حذف می کردند. سطح CO2 همچنین ممکن بود در اثر شتاب گیری هوازدگی سیلیکاتی ناشی از گسترش گیاهان غیرآوندی خشکی کاهش یافته باشد. گیاهان آوندی تنها ۱۵ میلیون سال پس از این یخبندان پدیدار شدند. دفن کربن آلی. شواهد ایزوتوپی به یک جهش مثبت جهانی در δ13C در دوره هیرنانتین اشاره دارد که تقریباً هم زمان با جهش مثبت در δ18O کربنات های دریایی رخ داده است. این تغییر به نام انحراف ایزوتوپی کربن هیرنانتین (HICE) شناخته می شود. جهش مثبت δ13C نشان دهندهٔ تغییری در چرخه کربن است که به دفن بیشتر کربن آلی انجامیده است، هرچند برخی پژوهشگران این تغییر را ناشی از افزایش هوازدگی سکوهای کربناته بر اثر افت سطح دریا می دانند. این دفن بی
شتر کربن آلی باعث کاهش سطح CO2 جو و اثر گلخانه ای وارونه شد که امکان وقوع یخبندان را بیشتر ساخت. انفجار پرتو گاما. برخی پژوهشگران، انفجار پرتو گاما (GRB) را به عنوان علت یخبندان ناگهانی آغاز هیرنانتین پیشنهاد کرده اند. تأثیر یک GRB ده ثانیه ای در فاصلهٔ کمتر از دو پارسک از زمین، معادل شار انرژی ۱۰۰ کیلوژول بر متر مربع بود. این انفجار باعث بارش مقادیر زیادی نیتریک اسید بر سطح زمین می شد که شکوفایی فتوسنتزکنندگان محدودشده با نیترات را موجب می گشت، و این موجودات مقدار زیادی CO2 از جو جذب می کردند. افزون بر این، GRB باعث تخلیه شدید ازون می شد، که گازی گلخانه ای قوی است. این امر از طریق واکنش ازون با نیتریک اکسید حاصل از شکافت نیتروژن مولکولی و واکنش آن با اکسیژن رخ می داد. برخورد شهاب سنگ. رویداد شهاب سنگی اردویسین. شکستگی جسم مادر کندریت های L باعث بارش ماده فرازمینی بر زمین شد که به آن رویداد شهاب سنگی اردویسین گفته می شود. این رویداد موجب افزایش غبار استراتوسفری به میزان ۳ تا ۴ مرتبه بزرگی شد و ممکن است با بازتاب نور خورشید به فضا، عصر یخبندان را آغاز کرده باشد. ساختار برخوردی دنیلیکوئین. مقاله ای در سال ۲۰۲۳
پیشنهاد می کند که یخبندان هیرنانتین ممکن است نتیجهٔ زمستان برخوردی ناشی از برخوردی باشد که ساختار دنیلیکوئین را در استرالیا (جنوب شرقی کنونی) پدیدآورد، هرچند این فرضیه هنوز آزموده نشده است. حلقهٔ آواری. مطالعه ای در ۲۰۲۴ نشان می دهد که به جای برخورد کامل، جسم مادر کندریت های L ممکن است برخورد نزدیکی با زمین داشته که بخشی از آن بر اثر گرانش زمین جدا شده باشد. این بقایا ممکن است یک سامانه حلقه ای پیرامون زمین پدیدآورده باشند، و ریزش آوار از این حلقه باعث سایه افکنی بر زمین و سرمایش شدید شده باشد. شواهد این امر، توزیع خاص دهانه های برخوردی دوره رویداد شهاب سنگی اردویسین است که به جای پراکندگی تصادفی، در نواری خاص پدیدار می شوند، که ممکن است حاصل ریزش آوار حلقه باشد. این حلقه ممکن است تا نزدیک به ۴۰ میلیون سال پایدار بوده باشد. ذرات معلق آتشفشانی. گرچه فعالیت آتشفشانی معمولاً باعث گرمایش به سبب رهاسازی گازهای گلخانه ای می شود، اما ممکن است از طریق تولید هواپخشهای بازتابندهٔ نور، به سرمایش نیز بینجامد. شواهد نیرومندی از فعالیت آتشفشانی در دوره هیرنانتین وجود دارد، ازجمله غلظت های غیرعادی بالای جیوه (Hg) در مناطق م
ختلف. دی اکسید گوگرد و دیگر گازهای گوگرددار آتشفشانی در استراتوسفر به ذرات معلق تبدیل می شوند و فوران های کوتاه مدت استان های آذرین بزرگ ممکن است از این راه باعث سرمایش شوند. هرچند شواهد مستقیمی از وجود استان آذرین بزرگ در دوره هیرنانتین در دست نیست، آتشفشان خیزی همچنان می تواند عاملی مهم باشد. فوران های انفجاری که مرتباً آوار و ترکیبات فرّار را به استراتوسفر می فرستند، در تولید آئروسل های سولفاتی بسیار مؤثرند. لایه های خاکستر در اردویسین پسین رایج اند و سوابق پیریت هیرنانتین ناهنجاری های ایزوتوپ گوگرد را نشان می دهند که با فوران های استراتوسفری هم خوانی دارند. فوران عظیمی که لایه های بنتونیت دیکه و میل بریگ را پدیدآورد، به طور خاص با سرمایش جهانی پیوند دارد، زیرا با جهش مثبت ایزوتوپ اکسیژن و غلظت بالای گوگرد در لایه بنتونیت خود هم زمان است. تغییر سطح دریا. یکی از علل احتمالی افت دما در این دوره، افت سطح دریا است. برای آغاز شکل گیری صفحات یخی گسترده، ابتدا باید سطح دریا کاهش یابد. افت سطح دریا، زمین بیشتری را برای رشد صفحات یخی فراهم می کند. گرچه زمان بندی تغییر سطح دریا محل بحث است، شواهدی وجود دارد که افت س
طح دریا پیش از اردویسین آغاز شده بود که این موضوع می توانسته عاملی کمک کننده به یخبندان باشد. دیرینه جغرافیا. چیدمان ممکنِ دیرینه جغرافیا در بازهٔ زمانی ۴۶۰ تا ۴۴۰ میلیون سال پیش، بین دوره های کارادوکین و اشجیلیان قرار می گیرد. انتخاب این چیدمان مهم است، زیرا چیدمان کارادوکین احتمال تشکیل یخچال در شرایط غلظت بالای CO2 را بیشتر می کند، درحالی که چیدمان اشجیلیان با احتمال تشکیل یخچال در غلظت پایین CO2 هم خوانی دارد. ارتفاع خشکی نسبت به سطح دریا نیز نقش مهمی ایفا می کند، به ویژه پس از شکل گیری صفحات یخی؛ ارتفاع بالاتر باعث پایداری بیشتر یخچال ها می شود، درحالی که ارتفاع پایین تر امکان تشکیل یخ را آسان تر می کند. دورهٔ کارادوکین دارای ارتفاع سطحی پایین تری در نظر گرفته می شود و اگرچه برای آغاز یخبندان در شرایط CO2 بالا مناسب تر است، اما حفظ پوشش یخچالی در آن دشوارتر است. بر اساس دانش ما از زمین ساخت، حرکت گوندوانا به سوی قطب جنوب به زمانی بیش از حد نیاز داشت تا بتواند یخبندان را آغاز کند. حرکت زمین ساختی معمولاً چندین میلیون سال طول می کشد، اما مقیاس زمانی یخبندان کمتر از یک میلیون سال به نظر می رسد. البته، بازهٔ
زمانی دقیق یخبندان از کمتر از ۱ میلیون تا ۳۵ میلیون سال تخمین زده شده است، بنابراین هنوز امکان آن وجود دارد که حرکت زمین ساختی موجب آغاز این یخبندان شده باشد. گزینهٔ جایگزین این است که پدیدهٔ چرخش قطبی واقعی (TPW) و نه حرکت معمول صفحه ها، عامل آغاز یخبندان هیرنانتین بوده باشد. داده های دیرینه مغناطیسی بین ۴۵۰ تا ۴۴۰ میلیون سال پیش، چرخش قطبی واقعی حدود ۵۰ درجه با حداکثر سرعت حدود ۵۵ سانتی متر در سال را نشان می دهند که بهتر از زمین ساخت معمول می تواند حرکت سریع قاره ها را توضیح دهد. انتقال گرمای اقیانوسی به سوی قطب ها. انتقال گرمای اقیانوس، نقش کلیدی در گرم کردن قطب ها دارد، زیرا آب گرم را از استوا به عرض های جغرافیایی بالاتر می برد. تضعیف این جریان ممکن است به قطب ها امکان داده باشد تا در شرایط CO2 بالا سرد شده و یخ تولید شود. به دلیل پیکربندی دیرینه جغرافیایی قاره ها، انتقال گرمای اقیانوسی در اواخر اردویسین احتمالاً قوی تر بوده است. بااین حال، پژوهش ها نشان می دهند که برای وقوع یخبندان، انتقال گرما به سوی قطب باید ضعیف تر باشد که این مسئله باعث تناقض در درک فعلی ما شده است. پارامترهای مداری. پارامترهای مدار
ی ممکن است در کنار دیگر عوامل، در آغاز یخبندان نقش داشته باشند. تغییرات در پیشروی محوری و بیضی گرایی مدار زمین، ممکن است نقطهٔ آستانهٔ لازم برای شروع یخبندان را فعال کرده باشند. گمان می رود مدار زمین در آن زمان برای نیم کرهٔ جنوبی در وضعیت «تابستان سرد» بوده باشد. در این وضعیت، به سبب تقدیم اوج و حضیض، هنگامی که نیم کره به سوی خورشید متمایل است، زمین در دورترین فاصلهٔ مداری از خورشید قرار دارد. همچنین خروج از مرکز مداری بالا نیز باعث می شود مدار زمین کشیده تر باشد که این خود اثر پیشروی محوری را تقویت می کند. مدل های ترکیبی نشان داده اند که برای حفظ یخ در قطب نیم کرهٔ جنوبی، زمین باید در وضعیت «تابستان سرد» قرار داشته باشد. یخبندان به احتمال زیاد در این وضعیت آغاز شده است، زیرا این پیکربندی امکان باقی ماندن برف و یخ در طول تابستان را افزایش می دهد. پایان رویداد. علت پایان یخبندان اواخر اردویسین هنوز موضوع پژوهش گسترده است، اما شواهد نشان می دهند که در پایان هیرنانتین، فرایند ذوب یخ ها به صورت ناگهانی رخ داده است، زیرا نهشته های دورهٔ سیلورین تغییری آشکار نسبت به رسوبات یخبندان اواخر اردویسین نشان می دهند. اگرچ
ه یخبندان هیرنانتین به سرعت پایان یافت، یخبندان های ملایم تری در دورهٔ بعدی یعنی دورهٔ سیلورین ادامه یافتند، و آخرین فاز یخبندان در اواخر دورهٔ سیلورین روی داد. فروپاشی یخ. یکی از دلایل ممکن پایان یخبندان هیرنانتین این است که در اوج یخبندان، یخچال ها بیش از حد گسترش یافتند و روی خود فرو ریختند. صفحهٔ یخی پس از رسیدن به شمال غات پایدار شد و یک سامانهٔ بزرگ دلتاهای بادبزنی پیش یخبندی ایجاد کرد. در اثر نوسانات کوچک مکرر یخ، کمربند چین خوردگی و رانش یخبندان ساخت شکل گرفت که در نهایت باعث فروپاشی یخچال و عقب نشینی آن به جنوب غات شد. پس از پایداری در جنوب غات، یخچال دوباره به سوی شمال پیشروی کرد. این چرخه هر بار جنوبی تر شد و در نتیجه باعث عقب نشینی بیشتر و فروپاشی بیشتر شرایط یخبندانی شد. این چرخهٔ بازگشتی موجب ذوب یخ ها و بالا رفتن سطح دریا شد. این فرضیه با رسوبات یخبندان و ساختارهای بزرگ زمینی در غاتِ لیبی در حوضه مرزوق هم خوانی دارد. CO2. با افزایش صفحات یخی، هوازدگی سنگ های سیلیکاتی و بازالت ها (که در ترسیب کربن نقش دارند، سیلیکات ها از طریق چرخه کربنات–سیلیکات و بازالت ها از طریق تشکیل کلسیم کربنات) کاهش یافت
؛ این کاهش باعث افزایش سطح CO2 شد و در نتیجه فرایند ذوب یخ ها آغاز گردید. این ذوب یخ باعث شد تا بار دیگر سیلیکات ها در معرض هوا قرار گیرند (که امکان پیوند با CO2 را فراهم می کرد) و هوازدگی سنگ های بازالتی از سر گرفته شد، که دوباره باعث آغاز یخبندان شد. اهمیت. حتی پیش از رویداد انقراض در پایان اردویسین که باعث کاهش چشمگیر تنوع و فراوانی کیتینوزوان ها شد، تنوع زیستی کیتینوزوان ها از آغاز یخبندان آند–صحرایی کاهش یافته بود. پس از اوج تنوع در اواخر دورهٔ داریویلین، تنوع کیتینوزوان ها در طول اردویسین پسین کاهش یافت. تنها استثنا در قاره لورنتیا دیده می شود که به سبب موقعیت عرض جغرافیایی پایین و اقلیم گرم تر، تنوع کیتینوزوان ها در آن حفظ شد. یخبندان اواخر اردویسین هم زمان با دومین رویداد انقراض بزرگ از میان پنج رویداد اصلی انقراض، یعنی رویداد انقراض اردویسین–سیلورین روی داد. این تنها دورهٔ شناخته شده ای است که یخبندان با یک رویداد انقراض گسترده هم زمان شده است. رویداد انقراض شامل دو مرحلهٔ مجزا بود. مرحلهٔ اول به سبب سرمایش سریع و افزایش اکسیژن در ستون آبی اقیانوس ها روی داد. این مرحلهٔ نخست، شدیدتر بود و باعث انقراض
بیشتر جانوران دریایی در اقیانوس های کم عمق و ژرف شد. مرحلهٔ دوم با افزایش شدید سطح دریا همراه بود و به دلیل سطح پایین اکسیژن جو (حدود ۵۰٪ سطح امروزی یا کمتر)، آب های بی اکسیژن گسترش یافتند. این بی اکسیژنی بسیاری از بازماندگان مرحلهٔ اول انقراض را نیز از میان برد. در مجموع، رویداد انقراض اواخر اردویسین باعث نابودی ۸۵٪ گونه های جانوری دریایی و ۲۶٪ خانواده های جانوری شد. فرایند ذوب یخ ها در پایان یخبندان دورهٔ هومرین، هم زمان با نخستین شکوفایی بزرگ گیاهان تولیدکنندهٔ هاگ سه شکافی بود، که آغازی بر انقلاب خشکی زی سیلورین–دوونین شمرده می شود. یخبندان بعدی در میانهٔ لودفوردین باعث افت سطح دریا شد و گستره های وسیعی از زیستگاه های خشکی تازه را پدیدآورد که به سرعت به دست گیاهان تسخیر و باعث گوناگونی بیشتر آن ها شد. گرمایش در دور پریدولی که پایان یخبندان آند–صحرایی را رقم زد، باعث گسترش بیشتر پوشش گیاهی شد.
اسپایس (به معنی «هوشمند، دقیق، مقرون به صرفه») یک کیت هدایت جی پی اس/الکترواپتیکی ساخت اسرائیل است که برای تبدیل بمب های غیر هدایت شونده قابل پرتاب از هوا به بمب های هدایت شونده دقیق استفاده می شود. سیستم هدایت مورد استفاده، برگرفته از سامانه ای است که در موشک هوابه سطح پاپوی استفاده می شود. خانواده بمب های هدایت شونده «اسپایس» محصول شرکت اسرائیلی سیستم های دفاعی پیشرفته رافائل هستند. این بمب در سال ۲۰۰۳، در اسکادران های اف-۱۶ نیروی هوایی اسرائیل به قابلیت عملیاتی اولیه دست یافت. طراحی. بمب هدایت شونده «اسپایس» از فناوری ای بهره می برد که معمولاً در اکثر بمب های هدایت الکترونیکی مانند جی بی یو-۱۵ دیده نمی شود. این بمب مزایای هدایت ماهواره ای را که به آن اجازه می دهد با اهداف استتار شده و پنهان شده درگیر شود، برای ارائه گزینه «رها کن و فراموش کن» برای چندین هدف از این دست به طور همزمان و عملکرد در همه شرایط آب و هوایی و نوری، و مزایای هدایت الکترواپتیکی مانند توانایی ارائه هدایت «نفر در حلقه» برای دقت بالاتر را با هم ترکیب می کند. این بمب توانایی درگیری با اهداف متحرک، دایره خطای احتمالی پایین تر نسبت به مهمات
هدایت شونده ماهواره ای و مستقل از اطلاعات داده خارجی مانند ماهواره ها، در یک بمب را دارد - که باعث کاهش تعداد مهمات مورد استفاده و در نتیجه، کاهش بار مفید که باید یک هواپیما برای یک مأموریت ضربتی مشخص حمل کند و افزایش شعاع رزمی و مانورپذیری آن می شود. این قابلیت انتخاب روش های هدایت چندگانه به ویژه در میدان نبرد «جنگ اطلاعاتی» مفید است، جایی که یک هواپیما ممکن است به یک هدف سطحی نزدیک شود در حالی که، برای مثال، با دود پوشانده شده است، که در این صورت هدایت ماهواره ای مورد نیاز است، یا در حال حرکت باشد، که در این صورت هدایت الکترواپتیکی مورد نیاز خواهد بود. کیت «اسپایس» می تواند تا ۱۰۰ هدف را قبل از پرواز در خود ذخیره کند که در حین پرواز قابل دسترسی و انتخاب هستند. از آنجایی که این مهمات در مجموع ۱۲ سطح کنترل پرواز در ۳ گروه (جلو، وسط بدنه و دم) دارد، «اسپایس» برد پروازی در حدود ۶۰ کیلومتر دارد. این برد به یک هواپیمای تهاجمی اجازه می دهد تا بدون ورود به محدوده تهدید اکثر سیستم های پدافند هوایی کوتاه و میان برد، بمبی را به سمت هدف رها کند که این امر تا حدودی از آن محافظت می نماید. این امر ضمن صرفه جویی در هزینه
های بالاتر مرتبط با مهمات پیشران محقق می گردد. سابقه عملیاتی. در فوریه ۲۰۱۹، نیروی هوایی هند اعلام کرد که میراژهای ۲۰۰۰ آن با استفاده از مهمات اسپایس ۲۰۰۰، یک اردوگاه آموزشی شبه نظامیان جیش محمد را در نزدیکی شهر بالاکوت در استان خیبر پختونخوا در پاکستان هدف قرار داده اند. در جریان بحران اسرائیل و فلسطین در سال ۲۰۲۱، نیروی هوایی اسرائیل از بمب های اسپایس علیه برج الشاروق در غزه استفاده کرد. این حمله دو ساختمان مسکونی را ویران ساخت و ۶ غیرنظامی فلسطینی و یک سوری را کشت. در جریان درگیری اسرائیل و حزب الله (۲۰۲۳ تاکنون)، ارتش اسرائیل ساختمانی در حومه بیروت را که گفته می شد محل استقرار تأسیسات حزب الله است، با خاک یکسان کرد. بمب اسپایس ۲۰۰۰ که در این حمله استفاده شد، لحظاتی قبل از برخورد به ساختمان، توسط بلال حسین (عکاس خبری) در هوا عکس برداری شد. عملیات. یک بمب غیر هدایت شونده مجهز به کیت اسپایس می تواند تا ۱۰۰ تصویر از اهداف بالقوه خود را در خود جای دهد. سپس بمب روی یک هواگرد ضربتی بارگذاری می شود. در پایلونی که بمب به آن متصل شده است، یک خط داده بین کابین خلبان هواپیما و بمب وجود دارد. همزمان با پرواز هواپیما
و نزدیک شدن به هدف، افسر سیستم های تسلیحاتی (WSO - افسر عقب در هواپیماهایی مانند F-15E Strike Eagle یا F-16I Sufa) یا خلبان (در هواپیماهای تک سرنشین) می توانند از نمایشگر TV/IR در کابین خلبان برای دیدن تصویری که بمب برای آنها ارسال می کند، استفاده کنند. پس از انتخاب یکی از اهداف از پیش برنامه ریزی شده یا تغذیه دستی بمب با یک هدف، با تغذیه تصویر یا مختصات جغرافیایی برای هدف گیری، بمب آماده رهاسازی در یک مسیر هدایت شده است. به محض اینکه بمب رها شد، شروع به جستجوی هدف خود می کند تا آن را یافته و به آن اصابت کند. این کار را می توان به چندین روش انجام داد: اول، برای تطبیق تصویر در شرایط نوری کم، از CCD یا IR استفاده می شود، زمانی که بخش هدایت از الگوریتم هایی برای تطبیق تصویر هدف در حافظه خود با تصویر ارائه شده توسط جستجوگر استفاده می کند و مرکز میدان دید جستجوگر را با تصویر مورد نظر مطابقت می دهد، روشی برای هدایت که به DSMAC معروف است. دوم، اگر جستجوگر CCDIR به هر دلیلی، مانند موانع بصری، نتواند هدف خود را پیدا کند، بمب می تواند به طور خودکار به هدایت GPSINS تغییر حالت دهد. این بدان معناست که بمب تلاش می کند تا خ
ود را به ارتفاع هدف در یک موقعیت جغرافیایی مشخص برساند. بمب داده های مربوط به مکان «فعلی» خود را از ماهواره های GPS یا از یک سیستم ناوبری اینرسی در خود بمب، که از طریق پایلون پیوند داده تغذیه شده است، دریافت می کند و مختصات هواپیمای در حال رهاسازی کسری از ثانیه قبل از آن است و بنابراین می تواند مختصات خود را از زمان رهاسازی و پس از آن محاسبه کند. سوم، گزینه هدایت دستی «مرد در حلقه» وجود دارد که در آن افسر ارشد سلاح (WSO) به صفحه نمایش تلویزیونی کابین عقب نگاه می کند تا دید جستجوگر را که از طریق یک لینک داده هدایت فرمان فرکانس رادیویی به آنها ارسال می شود، ببیند و از دسته کابین عقب برای کنترل بمب به سمت هدف استفاده می نماید. با یک افسر ارشد سلاح ماهر که «دست حساس» دارد، این روش هدایت به طور بالقوه دقیق ترین روشی است که امروزه برای مهمات هوایی استفاده می شود و هیچ فاصله خطای قابل اندازه گیری ندارد. عیب اصلی آن این است که فقط امکان هدایت یک بمب را در یک زمان فراهم می کند.
میدان تیر بوتوو یا میدان تیر بوتوو () یک محل اعدام پلیس مخفی شوروی بود که از سال ۱۹۳۸ تا ۱۹۵۳ در نزدیکی دروژژینو در منطقه لنینسکی، استان مسکو واقع شده بود. استفاده از آن برای اعدام دسته جمعی مستند شده است؛ به عنوان مکانی برای دفن دسته جمعی آماده شده بود. به گفته آرسنی روگینسکی، «میدان تیر» یک حسن تعبیر رایج بود که برای توصیف قطعات زمین مرموز و به شدت محافظت شده ای که کمیساریای خلق در امور داخلی در آستانه ترور بزرگ برای دفن دسته جمعی کنار گذاشته بود، به کار گرفته شد. بوتووو در طول پاکسازی بزرگ ژوزف استالین برای اعدام های دسته جمعی و گورهای دسته جمعی مورد استفاده قرار گرفت و طبق اسناد، ۲۰۷۶۱ زندانی از ملیت های مختلف توسط کمیساریای خلق در امور داخلی و سازمان های جانشین آن به این مکان منتقل و اعدام شدند. تعداد دقیق قربانیان اعدام شده در بوتووو ناشناخته است زیرا تنها داده های ناقص از طبقه بندی خارج شده اند. از قربانیان برجسته در بوتووو می توان به گوستاو کلوتسیس، سرافیم چیچاگوف و سائول برون اشاره کرد؛ علاوه بر این، بیش از ۱۰۰۰ نفر از اعضای روحانیت ارتدکس روسیه نیز در این مکان جان باختند. کلیسای ارتدکس روسیه در سال
۱۹۹۵ مالکیت بوتوو را به دست گرفت و دستور ساخت یک کلیسای یادبود بزرگ از دوران احیای روسیه را صادر کرد و مجموعه یادبود گور دسته جمعی را می توان روزانه بازدید کرد. تاریخچه. بوتووو اولین بار در متون تاریخی در سال ۱۵۶۸ به عنوان متعلق به فئودور دروژین، از بویارهای ایوان مخوف، ذکر شده است و این منطقه در جنوب مسکو تا قرن نوزدهم توسط شهرک کوچک کوسمودمیانسکویه دروژینو (که به نام قدیسان کاسما و دامیان نامگذاری شده بود) اشغال شده بود. در سال ۱۸۸۹، مالک این ملک، ان.ام. سولوووف، آن را به یک مزرعه بزرگ پرورش اسب با اصطبل و یک پیست اسب دوانی تبدیل کرد. نواده او، ای.آی. زیمین، پس از انقلاب اکتبر، مزرعه را در ازای حق فرار از کشور به بلشویک ها اهدا کرد و سپس مزرعه به مالکیت ارتش سرخ درآمد. در دهه ۱۹۲۰، ارتش سرخ این مکان را که اکنون رسماً بوتووو نام دارد و برگرفته از نام شهری در نزدیکی آن است، به OGPU، پلیس مخفی اتحاد جماهیر شوروی، به عنوان یک مستعمره کشاورزی واگذار کرد. در سال ۱۹۳۴، پس از آنکه OGPU در کمیساریای خلق در امور داخلی ادغام شد، بخشی از این ملک با حصار بلندی احاطه و به یک میدان تیر کوچک تبدیل شد. وحشت بزرگ (۱۹۳۷–۱۹۳۸)
. در ۳۱ ژوئیه ۱۹۳۷، کمیساریای خلق در امور داخلی فرمان شماره ۰۰۴۴۷ «دربارهٔ عملیات سرکوب کولاک های سابق، جنایتکاران و دیگر عناصر ضد شوروی» را صادر کرد و سرکوب سیاسی پس از آن منجر به سهمیه بندی گسترده احکام اعدام و اعدام شد. گورستان های محلی در مسکو قادر به پذیرش حجم عظیم قربانیان پاکسازی اعدام شده در زندان های منطقه نبودند. برای رسیدگی به این موضوع، کمیساریای خلق در امور داخلی دو مرکز ویژه جدید - بوتوو و میدان تیر کومونارکا - را به عنوان ترکیبی از محل اعدام و گور دسته جمعی اختصاص داد. در ۸ آگوست ۱۹۳۷، ۹۱ قربانی اول از زندان های مسکو به بوتوو منتقل شدند. طی ۱۴ ماه بعدی، ۲۰۷۶۱ نفر اعدام و متعاقباً در همان محل دفن شدند و ۱۰۰۰۰ تا ۱۴۰۰۰ نفر دیگر نیز در میدان تیر کومونارکا که در همان نزدیکی و در فاصله قرار داشت، تیرباران و دفن شدند. به سمت شمال غربی. به طور متوسط، در طول پاکسازی بزرگ، روزانه ۵۰ نفر اعدام می شدند و برخی روزها هیچ اعدامی صورت نمی گرفت، در حالی که در روزهای دیگر صدها نفر تیرباران می شدند. سوابق نشان می دهد که شلوغ ترین روز در ۲۸ فوریه ۱۹۳۸ بود که ۵۶۲ نفر اعدام شدند. فرایند اجرا. قربانیان به محض صدور ا
حکام توسط ارگان های غیرقضایی مانند کمیته های سه نفره، " "تروئیکا" " یا دو نفره " "دوویکا" " یا دادگاه نظامی دیوان عالی، جمع آوری می شدند. سپس آنها را با کامیون هایی با برچسب "نان" یا "گوشت" به بوتوو منتقل می کردند تا عملیات از دید ساکنان محلی پنهان بماند. برخی از زندانیان بلافاصله پس از ورود، هنگامی که کامیون آنها پر از مونوکسید کربن می شد، کشته می شدند و سپس اجساد در گودال های اطراف دفن می شدند. اکثر قربانیان به یک سربازخانه طولانی، ظاهراً برای معاینه پزشکی، هدایت می شدند، جایی که حضور و غیاب و تطبیق افراد با پرونده ها از جمله عکس ها انجام می شد. همین عکس های پرونده های کمیساریای خلق در امور داخلی بعداً به عنوان یادبود قربانیان عمل می کردند. تنها پس از تکمیل مدارک، حکم اعدام را اعلام می کردند. پس از طلوع آفتاب، مأموران کمیساریای خلق در امور داخلی، که اغلب از سطل ودکایی که در اختیارشان قرار می گرفت مست می شدند، زندانیان را از پادگان ها دور می کردند و از فاصله نزدیک، اغلب با یک تپانچه ناگانت ام۱۸۹۵، به پشت سرشان شلیک می کردند. افراد تیرباران شده بلافاصله یا مدت کوتاهی پس از آن، در یکی از ۱۳ خندق که در مجموع بو
دند، انداخته می شدند. طول داشت. عرض هر خندق ۴ تا ۵ متر (~۱۶ فوت) و عمق آن تقریباً . اعدام ها و دفن ها بدون اطلاع به بستگان و بدون برگزاری مراسم تشییع جنازه در کلیسا یا اماکن عمومی انجام می شد. بستگان کسانی که تیرباران شده بودند، تنها از سال ۱۹۸۹ شروع به دریافت گواهی هایی کردند که تاریخ و علت دقیق مرگ را نشان می داد. قربانیان. قربانیان در بوتوو «دشمن مردم» تلقی می شدند و از تمام بخش های جامعه شوروی و ملیت های مختلف بودند و بسیاری از آنها بدون اینکه بفهمند به چه جنایاتی متهم شده اند، جان باختند. آنها شامل کارگران، دهقانان، کولاک ها، گارد سفید سابق و دیگر «عناصر ضد شوروی»، اشراف روسی و نخبگان پیش از انقلاب، بلشویک های قدیمی، ژنرال های نظامی، ورزشکاران، خلبانان و هنرمندان، «عناصر اجتماعی خطرناک» مانند ولگردها، گدایان، دزدان، مجرمان خرده پا و کسانی که به «تحریک و تبلیغ ضد شوروی» متهم بودند، بودند. قربانیان عمدتاً مرد بودند (۹۵٫۸۶٪) و اکثر آنها هنگام مرگ بین ۲۵ تا ۵۰ سال سن داشتند. در میان اعدام شدگان، ۱۸ نفر بالای ۷۵ سال و ۱۰ نفر کودک ۱۵ سال و کمتر بودند. جوان ترین فرد اعدام شده، میشا شامونین ۱۳ ساله، یک کودک یتیم
و خیابانی، به جرم سرقت دو قرص نان بود. بیش از ۶۰ ملیت مختلف نیز در میان قربانیان حضور داشتند، از جمله ۷۵۵ اوکراینی، فرانسوی، آمریکایی، ایتالیایی، چینی و ژاپنی. نزدیک به ۱۰۰۰ روحانی ارتدکس روسی و همچنین روحانیون لوتری، پروتستان و کاتولیک، عمدتاً از لهستان یا اتریش، در بوتوو اعدام شدند. به طور خاص، کومونارکا شاهد اعدام چهره های سیاسی و عمومی برجسته از لیتوانی، لتونی و استونی و رهبران کمینترن از آلمان، رومانی، فرانسه، ترکیه، بلغارستان، فنلاند و مجارستان بود. اکثر رهبران ارشد مغولستان، از جمله نخست وزیر سابق آناندین آمار و ۲۸ نفر از همکارانش، در ۲۷ ژوئیه ۱۹۴۱ در کومونارکا اعدام شدند. مرگ های قابل توجه. جایگاه بوتوو به عنوان محل اصلی اعدام به این معنی بود که بسیاری از افراد سرشناس در این مکان کشته و دفن شدند، از جمله فرمانده نظامی شوروی، هایک بژیشکیان؛ سیاستمدار تزاری ولادیمیر دژونوفسکی؛ نقاش الکساندر دروین، بازیگر فیلم ماریا لیکو و عکاس گوستاو کلوتسیس که همگی لتونیایی بودند؛ اسقف ارتدکس سرافیم چیچاگوف و شاهزاده دیمیتری شاخوفسکوی؛ رئیس سابق دومای دولتی فئودور گولووین؛ اولین خلبان روس، نیکولای دانیلوفسکی؛ آهنگساز
میخائیل خیترووو-کرامسکوی؛ فیزیکدان نظری هانس هلمن؛ انسان شناس ایوار لاسی؛ پنج ژنرال تزاری و نمایندگان خانواده های اشرافی روس مانند روستوپچین ها، توچکوف ها، گاگارین ها، اوبولنسکی ها، اولسوفیف ها و بیبیکوف ها. بسیاری از اعضای حزب کمونیست آلمان (KPD) نیز در میان قربانیان بودند، به عنوان مثال هرمان توبنبرگر و والتر هانیش، که بیش از دویست نفر از آنها با تأیید صریح رهبران KPD ، ویلهلم پیک و والتر اولبریشت، تیرباران شدند، گفته می شود که توسط هربرت ونر، که در آن زمان هنوز عضو دفتر سیاسی KPD بود، به کمیساریای خلق در امور داخلی لو داده شده بودند. میراث. میدان تیر بوتوو به شدت توسط کاگ ب شوروی و پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱، تا سال ۱۹۹۵ توسط FSK روسیه محافظت می شد. در ۷ ژوئن ۱۹۹۳، گروه کوچکی از فعالان، مقامات و برخی از بستگان کسانی که در بوتوو جان باختند، از این مکان بازدید کردند. در اکتبر ۱۹۹۳، پلاکی افتتاح شد که روی آن نوشته شده بود: «در این منطقه از میدان تیر بوتوو، چندین هزار نفر، در سال های ۱۹۳۷–۱۹۳۸، مخفیانه تیرباران و دفن شدند.» یک سال بعد، علاقه کلیسای ارتدکس روسیه به این مکان زمانی برانگیخته شد
که بایگانی کنندگان کشف کردند که سرافیم چیچاگوف، متروپولیتن لنینگراد و چهره ارشد کلیسا، در آنجا کشته شده است. در سال ۱۹۹۵، سازمان های امنیتی روسیه، بوتوو و کومونارکا را برای «استفاده بدون محدودیت زمانی» به کلیسای ارتدکس روسیه منتقل کردند. یک کلیسای چوبی کوچک، کلیسای شهیدان و اعتراف کنندگان جدید روسیه، در ۱۶ ژوئن ۱۹۹۶ افتتاح شد. کلیسای رستاخیز، سازه ای بزرگتر از سنگ سفید، در سال ۲۰۰۷ تکمیل شد. در ۳۰ اکتبر ۲۰۰۷، ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور روسیه، هفتادمین سالگرد سرکوب ها را با بازدید از میدان تیر بوتوو گرامی داشت و مرگ قربانیان را به «افراط در درگیری های سیاسی» نسبت داد. برخی از کسانی که به این اظهارات پوتین اشاره کردند، انتقاد کردند و گفتند که این اظهارات نشان دهنده شکست او، و شاید شکست کل جامعه روسیه، در درک این واقعیت است که قربانیان بوتوو نه به دلیل مخالفت سیاسی با استالین، بلکه صرفاً به دلیل پیشینه، ملیت یا اینکه صرفاً در مکانیسم پاکسازی که به دنبال سرکوب یا حذف بخش بزرگی از مخالفان بالقوه حکومت استالین بود، کشته شدند.