Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اکو-اکسپرسیونیسم یک گرایش نوظهور در هنر معاصر است که به پیوند بین احساسات درونی انسان و بحران های زیست محیطی جهانی می پردازد. این سبک، ادامه ای از سنت اکسپرسیونیسم است اما تمرکز خود را بر روی واکنش عاطفی نسبت به تخریب طبیعت، تغییرات اقلیمی، آلودگی، و بحران های اکولوژیک قرار می دهد. اکسپرسیونیسم (به انگلیسی: Expressionism) یکی از جنبش های هنری پیشرو در اوایل قرن بیستم بود که بر بیان حالات درونی، احساسات شخصی و واکنش های عاطفی هنرمند نسبت به دنیای اطراف تاکید داشت. برخلاف رئالیسم، هدف اکسپرسیونیسم نمایش واقعیت درونی و ذهنی بود نه واقعیت عینی. این سبک در نقاشی، ادبیات، تئاتر، سینما و معماری تاثیرگذار شد و هنرمندانی چون «ادوارد مونک»، «واسلی کاندینسکی» و «ایگون شیله» از چهره های برجسته ی آن به حساب می آیند. با گذشت زمان و تغییرات اجتماعی و محیطی گسترده، هنرمندان مدرن نیز همچنان به استفاده از زبان بصری اکسپرسیونیسم برای بیان دغدغه های فردی ادامه دادند. اما دغدغه های قرن ۲۱ بیشتر حول مسائلی چون بحران محیط زیست، اضطراب اقلیمی و ناپایداری زیستی شکل گرفته اند. این موضوع منجر به تولد گرایشی نوین در دل اکسپرسیونیسم شد ک
ه آن را با مسائل محیط زیستی تلفیق می کند.
بانتز کرادوک (؛ زادهٔ ) ژنرال بازنشسته نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا است، که در فاصله سال های ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۹ به عنوان پانزدهمین فرمانده عالی متفقین اروپا فعالیت می کرد و فرماندهی اروپایی ایالات متحده آمریکا را برعهده داشت. کرادوک فعالیت نظامی را از سال ۱۹۷۱ در نیروی زمینی آمریکا آغاز کرد، از ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۲ فرمانده لشکر یکم پیاده بود، از ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۴ به عنوان دستیار ارشد نظامی وزیر دفاع ایالات متحده آمریکا فعالیت می کرد و از ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۶ فرماندهی جنوبی ایالات متحده آمریکا را برعهده داشت.
سال ۱۹۹۲ در فوتبال ارمنستان اولین فصل فوتبال مستقل این کشور پس از جدایی از اتحاد جماهیر شوروی بود. لیگ فوتبال این کشور از دو گروه ۱۲ تیمی تشکیل شده بود. شش تیم برتر هر گروه به مرحله قهرمانی راه یافتند، در حالی که سایر تیم ها در مرحله سقوط شرکت کردند. تیم های شیراک و هونتمن ایروان با کسب ۳۷ امتیاز در مرحله قهرمانی، قهرمانی را به اشتراک گذاشتند.
گویش اقلیدی یکی از گویش های زبان فارسی است که در شهرستان اقلید از استان فارس ایران رایج است. این گویش به دلیل ویژگی های آوایی، واژگانی و ساختاری خاص خود، از دیگر گویش های فارسی متمایز است و بازمانده ای از زبان های باستانی ایران مانند زبان فارسی میانه، پهلوی و حتی زبان اوستایی به شمار می رود. تغییر گویش و ترکیب واژگان. تغییر گویش و ترکیب واژگان و تبدیل بعضی حرف ها به حرف های دیگر از جمله مشخصه های بارز در واژگان گویش اقلیدی است. این تغییرات آوایی، که ریشه در تطورات تاریخی زبان دارند، در بسیاری از واژگان روزمره مشاهده می شوند. برای مثال: واژگان کشاورزی و دامداری. وجود واژگان متعدد مرتبط با کشاورزی و دامداری نشان دهندهٔ سبک زندگی سنتی مردم منطقه اقلید در گذشته است. این واژگان در بسیاری موارد دارای ریشه هایی کهن هستند و در سایر گویش ها دیده نمی شوند. واژگان باستانی و شاهنامه ای. گویش اقلیدی واژگانی را حفظ کرده است که در شاهنامه، متون فارسی میانه و زبان های باستانی ایران ریشه دارند: بسیاری از این واژگان در شعر شاعران کلاسیک چون مولانا نیز دیده می شود. برای نمونه:از آن بانگ دهل از عالم کل / بدین دنیای فانی اوفتیدم
اهمیت فرهنگی. بررسی ریشه شناسی و نگهداری گویش اقلیدی می تواند نقش مهمی در فهم فرهنگ، زبان شناسی تاریخی و هویت مردم منطقه داشته باشد. گویش اقلیدی همچنین پلی زبانی میان دوران باستان و معاصر ایران به شمار می رود و در زمرهٔ گویش های در حال انقراض ایران قرار دارد.
دوست دختر ، یک مینی سریال آمریکایی-انگلیسی است که در سال ۲۰۲۵ منتشر شد. فیلم نامه این اثر بر پایه رمانی به همین نام نوشته میشل فرانسیس اقتباس شده است. داستان این مینی سریال دربارهٔ مادری به نام لورا است که رابطه او با تنها پسرش دنی با ورود دوست دختر جدید او دستخوش تغییراتی می شود. مینی سریال مضامینی همچون عشق، حرص و طمع و قدرت را بررسی می کند. رابین رایت، اولیویا کوک، لوری دیویدسون و ولید زعیتر بازیگران پروژه هستند. رایت علاوه بازی در نقش اصلی، مسئولیت کارگردانی کار را نیز برعهده دارد. روند تولید "دوست دختر" از مه ۲۰۲۴ آغاز شد. فیلم برداری در ژوئن ۲۰۲۴ از لندن شروع و در اکتبر همان سال در اسپانیا به پایان رسید. این مینی سریال شش قسمتی از تاریخ ۱۰ سپتامبر ۲۰۲۵ توسط آمازون پرایم ویدئو منتشر شد.
فصل ۱۹۹۳ در فوتبال ارمنستان دومین فصل فوتبال مستقل این کشور پس از جدایی از اتحاد جماهیر شوروی بود. لیگ فوتبال حرفه ای ارمنستان در دو بخش موجودیت داشت، لیگ برتر ارمنستان (شامل ۱۶ تیم) و لیگ دسته اول ارمنستان (دو گروه ۱۴ تیمی). از ۱۶ تیم لیگ برتر، سه تیم سقوط می کردند، در حالی که دو تیم برنده گروه لیگ دسته اول به همراه نایب قهرمان بهتر، برای فصل ۱۹۹۴ به دسته بالاتر صعود می کردند.
انبار تدارکات () نوعی تأسیسات نظامی است که توسط ارتش ها برای ذخیره موقت تدارکات میدان نبرد در خطوط مقدم یا نزدیک آنها تا زمان توزیع آنها بین واحدهای نظامی استفاده می شود. انبارهای تدارکات مسئول تقریباً تمام انواع دیگر مواد و تدارکات جنگی به جز مهمات، هستند. انبارهای تدارکات معمولاً توسط یک افسر لجستیک اداره می شوند که مسئول تخصیص تدارکات لازم به واحدهایی است که درخواست می کنند. به دلیل آسیب پذیری آنها، انبارهای تدارکات اغلب هدف حملات دشمن قرار می گیرند. در دوران مدرن تر، انبارها به دلیل مزیتی که تدارکات مختل شده می تواند به یک نیروی متخاصم بدهد، توسط توپخانه های دوربرد، موشک های دوربرد و هواپیماهای بمب افکن هدف قرار گرفته اند. انواع انبارهای تدارکات شامل انبارهای تدارکات پایگاهی، ایستگاهی، خط مقدم و ذخیره است.
کلیسای آنگلیکان سنت اندرو در مسکو تنها کلیسای آنگلیکان در مسکو و یکی از تنها سه کلیسای آنگلیکان در روسیه است (کلیسای آنگلیکان در سن پترزبورگ در سال ۱۷۲۳ تأسیس شد). این کلیسا سنت عبادت آنگلیکان در مسکو را که در سال ۱۵۵۳ آغاز شد، ادامه می دهد، زمانی که تزار ایوان مخوف برای اولین بار به بازرگانان انگلیسی شرکت روسیه اجازه داد تا طبق اعتقادات خود عبادت کنند. شرکت روسیه که اکنون عمدتاً برای اهداف خیریه فعالیت می کند، همچنان از طریق جماعت سنت اندرو از کلیسای آنگلیکان در مسکو حمایت مالی می کند. ساختمان فعلی کلیسا مربوط به سال ۱۸۸۳ و ساختمان کشیش نشین مربوط به سال ۱۸۹۴ است. در طول انقلاب اکتبر ۱۹۱۷، برج کلیسا توسط بلشویک ها به عنوان پست مسلسل مورد استفاده قرار می گرفت. کلیسا در سال ۱۹۲۰ مصادره و کشیش از روسیه اخراج شد. در دوران حکومت شوروی، کلیسا و کشیش نشین به عنوان خوابگاه دختران و محل اقامت دیپلمات های فنلاند و استونی مورد استفاده قرار می گرفتند. از سال ۱۹۶۴، شرکت ضبط موسیقی دولتی ملودیا از کلیسا به عنوان استودیوی ضبط استفاده می کرد. خدمات در ۱۵ ژوئیه ۱۹۹۱ از سر گرفته شد و در جریان بازدید ملکه الیزابت دوم در ۱۹ اکت
بر ۱۹۹۴، دولت روسیه موافقت کرد که ساختمان را به کاربری مذهبی بازگرداند. ملودیا در سال ۲۰۰۱ این مکان را تخلیه کرد. تاریخ اولیه. برخی از اسناد اولیه از طریق بایگانی شرکت روسیه در تالار شهر لندن، و از اسناد ارسالی به اسقف لندن، در دسترس هستند. اولین مراسم عبادت انگلیکان در مسکو ممکن است در حیاط قدیمی انگلیسی، که اکنون در خیابان واروارکا، مرکز شرکت روسیه در مسکو، قرار دارد، برگزار شده باشد. اولین ساختمان کلیسای انگلیسی در روسیه احتمالاً در قرن هفدهم در آرخانگلسک ساخته شد و کشیش آن از سال ۱۷۰۵ به آرخانگلسک و مسکو خدمت می کرد. در سال ۱۷۵۴، با اقامت اکثر خارجی های روسیه در پایتخت جدید، سن پترزبورگ، جماعت مسکو توسط کشیش سن پترزبورگ خدمت می شد. مراسم احتمالاً در کلیسای اصلاح شده در محله آلمانی مسکو برگزار می شد. مدتی پس از سوختن شهر در سال ۱۸۱۲، مراسمی در خیابان تورسکایا در کاخ پرنسس آن الکساندرونا گولیتسینا برگزار می شد. از سال ۱۸۱۷ تا ۱۸۱۸ مراسم در خانه سفیر بریتانیا، ارل کاتکارت، برگزار می شد. پروتستان های بریتانیایی، آلمانی و فرانسوی تقریباً در این زمان در این مراسم شرکت می کردند. در سال ۱۸۲۵، شرکت روسی یک کلیسای
مستقل در مسکو تأسیس کرد و تزار الکساندر اول، در یکی از آخرین اقدامات رسمی خود، تأسیس یک کلیسا را در ۷ سپتامبر تصویب کرد. در نوامبر ۱۸۲۵، یک کلیسای کوچک در خیابان تورسکایا افتتاح یا شاید دوباره افتتاح شد که ۱۰۰ نفر از ۴۰۰ ساکن بریتانیایی در آن شرکت کردند. شرکت روسی ۲۰۰ پوند برای بازسازی ساختمان که ۲۰۰ نفر را در خود جای می داد، تأمین کرد و سالانه ۱۰۰ پوند اضافی نیز وعده داده شد. هزینه های سالانه ۴۷۵۰ روبل تخمین زده شد. کشیش چارلز بارتون (یا برلتون) در سال ۱۸۲۵ توسط شرکت روسی به عنوان کشیش منصوب شد و کلیسای کوچک بریتانیا در سال ۱۸۲۸ در محل فعلی کلیسای سنت اندرو، در خیابان ووزنسنسکی (اسنشن) شماره ۸، ساخته شد. تا دهه ۱۸۸۰، جمعیت کلیسا افزایش یافته بود و به ساختمانی بزرگتر از نمازخانه نیاز بود. شرکت روسی ۲۵۰۰۰ روبل کمک مالی کرد و جمعیت ۱۸۸٬۶۱۶ روبل برای ساخت کلیسا جمع آوری کرد. این کلیسا توسط ریچارد نیل فریمن، اهل بولتون، به سبک نئوگوتیک ویکتوریایی طراحی شد. در آن زمان، جمعیت به طور مساوی بین پیروان کلیسای انگلستان و اسکاتلندی هایی که عضو کلیسای پرسبیتری اسکاتلند بودند، تقسیم شده بود. به عنوان یک مصالحه، کلیسا به ن
ام سنت اندرو، قدیس حامی اسکاتلند، نامگذاری شد و قرار شد از کتاب دعای عمومی آنگلیکان استفاده شود. برای تأکید بر نقش سنت اندرو به عنوان کلیسایی برای کل بریتانیا، نمادهای ملی اسکاتلند (خار)، انگلستان (گل رز)، ایرلند (شامروک) و ولز (تره فرنگی) در معماری کلیسا گنجانده شده است. جاناتان هولت تیتکامب، دستیار اسقف لندن در اروپای شمالی و مرکزی، کلیسا را در ۲۵ ژانویه (۱۳ ژانویه به سبک قدیمی) ۱۸۸۵ تقدیس کرد. جین مک گیل هزینه ساخت خانه کشیش را در سال ۱۸۹۴ پرداخت کرد. در سال ۱۹۰۴، او خانه سنت اندرو را برای معلمان زن بی بضاعت و دیگر بانوان، در خیابان تورسکایا در همان نزدیکی، تأسیس کرد. مصادره و تمدید. در طول انقلاب اکتبر، بلشویک ها یک پست مسلسل در برج کلیسا نصب کردند تا جلوی پیشروی نیروهای دولت موقت به سمت کرملین را بگیرند. بلشویک ها در ۲۹ اکتبر ۱۹۱۷ از آنجا بیرون رانده شدند به گفته هربرت نورث، پسر کشیش آنگلیکان، فرانک ویلیام نورث، «ما تقریباً یک هفته را در زیرزمین بدون نور و غذای کم گذراندیم. وقتی در پایان جنگ از خانه بیرون آمدیم، تعداد زیادی فشنگ خالی شده در حیاط و دو گودال بزرگ خون پیدا کردیم.» کلیسا در سال ۱۹۲۰ مصادره ش
د و کشیش آن، کشیش فرانک نورث، از روسیه اخراج شد. او بعداً در هلسینکی، رسماً به عنوان کشیش هلسینکی و مسکو، خدمت کرد. در طول ۷۱ سال بعد، کشیش هلسینکی گهگاه مراسمی را در سفارت بریتانیا در مسکو برگزار می کرد. کلیسا و خانه کشیش توسط شوروی به عنوان خوابگاه دختران و محل اقامت دیپلمات های فنلاند و استونی مورد استفاده قرار می گرفت. در سال ۱۹۶۴، ملودیا کلیسا را به عنوان استودیوی ضبط در اختیار گرفت. دیمیتری شوستاکوویچ و مستیسلاو روستروپوویچ هر دو در استودیوی سنت اندرو ملودیا ضبط کردند. پس از پرسترویکا، در ۱۵ ژوئیه ۱۹۹۱، کشیش هلسینکی، کشیش تایلر استرند، اولین مراسم عشای ربانی را از سال ۱۹۲۰ در سنت اندرو برگزار کرد. مراسم منظم کمی پس از آن آغاز شد. کشیش چاد کوس میکر در سال ۱۹۹۳ به عنوان کشیش دائمی منصوب شد. کشیش دکتر سایمون استفنز از سال ۱۹۹۹ تا ژوئن ۲۰۱۴ به عنوان کشیش خدمت کرد. کشیش فعلی کشیش مالکوم راجرز است. ملکه الیزابت دوم در ۱۹ اکتبر ۱۹۹۴ از کلیسا بازدید کرد و با بوریس یلتسین، رئیس جمهور روسیه، توافق کرد که کلیسا بازگردانده شود. ویکتور چرنومردین، نخست وزیر روسیه، دستور بازگرداندن ملک به کاربری مذهبی را امضا کرد، اگر
چه در روسیه، تمام املاک مذهبی رسماً متعلق به دولت است و فقط جماعت مذهبی حق استفاده از ملک را دارند. دستور چرنومردین بلافاصله لازم الاجرا نشد و ملک تنها در ژانویه ۲۰۰۸ به نام دولت ثبت شد و ملودیا تا حدود سال ۲۰۰۱ بخش هایی از ملک را در اختیار داشت. همه می توانند در کلیسای سنت اندرو شرکت کنند و این کلیسا شامل افرادی از بریتانیای کبیر، ایالات متحده، کانادا، استرالیا، نیوزیلند، هند، اوگاندا، آفریقای جنوبی، زیمبابوه، نیجریه، سودان جنوبی، کنیا و سایر کشورهای دارای میراث انگلیکان است. تعداد شرکت کنندگان هر یکشنبه حدود ۱۵۰ نفر و در کریسمس و عید پاک حدود ۲۰۰ نفر است.
فصل ۱۹۹۴ سومین فصل فوتبال در ارمنستان پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی بود. فوتبال لیگ فوتبال حرفه ای ارمنستان شامل دو بخش بود، لیگ برتر ارمنستان (شامل ۱۶ تیم) و لیگ دسته اول ارمنستان (ده تیم). از شانزده تیم لیگ برتر، پنج تیم به دسته پایین تر سقوط می کردند، در حالی که تنها قهرمان لیگ دسته اول برای فصل ۱۹۹۵ به دسته بالاتر صعود می کرد و سطح برتر به دوازده باشگاه کاهش می یافت.
مرحله پلی آف مقدماتی لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۱۲ با حضور نه تیم (پنج تیم از منطقه غرب، چهار تیم از منطقه شرق) برگزار شد. قرعه کشی مرحله پلی آف مقدماتی در تاریخ ۶ دسامبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۵:۰۰ به وقت در مقر ای اف سی در کوالا لامپور، مالزی برگزار شد. این قرعه کشی، بدون هیچ گونه سیدبندی یا محافظت از کشور، گروه ها و همچنین میزبان هر مسابقه پلی آف را مشخص کرد. دور نیمه نهایی در ۱۰ فوریه ۲۰۱۲ و دور نهایی در ۱۶ و ۱۸ فوریه ۲۰۱۲ برگزار شد. در صورت لزوم، برای تعیین برنده، از وقت اضافه و ضربات پنالتی استفاده می شد. چهار تیم برنده دور نهایی (دو تیم از منطقه غرب، دو تیم از منطقه شرق) به مرحله گروهی راه یافتند تا به ۲۸ تیمی که مستقیماً وارد مرحله گروهی شدند، بپیوندند. سه تیم بازنده دور نهایی (دو تیم از منطقه غرب، یک تیم از منطقه شرق) به جز بازنده مسابقه بین آدلاید یونایتد و پرسیپورا جایاپورا، به مرحله گروهی ای اف سی کاپ ۲۰۱۲ راه یافتند. مسابقات. منطقه غرب. !colspan="3"|دور نیمه نهایی !colspan="3"|دور نهایی منطقه شرق. !colspan="3"|دور نهایی
کلیسای سنت نیکلاس در خامونیکی () یک کلیسای محلی مربوط به اواخر قرن هفدهم میلادی متعلق به یک بافنده سابق در منطقه خامونیکی مسکو است. مکان. این کلیسا در گوشه خیابان کومسومولسکی پراسپکت امروزی و خیابان لئو تولستوی، دو بلوک خارج از گاردن رینگ، قرار دارد. حیاط کلیسا یک بلوک کامل بین خیابان های لئو تولستوی و تیمور فرونزه را اشغال کرده و شامل ردیفی از خانه های کوچک قدیمی است. تاریخچه. اولین سوابق مربوط به یک کلیسای احتمالاً چوبی در این مکان به سال ۱۶۲۵ برمی گردد. کلیسای اصلی پنج گنبدی در سال های ۱۶۷۹–۱۶۸۲ ساخته شد؛ برج ناقوس و سالن غذاخوری حدود سال ۱۶۹۴ تکمیل شدند. منابع کلیسایی امروزی ادعا می کنند که برج ناقوس در خامونیکی یکی از بلندترین برج های ناقوس به سبک چادری در منطقه مسکو است. در سال ۱۷۵۷، سازندگان یک ضمیمه جانبی به آن اضافه کردند که به سنت دیمیتری روستوف اختصاص داده شده بود. این کلیسا نمونه ای از سبک باروک مسکوی متأخر است که پیش از سبک باروک ناریشکین که عمر کوتاهی داشت و در دهه ۱۶۹۰ رواج داشت، ساخته شده است. این کلیسا به دسته ای از "معابد آتشدان" ( تعلق دارد) – ساختمان های کلیسا بدون سه ستون باربر داخلی، که
با لایه هایی از شیروانی های کوچک دایره ای شکل "کوکوشنیک" تاج گذاری شده اند. هر شیروانی نمادی از آتش آسمانی است (تخت های کتاب مقدس - فرشتگان یا سراف ها)؛ گروهی از شیروانی های فشرده، استعاره ای معماری برای عرش خداست. ستون های تزئینی کوچک که شیروانی های طبقه پایین را «حمایت» می کنند، نشانگر تأثیر غرب در یک ساختمان معمولاً بومی هستند. این کلیسا در اثر آتش سوزی مسکو (۱۸۱۲) به شدت آسیب دید و تنها در سال ۱۸۴۹ بازگشایی شد. کمی قبل از آن، در سال ۱۸۴۸، کلیسا یادگار اصلی خود - یک نسخه از شمایل "مدافع گناهکاران" تئوتوکوس از صومعه اودرین، که توسط دیمیتری دونچسکو اهدا شده بود - را به دست آورد. این شمایل به طور دائم در ضمیمه سابق سنت دیمیتری قرار گرفت. همچنین دارای شمایل های قرن هفدهمی سنت الکسیس و هودگتریای اسمولنسک است. در سال ۲۰۰۲، کلیسا شمایل فرشته مقرب میکائیل خود را به کلیسای بازگشایی شده فرشته مقرب میکائیل در دویچیه پول اهدا کرد. این کلیسا از سال ۱۸۴۹ به طور مداوم فعالیت می کند. در دوران شوروی هرگز بسته نشد، اگرچه ناقوس اصلی خود را از دست داد (که در سال ۱۹۹۲ بازسازی شد). دو بار در سال های ۱۹۴۹ و ۱۹۷۲ از بیرون بازسازی
شد. پدر پاول لپخین یکی از طولانی ترین دوره های تصدی مداوم در کلیسای ارتدکس قرن بیستم - از سال ۱۹۱۵ تا ۱۹۶۰ - را در اینجا گذراند. متروپولیتن پیتیریم نچایف (۱۹۲۶–۲۰۰۳) که در سال ۱۹۷۲ به او پیشنهاد تصدی در خامونیکی داده شد، این پیشنهاد را رد کرد: به گفته پیتیریم، جمعیت همیشه کلیسا را بیش از ظرفیت آن پر می کردند و انجام مراسم را حتی برای کشیشان جوان از نظر جسمی بسیار دشوار می کرد. لئو تولستوی در محلهٔ کلیسا زندگی می کرد، دو بلوک آن طرف تر در خیابانی که اکنون به نام اوست.
کلیسای تمام مقدسین در کولیشکی (روسی: Церковь Всех Святых на Кулишках) یکی از قدیمی ترین کلیساهای مسکو است که در میدان اسلاویانسکایا شماره ۲ واقع شده است. یکی از ویژگی های قابل توجه این کلیسا، برج ناقوس کج آن است. این کلیسا در قرن چهاردهم میلادی بنیان گذاری شد و در طول تاریخ بارها بازسازی و مرمت شده است. معماری آن ترکیبی از سبک های سنتی روسی و عناصر باروک است و در دوران اتحاد جماهیر شوروی به عنوان انبار مورد استفاده قرار گرفت. امروزه این بنا به عنوان میراث فرهنگی ثبت شده و مورد توجه گردشگران و پژوهشگران قرار دارد. تاریخچه. اولین کلیسای چوبی در این مکان توسط دیمیتری دانسکوی، به احتمال زیاد در سال ۱۳۸۰ پس از نبرد کولیکوو ساخته شد. در قرن چهاردهم، مکانی که برای کلیسا انتخاب شده بود، از مرز مسکو بسیار دور بود و کلمه "کولیچکی" مترادف با "انتهای جهان" یا "در میان ناکجاآباد" شد، اما اکنون در مرکز تاریخی مسکو قرار دارد. این کلیسا در سال ۱۴۸۸ به طور کامل با سنگ بازسازی شد و دوباره در سال های ۱۶۸۷ تا ۱۶۸۹ به سبک باروک مسکویی بازسازی شد. پس از انقلاب اکتبر، کلیسا غارت شد. در سال ۱۹۳۰، بسته شد و در دهه ۱۹۳۰ توسط کمیساریای
خلق در امور داخلی به عنوان محل اعدام های دسته جمعی مورد استفاده قرار گرفت. در سال ۱۹۷۵، این ساختمان به موزه تاریخ مسکو منتقل شد و در سال ۱۹۹۱، به کلیسای ارتدکس روسیه بازگردانده شد. در سال ۱۹۹۴، صلیبی به یاد قربانیان سرکوب های شوروی در اینجا قرار داده شد. در ۳۱ مارس ۱۹۹۹، متوچیون کلیسای ارتدکس شرقی اسکندریه از اودسا به مسکو منتقل شد و در کلیسای همه مقدسین قرار گرفت. این انتقال به منظور تقویت روابط معنوی و فرهنگی میان کلیسای ارتدکس روسیه و پاتریارک نشین اسکندریه انجام شد. از آن زمان، کلیسای همه مقدسین به عنوان مقر رسمی نمایندگی پاتریارک اسکندریه در روسیه شناخته می شود. مراسم مذهبی ویژه ای به مناسبت این انتقال برگزار شد و شخصیت های برجستهٔ مذهبی و دیپلماتیک در آن حضور یافتند. این رویداد نقطهٔ عطفی در تعاملات بین الکلیسایی محسوب می شود. در ۲۵ نوامبر ۲۰۱۹، پاتریارک کیریل مسکو و سراسر روسیه، کار متوچیون اسکندریه در مسکو را به حالت تعلیق درآورد. دلیل این امر، به رسمیت شناختن کلیسای ارتدکس اوکراین توسط پاتریارک اسکندریه بود. در ۱۱ اکتبر ۲۰۲۱، با حکم پاتریارک کریل، اسقف اعظم لئونید (میخائیل گورباچف) ایروان و ارمنستان
به عنوان رئیس کلیسای همه مقدسین در کولیشکی در مسکو منصوب شد. این انتصاب در چارچوب تقویت ساختار اداری کلیسای ارتدکس روسیه و گسترش فعالیت های مذهبی در سطح بین المللی صورت گرفت. اسقف لئونید پیش تر در مأموریت های مذهبی و دیپلماتیک در قفقاز جنوبی و خاورمیانه فعالیت داشته و به عنوان چهره ای شناخته شده در روابط بین الکلیسایی مطرح است. مراسم معارفهٔ رسمی او با حضور روحانیون بلندپایه و نمایندگان کلیساهای ارتدکس دیگر برگزار شد. در ۳۰ دسامبر ۲۰۲۱، اسقف اعظم لئونید (گورباچف) اعلام کرد که این کلیسا برای نیازهای اداری اسقف نشین تازه تأسیس آفریقا تعیین شده است. پیوند به بیرون. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
بنای یادبود فلیکس ژرژینسکی ( که با نام مستعار فلکیس آهنی نیز شناخته می شود () به یادبود فلیکس دزرژینسکی (۱۸۷۷–۱۹۲۶)، انقلابی بلشویک و رئیس دو سازمان اول پلیس مخفی امنیت دولتی شوروی، چکا و او جی پی یو، ساخته شده است. این بنای برای یادبود طراحی شده است. و شامل مجسمه ای از دزرژینسکی که توسط یوگنی ووچتیچ تراشیده شده بود، در سال ۱۹۵۸ در میدان دزرژینسکی، مسکو، در کنار ساختمان لوبیانکا نصب شد. تاریخچه. ساخت و رونمایی. در سال ۱۹۱۸، کمیسیون فوق العاده سراسری روسیه در ساختمان های میدان لوبیانسکا مستقر بود که بنیان گذار و اولین رئیس آن فلیکس ژرژینسکی بود، که بعدها ریاست سایر آژانس های پلیس مخفی امنیتی دولتی مستقر در آنجا را بر عهده گرفت. در پاییز ۱۹۲۶، اندکی پس از مرگ دزرژینسکی، میدان لوبیانکا با تصمیم هیئت رئیسه شورای شهر مسکو به میدان دزرژینسکی تغییر نام داد. در سال ۱۹۴۰، مسابقه ای برای پروژه بنای یادبود ژرژینسکی اعلام شد که سارا لبدوا، که یک پرتره مجسمه ای در اندازه واقعی از دزرژینسکی خلق کرده بود، برنده آن شد، اما پروژه او اجرا نشد. ساخت این بنای یادبود در ژوئیه ۱۹۵۸ آغاز شد، مجسمه توسط یوگنی ووچتیچ تراشیده شد و طرا
حی کلی آن انجام شده. این بنای یادبود در سال ۱۹۵۸، بیرون ساختمان لوبیانکا، که مقر سرویس های امنیتی شوروی، او جی پی یو، کمیساریای خلق در امور داخلی (مسئول کشتارهای ناشی از پاکسازی های استالین در دهه سی)، کمیساریای خلق در امور امنیت کشور، ام جی بی و کاگ ب بود، برای بازدید عموم افتتاح شد. کودتای اوت و جابجایی پارک موزئون. عصر روز ۲۲ اوت ۱۹۹۱، اندکی پس از شکست کودتای کمیته اضطراری دولتی، هزاران نفر در اطراف ساختمان کا گ ب در میدان لوبیانکا جمع شدند و به دنبال سرنگونی مجسمه ژرژینسکی بودند، چرا که آن را نمادی از گذشته وحشیانه شوروی می دانستند. مردم کلمات «جلاد»، «دجال»، «فلیکس تمام شد» و نماد کلیسای ارتدکس روسیه را روی پایه مجسمه اسپری کردند. عصر همان روز، مردم از مجسمه بالا رفتند و طناب هایی را که به یک کامیون متصل بود، به آن وصل کردند. سرنگون کردن این بنای یادبود به این شکل، خطر آسیب رساندن به ایستگاه متروی لوبیانکا در مجاورت آن را به همراه داشت. برای جلوگیری از این امر، معاون رئیس شورای شهر مسکو،... خطاب به جمعیت سخنرانی کرد و قطعنامه ای را به شورای شهر مسکو ارائه داد تا این بنای یادبود برداشته شود. سپس این بنا ب
ا یک جرثقیل ساختمانی برچیده شد و به زمین بایر نزدیک ساختمان جدید گالری ترتیاکوف منتقل شد. در سال ۱۹۹۲، این بنای یادبود بدون هیچ مراسمی به پارک یادبود سقوط کرده، جایی که سایر بناهای تاریخی دوران شوروی جمع آوری شده بودند، انداخته شد. نصب مجدد در سال ۲۰۲۳. در طول سال ها، بحث هایی در مورد بازگرداندن یا عدم بازگرداندن بنای یادبود دزرژینسکی به میدان لوبیانکا وجود داشته است، به خصوص پس از آنکه ولادیمیر پوتین، که خود مأمور سابق کا گ ب بود، در سال ۲۰۰۰ رئیس جمهور روسیه شد. سرانجام این بنای یادبود در ۱۱ سپتامبر ۲۰۲۳ دوباره برپا شد، اما این بار در مقابل دفتر مرکزی سرویس اطلاعات خارجی روسیه در خارج از مسکو.
بنای یادبود کارل مارکس (روسی: Памятник Карлу Марксу) در مسکو، بنایی است که در سال ۱۹۶۱ توسط مجسمه ساز شوروی، لف کربل، تکمیل شد. این بنا در نزدیکی تئاتر بولشوی در میدان تئاتر واقع شده است. این بنای یادبود، با وزن ۱۶۰ تن، از یک بلوک یکپارچه گرانیت خاکستری ساخته شده است که در نزدیکی دنیپروپتروسک (اکنون دنیپرو، اوکراین) در معدن کوداشفسکی استخراج شده است. مارکس به عنوان سخنران ایستاده بر روی تریبون به تصویر کشیده شده است، گویی که برای مردم زحمتکش سخنرانی می کند. این بنای یادبود با شعار اتحاد جماهیر شوروی " پرولتاریای همه کشورها، متحد شوید! " در جلو تزئین شده است. ترکیب مجسمه سازی با دو ستون گرانیتی در دو طرف بنای یادبود تکمیل می شود. یکی از آنها با سخنان فریدریش انگلس، که در مراسم تشییع جنازه مارکس گفت، حک شده است: "نام و کردار او قرن ها زنده خواهد ماند"؛ در دیگری - عبارت لنین "آموزه های مارکس قادر مطلق است زیرا حقیقت دارد." تاریخچه. در آغاز سال ۱۹۵۷، یک مسابقه آزاد سراسری جدید برای بهترین پروژه بنای یادبود مارکس برگزار شد؛ برنده آن یک تیم خلاق به رهبری مجسمه ساز لِو کِربل و معماران روبن بگونتس، نیکولای کووالچوک،
وادیم ماکارویچ و ولادیمیر مورگولیس بود. طرح پیشنهادی این گروه با استقبال گسترده ای از سوی کمیته مرکزی حزب کمونیست مواجه شد و به عنوان نمادی از اندیشه های مارکس و میراث انقلابی او در قلب مسکو انتخاب گردید. مراحل ساخت بنا چندین سال به طول انجامید و با دقت بالا در جزئیات هنری و معماری همراه بود. در اکتبر ۱۹۶۱، نیکیتا خروشچف این بنای یادبود را افتتاح کرد. مراسم افتتاح با حضور مقامات بلندپایه حزب کمونیست، هنرمندان برجسته، و نمایندگان کشورهای سوسیالیستی برگزار شد و به عنوان یکی از نمادهای برجسته تجلیل از میراث مارکس در دوران اتحاد جماهیر شوروی شناخته شد. خروشچف در سخنرانی خود، بر اهمیت اندیشه های مارکس در شکل گیری نظام سوسیالیستی تأکید کرد و این بنا را نمادی از وفاداری به اصول مارکسیسم دانست. پس از افتتاح، بنای یادبود به یکی از نقاط مهم فرهنگی و سیاسی مسکو تبدیل شد و در مراسم های رسمی و سالگردهای ایدئولوژیک مورد توجه قرار گرفت. این بنای تاریخی در سال ۱۹۷۴ توسط دولت جمهوری فدراتیو سوسیالیستی روسیه شوروی به عنوان یک اثر با اهمیت فرهنگی، وضعیت حفاظت شده دریافت کرد و از سال ۲۰۱۶ با سطح حفاظت فدرال در فهرست میراث فرهنگی
روسیه قرار گرفته است. این تغییر وضعیت، امکان تخصیص بودجه دولتی برای مرمت و نگهداری بنا را فراهم کرد و موجب شد نظارت های تخصصی تری از سوی وزارت فرهنگ روسیه بر آن اعمال شود. همچنین، هرگونه تغییر در ساختار یا محیط اطراف بنا نیازمند تأیید رسمی نهادهای میراث فرهنگی است. در فرهنگ عامه. در تیتراژ آغازین فیلم اکشن "داغ سرخ" محصول ۱۹۸۸، این بنای یادبود در زمستان نشان داده می شود، در حالی که برف جلوی پایه های آن را پوشانده است. فاینا رانوسکایا، بازیگر اتحاد جماهیر شوروی، به طور قابل توجهی این بنای یادبود را به عنوان «یخچالی با ریش» توصیف کرد. این اظهار نظر طنزآمیز، بازتابی از نگاه انتقادی برخی هنرمندان به سبک واقع گرایانه و عظمت اغراق آمیز مجسمه بود.
یادبود بزرگ دوک سرگئی الکساندرویچ () بنای یادبودی است که به سرگئی الکساندروویچ تقدیم شده است و در ۲ آوریل ۱۹۰۸، دقیقاً در محل ترور او، تقدیس شد. پس از انقلاب بلشویکی، این بنای یادبود در سال ۱۹۱۸ تخریب شد، اما در سال ۱۹۹۸ در صومعه نوواسپاسکی، جایی که بقایای سرگئی دفن شده است، مرمت شد. دومین بنای یادبود مرمت شده در سال ۲۰۱۷ در کرملین مسکو، جایی که بنای یادبود اصلی زمانی قرار داشت، تقدیس شد. تاریخچه. در سال ۱۹۰۵، دوک بزرگ سرگئی الکساندروویچ پریخودکو درست در کنار سنای کرملین و برج نیکلسکایا ترور شد. این واقعه توسط ایوان کالیایف، عضو جناح مبارز حزب سوسیالیست انقلابی، با پرتاب یک بمب دستی به کالسکه سلطنتی رخ داد و منجر به مرگ فوری دوک بزرگ شد. ترور او در بحبوحه ناآرامی های سیاسی و اجتماعی روسیه تزاری صورت گرفت و به عنوان یکی از برجسته ترین اقدامات تروریستی آن دوره شناخته می شود. این حادثه واکنش های شدیدی در دربار، کلیسا و محافل عمومی برانگیخت و موجب تشدید تدابیر امنیتی در مسکو و افزایش فشار بر گروه های انقلابی شد، و موجب تشدید تدابیر امنیتی در مسکو و افزایش فشار بر گروه های انقلابی شد. این واقعه همچنین زمینه ساز تق