Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
صفر-هفت، به گوشم () یک مجموعهٔ تلویزیونی محبوب پلیسی-اَکشن لهستانی بود که مابین سال های ۱۹۷۶ تا ۱۹۸۹ از شبکهٔ تلویزیا پولسکا پخش می شد. این سریال دربارهٔ تحقیقات پلیسی «ستوان سواوُمیر بوره ویچ» (با بازی برونیسواف چیشلاک) بر روی پرونده های جنایی و حل آنها بود. فیلم نامه سریال اقتباسی آزاد از رمان «"اِوا صفر-هفت را می خواند"» بود. عنوان هر دو رمان و سریال تلویزیونی، به «صفر-هفت» اشاره دارد که یک علامت تماس بی سیم پلیس بود که قهرمان اصلی سریال از آن استفاده می کرد. با آنکه بنا به عقیده برخی مردم و منتقدان، این مجموعهٔ تلویزیونی پروپاگاندایی با هدف بالا بردن و بهبود وجههٔ «شبه نظامیان مردمی» در جمهوری خلق لهستان بود، اما این سریال در لهستان بسیار محبوب شد و حتی طرفدارانی متعصب و پروپا قرص پیدا کرد. منتقدان فیلم آن را «یکی از بزرگ ترین دستاوردهای درام جنایی لهستان»، «پاسخ پرداخت نشده و واقع گرایانه ای به جیمز باند» و «محبوب ترین سریال پلیسی لهستانی در تمام دوران» می دانند.
ووجیمیژ کورچ (؛ تلفظ لهستانی نامِ کوچک: ؛ زادهٔ ) آهنگساز، موسیقی دان و نوازنده پیانو اهل لهستان است. وی از سال ۱۹۶۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. وی آهنگساز یکی از مشهورترین ترانه های اعتراضی جمهوری خلق لهستان بود که با همکاری یان پی یتشاک صورت پذیرفت. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "صفر-هفت، به گوشم" اشاره نمود.
جام بین قاره ای ۱۹۷۶ شانزدهمین دوره از جام بین قاره ای فوتبال بود که بین باشگاه بایرن مونیخ، قهرمان جام باشگاه های اروپا ۷۶–۱۹۷۵، و باشگاه کروزیرو، قهرمان جام لیبرتادورس ۱۹۷۶ برگزار شد. خلاصه بازی. بایرن مونیخ از میهمانان برزیلی خود برای بازی رفت در ۲۳ نوامبر ۱۹۷۶ پذیرایی کرد. کارکنان زمین تصمیم گرفتند با یک جت آب با لایه ضخیم برفی که زمین ورزشگاه المپیک را پوشانده بود مقابله کنند، اما این اقدام نابخردانه فقط اوضاع را بدتر کرد و سطح بازی تقریباً شبیه یک پیست یخ بود. علیرغم شرایط قطب شمال، جمعیت ۲۰،۰۰۰ نفری خود را به سمت زمین رساندند تا شاهد چرخش کروزیرو در نمایش زنده تر باشند. پیش از اینکه گرد مولر گل اول را به ثمر برساند، نیروهای دفاعی ورزشگاه ثابت قدم بودند. ۱۰ دقیقه مانده به پایان بازی، اولی هونس از زمین بازی اخراج شد و دو دقیقه بعد، یوپ کاپلمان گل دوم را برای بایرن به ثمر رساند. مونیخ سه روز قبل از کریسمس برای بازی بازگشت به برزیل سفر کرد. تیم آلمانی با جت لگ و تنها پس از چهار ساعت در رختخواب، وارد جوی باورنکردنی شد که ۱۱۷،۰۰۰ جمعیت به دنبال دفاع از برتری خود بودند. دروازه بان سپ مایر و لیبرو فرانتس بکن ب
اوئر در فرم فوق العاده ای بودند و باواریایی ها با یک تساوی بدون گل جام را به دست آوردند. بازیکن کلیدی. تا به امروز، میله های مونیخ بر سر شایستگی های نسبی فرانتس بکن باوئر و گرد مولر، که یکی یک استراتژیست تمام عیار و دیگری یک گلزن کاملاً بی رحم است، طنین انداز شده است. «قیصر»، تجسم هنر گمشده از همه چیز و موقعیت لیبروی رویایی، مهم ترین تأثیر بر فلسفه بازی بایرن در این دوران بود، اما او هرگز نمی توانست چنین کلکسیون مدال های درخشانی را بدون قدرت ضربه آور خارق العاده مولر که باعث زدن گل اول بازی شد جمع آوری کند. در آن زمین لغزنده، مولر دراز کشید و به نوعی با پای چپش به توپ رسید. با این حال، او که می دانست تقریباً مطمئن است که پای خود را روی یخ استادیوم المپیک از دست خواهد داد، به نحوی شاهکار شگفت انگیزی را انجام داد که توپ را پشت سر خود می کشید، می چرخید و با پای راست خود گوشه پایینی را پیدا می کرد. مولر همه اینها را در یک حرکت مدیریت کرد، زیرا در غیر این صورت تعادل خود را از دست می داد و فرصت را از دست می داد. سرمربی. مردم فوتبال آلمان، دتمار کرامر را با نام «ناپلئون» می شناختند. فرانتس بکن باوئر با احترام او را
«پروفسور» خطاب می کند، نشانه ای از احترام که قیصر هنوز از آن استفاده می کند. کرامر در دو نوبت قبل از پیروزی مقابل کروزیرو، بایرن را به قهرمانی در جام باشگاه های اروپا رساند و بنابراین به عنوان یکی از موفق ترین مربیان تاریخ باشگاه شناخته می شود. کرامر که قبل و بعد از حضورش در بایرن در چندین کشور مختلف مربیگری کرده و دارای نشان لیاقت فدرال آلمان و دو مقام استادی افتخاری است، ادعا کرد که در طول یک حرفه بسیار متنوع یک حقیقت بزرگ را آموخته است: "من آموخته ام. هیچ کس نمی تواند تشخیص دهد که آیا کسی یک فرد خوب یا بد است، فقط به این دلیل که او سیاه، سفید، زرد، قرمز یا سبز است.»
واتسواف کووالسکی (؛ ۲ مه ۱۹۱۶ – ) بازیگر اهل لهستان بود. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "سرنوشت های لهستانی"، "چگونه جنگ جهانی دوم را آغاز کردم"، "یانوشیک"، "دوست بدار یا رها کن"، "چهل ساله"، "از دوشنبه ها بیزارم"، "عروسک"، "سه گام روی زمین"، "دست نوشته ساراگوسا" و "صفر-هفت، به گوشم" اشاره نمود.
عبدالقیوم بیسد (۱۳۰۷ خورشیدی - وفات تاریخ ۱۴ قوس ۱۳۹۲) پدر تئاترافغانستان است. او یک هنر مند تئاتر افغانستان بود. وی استاد در دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه کابلُ در رشته کارگردانیُ هنرپیشگی و فن سخنرانی بود. او رسماً فعالیت هنری خویش را در سال ۱۳۲۲ خورشیدی در «پوهنی ننداری» ریاست مستقل مطبوعات آغاز کرده بود. اولین نمایشنامهٔ او بنام «میراث» که اثر عبدالرشید لطیفی بودآغاز کرد که در آن نقش یک مرزا کم سواد و افسقال را بازی کرده بود. زندگی نامه. عبدالقیوم بیسد در سال ۱۳۰۷ خورشیدی در ده افغانان شهر کابل زاده شد. بعد از ختم مکتب ابتدائیه شامل لیسه استقلال و در سال ۱۳۲۴ خورشیدی از آن لیسه فارغ التحصیل گردید. بیسد بنابر شوق و علاقه فراوانی که به هنر تئاتر و تمثیل داشت از مدتها رؤیای اکت و تمثیل و کارهای هنری را در سر می پرورانید. هنوز متعلم لیسه استقلال بود که با به میان آمدن صحنه تمثیل (پوهنی ننداری) در پاییز ۱۳۲۱ خورشیدی پس از موفقیت در امتحان به تئاتر راه یافت و برای اولین بار در نمایشنامه (میراث) اثر عبدالرشید لطیفی، نقش بازی کرد. بیسد با سایر هم مسلکان و هنرمندان رادیو افغانستان یا نام جدید آن رادیو تلویزیون ملی
افغانستان مانند مشعل هنریار، فضل احمد فضلی، یاسین صادق، محبوبه جباری، حبیبه عسکر و اثرنویسان چون [لطیفی، برشنا، عبدالرحمن پژواک، عبدالرحمن بینا، نشاط ملک خیل و دیگران راه هنر را در پیش گرفت. از بیسد به عنوان یکی از مؤسسین و بنیان گذاران هنر تیاتر افغانستان نام برده می شود. او در بیشتر از سه صد نمایشنامهٔ درامه نویسان مشهور شرق و غرب آشیل، سوفوکل و اوروپید گرفته تا شکسپیر و درام نویسان افغانستان چون عبدالرشید لطیفی، عبدالغفور برشنا، عبدالرحمن پژواک، نقش اول را بازی نموده یا هم کارگردانی کرده است. زندگی هنری. بیسد در سال ۱۳۲۲ از لیسه استقلال کابل، به هنر تیاتر روی آورد. او ۱۴ نمایشنامهٔ رادیویی، ۱۵ تیاتر و نمایشنامهٔ تلویزیونی نوشته است. وی در طول بیش از ۷۰ سال فعالیت هنری خود، در بیش از ۳۰۰ نمایشنامه نقش ایفا کرد. او کارش را در ثور سال ۱۳۲۲ خورشیدی در پردهٔ تیاتر معاصر افغانستان با نمایشنامهٔ «میراث» اثر عبدالرشید لطیفی آغاز کرد که در آن نقش یک مرزا کم سواد» و «افسقال» را بازی کرده بود. او شرکت در درامه افسانه های کاکا منجانی صاحب شهرت شد. در کنار فعالیتهای هنری و فرهنگیاش وظایفی چون هنرپیشه و کارگردان رسمی تی
اتر تلویزیون و رادیو، مدیر مسوول پوهنی ننداری و شهری ننداری، کار گردان افتخاری لیسه های ملالی، رابعه بلخی، زرغونه و نهاد نسوان و کودکستانها و لیسه های استقلال و امانی، عضو هیئت رئیسه اتحادیه هنرمندان، نمایندهٔ منتخب مکروریانهای سوم و عضو هیئت رئیس شهرداری کابل و نمایندهٔ منتخب مردم شهر کابل در مجلس سنا و رئیس کمیسیون فرهنگ و علوم آن مجلس، همچنان استاد دانشکدهٔ هنرهای زیبا در دانشگاه کابل در زمینهٔ کارگردانی، هنرپیشگی و فن سخنرانی، معین و سرپرست کمیتهٔ دولتی فرهنگ و مشاور فرهنگی وزیر اطلاعات و فرهنگ درسال ۱۳۷۰و ۱۳۷۱بود. او از خزان سال ۱۳۷۱تا آمدن طالبان رئیس هنرهای صفحات شمال، استاد ادبیات نمایشی و نمایشنامه و فیلمنامه نویسی و فن سخنرانی در دانشکدهٔ ادبیات دانشگاه بلخ بود و عضویت کانون فرهنگی حکیم ناصر خسرو بلخی را نیز داشت. بیسد در کنار فعالیتهای هنری اش سالهای درازی عضو تیم ملی فوتبال افغانستان بود و برای انجام مسابقات فوتبال سفرهای زیادی کرده است. درگذشت. عبدالقیوم بیسد پس از دو ماه بیماری بر اثر بیماری کلیه، به تاریخ ۱۴ قوس ۱۳۹۲ در سن هشتاد و پنج سالگی درگذشت. جنازهٔ پس از خواندن نماز جنازه در مسجد پل خشتی
در شهدای صالحین با حضور جمعی از هنرمندان و فرهنگیان به خاک سپرده شد.
آلیتسیا مایفسکا (؛ زادهٔ ) خواننده اهل جمهوری خلق لهستان است. وی دانش آموختهٔ رشتهٔ «آموزش بزرگسالان» در دانشگاه ورشو است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "صفر-هفت، به گوشم" اشاره نمود. وی بابت فعالیت های هنری اش برنده مدال های طلا و برنز گلوریا آرتیس شده است.
وویچیخ تساتسکو-زاگورسکی (؛ – ) بازیگر اهل لهستان بود.. وی دانش آموختهٔ آکادمی ملی هنرهای نمایشی الکساندر زلوروویچ در ورشو است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "چگونه جنگ جهانی دوم را آغاز کردم"، "کونوپیلکا"، "به دور از جاده"، "یانوشیک"، "ماجراهای میخاو"، "سرهنگ کفیاتکوفسکی"، "وقتی منو بگیری باهام چکار می کنی؟"، "ترانه عاشقانه ای برای یانوشِک"، "خیابان فرعی ۴"، "یانا"، "کارآگاهان جنایی"، "دوران افتخار" و "جن زدگان" اشاره کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان چهلمین سالگرد خلق لهستان، نشان دهمین سالگرد خلق لهستان، نشان صلیب گرونوالد، صلیب شایستگی و نشان افتخار تولد لهستان شده است.
کاتاژینا والتر (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل لهستان است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "کمیسر ماما"، "اجاره نشین ها"، "صفر-هفت، به گوشم"، "دست نیافتنی"، "کارآگاهان جنایی"، "در خوشی و سختی"، "ماگدا ام." و "در خیابان سپولنی" اشاره نمود.
هنریک ماخالیتسا (؛ – ) بازیگر اهل لهستان بود. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "اسکادران"، "مادام کاملیا"، "سرگذشت استاد تواردوفسکی"، "صفر-هفت، به گوشم" و "شور" اشاره نمود. پیوند به بیرون. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان چهلمین سالگرد خلق لهستان شده است.
ایگناتسی ماخوفسکی (؛ ۵ ژوئیه ۱۹۲۰ – ) بازیگر اهل لهستان بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "سرگذشت استاد تواردوفسکی"، "رانندگان جایگزین"، "ترانه عاشقانه ای برای یانوشِک"، "قرارداد"، "قطار شب"، "صفر-هفت، به گوشم"، "آزادی"، "قماری بالاتر از زندگی"، "وداع ناممکن"، "خاکستر و الماس"، "عقاب"، "سایه" و "اروییکا" اشاره کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین شده است.
سیلوستر ماچیفسکی (؛ زادهٔ ) بازیگر و صداپیشه اهل لهستان است. وی دانش آموختهٔ آکادمی ملی هنرهای نمایشی الکساندر زلوروویچ در ورشو است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "کونوپیلکا"، "گوش آقای رئیس"، "پیت بول"، "شمش سازان"، "تبر"، "مقدرشده برای بلوز"، "سال های شیرین"، "خانه کشیش"، "شکنجه"، "بخت کور"، "فیلمی کوتاه درباره کشتن"، "ده فرمان"، "خیابان فرعی ۴"، "صفر-هفت، به گوشم"، "طایفه"، "در خوشی و سختی"، ""، "کارآگاهان جنایی"، "در خیابان سپولنی"، "۱۹۸۳"، "پدر متیو" و "حوزه استحفاظی ۱۳" اشاره کرد.
بوم شناسی ژنتیک مطالعه پایداری و بیان مواد ژنتیکی مختلف در محیط های غیرزنده است. به طور معمول، داده های ژنتیکی در خارج از هیچ موجود زنده ای به جز پزشکی قانونی جنایی تصور نمی شود. با این حال، ماده ژنتیکی این توانایی را دارد که توسط جانداران مختلفی که در یک محیط غیرزنده وجود دارند، از طریق دگرگونی های طبیعی که ممکن است رخ دهد، جذب شود. بنابراین، این زمینه مطالعاتی روی برهم کنش، مبادله و بیان مواد ژنتیکی متمرکز است که اگر گونه ها در همان محیط نبودند، ممکن است مشترک نباشد.
بوم شناسی کاربردی یا اکولوژی کاربردی ، زیرشاخه ای در بوم شناسی است که کاربرد علم بوم شناسی را در مسائل دنیای واقعی (معمولاً مدیریت) در نظر می گیرد. همچنین به عنوان یک زمینه علمی توصیف می شود که بر کاربرد مفاهیم، نظریه ها، مدل ها یا روش های بوم شناسی بنیادی برای مشکلات زیست محیطی تمرکز دارد. کاربردها. جنبه های بوم شناسی کاربردی عبارتند از: مجله های علمی. مجله های مهم در این زمینه عبارتند از: سازمان ها. سازمان های مرتبط عبارتند از:
بوم شناسی اجتماعی ، روابط بین مردم و محیط پیرامونشان را مطالعه می کند، که اغلب به وابستگی متقابل افراد، گروه ها و نهادها می پردازد. بوم شناسی اجتماعی که از بوم شناسی، بوم شناسی انسانی، نظریه سامانه ها و روان شناسی بوم شناختی تکامل می یابد، دیدگاهی گسترده و بین رشته ای دارد که نسبت به نسخه های پیشین انسان توجه بیشتری به زمینه های اجتماعی، روان شناختی، نهادی و فرهنگی روابط انسان ها و محیط زیست می کند. این مفهوم برای مطالعه طیف گسترده ای از مشکلات و سیاست های اجتماعی در علوم رفتاری و اجتماعی به کار گرفته شده است. بیشتر از ۱۲۰ برنامه فهرست شده در پیوند زیر در بوم شناسی انسانی هستند، اما بسیاری از آنها با بوم شناسی اجتماعی هم پوشانی دارند:
خردبوم شناسی ، به معنای بوم شناسی میکروبی یا بوم شناسی یک زیستگاه کوچک است. خردبوم شناسی روده انسان مطالعه بوم شناسی میکروبی روده انسان است. خردبوم شناسی یک رشته بزرگ است که شامل موضوعات بسیاری مانند تکامل، تنوع زیستی، اگزوبیولوژی، بوم شناسی، زیست پالایی، بازیافت و میکروبیولوژی مواد غذایی است. برآورد می شود که حدود ۱۰۰۰۰۰۰ نوع مختلف میکروب در این سیاره زندگی می کنند که کمتر از ۴۵۰۰ مورد از آنها بر اساس ارزیابی کلی تنوع زیستی توصیف شده است.
عبارت محافظه کاری کنام تبارزایی ، در سال های اخیر با تعریف دقیق در برخی متون کاربرد گسترده ای در علم ادبیات یافته است. اساسا محافظه کاری کنام تبارزایی به تمایل گونه ها برای نگهداری ویژگی های نیایی ارجاع می شود. زمانی که محافظه کاری کنام تبارزایی تعریف شده بود، تقریباً با سیگنال تبارزایی مترادف بود. نکته مهم این است که آیا «محافظه کاری» به تمایل گونه ارجاع می شود یا این گونه تفسیر می شود که گونه های مرتبط نزدیک به هم بر اساس روابط تبارزایی شبیه هم هستند. اگر تفسیر دوم به کار رود، محافظه کاری کنام تبارزایی مورد بی نهایت سیگنال تبارزایی است و تفسیر می شود که فرایندهایی هستند که مانع از واگرایی در عمل در مسیر نسب های تبارزایی در نظر گرفته می شوند. با وجود تلاش های جاناتان لوسوس برای پایان دادن به این عادت، به هر حال، تفسیر پیشین به فراوانی در پژوهش های علمی پدیدار می شود. در این باره، ممکن است به عنوان یک شکل از سیگنال تبارزایی برای نگهداری ویژگی های بوم شناسی در پیامدهای ناگوار در مقیاس گسترده (یعنی مرتبط به کنام هاچینسون) ملاحظه شود. بنابر این، با گونه های مرتبط نزدیک به هم حاضر در محیط های مشابه برانگیخته می ش
شاهزاده والیانت () یک فیلم ماجراجویی آمریکایی محصول سال ۱۹۵۴ به کارگردانی هنری هاتاوی و تهیه کنندگی رابرت ال جکس از کمپانی فاکس قرن بیستم است. این فیلم بر اساس کمیک استریپ روزنامه ای به همین نام توسط هال فاستر ساخته شده و بازیگرانی چون جیمز میسون، جنت لی، رابرت واگنر، دبرا پاجت و استرلینگ هایدن به ایفای نقش پرداخته اند.
بازِ صحرا () سریالی بر اساس رُمان های ماجراجویی کیوگا نوشته ویلیام ال چستر (۱۹۰۷–۱۹۷۱) نویسندهٔ فیلم است. کیوگا یک کودک سفیدپوست تارزانسک بود که در جزیره ای گمشده در دایره قطب شمال، جایی در شمال سیبری که توسط چشمه های حرارتی و جریان های ناشناخته گرم می شد، بزرگ شد. چستر چهار رمان کیوگا نوشت. اولین مورد، بازِ صحرا (۱۹۳۵) بود که به عنوان سریال ۱۲ قسمتی در سال ۱۹۳۸ فیلمبرداری شد.
گنج آزتک () یک فیلم ماجراجویی وسترن محصول سال ۱۹۶۵ به کارگردانی روبرت زیودماک و بازیگران لکس بارکر، ژرار بره و میشل ژیراردون است. این محصول به عنوان یک تولید مشترک بین فرانسه، ایتالیا و آلمان غربی ساخته شده است.
بنجامین "پاپ" سینگلتون (1809-17فوریه1900) یک فعال و تاجر آمریکایی بود که بیشتر به دلیل نقشش در ایجاد شهرک های آفریقایی آمریکایی در کانزاس شناخته می شود. برده سابق تنسی که در سال 1846 به آزادی در انتاریو، کانادا گریخت، به زودی به ایالات متحده بازگشت و برای مدتی در دیترویت، میشیگان ساکن شد. او یکی از برجسته ترین مخالفان لغو ، رهبر جامعه و سخنگوی حقوق مدنی آفریقایی-آمریکایی ها شد. سینگلتون در دوران اشغال اتحادیه در سال1862 به تنسی بازگشت، اما به زودی به این نتیجه رسید که سیاه پوستان هرگز به برابری اقتصادی در جنوب تحت سلطه سفیدپوستان نخواهند رسید. پس از پایان بازسازی ، سینگلتون جنبش هزاران مستعمره سیاهپوست را که به عنوان اگزوداستر شناخته می شوند، سازماندهی کرد تا در ایالت آزاد کانزاس سکونتگاه هایی ایجاد کنند. او که صدای برجسته ای برای ناسیونالیسم اولیه سیاه پوستان بود، در ترویج و هماهنگی مشاغل سیاه پوست در کانزاس شرکت کرد و به جنبش بازگشت به آفریقا علاقه مند شد. میراث و افتخارات. در سال 2002، محقق آمریکایی مولفی کیت آسانته ، "پاپ" سینگلتون را در میان 100 آمریکایی آفریقایی تبار بزرگ فهرست کرد.
هنری مک نیل ترنر (۱ فوریه ۱۸۳۴ – ۸ مه ۱۹۱۵) وزیر، سیاستمدار آمریکایی و دوازدهمین اسقف منتخب و تقدیس شده کلیسای اسقفی متدیست آفریقا (AME) بود. پس از جنگ داخلی آمریکا، او برای ایجاد جماعت کلیسای اسقفی متدیست آفریقا جدید در میان آمریکایی های آفریقایی تبار در گرجستان کار کرد. ترنر که آزاد در کارولینای جنوبی به دنیا آمد، خواندن و نوشتن را آموخت و به یک واعظ متدیست تبدیل شد. او در سال ۱۸۵۸ به کلیسای اسقفی متدیست آفریقا در سنت لوئیس، میسوری پیوست و در آنجا وزیر شد. کلیسای اسقفی متدیست آفریقا که توسط سیاهان آزاد در فیلادلفیا، پنسیلوانیا در اوایل قرن نوزدهم تأسیس شد، اولین فرقه مستقل سیاهپوستان در ایالات متحده بود. بعدها ترنر در بالتیمور، مریلند، و واشینگتن دی سی کشیشی داشت. در سال ۱۸۶۳ در طول جنگ داخلی آمریکا، ترنر توسط ارتش ایالات متحده به عنوان اولین کشیش آفریقایی-آمریکایی در نیروهای رنگی ایالات متحده منصوب شد. پس از جنگ به دفتر آزادگان در گرجستان منصوب شد. او در ماکون ساکن شد و در سال ۱۸۶۸ در دوران بازسازی به عضویت مجلس قانونگذاری ایالتی انتخاب شد. او که یک مبلغ کلیسای اسقفی متدیست آفریقا بود، پس از جنگ کلیساهای ب
سیاری را در گرجستان کاشت. در سال ۱۸۸۰ او به عنوان اولین اسقف جنوبی کلیسای اسقفی متدیست آفریقا انتخاب شد، پس از یک نبرد شدید در داخل فرقه به دلیل ریشه های شمالی آن. ترنر که از قدرت گرفتن مجدد دموکرات ها و وضع قوانین جیم کرو در اواخر قرن نوزدهم جنوبی خشمگین شده بود، شروع به حمایت از ملی گرایی سیاه پوست و مهاجرت سیاه پوستان به قاره آفریقا کرد. این جنبش قبل از جنگ داخلی تحت انجمن استعمار آمریکا آغاز شده بود. ترنر شخصیت اصلی در اواخر قرن نوزدهم بود که از چنین مهاجرتی به لیبریا حمایت کرد. بیشتر رهبران آفریقایی-آمریکایی آن زمان برای حقوق در ایالات متحده فشار می آوردند. نوشته های برگزیده. چهار مورد زیر به صورت آنلاین از طریق دانشگاه کارولینای شمالی در وب سایت "مستندسازی آمریکای جنوبی در" دسترس هستند.
هنری هایلند گارنت (23دسامبر1815-13فوریه1882) یک وزیر، معلم و سخنور آفریقایی-آمریکایی بود.او که در کودکی با خانواده اش از بردگی در مریلند فرار کرد، در شهر نیویورک بزرگ شد.او در مدرسه آزاد آفریقایی و سایر موسسات تحصیل کرد و از طرفداران الغای ستیزه جویان شد.او وزیر شد و انگیزه خود را برای لغو ممنوعیت در دین قرار داد. گارنت یکی از اعضای برجسته جنبش بود که فراتر از اقناع اخلاقی به سمت اقدامات سیاسی بیشتر هدایت شد. او که به دلیل مهارت های خود به عنوان یک سخنران عمومی مشهور است، از سیاه پوستان آمریکایی خواست تا دست به کار شوند و سرنوشت خود را ادعا کنند. گارنت توسط یک کلیسای اسکاتلندی به عنوان مبلغین استخدام شد. آنها در سال 1852 به جامائیکا نقل مکان کردند. با این حال، مدت زیادی نگذشته بود که خانواده دچار تب زرد شدند. استلا درگذشت و در آنجا به خاک سپرده شد. گارنت و خانواده اش، اگرچه بیمار بودند، سوار کشتی عازم آمریکا شدند. پس از جنگ، این زوج در واشینگتن دی سی کار کردند. در روز یکشنبه، 12فوریه1865، او خطبه ای در مجلس نمایندگان ایالات متحده ایراد کرد، "اولین مرد رنگین پوستی که در هر مناسبتی در پایتخت ملی ما سخنرانی کرده
است"، به مناسبت تصویب کنگره در 31ژانویه متمم سیزدهم، پایان دادن به برده داری.
ادوارد ویلموت بلایدن (۳ اوت ۱۸۳۲–۷ فوریه ۱۹۱۲) یک معلم، نویسنده، دیپلمات و سیاستمدار لیبریایی بود که عمدتاً در غرب آفریقا فعال بود. او در هند غربی دانمارک به دنیا آمد و به موج مهاجران سیاه پوست از قاره آمریکا که به این کشور مهاجرت کردند پیوست. بلایدن در اوایل قرن بیستم به مدت پنج سال در مستعمره بریتانیای آفریقای غربی سیرالئون معلم شد. نوشته های او در مورد پان آفریقایی گرایی در سراسر آفریقای غربی اثرگذار شد و در کشورهایی مانند ایالات متحده نیز مورد توجه قرار گرفت. او معتقد بود که صهیونیسم الگویی برای آنچه او اتیوپییسم می نامید است و آمریکایی های آفریقایی تبار می توانند به آفریقا برگردند و در بازسازی این قاره کمک کنند. بلایدن در جوانی به دلیل استعداد و انگیزه اش شناخته شد. او توسط جان ناکس، وزیر پروتستان آمریکایی در سانکت توماس آموزش دیده و راهنمایی شد و او را تشویق کرد که تحصیلات خود را در ایالات متحده ادامه دهد. در سال۱۸۵۰ بلایدن به دلیل نژادش از پذیرش در سه مدرسه علمیه شمالی امتناع کرد. ناکس او را تشویق کرد که به لیبریا برود، مستعمره ای که انجمن استعمار آمریکا برای رنگین پوستان آزاد ایجاد کرده بود. بلایدن در
سال۱۸۵۰ مهاجرت کرد و حرفه و زندگی خود را در آنجا گذراند. او در خانواده ای سرشناس ازدواج کرد و خیلی زود به کار روزنامه نگاری پرداخت. ایده های بلایدن تا به امروز اثرگذار هستند. جستارهای وابسته. پان آفریقایی
ارده (به عربی: ارده) یک منطقهٔ مسکونی در لبنان است که در شهرستان زغرتا واقع شده است. ارده ۵٫۷۶ کیلومتر مربع مساحت و ۴٬۵۵۴ نفر جمعیت دارد و ۱۶۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
اصنون (به عربی: أصنون) یک منطقهٔ مسکونی در لبنان است که در شهرستان زغرتا واقع شده است.
پارسا رضادوست (۱ دی ۱۳۸۲ – ۳۱ شهریور ۱۴۰۱) شهروند ایرانی بود که پس از کشته شدن مهسا امینی در جریان اعتراضات سراسری در هشتگرد توسط نیروهای جمهوری اسلامی به ضرب دو گلوله جنگی کشته شد. مجروح شدن و کشته شدن. او پس از مجروح شدن به یک رستوران پناه می برد و مأموران با پایین کشیدن کرکره رستوران مانع از کمک رسانی و رسیدن آمبولانس می شوند. مادر وی ساعت ها در خیابان ها به دنبال او می گشت و او را زخمی پیدا کرد. اصرارهای فراوان مادر و همراهانش به مأموران برای بیرون آوردن او هیچ فایده ای نداشته است و پس از جان باختن به دلیل خونریزی او را بیرون آوردند. طبق گفته های همراهان و برادر او در آن لحظات توانسته اند به او نفس مصنوعی و ماساژ قلبی بدهند که کافی نبوده است. مراسم چهلم. چهلم پارسا رضادوست و حدیث نجفی در ۱۲ آبان ماه در کرج با سیل جمعیتی مواجه شد که به یکی از پر جمعیت ترین اعتراضات خیزش ۱۴۰۱ ایران تبدیل شد. جمعیت انبوهی با پای پیاده راهی این مراسم شدند و شعارهای ضد حکومتی همچون «پارسای ما رو بردند، جنازه اش رو آوردن» سر دادند. معترضان آزادراه کرج قزوین را مسدود کردند که منجر به درگیری میان برخی معترضان و شماری از نیروهای ا
نتظامی حکومت ایران شد. نیروهای امنیتی به سوی معترضان تیراندازی کردند و تعدادی از معترضان بازداشت شدند. به گزارش خبرگزاری ایرنا یک نفر از نیروهای بسیجی کشته و چند نفر از نیروهای انتظامی نیز مصدوم شدند. به دلیل ترافیک سنگین، از هلیکوپتر برای اعزام مجروحان به مراکز درمانی استفاده شد.
الا هانت (زاده ) بازیگر و خواننده انگلیسی است. از کارهای معروف او می توان به بازی در فیلم های بینوایان، اربابان آهنین، استاد، معشوق بانو چترلی و اشاره کرد.
نوار فشنگ () یا قطار فشنگ یک وسیله در سلاح های گرم است که برای بسته بندی و تغذیه فشنگ ها، معمولاً برای جنگ افزارهای خودکار شلیک سریع مانند مسلسل ها استفاده می شود. سیستم های تغذیه کننده با نوار فشنگ، وزن متناسب دستگاه مهمات را نسبت به کل سیستم سلاح به حداقل می رسانند و سرعت بالای شلیک مداوم را بدون نیاز به تعویض مکرر خشاب امکان پذیر می سازند. ظرفیت نوار فشنگ و جعبه خشاب های مربوط به آن، معمولاً تابعی از وزن و حجم است و اندازه آنها با توجه به کالیبر و قابلیت حمل ترکیبی سلاح و مهمات محدود می شود. متداول ترین ظرفیت مهمات که معمولاً روی یک سیستم تسلیحاتی قابل حمل انسان حمل می شود، از ۵۰ تا ۳۰۰ گلوله متغیر است.
دید خودمحور یا دید اول شخص یک زیرشاخه از بینایی رایانه ای است که مستلزم تجزیه و تحلیل عکس ها و فیلم هایی است که توسط ضبط شده است، که معمولاً بر روی سر یا بر روی سینه بسته می شوند و به طور طبیعی به میدان دید فردی که دوربین را پوشیده است نزدیکتر می شود. در نتیجه، داده های بصری قسمتی از صحنه را ضبط کرده که کاربر بر روی آن متمرکز است تا کار مورد نظرش را به انجام رساند و چشم انداز باارزشی را برای درک فعالیت های کاربر و زمینهٔ آنها در غالب یک محیط طبیعی ارائه دهد. دوربین های پوشیدنی که تصاویر رو به رویشان را ضبط می کنند، اغلب با دوربینی که به چشم کاربر نگاه می کنند کامل می شوند و این امکان به دوربین داده می شود که متوجه شود که چشمان کاربر به کجا خیره شده است، که برای آشکار کردن توجه و درک بهتر فعالیت و نیت های کاربر کارآمد است. تاریخ. ایده استفاده از دوربین های پوشیدنی برای گردآوری داده های بصری از دیگاه اول شخص به دههٔ ۷۰ بر می گردد، زمانی که استیو من «چشم شیشه ای دیجیتالی» را اختراع کرد، دستگاهی که، زمانی که پوشیده می شود، باعث می شود که چشم انسان به طور مؤثری هم به یک دوربین الکترونیکی و هم به یک صفحه نمایش تلوی
زیون تبدیل شود. بعد از آن، دوربین های پوشیدنی برای نرم افزارهای مرتبط با سلامت در زمینه هوش انسانی و هوش مصنوعی پوشیدنی مورد استفاده قرار گرفتند. بهترین حالت برای دید خود محور از نقطهٔ چشم انجام می شود، اما ممکن است از طریق دوربینی که به گردن بسته شده است نیز استفاده شود، زمانی که عینک دیجیتالی در راه است. این نوع از دوربین های گردنی از طریق مایکروسافت سنس کم در سال ۲۰۰۶ برای امور تحقیقاتی تجربی مرتبت با سلامت رایج شد. علاقه جامعه بینایی کامپیوتر به نمونه های خودمحور با ورود به دهه ۲۰۱۰ به صورت آرامی درحال افزایش بود و به گونه ای که در سال های گذشته به سرعت در حال افزایش است، که با پیشرفت چمشگیر در زمینه فناوری های پوشیدنی و افزایش تعداد برنامه های کاربردی دارای پتانسیل تقویت شده است. اولین نمونه سیستم بینایی اول شخص توسط مانادا و هبرت که در سال ۲۰۱۲ معرفی شد، که از سه مؤلفهٔ اصلی تشکیل شده، یک مؤلفه محلی ساز، که می تواند محیط اطراف را تخمین بزند، یک مؤلفه شناسایی که می تواند اشیاء و افراد را شناسایی کند و در نهایت یک مؤلفه تشخیص تحرک که می تواند اطلاعاتی در مورد تحرکات فعلی کاربر ارائه دهد. این سه جزء در کنا
ر هم یک آگاهی کاملی از موقیعت کنونی کاربر فراهم می کند که به نوبه خود می تواند برای ارائه کمک به خود یا مراقب استفاده شود. به دنبال این ایده، اولین تکنیک های محاسباتی برای آنالیز یا تجزیه و تحلیل خود محوری بر روی تشخیص دادن فعالیت های مرتبط با دست و تجزیه و تحلیل تعامل اجتماعی متمرکز شد. همچنین با توجه به ذات نامحدود فیلم ها و حجم عظیمی ار داده هایی که تولید می شوند، تقسیم بندی زمانی و خلاصه سازی از اولین مشکلاتی بود که به آن پرداخته شد. تقریباً بعد از گذشت ۱۰ سال از بینایی خودمحور (۲۰۱۷–۲۰۰۷), این حوزه همچنان در حال گسترش تنوع است. از جمله موضوعات تحقیقی نوپا عبارتند از: چالش های فنی. امروزه دوربین های پوشیدنی، دستگاه های ضبط کنندهٔ دیجیتالی ای هستند که سبک و کوچکند، که به صورت خودکار توانایی گرفتن عکس و فیلم را دارند بدون دخالت کاربر، بدون گوناگونی در رزولوشن و فریم و تصویری که از دیدگاه اول شخص نیست. از این رو، دوربین های پوشیدنی به صورت طبیعی برای جمع آوری اطلاعات بصری از کارهای روزمرهٔ ما طراحی شده اند، زیرا چشم اندازی صمیمی از میدان بصری دارنده دوربین ارائه می دهند. بسته به میزان نرخ تصویر یا فریم، توان