Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کوه حورب ()، کوهی است که براساس سفر تثنیه در کتاب مقدس عبری، موسی ده فرمان را از یهوه دریافت کرد. این کوه در سفر خروج و کتاب های پادشاهان با نام «کوه الوهیوم» () نیز توصیف شده است. افزون بر این این کوه با نام تتراگراماتون نیز خوانده می شود. در دیگر سطور کتب مقدس، حوادث مزبور در کوه سینا به وقوع پیوستند. با این حال بسیاری از محققان معتقدند که حورب و سینا دو نام برای یک مکان یکسان است. همچنین نظرات دیگری در باب موقعیت جغرافیایی دیگری و متفاوت از این دو مکان نیز وجود دارد. در پروتستانتیسم، ژان کالون نیز کوه سینا و حورب را در یک موقعیت دانسته و اذعان داشته که بخش شرقی آن کوهس سینا خوانده می شده و بخش غربی آن حورب. ابراهیم بن عزرا نیز چنین ایده ای را مطرح ساخته که تنها یک کوهستان وجود داشته که شامل دو قله می شده که هریک نام های متفاوتی داشته اند.
براساس کتاب مقدس، الواح شریعت (که با با عنوان الواح سنگی، سنگ الواح و یا لوحه نیز شناخته می شود) شامل دو لوح سنگی بود که ده فرمان که موسی از یهوه دریافت کرده بود، بر روی آن حک شده بودند. براساس روایات کتاب مقدس (سفر خروج)، نخستین لوح توسط انگشت خدا حک شد اما توسط موسی شکسته شدند چراکه پرستش گوساله سامری یا گوساله طلایی توسط بنی اسرائیل را مشاهده کرد. دومین نیز براساس سفر خروج توسط موسی حکاکی شد و توسط یهوه نیز بازنویسی شد. براساس آموزه های یهودیت در تلمود، این سنگ ها از جنس یاقوت کبود آبی رنگ بودند که یادآور و نشانی از آسمان، بهشت ها و نهایت عرش یهوه بود. برخی از توراه پژوهان معتقدند که جنس سنگ ها در واقع لاجورد بوده است. همچنین براساس سفر خروج (۲۵:۱۰-۲۲) این الواح در تابوت عهد قرار گرفتند و نگهداری می شدند.
اربابان اعماق یا ارباب اعماق دریا فیلمی محصول سال ۱۹۸۹ و به کارگردانی مری آن فیشر است. در این فیلم بازیگرانی همچون برادفورد دیلمن، پریسیلا بارنز، داریل هانی، ریچارد یونگ و راجر کورمن ایفای نقش کرده اند.
میراث جهانی در تونس شامل ۶ میراث فرهنگی و ۱ میراث فرهنگی ـ طبیعی (ترکیبی) می باشد که تا سال ۲۰۲۵ در یونسکو به ثبت رسیده اند. الجزایر که در شمال قاره آفریقا قرار گرفته، از جمله کشورهایی است که دارای پیشینه تاریخی و فرهنگی کهن است. این کشور در ۲۷ ژوئن ۱۹۷۴ کنوانسیون میراث جهانی یونسکو را پذیرفت و بدان پیوست که باعث شد مکان های تاریخی و طبیعی آن واجد شرایط قرار گرفتن در این فهرست شوند. میراث جهانی نام عهدنامه ای بین المللی است که در تاریخ ۱۶ نوامبر ۱۹۷۲ میلادی به تصویب کنفرانس عمومی یونسکو رسید. موضوع آن حفظ آثار تاریخی، طبیعی و فرهنگی بشر است که اهمیت جهانی دارند و متعلق به تمام انسان های زمین، فارغ از نژاد، مذهب و ملیت خاص، می باشند. برپایه این کنوانسیون کشورهای عضو یونسکو، می توانند آثار تاریخی، طبیعی و فرهنگی کشور خود را نامزد ثبت به عنوان میراث جهانی کنند. حفاظت از این آثار پس از ثبت، در عین باقی ماندن در حیطه حاکمیت کشور مربوط، به عهده تمام کشورهای عضو خواهد بود. مکان های میراث جهانی ثبت شده در سازمان یونسکو، مکان هایی مانند جنگل، کوه، آبگیر، صحرا، بقعه، ساختمان، مجموعه یا شهر هستند. نخستین سایت در کشور ال
جزایر که به فهرست میراث جهانی اضافه شد، قلعه بنی حماد در سال ۱۹۸۰ و آخرین سایتی که به این لیست افزوده شد، قصبه یا کسبه الجزیره در سال ۱۹۹۲ بود. از ۷ سایت و آثار ثبت شده الجزایر، ۶ اثر جز میراث فرهنگی بوده و تنها تاسیلی نجیر به عنوان فرهنگی ـ طبیعی (ترکیبی) ثبت شده است. از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۶، تیپاسا بخاطر مدیریت ناکارآمد محوطه از جمله خرابکاری، رشد شهرنشینی در منطقه حائل و تکنیک های نامناسب مرمت در فهرست میراث در معرض خطر قرار گرفت. الجزایر همچنین سه بار در کمیته میراث جهانی حضور داشته است. میراث جهانی. یونسکو سایت ها را با ده معیار فهرست می کند. هر ورودی باید حداقل یکی از معیارها را داشته باشد. میراث آزمایشی. افزون بر سایت های موجود در فهرست میراث جهانی، کشورهای عضو می توانند فهرستی از سایت های آزمایشی را که ممکن است برای نامزدی در نظر بگیرند، در این فهرست قرار دهند. نامزدها در فهرست میراث جهانی تنها در صورتی پذیرفته می شوند که سایت پیش تر در فهرست آزمایشی قرار داشته باشد. الجزایر۶ نامزد در این فهرست دارد.
سانتیاگو لوپز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل کانادا است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال اونیورسیداد ناسیونال بازی می کند. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۸ سال مکزیک و زیر ۲۰ سال کانادا بازی کرده است.
اتحادیه سازی ایجاد و رشد اتحادیه های کارگری مدرن است. اتحادیه های کارگری اغلب به عنوان یک مفهوم سوسیالیستی و چپ تلقی می شدند، که محبوبیت آن در طول قرن ۱۹ افزایش یافت، زمانی که افزایش سرمایه داری صنعتی شاهد کاهش انگیزه ها برای حفظ حقوق کارگران بود. کارگران معمولاً زمانی که در صنعت خود با مشکل خاصی روبرو می شوند اتحادیه ایجاد می کنند. آنها تمایل دارند خود را بر اساس نوع شغل سازماندهی کنند و ممکن است به یک اتحادیه عمومی بپیوندند تا نماینده کارکنان در همه بخش ها باشند. اتحادیه های مختلف ممکن است در میزان تأکید بر مشارکت، رهبری اتحادیه، اهداف و تکنیک ها، بسته به تأثیر عملشان، متفاوت باشند.
هانا نیدال (زادهٔ ۱۹۴۶–درگذشته در ۲۰۰۷)، همسر لاما اوله نیدال، یک معلم و مترجم دانمارکی در سلسله کارما کاگیو از بودیسم تبتی بود. اوایل زندگی. او در کپنهاگ، دانمارک متولد شد و در همان جا درگذشت. هانا و همسرش اوله نیدال، که در کارهای او یاری اش می کرد، از دوران کودکی با یکدیگر دوست بودند و نخستین بار زمانی که هانا ۵ ساله و اوله ۱۰ ساله بود، با هم ملاقات کردند. ارتباط با بودیسم. تحت هدایت معنوی کارماپا شانزدهم که رانجونگ ریگپه دورجه نام داشت، هانا نیدال و اوله نیدال بنیاد بودیسم راه الماس را بنیان گذاشتند، که یک سازمان بودایی برای تمرین کنندگان غیرروحانی در مکتب کارما کاگیو از بودیسم تبتی است. هانا و اوله نیدال در ماه عسل خود در نپال در سال ۱۹۶۸ با بودیسم آشنا شدند و در سال ۱۹۶۹ از نخستین غربی هایی بودند که شاگرد کارماپا شانزدهم شدند. پس از یک دوره سه ساله، کارماپا شانزدهم آن ها را به اروپا فرستاد تا مراکزی را به نام او بنیان گذاری کنند. هانا همچون همسرش معلم بودیسم بود اما نقش اصلی او ترجمه برای لاماهایی چون کارماپا شانزدهم، لوپون تسچو رینپوچه، کالو رینپوچه و دیگران بود. در مصاحبه ای هانا دربارهٔ این موضوع گفت:
«من از تدریس بدم نمی آید، اما زمانی که با اوله هستم، طبیعی است که او تدریس کند. وقتی با او نیستم، عمدتاً ترجمه می کنم و برای لاماهای تبتی برنامه ریزی می کنم.» در مجله "کاگیو لایف اینترنشنال" از او این گونه یاد شده است: «هانا نیدال مترجمی برجسته و پرکار در فلسفه بودیسم تبتی است. او زمان خود را میان ترجمه برای لاماها در مؤسسه بین المللی بودیسم کارماپا در دهلی نو، شرکت در پروژه های ترجمه متون بودایی، سازمان دهی برنامه ها و بازدیدهای رینپوچه های برجسته در این سنت و سفر به نقاط مختلف جهان همراه با لاما اوله (همسرش) تقسیم می کند.» او به زبان های دانمارکی، آلمانی، انگلیسی و تبتی مسلط بود. از آنجا که تعداد کمی از معلمان تبتی به انگلیسی صحبت می کردند، او زبان تبتی را نزد تارب تولکو در دانشگاه کپنهاگ آموخت. ازآنجاکه تمامی متون به زبان تبتی بودند، کار او شامل ترجمه متون، ترجمه شفاهی برای لاماهای تدریس کننده در مؤسسه بین المللی بودیسم کارماپا در دهلی نو، مشارکت در پروژه های مختلف ترجمه متون بودایی و همچنین سازمان دهی و ترجمه سخنرانی های لاماهای تبتی بود. مرگ و میراث. در سال ۲۰۰۶، هانا نیدال به سرطان پیشرفته ریه مبتلا شد
و سه ماه بعد درگذشت. چند روز پیش از درگذشت او، بنیاد بودیسم راه الماس یک ملک ۵۰ هکتاری با سازه های تاریخی را در کوه های آلپ آلمان خریداری کرد. این مکان، "مرکز اروپا"، محل برگزاری دوره سالانه مراقبه تابستانی بین المللی است که در آن تا ۴۰۰۰ بودایی از ۵۰ کشور در توانمندسازی ها، آموزش ها و مراقبه ها شرکت می کنند. او به دلیل کارها، فداکاری و دستاوردهایش در مقام یک بودایی، مورد احترام گسترده قرار گرفت. یک روزنامه دانمارکی حتی از او با عنوان «مادر بودیسم» یاد کرد. مستندی دربارهٔ او به نام «"Hannah: Buddhism's Untold Story»" در جشنواره ای با عنوان "ARPA" در شهر لس آنجلس در ۱۵ سپتامبر ۲۰۱۴ اکران شد و جایزه بهترین مستند را از آن خود کرد. این فیلم بعداً در جشنواره های مختلف نمایش داده شد و توانست نقدهای مثبتی را دریافت کند.
ماریا میخائلونا مانِسینا، همچنین به عنوان ماری دِ ماناسین، یک عصب شناس بود که در زمینه محرومیت از خواب تخصص داشت. او در سال ۱۸۴۱ در کورکونوا متولد شد، در ۱۷ مارس ۱۹۰۳ در سن پترزبورگ درگذشت و در قبرستان نوودویتسی به خاک سپرده شد. پدر مانِسینا، میخائیل کورکونوف، مورخ و برادرش، نیکولای کورکونوف، فیلسوف و استادش پروفسور ایوان ترخانوف بود. آناسینا یکی از اولین زنانی بود که در امپراتوری روسیه موفق به اخذ مدرک پزشکی شد. او ابتدا گواهی ویژه ای دریافت کرد که به او عنوان «پزشک زن» اعطا می کرد و بعداً موفق به اخذ مدرک رسمی پزشکی شد. امروزه او به عنوان یک متخصص برجسته علوم اعصاب در زمینه شیمی-فیزیولوژی و پیشگام در زمینه سومنولوژی (مطالعه خواب یا علم خواب) و بیوشیمی شناخته می شود. او مقالات متعددی به زبان های فرانسوی، روسی و آلمانی با نام های مختلف منتشر کرد: ماری دو مانسین، ماریا مانسینا، یا ماری فون مانسین. گاهی نیز به اشتباه از او به عنوان یک پزشک مرد یاد می شد. زندگی شخصی. هنگامی که مانسینا هنوز دانشجو بود، با دانشجوی دیگری به نام آقای پونیاتوفسکی ازدواج کرد. آن ها هر دو در حلقه های انقلابی نارودنیکی مشارکت داشتند. جن
بش نارودنیکی نوعی سوسیالیسم بود که بر اساس واحدهای اقتصادی خودمختار شکل گرفته بود؛ چندین شهر با هم متحد می شدند تا نوعی فدراسیون ایجاد کنند و جایگزین دولت شوند. با این حال، او در بزرگسالی به شدت ضدانقلابی شد. او به وزارت آموزش وپرورش تحقیقات، اطلاعاتی دربارهٔ نحوه کنترل و سرکوب اعتراضات دانشجویی و فعالیت های انقلابی ارائه می داد. علاوه بر این، او به طور عمومی وفاداری خود را به دولت تزاری اعلام کرد. پونیاتوفسکی، شوهر اول او، دستگیر شد و در تبعید سیاسی درگذشت. مانسینا در سال ۱۸۵۶ با ویاچسلاو آوکسنتیویچ مانسین، مردی مشهور در زمینه پزشکی در روسیه ازدواج کرد. دستاوردهای علمی. علوم اعصاب. برجسته ترین مشارکت ماناسینا در زمینه علوم اعصاب، تحقیق او در مورد محرومیت از خواب بود. او یکی از اولین دانشمندانی قلمداد می شود که اعلام کرد در هنگام خواب مغز فعال است. برای انجام این تحقیق، او در کنار پروفسور ایوان رومانوویچ تارخانوف، که او نیز به اختلالات خواب علاقه مند بود، کار کرد. آن ها ده توله سگ (دو تا چهارماهه) را با نگه داشتن آن ها در حالت فعالیت دائمی، در وضعیت بی خوابی دائمی قرار دادند. این توله سگ ها قبلاً به خوبی تغذی
ه شده و مراقبت شده بودند؛ با این حال، محرومیت از خواب پس از چهار تا پنج روز کشنده بود و منجر به مرگ همه توله سگ ها شد. از سوی دیگر آنها در یک نمونه کنترل، توله سگ های دیگری را از غذا محروم کردند. حتی پس از ۲۰ تا ۲۵ روز گرسنگی، آن ها زنده بودند و می توانستند در صورت تغذیه مجدد به وضعیت سالم بازگردند. این نتایج به وضوح اهمیت خواب برای حفظ زندگی را نشان داد و اینکه محرومیت از خواب سریع تر از محرومیت از مواد مغذی منجر به مرگ می شود. تحقیقات بیشتر نشان داد که اثرات محرومیت از خواب در توله سگ ها شامل کاهش چهار تا شش درجه ای دمای بدن، که نشان دهنده توقف سیستم هموستاز و همچنین کاهش تعداد گلبول های قرمز خون، خونریزی های موضعی در مغز، اختلال در گانگلیون های مغزی و غیره می شد. در سال ۱۸۹۶، روانشناسان آمریکایی جورج تی دبلیو پاتریک و جی آلن گیلبرت اولین آزمایش محرومیت از خواب را بر روی انسان انجام دادند. در سال ۱۸۹۸، محققین ایتالیایی، لامبرتو دادی و جولیو تاروزی و چزاره آگوستینی به طور جداگانه، یافته های مانسینا را با انجام تجزیه و تحلیل های هیستوپاتولوژیک و آناتومیک دقیق از مغز توله سگ ها توسعه دادند.
در پخت و پز (و به طور خاص تنوری کردن) ورز دادن فرآیندی در تهیه نان یا خمیر است که برای مخلوط کردن مواد و تقویت بافت و افزودن چسبندگی به محصول نهایی استفاده می شود. این عمل اجازه می دهد تا فرایند پخت با رشد سریع تر گلوتن که از زمان ورز دادن خمیر ایجاد می شود، کوتاه شود. اهمیت ورز دادن در مخلوط کردن آرد با آب است. وقتی این دو ماده با هم ترکیب و ورز داده می شوند، پروتئین های گلیادین و گلوتنین موجود در آرد منبسط شده و رشته هایی از گلوتن را تشکیل می دهند که به نان بافت می دهد. (برای کمک به تولید گلوتن، در بسیاری از دستور العمل ها از آرد نان استفاده می شود که پروتئین بیشتری نسبت به آرد همه منظوره دارد) فرایند ورز دادن این رشته های گلوتن را گرم و کشیده می کند و در نهایت خمیری کشسان و الاستیک ایجاد می کند. اگر خمیر نان این رشته های گلوتن را ایجاد نکند، نمی تواند حباب های کوچک گاز (دی اکسید کربن) ایجاد شده توسط عامل مخمر (مانند مخمر یا بیکینگ پودر) را در خود نگه دارد و فرو ریخته و نان سنگین و متراکم باقی می ماند. ورز دادن را می توان با دست (به روش سنتی)، با همزن مجهز به سری خمیرزن یا با دستگاه نان پز انجام داد. در ورز
دادن با دست، خمیر را روی سطح آردپاشی شده قرار داده و با پاشنه دست فشار داده و پهن می کنند و سپس تا کرده و مرتباً ۹۰ درجه می چرخانند. این روند تا زمانی ادامه می یابد که خمیر یکدست و کشدار شود. سپس می توان به خمیر اجازه داد تا ور بیاید. مشابه ورز دادن، مشت زدن است که پس از ورآمدن روی خمیر انجام می شود. خمیر را مشت زده و پس از آن مدت کوتاهی به آرامی ورز می دهند. هدف از این کار حذف هر گونه گاز گیر افتاده بزرگ است که در خمیر ایجاد شده است، این عمل بافتی یکنواخت در نان ایجاد کرده و مواد مغذی را برای مخمر توزیع می کند، بنابراین تخمیر ادامه می یابد. سپس خمیر را می توان برای بار دوم ور آورد. یکی دیگر از روش های این فرایند (به عنوان «تا کردن» نیز شناخته می شود) این است که قبل از تا کردن خمیر از کناره ها به وسط، خمیر ورآمده را به آرامی کشیده و به خارج یا داخل پهن یا جمع می کنند. در پخت نان، ورز دادن را می توان با فرایند تخمیر خمیر نسبتاً مرطوب و کم مخمر، برای بیش از ۱۲ ساعت جایگزین کرد، که به گلوتن اجازه می دهد بدون ورز دادن، قبل از شکل دهی و چانه زنی رشد کند، و ور بیاید، به این روش نان بدون ورز می گویند.
شیوا احمدی (زاده ۱۳۵۴، تهران) هنرمند ایرانی-آمریکایی است که عموماً بابت نقاشی ها، ویدیوها و چیدمان هنری اش شناخته می شود. برخی آثار او در گالری ها و موزه های آمریکای شمالی و خاورمیانه به نمایش گذاشته شده است. زندگی نامه. احمدی در سال ۱۳۵۴ در تهران به دنیا آمد. کودکی او با انقلاب اسلامی ایران و جنگ ایران و عراق مصادف شد و این موضوع روی سبک هنری او اثر گذاشته است. او در سال ۱۳۷۷ از دانشگاه آزاد مدرک لیسانس هنرهای زیبا را دریافت کرد و بلافاصله پس از آن برای ادامه تحصیل به آمریکا رفت. احمدی در دانشگاه ایالتی وین در دیترویت، میشیگان تحصیل کرد و مدرک کارشناسی ارشد هنر طراحی را در ۲۰۰۰ و کارشناسی ارشد هنرهای زیبا را در سال ۲۰۰۳ دریافت کرد. در سال ۲۰۰۳، او در یک اقامتگاه هنرمندان در مدرسه نقاشی و مجسمه سازی اسکوهان شرکت کرد. در سال ۲۰۰۵، احمدی دومین مدرک کارشناسی ارشد هنرهای زیبا را در رشته نقاشی از آکادمی هنر کرنبروک دریافت کرد. احمدی در سال ۲۰۱۵ به عنوان دانشیار هنر در دانشگاه کالیفرنیا (دیویس) منصوب شد. فعالیت هنری. احمدی در زمینه های مختلف هنری از جمله نقاشی با آبرنگ، مجسمه سازی و انیمیشن ویدیویی فعالیت می کند. ن
قش های آراسته و رنگ های پر جنب و جوش برگرفته از هنر ایرانی، هندی و خاورمیانه در آثار او نقش ثابتی دارند. میراث جهانی خشونت و ستم به زیبایی در آثار او به تصویر کشیده شده است. آثار احمدی تأثیر پذیرفته از سنت نقاشی مینیاتور است. او که معمولاً به خاطر دستاوردهایش در نقاشی شناخته می شود، بعدها با استفاده از انیمیشن های ویدئویی هم آثار هنری قابل توجهی خلق کرده است. شیوا احمدی به شکلی شاعرانه به بررسی مسائلی مانند سرمایه داری، نفت در خاورمیانه و همچنین وابستگی غرب به نفت می پردازد. احمدی برای جلب توجه به این مسائل، اغلب روی تابلوهایی به شکل بشکه نفت یا بشکه های واقعی نفت نقاشی می کند که باعث می شود به اشیایی زیبا تبدیل شوند. شیوا احمدی در ۱۲ تابلو و بر روی سه بشکه نفت در اندازه کامل، به «آشوب و بی ثباتی در جهان حاضر چه در خاورمیانه باشد و چه در جای دیگر» می پردازد. احمدی با استفاده از زبان نمادین خود، چهره های مورد احترام در اساطیر و روایت های ایرانی را در صحنه های پر هرج و مرج و ساختارشکنانه قرار می دهد و در نتیجه آنها را از موقعیت والای خود دور می کند. تصاویر ظریف او الهام گرفته از مینیاتورهای ایرانی است و با تصاو
یری از درگیری و خشونت از جمله اسلحه، چکمه های نظامی و سوراخ های گلوله درآمیخته است. اولین انیمیشن او به نام لوتوس به طور گسترده در ایالات متحده و سراسر جهان به نمایش گذاشته شد. این هنرمند در پویانمایی لوتوس، بودا را به عنوان سمبل یک خداوند دانا و بخشنده به تصویر می کشد که به عنوان یک حاکم پاک و خوش طینت قدرت مطلق را به یک مستبد غیرمسئول و فاسد واگذار می کند. بمب ها، نارنجک ها و سایر مواد منفجره که تداعی کننده ادوات جنگ هستند، به آرامی در عمق روایت لوتوس نفوذ کرده و به عنوان استعاره ای از فضای سیاسی پرتلاطم تاریخ معاصر بشر عمل می کنند. این روایت از تجربه شخصی شیوا احمدی از جنگ، فساد سیاسی و بی ثباتی جهانی سرچشمه می گیرد که اولین بار در دوران کودکی او در ایران انقلابی در دهه ۱۹۷۰ و بعداً در بزرگسالی در دهه ۱۹۹۰ با آن مواجه شده است. آخرین انیمیشن او با عنوان صعود در ۲۰۱۷ منتشر شد، این اثر به بحران پناهجویان سوری در سال ۲۰۱۵ می پردازد. این انیمیشن توسط موزه هنر آسیا در سانفرانسیسکو خریداری شده است.
شعله رضازاده (زادهٔ حدود ) نویسنده، شاعر اهل ایران است. وی از سال ۲۰۱۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. او یک نویسنده و شاعر ایرانی تبار اهل هلند است که اشعار و نثرهای خود را به دو زبان هلندی و فارسی نوشته است. تحصیلات و دوران کودکی. شعله رضازاده در سال ۱۹۸۹ یا ۱۹۹۰ در تبریز ، ایران متولد شده است. حرفه کاری. در سال ۲۰۱۵، رضازاده به خاطر یک رابطه عاشقانه، از ایران به کشور هلند مهاجرت کرد و خیلی سریع شروع به یادگیری زبان هلندی نمود. او اشعار و نثرهای خود را به دو زبان هلندی و فارسی نوشته و می نویسد. در سال ۲۰۲۱، او اولین رمان خود به زبان هلندی، با عنوان «آسمان همیشه بنفش است» را در این کشور منتشر کرد. این رمان نخستین، تجربه های یک مهاجر جوان ایرانی را روایت می کند که پدرش به تریاک اعتیاد دارد و در تلاش است تا با زندگی در هلند سازگار شود. رمان دوم او با عنوان «کوهی که انتظارم را می کشد» در سال ۲۰۲۳ منتشر شد. علاوه بر این، رضازاده به عنوان ستون نویس روزنامهٔ هلندی Het Financieele Dagblad نیز فعالیت دارد. جوایز و افتخارات. شعله رضازاده موفق به دریافت چندین جوایز شده است: جایزه نویسندگی آگورا لترا (۲۰۱۸) برای ن
ثر؛ جایزه ادبی ال هزره سال (۲۰۱۹) برای شعر؛ و جایزه نخستین اثر از «جامعه ادبیات هلند» سال (۲۰۲۲) که قبلاً با نام جایزه لوسی بی. و سی. دبلیو. فان در هوخت پریس شناخته می شد، شده است.
آشپزی سودانی تا حد زیادی تحت تأثیر تأثیرات فرهنگی متقابل تاریخی آشپزهای سبک عربی، نوبی، مصری، ترکی و شامی در سودان قرار گرفته است. بسیاری از غذاهای سودانی هزاران سال است که وجود دارند. متداول ترین گوشت هایی که مورد استفاده قرار می گیرند، مصرف گوشت بره و گاو برطبق قوانین حلال مسلمانان است. بیشتر وعده های غذایی به عنوان بخشی از مهمان نوازی سودانی، به صورت اشتراکی و اغلب با خانواده، همسایگان و مهمانان به صورت مشترک صرف می شود. نان هایی مانند (یا ) و (یا ) - که نان نازک پنکیک مانندی شبیه کرپ است - که با خورش های مرزه، پنیر، باقلا و فلافل مصرف می شود. نیز که نان تخمیری شبیه به اینجرا در اتیوپی است، اما از آن نازکتر و کوچکتر است. تأثیرها. آشپزی مصری تأثیر زیادی بر آشپزی سودانی گذاشته است. هر دو غذاهای مشترکی مانند فلافل () دارند که در سودان به جای باقالی به مانند مصر، با نخود تهیه می شود. فول مدمس، غذای ملی سودان و مصر است. مولوخیا، سوپ غلیظی است که از برگ های آب پز تهیه می شود. کامونیا خورش گوشت جگری است که در سودان، مصر و تونس مصرف می گردد. دسرهایی مانند اوم علی و باسبوسا نیز رایج هستند. "جیبنا بایدا" که یک پنیر
سفید نرم است نیز مصرف می شود. آشپزی ترکی نیز بر غذاهای سودانی تأثیر گذاشته و طعمی متمایز به آن بخشیده است. غذاهای ترکی موجود در آشپزی سودانی شامل کباب، کوفته و شاورما و همچنین شیرینی هایی مانند باقلوا است. شیرینی های شامی و مصری نیز وارد آشپزی سودانی شده اند و به شیرینی های شرقی (یا شامی) معروف هستند. پیش غذا. وعده های غذایی شامل است و که غذاهایی هستند که از کله پاچه گوسفند (شامل ریه، جگر و شکمبه)، پیاز، کره بادام زمینی و نمک تهیه می شوند. این مواد به صورت خام خورده مصرف می گردند. سالاد بادام زمینی به نام نیز مصرف می شود. سوپ و خورش. یک خورش مرزه محبوب سودانی "ملا احم"ر است، سس گوشت چرخ کرده قرمز که با "عصیده" که غذای متشکل از آرد گندم پخته شده به توپی شکل است، خورده می شود. عصیده در سراسر آفریقای شمالی مصرف می گردد. برخی خورش مرزه ها گاهی از وایکا، سس مخصوص تهیه شده از بامیه و نیایمیا استفاده می نمایند، یک ترکیب ادویه که به برخی از خورشه ها بافتی چسبناک و در عین حال خوش طعم می دهد، وایکا خشک شده استه که گاهی به عنوان چاشنی در این خورش استفاده می شود. اکثر خورش های مرزه سودانی دارای گوشت یا سبزیجات یا حبوبات
دیگر خواهند بود. گاهی از گوشت های مزه دار شده استفاده می شود مانند مولا شارموت - که از گوشت خشک، پیاز و بامیه خشک (وایکا له شده) تهیه می شود-به اکثر انواع ملا اضافه می شود. در مناطق روستایی سودان غربی، غذاهای تخمیری مانند کاوال به عنوان جایگزینی برای گوشت در "ملاها" استفاده می گردد. کاوال پودری نیز به عنوان چاشنی مشابه فلفل سیاه در مناطق شهری سودان استفاده می شود. در چندین خورش از جمله وایکا، بوساآرا و ساباروآگ از نیایمیا (مخلوط ادویه سودانی) و بامیه خشک استفاده می شود. میریس خورشی است که از چربی گوسفند، پیاز و بامیه خشک تهیه می شود. ابیاد از گوشت خشک تهیه می گردد، در حالی که کاجایک از ماهی خشک شده تهیه می شود در استان اکواتوریا (اکنون در سودان جنوبی)، سوپ ها شامل کاواری، که از سم گاو یا گوسفند با سبزیجات تهیه می شود، و "الموسامانیا"، که از جگر، آرد، خرما و ادویه تهیه می گردد. نوشیدنی ها. محبوب ترین نوشیدنی آب شیر یا بطری است که به طور سنتی برای هر کسی که در گلدان های سفالی بزرگ در خیابان ها به صورت رایگان ارائه می شود. قهوه قوی که گاهی در قهوه جوش های سودانی به نام جبنا سرو می شود و چای سیاه، اغلب با شیر، نی
ز محبوب هستند. این نوشیدنی ها را «خانم های چای» در خیابان می فروشند. مخصوصاً در روزهای گرم، دمنوش سرد سنتی خانگی به نام "کارکاده" مصرف می شود. نوشیدنی های الکلی. از نظر تاریخی، سودان یکی از معدود کشورهای عمدتاً مسلمان بود که نوشیدنی های الکلی سنتی و غربی را مجاز می دانست. مردان شراب ارزن، (نوشیدنی الکلی از خرمای تخمیر شده) و "عرقی" می نوشیدند. در قرن بیستم، برخی سودانی ها تحت تأثیر اروپایی ها قرار گرفته و شروع به نوشیدن ویسکی و آبجو کردند. در سپتامبر ۱۹۸۳، رئیس جمهور سابق سودان، غافار نیمیری، شراحکام اسلام را تصویب کرد و این مناسبت را با ریختن الکل به رودخانه نیل جشن گرفت. از آن زمان، تهیه، مصرف و خرید الکل در سودان ممنوع شده است. ۴۰ ضربه شلاق مجازات شکستن این فعل حرام است. با این وجود "عرقی" جین الکلی ساخته شده از خرما، همچنان به طور غیرقانونی برخلاف شرع دم می شد. در سال ۲۰۱۹، دولت انتقالی قانون جدیدی را تصویب کرد که مشروبات الکلی را برای غیرمسلمانان مجاز می داند.
نقد زرین جشنواره ای ادبی در ایران است که با «هدفِ حمایت و تشویق پژوهش های اصیل انتقادی و جریان ساز که با رویکرد جدید به متون ادب فارسی و در قالب مقاله تألیف شده باشند» برگزار می شود. این جایزه به افتخار عبدالحسین زرین کوب، «نقد زرین» نامیده شده است. این جشنواره از سوی انجمن علمی نقد ادبی ایران و مؤسسهٔ خانه کتاب و با حمایت دانشگاه لرستان، انجمن استادان زبان و ادبیات فارسی و مرکز تحقیقات زبان و ادبیات فارسی برگزار می شود. نخستین دوره در اسفند ۱۳۹۹، دورهٔ دوم در اسفند ۱۴۰۱ و سومین دوره در اسفند ۱۴۰۳ برگزار شد.
ماریا ماخدالینا لوبشر( به , ؛ ۱۴ آوریل ۱۸۸۶– ۱۷ مه ۱۹۷۳) نقاش و چاپگر اهل آفریقای جنوبی بود. وی به طور کلی در کنار ایرما استرن، به عنوان فردی شناخته می شود که اکسپرسیونیسم را به آفریقای جنوبی معرفی کرد. آثار او در ابتدا با تمسخر منتقدان روبه رو شد؛ اما با گذشت زمان، مورد پذیرش گسترده قرار گرفت و وی اکنون به عنوان یکی از هنرمندان برجسته و نمونهٔ آفریقای جنوبی شناخته می شود. اوایل زندگی و تحصیل. ماریا ماخدالینا لوبشر در مزرعهٔ گندم "بلابلومیکیسکلوف"، نزدیک مامزبری در سوارتلند، یکی از مناطق کشاورزی پربار آفریقای جنوبی، متولد شد. او بزرگ ترین فرزند از شش فرزند خرهاردس پیترس کریستین لوبشر و یوهانا کاتارینا لوبشر (زادنام هولم) بود. دوران کودکی لوبشر، تحت تأثیر زندگی روستایی و شبانی بود و او از این زندگی بی دغدغه لذت می برد. لوبشر پس از تحصیل در مدرسهٔ روستایی راکلندز، به مدرسهٔ شبانه روزی بلومهوف سیمینارای، استلنبوش رفت. او در آنجا برای نخستین بار با هنر طراحی آشنا شد. لوبشر در سال ۱۹۰۱ به مزرعه بازگشت و در یکی از سفرهایش به کیپ تاون، با بئاتریس هیزل، نقاش سبک رمانتیسم واقع گرا، آشنا شد. هیزل او را به ادوارد روورت
معرفی کرد و این دیدار، انگیزهٔ لوبشر را برای یادگیری نقاشی بیشتر کرد. در ۱۹۰۳، لوبشر والدینش را متقاعد کرد که هفته ای یک بار برای کلاس های آواز به کیپ تاون برود. سختی سفر و نظر منفی مادرش دربارهٔ صدای متزوسوپرانوی او باعث دلسردی اش شد؛ با این حال، در همین دوره بود که او به صورت مستقل شروع به نقاشی کرد. لوبشر در ۱۹۰۳، به مدت دو ماه در کیپ تاون نزد روورت نقاشی آموخت و در این مدت برای آثارش یک مدال نقره دریافت کرد. تا ۱۹۰۷، مهارت او به حدی رسید که به عضویت "انجمن هنرمندان آفریقای جنوبی" (اس ای اس ای) پذیرفته شد. در ۱۹۰۹، آثارش در نمایشگاه سالانهٔ اس ای اس ای و انجمن هنرهای زیبای کیپ تاون به نمایش درآمد. تا سال ۱۹۱۰، لوبشر استودیوی شخصی خود را در خیابان استرند، کیپ تاون، راه اندازی کرده بود. در سال ۱۹۱۲، لوبشر در سفری به پرتوریا برای دیدار با خواهرزاده اش، خرت کوتسی، به عنوان معلم سرخانه در مزرعه ای متعلق به خانوادهٔ وولمارانس در بخش ارملو، ترانسفال، مشغول به کار شد. او در این مزرعه علاوه بر تدریس، هنر و سوزن کاری نیز آموزش می داد. در تعطیلاتی که به همراه دوستش، سوفی فیشر، در دوربان سپری می کرد، با یان هندریک آرن
ولد بالوی (کنسول هلند در دوربان ۱۹۰۳–۱۹۱۳)، صاحب یک خط کشتیرانی، آشنا شد. او پیشنهاد داد که هزینهٔ تحصیل ماریا و خواهرش، هانا را در خارج از کشور تأمین کند. هلند و انگلستان. لوبشر و خواهرش در ۴ اکتبر ۱۹۱۳ راهی اروپا شدند و در ابتدا در یک اقامتگاه هنرمندان در لارن، در منطقه ای به نام خویی زندگی کردند. وی در آنجا با ایتا میس، پیانیست کنسرت، و فردریک فان ایدن، نویسنده و شاعر، آشنا شد. همچنین با دو نقاش، لورا نایت و فرانس لانخولت، دوستی برقرار کرد. آنتون ماوه (۱۸۳۸–۱۸۸۸)، که تأثیر زیادی بر ونسان ون گوگ داشت، در سال های پایانی زندگی اش در لارن زندگی می کرد. لوبشر در استودیویی که او در آنجا تأسیس کرده بود کار می کرد. با آغاز جنگ جهانی اول، لوبشر به لندن رفت. او در ابتدا در هانتینگدونشر اقامت داشت و سپس در اکتبر ۱۹۱۴ به یک هتل در لندن نقل مکان کرد و در مدرسهٔ هنر اسلید برای دوره ای از اکتبر ۱۹۱۴ تا مارس ۱۹۱۹ ثبت نام کرد. در آنجا هنری تانکس، والتر وستلی راسل و امبروز مک اووی به او طراحی آموختند و فیلیپ ویلسون استیر در زمینهٔ نقاشی به او درس می داد. به نظر می رسد که او در طول دوران تحصیلش در اسلید هرگز نقاشی نکرد و تمر