Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سردنه آکباشوو () یک شهرک در شهرستان کوشنارنکوفسکی جمهوری باشقیرستان در کشور روسیه است.
راسمکه یوو () یک شهرک در شهرستان کوشنارنکوفسکی جمهوری باشقیرستان در کشور روسیه است.
ورخنه آکباشوو () یک شهرک در شهرستان کوشنارنکوفسکی جمهوری باشقیرستان در کشور روسیه است.
ورخنه سعیدوو () یک شهرک در شهرستان کوشنارنکوفسکی جمهوری باشقیرستان در کشور روسیه است.
ارشد خان (۱۹۷۸۲ مهٔ ۲۰۱۱) که به طور عمومی با نام ابواحمد الکویتی (یا ابراهیم احمد) شناخته می شود، پیام رسان پاکستانی زادهٔ کویت و تحت امر اسامه بن لادن بود. او از نظر قومی یک پشتون و دارای تابعیت پاکستانی بود نام خانوادگی "الکویتی" را به این دلیل برگزید که والدین پاکستانی اش در کویت زندگی می کردند. بر پایهٔ اسناد محرمانه، او یکی از معدود مردانی بود که بن لادن کاملاً به او اعتماد داشت و گفته می شود «پیام رسان مورد علاقه و دست راست» او بود. او سال ها از بن لادن محافظت می کرد و با او زندگی می کرد و در ۲ مهٔ ۲۰۱۱ به دست یگان ویژه دریایی ایالات متحده همراه با بن لادن کشته شد. دههٔ ۲۰۰۰. ارشد خان در حدود در کویت زاده شد. نام پدرش «نقاب خان» گزارش شده است. الکویتی یک پشتون بود که در کویت زاده و بزرگ شده بود و به زبان پشتو (با لهجه ای فرهیخته و شهری) و عربی سخن می گفت. او از شاگردان خالد شیخ محمد بود و گفته می شود آموزش رایانه ای به عاملان حملات ۱۱ سپتامبر در کراچی داده است. او در این حملات مظنون بود و در پی آن، پیکارجوی اندونزیایی رضوان عصام الدین با او تماس گرفت. الکویتی در خانه اش در محله ای آرام و مسکونی در کراچی
، پناهگاهی امن برای عصام الدین و چند تن از هم دستان نزدیکش فراهم کرد. اسناد خلیج گوانتانامو به تاریخ ۱۶ ژانویه ۲۰۰۸ فاش کردند که محمدو ولد صلاحی ادعا کرده است که ابو احمد الکویتی در حین فرار از تورا بورا پس از نبرد تورا بورا در دسامبر ۲۰۰۱ زخمی شد و بعداً بر اثر جراحات دستش جان باخت. در این سند آمده بود که او یکی از نیروهای میانی القاعده بوده است که جابه جایی و پناه گیری امن اعضای ارشد القاعده و خانواده های آنان را تسهیل می کرد. او به دلیل تسلط به زبان های عربی و پشتو می توانست به آسانی در میان اعضای عرب القاعده و قبیله نشینان پشتون پاکستان رفت وآمد کند. برخلاف ادعای صلاحی مبنی بر این که الکویتی در دسامبر ۲۰۰۱ جان باخته بود، مقام های آمریکایی در سال ۲۰۰۷ نام واقعی این پیام رسان را کشف کردند و در سال ۲۰۰۹ دریافتند که او در ایبت آباد پاکستان زندگی می کند. این یافته ها بر پایهٔ اطلاعات به دست آمده از بازداشت شدگان خلیج گوانتانامو، به ویژه حسان غول در سال ۲۰۰۴ بود. اطلاعاتی که از غول به دست آمد، نشان داد که الکویتی با جانشین خالد شیخ محمد یعنی ابو فرج اللیبی نیز ارتباط نزدیکی داشت. غول همچنین فاش کرد که مدتی است
اثری از الکویتی دیده نشده است و این موضوع باعث شد مقام های آمریکایی گمان ببرند که او همراه با بن لادن جابه جا می شود. گزارش شده است که او از پیشاور توسط پاکستانی هایی که برای سیا کار می کردند تحت تعقیب قرار گرفته بوده است. خبرگزاری "ای پی" می نویسد: «آژانس امنیت ملی تماس های تلفنی میان بستگان ابو احمد الکویتی، در خلیج فارس با همهٔ شماره های داخل پاکستان را ردیابی کرد و نهایتاً از طریق یکی از همین تماس ها، محل اقامت او در پاکستان را شناسایی کرد.» در اوت ۲۰۱۰، آن ها الکویتی را در حالی که از پیشاور به سوی ایبت آباد رانندگی می کرد ردیابی کردند و هنگامی که تحلیل گران ویژگی های امنیتی قابل توجه این مجتمع را بررسی کردند، به این نتیجه رسیدند که احتمالاً یکی از چهره های ارشد القاعده در آن جا حضور دارد. دههٔ ۲۰۱۰. با استفاده از تصاویر ماهواره ای و گزارش های اطلاعاتی، سازمان سیا تلاش کرد ساکنان مجتمع مستحکم شده در ایبت آباد را شناسایی کند. در سپتامبر ۲۰۱۰، سیا نتیجه گرفت که این مجتمع «به طور ویژه برای پنهان کردن فردی مهم ساخته شده است» و به احتمال بسیار زیاد، اسامه بن لادن در آن اقامت دارد. گفته می شد که الکویتی یکی از
دو مرد بلندقد، روشن پوست و ریشو بود که ادعا می کردند از قوم پشتون هستند و در جامعهٔ محلی به زندگی در آن خانه شناخته می شدند و گهگاه در مراسم تشییع جنازهٔ محلی ها شرکت می کردند. او در منطقه به نام «ارشاد خان» شناخته می شد و برادرش (یا پسرعمویش، بنا بر گفتهٔ برخی همسایگان) با نام «طارق خان» شناخته می شد. آن ها ادعا می کردند که اهل روستایی نزدیک شهر چارسده هستند. برخی باور داشتند که او اهل شانگله (منطقهٔ خاکتگته) بوده است، درست همان طور که خبرنگار نیویورک تایمز در پیگیری منبع هویتی فرد کشته شده در عملیات همراه با بن لادن گزارش داده بود. چارسده حدود ۱۸۰ کیلومتر به سمت غرب واقع شده است، درحالی که شانگله در سمت شمالی و در فاصلهٔ ۱۹۰ کیلومتری ایبت آباد در استان خیبر پختونخوا پاکستان قرار دارد. برخی از اهالی منطقه گمان می کردند که برادران خان ثروتشان را از یک هتل خانوادگی در دوبی به دست آورده اند. الکویتی همچنین مدعی شده بود که به دلیل شغلش به عنوان «صراف»، دیوارهای بلند برای محافظت از خود در برابر دشمنانی که در حرفه اش با آن ها روبه رو شده، ضروری است. او به عنوان «مردی خوش برخورد از مناطق قبیله ای» توصیف شده بود. مر
گ. الکویتی همراه با بن لادن در جریان یورش به مجتمع در ۲ مهٔ ۲۰۱۱ توسط تیمی از یگان ویژه توسعه جنگاوری نیروی دریایی ایالات متحده کشته شد. بنا بر کتابی منتشر شده در سال ۲۰۱۲ با عنوان "راه آسانی نیست" نوشتهٔ رئیس افسریار مت بیسونت (با نام مستعار «مارک اوئن»)، الکویتی در جریان درگیری کوتاهی در مهمان خانهٔ مجتمع، توسط بیسونت و افسریار یکم «ویل چسنی» هدف گلوله قرار گرفت و کشته شد. بیسونت در جریان تبادل آتش، از ناحیهٔ شانهٔ چپ به طور سطحی با ترکش گلوله مجروح شد، و همسر الکویتی، «مریم»، از ناحیهٔ شانهٔ راست مورد اصابت گلوله قرار گرفت و زخمی شد.
نیژنه سعیدوو () یک شهرک در شهرستان کوشنارنکوفسکی جمهوری باشقیرستان در کشور روسیه است.
بیکیه وو () یک شهرک در شهرستان کوشنارنکوفسکی جمهوری باشقیرستان در کشور روسیه است.
گورگوره یوو () یک شهرک در شهرستان کوشنارنکوفسکی جمهوری باشقیرستان در کشور روسیه است.
کودوشلی باشوو () یک شهرک در شهرستان کوشنارنکوفسکی جمهوری باشقیرستان در کشور روسیه است.
کوزی کوو () یک شهرک در شهرستان کوشنارنکوفسکی جمهوری باشقیرستان در کشور روسیه است.
کیزیل کوپر () یک شهرک در شهرستان کوشنارنکوفسکی جمهوری باشقیرستان در کشور روسیه است.
نیژنه آکباشوو () یک شهرک در شهرستان کوشنارنکوفسکی جمهوری باشقیرستان در کشور روسیه است.
ماتوه یوو () یک شهرک در شهرستان کوشنارنکوفسکی جمهوری باشقیرستان در کشور روسیه است.
سلیمان جاسم سلیمان علی ابوغیث (؛ زادهٔ ۱۴ دسامبر ۱۹۶۵) یک کویتی است که به عنوان یکی از سخنگویان القاعده شناخته می شود. او با یکی از دختران اسامه بن لادن ازدواج کرده است. در سال ۲۰۱۳، ابوغیث در اردن دستگیر و به ایالات متحده آمریکا مسترد شد. در سال ۲۰۱۴، او در دادگاه فدرال نیویورک به اتهام «"توطئه برای کشتن آمریکایی ها" و "ارائهٔ حمایت مادی به تروریست ها"» محکوم شد و به حبس ابد محکوم گردید. او هم اکنون در زندان فدرال ای دی اکس فلورنس در کلرادو دوران محکومیت خود را می گذراند. فعالیت ها در طول جنگ خلیج فارس ۱۹۹۱. ابوغیث، که با اخوان المسلمین بزرگ شد، نخستین بار در جریان تهاجم عراق به کویت در سال های ۱۹۹۰–۱۹۹۱ توجه عموم را به خود جلب کرد. خطبه های او در محکومیت اشغال و رئیس جمهور عراق، صدام حسین، باعث محبوبیت نسبی او در میان مردم کویت شد. در سال ۱۹۹۲، او برای نزدیک به یک ماه به بوسنی و هرزگوین رفت تا برخی «"خدمات امدادی"» را ارائه دهد. او بعداً در تابستان ۱۹۹۴ به نیروهای شبه نظامی مسلمان در جنگ بوسنی پیوست. دولت کویت در پی آن، او را از مسجد اخراج کرد و خطبه خوانی را برایش ممنوع نمود، چرا که او معمولاً دولت کویت و
سایر دولت های عربی را به شدت مورد انتقاد قرار می داد. سپس او به عنوان معلم دبیرستان در رشتهٔ دین مشغول به کار شد. ورود به افغانستان در ژوئن ۲۰۰۰. در ژوئن ۲۰۰۰، او کویت را به مقصد افغانستان ترک کرد، جایی که با اسامه بن لادن دیدار کرد و به گروه القاعده پیوست. علاقهٔ او به سخنرانی عمومی و جوانی نسبی اش باعث شد که در رأس تلاش القاعده برای گسترش نفوذ از میان روحانیون بسیار محافظه کار و عمدتاً سالخورده، به سوی عموم مردم و به ویژه جوانان کشورهای با اکثریت مسلمان قرار گیرد؛ در این جایگاه، او به سرعت به سخنگوی این گروه تبدیل شد. الوفا. بر پایهٔ اسناد موجود در پروندهٔ غیرمحرمانهٔ عادل الزامل، سلیمان ابوغیث یکی از بنیان گذاران "الوفا الاغاثه الاسلامیه" بوده است، خیریه ای که ایالات متحده آمریکا ادعا می کند پوششی معتبر برای فعالیت های مالی القاعده فراهم کرده است. یکی از اتهامات واردشده به الزامل، که او نیز به عنوان یکی از بنیان گذاران "الوفا" معرفی شده بود، این بود که به خانوادهٔ ابوغیث برای خروج از افغانستان در حوالی زمان حملات ۱۱ سپتامبر کمک کرده است. ویدئوی القاعده پس از ۱۱ سپتامبر. او پس از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ به شهرت جها
نی رسید. در تاریخ ۱۰ اکتبر ۲۰۰۱، او در دو ویدئوی بسیار پربازدید (که نخستین بار از شبکهٔ "الجزیره" پخش شد) ظاهر شد تا از این حملات دفاع کند و در واکنش به تهاجم آمریکا به افغانستان تهدید به تلافی کند. او گفت: «آمریکایی ها باید بدانند که طوفان هواپیماها متوقف نخواهد شد… هزاران جوان امت اسلامی مشتاق شهادت اند همان گونه که آمریکایی ها مشتاق زندگی اند.» این اظهارات باعث شد دولت کویت تابعیت او را سلب کند. در سال ۲۰۰۲، زمانی که در ایران زندگی می کرد، بیانیه ای منتشر کرد که در آن گفته بود القاعده «حق دارد چهار میلیون آمریکایی، از جمله یک میلیون کودک را بکشد، دو برابر این تعداد را آواره کند و صدها هزار نفر را مجروح و معلول سازد». ارتباط ادعایی با مهاجمان جزیره فیلکه. به گفتهٔ "نشریه جنگ طولانی"، مقام های آمریکایی ادعا کرده اند که سلیمان ابوغیث همراه با انس الکندری و فایز الکندری در اردوگاه آموزشی القاعده در فرودگاه حضور داشته است. انس الکندری، جوانی کویتی بود که در حمله به جزیره فیلکه در سال ۲۰۰۲ به سوی گروهی از تفنگداران دریایی آمریکا تیراندازی کرد و یکی از آن ها را کشت. فایز الکندری نیز کویتی دیگری بود که از سال ۲۰۰۲
تا ۲۰۰۸ در بازداشت خارج از چارچوب قانونی در گوانتانامو نگهداری شد. در سال ۲۰۰۸، کیفرخواست هایی برای ارجاع او به دادگاه نظامی گوانتانامو تنظیم شد. به نوشتهٔ "نشریه جنگ طولانی"، استوارت بل در کتاب خود با عنوان "سوگند شهید" ادعا کرده که سلیمان ابوغیث انس الکندری و تیرانداز دیگر را برای انجام حملهٔ جزیره فیلکه جذب کرده است. حضور در ایران (۲۰۰۲–۲۰۱۳). پس از آن که برای فرار از دستگیری توسط ایالات متحده جابه جا می شد، محل اقامت او در آن ماه ها مشخص نبود. به نوشتهٔ "نشریه جنگ طولانی"، تا سال ۲۰۰۲ سلیمان در ایران زندگی می کرد. در ژوئیهٔ ۲۰۰۳، یکی از وزیران کویت اعلام کرد که دولت ایران ابوغیث را در بازداشت دارد و کویت، پیشنهاد ایران برای استرداد او به این کشور را رد کرده است. در سپتامبر ۲۰۱۰، "نشریه جنگ طولانی" به اشتباه گزارش داد که ابوغیث توسط ایران آزاد شده و این کشور را به سوی افغانستان ترک کرده است. در مارس ۲۰۱۳، گزارش شد که ابوغیث بیشتر ده سال گذشته را در ایران و تحت حبس خانگی سپری کرده است. حضور در ترکیه (۲۰۱۳). در اواخر ژانویهٔ ۲۰۱۳، ابوغیث از ایران وارد ترکیه شد و در هتلی در آنکارا اقامت گزید. او برای مدت کوت
اهی به درخواست ایالات متحده بازداشت شد، اما چون جرمی در ترکیه مرتکب نشده بود، آزاد گردید. مقام های ترکیه ای او را به دلیل نداشتن گذرنامه در آن زمان، به عنوان «میهمان» نگه داشتند. مقام های ترکیه ای به جای استرداد او به ایالات متحده، تصمیم گرفتند او را به کشورش، کویت، دیپورت کنند. دستگیری، استرداد به ایالات متحده و محاکمه. در توقفی در امان اردن، ابوغیث توسط مقام های اردنی بازداشت شد و در تاریخ ۷ مارس ۲۰۱۳ به مقام های آمریکایی تحویل داده شد. او سپس به ایالات متحده استرداد شد و در زندانی فدرال در نیویورک نگهداری شد. ابوغیث به اتهام توطئه برای قتل شهروندان آمریکایی، در دادگاه فدرال منهتن محاکمه شد. او در تاریخ ۸ مارس ۲۰۱۳ به اتهامات مطرح شده، اظهار بی گناهی کرد. در تاریخ ۸ آوریل ۲۰۱۳، وکلای ابوغیث در حال بررسی درخواست برای تغییر محل دادرسی بودند، زیرا شهر نیویورک بیشترین آسیب را از حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ متحمل شده بود. وکلای ابوغیث همچنین خواهان آن شدند که اجازه یابند خالد شیخ محمد را به عنوان شاهد احضار کنند. در تاریخ ۱۸ مارس ۲۰۱۴، قاضی فدرال در نیویورک این درخواست را رد کرد. در تاریخ ۲۶ مارس ۲۰۱۴، ابوغیث به اتهام
«توطئه برای قتل شهروندان آمریکایی و ارائهٔ حمایت مادی به تروریست ها» محکوم شد و سپس توسط قاضی دادگاه ناحیه ای، لوئیس ای. کاپلان، به حبس ابد محکوم گردید. در تاریخ ۲۸ سپتامبر ۲۰۱۷، دادگاه تجدیدنظر حوزه دوم ایالات متحده در منهتن حکم محکومیت او را تأیید کرد. زندگی شخصی. او با همسر نخستش، فاطمه، در کویت ازدواج کرد که حاصل این ازدواج شش دختر و یک پسر بود. سپس با زنی مصری به نام آمال ازدواج کرد که همراه با او در ایران بازداشت شده بود و از او نیز دو دختر دارد. پس از آن با دختر اسامه بن لادن، فاطمه، ازدواج کرد که حاصل آن یک دختر و یک پسر بود.
لسوتو از ساکنان خود می خواهد که وسایل نقلیهٔ موتوری خود را ثبت کرده و آن ها را به پلاک خودرو مجهز کنند. پلاک های وسایل نقلیه خصوصی به رنگ آبی بر زمینه سفید هستند، در حالی که پلاک خودروهای دولتی به رنگ قرمز بر زمینه سفید هستند. این پلاک ها معمولاً از یک یا دو حرف و چهار عدد تشکیل شده اند. پلاک های دیپلماتیک نیز آبی بر سفید هستند، اما حروف «CD» روی آن ها درج می شود. یک برچسب با نماد "موکوروتلو"، که همرنگ با رنگ نوشته های پلاک است، بر روی پلاک چسبانده می شود و نشان دهندهٔ اعتبار پنج سالهٔ آن است. پلاک های مخصوص نمایندگی نیز قرمز بر سفید هستند، اما از قالب A 1234 پیروی نمی کنند و فاقد برچسب "موکوروثلو" هستند. پیش از سال ۱۹۷۹، پلاک های وسایل نقلیهٔ شخصی به رنگ سفید بر زمینهٔ سیاه بودند و یک حرف «L» در ابتدای آن ها قرار می گرفت که مخفف Lesotho بود. پادشاهی لسوتو. کدهای پلاک پس از استقلال. هر منطقه از لسوتو دارای کد مخصوص خود برای پلاک وسایل نقلیه است: نمایندگی های دیپلماتیک. به دلیل اختلاف هایی میان هیئت های خارجی، برخی از آن ها برای مدتی از کدهای اختصاصی خود استفاده می کردند: سایر نمایندگی های دیپلماتیک از کد DC (
Diplomatic Corps) استفاده می کردند. دوران مستعمره باسوتولند. پیش از استقلال لسوتو در سال ۱۹۶۶، کشور با عنوان «مستعمره باسوتولند» تحت حاکمیت بریتانیا قرار داشت. در این دوره، پلاک های وسایل نقلیه به صورت منطقه ای کدگذاری می شدند. کدهای مربوط به مناطق مختلف به شرح زیر بودند: BA – ماسرو BB – بوتا-بوته BC – لریبه BD – برئا BE – مافتنگ BF – موهالس هوک BG – قوتینگ BH – نک قچا BJ – موکات لانگ وسایل نقلیه دولتی نیز دارای پلاک هایی با پیشوند زیر بودند: BX – وسایل نقلیه دولتی
علم تصویر (به آلمانی: "Bildwissenschaft") شاخه ای میان رشته ای از علوم انسانی است که به مطالعهٔ نظری، تاریخی، فلسفی و فرهنگی تصویر می پردازد. این حوزه، با تمرکز بر تحلیل تصاویر بصری و جایگاه آن ها در فرهنگ، ادراک و رسانه، در تقاطع رشته هایی همچون تاریخ هنر، فلسفه، مطالعات فرهنگی، انسان شناسی، و نظریه رسانه قرار دارد. تعریف. علم تصویر به بررسی تصویر نه تنها به عنوان ابژه ای زیباشناختی، بلکه به عنوان یک رسانه، ابزار شناخت، و عنصر بنیادین در ساختار فرهنگی و اجتماعی می پردازد. برخلاف دیدگاه های سنتی که تصویر را بازنمایی سادهٔ واقعیت می دانند، علم تصویر بر «منطق خاص تصویر» تأکید می کند، منطقی که متفاوت از زبان نوشتاری و گفتاری است. تاریخچه. پیش زمینه ها. اندیشه در باب تصویر از دوران یونان باستان آغاز می شود. افلاطون تصویر را سایه ای از حقیقت می دانست و ارسطو در بوطیقا به نقش میمسیس اشاره کرده است. در قرون وسطی و رنسانس، تصویر عمدتاً در بستر دین و هنر دینی فهم می شد. پیدایش رشته. در اواخر قرن بیستم، با تأثیرپذیری از چرخش تصویری (Visual Turn) در علوم انسانی، شاخه ای نوین با عنوان «علم تصویر» در سنت اندیشه آلمانی شکل
گرفت. هانس بلتینگ، گوتفرید بوم، هورست برشت کامپ و وی.جی.تی. میچل از چهره های کلیدی این حرکت بودند. این متفکران، جایگاه تصویر را در برابر زبان و متن بازاندیشی کرده و بر قدرت شناختی تصویر تأکید نمودند. اندیشمندان برجسته. هانس بلتینگ. مورخ هنر و بنیان گذار مکتب انسان شناسی تصویر. اثر مهم او "An Anthropology of Images" به تحلیل فرهنگی تصویر می پردازد. گوتفرید بوم. مبدع مفهوم «چرخش تصویری» و نویسنده کتاب "Was ist ein Bild?". تصویر را ساحتی برای اندیشیدن می داند. هورست برد کامپ. پژوهشگر تاریخ تصویر در علوم و فنون. تأکید بر تصویر به عنوان عاملی کنشگر در تولید دانش. وی.جی.تی. میچل. نظریه پرداز آمریکایی و نویسنده کتاب های "Picture Theory" و "What Do Pictures Want?". نقش تصویر در ایدئولوژی و رسانه را تحلیل می کند. نسبت با دیگر رشته ها. علم تصویر با رشته های زیر پیوند دارد: نقدها. برخی منتقدان معتقدند علم تصویر ممکن است با تاریخ هنر سنتی هم پوشانی داشته و یا در انتزاع نظری فرو رود. همچنین خطر نادیده گرفتن جنبه های تکنولوژیک و مادی تولید تصویر نیز مطرح شده است.
لسوتو به ۱۰ ناحیه تقسیم شده است که هر یک توسط یک مدیر ناحیه اداره می شود. مرکز هر ناحیه، که به آن «کمپ تاون» گفته می شود، به عنوان مرکز اداری ناحیه عمل می کند. نواحی. لسوتو از ۱۰ ناحیه تشکیل شده است که عبارتند از: شوراهای روستایی. هر ناحیه به چندین شورای محلی یا جامعه روستایی تقسیم می شود.
عادل الزمیل (عربی: عادل عبد المحسن الزمیل) شهروند کویت است که در بازداشت خارج از روند قانونی در بازداشتگاه گوانتانامو در کوبا نگهداری می شد. بر پایهٔ گزارش نیروهای آمریکایی در گوانتانامو، الزمیل در ۲۳ اوت ۱۹۶۳ در شهر کویت به دنیا آمده است. الزمیل در فوریه ۲۰۰۲ در پاکستان دستگیر شد و در ۲ نوامبر ۲۰۰۵ به کویت بازگردانده شد. العوده علیه ایالات متحده. عادل الزمیل یکی از یازده بازداشتی ای بود که در «گزارش وضعیت دادخواهان» ژوئیه ۲۰۰۸ که توسط دیوید جی. سینامون در پرونده "العوده علیه ایالات متحده" از طرف چهار زندانی باقی مانده کویتی در گوانتانامو ارائه شد، پوشش داده شده بود. هفت زندانی دیگر نیز به این پرونده اضافه شده بودند. این پرونده اعلام می کرد که دولت آمریکا برای هر یک از این زندانیان گزارشی رسمی تهیه کرده، اما با وجود این، هنوز هیچ کدام از آن ها اجازهٔ آزادی نگرفته اند. همچنین در این گزارش ها، بخش هایی عمداً حذف یا سانسور شده بود. حکم دادگاه در ۱۲ ژوئن ۲۰۰۸ صادر شد و قانون کمیسیون های نظامی را باطل اعلام کرد. بازگرداندن به کشور و تبرئه. الزمیل یکی از پنج کویتی بود که در ۴ نوامبر ۲۰۰۵ به کویت بازگردانده شدند. ای
ن پنج نفر در دادگاهی کویتی محاکمه شدند و تبرئه شدند. "واشینگتن پست" گزارش داد که دو اتهام اصلی این بود که بازداشت شدگان به تأمین مالی الوفا، یک خیریه افغان با ارتباطات با القاعده کمک کرده اند و اینکه در کنار طالبان جنگیده اند. وکیل بازداشت شدگان استدلال کرده بود که شهادت های اخذ شده در گوانتانامو نمی تواند در دادگاه های کویت مورد استفاده قرار گیرد، زیرا بازداشت شدگان و بازجویی کنندگان آن ها را امضا نکرده بودند. محاکمه الزمیل در مارس ۲۰۰۶ آغاز شد و در ۲۲ ژوئیه ۲۰۰۶ تبرئه شد. مصاحبه مکلچی. در ۱۵ ژوئن ۲۰۰۸، سرویس خبری مکلچی مقالاتی بر اساس مصاحبه با ۶۶ بازداشت شده سابق گوانتانامو منتشر کرد. خبرنگاران مکلچی با عادل الزمیل نیز مصاحبه کردند. عادل الزمیل به خبرنگاران مکلچی گفت که تا سال ۲۰۰۰ برای اداره مسکن کویت کار می کرد و سپس به افغانستان رفت تا برای خیریه الوفا کار کند و هرگز بیش از یک کارمند خیریه نبوده است که به توزیع غذا و نظارت بر پروژه های کوچک زیرساختی می پرداخت. عادل الزمیل به خبرنگاران مکلچی گفت که هنوز از جراحات شکنجه های اولیه اش که دو ماه و نیم پیش از انتقال به گوانتانامو بوده، بهبود نیافته است. او تو
صیف کرد که به او نموداری نشان داده اند که سه نام روی آن بوده و با فلش ها به هم مرتبط بودند: اسامه بن لادن، ابو غیث، عادل الزمیل، که با فلش ها به هم وصل شده بودند. وقتی انکار کرد که با اسامه بن لادن مرتبط است، به مدت یک ماه در یک جعبه کوچک فلزی بدون سرویس بهداشتی زندانی شد: عادل الزمیل به خبرنگاران گفت که در سال ۲۰۰۵، آخرین سال حضورش در گوانتانامو، بازجویان بارها تهدید کردند که او را به کشوری منتقل خواهند کرد که شکنجه های شدیدتری در آن انجام می شود. عادل الزمیل گفت که در نهایت، رفتار بازجویان اراده اش را شکست و به آن ها گفت: به آن ها گفتم، «من اسامه بن لادن هستم. لطفاً مرا بکشید. فقط می خواستم این کابوس تمام شود.» گزارش مکلچی بیان کرد که عادل الزمیل و چند نفر از همراهانش به جرم حمله به یک زن جوان به یک سال زندان محکوم شده بودند.
زمان دست دوم: واپسین بازمانده های شوروی ("به روسی: Время секонд хенд، رومن نویسی: Vremya sekond khend") کتابی است از سوتلانا الکسیویچ، نویسنده بلاروسی و برنده جایزه نوبل که در سال ۲۰۱۳ منتشر شده است. این اثر نوعی تاریخ شفاهی از اتحاد جماهیر شوروی و فروپاشی آن است و احساسات و دیدگاه های مردم را در دوران گذار به نظام سرمایه داری بازتاب می دهد. نویسنده در این کتاب تنها اندک توضیحاتی از خود ارائه می دهد و بیشتر به روایت مستقیم مصاحبه شوندگان تکیه دارد. این کتاب در ایران از سوی مترجمان مختلف و با عنوان های متفاوت نشر شده است. زمینه. "زمان دست دوم" بازتابی است از امیدهای مردم روسیه در اوایل دهه ۹۰ میلادی و وعده های عمل نشدهٔ سیاستمدارانشان. این کتاب همچنین زندگی فرهنگی و سیاسی شهروندان در روسیهٔ شوروی را مستند می کند؛ دورانی که در آن، پول و رستوران های تجاری جای کتاب ها و فضای صمیمی آشپزخانه های خانگی را گرفتند. نقد. پس از انتشار، کتاب "زمان دست دوم: واپسین های شوروی" به طور کلی با استقبال خوبی روبه رو شد. طبق گزارش وب سایت "بوک مارکس"، این کتاب بر پایهٔ نظر سیزده منتقد، در مجموع نقدی «مثبت» دریافت کرد: هفت نقد «تح
سین آمیز»، چهار نقد «مثبت»، یک نقد «مختلط» و یک نقد «منفی». همچنین در شمارهٔ سپتامبر/اکتبر ۲۰۱۶ نشریه "بوک مارکس"، این کتاب امتیاز چهار از پنج را کسب کرد. روزنامه "گاردین" این کتاب را سومین کتاب برتر قرن بیست ویکم نامید. "نیویورک تایمز" نیز آن را در جایگاه ۷۲ فهرست صد کتاب برتر قرن قرار داد. دویت گارنر، منتقد نیویورک تایمز، آن را همچون «رادیویی عظیم» از روایت ها توصیف کرد، هرچند به نظر او این روایت ها گاه «پراکنده و تکراری» به نظر می رسند. گارنر با مقایسهٔ الکسیویچ با "استادز ترکل"، از تیزبینی نویسنده و کیفیت ترجمهٔ انگلیسی اثر ستایش کرد. "میرِی ژوشو" در "آسترِیلین" نوشت که این اثر «جزئیاتی مغناطیسی» دارد و زیرعنوان «تاریخ شفاهی» برای گسترهٔ محتوای آن کافی نیست؛ او به گفتهٔ "آلس آداموویچ" اشاره کرد که الکسیویچ را نویسنده ای با سبک «همسرای حماسی» توصیف کرده بود.
سلسله دین (; چو هان: 朝丁; یا ; چو نوم: 茹丁)، به طور رسمی دای کو ویت (چو هان: 大瞿越), یک سلسله ویتنامی بود. این سلسله در سال ۹۶۸ توسط دین بو لین و پس از سرکوب شورش دوازده جنگ سالار تأسیس شد و تا زمانی که پسر دین بو لین، دین توآن، تاج و تخت را در سال ۹۸۰ به له هوان واگذار کرد پا بر جا بود. تاریخچه دودمان. خاستگاه و صعود به قدرت. خانواده دین اصالتاً اهل روستای هوا لو در پادشاهی جینگ های (Jinghai)، واقع در استان نین بین (Ninh Bình) ویتنام امروزی بودند. پدر دین بو لین، دین کونگ چرو، به عنوان فرماندار هوان چائو (شهر وین امروزی) به دونگ دین نه و نگو کوین خدمت کرده بود. بر اساس گزارش های چینی، بو لین پس از مرگ پدرش جانشین وی شد. پدرش در کودکی درگذشت و او با مادر و سایر اعضای خانواده اش در یک معبد مقدس نزدیک کوهی در هوا لو زندگی می کرد. دین بو لین یک خواهر به نام دین کوئه هوئونگ داشت. در حدود دهه ۹۴۰، دین بو لین جوان به عنوان رهبر جوانان روستا ظاهر شد که «بازی های سلطنتی» انجام می دادند در این بازی ها بو لین نقش پادشاه را ایفا می کرد. طبق گفته های مردم محلی، او از آنها خواست که برای مادرش هیزم جمع کنند، مادرش نیز یک خوک ر
ا ذبح و جشنی برگزار کرد. روستاییان احساس کردند که او یک رهبر آینده دار است و با خود گفتند: «بهتر است اکنون از او پیروی کنیم قبل از اینکه دیر شود.» آنها جوانان خود را به بو لین سپردند و او پایگاهی در زمین عمویش که حاضر به تسلیم شدن به او نبود، ایجاد کرد. بو لین دوستان خود را فرستاد تا به عمویش حمله کنند. عمویش، دین بولین را تعقیب کرد، او را زیر یک پل فرو ریخته پیدا کرد و قصد کشتنش را داشت، اما دو اژدهای زرد را دید که بالای سر دین بولین پرواز می کنند. عمویش عقب نشینی کرد و بعداً تسلیم شد. مورخ الیور و. ولترز در این مورد می گوید این داستان بو لین را به عنوان «مردی با استعداد» که دارای «روحیه ای مناسب برای ریاست» است، توصیف می کند. در سال ۹۵۱، او شروع به چالش کشیدن اقتدار خاندان سلطنتی نگو کرد. دو پادشاه نگو سئوُنگ ناپ و نگو سئوُنگ وان نیرویی فرستادند تا بو لین را سرکوب کنند، که شکست خوردند اما توانستند پسر دین بولین، دین لین را اسیر کنند. دو پادشاه، دین لین را از یک تیرک که در معرض دید بو لین بود آویزان کردند و فریاد زدند که پسرش را خواهند کشت مگر اینکه بو لین تسلیم شود. بو لین با عصبانیت پاسخ داد: “چگونه یک مرد
بزرگ می تواند به خاطر پسرش از یک امر بزرگ چشم پوشی کند؟ ” بو لین دستور داد بیش از ده تیر به سمت پسرش شلیک شود. دو پادشاه دچار وحشت شده و عقب نشینی کردند. پس از اینکه دین لین توانست فرار کند و به هوا لو بازگردد، دین بو لین به سراغ جنگ سالار چان لام که بُوهای خاو (استان تای بین امروزی) را در اختیار داشت رفت و او را تبدیل به متحد خویش کرد. هنگامی که پادشاه نگو سئوُنگ وان در سال ۹۶۵ در نبرد کشته شد و کشور در جنگ داخلی بین جنگ سالاران فرورفت، دین بو لین و دین لین فرماندهی سپاهی را بر عهده گرفتند و قبایل کوهستانی را سرکوب کردند، سپس در همان سال کو لوآ پایتخت سلسله نگو را تصرف کردند. دو سال بعد، او تمام جنگ سالاران را شکست داد یا وادار به تسلیم کرد و توانست کشور را در سن ۴۳ سالگی آرام کند. در سال ۹۶۷، بو لین پسرش دین لین را به عنوان «پادشاه نام ویت» منصوب کرد. تنها بازمانده خاندان سلطنتی نگو، نگو نیَت خان به بو لین تسلیم شد بولین نیز یکی از از دختران خود به نام شاهزاده خانم فات کیم را به ازدواج نگو نیَت خان درآورد. پس از مدتی، نگو نیَت خان همسرش را برداشت و به جنوب فرار کرد. او صورت همسرش را با چاقو زخمی کرد و او ر
ا به خاطر پدرش به شدت سرزنش کرد سپس به تنهایی به چامپا فرار کرد. دوران حکومت. در سال ۹۶۸، دین بو لین پادشاهی دای کو ویت را تأسیس کرد و پایتخت را به زادگاه خود یعنی هوا لو منتقل کرد. در ابتدا خود را «وان تانگ وونگ» (پادشاه بزرگ پیروز) نامید، سپس عنوان امپراتور را برای خویش برگزید. در سال ۹۷۰، دین بو لین دوره سلطنت خود را «تای بین» (چو هان: 太平) نامید و برای نخستین بار در تاریخ ویتنام اقدام به ضرب سکه کرد. دین بو لین پنج نفر را به عنوان ملکه منصوب کرد. در سال ۹۷۱، دین بو لین مقامات ارشد دربار را منصوب کرد. دین بو لین، نگوین باک را به عنوان رئیس اشراف منصوب و عنوان «دوک بنیان گذار ملت» (Định Quốc Công) را به وی اعطا کرد. له هوان یک افسر نظامی ۳۵ ساله از آی (تان هوا) به عنوان فرمانده ارتش سلطنتی منصوب شد. خاندان دین، سازمان مذهبی رسمی کشور را با ادغام تائوئیست ها و بودایی ها در یک سلسله مراتب اداری تأسیس کردند. بو لین عناوینی مانند «ناظر راهب بودایی» را به سیستم رتبه بندی راهبان دای ویت اضافه کرد و در سال ۹۷۱ بالاترین مقام بودایی در ویتنام، یعنی استاد بزرگی که نظم را به ویتنام می آورد (Khuông Việt thái Sư) به پیشو