Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
، او جایزه "NEXT" را از انجمن ویراستاران مجلات آمریکا دریافت کرد. همچنین در سال ۲۰۲۳، نامزد جایزه ملی مجله برای نگارش مقاله بلند شد. تلویزیون. در سال ۲۰۲۲، شبکه AMC اعلام کرد که نوزی نویسندگی و تهیه کنندگی اجرایی سریال کمدی سیاه «پیامی از دولت» را با همکاری جینا مینگاچی، تهیه کننده اجرایی «کشتن ایو»، بر عهده خواهد داشت. همچنین در سریال «بیلیونز» شبکه شوتایم با نقش خودش حضور یافت. او مستندی برای MSNBC به نام «فور سیزنز تام مستند» دربارهٔ تلاش ناکام رودی جولیانی برای به چالش کشیدن نتایج انتخابات ۲۰۲۰ تولید کرد. در آوریل ۲۰۲۳، نوزی میزبانی پادکست همراه مینی سریال «لوله کش های کاخ سفید» شبکه HBO را آغاز کرد.در سال ۲۰۲۴، او برنامه «سرمایه کار» را در بلومبرگ تی وی میزبانی کرد که مجموعه ای شش قسمتی از گفت وگوها با سیاستمداران و بازرگانان بود. رسوایی رابرت اف کندی جونیور. در سپتامبر ۲۰۲۴، اولیور دارسی، گزارشگر پیشین رسانه ای CNN، در خبرنامه اش Status گزارش داد که نوزی «رابطه ای نامناسب» با رابرت اف. کندی جونیور، نامزد ریاست جمهوری که نوزی در نوامبر ۲۰۲۳ در مقاله ای دربارهٔ او نوشته بود، برقرار کرده است. نوزی پس از تأ
یید داشتن «رابطه ای شخصی غیرفیزیکی» با کندی، از سوی مجله نیویورک به مرخصی فرستاده شد. این رابطه از سوی شخص ثالثی «عاطفی و دیجیتال» توصیف شد. دیلن بایرز از Puck News گزارش داد که نوزی عکس های برهنه برای کندی فرستاده بود. گفته می شود کندی دربارهٔ عکس های خصوصی که از نوزی دریافت کرده بود، فخر فروخته است.دارسی گفت که رفتار نوزی «تعارض منافع» ایجاد کرده و افزود: «نوزی یکی از برجسته ترین روزنامه نگاران آمریکا بود و شاید مهم ترین مقاله کارزار ۲۰۲۴ را نوشت که دربارهٔ توطئه سکوت برای حفاظت از جو بایدن بود. چون خوانندگان نمی دانستند این رابطه با کندی در جریان بوده، سؤالاتی دربارهٔ تعارض منافع پیش می آید، زیرا کندی خودش در کارزار ۲۰۲۴ فعال بوده است.» مجله نیویورک اعلام کرد که رفتار نوزی «نقض استانداردهای مجله دربارهٔ تعارض منافع و افشاگری» بوده و افزود: «اگر مجله از این رابطه آگاه بود، او اجازه ادامه پوشش کارزار انتخاباتی را نداشت.» هرچند «بررسی داخلی آثار منتشرشده او هیچ نادرستی یا نشانه ای از جانبداری نشان نداد»، مجله به خاطر «خدشه دار کردن اعتماد خوانندگان» عذرخواهی کرد. در ۲۱ اکتبر، نیویورک بیانیه ای منتشر کرد که ای
ن نشریه و نوزی «راهشان را از هم جدا کرده اند.» سخنگوی کندی گفت که او «تنها یک بار در زندگی اش نوزی را برای مصاحبه ای که او درخواست کرده بود ملاقات کرد، که نتیجه اش مقاله ای تخریبی شد.»این سخنگو افزود: «آر.اف. کی جونیور دربارهٔ داشتن عکس های نوزی فخر نفروخت.» زندگی شخصی. نوزی در واشینگتن دی سی زندگی می کند در سپتامبر ۲۰۲۲، او با رایان لیزا، گزارشگر ارشد واشینگتن در نشریه پولیتیکو، نامزد کرد. در سپتامبر ۲۰۲۴، پس از افشای عمومی رابطه نوزی با کندی، لیزا اعلام کرد که به رابطه اش با نوزی پایان داده است. در اکتبر ۲۰۲۴، نوزی درخواست صدور حکم حفاظتی علیه لیزا را به دادگاه برد و گفت که او «به صراحت تهدید کرده اطلاعات شخصی ام را علنی می کند تا زندگی، حرفه و آبروی من را نابود کند—تهدیدی که از آن زمان عملی کرده است.» نوزی ادعا کرد که لیزا دستگاه هایش را هک کرده «برای تعقیب و زیر نظر گرفتن من و جمع آوری مطالبی برای باج خواهی، تا مرا به بازگشت به رابطه وادار کند و وقتی حاضر به بازگشت نشدم، با رسوایی عمومی، تحقیر و آسیب حرفه ای مجازاتم کند.»او در نوامبر ۲۰۲۴ از دادگاه خواست که این حکم حفاظتی علیه لیزا را لغو کند.
زیلدا آرنس نویمان (متولد ۲۵ اوت ۱۹۳۴ – درگذشته ۱۲ ژانویه ۲۰۱۰) یک پزشک متخصص اطفال و امدادگر برزیلی بود. او به دلیل تلاش هایش علیه دیکتاتوری نظامی برزیل و تأسیس یک مرکز مراقبت شبانی کاتولیک برای کودکان فقیر، در سطح بین المللی شناخته شد. فعالیت های بشردوستانه او که شامل کمک به فقرا و افراد مسن نیز می شد، بیش از سه دهه به طول انجامید. آرنس در ۱۲ ژانویه ۲۰۱۰ بر اثر زلزله هائیتی درگذشت. در سال ۲۰۱۵، اسقف نشین سائوپائولو قصد داشت تحقیقاتی را برای آغاز روند سعادت بخشی او انجام دهد. اوایل زندگی و تحصیل. آرنس در شهر روستایی فورکیلهینها به دنیا آمد و یکی از ۱۳ فرزند گابریل آرنس (۱۸۹۰–۱۹۶۵) و هلن آرنس (با نام خانوادگی اشتاینر) (۱۸۹۴–۱۹۷۴) بود. او عمه سناتور فلاویو آرنس بود. دو خاطره مهم از دوران کودکی او، دیدن پدرش بود که با اسبش، خانه به خانه می رفت تا از شیوع آبله جلوگیری کند، و تماشای مادرش که همسایه ای بیمار را با گاری به نزدیک ترین بیمارستان می برد، سفری که سه ساعت به طول می انجامید. این تجربیات الهام بخش او برای تبدیل شدن به یک پزشک بودند. آرنس پس از تحصیل در رشته پزشکی، در سال ۱۹۵۹ از دانشگاه فدرال پارانا (UFPR)
فارغ التحصیل شد. او بیشتر به مطالعه بهداشت عمومی پرداخت تا به کودکان فقیر در مناطق با نرخ بالای مرگ و میر کودکان، سوء تغذیه و خشونت کمک کند. پیشه. پس از کار در بیمارستان های محلی برای مراقبت از نوزادان، او مسئولیت مدیریت چندین کلینیک در مناطق فقیرنشین شهر کوریتیبا را بر عهده گرفت. آرنس بنیان گذار هماهنگ کنندهٔ «پاستورال دا کریانزا» (مراقبت شبانی برای کودکان) بود، سازمانی که تحت نظر کنفرانس ملی اسقفان برزیل فعالیت می کرد.این برنامه یکی از بزرگ ترین برنامه های جهانی در زمینه سلامت و تغذیه کودکان است و حدود ۲۶۰٬۰۰۰ داوطلب دارد. این برنامه توانسته مرگ و میر نوزادان را در بیش از ۳۱٬۰۰۰ جامعه شهری و روستایی با فقر شدید، به بیش از نصف کاهش دهد. او همچنین «پاستورال دا پسوا آیدوسا» (مراقبت شبانی برای افراد مسن) و دیگر سازمان های اجتماعی کنفرانس اسقفی برزیل را هماهنگ می کرد. آرنس به عنوان یک کاتولیک، با پیشگیری از بارداری مخالف بود و رویکردش مبتنی بر آموزش خانواده ها برای کاهش جرایم خرد و بیماری های قابل پیشگیری بود. زندگی شخصی. آرنس که از سال ۱۹۷۸ بیوه شده بود، مادر چهار فرزند و مادربزرگ ده نوه بود. او در ۱۲ ژانویه ۲
۰۱۰ بر اثر زلزله هائیتی در پورتو پرنس درگذشت،جایی که برای انجام فعالیت های بشردوستانه به نمایندگی از «پاستورال دا کریانزا» حضور داشت.ریزش آوار از سقف کلیسایی که به تازگی در آن سخنرانی کرده بود، باعث مرگ او شد. او در آن زمان ۷۵ سال داشت. لوئیز ایناسیو لولا داسیلوا، رئیس جمهور برزیل، در مراسم تشییع جنازه او شرکت کرد. جوایز و افتخارات. آرنس چندین عنوان شهروند افتخاری در سراسر برزیل دریافت کرد و توسط سازمان بهداشت پان آمریکا به عنوان قهرمان بهداشت عمومی شناخته شد.
آنا پائولا آروسیو (متولد ۱۶ ژوئیه ۱۹۷۵) یک بازیگر و مدل سابق برزیلی است. او از سال ۲۰۱۵ در سوئیندون، ویلتشایر، انگلستان زندگی می کند. حرفه. آنا پائولا آروسیو یکی از محبوب ترین بازیگران در برزیل است. او حرفه خود را در سن دوازده سالگی آغاز کرد، زمانی که توسط نماینده ای از یک آژانس تبلیغاتی هنگام خرید در یک فروشگاه کشف شد. اولین کار حرفه ای او با آژانس برزیلی استیلو و عکاس برزیلی، پائولو ساداو، انجام شد. در سال ۱۹۸۹، آروسیو به ژاپن نقل مکان کرد تا به عنوان مدل فعالیت کند. پس از حضور در صدها جلد مجله و تبلیغات تلویزیونی، آنا پائولا آروسیو فعالیت حرفه ای خود را به عنوان بازیگر آغاز کرد. اولین نقش او به عنوان بازیگر، در فیلم ایتالیایی-برزیلی "برای همیشه" ("Forever") به کارگردانی والتر هوگو خوری بود، جایی که او نقش برنیس را ایفا کرد. او اولین حضور تلویزیونی خود را با تله نوولای «ما شش نفر بودیم» ("Éramos Seis") انجام داد، که در آن نقش آماندا را بازی کرد. این تله نوولا به همراه دو تله نوولای دیگر او، همگی در شبکه تلویزیونی برزیلی سیستم برازیلیرو د تلفیزیئو پخش شدند. این سه تولید، که از سال ۱۹۹۴ آغاز شدند، شامل تله نو
ولای ذکر شده، "دلیل زندگی" ("Razão de Viver")، و "استخوان های بارون" ("Os Ossos do Barão") بودند. شهرت آنا پائولا آروسیو در برزیل در سال ۱۹۹۸ به اوج رسید، زمانی که او نقش اصلی در مینی سریال "هیلدا طوفان" (Hild را ایفا کرد. این مینی سریال در شبکه تلویزیونی برزیلی رده گلوبو پخش شد و توسط گلوریا پرز (Glória Perez) نوشته شده بود. این مینی سریال زندگی یک زن جوان روسپی را در دهه ۱۹۵۰ در برزیل بررسی می کند. پس از موفقیت در "هیلدا طوفان"، آنا پائولا آروسیو نقش های اصلی دو تله نوولای دیگر را در همکاری با رده گلوبو بر عهده گرفت: "سرزمین ما" و "امید"، هر دو نوشته بندیتو روی باربوسا و با محوریت مهاجرت ایتالیایی ها به برزیل. "سرزمین ما" در سال ۱۹۹۹ برای آروسیو شهرت بین المللی به ارمغان آورد. این تله نوولا که دربارهٔ مهاجرت ایتالیایی ها به برزیل است، داستان عاشقانه ای میان دو مهاجر را روایت می کند که در میان موج مهاجرت ایتالیایی ها به برزیل، بین پایان قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم رخ می دهد. آروسیو در نقش اصلی، به عنوان مهاجر ایتالیایی جولیانا اسپلندوره ظاهر شد. خود آروسیو از نوادگان ایتالیایی و اصالتاً اهل لمباردی است. "سر
زمین ما" در ۹۵ کشور پخش شد و یکی از موفق ترین تولیدات رده گلوبو بود. علاوه بر این ها، آنا پائولا آروسیو حضورهای متنوعی در برنامه های تلویزیونی و همچنین مینی سریال های دیگر داشت، در حالی که بر روی حرفه تئاتر خود نیز کار می کرد. شناخته شده ترین اثر تئاتری او "خانه عروسک ها" (Casa de Bonecas) در سال ۲۰۰۲ بود. علاوه بر خانه عروسک ها، آنا پائولا در چهار نمایش دیگر نیز به ایفای نقش پرداخت: "دفترچه خاطرات مخفی آدم و حوا" (Diário Secreto de Adão e Eva)، "هماهنگی در سیاهی" (Harmonia em Negro)، "فدرا" (Fedra)، و "رژ لب" (Batom). در سال ۲۰۰۴، آنا پائولا آروسیو جایزه بهترین بازیگر نقش مکمل را برای فیلم "سلست و استرلا" (Celeste &amp; Estrela) به کارگردانی بتس دی پائولا در سومین جشنواره فیلم وارژینیا دریافت کرد. در سال ۲۰۰۵، او در فیلم برزیلی "کلنل و گرگینه" (O Coronel e o Lobisomem) به کارگردانی مائوریسیو فاریاس، در کنار بازیگران برزیلی سلتون ملو و دیوگو ویلا ایفای نقش کرد. اولین تله نوولای او که در زمان حال ساخته شده بود، "صفحات زندگی" در سال ۲۰۰۶ بود که توسط مانوئل کارلوس نوشته شده بود. تا این زمان، او فقط در آثار تاریخ
ی بازی کرده بود. در سال ۲۰۰۷، آنا پائولا به عنوان چهره جدید برند آرایشی "آوون" (Avon) انتخاب شد. در سال ۲۰۰۸، او بار دیگر در یک اثر تاریخی به نام تله نوولا "چرخه سنگ" (Ciranda de Pedra) به ایفای نقش پرداخت که اقتباسی از رمانی در سال ۱۹۸۱ بود.
جنگ تجاری کانادا و چین به مجموعه ای از اقدامات تعرفهای و تدابیر تلافی جویانه تجاری بین کانادا و جمهوری خلق چین اشاره دارد که از اواخر سال ۲۰۲۴ آغاز شد. این جنگ تجاری در کنار سایر جنگهای تجاری در جریان که هر دو کشور درگیر آن بودند، از جمله جنگ تجاری چین و ایالات متحده و جنگ تجاری ایالات متحده با کانادا و مکزیک در سال ۲۰۲۵، شکل گرفت. پیش زمینه. روابط تجاری بین چین و کانادا از اوت ۲۰۲۴ به شدت تیره شد. در آن زمان، کانادا اعلام کرد که قصد دارد تعرفه های سنگینی بر واردات خودروهای الکتریکی ساخت چین اعمال کند، مشابه سیاست های حمایتگرایانه که پیشتر توسط ایالات متحده و اتحادیه اروپا اتخاذ شده بود. این کشورها معتقد بودند که یارانه های دولتی چین به شرکتهای چینی مزیت رقابتی ناعادلانه ای می دهد که تهدیدی برای تجارت منصفانه محسوب می شود. واکنش ها. کانادا. دولت کانادا اعلام کرد که اقدامات تعرفه ای برای محافظت از صنایع داخلی در برابر رقابت ناعادلانه و تحریف بازار ناشی از یارانه های دولتی چین ضروری است. چین. دولت چین اقدامات تعرفه ای کانادا را غیرموجه دانست و پس از انجام تحقیقات ضد تبعیض، تعرفه های تلافی جویانه اعمال کرد. وزار
ت بازرگانی چین اظهار داشت که اقدامات کانادا ناقض قوانین سازمان تجارت جهانی است و به منافع اقتصادی چین آسیب می زند.
بئاتریس سارلو (۲۹ مارس ۱۹۴۲ – ۱۷ دسامبر ۲۰۲۴) یک منتقد ادبی و فرهنگی آرژانتینی بود. او یکی از بنیان گذاران مجله فرهنگی "پونتو د ویستا" (نقطه نظر) بود. در سال ۲۰۰۹، او به دریافت جایزه نشان شایستگی فرهنگی نائل شد. زندگی نامه. بئاتریس سارلو در ۲۹ مارس ۱۹۴۲ متولد شد. او در مقاطع کارشناسی و کارشناسی ارشد در رشته ادبیات در دانشگاه بوئنوس آیرس تحصیل کرد. نویسنده، منتقد، و نمایشنامه نویس آرژانتینی، دیوید وینیاس، از اولین مربیان و تأثیرگذاران در زندگی او بود. در سال ۱۹۷۸، او مجله فرهنگی "نقطه نظر" را بنیان گذاری کرد که یکی از صداهای برجسته مخالف در دوران رژیم نظامی که در سال ۱۹۸۳ به پایان رسید بود. به دلیل ماهیت استبدادی رژیم، سارلو و دیگر همکارانش مجبور بودند از نام های مستعار استفاده کنند و مسائل سیاسی را در برابر مسائل زیبایی شناختی قرار دهند. به طور پارادوکسیکال، این موضوع باعث بازاندیشی سیاسی شد که تفکرات سارلو را از گرایش قبلی به مارکسیسم و دیگر اشکال رادیکالیسم دور کرد. او به نگه داشتن مواضع سیاسی معتدل چپ ادامه داد و از تبلیغ هیجانات مربوط به تفکرات بازار آزاد یا همبستگی های پوپولیستی اجتناب کرد. سارلو یک آکاد
میسین برجسته و پرافتخار بود که به عنوان یک روشنفکر نیز فعالیت می کرد. او هم در موضوعات سنتی ادبی، از جمله کتابش دربارهٔ خورخه لوئیس بورخس که در سال ۱۹۹۳ منتشر شد و یکی از آثار برجسته دربارهٔ این داستان پرداز بزرگ آرژانتینی محسوب می شود، و هم در حوزه های فرهنگی دیگر مانند فمینیسم، ظهور شهر مدرن آرژانتینی، و برداشت های متفاوت آرژانتین از جایگاه خود در آمریکای لاتین کار کرده است. این علایق مختلف با دغدغه کلی دربارهٔ روشنفکری و نحوه عملکرد ایده روشنفکری در بسترهای گفتمانی معاصر پیوند دارند. سارلو تنها یک متفکر محلی یا منطقه ای نبود، بلکه در بحث های جهانی مرتبط با نظریه انتقادی، پست مدرنیته و بی ثباتی ایدئولوژی های سیاسی ثابت پس از انقلاب های ۱۹۸۹ شرکت می کرد. او با این حال نسبت به بین المللی گرایی ساده لوحانه ای که در روشنفکر آرژانتینی پیشین، ویکتوریا اوکامپو، دیده می شد، هشدار داده است. از برخی جنبه ها، پروژه سارلو مشابه کار متفکران نسل قبلی مانند آنخل راما بود، به ویژه از نظر توانایی او در عبور از مرزهای رشته ای و گفتمانی، اگرچه راما تأثیر چندانی بر سارلو نداشت. سارلو با متفکران برجسته معاصر آرژانتینی مانند کار
لوس آلتامیرا و ریکاردو پیگلیا همکاری کرده است. او کرسی ادبیات معاصر را در دانشکده هنر و ادبیات دانشگاه بوئنوس آیرس بر عهده داشت. در سال ۲۰۰۱، در شرایطی بحث برانگیز، از دستیابی به موقعیتی معادل استاد ممتاز بازماند. او همچنین در چندین دانشگاه در ایالات متحده تدریس کرده است، کرسی سیمون بولیوار را در دانشگاه کمبریج بر عهده داشته و به عنوان پژوهشگر مدعو در مؤسسه مطالعات پیشرفته برلین فعالیت کرده است. علاوه بر این، سارلو به طور منظم برای روزنامه های آرژانتینی مانند "لا ناسیون"، "کلارین" (که برای آن ستون هفتگی می نوشت) و "پاگینا ۱۲" مطالبی می نوشت. سارلو در تاریخ ۱۷ دسامبر ۲۰۲۴ در بوئنوس آیرس، سه هفته پس از تحمل سکته مغزی، درگذشت. اظهارات فالکلند. در اوت ۲۰۲۱، بئاتریس سارلو در یک مصاحبه اظهار داشت که جزایر فالکلند قلمروی بریتانیا هستند و این اظهارنظر باعث محکومیت از سوی کهنه سربازان و مقامات دولتی شد. بخشی از جناح مخالف از موضع او دفاع کردند، زیرا او گفت که به انتقادات از اظهارات خود "کمترین اهمیت" می دهد. سارلو بیان کرد که فالکلندها مانند جنوب اسکاتلند هستند و ادعای آرژانتین درباره این جزایر زمانی مطرح شد که آرژانت
ین هنوز به طور کامل به عنوان یک ملت شکل نگرفته بود. او همچنین اعلام کرد که حمله به جزایر فالکلند در سال ۱۹۸۲ یک "عمل روان پریشانه ملی" بود.
بازی های آفریقایی ۱۹۹۹ () یک رویداد چندورزشی است که از ۱۰ تا ۱۹ سپتامبر ۱۹۹۹ در ژوهانسبورگ، آفریقای جنوبی برگزار شده است.
سیستم متغیر با زمان یا سامانه تغییرپذیر با زمان یا سامانه زمان وَردا سامانه ای است که پاسخ خروجی آن به لحظه مشاهده و همچنین لحظه اعمال سیگنال ورودی وابسته است. به عبارت دیگر، تأخیر زمانی یا پیشروی زمانی ورودی نه تنها سیگنال خروجی را در زمان جابجا می کند، بلکه سایر پارامترها و رفتار را نیز تغییر می دهد. سامانه های زمان وَردا به یک ورودی مشابه در زمان های مختلف پاسخ متفاوتی می دهند. برعکس آن در مورد سامانه های زمان ناوَردا (TIV) صادق است. نمای کلی. بسیاری از فنون های توسعه یافته برای برخورد با پاسخ سامانه های خطی زمان ناوَردا وجود دارد، مانند تبدیل های لاپلاس و فوریه. با این حال، این فنون ها به طور دقیق برای سامانه های زمان وَردا معتبر نیستند. سامانه ای که در مقایسه با ثابت های زمانی خود دچار وَردش زمانی آهسته می شود، معمولاً می توان آن را زمان ناوَردا در نظر گرفت: آنها در مقیاس کوچک به زمان ناوَردا نزدیک هستند. نمونه ای از این، پیری و فرسودگی قطعات الکترونیکی است که در مقیاس سال ها اتفاق می افتد، و بنابراین منجر به هیچ رفتار کیفی متفاوتی با آنچه در یک سامانه زمان ناوَردا مشاهده می شود، نمی شود: روز به روز، آنه
ا به طور مؤثر زمان ناوَردا هستند، اگرچه سال به سال، پارامترها ممکن است تغییر کنند. اگر سامانه به سرعت تغییر کند، سایر سامانه های زمان وَردای خطی ممکن است بیشتر شبیه سامانه های غیرخطی رفتار کنند - تفاوت قابل توجهی بین اندازه گیری ها. موارد زیر را می توان در مورد یک سامانه زمان وَردا بیان کرد: سامانه های خطی زمان وَردا. سامانه های تغییرپذیر با زمان خطی (LTV) آنهایی هستند که پارامترهای آنها با زمان بر اساس قوانین مشخص شده قبلی تغییر می کند. از نظر ریاضی، وابستگی سامانه در طول زمان و پارامترهای ورودی که در طول زمان تغییر می کنند، خوش تعریف است. برای حل سامانه های زمان وَردا، روش های جبری شرایط اولیه سامانه را ، یعنی سامانه ورودی صفر یا ورودی ناصفر است. نمونه هایی از سامانه های زمان وَردا. سامانه های زمان وَردا زیر را نمی توان با فرض زمان ناوَردا بودن آنها مدل سازی کرد:
ایگناشیا زبالوس تابورگا (۲۷ ژوئن ۱۸۳۱ – ۵ سپتامبر ۱۹۰۴) یک خیاط و خواروبارفروش بولیویایی بود که در دوران جنگ اقیانوس آرام به ارتش پیوست. او پس از ده ماه خدمت در ارتش منظم، به خدمات آمبولانس ارتش منتقل شد که پیشگام صلیب سرخ بولیوی به شمار می رفت. وی به دلیل مراقبت از مجروحان، به عنوان «مادر سرباز بولیویایی» شناخته شد و عنوان «قهرمان شایسته میهن» به او اعطا شد. در سراسر کشور، بناها و جوایز متعددی به افتخار او نام گذاری شده اند. اوایل زندگی. ایگناشیا زبالوس تابورگا در تاریخ ۲۷ ژوئن ۱۸۳۱ در لا انکونادا (که اکنون به عنوان وارنس، در سانتا کروز شناخته می شود) متولد شد. والدین او آنتونیا تابورگا و پدرو زبالوس بودند. او یکی از سه خواهر و برادر بود و یک برادر به نام دانیل و یک خواهر به نام ماتیلده داشت. زبالوس دو بار بیوه شد و از همسر دومش، بلان (یا بلانکو)، صاحب یک دختر شد. حرفه. پس از مرگ همسر دومش، ایگناشیا زبالوس به لاپاز نقل مکان کرد و به عنوان یک خیاط مشغول به کار شد. در سال ۱۸۷۶، در جریان کودتاهای نظامی به رهبری هیلاریون دازا برای برکناری رئیس جمهور توماس فریاس، او در سوزاندن پالاسیو کماادو مشارکت کرد و سپس فرار
کرد. زبالوس به سواحل بولیوی پناه برد و در آنجا یک خواربارفروشی تأسیس کرد. در آغاز جنگ اقیانوس آرام، او به همراه دخترش در پونو زندگی می کرد، اما پس از حمله شیلی به بندر آنتوفاگاستا در سال ۱۸۷۹، به لاپاز بازگشت. در لاپاز، او از دستور دولت برای جمع آوری تسلیحات و مهمات برای دفاع از کشور مطلع شد. زبالوس با پوشیدن لباس همسر درگذشته اش به گردان کلرادوس از تیپ تفنگداران شرق () از اسکادران ولاسکو پیوست و همراه نیروها با اسب به تاکنا حرکت کرد. در نبرد آلتو د لا آلیانزا و ماموریت های منطقه ایت و موکه گوا، ایگناشیا زبالوس به مدت ده ماه در ارتش خدمت کرد. او در کنار کمپ نشینان که به نام "رابوناها" شناخته می شدند، فعالیت می کرد. این زنان خدمات پرستاری ارائه می دادند، تسلیحات و مهمات را حمل می کردند و اطلاعات جاسوسی جمع آوری می کردند که می توانست به نیروهای نظامی کمک کند. زبالوس همچنین به عنوان پرکن تفنگ برای سربازان خدمت کرد. پس از ده ماه خدمت بدون دستمزد، ژنرال الیودورو کاماچو به او دستمزدی معادل سی بولیویانو (Bs) اعطا کرد و زمانی که او را به بخش آمبولانس های ارتش () ارتقا داد، حقوق او به ۳۲ بولیویانو در ماه افزایش یافت.
زبالوس یکی از اولین پرستارانی بود که نشان صلیب سرخ را در نبرد به همراه داشت. در سپتامبر ۱۸۸۰، پس از هجده ماه خدمت، زبالوس نامه ای به رئیس جمهور نارسیسو کامپرو نوشت و درخواست مرخصی کرد تا به پونو بازگردد و از دختر خردسالش سر بزند و همچنین تقاضای دریافت حقوق معوقه خود را مطرح کرد. خدمت ایگناشیا زبالوس به دلیل مراقبت از مجروحان و همچنین توجه ویژه او به مراقبت از کودکان "رابوناها" شناخته شده بود. او پس از پایان درگیری ها، در میدان نبرد پرسه می زد تا مجروحان را پیدا کند و از آن ها در برابر نیروهای شیلی محافظت کند. این نیروها معمولاً مجروحان را جست وجو می کردند تا گلوی بازماندگان را ببرند. پس از پایان جنگ، کنوانسیون ملی بولیوی در سال ۱۸۸۰، زبالوس را به عنوان «قهرمان شایسته میهن» () معرفی کرد. آن ها همچنین عنوان افتخاری «سرهنگ سلامت» را به او اعطا کرده و یک مدال طلایی به همراه مستمری مادام العمر به مبلغ ۴۰ بولیویانو در ماه برای او تعیین کردند.
زَهرَه جواد الحُر (۱۹۱۷ – ۱۱ فوریه ۲۰۰۴) شاعر لبنانی بود. تحصیلات خود را در مدرسهٔ دخترانه ملی صور گذراند و سپس در بیروت ادامه داد. او پس از فارغ التحصیلی از دارالمعلمین به عنوان معلم مشغول به کار شد، سپس به دانشکدهٔ پزشکی فرانسوی در دانشگاه قدیس یوسف بیروت پیوست و در سال ۱۹۳۷ به عنوان ماما فارغ التحصیل شد. از نوجوانی شعر می سرود و آثار خود را در مجلات مختلف به نشر می رساند. او در بیش از یک انجمن زنان و ادبی عضویت داشت و به فعالیت های ملی پرداخت که در اشعار او انعکاس یافته است. زهره الحر، به عنوان شاعری برجسته در ردیف اول شاعران زن جبل عامل شمرده می شود. زندگی و پیشه. زهره الحر در سال ۱۹۱۷ در جباع الحلاوه، اقلیم التفاح، ولایت بیروت (شهرستان نبطیه بعدی) به دنیا آمد. پدرش جواد الحر، عالم دینی زمانی که او سه ساله بود درگذشت، از اینرو مادرش، علیا سلیم حلاوی اهل صور، از او مراقبت کرد که ادبیات و شعر را دوست می داشت. زهره در مکتب های صور تحصیل کرد و به دلیل هوش خود در میان همسالانش به حفظ و سرودن شعر متمایز شد. سپس دورهٔ ابتدایی را در سال ۱۹۲۸ به پایان رساند و به مدرسهٔ رسمی دخترانه در صیدا نقل مکان کرد و در آنجا ب
ه تحصیل ادامه داد و در سال ۱۹۳۲ تمام کرد. او در سنین پایین و در سیزده سالگی شروع به شعر سرودن نمود. گواهی پایان دبیرستان را گرفت و به دانشکدهٔ معلمان در صور پیوست اما تحصیلات خود را کامل نکرد. او در سال ۱۹۳۴ به مؤسسه ملی در دانشکدهٔ پزشکی فرانسوی در بیروت پیوست و با مدرک دیپلم در رشتهٔ مامایی در سال ۱۹۴۳ فارغ التحصیل شد. او اولین دختر اهل عامِل بود که به انتخاب این رشته کشیده شد، انتخابی که پیش از او هیچ دختر دیگری از نسل او انجام نداده بود. پس از فارغ التحصیلی به صور بازگشت و کلینیکی را افتتاح کرد که در آن به پیشهٔ خود مشغول شد. در سال ۱۹۴۰ به عراق سفر کرد و دو سال به عنوان معلم مشغول به کار شد. او فعالیت های ادبی و اجتماعی قابل توجهی داشت و در تأسیس شماری انجمن ادبی و فرهنگی، کانون ها و انجمن های زنان مشارکت داشت، از جمله: مجلس فرهنگی لبنان جنوبی، انجمن ادبی عامِل، انجمن نهضت زنان در صیدا، شورای ملی توسعهٔ عمومی و دیگر. به نقاشی نیز روی آورد. در صور، شهرت او به عنوان شاعر جبل عامل و پیشگام آزادی زنان گسترش یافت. لقب «مادر ایده آل» را دریافت کرد و در چندین مراسم افتخاری از او تقدیر شد. اشعارش در بسیاری از مج
لات ادبی از جمله: «العرفان»، «الرساله»، «الادیب» و «الآداب» چاپ شد. نخستین مجموعه شعرش در سال ۱۹۷۰ با عنوان «شعرهای از یاد رفته» بیرون آمد.شعر او با تنوع موضوعات و گستردگی دنیایش متمایز است. زهره الحر که معاصر با برجسته ترین شاعران سبک رمانتیک در شعر لبنان بود، بیشتر شعرهایش متعلق به آن مکتب است. علاوه بر رمانتیک واقع گرایانه ای که شعر او با آن برجسته می شود، او همچنین علاقه مند به موضوعاتی بود که به واقعیت زندگی اش وابسته می شد و رمانتیسم و رئالیسم را با هم ترکیب کرد. مضامین و موضعات شعری او متنوع است و به متافیزیک، مسائل نفس و انسانیت پرداخت. خدیجه شهاب در سال ۲۰۱۱، کتاب «زهره الحر، شاعرهٔ جبل عامل» را چاپ کرد که پژوهشی تحلیلی دربارهٔ مضامین شعری زهره الحر، زندگینامه، آثار اجتماعی او و دفاعش از مسائل زنان است. زهره الحر در ۱۱ فوریه ۲۰۰۴ در صور درگذشت. زندگی شخصی. زهره الحر در سال ۱۹۳۹ با پسر عمویش عبدالله خلیل ازدواج کرد و صاحب ۸ فرزند شد. آثار. از جمله مجموعه شعرهای او:
ماریا نرودا (; – ) نوازنده ویولن، و موسیقی دان اهل سوئد بود.
جاناتان گلدبرگ (به ، ۱۱ ژوئن ۱۹۴۳ – ۹ دسامبر ۲۰۲۲) نظریه پرداز ادبی اهل ایالات متحده آمریکا بود که در دانشگاه جانز هاپکینز، ادبیات انگلیسی درس می داد. او در فاصله سال های ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۲، در دانشگاه اموری مطالعاتی دربارهٔ گرایش های جنسی انجام داد. آثار او اغلب به ارتباط میان ادبیات جدید اولیه و تفکر مدرن، به ویژه در موضوعات جنسیت، گرایش جنسی و مادیات می پردازند. او بی ای، ام ای و پی اچ دی خود را از دانشگاه کلمبیا دریافت کرد. گلدبرگ سال ۱۹۸۴ کمک هزینه گوگنهایم را دریافت کرد.
یوهان رودولف زومستیگ (؛ ۱۰ ژانویه ۱۷۶۰ – ) آهنگساز، رهبر (موسیقی)، استاد دانشگاه، و کنسرت مایستر اهل امپراتوری مقدس روم بود.
هنری کیمبال هدلی (; – ) آهنگساز، و رهبر (موسیقی) اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال های ۱۸۹۳ تا ۱۹۳۷ میلادی فعالیت می کرد.
تانیا سینگر (؛ متولد ۱۹۶۹) روان شناس آلمانی و عصب شناس اجتماعی و مدیر علمی آزمایشگاه علوم اعصاب اجتماعی انجمن ماکس پلانک در برلین، آلمان است. سینگر بین سال های ۲۰۰۷ و ۲۰۱۰، رئیس بخش علوم اعصاب اجتماعی و اقتصاد اعصاب در دانشگاه زوریخ شد و یکی از مدیران آزمایشگاه تحقیقات سیستم های عصبی و اجتماعی در زوریخ بود. تحقیقات او بر مکانیسم های رشدی، عصبی و هورمونی زیربنای رفتار اجتماعی انسان و احساسات اجتماعی مانند شفقت و همدلی متمرکز است. او بنیانگذار و محقق اصلی پروژه ریسورس، یکی از بزرگ ترین مطالعات طولی در مورد اثرات آموزش ذهنی بر انعطاف پذیری مغز و همچنین سلامت ذهنی و جسمی، بوده که توسط شورای تحقیقات اروپا تأمین شده است. او همچنین با دنیس اسنوور، اقتصاددان کلان، در تحقیق در مورد اقتصاد مراقبتی همکاری می کند. اقتصاد دلسوزگرایانه سینگر: گفتگو در مورد نوع دوستی و شفقت، بین دانشمندان، اقتصاددانان و دالایی لاما در سال ۲۰۱۵ منتشر شد. او دختر عصب شناس ولف سینگر است. تحصیل و حرفه. سینگر از سال ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۲ در دانشگاه ماربورگ در رشته روان شناسی و از سال ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۶ در رشته روان شناسی، روان شناسی رسانه و مشاوره رسانه ای در
دانشگاه فنی برلین تحصیل کرد و در سال ۱۹۹۶ با مدرک دیپلم فارغ التحصیل شد. او دانشجوی پیش دکتری در مؤسسه توسعه انسانی ماکس پلانک در برلین بود و دکترای خود از دانشگاه آزاد برلین در سال ۲۰۰۰ دریافت کرد. رساله دکترای او مدال اتو هان انجمن ماکس پلانک را برایش به ارمغان آورد. او سپس در مؤسسه ماکس پلانک به عنوان دانشمند پژوهشی در مرکز روان شناسی طول عمر تا سال ۲۰۰۲ به کار خود ادامه داد. پژوهش ها. عمده فعالیت علمی سینگر بر شناخت اجتماعی متمرکز است. عواطف اخلاقی اجتماعی مانند همدلی، شفقت، حسادت و انصاف؛ تصمیم گیری اجتماعی؛ و ارتباطات. او به عوامل تعیین کننده همکاری و رفتار اجتماعی و همچنین شکست همکاری و ظهور رفتار خودخواهانه علاقه مند است. تحقیقات او از طیف وسیعی از روش ها از جمله تصویربرداری رزونانس مغناطیسی عملکردی، محیط های واقعیت مجازی، نشانگرهای بیولوژیکی مانند کورتیزول و مطالعات رفتاری استفاده می کند. سینگر عضو هیئت مدیره و نایب رئیس مؤسسه ذهن و زندگی بود و اکنون عضو افتخاری هیئت مدیره مؤسسه ذهن و سلامتی اروپا است. او با ماتیو ریکارد راهب بودایی فرانسوی برای بررسی فعالیت مغز در حین مدیتیشن کار کرده است. آنها با ه