Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
راتوری روسیه. ناصرالدین شاه، نخستین پادشاه ایرانیست که ترابری ریلی را تجربه کرده است. او به هنگام مواجهه اش با قطار در امپراتوری روسیه، از عنوان های ابداعی "راه آهن"، "کالسکهٔ بخار" و "استاسیون" بهره می برد. او در ۱۸ ربیع الاول ۱۲۹۰ (۱۶ مه ۱۸۷۳) در راه نمایشگاه جهانی وین بود که نوشت: ... خلاصه سه ساعت و ربع به غروب مانده وارد [بندر] شهر «سارتیسین» شدیم که ابتدای "راه آهن" از آنجاست و در بلندی کنار رودخانه ولگا واقع شده... همینکه کشتی لنگر انداخت، "کالسکه های بخار" که باید ما را ببرند پیدا شدند. نماز خوانده [و] از اطاق کشتی بیرون آمدم؛ حاکم ساراطوف که شهر ساریتسین جزو حکومت اوست، به حضور آمد... یک ساعت از شب رفته، به راه آهن رفتیم... "کالسکه های راه آهن" از کالسکه های مخصوص امپراطور بود؛ بسیار خوب و وسیع و مزیّن و اطاقهای متعدد، از سفره خانه و خوابگاه و اطاق پذیرایی، همه مزیّن به چراغ و میز و صندلی و تخت و نیم تخت. کالسکه ها، همه به هم وصل بود، طوریکه به جمیع کالسکه ها می شد رفت... اول مرتبه ایست که به کالسکه ٔ بخار می نشینیم؛ بسیار خوب و راحت است [و] ساعتی پنج فرسنگ راه می رود. صبح که برخاستم، معلوم شد که شب
از جاهای خوب گذشته ایم... در هر دو سه میل، یک قراولخانه به جهت حفظ راه و در چند فرسنگ، یک "استاسیون" ساخته اند؛ استاسیون، محل ایستادن قطار است برای چرب کردن عرّاده ها و خوردن قهوه و غذا... ناصرالدین شاه و همراهان، مسافت ۱٫۰۰۰ کیلومتری سارتیسین - مسکو را با قطار در یک روز و نیم پیمودند . ناصرالدین شاه و دریاچهٔ ولشت. ناصرالدین شاه در دوران سلطنت دراز خود، یک سفر به مازندران ترتیب داد. او در این سفر که از ۲۰ شعبان تا ۴ ذی قعده ۱۲۹۲ (مهر و آبان و آذر ۱۲۵۴خ) به طول انجامید، هم از ییلاق های مازندران (مانند زانوس، کجور و پول) و هم از قشلاق های آن (مانند چالوس، سولده) و تا میانکاله و اشرف البلاد را بازدید کرد. در میانهٔ سفر از دشت نظیر به مرزن آباد، در بالای کوه، ناصرالدین شاه دریاچه ٔ ولشت را با دوربین دید که حیرت زده اش کرد. او دربارهٔ تجربه اش چنین نوشت: ... رسیدیم به یک نقطه از جنگل، موسوم به کولت علی [؟]. می گفتند قرقاول زیاد دارد و به حدی فراوان است مثل گنجشک، اما چون عبور اردو از اینجا زیاد شده، فرار کرده اند. میرشکار پیدا شد، دوان دوان آمده [و] گفت [که] رد و اثر مرال زیادی در جنگل دست راست است. عمله جاتی در
رکاب بودند، به ساعدالدوله گفتم ببرد در اُجو [آنها را] نگه دارد تا مراجعت کنیم. ما با بعضی از شکارچیان راندیم. از جنگل انبوه بلوط گذشته [و] سر کوه که رفتم، چشم انداز بسیار خوبی داشت. جای بسیار باصفایی بود. دریا، چالوس، بنفشه ده، همه پیدا بود. مرالی دیده نشد. ابراهیم خان، در سمت کوهِ بنفشه ده، میانِ دره، گفت: «آب می بینم!». من تعجّب کرده [و] باور نکردم. به مهدی قلی خان گفتم از اسب به زیر آمده [و] با دوربین نگاه کند. او هم گفت دریاچه است. باز اطمینان به حرف او نکرده [و] خودم پایین آمده [و] با دوربین نگاه کرده [و] دیدم چه دریاچهٔ بزرگِ باصفایی است. رنگ آب کبود بود. معلوم شد خیلی گود است. بسیار تعجّب کردم که الیٰ حال، چندین مرتبه اینجا آمده و کسی نگفته بود چنین دریاچه ای اینجاست؛ بلکه حکّام اینجا هم نه شنیده، نه دیده بودند، سهل است اغلب از دهات که نزدیک به دریاچهٔ مذکور می باشند، تابه حال ندانسته بودند که چنین دریاچه[ای] اینجا وجود دارد. از راهِ آمده رفتیم به سر جادهٔ ساخته تا رسیدیم به اُجو که ساعدالدوله و سایرین آنجا بودند. کیفیت دریاچه را به ساعدالدوله که حاکم این بلوکات است گفتم؛ گفت: «چنین دریاچه، نه دیده ام،
نه شنیده ام!». ناصرالدین شاه که گویا دلش راضی به ندیدن آن دریاچه از نزدیک نبوده، فردا صبح راه را کج می کند و به سوی ولشت می رود: ...یک شنبه شانزدهم [رمضان]، باید برویم به پل کرات. صبح که هنوز تاریک بود، بیدار شدم. سوار شده [و] به سوی دریاچه که دیروز دیده بودم راندیم. یک فرسخ تقریباً که راه آمدیم، به ده "سنار" که از دهات خواجه وندنشینِ این صفحات است رسیدیم. بلدی از اهل "بیرون بشم" که ولیخان تفنگدار آورده بود، در جلو بود... من اول به دریاچه رسیدم. دور دریاچه، کوه های بلند است. در حوالی و کنار دریاچه، جنگل و بوته کم دارد، لیکن در قلهٔ کوه های اطراف، جنگل های انبوه دارد. دریاچه آبش صاف و بسیار گود و وضعاً طولانی است. از دریاچه تار و مومِج کمی کوچک تر است... آب این دریاچه حالا به قدر پنج ذرع پایین رفته بود که از داغ و اثر آب که بر سنگ های اطراف بود، پیدا بود در بهار یقیناً از حالا آبش زیادتر است. عجب اینکه هیچ ممر آبی داخل این دریاچه نمی شود، لیکن همیشه به قدر سه چهار سنگ آب زیر دریاچه جاری است که داخل رود چالوس می شود. دور دریاچه، قریب به سه هزار ذرع می شود. دو ده کوچک بالای کوهی که مشرف بدریاچه است، واقع است مس
مّیٰ به لسما و سرکا. کنار دریاچه چادر زدند [و] استراحت کردیم. بعد از اندکی، راحت سوار شده [و] به سمت منزل راندیم. از زیر درّه سنار که راه دیگر بود، ورای این راهی که آمده بودیم و منتهی به پل زغال که از آنجا وصل به راه ساختهٔ دولتی می شود، آمدیم. چاپ در ایران. این مجموعه تاکنون چندین بار بصورت ناقص توسط ناشران گوناگون ایرانی منتشر شده است. این چاپ ها به شکل سفرنامه های کوتاه و بلند و یا بصورت بخشی از کل مجموعه بوده است. از سال ۱۴۰۰، نشر سخن در حال چاپ کل یادداشت ها بوده که تاکنون سیزده جلد از آن را منتشر کرده است. میراث. پرکاری ناصرالدین شاه در نوشتن، او را به دومین نفر در سران مملکتی جهان از حیث شمار سال های نوشتن خاطرات تبدیل کرده است. در ردهٔ اول، ملکه ویکتوریا قرار دارد که بیش از شصت سال خاطراتش را می نوشت.
باغ سفارت روسیه یا عمارت ییلاقی سفارت روسیه، عمارتی است که در محلهٔ تاریخی زرگنده (الهیه کنونی) و ناحیهٔ جنوبی پل رومی در تهران قرار دارد. تاریخچه. این باغ که هسته مرکزی روستای قدیمی زرگنده بود، از سال ۱۳۶۰ خورشیدی و پس از ساخت بزرگراه صدر و تقسیم بندی جدید محلات این منطقه، در داخل محله الهیه قرار گرفت و امروزه بخش جنوبی این محله را تشکیل می دهد. قریه زرگنده که از موقوفات آستان شاه عبدالعظیم در شهر ری بود، ابتدا با فرمان فتحعلی شاه در سال ۱۲۲۹ قمری به میرزاسیدعلی، متولی باشی آن آستانه، واگذار شد و روس ها باغ ییلاقی سفارت خود را — که اقامتگاه تابستانی وزیرمختار روسیه بود — از او اجاره می کردند. تا اینکه محمدشاه قاجار در سال ۱۲۶۰ قمری با حکمی قریه زرگنده را به وزیرمختار روسیه واگذار نمود: «محل ییلاق جناب جلالت ماب وزیرمختار روس بود … واگذار به وزیرمختار روس فرمودیم…» و شاه در مقابل، مالیات قریه رامین شهریار را به متولی باشی آستان حضرت عبدالعظیم اختصاص داد. مامونتف، یکی از اتباع روسیه که در دوران استبداد صغیر به ایران آمده بود، دربارهٔ باغ ییلاقی سفارت روسیه اینگونه اظهار نظر کرده است: پناهندگان. حاج میرزا آقاسی
. با وفات محمدشاه، جان حاج میرزا آقاسی، وزیر اعظم او، در خطر بود — سفارت روسیه که روابط نزدیکی با وی داشت، تلاش کرد تا به او یاری رساند. به نوشته ناسخ التواریخ: «حاجی میرزاآقاسی را در این وقت مجال اقامت، محال افتاد و با معدودی از ملازمان خود برنشست و از دروازه ارگ بیرون شد … و از قضا وزیرمختار [روسیه] از قریه زرگنده به نزدیک او سرعت می کرد تا در سرای او به اعانت او اقامت کند. [اما] وقتی به کنار شهر رسید که حاجی میرزاآقاسی یک تیر پرتاب طریق فرار سپرده بود …». به این ترتیب، قریه زرگنده برای مدتی طولانی تحت حاکمیت سفارت روسیه در ایران قرار گرفت و به همین دلیل، در آغاز دوران سلطنت مظفرالدین شاه — که با ناآرامی های سیاسی همراه بود — باغ های زرگنده آن زمان و الهیه امروزی، مورد توجه دولتمردان و رجال سیاسی کشور قرار گرفت تا بتوانند تحت حمایت حاکمیت روسیه با آرامش خاطر سکونت کنند. به حدی که حتی محمدعلی شاه قاجار در پایان دوران سلطنت خود به سفارت روسیه پناه برد و از حکومت ایران کنار گذاشته شد. حاج سیدابوالقاسم. پس از دوران استبداد صغیر و پیروزی مشروطه خواهان، حاج سیدابوالقاسم، امام جمعه تهران و داماد مظفرالدین شاه، از
سمت خود برکنار شد و به دلیل ترس شدید از اعدام شیخ فضل الله نوری، با شتاب فراوان خود را از قلعه امامه به سفارت روسیه در زرگنده رساند. با توجه به اینکه امپراتور روسیه وی را به تبعیت خود پذیرفته و در حمایت خود قرار داده بود، در سفارت روسیه متحصن شد و پس از چندی، با تضمینی که از دولت به واسطه سفارت دریافت کرد، راهی اروپا گردید. محمدعلی شاه و احمدشاه. در تاریخ ۲۲ تیر ۱۲۸۸ شمسی (۲۴ جمادی الثانی ۱۳۲۷ قمری / ۱۳ ژوئیه ۱۹۰۹ میلادی)، با فتح تهران بدست مشروطه خواهان، محمدعلی شاه به باغ سفارت روسیه در منطقه زرگنده وارد شد و رسماً از روس ها درخواست پناهندگی سیاسی کرد. محمدعلی شاه به همراه اعضای خانواده من جمله احمدمیرزای ولیعهد و رجال و شخصیت های دولتی حامی رژیم استبدادی و همچنین ۵۰۰ قزاق مسلح، وارد سفارت روسیه شد و در آنجا پناهنده و متحصن گردید. او دو روز بعد توسط «مجلس عالی» از سلطنت خلع شد و ولیعهد ۱۲ ساله او برای سلطنت انتخاب شد، با انتقال احمد میرزا از باغ سفارت روسیه در زرگنده به کاخ سلطنتی، دوران پادشاهی او آغاز شد. دیری نپایید که محمدعلی شاه نیز زرگنده را ترک کرد و راهی بندر انزلی شد تا از آنجا ایران را به مقصد روس
یه و سپس اروپا ترک کند.
نوی اومشین(هانجا: 惱音信) یک فرمانده نظامی در اواخر دوره گوگوریو بود که در نبرد دژ بوکانسان علیه شیلا فرماندهی نیروهای گوگوریو را بر عهده داشت. زندگی. در ماه مه سال ۶۶۱ میلادی، به دستور پادشاه، به همراه فرمانده مالگال، ساگه، به قلعه سولچونسونگ شیلا (واقع در شهر یجو امروزی، استان گیونگ گی در کره جنوبی) حمله کردند، اما موفق نشدند. سپس نیروهای خود را به قلعه بوکانسانسونگ منتقل کرده و آن را به مدت بیست روز محاصره کردند. برخلاف دوران ژنرال اُندال، نیروهای اصلی شیلا در سرزمین بکجه که سال قبل سقوط کرده بود، مشغول مبارزه با ارتش بازسازی بکجه به فرماندهی گویشیل بوکشین بودند، بنابراین جبهه شمالی شیلا خالی بود و گوگوریو فرصت مناسبی برای گسترش قلمرو خود داشت. در این زمان، نوموشین از منجنیق برای پرتاب سنگ و تخریب ساختمان ها و دیوارهای قلعه استفاده کرد، اما فرمانده قلعه، داسا دونگتاچون، با پهن کردن میله های آهنی روی زمین، جلوی نفوذ دشمن را گرفت و با استفاده از چوب های به دست آمده از تخریب معبد آنیانگ سا، برجک ها و حصارهای موقت ساخت. او همچنین تمامی ساکنان قلعه، شامل حدود ۲۸۰۰ نفر، از مرد و زن را به مبارزه واداشت و حتی کودکان
و سالمندان را تشویق کرد تا بیش از بیست روز مقاومت کنند. با کاهش تدریجی آذوقه، به نظر می رسید قلعه به دست نوموشین سقوط کند، اما در همان زمان ستاره بزرگی به اردوگاه گوگوریو سقوط کرد و رعد و باران شدیدی آغاز گردید که روحیه سربازان گوگوریو را کاهش داد و آنان مجبور به عقب نشینی شدند. منابع تاریخی مانند سامگوک ساگی و سامگوک یوسا این رویداد را به دعای دونگتاچون یا مراسم کیم یوشین نسبت داده اند. با این حال، حتی بدون باورهای مذهبی، ممکن است فرماندهان گوگوریو با توجه به شرایط آب و هوایی و کاهش روحیه سربازان، تصمیم به عقب نشینی گرفته باشند. زمان وقوع این نبرد، مطابق با ماه های پنجم و ششم تقویم قمری، فصل بارندگی اوایل تابستان بود، که در شرق و غرب جهان نیز زمان مناسبی برای حمله به شمار نمی رفت. با این حال، گوگوریو با تمرکز شیلا بر سرزمین بکجه، از این فرصت برای حمله استفاده کرد. نبرد قلعه بوکانسانسونگ. این موضوع در اسناد تاریخی چینی ذکر نشده و فقط در سامگوک ساگی (تاریخ سه پادشاهی) آمده است . از آنجایی که سال ۶۶۱ میلادی بلافاصله پس از سقوط بکجه بود، فرض بر این است که گوگوریو برای حمایت از ارتش احیای بکجه یا برای مهار شیلا پ
س از سقوط بکجه به شیلا حمله کرد. قابل توجه است که ژنرال ها و سربازان مالگال برای حمله به شیلا بسیج شدند، بنابراین می توان فرض کرد که مالگال حتی در سال ۶۶۱ رابطه نزدیکی با گوگوریو داشته است. تصویرسازی مدرن. در این درام، بازیگر کانگ شین بوم در قسمت دوم ظاهر می شود و در مسابقه ای شرکت می کند و با دیگر شخصیت ها از جمله گو دُلبال، با یونگه سومون برادرخوانده می شود. در این سریال، نوموشین به عنوان فردی جاه طلب و حسود معرفی شده است. وی بعداً در جنگ های گوگوریو و تانگ به عنوان ژنرال شرکت می کند، اما پس از شکست و از دست دادن قلعه، نزد یونگه سومون رفته و تقاضای مجازات به عنوان فرمانده شکست خورده را می کند، اما بخشوده شده و تا دستور بعدی منتظر می ماند. در نهایت به عنوان یکی از عوامل سقوط گوگوریو با همکاری برخی دیگر اعدام می شود. در این درام، نوموشین به عنوان ژنرالی وفادار به گوگوریو ظاهر می شود و در جنگ سوم گوگوریو-تانگ پس از مرگ یونگه سومون، با دونگ تاتچون می جنگد و کشته می شود.
پاول پاولوویچ سیوتکین (؛ متولد ۱۹ ژوئن ۱۹۲۲) یک رهبر نظامی سابق شوروی، توپخانه و سرهنگ بازنشسته است. او در ۷ مارس ۲۰۰۸ جایزه قهرمان فدراسیون روسیه را دریافت کرد. زندگی نامه. اوایل زندگی. سیوتکین در ۱۹ ژوئن ۱۹۲۲ در روستای زاپولنا، در بخش اسلوبودسکوی از استان ویاتکا متولد شد. او دوران کودکی خود را در روستای بوبینو، شهرستان اسلوبودسکوی، استان کیروف گذراند و به همراه یک خواهر و برادر دیگر توسط یک مادر مجرد بزرگ شد. او تحصیلات خود را در یک مدرسه روستایی آغاز کرد. در سال ۱۹۳۲، خانواده اش به تیومن نقل مکان کردند، جایی که او تحصیلات تکمیلی خود را دریافت کرد. از سال ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۱، سیوتکین به عنوان ملوان یدک کش اوریول در بندر رودخانه تیومن و سفر اکتشافی رودخانه اوب-ینی سی کار کرد. از سال ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۲، او در کارخانه شماره ۷۶۲ «مکانیک» تیومن (که اکنون با نام کارخانه ماشین سازی تیومن شناخته می شود) کار کرد. جنگ بزرگ میهنی. در سپتامبر ۱۹۴۲، سیوتکین داوطلب پیوستن به ارتش سرخ شد و ابتدا به بریانسک اعزام شد. او در هنگ ۱۵۳۹ توپخانه خودکششی سنگین به عنوان فرمانده یک توپ تهاجمی SU-۱۵۲ جنگید و بعداً به فرماندهی باتری توپ های خودکش
شی توپخانه خودکششی سنگین گارد ۳۷۳، نشان پرچم سرخ دو بار ایدریتسکی از هنگ کوتوزوف از جبهه سوم بلاروس منصوب شد. سیوتکین به خاطر عملکرد و شجاعت مثال زدنی در طول حملات شوروی که با بازپس گیری دوگاوپیلس و رزکنه به پایان رسید، مورد تقدیر قرار گرفت. او بعداً دو بار دیگر نیز جوایزی دریافت کرد، یک بار در جریان شکستن خطوط دفاعی آلمان در پروس شرقی و بار دیگر در تصرف قلعه پیلائو. در طول حمله به پروس شرقی، توپخانه سیوتکین ۹ تانک، ۱۰ نفربر زرهی، ۱۲ قبضه توپخانه، ۸ خمپاره انداز شش لول، ۱۰ سنگر و در مجموع حدود ۵۰۰ سرباز نازی را منهدم کرد. او دو بار (۱۹۴۵ و ۱۹۴۶) نامزد دریافت عنوان قهرمان اتحاد جماهیر شوروی شد، اما به دلیل وجود خطا در اسناد، این جایزه هرگز اهدا نشد. پس از جنگ. پس از پایان جنگ، سیوتکین به خدمت خود در ارتش ادامه داد. در سال ۱۹۵۱، از آکادمی لجستیک نظامی فارغ التحصیل شد و پس از آن در سمت های مختلفی خدمت کرد. آخرین سمت او در ارتش، معاون فرمانده لشکر برای عقبه بود. پس از بازنشستگی، به استونی نقل مکان کرد و در آنجا زندگی کرد. در سال ۱۹۹۲، آپارتمان خود را در استونی فروخت، به فدراسیون روسیه نقل مکان کرد و در ساخت و ساز
مشترک سرمایه گذاری کرد. او فریب خورد، بی خانمان شد و به مدت سه سال در یک سرایدار زندگی کرد و برای امرار معاش به گدایی متکی بود. در سال ۱۹۹۵، به دعوت اقوام، به شهر سوچی نقل مکان کرد و ۱۴ سال بعد را در بالکن یک آپارتمان اجاره ای زندگی کرد. سیوتکین بارها از دولت درخواست کرد که به پاس سهمش در جنگ، مدال ستاره طلایی را به او اعطا کند. در این راستا، او به وزارت دفاع، اداره کل پرسنل، بایگانی مرکزی ارتش و سایر مقامات نامه نوشت، اما هیچ پاسخی دریافت نکرد. بعداً، گروهی از کهنه سربازان جنگ بزرگ میهنی نامه ای را مستقیماً به رئیس جمهور روسیه ارسال کردند و درخواست کردند که شخصاً به این وضعیت رسیدگی کند. با حکم رئیس جمهور روسیه در ۷ مارس ۲۰۰۸، سیوتکین به خاطر خدماتش در شش دهه پیش، عنوان قهرمان فدراسیون روسیه را دریافت کرد. در ۲۹ آوریل همان سال، در آستانه جشن شصت و سومین سالگرد پیروزی بزرگ، ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور روسیه، مدال ستاره طلایی را در کرملین به سیوتکین اهدا کرد. سیوتکین در شهر سوچی، سرزمین کراسنودار زندگی می کند. در سال ۲۰۰۹، او یک آپارتمان جدید از ایالت دریافت کرد. او در ۱۹ ژوئن ۲۰۲۲، ۱۰۰ ساله شد.
ایگناسیو لاگو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است که در حال حاضر برای کولون به صورت قرضی از تایریس در پست مهاجم بازی می کند. دوران باشگاهی. لاگو محصول آکادمی جوانان آلمیرانته براون است. او در سن پانزده سالگی وارد فوتبال حرفه ای شد و چهار بار به عنوان بازیکن ذخیره در فصل ۲۰۱۸–۲۰۱۷ به میدان رفت. نخستین بازی او در ۱۰ فوریهٔ ۲۰۱۸ برابر آتلانتا بود که در دقیقهٔ ۸۴ به زمین آمد و به جوان ترین بازیکن تاریخ آلمیرانته براون در رقابت های رسمی تبدیل شد؛ در حالی که ۱۵ سال و ۶ ماه و ۵ روز داشت و رکورد جاناتان کاساسولا را که در سال ۲۰۰۹ با ۱۶ سالگی ثبت شده بود شکست. در ششمین بازی اش در ۱۷ مارس ۲۰۱۹ لاگو نخستین گل حرفه ای خود را در پیروزی برابر کولوخیالس به ثمر رساند. او در مجموع سه گل در سی و یک بازی برای این تیم به ثمر رساند. در ۱۱ سپتامبر ۲۰۲۰ لاگو به لیگ برتر آرژانتین و تیم تایریس پیوست.
ساختمان اصلی دانشگاه دولتی مسکو () یک آسمان خراش ۳۶ طبقه ای (بخش مرکزی) با ارتفاع واقع در مسکو، روسیه است. این آسمان خراش را لف رودنف به عنوان دفتر مرکزی دانشگاه دولتی مسکو طراحی کرده است، و بلندترین آسمان خراش در میان آسمان خراش های «هفت خواهران» است که بین سال های ۱۹۴۷ تا ۱۹۵۳ به سبک معماری استالینیستی در مسکو ساخته شده اند. این ساختمان به مدت ۳۷ سال، از سال ۱۹۵۳ تا ۱۹۹۰، بلندترین ساختمان اروپا بود، تا اینکه بنای ماستروم در آلمان از آن پیشی گرفت. ، این ساختمان همچنان بلندترین ساختمان آموزشی جهان است. ویژگی ها. این آسمان خراش در بخش مرکزی خود ۳۶ طبقه دارد و ارتفاع دارد. ارتفاع سقف آن ( بالای آن یک مناره ۵۸ متری قرار دارد که به یک ستاره پنج پر ۱۲ تنی ختم می شود. برج های جانبی از برج مرکزی کوتاه تر هستند؛ دو بال خوابگاهی ۱۸ و ۹ طبقه، به همراه بدنه مرکزی مجموعه، یک حیاط "مجلل" را تعریف می کنند. در میان مجسمه هایی که ساختمان را تزئین کرده اند، مجسمه ای از ورا موشینا به نمایندگی از چند دانشجو و مجسمه ای از میخائیل لومونسف (۱۷۱۱–۱۷۶۵)، بنیانگذار دانشگاه مسکو، اثر ن. تومسکی، وجود دارد. محوطه دانشگاه حدود ۱٫۶ کیلومت
ر مربع را پوشش می دهد. این مجموعه در سال ۲۰۰۰ تا حدی بازسازی شد. ساختمان اصلی دانشگاه دولتی مسکو برای عموم مردم باز نیست. بازدیدکنندگان خارج از دانشگاه باید از قبل توسط میزبان خود در دانشگاه تأیید شوند و برای ورود باید گذرنامه داخلی (روسی) یا گذرنامه بین المللی خود را ارائه دهند. تاریخچه. معمار برجسته بوریس ایوفان در سال ۱۹۴۷ برای پروژه آسمان خراش پیشنهاد داد، اما این کار به لِو رودنف واگذار شد، زیرا ایوفان در قرار دادن طرح اولیه آسمان خراش خود درست در لبه تپه های گنجشک، مکانی که در معرض خطر رانش زمین قرار داشت، اشتباه کرد. رودنف پیش از این بناهای مهمی مانند آکادمی نظامی ام وی فرونزه (۱۹۳۲–۱۹۳۷) و "آپارتمان های مارشال" (سادوویا-کودرینسکایا، ۲۸، ۱۹۴۷) را ساخته بود و احترام حزب کمونیست را به دست آورده بود. او ساختمان را ۸۰۰ متر دورتر از صخره قرار داد. رئیس تیم مهندسان، وسولود نیکولاویچ ناسونوف بود. برج اصلی که بیش از ۴۰٬۰۰ تن فولاد برای اسکلت خود و ۱۳۰٬۰۰۰ متر مکعب بتن مصرف کرده است، در ۱ سپتامبر ۱۹۵۳ افتتاح شد. با ارتفاع ۲۴۰ متر، این بنا در زمان احداث هفتمین ساختمان بلند جهان و همچنین بلندترین ساختمان اروپا بو
د. رکورد ارتفاع آن در اروپا تا سال ۱۹۹۰ پابرجا بود تا اینکه برج ماسترورم در فرانکفورت آلمان از آن پیشی گرفت. این بنا همچنین بلندترین ساختمان آموزشی جهان بود و هنوز هم هست. دانشگاه مسکو احتمالاً شناخته شده ترین ساختمان رودنف است که به خاطر آن در سال ۱۹۴۹ جایزه استالین را دریافت کرد. خط افق دانشگاه الهام بخش ساختمان های مختلفی در کشورهای سوسیالیستی، مانند کاخ فرهنگ و علوم در ورشو، و همچنین لوگوی بازی های المپیک ۱۹۸۰ مسکو بوده است.
آندری لاورنتیویچ تیتنکو (؛ ۱۵ دسامبر ۱۹۱۸–۲ نوامبر ۲۰۲۲) یک سرباز شوروی بود که در طول جنگ جهانی دوم خدمت کرد و عنوان قهرمان اتحاد جماهیر شوروی را دریافت کرد. اوایل زندگی. تیتنکو در ۱۵ دسامبر ۱۹۱۸ در روستای ژیخووه در استان چرنیهیف اوکراین، در یک خانواده دهقانی با اصالت روسی متولد شد. پس از فارغ التحصیلی از کلاس هفتم مدرسه، به عنوان راننده تراکتور در یک کشاورزی اشتراکی مشغول به کار شد. دوران نظامی. تیتنکو در سال ۱۹۴۱ به ارتش سرخ پیوست. پس از آغاز عملیات بارباروسا در ژوئن ۱۹۴۱، او از مارس ۱۹۴۲ در جبهه های جبهه جنوبی (شوروی)، اول بالتیک و سوم بلاروس جنگید. تیتنکو در نبردهای قفقاز و نبرد استالینگراد و در حملات دونباس، تهاجم دنیپر-کارپاتی، تهاجم کریمه و پروس شرقی جنگید. او در طول جنگ دو بار زخمی شد. در ۱۸ مارس ۱۹۴۵، در جریان حمله پروس شرقی، تیتنکو به عنوان فرمانده یک واحد توپ ضد تانک ۴۵ میلی متری در هنگ ششم تفنگداران پرچم سرخ خدمت کرد. او در طول نبردی برای دژ مستحکم در شهر دویچ تیراو در کونیگسبرگ، خود را متمایز کرد. او یک دفاع پیرامونی ترتیب داد و خدمه پنج نفره توپچی تحت فرماندهی او موفق شدند حمله دو دسته پیاده نظا
م آلمانی را دفع کنند. آنها ۸۰ سرباز دشمن را کشتند و چهار موضع مسلسل را منهدم کردند. به خاطر این شاهکار، تیتنکو نامزد دریافت عنوان قهرمان اتحاد جماهیر شوروی شد. پس از نبرد، او به دلیل جراحات وارده در بیمارستان بستری شد و برای بهبودی تحت شش عمل جراحی قرار گرفت. با حکم هیئت رئیسه شورای عالی اتحاد جماهیر شوروی در ۱۹ آوریل ۱۹۴۵، به پاس عملکرد مثال زدنی مأموریت رزمی فرماندهی در مبارزه با اشغالگران نازی و شجاعت و قهرمانی که در همان زمان از خود نشان داد، به تیتنکو عنوان قهرمان اتحاد جماهیر شوروی با اعطای نشان لنین و مدال ستاره طلایی اعطا شد. با این حال، او هیچ تأییدیه ای برای این جایزه دریافت نکرد. در نتیجه، او مجبور شد برای یافتن اسناد جایزه خود به مؤسسات مختلف مراجعه کند. اسناد با کمک ستاد فرماندهی منطقه نظامی قفقاز شمالی پیدا شد و او در ۲۴ اکتبر ۱۹۴۷ عنوان قهرمان اتحاد جماهیر شوروی را دریافت کرد. پس از پایان جنگ جهانی دوم، تیتنکو از ارتش سرخ مرخص شد. زندگی بعدی. تیتنکو پس از ترخیص از خدمت سربازی، در کارخانه های جمهوری سوسیالیستی خودمختار کالمیک و در روستاهای گریگوروپولیسکایا و نووترویسکایا در سرزمین استاوروپول کار
کرد. او در سال ۱۹۵۳ به حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی پیوست. از سال ۱۹۵۴، در شهر ایزوبیلنی اقامت داشت و در آنجا مسئول یک کارخانه بود. بعداً به عنوان مدیر یک کارخانه فرآوری مواد غذایی کار کرد و به مدت ۲۷ سال ریاست اداره آتش نشانی ناحیه ایزوبیلنسکی را بر عهده داشت. تیتنکو به عنوان شهروند افتخاری این ناحیه و در سال ۲۰۲۰، به عنوان شهروند افتخاری سرزمین استاوروپول انتخاب شد. او در سال ۲۰۱۸ صد ساله شد. تیتنکو در ۲ نوامبر ۲۰۲۲، در سن ۱۰۳ سالگی درگذشت. در زمان مرگش، او مسن ترین دریافت کنندهٔ عنوان قهرمان اتحاد جماهیر شوروی بود.
انور ناظم اوغلو ممدوف (به ترکی آذربایجانی: "Ənvər Nazim oğlu Məmmədov"؛ ۱۵ اوت ۱۹۲۳ – ۷ سپتامبر ۲۰۲۳) دیپلمات شوروی و مدیر رسانه های جمعی بود. در طول دوران کاری خود که بیشتر در روسیه و غرب گذراند، عمدتاً با نام روسی شده اش، انور ناظموویچ ممدوف ( شناخته می شد) یا فقط انور ممدوف. اوایل زندگی. انور ممدوف در ۱۵ اوت ۱۹۲۳ در باکو، جمهوری آذربایجان شوروی متولد شد. نام خانوادگی مادر ممدوف ایوانف بود و او گاهی در طول دوران فعالیت رسانه ای خود از آن به عنوان نام مستعار خود استفاده می کرد. انور ممدوف پس از فارغ التحصیلی از دبیرستان در باکو با نمرات «عالی» در تمام دروس (از جمله زبان های آذربایجانی و آلمانی)، در ژوئن ۱۹۴۱، به مدرسه خلبانی جنگنده پیوست. پس از حمله هیتلر به اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۴۱، انور درخواست کرد که به خط مقدم اعزام شود، اما در عوض برای آموزش به عنوان مترجم نظامی در مدرسه اداره اصلی اطلاعات (اتحاد جماهیر شوروی) اعزام شد. پس از مشاهده برخی عملیات ها، ابتدا به عنوان گروهبان ارشد و سپس به عنوان ستوان ارشد، در جبهه قفقاز اتحاد جماهیر شوروی، ممدوف برای همکاری با کمیساریای امور خارجه اتحاد جماهیر شوروی ا
عزام شد و در آنجا به عنوان دبیر مطبوعاتی به سفارت شوروی در ایتالیا منصوب شد. به گفته خود ممدوف، او احتمالاً به این دلیل برای این سمت انتخاب شد که علاوه بر آلمانی، انگلیسی و فرانسوی، به زبان ایتالیایی نیز صحبت می کرد. پس از پایان جنگ، ممدوف به عنوان یکی از کسانی که شاهد برجسته دادستان های شوروی، فیلد مارشال فریدریش پائولوس، را راهنمایی می کرد، در محاکمات نورنبرگ شرکت کرد. مسئول روابط عمومی کشور. پخش و نشر. از حدود سال ۱۹۵۰ و تا پایان عمر، ممدوف در رسانه های جمعی شوروی مشغول به کار بود. در سال های ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۶ او یکی از مسئولان پخش برنامه های رادیویی شوروی برای بریتانیا، ایالات متحده و آمریکای لاتین بود. در اواخر دهه ۱۹۵۰، ممدوف سردبیری مجله «اتحاد جماهیر شوروی»، یک مجله انگلیسی زبان شوروی که برای مخاطبان آمریکایی در نظر گرفته شده بود - همتای شوروی مجله «"آمریکا»" - را بر عهده داشت. او همچنین در تعدادی از مأموریت های روابط عمومی به ایالات متحده سفر کرد. مدیریت رسانه. انور ممدوف در سال ۱۹۶۲ به عنوان معاون رئیس کمیته دولتی رادیو و تلویزیون منصوب شد و این سمت را از اواخر دوران دولت نیکیتا خروشچف و در طول دوران لئو
نید برژنف بر عهده داشت. او به همراه الکساندر یاکوفلف، در اوت ۱۹۶۴ رادیو مایاک، یک کانال پخش رادیویی ملی اخبار و موسیقی را که قرار بود با ایستگاه های رادیویی غربی که برای روسیه پخش می شدند، رقابت کند، تأسیس کردند. از سال ۱۹۷۰ تا ۱۹۸۵، او مستقیماً مسئول تلویزیون شوروی بود و پس از سرگئی لاپین، رئیس رادیوی دولتی، دومین مقام فرماندهی را بر عهده داشت. انور ممدوف در زمان تولد ۸۵ سالگی اش در سال ۲۰۰۸، هنوز مشاور مدیر کل خبرگزاری ریانووستی بود. زندگی شخصی و مرگ. پسر انور ممدوف، گئورگی ممدوف، یک دیپلمات روسی است که بین سال های ۲۰۰۳ تا ۲۰۱۴ به عنوان سفیر روسیه در کانادا خدمت می کرد. از طریق او، او یک نوه به نام تاتیانا ممدووا دارد، که یک هنرمند، طراح لباس و مد فیلم است و در مسکو زندگی می کند. ممدوف در ۷ سپتامبر ۲۰۲۳، در سن ۱۰۰ سالگی درگذشت.
نیکولای نائوموویچ کیرتوک (; (زاده ۶ دسامبر ۱۹۲۰ - درگذشته ۲۵ سپتامبر ۲۰۲۲) خلبان شوروی بود که در طول جنگ جهانی دوم خدمت کرد. کیرتوک ۲۱۰ مأموریت، عمدتاً به عنوان خلبان هواپیمای تهاجمی، انجام داد و در تابستان ۱۹۴۵ عنوان قهرمان اتحاد جماهیر شوروی را دریافت کرد. اوایل زندگی. کیرتوک در ۶ دسامبر ۱۹۲۰ در روستای مارینیوکا در استان میکولائیف اوکراین شوروی، در یک خانواده دهقانی با قومیت اوکراینی متولد شد. در دوران کودکی اش در اودسا زندگی کرد و از کلاس نهم مدرسه فارغ التحصیل شد. بعدها به عنوان قفل ساز در کارخانه ای که به نام انقلاب اکتبر در اودسا نامگذاری شده بود، مشغول به کار شد. از سال ۱۹۳۸، همزمان در یک باشگاه پرواز در اودسا کار می کرد. دوران نظامی. جنگ جهانی دوم. در سال ۱۹۳۹، او به صفوف ارتش سرخ فراخوانده شد. پس از آغاز عملیات بارباروسا در ۲۲ ژوئن ۱۹۴۱، او به همراه مدرسه هوانوردی، به شهر جیزک در جمهوری شوروی سوسیالیستی ازبکستان منتقل شد. در سال ۱۹۴۲، او از مدرسه خلبانی هوانوردی نظامی تامبوف فارغ التحصیل شد. او در هنگ چهل و سوم هوانوردی ذخیره از تیپ اول هوانوردی ذخیره در نیروی هوایی سرخ خدمت کرد. کیرتوک ماموریت های پ