Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
فابیان ارنستو آلارکون ریورا (متولد ۱۴ آوریل ۱۹۴۷) سیاستمدار سابق اکوادوری است که از سال ۱۹۹۷ تا ۱۹۹۸ به عنوان چهلمین رئیس جمهور اکوادور خدمت کرد . او پیش از این از سال ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۲ و دوباره از سال ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۷ به عنوان رئیس کنگره ملی خدمت کرده بود. زندگینامه. اوایل زندگی. فابین آلارکون ریورا در 14 آوریل 1947 در کیتو در خانواده دکتر روپرتو آلارکون فالکونی و خانم ماریا آنتونیتا ریورا لارئا، هر دو اهل ریوبامبا به دنیا آمد . او تحصیلات ابتدایی و متوسطه خود را در اسپانیا ، مکزیک و کلمبیا ، کشورهایی که پدرش سفیر آنها بود، به پایان رساند و از کالج سن گابریل در کیتو نزد یسوعیان فارغ التحصیل شد. او در رشته حقوق تحصیل کرد و در سن ۲۶ سالگی دکترای خود را از دانشگاه کاتولیک پاپی اکوادور دریافت کرد . آلارکون ریورا در دوران فعالیت خود به عنوان وکیل و کارشناس حقوقی، نماینده اکوادور در کنگره های بین آمریکایی وکلا در برزیل ، پورتوریکو و کیتو بود و به عنوان عضو ارشد به فدراسیون بین آمریکایی وکلا پیوست. او با لوسیا پنیا اوچوا ازدواج کرده است که از او سه فرزند دارد: فابین روپرتو، پابلو آندرس و ایزابل لوسیا. حرفه سیاسی. او رئیس ان
جمن دانشکده حقوق و عضو حزب میهن پرستان مردمی بود که توسط پدرش تأسیس شده بود. او در دوران شهردار محبوب سیکستو دوران بالن ، به عنوان عضو شورای شهر کیتو انتخاب شد و عضو کمیسیون بازسازی حقوقی ایالت بود که قانون اساسی جدید را که در همه پرسی ۱۹۷۸ در جریان روند بازگشت به زندگی دموکراتیک، که توسط شورای عالی دولت ترویج می شد، تصویب شد، تدوین کرد . او در انتخابات بخشدار ایالتی پیچینچا برای سال های ۱۹۸۴-۱۹۸۸ پیروز شد و در سال ۱۹۸۴ به عنوان رئیس کنسرسیوم شوراهای ایالتی انتخاب شد. حزب مردم پاکستان با حزب دموکرات ادغام شده بود که در سال ۱۹۸۸ منحل شد. برخی از اعضای سابق آن به جبهه رادیکال آلفاریستا پیوستند . آلارکون ریورا به عنوان عضوی از این حزب، در سال ۱۹۹۰ به عنوان نماینده مجلس انتخاب شد و سپس چندین بار دیگر به عنوان نماینده استانی و سپس به عنوان نماینده ملی فعالیت کرد. او در دوره های ۱۹۹۱-۱۹۹۲، ۱۹۹۵-۱۹۹۶ و ۱۹۹۶-۱۹۹۷ رئیس کنگره بود. در دوره اخیر، بحران سیاسی به دلیل دولت رئیس جمهور عبدالا بوکارم آغاز شد و منجر به اعتراضات گسترده علیه او شد. پیش از آن، آلارکون از کنگره ملی خواست تا بوکارم را با استفاده از عنوان ناتوانی ذه
نی برکنار کند. این کار با اکثریت ساده در ۶ فوریه ۱۹۹۷ انجام شد و او به عنوان رئیس جمهور موقت قانون اساسی منصوب شد که باعث هرج و مرج قانون اساسی شد. اخراج بوکرام. پس از برکناری بوکارم، یک بحران سیاسی جدی ایجاد شد. معاون رئیس جمهور، روزالیا آرتیگا، قبل از نیمه شب 6 فوریه، خواستار جانشینی شد. طبق سنت قانون اساسی از ابتدای جمهوری، او قرار بود جایگزین بوکارم شود، اما این بند در تدوین قانون اساسی سال 1996 توسط کنگره ملی که در 18 ژوئن 1996 در دفتر ثبت رسمی 969 منتشر شد، حذف شد. سفارت ایالات متحده از این جانشینی دفاع کرد ، هم به این دلیل که از اشکال دموکراسی حمایت می کرد و هم به این دلیل که سفیر لسلی الکساندر از معاون رئیس جمهور قدردانی می کرد. نیروهای مسلح نظم قانون اساسی را تضمین کردند. آلارکون بعدازظهر ۶ فوریه کنگره فوق العاده ای را برای عزل رئیس جمهور فراخواند. نام رئیس کنگره و رئیس دیوان عالی، دومین و سومین نفر در صف جانشینی رئیس جمهور، به عنوان جایگزین در نظر گرفته شده بود. دلایل قانونی برای عزل رئیس جمهور، خیانت، رشوه خواری و حملات جدی به شرافت ملی بود که قرار بود در دادگاه استیضاح با رأی اکثریت دو سوم کنگره م
حکوم شوند. در ۶ فوریه، در طول شب سه رئیس جمهور ، کنگره با استناد به ماده ۱۰۰ قانون اساسی، بوکارام را به دلیل ناتوانی جسمی یا روانی از سمت خود برکنار کرد. این قطعنامه با اکثریت آرا تصویب شد و فابیان آلارکون ریورا به عنوان رئیس جمهور موقت قانون اساسی انتخاب شد. بوکارام انتصاب آلارکون را رد کرد. در همان روز، معاون رئیس جمهور آرتیگا خود را رئیس جمهور قانونی اعلام کرد و قطعنامه کنگره را به استثنای انتصاب آلارکون پذیرفت. در ۷ فوریه، آلارکون، بوکارام و آرتیگا خود را رئیس جمهور اعلام کردند و آلارکون تنها کسی بود که توسط کنگره به رسمیت شناخته شد. بوکارام پس از امتناع از به رسمیت شناختن قطعنامه قانونگذاری، در کاخ کاروندلت ماند و با تظاهرات مردمی دائمی در مقابل کاخ دولت روبرو شد. آرتیگا، آلارکون، روسای بلوک های پارلمانی و فرماندهی مشترک نیروهای مسلح عصر ۸ فوریه به توافقی دست یافتند: تأیید برکناری بوکارام، ابطال انتخاب آلارکون، انتقال موقت قدرت اجرایی به معاون رئیس جمهور آرتیگا، و تهیه پیش نویس یک ماده روشنگر برای قانون اساسی سیاسی در مورد انتخابات ریاست جمهوری در صورت غیبت دائمی رئیس جمهور. پس از این توافق، در ساعات اول
یه ۸ فوریه، بوکارم کاخ ریاست جمهوری را ترک کرد و به گوایاکیل پرواز کرد و دفتر مرکزی خود را در دفتر فرمانداری مستقر کرد. با این حال، وقایع روزهای بعد او را مجبور کرد در ۱۱ فوریه به پاناما فرار کند. پس از سوگند رسمی آرتیگا به عنوان رئیس جمهور، و برای حفظ قدرت برای مدت طولانی تر، آرتیگا استدلال کرد که دوره ریاست جمهوری او تا زمانی که کنگره اختیار انتخاب رئیس جمهور را پیدا کند، ادامه خواهد داشت، که این امر مستلزم اصلاح قانون اساسی با تصویب دو سوم نمایندگان بود. با این حال، در ۱۱ فوریه، ۵۷ نماینده، آلارکون را به عنوان رئیس جمهور موقت تا ۱۰ آگوست ۱۹۹۸ انتخاب کردند. ریاست جمهوری. نوشتار اصلی: انتخابات ریاست جمهوری اکوادور (۱۹۹۷) رئیس جمهور برنامه زیر را به کشور پیشنهاد داد: تثبیت نظام دموکراتیک و پیشبرد اصلاحات سیاسی و حقوقی؛ «ایجاد تعادل در حوزه های اقتصادی و اجتماعی با ارتقای بهبود از طریق کنترل پارامترهای اقتصاد کلان»؛ اجرای برنامه هایی برای کاهش فقر و بهبود کیفیت زندگی؛ تلاش برای صلح قطعی با پرو و بازگرداندن احترام بین المللی از دست رفته اکوادور در دوران ریاست جمهوری بوکرام اورتیز؛ برنامه ریزی، آغاز و اجرای 20 پ
روژه بزرگ برای توسعه ملی و منطقه ای؛ و آماده شدن برای رویارویی با جریان ال نینو. در دوران ریاست جمهوری او، همه پرسی اکوادور در سال ۱۹۹۷ برگزار شد که منجر به تشکیل مجلس مؤسسان شد و منشور کبیر جدید را تدوین کرد. این همه پرسی، آلارکون را به عنوان رئیس جمهور موقت قانون اساسی تا ۱۰ آگوست ۱۹۹۸ تصویب کرد و کنگره ملی به تدوین قانون اساسی، از جمله مفاد همه پرسی، پرداخت. از جمله این موارد، می توان به انتصاب آلارکون توسط کنگره به عنوان "رئیس جمهور جمهوری" و پایان دوره معاون رئیس جمهور آرتیگا در همان تاریخ اشاره کرد. بنابراین، انتصاب آلارکون به عنوان یک انتخابات ریاست جمهوری به رسمیت شناخته شد. بنابراین، آلارکون از طریق سیزدهمین ماده موقت به عنوان رئیس جمهور موقت قانون اساسی شناخته شد و به استفاده از عنوان رئیس جمهور موقت قانون اساسی ادامه داد. اصلاحات دیگر عبارت بودند از: بازگرداندن جانشینی فوری ریاست جمهوری توسط معاون رئیس جمهور، اجرای مجلس ملی مؤسسان با هدف منحصر به فرد اصلاح قانون اساسی، فراخوان انتخابات ریاست جمهوری برای 31 مه 1998، خاتمه زودهنگام وظایف همه روسای دولت (دفتر حسابرسی، دفتر دادستان کل، دادگاه عالی انتخ
ابات، دیوان عالی عدالت، دادگاه قانون اساسی، دادستان عمومی، بازرس کل و سرپرستان) برای تصدی سمت های جدید در 10 آگوست 1998. ​[ 1] در اولین سال ریاست جمهوری آلارکون، تولید ناخالص داخلی ۳.۴ درصد رشد کرد که ناشی از بهبود در کشاورزی، ماهیگیری، تولید، ساخت و ساز و حمل و نقل بود. در فناوری تلفن همراه نیز سرمایه گذاری شد. ال نینو کشاورزی ساحلی را ویران کرد و باعث خسارت یک میلیارد دلاری، آوارگی ۱۵۰۰۰ خانواده و آسیب به زیرساخت های جاده ای، ابزار و انبارها با هزینه ای بالغ بر سه میلیارد دلار شد، از جمله از دست رفتن سود حاصل از صادرات کشاورزی که در پایان سال ۱۶ درصد کاهش یافت و صادرات غیرسنتی که ۹ درصد کاهش یافت. در ۴ مارس ۱۹۹۷، او یک کمیسیون مدنی علیه فساد ایجاد کرد تا شکایات را دریافت، آنها را بررسی و از طریق دفتر دادستان کل و دفتر حسابرسی ارسال کند. آلارکون همچنین گمرکات را پاکسازی کرد و آنها را به کنترل اداری نیروهای مسلح سپرد. با این حال، افکار عمومی دولت آلارکون را فاسد می دانست، اگرچه هیچ اقدام قانونی علیه او صورت نگرفت، به جز پرونده "piponazgo" (یک طرح فساد) قبل از تصدی سمت ریاست جمهوری. بدنام ترین پرونده فساد به د
لیل پیامدهای سیاسی آن، مربوط به هزینه های مخفی وزیر دولت، سزار وردگا بود . زندگی پس از ریاست جمهوری. در دوران ریاست جمهوری او، سیسیلیا کالدرون ، اقتصاددانی از حزب چپ جمهوری خواه (FRA) و بعدها از حزب چپ دموکرات (Izquierda Democrática ) ، او را به ایجاد مشاغل تشریفاتی ("piponazgo") در دوران ریاست جمهوری آلارکون متهم کرد. شاکی این اتهام را به کمیسیون مبارزه با فساد که توسط خود رئیس جمهور ایجاد شده بود، برد. رئیس دیوان عالی، هکتور رومرو پاردوچی، در مارس ۱۹۹۹ دستور بازداشت موقت آلارکون را صادر کرد. این دستور غیرقانونی بود، زیرا دفتر حسابرسی کل در گزارش نهایی خود رئیس سابق کنگره را تبرئه کرده بود: بنابراین، هیچ دلیلی برای محاکمه وجود نداشت، چه برسد به بازداشت موقت. طبق گفته کمیسیون مبارزه با فساد، گزارش نهایی حسابرسی کل توسط خود نهاد نظارتی به نفع آلارکون دستکاری شده بود. آلارکون در دسامبر ۱۹۹۹ از زندان آزاد شد، اما محاکمه علیه او طبق روال عادی ادامه یافت. آلارکون عضو حزب میهن پرست مردمی، سپس حزب دموکرات و در نهایت جبهه رادیکال آلفاریستا بود، احزابی که اکنون منحل شده اند. او همچنین پس از آزادی از زندان تلاش کرد تا
برای نمایندگی استان پیچینچا نامزد شود، اما در انتخابات ناموفق بود. تصویر ریاست جمهوری او که در کاخ کاروندلت آویزان بود ، در سال 2007 به دستور رئیس جمهور رافائل کورئا برداشته شد و در سال 2018 در زمان دولت لنین مورنو دوباره در جای خود قرار گرفت .
تاماله تند () غذایی سنتی بومی دلتای می سی سی پی است که از گوشتی تهیه می شود که در آرد ذرت پیچیده شده، در پوش برگ قرار می گیرد و در آب نمکی تند پخته یا جوشانده می شود. تاماله های تند از تاماله هایی که در آمریکای اسپانیایی زبان یافت می شوند، کوچک تر هستند و دستور تهیه شان از سرآشپزی به سرآشپز دیگر تفاوت زیادی دارد. رایج ترین نوع گوشت در آن ها، گوشت چرخ کردهٔ گاو یا خوک است، اما برخی سرآشپزها از بوقلمون یا حتی گوشت گوزن — اگر مشتری ها آن را بیاورند — استفاده می کنند. تاریخچه. با اینکه تاریخ دقیق پیدایش تاماله تند مشخص نیست، نظریه های گوناگونی دربارهٔ منشأ آن مطرح شده اند. یکی از نظریه ها بر این باور است که این غذا به خوراک بومیان آمریکایی دلتای می سی سی پی بازمی گردد. نظریه ای دیگر می گوید این غذا توسط سربازانی که از جنگ آمریکا و مکزیک در اواخر دههٔ ۱۸۴۰ بازگشته بودند، به منطقه آورده شد. آخرین نظریه — که بنا بر نظر مورخان محلی محتمل ترین منشأ به شمار می رود — بر این باور است که این غذا در اوایل قرن بیستم شکل گرفت، زمانی که آمریکایی های آفریقایی تبار تاماله هایی را که توسط کارگران مهاجر مکزیکی تهیه می شد، با ذائق
هٔ خود سازگار کردند. مسیر تاماله تند. «مسیر تاماله تند»، مجموعه ای از رستوران ها و غذاخوری هایی است که تاماله تند سرو می کنند. این مسیر پس از مستندسازی تاماله تند توسط «اتحاد غذاهای جنوبی» در اوایل دههٔ ۲۰۰۰ شکل گرفت. در این مسیر می توان رستوران های محلی در شهرهای رُزدِیل، کلیولند، گرینویل و ویکسبرگ را یافت. شهر گرینویل آن قدر رستوران با تاماله تند دارد که خود را «پایتخت جهانی تاماله تند» می نامد و هر سال در ماه اکتبر، جشنوارهٔ تاماله تند برگزار می کند.
باشگاه فوتبال دروک استارز که گاهی با نام دروک استار شناخته می شود، یک باشگاه فوتبال بوتانی از تیمفو بود. این تیم دو بار قهرمان کشور شده و از سال ۲۰۰۲، زمانی که اولین عنوان قهرمانی خود را کسب کرد، تا سال ۲۰۱۰ در لیگ دسته یک رقابت می کرد و در سال ۲۰۰۹ عنوان دوم را کسب کرد. آنها در سال ۲۰۱۱ در لیگ دسته یک غایب بودند، اما در سال ۲۰۱۲ در لیگ دسته دو بازی کردند و قهرمان شدند. آنها با بازگشت به لیگ برتر، برای اولین بار در سال ۲۰۱۴ به لیگ ملی راه یافتند. آنها علاوه بر دو عنوان قهرمانی در لیگ دسته یک و یک عنوان قهرمانی در لیگ دسته دو، در سال ۲۰۱۰ نماینده بوتان در جام پرزیدنت آسیا نیز بوده اند. پس از فصل ۲۰۲۰، این باشگاه به دنبال تصمیم فدراسیون فوتبال بوتان مبنی بر اعمال محرومیت مادام العمر برای مالک باشگاه به دلیل تبانی در طول فصل ۲۰۲۰، منحل شد.
باشگاه فوتبال لند هوم ان تی یواس یا تیم ملی فوتبال دانشگاه ورزشی تایوان، یک باشگاه فوتبال دانشگاهی مستقر در تایچونگ، تایوان و وابسته به دانشگاه ملی ورزش تایوان است.
سوبرینو دِ بوتین () یک رستوران اسپانیایی در شهر مادرید است. این رستوران در کتاب رکوردهای جهانی گینس به عنوان قدیمی ترین رستوران جهان ثبت شده، چراکه گفته می شود در سال ۱۷۲۵ تأسیس شده و از آن زمان بدون وقفه فعالیت داشته است. با این حال، این صرفاً یک افسانه است؛ چرا که در واقع این رستوران با نام «قنادی کاندیدو رِمیس، برادرزادهٔ بوتین» در سال ۱۸۶۵ افتتاح شد. تاریخچه. به نظر می رسد که در اواخر قرن هجدهم، مؤسسه ای با نام «قنادی بوتین» در میدان پلاسا دِ اِررادورِس در مادرید تأسیس شد. صاحب آن، خوزه پورتاس سانچس، ملقب به «بوتین» بود که در سال ۱۸۴۷ درگذشت. پس از مرگ او، برادرزاده اش کاندیدو رِمیس پورتاس مدیریت فروشگاه را برعهده گرفت، اما فقط به عنوان مدیر یا مستأجر در آنجا بود، زیرا مالک اصلی آن ماریا پرادو (بیوهٔ خوزه پورتاس، که در ۱۸۵۵ درگذشت) بود؛ سپس ملک به دخترش خوآنا پورتاس پرادو رسید و پس از مرگ او در سال ۱۸۵۶، به شوهرش ادواردو لئون واگذار شد. در سال ۱۸۶۵، کاندیدو رمیس از ادواردو لئون جدا شد و رستوران خود را با نام «قنادی کاندیدو رمیس، برادرزادهٔ بوتین» در شمارهٔ ۱۷ خیابان کوچی یِروس افتتاح کرد. روی نمای ساختمان
، کتیبه ای با تاریخ ۱۷۲۵ دیده می شود که صرفاً نشان دهندهٔ زمان نصب نمای سنگی است، اما امروزه به عنوان ادعایی تجاری دربارهٔ قدمت محل بدان استناد می شود. در دههٔ ۱۹۳۰، رستوران توسط زوج آمپارو مارتین و امیلیو گونسالس خریداری شد. خانوادهٔ گونسالس همچنان مالک و گردانندهٔ رستوران هستند. مکان اصلی در میدان پلاسا دِ اررادورس، که از آغاز قرن بیستم با نام خانهٔ قدیمی بوتین شناخته می شد و ادعا می کرد در سال ۱۶۲۰ تأسیس شده (افسانه ای دیگر که وافعیت ندارد)، در سال ۱۹۳۶ به دلیل مشکلات مالی تعطیل شد، هرچند در سال ۱۹۳۹ دوباره بازگشایی شد. این محل در دههٔ ۱۹۶۰ به طور دائمی بسته شد، پس از آن که خانوادهٔ گونسالس ملک و حقوق نامِ تجاریِ آن را خریداری کردند تا رقابت را از بین ببرند. علاوه بر حفظ دستورهای غذایی اصلی، رستوران شعلهٔ اجاق خود را نیز همواره روشن نگاه داشته و هرگز خاموش نکرده است. این رستوران و غذای مخصوص آن، "کوچینیو آسادو" (بچه خوک بریان شده)، در صفحات پایانی رمان "خورشید همچنان می دمد" اثر ارنست همینگوی ذکر شده اند. دیدارهای همینگوی به احتمال زیاد از خانهٔ قدیمی بوتین در میدان پلاسا دِ اررادورس بوده است. غذای معروف د
یگر رستوران "سوپا دِ آخو" (سوپ سیر) است که در آن تخم مرغ در آبگوشت مرغ پخته می شود و با شری و سیر مزه دار می گردد؛ نوش دارویی محبوب برای شب زنده داران مادریدی. بوتین در خارج از کشور. خانوادهٔ گونسالس، به همراه شرکای محلی، رستوران هایی با نام بوتین در میامی در سال ۱۹۹۸، در مکزیک در سال ۲۰۰۴، و در پورتوریکو در سال ۲۰۰۷ افتتاح کردند؛ اما هیچ یک موفق نبودند و همگی مدتی بعد تعطیل شدند. بازیگر پورتوریکویی، ون ماری مندس، به همراه همسرش دکتر بیسنته سانچس، با همکاری سوبرینو دِ بوتین، رستورانی در شهر پونس، پورتوریکو با نام بوتین افتتاح کردند. مراسم افتتاح این شعبه با حضور چندین چهرهٔ مشهور برگزار شد، از جمله رافائل ارناندز کولون (فرماندار سابق پورتوریکو)، آنیبال آسبدو ویلا (فرماندار وقت)، بازیگر براولیویو کاستیو جونیور و خواننده و بازیگر مکزیکی، فرناندو آیندِه.
گیل داینز (متولد ۲۹ ژوئیه ۱۹۵۸) استاد بازنشسته جامعه شناسی و مطالعات زنان در کالج ویلاک در بوستون، ماساچوست است. داینز، یک فمینیست رادیکال، در زمینه مطالعه پورنوگرافی تخصص دارد. او که در سال ۲۰۱۰ به عنوان مبارز برجسته ضدپورنوگرافی در جهان توصیف شد، یکی از اعضای بنیان گذار «فرهنگ پورن را متوقف کنید» و بنیان گذار «فرهنگ بازتعریف شده» است که برای مقابله با پورنوگرافی به عنوان یک بحران بهداشت عمومی ایجاد شده است. داینز نویسنده همکار کتاب «پورنوگرافی: تولید و مصرف نابرابری» (۱۹۹۷) و نویسنده کتاب «سرزمین پورن: چگونه پورن سکسوالیته ما را ربوده است» (۲۰۱۰) است. زندگی اولیه و تحصیلات. داینز در ۲۹ ژوئیه ۱۹۵۸ در یک خانواده یهودی ارتدوکس در منچستر انگلستان متولد شد و در مدرسه کینگ دیوید تحصیل کرد. در ۱۸ سالگی، پس از خواندن کتاب رابین مورگان با عنوان "قدرت خواهرانگی"(۱۹۷۰)، یهودیت ارتدوکس را کنار گذاشت و یک فمینیست رادیکال شد، بعدها رابطه خود با فمینیسم را "یک عشق آتشین" نامید. او در سال ۲۰۱۱ دربارهٔ جذابیت فمینیسم رادیکال گفت: "بعد از ۲۰ سال تدریس به زنان، اگر من وارد شوم و فمینیسم لیبرال درس دهم، با نگاهی خالی مواجه می
شوم… اگر وارد شوم و فمینیسم رادیکال درس دهم، اتاق منفجر می شود… یادم می آید اولین بار که فمینیسم رادیکال را خواندم چه بر سرم آمد. یادم می آید با خودم فکر کردم: 'من تمام زندگی ام منتظر این بودم، و حتی نمی دانستم منتظرش بودم.'" او مدرک کارشناسی خود را از دانشگاه سالفورد دریافت کرد، جایی که با همسرش، دیوید لوی، که در دانشگاه منچستر درس می خواند، آشنا شد. او مارکسیسم را پذیرفت اما وقتی اتحادیه های دانشجویی به حمایت از این که صهیونیسم نژادپرستی است رأی دادند (به دنبال قطعنامه ۳۳۷۹ مجمع عمومی سازمان ملل متحد)، از چپ بریتانیا ناامید شد، به این معنی که گروه های دانشجویی یهودی از بودجه محروم شدند. فضای حاکم در بریتانیا منجر به افزایش یهودستیزی شد. صلیب شکسته بر روی خانه های یهودیان نقاشی می شد؛ داینز در یک میخانه با دوستان یهودی اش، شنید که گروهی در نزدیکی می گفتند می توانند «بوی گاز» را حس کنند. در نتیجه، در سال ۱۹۸۰ وقتی ۲۲ ساله بود، داینز و لوی به اسرائیل نقل مکان کردند. در آنجا او یکی از بنیان گذاران گروه فمینیستی "ایشا لیشا" ("زن به زن") شد، که در سال ۲۰۱۸ خود را "قدیمی ترین سازمان فمینیستی مردمی در اسرائیل" توصی
ف کرد، و در دانشگاه حیفا به تحقیق در مورد خشونت علیه زنان پرداخت. او رساله دکترای خود را در حالی آغاز کرد که به عنوان داوطلب در یک مرکز بحران تجاوز جنسی کار می کرد، پس از مواجهه با پورنوگرافی در جلسه ای در حیفا که توسط گروه "زنان علیه پورنوگرافی" ترتیب داده شده بود. روز بعد، به استاد راهنمای پایان نامه اش گفت که می خواهد رساله خود را دربارهٔ پورنوگرافی بنویسد: این زوج پسری داشتند که در حالی که لوی با نیروهای دفاعی اسرائیل در لبنان بود، متولد شد، اگرچه هم او و هم داینز با جنگ در لبنان مخالف بودند. داینز به جنبش صلح اسرائیل پیوست و همچنان منتقد گسترش شهرک سازی های اسرائیل و رفتار با فلسطینی ها در غزه است. او که زندگی با «فرهنگ بیش از حد مردسالارانه» اسرائیل را به طور فزاینده ای دشوار می دید، خانواده در سال ۱۹۸۶ به ایالات متحده نقل مکان کردند، جایی که لوی شروع به تحصیل در مدرسه کسب و کار هاروارد کرد. داینز در سال ۱۹۹۰ مدرک دکترای خود را از سالفورد دریافت کرد، برای رساله ای با عنوان «به سوی جامعه شناسی کارتون ها: چارچوبی برای تحقیق جامعه شناختی با ارجاع ویژه به کارتون های جنسی پلی بوی». حرفه و پژوهش. داینز از سال
۱۹۸۶ به مدت حدود ۳۰ سال در کالج ویلاک در بوستون مشغول به کار بود؛ او در آنجا به مقام استادی جامعه شناسی و مطالعات زنان و ریاست گروه مطالعات آمریکایی رسید. لوی نیز به عنوان استاد مدیریت در دانشگاه ماساچوست بوستون مشغول به کار شد. داینز نویسنده دو کتاب، از جمله «سرزمین پورن: چگونه پورن سکسوالیته ما را ربوده است» (۲۰۱۰)، است. او همچنین برای نشریات و روزنامه های مختلفی از جمله نیویورک تایمز، نیوزویک، تایم و گاردین مقاله نوشته است. او یکی از اعضای بنیان گذار «فرهنگ پورن را متوقف کنید»، یکی از بنیان گذاران جنبش ملی فمینیستی ضد پورنوگرافی، و بنیان گذار «فرهنگ بازتعریف شده» است که هدفش به رسمیت شناختن پورنوگرافی به عنوان یک بحران بهداشت عمومی است. دیدگاه داینز دربارهٔ پورنوگرافی این است که این پدیده دیدگاه مردان نسبت به سکسوالیته را تحریف می کند و ایجاد روابط صمیمی با زنان را برای آن ها دشوارتر می سازد. به گفته داینز، خشونت و بی رحمی موجود در پورنوگرافی مدرن، برخلاف اشکال اولیه پورنوگرافی سافت کور که عموم مردم ممکن است با آن آشنا باشند، موقعیت زنان در جامعه را تنزل می دهد. او همچنین شیوع پورنوگرافی هاردکور را عاملی
در افزایش «تقاضا» برای قاچاق جنسی می داند. در فوریه ۲۰۱۱، داینز به همراه فعال ضدپورنوگرافی، شلی لوبن، برای مناظره با آنا اسپان، کارگردان فیلم های پورنوگرافی، به اتحادیه کمبریج دعوت شد، زمانی که این اتحادیه پیشنهاد داد: «این نهاد معتقد است که پورنوگرافی خدمات عمومی خوبی ارائه می دهد.» داینز نتوانست نظر حاضران را تغییر دهد. داینز دلیل پیروزی مخالفانش را این دانست که حاضران عمدتاً مردان بین ۱۸ تا ۲۲ سال بودند که به طور منظم از پورنوگرافی استفاده می کنند. داینز هنگام تأسیس نشریه آکادمیک "Porn Studies" با آن مخالفت کرد و استدلال کرد که "سردبیران آن دارای پیشینه ای حامی پورن هستند که در آن هزاران پژوهش انجام شده در مورد اثرات منفی پورن را نفی می کنند" و آن ها "هلهله چی" صنعت پورن هستند. پذیرش. کتاب داینز با عنوان "Pornland: How Porn Has Hijacked our Sexuality" (۲۰۱۰) به پنج زبان ترجمه شده و به یک فیلم مستند اقتباس شده است. این کتاب نقدهای متفاوتی دریافت کرد؛ برخی آن را "جذاب" و دارای "تحلیل متفکرانه از نفوذ پورنوگرافی به اقتصاد آمریکا، اثرات زیان بار آن بر سلامت جنسی و عاطفی زنان و مردان، و توانایی آن در تداوم تبعی
ض جنسیتی و نژادپرستی" ستودند. "Publishers Weekly" خاطرنشان کرد که کتاب داینز "پرسش های مهمی را دربارهٔ کالایی سازی تمایلات جنسی مطرح می کند" اما "استدلال محکمی در آن وجود ندارد." نوشته های او توسط دیگر دانشگاهیان، از جمله رونالد ویتزر از دانشگاه جورج واشینگتن، مورد انتقاد قرار گرفته است. ویتزر در مقاله ای با عنوان "Pornography: the need for solid evidence" (۲۰۱۱) ادعا کرد که کار داینز (به ویژه "Pornland") به خوبی تحقیق نشده و در تضاد شدید با مجموعه پژوهش های موجود در مورد پورنوگرافی است. داینز در "پاسخ فمینیستی به ویتزر" در همان نشریه نوشت که کتابش از نظریه ها و روش های مطالعات فرهنگی که توسط افرادی از جمله استوارت هال و آنتونی گرامشی توسعه یافته اند، استفاده کرده است. همچنین در سال ۲۰۱۱، پس از اینکه داینز در مورد صنعت پورن در روزنامه "گاردین" نوشت، لین کوملا، استاد مطالعات زنان در دانشگاه نوادا، لاس وگاس، کتاب را "کاملاً سمی" خواند و او را به عدم "پرداختن به شواهد متقابل" متهم کرد. رابرت جنسن این کتاب را به طور مثبت نقد کرد و گفت که این کتاب توضیح می دهد که چگونه "فرهنگ پورن یک مانع برای عدالت جنسیتی بوده اس
ت" و در حالی که "بدترین کلیشه های نژادپرستانه از فیلم ها و تلویزیون جریان اصلی حذف شده اند، آن ها در پورنوگرافی رواج می یابند." رابرت مولر در "Psychology Today" می گوید که بررسی تاریخی او از صنعت پورن به خوبی تحقیق شده است، اما ارتباط او بین پورنوگرافی شبه کودک و آزار جنسی واقعی کودکان به ویژه از تحقیقات ضعیف استفاده می کند، و نتیجه می گیرد "با وجود تمایل به جنجال سازی، این کتاب به خوانندگان زن و مرد کمک می کند تا باورهای خود را دربارهٔ سکس و همچنین منشأ آن باورها را زیر سؤال ببرند." در سال ۲۰۰۷، داینز مقاله ای دربارهٔ هیجان زدگی رسانه ای مربوط به پرونده لاکراس دوک پس از حضور در مصاحبه CNN نوشت. داینز پس از دریافت ایمیل های نفرت انگیز و توهین آمیز، به عدم درک پیچیدگی تبعیض جنسیتی و نژادپرستی در این پرونده توسط رسانه ها پرداخت و نوشت: "این تمرکز وسواس گونه بر زن خاص این پرونده نیست؛ رسانه ها به طور معمول با یک علاقه شهوانی خاص بر زنان قربانی تمرکز می کنند. در عوض، باید مقداری از تمرکز را به مردان در این پرونده بازگردانیم، زیرا ما اطلاعات زیادی دربارهٔ رفتار آن ها در آن شب داریم که مورد بحث نیست. آن ها استخدام
دو زن سیاه پوست برای رقص برهنه را شکلی مشروع از سرگرمی مردانه می دیدند. آن ها کالایی سازی و جنسی سازی بدن زنان سیاه پوست را در کشوری که تاریخ طولانی و زشتی از نژادپرستی دارد، مشکل ساز نمی دانستند." نویسنده کتی یانگ، اظهارات داینز را در یک مقاله نظر در مجله "Reason" مورد انتقاد قرار داد و پیشنهاد کرد که یک استاندارد دوگانه وجود دارد، یعنی "همان فمینیست هایی که به درستی به ما می گویند قربانی تجاوز جنسی برای دریافت حمایت نیازی به قدیس بودن ندارد، چنین استاندارد متفاوتی را برای مردانی که ممکن است به دروغ به تجاوز متهم شوند، اعمال می کنند." همچنین ادعا شد که "کلمات داینز در توصیف این مردان به طرز نگران کننده ای پژواک توجیهی است که الیوت راجر برای کشتار جمعی خود ارائه داد و الگوهای گفتاری یافت شده در تحلیل r/incels." دعوی حقوقی. در سال ۲۰۱۶، داینز و یک استاد یهودی دیگر، شکایاتی مبنی بر تبعیض علیه کالج ویلاک را به کمیسیون فرصت های شغلی برابر ایالات متحده ارائه دادند، در رابطه با ادعاهایی که تلاش های کالج برای تنوع، شامل دانشجویان یهودی نمی شد. پس از نوشتن نامه ای در سال ۲۰۱۴ در پیگیری منافع دانشجویان یهودی، استادان
گفتند که زندگی شان دشوار شده و مورد حملات یهودستیزانه قرار گرفته اند. کالج این شکایات را «بی اساس» دانست.
هادستاون () یک تئاتر موزیکال با موسیقی، ترانه و نوشته آنایس میچل است. این نمایش روایتی از اسطوره یونان باستان اورفئوس و اوریدیس را روایت می کند. اوریدیس، دختر جوانی که به دنبال چیزی برای خوردن است، برای فرار از فقر و سرما به نسخه ای جهنمی از دنیای مردگان یونان می رود و اورفئوس معشوق فقیرش که خواننده و ترانه سرا است برای نجات او می آید. نسخه اصلی و آوازخوانی این موزیکال در سال ۲۰۰۶ در شهر باری، ورمانت اجرا شد و پس از آن در همان سال در ورجینس و در سال ۲۰۰۷ توری در ماساچوست برگزار شد. میچل که از آینده موزیکال مطمئن نبود، آن را به یک آلبوم مفهومی تبدیل کرد که در سال ۲۰۱۰ منتشر شد. میل در سال ۲۰۱۲ با کارگردان راشل چاوکین ملاقات کرد و این دو، نسخه صحنه ای را با آهنگ ها و دیالوگ های اضافی بازسازی کردند. نسخه جدید این موزیکال، به کارگردانی چاوکین، در ۶ مه ۲۰۱۶ در کارگاه تئاتر نیویورک در آف برادوی به نمایش درآمد و تا ۳۱ ژوئیه ادامه داشت. پس از اجراهایی در ادمونتون، آلبرتا، کانادا و لندن، انگلستان، این نمایش در سال ۲۰۱۹ در برادوی به نمایش درآمد. این نمایش برادوی تحسین منتقدان را برانگیخت. در هفتاد و سومین دوره جوایز تو
نی، "هادستاون" ۱۴ نامزدی (بیشترین نامزدی در آن سال) دریافت کرد و هشت جایزه از جمله بهترین موسیقی و بهترین موسیقی متن اصلی را از آن خود کرد. داستان. قانون اول هرمس خدای یونانی، تماشاگران را به نمایش دعوت می کند و داستان، شخصیت ها، گروه و گروه موسیقی را معرفی می کند ("جاده جهنم"). پس از آن، اوریدیس و مویرای آب و هوای سخت و قحطی محل را توصیف می کنند ("هر طور که باد بوزد"). اورفئوس که تحت سرپرستی هرمس است، خود را به اوریدیس معرفی می کند و از او می خواهد که با او ازدواج کند ("با من به خانه بیا"). اوریدیس مردد است زیرا هر دو در فقر زندگی می کنند. اورفئوس به او می گوید که در حال نوشتن آهنگی است تا بهار دوباره بیاید و آنها دیگر مجبور نباشند با هم مبارزه کنند ("آهنگ عروسی"). اورفئوس داستان هادس و پرسفونه را روایت می کند ("حماسه ۱"). پرسفونه به دنیای بالا می رسد و تابستان را جشن می گیرد ("زندگی در اوج")، در حالی که اوریدیس واقعاً عاشق اورفئوس می شود ("تمام چیزی که تا به حال شناخته ام"). هادس زود می آید تا پرسفونه را ببرد و او از بدبختی خود از بازگشت به هادس تاون، کارخانه زیرزمینی هادس، می گوید. با وجود شنیدن کار بی پای