Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تاریخچه. بنیانگذار خانواده مالاسپینا، اوبرتو اول بود که در سال ۹۴۵ به عنوان کنت لونی منصوب شد. اوبرتو اول در سال ۹۵۱ به عنوان مارکیز مارچ جنوا تحت نظر پادشاه ایتالیا، برنگاریو دوم، منصوب شد و در سال ۹۵۳ به عنوان کنت پالاتین درآمد. اوبرتو اول دو فرزند داشت؛ اوبرتو دوم، که عنوان کنت لونی را از پدرش به ارث برد، و آدالبرتو اول، که فرزندانش خاندان های پالاویچینو و کاوالکابو را تأسیس کردند. اوبرتو دوم چهار فرزند داشت؛ برتا اهل میلان، همسر پادشاه ایتالیا، آردوینو؛ اوگو، کنت میلان؛ آلبرت آزو اول، کنت لونی که فرزندانش شاخه های خانوادگی استه در هانوفر و برونسویک را تأسیس کردند؛ و اوبرتو اوبیزو اول، جد دودمان مالاسپیناها. در سال ۱۰۰۴، اوبرتو اوبیزو اول در کنار برادر همسرش، پادشاه آردوینو، علیه کنت اسقف های لونی جنگید: این اولین درگیری از درگیری های متعدد بین خانواده و فرمانداران شهر تأسیس شده توسط روم بود. اوبرتو اوبیزو اول پسری به نام آلبرت اول داشت. آلبرت اول همچنین پسری به نام اوبرتو اوبیزو دوم (درگذشته ۱۰۹۰)، پدر آلبرتو مالاسپینا (درگذشته ۱۱۴۰)، داشت که اولین عضو خانواده بود که مالاسپینا نامیده شد؛ به همین دلیل او گ
اهی اوقات بنیانگذار واقعی خانواده در نظر گرفته می شود. نام خانوادگی مالاسپینا در زبان ایتالیایی به معنای «خار بد» یا «خار بدخواه» است؛ برخی از مورخان معتقدند که این نام خانوادگی در زمان آنکوس مارسیوس سرچشمه گرفته است، همان طور که برخی از نقاشی های موجود در تالارهای قلعه فوسدینوو ممکن است نشان دهند. برخی دیگر از مورخان معتقدند که این نام ممکن است از افسانه ای در مورد مرگ یک دشمن، شاه مرووینجیو تئودبرتو اول، سرچشمه گرفته باشد. این افسانه که بر روی پنج کاشی ماسه سنگی در دروازه ورودی قلعه مالاسپینا در گودیاسکو روایت می شود، شرح می دهد که چگونه پادشاه با یک خار کشته شد. برخی دیگر معتقدند که این نام از رفتار بسیار بد آلبرت مالاسپینا یا برخی از بستگانش که با دیگران در ارتباط بودند، سرچشمه گرفته است. آلبرت مالاسپینا دارایی های خانواده را به سمت کوه های آپنین در نزدیکی لونیجیانا گسترش داد و درگیری با جنوا و اسقف های لونی را آغاز کرد. پیمان صلح لوکا در سال ۱۱۲۴ به تقسیم اموال بین فرزندان اوبرتو اوبیزو اول اشاره دارد که در آن زمان چندین خانواده اشرافی اروپایی را به دنیا آورد. برونسویک، استنس، پالاویچینو و مارکیزهای ماسا
، ساردینیا و کورسیکا، و همچنین مالاسپیناها. پسر آلبرت، مارکی اوبیزو اول مالاسپینا (متوفی ۱۱۸۵)، در ابتدا با حمایت از مردم عادی شورشی، علیه فردریک بارباروسا، امپراتور مقدس روم، جنگید. پس از آنکه امپراتور کنترل درگیری را به دست گرفت، اوبیزو جبهه خود را تغییر داد و در سال ۱۱۵۷ از او در جنگ علیه میلان حمایت کرد. امپراتور به اوبیزو پاداش داد و به او حق حکومت بر سرزمین های لیگوریا، لونیجیانا، لومباردی و امیلیا را اعطا کرد. در سال ۱۱۷۶، پس از همراهی بارباروسا تا پاویا، اوبیزو با تصمیم به اتحاد با اتحادیه لومباردها و حمله به ارتش های امپراتور، او را غافلگیر کرد. به دلیل خیانت اوبیزو، فردریک بارباروسا در نبرد لگنانو شکست خورد. در پیمان صلح کوستانزا، امپراتور اوبیزو را بخشید و حق اوبیزو را برای حکومت بر سرزمینی که به او داده شده بود، دوباره تأیید کرد. هم نبرد لگنانو و هم صلح کوستانزا در نقاشی هایی که در تالار قلعه فوسدینوو نگهداری می شوند و توسط گائتانو بیانکی در پایان قرن نوزدهم به اجرا درآمدند، به تصویر کشیده شده اند. اوبیزو اول دو پسر به نام های اوبیزو دوم مالاسپینا - که با نام اوبیزونه نیز شناخته می شود - و موروئلو
اول مالاسپینا داشت. نوادگان اوبیزو دوم شاخه اسپینو سکو ("خار خشک") از خانواده را تأسیس کردند، در حالی که نوادگان موروئلو اول شاخه اسپینو فیوریتو ("خار شکوفه زده") از خانواده را تأسیس کردند. اوبیزو دوم پسری به نام کنراد اول مالاسپینا داشت که دانته آلیگیری به دلیل شهرت و میراث طولانی مدتش او را "قدیمی یا باستانی" توصیف کرد. کنراد اول به عنوان اولین نماینده شاخه اسپینو سکو در نظر گرفته می شود. او تمام سرزمین های ساحل راست رودخانه مگرا و سرزمین های ویلافرانکا در ساحل چپ رودخانه مگرا را به دست آورد. کنراد اول مالاسپینا چهار فرزند داشت؛ مانفردی مالاسپینا، موروئلو از مولاتزو، فردریک از ویلافرانکا و آلبرت مالاسپینا. مانفردی مالاسپینا پسری به نام موروئلو «بخار والدیماگرا» داشت که دوست خوب دانته آلیگیری بود. به دلیل دوستی نزدیکش با مانفردی و مهربانی که در طول تبعید به او نشان داده شد، آلیگیری در بخش «برزخ» شعر حماسی خود، کمدی الهی، به خانواده مالاسپینا ادای احترام کرد. موروئلو پسری به نام فرانچسکینو مالاسپینا داشت که در جنگ های بین گوئلف ها و گیبلین ها شرکت داشت و معروف است که در طول تبعید دانته آلیگیری در لونیجیانا چ
ندین بار میزبان او بوده و او را به عنوان وکیل شخصی خود در مذاکرات دشوار صلح با اسقف لونی، آنتونیو دا کامیلا، معرفی کرده است. این مذاکرات منجر به صلح کاستلنوو در سال ۱۳۰۶ شد. فردریک ویلافرانکا (برادر کنراد مالاسپینای پیر) دو پسر داشت؛ اوبیتزینو مالاسپینا و کنراد مالاسپینای جوان، که دانته در بند هشتم «برزخ» از خانواده مالاسپینا قدردانی خود را ابراز می کند. موروئلو اول مالاسپینا پسری به نام گوگلیلمو مالاسپینا داشت که پسرش اوبیتزینو مالاسپینا جد واقعی شاخه اسپینو فیوریتو از خانواده محسوب می شود. او تمام سرزمین های ساحل چپ رودخانه مگرا را دریافت کرد. اوبیتزینو با کاترینا کاتانئو ازدواج کرد و سه وارث داشت؛ برنابو مالاسپینا، ایسناردو مالاسپینا و آلبرت مالاسپینا. ایسناردو با کوبینا دِسته ازدواج کرد که حاصل آن گابریل مالاسپینا (آن) و آزولینو مالاسپینا بود؛ دومی سه فرزند داشت؛ اسپینتا مالاسپینا - که با نام کبیر نیز شناخته می شود و در سال ۱۳۴۰ بدون داشتن فرزند مشروع، فسدینوو را خریداری کرد؛ ایسناردو؛ و آزولینو که فرزند او عنوان مارکی فسدینوو را به خود اختصاص داد (۱۳۵۵). تقسیم زمین ها بین وارثان رو به افزایش، باعث فروپاش
ی سلطه خانواده و تبدیل آن به نزاع های کوچک تر شد. مالاسپیناها گاهی از جناح گیبلین و گاهی از جناح گوئلف حمایت می کردند. اوبیتزینو ضمن حمایت از گوئلف ها، در درگیری های لومباردها علیه هوهنستاوفن ها شرکت داشت. اوبیتزینو، در کنار مورولو از مالاسپیناهای جوواگالو، فرماندهی ارتش گوئلف را که از فلورانس در برابر هنری هفتم لوکزامبورگ دفاع می کرد، بر عهده داشت. جناح گیبلین که از امپراتور هنری هفتم دفاع می کرد نیز توسط یکی از اعضای خانواده رهبری می شد؛ اسپینتا مالاسپینا، که با نام کبیر نیز شناخته می شد. خانواده مالاسپینا همچنین زمین هایی را در شمال جنوا در اطراف منطقه چهار استان در دره های رودخانه های تربیا و استافورا در اختیار داشتند. اربابان در لونیجیانا و شمال جنوا (که لومباردا نیز نامیده می شود) به دلیل پذیرش جناح راست لانگوبارد، که مستلزم تقسیم مساوی دارایی ها، از جمله اختلافات، بین پسران پسر بود، به زودی تکه تکه شدند. برخی از اعضای خانواده مالاسپینا در قرن های ۱۳ و ۱۴ بخشی از جودیکاتو لوگودورو (جودیکاتو دی تورس) را در اختیار داشتند، اما از قرن ۱۵ تا ۱۸، شاخه سیبو-مالاسپینا بر مارکیزات مستقل ماسا و شرکت کنندگان کارار
ا، که در آن زمان به عنوان دوک نشین ماسا و کارارا شناخته می شد، حکومت می کرد. دارایی های ساردینیایی این خانواده عبارت بودند از: قلعه سراواله (بوسا) با سرپرستی پلانارگیا و کاستا د آدس؛ و قلعه اوسیلو با سرپرستی مونتس، فیگولیناس و کوروس. اعضای خانواده همچنین حق داشتن عنوان شاهزاده های سن کلمبانو را داشتند. ادای احترام دانته. در بند هشتم برزخ، دانته آلیگیری از ارزش های والای مالاسپینا، به ویژه سخاوت و مهمان نوازی که در سراسر اروپا شناخته شده بودند، تجلیل می کند. "اوه!" سپس به او گفتم: «من هرگز در قلمرو شما نبوده ام، اما در سراسر اروپا کجا کسی زندگی می کند که آنها را نشناسد؟ شهرتی که خاندان شما را گرامی می دارد، اربابان آن را اعلام می کند، منطقه آن را اعلام می کند، به طوری که حتی کسی که هنوز آنجا نبوده است، از آنها آگاه است. به تو قسم می خورم، پس می توانم در اوج باشم، که نژاد محترم تو خود را تباه نمی کند. ریشه ها. مالاسپیناها شاخه ای از خاندان اوبرتنگی بودند که از خانواده اوبرتنگی سرچشمه می گرفتند، که بنیانگذار آن اوبرت اول (اوتبرت یا اودبرتوس) بود، که حدود اواسط قرن دهم به کنت پالاتین (کنت کاخ مقدس پاویا و مرجع قض
ایی مطلق) تبدیل شد. پادشاهی)، و از سال ۹۵۱ او همچنین مارکیز میلان و کنت لونی، و همچنین مارکیزات اوبرتنگا، همان طور که او آن را می نامید، در بخش غربی لیگوریا، که از کمیته های میلان، جنوا، تورتونا، بوبیو، لونی و سایر سرزمین های هم مرز تشکیل شده بود، شد. این قلمرو وسیع هم به این دلیل که تقسیمات ارثی مانند ماجورات هنوز معتبر نبودند و هم به دلیل روابط متضاد با خانواده های دیگر، از جمله فیشی، اسپینولا، دوریا و دیگران، و هم به دلیل فشار ناشی از کمون های در حال تولد میلان، جنوا، پیاچنزا، تورتونا، پاویا و بوبیو، تکه تکه شد. اوبرتو اول این خاندان را از طریق نوادگانش اوبرتو دوم، اوبرتو اوبیزو اول، آلبرت اول، اوبرتو اوبیزو دوم و آلبرت اول مالاسپینا (متوفی ۱۱۴۰) تأسیس کرد. در سال ۱۱۶۴، پسر آلبرت، اوبیزو اول (کبیر) (متوفی ۱۱۸۵، حقوق فئودالی او توسط امپراتور فردریک اول تأیید شد و همچنین به عنوان واسال امپراتوری منصوب شد. اختلافات او شامل بخش هایی از لیگوریای امروزی (تیگولیو، چینکوئه تره و لوانتو سول ماره - که او از جنوا و فیشی به دست آورد؛ سرزمین های لونیجیانا، گارفانیانا و دره های رودخانه تربیا تا توریگلیا)؛ وال داوتو (تا
سانتو استفانو داوتو) و استافورا واقع در اولترپو)؛ و همچنین لومباردی (وال بورمیدا و اولترجیوگو) بود. در سال ۱۲۲۰، از میان وارثان متعدد اوبیزو اول، تنها کنراد مالاسپینای قدیمی و اوبیزینو مالاسپینا زنده بودند؛ حقوق فئودالی آنها توسط امپراتور دوباره تأیید شد، اگرچه به دلیل نفوذ غالب پیاچنزا، سرزمین ها اندکی کاهش یافت. در سال ۱۲۲۱، کنراد و اوبیزینو زمین های خود را بین خود تقسیم کردند. کنراد بر سرزمین های لونیجیانا واقع در کرانه غربی رودخانه مگرا و وال تربیا در لمباردی حکومت می کرد و شاخه اسپینو سکو را به وجود آورد، در حالی که اوبیتزینو بر سرزمین های لونیجیانا واقع در کرانه شرقی رودخانه مگرا و واله استافورا در لمباردی حکومت می کرد و شاخه اسپینو فیوریتو از این خانواده را به وجود آورد. شاخه اسپینو سکو. در سال ۱۲۶۶، چهار زیرشاخه از نوادگان کنراد مالاسپینا (قدیمی) که دانته آلیگیری در کمدی الهی از او یاد می کند، تشکیل شد. مالاسپینای مولازو. خاستگاه این زیرشاخه به موروئلو مالازو (متوفی ۱۲۸۴) نسبت داده می شود که قلعه مولازو در لونیجیانا - قلعه اصلی شاخه اسپینو سکو - و درگیری هایی در وال تربیا در اطراف اوتون را در اختیار د
اشت. او همچنین بر قلمرو خانواده در ساردینیا تأثیر داشت. این زیرشاخه اولین شاخه ای بود که از اسپینو سکو ایجاد شد. این شاخه تا زمان لغو فئودالیسم، مالکیت مارکیزات مولازو را حفظ کرد. این شاخه در سال ۱۸۱۰ با مرگ مارکیز الساندرو مالازو، سیاستمدار، کاوشگر و دریانورد مشهور، منقرض شد. مارکیزات، که از سال ۱۲۶۶ تا ۱۷۹۷ حکومت می کرد، از سال ۱۱۶۴ به عنوان یک دشمنی امپراتوری شناخته شد؛ این دشمنی با چندین تصرف زمین در پوتزو، مونترجیو، مونتارسه، کاستانیتولی (از سال ۱۷۴۶)، کالیچه، وپو و مادریگنانو گسترش یافت؛ سه قلمرو اخیر از سال ۱۷۱۰ تا ۱۷۷۲ توسط کادت های زیرشاخه مولاتزو اداره می شدند و به دلیل بدهی ها به دوک بزرگ توسکانی فروخته شدند. در قرن شانزدهم، شاخه های مادریگنانو (۱۵۲۳–۱۶۳۴) و مونترجیو (۱۵۲۳–۱۶۴۶) موقتاً از شاخه اصلی مولاتزو جدا شدند. دشمنی مولاتزو، که از سال ۱۴۷۳ آغاز شد، تا سال ۱۷۷۶ به طور متناوب توسط «مالاسپینا دل کاستلو» و «مالاسپینا دل پالاتزو» اداره می شد. تبار مستقیم مردانه توسط کاشف مشهور، الساندرو مالاسپینا، از بین رفت. مارکیزهای حاکم در زیر ارائه شده اند. زیرشاخه های اصلی مشتق شده از مالاسپیناهای مولاتزو عب
ارت بودند از: مالاسپینا از کاریسه تو و گودانو، از کاریسه تو بخشی از سریناله در وال تربیا؛ جد آنها آنتونیو (درگذشته ۱۴۷۷)، پسر آنتونیو از مولاتزو بود. این شاخه در طول دو نسل از بین رفت: مارکیزات کاریسه تو توسط فیشی در سال ۱۵۴۰ و متعاقباً توسط دوریا به دست آمد. مالاسپینا از سانتو استفانو، از سانتو استفانو داوتو، در وال تربیا؛ جد آنها گیسلو اول (متوفی ۱۴۷۵)، پسر آنتونیو اهل مولاتزو بود. در سال ۱۴۹۵، مارکیزات سانتو استفانو به فیشی فروخته شد و تنها اختلافات گودانو و بولانو، که هر دو در وال دی وارا بین لونیجیانا و وال تربیا واقع شده بودند، حفظ شد. این شاخه در قرن هفدهم از بین رفت و اختلافات آنها به شاخه اصلی مولاتزو واگذار شد. مالاسپینا اهل ادیفیزی، در ادیفیزی بخشی از فریره در وال نوره، جد آنها پیترو، پسر گیسلو اول سانتو استفانو بود، این شاخه در سال ۱۶۲۴ از بین رفت. مالاسپینا اهل کازانووا (از یک کازانووا احتمالاً نزدیک اوتونه)؛ جد آنها آنتونیو، پسر حرامزاده بارنابو اهل مولاتزو بود. این شاخه در قرن هجدهم پس از فروش اختلافات خود به دوریا در قرن شانزدهم از بین رفت. مالاسپینا اهل کروچه (از کروچه فیشی در آپنین های لیگور
ی). قبیله آنها در سال ۱۵۰۴ به فیشی فروخته شد. مالاسپینا اهل فابریکا، از فابریکا، بخشی از اوتونه (با فابریکا کورونه که مالاسپینا اهل ورزیا مارکیز آن بود، اشتباه نشود). جد آنها موروئلو بود که یا پسر برنابئو یا گالئاتزو اهل مولاتزو بود. آنها قبیله خود را در سال ۱۵۴۰ به فیشی فروختند و تا پایان فئودالیسم زنده ماندند. این شاخه هنوز هم زنده است. مالاسپینا اهل اوتونه، از اوتونه در وال تربیا. جد آنها جیووانی بود که یا پسر برنابئو یا گالئاتزو اهل مولاتزو بود. آنها قبیله خود را در سال ۱۵۴۰ به فیشی فروختند و این شاخه در آغاز قرن نوزدهم منقرض شد. مالاسپینا اهل اورتزولی، از اورتزولی، بخشی از اوتونه. جد آنها گالئاتزو، پسر جیووانی اهل اوتونه بود. آنها روند انشعاب قابل توجهی داشتند؛ شاخه اصلی آنها در قرن هجدهم منقرض شد، اما تبار آنها در برخی از زیرشاخه ها باقی ماند. از یکی از این زیرشاخه ها، بومی بوبیو، شاخه مالاسپینا-دلا کیزا، مارکیزهای ولپدو و کاربونارا از طریق فرزندخواندگی به وجود آمد. مالاسپینا اهل فراسی، از بخش فراسیای اوتونه. جد آنها جیووانی، پسر گالئاتزو اهل اورتزولی بود. این تبار هنوز هم از طریق بسیاری از زیرشاخه ها و
جود دارد. آنها در سال ۱۶۵۶ دشمنی خود را به دوریا فروختند. مالاسپینا اهل مادریگنانو، شاخه ای مستقل که در سال ۱۳۵۵ با جد آزونه آغاز شد. این شاخه تا سال ۱۶۳۱ منحل شد اما بعداً از سال ۱۷۱۰ تا ۱۷۷۲ توسط کونسینوری مولاتزو احیا شد. مارکیزهای حاکم در زیر ارائه شده اند. مالاسپینای کاستولی. شاخه ای خودمختار از خانواده که از قرن پانزدهم میلادی آغاز شد و جد آن آزون آنتونیوی مولاتزو بود. این شاخه، فیودهای استادوملی و کاوانلا را در اختیار داشت و بر ویلافرانکا تا حدودی حکومت می کرد. نمایندگان اصلی آن توماس دوم (درگذشته ۱۶۰۳) و پسرش فرانچسکو (درگذشته ۱۶۴۹) بودند. شاخه اصلی در سال ۱۷۵۹ منقرض شد و با تأیید امپراتوری، فیودها با ویلافرانکا (درگذشته ۱۷۹۶) متحد شدند. در سال ۱۷۹۴، شورش هایی علیه رژیم استبدادی توماس سوم آغاز شد. در سال ۱۷۵۷، بخشی از فیود توسط شاخه مولاتزو به دست آمد. مارکیزهای حاکم در زیر ارائه شده اند. مالاسپینای جیوواگالو. جد این شاخه، مانفردو، پسر کنراد مالاسپینای پیر، در حدود سال ۱۲۶۰ بود. آنها قلعه جیوواگالو (ترسانا) و برخی از زمین های اطراف آن را در اختیار داشتند. این شاخه در سال ۱۳۶۵ منقرض شد و اختلافات آنها
به شاخه ویلافرانکا به ارث رسید. بیشتر مارکیزات توسط مارکیزات ترسانا جذب شد. مالاسپینا از ویلافرانکا. جد آنها فردریک، پسر کنراد مالاسپینای پیر بود؛ آنها بر قلعه مالنیدو و همچنین ویلافرانکا در لونیجیانا و سرزمین های اطراف حکومت می کردند. این شاخه به دلیل تقسیمات ارثی فراوان، جنگ ها و از دست دادن سرزمین های متعدد در دره های نزدیک رودخانه وارا، آئولا و تاورونه، بسیار ضعیف و فقیر شد. در قرن شانزدهم، آنها تحت حمایت مودنا قرار گرفتند و به لطف وفاداری آنها، با فرمان ۳ مه ۱۷۲۶، دوک رینالدو دِسته از مودنا نام «مالاسپینا استنسی» را به آنها داد. قلمرو تازه تأسیس آنها شامل گاربوگلیاگا، بِوِرینو، ویلا، روچِتا دی وارا و قلعه های ویرگولِتا و مالنیدو در ویلافرانکا می شد، جایی که آنها به همراه کنسیه وری های شاخه کاستِولی حکومت می کردند. مارکیزهای حاکم در زیر معرفی شده اند. این شاخه به طور مؤثر گسترش یافت و پس از پایان فئودالیسم نیز به حیات خود ادامه داد و بسیاری از شاخه های مشترک هنوز وجود دارند. برخی از آنها علاوه بر هویت جداگانه، حاکمان خاص خود را نیز داشتند. این موارد عبارتند از: مالاسپینا اهل کرمولینو، اهل کرمولینو در مونف
راتو؛ جد آنها توماس اول (۱۳۶۱)، پسر فردریک اهل ویلافرانکا و آگنسه دل بوسکو، خویشاوند خونی آلرامیکا بود که تمام اختلافات خانوادگی، از جمله اختلافات بر سر شهر اووادا، از آنجا ناشی می شد. این شاخه در قرن شانزدهم منقرض شد. مالاسپینا اهل لوسولو، از لوسولو، بخشی از مولاتزو در لونیجیانا. جد آنها آزونه (درگذشته در سال ۱۳۶۴)، پسر اوپیتزینو اهل ویلافرانکا بود؛ او اختلافات مالاسپینا اهل جیوواگالو را که از قبل منقرض شده بود، به ارث برد. این شاخه در قرن هفدهم پس از فروش اختلافات خود به دوک بزرگ توسکانی منقرض شد.[۱۹] مالاسپینا از پودنزانا اهل پودنزانا در لونیجیانا، که جد بزرگش لئوناردو، پسر جیان اسپینتا از لوسولو در سال ۱۵۳۶ بود. در طول جنگ جانشینی اسپانیا، اسکندر فرماندار امپراتوری آولا شد و قدرت خانواده های جنوا را که از سال ۱۵۴۳ حق حکومت بر آن سرزمین ها را داشتند، تا حد زیادی تضعیف کرد. قلعه اسکندر که از وفاداری به پادشاه اسپانیا امتناع ورزید، در سال ۱۷۰۶ تخریب شد. در سال ۱۷۱۰، او حق حکومت بر سرزمین ها را به عنوان مارکی آولا به دست آورد و فئود را از امپراتور به قیمت ۳۰۰۰۰ فیورینی خریداری کرد. در سال ۱۷۹۴، این شاخه بخشی
از لیچیانا را به ارث برد. آنها همچنین مونته دیوالی، آمولا و یک چهارم فئود مونتی را در اختیار داشتند. این شاخه در قرن ۱۸ منقرض شد. مارکی های حاکم در زیر ارائه شده اند. مالاسپینا از ترسانا، اهل ترسانا در لونیجیانا. جد آنها اوپیتزینو، پسر جیووانی یاکوپو از لوسولو بود. این شاخه در سال ۱۶۵۲ با گولیلمو منقرض شد. مالاسپینا از لیچیانا، اهل لیچیانا ناردی در لونیجیانا؛ جد آنها جیان اسپینتا، پسر جیووانی اسپینتا از ویلافرانکا بود. آنها در سال ۱۵۳۵ به یک شاخه مستقل تبدیل شدند و بر منطقه فئود لیچیانا حکومت کردند. مارکیزات آنها همچنین بر پانیکاله، مونتی، پیانکاستلی، سولارو، بیگلیولو، کاتاناسکو، مولسانو و آمولا نفوذ داشت. فردیناندو، در تلاش برای درخواست حمایت اسپانیا، در جریان شورشی در سال ۱۶۱۱ کشته شد. در سال ۱۷۷۸، این شاخه تحت حمایت مودنا قرار گرفت و در سال ۱۷۸۳، خانواده در سال ۱۷۸۳ بخشی از فئود باستیا را به ارث بردند. این شاخه در پایان قرن هجدهم منقرض شد؛ پس از مرگ ایگناتسیو، این دشمنی به شاخه پودنزانا (۱۷۹۵) رسید. مارکیزهای حاکم در زیر معرفی شده اند. مالاسپینا اهل باستیا، از باستیا، بخشی از لیچیانا ناردی؛ جد آنها فیورامو
نته دوم، پسر جیان اسپینتا دی لیچیانا (درگذشته ۱۵۲۸) بود. این خاندان در سال ۱۵۳۵ مستقل شد. در طول قرن هفدهم، این دشمنی با فعالیت های مجرمانه نِستوره، برادر کوچکتر مارکی کارلو، به رسوایی کشیده شد. فعالیت های مجرمانه او تنها پس از مرگش که ناشی از یک شورش خشونت آمیز مردمی بود، پایان یافت. نِستوره مداخله دوک نشین بزرگ توسکانی را کاملاً نادیده گرفت. در سال ۱۷۰۴، این دشمنی به یک ملک توسکانی تبدیل شد و از حمایت برخوردار شد، اما مجبور شد توسط مقامات فلورانس اداره شود. آنا، همسر مارکی جیووانی، در این منطقه به عنوان زنی با زیبایی بی نظیر شناخته می شد. او به امید اینکه به عنوان فاحشه مورد علاقه لوئیجی پانزدهم، جایگزین پمپادور شود، به ورسای دعوت شد. او در تلاش هایش شکست خورد و تنها با مبلغ ناچیزی غرامت که پادشاه به عنوان غرامت به او اعطا کرده بود، به این نزاع بازگشت. این نسل در سال ۱۷۸۳ منقرض شد و این نزاع به نسل پونته بوسیو واگذار شد. مارکیزهای حاکم در زیر معرفی شده اند. مالاسپینا اهل تراروسا، از تراروسا، بخشی از لیچیانا ناردی؛ جد آنها فابریزیو، پسر فیورامونته از باستیا بود که در سال ۱۶۱۷، نزاع خود را به دوک بزرگ توسکانی
فروخت. این شاخه تنها پس از دو نسل از بین رفت. مالاسپینا اهل پونته بوسیو، از پونته بوسیو، بخشی از لیچیانا ناردی؛ جد آنها لودوویکو اول، نوه غیرزنده فیورامونته از باستیا بود. این شاخه در سال ۱۶۳۱ به شاخه حاکم تبدیل شد و در سال ۱۶۳۹ نشان امپراتوری رسمی را دریافت کرد. آنها در سال ۱۷۸۳، نزاع باستیا و در سال ۱۷۹۴، بخشی از نزاع لیچیانا را به ارث بردند. آنها از پایان فئودالیسم جان سالم به در بردند، اما در قرن نوزدهم منقرض شدند. مارکیزهای حاکم در زیر معرفی شده اند. مالاسپینا از مونتی، از خانواده مونتی، بخشی از خانواده لیچیانا ناردی؛ جد آنها مورولو (۱۵۳۵–۱۵۷۵)، پسر جیان اسپینتا از لیچیانا بود. این خاندان در دو نسل با اوراتزیو (۱۵۷۵–۱۵۸۵) منقرض شد. مالاسپینا از سوورو، از سوورو، بخشی از روچتا دی وارا، استانی از اسپزیا در مرزهای لونیجیانا؛ جد آنها رینالدو (۱۵۳۵)، پسر جیان اسپینتا دوم از لیچیانا بود. این شاخه مونتی را به ارث برد که بعداً در سال ۱۶۶۴ به شاخه پودنزانا از خانواده فروخته شد. این شاخه از پایان فئودالیسم جان سالم به در برد و هنوز هم وجود دارد. نماینده برجسته این شاخه تورکواتو (متوفی ۱۵۹۴) بود که از ابتکارات بشرد
وستانه حمایت می کرد و برای جلوگیری از قحطی، «مونته فرومنتاریو» را ساخت. پس از جنگ ارثی بین رینالدو دوم و اسپینتا از شاخه اولیوولا (۱۶۲۷)، خصومت امپراتوری تا زمان حمله اسپانیا در سال ۱۷۳۳ که قلعه خانوادگی را ویران کرد، در صلح بود. مارکیزهای حاکم در زیر ارائه شده اند. مالاسپینا از پرگولا. جد این شاخه، آلبرتو (متوفی ۱۲۹۸)، پسر کنراد مالاسپینا (قدیمی) بود. آنها نزاع پرگولا - بخشی از برالو دی پرگولا - و سرزمین وسیعی در سمت چپ وال تربیا را به ارث بردند؛ رودخانه، نزاع های آنها را از نزاع های شاخه مولاتزو جدا می کرد. آنها همچنین مالک برخی از سرزمین های نزدیک بوبیو بودند. در سال ۱۳۰۴، کورادینو مالاسپینا، ارباب قلعه کارانا (کورته بروگناتلا)، با توافق ویسکونته پالاویچینو و راهب بزرگ بوبیو، گویدو، کنترل بوبیو را به دست گرفت، آن را به یک قلمرو اربابی تبدیل کرد و قلعه فعلی آن را ساخت. در سال ۱۳۴۱، ویسکونتی میلان کنترل بوبیو و دربار بروگناتلا را به دست گرفت و قلعه کارانا را از مالاسپینا سلب کرد و قلعه معروف نرو، قلعه سیاه معروف به خاطر سنگ های غیرمعمول مورد استفاده در ساخت آن را ویران کرد. پس از سال ۱۳۴۷، زمانی که کورادینو
درگذشت، این نزاع بین وراث او تقسیم شد، اما در سال ۱۳۶۱ آنها مجبور شدند آن را به خانواده ویسکونتی بدهند. در سال ۱۴۳۶، این نزاع به خانواده دال ورمه، که کنت های بوبیو و وگرا شده بودند، واگذار شد. مالاسپیناها همچنین کنترل کلیسای باستانی سن کریستوفورو در واله دل کارلونه را از دست دادند. تنها قلمرویی که هنوز در اختیار داشتند، دِتزا بود که بعداً به مالاسپینای پرگولا داده شد. این شاخه در سال ۱۳۴۷ دچار یک تقسیم شد که از آن، نزاع های پراتو (بخشی از کانتالوپو لیگوره، در وال بوربرا، نزدیک وال تربیا) و کورته بروگناتلا، که هر دو سابقه کوتاهی داشتند، به وجود آمد. در تقسیم دیگری در سال ۱۴۵۳، چهار کوارتیری از نزاع پرگولا جدا شدند. هر یک از املاک به یک شاخه مجزا از خانواده داده شد. این شاخه ها عبارت بودند از: مالاسپینا از وزیمو، از وزیمو، بخشی از زربا در وال تربیا. آنها در پایان قرن شانزدهم منقرض شدند. مالاسپینا از پی و ایزولا از پی، بخشی از زربا؛ و ایزولا، شهری که در حال حاضر متروکه است و در بخش برالو دی پرگولا قرار دارد. شاخه اصلی در قرن هفدهم منقرض شد، اما محتمل است که برخی از فرزندان این خانواده بین مالاسپیناهایی که در حال
حاضر در این منطقه زندگی می کنند و شجره نامه آنها هنوز ناشناخته است، زنده مانده باشند. مالاسپینا از آلپ و آرتانا از آلپ، بخشی از گورتو؛ و آرتانا، بخشی از اوتونه. این دودمان در قرن هفدهم منقرض شد. مالاسپینا از پرگولا، کامپی و زربا از زربا و کامپی، بخشی از اوتونه. آنها شاخه ای را بنیان نهادند که بعدها بخش عمده ای از دشمنی اصلی را دوباره به دست آورد و عنوان مارکی های پرگولا را به دست آورد، که هنوز هم در طول جشن شهری به نام «سفیلاتا قرون وسطایی با لباس بوبیو» که هر نوامبر برگزار می شود، به یاد آورده می شود. به لطف مارکی اولیویه رو، در سال ۱۵۴۱ آنها به عنوان یک دشمنی امپراتوری به مقام سلطنت رسیدند و با وجود تهدیدهای مداوم حمله ساوویا تا پایان فئودالیسم در ایتالیا (۱۷۹۷) همچنان به این مقام باقی ماندند. آخرین مارکی که بر این دشمنی حکومت می کرد، بالداساره بود که از سوی دربار تورین تحت فشار شدیدی برای چشم پوشی از حقوق فئودالی خود قرار داشت. به دلیل پریشانی ارثی، این دشمنی شاخه های خانوادگی زیادی از جمله مارکی های پالاویچینو و کابلا را پرورش داده بود که به همراه جرولامو در سال ۱۶۶۰ بخش هایی از دشمنی مالاسپینیان را غصب
کرده بودند. در سال ۱۷۸۲، جیان گالئاتزو مالاسپینا، مارکی سانتا مارگریتا؛ آنتونیو جوزپه مالاسپینا، مارکی اورتزولی؛ وارثان کنراد مالاسپینا از پرگولا که همسر بیوه اش ماریا ترزا فارنسه دال پوتزو در سال ۱۷۷۷ به ساوویا پیوسته بود؛ و همچنین جیوان کارلو اسپینولا پالاویچینو، حقوق فئودالی خود را در دادگاه وین در مورد الحاقات اخیر ساوویا مطالبه کردند و از امپراتور درخواست مداخله کردند. نسل مستقیم پس از پایان فئودالیسم زنده ماند و هنوز شاخه ای از خانواده است. این نسل به یونان و بعداً به ایالات متحده مهاجرت کرد. شاخه اسپینو فیوریتو. در سال ۱۲۷۵، پسر و سه نوه جد این شاخه، اوبیزو مالاسپینا که با نام اوبیتزینو نیز شناخته می شود، چهار زیرشاخه دیگر از خانواده را ایجاد کردند. مالاسپینا از ورزی. جد آنها آزولینو، نوه اوبیتزینو و پسر ایزناردو بود که پیش از تقسیم در سال ۱۲۷۵ درگذشته بود. آزولینو به همراه برادرش گابریل، یک سوم از املاک پدربزرگش اوبیتزینو را به ارث برد که برخی از آنها در لونیجیانا و برخی دیگر در لومباردی بودند. پس از مدتی، آزولینو با توافق با برادرش، کنترل کامل اختلافات لومباردی را که عمدتاً در دره استافورا در اطراف و
رزسی واقع شده بود، به دست گرفت. مارکیزات ورزسی بین سه پسر آزولینو تقسیم شد؛ زیرشاخه ایسناردو که بر منکونیکو حکومت می کرد، در قرن پانزدهم منقرض شد، اما دو شاخه دیگر زنده ماندند: مالاسپینا از فابریکا، از فابریکا کورونه در دره ای که با دره استافورا هم مرز است، جد اوبیزو، پسر آزولینو، بود. آنها در پایان قرن نوزدهم پس از تبدیل شدن به اسفورزا-مالاسپینا منقرض شدند. مالاسپینا از ورزی (شاخه صالح اول)؛ این شاخه در قرن نوزدهم پس از ایجاد انشعابات فراوان و از دست دادن کنترل بر مارکیزات منقرض شد. این احتمال وجود دارد که هنوز هم برخی از وارثان خط بین مالاسپیناهای زیادی که تا به امروز در دره استافورا زندگی می کنند، وجود داشته باشند. از شاخه ورزی دو شاخه دیگر ایجاد شد: مالاسپینا از سانتا مارگریتا، از سانتا مارگریتا، بخشی از سانتا مارگریتا دی استافورا؛ جد آنها کریستوفورو بود که پس از سال ۱۴۲۰ درگذشت. آنها در سال ۱۸۲۱ منقرض شدند. مالاسپینا اهل کازانووا، از کازانووا استافورا، بخشی از سانتا مارگریتا دی استافورا. جد آنها بالداساره پسر برنابو دی ورزی بود. آنها زیرشاخه دیگری ایجاد کردند اما در قرن هفدهم منقرض شدند. مالاسپینا اهل با