Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
جمال قدو (به گویش بندری: "جمال کدو") که به نام های جمال جمالو و سیاه زنگی نیز شناخته می شود، یک ترانه در سبک بندری ساختهٔ ابراهیم شهدوستی، ترانه سرا، آهنگساز و خوانندهٔ هرمزگانی است که بارها توسط خوانندگان و گروه های موسیقی مختلف ایرانی بازخوانی شده است. درونمایه. ترانه "سیاه زنگی" یکی از ترانه های فولکلور هرمزگان است که به ساکنان سیاهپوست آن منطقه اشاره دارد. شهرت در ایران. شهرت این قطعه نخستین بار زمانی از جنوب ایران فراتر رفت که ضیا آتابای آن را در آلبوم "هله مالی" خود بازخوانی کرد. این قطعه آنچنان با استقبال نسل جوان رو به رو شد که همان زمان گروه کُر دبیرستانی «دختران خاطره» آن را در یک برنامهٔ رادیویی اجرا کردند. در طی سال ها این ترانه در عروسی های ایرانی نیز طرفداران زیادی پیدا کرد. شهرت جهانی. آهنگ جمال قدو در ۶ دسامبر ۲۰۲۳ در فیلم هندی "حیوان" به عنوان ترانه صحنه ورود شخصیت بابی دئول به نمایش گذاشته شد. این ترانه ابتدا در هند و سپس در سراسر جهان طرفداران زیادی پیدا کرد و ویدیوهای رقص فراوانی از آن ساخته شد. پس از بارگذاری این قطعه در یوتیوب، در عرض یک ساعت ۹ میلیون بار دیده شد و پس از گذشت ۲ روز مرز ۱
۵ میلیون بازدید را رد کرد. ثبت استانی. در سال ۱۳۹۶ قطعه "سیاه زنگی" به همراه تعداد دیگری از آثار ابراهیم شهدوستی در اداره فرهنگ و ارشاد استان هرمزگان به ثبت رسمی رسید.
ایستگاه فضایی بین المللی یا آی.اس.اس (به انگلیسی: I.S.S.) یک فیلم علمی تخیلی و دلهره آور آمریکایی محصول سال ۲۰۲۳ به کارگردانی گابریلا کاپرتویت و نویسندگی نیک شفیر است. آریانا دبوز، کریس مسینا، جان گلگر، جونیور، ماریا ماشکوا، کوستا رونین و پیلو اسبک در این فیلم به ایفای نقش می پردازند. نخستین نمایش جهانی این فیلم در جشنواره فیلم ترایبکا در ۱۲ ژوئن ۲۰۲۳ بود و در ۱۹ ژانویهٔ ۲۰۲۴ در ایالات متحده اکران شد. خلاصه داستان. تنش ها با شروع یک درگیری جهانی در زمین شعله ور می شود. فضانوردان که از این موضوع متزلزل شده اند، از زمین دستور دریافت می کنند: با هر وسیله ای که لازم است، ایستگاه فضایی بین المللی را کنترل کنید. تولید. فیلمبرداری در استودیو اسکرین گیمز در ویلمینگتن، کارولینای شمالی، در فوریه ۲۰۲۱ آغاز شد.
فضلی چلبی فضولی زاده (؛ ۱۵۴۳ – ۱۶۰۵) که عموماً با نام فضلی شناخته می شود، شاعر سدهٔ شانزدهم بود که به زبان های آذربایجانی، فارسی و عربی سرود. او فرزند شاعر آذربایجانی، محمد فضولی، بود. فضلی به خاطر استعدادش در خلق ماده تاریخ و معماهای درون اشعارش شهرت داشت.
ان جی سی ۵۸۹۷ () یک خوشه کروی در صورت فلکی ترازو است.
ان جی سی ۵۸۶۱ () یک کهکشان مارپیچی در صورت فلکی ترازو است و در فاصله ۸۵ میلیون سال نوری از زمین قرار دارد.
تیتوس هرمینیوس آکوئیلینوس یک دولت مرد و قهرمان ملی جمهوری روم و کنسول آن در سال ۵۰۶ قبل از میلاد بود که در دو جنگ مهم اوایل این جمهوری، محاصرهٔ روم به دست پورسنا و نبرد دریاچه رگیلوس، شرکت کرده بود و بیشتر شهرتش به سبب دفاع از پل تیبر در جنگ نخست است. تبار. او از خاندان هرمینیان بود که از خاندان های اشرافی اوایل جمهوری روم به حساب می رفت. جنگ با اتروسکان. پس از تجاوز سکستوس تارکوئینیوس به لوکرتیا و سرنگونی نظام پادشاهی روم و اخراج لوکیوس تارکوئینیوس متکبر از روم در ۵۰۹ ق. م، تارکوئینیوس متکبر با خاندانش به دربار لارس پورسنا، پادشاه دولت شهر اتروسکی کلوسیوم، پناهنده شد و درخواست کرد که برای محاصرهٔ روم و درهم شکستن جمهوری نوپا و بازگرداندن او و فرزندانش به تاج وتخت آنجا یاری اش کند. پورسنا پذیرفت و با سپاهی گران روانهٔ روم شد. ابتدا، تپهٔ یانیکولوم، بر کرانهٔ شمالی تیبر، را متصرف شد و سپس به سوی پل سوبلیکیوس، تنها پل روی تیبر، راهی شد تا با گذر از آن به کرانهٔ جنوبی رود برسد و بر روم حمله ببرد. قوای رومی یانیکولوم را واگذار کرده به کرانهٔ جنوبی عقب نشستند و شروع به تخریب پل کردند، مبادا دشمن آن را متصرف گردد و
با آن به شهر دسترسی یابد. سه رومی بر روی پل باقی ماندند تا دشمن را مشغول خود کنند و همرزمانِ پشت سرشان وقت کافی برای تخریب پل را داشته باشند: هوراتیوس کوکلس و اسپوریوس لارکیوس و تیتوس هرمینیوس. به هر روی، این سه تن از پل در برابر حملهٔ دشمن دفاع کردند و همرزمان دیگر در پشت سرشان با قدرت مشغول تخریب پل شدند. سرانجام، وقتی تنها بخش کوچکی از پل سالم باقی ماند و تخریب کنندگان از آن سه خواستند از طریق قسمت سالم ماندهٔ پل عقب بنشینند، هوراتیوس از هرمینیوس و لارکیوس خواست تا عقب بنشینند. پس چون آن دو از قسمت سالم پل استفاده کردند و به کرانهٔ جنوبی تیبر عقب نشستند، هوراتیوس همچنان تنهایی به دفاع ادامه داد تا اینکه رومیانِ پشت سرش پل را به طور کامل تخریب کردند. آنگاه، هوراتیوس به داخل رود پرید. در این باره که هوراتیوس زنده ماند و با شنا به آنسوی تیبر رسید یا در رود غرق شد منابع اختلاف دارند. بدین سان، با ویرانی پل دشمن اتروسکی نتوانست بر روم حمله ببرد. پس ناچار به محاصرهٔ شهر پرداخت تا مگر رومیان از گرسنگی تسلیم شوند. پوبلیوس والریوس پوبلیکولا، که کنسولِ آن سال و فرماندهٔ کل قوای جمهوری بود، نقشه ای چید تا دشمن را به
داخل شهر بکشاند و قلع وقمع کند: نخست افراد سپاه را فرمود با تجمع در دروازهٔ ازکوئیلینوس، که از دشمن دورتر بود، احشام و گله ها را رها کنند تا دشمن به طمع ربودن احشام وارد شهر شود. سپس تیتوس هرمینیوس را فرمود با نیروهایی کم شمار در دو مایلی شهر مخفی شود، اسپوریوس لارکیوس را نیز فرمود با جوانانی سبک اسلحه در دروازهٔ کولینا منتظر بماند و پس از ظهور دشمن بر او بتازد تا نتواند به سوی تیبر عقب بنشیند. پس چون این تله ها را چید، خودش و کنسولِ همکارش، تیتوس لوکرتیوس، و نیروهای تحت امرش نخستین کسانی بودند که با اتروسکان مقابل شدند. بعد که درگیری شد و هرمینیوس صدای جنگ را شنید، از کمینگاهش به بیرون جَست و بر عقبهٔ اتروسکان، که با والریوس سرگرم بودند، تاخت و لارکیوس و افرادش نیز راه عقب نشینی را بر ایشان بستند. بدین سان، اتروسکانی که به خیال به غنیمت بردنِ احشام وارد روم شده بودند قتل عام شدند. بعدتر، وقتی پورسنا سرسختی رومیان در دفاع از جمهوری و آزادی شان را دید، از محاصرهٔ شهر دست کشید و با ایشان صلح کرد و تارکوئینیان را جواب نمود. کنسولی. هرمینیوس به همراه اسپوریوس لارکیوس، همرزمش در دفاع از پل، در سال ۵۰۶ ق.م. (چهارم
ین سال تأسیس جمهوری) به کنسولی برگزیده شدند. جنگ با لاتینان. پس از آنکه لارس پورسنا با رومیان در صلح شد و محاصرهٔ روم را برچید و از یاری به تارکوئینیان دست برداشت، تارکوئینیوس متکبر با خاندانش به دولت شهر توسکولوم، تحت سلطهٔ دامادش اکتاویوس مامیلیوس، پناهنده شد. مامیلیوس چند سال را در تدارک جنگی بزرگ برضد روم سپری کرد و سی دولت شهر لاتین (همسایگان جنوبی روم که دولت خودش نیز جزو آنان بود) را برای جنگ با جمهوری روم برانگیخت. در ۴۹۹ یا ۴۹۶ ق. م، که جنگ با لاتینان قطعی شده بود، رومیان آئولوس پستومیوس و تیتوس اِبوتیوس را به ترتیب به سمت دیکتاتور و ارباب سواران برگزیدند و هرمینیوس را نیز از سرداران ارشد سپاه قرار دادند. در این نبرد، ابوتیوس بر مامیلیوس تاخت و مامیلیوس نیز مقابله به مثل کرد که هر دو مجروح شدند و ابوتیوس از نبرد بیرون رفت و مامیلیوس نیز پس از قدری مداوا باز به نبرد بازگشت. وقتی می خواست به کمک گردان تارکوئینیان بشتابد، هرمینیوس او را دید و شناخت و بر وی تاخت و، با شدت و حدتی بیش از آنکه ابوتیوس نشان داده بود، او را به نیزه ای زد و کشت. لیکن خودش هم وقتی داشت غنایم دشمن را برمی گرفت، به نیزه ای مجروح
شد، و چون او را به اردوگاه پس بردند تا مداوایش کنند، از شدت جراحت جان داد. در ادبیات. تامس ببینگتن مکولی در "اشعار روایی روم باستان" ایستادگی هرمینیوس و دو همرزمش در برابر قوای لارس پورسنا بر سر پل سوبلیکیوس را به نظم کشانده است.
ان جی سی ۵۹۱۰ () یک کهکشان بیضوی است که در فاصله ۵۴۰ میلیون سال نوری در صورت فلکی مار جای دارد. این کهکشان در ۱۳ آوریل ۱۷۸۵ توسط ویلیام هرشل کشف شد.
ان جی سی ۵۹۲۵ () یک خوشه باز در صورت فلکی گونیا است.
ان جی سی ۵۹۲۷ () یک خوشه کروی در صورت فلکی گرگ است.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;38456515&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2024-01-11T09:24:20Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Cizr&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;/* growthexperiments-addlink-summary-summary:2|0|0 */&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;38620897&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; ان جی سی ۵۹۴۹ () یک کهکشان مارپیچی کوتوله است که در فاصله ۴۴ میلیون سال نوری از ما در صورت فلکی اژدها جای دارد. کهکشان NGC 5949 در سال ۱۸۰۱ توسط ویلیام هرشل کشف شد.
ان جی سی ۵۹۷۹ () یک سحابی سیاره ای در صورت فلکی مثلث جنوبی است. که در ۲۴ آوریل ۱۸۳۵ توسط جان هرشل کشف شد.
باشگاه فوتبال ژلزیارنه پودبرزووا () یک باشگاه فوتبال مستقر در پودبرزووا، اسلواکی است که در حال حاضر در لیگ دسته اول فوتبال اسلواکی، بالاترین سطح لیگ فوتبال در این کشور به فعالیت می پردازد. این باشگاه تاکنون دوبار در فصل های ۲۰۱۴-۲۰۱۳ و ۲۰۲۲-۲۰۲۱ قهرمان لیگ دسته دوم فوتبال اسلواکی شده است.
ان جی سی ۵۹۸۶ () یک خوشه کروی در صورت فلکی جنوبی گرگ است.
ان جی سی ۵۹۶۵ () یک کهکشان مارپیچی است که در صورت فلکی اژدها قرار دارد. این کهکشان در ۵ مه ۱۷۸۸ توسط ویلیام هرشل کشف شد.
فیصل الشعبی (؛ ۱۹۳۵ – ) سیاست مدار اهل یمن بود. وی از ۶ آوریل ۱۹۶۹ تا ۲۲ ژوئن ۱۹۶۹، اولین نخست وزیر جمهوری خلق یمن جنوبی بود. فیصل الشعبی در ۲ آوریل ۱۹۷۰، اعدام شد.
ان جی سی ۵۹۶۶ () یک کهکشان بیضی شکل در صورت فلکی گاوران است. این کهکشان توسط ویلیام هرشل در ۱۸ مارس ۱۷۸۷ کشف شد.
باشگاه فوتبال کوشیتسه () یک باشگاه فوتبال مستقر در کوشیتسه، اسلواکی است که در حال حاضر در لیگ دسته اول فوتبال اسلواکی، بالاترین سطح لیگ فوتبال در این کشور به فعالیت می پردازد. این باشگاه در سال ۲۰۱۸ تأسیس شد. آنها در یک باشگاه دیگر با نام کوشیتسه-بارسا ادغام شدند.
محمد علی هیثم (؛ – ) سیاستمدار اهل یمن بود. وی از ۲۳ ژوئن ۱۹۶۹ تا ۲ اوت ۱۹۷۱، دومین نخست وزیر جمهوری دموکراتیک خلق یمن بود. محمد علی هیثم در ۱۰ ژوئیه ۱۹۹۳، در سن ۵۳ سالگی درگذشت.
باشگاه فوتبال سکالیتسا () یک باشگاه فوتبال مستقر در سکالیتسا، اسلواکی است که در حال حاضر لیگ دسته اول فوتبال اسلواکی، بالاترین سطح لیگ فوتبال در این کشور به فعالیت می پردازد.
ورنون دی مارکو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اسلواکی بازی کرده است.
مجنون فیلم ایرانی به کارگردانی مهدی شامحمدی و تهیه کنندگی عباس نادران محصول سال ۱۴۰۲ است. داستان فیلم به بخش هایی از زندگی مهدی زین الدین و برادرش مجید می پردازد که در جریان جنگ ایران و عراق با راهبری لشکر ۱۷ علی بن ابی طالب بخشی از عملیات خیبر را در جزیرهٔ مجنون پیش بردند. سجاد بابایی در این فیلم ایفای نقش مهدی زین الدین را بر عهده دارد. "مجنون" محصول سازمان هنری رسانه ای اوج است و نخستین بار در چهل و دومین جشنوارهٔ فیلم فجر نمایش داده شد.
فصل ۰۳–۱۴۰۲، بیست و سومین فصل حضور باشگاه سپاهان در لیگ برتر خلیج فارس است. سپاهان در رقابت های این فصل علاوه بر لیگ داخلی در جام حذفی و لیگ قهرمانان آسیا نیز شرکت کرد. بازیکنان. بازیکنان ملی پوش. اطلاعات بازیکنان فقط مخصوص بازی در تیم ملی هست و ربطی به پست یا شماره بازیکن در تیم سپاهان ندارد.
روبرت برناردیس (۷ اوت ۱۹۰۸ در اینسبروک - ۸ اوت ۱۹۴۴ در برلین-پلوتزنزی) یک افسر ارتش آلمان و مبارز مقاومت اتریشی در تلاش برای کشتن دیکتاتور آلمان نازی، آدولف هیتلر در توطئه ۲۰ ژوئیه ۱۹۴۴ بود. پس از فارغ التحصیلی از آکادمی نظامی در انس و کلوسترنوبورگ اتریش، برناردیس به عنوان یک ستوان در لینتس کار نظامی خود را آغاز کرد. پس از ضمیمه شدن اتریش به آلمان در سال ۱۹۳۸، او رژیم حاکم جدید را پذیرفت، اما همچنان منتقد باقی ماند. ولی پس از آغاز جنگ جهانی دوم، تجریبات تلخ جنگی در خط مقدم مانند مشاهده قتل غیرنظامیان از نزدیک، نظر او را تغییر داد. از این رو وی وارد جنبش مقاومت در برابر رژیم رایش سوم شد. وی در ماه مه ۱۹۴۲ در ستاد فرماندهی آلمان مشغول به کار شد. در سال ۱۹۴۴، اگرچه هنوز نسبتاً جوان بود، به درجه ی سرهنگ دومی رسید. در حین تلاش برای تروری که 20 ژوئیه انجام شد، او در نزدیکی مرکز فرماندهی هیتلر در ولفس شانتسه در نزدیکی راستنبورگ مستقر نبود، بلکه در برلین بود. برناردیس که از اینکه بمب باعث مرگ هیتلر نشده است، آگاهی نداشت، یکی از مسئولان اجرای دستور راه اندازی عملیات والکیری بود. همان شب، او توسط گشتاپو دستگیر شد. در ت
اریخ ۸ اوت، او توسط "دادگاه خلق" آلمان (Volksgerichtshof) به اعدام محکوم شد و همان روز اعدام شد. با وجود اینکه خانواده ی برناردیس به یک اردوگاه تبعید شدند، در جریان جنگ زنده ماندند. در رسانه ­ها. در فیلم آلمانی ساخته شده در سال ۲۰۰۴ به نام "اشتاوفنبرگ" (Stauffenberg)، نقش بازیگر مایکل بورنهوتر (Michael Bornhütter) نقش برناردیس را ایفا کرد.
فهمی جدعان (۱۹۳۹م) متفکر اردنی فلسطینی الاصل و استاد دانشگاه های اردن و کویت است. که نظریات مهمی پیرامون اسلام سیاسی ارایه کرده است. تحصیلات. او در سال ۱۹۶۸م دکترای فلسفه خود را از دانشگاه سوربون پاریس دریافت کرد. سوابق. وی به عنوان استاد فلسفه و اندیشه اسلامی در دانشگاه کویت و دانشگاه های اردن و به عنوان رئیس تحقیقات علمی دانشگاه اردن و از سال ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۴ عضو هیئت مدیره مؤسسه جهان عرب در پاریس بود.. او دیدگاه های بحث برانگیزی در مورد اسلام سیاسی دارد و جوایز بسیاری را از آن خود کرده است. وی همچنین بعنوان شخصیت برگزیده علمی سال ۲۰۱۳ اردن معرفی شد. آراء. در مورد اسلام سیاسی. مسلمانان پس از استقرار دینشان در دل جهان، نیازی ندارند که زندگی خود را در این دنیا در درگیری، جنگ برنامه ریزی کنند. ما نیازمند «اصلاح انسان» با معنا، ارزش، اصول اخلاقی و انسانیت دلسوز هستیم. تنها با انجام این کار ما از تمدن های حاوی استبداد، سلطه و بردگی متمایز خواهیم شد و تنها با انجام این کار می توانیم نمونه ای برای دیگران باشیم. تنها با این کار ما، فرزندانمان و مردم ما به خوبی، خوشبختی، رفاه، آرامش و امنیت دست می یابند، نه عذاب، آزمایش
مداوم و وضعیت اسفبار. ایمان پارسا، دلسوز، ارتباطی، و عادلانه، راه رستگاری است، نه «ایمان مستعالی» که با وسوسه های انحصار طلبی، قدرت پرستی، استبداد و جدایی پر است. به نظر او «اسلام سیاسی» یک «بدعت» ایدئولوژیک است که از احزاب سیاسی مدرن الگوبرداری شده است. به نظر او این یک انحراف آشکار از غایت شناسی واقعی اسلام است که یک غایت شناسی فرهنگی، اخلاقی است، نه یک جنبش سیاسی ماکیاولیستی که به دنبال قدرت، سلطه و طرد هر آنچه متفاوت است می باشد. او در کتاب خود (آزادی اسلام…) با دقت به این موضوع پرداخته است. از نظر تاریخی اسلام با عقبگرد به سوی رژیمهای پادشاهی مانند حکومت بنی امیه و بنی عباس… تجربه تاریخی اسفباری را تجربه کرد. ما باید به اسلام اصیل یعنی اسلام عدل و رحمت و مصلحت، برگردیم. اسلام دین مقاصد است نه دین فقیهان که گرایش ها و خواسته ها و شرایط زمانی فقها وارد آن شده است. اسلام مقاصد (اهداف) چیزی بسیار فراتر از احکام جزئی، قشری و ظاهری فقهاست که با مطلق انگاری عرصه را تنگ کرده اند. ابن قیم جوزیه می گوید: هر جا حکومت عدل برقرار شود، آنجا قانون خدا برقرار است «هر دولتی که عدل و رحمت و مصلحت مردم را برقرار کند، مشرو
ع است و با حمایت از مردم دین و عقاید آنها را نیز حفظ می کند. و هرگز دیگر نیازی خلافت یک فرد نداریم.»
یاسین سعید نعمان (؛ زادهٔ ) سیاستمدار، و دیپلمات اهل یمن است. وی از ۸ فوریه ۱۹۸۶ تا ۲۲ مه ۱۹۹۰، نخست وزیر جمهوری دموکراتیک خلق یمن بود.
کلیسای جامع بورژ (به فرانسوی: "Cathédrale Saint-Étienne de Bourges") یک کلیسای کاتولیک رومی است که در بورژ فرانسه واقع شده است. نام این کلیسای جامع به استفان مقدس تقدیم شده است و مقر اسقف اعظم بورژ است. این کلیسا که بین سال های ۱۱۹۵ تا ۱۲۳۰ میلادی و روی بقایای یک کلیسای رومی دیگر ساخته شده، بیشتر به سبک معماری گوتیک فرانسوی و تقریباً همزمان با کلیسای جامع شارتر ساخته شده است. این کلیسای جامع، به ویژه به خاطر بزرگی و یکپارچگی فضای داخلی، تزئینات مجسمه ای درگاه های آن و نیز مجموعه بزرگ پنجره های شیشه ای رنگی سده سیزدهمی اش شناخته شده است. به دلیل داشتن معماری گوتیک منحصربفرد، این کلیسا در سال ۱۹۹۲ در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شد. تاریخچه. کلیساهای جامع پیشین. شهر دیوارکشی شدهٔ آوریکوم، پایتخت قبیلهٔ بیتوریژها، در سال ۵۴ پیش از میلاد به دست ژولیوس سزار فتح شد و به پایتخت استان گالو-رومی آکیتن بدل گشت. مسیحیت در حدود سال ۳۰۰ میلادی به وسیلهٔ اورسینوس بورژ به این شهر آورده شد؛ او نخستین اسقف بورژ به شمار می رود. گریگوری تور در سدهٔ ششم از یک کلیسای «باشکوه» در این شهر یاد می کند. در سدهٔ نهم، رائول دو تورنن ساخ
تمان کهن کلیسا را بازسازی کرد. میان سال های ۱۰۱۳ تا ۱۰۳۰، اسقف گوزلن کلیسای جامع تازه و بزرگ تری ساخت. همانند کلیساهای پیشین، این بنا هم به دیوار شهر چسبیده بود و بخشی از بقایای آن هنوز زیر کلیسای کنونی قابل مشاهده است. در حدود سال ۱۱۰۰، فیلیپ یکم فرانسه بورژ و استان پیرامون آن را به قلمرو در حال گسترش خود افزود. در سال ۱۱۴۵، پسر او لوئی هفتم فرانسه همسر تازه اش الئونور آکیتن را به این شهر آورد و او رسماً در کلیسای جامع کهن بورژ به ملکهٔ فرانسه تاج گذاری شد. از حدود ۱۱۵۰، اسقف اعظم پیر دو لا شاتر کلیسای جامع را با افزودن دو رواق جانبی تازه در دو سوی ساختمان ــ هر یک با دو درگاه رومانِسک ــ گسترش داد و بازسازی نمای غربی را نیز برنامه ریزی کرد. کلیسای جامع گوتیک (سده های ۱۲–۱۳). با روی کار آمدن اسقف اعظم تازه، آنری دو سولی، برنامه ای بلندپروازانه تر آغاز شد. در سال های ۸۲–۱۱۸۱ فیلیپ اوگوستوس دوم اجازه داد تا ساخت وساز در بخش هایی از باروی کهن که مشرف به شهر بود انجام شود. سندی از اسقف، آنری دو سولی، در سال ۱۱۹۵ حاکی از بازسازی کامل کلیسای جامع است. نخستین کار، ساخت یک کلیسای زیرزمینی در فضایی به عمق شش متر در م
حل باروهای کهن بود. این سازه با رواق دوگانه، حدود سال ۱۲۰۰ به پایان رسید و پایه ای برای بخش بعدی، یعنی محراب شرقی، فراهم آورد که در حدود سال ۱۲۰۶ تکمیل شد. سپس کار به سوی غرب ادامه یافت، از آپسید تا سرودخانه. این کلیسا تقریباً هم زمان با کلیسای جامع شارتر آغاز شد، اما طرح اصلی آن بسیار متفاوت بود. در حالی که در شارتر و دیگر کلیساهای گوتیک والا رواق های جانبی هم ارتفاع با شبستان مرکزی بودند، در بورژ رواق های جانبی در ارتفاع های متفاوت ساخته شدند و از بیرون به سوی مرکز پلکانی بالا می رفتند. شبستان کهن برای مدتی حفظ شد تا عبادت ادامه یابد تا اینکه سرودخانهٔ تازه حدود سال ۱۲۱۴ کامل شد. سپس ساخت پنج راهروی شبستان تازه آغاز شد. تا سال ۱۲۲۵ بنا به اندازه ای کامل شده بود که بتواند شورای بزرگی را برای محکوم کردن بدعت کاتاریسم در خود جای دهد. کار عمده بر روی شبستان تا سال ۱۲۳۵ پایان یافت، با نصب تیرک صلیبی که سرودخانه را از شبستان جدا می کرد. گام بعدی، ساخت اسکلت چوبی بام روی سقف طاق دار بود. این کار میان سال های ۱۱۴۰ تا ۱۱۵۵ ادامه یافت و به چوب ۹۰۰ درخت بلوط نیاز داشت. بام سازی تا سال ۱۲۵۹ ادامه یافت، زمانی که آتش سوز
ی خسارت سنگینی وارد کرد. ساخت برج جنوبی متوقف شد، احتمالاً از سر احتیاط، و کار بر برج شمالی نیز متوقف شد. سده های ۱۴–۱۶. تا سال ۱۲۵۹ کلیسای جامع تقریباً پایان یافته بود، تنها در ۶۳ سال؛ که زمان رکوردی برای یک کلیسای جامع گوتیک بود. با این حال، مشکلات تازه ای پدید آمد. ترک هایی در برج جنوبی ظاهر شد که نمای غربی را تهدید می کرد. در سال ۱۳۱۴، فیلیپ لوبل کمک مالی ارائه کرد، نما تقویت شد و پشت بندی به برج جنوبی افزوده شد. کلیسا رسماً در ۵ مه ۱۳۳۴ به دست اسقف اعظم گیوم دو بروس تقدیس شد. کار بر نما در ۱۳۱۴ با ساخت روزن بزرگ «گراند اوستو» ادامه یافت. یک منار چوبی بلند به کلیسا افزوده شد و دیوارها با پشت بندهای قوسی تقویت شدند. میان ۱۴۰۶ تا ۱۴۹۱، یازده نمازخانهٔ تازه در کناره های کلیسا میان پشت بندها ساخته شد که به سبک گوتیک متأخر پرزرق وبرق آراسته بودند. در ۱۴۲۴، کلیسا مجهز به نوآوری فناورانه ای شد: ساعت نجومی بورژ، که پس از چندین تعمیر هنوز کار می کند. برج شمالی، که مدت ها مسئله ساز بود، سرانجام کامل شد اما پی ریزی آن همچنان معیوب بود و در ۳۱ دسامبر ۱۵۰۶ فروریخت. برای گردآوری بودجهٔ بازسازی، اسقف اعظم گیوم دو کامبره
به کسانی که در دوران روزهٔ چهل روزه کره می خوردند در ازای کمک مالی بخشایش می داد. برج میان سال های ۱۵۰۸ تا ۱۵۲۴ بازسازی شد و از آن پس «برج کره» نام گرفت. پس از فروریختن برج در ۱۵۰۶، بخش مرکزی نمای غربی بالای درگاه های میانی، معروف به «گراند اوستو»، به سبک گوتیک شعله گون بازسازی شد. نمای بازسازی شده دارای گروهی از شش پنجرهٔ بلند نوک تیز و دو مدور در زیر یک پنجرهٔ بزرگ گل سرخی بود که با یک مثلث نوک تیز و یک گل سرخ کوچک کور تکمیل می شد. به علت مشکلات پایداری، نمای تازه و برج ها با پشت بندهای عظیم تقویت شدند. منار کهن در ۱۵۳۹ برداشته و در ۱۵۴۳–۴۴ جایگزین شد. در ۱۵۴۹ آتش سوزی در تیرهای بام رواق های شمالی، شیشه های زیرین را آسیب زد و ارگ را نیز نابود کرد. این بار هانری دوم فرانسه هزینهٔ مرمت را پرداخت. جنگ های مذهبی فرانسه آسیب های جدی تری بر جای گذاشتند. ارتشی پروتستان به رهبری گابریل دو لورژ، کنت مونتمورانسی، در ۲۷ مه ۱۵۶۲ ناگهانی شهر را گرفت. آن ها خزانهٔ کلیسا را غارت کردند، مجسمه ها را واژگون کردند و برخی از تندیس های برجسته کاری را شکستند. لورژ در صدد انفجار کلیسا بود اما دیگران او را منصرف کردند چون می خواس
تند آن را به کلیسای پروتستانی بدل کنند. سده های ۱۷–۱۸. ارگ تازه ای در سال ۱۶۶۷ نصب شد که بخش هایی از آن هنوز مورد استفاده است. منار کلیسا که چهار بار بازسازی شده بود، سرانجام در ۱۷۴۵ برداشته شد. در سدهٔ هجدهم، کل کلیسا دگرگونی جدی تری یافت تا با آموزه های تازهٔ واتیکان سازگار شود. محراب گوتیک از ۱۵۲۶ و تیرک سنگی پرنقش وبرجستهٔ شبستان از سدهٔ ۱۳ برداشته شد. بخش هایی از آن امروزه در سرداب به نمایش گذاشته شده اند. بسیاری از شیشه های رنگی با شیشه های سفید گریزای جایگزین شدند تا نور بیشتری فراهم کنند. در ۱۷۶۰ حفاظ شبستان تازه ای از نُه نردهٔ آهنی ساخته شد و در ۱۷۶۷ محراب مرمرین تازه ای نصب گردید. در جریان انقلاب فرانسه، کلیسا مدتی به معبد خرد بدل شد. بسیاری از ضریح ها و اشیای ارزشمند خزانه برای طلا ذوب شدند و ده ناقوس از دوازده ناقوس کلیسا نیز برای ریخته گری توپ ذوب گردیدند. پس از نابودی بیشتر کاخ دوک و نمازخانهٔ آن در انقلاب، تندیس آرامگاه ژان دو بری به سرداب کلیسا منتقل شد، همراه با شماری از شیشه های رنگی طراحی شده توسط آندره بونوو که پیامبران ایستاده را نشان می دادند. سده های ۱۹–۲۱. در سدهٔ نوزدهم، کلیسا به کلی
سای کاتولیک بازگردانده شد و میان سال های ۱۸۲۹ تا ۱۸۴۷ مرمت طولانی ای را گذراند. معماران تازه دگرگونی ها و افزوده های بسیاری ایجاد کردند که گاه مبنای تاریخی مشکوکی داشت. پشت بندها و قوس ها با مناره های کوچک و نرده های تازه تزئین شدند. در ۱۸۶۲، در زمان ناپلئون سوم، کلیسا به عنوان بنای تاریخی ثبت شد. در ۱۹۹۲، کلیسا در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار گرفت. در ۱۹۹۴–۹۵، تیرک سنگی کلیسای زیرین بازسازی شد و ساعت نجومی دوباره به کار افتاد. شیشه های رنگی کهن پاک سازی و با لایه های حفاظتی تازه پوشانده شدند. نقاشی های نمازخانهٔ یحیی تعمیددهنده نیز مرمت شدند. خط زمان. حدود ۳۰۰ – بنابر سنت، مسیحیت نخستین بار در بورژ پایه گذاری شد. حدود ۵۰۰ – نخستین ساختمان های کلیسای جامع در این مکان. ۸۴۴–۸۶۶ – اسقف رائول دو تورن کلیسا را به سبک کارولنژی بازسازی کرد. ۱۰۱۳–۱۰۳۰ – اسقف گوزلن کلیسا را بازسازی کرد که بخشی از سرداب آن هنوز پابرجاست. حدود ۱۱۰۰ – فیلیپ یکم فرانسه بورژ را به قلمرو فرانسه افزود. ۱۱۳۷ – لوئی هفتم در کلیسا تاج گذاری شد. ۱۱۴۵ – الئونور آکیتن به عنوان ملکه معرفی شد. ۱۱۹۵ – اسقف اعظم آنری دو سولی برای ساخت کلیسای جامع گوت
یک سرمایه جمع آوری کرد. کار آغاز شد. حدود ۱۲۰۶ – طبقهٔ زیرین سرودخانه تکمیل شد. حدود ۱۲۱۴ – سرودخانه به طور اساسی کامل شد. حدود ۱۲۳۰–۱۲۳۵ – شبستان و نخستین طبقات نمای غربی کامل شدند. ۱۲۵۵–۱۲۵۹ – اسکلت چوبی بام و طاق های شبستان تکمیل شد. ۱۳۱۳–۱۳۱۴ – ساخت ستون پشتیبان و پنجرهٔ گراند اوستو در نمای غربی. ۱۳۲۴ – تقدیس کلیسا به دست اسقف اعظم گیوم دو بروس. ۱۴۲۴ – نصب ساعت نجومی. ۱۴۹۳–۱۵۰۶ – برج شمالی تکمیل اما در ۱۵۰۶ فرو ریخت. در ۱۵۱۵ بازسازی شد. ۱۵۶۲ – غارت کلیسا به دست پروتستان ها در جنگ های مذهبی اروپا. ۱۶۶۷ – نصب ارگ بزرگ تازه. ۱۷۵۰–۱۷۶۷ – برداشتن تزئینات قرون وسطایی و جایگزینی با دکور باروک و کلاسیک فرانسوی. ۱۷۹۱ – در انقلاب فرانسه، تخریب تزئینات و ناقوس ها؛ خزانه مصادره شد. ۱۸۲۹–۱۸۴۷ – نخستین مرمت تندیس های نمای غربی. ۱۸۴۵–۱۸۴۷ – مرمت شیشه های رنگی سرودخانه و رواق. ۱۸۴۶–۱۸۷۸ – مرمت نمازخانه و درگاه های جانبی. ۱۸۸۲ – مرمت دیوارها و پنجره های بالایی. ۱۹۹۲ – ثبت کلیسا در میراث جهانی یونسکو. ۱۹۹۴–۹۵ – بازسازی ساعت نجومی و پاک سازی شیشه های رنگی. ۲۰۰۱–۲۰۱۸ – مرمت درگاه ها، پوشش ها، ستون پشتیبان و نمازخانهٔ اتامپ.
بیرون بنا. نمای غربی. نمای غربی یا سردر اصلی کلیسا در مقایسه با کلیساهای هم دوره در ابعادی باشکوه ساخته شده است؛ این نما پنج درگاه برای راهروی مرکزی و چهار درگاه برای رواق های جانبی دارد، بیش از کلیسای نوتردام پاریس یا هر کلیسای هم دورهٔ دیگر. درگاه های نمای غربی. تندیس های درگاه مرکزی صحنه های داوری واپسین را نشان می دهند. در بالای سینهٔ سردر، مسیح نجات یافتگان را از محکومان جدا می کند. سرنوشت هر گروه به روشنی در پایین تصویر شده است. تندیس های اصلی در سدهٔ شانزدهم طی جنگ های مذهبی آسیب دیدند. بخش هایی از سینهٔ سردر در سدهٔ نوزدهم به دست تئوفیل کودرون بازسازی شد. درگاه نزدیک به سمت راست مرکز، زندگی سنت استفان، قدیس حامی کلیسا را به تصویر می کشد. مجسمه های روی درگاه بالای درِ دوردستِ سمت راست، صحنه هایی از زندگی سنت اُرسَن، یک قدیس محلی و نخستین اسقف این ناحیه را نشان می دهد. صحنه ها از پایین به بالا و از راست به چپ خوانده می شوند. این صحنه ها شامل تصویر اُرسَن در حال تقدیس کلیسا (در مرکز) و غسل تعمید سناتور رومی لئوکادوس و پسرش لودر (در بالا) هستند. تندیس وادار درگاه که اُرسَن را نشان می دهد، در سال ۱۸۴۵ توسط
کودرون ساخته شد، پس از آنکه نمونهٔ اصلی از میان رفت. سینه های سردر اصلی درگاه های شمالی، هنگام فروریختن برج شمالی در سال ۱۵۰۶ نابود شدند و در سدهٔ شانزدهم با سبکی اندکی متفاوت بازسازی شدند. سینهٔ درگاه نزدیک به چپ، صحنه هایی از زندگی مریم را نشان می دهد. بخش زیرین این درگاه، تا وادار ورودی، به سدهٔ شانزدهم بازمی گردد. سینهٔ سردر دوردستِ سمت چپ به گیوم دونژون اختصاص دارد و صحنه هایی از زندگی او را به تصویر می کشد. این درگاه با یک مثلث افراز مشبک پوشیده شده و در مرکز آن یک منارهٔ غنی از تزیینات تقسیم بندی ایجاد کرده است. قوس های مکرر بالای درگاه، فرشتگانی را نشان می دهند که بسیاری از آنان در حال نواختن سازهای موسیقی هستند. رواق زیرین شامل مجموعه ای از شصت وچهار نقش برجسته است که نمونه هایی از مداخلات الهی را نشان می دهد و بر پایهٔ تفسیرهای توراتی در تلمود شکل گرفته اند. این نقش ها در سدهٔ سیزدهم کنده کاری شدند و نگاره پردازی یگانهٔ آن ها احتمالاً به دست یکی از اعضای جامعهٔ بزرگ یهودیان بورژ طراحی شده بود. پشت بغل یا همان بخش لچکی زیر گنبد میان این طاقچه ها تصاویر گسترده از سِفر پیدایش را به نمایش می گذارد که د