Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
چندی بعد () یک فیلم کمدی سوررئال اسپانیایی-پرتغالی به کارگردانی خوزه لوئیس کوئردا است که در سال ۲۰۱۸ منتشر شد و گروهی از بازیگران و کمدین های مشهور این دو کشور در آن بازی کرده اند. این فیلم آواز قوی خوزه لوئیس کوئردا پیش از مرگش محسوب می شود.
انتخابات برای تعیین رئیس مجلس شورای اسلامی، در جریان انتخابات هیئت رئیسه مجلس شورای اسلامی، و با رأی اکثریت مطلق نمایندگان مجلس است. نمایندگان مجلس در آغاز هر دوره، با انتخاب هیئت رئیسه موقت، بررسی اعتبارنامه های نمایندگان منتخب را آغاز می کنند و پس از آنکه اعتبارنامه حداقل دوسوم نمایندگان به تصویب رسید، انتخابات هیئت رئیسه دائم انجام می شود. به جز دوره نخست که به علت عدم تدوین آیین نامه داخلی، بدون هیئت رئیسه موقت شروع به کار کرد، در دوره های بعدی مجلس، هیئت رئیسه موقت نمایانگر ترکیب هیئت رئیسه دائم مجلس بود چرا که در بیشتر اجلاسیه ها، انتخابات هیئت رئیسه دائم و موقت با تغییر اندکی انتخابی مواجه بود به طوری که در اکثر دوره ها، اعضای هیئت رئیسه تنها با کم و زیاد شدن چند رأی در انتخابات هیئت رئیسه دائم، در سمت خود ابقاء شده اند. این روند از سال ۱۳۹۷ با اصلاح آیین نامه داخلی مجلس تغییر کرد و هیئت رئیسه موقت حذف شد. بنابراین فقط دوره های دوم تا دهم دارای هیئت رئیسه موقت بودند. در مقایسه میان اجلاسیه های اول و دوم دوره های مختلف مجلس مشاهده می شود که علی لاریجانی در دوره های هشتم و دهم با کسب ۲۳۷ رأی، بیشترین رأی
مثبت را از نمایندگان گرفته است. رتبه بعدی از آن اکبر هاشمی رفسنجانی در دوره سوم و محمدباقر قالیباف در دوره یازدهم است، که هر دوی آنها توانستند ۲۳۰ رأی را به خود اختصاص دهند. علی اکبر ناطق نوری در مجلس پنجم در فاصله اجلاسیه اول تا دوم، توانست ۶۵ رأی مثبت بیشتر در سبد رأی خود کسب کند. او رکورددار بالاترین کسب رأی در مقایسه اجلاسیه های دوم و اول، در میان رئیسان مجلس است. پس از او هاشمی رفسنجانی در مجلس سوم قرار دارد. هاشمی رفسنجانی نیز در اجلاسیه دوم از مجلس سوم، ۴۳ رأی بیشتر نسبت به اجلاسیه اول کسب کرد. سکوی سوم در این روند مقایسه ای، به نام علی لاریجانی است. لاریجانی در اجلاسیه دوم مجلس نهم توانست ۴۰ رأی بیشتر را با خود همراه سازد. در این میان، غلامعلی حداد عادل رئیس مجلس هفتم با بیشترین ریزش آرا همراه شده بود. او همچنین رکوردار کسب رأی منفی از نمایندگان در اجلاسیه دوم در میان ادوار مجلس است. حداد عادل در سال اول مجلس هفتم، با ۲۲۶ رأی به ریاست رسید. وی هر چند در انتخابات سال دوم مجلس هفتم هم موفق شد ریاستش را تمدید کند، اما سبد رأی اش در سال دوم کمی سبک تر شد. حداد عادل در اجلاسیه دوم توانست تنها ۱۶۰ نماینده
را با خود همراه کند، که گویای تمدید ریاست با ۶۶ رأی کمتر است. همچنین محمدباقر قالیباف تاکنون ثابت ترین آراء را با ۲۳۰ رأی داشته است که ناشی از ترکیب یک دست مجلس و توافقات درون جناحی است. بررسی انتخابات های دوره های مختلف مجلس نشان می دهد نماینده ای که در روز نخست هر دوره، به ریاست مجلس می رسد، تا روز پایانی مجلس نیز در این جایگاه باقی می ماند و پیروز انتخابات ریاست مجلس در روز نخست، پیروز این رقابت در رأی گیری اجلاسیه های دوم، سوم و چهارم نیز خواهد بود. در یک مورد استثنایی که درون دورهٔ چهارسالهٔ مجلس، مجلس شاهد ریاست دو رئیس متفاوت بود، علت ناتوانی رئیس روز نخست در حفظ کرسی ریاست در انتخابات اجلاسیه های بعد نبود بلکه که اکبر هاشمی رفسنجانی به عنوان رئیس اجلاسیهٔ دومِ مجلس سوم، به عنوان رئیس جمهور ایران انتخاب شد و با توجه به کناره گیری او از نمایندگی مجلس، مهدی کروبی نایب رئیس اول وقت با رأی نمایندگان به عنوان رئیس جدید انتخاب شد. به جز این استثنا، حتی در دوره هایی که تعداد چهره های شاخص و مدعی کرسی ریاست، بیش از یک نفر بوده نیز کسی که از نخستین رقابت به عنوان فرد پیروز خارج شده، تا پایان چهارسال در همان جای
گاه باقی مانده و سه نوبت دیگر نیز رقیب سرسختش را کنار زده است. علی لاریجانی با ۱۵ پیروزی، و اکبر هاشمی رفسنجانی با ۱۲ پیروزی در انتخابات های ریاست مجلس، رکورددار هستند. هر دوی آن ها، تمام دوران نمایندگی خود را به عنوان رئیس مجلس سپری کردند. مهدی کروبی تنها رئیس مجلس است که در دوره های مجزا (دوره های سوم و ششم) به ریاست رسید. همچنین علی اکبر ناطق نوری، تنها رئیس مجلس است که پیش از رسیدن به ریاست مجلس، سابقهٔ شکست در انتخابات (در برابر مهدی کروبی) داشته و نیز غلامعلی حداد عادل تنها رئیس مجلس است که در انتخابات های دوره های بعدتر (در برابر علی لاریجانی) شکست خورد. انتخابات های برگزارشده برای ریاست مجلس در تمام اجلاسیه های دوره های دوم، چهارم، ششم و هشتم، تنها با یک نامزد برگزار شد.
پیتر باخمن (متولد 27 فوریه 1936 - متوفی 21 فوریه 2018) پژوهشگر آلمانی زبان عربی بود. او فیلولوژی کلاسیک و مطالعات عربی را در گوتیگن فرا گرفت. تحقیقات او متمرکز بر ادبیات کلاسیک و مدرن عربی و ادبیات تصوف اسلامی و سکه شناسی اسلامی بود.
پسینوس () یک شهر باستانی و اسقف اعظم در آناتولی بود، یک منطقه جغرافیایی که تقریباً آناتولی مدرن (ترکیه آسیایی) را در بر می گرفت.
لاسکستا (؛ ؛ معنای تحت اللفظی: "ششم") یک شبکهٔ تلویزیونی خصوصی اسپانیایی است که در آغاز در ۱۸ مارس ۲۰۰۱ با نام اولیهٔ «بکا تی وی» تأسیس شد و پخش آن در ۱ آوریل ۲۰۰۱ در همان سال آغاز شد. در ۲۱ ژوئیه ۲۰۰۳، این شبکه منحل و تعطیل شد، اما دو سال بعد در سال ۲۰۰۵، با نام جدید «لاسکستا» شروع به کار کرد که پخش آزمایشی اش در ۲۵ نوامبر ۲۰۰۵ انجام پذیرفت و یک سال بعد، پخش رسمی خود را در ۲۷ مارس ۲۰۰۶ آغاز نمود. این شبکه در سال ۲۰۱۲ به مالکیت آترسمدیا درآمد. از تولیدات اسپانیایی این شبکه می توان به "" اشاره نمود. این شبکه همچنین برنامه ها و سریال های خارجی را نیز پخش می کند که از آن میان می توان به "نام من ارل است"، "اداره"، "سوپرانوز"، "ان سی آی اس"، "دارودسته"، "آشنایی با مادر"، "فمیلی گای"، "فیوچراما"، "استخوان ها"، "۳۰ راک"، "روان کاو"، "فرار از زندان" و "مردگان متحرک" اشاره کرد.
معبد آسکولاپیوس () واقع در باغ های ویلا بورگزه، در رم، به شیوه ایونی بود که بین سال های ۱۷۸۵ و ۱۷۹۲ ساخته شد. این معبد احتمالاً به یاد معبد آسکولاپیوس (رم) معبد باستانی ویران شده خدای پزشکی ( اسقلبیوس) در جزیره تیبر ساخته شده است.
سیبیل گاربیسی پکطروس اوغلو (؛ خوانده موسیقی پاپ ارمنی تبار اهل ترکیه است که با تک نام سیییل شناخته شده است. وی به مدت حدود بیست سال تک خوان و خواننده گروه کر در کلیسای حواری ارمنی بود. پکطروس اوغلو در مقابل ویرانه های آنی در شرق ترکیه آواز خواند که از آن به عنوان شخصی خویش یاد کرد. وی همچنین در مراسم افتتاحیه بازی های پان ارمنی سال ۲۰۱۵ اجرا داشت. ابتدای زندگی. او در کورتولوش محله شیشیلی، استانبول از والدینی به نام های گارو و ماری به دنیا آمد. جوایز و افتخارات. پکطروس اوغلو در سال ۲۰۱۲ در جریان مراسم «جوایز موسیقی ارمنستان» که در مسکو روسیه برگزار شد، جایزه نخست بخش صدای جادویی را دریافت نمود. همچنین به خاطر مشارکت در بازی های پان ارمنی سال ۲۰۱۵ «مدال قدردانی» را از سرژ سارگسیان، رئیس جمهور ارمنستان دریافت نمود. همچنین مدال کومیتاس از سوی هرانوش هاکوبیان وزیر دیاسپورای ارمنستان و مدال طلا از تارون مارگاریان، شهردار ایروان به وی اعطا گردید. در جریان مراسم «جوایز موسیقی ارمنیان» که در لس آنجلس برگزار شد با اعطای جایزه «مأموریت ویژه برای ترویج و حمایت از موسیقی ارمنی در دیاسپورا» و همچنین جایزه «بهترین خواننده ز
ن سال دیاسپورای ارمنی» از سیبیل مورد تجلیل قرار گرفت. پیوند به بیرون. [[رده:ارمنیان در استانبول]] [[رده:افراد زنده]] [[رده:اهالی شیشلی]] [[رده:خوانندگان پاپ اهل ارمنستان]] [[رده:خوانندگان پاپ اهل ترکیه]] [[رده:خوانندگان زن ارمنی تبار]] [[رده:خوانندگان زن اهل ترکیه]] [[رده:خوانندگان زن سده ۲۱ (میلادی) اهل ترکیه]] [[رده:خوانندگان سوپرانو اهل ارمنستان]] [[رده:مسیحیان کلیسای حواری ارمنی]] [[رده:خوانندگان ارمنی زبان]]
بیوتیفاید پروجکت ، تنها گروه موسیقی انگلیسی زبان ارمنستان می باشد. پیش از این گروه و پس از ظهور آن هم گروه های دیگری بودند که آهنگ های انگلیسی می خواندند. اما «بیوتیفاید پراجکت» فقط و فقط به انگلیسی می خواند. اعضای گروه. آندره سیمونیان، خواننده و گیتاریست گروه، در شهر تبریز به دنیا آمد. به خاطره علاقه ای که در بچگی اش به گیتار داشت، این ساز را به عنوان ساز درسی خود در مدرسه انتخاب کرد. پس از ختم مدرسه در سال ۱۹۹۷ برای ادامهٔ تحصیل به انگلستان رفت و مدرک تخصص زبان انگلیسی را از دانشگاه کمبریج دریافت کرد. بعد از گذشت ده سال تصمیم گرفت به ارمنستان برگردد و در آنجا بود که با آرمن و آرلن شاوردیان آشنا شد و گروه «زیباشده» اش را سازمان داد. برادران دوقلوی آرمن و آرلن شاوردیان زادهٔ شهر تهران هستند. این دو از کودکی با موسیقی آشنایی داشتند. پس از اینکه در ایران مدرک دیپلم را گرفتند، برای ادامهٔ تحصیل به ارمنستان رفتند. آرمن در رشتهٔ دندان پزشکی و آرلن در رشتهٔ معماری فارغ التحصیل شدند ولی هر دو دوباره به موسیقی روی آوردند. آلبوم ها. نخستین آلبوم رسمی این گروه در سال ۲۰۰۸ تحت عنوان «پشت نقاب شادمانی» (Behind The Happy
Mask) منتشر شد. به قول آندره، این نخستین آلبومِ بومی کاملاً انگلیسی در ارمنستان بود که وارد بازار می شد و نماهنگ «من و نومیدی هایم» (Me and My Despair) از همین آلبوم، اولین نماهنگ از ارمنستان بود که در کانال تلویزیونی Mid-East MTV نمایش داده شد. پس از پخش آن، گروه «بیوتیفاید پراجکت» مورد توجه شبکه های تلویزیونی داخلی و خارجی ارمنستان قرار گرفت. در سال ۲۰۱۰ دمین آلبوم این گروه با نام «فراسوی پروانه»(Beyond The Butterfly) به بازار آمد. که یکی از پرفروش ترین آلبوم های سال ارمنستان شد و برای دریافت جایزهٔ سال موسیقی ارمنستان نامزد شد. در همین سال از آندره سیمونیان درخواست شد تا برنامهٔ «ستارهٔ پاپ ارمنستان» را برای شبکهٔ «شانت تی وی» تهیه کند، که این از پربیننده ترین برنامه های تلویزیونی سال ۲۰۱۰ شد. «بیوتیفاید پراجکت» در لندن یک رشته کنسرت های خیریه برگزار می کند که نخستین آن روز دهم آوریل در «بوش هال»، در محله شپردزبوش، لندن خواهد بود.
یوهان جورج کریستین لهمان (انگلیسی: Johann Georg Christian Lehmann)، (زاده ۲۵ فوریه ۱۷۹۲ – درگذشته ۱۲ فوریه ۱۸۶۰) گیاه شناس آلمانی بود. لهمان که در هازلاو، نزدیک یوترسن، هلشتاین متولد شد، در کپنهاگ و گوتینگن در رشته پزشکی تحصیل کرد، در سال ۱۸۱۳ دکترای پزشکی و در سال ۱۸۱۴ از دانشگاه ینا دکترای فلسفه گرفت. او بقیه عمر خود را به عنوان استاد فیزیک و علوم طبیعی و رئیس کتابدار در گیمناسیوم آکادمیوم (Gymnasium Academicum) در هامبورگ گذراند. او که یک تک نگار پرکار با شخصیت ظاهراً نزاع گر بود، عضو ۲۶ انجمن علمی و بنیانگذار باغ گیاه شناسی هامبورگ (باغ بوتانیشر هامبورگ ()، اکنون باغ بوتانیشر قدیمی هامبورگ ()) بود. لهمان در سال ۱۸۶۰ در هامبورگ درگذشت. برخی از تصاویر بعدی لهمان توسط یوهان ویلهلم مایگن حشره شناس آلمانی اجرا شد.
جنگ صلیبی سوم که به جنگ صلیبی پادشاهان نیز شهرت دارد، کارزار صلیبی بین سال های ۱۱۸۹–۱۱۹۲ میلادی/۵۸۵–۵۸۷ قمری در واکنش به شکست نیروهای مسیحی "آن سوی دریاها" در برابر سلطان ایوبی، صلاح الدین ایوبی در نبرد حطین و همچنین سقوط اورشلیم و بخش اعظمی از قلمروهای دولت صلیبی در سال ۱۱۸۷ میلادی بود که توسط فیلیپ دوم پادشاه فرانسه، ریچارد یکم پادشاه انگلستان و فریدریش یکم، امپراتور مقدس روم رهبری می شد. این کارزار که با فرمان پاپ "آئودیتا ترمندی" آغاز شده بود، تا حدودی برای صلیبیون موفق بود چراکه با بازپس گرفتن شهرهایی مهم همچون عکا و یافا، توانستند بخشی از قلمروی پادشاهی اورشلیم احیا کنند، اما در بازپس گرفتن اورشلیم که هدف اصلی این جنبش صلیبی بود، ناکام ماندند. پس از ناکامی جنگ صلیبی دوم در سال های ۱۱۴۷–۱۱۴۹، خاندان زنگی موفق به تشکیل دولتی یکپارچه در سوریه و به نوبهٔ آن درگیر منازعات داخلی خلافت فاطمیان مصر شد. در نهایت صلاح الدین از فرماندهان نورالدین زنگی، توانست خلافت فاطمی را برانداخته و سلطنت ایوبیان را در مصر تأسیس کند و از مصر به عنوان برای پیگیری سیاست جهاد مسلمانان علیه فرانک های مسیحی در "آن سوی دریاها" استفاد
ه کند. او سرانجام پس شکست نیروهای مسیحی در نبرد حطین، موفق به فتح اورشلیم و شهرها و قلعه های همچون عکا، اشکلون و یافا شد. در مقابل با سقوط اورشلیم و اخبار رسیده به غرب، با فراخوان پاپ گریگوری هشتم، هنری دوم پادشاه انگلستان و فیلیپ دوم پادشاه فرانسه (که بعدها به «فیلیپ آگوستوس» معروف شد) درگیری خود را با یکدیگر متوقف کرده تا طی یک جنگ صلیبی جدید عازم شرق شوند. با این حال، مرگ هنری باعث شد تا نیروهای انگلیسی تحت فرماندهی جانشین او، ریچارد قرار گیرند. امپراتور مقدس روم، فریدریش بارباروسا، نیز به فراخوان پاسخ داد و ارتش عظیمی را از مسیر بالکان و آناتولی رهبری کرد. او در مقابل سلطنت سلاجقه روم در آناتولی پیروزی هایی به دست آورد، اما پیش از رسیدن به سرزمین مقدس، در ۱۰ ژوئن ۱۱۹۰ بر اثر سقوط درگذشت تا نیروهای آلمانی پراکنده شده و تنها بخشی از آنها تحت رهبری پسر امپراتور فقید عازم اراضی مقدس شوند. پس از آنکه نیروهای متحد صلیبی موفق به فتح شهر بندری عکا و دفع حملات صلاح الدین ایوبی شدند، فیلیپ - همراه با فرمانده جدید نیروهای آلمانی، لئوپولد پنجم، دوک اتریش - در اوت ۱۱۹۱ بخاطر اختلافات خود با پادشاه انگستان ریچارد، سرزم
ین مقدس را ترک کرده و به اروپا بازگشتند. با این حال نیروهای صلیبی در ادامه لشکرکشی خود تحت فرماندهی ریچارد توانستند نیروهای ایوبی را در نبرد آرسوف شکسته داده و موفق به تصرف یافا و در ادامه اشکلون شوند تا بیشتر سواحل شام به کنترل مسیحیان بازگردانده شود. وضعیت آشفتهٔ پادشاهی انگلستان در غیاب ریچارد و همچنین شکست های متعدد صلاح الدین در برابر صلیبیون سرانجام آنها واداشت تا در تاریخ ۲ سپتامبر ۱۱۹۲ معاهدهٔ صلح یافا نهایی کنند. طبق این معاهده صلح، اورشلیم همچنان در دست مسلمانان باقی می ماند اما تمامی شهرها و دژهای ساحلی تا یافا جنوب جز اشکلون نصیب مسیحیان و پادشاهی در تبعید اورشلیم می شد. همچنین به زائران مسیحی اجازه زیارت آزادانه از اماکن مقدس خود اعطا شد تا از آن زمان به بعد مسیحیان و مسلمانان (حتی تاجران) بتوانند آزادانه در خاک یکدیگر تردد کنند. پس از امضا معاهده نیز ریچارد در ۹ اکتبر ۱۱۹۲ سرزمین مقدس را ترک کرد و عازم اروپا شد. افزون بر این پیروزی های صلیبیون طی این جنگ صلیبی به مسیحیان اجازه داد تا قلمرو و به نوبه آن دولتی در قبرس برقرار کنند. با این حال ناکامی در بازپس گرفتن اورشلیم، سبب شد تا جنگ صلیبی دیگری
در سال های ۱۲۰۲–۱۲۰۴ آغاز شود. پیش زمینه. با عقب نشستن نیروهای صلیبی از دمشق، دومین جنگ صلیبی با ناکامی به پایان رسید و صلیبیون در رسیدن به اهداف خود که همان فتح دمشق و بازپس گیری ادسا بود، ناکام ماندند. پس از اندک زمانی، اتابک انر در سال ۱۱۴۹ درگذشت، و امیر ابوسعید مجیرالدین ابق ابن محمد پس از او قدرت را در دمشق به دست گرفت تا اتحاد میان دمشق و اورشلیم به کلی از میان برود. امیر زنگی نیز پس از شکست صلیبیون در دومین کارزار صلیبی، با ترویج و تبلیغ جهاد و جنگ مقدس علیه صلیبیون و استفاده از آن در جهت پیشبرد اهداف خود، علاوه بر تلاش برای اتحاد جبهه اسلام، حملات خود را علیه فرانک ها با شدت بیشتری ادامه داد. نورالدین همچون پدرش، دربارهٔ جهاد علیه دولت های صلیبی موعظه می کرد و معتقد بود که پیروزی در میدان جهاد مستلزم طهارت نفس است. او در این رابطه، اقدام به ساخت مدارس، مساجد و خانقاه های متعدد کرد و سیاست های ضد شیعی-اسماعیلی خود را در پیش گرفت. به موازاتی که نورالدین انسجام دولت خود را بازمی یافت، دولت های صلیبی بیش از پیش تحت فشار قرار می گرفتند. بالدوین سوم، پادشاه اورشلیم، که در آن ایام به سن قانونی رسیده بود، د
رصدد به دست گرفتن قدرت بدون دخالت مادرش، ملیساند، بود. با وجود احتمال آغاز جنگ داخلی در پادشاهی اورشلیم، سرانجام بالدوین توانست در سال ۱۱۵۳ مادر خویش را به عنوان نایب حکومت از قدرت برکنار کند تا بدین شکل منازعات سیاسی در اورشلیم به پایان برسد. ملیساند نیز پس از کنار رفتن از قدرت، در نابلس مستقر شد و مابقی ایام زندگانی خود را در آن شهر گذراند. بالدوین پس از کنار رفتن مادرش، نخستین اقدام و برنامه خود را که همان تصرف اشکلون بود، آغاز کرد. اشکلون شهر بندری، دارای استحکامات دفاعی و آخرین پایگاه مسلمانان در سواحل اراضی مقدس بود. فاطمیان مصر از این شهر به عنوان پایگاه برای عملیات های خود علیه پادشاهی اورشلیم استفاده می کردند. ساخت استحکامات در اطراف این شهر توسط صلیبیون و همچنین سرپل بودن این شهر میان اراضی مقدس و مصر سبب شده بود تا این بندر مبدل نقطه ای سوق الجیشی شود. بالدوین در ژانویه ۱۱۵۳ اشکلون را با تمامی نیروهای خود محاصره کرد. با وجود مقاومت چندماهه شهر، سرانجام در ۲۲ اوت همان سال تسلیم شد تا تصرف ناحیهٔ فلسطین توسط صلیبیون به طور کامل به پایان برسد. فتح اشکلون توسط بالدوین سوم برای دولت های صلیبی نتایجی به
دنبال داشت؛ در ایامی که نیروهای صلیبی مشغول محاصره اشکلون بودند، نورالدین با استفاده از این فرصت، به سمت دمشق لشکر کشید. بالدوین نیز از امکانات و نیروهای کافی برای حمایت از دمشق برخوردار نبود. اگرچه جانشینان معین الدین انر، اختلافات خود را با صلیبیون فیصله داده بودند، اما پس دومین جنگ صلیبی اهالی دمشق اعتماد خود را نسبت به صلیبیون از دست داده بودند. افزون بر این، پس از مرگ انر، میان جانشین وی، ابوسعید مجیرالدین ابق ابن محمد، و فرماندهٔ شبه نظامیان اَحداث، مؤیدالدوله بن صوفی، بر سر دمشق اختلافاتی پدید آمد و منجر به جنگ داخلی در این شهر شد. در همین ایام خطابه های مذهبی نورالدین اهالی دمشق را نیز تحت تأثیر قرار داده بود. تنها چندماه پس از سقوط اشکلون، مردم دمشق دروازه های شهر را به روی نورالدین باز کردند تا نورالدین کنترل سوریه را به طور کامل در دست بگیرد. علاوه بر این، فتح اشکلون سبب شد تا برای نخستین بار مصر در دسترس صلیبیون قرار بگیرد. ثروت و غنی بودن این سرزمین و همچنین ضعف و زوال دولت فاطمی عواملی بودند تا مسیحیان برای فتح این سرزمین وسوسه شوند. بالدوین برای حفظ توازن در شامات و اراضی مقدس و نیاز به متحدی ب
رای یورش به مصر از دریا و خشکی، آمادگی خود را برای برقراری روابط حسنه و اتحاد میان اورشلیم و امپراتوری بیزانس اعلام نمود. تا آن زمان اختلافات میان دو دولت سبب شده بود تا اتحادی میان آنها شکل نگیرد. مهم ترین اختلاف نیز موضوع انطاکیه و حاکمیت آن بود. امپراتوری بیزانس طبق توافق صلیبیون با آنها طی نخستین جنگ صلیبی، انطاکیه جز قلمروی خود می دانست اما شاهزادگان انطاکیه خود را مستقل می دانستند که این دعوی آنها از جانب اورشلیم تا آن زمان تأیید می شد. با این حال، شاهزاده انطاکیه، ریمون پواتیه، در ۲۹ ژوئن ۱۱۴۹ در نبرد اناب در مقابل نیروهای نورالدین کشته شد تا رینالد شاتیون پس از ازدواج با بیوه ریمون در انطاکیه به قدرت برسد. سیاست های ضد بیزانس و همچنین حمله او به قبرس سبب خشم امپراتور بیزانس و پادشاه اورشلیم شد. در این حین لشکرکشی مانوئل دوم به سمت انطاکیه، توافقی میان اورشلیم برقرار شد که ضمن عدم دخالت اورشلیم در امور انطاکیه و بازگذاشتن دست امپراتور بیزانس در آنجا، امپراتوری بیزانس وعده همراهی با صلیبیون در جنگ علیه نورالدین در شام و فاطمیان در مصر را داد. بدین ترتیب انطاکیه در آوریل ۱۱۵۹ تابع و خراجگزار امپراتوری بی
زانس شد. پس از این رویداد، با وجود توافق طرفین، مانوئل با نورالدین صلح کرد و به قسطنطنیه بازگشت و بالدوین نیز اندک زمانی بعد بر اثر بیماری درگذشت تا به خاطر نداشتن وارث، برادرش، آمالریک، جانشین او در پادشاهی اورشلیم شود. مسئلهٔ مصر و ظهور صلاح الدین ایوبی. آمالریک پیش از رسیدن به سلطنت اورشلیم و در زمان زمامداری برادرش، کنت یافا و اشکلون بود بنابراین توجه ویژه ای به مصر و وضعیت موجود در آن داشت. در آن ایام خلافت فاطمی درگیر منازعات داخلی و جنگ میان دو وزیر آن، یعنی شاوَر بن مجیر السعدی و ابوالاشبال ضَرغام بر سر قدرت و وزارت مصر بود، بنابراین هر یک از طرفین درصدد یافتن هم پیمانی بودند تا از آن علیه دیگری استفاده کنند. با رسیدن ضرغام به وزارت، شاور از مصر به دمشق فرار کرد تا از نورالدین زنگی درخواست کمک کرد و تعهد داد پس از بازیافتن مقام وزارت در مصر، ضمن پرداخت خراج، امیران وی را در مصر مستقر کند و به آنها اقطاعاتی واگذار کند. با توجه به اهمیت مصر و همچنین ضعف دولت فاطمی در آن ایام، نورالدین نیروهای خود را به فرماندهی اسدالدین شیرکوه بن ایوب عازم مصر کرد تا شاور را بار دیگر در مصر به قدرت برساند. پیش از حرکت ن
یروهای شام، ضرعام طی نامه ای درصدد جلب نظر و همراهی نورالدین با وزارت خود داشت اما با توجهی نورالدین و همچنین با علم به حرکت شاور به همراه شیرکوه به سمت مصر، از پادشاه اورشلیم، آمالریک، تقاضای کمک کرد و وعده داد در صورت متوقف کردن نیروهای زنگی، مصر را تابع دولت اورشلیم خواهد کرد. با این حال با حمله نورالدین زنگی به بانیاس و معطوف کردن نگاه نیروهای اورشلیم به آنجا، شیرکوه توانست ضرغام را در سال ۱۱۶۴ شکست دهد تا شاور بار دیگر در مصر به قدرت برسد. به محض کنار رفتن ضرغام، شاور که نگران تسلط کامل نورالدین زنگی بر مصر بود، برخلاف وعده خود به نورالدین، از شیرکوه خواست که مصر را ترک کند و به شام بازگردد. اما شیرکوه به سرعت با ارسال نیروهای خود، بر شهر بلبیس و شهرهای شرقیه (شرق نیل) مسلط گشت. در مقابل شاور نیز از آمالریک برای دفع خطر شیرکوه در ازای پرداخت پول، طلب کمک کرد. با رسیدن نیروهای اورشلیم به مصر، پس از سه ماه محاصره، سرانجام شیرکوه پیشنهاد بازگشت به شام را پذیرفت و به همراه نیروهای خویش عازم دمشق شد. آمالریک نیز که به امید استیلا بر مصر عازم مصر شده بود با رسیدن خبر یورش نورالدین قلمروی اورشلیم شد، به سمت اور
شلیم عقب نشست. با این حال پس از ۲ سال، شیرکوه دوباره درصدد بازگشت به مصر برآمد تا حکومت قاهره را در دست بگیرد. بدین ترتیب در سال ۱۱۶۷ به همراه برادرزادهٔ خود، صلاح الدین ایوب، عازم مصر شد. شاور نیز بار دیگر در ازای اعطای امیتازات و پول از آمالریک تقاضای کمک کرد. در نبردی که به نبرد البابین معروف است و در نزدیکی جیزه در آوریل ۱۱۶۷ به وقوع پیوست، سپاه اورشلیم و امالریک موفق به متوقف کردن اسدالدین شیرکوه نشدند تا وی به همراه صلاح الدین به تحرکات خود در مصر ادامه و عازم اسکندریه شوند. پس از مستقر شدن بخشی از نیروها به فرماندهی صلاح الدین اسکندریه، شیرکوه خود عازم جنوب شد. تقسیم نیروها توسط شیرکوه باعث شد تا نیروهای آمالریک و شاور اسکندریه محاصره کنند. سرانجام میان طرفین توافق صلحی شد تا شیرکوه به همراه نیروهایش پس از دریافت ۵۰ هزار دینار از مصر خارج شوند و آمالریک نیز بدون آنکه شهری را تصاحب کند عازم اورشلیم شود. هرچند مقرر گردید تا تعدادی از شوالیه ها و بزرگان اورشلیم در مصر حضور داشته باشند و صدهزار دینار به دولت اورشلیم به عنوان خراج پرداخت شود تا مانعی باشد بر سر راه بازگشت نیروهای نورالدین زنگی به مصر. با ای
ن حال این توافق نیز دوام نیافت؛ با نارضایتی روزافزون مصریان از حضور شوالیه ها و بزرگان اورشلیم در مصر و همچنین زمزمه های مذاکرات دربار مصر با نورالدین زنگی، شوالیه های مسیحی از آمالریک تقاضای مداخله کردند تا مبادا کنترل مصر را از دست دهند. آمالریک با وجود نارضایتی در اکتبر ۱۱۶۹ عازم مصر شد و پس از تصرف بلبیس بر روی شهر سوختهٔ فسطاط، که به دستور شاور برای جلوگیری از پیشروی نیروهای امالریک به آتش کشیده شد، مستقر شد تا به قاهره در خطر سقوط قرار گیرد. با احتمال سقوط قاهره، این بار خلیفه فاطمی، العاضد، با دادن وعده از نورالدین زنگی برای مقابله با آمالریک تقاضای کمک کرد و نورالدین نیز بار دیگر شیرکوه و صلاح الدین را عازم مصر نمود. پیش از رسیدن شیرکوه، شاور با آمالریک برای خروج نیروهای اورشلیم از مصر در ازای پرداخت یک میلیون دینار به توافق رسید و آمالریک به همراه نیروهای خود به اورشلیم بازگشت اما شیرکوه پس از رسیدن به قاهره با موافقت خلیفه فاطمی، شاور را به جرم خیانت دستگیر و اعدام کرد و خود وزارت مصر را در دست گرفت؛ هرچند وزارت وی تنها چند هفته دوام داشت. با مرگ اسدالدین شیرکوه خلیفه فاطمی برادرزاده وی، صلاح الدین،
را به عنوان وزیر مصر برگزید. العاضد امید داشت با انتخاب صلاح الدین که از نظرش فاقد قدرت و نفوذ لازم همچون شیرکوه بود، بتواند بار دیگر قدرت خلافت از وزرا گرفته و امور زمام را بار دیگر به دستان خلفا بازگرداند. صلاح الدین در بدو رسیدن به وزارت با تلاش های مؤتمن الخلافه و خدمتگزاران سیاه پوست قصر قاهره روبه رو شد که درصدد بودند با همکاری نیروهای اورشلیم، صلاح الدین و نیروهای وی را در مصر ساقط کنند که صلاح الدین با اطلاع از این موضوع، شورش آنها در قاهره (۱۱۶۹) را سرکوب کرد. افزون بر این، آمالریک پس از تسلط نورالدین بر مصر، طی نامه ای با امپراتور بیزانس خواهان اتحاد با امپراتوری برای حمله به مصر شد تا بتواند ضمن شکست نیروهای شام در مصر، کنترل مصر را در دست بگیرد. ناوگان و نیروهای متحد اورشلیم و قسطنطنیه برای داشتن پایگاه دریایی در سرزمین مصر، در اکتبر ۱۱۶۰ شهر بندری دمیاط محاصره کردند اما محاصره ۵۰ روزه نیروهای متحد مسیحی با شیوع بیماری و قحطی در اردوگاه آنان شکسته و سبب عقب نشینی آنها شد تا موج چهارم یورش صلیبیون به مصر بدون نتیجه ای به پایان برسد. صلاح الدین پس از پایان یافتن محاصره دمیاط، ضمن تحکیم پایه های قدر
ت خود و خاندانش در مصر، اصلاحات سنی مشربانه خود را آغاز کرد، با این حال با وجود اصرار مکرر نورالدین زنگی برای خواندن خطبه به نام خلیفه عباسی، صلاح الدین انجام این امر را به تأخیر می انداخت. این مسئله خود منجر به آغاز اختلافات میان نورالدین زنگی و صلاح الدین ایوبی در سال های پیشرو شد. با این حال مرگ خلیفه فاطمی در سپتامبر ۱۱۷۱، صلاح الدین را واداشت تا دستور به خواندن خطبه به نام خلیفه عباسی دهد تا خلافت اسماعیلی فاطمیان در مصر پس از ۲ قرن ساقط شود. هرچند تلاش هایی برای برقراری دوباره خلافت فاطمی همچون شورش عماره یمنی و کنزالدوله صورت گرفت اما صلاح الدین توانست تمامی این شورش ها سرکوب کند. پس از آن بود که وی با همراهی خاندانش سیاست های توسعه قلمروی خاندان ایوبی را در پیش گرفت و توانست یمن و نوبه را به قلمروی خود اضافه کند. منازعات داخلی اورشلیم. با وجود ناکامی آمالریک در به کنترل گرفتن مصر پس از ۴ لشکرکشی به این ناحیه، وی همچنان رؤیای فتح مصر را رها نکرد. وی پس از ناکامی در دمیاط، درصدد یورش دیگری با متحدان خود از جمله امپراتوری بیزانس و پادشاهی سیسیل برآمد اما پیش حرکت از در اثر بیماری در سال ۱۱۷۴ درگذشت تا پا
دشاهی اورشلیم به پسر جذامی و بیمار سیزده ساله اش، بالدوین، برسد و کنت طرابلس، ریمون سوم، نیابت حکومت وی را تا رسیدن به سن قانونی برعهده گرفت. افزون بر آمالریک، در همان سال، نورالدین زنگی که درگیر اختلافات خود با صلاح الدین ایوبی بر سر سیادت خاندان ایوبی بر مصر بود، به یکباره در ماه مه درگذشت تا دولت زنگیان در دمشق و شام درگیر منازعات درونی خاندانی بر سر قدرت شود. تمامی این اخبار برای صلاح الدین خوشایند بود. وی با اطلاع از مرگ نورالدین، با مطرح کردن این دعوی که وارث برحق زنگی است تا بتواند جهاد علیه دولت های صلیبی پیگیری و ادامه دهد، تلاش های خود را برای فتح شام و جزیره در هنگامهٔ منازعات درونی خاندانی زنگیان آغاز کرد. وی به سرعت توانست دمشق، حمص و حماة را به تصرف خود درآورد. با این حال پس از نبرد با نیروهای زنگی و محاصره چندین باره شهر حلب و موصل، سرانجام توانست در سال ۱۱۸۳ بر تمامی مناطق شام و شمال جزیره مسلط شود تا برای نخستین بار دولت واحد و متحد در مصر و شام، برخلاف گذشته، شکل گیرد. دولت های صلیبی در دورهٔ بالدوین چهارم با اطلاع از وضعیت وضعیت شامات پس از مرگ نورالدین زنگی و حضور صلاح الدین در این منطقه،