Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
گرایت () آمیزه ای گیاهی است که برای تلخ کردن و طعم دهی آبجو به کار می رفت و پیش از رواج گستردهٔ رازک محبوب بود. واژه های "گرایت" و "آبجوی گرایت" همچنین می توانند به نوشیدنی ای اشاره داشته باشند که با استفاده از گرایت تولید می شود. امروزه اما، گرایت اصطلاحی عامیانه است که به آبجویی اطلاق می شود که با رازک ساخته شده اما با گیاهان مشابه گرایت نیز مزه دار می شود. بافت تاریخی. واژهٔ "گرایت" از ناحیه ای در قلمروی کنونی هلند، بلژیک و شمال باختری آلمان ریشه می گیرد. این واژه به آمیزهٔ گیاهی ای اشاره دارد که در آغاز برای بهبود طعم آبجوها، پیش از رواج همگانی رازک، به کار می رفت. نخستین اشاره به گرایت به اواخر سدهٔ دهم میلادی بازمی گردد. در سدهٔ یازدهم، امپراتور مقدس روم هاینریش چهارم امتیاز انحصاری تولید و فروش گرایت ("Grutgerechtigkeit" به معنای «مجوز گرایت») را به مقامات محلی مختلف واگذار کرد و بدین ترتیب مالیاتی "دفاکتو" بر آبجو تحمیل نمود. کنترل بر گرایت ورود به بازارهای محلی آبجو را محدود می کرد — آبجوسازان در یک اسقف نشین اجازه نداشتند آبجویی بفروشند که بدون گرایت محلی فرآوری شده باشد و واردات نیز به همین گونه مح
دود می شد. سامانهٔ مجوز گرایت همچنین بر آبجوسازان درون یک شهر اعمال کنترل می کرد، چراکه دارندهٔ مجوز "Grutgerechtigkeit" می توانست بر پایهٔ مقدار گرایتی که به هر آبجوساز فروخته می شد، محاسبه کند چه میزان آبجو تولید کند. بیرون از نواحی ای که انحصار گرایت در آن برقرار بود، کشورهای دیگر و مناطق گوناگون نیز آبجوهایی با ادویه تولید می کردند، اما آن ها را گرایت نمی نامیدند. برای نمونه، برخی گونه های سنتی آبجوهای بدون رازک همچون "ساهتی" در فنلاند که با شاخه های ارس طعم دار می شود، پس از ورود رازک همچنان باقی مانده اند. دستورهای ویژهٔ گرایت اغلب اسرار حفاظت شده ای بودند. در سال ۱۴۲۰، شورای شهر کلن «... دستور داد زنی آگاه به یک آبجوساز خاص، و نه هیچ کس دیگر، آموزش دهد که چگونه [گرایت] بسازد…» گرچه گرایت تا اندازهٔ زیادی در سده های چهاردهم و پانزدهم با رازک جایگزین شد، آبجوی طعم دارشده با گرایت در وست فالن دست کم تا سدهٔ هفدهم به طور محلی تولید می شد. چه در ناحیه ای که گرایت وجود داشت و چه بیرون از آن، ادویه های سنتی به تدریج با رازک جایگزین شدند، در فرایندی کند که میان سدهٔ یازدهم (در جنوب و شرق امپراتوری مقدس روم) تا
اواخر سدهٔ شانزدهم (در بریتانیا) در اروپا رخ داد. در بریتانیای سدهٔ شانزدهم، میان «ایل» (که بدون رازک بود) و «آبجو»یی که توسط بازرگانان هلندی آورده می شد و رازک دار بود، تمایز قائل می شدند. در سده های جدیدتر اما، واژه های "beer" و "ale" مترادف شده اند، همان گونه که هنوز هم در انگلیسی بریتانیایی تا حد زیادی چنین است، گرچه در سال های اخیر کاربردی تازه پدید آمده که در آن "ایل" به معنای آبجویی به جز لاگر است. عامل اصلی جایگزینی ادویه ها با رازک این بود که رازک ارزان تر بود (به ویژه در ناحیهٔ گرایت، جایی که بهای ادویه های طعم دهندهٔ آبجو به طور مصنوعی بالا نگه داشته می شد) و همچنین برای پایدارتر ساختن آبجو کارآمدتر بود. باور بر این است که این اثر نگه دارنده تأثیر بزرگی بر جنبش آغازین گذار به رازک داشت، هرچند دیگر گیاهانی که معمولاً در ترکیب های گرایت استفاده می شدند، برای نمونه مریم گلی، رزماری یا مورت مردابی نیز ویژگی های ضدعفونی کننده داشتند که احتمالاً عمر انباری آبجو را افزایش می داد. سرشاخه های صنوبر به عنوان یک غذای محلی نیز جنبه ای کاربردی دارند؛ زیرا در عرض های شمالی همچون فنلاند و آلاسکا فراوان اند، درحا
لی که در آلاسکا رازک باید از ۴۸ ایالت جنوبی ایالات متحده وارد شود. مواد رایج. گرایت ترکیبی از گیاهان است که معمولاً شامل موارد زیر می شود: دستورهای گرایت تا حدی متفاوت بودند؛ هر تولیدکنندهٔ گرایت گیاهان گوناگونی را برای ایجاد طعم و اثرهای منحصربه فرد به کار می برد. دیگر گیاهان افزوده شامل اکلیل کوهی وحشی، میوهٔ برگ بو، لیزرورت، میوه ارس، زنجبیل، زیره سیاه، بادیان رومی، جوز هندی، دارچین، نعنا، صمغ و گاهی رازک در مقادیر متغیر می شدند (گرچه امروزه گرایت غالباً دقیقاً به سبب نداشتن رازک خواسته می شود).
لوئیز ساووی (; – ) یک نجیب زاده ایتالیایی و نایب السلطنه فرانسه، دوشس سوئو ژور اوورن و بوربن، دوشس نمور و مادر شاه فرانسیس اول و مارگریت ناوار بود. او از نظر سیاسی فعال بود و در غیاب پسرش در سال های ۱۵۱۵، ۱۵۲۵–۱۵۲۶ و ۱۵۲۹ به عنوان نایب السلطنه فرانسه خدمت کرد. خانواده و اوایل زندگی لوئیز ساووی در پونت-دن، دختر ارشد فیلیپ دوم، دوک ساووی و همسر اولش، مارگارت بوربن، متولد شد. برادرش، فیلیبر دوم، دوک ساووی، جانشین پدرش به عنوان حاکم دوک نشین و رئیس خاندان ساووی شد. او نیز به نوبه خود توسط برادر ناتنی شان، شارل سوم، دوک ساووی، جانشین شد. از آنجا که مادرش در هفت سالگی درگذشت، او توسط آن دو بوژو، که نایب السلطنه فرانسه برای برادرش شارل هشتم بود، بزرگ شد. در آمبواز، او با مارگارت اتریشی (دختر ماکسیمیلیان و ماری بورگوندی) آشنا شد، که نامزد پادشاه جوان بود و لوئیز چند دهه بعد با او مذاکرات صلح انجام داد. ازدواج. لوئیز در سن یازده سالگی، در ۱۶ فوریه ۱۴۸۸ در پاریس با شارل اورلئان، کنت آنگولم، ازدواج کرد. با این حال، او تنها زمانی که پانزده ساله بود، زندگی مشترک با او را آغاز کرد. با وجود اینکه شوهرش دو معشوقه داشت، این ا
زدواج شاد بود و آنها به کتاب علاقه داشتند. خانه چارلز توسط آنتوانت دو پولینیاک، بانو دو کومبروند، اداره می شد که از او دو دختر نامشروع به نام های ژان دو آنگولم و مادلین داشت. آنتوانت ندیمه و محرم اسرار لوئیز شد. فرزندان او در کنار فرزندان لوئیز بزرگ شدند. شارل یک دختر نامشروع دیگر به نام سوورن از ژان لو کونته داشت که او نیز در عمارت آنگولم زندگی می کرد. او بعداً برای فرزندان نامشروع شوهرش ازدواج ترتیب می داد. فرزند اول آنها، مارگریت، در ۱۱ آوریل ۱۴۹۲ و فرزند دومشان، فرانسیس، در ۱۲ سپتامبر ۱۴۹۴ به دنیا آمدند. وقتی شوهرش پس از اسب سواری در زمستان ۱۴۹۵ بیمار شد، او از او پرستاری کرد و هنگام مرگ شوهرش در ۱ ژانویه ۱۴۹۶، غم و اندوه زیادی را متحمل شد. بیوه بودن و مادر بودن. وقتی لوئیز در سن ۱۹ سالگی بیوه شد، ماهرانه فرزندانش را در موقعیتی قرار داد که آینده ای امیدوارکننده برای هر یک از آنها تضمین کند. اگرچه آنها به مدت دو سال در کنیاک ماندند، او خانواده اش را با به تخت نشستن لویی دوازدهم، پسرعموی شوهرش، به دربار منتقل کرد. لوئیز از پیچیدگی های سیاست و دیپلماسی آگاه بود و عمیقاً به پیشرفت های هنر و علوم در ایتالیای ر
نسانس علاقه مند بود. او اطمینان حاصل کرد که فرزندانش با روحیه رنسانس ایتالیا آموزش ببینند، و همچنین از کمک اعتراف کننده ایتالیایی خود، کریستوفورو نومایی از فورلی، بهره مند شد. او کتاب هایی را به طور خاص برای آنها سفارش داد و به فرانسیس ایتالیایی و اسپانیایی آموخت. وقتی لویی دوازدهم در سال ۱۵۰۵ بیمار شد، تصمیم گرفت که فرانسیس جانشین او شود و لوئیز و همسرش آن بریتانی نیز باید بخشی از شورای نیابت سلطنت باشند. او بهبود یافت و فرانسیس مورد توجه پادشاه قرار گرفت، که سرانجام در ۸ مه ۱۵۱۴ دخترش کلود فرانسه را به ازدواج او درآورد. پس از ازدواج، لویی دوازدهم، فرانسیس را به عنوان وارث خود تعیین کرد. مادر پادشاه. با مرگ لویی دوازدهم در ۱ ژانویه ۱۵۱۵، فرانسیس پادشاه فرانسه شد. در ۴ فوریه ۱۵۱۵، لوئیز به عنوان دوشس آنگولم و در ۱۵ آوریل ۱۵۲۴ به عنوان دوشس آنژو منصوب شد. میراث بوربون ها. مادر او یکی از خواهران آخرین دوک های شاخه اصلی بوربون بود، پس از مرگ سوزان، دوشس بوربون، در سال ۱۵۲۱، لوئیز، بر اساس نزدیکی خونی، ادعاهایی را نسبت به دوک نشین اوورن و سایر دارایی های بوربون ها مطرح کرد. این امر او (با حمایت پسرش) را به رقابت
با چارلز سوم، دوک بوربون، بیوه سوزان، که سوزان برای حل مسئله ارث بوربون به او پیشنهاد ازدواج داده بود، سوق داد. هنگامی که دادخواست او به طرز توهین آمیزی توسط چارلز رد شد، لوئیز تلاش هایی را برای تضعیف او آغاز کرد. این امر منجر به تبعید چارلز و تلاش او برای بازیابی جایگاه از دست رفته اش با جنگ علیه پادشاه شد. او در سال ۱۵۲۷ در حالی که نتوانست زمین ها و عناوین از دست رفته خود را بازپس گیرد، درگذشت. لوئیز اوورن را از مصادره ها بازپس گرفت و به نام پسرش دوشس شد. نایب السلطنه. لوئیز ساووا، به ویژه در سال های اولیه سلطنت پسرش، از نظر سیاسی فعال ماند. در دوران غیبت او، او به نمایندگی از او به عنوان نایب السلطنه عمل می کرد. لوئیز در سال ۱۵۱۵، در طول جنگ پادشاه در ایتالیا، و دوباره از ۱۵۲۵ تا ۱۵۲۶، زمانی که پادشاه در جنگ بود و در دوران اسارتش در اسپانیا، به عنوان نایب السلطنه فرانسه خدمت کرد. در سال ۱۵۲۴، او یکی از خدمتکاران خود، ژان-یواخیم د پاسانو، را به لندن فرستاد تا مذاکرات غیررسمی با کاردینال وولسی را برای انعقاد پیمان صلح آغاز کند. این مذاکرات موفقیت آمیز نبود، اگرچه ممکن است زمینه را برای پیمان مور در سال بعد ف
راهم کرده باشد. لوئیز ساووی در سال ۱۵۲۵ به طور نمادین «سکان» را به دست گرفت و از سلیمان قانونی درخواست کمک کرد، که در اینجا با عمامه در کنار پاهایش نشان داده شده است. او با فرستادن هیئتی به نزد سلیمان قانونی و درخواست کمک، روابط دوستانه ای را با امپراتوری عثمانی آغاز کرد، اما این هیئت در مسیر خود در بوسنی گم شد. در دسامبر ۱۵۲۵، هیئت دومی به رهبری جان فرانگیپانی اعزام شد که توانست با نامه های محرمانه ای به قسطنطنیه، پایتخت عثمانی، برسد و خواستار آزادی شاه فرانسیس اول و حمله به هابسبورگ شود. فرانگیپانی در ۶ فوریه ۱۵۲۶ با پاسخ مثبت سلیمان بازگشت و اولین گام های اتحاد فرانسه و عثمانی را آغاز کرد. او مذاکره کننده اصلی پیمان کامبره بین فرانسه و امپراتوری مقدس روم بود که در ۳ اوت ۱۵۲۹ منعقد شد. این پیمان که «صلح بانوان» نامیده می شد، به دومین جنگ ایتالیا بین فرانسیس اول، رئیس سلسله والوا، و چارلز پنجم، رئیس سلسله هابسبورگ، امپراتور مقدس روم، پایان داد. این پیمان به طور موقت هژمونی هابسبورگ را در ایتالیا تأیید کرد. این پیمان توسط لوئیز ساووی از فرانسه و خواهر شوهرش، مارگارت اتریش، از امپراتوری مقدس روم امضا شد. مرگ.
لوئیز ساووی در ۲۲ سپتامبر ۱۵۳۱، در گرز-سور-لوینگ بر اثر طاعون درگذشت. بقایای او در سنت دنیس در پاریس به خاک سپرده شد. پس از مرگ او، سرزمین های او، از جمله اوورن، در تاج و تخت ادغام شدند. او از طریق دخترش مارگریت (ملکه ناوار) و نوه اش ژان دالبرت، جد پادشاهان بوربون فرانسه است، زیرا نتیجه اش، هنری ناوار، با عنوان هنری چهارم پادشاه فرانسه جانشین او شد.
لوئیس، دوک ساووی (; – ) از سال ۱۴۴۰ تا زمان مرگش در سال ۱۴۶۵ دوک ساووی بود. زندگی. لویی در ژنو، پسر آمادئوس هشتم، دوک ساووی و ماری بورگوندی، متولد شد. او اولین کسی بود که عنوان شاهزاده پیمونت را به خود اختصاص داد. در ۱ نوامبر ۱۴۳۳ (یا ۱۲ فوریه ۱۴۳۴)، در شامبری، با پرنسس آن قبرس، وارث پادشاهی قبرس و پادشاهی از بین رفته اورشلیم، ازدواج کرد. خانواده در قلعه آلامان، در منطقه وو (سوئیس امروزی) ساکن بودند. به عنوان کنت وو، لویی تلاش کرد تا دوک نشین میلان را که در آن زمان توسط جمهوری کوتاه مدت آمبروزیانا اداره می شد، فتح کند، اما این لشکرکشی ناموفق بود. در سال ۱۴۵۲، او کفن تورین را از مارگارت دو چارنی دریافت کرد. این یادگار تا سال ۱۹۴۶، زمانی که پادشاهی ایتالیا به پایان رسید، در مالکیت خاندان ساووی باقی ماند. بعداً در سال ۱۹۸۳ به واتیکان واگذار شد. لویی در سال ۱۴۶۵ هنگام بازگشت از سفری به فرانسه در لیون درگذشت. دوران کودکی. او پسر آمادئوس هشتم ساووا (همچنین با نام آنتی پاپ فلیکس پنجم شناخته می شود) و ماری بورگوندی بود و سومین کسی بود که عنوان شاهزاده پیمونت را به خود اختصاص داد. ظهور. لودوویکو از سال ۱۴۳۴، زمانی که
پدرش به زندگی رهبانی در قلعه ریپای روی آورد، بر این دوک نشین قدرت داشت. او تنها در سال ۱۴۴۰، زمانی که پدرش پس از انتخاب به عنوان آنتی پاپ رسماً از سلطنت کناره گیری کرد، به عنوان دومین دوک ساووا به تخت سلطنت نشست. ازدواج. در سال ۱۴۳۴، لویی با آن قبرسی، دختر یانوس دو لوزینیان، پادشاه قبرس و پادشاه اسمی اورشلیم و ارمنستان، ازدواج کرد. همسرش تأثیر زیادی بر سیاست او داشت. پادشاهی. خشونت لودوویکو اجازه درخشش به توانایی نظامی او نداد و ساووی ها در تلاش خود برای فتح دوک میلان شکست خوردند، چرا که تلاش می کردند آن را از چنگ فاتح فرانچسکو اسفورتسا که پس از مرگ فیلیپو ماریا ویسکونتی، که جانشینی نداشت، آن را به قیمت از دست دادن جمهوری کوتاه مدت آمبروزی تصرف کرده بود، بیرون بکشند. با این حال، پس از انعقاد پیمانی با دوک میلان در ۲۷ دسامبر ۱۴۵۰، در ۱۶ آوریل ۱۴۵۱، لودوویکو وارد اتحادیه ای شد که توسط جمهوری ونیز، آلفونسو پنجم آراگون، پادشاه ناپل، و ژان پنجم، مارکی مونتفرات تشکیل شده بود. با این حال، این اتحادیه خود را در مواجهه با اتحاد اسفورتسا با پادشاهی فرانسه، شهر فلورانس و جمهوری جنوا یافت. امیدهای لودوویکو برای فتح حداقل
شهر نووارا، زمانی که در ۹ آوریل ۱۴۵۴، فرانچسکو اسفورتزا با جمهوری ونیز در لودی صلح کرد، نقش بر آب شد. در نتیجه، جمهوری ونیز از اتحادیه خارج شد و آلفونسو پنجم آراگون نیز به دنبال او آمد. در همین حال، لودوویکو به دوفین فرانسه، پادشاه آینده لویی یازدهم، که در درگیری خشونت آمیز با پدرش شارل هفتم بود و به طور موقت در دوک نشین ساووی پناه گرفته بود و در ۱۴ نوامبر ۱۴۵۱ با دختر لودوویکو، شارلوت ساووی، ازدواج کرده بود، پناهندگی داده بود. وضعیتی که دوک نشین و امور مالی آن، پس از شکست تلاش هایش برای گسترش در لومباردی، در آن قرار داشتند، لودوویکو را مجبور کرد تا با شارل هفتم کنار بیاید و در ۲۷ اکتبر ۱۴۵۲، پیمان صلحی را در قلعه کلپیه، نزدیک فورس، امضا کند. این توافق نامه رضایت پادشاه فرانسه را برای ازدواج پسرش با شارلوت امضا کرد، اما شرایط تحقیرآمیزی را برای لودوویکو وضع کرد، مانند استقبال بدون تحریم از تبعیدیان ساووی که پس از توطئه علیه او به میلان و فرانسه گریخته بودند، و تضمین رعایت این توافق نامه ها توسط گروهی متشکل از دویست نفر از اشراف ساووی. مرگ. او در سال ۱۴۶۵ در لیون، پس از بازگشت از فرانسه، درگذشت و در کلیسای سن
ت فرانسیس در ژنو در کنار همسرش که پیش از این در ۱۱ دسامبر ۱۴۶۲ درگذشته بود، به خاک سپرده شد. عشای ربانی. در دوران سلطنت لویی ساووی بود که در سال ۱۴۵۳، پدیده ای شگفت انگیز در عشای ربانی در تورین رخ داد که به معجزه تورین معروف شد. محصولات لبنی. لودویکو ساووی چنان شیفته و مصرف کننده پنیر بود که درباری او، پزشک و استاد دانشگاه، پانتالئونه دا کانفیِنزا، تصمیم گرفت به عنوان ادای احترام به اربابش، متنی کاملاً مختص به محصولات لبنی با عنوان De Summa Lacticinorum بنویسد.
برج یونی پُل () که با نام برج یونی پل سای نیز شناخته می شود، یک آسمان خراش اداری در میلان، ایتالیا است. این برج که بین سال های ۲۰۱۷ تا ۲۰۲۳ ساخته شده است و دارای ارتفاع دارد در ۲۳ طبقه است، در حال حاضر دهمین ساختمان بلند میلان است. تاریخچه. معماری. این ساختمان در منطقهٔ پورتا نووا در تقاطع بین خیابان های ملکیوره جیویا و فراتلی کاستیگلیونی واقع شده است؛ جایی که قرار بود هتل گیلی در آنجا ساخته شود. عملیات ساخت این برج در سال ۲۰۱۷ با ستون بندی فونداسیون ساختمان آغاز شد و نخستین سنگ بنای ساختمان در بهار ۲۰۱۹ گذاشته شد. انتظار می رفت که این عملیات ساخت این برج در نیمهٔ نخست ۲۰۲۴ پایان یابد، اما این عملیات در نهایت در دسامبر ۲۰۲۳ به پایان رسید. سازه. این برج شامل ۲۳ طبقه روی زمین و ۳ طبقه زیر زمین، مساحت کل ۳۳٬۰۰۰ متر مربع و ارتفاع کلی ۱۲۵ متر است. این آسمان خراش دارای پوششی به شکل حرف X است که تداعی کنندهٔ یک لانه است؛ در ساخت آن از مصالحی از جمله شیشه و فولاد استفاده شده است. این اثر با یک سالن اجتماعات با بیش از ۲۷۰ صندلی و یک گلخانه-باغ پانوراما روی پشت بام که به رویدادهای عمومی و فرهنگی اختصاص داده شده است، تک
میل می شود. پوشش سازهٔ فولادی این برج توسط شرکت مائگ کاستروزیونی مستقر در ترویسو ساخته شده است. این ساختمان به گونه ای طراحی شده است که با استفاده از یک حفرهٔ دوتایی در امتداد دیوارهای خارجی که گرمای تابستان را کاهش داده و نیز ساختمان را در برابر سرمای زمستان عایق بندی می کند، بهره وری انرژی را به حداکثر برساند. در این ساختمان همچنین از پنل های خورشیدی برای تولید برق استفاده شده است. در تراس های امتداد محیط خارجی و در تراس بالای ساختمان، باغ های زمستانی وجود دارد که با کاهش نیاز به سامانه های تهویهٔ مصنوعی در نزدیکی آتریوم، به تنظیم دمای داخلی ساختمان کمک می کنند. تراس پانوراما واقع در بالای ساختمان نیز برای میزبانی رویدادهای فرهنگی مانند نمایشگاه ها مورد استفاده قرار خواهد گرفت.
موزیس (سرویس پیاده سازی نیم رسانا-اکسید-فلز) یک خدمات ویفر چندپروژه ای است که ابزارهای طراحی تراشه های نیمه رسانای اکسید فلز (MOS) و خدمات مرتبط را ارائه می دهد و دانشگاه ها، سازمان های دولتی، مؤسسات تحقیقاتی و کسب وکارها را قادر می سازد تا تراشه ها را به طور مؤثر و مقرون به صرفه نمونه سازی کنند. موزیس که توسط موسسه علوم اطلاعات دانشگاه کالیفرنیای جنوبی (ISI) اداره می شود، سفارش های مشتریان را در ویفرهای چندپروژه ای مشترک ترکیب می کند که تولید را سرعت می بخشد و در مقایسه با ویفرهای تک پروژه ای کم استفاده، هزینه ها را کاهش می دهد. مشتریان می توانند طرح ها را اشکال زدایی و تنظیم کنند یا سفارش تولید در حجم کم را بدون نیاز به سرمایه گذاری های کلان تولید بدهند. هزینه های ساخت نیز با ترکیب چندین طرح از یک مشتری واحد در یک "مجموعه ماسک " یا الگوی ویفر، تقسیم می شود. طبق گفته موزیس، این سرویس بیش از ۶۰۰۰۰ طرح مدار مجتمع ارائه داده است. با بودجه دارپا، موزیس در سال ۱۹۸۰ توسط دنی کوهن از آی اِس آی، یکی از پیشگامان اینترنت که پروتکل صدا روی اینترنت و ویدئو روی پروتکل اینترنت را نیز توسعه داده بود، ایجاد شد. این پروژه بر
اساس روش طراحی وی اِل اِس آی انقلابی کارور مید و لین کانوی بود که پیشگام و/یا رواج دهنده استفاده از قوانین طراحی مستقل از فناوری و طراحی سیستم سلسله مراتبی مبتنی بر سلول ماژولار بودند و این رویکرد جدید را برای نمونه سازی سریع و ساخت کوتاه مدت در زیراکس پارک آزمایش کردند. موزیس، یکی از اولین ارائه دهندگان تجارت الکترونیک، همچنین صنعت «ریخته گری بدون ساخت» را راه اندازی کرد که در آن فروشندگان، ساخت تراشه ها را به جای تولید داخلی، برون سپاری می کنند. هزاران دانشجو نیز طراحی تراشه را در برنامه های وابسته به موزیس آموخته اند. بسیاری از کاربران اولیه موزیس دانشجویانی بودند که فنون های جانمایی آی سی را از کتاب مهم "«مقدمه ای بر طراحی وی اِل اِس آی»" () که در سال ۱۹۸۰ توسط استاد دانشگاه کلتک، کارور مید و استاد دانشگاه ام آی تی، لین کانوی ، منتشر شد، امتحان می کردند. برخی از پردازنده های اولیه محاسبات مجموعه دستورالعمل کاهش یافته (RISC) مانند میپس (۱۹۸۴) و اسپارک (۱۹۸۷) در مراحل اولیه طراحی و آزمایش خود از طریق موزیس اجرا شدند.
یو منگ لونگ (؛ ۱۵ ژوئن ۱۹۸۸ – ۱۱ سپتامبر ۲۰۲۵) بازیگر اهل چین بود. او در اورومچی، سین کیانگ زاده شد و در دبیرستان وابسته به آکادمی موسیقی معاصر پکن تحصیل کرد و سپس از دانشکده آموزش هنرهای نمایشی پکن فارغ التحصیل شد. یو در سال ۲۰۰۷ در برنامهٔ تلویزیونی "نمایش من" از شبکهٔ دراگون تی وی شرکت کرد و به جمع ۱۶ نفر برتر بخش شی آن راه یافت. در سال ۲۰۱۰ نیز در مسابقهٔ "سوپر بوی ۲۰۱۰" شبکهٔ هونان تی وی حضور داشت و در بخش «عبور مستقیم آنلاین سوهو» جزو پنج نفر برتر شد. پس از آن به عنوان کارآموز به گروه پسرانهٔ هپی بوی گروپ ۸۰۹۰ پیوست. او بار دیگر در سال ۲۰۱۳ به رقابت های سوپر بوی بازگشت، قهرمان بخش پکن شد و در رتبهٔ دهم کشوری ایستاد؛ سپس با شرکت ئی ئی-مدیا قرارداد بست. از آثار شاخص او می توان به مجموعهٔ اینترنتی "برو شاهزاده برو" (۲۰۱۵) و درام تاریخی فانتزی "عشق ابدی" (۲۰۱۷) اشاره کرد. او همچنین چند پروژهٔ موسیقی منتشر کرد. مرگ. در ۱۱ سپتامبر ۲۰۲۵، گزارش هایی در شبکه های اجتماعی چین منتشر شد مبنی بر این که مردی که گمان می رفت یو منگ لونگ باشد، صبح همان روز در یکی از مجتمع های مسکونی ناحیه چائویانگ، پکن سقوط کرده و جان با
خته است. این خبر توجه و بحث های گستردهٔ عمومی را برانگیخت.در ابتدا چهره و هویت وی شناخته نشد. مدیریت ملک مجتمع بعدتر تأیید کرد که یک حادثهٔ سقوط مرگبار رخ داده، ساعت ۶:۴۴ عصر همان روز، استودیوی یو با انتشار بیانیه ای رسمی مرگ او را تأیید کرد و اعلام داشت که پلیس هرگونه دخالت جنایی را منتفی دانسته است.چرا که طبق گفته های کاربران,قاتلان دخیل در این مرگ تاسف بار و تراژیک,با پلیس همکاری داشته اند. پس از انتشار این خبر، بسیاری از سلبریتی ها، هواداران و کاربران اینترنتی پیام های تسلیت خود را به شکل های گوناگون ابراز کردند. شبکه های اجتماعی دویین و سینا ویبو نیز اقدام به مسدودسازی حساب هایی کردند که دربارهٔ جزئیات مرگ او منتشر کرده بودند و مدارکی درمورد جزعیات قتل و کشته شدن وی توسط گروهی از دوستان و همکاران و سیاست مداران منتشر کردند.به گفته ی کاربران و ویدیو ها و عکس های منتشر شده,این حادثه یک قتل نام برده میشود.گرچه پلیس دخالت هرگونه جرم شناسی را ممنوع کرده است.ولی بسیاری از کابران و کارگردانان و بازیگران سرشناس هم از واقعیت قضیه مطلع شده اند. پخش نخستین قسمت یک برنامهٔ تلویزیونی از تلویزیون مرکزی چین که قرار بود
در ۱۲ سپتامبر پخش شود و در آن یو نقش یک شاعر میانسال و جوان تر را ایفا می کرد، به دلیل این حادثه به تعویق افتاد.
سونگ یونگ گیو (؛ ۱۸ آوریل ۱۹۷۰ – ۴ اوت ۲۰۲۵) بازیگر اهل کره جنوبی بود. زندگی و حرفه. سونگ در ۱۸ آوریل ۱۹۷۰ زاده شد. او کارشناسی رشتهٔ تئاتر را از کالج هنر سئول دریافت کرد. وی در سال ۱۹۹۴ با نقشی در یک موزیکال کودکانه بر اساس انیمیشن "تائوئیست موتول" فعالیت حرفه ای خود را آغاز کرد و پس از آن به طور مستمر روی صحنهٔ تئاتر حضور یافت. تجربهٔ تئاتری به او در بهبود مهارت های بازیگری کمک کرد و در ادامه نخستین بار در سال ۲۰۰۲ با فیلم "ترن ایت آپ" وارد سینما شد. او در سال ۲۰۰۷ با مجموعه تلویزیونی "مری شاد" اولین حضورش را در تلویزیون تجربه کرد. سونگ بیش از همه برای نقش مکمل خود به عنوان رئیس جدی گروه در فیلم پرفروش "شغل پرخطر" (۲۰۱۹) شناخته شد و در سطح بین المللی با نقش آفرینی مجموعه نتفلیکس، "نارکوی مقدس" و مجموعه دیزنی پلاس، "شرط بندی بزرگ" هر دو محصول ۲۰۲۲، شهرت یافت. او همچنین به عنوان استاد ویژه در دپارتمان هنرهای بازیگری دانشگاه سه میونگ فعالیت داشت. مرگ. در ۴ اوت ۲۰۲۵، بنا بر اعلام پلیس، جسد سونگ در داخل یک خودرو در حال توقف در یونگین، استان گیونگ گی، کره جنوبی پیدا شد. او ۵۵ سال داشت. مقامات اعلام کردند که نشانه
ای از جنایت وجود ندارد. تحقیقات همچنان ادامه دارد و قرار است برای روشن شدن شرایط پیرامون مرگ او، از اعضای خانواده بازجویی شود.
رام چاندرا پودل (زاده ۶ اکتبر ۱۹۴۴) سیاستمدار نپالی است که از سال ۲۰۲۳ به عنوان سومین رئیس جمهور نپال خدمت می کند. پودل پیش تر رهبر ارشد کنگره نپال و رئیس مجلس نمایندگان نپال از ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۹ و معاون نخست وزیر و وزیر کشور از ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۲ بود. او برای نخستین بار در انتخابات عمومی نپال ۱۹۹۱ به پارلمان انتخاب شد و در طول فعالیت سیاسی خود چندین سمت وزارتی و رهبری پارلمانی را بر عهده داشت و از ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۳ رهبر اپوزیسیون بود. زندگی نامه. رام چاندرا پودل در ۶ اکتبر ۱۹۴۴ در یک خانوادهٔ برهمن کشاورز در روستای Satiswara، واقع در Vyas Municipality در ناحیهٔ Tanahun District به دنیا آمد. او تحصیلات متوسطه را از Nandi Ratri Secondary School در کاتماندو به پایان رساند و از ۱۹۶۳ تا ۱۹۶۷ در Nepal Sanskrit University به مطالعه ادبیات سانسکریت پرداخت. او همچنین مدرک MA در ادبیات نپالی را از Tribhuvan University در سال ۱۹۷۰ دریافت کرد، حتی در زمان زندانی بودن به دلیل فعالیت های ضد پانچایت، در امتحانات شرکت کرد. فعالیت سیاسی. سال های اولیه و سیاست دانشجویی (۱۹۶۰–۱۹۷۰). پودل از ۱۶ سالگی وارد سیاست شد و در اعتراض به سرکوب دولت B.P
. Koirala توسط شاه ماهندرا در ۱۹۶۰ شرکت کرد و در مبارزات مسلحانهٔ کنگره برای بازگرداندن دموکراسی فعال بود. او در جنبش دانشجویی نقش فعالی داشت و در ۱۹۶۷ رئیس اتحادیهٔ دانشجویی Saraswati Campus شد و در ۱۹۶۸ دبیر کل لیگ جوانان دموکراتیک سوسیالیست انتخاب شد. او همچنین در تشکیل Nepal Student Union، شاخه دانشجویی حزب کنگره در ۱۹۷۰، مشارکت داشت و عضو کمیته مرکزی بنیانگذار آن بود. سیاست حزبی (۱۹۷۰–۲۰۲۳). پودل در ۱۹۷۷ وارد سیاست اصلی حزبی شد و عضو کمیته ناحیه ای حزب کنگره نپال در تاناهون شد. او در ۱۹۷۹ معاون و در ۱۹۸۰ رئیس کمیته شد. در ۱۹۸۳ هماهنگ کننده کمیته تبلیغات مرکزی و در ۱۹۸۷ عضو کمیته مرکزی و رئیس دفتر تبلیغات حزب شد. او نخستین بار در انتخابات ۱۹۹۱ از تاناهون ۱ به پارلمان انتخاب شد و از ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۴ وزیر توسعه محلی و کشاورزی بود. در انتخابات ۱۹۹۴ به تاناهون ۲ رفت و تا ۲۰۱۷ این حوزه را حفظ کرد. پس از انتخابات، رئیس مجلس شد و تا ۱۹۹۹ خدمت کرد. در ۱۹۹۹ معاون نخست وزیر و وزیر کشور شد و تا ۲۰۰۲ در این سمت ها باقی ماند. او پس از کنگرهٔ ۲۰۰۶ به دبیر کل حزب انتخاب شد و در روند صلح پس از پایان جنگ داخلی نقش مهمی ایفا ک
رد و وزیر صلح و بازسازی ۲۰۰۷–۲۰۰۸ بود. پودل در ۲۰۰۸ معاون رئیس حزب شد و پس از انتخابات ۲۰۰۸ رهبر پارلمانی حزب شد. ریاست جمهوری (۲۰۲۳–اکنون). پودل نامزد حزب کنگره و ائتلاف ۱۰ حزبی در انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۲۳ بود و در ۹ مارس ۲۰۲۳ پیروز شد و Subas Chandra Nemwang از حزب کمونیست نپال را شکست داد. او پس از انتخاب، از تمامی مسئولیت های حزبی کناره گیری کرد و به عنوان رئیس جمهور فعالیت خود را از ۱۳ مارس ۲۰۲۳ آغاز کرد. زندگی شخصی. پودل با ساویتا پودل ازدواج کرده و پنج فرزند دارد: چهار دختر و یک پسر.
رئیس جمهور نپال (به نپالی: )، رسماً «رئیس جمهور جمهوری فدرال دموکراتیک نپال»، بالاترین مقام کشور و فرمانده کل نیروهای مسلح نپال است. این مقام پس از لغو سلطنت و جمهوری شدن نپال در ۲۰۰۸ ایجاد شد. رئیس جمهور نقش عمدتاً تشریفاتی دارد و تصمیمات اجرایی با مشاوره نخست وزیر انجام می شود. از ۱۳ مارس ۲۰۲۳، رام چاندرا پودل رئیس جمهور فعلی نپال است. تاریخچه. در ژانویه ۲۰۰۷، قانون اساسی موقت نپال تمامی اختیارات سلطنت را لغو کرد و مجلس مؤسسان نپال در اولین جلسه خود تصمیم گرفت که کشور سلطنتی باقی بماند یا جمهوری شود. در دوران تعلیق سلطنت، گیریجا پرساد کوئیرال، نخست وزیر وقت، به عنوان رئیس کشور عمل می کرد. در ۲۸ مه ۲۰۰۸، مجلس مؤسسان رأی به لغو سلطنت داد و رام باران یادا نخستین رئیس جمهور نپال شد و مراسم تحلیف وی برگزار گردید. شرایط احراز. مطابق بخش ۶، ماده ۶۴ قانون اساسی نپال ۲۰۱۵، شرایط زیر برای نامزدی ریاست جمهوری لازم است: روند انتخاب. رئیس جمهور توسط مجمع انتخاباتی متشکل از اعضای پارلمان فدرال و اعضای مجالس استانی هفت استان نپال انتخاب می شود. وزن رأی اعضای پارلمان و مجالس استانی با توجه به جمعیت استان ها تعیین می شود. د
ر صورت عدم کسب اکثریت در دور اول، دورهای دوم و سوم برای تعیین رئیس جمهور برگزار می شود. این روند تضمین می کند که اقلیت ها و زنان نیز می توانند در این سمت نمایندگی داشته باشند. دوره و عزل. دوره ریاست جمهوری پنج سال است و امکان انتخاب مجدد تنها یک بار وجود دارد. رئیس جمهور ممکن است پس از پایان دوره اش به صورت موقت تا تعیین جانشین ادامه دهد. شرایط پایان خدمت شامل: اختیارات. رئیس جمهور نپال عمدتاً نقش تشریفاتی دارد. مسئولیت اصلی وی محافظت و تضمین رعایت قانون اساسی است. تصمیمات اجرایی طبق قانون اساسی توسط شورای وزیران و با مشاوره نخست وزیر انجام می شود. سفر و حمل ونقل. برای سفرهای بین المللی از Airbus A330 نپال ایرلاین استفاده می شود و برای سفرهای داخلی از هلیکوپتر VIP AgustaWestland AW139 متعلق به ارتش نپال بهره می گیرد. فهرست روسای کشور. - پادشاهان نپال: از ۱۷۶۸ تا ۲۰۰۸ - رؤسای جمهور نپال: از ۲۰۰۸ تاکنون، با آغاز جمهوری - دوره انتقالی (۲۰۰۷–۲۰۰۸): نخست وزیر وقت به عنوان رئیس کشور عمل می کرد