Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
عه نظارت جامع بر فناوری نانو، برای اطمینان از اینکه خطرات پتانسیلی مربوط به تحقیقات و کاربرد تجاری فناوری نانو، بر فواید پتانسیل آن غالب نشود، حیاتی خواهد بود. همچنین ممکن است برای برآورده کردن انتظارات جامعه در مورد توسعه مسئولانه فناوری نانو و همچنین حصول اطمینان از اینکه منافع عمومی در شکل دهی به توسعه فناوری نانو گنجانده شده است، مقررات لازم باشد. آموزش، مشارکت و مشاوره جامعه معمولاً «پایین دست» اتفاق می افتد: زمانی که حداقل سطح آگاهی متوسطی وجود داشته باشد، و اغلب در طول فرآیند انتشار و تطبیق فناوری ها. در مقابل، تعامل "بالادستی" خیلی زودتر در چرخه نوآوری رخ می دهد و شامل: "گفتگو و بحث در مورد گزینه ها و مسیرهای فناوری آینده، آوردن رویکردهای اغلب متخصصان به اسکن افق، آینده نگری فناوری و برنامه ریزی سناریو برای درگیر کردن طیف گسترده تر است. از دیدگاه ها و ورودی ها." دانیل ساروویتز، مدیر کنسرسیوم علم، سیاست و نتایج دانشگاه ایالتی آریزونا، استدلال می کند که «زمانی که دستگاه های جدید به مرحله تجاری سازی و مقررات می رسند، معمولاً برای تغییر آنها برای اصلاح مشکلات دیر شده است». با این حال، Xenos و همکاران. است
دلال می کنند که تعامل بالادستی می تواند در این زمینه از طریق بحث پیش بینی شده با همتایان مورد استفاده قرار گیرد. منظور از مشارکت بالادستی در این معنا، ایجاد بهترین شرایط ممکن برای سیاست گذاری صحیح و قضاوت عمومی بر اساس ارزیابی دقیق اطلاعات عینی است. بحث ممکن است به عنوان یک کاتالیزور برای تعامل بالادستی عمل کند و باعث پاسخگویی افراد به جستجو و پردازش اطلاعات اضافی شود ("تفصیل پیش بینی"). با این حال، اگرچه بحث پیش بینی شده منجر به جستجوی اطلاعات بیشتر شرکت کنندگان شد، Xenos و همکاران. دریافتند که اطلاعات واقعی در درجه اول جستجو نشده است. در عوض، افراد به دنبال نظرات و سرمقاله ها بودند. این موضع که تحقیق، توسعه و استفاده از فناوری نانو باید تحت کنترل بخش دولتی باشد، گاهی اوقات به عنوان نانوسوسیالیسم شناخته می شود. تازگی. این سوال که آیا نانوتکنولوژی چیزی "جدید" را نشان می دهد باید پاسخ داده شود تا تصمیم گیری شود که چگونه فناوری نانو باید به بهترین شکل تنظیم شود. انجمن سلطنتی توصیه کرد که دولت بریتانیا مواد شیمیایی به شکل نانوذرات یا نانولوله ها را به عنوان مواد جدید ارزیابی کند. متعاقب آن، در سال ۲۰۰۷ ائتلافی م
تشکل از چهل گروه خواستار طبقه بندی نانومواد به عنوان مواد جدید و تنظیم آن شدند. علی رغم این توصیه ها، مواد شیمیایی شامل نانوذرات که قبلاً مورد ارزیابی و مقررات قرار گرفته اند، صرف نظر از احتمال خطرات و اثرات مختلف، ممکن است از مقررات مستثنی شوند. در مقابل، نانومواد اغلب از منظر حقوق مالکیت معنوی (IPRs) به عنوان «جدید» شناخته می شوند و به این ترتیب از طریق قوانین ثبت اختراع از نظر تجاری محافظت می شوند. بحث قابل توجهی در مورد اینکه چه کسی مسئول تنظیم فناوری نانو است وجود دارد. در حالی که برخی از آژانس های نظارتی غیر فناوری نانو در حال حاضر برخی از محصولات و فرآیندها را (به درجات مختلف) پوشش می دهند - با "پیوند کردن" فناوری نانو به مقررات موجود - شکاف های واضحی در این رژیم ها وجود دارد. این امر برخی از کاربردهای فناوری نانو را قادر می سازد تا بدون اینکه تحت پوشش هیچ مقرراتی قرار نگیرند، به طور مجازی «از شکاف ها عبور کنند». نمونه ای از این در ایالات متحده رخ داده است و شامل نانوذرات تیتانیوم دی اکسید (TiO2) برای استفاده در کرم های ضد آفتاب است که در آن ظاهر زیبایی شفاف تری ایجاد می کنند. در این مورد، سازمان غذا و
داروی ایالات متحده (FDA) اثرات بهداشتی فوری قرار گرفتن در معرض نانوذرات TiO2 را برای مصرف کنندگان بررسی کرد. با این حال، آنها تأثیرات آن را برای اکوسیستم های آبی پس از پاک شدن کرم ضد آفتاب بررسی نکردند، و همچنین EPA یا هیچ آژانس دیگری نیز این کار را انجام ندادند. به طور مشابه، نظارت معادل FDA استرالیا، سازمان محصولات درمانی (TGA)، استفاده از نانوذرات در ضدآفتاب ها را تأیید کرد (بدون نیاز به برچسب گذاری بسته) پس از بررسی دقیق ادبیات، بر اساس اینکه با وجود اینکه نانوذرات TiO2 و روی اکسید (ZnO) در ضدآفتاب ها در vitro رادیکال های آزاد و آسیب DNA اکسایشی تولید می کنند، اما چنین ذراتی احتمالاً قادر به عبور از سلول های خارجی مرده لایه corneum stratum پوست انسان نیستند؛ یافته ای که برخی از دانشمندان بر این باور هستند که این اصل احتیاط را در رابطه با استفاده طولانی مدت در کودکان با پوست بریده، سالمندان با پوست نازک، افراد با پوست بیمار یا استفاده در چینش های انعطاف پذیر ندارد.شک ها درباره تصمیم TGA با انتشار مقاله ای که نشان می داد فرم آناتاز بدون پوشش از TiO2 که در برخی از ضدآفتاب های استرالیایی استفاده می شود، باعث
واکنش فتوکاتالیستی شده و سطح روف های پیش ترنگ شدهٔ فولادی را در نقاطی که با دست های پوشیده از ضدآفتاب کارگران تماس می گیرد، تخریب می کند، مطرح شد. چنین شکاف هایی در مقررات احتمالاً در کنار توسعه و تجاری سازی فن آوری های نانو به طور فزاینده پیچیده تر نسل دوم و سوم ادامه خواهد یافت. نانوپزشکی تازه شروع به ورود به فرآیندهای نظارت بر دارو کرده است، اما در چند دهه آینده می تواند به یک گروه برجسته در دسته داروهای نوآور شود. فکر کنونی نظارت کنندگان ایمنی و کارآمدی هزینه، این است که این محصولات باعث بروز چندان مشکلات نانوی خاصی نمی شوند. برخی از دانشگاهیان (مانند توماس آلورد فانس) این گزاره را به چالش کشیده اند و پیشنهاد می کنند که نانوداروها ممکن است چالش های سیاستی منحصر به فرد یا تشدید شده ای را برای سیستم های دولتی از نظر مقرون به صرفه بودن و همچنین مقررات ایمنی ایجاد کنند. همچنین جنبه های مثبت عمومی قابل توجهی در مقررات فناوری نانو وجود دارد، به ویژه با توجه به حصول اطمینان از اینکه مشارکت صنعت در تنظیم استانداردها به ابزاری برای کاهش رقابت تبدیل نمی شود و اینکه سیاست ها و مقررات فناوری نانو مدل های جدید کشف و
توسعه داروی ایمن را به طور سیستماتیک تر تشویق می کند که بار جهانی بیماری را هدف قرار داده است. تلاش های خودتنظیمی ممکن است به دلیل تعارض منافع در درخواست از هر سازمانی برای نظارت بر خود با شکست مواجه شوند. اگر مردم از این شکست آگاه شوند، اغلب به یک سازمان خارجی و مستقل وظیفه پلیسی داده می شود که گاهی با اقدامات تنبیهی شدید علیه سازمان انجام می شود. سازمان غذا و دارو خاطرنشان می کند که فقط بر اساس ادعاهای داوطلبانه تولید کننده محصول تنظیم می کند. اگر هیچ ادعایی از سوی یک سازنده مطرح نشود، ممکن است FDA از استفاده از فناوری نانو بی اطلاع باشد. با این حال، مقررات در سراسر جهان هنوز بین مواد در مقیاس نانو و شکل حجیم آنها تمایز قائل نیستند. این بدان معناست که نانومواد به طور موثری تنظیم نشده باقی می مانند. هیچ الزام قانونی برای نانومواد برای مواجهه با آزمایش های جدید سلامت و ایمنی یا ارزیابی اثرات زیست محیطی قبل از استفاده در محصولات تجاری وجود ندارد، در صورتی که این مواد قبلاً به صورت فله تأیید شده باشند. خطرات سلامتی نانومواد نگرانی خاصی برای کارگرانی است که ممکن است در سطوح بالاتر و بر اساس معمول تر نسبت به عموم
مردم با مواجهه شغلی با نانومواد مواجه شوند. قانون بین المللی. هیچ مقررات بین المللی در مورد محصولات نانو یا فناوری نانو زیربنایی وجود ندارد. همچنین هیچ تعاریف یا اصطلاحات مورد توافق بین المللی برای نانوتکنولوژی، هیچ پروتکل مورد توافق بین المللی برای آزمایش سمیت نانوذرات، و هیچ پروتکل استانداردی برای ارزیابی اثرات زیست محیطی نانوذرات وجود ندارد. علاوه بر این، نانومواد در محدوده معاهدات بین المللی موجود که مواد شیمیایی سمی را تنظیم می کنند، قرار نمی گیرند. از آنجایی که محصولاتی که با استفاده از فناوری نانو تولید می شوند احتمالاً وارد تجارت بین المللی خواهند شد، استدلال می شود که لازم است استانداردهای نانوتکنولوژی در سراسر مرزهای ملی هماهنگ شود. این نگرانی وجود دارد که برخی کشورها، به ویژه کشورهای در حال توسعه، از مذاکرات استانداردهای بین المللی کنار گذاشته شوند. موسسه استانداردهای غذا و کشاورزی خاطرنشان می کند که "کشورهای در حال توسعه باید در توسعه استانداردهای بین المللی فناوری نانو نظر داشته باشند، حتی اگر فاقد ظرفیت برای اجرای استانداردها باشند". نگرانی در مورد انحصارها و کنترل متمرکز و مالکیت نانوتکنولوژی
های جدید در کارگاه های اجتماعی در استرالیا در سال 2004 مطرح شد. استدلال علیه مقررات. استفاده گسترده از واژه نانوتکنولوژی در سال های اخیر این تصور را ایجاد کرده است که چارچوب های نظارتی به طور ناگهانی باید با چالش های کاملاً جدیدی دست و پنجه نرم کنند که برای مقابله با آن ها مجهز نیستند. بسیاری از سیستم های نظارتی در سراسر جهان در حال حاضر مواد یا محصولات جدید را از نظر ایمنی به صورت موردی ارزیابی می کنند، قبل از اینکه در بازار مجاز شوند. این سیستم های نظارتی سال هاست که ایمنی آرایش های مولکولی در مقیاس نانومتری را ارزیابی می کنند و بسیاری از مواد شامل ذرات در مقیاس نانومتری برای دهه ها مورد استفاده قرار گرفته اند. کربن سیاه، تیتانیوم دی اکسید، روی اکسید، بنتونیت، آلومینیم سیلیکات، آهن اکسید، دی اکسید سیلیسیم ، خاک دیاتومه، کائولینیت، طلق، مونتموریونیت، منیزیم اکسید، سولفات مس. این چارچوب های تأیید موجود تقریباً به طور جهانی از بهترین علم موجود برای ارزیابی ایمنی استفاده می کنند و مواد یا محصولاتی را با مشخصات منفعت خطر غیرقابل قبول تأیید نمی کنند. یک پیشنهاد این است که به سادگی اندازه ذرات را به عنوان یکی از چ
ندین پارامتر تعیین کننده یک ماده مورد تایید، به جای ایجاد قوانین خاص برای همه ذرات با اندازه معین بدون توجه به نوع، در نظر بگیریم. یک استدلال اصلی علیه مقررات ویژه نانوتکنولوژی این است که کاربردهای پیش بینی شده با بیشترین تأثیر در آینده بسیار دور هستند و نحوه تنظیم فناوری هایی که امکان سنجی آن ها در این نقطه حدس آمیز است، مشخص نیست. در این میان، استدلال شده است که کاربردهای فوری نانومواد چالش هایی را ایجاد می کند که تفاوت چندانی با معرفی هر ماده جدید دیگری ندارد و می توان با تغییرات جزئی در طرح های نظارتی موجود به جای تنظیم گسترده کل حوزه های علمی با آن مقابله کرد. یک رویکرد واقعاً احتیاطی به مقررات می تواند به شدت مانع توسعه در زمینه مطالعات ایمنی فناوری نانو شود که برای هر کاربرد علم نانو مورد نیاز است. در حالی که نتایج این مطالعات می تواند مبنایی برای مقررات دولتی و بین المللی باشد، یک رویکرد معقول تر ممکن است توسعه یک ماتریس ریسک باشد که مقصران احتمالی را شناسایی می کند. واکنش دولت ها. انگلستان. انجمن سلطنتی بریتانیا در گزارش اصلی خود در سال ۲۰۰۴ به نام علم و فناوری نانو: فرصت ها و عدم قطعیت ها به این نتی
جه رسید که: اما توصیه کرده اند که نانومواد به عنوان مواد شیمیایی جدید تنظیم شوند، آزمایشگاه ها و کارخانه های تحقیقاتی با نانومواد «اگر مواد خطرناکبودند»، تا حد امکان از انتشار نانومواد در محیط زیست خودداری شود، و محصولات حاوی نانومواد در معرض ایمنی جدید الزامات آزمایش قبل از انتشار تجاری آنها قرار گیرند. در گزارش سال ۲۰۰۴ انجمن سلطنتی بریتانیا و آکادمی سلطنتی مهندسین اشاره شد که مقررات موجود در بریتانیا زمانی که مواد موجود به شکل نانوذرات تولید می شوند نیازی به آزمایش اضافی ندارند. انجمن سلطنتی توصیه کرد که چنین مقرراتی تجدید نظر شود تا "مواد شیمیایی تولید شده به شکل نانوذرات و نانولوله ها به عنوان مواد شیمیایی جدید تحت این چارچوب های نظارتی در نظر گرفته شوند" (p.xi). آنها همچنین توصیه کردند که مقررات موجود بر اساس احتیاط اصلاح شود زیرا انتظار دارند «سمیت مواد شیمیایی به شکل نانوذرات و نانولوله های آزاد را نتوان از روی سمیت آن ها به شکل بزرگ تر پیش بینی کرد و در برخی موارد بیشتر خواهد بود. سمی نسبت به جرم مشابه همان ماده شیمیایی در شکل بزرگتر است.آنها همچنین توصیه کردند که مقررات موجود بر اساس احتیاط اصلاح شو
د زیرا انتظار دارند «سمیت مواد شیمیایی به شکل نانوذرات و نانولوله های آزاد را نتوان از روی سمیت آن ها به شکل بزرگ تر پیش بینی کرد و در برخی موارد سمی تر نسبت به جرم مشابه همان ماده شیمیایی در شکل بزرگتر است. گزارش اولیه کمیسیون مقررات بهتر در سال ۲۰۰۳ به دولت بریتانیا توصیه کرده بود: ۱.از طریق یک بحث آگاهانه، مردم را قادر می سازد تا خطرات را برای خود در نظر بگیرند و با ارائه اطلاعات مناسب به آنها کمک کنند تا تصمیمات خود را بگیرند؛ ۲.در مورد نحوه تصمیم گیری باز باشد و در جاهایی که عدم قطعیت وجود دارد تصدیق کند؛ ۳.برقراری ارتباط با مردم و مشارکت آنها در فرآیند تصمیم گیری تا حد امکان؛ ۴.اطمینان حاصل شود که کانال های ارتباطی دو طرفه را توسعه می دهد؛ ۵.در رسیدگی به مسائل خطر، به ویژه ارائه اطلاعات و اجرای سیاست، رهبری قوی داشته باشید. این توصیه ها در اصل توسط دولت بریتانیا پذیرفته شد. پاسخ دولت بریتانیا با توجه به اینکه "هیچ تمرکز آشکاری برای یک بحث عمومی آگاهانه از نوع پیشنهاد شده توسط گروه ویژه" وجود نداشت، پاسخ دولت بریتانیا پذیرفتن توصیه ها بود. گزارش انجمن سلطنتی در سال ۲۰۰۴ دو موضوع متمایز حاکمیتی را مشخص کر
د: ۱. "نقش و رفتار نهادها" و توانایی آنها برای "به حداقل رساندن پیامدهای ناخواسته" از طریق مقررات و مقررات کافی ۲. میزان اعتماد عمومی و ایفای نقش در تعیین مسیرهایی که فناوری نانو در حین توسعه ممکن است دنبال کند.
&lt;templatestyles src="Module:Infobox/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt; فانوس دریایی جزیره برادر شرقی، یک فانوس دریایی واقع در جزیره برادر شرقی در خلیج سان رافائل، نزدیک نوک نقطه سن پابلو در ریچموند، کالیفرنیا است. این ورودی خلیج سان پابلو را از خلیج سانفرانسیسکو نشان می دهد. این فانوس دریایی که در سال ۱۸۷۴ ساخته شد و در سال ۱۹۶۹ خودکار شد، به سبک آمریکایی استیک توسط پل جی. پلز طراحی شد، که همچنین ایستگاه های خواهر جزیره برادر شرقی، فانوس دریایی نقطه فرمین در سن پدرو کالیفرنیا، فانوس دریایی جزیره مادیان، در تنگه کارکوینز را طراحی کرد، کالیفرنیا (تخریب شده در دهه ۱۹۳۰)، فانوس دریایی نقطه هوئنم در کالیفرنیا (در سال ۱۹۴۰ جایگزین شد)، چراغ ورودی هرفورد در نورث وایلد وود، نیوجرسی، و پوینت آدامز لایت در ایالت واشینگتن (سوخته شده توسط سرویس فانوس دریایی در سال ۱۹۱۲)، همه در اصل همان سبک خانه نگهبان سابق در سال ۱۹۸۰ به عنوان یک تختخواب و صبحانه شروع به کار کرد.
رکسانا فیلمی به کارگردانی و نویسندگی پرویز شهبازی و به تهیه کنندگی مسعود ردایی ساخته سال ۱۴۰۱ است. این فیلم در بخش ویژه جشنواره فیلم فجر ۱۴۰۳ نمایش داده شد و تحسین اهالی رسانه را برانگیخت. خلاصه داستان. داستان یک قمارباز جوان است که عاشقانه ای غیرمنتظره با یک دختر هنرمند با استعداد پیدا می کند. مصمم است زندگی خود را تغییر دهد، او تلاش می کند تا فردی بهتر و مفیدتر شود.
در نظریه انتقادی، آلوده انگاری فرآیندی است که طی آن سوژه هرآنچه را با وی در تقابل است دیگری پنداشته و آنها را از طریق نفی و طرد از خود دور می سازد. فرد با این روش مرزهایی برای یک «من» همواره ناپایدار برقرار می کند. آلوده انگاری سازوکاری برای دفاع از تمامیت مرزهای سوژه است، مبتنی بر فرآیند واپس راندن دیگری از خود. ژولیا کریستوا فیلسوف فرانسوی نخستین بار نظریه آلوده انگاری را در سال ۱۹۸۰ در مقاله «قدرت های وحشت» مطرح کرده است. آنطور که کریستوا در مقاله «قدرت های وحشت» نوشته است، آلوده انگاری مرحله ای اساسی در آغاز فرآیند سوبژکتیویته است که در آن شخص، هر آنچه برای خود، دیگری محسوب می شود را طرد می کند. کریستوا، آن چیزی که شخص در این فرآیند، طرد می کند را «امر آلوده» می نامد و معتقد است که هر سوژه ای در تمام دوران زندگی با تهدید مرزهای سوژگی اش توسط امر آلوده مواجه خواهد بود زیرا امر آلوده هیچگاه به طور کامل برطرف نمی شود و بنابراین کشمکشی همیشگی میان سوژه و آلودگی برقرار است. حضور امر آلوده آرامش سوژه را برهم زده و پاک بودنش را متزلزل می کند و این ترس را در او پدید می آورد که هیچ جا و هیچ وقت نمی تواند از آلودگی
در امان باشد. آلوده انگاری فرآیندی روانی معرفی شده است که بر تمام جنبه های زندگی اجتماعی و فرهنگی تاثیر می گذارد. این مرحله ای گذرا نیست، بلکه فرآیندی همیشگی است که کارکردی پایه ای در برنامه ریزی ذهنیت دارد. آلوده انگاری اذعان می کند که سوژه در معرض خطر دائمی قرار دارد. امر آلوده که همواره حول آگاهی فرد باقی می ماند به مثابه تهدیدی علیه موجودیت مرزهای سوژه عمل می کند و سعی در نابودی آن دارد. آلوده انگاری سایه هایی از وحشت را بر سوژه مستولی می کند که در فرهنگ و گفتمان های مذهبی به عنوان نوعی ناپاکی سعی بر تطهیر و دور نگه داشتن آن می شود. امر آلوده آن چیزی است که هویت، نظام و نظمِ بدنِ پاک را دچار اختلال می کند، چون مرزها و قوانین را رعایت نمی کند. کریستوا معتقد است آلوده انگاری پدیده ای روانی در آغاز شگل گیری هویت است و به زمانی پیش از مرحله آیینه، یعنی قبل از دوره شش تا هشت ماهگی باز می گردد، زمانی که کودک در راستای تعیین مرزهایش با محیط اطراف، هر چیزی که برایش دیگری محسوب می شود را با تنفر و انزجار طرد می کند. آلوده انگاری در هنر. امر آلوده به دلیل ماهیت هنجارشکنانه اش بارها توسط هنرمندان برای رساندن پیام ه
ای اعتراضی و چالش برانگیز مورد استفاده قرارگرفته است. هنرمندان افزون بر بیان دغدغه های شخصی از این راه، هنجارهای حاکم بر جامعه را نیز به چالش می کشند. ژولیا کریستوا در مقاله «قدرت های وحشت» به ادبیات و هنر معاصر به عنوان عرصه هایی که آلوده انگاری در آنها رخ می دهد، اشاره می کند. هنرمندان و نویسندگان بسیاری، کشمکش خود با امر آلوده را با استفاده از شیوه ‎های گوناگون به آثارشان وارد کرده اند. در رابطه با ادبیات، او معتقد است که نویسنده با واردکردن امر آلوده به متن ادبی به پالایش روح و روان خود می پردازد. کریستوا مفهوم آلوده انگاری نزد سوژه را به مثابه فاعل سخنگو در عرصه مطالعات ادبی با توجه به نقش پالایندگی ادبیات قابل طرح می داند. آفرینشگر ادبی در روند خلق اثر با بیرون ریزی آلودگی ها، سوبژکتیویته خود را از وجود آن مبرا می کند. بدین ترتیب اثر ادبی و هنری حتی ناخواسته و ناخودآگاه، نوید پاکی را به روح انسان عرضه می کند. او مضامین آلوده انگار از قبیل درد، رنج، مرگ، شکنندگی زندگی، نابسامانی ها و آلودگی نظام های اجتماعی را در اثر ادبی و شاعرانه خود می گنجاند تا بدین روش، ضمن نشان دادن ناخودآگاهی و تاریکی های روح، رنج
ی را که روح به خاطر این آلودگی ها متحمل می شود، تقلیل داده تا به والایش و تطهیر دست یابد. در رابطه با هنر، کریستوا معتقد است که در گذشته، مذاهب با آموزه های گوناگون خود، نقش آلوده انگاری در جوامع را بر عهده داشته اند. اما در دوره معاصر با افول مذاهب، هنر این نقش را ایفا می کند. آثار هنری ای که در نتیجه فرآیند آلوده انگاری خلق می شوند، آرامش مخاطبانشان را بر هم زده و موجب بروز واکنش در آنها می شوند. هدف هنرمند از بازنمایی امر آلوده در آثارش، بیان مسائل اعتراضی و به چالش کشیدن نظم نمادین است. با توجه به نظریات ژولیا کریستوا، پرداختن این دسته از هنرمندان به موضوعات چالش برانگیز و به تصویرکشیدن امر آلوده در آثارشان، افزون بر تأثیری که بر سوبژگی خودشان دارد، برای جامعه نیز سودمند و حتی ضروری است، به این دلیل که مرزهای اعتقادات و باورهای پیشین را مورد هجوم قرار داده و به بروز تغییر در جامعه و شکل گیری مرزهای اعتقادی تازه کمک می کنند.
حفره تاج خورشیدی (انگلیسی: Coronal hole) ناحیه ای موقتی از پلاسمای نسبتاً خنک و کم تراکم در تاج خورشیدی است که در آن میدان مغناطیسی خورشید به عنوان یک میدان باز به فضای بین سیاره ای گسترش می یابد. در مقایسه با میدان مغناطیسی بسته معمولی تاج، که بین نواحی با قطبیت مغناطیسی مخالف قوس می دهد، میدان مغناطیسی باز یک حفره تاجی به باد خورشیدی اجازه می دهد تا با سرعت بسیار بیشتری به فضا بگریزد. این منجر به کاهش دما و چگالی پلاسما در محل یک حفره تاجی و همچنین افزایش سرعت متوسط باد خورشیدی اندازه گیری شده در فضای بین سیاره ای می شود. اگر جریان های بادهای خورشیدی پرسرعت از حفره های تاجی با زمین برخورد کنند، می توانند نمایش های بزرگی از شفق های قطبی ایجاد کنند. نزدیک به کمینه خورشیدی، زمانی که فعالیت هایی مانند پرتاب جرم تاجی کمتر است، چنین جریان هایی عامل اصلی طوفان های ژئومغناطیسی و شفق های قطبی مرتبط هستند. تاریخچه. در دهه ۱۹۶۰، حفره های تاجی روی تصاویر پرتو ایکس که توسط موشک ژرفاسنج و رصد در طول موج های رادیویی توسط تلسکوپ رادیویی کریس کراس سیدنی گرفته شده بود، ظاهر شد. در آن زمان، آنچه آنها بودند نامشخص بود. ماهیت و
اقعی آنها در دهه ۱۹۷۰ شناسایی شد، زمانی که تلسکوپ پرتو ایکس در مأموریت اسکای لب بر فراز جو زمین به پرواز درآمدند تا ساختار تاج را آشکار کنند. چرخه خورشیدی. اندازه حفره تاج و جمعیت با چرخه خورشیدی مطابقت دارد. همان طور که خورشید به سمت بیشینه خورشیدی حرکت می کند، سوراخ های تاجی به قطب های خورشید نزدیک تر و نزدیک تر می شوند. در طول بیشینه خورشیدی، تعداد حفره های تاجی کاهش می یابد تا زمانی که میدان های مغناطیسی روی خورشید معکوس شوند. پس از آن، حفره های تاجی جدید در نزدیکی قطب های جدید ظاهر می شوند. حفره های تاجی سپس در اندازه و تعداد افزایش می یابند و با حرکت خورشید دوباره به سمت کمینه خورشیدی، از قطب ها دورتر می شوند. باد خورشیدی. حفره های تاجی معمولاً باد خورشیدی را با سرعتی حدود دو برابر میانگین تخلیه می کنند. شناخته شده است که باد خورشیدی در حال فرار در امتداد خطوط میدان مغناطیسی باز حرکت می کند که از ناحیه حفره تاجی عبور می کند. از آنجایی که حفره های تاجی مناطقی در تاج خورشید هستند که چگالی و دمای بسیار کمتری نسبت به اکثر تاج ها دارند، این نواحی بسیار نازک هستند که به باد خورشیدی کمک می کند، زیرا ذرات درون
فام سپهر به راحتی می توانند از بین بروند. تأثیر بر آب و هوای فضا. در طول کمینه های خورشیدی، حفره های تاجی منابع اصلی اختلالات جوی فضا، از جمله شفق ها هستند. به طور معمول، طوفان های ژئومغناطیسی (و ) که از حفره های تاجی سرچشمه می گیرند، شروع تدریجی دارند (در طی چند ساعت) و به شدت طوفان های ناشی از خروج جرم از تاج خورشیدی (CME) نیستند، که معمولاً شروع ناگهانی دارند. از آنجایی که حفره های تاجی می توانند برای چندین چرخش خورشیدی (یعنی چندین ماه) دوام بیاورند، پیش بینی عود این نوع اختلال اغلب به طور قابل توجهی زودتر از اختلالات مربوط به سی ام ای امکان پذیر است.
دیوید رولی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال نگری سمبیلان اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مالزی بازی کرده است.
الف حیقل (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مالزی بازی کرده است.
کامپیوتراکتیو (گاهی برای بازتاب لوگو به عنوان Computeract!ve نوشته می شود) یک مجله کامپیوتری است که هر دو هفته یکبار توسط فیوچر پی ال سی در بریتانیا منتشر می شود. تاریخچه و مشخصات. این مجله اولین بار در فوریه ۱۹۹۸ توسط نیلسن هلدینگ منتشر شد که پیش از آن در سال ۲۰۰۷ این سی سیو مدیا آن را خریده بود. اما در فوریه ۲۰۱۳ به انتشارات دنیس فروخته شد. مجله خواهر آن "سری آلتیمیت گاید" است. بر اساس فروش هر دو هفته یکبار که توسط اداره حسابرسی بریتانیا تأیید شده است، "کامپیوتراکتیو" پرفروش ترین مجله کامپیوتری در بریتانیا است. نسخه اپلیکیشن آی پد مجله در ژانویه ۲۰۱۲ راه اندازی شد. یک نسخه الکترونیکی "کامپیوتراکتیو" هرچند خریداران نمی توانند به صورت آفلاین بخوانند توسط مجله "زد" ارائه شده است. فیوچر پی ال سی در سال ۲۰۲۱ انتشارات دنیس و بخش محاسباتی آن از جمله "کامپیوتراکتیو" را خرید. فهرست مطالب. این مجله به بخش های زیر تقسیم می شود:
حقیمی عظیم (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال است. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال امید و بزرگسالان مالزی بازی کرده است.
فیاض ذوالکیفلی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کداح اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مالزی بازی کرده است.
شفیق احمد (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کداح اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال و بزرگسالان مالزی بازی کرده است.
شامی ایزوان (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال است. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۲ سال مالزی و مالزی بازی کرده است.
در نظریهٔ اطلاعات، کد وارِسیِ پَریتهٔ کم چگال (Low-density parity-check code, LDPC) - یا به اختصار، کد اِل دی پی سی - یک کد تصحیح کنندهٔ خطای خطی بلوکی است؛ روشی برای انتقال پیام از راه یک کانال نویزی. یک کد ال دی پی سی، به کمک یک گراف تانِر (Tanner graph) پراکنده (یک زیرکلاس گراف دوبخشی) ساخته می شود. کدهای ال دی پی سی، کدهای نزدیک شونده به ظرفیت کانال هستند، یعنی آستانهٔ نویز آنها، در عمل، به بیشینهٔ نظری (حد شانون) کانال بی حافظهٔ متقارن، بسیار نزدیک است. آستانهٔ نویز، حد بالای نویز کانال است که تا پیش از آن، احتمال از دست رفتن اطلاعات را می توان با کد کردن پیام، دلخواه کوچک کرد. با استفاده از روش انتشار باور تکرارشونده (iterative)، شمار محاسبات لازم برای کدگشایی ال دی پی سی، رابطهٔ خطی با طول کد دارد. کدهای ال دی پی سی، به افتخار رابرت گالاگِر - که مفهوم ال دی پی سی را سال ۱۹۶۰ در پایان نامهٔ دکترایش در مؤسسه فناوری ماساچوست پیش نهاد و گسترد - به نام "کدهای گالاگر" هم شناخته می شوند. ازآنجاکه کدهای ال دی پی سی به کدگشایی تکرارشوندهٔ پُرمحاسبات نیاز داشتند، چندین دهه بی کاربرد ماندند. در ۱۹۹۳، کدهای توربو
اختراع شدند که به کمک کدگشایی تکرارشونده، عملکرد بسیار بهتری از کدهای دیگر تا آن زمان داشتند. اما کدهای توربو، ثبت اختراع شده بودند و برای استفاده نیاز به پرداخت هزینه داشتند؛ بنابراین، کدهای ال دی پی سی با اقبال روبه رو شدند، چراکه نشان داده شده بود که عملکرد مشابهی با کدهای توربو دارند و ثبت اختراع هم نشده بودند. حتی اکنون هم که دیگر حق ثبت اختراع کدهای توربو برداشته شده است (از ۲۹ اوت ۲۰۱۳)، کدهای ال دی پی سی، به سبب برتری های فنی شان، همچنان به کار می روند. کدهای ال دی پی سی، ویژگی های ترکیبی ایدئال دارند. گالاگر در پایان نامه اش نشان داد که این کدها، با احتمال زیاد به حد گیلبرت-وارشاموف (Gilbert-Varshamov bound) برای کدهای خطیِ در میدان باینری (binary field) دست می یابند. در سال ۲۰۲۰ هم نشان داده شد که کدهای ال دی پی سی گالاگر به ظرفیت کدگشایی لیستی، همچنین به حد گیلبرت-وارشاموف برای کدهای خطی در هر میدانی دست می یابند. تاریخچه. ازآنجاکه کدهای ال دی پی سی - که نخستین بار در ۱۹۶۳ از سوی گالاگر پیشنهاد شدند - عملی نبوند، تا ۱۹۹۶ - که کار او دوباره مورد توجه قرار گرفت - فراموش شدند. کدهای توربو - دستهٔ دیگر
ی از کدهای نزدیک شونده به ظرفیت کانال که ۱۹۹۳ کشف شدند - در سال های پایانی دههٔ ۹۰ میلادی، روش کدگذاریِ برگزیده شده بودند و از آنها در کاربردهایی مانند شبکهٔ فضای دوردست ناسا و مخابرات ماهواره ای بهره گرفته می شد. از آن پس بود که کدهای ال دی پی سی، به عنوان جایگزینی که عملکرد مشابه داشتند و از طرفی مشکل حق ثبت اختراع هم نداشتند، با اقبال روبه رو شدند. از آن زمان، با پیشرفت هایی که کدهای ال دی پی سی از نظر "کفِ خطا" و عملکرد در نرخ کدهای بزرگتر کردند، از کدهای توربو پیشی گرفتند. کدهای توربو تنها برای نرخ کدهای کوچکتر مناسب ترند. کاربردها. در سال ۲۰۰۳، یک کد ال دی پی سی به سبک تکرار-انباشت بی قاعده (irregular repeat accumulate, IRA)، بر شش کد توربو چیره شد و به عنوان کد تصحیح کننده خطا در استاندارد جدید DVB-S2 برای تلویزیون دیجیتال برگزیده شد. کمیته گزینش DVB-S2، برای برآورد پیچیدگی کدگشایی کدهای توربو پیشنهادشده، از یک روش کدگشایی سریالی - که در مقایسه با کدگشایی موازی، ناکارآمدتر بود - بهره گرفت. این، کدهای توربوی پیشنهادشده را واداشت تا از فریم هایی که طولشان نصف فریم های کدهای ال دی پی سی پیشنهادشده بود، اس