Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
۱۹۹۷ کنسرسیوم CONAI (کنسرسیوم ملی بسته بندی ها) برای بازیافت زباله های بسته بندی تأسیس شد که از طریق شش کنسرسیوم ملی مختلف، هر کدام برای یک نوع ماده خاص فعالیت می کردند: مادهٔ ۱۸۳ فرمان قانون گذاری ۳ آوریل ۲۰۰۶، شمارهٔ ۱۵۲، که شامل قوانین محیط زیست است، جمع آوری تفکیک شده را این گونه تعریف می کند: جمع آوری تفکیک شده زباله های بسته بندی علاوه بر الزام قانونی، یک ضرورت اقتصادی و سازمانی نیز هست. همان فرمان قانون گذاری در عنوان دوم به مدیریت بسته بندی ها اختصاص یافته و تعیین می کند که تولیدکنندگان و مصرف کنندگان بسته بندی ها باید به طور اجباری در کنسرسیوم ها سازماندهی شوند تا بسته بندی ها پس از مصرف بازیابی شوند. هزینه های نهایی محصولات برای مصرف کننده شامل هزینه های لازم برای بازیابی بسته بندی ها نیز می شود. در سال ۲۰۰۹ الزام شد که تمامی شهرداری ها حداقل ۳۵٪ از زباله ها را به صورت تفکیک شده جمع آوری کنند (این درصد در ابتدا برای رسیدن به سال ۲۰۰۳ تعیین شده بود). قوانین جدید الزام کردند که این میزان باید تا سال ۲۰۱۲ به ۶۵٪ برسد. با این حال، در سال ۲۰۱۳ درصد جمع آوری تفکیک شده در سطح ملی تنها ۴۲٫۳٪ بود و هدف ۶۵٪
تنها در ۲۰۲۲ محقق شد. بر اساس مادهٔ ۲۰۵، بند ۶-چهارم، از D.Lgs. 152/2006، همان طور که با D.Lgs. 116/2020 اصلاح شده و از ۱ ژانویهٔ ۲۰۲۲ اجرایی شد، برای شهرداری ها الزامی است که حداقل برای انواع زیر زباله های شهری، جمع آوری تفکیک شده را سازماندهی کنند: سطح جمع آوری. در سطح ملی، درصد جمع آوری تفکیک شده سال به سال افزایش یافته و در سال ۲۰۲۲ به حد ۶۵٪ که توسط قانون تعیین شده بود، رسید: در ایتالیا، بسیاری از شهرداری ها نتایج بسیار خوبی در جمع آوری تفکیک شده دارند و بیش از ۸۰٪ مواد را تفکیک می کنند. در میان شهرهای بزرگ با بیش از نفر جمعیت، مقام اول متعلق به میلان است که در سال ۲۰۱۵، ۴۸٫۹۳٪ جمع آوری تفکیک شده داشته است. تورین در ۲۰۱۵ به ۴۲٫۸٪ جمع آوری تفکیک شده رسید. در سال ۲۰۰۹، سالرنو رکورددار بیشترین درصد جمع آوری تفکیک شده در میان شهرهای اصلی ایتالیا شد (۷۲٪) و در پایان اکتبر همان سال به ۷۴٫۱۶٪ رسید. کد رنگی. اگرچه استاندارد EN 16403:2012 ("مدیریت زباله - عناصر بصری زباله") در سال ۲۰۱۲ به موضوع کدگذاری رنگ ها در زباله ها در بند ۵ می پردازد، اما استانداردسازی رنگ برای جمع آوری تفکیک شده در ایتالیا رعایت نمی شود و
هر شهرداری یا شرکت به طور مستقل تصمیم می گیرد، که برخی آن را مانعی برای انجام صحیح جمع آوری تفکیک شده می دانند. در ۲۸ سپتامبر سال ۲۰۲۱ استاندارد فنی UNI 11686:2017 اجرا شد، اما برخی کنسرسیوم ها آن را رعایت نمی کنند (برای مثال، پلاستیک را با رنگ آبی و کاغذ را با رنگ زرد اختصاص می دهند). تفاوت های منطقه ای. در مورد پراکندگی جغرافیایی روش های جمع آوری تفکیک شده، سیستم «چند ماده سنگین» (بسته بندی های فلزی، شیشه، پلاستیک) که در توسکانی، امیلیا-رومانیا، لاتزیو و ونتو رایج است، تا جمع آوری قوطی و شیشه که در پیمونته، لیگوریا، بخشی از لمباردی و بخشی از کالابریا (به طور مشخص فقط منطقه رجیو کالابریا) اجرا می شود، و تا جمع آوری فقط بسته بندی های فلزی در بخش هایی از امیلیا-رومانیا، ترنتینو-آلتو آدیجه، و نهایتاً جمع آوری نوآورانه «چند ماده سبک» (بسته بندی های فلزی و پلاستیکی) که در بخشی از لمباردی، فریولی-ونزیا جولیا، ونتو، پوگلیا، کالابریا، سیسیل، کامپانیا، مارکه و بخشی از پیمونته اجرا می شود، متفاوت است. شهرهای بزرگ. در مورد شهرهای بزرگ، برخی اطلاعات خلاصه ارائه می شود: در این خلاصه، داروهای تاریخ گذشته، باتری های تمام ش
ده، روغن های آشپزی و زباله های حجیم حذف شده اند، زیرا در همهٔ شهرها روش های ویژه ای برای جمع آوری یا تحویل آن ها وجود دارد. در برخی شهرها همچنین سطل های خاصی برای جمع آوری لباس های کهنه موجود است. تفکیک بر اساس نوع ماده. فولاد. بازیافت فلزات آهنی (و فلزات به طور کلی) از دیرباز انجام می شده است، زیرا این مواد دارای ارزش اقتصادی هستند و تولید فلز با ذوب ضایعات فلزی نسبت به مواد خام اولیه مقرون به صرفه تر است. در حال حاضر، جمع آوری تفکیک شده و بازیافت بسته بندی های فولادی در ایتالیا به طور ملی توسط کنسرسیوم ملی بازیافت و جمع آوری بسته بندی های فولادی (RICREA) که بخشی از سیستم کنسرسیوم ملی بسته بندی ها تأسیس شده توسط D.lgs. 22/1997 است، مدیریت می شود. در سال ۲۰۲۳، کنسرسیوم RICREA امکان بازیافت ۴۲۸٫۰۴۳ تن بسته بندی فولادی را فراهم کرد، که معادل ۸۷٫۸٪ از مقدار واردشده به مصرف در سراسر کشور است. این کنسرسیوم در حال حاضر با ۵٫۹۶۸ شهرداری ایتالیایی، معادل ۷۶٪ از کل شهرداری ها، قرارداد دارد که نمایندهٔ ۸۵٪ جمعیت ایتالیا هستند. در بیشتر شهرداری های ایتالیا، بسته بندی های فولادی همراه با سایر مواد قابل بازیافت جمع آوری م
ی شوند، در آنچه به «جمع آوری چند ماده ای» معروف است. علاوه بر بسته بندی ها (قوطی ها، کنسروها، اسپری ها، درپوش ها و غیره)، می توان اشیاء کوچک آلومینیومی مانند قابلمه های کوچک، ابزار کوچک، میخ ها، پیچ ها و مهره ها را نیز در جمع آوری تفکیک شده قرار داد، در حالی که اشیاء حجیم، دستگاه های الکتریکی یا الکترونیکی یا ظروف فولادی حاوی مواد خطرناک باید در مراکز جمع آوری تحویل داده شوند. آلومینیوم. به منظور ترویج جمع آوری تفکیک شده و بازیافت آلومینیوم، به ویژه قوطی ها، قانون ۴۷۵/۱۹۸۸ «کنسرسیوم اجباری آلومینیوم و محیط زیست» (COALA) را تأسیس کرد، که در سال ۱۹۹۷ و مطابق D.lgs. 22/1997 با «کنسرسیوم بسته بندی های آلومینیوم» (CIAL) جایگزین شد و به بخشی از سیستم کنسرسیوم ملی بسته بندی ها تبدیل شد. تا ۳۱ دسامبر ۲۰۲۳، این کنسرسیوم ۵٫۴۸۱ شهرداری ایتالیایی را تحت پوشش داشت، معادل ۶۹٪ از کل، برای جمعیتی بالغ بر ۴۴٫۸ میلیون نفر (۷۶٪ از کل جمعیت). در سال ۲۰۲۳، بازیافت آلومینیوم به ۷۰٫۳٪ از کل بسته بندی های آلومینیومی واردشده به مصرف رسید، با وزن کل ۵۹٫۳۰۰ تن. علاوه بر این، ۳٫۲۰۰ تن بسته بندی نازک نیز در نیروگاه های بازیافت انرژی مورد
استفاده قرار گرفت. در بیشتر شهرداری های ایتالیا، آلومینیوم همراه با سایر مواد قابل بازیافت جمع آوری می شود، در قالب جمع آوری چند ماده ای. علاوه بر بسته بندی ها (قوطی ها، کنسروها، اسپری ها، درب پیچ شونده، سینی ها، فویل آلومینیومی و غیره)، می توان اشیاء کوچک آلومینیومی مانند قهوه جوش ها، قابلمه ها و ابزار آشپزخانه را نیز در جمع آوری تفکیک شده قرار داد، در حالی که اشیاء حجیم باید در مراکز جمع آوری تحویل داده شوند. کاغذ و کارتن. در سطح ملی، جمع آوری تفکیک شده و بازیافت زباله های سلولزی (کاغذ و کارتن) توسط کنسرسیوم ملی بازیافت و جمع آوری بسته بندی های سلولزی (COMIECO) مدیریت می شود. این کنسرسیوم در سال ۱۹۸۵ به عنوان یک نهاد خصوصی توسط گروهی از شرکت های فعال در صنعت کاغذ با هدف ترویج مفهوم «بسته بندی سازگار با محیط زیست» تأسیس شد و از سال ۱۹۹۷، مطابق D.lgs. 22/1997، به عنوان کنسرسیوم ملی برای بازیافت این ماده شناخته شد و در سیستم بسته بندی جای گرفت. از سال ۲۰۰۳، جمع آوری تفکیک شده کاغذ و کارتن شامل بسته بندی های چندلایه با غالبیت کاغذ (مانند کارتن های نوشیدنی تتراپک و برخی کیسه های مواد غذایی که حداقل ۶۰٪ محتوای آ
ن ها کاغذی باشد) نیز شد، زیرا این مواد در کارخانه های مدرن قابل بازیافت هستند. در سال ۲۰۲۳، جمع آوری تفکیک شده زباله های سلولزی در سطح ملی به ۳٫۷ میلیون تن رسید. بسته بندی ها و کارتن های نوشیدنی. این بسته بندی ها در ابتدا به دلیل ترکیب چند ماده ای (کاغذ، پلی اتیلن و آلومینیوم) و دشواری در بازیافت، جزو زباله های غیرقابل تفکیک محسوب می شدند، اما با توافقی با کنسرسیوم ملی توسعه جمع آوری و بازیافت بسته بندی های سلولزی، از سال ۲۰۰۳ جمع آوری تفکیک شده کاغذ و کارتن در ایتالیا به تدریج شامل کارتن های نوشیدنی نیز شد (۷۴٪ از بسته بندی های کاغذی). این بسته بندی ها معمولاً همراه با کاغذ یا کارتن جمع آوری می شوند و در موارد نادر همراه با «چند ماده ای» (پلاستیک، آلومینیوم، شیشه و غیره) قرار می گیرند. کارتن های نوشیدنی در یک کارخانه بازیافت کاغذ جدا شده و بازیافت می شوند. با یکنواختی مواد ورودی، کاغذ جدید عمدتاً برای استفاده گرافیکی تولید می شود که از بسته بندی های نوشیدنی بازیافت شده است. این کاغذ می تواند دو نوع باشد: "کارتالاته" به رنگ سفید-کرم و "کارتافرِتا" به رنگ آوانا. در این کارخانه، بر خلاف سایر کارخانه هایی که کار
ت های نوشیدنی جمع آوری شده را بازیافت می کنند، امکان بازیابی بخش پلی اتیلن و آلومینیوم نیز وجود دارد و با تولید مادهٔ پلاستیکی ثانویه ای به نام "اکوآلن"، می توان آن را در زمینه قالب گیری پلاستیک استفاده کرد. پلاستیک. قانون ۴۷۵/۱۹۸۸، کنسرسیوم ریپلاستیک را تأسیس کرد که به طور ویژه به جمع آوری و بازیافت پلاستیک مایعات (بطری ها و بطریچه ها) می پرداخت و در سال ۱۹۹۷، مطابق D.lgs. 22/1997، جای خود را به "کنسرسیوم ملی جمع آوری، بازیافت و بازیابی بسته بندی های پلاستیکی" (COREPLA) داد که بخشی از سیستم ملی بسته بندی است. در سال ۲۰۰۱، COREPLA جمع آوری تفکیک شده و بازیافت تمام بسته بندی های پلاستیکی را گسترش داد. در سال ۲۰۲۳، کورپلا تعداد ۱٫۰۴۱٫۹۷۱ تن بسته بندی پلاستیکی را در سراسر کشور به بازیافت رساند، از مجموع ۱٫۸۷۲٫۶۷۲ تن بسته بندی پلاستیکی واردشده به مصرف. علاوه بر این، ۵۱۶٫۲۵۳ تن مواد ترکیبی عمدتاً به بازیابی انرژی هدایت شد، شامل بسته بندی های پلاستیکی سخت بازیافت ناپذیر و زباله های اشتباه آمیز جمع آوری شده در میان بسته بندی های پلاستیکی. مهم است که تنها بسته بندی ها در جمع آوری تفکیک شده پلاستیک قرار گیرند و سایر ا
شیاء پلاستیکی باید در زباله های غیرقابل تفکیک (اگر کوچک هستند) یا مراکز بازیافت (اگر بزرگ و حجیم هستند) قرار داده شوند. در برخی از شهرداری ها، در مرکز بازیافت، محفظه ای ویژه برای مواد پلاستیکی سخت حجیم وجود دارد. شیشه. جمع آوری تفکیک شده و بازیافت شیشه برای اولین بار با قانون ۴۷۵/۱۹۸۸ وضع شد و از سال ۱۹۹۷ در ایتالیا توسط "کنسرسیوم بازیافت شیشه" (COREVE) مدیریت می شود، که مطابق D.lgs. 22/1997 تأسیس شده است. در سال ۲۰۲۳، در سطح ملی، ۲٫۰۴۵٫۷۶۸ تن بسته بندی شیشه ای (بطری ها و شیشه بانک ها) بازیافت شد که معادل ۷۷٫۴٪ از مصرف واردشده است، و این باعث صرفه جویی در ۳٫۹ میلیون تن مواد اولیه و ۴۱۴ میلیون مترمکعب گاز، همچنین کاهش انتشار CO2 به میزان ۲٫۴ میلیون تن شد، در مقایسه با تولید این مقدار شیشه از مواد اولیه تازه. در جمع آوری شیشه، تنها بسته بندی ها (بطری ها، شیشه بانک ها و غیره) باید قرار گیرند، زیرا سایر اشیاء شیشه ای (لیوان ها، ظروف فر، وسایل تزئینی، آینه ها، شیشه پنجره ها، لامپ ها و غیره) ممکن است حاوی مواد خارجی (مانند سرب) باشند یا نقطه ذوب بالاتری داشته باشند و کیفیت شیشه بازیافت شده جدید را کاهش دهند؛ بنابرا
ین این مواد باید در زباله های غیرقابل تفکیک یا جزایر بازیافت قرار داده شوند. چوب و چوب پنبه. از سال ۱۹۹۷ در ایتالیا جمع آوری تفکیک شده و بازیافت چوب توسط "کنسرسیوم ملی جمع آوری، بازیابی و بازیافت بسته بندی های چوبی" مدیریت می شود که مطابق D.lgs. 22/1997 و در چارچوب سیستم کنسرسیوم ملی بسته بندی ها تأسیس شده است. در سال ۲۰۲۳، امکان بازیافت ۱٫۶۴۱٫۹۳۸ تن چوب و بازگردانی ۹۰۹٫۲۱۰ تن بسته بندی چوبی (پالت ها) به مصرف را فراهم کرد که موجب صرفه جویی ۱٫۸ میلیون تن CO2 شد. معمولاً زباله های چوبی (به ویژه جعبه ها و پالت ها) به مراکز جمع آوری تحویل داده می شوند یا از فعالیت های تجاری جمع آوری می شوند. همچنین نقاط جمع آوری برای درپوش های چوب پنبه وجود دارد که برای بازیافت چوب پنبه در نظر گرفته شده اند. ضایعات نساجی. از ۱ ژانویه ۲۰۲۲، همه شهرداری های ایتالیا موظف به راه اندازی جمع آوری تفکیک شده برای ضایعات نساجی هستند (که پیش از آن در بسیاری از شهرها انجام می شد)، که این الزام ۳ سال قبل از الزام اتحادیه اروپا از ۱ ژانویه ۲۰۲۵ اعمال شد. در سال ۲۰۲۳ در ایتالیا، ۱۷۱٫۶۰۰ تن ضایعات نساجی جمع آوری شد که نسبت به ۱۶۰٫۳۰۰ تن در ۲۰۲۲
و ۱۵۴٫۲۰۰ تن در ۲۰۲۱ (قبل از الزام) افزایش داشته است. جمع آوری ضایعات نساجی شامل لباس های قابل استفاده مجدد و همچنین لباس های پاره و پارچه ها (در صورت تمیز بودن، در غیر این صورت در زباله های غیرقابل تفکیک) می شود که می توانند برای بازیابی ماده مورد استفاده قرار گیرند. ضایعات آلی. بخش عمده ای از زباله های شهری شامل بخش آلی قابل تجزیه (مانند باقی مانده های غذایی، زباله های باغ و باغچه، دستمال های استفاده شده، کیسه ها و ظروف کمپوست پذیر، اشیاء کوچک چوبی و غیره) است که معمولاً جداگانه جمع آوری می شوند زیرا برای تولید کمپوست و بیومتان قابل استفاده اند و همچنین مناسب دفن در زباله دان یا بازیابی انرژی نیستند. جمع آوری تفکیک شده ضایعات غذایی و سبز (مانند بقایای باغ یا باغچه)، که در بسیاری از مناطق سال هاست انجام می شود، از ۱ ژانویه ۲۰۲۲ به صورت ملی اجباری شد، که ۲ سال زودتر از الزام اتحادیه اروپا از ۱ ژانویه ۲۰۲۴ است. با این حال، در سال ۲۰۲۲، ۶۷۵ شهرداری ایتالیا (جمعیت حدود ۹۰۰٬۰۰۰ نفر) این الزام را رعایت نکردند. جمع آوری و کمپوست کردن بخش آلی زباله های شهری در سطح ملی توسط "کنسرسیوم ایتالیایی کمپوسترها" (CIC) مدیری
ت می شود؛ سازمانی غیرانتفاعی که هدف آن ترویج و ارزش گذاری فعالیت های بازیافت بخش آلی زباله ها و تولید کمپوست و بیومتان است. زباله های تجهیزات الکتریکی و الکترونیکی (RAEE). جمع آوری تفکیک شده زباله های تجهیزات الکتریکی و الکترونیکی (RAEE) اهمیت دارد زیرا امکان بازیابی مواد اولیه ارزشمند، به ویژه فلزات و پلاستیک ها را فراهم می کند و از آلوده شدن محیط زیست توسط مواد خطرناک موجود در برخی تجهیزات قدیمی (مانند کلروفلوئوروکربن ها، پلی کلروبایفنیل ها یا آزبست، جیوه در لامپ فلورسنت، یا لیتیوم، سرب و کادمیوم در برخی باتری ها) جلوگیری می کند. به همین دلیل، D.lgs. 151/2005، مطابق با دستورالعمل های اروپایی ۲۰۰۲/۹۵/CE، ۲۰۰۲/۹۶/CE و ۲۰۰۳/۱۰۸/CE، جمع آوری تفکیک شده این نوع زباله ها را برقرار کرده است. شهروندان می توانند RAEE را به روش های زیر تحویل دهند: جمع آوری و بازیافت RAEE در سطح ملی توسط کنسرسیوم "مرکز هماهنگی RAEE" (CDC RAEE) مدیریت می شود که در سال ۲۰۲۳، ۵۱۰٫۷۰۸ تن RAEE را در ۱۰۷۱ تأسیسهٔ مجاز مدیریت کرده است. باتری ها. جمع آوری تفکیک شدهٔ باتری ها از هر نوع (از باتری خودرو تا باتری های قلمی یا دکمه ای برای استفاده خ
انگی) بسیار مهم است، زیرا این باتری ها در صورت دفع نادرست حاوی مواد خطرناک برای محیط زیست و سلامت هستند. علاوه بر این، سرب که عمدتاً در باتری های خودرو یافت می شود، علاوه بر سمیت، قابلیت بازیافت نیز دارد. قانون ۴۷۵/۱۹۸۸ برای اولین بار جمع آوری تفکیک شدهٔ باتری های سربی را الزامی کرد و برای این منظور "کنسرسیوم اجباری باتری های سربی مستعمل و ضایعات حاوی سرب" را تأسیس نمود. در حال حاضر، جمع آوری همهٔ انواع باتری ها و ذخیره کننده ها توسط کنسرسیوم های مختلف که برای این منظور تشکیل شده اند، مطابق D.lgs. 188/2008 که دستورالعمل اروپایی ۲۰۰۶/۶۶/CE دربارهٔ باتری ها، ذخیره کننده ها و ضایعات مربوطه را اجرا می کند، مدیریت می شود. این دستورالعمل جایگزین دستورالعمل قبلی ۹۱/۱۵۷/CEE شده است. در بسیاری از فروشگاه ها و مکان های عمومی، مخازنی برای تحویل باتری های کوچک وجود دارد، در حالی که باتری های بزرگ مانند باتری خودرو و موتورسیکلت باید به مراکز جمع آوری تحویل داده شوند. داروها. پخش داروها در محیط زیست می تواند اثرات منفی داشته باشد، زیرا اغلب در زمان کوتاه تجزیه زیستی نمی شوند و در صورت داروهای حاوی آنتی بیوتیک یا هورمون، مم
کن است مقاومت باکتری ها در برابر داروهای ضد میکروبی افزایش یابد، سیستم های اندوکرین انسان و حیوانات مختل شود و حساسیت هایی به ویژه در کودکان و سالمندان ایجاد گردد. به همین دلیل، داروهای منقضی یا غیرقابل استفاده نباید در زباله های غیرقابل تفکیک، زباله های آلی یا فاضلاب دور ریخته شوند، بلکه باید در مخازن مخصوص که معمولاً در نزدیکی داروخانه ها یا مراکز جمع آوری قرار دارند، تحویل داده شوند. در این مخازن هرگز نباید بسته بندی خارجی، برگه های راهنما و ظروف خالی قرار داده شوند، زیرا این موارد باید بر اساس جنس تفکیک شوند.
جیووانی فرانچسکو جوزپه مالفاتّی, که به نام های جیان فرانچسکو یا جیانفرانچسکو نیز شناخته می شود (۲۶ سپتامبر ۱۷۳۱ – ۹ اکتبر ۱۸۰۷)، ریاضیدان ایتالیایی بود. او بیشتر به دلیل مطرح کردن مسئله مالفاتّی شناخته شده است و همچنین نخستین ریاضیدانی بود که با استفاده از یک حل کننده درجه شش، معادله درجه پنج را «حل» کرد. زندگی نامه. جیان فرانچسکو مالفاتّی در آلا, ترنتینو, امپراتوری مقدس روم به دنیا آمد. او در دانشگاه بولونیا تحصیل کرد و از شاگردان ویچنزو ریچاتی, لائورا باسی, ف. م. زانوتی و گابریله مانفردی بود. او در سال ۱۷۵۴ به فرارا نقل مکان کرد و در سال ۱۷۷۱، زمانی که دانشگاه دوباره تأسیس شد، استاد دانشگاه فرارا شد. در سال ۱۷۸۲ یکی از بنیان گذاران "انجمن علوم ایتالیا" بود، که توسط آنتونیو ماریا لورگنا تأسیس شد و بعدها به آکادمی ملی علوم (چهارده تایی) تبدیل شد. پس از حمله ناپلئون به ایتالیا، مالفاتّی با بی میلی با فرانسوی ها همکاری کرد. زمانی که ارتش اتریش-روسی فرارا را اشغال کرد، از سمت دانشگاهی خود برکنار شد. پس از نبرد مارنگو، دوباره به موقعیت های خود بازگردانده شد. مالفاتّی در ۹ اکتبر ۱۸۰۷ در فرارا درگذشت و ۷۶ ساله بود.
دستاوردها در ریاضیات. در سال ۱۸۰۳، مالفاتّی مسئلهٔ استخراج سه ستون دایره ای شکل از یک بلوک مثلثی مرمر را مطرح کرد، به گونه ای که بیشترین میزان مرمر مورد استفاده قرار گیرد، و حدس زد که سه دایرهٔ لمسی متقابل که داخل مثلث قرار می گیرند، بهترین راه حل را ارائه می دهند. این دایره های لمسی اکنون به نام دایره های مالفاتّی شناخته می شوند، هرچند ریاضیدان ژاپنی آجیما ناونو و هموطن مالفاتّی، جیلیو دی چکو دا مونته پولچیانو، پیش تر روی همین مسئله کار کرده بودند و گرچه این حدس بعدها نادرست از کار درآمد. چندین مرکز مثلث استخراج شده از این دایره ها نیز به نام های هر دو ریاضیدان، آجیما و مالفاتّی، نام گذاری شده اند. موضوعات دیگر در تحقیقات مالفاتّی شامل معادلات درجه پنج و ویژگی لمنیسکات برنولی بود، که بر اساس آن یک توپ که روی قوس لمنیسکات حرکت می کند، تحت تأثیر گرانش، زمان مشابهی برای طی مسیر خواهد داشت با توپی که روی یک خط مستقیم بین نقاط انتهایی قوس حرکت می کند. در مطالعه ای که در سال ۱۷۷۱ منتشر شد، مالفاتّی با استفاده از روش حذف گرفته شده از اویلر و اتین بزو، با محاسبه یک معادله درجه پنج به حل کننده ای درجه شش رسید که به
آن "حل کنندهٔ مالفاتّی" گفته می شود. در سال ۱۸۰۴، او به نقد تلاش های اولیه پائولو روفینی برای اثبات این که معادلات درجه بالاتر از چهار با رادیکال ها قابل حل نیستند پرداخت و در نتیجه به کارهای بعدی روفینی کمک کرد.
جیووانی مگلی (; – ) ژنرال ایتالیایی در طول جنگ جهانی دوم بود. زندگی نامه. ماگلی در ۲۷ ژوئن ۱۸۸۴ در بارسلونا پوتزو دی گوتو، فرزند دیومده ماگلی و آنتونیا کالکانیو، متولد شد. پس از گذراندن دوره سه ساله در آکادمی نظامی سلطنتی پیاده نظام و سواره نظام مودنا، در سال ۱۹۰۸، به عنوان اولین نفر از دوره خود با درجه ستوان دوم پیاده نظام فارغ التحصیل شد و به هنگ ۴۷ پیاده «فرارا» منصوب شد. در سال ۱۹۱۱، او در طول جنگ ایتالیا و ترکیه در لیبی جنگید. او حتی پس از پایان خصومت ها علیه ترکیه در آنجا ماند و در عملیات ضد چریکی شرکت کرد و در سال ۱۹۱۳ نشان شجاعت دریافت کرد. در همان سال، او به طور خلاصه در مدرسه کاربردی پیاده نظام تدریس کرد. در آوریل ۱۹۱۵، او کاپیتان هنگ دهم پیاده نظام «رجینا» بود و با این واحد، پس از ورود پادشاهی ایتالیا به جنگ در ۲۴ مه، در دومین نبرد ایزونزو (از ۱۸ ژوئیه تا ۳ اوت) شرکت کرد و اولین مدال برنز شجاعت نظامی خود را در ۲۲ ژوئیه دریافت کرد. او دستیار فرمانده گردان خود شد و در طول سومین نبرد ایزونزو، مدال برنز دیگری برای شجاعت نظامی دریافت کرد. او بعداً به مدت یک سال و نیم به ستاد کل سپاه نهم در دره کوردول عل
یا منتقل شد که شایسته ذکر در گزارش ها بود. پس از ارتقاء به درجه سرگردی، به فرماندهی عالی منتقل شد و تا پایان جنگ در آنجا خدمت کرد. در آنجا با اوگو کاوالرو دوست شد. در اوایل دوران پس از جنگ، او بخشی از کمیسیونی بود که مسئول تهیه پیش نویس پیمان صلح با اتریش بود و برای انجام مأموریت های ویژه به اتریش اعزام شد. از سال ۱۹۲۴ تا ۱۹۲۵ فرماندهی یک گردان از هنگ ۴۷ پیاده نظام را بر عهده داشت، سپس به ستاد کل بازگشت. پس از ارتقاء به درجه سرهنگ دومی در سال ۱۹۲۸، رئیس ستاد لشکر نظامی مسینا شد؛ در سال ۱۹۳۲ به درجه سرهنگی رسید و فرماندهی هنگ ۸۳ پیاده نظام «ونیز» به او سپرده شد. در سال ۱۹۳۴ به عنوان رئیس ستاد سپاه سیزدهم ارتش در کالیاری منصوب شد و از سال ۱۹۳۵ به عنوان رئیس دبیرخانه و دفتر ستاد کل در رم خدمت کرد. در سال ۱۹۳۸ برای مطالعاتی در مورد معاهدات مربوط به سربازان و صلیب سرخ در لندن و ژنو بود. همچنین در سال ۱۹۳۸، پس از ارتقاء به درجه سرتیپ، فرماندهی لشکر ۱۳۱ زرهی سنتارو را بر عهده گرفت که در سال ۱۹۳۹ به آلبانی اعزام شد و در سال های ۱۹۴۰–۱۹۴۱ در جنگ یونان و ایتالیا شرکت کرد. در طول این نبرد، او کمی زخمی شد، اما فرماندهی ل
شکر خود را حفظ کرد و بعداً به مدت یک ماه جایگزین فرمانده زخمی لشکر ۳۷ پیاده نظام مودنا شد که در بخش حساسی از جبهه مستقر شده بود و از یک بحران جدی جلوگیری کرده و حملات مکرر یونانی ها را دفع می کرد. به همین دلیل در ژوئیه ۱۹۴۱ به خاطر شایستگی جنگی به سرلشکر ارتقا یافت. در فوریه ۱۹۴۱، اوگو کاوالرو، رئیس ستاد کل، به عنوان افسر ستاد به فرماندهی عالی فراخوانده شد. در پایان سال ۱۹۴۲، به دلیل انجام وظایف محوله به او به شیوه ای عالی، به درجه سپهبدی ارتقا یافت. او از ۲۳ فوریه ۱۹۴۱ تا ۵ فوریه ۱۹۴۳ مسئول کل ستاد کل بود. در مارس ۱۹۴۳ فرماندهی سپاه هفتم ارتش که برای انجام وظایف اشغال در کورسیکا مستقر بود به او واگذار شد و فرمانده کل نیروهای مسلح ایتالیا در کورسیکا، حدود ۸۰۰۰۰ نفر، شد. ۱۲۰۰۰ سرباز آلمانی نیز در جزیره حضور داشتند. در ۴ سپتامبر به ماگلی دستور داده شد که در صورت حمله آلمانی ها، آنها را از کورسیکا اخراج کند. این دستور در پی آتش بس کاسیبیله که روز قبل امضا شده بود، صادر شد، اما تا ۸ سپتامبر همچنان مخفی نگه داشته شد. پس از اعلام آتش بس، پس از برخی سردرگمی های اولیه و مذاکرات بی ثمر، ماگلی دستور حمله به تیپ «رایشفو
رر-اس اس» وافن-اس اس را صادر کرد. سربازان ایتالیایی در کنار مقاومت کورسیکا جنگیدند و در ۱۴ سپتامبر، نیروهای فرانسه آزاد که در آژاکسیو پیاده شده بودند، به آنها پیوستند. جنگ در ۴ اکتبر ۱۹۴۳ پایان یافت، زمانی که آخرین نیروهای آلمانی، با از دست دادن حدود ۱۴۰۰ کشته یا اسیر، کرس را به مقصد ایتالیا ترک کردند. نیروهای ماگلی ۷۰۰ تلفات متحمل شده بودند. پس از عقب نشینی نیروهای ایتالیایی از کرس در اواخر سال ۱۹۴۳، ماگلی فرماندهی نیروهای مسلح ساردینیا و بعداً فرماندهی سپاه سیزدهم را بر عهده گرفت. در سال ۱۹۴۴، او برای انجام مأموریت های ویژه در اختیار وزارت جنگ قرار گرفت. ماگلی در سال ۱۹۵۷ ارتش را ترک کرد و در سال ۱۹۶۹ در باری درگذشت.
اومبرتو موندینو (; – ) ژنرال ایتالیایی در طول جنگ جهانی دوم بود. زندگی نامه. او در ۱۱ فوریه ۱۸۸۳ در رم متولد شد، پسر ژنرال پیدمونتی، پیر اودون موندینو، و مارکیز پارمسه، بئاتریس پالاویچینو. او که برای زمان خود فوق العاده قدبلند بود (تقریباً دو متر)، در ۵ اکتبر ۱۹۰۱ وارد آکادمی نظامی سلطنتی توپخانه و مهندسان در تورین شد و در ۱ اوت ۱۹۰۴ با درجه ستوان دوم توپخانه فارغ التحصیل شد. او در هنگ اول توپخانه دژ، هنگ اول توپخانه کوهستانی و هنگ دوم توپخانه کوهستانی خدمت کرد و به درجه ستوان و سپس کاپیتان ارتقا یافت. در سال های ۱۹۱۱–۱۹۱۲ در جنگ ایتالیا و عثمانی شرکت کرد و در طول نبرد زنزور (۸ ژوئن ۱۹۱۲) مدال برنز شجاعت نظامی را کسب کرد. سپس به عنوان افسر ستاد در جنگ جهانی اول شرکت کرد و به درجه سرگردی و بعداً به سرهنگ دومی ارتقا یافت. در نیمه دوم دهه ۱۹۲۰، او فرمانده هنگ دوم توپخانه سنگین صحرایی و هنگ ششم توپخانه سنگین صحرایی و معاون رئیس ستاد فرماندهی سپاه اودینه بود. در سال ۱۹۲۸ به درجه سرهنگی ارتقا یافت و رئیس دفتر فرماندهی سپاه تورین شد. در سال ۱۹۳۵ فرمانده توپخانه همان سپاه شد. در اول ژوئن ۱۹۳۶ به درجه سرتیپ ارتقا یافت
و رئیس ستاد فرماندهی ارتش تورین شد. در ۱۶ مارس ۱۹۳۹ به درجه سرلشکری ارتقا یافت و در اول سپتامبر همان سال فرماندهی لشکر ۴۴ کرمونا را که در پیزا مستقر بود و بعداً به ونتیمیگلیا و سانرمو منتقل شد، بر عهده گرفت. پس از ورود ایتالیا به جنگ جهانی دوم، در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰، او در حمله علیه فرانسه به فرماندهی لشکر کرمونا شرکت کرد، که با این حال در ذخیره نگه داشته شد و در نبردها درگیر نشد. در مارس ۱۹۴۱، او با «کرمونا» به ساردینیا نقل مکان کرد و ستاد خود را در ماکومر تأسیس کرد. در ۲۱ فوریه ۱۹۴۲، فرماندهی لشکر را به سرتیپ نینو سوزانی واگذار کرد و فرماندهی سپاه پانزدهم ارتش در پادوا را بر عهده گرفت، که در ۱۰ ژوئن همان سال به سپاه هفتم ارتش تغییر نام داد. در ۱ ژوئیه ۱۹۴۲، او به درجه سپهبدی ارتقا یافت. از ۱۰ نوامبر ۱۹۴۲، پس از تصمیم محور برای اشغال ویشی فرانسه، او بر اشغال کورسیکا (عملیات سی۲) توسط ایتالیا نظارت داشت و با هیچ مخالفتی از سوی نیروهای ناچیز ویشی فرانسه روبرو نشد و ستاد خود را در کنسولگری ایتالیا در باستیا مستقر کرد. در ۱۲ فوریه ۱۹۴۳، او فرماندهی سپاه بیست و پنجم ارتش مستقر در الباسان، آلبانی را به عهده گرفت و جایگ
زین ژنرال جیووانی وکی شد. بلافاصله پس از امضای آتش بس کاسیبیله، در شب بین ۹ تا ۱۰ سپتامبر ۱۹۴۳، ارتباط او با دو لشکر تحت فرماندهی اش، لشکر ۴۱ پیاده نظام فیرنزه و لشکر ۵۳ پیاده نظام آرتزو، که وظیفه دفاع از مسیرهای دسترسی شرقی به آلبانی در برابر پیشروی آلمان را بر عهده داشتند، قطع شد. فرماندهی سپاه ارتش در ۱۴ سپتامبر الباسان را ترک کرد و چهار روز بعد به استروگا و سپس در ۲۱ سپتامبر به بیتولی رسید که توسط آلمانی ها تصرف شد. موندینو سپس به اوفلاگ ۶۴ در شوکن، لهستان فرستاده شد و تا فوریه ۱۹۴۵ در آنجا ماند، زمانی که توسط ارتش سرخ در حال پیشروی آزاد شد. او در ۱۰ اکتبر بعد به ایتالیا بازگشت. او در سال ۱۹۴۶ به نیروی ذخیره ارتش منتقل شد، در سال ۱۹۵۶ به مرخصی اجباری فرستاده شد و در سال ۱۹۶۴ در پارما درگذشت.
گولیلمو آکیلّه کاوِلّینی، که با نام GAC نیز شناخته می شود (برشیا، ۱۱ سپتامبر ۱۹۱۴ – برشیا، ۲۰ نوامبر ۱۹۹۰)، هنرمند و کلکسیونر هنری ایتالیایی بود. پس از فعالیت اولیه هنری به عنوان نقاش، در دهه های ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ تبدیل به یکی از بزرگ ترین کلکسیونرهای مدرنیسم انتزاعی معاصر ایتالیا شد و با هنرمندان برجسته این جریان، رابطه ای عمیق از موسسه داری و دوستی برقرار کرد؛ تجربه ای که به نمایشگاه مشهور "نقاشان مدرن از کلکسیون کاولینی" در موزه ملی هنرهای معاصر رم در سال ۱۹۵۷ منجر شد. سپس کاولینی دوباره به فعالیت هنری بازگشت با آثاری که از دادائیسم تا هنر اجرایی و هنر نامه نگاری متنوع بود، و با «نمایشگاه های درب به درب» و آثار "رفت/برگشت" به یکی از مهم ترین چهره های این حوزه تبدیل شد. در سال ۱۹۷۱، او "خودتاریخی سازی" را ابداع کرد. او همچنین نویسندهٔ کتاب های "هنر انتزاعی" (۱۹۵۹)، "انسان نقاش" (۱۹۶۰)، "دفترچهٔ یادداشت" (۱۹۷۵)، "دیدارها/درگیری ها در جنگل هنر" (۱۹۷۷) و "زندگی یک نابغه" (۱۹۸۹) است. زندگی نامه. گوگلیلمو آکیله کاولینی در ۱۱ سپتامبر ۱۹۱۴ در برشا متولد شد. والدین او اهل توسکانی بودند، در واقع آنها از دو روستای کوچک بال