Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مده بود که «شورا طبق روال مذکور در ماده ۲۵۱، مقررات حاکم بر احزاب سیاسی در سطح اروپا و به ویژه قوانین مربوط به تأمین مالی آنها را وضع خواهد کرد». در نوامبر ۲۰۰۳، پارلمان اروپا و شورای اتحادیه اروپا مقررات ۲۰۰۴/۲۰۰۳ «در مورد مقررات حاکم بر احزاب سیاسی در سطح اروپا و قوانین مربوط به بودجه آن ها» را تصویب کردند. مقررات ۲۰۰۳/۲۰۰۴ اولین تعریف رسمی احزاب سیاسی اروپایی را ارائه کرد و چارچوبی را برای تأمین مالی عمومی آنها ایجاد کرد. این چارچوب مقرر کرد که از مجموع بودجه احزاب اروپایی، ۱۵٪ به طور مساوی (مقطوع) و ۸۵٪ به نسبت تعداد اعضای هر حزب در پارلمان اروپا توزیع شود. علاوه بر این، بودجه عمومی هر حزب نمی تواند از ۷۵٪ هزینه های قابل بازپرداخت یک حزب اروپایی تجاوز کند (که به آن «نرخ تأمین مالی مشترک» گفته می شود). این بدان معناست که احزاب اروپایی موظفند ۲۵٪ از بودجه خود را از منابع خصوصی («منابع خود»)، مانند کمک های مالی یا کمک های اعضا تأمین کنند. همچنین مقررات ۲۰۰۴/۲۰۰۳ قانون هایی برای شفافیت مالی احزاب، محدودیت های اهدای مالی و ممنوعیت مخارج احزاب (از جمله ممنوعیت تأمین مالی مستقیم یا غیرمستقیم احزاب ملی و نامزدها)
را وارد قوانین کرد. ۲۰۰۴–۲۰۰۷. این مقررات بعداً با تصمیم دفتر پارلمان اروپا در ۲۹ مارس ۲۰۰۴ شرح و بسط داده شدند و با مقررات ۱۵۲۴/۲۰۰۷ اصلاح شدند. مقررات ۱۵۲۴/۲۰۰۷ به احزاب اروپایی اجازه داد تا بنیادهای سیاسی اروپایی وابسته راه اندازی کنن. نهادهایی مجزا که در بحث در مورد مسائل اروپایی، سازماندهی کنفرانس ها و انجام تحقیقات و پیوندهای سیاسی در سطح ملی همفکری و مشارکت داشته باشند. در نهایت، مقررات اصلاح شده به صراحت به احزاب اروپایی اجازه می دهد تا کمپین های برگزار شده برای انتخابات پارلمان اروپا را تأمین مالی کنند. ۲۰۱۴. در اکتبر ۲۰۱۴، پارلمان اروپا و شورای اروپا مقررات ۱۱۴۱/۲۰۱۴ را تصویب کردند که جایگزین مقررات ۲۰۰۴/۲۰۰۳ شد و چارچوب احزاب و بنیادهای سیاسی اروپایی را از جمله با دادن وضعیت حقوقی اروپایی به آنها بازنگری کرد. همچنین "مرجع احزاب سیاسی اروپایی" و "بنیادهای سیاسی اروپایی" (APPF) را تأسیس کرد که یک نهاد مستقل به منظور ثبت، کنترل و اعمال تحریم ها علیه احزاب و بنیادهای اروپایی است. ۲۰۱۸–۲۰۱۹. در ماه مه ۲۰۱۸، پارلمان و شورای اروپا مقررات ۲۰۱۸/۶۷۳ را تصویب کردند که جزئیات مقررات مربوط به ثبت احزاب و بنیاد
های سیاسی و شفافیت در مورد برنامه های سیاسی و نشان احزاب را در مقررات ۱۱۴۱/۲۰۱۴ اصلاح کرد. در ژوئن ۲۰۲۱، در راستای ماده ۳۸ مقررات ۱۱۴۱/۲۰۱۴، چارلز گورن (از حزب اتحاد لیبرال ها و دموکرات ها برای اروپا ALDE) و راینر ویلند (از حزب مردم اروپا ای پی پی) از کمیته امور قانون اساسی پارلمان اروپا (AFCO) پیش نویس گزارشی را در مورد اجرای این مقررات ارائه کردند. در رابطه با تأمین مالی، پیش نویس گزارش از کمیسیون و قانون گذاران دیگر خواست که تعریف تأمین مالی غیرمستقیم از احزاب و بنیادهای سیاسی اروپایی را برای احزاب ملی عضو شفاف کنند، ممنوعیت تأمین مالی کمپین های همه پرسی در مورد مسائل اروپایی را حذف کنند، و اجازه تأمین مالی احزاب اروپایی را از احزاب کشورهای غیر اروپایی را بدهند (که پس از برگزیت به این معنی بود که احزاب سیاسی در بریتانیا دیگر نمی توانستند احزاب اروپایی را تأمین مالی کنند). سازمان ها. ثبت احزاب. ماده ۳ مقررات ۱۱۴۱/۲۰۱۴ معیارهای زیر را برای ثبت یک نهاد به عنوان یک حزب سیاسی اروپایی در APPF فهرست می کند: علاوه بر این، ماده ۴ شرایط زیر را در مورد حاکمیت احزاب اروپایی اعمال می کند: عضویت. احزاب سیاسی اروپایی عمد
تاً از احزاب کشورهای عضو تشکیل شده اند. علاوه بر این، شهروندان اروپایی بسته به مفاد اساسنامه آن احزاب می توانند به عضویت برخی احزاب اروپایی درآیند. احزاب سیاسی اروپایی. احزاب ثبت شده اروپایی. ، ده حزب اروپایی در APPF ثبت شده: احزاب اروپایی سابق. نهادهای زیر قبلاً در APPF ثبت شده بودند. سایر نهادهای سیاسی. نهادهای زیر هرگز واجد شرایط دریافت بودجه عمومی اروپا نبودند. برخی از آنها خود را حزب اروپایی می نامند، اما در معنای مصوبه ۱۱۴۱/۲۰۱۴ نمی توان به آن ها حزب اروپایی گفت.
هارر پانک () یک ژانر موسیقی است که پانک راک و آهنگ های دو-وپ و راکابیلی تحت تأثیر دهه ۱۹۵۰ را با تصاویر و اشعار بیمارگونه و خشن که اغلب تحت تأثیر فیلم های ترسناک و فیلم های علمی-تخیلی درجه ب هستند، ترکیب می کند. این ژانر توسط میسفیتس در اواخر دهه ۱۹۷۰ و اوایل دهه ۱۹۸۰ پیشگام شد.
ناشر موسیقی مستقل () به شرکت یا فردی گفته می شود که در صنعت موسیقی به فعالیت های نشر آثار موسیقی می پردازد و وابستگی مالی یا مدیریتی به شرکت های بزرگ و چندملیتی نشر موسیقی (که به نام "Major Publishers" شناخته می شوند) ندارد. این ناشران به صورت مستقل عمل می کنند و معمولاً در بازارهای کوچک تر یا برای هنرمندان کمتر شناخته شده فعالیت دارند.
فراری پی۵/۴ (که با نام رسمی فراری پی۵/۴ پینین فارینا شناخته می شود) یک خودروی اسپورت است که توسط سازنده خودروهای اسپورت ایتالیایی فراری ساخته شده است، اما توسط پینین فارینا برای کارگردان فیلم جیمز گلیکنهاوس، پسر ست گلیکنهاوس، بزرگ بورس اوراق بهادار، بازطراحی شده است. این خودرو در ابتدا یک انزو فراری ۲۰۰۳ بود، اما جیمز گلیکنهاوس مالک خودروهای مسابقه ای دهه ۱۹۶۰ فراری، سری پی را ترجیح داد. هزینه پروژه گلیکنهاوس ۴ میلیون دلار آمریکا بود و در اوت ۲۰۰۶ در پبل بیچ کانکورز دلیگانس به طور رسمی به عموم ارائه شد. در ژوئیه ۲۰۰۶ چندین وبگاه مجاز به انتشار تصاویری از مدل گلی شدند. توسعه. در مارس ۲۰۰۵، پینینفارینا با گلیکنهاوس تماس گرفت و از او پرسید که آیا او علاقه مند به راه اندازی یک خودروی یکباره است یا خیر. آندریا پینینفارینا، نوه بنیانگذار شرکت بعداً گفت: «فراری ۶۱۲ کاپا و این پی۵/۴ اولین هستند. اما ما می خواهیم این تجارت را توسعه دهیم.» که نشان می دهد پینینفارینا علاقه مند به تولید خودروهای منحصر به فرد دیگری است. گلیکنهاوس پاسخ داد که یک فراری پی مدرن می خواهد و در ژوئن همان سال قراردادی را با پینین فارینا امضا کرد
تا این خودرو را با قیمت حدوداً ۴ میلیون دلار تولید کند، اما در مصاحبه ای گفت: «احساس می کنم که آنها بیشتر از من به من دادند. انتظار می رود». گلیکنهاوس آخرین انزو فراری فروخته نشده را خریداری کرد و پس از دریافت ماشین آن را به پینینفارینا برد تا شبیه P4 خود که به پینینفارینا نیز تحویل داده بود، دوباره طراحی شود. رهبر تیم طراحی پینینفارینا، کن اوکویاما، گفت که «پینینفارینا می خواست از طراحی یکپارچه سازی با سیستم عامل دور بماند و به سمت یک ابرخودروی آینده نگر حرکت کند» زیرا آنها از فرصتی برای ساخت ماشین هیجان زده بودند، نه فقط طراحی آن. پیشرانه. پی۵/۴ همان موتور انزو فراری را دارد که روی آن ساخته شده است، ۶۵ درجه "فراری F140 B" وی۱۲. ۱۲ سیلندر مجموعاً گنجایش دارند که هر کدام دارای ۴ سوپاپ است. توان خروجی هم مانند انزو با است در ۷۸۰۰ دور در دقیقه و گشتاور در ۵۵۰۰ دور در دقیقه، با ردلاین در ۸۲۰۰ دور در دقیقه. پی۵/۴ از جعبه دنده ۶ دستی خودکار انزو با پدال های تعویض دنده مشکی پشت فرمان استفاده می کند. دارای دو دکمه نشانگر جهت است که یکی در هر طرف فرمان نصب شده است.
میلین آنجلا کلاس (زاده ۶ آوریل ۱۹۷۸) یک موسیقی دان، خواننده، مجری تلویزیون و مدل بریتانیایی است. کلاس در گریت یارموث، نورفولک، از پدری اتریشی و مادری فیلیپینی به دنیا آمد. او در دبیرستان نوتردام، نوریچ تحصیل کرد، اما برای تکمیل تحصیلات متوسطه خود به آکادمی کلیف پارک اورمیستون در منطقه گورلستون-آن-سی در گریت یارموث منتقل شد. کلاس در کودکی نواختن ویولن و پیانو را آموخت و در سن ۱۵ سالگی به تحصیلات آخر هفته در بخش جونیور دانشکده موسیقی و درام گیلدهال رفت و در آنجا صدا و چنگ خواند. او پس از آن دوره ای را در آکادمی سلطنتی موسیقی دانشگاه لندن گذراند.
جما مرنا (زاده ۶ فوریه ۱۹۸۴) بازیگر و مدل انگلیسی است. او بیشتر به خاطر ایفای نقش کارمل مک کوئین در سریال تلویزیونی "هالیوکس" از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۴ شناخته می شود. مرنا در اوت ۲۰۰۶ به گروه بازیگران سریال تلویزیونی "هالیوکس" کانال ۴ پیوست. در سال ۲۰۰۷، او برنده "بهترین اجرای کمدی" در سال ۲۰۰۷ در جوایز صابون بریتانیا شد. زندگی شخصی. مرنا در منچستر به دنیا آمد و در ورسلی بزرگ شد، جایی که در دبیرستان سنت جورج RC، واکدن تحصیل کرد. او با دوست پسر بلندمدت ایان مینتون نامزد کرده بود و در سال ۲۰۱۲ ازدواج کردند مرنا در مصاحبه ای با مجله "Closer" در سال ۲۰۰۹ گفت که بزرگ کردن سینه در سن ۲۱ سالگی یکی از بهترین کارهایی بود که او انجام داد و این به او اعتماد به نفس زیادی داد.
مدار مریخ همگام () یا به اختصار ASO، نوعی مدار همگام برای ماهواره های پیرامون سیاره مریخ است. این مدارها معادل مریخی مدار زمین همگام (GSO) در پیرامون زمین هستند. پیشوند "areo" از نام آرس، خدای جنگ در اسطوره شناسی یونانی گرفته شده که معادل مارس در اسطوره شناسی روم است. واژه مورد استفاده در زبان یونانی نوین برای مارس Άρης (Áris) است. مانند همه مدارهای همگام، مدار مریخ همگام نیز دارای تناوب مداری برابر با روز نجومی است. ماهواره در حال گردش در مدار مریخ هنگام لزوماً یک موقعیت ثابت در آسمان را آنطور که توسط یک ناظر در سطح مریخ مشاهده می شود، حفظ نمی کند؛ با این حال، چنین ماهواره ای هر روز مریخی به همان موقعیت ظاهری بازمی گردد. ارتفاع مداری مورد نیاز برای حفظ یک مدار مریخ همگام حدود است. اگر قرار باشد ماهواره ای در مریخ همگام به عنوان پیوند رله ارتباطی استفاده شود، برد ارتباطات بین را نسبت به نقاط مختلف قابل مشاهده روی سطح مریخ تجربه خواهد کرد. یک مدار مریخ همگام استوایی (در همان صفحه استوای مریخ)، دایره ای و موافق گرد (چرخش حول محور مریخ در همان جهت با سطح سیاره) به نام مدار مریخ ایستا (AEO) شناخته می شود. برای نا
ظری در سطح مریخ، موقعیت یک ماهواره در مدار مریخ ایستا در یک موقعیت ثابت در آسمان ثابت به نظر می رسد. مدار مریخ ایستا معادل مدار زمین ایستا (GEO) برای زمین است. اگرچه در حال حاضر ماهواره ای در مدار مریخ هنگام یا مدار مریخ ایستا وجود ندارد، ولی برخی از دانشمندان شبکه مخابراتی آینده را برای اکتشاف مریخ پیش بینی می کنند.
جیمز لی ویلیامز (۱۲ آوریل ۱۹۹۲ – ۵ ژانویهٔ ۲۰۲۵)، که بیشتر با نام هنری ویوین شناخته می شد، یک درگ کوئین بود. در سال ۲۰۲۴، وی به عنوان جادوگر خبیث غرب در تور بریتانیایی جادوگر شهر از بازی کرد. او قرار بود این نقش را در وست اند در تئاتر نیو لندن تکرار کند. زندگی شخصی. ویلیامز در شمال ولز به دنیا آمد و بزرگ شد و در ۱۶ سالگی به لیورپول نقل مکان کرد. او اصالت ولزی و رومی داشت. ویلیامز در سال ۲۰۱۹ با دیوید لادفورد ازدواج کرد. در آوریل ۲۰۲۳، این زوج جدایی خود را اعلام کردند.
دانالی بیلی (زاده ۱۷ ژانویه ۱۹۸۳) یک هنرپیشه انگلیسی است که به خاطر بازی در نقش میشل کوریگان در سریال "پزشکان" بی بی سی شهرت دارد. او برای بازی در نقش میشل، دو نامزدی جایزه بهترین بازیگر زن را برای جایزه صابون بریتانیا دریافت کرد. از سال ۲۰۱۵، او نقش جس هیوود را در سریال تلویزیونی آی تی وی خیابان کورونیشن بازی کرده است. بیلی در بالسال هیث، بیرمنگام، در ۱۷ ژانویه ۱۹۸۳ به دنیا آمد اولین بازیگری حرفه ای بیلی در سال ۱۹۹۶ با حضور او در قسمتی از "میدان خطر" انجام شد. او همچنین در چهارراه و شهر هالبی ظاهر شد.
شری لین هاچینسون (زاده ۱۷ سپتامبر ۱۹۵۰)، که به طور حرفه ای با نام شری هیوسون شناخته می شود، بازیگر، شخصیت تلویزیونی و رمان نویس انگلیسی است. او برای نقش های مورین هولدزورث در "خیابان تاج گذاری" (۱۹۹۳–۱۹۹۷، ۲۰۰۶)، ویرجینیا ریون در "چهارراه" (۲۰۰۱–۲۰۰۳)، لسلی مردیت در امردیل (۲۰۰۴–۲۰۰۶) و جویس تمپل-سویج در "بنیدورم" (۲۰۱۱) شناخته شده است). هیوسون در Beeston، در ناتینگهام به دنیا آمد پدرش رونالد خواننده و مادرش جوی مدل بود. هیوسون در سه سالگی شروع به حضور در مدرسه رقص محلی و نمایشنامه کرد.
فرهنگ هلندی فرهنگی متنوع و منعکس کننده تفاوت های منطقه ای و همچنین تأثیرات خارجی است که در طول قرن ها فعالیت تجاری و اکتشافی مردم هلند ایجاد شده است. هلند و مردمش مدت هاست که نقش مهمی به عنوان مرکز لیبرالیسم فرهنگی و مدارا ایفا می کنند. عصر طلایی هلند به طور عمومی اوج آن در نظر گرفته می شود. زبان. زبان رسمی هلند، زبان هلندی است که تقریباً همه مردم کشور به آن صحبت می کنند. زبان هلندی همچنین در فلاندر و بخشی از مردم بروکسل بلژیک صحبت می شود. این زبان همچنین به دلیل پیشینهٔ استعماری هلند، در جزایر و مناطقی از دریای کارائیب چون آروبا، کوراسائو، سن مارتن و سورینام نیز صحبت می شود و رسمی است. زبان هلندی از زبان های ژرمنی غربی است که از زیرشاخه زبان های فرانکی سفلی که حدود ۴۷۰ میلادی صحبت می شد سرچشمه گرفته است. زبان هلندی در قرن شانزدهم شکل نسبتاً استانداردی به خود گرفت. زبان فریسی غربی نیز به عنوان یک زبان رسمی شناخته شده و در استان فریسلاند هلند استفاده می شود. علاوه بر آن، چندین گویش از ساکسونی سُفلیNedersaksisch در بیشتر مناطق شمال و شرق هلند رایج هستند و طبق منشور اروپایی به عنوان زبان های منطقه ای شناخته می ش
وند. زبان لیمبورخی نیز یکی دیگر از گویش های هلندی است که به عنوان زبان منطقه ای شناخته می شود و در استان لیمبورخ در جنوب شرقی هلند صحبت می شود. هر دوی این گویش ها (ساکسونی سفلی و لیمبورخی) در دو سوی مرز هلند و آلمان گسترش یافته اند و به یک زنجیره گویشی مشترک هلندی-آلمانی سفلی تعلق دارند. در هلند، یادگیری زبان های خارجی یک سنت است: حدود ۸۹ درصد از مردم به زبان انگلیسی، ۷۰ درصد به زبان آلمانی، ۲۹ درصد به زبان فرانسوی و ۵ درصد به زبان اسپانیایی تسلط خوبی دارند. مذهب. بین مردمان سلتی و ژرمن ها و بعدها فاتحان رومی، تبادلات فرهنگی زیادی رخ می داد. مذاهب چندخدایی و اسطوره های این اقوام با یکدیگر ترکیب شدند و اساطیر ژرمنی، سلتی و رومی را در هم آمیختند. از قرن چهارم تا ششم میلادی، در دوره مهاجرت، گروه ها و قبایل کوچک سلتی-ژرمنی-رومی در کشورهای پست بوم (یعنی هلند، بلژیک و لوکزامبورگ) جای خود را به سه قبیله بزرگ ژرمنی دادند: فرانک ها، فریسی ها و ساکسون ها. حدود سال ۵۰۰ میلادی، فرانک ها که در ابتدا بین رودهای راین و رودخانه سم ساکن بودند، تحت رهبری کلوویس یکم به مسیحیت گرویدند. اما مسیحی شدن همه بت پرستان و از بین رفتن م
ذاهب فریسی و ساکسونی تا سال ۱۰۰۰ میلادی طول کشید، اگرچه عناصری از این مذاهب در مسیحیت محلی باقی ماند. در قرون بعدی، مسیحیت کاتولیک تنها مذهب اصلی در هلند بود. هلند که در اتحادیه اوترخت (۱۵۷۹) متحد شده بود، در سال ۱۵۸۱ و در جریان جنگ هشتادساله، استقلال خود را از اسپانیا اعلام کرد. اسپانیا در نهایت در سال ۱۶۴۸ این استقلال را به رسمیت شناخت. شورش هلندی ها تا حدی ریشه در مذهب داشت: در طول اصلاحات پروتستانی، بسیاری از هلندی ها به شاخه های لوتریانیسم، آناباپتیست، کالوینیسم یا منونایت از پروتستانتیسم گرویده بودند. این جنبش های مذهبی توسط اسپانیایی ها که حامی اصلاح کاتولیک بودند، سرکوب می شدند. پس از استقلال، هلند کالوینیسم را به عنوان دین رسمی (هرچند نه به صورت رسمی) پذیرفت، اما نسبت به پیروان سایر مذاهب نیز رواداری نشان می داد. تا اواخر قرن بیستم، مسیحیت مذهب غالب در هلند بود. اگرچه تنوع مذهبی همچنان وجود دارد، اما پایبندی به مذهب کاهش یافته است. در سال ۲۰۰۶ میلادی، ۳۴ درصد از مردم هلند خود را مسیحی می دانستند، اما این رقم در سال ۲۰۱۵ به حدود ۲۵ درصد کاهش یافت که شامل ۱۱٫۷ درصد کاتولیک های رومی، ۸٫۶ درصد پیروان کلی
سای پروتستان و ۴٫۲ درصد پیروان دیگر فرقه های کوچک مسیحی می شد. همچنین، ۵ درصد از جمعیت این کشور مسلمان و ۲ درصد پیرو هندوئیسم یا بودیسم بودند که این آمار بر اساس مصاحبه های دانشگاه های رادبود و دانشگاه آزاد آمستردام به دست آمده است. در سال ۲۰۱۵، حدود ۶۷٫۸ درصد از مردم هلند خود را بی دین می دانستند که این رقم در مقایسه با سال های ۲۰۰۶ (۶۱ درصد)، ۱۹۹۶ (۵۳ درصد)، ۱۹۷۹ (۴۳ درصد) و ۱۹۶۶ (۳۳ درصد) افزایش داشته است. سازمان برنامه ریزی اجتماعی و فرهنگی هلندSCP پیش بینی می کند که تعداد هلندی های بی دین در سال ۲۰۲۰ به ۷۲ درصد برسد. اکثریت مردم هلند معتقدند که دین نباید در سیاست و آموزش دخالت داشته باشد. در این کشور همچنین دین به عنوان یک عامل پیوند اجتماعی کمتر به شمار می آید و بیشتر یک موضوع شخصی تلقی می شود که نباید در جامعه تبلیغ شود. قانون اساسی هلند آزادی آموزش را تضمین می کند، به این معنی که تمام مدارسی که معیارهای عمومی کیفیت را رعایت می کنند، بودجه دولتی یکسانی دریافت می کنند، از جمله مدارسی که بر اساس اصول مذهبی گروه های مذهبی (به ویژه کاتولیک های رومی و پروتستان های مختلف) تأسیس شده اند. سه حزب سیاسی در پارلم
ان هلند (حزب دموکرات مسیحی هلند و دو حزب کوچک تر کریستن اونی و اس خ پ) بر اساس اعتقادات مسیحی شکل گرفته اند. چندین تعطیلات مذهبی مسیحی جزو تعطیلات رسمی کشور هستند (کریسمس، عید پاک، عید پنجاهه و عروج عیسی). در اواخر سده نوزدهم، با رشد سکولاریسم، لیبرالیسم و سوسیالیسم، خداناباوری نیز افزایش یافت. در دهه های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، پروتستانتیسم و کاتولیک به طور قابل توجهی رو به افول گذاشتند. اما یک استثنا وجود داشت: اسلام که در نتیجه مهاجرت افراد از کشورهای مسلمان به هلند، رشد چشمگیری داشت. از سال ۲۰۰۰، به دلیل افراط گرایی اسلامی، توجه به دین افزایش یافته است. اسلام جزئی از هویت، فرهنگ یا سنت هلندی نیست. در سال ۲۰۱۳ یک کاتولیک به عنوان ملکه همسر انتخاب شد. بر اساس یک نظرسنجی در دسامبر ۲۰۱۴ توسط دانشگاه آزاد آمستردام، برای اولین بار تعداد خداناباوران (۲۵٪) در هلند از خداباوران (۱۷٪) پیشی گرفت. اکثریت جمعیت را ندانم گرا ها (۳۱٪) و ایده گرا ها (۲۷٪) تشکیل می دهند. خداناباوری، ندانم گرایی و خداناباوری مسیحی در حال افزایش هستند و به طور گسترده پذیرفته شده اند و دیگر بحث برانگیز نیستند. در میان مسیحیان نیز درصد بالایی از خدانابا
وران، ندانم گرا ها و ایده گرا ها وجود دارند، زیرا وابستگی به یک فرقه مسیحی در مناطق مختلف هلند بیشتر به عنوان یک هویت فرهنگی مطرح است. در سال ۲۰۱۵، اکثریت قریب به اتفاق مردم هلند (۸۲٪) اعلام کردند که هرگز یا به ندرت به کلیسا نرفته اند و ۵۹٪ گفتند که هرگز به هیچ کلیسایی نرفته اند. از میان کل پاسخ دهندگان، ۲۴ درصد خود را خداناباور می دانستند که در مقایسه با مطالعه مشابه در سال ۲۰۰۶، ۱۱ درصد افزایش داشته است. طبق تحقیقات سال ۲۰۱۵، رشد مورد انتظار معنویت گراییietsism متوقف شده است. در سال ۲۰۰۶، ۴۰ درصد از پاسخ دهندگان خود را معنوی می دانستند، اما این رقم در سال ۲۰۱۵ به ۳۱ درصد کاهش یافته است. همچنین، تعداد کسانی که به وجود یک نیروی برتر اعتقاد داشتند، از ۳۶ درصد به ۲۸ درصد کاهش یافته است. در حال حاضر، در میان افراد دین دار کشور، مسیحیت بزرگ ترین دین در هلند است. استان های برابانت شمالی و لیمبورخ از نظر تاریخی به شدت کاتولیک های رومی بوده اند و برخی از مردم آنها هنوز ممکن است کلیسای کاتولیک را به عنوان پایه ای برای مسیحی فرهنگی خود بدانند. پروتستانتیسم در هلند شامل تعدادی کلیسا در سنت های مختلف است. بزرگ ترین آنها
کلیسای پروتستانPKN است، یک کلیسای متحد که گرایش کالوینیسم و لوتریانیسم دارد. این کلیسا در سال ۲۰۰۴ به عنوان ادغام کلیسای اصلاح شده هلندی، کلیسای اصلاح شده هلند و یک کلیسای لوتری کوچک تر تشکیل شد. چندین کلیسای ارتدوکس اصلاح شده و لیبرال در کلیسای پروتستان ادغام نشدند. اگرچه در کل هلند، مسیحیت به یک اقلیت تبدیل شده است، اما هلند یک نوارهٔ مذهبی از زیلاند تا بخش های شمالی استان اُفِرَیسِل دارد که در آن اعتقادات پروتستان (به ویژه اصلاح شده) قوی باقی مانده است و حتی در شوراهای شهرداری اکثریت دارد. اسلام دومین دین بزرگ در این کشور است. در سال ۲۰۱۲، حدود ۸۲۵ هزار مسلمان در هلند وجود داشت که ۵ درصد از جمعیت کشور را شامل می شد. تعداد مسلمانان از دهه ۱۹۶۰ در نتیجه تعداد زیادی از کارگران مهاجر افزایش یافت. اینها شامل مهاجرانی از امپراتوری هلند سابق، مانند سورینام و اندونزی، اما عمدتاً کارگران مهاجر از ترکیه و مراکش بودند. در طول دهه ۱۹۹۰، پناهندگانی نیز از کشورهایی مانند بوسنی و هرزگوین، ایران، عراق، سومالی و افغانستان وارد شدند. سایر ادیان حدود ۶ درصد از مردم هلند را تشکیل می دهند. هندوئیسم یک دین اقلیت در هلند است که
حدود ۲۱۵۰۰۰ پیرو دارد (کمی بیش از ۱٪ از جمعیت). بیشتر اینها هندی های سورینام هستند. جمعیت قابل توجهی از مهاجران هندو از هند و سری لانکا و برخی از پیروان غربی جنبش های مذهبی جدید مانند انجمن بین المللی آگاهی کریشنا نیز وجود دارند. تخمین زده می شود ۲۵۰ هزار فرد با جذب شده با اندیشه های بودایی در هلند وجود دارد. حدود ۴۵۰۰۰ یهودی در هلند وجود دارد. نگارگری. نقاشی در عصر طلایی هلند، در قرن هفدهم به اوج خود رسید و در جهان بسیار مورد تحسین قرار گرفت. در این دوره، تعداد نقاشی های تولید شده بسیار زیاد بود، به طوری که قیمت ها به شدت کاهش یافت. از دهه ۱۶۲۰، نقاشی هلندی از سبک باروک روبنس در منطقه فلاندر فاصله گرفت و به سمت سبکی واقع گرایانه تر حرکت کرد که به تصویر کشیدن دنیای واقعی می پرداخت. این نقاشی ها شامل موضوعات تاریخی، پرتره، مناظر طبیعی و شهری، طبیعت بی جان و زندگی روزمره می شد. در چهار مورد آخر، نقاشان هلندی سبک هایی را ایجاد کردند که برای دو قرن بعد الهام بخش هنرمندان اروپایی بود. این نقاشی ها اغلب حاوی پیام های اخلاقی بودند. عصر طلایی هلند پس از حمله فرانسه در سال ۱۶۷۲، دیگر هرگز به اوج خود بازنگشت، هرچند تا
حدود سال ۱۷۱۰ دوره افول آن ادامه داشت. نقاشان هلندی، به خصوص در استان های شمالی، با به تصویر کشیدن صحنه های صمیمی سعی می کردند احساسات بیننده را برانگیزند. چهره نگاری در قرن هفدهم در هلند بسیار محبوب بود و افراد ثروتمند سفارش های زیادی برای کشیدن پرتره هایشان می دادند. پرتره های گروهی نیز اغلب توسط اعضای برجسته گارد شهری، هیئت امنا و افراد مشابه سفارش داده می شد. در این پرتره ها، هر فرد هزینه سهم خود را پرداخت می کرد و جایگاه هرکس در تصویر با توجه به مبلغ پرداختی تعیین می شد. برای مثال، در تابلوی «نگهبان شب» اثر رامبرانت، کسانی که پول بیشتری پرداخت کرده بودند، در جلو و با لباس کامل و تمام قد کشیده شده اند، در حالی که کسانی که کمتر پرداخت کرده بودند، فقط صورتشان در پشت گروه دیده می شود. گاهی همه مبلغ یکسانی پرداخت می کردند که در این صورت، اگر بعضی ها جایگاه بهتری در تصویر می گرفتند، ممکن بود باعث اختلاف شود. در این نقاشی ها، اغلب از نمادها برای بیان مفاهیم عمیق تر استفاده می شد. بسیاری از نقاشی های این سبک که در نگاه اول فقط زندگی روزمره را نشان می دادند، در واقع حاوی ضرب المثل ها و گفته های هلندی یا پیام های
اخلاقی بودند که امروزه درک آنها چندان آسان نیست. موضوعات مورد علاقه در مناظر هلندی شامل تپه های شنی در امتداد ساحل غربی، رودخانه ها با چمنزارهای پهناور اطرافشان که محل چرای گاوها بود و اغلب تصویری از یک شهر در دوردست، می شد. مکتب لاهه در آغاز قرن نوزدهم شکل گرفت. هنرمندان این مکتب تمام زوایای تاریک و روشن چشم اندازهای هلند و همه سنگینی ها و شفافیت های جو آن را به تصویر کشیدند. امپرسیونیسم آمستردام در میانه قرن نوزدهم و تقریباً همزمان با امپرسیونیسم (دریافتگری) در اروپا رواج یافت. نقاشان این مکتب، برداشت های شخصی خود را با ضربات سریع و آشکار قلم مو بر روی بوم ثبت می کردند و بر نمایش زندگی روزمره شهری تمرکز داشتند. آمستردام در اواخر قرن نوزدهم، مرکز پر جنب و جوشی برای هنر و ادبیات بود. ونسان ون گوگ، نقاش پست امپرسیونیسم (پسادریافتگری)، با آثار برجسته اش که به خاطر زیبایی خشن، صداقت عاطفی و رنگ های جسورانه شان شناخته می شوند، تأثیر عمیقی بر هنر قرن بیستم گذاشت. در قرن بیستم، هلند هنرمندان و نقاشان برجسته ای مانند رولوف فرانکوت، سالومون خارف، پیکه کخ و بسیاری دیگر را به جهان معرفی کرد. در حدود سال های ۱۹۰۵ تا ۱۹
۱۰، نقطه چینی در هلند شکوفا شد. بین سال های ۱۹۱۱ تا ۱۹۱۴، جدیدترین جنبش های هنری مانند کوبیسم (حجم گرایی)، فوتوریسم (آینده گری) و اکسپرسیونیسم (هیجان نمایی) یکی پس از دیگری وارد هلند شدند. پس از جنگ جهانی اول، پیت موندریان جنبش د استیل (به معنای "سبک") را رهبری کرد و هنری ناب را ترویج داد که تنها شامل خطوط عمودی و افقی و استفاده از رنگ های اصلی بود. معماری. دوران طلایی هلند تقریباً تمام سده هفدهم میلادی را در بر می گیرد. در این دوران، به دلیل رونق اقتصادی، شهرها به سرعت گسترش یافتند. تالارهای شهر و انبارهای جدید ساخته شد و کانال های زیادی در داخل و اطراف شهرهایی مثل دلفت، لیدن و آمستردام برای مقاصد دفاعی و حمل ونقل حفر شد. بسیاری از بازرگانان ثروتمند در کنار این کانال ها خانه های جدید ساختند. این خانه ها معمولاً بسیار باریک بودند و نماهای تزیین شده ای داشتند که نشان دهنده جایگاه اجتماعی جدید صاحبانشان بود. دلیل باریک بودن خانه ها این بود که مالیات بر اساس عرض نمای ساختمان محاسبه می شد. معماری اولین جمهوری در شمال اروپا با سادگی و خویشتن داری شناخته می شد و با الهام گرفتن از اروپای دوران باستان، ارزش های دموکر
اتیک را بازتاب می داد. به طور کلی، معماری در کشورهای سفلی (مناطق پست)، چه در هلند اسپانیا تحت تأثیر اصلاح کاتولیک و چه در شمال تحت سلطه پروتستانتیسم، به شدت تحت تأثیر معماری رنسانس شمال ایتالیا و سبک های تکلف گرایی بود که پیش از سبک معماری باروک رم فرانچسکو بورومینی و جان لورنتسو برنینی رواج داشت. در مقابل، سبک ساده تر معماری در جمهوری هلند برای ساختمان های مهم دولتی و کاخ های دودمان اورانیه-ناسائو مناسب بود و تحت تأثیر سبک ضد اصلاحات که در آنتورپ رواج داشت، قرار نگرفت. در پایان قرن نوزدهم، یک جریان قابل توجه معماری نئوگوتیک در معماری کلیساها و ساختمان های عمومی پدید آمد، به ویژه با الهام از معمار فرانسوی اوژن ویوله-لو-دوک توسط پیر کایپرش، معمار کاتولیک رومی. موزه ملی آمستردام (۱۸۷۶–۱۸۸۵) و ایستگاه مرکزی آمستردام (۱۸۸۱–۱۸۸۹) از جمله ساختمان های اصلی او هستند. در طول قرن بیستم، معماران هلندی نقش مهمی در پیشرفت معماری مدرن ایفا کردند. در اوایل قرن بیستم، از دل معماری خِرَدگرای هندریک پتروس برلاخه، معمار بورس برلاخه، سه گروه مختلف در دهه ۱۹۲۰ پدید آمدند که هر کدام دیدگاه خاص خود را دربارهٔ مسیر آینده معماری مدرن
داشتند. معماران اکسپرسیونیست مانند ام. دکلرک و پ. یی کرامر در آمستردام ("به مکتب آمستردام مراجعه کنید")، معماران کارکردگرا در سبک معماری نو"Nieuwe Zakelijkheid" یا "Nieuwe Bouwen" مانند مارت استام، ال.سی. فان در فلوخت، ویلم مارینوس دودک و یوهانس دایکر که ارتباط خوبی با گروه مدرنیست بین المللی کنگره بین المللی معماری مدرن داشتند، و گروه سوم که از دل جنبش د استیل بیرون آمدند و شامل ی.ی.پ. آود و خریت ریتفلد می شدند. هر دو معمار اخیر بعدها به سبک کارکردگرایی روی آوردند. در دهه های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰، نسل جدیدی از معماران مانند آلدو وان آیک، ی.ب. باکما و هرمان هرتزبرخر که به «نسل انجمن» (به نام مجله ای با عنوان "فوروم") معروف بودند، با گروه های بین المللی مانند تیم ۱۰ ارتباط برقرار کردند. از دهه ۱۹۸۰ تا به امروز، رم کولهاس و دفتر معماری کلان شهریOMA او به یکی از معماران برجسته جهان تبدیل شده اند و نسل جدیدی از معماران هلندی را تربیت کرده اند که در سنت مدرنیستی فعالیت می کنند. ادبیات. ادبیات هلندی در سده های میانه (قرون وسطی) عمدتاً شامل متون مذهبی، حماسه های قهرمانانه و شعرهای عاشقانه بود. از مهم ترین آثار این دوره می ت