Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ت را برجسته می کند. او دربارهٔ این اثر نوشت: «من تمام نیروهای بی اهمیت خود را به کار می برم تا به ایده هایم رنگ واقعیت بدهم؛ زندگی اطرافم به شدت مرا آزار می دهد و آرامشی به من نمی دهد — التماس می کند که بر روی بوم شکار شوم…»
خرچنگ فیلمی کمدی به کارگردانی مصطفی شایسته، تهیه کنندگی یاسر جعفری و نویسندگی امیرحسین دواتگر محصول سال ۱۴۰۲ ایران است. این فیلم از ۲۵ دی ۱۴۰۳ در سینماهای ایران شروع به اکران کرد. خلاصه فیلم. فیلم خرچنگ، داستان پسر جوانی به نام سعید را روایت می کند که به دنبال یک شبه پولدار شدن است و اهل کار سخت نیست، او مدت ها به دنبال پیرزن های پولدار می رود تا عقدشان کند و بعد از مرگشان پول و ثروت هنگفتی به جیب بزند.
یک اتحادیه بزرگ ایده ای است برای متحد کردن کارگران و ارائه راه حل هایی برای حل مشکلات کارگری، که در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم در میان اتحادیه های کارگری به وجود آمد. اتحادیه ها در ابتدا به عنوان اتحادیه های صنایع دستی سازماندهی شدند. کارگران بر اساس مهارت خود سازماندهی شدند: نجار، لوله کش، بنا، هر کدام در اتحادیه های مربوط به خود سازماندهی شدند. سرمایه داران اغلب می توانستند اتحادیه های کارگری را در این خطوط در مناقشات مربوط به مرزبندی تقسیم کنند. از آنجایی که شرکت های سرمایه داری و بوروکراسی های دولتی متمرکزتر و بزرگ تر شدند، برخی از کارگران احساس کردند که مؤسسات آنها باید به همان اندازه بزرگ شوند. ناامیدی همزمان با ضعف محسوس اتحادیه های صنایع دستی باعث شد که بسیاری از اتحادیه ها در راستای خطوط صنعتی سازماندهی کنند. ایده «یک اتحادیه بزرگ» توسط سندیکالیست های آنارشیست برای سازماندهی مؤثر حمایت می شود. همان طور که توسط کارگران صنعتی جهان (IWW) پیش بینی شده بود، که برای سال های زیادی قبل از ۱۹۱۹ با این مفهوم همراه بود، یک اتحادیه بزرگ فقط این ایده نبود که همه کارگران باید در یک اتحادیه بزرگ سازماندهی ش
وند. در جزوه "یک اتحادیه بزرگ" در سال ۱۹۱۱، طرفداران IWW، توماس جی. هاگرتی و ویلیام تراتمن دو هدف را برشمردند: یک اتحادیه بزرگ باید «کارگران مزدبگیر را به گونه ای ترکیب کند که بتواند با موفقیت در نبردها بجنگد و از منافع مردم محافظت کند». کارگران امروزی در مبارزات خود برای ساعات تلاش کمتر، دستمزد بیشتر و شرایط بهتر، و همچنین «باید راه حل نهایی مشکل کارگری را ارائه دهند».
ذخیره گاه طبیعی سیخوته-آلین () یک ذخیره گاه و منطقه حفاظت شده در سرزمین پریمورسکی کشور روسیه است.
ذخیره گاه شایتان-تائو () یک ذخیره گاه و منطقه حفاظت شده در استان اورنبورگ کشور روسیه است.
ذخیره گاه طبیعی سایانو-شوشنسکی () یک ذخیره گاه و منطقه حفاظت شده در سرزمین کراسنویارسک کشور روسیه است.
زبان سکوترایی یک زبان از خانوادهزبان های سامی جنوبی است که توسط مردم سکوترایی در جزیره سوکوتراو دو جزیره مجاور آن یعنی عبد الکوری و سامح،در مجمع الجزایر سوکوترا، صحبت میشود. سکوترایی یکی از شش زبانی است که از آن بعنوان زبان عربستانی جنوبی نوین یاد میشود. منابع. https://en.wikipedia.org/wiki/Soqotri_language
نوربولینگکا () ؛ به معنای «پارک جواهر») کاخی همراه با پارکی اطراف آن است که در لاسا، چین قرار دارد و ساخت آن از سال ۱۷۵۵ آغاز شد. این مکان به عنوان اقامتگاه تابستانی سنتی دالایی لاماهای متوالی از دهه ۱۷۸۰ تا زمان تبعید چهاردهمین دالایی لاما در سال ۱۹۵۹ استفاده می شد. نوربولینگکا به عنوان بخشی از «مجموعه تاریخی قصر پوتالا» به عنوان یک میراث جهانی شناخته شده و در سال ۲۰۰۱ به عنوان بخشی الحاقی از این مجموعه تاریخی ثبت شد. این کاخ که توسط هفتمین دالایی لاما ساخته شد، هم به عنوان مرکز اداری و هم مرکز مذهبی خدمت می کرد و نمونه ای منحصربه فرد از معماری کاخ تبتی به شمار می رود. کاخ نوربولینگکا در بخش غربی لاسا واقع شده و فاصله کوتاهی از جنوب غربی قصر پوتالا دارد. نوربولینگکا حدود مساحت دارد و به عنوان بزرگ ترین باغ ساخته شده توسط انسان در تبت محسوب می شود. پارک نوربولینگکا به عنوان یکی از برترین پارک های باغ بنیادی در محیط های مشابه قومی در تبت شناخته می شود. در ماه های تابستان و پاییز، پارک های تبت، از جمله نوربولینگکا، به مراکز سرگرمی تبدیل می شوند که با رقص، آواز، موسیقی و جشن ها همراه است. این پارک محل برگزاری سا
لانه جشنواره شو دون یا «جشنواره ماست» است. کاخ نوربولینگکا بیشتر با سیزدهمین و چهاردهمین دالایی لاما مرتبط است، چرا که بیشتر سازه هایی که امروزه پابرجا هستند به دستور آنها ساخته شده اند. در جریان تهاجم به تبت در سال ۱۹۵۰، تعدادی از ساختمان های این مجموعه آسیب دیدند. اما از سال ۲۰۰۳، دولت چین پروژه هایی برای بازسازی این سازه های آسیب دیده آغاز کرد و همچنین به ترمیم فضای سبز، باغ گل ها و دریاچه های آن پرداخت. نام ها. در تبتی معیار، «نوربولینگکا» به معنای «باغ (یا پارک) جواهر» است. واژه "لینگکا" () در تبت برای اشاره به تمامی پارک های باغ بنیادی در لهاسا و دیگر شهرها استفاده می شود. با آغاز انقلاب فرهنگی چین در سال ۱۹۶۶، نوربولینگکا به «پارک مردم» تغییر نام یافت و برای عموم مردم باز شد. جغرافیا و محیط زیست. این کاخ که دارای ۳۷۴ اتاق است، در فاصله غرب قصر پوتالا (اقامتگاه زمستانی) قرار دارد. نوربولینگکا در حومه غربی لاسا، در ساحل رودخانه کیچو واقع شده است. هنگامی که ساخت این کاخ در دهه ۱۷۴۰ میلادی، در زمان هفتمین دالایی لاما آغاز شد، این مکان زمینی بایر، پوشیده از علف های هرز و بوته ها بود و حیوانات وحشی در آن زند
گی می کردند. پارک نوربولینگکا، در ارتفاع از سطح دریا قرار دارد و شامل باغ هایی از رزها، اطلسی ها، ختمی، گل جعفری، گل داوودی و ردیف هایی از سبزی در گلدان ها و گیاهان نادر است. درختان میوه مانند سیب، هلو و زردآلو نیز وجود داشتند (هرچند که در لاسا میوه ها نمی رسیدند) و همچنین درختان صنوبر و بامبو. در دوران اوج خود، نوربولینگکا میزبان حیات وحشی مانند طاووس ها و آنقوت ها در دریاچه های خود بود. این پارک آن قدر بزرگ و زیبا طراحی شده بود که دوچرخه سواری در آن برای لذت بردن از محیط مجاز بود. باغ های نوربولینگکا مکانی محبوب برای پیک نیک بوده و فضایی زیبا برای برگزاری تئاتر، رقص و جشنواره ها، به ویژه جشنواره «شوتون» یا جشنواره ماست در اوایل ماه اوت، فراهم می کنند. در این رویداد، خانواده ها در زمین های پارک کمپ می زنند و با استفاده از فرش ها و روسری های رنگارنگ برای خود بادشکن های موقتی می سازند و از هوای تابستانی لذت می برند. در نوربولینگکا یک باغ وحش نیز وجود دارد که در ابتدا برای نگهداری از حیواناتی که به دالایی لاماها هدیه داده می شد، ساخته شد. همچنین هاینریش هارر در دهه ۱۹۵۰ به چهاردهمین دالایی لاما کمک کرد تا یک سا
لن کوچک سینما در اینجا بسازد. تاریخچه. کاخ نوربولینگکا، اقامتگاه تابستانی دالایی لاماها، حدود ۱۰۰ سال پس از ساخت قصر پوتالا بر فراز قله پارکوری، در زمینی به وسعت ساخته شد. این کاخ کمی دورتر از پوتالا و به سمت غرب ساخته شد و به طور اختصاصی برای استفاده دالایی لاما در ماه های تابستانی طراحی شد. چهاردهمین دالایی لاما، دالایی لامای فعلی، پیش از فرار به هند، در این کاخ اقامت داشت. ساخت این کاخ و پارک توسط هفتمین دالایی لاما در سال ۱۷۵۵ آغاز شد. پارک و کاخ تابستانی نوربولینگکا در سال ۱۷۸۳، در دوران هشتمین دالایی لاما، جامپل گیاتسو، در حومه شهر لاسا تکمیل شد. این مکان از آن زمان به اقامتگاه تابستانی دالایی لاماها تبدیل شد. تاریخچه اولیه نوربولینگکا به وجود چشمه ای در این مکان بازمی گردد که در ماه های تابستان توسط هفتمین دالایی لاما برای درمان مشکلات سلامتی اش استفاده می شد. دودمان چینگ اجازه ساخت کاخی در این مکان را به دالایی لاما داد تا به عنوان یک اقامتگاه استراحتی از آن استفاده کند. از آنجا که دالایی لاماهای بعدی نیز از این مکان برای تحصیلات پیش از جلوس و به عنوان اقامتگاه تابستانی استفاده می کردند، نوربولینگکا ب
ه عنوان کاخ تابستانی دالایی لاماها شناخته شد. هشتمین دالایی لاما نقش مهمی در افزودن کاخ ها و باغ ها به مجموعه نوربولینگکا داشت. با این حال، گاهی گزارش شده که دالایی لاماهای ششم تا دوازدهم در سنین کم و تحت شرایط مشکوکی، که گمان می رود ناشی از مسمومیت بوده باشد، درگذشته اند. بیشتر اعتبار گسترش نوربولینگکا به سیزدهمین دالایی لاما و چهاردهمین دالایی لاما داده شده است. دالایی لاما در تاریخ ۱۷ مارس ۱۹۵۹ از کاخ نوربولینگکا به هند فرار کرد، زیرا به شدت معتقد بود که توسط چینی ها دستگیر خواهد شد. در این روز، دالایی لاما لباس یک فرد عادی تبتی را بر تن کرد و با یک تفنگ روی شانه اش، کاخ نوربولینگکا و تبت را ترک کرد تا در هند پناهندگی بگیرد. به دلیل وقوع طوفان گرد و غبار در آن زمان، او شناخته نشد. به گزارش رویترز: «دالایی لاما و مقاماتش که از کاخ فرار کرده بودند، سوار بر اسب از شهر خارج شدند تا به خانواده اش برای سفر به هند بپیوندند.» چینی ها این «فرار بزرگ» را تنها دو روز بعد کشف کردند. گروه او دو هفته از میان هیمالیا عبور کردند و سرانجام به مرز هند رسیدند، جایی که پناهندگی سیاسی دریافت کردند. نوربولینگکا بعدها توسط معترض
ان محاصره شد و تحت حمله چینی ها قرار گرفت. اقامتگاه تابستانی دالایی لاما که در پارک نوربولینگکا واقع شده، اکنون به یک جاذبه گردشگری تبدیل شده است. این کاخ دارای مجموعه ای بزرگ از آثار هنری ایتالیایی از جمله لوسترهای نفیس، نقاشی های دیواری غارهای آجانتا، فرش های تبتی و بسیاری دیگر از آثار باستانی است. در برخی از اتاق ها، نقاشی های دیواری بودا و دالایی لامای پنجم دیده می شود. اتاق مراقبه، اتاق خواب، اتاق کنفرانس و حمام چهاردهمین دالایی لاما (که از تبت فرار کرد و به هند پناهنده شد) نیز بخشی از نمایشگاه هستند و برای گردشگران توضیح داده می شوند.
جوخانگ () (، ) یا صومعه کویکانگ، یا زوگ لاگ کانگ به عنوان «قلب لاسا» شناخته می شود. جوخانگ شامل یک معبد بودایی، مجموعه معبد و یک صومعه متعلق به مکتب گلوگ است. این معبد در میدان بارخور واقع شده و حدود سال ۶۴۰ میلادی توسط پادشاه سونگتسن گامپو ساخته شد تا مجسمه جوو میک یو دورجه، یک مجسمه از بودای اکشوبه، که توسط ملکه نپالی اش بریکتی به تبت آورده شده بود، در آن جای گیرد. مجسمه دیگری، جوو شاکیامونی، که توسط ملکه چینی اش از دودمان تانگ، ونچنگ آورده شده بود، در حال حاضر در معبد نگهداری می شود، درحالی که جوو میک یو دورجه در راموچه در لاسا قرار دارد. هنرمندان و صنعتگران بسیاری از نپال و هند در طراحی و ساخت اولیه معبد جوخانگ مشارکت داشتند. حدود قرن چهاردهم، این معبد با صومعه واجراسانا در هند مرتبط شد. در قرن هجدهم، امپراتور چیان لونگ از دودمان چینگ، پس از تهاجم گورخاهای نپالی به تبت در سال ۱۷۹۲، ورود نپالی ها به این معبد را ممنوع کرد و معبد به مکان عبادتی مختص تبتی ها تبدیل شد. در جریان انقلاب فرهنگی چین در تبت، گارد سرخ در سال ۱۹۶۶ به معبد جوخانگ حمله کرد و برای یک دهه هیچ عبادتی در آن انجام نشد. در زمان توسعه لاسا تو
سط چینی ها، میدان بارخور در مقابل معبد مورد تصرف قرار گرفت. بازسازی معبد جوخانگ از سال ۱۹۷۲ تا ۱۹۸۰ انجام شد. در سال ۲۰۰۰، معبد جوخانگ به عنوان بخشی از میراث جهانی یونسکو و به عنوان توسعه ای از قصر پوتالا که از سال ۱۹۹۴ به ثبت رسیده بود، به این فهرست افزوده شد. معبد جوخانگ که به عنوان «قلب معنوی شهر» و مقدس ترین معبد در تبت شناخته می شود، در مرکز یک شبکه قدیمی از معابد بودایی در لاسا قرار دارد. این معبد نقطه کانونی فعالیت های تجاری در شهر است و یک مارپیچ از خیابان ها از آن منشعب می شود. معبد جوخانگ از قصر پوتالا فاصله دارد. میدان بارخور، میدان بازار در مرکز لاهسا، مسیر ویژه ای برای زیارتگران به دور معبد دارد (که حدود ۲۰ دقیقه طول می کشد). میدان بارخور با چهار سنگی (دستگاه های بخور) مشخص شده است که دو عدد از آنها در مقابل معبد و دو عدد در پشت معبد قرار دارند. نام شناسی. جوخانگ (، )، یا Ra sa 'phrul snang gtsug lag khang, یا صومعه کویکانگ، یا زوگ لاگ کانگ ( یا Tsuklakang)، به عنوان «قلب لاسا» شناخته می شود. نام باستانی معبد جوخانگ «رسا ترولناگ تسوکلخانگ» (خانه اسرار یا خانه علم مذهبی) بوده است. زمانی که شاه سون
گتسن گامپو معبد را ساخت، پایتخت او به نام «رسا» یا بزها شناخته می شد، زیرا بزها برای جابجایی خاک در زمان ساخت آن استفاده می شدند. پس از مرگ شاه، شهر به لاهسا (مکان خدایان) تغییر نام داد. در ادامه، معبد به نام جوخانگ (خانه جوا) شناخته شد که برگرفته از تصویر اصلی معبد، یعنی جوا میکیو دورجی است، و همچنین به نام "دازهاو" در زبان چینی (صومعهٔ افتخار بزرگ) شناخته می شود. معبد جوخانگ همچنین با نام های تسوگلاگ خانگ، صومعه کوئیکانگ، تسوگلاخانگ (کلیسای جوا شاکیامونی) و تسوگلاخانگ نیز شناخته می شود. تاریخچه. شاه سونگتسن گامپو (اولین شاه تبت متحد) برنامه ای برای ساخت دوازده معبد در سراسر کشور توسعه داد. این معابد در سه مرحله ساخته شدند. در مرحله اول، چهار معبد در مرکز تبت ساخته شدند که به نام «چهار شاخ» شناخته می شوند. چهار معبد دیگر به نام «مهادول» در مناطق خارجی ساخته شدند؛ و در آخر، چهار معبد «یانگ دول» در مرزهای کشور ساخته شدند. معبد جوخانگ در نهایت در قلب تبت ساخته شد. برای تقویت روابط با نپال، سونگتسن گامپو فرستادگانی را به سوی شاه امسوارمن فرستاد تا خواستگاری دخترش را بکند و شاه پذیرفت. دخترش، بریکوتی، به عنوان هم
سر نپالی شاه به تبت آمد (تسیتسون؛ در زبان تبت به آن «بلسا» گفته می شود). تصویر اکشوبهیه که به نام جوا میکیو دورجی (یا میکیوبا) شناخته می شود و او به عنوان بخشی از جهیزیه خود آورده بود، در معبد جوخانگ مورد پرستش قرار گرفت. سونگتسن گامپو، با هدف به دست آوردن همسری از چین، سفیری به سوی تای زونگ (۶۲۷–۶۵۰) از دودمان تانگ فرستاد تا یکی از دخترانش را به همسری بپذیرد. تای زونگ درخواست شاه تبت را رد کرد و تبت ها را «بربر» خواند و اعلام کرد که یکی از دخترانش را به شاه دو یو (یک هون) ازدواج خواهد داد. این امر موجب خشم سونگتسن گامپو شد و او حملاتی به مناطق قبیله ای وابسته به دودمان تانگ انجام داد و سپس شهر تانگ سونگژو را مورد حمله قرار داد. او به امپراتور اعلام کرد که اگر امپراتور با درخواست او موافقت نکند، حملات خود را تشدید خواهد کرد. سونگتسن گامپو یک هدیه مصالحه آمیز به شکل یک «زره» طلایی ستاره دار به همراه درخواست دیگری برای ازدواج فرستاد. تای زونگ موافقت کرد و شاهزاده خانم وِنجنگ را به شاه تبت داد. هنگامی که وِنجنگ در سال ۶۴۰ به عنوان همسر چینی شاه به تبت آمد (که در تبت به «گیاسا» معروف است)، تصویری از گوتاما بودا ر
ا به همراه آورد که او را به عنوان یک شاهزاده جوان نشان می دهد. این تصویر در معبد راموشه در لسا مورد پرستش قرار گرفت و سپس به معبد جوخانگ منتقل شد. این معبد همچنان مقدس ترین مکان پرستش در تبت باقی مانده و تصویر معروف به «جوا رینپوچه» به یکی از محبوب ترین و مورد احترام ترین مجسمه های کشور تبدیل شده است. قدیمی ترین بخش معبد در سال ۶۵۲ توسط سونگتسن گامپو ساخته شد. برای یافتن مکانی برای معبد، گفته می شود که شاه کلاه خود را (در یک نسخه حلقه ای را) جلوتر از خود پرتاب کرد و وعده داد که معبد را در جایی که کلاه فرود آید، بسازد. کلاه به دریاچه ای افتاد و یک استوپا سفید به طور ناگهانی ظاهر شد که معبد بر روی آن ساخته شد. در نسخه دیگری از افسانه، ملکه بریکوتی معبد را تأسیس کرد تا مجسمه ای که او آورده بود نصب کند. دریاچه پر شد و اکنون یک برکه کوچک باقی مانده که به عنوان چاهی از دریاچه باستانی تغذیه می شود و معبد بر روی این منطقه پر شده ساخته شد. در طول نه قرن بعدی، معبد گسترش یافت؛ آخرین بازسازی آن در سال ۱۶۱۰ توسط پنجمین دالایی لاما انجام شد. طراحی و ساخت معبد جوخانگ به صنعتگران نپالی نسبت داده شده است. پس از مرگ سونگتسن گ
امپو، گفته می شود که ملکه وِنجنگ مجسمه جوا را از معبد راموشه به معبد جوخانگ منتقل کرد تا آن را از حملات چینی ها محافظت کند. بخشی از معبد که به نام «کاپل» شناخته می شود، پناهگاه مجسمه جوا شاکیامونی بود. در دوران پادشاهی ترسانگ دیتسان از سال ۷۵۵ تا ۷۹۷، بودایی ها مورد آزار و اذیت قرار گرفتند، زیرا وزیر پادشاه، مارشانگ زونگباگی (که پیرو دین بون بود)، به بودیسم خصومت داشت. در این زمان، تصویر بودای اکشوبیه در معبد جوخانگ به زیر زمین پنهان شد، و گزارش شده است که ۲۰۰ نفر تلاش کردند آن را پیدا کنند، اما موفق نشدند. تصاویر موجود در معابد جوخانگ و راموشه به جیزونگ در ولایت نگاری منتقل شدند و راهبان مورد آزار قرار گرفتند و از معبد جوخانگ رانده شدند. در دوران فعالیت های ضد بودایی در اواخر قرن نهم و اوایل قرن دهم، گفته می شود که معابد جوخانگ و راموشه به اصطبل ها تبدیل شدند. در سال ۱۰۴۹، آتیشا، معلم مشهور بودایی از بنگال که در معبد جوخانگ تدریس کرد و در ۱۰۵۴ درگذشت، «وصیت نامه سلطنتی ستون» را در یک ستون در معبد جوخانگ پیدا کرد؛ گفته می شود که این سند وصیت نامه سونگتسن گامپو بود. معبد جوخانگ از حدود قرن ۱۴ به معبد واژراسانا
در هند مرتبط شد. گفته می شود که تصویر بودایی که در معبد جوخانگ مورد پرستش قرار گرفته است، بودای ۱۲ ساله ای است که قبلاً در معبد بوداگایا در هند قرار داشت، که نشان دهنده ارتباط های تاریخی و آئینی بین هند و تبت است. تبت ها معبد جوخانگ را «واژراسانای تبت»، «واژراسانای دوم» و «واژراسانا، ناف سرزمین برف ها» می نامند. پس از اشغال نپال توسط گورک ها در سال ۱۷۶۹، در جریان جنگ گورک-تبت در سال ۱۷۹۲، امپراتور چیان لونگ از دودمان چینگ گورک ها را از تبت راند و تبتی ها از همسایگان خود جدا شدند. این دوره که بیش از یک قرن به طول انجامید، به عنوان «دوران تاریک تبت» شناخته شده است. زیارت های خارج از کشور برای تبتی ها ممنوع شد و امپراتور چیان لونگ پیشنهاد کرد که برای تبتی ها مؤثر خواهد بود که به عبادت بودای جوو در معبد جوخانگ بپردازند. در طول توسعه چین در لاهسا، میدان بارخور تحت تأثیر قرار گرفت، زمانی که پیاده راه اطراف معبد تخریب شد. یک پیاده راه داخلی به میدان تبدیل گردید و تنها یک پیاده راه کوتاه به عنوان مسیر زیارتی باقی ماند. در میدان، اشیای مذهبی مرتبط با زیارت به فروش می رسد. در طول انقلاب فرهنگی چین، گاردهای سرخ در ۲۴ ا
وت ۱۹۶۶ به معبد جوخانگ حمله کردند، و به مدت یک دهه عبادت در معابد تبتی ممنوع شد. بازسازی معبد جوخانگ از سال ۱۹۷۲ آغاز شد و تا سال ۱۹۸۰ عمدتاً تکمیل شد. پس از این بازسازی و پایان آزار و اذیت ها، معبد مجدداً تقدیس شد. اکنون معبد توسط تعداد زیادی از تبتی ها که برای عبادت جواو به معبد می آیند، بازدید می شود. در دوران انقلاب، معبد از تخریب مصون ماند و گزارش شده که درب های آن تا سال ۱۹۷۹ بسته بود. در آن زمان، بخش هایی از معبد جوخانگ گزارش شده که محل نگهداری خوک ها، کشتارگاه و پادگان ارتش چین بود. سربازان اسناد تاریخی تبتی را سوزاندند. در مدتی از زمان، معبد به عنوان هتل استفاده می شد. دو «دورینگ» (ستون های حکاکی شده) سنگی در خارج از معبد، که در کنار ورودی های شمالی و جنوبی آن قرار دارند، توسط تبتی ها مورد عبادت قرار می گیرند. اولین بنای یادبود که یک فرمان از مارس ۱۷۹۴ است به نام «لوح پیوسته همیشه» در زبان چینی شناخته می شود و مشاوره هایی در مورد بهداشت برای جلوگیری از آبله ثبت شده است. برخی از این مشاوره ها توسط تبتی ها که معتقد بودند سنگ خود خاصیت درمانی دارد، تراشیده شده است. دومین ستون، که بسیار قدیمی تر است، ارت
فاعی به دارد و تاجی به شکل کاخ دارد و یک حکاکی از سال ۸۲۱ یا ۸۲۲ در آن ثبت شده است. این لوح نام های مختلفی دارد؛ «اولین لوح در آسیا»، «لوح اتحاد لاهسا»، «لوح اتحاد تغییر»، «لوح اتحاد دایی و خواهرزاده» و «لوح پیمان صلح دودمان تانگ و توبو». حکاکی آن، به زبان تبتی معیار و چینی، پیمانی است بین پادشاه تبتی رالپاکان و امپراتور چینی موزونگ که مرزهای کشورهای آن ها را مشخص می کند. هر دو حکاکی توسط دیوارهای آجری محصور شدند زمانی که میدان بارخور در سال ۱۹۸۵ توسعه یافت. پیمان چین-تبت می خواند: «تبت و چین باید به مرزهایی که اکنون در اختیار دارند پایبند باشند. همه به سمت شرق کشور چین بزرگ است؛ و همه به سمت غرب، بدون سؤال، کشور تبت بزرگ است. از این پس در هیچ یک از طرفین جنگی برپا نخواهد شد و هیچ کس اجازه تصرف سرزمین ندارد. اگر کسی مظنون شود، باید دستگیر شود؛ کار او بررسی خواهد شد و به او بازگشت داده خواهد شد». طبق گفته چهاردهمین دالایی لاما، در میان بسیاری از تصاویر موجود در معبد، تصویری از چن ریزِی، ساخته شده از گل در معبد، وجود داشت که در آن مجسمه چوبی کوچک بودا که از نپال آورده شده بود، پنهان شده بود. این تصویر به مدت ۱۳
۰۰ سال در معبد بود و وقتی که پادشاه سانگتسن گامپو درگذشت، اعتقاد بر این بود که روح او وارد مجسمه چوبی کوچک شده است. در دوران انقلاب فرهنگی، تصویر گلی شکسته شد و مجسمه کوچک بودا توسط یک تبتی به دالایی لاما داده شد. در سال ۲۰۰۰، معبد جوخان به عنوان میراث جهانی یونسکو ثبت شد، که این اقدام بخشی از تلاش ها برای حفظ و مرمت آن به عنوان افزایشی به قصر پوتالا (موقعیت میراث جهانی از سال ۱۹۹۴) بود. معبد در گروه اول از مجموعه های میراث فرهنگی تحت حفاظت ملی قرار دارد و به عنوان یک مقصد گردشگری در چین شناخته می شود. در ۱۷ فوریه ۲۰۱۸، معبد آتش گرفت، ساعت ۶:۴۰ بعد از ظهر به وقت محلی، قبل از غروب در لاهسا، و شعله ها تا اواخر شب ادامه یافت. اگرچه تصاویر و ویدئوهایی از آتش سوزی که بخش هایی از سقف معبد را در آتش های زرد و مه دود نشان می دادند، در شبکه های اجتماعی چین پخش شدند، این تصاویر به سرعت سانسور و حذف شدند. روزنامه رسمی «Tibet Daily» به طور مختصر اعلام کرد که آتش به سرعت خاموش شد و هیچ گونه تلفاتی نداشته است، و «پیپل دیلی» همین اطلاعات را منتشر کرد و افزود که «آسیبی به آثار باستانی وارد نشده است»؛ هر دو گزارش هیچ عکسی منت
شر نکردند. معبد پس از آتش سوزی برای مدتی بسته شد، اما در ۱۸ فوریه دوباره به روی عموم باز شد. معماری. معبد جوخان مساحتی به اندازه را پوشش می دهد. هنگامی که این معبد در قرن هفتم ساخته شد، دارای هشت اتاق در دو طبقه بود که برای نگهداری متون مقدس و مجسمه های بودا در نظر گرفته شده بودند. معبد دارای کف های سنگ فرش شده، ستون ها و چارچوب های در و حکاکی هایی از چوب بود. در دوران امپراتوری تبت، درگیری هایی بین پیروان مذهب بودیسم و مذهب بون بومی وجود داشت. تغییرات در حکمرانی دودمانی بر معبد جوخان تأثیر گذاشت؛ بعد از سال ۱۴۰۹، در دوران دودمان مینگ، بهبودهایی در معبد انجام شد. طبقه دوم و سوم تالار بودا و ساختمان های ضمیمه در قرن یازدهم ساخته شدند. تالار اصلی معبد، تالار بودای چهارطبقه است. معبد دارای جهت گیری شرقی-غربی است و به سمت نپال در غرب، به احترام پرنسس بهریکوتی، قرار دارد. همچنین، در اصلی معبد به سمت غرب قرار دارد. جوخان بر روی یک محور قرار دارد که با دروازه ای قوسی شروع می شود و سپس تالار بودا، یک گذرگاه محصور، دالان ها، حیاط ها و خوابگاه برای "لاماها" (راهب ها) قرار دارند. در داخل ورودی چهار «پادشاه محافظ» "(چوکی
انگ)" قرار دارند، که دو تای آن ها در هر طرف هستند. مهم ترین معبد در طبقه همکف است. در طبقه اول نقاشی های دیواری، اقامتگاه های راهبان و اتاق خصوصی برای دالای لاما وجود دارد، و اقامتگاه ها و عبادتگاه ها در چهار طرف معبد قرار دارند. معبد از چوب و سنگ ساخته شده است. معماری آن از سبک بودیسم تبتی با تأثیراتی از چین، طراحی ویهارا هند و نپال پیروی می کند. سقف معبد با کاشی های طلاکاری و برنز، مجسمه ها و آلاچیق های تزئین شده پوشیده شده است. طراحی داخلی معبد. تالار مرکزی بودا بلند است و دارای یک حیاط بزرگ و سنگ فرش شده است. یک ایوان به حیاط بازمی رسد که شامل دو دایره هم مرکز با دو معبد است: یکی در دایره بیرونی و دیگری در دایره درونی. دایره بیرونی دارای یک مسیر دایره ای است که در آن چندین چرخ نماز بزرگ ("nangkhor") قرار دارند؛ این مسیر به معبد اصلی منتهی می شود که اطراف آن با عبادتگاه ها احاطه شده است. تنها یکی از نقاشی های دیواری معبد باقی مانده است که ورود ملکه ونچنگ و تصویری از بودا را به تصویر می کشد. این تصویر که توسط همسر نپالی پادشاه آورده شد و ابتدا در معبد راموچه نگهداری می شد، به جوخان منتقل شده و در مرکز عقب م
عبد درونی قرار گرفته است. این تصویر از قرن هشتم تاکنون بر روی یک سکوی ثابت باقی مانده است و در چندین نوبت برای حفظ امنیت جابه جا شده است. این تصویر، در کنار تصاویری از پادشاه و دو همسرش، چندین بار با طلا پوشانده شده است. در تالار اصلی در طبقه همکف، یک مجسمه برنزی زراندود از جواو شاکیامونی به ارتفاع قرار دارد که بودای ۱۲ ساله را نشان می دهد. این تصویر دارای یک تاج جواهرنشان، پوششی بر روی شانه ها، الماسی بر پیشانی و لباسی مرصع با مروارید است. بودا در حالت نیلوفری بر روی یک تخت لوتوس سه تایی نشسته است، دست چپش بر روی دامنش و دست راستش زمین را لمس می کند. چندین عبادتگاه اطراف جواو شاکیامونی قرار دارند که به خدایان و بوداسفها اختصاص دارند. مهم ترین بوداسف در این معبد اولوکیتشوره، قدیس حامی تبت است، با هزار چشم و هزار دست. در دو طرف تالار اصلی، تالارهایی برای آمیتابه (بودای گذشته) و مایتریا (بودای آینده) قرار دارند. تجسم های شاکیامونی در هر دو طرف یک محور مرکزی جای دارند و نگهبان جنگجوی بودا در وسط تالارها در سمت چپ قرار دارد. علاوه بر تالار اصلی و تالارهای متصل به آن، در دو طرف تالار بودا ده ها عبادتگاه به مساحت ق
رار دارند. عبادتگاه شاهزاده دارما در طبقه سوم قرار دارد و شامل مجسمه های سانگ تسن گامپو، ملکه ونچنگ، ملکه برکتی، گار تونگ تسان (وزیر تابو) و تونمی سامبوتا، مخترع الفبای تبتی است. تالارها با راهروهای مسقف احاطه شده اند. تزئینات شامل آپسراهای بال دار، مجسمه های انسانی و حیوانی، گل ها و گیاهان است که بر روی روبنا حکاکی شده اند. تصاویر اسفنکس هایی با انواع حالات چهره در زیر سقف حکاکی شده اند. مجتمع معبد بیش از ۳۰۰۰ تصویر از بودا و دیگر ایزدان (شامل یک تصویر به ارتفاع از بودا) و شخصیت های تاریخی، علاوه بر دست نوشته ها و اشیاء دیگر، دارد. دیوارهای معبد با نقاشی های دیواری مذهبی و تاریخی تزئین شده اند. در سقف و لبه های سقف معبد، مجسمه های نمادین از گوزن های طلایی که دو طرف چرخ دارما را احاطه کرده اند، پرچم های پیروزی و ماهی های عظیم الجثه قرار دارند. فضای داخلی معبد، یک هزارتوی تاریک از عبادتگاه ها است که با شمع های نذری روشن شده و پر از دود عود است. اگرچه بخش هایی از معبد بازسازی شده اند، اما عناصر اصلی باقی مانده اند. تیرها و تیرچه های چوبی توسط کربن گذاری به عنوان اصلی شناخته شده اند و قاب های در، ستون ها و فینیل
های نیواری که به قرون هفتم و هشتم میلادی تعلق دارند، از دره کاتماندو نپال آورده شده اند. علاوه بر قدم زدن دور معبد و چرخاندن چرخ های دعا، زائران خود را به سجده درمی آورند پیش از اینکه به ایزد اصلی نزدیک شوند؛ برخی مسافت زیادی را برای رسیدن به معبد اصلی خزیده و پیش می روند. دعای خوانده شده در این عبادت، "Om mani padme hum" (درود بر جواهر در لوتوس) است. زائران در دو طرف سکوی معبد صف می کشند تا یک شال تشریفاتی ("کاتاک") را به دور گردن بودا بپیچند یا زانوهای تصویر را لمس کنند. یک محوطه دیوارکشی شده در مقابل معبد، نزدیک به «تخته سنگ پیمان صلح دودمان تانگ و تبت»، شامل تنه درخت بید شناخته شده به «بید دودمان تانگ» یا «بید ملکه» است. گفته می شود که این بید توسط ملکه ونچنگ کاشته شده است.
رای ادوارد مارکوآرت Roy Edward Marquardt. رای اِدوارد مارکوآرت (به انگلیسی Roy Edward Marquardt)، یک مهندس هوافضا بود که در طراحی و تولید رمجت ها به شهرت رسید. او شرکت ساخت هواپیمای مارکوآرت که بعداً مارکوآرت کورپوریشن نام گرفت را پایه گذاری کرد. بعدها طرح ها و محصولات هوافضایی دیگری از آن منشعب شد. ادوارد مارکوآرت در نوجوانی مجذوب پرواز بود و هواپیماهای مدلی را طراحی و به پرواز درمی آورد که با کِش های لاستیکی کار می کردند. قبل از آن، او هواپیمایی طراحی کرده بود که با پرواز بیش از 30 مایل، برنده مسابقه هواپیمای مدل سنت لویس شد. در دبیرستان، او یک تونل باد را در دبیرستان برلینگتون طراحی کرد و یک دوره در زمینه هوانوردی برگزار کرد. ادوارد مارکوآرت در سال 1938 در موسسه آموزشی فناوری کالیفرنیا، در ابتدا در رشته هنرهای لیبرال ثبت نام کرد، اما در عرض یک سال، رشته خود را به مهندسی هوانوردی تغییر داده و در سال 1940 مدرک لیسانس گرفت. او تحصیلات خود را ادامه داده و در سال 1942 مدرک کارشناسی ارشد خود را اخذ کرد. او همچنین در دوران تحصیلات تکمیلی در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی، به تدریس هوانوردی نیز می پرداخت. ادوارد مارکوآر