Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
«گل» (; ) نخستین تک آهنگ انفرادی از جیسو خواننده اهل کره جنوبی عضو گروه بلک پینک است. این تک آهنگ در ۳۱ مارس ۲۰۲۳ توسط وای جی انترتینمنت به عنوان تک آهنگ آغازین اولین آلبوم تک آهنگ "من" منتشر شد. این ترانه توسط وینس، تدی، کوش و وی وی ان نوشته شده است و آهنگسازی آن را کوش، وی وی ان و ۲۴ انجام داده اند. پیش زمینه و انتشار. پس از آغاز فعالیت انفرادی دیگر اعضای گروه بلک پینک، جنی، رزی و لیسا، توجه ها به سمت جیسو به عنوان آخرین عضوی که برای اولین بار به عنوان خواننده انفرادی فعالیتش را آغاز می کند، جلب شد. در ۲ ژانویه ۲۰۲۳، وای جی انترتینمنت تأیید کرد که جیسو در حال انجام ضبط موسیقی برای آلبوم تک آهنگ خود است و عکسبرداری های مربوط به جلد آلبوم به پایان رسیده است. در ۲۱ فوریه، وای جی انترتینمنت اعلام کرد که فیلم برداری موزیک ویدئوی جیسو در یک مکان فوق سری در خارج از کشور در حال انجام است و بیشترین بودجه ای را دارد که تاکنون وای جی برای موزیک ویدئوهای بلک پینک هزینه کرده است. در ۵ مارس، تیزرهایی در حساب های رسمی بلک پینک در رسانه های اجتماعی منتشر شد و تأیید شد که این آلبوم در ۳۱ مارس ۲۰۲۳ منتشر خواهد شد.در ۱۹ مارس،
اعلام شد که تک آهنگ آغازین این آلبوم «گل» خواهد بود و یک تیزر پوستر با هانگول این نام در شکل یک گل منتشر شد.
روز اتحاد بسارابیا با رومانی ( ) یک تعطیلات عمومی در رومانی می باشد که در تاریخ ۲۷ مارس به مناسبت اتحاد بسارابیا با رومانی در روز ۲۷ مارس ۱۹۱۸ سرور برپا می گردد. بسارابیا یک محدوده تاریخی رومانیایی می باشد که قسمتی از شاهزاده مولداوی بود که با والاچیا متفق گردید تا رومانی مدرن را ایجاد نماید. این محدوده در سال ۱۸۱۲ از جانب امپراتوری روسیه الحاق گردید، ولی در روز ۲۷ مارس ۱۹۱۸ آزاد گردید و با رومانی متحد شد. زمینه. بسارابیا محدوده ای میان رودخانه های پروت و دنیستر می باشد که امپراتوری روسیه در سال ۱۸۱۲ آن را از شاهزاده مولداوی الحاق نمود این کار منجر به طریقه روسی سازی و استعمار استان گردید که به سماجت جمعیت رومانیایی ناحیه را کم کرد. در سال ۱۸۵۹، مولداوی با والاچیا متحد گردید و ایالت مدرن رومانی را ایجاد کرد. شروع انقلاب ۱۹۱۷ روسیه به بسارابیا این مجاوز را دریافت کرد که خود را مستقل اعلام نماید و در حالی که جنگ جهانی اول در جریان بود ، جمهوری دموکراتیک مولداوی را ایجاد کرد. در روز ۲۷ مارس ۱۹۱۸، این ایالت با رومانی متفق شد ، که دلیل این تاریخ بزرگداشت بود. رومانی بعد از تصرف این ناحیه از جانب اتحاد جماهیر شوروی
(اتحاد جماهیر شوروی) در سال ۱۹۴۰، کنترل بسارابیا و همچنین بوکووینا شمالی را از دست داد و رومانی برای زمان اندکی در سال ۱۹۴۱ آنان را بازگرفت اما بار دیگر در سال ۱۹۴۴ آنان را از دست داد . در زمان حکومت شوروی، بیسارابیا به قسمت های گوناگونی تقسیم شد. قسمت های شمالی و جنوبی ، و همچنین مجموع بوکووینا شمالی، به اتحاد جماهیر شوروی اوکراین داده شد، در حالی که اس اس آر مولداوی در قسمت های باقی مانده از ناحیه پایه گذاری شد. در همان وقت، بعضی از ناحیه ها در آن سوی دنیستر، که هم اکنون ترانس نیستریا را ایجاد می کنند، به اتحاد جماهیر شوروی مولداوی پیوسته شدند. اتحاد جماهیر شوروی مولداوی در سال ۱۹۹۱ به عنوان جمهوری مولداوی مستقل شد که بعداً بعد از جنگ ترانس نیستریا کنترل ترانسنیستریا را از دست داد. از زمان استقلال مولداوی، یک نهضت اتحاد برای اتحاد این کشور با رومانی موجود بوده. تاریخچه. رومانی. روز اتحاد بسارابیا با رومانی در تاریخ ۱۳ اکتبر ۲۰۱۵ از جانب سنای رومانی با ۷۹ رای موافق به اتفاق رای ها پذیرفته شد. ۲ سال بعد، در تاریخ ۱۴ مارس ۲۰۱۷ از جانب اتاق نمایندگان رومانی با ۲۶۰ رأی موافق، ۱ رأی مخالف و ۶ رأی ممتنع پذیرفته ش
د. شخصی که این پروژه را شروع نمود، یوگن توماک ، معاون وقت حزب جنبش مردمی (پی ام پی)، استدلال نمود که "فراموش کردن تاریخ همان خیانت است". این تعطیلات بعد از آن که رئیس جمهور کلاوس یوهانیس آن را در تاریخ ۲۷ مارس ۲۰۱۷ گزارش داد، در رومانی رسمی شد مولداوی. در سال ۲۰۲۰، جنبش سیاسی اتحادیه ، یک حزب سیاسی مولداوی، توصیه نمود در مولداوی تعطیلاتی مشابه روز اتحاد بسارابیا با رومانی ایجاد شود، اما این ایده رد شد. با این شرایط موجود، برخی از پیروان مولداوی اتحاد با رومانی آن را جشن می گیرند. به عنوان مثال، در سال ۲۰۱۸، هزاران نفر در کیشیناو ، پایتخت مولداوی، تظاهرات کردند تا صدمین سالگرد اتحادیه ۱۹۱۸ را جشن بگیرند و خواستار اتحاد جدید با رومانی شوند. ۱ سال قبل از آن، نهاد فرهنگی رومانیایی (آی اس آر) مراسم و نمایش های گوناگونی را در این روز در مولداوی ترتیب داده بود.
ایمن الحسونی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مراکش است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال المپیک خریبکه و باشگاه فوتبال الوداد کازابلانکا اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال مراکش، زیر ۲۳ سال مراکش، و مراکش بازی کرده است.
رشید حسنی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مراکش است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مراکش بازی کرده است.
رضی جعدی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مراکش است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال الفتح، باشگاه فوتبال استاندارد لیژ، باشگاه فوتبال رویال آنتورپ، باشگاه فوتبال دینامو بخارست، و باشگاه فوتبال مشلان اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال بلژیک و مراکش بازی کرده است.
محمد جبران (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مراکش بود. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال مراکش و مراکش بازی کرده است.
مراد جبران () بازیکن فوتبال اهل مراکش بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مراکش بازی کرده است.
حامد جنینه (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مراکش بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مراکش بازی کرده است.
المهدی قرناس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مراکش است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال الفتح، باشگاه فوتبال ارتش سلطنتی مراکش، و باشگاه فوتبال السوند اف. کی اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال مراکش و مراکش بازی کرده است.
مصطفی خلیفه (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مراکش بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال الرجا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مراکش بازی کرده است.
سیل های دسامبر ۲۰۲۲ فیلیپین مجموعه ای از سیل های جاری شده است که استان های میسامی غربی و میسامی شرقی و قسمتی از جزایر ویسایا در فیلیپین را به شدّت تحت تأثیر قرار داد. سیل های جاری شده ناشی از بارش شدید بارانی است که در بخش های مرکزی و جنوب کشور باریده بود.
اقتصاد مشروطیت یا اقتصاد قانون اساسی (به انگلیسی:Constitutional economics) یک برنامه تحقیقاتی در اقتصاد و مشروطیت گرایی است که به عنوان تبیین انتخاب «مجموعه های جایگزین از قواعد حقوقی-نهادی-مشروطی-قانونی که انتخاب ها و فعالیت های کارگزاران اقتصادی و سیاسی را محدود می کند» توصیف شده است. اقتصاد قانون اساسی فراتر از تعریف «تحلیل اقتصادی قانون اساسی مشروطه» است و از توضیح انتخاب های عوامل اقتصادی و سیاسی در چارچوب آن قواعد، که موضوعی در اقتصاد جریان اصلی می باشد، متمایز است. در عوض، اقتصاد قانون اساسی تأثیرات تصمیمات اقتصادی سیاسی را در نظر می گیرد و در مقابل محدود کردن تحلیل خود به روابط اقتصادی به عنوان تابعی از پویایی توزیع کالاها و خدمات قابل فروش قرار می گیرد. اقتصاد قانون اساسی با کار جیمز مک گیل بیوکنن بنیان گذاری شد. او استدلال می کرد که «اقتصاددان سیاسی که به دنبال ارائه توصیه های هنجاری است، ضرورتاً باید بر فرایند یا ساختاری تمرکز کند که در آن تصمیم های سیاسی مشاهده می شود. قوانین اساسی، یا ساختارها یا قوانین موجود، موضوع بررسی انتقادی هستند.» اقتصاد قانون اساسی به عنوان یک رویکرد عملی برای به کارگیری
ابزارهای اقتصاد در مسائل قانون اساسی شناخته شده است. به عنوان مثال، یکی از دغدغه های اصلی هر ملتی، تخصیص مناسب منابع اقتصادی و مالی ملی در دسترس است. راه حل حقوقی این مشکل در حوزه اقتصاد قانون اساسی نهفته است. نمونه دیگر بررسی «سازگاری تصمیمات مؤثر اقتصادی با چارچوب قانون اساسی موجود و محدودیت ها یا شرایط مساعد ایجاد شده توسط آن چارچوب» است.
جونکو فوروتا (古田 順子، فوروتا جونکو) دانش آموز دبیرستانی ژاپنی بود که ربوده شد، مورد تجاوز جنسی، شکنجه و سپس قتل قرار گرفت. با توجه به کشف جسد او در یک بشکه ۵۵ لیتری استوانه ای بزرگ که از بتن پر شده بود، پرونده او «قتل دختر دبیرستانی در یک بشکه بتنی» نامیده شد (女子高生コンクリート尸殺人事件). این آزار عمدتاً توسط چهار نوجوان مرد (هیروشی میانو، جو اوگورا، شینجی میناتو و یاسوشی واتانابه) در یک دوره ۴۰ روزه از ۲۵ نوامبر ۱۹۸۸ تا ۴ ژانویه ۱۹۸۹ انجام شد. این بزه به عنوان بدترین جنایت بزهکاری نوجوانان در ژاپن بعد از اشغال توصیف شده است. احکام جنایتکاران از بازداشت نوجوانان تا ۲۰ سال زندان در کانون اصلاح و تربیت متغیر بود. زمینه. فوروتا در میساتو، استان سایتاما به دنیا آمد. او با پدر و مادر، برادر بزرگتر و برادر کوچکترش زندگی می کرد. او در نوجوانی به دبیرستان یاشیو می نامی رفت و از اکتبر ۱۹۸۸ به طور نیمه وقت در یک کارخانه قالب سازی پلاستیک در ساعات بعد از مدرسه کار کرد. او این کار را برای پس انداز کردن پول برای سفر فارغ التحصیلی که برنامه ریزی کرده بود انجام داد. فوروتا همچنین شغلی را در یک خرده فروشی لوازم الکترونیکی پذیرفت، جایی ک
ه قصد داشت پس از فارغ التحصیلی در آنجا کار کند. در دبیرستان، فوروتا مورد علاقه همکلاسی هایش بود، با نمرات بالا و غیبت های بسیار نادر. او دختری محبوب و زیبارو بود و آرزو داشت خواننده و یک آیدل ژاپنی شود. شبی که او ربوده شد، وی مشتاقانه منتظر بود تا به خانه برود تا آخرین قسمت برنامه تلویزیونی "تنبو" را تماشا کند. مرتکبین چهار پسر نوجوان بودند: هیروشی میانو ۱۸ ساله، جو اوگورا ۱۷ ساله، شینجی میناتو ۱۶ ساله و یاسوشی واتانابه ۱۷ ساله که در اسناد دادگاه به ترتیب با عناوین «الف»، «ب»، «ج» و «د» نام برده می شدند. آنها در زمان جنایت از طبقه دوم خانه میناتو به عنوان پاتوق استفاده می کردند و به عنوان یاکوزا قبلاً به جنایاتی از جمله کیف قاپی، زورگیری و تجاوز جنسی دست زده بودند. میانو، رهبر جنایت، از دوران دبستان سابقه رفتارهای مشکل ساز مانند دزدی از مغازه و آسیب رساندن به اموال مدرسه داشته است. او در آوریل ۱۹۸۶، در یک دبیرستان خصوصی در توکیو ثبت نام، اما سال بعد آن را رها کرد. پس از این، او به ارتکاب چندین جنایت ادامه داد که به مرور زمان تشدید شد. در زمان جنایت، او با دوست دخترش، خواهر بزرگتر یاسوشی واتانابه، زندگی می کرد
و به عنوان یک کارگر کاشی کار می کرد تا برای ازدواج با او پول پس انداز کند. میانو که از دستمزد پایین این شغل ناراضی بود، با یک گانگستر درگیر شد و مکرراً مرتکب جنایات جنسی شد. این رفتار بزهکارانه در نتیجه باعث شد که دوست دخترش علاقه خود را به او از دست بدهد و به رابطه با او پایان دهد. میانو درمدرسه از فوروتا درخواست رابطه کرد اما فوروتا قبول نکرد و باعث خشم میانو شد آدم ربایی و سوء استفاده. در ۲۵ نوامبر ۱۹۸۸، میانو و میناتو به قصد دزدی و تجاوز به زنان محلی در اطراف میساتو تردد می کردند. در ساعت ۸:۳۰ بعد از ظهر، آنها فوروتا را در حال دوچرخه سواری به سمت خانه پس از اتمام یک شیفت در محل کارش مشاهده کردند. به دستور میانو، میناتو، فوروتا را از روی دوچرخه اش هل داد و از صحنه گریخت. میانو به بهانه اینکه شاهد حمله تصادفی است، به فوروتا نزدیک شد و به او پیشنهاد کرد که با خیال راحت به خانه اش برود. پس از جلب اعتماد فوروتا، او در انبار به او تجاوز کرد و دوباره در هتلی در همان نزدیکی، او را تهدید به کشتن کرد. از هتل، میانو با میناتو و دیگر دوستانش، جو اوگورا و یاسوشی واتانابه تماس گرفت و دربارهٔ تجاوز به آنها گفت. گزارش ش
ده است که اوگورا از میانو خواسته است که او را در اسارت نگه دارد تا به افراد زیادی اجازه تجاوز جنسی به او بدهد. این گروه سابقه تجاوز گروهی داشتند و اخیراً دختر دیگری را ربوده و مورد تجاوز جنسی قرار داده بودند که پس از آن آزاد شدند. حوالی ساعت ۳:۰۰ صبح، میانو، فوروتا را به پارکی نزدیک برد، جایی که میناتو، اوگورا و واتانابه منتظر بودند. آنها آدرس خانه او را از دفترچه ای در کوله پشتی اش یادگرفته بودند و به او گفته بودند که می دانند کجا زندگی می کند و اگر قصد فرار داشته باشد، یاکوزا خانواده او را خواهند کشت. چهار پسر، او را به خانه ای در منطقه ایاسه آداچی-کو، توکیو بردند و به او تجاوز گروهی کردند. خانه ای که متعلق به پدر و مادر میناتو بود، خیلی زود به پاتوق همیشگی آنها تبدیل شد. در ۲۷ نوامبر، والدین فوروتا در مورد ناپدید شدن او با پلیس تماس گرفتند. برای جلوگیری از تحقیقات بیشتر، ربایندگان او را مجبور کردند که سه بار با مادرش تماس بگیرد تا او را متقاعد کنند که فرار کرده است، اما در امان است و با برخی از دوستانش می ماند. آنها همچنین فوروتا را مجبور کردند که تحقیقات پلیس را متوقف کند. هنگامی که والدین میناتو حضور داش
تند، فوروتا مجبور شد به عنوان دوست دختر او عمل کند. وقتی مشخص شد که والدین میناتو آنها را به پلیس گزارش نمی دهند، آنها این تظاهر را کنار گذاشتند. والدین میناتو بعداً ادعا کردند که مداخله نکردند زیرا می ترسیدند و می دانستند که پسرشان به طور فزاینده ای نسبت به آنها رفتار خشونت آمیز می کند. در شب ۲۸ نوامبر، میانو دو پسر دیگر، تتسو ناکومارا و کویچی ایهارا، E و F را به ترتیب به خانه میناتو دعوت کرد. آنها با یک تی شرت آستین بلند و یک دامن که میانو چند روز قبل از یک لباس فروشی دزدیده بود به اتاق طبقه بالا رفتند، جایی که جونکو نشسته بود. آنها داروی سرفه می نوشیدند، وانمود می کردند که دارو است. فوروتا سعی کرد فرار کند و از ترس جیغ می زد. میانو پاهایش را گرفت و ایهارا بالشی روی صورتش گذاشت. پدر و مادر از خواب بیدار شدند و رفتند تا صدای جیغی که میناتو به آنها گفت که چیزی نیست را بررسی کنند. سپس گروه به تجاوز گروهی به وی پرداختند. در این مدت او در بهت بود و بدون پلک زدن به سقف خیره شده بود. این گروه فوروتا را به مدت ۴۰ روز در اقامتگاه میناتو اسیر نگه داشتند و در آنجا بارها او را مورد ضرب و شتم، تجاوز و شکنجه قرار دادند.
آنها همچنین مردان و پسران نوجوان دیگر را به خانه دعوت کردند و آنها را تشویق کردند که به نوبت به او تجاوز کنند. بر اساس اظهارات این گروه، این چهار نفر موهای ناحیه تناسلی او را تراشیدند، او را مجبور کردند در حالی که برهنه بود با موسیقی برقصد و در مقابل آنها خودارضایی کند و او را نیمه شب با لباس کمی در بالکن رها کردند. آنها اشیایی از جمله یک کبریت روشن، یک میله فلزی و یک بطری را وارد واژن و مقعد او کردند و به زور به او مقدار زیادی الکل، شیر و آب دادند. او همچنین مجبور شد چندین سیگار را به طور همزمان بکشد و تینر رنگ استنشاق کند. میانو بارها و بارها پاها و دست های فوروتا را با آتش فندک سوزاند. در پایان دسامبر، فوروتا پس از تغذیه با مقدار کمی غذا و در نهایت فقط شیر، به شدت دچار سوءتغذیه شد. او به دلیل جراحات شدید و سوختگی های عفونی قادر به رفتن به توالت طبقه پایین نبود و در حالت ضعف شدید در کف اتاق میناتو محبوس شد. ظاهر فوروتا به شدت از شکنجه های وحشیانه حملات تغییر کرده بود. صورتش آنقدر متورم شده بود که به سختی می شد چهره اش را تشخیص داد. بدن او نیز به شدت فلج شده بود و بوی گندیدگی می داد که باعث شد چهار پسر علاقه
جنسی به او را از دست بدهند. در نتیجه، پسران یک زن ۱۹ ساله را ربودند و به تجاوز گروهی پرداختند که مانند فوروتا از محل کار به خانه می رفت. قتل و تحقیق. در ۴ ژانویه ۱۹۸۹، میانو پس از باخت در یک بازی ماژونگ در برابر شخص دیگری در شب قبل، تصمیم گرفت برای فروکش خشم خود، با ریختن مایع فندکی روی بدن و آتش زدن فوروتا اقدام کند. گویا فوروتا تلاش هایی برای خاموش کردن آتش انجام داد، اما به تدریج واکنشی نشان نداد. آنها به مشت زدن او ادامه دادند، شمعی روشن کردند و موم داغ روی صورتش چکاندند، دو شمع کوتاه روی پلک هایش گذاشتند و او را مجبور کردند که ادرار خودش را بنوشد. پس از لگد زدن، او روی یک دستگاه استریو افتاد و به شدت دچار تشنج شد. از آنجایی که او خونریزی شدید داشت و چرک از سوختگی های عفونی اش بیرون می آمد، چهار پسر دست های خود را در کیسه های پلاستیکی پوشانده بودند. آنها به ضرب و شتم او ادامه دادند و چندین بار یک توپ ورزشی آهنی روی شکمش انداختند. بر اساس گزارش ها، این حمله دو ساعت به طول انجامید. فوروتا در نهایت تسلیم جراحاتش شد و درگذشت. کمتر از ۲۴ ساعت پس از مرگ او، برادر میناتو به او زنگ زد که به نظر می رسد فوروتا مرد
ه است. گروه از ترس مجازات قتل، جسد او را در پتو پیچیدند و او را داخل کیف مسافرتی جاسازی کردند. سپس جسد او را در یک بشکه بزرگ گذاشتند و آن را با بتن مرطوب پر کردند. حوالی ساعت ۸:۰۰ بعد از ظهر، آنها آن را بار کردند و در نهایت بشکه را در یک کامیون سیمان در کوتو، توکیو دور ریختند. در طول اسارت، فوروتا چندین بار به اسیرکنندگانش اشاره کرده بود که از اینکه نتوانسته قسمت پایانی "تونبو" را تماشا کند ناراحت است. میانو نوار ویدئویی اپیزود را پیدا کرد و در کیف مسافرتی گذاشت. همان طور که بعداً توضیح داد، به این دلیل نبود که به فوروتا ترحم کرد، بلکه به این دلیل بود که نمی خواست او به عنوان یک روح برگردد و او را تعقیب کند. در ۲۳ ژانویه ۱۹۸۹، میانو و اوگورا به دلیل تجاوز گروهی به دختر ۱۹ ساله ای که در دسامبر ربوده شده بودند، دستگیر شدند. در ۲۹ مارس، دو افسر پلیس برای بازجویی از آنها آمدند، زیرا لباس زیر زنانه در محل اختفای آنها پیدا شده بود. در طول بازجویی، میانو معتقد بود که یکی از افسران از مقصر بودن او در قتل فوروتا آگاه بوده است. میانو با فکر اینکه جو اوگورا به جنایات علیه فوروتا اعتراف کرده است، به پلیس گفت جسد فوروتا ر
ا کجا پیدا کند. پلیس در ابتدا از این اعتراف متحیر شد، زیرا آنها به قتل یک زن دیگر و پسر هفت ساله اش اشاره داشتند که ۹ روز قبل از ربوده شدن فوروتا رخ داده بود، پرونده ای که هنوز حل نشده باقی مانده است. پلیس روز بعد بشکه جسد فوروتا را پیدا کرد. او از طریق اثر انگشت شناسایی شد. در ۱ آوریل ۱۹۸۹، اوگورا به دلیل تجاوز جنسی جداگانه دستگیر شد و متعاقباً دستگیری واتانابه، میناتو و برادر میناتو را به دنبال داشت. چندین همدست دیگر که در آزار و تجاوز به فوروتا شرکت داشتند، به طور رسمی شناسایی شدند، از جمله تتسو ناکامورا و کویچی ایهارا، که پس از یافتن دی ان ای آنها روی و داخل بدن قربانی به تجاوز متهم شدند. پیگرد قانونی. هویت متهمان به دلیل اینکه همگی در زمان ارتکاب جنایت نوجوان بودند، توسط دادگاه مخفی شد. روزنامه نگاران مجله "شوکان بونشون" هویت آنها را کشف و آنها را منتشر کردند به این دلیل که با توجه به شدت جنایت، متهم مستحق حفظ حق ناشناس ماندن آنها نیست. هر چهار متهم به جای قتل، به «ارتکاب جراحت بدنی منجر به مرگ» اعتراف کردند. در ژوئیه ۱۹۹۰، دادگاه بدوی هیروشی میانو، رهبر جنایت را به ۱۷ سال زندان محکوم کرد. او به حکم خود
اعتراض کرد، اما قاضی دادگاه عالی توکیو، ریوجی یاناسه، او را به سه سال زندان دیگر محکوم کرد. حبس ۲۰ ساله دومین محکومیت طولانی مدت در ژاپن قبل از حبس ابد است. او در زمان قتل فوروتا ۱۸ سال داشت. پس از آزادی، میناتو نزد مادرش نقل مکان کرد. با این حال، در سال ۲۰۱۸، میناتو پس از ضرب و شتم یک مرد ۳۲ ساله با میله فلزی و بریدن گلوی او با چاقو، دوباره به اتهام اقدام به قتل دستگیر شد. یاسوشی واتانابه که در ابتدا به سه تا چهار سال زندان محکوم شده بود، حکم ارتقاء یافته ای از پنج تا هفت سال دریافت کرد. او در زمان قتل ۱۷ سال داشت. جو اوگورا برای نقشی که در این جنایت داشت، هشت سال را در یک زندان نوجوانان گذراند تا اینکه در اوت ۱۹۹۹ آزاد شد. گفته می شود که او به نقش خود در ربودن، تجاوز و شکنجه فوروتا افتخار کرده است. در ژوئیه ۲۰۰۴، اوگورا به دلیل ربودن و شکنجه مردی به نام تاکاتوشی ایسونو، آشنایی که او فکر می کرد با دوست دخترش در ارتباط بوده، دستگیر شد. اوگورا، ایسونو را تعقیب کرد، او را مورد ضرب و شتم قرار داد سپس او را داخل کامیونش انداخت. اوگورا ایسونو را از آداچی-کو، توکیو به بار مادرش در میساتو، سایتاما برد، در طی آن مدت،
اوگورا بارها این مرد را تهدید به کشتن کرد و به او گفت که قبلاً آدم کشته است و می داند چگونه از پس آن بربیاید. او به اتهام تعرض به ایسونو به هفت سال زندان محکوم شد و از آن زمان آزاد شده است. مادر اوگورا گویا قبر فوروتا را خراب کرد و گفت که دختر مرده زندگی پسرش را ویران کرده است. میناتو که در سال ۲۰۰۴ از آزادی مشروط او خودداری شد در سال ۲۰۰۹ از زندان آزاد شد. در ژانویه ۲۰۱۳، میانو دوباره به دلیل کلاهبرداری دستگیر شد. به دلیل شواهد ناکافی، او در اواخر همان ماه بدون اتهام آزاد شد. نوبوهارو میناتو (اکنون شینجی میناتو)، که در ابتدا به چهار تا شش سال حبس محکوم شد، پس از تجدید نظر توسط قاضی ریوجی یاناسه مجدداً به پنج تا نه سال محکوم شد. او در زمان قتل ۱۶ سال داشت. والدین و برادر میناتو هیچ اتهامی نداشتند. والدین فوروتا از احکامی که قاتلان دخترشان دریافت کردند، ناامید شدند اگرچه برنده دعوی مدنی علیه والدین میناتو شدند که جنایات در خانه آنها انجام شد. بنا بر گزارش ها، مادر میانکو پس از فروش خانه طبق دستور دادگاه مدنی، ۵۰ میلیون ین (۴۲۵۰۰۰ دلار آمریکا) غرامت به والدین جونکو فوروتا پرداخت کرد. پس از دادگاه. مراسم تشییع
جنازه جونکو فوروتا در ۲ آوریل ۱۹۸۹ برگزار شد. یکی از دوستانش در یادبودش گفت: خوش اومدی جون چان هیچوقت فکر نمی کردم دوباره اینجوری ببینمت حتماً خیلی زجر کشیدی… خیلی زجر کشیدی… خوشحالی که همه ما برای تو جشنواره ای در مدرسه برگزار کردیم. ما هرگز تو را فراموش نخواهیم کرد. شنیدم مدیر مدرسه به شما گواهی فارغ التحصیلی داده است؛ بنابراین ما با هم فارغ التحصیل شدیم - همه ما. جون چان، دیگر نه دردی وجود دارد، نه رنجی. لطفاً آرام بخوابی… کارفرمای آینده فوروتا یونیفرمی را به والدینش ارائه کرد که قرار بود او بپوشد. یونیفورم را در تابوت او گذاشتند. هنگام فارغ التحصیلی، مدیر مدرسه فوروتا دیپلم دبیرستان را به او داد که به والدینش داده شد. مکان نزدیکی که جسد فوروتا در آن کشف شد از آن زمان توسعه یافته است و اکنون به پارک واکاسو تبدیل شده است. در آن زمان مردم ژاپن نگران اپیدمی جنایات خشونت آمیز تحت تأثیر ایالات متحده بودند که آن را «بیماری آمریکایی» می نامیدند. حداقل سه کتاب در مورد جنایت نوشته شده است.
فیبی کینگزلی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل غنا است که در پست دفاع راست بازی می کند. فیبی در کیپ کوست متولد شد و کار خود را در آکادمی رایت تو دریم آغاز کرد و در ژانویه ۲۰۱۶ با باشگاه فوتبال اودینزه قرارداد بست. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال غنا و زیر ۲۳ سال غنا بازی کرده است.
شرکت قابلیت اطمینان الکتریکی آمریکای شمالی (NERC) یک شرکت غیرانتفاعی است که در آتلانتا، جورجیا مستقر است و در ۲۸ مارس ۲۰۰۶ به عنوان جانشین شورای قابلیت اطمینان الکتریکی آمریکای شمالی (همچنین به عنوان NERC شناخته می شود) تشکیل شد. NERC اصلی در ۱ ژوئن ۱۹۶۸ توسط صنعت تأسیسات برق به منظور ارتقای قابلیت اطمینان و کفایت انتقال قدرت ای در سیستم های برق آمریکای شمالی شکل گرفت. مأموریت NERC بیان می کند که «اطمینان از قابلیت اطمینان سیستم برق آمریکای شمالی» است. NERC بر شش نهاد قابلیت اطمینان منطقه ای نظارت دارد و همه سیستم های برق به هم پیوسته کانادا و ایالات متحده و همچنین بخشی از ایالت باخا کالیفرنیا در مکزیک را در بر می گیرد. مسئولیت های اصلی NERC شامل همکاری با همه ذینفعان برای توسعه استانداردهایی برای بهره برداری از سیستم قدرت، نظارت و اجرای انطباق با آن استانداردها، ارزیابی کفایت منابع، و ارائه منابع آموزشی و آموزشی به عنوان بخشی از یک برنامه اعتباربخشی است تا اطمینان حاصل شود که اپراتورهای سیستم قدرت واجد شرایط و مهارت خواهند بود. NERC همچنین علل اختلالات قابل توجه سیستم قدرت را بررسی و تجزیه و تحلیل می کند تا
به جلوگیری از رویدادهای آینده کمک کند. استانداردهای NERC برای تولید منابع مستلزم آن است که ظرفیت تولید کافی فراهم شود تا مشتریان کمتر از هر ده سال یک بار قطع شوند. این استانداردها فقط برای برخی از نهادهای منطقه ای اجباری است. ریشه ها. در ابتدا به عنوان یک سازمان داوطلبانه در سال ۱۹۶۸ توسط صنعت برق تشکیل شد و با نام شورای ملی قابلیت اطمینان برق، در سال ۱۹۸۱ به دلیل مشارکت کانادا و گستره وسیع تر ردپای NERC، نام آن به جای «National» به «آمریکای شمالی» تغییر یافت. . این نام در سال ۲۰۰۷ از "Council" به "Corporation" تغییر یافت. در سال ۲۰۰۰، NERC مرکز به اشتراک گذاری و تجزیه و تحلیل اطلاعات بخش برق را تأسیس کرد که به صنعت پاسخ ها و هشدارهای به موقع در مورد تهدیدات سایبری و امنیت فیزیکی را ارائه می دهد که پتانسیل تأثیرگذاری بر سیستم برق عمده را دارند. ES-ISAC که در سال ۲۰۱۵ نام خود را به مرکز تجزیه و تحلیل و به اشتراک گذاری اطلاعات برق تغییر داد، اطلاعات به موقع را از طریق پورتال وب امن خود با صنعت به اشتراک می گذارد. در آگوست ۲۰۰۳، آمریکای شمالی بدترین خاموشی خود را تا به امروز تجربه کرد، یعنی ۵۰ سالگیمیلیون نفر در
شمال شرقی و غرب میانه ایالات متحده و انتاریو، کانادا، قدرت خود را از دست دادند. برای بررسی علل خاموشی و ارائه توصیه هایی برای جلوگیری از خاموشی های آینده، یک کارگروه قطع برق سیستم برق ایالات متحده-کانادا تشکیل شد. قانون سیاست انرژی ۲۰۰۵ (ایالات متحده) خواستار ایجاد یک سازمان قابلیت اطمینان الکتریکی (ERO) برای توسعه و اجرای انطباق با استانداردهای قابلیت اطمینان اجباری در ایالات متحده شد. این سازمان غیردولتی، «سازمان خود تنظیمی» با به رسمیت شناختن ماهیت به هم پیوسته و بین المللی شبکه برق حجیم ایجاد شد. در آوریل ۲۰۰۶، NERC برای تعیین ERO توسط FERC در ژوئیه ۲۰۰۶ اعطا شد. NERC همچنین اولین مجموعه استانداردهای قابلیت اطمینان اجباری را در FERC ثبت کرد، و همچنین اطلاعات مشابهی را با مقامات استانی کانادا در آلبرتا، بریتیش کلمبیا، مانیتوبا، نیوبرانزویک، نوا اسکوشیا، انتاریو، کبک، ساسکاچوان و هیئت مدیره انرژی ملی کانادا ارسال کرد. دربارهٔ NERC. مرکز به اشتراک گذاری و تجزیه و تحلیل اطلاعات برق. NERC همچنین مرکز به اشتراک گذاری و تجزیه و تحلیل اطلاعات برق (E-ISAC) را اداره می کند. E-ISAC خدمات امنیتی را به صاحبان و اپرات
ورهای سیستم های قدرت عمده در سراسر آمریکای شمالی ارائه می دهد. خدمات E-ISAC شامل اطلاعات ویژه تهدید امنیت فیزیکی و سایبری، دانش امنیت سایبری مناسب و همکاری امنیت فیزیکی است. E-ISAC، که NERC به درخواست وزارت انرژی ایالات متحده تأسیس کرد، با تیم آگاهی سیستم قدرت انبوه NERC در آتلانتا برای نظارت بر تهدیدهای سایبری و امنیت فیزیکی در زمان واقعی شبکه همکاری نزدیک دارد. E-ISAC، از طریق قابلیت هایی از جمله برنامه به اشتراک گذاری اطلاعات ریسک امنیت سایبری (CRISP)، با صاحبان دارایی های حیاتی و اپراتورها برای تجزیه و تحلیل داده های امنیت فیزیکی و سایبری بلادرنگ برای الگوهای حوادث با پتانسیل تأثیرگذاری بر سیستم برق انبوه کار می کند. NERC دارای یک «دیوار آتش» است که E-ISAC و NERC را از انطباق و فعالیت های اجرایی جدا می کند. این جداسازی به جداسازی فیزیکی E-ISAC از بقیه NERC گسترش می یابد. مرجع NERC. به عنوان بخشی از پیامدهای خاموشی شمال شرقی در سال ۲۰۰۳، قانون سیاست انرژی در سال ۲۰۰۵ به کمیسیون تنظیم مقررات انرژی فدرال (FERC) اجازه داد تا یک سازمان ملی قابلیت اطمینان برق (ERO) را تعیین کند. در ۲۰ جولای ۲۰۰۶، FERC دستوری صا
در کرد که NERC را به عنوان ERO برای ایالات متحده تأیید می کرد. در سپتامبر ۲۰۱۸، کمیسیون تنظیم مقررات انرژی فدرال (FERC) و NERC تحقیقات مشترکی را در مورد یک «رویداد بار زمستانی» در اوایل ژانویه آغاز کردند که بر شبکه های برق در غرب میانه تأکید داشت. در ۱۷ ژانویه، اپراتورهای شبکه مرکزی میدوست و جنوب ایالات متحده درخواست تجدید نظر اضطراری برای صرفه جویی در مصرف برق را صادر کردند. این به دلیل تقاضای بالای برق ناشی از هوای سرد بود.