Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
عملیات سنگ داغ یک عملیات نظامی ایالات متحده آمریکا بود که در سال ۱۹۹۲ انجام شد. این عملیات شامل استفاده از بلوک های بتنی برای تغییر مسیر جریان های گدازه و دور کردن آن ها از تزافرانا اتنئا، شهری در سیسیل، ایتالیا بود. هدف این اقدام کاهش میزان تخریب شهر در هنگام فوران کوه اتنا بود. پرسنل نیروی دریایی آمریکا و تفنگداران دریایی آمریکا از بلوک های بتنی ۸۰۰۰ پوندی برای تحقق این هدف استفاده کردند. مقدمه. در طول فوران ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۳ کوه اتنا، شهر به طور جدی توسط جریان های پیش رونده گدازه تهدید شد. در آوریل ۱۹۹۲، مقامات حفاظت مدنی ایتالیا با کمک تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا و نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا، عملیات «سنگ داغ» را انجام دادند؛ مأموریتی مشترک که شامل استفاده از مواد منفجره و بلوک های بتنی برای تغییر مسیر گدازه و دور کردن آن از زافرانا بود. این مداخله توانست شهر را از نابودی نجات دهد. مقامات ایتالیایی از کمک ارتش ایالات متحده برای محافظت از شهر زافرانا اتنا در برابر جریان گدازه پیش رونده بهره گرفتند. یک گروه مشترک از کارشناسان دفاع مدنی ایتالیا و پرسنل تفنگداران و نیروی دریایی ایالات متحده مأموریت ب
لندپروازانه تغییر مسیر گدازه را اجرا کردند که به طور غیررسمی «شکست دهندهٔ آتشفشان» (و در اسناد نظامی ایالات متحده با نام عملیات سنگ داغ) نامیده شد. این عملیات شامل استفاده از بالگردهای سنگین بر برای انتقال هوایی و رها کردن بلوک های بتنی بزرگ درون جریان مذاب، همچنین انجام انفجارهای کنترل شده و سایر اقدامات مهندسی برای کند یا منحرف کردن مسیر گدازه بود. این تلاش به دلیل استفاده منحصربه فرد از تجهیزات نظامی علیه یک بلای طبیعی، توجه رسانه های جهانی را به خود جلب کرد. در نهایت، این مداخله با موفقیت موجب انحراف گدازه و نجات زافرانا اتنا از نابودی شد و نمونه ای نادر از کاهش موفقیت آمیز جریان گدازه از طریق مداخله انسانی را به نمایش گذاشت. پیش زمینه. کوه اتنا، یکی از فعال ترین آتشفشان های جهان، در ۱۴ دسامبر ۱۹۹۱ از شکاف های جدید شروع به فوران کرد. این فوران جریان های عظیمی از گدازه تولید کرد که به سمت دامنهٔ جنوب شرقی کوه و به سوی مناطق پرجمعیت پیشروی نمود. شهر زافرانا اتنا با حدود ۷۰۰۰ نفر جمعیت، در حدود ۹ کیلومتری پایین دست دهانهٔ فوران قرار داشت و به عنوان منطقه ای با خطر جدی شناسایی شد. در اوایل ژانویه ۱۹۹۲، تیم ها
ی امداد یک سد بزرگ خاکی (به طول تقریبی ۲۳۴ متر و ارتفاع ۲۱ متر) در منطقهٔ وال کالانا، یک حوضهٔ طبیعی بالای زافرانا، ساختند به امید آن که گدازه را در آن فرورفتگی محصور کنند. این سد که توسط مقامات حفاظت مدنی ایتالیا و ارتش با استفاده از ۳۷۰٬۰۰۰ متر مکعب خاک و سنگ ساخته شد، توانست برای حدود یک ماه گدازه را مهار کند. با این حال، در ۱۴ مارس، شاخهٔ جدیدی از گدازه از روی گدازه های انباشته شده پشت سد عبور کرد و در ۸ تا ۱۰ آوریل، جریان مذاب از روی سد اصلی گذشت و آن را شکست. با خروج جبههٔ گدازه از حوضه، مسیر تند و مستقیم آن به سوی زافرانا باعث نگرانی شد. با وجود ساخت سه سد خاکی کوچک تر در اوایل آوریل برای کند کردن جریان، گدازه به تدریج این موانع ثانویه را نیز از بین برد. در ۱۴ آوریل ۱۹۹۲، جریان به حومهٔ زافرانا رسید و نخستین ساختمان — خانه ای منفرد در پیانو دل آکوا (که صاحبش به طور نمادین نان و شراب را به عنوان هدیه ای به آتشفشان گذاشته بود) — را دربر گرفت. تا اواسط آوریل، گدازه تا کمتر از ۱ کیلومتری لبهٔ شهر پیشروی کرده بود و جبههٔ بلندی از جریان (~۹ متر ارتفاع) با سرعت ۴ تا ۵ متر در ساعت حرکت می کرد. اوضاع بحرانی شد؛
مقامات محلی طرح های تخلیهٔ ساکنان زافرانا را آماده کردند و نیکولا کاپریا، وزیر حفاظت مدنی ایتالیا، تلاش برای نجات شهر را «نبردی نابرابر» در برابر یک «هیولای» قدرتمند طبیعت توصیف کرد. با رویارویی با این تهدید فوری، آتشفشان شناسان و مهندسان ایتالیایی به رهبری پروفسور فرانکو باربری از گروه ملی آتشفشان شناسی، به بررسی روش های تهاجمی تر برای تغییر مسیر گدازه پرداختند. نخستین تلاش ها توسط مهندسان نیروی دریایی و ارتش ایتالیا برای کند کردن جریان با استفاده از مواد منفجره در اوایل آوریل انجام شد. در ۱۳ آوریل، مواد منفجره بر روی پوستهٔ سخت شدهٔ گدازه منفجر شد تا آن را فرو بریزد و یک سد مصنوعی ایجاد کند؛ با این حال، این اقدام تنها تأثیری محدود و موقت داشت. با ادامهٔ پیشروی گدازه، باربری و همکارانش تصمیم گرفتند جریان را بالادست مختل کنند — با هدف قرار دادن لولهٔ اصلی گدازه که سنگ مذاب را به سوی زافرانا هدایت می کرد. از آنجا که این محل در ارتفاع ~۲۰۰۰ متری در دامنهٔ ناهموار دره دل بووه قرار داشت، نیاز به پشتیبانی هوایی سنگین برای انتقال مواد و تجهیزات بود. دولت ایتالیا از ایالات متحده که دارای امکانات نظامی در سیسیل (مان
ند پایگاه هوایی دریایی سیگونلا) بود، درخواست کمک کرد. در میانهٔ آوریل ۱۹۹۲، فرماندهی اروپایی ایالات متحده با اعزام بالگردها و پرسنل تفنگداران و نیروی دریایی آمریکا برای پیوستن به عملیات تغییر مسیر گدازه موافقت کرد. جزئیات مأموریت. بالگردهای سنگین بر نظامی ایالات متحده در پایگاه هوایی دریایی سیگونلا در سیسیل، آوریل ۱۹۹۲، در حال آماده سازی برای کمک به مقامات ایتالیایی در تلاش برای مهار گدازه های کوه اتنا. بالگردهای سی اچ-۵۳ئی سوپر استالیون از اسکادران بالگرد متوسط تفنگداران دریایی ۲۶۶ برای انتقال هوایی بلوک های بزرگ بتنی به عنوان بخشی از «عملیات سنگ داغ» به کار گرفته شدند. مشارکت تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا در وضعیت اضطراری توسط اسکادران بالگرد متوسط دریایی ۲۶۶ (HMM-266) هدایت شد که در آن زمان همراه با یگان اعزامی دریایی بیست وچهارم (24th MEU) در سواحل ایتالیا مستقر بود. HMM-266 بالگردهای سی اچ-۵۳ئی سوپر استالیون را به پرواز درآورد که از بزرگ ترین و قدرتمندترین بالگردهای ترابری در ارتش آمریکا به شمار می روند. این بالگردهای سنگین بر (هر کدام با قابلیت حمل ۱۶٬۰۰۰ پوند بار خارجی) به خوبی برای جابه جایی بل
وک های عظیم بتنی و سایر تجهیزات لازم جهت مداخله در جریان گدازه مناسب بودند. تفنگداران توسط یگان های هوانوردی نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا همراهی شدند؛ برای نمونه، اسکادران پشتیبانی رزمی بالگرد ۴ (HC-4) مستقر در سیگونلا، بالگردهای سی اچ-۵۳ و سی اچ-۴۶ سی نایت را برای افزایش ظرفیت حمل در اختیار گذاشت. در مجموع، دست کم دوازده هواگرد آمریکایی و ده ها پرسنل ایالات متحده در کنار نیروهای ایتالیایی و تیم های دفاع مدنی در عملیات شرکت کردند. این تلاش مشترک در زمین توسط مقامات حفاظت مدنی ایتالیا و آتشفشان شناسان هماهنگ می شد که نقاط هدف روی جریان گدازه را شناسایی می کردند، در حالی که خلبانان آمریکایی و تیم های ایتالیایی مأموریت های هوایی را اجرا می کردند. نیروهای آمریکایی در هفتهٔ سوم آوریل ۱۹۹۲ به سیسیل رسیدند. بر اساس گزارش مأموریت، تفنگداران به طور طنزآمیز این اعزام را «عملیات شکست دهندهٔ آتشفشان» نامیدند و حتی یک لوگوی کارتونی روی بالگردهایشان نقاشی کردند که نشان دهندهٔ ماهیت بی سابقهٔ «مبارزه با یک آتشفشان» بود. بعدها در اسناد وزارت دفاع ایالات متحده آمریکا از آن با نام عملیات «سنگ داغ» یاد شد. برای خلبانان و خد
مهٔ پروازی تفنگداران — که بسیاری از آنان کهنه سرباز جنگ خلیج فارس ۱۹۹۱ و دیگر بحران های اخیر بودند — این مأموریت انسان دوستانه منحصربه فرد بود. یکی از افسران نیروی دریایی در سیگونلا به شوخی گفت: «وقتی کسی به سمتت تیراندازی نمی کند همه چیز آسان تر است»، و اشاره کرد که با وجود نبود آتش دشمن، پرواز در نزدیکی آتشفشانی در حال فوران خطرات خاص خود را داشت. خدمه مجبور بودند با بادهای شدید، جریان های صعودی گاز داغ و خاکستر آتشفشانی مقابله کنند که گاهی پروازها را زمین گیر و دید در کوه را مختل می کرد. با این حال، در زمان های مساعد جوی، بالگردهای سنگین بارها از پایگاه برخاسته و بارهای خارجی متشکل از بتن و فولاد را به محل رهاسازی در دامنه های اتنا منتقل می کردند. از نظر لجستیکی، عملیات شامل تأمین و انتقال بلوک های عظیم بتنی به آتشفشان بود. مقامات ایتالیایی بلوک های بزرگ سیمانی («بورسلی» یا موانع بتنی) را که هرکدام چندین تُن وزن داشتند، فراهم کردند. در مجموع بیش از ۲۰۰٬۰۰۰ پوند (≈۹۰ تُن متریک) بتن توسط تفنگداران دریایی در طول عملیات به صورت هوایی منتقل شد. کشتی های ناوگان ششم ایالات متحده آمریکا در منطقه نیز پشتیبانی ارائه
دادند؛ برای نمونه، مهندسان نیروی دریایی به ساخت سکوهای توری فلزی برای حمل گروهی از بلوک های بتنی کمک کردند و سیبیزهای نیروی دریایی (گردان های مهندسی ساختمانی) تخصص خود در تخریب و ساخت وساز را در صورت نیاز ارائه دادند. همکاری بین نیروهای ایتالیایی و آمریکایی همچنین شامل ایمنی و ارتباطات بود: اسکورت های نظامی ایتالیایی بالگردهای آمریکایی را هدایت می کردند و مراکز فرماندهی مشترک برای هماهنگی زمان رهاسازی های هوایی با انفجارهای زمینی ایجاد شد. استراتژی مهندسی. استراتژی انحراف گدازه، چندین تکنیک مهندسی را که به ترتیب اجرا شدند، ترکیب کرد. هدف اصلی، کاهش میزان گدازه ای بود که به جبهه آتشفشان در نزدیکی زعفرانا می رسید، با قطع مسیر آن به سمت بالای دامنه. برای دستیابی به این هدف، دانشمندان یک نورگیر (روزنه در سقف لوله اصلی گدازه) را در ارتفاع حدود ۲۰۰۰ متری در دامنه کوه اتنا شناسایی کردند که از طریق آن گدازه های جاری قابل مشاهده بودند. این نورگیر که در منطقه ای ناهموار از دره دل بووه واقع شده بود، اساساً یک «دریچه» یا پنجره به سمت جریان گدازه بود. اگر بتوان مجرای آتشفشان را در آن نقطه مسدود یا منحرف کرد، بخش زیادی از
گدازه ممکن است از کانال خود خارج شده و از مناطق آسیب پذیر در پایین دامنه دور نگه داشته شود. انداختن بلوک های بتنی. طرح اولیه که در ۱۳ تا ۱۵ آوریل ۱۹۹۲ اجرا شد، این بود که لولهٔ گدازه به طور مستقیم با بمباران هوایی بلوک های بتنی مسدود شود. بالگردهای CH-53E ایالات متحده بر فراز دهانهٔ هدف (تقریباً در ارتفاع ۲۱۰۰ متر) پرواز کرده و بلوک های بزرگ بتنی را مستقیماً در جریان گدازه رها کردند. در یکی از نخستین تلاش ها، چهار قطعه بلوک بتنی (هرکدام حدود ۲ تُن وزن داشتند) در یک کانال گدازه در ارتفاع تقریبی ۶۹۳۰ پا پایین آورده شدند. با این حال، این روش ابتدایی کمتر از آنچه انتظار می رفت کارآمد بود. گرمای شدید و شناوری گدازه باعث شد بلوک ها روی گدازهٔ مذاب شناور شوند، به جای آنکه لوله را مسدود کنند. فرانکو باربری پس از بازرسی هوایی گزارش داد: «دیدم این بلوک های بزرگ بتن روی گدازه شناورند، که ثابت می کند به اندازه کافی سنگین نیستند.» در آن تلاش، گدازه به سادگی دور بلوک ها یا زیر آنها جریان یافت. در پاسخ، تیم تصمیم گرفت از توده های بزرگ تر و تاکتیکی متفاوت استفاده کند: انباشتن حجم بحرانی از آوار در یک نقطه. در طول هفتهٔ بعد،
بالگردها بارهای بیشتری آوردند و گاهی با استفاده از یک سکوی فلزی چندین بلوک را همزمان در دهانهٔ لوله رها کردند. در یک مورد، وزش باد شدید یک بالگرد را مجبور کرد بار خود را زودتر از موعد رها کند که دشواری های جای گذاری دقیق در چنین شرایطی را نشان داد. برای تقویت عملیات انداختن بلوک ها، از مواد منفجره نیز استفاده شد. مهندسان رزمی ارتش ایتالیا مواد منفجره ای را در دیواره های لولهٔ گدازه و سدهای جریان قرار دادند. هدف این بود که دیواره های سخت شدهٔ گدازه منفجر شده و فرو بریزند و جریان را سد کنند. باربری توضیح داد که با انفجار لبه های کانال سخت شده، تکه های گدازهٔ جامد فرو می ریزد و می تواند مانند یک سد آوار جریان را متوقف کند. در ۱۶ آوریل و دوباره در ۲۱ آوریل، انفجارهای کنترل شده روی لوله و دیواره های کانال در نزدیکی دهانهٔ هدف انجام شد. این انفجارها با عملیات بالگردها هماهنگ می شدند. برای مثال، در ۲۱ آوریل، بالگردها بلوک های بتنی را اطراف دهانهٔ لوله قرار دادند و سپس انفجاری انجام شد تا آنها با نیروی بیشتری به داخل تونل گدازه رانده شوند. یکی از خلبانان نیروی تفنگداران دریایی توصیف کرد که چگونه بالگرد CH-53E خود را
هدایت کرد تا بلوک معلق ۷ تُنی را «مثل یک آونگ» تاب دهد و آن را به شکاف لولهٔ گدازه بکوبد، حرکتی که او آن را به بازی کروکت تشبیه کرد. این رویکرد ترکیبی از انفجار و انداختن بلوک، تا حدی موفق بود. تا ۲۲ آوریل، ناظران گزارش دادند که بخشی از جریان گدازه مسدود شده است: انباشت قابل توجهی از آوار لولهٔ گدازه را تا حدی مسدود کرده و موقتاً جریان گدازه را کند کرده بود. در واقع، یک تیم مشترک آمریکایی–ایتالیایی موفق شد در ۲۱ تا ۲۲ آوریل در مجموع ۹۲ تُن بتن و آوار را به داخل یک شکاف لولهٔ گدازه بریزد که به نظر می رسید برای مدتی کوتاه پیشروی گدازه را متوقف کرده است. با وجود این مداخلات اولیه، فوران کوه اتنا بدون وقفه ادامه یافت و گدازه مسیرهای تازه ای پیدا کرد. تا اوایل ماه مه، جریان جدیدی از گدازه بخش مسدودشده را دور زد و دوباره به سوی حومهٔ زافرنا اتنه پایین آمد و تا ۵۰۰ متری شهر در ۱۱ مه رسید. این امر منجر به تدوین راهبردی تازه برای یک راه حل پایدارتر شد. مقامات ایتالیایی با مشورت متخصصان آمریکایی، طرحی چهارمرحله ای برای منحرف کردن تمام گدازهٔ لولهٔ اصلی به داخل یک کانال مصنوعی در دامنهٔ کوه طراحی کردند. این اقدامات مهن
دسی مؤثر واقع شد. زمانی که گدازه به کانال مصنوعی منحرف شد، بدون تهدید به مناطق مسکونی، به طور بی خطر در پهنهٔ وسیع و غیرمسکونی درهٔ بُوو جریان یافت و توانست در آنجا پخش و سرد شود. انحراف نهایی در عمل «منبع تغذیه» جریان پیش روندهٔ گدازه را قطع کرد و باعث شد جبههٔ جریان نزدیک زافرنا اتنه متوقف شود و دیگر پیشروی نکند. آتشفشان شناس ایتالیایی لوئیجی ویلارّی خاطرنشان کرد که این نتیجه وضعیت را به «چند روز پس از آغاز فوران» بازگرداند – به عبارت دیگر، گدازهٔ فعال در بالای شیب، بیش از ۶ کیلومتر دورتر از شهر، محدود شد، همان طور که در اوایل فوران بود. نتیجه. مداخله چندملیتی در کوه اتنا، شهر زافرانا اتنا را از نابودی نجات داد. تا پایان ماه مه ۱۹۹۲، جریان گدازه ای که تنها چند صد متر از شهر فاصله داشت، قطع و شروع به سرد شدن کرد. در ۳۰ مه، ناظران تأیید کردند که گدازه دیگر به سمت زافرانا جریان ندارد، بلکه در داخل دره دل بووه در بالا محصور شده است. جبهه جریان اصلی تقریباً در مرز شهر راکد شد و هرگز بیشتر پیشروی نکرد. در روزهای پس از انحراف موفقیت آمیز، گدازه مذاب همچنان از دریچه اتنا فوران می کرد، اما منحصراً در داخل کانال مصنو
عی حرکت می کرد و در دامنه ها به دور از هر منطقه مسکونی پخش می شد. فوران ۱۶ ماهه در نهایت تا ۳۰ مارس ۱۹۹۳ ادامه یافت و یک میدان گدازه بزرگ در کوه ایجاد کرد، اما پس از انحراف ماه مه ۱۹۹۲، دیگر مناطق مسکونی را تهدید نکرد. با توجه به مقیاس فوران، خسارات مالی به طرز چشمگیری محدود بود. در نهایت، تنها یک خانه در حومه زعفرانا توسط جریان گدازه و همچنین برخی از باغ ها و زمین های کشاورزی در دامنه کوه ویران شد. تنها سازه از بین رفته که در ۱۴ آوریل مورد هجوم قرار گرفت، به نمادی از فرار باریک تبدیل شد؛ عکس ها نشان می دهند که گدازه درست در نزدیکی خانه دوم در همان نزدیکی متوقف شده است که دست نخورده باقی مانده است. زیرساخت های زعفرانا (مانند خانه ها، جاده ها، کلیسای روستا) از هرگونه آسیب جدی در امان ماندند. سد خاکی عظیم ساخته شده در ژانویه و تاکتیک های تأخیری بعدی، زمان کافی را به شهر داده بود تا انحراف نهایی حاصل شود. هیچ مرگ یا جراحت جدی به فوران نسبت داده نشد - گواهی بر برنامه ریزی مؤثر تخلیه و تلاش های انحراف. آتشفشان شناسان مداخله در اتنا در سال ۱۹۹۲ را یکی از موفق ترین تلاش های انحراف گدازه در تاریخ می دانند. به هر حال،
این عملیات به طور قابل توجهی پیشروی گدازه را در مواقع ضروری کند کرد و سپس در لحظه بحرانی آن را به طور کامل تغییر مسیر داد. گزارشی از سازمان زمین شناسی ایالات متحده خاطرنشان کرد که حدود ۵ ماه تلاش فشرده برای کنترل گدازه در طول بحران اتنا در سال های ۱۹۹۱–۱۹۹۲ مورد نیاز بود و اگر فوران بسیار بیشتر از این مدت طول می کشید، نتیجه ممکن بود بسیار متفاوت باشد. موفقیت به مداخلات مداوم و پر زحمت (ساخت موانع متعدد، بمباران مکرر جریان و غیره) بستگی داشت تا زمانی که خروجی طبیعی فوران شروع به کاهش کند. بنابراین، مورد اتنا نشان داد که اگرچه جریان های گدازه می توانند توسط اقدامات انسانی تغییر کنند، اما چنین تلاش هایی باید پایدار باشند و تضمینی برای آنها وجود ندارد، مگر اینکه خود فوران مدت زمان محدودی داشته باشد. در پی این حادثه، شهر زافرانا اتنا ابراز آسودگی خاطر زیادی کرد. بسیاری از ساکنان، که ماه ها را زیر سایه گدازه های در حال پیشروی گذرانده بودند، توانستند تا تابستان ۱۹۹۲ به زندگی عادی بازگردند. جریان های گدازه سرد شده از آن زمان به بخشی از چشم انداز بالای شهر تبدیل شده اند و یک پلاک یادبود در زافرانا، این انحراف موفقیت
آمیز را گرامی می دارد. این رویداد در محافل آتشفشان شناسی و مهندسی عمران به عنوان نمونه ای قابل توجه از کاهش بلایای طبیعی مورد مطالعه قرار گرفته است. سازمان های حفاظت مدنی ایتالیا درس های اتنا ۱۹۹۲ را در برنامه ریزی احتمالی خود برای فوران های آینده گنجانده اند. برای تفنگداران دریایی ایالات متحده، این مأموریت نیز خاطره انگیز بود: HMM-266 به دلیل واکنش سریع خود مورد ستایش قرار گرفت و منظره غیرمعمول «مبارزه» هلیکوپترهای تفنگداران دریایی با یک آتشفشان به بخشی از تاریخ این واحد تبدیل شد.
تایلر جیمز رابینسن (؛ زادهٔ ) یک دانشجوی اهل ایالات متحده آمریکا است که به اتهام قتل چارلی کرک، فعال راست گرای آمریکایی، متهم شده است. رابینسون، ۲۲ ساله از واشنگتن، یوتا، ۳۳ ساعت پس از شلیک به گردن کرک در رویدادی در دانشگاه دره یوتا در ۱۰ سپتامبر ۲۰۲۵ اتفاق افتاد دستگیر شد. رابینسون با چندین اتهام جنایی از جمله قتل تشدید یافته، مانع تراشی در اجرای عدالت و ارعاب شاهد مواجه است. دادستان های یوتا اعلام کرده اند که در این پرونده به دنبال مجازات اعدام برای این فرد خواهند بود.
کتابخانه آنجلیکا، کتابخانه عمومی واقع در رم، ایتالیا است. این کتابخانه در مقابل میدان "پیازا سنت آگوستینو"، در مجاورت کلیسای سنت آگوستینو، نه چندان دور از پیازا ناوونا قرار دارد. این کتابخانه که از سال ۱۶۰۹ برای عموم مردم باز بوده است، به همراه کتابخانه آمبروزیانا در میلان و کتابخانه بودلیان در آکسفورد، قدیمی ترین "کتابخانه عمومی" اروپا محسوب می شود. کتابخانه آنجلیکا بیش از ۲۰۰٬۰۰۰ جلد کتاب دارد که تقریباً نیمی از آن ها «فوندو آنتیکو» را تشکیل می دهد (نسخه های چاپی سده های ۱۵ تا ۱۸). نسخه های خطی حدود ۲٬۷۰۰ عدد هستند که بیشتر آن ها به زبان لاتین و بخشی به زبان های یونانی و شرقی است حدود ۱٬۱۰۰ عدد و نسخه های سدهٔ ۱۶ میلادی تقریباً ۲۰٬۰۰۰ نسخه است. این آثار برای شناخت تاریخ اصلاح دینی و اصلاح کاتولیک اهمیت ویژه ای دارند. تاریخچه. ریشه ها. کتابخانه در سال توسط اسقف آگوستینی و ساکرستان پاپ، آنجلو روکا، تأسیس شد و متعلق به صومعهٔ آگوستینیان بود. مؤسس آن، که کتابخانه به افتخار او هنوز با نام کتابخانه آنجلیکا شناخته می شود، دانشمندی فرهیخته و جمع آوری کنندهٔ مشتاق نسخه های نادر بود. کتابخانهٔ او یکی از کامل ترین مجم
وعه های خصوصی در رم بود و بیش از ۲۰٬۰۰۰ جلد کتاب در اختیار داشت. در پایان سال ۱۵۰۰، روکا قصد داشت مجموعه خود را به فرقه آگوستینی اهدا کند و آن را در اختیار عموم قرار دهد، همان طور که در نامه پاپی ۱۵۹۵ مشهود است، که در آن پاپ کلمنت هشتم حق اهدای کتابخانه را به او اعطا کرد. این مجوز توسط پل پنجم تمدید شد و تنها در سال ۱۶۱۴ سند انتقال اجرا شد. سندی که تحت آن انتقال مالکیت کتابخانه به صومعه سنت آگوستینو در رم انجام شد، با چندین بند همراه بود: ۱) کتابخانه نباید به عنوان یک کتابخانه مشترک در نظر گرفته شود؛ و از این رو، پدران آگوستینی اجازه خواهند داشت به عنوان محقق و نه به عنوان مالک وارد شوند؛ ۲) کتابخانه نباید از مکانی که عمداً برای آن ساخته شده است، جابجا شود. مسئلهٔ یافتن مکان مناسب برای نگهداری کتابخانه احتمالاً دلیل اصلی تأخیر در اجرای برنامهٔ روکا بود. خود او مسئولیت خرید ساختمان های کوچک نزدیک کلیسای سنت آگستینو را بر عهده گرفت و آن ها را برای مطابقت با نیازهای کتابخانه تغییر داد. همچنین، او کتابخانه را با منابع مالی مستقل تأمین کرد، با سرمایهٔ اولیه ای که از هفت ملک کوهستانی با درآمد سالانهٔ ۲۴ اسکودو تشکی
ل می شد. در سال ۱۶۱۴، کتابخانه به کتابخانه صومعهٔ سنت آگستینو پیوست که حدود ۲۰٬۰۰۰ کتاب داشت. بر اساس وصیت فرِ آنجلو — او اسقف بود و از سوگند فقر معاف شده بود — کتابخانه باید برای همه، بدون توجه به درآمد یا جایگاه اجتماعی، باز باشد. بدین ترتیب، آنجلیکا یکی از نخستین کتابخانه های عمومی در ایتالیا شد. پژوهشگر و کتابدار فرانسوی در اثر برجستهٔ خود اظهار داشت که تنها سه کتابخانه در تمام اروپا در زمان او دسترسی منظم برای همهٔ دانشمندان فراهم می کردند، یعنی بودلیان، آمبروزیانا و کتابخانه آنجلیکا. اواخر قرن ۱۷ و ۱۸ میلادی. دو مجموعهٔ بزرگ، یعنی مجموعه های صومعهٔ سنت آگستینو و مجموعهٔ روکا، که با هدایا و کمک های بعدی برادران و نیکوکاران تقویت شدند، به طور مستمر گسترش یافتند. در سال ۱۶۶۱، انسان شناس آلمانی لوکاس هولستنیوس، سرپرست کتابخانه واتیکان، مجموعهٔ ارزشمند خود شامل حدود ۳٬۰۰۰ جلد کتاب را به کتابخانه آنجلیکا اهدا کرد. در سال ۱۷۰۴، کتابخانه بزرگ آگوستینیان کاردینال هنری نوریس به آنجلیکا منتقل شد. کتابخانهٔ کاردینال نیز در سال ۱۷۶۲ برای آگوستینیان خریداری شد و همزمان کتابخانهٔ کنونی و وسیع بازسازی شد و کتاب ها توسط
سه راهب سخت کوش و دانیله مارکولینی، کاملاً فهرست نویسی شدند. ۵۴ جلدی که در قالب فولیو و تشکیل دهندهٔ فهرست قدیمی هستند و توسط شمالفوس و تکِر تهیه شده اند، هنوز به طور روزمره مورد استفاده اند. متأسفانه، فهرست نسخه های خطی که توسط مارکولینی تهیه شده بود، از دست رفته است. آنجلیکا در قرن هفدهم (توسط بورومینی) و قرن هجدهم (توسط لوئیجی وانویتلی و کارلو مورنا) چندین بار بازسازی شد. وانویتلی، تالار یادبود طبقه اول را طراحی کرد که در سال ۱۷۶۵ تکمیل شد. این تالار که به دلیل شکلش به «گلدان» وانویتلی معروف است، با پلان مستطیلی، طاق ضربی و یک قفسه چوبی گرانبها اثر نیکولا فاگیولی مشخص می شود. قرن نوزدهم و پس از آن. این کتابخانه در سال ۱۸۷۳، زمانی که دولت ایتالیا خانه های مذهبی در رم را سرکوب کرد، از فرقه جدا شد. از سال ۱۹۷۵، تحت نظارت وزارت فرهنگ بوده است. تا قرن بیستم، مجموعه کتابخانه به طور قابل توجهی افزایش یافته است: شایان ذکر است که نامه های شاعر دومنیکو نیولی و باستان شناس فلیچه بارنابی مربوط به قرن های ۱۹ و ۲۰ و از سال ۲۰۰۰، نامه های منتقد ادبی آرنالدو بوچلی (۱۹۰۰–۱۹۷۴) که کتابخانه اش (حدود ۱۰۰۰۰ جلد) نیز در اختیار
آنجلیکا است، به دست آمده است. از دهه نود، توجه ویژه ای به افزایش ابزارهای کتابشناختی و روش های مشاوره، همچنین در مورد مواد پشتیبان غیرکاغذی، شده است. در سال ۲۰۰۴، یک سمپوزیوم تاریخی در آنجلیکا برگزار شد تا سهم آن در یادگیری در طول قرن ها برجسته شود. مجموعه. این کتابخانه در مطالعات کلیسایی و مطالعات ادبی تاریخی تخصص دارد. در حال حاضر مجموعه ای بالغ بر ۲۰۰۰۰۰ جلد کتاب دارد و از نظر نسخه های خطی و کتب خطی، یکی از بهترین کتابخانه های ایتالیا است. این نسخه های خطی بر اساس مجموعه منشأشان تقسیم بندی شده اند. آن ها عمدتاً از صومعه باستانی آگوستینی سانتا ماریا دل پوپولو، از صندوق های روکا، هولستنیوس و پاسیونی و از میراث های متنوع قبل از سال ۱۸۷۰ به دست آمده اند. موارد زیر به ویژه ارزشمند هستند: چهار "اوانجلی"، یک نسخه خطی پوستی از قرن نهم؛ یک سنت گرگوری از قرن یازدهم؛ چندین مجموعه به زبان یونانی از جمله ایلیاد از قرن دوازدهم؛ یک انجیل سریانی از قرن هفتم؛ یک "کمدی" اثر دانته آلیگیری با حروف اول رنگی برای هر فصل و تصاویر برای هر کتاب؛ یک "کمدی" دیگر از قرن چهاردهم با فصل هایی از یاکوپو آلیگیری و بوزونه دا گوبیو، با مین
یاتورهای زیبا برای هر فصل از "دوزخ"؛ یازده مجموعه عربی؛ کتاب "دربارهٔ حمام های پوتئولی" از قرن سیزدهم با مینیاتورهای مکتب سیسیلی؛ کتابی روی سکه های نقره دانمارکی از قرن چهاردهم با مینیاتورهای نفیس فلاندری؛ بخش عمده ای از تفسیر مئیر بن سلیمان ابی سهوله بر "سفر یتزیرا" به خط خود نویسنده. همچنین تعداد زیادی از مقالات و اسناد تاریخی ارزشمند متعلق به کتابخانه است: نسخه های خطی بسیاری در مورد یسوعیان، در مورد سلطه فرانسه، که شامل دفتر خاطرات سفر پاپ پیوس هفتم به فرانسه برای تاجگذاری ناپلئون می شود، و گزارشی بسیار دقیق در مورد روابط بین پاپ و فرانسوی ها از سال ۱۸۰۸ تا زمان بازسازی در سال ۱۸۱۴. بسیاری از نسخه های خطی، شواهدی از تاریخ ایالات پاپی تا اتحاد ایتالیا هستند: از جلسات محرمانه گرفته تا شورش ها، تا جشن ها، تا روابط بین المللی. آنجلیکا همچنین شامل ۴۶۰ نقشه جغرافیایی صحافی نشده و حدود ۱۰۰۰۰ نقشه صحافی شده در مجلدات، اطلس های متعدد و تنها دو نسخه شناخته شده از اولین نسخه کره جغرافیایی ویلم جانس بلائو (حدود ۱۵۹۸) است. از سال ۱۹۴۰، آنجلیکا به مقر آکادمی پاپی آرکادیا نیز تبدیل شده است که بایگانی های تاریخی و کتابخا
نه ای با گنجینه ای بالغ بر ۱۰۰۰۰ جلد کتاب شامل صدها کتاب، جزوه، نوشته های دانشگاهی، نشریات ادواری، شماره های منحصر به فرد و دست نوشته ها را به آن سپرده است که گواه معتبری از پیشینه و توسعه حیات آکادمی است که اولین جوانه های آن به جلساتی که در رم در کاخ ملکه کریستینا سوئد برگزار می شد، برمی گردد.
کلان شهرهای ایتالیا () بخش های اداری در نظام تقسیمات کشوری این کشور هستند که از سال ۲۰۱۵ به اجرا درآمده اند. این واحدها نوع ویژه ای از استان به شمار می آیند و شمار آن ها در حال حاضر ۱۵ کلان شهر است. کلان شهر، طبق تعریف قانون، شامل یک شهر مرکزی بزرگ و همچنین حومه ها و نواحی پیرامونی آن است که از نظر فعالیت های اقتصادی، خدمات عمومی اساسی، روابط فرهنگی و ویژگی های سرزمینی با شهر اصلی پیوند نزدیک دارند. تاریخچه. قانون اولیه سال ۱۹۹۰، کومونه های تورین، میلان، ونیز، جنوا، بولونیا، فلورانس، رم، باری، ناپل و نواحی پیرامونی آن ها را به عنوان کلان شهر تعریف کرد و حق تشخیص و تفکیک کلان شهرها در قلمرو خود را برای نواحی خودمختار محفوظ می داشت. در سال ۲۰۰۹، با اصلاحات انجام شده، رجو کالابریا به این فهرست افزوده شد. کلان شهرهایی که توسط نواحی خودمختار تعریف شدند عبارت بودند از: کالیاری و ساساری در ساردینیا؛ کاتانیا، مسینا و پالرمو در سیسیل. در ۳ آوریل ۲۰۱۴، پارلمان ایتالیا قانونی را تصویب کرد که بر پایهٔ آن ده کلان شهر در ایتالیا ایجاد شد، به استثنای نواحی خودمختار. پنج کلان شهر دیگر بعداً به این فهرست افزوده شدند. کلان شهر
های جدید (به جز ساساری که در سال ۲۰۲۱ تأسیس شد و از سال ۲۰۲۵ به طور رسمی به کار گرفته شد) از ۱ ژانویهٔ ۲۰۱۵ عملیاتی شدند. دولت. کلان شهر از یک شهر مرکزی تشکیل می شود که به عنوان مقر اداری عمل می کند، و همچنین شامل شهرداری های پیرامونی (کومونه ها) است. هر کلان شهر توسط یک شهردار کلان شهر () اداره می شود که در انجام وظایف خود از سوی یک نهاد قانون گذاری به نام «شورای کلان شهری» (') و یک مجمع غیرقانون گذاری به نام «کنفرانس کلان شهری» (') پشتیبانی می گردد. شهردار کلان شهری عالی ترین مقام اجرایی و اداری کلان شهر به شمار می آید. او نمایندگی کلان شهر را بر عهده دارد، جلسات شورای کلان شهری را فراخوانده و ریاست می کند، اداره های کلان شهر را مدیریت می کند، بر عملکرد خدمات شهری نظارت دارد و بودجهٔ کلان شهر را تدوین می کند. شهردار کومونهٔ مرکز استان به طور خودکار به عنوان شهردار کلان شهری منصوب می شود. شورای کلان شهری نهاد اصلی قانون گذاری کلان شهر به شمار می آید. این شورا لوایح و اصلاحات را به کنفرانس کلان شهری پیشنهاد می کند و همچنین برنامه ها، آیین نامه ها و مقرراتی را که توسط شهردار کلان شهر - مانند بودجه - ارائه می ش