Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نوسان آرام شمالی () یا به اختصار NPO یک الگوی دورپیوند است که نخستین بار توسط گیلبرت واکر و بلیس توصیف شد و با نوسان های الاکلنگی فشار اتمسفری سطح دریا در راستای شمالی–جنوبی بر روی اقیانوس آرام شمالی مشخص می شود. راجرز، با استفاده از دمای جوی سطح سنت پاول در آلاسکا و ادمونتون در کانادا، دو فاز از NPO را شناسایی کرد: یک فاز الیوشن زیرین (AB) که مطابق با یک کم فشار الیوشن عمیق تر و به سمت شرق تغییر یافته و یک فاز الیوشن بالایی (AA) که نقطه مقابل آن است. در طول فاز مثبت (AB)، فشار سطح دریا در منطقه وسیعی در مناطق جنب مدارگانی افزایش می یابد که تا ۴۰ درجه شمالی به سمت قطب گسترش یافته و در عرض های جغرافیایی بالاتر کاهش می یابند. بادهای غرب وزان بر فراز اقیانوس آرام مرکزی افزایش یافته و دمای زمستان در بیشتر سواحل غربی آمریکای شمالی معتدل اما در شرق سیبری و جنوب غربی ایالات متحده سردتر از حد معمول است و بارش ها در آلاسکا و دشت های بزرگ ایالات متحده بیشتر از حد معمول است. اثرات NPO از طریق یک حالت اقلیمی دیگر یعنی حالت نصف النهاری اقیانوس آرام به مناطق جنب مدارگانی و مدارگانی سرایت می کند. نوسان چرخاب آرام شمالی (NPG
O) بیان اقیانوسی NPO است.
لایحه ی غرامت یا مصونیت یا رفع مسئولیت یا سلب تعقیب (به آلمانی: Indemnitätsvorlage) پیشنهادی بود که دولت بیسمارک آن را به مجلس داد و پس از تصویب "به صورت" قانون مصونیت یا رفع مسئولیت (به آلمانی: Indemnitätsgesetz) درآمد. عنوان این قانون به صورت زیر بود: «... دربارهٔ اعطای "Indemnität" (غرامت / سلب مسئولیت / معافیت از پیگرد) در ارتباط با اداره ی بودجه دولتی از سال ۱۸۶۲ به بعد و نیز اعطای اجازه برای مخارج دولتی در سال ۱۸۶۶، مورخ ۱۴ سپتامبر ۱۸۶۶». در سپتامبر ۱۸۶۶، دولت پروس (به ریاست بیسمارک) این لایحه را تنظیم و از طریق وزیر جنگ آلبرشت فُن رون به مجلس نمایندگان فرستاد. این قانون در ۲۶ سپتامبر ۱۸۶۶ تصویب شد (GS. S. 563). هدف این بود که مجلس "به طور عطف به ماسبق" همه ی هزینه های نظامی سال های ۱۸۶۲ تا ۱۸۶۶ را تأیید کند و بدین ترتیب رفتار سابق دولت در دور زدن پارلمان، مشروعیت قانونی پیدا کند. مجلس نمایندگان پروس با تصویب این لایحه، حتی پیش از تأسیس "کنفدراسیون شمال آلمان در ۱۸۶۷"، به دولت پروس (به ویژه اتو فون بیسمارک) در ماجرای کشمکش قانون اساسی۱۸۶۲ (Preußischer Verfassungskonflikt)به طور پسینی غرامت و مصونیت بخشی
د. «کشمکش قانون اساسی۱۸۶۲» نزاعی بود میان مجلس نمایندگان پروس و دولت بیسمارک: مجلس بودجه مورد نظر دولت برای اصلاحات نظامی (گسترش و نوسازی ارتش پروس) را تصویب نمی کرد، اما بیسمارک بدون موافقت پارلمان همچنان هزینه ها را انجام داد. این کار نقض قانون اساسی به شمار می رفت. برای رفع این بن بست، در سال ۱۸۶۶ قانون رفع مسئولیت تصویب شد که گذشته ی دولت را مشروعیت بخشید و عملاً بیسمارک را از هرگونه مسئولیت حقوقی و سیاسی مبرا کرد. پس از آنکه پروس در سال ۱۸۶۶ اتریش را در جنگ شکست داد (جنگی که بیسمارک برخلاف خواست پادشاه و در نتیجه از دیدگاه حقوقیِ یادشده به طور غیرقانونی پایان داد)، توانست لیبرال های ملی گرا را که در جهت ایجاد آلمان واحد می کوشیدند، به جانب خود جلب کند. او با ارائه «لایحه رفع مسئولیت»، می خواست بودجه گذشته را به طور پسینی به تصویب برساند و مخارجی که کرده بود، از سوی پارلمان پرداخت شود. تصویب این لایحه سازشی بود میان بیسمارک و پارلمان: با تأیید آن، لیبرال های ملی گرا در واقع از نخست وزیر به خاطر فراهم کردن زمینه ی تأسیس دولت ملی آلمان قدردانی کردند، و بیسمارک در عوض به طور ضمنی برتری مالی (حق بودجه ای) پار
لمان را به رسمیت شناخت.
فریدریش جولیوس اشتال به کارگیری نظریهٔ خلأ ("Lückentheorie") که ریشه در اندیشه های حقوقدان و سیاستمدار «فریدریش جولیوس اشتال» داشت، کوششی بود از سوی اتو فون بیسمارک برای حل کشمکش قانون اساسی پروس به سود پادشاه. پس از آنکه مجلس ایالتی پروس ("Landtag") در سال ۱۸۶۲ اجازهٔ اجرای اصلاحات ارتشی ویلهلم یکم، پادشاه پروس (که بعدها امپراتور آلمان شد)، را به زیان نیروی ذخیرهٔ ملی ("Landwehr") صادر نکرد، پادشاه، بیسمارک را به مقام نخست وزیری منصوب کرد. بیسمارک به پادشاه پیشنهاد داد که در صورت لزوم، حتی خودسرانه و بر ضد پارلمان نیز کشور را اداره کند. چون پارلمان و تاج سلطنتی حتی با وساطت بیسمارک به توافق نرسیدند، اشتال و بیسمارک بر این نظر بودند که در همهٔ مواردی که قانون اساسی حکم صریحی ندارد، این پادشاه است که به عنوان حاکمیت عالی ــ و نه پارلمان ــ اختیار پر کردن این خلأ را دارد. در نتیجه، حق بودجه ای که طبق قانون اساسی به پارلمان داده شده بود، عملاً بی اعتبار شد زیرا در صورت اختلاف، قدرت به سمت پادشاه منتقل می گشت. این امر به معنای سلب کامل قدرت از پارلمان و در واقع نقض قانون اساسی بود. بیسمارک استدلال می کرد چون قانو
ن اساسی پیش بینی نکرده است که در صورت اختلاف میان پادشاه و دو مجلس چه باید کرد، او به عنوان رئیس دولت و نماینده ی پادشاه ناچار است اقدام کند تا حیات دولتی متوقف نشود.بیسمارک بر پایهٔ «نظریهٔ خلأ» استدلال می کرد که اگر حق بودجه ای پارلمان واقعاً قدرت الزام آور داشت، باید با رد کردن بودجه می توانست اصلاحات ارتش را متوقف کند. اما چون قانون اساسی راهکاری برای بن بست میان پادشاه و مجلس پیش بینی نکرده بود، او نتیجه گرفت که اختیار نهایی از آنِ پادشاه است. بنابراین، بیسمارک سرمایهٔ لازم را خود فراهم کرد و اصلاحات نظامی را بدون تصویب بودجهٔ پارلمان، یک جانبه به اجرا گذاشت. در این زمینه جملهٔ مشهور بیسمارک ادا شد: «مسائل بزرگ زمان نه با سخنرانی ها و تصمیمات اکثریت −که همان اشتباه بزرگ سال های ۱۸۴۸ و ۱۸۴۹ بود− بلکه با آهن و خون حل خواهند شد.» پس از آنکه پروس در سال ۱۸۶۶ اتریش را در جنگ شکست داد (جنگی که بیسمارک برخلاف خواست پادشاه و در نتیجه از دیدگاه حقوقیِ یادشده به طور غیرقانونی پایان داد)، توانست ملی لیبرال ها را که به سوی ایجاد آلمان واحد می کوشیدند، به جانب خود جلب کند. او از طریق «لایحه رفع مسئولیت» ("Indemnitäts
vorlage")، بودجهٔ گذشته را به طور پسینی به تصویب رساند و مخارجی که کرده بود، بعداً از سوی پارلمان پرداخت شد. تصویب این لایحه سازشی بود میان بیسمارک و پارلمان: با تأیید آن، ملی لیبرال ها در واقع از نخست وزیر به خاطر فراهم کردن زمینهٔ تأسیس دولت ملی آلمان قدردانی کردند، و بیسمارک در عوض به طور ضمنی برتری مالی (حق بودجه ای) پارلمان را به رسمیت شناخت.
کشمکش قانون اساسی پروس (به آلمانی: Preußischer Verfassungskonflikt) که با نام های «کشمکش بودجه ای» یا «کشمکش ارتش» نیز شناخته می شود، نزاعی بود بر سر اصلاح ارتش و تقسیم قدرت میان پادشاه و پارلمان در سال های ۱۸۵۹ تا ۱۸۶۶ در دولت پروس. در ماجرای نزاع قانون اساسی پروس بیسمارک پس از سال ها اداره ی کشور بدون بودجه ی مصوب، برای پایان دادن به بحران، در تابستان ۱۸۶۶ لایحه رفع مسئولیت را به مجلس نمایندگان داد. در طول این مناقشه، پادشاه ویلهلم یکم در برابر مجلس نمایندگان ــ که تحت سلطهٔ لیبرال ها بود ــ قرار گرفت. این مجلس از جمله بودجه لازم برای سازمان دهی مجدد ارتش پروس و نیروهای نظامی ملی/ایالتی () را به او نداد. در اوج بحران، پادشاه در ۱۱ مارس ۱۸۶۲ پارلمان را منحل کرد که تنها در دسامبر ۱۸۶۱ انتخاب شده و از ژانویهٔ ۱۸۶۲ آغاز به کار کرده بود؛ علت این اقدام، تصمیم نمایندگان به پایان دادن به تأمین مالی اصلاحات نظامی بود. هفت روز بعد، وی اعضای لیبرال کابینه را برکنار کرد و دولتی جدید با گرایش محافظه کار به ریاست آدولف تسو هوهنلوهه-اینگلفینگن تشکیل داد. با این حال، در انتخابات ماه مه همان سال، حزب لیبرال «حزب ترقی آلمان»
(Deutsche Fortschrittspartei) بار دیگر پیروزی قاطعی به دست آورد. در سپتامبر ۱۸۶۲، تلاشی برای یافتن راه حلی به منظور برون رفت از بن بست میان تاج و پارلمان ناکام ماند، و ویلهلم یکم به فکر کناره گیری به نفع پسرش افتاد. در ۲۲ سپتامبر ۱۸۶۲، ویلهلم یکم سرانجام اتو فون بیسمارک را مأمور تشکیل دولت کرد. نخست وزیر جدید کشمکش را با توسل به یک خلأ در قانون اساسی پروس حل کرد (که بعدها «نظریه خلا» نام گرفت). او استدلال کرد که قانون اساسی تصریح نکرده است در صورت اختلاف میان کابینه و پارلمان چه باید کرد، پس پادشاه می تواند اراده خود را پیش ببرد. پایان سیاسی این مناقشه در سال های ۱۸۶۶/۱۸۶۷ رقم خورد؛ زمانی که جناح راست لیبرال ها حزبی تازه بنیان گذاشت و پیشنهاد بیسمارک برای تصویب «لایحه رفع مسئولیت (Indemnitätsvorlage)» ــ که اقدامات او را موجه می ساخت ــ پذیرفته شد.
کارل ویلهلم رودولف فون بنینگسن (متولد ۱۰ ژوئیه ۱۸۲۴ در لونبورگ؛ متوفی ۷ اوت ۱۹۰۲ در بنینگسن نزدیک اشپرینگه) یک سیاستمدار لیبرال آلمانی در قرن نوزدهم بود. او به عنوان یک نماینده ی مجلس، روند وحدت امپراتوری آلمان را همراهی کرد و با اوتو فون بیسمارک همکاری داشت. این همکاری از سوی برخی به عنوان برخورد عمل گرایانه با واقعیت ها و از سوی دیگران به عنوان خیانت به آرمان های لیبرالیسم تلقی می شد. بنینگسن جزو آن دسته از لیبرال هایی بود که در سال ۱۸۶۷ از لایحه رفع مسئولیت (Indemnitätsvorlage) حمایت کردند. متعاقباً، او یکی از بنیان گذاران حزب لیبرال ملی شد.
مارفوریو ( قرون وسطی، ) یکی از مجسمه های سخنگو در رم است. مارفوریو رقابت دوستانه ای با برجسته ترین رقیب خود، پاسکوئین، داشت. همانند پنج «مجسمه سخنگو»، پاسکوئینادها - هجویه های بی ادبانه ای که چهره های عمومی را مسخره می کردند - در قرن های ۱۶ و ۱۷ در کنار مارفوریو نصب می شدند. مجسمه و محل قرارگیری آن. مارفوریو یک مجسمه مرمری بزرگ رومی مربوط به قرن اول میلادی از یک خدای رودخانه ریش دار یا اوکئانوس است، که در گذشته به طرق مختلف به عنوان تصویری از مشتری، نپتون یا تیبر شناخته شده است. آندره آ فولویو، انسان شناس و عتیقه شناس، اولین کسی بود که در سال ۱۵۲۷ آن را به عنوان یک خدای رودخانه شناسایی کرد. "مارفوی" از اواخر قرن دوازدهم میلادی یک بنای تاریخی در رم بود. پوجیو براچولینی از آن به عنوان یکی از مجسمه های بازمانده از دوران باستان یاد کرده است، و در اوایل قرن شانزدهم هنوز در نزدیکی طاق سپتیموس سوروس قرار داشت، جایی که نویسندگان مختلف آن را گزارش کرده اند. ریشه نام آن محل بحث است. این مجسمه با یک حوضچه گرانیتی که کتیبه "دریا در سوراخ" روی آن حک شده بود، کشف شد اما ممکن است نام خود را از نام لاتین منطقه ای که در آن کش
ف شده یا از خانواده ماریولی (یا مارفولی) که مالک املاکی در نزدیکی زندان مامرتین، همچنین در نزدیکی همین فروم بودند، گرفته باشد، جایی که مجسمه تا سال ۱۵۸۸ در آنجا قرار داشت. پاپ سیکتوس پنجم در سال ۱۵۸۸ این مجسمه را به میدان سن مارکو (در رم) و سپس در سال ۱۵۹۲ به میدان کامپیدوگلیو منتقل کرد، جایی که این مجسمه، فواره ای را که توسط جیاکومو دلا پورتا طراحی شده بود، بر روی دیوار کلیسای سانتا ماریا در آرا کوئلی، روبروی کاخ کنسرواتوار، تزئین می کند. بخشی از صورت، پای راست و دست چپ که صدفی را در دست دارد، در سال ۱۵۹۴ مرمت شدند. در سال ۱۶۴۵، ساختمان کاخ نوئوو، فواره را در حیاط خود محصور کرد.
مارزوکو شیر نشان فلورانس است و ظاهراً اولین مجسمه سکولار عمومی بود که در اواخر قرن چهاردهم توسط جمهوری فلورانس سفارش داده شد. این شیر در قلب شهر در میدان سینیوریا در انتهای سکویی متصل به کاخ وکیو به نام "رینگیرا" قرار داشت که سخنرانان به طور سنتی از آنجا برای جمعیت سخنرانی می کردند. این مجسمه اکنون از بین رفته و با گذشت زمان به توده ای غیرقابل تشخیص از سنگ تبدیل شده است. شناخته شده ترین نسخه از این اثر، اثر دوناتلو است که در سال های ۱۴۱۸ – ۱۴۲۰ ساخته شده است. "مارزوکوی" دوناتلو در سال ۱۸۱۲ در میدان سینیوریا قرار داده شد، اما در سال ۱۸۸۵ به بارگلو منتقل شد و با نسخه ای که تا به امروز می بینیم جایگزین شد. اولین مارزوکو. مجسمه اصلی که از (شاید) سال ۱۳۷۷ میلادی پابرجا بود و اکنون گم شده است، ظاهراً از نظر طراحی شبیه مجسمه دوناتلو بوده است، هرچند کاملاً طلاکاری شده بود و ممکن است روی یک گرگ مطیع که نمایانگر رقیب بزرگ فلورانس، سینا، بود، چمباتمه زده باشد. این مجسمه را می توان در پس زمینه چندین نقاشی و چاپ مشاهده کرد، هرچند تا زمانی که جایگزین شد، آنقدر فرسوده شده بود که (چون فقط مربوط به قرون وسطی بود، نه کلاسیک) ا
رزش نگهداری نداشت و ناپدید شد. حدود سال ۱۴۶۰ میلادی، یک پایه مجسمه سازی غنی با نقوش دولایه شبیه به ستون های بلند در گوشه ها به آن داده شد. "رینگیرا"، که زمانی سکویی بود که "سینیوریا" از روی آن با مردم صحبت می کرد و سپس کانونی برای آشوب عمومی بود، همزمان با جایگزینی مجسمه با مجسمه دوناتلو بر روی یک پایه در سال ۱۸۱۲، برداشته شد. نام. نام مبهم "مارزوکو"، که برای برخی از محققان غیرقابل درک است، توسط برخی دیگر از "مارت" (مریخ) گرفته شده است، که مجسمه رومی آن، معروف به «خدای جنگ رومی»، که توسط دانته ذکر شده و در سال ۱۳۳۳ توسط سیل آرنو با خود برده شد، قبلاً نماد فلورانس بود. شیر نشسته است و با یک پنجه، نشان ملی فلورانس، گل زنبق ("il giaggiolo)" را نگه داشته است. "مارزوکو" در شعار جنگی فلورانس و در شعر «به نبرد» اثر جنتیله آرتینو به تصویر کشیده شده است. نماد. "مارزوکو" چنان نماد قدرتمندی از جمهوری فلورانس بود که سربازان جمهوری خواه فلورانس در محاصره فلورانس (۱۵۲۹–۱۵۳۰) به عنوان "مارزوکچی"، «پسران مارزوکو»، شناخته می شدند و محاصره کنندگان طرفدار مدیچی شهر در سال ۱۵۳۰ مراسم تشییع جنازه ای برگزار کردند و نمادی از آن را
به طور آیینی با به صدا درآوردن ناقوس ها به خاک سپردند. اسیران جنگی اهل پیزا در سال ۱۳۶۴ مجبور به بوسیدن آن شدند. در آنگیاری، که از سال ۱۳۸۵ تابع فلورانس بود، کاخ دل مارزوکوی قرن پانزدهمی رو به کلیسا قرار دارد؛ در مونته پولچیانو ستون "مارزوکو" قرار دارد؛ در ولترا، "مارزوکو" در مقابل کاخ دی پریوری، مقر حکومت، ایستاده است؛ در لیورنو، "توره دل مارزوکوی" قرن پانزدهمی ("تصویر، سمت راست") از ورودی بندر محافظت می کند؛ و در پیتراسانتا یک فواره "مارزوکو" مربوط به قرن شانزدهم و ستون "مارزوکو" وجود دارد که در سال ۱۵۱۳، زمانی که پاپ لئو دهم، کمون را به فلورانس اعطا کرد، ساخته شد. در قلمرو تحت سلطه پیزا، هنگامی که چارلز هشتم فرانسه در سال ۱۴۹۴ وارد سارتسانا شد، پیزایی ها "مارزوکو"، نماد انقیاد خود به فلورانس، را برداشتند و آن را به رودخانه آرنو انداختند. شیرهای زنده از قرون وسطی تا زمان تبعیدشان در سال ۱۷۷۱ با هزینه کمون نگهداری می شدند. دوناتلو. "مارزوکو" اثر دوناتلو توسط جمهوری فلورانس برای آپارتمان پاپ مارتین پنجم در سانتا ماریا نوولا سفارش داده شد، جایی که این "نشان" سنتی دفاع جمهوری خواهان در بالای ستونی در پای پله ها
یی که به «آپارتمان های "پاپ"» در صومعه منتهی می شد، نگهبانی می داد. این اثر از ماسه سنگ خاکستری ریزدانه توسکانی به نام پیترا سرنا تراشیده شده است. پاپ پس از ترک شورای کنستانس در طول انشعاب غربی در فلورانس اقامت گزید. این راه پله، شاید تا سال ۱۵۱۵، تخریب شد.
مجسمه دانته آلیگیری () بنای یادبود دانته آلیگیری در میدان سانتا کروچه، بیرون از کلیسای سانتا کروچه، در فلورانس، ایتالیا است. این بنا که در سال ۱۸۶۵ ساخته شده، اثر مجسمه ساز انریکو پاتزی است. تاریخچه. در اوایل دهه ۱۸۵۰، پروژه ای برای ساخت مجسمه دانته در میدانی در راونا رد شد. پاتزی با پروژه های خصوصی کوچک برای بناهای آرامگاهی و تزئینات خانه امرار معاش می کرد. او سفارشی برای جووانی دوپره برای یک صحنه میلاد مسیح تکمیل کرد که قرار بود برای سینیورا بیانکی از سینا ساخته شود؛ با این حال، او در دریافت دستمزد مشکل داشت. در سال های ۱۸۵۷–۱۸۵۹، اقدامی برای تکمیل مجسمه دانته انجام شد، اما این بار برای فلورانس. پازی میهن پرست، ماجرای ناگواری را به یاد می آورد که در آن شاهزاده لئوپولد، کنت سیراکوز (برادر پادشاه ناپل) به همراه وزیر کشور لئوپولد دوم، دوک بزرگ توسکانی، از کارگاه دانته بازدید کردند. شاهزاده بازدیدکننده پرسید که چرا دانته توسط حیوانات احاطه شده است. پازی اشاره کرد که شیرها، "مارزوکی" هستند که مدت ها نماد مدیچی فلورانس بود. با این حال، وقتی از او پرسیده شد که چرا عقاب دو سر ندارد، نماد سلسله هابسبورگ، پازی با گست
اخی پاسخ داد که این یک عقاب رومی است که از خاکستر امپراتوری سقوط کرده روم برخاسته است. با این کار، همراهان آنجا را ترک کردند. تقریباً نیم دهه طول کشید تا مجسمه پازی در میدان نصب شود. این مجسمه در سال ۱۸۶۵ به مناسبت ششصدمین سالگرد تولد دانته ساخته شد. پایه آن توسط لوئیجی دل سارتو طراحی شده بود. ساخت مجسمه ای از یک فلورانسی مشهور توسط یک مجسمه ساز اهل راونا، سر و صداهایی را برانگیخت. فلورانس و راونا سال ها بر سر اینکه چه کسی باید بقایای دانته را در خود جای دهد، اختلاف نظر داشتند: شهر زادگاهش یا شهر تبعیدش. کلیسای سانتا کروچه، که در همان میدان این مجسمه قرار دارد، یک بنای یادبود مقبره ای باشکوه اما خالی برای این شاعر دارد. این پایه دارای چهار شیر "مارزوکو" با سپرهایی است که نام آثار فرعی دانته و نمادهای شهرهای مختلف ایتالیا که در هزینه ساخت مجسمه مشارکت داشته اند را در خود جای داده اند. مجسمه ای که در ابتدا در مرکز میدان قرار داشت، پس از سیل نوامبر ۱۹۶۶ به موقعیتی در جلوی نمای کلیسا منتقل شد.
حزب لیبرال ملی (به آلمانی: " – NLP") حزبی لیبرال در دوران کنفدراسیون شمال آلمان و امپراتوری آلمان بود که در سال های ۱۸۶۶/۱۸۶۷ از انشعاب جناح راست «حزب ترقی آلمان» (') پدید آمد و در سال ۱۹۱۸ در حزب خلق آلمان (') ادغام شد. برنامه سیاسی. محورهای اصلی برنامه حزب، وحدت ملی بود ــ که نمایندگان حزب برای دستیابی به آن حتی روی همکاری با بیسمارک حساب می کردند ــ همچنین ایجاد یک دولت حقوقیِ پارلمانی و مشروطه، و تبدیل امپراتوری آلمان به یک کشور مدرن صنعتی. حزب لیبرال ملی عمدتاً نمایندهٔ منافع طبقهٔ متوسط تحصیل کرده و مالکِ پروتستان با گرایش های ملی و/یا لیبرال، و نیز بورژوازی بزرگ صنعتی بود. به عنوان ارگان رسمی، نشریه ای با عنوان Nationalliberale Correspondenz منتشر می شد. تاریخچه. حزب ملی لیبرال در سال های ۱۸۶۶/۱۸۶۷ در آغاز به عنوان یک انشعاب از حزب ترقی آلمان پدید آمد، اما خیلی زود از مناطق تازه ضمیمه شده ی پروس مانند هانوفر یا کورهِسِن، و همچنین از ایالات غیرپروسیِ کنفدراسیون تازه تأسیس آلمان شمالی، پشتیبانی و اعضای تازه جذب کرد. همچنین «کنگرهٔ اقتصاددانان آلمانی» در براونشوایگ در اوت ۱۸۶۶ در شکل گیری حزب ملی لیبرال م
شارکت داشت.انگیزهٔ انشعاب، «لایحه رفع مسئولیت» ("Indemnitätsvorlage") اتو فون بیسمارک بود. پس از آنکه بخش های بزرگی از اپوزیسیون لیبرال بر حق پارلمانیِ تصویب بودجه پافشاری کردند، آن دسته از لیبرال ها که می خواستند به طور پسینی به بیسمارک بابت حکمرانی اش بدون بودجهٔ قانونی «مصونیت» بدهند، در ۱۷ نوامبر ۱۸۶۶ در مجلس نمایندگان پروس به عنوان «فراکسیون حزب ملی» با ۱۹ عضو (از جمله کارل توستن، ادوارد لاسکر و فریدریش هاماخر) تشکیل جلسه دادند. هدف آن ها همکاری با بیسمارک برای تحقق وحدت آلمان با بیشترین عناصر لیبرال ممکن بود. در پایان فوریهٔ ۱۸۶۷ بیش از هفتاد نماینده در «رایشستاگ شمال آلمان» به «فراکسیون حزب لیبرال ملی» پیوستند. برنامهٔ رسمی تأسیس حزب در ۱۲ ژوئن ۱۸۶۷ تصویب شد.
جان لیدن (; – ) هندشناس، خاورشناس، نویسنده و مترجم اسکاتلندی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. او همچنین ترجمه هایی از اشعار فاسی و عربی انجام داد. زندگی نامه. لیدن در دنهولم در کنار رود تیویوت، نزدیک هاویک زاده شد. پدرش که چوپان بود، ترتیبی داد تا او برای تحصیلات دینی مسیحیت در به دانشگاه ادینبرو برود. لیدن دانشجویی کوشا اما تا اندازه ای بی نظم بود و ظاهراً همه چیز را می خواند جز الهیات که انگار علاقه ای به آن نداشت. با اینکه دورهٔ الهیات خود را به پایان رساند و در سال ۱۷۹۸ از سوی هیئت رئیسهٔ سنت اندروز مجوز موعظه گرفت، اما خیلی زود روشن شد که منبر کلیسا پیشه او نیست. در سال ۱۷۹۴، لیدن با دکتر رابرت اندرسون، ویراستار «شاعران بریتانیا» و «مجلهٔ ادبی» آشنا شد. این اندرسون بود که بعدها او را به دکتر الکساندر موری شناساند و احتمالاً موری بود که او را به پژوهش در زبان های شرقی کشاند. آنها دوستانی گرم و رقیبانی بزرگوار شدند؛ هرچند لیدن شاید در فراگیری سریع زبان های نو و آشنایی با ادبیاتشان برتری داشت، در حالی که موری زبان شناسی علمی تر بود. از راه اندرسون همچنین با ریچارد هبر آشنا شد و از سوی او مورد ت
وجه والتر اسکات قرار گرفت که در آن زمان سرگرم گردآوری مطالبی برای کتابش «نغمه سرایی مرزهای اسکاتلند» (۱۸۰۲) بود. لیدن برای یاری در این گونه کارها بسیار مناسب بود، زیرا خود مرزنشین بود و دلبستهٔ پرشور بالادهای کهن و فولکلور بود. اسکات نقل می کند که چگونه در یک مورد، لیدن ۴۰ مایل پیاده رفت تا دو بیت آخر یک بالاد را به دست آورد و نیمه شب بازگشت و تمام راه آن را با صدای بلند و خشن خود می خواند که مایهٔ شگفتی و هراس شاعر و خانواده اش شد. دیگر کارهای او دربارهٔ آداب و رسوم اسکاتلندی دربرگیرندهٔ ویرایش رسالهٔ سدهٔ شانزدهم «گلایه اسکاتلند»، افزودن مقاله ای دربارهٔ موسیقی و آداب و رسوم مردمی اسکاتلند، چاپ مجموعه ای از اشعار توصیفی اسکاتلندی و تقریباً به پایان رساندن «صحنه های کودکی»، شعری پراکنده بر پایهٔ صحنه ها و سنت های مرزی است. لیدن در همین حال، کتابی با نام «اکتشافات و سکونتگاه های اروپاییان در شمال و غرب آفریقا» را به پیشنهاد سفرهای مانگو پارک گردآوری کرد. او همچنین ترجمه هایی از اشعار فارسی و عربی انجام داد. سرانجام دوستانش برای او در هند در کادر پزشکی شغلی گرفتند که او با یک سال کار سخت، شایستگی آن را به دست
آورد. در سال ۱۸۰۳، او با کشتی به چنای رفت و در بیمارستان عمومی آنجا مشغول به کار شد. او به مقام کارشناس تاریخ طبیعی برای کمیسیونرهایی که برای پیمایش میسور می رفتند، ارتقا یافت و در سال ۱۸۰۷، دانش او از زبان های هند باعث شد تا به عنوان استاد زبان هندوستانی در کلکته منصوب شود؛ او خیلی زود از این سمت برای رسیدن به مقام قضاوت استعفا داد و دوباره در سال ۱۸۰۵ آن را برای کمیسیونر شدن در دادگاه دادخواست ها رها کرد، سمتی که نیازمند آشنایی با چندین زبان شرقی بود. در اکتبر ۱۸۰۵، لیدن برای بهبودی پس از یک بیماری به پنانگ (که جزیرهٔ پرنس ولز نیز نامیده می شود) رسید. آنجا بود که با استامفورد رافلز که در آن زمان دستیار دبیر زیر نظر جناب فیلیپ دونداس، فرماندار پنانگ بود، آشنا شد. لیدن باقی ماندهٔ اقامت خود در پنانگ را در خانهٔ رافلز گذراند و شیفتهٔ اولیویا رافلز شد و اشعار خود «کریسمس در پنانگ» و «مرثیهٔ سال گذشته» را به او تقدیم کرد. شعر دوم به دلیل کاربرد اولیهٔ واژهٔ «مالایای بریتانیا» برای اشاره به شبه جزیره مالایی قابل توجه است. لیدن و رافلز علاقهٔ مشترکی به زبان های شرقی داشتند و در همین اقامت کوتاه بود که لیدن روی ترج
مهٔ انگلیسی سالنامه مالایی کار کرد که پس از مرگش با مقدمه ای از رافلز در سال ۱۸۲۱ منتشر شد. او پس از ترک جزیره در ۱۷ ژانویهٔ ۱۸۰۶ به مکاتبات خود با رافلز ادامه داد. لیدن در زمانی که در کلکته بود، رافلز را به گیلبرت الیوت، فرماندار کل هند، شناساند و بعدها زمینه ساز رویدادهای تهاجم بریتانیا به جاوه در سال ۱۸۱۱ شد. او در نامه اش به اولیویا رافلز، به تاریخ ۲۲ اکتبر ۱۸۱۰، فاش کرد که به جای مقام قضاوت، به سمت سنجشگر در ضرابخانه کلکته ارتقا یافته است. او همچنین با رافلز توافق کرده بود که وقتی رافلز فرماندار جاوه شد، او به عنوان منشی منصوب شود. در سال ۱۸۱۱، لیدن در لشکرکشی به جاوه به گیلبرت الیوت و استامفورد رافلز پیوست. پس از ورود به کتابخانه ای که گفته می شد حاوی دست نوشته های شرقی فراوانی است، بدون اینکه هوای آنجا تهویه شده باشد، به بیماری باتاویا (احتمالاً مالاریا یا تب دنگی) دچار شد و پس از سه روز بیماری در ۲۸ اوت ۱۸۱۱ درگذشت. او را در همان جزیره، زیر کلونی کوچکی از کرم های شب تاب به خاک سپردند که تا امروز سنگ گور او باقی مانده است. لیدن برای پنجاب و جامعهٔ سیک ها اهمیت دارد. دست نوشته هایی که اخیراً در کتابخانه
ٔ بریتانیا پیدا شده اند، نشان می دهند که او آثار پنجابی را به انگلیسی ترجمه کرده است. این آثار توسط مورخ سیک، گوریندر سینگ مان از لستر انگلستان، مورد شرح و بررسی قرار گرفته اند. انجمن فرهنگی پنجاب در نوامبر ۲۰۱۱ وب سایت www.drleyden.co.uk و کتابچه ای دربارهٔ این پروژه ایجاد کرد. دست نویس «سفرنامهٔ گشتی در ارتفاعات اسکاتلند و جزایر غربی اسکاتلند در سال ۱۸۰۰» اثر لیدن پس از مرگش در سال ۱۹۰۳ منتشر شد. این اثر توسط عتیقه شناس، جیمز سینتون، ویرایش و کتاب شناسی جامعی از آثار و دست نوشته های لیدن به آن افزوده شد.
شاهزاده عباس حلمی (به عربی: الأمیر عباس حلمی بن الأمیر محمد عبد المنعم بن الخدیوی عباس حلمی باشا الثانی؛ زادهٔ ۱۶ اکتبر ۱۹۴۱) شاهزاده و مدیر مالی مصری و عثمانی است. او یکی از اعضای خاندان محمد علی، تنها پسر شاهزاده محمد عبدالمنعم و همسر عثمانی او، شاهدخت فاطمه نسل شاه سلطان، و نوه خدیو عباس حلمی دوم است. اوایل زندگی. شاهزاده عباس حلمی که در سال ۱۹۴۱ در قاهره متولد شد، به نام پدربزرگ پدری اش عباس حلمی دوم، آخرین خدیو مصر، نامگذاری شد. خاندان آنها ارشدترین شاخه مردانه از تبار خدیو اسماعیل پاشا بود و بنابراین طبق قوانین جانشینی سال ۱۸۶۶، اولین نفر در خط جانشینی تاج و تخت مصر محسوب می شد. با این حال، این قوانین توسط بریتانیایی ها پس از اعلام تحت الحمایه بودن بر مصر در سال ۱۹۱۴ به حالت تعلیق درآمد. عباس حلمی دوم برکنار شد و پسرش محمد عبدالمنعم جایگاه خود را به عنوان وارث بلافصل از دست داد. تاج و تخت به عموهای عباس حلمی دوم، حسین کامل و فؤاد یکم، رسید. فرمان سلطنتی ۱۳ آوریل ۱۹۲۲، عباس حلمی دوم را به طور خاص از جانشینی مستثنی کرد، اگرچه تصریح کرد که «این استثنا شامل پسران و نوادگان او نخواهد شد.» این بدان معنا بود ک
ه شاهزاده محمد عبدالمنعم و پسرش شاهزاده عباس حلمی همچنان واجد شرایط تاج و تخت بودند و در ترتیب تقدم پادشاهی مصر، جایگاه ارشد خود را حفظ کردند. دو جد بزرگ شاهزاده عباس حلمی از طرف مادر، محمد ششم، آخرین سلطان عثمانی، و عبدالمجید دوم، آخرین خلیفه عثمانی بودند. اگر سلطنت عثمانی در سال ۱۹۲۲ منحل نمی شد، شاهزاده عباس حلمی علاوه بر عنوان شاهزاده مصری خود (عربی: أمیر)، عنوان عثمانی سلطانزاده را نیز دریافت می کرد که به پسران شاهدخت امپراتوری عثمانی داده می شد. در ژوئیه ۱۹۵۲، افسران آزاد انقلابی را آغاز کردند که منجر به کناره گیری اجباری ملک فاروق از مصر به نفع پسر نوزادش ملک فواد دوم شد. به دلیل سن کم فواد دوم، شاهزاده محمد عبدالمنعم توسط حاکمان نظامی جدید به عنوان نایب السلطنه انتخاب شد، ابتدا به عنوان رئیس یک نهاد موقت نایب السلطنه و بعداً به عنوان تنها نایب السلطنه. با این حال، او مدت زیادی در این سمت دوام نیاورد، زیرا سلطنت مصر رسماً در ۱۸ ژوئن ۱۹۵۳ لغو شد. شاهزاده محمد عبدالمنعم و همسرش نسل شاه در سال ۱۹۵۷ دستگیر و به شرکت در یک توطئه ضد ناصر متهم شدند. روابط تیره آنها با رژیم انقلابی جدید آنها را مجبور به تبعید
کرد. در نتیجه، پسرشان شاهزاده عباس حلمی بیشتر عمر خود را در انگلستان و فرانسه گذراند. فعالیت های فرهنگی. شاهزاده عباس حلمی از زمان بازگشتش به مصر در سال ۱۹۹۴، زمان قابل توجهی را به حفاظت از میراث معماری خانواده اش اختصاص داده است. او در تأمین بودجه لازم برای بازسازی مقبره پدربزرگش خدیو توفیق پاشا در سال های ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۸ نقش مهمی داشت، جایی که او قطعه زمینی برای دفن خود رزرو کرده است. در سال ۲۰۰۶، او انجمن دوستان کاخ و موزه منیل را تأسیس کرد که به دنبال حفظ کاخ عموی بزرگش شاهزاده محمد علی است. ازدواج و فرزندان. در سال ۱۹۶۹، شاهزاده عباس حلمی با مدیحه ممتاز (متولد ۱۹۴۵) ازدواج کرد. مراسم مذهبی در ۱ ژوئن در استانبول برگزار شد و ازدواج رسمی در ۲۰ ژوئن در دفتر ثبت کنزینگتون در لندن انجام شد. مدیحه نوه مادری احمد مدحت عباس یغن، از نوادگان یکی از خواهران محمدعلی پاشا، بنیانگذار خانواده سلطنتی مصر است. بنابراین، شاهزاده عباس حلمی و همسرش مدیحه از نظر شجره نامه با هم مرتبط هستند، همانطور که در شجره نامه زیر نشان داده شده است. این زوج یک دختر به نام صبیحه فاطمه (متولد ۱۹۷۴) و یک پسر به نام داوود عبدالمنعم (متولد ۱۹۷۹)
دارند. از سال ۲۰۰۵، تنها خواهر شاهزاده عباس حلمی، اقبال (متولد ۱۹۴۴)، در استانبول با مادرشان نسل شاه (۱۹۲۱-۲۰۱۲) و همسرش که در سال ۲۰۰۰ ازدواج کرده بودند، زندگی می کرد.