Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اشت شاتل فضایی سیستم پرتاب اصلی برای تمام مأموریت های دولتی نظامی و غیرنظامی باشد، اما ادوارد سی. آлдридж جونیور، معاون وزیر نیروی هوایی ایالات متحده (و در خفا مدیر دفتر ملی شناسایی)، تردید داشت که ناسا بتواند به هدف خود یعنی بیست و چهار پرتاب شاتل در سال دست یابد؛ او فکر می کرد دوازده پرتاب محتمل تر است و با توجه به اینکه تنها دو مدارگرد جدیدتر، دیسکاوری و آتلانتیس، می توانستند بزرگ ترین محموله های او را بلند کنند، ممکن بود پروازهای شاتل فضایی کافی وجود نداشته باشد. ریگان متقاعد شد که سیاست خود را برای اجازه دادن به ناوگان ترکیبی از ELVها و شاتل های فضایی بازنگری کند، و نیروی هوایی آمریکا در سال ۱۹۸۴ ده راکت تایتان ۴ سفارش داد. تی. ای. هپنهایمر، مورخ ناسا، اشاره کرد که با نگاه به گذشته، «عدم استفاده از تایتان ۳ئی-قنطورس یک اشتباه بود»، با توجه به تأخیرها و هزینه های بالاتری که در نهایت در استفاده از شاتل دخیل شد، اما این موضوع در سال ۱۹۸۴ آشکار نبود. اگرچه "گالیلئو" تنها مأموریت سیاره ای برنامه ریزی شده آمریکا بود، مأموریت دیگری نیز در حال آماده سازی بود: مأموریت بین المللی قطبی خورشیدی که در سال ۱۹۸۴ به "او
لیس" تغییر نام داد. این مأموریت در ابتدا در سال ۱۹۷۷ به عنوان یک مأموریت با دو فضاپیما طراحی شده بود که ناسا و سازمان فضایی اروپا (ESA) هر کدام یک فضاپیما را تأمین می کردند، اما فضاپیمای آمریکایی در سال ۱۹۸۱ لغو شد و سهم ناسا به تأمین منبع تغذیه، وسیله پرتاب و ردیابی از طریق شبکه فضای دوردست ناسا محدود شد. هدف مأموریت، کسب دانش بیشتر دربارهٔ هورسپهر با قرار دادن یک ماهواره در مدار قطبی به دور خورشید بود. از آنجایی که مدار زمین تنها ۷٫۲۵ درجه نسبت به استوای خورشید انحراف دارد، قطب های خورشیدی را نمی توان از زمین مشاهده کرد. دانشمندان امیدوار بودند که درک بهتری از باد خورشیدی، میدان مغناطیسی میان سیاره ای، پرتو کیهانی و غبار کیهانی به دست آورند. کاوشگر "اولیس" نیز مانند "گالیلئو" مقصد اولیه ای مشابه داشت، زیرا ابتدا باید به سوی مشتری سفر می کرد و سپس با استفاده از مانور قلاب سنگ از صفحه دایرةالبروج خارج شده و وارد یک مدار قطبی خورشیدی می شد. مأموریت دیگری برای شاتل-قنطورس متعاقباً در قالب «نقشه بردار راداری زهره» (Venus Radar Mapper) که بعداً به "ماژلان" تغییر نام داد، پدیدار شد. اولین جلسه هیئت یکپارچه سازی مأ
موریت برای این کاوشگر در ۸ نوامبر ۱۹۸۳ در مرکز تحقیقاتی لوئیس برگزار شد. چندین مرحله فوقانی شاتل فضایی، از جمله مرحله مدار انتقال (TOS) شرکت اوربیتال ساینسز کورپوریشن، مرحله انتقال دلتا شرکت آستروتک و IUS بوئینگ مورد بررسی قرار گرفتند، اما جلسه قنطورس را به عنوان بهترین گزینه انتخاب کرد. پرتاب "ماژلان" به طور آزمایشی برای آوریل ۱۹۸۸ برنامه ریزی شد. نیروی هوایی آمریکا در سال ۱۹۸۴ شاتل-قنطورس را برای پرتاب ماهواره های میل استار خود به کار گرفت. این ماهواره های ارتباطی نظامی در برابر شنود، پارازیت و حمله هسته ای مقاوم سازی شده بودند. مکالمات تلفنی با جنرال داینامیکس در مورد این پروژه باید از طریق خطوط امن انجام می شد. حضور نیروی هوایی آمریکا در این پروژه، آن را از لغو شدن نجات داد، اما نیروی هوایی خواستار تغییرات طراحی و بهبود عملکرد شد. یکی از این تغییرات، امکان اتصال مستقیم میل استار به قنطورس بود که با استفاده از پیچ های انفجاری جدا می شد و این امر نیازمند آزمایش های بیشتر برای اطمینان از تأثیر شوک ناشی از آن بود. تصمیم برای استفاده از شاتل-قنطورس. رابرت فراش، مدیر ناسا، در نوامبر ۱۹۷۹ اعلام کرد که طرفدار است
فاده از قنطورس نیست، اما قنطورس حامی قدرتمندی در کنگره به نام ادوارد بولند پیدا کرد. بولند IUS را برای مأموریت های فضای ژرف بسیار ضعیف می دانست، هرچند با توسعه آن برای اهداف دیگر مخالف نبود. او تحت تأثیر توانایی قنطورس در قرار دادن "گالیلئو" در مدار مشتری تنها با دو سال پرواز قرار گرفته بود و پتانسیل نظامی آن را نیز می دید. او ریاست کمیته اطلاعاتی مجلس نمایندگان و زیرکمیته تخصیص بودجه سازمان های مستقل کمیته تخصیص بودجه مجلس نمایندگان را بر عهده داشت و به کمیته تخصیص بودجه دستور داد تا در صورتی که مشکلات وزنی "گالیلئو" منجر به تعویق بیشتر شود، ناسا از قنطورس استفاده کند. دستورهای یک کمیته کنگره جایگاه قانونی نداشت، بنابراین ناسا می توانست آن را نادیده بگیرد. فراش در حضور در سنا موضعی غیرمتعهدانه اتخاذ کرد و تنها گفت که ناسا این موضوع را در دست بررسی دارد. ناسا تصمیم گرفت "گالیلئو" را به دو فضاپیمای جداگانه تقسیم کند: یک کاوشگر جوی و یک مدارگرد مشتری؛ مدارگرد در فوریه ۱۹۸۴ پرتاب می شد و کاوشگر یک ماه بعد به دنبال آن می رفت. مدارگرد در زمان رسیدن کاوشگر در مدار مشتری قرار می گرفت و به آن اجازه می داد تا نقش خود
را به عنوان یک رله ایفا کند. تخمین زده شد که جداسازی این دو فضاپیما ۵۰ میلیون دلار دیگر (معادل میلیون دلار در ۱۹۷۹) هزینه در برخواهد داشت. ناسا امیدوار بود بتواند بخشی از این هزینه را از طریق مناقصه های رقابتی جداگانه برای این دو جبران کند. اما در حالی که کاوشگر جوی به اندازه کافی سبک بود تا با IUS دو مرحله ای پرتاب شود، مدارگرد مشتری برای این کار بسیار سنگین بود، حتی با یک قلاب سنگ گرانشی به دور مریخ؛ بنابراین IUS سه مرحله ای همچنان مورد نیاز بود. تا اواخر سال ۱۹۸۰، هزینه تخمینی توسعه IUS دو مرحله ای به ۵۰۶ میلیون دلار (معادل میلیون دلار در ۱۹۸۰) افزایش یافته بود. نیروی هوایی آمریکا می توانست این افزایش هزینه را جذب کند (و در واقع پیش بینی کرده بود که ممکن است هزینه بسیار بیشتری داشته باشد)، اما ناسا با برآورد ۱۷۹ میلیون دلاری (معادل میلیون دلار در ۱۹۸۱) برای توسعه نسخه سه مرحله ای مواجه شد، که ۱۰۰ میلیون دلار (معادل میلیون دلار در ۱۹۸۱) بیشتر از بودجه در نظر گرفته شده بود. در یک کنفرانس مطبوعاتی در ۱۵ ژانویه ۱۹۸۱، فراش اعلام کرد که ناسا حمایت خود را از IUS سه مرحله ای پس می گیرد و به سراغ قنطورس می رود زیرا
«هیچ مرحله فوقانی جایگزین دیگری در یک برنامه زمانی معقول یا با هزینه های قابل مقایسه در دسترس نیست.» قنطورس مزایای مهمی نسبت به IUS داشت. مزیت اصلی آن این بود که بسیار قدرتمندتر بود. کاوشگر و مدارگرد "گالیلئو" می توانستند دوباره با هم ترکیب شوند و کاوشگر می توانست مستقیماً در مدت زمان دو سال پرواز به مشتری تحویل داده شود. زمان های طولانی تر سفر به این معنا بود که قطعات فرسوده می شدند و منبع تغذیه و پیشران داخلی کاهش می یافت. ژنراتورهای ترموالکتریک رادیوایزوتوپ (RTG) در "اولیس" و "گالیلئو" در زمان پرتاب حدود ۵۷۰ وات تولید می کردند که با نرخ ۰٫۶ وات در ماه کاهش می یافت. برخی از گزینه های کمک گرانشی نیز شامل پرواز نزدیک تر به خورشید بود که باعث ایجاد تنش های حرارتی می شد. مزیت دیگر قنطورس نسبت به IUS این بود که با وجود قدرت بیشتر، نیروی محرکه خود را به آرامی تر تولید می کرد و در نتیجه خیز (تکان) و احتمال آسیب به محموله را به حداقل می رساند. همچنین، برخلاف راکت های سوخت جامد که پس از احتراق تا انتها می سوختند، موتورهای سوخت مایع قنطورس را می شد خاموش و دوباره روشن کرد. این ویژگی به قنطورس در قالب «اصلاحات میان م
سیر» و «پروفایل های پروازی چندمرحله ای-سوزش» انعطاف پذیری می بخشید که شانس موفقیت مأموریت را افزایش می داد. در نهایت، قنطورس اثبات شده و قابل اعتماد بود. تنها نگرانی در مورد ایمنی بود؛ راکت های سوخت جامد بسیار ایمن تر از راکت های سوخت مایع، به ویژه آنهایی که حاوی هیدروژن مایع بودند، در نظر گرفته می شدند. مهندسان ناسا تخمین زدند که توسعه ویژگی های ایمنی اضافی ممکن است تا پنج سال زمان ببرد و تا ۱۰۰ میلیون دلار (معادل میلیون دلار در ۱۹۸۱) هزینه داشته باشد. IUS اولین پرواز خود را بر روی یک تایتان ۳۴دی در اکتبر ۱۹۸۲ انجام داد و دو ماهواره نظامی را در مدار زمین همگام قرار داد. سپس در یک مأموریت شاتل فضایی، اس تی اس-۶ در آوریل ۱۹۸۳، برای استقرار اولین ماهواره ردیابی و بازپخش داده ها (TDRS-1) استفاده شد، اما نازل IUS یک درجه تغییر موقعیت داد که منجر به قرار گرفتن ماهواره در مدار اشتباه شد. دو سال طول کشید تا مشخص شود چه چیزی اشتباه بوده و چگونه از تکرار آن جلوگیری شود. تصویب کنگره. تصمیم برای استفاده از قنطورس دانشمندان سیاره شناس را خشنود کرد و مورد استقبال صنعت ارتباطات قرار گرفت، زیرا به این معنی بود که ماهواره ها
ی بزرگ تری می توانستند در مدارهای زمین ایستا قرار گیرند، در حالی که شاتل و IUS به محموله های محدود بودند. ستاد ناسا از شاتل-قنطورس به عنوان پاسخی به خانواده راکت های آریان متعلق به سازمان فضایی اروپا استقبال کرد؛ تا سال ۱۹۸۶، انتظار می رفت نسخه های جدید آریان که در حال توسعه بودند، بتوانند محموله های سنگین تر از را به مدارهای زمین ایستا برسانند و در نتیجه ناسا را از بخش سودآوری از کسب وکار پرتاب ماهواره محروم کنند. نیروی هوایی آمریکا، هرچند از تصمیم ناسا برای کنار گذاشتن IUS سه مرحله ای ناامید بود، پیش بینی می کرد که ماهواره های نیروی هوایی برای انجام مانورهای گریز در برابر سلاح های ضدماهواره به حمل پیشران بیشتری نیاز خواهند داشت. دو گروه به طور خاص از این تصمیم ناراضی بودند: بوئینگ و مرکز پروازهای فضایی مارشال. سایر شرکت های هوافضا از اینکه ناسا تصمیم گرفته بود به جای توسعه یک مرحله فوقانی با انرژی بالا (HEUS) یا وسیله نقلیه انتقال مداری (OTV) - نام جدید یدک کش فضایی - مرحله فوقانی موجود قنطورس را تطبیق دهد، ناامید بودند. اداره مدیریت و بودجه (OMB) از نظر فنی با قنطورس مخالفتی نداشت، اما این یک هزینه اختیاری
بود و در فضای کاهش بودجه سال ۱۹۸۱، OMB احساس می کرد که می توان آن را برای بودجه سال مالی ۱۹۸۳، که در فوریه ۱۹۸۲ به کنگره ارائه شد، حذف کرد. "گالیلئو" برای پرتاب در سال ۱۹۸۵ با استفاده از IUS دو مرحله ای مجدداً پیکربندی شد که رسیدن آن به مشتری چهار سال طول می کشید و تعداد قمرهای بازدید شده را پس از رسیدن به نصف کاهش می داد. سناتور هریسون اشمیت، رئیس کمیته فرعی سنا در علوم، فناوری و فضا، و فضانورد سابقی که در مأموریت آپولو ۱۷ بر روی ماه راه رفته بود، با تصمیم OMB مخالف بود، همان طور که کمیته های تخصیص بودجه مجلس نمایندگان و سنا نیز مخالف بودند. حمایت از این تصمیم از سوی رئیس کمیته فرعی مجلس در علوم، فناوری و فضا، نماینده کنگره رانی جی. فلیپو، که حوزه انتخابیه اش در آلاباما شامل مرکز پروازهای فضایی مارشال بود، صورت گرفت. در ژوئیه ۱۹۸۲، طرفداران قنطورس ۱۴۰ میلیون دلار (معادل میلیون دلار در ۱۹۸۲) به قانون تخصیص بودجه تکمیلی اضطراری اضافه کردند که در ۱۸ ژوئیه ۱۹۸۲ توسط ریگان به قانون تبدیل شد. این قانون علاوه بر تخصیص بودجه، به ناسا و بوئینگ دستور داد تا کار بر روی IUS دو مرحله ای برای "گالیلئو" را متوقف کنند. فلی
پو با این تصمیم مبارزه کرد. او استدلال کرد که قنطورس بسیار گران است، زیرا در سال جاری ۱۴۰ میلیون دلار هزینه داشت و کل پروژه شاتل-قنطورس حدود ۶۳۴ میلیون دلار (معادل میلیون دلار در ۱۹۸۲) برآورد می شد؛ که کاربرد آن محدود بود، زیرا فقط برای دو مأموریت فضای ژرف مورد نیاز بود؛ و اینکه نمونه بارزی از تدارکات ناقص بود، زیرا یک قرارداد مهم بدون هیچ نوع فرایند مناقصه ای به جنرال داینامیکس واگذار می شد. او حمایت نماینده کنگره دان فوکوا، رئیس کمیته علم، فضا و فناوری مجلس نمایندگان را جلب کرد. از قنطورس توسط نماینده کنگره بیل لوری، که حوزه انتخابیه اش در سن دیگو شامل جنرال داینامیکس بود، دفاع شد. در ۱۵ سپتامبر، فلیپو اصلاحیه ای را به لایحه تخصیص بودجه ناسا در سال ۱۹۸۳ ارائه داد که هرگونه کار بیشتر بر روی قنطورس را ممنوع می کرد، اما موضع او توسط آلدریج و بگز تضعیف شد. آنها استدلال کردند که پروازهای اولیه شاتل فضایی نشان می دهد که ماهواره های طبقه بندی شده وزارت دفاع به محافظت بیشتری نیاز دارند که این امر وزن بیشتری را اضافه می کند و بنابراین به قدرت قنطورس نیاز خواهد بود. آلدریج و بگز اعلام کردند که به زودی توافقی را برای
توسعه مشترک شاتل-قنطورس نهایی خواهند کرد. اصلاحیه فلیپو با رأی ۳۱۶ به ۷۷ شکست خورد و راه را برای پروژه شاتل-قنطورس هموار کرد. طراحی. در ۳۰ اوت ۱۹۸۲، جلسه ای با حضور نمایندگان مراکز ناسا و پیمانکاران قنطورس در مقر جنرال داینامیکس در سن دیگو برگزار شد تا الزامات پروژه مورد بحث قرار گیرد. محدودیت اصلی این بود که هم ماهواره و هم مرحله فوقانی قنطورس باید در داخل محفظه بار شاتل فضایی جای می گرفتند که می توانست بارهایی تا طول و عرض را در خود جای دهد. هرچه قنطورس بلندتر بود، فضای کمتری برای محموله باقی می ماند و بالعکس. از این محدودیت، دو نسخه جدید از قنطورس پدید آمد: قنطورس جی و قنطورس جی-پرایم. قنطورس جی برای مأموریت های نیروی هوایی آمریکا، به ویژه برای قرار دادن ماهواره ها در مدارهای زمین ایستا، در نظر گرفته شده بود و هزینه ۲۶۹ میلیون دلاری (معادل میلیون دلار در ۱۹۸۲) برای طراحی و توسعه آن به صورت ۵۰–۵۰ با نیروی هوایی تقسیم شد. این نسخه طول داشت که امکان حمل محموله های بزرگ نیروی هوایی تا طول را فراهم می کرد. وزن خشک آن و وزن با سوخت کامل آن بود. قنطورس جی-پرایم برای مأموریت های فضای ژرف طراحی شده بود و طول داشت ک
ه به آن امکان حمل پیشران بیشتر را می داد، اما طول محموله را به محدود می کرد. وزن خشک قنطورس جی-پرایم و وزن با سوخت کامل آن بود. این دو نسخه بسیار شبیه به هم بودند و ۸۰ درصد از قطعاتشان یکسان بود. مرحله قنطورس جی-پرایم دارای دو موتور RL10-3-3A بود که هر کدام نیروی پیشرانی معادل و تکانه ویژه ۴۴۶٫۴ ثانیه با نسبت سوخت ۵ به ۱ داشتند. مرحله قنطورس جی دارای دو موتور RL10-3-3B بود که هر کدام نیروی پیشرانی معادل و تکانه ویژه ۴۴۰٫۴ ثانیه با نسبت سوخت ۶ به ۱ داشتند. این موتورها قابلیت راه اندازی مجدد پس از دوره های طولانی حرکت بدون نیروی محرکه در فضا را داشتند و از یک سامانه فعال سازی گیمبال هیدرولیکی بهره می بردند که نیروی خود را از توربوپمپ می گرفت. الکترونیک هوانوردی قنطورس جی و جی-پرایم مشابه نسخه استاندارد قنطورس بود و همچنان در ماژول تجهیزات جلویی نصب می شد. این سیستم ها از یک واحد کامپیوتر دیجیتال ۲۴-بیتی ساخت شرکت تله داین با ۱۶ کیلوبایت رم برای کنترل هدایت و ناوبری استفاده می کردند. مخزن تحت فشار فولادی آن ها نیز مشابه نسخه استاندارد بود، اما عایق بندی بیشتری شامل یک پوشش فومی دو لایه بر روی دیواره جلویی و یک س
پر تابشی سه لایه داشت. تغییرات دیگر شامل آداپتورهای اتصال جدید در جلو و عقب؛ یک سامانه جدید برای پر کردن، تخلیه و رهاسازی پیشران؛ و یک فرستنده باند اس و سامانه RF سازگار با سامانه TDRS بود. تلاش قابل توجهی برای ایمن سازی قنطورس انجام شد که شامل قطعات جایگزین (redundant) برای غلبه بر نقص های احتمالی و یک سامانه تخلیه، رهاسازی و تهویه پیشران بود تا در مواقع اضطراری بتوان پیشران ها را تخلیه کرد. هر دو نسخه در «سامانه پشتیبانی یکپارچه قنطورس» (CISS)، یک سازه آلومینیومی ، قرار می گرفتند که ارتباطات بین شاتل فضایی و مرحله فوقانی قنطورس را مدیریت می کرد. این سامانه به حداقل رساندن تغییرات در شاتل فضایی کمک می کرد. پس از باز شدن درهای محفظه بار، CISS به میزان ۴۵ درجه می چرخید تا در موقعیت آماده برای پرتاب قنطورس قرار گیرد. پس از بیست دقیقه، قنطورس توسط مجموعه ای از دوازده فنر مارپیچی با کورس حرکتی ، که به حلقه جداسازی Super*Zip معروف بود، پرتاب می شد. سپس مرحله فوقانی قنطورس با سرعتی معادل به مدت ۴۵ دقیقه حرکت می کرد تا در فاصله ای ایمن از شاتل فضایی، سوزش اصلی خود را آغاز کند. برای اکثر مأموریت ها، تنها یک مرحله سوز
ش مورد نیاز بود. پس از اتمام سوزش، فضاپیما از مرحله فوقانی قنطورس جدا می شد، که همچنان می توانست برای جلوگیری از برخورد با فضاپیما مانور دهد. تمام اتصالات الکتریکی بین مدارگرد و قنطورس از طریق CISS مسیریابی می شد. نیروی الکتریکی قنطورس توسط یک باتری نقره-روی تأمین می شد. نیروی CISS نیز توسط دو باتری تأمین می گردید. از آنجا که CISS به مدارگرد نیز متصل بود، این ساختار دارای افزونگی دو-خطا (two-failure redundancy) بود. وزن CISS برای قنطورس جی و برای قنطورس جی-پرایم بود. CISS کاملاً قابل استفاده مجدد برای ده پرواز بود و به زمین بازگردانده می شد. شاتل های فضایی چلنجv و آتلانتیس برای حمل CISS اصلاح شدند. این تغییرات شامل لوله کشی اضافی برای بارگیری و تخلیه پیشران های کرایوژنیک قنطورس و کنترل هایی در عرشه پرواز عقبی برای بارگیری و نظارت بر مرحله فوقانی قنطورس بود. تا ژوئن ۱۹۸۱، مرکز تحقیقاتی لوئیس چهار قرارداد برای قنطورس جی-پرایم به ارزش کل ۷٬۴۸۳٬۰۰۰ دلار (معادل در ۱۹۸۲) منعقد کرده بود: جنرال داینامیکس برای توسعه راکت های قنطورس؛ تله داین برای کامپیوتر و مالتی پلکسرها؛ هانی ول برای سیستم های هدایت و ناوبری؛ و پرت ا
ند ویتنی برای چهار موتور RL10A-3-3A. مدیریت. کریستوفر سی. کرفت جونیور، ویلیام آر. لوکاس و ریچارد جی. اسمیت، مدیران به ترتیب مرکز فضایی جانسون، مرکز پروازهای فضایی مارشال و مرکز فضایی کندی، از تصمیم ستاد ناسا برای واگذاری پروژه شاتل-قنطورس به مرکز تحقیقاتی لوئیس ناراضی بودند. آن ها در نامه ای به تاریخ ژانویه ۱۹۸۱ به الن ام. لاولیس، سرپرست وقت ناسا، استدلال کردند که مدیریت پروژه شاتل-قنطورس باید به مرکز پروازهای فضایی مارشال واگذار شود که تجربه ای در زمینه پیشران های کرایوژنیک و تجربه بیشتری با شاتل فضایی داشت؛ سیستمی که این سه مدیر آن را پیچیده می دانستند و معتقد بودند تنها مراکز آن ها آن را به خوبی درک می کنند. مهندسان در مرکز تحقیقاتی لوئیس دیدگاه متفاوتی داشتند. مدیر مرکز تحقیقاتی لوئیس، جان اف. مک کارتی جونیور، در ماه مارس به لاولیس نامه نوشت و دلایلی را ارائه داد که چرا مرکز تحقیقاتی لوئیس بهترین انتخاب بود: این مرکز پروژه ارزیابی امکان پذیری اتصال شاتل فضایی به قنطورس را رهبری کرده بود؛ تجربه بیشتری با قنطورس نسبت به هر مرکز دیگری در ناسا داشت؛ قنطورس را توسعه داده بود؛ پروژه تایتان-قنطورس را که در آن قن
طورس به بوستر تایتان ۳ متصل می شد، مدیریت کرده بود؛ از طریق پروژه های سرویر، وایکینگ و وویجر با کاوشگرهای فضایی تجربه داشت؛ و نیروی کار بسیار ماهری داشت که در آن میانگین سابقه کار مهندسان سیزده سال بود. در مه ۱۹۸۱، لاولیس تصمیم خود را مبنی بر واگذاری مدیریت پروژه به مرکز تحقیقاتی لوئیس به لوکاس اطلاع داد. در نوامبر ۱۹۸۲، اندرو استوفان، مدیر مرکز تحقیقاتی لوئیس، و لو آلن، مدیر آزمایشگاه پیش رانش جت (JPL)، تفاهم نامه همکاری در مورد پروژه "گالیلئو" را امضا کردند؛ JPL مسئول طراحی و مدیریت مأموریت بود و مرکز تحقیقاتی لوئیس مسئول یکپارچه سازی فضاپیمای "گالیلئو" با قنطورس و شاتل فضایی بود. آینده مرکز تحقیقاتی لوئیس در دهه های ۱۹۷۰ و اوایل ۱۹۸۰ نامشخص بود. لغو پروژه موتور راکت هسته ای نروا باعث یک دور تعدیل نیرو در دهه ۱۹۷۰ شده بود و بسیاری از مهندسان باتجربه تر تصمیم به بازنشستگی گرفته بودند. بین سال های ۱۹۷۱ و ۱۹۸۱، تعداد کارکنان از ۴٬۲۰۰ نفر به ۲٬۶۹۰ نفر کاهش یافت. در سال ۱۹۸۲، کارکنان متوجه شدند که دولت ریگان در حال بررسی تعطیلی این مرکز است و آن ها کمپین شدیدی را برای نجات آن به راه انداختند. کارکنان کمیته ای بر
ای نجات مرکز تشکیل دادند و شروع به لابی گری در کنگره کردند. این کمیته از سناتور اوهایو جان گلن و نمایندگان مری رز اوکار، هوارد متزنباوم، دونالد جی. پیز و لوئیس استوکس برای تلاش هایشان در متقاعد کردن کنگره برای باز نگه داشتن مرکز کمک گرفت. مک کارتی در ژوئیه ۱۹۸۲ بازنشسته شد و اندرو استوفان مدیر مرکز تحقیقاتی لوئیس شد. او یک مدیر وابسته در ستاد ناسا بود که مشارکتش با قنطورس به سال ۱۹۶۲ بازمی گشت و در دهه ۱۹۷۰ ریاست دفاتر اطلس-قنطورس و تایتان-قنطورس را بر عهده داشت. تحت مدیریت استوفان، بودجه مرکز تحقیقاتی لوئیس از ۱۳۳ میلیون دلار در سال ۱۹۷۹ (معادل میلیون دلار در ۱۹۷۹) به ۱۸۸ میلیون دلار در سال ۱۹۸۵ (معادل میلیون دلار در ۱۹۸۵) افزایش یافت. این امر برای اولین بار در ۲۰ سال گذشته امکان افزایش کارکنان را فراهم کرد و ۱۹۰ مهندس جدید استخدام شدند. در این فرایند، مرکز تحقیقاتی لوئیس از تحقیقات بنیادی فاصله گرفت و درگیر مدیریت پروژه های بزرگی مانند شاتل-قنطورس شد. ویلیام اچ. رابینز در ژوئیه ۱۹۸۳ به عنوان رئیس دفتر پروژه شاتل-قنطورس در مرکز تحقیقاتی لوئیس منصوب شد. بیشتر تجربه او با پروژه نروا بود و این اولین تجربه او با
قنطورس بود، اما او یک مدیر پروژه باتجربه بود. او امور اداری و مالی پروژه را مدیریت می کرد. ورنون ویرز معاون او بود. سرگرد نیروی هوایی ویلیام فایلز نیز به عنوان معاون مدیر پروژه منصوب شد. او شش افسر نیروی هوایی را با خود آورد که نقش های کلیدی را در دفتر پروژه بر عهده گرفتند. مارتی وینکلر برنامه شاتل-قنطورس را در جنرال داینامیکس رهبری می کرد. استیون وی. سابو، که از سال ۱۹۶۳ روی قنطورس کار کرده بود، رئیس بخش مهندسی حمل ونقل فضایی مرکز تحقیقاتی لوئیس بود و مسئول جنبه های فنی فعالیت های مربوط به یکپارچه سازی شاتل فضایی و قنطورس، از جمله سیستم های پیشرانش، فشار، سازه، الکتریکی، هدایت، کنترل و تله متری بود. ادوین ماکلی مسئول دفتر یکپارچه سازی مأموریت بود که مسئولیت محموله ها را بر عهده داشت. فرانک اسپورلاک طراحی مسیر مأموریت را مدیریت می کرد و جو نیبردینگ مسئولیت گروه شاتل-قنطورس را در بخش مهندسی حمل ونقل فضایی بر عهده گرفت. اسپورلاک و نیبردینگ بسیاری از مهندسان جوان را استخدام کردند و به پروژه شاتل-قنطورس ترکیبی از جوانی و تجربه بخشیدند. پروژه شاتل-قنطورس باید برای پرتاب در مه ۱۹۸۶، یعنی تنها سه سال بعد، آماده می
شد. هزینه تأخیر در پروژه حدود ۵۰ میلیون دلار (معادل میلیون دلار در ۱۹۸۶) تخمین زده می شد. عدم موفقیت در رسیدن به این مهلت به معنای یک سال انتظار دیگر بود تا سیارات دوباره در موقعیت مناسب قرار گیرند. این پروژه یک لوگوی مأموریت را به کار گرفت که یک قنطورس اساطیری را در حال خروج از شاتل فضایی و پرتاب یک تیر به سوی ستارگان به تصویر می کشید. لری راس، مدیر سیستم های پرواز فضایی در مرکز تحقیقاتی لوئیس، این لوگو را بر روی سربرگ های پروژه و یادگاری هایی مانند زیرلیوانی و دکمه های تبلیغاتی حک کرد. یک تقویم ویژه پروژه شاتل-قنطورس تولید شد که ۲۸ ماه را از ژانویه ۱۹۸۴ تا آوریل ۱۹۸۶ پوشش می داد. روی جلد آن لوگوی پروژه به همراه شعار پروژه، که از فیلم "راکی ۳" وام گرفته شده بود، به چشم می خورد: «برو برایش!» (Go for it!) در مورد یکپارچه سازی قنطورس با شاتل فضایی، دو رویکرد ممکن وجود داشت: به عنوان یک «عنصر» یا یک «محموله». عناصر، اجزای تشکیل دهنده شاتل فضایی مانند مخزن خارجی و بوسترهای سوخت جامد شاتل فضایی بودند؛ در حالی که محموله چیزی بود که به فضا حمل می شد، مانند یک ماهواره. تفاهم نامه همکاری سال ۱۹۸۱ بین مرکز فضایی جانسون
و مرکز تحقیقاتی لوئیس، قنطورس را به عنوان یک «عنصر» تعریف کرد. مهندسان در مرکز تحقیقاتی لوئیس در ابتدا ترجیح می دادند که آن را «محموله» اعلام کنند، زیرا زمان کوتاه بود و این کار میزان دخالت مرکز فضایی جانسون در کارشان را به حداقل می رساند. قنطورس در سال ۱۹۸۳ به عنوان محموله اعلام شد، اما معایب آن به زودی آشکار شد. وضعیت محموله در ابتدا برای قطعات بار بی اثر طراحی شده بود. انطباق با الزامات این وضعیت منجر به صدور یک سری معافیت ایمنی شد. دشواری انطباق با این الزامات توسط مرکز فضایی جانسون که موارد بیشتری را برای قنطورس اضافه کرد، دوچندان شد. هر دو مرکز می خواستند قنطورس را تا حد امکان ایمن کنند، اما در مورد اینکه چه توازن هایی قابل قبول است، اختلاف نظر داشتند. آماده سازی. دو مأموریت شاتل-قنطورس برنامه ریزی شده بود: اس تی اس-۶۱-اف برای "اولیس" با شاتل فضایی "چلنجر" در ۱۵ مه ۱۹۸۶، و اس تی اس-۶۱-جی برای "گالیلئو" با شاتل فضایی "آتلانتیس" در ۲۰ مه. خدمه در مه ۱۹۸۵ منصوب شدند: فرماندهی اس تی اس-۶۱-اف بر عهده فردریک هاوک، با خلبانی روی دی. بریجز جونیور و متخصصان مأموریت جان ام. لانج و دیوید سی. هیلمرز بود. فرماندهی
اس تی اس-۶۱-جی بر عهده دیوید ام. واکر، با خلبانی رونالد جی. گریبی و متخصصان مأموریت جیمز ون هوفتن و جان ام. فابیان بود که در سپتامبر با نورمن تاگارد جایگزین شد. هاوک علاوه بر فرماندهی اس تی اس-۶۱-اف، افسر پروژه شاتل-قنطورس در دفتر فضانوردان نیز بود. او و واکر در جلسات کلیدی مدیریت ارشد پروژه شرکت می کردند که برای فضانوردان امری غیرمعمول بود. خدمه های چهار نفره، کوچک ترین خدمه ها از زمان اس تی اس-۶ در آوریل ۱۹۸۳ بودند و قرار بود به مداری با ارتفاع کم (۱۷۰ کیلومتر) پرواز کنند که بالاترین مداری بود که شاتل فضایی با یک قنطورس با سوخت کامل می توانست به آن دست یابد. قنطورس به طور دوره ای هیدروژن در حال جوش را تخلیه می کرد تا فشار داخلی مناسب را حفظ کند. نرخ بالای تبخیر هیدروژن از قنطورس به این معنی بود که استقرار هرچه سریع تر آن برای اطمینان از داشتن سوخت کافی ضروری بود. استقرار محموله ها معمولاً برای روز اول برنامه ریزی نمی شد تا به فضانوردانی که دچار سندروم سازگاری با فضا می شدند، فرصت بهبودی داده شود. برای جلوگیری از این موضوع و فراهم کردن امکان استقرار محموله حتی ۷ ساعت پس از پرتاب، هر دو خدمه کاملاً از فضانورد
انی تشکیل شده بودند که حداقل یک بار قبلاً به فضا سفر کرده و مشخص شده بود که از این سندروم رنج نمی برند. این دو پرتاب تنها یک پنجره پرتاب یک ساعته داشتند و فقط پنج روز بین آن ها فاصله بود. به همین دلیل، از دو سکوی پرتاب استفاده می شد: سکوی پرتاب ۳۹اِی برای اس تی اس-۶۱-جی و "آتلانتیس" و سکوی پرتاب ۳۹بی برای اس تی اس-۶۱-اف و "چلنجر". سکوی ۳۹بی به تازگی برای پشتیبانی از شاتل فضایی بازسازی شده بود. اولین قنطورس جی-پرایم با نام SC-1، در ۱۳ اوت ۱۹۸۵ از کارخانه جنرال داینامیکس در کرنی مسا، سن دیگو رونمایی شد. موسیقی متن "جنگ ستارگان" پخش شد، جمعیتی ۳۰۰ نفره که عمدتاً کارمندان جنرال داینامیکس بودند حضور داشتند و فضانوردان فابیان، واکر و هاوک نیز در میان آن ها بودند و مقامات سخنرانی کردند. سپس SC-1 به مرکز فضایی کندی منتقل شد و در آنجا به CISS-1 که دو ماه قبل رسیده بود، متصل شد. SC-2 و CISS-2 نیز در ماه نوامبر به آنجا رسیدند. نیروی هوایی ایالات متحده تأسیسات یکپارچه سازی محموله شاتل خود را در پایگاه نیروی هوایی کیپ کاناورال در ماه های نوامبر و دسامبر در دسترس قرار داد تا SC-1 و SC-2 بتوانند همزمان پردازش شوند. مشکلی در
نشانگر سطح پیشران در مخزن اکسیژن SC-1 شناسایی شد که به سرعت طراحی مجدد، ساخته و نصب گردید. همچنین مشکلی در شیرهای تخلیه وجود داشت که پیدا و اصلاح شد. شاتل-قنطورس در نوامبر ۱۹۸۵ توسط جسی مور، مدیر وابسته ناسا، به عنوان «آماده پرواز» تأیید شد. مرکز فضایی جانسون متعهد به بلند کردن ۶۵۰۰۰ پوند بار شده بود، اما مهندسان مرکز تحقیقاتی لوئیس آگاه بودند که شاتل فضایی بعید است بتواند این مقدار را بلند کند. برای جبران، مرکز تحقیقاتی لوئیس مقدار پیشران در قنطورس را کاهش داد. این کار تعداد روزهای ممکن برای پرتاب را تنها به شش روز محدود کرد. نیبردینگ که نگران بود این تعداد بسیار کم باشد، در ارائه ای به مقامات کلیدی مدیریتی، از مور خواست تا موتورهای شاتل فضایی با توان ۱۰۹ درصد کار کنند. مور این درخواست را با وجود مخالفت نمایندگان مرکز پروازهای فضایی مارشال و مرکز فضایی جانسون که حاضر بودند، تأیید کرد. فضانوردان مأموریت های شاتل-قنطورس را پرخطرترین مأموریت های شاتل فضایی تا آن زمان می دانستند، و به قنطورس لقب «ستاره مرگ» داده بودند. مسئله اصلی ایمنی که آنها را نگران می کرد، مربوط به اتفاقی بود که در صورت مأموریت اضطراری، یعن