Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رایج است. در زمان سلطنت تزار الکسیس رومانوف مجازات سقط جنین مرگ بود که بعداً توسط پیتر کبیر حذف شد. سقط جنین تا سال ۱۹۱۷ همچنان یک جنایت جدی بود. از طریق مواد ۱۴۶۲ و ۱۴۶۳ قانون مجازات روسیه، «افراد مجرم می توانند از حقوق مدنی محروم شوند و تبعید یا به کار شاقه محکوم شوند.» با وجود غیرقانونی بودن آن، سقط جنین در «بازار سیاه» وجود داشت. پرسنل زیرزمینی مامایی معروف به "povival'nye babki" و "sel'skie povival'nye babki" که معمولاً به ترتیب به عنوان ماماها و ماماهای روستایی ترجمه می شوند و معمولاً با نام های ساده "بابکی"، به معنای «زنان پیر» و "povitukhi" (ماماها) سقط جنین انجام می دادند. نه تنها ارائه دهندگان سقط جنین، "بابکی"، متخصصین مراقبت های بهداشتی آموزش دیده بودند، بلکه به عنوان پرستار و ماما در مناطقی به ویژه روستایی که خدمات پزشکی مناسب در دسترس نبود، خدمت می کردند. تعداد سقط جنین ها در مسکو بین سال های ۱۹۰۹ و ۱۹۱۴ دو و نیم برابر افزایش یافت. تعداد فزاینده سقط جنین در سن پترزبورگ در پایان قرن، ۱۸۹۷–۱۹۱۲ چندین برابر بیشتر شده بود. داده های آماری از آغاز قرن بیستم نشان می دهد که قوانین سختگیرانه به ندرت اجرا
می شدند. در اواخر امپراتوری روسیه، پزشکان و حقوقدانان شروع به حمایت از قوانین سقط جنین و افزایش پیشگیری از بارداری کردند. انگیزه این بود که سقط جنین کمتر خطرناک باشد. به گفته مورخان، جنبش قانونی کردن سقط جنین و تشویق به پیشگیری از بارداری متفاوت از اروپای غربی شکل گرفت. به جای صحنه های سیاسی (مثلاً در فرانسه)، هواداران از رشته های پزشکی آمدند. در سال ۱۸۸۹ سومین کنگره انجمن پیروگوف، یک انجمن علمی پزشکی که آثار آن تأثیر قابل توجهی در روسیه داشت، بحث در مورد جرم زدایی از سقط جنین را آغاز کرد. دیگران نیز به دنبال آن بودند: در سال ۱۹۱۱ کنگره چهارم انجمن ماماهای روسی، در سال ۱۹۱۳ دوازدهمین کنگره انجمن پیروگوف، و در سال ۱۹۱۴ گروه روسی جامعه بین المللی جرم شناسان از جرم زدایی حمایت کردند. سقط جنین در اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی. ۱۹۲۰–۱۹۳۶. دولت شوروی اولین دولتی در اروپا بود که سقط جنین را قانونی کرد. در اکتبر ۱۹۲۰، بلشویک ها با «فرمان مراقبت های بهداشتی زنان»، سقط جنین را در جمهوری سوسیالیستی فدراتیو شوروی روسیه قانونی کردند. پس از RSFSR این قانون در اوکراین (۵ ژوئیه ۱۹۲۱) و سپس بقیه اتحاد جماهیر شوروی معرفی شد.
دولت قانونی سازی را یک ضرورت موقت می دید، زیرا پس از بحران اقتصادی و نزدیک به یک دهه ناآرامی، جنگ، انقلاب و جنگ داخلی، بسیاری از زنان به دلیل ناتوانی در مراقبت از فرزند خود به دنبال سقط جنین بودند. محدودیت هایی بر روی معیارهای سقط جنین اعمال شد و تا سال ۱۹۲۴ فقط در مواردی مجاز بود که بارداری جان زن یا جنین را به خطر بیندازد. اتحاد جماهیر شوروی سیاست های پروناتال را تشویق می کرد. با این حال، مقامات شوروی استدلال می کردند که زنان بدون در نظر گرفتن قانونی بودن سقط جنین می کنند و دولت تنها در صورت قانونی بودن سقط جنین قادر به تنظیم و کنترل آن خواهد بود. به ویژه، دولت شوروی امیدوار بود که به جای "بابکی،" امکان دسترسی به سقط جنین را در یک محیط امن فراهم کند که توسط یک پزشک آموزش دیده انجام می شد. در حالی که این کمپین در مناطق شهری بسیار مؤثر بود (تا سال ۱۹۲۵، ۷۵ درصد از سقط جنین ها در مسکو در بیمارستان ها انجام می شد)، اما در مناطق روستایی که دسترسی به پزشک، حمل ونقل، یا هر دو وجود نداشت و زنان در آن ها بسیار کمتر بود، متکی به طب سنتی بود. به ویژه در حومه شهر، پس از قانونی شدن سقط جنین در اتحاد جماهیر شوروی، زنان ه
مچنان برای انجام این عمل به "بابکی"، ماما، آرایشگر، پرستار و دیگران مراجعه می کردند. اتحاد جماهیر شوروی، تحت رهبری لنین، اولین کشوری بود که در صورت درخواست، اغلب بدون هزینه، سقط جنین را انجام داد. بحث های شدیدی بین مقامات دولتی و پزشکی پیرامون قانونی شدن آن وجود داشت. عمده ترین استدلال هایی که در مخالفت با قانونی کردن سقط جنین به کار می رفت این بود که تأثیر مضری بر رشد جمعیت یا به این دلیل که از نظر پزشکی برای زن مضر است. در اواسط دهه ۱۹۲۰، بیمارستان ها به دلیل سقط جنین به قدری شلوغ شده بودند که باید کلینیک های ویژه ای را برای آزاد کردن تخت باز می کردند. میزان بسیار زیاد سقط جنین ها نیز باعث نگرانی بسیاری از پزشکان شد و محدودیت هایی برای محدود کردن سقط جنین پس از ماه سوم بارداری و اطمینان از اینکه اولویت تنها به زنانی داده می شود که بیش از حد فقیر، مجرد یا دارای چندین فرزند هستند داده می شود. تنها شش ماه بین اولین سقط جنین و سقط دوم مجاز بود. علاوه بر این، تلاش های مجددی برای محاکمه "بابکی" صورت گرفت. اولین بار با قانونی شدن سقط جنین در سال ۱۹۲۰ شروع شد و تعداد زیادی از "بابکی ها" دستگیر و مجازات شدند زیرا سق
ط قانونی به آنها هیچ بهانه ای برای ادامه فعالیت نمی داد. در طی اقدامات جمعی سازی در اوایل دهه ۱۹۳۰، این امر به طور موقت در معرض خطر قرار گرفت، اما در سال ۱۹۳۴ قوانین سخت گیرانه تری در مورد انجام سقط جنین غیرقانونی به تصویب رسید و بخشنامه ای از دادستانی RSFSR و داستان های گسترده ای در مورد آنها در روزنامه های اصلی منتشر شد. این بخشنامه به نامه ای که توسط یک شهروند خصوصی ناشناس به دادسرا ارسال شده بود استناد می کرد که در آن از آسیب وارده به زنان توسط "بابکی" در یکی از مناطق روستایی به دادستانی منطقه نوشته و خواسته شده است تا تلاش ها را برای مبارزه با سقط جنین غیرمجاز افزایش دهند. سال های ۱۹۳۶–۱۹۵۵. در ۲۷ ژوئن ۱۹۳۶، کمیته اجرایی مرکزی اتحاد جماهیر شوروی مجدداً سقط جنین را غیرقانونی اعلام کرد که عمدتاً ناشی از نگرانی در مورد افزایش جمعیت و همچنین نگرانی در مورد خطرات پزشکی سقط جنین بود. قانونی که سقط جنین را غیرقانونی می کرد، نه تنها این کار را انجام می داد، بلکه حاوی چندین حکم مختلف بود. عنوان رسمی این قانون عبارت بود از: «فرمان منع سقط جنین، بهبود کمک های مادی به زنان در زایمان، ایجاد کمک های دولتی به والدین خا
نواده های پرجمعیت و گسترش شبکه گرم خانه ها و شیرخوارگاه ها، مدارس و مهدکودک ها. تشدید مجازات های کیفری برای عدم پرداخت نفقه و برخی اصلاحات در قانون طلاق». این قانون سقط جنین را تنها در صورت تهدید سلامت زن مجاز می دانست. همه اینها بخشی از ابتکار اتحاد جماهیر شوروی برای تشویق رشد جمعیت و همچنین تأکید بیشتر بر اهمیت واحد خانواده برای کمونیسم بود. این قانون مصادف شد با یک تبلیغ دولتی از "سیرک" (اولین بار در ۲۵ مه ۱۹۳۶ به تعویق افتاد) که یک قهرمان کاتولیک آمریکایی را در حال به دنیا آوردن فرزندی که با معشوق آمریکایی آفریقایی تبارش باردار شده بود، نشان می داد که به دلیل احساسات ضد سیاه پوستان آمریکایی ممنوع بود. استالین که از نزدیک فیلم را به عنوان منبعی قوی برای تبلیغات دنبال می کرد، در دیدار با کارگران جنبش استاخانووی گفت: «بالاخره باید بفهمیم که از میان همه سرمایه های ارزشمند موجود در جهان، ارزشمندترین و تعیین کننده ترین سرمایه، مردم است». درست پس از آن، آمریکا و آمریکایی ها از سینمای شوروی ناپدید شدند. این فرمان خشم و مخالفت زنان شهری را برانگیخت و این استدلال را برانگیخت که اغلب اوقات داشتن فرزند در زمانی که آن
ها در تلاش برای پیشرفت شغلی خود هستند غیرممکن است (از آنجایی که دولت شوروی فعالانه آموزش و کار زنان را به دلیل مسکن و لوازم ناکافی مورد نیاز برای مراقبت کودکان ترویج می کرد). قوانین ضد سقط جنین در عمل فقط اندکی قابل اجراتر از دوران تزار بود و "بابکی ها" به تجارت خود ادامه دادند، زیرا می دانستند خطر کمی برای دستگیر شدن وجود دارد. اگرچه موارد متعددی از مراجعه زنان به بیمارستان ها پس از انجام سقط های ناموفق وجود داشت، اما معمولاً نمی توان گفت که آیا سقط جنین داشته اند، سقط را خود انجام داده اند یا "بابکا" انجام داده اند. کد نانوشته همبستگی زنان نیز قوی بود و زنان به ندرت "بابکی" ها را به مقامات می گویند. در عمل، میزان سقط جنین تحت تأثیر فرمان های ۱۹۳۶ قرار نگرفت، اگرچه مشاهده شد که میزان مرگ و میر نوزادان بین سال های ۱۹۳۵ و ۱۹۴۰ به دلیل اینکه زنان ظاهراً خود را در سقط جنین های غیرقانونی مجروح می کردند افزایش می یابد و سپس از تولید فرزندان سالم جلوگیری می کرد. خدمات سقط جنین "بابکی" مانند همیشه باقی ماند: ناامن، گران، و مجبور کردن زنان به دروغگویی به مقامات. این قانون برای زنان هفتمین فرزند و فرزندان بعدی تا سومی
ن تولدشان کمک هزینه ای در نظر می گرفت. در سال ۱۹۴۴ این مزایا به منظور ارائه کمک هزینه برای فرزندان سوم تا چهارمین سالگرد تولد و برای فرزندان چهارم و بعدی تا سالگرد تولد هفتم آنها گسترش یافت. با این حال، پس از پایان یافتن بزرگ ترین منبع کاهش جمعیت، جنگ جهانی دوم، همه این کمک ها در سال ۱۹۴۸ قطع شد. علیرغم غیرقانونی بودن سقط جنین و این سیاست های باروری، نرخ سقط جنین در این مدت بالا باقی ماند. سقط جنین غیرقانونی باعث مرگ حدود ۴۰۰۰ نفر در سال به دلیل عوارض سقط جنین های زیرزمینی می شود. زنان در این مدت به دلیل سیاست های تشویق زنان متأهل به اشتغال و سیاست های اقتصادی که صنایع سنگین و دفاع ملی را به جای مسکن و کالاهای مصرفی ترجیح می داد، به سقط جنین غیرقانونی ادامه دادند. در دوران پس از جنگ، میلیون ها مرد مرده بودند و دولت مجبور شد خانواده های تک مادر را مشروعیت بخشد. قانون جدید خانواده در سال ۱۹۴۴ با ارائه حمایت مالی برای مادران مجرد، تک مادری را به عنوان محل تولید مثل تأیید کرد. شیوع مادران مجرد در این زمان یک واقعیت بود. تا سال ۱۹۵۷، ۳٫۲ میلیون زن به عنوان مادران مجرد مدعی کمک دولتی بودند. کاهش سیاست دولت در مورد
سقط جنین در دهه ۱۹۵۰ آغاز شد که با گسترش فهرست علائم پزشکی برای ختم بارداری در سال ۱۹۵۱ آغاز شد و در سال ۱۹۵۴ مسئولیت کیفری برای سقط جنین غیرقانونی لغو شد. سال ۱۹۵۵ به بعد. پس از مرگ استالین در سال ۱۹۵۳، دولت شوروی قوانین 1936 را لغو کرد و قانون جدیدی در مورد سقط جنین صادر کرد. این فرمان که در سال ۱۹۵۵ صادر شد، بیان داشت که «اقدامات انجام شده توسط دولت شوروی برای تشویق مادری و محافظت از نوزادی و همچنین رشد بی وقفه آگاهی و فرهنگ زنان» امکان تغییر در سیاست را فراهم می کند. زبان این فرمان حاکی از آن بود که بیشتر زنان، مادر بودن را به سقط جنین ترجیح می دهند و جلوگیری از سقط جنین همچنان هدف دولت است، زیرا همچنان رشد جمعیت را تشویق می کند. در اواخر دهه ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰، تخمین زده می شود که اتحاد جماهیر شوروی بالاترین نرخ سقط جنین را در جهان داشته است. میزان سقط جنین در این دوره به طور قطع مشخص نیست، زیرا اتحاد جماهیر شوروی تا قبل از پرسترویکا شروع به انتشار آمار سقط جنین نکرد. بهترین تخمین ها که بر اساس نظرسنجی های متخصصان پزشکی در این مدت صورت می گیرد، حاکی از آن است که سالانه حدود ۶ تا ۷ میلیون سقط جنین انجام شده است.
یکی از معدود بینش هایی که ما در مورد سقط جنین در اواخر دهه ۱۹۵۰ داریم، نظرسنجی است که بین سال های ۱۹۵۸ و ۱۹۵۹ بر روی ۲۶۰۰۰ زن متقاضی سقط جنین انجام شد که ۲۰۰۰۰ نفر از مناطق شهری و ۶۰۰۰ نفر از مناطق روستایی بودند. از این نظرسنجی می توان حقایق متعددی در مورد اینکه چه نوع زنانی به دنبال سقط جنین بوده اند و دلایل آنها برای انجام این کار جمع آوری می شود. اول از همه، «اکثریت قاطع» زنان متأهل بودند، اگرچه نتایج نظرسنجی درصد دقیقی را ارائه نمی دهد. دوم، ما می توانیم یاد بگیریم که زنان چند فرزند داشتند. از بین زنان شهری، ۱۰٫۲ درصد بدون فرزند، ۴۱٫۲ درصد دارای یک فرزند، ۳۲٫۱ درصد دارای دو فرزند و ۱۶٫۵ درصد دارای سه فرزند یا بیشتر بوده اند که میانگین تعداد فرزندان ۱٫۴۷ است. از بین زنان روستایی، ۶٫۲ درصد فاقد فرزند، ۲۶٫۹ درصد دارای یک فرزند، ۳۰ درصد دارای دو فرزند، و ۳۶٫۹ درصد دارای سه فرزند یا بیشتر بوده اند که میانگین تعداد فرزندان ۲٫۰۶ بوده است. از میان زنانی که به دنبال سقط جنین بودند، زنان شهری بیشتر احتمال داشت که فرزند کمتری داشته باشند یا اصلاً بچه نداشته باشند. این ممکن است ناشی از کمبود فضا برای زنان شهری باشد.
این نظرسنجی همچنین دلایل زنان برای سقط جنین را بررسی کرد. دلایل را به چهار دسته تقسیم کرد. اولی «قابل حذف بدون قید و شرط» بود، چیزهایی که می توان آن را با اقدامات دولتی برطرف کرد، مانند نیازهای مادی، کمبود فضا، نبود کسی در خانه یا نداشتن موسسه ای که کودک را در آن قرار دهد. دسته دوم «قابل حذف مشروط» بود، چیزهایی که احتمالاً با اقدامات دولت قابل اصلاح است، مانند نبود شوهر، مشکلات خانوادگی، یا بیماری یک یا هر دو والدین. دسته سوم «غیرقابل حذف» بود، چیزهایی که ناشی از شرایط اجتماعی نبودند، مانند یک نوزاد در خانواده یا بسیاری از فرزندان از قبل. دسته چهارم «علل نامشخص» بود، مانند عدم تمایل یک یا هر دو والدین به داشتن فرزند و دلایل متعدد دیگر. نتایج برای این سؤال عبارت بودند از: از دلایل ارائه شده توسط زنان شهری، ۳۵ درصد غیرقابل حذف، ۱۶٫۵ درصد غیرقابل حذف، ۱۰ درصد غیرقابل حذف و ۳۷٫۹ درصد نامشخص بود. از دلایل ارائه شده توسط زنان روستایی، ۲۶٫۳ درصد غیرقابل حذف، ۱۸ درصد قابل حذف مشروط، ۱۰ درصد غیرقابل حذف و ۴۵٫۲ درصد نامشخص بوده است. بارزترین تفاوت این بود که بیشتر زنان شهری کمبود فضا را دلیل ذکر کردند. نتایج نظرسنجی ن
شان داد که نرخ سقط جنین در میان زنان شاغل با نرخ ۱۰۵٫۵ سقط در هر هزار حاملگی، در مقابل ۴۱٫۵ در هزار در میان زنانی که کار نمی کردند، بسیار بالاتر بود. اگر میزان سقط جنین در این بررسی معرف در نظر گرفته شود، در این دوره تعداد سقط های سالانه بیشتر از تعداد تولدهای زنده بوده است. این همچنین به این معنی است که نرخ سقط جنین در اتحاد جماهیر شوروی بالاترین میزان سقط جنین در جهان در آن زمان بود. در پایان دوران برژنف در سال ۱۹۸۲، نرخ زاد و ولد شوروی به جز در جمهوری های آسیای مرکزی با اکثریت مسلمان، درست در سطح یا کمتر از حد جایگزین بود. قانون فعلی. در طول دهه ۲۰۰۰، کاهش پیوسته جمعیت روسیه (به دلیل زاد و ولد منفی و امید به زندگی کم) به منبع اصلی نگرانی تبدیل شد، حتی ارتش را مجبور کرد به دلیل کمبود مردان جوان، خدمت اجباری را کاهش دهد. در ۲۱ اکتبر ۲۰۱۱، پارلمان روسیه قانونی را تصویب کرد که سقط جنین را به ۱۲ هفته اول بارداری محدود می کند، به استثنای ۲۲ هفته اگر حاملگی در نتیجه تجاوز جنسی باشد، و برای نیازهای پزشکی می توان آن را در هر مقطعی از بارداری انجام داد. قانون جدید همچنین یک دوره انتظار از دو تا هفت روز قبل از انجام
سقط جنین را اجباری می کند تا به زن اجازه داده شود تا در تصمیم خود تجدید نظر کند. سقط جنین فقط در موسسات دارای مجوز (معمولاً بیمارستان ها یا کلینیک های زنان) و توسط پزشکانی که آموزش های تخصصی دارند انجام می شود. پزشک می تواند از سقط جنین خودداری کند مگر از سقط های ضروری پزشکی. قانون جدید سخت تر از قانون قبلی است، زیرا طبق قانون سابق سقط جنین پس از ۱۲ هفته به دلایل اجتماعی-اقتصادی گسترده تر مجاز بود، در حالی که طبق قانون فعلی چنین سقط هایی فقط در صورتی مجاز است که مشکلات پزشکی جدی مادر وجود داشته باشد. طبق قانون جنایی روسیه (ماده ۱۲۳)، انجام سقط جنین توسط شخصی که مدرک پزشکی و آموزش تخصصی نداشته باشد، تا ۸۰۰۰۰۰ روبل جریمه دارد. جریمه نقدی تا ۸ ماه از درآمد محکوم با خدمات اجتماعی از ۱۰۰ تا ۲۴۰ ساعت؛ یا به حبس از ۱ تا ۲ سال. در مواردی که سقط جنین غیرقانونی منجر به فوت زن باردار یا آسیب قابل توجهی به سلامتی وی شود، به حبس تا ۵ سال محکوم می شود. بحث سیاسی. موضوع سقط جنین در سال ۲۰۱۱ در بحثی که "نیویورک تایمز" می گوید «شروع بحثی مشابه با ایالات متحده است» دوباره مورد توجه قرار گرفت. پارلمان تصویب کرد و در سال ۲۰۱۱ ،
رئیس جمهور دمیتری مدودف، چندین محدودیت در مورد سقط جنین را برای مبارزه با "کاهش نرخ زاد و ولد" و " کاهش جمعیت " امضا کرد. این محدودیت ها ارائه دهندگان سقط جنین را ملزم می کند که ۱۰ درصد از هزینه های تبلیغاتی را به تشریح خطرات سقط جنین برای سلامتی زنان اختصاص دهند و توصیف سقط جنین به عنوان یک روش پزشکی ایمن را غیرقانونی کنند. سوتلانا مدودوا، همسر مدودف، مبارزه با سقط جنین در روسیه را در یک کمپین ملی یک هفته ای علیه سقط جنین به نام "به من زندگی بده!" و "روز خانواده، عشق و وفاداری" توسط بنیاد او برای ابتکارات اجتماعی و فرهنگی در ارتباط با کلیسای ارتدکس روسیه انجام داد. نظرسنجی ها. در سال ۲۰۰۶، تعداد روس هایی که سقط جنین را تحت هر شرایطی غیرقابل قبول می دانستند تنها ۶ درصد بود. تا سال ۲۰۲۲، این میزان به ۱۳ درصد افزایش یافت. با وجود کاهش قابل توجه نسبت سقط جنین به تولد از اواسط دهه ۱۹۹۰، کشورهای اتحاد جماهیر شوروی سابق بالاترین نرخ سقط جنین را در جهان حفظ کردند. در سال ۲۰۰۱، ۱٫۳۱ میلیون کودک در روسیه متولد شدند، در حالی که ۲٫۱۱ میلیون سقط جنین انجام شد. در سال ۲۰۰۵، ۱٫۶ میلیون سقط جنین در روسیه ثبت شد. بیست درصد ا
ز این افراد دختران زیر ۱۸ سال بودند. طبق آمار رسمی تعداد سقط جنین ها را در سال ۲۰۲۰ به ۴۵۰ هزار نفر می رسد. تا سال ۲۰۲۱، نرخ سقط جنین ۱۲ سقط در سال به ازای هر ۱۰۰۰ زن ۱۵ تا ۴۴ ساله بود. آمار سقط جنین تا پایان دهه ۱۹۸۰ در اتحاد جماهیر شوروی اسرار دولتی محسوب می شد. در این دوره، اتحاد جماهیر شوروی یکی از بالاترین نرخ های سقط جنین در جهان را داشت. نرخ سقط جنین در اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۶۵ به اوج خود رسید، زمانی که ۵٫۵ میلیون سقط جنین انجام شد که بالاترین تعداد در تاریخ روسیه بود. با این وجود، قانونی شدن سقط جنین باعث حذف سقط جنین نشد.
ژان-میشل پیکارت (; دهه ۱۶۰۰ – ) نقاش اهل فلاندر بود. اطلاعات کمی در مورد زندگی این هنرمند وجود دارد. او احتمالاً در حدود سال ۱۶۰۰ در آنتورپ به دنیا آمده اما نام اصلی هنرمند ثبت نشده است. او پس از نقل مکان به فرانسه، یک شکل فرانسوی از نام فلاندری خود را پذیرفته. پیکارت پس از مهاجرت از آنتورپ به پاریس نقاش دربار لوئی چهاردهم شد. او بیشتر برای خلق نقاشی های طبیعت بی جان گل و میوه شناخته میشود.
پیر ربون (؛ ۱۸ اکتبر ۱۶۱۹ – ۱۸ ژانویه ۱۶۸۴) نقاشی سبک پرتره نگاری اهل فرانسه بود که در دوران سلطنت لوئی چهاردهم فعالیت داشت. رابون در ۳ ژوئیه ۱۶۶۰ به عضویت آکادمی سلطنتی نقاشی و مجسمه سازی درآمد.
هاکوین اکاکو ، یکی از تأثیرگذارترین چهره های بودیسم ذن ژاپن بود. او به عنوان احیاگر مکتب رینزای از یک دوره رکود رو به زوال، با تمرکز بر روش های آموزشی سخت گیرانه که مدیتیشن و تمرین کوآن را ادغام می کند، شناخته می شود. زندگی نامه. سال های اول. "هاکوین" در سال ۱۶۸۶، در روستای کوچک هارا، در دامنه کوه فوجی به دنیا آمد. مادرش یک بودایی نیچیرن بود، و احتمالاً تقوای او تأثیر عمده ای در تصمیم "هاکوین" برای تبدیل شدن به یک راهب بودایی داشته است. در کودکی، در سخنرانی یک راهب نیچیرن، با موضوع "هشت جهنم داغ" شرکت کرد. این موضوع عمیقاً "هاکوین" جوان را تحت تأثیر قرار داد و او ترس شدیدی از جهنم پیدا کرد، و به دنبال راهی برای فرار از آن بود. او در نهایت به این نتیجه رسید که لازم است راهب شود. مرگ. "هاکوین" در سن ۸۳ سالگی در هارا، همان روستایی که در آن متولد شده بود و به مرکز آموزش ذن تبدیل شده بود، درگذشت. او به عنوان جیسی (شعر مرگ) نوشته بود: آموزه ها. تمرین پست ساتوری. هاکوین «شفقت عمیق و تعهد برای کمک به همه موجودات ذی شعور در همه جا» را بخشی ضروری از مسیر یک بودایی به سوی بیداری می دانست. او بر نیاز به «آموزش پست ساتوری
»، برای پاک سازی ذهن از تمایلات کارمایی و بینش نیاز به برانگیختن بیداری نهایی هاکوین را شکل داد: تمرین کوآن. هاکوین عمیقاً معتقد بود که مؤثرترین راه برای دانش آموز جهت دستیابی به بینش، مراقبه گسترده در مورد کوآن است. تنها با بررسی بی وقفه کوان خود، دانش آموز می تواند با کوان یکی شود و به روشنگری دست یابد. فشار روانی و تردیدی که هنگام مبارزه با کوان ایجاد می شود، به معنای ایجاد تنشی است که منجر به بیداری می شود. هاکوین این را «شک بزرگ» نامید و نوشت: «"در انتهای شک بزرگ، بیداری بزرگ نهفته است. اگر کاملاً شک کنید، کاملاً بیدار خواهید شد.»" چهار راه شناخت. آسانگا، یکی از حامیان اصلی یوگاچارا، ایده چهار راه شناخت را مطرح کرد: کمال عمل، مشاهده دانستن، دانش جهانی و شناخت آینه بزرگ. او این ها را به هشت آگاهی مرتبط می کند: با گذشت زمان، این راه های شناخت به آموزه های سه کالبد بودا (شاکیه مونی، سامبوگاکایا و نیرومانکایا) نیز متصل شد و با هم «آموزه یوشیکی» را تشکیل دادند. هاکوین این چهار راه شناخت را به چهار دروازه در مسیر بودایی مربوط می کند: دروازه الهام، دروازه تمرین، دروازه بیداری و دروازه نیروانا. مخالفت با «ذن هیچ
کاری نکن». یکی از نگرانی های اصلی هاکوین خطر معلمانی بود که او آن ها را «ذن هیچ کاری نکن» می خواند، که با رسیدن به تجربه ای کوچک از روشنگری، بقیه عمر خود را تلف کردند. به قول خودش، «روز از نو در حالتی از خواب نشسته». شیوه های آرام گرایانه که صرفاً به دنبال خالی کردن ذهن بودند، یا معلمانی که تعلیم می دادند که «تهی بودن» آرام، روشنگری است، اهداف همیشگی هاکوین بودند. در این راستا او به ویژه از پیروان ذن استاد بانکی انتقاد می کرد. او بر آموزش بی پایان و شدید برای تعمیق بینش روشنگری و جعل توانایی فرد برای تجلی آن در همه فعالیت ها تأکید کرد. او از دانش آموزانش می خواست که هرگز به دستاوردهای سطحی قانع نشوند، و واقعاً معتقد بود که اگر تلاش کنند و با انرژی واقعی به تمرین خود نزدیک شوند، روشنگری برای هر کسی ممکن است. آموزه ها را بگذار. هاکوین که در طول زندگی استاد ذن بسیار معروف و محبوبی بود، اعتقاد راسخی به رساندن خرد ذن به همه مردم داشت. به لطف تربیتش به عنوان یک فرد عادی و سفرهای فراوانش در سراسر کشور، او توانست با جمعیت روستایی ارتباط برقرار کند، و به نوعی تبدیل به پدر معنوی مردم مناطق اطراف شوین جی شود. او پیشنها
د خدمت در صومعه های بزرگ کیوتو را رد کرد و ترجیح داد در شوین جی بماند. بیشتر توصیه های او به مردم عادی برداشتن یک زندگی اخلاقی با فضیلت متمرکز بود. آموزه های اخلاقی او با نشان دادن یک وسعت فکری شگفت انگیز، از عناصری از آیین کنفوسیوس، سنت های باستانی ژاپن و آموزه های سنتی بودایی بهره می برد. علی رغم عدم تحمل ظاهری شیوه های دیگر مکاتب در نوشته هایش، او هرگز سعی نکرد که جمعیت روستایی را از رعایت سنت های غیر ذن بازدارد. خوش نویسی. خوشنویسی طوماری توسط هاکوین اکاکو (بودهارما را به تصویر می کشد). عنوان: جیکیشی نیشین، کنشو جابوتسو: «اشاره مستقیم به ذهن انسان، دیدن طبیعت و بودا شدن». بخش مهمی از تمرین هاکوین از ذن، نقاشی و خوشنویسی بود. او نقاشی را در اواخر عمرش، تقریباً در شصت سالگی، به طور جدی آغاز کرد، او به عنوان یکی از بزرگ ترین نقاشان ذن ژاپن شناخته می شود. نقاشی های او برای تسخیر ارزش های ذن، به عنوان انواع «خطبه های بصری» عمل می کردند، که در میان مردم عادی آن زمان که بسیاری از آن ها بی سواد بودند، بسیار محبوب بود. امروزه نقاشی های بودی دارما اثر هاکوین اکاکو در تعداد انگشت شماری از موزه های برجسته جهان به نما
یش گذاشته می شوند. آثار. هاکوین مجموعه عظیمی از آثار را به جای گذاشته است، که در آثار دارما (۱۴ جلد) و آثار کانبون (۴ جلد) تقسیم شده است). موارد زیر شناخته شده ترین آثار که به زبان انگلیسی ویرایش شده اند، هستند.
ادوبو () یک غذای فیلیپینی و فرایند پخت و پز محبوب در غذاهای فیلیپینی است که شامل گوشت، غذاهای دریایی یا سبزیجات است که در سرکه، سس سویا، سیر، برگ بو و دانه های فلفل سیاه ترشی می شوند، که در روغن قهوه ای می شوند و در ماریناد می جوشند. گاهی اوقات این غذای ملی غیررسمی در فیلیپین در نظر گرفته شده است.
ژان وارَن (; – ) مجسمه ساز و حکاک اهل فرانسه بود که در فرایند ضرب سکه نوآوری های مهمی انجام داد. وی در سال ۱۶۶۵ به عضویت آکادمی سلطنتی نقاشی و مجسمه سازی درآمد.
آبراهام خنوس (؛ ۲۵ مه ۱۶۴۰ – ۱۰ مه ۱۷۲۳) نقاش سبک باروک، طراح و حکاک اهل فلاندری بود. او عمدتاً برای نقاشی های منظره، طراحی و چاپ هایش شناخته می شود.
مادلن بولوین (; – ) نقاش زن سبک باروک اهل فرانسه بود. وی دختر لوئی بولوین نقاش و یکی از بنیانگذاران آکادمی سلطنتی نقاشی و مجسمه سازی و خواهر لوئی دو بولوین، بون بولوین و ژنویو بولوین نقاشان فرانسوی بوده است. در ۷ نوامبر ۱۶۶۹ به عضویت آکادمی سلطنتی نقاشی و مجسمه سازی درآمد.
برنت "برنی" متینسون (؛ ۱۳ مهٔ ۱۹۳۵ - ۲۷ فوریهٔ ۲۰۲۳) انیماتور، کارگردان، تهیه کننده و استوری آرتیست آمریکایی بود. او از سال ۱۹۵۳ در استودیو انیمیشن والت دیزنی مشغول به کار بود. متینسون به عنوان عضوی از برنامه افسانه های دیزنی در سال ۲۰۰۸ مورد تقدیر قرار گرفت. متینسون با ۷۰ سال سابقه کار، قدیمی ترین کارمند شرکت والت دیزنی بود. او قرار بود در تابستان پیش رو نخستین جایزه خدمت ۷۰ ساله را از دیزنی بگیرد. زندگی و حرفه. متینسون در شش سالگی با تماشای پینوکیو (۱۹۴۰) به انیمیشن علاقه مند شد و پس از پایان دبیرستان به شرکت والت دیزنی پیوست و بعد از شش ماه کار اداری به کادر سازنده انیمیشن بانو و ولگرد (۱۹۵۵) پیوست. او سپس با مارک دیویس (انیماتور مشهور دیزنی) در زیبای خفته (۱۹۵۹) و صد و یک سگ خالدار (۱۹۶۱) همکاری کرد و پس از آن با اریک لارسون در مجموعه تلویزیونی دنیای رنگ های شگفت انگیز والت دیزنی، شمشیر در سنگ (۱۹۶۳)، مری پاپینز (۱۹۶۴)، کتاب جنگل (۱۹۶۷) و گربه های اشرافی (۱۹۷۰) کار کرد. در دهه ۱۹۷۰، یک برنامه آموزشی داخلی برای آموزش دستیاران انیمیشن آغاز شد. متینسون در این برنامه ثبت نام کرد و در عرض هشت هفته یک تست انیمی
شن ارائه داد. تست انیمیشن او از پرنس جان از رابین هود (۱۹۷۳) تایید شد و او به عنوان انیماتور کاراکتر زیر نظر اولی جانستون انتخاب شد. او سپس در پروژه "وینی پو و تیگر هم" (۱۹۷۴)، در متحرک سازی شخصیت های "کانگا"، "رو"، "ببر" و خرگوش کار کرد. در همان زمان فرانک توماس به طرح های کوچک متینسون توجه کرده بود و به او توصیه کرد روی نجات دهندگان (۱۹۷۷) کار کند. متینسون سپس روی استوری بردها کار کرد و تیتراژ فیلم را طراحی کرد، که دوباره آن را در روباه و سگ شکاری (۱۹۸۱) و دیگ سیاه (۱۹۸۵) تکرار کرد. سرانجام متینسون کارگردانی و تهیه کنندگی سرود کریسمس میکی (۱۹۸۳) را به عهده گرفت که موفقیت این انیمیشن کوتاه، باعث شد تا کارگردانی انیمیشن ۷۴ دقیقه ای کارآگاه موش بزرگ (۱۹۸۶) به او سپرده شود. در حین تولید الیور و دوستان (۱۹۸۸)، متینسون به اورلندو، فلوریدا نقل مکان کرد تا برای مدت کوتاهی به عنوان سرپرست بخش مشاوره در استودیو دیزنی-ام جی ام مشغول به کار شد و چند پروژه را به سرانجام رساند. متینسون در طی دهه ۱۹۹۰، تقریباً در تمام فیلم های مهم دیزنی، از جمله دیو و دلبر (۱۹۹۱)، علاءالدین (۱۹۹۲) و شیرشاه (۱۹۹۴) به عنوان هنرمند استوری بر
د کار کرد. در همین زمان، او همکاری نزدیکی با جو گرانت (فیلمنامه نویس) داشت، که همراه با ونس گری (هنرمند استوری برد)، این سه نفر با لقب طنزآمیز «پیرمردها» معروف شدند. آنها با اقتباس از کتاب های کودکان، ایده های داستانی را پروردانده و ارائه می کردند.
جام باشگاه های جهان ۲۰۱۰ در ابوظبی، امارات متحده عربی، از ۸ دسامبر تا ۱۸ دسامبر ۲۰۱۰ برگزار شد. ۲۳ بازیکن نهایی باید تا ۲۹ نوامبر ارائه می شدند و همه اعضای تیم نهایی از لیست موقت گرفته می شدند. همه بازیکنان باید با شماره تیم بین ۱ تا ۲۳ ثبت نام می کردند، مگر اینکه با شماره دیگری برای لیگ داخلی خود ثبت نام کرده باشند. در صورت آسیب دیدگی یکی از بازیکنان لیست نهایی، آن بازیکن ممکن است حداقل ۲۴ ساعت قبل از اولین بازی تیمش در مسابقات، با بازیکنی از لیست موقت جایگزین شود. الوحده. سرمربی: یوزف هیکرسبرگر هیکاری یونایتد. سرمربی: جری آلن اینترناسیونال. سرمربی: سلسو راث اینتر میلان. سرمربی: رافائل بنیتز پاچوکا. سرمربی: پابلو مارینی سئونگنام ایلهوا چونما. سرمربی: شین تائه-یونگ تی پی مازمبه. سرمربی: لامین ندایه