Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دوم میانی مصر محسوب می شود. اتاق تدفین. اتاق تدفینی که در زیر هرم قرار دارد، همچنان با تخته سنگی گرانیتی به وزن ده تن مسدود بود. اما پس از باز شدن، مشخص شد که محتویات آن از پیش به شدت آسیب دیده اند، که نشان می دهد اتاق پیش از آنکه مهر و موم شود، غارت شده بود. درون اتاق، جعبه ای چوبی و تزئین شده پیدا شد که احتمالاً جعبهٔ کانوپی (ظروف اندام های داخلی) متعلق به شاهدخت حتشپسوت بوده است، اما چهار کوزهٔ کانوپی آن مفقود شده اند. این جعبه در ابتدا در طاقچه ای از اتاق قرار داشته اما بر کف زمین پیدا شد. همچنین بقایای شکستهٔ یک تابوت چوبی نیز کشف شد که بعدها تا حدودی بازسازی شد. سبک این تابوت با زنانی از طبقهٔ بالا در دوره پادشاهی میانه مصر و با مدل موهای موسوم به «کلاه گیس حاثور» مطابقت دارد. هیچ مومیایی ای یافت نشد، اما استخوان های یافت شده نشان می دهند که مقبره مورد استفاده قرار گرفته بوده است.
ماریو اوگو گوردسکو یک کاپیتان و خلبان ایتالیایی از نیروی هوایی سلطنتی ایتالیا در دوران جنگ جهانی اول بود. او به عنوان یک پیشگام در صنعت هوانوردی ایتالیا شناخته می شود و یکی از چهره های مهم در اوایل تشکیل نیروی هوایی سلطنتی ایتالیا است. اوایل زندگی. ماریو در ۱۲ دسامبر ۱۸۸۴ در آرکولا، لیگوریا به دنیا آمد. پس از اتمام خدمت نظامی در ارتش سلطنتی ایتالیا در اوایل دهه ۱۹۰۰، در سنین بسیار پایین به پاریس مهاجرت کرد. او که به خودروها علاقه زیادی داشت، با فرناند و لوئی رنو آشنا شد و توسط این تولیدکنندگان خودرو به عنوان مدیر فنی در کارگاه هایشان استخدام شد. او با سفر از فرودگاه ها به کارگاه های هوانوردی، اشتیاق زیادی به پرواز پیدا کرد و در سال ۱۹۱۱ اولین گواهینامه پرواز خود را در فرانسه دریافت کرد. در حدود همین زمان، ارتش در جستجوی افراد مناسب برای پر کردن پست های مختلف در بخش های خودرویی و هوافضایی ارتش بود و در سال ۱۹۱۱، گوردسکو تصمیم گرفت دوباره در ارتش سلطنتی ایتالیا به خدمت بازگردد. در مارس همان سال، او درجه ستوان دومی را دریافت کرد و به گردان سوم برساگلیری ملحق شد. او در جنگ عثمانی و ایتالیا در لیبی شرکت کرد، جایی
که برای اولین بار خودروها، هواپیماها و سیستم های رادیویی توسط ارتش در عملیات های جنگی به کار گرفته شدند. در مه ۱۹۱۲، او به ایتالیا بازگشت و به خدمات هوانوردی ملحق شد که آن زمان وابسته به نیروهای مهندسی (Arma del Genio) بود. او در مدرسه کاپرونی در سوما لومباردو حضور یافت و گواهینامه خلبانی خود را دریافت کرد. در اکتبر ۱۹۱۲ در ویزولا تیچینو، هنگام آزمایش یک دستگاه کاپرونی، دچار آسیب دیدگی سر شد، در حالی که مهندس ارشد مدرسه، فرانچسکو پیکولی جان خود را از دست داد. سپس به عنوان مدیر فرودگاه ویزولا تیسینو منصوب شد و در سال ۱۹۱۴ به لیبی رفت، جایی که به لطف ویژگی های فنی و سازمانی خود توانست از کمبود هواپیماهای موجود بیشترین بهره را ببرد. سپس در تاریخ ۱۴ ژوئن ۱۹۱۴ گواهینامه خلبانی نظامی خود را در فرودگاه آویانو دریافت کرد. در ۶ ژوئیه ۱۹۱۴، او مدرسه هوانوردی نظامی را افتتاح کرد و همراه با دیگر خلبانان مدرسه آویانو، پروازهای نمایشی درخشانی انجام داد. او در همان ماه به درجه کاپیتانی ارتقا یافت. سپس به عنوان مربی هواپیماهای جنگنده در مدرسه سن جیستو در کولتانو، مدرسه مالپنسا و کمپ آموزشی هوانوردی کاسینا کوستا در ساماراته م
نصوب شد و فرصتی یافت تا به بسیاری از آس های آینده هوانوردی آموزش دهد تا با هواپیماهای جنگنده ایتالیایی پرواز کنند. جنگ جهانی اول. زمانی که هیچ کمپ آموزشی برای تدریس در دسترس نبود، در ۱۸ اوت ۱۹۱۶، او به عنوان داوطلب در اسکادران جنگنده ۷۵ به گروه سوم (که بعدها به گروه سوم جنگنده های زمینی تغییر نام یافت) پیوست و در فرودگاه ورونا-تومبِتا به انجام مأموریت دفاع هوایی از ورونا پرداخت. او در این زمان پروازهای شناسایی و اسکورت متعددی انجام داد. مهارت و خلق وخوی او زبانزد بود. گفته می شود او در ورونا توانسته بود در بازگشت از یک ماموریت اسکورت در نزدیکی مرز یک جنگنده بمب افکن بر رویبر روی چند واگن قطار فرود آورد. در ژانویه ۱۹۱۷، او به اسکادران جنگنده ۷۶ منتقل شد و با هواپیمایش با نام «دو تیر» (Due di coppe) معروف شد. در مارس ۱۹۱۷، او فرمانده اسکادران شکار ۸۰ شد. سپس به اسکادران جنگنده معروف ۸۰ منتقل شد که در ابتدا در هواپیماهای نیوپورت ۱۱ تخصص داشت، اما به دنبال انتقادهایی از سوی فرماندهی هوافضا، مدل های نیوپورت ۱۷ با ستاره سفید بر زمینه قرمز پذیرفته شدند. اسکادران های آیوو در طول نبرد دهم ایسونزو بسیار فعال بودند و کا
پیتان گوردسکو در ۱۳ ژوئن ۱۹۱۷ مورد تقدیر قرار گرفت. او به خاطر احساس مسئولیت بی نظیر خود و این که روحیه ای شجاعانه و پرانرژی میان کارکنان ایجاد کرده بود، مورد تحسین قرار گرفت. در ۱۸ ژوئن در سانتا ماریا لا لونگا، جشنواره سالانه برساگلیری برگزار شد و گابریله د'آنونزیو برای سخنرانی دعوت شد. او در سخنرانی خود از گوردسکو نام برد. او در ۲۰ آگوست ۱۹۱۷، یک هواپیمای دشمن را در کومِن سرنگون کرد و همان روز مجبور شد سه بار در فرودگاه آیوو فرود بیاید تا بمب افکن خود را تعمیر کند. گوردسکو بعد از نبرد فاجعه بار کاپورتو، تنها فرمانده ای بود که با دو اسکادران در تمامی شرایط جوی و شبانه روز به حفاظت از پیاده نظام پرداخت. در اکتبر ۱۹۱۷، پس از عقب نشینی از جبهه، اسکادران ها به کمپ مارکون منتقل شدند و گوردسکو تا مارس ۱۹۱۸ در این کمپ به فرماندهی ادامه داد. سپس به مدرسه شکار فُربارا منتقل شد و در ژوئن ۱۹۱۸ به عنوان مربی ارشد مدرسه آکروباتیک منصوب شد. او در این مدت به تربیت خلبانانی پرداخت که بعدها در جبهه های فرانسوی جنگ جهانی اول نقش مهمی ایفا کردند. پرواز رم-توکیو و مرگ. پس از پایان جنگ جهانی اول، او در عملیات هوایی رم-توکیو در س
ال ۱۹۲۰ به رهبری گابریله د'آنونزیو شرکت کرد. در ۱۱ مارس ۱۹۲۰، یک اسکادران متشکل از ۵ هواپیمای آنسالدو اس وی ای ۹ از فرودگاه سنتوسل به پرواز درآمد. این اسکادران شامل ۱۱ هواپیما بود. پس از پایان جنگ جهانی اول، ماریو گوردسکو در عملیات هوایی رم-توکیو در سال ۱۹۲۰ شرکت کرد. در ۱۱ مارس ۱۹۲۰، یک اسکادران پنج فروندی از هواپیماهای آنسالدو اس وی ای ۹ از فرودگاه سنتوسل به پرواز درآمد که گوردسکو فرمانده آن بود. اسکادران پس از عبور از شرایط جوی دشوار، به آتن رسید و سپس به سوی ایران پرواز کرد. در نهایت، در ۱۳ آوریل ۱۹۲۰، گوردسکو در بوشهر پس از یک فرود ناموفق جان باخت و هواپیمای او در نزدیکی سفارت فرانسه سقوط کرد. در این حادثه، هم رزمانش، جوزپه گراسا و فراتچو رَنزا نیز جان باختند. جسد آن ها توسط فروچیو رانزا در بوشهر به خاک سپرده شد. آرتورو فرارین، تنها خلبانی که عملیات رم-توکیو را کامل کرد، به یاد گوردسکو و گراسا گفت که نمی تواند تصاویر زنده آن ها را که در یادش باقی مانده بود، با درد ناشی از این حادثه ترکیب کند. پس از مرگ گوردسکو، برخی از دوستان او پیشنهاد کردند که میدان سِروِرتری به نام «ماریو گوردسکو» نام گذاری شود. مجله
"آروگازتا" نیز از این پیشنهاد حمایت کرد و به نقش برجسته گوردسکو به عنوان یک مربی و فرمانده تاکید کرد. تشییع جنازه و میراث. در آوریل ۱۹۲۲، کشتی "کالابریا" از تارانتو به سوی یوکوهاما حرکت کرد تا به جمعیت توکیو که در اثر زلزله آسیب دیده بودند کمک رسانی کند. این کشتی در بازگشت خود در ۲۳ مه ۱۹۲۴، هنگام عبور از خلیج فارس، اجساد کاپیتان گوردسکو و ستوان گراسا را پیدا کرده و آن ها را به ایتالیا بازگرداند. مراسم خاکسپاری گوردسکو در ۲۴ آگوست ترتیب داده شد و با حضور شورای شهر آرکولا و مردم این شهر به خاک سپرده شد. امروزه میدان و خیابانی که خانه پدری گوردسکو در آن واقع شده است، به نام او نام گذاری شد. کاپیتان گوردسکو هم اکنون در قبرستان آرکولا در یک کلیسا دفن شده. همچنین فرودگاه فُربارا (Furbara Airport) به نام گوردسکو نام گذاری شده است.
سدانی نوعی پاستای ایتالیایی است که کمی بزرگ تر از "ماکارونی" بوده و دارای انحنای مشابهی است. این پاستا می تواند صاف ("lisce") یا خط دار ("rigati") باشد. در ابتدا به نام "zanne d'elefante" (به معنای "نیش های فیل") شناخته می شد، اما پس از ممنوعیت تجارت عاج، نام آن به "سدانی" تغییر یافت (از "sedano" به معنای "کرفس").
بیس لاین (که گاه با نام های بیس لاین هاوس، ۴×۴ یا نیش شناخته می شود) یک سبک موسیقی است که ارتباط نزدیکی با یوکی گاراژ دارد و در اوایل دههٔ ۲۰۰۰ در مناطق یورک شر جنوبی و میدلندز غربی بریتانیا شکل گرفت.
تورتیلیونی نوعی پاستای ایتالیایی است که مشابه "ریگاتونی" است، اما بزرگ تر و با شیارهای عمیق تری که به دور پاستا می چرخند. این نام از کلمه لاتین "torquere" به معنای 'پیچاندن' گرفته شده است. "تورتیلیونه" طراحی خاصی است که از دستگاه های تراش در تولید پاستا به دست می آید و دارای شیارهای عمودی است.
ای نِنی که اینی و انینی هم گفته می شود، ملکه ای در مصر باستان بود که در دوران دودمان سیزدهم مصر (حدود ۱۷۰۰ پیش از میلاد) زندگی می کرد. او دارای القابی چون "همسر بزرگ سلطنتی" و "خنمت نفرحدجت" بود. ایننی از جمله نخستین ملکه های مصر باستان است که نامش درون کارتوش نوشته شده است؛ شیوه ای که تا پیش از آن، تنها برای نام شاهان و برخی شاهدخت های دارای جایگاه ویژه به کار می رفت. نام همسر ایننی با قطعیت مشخص نیست، اما گمان می رود که او فرعون مرنفررع ای بوده باشد، چرا که اسکراب های ایننی از نظر سبک شناسی شباهت زیادی به مهرهای این پادشاه دارند. شواهد و آثار تاریخی. تا کنون، ایننی تنها از طریق ۲۱ اسکراب و یک اثر مهر بر روی گِل در کرمه شناخته شده است. نمونه هایی از این آثار شامل:
ایزدان آریایی به خدایان و موجودات مقدس در ادیان هندوایرانی باستان اشاره دارد که توسط اقوام آریایی پرستش می شدند. این ایزدان در متون مقدس ودایی و اوستایی به تفصیل توصیف شده اند و نقش محوری در اساطیر و باورهای مردمان هندوایرانی داشته اند. ریشه شناسی. واژه «ایزد» در زبان های ایرانی باستان به صورت *yazata- بوده که از ریشه *yaz- به معنای «پرستش کردن» گرفته شده است. این واژه در: به کار رفته است. مفهوم ایزد. در باورهای آریایی، ایزدان: بوده اند. تقسیم بندی ودایی. در ریگ ودا ایزدان به سه دسته اصلی تقسیم می شوند: ۱. ایزدان آسمانی: دیائوس پیتار، وارونا، میترا ۲. ایزدان جوی: ایندرا، رودرا، ماروت ها ۳. ایزدان زمینی: اگنی، سومه، پریتیوی تقسیم بندی اوستایی. در اوستا ایزدان به دو گروه عمده تقسیم می شوند: ۱. اهوراها (ایزدان نظم): اهورامزدا، میثرا، آناهیتا ۲. دیوها (نیروهای آشوب): اهریمن، ایندرا (در اوستا دیو محسوب می شود)، ساوول
«متأسفم» ترانه ای از خوانندهٔ آمریکایی هالزی از آلبوم دوم استودیویی وی "پادشاهی چشمه ناامید" (۲۰۱۷) است. این ترانه توسط هالزی و تهیه کننده اش گرگ کرستین، نوشته شده است. این قطعه یک بالاد می باشد که در آن هالزی از افرادی که ممکن است به او علاقه مند باشند، به دلیل عدم اجازه برای نزدیک شدن به او، عذرخواهی می کند. موزیک ویدئو این ترانه توسط سینگ جی لی و هالزی کارگردانی شده و در ۲ فوریهٔ ۲۰۱۸ در کانال ویوو هالزی منتشر شد. این ترانه بیش از ۳۰۰ میلیون بار در اسپاتیفای پخش شده و سومین ترانهٔ پربازدید از آلبوم به شمار می آید، علی رغم اینکه یک تک آهنگ رسمی نبوده است.
ماسگت گروهی از مردمان ایرانی، (ماساژت و سکایی) بودند که در بخش شرقی قفقاز، در امتداد ساحل غربی دریای کاسپین می زیستند آن ها میان دربند و شاپوران زندگی می کردند که امروزه بخشی از جمهوری باکو و جنوب شرقی داغستان (روسیه امروزی) است. نام ماسگت گاهی برای اشاره به یک بخش جغرافیایی به جای یک گروه قومی نیز استفاده می شود. پیرامون سال ۴۴۰ میلادی، ماسگت برای مدت کوتاهی به دست هون ها به رهبری آتیلا (حکومت ۴۳۴-۴۵۳) افتاد، که این رویداد موجب آن شد که هنگامه نویس و رویدادنگار ارمنی یغیشه وارداپت از دربند به عنوان "دژ هون"، "پادگان هون" یاد کند. اما دیری نپایید که شاهنشاه یزدگرد دوم (فرمانروایی ۴۳۸-۴۵۷ میلادی) با دو لشکرکشی توانست ماسگت و دربند را به ایران بازگرداند.
آنا آمرویان (؛ زادهٔ ) وزنه بردار زن اهل ارمنستان است که در مسابقات قهرمانی وزنه برداری اروپا و جهان در مجموع برنده ۲ مدال طلا و ۲ مدال نقره و ۱ مدال برنز شده است.
خِنِمِت نِفرحِدجَت (؛ ) یک عنوان سلطنتی در مصر باستان بود که در دوران پادشاهی میانه مصر استفاده می شد. این عنوان از دودمان دوازدهم مصر تا اوایل دودمان هجدهم مصر به کار می رفت. در دوران دودمان دوازدهم، این عنوان همچنین به عنوان یک نام شخصی نیز استفاده شده است. معنای این عنوان «متحد با تاج سفید» است. تاج سفید یکی از اجزای تاج دوگانه در مصر باستان بود و معمولاً به عنوان نماد مصر علیا تعبیر می شود. همچنین ممکن است که در حالی که تاج قرمز نمایانگر تجسد زمینی شاه بود، تاج سفید جنبه ابدی و خدایی سلطنت را نمایندگی می کرد.
عات (؛ به معنای «بزرگ بانوی والا») یکی از ملکه های دودمان دوازدهم مصر باستان بود. از میان تمام همسران فرعون آمنمحات سوم، تنها نام اوست که با اطمینان در پژوهش های باستان شناسی مدرن شناخته شده است. آرامگاه. عات در دهشور و در کنار هرم همسرش به خاک سپرده شد. در کنار او، ملکهٔ دیگری نیز دفن شده بود که نامش از میان رفته است. اتاق تدفین عات در بخش جنوبی هرم قرار دارد. جعبهٔ ظروف کانوپی (ظروف مخصوص نگهداری اندام های داخلی) در محفظه ای در بالای ورودی گذاشته شده بود. اگرچه آرامگاه در دوران باستان مورد غارت قرار گرفته بود، باستان شناسان موفق شدند تابوت سنگی او، «درِ کاذب» (نماد عبور به جهان دیگر)، میز نذری و چند قطعه از لوازم تدفینش را کشف کنند؛ از جمله: هفت کاسهٔ مرمری به شکل اردک، دو سر گرز، تکه هایی از جواهرات و یکی از ظروف کانوپی. در کنار وسایل تدفینی ملکهٔ دوم نیز ظروف مرمر گچی و ابسیدین (سنگ آتشفشانی)، سر گرزهایی از گرانیت و مرمر، برخی جواهرات و قطعاتی از یک نیایشگاه سنگی کوچک یافت شد. بر اساس بقایای استخوانی کشف شده، عات حدود ۳۵ سال و آن ملکهٔ دیگر حدود ۲۵ سال سن داشتند. القاب. لقب های سلطنتی عات عبارت بودند از:
«همسر شاه» و «خنمت نفرحدجت» خانواده. عات یکی از همسران متعدد فرعون آمنمحات سوم بود. احتمال دارد او مادر سوبک نفرو (یکی از زنان فرمانروای مصر) بوده باشد.
ایتاوِرِت (؛ به معنی «ایتا، بزرگ تر») دختر یکی از پادشاهان مصر باستان بود که در دوران دودمان دوازدهم، حدود سال ۱۸۵۰ پیش از میلاد زندگی می کرد. او از طریق آرامگاهی که در کنار هرم فرعون آمنمحات دوم در دهشور کشف شده، شناخته شده است. این آرامگاه دست نخورده باقی مانده بود و درون آن، یک تابوت چوبی تزیین شده و یک جعبهٔ کانوپی (برای نگهداری اندام های داخلی) با متون دینی طولانی و ذکر نام او یافت شد. همچنین چند زینت آلات شخصی نیز در مقبره اش پیدا شد. با عنایت به مکان قرارگیری این آرامگاه احتمال می دهند که او دختر آمنه محات دوم بوده باشد، گرچه مدرک قطعی برای این نسبت در دست نیست. یکی از اشیای قابل توجه کشف شده در اتاق تدفین او، یک مجسمهٔ چوبی قو است که بسیار چشمگیر و غیرمعمول به نظر می رسد.
نِفِرت حِنوت () یکی از ملکه های مصر باستان در دوران دودمان دوازدهم مصر بود. به احتمال زیاد، او همسر فرعون سنوسرت سوم بوده است. نفرته نوت دارای القاب «"همسر شاه"»، «"عضو اشراف"» (با عنوان خاص ایریت پات - iryt-pat) و «"آن که هوروس و ست را می بیند"» بود. تاکنون او تنها از طریق تابوت سنگی اش و تکه هایی از نیایشگاهی که در کنار هرم او کشف شده، شناخته شده است. این هرم بخشی از مجموعه هرم سنوسرت سوم در دهشور است. مکان قرارگیری آرامگاه او در کنار هرم پادشاه، احتمال همسری او با سنوسرت سوم را تقویت می کند. دیتر آرنولد، باستان شناسی که مجموعه هرم و آرامگاه این ملکه را دوباره کاوش کرد، اشاره کرده که کتیبه های روی تابوت نفرت حنوت بسیار بی کیفیت بوده اند، چیزی که در مقایسه با تابوت های دیگر زنان سلطنتی دفن شده در آن منطقه، کاملاً غیرمعمول است. آرامگاه نفرت حنوت پیش تر مورد غارت قرار گرفته بود. تنها اشیایی که ژاک دو مورگان، کاوشگر اولیه آرامگاه در سال ۱۸۹۴، موفق به کشف آن ها شد، دو سر گرز بودند.
سنب حنعس (؛ ‏ مصری باستان: snb-ḥnˁ=s؛ معنای تحت اللفظی: «سلامتی با اوست») ملکه همسر پادشاه مصر باستان، سوبک حتپ سوم بود که در دوران دودمان سیزدهم، حدود سال ۱۷۵۰ پیش از میلاد سلطنت می کرد. شواهد تاریخی. این ملکه عمدتاً از طریق یک سنگ نوشتهٔ صخره ای در وادی الهول شناخته شده است. در این سنگ یادبود، او دارای رشته ای از القاب بلندبالاست، از جمله "بانوی تمامی سرزمین ها"، "همسر شاه"، "خنمت نفرحدجت". در تصویر این سنگ یادبود، سنب حنعس در پشت سر مادر پادشاه، یوحتی بو ایستاده است. این چیدمان نشان می دهد که او همسر اصلی پادشاه بوده، چرا که همسر دوم شاه به نام نِنی نیز شناخته شده و پشت سر سنب حنعس در نقش ظاهر شده است.
یوکی گاراژ یکی از سبک های موسیقی رقص الکترونیک است که در اوایل تا میانهٔ دههٔ ۱۹۹۰ در انگلستان شکل گرفت. این سبک بیش از هر چیز از گاراژ هاوس و شیوه های تولید جانگل الهام گرفته است، اما عناصری از دنس پاپ و آراندبی را نیز در بر می گیرد.
یوحتی بو () یک مادر پادشاه مصر باستان بود که از منابع مختلف به عنوان مادر پادشاه سوبک حتپ سوم (یا احتمالاً سوبک حتپ دوم) از دودمان سیزدهم مصر شناخته می شود. تحقیقات اخیر نشان می دهند که او احتمالاً مادر سوبک حتپ دوم بوده است، نه سوبک حتپ سوم. یوحتی بو همسر منتوحتپ، پدر خداوند، بود. او تنها در منابع مربوط به دوران سلطنت پسرش ظاهر می شود و هیچ اطلاعاتی از زندگی او پیش از پادشاه شدن پسرش در دست نیست. او مادر چندین فرزند بود که عبارتند از: سوبک حتپ (پادشاه)، سنب ("پسر پادشاه")، و خاکاو ("پسر پادشاه"). نوه اش، یوحتی بو فندی، که دختر پادشاه سوبک حتپ بود، احتمالاً به افتخار او، نام گذاری شده است.
یوحتی بو فندی (؛ نام مصری باستان: Iwḥ.t-ibw Fnd) یک شاهدخت مصر باستان از دودمان سیزدهم بود. او دختر پادشاه سوبک حتپ سوم سوم و ملکه ننی بود. یوحتی بو فندی از دو منبع شناخته شده است. او در یک سنگ یادبود صخره ای در وادی الهول و همچنین در یک سنگ یادبود از ابیدوس که اکنون در موزه لوور در پاریس (شماره C8) نگهداری می شود، دیده می شود. در این سنگ نوشته ها، او همراه با خواهرش دِدِتانقِت (که گاهی به صورت ددِتانوق نوشته می شود) در مقابل خدای باروری مین نشان داده شده است. دو نام او در یک کارتوش نوشته شده است، که این امتیازی نادر است و در این دوران تنها به برخی زنان سلطنتی داده می شد، بنابراین این امر نشانگر وضعیت ویژه یوحتی بو فندی است. یوحتی بو فندی نامی دوگانه دارد. نام اول یوحتی بو بود که همچنین نام مادر بزرگ او یوحتی بو نیز بود. نام گذاری فرزندان به نام پدربزرگ و مادربزرگ در مصر باستان غیر معمول نبود. فندی یک نام مستعار به معنی «بینی» است.
نِنی () ملکه همسر مصر باستان در دوران دودمان سیزدهم مصر بود. او همسر پادشاه سوبک حتپ سوم و مادر دو دختر او بود: یوحتی بو فندی و ددتانقت. تنها لقبی که برای نِنی به اثبات رسیده است، "همسر پادشاه" است، لقب معمولی ملکه های این دوره. چیز دیگری در مورد او شناخته شده نیست. سنگ یادبودی وجود دارد که توسط مباشر او برپا شده است که گواهی می دهد که نِنی دارای املاک خاص خود است.
«دوستت دارم (یک آهنگ شادتر)» تک آهنگی از رپر آمریکایی پست مالون با همراهی رپر آمریکایی دوجا کت است. این آهنگ توسط هنرمندان به همراه بیلی والش و تهیه کنندگان لوئیس بل و جسپر هریس نوشته شده و به عنوان سومین تک آهنگ از چهارمین آلبوم استودیویی مالون، "دندان درد دوازده قیراطی"، در ۳ ژوئن ۲۰۲۲ به رادیوهای پاپ معاصر ایالات متحده ارسال شد. این ترانه به رتبه سوم جدول "بیلبورد" هات ۱۰۰ رسید و به مالون یازدهمین تک آهنگ تاپ ۱۰ خود را در این جدول و به دوجا ششمین تک آهنگ تاپ ۱۰ خود را اهدا کرد. ترانه نیز برای جایزه بهترین اجرای پاپ دو نفره/گروهی در شصت و پنجمین دوره جوایز گرمی نامزد شد.
یازدهمین مراسم سینمایی تلویزیونی دنیای تصویر (جشن حافظ) با نام شب باشکوه در تاریخ ۱۴ اسفند سال ۱۳۸۸ در مرکز همایش های برج میلاد تهران برگزار شد. در این دوره به دلیل توقیف موقت مجله در سال گذشته، فیلم های اکران شده در سال های ۱۳۸۶ و ۱۳۸۷ و همچنین سریال های پخش شده در این سال ها مورد بررسی قرار گرفته اند. بهترین فیلم و بهترین مجموعه تلویزیونی این دوره به ترتیب "آواز گنجشک ها" و "روزگار قریب" بودند. برندگان اصلی. برندگان جایزه در سطر نخست فهرست، به صورت بزرگ نوشته می شوند و با یک ستاره () نشان داده می شوند.
نوب خَعِس (؛ به مصری باستان: nbw-ḫꜥ⸗s) ملکه ای در مصر باستان در دوره دوم میانی مصر بود. شماری از اعضای خانواده اش در اواخر دودمان سیزدهم مصر از مقام داران رسمی دربار بودند. نام او به معنی «طلایی [=حاثور] پدیدار می شود» اس، و او دارای القاب «"همسر بزرگ سلطنتی"» و «"خنمت نفرحدجت"» بود. تا کنون، نوب خَعس تنها از طریق یک سنگ یادبود خانوادگی که اکنون در موزه لوور نگهداری می شود و چند اشارهٔ پراکندهٔ دیگر شناخته شده است. این سنگ نوشته اصلی ترین بنای یادبود ملکه به شمار می آید. در آن، نام پدرش ددوسوبک ببی و دیگر اعضای خانواده آمده که بسیاری از آن ها از مقام های بلندپایه دربار بودند. تمامی این افراد را می توان به دوران سلطنت پادشاه سوبک حتپ چهارم نسبت داد. نام همسر ملکه در این سنگ نوشته نیامده، اما گمان می رود که همسر او یکی از جانشینان سوبک حتپ چهارم بوده، چرا که همسر پادشاه در آن زمان شناخته شده است و نوب خَعس به نسلی تعلق دارد که پس از سوبک هوتپ چهارم می زیسته است. خونس، یکی از دختران نوب خَعس بود که با یک وزیر از منطقه الکاب ازدواج کرد. آیدن دادسون و دیان هیلتون پیشنهاد کرده اند که نوب خَعس ممکن است همسر یکی از ا
ین سه پادشاه بوده باشد: سوبک حتپ پنجم، سوبک حتپ ششم و واحیب رع ایبیائو.
سات سوبک () ملکه ای در مصر باستان بود که لقب "همسر بزرگ سلطنتی" و "خنمت نفرحدجت" را داشت. تا کنون، تنها منبع شناخته شده از او، یک مُهر اسکراب است که در یک مجموعهٔ شخصی نگهداری می شود. بر اساس سبک هنری این مهر، می توان آن را به دودمان سیزدهم نسبت داد. نام همسر او ناشناخته است. نام او روی مهر به صورت ساسوبک (Sasobek) نوشته شده، بدون پسوند مؤنث t که معمولاً در واژه سات (به معنی دختر) دیده می شود. ممکن است این حذف، تنها یک اشتباه نگارشی یا اختصار باشد، اما احتمال دیگری هم هست: اینکه او به جای نام مؤنث، از یک نام مذکر مانند ساسوبک («پسر سوبک») استفاده کرده باشد. استفاده از نام های مردانه برای زنان در این دوره رایج بوده است.
ساسوبک () یک وزیر مصر باستان بود که در اواخر دورهٔ دودمان بیست و پنجم مصر تا اوایل دودمان بیست و ششم مصر در دوران پادشاهی فرعون پسامتیک یکم فعالیت می کرد او به عنوان وزیر شمالی در شهر سائیس در مصر سفلی اقامت داشت و وظایف حکومتی خود را از آنجا انجام می داد. ساسوبک از طریق تابوت سنگی لای سنگ خود که اکنون در موزه بریتانیا (ئی ای ۱۷) نگهداری می شود، شناخته شده است. همچنین مجسمه ای از پسر او، هورودجا، که به صورت زانو زده از سنگ گراوواک ساخته شده، در موزه هنر والترز در بالتیمور (۲۲٫۷۹) موجود است.
سوبک اِمساف یا سوبک اِم ساف (؛ به مصری باستان: sbk-m-z3=f) ملکه ای از مصر باستان در اواخر دوران حکمرانی دودمان هفدهم مصر بود. خانواده او همسر فرعون اینتف هفتم و خواهر یک فرعون ناشناخته بود، که احتمالاً اینتف هشتم، سوبک امساف دوم یا تائو یکم باشد. نام او («سوبک نگهدار اوست») به طور دستوری مذکر است. گرچه نسخه مؤنث نام (sbk-m-z3=s) وجود داشت، اما در تمام منابع، ملکه با نام سوبک امساف ذکر شده است، بنابراین این اشتباه از طرف کاتب نبوده است، بلکه احتمالاً او به نام یک جد خود نام گذاری شده بود. استفاده از نام های مردانه برای زنان در دورهٔ دوره میان دوره ای دوم چندان نادر نبوده است. القاب سوبک امساف شامل موارد زیر بود: همسر شاه (ḥm.t-nswt)، همسر بزرگ سلطنتی(ḥmt-nỉswt wr.t)، خنمت نفرحدجت (ẖnm.t-nfr-ḥḏ.t)، دختر شاه (z3.t-nỉswt) و خواهر شاه (zn.t-nswt).
اولگا گارگینی ملیک-ورتانسیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) کارگردان، نویسنده و فیلم نامه نویس اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۱۹ سپتامبر ۱۹۲۸ در واغارشاپات به دنیا آمد و از انستیتو دولتی هنری و نمایشی ایروان فارغ التحصیل گشت. وی برنده جوایزی همچون چهره هنری شایسته ارمنستان شوروی شد. وی در ۱۷ آوریل ۱۹۹۸ در سن ۶۹ سالگی در ایروان درگذشت.
تعدادی انیمه توسط استودیو توئی انیمیشن برای فرنچایز دیجیمون تولید شده اند. این آثار بر گروهی از کودکان متمرکز اند که برای محافظت از «دنیای دیجیتال» انتخاب شده اند و هر کودک با یک دیجیمون هم پیمان است. شخصیت ها. گِرِیمون. گِرِیمون ، یک شخصیت خیالی از دل انیمه و مانگاهای ژاپنی دیجیمون و تکامل یافته شخصیت آگومون است. دیجی مون گریمون یکی از دیجی مون های پرقدرت و برجسته است که قبل از دیگران، تای دیجی مون یا همان نشان شجاعت گریمون را به دست آورد. مشخصات اصلی. گِرِیمون شریک دیجیمونی تایچی یاگامی (تای کامیا) و تکامل یافته از آگومون است. او نخستین بار در نبرد با شلمون توانست از رده ابتدایی به سطح بالا (champion)و سپس به سطح بعدی خود یعنی متال گریمون که در رده عالی(perfect) است، پیشرفت کند. متال گریمون توانست اتیمون را شکست داده و در قسمت های بعدی متال گریمون در جنگ با ونوم وامدمون با کمک تیرهای معجزه آسا انجمون وانجومون به سطح نهایی(ultimate)، وارگریمون برسد. در سری دوم دیجیمون (ماجراجویی دیجیمون۰۲)، آگومون نمی تواند به گریمون پیشرفت کند چون انسانی با نام مبدل دیجیمون کایزر دارای دیجیوایس تاریک است و در منطقه هایی از
دنیای دیجیتال برج تاریک می سازد و از آن برج های تاریک به عنوان دکلی برای پخش کردن قدرت تاریکش استفاده می کند و به همین دلیل آگومون و بقیه دیجیمون ها نمی توانند معمولی پیشرفت کنند ولی بچه ها این موضوع را فهمیدند و شروع به نابودی برج ها کردند و هر وقت که برج هارا نابود می کردند می توانستند پیشرفت کنند و در این موقع آگومون دوباره به گریمون پیشرفت کرد. درسری هشتم دیجیمون (ماجراجویی دیجیمون ترای) دروازه دنیای دیجیتال یکساله که بسته شده و ناگهانی کواگامون به وسیله خمیدگی (اعواج) وارد دنیای انسان ها می سود و خرابی های بسیاری به بار می آورد، تایچی به دنبال کواگامون می رود ولی کواگامون دوچرخ او را نابود می کند و وقتی که می خواهد به تایچی حمله کند دیجیوایس (digivice) او واکنش نشان می دهد و آگومون به دنیای واقعی منتقل می شود و با تایچی ملاقات می کند ولی نمی تواند بدون پیشرفت کردن کواگامون را شکست دهد. او به گریمون پیشرفت میکنه و به صورت اتفاقی به وسیله اعواج (خمیدگی) وارد دنیای دیجیتال می شود و دوباره به دنیای واقعی برمیگردد ولی وقتی که برمیگردد او در یک فرودگاه به نام هاندا است و از تایچی خیلی دور است. گریمون در حال جن
گ با کواگامون است و معلم تایچی او را به محل مبارزه می برد وای وقتی تایچی می آید گریمون خسته بر زمین افتاده و تایچی پیش گریمون می رود وای کواگامون به او حمله می کند و در همین حین گریمون با تمام انرژی که براش موند سنگر تایچی میشه تا از اون مراقبت کنه و کمی بعد بقیه بچه ها و دیجیمون هاشون به اونجا می رسند به جز میمی و جو. تایچی و گریمون آنقدر قوی شدند که برای پیشرفت جوگرس با یاماتو و دیجیمونش نیاز نیست دیجیمون های اونا به سطح نهایی برسند و می توانند در سطح بزرگسال این کار را انجام دهند، ولی شراکت تایچی و گریمون درسن ۲۲ سالگی تایچی به پایان می رسد، آگومون محو مشود و دیجیوایس او سیاه می شود و از کار می افتد. مت ایشیدا. مت ایشیدا شریک دیجیمونی او گابومون نام دارد که دارای نشان دوستی از شریک دیجیمونی خود است. مت ایشیدا که با نام یاماتو ایشیدا هم شناخته می شود، یک شخصیت انیمه و مانگا ژاپنی است که در مجموعه های ماجراجویی دیجیمون و ماجراجویی دیجیمون ۰۲ حضور داشته است. اگرچه نام او یاماتو است، اما در نسخه دوبله انگلیسی، نام او به صورت مستعار، مت ترجمه شده است. نام برادر کوچک تر مت ایشیدا، تاکرو است. (تاکرو تاکایشی)