Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نه ای از قطار که از بخش سوم الهام گرفته شده بود، در "تعطیلات مستر بین" به نمایش درآمد. پخش. «مدل مو توسط مستر بین لندن» در سال ۱۹۹۵ به عنوان یک ویدئوی اختصاصی برای نخستین بار بر روی وی اچ اس منتشر شد و تا سال ۲۰۰۶، تنها قسمتی بود که هرگز از هیچ شبکه تلویزیونی بریتانیایی پخش نشد. این قسمت در خارج از کشور پخش شد و نخستین نمایش آن در ایرلند در سال ۲۰۰۵ از شبکه آرتی ای وان بود. همچنین در اوت ۲۰۰۱ در استرالیا از شبکه ای بی سی و در نوامبر ۲۰۰۱ در نیوزیلند از شبکه تی وی۳ به روی آنتن رفت. این قسمت برای نخستین بار در ۱۳ اوت ۲۰۰۶ از تلویزیون بریتانیا، از کانال ماهواره ای، پولی و کابلی کمدی سنترال اکسترا (که آن زمان با نام پارامونت کمدی ۲ شناخته می شد) و در ۲۵ اوت ۲۰۰۶ از شبکه نیکلودئون بریتانیا پخش شد، اما تا مدتی تنها قسمت کامل بود که از تلویزیون زمینی بریتانیا به نمایش درنیامد. از آن زمان به بعد، از شبکه های آی تی وی۳ و آی تی وی۴ نیز پخش شده است.
پارک دانوب یا پارک دوناوسکی () یک پارک شهری در مرکز شهر نووی ساد، مرکز استان وویوودینا، صربستان است. این پارک که در سال ۱۸۹۵ ایجاد شده، از آن به عنوان یک یادمان طبیعی محافظت می شود و یکی از نمادهای شهر است.
عُهود بنت خَلفان الرومی سیاستمدار اماراتی است که سمت وزیر دولت در امور توسعه ی حکومتی و آینده را بر عهده دارد. او همچنین رئیس هیئت مدیرهٔ سازمان فدرال منابع انسانی دولت (FAHR) است. زندگی و پیشه. عهود بنت خلفان الرومی دارای مدرک کارشناسی ارشد اجرایی در مدیریت کسب وکار از دانشگاه شارجه و مدرک کارشناسی در اقتصاد از دانشکده مدیریت و اقتصاد دانشگاه امارات متحده عربی است و فارغ التحصیل برنامه محمد بن راشد برای آماده سازی رهبران نیز می باشد. عهود الرومی هم اکنون وزیر دولت در امور توسعه ی حکومتی و آینده در امارات متحده ی عربی است. این سمت وزارتی در جریان تشکیل دولت جدید امارات در ژوئیه ۲۰۲۰ ایجاد شد و هدف آن پیشبرد توسعه ی حکومتی و آماده سازی و برنامه ریزی برای آینده ی دولت امارات می باشد. الرومی همچنین رئیس سازمان فدرال منابع انسانی دولت (FAHR) است، نهادی فدرال که مسئول رشد و توسعه ی منابع انسانی دولت فدرال امارات می باشد. او نایب رئیس سازمان اجلاس جهانی دولت ها و نایب رئیس انستیتو بین المللی تسامح نیز هست. او همچنین عضو هیئت مدیره سازمان فدرال رقابت پذیری و آمار و عضو هیئت امنای موزه ی آینده می باشد. او همچنین به ع
نوان مدیرکل دفتر نخست وزیر امارات فعالیت می کند و در حال حاضر بر چندین برنامه و ابتکار استراتژیک نظارت دارد، از جمله: صدسالگی امارات ۲۰۷۱، چشم انداز امارات ۲۰۲۱، برنامه ملی، استراتژی دولت امارات، استراتژی ملی نوآوری، شتاب دهنده های دولت فدرال، مرکز نوآوری دولت محمد بن راشد، سامانه مدیریت عملکرد دولت «أداء»، برنامه تعالی دولت شیخ خلیفه، جایزه تعالی دولت محمد بن راشد، برنامه تعالی خدمات دولت امارات، سیستم رتبه بندی جهانی خدمات، بهترین خدمات دولت همراه، شورای سیاست گذاری محمد بن راشد. پیش از تصدی سمت خود در وزارت امور کابینه، الرومی چندین موقعیت رهبری در دولت فدرال امارات و دولت دبی داشته است. او مدیر سیاست اقتصادی در دفتر اجرایی شیخ محمد بن راشد آل مکتوم، نخست وزیر امارات و حاکم دبی، بود.او همچنین مدیر تحقیقات کسب وکار در «اتاق بازرگانی و صنعت دبی» بود، جایی که چندین تیم را رهبری کرد تا استراتژی های متعددی که توسط دولت هدایت می شدند، از جمله کارگروه بخش اقتصادی برای استراتژی دولت دبی و همچنین استراتژی دولت فدرال، توسعه یابند. در سال ۲۰۱۶، الرومی سمت «وزیر دولت در امور سعادت و رفاه» را به مدت تقریباً پنج سال بر
عهده داشت، که نخستین سمت وزارتی از این نوع در جهان بود و توسط دولت امارات ایجاد شد تا سعادت و رفاه را در جامعه امارات ترویج دهد. او اولین وزیر «سعادت» در جهان است. جوایز و تقدیرات. در سال ۲۰۱۵، بنیاد سازمان ملل، الرومی را به عضویت شورای جهانی کارآفرینی سازمان ملل منصوب کرد و او نخستین عضو عرب بود که این سمت را بر عهده گرفت. او همچنین در سال ۲۰۱۲ در فهرست «رهبران جهانی جوان» مجمع جهانی اقتصاد قرار گرفت. علاوه بر این، در سال ۲۰۱۷ مجلهٔ "فرچون" او را در فهرست «بزرگ ترین رهبران جهان» به پاس دستاوردهایش معرفی کرد و الرومی تنها شخصیت عرب حاضر در این فهرست بود.
اسکاپیلیاتورا نام یک جنبش هنری است که پس از دوره وحدت ایتالیا (۱۸۱۵-۱۸۷۱) در این کشور توسعه یافت. این جنبش شامل شاعران، نویسندگان، موسیقیدانان، نقاشان و مجسمه سازان بود. اصطلاح اسکاپیلیاتورا معادل ایتالیایی کلمه فرانسوی «بوهمی» (bohème) ادر معنای واقعی «نامرتب» یا «ژولیده» است. آثار اکثر این نویسندگان هرگز به انگلیسی ترجمه نشده اند، از این رو در بیشتر موارد، این مدخل نمی تواند ارجاعات دقیقی به منابع خاص از کتاب ها و نشریات انگلیسی داشته باشد و ندارد. با این حال، فهرستی از منابع مطالعات دانشگاهی ایتالیایی در مورد این موضوع، و همچنین فهرستی از آثار اصلی نویسندگان به زبان ایتالیایی، در آن گنجانده شده است. روزنامه ایل کوریره دلا سرا، که تا به امروز روزنامه اصلی ایتالیایی است، توسط اوجنیو تورلی-ویولر، یکی از پیروان این جنبش تأسیس شد. خاستگاه و الهامات. اصطلاح «اسکاپیلیاتورا» از رمان «لا اسکاپیلیاتورا ای ایل ۶ فوریه» نوشته کلتو آریگی (نام مستعار کارلو ریگتی (۱۸۳۰-۱۹۰۶))، که یکی از پیشگامان این جنبش بود، گرفته شده است. الهام بخش اصلی ایتالیایی اسکاپیلیاتی، نویسنده و روزنامه نگار جوزپه رووانی (۱۸۱۸-۱۸۷۴)، نویسنده رما
ن «پنج سال» ("Cento Anni") و نظریه های زیبایی شناختی تأثیرگذار مقالاتش «سه هنر» ("Le Tre Arti") بود. او شخصیتی ضد-کنفورمیست و کاریزماتیک در حاشیه دنیای ادبی میلان بود، شهری که این جنبش برای نخستین بار از طریق «چناکل های» ادبی که در میخانه ها و کافه ها تشکیل می شد، توسعه یافت. این جنبش با انتشار جزوه ها، مجلات و نشریات بسیاری مانند «کروناکا گریجیا» ("Cronaca Grigia") اثر ریگتی، «ریویستا مینیما» ("Rivista Minima") اثر آنتونیو گیسلانزونی، «لو اسکاپیلیاتو» ("Lo Scapigliato")، اثر چزاره ترونکونی و «گازتینو رزا» ("Gazzettino Rosa") اثر آشیل بیزونی و و فلیچه کاوالوتی، وضع موجود را از نظر هنری، اجتماعی و سیاسی به چالش کشیده و توجه محافل محافظه کارتر و کاتولیک ایتالیا را رسوا کرد. شاخه ای از این جنبش که از نظر سیاسی فعال شد، با نام «اسکاپیلیاتورا دموکراتیکا» (Scapigliatura Democratica) شناخته شد و در توسعه هر دو جنبش سوسیالیستی و آنارشیستی نقش محوری داشت، رهبرانی مانند شاعر فلیچه کاوالوتی که در جناح چپ افراطی وارد پارلمان ایتالیا شدند و آرمان های آزادی خواهانه اش، حمایت مردمی زیادی را برای گروه سیاسی خود، معروف به «را
دیکال ها» (Radicali)، به خود جلب کرد. اهداف. مانیفست این نویسندگان جوان و سرکش، خود آثارشان بود: اشعاری مانند «مقدمه» ("Preludio") اثر پراگا، که حمله به کاتولیسیسم و ​​بسیاری از پیروان میان مایة آلساندرو ماندزونی، رمان نویس اصلی ایتالیایی آن زمان و نویسنده رمان تاریخی کلاسیک «نامزد» آغاز کردند. یکی دیگر از این مانیفست ها، شعر «دوگانگی» ("Dualismo") اثر آریگو بوئیتو بود که با حمایت از برداشتی منحط (decency) از هنر، که عمدتاً از بودلر و پو الهام گرفته شده بود، ارزش های رایج و حس نجابت را به چالش می کشید. در میان آنها، نوعی آگاهی دوگانه گرایانه شکل گرفت (غزل «دوگانگی») که بر تضاد شدید بین «آرمانی» که آنها در پی دستیابی به آن بودند و «واقعی»، واقعیت خشن، که به صورت عینی و کالبدشناختی توصیف می شد، تأکید می کرد. انجمن برادری اسکاپیلیاتی تلاش کرد تا فرهنگ ایتالیایی را از طریق تأثیرات خارجی، به ویژه از رمانتیسم آلمانی (هاینریش هاینه، ژان پل و ا. ت. آ. هوفمان)، بوهمی های فرانسوی (تئوفیل گوتیه و ژرار دو نروال) و مهمتر از همه، اشعار شارل بودلر و آثار آنگلوساکسون ها (پرسی و مری شلی، ادگار آلن پو) احیا کند. اسکاپیلیاتی ها
در مواجهه با مظاهر مدرنیته - پیشرفت اقتصادی، علمی و فنی - رویکردی دوگانه اتخاذ کردند: از یک سو، انگیزه اولیه آنها انزجار و وحشت بود، همانطور که از ویژگی های هنرمند است، کسی که به ارزش های گذشته - زیبایی، هنر، طبیعت، اصالت احساس - که پیشرفت آنها را نابود می کرد، پایبند بود؛ از سوی دیگر، با درک اینکه آن آرمان ها اکنون از دست رفته اند، ناامید و سرخورده، به بازنمایی «واقعی»، جنبه های واقعیت کنونی، و پذیرش علم اثباتی که آنها را روشن می کند، تن دادند. این گروه همچنین به معرفی موسیقی ریشارد واگنر به ایتالیا کمک کرد و فرانکو فاچو (۱۸۴۰–۱۸۹۱) نوازنده، اولین اجراهای ایتالیایی «خوانندگان چیره دست نورنبرگ» از او را رهبری کرد. چهره های سرشناس. چهره های اصلی این جنبش، شاعر و نقاش امیلیو پراگا (۱۸۳۹-۱۸۷۵) و شاعر و موسیقیدان آریگو بوئیتو (۱۸۴۲-۱۹۱۸) بودند. دومی به این دلیل به یاد ماندنی است که هم لیبرتو و هم موسیقی (نمونه ای که در اپرای ایتالیایی سابقه نداشت) را برای اپرای خود، مفیستوفله، نوشت که عناصری از موسیقی واگنر را به اپرای ایتالیایی معرفی کرد. فرانکو فاچو، آهنگساز و رهبر ارکستر، یکی دیگر از چهره های مهم این جنبش بود
. این سه نفر به همراه سرخ پوشان رهبر چریکی جوزپه گاریبالدی، داوطلبانه با امپراتوری اتریش-مجارستان برای الحاق ونیز به پادشاهی تازه تأسیس ایتالیا در سال ۱۸۶۶ جنگیدند. فرانکو فاچو همچنین مسئول دو اپرا از سه اپرای اسکاپیلیاتورا بود: «پناهندگان فلاندری» (I profughi fiamminghi) (با لیبرتویی از امیلیو پراگا) و «آملتو» (Amleto)، که براساس متنی از بوئیتو تنظیم شده بود. در نخستین اجرای کم جان اپرای اول در سال ۱۸۶۳ بود که از فاچو با ضیافتی پذیرایی شد و در آن بوئیتو قصیده «به هنر ایتالیایی» (All'arte italiana) خود را خواند. این قصیده چنان جوزپه وردی را آزرد که آهنگساز پس از آن، پیشنهاد قبلی همکاری ناشر ریکوردی (Ricordi)، برای همکاری با او را رد کرد. ابیات توهین آمیز «شاید مردی از قبل متولد شده باشد که فروتن و پاک، هنر را به محرابش که مانند دیوار فاحشه خانه لکه دار است، بازگرداند» از جمله این ابیات بودند. در سال های بعد، بوئیتو، اصلاحاتی بر لیبرتوی اپرای وردی «سیمون بوکانگرا» (Simon Boccanegra) و لیبرتوهای اصلی «اتلو» ("Otello") و «فالستاف» (Falstaff) نوشت. بوئیتو از نظر اکثر محققان به عنوان بهترین لیبرتونویسی که وردی با
او همکاری داشت، شناخته می شود. این جنبش مانیفست رسمی نداشت، اما به صورت ارگانیک و از طریق اعضایش که آرمان های زیبایی شناختی و سیاسی مشترکی داشتند، توسعه یافت. در روزهای اولیه، آنها با نام «آینده پژوهان» (Avveniristi) شناخته می شدند که برگرفته از بیتی از شعر بوئیتو بود که در آن از «هنر آینده» (L'arte dell'avvenire) صحبت می کرد. اصطلاح «اسکاپیلیاتورا» بعداً رواج یافت. ۱۸۹۱-۱۸۶۴. پراگا و بویتو با سردبیری روزنامه «فیگارو» در سال ۱۸۶۴، اسکاپیلیاتورا را با جدیت راه اندازی کردند. یک سال بعد، شاهد انتشار نخستین آثار شاعر و رمان نویس ایجینیو اوگو تارکتی (۱۸۳۹-۱۸۶۹) بودیم که امروزه مشهورترین نویسنده اسکاپیلیاتورا است. آنها علیه شاعران رمانتیک اواخر دوران رمانتیک مانند آلاردو آلاردی و جووانی پراتی، سنت و روحانیت کاتولیک ایتالیا و خیانت دولت ایتالیا به ریشه های انقلابی دوره ریسورجیمنتو قیام کردند. پراگا با دومین مجموعه شعر خود «نیم سایه ها» (Penombre) (۱۸۶۴)، که یادآور «گل های بد» اثر بودلر بود، و تارکتی با رمان «یک جنون اشرافی» ("Una Nobile Follia") (۱۸۶۷) که در آن با فرهنگ نظامی گرای ایتالیا در دوران سلطنت خانواده سلطن
تی ساووی مخالفت کرد و با مطرح کردن آنارشیسم خود (که از فیلسوف فرانسوی پیر-ژوزف پرودون گرفته شده بود)، ایتالیا را رسوا کرد. در سربازخانه های ارتش ایتالیا، افسران با کتاب های تارکتی آتش روشن می کردند تا برای بسیاری از سربازان جوانی که با اعتراضات تارکتی همذات پنداری می کردند، «الگو» باشند (تارکتی در ابتدا داوطلب ارتش شده بود، اما نظرش را تغییر داد و بعداً به دلیل نافرمانی و همچنین به دلیل ضعف سلامتی اش - پس از اعزام به جنگ برعلیه «راهزنی پساوحدت ایتالیا» در جنوب، که آن را جنگ بی رحمانه استعمارگران پیمونته علیه جنوبِ اخیراً ضمیمه شده ایتالیا می دانست - از خدمت مرخص شد). بوئیتو مجموعه شعر «کتاب خدا» (Il Libro Dei Versi)، افسانه موزیکال «شاه خرس» (Re Orso) و داستان های کوتاه به یاد ماندنی مانند «پرچمدار سیاه» (L'Alfier Nero) را خلق کرد. در اواخر دهه ۱۸۶۰، او خود را از جنبش جدا کرد، به سمت مواضع محافظه کارانه تری حرکت کرد و حتی در سال ۱۹۱۴ سناتور پادشاهی ایتالیا شد، در حالی که فاچو دچار فروپاشی عصبی شد و در همان آسایشگاه روانی که پدرش در آن زندانی بود، بستری شد. پراگا، تارکتی و کامرانا. امیلیو پراگا و ایجینو اوگو ت
ارکتی، نویسندگانی هستند که به بهترین شکل نمایانگر اسکاپیلیاتورا و برنامه زیبایی شناختی آن هستند. آنها نخستین کسانی در ایتالیا بودند که پذیرای تأثیرات خارجی شدند و روند نوسازی فرهنگ ایتالیایی را آغاز کردند. حس آمیزی (Synaesthesia)، نظریه ای مبتنی بر تطابق بین موسیقی، شعر و نقاشی، یکی از نوآوری های آنها بود. آنها همچنین نخستین کسانی بودند که ادبیات رئالیسم را ترویج کردند و راه را برای رمان نویسان ایتالیایی وریسمو مانند جووانی ورگا و لوئیجی کاپوآنا باز کردند. تأثیر داستان های ماوراءالطبیعه پو و هوفمان بر پراگا و تارکتی، پایه و اساس نویسندگان ایتالیایی مانند آنتونیو فوگاتسارو، لوئیجی پیراندلو و دینو بوتزاتی بود. آثار پراگا، تارکتی و شاعر جوانی کامرانا (۱۸۴۵-۱۹۰۵) با مضامین رمانتیک عشق و مرگ، تصاویر گوتیک، تمایلات جنسی و مواد مخدر و ماوراءالطبیعه، نشانگر گذار از رمانتیسیسم به دکادنتیسیسم هستند. پراگا نخستین شاعری بود که آثار خود را با تکنیک های امپرسیونیسم آغشته کرد و شعر کامرانا با اگزیستانسیالیسمی تاریک مشخص می شود. تضاد بین هنرمند تنهایی که کاملاً به آرمان های خود متعهد است و ارزش های جامعه بورژوایی، مضمون دیگر
ی بود که در آثار اسکاپیلیاتی یافت می شد. سبک زندگی. اسکاپیلیاتی ها همچنین به خاطر محو هرگونه تفاوت بین هنر و زندگی، مشهور هستند و زندگی خود را با ضدیت با سنت، آرمان گرایی آنارشیستی و میل به تعالی کامل سپری کردند. مانند بودلر و پو، و شاعران سمبولیست فرانسوی آرتور رمبو و پل ورلن پس از آنها، آنها اغلب به کمک الکل و مواد مخدر روی می آوردند. زندگی آنها همچنین با فقر و شکست مالی مشخص می شد و آنها همچنین هدف واکنش شدید محافظه کاران علیه جنبش و آرمان های آن قرار گرفتند. پراگا در سال ۱۸۷۵ در سن سی و پنج سالگی بر اثر اعتیاد به الکل درگذشت. تارکتی در سال ۱۸۶۹ در سن بیست و نه سالگی در حالی که رمان خود فوسکا را در خانه دوست و پیروش سالواتوره فارینا، عملاً در فقر و تنگدستی تکمیل می کرد، بر اثر سل و تب حصبه درگذشت. کامرانا در سال ۱۹۰۵ خودکشی کرد. رووانی و آریگی، پیشگامان، هر دو بر اثر سوء مصرف الکل درگذشتند. گسترش جنبش. این جنبش در سراسر ایتالیا بین دهه های ۱۸۶۰ و ۱۸۸۰، از میلان آغاز شد. شاخه اصلی آن در تورین و پیمونته بود و پیروانی مانند روبرتو ساکِتی، جووانی فالدِلا و نمایشنامه نویس جوزپه جاکوزا داشت. جولیو پینکتی (۱۸۴۵-۱
۸۷۰) یکی از شاعران جوان و آینده دار بود، اما پس از انتشار مجموعه شعر خود «ورسی» (Versi) در سن بیست و پنج سالگی خودکشی کرد. چهره ای مشابه، جولیو اوبرتی ِ شاعر - دوست جوزپه ماتزینی که با سرودن نوعی شعر مدنی که آرمان های جمهوری خواهانه ماتزینی را گسترش می داد و نوعی معادل ایتالیایی والت ویتمن بود- بود که در سال ۱۸۷۶ پس از عاشق یک دختر نوجوان انگلیسی شدن خودکشی کرد. نویسنده دیگری که کشور را به چالش کشید، لورنزو استکتی با مجموعه اشعارش «پوستوما» ("Postuma") (۱۸۷۶) بود که این کتاب در واقع اثر اولیندو گوئرینی شاعر بود که شخصیت شاعر جوان و محکوم به فنا استکتی را (بر اساس تارکتی) برای همین هدف خاص خلق کرد. در میان نقاشان اسکاپیلیاتی می توان به ترانکیلو کرمونا، دانیله رانزونی و مشهورترین مجسمه ساز جوزپه گراندی اشاره کرد. سبک آنها بر نقاشان بعدی مانند مداردو روسو، موزه بیانکی و جوزپه آمیسانی در دهه ۱۹۲۰ تأثیر گذاشت. اساساً هدف این سبک، پرداختن به «مسئله حقیقت بزرگتر در نقاشی» بود که در آن زمان «اغلب به یک مهارت ظاهری تبدیل می شد». جاکومو پوچینی نیز نخستین قدم های خود را در دنیای اسکاپیلیاتورا با دو لیبرتو از فردیناندو ف
ونتانا، یعنی «لِ ویلی» ("Le Villi") و «ادگار» (Edgar)، برداشت و بعداً اپرای «لا بوهم» (La bohème) را ساخت. آرتورو توسکانینی، رهبر ارکستر، یکی دیگر از چهره های مشهوری بود که آرمان های اسکاپیلیاتورا را به اشتراک گذاشت. دیگر نمایندگان این جنبش نویسندگانی مانند کارلو دوسی (۱۸۴۹–۱۹۱۰) و کامیلو بوئیتو (۱۸۳۶–۱۹۱۴)، برادر بزرگتر آریگو و منتقد هنری مشهور، بودند که داستان کوتاه «احساس» ("Senso") را نوشتند که بعدها الهام بخش فیلم لوکینو ویسکونتی با همین عنوان در سال ۱۹۵۴ و فیلم تینتو براس در سال ۲۰۰۲ شد. ایل کوریره دلا سرا، که تا به امروز روزنامه اصلی ایتالیایی است، توسط اوجنیو تورلی-ویولر، پیرو اسکاپیلیاتو و دوست تارکتی، تأسیس شد. اهمیت. اسکاپیلیاتی ها اکنون فصل مهمی در تاریخ فرهنگی ایتالیا محسوب می شوند که الگوی اولیه آوانگارد هنری را خلق کرده اند و پیشگامان جنبش های ادبی مانند دکادنتیسیسم، سمبولیسم و ​​پوئتی کریپوسکولاری (Poeti Crepuscolari) ایتالیایی دهه های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ به شمار می آیند. مجموعه شعر پراگا با عنوان «تراسپارنتسه» ("Trasparenze") که پس از مرگش در سال ۱۸۷۸ منتشر شد، و رمان او با عنوان «خاطرات پرسبیتریو» (
"Memorie Del Presbiterio") (که ناتمام ماند و در سال ۱۸۸۱ توسط روبرتو ساکتی تکمیل شد) شاید از بهترین نمونه هایی باشند که نشان می دهند اسکاپیلیاتی ها تا حدودی از زمان خود جلوتر بودند و از نظر دیدگاهشان پیشگو بودند. در ادبیات، هنرهای زیبا و موسیقی ایتالیا، آنها معادل ایده آلیست های آلمانی، سمبولیست های فرانسوی و روسی، رمانتیک های انگلیسی و ماوراءالطبیعه گرایان (Transcendendalists) آمریکایی هستند. جنجال در اپرا و زبان مبهم اسکاپیلیاتورا برای اصلاحات. دلایل اینکه اسکاپیلیاتورا در هنرهای موسیقی به اندازه کافی مورد توجه قرار نگرفته است، شامل چندین مسئله بحث برانگیز است. تنها سه اپرا متعلق به این جنبش شناسایی شده اند که به عنوان یک تلاش شبه واگنری در اپرای ایتالیایی در نظر گرفته می شد. دکتر مری-لو وتره، محقق اپرا، ثابت کرده است که این یک مغالطه است، او «تشخیص داده است که اسکاپیلیاتورا در واقع یک جنبش مستقل بین وردی و وریسمو بوده است که برای مقابله با حضور رو به رشد واگنر و حفظ برتری اپرای ایتالیا به وجود آمده است.» او این جنبش را با مجموعه اصول زیبایی شناسی خاص خود تعریف کرده و آشکار ساخته است که هدف اساسی اسکاپیلیات
ورا، مبهم ماندن برای دستیابی به اهدافش بوده است؛ یعنی ترویج یک زیبایی شناسی جدید و مدرن ایتالیایی که بتواند با سبک های بین المللی در حال رشد، راحت تر رقابت کند. از آنجایی که ابهام از ویژگی های ضروری سیاست آن بود، زبان مورد استفاده «اسکاپیلیاتورا» عمداً مبهم بود، بنابراین معنای اصیل آثار آنها را مبهم می کرد. ارتباط وردی با اسکاپیلیاتورا، از طریق همکاری او با آریگو بوویتو (برجسته ترین «اسکاپیلیاتورا») اخیراً نیاز به بررسی عمیق تر را برانگیخته است. احیاها. در حالی که فرهنگ رسمی در ایتالیا اغلب اسکاپیلیاتی ها را فراموش کرده است، این جنبش چندین بار احیا شده است: در فضای ضدفرهنگی اواخر دهه ۱۹۶۰، بسیاری از آثار آنها دوباره چاپ شدند و نمایشگاه هایی به آنها اختصاص داده شد، و دوباره در دهه ۱۹۹۰، زمانی که «Racconti Fantastici» و «Fosca» دو اثر تارکتی، توسط لارنس ونوتی به ترتیب با عنوان «Fantastic Tales» و «Passion» در ایالات متحده ترجمه و منتشر شدند. فیلمساز اتوره اسکولا، «Fosca» اثر تارکتی را به فیلم «شور عشق» (Passione d'Amore) تبدیل کرد که در سال ۱۹۸۲ اکران شد. کریستین دونوگر ،«Senso and Other Stories» اثر کامیلو بوئ
یتو را در سال ۱۹۹۳ به انگلیسی ترجمه کرد. در سال ۲۰۰۵، رابرت کاروزو (خواننده و شاعر راک انگلیسی-ایتالیایی، که نباید با کارگردان فیلم های تبلیغاتی آمریکایی اشتباه گرفته شود) برای نخستین بار «Praga»، «Camerana» و برخی از اشعار تارکتی را به انگلیسی ترجمه کرد. استیون سوندهایم، آهنگساز آمریکایی، رمان فوسکا اثر تارکتی را در سال ۱۹۹۴ به نمایش موزیکال موفقی به نام «شور و اشتیاق» در برادوی تبدیل کرد. پانویس. Notes Sources Further reading
استفانو سودرینی (به ایتالیایی: "Stefano Soderini"؛ زادهٔ ۱۳ اوت ۱۹۶۱ در رم) تروریست پیشین و عضو هسته های مسلح انقلابی (ایتالیا) (NAR) بود. او پس از مدتی فعالیت در ترزا پوزیسیونه در آغاز دهه ۱۹۸۰ به NAR پیوست و در چندین عملیات مسلحانه مشارکت کرد. وی در ۱۲ سپتامبر ۱۹۸۳ در میلان دستگیر شد و در مارس ۱۹۸۶ به همکاری با دادگستری تصمیم گرفت. زندگی نامه. عضویت در ترزا پوزیسیونه. پس از یک دورهٔ کوتاه فعالیت سیاسی، سودرینی از طریق آشنایی با لوکا، پسر پائولو سیگنوریلی، وارد هستهٔ منطقهٔ وینا کلارا در گروه کسترویامو لاتزیونه شد. این گروه از راست رادیکال ایتالیا به عنوان ادامه دهندهٔ اوردینه نووو شناخته می شد. در دسامبر ۱۹۷۷، زمانی که کمی بیش از شانزده سال داشت، سودرینی در دو مراسم مهم که به عنوان نوعی «تحلیف» اوردینیستی شناخته می شدند، شرکت کرد: نخست در ۲۱ دسامبر در کوه های تیولی در آیین شب یلدا، و سپس در جشن سال نو در ویلای فابیو ده فلیچه در پوگیو کاتینو حضور یافت. با هدایت سینوریلی، او به ترزا پوزیسیونه پیوست. در این چارچوب، سودرینی روابط نزدیکی با روبرتو نیستری برقرار کرد و پس از دستگیری نیستری، وارد هستهٔ عملیاتی تحت
رهبری جورجیو واله شد. او در چندین سرقت مسلحانه برای تأمین مالی گروه شرکت داشت. مبارزه مسلحانه در رکاب NAR. در آغاز دههٔ ۱۹۸۰، سودرینی همراه با لوئیجی چاواردینی، پاسکواله بلزیتو و جورجو واله از رهبران ترزا پوزیسیونه فاصله گرفت و به حلقهٔ والریو فیوراوانتی در هسته های مسلح انقلابی (ایتالیا) پیوست. در این گروه، افرادی چون فرانچسکا مامبرو، گیلبرتو کاوالینی و گابریله ده فرانچسکی نیز حضور داشتند. در ۲۶ نوامبر ۱۹۸۰، همراه با کاوالینی، به طور اتفاقی وارد درگیری با کارابینیری ها شد. کاوالینی در این حادثه گروهبان اتزیو لوکارلی را کشت. آن ها مدارک خود را جا گذاشتند و سودرینی نیز به عنوان فراری تحت تعقیب قرار گرفت. سودرینی سپس به ونتو گریخت و در ۱۹ دسامبر همان سال در سرقتی بزرگ از یک جواهرفروشی در ترویزو شرکت کرد. او سال های بعد را میان ایتالیا و اقامت های طولانی در برزیل، یونان و سوئیس سپری کرد. در این دوره، همراه با شریک زندگی اش دانیلا زوپی (که پیش تر از کریستیانو فیوراوآنتی فرزندی داشت)، زندگی پنهانی داشت. او همچنین در دو ترور دیگر با NAR شرکت کرد: نخست، در ۳۰ سپتامبر ۱۹۸۱، در قتل مارکو پیتساری؛ و سپس، در ۲۱ اکتبر ۱۹
۸۱، در سوءقصدی که منجر به کشته شدن فرانچسکو استرائولو، فرمانده دیگوس و همکارش چیریاکو دی روما شد. سودرینی در ۱۲ سپتامبر ۱۹۸۳ در یک بار در میلان همراه با گیلبرتو کاوالینی دستگیر شد. در ۸ مارس ۱۹۸۶، در جریان محاکمه در دادگاه رم، سودرینی اعلام کرد که تصمیم گرفته با دادگستری همکاری کند و به تمام جرایم خود اعتراف نماید. پس از آزادی، با هویتی جعلی در اکسیلز در پیه مونته ساکن شد و به عنوان تکنسین در پروژه های ساختمانی کار کرد. پس از زندان. در ۲۶ مارس ۲۰۰۷، بار دیگر اما این بار نه به اتهامات تروریستی، بلکه به دلیل «ربودن فرزند» تحت پیگرد قرار گرفت. او به همراه پسر هشت ساله اش که از همسر پیشین مجاری اش داشت، ناپدید شد. دادگاه حضانت کودک را به مادر سپرده بود. گفته شد که مقصد احتمالی او گواتمالا بوده است.
«بهترین بخش های مستر بین» پانزدهمین قسمت، گردآوری و پایان مجموعه تلویزیونی بریتانیایی "مستر بین" است که توسط تولیدات تایگر اسپکت و تلویزیون تیمز برای تلویزیون سنترال ایندیپندنت تولید شده است. این قسمت نخستین بار در روز جمعه، ۱۵ دسامبر ۱۹۹۵ از شبکه آی تی وی پخش شد. داستان. یک روز بارانی، مستر بین و تدی برای پیدا کردن یک چتر به اتاق زیرشیروانی می روند تا بتوانند به پارک بروند و به اردک ها غذا بدهند. او یک چتر کوچک نوشیدنی را روی سر تدی می گذارد، اما متوجه می شود که چتر خودش شکسته است. بین حین پیدا کردن یک چتر دیگر، وسایل مختلفی از ماجراهای گذشته اش را پیدا می کند، مثل زمانی که مجبور شد در راه رفتن به دندان پزشکی لباس بپوشد، زمانی که در کلیسا خوابش برد، وقتی بوقلمون کریسمس روی سرش گیر کرده بود و حتی زمانی که یک تانک، مینی اش را له کرد. وقتی بالاخره یک چتر پیدا می کند، از پنجره بیرون را نگاه می کند و می بیند که باران بند آمده است. بین با عصبانیت اتاق زیر شیروانی را ترک می کند، در حالی که بومرنگی که قبلاً از پنجره بیرون انداخته بود، بالاخره روی سقف فرود می آید. نسخه جایگزین. برنامه اصلی این قسمت ۷۲ دقیقه پخش شد، ا
ما نسخه های بعدی و پخش های تلویزیونی از سال ۲۰۱۰ به بعد، با عنوان "بهترین های مستر بین" به ۵۲ دقیقه کاهش یافت. بخش های حذف شده از نسخه های بعدی شامل کمک کردن بین به یک نوازنده خیابانی در بازگشت مستر بین، تلاش بین برای بیدار ماندن در کلیسا و نشستن در امتحان از قسمت آزمایشی، و همچنین صحنه های پخش نشده ای بود که بین به طور تصادفی سیم آنتن تلویزیونش را می کشد و تلویزیون را از طبقه پایین بالا می آورد، قبل از اینکه رهایش کند و تلویزیون بشکند. با این حال، نسخه کامل و اصلی را می توان در بیشتر نسخه های ویدئویی منتشرشده پیش از سال ۲۰۱۰ یافت. تولید. جان هاوارد دیویس، تهیه کننده و کارگردان سه قسمت نخست، برای کارگردانی این قسمت پایانی بازگشت. دیویس همچنین در سال ۱۹۸۹، زمانی که ساخت قسمت آزمایشی سفارش داده شد، رئیس بخش سرگرمی های سبک در تلویزیون تیمز بود. هر دو نسخه آهنگ اصلی گروه کر در این قسمت شنیده می شود؛ نسخه ای که توسط گروه کر کلیسای جامع سات ارک اجرا شده است، برای تیتراژ آغازین و نسخه ای که توسط گروه کر کلیسای جامع مسیح، آکسفورد اجرا شده است، برای تیتراژ پایانی.
فرانکو آنسلمی (۱ مارس ۱۹۵۶ – ۶ مارس ۱۹۷۸) یک تروریست نئوفاشیست اهل ایتالیا بود که در سازمان "هسته های مسلح انقلابی" فعال بود. او در جریان تلاش برای سرقت از یک فروشگاه اسلحه در رم کشته شد. زندگی اولیه. فرانکو آنسلمی در بولونیا در ۱ مارس ۱۹۵۶ به دنیا آمد و کوچک ترین فرزند از سه کودک خانواده بود. خانواده اش به فلورانس و سپس به رم نقل مکان کردند، جایی که فرانکو جوان در دبیرستان علمی کپلر یازدهم ثبت نام کرد. در مدرسه، او دیدگاه های ملی گرایانه و همدلی با احزاب و سازمان های راست افراطی را ابراز می کرد. در سال ۱۹۷۲، در طول سال چهارم مدرسه، او توسط گروهی از دانش آموزان چپ گرا مورد حمله قرار گرفت. این ضربات باعث شد آنسلمی به مدت سه ماه در کما باشد. پس از ترخیص، آسیب دائمی به چشمانش وارد شده بود که توانایی بینایی او را به شدت کاهش داد. برای جبران زمان ازدست رفته، او در مؤسسه مونسیگنور اجیستو توتسی در مونته ورده (رم) ثبت نام کرد، جایی که در ۱۹۷۵ با جوانان نوفاشیست از جمله والریو فیوراوانتی، ماسیمو کارمیناتی و الساندرو آلیبراندی آشنا شد. ناتوانی بینایی اش سبب شد دوستان و همراهان بعدی اش او را «کور اوربینو» صدا کنند، اشار
ه ای به دانشگاه اوربینو که پس از پایان مدرسه در آن ثبت نام کرده بود. فعالیت سیاسی. آنسلمی در جوانی وارد فعالیت های سیاسی شد و در ابتدا به عنوان یکی از فعالان ام اس آی شناخته می شد. با این حال، او به تدریج از ساختارهای حزبی فاصله گرفت و جذب گروه های افراطی تر شد. در سال های پایانی دهه ۱۹۷۰، فضای سیاسی ایتالیا تحت تأثیر سال های سرب به شدت رادیکال شده بود و درگیری میان گروه های چپ و راست افراطی به خشونت خیابانی و اقدامات تروریستی کشیده شد. در همین دوران، آنسلمی با گروهی از فعالان نوفاشیست ارتباط گرفت که بعدها به عنوان هسته های مسلح انقلابی شناخته شدند. این گروه در پی آن بود که از راه مبارزه مسلحانه، پروژه ای انقلابی بر مبنای ایدئولوژی راست افراطی پیاده کند. فعالیت مسلحانه. فرانکو آنسلمی به همراه والریو فیوروانتی، ماسیمو کارمیناتی، آلساندرو آلیبراندی و دیگران، در عملیات های مختلفی شرکت داشت. این اقدامات شامل حملات خیابانی، سرقت و نیز اقدامات مستقیم علیه مخالفان ایدئولوژیک بود. در فوریه ۱۹۷۸، او به همراه چند تن دیگر در تدارک حمله به یک دفتر حزب کمونیست ایتالیا مشارکت داشت. این اقدام با هدف ایجاد فضای رعب و نشان دا