Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
«خیلی آمریکایی ام» () ترانه ای از خواننده و ترانه پرداز آمریکایی، اولیویا رودریگو از آلبوم "جرئت (اسپیلد)"، نسخه لوکس ۲۰۲۴ آلبوم "جرئت" (۲۰۲۳) است. متن آن توسط رودریگو و تهیه کنندهٔ ترانه، دنیل نیگرو نوشته شده است. این ترانه در ۲۲ مارس ۲۰۲۴ توسط گفن رکوردز به عنوان هفدهمین قطعهٔ نسخه لوکس آلبوم منتشر شد. از نظر موسیقایی، این ترانه ترکیبی از پاپ، موج نو، پاپ راک و راک اند رول است. برخی از نشریات «خیلی آمریکایی ام» را به عنوان اولین ترانه عاشقانه در کارنامه کاری رودریگو معرفی کرده اند. در این ترانه، رودریگو دربارهٔ داستانی از رابطه اش با یک مرد غیرآمریکایی صحبت کرده و او را تحسین می کند.
ساموئل ادجی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سوئد از تبار غنا است. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال سوئد و زیر ۱۹ سال سوئد بازی کرده است.
مدل موریس-لکار یک مدل زیستی از نورون است که توسط کاترین موریس و هارولد لکار توسعه یافته است. این مدل برای شبیه سازی انواع رفتارهای نوسانی در ارتباط با هدایت کلسیم (Ca++) و پتاسیم (K+) در تارهای عضلانی صدف بزرگ طراحی شده است. نورون های موریس-لکار توانایی نمایش هر دو نوع تحریک پذیری نورون کلاس I و کلاس II را دارند. تاریخچه. کاترین موریس (متولد ۲۴ دسامبر ۱۹۴۹) یک زیست شناس کانادایی است. او با دریافت بورس تحصیلی مشترک المنافع به دانشگاه کمبریج رفت و در سال ۱۹۷۷ دکترای خود را دریافت کرد. موریس در اوایل دهه ۱۹۸۰ به عنوان استاد در دانشگاه اتاوا مشغول به کار شد. از سال ۲۰۱۵، او استاد بازنشسته این دانشگاه است. هارولد لکار (۱۸ اکتبر ۱۹۳۵ – ۴ فوریه ۲۰۱۴) استاد زیست فیزیک و عصب شناسی در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی بود. او در سال ۱۹۶۳ دکترای خود در رشته فیزیک را از دانشگاه کلمبیا دریافت کرد. روش تجربی. آزمایش های موریس-لکار بر روش گیره ولتاژ ایجاد شده توسط کینز و همکاران تکیه داشتند. (1973).[1] از نمونه های بزرگ صدف دریایی Balanus nubilus (از Pacific Bio-Marine Laboratories Inc., ونیز، کالیفرنیا) استفاده شد. صدف به دو نیمه ج
انبی برش داده شد و عضلات depressor scutorum rostralis به دقت نمایان شدند. فیبرهای جداگانه از محل تاندون برش داده شدند. انتهای دیگر عضله نزدیک به نقطه اتصال آن به صدف بریده شده و گره زده شد. فیبرهای جدا شده یا بلافاصله مورد استفاده قرار گرفتند یا تا حداکثر ۳۰ دقیقه در آب دریا مصنوعی استاندارد (ASW؛ توضیحات در ادامه) نگهداری شدند. آزمایش ها در دمای اتاق ۲۲ درجه سانتی گراد انجام شدند. توضیحات فیزیولوژیکی. مدل موریس-لکار یک سیستم دو بُعدی از معادلات دیفرانسیل غیرخطی است. این مدل در مقایسه با مدل چهار بُعدی هاجکین-هاکسلی به عنوان مدلی ساده تر در نظر گرفته می شود. این سیستم معادلات به صورت کیفی رابطه پیچیده بین پتانسیل غشاء و فعال سازی کانال های یونی درون غشاء را توصیف می کند: پتانسیل به فعالیت کانال های یونی وابسته است و فعالیت کانال های یونی نیز به ولتاژ بستگی دارد. با تغییر پارامترهای چند شاخگی، انواع مختلفی از رفتارهای نورونی نمایش داده می شوند. τN با مقیاس های زمانی نسبی دینامیک شلیک مرتبط است که به طور گسترده ای از یک سلول به سلول دیگر متغیر است و وابستگی قابل توجهی به دما نشان می دهد. از نظر کمی: توجه داشته
باشید که معادلات Mss و Nss می توانند به صورت زیر نیز بیان شوند: Mss = (1 + exp[−2(V − V1) / V2])−1 Nss = (1 + exp[−2(V − V3) / V4])−1 با این حال، بیشتر نویسندگان ترجیح می دهند از شکل معادلات با استفاده از توابع هذلولوی استفاده کنند.
مرگ یک تک شاخ (به انگلیسی: Death of a Unicorn) یک فیلم کمدی ترسناک و فانتزی آمریکایی محصول سال ۲۰۲۵ به نویسندگی و کارگردانی الکس شارفمن است. در این فیلم پل راد، جنا اورتگا، ویل پولتر، تیا لئونی و ریچارد ئی. گرانت به ایفای نقش می پردازند. این فیلم نخستین نمایش جهانی خود را در جشنواره جنوب از جنوب غربی داشت و در ۲۸ مارس ۲۰۲۵ توسط ای۲۴ در ایالات متحده منتشر شد. این فیلم نقدهای متفاوتی از سوی منتقدان دریافت کرد. داستان. مردی و دختر نوجوانش در حالی که با رئیسش دل لئوپولد و خانواده لئوپولد در مسیر یک نشست مدیریت بحران هستند به طور تصادفی با یک اسب تک شاخ تصادف می کنند. لئوپولدها اسب شاخدار را می گیرند و دانشمندان آنها متوجه می شوند که این موجود دارای خواص درمانی فوق طبیعی است که لئوپولدها به دنبال بهره برداری از آن هستند. با این حال، همان طور که آنها در تحقیقات خود عمیق تر می شوند، عواقب مرگبار اعمال خود را کشف می کنند، زیرا جفت اسب شاخدار می رسد و شروع به شکار و سلاخی کسانی می کند که در بهره برداری از حیوان مرده نقش دارند. ساخت. فیلمبرداری در ژوئیه ۲۰۲۳ در مجارستان آغاز شد. در طول اعتصابات ۲۰۲۳ سگ-افترا در سال ۲۰۲
۳، تولید برای ادامه تولید خود معاف شد، زیرا ای۲۴ بخشی از اتحاد تهیه کنندگان فیلم و تلویزیون نیست.
گالو () یک نوشیدنی گرم از کشور پرتغال است که با افزودن فوم شیر به قهوه اسپرسو تهیه می شود. مشابه کافه لاته یا کافه اوله، این نوشیدنی از حدود یک چهارم اسپرسو و سه چهارم فوم شیر تشکیل شده است. این نوشیدنی معمولاً در یک لیوان های بلند و در صورتی که حجم آن کم باشد در دمیتاس سرو می شود. وقتی نسبت ۱:۱ باشد به آن meia de leite (نصف شیر) می گویند و در فنجان سرو می گردد.
جیم فینی (; – مارس ۱۹۸۵ (۶۳ سال)) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ایپسویچ تاون، باشگاه فوتبال سوانزی سیتی، باشگاه فوتبال لینفیلد و تورنتو اولستر یونایتد اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ایرلند بازی کرده است. زندگی شخصی. او پدربزرگ پدر جورج فینی، پدربزرگ وارن فینی و پدر وارن فینی سینیور است که همگی بازیکن فوتبال هستند و در فوتبال ملی به نمایندگی از کشور ایرلند شمالی بازی کرده اند. دوران مربی گری. فینی در سال ۱۹۵۸ به عنوان بازیکن-مربی برای تورنتو اولستر یونایتد فعالیت کرد و به طور موقت به عنوان مدیر باشگاه نیز خدمت کرد. او همچنین به عنوان سرمربی تیم ستاره های لیگ ملی فوتبال کانادا در سال ۱۹۵۸ انتخاب شد. در سال ۱۹۶۴، او به عنوان سرمربی برای سنت اندروز از لیگ فوتبال انتاریو منصوب شد. پس از دوران خود در کانادا، فینی به ایرلند شمالی بازگشت و مربی گری ذخیره های آردز را بر عهده گرفت.
ایپو وایت کافی (، ) یک نوشیدنی قهوه پرطرفدار است که از ایپوه، پراک، مالزی نشات گرفته است و در نتیجه ایپو به عنوان یکی از سه شهر برتر قهوه توسط لونلی پلانت انتخاب شده است. دانه های قهوه با کره (مارگارین) روغن پالم رست می شوند و قهوه به دست آمده با شیر عسلی سرو می شود.
جوزپه پلاسیدو نیکولینی (به ؛ زادهٔ ۱۸۷۷ – درگذشتهٔ ۱۹۷۳) اسقف اعظم کلیسای کاتولیک ایتالیا، از سال ۱۹۲۸ تا ۱۹۷۳ بود. وی، قبل از خدمت به عنوان اسقف، در سال ۱۸۹۹، به عنوان کشیش منصوب شد. در طول جنگ جهانی دوم، وی شبکهٔ اسیسی را تأسیس کرد که به صدها یهودی پناه می داد.
کارسک (همچنین کاسک نیز نامیده می شود) کوکتلی نروژی و سوئدی (از منطقه تروندلاگ) است که حاوی قهوه همراه با مون شاین و گاهی یک قاشق شکر است (علاقه مندان اغلب مون شاین را منحصراً به عنوان یک جزء اضافه شده مناسب می دانند، زیرا طعم ذاتی مانند مشروبات الکلی طعم ذاتی سایرین ندارد). به صورت گسترده تر، می توان این نوشیدنی را در سایر نقاط اسکاندیناوی نیز یافت. ریشه شناسی. کلمه "کارسک" از صفت نورس قدیم گرفته شده است که به معنای سالم، نیرومند یا چابک است.
کوپی توبروک یک قهوه به سبک اندونزیایی است که در آن آب داغ روی قهوه آسیاب شده، بودن هیچ فیلتری مستقیماً در لیوان ریخته می شود و معمولاً با آن شکر اضافه می شود. در بالی، کوپی توبروک را با نام «کوپی سلم» می شناسند که به معنای قهوه سیاه است. ریشه شناسی. اولین کلمه نام kopi tubruk از کلمه اندونزیایی قهوه، "kopi" گرفته شده است. در حالی که توبروک کلمه ای جاوه ای به معنای برخورد است. این نام هم، به اسم نوشیدنی و هم به سبک تهیه آن اشاره دارد. تاریخچه. گمان می رود کوپی توبروک توسط بازرگانانی از خاورمیانه به اندونزی آورده شده باشد. این نوشیدنی در یوگیاکارتا و جاوای مرکزی محبوب است و در اکثر وارانگ هایی که قهوه سرو می کنند پیدا می شود. آماده سازی. کوپی توبروک از دانه های قهوه ای که ریز آسیاب شده استفاده می کند. گاهی از قهوه فوری استفاده می شود، البته انواعی که شکر یا شیر نداشته باشد. سپس این دانه های آسیاب شده قهوه با آب جوش مخلوط می شوند. کوپی توبروک معمولاً در یک لیوان شفاف سرو می شود. از آنجایی که قهوه بدون فیلتر دم می شود، تفاله های قهوه استفاده شده در ته لیوان ته نشین می شوند. همچنین گاهی شکر هم به این نوشیدنی اضافه
می شود و در انواع مدرن آن شیر عسلی هم به آن اضافه می گردد.
اولیانگ () که معمولاً به عنوان آیس کافی تایلندی شناخته می شود، یک نوشیدنی محبوب در تایلنداست. "اولیانگ" از مخلوط قهوه روبوستا آسیاب شده، شکر قهوه ای و غلات و دانه های مختلفی مانند هل، ذرت، سویا، برنج و دانه های کنجد تهیه می شود. این نوشیدنی به خاطر عطر قهوه و نت های دودی دانه های رست شده، بسیار مشهور است. خاستگاه. نام "اولیانگ" از تلفظ چینی تئوچو 烏涼 گرفته شده است که در لغت به معنای «سیاه و یخ زده» است و به معجون آیس کافی سیاه اشاره دارد. تئوچوها اکثریت جمعیت چینی تایلند را تشکیل می دهند.
جزیره ایل-او-نوکس () در رودخانه ریشلیو در کبک و نزدیک به دریاچه چمپلین واقع شده است. این جزیره محل سایت تاریخی ملی قلعه لنوکس کانادا می باشد. از نظر سیاسی، این جزیره بخشی از سن-پل-دو-لیل-او-نوآ است.
دانشکدهٔ دامپزشکی دانشگاه ارومیه در سال ۱۳۵۲ به صورت گروه دامپزشکی در دانشکدهٔ کشاورزی و دامپروری دانشگاه ارومیه به همت عزیز رفیعی شکل گرفت. در سال ۱۳۵۴ با پذیرش ۲۰ نفر دانشجوی دکتری حرفه ای دامپزشکی به صورت عملی به دانشکدهٔ دامپزشکی ارتقاء پیدا کرد. ماجرای انحلال پس از انقلاب. با پیروزی انقلاب ۱۳۵۷ و تغییرات به عمل آمده در برنامه ریزی آموزشی وزارت فرهنگ و آموزش عالی سابق، تصمیم گرفته شد که از چهار دانشکدهٔ دامپزشکی فعال کشور، ۲ دانشکدهٔ دامپزشکی ارومیه و اهواز منحل و دانشجویان این ۲ دانشکده به دانشکده های دامپزشکی تهران و شیراز منتقل شوند. اما مقاومت و اعتراضات اساتید و دانشجویان دانشکده های فوق در برابر این تصمیم و نیز پیگیری مسئولان دانشگاه باعث شد تا این دانشکده ها منحل نشود. ساخت دانشکده ای جدید در اربیل عراق با همکاری این دانشکده. طی بازدیدی که در سال ۱۳۹۷ از دانشگاه صلاح الدین اربیل عراق انجام شد، رئیس وقت دانشکدهٔ دامپزشکی ارومیه، از راه اندازی دانشکدهٔ جدید در اربیل عراق با کمک دانشگاه ارومیه خبر داد.
انجمن دامپزشکی آمریکا (به انگلیسی: American Veterinary Medical Association؛ مخفف: AVMA) یک انجمن غیرانتفاعی آمریکایی است که در سال ۱۸۶۳ تأسیس شد و نماینده بیش از ۱۰۵۰۰۰ دامپزشک است. دانشکده های دامپزشکی مورد تایید AVMA در ایران. در حال حاضر نام ۱۲ دانشکده دامپزشکی دولتی و ۸ دانشکده دامپزشکی دانشگاه آزاد اسلامی در فهرست انجمن دامپزشکی آمریکا قرار گرفته است.
قلعهٔ ریکاسولی () یک قلعه جان پناه در کالکارا، کشور مالت است که توسط شوالیه های سنت جان بین سال های ۱۶۷۰ و ۱۶۹۸ ساخته شده است. این دژ دماغه ای به نام نقطه گالوس و ساحل شمالی خلیج رینلا را اشغال می کند که به همراه قلعه سنت المو وظیفهٔ نظارت بر عبور و مرور از ورودی گرند هاربر را بر عهده دارد. این دژ بزرگ ترین قلعه مالت است و از سال ۱۹۹۸ در فهرست موقت میراث جهانی به عنوان بخشی از "استحکامات شوالیه ها پیرامون بندرگاه های مالت" قرار دارد. قلعه ریکاسولی در طول تهاجم فرانسه به مالت در سال ۱۷۹۸ و شورش متعاقب آن مورد استفاده قرار گرفت و پس از آن به دست بریتانیا افتاد. این دژ محل شورش فروبرگ در سال ۱۸۰۷ بود و همچنین به عنوان یک بیمارستان نظامی در قرن نوزدهم میلادی مورد استفاده قرار گرفت. یک بار دیگر در جنگ جهانی دوم استفاده شد، زمانی که بخش هایی از آن در بمباران هوایی نابود شد. پس از اینکه در دهه ۱۹۶۰ از رده خارج شد، این قلعه برای مقاصد صنعتی مورد استفاده قرار گرفت. امروزه این قلعه بیشتر دست نخورده اما در وضعیتی فرسوده باقی مانده است و از آن به عنوان محل فیلمبرداری و تمیز کردن مخازن استفاده می شود. برنامه های بازسازی ق
لعه در ژوئن ۲۰۱۹ تصویب شد.
جی اف ئی استیل () دومین شرکت تولیدکننده فولاد ژاپنی پس از نیپون استیل است. این شرکت در سال ۲۰۰۲ از ادغام شرکت های فولاد کاوازاکی و ان کی کی تأسیس شد. این شرکت متعلق به جی اف ئی است که در بورس اوراق بهادار توکیو فهرست شده است.
راجا من سینگ اول (۲۱ دسامبر 1550 – ۶ ژوئیه ۱۶۱۴) بیست و چهارمین مهاراجه پادشاهی آمبر از ۱۵۸۹ تا ۱۶۱۴ بود. او همچنین از سال ۱۵۸۷ تا ۱۵۹۴ به عنوان صوبه دار ولایت بیهار شده، سپس برای سه دوره صوبه دار بنگال از ۱۵۹۵ تا ۱۶۰۶ و صوبه دار کابل از ۱۵۸۵ تا ۱۵۸۶ بود. او در ارتش زمان امپراتور اکبر شاه خدمت کرد. من سینگ شصت و هفت نبرد مهم را در کابل، بلخ، بخارا، بنگال و مرکز و جنوب هند انجام داد. او با تاکتیک های جنگی راجپوت ها و گورکانیان به خوبی آشنا بود. او را معمولاً یکی از ناواراتن ها یا نه ("ناوا") گوهر ("راتنا") دربار سلطنتی اکبر می دانند.
یک مجموعه مانگای ژاپنی اثر توتان کوباکو است. این مانگا اولین بار در شماره آوریل ۲۰۰۲ مجله کمیک بلید منتشر شد و فصل های آن به طور جداگانه توسط مگ گاردن تا ژوئن ۲۰۱۹ جمع آوری و منتشر شد. یک مجموعه انیمه تلویزیونی تحت عنوان دفتر "نقاشی ~همه رنگ~" در ژاپن بین ۲ اکتبر و ۲۵ دسامبر ۲۰۰۷ پخش شد. داستان حول یک باشگاه هنری در دبیرستان می چرخد. شخصیت اصلی یک دختر جوان، خجالتی و آرام به نام سورا کاجیوارا است. داستان. این مانگا با پیوستن سورا کاجیوارا به باشگاه هنری دبیرستانی در فوکوئوکا شروع می شود و به شرح تجربیات خود و اعضای دیگر باشگاه می پردازد.
راجه تودار مال (۱۵۲۳-۲۴ - ۸ نوامبر ۱۵۸۹) وزیر، اقتصاددان، و فرمانده نظامی هندی بود که در زمان سلطنت اکبر شاه به عنوان وزیر دارایی (دیوان اشرف) به امپراتوری گورکانی خدمت کرد. او همچنین وکیل السلطنه (مشاور امپراتوری) و وزیر مشترک بود. او یکی از اشراف برتر امپراتوری گورکانی و منصب دار ۴۰۰۰ بود. او از "ناواراتان های" دربار اکبر بود. در دوره تودار مال، ۱۵ دیوان برای ۱۵ صوبه اکبر نامزد شدند.
صنعت تولید ژاپن به شدت به مواد خام و واردات سوخت وابسته است. تولید و صنعت ژاپن بسیار متنوع است که شامل انواع صنایع پیشرفته بسیار موفق است. صنعت ۱۹٫۴ درصد (۲۰۲۲) از تولید ناخالص داخلی این کشور را تشکیل می دهد. تولیدات تولیدی های ژاپن سومین تولید در جهان محسوب می شود. صنایع عمده صادراتی ژاپن شامل خودرو، لوازم الکترونیکی مصرفی، رایانه، نیمه هادی ها، مس، آهن و فولاد می باشد. صنایع کلیدی دیگر در اقتصاد ژاپن عبارت اند از پتروشیمی، داروسازی، صنایع زیستی، کشتی سازی، هوافضا، نساجی و غذاهای فرآوری شده. شرکت های معروف فناوری و تولیدی ژاپنی عبارتند از سونی، نیسان، هوندا، توشیبا، تویوتا، مزدا، هیتاچی، صنایع سنگین میتسوبیشی، میتسوبیشی الکتریک، فوجیتسو، یاماها، سیکو اپسون، پاناسونیک، نینتندو، سگا، سومیتومو کورپوریشن، تاکدا، سوبارو، ایسوزو، کوماتسو، شارپ کورپوریشن، نیکون، کانن و ان ای سی. فولاد. در سال ۲۰۱۸، دو بازار برتر صادراتی ژاپن در حوزه فولاد عبارت بودند از: کره جنوبی، تایلند (نیپون استیل و سومیتومو متال، جی اف ئی استیل و کوبه استیل) که بر اساس داده های موجود، ۸۵٫۲۵ میلیون تن متریک یا ۸۲ درصد از کل تولید سال ۲۰۱۸ را به
خود اختصاص دادند. صنعت آهن و فولاد ژاپن عمدتاً در منطقه توکیو-چین متمرکز است، منطقه شهری چوکیو، اوزاکا - کوبه، فوکوئوکا-یاماگوچی، اوکایاما-یاماها و منطقه هوکایدو حدود ۲۰ درصد از تولید فولاد ژاپن را تشکیل می دهند. شهرهای بزرگی که صنایع فولاد در آنها مستقر هستند کوبه، اوساکا و کیتاکیوشو، فوکوئوکا هستند. کشتی سازی. ژاپن در اواخر دهه ۱۹۸۰ بر کشتی سازی جهان تسلط داشت و بیش از نیمی از سفارشات در سراسر جهان را انجام می داد. نزدیک ترین رقبای آن کره جنوبی و اسپانیا با ۹ درصد و ۵٫۲ درصد از بازار بودند. صنعت کشتی سازی ژاپن از اواخر دهه ۱۹۷۰ تا بیشتر دهه ۱۹۸۰ با یک رکود طولانی مواجه شد که منجر به کاهش شدید استفاده از امکانات و نیروی کار شد، اما در سال ۱۹۸۹ احیای قدرتمندی رخ داد و به این صنعت کمک شد. با افزایش ناگهانی تقاضا از سوی کشورهای دیگر که نیاز به جایگزینی ناوگان قدیمی خود داشتند و بخاطر کاهش ناگهانی صنعت کشتیرانی کره جنوبی. در سال ۱۹۸۸، شرکت های کشتی سازی ژاپنی سفارش ۴٫۸ میلیون تن ناخالص ساخت کشتی دریافت کردند، اما این رقم در سال ۱۹۸۹ به ۷٫۱ میلیون تن ناخالص رسید. اگرچه ژاپن با رقابت کره جنوبی و چین روبرو است اما
صنعت ساخت کشتی سازی موفق و پیشرفته خود را حفظ کرده است. ژاپن در سال ۲۰۰۴ موقعیت پیشرو خود را در این صنعت به کره جنوبی از دست داد و از آن زمان سهم بازار آن به شدت کاهش یافته است. بیوتکنولوژی و داروسازی. صنایع بیوتکنولوژی و داروسازی در اواخر دهه ۱۹۸۰ رشد شدیدی را تجربه کردند. تولید دارو در سال ۱۹۸۹ به دلیل افزایش هزینه های جمعیت ژاپن که به سرعت در حال پیر شدن بود، حدود ۸ درصد رشد کرد. تولیدکنندگان پیشرو به طور فعال داروهای جدیدی مانند داروهای بیماری های پیرپزشکی و دژنراتیو تولید می کنند. شرکت های داروسازی در حال ایجاد سه قطب بودند که ژاپن، آمریکا و اروپای غربی را به یکدیگر متصل می کرد تا توسعه محصول را هماهنگ کنند. آنها همچنین فعالیت ادغام و اکتساب در خارج از کشور را افزایش دادند. تحقیق و توسعه بیوتکنولوژی به طور پیوسته در حال پیشرفت بود، از جمله راه اندازی پروژه های بیوتکنولوژی دریایی، که انتظار می رفت تجاری سازی در مقیاس کامل در دهه ۱۹۹۰ انجام شود. تحقیقات بیوتکنولوژی طیف گسترده ای از زمینه ها را شامل می شود: کشاورزی، دامپروری، داروسازی، ماده شیمیایی، فرآوری غذایی و تخمیر صنعتی. هورمون ها و پروتئین های انسان
ی برای محصولات دارویی از طریق نوترکیبی ژنتیکی با استفاده از باکتری ها مورد توسعه قرار گرفتند. بیوتکنولوژی همچنین برای تقویت خواص آنزیم باکتریایی به منظور بهبود بیشتر فناوری تخمیر اسید آمینه استفاده می شود، زمینه ای که ژاپن در آن پیشرو جهان است. با این حال، دولت به تولیدکنندگان ژاپنی نسبت به خوش بینی بیش از حد در مورد بیوتکنولوژی و صنعت زیستی هشدار می دهد. رقابت تحقیقاتی هم در ژاپن و هم در خارج از کشور در دهه ۱۹۸۰ تشدید شد که منجر به اختلافات مربوط به ثبت اختراع شد که در نتیجه برخی از شرکت ها را مجبور به ترک تحقیقات کرد. همچنین، محققان متوجه شدند که چنین توسعه دارویی پیوسته پیچیدگی های جدیدی را نشان می دهد که به پیشرفت های فنی بیشتری نسبت به تصور اولیه نیاز دارد. با این حال، با وجود این مشکلات، همچنان انتظار می رفت که تحقیق و توسعه موفقیت آمیز باشد و در میان مدت به تجاری سازی محصول ختم شود. در سال ۲۰۰۶، بازار دارویی ژاپن دومین بازار انفرادی بزرگ در جهان بود. با فروش ۶۰ میلیارد دلاری تقریباً ۱۱ درصد از بازار جهانی را تشکیل می دهد. قوانین و صنعت داروسازی ژاپن بسیار خاص هستند. آنها توسط وزارت بهداشت، کار و رفاه ا
داره می شوند که با ادغام وزارت بهداشت و رفاه و وزارت کار در ۶ ژانویه ۲۰۰۱، به عنوان بخشی از برنامه دولت ژاپن برای سازماندهی مجدد وزارتخانه ها تأسیس شد. نفت و گاز و پتروشیمی. صنعت پتروشیمی ژاپن در اواخر دهه ۱۹۸۰ رشد متوسطی را تجربه کرد که دلیل آن توسعه پایدار اقتصادی بود. بیشترین رشد در تولید پلاستیک، پلی استایرن و پلی پروپیلن بوده است. قیمت فراورده های پتروشیمی به علت افزایش تقاضا در اقتصادهای تازه در حال توسعه آسیا بالا ماند. تا سال ۱۹۹۰، انتظار می رفت که ساخت مجتمع های کارخانه ای برای تولید محصولات مبتنی بر اتیلن در کره جنوبی و تایلند باعث افزایش عرضه و کاهش قیمت ها شود. در بلندمدت، صنعت پتروشیمی ژاپن احتمالاً در نتیجه ادغام بازارهای داخلی و بین المللی و تلاش های سایر کشورهای آسیایی برای عقب نشینی با ژاپن، با تشدید رقابت مواجه خواهد شد. وسایل نقلیه و ماشین آلات. صنعت وسایل موتوری یکی از موفق ترین صنایع در ژاپن است که سهم بزرگی در صنعت خودرو، وسایل نقلیه الکتریکی، الکترونیک، تایر و موتور دارد. شرکت های جهانی وسایل نقلیه موتوری ژاپنی عبارتند از: دنسو بزرگ ترین شرکت در تولید قطعات خودرو در جهان است. علاوه بر ا
ین، هوندا، سوزوکی، یاماها موتور و کاواساکی موتورز از شرکت های جهانی موتور سیکلت هستند. ژاپن خانه شش تا از ده تولیدکننده بزرگ خودرو در جهان است. به عنوان مثال، خانه شرکت های چند ملیتی مانند تویوتا، هوندا، نیسان، سوزوکی و مزدا است. برخی از این شرکت ها برای تولید تجهیزات الکترونیکی به بخش های مختلف مانند الکترونیک منتقل می شوند، زیرا برخی از آنها بخشی از کیرتسو هستند. خودروهای ژاپنی عموماً به دلیل کیفیت، دوام، بهره وری سوخت و ویژگی های بیشتر با قیمت نسبتاً پایین تر از رقبای خود شناخته می شوند. در سال ۱۹۹۱، ژاپن ۹٫۷ میلیون خودرو تولید کرد که این کشور را به بزرگ ترین تولیدکننده در جهان تبدیل کرد. آمریکا در آن سال ۵٫۴ میلیون تولید کرد. کمتر از ۴۶ درصد از تولید ژاپن صادر شد. خودروها، سایر وسایل نقلیه موتوری و قطعات خودرو بزرگ ترین کلاس صادرات ژاپن در طول دهه ۱۹۸۰ بودند. در سال ۱۹۹۱، آنها ۱۷٫۸ درصد از کل صادرات ژاپن را به خود اختصاص دادند. ترس از حمایت گرایی در ایالات متحده (در پی تحریم نفتی اعراب در سال ۱۹۷۳ که خودروسازان ژاپنی به طور انبوه صادرات خودرو را آغاز کردند) منجر به سرمایه گذاری مستقیم خارجی عمده در ایالات
متحده توسط خودروسازان ژاپنی شد. تا پایان دهه ۱۹۸۰، تمام تولیدکنندگان بزرگ ژاپنی خطوط مونتاژ خودرو در ایالات متحده داشتند: ایسوزو یک کارخانه مشترک با سوبارو دارد. یکی از کارخانه های تویوتا در آلاباما است. پس از شرکت های بزرگ مونتاژ، تولیدکنندگان ژاپنی قطعات خودرو نیز در اواخر دهه ۱۹۸۰ شروع به سرمایه گذاری در ایالات متحده کردند، با این وجود اکثر قطعات خودرو ژاپنی در ژاپن ساخته می شوند. در دهه ۱۹۸۰، خودروها یکی از مناطق اصلی مناقشه روابط ایالات متحده آمریکا و ژاپن بودند. هنگامی که قیمت نفت در بحران انرژی ۱۹۷۹ افزایش یافت، تقاضا برای خودروهای کوچک افزایش یافت که به نفع صادرات ژاپن به بازار ایالات متحده بود. با افزایش سهم ژاپن از بازار، به ۲۱٫۸ درصد در سال ۱۹۸۱، فشارها برای محدود کردن واردات از ژاپن افزایش یافت. نتیجه این فشارها مجموعه ای از مذاکرات در اوایل سال ۱۹۸۱ بود که منجر به توافقنامه صادرات داوطلبانه شد که محموله های ژاپن به ایالات متحده را به ۱٫۶۸ میلیون دستگاه (به استثنای انواع خاصی از وسایل نقلیه و کامیون های خاص) محدود می کرد. این قرارداد تا پایان دهه به قوت خود باقی ماند، اما رقابت ژاپنی ها تنها با س
اخت کارخانه های جدید و با داوطلبانه بودن قرارداد صادرات افزایش یافت. نفوذ خارجی به بازار خودرو در ژاپن تا حدودی به دلیل تراکم جمعیت و فضای محدود این کشور کمتر موفق بوده است. واردات خودروهای خارجی در چهل سال قبل از سال ۱۹۸۵ بسیار کم بود و هرگز از ۶۰۰۰۰ دستگاه در سال یا یک درصد از بازار داخلی تجاوز نکرد. موانع تجارت و سرمایه گذاری خودروهای وارداتی را به سهم ناچیزی از بازار در دهه ۱۹۵۰ محدود کرد و با کاهش موانع در نهایت، کنترل قوی بر شبکه های توزیع نفوذ را دشوار کرد. زمانی که محدودیت های سرمایه گذاری کاهش یافت، شرکت های بزرگ خودروسازی ایالات متحده، سهام اقلیت را در برخی شرکت های ژاپنی به دست آوردند، فورد ۲۵ درصد در تویو کوگیو (مزدا)، جنرال موتورز ۳۴ درصد در ایسوزو و کرایسلر ۱۵ درصد در میتسوبیشی موتورز بهره بردند. با این حال، پس از افزایش شدید بهای ین ژاپن در سال ۱۹۸۵، تقاضای ژاپن برای خودروهای خارجی افزایش یافت، اما بیشتر خودروها از آلمان وارد شدند. در سال ۱۹۸۸، واردات خودرو در مجموع ۱۵۰۶۲۹ دستگاه بود که از این تعداد ۱۲۷۳۰۹ دستگاه اروپایی و بیشتر آلمان غربی بود. در آن زمان تنها ۲۱۱۲۴ دستگاه از آمریکا وارد شد. فن
اوری هوافضا. صنعت فناوری هوافضا در سال ۱۹۶۹ با تأسیس آژانس ملی توسعه فضایی (در حال حاضر آژانس کاوش های هوافضای ژاپن) که وظیفه توسعه ماهواره و پرتابگر را بر عهده داشت، رونق زیادی گرفت. صنعت نظامی ژاپن، اگرچه سهم کمی از تولید ناخالص داخلی دارد، بخش عمده ای از اقتصاد است. غذا. ارزش تولید صنایع غذایی پس از ماشین آلات برقی و حمل و نقل در رتبه سوم در بین صنایع تولیدی ژاپن قرار دارد. ژاپن محصولات متنوعی را تولید می کند، از اقلام سنتی ژاپنی مانند خمیر سویا (میسو) و سس سویا گرفته تا آبجو و گوشت. این صنعت به طور کلی در دهه ۱۹۸۰ رشد ملایمی را تجربه کرد، در درجه اول از توسعه محصولات جدیدی مانند «آبجو خشک» و غذاهای از پیش پخته شده، که به دلیل تمایل اعضای خانواده به غذا خوردن جداگانه، گرایش به خانواده های کوچکتر و راحتی پخت، به طور فزاینده ای مورد استفاده قرار گرفت. ویژگی مشترک همه بخش های صنایع غذایی ژاپنی بین المللی شدن آنها بود. از آنجایی که مواد خام داخلی به دنبال آزادسازی واردات، رقابت پذیری قیمتی خود را از دست دادند، سازندگان مواد غذایی اغلب مواد غذایی را در خارج از کشور تولید می کردند، ارتباط با شرکت های خارج از کشو
ر را ترویج می دادند و شرکت های خارجی را خریداری می کردند. در سال ۲۰۰۴، صنعت غذای ژاپن ۶۰۰ میلیارد دلار ارزش داشت در حالی که ارزش پردازش مواد غذایی ۲۰۹ میلیارد دلار بود. این با صنایع غذایی ایالات متحده و اتحادیه اروپا قابل مقایسه است. آنها همچنین محصولات شیرینی قندی فراوانی تولید می کنند. الکترونیک. ژاپن تا سال ۲۰۰۵ دارای ۷ تا از ۲۰ تولیدکننده بزرگ تراشه است. لوازم الکترونیکی ژاپنی به دلیل کیفیت، دوام و پیچیدگی های تکنولوژیکی خود شناخته شده اند. برخی از این شرکت ها به عنوان بخشی از keiretsu به بخش های خودرو و مالی می روند. بسیاری از شرکت های بزرگ الکترونیکی جهان در ژاپن مستقر هستند، از جمله: صنعت کامپیوتر ژاپن با سرعت فوق العاده ای توسعه یافت و به بازارهای بین المللی رفت. فناوری های کامپیوتری ژاپنی از پیشرفته ترین فناوری های دنیا هستند. پیشروترین تولیدکنندگان قاب اصلی کامپیوتر در ژاپن در پایان دهه ۱۹۸۰ (در بازار داخلی) فوجیتسو، هیتاچی، ان ای سی، آی بی ام ژاپن و یونی سیس بودند. تولیدکنندگان پیشرو کامپیوترهای شخصی شرکت های ان ای سی، فوجیتسو، سیکو اپسون، توشیبا و IBM ژاپن بودند. در سال ۱۹۸۸، ژاپن ۱٫۵ میلیارد دلار
تجهیزات کامپیوتری صادر کرد که بیش از ۱۲ برابر بیشتر از ۱۲۲ میلیون دلار در سال ۱۹۸۰ بود. در بازار کامپیوترهای شخصی که به سرعت در حال رشد است، ژاپن در دهه ۱۹۸۰ سهم بازار عمده ای را در ایالات متحده به دست آورد. واردات تجهیزات کامپیوتری در سال ۱۹۸۸ به ۳٫۲ میلیارد دلار آمریکا (شامل قطعات) رسید. بعد از تحولات اقتصادی شامل برون سپاری و جهانی شدن نفوذ ژاپن و آمریکا در بازار رایانه کاهش یافت و شرکت های چینی و تایوانی و تولید قطعات و بعدها تحقیق و توسعه را در دست گرفتند.
تیم ملی فوتبال زنان لوکزامبورگ نماینده لوکزامبورگ در مسابقات بین المللی فوتبال زنان است. تیم ملی فوتبال زنان لوکزامبورگ در سال ۲۰۰۳ تأسیس شد و اولین بازی بین المللی خود را در سال ۲۰۰۶ انجام داد.
ریدمال سازی اصطلاحی است که برای توصیف الگویی به کار می رود که در آن محصولات و خدمات آنلاین در طول زمان کیفیت خود را کاهش می دهند. در آغاز، شرکت ها خدمات با کیفیت بالا را برای جذب کاربران می سازند، سپس کیفیت آن خدمات را به خاطر ارائه خدمات بهتر به مشتریان تجاری پایین می آورند و در نهایت خدمات خود را به کاربران و مشتریان تجاری نیز خراب می کنند تا بیشترین سود را به سهام داران خودشان برسانند. کوری دکترو، نویسنده، در نوامبر ۲۰۲۲، "این نوواژه" را ابداع کرد، هر چند که او نخستین کسی نبود که این مفهوم را توصیف و نام گذاری کرده بود. انجمن گویش آمریکایی آن را به عنوان واژهٔ سال ۲۰۲۳ و "واژه نامهٔ Macquarie" آن را برای سال ۲۰۲۴ برگزیدند.
منطقه صنعتی کییو () که با نام کمربند صنعتی کییو نیز شناخته می شود، یک منطقه صنعتی در ساحل شمال شرقی خلیج توکیو است که از ۸ شهر در استان چیبا، ژاپن عبور می کند. این منطقه از بخش غربی اورایاسو، چیبا در شمال شرقی تا فوتسو، چیبا در جنوب شرقی منطقه را در بر می گیرد. این منطقه وضعیت سیاسی و اداری ندارد.