Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
گری برای کل بدن و ۲۱–۳۷ گری برای پشت کتف در نهایت در اثر این حادثه فوت کرد. در جدول زیر، مقداری عدم قطعیت در اندازه گیری ها وجود دارد. این مقادیر نزدیک به دوزهای تعیین شده توسط اندازه گیری انحرافات کروموزومی است که از نمونه های خون آنالیز شده توسط آزمایشگاه سیتوژنتیک جورجیا به دست آمده. همچنین شامل دوزهای محاسبه شده با آشکارساز است. هیچ فرد دیگری در منطقه پیدا نشد که در معرض قرار گرفته باشد. بازیابی منبع. یک روز پس از بستری شدن بیماران در بیمارستان، مقامات گرجستان تلاش کردند منابع مشکوک تشعشع را پیدا کنند، اما هوای بد مانع از رسیدن آنها به محل شد. در ۲۹ دسامبر آنها جستجو را دوباره آغاز کردند و مکان دقیق منابع مشخص و از منطقه فیلمبرداری شد. در ۴ ژانویه ۲۰۰۲، دولت گرجستان از آژانس بین المللی انرژی اتمی درخواست کمک کرد. اولین تلاش برای بازیابی منابع دو روز بعد انجام شد، اما دوباره به دلیل مشکلات آب و هوایی عملیات متوقف شد. سپس یک تیم از کارشناسان آژانس برای تعیین بهترین روش بازیابی و حقیقت یابی در مورد ماهیت آنها تشکیل و دوباره مأموریت بازیابی را آغاز کردند. کانتینری با حداکثر ایمنی تجهیز شد که از نشر پرتو و موا
د رادیواکتیو در همه شرایط جلوگیری می کرد. پس از بررسی منابع مشخص شد که بیش از یک دهه پس از رها شدن در جنگل پوشش آنها همچنان سالم است و هیچ ماده رادیواکتیوی از آنها منتشر نشده و تنها تشعشع تشعشعات یونیزان به صورت موضعی از آنها ساطع می گردد. به همین دلیل، آژانس بین المللی انرژی اتمی برای بازیابی منابع در نظر داشت تا آب شدن برفها و فرا رسیدن بهاره صبر کند، اما نگرانی ساکنان منطقه و دولت گرجستان، کارشناسان آژانس را بر آن داشت تا برای احیای زودهنگام منابع تلاش کند. یک مأموریت بازیابی تاکتیکی دشوار در ۲ ۳ فوریه ۲۰۰۲ با موفقیت انجام گرفت. در این مأموریت بازیابی با چالش های متعددی روبرو بود که آب و هوای زمستانی بزرگ ترین چالش به نظر می رسید. روستای پوتسخو اتسری به عنوان پایگاه عملیات مورد استفاده قرار گرفت. کانتینر مخصوص با روکش سرب و وزن برای این منظور استفاده گردید. یک کامیون نظامی قدیمی برای حمل کانتینر به منطقه آورده و ابزارهای مخصوص حمل و نقل برای جابجایی منبع و قرار دادن آن در پالت های ویژه ایجاد شد. گروهی متشکل از ۴۱ نفر سازماندهی شدند تا به نوبت پالت را حرکت داده و آنرا کنترل کنند و هر نفر با لباس های زد تشعش
ع بیش از ۴۰ ثانیه در نزدیکی پالت سپری نکرد. در نهایت، تنها به ۲۴ نفر نیاز بود تا بیشتر از ۴۰ ثانیه در نزدیکی منابع قرار گیرند و تنها آن ۲۴ نفر علیرقم استفاده از تمام حفاظت قابل دستیابی با لباس های ویژه دوزهای قابل توجهی از پرتو یونیزان دریافت کردند. دوز تشعشع دریافتی کارگران تحت نظارت قرار داشت و بالاترین دوز بیش از ۱٫۱۶ mSv، کمتر از ۱۰٪ از دوز سی تی اسکن تمام بدن بود. منابع بازیابی شده و با نظارت پلیس به محل نگهداری دائمی بازگشتند. تنها در بین قرار دادن منابع در کامیون و بستن درب، به دلیل وجود برزنت بر روی کامیون بازتابش پرتو بیشتر از حد انتظار بود. آب و هوای نامساعد مانع از حذف برزنت شد و این پوشش برروی صقف کانتینر تابش را به سمت کارگران منعکس و پراکنده کرد. آژانس همچنین خاطرنشان کرد که طراحی ابزار بهتر و همچنین استفاده از کارگران بیشتر به صورت نوبت کاری این فرایند را سریع تر و ایمن تر می کرد. در مجموع، آژانس بازیابی را موفقیت آمیز و بدون هیچ گونه مشکل ایمنی عمده ارزیابی کرد. تجزیه و تحلیل. گزارش نهایی آژانس بین المللی انرژی اتمی به این نتیجه رسید که علت تقریبی این سانحه این بوده است که منابع بدون علامت و ب
دون برچسب بوده اند و حتی باوجود برچسب هم افراد زیادی ممکن است معنای برچسب را درک نکنند لذا رها کردن این منابع آن هم در یک منطقه عمومی و حفاظت نشده از هر لحاظ محکوم است. این گزارش بر اهمیت کسب دانش اولیه آسیب شناسی تشعشع توسط پزشکان تأکید می کند و خواستار افزایش برنامه هایی برای آگاه کردن آنها از نشانه های بلقوه مسمومیت پرتوی است. پزشک اولیه که بیمار 2-MG را درمان کرد، آسیب را به طور دقیق ارزیابی نکرده بود و تا حدی به دلیل عدم برخورداری از دانش کافی در خصوص مسمومیت تشعشعی نتوانست درمان مناسب در نظر گرفته و همین امر باعث شد درمان برای تقریباً سه هفته به تأخیر بیوفتد. بین فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱ تا ۲۰۰۶، آژانس حدود ۳۰۰ منبع رها شده در گرجستان را بازیابی کرده که بسیاری از آنها در سایت های صنعتی و نظامی سابق که در فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی بحال خود رها شده بودند، قرار داشت و بسیاری دیگر نیز در مناطق عمومی رها شده یا گم شده بودند. منابع. __نمایه__
کاوال (Kaval) یک نوع نی است که به صورت مایل نواخته می شود و به طور سنتی در سراسر بالکان (در آلبانی، رومانی، بلغارستان، جنوب صربستان، کوزوو، مقدونیه شمالی، شمال یونان و دیگر مناطق) و آناتولی (از جمله ترکیه و ارمنستان) نواخته می شود. کاوال در اصل با چوپان های کوهستانی پیوند دارد. کاوال از نوع نای سَردَمِشی کروماتیکی است. برخلاف نای کناردمشی، کاوال از دو طرف باز است و با دمیدن در لبهٔ تیز یکی از سرها نواخته می شود. این ساز هشت سوراخ برای نواختن دارد (هفت در جلو و یکی در پشت برای انگشت شست) و معمولاً چهار سوراخ دیگر نیز نزدیک انتهای ساز قرار دارد که برای تنظیم زیروبمی هستند. به عنوان نای لبی چوبی، کاوال به «کوالا» در جهان عرب و «نی» در خاورمیانه شباهت دارد. ساختار. کاوال معمولاً از چوب ساخته می شود (زغال اخته، زردآلو، آلو، شمشاد، ون کوهی و دیگر گونه ها)، ولی نمونه هایی از شاخ گاومیش، «قمیش» Linnaeus 1753 (نی ایرانی)، فلز و پلاستیک هم وجود دارد. کاوال هایی که یک تکه ساخته می شوند، معمولاً در پایهٔ چوبی نصب می شوند تا از پیچ خوردگی محافظت شده و دیواره های درونی روغن کاری بمانند. بسته به کوک، کاوال می تواند در محدود
هٔ زیر (C، C#)، میانه (D، H) یا بم (A، B) باشد. این ساز دو اکتاو و یک پنجم را در گام کروماتیک اجرا می کند. صدای آن گرم، اندوهگین و خوش نواز است. تاریخچه. کاوال در اصل با چوپان های کوهستانی در بالکان و آناتولی مرتبط است. گفته شده است که کاوال همراه یوروک ها از رشته کوه توروس در جنوب آناتولی به بالکان جنوبی در جنوب شرق اروپا گسترش یافته است. هرچند در گذشته تقریباً منحصراً ساز چوپانان بود، امروزه در موسیقی فولک معاصر و رقص ها، هم به صورت تک نوازی و هم در گروه ها، رواج یافته است. نواختن. برخلاف نای کناردمشی، کاوال از دو طرف باز است و با دمیدن در لبهٔ تیز یکی از سرها نواخته می شود. این ساز هشت سوراخ برای نواختن دارد (هفت در جلو و یکی در پشت برای انگشت شست) و معمولاً چهار سوراخ دیگر نیز در نزدیکی انتهای ساز وجود دارند. این سوراخ ها برای نواختن به کار نمی روند بلکه برای تعیین زیرترین تُن و رنگ صوتی ساز هستند و قرار است رنگ و زیروبمی را بهبود ببخشند. در بلغارستان این سوراخ ها را «سوراخ های شیطان» می نامند، براساس فولکلوری که در آن شیطان می کوشد در نبردی موسیقایی چوپانی را شکست دهد. هنگامی که چوپان خوابیده بود، شیطان
در کاوال او سوراخ هایی ایجاد می کند، اما به جای خراب کردن ساز، صدای آن بهتر می شود و در نتیجه شیطان ناکام می ماند. در مقدونیه شمالی این سوراخ ها را «گلاسنیچی» (гласници) می نامند، به معنای «صدا دهنده». هنگام نواختن، کاوال با هر دو دست در زاویه ای حدود ۴۵ درجه به طرفین گرفته می شود، به گونه ای که چهار انگشت یک دست سوراخ های پایین را می پوشاند و سه انگشت دیگر و انگشت شست دست دیگر سوراخ های بالا را می پوشانند. دهان حدود سه چهارم انتهای کاوال را می پوشاند. با تغییر فشار اتمسفری تنفس، زیروبمی صدا نیز تغییر می کند. گونه ها. بلغارستان. کاوالی که در بلغارستان بیشتر رایج است، از نوع کوک میانه (D) است. کاوال در کوک بم تر (C) نیز در این کشور چندان نادر نیست. آنچه در سبک بلغاری نواختن کاوال شاخص است، تنوع رنگ های صوتی و فنون اجرایی آن است. در کاوال بلغاری چهار محدودهٔ زیروبمی مختلف وجود دارد که با جریان هوا و تا حدی با نحوهٔ قرارگیری لب ها و دهان بر انتهای ساز کنترل می شود. صدای ویژه ای در بم ترین محدودهٔ کاوال ایجاد می شود؛ اگر به آرامی دمیده شود، صدایی نرم و ملایم حاصل می شود، ولی با تغییر جریان هوا، صدایی عمیق (مانند
فلژوله) تولید می شود. این صدا چنان شاخص است که برخی آن را محدوده ای جداگانه می دانند و آن را «کابا» می نامند. همچنین جالب است که فن «تنفس دَوَرانی» نیز به خوبی در نواختن کاوال به کار می رود. این فن به نوازنده امکان می دهد بدون قطع جریان هوا، هنگام دم کشیدن از بینی، نواختن را ادامه دهد. در گذشته این کار مهارتی خارق العاده به شمار می رفت، اما امروزه بسیاری از نوازندگان جوان آن را به کار می گیرند. کاوال بلغاری که در گذشته یک تکه از چوب ساخته می شد، اکنون از سه بخش جداگانه ساخته می شود (از چوب زغال اخته، گردو، آلو یا شمشاد)، با طولی در حدود ۶۰ تا ۹۰ سانتی متر. حلقه های استخوانی محل اتصال ها را پوشش می دهند تا از ترک خوردن چوب جلوگیری شود. تزیینات فلزی نیز بر آن افزوده می شود. سوراخ های انگشت در بخش میانی ساز قرار دارند، در حالی که بخش پایینی (کوتاه تر) چهار سوراخ اضافی به نام های «دوشنیتسی» یا «دیولسکی دوپکی» («سوراخ های شیطان») دارد که در هنگام نواختن پوشیده نمی شوند. در رشته کوه های ردوپه در جنوب غرب بلغارستان، دو کاوال با کوک یکسان (که «چیفته کاوالی» نامیده می شود) به صورت همزمان نواخته می شوند؛ یکی ملودی را ا
جرا می کند و دیگری «دِرون» یا صدای پایدار زمینه را. این نوع کاوال از یک تکه چوب ساخته می شود. کاربرد مشابهی از کاوال در مقدونیه و کوزوو نیز دیده می شود، جایی که یکی از دو کاوال (معمولاً بم تر و در کوک یکسان) «نر» و دیگری «ماده» خوانده می شود. رومانی و مولداوی. در رومانی و مولداوی سه نوع کاوال وجود دارد: کاوال های مولداوی (با ۶ سوراخ)، کاوال های اولتنیا (با ۵ سوراخ) و کاوال های دوبروجا (که به کاوال های بلغاری شباهت دارند). صدای پایهٔ این سازها ممکن است نت «لا» (A) باشد، اما در برخی سازها پایین ترین صدایی که می توان نواخت، ممکن است بین «سل» (G) تا «دو» (C) متغیر باشد. کاوال های رومانیایی، سازهای قومی هستند که توسط صنعتگران ساخته می شوند (معمولاً از دو تکه، اگرچه مدل های قدیمی تری نیز وجود دارند که یک تکه اند) و به همین دلیل هر ساز به نوعی منحصربه فرد است. کاوال رومانیایی در کوک «لا» دارای دامنهٔ اجرایی برابر با دو اکتاو است (که برخی نت ها در آن وجود ندارند). پنج نت نخست متعلق به یک گام مینور هستند که درجهٔ چهارم آن به صورت کروماتیک بالا می رود. این پنج نت به عنوان محدودهٔ بم ساز دسته بندی می شوند. همین پنج نت،
یک اکتاو بالاتر نیز تکرار می شوند و با نت های فا دیز (F#)، سل (G) و لا (A) کامل می گردند که نیمهٔ بالایی یک مُد با ریشهٔ مینور-ملودیک در «لا» را شکل می دهند. نت های بم بین «می» (E) تا «لا» (A) در کاوال رومانیاییِ کوک A قابل اجرا نیستند، و این ویژگی باعث می شود که ساز دارای دامنه ای بیضی شکل یا ناقص (elliptic ambitus) تلقی شود. اکتاو آخر و پرکاربردترین اکتاو بدون نیاز به پوشاندن سوراخ با لب ها نواخته می شود. بخش بالایی دامنهٔ اجرایی به افزایش فشار هوا نیاز دارد. چهار نت نهایی نیز نیازمند فشار بیشتری هستند. در میانهٔ اکتاو بالا، نت «می۲» (E2) را می توان با دو تکنیک فشاری متفاوت نواخت که هر یک، رنگ صوتی خاصی تولید می کند. ترکیه. در ترکیه واژهٔ «کاوال» به طور کلی به همهٔ نی های چوپانی اطلاق می شود و به طور خاص تر (اما نه همیشه) به نای بدون مجرا گفته می شود. وجود یا نبود مجرا گاهی با افزودن واژهٔ توصیفی مشخص می شود: «دیل سیز کاوال» (کاوال بدون زبان)، «دیلی کاوال» (کاوال دارای زبان). همچنین از صفت های دیگر برای اشاره به جنس، اندازه یا ویژگی های ساخت استفاده می شود: «قَمیش کاوالی» (کاوال نیی)، «چام کاوالی» (کاوال کا
جی)، «معدنی کاوالی» (کاوال فلزی)، «جورا کاوالی» (کاوال کوچک)، «چوبان کاوالی» (کاوال چوپانی یا کاوال بلند)، «اوچ پارچالی کاوالی» (کاوال سه تکه). کاوال ترکی ممکن است از چوب، نی، استخوان یا فلز (معمولاً برنج) ساخته شود و دارای پنج یا تعداد بیشتری سوراخ انگشت، یک سوراخ شست و گاه سوراخ های اضافی بدون انگشت گذاری مانند ساز بلغاری باشد. یونان. در تراکیه و برخی از جزایر اژه، واژهٔ «کاوالی» به نای انتهایی از خانوادهٔ «فلوجرا» اطلاق می شود. این ساز دارای هفت سوراخ انگشت و گاه یک سوراخ اضافی برای شست است. در مقدونیه واژهٔ «کاوالی» همچنین برای اشاره به «سوراولی» به کار می رود. در اپیروس، کاوال انتهایی با نام «جامارا» شناخته می شود. مقدونیه شمالی. در مقدونیه شمالی پنج نوع کاوال وجود دارد، که بر پایهٔ طول و دامنهٔ صدایی دسته بندی می شوند: در سنت های موسیقایی مقدونیه شمالی، رایج ترین گونه ها «کوچک ترین» و «بی نام» هستند. «شوپلکا» (šupelka) در مقدونیه شمالی، شبیه کاوال است (در هر دو طرف باز است)، ولی کوتاه تر است (۲۴۰ تا ۳۵۰ میلی متر). از چوب گردو، زرشک، ون، افرا یا دیگر چوب ها ساخته می شود. شوپلکا می تواند گام کروماتیک را د
ر دو اکتاو اجرا کند، به جز نخستین نت از اکتاو پایین. صدای آن در محدودهٔ بم، نرم و خوش آهنگ است، ولی در محدودهٔ زیر، تیز و نافذ می شود. صربستان. کاوال (در این جا با نام «چوارا» cevara) در سنت های موسیقایی جنوب، جنوب شرق و شرق صربستان بسیار رایج است. تصاویر نوازندگان روی فرسک های کلیساها و صومعه های قرون وسطای این بخش از بالکان، نشان می دهد که کاوال پیشینه ای قرون وسطایی دارد. در سمتی که نواخته می شود، یک نوک تیز پرنده مانند قرار دارد که به تولید آسان تر صدا کمک می کند. صدا زمانی تولید می شود که کاوال به صورت نیمه افقی یا در زاویهٔ ۴۵ درجه روی لب ها گذاشته شود و نوازنده مستقیم در آن بدمد. مولداوی. کاوال مولداوی دارای پنج و گاه شش سوراخ است و به طور گسترده ای در موسیقی فولکلور سنتی رومانی و مولداوی به کار می رود. آلبانی و کوزوو. کاوال آلبانیایی به طور معمول در میان آلبانیایی های گگ ها در شمال آلبانی، کوزوو، مونته نگرو و مقدونیه شمالی، و همچنین در میان توسک ها در جنوب آلبانی، به ویژه در منطقهٔ گرَمش، نواخته می شود. کاوال به طور سنتی از چوب ساخته می شود، اما در سال های اخیر از مس یا حتی برنز نیز استفاده شده است. د
ر آلبانی، این ساز را «فی یل» (Fyell) می نامند. بیشتر ملودی های آن «کابا» و «وای» نام دارند که هرچند غم انگیزند، اما زیبا تلقی می شوند. گفته شده است که چوپانان هنگام مواجهه با دزدان یا برای رساندن پیام های عاشقانه به محبوب خود، با کاوال پیام می فرستادند. نی های مرتبط. سویرکا. «سویرکا» (svirka) یا «تسافارا»، «سورچه» یا «کاوال کوچک»، نی چوپانی بلغاری است که از یک لولهٔ چوبی ۲۵ تا ۵۰ سانتی متری با شش یا هفت سوراخ انگشت و یک لبهٔ استخوانی تشکیل شده است و مانند کاوال نواخته می شود. ارمنستان. بلول () نای انتهایی باز چوپانی است که به طور سنتی در ارمنستان نواخته می شود و از نظر ساختاری شبیه به کاوال است. این ساز از نی یا چوب زردآلو ساخته می شود و هشت سوراخ دارد: هفت سوراخ انگشت و یک سوراخ شست. صدای حاصل از آن دیاتونیک است و رنگ صوتی آن نرم و مخمل گون توصیف شده است. «بلول» با ساز «سرینگ» ارتباط دارد و گاهی مترادف آن دانسته می شود، که واژه ای رایج برای نی های انتهایی در فرهنگ ارمنی است. باشقیرها و قفقاز. در میان باشقیرها و مردم قفقاز نیز نای انتهایی بازی مشابه کاوال رواج دارد که با نام هایی چون «خوبیراخ»، «قورای» و «چور
» یا «شور» شناخته می شود. «خوبیراخ» معمولاً لوله ای صاف، توخالی و به عرض ۷۰ سانتی متر است که از ساقهٔ توخالی یک چترگیاه بزرگ یا چوب ساخته می شود و سه یا گاه شش سوراخ انگشت دارد. امروزه این ساز از پلاستیک نیز ساخته می شود.
هند عبود قبوات (زاده ۱۹۷۴م دمشق) سیاستمدار، پژوهشگر، مشاور بین الملل و فعال سوری-کانادایی است. قبوات، پس از سقوط بشار اسد رئیس جمهور پیشین سوریه در دسامبر ۲۰۲۴، در فوریه ۲۰۲۵م به عنوان عضو کمیته مقدماتی کنفرانس گفت وگوی ملی سوریه منصوب شد. همچنین وی در ۲۹ مارس ۲۰۲۵ با حکم احمد شرع مشهور به ابومحمد الجولانی رئیس دولت موقت سوریه به عنوان وزیر امور اجتماعی و کار سوریه منصوب شده است. هند قبوات پیش تر به عنوان بخش «مرکز صلح بین ادیان» در مرکز ادیان جهان، دیپلماسی و حل منازعات دانشگاه جورج میسون فعالیت داشته است.
«مدت های طولانی» () ترانه ای است که توسط گری وایت نوشته شده و در سال ۱۹۷۰ به یک موفقیت بزرگ برای لیندا رانستد تبدیل شد. «مدت های طولانی» دربارهٔ یک عشق ماندگار به فردی است که هرگز به معشوق تبدیل نشده است. ورژن لیندا رانستد. در سال ۱۹۷۰، لیندا رانستد این ترانه را به عنوان تک آهنگ و در آلبوم "Silk Purse" منتشر کرد. این تک آهنگ ۱۲ هفته در جدول "بیلبورد" هات ۱۰۰ حضور داشت و در جایگاه شماره ۲۵ قرار گرفت. این ترانه همچنین به جایگاه شماره ۱۵ در جدول "آرپی ام" ۱۰۰ کانادا (اولین تک آهنگ او در آنجا)، شماره ۸ در جدول چوم ۳۰ کانادا و شماره ۲۰ در جدول ایزی لیسنینگ "بیلبورد" رسید. در سال ۱۹۷۱، رانستد برای اجرای ورژن خود از «مدت های طولانی» نامزد دریافت جایزه گرمی در بخش بهترین اجرای آواز زنانه معاصر شد. در فرهنگ عامه. این ترانه در قسمت سوم از فصل اول مجموعه تلویزیونی "آخرین بازمانده از ما" محصول سال ۲۰۲۳ پخش می شود؛ عنوان این قسمت با نام ترانه یکسان است، با این تفاوت که در عنوان قسمت، ویرگولی اضافه شده که در عنوان اصلی ترانه وجود ندارد. این ترانه به عنوان بن مایه ای برای رابطهٔ میان بیل و فرانک به کار می رود. پس از پخش این
قسمت، اسپاتیفای اعلام کرد که میزان پخش ترانه نسبت به هفتهٔ پیش از آن، ۴۹۰۰ درصد افزایش یافته است؛ چندین رسانه این افزایش محبوبیت را با بازگشت دوبارهٔ ترانهٔ «بالا رفتن از آن تپه» اثر کیت بوش در سال ۲۰۲۲، پس از پخش آن در فصل چهارم مجموعه تلویزیونی "چیزهای عجیب"، مقایسه کردند. در بازهٔ زمانی پس از پخش قسمت، این ترانه پس از بیش از پنجاه سال از زمان انتشار اولیه، در سه جدول مختلف بیلبورد صدرنشین شد و در رتبهٔ نخست جدول فروش دیجیتال ترانه های راک در ۱۱ فوریه ۲۰۲۳ قرار گرفت.
آلیس کاپلانجیان (؛ زادهٔ ) بازیگر سینما و تلویزیون اهل ارمنستان است. وی از سال ۱۹۷۷ تا ۲۰۱۹ میلادی مشغول فعالیت بود. زندگی نامه. وی در ۱ دسامبر ۱۹۵۱ در ایروان به دنیا آمد و از :انستیتو دولتی هنری و نمایشی ایروان فارغ التحصیل شد. وی با آلکساندر خاچاتریان ازدواج نموده است. وی بین سال های ۱۹۷۳ تا ۱۹۹۱ در فرهنگستان دولتی تئاتر سوندوکیان فعالیت می کرد. در آن دوران نقش های زیادی در تئاتر و همزمان در بیش از ۱۰ فیلم در استودیوهای فیلم بازی کرد. گزیده فیلمشناسی. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به ستاره امید اشاره کرد.
جیمز مینگوس (؛ زادهٔ ۱۹۶۴) ژنرال نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا است، که از سال ۲۰۲۴ به عنوان جانشین رئیس ستاد نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا فعالیت می کند. مینگوس فعالیت نظامی را از سال ۱۹۸۱ در نیروی زمینی آمریکا آغاز کرد، از ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۵ معاون راهبردی، برنامه ها و سیاست گذاری فرماندهی مرکزی ایالات متحده آمریکا بود و از ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۶ به عنوان جانشین فرمانده لشکر ۴ پیاده فعالیت می کرد. وی در فاصله سال های ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۸ مدیر مرکز عالی فرماندهی مأموریت مرکز تسلیحات ترکیبی ارتش ایالات متحده بود، از ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۰ فرماندهی لشکر ۸۲ام هوابرد را برعهده داشت و از ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۲ به عنوان مدیر ستاد مشترک نیروهای مسلح آمریکا فعالیت می کرد.
خاندان عتبی یا اُتبی، خاندانی ایرانیبودند که در دستگاه اداری سامانیان خدمت می کردند. نخستین چهره شناخته شده از این خاندان، ابوجعفر عتبی بود که در دوران نوح یکم (۹۴۳–۹۵۴ میلادی) و منصور یکم (۹۶۱–۹۷۶ میلادی) منصب وزارت داشت. از دیگر چهره های برجستهٔ این خاندان می توان از ابوالحسین عتبی یاد کرد که وزیر نوح دوم سامانی (۹۷۶–۹۹۷ میلادی) بود. ابونصر محمد عتبی نیز از نویسندگان سرشناس روزگار خود بود.
مترو شیجیاژوانگ () سیستم قطار شهری زیرزمینی در شهر شیجیاژوانگ، هه بئی، چین است. این مترو که در سال ۲۰۱۷ تأسیس شده دارای ۳ خط، ۶۳ ایستگاه و ۷۶ کیلومتر طول است.
شیر ترش شده به مجموعه ای از محصولات غذایی اشاره می کند که که از اسیدی شدن شیر تولید می شود. اسیدی شدن که باعث می شود شیر طعم ترش و بوی نامطبوعی بگیرد، یا از طریق تخمیر باکتریایی یا از طریق افزودن ماده اسیدی مانند آب لیمو یا سرکه حاصل می شود. اسید باعث انعقاد و غلیظ شدن شیر می شود و از رشد باکتری های مضر جلوگیری می کند و ماندگاری محصول را بهبود می بخشد. شیر ترش شده ای که از طریق تخمیر تولید می شود، به طور خاص شیر تخمیری یا شیر کشت داده شده نامیده می شود. به طور سنتی، شیر ترش، شیر تازه ای بود که با نگه داشتن آن به مدت یک روز نزدیک اجاق گاز یا در یک مکان گرم، تخمیر و ترش می شد. ممکن است شیر ترش تجاری مدرن با شیری که به طور طبیعی ترش شده است متفاوت باشد. [ "" ] شیر ترش که با افزودن یک اسید، با یا بدون افزودن موجودات میکروبی تولید می شود، به طور خاص شیر اسیدی نامیده می شود. در ایالات متحده، اسیدهای مورد استفاده برای تولید شیر اسیدی شامل اسید استیک (معمولاً در سرکه)، اسید آدیپیک، اسید سیتریک (که معمولاً در آب لیمو یافت می شود)، اسید فوماریک، گلوکونو-دلتا-لاکتون، اسید کلریدریک، اسید لاکتیک، اسید مالیک، اسید فسفریک،
سوکسینیک اسید، و اسید تارتاریک می باشد. شیر ترش معمولاً در خانه تهیه می شود یا در اروپای شرقی، بالکان، کشورهای بالتیک و اسکاندیناوی فروخته و مصرف می شود.
مسوکو (به ایتالیایی: Mesocco) شهری در کانتون گراوبوندن سوئیس است که در منطقه موئزا واقع شده است. این شهر با مساحتی حدود ۱۶۴٫۹ کیلومتر مربع، در دره میسولچینا در شمال سوئیس قرار دارد و از شمال به ایتالیا محدود می شود. مسوکو به عنوان بزرگ ترین شهر در این منطقه، شامل چندین روستا از جمله روستای کوهستانی سن برناردینو می شود. این شهر دارای تاریخچه ای غنی است که به دوران مس سنگی می رسد و آثار سکونت های انسانی از حدود ۶۰۰۰ سال پیش در بخش سیلکس آن کشف شده است. از جمله جاذبه های تاریخی مسوکو، قلعه مسوکو است که در قرن دوازدهم ساخته شده و به عنوان یک سایت میراثی ملی سوئیس شناخته می شود.
مرکز هوافضای سلطنتی هلند ( رویال NLR ؛ ، که قبلاً به عنوان آزمایشگاه ملی هوافضا ( NLR ؛ شناخته می شد. ) یک سازمان تحقیقاتی هوافضا هلند است و یکی از مؤسسات فناوری بزرگ آن است. این مؤسسات بخش بزرگی از تحقیقات کاربردی را در هلند انجام می دهند که هر کدام در حوزه فناوری خاص خود هستند. به عنوان یک سازمان غیرانتفاعی مستقل، NLR یک شرکت دانش هوافضا در هلند است و پشتیبانی فنی را برای بخش هوافضا ارائه می دهد. مرکز هوانوردی و فضایی سلطنتی هلند ( یا به اختصار NLR) یک سازمان تحقیقاتی مستقل و غیرانتفاعی است که در سال ۱۹۱۹ با نام «سرویس مطالعات هوانوردی ملی» (RSL) تأسیس شد و در سال ۲۰۱۹ به عنوان «سلطنتی» شناخته شد. این مرکز با هدف توسعه فناوری های نوین در حوزه های هوانوردی و فضانوردی، به ویژه در زمینه های سیستم های هوانوردی، حمل ونقل هوایی و وسایل فضایی، فعالیت می کند. NLR با بیش از ۸۰۰ کارشناس در دو شعبه اصلی در آمستردام و مارکنس، آزمایشگاه ها، تونل های باد، شبیه سازها و تجهیزات پیشرفته ای را برای تحقیق و توسعه در اختیار دارد. این مرکز به عنوان شریک استراتژیک دولت و دفاع هلند، به صنایع بزرگ و کوچک، سازمان های هوانوردی، فضای
ی و دفاعی، و نهادهای بین المللی خدمات فنی و مشاوره ای ارائه می دهد.
در ۲۴ تیر ۱۳۱۴ (۱۶ جولای ۱۹۳۵) یک هواپیمای داگلاس دی سی-۲ متعلق به شرکت کی ال ام با رجیستر PH-AKM که از مبدا باتاویا، هند شرقی هلند (اندونزی کنونی) با چند توقف در مسیر به مقصد فرودگاه اسخیپول آمستردام پرواز می کرد مجبور به فرود اضطراری در فرودگاه بوشهر شد. یک روز بعد هواپیما پس از برخاستن دچار سانحه شد و دچار آتش سوزی شد. هرچند این سانحه تلفات جانی نداشت اما این حادثه یکی از سه سانحه بزرگ پروازهای شرکت کی ال ام در آن هفته بود که به «هفته سیاه» مشهور شد. در آن زمان این سوانح باعث شد که شرکت کی ال ام سه هواپیما را از دست بدهد و با کمبود خدمه مواجه شود. پرواز و سانحه. هواپیمای داگلاس دی سی-۲ با رجیستر PH-AKM (با نام: مارابو) که توسط شرکت هواپیمایی هلندی کی ال ام اداره می شد، در روز شنبه ۱۳ جولای ۱۹۳۵ از شهر باتاویا در هند شرقی هلند به سوی شهر آمستردام پرواز کرد. این هواپیما قرار بود پس از چند توقف در مدانگ، رنگون، جودپور و بغداد راهی آمستردام شود. اما به دلیل نامساعد بودن وضعیت جوی در شامگاه ۱۶ جولای ۱۹۳۵ اقدام به فرود اضطراری در بوشهر کرد. روز بعد (ساعت ۱۲:۳۰ به وقت گرینویچ) هواپیما در تاریکی بامداد برای ادامه
سفر خود به مقصد بعدی در بغداد به پرواز درآمد. در این زمان باند فرودگاه بوشهر یک باند بی کیفیت بود. به طوری که آن را یک زمین خاکی با پستی و بلندی توصیف کرده اند که با فانوس های ثابت روشن شده بود. به همین دلیل این فرودگاه به طور معمول توسط شرکت کی ال ام انتخاب نمی شد. هواپیما پس از طی ۳۰۰ متر با سرعت حدود ۱۲۰ کیلومتر در ساعت در چاله ای می افتد و در نتیجه آن سه متر به هوا پرتاب می شود. به گفته یکی از شاهدان عینی، هواپیما در این زمان سرعت کافی برای ماندن در هوا را داشت اما با این حال، به شدت به باند فرودگاه برخورد کرد. این ضربه باعث جمع شدن ارابه فرود سمت راست و آسیب دیدن قسمت هایی از بال از جمله مخزن سوخت شد. هواپیما که کمی به سمت راست متمایل شده بود متوقف شد. پس از این ضربه هواپیما دچار حریق شد. ممکن است این آتش سوزی به دلیل سوختی که به بیرون ریخته شده بود رخ داده باشد و یا این که به دلیل فشار معکوس موتور ایجاد شده باشد. در این زمان مسافران و خدمه هواپیما توانستند بدون هیچ آسیبی هواپیما را ترک کنند اما از آن جا که خلبان موتورها را خاموش نکرده بود و شیر سوخت را نیز باز نبسته بود، بخش عقبی هواپیما به طور کامل در
آتش سوخت و بیشتر چمدان ها و محموله های پستی از بین رفت. عواقب. سوءتفاهم در تلگرام. از آنجایی که تلگراف در شهر بوشهر قطع بود، هوندونگ، خلبان هواپیما برای گزارش حادثه از ریشهر، شهری کوچکی در چند مایلی ساحل خلیج فارس، تلگرافی به هلند فرستاد. اینکه تلگرام از ریشهر آمده بود باعث سوء تفاهم در شرکت کی ال ام شد و شرکت فکر کرد که هواپیما در ساحل ریشهر فرود آمده است. بازگشت خدمه و مسافران. هواپیمای داگلاس دی سی-۲ با رجیستر PH-AKR و نام «ریتفینک»، به خلبانی کوئنه دیرک پارمنتیر، از فرودگاه اسخیپول پرواز کرد تا هوندوک و مسافران را سوار کرده و آنها را به آمستردام منتقل کند. پس از بازگشت ریتفینک به اسخیپول، استقبال گرمی از هواپیما شد. اما این هیجان دوامی نداشت. چرا که در آن لحظه اعلام شد که حادثه سقوط هواپیمای داگلاس دی سی-۲ در سان جاکومو رخ داده است. بازیابی پستی. مجموعاً ۲۵ کیلوگرم از ۱۱۶ کیلوگرم نامه ای که در هواپیما وجود داشت، نجات یافت. بخشی از این نامه ها توسط پست هلند (PTT) در پاکت های خدماتی با متن حکاکی شده تحویل داده شد. امروزه این پاکت ها برای مجموعه داران تمبر بسیار ارزشمند شده اند. هواپیما. هواپیمای داگلاس دی س
ی-۲ ساخت آمریکا با نام «مارابو» (PH-AKM) در ۲۲ آوریل ۱۹۳۵ توسط شرکت داگلاس به هواپیمایی کی ال ام تحویل داده شد و از نیویورک به شربور حمل شد. این هواپیما در ۱۰ مه ۱۹۳۵ به شربور رسید و چهار روز بعد، در ۱۴ مه، به آمستردام رسید. در ۴ مه ۱۹۳۵، این هواپیما در سیستم ثبت هوانوردی غیرنظامی هلند به ثبت رسید و هشتمین هواپیما از مجموع ۱۶ هواپیمای دی سی-۲ بود که شرکت کی ال ام در اختیار داشت. از تاریخ ۳۰ مه ۱۹۳۵، این هواپیما تنها یک پرواز بازگشتی به هند شرقی هلند انجام داده بود. سرنشینان. چهار خدمه و هشت مسافر در هواپیما بودند. که خدمه ٔ پرواز به شرح زیر ثبت شده اند: هفته سیاه و پیامدهای آن. این حادثه دومین حادثه از سه حادثه مهم هواپیمایی در یک هفته پس از سقوط هواپیمای «کویکستارت» (به هلندی: Kwikstaart) در آمستردام و پیش از سقوط هواپیمای «گای» (به هلندی: Gaai) در پیان سان جاکومو بود. هفته ۱۴ تا ۲۰ ژوئیه ۱۹۳۵ به عنوان «هفته سیاه» شناخته می شود. در این سه حادثه، شرکت KLM سه هواپیما را از دست داد و در دو حادثه، خدمه نیز جان خود را از دست دادند. در نتیجه، KLM با کمبود خدمه و هواپیما مواجه شود. تحقیقات. تحقیقات توسط سرویس مطالع