Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ر را در سال ۱۸۵۶ به لاتین ترجمه کرد. مشکلات و تحریف های ترجمه. با فرم عروضی بسیار فشرده، متن "کورال" از متر پیچیده "کورال ونبا" استفاده می کند، که به دلیل تناسب برجسته اش با شعر عرفانی شناخته می شود. این شکل، که زولبیل آن را «شگفتی ایجاز و تراکم» می نامد، ارتباط نزدیکی با ویژگی های ساختاری زبان تامیل دارد و دشواری های زیادی را برای مترجمان آن ایجاد کرده است. هربرت آرتور پوپلی در مورد ترجمه "کورال" به زبان های دیگر اظهار می دارد: «در هیچ ترجمه ای غیرممکن است که بتوان زیبایی و قدرت نسخه اصلی را رعایت کرد». پس از ترجمه بخشی از متن "کورال"، کارل گرائول اظهار داشت: «هیچ ترجمه ای نمی تواند ایده ای از تأثیر جذاب آن را منتقل کند. این کار سیبی از طلاست در ظرفی از نقره.» زولبیل ادعا می کند که نمی توان به طور واقعی از اصول موجود در دوبیتی های "کورال" از طریق ترجمه لذت برد؛ "کورال" را باید در آن شکل اصلی تامیلی آن خواند و فهمید. علاوه بر این مشکلات ذاتی در ترجمه، برخی از محققین کوشیده اند یا عقاید خود را در دوبیتی های "کورال" بخوانند یا عمداً پیام را اشتباه تفسیر کنند، تا آن را با تصورات از پیش ساخته خود مطابقت دهند. برا
ی مثال، ترجمه لاتین توسط مبلغ مسیحی، پدر بسچی، حاوی چندین ترجمه نادرست از این دست است. به گفته نورمن کاتلر، هم در گذشته و هم در دوران معاصر، "کورال" برای انعکاس ارزش های متنی و همچنین ارزش های فرهنگی نویسنده یا نویسنده ها بازتفسیر شده و مناسب است. در حدود ۱۳۰۰ پس از میلاد، محقق تامیلی، پاریملالهاگار، متن را در مقدمات و اصطلاحات برهمنی تفسیر کرد. درست مانند مبلغان مسیحی در دوران استعمار، این اثر را در مقدمات، عبارات و مفاهیم مسیحی خود می ریختند، برخی از دراویدیان های دوران معاصر نیز این اثر را برای پیشبرد اهداف و ارزش های سیاسی-اجتماعی خود بازتفسیر می کنند. این باعث شده است که تفسیرهای بسیار متفاوتی از نسخه اصلی ارائه شود. انتشار. "تیروکورال" در خارج از هند برای بیش از یک هزار سال ناشناخته ماند. همان طور که در سراسر شبه قاره هند باستان رواج داشت، علاوه بر نسخه های خطی برگ خرما، ادبیات کورال به صورت دهان به دهان از والدین به فرزندان و از مربیان به دانش آموزانشان، برای نسل ها در مناطق تامیل زبان جنوب هند منتقل شده بود. به گفته سانجیوی، اولین ترجمه این اثر به زبان مالایایی (کرالا) در سال ۱۵۹۵ منتشر شد. اولین چاپ
کاغذی "تیروکورال" قابل ردیابی در سال ۱۸۱۲ است، که به تلاش های ناناپیراکاچار مربوط می شود، که از بلوک های چوبی برجسته شده از خط های درخت خرما برای تولید نسخه هایی از "تیروکورال" همراه با نسخه های "نالادیار" استفاده کرد. در سال ۱۸۳۵ بود که هندی ها مجاز به تأسیس چاپ خانه شدند. "کورال" اولین کتابی بود که به زبان تامیل منتشر شد و پس از آن نالادیار منتشر شد. گفته می شود که وقتی فرانسیس وایت الیس، کارمند بریتانیایی در ریاست جمهوری مدرس و محقق تامیل و سانسکریت که در سال ۱۸۲۵ یک "آکادمی" تامیل را در چنای تأسیس کرده بود، از علاقه مندان تامیل خواست که «دست نوشته های تامیلی باستانی را برای انتشار نزد او بیاورند. کانداپان، پیش خدمت جورج هرینگتون، یک کارمند دولتی اروپایی در ناحیه مادورائی، دست نوشته های برگ نخل دست نویس متن "کورال" و همچنین "تریوولار، مالایی" و "نالادیار را" بین سال های ۱۸۲۵ و ۱۸۳۱ در انبوهی از برگ ها که برای پخت و پز استفاده می شد، پیدا کرد. مقایسه با دیگر ادبیات کهن. متن "کورال" بخشی از سنت ادبی باستانی تامیل است، اما همچنین بخشی از «یک سنت بزرگ اخلاقی و آموزشی هندی» است؛ زیرا برخی از ابیات او «بی شک» تر
جمه ای از آیات کلاسیک سانسکریت هستند. مضامین و ایده های "تیروکوناخ" - گاهی با شباهت های نزدیک و گاهی با تفاوت های چشم گیر - در "منوسمرتی" مانو، "آرته شاستره" چاناکیا، "نیتیسارای" "کامانداکا"، و کاما سوترا وتسیایانا نیز یافت می شوند. زولبیل بیان می کند که برخی از آموزه های "تیروکورال" بی شک بر اساس آثار موجود در "ارته شاستره" و "منوسمرتی" باستانی است. به گفته زولبیل، "تیروکورال" «تعداد زیادی از خطوط» و عبارات را از متون قبلی تامیل وام گرفته است. برای مثال، عباراتی که در "کورونتوکای" یافت می شود (مجموعه [اشعار] کوتاه)، و چند سطر در "نارینایی،" که با فراخوان به ویشنو شروع می شود، در "تیروکورال" بعدی ظاهر می شود. نویسندگانی که پس از تألیف "تیروکوناخ" آمده اند، به طور مشابه از "تیروکوناخ" نقل کرده و وام گرفته اند. به عنوان مثال، پراباندها مانند "تیروالووا مالایی،" احتمالاً مربوط به قرن دهم پس از میلاد، مجموعه ای از "تیروکورال" هستند، و آیات نوشته شده در متری را که به خدایان، الهه ها و دانشمندان محترم تامیل نسبت داده شده است، نقل کرده و در آن جاسازی می کنند. به طور مشابه، داستان عاشقانه پرونکاتای (متن، «داستان بزرگ
») احتمالاً در قرن نهم به نقل از "تیروکورال" سروده شده است و آموزه ها و اخلاق مشابهی را در خود جای داده است. آیه ۲۲٫۵۹–۶۱ مانیمکالای (یک حماسه عاشقانه بودایی) که احتمالاً در قرن ششم پس از میلاد نوشته شده است نیز "تیروکورال" را نقل می کند. این حماسه بودایی جینیسم را به سخره می گیرد و در عین حال اخلاق و آرمان هایی مشابه آنچه در "کورال" وجود دارد را در خود جای داده است. آموزه های "تیروکوناخ" مشابه آموزه های موجود در "آرتاساسترا" است، اما در برخی جنبه ها متفاوت است. در نظریه دولت والووار، برخلاف کاوتیلیا، ارتش (پاتای) مهم ترین عنصر است. والووار توصیه می کند که یک ارتش خوب نگهداری شده و آموزش دیده، به رهبری یک فرمانده توانا و آماده برای رفتن به جنگ برای یک دولت ضروری است. به گفته هاجلا، "پورول" متن کورال بر اساس اخلاق و خیرخواهی سنگ بنای آن است. "تیروکورال" تعلیم می دهد که وزرا و افرادی که در مناصب دولتی کار می کنند باید یک زندگی اخلاقی داشته باشند. برخلاف منوسمرتی، "کورال" به زنان موقعیت پست نمی دهد. "تیروکوناخ" همچنین به کاست ها یا هیچ سلسله ای از حاکمان و وزیران اهمیت نمی دهد. در متن آمده است که باید هر کسی را
که فضیلت و مهربانی دارد برهمن نامید. ادبیات جهان. محققان آموزه های "تیروکورال" را با آموزه های دیگر افکار باستانی مانند گفته های کنفوسیوس در "منتخبات کنفوسیوس"، "هیتوپادسا"، "پانچاتانترا"، "منوسمرتی"، "تیروماندیرام"، "امثال سلیمان" در کتاب مقدس، گفته های بودا در آثار دهاماپدا و موارد دیگر مقایسه می کنند. و آثار اخلاقی منشأ فارسی مانند گلستان و بوستان. به علاوه کتب مقدس ادیان مختلف. متن کورال و گفته های کنفوسیوسی که در "منتخبات کنفوسیوس" (به نام "لون یو" به معنای «سخنان مقدس») ثبت شده اند، شباهت هایی با هم دارند. هم والووار و هم کنفوسیوس بر کردار و رفتارهای اخلاقی یک فرد عادی تمرکز داشتند. مانند والووار، کنفوسیوس از عدالت حقوقی حمایت کرد، که شامل اصول انسانی، ادب، و تقوای فرزندی، علاوه بر فضایل خیرخواهی، عدالت، وفاداری و امانت داری به عنوان پایه های زندگی است. در حالی که آهیمسا یا عدم خشونت فضیلت اساسی سنت والوواری باقی می ماند، ذن موضوع اصلی سنت کنفوسیوس است. اتفاقاً والووار از دو جهت با کنفوسیوس تفاوت داشت. اول این که برخلاف کنفوسیوس، والووار شاعر بود. دوم، کنفوسیوس به موضوع عشق زناشویی نپرداخته است، که والو
وار یک بخش کامل را در کار خود به آن اختصاص داده است. تربیت کودک در اندیشه کنفوسیوس در مورد زایش انسان و خیرخواهی جامعه محوری است. "منتخبات کنفوسیوس" می گوید: «بنابراین یک حاکم روشن فکر به معیشت مردم خود را توجه می کند، تا اطمینان حاصل کند که بالاترین آن ها برای خدمت به والدین خود و پایین تر آن ها برای حمایت از همسران و فرزندان خود بکوشند.» استقبال. Depictions of Valluvar down the ages. "Left:" A Shaivite portrait of Valluvar; "Right:" Statue of Valluvar within the , campus. متن "کورال" از لحاظ تاریخی تقریباً در هر بخشی از جامعه با استقبال زیادی روبه رو شده است. بسیاری از شاعران پس از سنگام و قرون وسطی در ستایش متن "کورال" و نویسنده آن سروده اند. آوایار والووار را به عنوان کسی که اتمی را سوراخ کرد و هفت دریا را به آن تزریق کرد و سپس آن را فشرده و در قالب اثر خود ارائه کرد، با تأکید بر موجز بودن اثر تحسین کرد. کورال تنها اثری است که با اثری انحصاری از پیروان گردآوری شده معروف به "تیرووالووا والای" در مجموعه ادبی تامیل، که به ۵۵ شاعر مختلف، از جمله شاعران افسانه ای نسبت داده می شود، مفتخر شده است. همه ادیان و فر
قه های اصلی هند، از جمله شیواییسم، وایشنویسم، جینیسم، و بودیسم، متن "کورال" را بسیار ستوده اند، که بسیاری از آن ها آموزه های "کورال" را هم در آثار مذهبی و هم در آثار غیر مذهبی خود، از جمله "سیلاپاتیکارام"، "مانیمکالای"، "تیرومورایی، پریا پورانام و کامبا رامایانام" گنجانده اند. کورال در داخل و خارج از هند به دلیل ارزش های جهانی و غیرمذهبی اش مورد تأیید قرار گرفته است. فیلسوف روسی الکساندر پیاتیگورسکی آن را سرآشپز ادبیات هندی و جهانی نامید: «نه تنها به دلیل شایستگی های هنری بزرگ این اثر، بلکه به دلیل ایده های انسانی والا که در آن نفوذ کرده و به همان اندازه برای مردم در سراسر جهان، از همه دوره ها و کشورها ارزش مند است». گو پاپ نویسنده آن را به دلیل عمومی بودن و جهانی بودن، «یک مرد جهانی» نامید. به گفته آلبرت شوایتزر، «به سختی در ادبیات جهان مجموعه ای وجود دارد که در آن حکمت والایی پیدا کنیم.» لئو تولستوی آن را «کورال هندو» نامید و آن را به مهاتما گاندی توصیه کرد. مهاتما گاندی آن را «کتاب درسی ضروری در زندگی اخلاقی» خواند و ادامه داد: «اصول ولووار روح من را تحت تأثیر قرار داده است. هیچ کس مانند او چنین گنجینه ای
از حکمت نداده است.» مبلغان یسوعی، کاتولیک و پروتستان در جنوب هند در دوران استعمار این متن را بسیار ستوده اند. بسیاری از آن ها متن را به زبان های اروپایی ترجمه کردند. مبلغ پروتستان ادوارد جویت رابینسون گفت که "کورال" شامل همه چیز است و چیزی نیست که در آن نباشد. جان لازاروس مبلغ انگلیکان گفت: «هیچ اثر تامیلی هرگز نمی تواند به خلوص "کورال" نزدیک شود. این اثر برای تامیل مدرن شهرت ثابتی دارد.» به گفته مبلغ مسیحی آمریکایی ایمون ای. وایت، «"تیروکورال" ترکیبی از بهترین آموزه های اخلاقی جهان است». کورال نیز از روزگاران قدیم توسط رهبران عرصه های سیاسی، معنوی، اجتماعی، اخلاقی، دینی و سایر حوزه های جامعه مورد تعالی قرار گرفته است. چاکراوارتی راجاگوپالاچاری اظهار داشت: «این اثر انجیل عشق و رمز زندگی نورانی است. و کل آرزوی روح در این کتاب جاودانه برای همه اعصار، تجسم شده است.» ملی گرای هندی و گورو یوگا سری اوروبیندو اظهار داشت: «تیروکورال شعر گنومیک است، بزرگ ترین در مفهوم برنامه ریزی شده و نیروی اجرایی که تا به حال در این نوع نوشته شده است. ای.اس. آریل که در سال ۱۸۴۸ قسمت سوم کتاب "کورال" را به فرانسوی ترجمه و منتشر کرد،
آن را «شاهکار ادبیات تامیل، یکی از عالی ترین و ناب ترین بیان های اندیشه بشری» نامید. ذاکر حسین، رئیس جمهور پیشین هند، گفت: «"تیروکورال" گنجینه ای از دانش دنیوی، راهنمایی های اخلاقی و خرد معنوی است.» کتیبه ها و سایر اسناد تاریخی. "تیروکورال" متن اصلی اداری منطقه کنگو نادو در سرزمین قرون وسطایی تامیل باقی ماند. کتیبه های "کورال" و سایر اسناد تاریخی در سراسر تامیل نادو یافت می شود. کتیبه های جین متعلق به قرن پانزدهم در پونسوریمالای در نزدیکی مالور، در بخش سیلم هند، دارای ۲۵۱ دوبیتی از فصل «پرهیز از گوشت» از متن کورال است، که نشان می دهد مردم منطقه کنگو نادو آهیمسا و عدم کشتن را به عنوان فضیلت های اصلی تمرین می کردند. کتیبه های دیگر عبارتند از طومار پوندورای ناتار (۱۶۱۷ پس از میلاد در کنگو نادو)، کتیبه های مسی پالادام آنگالا پارامه شواری کودای (در سال ۱۷۹۸ در ناراناپورام در کنگو نادو)، کتیبه های مسی قرن هجدهم که در ناحیه کاپیلاماکالاچی (در نزدیکی بخش نمکل در نزدیکی شهر کاپیلاماکالایام)، کتیبه هایی به زبان پالانی، کتیبه های مسی کاراییور در کنگو نادو، سوابق پالایاکوتای، و کتیبه های معبد پریا پالایاتامان که در سال ۱
۸۱۸ توسط فرانسیس الیس در رویاپتاه در چنای یافت شده است. فرهنگ عامه. پرتره های مختلفی از والووار از زمان های قدیم توسط جوامع شیوایی و جین تامیل نادو کشیده شده و مورد استفاده قرار گرفته است. این پرتره ها در حالت های مختلف ظاهر می شوند، با ظاهر والووار از موهای مات شده تا سر کاملاً تراشیده شده متفاوت است. پرتره والووار با موهای مات شده و ریش روان، که توسط هنرمند ونوگوپال شارما در سال ۱۹۶۰ کشیده شد، از سوی دولت های ایالتی و مرکزی به عنوان نسخه رسمی پذیرفته شد. به زودی به محبوب ترین و فراگیرترین پرتره مدرن این شاعر تبدیل شد. در سال ۱۹۶۴، این تصویر توسط رئیس جمهور وقت هند ذاکر حسین در پارلمان هند رونمایی شد. در سال ۱۹۶۷، دولت تامیل نادو دستوری را تصویب کرد که بر اساس آن تصویر والووار باید در تمام ادارات دولتی در سراسر ایالت تامیل نادو وجود داشته باشد. به نظر نمی رسد که "کورال" توسط والووار در موسیقی تنظیم شده باشد. با این حال، تعدادی از نوازندگان آن را تنظیم کرده اند و چندین خواننده در کنسرت های خود اجرا کرده اند. آهنگ سازان مدرنی که دوبیتی های "کورال" را کوک کرده اند عبارتند از مایورام ویسواناتا ساستری و بهارادواج
(آهنگساز). خوانندگانی که کنسرت های کامل "تیروکورال" را اجرا کرده اند عبارتند از ام ام دندپانی دسیکار و چیدامبارام سی اس جایرامان. مادورای سوماسوندارام و سانجی سوبرامانیان افراد دیگری هستند که رندر موسیقایی کورال را ارائه کرده اند. مایورام ویشواناتا شاستری تمام آیات را در اوایل قرن بیستم در ردیف موسیقی قرار داد. در ژانویه ۲۰۱۶، چیتراوینا ن. راویکیران کل ۱۳۳۰ بیت را در زمان رکورد ۱۶ ساعت، برای موسیقی تنظیم کرد. در سال ۱۸۱۸، کلکسیونر مدرسی، فرانسیس وایت الیس، یک سکه طلا با تصویر والووار صادر کرد. در اواخر قرن نوزدهم، قدیس هند جنوبی رامالینگا سوامیگال پیام کورال را با برگزاری کلاس های منظم کورال برای توده ها آموزش داد. در سال ۱۹۶۸، دولت تامیل نادو نمایش دوبیتی کورال در تمام اتوبوس های دولتی را اجباری کرد. قطاری که مسافت بین کانیاکوماری و دهلی نو را توسط راه آهن هند، با ۲۹۲۱ کیلومتر فاصله طی می کند به عنوان "تیروکورال اکسپرس" نام گذاری شده است. "کورال" بخشی از زندگی روزمره مردم تامیل در سراسر دیاسپورای جهانی تامیل است. کاویتالایا پروداکشن از کی. بالاچاندر فیلم های خود را با اولین دوبیتی "کورال" که در پس زمینه خوا
نده می شود، آغاز کرد. عبارات و ایده های کورال در آهنگ های متعدد فیلم های تامیل یافت می شود. چندین کنفرانس "تیروکورال" در قرن بیستم برگزار شد، مانند کنفرانس هایی که توسط تیروکئرال وی. مونسامی در سال 1941 و توسط پریار در سال ۱۹۴۹ انجام شد. در این کنفرانس ها چندین محقق، مشاهیر و سیاست مداران شرکت کردند. دوبیتی ها و افکار "کورال" نیز به طور گسترده در هنرهای تجسمی، موسیقی، رقص، نمایش های خیابانی، رسیتال، فعالیت ها، و پازل و معما استفاده می شود. این دوبیتی ها مکرراً توسط رهبران سیاسی مختلف حتی در زمینه های پان هندی خارج از دیاسپورای تامیل نقل می شود، از جمله رام نات کوویند، پی چیدامبارام، و نیرمالا سیتارامان. هنگامی که طرف داران جالیکاتتو ادعا کردند که این ورزش فقط برای نشان دادن «عشق تامیل به گاو نر» است، وزیر وقت هند در امور زنان و رشد کودکان مانکا گاندی با استناد به اینکه "تیروکورال" حیوان آزاری را تأیید نمی کند این ادعا را رد کرد. نخست وزیر هند، نارندرا مودی، این دوبیتی را در موارد متعددی نقل کرده است، از جمله برای نیروهای مسلح هند در سال 2020. ادبیات کورال یکی از متون باستانی است که بررسی اقتصادی هند از آن است
، گزارش رسمی سالانه وضعیت اقتصاد هند، ارجاعات زیادی را به آن دارد. معابد و بناهای یادبود. متن "کورال" و نویسنده آن در طول قرن ها بسیار مورد احترام بوده اند. در اوایل قرن شانزدهم، جامعه هندوهای شیوایی معبدی را در مجموعه معبد اکامباریسوارا در میلاپور، چنای، به افتخار نویسنده تیروکورال، والووار، ساختند." "مردم محلی معتقدند که این جا جایی است که والووار در زیر درختی در مجموعه حرم متولد شده است. مجسمه والووار در موقعیت یوگا، که با دست نوشته ای از برگ خرما از "تیروکورال" در زیر درخت نشسته است. در زیارتگاهی که به او اختصاص داده شده است، همسر والووار، واسوکیاما، از خدای هندو کاماکشی در داخل محراب الگوبرداری شده است. شیخارای معبد (نوار) بالای مقبره، صحنه هایی از زندگی هندوها و خدایان را نشان می دهد، همراه با والووار که دوبیتی هایش را برای همسرش می خواند. استالا وریکشام (درخت مقدس معبد) در معبد درخت روغن یا ایلوپای است که اعتقاد بر این است که والووار در زیر آن متولد شده است. معبد در دهه ۱۹۷۰ بازسازی شد. زیارتگاه های والووار دیگری در جنوب هند در تیروچولی، پریا کالایامپوتور، توندی، کانجور تاتان پدی، سناپاتی و ویلوارانی ی
افت می شوند. بسیاری از این جوامع، از جمله جوامع میلاپور و تیروچولی، والووار را شصت و چهارمین نایانمار سنت شیواپرستی می دانند و او را به عنوان خدا و قدیس می پرستند. در سال ۱۹۷۶، بنای یادبودی برای احترام به ادبیات کورال و نویسنده آن، در چنای ساخته شد. عنصر اصلی بنای تاریخی شامل است. معبد، یک کپی از ارابه در شهر معبد تیرووارور، و شامل یک مجسمه در اندازه واقعی از والووار است. در اطراف دور ارابه صفحات مرمری با دوبیتی های "تیروکوناخ" وجود دارد. تمام ۱۳۳۰ بیت از متن "کورال" بر روی نقش برجسته در راهروهای تالار اصلی حک شده است. مجسمه های والووار در سرتاسر جهان ساخته شده اند؛ از جمله مجسمه هایی در کانیاکوماری، چنای، بنگلور، پوندیچری، ویساکاپاتنام، هاریدوار، پوتالام، سنگاپور، لندن و تایوان. بلندترین آن ها است. مجسمه سنگی والووار که در سال ۲۰۰۰ در بالای جزیره کوچکی در شهر کانیاکوماری در جنوبی ترین نقطه شبهجزیره هند، در محل تلاقی خلیج بنگال، دریای عرب و اقیانوس هند ساخته شد. این مجسمه در حال حاضر بیست و پنجمین مجسمه بلند هند است. مجسمه ای در اندازه واقعی والووار یکی از مجموعه مجسمه هایی است که توسط دولت تامیل نادو در ساحل
مارینا نصب شده است. میراث. "کورال" یکی از تأثیرگذارترین متون تامیل است که توسط دانشمندان تحسین شده است. این اثر الهام بخش فرهنگ تامیل و مردم آن، از همه اقشار است و مشابه هایی را در ادبیات زبان های مختلف در شبه قاره هند ایجاد کرده است. ترجمه های آن به زبان های اروپایی که از اوایل قرن هجدهم شروع شد، این اثر را در سطح جهانی شناخته کرد. نویسندگان تحت تأثیر "کورال" عبارتند از: ایلانگو آدیگال، سیتالای ساتانار، سککیلار، کامبار، لئو تولستوی، مهاتما گاندی، آلبرت شوایتزر، رامالینگا سوامیگال، ای.اس. آریل، کنستانتیوس جوزف بسچی، کارل گرائول، آگوست فردریش کامرر، چرا ناتاندرتلی فرانسیس، ادوارد ناتانیلیس چارلز ای. گوور، جورج اوگلو پوپ، وینوبا باوه، الکساندر پیاتیگورسکی، ای.پی.جی. عبدالکلام، و یو هسی. بسیاری از این نویسندگان این اثر را به زبان خود ترجمه کرده اند. "کورال" یک اثر تامیلی است که اغلب نقل قول شده است. آثار کلاسیک تامیل مانندپورانانورو، سیلاپاتیکارم، پریا پورانم، مانیمکالای، و کامبا رامایانام همگی به "کورال" با نام های مختلفی اشاره می کنند و عناوین متعددی را به اثری که در اصل توسط نویسنده آن بدون عنوان بود، می دهن
د. دوبیتی ها و افکار "کورال" در ۳۲ مورد در "پورانانورو"، ۳۵ مورد در "پورپورول ونبا معالی"، یک مورد در "پاتیتروپاتهو" و "تن ایدیل"، ۱۳ مورد در سیلاپاتیکارم، ۹۱ مورد در مانیمکالای، ۲۰ مورد در جیواکا چینتامانی، یک مورد در جیواکا، ۷ مورد در "تیروویلایادال پورانام" و ۴ در "کاندا پورانام" استناد شده اند. در "کامبا رامایانام"، شاعر کامبار از ایده های کورال در ۶۰۰ مورد استفاده کرده است. این اثر معمولاً در کنفرانس های گیاه خواری، هم در هند و هم در خارج از تامیل نقل می شود. متن "کورال" برای اولین بار توسط دولت بریتانیایی هند در دوران استعمار در برنامه درسی مدرسه گنجانده شد. با این حال، تنها ۲۷۵ دوبیتی به دانش آموزان آموزش داده شده بود. تلاش برای گنجاندن ادبیات کورال به عنوان یک درس اجباری در مدارس در دهه های پس از استقلال هند بی اثر بود. در ۲۶ آوریل ۲۰۱۶، دادگاه عالی مدرس به دولت ایالت تامیل نادو دستور داد تا تمام ۱۰۸ فصل از کتاب های انعام و پوروخ متن کورال را «برای ساختن یک ملت با ارزش های اخلاقی»، در برنامه درسی مدرسه برای کلاس های ۶ تا ۱۲ از سال تحصیلی ۲۰۱۷–۲۰۱۸ وارد کند. دادگاه همچنین مشاهده کرد، «هیچ اثر فلسفی یا
دینی دیگری چنین رویکرد اخلاقی و فکری به مسائل زندگی ندارد.» "کورال" الهام بخش بسیاری از جمله مهاتما گاندی بوده است تا راه آهیمسا یا عدم خشونت را دنبال کنند. لئو تولستوی با خواندن نسخه آلمانی کتاب از مفهوم پرهیز از خشونت در کتاب "کورال" الهام گرفت، که به نوبه خود این مفهوم را از طریق "نامه ای به هندو" در زمانی که گاندی جوان به دنبال راهنمایی او بود، به مهاتما گاندی القا کرد. گاندی سپس به مطالعه "کورال" در زندان پرداخت و در نهایت با شروع جنبش ساتیاگراها برای مبارزه با دولت حاکم بریتانیا به اوج خود رسید. رامالینگا سوامیگال، شاعر و قدیس قرن نوزدهمی، «والالار» در سنین جوانی از کورال الهام گرفت، که پس از آن با تأکید بر شیوه زندگی بدون کشتار و بدون گوشت، زندگی خود را صرف ترویج شفقت و پرهیز از خشونت کرد. یادداشت. الف. کورال به شدت بر گیاه خواری اخلاقی اصرار دارد، این آموزه که انسان ها از نظر اخلاقی موظف به پرهیز از خوردن گوشت یا آزار دادن حیوانات موجودات حساس، که معادل وگانیسم امروزی است. برای برداشت فیلسوفان مدرنthis, see, for example, Mylan Engel "The Immorality of Eating Meat" (2000). ب. برای نمونه هایی از کلمات و
ام گرفته سانسکریت، به «لبخند موروگان» زولبیل مراجعه کنید. ث. سال والووار با افزودن ۳۱ سال (به سال میلادی) کنونی به دست می آید. خ. نقل قول: «پرهیز از کشتن یک فضیلت مطلق (aram) در آراتتوپال (شکوه فضیلت) است. اما وظیفه ارتش کشتن در نبرد است و شاه باید در جریان عدالت تعدادی جنایتکار را اعدام کند. به موجب وظایف ویژه ای که بر عهده پادشاه گذاشته شده است و توجیه آن این است که «برای نجات عموم مردم باید چند شرور از بین بروند» (TK 550). ر.' "، که هر دو قرن ها بعد ظاهر شدند، ایده های فصل های کورال در مورد «ویدو» یا «موکشا» را بیش تر می کند. و به عنوان «ویتاپال» (کتاب های نجات) در نظر گرفته می شوند. ش. همان طور که توسط پی.اس. ساندارام در مقدمه کار خود، درحالی که «همه گناهان دیگر ممکن است جبران شود، اما ناسپاسی هرگز،» والووار نمی تواند درک کند که «چگونه کسی می تواند بخواهد خود را با تغذیه از چربی دیگران چاق کند.» ص.' «تفسیر» – که در سنت هندی گاهی به عنوان «بهاشیا» نامیده می شود – به توضیحات و تفاسیر اشاره دارد. از متون قصیده این ها توسط دانشمندان مختلف برای توسعه، اظهارنظر و توضیح ایده های مختصر مانند «کورال» یا «سوترا» یا
هر متنی با اهمیت (مثلاً متون مقدس جین، هندو و بودایی) نوشته شده اند. ط. این را با فصل ۷ از "تیروکورال" - فصل کورال در مورد بچه دار شدن مقایسه کنید. ع. دولت تامیل نادو، G. O. Ms. 1193، مورخ 1967. ف. کتیبه اصلی به زبان تامیلی که با «اسیریاپا» متر شاعرانه و چشم انداز اول شخص نوشته شده است: (کورال) دوبیتی که نقل می کند به صورت مورب است)
کامپ خورخه خوان (به اسپانیایی: Campo de Jorge Juan) یا Explanada de la Plaza de Toros ورزشگاه خانگی رئال مادرید میان سال های ۱۹۰۲ و ۱۹۱۲ پس از بنیانگذاری باشگاه در ۶ مارس ۱۹۰۲ بود. بازیکنان رئال مادرید پیش از تبدیل شدن به یک باشگاه، از زمین دیگری از آن نقطه شهر به نام Tiro del Pichón در کنار پارک بوئن رتیرو استفاده می کردند. پس از نقل مکان به این مکان جدید، تیرو دل پیچون به ورزشگاه اصلی اتلتیکو مادرید تبدیل شد. نخستین بازی در تاریخ باشگاه فوتبال رئال مادرید در ۹ مارس ۱۹۰۲ میان دو تیم با اعضای باشگاه رئال مادرید در آنجا برگزار شد (باشگاه فوتبال مادرید "B" برنده شد، ۶–۰، در برابر باشگاه فوتبال مادرید "A"). در همان روز مسابقه دیگری برگزار شد، با دو تیم متعادل تر، باشگاه فوتبال مادرید "A" در برابر باشگاه فوتبال مادرید "B" با نتیجه ۱–۰ پیروز شد. بازیکنان معروفی که در اولین بازی اولیه بازی کردند خوان پادروس، ژولیان پالاسیوس و آدولفو ملندز بودند. نخستین بازی مقابل یک باشگاه دیگر در ۲ مهٔ ۱۹۰۲ در برابر باشگاه فوتبال نیو مادرید انجام شد، بازی با تساوی ۱–۱ به پایان رسید و برای حضور بیشتر در ورزشگاه دل هیپودرمو برگزار ش
&lt;templatestyles src="Module:Infobox/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt; سرمربی فانتزی رئال مادرید ("به انگلیسی: Real Madrid Fantasy Manager") یک بازی مربیگری باشگاه فوتبال است که توسط From The Bench ساخته شده است. این بازی بر روی پلتفرم های فیسبوک، آیفون و اندروید در دسترس است. این بازی با توجه به موضوع رئال مادرید طراحی شده است. نسخه های ۲۰۱۱، ۲۰۱۲، ۲۰۱۳ و ۲۰۱۴ وجود دارد.
کمپ اودانل (به اسپانیایی: Campo de O'Donnell) یک ورزشگاه چند منظوره در مادرید، اسپانیا بود. این استادیوم را نباید با Campo de O'Donnell (اتلتیکو مادرید) که به همین نام مشترک بود و در قرار داشت، اشتباه گرفت. دور در همان بلوار. این در ابتدا یک میدان (کمپ) در منطقه اودانل، در کنار بلوار اصلی به نام بود. این ورزشگاه در سال ۱۹۱۲ به ورزشگاه خانگی رئال مادرید تبدیل شد. ظرفیت ورزشگاه ۵٬۰۰۰ تماشاگر بود. در سال ۱۹۲۳، رئال مادرید به Campo de Ciudad Lineal نقل مکان کرد و کاله د اودانل تعطیل شد. کمپ اودانل میزبان چهار فینال کوپا دل ری، در سال های ۱۹۰۸، ۱۹۰۹، ۱۹۱۳ و ۱۹۱۸ بود.
جان هنری (انگلیسی: John Henry) نام یک شخصیت افسانه ای در روایتهای مردم سیاه پوست آمریکاست که دست مایه خلق آثار هنری بسیاری گشته است. داستان اصلی به دوران اختراع ماشین بخار و رقابت و مقاومت نیروی کار انسانی در مقابل توان کار مکانیکی ماشین به عنوان یک قدرت برتر جایگزین، برمی گردد. طبق این روایت افسانه ای که از جمله در قالب یک تصنیف مردمی بازگو می شود، در یک مسابقه تعیین کننده جان هنری که یک استاد حفاری است با یک دستگاه حفاری که با نیروی بخار کار می کرده است؛ در حفر یک تونل به رقابت پرداخته و نهایتاً با اختلاف کمی پیروز می شود. اما این پیروزی در اثر خستگی مفرط حین کار به قیمت جانش تمام می شود؛ و جان هنری لحظاتی پس از آخرین ضربه و گشایش منفذ تونل، در حالی که هنوز پتک خود را در دست دارد، جان می سپارد.
جزیره ریزورت رئال مادرید یک پارک ورزشی و تفریحی پیشنهادی بود که توسط رئال مادرید در جزیره مرجان، یک جزیره مصنوعی در نزدیکی راس الخیمه در امارات متحده عربی برنامه ریزی شده بود. بودجه پیش بینی شده برای این پروژه ۱ میلیارد دلار بود. در سپتامبر ۲۰۱۳، این پروژه توسط سازمان سرمایه گذاری راس الخیمه (RAKIA) به دلیل کمبود بودجه متوقف شد، زیرا شیخ نشین در روند بازسازی بدهی های خود بود. تاریخچه. طرح این پروژه برای اولین بار در مارس ۲۰۱۲ اعلام شد.قرار بود این جزیره دارای امکانات آموزشی ورزشی، یک ورزشگاه ۱۰٬۰۰۰ نفری رو به دریا، یک شهربازی، باشگاه قایق رانی و اسکله تفریحی، یک هتل ۴۵۰ اتاقه، یک موزه رئال مادرید و یک منطقه مسکونی باشد. مارینا و باشگاه قایق بادبانی قرار بود به شکل نشان رئال مادرید باشد. این پروژه قرار بود در ژانویه ۲۰۱۵افتتاح شود. در ژوئن ۲۰۱۳، راکیا اعلام کرد که برنامه های ساخت و ساز به طور نامحدود متوقف شده است و این استراحتگاه احتمالاً محقق نخواهد شد، زیرا شیخ نشین در روند بازسازی بدهی های خود است. در سپتامبر ۲۰۱۳، فلورنتینو پرز، رئیس باشگاه رئال مادرید، اعلام کرد که این پروژه «از بین رفته است» و آنها ممکن
است ساخت پارک را در مکانی دیگر دنبال کنند. زمین هرگز خریداری نشد و ساخت و ساز هرگز آغاز نشد. سازنده گفت که باشگاه در حال بررسی ساختن توسعه در ابوظبی است. در سپتامبر ۲۰۱۴، پرز تأیید کرد که باشگاه همچنان در حال برنامه ریزی برای ساخت این پروژه در ابوظبی است و گفت: «ما در حال رسیدن به آن هستیم. هیچ وقت هزینه اقتصادی برای ما نداشته است. اما به جای انجام آن در یک امارت کوچک، سعی می کنیم آن را در مکانی در ابوظبی انجام دهیم.»