Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
امل بیماری زا قرار می گیرند. بهترین مکان ها. بیوسوال ها را می توان در مناطقی که نیاز به مدیریت آب های سطحی برای تنظیم سرعت رواناب و رفع آلودگی رواناب دارند، اجرا کرد. بیوسوال ها برای مدیریت اولین هجوم آلاینده ها در هنگام بارندگی ایجاد می شوند، بنابراین، مکان هایی که دارای سطوح نفوذناپذیر بالایی مانند جاده ها، پارکینگ ها یا پشت بام ها هستند، می توانند از مزایای اضافه کردن بیوسوال ها بهره مند شوند. آنها همچنین می توانند در حاشیه جاده ها، بریدگی های جدول، پیاده روها یا هر فضای عمومی دیگری ادغام شوند. مزایا. بیوسوال ها کارهای عمرانی کم اثر و مفیدی هستند که سرعت رواناب آب های سطحی را کاهش می دهند و در عین حال آلاینده ها را از محل تخلیه حذف می کنند. آنها در محافظت از آب های سطحی و آبراه های محلی در برابر آلودگی بیش از حد ناشی از رواناب آب های سطحی بسیار مفید هستند. هر چه رواناب مدت بیشتری در داخل بیوسوال باقی بماند، نتیجه حذف آلاینده بهتر خواهد بود. همچنین در از بین بردن حوضچه های راکد که می توانند پشه ها را جذب کنند، مفید است. همچنین می توان بیوسوال ها را طوری طراحی کرد که از نظر زیبایی شناسی خوشایند باشند و حیوان
ات را جذب کرده و زیستگاه ایجاد کنند. بیوسوال ها همچنین می توانند برای تغذیه آب های زیرزمینی مفید باشند. تعمیر و نگهداری. نگهداری نامناسب می تواند منجر به هزینه های بالای بازسازی برای رسیدگی به کانال های زیستی ناکارآمد شود. تجمع رسوبات بزرگ، زباله و رشد نامناسب پوشش گیاهی، همگی می توانند بر کیفیت و عملکرد بیوسوال ها تأثیر بگذارند. در مراحل برنامه ریزی، جدا کردن حق ارتفاق برای نگهداری آسان تر از دیوارهای زیستی مفید است، چه فضای کافی برای قرار دادن ماشین آلات باشد و چه ایمنی برای افراد شاغل. برای گرفتن رسوبات می توان از انواع مختلف فیلترها استفاده کرد. نوارهای فیلتر چمنی یا ورودی های سنگی می توانند برای فیلتر کردن رسوبات و ذرات معلق استفاده شوند؛ با این حال، بدون نگهداری مناسب، رواناب می تواند به دلیل انسداد از جوی های زیستی دور شود. ورودی های سازه ای به دلیل سهولت نگهداری، استفاده و اثربخشی آنها رایج تر شده اند. اجتناب از استفاده از مالچ شناور و انتخاب بهترین گیاهان مناسب و کم نیاز به نگهداری، کارایی بهتر در کانال های زیستی را تضمین می کند. بسته به نیازهای جامعه به یک زیست بوم، می توان یک برنامه ارزیابی چهار مر
حله ای تدوین کرد. بازرسی بصری، آزمایش ظرفیت، رواناب مصنوعی و پایش، چهار مرحله ای هستند که می توانند برای ارزیابی عملکرد و نگهداری از بیوسوال ها مورد استفاده قرار گیرند. بازرسی های روتین برای اطمینان از عدم آسیب به عملکرد و زیبایی شناسی بیوسوال ها ضروری است. زمان و تعداد دفعات بازرسی ها بسته به دولت های محلی مختلف متفاوت است، اما باید حداقل سالی یک بار انجام شود. جنبه های مختلف بازرسی می تواند به صورت بصری یا مکانیکی انجام شود. مشاهده بصری پوشش گیاهی، آب و ورودی ها، همگی برای اطمینان از عملکرد بسیار مهم هستند. برخی سازمان ها از چک لیست ها برای ساده سازی فرایند بازرسی بصری استفاده می کنند. روش های مختلفی برای تعیین اینکه آیا یک بیوسوال نیاز به تعمیر و نگهداری دارد یا خیر، وجود دارد. بیوسوال ها برای رسیدن به سطح خاصی از نفوذپذیری، معیارگذاری می شوند تا مشخص شود که آیا به تعمیر و نگهداری نیاز دارند یا خیر. برای اندازه گیری میزان نفوذ، از گیج نفوذ استفاده می شود. آزمایش شیمی خاک نیز برای تعیین اینکه آیا خاک دارای سطح مشخصی از هرگونه آلاینده است یا خیر، مورد نیاز است. فسفر و سطوح بالای شوری در خاک دو آلاینده رایج ه
ستند که باید به آنها توجه شود. تجزیه و تحلیل غلظت آلاینده های ورودی و خروجی نیز روش دیگری برای تعیین سطح عملکرد بیوسوال ها است. نگهداری می تواند به سه سطح مختلف مراقبتی تقسیم شود. مراقبت های زیبایی شناختی برای حذف علف های هرز که بر عملکرد سایر گیاهان و خود دیوار سبز تأثیر می گذارند، تمیز کردن و جمع آوری زباله و حفظ ظاهر پوشش گیاهی مورد نیاز است. زمانی که ورودی توسط رسوبات مسدود شده باشد یا زمانی که پوشش گیاهی نیاز به جایگزینی داشته باشد، بازسازی جزئی مورد نیاز است. زمانی که دیواره های زیستی دیگر آلاینده ها را به طور کافی فیلتر نمی کنند و عملکرد کلی آنها به شدت ضعیف است، نیاز به بازسازی کامل است. طراحی. بیوسوال ها دوره های کوتاه و بالقوه شدیدی از بارندگی، سیل و بارگذاری آلاینده ها را تجربه می کنند و به دنبال آن فصل های خشک را تجربه می کنند. مهم است که نحوه رشد پوشش گیاهی انتخاب شده برای بیوسوال ها و درک اینکه چه نوع گیاهانی بهترین گزینه برای این منظور هستند، در نظر گرفته شود. چهار نوع بیوسوال وجود دارد که می توانند بر اساس نیازهای محل ساخته شوند. بیوسوال ها به ترکیب خاصی از خاک نیاز دارند که بیش از ۵٪ رس نداشت
ه باشد. خود خاک قبل از اجرا نباید آلوده باشد. بیوسوال ها باید با شیب طولی ساخته شوند تا رسوبات بتوانند ته نشین شوند. حداکثر شیب دیواره های زیستی ۳:۱ است. برای اطمینان از اینکه به سایر زیرساخت ها آسیبی وارد نمی شود، حداقل فاصله لازم است. زهکش سرریز باید حداقل ۶ اینچ بالاتر از سطح زمین قرار گیرد تا حداکثر زمان تمرکز رواناب آب های سطحی در جوی های زیستی فراهم شود. همچنین می توان از سنگ ها برای کاهش سرعت رواناب استفاده کرد. استفاده از فیلترها برای جلوگیری از مسدود شدن ورودی ها توسط رسوبات یا زباله ها مهم است. مثال ها. دو نمونه اولیه از آبراه های زیستی طراحی شده به صورت علمی برای کاربردهای در مقیاس بزرگ در غرب ایالات متحده یافت می شود. در سال ۱۹۹۶، برای پارک رودخانه ویلامت در پورتلند، اورگان، در مجموع ۲۳۳۰ فوت طول از خاکریزهای زیستی طراحی و نصب شد تا رواناب های آلاینده را جمع آوری و از ورود آنها به رودخانه ویلامت جلوگیری کند. برای افزایش جذب گل و لای، سدهای کنترلی متناوب نصب شدند که باعث کاهش ۵۰ درصدی ورود مواد جامد معلق به سیستم رودخانه شد. نمونه دوم از یک دیوار سبز طراحی شده در مقیاس بزرگ، در پارک تجاری کارنروس،
شهرستان سونوما، کالیفرنیا قرار دارد. از سال ۱۹۹۷، تیم طراحی پروژه با اداره شیلات و شکار کالیفرنیا و شهرستان سونوما همکاری کرد تا طرحی دقیق برای هدایت رواناب سطحی در حاشیه یک پارکینگ بزرگ ارائه دهد. رواناب سطحی شامل رواناب پشت بام ساختمان ها، رواناب پارکینگ و جریان سطحی از املاک واقع در شمال محل پروژه می شود. در مجموع دو مایل خطی از خاکریز زیستی در این پروژه طراحی شد. هدف از ساخت بیوسویل، به حداقل رساندن ورود آلاینده های رواناب به نهر سونوما بود. کانال بیوسویل پوشیده از چمن و تقریباً خطی است. شیب رو به پایین تقریباً ۴٪ و شیب عرضی تقریباً ۶٪ است. یکی از پروژه های نسبتاً جدید، پروژه «جایگزین های لبه خیابان» (SEA) در سیاتل، واشینگتن بود که در سال ۲۰۰۱ تکمیل شد. هدف SEA به جای استفاده از لوله کشی سنتی، ایجاد یک چشم انداز طبیعی بود که نمایانگر وضعیت منطقه قبل از توسعه باشد. این خیابان ۱۱٪ نفوذپذیرتر از یک خیابان استاندارد بود و با درختان همیشه سبز و جوی های آب فراوان مشخص می شد. بیوسوال ها روی شیب های درجه بندی شده با گیاهان تالابی و مرتفع کاشته شدند. سایر محوطه سازی ها نیز بر روی گیاهان بومی و سازگار با ماهی سالمو
ن متمرکز بودند. SEA مزیت قابل توجهی در کاهش رواناب آب های سطحی ایجاد کرد که به ادامه حفاظت از بوم شناسی نهر سیاتل کمک کرد. خیابان پروژه همچنین در مقایسه با محوطه سازی خشن، مکانی جذاب تر و از نظر زیبایی شناسی دلپذیرتر ایجاد کرد. اداره حفاظت از محیط زیست شهر نیویورک (NYC DEP) بیش از ۱۱۰۰۰ جویچه کنار خیابان ساخته است که به آنها «باغ های بارانی» می گویند. باغ های باران در سراسر شهر ساخته می شوند تا آب های ناشی از بارندگی را مدیریت کرده و کیفیت آب آبراه های شهری را بهبود بخشند. مراقبت و رسیدگی به باغ های بارانی حاصل همکاری بین اداره حفاظت از محیط زیست نیویورک و گروهی از شهروندان داوطلب به نام «محافظان بندر» است. باغ های بارانی حداقل هفته ای یک بار بازرسی و تمیز می شوند. پرماکالچر. در کشاورزی پایدار، از گودال ها برای جمع آوری آب استفاده می شود.
ایستگاه هاوتورن/لنیکس () یکی از ایستگاه های خط سی متروی لس آنجلس است. این ایستگاه که در سال ۱۹۹۰ تاسیس شده در میانه بزرگراه بین ایالتی ۱۰۵ واقع شده و نام آن از بلوار هاوتورن و محله لنیکس که در آن قرار دارد، گرفته شده است. این ایستگاه همچنین نزدیک به شهر هاوتورن ساخته شده است.
ایکدا ناکاهیرو ، ۲۸ اوت ۱۸۷۷ (۱۰ دوره میجی) - ۱ ژانویه ۱۹۴۸ (۲۳ دوره شووا) عضو مجلس اعیان (ژاپن)، یک اشراف زاده و یک افسر ارتش (ستوان پیاده نظام) از دوره های میجی تا شووا بود. او شانزدهمین رئیس خاندان توتوری ایکدا بود. او پنجمین پسر پانزدهمین شوگون، توکوگاوا یوشینوبو از همسر غیراصلی اش شینمورا نوبو بود.
انجمن سراسری تولید علم و فناوری زیستی (، یک آژانس شوروی بود که در آوریل ۱۹۷۴ تأسیس شد و بزرگ ترین و پیچیده ترین برنامه تهاجمی جنگ بیولوژیکی شناخته شده را رهبری می کرد. این یک شبکه گسترده و ظاهراً غیرنظامی بود که ۳۰ تا ۴۰ هزار پرسنل را استخدام می کرد و شامل پنج مؤسسه تحقیقاتی بزرگ نظامی، تأسیسات طراحی و ساخت ابزار متعدد، سه کارخانه آزمایشی و پنج کارخانه تولید دو منظوره بود. این شبکه برنامه های تحقیق و توسعه تهاجمی بزرگی را با سویه های میکروبی مهندسی ژنتیک شده که در برابر مجموعه ای از آنتی بیوتیک ها مقاوم هستند، دنبال می کرد. علاوه بر این، عوامل باکتریایی با توانایی تولید پپتیدهای مختلف ایجاد شدند که منجر به ایجاد سویه هایی با خواص بیماری زایی کاملاً جدید و غیرمنتظره شد. تاریخچه. ریشه ها. ریشه های شبکهٔ "«بیوپراپارات»" ارتباط نزدیکی با ایجاد تأسیسات بسیج جنگ افزارهای بیولوژیکی در دههٔ ۱۹۵۰، تحت رهبری نیکیتا سرگیویچ خروشچف، دارد که در کارخانه های تولید غیرنظامی تازه ساخته شده، پنهان شده بودند. ساخت اولین کارخانه بزرگ دو منظوره، کارخانه شیمیایی بردسک، واقع در ۲۶ کیلومتری جنوب نووسیبیرسک، در سال ۱۹۵۷ در پاسخ به فر
مان شورای وزیران اتحاد جماهیر شوروی مبنی بر توسعه صنایع شیمیایی و میکروبیولوژیکی شوروی آغاز شد. دومین تأسیسات دومنظوره، کارخانه شیمیایی اوموتنینسک، واقع در وستوچنی، ۱۵۰ کیلومتری شمال شرقی کیروف، مطابق با فرمانی که در تاریخ ۲ اوت ۱۹۵۸ توسط حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی و شورای وزیران صادر شد، ایجاد شد. ایده پشت کارخانه های جدید این بود که در صورت بروز شرایط اضطراری در زمان جنگ، بتوانند از تولید محصولات میکروبیولوژیکی غیرنظامی به تولید عوامل بیولوژیکی نظامی روی آورند. هر دو تأسیسات بردسک و اوموتنینسک پس از تأسیس "شرکت بیوپراپارات" در سال ۱۹۷۴ به آن منتقل شدند یکی دیگر از نهادهای کلیدی که برای استخدام پرسنل علمی با دانش سلاح های بیولوژیکی به شدت به آن متکی بود، دفتر فنی-تحقیقات علمی بود. این سازمان در اوت ۱۹۵۸ تحت نظر دولت پانزدهم وزارت دفاع اتحاد جماهیر شوروی، که در آن زمان برنامه سلاح های بیولوژیکی اتحاد جماهیر شوروی را مدیریت می کرد، تأسیس شد. وظیفه توسعه فناوری برای استفاده در ایجاد شرکت های دارویی و میکروبیولوژیکی با کاربرد دوگانه را بر عهده داشت. همچنین مسئولیت داشت که اجزای نظامی تأسیسات دو منظوره شوروی
را در حالت آماده باش دائمی نگه دارد. بیشتر اعضای کلیدی ان آی بی تی در سال ۱۹۷۴ به بیوپراپات منتقل شدند تأسیس. در ۲۴ آوریل ۱۹۷۴، اداره اصلی صنایع میکروبیولوژیکی اتحاد جماهیر شوروی ("گلاومیکروبیوپروم") دستور ۱۳۱ DSP را صادر کرد که به موجب آن انجمن تولید علوم زیستی سراسری اتحادیه تأسیس شد. در ۲۶ ژوئن ۱۹۷۴، تعدادی از تأسیسات سلاح های بیولوژیکی دومنظوره موجود در اتحاد جماهیر شوروی به آژانس جدید منتقل شدند. این کارخانه ها شامل کارخانه شیمیایی بردسک و کارخانه شیمیایی اوموتنینسک بودند. بنا به گزارش ها، پروژه "«بیوپرات»" توسط یوری آناتولیویچ اوچینیکوف، آکادمیسین، آغاز شد که لئونید برژنف، دبیرکل، را متقاعد کرد که توسعه سلاح های بیولوژیکی ضروری است. تحقیقات در بیوپراپات نقض مفاد کنوانسیون سلاح های بیولوژیکی سال ۱۹۷۲ بود که سلاح های بیولوژیکی را ممنوع اعلام کرده است. قرار گرفتن در معرض دید در غرب. برنامه های تحقیق و توسعه شرکت بیوپراپات از همان ابتدا مشمول سطوح فوق العاده ای از پنهان کاری و بخش بندی بودند. اولین اطلاعات مهم که در مورد ماهیت و وسعت این تلاش مخفیانه شوروی در زمینه سلاح های بیولوژیکی به غرب رسید، ناشی از پن
اهندگی یک دانشمند ارشد "آماده سازی بیولوژیکی" به نام ولادیمیر آرتموویچ پاسچنیک (۱۹۳۷–۲۰۰۱) به بریتانیا در اکتبر ۱۹۸۹ بود. دومی توانست شرح مفصلی از دامنه وسیع برنامه مخفی مسکو ارائه دهد. در نتیجه شهادت پاسچنیک، مارگارت تاچر، نخست وزیر بریتانیا، و جورج اچ دبلیو بوش، رئیس جمهور آمریکا، توانستند بر میخائیل گورباچف، رئیس جمهور شوروی، فشار بیاورند تا تأسیسات جنگ میکروبی روسیه را به روی تیمی از بازرسان خارجی باز کند. وقتی بازرسان در سال ۱۹۹۱ از چهار سایت بازدید کردند، با انکار و طفره رفتن آنها مواجه شدند. مخازن تولیدی که به نظر می رسید هدف آنها تولید مقادیر زیادی مواد خطرناک باشد، هنگام ارائه به بازرسان تمیز و استریل بودند. آزمایشگاه ها قبل از ارائه به بازرسان، از تجهیزات محروم شده بودند. افشاگری های پاسچنیک مبنی بر اینکه این برنامه بسیار گسترده تر از آن چیزی است که قبلاً گمان می رفت، در سال ۱۹۹۲ با سفر سرهنگ کاناتژان بایزاکوویچ علیبکوف (متولد ۱۹۵۰) به ایالات متحده تأیید شد. دومی، که بعداً نام کن علیبک را برای خود برگزید، از سال ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۲ به عنوان معاون اول مدیر "بیوپراپارات" خدمت کرده بود. علیبکوف بعدها کتاب "«خ
طر زیستی»" (۱۹۹۹) را نوشت و در آن دانش گسترده خود از ساختار، اهداف، عملیات و دستاوردهای "«بیوپراپارت»" را به طور عمومی شرح داد. او همچنین در قسمتی از سریال "خط مقدم (برنامه تلویزیونی آمریکایی)" با عنوان «جنگ طاعون» در ۱۳ اکتبر ۱۹۹۸ حضور داشت. تغییر نقش، ۱۹۸۵ - تاکنون. "بیوپراپارات" سه مرحله متمایز و گاهی اوقات همپوشانی در طول حیات خود داشت. از زمان پیدایش آن در آوریل ۱۹۷۴ تا فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در دسامبر ۱۹۹۱، و در واقع برای مدتی نامعلوم پس از آن، این سازمان درگیر یک برنامه تحقیقاتی تهاجمی بزرگ در زمینه سلاح های بیولوژیکی بود. همچنین پنج کارخانه تولیدی دو منظوره را نگهداری می کرد. در مارس ۱۹۸۵، با انتخاب میخائیل گورباچف توسط دفتر سیاسی به عنوان دبیرکل حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی، "بیوپراپارات" از نظر اندازه و اهمیت سیاسی افزایش یافت و همچنین به عنوان یک بازیگر اصلی در بخش زیست دارویی غیرنظامی ظهور کرد. تا سال ۱۹۸۸، در این مرحله دوم، شبکه بیوپراپات شامل حداقل ۴۰ مرکز بود که در ۱۵ شهر مختلف فعالیت می کردند و کنترل تولید داخلی واکسن ها، آنتی بیوتیک ها و سایر داروهای ضروری را در دست داشتند. دقیقاً در هم
ین لحظه بود که علیبکوف به عنوان یک رابط کلیدی بین "بیوپراپارات" و تعدادی از شرکت های داروسازی غربی ظاهر شد. در مرحله سوم و نهایی در طول دهه ۲۰۰۰، "شرکت بیوپراپات" از کنترل تقریباً تمام مؤسسات تحقیق و توسعه و تأسیسات تولیدی محروم شد. از آن پس، نقش بسیار کمرنگ تری به خود گرفت، بر کنترل صادرات و سایر امور متمرکز شد و تنها تعداد کمی از کارکنان دفتر مرکزی را در اختیار داشت. "بیوپراپارات" سیستمی از مؤسسات اسماً غیرنظامی، تحقیقاتی و طراحی، کارخانه های آزمایشی و تأسیسات تولیدی دو منظوره بود که عمدتاً در سایت هایی در روسیه اروپایی واقع شده بودند و در آن ارتش کوچکی از دانشمندان و تکنسین ها با هدف توسعه نسل جدیدی از سلاح های بیولوژیکی، روی عوامل بیماری زای باکتریایی و ویروسی کار می کردند. این سازمان ظرفیت تولید سلاح سیاه زخم در اتحاد جماهیر شوروی را در خود جای داده بود و در توسعه فناوری های جدید سلاح های بیولوژیکی پیشرو بود. امکانات. این پروژه شامل بخش های تحقیق و توسعه، طراحی، کارخانه آزمایشی و تأسیسات تولیدی زیر بود: پاتوژن ها. تحقیقات روی طیف وسیعی از عوامل بیماری زای باکتریایی و ویروسی با هدف بررسی پتانسیل آنها برای
تبدیل شدن به سلاح انجام شد. این موارد شامل موارد زیر بود: رهبران. مدیران. سرلشکر (رزرو) وسوولود ایوانوویچ اوگارکوف (آوریل ۱۹۷۴–۱۹۷۹) سرهنگ (رزرو) آناتولی آناتولیویچ میکلاشفسکی (۱۹۷۹) ژنرال (رزرو) یوری تیخونوویچ کالینین (۱۹۸۰ - آوریل ۲۰۰۱) معاونان اول مدیران. سرلشکر (رزرو) آناتولی وروبیف (۱۹۷۸–۱۹۸۸) سرهنگ (ذخیره) کاناتژان علیبکوف (۱۹۸۸–۱۹۹۲)
کاتسو کوواشی ، (۲۳ اوت ۱۸۸۸ (۲۱ دوره میجی) - ۱۰ ژوئیه ۱۹۳۲ (۷ دوره شووا) یک اشراف زاده و تاجر ژاپنی بود. عنوان او کنت و نام خانوادگی اصلی او توکوگاوا بود. او دهمین پسر پانزدهمین شوگون، توکوگاوا یوشینوبو از همسر غیراصلی اش شینمورا نوبو بود.
شاهدخت هیروکیو کیکو ، (۲۳ سپتامبر ۱۸۸۲ (۱۵ دوره میجی) - ۱۸ اوت ۱۹۳۹ (۱۴ دوره شووا) عضوی از خانواده امپراتوری ژاپن بود. او همسر شاهزاده فوشیمی هیرویاسو بود. نام سابق او توکوگاوا تسونه کو بود. رتبه او امپراتریس و عنوان افتخاری او طبق قانون خاندان امپراتوری، والاحضرت امپراتوری بود. او عمه کیکوکو، شاهدخت تاکاماتسو همسر نوبوهیتو، شاهزاده تاکاماتسو سومین پسر امپراتور تایشو بود. از طریق مادر توکوگاوا یوشینوبو، شاهدخت یوشیکو، او همچنین از نسل پنجم امپراتور ریگن بود. او نهمین دختر پانزدهمین شوگون، توکوگاوا یوشینوبو از همسر غیراصلی اش شینمورا نوبو بود.
ایستگاه داون تاون اینگلوود () یکی از ایستگاه های خط کی متروی لس آنجلس است. این ایستگاه که در سال ۲۰۰۲ تأسیس شده در خیابان فلورانس، بین خیابان های مارکت و لوکاست، در منطقه تجاری مرکزی شهر اینگلوود، کالیفرنیا واقع شده است.
شراب های بیودینامیک، شراب هایی هستند که با استفاده از روش های شبه علمی به نام بیودینامیک، هم برای رشد میوه و هم در طول فرآوری پس از برداشت، ساخته می شوند. تولید شراب بیودینامیک از روش های کشاورزی ارگانیک ("مثلاً" استفاده از کمپوست به عنوان کود و اجتناب از اکثر آفت کش ها) استفاده می کند، در عین حال از مکمل های خاک تهیه شده طبق فرمول های رودولف اشتاینر نیز استفاده می کند، از یک تقویم کاشت که به پیکربندی های طالع بینی بستگی دارد پیروی می کند، و با زمین به عنوان "یک موجود "زنده و پذیرا" " رفتار می کند. تاکداری بیودینامیک. روش های بیودینامیک در تاکستان داری (پرورش انگور) در کشورهای مختلفی از جمله فرانسه، سوئیس، ایتالیا، اسپانیا، اتریش، آلمان، استرالیا، آرژانتین، شیلی، پرو، آفریقای جنوبی، کانادا و ایالات متحده استفاده می شوند. در سال ۲۰۱۳، بیش از ۷۰۰ تاکستان در سراسر جهان که بیش از ۱۰۰۰۰ هکتار / ۲۴۷۱۰ جریب را شامل می شدند، گواهی بیودینامیک دریافت کردند. تعدادی از تولیدکنندگان تجاری بسیار سطح بالا و مشهور اخیراً به شیوه های بیودینامیک روی آورده اند. طبق مقاله ای در "مجله فورچون"، بسیاری از املاک برتر فرانسه، «از جمل
ه دومین لروی در بورگاندی، شاتو دو لا روش-او-موآن در لوار، میسون شاپوتیه در دره رون و دومین زیند-هامبرشت در آلزاس»، از کشت انگور بیودینامیک پیروی می کنند. برای اینکه یک شراب برچسب «بیودینامیک» بخورد، باید استانداردهای تعیین شده توسط انجمن دیمیتر، یک نهاد صدور گواهینامه بین المللی، را رعایت کند. کشاورزی بیودینامیک نوعی کشاورزی جایگزین است که بر اساس مفاهیم شبه علمی و مبهم توسعه یافته توسط رودولف اشتاینر (۱۸۶۱–۱۹۲۵)، که "دوره کشاورزی را" در سال ۱۹۲۴ ارائه داد، و قدمت آن به بیشتر جنبش ارگانیک برمی گردد، می باشد. این شامل اصول اکولوژیکی است و بر دیدگاه های معنوی و عرفانی تأکید دارد. بیودینامیک، خودکفایی اکولوژیکی مزارع را به عنوان سیستم های زنده منسجم و به هم پیوسته هدف قرار می دهد. اثربخشی. برخی از پرورش دهندگان انگور که روش های بیودینامیک را اتخاذ کرده اند، ادعا می کنند که به بهبود سلامت تاکستان های خود، به ویژه در زمینه های تنوع زیستی، حاصلخیزی خاک، تغذیه محصول و مدیریت آفات، علف های هرز و بیماری ها، دست یافته اند. برای مثال، مرحوم آن-کلود لفلایو از املاک دومین لفلایو در بورگاندی ادعا کرد که استفاده از روش های
بیودینامیک، یک تاکستان به شدت بیمار را نجات داد، تا جایی که اکنون برخی از ارزشمندترین شراب های او را تولید می کند. یک مطالعه طولانی مدت روی یک کارخانه شراب سازی در کالیفرنیا نشان داد که بهبود کیفیت برای هر دو نوع شراب بیودینامیک و ارگانیک قابل توضیح نیست. این مطالعه در بلوک های مختلف تاکستان در یک تاکستان تجاری در اوکیاه، کالیفرنیا، هیچ تفاوتی بین روش های بیودینامیک با روش های کشاورزی ارگانیک عمومی از نظر کیفیت خاک، و همچنین در عملکرد هر تاک، تعداد خوشه در هر تاک و وزن خوشه و حبه پیدا نکرد. با این حال، یکی از نویسندگان، لئو مک کلاسکی، استدلال کرده است که انتظار می رود نمرات کیفیت مصرف کننده، نمرات ۱۰۰ امتیازی، برای هر دو کشاورزی بیودینامیک و ارگانیک نسبت به کشاورزی سنتی بالاتر باشد. انگورهای بیودینامیک ادعا می کنند که طعم های قوی تر، شفاف تر و پر جنب و جوش تری را مشاهده کرده اند، و همچنین شراب هایی که مدت طولانی تری قابل نوشیدن باقی می مانند. به گفته پرز پالاسیوس، شراب ساز اسپانیایی در حوزه بیودینامیک، شراب های بیودینامیک بیشتر «گلی» هستند. تولیدکنندگان بیودینامیک همچنین ادعا می کنند که روش های آنها منجر به ت
عادل بهتر در رشد می شود، جایی که تولید قند در انگور با رسیدگی فیزیولوژیکی همزمان می شود و در نتیجه شرابی با تعادل صحیح طعم و میزان الکل، حتی با تغییر شرایط آب و هوایی، تولید می شود. در یک آزمایش چشایی کور از ۱۰ جفت شراب بیودینامیک و شراب های معمولی که توسط "مجله فورچون" انجام شد و توسط هفت متخصص شراب از جمله یک استاد شراب و سر شراب خواران قضاوت شد، نه مورد از شراب های بیودینامیک برتر از همتای معمولی خود تشخیص داده شدند. «مشخص شد که شراب های بیودینامیک، نمود بهتری از "محیط زیست (terroir)"، یعنی شیوه ای که یک شراب می تواند محل خاص خاستگاه خود را در عطر، طعم و بافت خود نشان دهد، دارند.» منتقدان هشدار می دهند که چنین مقایسه هایی از شراب های از یک نوع، باید از نظر تفاوت در خاک و زیرخاک و تکنیک های کشاورزی و فرآوری مورد استفاده، کنترل شوند. منتقدان کیفیت بالای شراب های بیودینامیک را تصدیق می کنند، اما این سؤال را مطرح می کنند که آیا بسیاری از پیشرفت ها در سلامت تاکستان ها و طعم شراب، در صورت استفاده از کشاورزی ارگانیک، بدون عرفان و تلاش فزاینده در بیودینامیک، به هر حال اتفاق می افتاد یا خیر. منتقدان دیگر موفقیت کشت
انگور بیودینامیک را به مهارت بالای شراب سازان و توجه دقیق آنها به جزئیات نسبت می دهند. ری آیل، سردبیر مجله اسپریت، می گوید: «پس چه می شود اگر آنها فکر کنند که دفن شاخ های گاو پر از کود به آنها کمک می کند تا نیروهای حیاتی جدیدی را از کیهان به دست آورند؟»
میکی هاوارد با نام کامل آلیسیا میشل هاوارد (زاده ) خواننده و ترانه سرا آمریکایی است.
هاچیسوکا فوده کو ، ۱۷ ژوئیه ۱۸۷۶ (۹ دوره میجی) - ۳۰ نوامبر ۱۹۰۷ (۴۰ دوره میجی) همسر ماساکی هاچیسوکا، هفدهمین رئیس خاندان هاچیسوکا بود. نشان خانوادگی او یک درنای تاشده بود. او چهارمین دختر پانزدهمین شوگون، توکوگاوا یوشینوبو از همسر غیراصلی اش ناکانه ساچی بود. زندگی. اندکی پس از تولد، سرپرستی او به ایسیا گنجیرو سپرده شد. در اکتبر ۱۸۷۹ (۱۲ میجی)، به اقامتگاه توکوگاوا بازگشت. در ژوئیه ۱۸۸۹ (۲۲ میجی)، او به همراه شش خواهرش، از جمله خواهر بزرگترش تتسوکو و خواهر کوچکترش تسوکو، از شیزوئوکا به توکیو نقل مکان کرد. در ۲۶ دسامبر ۱۸۹۵ (۲۸ میجی)، او با هاچیسوکا ماساکی ازدواج کرد. در سال ۱۸۹۶ (۲۹ میجی)، او دختر بزرگترش، توشیکو، را به دنیا آورد. در سال ۱۸۹۸ (۳۱ میجی)، دختر دومش، فوکو، را به دنیا آورد. در سال ۱۹۰۱، دختر سومش، سایوکو، را به دنیا آورد. در سال ۱۹۰۳ (سال ۳۶ میجی)، او پسر بزرگش، ماساوجی، را به دنیا آورد. پس از آن، سلامتی او رو به وخامت گذاشت و در سن ۳۱ سالگی، پیش از آنکه شوهرش ریاست خانواده را به ارث ببرد، درگذشت. مجموعه اشعار او شامل «هاچیسو نو کائوری» است. دختر سوم او، سایوکو، با یوشیتانه، وارث ویسکونت ساتاکه یو
شیمیچی، ازدواج کرد، اما در سن ۲۱ سالگی درگذشت. نوه او، ماساشی هاچیسوکا، ماساکو هاچیسوکا بود.
پوشش زیست تقلید ضد خزه، نوعی لایه محافظتی است که با الگوبرداری از سازوکارهای طبیعی، از تجمع و چسبیدن ارگانیسم های دریایی بر روی سطوح، به ویژه در محیط های دریایی، جلوگیری می کند. برخلاف پوشش های زیست تقلید رایج که عمدتاً مبتنی بر ترکیبات شیمیایی مصنوعی هستند، پوشش های زیست تقلید تلاش دارند با استفاده از سازوکارهای بوم سازگار الهام گرفته از طبیعت، عملکرد مشابهی داشته باشند، بدون آن که تأثیرات منفی بر محیط زیست داشته باشند. پوشش های سنتی ضد خزه اغلب حاوی ترکیباتی نظیر تری بوتیل تین هستند؛ موادی که به طور گسترده در رنگ های مخصوص بدنه کشتی ها به کار می روند تا از رشد و چسبندگی ارگانیسم هایی مانند بالانوس ها جلوگیری کنند. هرچند این ترکیبات در جلوگیری از رسوب گذاری زیستی بسیار مؤثرند، اما آثار سوء فراوانی بر اکوسیستم های دریایی دارند. مطالعات متعدد نشان داده اند که این ترکیبات قلع دار می توانند تعادل زنجیره های غذایی در دریا را برهم زده، موجب مرگ و میر جانداران مختلف شده و تنوع زیستی را کاهش دهند. پوشش های زیست تقلید ضد خزه از نظر اقتصادی بسیار سودآور هستند، چرا که ضمن برخورداری از اثرگذاری قابل توجه، کمترین آسیب را
به محیط زیست وارد می کنند. این پوشش ها، به دلیل ماهیت بوم سازگار و کارآمدی اثبات شده شان، توجه گسترده ای را در میان محققان و صنعتگران جلب کرده اند. برخی از ویژگی های فیزیکی و عملکردی این نوع پوشش ها را می توان از طریق زوایای تماس به دست آمده از معادله ونزل و نیز شاخص انرژی بازیابی (ERI) پیش بینی کرد. این شاخص ها در طراحی سطوحی با خاصیت ضدچسبندگی نقش کلیدی دارند و به محققان امکان می دهند تا عملکرد پوشش را پیش از تولید و آزمایش فیزیکی، به صورت نظری ارزیابی کنند. در این میان، ساختارهای طبیعی مانند پوست کوسه الهام بخش طراحی سطوح با قابلیت ضدخزه بالا بوده اند. پوست کوسه به دلیل دارا بودن میکروساختارهایی خاص، توانایی قابل توجهی در جلوگیری از چسبیدن جانداران دریایی دارد و الگویی ارزشمند برای توسعه پوشش های صنعتی محسوب می شود. این الگوبرداری طبیعی به پژوهشگران کمک کرده است تا نسل های جدیدی از پوشش های زیست الهام را طراحی کنند که از نظر دوام، اثربخشی و سازگاری زیست محیطی، عملکرد بسیار بالاتری نسبت به پوشش های شیمیایی سنتی دارند. روش های شیمیایی. بیشتر پوشش های ضد رسوب بر پایه ترکیبات شیمیایی هستند که مانع از رسوب گذا
ری می شوند. وقتی این زیست کش ها در پوشش های دریایی گنجانده می شوند، به محیط اطراف نفوذ کرده و رسوب گذاری را به حداقل می رسانند. عامل ضد رسوب مصنوعی کلاسیک، تریبوتیلین (TBT) است. زیست کش های طبیعی معمولاً تأثیر زیست محیطی کمتری دارند اما اثربخشی آنها متغیر است. زیست کش های طبیعی در منابع متنوعی از جمله اسفنج دریایی، جلبک ها، مرجان ها، توتیاهای دریایی، باکتری ها و آبدزدک دریایی یافت می شوند و شامل سموم، بیهوش کننده ها و مولکول های مهارکننده رشد/چسبندگی/ دگردیسی می شوند. به عنوان یک گروه، ریزجلبک های دریایی به تنهایی بیش از ۳۶۰۰ متابولیت ثانویه تولید می کنند که نقش های اکولوژیکی پیچیده ای از جمله دفاع در برابر شکارچیان و همچنین محافظت در برابر رسوب را ایفا می کنند و علاقه علمی به غربالگری محصولات طبیعی دریایی به عنوان زیست کش های طبیعی را افزایش می دهند. زیست کش های طبیعی معمولاً به دو دسته تقسیم می شوند: ترپن ها (که اغلب حاوی گروه های لیگاند غیراشباع و گروه های عاملی اکسیژن الکترونگاتیو هستند) و غیرترپن ها. یک عیب قابل توجه عوامل شیمیایی زیست تقلید، طول عمر مفید کم آنهاست. از آنجایی که زیست کش های طبیعی برای مؤ
ثر بودن باید از پوشش خارج شوند، سرعت این خروج یک پارامتر کلیدی است.که در آن L a کسری از بایوساید آزاد شده واقعی (معمولاً حدود ۰٫۷)، a کسر وزنی ماده مؤثر در بایوساید، DFT ضخامت لایه خشک، W a غلظت بایوساید طبیعی در رنگ مرطوب، SPG وزن مخصوص رنگ مرطوب و SVR درصد حجمی رنگ خشک به رنگ مرطوب است. تقلیدکننده های پوست کوسه. یک دسته از پوشش های ضدخزه زیست تقلیدی از سطح پوست کوسه الهام گرفته شده اند که از فلس های ماهی نانومقیاس با همپوشانی تشکیل شده است که دارای برآمدگی های موازی هستند و به طور مؤثری از کثیف شدن کوسه ها حتی هنگام حرکت با سرعت کم جلوگیری می کنند. به نظر می رسد ویژگی های ضد رسوب طرح های الهام گرفته از پوست کوسه به شدت به شاخص زبری مهندسی شده (ERI) وابسته است.که در آن r نسبت زبری ونزل، n تعداد ویژگی های سطحی متمایز در طراحی سطح و φ کسر مساحت بالای ویژگی های سطحی متمایز است. یک سطح کاملاً صاف، ERI برابر با صفر خواهد داشت.