Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آکوا آلتا (به معنای لغوی «آب بالا»)، یک اوج غیرعادی جزر و مد است که به طور دوره ای در دریای آدریاتیک شمالی رخ می دهد. این اصطلاح در منطقه ونتوایتالیا برای چنین جزر و مدهایی به کار می رود. بیشینه این اوج ها در تالاب ونتزیا رخ می دهد، جایی که باعث سیلاب جزئی در ونیز و کیوگیا می شوند؛ سیلاب همچنین در سایر نقاط شمالی آدریاتیک، مانند گرادو و تریسته، رخ می دهد، اما کمتر و با شدت کمتری. این پدیده عمدتاً بین پاییز و بهار رخ می دهد، زمانی که جزر و مدهای نجومی توسط بادهای فصلی غالب که مانع از رفلاکس معمول می شوند، تقویت می شوند. بادهای اصلی دخیل در این پدیده، سیروکو هستند که در امتداد دریای آدریاتیک به سمت شمال می وزد و سردباد که به دلیل شکل و موقعیت تالاب ونیز، تأثیر محلی خاصی دارد. علل. پارامترهای علمی دقیقی پدیده ای به نام "آکوا آلتا" را تعریف می کنند که مهم ترین آنها (یعنی انحراف دامنه از اندازه گیری پایه جزر و مد "استاندارد") توسط ایستگاه هیدروگرافی واقع در نزدیکی کلیسای سانتا ماریا دلا سالوت اندازه گیری می شود. رویدادهای جزر و مدی فوق عادی را می توان به صورت زیر طبقه بندی کرد: به طور کلی، سطح جزر و مد تا حد زیادی
به سه عامل مؤثر بستگی دارد: عوامل ژئوفیزیکی مرتبط با دریای آدریاتیک. شکل مستطیلی بلند و باریک دریای آدریاتیک منبع حرکت نوسانی آب (به نام سِیش) در امتداد محور فرعی حوضه است. نوسان اصلی که دوره تناوب آن ۲۱ ساعت و ۳۰ دقیقه و دامنه آن در حدود ۰٫۵ متر در دو انتهای محور است، چرخه جزر و مد طبیعی را تکمیل می کند، به طوری که دریای آدریاتیک رویدادهای جزر و مدی بسیار شدیدتری نسبت به بقیه مدیترانه دارد. یک نوسان ثانویه نیز وجود دارد که دوره تناوب متوسط آن ۱۲ ساعت و ۱۱ دقیقه است. از آنجا که بازه زمانی هر دو نوسان با جزر و مد نجومی طبیعی (اما مستقل) قابل مقایسه است، این دو اثر با هم همپوشانی دارند و یکدیگر را تقویت می کنند. اثرات ترکیبی در اوج و حضیض، که مربوط به ماه نو، ماه کامل و اعتدالین است، قابل توجه تر هستند. اگر شرایط آب و هوایی (مانند باد شدید سیروکو که در امتداد محور اصلی حوضه آدریاتیک به سمت شمال می وزد) مانع خروج طبیعی آب جزر و مدی اضافی شود، می توان انتظار داشت که "آب های بلند" با بزرگی بیشتری در ونیز ایجاد شود. ویژگی های خاص تالاب ونیزی. علاوه بر این، بادهای شمال به نام سردباد و سیروکو اغلب مستقیماً به سمت بن
درهایی که تالاب را به دریای آدریاتیک متصل می کنند، می وزند و جریان آب از تالاب به سمت دریا را به طور قابل توجهی کند می کنند (و گاهی اوقات، آن را کاملاً مسدود می کنند). وقتی این اتفاق می افتد، از جزر در داخل تالاب جلوگیری می شود، به طوری که جزر بعدی با جزر قبلی همپوشانی دارد و یک چرخه خودکفا و منحرف ایجاد می کند. ایجاد منطقه صنعتی پورتو مارگرا، که بلافاصله پشت ونیز قرار دارد، به دو دلیل اثرات آب های بالا را تشدید کرد: اول، زمینی که این منطقه بر روی آن ساخته شده است، با پر کردن بخش های بزرگی از تالاب ایجاد شده است که قبلاً جزایر کوچک تری درست بالای سطح دریا قرار داشتند. این جزایر که به آنها "جزایر شنی" می گویند، هنگام وقوع جزر و مد مانند اسفنج های طبیعی (یا "مخازن انبساط") عمل می کردند و بخش قابل توجهی از آب اضافی را جذب می کردند. دوم، یک کانال قابل کشتیرانی از میان تالاب حفر شد تا تانکرهای نفتی بتوانند به اسکله ها برسند. این «کانال نفت» از نظر فیزیکی دریا را به خط ساحلی متصل می کرد و از بندر مالاموکو عبور می کرد و از کل عرض تالاب عبور می کرد. این اتصال مستقیم به دریا، که در زمان تأسیس ونیز بدیهی بود که وجود ند
اشت، شهر را در معرض جزر و مدهای شدیدتری قرار داده است. پورتو مارگرا و تأسیسات آن تنها عوامل انسانی مؤثر در جزر و مدهای بالاتر نیستند. بلکه شهرداری ونیز مطالعه ای منتشر کرده است که نشان می دهد ابتکارات زیر ممکن است تأثیر برگشت ناپذیر و فاجعه باری بر ظرفیت شهر برای مقاومت در برابر "جزر و مد" در آینده داشته باشند: آکوا آلتا در ونیز. بخش های آسیب دیده شهر. سیل ناشی از "آکوا آلتا" به دلیل عوامل مختلفی مانند ارتفاع متغیر هر منطقه از سطح دریا، فاصله آن از کانال، ارتفاع نسبی پیاده روها یا سنگفرش ها ("فوندامنتا")، وجود جان پناه های کامل (که به عنوان سد عمل می کنند) در امتداد کانال مجاور و طرح شبکه فاضلاب و زهکشی آب (که به عنوان کانالی برای سیل عمل می کند، زیرا مستقیماً به تالاب متصل است) در سراسر شهر ونیز یکنواخت نیست. این عوامل شدت و گسترش یک پدیده جزر و مدی فوق عادی را توضیح می دهند؛ همان طور که یک مطالعه به سفارش شهر نشان داد، جزر و مدی تا ۹۰ سانتی متر بالاتر از سطح دریا، ونیز را عملاً تحت تأثیر قرار نمی دهد، در حالی که ۵۰ سانتی متر آب اضافی بیش از نیمی از شهر را تحت تأثیر قرار می دهد. این مطالعه راهنمای مرجع زیر ر
ا در اختیار ونیزی ها قرار داد: برای کمک به گردش عابران پیاده در هنگام سیل، شهر شبکه ای از راهروها (تخته های چوبی پهن بر روی پایه های آهنی) را در مسیرهای اصلی شهری نصب می کند. این سیستم راهرو معمولاً روی ۱۲۰ درجه تنظیم می شود. سانتی متر بالاتر از سطح دریا قرار دارد و در صورت وقوع جزر و مد بالاتر، می تواند باعث سیل نیز شود. نظارت، هشدار و کنترل. "یک نمایشگر الکترونیکی که پیش بینی جزر و مد را در میدان روما در طول «آکوا آلتا» در ۱ دسامبر ۲۰۰۸ نشان می دهدمرکز نظارت و پیش بینی جزر و مد شهر ونیز" "از طریق" شبکه ای از ایستگاه های هیدروگرافی، واقع در تالاب و دریای آدریاتیک (در یک پلتفرم علمی متعلق به کمیته ملی تحقیقات ایتالیا، CNR)، اطلاعات دریافت می کند. تخصص منحصر به فرد این مرکز در مورد این پدیده، آن را قادر می سازد تا با تجزیه و تحلیل داده های هواشناسی و هیدروگرافی موجود، پیش بینی هایی با دقت قابل توجه، معمولاً برای ۴۸ ساعت آینده (پیش بینی های طولانی تر نیز صادر می شوند، اما همان طور که در بالا بحث شد، کمتر قابل اعتماد هستند)، ارائه دهد. پیش بینی ها سپس "از طریق" وب سایت مرکز و خطوط تلفن اختصاصی، روزنامه های محلی،
نمایشگرهای الکترونیکی و در برخی ایستگاه های "وابِرِتی" (حمل و نقل عمومی) به مردم اعلام می شوند. وقتی وقوع یک رویداد "در آکوا آلتا" پیش بینی می شود، با مالکان املاک تجاری و مسکونی که احتمالاً تحت تأثیر قرار می گیرند، از طریق تلفن (خدمات رایگان ارائه شده توسط شهرداری) یا پیامک تماس گرفته می شود. رویدادهای «بسیار شدید» مستلزم هشدار به کل جمعیت است که با به صدا درآوردن سیستم اختصاصی آژیرهای خطر در سراسر شهر انجام می شود. در ۷ دسامبر ۲۰۰۷، سیستم هشدار (فقط در ونیز) اصلاح شد تا بزرگی رویدادهای جزر و مدی «بسیار شدید» مورد انتظار را به مردم اطلاع دهد: آژیرها ابتدا سوت «دستورالعمل انتظار» را برای جلب توجه مردم به صدا درمی آورند، سپس توالی سوت هایی را تولید می کنند که تعداد آنها با سطح جزر و مد مورد انتظار افزایش می یابد (طبق جدول هم ارزی منتشر شده). آب های فوق العاده بالا از سال ۱۹۲۳. بالاترین سطح آب ثبت شده توسط "مرکز نظارت و پیش بینی جزر و مد ونیز" به شرح زیر است: در فرهنگ عامه. در مجموعه مانگای علمی-تخیلی آرمان شهری "آریا" اثر کوزوئه آمانو و اقتباس انیمه، "آکوا آلتا" پدیده ای است که در سرزمین های مریخ که با نام نئ
و ونیز شناخته می شوند، اتفاق می افتد. دونا لئون در چندین کتاب از مجموعه داستان های معمایی کمیساریو گویدو برونتی که در ونیز و اطراف آن اتفاق می افتد، به "آکوا آلتا" اشاره می کند. برای مثال: در "کتاب «دوستان در مکان های مرتفع"» (۲۰۰۰)، جلد ۹، محل سکونت یک بوروکرات که به طرز مرموزی درگذشته است، «پله ای بلند دارد که ساکنان بدون شک امیدوار بودند که سالن جلویی آنها را تا سطح "آکوا آلتا" بالا ببرد»، و در داخل، «یک ورودی کوچک، کمی بیش از یک متر عرض، وجود داشت که از آن دو پله بالا می رفت، گواه دیگری بر اعتماد ابدی ونیزی ها به این بود که می توانند بر جزر و مدهایی که دائماً پایه های شهر را می جویدند، غلبه کنند. اتاقی که پله ها به آن منتهی می شد، تمیز و مرتب بود و به طرز شگفت آوری برای آپارتمانی که در یک طبقه همکف مرتفع ("پیانو ریالزاتو") قرار داشت، روشن بود.»
روث مازو کاراس (; – ) محقق دانشگاهی و مورخ تاریخ قرون وسطی آمریکایی که در حوزه تاریخ جنسیت، ادیان و ازدواج در قرون وسطای متأخر فعالیت می کند. او همچنین نویسنده و محقق در حوزه مردانگی در میان جوامع مسیحی و یهودی قرون وسطی است و اثر وی در این رابطه برنامه جایزه جوآن کلی در سال ۲۰۱۲ شده است.
الن وی. موری ()، مورخ و زبان شناس اسکاتلندی که حوزه تاریخ جنگ های صلیبی، تاریخ منطقه بالتیک در قرون وسطی و جنگاوری و مسابقات قرون وسطی، زبان و ادبیات آلمانی بالای میانه تخصص دارد. او همچنین استاد تاریخ اروپای قرون وسطی دانشگاه است است.
کاروان هزار نفره (به ایتالیایی: Spedizione dei Mille) رویدادی مهم در جریان یکپارچه سازی و وحدت ایتالیا بود که در سال ۱۸۶۰ رخ داد. گروهی از داوطلبان به رهبری جوزپه گاریبالدی از کوارته آل ماره نزدیک جنوا حرکت کرده و در مارسالا، سیسیل فرود آمدند تا پادشاهی دو سیسیل را فتح کنند؛ پادشاهی ای که توسط خاندان اسپانیایی بوربون-دو سیسیل اداره می شد. نام این کاروان از تعداد اولیه شرکت کنندگان آن گرفته شده است که حدود ۱۰۰۰ نفر بودند. گاریبالدی ها، با مشارکت داوطلبان جنوبی و نیروهای کمکی در این لشکرکشی، تعدادشان افزایش یافت و ارتش جنوبی را ایجاد کردند. پس از یک لشکرکشی چند ماهه با نبردهای پیروزمندانه علیه ارتش بوربون، "هزار نفر" و ارتش تازه متولد شده جنوبی موفق شدند کل پادشاهی دو سیسیل را فتح کنند. این لشکرکشی موفقیت آمیز بود و با یک همه پرسی به پایان رسید که ناپل و سیسیل را به پادشاهی پیمونت-ساردینیا آورد، آخرین فتح ارضی قبل از اعلام پادشاهی ایتالیا در ۱۷ مارس ۱۸۶۱. لشکرکشی هزار نفر تنها اقدام مطلوبی بود که به طور مشترک توسط چهار " پدر سرزمین پدری " تصمیم گرفته شد: جوزپه ماتزینی، جوزپه گاریبالدی، شاه ویکتور امانوئل دوم و
کامیلو بنسو، کنت کاور، که اهداف متفاوتی را دنبال می کردند. ماتزینی، با اعتقاد سیاسی جمهوری خواهانه، می خواست جنوب ایتالیا و رم را آزاد کند، در حالی که گاریبالدی می خواست به نام ویکتور امانوئل دوم، پادشاهی دو سیسیل را فتح کند و به سمت رم پیشروی کند تا وحدت ایتالیا را تکمیل کند، در حالی که کاوور می خواست از فتح رم جلوگیری کند تا از درگیری با متحد فرانسوی خود، ناپلئون سوم، که از ایالات پاپی محافظت می کرد، جلوگیری کند. این پروژه یک طرح بلندپروازانه و پرریسک بود که هدف آن فتح یک پادشاهی با ارتش منظم بزرگ تر و نیروی دریایی قدرتمندتر توسط تنها هزار نفر بود. گروه های مختلفی به دلایل گوناگون در این کاروان شرکت کردند: برای گاریبالدی، هدف تحقق ایتالیای متحد بود؛ برای بورژوازی سیسیل، ایجاد یک سیسیل مستقل به عنوان بخشی از پادشاهی ایتالیا اهمیت داشت؛ و برای مردم عادی، توزیع زمین و پایان ستمگری انگیزه اصلی بود. این کاروان هزار نفره توسط فرانچسکو کریسپی آغاز شد، کسی که از نفوذ سیاسی خود برای تقویت پروژه یکپارچه سازی ایتالیا بهره برد. برخی از نویسندگان معتقدند که این لشکرکشی توسط امپراتوری بریتانیا برای ایجاد یک دولت دوست در
جنوب ایتالیا حمایت شد، که به دلیل افتتاح قریب الوقوع کانال سوئز از اهمیت استراتژیک زیادی برخوردار می شد و بوربون ها به دلیل افزایش نفوذشان به سمت امپراتوری روسیه غیرقابل اعتماد تلقی می شدند. نیروی دریایی سلطنتی در طول پیاده شدن هزار نفر از منافع بریتانیا دفاع کرد و اهداکنندگان بریتانیا از این لشکرکشی از نظر مالی حمایت کردند. پیشینه. زمینه سیاسی. از زمان سقوط امپراتوری روم غربی، شبه جزیره ایتالیا به انبوهی از کشورهای کوچک مستقل تقسیم شده بود. انقلاب فرانسه و قانون اساسی جمهوری سیسالپین و پادشاهی ناپلئونی ایتالیا، جنبشی سیاسی را با هدف اتحاد ملی به وجود آورد. بنابراین، جنبش های شورشی با هدف خودمختاری ملی متولد شدند. برخی از آنها مورد توجه پادشاهی پیمونت-ساردینیا قرار گرفتند که رهبری جنبش اتحاد سیاسی شبه جزیره را بر عهده داشت. این لشکرکشی در چارچوب فرایند کلی اتحاد ایتالیا انجام شد که عمدتاً توسط کاوور، نخست وزیر پیمونت-ساردینیا، به عنوان حاصل عمر کاری اش، هماهنگ شده بود. دومین جنگ استقلال ایتالیا در ۱۱ ژوئیه ۱۸۵۹ پایان یافت؛ مفاد آتش بس ویلافرانکا، که توسط ناپلئون سوم درخواست شده بود و لمباردی (به استثنای مانتو
ا) را به پادشاهی پیمونت-ساردینیا به رسمیت می شناخت، اما ونیز و تمام ونتو را در دست اتریشی ها باقی می گذاشت، نارضایتی بخش بزرگی از میهن پرستان ایتالیایی را ایجاد کرده بود. از ماه مه ۱۸۵۹، جمعیت های دوک نشین بزرگ توسکانی، هیئت رومانیا (بولونیا، فرارا، راونا و فورلی)، دوک نشین مودنا و دوک نشین پارما، حاکمان خود را اخراج کرده و درخواست الحاق به پادشاهی پیمونت-ساردینیا را داشتند، در حالی که دولت پاپ، اومبریا و مارکه را که جمعیت آنها سرکوب شدیدی را متحمل شده بودند، دوباره به دست آورده بود که اوج آن در ۲۰ ژوئن ۱۸۵۹، قتل عام خونین پروجا توسط نیروهای سوئیسی پاپ در خدمت پاپ پیوس نهم بود. ناپلئون سوم و کاوور متقابلاً مدیون یکدیگر بودند، زیرا او پیش از فتح مورد انتظار ونتو، از جنگ دوم استقلال ایتالیا عقب نشینی کرده بود و به این دلیل که اجازه داده بود قیام ها به سرزمین های مرکزی-شمالی ایتالیا گسترش یابد و بدین ترتیب فراتر از آنچه در توافق نامه پلامبیر توافق شده بود، عمل کند. بن بست سیاسی در ۲۴ مارس ۱۸۶۰ حل شد، زمانی که کاوور واگذاری دوک نشین ساووی و شهرستان نیس را به فرانسه با پیمان تورین (۱۸۶۰) امضا کرد و در عوض رضایت ام
پراتور فرانسه را برای الحاق توسکانی و امیلیا-رومانیا به پادشاهی پیمونت-ساردینیا به دست آورد. پس از الحاق دوک نشین بزرگ توسکانی، دوک نشین های مودنا و پارما و رومانیا به پادشاهی پیمونت-ساردینیا در مارس ۱۸۶۰، میهن پرستان ایتالیایی به عنوان گام بعدی به سوی رؤیای اتحاد تمام سرزمین های ایتالیایی، نگاه خود را به پادشاهی دو سیسیل، که شامل تمام سرزمین اصلی جنوبی ایتالیا و سیسیل بود، دوختند. در رابطه با منافع قدرت های خارجی، بریتانیا از پادشاهی پیمونت-ساردینیا برای مقابله با سیاست فرانسه در شبه جزیره ایتالیا حمایت کرد. در واقع، بریتانیا که به همراه فرانسه بر شمال آفریقا تسلط داشت، نمی خواست ناپلئون سوم نفوذ خود را بر شبه جزیره ایتالیا گسترش دهد تا کنترل بیشتری بر دریای مدیترانه داشته باشد. در عوض، دیگر قدرت های ارتجاعی تر اروپایی مانند اسپانیا، امپراتوری اتریش و امپراتوری روسیه طرف پادشاهی دو سیسیل را گرفتند، اما رویکرد صبر و انتظار را حفظ کردند. در چنین اروپای تقسیم شده ای، پادشاهی دو سیسیل خود را نسبتاً منزوی یافت و فقط می توانست روی نیروهای خود حساب کند. پادشاهی دو سیسیل توسط یک پادشاه جوان و بی تجربه (فرانسیس دوم د
و سیسیلی، که تنها در ۲۲ مه ۱۸۵۹، کمتر از یک سال قبل از لشکرکشی، جانشین پدرش فردیناند دوم شد) رهبری می شد. در سال ۱۸۳۶، پادشاهی دو سیسیلی با «مسئله گوگرد» روابط خود را با بریتانیا، که بقای خود را در دوره ناپلئون مدیون آن بود، بدتر کرد. سرانجام، پادشاهی دو سیسیلی در نوعی انزوای دیپلماتیک فرورفت زیرا در واقع از شرکت در جنگ کریمه در کنار فرانسه و بریتانیا، که در عوض پادشاهی پیمونت-ساردینیا در آن شرکت کرده بود، خودداری کرد. هنگامی که ایده کنفرانسی در مورد سازماندهی مجدد ایتالیا پس از وقایع اخیر در اواخر سال ۱۸۵۹ در محافل دیپلماتیک اروپا رواج یافت، فرانسیس دوم بی تفاوت نشان داد و از فرصت حضور فعال در عرصه بین المللی استفاده نکرد. در سال ۱۸۶۰، جوزپه گاریبالدی، که در آن زمان مشهورترین رهبر انقلابی ایتالیا بود، در جنوا در حال برنامه ریزی برای لشکرکشی علیه سیسیل و ناپل، با حمایت پنهانی بریتانیا بود. لورنزو دل بوکا اظهار داشت که حمایت بریتانیا از لشکرکشی گاریبالدی به دلیل لزوم دستیابی به شرایط اقتصادی مطلوب تر برای گوگرد سیسیلی بود که به مقدار زیادی برای مهمات مورد نیاز بود. گاریبالدی، اگرچه به محافل جمهوری خواه و انقلا
بی نزدیک بود، اما مدتی با پادشاه ویکتور امانوئل دوم برای سازماندهی لشکرکشی هزار نفری در تماس بود. با وجود ایده های جمهوری خواهانه اش، او موافقت کرد که تا زمان دستیابی به وحدت ملی با خاندان ساووی همکاری کند؛ شرایط به گونه ای بود که حتی جوزپه ماتزینی جمهوری خواه نوشت: «دیگر مسئله جمهوری یا سلطنت نیست: مسئله وحدت ملی است… بودن یا نبودن». استقلال طلبی سیسیلی. در سال ۱۸۶۰ تنها نیروی مخالف بوربون ها که حاضر به مسلح شدن بود، استقلال طلبان سیسیل بودند. خاطره انقلاب طولانی ۱۸۴۸ هنوز در جزیره زنده بود، جایی که سرکوب توسط بوربون ها به ویژه شدید بود. متعاقباً، تلاش های دولت بوربون برای رسیدن به یک راه حل سیاسی ناموفق بود. عدم تحمل، حتی در جمعیت های شهری و روستایی که با ریزورجیمنتو (جنبش اصلاح طلبان) همراه بودند، رایج بود، همان طور که از عضویت آنها در صفوف داوطلبان جوزپه گاریبالدی از مارسالا تا مسینا، تا زمان نبرد ولتورنو، مشهود است. بسیاری از کادرهای رهبری انقلاب ۱۸۴۸ (از جمله روسولینو پیلو و فرانچسکو کریسپی) به تورین گریختند. آنها در جنگ دوم استقلال ایتالیا شرکت کردند و یک موضع سیاسی کاملاً لیبرال و وحدت گرا اتخاذ کردند
. این پیروان جوزپه ماتزینی هستند که در سیسیلِ شورشی، مداخله گاریبالدی و خاندان ساووی را عناصر اساسی موفقیت آرمان اتحاد می دانند. در ۲ مارس ۱۸۶۰، جوزپه ماتزینی نامه ای نوشت و سیسیلی ها را به شورش تحریک کرد و اعلام کرد: «گاریبالدی باید بیاید». در آغاز ماه مارس، روسولینو پیلو به گاریبالدی رو کرد، ابتدا از او سلاح خواست و سپس از او دعوت کرد تا مستقیماً مداخله کند. گاریبالدی هر جنبش انقلابی را که شانس خوبی برای موفقیت نداشته باشد، نامناسب می دانست. او می خواهد در صورت درخواست مردم و به نام پادشاه ویکتور امانوئل دوم، انقلاب را رهبری کند. گاریبالدی با کمک مردم محلی و حمایت پیمونت، توانست از شکست هایی مشابه اقدامات قبلی برادران باندیرا و کارلو پیساکانه جلوگیری کند. با وجود اینکه از گاریبالدی حمایتی دریافت نکرد، روسولینو پیلو در ۲۵ مارس با هدف آماده سازی زمینه برای یک سفر اکتشافی آینده به سیسیل سفر کرد. به همراه جان کورائو، که او نیز از پیروان جوزپه ماتزینی بود، روسولینو پیلو به مسینا رسید و بلافاصله با نمایندگان مهم ترین خانواده ها تماس گرفت. به این ترتیب او حمایت زمین داران را به دست آورد. در واقع، به محض اینکه نیرو
ی اعزامی پیاده شد، بارون ها دار و دسته های خود، سولداتو در دسترس قرار دادند. روسولینو پیلو در درگیری در ۲۱ مه ۱۸۶۰ کشته شد. اوضاع داخلی پادشاهی دو سیسیل. در نیمه اول قرن نوزدهم، چندین شورش در پادشاهی دو سیسیل رخ داد که همگی توسط بوربون ها سرکوب شدند. قیام ۱۸۲۰–۱۸۲۴، انقلاب کالابریایی ۱۸۴۷، انقلاب استقلال سیسیلی ۱۸۴۸، قیام کالابریایی همان سال و جنبش مشروطه ناپل، همچنین در سال ۱۸۴۸، از جمله این شورش ها بودند. از نقطه نظر نظامی، حفظ روابط نزدیک دو سیسیل با امپراتوری اتریش ضروری است. بوربون ها دو بار به دلیل مداخله ارتش های اتریش تاج و تخت را به دست آوردند. در سال ۱۸۱۵، فردریک بیانکی اتریشی، دوک کازالانزا، ارتش جواکینو مورات، برادرزن ناپلئون، را در طول نبرد تولنتینو شکست داد و در سال ۱۸۲۱، یوهان ماریا فیلیپ فریمونت اتریشی، نیروهای گوگلیلمو پپه را در طول نبردهای ریتی و نبرد ریتی-آنترودوکو شکست داد. . نقش کاور. کاوور این لشکرکشی را پرخطر می دانست. او از این می ترسید که این کار به روابط با فرانسه آسیب برساند، به خصوص به این دلیل که گمان می کرد جوزپه گاریبالدی رم را هدف قرار داده است. با این حال، از آنجایی که اعتبار
او با انتقال ساووی و نیس تضعیف شده بود، خود را در موقعیتی نمی دید که مخالفت خود را ابراز کند. برای کاوور، گاریبالدی یک «فرصت» بود، زیرا از طریق او می توانست شورشی داخلی در دو سیسیل ایجاد شود که پادشاهی پیمونت-ساردینیا را مجبور به اتخاذ اقداماتی برای تضمین نظم عمومی می کرد؛ بنابراین کاوور تصمیم گرفت منتظر بماند و سیر وقایع را رصد کند تا هرگونه تحول مطلوب در پیمونت را درک کند. تنها زمانی که شانس موفقیت لشکرکشی قابل توجه بود، کاوور آشکارا از این ابتکار عمل حمایت می کرد. با توجه به این موضوع، کاوور در ۱۸ آوریل دو کشتی جنگی به نام های "گوورنولو" و "آثیون" را به سیسیل فرستاد. رسماً هدف از حضور آنها تضمین حفاظت از شهروندان پیدمونتی حاضر در جزیره بود، اما در واقع، آنها باید نیروهای درگیر را به طور دقیق ارزیابی می کردند. در همان زمان، کاوور از طریق جوزپه لا فارینا (که پس از پیاده شدن در سیسیل برای نظارت و حفظ ارتباط با گاریبالدی فرستاده شده بود) موفق شد تمام مراحل مقدماتی این لشکرکشی را پیگیری کند. توافقات قطعی بین کاوور و پادشاه ویکتور امانوئل دوم طی جلسه ای در بولونیا در ۲ مه منعقد شد. کاوور پذیرفت که دولت، با احتیا
ط، به گاریبالدی در این لشکرکشی کمک کند.
رایج ترین دلایل مهاجرت به فنلاند عبارتند از کار، پیوستن به خانواده، تحصیل، پناهندگی، مهاجرت بازگشتی و دستیابی به کیفیت بالای زندگی. مهاجرت با مسائلی چون قومیت، اثرات اقتصادی، اشتغال، ادغام و تحولات سیاسی ارتباط دارد. همچنین مهاجرت با کمبود نیروی کار، حمایت از جمعیت مسن و نوآوری مرتبط است. از نظر تاریخی، فنلاند عمدتاً از نظر قومی همگن بوده است و فنلاندی های بومی اکثریت جمعیت را تشکیل می دهند. فنلاندی-سوئدی ها، سامی ها و جوامع روما گروه های اقلیت سنتی فنلاند هستند. مهاجرت در سه دهه گذشته به طور قابل توجهی افزایش یافته و منجر به تنوع قومی بیشتر شده است. بیشترین مهاجران در فنلاند استونیایی ها، روس ها، اوکراینی ها، عراقی ها، چینی ها، سومالیایی ها، فیلیپینی ها، هندی ها و ایرانی ها هستند. حداقل ، اداره آمار فنلاند داده های مربوط به جمعیت خارجی را با استفاده از سه روش مختلف منتشر کرده است. جمعیت فنلاند شامل افرادی با ریشه و پیشینه خارجی است که ۱۱٫۱٪ از کل جمعیت را تشکیل می دهند. در دیگر محاسبات، نسبت افراد متولد خارج از فنلاند ۱۰٫۳٪ است. همچنین افرادی که زبان مادری آنها غیر از فنلاندی، سوئدی یا سامی است، ۱۰٫۸٪ جمعیت
فنلاند را تشکیل می دهند. تاریخچه. تحت سلطه سوئد. در زمان سلطه سوئد بر فنلاند، سربازان، کشیشان و افسران سوئدی شروع به ورود به فنلاند کردند. والونی ها نیز با آنها آمدند. در این مدت، رومی ها از سوئد به فنلاند مهاجرت کردند. امروزه حدود ۱۰٬۰۰۰ کاله فنلاندی در فنلاند وجود دارد. بسیاری از آلمانی ها، نروژی ها، دانمارکی ها، سوئیسی ها، لهستانی ها، هلندی ها و اسکاتلندی ها در این دوره در فنلاند ساکن شدند. بسیاری از شرکت های بزرگ امروزی در فنلاند توسط این مهاجران، از جمله فینلایسون، فازر، فیسکارس، استوکمن، استورا آنسو و پائولیگ، تأسیس شدند. دوک نشین بزرگ فنلاند (تحت سلطه روسیه). وقتی فنلاند در دهه ۱۸۰۰ تحت حکومت روسیه به عنوان دوک نشین بزرگ درآمد، روس ها، یهودیان، تاتارها و چینی ها در طول جنگ جهانی اول شروع به مهاجرت به فنلاند کردند. این امر جوامع کوچک یهودی و تاتار را در فنلاند ایجاد کرد. اکنون حدود ۱۸۰۰ یهودی و ۱۰۰۰ تاتار در فنلاند زندگی می کنند. وقتی فنلاند در سال ۱۹۱۷ استقلال یافت، اکثر روس ها و چینی ها فنلاند را ترک کردند. پس از استقلال و جنگ جهانی اول. اولین مهاجران فنلاند (به عنوان کشور مستقل) در سال های ۱۹۱۷ تا ۱۹
۲۲ وارد این کشور شدند. هزاران روس در نتیجه انقلاب روسیه به فنلاند گریختند. بسیاری از آنها در جنگ داخلی فنلاند جان باختند. در آغاز سال ۱۹۱۹، آمارها نشان می داد که ۱۵۴۵۷ روس در فنلاند زندگی می کنند. با این حال تعداد واقعی روس ها در آن زمان احتمالاً بیشتر بود. بزرگ ترین جریان پناهندگان در سال ۱۹۲۲ بود. در این سال ۳۳٫۵۰۰ نفر از مرز شرقی به فنلاند عبور کردند. پناهندگان شامل فنلاندی های سن پترزبورگ، فنلاندی های اینگریایی، کارلیایی ها، افسران، کارخانه داران و اشراف بودند که در میان آنها پسرعموی خانواده رومانوف، گراند دوک کیریل ولادیمیرویچ، نیز حضور داشت. در سال ۱۹۲۱، پس از شورش کرونشتات، ۶٫۴۰۰ دریانورد از طریق خلیج یخ زده فنلاند به فنلاند گریختند. بسیاری از آنها در جامعه فنلاند ادغام شدند و برخی دیگر حرکت به اروپای قاره ای را ادامه دادند. بین سال های ۱۹۱۷ تا ۱۹۳۹، ۴۴٫۰۰۰ پناهنده در فنلاند درخواست پناهندگی کردند. در برآوردهای دیگر، بین سال های ۱۹۱۷ تا ۱۹۳۹، ۱۰۰٫۰۰۰ نفر به دنبال مهاجرت به خاطر امنیت فنلاند بودند. آمار مهاجران از سال ۱۹۲۴: جنگ جهانی دوم. مهاجران از طرف های مخالف جنگ به اردوگاه های کار اجباری و اردوگاه
های کار اجباری نازی ها در آلمان نازی فرستاده می شدند. در طول جنگ، فنلاندی های اینگریایی و استونیایی ها به فنلاند مهاجرت کردند. بیشتر افرادی که موفق به فرار به غرب نشدند، به اتحاد جماهیر شوروی فرستاده شدند. وقتی فنلاند بخش هایی از خاک خود را به اتحاد جماهیر شوروی واگذار کرد، ۴۳۰٬۰۰۰ نفر مجبور به تخلیه محل زندگی خود در شوروی و مهاجرت به داخل مرزهای جدید فنلاند شدند که ۱۲٪ از جمعیت فنلاند در آن زمان را شکل می دادند. وقتی فنلاند این بخش ها را در جنگ الحاقی پس گرفت، ۲۶۰٬۰۰۰ نفر از آنها دوباره به خانه بازگشتند. پس از آنکه اتحاد جماهیر شوروی دوباره این بخش ها را ضمیمه کرد، جمعیت آنجا دوباره مجبور به تخلیه شدند. این تخلیه شدگان توسط دولت در بخش های باقی مانده فنلاند اسکان داده شدند. پس از جنگ جهانی دوم. مهاجرت به فنلاند پس از جنگ جهانی دوم متوقف شد. وضعیت ژئوپلیتیکی کشور و وضعیت دشوار اقتصادی، مهاجران را جذب نکرد. تعداد شهروندان خارجی در این مدت در حدود ۱۰٫۰۰۰ نفر ثابت ماند. بین سال های ۱۹۵۰ تا ۱۹۷۵، این تعداد تنها ۱۰۰۰ نفر افزایش یافت. مهاجرت در طول دهه های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ عمدتاً شامل مهاجران فنلاندی بازگشته به کشور خود
بود. بین سال های ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۹ هم ۷۰ درصد از کل مهاجرت ها مربوط به فنلاندی هایی بود که بازگشته بودند. در سال ۱۹۸۰، ۱۲۸۴۳ شهروند خارجی وجود داشت. بزرگ ترین گروه ها از سوئد، آلمان، بریتانیا، اتحاد جماهیر شوروی و دانمارک بودند. امواج پناهندگان. اولین موج پناهندگان به فنلاند پس از جنگ ها، در زمان کودتای شیلی در سال ۱۹۷۳ آغاز شد. ۲۰۰ پناهنده شیلیایی در دهه ۱۹۷۰ به فنلاند رسیدند. آنها از اولین اقلیت های غیر سفیدپوست فنلاند بودند و فنلاندی ها استقبال گرمی از آنها نکردند. بیشتر این ۲۰۰ پناهنده اولیه به شیلی بازگشتند. طبق آمار سال ۲۰۱۷، ۱۰۰۰ شیلیایی در فنلاند بودند. موج دوم و بسیار بزرگتر پناهندگان زمانی اتفاق افتاد که ویتنامی ها در دهه ۱۹۸۰ با قایق به فنلاند آمدند. حدود ۸۰۰ نفر از ویتنامی ها در این موج وارد فنلاند شدند. جامعه ویتنامی ها تا سال ۲۰۱۷ به ۱۰٫۸۱۷ نفر افزایش یافت. در سال ۱۹۹۰ پس از فروپاشی یوگسلاوی، هزاران پناهنده به فنلاند آمدند که بیشتر آنها کوزوویی و بوسنیایی بودند. مهاجران یوگسلاوی اکنون چهارمین یا سومین گروه بزرگ مهاجر در فنلاند را تشکیل می دهند. آنها جوامع بزرگی را در وانتا، تورکو، اسپو و نرپس تأسیس
کرده اند. قابل توجه ترین موج های پناهندگی از سومالی و عراق هستند. اولین سومالیایی ها از طریق اتحاد جماهیر شوروی به فنلاند رسیدند. جمعیت سومالیایی زبان در فنلاند بین سال های ۱۹۹۰ تا ۲۰۱۸ از صفر به ۲۱٫۰۰۰ نفر افزایش یافت. ۵۵٪ از سومالیایی های فنلاند بیکار هستند. این آمار بالاترین میزان در بین گروه های قومی در فنلاند است. در سال ۲۰۱۴، فنلاند ۱۰۳۰ پناهنده سهمیه ای را پذیرفت و ۳۶۵۱ نفر دیگر درخواست پناهندگی دادند. از میان پناهجویان، ۱۳۴۶ نفر تست کرونایشان مثبت و ۲۰۵۰ نفر منفی بود. تقریباً از هر دو پناهجو، هویت یک نفر تأییدنشده بود. دلیل این امر عمدتاً نداشتن گذرنامه بود. در سال ۲۰۰۸، ۴۰۰۰ پناهجو به فنلاند رسیدند. این تعداد در سال ۲۰۰۹ به ۶۰۰۰ نفر افزایش یافت، اگرچه در سال ۲۰۱۰ به ۴۰۰۰ نفر کاهش یافت. در سال های ۲۰۱۱، ۲۰۱۲ و ۲۰۱۳، هر سال ۳۰۰۰ پناهجو وارد فنلاند می شدند. این تعداد در سال ۲۰۱۵ به ۳۲۴۰۰ نفر افزایش یافت که از نظر جمعیت چهارمین کشور بزرگ اروپا بود. سپس در سال ۲۰۱۶ به ۵۶۰۰ نفر و در سال ۲۰۱۷ به ۵۱۰۰ نفر کاهش یافت. در ۱۳ سپتامبر ۲۰۱۵، مقامات محلی تخمین زدند که روزانه ۳۰۰ پناهجو از طریق مرز زمینی شمالی از سو