Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
جنگ دوم مافیا دوره ای از درگیری در مافیای سیسیل بود که عمدتاً بین سال های ۱۹۸۱ تا ۱۹۹۳ رخ داد. این جنگ شامل هزاران قتل شد که خونین ترین حادثه آن در سال ۱۹۸۷ با ۴۰ کشته همراه بود. گاهی از آن به عنوان "جنگ بزرگ مافیا" یا "ماتسانزا" (به معنای کشتار در ایتالیایی) یاد می شود. این جنگ تمام مافیا را دربرگرفت و توازن قدرت درون سازمان را به طور اساسی تغییر داد. علاوه بر خشونت های درون مافیا، خشونت هایی نیز علیه دولت رخ داد که شامل کارزار هدفمند ترور قضات، دادستان ها، کارآگاهان، سیاستمداران، فعالان و دیگر دشمنان ایدئولوژیک بود. در مقابل، این جنگ منجر به اقدامات شدید علیه مافیا شد که با کمک "پنتیتی" (مافیوزهای همکار با مقامات بعد از دست دادن بسیاری از دوستان و بستگان در درگیری ها) امکانپذیر گردید. در واقع، این درگیری به پایان رازداری مافیا کمک کرد. رویدادهای پیشین. رویدادهای پیشین محرک های اصلی جنگ دوم مافیا، خانواده کورلئونزی از شهر کورلئونه بودند، اگرچه توسط چندین خانواده مافیایی دیگر نیز حمایت می شدند. این گروه که از یک شهر کوچک روستایی برخاسته بودند، اغلب توسط دیگر خانواده های مافیا - به ویژه روسای قدرتمند و شهری شد
ه در پایتخت سیسیل (پالرمو) - با عنوان "روستایی ها" (i viddani به زبان سیسیلی) خطاب می شدند. اوضاع در دهه ۱۹۶۰ شروع به تغییر کرد، زمانی که کورلئونزی ها تحت رهبری لوچیانو لجیو- فردی بی رحم و جاه طلب - به قدرت و اعتبار بیشتری دست یافتند. لجیو با روشی ساده اما مؤثر، یعنی با ترور رئیس پیشین مافیا (میکله ناوارا)، به عنوان رئیس جدید مافیای کورلئونه به قدرت رسیده بود. در طول دهه ۱۹۷۰، مافیای سیسیل پس از محاکمات دهه ۱۹۶۰ که با محکومیت های معدودی به پایان رسیده بود، فعالیت های غیرقانونی خود را از سر گرفت. رقبای اصلی کورلئونزی ها استفانو بونتاد، سالواتوره اینزریلو و گائتانو بادالامنتی بودند که روسای خانواده های قدرتمند مافیا در پالرمو محسوب می شدند. کمیسیون مافیای سیسیل در سال ۱۹۷۰ مجدداً تشکیل شد که بونتاد و بادالامنتی دو نفر از سه رهبر اصلی آن بودند. نفر سوم لوچیانو لجیو بود، هرچند او توسط سالواتوره رینا نمایندگی می شد، چرا که لجیو در خاک اصلی ایتالیا مخفی شده بود. زمانی که لجیو در سال ۱۹۷۴ دستگیر و به اتهام قتل زندانی شد، رینابه همراه برناردو پروونتسانو به سرعت کنترل کورلئونزی ها را به دست گرفتند. این تحولات مقدمه ای
بود بر جنگ دوم مافیا که در آن کورلئونزی ها به رهبری رینا و پروونتسانو، با خانواده های سنتی پالرمو وارد درگیری خونین شدند. قدرت گیری کورلئونزی ها نشان دهنده تغییر در ساختار قدرت مافیا از خانواده های شهری سنتی به گروه های روستایی خشن تر بود. کورلئونزی ها به تدریج متحدانی از میان دیگر خانواده های مافیایی جذب کردند. از جمله روسای پالرمو که به جناح کورلئونزی پیوستند می توان به جوزپه کالو (رئیس منطقه پورتا نووا)، فیلیپو مارکز (رئیس کورسو دی میله) و روساریو ریکوبونو (رئیس پارتانا موندلو) اشاره کرد. در سال ۱۹۷۸، رینا موفق شد بادالامنتی را از کمیسیون مافیا اخراج کند. بادالامنتی متهم به سازماندهی ترور فرانچسکو مادونیا (رئیس واللونگا و متحد کورلئونزی ها) شده بود و در نتیجه نه تنها از کمیسیون، بلکه به طور کلی از مافیا و سیسیل تبعید شد. جایگاه او را میشل "پاپ" گرکو، رئیس خانواده چیاکولی که او نیز حامی رینا بود، گرفت. نکته قابل توجه این بود که گرکو - همچون کالو، مارکز و ریکوبونو - اتحاد خود با رینا را از چهره هایی مانند بونتاد و اینزریلو پنهان نگه می داشت. این استراتژی مخفی کاری به کورلئونزی ها اجازه می داد شبکه وسیعی از
متحدان را سازماندهی کنند، در حالی که رقبای اصلی آنها از میزان واقعی نفوذشان بی خبر بودند. این رویکرد در نهایت به کورلئونزی ها مزیت غافلگیری در جنگ قریب الوقوع را داد. در سال ۱۹۷۸، رینا دستور ترور دو تن از متحدان بونتاد و اینزریلو را صادر کرد: جوزپه دی کریستنا (رئیس مافیای ریزی) و جوزپه کالدرونه (رئیس مافیای کاتانیا). هر دو چهره از حامیان جناح رقیب بودند. پس از این ترورها، رینا با حمایت از جانشینان آنها، کنترل این مناطق استراتژیک را به دست گرفت. این اقدامات به تدریج منجر به انزوای روسای سنتی پالرمو و نیروهایشان شد. رینا با این استراتژی حساب شده: ۱. متحدان کلیدی رقبا را حذف کرد ۲. مناطق تحت نفوذ آنها را تصاحب نمود ۳. حلقه محاصره جناح پالرمو را تنگ تر کرد این تحرکات زیرکانه، مقدمه ای بود برای تشدید درگیری ها در سال های بعد که به جنگ تمام عیار مافیا منجر شد. هر ترور موفقیت آمیز، موقعیت کورلئونزی ها را تقویت و جایگاه رقبا را تضعیف می کرد. جنگ بزرگ مافیا. در ۲۳ آوریل ۱۹۸۱، بونتاد هنگام بازگشت به خانه در ماشینش در پالرمو توسط جوزپه گرکو، قاتل کورلئونزی، با اسلحه کلاشنیکف از روی موتوری که جوزپه لوکزه رانندگی می کرد ب
ه قتل رسید. چند هفته بعد، در ۱۱ مه، اینزریلو خارج از خانه معشوقه اش توسط گروهی از قاتلان مسلح به همان نوع کلاشنیکوف کشته شد. بسیاری از بستگان و همکاران این دو نفر نیز به قتل رسیدند یا ناپدید شدند، از جمله پسر نوجوان اینزریلو که به خاطر قسم انتقام برای پدرش، به شکلی وحشیانه شکنجه و کشته شد. در ۲۹ سپتامبر همان سال، کالوجرو پیزوتی، دیگر متحد نزدیک بونتاد و اینزریلو، در یک بار شلوغ به همراه دو بی گناه به ضرب گلوله کشته شد. بادالامنتی تنها با فرار از سیسیل پس از اخراجش توسط کورلئونزی ها در اواخر دهه ۱۹۷۰ جان سالم به در برد. در دو سال بعد، کشتارها ادامه یافت. در ۳۰ نوامبر ۱۹۸۲، دوازده مافیوز در پالرمو در دوازده حادثه جداگانه به قتل رسیدند. این قتلها تا آنسوی اقیانوس اطلس نیز گسترش یافت، جایی که یکی از برادران اینزریلو پس از فرار به آمریکا در نیوجرسی مرده یافت شد. جسد تکه تکه شده یکی از برادرزاده های بادالامنتی در مزرعه ای در آلمان پیدا شد. از میان قاتلان بسیاری که در اختیار کورلئونزی ها و خاندان های متحدشان بود، جوزپه گرکو از چیاکولی قرار داشت. او عضو خاندان چیاکولی تحت رهبری عمویش میشل "پاپ" گرکو بود، اما عمدتاً د
ر اختیار ریینا قرار داشت. جوزپه گرکو مظنون به قتل حدود هشتاد نفر به دستور رینا، از جمله بونتاد و اینزریلو است. او گروه "جوخه مرگ" را رهبری می کرد که شامل ماریو پرستیفیلیپو، آنتونیو مادونیا، جوزپه لوکزه، کالوگر گانچی، جوزپه جیاکومو گامبینو، وینچنزو پوچیو، جیانباتیستا پولارا، آنتونیو مارکز و فیلیپو مارکز، رئیس کورسو دی میله، و برادرزاده اش جوزپه مارکز (برادر کوچکتر آنتونیو مارکز) بود که در ۱۵ ژانویه ۱۹۸۲ در سن ۱۸ سالگی دستگیر شد. از ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۴ حداقل ۴۰۰ قتل مافیایی در پالرمو و به همین تعداد در سراسر سیسیل رخ داد. علاوه بر این، حداقل ۱۶۰ مورد از مافیوزها و همدستانشان ناپدید شدند، قربانیان آنچه به نام لوپارا بیانکا (تفنگ ساچمه ای سفید به زبان سیسیلی) شناخته می شود، جایی که جسد کاملاً نابود یا دفن می شود تا هرگز پیدا نشود. کورلئونزی ها و متحدانشان پیروز مطلق جنگ بودند و خود تلفات کمی متحمل شدند. یکی از دلایل، رازداری طبیعی آنها بود. در حالی که برخی مافیوزها کاملاً علنی زندگی می کردند و چهره ای محترم از خود نشان می دادند، رینا، پروونتسانو، لئولوکا باگارلا و قاتلانشان سال ها به عنوان فراری زندگی می کردند و به ندرت
حتی توسط همقطاران مافیایی دیده می شدند، چه برسد به عموم مردم. این واقعیت که بسیاری از روسا خود را با کورلئونزی ها همسو کرده بودند اما بدون اطلاع سایر مافیوزها، به این کمپین کمک کرد، زیرا این متحدان همچنان اعتماد نابجای دشمنان کورلئونزی ها را داشتند. یک نمونه بارز در اواخر ماه مه اتفاق افتاد، جایی که شش عضو خانواده های مافیایی بونتاد و اینزریلو به جلسه ای با یکی از دوستان ظاهری خود دعوت شدند. این "دوست" در واقع خود را با کورلئونزی ها همسو کرده بود و آن شش نفری که به جلسه رفتند ناپدید شدند، از جمله امانوئل دآگوستینو که به یکی از قدیمی ترین متحدان بونتاد، روساریو ریکوبونو، پناه برد. ریکوبونو نیز در خفا خود را با کورلئونزی ها همسو کرده بود و دآگوستینو و پسرش نیز حذف شدند. تنها بازمانده از آن شش مرد سالواتوره کونتورنو بود که بعداً از یک سوءقصد جان سالم به در برد و مخفی شد تا اینکه در مارس ۱۹۸۲ توسط پلیس دستگیر شد. کونتورنو در دوران فرار، نامه های ناشناسی برای پلیس فرستاد و اطلاعات حیاتی درباره جنگ را فاش کرد. این برای مقامات بسیار ارزشمند بود، که مانند خاندان های بازنده، ایده ای درباره آنچه دقیقاً با این خونریزی
ها می گذشت نداشتند. مافیوزها به طور عادی بسیار رازدار بودند و در زمان جنگ دوم مافیا، مقامات در درک وفاداری ها و انگیزه های دقیق جنگ درمانده بودند. به عنوان مثال، وقتی بونتاد به قتل رسید، پلیس برای مدتی کوتاه فکر کرد که او توسط اینزریلو به عنوان خیانت کشته شده است، تا اینکه خود اینزریلو نیز کشته شد. کورلئونزی ها همچنین از اطلاعات نادرست عمدی استفاده می کردند. وقتی اینزریلو کشته شد، به خاطر قتل جوزپه دی کریستنا سه سال قبل تحت تعقیب بود، اما در واقع کورلئونزی ها دی کریستنا را کشته بودند و عمداً این کار را در قلمرو اینزریلو انجام دادند تا او را مقصر جلوه دهند. خشونت مداوم. تا پایان سال ۱۹۸۲، کورلئونزی ها و متحدانشان تقریباً به پیروزی کامل رسیده بودند، با این حال بسیاری از اعضای بازمانده خاندان های قدیمی تسلیم شده و به پیروزمندان پیوسته بودند. اما کشتارها پایان نیافت. کورلئونزی ها تصمیم گرفتند متحدان کلیدی خود را از میان بردارند. این روند با قتل روساریو ریکوبونو در اواخر سال ۱۹۸۲ آغاز شد که به همراه بیش از بیست تن از همکاران و دوستانش به قتل رسید. به دنبال آن، فیلیپو مارکز که بسیاری از قربانیانش را در اسید حل کرده
بود، به سرنوشتی مشابه دچار شد - او را خفه کرده و جسدش را در اسید حل کردند. خشونت ها تا نیمه دوم دهه ۱۹۸۰ ادامه یافت، چرا که کورلئونزی ها با خیانت و حرص برای تسلط کامل بر مافیا، به حذف متحدان سابق خود پرداختند. ریکوبونو و مارکز تا آغاز سال ۱۹۸۳ حذف شده بودند. قتل های بعدی عمدتاً توسط قاتلان چیاکولی شامل جوزپه گرکو، ماریو پرستیفیلیپو، وینچنزو پوچیو و آگوستینو مارینو مانویا (که از جناح بونتاد به ریینا پیوسته بود) انجام شد. این چهار نفر در نیمه اول دهه ۱۹۸۰ برای کورلئونزی ها بسیار ارزشمند بودند و صدها قتل را رقم زدند، اما بین سال های ۱۹۸۵ تا ۱۹۸۹ همگی به دستور روسای کورلئونزی که آن ها را بی فایده یا بیش از حد جاه طلب می دانستند، کشته شدند. دو برادر پوچیو که آن ها نیز مافیوز بودند نیز به همین سرنوشت دچار شدند. مقامات تا اکتبر ۱۹۸۹ و اعترافات فرانچسکو مارینو مانویا (برادر آگوستینو) از این تحولات در دنیای بسته مافیا بی خبر بودند. فرانچسکو که از ۱۹۸۵ به دلیل قاچاق هروئین در زندان بود، از طریق ملاقات های منظم برادرش از رویدادها مطلع می شد. به گفته او، برادرش آگوستینو، پوچیو و دو برادرش پس از آن کشته شدند که ریینا دری
افت آن ها قصد سرنگونی او را دارند. گرکو و پرستیفیلیپو نیز ظاهراً به دلیل جاه طلبی های بیش از حد کشته شدند. اطلاعات مانویا در سال ۱۹۹۲ توسط پنتیتی های دیگری از جمله گاسپاره موتولو، جوزپه مارکز و لئوناردو مسینا تأیید شد. این افراد که از متحدان سابق کورلئونزی ها بودند، همگی از یک موضوع شکایت داشتند: ریینا و دیگر روسای کورلئونزی متحدان خود را پس از بی فایده شدن یا احساس خطر حذف می کردند. به گفته مسینا در مصاحبه با بورسلینو در ۱۹۹۲: "آن ها از ما برای حذف روسای قدیمی استفاده کردند، سپس همه کسانی که سرشان را بالا گرفتند مانند جوزپه گرکو، ماریو پرستیفیلیپو و پوچیو را حذف کردند... حالا فقط آدم های بی شخصیت مانده اند که عروسک های دست نشانده آن ها هستند." در ۱۱ سپتامبر ۱۹۸۲، دو پسر بوشتا از همسر اولش ناپدید شدند که موجب همکاری او با مقامات ایتالیایی گردید. به دنبال آن، برادر، داماد، برادرزن و چهار برادرزاده او نیز کشته شدند. جنگ منجر به مرگ بسیاری از متحدان بوشتا از جمله استفانو بونتاد شد. بوشتا در ۲۳ اکتبر ۱۹۸۳ در برزیل دستگیر و در ۲۸ ژوئن ۱۹۸۴ به ایتالیا تحویل داده شد. پس از یک اقدام ناموفق به خودکشی، او کاملاً از ماف
یا سرخورده شد و به عنوان پنتیتی با جووانی فالکونه همکاری کرد. جنگ علیه دولت ایتالیا. در حالی که مافیای سیسیل عموماً بیش از همتایان آمریکایی خود تمایل به ترور شخصیت های دولتی دارد، این کار معمولاً تنها به عنوان آخرین راه حل انجام می شود. اما کورلئونزی ها و متحدانشان کارزار خاصی برای ترور چهره های حکومتی آغاز کردند. قربانیان (معروف به "اجساد عالی مقام") شامل: - روسای پلیس: امانوئله بازیل و بوریس جولیانو - قضات: روکو چینیچی و چزاره ترانووا - سیاستمداران: پیرسانتی ماتارلا و پیو لا توره یکی از جسورانه ترین ترورها، کشتن ژنرال سابق کارابینیری کارلو آلبرتو دالا چیزا بود که در آن زمان فرماندار پالرمو بود. او به همراه همسرش و محافظ پلیسش دومنیکو روسو توسط تیراندازان موتورسوار مسلح به کلاشنیکوف تحت رهبری جوزپه گرکو کشته شدند. در مقابل، گروهی از دادستان های ضد مافیا شامل جووانی فالکونه، پائولو بورسلینو و آنتونیو کاپونتتو تلاش های هماهنگی را برای مبارزه با مافیا، خشونت فزاینده و قاچاق هروئین که علت اصلی جنگ بود، سازماندهی کردند. نتیجه نهایی. دستاورد اصلی جنگ دوم مافیا، پیروزی قاطع کورلئونزی ها و رهبرانشان سالواتوره ریینا
و برناردو پروونتسانو بود. تا اواسط دهه ۱۹۸۰، آنها عملاً کنترل بخش عمده ای از مافیا را در دست داشتند و تا پایان دهه، پس از حذف یا زندانی شدن بسیاری از متحدانشان، سلطه بلامنازعی بر این سازمان جنایی اعمال کردند. سالواتوره کونتورنو در محاکمه بزرگ هنگام پرسش درباره "برندگان" و "بازندگان" جنگ دوم مافیا، این وضعیت را چنین خلاصه کرد: "خانواده های برنده و بازنده وجود ندارند، چون بازنده ها وجود خارجی ندارند. کورلئونزی ها همه شان را کشتند." سرکوب مستمر دولت ایتالیا در نهایت به تضعیف قدرت کورلئونزی ها انجامید: - ریینا در ۱۵ ژانویه ۱۹۹۳ توسط کارابینیری در پالرمو دستگیر شد. - باگارلا در ۲۴ ژوئن ۱۹۹۵ به دام افتاد. - جیووانی بروسکا، قاتل فالکونه، در ۱۹۹۶ به همکار عدالت تبدیل شد. - پروونتسانو، آخرین رهبر جناح، در ۱۱ آوریل ۲۰۰۶ در کورلئونه دستگیر شد. این دستگیری های پی در پی پایانی بود بر دورانی از خشونت های بی سابقه که ساختار مافیای سیسیل را برای همیشه دگرگون کرد.
لحظه () فیلم درام آمریکایی به کارگردانی آیدن زامیری است. فیلم نامهٔ این فیلم را زامیری به همراه برتی برندیس نوشته است. از بازیگران فیلم می توان به چارلی ایکس سی ایکس، الکساندر اسکاشگورد و رزانا آرکت اشاره کرد. داستان. این فیلم یک مستندنما است که حول محور یک ستارهٔ موسیقی پاپ می گردد که در آستانهٔ برگزاری نخستین تور مستقل خود به عنوان هنرمند اصلی قرار دارد. تولید. در ژانویهٔ ۲۰۲۵ اعلام شد که چارلی ایکس سی ایکس به گروه بازیگران پیوسته و آیدن زامیری کارگردانی آن را بر عهده دارد. فیلم نامه را نیز زامیری به همراه برتی برندیس نوشته است. ایکس سی ایکس و دیوید هینوخوسا تهیه کنندگی فیلم را از طریق استودیو۳۶۵ و توای ام انجام می دهند و شرکت ای۲۴ نیز توزیع آن را بر عهده خواهد داشت. در مارس ۲۰۲۵، الکساندر اسکاشگورد، ترو مولن، رزانا آرکت، آیزاک کول پاول، کیت برلنت، ریش شاه و جیمی دمتریو به گروه بازیگران فیلم پیوستند. فیلم برداری. تصویربرداری اصلی از مارس ۲۰۲۵ در لندن، انگلستان آغاز شد.
کمیسیون مافیای سیسیل (به ایتالیایی: Commissione provinciale) که با نام های Commissione یا Cupola نیز شناخته می شود، نهادی متشکل از اعضای ارشد مافیای سیسیل (کوزا نوسترا) است که درباره مسائل مهم مربوط به اقدامات مافیا و حل اختلافات داخلی آن تصمیم گیری می کند. ساختار این کمیسیون متشکل از نمایندگان "ماندامنتو" (مناطق شامل سه خانواده مافیایی همجوار) و نمایندگان با عنوان "کاپو ماندامنتو" یا "راپرزنتانته" شناخته می شوند این کمیسیون حکومت مرکزی مافیا محسوب نمی شود، مکانیسمی مشورتی برای خانواده های مستقل مافیاست، تصمیم گیری در آن بر اساس اجماع اعضا انجام می گیرد. وظیفه اصلی آنها کنترل و محدود کردن خشونت بین خانواده های مافیایی و حفظ سطحی از خشونت که برای مقامات سیاسی و افکار عمومی قابل تحمل باشد ویژگی های کمیسیون مافیا. کمیسیون، فرماندهی عالی مافیای سیسیل نیست. برخلاف تصویر رسانه ای رایج، این نهاد هماهنگ کننده قابل مقایسه با هیئت های مدیره شرکت های بزرگ قانونی نیستند. اختیارات آنها عمداً محدود است و تصور کوزا نوسترا به عنوان یک هلدینگ مافیایی متمرکز و بین المللی کاملاً اشتباه است. حوزه صلاحیت کمیسیون ها در سطح استان ا
ست. هر استان سیسیل به جز مسینا، سیراکوزا و راگوسا دارای کمیسیون مخصوص به خود است. در ابتدا قرار بود روسای خانواده ها شخصاً در کمیسیون حضور نداشته باشند، اما برای جلوگیری از عدم تعادل قدرت، یکی از اعضای برجسته دیگر به جای آنها منصوب می شد. با این حال، این قانون از همان ابتدا رعایت نشد. به گفته تومازو بوشتا (همکار سابق مافیا)، کمیسیون ابتدا برای حل اختلافات بین اعضا و روسای خانواده های مختلف و نظم بخشی به اعضای هر خانواده تشکیل شد. بعدها وظایف آن به تنظیم فعالیت های تمام خانواده ها در سطح استان گسترش یافت. افشای وجود کمیسیون مافیا. اولین بار وجود چنین کمیسیونی در سال ۱۹۶۵ در جریان تحقیقات قاضی چزاره ترانووا درباره جنگ اول مافیا به بیرون درز کرد. ترانووا بر اساس گزارش محرمانه کارابینیری در ۲۸ مه ۱۹۶۳ عمل کرد که در آن یک خبرچین از وجود کمیسیونی متشکل از پانزده نفر - شش نفر از شهر پالرمو و بقیه از شهرهای استان - "هر یک با رتبه رئیس یک گروه یا خانواده مافیایی" خبر داده بود. ترانووا معتقد نبود که وجود این کمیسیون به معنای ساختار کاملاً یکپارچه مافیا است. در سال ۱۹۷۳، لئوناردو ویتاله - یک مافیوز سطح پایین - وجود کمیس
یون را فاش کرد، اما افشاگری های او در آن زمان نادیده گرفته شد و ویتاله دیوانه تشخیص داده شد. تأیید رسمی وجود کمیسیون: وجود کمیسیون اولین بار در جریان محاکمه مَکسی در سالهای ۱۹۸۶-۸۷ به طور رسمی توسط دادگاه تأیید شد. مقدمات این محاکمه توسط تیم ضد مافیای پالرمو که توسط قاضی روکو چینیچی تشکیل شده بود و قضات جووانی فالکونه و پائولو بورسلینو نیز در آن فعالیت داشتند، فراهم شد. توماسو بوشتا با تبدیل شدن به شاهد دولتی در سال ۱۹۸۴ و ارائه شواهد به قاضی جووانی فالکونه، وجود و عملکرد کمیسیون را به طور قطعی فاش کرد. این امر به فالکونه امکان داد استدلال کند که کوزا نوسترا یک ساختار سلسله مراتبی یکپارچه است که توسط یک کمیسیون اداره می شود و رهبران آن - که معمولاً خود مستقیماً در فعالیت های جنایی مشارکت ندارند - می توانند مسئول فعالیت های جنایی انجام شده برای منافع سازمان شناخته شوند. واکنش مافیا: بسیاری از روسای مافیا به حبس ابد محکوم شدند و کوزا نوسترا با خشم واکنش نشان داد و یک سری قتل های انتقام جویانه را آغاز کرد. مافیا به سیاستمدارانی مانند سالو لیما و نخست وزیر جولیو آندروتی امید بسته بود تا کارنواله را برای بازبینی ح
کم منصوب کنند. اما کارنواله به دلیل فشار افکار عمومی و جووانی فالکونه - که در آن زمان به وزارت دادگستری منتقل شده بود - مجبور به کناره گیری شد. در مارس ۱۹۹۲، لیما ترور شد و به دنبال آن فالکونه و پائولو بورسلینو در همان سال به قتل رسیدند. این ترورها نشان دهنده خشم مافیا از تأیید نظریه بوشتا توسط دیوان عالی کشور بود. کمیسیون بین استانی مافیا بر اساس شهادت توماسو بوشتا (همکار سابق مافیا)، کمیسیون بین استانی در دهه ۱۹۷۰ تشکیل شد. آنتونیو کالدرونه (همکار دیگر) ادعا می کند حتی پیش از تشکیل کمیسیون های استانی، در دهه ۱۹۵۰ نماینده ای منطقه ای به نام آندره آ فازیو از تراپانی وجود داشت. تشکیل و اعضا (۱۹۷۵): - جوزپه کالدرونه (کاتانیا) - دبیر - گائتانو بادالامنتی (پالرمو) - جوزپه ستکازی (آگریجنتو) - کولا بوچلاتو (تراپانی) - آنجلو مونجووی (اِنا) - جوزپه دی کریستینا (کالتانیستا) اعضای ۱۹۹۲ (بر اساس لئوناردو مسینا): - سالواتوره رینا (پالرمو) - نیتو سانتاپائولا (کاتانیا) - سالواتوره ساییتا (اِنا) - جوزپه "پیدو" مادونیا (کالتانیستا) - آنتونیو فِرو (آگریجنتو) - ماریانو آگاته (تراپانی)
چهره های مرگ () فیلم ترسناک آمریکایی و بازسازی فیلمی به همین نام محصول سال ۱۹۷۸ است. این فیلم به کارگردانی دنیل گلدهابر و نویسندگی مشترک او با ایسا مازی ساخته شده و بازیگران باربی فریرا، دیکر مانتگامری، جوزی توتا، چارلی ایکس سی ایکس و جرمین فاولر در آن ایفای نقش می کنند. داستان. داستان این فیلم دربارهٔ زنی است که مدیر محتوای پلتفرمی شبیه یوتیوب است و وظیفه اش حذف و فیلتر کردن ویدئوهای خشن یا توهین آمیز است. او با گروهی در سایت مواجه می شود که ظاهراً قتل های فیلم اصلی را بازسازی می کنند. اما در دوران دیجیتال که مملو از اطلاعات نادرست است، این پرسش مطرح می شود: آیا این قتل ها واقعی هستند یا ساختگی؟ تولید. در سال ۲۰۰۶، شرکت روگ پیکچرز وارد مذاکراتی برای ساخت نسخه ای بازسازی شده از فیلم "چهره های مرگ" شد. در ماه مه ۲۰۲۱ گزارش شد که حقوق فیلم ترسناک اصلی محصول ۱۹۷۸ توسط لجندری پیکچرز خریداری شده است. تیم نویسندگی دنیل گلدهابر و ایسا مازی برای نوشتن فیلم نامه انتخاب شدند و گلدهابر نیز به عنوان کارگردان پروژه معرفی شد. سوزان مانتفورد و دن مورفی از طریق شرکت انگری فیلمز و همچنین آدام هندریکس و گرگ گیلریث از طریق شرکت
دی واید/کانکر تهیه کنندگان فیلم هستند. جان بورود، تهیه کننده فیلم نسخه اصلی نیز به عنوان یکی از تهیه کنندگان در این پروژه حضور دارد. در آوریل و مه ۲۰۲۳، باربی فریرا؛ دیکر مانتگامری، جوزی توتا، چارلی ایکس سی ایکس و جرمین فاولر به عنوان بازیگران اصلی معرفی شدند. فیلم برداری. با بودجه تولیدی معادل ۷٫۴ میلیون دلار (پیش از اعمال مشوق های مالیاتی)، تصویربرداری اصلی از ۱۰ آوریل ۲۰۲۳ در نیواورلئان، ایالات متحده با عنوان کاری "Home Movies" آغاز شد و در ۱۲ مه ۲۰۲۳ به پایان رسید. در اوایل سال ۲۰۲۴ نیز پیک آپ ها انجام شد.
قربانی () فیلمی در ژانر اکشن ماجراجویی کمدی است که کارگردانی و نویسندگی مشترک آن را رومن گاوراس بر عهده دارد. بازیگران این فیلم آنیا تیلور-جوی، کریس ایوانز، سلما هایک، ونسان کسل، آمبیکا مود، سم ریچاردسون، چارلی ایکس سی ایکس و جان مالکوویچ هستند. داستان. یک ستارهٔ سینما که در تلاش برای بازگشت به اوج شهرت است، همراه با دو نفر دیگر توسط گروهی افراطی ربوده می شود. این گروه باور دارد که با قربانی کردن سه انسان می تواند بشریت را نجات دهد. تولید. در ماه مه ۲۰۲۴ اعلام شد که رومن گاوراس کارگردانی و نویسندگی مشترک فیلم "قربانی" را بر عهده خواهد داشت و آنیا تیلور-جوی، کریس ایوانز، سلما هایک و برندن فریزر در نقش های اصلی بازی خواهند کرد. در سپتامبر ۲۰۲۴، سم ریچاردسون به گروه بازیگران پیوست و هم زمان فریزر به دلیل تداخل در برنامه های کاری از پروژه خارج شد. در نوامبر ۲۰۲۴، ونسان کسل، آمبیکا مود، جان مالکوویچ، چارلی ایکس سی ایکس، یانگ لین، جید کروت، جرمی اُ. هریس و میریام سیلورمن به گروه بازیگران اضافه شدند و کسل جایگزین فریزر شد. فیلم برداری. تصویربرداری اصلی در نوامبر ۲۰۲۴ آغاز شد و در کشورهای یونان، بلغارستان و ایسلند ان
جام گرفت و در ۳۰ دسامبر ۲۰۲۴ به پایان رسید.
۱۰۰ شب قهرمان () فیلم فانتزی تاریخی آمریکایی به نویسندگی و کارگردانی جولیا جکمن است. این فیلم اقتباسی از رمان گرافیکی به همین نام نوشتهٔ ایزابل گرینبرگ است که خود الهام گرفته از داستان های فولکلور خاورمیانه ای "هزار و یک شب" می باشد. بازیگران فیلم نیکلاس گالیتزین، اما کورین، مایکا مونرو چارلی ایکس سی ایکس، ریچارد ئی. گرانت، امیر المصری و فلیسیتی جونز هستند. تولید. در سپتامبر ۲۰۲۴ اعلام شد که اقتباسی از رمان گرافیکی "۱۰۰ شب قهرمان" در حال توسعه است و جولیا جکمن وظیفه نویسندگی و کارگردانی آن را بر عهده دارد. همچنین نیکلاس گالیتزین، اما کورین، مایکا مونرو و چارلی ایکس سی ایکس به عنوان بازیگران اصلی معرفی شدند. در نوامبر همان سال، حضور ریچارد ئی. گرانت، امیر المصری و فلیسیتی جونز در ترکیب بازیگران اعلام شد. فیلم برداری. تصویربرداری اصلی در تاریخ ۲۷ سپتامبر ۲۰۲۴ آغاز شد و در ۲۹ اکتبر به پایان رسید. انتشار. در مهٔ ۲۰۲۵، ایندیپندنت فیلم کامپنی حقوق پخش این فیلم در آمریکای شمالی را به دست آورد. این فیلم قرار است در سال ۲۰۲۵ اکران شود.
مچ گیری () فیلم جنایی کمدی سیاه آمریکایی محصول سال ۲۰۲۵ به کارگردانی و تهیه کنندگی دارن آرونوفسکی است. این فیلم اقتباسی از رمانی به همین نام نوشتهٔ چارلی هیوستون است. از بازیگران فیلم می توان به آستین باتلر، رجینا کینگ، زوئی کراویتز و مت اسمیت اشاره کرد. این فیلم به تهیه کنندگی کلمبیا پیکچرز و با همکاری پرتوزوا پیکچرز ساخته شده است و در ۲۹ اوت ۲۰۲۵ توسط سونی پیکچرز در ایالات متحده اکران شد. داستان. سال 1998، هنری «هنک» تامپسون، بارمن محله لوئر ایست ساید، هر روز با مادرش در کالیفرنیا تماس می گیرد و درباره علاقه مشترکشان به سان فرانسیسکو جاینتز صحبت می کنند. هنک هنوز از تصادف رانندگی مستی که دوستش را کشت و رویای بازی در لیگ برتر بیسبال را نابود کرد، آسیب روانی دیده و به الکل وابسته است. وقتی همسایه اش، راس، برای دیدار پدر بیمار به لندن می رود، هنک موظف می شود از گربه راس، باد، مراقبت کند. اما دو مافیای روسی، آلکسی و پاول، برای پیدا کردن راس به خانه او می آیند، هنک را وحشیانه کتک می زنند و کلیه اش را می گیرند. هنک درمی یابد راس با برادران بدنام دروکر درگیر قاچاق مواد است و کلیدی پنهان در جعبه خاک گربه راز بزرگی
را در خود دارد. هنک سعی می کند کلید را حفظ کند و از دوستانش محافظت کند، اما دوست دخترش، ایوون، کشته می شود. با کمک و خیانت های پیچیده رومن و دیگران، هنک وارد بازی مرگبار مافیا می شود. در نهایت، پس از درگیری های خونین، هنک هم دشمنانش را شکست می دهد و با پول و باد زنده می ماند، سپس هویت راس را به جای خود استفاده کرده و به تولوم فرار می کند، و نیمی از پول را برای مادرش می فرستد. داستان. یک بازیکن سابق بیسبال در دههٔ ۱۹۹۰ میلادی، در شهر نیویورک درگیر دنیای تبهکاری می شود. تولید. فیلم اقتباسی از رمان "کات استیلینگ" اثر چارلی هیوستون به نویسندگی دیوید هیتر در سال ۲۰۱۳ در دست توسعه بود و قرار بود پاتریک ویلسون نقش اصلی را ایفا کند. در مارس ۲۰۲۴ گزارش شد که اقتباس سینمایی جدیدی از این اثر در استودیوی سونی پیکچرز در حال ساخت است. در این نسخه، خود هیوستون نویسندگی فیلم نامه را بر عهده گرفته و دارن آرونوفسکی به عنوان کارگردان معرفی شده است. همچنین اعلام شد که آستین باتلر نقش اصلی را ایفا خواهد کرد و شرکت پروتوزوا پیکچرز تهیه کنندگی فیلم را بر عهده دارد. در ژوئیه ۲۰۲۴، زوئی کراویتز و رجینا کینگ به بازیگران فیلم در نقش ها
یی نامشخص پیوستند. در اوت همان سال، مت اسمیت، لیو شرایبر و بد بانی نیز به جمع بازیگران اضافه شدند، و در ماه سپتامبر نیز حضور گریفین دان، وینسنت دن آفریو، دی فارو وون-ا-تای و اکشن برانسون اعلام شد. در دسامبر ۲۰۲۴ اعلام شد که کارول کین نیز به گروه بازیگران پیوسته و نقشی را ایفا خواهد کرد که تنها به زبان ییدیش صحبت می کند. فیلم برداری. تصویربرداری اصلی از ۵ سپتامبر ۲۰۲۴ در شهر نیویورک آغاز شد. انتشار. "کات استیلینگ" در ۲۹ اوت ۲۰۲۵ در ایالات متحده اکران شد.
سرود یهودای توماس رسول در سرزمین هند که امروزه از آن با عنوان های سرود مروارید، و سرود روان یاد می شود، سرودی عرفانی است که در از ملحقات عهد جدید گنجانده شده است. از آن نسخه ای منظوم به زبان سریانی و نسخه ای منثور به زبان یونانی امروزه در دسترس است. از میان این دو نسخه، سریانی را اصل گرفته، و یونانی را نیز، برگردانی از سریانی دانسته اند. بااین حال مشخص نیست که نسخهٔ سریانی که امروزه به جامانده است همان نسخهٔ آغازین است یا تحریری متأخرتر از یک نسخهٔ کهن تر به حساب می آید. این سرود به سبک تمثیلی و مجازی نوشته شده، و مضامینی با درون مایهٔ گنوسی در خود دارد. ظاهراً مانی، بنیان گذار آیین مانوی با این سرود آشنا بوده و برخی از نمادپردازی های آن را نیز در نوشته های خود به کارگرفته است. داستان. داستان دربارهٔ یک شاهزادهٔ اشکانی است که از سوی پدر و مادر خود مأمور گرفتن مرواریدی می شود که در اختیار یک مار اهریمنی، ساکن در دریای مجاور مصر است. شاهزاده، از ورکانه به مصر می رود، و در نزدیکی لانهٔ مار، موضع می گیرد. بنابر توصیهٔ یکی از خویشاوندانش، شاهزاده جامهٔ مصری می پوشد، تا مصریان او را نشناسند. بااین حال، مصریان به هو