Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سرگئی گاگیکی وارطانیان (؛ زادهٔ ) روزنامه نگار، نثرنویس و ویراستار، لغت شناس، عوام شناس و نژادشناس اهل ارمنستان است. وی از سال میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی نامه. وی در ۹ نوامبر ۱۹۵۲ ‏در ایروان به دنیا آمد و از :دانشگاه دولتی علوم پرورشی خاچاطور آبوویان ارمنستان (۱۹۷۴) فارغ التحصیل گشت. وی عضو اتحادیه روزنامه نگاران ارمنستان و اتحادیه نویسندگان ارمنستان (از ۱۹۹۱) است. وی در ، ، و فعالیت کرده است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال طلای وزارت فرهنگ جمهوری ارمنستان شده است.
ساموئل سارگسیان (؛ – ) یک بازیگر اهل ارمنستان بود. وی بین سال های ۱۹۸۵ تا؟ میلادی فعالیت می کرد. زندگی نامه. وی در ۱۸ سپتامبر ۱۹۵۵ ‏در ایروان به دنیا آمد و از انستیتو دولتی هنری و نمایشی ایروان فارغ التحصیل شد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال طلای وزارت فرهنگ جمهوری ارمنستان (۲۰۱۴) شده است. وی در ۱۱ سپتامبر ۲۰۲۳ در سن ۶۷ سالگی در ایروان درگذشت. گزیده فیلمشناسی. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به تانگوی کودکی ما، وندتا اشاره کرد.
روبرت رافیکی سارگیان ( زاده - درگذشته ) یک بازیگر و عروسک گردان اهل ارمنستان بود. وی بین سال های - تا - میلادی فعالیت می کرد. زندگی نامه. وی در ۳ فوریهٔ ۱۹۶۰ در دسق به دنیا آمد و از انستیتو دولتی هنری و نمایشی ایروان (۱۹۸۷) فارغ التحصیل شد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال طلای وزارت فرهنگستان جمهوری ارمنستان شده است. وی در ۱۰ فوریهٔ ۲۰۲۳ در سن ۶۳ سالگی درگذشت.
وانیک آلکسانی سانطریان (؛ زادهٔ - درگذشته ) نویسنده، روزنامه نگار و نقاش اهل ارمنستان بود. وی بین سال های - تا - میلادی فعالیت می کرد. زندگی نامه. وی در ۱۶ ژانویهٔ ۱۹۳۵ در تاغاوارد به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان فارغ التحصیل گشت. وی عضو اتحادیه نویسندگان ارمنستان (۱۹۸۸)، اتحادیه روزنامه نگاران ارمنستان و اتحادیه نقاشان ارمنستان می باشد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال طلای برای شایستگی ادبی (۲۰۱۰)، جایزه اتحادیه روزنامه نگاران ارمنستان، گواهی افتخار شورای عالی ارمنستان شوروی، مدال طلای وزارت فرهنگ جمهوری ارمنستان (۲۰۱۰) و روزنامه نگار شایسته جمهوری ارمنستان (۲۰۱۰) شده است. وی در ۱۸ مارس ۲۰۱۷ در سن ۸۲ سالگی درگذشت.
جرج پهلیوانیان (؛ زادهٔ ) نوازنده پیانو، رهبر ارکستر اهل ارمنستان-فرانسه است. وی از سال میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. وی از سال ۱۹۷۵ در لس آنجلس زندگی می کند زندگی نامه. وی در ۲۰ آوریل ۱۹۶۴ در بیروت به دنیا آمد مادر وی می باشد. وی از ایتالیا فارغ التحصیل گشت. وی در فعالیت کرده است. همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه بزرگ (۱۹۹۱) و مدال طلای وزارت فرهنگ جمهوری ارمنستان (۲۰۱۴) شده است.
رافائل ساهاکیان ( زادهٔ ) نویسنده، شاعر اهل ارمنستان است. وی از سال میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی نامه. وی در ۵ ژانویه ۱۹۳۶ در روستای میجنادزور به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی علوم پرورشی خاچاطور آبوویان ارمنستان فارغ التحصیل گشت. وی عضو اتحادیه نویسندگان ارمنستان(از ۱۹۸۴) و اتحادیه روزنامه نگاران ارمنستان می باشد. وی در یادبود نبرد سارداراباد فعالیت کرده است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال طلای وزارت فرهنگ جمهوری ارمنستان شده است.
سارگی مورادیان (؛ ؛ – ) یک بازیگر، فیلم بردار، آهنگساز اهل ارمنستان بود. وی بین سال های ۱۹۶۲ تا ۲۰۰۲ میلادی فعالیت می کرد. در سال ۱۹۵۵ به بوستن نقل مکان نمود. زندگی نامه. وی در ۱۹۳۱ در بیروت به دنیا آمد وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال طلای وزارت فرهنگ جمهوری ارمنستان (۲۰۱۶) شده است. وی در ۱۱ فوریهٔ ۲۰۲۲ در سن ۹۱ سالگی درگذشت. گزیده فیلمشناسی. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به آلیسیا (۲۰۰۲)، چهل روز موسی داغ (۱۹۸۲)، وعده عشق (۱۹۷۸)، پسرهای ساسون (۱۹۷۵)، اشک های خوشبختی (۱۹۷۴، اشاره کرد.
رازمیک موُسسی پوغوسیان ( زادهٔ - درگذشته ) شاعر اهل ارمنستان بود. وی بین سال های ۱۹۶۱ تا - میلادی فعالیت می کرد. زندگی نامه. وی در ۲۸ ژوئن ۱۹۳۷ در کارادزور به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی علوم پرورشی خاچاطور آبوویان ارمنستان (۱۹۶۱) فارغ التحصیل گشت. وی عضو اتحادیه نویسندگان ارمنستان می باشد. وی در (۲۰۰۶–۲۰۰۲) فعالیت کرده است. همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه اتحادیه نویسندگان ارمنستان (۱۹۶۴)، جایزه سیمون سیمونیان (۱۹۹۷)، مدال طلای برای شایستگی ادبی (۲۰۰۷)، مدال طلای وزارت فرهنگ جمهوری ارمنستان (۲۰۱۲) شده است. وی در ۶ دسامبر ۲۰۱۵ در سن ۷۸ سالگی در وانادزور درگذشت.
فلیکس پوغوسی شاکاریان (؛ زادهٔ - درگذشته ) نویسنده، نثرنویس اهل ارمنستان بود. وی بین سال های ۱۹۶۸ تا ۲۰۱۵ میلادی فعالیت می کرد. زندگی نامه. وی در ۱۴ مارس ۱۹۳۹ در اودزون به دنیا آمد و از دانشگاه ملی علوم کشاورزی ارمنستان و انستیتو ادبی ماکسیم گورکی (۱۹۷۵) فارغ التحصیل گشت. وی از سال ۱۹۷۱ عضو اتحادیه نویسندگان ارمنستان بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال یادبود گریگور نارکاتسی (۲۰۱۴)، مدال برای شایستگی ادبی (۲۰۰۹)، جایزه گریگور ظهراب (۱۹۹۱) و مدال طلای وزارت فرهنگ جمهوری ارمنستان (۲۰۰۹) شده است. وی در ۲۹ دسامبر ۲۰۱۵ در سن ۷۶ سالگی در ایروان درگذشت.
سیران مکرتچیان ( زاده - درگذشته ) یک بازیگر اهل ارمنستان بود. وی از سال ۱۹۸۸ تا میلادی مشغول فعالیت بود. زندگی نامه. وی در ۲۴ ژوئیهٔ ۱۹۶۲ در گوریس به دنیا آمد و از مدرسه شماره ۲ گوریس فارغ التحصیل شد. وی در فعالیت کرده است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال طلای وزارت فرهنگ جمهوری ارمنستان شده است. وی در ۳۰ نوامبر ۲۰۲۰ در سن ۵۸ سالگی در گوریس درگذشت.
ساموئل اوهانیان (؛ ) یک بازیگر اهل ارمنستان است. وی از سال ۱۹۷۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی نامه. وی در ۲۷ سپتامبر ۱۹۵۵ در ایروان به دنیا آمد و از آکادمی دولتی هنرهای زیبای ارمنستان (۱۹۷۴) فارغ التحصیل شد. وی در تئاتر مخاطبان نوجوان ایروان فعالیت کرده است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال طلای وزارت فرهنگ جمهوری ارمنستان (۹۲۰۱) شده است. گزیده فیلمشناسی. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به وروگایت (فصل ۲)، ماه کامل اشاره کرد.
ویلیام جوزف مک کورمک جونیور (زاده ۱۳ ژانویه ۱۹۷۴) بازیگر، تهیه کننده اجرایی، فیلم نامه نویس و کارگردان آمریکایی است. او بیشتر برای فیلم کوتاهش هر اتفاقی رخ دهد، دوستتان دارم شهرت دارد که جایزه اسکار بهترین پویانمایی کوتاه را برای او به ارمغان آورد. مک کورمک همچنین به خاطر نوشتن فیلمنامه سلست و جس برای همیشه و داستان داستان اسباب بازی ۴ شناخته شده است، که اولی نامزدی جوایز ایندیپندنت اسپیریت برای بهترین فیلمنامه اول و جایزه بلک ریل برای فیلمنامه برجسته، اقتباسی یا اصلی را به همراه داشت. او در خانواده سوپرانو، برادران و خواهران، و در چشم ساده، و همچنین در فیلم های قانون شکنان آمریکایی، سوریها، و چین و چروک در زمان ظاهر شد.
متیو ای. چری متولد ۱۴ دسامبر، ۱۹۸۱ کارگردان، نویسنده، تهیه کننده و بازیکن سابق فوتبال آمریکایی است. او دو فیلم مستقل را نوشت و کارگردانی کرد، آخرین پاییز و ۹ سواری. او بیشتر برای فیلم کوتاه انیمیشن عشق مو که در نود و یکمین دوره جوایز اسکار برنده جایزه اسکار بهترین پویانمایی کوتاه شد، شناخته شده است. کمپین Kickstarter برای Hair Love نزدیک به ۳۰۰۰۰۰ دلار جمع آوری کرد و رکورد بالاترین مبلغ جمع آوری شده برای هر فیلم کوتاه روی پلتفرم را شکست.
رادیومیکس یا پرتوگان شناسی عبارتست از داده کاوی تصاویر پزشکی. ویژگی های حاصل، که ویژگی های رادیومیکسی نامیده می شوند، قابلیت بازشناخت الگو و استخراج ویژگی های نئوپلاسمهایی را دارند که با چشم غیرمسلح دیده نمی شوند. فرضیه رادیومیکس این است که ویژگی هایی که در انواع تظاهرات یک بیماری خاص مشترک هستند، ممکن است برای پیش بینی، پیش آگهی و پاسخ درمانی برای انواع مختلف سرطان مفید باشد، بنابراین اطلاعات ارزشمندی را برای درمان تخصصی فراهم می کند. رادیومیکس دانشی میان رشته های پرتوشناسی و سرطان شناسی است و پیشرفته ترین کاربرد در این رشته ها است. با این حال، از این فناوری برای هر تخصص پزشکی که در آن بتوان یک فرایند آسیب شناسی را تصویرسازی کرد، می توان استفاده کرد.
ادا جعفری (اردو: ادؔا جعفری)، (۲۲ اوت ۱۹۲۴ – ۱۲ مارس ۲۰۱۵)، شاعر و نویسنده زن پاکستانی بود که به عنوان اولین شاعر زن اردو زبانی که آثارش منتشر شده، شناخته می شود و از او به عنوان "بانوی اول شعر اردو" یاد می شود. او همچنین به عنوان نویسنده یکی از چهره های برجسته در ادبیات معاصر اردو شناخته می شود. او جوایز متعددی از دولت پاکستان، اتحادیه نویسندگان پاکستان و انجمن های ادبی آمریکای شمالی و اروپا به پاس تلاش هایش دریافت کرد. زندگی. ابتدای زندگی. ادا جعفری در ۲۲ اوت ۱۹۲۴ در بادایون، ایالت اوتار پرادش هند به دنیا آمد. نام اصلی او عزیز جهان بود. پدرش، مولوی بدرالحسن، زمانی که او سه ساله بود، درگذشت و مادرش او را بزرگ کرد. او از دوازده سالگی شروع به سرودن شعر کرد و از تخلص "ادا بادایونی" استفاده می کرد. او سال های اولیه زندگی خود را در محدودیت های اجتماعی سخت گذراند. زندگی زناشویی. او در ۲۹ ژانویه ۱۹۴۷ در لکهنو، هند با نورالحسن جعفری ازدواج کرد. پس از ازدواج، تخلص ادا جعفری را برای خود انتخاب کرد. همسرش، نورالحسن، یک کارمند عالی رتبه دولت فدرال هند بود. ادا جعفری پس از استقلال پاکستان در سال ۱۹۴۷ به همراه همسرش به کر
اچی نقل مکان کرد. همسرش نیز ادیب بود و برای روزنامه های انگلیسی و اردو ستون می نوشت. او همچنین به عنوان رئیس انجمن ترقی اردو خدمت کرد. نورالحسن، که الهام بخش بزرگی برای نوشته های او بود، در ۳ دسامبر ۱۹۹۵ درگذشت. سال های بعدی زندگی. او در کراچی، پاکستان زندگی می کرد و به طور مکرر بین کراچی و تورنتو سفر می کرد و نقش فعالی در ترویج زبان اردو داشت. خانواده. ادا جعفری و نورالحسن جعفری سه فرزند داشتند: صبیحه، عظمی و عامر. صبیحه جعفری با زبیر اقبال ازدواج کرد و در ایالات متحده ساکن است. آن ها سه فرزند دارند: صباح اقبال، یوسف اقبال و سمیر اقبال. عظمی جعفری و همسرش شعی جعفری اکنون در اندوور، ماساچوست، ایالات متحده ساکن هستند و دو پسر به نام های فائز جعفری و عاظم جعفری دارند. ادا جعفری تا زمان مرگش در کراچی با پسرش عامر جعفری، همسرش مها جعفری و دخترشان اسرا جعفری زندگی می کرد. ادا جعفری دو نتیجه به نام های صابین رانا و رضوان رانا داشت که فرزندان صباح اقبال رانا و همسرش فواد رانا بودند. مرگ. ادا جعفری در عصر روز ۱۲ مارس ۲۰۱۵ در بیمارستانی در کراچی در سن ۹۰ سالگی درگذشت. وزیر اطلاعات و میراث ملی پاکستان، فرماندار سند، دک
تر عشرت العباد خان، نخست وزیر پاکستان، رئیس آکادمی ادبیات پاکستان (PAL) درگذشت او را تسلیت گفتند و از کارهای او در زمینه شعر اردو قدردانی کردند. مراسم تشییع جنازه او در مسجد الهلال کراچی برگزار شد و او در گورستان PECHS، شهر جمشید، کراچی به خاک سپرده شد. فعالیت ادبی. اولین شاعر زن. ادا جعفری بخشی از یک جامعه سنتی و محافظه کار بود که در آن زنان اجازه نداشتند به طور مستقل فکر کنند و بیان کنند. اما او جسارت کافی برای بیان خود داشت. با وجود ریشه های سنتی در شخصیتش، او در هنر مدرن مشارکت کرد. از اوایل سال ۱۹۵۰، او به عنوان بانوی اول شعر اردو شناخته شد. مادرش و همسرش نورالحسن جعفری او را تشویق کردند تا فعالیت های ادبی خود را علیرغم مشکلات اجتماعی ادامه دهد. او شاگرد شاعران بزرگی مانند اختر شیرانی و جعفر علی خان اثر لکھنوی بود و شعرهایش را توسط آن ها بررسی و اصلاح می کرد. سبک. ادا جعفری به شیوه ای جنسیت خنثی می نوشت، اگرچه آثارش شامل مضامین فمینیستی مانند تبعیض و بی ارزش سازی زنان و نگاه به آن ها به عنوان ابژه های جنسی بود. شخصیت او در شعرهایش غایب به نظر می رسد. او از تجربیات خود به عنوان یک همسر و مادر در قالب اصطل
احات سنتی تعدیل شده نوشت، اما همچنین به کمبود رضایت زن در این نقش ها اشاره کرد. ژانر. آثار ادا جعفری بیشتر غزل هستند، اما او شعر آزاد و هایکوهای اردو را نیز تجربه کرد. او در هر دو ژانر شعر اردو، یعنی نظم و غزل، مهارت داشت. در غزل هایش از تخلص "ادا" استفاده می کرد. او همچنین چندین مقاله نوشته است. آثار. اولین غزل ادا جعفری در سال ۱۹۴۵ در مجله اختر شیرانی، منتشر شد. او اولین مجموعه شعر خود، ""من ساز ڈھونڈتی رہی"، را در سال ۱۹۵۰ منتشر کرد. کتاب او، "غزل نما"، که شامل مقالات کوتاه با زندگینامه ها و تفسیرهای کوتاه درباره آثار شاعران پیشین اردو بود، در سال ۱۹۸۷ منتشر شد. علاوه بر این، او پنج مجموعه شعر اردو ("شہر درد"، "غزالاں"، "تم تو واقف ہو!"، "حرف شناسائی"، "سفر باقی"، و "موسم، موسم")، یک زندگینامه ("جو رہی سو بےخبری رہی")، و چهل مقاله تحقیقی منتشر کرد. او همچنین مجموعه هایکوهای اردو خود، "ساز سخن بہانا ہے"، را منتشر کرد. یکی از غزل های معروف او، "ہونٹوں پہ کبھی ان کے میرا نام ہی آئے""، توسط استاد امانت علی خان خوانده و محبوب شد. جوایز. در سال ۱۹۵۵، بنیاد حمدرد، دهلی نو، او را به عنوان "شاعر زن برجسته قرن" شناخ
ت. بعدها، او در سال ۱۹۶۷ جایزه ادبی آدم جی را از اتحادیه نویسندگان پاکستان برای دومین مجموعه شعرش، "شہر درد"، دریافت کرد. دولت پاکستان در سال ۱۹۸۱ به او مدال افتخار اعطا کرد. او در سال ۱۹۹۴ جایزه بابائے اردو، دکتر مولوی عبدالحق، را از آکادمی ادبیات پاکستان دریافت کرد و در سال ۱۹۹۷ جایزه ادبی قائد اعظم را به دست آورد. او همچنین گواهی تقدیر از بنیاد حمدرد پاکستان را دریافت کرد. او برنده جوایز مختلف بین المللی از انجمن های ادبی آمریکای شمالی و اروپا بود. دولت پاکستان در سال ۲۰۰۳ (جوایز در ۱۴ اوت ۲۰۰۲ اعلام شد) به او جایزه افتخار عملکرد در ادبیات اعطا کرد. او اولین زنی بود که جایزه کمال فن را برای دستاوردهای مادام العمر در ادبیات از آکادمی ادبیات پاکستان در سال ۲۰۰۳ دریافت کرد. دیدگاه های فمینیستی. ادا جعفری حامی فمینیسم بود. او دیدگاه های خود را این گونه بیان کرد: دیدگاه منتقدان. منتقدان مختلف می گویند که شعر جعفری بسیار ادیبانه است. او افکار قدیم و جدید را به شیوه ای هنرمندانه و منحصر به فرد در شعرهایش ترکیب می کند. قاضی عبدالغفار، در مقدمه ای بر مجموعه اشعار ادا جعفری، به تاثیر او در زمینه بیان فمینیستی اشاره
کرد. شاعر و منتقد اردو، جذاب قریشی، گفت:"ادا جعفری اولین و تنها شاعر زنی است که در شعرهایش احساسات زنانه را بروز می دهد.."
کایلا بارون (؛ زادهٔ ) مهندس و فضانورد ناسا اهل ایالات متحده آمریکا است. بارون در ژوئن ۲۰۱۷ به عنوان عضوی از گروهی متشکل ۲۲ فضانورد توسط ناسا انتخاب شد و بعداً در سال ۲۰۲۰ به عنوان فضانورد واجد شرایط شناخته شد. بارون در اولین پرواز فضایی خود، اسپیس اکس کرو-۳، به عنوان بخشی از خدمه اعزامی بلند مدت به ایستگاه فضایی بین المللی (Expedition 66/67) شرکت کرد. او پنجمین زن فارغ التحصیل آکادمی نیروی دریایی ایالات متحده بود که به عنوان کاندیدای فضانوردی انتخاب می شد. بارون قبل از پیوستن به ناسا، افسر جنگ افزار زیردریایی و دستیار پرچم سرپرست آکادمی نیروی دریایی آمریکا بود. زندگی اولیه و تحصیلات. کایلا بارون در ۱۹ سپتامبر ۱۹۸۷ در پوکاتلو (آیداهو) از والدین خود به نام لوری و اسکات ساکس به دنیا آمد. خانواده او بعداً به ریچلند، واشینگتن، جایی که در سال ۲۰۰۶ از دبیرستان ریچلند فارغ التحصیل شد، نقل مکان کردند. پس از دبیرستان، بارون در آکادمی نیروی دریایی آمریکا حضور یافت، جایی که در سال ۲۰۱۰ با مدرک کارشناسی علوم در رشته مهندسی سامانه ها فارغ التحصیل شد. زمانی که در آکادمی نیروی دریایی بود، بارون عضو تیم های ورزشی بود. پس از
فارغ التحصیلی، بارون در پیترهاوس در دانشگاه کمبریج بورسیه شد؛ و مدرک کارشناسی ارشد فلسفه در رشته مهندسی هسته ای را در سال ۲۰۱۱ دریافت کرد. تحقیقات فارغ التحصیلی او با انگیزه پرداختن به تغییرات آب و هوایی انسانی، بر مدلسازی چرخه سوخت برای یک مفهوم راکتور هسته ای نسل بعدی با سوخت توریم که به عنوان راکتور زیربحرانی مبتنی بر شتاب دهنده شناخته می شود، متمرکز شد. خدمت نظامی. بارون پس از اخذ مدرک کارشناسی ارشد جزء اولین گروه زنانی بود که به عنوان افسران جنگ افزار زیردریایی برگزیده شدند. او در برنامه آموزش افسران نیروی هسته ای و زیردریایی نیروی دریایی شرکت کرد و در زیردریایی کلاس اوهایو یواس اس مین (اس اس بی ان-۷۴۱) مشغول به خدمت شد. بارون در حین خدمت در یواس اس مین، سه مأموریت گشت زنی را به عنوان افسر بخش انجام داد. بارون پس از مأموریت زیردریایی خود، تا زمان انتخاب او به عنوان فضانورد، دستیار سرپرست آکادمی نیروی دریایی آمریکا بود. فعالیت در ناسا. در ژوئن ۲۰۱۷، بارون به عنوان عضوی از گروه متشکل از ۲۲ فضانورد ناسا انتخاب شد تا آموزش دو ساله خود را آغاز کند. او پنجمین زن فارغ التحصیل آکادمی نیروی دریایی ایالات متحده بو
د که به عنوان کاندیدای فضانوردی انتخاب می شد. او برای مأموریت اسپیس اکس کرو-۳ آموزش دید و طی آن در ایستگاه فضایی بین المللی به عنوان متخصص مأموریت کار کرد. او در ۱۰ نوامبر ۲۰۲۱ کپسول اسپیس اکس دراگون به فضا پرتاب شد و به عنوان بخشی از مأموریت طولانی مدت Expedition 67 در ایستگاه فضایی بین المللی خدمت کرد. کرو-۳ در تاریخ ۶ می ۲۰۲۲ پس از ۱۷۶ روز مأموریت در فضا در خلیج مکزیک فرود آمد. زندگی شخصی. بارون با تام بارون، افسر نیروهای ویژه ارتش ایالات متحده ازدواج کرده است. افتخارات. بارون یک محقق ترایدنت و فارغ التحصیل ممتاز در آکادمی نیروی دریایی و یک محقق گیتس کمبریج در دانشگاه کمبریج است.
آن ویتنی (۲ سپتامبر ۱۸۲۱ – ۲۳ ژانویه ۱۹۱۵) مجسمه ساز و شاعر آمریکایی بود. او مجسمه های تمام قد و نیم تنه ای از شخصیت های برجسته سیاسی و تاریخی خلق کرد و آثار ارزشمندش امروزه در موزه های معتبر ایالات متحده نگهداری می شوند. ویتنی سفارش های برجسته ای برای ساخت بناهای یادبود دریافت نمود. دو مجسمه از ساموئل آدامز که توسط ویتنی ساخته شدند، در مجموعه تالار مجسمه سازی ملی واشینگتن دی.سی. و مقابل فنل هال در بوستون قرار دارند. افزون بر این، او دو یادبود از لیف اریکسون را نیز خلق کرد. از طریق هنر خود، آن ویتنی دیدگاه های لیبرال خود را دربارهٔ لغو برده داری، حقوق زنان و مسائل اجتماعی دیگر به تصویر کشید. در مجسمه های او، چهره های برجسته تاریخی همچون هریت بیچر استو به نحوی تأثیرگذار نمایان شده اند. او همچنین زنانی را تجسم بخشید که زندگی های پیشرو داشتند—زنانی که به عنوان حق خواه، هنرمندان حرفه ای و فعال در جایگاه های غیرمعمول برای زنان آن دوران فعالیت می کردند، از جمله اقتصاددان برجسته و رئیس کالج ولزلی، آلیس فریمن پالمر. در عصری که او می زیست، انتخاب سبک زندگی غیرسنتی و مستقل امری نادر بود. بااین حال، او زندگی خود را به ا
ین شیوه گذراند و رابطه ای بلندمدت با هنرمند همکار خود، ابی آدلین منینگ، داشت که با او زندگی می کرد و به اروپا سفر کرد. اوایل زندگی. آن ویتنی در تاریخ ۲ سپتامبر ۱۸۲۱ در واترتاون، ماساچوست دیده به جهان گشود. او کوچک ترین فرزند ناتانیل راگلز ویتنی جونیور، قاضی صلح، و سالی یا سارا استون ویتنی بود که هر دو از نسل مهاجران نخستین واترتاون در سال ۱۶۳۵ به شمار می رفتند. او یک خواهر و پنج برادر داشت. خانواده اش زمانی که ویتنی ۱۲ ساله بود، به ایست کمبریج نقل مکان کردند و در نهایت در سال ۱۸۵۰ به واترتاون بازگشتند. خانواده اویونیتارینیسم و طرفداران لغو برده داری بودند. آن ها برای حقوق زنان، حق آموزش و همچنین لغو برده داری مبارزه می کردند. اوایل حرفه. به جز سال تحصیلی ۱۸۳۴–۱۸۳۵ که آن ویتنی در مدرسه ای خصوصی تحت مدیریت خانم ساموئل لیتل در باکس پورت، مِین تحصیل کرد، آموزش های خود را از معلمان خصوصی دریافت نمود. سال حضور او در مدرسه خصوصی به او امکان داد تا به تدریس بپردازد. ویتنی از همان اوایل به شعر و مجسمه سازی علاقه نشان داد. از سال ۱۸۴۷ تا ۱۸۴۹، آن ویتنی یک مدرسه کوچک خصوصی را در سیلم، ماساچوست مدیریت کرد. پس از آن، او ا
ز دسامبر ۱۸۵۰ تا مه ۱۸۵۱ با کشتی برای دیدار با اقوام خود به نیواورلئان سفر کرد و در مسیر از کوبا عبور نمود."/&gt; او حوالی سال ۱۸۵۵ شروع به ساخت نیم تنه های پرتره از اعضای خانواده خود کرد. در زمانی که ویتنی مطالعه هنر را آغاز نمود، فرصت های آموزشی برای زنان بسیار محدود بود. برخلاف دانشجویان مرد، زنان اجازه شرکت در کلاس های طراحی از بدن زنده را نداشتند. بازدید از گالری های هنری مستلزم آن بود که مجسمه های مردان برهنه پیش از ورود زنان پوشانده شوند. همچنین، قالب های گچی از بدن انسان در کلاس های مختلط قابل استفاده نبودند. ویتنی به نیویورک نقل مکان کرد تا از سال ۱۸۵۹ تا ۱۸۶۰ در بیمارستانی در بروکلین آناتومی مطالعه کند. سپس، او در آکادمی هنرهای زیبای پنسیلوانیا در فیلادلفیا به تحصیل طراحی و مدل سازی پرداخت. ویتنی در صف مقدم جنبش زن نوین قرار داشت. به جای پیروی از مسیری که در آن دوران برای زنان مقبول تر تلقی می شد—یعنی پرداختن به علایق خود از طریق شعر—او تصمیم گرفت دیدگاه های خود را دربارهٔ مسائل اجتماعی از طریق هنر به طور کامل و بی پرده بیان کند.
آلیس ژانت هرتس (؛ – ) فمینیست، ضدفاشیست و فعال صلح طلب آلمانی بود. او نخستین فرد در ایالات متحده آمریکا بود که خود را در اعتراض به جنگ رو به گسترش در ویتنام به آتش کشید که پیروی از کاری مشابه توسط راهب بودایی، تچ کوانگ دوک بود که خود را در اعتراض به سرکوب بودائیان تحت دولت کاتولیک رئیس جمهور نگو دین دیم در ویتنام جنوبی سوزاند. اوایل زندگی. آلیس ژانِت اشتراوس اولین فرزند روزالی کِرامر (۱۸۵۸–۱۹۴۳) و موریس اشتراوس (۱۸۵۰–۱۹۲۰) بود، که هر دو از تبار یهودی-آلمانی بودند. او شش خواهر و برادر داشت، پنج خواهر کوچک تر از خود به علاوهٔ یک برادر کوچک تر که در سن دو سالگی درگذشت. او تحصیلات متوسطه را در آلمان به اتمام رساند و تحصیلات عالی را جهت معلم شدن پی گرفت، اما یک اختلال چشمی مانع از اتمام دوره های آموزشی او شد و به جای آن به عنوان منشی در دفتر یک وکیل مشغول به کار شد. در سال ۱۹۰۷، هرتس از یهودیت به پروتستانتیسم گروید و تغییر دین داد. کنشگری در آلمان. در اوایل دهه ۱۹۰۰، هرتس به جنبش فمینیستی پیوست و مدافع حقوق زنان شد، به ویژه برای حق رأی همگانی و هم باشی زنان. او با پل هرتس، شیمی دان و برادر مارگارتیه هرتس، یکی از ف
عالان برجسته حق رأی زنان، ازدواج کرد. این زوج به گوتزرو در ایالت مکلنبورگ-فورپومرن نقل مکان کردند و دو فرزند به نام های هلگا (۱۹۱۲–۲۰۱۰) و کنراد (۱۹۱۵–۱۹۲۹) به دنیا آوردند. کنراد به طور جسمی ضعیف به دنیا آمد و تقریباً نابینا بود. بلافاصله پس از آغاز جنگ جهانی اول، شوهر آلیس هرتس به ارتش فراخوانده شد و او انتظار پیروزی آلمان و بازگشت همسرش را در عرض چند ماه داشت. در سال ۱۹۱۸، بدون امید فوری به پایان جنگ، هرتس به حمایت آشکار از دموکراتیزه کردن آلمان به همراه دیگر فعالان طرفدار دموکراسی و فمینیست ها پرداخت، که به دنبال اجرای حق رأی برای زنان بودند. این جنبش سعی کرد از وزیر دولتی هانس سیوکویچ درخواست «حق رأی عمومی، مساوی، مخفی و مستقیم» کند و با پایان جنگ جهانی اول در نوامبر همان سال، حقوق رأی با تأسیس جمهوری وایمار محقق شد. در سال ۱۹۱۹، خانواده هرتس به برلین-مالسدورف نقل مکان کردند، که شوهرش در آن شغلی در یک کارخانه لاستیک پیدا کرد. احتمالاً به دلیل قرار گرفتن منظم در معرض مواد شیمیایی خطرناک، پل در ۳۰ دسامبر ۱۹۲۸ به دلیل نارسایی کلیه درگذشت، در حالی که تنها ۴۵ سال سن داشت. پسرشان کنراد تنها چند هفته بعد به دلیل
مشکلات سلامت درگذشت. در ۱۳ مارس ۱۹۳۳، هرتس و دخترش هلگا به سوئیس مهاجرت کردند، تصمیمی که در چند سال اخیر به دلیل نگرانی از افزایش یهودی ستیزی و قدرت سیاسی رو به رشد احزاب راست گرا در جمهوری وایمار در ذهن داشت. او تصمیم خود را با انتصاب آدولف هیتلر به عنوان صدراعظم آلمان قطعی کرد. هرتس به درستی پیش بینی کرده بود که یهودیان و مخالفان سیاسی، به ویژه چپ گراها، تحت نظارت شدید قرار خواهند گرفت، به ویژه پس از آتش سوزی رایشس تاگ. آلیس و هلگا سپس به فرانسه نقل مکان کردند، و در آنجا آلیس زبان فرانسوی و اسپرانتو آموخت. هر دو مادر و دختر به فعالیت های سیاسی خود ادامه دادند و از طریق مشارکت در اتحادیه بین المللی زنان برای صلح و آزادی آلیس نازیسم را در مقالاتی که به نشریات حزب سوسیال دموکرات آلمان ارائه می کرد، مورد انتقاد قرار داد. پس از انحلال اجباری این سازمان توسط دولت نازی در تابستان ۱۹۳۳، او نویسنده یک مجله سوسیالیست مسیحی سوئیسی به نام «"نوِیه وِگه"» (راه های جدید) شد. پس از تهاجم به فرانسه، هرتس و دخترش مدتی را در اردوگاه توقیفی گورس نزدیک مرز اسپانیا گذراندند و هر دو در نهایت در سال ۱۹۴۲ به ایالات متحده آمریکا مه
اجرت کردند. زندگی در ایالات متحده و فعالیت های ضد جنگ. آلیس و هلگا در دیترویت میشیگان ساکن شدند. در آنجا هلگا به عنوان کتابدار در کتابخانه عمومی دیترویت مشغول به کار شد و آلیس مدتی به عنوان مدرس کمکی زبان آلمانی در دانشگاه ایالتی وین فعالیت کرد. این دو برای دریافت تابعیت ایالات متحده درخواست کردند، اما به دلیل عدم تمایل به سوگند به دفاع از کشور با اسلحه، درخواست آنها رد شد. هلگا بعداً دوباره درخواست داد و در سال ۱۹۵۴ تابعیت ایالات متحده را دریافت کرد، اما مشخص نیست که آیا آلیس چنین درخواستی کرده بود یا خیر. آلیس و هلگا به جمع یونیتارین ها پیوستند و هر دو در فعالیت های چندین گروه صلح طلب مشارکت کردند. هرتس یک نامه سرگشاده نوشت که قبل از مرگ خود آن را به چندین دوست و همکار فعال خود داد. در این نامه، او رئیس جمهور لیندون بی. جانسون را به استفاده از قدرت نظامی خود برای «از بین بردن کشورهای کشورهای مورد نظرش» متهم کرد. او از مردم آمریکا خواست تا «بیدار شوند و علیه جنگ اقدام کنند» و خودسوزی اش را تلاشی برای «شنیده شدن صدایش» توصیف کرد. خودسوزی. هرتس در ۱۶ مارس ۱۹۶۵ در سن ۸۲ سالگی در خیابانی در دیترویت خود را به آتش
کشید. یک راننده خودرو به همراه دو پسرش در حال رانندگی بودند که او را در حال سوختن دیدند و شعله های آتش را خاموش کردند. او ده روز بعد بر اثر جراحات درگذشت. مطابق کتاب «"در آستانهٔ سرزمین موعود"» (۲۰۰۶) به قلم تیلور برنچ، این سخنرانی رئیس جمهور جانسون در کنگره آمریکا در حمایت از لایحه حقوق رأی گیری ۱۹۶۵ بود که او را به این باور رساند که این لحظه برای اعتراض به جنگ ویتنام و خودسوزی مناسب است. میراث. هرتس که پیش از مرگش به یکی از دوستانش نزدیکش در این باره صحبت کرده بود، خاطرنشان کرد که از همه روش های اعتراضی پذیرفته شده در دسترس فعالان - از جمله راهپیمایی، اعتراض و نوشتن مقالات و نامه های بی شماری - استفاده کرده است و از خود می پرسید که چه کار دیگری می تواند انجام دهد. شینگو شیباتا، نویسنده و فیلسوف ژاپنی، اندکی پس از مرگش، صندوق صلح آلیس هرتس را تأسیس کرد. میدانی در برلین (آلیس هرتس پلاتس) در سال ۲۰۰۳ به افتخار او نامگذاری شد.
امور هنری یک فیلم کوتاه پویانمایی سنتی بریتانیایی-کانادایی محصول سال ۲۰۲۱ به کارگردانی جوانا کوین و نویسندگی لس میلز است. کوین در نقش صداپیشگی بورلی نیز نقش آفرینی می کند. این فیلم از فوریه ۲۰۲۱ در جشنواره های جهانی فیلم از جمله جشنواره کوتاه پالم اسپرینگز در ایالات متحده به نمایش درآمده است و برنده ۲۶ جایزه بین المللی از جمله جوایز جشنواره بین المللی فیلم کوتاه کلرمون فران و جشنواره بین المللی فیلم انیمیشن انسی شده است. این فیلم نامزد جایزه اسکار بهترین پویانمایی کوتاه برای نود و چهارمین دوره جوایز اسکار و نامزد جایزه بفتا برای بهترین انیمیشن کوتاه شده است.
کریستینا گارمندیا وای مندیزابال (زادهٔ ۱۹۶۲ در سان سباستین) زیست شناس و تاجر برجسته اسپانیایی است. او، بی آنکه پیشینه ای در سیاست داشته باشد، در آوریل ۲۰۰۸ به دست رئیس دولت اسپانیا، خوزه لوئیز رودریگز ساپاترو، به عنوان وزیر علوم و نوآوری منصوب گردید. کریستینا گارمندیا دارای دکترای زیست شناسی از دانشگاه مستقل مادریداست. پیش از انتخاب به عنوان وزیر، او رئیس بنیاد اینبیومد و انجمن اسپانیایی شرکت های زیست فناوری بود. در سال ۲۰۰۰، او شرکت زیست فناوری ژنتریکس را تأسیس کرد، و در سال ۲۰۰۸ شرکت یسیوس را که یک شرکت سرمایه گذاری خطرپذیر تخصصی در حوزه سلامت و زیست فناوری است، بنیان نهاد. او همچنین عضوی از هیئت مدیره کنفدراسیون اسپانیایی سازمان های کارفرمایی (CEOE) بود. پس از اتمام دوره وزارتی اش، گارمندیا مجدداً به فعالیت مدیریتی بازگشت و به عنوان عضو یسیوس فعالیت خود را ادامه داد. او سهام دار شرک تژنتریکس است و عضوی از هیئت های علمی یا مشاوره ای بسیاری از سازمان ها، از جمله بنیاد زنان برای آفریقا و هیئت مشاور بین المللی برنامه تحول تولیدی دولت کلمبیا می باشد. او همچنین به عنوان عضوی فعال در هیئت مدیره چندین شرکت اسپانیا