Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ارتش سوم ایتالیا () یک ارتش میدانی زیرمجموعه ارتش سلطنتی ایتالیا در جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم و تنها فرماندهی در سطح نیروی زمینی ایتالیا در طول جنگ سرد بود. تاریخچه. ریشه های این واحد بزرگ به فرماندهی ارتش سوم که در اوت ۱۹۱۴ در فلورانس تأسیس شد، برمی گردد. در ۲۴ مه ۱۹۱۵، پس از ورود ایتالیا به جنگ جهانی اول، ارتش سوم به مناطق عملیاتی کارست و تریسته اعزام شد. این ارتش، به فرماندهی ژنرال امانوئل فیلیبرتو از ساووی-آئوستا، نقش مهمی در دوازده نبرد ایزونزو، از ژوئن ۱۹۱۵ تا پایان تابستان ۱۹۱۷، ایفا کرد و لقب «ارتش شکست ناپذیر» را به دست آورد، زیرا هرگز در نبرد شکست نخورده بود. پس از شکست در کاپورتو، اگرچه هرگز شکست نخورده بود، ارتش سوم مجبور شد به همراه سایر واحدهای بزرگ به خط پیاوه عقب نشینی کند. بعداً، در طول سال ۱۹۱۸، ارتش سوم در نبرد انقلاب و نبرد سرنوشت ساز ویتوریو ونتو شرکت کرد. پس از پیروزی ایتالیا در جنگ جهانی اول، فرماندهی تعیین شده به عنوان ارتش سوم در ژوئیه ۱۹۱۹ در تریسته منحل شد. ارتش سوم در ۶ ژوئن ۱۹۴۰ با ستاد مرکزی در تریسته تحت فرماندهی ژنرال کارلو گلوسو بازسازی شد، اما در طول جنگ جهانی دوم هرگز در
عملیات نظامی واقعی شرکت نکرد و در ۲۰ دسامبر ۱۹۴۰ منحل شد. پس از جنگ، فرماندهی عملیاتی تعیین شده ارتش سوم توسط ارتش ایتالیا در سال ۱۹۵۲ در پادوا به عنوان یک هسته فرماندهی بسیج بازسازی و در سال ۱۹۷۲ منحل شد. فرماندهی عملیاتی تعیین شده ارتش سوم در پالازو کامرینی، معروف به پالازو دی پیترو بمبو، مستقر بود و از سال ۱۹۵۶ به عنوان موزه نیز مورد استفاده قرار گرفته است. هدف، ادای احترام به کشته شدگان جنگ و در دسترس قرار دادن شواهد تاریخی جنگ جهانی اول برای تحقیقات تاریخی، با اسناد گسترده، از جمله عکس ها، در بخش های کارسو و پیاوه پایینی است که ارتش سوم در آن درگیر بود. ایتالیا به عنوان یکی از اعضای بنیانگذار ناتو، موظف بود در صورت جنگ، گروهی از نیروهای نظامی خود را به فرماندهی نظامی یکپارچه ناتو اختصاص دهد. در حالی که واحدهای عملیاتی نیروی هوایی ایتالیا به نیروی هوایی تاکتیکی پنجم متفقین در ویچنزا بازمی گشتند، ارتش ایتالیا به نیروهای زمینی متفقین جنوب اروپا در ورونا بازمی گشت. با این حال، از آنجایی که تنش ها بین ایتالیا و یوگسلاوی بر سر سرزمین آزاد تریسته پس از جنگ جهانی دوم بالا بود و از آنجایی که یوگسلاوی عضو پیمان و
رشو نبود، درگیری بین این دو کشور احتمالاً ناتو را درگیر نمی کرد؛ بنابراین، در اول ماه مه ۱۹۵۲، ارتش ایتالیا ارتش سوم را در پادوا دوباره فعال کرد تا در صورت بروز درگیری بین ایتالیا و یوگسلاوی، بتواند خارج از زنجیره فرماندهی ناتو عمل کند. ارتش سوم وظایف لندساوت را با ستادی کاملاً ایتالیایی تکرار کرد. برای جلوگیری از نقض فرماندهی نظامی یکپارچه ناتو، ایتالیا ارتش سوم را در تمام اسناد رسمی به عنوان «فرماندهی تعیین شده ارتش سوم» توصیف کرد و در زمان صلح هیچ واحد رزمی به آن اختصاص نداد. در صورت جنگ، ارتش سوم به سپاه پنجم ارتش در ویتوریو ونتو و فرماندهی نیروهای کارنیا-کادوره از سپاه چهارم آلپ دسترسی داشت. فرماندهی دوم به طور خاص برای تقسیم منطقه عملیاتی سپاه چهارم آلپ در صورت جنگ با یوگسلاوی ایجاد شده بود. نیروهای کمکی برای ارتش سوم از سپاه سوم ارتش در میلان و سپاه ششم ارتش در بولونیا تأمین می شد. جنگ جهانی اول. در آغاز مشارکت ایتالیا در جنگ جهانی اول (مه ۱۹۱۵)، ارتش سوم بخش جنوبی جبهه ایسونزو را اشغال کرد. فرماندهی آن بر عهده شاهزاده امانوئل فیلیبرتو، دوک آئوستا بود و شامل: سپاه ششم (به فرماندهی سپهبد کارلو روئل)، سپ
اه هفتم (به فرماندهی سپهبد وینچنزو گاریونی) و سپاه یازدهم (به فرماندهی سپهبد جورجیو سیگلیانا) بود. ارتش سوم در هر یازده نبرد ایسونزو (۱۹۱۴–۱۹۱۷) شرکت کرد. این ارتش در طول فاجعه کاپورتو در اکتبر ۱۹۱۷ با نظم نسبتاً خوبی عقب نشینی کرد و یک سال بعد نقش رهبری را در حمله نهایی برای پیروزی ایفا کرد. این امر باعث شد که نام آن «ارتش شکست ناپذیر» گذاشته شود. ارتش سوم در نبرد دوم رودخانه پیاوه و نبرد ویتوریو ونتو شرکت کرد. موزه ارتش سوم در پادوا وجود دارد. جنگ جهانی دوم. در ۶ ژوئن ۱۹۴۰، ارتش سوم تشکیل شد و در جنوب ایتالیا، سیسیل و ساردینیا مستقر شد. این ارتش در ۲۰ دسامبر ۱۹۴۰ منحل شد. فرمانده آن ژنرال کارلو گلوسو بود. جنگ سرد. به عنوان یکی از اعضای بنیانگذار ناتو، ایتالیا موظف بود در صورت جنگ، نیروهای نظامی خود را به فرماندهی نظامی یکپارچه ناتو اختصاص دهد. در حالی که نیروی هوایی ایتالیا تحت فرماندهی نیروی هوایی تاکتیکی پنجم متفقین در ویچنزا قرار می گرفت، ارتش ایتالیا تحت فرماندهی نیروهای زمینی متفقین جنوب اروپا در ورونا قرار می گرفت. با این حال، تنش ها بین ایتالیا و یوگسلاوی بر سر منطقه آزاد تریسته بالا بود و از آنجایی
که یوگسلاوی عضو پیمان ورشو نبود، هرگونه درگیری بین این کشورها احتمالاً ناتو را درگیر نمی کرد؛ بنابراین در ۱ مه ۱۹۵۲، ارتش ایتالیا ارتش سوم را در پادوا دوباره فعال کرد تا در صورت وقوع جنگ بین ایتالیا و یوگسلاوی، بتواند زنجیره فرماندهی ناتو را دور بزند. ارتش سوم وظایف لندساوت را با ستادی کاملاً ایتالیایی تکرار کرد. برای جلوگیری از نقض فرماندهی نظامی یکپارچه ناتو، ایتالیا ارتش سوم را در تمام اسناد رسمی به عنوان "فرماندهی که "ارتش سوم" را تعیین کرده بود" توصیف کرد. در همان تاریخی که فرماندهی «ارتش سوم» را تعیین کرد، ارتش نیز دو فرماندهی سپاه را فعال کرد: سپاه چهارم ارتش در بولزانو و سپاه پنجم ارتش در ویتوریو ونه تو، و پس از آن سپاه ششم در بولونیا در سال ۱۹۵۶ و سپاه سوم ارتش در میلان در سال ۱۹۵۷. در زمان صلح، این سپاه ها به ستاد کل ارتش در رم اختصاص داده می شدند، در حالی که در زمان جنگ، بسته به اینکه دشمن چه کسی بود، سپاه به ارتش سوم یا نیروهای زمینی متفقین جنوب اروپا اختصاص داده می شد. با این حال، با کاهش تنش ها بین ایتالیا و یوگسلاوی، که به تقسیم سرزمین آزاد تریسته با پیمان اوسیمو منجر شد، ارتش تصمیم گرفت فرماند
هی که «ارتش سوم» نامیده می شد را به همراه سپاه ششم ارتش در ۳۱ مارس ۱۹۷۲، با تمام وظایف آن، منحل کند. از آن تاریخ به بعد، فرماندهی عالی بر عهده نیروهای زمینی متفقین جنوب اروپا بود.
رالی استرالیا یک رویداد رالی اتومبیل رانی است که تا سال ۲۰۱۸ در کافس هاربر به عنوان مرحله پایانی مسابقات قهرمانی رالی جهان (WRC) برگزار شده است. این رالی که اولین دوره آن در سال ۱۹۸۸ برگزار شد، تا سال ۲۰۰۶ در منطقه پرث ، استرالیای غربی و اطراف آن برگزار می شد. این رالی در سال ۱۹۸۸ بخشی از مسابقات قهرمانی رالی آسیا-اقیانوسیه و از سال ۱۹۸۹ تا ۲۰۰۶ بخشی از مسابقات جهانی رالی بود. این رالی در اوایل سپتامبر در سال ۲۰۰۹ به منطقه رودخانه های شمالی نیو ساوت ولز بازگشت و در سال های ۲۰۱۰ و ۲۰۱۲ به طور متناوب با رالی نیوزیلند برگزار شد و از سال ۲۰۱۳ دوباره به یک رویداد سالانه مستقل تبدیل شد. از سال ۲۰۱۱ این رویداد به بندر کافس منتقل شد. ، رویداد رالی استرالیا قراردادی با برگزار کننده مسابقات رالی برای حضور در مسابقات قهرمانی جهان پس از سال ۲۰۱۹ نداشت.
مقیاس چهره درد (انگلیسی: grimace scale) (GS) که گاهی با عنوان امتیاز چهره درد نیز شناخته می شود، روشی برای سنجش بروز یا شدت درد در جانوران غیرانسانی است. این روش بر پایهٔ ارزیابی عینی و کور از حالات چهره است؛ همان گونه که برای سنجش درد در انسان های غیرگویشور به طور معمول انجام می شود. در این روش، مشاهده گران وجود یا شدت واحدهای کنش چهره ای (FAU) مانند فشردگی دور چشم، برآمدگی بینی، حالت گوش و تغییر در سبیل ها را امتیازدهی می کنند. این کار می تواند با مشاهدهٔ مستقیم جانور در زمان واقعی یا با بررسی عکس ها و نمایه های تصویری از ویدیوها انجام شود. گاهی به حالت های چهره ای جانوران در این وضعیت، چهرهٔ درد گفته می شود. روش GS برای سنجش درد به ویژه در موش های آزمایشگاهی کاربرد بالایی دارد، زیرا این جانوران معمولاً گونه های شکار شونده اند و تمایل دارند برای جلوگیری از آسیب پذیر به نظر رسیدن، بیان درد خود را مهار کنند. به همین دلیل، در این گونه ها تغییرات رفتاری بیشتر در هنگام درد حاد (چند ساعت) مشاهده می شود، اما در دردهای طولانی تر (چند روز) کمتر آشکار است. دست کم در مورد موش ها، نشان داده شده است که GS روشی بسیار دقی
ق، تکرارپذیر و قابل اعتماد برای ارزیابی درد است که تنها به دوره ای کوتاه از آموزش برای مشاهده گر نیاز دارد. در میان گونه های مختلف نیز ثابت شده که GS دارای دقت و قابلیت اعتماد بالاست و ابزاری سودمند برای تشخیص درد ناشی از فرایندها یا درد پس از جراحی و همچنین ارزیابی کارایی داروهای ضد درد به شمار می رود. گزارش ها نشان می دهند که دقت کلی GS برای موش ها ۹۷٪، برای خرگوش ها ۸۴٪، برای موش های صحرایی ۸۲٪ و برای اسب ها ۷۳٫۳٪ است. کاربرد در نخستی های غیر انسانی. مطالعه ای در سال ۲۰۲۲، تغییرات حالات چهره مرتبط با درد پس از جراحی لاپاراتومی را در ماکاک های ژاپنی بررسی کرد و نشان داد که نشانه های کلیدی درد شامل انقباض مداری (تنگ شدن چشم ها), عدم تقارن پلک ها, کشیدگی و سفت شدن لب ها و صاف شدن خط دهان است. در این مطالعه از ۴۴ نقطه شاخص چهره برای تحلیل شکل چهره استفاده شد و قابلیت اطمینان بالایی در کدگذاری نقاط شاخص گزارش گردید (ICC بین ۰.۹۳ تا ۰.۹۹). ارزیابی درد در نخستی های غیرانسان به دلیل سرکوب حالات چهره در حضور مشاهده گر یا محدودیت های تماس مستقیم (به دلیل خطر آسیب) دشوار است. تاریخچه. حالات چهره از دیرباز به عنوان شا
خصی برای عواطف در انسان و جانوران غیرانسانی در نظر گرفته شده اند. زیست شناس چارلز داروین بر این باور بود که جانوران غیرانسانی حالات چهره ای مشابه با حالات عاطفی انسان از خود نشان می دهند. بررسی تغییرات کالبدشناسی انسان در هنگام حالات چهره با موفقیت از انسان به نخستی های غیرانسانی مانند شامپانزه (ChimpFACS) و ماکاک رزوس (MaqFACS) منتقل شد، اما در ابتدا برای سنجش درد در این گونه ها به کار گرفته نشد. در سال ۲۰۱۰، گروهی از پژوهشگران برای نخستین بار روشی را برای سنجش درد از طریق تغییرات حالات چهره در یک گونهٔ جانور غیرانسانی توسعه دادند. به طور کلی، GS درد خودبه خودی را بر پایهٔ ارزیابی عینی و کور از حالات چهره کمی سازی می کند، همان گونه که به طور معمول برای سنجش درد در انسان های غیرگویشور انجام می شود. در این روش، مشاهده گران وجود و شدت «واحدهای کنش چهره ای» (FAU) مانند فشردگی دور چشم، برآمدگی بینی، حالت گوش و تغییر در سبیل ها را امتیازدهی می کنند. این امتیازدهی می تواند در زمان واقعی از طریق مشاهدهٔ مستقیم جانور یا با بررسی عکس ها و نمایه های تصویری از ویدیوها انجام شود. این روش سنجش درد برای جانوران شکار شونده
که تمایل دارند بیان آشکار درد را مهار کنند تا آسیب پذیر به نظر نرسند، بسیار کاربردی است. به همین دلیل، تغییرات رفتاری در این گونه ها بیشتر در هنگام درد حاد (چند ساعت) دیده می شود و در دردهای طولانی تر (چند روز) کمتر آشکار است. GS مزیت هایی نسبت به سایر روش های سنجش درد دارد. برای نمونه، داروی ضد درد مورفین درد را کاهش می دهد اما می تواند دیگر جنبه های رفتاری را در جانوران بدون درد تحت تأثیر قرار دهد، مانند هیجان، افزایش فعالیت یا آرام بخشی، که سنجش رفتاری سنتی اثر آن بر درد را دشوار می کند. مورفین نه تنها بسامد «چهره های درد» را کاهش می دهد بلکه در موش های بدون درد و در حالت پایه هیچ اثری بر GS ندارد.
ارتش پنجم ایتالیا () یک ارتش میدانی زیرمجموعه ارتش سلطنتی ایتالیا بود که در جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم حضور داشت. جنگ جهانی اول. در جنگ جهانی اول، ارتش پنجم در ۲۵ مه ۱۹۱۶ برای کمک به متوقف کردن حمله ترنتینو اتریش ایجاد شد. این ارتش دوباره در ۲ ژوئیه ۱۹۱۶ منحل شد. این ارتش شامل یگان های زیر بود: فرماندهان ارتش پنجم در طول جنگ جهانی اول پیترو فروگونی (تا ۱۹ ژوئن ۱۹۱۶) و ستیمیو پیاچنتینی بودند. جنگ جهانی دوم. ارتش پنجم ایتالیا در سال ۱۹۳۹ برای دفاع از لیبی در برابر فرانسوی ها در تونس و الجزایر تشکیل شد. پس از پایان نبرد فرانسه، ارتش پنجم به منبع تأمین نیرو و تدارکات برای ارتش دهم ایتالیا در مرز با مصر تبدیل شد. این ارتش در ۱۶ فوریه ۱۹۴۱ منحل و در ستاد کل شمال آفریقا ادغام شد. این ارتش به زودی بین ۱۵ آوریل ۱۹۴۱ و ۵ سپتامبر ۱۹۴۱ در شمال آفریقا بازسازی شد. این ارتش دوباره در ۱۰ آوریل ۱۹۴۲ در ایتالیا برای دفاع از توسکانی، ساردینیا و از نوامبر ۱۹۴۲ همچنین از کورسیکا بازسازی شد. در سپتامبر ۱۹۴۳، پس از آتش بس کاسیبیل، ارتش پنجم تسلیم آلمانی ها شد. فرماندهان ارتش پنجم در طول جنگ جهانی دوم: ارتش پنجم ایتالیا در خلال ج
نگ جهانی دوم از یگان های زیر تشکیل می شد:
رالی بلغارستان (به ) معتبرترین و همچنین قدیمی ترین رویداد رالی در کشور بلغارستان است. این رویداد برای مسابقات رالی قهرمانی جهان ۲۰۱۰ به عنوان هفتمین رویداد از سیزده رویداد برنامه ریزی شده انتخاب و برگزار شد. سال ۲۰۱۰ همچنین اولین و تاکنون تنها سالی بود که رالی بلغارستان در مسابقات رالی قهرمانی جهان حضور داشته است، پیش از این اتفاق رالی بلغارستان همیشه میزبان مسابقات رالی قهرمانی اروپا بوده است. درخواست کشور بلغارستان توسط فدراسیون بین المللی اتومبیل رانی برای میزبانی مسابقه رالی قهرمانی جهان با وجود اینکه رویداد کاندیداتوری رالی بلغارستان در ژوئیه ۲۰۰۹ با تصادفی که منجر به کشته شدن کمک راننده ایتالیایی، فلاویو گوگلیلمینی و مجروح شدن شدید راننده سوئیسی، برایان لاویو، شد انتخاب شد. بلغارستان تنها کاندیدای جدید برای فصل مسابقات قهرمانی رالی جهانی ۲۰۱۰ بود، اگرچه رالی آرژانتین یک درخواست ذخیره برای احتمال رد شدن رالی بلغارستان ارائه کرده بود.
کارلو پترینی (؛ زادهٔ ) روزنامه نگار، نویسنده، سیاستمدار، فیلم نامه نویس، و بوم شناس اهل ایتالیا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون قهرمانان زمین شده است. زندگی نامه و فعالیت های اجتماعی. پترینی در برا، استان کونئو، ایتالیا متولد شد. او پیش تر فعال سیاسی در کمونیست حزب وحدت پرولتاریا ("Partito di Unità Proletaria"; PdUP) بود. در ۱۹۷۷، او شروع به نوشتن مقالات آشپزی برای روزنامه های کمونیستی "il manifesto" و "l'Unità" کرد. جنبش غذای آهسته. او اولین بار در دهه ۱۹۸۰ برای شرکت در کمپینی علیه افتتاح شعبه مک دونالدز در نزدیکی پله های اسپانیایی در رم به شهرت رسید. در ۱۹۸۳، او به ایجاد و توسعه انجمن غیرانتفاعی غذایی و شراب ایتالیایی معروف به آرچیگولا کمک کرد. او در ۱۹۸۹، جنبش غذای آهسته را بنیان گذاشت و رئیس این سازمان شد. او سردبیر چندین نشریه در انتشارات "اسلو فود ادیتوره" است و ستون هفتگی برای "لا استامپا" نوشته و هم اکنون روزنامه نگار منظم "لا رپوبلیکا" است. در اکتبر ۲۰۰۴، او دانشگاه علوم تغذیه ای را تأسیس کرد، دانشگاهی که به آشپزهای نوآور و مبتکران سیستم های غذایی پایدار اختصاص دارد. او اکنون حامی و عضو حزب دموکر
اتیک (جناح مرکز-چپ) است. پترینی همچنین برای نقش های سیاسی از جمله مناصب وزارتی پیشنهاد شده است. جوایز. کارلو پترینی جوایز و تقدیرنامه های متعددی دریافت کرده است، از جمله: ارتباط دهنده سال در مسابقه بین المللی شراب و نوشیدنی الکلی در لندن؛ جایزه سیکو مانشولت در هلند؛ دکترای افتخاری در انسان شناسی فرهنگی از دانشگاه نیوهمپشایر؛ و جایزه علمی و رسانه ای اکارت ویتسیگمان از آلمان. در ۲۰۰۴، او به عنوان یکی از قهرمانان سال مجله "تایم" انتخاب شد. او همچنین در ۲۰۱۳ جایزه دستاورد عمر (قهرمانان زمین) را دریافت کرد.
لوئیجی ورونلی (; – ) آشپز و مجری تلویزیون اهل ایتالیا بود. دوران حرفه ای. در ۱۹۹۰، لوییجی ورونلی انتشارات ورونلی را با «هدف مشخص طبقه بندی کامل میراث عظیم غذایی ملی و کمک به افزایش آگاهی از جذابیت گردشگری زیباترین کشور جهان» بنیان گذاشت. آموزش کلاسیک او در نوشتارش آشکار بود و اغلب به عنوان «سرودخوان» توصیف می شد، زیرا بسیاری از عبارات رایج برای توصیف شراب ایتالیایی را ابداع کرده بود. «Vino da meditazione» برای شراب هایی با ساختار خاص، پیچیده و اغلب شیرین که نیاز به زمان و آرامش برای درک فکری دارند؛ و «Vino da favola» (به معنی شراب داستانی، به جای Vino da tavola) تنها چند نمونه هستند. تولیدکنندگان شراب ایتالیا او را به عنوان راهنمای خود می شناختند. به گفته برونو جیاکوزا: «جینو (همان طور که دوستانش او را می نامیدند) تمام قلب بود، او اولین کسی بود که به ما آموزش داد شراب عالی در تاکستان ها متولد می شود. او اولین کسی بود که ضرورت مطلق انتخاب دقیق انگور در تاکستان ها، اهمیت خاک و درک پتانسیل یک تاکستان یا کرو نسبت به دیگری را نشان داد. او معتقد بود اگر با زمین به صورت نزدیک کار کنیم، شراب ایتالیا می تواند به سطوح
استثنایی برسد. در دهه های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، هیچ کس چنین فکری نداشت. او واقعاً یک پیشگام بود.»
ارتش ششم ایتالیا () ارتش میدانی زیرمجموعه ارتش سلطنتی ایتالیا بود که در جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم حضور داشت. جنگ جهانی اول. ارتش ششم ابتدا در ۱ دسامبر ۱۹۱۶ به فرماندهی اتوره مامبرتی تشکیل شد. این ارتش در درجه اول از ارتش اول ایجاد شد. تا اوت ۱۹۱۶، ارتش اول از ترکیب اولیه خود که شامل دو سپاه بود، به شش سپاه افزایش یافته بود. سپاه دوازدهم (تحت فرماندهی ژنرال زوپی)، سپاه بیستم (تحت فرماندهی ژنرال مونتوری) و سپاه هجدهم (تحت فرماندهی ژنرال اتنا) در صفوف نبرد آن قرار داشتند. دو واحد اول از این واحدها مسئولیت دفاع از آلتوپانو دی آسیاگو، فلات مرتفع شمال غربی ویچنزا، را بر عهده داشتند. به دلیل انتصاب به این بخش، این دو سپاه رسماً به عنوان تروپه آلتیپیانی (نیروهای کوهستانی) شناخته شدند. تروپه آلتیپیانی توسط ژنرال مامبرتی فرماندهی می شد. آنها تا زمان تشکیل ارتش ششم جدید، که فرماندهی آن نیز بر عهده مامبرتی بود، تحت کنترل ارتش اول باقی ماندند. در نوامبر ۱۹۱۶، ارتش اول با موافقت فرمانده کل، ژنرال کاردورنا، «عملیات کی» را برنامه ریزی کرده بود، نام رمزی برای یک ضدحمله که مونته اورتیگارا را با استفاده از تروپه آلتیپیانی ژ
نرال مامبرتی و همچنین سپاه هجدهم هدف قرار می داد. این عملیات به دلیل برف سنگین لغو شد. در ۱ دسامبر ۱۹۱۶، مامبرتی مسئول ارتش ششم جدید شد که سپاه بیستم خود (تروپه آلتیپیانی) و همچنین سپاه هجدهم (ارتش اول) را در بر می گرفت. به این نیروها، سپاه دیگری به نام سپاه بیست و دوم به فرماندهی ژنرال نگری دی لامپورو اضافه شد. فرماندهی ایتالیا بعداً طرح عملیات کی را برای ژوئن ۱۹۱۷ تکرار و تقویت کرد. ارتش ششم جدید به فرماندهی مامبرتی مسئولیت انجام این عملیات را بر عهده گرفت و سپاه دیگری به نام سپاه بیست و ششم (ژنرال فابری) به آن اضافه شد. ارتش ششم در ژوئن ۱۹۱۷ در نبرد کوه اورتیگارا جنگید. پس از شکست این حمله، مامبرتی در ۲۰ ژوئیه ۱۹۱۷ برکنار شد. آنچه از ارتش ششم باقی مانده بود، که اکنون به رهبری ژنرال دوناتو اتنا بود، در ماه اوت برای اهداف دفاعی در وال سوگانا مستقر شد. سپس، در ۲۰ سپتامبر ۱۹۱۷، ارتش ششم منحل و به فرماندهی نیروهای کوهستانی (تروپه آلتیپیانی) تغییر نام داد. این فرماندهی دوباره تحت فرماندهی ارتش اول بود. تروپه آلتیپیانی توسط ژنرال زوپی فرماندهی می شد و شامل سپاه بیست و ششم (ژنرال فابری)، سپاه بیست و دوم (ژنرال اسک
اتی)، سپاه بیست و پنجم (ژنرال راوازا) و سپاه بیستم (ژنرال فراری) بود. پس از شکست فاجعه بار در کاپورتو (نوامبر ۱۹۱۷)، ارتش ایتالیا توسط آرماندو دیاز به طور کامل سازماندهی مجدد شد. فرماندهی تروپه آلتیپیانی در ۱ مارس ۱۹۱۸ منحل شد و ارتش ششم جدید ایتالیا به فرماندهی لوکا مونتوری تشکیل شد. در ابتدا، ارتش ششم که به تازگی بازسازی شده بود، شامل سپاه چهاردهم بریتانیکو (نیروی اعزامی بریتانیا) جایگزین سپاه بیست و ششم ایتالیا، سپاه دوازدهم فرانز (نیروی اعزامی فرانسه) جایگزین سپاه بیست و پنجم ایتالیا و سپاه بیستم ایتالیا بود. به مرور زمان، سپاه های مختلف دیگری از جمله واحدهایی از لژیون چکسلواکی ایتالیا در ارتش ششم قرار گرفتند. این ارتش دوباره در فلات آسیاگو بین ارتش های اول و چهارم قرار گرفت. سپاه سیزدهم ایتالیا (تحت فرماندهی ژنرال سانی) بعداً اضافه شد. این ارتش در نبرد موفقیت آمیز رودخانه پیاوه (ژوئن ۱۹۱۸) در بخش کوهستانی (نبرد دوم تره مونتی) شرکت کرد. پیش از نبرد موفق ویتوریو ونتو (اکتبر-نوامبر ۱۹۱۸)، ارتش ششم هم سپاه بریتانیا را که بخشی از ارتش دهم جدید شد (اگرچه لشکر ۴۸ بریتانیا باقی ماند) و هم سپاه فرانسه را که بخشی
از ارتش دوازدهم جدید شد، از دست داد. سپاه دوازدهم ایتالیا (تحت فرماندهی ژنرال پنلا) به عنوان جایگزین به ارتش ششم اضافه شد. در ۱ ژوئیه ۱۹۱۹، فرماندهی ارتش ششم منحل شد. جنگ جهانی دوم. ارتش ششم در جنگ جهانی دوم به عنوان ارتش پو شناخته می شد و در ژوئیه-آگوست ۱۹۴۳ وظیفه دفاع از سیسیل در برابر متفقین را بر عهده داشت. در ۳ اکتبر ۱۹۳۸، فرماندهی «ارتش پو» تحت فرماندهی ژنرال اتوره باستیکو، با سپاه زرهی، سپاه موتوریزه و سپاه سریع السیر تأسیس شد. در ژوئن ۱۹۴۰، با ورود ایتالیا به جنگ جهانی دوم، «ارتش پو» تحت فرماندهی ژنرال ماریو ورچلینو در دره پو مستقر شد و ستاد مرکزی آن در ورونا و سه سپاه ارتش بین مانتوا، اودینه و ویچنزا قرار داشتند. در ۲۰ ژوئن، واحدهای «ارتش پو» حرکت خود را به سمت مرز غربی آغاز کردند، اما به دلیل آتش بس با فرانسه که چهار روز قبل امضا شده بود، در عملیات جنگی شرکت فعالی نداشتند. در ۶ نوامبر ۱۹۴۰، این فرماندهی به فرماندهی ارتش نهم تبدیل و به آلبانی اعزام شد، در حالی که نیروهای وابسته تحت فرماندهی «فرماندهی ارتش پو» (ششم) که به تازگی تشکیل شده بود، قرار گرفتند. این واحد که از ژانویه تا مارس ۱۹۴۱ در شمال ایت
الیا مستقر بود، در ۱۵ فوریه ۱۹۴۱ نام خود را به فرماندهی ارتش ششم تغییر داد و دستور حرکت به جنوب ایتالیا را دریافت کرد، با ستاد مرکزی در انا و حوزه قضایی سیسیل و ساردینیا، با وظیفه سازماندهی دفاع سرزمینی و ساحلی تمام جنوب ایتالیا. فرماندهی این واحد بزرگ به ژنرال اتزیو روسی سپرده شد. در اول آوریل، ارتش ششم سپاه های نهم، دوازدهم و سیزدهم ارتش را تحت فرماندهی خود داشت. در ماه سپتامبر، سپاه های نهم و سیزدهم را به ارتش هفتم واگذار کرد و سپاه شانزدهم را به دست گرفت که به همراه سپاه دوازدهم و بخشی از سپاه هفدهم در دفاع ساحلی کالابریا و سیسیل به کار گرفته شدند. واحدهای ارتش هفتم در طول سال ۱۹۴۲ در امتداد سواحل کالابریا و سیسیل مستقر ماندند. در ۵ فوریه ۱۹۴۳، ژنرال ماریو روآتا به فرماندهی ارتش ششم در سیسیل منصوب شد. او که در ۱ ژوئن به عنوان رئیس ستاد ارتش منصوب شده بود، جای خود را به ژنرال آلفردو گوتزونی داد. از ۱ آوریل، با تغییر وظایفش، ارتش ششم به «فرماندهی نیروهای مسلح سیسیل» (ارتش ششم) تغییر نام داد، نامی که تا ۱ سپتامبر حفظ شد و سپس به نام فرماندهی ارتش ششم بازگشت. پیاده شدن در سیسیل. نیروهای محور که در زمان پیاده
شدن در سیسیل در ۱۰ ژوئیه ۱۹۴۳ در جزیره حضور داشتند، شامل ارتش ششم به همراه دو سپاه ارتش تحت فرماندهی آن: سپاه دوازدهم و سپاه شانزدهم، و نه لشکر با مجموع تقریباً ۲۰۰۰۰۰ نفر بودند. سپاه دوازدهم ارتش به فرماندهی ژنرال ماریو آریسیو (که جایگزین آنجلو روسی شده بود و از ۱۲ ژوئیه نیز فرانچسکو زینگالس جای او را گرفته بود)، در غرب سیسیل مستقر بود و شامل لشکر ۲۸ پیاده نظام «آئوستا» (ژنرال جوزپه رومانو)، لشکر ۲۶ پیاده نظام «آسیتا» (ژنرال اربرتو پاپینی)، سه لشکر ساحلی - لشکر ۲۰۸ (ژنرال جیووانی مارسیانی)، لشکر ۲۰۲ (ژنرال جینو فیکالبی) و لشکر ۲۰۷ (ژنرال اوتورینو شرایبر) - به علاوه هنگ ساحلی خودمختار ۱۳۶ می شد. سپاه شانزدهم ژنرال کارلو روسی، که از شرق سیسیل دفاع می کرد، شامل لشکر ۵۴ پیاده نظام «ناپل» (ژنرال جولیو چزاره گوتی پورچیناری)، لشکر چهارم پیاده نظام «لیورنو» (ژنرال دومنیکو چیریلیسون)، دو لشکر ساحلی - لشکر ۲۰۶ (ژنرال آشیل داوه) و ۲۱۳ (ژنرال کارلو گوتی) - به علاوه دو تیپ ساحلی بود. ارتش توسط دو لشکر آلمانی تکمیل می شد که بخشی از آنها از واحدهایی تشکیل شده بود که در ابتدا به لشکرکشی تونس اختصاص داده شده بودند و هنوز در
حال سازماندهی بودند: لشکر ۱ زرهی فالشیرم-پانزر ژنرال پل کنرات به نام «هرمان گورینگ» و لشکر ۱۵ زرهی-گرانادیر به فرماندهی ژنرال ابرهارد رودت، که در مجموع تقریباً ۳۰۰۰۰ سرباز بودند. سپاه های دوازدهم و شانزدهم ارتش در بخش شرقی جزیره سرسختانه با عملیات پیاده شدن از دریا و هوا که توسط نیروهای انگلیسی-آمریکایی در ۱۰ ژوئیه انجام شد، مخالفت کردند. اقدامات خشونت آمیزی که در نوار ساحلی برای دفع تهاجم انجام شد، با نبردهای دفاعی شدید و به دنبال آن ضدحمله ها، به ویژه در امتداد مسیرهای نفوذ در بخش سپاه شانزدهم ارتش، دنبال شد. مقاومت در آخرین روزهای ژوئیه همچنان زنده ماند و درگیری های خونینی در امتداد ساحل نزدیک لیکاتا، گلا، پاچینو، سیراکوز و آگریجنتو و به سمت مرکز جزیره در رگالبوتو و سنتوریپ ثبت شد. در ۲ اوت، تمام نیروهای محور کاملاً تحت فرماندهی سپاه چهاردهم قرار گرفتند. سپاه پانزر به فرماندهی سپهبد هانس-والنتین هوبه، که با وجود برتری هوایی متفقین و برتری قابل توجه نیروهای محور در سیسیل، توانست نبرد دفاعی را با مهارت قابل توجهی انجام دهد و موقتاً اوضاع را تثبیت کند. این ژنرال آلمانی با اتخاذ تاکتیک های دفاعی ماهرانه، ابتدا
پیشروی نیروهای بریتانیایی ژنرال برنارد لا مونتگومری را در خط اتنا متوقف کرد، سپس مواضع خود را به سمت شمال گسترش داد و همچنین پیشروی سریع نیروهای آمریکایی ژنرال جورج پاتون را در خط موسوم به سن فراتلو که در اطراف دژهای تروینا و سانتو استفانو دی کاماسترا متمرکز شده بود، متوقف کرد. در روزهای اول ماه اوت، برتری مبرم و رو به رشد نیروهای انگلیسی-آمریکایی، هوبه را بر آن داشت تا با توافق فیلد مارشال آلبرت کسلرینگ، برای سازماندهی تخلیه کامل نیروهای آلمانی و ایتالیایی از سیسیل آماده شود. هوبه مجموعه ای از خطوط دفاعی رو به عقب را برای کند کردن پیشروی انگلیسی-آمریکایی سازماندهی کرد و از ۱۰ اوت ۱۹۴۳ شخصاً عملیات موسوم به «عملیات لهرگنگ»، تخلیه سیسیل، را هدایت کرد. آتش توپخانه ضدهوایی کارآمد باعث شد تلفات ایتالیایی-آلمانی به چند واحد از کشتی های کوچک دریایی محدود شود، و از نیروهای ایتالیایی-آلمانی که توانستند به همراه بخش بزرگی از سلاح های سنگین و مواد به کالابریا عقب نشینی کنند، محافظت کند. تقریباً ۴۰۰۰۰ سرباز آلمانی با ۵۱ تانک، ۹۷۸۹ وسیله نقلیه و ۱۶۳ توپ موفق به تخلیه جزیره و حرکت به سرزمین اصلی شدند. ۶۲۰۰۰ سرباز ایتالیا
یی با ۲۲۷ وسیله نقلیه و ۴۱ توپ نیز به کالابریا منتقل شدند. هانس هوبه، پس از نظارت بر کل عملیات، با آخرین کشتی آلمانی از تنگه مسینا عبور کرد. این عملیات در عرض یک هفته تکمیل شد و در ۱۷ اوت، ارتش ششم، پس از عقب نشینی به آن سوی تنگه مسینا، برای سازماندهی مجدد به مونته بلو ویسنتینو اعزام شد، جایی که در ۱۱ سپتامبر در نتیجه وقایع پس از آتش بس ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، پس از مقاومت پرشور در برابر نیروهای آلمانی منحل شد.
پیترو پینا (; – ) کنشگر اهل ایتالیا بود. زندگی. او در فینال لیگور، از ساردینیا متولد شد. پینا در فرارا زندگی می کرد وقتی که در پایان ۱۹۴۸ فراخوانده شد. پس از تجربه وحشت های جنگ جهانی دوم به شدت ضد نظامی گری شد و تحت تأثیر اندیشه آلدو کاپیتینی، تصمیم گرفت خدمت نظامی را نپذیرد و به عنوان نخستین معترض به خدمت نظامی سیاسی ایتالیا در تاریخ ثبت شد. پس از محاکمه به دلیل نافرمانی (ماده ۱۷۳ قانون جزایی نظامی صلح)، برای نخستین بار به ده ماه زندان محکوم شد و سپس برای هشت ماه دیگر. در جریان محاکمه توسط وکیل برونو سگره دفاع شد، کسی که بعدها به یکی از مشهورترین مدافعان ایتالیا در زمینه اعتراض وجدان تبدیل شد. به لطف انعکاسی که کاپیتینی به نافرمانی او داد، این پرونده از اهمیت بین المللی برخوردار شد. پینا تلگرام حمایتی از نخستین بانوی ویلسون دریافت کرد و دختر لئون تولستوی، تاتیانا تولستوی سوخوتین، نوشت که «با شادی گریه کرده است وقتی که می خواند این جوانان شجاع چه می کنند». علاوه بر این، بیست و سه پارلمان بریتانیایی به ریاست کشیش کارگر رجینالد دبلیو. سورنسن نامه ای خطاب به نخست وزیر د گاسپری برای میانجیگری به نفع او امضا کردند