Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
فتح با عنوان "والی"، فرمانداری که بر استانی از خلافت حکومت می کرد، شد که این عنوان به او اعطا شد. مُفرَج نفوذ مسلمانان را گسترش داد و قلمرو امارت را گسترش داد. حکومت سودان. سومین و آخرین امیر باری، ساودان (که با نام سولدان نیز شناخته می شود) بود، که حدود سال ۸۵۷ پس از قتل سلف خود، مُفرَغ، به قدرت رسید. او به سرزمین های شاهزاده نشین لومبارد بنونتو حمله کرد و شاهزاده عادلخیس را مجبور به پرداخت خراج نمود. در سال ۸۶۴، او سرانجام نشان رسمی را که در ابتدا توسط مُفرَغ درخواست شده بود، به دست آورد. در اواسط دهه ۸۶۰، یک راهب فرانکی به نام برنارد و دو همراهش در سفری زیارتی به اورشلیم در باری توقف کردند. آنها با موفقیت از ساودان درخواست امان نامه در تمام طول مصر و سرزمین مقدس کردند. طبق "سفرنامه برناردی"، گزارش برنارد از این رویداد، باری، "شهر ساراسنوروم"، قبلاً متعلق به «بنونتان ها» بود. در وقایع نگاری عبری "احیمعاز" آمده است که ساودان، آخرین امیر باری، شهر را با خردمندی اداره می کرد و با دانشمند برجسته یهودی، ابو هارون، روابط خوبی داشت. با این حال، وقایع نگاری های رهبانی مسیحی، این امیر را به عنوان "nequissimus ac sce
leratissimus" به معنای «غیرممکن ترین و شرورترین» به تصویر می کشند. مطمئناً حملات مسلمانان به مسیحیان (و یهودیان) در دوران سلطنت ساودان متوقف نشد. [ "" ] شواهدی مبنی بر تمدن پیشرفته در باری در این برهه وجود دارد. جوسوئه موسکا اظهار می کند که این امارت برای اقتصاد منطقه موهبتی بوده و در این مدت تجارت برده، تجارت شراب و تجارت سفال رونق داشته است. در زمان ساودان، شهر باری با مسجد، کاخ ها و بناهای عمومی تزئین شده بود. در سال ۸۵۹، لامبرت اول اسپولتو به جرارد، کنت مارسی، مایلپوتو، گستالد تله زه و واندلبرت، گستالد بویانو پیوست تا از ورود مجدد ساودان به باری پس از لشکرکشی علیه کاپوآ و سرزمین لاورو جلوگیری کند. با وجود نبردی خونین، امیر با موفقیت وارد پایتخت خود شد. امارت باری به اندازه کافی دوام آورد تا با همسایگان مسیحی خود وارد روابط شود. طبق کرونیکن "سالرنیتانیوم"، سفیران ("legati") به سالرنو فرستاده می شدند و در کاخ اسقفی اقامت می کردند، که این امر باعث ناراحتی اسقف شد. باری همچنین به عنوان پناهگاهی برای حداقل یک رقیب سیاسی امپراتور کارولنژی لویی دوم، مردی از اسپولتو که در جریان یک شورش به آنجا گریخته بود، عمل می
کرد. پاییز. در سال ۸۶۵، لویی دوم، شاید تحت فشار کلیسا، که همیشه از وجود یک دولت مسلمان در میان ایتالیا ناراحت بود، با صدور فرمانی از مردان جنگجوی شمال ایتالیا خواست تا در بهار ۸۶۶ در لوسرا برای حمله به باری گرد هم آیند. از منابع معاصر مشخص نیست که آیا این نیرو هرگز به باری لشکرکشی کرده است یا خیر، اما در تابستان همان سال، امپراتور به همراه ملکه خود، انگلبرگا، در حال گشت و گذار در کامپانیا بود و از سوی شاهزادگان لمباردی - آدلخیس از بنونتو، گایفر از سالرنو و لندولف دوم از کاپوا - به شدت تشویق می شد تا دوباره به باری حمله کند. تا بهار ۸۶۷ طول کشید تا لویی علیه امارت اقدام کند. او بلافاصله ماترا و اوریا را که اخیراً فتح کرده بود، محاصره کرد و اولی را به آتش کشید. اوریا قبل از فتح مسلمانان، منطقه ای مرفه بود؛ بنابراین باربارا کروتز حدس می زند که ماترا در برابر لویی مقاومت می کرد در حالی که اوریا از او استقبال می کرد: بنابراین اولی ویران شد. این امر ممکن است ارتباطات بین باری و تارانتو، قطب دیگر قدرت مسلمانان در جنوب ایتالیا، را قطع کرده باشد. لویی پادگانی در کانوسا در مرز بین بنونتو و باری تأسیس کرد، اما تا مارس ۸
۶۸ به اولی عقب نشینی کرد. احتمالاً در همین زمان بود که لویی با امپراتور جدید بیزانس، باسیل اول، وارد مذاکره شد. احتمالاً ازدواج بین ارمنگارد، دختر لویی، و کنستانتین، پسر ارشد باسیل، در ازای کمک دریایی بیزانس در تصرف باری مورد بحث قرار گرفت. "کرونیکون سالرنیتانوم" به طور متناقضی ابتکار عمل چنین گفتگوهایی را به لویی و سپس به باسیل نسبت می دهد. حمله مشترک برای اواخر تابستان ۸۶۹ برنامه ریزی شده بود و لویی تا اواخر ژوئن در بنونتو در حال برنامه ریزی بود. ناوگان بیزانس - اگر به "سالنامه برتینیانی" اعتماد کنیم، شامل چهارصد کشتی - تحت فرماندهی نیکتاس با این انتظار که لویی دخترش را فوراً تحویل دهد، وارد شد. او از انجام این کار خودداری کرد، بدون هیچ دلیل مشخصی، اما شاید به این دلیل که نیکتاس از به رسمیت شناختن عنوان امپراتوری او خودداری کرده بود، زیرا لویی بعداً در نامه ای به «رفتار توهین آمیز» فرمانده اشاره می کند. با این حال، شاید ناوگان خیلی دیر و در پاییز رسیده باشد. در سال ۸۷۰، مسلمانان باریوت حملات خود را افزایش دادند و تا آنجا پیش رفتند که شبه جزیره گارگانو از جمله پناهگاه مونته سنت آنجلو را ویران کردند. امپراتور
لویی پاسخی ترتیب داد و با جنگیدن تا اعماق آپولیا و کالابریا پیش رفت، اما مراکز جمعیتی اصلی مانند باری یا تارانتو را دور زد. ظاهراً چند شهر از کنترل مسلمانان آزاد شدند و گروه های مختلف مسلمان که با آنها روبرو شدند، به طور کلی شکست خوردند. احتمالاً با دلگرمی از این موفقیت ها، لویی با نیروی زمینی فرانک ها، ژرمن ها و لومباردها و با کمک ناوگانی از "اسکلاوینی ها" به باری حمله کرد. در فوریه ۸۷۱، ارگ سقوط کرد و ساودان اسیر و به زنجیر کشیده شد و به بنونتو برده شد. گزارش موجود در کتاب "«اداره امپراتوری»" کنستانتین پورفیروژنیتوس مبنی بر اینکه بیزانسی ها نقش عمده ای در سقوط شهر داشتند، احتمالاً ساختگی است. در محاصره عرب باری (۸۶۸–۸۷۱) و دوماگوج با ناوگان راگوسا شرکت کردند که طبق گفته کنستانتین هفتم ، کروات ها و دیگر آرکون های اسلاو را با کشتی های خود به لونگوباردیا منتقل کردند. کتابشناسی. منابع اولیه. موارد زیر به عنوان بخشی از منابع تاریخ لمبارد در انستیتوی تحقیق قرون وسطی موجود است: همچنین به نامه امپراتور لویی دوم به امپراتور باسیل اول که در سال ۸۷۱ پس از تصرف باری نوشته شده و ترجمه انگلیسی آن موجود است، مراجعه کنید.
«من از تو نمی ترسم» تک آهنگی از خواننده-ترانه سرای ایتالیایی اِما مارونه است که در ۲۲ ژانویهٔ ۲۰۱۶ به عنوان سومین قطعه از چهارمین آلبوم استودیویی اش با نام "Adesso" منتشر شد. این ترانه سپس به عنوان موسیقی متن فیلم "Girotondo" به کارگردانی تونینو آباله انتخاب شد. توضیحات. هشتمین قطعهٔ آلبوم، «من از تو نمی ترسم» تقدیمی است به زنانی که می دانند «نه» بگویند و زندگی خود را به دست بگیرند؛ بدون آن که زیر بار خشونت و ترس بروند، و به ویژه به زنانی که دیگر از کمک خواستن، زندگی کردن و نفس کشیدن شرم ندارند. در این باره، خود اِما اظهار داشته است: غریزهٔ بقا ما را وادار می کند از چیزی یا کسی که از او می ترسیم فرار کنیم. ما فرار می کنیم، چون می ترسیم شجاعت نداشته باشیم و به اندازهٔ کافی قوی نباشیم که بمانیم و با «شیاطین» خود روبه رو شویم. این داستانِ آگاهی یافتن از خویشتن است؛ جایی که میل به رهایی از ستم ها و زندان های روح، از هر چیز دیگری نیرومندتر می شود. تبلیغات. در ۱۹ سپتامبر ۲۰۱۶، این خواننده ترانه را در یک اجرای دونفره با الودی در آمفی تئاتر ورونا به مناسبت کنسرت-رویداد «Amiche in Arena» اجرا کرد. این نسخه در آلبوم زن
دهٔ «Amiche in Arena» که در ۱۱ نوامبر همان سال منتشر شد، گنجانده شد. بازخورد. در بررسی آلبوم، ماتیا مارزی از وب سایت Rockol نوشت که این ترانه «مثل یک ترانه عاشقانه آغاز می شود و به موضوع ترس در روابط دو نفره می پردازد، که نوعی بازتاب کوچک از جامعه است». او صدای ترانه را «مستقیم، با درام های ضربان دار، و در بخش کر، جایی که صفحه کلیدها جای خود را به یک ارکستر باشکوه می دهند» توصیف کرده و اجرای خواننده را ستوده است. موزیک ویدیو. موزیک ویدیو این ترانه، به کارگردانی لوئیزا کارکاواله، در ۲۷ ژانویهٔ ۲۰۱۶ به صورت پیش نمایش در وب سایت کوریره دلا سرا منتشر شد و روز بعد در کانال Vevo هنرمند قرار گرفت. در این ویدئو، بازیگر فرانچسکو آرکا نیز حضور داشت.
دفترهای زندان () مجموعه ای از مقالات نوشته شده توسط آنتونیو گرامشی، مارکسیست ایتالیایی است که از زندان رژیم فاشیستی ایتالیا، از ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۵ به نگارش درآمده اند. گرامشی در این نوشته ها به بسیاری از جنبه های سیاسی نظر می اندازد و هرچند این دفترها به شکلی غیرنظاممند نوشته شده اند، اما سهم بسیار بدیعی در نظریه سیاسی قرن بیستم دارند. گرامشی بینش های خود را از منابع مختلفی -نه تنها مارکسیست های دیگر-، بلکه از متفکرانی مانند نیکولو ماکیاولی، ویلفردو پارتو، ژرژ سورل و بندتو کروچه - گرفته است. دفترچه های او طیف گسترده ای از موضوعات، از جمله تاریخ و ملی گرایی ایتالیا، انقلاب فرانسه، فاشیسم، تیلوریسم و فوردیسم، جامعه مدنی، فولکلور، دین و فرهنگ والا و عامه را پوشش می دهند. تاریخچه. یک سوء قصد فرضی به جان بنیتو موسولینی در ۳ اکتبر ۱۹۲۶، منجر به ایجاد قدرت های پلیس مخفی در رژیم موسولینی شد. و گرامشی، علی رغم مصونیت پارلمانی او، توسط این نیرو دستگیر شد. پس از یک محاکمه نمایشی در ماه مه ۱۹۲۸، گرامشی به بیست سال زندان محکوم و به زندانی در توری منتقل شد، جایی که پنج سال اول محکومیت خود را گذراند. در اینجا وی در فوریه ۱۹۲۹شرو
ع به نوشتن «یادداشت های زندان» کرد. در این زمان سلامتی او رو به وخامت گذاشته بود. و با بدست آوردن سلامتی ، گرامشی بیشتر وقت خود در زندان را صرف خواندن متون مارکسیستی و تفسیر آنها کرد، هرچند این امر آسانی نبود و دسترسی به این متون توسط زندان سانسور می شد. لوازم تحریر و دفترچه ها توسط دوست او، پیرو سرافا، تهیه می شد. گرامشی در این دوره به طور گسترده نوشت و حاصل دوران زندان، بیش از ۳۰ دفترچه و ۳۰۰۰ صفحه تاریخ و تحلیل است، که با توجه به اینکه گرامشی، دفترچه های خود را با دست خط ریز پر کرد می توان به حجم عظیم این کار پی برد. این دفترچه ها در ابتدا به طور قاچاقی از زندان خارج شدند. توسط تاتیانا شوخت، خواهرزن گرامشی، فهرست بندی و برای نگهداری به مسکو فرستاده شدند. آنها پس از جنگ جهانی دوم به ایتالیا بازگردانده شدند و از آن زمان در «بنیاد گرامشی» (Fondazione Gramsci) در رم نگهداری می شوند. اولین نسخه آن در سال ۱۹۴۷ منتشر شد و چند ماه بعد جایزه ویارجو (Viareggio) را از آن خود کرد. به دنبال اهدای جایزه ویارجو پس از مرگ گرامشی، یادبودی از مجلس مؤسسان ایتالیا در ۲۸ آوریل ۱۹۴۷ منتشر شد. اولین ترجمه های منتشر شده به زبان ا
نگلیسی از برخی از این دفترچه ها توسط لوئیس مارکس در سال ۱۹۵۷ انجام شد و گزیده های گسترده تری از دفترچه های زندان با ترجمه کوینتین هوار و جفری نوول-اسمیت در سال ۱۹۷۱ چاپ شد. محتوا. ایده هایی در نظریه مارکسیستی، نظریه انتقادی و نظریه آموزشی که با نام گرامشی مرتبط هستند عبارتند از: هژمونی فرهنگی به عنوان وسیله ای برای حفظ دولت سرمایه داری نیاز به آموزش عمومی کارگران برای تشویق به پرورش روشنفکران از طبقه کارگر. تمایز بین جامعه سیاسی (پلیس، ارتش، نظام حقوقی و غیره) که مستقیماً و به اجبار تسلط دارد، و جامعه مدنی (خانواده، نظام آموزشی، اتحادیه های کارگری و غیره) که در آن رهبری از طریق ایدئولوژی یا به وسیله رضایت شکل می گیرد. "تاریخ گرایی مطلق". نقدی بر جبر اقتصادی که با تفاسیر جبرگرایانه از مارکسیسم مخالف است. نقدی بر ماتریالیسم فلسفی.
جیمز اور (؛ زادهٔ ) عضو هیئت علمی، و فیلسوف است. او در حال حاضر دانشیار فلسفه دین در دانشکده الهیات دانشگاه کمبریج است. پیش از این، چهار سال به عنوان پژوهشگر پسادکتری مک دونالد در الهیات، اخلاق و زندگی عمومی در کلیسای مسیح، کرایست چرچ، آکسفورد گذرانده است.
زلزلهٔ کنر در سپتامبر ۲۰۲۵ یکی از مرگبارترین زمین لرزه های اخیر در افغانستان بود که در تاریخ ۱ سپتامبر ۲۰۲۵، ولایت های شرقی این کشور را لرزاند. این زمین لرزه به کشته شدن صدها نفر و زخمی شدن هزاران نفر انجامید. جزئیات زمین لرزه. بر اساس گزارش مرکز زمین شناسی ایالات متحده (USGS)، زمین لرزه ای به بزرگی ۶٫۲ ریشتر در ساعت ۲۳:۴۷ به وقت محلی در ولایت کنر رخ داد. این زمین لرزه در عمق ۱۰ کیلومتری زمین ثبت شد و پس لرزه هایی با بزرگی ۵٫۲ ریشتر در روزهای بعدی گزارش شدند. تلفات و خسارات. سخنگوی دولت طالبان اعلام کرد که در این زمین لرزه، ۸۰۰ نفر جان باخته و ۲۵۰۰ نفر زخمی شده اند. با این حال، منابع محلی در ولسوالی نورگل ولایت کنر ادعا کردند که تنها در این منطقه، ۴۵۷۰ نفر جان باخته و نزدیک به ۱۳۰۰۰ نفر زخمی شده اند. ولایت های اصلی: کنر، ننگرهار، لغمان، نورستان و پنجشیر مناطق بحرانی: ولسوالی نورگل در کنر که تقریباً به طور کامل ویران شده است ساختمان های تخریب شده: حدود ۹۸٪ از ساختمان ها در مناطق آسیب دیده تخریب یا آسیب جدی دیده اند واکنش ها و امدادرسانی. عملیات امدادرسانی با چالش های فراوانی مواجه بود، از جمله مسدود بودن راه ه
ا و قطع ارتباط مخابراتی با روستاهای ویران شده. سازمان های امدادی بین المللی خواستار افزایش کمک های جهانی به افغانستان شدند و اعلام کردند که کمک های فعلی ناکافی است.
هجینگ یا پوشش ریسک (به انگلیسی: "Hedging") راهبردی در بازارهای مالی است که برای کاهش یا جبران ریسک ناشی از نوسانات قیمت دارایی ها به کار می رود. در این روش، سرمایه گذار یا معامله گر با باز کردن موقعیتی در یک دارایی یا ابزار مالی دیگر، زیان احتمالی ناشی از تغییرات نامطلوب قیمت را پوشش می دهد. هجینگ بیشتر در فارکس، بورس کالا، بازار سهام و مشتقات مالی کاربرد دارد.
پیپ (به انگلیسی: "Pip") مخفف عبارت "Percentage in Point" یا "Price Interest Point" است و کوچک ترین واحد تغییر قیمت در بازار فارکس به شمار می آید. پیپ معمولاً برابر با ۰٫۰۰۰۱ (یک ده هزارم) تغییر در نرخ جفت ارزها است. به عنوان مثال، اگر نرخ یورو/دلار آمریکا از ۱٫۱۰۵۰ به ۱٫۱۰۵۱ تغییر کند، گفته می شود که یک پیپ جابه جا شده است. در جفت ارزهایی که ین ژاپن (JPY) ارز دوم باشد، پیپ معادل ۰٫۰۱ است. ارزش پیپ. ارزش دلاری هر پیپ بستگی به اندازه لات (Lot) و جفت ارز مورد معامله دارد. برای مثال: تفاوت با پیپت. برخی بروکرها نرخ ارز را با پنج رقم اعشار نمایش می دهند. در این حالت، رقم پنجم اعشار «پیپت» (Pipette) نامیده می شود که معادل یک دهم پیپ است.
میکر و تیکر (به انگلیسی: "Maker" &amp; "Taker") دو نقش اصلی در بازارهای مالی و به ویژه در صرافی ارز دیجیتال و بورس هستند که نحوهٔ ایجاد یا برداشت نقدینگی را مشخص می کنند. میکر (Maker). "میکر" به معامله گری گفته می شود که با ثبت سفارش محدود (Limit Order) نقدینگی جدیدی به دفتر سفارش ها (Order Book) اضافه می کند. تیکر (Taker). "تیکر" به معامله گری گفته می شود که با پذیرش سفارش های موجود در بازار (Market Order یا اجرای فوری Limit Order) نقدینگی را از دفتر سفارش ها برمی دارد. کارمزدها. بیشتر صرافی ها و بازارها از مدل کارمزد میکر–تیکر استفاده می کنند:
نقدینگی (به انگلیسی: "Liquidity") در بازارهای مالی به توانایی خرید یا فروش سریع یک دارایی بدون ایجاد تغییر قابل توجه در قیمت آن گفته می شود. بازاری که نقدینگی بالایی دارد، بازاری است که در آن تعداد زیادی خریدار و فروشنده فعال وجود دارند و معامله ها با سرعت و هزینهٔ کم انجام می شوند. برعکس، بازار کم نقدینگی مستعد نوسان های شدید قیمتی و اسپرد بالا است.
تس هوبریک (زاده ) بازیگر و مدل استرالیایی است. از کارهای معروف او می توان به بازی در فیلم های ولورین، ، فولاد خونین و اسپایدرهد اشاره کرد.
وزارت کشور نوار غزه، دفتری است که در ژوئن ۲۰۰۷، پس از تصرف نوار غزه توسط حماس، ایجاد شد. این اقدام، نسخهٔ مستقر در رام الله از تشکیلات خودگردان فلسطین را به عنوان رهبری فلسطینی ها تنها در کرانه باختری اشغالی و دولتی به رهبری حماس را در کنترل نوار غزه باقی گذاشت. این وزارتخانه مسئول امنیت و آمار مردم نوار غزه است. در ژوئن ۲۰۰۷، سعید صیام، به عنوان بخشی از اولین دولت حماس در ژوئن ۲۰۰۷ به رهبری اسماعیل هنیه، وزیر کشور غزه بود. پس از ترور صیام در ژانویه ۲۰۰۹، در جریان جنگ غزه، فتحی حمد در آوریل ۲۰۰۹ به این سمت منصوب شد حمد در دومین دولت هنیه در سپتامبر ۲۰۱۲ نیز در این سمت باقی ماند. وزیر کشور همچنین ریاست اداره امور عمومی حماس و مدیر تلویزیون الاقصی، ایستگاه تلویزیونی تحت مدیریت حماس، را بر عهده دارد.
انریکو کُرادینی (زادهٔ ۲۰ جولای ۱۸۶۵- مرگ ۱۰ دسامبر ۱۹۳۱) رمان نویس، مقاله نویس، نمایشنامهنویس، روزنامه نگار و چهره سیاسی ملی گرای ایتالیایی بود. زندگی. کورادینی در نزدیکی مونتلوپو فیورنتینو، توسکانی متولد شد. او از پیروان گابریل دآنونتزیو بود، که در فاصله ۱۹۰۳-۱۹۰۵، با همراهی روشنفکرانی چون جووانی پاپینی، ویلفردو پارتو و جوزپه پرتزولینی، روزنامه «ایل رگنو» [پادشاهی] ("Il Regno") را تأسیس کرد. این روزنامه به سرعت به یکی از ارکان اصلی اندیشه های رادیکال و الحاق طلبانه تبدیل شد که با فاشیسم درآمیخت. در سال ۱۹۱۰، از رهبرانی بود که «انجمن ملی گرای ایتالیا» (Associazione Nazionalista Italiana, ANI) را تأسیس کردند. این انجمن پس از حمایت کامل از امپریالیسم ایتالیا و جنگ ایتالیا و ترکیه در سال ۱۹۱۱، نامی برای خود بهم زد (کورادینی دو مقاله سیاسی «آرزوی ایتالیا» (Il volere d'Italia) و «لحظه طرابلس» (L'ora di Tripoli) درین باره نوشت.) او چنین نظریه های جنگ طلبانه ای را در هفته نامه «ایده ملی» (L'Idea Nazionale) که توسط او و با همراهی آلفردو روکو و لوئیجی فدرزونی تأسیس شده بود، گسترش داد. وی همچنین بین سال های ۱۹۱۰ تا ۱
۹۱۱ مقالاتی را در هفته نامه «لا لوپا» (La Lupa) مستقر در فلورانس منتشر می کرد. «ایده ملی» به روزنامه ای تبدیل شد که از سوی طرفداران طبیعی نظامی گری -نظامیان و تولیدکنندگان سلاح- تامین مالی می شد. کورادینی و روزنامه اش پس از اتخاذ رویه عوام گرایی و ​​ابرشرکت محوری، یک نظریه ملی گرایانه عمومی ایجاد کردند، در حالی که از ورود ایتالیا به جنگ جهانی اول -در ابتدا در کنار اتحاد سه گانه (قدرت های مرکزی که ایتالیا خود را به آن متعهد کرده بود) و سپس در کنار متفقین سه گانه (که قول داده بودند تمام خواسته های ارضی ایتالیا را به آن اعطا کنند)- حمایت می کردند. این گروه همچنین بر یک کمپین مطبوعاتی خشونت آمیز علیه نخست وزیر جووانی جولیتی و دیگر حامیان بی طرفی تمرکز کردند. کرادینی مفهوم ملی گرایی پرولتری را در سال ۱۹۱۹ مطرح کرد: ما باید با تشخیص این واقعیت شروع کنیم که ملت های پرولتری و همچنین طبقات پرولتری وجود دارند؛ به عبارت دیگر، ملت هایی وجود دارند که شرایط زندگی آنها... تابع شیوه زندگی سایر ملت ها است، همانطور که طبقات تابع هستند. وقتی این واقعیت درک شود، ملیگرایی باید قاطعانه بر این حقیقت پافشاری کند: ایتالیا، از نظر ما
دی و اخلاقی، یک ملت پرولتری است." (گزارش به اولین کنگره ملی، فلورانس، ۳ دسامبر ۱۹۱۹) در حقیقت، ملت پرولتاریا اصطلاحی بود که توسط روشنفکران ملی گرای ایتالیایی قرن بیستم از جمله کورادینی برای اشاره به ایتالیا و سایر ملت هایی که آنها را مولد، از نظر اخلاقی نیرومند و متمایل به اقدامات جسورانه می دانستند، به کار می رفت، که آنها را از ویژگی های مرتبط با پرولتاریا می دانستند. کرادینی جنبش های انقلابی پرولتاریا مانند سندیکالیسم را به خاطر تاکتیک هایشان تحسین می کرد، اگرچه با اهداف آنها مخالف بود و می خواست یک جنبش ملی گرای رادیکال را الهام بخشد که از تاکتیک های مشابهی در خدمت اهداف مختلف استفاده کند: جنبشی که به جای انقلاب طبقاتی، از جنگ امپریالیستی حمایت کند، در حالی که همان روش های «حداکثر انسجام، تمرکز نیروها، انضباط آهنین و بی رحمی مطلق» را حفظ کند. کرادینی مفهوم پرولتاریا را با عملکرد اقتصادی تولید مرتبط می دانست و استدلال می کرد که همه تولیدکنندگان از نظر اخلاقی پرولتاریا هستند (نه تنها کارگران، بلکه صاحبان و کارآفرینان مولد)؛ و او معتقد بود که همه تولیدکنندگان باید در خط مقدم یک ملت پرولتاریای امپریالیستی جدید
باشند. پس از جنگ، ANI توسط کورادینی به ادغام با «حزب ملی فاشیست» (PNF) هدایت شد. با این وجود، کورادینی در حالی که توسط بنیتو موسولینی، نامزد سنای ایتالیا شده بود و در سال ۱۹۲۸ به دولت او پیوست، مطمئن شد که خود را از اقدامات بحث برانگیزتر پیراهن سیاه ها جدا نگاه دارد. در زمینه ادبی هم، کورادینی، هم به عنوان رمان نویس و هم به عنوان نمایشنامه نویس از موفقیت برخوردار بود. نمایشنامه ها و رمان های اولیه او به شیوه ای دانونزیایی بودند و بر دغدغه های وجودی متمرکز بودند. در فضای اجتماعی جدید دوران جولیتی، نوشته های خلاقانه او به شدت ناسیونالیستی شدند. دو اثر ادبی آخر او که همچنین شناخته شده ترین آثار وی نیز به شمار میروند، رمان های «سرزمین پدری دور» (La patria lontana) (۱۹۱۰) و «جنگ دوردست» (La guerra lontana) (1911)، ابزارهایی برای یک ایدئولوژی حیات گرا (vitalist)، ضد دموکراتیک و امپریالیستی هستند. کورادینی در ۱۰ دسامبر ۱۹۳۱ در رم درگذشت.
فتحی احمد حماد (زادهٔ ۳ ژانویهٔ ۱۹۶۱) سیاستمدار فلسطینی و عضو دفتر سیاسی حماس است. او از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۴ وزیر کشور نوار غزه تحت کنترل حماس بود. زندگی نامه. در سال ۱۹۸۳، حماد به اخوان المسلمین پیوست. او بنیان گذار و معاون رئیس دارالقرآن است. از سال ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۴، حماد در زندان اسرائیل بود. او همچنین سه بار توسط تشکیلات خودگردان فلسطین دستگیر شد و ۲ سال را در زندان های فلسطینی گذراند. حماد در سال ۲۰۰۶ به عنوان نماینده شهر بیت لاهیا در شمال غزه، عضو وابسته به حماس در مجلس قانون گذاری فلسطین شد. او همچنین ریاست اداره امور عمومی حماس و رئیس شرکت ارتباطات و تولیدات هنری الرباط را بر عهده دارد - شرکتی تحت مدیریت حماس که ایستگاه رادیویی حماس، رادیو صدای الاقصی، ایستگاه تلویزیونی آن، تلویزیون الاقصی و روزنامه دوهفته نامه آن، "پیام"، را تولید می کند. تحت مدیریت او، این ایستگاه تلویزیونی برنامه کودکانه «پیشگامان فردا» را پخش کرد که به دلیل محتوای یهودستیزانه و اسلام گرایانه اش با انتقادات شدیدی روبرو شد. حماد از محتوای این برنامه دفاع کرد و اظهار داشت: «این برنامه هیچ معیار اخلاقی یا حرفه ای را نقض نمی کند.» در آوریل ۲۰
۰۹، حمد به عنوان وزیر کشور نوار غزه تحت کنترل حماس منصوب شد و جایگزین سعید صیام شد که در جریان جنگ غزه (۲۰۰۸–۲۰۰۹) توسط اسرائیل ترور شده بود. او در ژوئن ۲۰۱۴ با تشکیل دولت وحدت فتح–حماس از سمت وزیر کشور کناره گیری کرد.[ "" ] به گفته آمریکا، حماد از سمت خود به عنوان وزیر کشور برای «هماهنگی هسته های تروریستی» استفاده کرده است. در نوامبر ۲۰۰۹، وعد، یک مؤسسه خیریه غزه به ریاست حماد، جایزه ای ۱٫۴ میلیون دلاری برای هر شهروند عرب اسرائیلی که یک سرباز اسرائیلی را بدزدد، تعیین کرد. در حالی که گروه های شبه نظامی فلسطینی بارها از اعراب اسرائیلی خواسته اند تا سربازان را دستگیر کنند، این اولین باری بود که پول پیشنهاد می شد. در سپتامبر ۲۰۱۶، وزارت امور خارجه آمریکا، حماد را به عنوان یک تروریست ویژه تعیین شده معرفی کرد و شهروندان و شرکت های آمریکایی را از تجارت با او منع و دارایی های او را در مناطق تحت صلاحیت قضایی آمریکا مسدود نمود. این نامگذاری، حماد را به عنوان بنیان گذار و مدیر تلویزیون الاقصی حماد معرفی کرد که به گفته آمریکا «برنامه هایی را برای جذب کودکان جهت تبدیل شدن به جنگجویان مسلح حماس و بمب گذاران انتحاری» پخش م
ی کرد. در پاسخ، حمد به "واشینگتن پست" گفت که «به این افتخار می کند که توانسته آمریکا را عصبانی کند.» او به شاخه حماس در کرانه باختری که توسط زندانیان آزاد شده در تبادل زندانیان گیلعاد شلیط در سال ۲۰۱۱ تأسیس شده بود، بودجه و آموزش نظامی ارائه می دهد. به گفته مقامات فلسطینی، حماد پشت یک هسته برنامه ریزی بمب گذاری های انتحاری و سایر حملات در ابو دیس بود. دیدگاه. حماد در غزه به عنوان یک مهره قدرتمند، اما افراطی و بی ثبات دیده می شود که مستقل از حماس عمل می کند و از او فاصله دارد. او به عنوان یکی از رادیکال ترین چهره های حماس شناخته می شود. حماد از چهره های اصلی مخالف صلح با تشکیلات خودگردان فلسطین تحت سلطه فتح بود. سخنرانی حماد که در فوریه ۲۰۰۸ از تلویزیون الاقصی پخش شد، توسط اسرائیل و دیگران به عنوان مدرکی مبنی بر استفاده حماس و دیگر گروه های شبه نظامی فلسطینی از سپر انسانی مورد استفاده قرار گرفته است. در مصاحبه ای که در ۱۴ دسامبر ۲۰۱۰ از تلویزیون الاقصی پخش شد (به ترجمه مؤسسه پژوهش رسانه ای خاورمیانه)، حمد اظهار داشت که حماس حمایت دریافت می کند. حماد در سخنرانی ای که در ۲۳ مارس ۲۰۱۲ از تلویزیون مصری الحلما پخش
شد، مصر را به دلیل کمبود سوخت در نوار غزه محکوم کرد و اظهار داشت: «نیمی از فلسطینی ها مصری و نیمی دیگر سعودی هستند.» در مارس ۲۰۱۸، گزارش شد که حماد یکی از مقامات ارشد حماس است که با صلح با فتح مخالف است و خواستار از سرگیری جنگ علیه اسرائیل است. او در تلاش برای ترور نخست وزیر رامی حمدالله دست داشته است. جنجال ها. در ژوئیه ۲۰۱۹، حمد از اعضای جامعه فلسطینی های پراکنده خواست تا یهودیان را در فلسطین و همچنین در سراسر جهان بکشند. اظهارات او توسط کمیته دقت در گزارش های خاورمیانه در آمریکا و مرکز سیمون ویزنتال به عنوان تحریک به نسل کشی توصیف شد. لفاظی های او توسط سایر فلسطینیان محکوم شد. کشتار عمدی غیرنظامیان توسط علمای جریان اصلی اسلامی در قانون اسلامی ممنوع است.
مکس و فروشندگان ضایعات فلزی یا مکس و آشغال چی ها فیلمی محصول سال ۱۹۷۱ و به کارگردانی کلود سوته است. در این فیلم بازیگرانی همچون میشل پیکولی، رومی اشنایدر، فرانسوا پریه، ژرژ ویلسون، برنارد فرسون، ببی لاپوئنت، میشل کرتون، فیلیپ لئوتار، دومینیک زاردی و بتی بکرز ایفای نقش کرده اند.
این مقاله عمدتاً به ماهیت تابعیت ایتالیایی از زمان وحدت ایتالیا تا امروز می پردازد. در آن حقوق و وظایف مدنی، سیاسی و اجتماعی شهروندان ایتالیا مورد بررسی قرار گرفته و نحوه تغییر یا دست کاری این حقوق و وظایف در طول دو قرن گذشته تشریح شده است. هویت ملی ایتالیا قبل از ۱۸۶۱. در قرون وسطی، شبه جزیره ایتالیا به پنج ایالت بزرگ و کوچک تقسیم شده بود که بعدها به چندین ایالت کوچک نیمه مستقل تقسیم شدند. در اوایل قرن نوزدهم، فتوحات ناپلئونی منجر به کنترل فرانسه بر بیشتر ایتالیا شد. این دوره ۱۴ ساله حکومت ناپلئونی برای خودشناسی ایتالیایی ها اهمیت دارد، زیرا اداره فرانسه باعث شد ایتالیایی ها به ایده تشکیل یک دولت ملی ایتالیا فکر کنند. ماهیت سرکوبگر این دوره همچنین باعث شد نسل جدیدی از انقلابیون ملی ایتالیا شکل گیرد. یکی از این افراد جوزپه ماتزینی بود، که به عنوان یکی از بنیان گذاران وحدت ایتالیا شناخته می شود. ماتزینی ملیت ایتالیایی را فراگیر می دید: «برای ماتزینی، همه ایتالیایی ها، صرف نظر از طبقه و دارایی، محروم و ستم دیده بودند و بنابراین همه در مفهوم 'مردم' او گنجانده می شدند» شخصیت کلیدی در استقلال و وحدت اولیه ایتالیا،
کامیلو دی کاوور بود. کاوور می خواست یک دولت سکولار مدرن ایجاد کند بدون اینکه آشوب های اجتماعی ناشی از انقلاب رخ دهد. کاوور و طرفدارانش تصمیم گرفتند این هدف را با محدود کردن مشارکت مردم و وحدت ایتالیا با رضایت قدرت های بزرگ دنبال کنند. کاوور همچنین می خواست حق رأی را محدود به «افراد دارای دارایی» در ایتالیا جدید کند. او معتقد بود که تعریف ملیت ایتالیایی و سیاست های ملی از بالا به پایین باید کنترل شود. نخستین قانون اساسی. نخستین قانون اساسی ایتالیا با اقتباس از "Statuto Albertino" پادشاهی پیه مونته در سال ۱۸۴۸ ایجاد شد. بیشتر مفاد "Statuto" از منشور قانون اساسی فرانسه در ۱۸۴۰ یا قانون اساسی اسپانیا در ۱۸۱۲ کپی شده بود. نسخه اولیه "Statuto" به زبان فرانسه نوشته شده بود. تا امروز این قانون رسماً لغو نشده است، هرچند در عمل امروزی مورد استفاده قرار نمی گیرد. پس از وحدت ایتالیا. دستان تاریخی. "Destra Storica" (راست تاریخی) وحدت سرزمینی ایتالیا را تکمیل کرد، اداره کشور را متمرکز ساخت و سیستم مؤثری برای جمع آوری مالیات ایجاد کرد. این گروه سرکوبگر جنبش های مردمی بود، اما آزادی های فردی برای فکر کردن، صحبت کردن و نوشتن