Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
معادله، یک خودنگاشت پیوسته روی فضای جواب تعریف کرد، سپس با اعمال قضیه نقطه ثابت، یک نقطه ثابت بدست آورد که همان جواب معادله فوق است. شبیه سازی عددی. برای شبیه سازی عددی حل معادلات فوق، کای دیتهلم روش آدامز-بشفورث چندمرحله ای خطی کسری یا روش های مربع سازی را پیشنهاد کرده است.
باربایادا ،" که به ایتالیایی بارباگلیاتا نیز نامیده می شود،" یک نوشیدنی شیرین کف دار میلانی است که در قرن نوزدهم و دهه های اولیه قرن بیستم محبوب بود، اما هنوز هم گاهی سرو می شود. این نوشیدنی با شکلات زده شده، شیر و قهوه به نسبت مساوی، به همراه هر مقدار شکر و احتمالاً با خامه تهیه می گردد. این نوشیدنی در زمستان به صورت گرم و معمولاً برای همراهی با دسرهایی مانند پانتونه یا سایر غذاهای لذیذ میلانی سرو می شود. در گذشته یک نوع سرد آن نیز در تابستان سرو می شد. طبق گزارش ها، دستور تهیه این نوشیدنی ساخته دومنیکو باربایا (از این رو این نام را به خود گرفته است) بود که در آن زمان "گارزون" (پیشخدمت) یک کافه بود. این نوشیدنی چنان موفق بود که باربایا سرانجام به اندازه کافی ثروتمند شد تا "مدیر" تئاتر و همچنین صاحب کافه ای در مکان لوکس پیازا دلا اسکالا شود.
قهوه در ایتالیا بخش مهمی از فرهنگ غذایی ایتالیا است. ایتالیایی ها به خاطر توجه ویژه شان به تهیه، انتخاب ترکیبات و استفاده از لوازم جانبی هنگام تهیه انواع قهوه شناخته شده اند. بسیاری از انواع قهوه های آماده سازی شده امروزی نیز ریشه در این کشور دارند. بندر اصلی قهوه در ایتالیا، تریسته است که در آنجا صنایع فرآوری قهوه زیادی نیز وجود دارد. مصرف قهوه ایتالیایی ها، اغلب اسپرسو است که این نوشیدنی در شهر ناپل بیشترین میزان مصرف را دارد. ناپل همچنین شهری با قوی ترین سنت قهوه در ایتالیا است. در سال ۲۰۲۱، هم ناپل و هم تریسته قصد خود را برای درخواست به رسمیت شناختن فرهنگ قهوه خود به عنوان میراث یونسکو ابراز کردند. در تریسته، مصرف قهوه برای هر نفر ۱۵۰۰ فنجان در سال است. این تقریباً دو برابر مقداری قهوه ای است که معمولاً در ایتالیا نوشیده می شود. کافه کلمه ایتالیایی برای قهوه است و احتمالاً از "کافا" (عربی قهوه)، منطقه ای در اتیوپی که قهوه از آنجا سرچشمه گرفته است، نشات گرفته است. مسلمانان ابتدا قهوه را از طریق بندر مخا در یمن استفاده و در سراسر جهان توزیع کردند و پس از آن اروپایی ها آن را "موکا" نامیدند. "کافه" ممکن است ب
ه روش ایتالیایی تهیه قهوه، اسپرسو یا گاهی به عنوان مترادف کافه قهوه اروپایی اشاره داشته باشد. قهوه اسپرسو. معمولاً در محیط کافه، اصطلاح caffè به معنای اسپرسوی خالص است. وقتی کسی «"un caffè"» سفارش می دهد، معمولاً در کافه و به صورت ایستاده از آن لذت می برد. اسپرسو همیشه با نعلبکی و قاشق دم نوش و گاهی با یک شکلات بسته بندی شده رایگان و یک لیوان کوچک آب سرو می شود. اصطلاح "espresso" که در ریشه لاتین "کلمات" جایگزین "s" می شود، از اسم مفعول فعل ایتالیایی "esprimere" گرفته شده است که خود از کلمه لاتین "exprimere" گرفته شده است و به فرایندی اشاره دارد که در آن آب داغ تحت فشار از قهوه آسیاب شده عبور داده می شود. کافه تریا. قهوه ساز. وسیله ای که برای تهیه قهوه در خانه استفاده می شود، "کافِتیِرا"، اساساً یک دستگاه بخار کوچک است که از یک مخزن بخار در پایین، یک فیلتر مرکزی که حاوی پودر قهوه است و یک مخزن بالایی ساخته شده است. در موکا پات سنتی، آب در مخزن بخار قرار می گیرد و آب جوش حاصل از آن از میان پودر قهوه عبور می کند و سپس به مخزن بالایی می رسد. این دستگاه توسط مهندس ایتالیایی لوئیجی دی پونتی در سال ۱۹۳۳ اختراع شد ک
ه حق ثبت اختراع را به آلفونسو بیالتی، یک فروشنده آلومینیوم، فروخت. این دستگاه به سرعت به یکی از کالاهای اصلی فرهنگ ایتالیا تبدیل شد. صنایع بیالتی همچنان مدل اصلی را با نام تجاری «موکا اکسپرس» تولید می کند. کافِتیِرا ناپلی تا حدودی متفاوت عمل می کند و وقتی نوشیدنی آماده شد، باید وارونه شود؛ بنابراین، مخزن پایینی و بالایی آن قابل تعویض هستند. مقدار قهوه ای که باید در فیلتر ریخته شود، غنای نوشیدنی نهایی را تعیین می کند، اما مراقبت ویژه ای لازم است تا در صورت وجود پودر اضافی، مانع عبور آب از فیلتر نشود. برخی نکات توصیه می کنند که با استفاده از چنگال، چند سوراخ عمودی کوچک در پودر باقی بگذارید. برای تأمین فشار آب مناسب و متوسط، باید از شعله کم استفاده شود؛ فشار زیاد باعث می شود آب خیلی سریع جریان پیدا کند و در نتیجه قهوه طعم کمی خواهد داشت. شعله زیر قهوه جوش باید ده ثانیه پس از شنیدن اولین صدای مشخصه خاموش شود و در نهایت در صورت پر نشدن مخزن، دوباره روشن شود.
پرسئوس و آندرومدا اثری از تیسین، نقاش دوره رنسانس ایتالیا، هم اکنون در کلکسیون والاس در شهر لندن نگهداری می شود. این اثر در فاصله سال های ۱۵۵۴ تا ۱۵۵۶ میلادی خلق شد و بخشی از مجموعه نقاشی های اسطوره ای با عنوان "پوزیه" (به معنای شعر) بود که برای شاه فلیپه دوم طراحی شدند. تمام آثار این مجموعه که برگرفته از کتاب "دگردیسی ها" اثر اووید بودند، تصاویری از پیکره برهنه زنان را شامل می شدند. نقاشی پرسئوس و آندرومدا برگرفته از کتاب چهارم، خطوط ۶۶۳ تا ۷۵۲ است. این نقاشی با رنگ روغن روی بوم اجرا شده و ابعاد آن ۱۷۵ در ۱۸۹.۵ سانتی متر است. به نظر می رسد این نقاشی همان اثری است که در سال ۱۶۰۵ از آن با عنوان «آسیب دیده» یاد شده بود و در طول زمان نیز آسیب های بیشتری دید و احتمالاً از تمام جهات بریده شد. بررسی های علمی با استفاده از روش های تصویربرداری نشان داده اند که ترکیب بندی این اثر دستخوش تغییرات غیرمعمول و متعددی شده است. در این نقاشی، پرسئوس در حال پرواز و نبرد با هیولای دریایی به تصویر کشیده شده که بنا بر بعضی منابع، توسط پوزئیدون و بنا بر بعضی منابع دیگر، توسط زئوس فرستاده شد تا آندرومدا را از بین ببرد. در این نقاشی
، آندرومدا به عنوان قربانی به صخره ای در ساحل زنجیر شده و پرسئوس نیز پیش تر به هیولا حمله و شانه اش را زخمی کرده است. این نقاشی مسیر پرماجرایی را طی کرده است؛ ابتدا در ونیز خلق شد؛ سپس به منطقه ای در بلژیک امروزی منتقل گردید و پس از آن به اسپانیا، ایتالیا، انگلستان و فرانسه رفت و در نهایت دوباره به انگلستان بازگشت. موضوع و منابع. طبق اسطوره شناسی یونان، سرزمین اتیوپی تحت فرمانروایی ملکه ای زیبا اما مغرور به نام کاسیوپیا قرار داشت. او ادعا می کرد که خود و دخترش، آندرومدا، در زیبایی از نرئیدها، دختران پوزئیدون (خدای دریا)، برترند. هنگامی که دختران پوزئیدون از این ادعا آگاه شدند، نزد پدرشان شکایت بردند و پوزئیدون هم در واکنش، یک هیولای دریایی به نام کتوس را فراخواند تا سواحل اتیوپی را ویران کند و پادشاهی کاسیوپیا را در معرض نابودی قرار دهد. بنا بر توصیه ژوپیتر آمون، کاسیوپیا و همسرش، سفیوس، تصمیم گرفتند که دخترشان، آندرومدا، را به عنوان قربانی به هیولا تقدیم کنند. پرسئوس، که در راه بازگشت از مأموریت کشتن گورگون مدوسا بود، هیولا را از پا درآورد و آندرومدا را نجات داد؛ سپس با او ازدواج کرد. تیسین در روایت خود از ا
ین داستان، تا حد زیادی از اووید پیروی کرده؛ هرچند به نظر می رسد که تسلط او بر زبان لاتین ضعیف بوده و بیشتر به نسخه های ساده شده این داستان به زبان ایتالیایی تکیه کرده است. این موضوع می تواند دلیل برخی تفاوت ها با نسخه لاتین باشد. همچنین ممکن است که تیسین صرفاً برداشت آزادانه ای از داستان را به تصویر کشیده باشد. در روایت اووید، والدین آندرومدا در نزدیکی وی حضور دارند؛ اما در نقاشی تیسین، احتمالاً آن ها در ساحل مقابل دیده می شوند. آندرومدا همچنین در میان صدف های دریایی و مرجان ایستاده است. اووید نیز به وجود مرجان در اطراف آندرومدا اشاره کرده؛ اما در زمانی که پرسئوس سر بریده مدوسا را روی زمین می گذارد و موهای مارمانند مدوسا در پی تماس با آب دریا باعث شکل گیری مرجان می شوند. بنابراین، حضور مرجان در این نقاشی درحالی که آندرومدا هنوز در بند هیولاست، از نظر زمانی با روایت اووید هم خوانی ندارد. اووید در روایت خود آورده که آندرومدا همچون مجسمه ای بود که گریه می کرد. تیسین نیز هر دو ویژگی را در تصویرسازی خود بازتاب داده است. پرسئوس شمشیر خمیده اش را از مرکوری و سپرش را از مینرو دریافت کرده بود. او همانند مرکوری، چکمه ه
ای بالدار به پا و کلاهی بالدار بر سر دارد. تصاویر مختلفی به تیسین به عنوان منابع الهام بخش پیشنهاد شده اند؛ مثل تصویرسازی های چاپ چوبی از نسخه های مختلف آثار اووید، نقش برجسته های خاص کلاسیک و همچنین طراحی "مسیح برخاسته" اثر میکل آنژ که در موزه بریتانیا نگهداری می شود. در تمام این تصویرسازی ها، پرسئوس با کلاه خودی بالدار مشابه مرکوری به تصویر کشیده شده است؛ هرچند در متن اصلی داستان هیچ اشاره ای به این موضوع نشده است. همچنین او سپری کوچک و تزئینی به سبک باروک حمل می کند. این ویژگی ها ممکن است منابع الهام بخش تیسین بوده باشند.
حزب سبز (، ، ، MDG؛ ) یک چپ میانه حزب سیاسی سبز در نروژ است. این حزب سه کرسی در پارلمان نروژ دارد (با کسب ۳٫۹٪ آرا در انتخابات ۲۰۲۱) و همچنین در شوراهای شهری و استانی نمایندگی دارد (با کسب ۴٫۱٪ آرا در انتخابات ۲۰۲۳). مشابه الگوی آلمانی خود اتحاد ۹۰/سبزها، حزب MDG نمایندهٔ سیاست سبز با ویژگی های لیبرالیسم اجتماعی است. دانشگاهیان و رأی دهندگان آن را در دستهٔ چپ میانه توصیف کرده اند. این حزب ریشه های تاریخی خود را تا حدی در چپ نو دهه های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ و تا حدی در جنبش گستردهٔ زیست محیطی دهه های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ دارد؛ جنبشی متنوع که حمایت هم از چپ نو و هم از لیبرال ها و محافظه کارانِ دغدغه مند دربارهٔ محیط زیست جذب کرد. در طول زمان، حزب به سوی گرایش میانه رو و لیبرال اجتماعی حرکت کرده است. حزب سبز در سنتی پیشرو قرار دارد و خود را یک حزب فمینیستی تلاقی گرا نیز معرفی می کند. این حزب فاصلهٔ خود را از دو بلوک سیاسی اصلی راست و چپ که مشترکاً «بلوک فسیلی» نامیده می شوند، اعلام کرده است. حزب به تدریج به بین المللی گرایی لیبرال نزدیک تر شده و استفاده از نیروی نظامی را در شرایطی که بتواند صلح و حقوق بشر را تقویت کند، مجاز می دان
د. این حزب از عضویت نروژ در اتحادیه اروپا و عضویت در ناتو حمایت می کند، در حالی که بر کنترل تسلیحات و حل وفصل مسالمت آمیز مناقشات نیز تأکید دارد. رأی دهندگان حزب سبز از حامیان اصلی اتحادیهٔ اروپا به شمار می روند و این حزب به عنوان حزبی برای «دانشگاهیان شهری، لیبرال و نسبتاً چپ گرا» توصیف شده است. حزب سبز عضو حزب سبز اروپا و سبزهای جهانی است و با الگوگیری از سبزهای آلمان تأسیس شد. این حزب روابط نزدیکی با سایر احزاب سبز، از جمله سبزهای آلمان و سبزهای سوئد دارد. رهبر کنونی آن آریل هرمستاد است. تاریخچه. فرایند شکل گیری یک حزب ملی سبز در نروژ در دسامبر ۱۹۸۴ آغاز شد و به طور رسمی در سال ۱۹۸۸ راه اندازی گردید. از پیشگامان این حرکت می توان به فیلسوف فقید آرنه نس، پژوهشگر صلح یوهان گالتونگ، و فیلسوف سیگموند کوالوی سترنگ اشاره کرد. در انتخابات محلی بین سال های ۱۹۹۱ تا ۲۰۰۹، حزب سبز در هر دوره شش تا هشت نماینده انتخاب شده داشت. با این حال، در انتخابات ملی، هیچ گاه حمایت حزب از ۰٫۵٪ فراتر نرفت. از سال ۲۰۰۵، تعداد اعضای حزب به طور چشمگیری افزایش یافت و اعضای جدید از طیف گسترده ای از احزاب دیگر، از جمله هفت حزب پارلمانی مو
جود، به حزب پیوستند. در انتخابات شهری ۲۰۱۱، حزب برای نخستین بار موفقیتی محلی به دست آورد و نزدیک به ۲۲٬۰۰۰ رأی در سطح ملی به دست آورد. دو سال بعد، در کارزار انتخابات عمومی ۲۰۱۳، حمایت از حزب در نظرسنجی ها به طور چشمگیری افزایش یافت و انتظار می رفت که به نوعی وارد پارلمان شود. در این انتخابات، حزب بیش از ۷۹٬۰۰۰ رأی به دست آورد و هشتمین حزب بزرگ کشور شد. این میزان معادل ۲٫۸ درصد آرا بود. راسموس هانسون، نامزد اصلی حزب از اسلو، به پارلمان راه یافت و نخستین نمایندهٔ سبز در تاریخ نروژ شد. در انتخابات محلی ۲۰۱۵، حزب سبز برای نخستین بار در تاریخ خود از مرز ۴٪ در سطح ملی گذشت و در اسلو به مقام سوم رسید. این حزب اعلام کرده است که از تشکیل دولت با احزابی که به حفاری برای نفت دریای شمال ادامه دهند، خودداری خواهد کرد. ایدئولوژی. حزب سبز یکی از احزاب و جنبش های سیاسی بوم گرا و زیست محیطی در سطح جهانی است. به عنوان عضوی از حزب سبز اروپا، سبزهای نروژ به "ترقی خواهی اجتماعی" و عدالت اجتماعی پایبند هستند. تمرکز اصلی حزب حفاظت از محیط زیست و پایداری بوم شناختی است. این حزب به دنبال وضع مالیات بر مصرف اسراف آمیز و باز سازمان دهی
صنعت غذا است. سبزها همچنین متعهد به حمایت از اصلاحات در بخش کشاورزی اند، از جمله افزایش تولید محصولات ارگانیک و تقویت بخش کشاورزی دوستدار محیط زیست. حزب سبز خواهان کاهش استخراج نفت و گاز نروژ به منظور مقابله با تغییرات اقلیمی جدی است. این پیشنهاد شامل توقف کامل استخراج تا سال ۲۰۴۰ می شود.
روزاریو اومبرتو بالسامو (؛ زادهٔ ) که بیشتر با نام اومبرتو بالسامو شناخته می شود، خواننده، ترانه سرا و آهنگساز اهل پادشاهی ایتالیا است. زندگی و حرفه. بالسامو در کاتانیا متولد شد و کوچکترین فرزند از پنج برادر بود. در سال ۱۹۶۴ به میلان نقل مکان کرد و در آنجا با لوچیانو برتا شروع به همکاری کرد و برای افرادی مانند ایوا زانیکی و اوریتا برتی آهنگ ساخت. در سال ۱۹۶۸، اولین حضور خود را به عنوان خواننده با آهنگ «Il mio cuore riposa» که با نام مستعار باب نرو منتشر شد، تجربه کرد. بالسامو اولین موفقیت خود را در سال ۱۹۷۲ با آهنگ «Se fossi diversa» به دست آورد که در جدول آهنگ های برتر ایتالیا رتبه نوزدهم را کسب کرد. او سال بعد با آهنگ «Amore mio» در جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد. در سال ۱۹۷۷ با آهنگ «L'angelo azzurro» در صدر جدول آهنگ های پرفروش قرار گرفت و بیش از یک میلیون نسخه از آن به فروش رسید. در سال ۱۹۷۹ با آهنگ «Bala» که ترکیبی از موسیقی تارانتلا و دیسکو بود، موفقیت بزرگی کسب کرد. وی در دهه ۸۰ میلادی بر آهنگسازی تمرکز کرد و با آهنگ «Italia» که توسط مینو ریتانو در جشنواره موسیقی سانرمو خوانده شد، به موفقیت چشمگیری دس
ت یافت.
آنتونیو اسکوئرو (; – ) ژنرال ارتش سلطنتی ایتالیا در طول جنگ جهانی دوم بود. زندگی نامه. او در ۲۹ نوامبر ۱۸۸۵ در کارو، استان کونئو، زاده شد و پس از تحصیل در آکادمی نظامی سلطنتی مودنا و فارغ التحصیلی در ۵ سپتامبر ۱۹۰۷ با درجه ستوان دومی، در جنگ ایتالیا و عثمانی در سال های ۱۹۱۱–۱۹۱۲ شرکت کرد. پس از ورود ایتالیا به جنگ جهانی اول، در ۲۴ مه ۱۹۱۵، به سپاه آلپینی اعزام شد و در جبهه ایسونزو جنگید و پس از آن افسر ستاد شد. او در سال ۱۹۱۷ به درجه سرگردی ارتقا یافت و تا پایان جنگ به مدال برنز شجاعت نظامی (در طول نبرد کوه اورتیگارا)، صلیب جنگی برای شجاعت نظامی و عنوان شوالیه نشان تاج ایتالیا مفتخر شد. در سال ۱۹۲۱ او به اریتره اعزام شد و به گردان دهم سپاه سلطنتی محلی نیروهای استعماری منصوب شد و بعداً به سپاه سلطنتی لیبی منتقل شد، جایی که در عملیات ضد چریکی شرکت کرد و در سال ۱۹۲۴ مدال نقره شجاعت نظامی دریافت کرد و در سال ۱۹۲۶ به سرهنگ دومی ارتقا یافت. بین اوت ۱۹۲۸ و اکتبر ۱۹۳۱، زمانی که به سرهنگی ارتقا یافت، سمت رئیس ستاد لشکر منطقه ای نووارا را بر عهده داشت و سپس فرماندهی هنگ دوازدهم پیاده نظام را بر عهده گرفت و تا سال ۱۹۳۴
در این سمت باقی ماند، زمانی که به عنوان رئیس ستاد سپاه ارتش بولونیا منصوب شد. پس از شروع جنگ ایتالیا و اتیوپی، او به عنوان رئیس ستاد سپاه ارتش اریتره در عملیات نظامی شرکت کرد و به دلیل سهم خود در فتح اتیوپی، نشان صلیب شوالیه نشان نظامی ساووی را دریافت کرد. او در ۱ ژوئیه ۱۹۳۷ به درجه سرتیپ ارتقا یافت و فرماندهی تیپ پیاده نظام «مونویسو» با ستاد مرکزی در کونئو به او واگذار شد. پس از تصدی سمت سرتیپ ستاد ارتش چهارم در سال ۱۹۳۸، در مارس ۱۹۴۰ فرماندهی لشکر ۵۹ کالیاری را بر عهده گرفت. پس از ورود ایتالیا به جنگ جهانی دوم در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰، او در حمله کوتاه مدت علیه فرانسه شرکت کرد. او شخصاً یک مانور پهلوگیری را رهبری کرد که منجر به تصرف قلعه لا بالمه، لا پلانه و برامانس شد و در پایان این نبرد به او عنوان افسر نشان نظامی ساووی اعطا شد. در ژوئیه ۱۹۴۰ به درجه سرلشکری ارتقا یافت و در دسامبر به عنوان سرتیپ ستاد فرماندهی نیروهای مسلح آلبانی منصوب شد. در این سمت، او در جنگ یونان و ایتالیا و حمله به یوگسلاوی شرکت کرد. در ۴ دسامبر ۱۹۴۰، هنگامی که رئیس ستاد کل، اوگو کاوالرو، در جریان ضدحمله یونان که ولور را تهدید می کرد، به آلبان
ی پرواز کرد، اسکوئرو او را از وضعیت فاجعه بار انبارهای تدارکات ستادش مطلع کرد. از ۲۴ مه ۱۹۴۱ تا ۱۳ فوریه ۱۹۴۳ او سمت معاون وزیر جنگ (وزیر اسمی بنیتو موسولینی) را بر عهده داشت و بدین ترتیب عضو اتاق فاشیست ها و شرکت ها شد؛ در ۴ اکتبر ۱۹۴۲ به درجه سپهبدی ارتقا یافت. پس از ترک دفتر خود در وزارتخانه، در ۱۳ مه ۱۹۴۳ فرماندهی سپاه پنجم ارتش در کرواسی را با ستاد مرکزی در کریکونیتسا به عهده گرفت. پس از اعلام آتش بس کاسیبیله در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، اسکوئرو با رهبران پارتیزان یوگسلاوی، جوو لونچارویچ و ایوان بارباچیچ-ایویچ، وارد مذاکره شد تا عقب نشینی منظم نیروهای ایتالیایی را سازماندهی کند. با این حال، او با اولتیماتومی روبرو شد که یا به پارتیزان ها بپیوندد و با آلمانی ها بجنگد یا تمام سلاح ها را به پارتیزان ها تحویل دهد و منطقه را تخلیه کند. منطقه؛ در شب بین ۹ و ۱۰ سپتامبر، او به همراه ستاد سپاه پنجم، کریکونیتسا را ترک کرد و به فیومه نقل مکان کرد و باعث هرج و مرج در میان نیروهای باقیمانده ایتالیایی در شهر شد. پس از آن، او توسط نیروهای آلمانی دستگیر و در یک اردوگاه اسرای جنگی در آلمان زندانی شد. در ژانویه ۱۹۴۴، او به دادگاه و
یژه جمهوری اجتماعی ایتالیا ارجاع داده شد و به حبس محکوم شد، اما در آلمان در اسارت ماند و در سال ۱۹۴۵ به ایتالیا بازگشت. پس از پایان جنگ، او به زندگی خصوصی خود در مونته کیارو دآستی روی آورد و در سال ۱۹۶۰ در آنجا درگذشت.
جولیو پروجی (; – ) ژنرال ارتش سلطنتی ایتالیا در طول جنگ جهانی دوم بود. پس از جنگ، او عضو مجلس مؤسسان ایتالیا شد. زندگی نامه. او در ۱۴ ژوئن ۱۸۸۶ در ویتربو زاده شد. پس از ثبت نام در ارتش سلطنتی ایتالیا، در سال های ۱۹۰۵–۱۹۰۷ به عنوان دانشجوی دانشکده نظامی سلطنتی پیاده نظام و سواره نظام مودنا مشغول به کار شد و پس از آن به عنوان ستوان دوم پیاده نظام منصوب شد و به هنگ ۵۹ پیاده «کالابریا» اعزام شد. او در جنگ ایتالیا و ترکیه در سال های ۱۹۱۱–۱۹۱۲ با هنگ ۶۰ پیاده نظام شرکت کرد و مدال برنز شجاعت نظامی را دریافت کرد. پس از جنگ، او در مدرسه جنگ ارتش در تورین پذیرفته شد و تا سپتامبر ۱۹۲۲ در آنجا ماند، زمانی که به خدمت با هنگ ۶۰ پیاده نظام بازگشت. بین دو جنگ جهانی، او فرمانده هنگ ۱۵۷ پیاده نظام «لیگوریا» بود. او در جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی به عنوان رئیس دفتر حمل و نقل ارتش شرکت کرد و سپس در ۱ ژوئیه ۱۹۳۷ به دلیل شایستگی جنگی به سرتیپ ارتقا یافت. سپس فرمانده تیپ پیاده نظام «فوسالتا» و سپس سرتیپ ستاد ارتش دوم شد. از ۲۲ سپتامبر ۱۹۳۹ فرمانده لشکر ۳۶ فورلی شد و در ۱ ژانویه ۱۹۴۰ به درجه سرلشکر ارتقا یافت. پس از ورود پادشاهی ایتالی
ا به جنگ جهانی دوم، در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰، او در عملیات علیه فرانسه در آلپ غربی در رأس لشکر فورلی شرکت کرد. در ۱ اکتبر ۱۹۴۰ او به وزارت جنگ منتقل شد و از ۹ دسامبر به فرماندهی لشکر ۵۱ پیاده نظام سینا منصوب شد و تا ژانویه ۱۹۴۱ در جنگ یونان و ایتالیا شرکت داشت. در طول ضدحمله یونان در اواخر ۱۹۴۰، لشکر او تلفات سنگینی متحمل شد و تصمیم پروگی برای عقب نشینی از هیمارا به شدت توسط مافوقش اوبالدو سودو مورد انتقاد قرار گرفت. سپس او به وطن بازگردانده شد و از ۱ اوت ۱۹۴۱ به فرماندهی لشکر ۲۶ پیاده نظام آسیتا (مستقر در سیسیل) منصوب شد، پستی که تا ۳۰ آوریل ۱۹۴۲ در اختیار داشت، زمانی که ژنرال پیترو زاگلیو جایگزین او شد. در همان تاریخ، او به فرماندهی دفاع منطقه ای پالرمو منصوب شد و تا ۱ ژوئیه ۱۹۴۳ در این سمت باقی ماند. از ۱۵ ژوئیه ۱۹۴۳، او فرمانده دفاع منطقه ای اودین شد؛ پس از آتش بس کاسیبیل، او درخواست های ضدفاشیست های محلی برای سازماندهی مقاومت علیه آلمانی ها را رد کرد و به آنها اجازه داد تا وارد پادگان ها و انبارهای ایتالیا شوند و بی سروصدا کنترل اودین را به دست بگیرند. در ۱۳ سپتامبر ۱۹۴۳، او دستگیر و در زندان اوفلاگ در شوکن، لهست
ان، زندانی شد و تا ۹ اکتبر ۱۹۴۵ در آنجا ماند. پس از آزادی و بازگشت به ایتالیا، او متعاقباً به مجلس نمایندگان در صفوف جبهه مردم عادی انتخاب شد و در مجلس مؤسسان خدمت کرد، جایی که عضو کمیسیونی بود که وظیفه تهیه پیش نویس قانون اساسی ایتالیا را بر عهده داشت. او در ۲۳ فوریه ۱۹۴۹ در رم درگذشت.
رودولفو تورسان (; – ) ژنرال ایتالیایی در طول جنگ جهانی دوم بود. او در بیشتر دوران جنگ رئیس دفتر خدمات در ستاد کل ارتش سلطنتی ایتالیا بود. زندگی نامه. او در ۱ نوامبر ۱۸۸۷ در پادوا زاده شد. پس از داوطلب شدن در ارتش سلطنتی ایتالیا، به هنگ چهاردهم پیاده نظام منصوب شد و در سال ۱۹۰۷ به عنوان دانشجوی افسری در آکادمی نظامی سلطنتی پیاده نظام و سواره نظام در مودنا شروع به تحصیل کرد و در ۱۲ اکتبر ۱۹۰۸ با درجه ستوان دوم پیاده نظام فارغ التحصیل شد و به هنگ ۵۷ پیاده نظام «آبروزی» منصوب شد. پس از ارتقاء به درجه ستوانی، با شروع جنگ ایتالیا و ترکیه در سال ۱۹۱۱، او به لیبی رفت و در سیرنایکا جنگید، جایی که در نبرد دو نخل (۳ مارس ۱۹۱۲) خود را نشان داد و سپس در فتح دودکانیز شرکت کرد و به دلیل شرکت در پیاده شدن در رودس و عملیات پسیتوس (۱۰ مه ۱۹۱۲) مدال برنز شجاعت نظامی را دریافت کرد. او در دسامبر ۱۹۱۲ به وطن بازگردانده شد. او در جنگ جهانی اول شرکت کرد و در سال ۱۹۱۵ به درجه سروانی و در سال ۱۹۱۷ به درجه سرگردی رسید. او هنگام رهبری یک حمله با سرنیزه به مواضع اتریش-مجارستان در تپه سانتا لوسیا، نزدیک تولمین، زخمی شد و به همین دلیل مدال
نقره شجاعت نظامی به او اعطا شد. از ۱۰ مارس تا ۳۱ دسامبر ۱۹۱۷ او فرماندهی گردان سوم از هنگ ۲۵۳ پیاده نظام را بر عهده داشت و به خاطر رفتارش در راس نیروهایش در نبردهای نزدیک گوریزیا، مدال نقره دیگری از شجاعت نظامی دریافت کرد. پس از پایان جنگ، در سال ۱۹۱۹، او دوباره به لیبی اعزام شد و تا سال ۱۹۲۰ در آنجا ماند. سپس او فرمانده گردان دوم از هنگ ۳۱۳ پیاده نظام (از ۱ آوریل ۱۹۲۲ تا ۱۵ اکتبر ۱۹۲۳) شد و سپس به هنگ ۵۵ پیاده نظام منصوب شد. پس از ارتقاء به درجه سرهنگ دومی در ۱۴ آگوست ۱۹۲۶، او از سال ۱۹۲۶ تا ۱۹۲۹ در یک دوره افسری ستاد در مدرسه جنگ ارتش شرکت کرد. پس از مدتی خدمت در ستاد سپاه ارتش ورونا، او رئیس ستاد لشکر نهم پیاده نظام پاسوبیو مستقر در ورونا شد و از ۱ ژانویه ۱۹۳۳ به فرماندهی سپاه افسران ستاد در وزارت جنگ در رم منصوب شد. در سال ۱۹۳۵ او رئیس ستاد لشکر ۲۱ گراناتیری دی ساردنیا شد و تا ۱۶ سپتامبر بعد در آنجا ماند. پس از ارتقاء به درجه سرهنگی در ۱ ژانویه ۱۹۳۶، او فرماندهی هنگ ۲۳۱ پیاده نظام «آولینو» را تا ۱۵ اکتبر ۱۹۳۷ بر عهده داشت، زمانی که به عنوان رئیس ستاد سپاه ارتش بولزانو، با ستاد مرکزی در مران، منصوب شد و د
ر سازماندهی و بسیج واحدهای سپاه داوطلبانه که در جنگ داخلی اسپانیا می جنگیدند، مشارکت داشت. به همین دلیل، در ۳۱ ژوئیه ۱۹۳۹ به او نشان شوالیه نظامی ساووی اعطا شد. در سال ۱۹۳۹، او رئیس دفتر خدمات در ستاد کل ارتش شد، پستی که پس از ورود ایتالیا به جنگ جهانی دوم (۱۰ ژوئن ۱۹۴۰) و ارتقاء به سرتیپ (۱ ژانویه ۱۹۴۱) و سرلشکر (۵ نوامبر ۱۹۴۲) نزدیک به چهار سال در اختیار داشت. از ۱۵ مه ۱۹۴۳، او جایگزین ژنرال آدولفو نالدی در فرماندهی لشکر ۲۹ پیاده نظام پیمونته مستقر در پاتراس، در یونان اشغالی، شد. پس از آتش بس کاسیبیله، او در ۹ سپتامبر ۱۹۴۳ توسط آلمانی ها در مقر خود در پاتراس دستگیر شد. طبق گزارش ها، او در حمام خود دستگیر شد، زیرا پس از ضیافتی که عصر روز قبل با حضور افسران ایتالیایی و آلمانی برگزار شده بود، احساس بیماری می کرد. او به اوفلاگ ۶۴ در شوکن، لهستان فرستاده شد و در ۱ اکتبر به آنجا رسید. در طول اسارت، او بارها پیشنهادهای پیوستن به جمهوری اجتماعی ایتالیا را رد کرد. سلامتی او به سرعت رو به وخامت گذاشت و در ۱۶ اکتبر در درمانگاه وولشتین بستری شد، جایی که بیماری او رو به وخامت گذاشت تا اینکه در شب ۲۲ نوامبر ۱۹۴۴ درگذشت.
او پس از یک مراسم تشییع جنازه رسمی، در گورستان سالکا، نزدیک یک کلیسای کوچک و جنگل های مجاور خود اردوگاه، به خاک سپرده شد. به دلیل پایبندی به سوگند خود و امتناع از همکاری با نازی ها و فاشیست ها، که به قیمت جانش تمام شد، پس از مرگش سومین مدال نقره شجاعت نظامی به او اهدا شد.
الساندرو گلوریا (; – ) ژنرال ایتالیایی در طول جنگ جهانی دوم بود. زندگی نامه. گلوریا در ۷ ژوئیه ۱۸۸۳ در رم، فرزند گاسپار گلوریا و ماریا ساکی، متولد شد. پس از ثبت نام در ارتش سلطنتی ایتالیا، در ۳ نوامبر ۱۹۰۱ در آکادمی نظامی سلطنتی توپخانه و مهندسان در تورین ثبت نام کرد و در ۷ سپتامبر ۱۹۰۳ با درجه ستوان دوم توپخانه فارغ التحصیل شد. پس از ارتقاء به درجه ستوان و بعداً به درجه کاپیتانی، او در طول جنگ ایتالیا و عثمانی (۱۹۱۱–۱۹۱۲) با هنگ هفتم توپخانه صحرایی در لیبی جنگید و در اکتبر ۱۹۱۱ برای عملیات در نزدیکی طرابلس مدال برنز شجاعت نظامی و بعداً در جنگ جهانی اول با هنگ سی و دوم توپخانه صحرایی، در ژانویه ۱۹۱۶ در جبهه ایسونزو به شدت زخمی شد و دو مدال برنز شجاعت نظامی دیگر دریافت کرد. پس از ارتقاء به درجه سرگردی در پایان جنگ، او به خدمت در نوزدهمین هنگ توپخانه سنگین صحرایی ادامه داد و در سال ۱۹۲۰ به ستاد لشکر نظامی تورین منتقل شد. پس از مدت ها تدریس در مدرسه جنگ محلی، در سال ۱۹۳۰ به درجه سرهنگ دومی و سپس سرهنگی رسید و در اختیار فرماندهی سپاه ارتش تورین قرار گرفت. او بعداً فرماندهی هشتمین هنگ توپخانه سنگین صحرایی را بر عه
ده گرفت و از ۱ ژوئیه ۱۹۳۱ تا ۱۰ فوریه ۱۹۳۳ قاضی جایگزین در دادگاه نظامی منطقه ای رم شد. بین ۲۶ ژوئن ۱۹۳۳ و ۳۰ سپتامبر ۱۹۳۵، او در ستاد کل ارتش در رم خدمت کرد و از ۱ اکتبر ۱۹۳۵ تا ۱ فوریه ۱۹۳۷، فرمانده هفدهمین هنگ توپخانه «اسفورتسکا» بود و سپس به سپاه ارتش آلساندریا منصوب شد. پس از ارتقاء به سرتیپ در ۱ ژوئیه ۱۹۳۷، به فرماندهی بخش مرزی سوم منصوب شد و این سمت را تا ۱۰ آوریل ۱۹۳۸، زمانی که معاون فرمانده تیپ سوم پیاده نظام «مونفراتو» شد، حفظ کرد. در ۳۱ مارس ۱۹۳۹، به فرماندهی توپخانه ضدهوایی جنوا منصوب شد. در ۱ ژانویه ۱۹۴۰ به درجه سرلشکری ارتقا یافت و فرماندهی لشکر ۳۷ پیاده نظام مودنا به او واگذار شد. پس از ورود ایتالیا به جنگ جهانی دوم در ۱۰ ژوئن، او در عملیات مرز غربی آلپ رهبری آن را بر عهده داشت و مدال برنز شجاعت نظامی دیگری را دریافت کرد. در ۲۴ نوامبر ۱۹۴۰، او به همراه لشکر خود به جبهه آلبانی منتقل شد، جایی که پنج روز بعد در جریان یک عملیات شناسایی به شدت زخمی شد و موقتاً جای خود را به ژنرال لوئیجی تریونفی داد. پس از بهبودی از جراحاتش، در ۱ فوریه ۱۹۴۱ فرماندهی لشکر «مودنا» را دوباره به دست گرفت و تا پایان عملیا
ت علیه یونان آن را رهبری کرد و آخرین مدال برنز شجاعت نظامی را دریافت کرد. در ۵ مه، او به طور موقت فرماندهی سپاه بیست و ششم ارتش را بر عهده گرفت. در ۲۵ اوت ۱۹۴۱ به لیبی منتقل شد و فرماندهی لشکر ۲۵ پیاده نظام بولونیا به او سپرده شد، که در طول محاصره طبرق، عملیات صلیبی، نبرد علم حلفا و دومین نبرد العلمین رهبری آن را بر عهده داشت. در اکتبر ۱۹۴۲ نیز به طور موقت فرماندهی سپاه بیست و یکم به او واگذار شد که لشکر «بولونیا» بخشی از آن بود. پس از نابودی لشکرش در العلمین، در ۶ دسامبر به وطن بازگردانده شد و نه روز بعد به درجه سپهبدی ارتقا یافت و تا ۹ ژانویه ۱۹۴۳ در اختیار وزارت جنگ باقی ماند، زمانی که فرماندهی سپاه پنجم ایتالیا که در دالماتیا فعالیت می کرد به او واگذار شد. در ۵ مه همان سال، فرماندهی سپاه پنجم را رها کرد و به رم بازگشت و تا ۲۷ ژوئیه ۱۹۴۳ در آنجا ماند، زمانی که فرماندهی سپاه سی و پنجم ارتش در تیرول جنوبی با ستاد مرکزی در بولزانو به او واگذار شد. اگرچه مارشال ایتالیا، پیترو بادولیو، بلافاصله پس از سقوط رژیم فاشیستی در ۲۵ ژوئیه اعلام کرده بود که جنگ در کنار آلمان ادامه خواهد یافت، اما اکنون برای آلمانی ها روش