Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شاهزاده فردیناندو، دوک سوم جنووا (; – ) ژنرال اهل پادشاهی ایتالیا بود. وی سومین دوک جنوا و عضو دودمان ساووی بود. او دریاسالار نیروی دریایی سلطنتی ایتالیا بود. زندگی اولیه. شاهزاده فردیناندو در تورین به عنوان پسر ارشد شاهزاده توماس ساووی، دوک جنوا (۱۸۵۴–۱۹۳۱) و همسرش پرنسس ایزابلا از باواریا (۱۸۶۳–۱۹۲۴) متولد شد. در ۲۲ سپتامبر ۱۹۰۴ به او عنوان شاهزاده اودین داده شد. پدرش نوه چارلز آلبرت ساووی و جان ساکسونی بود. مادرش نوه لودویگ اول باواریایی و نتیجه چارلز چهارم اسپانیا و فرانسیس اول دو سیسیلی بود. فردیناندو در نیروی دریایی سلطنتی ایتالیا مشغول به کار شد. او با رتبه کاپیتانو دی ناویو در جنگ جهانی اول خدمت کرد و در سال های ۱۹۱۷ و ۱۹۱۸ فرماندهی کشتی جنگی اسپارویرو را بر عهده داشت و به خاطر شجاعت شخصی به دریافت مدال افتخار مفتخر شد. در ماه مه ۱۹۱۷، با شعله ور شدن جنگ در اروپا، شاهزاده فردیناندو به رهبری کمیسیون جنگ ایتالیا در ایالات متحده آمریکا منصوب شد. این کمیسیون که شامل گوگلیلمو مارکونی و چهره های برجسته سیاسی و تجاری ایتالیا بود، با هدف بحث در مورد توافق نامه های مالی و تجاری و افزایش همکاری بین دو کشور برای
کمک به تلاش های جنگی ایتالیا، از ایالات متحده بازدید کرد. آموزش نظامی. او در سال ۱۹۰۱ وارد آکادمی نیروی دریایی شد و در سال ۱۹۰۴ با درجه ناوبان دوم فارغ التحصیل شد. در همان سال، با حکم سلطنتی که در ۲۲ سپتامبر ۱۹۰۴ صادر شد، پادشاه ویکتور امانوئل سوم عنوان شاهزاده اودین را به او اعطا کرد. آموزش نظامی او در کشتی های محافظت شده وسپوچی و کالابریا انجام شد، که او در ۴ فوریه ۱۹۰۵ از ونیز حرکت کرد و در ۳ فوریه ۱۹۰۷، پس از اتمام سفر دور دنیا، به آنجا بازگشت. وظیفه ثبت سفرنامه رسمی در هر دو کشتی وسپوچی و کالابریا به فردیناندو محول شد. در کالابریا، او از ونزوئلا، برزیل، اروگوئه و آرژانتین بازدید کرد، از تنگه ماژلان عبور کرد، به سمت آمریکا تا سانفرانسیسکو حرکت کرد و سپس از اقیانوس آرام عبور کرد و در هاوایی، پلی نزی، استرالیا، نیوزیلند، جزایر سوندا، فیلیپین، ژاپن و چین توقف کرد. سرانجام، او به اقیانوس هند سفر کرد و در سومالی و اریتره توقف کرد، قبل از اینکه دوباره وارد مدیترانه شود و به ونیز بازگردد. حرفه دریایی. او در جنگ ایتالیا و ترکیه در سال ۱۹۱۲ شرکت کرد و به عنوان کاپیتان، در طول جنگ جهانی اول جنگید و فرماندهی ناوشکن
ایپولیتو نیوو را بر عهده داشت. به خاطر اشغال جزایر اکینادس، به او نشان نظامی ساووی و دو مدال نقره برای شجاعت نظامی اعطا شد. در طول آن سال ها، جاده پرنسیپ دی اودینه در منطقه امتیازی تینسین ایتالیا به نام او نامگذاری شد. در ماه مه ۱۹۱۷، فردیناندو برای رهبری کمیسیون جنگ ایتالیا که به ایالات متحده اعزام شده بود، انتخاب شد. این کمیسیون که شامل گوگلیلمو مارکونی و چندین چهره سیاسی ایتالیایی آن زمان، از جمله فرانچسکو ساوریو نیتی نیز می شد، برای بحث در مورد روابط آینده بین دو کشور پس از جنگ از ایالات متحده بازدید کرد. در نوامبر ۱۹۳۰، او نماینده پسر عمویش ویکتور امانوئل سوم در مراسم تاجگذاری امپراتور هایله سلاسی اتیوپی بود. فردیناند پس از مرگ پدرش، توماسو، در ۱۵ آوریل ۱۹۳۱ دوک جنوا شد. فردیناند که در سال ۱۹۲۷ به مقام دریاسالاری و در سال ۱۹۳۴ به مقام دریاسالاری رسیده بود، فرمانده دریای آدریاتیک علیا شد. در زمینه ورزش، او از بنیانگذاران فدراسیون قایق های موتوری ایتالیا بود که در سال ۱۹۲۳ در میلان تأسیس شد و او همچنین اولین رئیس آن بود. پس از جنگ. در پاییز ۱۹۲۷، موسولینی شاهزاده اودین را به فرماندهی یک اسکادران دریایی مت
شکل از سه کشتی جنگی به طنجه، مراکش فرستاد تا علاقه ایتالیا به این شهر را نشان دهد. در نوامبر ۱۹۳۰، او نماینده پسرعمویش، ویکتور امانوئل سوم، در مراسم تاجگذاری امپراتور هایله سلاسی اول اتیوپی بود. شاهزاده فردیناندو در ۱۵ آوریل ۱۹۳۱ پس از مرگ پدرش، عنوان دوک جنوا را به دست آورد. شاهزاده فردیناندو بعدها در دوران خدمت دریایی خود به درجه دریاسالاری رسید و فرمانده دریای آدریاتیک علیا شد. او در ۲۸ فوریه ۱۹۳۸ در تورین با ماریا لوئیزا آلیاگا گاندولفی دی کونتی دی ریکالدونه (۱۱ اکتبر ۱۸۹۹ در فوسانو - ۱۹ ژوئیه ۱۹۸۶ در تورین)، یک زن اشرافی ایتالیایی، ازدواج کرد. ماریا لوئیزا دختر کارلو گاندولفی دی ریکالدونه، کنت بورگتو، مونته گروسو و پورناسیو، و اما ترزا لوئیزا کاوالی بود. آنها فرزندی نداشتند. سلطنت خاندان ساووی در ایتالیا در ۱۲ ژوئن ۱۹۴۶ پس از برگزاری همه پرسی و رأی مردم ایتالیا به لغو سلطنت به پایان رسید. با مرگ او در بوردیگرا بدون فرزند، برادرش پرنس فیلیبرتو عنوان دوک جنوا را به دست آورد. سال های پایانی و مرگ. با وجود زندگی در چنین سال های سرنوشت سازی در تاریخ ایتالیا، فردیناند همیشه خود را از سیاست و دربار دور نگه می د
اشت و خود را صرفاً وقف علاقه اش به دریا می کرد و زندگی نسبتاً گمنامی داشت، به خصوص در مقایسه با پسرعموهایش از شاخه ساووی-آئوستا. پس از تغییر نهادی سال ۱۹۴۶، او مدت کوتاهی در پرتغال نزد شاه اومبرتو دوم در تبعید ماند. او متعاقباً به ایتالیا بازگشت و در بوردیگرا، لیگوریا، ساکن شد و در آنجا زندگی بازنشستگی را سپری کرد و در سال ۱۹۶۳ درگذشت. او در سردابه سلطنتی باسیلیکای سوپرگا، در تپه های بالای تورین، آرمیده است. از آنجایی که فرزندی نداشت، برادر کوچکترش فیلیبرتو به عنوان دوک جانشین او شد.
کلیسای مریم مقدس (هاکاکو) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر هاکاکو، استان هادروت جمهوری آرتساخ می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای مریم مقدس (تساکوری) (؛ Ծաղկավանք) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر تساکوری، استان هادروت جمهوری آرتساخ می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
جولیو کارلو، کنت فاگنانو، مارکی دو توسکی (زادهٔ ۲۶ سپتامبر ۱۶۸۲ – درگذشتهٔ ۱۸ مه ۱۷۶۶) ریاضیدان ایتالیایی بود. او احتمالاً اولین کسی بود که توجه را به نظریه انتگرال های بیضوی جلب کرد. کار فاگنانو به عنوان پیشگام نظریه توابع بیضوی در نظر گرفته می شود. زندگی. جولیو فاگنانو در ۲۶ سپتامبر ۱۶۸۲ در خانواده فرانچسکو فاگنانو و کامیلا بارتولینی در سنیگالیا به دنیا آمد. او تحصیلات عالی خود را در کالج کلمنتینو در رم گذراند، جایی که در تحصیلاتش سرآمد بود. با این حال، با وجود دستاوردهای بعدی اش در ریاضی، در ابتدا در طول دوران تحصیل در کالج از ریاضیات بیزار بود. تنها پس از اتمام تحصیلاتش در آنجا بود که به ریاضیات روی آورد و به طور مستقل در آن مهارت یافت. در سال ۱۷۰۵ با فرانچسکا کونچیاتی ازدواج کرد که از او صاحب دوازده فرزند شد. یکی از آنها، جیووانی فاگنانو، نیز به عنوان یک ریاضیدان مشهور بود. یکی دیگر از فرزندان فاگنانو راهبه بندیکتی شد. دانش او در معماری باعث شد که بندیکت چهاردهم در سال ۱۷۴۸ او را به رم فراخواند تا گنبد کلیسای سنت پیتر را که به سرعت در حال فروپاشی بود، بررسی کند. به عنوان پاداش خدماتش، پاپ بندیکت چهاردهم
دستور انتشار آثار کامل او را صادر کرد. در سال ۱۷۲۱، فاگنانو توسط لویی پانزدهم به مقام کنت ارتقا یافت؛ در سال ۱۷۲۳، او به عنوان "گونفالونیر" سنگیالیا منصوب شد و به عضویت انجمن سلطنتی لندن انتخاب شد؛ او همچنین عضو آکادمی علوم پروس بود و در سال ۱۷۶۶ برای عضویت در آکادمی علوم فرانسه پیشنهاد شد، اما قبل از انتخاب شدن درگذشت. فاگنانو در ۱۸ مه ۱۷۶۶ در زادگاهش درگذشت و در کلیسای سانتا ماریا مادالنا، سنگیالیا به خاک سپرده شد. فاگنانو که در رشتهٔ فلسفه و الهیات آموزش دیده بود، پس از پایان تحصیلات دانشگاهی خود به صورت خودآموز به یادگیری ریاضیات پرداخت. او عمدتاً به هندسه و مطالعهٔ معادلات جبری علاقه مند بود. بیشتر پژوهش های مهم او در مجلهٔ علمی نشریهٔ دانشمندان ایتالیا منتشر شد. فاگنانو بیشتر به خاطر پژوهش هایش دربارهٔ طول و تقسیم کمان های برخی منحنی ها، به ویژه لمیسکت (← توابع بیضوی لمیسکت)، شناخته می شود. این موضوع به نظر خودش نیز مهم ترین کار او بوده است، چراکه نقش لمیسکت را همراه با عبارت «در جهات گوناگون تقسیم و اندازه گیری شده، به افتخار خدای حقیقت» بر صفحهٔ عنوان اثرش با نام آثار ریاضی حک کرد. این اثر را در دو جل
د (پزارو، ۱۷۵۰) منتشر کرد و آن را به پاپ بندیکت چهاردهم تقدیم نمود. همان نقش و عبارت «افتخار برای خدای حقیقت» نیز بر سنگ مزار او دیده می شود. فاگنانو که در طول قوس یا هذلولی ناکام مانده بود، تلاش کرد تا منحنی را تعیین کند که تفاضل آنها قابل اصلاح است. کلمه «اصلاح پذیر» در آن زمان به این معنی بود که طول را می توان به طور صریح یافت، که با معنای امروزی آن متفاوت است. او همچنین به شباهت قابل توجه بین انتگرال هایی که نشان دهنده کمان یک دایره و کمان یک لمنیسکات هستند اشاره کرد. او همچنین فرمول زیر را اثبات کرد: کجا formula_2 مخفف عبارت است از formula_3 . آثار فاگنانو در مورد توابع بیضوی برای او شهرت بین المللی به ارمغان آورد. در سال ۱۷۵۱، پیر لوئی موپرتوئی اثر خود را برای بررسی فاگنانو به عنوان عضو خارجی به آکادمی علوم آلمان در برلین ارائه داد. لئونارد اویلر وظیفه ارزیابی کیفیت آثار فاگنانو را بر عهده داشت. او چنان تحت تأثیر اکتشافات فاگنانو در نظریه لمنسکات قرار گرفت که بلافاصله تحقیقات خود را در همان جهت آغاز کرد. اویلر روش ها و نتایج فاگنانو را توسعه و تعمیم داد، به ویژه فرمول جمع معروف برای انتگرال های بیضوی را
ارائه داد. فاگنانو با ریاضیدانان برجسته آن زمان، به ویژه لوئیجی گویدو گراندی، ژاکوپو ریکاتی، توماس لسور و فرانسوا ژاکیه مکاتبه داشت. کار او توسط برنارد لو بوویه دو فونتنل، دبیر دائمی آکادمی علوم فرانسه، بسیار مورد تحسین قرار گرفت: ۵۱۵ ژوزف-لویی لاگرانژ اولین نشریه علمی خود را به او تقدیم کرد.
کلیسای مریم مقدس (تاغاسر) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر تاغاسر، استان هادروت جمهوری آرتساخ می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
شاهزاده اوژنیو، دوک جنووا (; – ) ژنرال اهل پادشاهی ایتالیا بود. او عضوی از خاندان ساووی، دوک آنکونا از بدو تولد، و پنجمین و آخرین دوک جنوا بود. شاهزاده اوژنیو ششمین و کوچک ترین فرزند شاهزاده توماس ساووی، دومین دوک جنوا و همسرش پرنسس ایزابلا از باواریا بود. زندگی نامه. یوجین کوچک ترین پسر توماس، دومین دوک جنوا، و همسرش ایزابلای باواریا بود. پدرش نوه چارلز آلبرت ساووی و جان ساکسونی بود. مادرش نوه لودویگ اول باواریا و نتیجه چارلز چهارم اسپانیا و فرانسیس اول دو سیسیلی بود. این زوج پیش از او پنج فرزند دیگر نیز داشتند: فردیناند (۱۸۸۴–۱۹۶۳)، فیلیبرت (۱۸۹۵–۱۹۹۰)، ماریا بونا (۱۸۹۶–۱۹۷۱)، آدالبرتو (۱۸۹۸–۱۹۸۲) و ماریا آدلاید (۱۹۰۴–۱۹۷۹). در ۳۱ مه ۱۹۰۶، پادشاه ویکتور امانوئل سوم عنوان دوک آنکونا را به او اعطا کرد. حرفه نظامی. او که در سال ۱۹۲۷ به نیروی دریایی پیوسته بود، در جنگ اتیوپی به همراه گردان سن مارکو شرکت کرد و پس از این درگیری، به عنوان کمیسر دولتی Seraè در شرق آفریقا منصوب شد.[۴] با وجود زندگی در چنین سال های مهمی برای ایتالیا، اوژنیو همیشه از زندگی اجتماعی و دربار دوری می کرد و زندگی نسبتاً گمنامی داشت، همچنین
به دلیل ناهنجاری کام که صحبت کردن را برای او دشوار می کرد. ازدواج و فرزند. شاهزاده اوژنیو در ۲۹ اکتبر ۱۹۳۸ در کاخ نیمفنبورگ در مونیخ آلمان با پرنسس لوسیا از دو سیسیل، فرزند پنجم و دختر چهارم شاهزاده فردیناند پیوس از دو سیسیل، دوک کالابریا و همسرش پرنسس ماریا لودویگ ترزیا از باواریا، ازدواج کرد. عروس و داماد پسرعموهای درجه دو بودند که از نسل شاه لودویگ اول باواریا بودند. شاهزاده اوژنیو و پرنسس لوسیا یک دختر داشتند: اواخر عمر. پس از انحلال پادشاهی ایتالیا در سال ۱۹۴۶، شاهزاده اوژنیو و خانواده اش به برزیل نقل مکان کردند، جایی که دوک مزرعه ای را اداره می کرد. پس از مرگ او در ۸ دسامبر ۱۹۹۶، نسل مردان شاخه جنوایی خاندان ساووی و همچنین دوک نشین سلطنتی جنوا منقرض شد و امروزه توسط دختر و نوه هایش که نام خانوادگی او را تداوم می بخشند، نمایندگی می شود. در سال ۲۰۰۶، خاکستر دوک و دوشس جنوا به سردابه سلطنتی سوپرگا در نزدیکی تورین منتقل شد.
کلیسای مریم مقدس (در) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر در، جمهوری خودمختار نخجوان جمهوری آذربایجان می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای مریم مقدس (بغداد) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر بغداد، استان بغداد عراق می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
دوک جنووا () عنوانی فرعی برای پادشاه ساردینیا بود. این عنوان اولین بار در سال ۱۸۱۵ به شاهزاده چارلز فلیکس ساووی اعطا شد که در سال ۱۸۲۱ پادشاه ساردینیا شد. پس از مرگ پادشاه چارلز فلیکس در سال ۱۸۳۱، این عنوان به شاهزاده فردیناندو، پسر دوم پادشاه چارلز آلبرت ساردینیا، داده شد. این عنوان در سال ۱۹۹۶ با مرگ شاهزاده اوژنیو، نتیجه پادشاه چارلز آلبرت، منسوخ شد. تاریخچه. فردیناند ساووی-جنوا. عنوان دوک جنوا اولین بار در سال ۱۸۱۵ به شاهزاده چارلز فلیکس ساووی، پادشاه آینده ساردینیا، و پس از او به چارلز آلبرت اعطا شد. با این حال، بنیانگذار شاخه کادت، فردیناند، پسر چارلز آلبرت و ماریا ترزا از هابسبورگ-لورن بود: پدرش در سال ۱۸۳۱، پس از به سلطنت رسیدن، عنوان دوک جنوا را به او اعطا کرد تا پیوند جنوایی ها را با سلسله ساووی، که شهر لیگوریا را تصرف کرده بودند، تقویت کند. فردیناند در ۱۰ ژوئیه ۱۸۴۸ به عنوان پادشاه سیسیل انتخاب شد، اما از تاج و تخت کناره گیری کرد تا مانعی برای طرح اتحاد ملی ایجاد نکند. سال بعد، در کنار پدر و برادرش، ویکتور امانوئل، در نبرد نووارا جنگید. دوک در ۲۲ آوریل ۱۸۵۰ در درسدن با پرنسس الیزابت ساکسونی (۱۸۳۰–۱
۹۱۲) ازدواج کرد. حاصل این ازدواج: پس از مرگ فردیناند، بیوه او زندگی آرامی را سپری کرد و در ۴ اکتبر ۱۸۵۶، به طور موروثی با سرگرد نیکولو راپالو ازدواج کرد. الیزابت رضایت پدرش، جان ساکسونی، را برای ازدواج جدید جلب کرده بود، اما رضایت ویکتور امانوئل دوم را درخواست نکرده بود، زیرا او از این ازدواج رنجیده و تهدید کرده بود که او را از مقامش در خانواده سلطنتی محروم خواهد کرد. با این حال، اوضاع بعداً آرام شد و ویکتور امانوئل دوم، نیکولو راپالو مارکی را به عنوان رئیس خانه مدنی دوشس منصوب کرد. توماس ساووی-جنوا. در سال ۱۸۷۰، تاج و تخت اسپانیا به توماس آلبرت پیشنهاد شد. با این حال، از آنجایی که او هنوز به سن قانونی نرسیده بود، تصمیم به مادرش، الیزابت، واگذار شد که به دلیل سن کم و عدم اطمینان از این ماجراجویی، از این کار امتناع ورزید. از سال ۱۹۱۵ تا ۱۹۱۹، او به عنوان ستوان پادشاهی ایتالیا خدمت کرد. توماسو در ۱۴ آوریل ۱۸۸۳ در کاخ نیمفنبورگ با پرنسس ایزابلا از باواریا (۱۸۶۳–۱۹۲۴)، دختر آدالبرت ویلیام از باواریا و آمالیا فیلیپین از بوربن-اسپانیا، ازدواج کرد. حاصل این ازدواج: فردیناند، فیلیبرت و اوژن ساووی-جنوا. این نسل اخیر،
با وجود زندگی در چنین سال های مهمی برای تاریخ ایتالیا، همیشه از زندگی اجتماعی و دربار دوری می کردند و زندگی نسبتاً گمنامی داشتند، به خصوص در مقایسه با پسرعموهایشان از شاخه ساووی-آئوستا. در ارتش، اعضای شاخه ساووی-جنوا وظایف خود را به عنوان افسر انجام می دادند، البته بدون برجستگی خاص. در میان مردان، تنها اوژن یک دختر به نام ماریا ایزابلا از ساووی-جنوا داشت که در ۲۳ ژوئن ۱۹۴۳ در رم متولد شد و در سال ۱۹۷۱ با آلبرتو فریولی ازدواج کرد. این ازدواج توسط اومبرتو دوم، که گوئیدو فریولی، پدر آلبرتو، کنت رزانو، را به دنیا آورد، مجاز اعلام شد. اگر در نظر بگیریم که گالئاتزو چیانو، در ۲۴ آگوست ۱۹۳۹، در دفتر خاطرات خود از اظهار نظر تحقیرآمیز ویتوریو امانوئل سوم، که از موسولینی شکایت داشت که عمداً پسرش اومبرتو را به عدم فعالیت نظامی مجبور کرده است، و بدین ترتیب او را نه تنها از امکان تصمیم گیری، بلکه از امکان کسب افتخار نظامی نیز محروم کرده است، خانواده ساووی-جنوا از احترام خاصی برخوردار نبودند. «آن دو احمق اهل برگامو و پیستویا فرماندهی را در دست دارند، پسر من هم می تواند آن را داشته باشد.» به همین ترتیب، در زمان همه پرسی ۱۹۴۶
، در دفتر خاطرات فالکونه لوسیفرو، اشارات ناخوشایندی به این شاهزاده ها در رابطه با تیزهوشی آنها، نه در مورد سبک زندگی شان که همیشه با احتیاط و سادگی مشخص می شد، می یابیم. پس از تغییر نهادی در سال ۱۹۴۶، دوک فردیناند در بوردیگرا، لیگوریا زندگی کرد و در آنجا به بازنشستگی پرداخت و در سال ۱۹۶۳ در همان جا درگذشت. آدالبرتو و فیلیبرتو سی سال در هتلی در تورین زندگی کردند، در حالی که کوچک ترین پسر، اوژنیو، به برزیل نقل مکان کرد، در آنجا یک صنعت کشاورزی راه اندازی کرد و در سال ۱۹۹۶ در همان جا درگذشت. از آنجایی که او صاحب یک دختر شده بود و از آنجایی که در خاندان ساووی عناوین از طریق نسل زن قابل انتقال نیستند، عنوان دوک جنوا منقرض شد. منابع. Carlo Casalegno, La Regina Margherita, Torino, Il Mulino, 2001, ISBN 88-15-08355-3. Giulio Vignoli, Il sovrano sconosciuto. Tomislavo II re di Croazia, Milano, Mursia, 2006, ISBN 88-425-3583-4. Galeazzo Ciano, Diari, volume I, 1939-1940, Milano, Rizzoli, 1963. Massimo de Leonardis, Monarchia, Famiglia Reale e Forze Armate nell'Italia unita, in Rassegna Storica del Risorgimento, LXXXV,
ottobre-dicembre 1998, ISSN 0033-9873 (WC · ACNP).
کلیسای مریم مقدس (آنگغاکوت) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر آنگغاکوت، استان سیونیک ارمنستان می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای مریم مقدس (علی آباد) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر علی آباد (نخجوان)، جمهوری خودمختار نخجوان جمهوری آذربایجان می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کارلو فورلانینی (۱۱ ژوئن ۱۸۴۷–۲۵ مه ۱۹۱۸) پزشک و استاد دانشگاه های تورین و پاویا بود. او همچنین مخترع پنوموتوراکس مصنوعی بود که روش اصلی درمان سل ریوی در نیمه اول قرن بیستم بود و تا دهه ۱۹۷۰ برای موارد شدید سل مورد استفاده قرار می گرفت. اوایل زندگی. کارلو فورلانینی در ۱۱ ژوئن ۱۸۴۷ در میلان به دنیا آمد و بزرگ ترین فرزند از چهار برادر و یک خواهر بود. پدرش، جوزپه فورلانینی، پزشکی از یک خانواده بورژوای میلانی بود. مادرش، ماریانا روسی، بر اثر بیماری سل ریوی درگذشت. فورلانینی در کومو به مدرسه متوسطه رفت، تحصیلات پیش دکترا را در کالچی تائگی در میلان گذراند و سپس در کالج بورومئو در دانشگاه پاویا تحصیل کرد. او تحصیلات پزشکی خود را در سال ۱۸۶۶ قطع کرد تا به عنوان بخشی از اتحاد ایتالیا توسط گاریبالدی، تحت نظر گاریبالدی خدمت کند. فورلانینی در نبرد مونته سولو و بزکا شرکت کرد. پس از بازگشت به پاویا، اولین اثر علمی خود را در سال ۱۸۶۸ منتشر کرد و در حالی که زیر نظر پائولو مانتگازا در مؤسسه مانتگازا و چشم پزشک آنتونیو کواگلینو تحصیل می کرد، با جولیو بیزوزرو و کامیلو گلژی دوست شد. شغل و آزمایش های اولیه. در ۹ اوت ۱۸۷۰ او از دا
نشگاه پادوا فارغ التحصیل شد. با وجود اینکه تحت نظر یک چشم پزشک آموزش دیده بود و پایان نامه اش (که سال بعد اصلاح و منتشر شد) تحقیقات بیشتری در زمینه چشم پزشکی ارائه می داد، فورلانینی تصمیم گرفت به دنبال کردن این تخصص پایان دهد و در عوض به خانه اش در میلان بازگشت، جایی که در سال ۱۸۷۱ در بیمارستان ماجیوره مشغول به کار شد. فورلانینی در بیمارستان ماجیوره در بخش های بیماری های مزمن و بیماری های چشم کار می کرد و سپس در سال ۱۸۸۱ رئیس بخش پوست شد. در طول این نقش ها، فورلانینی تعدادی از بیماران مبتلا به سل را درمان و مشاهده کرد، زیرا این بیماری یک بحران بزرگ سلامتی در طول زندگی او بود. او با کمک یکی از برادرانش، انریکو، تعدادی دستگاه و روش برای درمان سل طراحی و آزمایش کرد. این دستگاه ها شامل تلاش هایی برای درمان سل و بیماری های مشابه ریه ها با حرکات تنفسی اجباری برای افزایش جریان خون به ریه ها و بهبود تأمین هوای بیمار بود، اگرچه او این روش ها را بی فایده یافت. با این حال، از این آزمایش ها و از همکاری او با انریکو، چیزی مفید پدیدار شد؛ برخی از اولین محفظه های پرفشار جهان. در سال ۱۸۷۵ - برای تحقیقات بیشتر و درمان سل - فو
رلانینی هم انجمن پنوموتراپی و هم مؤسسه پنوماتیک میلان را تأسیس کرد. فورلانینی در جریان کار خود با بیماران مبتلا به سل، مشاهده کرد که تعدادی از آنها دچار پنوموتوراکس خودبه خودی می شوند. این پارگی ها اغلب منجر به مرگ بیماران می شد. چرک و هوا حفره پلور را پر می کرد که علاوه بر قرار دادن ریه های در حال مبارزه در معرض عفونت بیشتر، به آنها فشار می آورد. فورلانینی، مانند تعداد انگشت شماری از پزشکان قبلی، این نظریه را مطرح کرد که اگر بتوان به طور مصنوعی با هوا و بدون مایع عفونی به ریه ها فشار وارد کرد، می توان به ریه اجازه استراحت، التیام و اسکار داد و در نتیجه حفره های تشکیل شده و ساکن شده توسط سل در ریه آسیب دیده را از بین برد. در سال ۱۸۸۲، او مقاله ای منتشر کرد که این نظریه را در مورد پنوموتوراکس مصنوعی شرح می داد. در این زمان، نه فورلانینی و نه کسانی که به طور مستقل همین نظریه را مطرح کرده بودند، مطالعه گسترده ای در مورد استفاده از APT در درمان سل انجام نداده بودند و جامعه پزشکی معاصر مطالعات مربوط به باکتری ها و واکسن ها را ترجیح می داد، بنابراین علاقه کمی به این مقاله نشان داده شد. شغل دانشگاهی - تورین و پاویا.
در سال ۱۸۸۴، فورلانینی دوران دانشگاهی خود را در دانشگاه تورین به عنوان استاد تمام وقت آسیب شناسی پزشکی ویژه آغاز کرد، به مقام استاد «فوق العاده» در کلینیک پزشکی مقدماتی دانشگاه دست یافت و سال بعد مدیر کابینه آسیب شناسی پزشکی و مقدماتی ویژه شد. در این مدت، او مخترع آینده فشارسنج کاف پنوماتیک، سیپیونه ریوا-روچی، را راهنمایی کرد. دانشگاه پاویا در سال ۱۸۹۸ به فورلانینی یک موقعیت تدریس موقت در آسیب شناسی پزشکی ویژه پیشنهاد داد که برای آن به شهر بازگشت. او در نهایت تصمیم گرفت در سال ۱۹۰۰ در دانشگاه محل تحصیلش به عنوان استاد دائمی مشغول به کار شود. تعداد انگشت شماری از دانشجویان او - سیپیونه ریوا-روچی، اومبرتو کارپی دِ رسمینی و اوژنیو مورلی - از فورلانینی در این حرکت پیروی کردند. نظریه فورلانینی در مورد پنوموتوراکس مصنوعی (برای درمان سل) ابتدا در یازدهمین کنگره بین المللی پزشکی در رم ارائه شد و سال بعد، نتایج آن را در کنگره پزشکی داخلی ایتالیا نیز ارائه داد. در سال های بعد، تکنیک او به دلیل عوارض شدید این روش، که گاهی اوقات شامل آمفیزم و آمبولی مغزی می شد، همان طور که خود فورلانینی اشاره کرده بود، مورد انتقاد قرار
گرفت. در اوایل همان سال (۱۸۹۴)، او این روش را برای اولین بار انجام داده بود. تقدیرنامه ها. فورلانینی سال به سال روش خود را بهبود و ارتقا داد و در آوریل ۱۹۱۲، سخنرانی معروفی را در رم با عنوان «پنوموتوراکس مصنوعی در درمان فتیسیس ریوی» در هفتمین کنگره بین المللی سل ارائه داد. این ارائه با استقبال گرم روبرو شد و پس از سی سال مطالعه در مورد پنوموتوراکس، او به رسمیت شناخته شدن کامل بین المللی از کار خود دست یافت. فورلانینی شخصیتی جذاب داشت، اهل گفتگو بود و در موسیقی و هنر مهارت داشت. او پزشک محبوب بیماران بیمارستان خود بود و از دنبال کردن تحقیقات خود بدون تمایل به خودستایی شخصی راضی بود. در سال ۱۹۱۳، او به عنوان سناتور پادشاهی ایتالیا و عضو شورای آموزش عمومی معرفی شد. کامیلو گلژی، دوست همیشگی و استاد همکار او در دانشگاه پاویا، سه بار او را برای جایزه نوبل پزشکی نامزد کرد و اظهار داشت که اختراع پنوموتوراکس «برای بشریت بسیار مفید» بوده است. با این حال، سه سالی که گلژی فورلانینی را برای جایزه نامزد کرد (۱۹۱۵–۱۹۱۸)، اصلاً جایزه ای به او اهدا نشد. در این مدت، سلامت فورلانینی به سرعت رو به وخامت گذاشت؛ او میگرن های شدید
و بدخیمی شکمی، احتمالاً سرطان پانکراس، را تجربه کرد. او به همین دلیل در ۲۵ مه ۱۹۱۸ در سن ۷۱ سالگی در نروی، در ریویرای لیگوریا درگذشت. امروزه «مؤسسه کارلو فورلانینی» در رم، که در سال ۱۹۳۴ تأسیس شد، به افتخار او نامگذاری شده است. پنوموتوراکس مصنوعی. مراحل اولیه و الهام. از همان مراحل اولیهٔ فعالیت حرفه ای اش، علاقهٔ فورلانینی به بیماری سل، عاملی تکرارشونده در زندگی حرفه ای و دانشگاهی او بوده و او را به سمت اختراع پنوموتوراکس مصنوعی سوق داده است. این ایده که پنوموتوراکس عمدی القا شده ممکن است در درمان سل مفید باشد، اولین بار در سال ۱۷۷۱ توسط کتابدار فرانسوی، ادمونگ کلود بورو، مطرح شد که در آن زمان روی ترجمهٔ فرانسوی اثر گیلکریست با عنوان "«استفاده از سفرهای دریایی در پزشکی، به ویژه در یک مصرف و مشاهدات در مورد آن بیماری»" کار می کرد. با این حال، تنها پنجاه سال بعد (در سال ۱۸۲۲) بود که جیمز کارسون، پزشک بریتانیایی، آزمایش هایی را روی خرگوش ها برای مطالعهٔ تأثیر و کاربردهای بالقوهٔ پنوموتوراکس بر فعالیت های خرگوش آغاز کرد. با وجود خطر فروپاشی کامل ریهٔ بیمار، کارسون فکر می کرد که تلاش برای تولید پنوموتوراکس مصنوعی
در انسان به دلیل میزان مرگ و میر ناشی از این بیماری و گستردگی آن، توجیه پذیر است. با این حال، پس از تلاش ناموفق برای تکرار آزمایش در یک نمونه انسانی، ایده درمان با کلاپس کنار گذاشته شد و تنها چند سال بعد دوباره مطرح شد. هنگامی که فورلانینی برای اولین بار ایده استفاده از پنوموتوراکس مصنوعی را به عنوان درمانی برای سل بررسی کرد، از آزمایش های کارسون آگاه نبود (کار او تا سال ۱۹۰۹ مورد توجه قرار نگرفت). علاقه او به مطالعه بیماری های ریوی زمانی شکل گرفت که او به عنوان دانشجوی پزشکی تازه فارغ التحصیل در بخش بیماری های مزمن بیمارستان اوسپداله ماجیوره در میلان کار می کرد. در طول این سال ها، او شروع به طراحی دستگاه هایی با هدف افزایش تهویه ریه در افراد مبتلا به سل کرد. در تلاش برای ساخت این دستگاه، برادرش انریکو فورلانینی (مهندسی ماهر و یکی از پیشگامان پرواز هوایی) به او کمک کرد. توسعه. کارلو فورلانینی با کمک برادرش، دستگاه ساده ای را طراحی و ساخت که قادر به تزریق گازها به داخل فضای جنب بود. وجود گاز در مایع داخل فضای جنب باعث از کار افتادن ریه و در نتیجه ایجاد پنوموتوراکس مصنوعی می شد. فورلانینی پس از ساخت این دستگاه
، سعی کرد دو مورد سل را با القای پنوموتوراکس در دو بیمار درمان کند و به نتایج مثبتی دست یافت. دستگاه مورد استفاده در این درمان که بعدها به عنوان «دستگاه پنومو» شناخته شد، شامل یک سوزن توخالی، یک پمپ هیدرولیک و یک فشارسنج و همچنین دو مخزن نیتروژن بود. فورلانینی در طول آزمایش های خود متوجه شد که پلور حضور هوا را به خوبی تحمل می کند، با این حال اکسیژن سریع تر از سایر گازها جذب می شود. این امر او را بر آن داشت تا از نیتروژن استفاده کند که باید هر روز در مقادیر کم تجویز می شد (اگر گاز خیلی سریع جذب می شد، دوز آن باید افزایش می یافت). از آنجایی که ظرفیت جذب پلور با گذشت زمان کاهش می یابد، فاصله بین تزریق ها می تواند پس از چند ماه افزایش یابد. یافته ها و انتشارات. در سال پس از آزمایش هایش (۱۸۹۵)، فورلانینی نتیجه موفقیت آمیز پنوموتوراکس مصنوعی خود را در مجله "Gazzetta Medica di Torino" گزارش داد. با این حال، گزارش کامل آزمایش های او و وسعت تحقیقاتش تنها در سال ۱۹۰۶ منتشر شد (گزارشی بر اساس ۲۵ مورد). پس از سال ۱۸۹۵، یافته های فورلانینی عمدتاً با بی تفاوتی در جامعه پزشکی ایتالیا روبرو شد (در برخی موارد، پزشکان ایتالیای