Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کولی های ایران یکی از جوامع و گروه های قومی ساکن در کشور ایران هستند. مردم کولی در مناطق مختلف ایران پراکنده هستند. این مردم تأثیر و تأثر فرهنگی و هنری بارزی در ایران داشته اند. آن ها در مقاطعی خاص از تاریخ ایران در حفظ، احیاء و اشاعهٔ تعدادی از هنرهای ملی و بومی نقش مهمی ایفا نموده اند. ایفای چنین نقشی که از موقعیت حرفه ای آنان ناشی می شده در تداوم برخی هنرها از جمله موسیقی، رقص و نمایش تأثیر قابل به جای گذاشته و در پاسداری از آن سهم بسزایی داشته است. روزگاری کولی ها از هند وارد شدند و بعدها در عراق و آذربایجان و کردستان نیز ساکن شدند. سرجان ملکم در حاشیه تاریخ ایران می نویسد که دائماً در آذربایجان با «اوبه» های کوچکی از کولی ها برخورد داشته و عادات این قوم مثل کولی های آواره انگلستان بوده است. مردم ایران به آن ها «قاراچی» می گفتند که در زبان ترکی به معنی «آدمهای سیاه باز یا سیاه کار» بود، که احتمالاً برگرفته از مراسم آن ها یا شغل آهنگری فصلی آنان بوده است. نام. در ایران به کولی ها، لولی هم گفته می شود که ریشه این واژه نامعلوم است. اولین اشاره به این نام، مربوط به دورهٔ ساسانیان است؛ در این دوره طبق اسناد به
رام گور دستور داد تا هزاران موسیقی دان را از هندوستان به ایران بیاورند. نام این نوازندگان هم به صورت کولی، کاولی هم به صورت لولی آمده است و ریشهٔ تاریخی شان به دوران هخامنشیان بازمی گردد که در آن بسیاری از موسیقی دانان این تمدن در منطقهٔ هندوستان ساکن بودند. این مردم در ایران به نام های «کولی»، «غربتی» و «قِرِشمال» به معنی کولی های غیرقابل شمارش شناخته می شدند و امروزه با گذشت ۱۱۰۰ سال از کوچ آنها از شمال هند، در ایران قومی ایرانی شناخته می شوند. همچنین با توجه به اینکه پیشه آهنگری حرفه بسیاری از کولیان ایران است در برخی بخش های ایران به ایشان چلنگر هم گفته می شود. در عراق «غربت» و «کولی» و در هندوستان به آن ها «کاولی» می گویند و در ایران با حذف «الف»، کولی نامیده می شوند؛ ولی بعضی نقاط ایران همان کاولی می گویند. لغت «قرشمال» که در خراسان رایج است به معنی «غیرشمار» یا «بی شمار» یا «در شمار غریبه ها» به کار می رود. «قراچی» به معنی سیاه چادر به خاطر سیاهی پوست کولی ها و در واقع همان سیاه ترکیست. در عربی به آن ها «غجر» می گویند که تصیف کلمه «کوچر» است. طبق دانشنامه ایرانیکا ، واقعیت این است که تقریباً در همه جای
ایران گروه هایی با ویژگی های مشابه کولی ها وجود دارد، اما آنها را با نام های متفاوتی می خوانند که گاهی به منشأ جغرافیایی یا قومی، گاهی موقعیت اجتماعی و گاهی به حرفه آنها اشاره می کند: لوری ("بلوچستان، مرکز، با اهالی لرستان اشتباه نشود") ، لوطی (کرمان، لرستان، نباید با اوباش شهری قرن نوزدهم اشتباه شود، رجوع کنید به Migeod، 1959)، لولی (چند مکان). پیشینه کولی ها در ایران. از آنچه که منابع قدیمی بازگو می کنند چنین برمی آید که بهرام گور برای شاد داشت مردم و اینکه آنان از رامشگران بی بهره نباشند چندین هزار تن رامشگر را از هند به ایران آورده است. تعداد این کولی ها را فردوسی دوازده هزار نفر، ثعالبی چهار هزار نفر و نظامی شش هزار نفر ذکر کرده است. حمزهٔ اصفهانی این ماجرا را چنین بازگو می نماید: «بهرام گور فرمان داد که مردمان نیمی از روز را کار کنند و نیم دیگر را به آسایش و خوردن و خوش گذرانی بپردازند و بی خُنیاگران و کولیان شراب ننوشند. بدین سان خُنیاگران گران ارجدار شدند و مُزد هر دستی از آنان به صد درهم رسید. بهرام، روزی گروهی از مردم را دید که خوش گذرانی نمی کردند. گفت: مگر من شما را از پرهیزِ خوشدلی و پایکوبی باز
نداشتم؟ آن مردم در پیش او به خاک افتاده و گفتند: رامشگران خواستیم به زیاده از سد درهم، ولی نیافتیم. فرمان داد تا دوات و خامه (قلم) و صحیفه آوردند و به پادشاه هند نامه نوشت و از وی رامشگران و خُنیاگران خواست. وی دوازده هزار تن فرستاد. بهرام آنان را به شهرها و پیرامون کشور خود بپراکند، و شمار آنان به تناسل بیشتر شد. حمدالله مستوفی این داستان را این گونه می گوید: «در زمان بهرام کار مطربان بالا گرفت، چنان که مطربی روزی به صد درم قانع نمی شد. بهرام گور از هندوستان دو هزار لوطی جهت مطربی بیاورد و نسل ایشان هنوز در ایران مطربی کنند.» فردوسی در اینباره می گوید که بهرام هر کدام از ایشان را گندم و گاو و الاغ داد تا کشاورزی کنند و تودهٔ مردم را رایگان رامشگری کنند؛ ولی آنان که اهل کار برزیگری نبودند، گندم و گاو را خوردند و تنها خر برایشان ماند و بهرام چون چنین دید، گفت که بار و بنه بر خر نهید و رود و بربط برگیرید و دوره گردی کنید و خوش باشید و تودهٔ مردم را نیز خوشدل نمایید. این تیره در شاهنامه و چند بن مایهٔ دیگر لولی یا کوچی نامیده شده اند و نیای مردمی به شمار می آیند که امروزه در ایران و سراسر جهان پراکنده اند. در من
ابع دیگری آمده است که کولی ها در عهد ولید بن عبدالملک، خلیفه اموی به ایران و بین النهرین آمدند. این کولی ها از حوالی رود سند سفلی، به طرف فرات یا دجله آمدند و به محض این که مستقر شدند، به دزدی و راهزنی و قتل پرداختند و راه بصره و بغداد را بستند و قیمت خواربار، بالا رفت و مردم در فشار قرار گرفتند. خلفا ناچار بودند پیوسته سربازانی را برای سرکوبی آن ها بفرستند. سرداران مأمون از این مردم شکست خوردند و معتصم، سرلشکری عرب به نام عجیف را که مورد اعتمادش بود مأمور سرکوبی کولی ها کرد و بالاخره در سال ۲۲۰ ه .ق توانست راه های ارتباطی آن ها را ببندد و آن ها را وادار به تسلیم کند. مردم بغداد که از این پیروزی بسیار شاد شده بودند، با دیدن کولی ها که وادارشان کرده بودند با لباس های مخصوص خود در قایق هایی بنشینند و ساز بزنند و آواز بخوانند، شاهد انتقال آن ها به خانقین و سپس به مرزهای سوریه بودند. کولی ها هر جا رفتند گاومیش هایشان را هم بردند و می توان گفت که تکثیر گاومیش در خاور نزدیک و اروپا به دست کولی ها بوده است. در منابع تاریخی مربوط به دوره افشار نیز اطلاعاتی در اینباره وجود دارد. تاریخ نادرشاهی از هنرمندانی سخن به میان
می آورد که همراه با غنایم نادرشاه از هند آورده شدند. کتاب یادشده در اینباره می نویسد: «نادرشاه صد تن از خواجه سرایان، صد و سی نویسنده، هزار و دویست آهنگر، سیصد بنا، صد سنگتراش و دویست و بیست درودگر به قندهار فرستاد و نقشه شهر جهان آباد را برداشتند و برای سرگرمی سپاهیان چندین دسته از خنیاگران و نوازندگان و بازیگران را نیز از هند به ایران آوردند.» نیز در عالم آرای نادری آمده است: «این هنرمندان که به میل خود در ایران می زیسته اند، ضمناً وظیفه دار آموزش و فنون خویش به عملهٔ طَرَب ایران بوده اند» همچنین در کتاب جهانگشای نادری آمده است: «جمعی از اربابان طَرب هندی که در سِلک مطربان سرکار انتظام داشته اند، چون جمعی را قانون سازندگی و فنون نوازندگی به طریق هند آموخته و در رقص و رامشگری ماهر ساخته بودند، لذا ایشان را نیز مرخص ساخته و فرستادند.» تعدادی از سفرنامه های مربوط به دوران معاصر نیز اطلاعات چندی را دربارهٔ کولی ها در اختیار می نهند. رابینو درسفرنامه خود که به سال ۱۸۳۹ میلادی نگاشته شد، راجع به اقوام ساکن در شمال ایران از برخی خانوارهای گودر، بنکشی، کراچی یا کولی ها یاد می کند که هندی الاصل هستند. همچنین جی پی
تیت انگلیسی در یادداشت های سفر به ایران که به سال ۱۸۷۴ میلادی نگاشت از خانوارهای کولی در ایران یاد کرده و آراء نه چندان مستدلی را در مورد اصل و نسب و حرفه آنان ارائه می نماید. زبان. ریشه اصلی زبان کولی ها سنسکریت و برخی زبان های بومی هند همچون گویش بنگالی و گجراتی است که به مرور با زبان فارسی و گویش ها و لهجه های محلی ایران آمیخته شد. آنان هنوز هم در محاوره های درون قومی خود از همین زبان استفاده می کنند. زبان برخی از آن ها غربتی نامیده می شود. پراکنش کولی ها در ایران. غربتی های شهرکرد. کولی ها که در شهرکرد با نام غربتی شناخته می شوند به طور پراکنده زندگی می کنند. کاولی لرستان. در استان لرستان که دو زبان لکی و لری رایج هستند، کولی ها را تحت نام هایی چون کاولی، کولی، قره چی ، گورونی می شناسند اما معمولاً کاولی کاربرد بیشتری دارد. کولی های لرستان در گروه گورنی ها شناخته می شوند، در کنار ایلات و عشایر لرستان استقرار داشته و ضمن نواختن ساز و دهل موسیقی در داوِت [dawet] (عروسی) و چَمَر[čæmær] (مجلس ختم) و با ساخت انواع وسایل کشاورزی از جمله غربال، داس، انواع آشیر (وسیله باد دادن خرمن جهت جدا کردن دانه از کاه) و نیز
سلاح های گرم دست ساز با عشایر وارد مبادله اقتصادی نیز می شدند. علاوه بر آن به کشاورزی بسیار محدودی در زمین های نامرغوب پر شیب که حق مالکیتی نسبت به آن نداشته نیز مشغول بوده اند؛ که در جریان اصلاحات ارضی، زمین های یاد شده ملی و مرتع اعلام شده و از کشاورزی در آن ها جلوگیری شد. گورنی ها سابقه حضور خود در لرستان را به حدود هفتاد سال پیش برمی گردانند. آن ها از کرمانشاه به این منطقه نقل مکان کرده اند، انتقال درابتدا به صورت دوره گردی بوده است که پس از آن در کنار برخی از طوایف ساکن شده و به کار خراطی و ساخت ابزار آلات کشاورزی مشغول شده اند. همکاری در امور زراعی با طوایف دیگر که این کارها معمولاً در مقابل دستمزد که اغلب به صورت کالا پرداخت می شد از دیگر فعالیت های کولی ها بوده است امروزه در شهر خرم آباد کولی ها درمحله های حاشیه ای شهر زندگی می کنند. آن ها در این محله ها در راسته هایی مشخص و در کنار یکدیگر ساکن می باشند. محله کورش و محله باجگیران که هر دو از نظر موقعیت شهری در حاشیه و از نظر ارزش مادی زمین در سطح پایینی هستند، دو منطقه اصلی سکونت کولی ها است. در این محله ها معمولاً کولی ها در نامناسب ترین نقاط محله م
انند دره کورش در حاشیه جویباری فصلی یا قسمت پرشیب محله باجگیران که به خاطر خاک سفیدش به گِلسفید مشهور است قرار دارند. این مکان ها فاقد راه دسترسی مناسب و امکانات شهری هستند و این ویژگی ها سبب بروز مسائل اجتماعی مانند اعتیاد، فقر، روسپی گری و … در میان ساکنان این مناطق شده است. کولی ها علاوه بر خاستگاه قومی متفاوت دارای زبان خاص خود می باشند. آن ها به زبان خود نام رمزی را نسبت می دهند. منظور از این نام ناشناختگی آن برای افراد خارج از گروه و رمزبودگی این زبان برای افراد خودی جهت انتقال مفاهیم و پیام های خاص گفته شده است. امان الهی بهاروند و نوربک (۱۹۷۵) با مقایسه چندین واژه از زبان کولی و زبان لری و زبان فارسی به این نتیجه می رسند که ارتباط نزدیکی میان این زبان ها وجود ندارد. آن ها در ادامه با مقایسه این واژه ها و چند واژه از زبان کولی های ایران به نزدیکی بین این زبان و زبان هندی می رسند. گورونی ها زبان خاص خود را رمزی می نامند و آن را برای ارتباط با افراد خودی به کار می گیرند. آن ها علاوه بر زبان خاص خود با زبان لری نیز آشنایی دارند. در واقع داد و ستد، رجوع کولی ها به دیگران برای دریافت کمک (به صورت نقدی و غیر
نقدی) با استفاده از زبان لری امکان پذیر است. از آن گذشته زبان لری در حوزه های خاصی به عنوان زبان معیار مطرح می باشند و کولی ها به عنوان اقلیتی وابسته چاره ای جز فراگرفتن و تکلم به زبان های معیار لرستان از جمله لری، بختیاری، سیلاخوری، بالاگریوه ای و… در مناطق مختلف نداشته اند. در زبان کولی ها نیز تمایز میان خود و دیگری (میان کولی ها و افراد غیر کولی) در قالب زبان دیده می شود. کولی ها برای انسان واژه مانس [manes] را به کار می برند و به افراد خودی مانس خوکیم [manesexokim] به معنی شخصی از خودمان و برای افراد غیر کولی همان واژه مانس [manes] به صورت عام و در پاره ای از موارد واژه سور [sor] را به کار می برند، آن ها واژه سور [sor] را درباره لرها نیز به کار می برند. به خدمت گرفتن واژگان متفاوت از سوی کولی ها و مردم عادی برای نامیدن خود و دیگری نشان تلاش زبان برای نمایش ذهنیت ها در مورد چگونگی رابطه بین خود و دیگری است. سوزمانی های کردستان. تا اواسط دوره قاجار، در سنندج و کرمانشاه، طوایفی به نام "سوزمانی" زندگی می کردند که برخی از آن ها کوچ و در روستاهای خانقین و حاج قره سکونت کردند.پراکندگی این قوم در شهر های سقز سنن
دج و قروه ( طایفه فیوج) وجود دارد اکثر مردم این قوم به تهران یا همدان مهاجرت کرده اند و آنهایی که ماندن به شغل کشاوزی و دامداری در روستا و در شهر ها مغازه داری و بعضی ها شغل های کاذب نیز دارند . ادعای شده که این طایفه ها عمدتاً به رقص و کامروایی می پرداخته اند. غربتی های استان مرکزی. در منطقه ای که به نام عراق عجم نامیده می شد، در همدان، ساوه و آشتیان گروهی از کولی ها به نام «غربت» سکونت داشتند. این کولی ها چادرنشین بودند و خود را «ایل فیوج» می نامیدند. آن ها برای گرفتن شناسنامه، ناچار شدند به کشاورزی بپردازند و در یک جا ساکن شوند. البته پنج ماه از سال را به این شکل می گذراندند و هفت ماه را دوره می گشتند. غربت ها دختر به اهل غیر قبیله نمی دادند، ولی از آن ها دختر می گرفتند. قره چی های آذربایجان. ژنرال سایکس در مورد کولی های ایران و آذربایجان نوشته است: «در تابستان ۱۹۰۰ برای تحقیق دربارهٔ کولی های جنوب شرقی ایران و تکمیل اطلاعات سینگلر به آنجا رفتم. تعیین نژاد و محل کولی های ایران بسیار دشوار است، چون در هر ناحیه ای نامی دارند، ولی کلاً آن ها را «فیوج» می نامند که ظاهراً کلمه ای عربی است. کولی های ایران با کول
ی های انگلستان تفاوت زیادی دارند و کارشان تهیه چرخ چوبی نخ ریسی و چوب وافور و فروش آنهاست. گاهی هم اسب و شتر و الاغ معامله می کنند و کلاً اخلاق پسندیده ای ندارند. مردهای آن ها با سایر مردان ایران فرقی ندارند، ولی طرز لباس پوشیدن زن ها به کلی با زنان دیگر فرق می کند و به همین دلیل به آن ها غربتی می گویند. فعلاً در ایران بیست هزار خانوار یا صد هزار کولی و در آذربایجان پنج هزار خانوار زندگی می کنند.» در آذربایجان کولی ها را «قره چی» و «قراچی» یا «قاراچی» می نامیدند و در شهرها و روستاها پراکنده بودند. آن ها برخلاف عادت همیشگی شان از آوارگی دست برداشته و ساکن شده بودند، به طوری که در تبریز کوچه ای به نام «قره چیلر کوچه سی» (کوچه قره چی ها) وجود داشت که ساکنان آن، همه کولی بودند. این محل خوش نام نبود و اشخاص محترم به آن حدود نزدیک نمی شدند. «قره چی» ها غالباً به رقاصی و مطربی و کف بینی و بخت گشایی و غربیل سازی و سبدبافی مشغول بودند. مطرب های تبریز غالباً به این محله تعلق داشتند و در جشن ها و عروسی ها، زن ها یا پسران جوان کولی با لباس مردانه، به رقص و آواز و اجرای نمایش می پرداختند. زن ها برای گدایی و کف بینی، دسته
دسته به محله های دیگر شهر می رفتند و ضمن دزدیدن اشیای کوچک و فریب دادن زن های ساده لوح، کودکان آن ها را نیز می دزدیدند، به همین دلیل در میان مردم تبریز در مورد دزدی «قره چی» ها داستان های زیادی بر سر زبان ها بود و مادرها برای ترساندن کودکان خردسال به جای «لولو» و چیزهای ترسناک دیگر، بچه ها را از «قره چی» می ترساندند. قره چی ها به ترکی حرف می زدند، اما در میان خود گویش عجیب و مخصوصی داشتند. این گویش شباهت عجیبی با سانسکریت و زبان های هند و پاکستان داشت. سر ویلیام اوزلی که در سال های ۱۸۱۰ و ۱۸۱۲، هنگامی که عباس میرزا ولیعهد در تبریز بود، در راه سفر خود به هند و ایران، سری هم به آذربایجان زد، بسیاری از لغاتی را که «قره چی» ها استفاده می کردند، ثبت کرد. او دربارهٔ «قره چی» ها می نویسد: کولی های خراسان. کولی ها در خراسان با نام غرشمال (قرشمال)، غربتی، غربت، جت، کاسب کار، فیوج، هندی یا دوربی نامیده می شوند و در مناطق مختلف خراسان پراکنده هستند. در سبزوار کوچه ای به نام کوچهٔ غروشمارها، در بجنورد محله ای به نام بربرقله غربتی ها، در نیشابور کوچهٔ غربت ها، در تربت حیدریه محله ای به نام تپه غربت ها محل تجمع و اقامت آن
ها است. در منطقه تربت جام به آنها جت و کاسب کار هم گفته می شود و محلی به نام کوچه جت ها و یا کوچه کاسب ها هم وجود دارد. بیشتر مشاغل فنی و آهنگری سفالگری، چوب بری والیته موسیقی مهارت دارند. هسته اصلی موسیقی تربت جام را جت ها یا کولی ها تشکیل می دهند.
خون گرگ () مجموعه تلویزیونی بریتانیایی با ژانر درام فانتزی نوجوانان است. این سریال که مخاطبان جوان را هدف گرفته، توسط دبی مون ساخته شده و محصول مشترک شبکه سی بی بی سی و زد د اف/زد د اف ایی است. این مجموعه تلویزیونی روایتگر زندگی گونه هایی به نام خون گرگ ها (wolfbloods) است. موجوداتی که حواسشان تقویت شده و با وجود اینکه شبیه انسان هستند، اما می توانند به میل خود به گرگ تبدیل شوند. آنها اما می توانند تغییر شکل شان در طول روز را نیز کنترل کنند. آنها از گرگینه ها متمایزند، اما درست مانند گرگینه ها، تغییر شکل شان در طول ماهِ کامل، خارج از کنترل آنهاست. این مجموعه تلویزیونی بر روی زندگی روزمره این موجودات و چالش هایی که برای پنهان کردن راز خود با آن روبرو هستند تمرکز دارد. هر فصل از این مجموعه، شخصیت ها و مفاهیم جدیدی دارد. این مجموعه تلویزیونی در سال ۲۰۱۳ برنده جایزه انجمن سلطنتی تلویزیون برای بخش درام کودکان شده است. همچنین در همان سال برنده جایزه در بخش «بهترین برنامه کودکان (داستانی)» شد. این مجموعه تلویزیونی در سال ۲۰۱۵ برنده جایزه فیلمنامه نویسان بریتانیایی در بخش «بهترین تلویزیون کودکان بریتانیا» شد.
پرهای پروازی ("Pennae volatus") شاه پرها (پرهای قلمی)، بلند، سفت، شکل نامتقارن، اما دارای تقارن جفتی روی بال یا دم پرنده هستند. آنهایی که روی بال ها هستند شاهپرهای بال (remiges, مفرد آن remex) نامیده می شوند، در حالی که در دم، شاهپرهای دم (rectrices، مفرد آن rectrix) نامیده می شوند. وظیفه اصلی پرهای پروازی کمک به تولید نیروی رانش و بالابرنده است و در نتیجه امکان پرواز را فراهم می کند. پرهای پروازی برخی از پرندگان کارکردهای بیشتری را انجام می دهند که معمولاً با نمایش های سرزمینی، مراسم جفت یابی یا روش های تغذیه مرتبط است. در برخی از گونه ها، این پرها به ستون های بلند خودنمایی تبدیل شده اند که در نمایش های معاشقه دیداری استفاده می شوند، در حالی که در برخی دیگر در طول پروازهای نمایشی صدا ایجاد می کنند. دندانه های ریز در لبه جلویی شاهپرهای بال به جغدها کمک می کند تا بی صدا پرواز کنند (و در نتیجه با موفقیت بیشتری شکار می کنند)، در حالی که دندانه های بسیار سفت دارکوب ها در شاهپرهای دم به آنها کمک می کند تا در برابر تنه های درختان، در حالی که بر درختان چکش می زنند، مقاوم شوند. حتی پرندگان بدون پرواز هم هنوز پرهای پر
وازی خود را حفظ می کنند، هرچند گاهی به شکل های اساسی تغییر یافته اند. شاهپرهای بال بر اساس جایگاه آنها در امتداد بال به شاهپرهای اولیه و شاهپرهای ثانویه تقسیم می شوند. به طور معمول ۱۱ شاهپراولی ها (شاهپرهای اولیه) به دست متصل هستند (۶ مورد به مچ و پنج مورد به انگشتان) اما بیرونی ترین شاهپراولی به نام remicle اغلب ابتدایی است یا وجود ندارد. برخی از پرندگان، به ویژه فلامینگوها، کشیم ها و لک لک ها، هفت شاهپراولی متصل به متاکارپوس و در مجموع ۱۲ شاهپر بال دارند. شاهپردومی ها (شاهپرهای ثانویه) به استخوان ساعد متصل می شوند. شاهپر ثانویه پنجم (که از مفصل مچ به سوی داخل شماره گذاری می شود) در گذشته در برخی گونه ها وجود ندارد، اما دیدگاه مدرن این دیاستاتاکسی این است که بین شاهپر ثانویه چهارم و پنجم فاصله وجود دارد. شاهپرسومیها که روی قسمت مجاور براکیوم رشد می کنند، شاهپر واقعی در نظر گرفته نمی شوند. پرریزی پرهای پرواز می تواند مشکلات جدی را برای پرندگان ایجاد کند، زیرا می تواند توانایی پرواز آنها را آشفته سازد. گونه های مختلف راهبردهای متفاوتی را برای مقابله با این موضوع ایجاد کرده اند، از پرریزی همه پرهای پرواز خود به
یکباره (و در نتیجه بی پرواز شدن برای مدتی به نسبت کوتاه) تا گسترش پرریزی در یک دوره چندساله. شاهپرهای بال. شاهپرهای بال Remiges (از لاتین "Oarsman") در عقب بال قرار دارد. رباط ها "قلم پر" بلند را محکم به استخوان های بال می چسبانند و یک نوار پهن و قوی از بافت زردپی به نام "postpatagium" برای نگه داشتن و حمایت شاهپرهای بال در جای خود کمک می کند. شاهپرهای بال مربوط روی پرندگان منفرد بین دو بال متقارن هستند و تا اندازه زیادی از نظر اندازه و شکل با هم هماهنگی دارند (به جز در جهش یا آسیب)، البته نه لزوماً در الگو. بستگی به موقعیتی که در امتداد بال دارند، نام های مختلفی به آنها داده می شود. شاهپرهای دمی. شاهپرهای دم Rectrices (مفرد rectrix) از کلمه لاتین «سکاندار» به پرنده کمک می کند تا در هنگام پرواز ترمز و هدایت کند. این پرها در یک ردیف افقی در حاشیه عقبی دم آناتومیک قرار دارند. تنها جفت مرکزی (از طریق رباط ها) به استخوان های دم وصل می شوند. شاهپرهای دمی باقی مانده در دمچه، ساختارهای پیچیده چربی و ماهیچه ای که آن استخوان ها را دربر گرفته اند، تعبیه شده اند. شاهپرهای دمی همیشه جفت هستند، اکثریت قریب به اتفاق گونه
ها دارای شش جفت شاهپر دمی هستند. آنها درکشیم های و برخی بی تیغه های وجود ندارند و در پنگوئن ها به شدت کاهش یافته اند. بسیاری از گونه های باقرقره بیش از ۱۲ شاهپر دمی دارند. در برخی از گونه ها (از جمله سیاه خروس یالدار، سیاه خروس فندقی و پاشلک معمولی)، تعداد آنها در افراد مختلف متفاوت است. کبوترهای اهلی در نتیجه تغییرهایی که طی سده ها پرورش گزینشی ایجاد شده است، تعداد بسیار متغیری دارند. قراردادهای شماره گذاری شاهپرها. برای اینکه بحث دربارهٔ موضوع هایی مانند فرآیندهای پرریزی یا ساختار بدن آسان تر شود، پرنده شناسان برای هر پر پروازی یک عدد تعیین می کنند. طبق قرارداد، اعداد اختصاص داده شده به شاهپراولی ها همیشه با حرف P "(P1، P2، P3 و …)"، اعداد شاهپردومی ها (ثانویه) با حرف S، اعداد شاهپرسومی ها با T و اعداد شاهپرهای دمی با R شروع می شوند. بسیاری از مراجع، شاهپراولیها را به صورت برعکس شماره گذاری می کنند، از درونی ترین شاهپراولی (نزدیک ترین به شاهپردومی ها) آغاز می شوند و به سوی بیرون حرکت می کنند. دیگران آنها را به صورت افزایشی، از دیستال ترین بخش شاهپراولیها به سوی درون، شماره گذاری می کنند. هر روش مزایایی دارد
. شماره گذاری کاهشی از توالی طبیعی پرریزی شاهپراولیها بیشتر پرندگان پیروی می کند. درصورتی که در گونه ای دهمین شاهپراولی، مانند برخی از گنجشک سانان غایب باشد، نبود آن بر شماره گذاری شاهپراولیهای باقی مانده تأثیری ندارد. از سوی دیگر، شماره گذاری افزایشی، یکنواختی را در شماره گذاری شاهپراولی های ناگنجشک سان امکان پذیر می سازد، زیرا آنها تقریباً بدون در نظر گرفتن تعداد کلی، چهار عدد اولیه به دست (مأنوس) متصل هستند. این روش به ویژه برای نشان دادن فرمول بالی سودمند است، زیرا بیرونی ترین شاهپراولی آن چیزی است که اندازه گیری ها با آن آغاز می شود. شاهپردومی های همیشه به صورت افزایشی شماره گذاری می شوند، از بیرونی ترین شاهپردومی (نزدیک ترین پر به شاهپراولیها) آغاز می شوند و به سوی داخل کار می کنند. شاهپرسومی های نیز به صورت افزایشی شماره گذاری می شوند، اما در این باره، اعداد متوالی از اعداد داده شده تا آخرین شاهپردومی ادامه می یابند (مثلاً . . . S5، S6، T7، T8، … و غیره). شاهپرهای دمی همیشه از مرکزی ترین جفت به سوی بیرون در هر دو جهت شماره گذاری می شوند. فرمول بالی شکل انتهایی بال پرنده را به روشی ریاضی توصیف می کند. م
ی توان از آن برای کمک به تمایز بین گونه هایی با پرهای مشابه استفاده کرد و بنابراین به ویژه برای کسانی که به پرندگان حلقه گذاری می کنند، سودمند است.
هرم سنگ یادبود نمسیس () به قهرمانی که عملیات نمسیس را در سال ۱۹۱۹ برنامه ریزی و اجرا نمودند تقدیم شده است. این سازه در روز ۲۵ آوریل ۲۰۲۳ در پارک دایره ای، ایروان رونمایی شد. اسامی سوقومون تهلیریان، آرام یرگانیان، آرشاویر شیراکیان، , ، میساک تورلاکیان، , هاکوپ ملکومیان، یرواند فوندوکیان, آرمن گارو، گریگور مرجانوف, آوتیک ایساهاکیان، , آرا سارگسیان، هراچ پاپازیان, شاهان ناتالی بر روی این بنا حکاکی شده است.
باجاج پولسار ان اس ۲۰۰ یک موتورسیکلت تک سیلندر هندی محصول شرکت باجاج آتو و حاصل همکاری اش با شرکت KTM می باشد. این موتورسیکلت از سری پولسار باجاج است که از سال ۲۰۱۲ تا کنون تولید می شود. عبارت "NS" در واقع مخفف کلمهٔ "Naked Sport" است که بیان گر کلاس این موتورسیکلت می باشد. "ان س" تا کنون در حجم موتورهای ۴۰۰، ۱۶۰، ۱۵۰و ۱۲۵ سی سی نیز به تولید رسیده و به ایران نیز وارد شد. تولید مدل ۱۵۰سی سی ان اس مدتی پس از تولید، به دلیل ضعف عملکرد، متوقف شد. در واقع موتورسیکلت "پولسار ان اس" از محصولات محبوب شرکت باجاج در دسته موتورسیکلت های شهری و ورزشی است. این موتورسیکلت با طراحی دینامیک و توانایی های بالا در کلاس خود، به عنوان یک انتخاب محبوب برای رانندگان جوان و علاقه مند به موتورسیکلت های ورزشی شناخته می شود. طراحی انجین این موتورسیکلت، مطابق با کی تی ام دوک ۲۰۰ انجام شده است. این مدل موتورسیکلت به علت همکاری بلند مدت شرکت باجاج و کاوازاکی در برخی کشور ها با نام "کاوازاکی روسر" شناخته شده است "ان اس" یک موتورسیکلت به سبک خیابانی هجومی است و به دلیل ظاهر گرگ مانندش شناخته شده و مورد استقبال جوانان قرار گرفته است. دارای
موتور تک سیلندر، چهارزمانه، دارای سیستم جرقه زنی چند شمع و سیستم خنک کننده با راندمان بالا است. دارای یک اگزوز زیر بدنه و دو کمک فنر تلسکوپی و یک کمک فنر گازی در عقب می باشد.
النا آنژلیکا دولورس هولمبرگ لانوس (زاده: ۲۴ مه ۱۹۳۱ - ناپدید شده: ۲۰ دسامبر ۱۹۷۸)، معروف به النا هولمبرگ، یک دیپلمات آرژانتینی بود که در سال ۱۹۷۸ ربوده و ترور شد. او به دلیل اینکه اولین زنی بود که از مؤسسه خدمات خارجی فارغ التحصیل شد، ممتاز گردید. هولمبرگ یکی از مقامات مهم دیکتاتوری نظامی بود که در سال ۱۹۷۶ قدرت را به دست گرفت، و به طور کلی اعتقاد بر این است که توسط رژیمی که به آن تعلق داشت، بازداشت-ناپدید و سپس کشته شد. زندگی نامه. النا هولمبرگ از یک خانواده سنتی و خواهر سرهنگ بازنشسته انریکه هولمبرگ و دختر عموی ژنرال الخاندرو لانوس (رئیس جمهور بالفعل سابق جمهوری آرژانتین) بود. او به عنوان یک کارمند حرفه ای در سفارت آرژانتین در فرانسه کار می کرد. به دلیل اصطکاک با کارکنان «مرکز اطلاعات خلبان» (گروهی از افسران اطلاعاتی نیروی دریایی آرژانتین که مقر آنها در پاریس بود و در آنجا پوما پرن، آلفردو آستیز و آدولفو دوندا نیز مأمور به کار بودند)، هولمبرگ برای گزارش به مافوق خود به بوئنوس آیرس احضار شد. در آنجا او توسط در ۲۰ دسامبر ۱۹۷۸ ربوده شد، این زمانی بود که او وزارت امور خارجه را ترک کرد تا با گروهی از روزنامه نگا
ران فرانسوی ملاقات کند. افرادی که بعداً از دانشکده مکانیک افسران نیروی دریایی (ESMA) آزاد شدند اعلام کردند که در آن زمان برخی از افسران بازداشتگاه به مشارکت آنها در ناپدید شدن النا هولمبرگ اشاره کردند.
رشد پرها در لایه اپیدرمی پوست در پرندگان رخ می دهد. این یک فرایند پیچیده است که شامل مراحل زیادی است. هنگامی که پرها به طور کامل رشد کردند، شش نوع مختلف پر وجود دارد: شاهپر، پر پروازی، کرک پر، رشته پر، نیم پر و پرهای مویی. پرها در اصل برای پرواز در نظر گرفته نشده بودند. دلیل دقیق تکامل پرها هنوز ناشناخته است. تصور می شود که پرندگان از نوادگان دایناسورها هستند و فناوری جدید با استفاده از ملانوزوم های موجود در فسیل دایناسورها نشان داده است که دایناسورهایی که نمی توانستند پرواز کنند، پر داشتند.
علف انبانی سندرسون ، گیاه مثانه سندرسون، گونه ای از گیاهان گل دار از خانواده گیاه مثانه است. در ابتدا توسط گیاه شناس بریتانیایی دانیل الیور در سال ۱۸۶۵ توصیف و منتشر شد، این گیاه همیشه سبز گوشت خوار است که بومی شمال کوازولو-ناتال و ترانسکی در آفریقای جنوبی است. توصیف. تا ۵۰ سانتی متر بلند و پهن است، به صورت سنگ رست روی سطوح صخره ای مرطوب و اغلب عمودی در ارتفاعات از ۲۱۰ متر تا ۱۲۰۰ متر رشد می کند. گوشت خواری در زیر سطح رخ می دهد، به طوری که مثانه های کوچک روی ساقه های زیرزمینی ریزجانداران را که در خاک اشباع شده ساکن هستند جذب می کنند. قسمت های قابل رویت گیاه گوشت خوار نیستند. در بالای زمین، تعدادی گل سفید با نشانه های آبی کم رنگ، خارهای خمیده به جلو و لوب های دوتایی که شبیه گوش خرگوش است وجود دارد. کشت. علف انبانی سندرسون در شرایطی رشد می کند که تکثیر آن در خانه نسبتاً آسان است و بنابراین به یک گیاه آپارتمانی محبوب تبدیل شده است که می تواند دمای تا ۱ درجه سانتی گراد را تحمل کند، اما یخ زدگی را تحمل نمی کند. باید همیشه مرطوب نگه داشته شود و برای گل دهی مداوم نیاز به نور متوسط دارد. قادر به انجام خود گرده افشانی