Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دی اغلب به مدح شاهان و بزرگان زنده اختصاص دارد، در وزن هایی پیچیده تر و به قلم سرایندگانی شناخته شده که به آن ها اسکالد گفته می شود. گونه های شعر. گونه های گوناگونی از شعر نورس باستان باقی مانده اند. از میان آن ها، اشعار اسکالدی و ادایی از اهمیت ویژه ای برای پژوهشگران برخوردارند. با این حال، اشعار پراکنده ای که از منابع دیگر به جا مانده اند نیز حائز توجه اند. اگرچه شعرهای اسکالدی و ادایی هر دو به زبان نورس باستان سروده شده اند و ویژگی هایی همچون واج آرایی در هر دو یافت می شود، پژوهشگران معمولاً بر پایهٔ ویژگی های خاصی این دو را از هم متمایز می دانند. تمایز میان شعر اسکالدی و ادایی. تمایز میان این دو گونهٔ شعری نزد پژوهشگران بیشتر بر پایهٔ تفاوت های نسخه شناختی و تفاوت در محتوا و سبک آن ها استوار است. نسخه های خطی. یکی از تمایزهای اصلی میان شعر اسکالدی و ادایی از منشأ نسخه خطی آثار شناخته شده ناشی می شود. بخش عمده ای از آثاری که «ادایی» خوانده می شوند فقط در کودکس رژیوس آمده اند، هرچند شماری از شعرهای این نسخه در نسخهٔ مستقل AM 748 I 4to نیز دیده می شوند. برخی ابیات این اشعار ادایی همچنین در ادای منثور به عنوا
ن شاهد آورده شده اند. اشعاری که در نسخه های آغازین ادایی وجود ندارند اما از نظر سبک مشابه اند نیز در دستهٔ اشعار ادایی قرار می گیرند. از این جمله اند: «سرود ریگ» از "Codex Wormianus"، «سرود هیندلا» از "فلاتی یاربوک"، و «سرود سویپداگ» که فقط در نسخه های کاغذی دیرتر (نه بر پوست) دیده می شود. همگی این اشعار در زیر عنوان نسبتاً انعطاف پذیر ادای منظوم جای می گیرند. محتوا و سبک. در مقایسه با سبک اصلی اسکالدی، اشعار ادایی معمولاً با سه ویژگی شناخته می شوند: موضوع آن ها به اسطوره شناسی، قهرمانان کهن و اخلاقیات نورس باستانی مربوط است. همچنین سبک ادایی با سادگی نسبی در قالب و وزن مشخص می شود و «مانند ترانه ها و بالادهای مردمی دیرتر، بی نام اند و بی طرف، و احساسات یا نگرش سراینده را آشکار نمی سازند». در مقابل، شعر اسکالدی معمولاً به رویدادها و شخصیت های معاصر می پردازد، هرچند گاه به افسانه و اسطوره نیز اشاره می کند یا از آن الهام می گیرد؛ این اشعار از روایت مستقیم پرهیز می کنند؛ و معمولاً سرایندگان و تاریخ سرایش آن ها نیز شناخته شده اند، بر خلاف اشعار ادایی.
خیاط شجاع یا خیاط کوچک شجاع (آلمانی: Das tapfere Schneiderlein) یکی از افسانه های معروف آلمانی است که توسط برادران گریم جمع آوری شده و در مجموعهٔ «داستان های کودکانه و خانوادگی» (KHM 20) منتشر شده است. این داستان در شاخص طبقه بندی آرنه–تامپسون–اوتر با شمارهٔ ATU 1640 (خیاط شجاع) فهرست شده است. این داستان در زبان انگلیسی با عنوان «هفت در یک ضربه» (Seven at One Blow) نیز شناخته می شود. داستان درباره خیاطی است که بسیاری از غول ها و یک پادشاه بی رحم را فریب می دهد تا به شاهکارهای باورنکردنی قدرت و شجاعت خیاط ایمان بیاورند و به او منجر به کسب ثروت و قدرت می شوند. خلاصه داستان. داستان از جایی آغاز می شود که یک خیاط در حال دوخت و دوز است و برای استراحت تکه ای نان و مربا آماده می کند. ناگهان چند مگس روی مربا می نشینند و خیاط با یک ضربهٔ کف دست، هفت تا از آن ها را می کشد. از این کار به وجد می آید و کمربندی تهیه می کند که روی آن نوشته: «هفت تا در یک ضربه!» با افتخار از این ماجرا، خیاط تصمیم می گیرد راهی جهان شود و شانس خود را امتحان کند. در مسیر با غولی مواجه می شود که با دیدن نوشتهٔ روی کمربند، تصور می کند خیاط هفت ان
سان را با یک ضربه کشته است. غول خیاط را به چالش می کشد، اما خیاط با زرنگی و حیله او را گول می زند. مثلاً وقتی غول از سنگ آب می فشارد، خیاط از یک پنیر نرم، آب خارج می کند. غول سنگی به هوا پرتاب می کند که پس از مدتی می افتد، ولی خیاط پرنده ای کوچک را به هوا می فرستد که دیگر برنمی گردد. در مسابقهٔ حمل درخت نیز خیاط فقط روی شاخه ها می نشیند و تمام وزن را غول حمل می کند. غول از مهارت های خیاط شگفت زده می شود و او را به خانهٔ دیگر غول ها می برد. شب هنگام که همه خوابند، غول می خواهد خیاط را در خواب بکشد، اما خیاط که از بزرگی تخت خوابیده نمی شود، در گوشه ای از اتاق می خوابد. صبح که غول ها او را زنده می بینند، وحشت زده فرار می کنند. خیاط وارد خدمت پادشاه می شود، اما سربازان از ترس مهارت هایش تهدید می کنند که یا خیاط باید برود یا آن ها خواهند رفت. پادشاه برای خلاص شدن از شر خیاط، او را مأمور کشتن دو غول می کند و وعده می دهد اگر موفق شود، نیمی از پادشاهی و دخترش را به او خواهد داد. خیاط با انداختن سنگ به سمت غول ها وقتی خواب هستند، آن ها را علیه هم تحریک می کند و باعث می شود با هم بجنگند و یکدیگر را بکشند. سپس با خنجرشا
ن را می کشد تا مطمئن شود. پادشاه که از موفقیت خیاط متعجب شده، باز هم وظیفهٔ غیرممکن دیگری بر عهده اش می گذارد: شکار تک شاخ. خیاط با ایستادن پشت یک درخت، باعث می شود تک شاخ شاخش را در تنهٔ درخت فرو کند. سپس آن را به دام می اندازد. وظیفهٔ بعدی گرفتن گراز وحشی است. خیاط این حیوان را به داخل کلیسای متروکه ای می کشاند و در آن را می بندد. پادشاه ناچار می شود به وعده اش عمل کند، خیاط را با دخترش ازدواج دهد و نیمی از سلطنت را به او بسپارد. اما شاهزاده خانم وقتی می فهمد شوهرش فقط یک خیاط ساده است، به پدرش فشار می آورد تا او را بکشد. خیاط از این نقشه باخبر می شود. شب هنگام، در حالی که تظاهر به خواب می کند، با صدای بلند می گوید: «پسر، بیا کت را آماده کن و شلوار را وصله بزن، وگرنه با خط کش می زنمت! من هفت تا را در یک ضربه زدم، دو غول را کشتم، تک شاخ را گرفتم، گراز را زندانی کردم، حالا باید از چند سرباز بترسم که پشت در هستند؟» سربازان با شنیدن این جملات وحشت زده فرار می کنند. از آن به بعد کسی جرأت نمی کند به خیاط آسیب برساند و او تا پایان عمرش به عنوان پادشاه زندگی می کند.
ضخامت یا ستبرا در زمین شناسی و معدن کاری به فاصله میان بین یک بسته سنگ اشاره دارد که این بسته سنگ می تواند رخساره، چینه، لایه، درزه یا مانند آن باشد. ضخامت در زوایای قائم نسبت به سطح چینه یا لایه اندازه گیری می شود و بنابراین مستقل از جهت گیری فضایی آن است. مفهوم ضخامت در اصل از زبان رشته معدن کاری گرفته شده است که در آنجا این اصطلاح عمدتاً برای نشان دادن کارایی چینه ها استفاده می شد. از آن زمان "ضخامت" یا "ستبرا" به یک اصطلاح ثابت در علوم زمین تبدیل شده است. و به عنوان مثال در زمین شناسی برای بیان ژرفای سنگ های رسوبی، در آب زمین شناسی برای بیان گستره عمودی آب های زیرزمینی (یعنی فاصله از پایه لایه آب زیرزمینی تا سطح آن) و در علوم خاک برای گستره عمودی افق های خاک از این اصطلاح استفاده می شود.
غاز طلایی (به آلمانی: Die goldene Gans) یکی از افسانه های مشهور آلمانی است که توسط برادران گریم جمع آوری و منتشر شده است (KHM 64). این داستان یکی از قصه های عامیانه با گروه بندی Aarne–Thompson نوع 571 (همه به هم می چسبند) و در برخی نسخه ها شامل نوع فرعی 513B (کشتی در خشکی و دریا) نیز هست. داستان. در روزگاری دور، مردی با همسرش و سه پسرش زندگی می کرد. کوچک ترین پسر، به دلیل سادگی و ظاهر نه چندان جذابش، «احمقک» (Dummling) نام داشت. دو برادر بزرگ تر زیبا و قوی بودند و همیشه در خانه مورد توجه قرار می گرفتند. روزی پدر خانواده تصمیم گرفت یکی از پسرانش را برای بریدن هیزم به جنگل بفرستد. پسر بزرگ تر با کیکی خوشمزه و بطری ای از شراب راهی جنگل شد. در راه پیرمرد خاکستری کوچکی را دید که از او تقاضای کمی غذا و نوشیدنی کرد، اما پسر بی ادبانه او را رد کرد. به زودی هنگام بریدن درخت، تبر به دستش خورد و زخمی شد، پس ناچار به خانه برگشت. پسر دوم نیز همان مسیر را رفت و همان رفتار را با پیرمرد انجام داد و او نیز زخمی شد و برگشت. در نهایت، نوبت به احمقک رسید. والدینش فقط یک بیسکویت سوخته و آبجوی ترشیده به او دادند. او در راه با همان
پیرمرد برخورد کرد و با مهربانی غذای خود را با او قسمت کرد. پیرمرد در پاسخ، بیسکویت را به کیکی خوشمزه و نوشیدنی را به شرابی عالی تبدیل کرد و از احمقک خواست درختی خاص را قطع کند. احمقک با تبر به جان درخت افتاد و هنگامی که ریشه های درخت را شکافت، یک غاز با پرهایی از طلای خالص پیدا کرد. احمقک غاز را برداشت و شب را در مهمان خانه ای گذراند. سه دختر مهمان دار با دیدن پرهای طلایی تصمیم گرفتند که شب هنگام یکی از پرها را بدزدند. اما به محض دست زدن به غاز، دختر بزرگ تر به آن چسبید. خواهر دوم که برای کمک آمده بود نیز به خواهرش چسبید و سپس خواهر سوم نیز به جمع آن ها پیوست. صبح روز بعد، احمقک با غازش راه افتاد و سه دختر نیز دنبال او کشیده می شدند. در مسیر، کشیش، مؤذن و دو کارگر مزاحم شدند و همگی یکی پس از دیگری به زنجیره چسبیدند. در همان حوالی، پادشاهی زندگی می کرد که دختری داشت که هرگز نخندیده بود. پادشاه اعلام کرده بود هر کسی بتواند دخترش را بخنداند، می تواند با او ازدواج کند. شاهزاده خانم وقتی دسته ی خنده داری از آدم ها را دید که به غاز طلایی چسبیده اند، آن قدر خندید که اشک از چشمانش سرازیر شد. پادشاه ابتدا تمایلی نداش
ت دخترش را به احمقک بدهد، چون او را لایق نمی دانست. پس سه مأموریت برایش تعیین کرد: یافتن فردی که بتواند تمام شراب انبار قصر را بنوشد، کسی که کوهی از نان را بخورد و آوردن کشتی ای که بتواند هم در خشکی و هم در دریا حرکت کند. احمقک با کمک همان پیرمرد خاکستری موفق شد هر سه مأموریت را انجام دهد. مردی که تشنه بود و تمام شراب را نوشید، مردی که گرسنه بود و کوه نان را خورد، و کشتی ای جادویی که روی زمین و دریا می رفت. پادشاه که دیگر بهانه ای نداشت، با ازدواج آن دو موافقت کرد و احمقک، حالا شاهزاده ای جوان و خوشبخت، همراه با همسرش زندگی شادی را آغاز کرد. تحلیل ادبی. احمقک یا Dummling نمایندهٔ شخصیت کوچک ترین پسر در بسیاری از افسانه هاست. او که از سوی خانواده کم ارزش دانسته می شود، با مهربانی، فروتنی و خیرخواهی، پاداشی بزرگ می گیرد. پیرمرد خاکستری نمادِ کمک غیبی یا موجودی جادویی است که آزمون بخشندگی را پیش پای قهرمان می گذارد. دختران مهمان خانه، کشیش، مؤذن و دیگر افراد چسبیده به غاز، نمونه ای از طنز و مجازات برای طمع و دخالت بی جا هستند. داستان پیام اخلاقی مهمی دارد: مهربانی و فروتنی بیشتر از قدرت ظاهری به موفقیت می انجامد
. نسخه های مشابه. داستان هایی با موضوع «پرندهٔ طلایی» یا «غاز طلایی» در فرهنگ های مختلفی دیده می شود: جاتاکا. در یکی از افسانه های جاتاکا، بودا در تناسخی دیگر به شکل غازی طلایی درآمده بود. او همسر و سه دخترش را ترک کرده و پس از آگاهی از وضعیت مالی دشوارشان، پرهای طلایی اش را برای گذران زندگی شان اهدا می کرد. اما همسرش طمع کار شد و یکباره همه پرها را کند، ولی پرها سفید شدند. غاز دوباره هرگز بازنگشت. در فرهنگ معاصر. در سال ۲۰۰۶، نسخه ای موزیکال از «غاز طلایی» توسط دیتر اشتگمان و الکساندر برمانگه در جشنواره برادران گریم در آلمان اجرا شد. در بازی رایانه ای "American McGee's Grimm" نیز اپیزودی به این داستان اختصاص دارد که در آن، غاز طلایی ده برابر اندازه واقعی است و افرادی که به آن می چسبند به طور کامل گرفتار می شوند. منابع. بابیت، EC (ویرایش). (1922). "داستان های جاتاکا بیشتر" نیویورک، نیویورک: D. Appleton-Century Company.
"پادشاه ریش منقار" یا "پادشاه ریش برفکی" و یا "پادشاه ریش سینه" و یا "پادشاه پرریش" ( ) یا شاهزاده خانم مغرور (به آلمانی: "die hochmütige Prinzessin" ) یک افسانه آلمانی است که توسط برادران گریم (KHM 52) گردآوری شده و در کتاب "قصه های کودکان و خانوادگی" (Kinder- und Hausmärchen) در سال ۱۸۱۲ منتشر شده است. این از نوع Aarne-Thompson 900 است. خلاصه داستان. در روزگاری دور، پادشاهی پیر دختری بسیار زیبا اما مغرور و خودخواه داشت. بسیاری از شاهزادگان و مردان ثروتمند برای خواستگاری از این شاهدخت نزد پادشاه آمدند، اما دختر هر کدام را به شکلی تحقیرآمیز تمسخر می کرد. یکی را به خاطر داشتن دماغ دراز، دیگری را به دلیل قد کوتاه، یکی را چاق و دیگری را لاغر مسخره می کرد. آخرین خواستگار، پادشاهی جوان با ریش نوک تیز بود که شاهزاده خانم او را به خاطر ظاهرش "شاه ریش سینه" نامید، زیرا نوک ریشش شبیه نوک پرنده ای به نام ریش سینه (نوعی زاغ سان) بود. پادشاه که از رفتار دخترش خشمگین شده بود، قسم خورد که او را به نخستین گدایی که به قصر بیاید شوهر خواهد داد. پس از چند روز، نوازنده ای دوره گرد به قصر آمد و برای شاه نواخت. شاه که خوشش آمد، ف
وراً دستور داد مراسم ازدواج دخترش با این نوازنده برگزار شود، با وجود مخالفت شدید دختر. پس از ازدواج، شاهزاده خانم از قصر رانده شد و به همراه شوهر فقیر خود راهی خانه او شد. در راه، از کنار قصرهای مجلل شاه ریش سینه گذشتند و دختر که از رفتار گذشته اش پشیمان شده بود، حسرت می خورد. خانه ی نوازنده کوخ کوچکی بود و شاهزاده باید کارهای سختی را انجام می داد: تمیز کردن خانه، بافتن زنبیلی از چوب، ریسیدن نخ و... اما در هیچ یک مهارتی نداشت. سپس شوهرش او را به بازار فرستاد تا کوزه ها بفروشد، اما سربازی مست از کنار رد شد و همه کوزه ها را شکست. نوازنده که از بی لیاقتی همسرش به تنگ آمده بود، او را به قصر شاه ریش سینه فرستاد تا به عنوان خدمتکار آشپزخانه کار کند. او غذای باقی مانده را درون جیب هایش می ریخت و برای شوهرش می برد. روزی مراسم ازدواج شاه ریش سینه در قصر برگزار شد. شاهزاده که در آشپزخانه کار می کرد، دزدانه به سالن رقص نگاه کرد. ناگهان شاه ریش سینه او را برای رقص دعوت کرد و هنگام رقص، غذاهای پنهان شده از جیب هایش بیرون ریخت و مهمانان به او خندیدند. شاهزاده فرار کرد و گریه کنان به باغ رفت. در آنجا، شاه ریش سینه حقیقت را
فاش کرد: او همان نوازنده و شوهرش بود! همه ی این وقایع برای شکستن غرور و اصلاح رفتار او برنامه ریزی شده بود. شاهزاده خانم با شرمندگی تمام از رفتار گذشته اش عذرخواهی کرد و قول داد که دیگر متکبر نباشد. سپس مراسم ازدواج باشکوهی با حضور پدر دختر برگزار شد و آن دو تا پایان عمر به خوبی و خوشی زندگی کردند. پیوند به بیرون. متن کامل افسانه های گریم در Standard Ebooks نسخه های مختلف افسانه شاه ریش سینه در سایت دانشگاه پیتزبورگ
ماریا بئاتریسِ ساووی (؛ – ) با نام اصلی ماریا بئاتریس ویتوریا جوزپینا اشراف زاده اهل ایتالیا بود. او از طریق ازدواج با فرانسیس چهارم، دوک مودنا، لقب «دوشس مودنا» را دریافت کرد. زندگی نامه. کودکی. ماریا بئاتریس در ۶ دسامبر ۱۷۹۲ در تورین به دنیا آمد. او بزرگ ترین دختر ویکتور امانوئل یکم دوک آئوستا و همسرش ماریا ترزا از اتریش بود. پدرش در سال ۱۸۰۲ زمانی که چارلز امانوئل چهارم استعفا داد، به طور غیرمنتظره ای پادشاه ساردینیا شد. پدر بزرگ مادری او فردیناند کارل آرشیدوک اتریش و مادر بزرگ مادری او ماریا بئاتریس دِسته، دوشس ماسا بودند. فردیناند سومین، پسر فرانتس یکم امپراتور مقدس روم و ماریا ترزا از اتریش بود. ماریا بیتریس بزرگ ترین دختر ارکوله سوم دِست و ماریا ترزا پرنسس کارارا بود. ماریا بئاتریس در دسامبر ۱۷۹۸، به همراه والدین و دایی های خود از تورین فرار کردند تا از درگیری های خطرناک ناشی از جنگ های انقلابی فرانسه و جنگ های ناپلئونی بگریزند. آنها به پارما و سپس به فلورانس رفتند و در نهایت در ساردینیا آخرین قلمروی تحت سلطه پادشاهی ساردینیا مستقر شدند. ماریا بئاتریس بیشتر زمان خود را در ۱۳ سال آتی در کالیاری سپری کرد
. ازدواج. ماریا بئاتریس در ۲۰ ژوئن ۱۸۱۲، با دایی مادری اش فرانسیس، آرشیدوک اتریش-استه ازدواج کرد. به دلیل رابطه خانوادگی نزدیک آنها، پاپ پیوس هفتم مجوز ویژه ای برای این ازدواج صادر کرد. این زوج در ۱۵ ژوئیه ۱۸۱۳ ساردینیا را ترک کردند و به زاکینتوس رفتند و سپس به تریسته در کنار شرقی دریای آدریاتیک سفر کردند و در نهایت از طریق خشکی به وین رسیدند. دوشس مودنا. در ۱۴ ژوئیه ۱۸۱۴ شوهر ماریا بئاتریس به فرانسیس چهارم، دوک مودنا، رجو نل امیلیا و میراندولا تبدیل شد و بدین ترتیب ماریا بئاتریس به مقام «دوشس مودنا» ارتقا یافت. در زمان حمله ژواکیم مورا در جنگ صدروزه آنها از بیم جان خود از مودنا فرار کردند و تا ۱۵ مه ۱۸۱۵ به خانه و کاشانه خود بازنگشتند. با آغاز انقلاب، ماریا بئاتریس مجدداً در ۵ فوریه ۱۸۳۱ مجبور به فرار از مودنا شد، اما با کمک نظامی امپراتوری اتریش، خانواده دوک توانستند پس از یک سال مجددا به محل استقرار و حاکمیت خود بازگردند. ماریا بئاتریس در ۱۵ سپتامبر ۱۸۴۰ به علت نارسایی قلب در کاستلو دل کاتایو درگذشت. جسد او در کلیسای سان وینچنتسو در مودنا نگهداری می شود. او یک بانوی اشرافی دارندهٔ «نشان صلیب ستاره دار اتری
ش» بود. ادعاهای یعقوبی سلطنت بریتانیا. ماریا بئاتریس از طریق خاندان پدرش ادعای یعقوبی تاج و تخت های انگلستان، اسکاتلند و ایرلند را به ارث برد، اما مانند دیگر مدعیان غیر استوارتی (خانواده سلطنتی قدیم انگلستان)، هیچگاه ادعای سلطنت خود را مطرح نکرد. اگر او موفق به رسیدن به تاج و تخت سلطنت می شد، به عنوان "مری دوم یا سوم" شناخته می شد. فرزندان. حاصل ازدواج ماریا بئاتریس چهار فرزند سلطنتی بود:
ورزشگاه مرسین () یک ورزشگاه چندمنظوره در مرسین، ترکیه است. این ورزشگاه که در سال ۲۰۱۲ افتتاح شده دارای ۲۵٬۴۹۷ نفر ظرفیت می باشد. مراسم افتتاحیه و اختتامیه بازی های مدیترانه ۲۰۱۳ در این ورزشگاه برگزار شده است.
مجموعه دو و میدانی نوین یانیت () یک ورزشگاه مخصوص مسابقات دو و میدانی در شهر مرسین، ترکیه است. این ورزشگاه که در سال ۲۰۱۰ تاسیس شده، دارای ۴۵۰۰ نفر ظرفیت است و میزبان بازی های مدیترانه ۲۰۱۳ بوده است.
«دوازده شاهدخت رقصان» (همچنین «کفش های پاره شده از رقص» یا «کفش هایی که تکه تکه می رقصیدند»؛ ) یک افسانه آلمانی است که توسط برادران گریم گردآوری شده و در "داستان های گریم" در سال ۱۸۱۵ (KHM ۱۳۳) منتشر شده است. این داستان در شاخص آنتی-آرنه-تامپسون در دستهٔ ATU 306 قرار می گیرد. خلاصه داستان. در یک پادشاهی، پادشاهی زندگی می کرد که دوازده دختر داشت. این شاهدخت ها شب ها در یک اتاق بزرگ می خوابیدند که در آن هر شب قفل می شد، اما هر صبح که پادشاه در را باز می کرد، می دید که کفش های دخترانش پاره شده اند، انگار که تمام شب را رقصیده اند. هیچ کس نمی دانست که این دوازده شاهدخت شب ها به کجا می روند. پادشاه ندا درمی دهد که هر کسی بتواند راز دختران را طی سه شب کشف کند، می تواند یکی از آنان را به همسری بگیرد و وارث تاج وتخت شود. اما اگر در کشف راز ناکام بماند، سر از تنش جدا خواهد شد. شاهزادگان و مردان زیادی تلاش می کنند، اما همگی شکست می خورند و کشته می شوند. یک سرباز سالخورده که از جنگ بازمی گردد، با پیرزنی مهربان روبه رو می شود. او ماجرای چالش پادشاه را برای پیرزن تعریف می کند. پیرزن به او توصیه می کند که شرابِ مسمومی که دخ
تران به او می دهند ننوشد و وانمود کند که خواب است. همچنین به او یک شنل نامرئی می دهد تا بتواند دختران را تعقیب کند. سرباز، به قصر می رود و شب هنگام، شراب را دور می ریزد و وانمود می کند که خوابیده است. شاهدخت ها، خیال راحت از خواب او، از طریق یک در مخفی زیر تخت دختر بزرگ، وارد راهرویی جادویی می شوند. سرباز با پوشیدن شنل نامرئی دنبالشان می رود. آنها از سه جنگل عبور می کنند: یکی با درختان نقره ای، یکی طلایی و سومی الماسی. سرباز از هر جنگل یک شاخه می شکند. سپس به دریاچه ای شفاف می رسند که در آن دوازده شاهزاده با قایق هایشان منتظر دختران هستند. هر شاهدخت با یک شاهزاده سوار قایق می شود و سرباز با شاهدخت کوچک ترین همراه می شود. در سوی دیگر دریاچه، قصری با شکوه قرار دارد که دختران تا صبح در آنجا با شاهزادگان می رقصند. سپس بازمی گردند و به بستر خود می روند. سرباز همان شب و دو شب دیگر نیز آنان را تعقیب می کند و در شب سوم، یک جام نقره ای نیز به عنوان مدرک با خود می آورد. در پایان، سرباز راز دختران را برای پادشاه فاش می کند و شاخه های نقره، طلا و الماس و جام نقره ای را به عنوان شواهد ارائه می دهد. دختران چاره ای جز اعترا
ف نمی بینند. پادشاه سرباز را آزاد می کند تا شاهدختی را که می خواهد برگزیند. سرباز، دختر بزرگ تر را انتخاب می کند و وارث پادشاهی می شود. تحلیل و واریانت ها. این افسانه دارای نسخه های مختلفی در سراسر اروپا و جهان است. در برخی نسخه ها تعداد شاهدخت ها کمتر است یا تنها یک دختر است. در برخی نسخه ها دختران با موجودات شیطانی یا مردگان می رقصند. در نسخه های اسکاتلندی، دختران نیستند بلکه یک شاهزاده هر شب مجبور به رقص با پریان می شود. در نسخه های فرانسوی، روسی، پرتغالی، دانمارکی و هندی نیز بازنویسی هایی وجود دارد. میراث فرهنگی. این افسانه بارها در تلویزیون، فیلم ها و ادبیات بازنویسی شده است. از جمله فیلم های تلویزیونی، انیمیشن های اروپای شرقی، و اقتباس های ادبی معاصر مانند «شاهزاده نیمه شب» نوشته جسیکا دی جرج و «درهم تنیده» نوشته هیثر دیکسون.
مرز جنون یا شخصیت مرزی (انگلیسی: Borderline) یک فیلم کمدی دلهره آور آمریکایی محصول سال ۲۰۲۵ به نویسندگی و کارگردانی جیمی واردن با بازی سامارا ویوینگ، ری نیکلسون و اریک دین است. داستان. در فیلم مرز جنون سوفیا، خواننده ای مشهور، با فرار یک طرفدار وسواسی از بیمارستان روانی، زندگی اش به کابوس تبدیل می شود. این مرد، همراه با یک همدست بی رحم، قصد دارد سوفیا را به اجبار به ازدواج وادار کند. حالا، درحالی که همه چیز علیه اوست، سوفیا باید برای نجات جانش. تولید. فیلمبرداری در سپتامبر ۲۰۲۲ در ونکوور، کانادا آغاز شد. طبق گزارش ها، این فیلم در نوامبر وارد مراحل پساتولید شد. انتشار. این فیلم در ۱۴ مارس ۲۰۲۵ توسط مگنولیا پیکچرز در سینماها و پلتفرم های دیجیتال منتشر می شود.
«پرنده طلایی» ( به آلمانی : "Der goldene Vogel" ) افسانه ای است که توسط برادران گریم (KHM 57) در مورد تعقیب یک پرنده طلایی توسط سه پسر باغبان گردآوری شده و در مجموعهٔ "قصه های کودکان و خانه" (Kinder- und Hausmärchen) در سال ۱۸۱۲ منتشر شد. این داستان با شمارهٔ KHM ۵۷ شناخته می شود و از معروف ترین قصه ها در طبقه بندی افسانه ها در شاخص آرنه–تامپسون–اوتر به عنوان نوع ATU 550 با عنوان «جستجوی پرنده، اسب و شاهزاده خانم» شناخته می شود. خلاصه داستان. در باغ پادشاهی، هر سال شب ها یک سیب طلایی از درخت خاصی دزدیده می شود. پادشاه از پسران باغبان خود می خواهد که از درخت مراقبت کنند. دو پسر اول شب را خواب می مانند، اما پسر سوم بیدار می ماند و می بیند که دزد یک پرندهٔ درخشان و طلایی است. او سعی می کند پرنده را با تیر بزند، اما تنها یکی از پرهای آن را به دست می آورد. پادشاه که تحت تأثیر زیبایی این پر قرار می گیرد، مأموریتی برای آوردن خود پرنده تعیین می کند. هر سه پسر باغبان یکی پس از دیگری برای یافتن پرنده به سفر می روند. در مسیر، آن ها با روباهی سخنگو مواجه می شوند که به آن ها هشدار می دهد به کاروانسرای ساده وارد شوند نه مج
لل. دو پسر اول هشدار را نادیده می گیرند و در کاروانسرای مجلل مشغول عیاشی می شوند. پسر سوم توصیه را می پذیرد و با هدایت روباه، به قصر پرنده می رسد. روباه به او هشدار می دهد که پرنده را از قفس چوبی بردارد و نه از قفس طلایی، زیرا قفس طلایی زنگ خطر دارد. اما پسر سوم نیز دچار وسوسه می شود و با برداشتن قفس طلایی، دستگیر می شود. پادشاه آن قصر شرط آزادی او و دریافت پرنده را آوردن اسب طلایی خود اعلام می کند. باز روباه به کمکش می آید و هشدار می دهد که از زین چرمی خاکستری استفاده کند نه زین طلایی. اما بار دیگر، پسر وسوسه می شود و با زین طلایی دستگیر می شود. حال باید برای پادشاهی دیگر، شاهزاده خانمی از قصر طلایی بیاورد. روباه به او هشدار می دهد که اجازه ندهد شاهزاده خانم از والدینش خداحافظی کند. اما پسر اشتباه را تکرار می کند و شاهزاده خانم نیز او را مجبور می کند تا در ازای آزادی اش، تپه ای را در طی هشت روز صاف کند. روباه این کار را برایش انجام می دهد. پس از موفقیت در تمام مأموریت ها و تصاحب پرنده، اسب و شاهزاده خانم، پسر با روباه به راه می افتد. روباه از او می خواهد که سرش را ببرد تا طلسمی شکسته شود. پسر امتناع می کند.
روباه نیز به او هشدار می دهد که هرگز گوشت اعدامیان را نخرد و در لب رودخانه ننشیند. در ادامه، پسر درمی یابد که دو برادر بزرگ ترش که در عیاشی و فساد غوطه ور بوده اند، اکنون قرار است اعدام شوند. او جان آن ها را با پرداخت پول می خرد. اما زمانی که در کنار رودخانه نشسته است، برادرانش او را به رود می اندازند و خودشان با پرنده، اسب و شاهزاده خانم نزد پادشاه بازمی گردند. پادشاه، شاهزاده خانم و اسب و پرنده، همه غمگین هستند و دلتنگ کسی اند که آن ها را به دست آورده. روباه بار دیگر پسر را نجات می دهد. او در جامهٔ گدایان به قصر بازمی گردد و پرنده، اسب و شاهزاده خانم فوراً او را می شناسند. برادرانش مجازات می شوند و پسر با شاهزاده خانم ازدواج می کند. در پایان، پسر پیشنهاد روباه را می پذیرد، سرش را می برد و روباه به شکل اصلی اش بازمی گردد: برادر شاهزاده خانم که توسط جادوگر به شکل روباه درآمده بود. تحلیل داستان. داستان «پرندهٔ طلایی» ترکیبی از سه مأموریت یا جستجو است که به ترتیب شامل یافتن پرنده ای افسانه ای، اسبی با ویژگی های خارق العاده و شاهزاده خانمی زیبا و جادویی می شود. این سه مأموریت معمولاً با توصیه ها یا هشدارهایی همر
اه اند که توسط حیوانی سخنگو (در اینجا روباه) ارائه می شود. در اغلب نسخه ها، قهرمان داستان، پسر کوچک تر است که اغلب ساده دل یا «احمق» (Dümmling) نامیده می شود، اما برخلاف ظاهرش، فروتن، شجاع و نیک سرشت است. منشأ داستان. نسخه ای مشابه از این داستان با نام «کبوتر سفید» (Die weisse Taube) در سال ۱۸۰۸ جمع آوری شده و در اولین چاپ مجموعه برادران گریم منتشر شده است. شخصیت پسر کوچک در برخی نسخه ها «Dümmling» و در نسخه های بازسازی شدهٔ مدرن تر، «ساده دل» یا «ابله» نامیده شده است. شخصیت روباه. روباه در این داستان به عنوان یار وفادار قهرمان ظاهر می شود و در تمامی مراحل دشوار یاری اش می دهد. در پایان، مشخص می شود که او برادر شاهزاده خانم است که در قالب روباه جادویی به دام افتاده بود. چنین یاری توسط حیوانات سخنگو، در بسیاری از افسانه ها، از جمله داستان هایی با شخصیت هایی چون گرگ، شیر، خرس و خرگوش نیز دیده می شود. ارتباط با دیگر افسانه ها. این داستان با افسانه هایی نظیر «پرندهٔ آتشین و گرگ خاکستری»، «چگونه ایان دیرک شاهین آبی را یافت»، و «ایوان و پری دریایی طلایی» مشترکاتی دارد. همچنین پرندهٔ طلایی در این داستان شباهت هایی ب
ه ققنوس افسانه ای، پرندهٔ هزارصدا در فرهنگ های خاورمیانه ای، و پرندهٔ آتشین در افسانه های اسلاوی دارد. نتیجه گیری. پرندهٔ طلایی یکی از غنی ترین و چندلایه ترین افسانه های گریم است که عناصر شجاعت، وفاداری، ساده دلی، و خیانت را در قالب مأموریت های ماجراجویانه به تصویر می کشد. این داستان نه تنها در ادبیات کودکان بلکه در تحلیل های اسطوره شناختی و روان شناختی نیز جایگاه مهمی دارد.
سفر (به انگلیسی: The Trip) یک فیلم دلهره آور آمریکایی در سبک داستان روان شناختی آماده اکران به کارگردانی جورما تاکونی بر اساس فیلمنامه ای از نیک کوچر و برایان مک الهانی است. این یک بازسازی انگلیسی زبان از یک فیلم نروژی به همین نام محصول ۲۰۲۱ می باشد. در این فیلم جیسون سیگل، سامارا ویوینگ، تیموتی اولفینت، جولیت لوئیس، پل گویلفویل و کیت جاردین به ایفای نقش پرداخته اند. ساخت. فیلمبرداری اصلی در ۱۹ نوامبر ۲۰۲۴ در تامپره، فنلاند آغاز شد.
الف ها و کفاش یا کفاش و کوتوله ها (به آلمانی: "Die Wichtelmänner") عنوان مجموعه ای از سه افسانهٔ عامیانه آلمانی است که توسط برادران گریم جمع آوری شده است (شماره ۳۹ در فهرست KHM). این افسانه ها دربارهٔ یک کفاش فقیر و سخت کوش هستند که توسط الف (کوتوله هایی) مهربان و جادویی مورد کمک قرار می گیرد. منشاء. این مجموعه در نخستین نسخهٔ کتاب افسانه های کودکان و خانواده (۱۸۱۲) توسط برادران گریم منتشر شد. نسخه های آن ها برگرفته از روایت های زنی به نام «گرتشن وایلد» (۱۷۸۷–۱۸۱۹) بود. این سه داستان ابتدا به صورت جداگانه با عناوین فرعی منتشر شدند، اما در نسخه های بعدی، بدون عنوان مستقل ارائه گردیدند. داستان ها. داستان نخست: کفاش و کفش های جادویی. کفاشی فقیر تنها به اندازهٔ یک جفت کفش چرم داشت. یک شب، قبل از اینکه کار ساخت کفش را به پایان برساند، کار را نیمه کاره رها کرد، به خدا توکل نمود و به بستر رفت. صبح روز بعد، زمانی که از خواب برخاست و دعای صبحگاهی اش را خواند، با تعجب دید که کفش ها به زیبایی تمام و با دقت بی نظیری آماده شده اند. کمی بعد، مشتری ای وارد مغازه شد و کفش ها را با قیمتی بیش از معمول خرید. کفاش با پول آن چرم