Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اد که این پرندگان برای آواز خواندن نیستند، بلکه برای اینکه جریان هوا مختل شود، حسگرهای [اکسیژن] هستند. اگر جریان هوا ضعیف تر شود، آواز خواندن پرندگان متوقف می شود و می میرند. وقتی پرنده می میرد، متوجه می شویم که مشکلی در جریان هوا وجود دارد. در دسامبر ۲۰۲۳، منصور حقیقت پور، ژنرال بازنشسته سپاه قدس نیز اعلام کرد که ایجاد تونل های زیر غزه نه تنها از سوی فلسطینی ها بلکه از سوی کل «محور مقاومت» بوده است: نکته دیگری که می خواهم به آن اشاره کنم این است که محور مقاومت که با فلسطینی ها برای ساخت بیش از ۴۰۰ کیلومتر تونل در زیر زمینی که بیش از ۴۰ کیلومتر مربع نبود، برنامه ریزی کرده بود، «سناریوهای» احتمالی مختلفی را در نظر گرفت. این سناریوها شامل [اسرائیل] سیل تونل ها با آب، پمپاژ گاز سمی به داخل آنها، یا منفجر کردن بخش هایی از آنها است؛ بنابراین، طرف فلسطینی در تونل ها به خوبی می داند که چگونه با همه چالش های احتمالی مقابله کند. در ژانویه ۲۰۲۴، جعفر لداک، روحانی شیعه اظهار داشت که سلیمانی، نقش مهمی در تأثیرگذاری بر استراتژی جناح های فلسطینی، ایفا کرده است و آن را از حملات انتحاری که در زمان انتفاضه دوم به کار گرفته شد
ه بود و به سمت استراتژی یک جنگ زیرزمینی برمی گرداند: زرقاوی کسی بود که ایده بمب گذاری های انتحاری را آغاز کرد و سپس از این تأثیر بر فلسطینی ها استفاده کرد که پس از آن احساس کردند لازم است بتوانند در سرزمین های اشغالی بمب گذاری انتحاری انجام دهند. بمب گذاری های انتحاری البته نه تنها مشکل بزرگی دارد، بلکه به مذاق مقاومت اسلامی هم نیست. اهداف را برآورده نمی کند و خشم جامعه جهانی را به سمت مقاومت فلسطین برانگیخته است. افرادی مثل شهید قاسم سلیمانی وارد شوید. و با نفوذ او، در واقع خواهید دید که ساختار مقاومت فلسطین بازنگری شد. تونل هایی که در حال یدک کشیدن بودند و رابطه آن با بقیه جهان اسلام، به ویژه تونل های لبنان، به ویژه ایران، به حدی شکوفا شد که اکنون به اصطلاح قوی ترین ارتش در غرب آسیا هنوز نمی تواند آن ها را شکست دهد. افرادی که بیش از سه ماه است که گرسنه هستند. سردار سرلشکر محمدعلی جعفری، فرمانده کل سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در جریان عملیات نوامبر ۲۰۱۲ اسرائیل در نوار غزه گفت که به دلیل انزوای جغرافیایی نوار غزه، جمهوری اسلامی نمی تواند مستقیماً چیزی در اختیار حماس قرار دهد اما هنوز هم فناوری و قطعات را از
طریق تونل ها در اختیار آنها قرار می دهد، که سپس توسط گردان های قسام برای ساخت یک دستگاه استفاده می شود مانند نسخه دست ساز فلسطینی موشک فجر ۵ ایرانی که توانسته اهداف اسرائیل را در شهر تل آویو، هدف قرار دهد. جنگ اسرائیل و حماس. سپاه پاسداران برای برنامه ریزی حمله غافلگیرانه ۷ اکتبر ۲۰۲۳ به جنوب اسرائیل، با حماس همکاری کرد و به حماس در نشستی در بیروت در ۲ اکتبر، چراغ سبز نشان داد تا حمله را آغاز کند. در حمله تحت رهبری حماس، شبه نظامیان فلسطینی، ۱۲۰۰ اسرائیلی عمدتاً غیرنظامی را کشتند و حدود ۲۰۰ غیرنظامی و سرباز اسرائیلی را گروگان گرفتند. در هفته های منتهی به حمله، حدود ۵۰۰ نفر از حماس و جهاد اسلامی، تحت هدایت نیروی قدس سپاه پاسداران، در ایران، آموزش دیدند. به گزارش "واشینگتن پست"، این حمله «با حمایت کلیدی [جمهوری اسلامی] که آموزش نظامی و کمک لجستیکی و همچنین ده ها میلیون دلار برای تسلیحات ارائه کرد، رخ داد.» به نوشته "نیویورک تایمز"، اسناد داخلی نشان می دهد که حماس به دنبال متقاعد کردن جمهوری اسلامی و حزب الله، برای مشارکت در حملاتش بوده است. این گروه، حمله را از طرح اولیه ۲۰۲۲ به تعویق انداخت که هدف آن، تأمین حم
ایت منطقه ای بود. اگرچه جمهوری اسلامی و حزب الله، حمایت خود را ارائه کردند، اما برای دخالت مستقیم آماده نبودند که باعث شد، حماس، به طور مستقل، ادامه دهد. در طول جنگ، نقاشی های دیواری در میدان فلسطین تهران، تحت نظارت سازمان تبلیغات اسلامی، حمایت جمهوری اسلامی از حماس را اعلام کردند. پس از انتصاب یحیی سنوار به عنوان رهبر حماس در اوت ۲۰۲۴، نقاشی دیواری با تصویر سنوار با عنوان «شهید اسلام، فرمانده جهاد» نصب شد. پس از کشته شدن یحیی سنوار در عملیات اسرائیل در اواسط اکتبر، یک نقاشی دیواری جدید با پیام «طوفان سنوار ادامه خواهد داشت» نصب شد که به عملیات طوفان الاقصی اشاره داشت؛ عنوانی که حماس برای حملات ۷ اکتبر خود به اسرائیل، استفاده کرد.
گلایدر یا پایه گهواره ای نوعی صندلی گهواره ای است که به عنوان صندلی چرخشی تاب می خورد، که در آن کل کلاف از یک نشیمن تشکیل شده است که با استفاده از یک اتصال چهار-میله ای دوتایی به پایه متصل شده است. بازوهای تعلیق غیر موازی پیوند باعث می شود که نشیمن، حرکت صندلی گهواره ای را هنگام چرخش به جلو و عقب شبیه سازی کند. گلایدرها به عنوان جایگزینی برای تاب های ایوان استفاده می شوند و همچنین به عنوان اثاثیه اتاق نوزاد برای کمک به والدین در تغذیه نوزادان تازه متولد شده محبوب هستند. از آنجایی که نقاط گیره از زمین دور می شوند، گلایدر نسبت به صندلی های گهواره ای برای حیوانات خانگی و کودکان نوپا بسیار ایمن تر است. تاریخچه. ثبت اختراعات اولیه، مکانیسم های مختلفی را برای صندلی های گلایدر، مانند ریل ها و اتصالات چهار-میله ای که توسط فنرها پشتیبانی می شدند، توصیف کردند. حق ثبت اختراع با استفاده از یک صندلی چرخان آویزان شده از یک اتصال چهار-میله ای و همچنین نام گلایدر برای اولین بار در سال ۱۹۳۹ میلادی ظاهر شد و اکنون این پیکربندی کلی است که توسط اکثر صندلی های گلایدر استفاده می شود. در جنوب ایالات متحده آمریکا از گلایدرهای ایوان
به عنوان دیوان یاد می شد. به خصوص الگوی «سبدی بافت» که در هوای جنوب گرم و بدون تهویه مطبوعِ دهه ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ میلادی محبوب بود. تولیدکنندگان. تولیدکنندگان اصلی گلایدر در آمریکای شمالی شرکت های کانادایی دوتیلیر و شرمگ هستند.
دلفین رودخانه ای سند یا دلفین رود سند گونه ای دلفین رودخانه ای از خانواده شبه دلفین رودیان است. این دلفین گونه بوم زاد حوضه رود سند در پاکستان و رود بیاس در شمال غربی هند است. دلفین رود سند نخستین گونه کشف شده از آب بازسانان دارای شنای جانبی به شمار می رود. جمعیت این دلفین ها به صورت تکه تکه در پنج جمعیت کوچک و فرعی توزیع شده است که توسط کانال ها و بندهای آبیاری از هم جدا شده اند. از دهه ۱۹۷۰ تا سال ۱۹۹۸، دلفین رودخانه ای گنگ ("Platanista gangetica") و دلفین سند به عنوان گونه های جداگانه در نظر گرفته می شدند. اما در سال ۱۹۹۸ طبقه بندی آنها از دو گونه مجزا به دو زیرگونه از دلفین رودخانه ای جنوب آسیا تغییر یافت. با این حال، مطالعات جدیدتر از متمایز بودن گونه های آنها حمایت می کند. دلفین سند به عنوان پستاندار ملی پاکستان و جانور آبزی ایالتی در ایالت پنجاب هند نام گذاری شده است. پراکندگی. در حال حاضر دلفین رودخانه ای سند فقط در این سامانه رودخانه ای یافت می شود. این دلفین ها در گذشته حدود ۳۴۰۰ کیلومتر از رودخانه سند و شاخه های وابسته به آن را اشغال می کردند. اما امروزه تنها در یک پنجم این محدوده قبلی یافت می شوند
. دامنه مؤثر زیستگاه آنها از سال ۱۸۷۰ تا امروز تا حدود ۸۰ درصد کاهش یافته است. این گونه دیگر در سرتاسر شاخه های رود سند وجود ندارد و دامنه زیستگاه آن تنها در حدود ۶۹۰ کیلومتر از طول رودخانه است. این دلفین زیستگاه آب شیرین با عمق آب بیشتر از ۱ متر و دارای سطح مقطع بیش از ۷۰۰ متر مربع را ترجیح می دهد. امروزه این گونه را فقط می توان در شاخه اصلی رودخانه سند، همراه با جمعیت باقیمانده در رود بیاس یافت. همچنین جمعیتی از این دلفین در تالاب هاریکه واقع در ایالت پنجاب هند یافت می شود. از آنجایی که دو سامانه رودخانه ای که در ابتدا زیستگاه این دلفین ها بودند (بین آب بندهای سوکور و گودو در ایالت سند پاکستان و در ایالت های پنجاب و خیبر پختونخوا) به هیچ وجه به هم متصل نیستند، چگونگی زیست گروهی آنها ناشناخته باقی مانده است. بعید است دلفین های رودخانه ای از طریق مسیر دریایی از رودخانه ای به رودخانه دیگر سفر کرده باشند، زیرا دو مصب رود از هم فاصله بسیاری دارند. یک توضیح احتمالی این است که چندین رود در شمال هند مانند ستلج و جمنا، همراه با حفظ و نگه داری جمعیت دلفین ها، آبراهه های خود را در زمان های قدیم تغییر داده اند. رفتار و
بوم شناسی. گمان می رود که دلفین رود سند در کناره این رود شنا می کند تا به طور مؤثر در آب های کم عمق در طول فصل خشک حرکت کند. تهدیدها. دلفین دلفین رود سند تحت تأثیر استفاده انسان از سامانه های رودخانه ای در شبه قاره هند قرار گرفته است. به دام افتادن دلفین در تورهای ماهیگیری می تواند آسیب قابل توجهی به جمعیت محلی آنها وارد کند. هنوز هم برخی از این دلفین ها هر سال گرفته می شوند و از روغن و گوشت آنها به عنوان مرهم هایی مانند هوس افزا و طعمه ای برا گربه ماهی سانان استفاده می شود. استفاده از آب رود سند آبیاری اراضی کشاورزی، سطح آب را در سراسر محدوده زیستگاه آنها کاهش داده است. آلودگی و مسمومیت آب ناشی از مواد شیمیایی صنعتی و کشاورزی نیز ممکن است به کاهش جمعیت کمک کرده باشد. شاید مهم ترین مسئله، ساخت ده ها سد در کنار بسیاری از رودخانه ها باشد که باعث تفکیک جمعیت ها و کوچک شدن خزانه ژنی که در آن دلفین ها می توانند تولید مثل کنند، شده است. در حال حاضر سه زیرجمعیت از دلفین های رود سند وجود دارد که در صورت حفاظت، قادر به بقای طولانی مدت هستند. وضعیت حفاظت. دلفین رود سند تحت پیوست یکم کنوانسیون بین المللی تجارت گونه های
جانوری و گیاهی وحشی در حال انقراض محافظت می شود که تجارت بین المللی و تجاری این گونه ها (شامل اجزاء و مشتقات آنها) را ممنوع می کند. این دلفین در فهرست گونه های در خطر انقراض در فهرست سرخ آی یوسی ان ثبت شده و اداره ملی شیلات دولت ایالات متحده آمریکا نیز آن را تحت قانون گونه های در معرض خطر ۱۹۷۳ قرار داده است. این دلفین دومین گونه در معرض خطر انقراض در جهان است. تا سال ۲۰۱۷ تخمین زده می شود که تنها حدود ۱۸۰۰ قطعه دلفین باقی مانده است (از ۱۲۰۰ قطعه تخمین زده شده در سال ۲۰۰۱). افزایش قابل مشاهده در جمعیت دلفین های رود اصلی زیرگونه سند بین سالهای ۱۹۷۴ و ۲۰۰۸ ممکن است ناشی از مهاجرت دائمی از شاخه های بالادست باشد، جایی که گونه های این دلفین دیگر در آنجا وجود ندارد. این دلفین ها همچنین بر اثر ماهیگیری گسترده که در دسترس بودن طعمه آنها را کاهش می دهد، تهدید می شوند. گیر افتادن تصادفی در تورهای ماهیگیری نیز باعث مرگ و میر آنها می شود. جنگل زدایی در امتداد حوضه رود سند باعث ایجاد رسوب شده و زیستگاه دلفین ها را تخریب می کند. یکی دیگر از عوامل کاهش دلفین ها، ساخت سازه های متقاطع رودخانه ای مانند سدها و آب بندها است که ب
اعث انزوای بیشتر جمعیت های فرعی می شود که از قبل تعداد آنها اندک بوده است. یک تهدید بزرگ، آلودگی آب بر اثر فعالیت های انسانی از طریق زباله های صنعتی و انسانی یا رواناب کشاورزی حاوی مقادیر زیادی کودهای شیمیایی و سموم دفع آفات است. مطالعات نشان می دهد که درک بهتر بوم شناسی این گونه به منظور توسعه برنامه های حفاظتی خوب مورد نیاز است. پایش و نظارت منظم برای ارزیابی وضعیت جمعیت دلفین ها و عوامل کاهش آن ضروری است. تلاش برای نصب ردیاب های ماهواره ای بر روی دلفین ها در سال ۲۰۲۲ آغاز شد.
تلسکوپ خورشیدی اروپا () (EST) یک پروژه پان اروپایی برای ساخت نسل بعدی تلسکوپ خورشیدی کلاس ۴ متری است که در رصدخانه صخرهٔ بچه ها در جزایر قناری، اسپانیا قرار دارد. این دستگاه از ابزارهای پیشرفته با وضوح مکانی و زمانی بالا استفاده می کند که می تواند به طور مؤثر اطلاعات طیفی دوبعدی را به منظور مطالعهٔ جفت مغناطیسی خورشید بین فوتوسفر (نورسپهر) عمیق و کروموسفر (فام سپهر) بالایی آن تولید کند. این امر مستلزم تشخیص ویژگی های حرارتی، دینامیکی و مغناطیسی پلاسما در بسیاری از ارتفاعات مقیاس، با استفاده از تصویربرداری با طول موج چندگانه، طیف شناسی و طیف قطبش سنجی است. طراحی EST به شدت بر استفاده از تعداد زیادی ابزار مرئی و نزدیک به فروسرخ به طور همزمان تأکید می کند و در نتیجه کارایی فوتون و قابلیت های تشخیصی را نسبت به دیگر تلسکوپ های خورشیدی موجود یا پیشنهادی زمینی یا فضایی بهبود می بخشد. در می ۲۰۱۱ این تلسکوپ در پایان بررسی طراحی مفهومی خود بود. EST توسط انجمن اروپایی تلسکوپ های خورشیدی (EAST) که برای اطمینان از تداوم فیزیک خورشیدی در جامعه اروپایی راه اندازی شده است، در حال توسعه است. هدف اصلی آن توسعه، ساخت و راه اندا
زی EST است. "تلسکوپ خورشیدی اروپا" اغلب به عنوان همتای تلسکوپ خورشیدی آمریکایی تلسکوپ خورشیدی دانیل ک اینوی در نظر گرفته می شود که ساخت آن در نوامبر ۲۰۲۱ به پایان رسید. مطالعهٔ طراحی مفهومی. مطالعه طراحی مفهومی این پروژه که توسط مؤسسات تحقیقاتی و شرکت های صنعتی انجام شد، در مه ۲۰۱۱ نهایی شد. این مطالعه ۳ سال طول کشید، ۷ میلیون یورو هزینه داشت و توسط کمیسیون اروپا تحت برنامه چارچوب هفتم اتحادیه اروپا برای تحقیقات (FP7) تأمین مالی شد.
فقر در بریتانیا شرایطی هست که بخشی از جمعیت این کشور به علت کمبود منابع مالی مناسب تجربه می کنند. بر طبق اطلاعات وزارت کار و بازنشستگی بریتانیا براساس در آمد ها در سال ۲۰۱۶، پس از هزینه های مسکن، ۱۳/۴۴ میلیون نفر از مردم این کشور در فقر نسبی زندگی می کنند؛ که این رقم ۲۱ درصد جمعیت هست. براساس گزارش بنیاد جوزف راونتری (JRF) در سال ۲۰۲۱، از هر ۵ نفر در بریتانیا، یک نفر در فقر زندگی می کند. طبق این گزارش، در ۲۵ سال اخیر، بالاترین نرخ فقر در میان کودکان وجود دارد. با این وجود، این آمار به طرز قابل توجهی در حال کاهش هست؛ و نرخ ۳۴ درصدی فقر در کودکان به ۲۷ درصد کاهش یافته هست. براساس گزارش خیریه «فول فکت» () در سال ۲۰۱۹، درصد فقر در بریتانیا در سطح یکسانی با متوسط کشور های اتحادیه اروپا قرار دارد و ۱۷ درصد هست؛ که این رقم به دلیل تفاوت روش های متفاوتی میان کشور ها، بسیار کمتر از آمار وزارت کار و بازنشستگی هست. در سال ۲۰۱۸، فلیپ آلستون، گزارشگر ویژه سازمان ملل در حوزه فقر مطلق و حقوق بشر، بیان کرد که سیاست های دولت بریتانیا و کاهش خدمات اجتماعی «منجر به ریشه دار شدن فقر و تحمیل فلاکت» می شود که «ناشی از میل سیاسی بر
ای انجام مهندسی اجتماعی در عوض ضرورت های اقتصادی» هست. دولت بریتانیا گزارش آلستون را رد، و اشاره کرد که از سال ۲۰۱۰، درآمد خانوار رو به افزایش، و توزیع نابرابر درآمد رو به کاهش هست؛ و کمتر از یک میلیون نفر در فقر مطلق زندگی می کنند. تاریخچه. پیش از دهه ۱۹۵۰. با پایان قرن ۱۹، به علت دستمزد های کم، بیشتر از ۲۵ درصد جمعیت بریتانیا روی یا زیر خط معیشت زندگی می کردند. تنها ۷۵ درصد از جمعیت برای غذا، پوشاک، هزینه کرایه و سوخت پول کافی داشتند. در دهه ۱۹۰۰، تعداد زیادی از شهروندان بریتانیا زاغه نشین بودند. دهه ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰. با اینحال در طول دهه ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰، فقر مجددا بازگشت و طبق تحقیقات متعددی، بخش بزرگی از مردم بریتانیا فقیر بودند. دو تا پنج میلیون نفر از جمعیت بریتانیا فقیر بودند و ۲/۶ میلیون نفر از دولت مستمری می گرفتند. این آمار نشان می دهد که حداقل ۱۰ درصد از جمعیت فقیر بودند. اوضاع نابسمان مسکن موجب بدترشدن فقر در سال های پس از جنگ شد. در اوایل دهه ۱۹۶۰ تخمین زده شد که سه میلیون خانواده زاغه نشین هستند یا در مناطق مشابه و به شدت پرازدحام زندگی می کنند. در سال ۱۹۶۷، ۱۱/۷ درصد از منازل انگلستان و ولز نامناسب بود.
در طی سال های ۱۹۶۵-۱۹۶۴، مرگ ومیر نوزادان در پایین ترین طبقات جامعه، پنجاه درصد از بالاترین طبقات جامعه بیشتر بود. ۳۵ درصد از مردان طبقات پایین جامعه حداقل ۴ روز در سال بیمار بودند: در حالی که این رقم برای مردان طبقات بالای جامعه، ۱۸ درصد بود. همچنین در خانوده های پرجمعیت، قد فرزندان کمتر از متوسط بود. دهه ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰. پیتر تون سند (Peter Townsend)، جامعه شناس بریتانیایی، در تحقیقی در سال ۱۹۷۹ مطرح کرد که ۱۵ میلیون نفر از مردم بریتانیا فقیر، یا در معرض فقر هستند. او استدلال کرد که برای سنجش میزان فقر، باید به غیر از مقدار درآمد به عواملی مانند استاندارد های محل سکونت یا محیط کاری مردم توجه کرد. ویلفرد بکرمن (Wilfred Beckerman)، اقتصاددان بریتانیایی، تخمین زد که ۹/۹ درصد از جمعیت بریتانیا در سال ۱۹۷۳، زیر خط فقر زندگی می کنند: که این رقم برای بلژیک، ۶/۱ درصد بود.
«برو که رفتیم» ترانه ای از گروهٔ کمدی لانلی آیلند است که در ۱۶ نوامبر سال ۲۰۲۴ منتشر گردید و در قسمت هفتم فصل ۵۰ "پخش زنده شنبه شب" به نمایش درآمد. بخش عمدهٔ ترانه توسط اندی سمبرگ اجرا شده و چارلی ایکس سی ایکس انبوهی از آن را خوانده است، ترانه و موزیک ویدئو حول محور این دونفر می چرخند که هرکدام همسایگان سفیدپوست خودشان را برای جنایات مختلفِ حقیرانه و کم اهمیت مورد گزارش قرار می دهند. این ترانه با تحسین منتقدان مواجه شده است.
محوطه شنگاویت (به ارمنی: Շենգավիթ հնավայր) یک محوطه باستان شناسی در ایروان کنونی، ارمنستان است که بر روی تپه ای در جنوب شرقی دریاچه ایروان واقع شده است. این محوطه طی چندین دوره سکونت، از حدود ۳۰۰۰ پیش از میلاد تا ۲۵۰۰ پیش از میلاد، در دوران فرهنگ کورا-آراکس (شنگاویتی) از عصر برنز اولیه مسکونی بوده و به صورت پراکنده تا ۲۲۰۰ پیش از میلاد دوباره استفاده شده است. شهر شنگاویت حدود شش هکتار مساحت داشته و به دلیل وسعت غیرمعمول، شواهدی از تولید مازاد غلات و فلزکاری و دیوار سنگی عظیمی به عرض ۴ متر، احتمالاً مرکز اجتماعی مناطق اطراف بوده است. همچنین، سه محوطه روستایی کوچکتر به نام های موخانات تپه، خورومبولاغ و تایروف شناسایی شده اند که در خارج از دیوارهای شنگاویت قرار داشته اند. سفال های یافت شده در این محوطه، شنگاویت را به عنوان یکی از محوطه های نمونه دوره فرهنگ کورا-آراکس یا دوره قفقاز جنوبی اولیه و منطقه فرهنگی شنگاویت برجسته کرده است. تاریخچه کاوش ها. منطقه شنگاویت امروزی دست کم از ۳۰۰۰ پیش از میلاد، در دوره فرهنگ کورا-آراکس از عصر برنز اولیه، مسکونی بوده است. کاوش های باستان شناسی در محوطه تاریخی شنگاویت در سال ۱۹
۳۶، تحت هدایت باستان شناس ای. بایبوردیان آغاز شد که یک ترانشه آزمایشی در این تپه حفر کرد. این اقدام به انجام کاوش های بیشتری در این محوطه منجر شد. در سال ۱۹۵۸، باستان شناس س.آ. سارداریان کاوش ها را از سر گرفت، اما مستندات ضعیفی از کار خود بر جای گذاشت و اطلاعات کافی برای تعیین مکان دقیق اشیای یافته شده به جا نگذاشت. در سال ۲۰۰۰، فرایند گسترده کاوش ها تحت هدایت باستان شناس هاکوب سیمونیان آغاز شد. وی ترانشه های لایه نگاری شده ای در لبه های ترانشه های قدیمی بایبوردیان و سارداریان حفر کرد. در سال ۲۰۰۹، سیمونیان با همکاری میچل اس. راثمن از دانشگاه ویدنر در پنسیلوانیا سه دوره کاوش در سال های ۲۰۰۹، ۲۰۱۰ و ۲۰۱۲ انجام دادند. طی این کاوش ها، یک ستون لایه نگاری کامل تا بستر سنگی شناسایی شد که نشان دهنده ۸ یا ۹ سطح لایه نگاری متمایز بود. این لایه ها دوره زمانی بین ۳۲۰۰ پیش از میلاد تا ۲۵۰۰ پیش از میلاد را دربرمی گیرند. همچنین شواهدی از استفاده مجدد از محوطه تا حدود ۲۲۰۰ پیش از میلاد کشف شد. در فرایند کاوش ها، مجموعه ای از ساختمان های بزرگ، ساختمان های دایره ای با اتاق های مربع شکل متصل و ساختمان های ساده گرد شناسایی شد.
به ویژه مجموعه ای از سازه های آیینی که در سال های ۲۰۱۰ و ۲۰۱۲ کشف شدند، قابل توجه است. در ژوئیه ۲۰۱۰، سیمونیان اعلام کرد که بقایای استخوان اسب در این محوطه پیدا شده است. با این حال، هانس-پیتر اورپمان، دیرین جانورشناس آلمانی، اظهار داشت که بسیاری از این استخوان ها از بسترهای آشفته به دست آمده اند و قدیمی ترین بقایای اسب با موقعیت دقیق، مربوط به کاوش های عصر برنز میانه سیمونیان است. متأسفانه، یک منبع رسانه ای عمومی اطلاعات کنفرانس خبری سال ۲۰۱۰ در ایروان را نادرست گزارش داده است. در آن کنفرانس، راثمن دربارهٔ شبکه تجاری گسترش اوروک و احتمال انتقال مواد خام و فناوری ها از قفقاز جنوبی به سرزمین میان رودان سخن گفت. این مسئله به اشتباه تعبیر شد که فرهنگ ارمنی منبع فرهنگ میان رودان بوده است، در حالی که چنین نیست. فرهنگ ها و جوامع کورا-آراکس (شنگاویتی) پدیده ای منحصربه فرد و کوهستانی هستند که به طور موازی با فرهنگ های میان رودان تکامل یافته اند، اما یکسان نبوده اند. طرح استقرارگاه. باستان شناسان تاکنون دیوارهای سیکلوپئوسی بزرگی با برج هایی که پیرامون استقرارگاه را احاطه کرده بودند، کشف کرده اند. درون این دیوارها، ساخت
مان های چندمنظوره گرد و مربعی شکل ساخته شده از سنگ و خشت یافت شده اند. در برخی از این سازه های مسکونی، اجاق های آیینی و گودال های خانگی قرار داشته است. همچنین، سیلوهای بزرگی در نزدیکی این ساختمان ها کشف شده که گندم و جو مورد نیاز ساکنان شهر در آن ها ذخیره می شده است. یک گذرگاه زیرزمینی نیز از شهر به رودخانه منتهی می شده است. کاوش های پیشین، تپه های دفنی در خارج از دیوارهای استقرارگاه و در جهت جنوب شرقی و جنوب غربی را آشکار کرده بودند. گورهای باستانی بیشتری هنوز در همان منطقه باقی مانده اند.
آزمایش برش پره روشی برای اندازه گیری مقاومت برشی زهکشی نشده یک خاک چسبنده است. آزمایش با تجهیزاتی شامل میله ای با پره های نصب شده روی آن انجام می شود که داخل زمین قرار می گیرد و می چرخد. یک سنجه در بالای میله، گشتاور لازم برای گسیختگی خاک را اندازه گیری می کند و تبدیل به مقاومت برشی را فراهم می کند. این تجهیزات حداقل از سال ۱۹۴۸ مورد استفاده قرار می گیرد. این تجهیزات همچنین حداقل از سال ۱۹۶۷ برای ارزیابی مقاومت برشی توده های برف در معرض خطر تشکیل بهمن دال گونه مورد استفاده قرار گرفته است. تجهیزات مورد استفاده. پره برشی متشکل از یک میله صاف با چهار پره در یک انتها است که به صورت صلیبی متصل شده اند و یک ترکیب دسته/گشتاور سنج. میله را تا عمق ۵۰۰ میلی متر در خاک فرو کرده و با سرعتی بین ۶ تا ۱۲ درجه در دقیقه می چرخانیم. هنگامی که خاک از نظر برشی شکست خورد، سنجه حداکثر گشتاور اعمال شده را نشان می دهد. سنجه با مقیاسی مشخص شده است که گشتاور را به مقاومت برشی (برحسب کیلو نیوتن بر متر مربع) تبدیل می کند. دو مقیاس برای استفاده با دو اندازه مختلف پره وجود دارد - از پره ها برای خاک هایی با مقاومت برشی تا ۵۰ kN/m2 استفاده
می شود و پره ها برای خاک های قوی تر. در انگلستان این روش بر اساس استاندارد بریتانیا ۱۳۷۷ ( "روش های آزمایش خاک برای اهداف مهندسی عمران" ) اداره می شود. پره برشی یک وسیله ساده و قابل حمل است. این آزمایش برای خاک های رسی طبقه بندی شده از نرم تا سفت مناسب است. با قالب گیری و آزمایش مجدد نمونه، نشانه ای از حساسیت خاک رس نیز پیدا می شود. این آزمایش همچنین جایی که مشاهده بشود با مقدار اسلامپ همبستگی دارد برای اندازه گیری مقاومت برشی مخلوط ملات استفاده شده است. این تجهیزات همچنین حداقل از سال ۱۹۶۷ برای ارزیابی مقاومت برشی توده های برف در معرض خطر تشکیل بهمن دال گونه مورد استفاده قرار گرفته است. تاریخچه و تحقیقات. این آزمایش توسط ال کارلسون و الک اسکمپتون در سال ۱۹۴۸ پیشگام شد. از آن زمان بر سر صحت آن اختلاف نظر وجود داشته است. کارلسون و اسکمپتون معتقد بودند که مقدار بالاتری نسبت به آزمایش های فشاری نامحدود ارائه می کند و در واقع با مقادیر مورد انتظار در تئوری ژئوتکنیک مطابقت دارد. با این حال، تحقیقات سال ۱۹۷۳ ادعا کرد که این آزمایش در واقع در مقایسه با آزمایش های فشاری که در آن نمونه با کیفیت خوبی قابل دست یابی است،
مقاومت برشی کمتر از حد برآورد می کند. این اختلاف به اختلال نمونه ناشی از قرار دادن پره برشی نسبت داده شده است.
پاف ، یا عثمانی ، نوعی مبل است. عموماً پافها فاقد تکیه گاه پشتی و تکیه گاه بازو (آرنج) هستند. آن ها ممکن است یک کاناپهٔ روکش دار کم ارتفاع یا یک نیمکت کوچک کوسن دار باشند که به عنوان میز، چهارپایه یا زیرپایی استفاده می شوند. پاف ممکن است دارای لولاها و درپوشی برای حفره ای داخلی باشد که به عنوان مکانی برای نگهداری ملحفه ها، مجلات یا سایر اقلام، مورد استفاده قرار گیرد که آن را به نوعی از مبلمان ذخیره سازی تبدیل می کند. نسخهٔ کوچکتر معمولاً در نزدیکی صندلی راحتی یا مبل به عنوان بخشی از دکوراسیون اتاق نشیمن قرار می گیرد، یا ممکن است به عنوان یک نشیمنِِ کنار آتش استفاده شود. زیرپایی های عثمانی اغلب به عنوان مبلمان هماهنگ با صندلی دسته دار، صندلی راحتی، کاناپه یا گلایدر فروخته می شوند. نام های دیگر این قطعه مبلمان عبارتند از: زیرپایی , هاسوک ( بالش زیر زانویی)، و اسامی به گویش قدیمی، هامپتی (به نیوفاندلندی: Humpty), تامپتی (به شراپ شری: Tumpty). تاریخچه. پاف اصطلاحی با منشأ فرانسوی است که برای نشان دادن عناصری از سالن نشیمن که برای لم دادن یا استراحت دادن به پاها در نظر گرفته شده، استفاده می شود. این عنصر می تواند
به فرم متوازی السطوح کلاسیک، به فرم کیسه یا طبق آخرین پیشرفت ها به شکل تشک باشد که می تواند به عنوان تخت نیز استفاده شود. ریشهٔ عثمانی به شیوه های چیدمان اثاثیه در امپراتوری عثمانی در ترکیه امروزی باز می گردد، جایی که بخش مرکزی نشیمن گاه مسکونی بود، که عموماً به عنوان یک سکوی چوبی کم ارتفاع طراحی می شد که برای انباشته شدن کوسن ها طراحی شده بود. ابتدا به عنوان مبلمان مقطعی که در اطراف سه دیوار یک اتاق پیچیده شده بود، توسعه یافت، قبل از اینکه به نسخه های کوچکتر تبدیل شود که در گوشه یک اتاق قرار می گیرند یا صندلی های دایره ای شکل که یک ستون یا تیر را در یک اتاق عمومی احاطه می کنند. عثمانی سرانجام در اواخر سدهٔ هجدهم میلادی از امپراتوری عثمانی به اروپا آورده شد و نام آن را از محل پیدایش آن نامگذاری کردند. اولین نمونهٔ شناخته شدهٔ استفاده از نام عثمانی در فرانسه در سال ۱۷۲۹ میلادی است. اولین استفادهٔ ثبت شدهٔ شناخته شده در زبان انگلیسی در یکی از کتابهای یادداشت توماس جفرسون از سال ۱۷۸۹ میلادی نگارش شده: «. برای عثمانی از مخمل های اوترخت». در طول نسل های بعدی، عثمانی به یک قطعهٔ معمولی از مبلمان اتاق خواب تبدیل شد.
عثمانی های اروپایی در اندازهٔ کوچکتر از عثمانی سنتی ترک استانداردسازی شدند و در سدهٔ نوزدهم میلادی شکل دایره ای یا هشت ضلعی به خود گرفتند. صندلی در مرکز توسط بازوها یا توسط یک ستون مرکزی و پر شده که ممکن است یک گیاه یا مجسمه را در خود جای دهد تقسیم می شد. نشیمن های لولایی نیز ظاهر شدند تا از فضای داخل عثمانی برای نگهداری وسایل استفاده شود. زیرپایی عثمانی، یک قطعهٔ مبلمان نزدیک به هم، یک زیرپایی روکش دار روی چهارپایه بود که می توانست به عنوان نشیمن کنار آتش، نشیمن گاهی که با فرش، گل دوزی یا مهره کاری پوشانده می شود، استفاده شود. در سدهٔ بیستم میلادی، کلمهٔ عثمانی هر دو شکل را در بر می گرفت. در طول سال ها، آن ها اصلاح و تغییر یافته اند و در حال حاضر در اشکال مختلف، در تمامی اندازه ها و در متنوع ترین مواد موجود هستند. پاف کیسه لوبیا. آن ها اخیراً به یک عنصر طراحی واقعی برای فضای داخلی و خارجی تبدیل شده اند: در استودیوها، دفاتر، یا برای تنظیم محیط برای سمینارها، کنفرانس ها و کارگاه ها استفاده می شود. راحت و همه کاره هستند و به شما امکان می دهند بسته به موقعیت بنشینید، دراز بکشید یا لم بدهید. پاف کلاسیک از پی وی
سی ساخته شده است، ماده ای قابل شستشو که بسیار شبیه پلاستیک است که باعث می شود پاف در برابر آب مقاوم باشد و اجازه می دهد آن را در فضای باز قرار دهید. نسخه هایی از چرم (بسیار گران) یا مواد جایگزین چرم، سازگار با محیط زیست و ارزان تر نیز وجود دارد.
کوواشی هیمه ؛ همچنین به نام هوسو-هیمه نو میکوتو شناخته می شود یکی از امپراتریس های ژاپن، همسر هفتمین امپراتور ژاپن، امپراتور کوریه و مادر امپراتور کوگن اهل ژاپن بود.
میماکی-هیمه ، یکی از امپراتریس های ژاپن، همسر دهمین امپراتور ژاپن، امپراتور سوجین و مادر امپراتور سوینین بود.
ناکاتسو هیمه (؛ همچنین با نام ناکاتسو-هیمه نو میکوتو نیز شناخته می شود، است. یکی از امپراتریس های ژاپن شخصیتی در اسطوره شناسی ژاپنی که همسر امپراتور اوجین و مادر امپراتور نینتوکو بود.
شاهدخت نان ایوا نو اونو یکی از امپراتریس های ژاپن همسر امپراتور کینزو اهل ژاپن بود.
اوشیساکا نو اوناکاتسوهیمه (; – مرگ بعد از ۴۵۳) یکی از امپراتریس های ژاپن، همسر امپراتور اینگیو اهل ژاپن بود.
شاهدخت هاشیهیتو مرگ در سال 665 میلادی؛ یکی از امپراتریس های ژاپن ، همسر امپراتور کوتوکو اهل ژاپن بود.
یوسوتاراشی هیمه (؛ یا اوناکاتسومی نو هیمه یکی از امپراتریس های ژاپن، شخصیتی در اساطیر ژاپنی است که در کوجیکی، وقایع نگاری باستانی ژاپن ظاهر می شود. گفته می شود که او ملکه امپراتور کوشو، پنجمین امپراتور ژاپن، و خواهر اوکیتسو یوسو، اجداد خاندان اُواری بوده است.