Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ری های سازگاری طرح های سخت و نرم افزار فعلی آماده می کند. هدف انطباق خودکار برنامه ها و نرم افزار سیستم های زیربنایی با CMOS ناهمگن جدید و سیستم های CMOS تقویت شده است. دستاوردهای اخیر در تمام لایه های پشته که از لایه سخت افزاری تا لایه کاربردی می رسد، حاصل شده است. مسیر تاب آوری. راهبر: پروفسور Dr. -Ing. تورستن استروفه؛ راهبر مسیر: پروفسور Dr. -Ing. فرانک اچ پی فیتزک هدف این مسیر دستیابی به انعطاف پذیری سیستم های شبکه ای با تمرکز بر مکانیزم های انعطاف پذیری انعطاف پذیر، ویژه برنامه و سازگاری است. پردازش اطلاعات قابل اعتماد با اجزای غیرقابل اعتماد و قابل تنظیم، با در نظر گرفتن ناهمگونی پیش بینی شده سیستم های آینده و ویژگی های خطای فناوری های جدید الهام گرفته از مواد، در حال تحقیق است. دستاوردهای اصلی در تعداد زیادی از انتشارات در کنفرانس های سطح بالا منعکس شده است (به عنوان مثال INFOCOM, NSDI, ICDCS) و جوایز بهترین مقاله (مانند DSN, USENIX، کلاه ACM). DFG CRC 912 «HAEC - محاسبات کارآمد انرژی بسیار سازگار». سخنران: پروفسور Dr. -Ing. دکتر hc گرهارد فتوایس هدف HAEC فعال کردن راه حل های سیستم سخت افزاری/نرم افزار
ی یکپارچه برای برنامه های شبکه ای توزیع شده برای بهینه سازی سازگاری بالا و بهره وری انرژی در طول طراحی و همچنین استقرار، بدون کاهش عملکرد، است. در طول فاز I (سالهای ۱–۴)، نمایشگرهای تک فناوری برای نشان دادن و تأیید نتایج تحقیقات به دست آمده توسعه یافته اند. مرحله دوم بودجه تا سال ۲۰۱۹ اعطا شد. مسیر کشف. مسیر سیستم بیولوژیکی (بیو). راهبر: پروفسور دکتر مارینو زیریال؛ راهبر مسیر: پروفسور دکتر Ivo F. Sbalzarini این مسیر به مطالعه رفتارهای نوظهور و پردازش اطلاعات در سیستم های بیولوژیکی می پردازد و اصولی را شناسایی می کند که زیربنای عملکرد بیولوژیکی هستند و می توانند برای کاربردهای مهندسی مفید باشند. دستاوردهای اولیه Path عبارتند از: (I) درک اساسی از اینکه چگونه سلول ها ساعت های شیمیایی داخلی خود را روی خطوط ارتباطی با تأخیر زمانی که از دوره نوسان ساعت بیشتر می شود، همگام سازی می کنند. (II) طبقه بندی و درک چگونگی برخورد طبیعت با مسائل پیچیده بهینه سازی با ابعاد بالا. (III) درک اساسی از نحوه تصمیم گیری سلول ها در مواجهه با نویز و عدم قطعیت.
ویلیام لوید وارنر ؛ (۲۶ اکتبر ۱۸۹۸–۲۳ می ۱۹۷۰) انسان شناس و جامعه شناسی پیشگام بود. و به خاطر استفاده از تکنیک های کارکردگرایی بریتانیایی برای درک فرهنگ آمریکایی مورد توجه قرار گرفت. پس زمینه. ویلیام لوید وارنر در ردلندز، کالیفرنیا در خانواده ویلیام تیلور و کلارا بل کارتر، کشاورزان طبقه متوسط زاده شد. وارنر در دبیرستان سن برناردینو تحصیل کرد و پس از آن در سال 1917 به ارتش پیوست. وی در سال 1918 به سل مبتلا شد و از خدمت معاف شد. در سال 1918 با بیلی اورفیلد ازدواج کرد ولی این ازدواج فقط مدت کوتاهی دوام آورد. وارنر در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی ثبت نام کرد، جایی که انگلیسی خواند و با حزب سوسیالیست مرتبط شد. در سال 1921، او به نیویورک منتقل شد تا حرفه بازیگری را دنبال کند. این طرح به خوبی جواب نداد و وارنر برای تکمیل تحصیلات خود به زبان انگلیسی به برکلی بازگشت. در برکلی، او رابرت اچ. لووی، استاد انسان شناسی را ملاقات کرد، که او را تشویق کرد به انسان شناسی روی آورد. وارنر مجذوب کار برونیسلاو مالینوفسکی و آلفرد رادکلیف براون، که او را با رویکرد کارکردگرایانه بریتانیا در انسان شناسی اجتماعی آشنا کرد. او همچنین با انسان
شناسان، آلفرد کروبر و تئودورا کروبر دوست شد. وارنر از برکلی در سال 1925 مدرک لیسانس خود را دریافت کرد. شغل در شیکاگو. وارنر در سال 1935 به عنوان استاد انسان شناسی و جامعه شناسی در دانشگاه شیکاگو منصوب شد و تا سال 1959 در آنجا ماند، تا اینکه به عنوان استاد پژوهش اجتماعی در دانشگاه ایالتی میشیگان منصوب شد. در طول سال های شیکاگو، تحقیقات وارنر شامل مطالعات مهمی در مورد جوامع سیاه پوست در شیکاگو و مناطق روستایی جنوب، در یک جامعه نیوانگلند (یانکی سیتی / نیوبوریپورت، ماساچوست و یک جامعه غرب میانه (جونزویل) بود. علاوه بر این مطالعات اجتماعی، وارنر درباره تجار و مدیران دولتی پژوهش کرد و همچنین کتاب های مهمی در مورد نژاد، مذهب و جامعه آمریکا نوشت. مطالعه یانکی سیتی وارنر حدود یک دهه طول کشید و ثمره آن پنج جلد کتاب شد: انتقادات. با وجود بهره وری چشمگیر و طیف وسیعی از علایق، کار وارنر مدت هاست که از مد افتاده است. انتقاد شدید جامعه شناس مارکسیست، الیور کرامول کاکس از چارچوب بندی نژاد توسط وارنر در جنوب ایالات متحده به عنوان کاست، به ناپدید شدن این مفهوم کمک کرد که زمانی مد روز بود. یک تجربه گرا در عصری که رشته های اجتم
اعی به طور فزاینده ای نظری بودند، شیفته نابرابری اقتصادی و اجتماعی بود. در زمانی که آمریکایی ها مشتاق بودند اهمیت آن را انکار کنند و به طور ضمنی نسبت به امکان قانون گذاری تغییرات اجتماعی شک داشتند و در زمانی که بسیاری از دانشمندان علوم اجتماعی مشتاق بودند که سیاستگذار باشند، تمرکز وارنر روی موضوعات ناراحت کننده، کار او را از مد انداخت. علاقه وارنر به جوامع (زمانی که جریان اصلی علوم اجتماعی بر اهمیت شهرنشینی تاکید می کرد) و مذهب (زمانی که رهبران حوزه ها به شدت سکولاریسم بودند) نیز به به حاشیه راندن کار او کمک کرد. اخیراًً ارزیابی های مثبت تری از کار او ظاهر شده است.
ایلیونئوس در اسطوره شناسی یونانی، ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد: او که بزرگ ترین بازماندگان تروا با آئنیاس بود، اولین کسی بود که با دیدو هنگام ورود به کاخ او در کارتاژ صحبت کرد.
سرزمین عادات ثابت یا سرزمین عادت های پایدار فیلمی محصول سال ۲۰۱۸ و به کارگردانی نیکول هولوفکنر است. در این فیلم بازیگرانی همچون بن مندلسون، ادی فالکو، توماس مان، کانی بریتون، الیزابت مارول، مایکل گستن، چارلی تاهان، بیل کمپ، جاش پایس، ناتالی گلد و ویکتور ویلیامز ایفای نقش کرده اند.
در فرهنگ غربی، از دهه ۱۹۶۰، روندی آهسته اما پیوسته به سمت بی سوتینی (بدون پستان بند) در میان تعدادی از زنان، به ویژه نسل هزاره، که مخالفت خود را با پوشیدن سوتین ابراز کرده اند، وجود داشته است. در سال ۲۰۱۶، مدیر مد مجله "آلور"، راشل وانگ، نوشت: "بدون سوتین رفتن به قدمت فمینیسم است، اما به نظر می رسد اخیراً به عنوان پاسخی مستقیم به موج سوم فمینیسم مانند کمپین هشتگ آزادی پستان #freethenipple، در بین ترانس ها نیز گسترش یافته مانند کاور کیتلین جنر برای "وانتی فیر"... و نمایش "دختران" لینا دانم. زنان به دلیل نگرانی از احتمال ایجاد مشکلات سلامتی، هزینه خرید سینه بند و به دلایل اجتماعی که اغلب به روند انتخابات سیاسی مربوط می شود، انتخابشان این است که سینه بند نپوشند. زنان به محدودیت های فیزیکی و فرهنگی استفاده از سوتین در بارها در سالیان متمادی اعتراض کرده اند. اعتراض فمینیستی در مسابقه دوشیزه آمریکا در سال ۱۹۶۸ اغلب به عنوان آغاز جنبش ضد سوتین تلقی می شود و تولیدکنندگان را وادار نموده تا طرح های جدیدی را به بازار عرضه کنند که ظاهری نرم تر و طبیعی تر داشته باشند. سوتین به طور فزاینده ای برای زنان و دختران موضوعی است.
در گذشته زنان و دختران در سن مدرسه به دلیل نپوشیدن سوتین مورد آزار و اذیت قرار می گرفتند. زنان همچنین از کارفرمایان شکایت کرده اند که هم به دلیل تلاش برای الزام آنها به استفاده از سوتین و هم به دلیل آزار و اذیت در نتیجه انتخاب بدون سینه بند. کودکان دبیرستانی نیز به دلیل رفتن بدون سوتین توسط مدیران تنبیه و تحقیر شدند. مدیران و استادان نیز به دلیل کوتاهی در آموزش دانش آموزان پسر مورد انتقاد قرار گرفتند که دختران نباید مورد آزار و اذیت قرار گیرند یا به آنها توجه نادرست داده شود زیرا آنها فاقد سوتین هستند. قوانین. واژه بدون سینه بند "(braless") اولین بار در حدود سال ۱۹۶۵ استفاده شد سایر اصطلاحات برای عدم استفاده از سوتین عبارتند از آزادی سینه، آزادی سینه لختی و آزادی بی سوتینی. فعالانی که از بدون سینه بند بودن حمایت می کنند، از اعتراضات به عنوان "براوت" "bra-cott" یاد می کنند. مزایای عدم استفاده از سینه بند. محققان و پزشکان فواید برای عدم استفاده از سینه بند یافته اند. یکی از محققان دریافت که زنانی که سوتین نمی پوشند کمتر درد شانه و گردن را تجربه می کنند. بر اساس مطالعه ای که در نشریه "مطالعه بالینی درد" منتشر ش
ده است، زنانی که سینه های بزرگ دارند می توانند با عدم استفاده از سوتین درد کمر را کاهش دهند و ممکن است استفاده از سوتین را به عنوان یک درمان ترجیحی به جای کاهش با ماماپلاستی بدانند. از بین زنانی که سینه های بزرگتری در این مطالعه شرکت کردند، ۷۹ درصد تصمیم گرفتند به طور کامل از پوشیدن سوتین خودداری کنند. بهبود شکل سینه. لاکی سخون، متخصص زنان و زایمان اظهار داشت که زنانی که سینه هایی در هر اندازه دارند می توانند از سوتین استفاده نکنند. او می گوید: «زنانی که سینه های بزرگ تری دارند، ممکن است در ابتدا احساس ناراحتی بیشتری نسبت به زنانی که سینه های کوچک تری دارند، داشته باشند، زیرا ماهیچه های آن ها ممکن است در ابتدا ضعیف باشند و به اندازه کافی قوی نباشند که حمایت کافی را ارائه دهند». اگرچه با گذشت زمان، بدن آنها تنظیم می شود و به طور طبیعی شروع به حمایت مناسب از بافت سینه، بدون کمک سوتین می کند. او می گوید که شواهدی وجود دارد که نشان می دهد پوشیدن سوتین می تواند ماهیچه ها و رباط هایی را که از سینه ها حمایت می کنند در طول زمان تنبل کند و منجر به افتادگی و شلی سینه شود. او می گوید این باور که عدم استفاده طولانی مدت ا
ز سوتین باعث افتادگی سینه ها می شود، یک تصور غلط رایج است. او می گوید: «زنانی که دوره های طولانی را بدون استفاده از سوتین گذرانده اند، اغلب گزارش می دهند که این امر باعث می شود سینه هایشان به مرور زمان سفت تر، گردتر و پرپشت تر شود». زنانی که سینه های بزرگ تر یا پرتر دارند، ممکن است وقتی سوتین نمی پوشند، فشار بیشتری به کمر احساس کنند. هفته ها تا ماه ها طول می کشد تا قدرت در عضلات سینه و پشت آنها تقویت شود تا سینه ها بدون سوتین به خوبی حمایت شوند. برخلاف مطلب بالا در مطالعه دیگری، روی یازده زن بالغ ۲۲ تا ۳۹ ساله که به مدت سه ماه از سوتین مناسب استفاده کرده و سپس به مدت سه ماه بدون سوتین بودند. پس از دوره بستن سوتین، در مقایسه با دوره بدون سوتین، فاصله بین نوک سینه های راست و چپ زن ها بیشتر شده و سینه های آنها بیشتر افتاده شده بود. پروفسور ژان دنیس رویون، کارشناس علوم ورزشی از دانشگاه Franche-Comte در بزانسون، فرانسه، یک مطالعه ۱۵ ساله انجام داد که مزایای پوشیدن سوتین را مورد بررسی قرار داد. او تحقیقات اولیه خود را در سال ۲۰۱۳ مورد بحث قرار داد و توجه رسانه ها را در فرانسه و جاهای دیگر جلب کرد. در یک یافته بحث ب
رانگیز، او به این نتیجه رسید که نوک پستان ۳۳۰ زن ۱۸ تا ۳۵ ساله که هرگز سوتین نمی پوشیدند به طور متوسط ۷ میلیمتر (۰٫۲۸ اینچ) نزدیکتر به شانه نسبت به زنانی است که هر ساله سوتین می پوشیده قرار دارد او نتیجه گرفت، این تحقیق بدون درنظر گرفتن ساختار ژنتیکی و بیولوژیکی و سبک زندگی افراد بوده است. هرچند وی خاطرنشان کرد که همه داوطلبان مطالعه بین ۱۸ تا ۳۵ سال سن داشتند و نتایج مطالعه هنوز مقدماتی است. با این حال او گفت: «برای زن میانسال، اضافه وزن، با ۲ تا ۴ فرزند؟ من اصلاً مطمئن نیستم که از کنار گذاشتن سوتین ها سود ببرد." نتیجه گیری او تا حدی توسط جراح پلاستیک دکتر استفورد برومند از مرکز پزشکی مونت سینا پشتیبانی شد. برای زنان جوان تر، نپوشیدن سوتین منجر به افزایش تولید کلاژن و خاصیت ارتجاعی می شود که لیفت سینه در حال رشد را بهبود می بخشد. همچنین، کشش روی بافت همبند و رباط های حمایت کننده سینه می تواند برای جلوگیری از افتادگی مفید باشد.» تحقیقات رویلون در بین برخی از زنان که از آن برای تقویت این استدلال که پوشیدن سوتین ناسالم و غیرضروری است مورد توجه قرار گرفته است. به مطالعات او توسط تعدادی از مقالات استناد شده است ک
ه از آن برای حمایت از این ایده استفاده می کنند که نپوشیدن سوتین برای یک زن قابل قبول است. یافته های رویلون توسط برخی از رسانه های فرانسوی مسخره شد. نتایج و روش های تحقیقاتی او نیز توسط برخی مورد سؤال قرار گرفت که یافته های او را به چالش کشیدند زیرا در یک مجله پزشکی منتشر نشده بودند. منتقدان و شکاکان اشاره کردند که آنها نمی توانند مطالعه واقعی را که رویلون گزارش داده است، را پیدا کنند، اما همه فقط در مورد آن گزارش می دهد، از جمله مصاحبه اولیه در رادیو فرانسه که پوشش گسترده ای را ایجاد کرد است. تا سال ۲۰۰۶، حدود ۱۰ درصد از زنان استرالیایی سوتین نمی پوشیدند. نظرسنجی ها گزارش داده اند که ۵ تا ۲۵ درصد از زنان غربی سوتین نمی پوشند. بهبود گردش خون. از آنجایی که یافتن یک سوتین مناسب دشوار است، زنانی که سوتین می پوشند گاهی احساس تنگی و انقباض می کنند. یک مطالعه نشان داد که ۷۰ درصد زنان از سوتین های خیلی کوچک استفاده می کنند. سخون می گوید که سوتین ها می توانند باعث شوند جریان خون به عضلات پشت و قفسه سینه مختل شود و به درد عضلات پشت کمک کنند. اگر زنانی که سینه های بزرگ دارند، از پوشیدن سوتین خودداری کنند، ممکن است سریع
تر از زنانی که سینه های کوچک تری دارند، بهبود جریان خون را تجربه کنند، زیرا سوتین هایی که از سینه های بزرگ تر حمایت می کنند، نسبت سوتین هایی که زنانی با سینه های کوچک تری می پوشند، سفت تر هستند. راحتی بیشتر. زنان با سینه های بزرگ در مقایسه با زنان با سینه های کوچکتر احساس راحتی بیشتری می کنند. برخی از زنانی که در طول همه گیری کووید-۱۹ به دلیل دورکاری سوتین را کنار گذاشته اند، نمی خواهند دوباره سوتین بپوشند. بهبود سلامت پوست سینه. زنانی که سوتین می پوشند اغلب «عرق سینه»، منافذ مسدود شده، تحریک پوست و بوی بدن را تجربه می کنند. سوتین ها می توانند آکنه مکانیکی ایجاد کنند. با عدم استفاده از سینه بند می توان این مشکل را برطرف کرد. راحتی. بدون سینه بند در خانه. بسیاری از زنان اعتراف می کنند پس یک روز کاری که به خانه بازمی گردند، یکی از چیزهایی که مشتاقانه منتظر آن هستند این است که به محض رسیدن به خانه سوتین خود را در بیاورند. یکی از سردبیران نوشت: «درآوردن سوتین احساسی بسیار رهایی بخش است، و ما خانم ها هر روز و در تمام طول روز منتظر آن هستیم.» در طول همه گیری COVID-19 و نیازهای بعدی برای دورکاری، بسیاری از زنان اعتر
اف کردند که از پوشیدن سوتین خودداری کرده اند. ماریا تتامانتی، وبلاگ نویس مد میامی، با خوشحالی اعتراف کرد که در حالی که از خانه کار می کند، بدون سوتین است. "تنها ویژگی مثبتی که از این بیماری همه گیر ناشی می شود این است که ما می توانیم بدون سینه بند در خانه کار کنیمبدون سیم، سوتین های بیش از حد نرم و بیش از حد پر شده. طی آوریل ۲۰۲۰، فروش سوتین های آنلاین ۱۲ درصد کاهش یافت، این در حالی است که در بین سوتین هایی فروخته شده، فروش سوتین های بدون سیم ۴۰ درصد افزایش یافت. زنان از این فرصت برای اجتناب از ناراحتی معمولی که اغلب همراه با پوشیدن سوتین است، استقبال کردند. یک تولیدکننده لباس از ۱۰۰۰ زن نظرسنجی کرد و دریافت که ۳۵ درصد از زنان هنگام کار از خانه بدون سوتین بودند. آنها همچنین گزارش دادند که هشتگ هایی مانند #nobranoproblem و #bralessandless در توییتر رایج هستند. راحتی مقدم بر مد. در یک نظرسنجی هریس که به درخواست "Playtex" در سال ۲۰۰۹ انجام شد، از بیش از ۱۰۰۰ زن پرسش شد که در سوتین چه چیزی را دوست دارند. در میان پاسخ دهندگان، ۶۷ درصد گفتند که پوشیدن سوتین به نپوشیدن آن ترجیح می دهند، در حالی که ۸۵ درصد می خواستند
یک سوتین تقویت کننده شکل سینه را بپوشند که اصلاً مشخص نباشد." در مورد سوتین های زیر سیم دار موافقان و مخالفان مساوی بود: ۴۹ درصد گفتند که سوتین های زیر سیم دار را ترجیح می دهند، همچنین ۴۹ درصد گفتند سوتین های بی سیم را ترجیح می دهند شرکت پوشاک Ruby Ribbon در سال ۲۰۱۴ از ۳۰۰۰ زن قبل از روز ملی بدون سوتین در مورد نگرش آنها نسبت به سینه ها و سوتین هایشان نظرسنجی کرد. در میان پاسخ دهندگان، ۹۲ درصد گفتند که آنها فقط خواهان حمایت و راحتی هستند و کمتر به جذابیت جنسی یا رنگ ها و طرح های مد روز علاقه مند هستند. بیست و یک درصد سوتین خود را "دشمن - ای کاش هرگز او را نمی دیدم" ارزیابی کردند و تقریباً نیمی از آنها (۴۶٪) پاسخ دادند: "یک شریک تجاری - من او را تحمل می کنم". وقتی از آنها خواسته شد که سینه بند را در یک کلمه توصیف کنند، محبوب ترین عبارت "ناراحتی" بود. سایز و ناراحتی پوشیدن سوتین. عوامل مختلفی پیدا کردن سینه بند مناسب برای زنان را دشوار می کند. این موارد شامل استانداردهای بین المللی تولید و روش های اندازه گیری، تنوع سایز سوتین، و تفاوت های آناتومیکی گسترده در بین زنان است. در برخی از زنان، یک سینه کمی بزرگتر از
دیگری است. عدم تقارن آشکار در اندازه سینه در ۲۵ درصد از زنان رخ می دهد. زنان تمایل دارند سینه بندی را پیدا کنند که دوست دارند اندازه سینه آنها آنگونه باشد و با آن سایز باقی بماند، حتی اگر وزن خود را کاهش دهند و اضافه کنند. مطالعات پزشکی نشان داده است که اکثر زنان در نتیجه پوشیدن سوتین درد را تجربه می کنند و نشان داده است که یافتن سوتین مناسب برای زنان دشوار است. در نتیجه این عوامل، ۸۰ تا ۸۵ درصد زنانی که سوتین می پوشند، سایز اشتباهی می پوشند. در یک مطالعه، نتیجه گیری شد ۷۰ درصد زنان از سوتین های خیلی کوچک و ۱۰ درصد از سوتین های خیلی بزرگ استفاده می کنند. زنان از درد سینه، شانه، گردن و کمر، میگرن، سوء هاضمه، خراشیدگی پوست و محدودیت تنفس به دلیل استفاده از سوتین شکایت دارند. زنانی که سینه های بزرگی دارند بیشتر دچار ناراحتی می شوند. اندازه بزرگ کاپ با افزایش درد شانه و گردن مرتبط است. یک محقق دریافت که ۴۰ درصد از زنانی که اسب سواری می کردند، درد سینه را گزارش کردند. زنان اغلب ناراحتی و درد ناشی از پوشیدن سوتین را دلیل اصلی دوست نداشتن و کنار گذاشتن آن ذکر می کنند. مشکلات سلامتی. سوزان ام. لاو، پروفسور جراحی بال
ینی در دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس، بنیان گذار ائتلاف ملی سرطان پستان است. او نوشت: «به جز زنانی که سوتین ها را به ویژه راحت یا ناراحت می دانند، تصمیم برای پوشیدن یا نپوشیدن آن صرفاً جنبه زیبایی شناختی یا احساسی دارد. اگر از آن لذت نمی برید و فشارهای شغلی یا اجتماعی شما را مجبور به انجام آن نمی کند، خود را اذیت نکنید.» ترس از سرطان. برخی از زنان ترجیح می دهند از سوتین استفاده نکنند، زیرا نگران این هستند که ممکن است خطر سرطان سینه را افزایش دهد. این ایده در سال ۱۹۹۵ در کتاب بحث برانگیزی با لباس کشتن: پیوند بین سرطان سینه و سوتین ترویج شد. یک نظرسنجی در سال ۲۰۰۲ نشان داد که ۶٪ از زنان موافق بودند که "سوتین های زیر سیم می تواند باعث سرطان سینه شود"، ۶۳٪ با این ادعا مخالف بودند و ۳۱٪ دیگر نمی دانستند. هیچ مدرک علمی معتبری وجود ندارد که پوشیدن سوتین باعث سرطان شود. مؤسسه ملی سرطان ایالات متحده بیان می کند که مدرکی برای اینکه سوتین ها باعث افزایش خطر ابتلا به سرطان سینه در زنان می شود یافت نشده، و انجمن سرطان آمریکا اظهار داشت: هیچ مطالعه معتبر علمی وجود ندارد که نشان دهد پوشیدن سوتین از هر نوع باعث سرطان سینه جلوگ
یری می کند. " اطلاعات نادرست در مورد سوتین و سرطان در سرتاسر اینترنت پخش شده است «بیشتر از یک مطالعه با چندین نقص علمی الهام گرفته شده است. . . این مطالعه که هرگز در یک مجله معتبر منتشر نشده است، با عوامل خطر شناخته شده در سرطان سینه مانند وزن و سن، که ممکن است با رفتار پوشیدن سوتین مرتبط باشد، سازگاری نداشته است. همچنین، شرکت کنندگان در مطالعه قبل از انجام نظرسنجی، این فرضیه را می دانستند.» یک مطالعه خوب در سال ۲۰۱۴ توسط محققان مرکز تحقیقات سرطان فرد هاچینسون در سیاتل هیچ ارتباط مستقیمی بین پوشیدن سوتین و ابتلا به سرطان سینه پیدا نکرد. این گزارش خاطرنشان کرد: «هیچ جنبه ای از پوشیدن سوتین، از جمله اندازه سینه بند، تازگی، تعداد متوسط ساعت استفاده در روز، پوشیدن سوتین با سیم زیرین یا سنی که برای اولین بار به طور منظم پوشیدن سوتین را شروع کرده اند، با خطر ابتلا به سرطان سینه مرتبط نبود.». این مطالعه شامل مطالعات دقیق در مورد سبک زندگی زنان و عادات پوشیدن سوتین بود و هیچ ارتباطی بین استفاده از سوتین و سرطان پیدا نکرد. افتادگی سینه. یک تصور اشتباه رایج این است که سوتین برای جلوگیری از افتادگی سینه ها در مراحل بعدی
زندگی ضروری است. هیچ رابطه ای بین پوشیدن سوتین و افتادگی پستان ها وجود ندارد. پوشیدن سینه بند برای هر مدتی باعث توقف، کندی افتادگی پستان نمی شود. جان دیکسی، مدیر عامل سابق سازنده سوتین پلی تکس، در مصاحبه ای با کانال ۴ تلویزیون بریتانیا توضیح داد: ما شواهدی داریم که نشان می دهد پوشیدن سوتین نمی تواند از افتادگی پستان جلوگیری کند، زیرا پستان به خودی خود عضله نیست، بنابراین حفظ آن غیرممکن است. . . پوشیدن یک سوتین خاص هیچ اثر دائمی روی سینه ندارد. سینه بند به شما شکلی می دهد که سینه بند طراحی شده است تا زمانی که آن را می پوشید به پستان شما شکل بدهد." مشکلات اجتماعی. زنان مدرن طوری اجتماعی شده اند که معتقدند سینه های خوش حالت مطلوب هستند. لورا تمپستا، کارشناس سینه بند و بنیان گذار تولیدکننده سینه بند Bravolution، اظهار داشت: «سینه های برآمده در فرهنگ ما جذاب تلقی می شوند و به همین دلیل است که پوشیدن سوتین یک پیشرفت فرهنگی است.» زنان برای پوشیدن سوتین تحت فشار قرار می گیرند، زیرا جامعه انتظار دارد که سینه های آن ها «سفت و در وضعیت مناسب بماند» یا اینکه اگر آنها بدون سوتین هستند، به این معنی است که او بی بند و بار،
شل یا شلخته است. تعداد فزاینده ای از زنان هزاره جدید این ایده ها را رد می کنند و اعتقاد دارند این ایده ها مربوط به دوران پیشین است، زمانی که «وجود یک زن برای نگاه مردانه بوده است». رفتن بدون سوتین که سال ها یک بیانیه سیاسی به حساب می آمد، در سال های اخیر مد شده است. تعداد فزاینده ای از زنان، به ویژه آن هایی که در میانه نسل هزاره هستند، از نپوشیدن سوتین احساس راحتی بیشتری می کنند و آنچه می پوشند بیشتر بر اساس خواسته هایشان است و نه به دلیل هنجارهای اجتماعی یا ایدئولوژی فمینیستی. با افزایش استقبال از جنبش من هم، همکاران زن و دیگران در نهایت متوجه شدند که حق ندارند دربارهٔ زنی که سوتین نپوشده چیزی بگویند. جنیفر ماهر، استاد مطالعات جنسیتی در دانشگاه ایندیانا، می گوید پوشیدن یا نپوشیدن سوتین دیگر «یک اصل فمینیستی» نیست. واکنش فمینیستی. در طول دهه ۱۹۶۰، تعداد کمی از فمینیست ها بدون سینه بند بودن را پذیرفتند. با این حال، اکثر زنان غربی با وجود شکایت از ناراحتی خود همچنان به پوشیدن سوتین ادامه دادند. در سال ۱۹۶۸ در تظاهرات فمینیستی دوشیزه آمریکا، معترضان به طور نمادین تعدادی از محصولات زنانه را در «سطل زباله آزادی»
انداختند. اینها شامل سوتین، بود که از جمله مواردی بود که معترضان آن را «ابزار شکنجه زنانه» می نامیدند و وسایلی بود که به زعم آنها برای ساختار زنانگی اجباری بود. یک خبر محلی در آتلانتیک سیتی "پرس" گزارش داد که سوتین ها، گن ها، مژه های مصنوعی، بیگودی ها و نسخه های مجلات محبوب زنانه در «سطل زباله آزادی» سوختند. اما افراد حاضر گفتند که نه کسی سوتین خود را سوزاند و نه کسی سوتین خود را درآورد. گزارشگر لیندسی ون گلدر قیاسی را بین معترضان فمینیست و معترضان جنگ ویتنام ترسیم کرد که کارتهای پیش نویس خود را سوزاندند و این تشابه بین معترضانی که کارتهای پیش نویس خود را سوزاندند و زنانی که سوتین خود را سوزاندند توسط برخی سازمان دهندگان از جمله رابین مورگان تشویق شد. کارول هانیش بعداً گفت: «رسانه ها به قسمت سوتین توجه کردند.» من اغلب می گویم که اگر به ما می گفتند «کرست سوز»، هر زن در آمریکا می دوید تا به ما بپیوندد. فمینیسم و «سوتین سوزی» در فرهنگ عامه پیوند خورد. در حالی که زنان فمینیست ممکن است به معنای واقعی کلمه، سوتین های خود را در آن روز سوزانده باشند یا نه، برخی به نشانه اعتراض از پوشیدن آن خودداری کردند. نویسنده فمین
یست بانی جی داو پیشنهاد کرد که ارتباط بین فمینیسم و سوتین سوزی توسط افرادی که مخالف جنبش فمینیستی بودند تشویق می شد. «سوتین سوزی» این تصور را ایجاد کرد که زنان واقعاً به دنبال رهایی از تبعیض جنسی نیستند، بلکه تلاش می کنند خود را به عنوان موجودات جنسی مطرح کنند. همان طور که سوزان جی داگلاس نوشت، ممکن است افراد به این باور برسند که زنان صرفاً سعی می کردند «مد روز و جذب مردان» باشند. برخی از فعالان فمینیست معتقدند که ضدفمینیسم از افسانه سوزاندن سینه بند و موضوع بی سوتین رفتن برای بی اهمیت جلوه دادن آنچه معترضان در تظاهرات فمینیستی ۱۹۶۸ میس آمریکا و جنبش فمینیستی به طور کلی انجام دادند استفاده می کنند. . نسل قبلی فمینیست ها که خواستار سوزاندن کرست ها به عنوان گامی به سوی رهایی بودند، پیش بینی می شد که فمینیست ها سوتین خود را بسوزانند. در سال ۱۸۷۳ الیزابت استوارت فلپس وارد نوشت: سوزان براون میلر در کتاب "زنانگی" خود (۱۹۸۴) این موضع را اتخاذ کرد که زنان بدون سوتین باعث شوک و عصبانیت مردان می شوند، زیرا مردان «به طور ضمنی فکر می کنند که صاحب سینه ها هستند و فقط آنها باید سوتین ها را باز کنند». نویسنده فمینیست آیریس
ماریون یانگ در سال ۲۰۰۵ نوشت که سوتین "به عنوان مانعی برای لمس کردن عمل می کند" و یک زن بدون سینه بند " شخصیت زدایی " می شود و "نگاه سخت و نوک تیزی را که فرهنگ فالیک به عنوان یک هنجار مطرح می کند، از بین می برد." از نظر او، نپوشیدن سوتین و سینه های زنان اشیایی با شکل ثابت نیستند، بلکه با حرکت زن تغییر می کنند و بدن طبیعی را منعکس می کنند. یانگ همچنین استدلال کرد که سوتین های تمرینی برای تلقین به دختران به این منظور استفاده می شود که سینه های خود را به عنوان ابزار جنسی در نظر بگیرند و تمایلات جنسی خود را برجسته کنند. او در سال ۲۰۰۷ نوشت که در فرهنگ آمریکایی، سینه ها تابع فرهنگ سرمایه داری و مردسالار آمریکایی تحت سلطه رسانه ها [که] سینه ها را قبل از چنین نگاه دوری که یخ می زند و مسلط می شود، عینیت می بخشد. آکادمیک وندی برنز-آردولینو در سال ۲۰۰۷ نوشت که تصمیم زنان برای پوشیدن سوتین با میانجیگری " نگاه مردانه " صورت می گیرد. در مارس ۲۰۱۷، اما واتسون هنرپیشه بدون سینه بند در عکس "ونتی فر" بود. او مورد انتقاد برخی قرار گرفت که فکر می کرد به خاطر حمایت از فمینیسم و پوست نمایی، منافق است. او پاسخ داد: «فمینیسم یعنی د
ادن حق انتخاب به زنان؛ فمینیسم چوبی نیست که بتوان با آن زنان دیگر را کتک زد. این دربارهٔ آزادی است، دربارهٔ آزادی است، دربارهٔ برابری است. من واقعاً نمی دانم که سینه های من چه ربطی به آن دارند.» تأثیر بر فروش. در سال ۱۹۷۰، فروش سوتین و گن حدود ۹۰۰ میلیون دلار بود که نسبت به ۱ میلیارد دلار در سال قبل کاهش داشت. اما کاهش فروش به دلیل کاهش شدید فروش گن بود که این تأثیر منفی افزایش محبوبیت جوراب شلواری و مینی ژوپ بودن است. تولیدکنندگان محصولاتی را طراحی و به بازار عرضه کردند که باعث غرور شخصی مصرف کنندگان می شد. مضامین عبارتند از: «با فرمت راجرز اندام باش» و «فرم نفیس زنان را با گل کامل دوست دارد». فروش سینه بند به شدت افزایش یافت. اما سازندگان سوتین همچنین به آغاز روندی اشاره کردند که در آن زنان ترجیح می دهند از سوتین استفاده نکنند، به خصوص زمانی که در خانه یا در سایر محیط های غیررسمی استراحت می کنند. نپوشیدن سینه بند به عنوان نوعی اعتراض. در دهه ۱۹۶۰، برخی از زنان هیپی برای بیان اظهارات سیاسی در مورد آزادی جنسی یا رابطه خود با طبیعت و بدن خود، بدون سینه بند بودند. در سال ۱۹۶۶، در دوران اوج دوران هیپی در سانفران