Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آنتونیو بائودو ("Antonio Baudo") یک طراح موتورسیکلت و خودرو اهل ایتالیا بود که در دهه های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ در تورین فعالیت داشت. زندگی نامه. بائودو در سال ۱۹۲۱ «اوفیچینه مکانیکه بائودو» را در تورین بنیان نهاد. نخستین تلاش های او شامل ساخت سه نمونهٔ اولیه با موتورهای V2 به حجم های ۴۷۴، ۶۶۸ و ۱۰۰۰ سی سی بود. این موتورسیکلت ها بیشتر جنبهٔ آزمایشی داشتند اما نشان دادند که بائودو به دنبال ترکیب توان بالا با طراحی سبک است. در سال ۱۹۲۵ او با پائولو موتا همکاری کرد و شرکت موتا و بائودو ("Motta &amp; Baudo") را بنیان گذاشت. این شرکت تنها یک نمونهٔ اولیه با نام "MB" تولید کرد که از یک موتور ۱٫۳۵ لیتری چاپوئی-دورنیه بهره می برد. این همکاری کوتاه مدت اما نوآورانه، زمینهٔ ورود بائودو به عرصهٔ طراحی خودروهای کوچک مسابقه ای را فراهم کرد. در سال ۱۹۲۷ او به همراه آوگوستو موناکو خودرویی به نام "موناکو-بائودو" ساخت که نمونه ای از همکاری های نوین میان طراحان مستقل ایتالیایی بود. این خودرو با موتور کوچک اما توانمندش در نمایشگاه های تخصصی تورین معرفی شد. در سال ۱۹۲۶، شرکت بائودو دو مدل جدید عرضه کرد که از موتورهای ۲۵۰ و ۳۵۰ سی سی جی. ا
ِی. پرستوویچ اینداستریز ("JAP") و بلکبرن (موتورسیکلت) استفاده می کردند. این موتورسیکلت ها به دلیل کیفیت ساخت و سبک طراحی، در میان نمونه های آزمایشی ایتالیایی ها جایگاه ویژه ای پیدا کردند. در سال ۱۹۲۹، برند بائودو به «جوزپه ناوونه» واگذار شد. ناوونه با استفاده از نام بائودو، چند خودروی کوچک تولید کرد اما این پروژه به سرعت متوقف شد و نشان تجاری بائودو به تاریخ پیوست. میراث بائودو را می توان در جنبش طراحان مستقل و نوآور ایتالیایی دههٔ ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ مشاهده کرد. او جزو نخستین کسانی بود که ایدهٔ استفادهٔ چندمنظوره از فناوری های موتورسیکلت در خودروهای کوچک و سبک را دنبال کرد. میراث. اگرچه شرکت بائودو تنها برای یک دهه فعال بود، آثار آن به عنوان بخشی از تاریخ خودرو در ایتالیا و موتورسیکلت سازی ایتالیا باقی مانده است. علاقه مندان خودروهای کلاسیک امروزه نیز به دنبال نمونه های باقی مانده از این موتورسیکلت ها و خودروها هستند، هرچند که بیشترشان در موزه ها یا مجموعه های خصوصی نگهداری می شوند. نام بائودو در کنار طراحانی چون کارلو آبارت و آوگوستو موناکو به عنوان پیشگامان طراحی تجربی در ایتالیا شناخته می شود. هرچند بسیاری از پرو
ژه های او به مرحلهٔ تولید انبوه نرسیدند، اما نوآوری هایش الهام بخش نسل بعدی مهندسان و طراحان شد.
ویتوریو بلنتانی ("Vittorio Bellentani"؛ ۱۱ مارس ۱۹۰۶ – ۲۶ مارس ۱۹۶۸) مهندس خودرو و رانندهٔ مسابقه ای اهل ایتالیا بود. زندگی نامه. بلنتانی در مودنا زاده شد و در آلمان به تحصیل مهندسی مکانیک در دانشگاه فرایبورگ پرداخت. او در ۱۹۴۰ به انزو فراری پیوست و در پروژهٔ اتو آویو کوستروزیونه ۸۱۵ همکاری کرد که یکی از نخستین خودروهای طراحی شده در کارگاه فراری پیش از تأسیس رسمی شرکت بود. در فاصلهٔ ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۵ او برای مازراتی فعالیت کرد و نقش کلیدی در توسعهٔ مدل های مازراتی آ۶ ("A6GCM" در ۱۹۵۲؛ "A6SSG" در ۱۹۵۴) و مازراتی ۲۵۰اف داشت؛ مدلی که پیش تر توسط جوآکینو کلمبو آغاز شده بود اما پس از خروج او، ادامهٔ کار به بلنتانی سپرده شد. این خودرو بعدها یکی از موفق ترین ماشین های فرمول یک دههٔ ۱۹۵۰ شد. میان سال های ۱۹۵۶ تا ۱۹۶۳ او به عنوان مهندس مشاور در فراری فعالیت کرد. از جمله پروژه های شاخص او در این دوره فراری ۴۱۲ اس (۱۹۵۷) و خودروی یک لیتری آسا «فرارینا» (۱۹۶۲) بود. پیستون ها و طراحی موتور این پروژه ها بعدها توسط فیل هیل رانندهٔ قهرمان فرمول یک، به نام «موتور بلنتانی» یاد شد. بلنتانی همچنین همراه برادرش ریکاردو، شرکت «بلنتانی
ریکاردو مودنا» ("B.R.M.") را در سال های ۱۹۵۵ تا ۱۹۵۷ بنیان گذاشت. این شرکت تخصصی در زمینهٔ موتورهای دو زمانه داشت و پس از او توسط برادرزاده اش آنتونیو بلنتانی ادامه یافت. ویتوریو بلنتانی در ۲۶ مارس ۱۹۶۸ در زادگاهش مودنا درگذشت. میراث او در صنعت خودروسازی ایتالیا، به ویژه در دههٔ طلایی مازراتی و فراری همچنان زنده است. میراث. بلنتانی از جمله مهندسانی بود که در گذار صنعت خودروی ایتالیا از کارگاه های کوچک به تولیدات بین المللی نقشی محوری داشت. طراحی ها و نوآوری های او در زمینهٔ شاسی، موتور و سیستم های مکانیکی، الهام بخش بسیاری از نسل بعدی مهندسان شد. همکاری نزدیک او با انزو فراری و مازراتی، جایگاهش را به عنوان یکی از چهره های کمتر شناخته شده اما اثرگذار درهٔ موتور در امیلیا-رومانیا تثبیت کرد. امروزه در آرشیو موزه فراری و موزه مازراتی، بخشی از طراحی ها و مستندات فنی او نگهداری می شود. پژوهشگران تاریخ خودرو او را در کنار طراحانی چون جوآکینو کلمبو و آلبرتو ماساری به عنوان پایه گذاران سبک مدرن خودروسازی ایتالیا یاد می کنند.
کورادو روستیکی (؛ زادهٔ ۱۹۵۷) نوازنده، ترانه سرا و تهیه کننده موسیقی اهل ایتالیا است. زندگی و حرفه. کورادو روستیکی سال ۱۹۵۷ در ناپل متولد شد. روستیکی یکی از اعضای بنیان گذار گروه راک با نام «Cervello» در ناپل بود. این گروه در سال ۱۹۷۳ آلبوم «"Melos» را" با گیتار و آواز روستیکی ضبط کرد. در سال ۱۹۷۵، او به اعضای گروه «Osanna» پیوست. در سال ۱۹۷۶، آنها آلبوم «"Blink» را" ضبط کردند. برای دو آلبوم بعدی، «"Vimana" (۱۹۷۶)» و «"Wings of Love" (۱۹۷۷)» آنها به لندن نقل مکان کردند و با اعضای برجسته راک پیشرو و جاز فیوژن، از جمله نرادا مایکل والدن و فیل کالینز همکاری کردند. پس از انحلال گروه، روستیکی به لس آنجلس نقل مکان کرد و به عنوان تهیه کننده و نوازنده، با بسیاری از هنرمندان در ایالات متحده و ایتالیا همکاری کرد. از جمله این هنرمندان می توان به ویتنی هیوستون، آریتا فرانکلین، زوکرو فورناچاری و الیزا اشاره کرد.
مسابقات جهانی دو و میدانی ۲۰۲۵ در رشته دو ۸۰۰ متر مردان در ورزشگاه ملی ژاپن توکیو در تاریخ های ۱۶، ۱۸ و فینال در ۲۰ سپتامبر ۲۰۲۵ برگزار شد. رکورد ها پیش از مسابقات. قبل از شروع مسابقه رکوردها به شرح زیر بود: استاندارد صلاحیت. استانداردی که به طور خودکار برای ورود به مسابقه لازم بود، زمان ۱:۴۴.۵۰ بود. برنامه برگزاری. برنامه برگزاری این رویداد، به وقت محلی (UTC+9)، به شرح زیر بود: نیمه نهایی. مسابقات نیمه نهایی در تاریخ ۱۸ سپتامبر برگزار شد. دو ورزشکار اول هر گروه ( س ) و دو تا از سریع ترین ها ( س ) دوندگان بعدی به فینال راه یافتند.
کارلو اسکورتسا (پائولا، ۱۵ ژوئن ۱۸۹۷ - فلورانس، ۲۳ دسامبر ۱۹۸۸) یکی از اعضای برجسته حزب ملی فاشیست ایتالیا در طول جنگ جهانی دوم بود. او شهرت خود را در گروه شبه نظامی فاشیست ایتالیایی معروف به پیراهن سیاه ها به دست آورد و بعداً به مقام دبیر حزب رسید و پس از بنیتو موسولینی، دومین مقام در ایتالیای فاشیستی را به خود اختصاص داد. دوره کوتاه و پر فراز و نشیب او در بهار ۱۹۴۳ آغاز شد و با فروپاشی و انحلال حزب در پایان ژوئیه پایان یافت. زندگی. اسکورزا که در شهر پائولا زاده شده بود، در جنگ جهانی اول در سپاه برسالیری شرکت کرد و در آنجا به درجه ستوان (Tenente) رسید. پس از جنگ، به حزب ملی فاشیست بنیتو موسولینی پیوست و در اقدامات خشونت آمیز علیه کمونیست ها و سوسیالیست ها در منطقه اطراف لوکا شرکت کرد. پس از شرکت در راهپیمایی به سوی رم در سال ۱۹۲۲، مدت کوتاهی به عنوان روزنامه نگار کار کرد، سپس به عنوان فدرال (افسر ارشد حزب ایالتی) استان لوکا منصوب شد. در سال ۱۹۳۰، اسکورتزا به رهبری سازمان کلیدی جوانان حزب، گروه دانشگاهی فاشیستا، منصوب شد. سال بعد، او به عنوان عضوی از «هیئت مدیره ملی» (Direttorio) حزب ملی فاشیست منصوب شد. او ب
ه شدت با «اقدام کاتولیک» (Azione Cattolica) طرفدار کاتولیک ها مخالفت کرد و رفتار او موسولینی را مجبور به اخراج او از هیات مدیره کرد. او در جنگ دوم ایتالیا-اتیوپی و جنگ داخلی اسپانیا شرکت کرد. در سال ۱۹۴۰، فعالیت سیاسی خود را در سطح ملی از سر گرفت. دبیر حزب ملی فاشیست. در آوریل ۱۹۴۳، اسکورتزا به عنوان دبیر حزب ملی فاشیست منصوب شد و جایگزین آلدو ویدوسونیِ ناکارآمد گردید. او کاملاً به موسولینی وفادار ماند و با یک درخواست سازش ناپذیر - «همه و همه چیز برای جنگ» - مقام خود را به دست گرفت. اسکورزا با وجود شور و شوقش، در تلاش هایش برای احیای حزب شکست خورد. در ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳، دینو گراندی، رئیس مجلس زمان جنگ ایتالیا، پیشنهادی برای برکناری موسولینی از سمت خود به شورای عالی فاشیسم ارائه داد. اسکورتزا، که سمت دبیر شورای عالی را نیز بر عهده داشت، به آن رأی منفی داد، اما این پیشنهاد تصویب شد و موسولینی توسط کارابینیری دستگیر شد. پس از آتش بس کاسیبیله، اسکورتزا در جمهوری سوسیال ایتالیا که تحت کنترل نازی ها بود، دستگیر شد. او به دلیل عدم مقابله با کودتای ضد فاشیستی به خیانت متهم شد، اما در آوریل ۱۹۴۴ توسط دادگاه ویژه تبرئه شد.
اواخر عمر. در پایان جنگ جهانی دوم، اسکورتزا به آرژانتین گریخت. او به صورت غیابی توسط متفقین محاکمه و به سی سال زندان محکوم شد. بعداً مورد عفو قرار گرفت و در سال ۱۹۵۵ به ایتالیا بازگشت. اسکورزا در ۲۳ دسامبر ۱۹۸۸ در فلورانس درگذشت.
اودونه بلوتسی ("Odone Belluzzi"؛ ۱ فوریهٔ ۱۸۹۲ – ۲۴ اوت ۱۹۵۶) مهندس عمران و آکادمیک ایتالیایی بود. او به ویژه به خاطر تألیف کتاب چهارجلدی "علم سازه ها" شناخته می شود که طی چند دهه در ایتالیا و کشورهای دیگر به عنوان مرجع اصلی آموزش مهندسی سازه به کار می رفت. زندگی نامه. بلوتسی در خانواده ای متوسط در بولونیا به دنیا آمد. پدرش در کودکی او درگذشت و مادرش به تنهایی مسئولیت خانواده را بر عهده گرفت. مشکلات مالی باعث شد که او از نوجوانی مجبور به کار شود، اما علاقهٔ شدیدش به ریاضیات و فیزیک سبب شد تحصیلات خود را شبانه ادامه دهد. او ابتدا در مؤسسهٔ فنی آلدینی-والریانی بولونیا تحصیل کرد و سپس در دوره های آزاد دانشگاه مردمی ("Università Popolare") حضور یافت. در خلال جنگ جهانی اول به عنوان افسر توپخانه خدمت کرد. پس از بازگشت، در سال ۱۹۲۱ موفق به اخذ مدرک مهندسی از پلی تکنیک تورین شد. در سال ۱۹۲۸ به پیشنهاد استاد آلبنگا، به تدریس در رشتهٔ علم سازه ها در دانشگاه بولونیا پرداخت. او در سال ۱۹۳۱ به طور رسمی کرسی «علم سازه ها» ("Scienza delle Costruzioni") را بر عهده گرفت. بلوتسی در طول زندگی حرفه ای خود بارها از سوی بنیادهای ع
لمی ایتالیا، از جمله بنیاد السساندرو ولتا و بنیاد والائوری تقدیر شد. او همچنین عضو انجمن های علمی بین المللی در حوزهٔ مهندسی عمران بود و مقالاتی در مجلات علمی اروپا منتشر کرد. در تابستان ۱۹۵۴ برای برگزاری دوره های آموزشی و کنفرانس های تخصصی به برزیل سفر کرد. گرمای شدید باعث بیماری او شد و پس از بازگشت به بولونیا، تحت عمل جراحی قرار گرفت. با وجود ضعف جسمی، تا واپسین ماه های عمر به تدریس ادامه داد. آخرین درس خود را در ماه مهٔ ۱۹۵۶ ارائه کرد و با تشویق ایستادهٔ شاگردانش روبه رو شد. او در ۲۴ اوت ۱۹۵۶ در بولونیا درگذشت. آثار. مهم ترین اثر بلوتسی کتاب چهارجلدی "علم سازه ها" ("Scienza delle Costruzioni") بود که توسط انتشارات زانیکلی در بولونیا منتشر شد. این مجموعه، مفاهیم پایه و پیشرفتهٔ مقاومت مصالح، تحلیل سازه ها و مکانیک محیط های پیوسته را پوشش می داد و به مدت بیش از نیم قرن کتاب درسی اصلی در دانشگاه های ایتالیا بود. این اثر بعدها به زبان های اسپانیایی و پرتغالی ترجمه شد و در آمریکای لاتین نیز به طور گسترده ای مورد استفاده قرار گرفت. میراث. بلوتسی نه تنها یک پژوهشگر برجسته، بلکه معلمی محبوب نیز بود. روش آموزشی او
به گونه ای بود که مفاهیم پیچیدهٔ تحلیل سازه را از ساده ترین اصول آغاز می کرد و با تمرین ها و مثال های عملی به دانشجویان انتقال می داد. همین روش سبب شد که نسل های متوالی از مهندسان ایتالیایی خود را شاگرد او بدانند. امروزه نام او در میان بنیان گذاران آموزش مدرن مهندسی سازه در ایتالیا ذکر می شود و آثارش همچنان در کتابخانه های تخصصی مهندسی مورد استفاده قرار می گیرند. یادبودها. پس از درگذشت اودونه بلوتسی، جامعهٔ علمی و دانشگاهی ایتالیا کوشید میراث او را زنده نگه دارد. دانشگاه بولونیا در سال ۱۹۵۷ «کرسی یادبود بلوتسی» ("Cattedra Commemorativa Belluzzi") را تأسیس کرد که هدف آن ادامهٔ پژوهش ها در زمینهٔ مکانیک سازه ها و آموزش نسل های جدید مهندسان بود. از دههٔ ۱۹۶۰، انجمن مهندسان عمران بولونیا همایش سالانه ای را با نام «روز بلوتسی» ("Giornata Belluzzi") برگزار می کند که طی آن پژوهشگران جوان نتایج تازهٔ خود در حوزهٔ تحلیل سازه ها و مقاومت مصالح را ارائه می دهند. این رویداد به یکی از مهم ترین گردهمایی های علمی مهندسی سازه در شمال ایتالیا تبدیل شده است. در بولونیا، یک دبیرستان فنی به نام «"Istituto Tecnico Industriale Od
one Belluzzi"» به افتخار او نام گذاری شد. این مؤسسهٔ آموزشی، که از دههٔ ۱۹۷۰ فعالیت می کند، در رشته های مهندسی مکانیک، الکترونیک و ساختمان به آموزش دانش آموزان می پردازد و خود را وارث سنت آموزشی بلوتسی می داند. کتابخانهٔ فنی دانشگاه بولونیا نیز بخشی از مجموعهٔ «"Scienza delle Costruzioni"» را به آثار و دست نوشته های بلوتسی اختصاص داده است. این مجموعه شامل دست نوشته های اولیهٔ او بر روی جلد اول "علم سازه ها" و نیز مکاتبات علمی او با همکارانش در تورین و فلورانس است. به پاس خدمات علمی او، یکی از خیابان های اصلی ناحیهٔ دانشگاهی بولونیا به نام «ویا اودونه بلوتسی» ("Via Odone Belluzzi") نام گذاری شد. این خیابان امروزه محل رفت وآمد دانشجویان و استادان دانشگاه است و در میان نمادهای شهری بولونیا جایگاهی ویژه یافته است. یادبود بلوتسی تنها محدود به ایتالیا نمانده است. در برزیل، که او در سال ۱۹۵۴ در آنجا دوره های آموزشی برگزار کرد، برخی از دانشگاه ها در سائوپائولو و ریو دو ژانیرو ترجمهٔ آثار او را همچنان در برنامه های درسی خود نگه داشته اند. انجمن مهندسان برزیل نیز در ۱۹۸۲ همایشی به مناسبت یک صدمین سال تولد او برگزار کرد
. امروزه، میراث بلوتسی به عنوان پلی میان سنت علمی ایتالیا و آموزش مدرن مهندسی در جهان تلقی می شود و نام او همچنان در تاریخ آموزش مهندسی سازه زنده است.
برونو بالتازار (؛ زادهٔ ) بازیکن و مربی فوتبال اهل پرتغال است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال دیگنیس آکریتاس، باشگاه ورزشی رئال، باشگاه فوتبال باریرنسه، باشگاه فوتبال مارگیت، و باشگاه فوتبال درسدنر اشاره کرد.
روی آلمیدا (؛ زادهٔ ) مربی فوتبال اهل پرتغال است. وی سرمربی تیم هایی همچون باشگاه فوتبال ستاره سرخ، باشگاه فوتبال باستیا، باشگاه فوتبال تروا، باشگاه فوتبال کان بوده است.
جوزپه آلبنگا (؛ زادهٔ ۹ ژوئن ۱۸۸۲ – درگذشتهٔ ۱۹ ژانویهٔ ۱۹۵۷) مهندس عمران، استاد دانشگاه و مورخ مهندسی عمران ایتالیایی بود. زندگی نامه. آلبنگا شاگرد کامیلو گوئیدی بود و در سال ۱۹۰۴ از پلی تکنیک تورین در رشتهٔ مهندسی عمران فارغ التحصیل شد. او از ۱۹۱۴ تا ۱۹۱۵ به عنوان استاد فوق العادهٔ راه سازی و راه آهن در دانشگاه بولونیا و از ۱۹۱۵ تا ۱۹۱۸ در دانشگاه پیزا تدریس کرد. از ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۸ استاد علم سازه ها در بولونیا بود. در سال ۱۹۲۸ به کرسی پل سازی در پلی تکنیک تورین رسید و بین سال های ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۲ به عنوان رئیس این دانشگاه خدمت کرد. او در همان سال در کنگره بین المللی ریاضیدانان در بولونیا به عنوان سخنران دعوت شده حضور داشت. آلبنگا نقش مهمی در توسعهٔ نظریه و عمل پل سازی و همچنین تاریخ مهندسی داشت و از نخستین پژوهشگرانی بود که روند تحول بتن مسلح را به صورت نظام مند مطالعه کرد. از میان شاگردان او می توان به اودونه بلوتسی، لوییجی استابیلینی، لترّیو فرانچسکو دوناتو، آگوستو کاوالاری مورات، جولیوس پیتزتی و ریکاردو بالداتچی اشاره کرد. یادبود و میراث. پس از درگذشت آلبنگا در ۱۹ ژانویهٔ ۱۹۵۷، بسیاری از مؤسسات دانشگاهی ایتالیا
مقالات و شماره های ویژه ای را به کارنامهٔ علمی او اختصاص دادند. پلی تکنیک تورین در آرشیو مجازی خود بخشی ویژه به نام «موزهٔ مجازی آلبنگا» ایجاد کرده است که آثار و دست نوشته های او را نگهداری می کند. در بولونیا و تورین نیز خیابان هایی به نام او نامگذاری شده اند و مجموعه ای از پل های طراحی شده توسط او هنوز هم مورد استفاده قرار می گیرند.
آدلچی سرنا () (لاکوئیلا ۲۷ دسامبر ۱۸۹۵ - ، ۲۹ ژانویه ۱۹۷۰) یک مقام دولتی ایتالیایی و سیاستمدار فاشیست بود. او از اکتبر ۱۹۴۰ تا دسامبر ۱۹۴۱ دبیر حزب ملی فاشیست (ایتالیایی: Partito Nazionale Fascista, PNF) بود. زندگینامه. آدلکی سرنا در سال ۱۸۹۵ در لاکوئیلا متولد شد. پس از اتمام امتحانات قضایی، به عنوان وکیل مشغول به کار شد. در سال ۱۹۱۵، او داوطلبانه به ارتش سلطنتی ایتالیا پیوست و در جنگ جهانی اول شرکت کرد و به خاطر شجاعت نظامی مدال گرفت. در سال ۱۹۲۱، به جنبش فاشیستی پیوست و عضو حزب ملی فاشیست ایتالیا شد. در سال ۱۹۲۲، دبیر حزب شد و در سال ۱۹۲۶ به عنوان شهردار لاکوئیلا نامزد شد. از سال ۱۹۲۴ تا ۱۹۳۹، او به عنوان معاون در مجلس سفلی مجلس پادشاهی ایتالیا، اتاق نمایندگان، خدمت کرد. از سال ۱۹۳۲، او عضو هیئت مدیره حزب ملی فاشیست ایتالیا بود و در سال های ۱۹۳۴-۱۹۳۷ و در سال های ۱۹۴۰-۱۹۴۱ عضو شورای عالی فاشیسم بود. از سال ۱۹۳۳ تا ۱۹۳۹، او معاون آکیله استاراچه، دبیر ملی حزب ملی فاشیست ایتالیا، بود. از سال ۱۹۳۶ تا ۱۹۳۹، او تبلیغات فعالی را برای جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی رهبری کرد. در سال ۱۹۳۹، او وزیر امور عمومی شد. در ۳۰ اکت
بر ۱۹۴۰، او جانشین اتوره موتی به عنوان دبیر حزب ملی فاشیست شد. در ۲۶ دسامبر ۱۹۴۱، آلدو ویدوسونی جایگزین او شد. پس از سقوط رژیم فاشیستی در ایتالیا در ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳، سیاست را ترک کرد و به زندگی خصوصی روی آورد. او در سال ۱۹۷۰ در رم درگذشت.
دنیل ژاندوپو (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مریی فوتبال اهل سوئیس است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال لشو دو فوند، باشگاه فوتبال زوریخ، و باشگاه فوتبال بوردو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال سوئیس بازی کرده است.
اوجنیو برگاماسکو (؛ ۱۵ آوریل ۱۸۵۸ – ۱۱ ژوئن ۱۹۴۰) مهندس و سیاستمدار ایتالیایی بود. او به عنوان یکی از اعضای حزب سوسیالیست اصلاح طلب ایتالیا، مناصب مختلف دولتی را برعهده داشت و از جمله وزیر نیروی دریایی ایتالیا شد. زندگی و تحصیلات. برگاماسکو در ورچلی (استان نووارا) در ۱۵ آوریل ۱۸۵۸ زاده شد. او تحصیلات عالی خود را در مؤسسه عالی فنی میلان گذراند و مدرک کارشناسی مهندسی عمران دریافت کرد. در همین دوره علاقه مندی او به علوم فنی و اجتماعی پایه گذار ورودش به عرصه سیاست شد. حرفه. برگاماسکو در ۱۸۹۴ «بانک تعاونی کشاورزی لوملینا» را بنیان گذاری کرد که خود نیز ریاست آن را برعهده داشت. او همچنین در ۱۸۹۸ «کنسرسیوم کشاورزی لوملینا» را تأسیس کرد و ریاست آن را پذیرفت. وی در ۱۹۰۸ به ریاست شورای استانی پاویا انتخاب شد و سپس به عنوان شهردار کانتیا لوملینا خدمت کرد. میان سال های ۱۹۰۰ تا ۱۹۰۹ او نماینده پارلمان ایتالیا بود. در نوامبر ۱۹۱۳ به عضویت سنا از طرف حزب دموکرات های لیبرال انتخاب شد و سه دوره در این مقام باقی ماند. بعدها به «اتحاد دموکراتیک» پیوست و نایب رئیس آن شد. برگاماسکو در کابینه لوتساتی (۲ آوریل ۱۹۱۰ – ۲۹ مارس ۱۹۱۱) و
کابینه چهارم جولیتی (۳۰ مارس ۱۹۱۱ – ۲۴ نوامبر ۱۹۱۳) به عنوان دبیر دولتی در وزارت نیروی دریایی ایتالیا خدمت کرد. در ۴ ژوئیهٔ ۱۹۲۱ او به وزارت نیروی دریایی در کابینهٔ فرانچسکو ساوریو نیتی منصوب شد. دوران وزارت او تا ۲۶ فوریهٔ ۱۹۲۲ ادامه یافت. زندگی شخصی و درگذشت. برگاماسکو ازدواج کرده و دارای چهار فرزند پسر بود. او در ۱۱ ژوئن ۱۹۴۰ در میلان درگذشت. افتخارات. برگاماسکو در طول زندگی سیاسی و حرفه ای خود به نشان ها و افتخارات زیر نایل آمد:
اَمبرین راضیه (؛ زادهٔ ۱۹۹۲) بازیگر و نویسنده اهل بریتانیا است. راضیه در سال ۱۹۹۲ در جنوب لندن و در خانواده ای تک والد پاکستانی متولد شد. او نام خانوادگی خود را از نام مادربزرگش، راضیه، گرفته است و یک خواهر بزرگ تر دارد. راضیه در سال ۲۰۱۳ مدرک کارشناسی خود را از دانشگاه وست لاندن دریافت کرد و در مدرسهٔ بازیگری آیدنتیتی (IDSA) آموزش دید. پیش از آن، در کالج کینگستون تحصیل کرده و در رشتهٔ هنرهای نمایشی مدرک کاردانی آموزش کسب وکار و فناوری (Btec) گرفته بود. همچنین در مدرسهٔ ریکاردز لُدژ در جنوب غرب لندن تحصیل کرده است. در سال ۲۰۱۵، راضیه نمایش تک نفرهٔ خود با عنوان «"دفترچه خاطرات دختری از هانسل"» را در تئاتر اووال هاوس لندن نوشت و بازی کرد. او این نمایش را در سال ۲۰۱۶ در یک تور سراسری در بریتانیا اجرا کرد. در همان سال، راضیه به عنوان بهترین تازه وارد در جوایز رسانه ای آسیایی شناخته شد. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "تد لاسو"، "سازمان" و "آینه سیاه" اشاره کرد. در سال ۲۰۲۳، راضیه قراردادی برای توسعهٔ یک مجموعهٔ کمدی-درام با کمپانی اکسپکتیشن انترتینمنت امضا کرد. این مجموعه
با عنوان "از دست رفته" دربارهٔ رابطهٔ یک مادر و دختر مهاجر جنوب آسیایی است.
انریکو بیانکینی (؛ ۳۰ ژوئیهٔ ۱۹۰۳ – ۲۴ اکتبر ۱۹۷۱) مهندس عمران ایتالیایی بود. آثار او در بخش رقابت معماری بازی های المپیک تابستانی ۱۹۳۶ به نمایش درآمد. زندگی و حرفه. بیانکینی در روبیو (استان پاویا) در ۳۰ ژوئیهٔ ۱۹۰۳ زاده شد. تحصیلات ابتدایی خود را در ماسا (توسکانی) گذراند و در فاصلهٔ ۱۹۲۰ تا ۱۹۲۲ در دانشگاه پیزا به تحصیل تاریخ هنر پرداخت. سپس وارد دانشکده مهندسی رم شد و در ۲۲ آوریل ۱۹۲۶ در رشته مهندسی عمران فارغ التحصیل شد. از اوت همان سال، همکاری خود را با شرکت مهندسی «پوگی، گائودنتسی و شرکا» آغاز کرد و در ۱۹۲۷ به عنوان طراح و مدیر کارگاه استخدام شد؛ سمتی که تا ۱۹۳۸ در آن باقی ماند. در این دوره او پروژه های متعددی از جمله ساختمان های صنعتی، سینماها و پل ها را طراحی و نظارت کرد. میان سال های ۱۹۲۹ و ۱۹۳۱ او در ساخت عناصر هنری بزرگراه A11 با شرکت ساوریو پاریزی همکاری کرد. بیانکینی نزدیک به دو دهه با رافائلو فاگنونی، معمار برجسته ایتالیایی، همکاری داشت. حاصل این همکاری تدوین طرح های شهری برای پیزا، فااِنزا و آستی؛ مشارکت در ساخت ورزشگاه موسولینی در تورین و ورزشگاه پورتا الیزا در لوکا؛ مرمت بناهای تاریخی؛ و طراحی
پروژه های عمومی همچون پادگان های کارابینیری و ایستگاه های راه آهن بود. بیانکینی تخصص ویژه ای در سازه های بتن مسلح داشت و آثاری چون ساختمان دانشگاه تریسته و پروژه های دوره فاشیستی در فلورانس و شهرهای دیگر را به انجام رساند. پس از ۱۹۳۸، او به سمت مدیر فنی شرکت ساختمانی SACIP منصوب شد. پس از جنگ جهانی دوم، بیانکینی مسئولیت پروژه های صنعتی، مسکونی و عمومی را برعهده گرفت که شامل کارخانه ها، ورزشگاه ها، خانه های دولتی و نیروگاه ها در سراسر توسکانی بود. علاوه بر آن، به طور مستقل بر طراحی ویلاها و مجموعه های مسکونی نیز کار می کرد.
پورتا ماجیوره () یکی از دروازه های شرقی در دیوارهای باستانی اما به خوبی حفظ شدهٔ قرن سومی اورلیان رم است. دو جاده باستانی از میان این دروازه می گذشت: ویا پرنستینا و ویا لابیکانا. ویا پرنستینا جادهٔ شرقی به شهر باستانی پرنسته (پالسترینای امروزی) بود. ویا لابیکانا (که اکنون ویا کازیلینا نامیده می شود) از جنوب شرقی شهر می گذرد. تاریخچه. پورتا ماجیوره توسط امپراتور کلودیوس در سال ۵۲ میلادی ساخته شد و بعداً حدود ۲۰ تا ۳۰ سال پس از ساخت آن توسط وسپاسیان و تیتوس مرمت شد. در دههٔ ۲۷۰ میلادی، پورتا ماجیوره به دروازه ای در دیوارهای اورلیان تبدیل شد. در قرن نوزدهم، برخی از آجرهای پرکننده برای کاهش حجم زیادی از ترافیک عبوری از دروازه برداشته شدند. دوره اولیه امپراتوری. این بنا در زمان امپراتور کلودیوس در سال ۵۲ میلادی ساخته شد تا به قنات کلودی اجازه دهد از جاده های پرانستینا و لابیکانا که از جاده واحدی که از دروازه اسکوئیلین خارج می شد، منشعب می شد، عبور کند؛ بنابراین، این بنا بخش عظیمی از خود قنات را تشکیل می داد (همان طور که از کانال های قابل مشاهده در بخش اتاق زیر شیروانی مشهود است). این بنا کاملاً از تراورتن اوپوس کو
ادراتوم با بلوک های روستایی (ناتمام) به سبک آن دوره ساخته شده است. این بنا یک سازه بزرگ و واحد با دو طاق است که پنجره هایی روی پایه ها دارد و در ستون های مدور با ستون های تیمپانوم و نیم ستون های سبک کورینتی قرار گرفته اند. نام فعلی آن هیچ توجیه تاریخی یا لجستیکی ندارد، اما به نظر می رسد صرفاً از استفاده رایج آن توسط مردم روم، به دلیل عظمتش، یا شاید از این واقعیت که دو جاده کنسولی رومی از آن جدا می شدند، نه فقط یک جاده، مانند اکثر دروازه های دیگر، یا از نزدیکی نسبی آن به کلیسای سانتا ماریا ماجوره، گرفته شده است. این دو طاق امکان عبور از ویا لابیکانا (در سمت چپ)، که اکنون ویا کازیلینا است، و ویا پرنستینا (در سمت راست) را فراهم می کردند. اتاق زیر شیروانی توسط رشته های طناب به سه نوار تقسیم شده است. دو نوار بالایی مربوط به کانال های آنیو نووس (مرتفع ترین) و قنات آکوا کلودیا هستند. ساخت دیوارهای اورلیان. هنگامی که اورلیان ساخت دیوارهای شهر را در سال ۲۷۱ میلادی آغاز کرد، دو طاق قنات، که در نقطه ای که از ویا لابیکانا و ویا پرنستینا عبور می کردند، به بنای یادبود تبدیل شدند، به یک دروازه واقعی تبدیل شدند و (همان طور ک
ه برای هرم سستیوس اتفاق افتاد) در طرح دیوارهای اورلیان گنجانده شدند و نام پورتا پرنستینا یا لابیکانا را به خود گرفتند. این دروازه در زمان سلطنت امپراتور هونوریوس تقویت شد، که در سال ۴۰۲، دو دهانه را به سمت بیرون گسترش داد و یک سنگر در مقابل خود دروازه ساخت و آن را به دو دروازه مجزا تقسیم کرد: پرنستینا در سمت راست و لابیکانا در سمت چپ (که کمی بعد بسته شد). این دروازه ها، در درجه اول برای اهداف دفاعی، توسط برج های مربعی در طرفین و یک سنگر استوانه ای در مرکز، که بر روی بقایای «پاناریوم» (مقبره اوریسیاس) ساخته شده بود، تقویت شدند. پنجره های قوسی کوچک، چهار در پرنستینا و پنج در لابیکانا، بر فراز آنها قرار داشتند. با این حال، این بنا سازه ای کاملاً نامتقارن و فاقد تعادل معماری بود، نقص هایی که تقریباً به طور قطع به دلیل سطوح مختلف دو جاده (لابیکانا پایین تر بود) بود، به این معنی که برج ها تراز نبودند و پنجره ها، به همراه اتاق های کنترل مرتبط با آنها، خارج از تراز بودند. از قرن پنجم به بعد و حداقل تا قرن پانزدهم، عمل واگذاری یا فروش دروازه های شهر به افراد خصوصی و دریافت عوارض برای عبور آنها به عنوان یک عمل عادی تأی
ید می شد. سندی از سال ۱۴۶۷ حاوی اطلاعیه ای است که روش های حراج دروازه های شهر را برای مدت یک سال مشخص می کند. از سندی از سال ۱۴۷۴ متوجه می شویم که قیمت قرارداد برای پورتا ماجیوره برابر با "۹۶ فلورین، ۱۳ سولیدی، ۴ دن به ازای هر سیکستاریا" ("قسط شش ماهه") بوده است. این قیمت بسیار بالایی بود (گران ترین قیمت در فهرست تعرفه های موجود در سند)، و بنابراین ترافیک شهری برای آن گذرگاه نیز باید زیاد می بود تا سود مناسبی برای خریدار تضمین شود. سودی که توسط جداول دقیقی که مربوط به قیمت هر نوع کالا بود تنظیم می شد، اما با توجه به تعداد اعلامیه ها، فرمان ها و تهدیدهایی که صادر می شد، به وفور با سوءاستفاده های مختلف جبران می شد. در سال های ۵۳۷–۵۳۸، در طول محاصره گوت ها به رهبری ویتیگس، این دروازه مانند سایر دروازه ها بسته شد تا تعداد دهانه های قابل دفاع محدود شود. شاید در قرن ششم، طاق لابیکان دیوارکشی شد و تنها دروازه پرانستین باقی ماند. این دروازه دوباره در سال ۹۶۶ بسته شد، به جز دروازه لابیکان، که به نظر می رسد تقریباً همیشه بسته بوده است، احتمالاً تا بعد از کار هونوریوس. تخریب توسط گرگوری شانزدهم. در سال ۱۸۳۸، پاپ گرگوری