Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ی که کلیسای اصلی «در یک وضعیت باستانی» باقی بماند، تصویب کرد. برای این کار، از خدمات معمار برتر، اف.ام. شستاکوف، که در ساخت کلیسای بزرگ عروج کمک کرده بود، با موفقیت استفاده شد. هنگامی که برج ناقوس و سالن غذاخوری جدید تکمیل شدند، فیلارت خطبه ای برای تقدیس کلیسای سنت نیکلاس ایراد کرد. اگرچه این برج ناقوس ها دوامی نداشتند، اما دیوارها در این زمان با سنگ مرمر مصنوعی پوشیده شده بودند، اما به دلیل لکه های مداوم، مجبور شدند با نقاشی های دیواری پوشانده شوند. بازسازی کلی کلیسا بیش از ۲۰ سال تا اکتبر ۱۸۵۸ به طول انجامید. چند سال پس از انقلاب روسیه، کلیسا تحت حکومت شوروی در وضعیت بدی قرار داشت. پس از مرگ کشیش سابق کلیسا، الدر الکسی زوسیموفسکی، کلیسا در عید پاک ۱۹۲۹ تعطیل شد خیلی زود به گالری ترتیاکوف منتقل شد که از کلیسا به عنوان انبار استفاده می کرد و آن را به حال خود رها کرد. بالای برج ناقوس شکسته شد و ناقوس ها به قطعاتی تقسیم شدند. زمانی که گالری در سال ۱۹۸۳ کار مرمت اساسی کلیسا را آغاز کرد، معبد بیش از ۵۰ سال خالی مانده بود. با این حال، با شروع دهه، برج ناقوس توانست به طور کامل مرمت شود. بازگشایی. تا سال ۱۹۹۳، پس از
توافقی که بین کلیسای ارتدکس روسیه و گالری دولتی صورت گرفت، معبد برای عبادت بازگشایی نشد. در سپتامبر ۱۹۹۶، محراب اصلی مرمت شدهٔ کلیسا توسط پاتریارک مسکو و تمام روسیه، الکسی دوم، تقدیس شد. یک سال بعد، مرمت ساختمان تکمیل شد و تقریباً ۳۰۰ سال پس از اولین ساخته شدنش با سنگ، به یک کلیسای خانگی فعال تبدیل شد. در طول این فرایند، بهبودهای امنیتی برای نگهداری و نمایش آثار هنری اضافه شد و یک گذرگاه زیرزمینی نیز برای اتصال آن به گالری دولتی ترتیاکوف ساخته شد. استفاده اخیر. در سال ۲۰۰۹، شمایل «ایورسکایا» از گالری به کلیسا منتقل شد. این شمایل پیش از تخریب در سال ۱۹۲۹ در کلیسای ایورسکایا قرار داشت. تثلیث نیز در طول جشن تثلیث مقدس در کلیسا نگهداری می شود. در ۱۲ دسامبر ۲۰۱۲، گالری ترتیاکوف تصمیم گرفت تا یادگارهای بیش از ۳۰ قدیس را به کلیسا منتقل کند. این کلیسا مشهورترین محل نگهداری شمایل روسی معروف به بانوی ما از ولادیمیر است. این شمایل عموماً یکی از گرامی ترین نمادها در تاریخ روسیه محسوب می شود. , کشیش اعظم نیکولای سوکولوف، رئیس کلیسای سنت نیکلاس در تولماچی است.
ناحیه برودمن ۴۵ () (BA45) بخشی از لوب پیشانی قشر مغز در مغز انسان است. این ناحیه بر روی سطح جانبی مغز، در پایین ناحیه ۹ و مجاور ناحیه ۴۶ قرار دارد. در انسان، این ناحیه در بخش سه گوش شکنج پیشانی زیرین جای دارد و پیرامون شاخه افقی پیشین شیار جانبی، بخشی از بخش چشمخانه ای شکنج پیشانی زیرین را نیز دربرمی گیرد. از سوی پس سری به شاخه بالارونده پیشین شیار جانبی محدود می شود و در عمق این شیار، با قشر جزیره ای هم مرز است. از نظر آرایش یاخته ای، از عقب با بخش روپوشی شکنج پیشانی زیرین (ناحیه برودمن ۴۴)، از جلو-پشتی با ناحیه پیشانی میانی ۴۶ (BA46)، و از پایین با بخش چشمخانه ای شکنج پیشانی زیرین (ناحیه برودمن ۴۷) مرز دارد. کارکردها. ناحیه برودمن ۴۴ و ناحیه برودمن ۴۵ در نیم کرهٔ چپ مغز، با هم ناحیه بروکا را تشکیل می دهند که در تکالیف معناشناسی فعال می شود؛ مانند وظایف تصمیم گیری معنایی (مثلاً تعیین اینکه یک واژه انتزاعی است یا عینی) و وظایف تولیدی (تولید فعل متناسب با یک اسم). نقش دقیق ناحیه ۴۵ در پردازش معنایی همچنان مورد بحث است. برخی پژوهشگران معتقدند که این ناحیه در بازیابی معنایی یا حافظه کاری معنایی نقش دارد. در این
دیدگاه، نواحی ۴۴ و ۴۵ با هم در بازیابی اطلاعات معنایی و ارزیابی آن ها بر پایهٔ بافت نقش دارند. دیدگاهی دیگر می گوید که فعال سازی ناحیه ۴۵ تنها در زمانی نیاز است که بازیابی معنایی نیاز به کنترل آگاهانه داشته باشد و تداعی های قوی وجود نداشته باشند. دیدگاه سوم نیز این ناحیه را محدود به پردازش معنایی نمی داند، بلکه معتقد است در تمام فعالیت هایی که نیاز به انتخاب بازنمایی مرتبط از میان چند گزینهٔ رقیب دارند، دخیل است. ضایعه های ناحیه ۴۵ به بروز زبان پریشی بیانی در افراد غالب نیم کره چپ منجر می شود. یافته های پژوهشی. ناهمسانی و غلبهٔ زبانی. میان عملکرد گفتاری-زبانی و عدم تقارن کالبدی ناحیهٔ سه گوش همبستگی قوی ای یافته شده است. «فاونداس» و همکارانش نشان دادند که کارکردهای زبانی می توانند در یک ناحیهٔ خاص مغز متمرکز باشند، همان گونه که پیش تر پل بروکا بیان کرده بود، اما همچنین این دیدگاه را تأیید کردند که یکی از نیم کره های مغز در زبان دخالت بیشتری دارد. مغز انسان دارای دو نیم کرهٔ ظاهراً متقارن است، اما آن ها دریافتند که ناحیهٔ سه گوش در ناحیه بروکا در سمت چپ بزرگ تر از همتای سمت راست آن است. این «عدم تقارن چپ سو» ه
م از نظر شکل و هم از نظر عملکردی با پردازش زبان ارتباط داشت. در تقریباً تمام آزمودنی ها، این ناحیه در سمت چپ غالب بود. تنها فردی که غالب نیم کره راست داشت نیز دارای عدم تقارن راست سو در ناحیهٔ سه گوش بود. با این حال، برخی پژوهشگران دیگر هیچ گونه ناهمسانی حجمی ای در ناحیهٔ سه گوش نیافتند. آن ها یافته های پیشین را به چالش کشیدند و گفتند که این اختلاف ها احتمالاً ناشی از تفاوت زیاد میان افراد در اندازه و شکل این ناحیه است. همچنین، درحالی که این پژوهشگران در بخش روپوشی و صفحه گیجگاهی ناهمسانی معنادار آماری یافتند، ولی هیچ همبستگی ای میان این نواحی و ناحیهٔ سه گوش مشاهده نکردند. ارتباطات در شکنج پیشانی زیرین. دست کم یک پژوهش پیوندهای قوی ای را میان سه زیرناحیهٔ شکنج پیشانی زیرین نشان داد. با تحریک یکی از این نواحی و سنجش پاسخ در سایر بخش ها، پژوهشگران وجود مسیرهای متعدد ارتباطی میان ناحیهٔ سه گوش و روپوشی را نشان دادند. همچنین تحریک بخشی از ناحیهٔ سه گوش، پاسخ هایی را در بخش های دیگر همان ناحیه برانگیخت که وجود شبکه های درون ناحیه ای را نشان می دهد. علاوه بر این، ناحیهٔ سه گوش در پردازش معنایی زبان نیز نقش دارد. «
ماس» و همکارانش با اندازه گیری پاسخ مغز به انواع مختلف جمله ها (با یا بدون خطای معنایی) با استفاده از نوار مغزی، نشان دادند که جمله های دارای خطا با تأخیر زمانی درک می شوند. همچنین، الگوی پردازشی ویژه ای به نام «ان۴۰۰ (علوم اعصاب)» شناسایی شد، که یک منفی شدگی در حدود ۴۰۰ میلی ثانیه پس از ارائهٔ ناهماهنگی نحوی در ناحیهٔ سه گوش ظاهر می شود. بااین حال، به نظر می رسد ناحیهٔ سه گوش تنها بخشی از شبکهٔ مولد پاسخ N400 در نوار مغزی باشد، چرا که همتای مغناطیسی آن یعنی N400m که با مغناطیس نگاری مغزی اندازه گیری می شود، پیوسته در قشر گیجگاهی فوقانی مکان یابی شده است. قشر پیش پیشانی و کنترل شناختی حافظه. بخش سه گوش نقشی در کنترل شناختی حافظه ایفا می کند. راه های گوناگونی برای به خاطر آوردن چیزی وجود دارد. زمانی که فردی چیزی را به یاد می آورد، اطلاعات را از مرکز حافظه در مغز بازیابی می کند. این اطلاعات ممکن است توالی انقباض ماهیچه ای برای بستن بند کفش، چهرهٔ یک عزیز، یا هر چیز دیگری باشد. وقتی فردی به طور خودکار چیزی را به خاطر می آورد، بی آنکه تمرکزی کند یا تلاشی انجام دهد، این فرایند به عنوان «طراحی بالا به پایین و پایین
به بالا» شناخته می شود. اما گاهی انسان ها باید برای به یادآوردن چیزی تلاش کنند. دانش آموزی که سر جلسهٔ آزمون تلاش می کند پاسخ پرسشی را به خاطر بیاورد، در واقع تمرکز خود را برای بازیابی حافظه به کار می گیرد. این دانش آموز نوعی کنترل شناختی بر حافظهٔ خود اعمال می کند. این نوع پردازش تا حدی توسط قشر قدامی-جانبی پیش پیشانی مغز هدایت می شود. بخش سه گوش در این ناحیه قرار دارد. هنگامی که افراد با صدای بلند می خوانند، باید زبان نوشتاری را رمزگشایی کنند تا تلفظ آن را دریابند. این پردازش در ناحیه بروکا انجام می شود. خواننده ممکن است از دانش پیشین خود دربارهٔ واژه استفاده کند تا آن را به درستی بیان کند، یا ممکن است از دانش مربوط به ترکیب های نظام مند حروف، که با واجهای مربوط پیوند دارند، بهره گیرد. دانشمندان از طریق بررسی خطاهای زبانی می توانند بفهمند مغز هنگام پردازش زبان چه می کند. همان طور که پیش تر گفته شد، پژوهشگران می توانند پردازش های اضافی را که هنگام روبه رو شدن با مشکل رخ می دهند، بررسی کنند. در این مورد، دانشمندان با بررسی واکنش مغز هنگام پردازش واژه های ساختگی و واژه های استثنا، از این ویژگی بهره بردند. هنگ
ام پردازش زبان، بخش های مختلف ناحیه بروکا وظایف متفاوتی را برعهده دارند. بخش سه گوش در نوع خاصی از پردازش زبانی درگیر است. به ویژه، بخش سه گوش هنگام خواندن واژه های استثنا فعال می شود؛ واژه هایی که رابطهٔ آوایی و نگارشی غیرمعمولی دارند. برای نمونه، واژهٔ «have» یک واژهٔ استثناست، زیرا با صدای کوتاه «a» تلفظ می شود، که برخلاف قواعد رایج تلفظ است. حرف «e» پایانی واژه باید منجر به تلفظ بلند «a» شود، مانند واژه های «cave» یا «rave». اما چون با واژهٔ «have» بسیار آشناییم، تلفظ آن را به خاطر داریم و هر بار نیاز به بازبینی قواعد نداریم. بخش سه گوش به ما در انجام این کار کمک می کند. برای بازیابی اطلاعات به صورت بالا به پایین، وجود نوعی سازوکار کنترلی ضروری است. از آنجا که بازیابی بالا به پایین متکی بر کنترل آگاهانه است، بدیهی ست که باید راهی برای حذف داده های نامربوط وجود داشته باشد. برای تمرکز بر اطلاعات موردنظر، باید انتخابی انجام شود. گمان می رود این انتخاب پس از بازیابی و در بخش میانی قشر پیش پیشانی شکمی جانبی (VLPFC) انجام گیرد که به طور کلی با جایگاه بخش سه گوش مطابقت دارد. بر پایهٔ این نظریه، اطلاعات ابتدا توس
ط بخش هایی از VLPFC چپ بازیابی می شوند و سپس در بخشی دیگر، از نظر ارتباط مندی، گزینش می شوند. این نظریه به «مدل دو بخشی بازیابی حافظه» معروف است. تقریباً هر انسانی در دنیا دست کم یک زبان را آموخته است. همچنین، بیشتر انسان هایی که زبان آموخته اند، این کار را در دوران کودکی انجام داده اند. برخی افراد چندزبانگی دارند. برخی از این چندزبانه ها زبان دوم یا سوم را هم زمان با زبان نخست، در کودکی آموخته اند و برخی دیگر در بزرگسالی زبان های دیگر را فرا گرفته اند. پژوهش هایی بر روی گروه های مختلف تک زبانه ها و چندزبانه ها نتایج جالبی به دست داده اند. با بررسی شباهت های میان زبان اول و دوم و تأثیر آن ها بر مغز، پژوهشگران دریافتند که فعالیت مغزی بسته به زبانی که فرد در حال پردازش آن است، تفاوت دارد. آن ها مشاهده کردند که فعالیت بخش سه گوش در هنگام پردازش این زبان های متفاوت تغییر می کند، که با توجه به نقش شناخته شدهٔ این بخش در زبان، منطقی به نظر می رسد. در پردازش جمله های مجهول، الگوهای پردازش در زبان نخست و دوم تفاوت دارند. جمله های مجهول آن هایی هستند که از شکل هایی از فعل «بودن» همراه با فعلِ در حالت گذشته استفاده می
کنند. برای مثال، جملهٔ «او نابود شده است» جمله ای مجهول است، زیرا فعل «نابود کردن» در حالت گذشته آمده و همراه با «است» که شکلی از فعل «بودن» است به کار رفته. این مطالعه نشان داد که دوزبانه هایی که زبان دوم را دیرتر آموخته اند، در پردازش این جمله ها، بخش سه گوش را بسیار بیشتر از دیگران به کار می گیرند. این یافته نشان دهندهٔ نکاتی در مورد چگونگی یادگیری زبان است. برای نمونه، پیشنهاد شده که دلیل دشواری یادگیری زبان خارجی در بزرگسالی این است که مغز تلاش می کند اطلاعات زبانی را در ناحیه ای از مغز رمزگذاری کند که به طور اختصاصی برای درک زبان طراحی نشده. طبق این دیدگاه، این موضوع علت توانایی بالای گویشوران بومی در سخن گویی روان و در عین حال لکنت و کندی گویشوران غیربومی هنگام پردازش قواعد دستوری است. پویایی های قشری در بازشناسی واژگان. نظریه ای وجود دارد مبنی بر اینکه بخش سه گوش به طور خاص در پردازش معناشناسی زبان نقش دارد، در برابر واج شناسی که بیشتر با صداها و ساختار آوایی سر و کار دارد؛ یعنی، تصور می شود که بخش سه گوش بیشتر در درک معنای واژگان نقش دارد تا در تعیین آن ها از طریق صدا. این مطالعه داده هایی به دست داد
که از این نظریه پشتیبانی می کرد. افزون بر آن، این پژوهشگران شواهدی برای وجود پردازش معنایی هم زمان یافتند، که در هنگام انجام چندکارگی مغز رخ می دهد. در جریان آزمایش، به آزمودنی ها رشته های همخوان، واژه های ساختگی، و واژه های واقعی ارائه شد و تأخیر میان محرک و فعالیت مغزی تقریباً برای پردازش واجی و معنایی یکسان بود، هرچند این دو نوع پردازش در نواحی اندکی متفاوت انجام می شدند. در مطالعه ای با عنوان «رمزگذاری معنایی و بازیابی در قشر پیش پیشانی پایینی چپ: مطالعهٔ تصویربرداری تشدید مغناطیسی کارکردی دربارهٔ دشواری تکلیف و ویژگی فرایندی»، پژوهشگران دریافتند که بخش سه گوش (به همراه برخی نواحی همجوار آن) در زمان رمزگذاری معنایی فعالیت بیشتری از خود نشان می دهد، بدون توجه به درجهٔ دشواری واژه ای که پردازش می شود. این یافته با نظریه ای سازگار است که بیان می کند بخش سه گوش بیشتر درگیر پردازش معنایی است تا پردازش واجی. افزون بر این، آن ها دریافتند که این تصمیمات در رمزگذاری معنایی، در صورت تکرار واژه های استفاده شده، به مشارکت کمتری از سوی بخش سه گوش منجر می شود. به نظر می رسد این نتیجه با شهود سازگار است، زیرا تمرین موج
ب بهبود توانایی مغز در شناسایی واژه های تکرارشده می شود، اما نکتهٔ دیگری نیز از این یافته قابل استخراج است. کاهش فعالیت بخش سه گوش در زمان تکرار واژه ها، نشان دهندهٔ انتقال وظیفهٔ شناسایی واژه از حالت آگاهانه به حالت غیرفعال است. این پدیده «آمادگی ناشی از تکرار» (repetition priming) نام دارد و به طور مستقل از نیت فرد رخ می دهد. این ایده، در کنار نظریه هایی دربارهٔ نقش بخش سه گوش در بازیابی آگاهانهٔ حافظه، پیچیدگی مغز و کارکردهای آن را آشکارتر می کند. مجموعهٔ این نتایج حاکی از آن است که فرایندهای مشابهی ممکن است در رمزگذاری و بازیابی اطلاعات دخیل باشند. نکتهٔ جالب دیگر این است که کاهش فعالیت بخش سه گوش در زمان تکرار، در مورد واژه هایی که به صورت غیرمعنایی پردازش می شدند، مشاهده نشد. دربارهٔ بروکا، مغز و پیوند: چارچوبی نوین. بخش سه گوش ارتباط زیادی با دیگر نواحی مغز دارد، به ویژه با نواحی واقع در شبکهٔ زبانی لوب پیش پیشانی چپ. با وجود اینکه به نظر می رسد کارکرد این بخش از همسایگانش متمایز است، این میزان بالای ارتباط پذیری، از ایدهٔ یکپارچگی زبان با بسیاری از فرایندهای فکری ظاهراً نامرتبط پشتیبانی می کند. برای ن
مونه، تلاش برای به خاطر سپردن نام یک آشنای جدید چالش برانگیز است و نیاز به تمرکز آگاهانه دارد. در چنین وضعیتی، فرد باید صدا را به عنوان بخشی از زبان پردازش کند، واژه ای را که شنیده در مقولهٔ «نام ها» قرار دهد، و هم زمان آن را به چهره ای که دیده پیوند دهد و همهٔ این اطلاعات را در حافظه ثبت کند. با این دیدگاه، بعید به نظر نمی رسد که نقش های گوناگون بخش سه گوش در پردازش زبان، درک معنایی، و کنترل آگاهانهٔ حافظه به هم مرتبط باشند. درواقع، با توجه به میزان بالای ارتباطات این ناحیه، چه در درون مرکز زبانی لوب پیش پیشانی چپ و چه با دیگر نواحی، بسیار بعید است که بخش سه گوش تنها یک نقش محدود در مغز داشته باشد. اسکیزوفرنی و ناحیهٔ بروکا. اسکیزوفرنی (روان گسیختگی) بیماری ای است با علائم پیچیده و درک محدودی از منشأ آن. در تلاش برای یافتن منشأ این اختلال، پژوهشگران مغز بیماران اسکیزوفرن را بررسی کردند. پیش تر نشان داده شده بود که در این بیماران، نابهنجاری هایی در چین خوردگی مغز، عدم تقارن، پیچیدگی و تفاوت پذیری ساختاری وجود دارد. در این پژوهش، داده هایی ارائه شد که نشان می دهد بخش سه گوش به ویژه در بیماران اسکیزوفرن نسبت به
افراد عادی هم تراز به شدت دگرگون شده است. پژوهشگران معتقد بودند که ناحیهٔ بروکا بخشی بسیار انعطاف پذیر از مغز است و ساختار آن از دوران کودکی تا بزرگسالی تغییرات چشمگیری دارد. این ویژگی با توانایی خاص کودکان در یادگیری آسان زبان سازگار است، اما همچنین به این معناست که نقش ناحیهٔ بروکا در حافظه و یادآوری آگاهانه محدود است؛ کودکان به طور معمول نمی توانند به صورت آگاهانه در حافظه شان جست وجو کنند. همچنین، پژوهشگران اندازه گیری های حجمی از مادهٔ خاکستری و سفید مغز آزمودنی ها انجام دادند و آن ها را با گروه کنترل مقایسه کردند. نتیجه این بود که بیماران اسکیزوفرن کاهش چشمگیری در حجم مادهٔ سفید داشتند. با رشد مغز، ارتباطات میان نواحی مختلف تغییرات عمده ای می کند. پژوهشگران دریافتند که رشد مادهٔ سفید و خاکستری در بیماران اسکیزوفرن روند متفاوتی دارد. افراد مبتلا به اسکیزوفرنی معمولاً فاقد گسترش مادهٔ سفید هستند. استدلال اکتشافی و تحلیلی. تحریک مغناطیسی مغز در ناحیهٔ ۴۵ برودمن در نیم کرهٔ چپ، موجب بهبود عملکرد در استدلال های ناسازگار با باورها و تضعیف عملکرد در استدلال های سازگار با باورها شد؛ این امر نشان می دهد که ناحی
هٔ ۴۵ چپ بخشی از سامانهٔ اکتشافی مبتنی بر باور است. درمقابل، مشارکت ناحیهٔ ۴۵ راست در مسدودسازی این سامانه، از طریق مسدودسازی همتای چپ خود و بهبود عملکرد در استدلال منطقی-تحلیلی استنباط می شود.
سلاح هسته ای استراتژیک () یا سلاح هسته ای راهبردی جنگ افزاری هسته ای است که برای استفاده در اهدافی که اغلب در سرزمین های مسکونی و دور از میدان نبرد به عنوان بخشی از یک هدف استراتژیک هستند، مانند پایگاه های نظامی، مراکز فرماندهی نظامی، صنایع تسلیحاتی، زیرساخت های حمل و نقل، اقتصادی و انرژی و اهداف متقابل مانند مناطق شهری طراحی شده است. این سلاح در تضاد با سلاح هسته ای تاکتیکی است که برای استفاده در نبرد به عنوان بخشی از حمله با جنگ افزار متعارف و اغلب نزدیک به نیروهای خودی، احتمالاً در سرزمین های دوست مورد مناقشه، طراحی شده است. تا سال ۲۰۲۵، سلاح های هسته ای استراتژیک دو بار در بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی توسط ایالات متحده در سال ۱۹۴۵ مورد استفاده قرار گرفته اند. سلاح های هسته ای استراتژیک عموماً بازده بسیار زیادی دارند و معمولاً از ۱۰۰ کیلوتن تا بازده مخرب در محدوده مگاتن، برای استفاده به ویژه در داخل کشور دشمن و دور از نیروهای خودی برای به حداکثر رساندن خسارت، به کار گرفته می شوند و به ویژه به اهداف سخت مدفون، مانند سیلوهای موشک یا اهداف منطقه ای وسیع مانند یک بمب افکن بزرگ یا پایگاه دریایی، مورد استفاد
ه قرار می گیرند.
اجرای نمایش "«مرغ دریایی»" توسط تئاتر هنری مسکو در سال ۱۸۹۸، به کارگردانی کنستانتین استانیسلاوسکی و ولادیمیر نمیروویج دانچنکو، نقطه عطفی حیاتی برای این گروه تئاتر نوپا بود که به عنوان «یکی از بزرگ ترین رویدادهای تاریخ تئاتر روسیه و یکی از بزرگ ترین تحولات جدید در تاریخ درام جهان» توصیف شده است. این اولین اجرای نمایش "مرغ دریایی (نمایش نامه)" اثر آنتون چخوف در سال ۱۸۹۶ در مسکو بود، اگرچه دو سال قبل از آن با موفقیت متوسطی در سنت پترزبورگ اجرا شده بود. نمیروویچ-دانچنکو، که از دوستان چخوف بود، بر امتناع نویسنده از اجازه دادن به نمایش این نمایش در مسکو پس از استقبال کم فروغ قبلی آن غلبه کرد و استانیسلاوسکی را متقاعد کرد که این نمایش را برای تئاتر هنری مسکو (ام ای تی) نوآورانه و تازه تأسیس آنها کارگردانی کند. این اجرا در افتتاح شد. موفقیت ام ای تی به دلیل وفاداری به بازنمایی ظریف زندگی روزمره، نوازندگی صمیمی و دسته جمعی آن و طنین اندازی حال و هوای ناامیدی و عدم قطعیت آن با حال و هوای روانی روشنفکران روسی آن زمان بود. برای بزرگداشت این اثر تاریخی که به ام ای تی هویت بخشید، این شرکت تا به امروز مرغ دریایی را به عنوان
نشان خود دارد. مفهوم کارگردانی استانیسلاوسکی. استانیسلاوسکی در اوت ۱۸۹۸ هنگام بازدید از ملک برادرش در نزدیکی خارکف، کار بر روی طرح تولید (یا «موسیقی» کارگردانی خود، آنطور که او آن را می نامید) نمایش را آغاز کرد و در آن تجربیات حسی خود از حومه شهر را گنجاند. او لحظات کلیدی نمایش را با نقاشی های کوچکی که روابط فضایی و مجاورتی بازیگر را نشان می داد، استوری بورد کرد. او همچنین ریتم های فردی، زندگی فیزیکی و رفتارهای هر شخصیت را با جزئیات شرح داد: این نت نشان می دهد که بازیگران چه زمانی «آب دهانشان را پاک می کنند، بینی شان را می گیرند، لب هایشان را می مکند، عرقشان را پاک می کنند یا دندان ها و ناخن هایشان را با چوب کبریت تمیز می کنند.»این کنترل دقیق "میزانسن" برای تسهیل بیان یکپارچهٔ کنش درونی در نظر گرفته شده بود که استانیسلاوسکی آن را در زیرمتن نمایشنامه پنهان می دانست.وسولود مایرهولد، کارگردان نمایش و متخصصی که استانیسلاوسکی در بستر مرگش او را «تنها وارث من در تئاتر - اینجا یا هر جای دیگر» اعلام کرد، و بازیگری که نقش کنستانتین را در این اجرا بازی کرد، سال ها بعد تأثیر شاعرانهٔ برخورد استانیسلاوسکی با نمایشنامه ر
ا اینگونه توصیف کرد: موسیقی متن کارگردانی استانیسلاوسکی در سال ۱۹۳۸ منتشر شد. فرایند تولید. استانیسلاوسکی به عنوان بازیگر، با وجود تمایل به بازی در نقش تریگورین، در ابتدا نقش دکتر دورن را به اصرار نمیروویچ-دانچنکو آماده کرد. با این حال، وقتی چخوف در سپتامبر ۱۸۹۸ در تمرینات این نمایش شرکت کرد، احساس کرد که بازی تریگورین ضعیف است، که منجر به تغییر بازیگر شد. استانیسلاوسکی تریگورین را به عهده گرفت و نمیروویچ-دانچنکو از اینکه این نقش را از او پنهان کرده بود،عذرخواهی کرد. اولگا کنیپر (همسر آینده چخوف) نقش آرکادینا را بازی کرد. این نمایش در مجموع ۸۰ ساعت تمرین داشت که طی ۲۴ جلسه انجام شد: ۹ جلسه با استانیسلاوسکی و ۱۵ جلسه با نمیروویچ-دانچنکو. با وجود این، که با توجه به استانداردهای مرسوم آن زمان، مدت زمان قابل توجهی بود، استانیسلاوسکی احساس کرد که تمرین کافی انجام نشده است و وقتی نمیروویچ-دانچنکو درخواست او برای به تعویق انداختن افتتاحیه به مدت یک هفته را رد کرد، تهدید کرد که نامش از پوسترها حذف خواهد شد. اجرا و پذیرایی. این نمایش در افتتاح شد. با حس بحران در فضای تئاتر؛ بیشتر بازیگران با قطره های والرین کمی آرامش
پیدا کرده بودند. یکی از تماشاگران در نامه ای به چخوف توضیح داد که چگونه: نمیروویچ-دانچنکو تشویق حضار را که پس از سکوتی طولانی انجام شد، مانند شکستن سد توصیف کرد. این نمایش به اتفاق آرا مورد تحسین مطبوعات قرار گرفت. تا طول نکشید، چخوف این نمایش را در تئاتر پارادیز، در اجرایی بدون صحنه اما با گریم و لباس، تماشا کرد.او این نمایش را ستود اما علاقهٔ کمتری به اجرای خود استانیسلاوسکی داشت؛ او به «لحن نرم و سست اراده» در تفسیر او (که توسط نمیروویچ-دانچنکو نیز به اشتراک گذاشته شده بود) از تریگورین اعتراض کرد و از نمیروویچ-دانچنکو التماس کرد که «کمی به او جسارت یا چیزی شبیه به آن بدهد». او پیشنهاد داد که این نمایش با موسیقی استانیسلاوسکی از میزانسن "نمایش" منتشر شود.همکاری چخوف با استانیسلاوسکی برای رشد خلاقانهٔ هر دو مرد بسیار مهم بود. توجه استانیسلاوسکی به رئالیسم روانشناختی و بازی گروهی، ظرافت های پنهان نمایش را آشکار کرد و علاقهٔ چخوف به نوشتن برای صحنه را احیا کرد. عدم تمایل چخوف به توضیح یا گسترش فیلمنامه، استانیسلاوسکی را مجبور کرد تا به روش هایی که در تئاتر جدید بود، زیر سطح متن را کاوش کند.
پاتریک الکساندر (۱۹۲۶ تا ۱۹۹۷) رمان نویس، نویسنده تریلر، روزنامه نگار و فیلم نامه نویس بریتانیایی بود. رمان او با عنوان «مرگ یک حیوان لاغرپوست» برندهٔ جایزهٔ یادبود جان کریسی از انجمن نویسندگان جنایی شد که براساس این رمان در سال ۱۹۸۱ فیلمی با نام «حرفه ای» با بازی ژان پل بلموندو منتشر شد.
اجرای "هملت" در تئاتر هنری مسکو، اجرایی از هملت در سال های ۱۹۱۱–۱۹۱۲ بود که توسط کنستانتین استانیسلاوسکی و ادوارد گوردون کریگ تهیه شد. این نمایش به ویژه در تاریخ اجراهای "هملت" و به طور کلی تئاتر قرن بیستم اهمیت دارد. با وجود نقدهای خصمانه از سوی مطبوعات روسیه، این نمایش توجه جهانی پرشور و بی سابقه ای را به این تئاتر جلب کرد و نقدهایی در "روزنامه تایمز" بریتانیا و مطبوعات فرانسه از موفقیت بی چون و چرای آن تمجید کردند. این نمایش ، تئاتر هنری مسکو را «در نقشه فرهنگی اروپای غربی» قرار داد و به عنوان رویدادی مهم تلقی شد که بر تاریخ بعدی سبک تولید در تئاتر تأثیر گذاشت و انقلابی در صحنه آرایی نمایشنامه های شکسپیر در قرن بیستم ایجاد کرد. این نمایش «به یکی از مشهورترین و پرشورترین تولیدات در تاریخ صحنه مدرن تبدیل شد.» گاهشمار تولید. داستان کریگ و استانیسلاوسکی در سال ۱۹۰۸ آغاز شد، زمانی که ایزادورا دانکن، رقصنده عجیب و غریب آمریکایی، که از کریگ یک دختر داشت، این دو را به یکدیگر معرفی کرد. کریگ، یک تئاترکار انگلیسی، به خاطر طرح های نمادگرایانه و ساده ای که به نمایش هایی مانند «"وایکینگ ها در هلگلند"» اثر هنریک ایبسن آ
ورده بود، مورد توجه قرار گرفته بود. در سوی دیگر این طیف، کنستانتین استانیسلاوسکی در حال خلق جهانی از تئاتر مبتنی بر واقع گرایی، پیچیدگی های درونی ذهن و ظهور روان شناسی بود. همان طور که بندتی اظهار داشت، «استانیسلاوسکی امیدوار بود از این نمایش برای اثبات این که «سیستم» اخیراً توسعه یافته اش برای خلق بازیگری واقع گرایانه و دارای توجیه درونی می تواند نیازهای رسمی یک نمایش کلاسیک را برآورده کند، استفاده کند.» در پاسخ به شور و شوق ابراز شده توسط ایزادورا دانکن در مورد کار کریگ، استانیسلاوسکی هیئت مدیره تئاتر هنری مسکو را تشویق کرد تا کریگ را به مسکو دعوت کنند. او در اکتبر ۱۹۰۸ وارد شد. هیئت مدیره در ژانویه ۱۹۰۹ تصمیم گرفت که تولید را در طول فصل ۱۹۱۰ خود برگزار کند و کار بر روی پروژه بلافاصله آغاز شود. تمرینات در مارس ۱۹۰۹ آغاز شد. در ماه آوریل، کریگ به روسیه بازگشت و با استانیسلاوسکی در سن پترزبورگ، جایی که گروه در حال تور بود، ملاقات کرد. آنها با هم نمایش را صحنه به صحنه و سپس خط به خط تجزیه و تحلیل کردند و یک برنامه تولید دقیق تدوین کردند که شامل صدا، نورپردازی و طرح کلی صحنه بندی بود. از آنجایی که هیچ کدام زبان
دیگری را نمی فهمیدند، بحث های خود را با ترکیبی از انگلیسی و آلمانی انجام دادند. این موضوع در کنار این واقعیت که کریگ زمان کمی را در تمرین با بازیگران می گذراند، باعث شد بازیگران بگویند کار با کریگ بسیار دشوار است. کریگ بیشتر وقت خود را با یک ماکت ساخته شده در مقیاس واقعی صحنه گذراند، جایی که از حکاکی های چوبی بازیگران برای طراحی صحنه بندی استفاده می کرد. کریگ همچنین از آلیسا کونن، بازیگر نقش اوفلیا، بسیار سخت گیر بود و به دستور او گفت: «هیچ بازیگری نمی تواند این کار را انجام دهد» (اینس ۱۵۹). این موضوع تا حد زیادی به تمایل او به بازیگر برای تبدیل شدن به یک ابرعروسک خیمه شب بازی مربوط می شد؛ یعنی بازیگری که به کارگردان اجازه کنترل کامل و مطلق را بدهد. آنها در ماه مه به مسکو نقل مکان کردند و تا اوایل ژوئن، زمانی که استانیسلاوسکی به پاریس رفت، با هم کار کردند. در فوریه ۱۹۱۰، کریگ به مسکو بازگشت. در این فاصله، استانیسلاوسکی اجرایی مهم از نمایش «"یک ماه در روستا" » اثر تورگنیف را توسعه داده بود که موفقیت آن، ارزش رویکرد «سیستماتیک» جدید او به کار بازیگر را نشان داده بود؛ او مشتاق بود تا مزایای آن را در بوته آزمایش
تراژدی شکسپیر بسنجد. آنها قصد داشتند تا ماه آوریل با گروه تمرین کنند و پس از آن استانیسلاوسکی تا تابستان به تنهایی تمرین می کرد. در ماه اوت، کریگ یک بار دیگر بازمی گشت و نمایش در نوامبر ۱۹۱۰ افتتاح می شد. همان طور که اتفاق افتاد، استانیسلاوسکی در ماه اوت به تب تیفوئید مبتلا شد و تولید تا فصل بعد به تعویق افتاد؛ استانیسلاوسکی تا آوریل ۱۹۱۱ نتوانست به تمرینات بازگردد. این نمایش سرانجام افتتاح شد. رویکردهای زیبایی شناختی. وقتی استانیسلاوسکی در آوریل ۱۹۰۸ دعوت نامه اش را به کریگ فرستاد، او کاملاً مجذوب اشتیاق او برای همکاری با هنرمندان مترقی تئاتر شد. با این حال، استانیسلاوسکی از اینکه چشم اندازش برای آینده چقدر با کریگ متفاوت است، بی خبر بود. استانیسلاوسکی پس از آزمایش ناموفق خود با مایرهولد و استودیو، شروع به تأکید بر اهمیت بازیگر کرد. او معتقد بود که «نه صحنه، نه کارگردان و نه طراح نمی توانند نمایش را به پیش ببرند… این در دست بازیگر است». همین اصل بود که او را به تجدیدنظر قابل توجه در رویکرد بازیگر سوق داد. زمانی که استانیسلاوسکی از کریگ آگاه شد، شروع به توسعه مفاهیمی کرد که بعداً به عنوان ستون فقرات «سیستم»