Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کلیسای مسیح یک کلیسای اسقفی در محله شهر قدیمی فیلادلفیا است. این کلیسا که در سال ۱۶۹۵ به عنوان یکی از کلیساهای کلیسای انگلستان تأسیس شد و نقش مهمی در تأسیس کلیسای اسقفی پروتستان در ایالات متحده داشت. در سال ۱۷۸۵، رئیس آن ویلیام وایت اولین اسقف رئیس کلیسای اسقفی شد. از سال ۱۷۵۴ تا ۱۸۱۰، کلیسا برج و برج بلندترین سازه در سیزده مستعمره و بعدها بلندترین سازه در ایالات متحده بود. تاریخ. کلیسای مسیح در سال ۱۶۹۵ توسط اعضای کلیسای انگلستان تأسیس شد که تا سال بعد یک کلیسای چوبی کوچک در این مکان ساختند. در سال ۱۷۰۰ ایوان ایوانز از ولز سفر کرد تا رئیس آنها شود. هنگامی که جماعت از ساختمان اصلی بیست سال پس از ساخت آن بزرگتر شد، تصمیم گرفتند کلیسای جدیدی بنا کنند، مجلل ترین کلیسای مستعمرات بدنه اصلی کلیسا بین سال های ۱۷۲۸ تا ۱۷۴۴ ساخته شد و در سال ۱۷۵۴ به آن اضافه شد و آن را به بلندترین ساختمان در ایالات متحده آمریکا در آینده با تبدیل کرد. کلیسای مسیح به عنوان یکی از زیباترین بناهای کشور در قرن هجدهم، یادبودی از صنایع دستی استعماری و نمونه ای زیبا از معماری جرجی در نظر گرفته می شود. با الگوبرداری از کار کریستوفر رن در لندن
نمای متقارن و کلاسیک با پنجره های قوسی شکل و یک فضای داخلی ساده و در عین حال زیبا با ستون های فلوت دار و میله های چوبی دارد. اگرچه معمار کلیسا ناشناخته است، ساخت آن توسط جان کرسلی، یک پزشک که احتمالاً با جان هریسون، مسئول طراحی نیز بوده، نظارت داشته است. این کلیسا در سال ۱۷۷۷ توسط رابرت اسمیت بازسازی شد و فضای داخلی آن در سال ۱۸۸۳ توسط توماس اوستیک والتر تغییر یافت. حوضچه تعمید که در آن ویلیام پن غسل تعمید داده شد هنوز در کلیسای مسیح استفاده می شود. در سال ۱۶۹۷ از کلیسای تمام مذهبی در کنار برج در لندن به فیلادلفیا فرستاده شد. یک قلم غسل تعمید و میز عشای ربانی توسط جاناتان گوستلو، کابینت ساز فیلادلفیا، که در دهه ۱۷۹۰ در قفسه خانه خدمت می کرد، ساخته شد. جمعیت کلیسای مسیح شامل ۱۵ امضاکننده اعلامیه استقلال بود. رهبران جنگ انقلابی آمریکا که در کلیسای مسیح شرکت کردند عبارتند از جورج واشینگتن، رابرت موریس، بنجامین فرانکلین و بتسی راس (پس از اینکه او را از خانه جلسه کواکر که به دلیل ازدواج با جان راس، پسر دستیار رئیس در کلیسای کریستس به آن تعلق داشت، خوانده شد). پلاک های برنجی جایگاه هایی را که این افراد زمانی می نشس
تند، نشان می دهند. در تشکیل نخستین کنگره قاره ای در سپتامبر ۱۷۷۴ رئیس ژاکوب دوش به تالار نجار احضار شد تا نماز افتتاحیه را رهبری کند. در طول جنگ، کشیش ویلیام وایت (۱۷۴۸–۱۸۳۶)، پیشوای کلیسای مسیح، به عنوان کشیش هم در کنگره قاره و هم در مجلس سنای ایالات متحده خدمت کرد. در سپتامبر ۱۷۸۵ نمایندگان روحانی و غیرروحانی از چندین ایالت در کلیسای مسیح گرد هم آمدند و به عنوان یک همایش عمومی سازماندهی کردند که وایت به عنوان رئیس جمهور انتخاب شد. او پیش نویس قانون اساسی کلیسا و همچنین خطابی به اسقف اعظم و اسقف های کلیسای انگلستان تهیه کرد و از آنها درخواست اسقف نشینی کرد. وایت همچنین تا حد زیادی مسئول عبادت و دفاتر اولین کتاب نمازنامه عام آمریکایی (منتشر شده در سال ۱۷۸۹) بود که قرار بود به مقامات کلیسای انگلستان ارسال شود. در گردهمایی اسقف نشین پنسیلوانیا در سال ۱۷۸۶ او به عنوان اولین اسقف آن انتخاب شد و به همراه دکتر ساموئل پرووست از نیویورک به انگلستان رفت و به دنبال تقدیس بود. پس از تصویب قانون توانمندسازی ویژه توسط پارلمان، وایت و پروووست در اوایل سال ۱۷۸۷ توسط اسقف اعظم کانتربری و یورک تقدیس شدند. اسقف وایت یکشنبه عید
پاک به فیلادلفیا بازگشت. در سال ۱۷۸۹ تحت هدایت وایت اولین جلسه خانه اسقف ها در کلیسای مسیح برگزار شد، که اولین کنوانسیون عمومی واقعی کلیسای اسقفی در ایالات متحده آمریکا را رقم زد. وایت اولین اسقف اسقفی پنسیلوانیا بود و چندین دهه به جماعت کلیسای مسیح و کلیسای سنت پیتر خدمت کرد. سفید در کلیسا به خاک سپرده شده است. کلیسای مسیح یک نقطه عطف تاریخی ملی و یک مکان تاریخی منحصر به فرد است که به عملکرد اصلی خود به عنوان کلیسای اسقفی ادامه می دهد. سالانه بیش از ۲۵۰۰۰۰ گردشگر از این کلیسا دیدن می کنند. تشییع جنازه های مهم. چندین نفر از افراد برجسته در کلیسا و حیاط مجاور آن دفن شده اند، از جمله: بسیاری از افراد برجسته دیگر در نزدیکی محل دفن کلیسای مسیح از جمله بنجامین فرانکلین و چهار امضاکننده دیگر اعلامیه استقلال دفن شده اند. وقایع قابل توجه دیگر. جان اینگلیس در سپتامبر ۱۷۴۴ در اینجا غسل تعمید داده شد.
ژیمنوسوفیست (،gymnosophistaí، به معنی «فیلسوفان برهنه» یا «زاهد عریان» (از کلمه یونانی "gymnós"، γυμνός، «برهنه» و "sophía"، σοφία، «زاهد»)) نامی است که یونانیان برای یاد کردن از فیلسوف های هندی دوران باستان انتخاب کرده بودند که ریاضت طلبی را تا حدی اتخاذ کرده بودند که غذا و لباس را برای دست یابی به معرفت زیان آور می دانستند. توسط چند مؤلف یونانی از این افراد با نام گیاه خوار یاد شده است. همچنین در مصر علیا ژیمنوسوفیست هایی وجود داشته اند که آپولونیوس تیانایی از آنها به ژیمنوسوفیست اتیوپیایی نام برده است.
کلاه خود کورینتیان یا کلاهخود کورینتی نوعی کلاه نظامی در یونان باستان بود که نام خود را از دولت-شهر کورینت گرفته است. این کلاه خود که از برنز ساخته می شد، در انواع متأخر آن تمام سر و گردن را می پوشاند و شکاف هایی برای چشم و دهان داشت. یک برآمدگی منحنی بزرگ هم از پشت گردن محافظت می کرد. در خارج از جنگ، یک هوپلیت یونانی برای راحتی کلاه خود را که نوک آن به سمت بالا است، بر سر می گذاشت. این عمل باعث ایجاد تغییراتی در ظاهر و کارکرد این نوع کلاه در ایتالیای امروزی شد، در آن دوره شکاف های کلاه را تقریباً می بستند، زیرا دیگر کسی از این کلاه خود برای جنگ استفاده نمی کرد و آن روی صورتش نمی کشید و عموماً افراد فقط موی خودشان را با آن می پوشانیدند. اگرچه کلاه خود کلاسیک کورینتی در میان یونانیان از مُد افتاد و انواع جادارتر باب میل گردید، اما انواع کلاه های ایتالیایی-کورینتی تا قرن اول بعد از میلاد، همچنان مورد اقبال مردم بود و از آن جمله، توسط نظامیان در ارتش روم مورد استفاده قرار می گرفت. شواهد فیزیکی. ظاهراً (قضاوت بر اساس شواهد هنر و باستان شناسی) محبوب ترین کلاه های نظامی در دوره های کهن و اولیه کلاسیک، انواع کلاه ها
یی بودند که فضای بازتری داشتند، از قبیل کلاه خود تراکی، کلاه کلسیدین و از همه ساده تر پیلوس، که تولید آن ارزان تر بود و فردی که آن را به سر می گذاشت در چشم انداز و شنوایی دچار محدودیت نمی شد؛ که این برخلاف ویژگی های کلاه خود کورینتیان بود. نمونه های متعددی از کلاه های کورینتی کشف شده و اغلب در سفال های یونان باستان تصویر آن پیداست. کلاه کورینتی بیش از هر کلاه دیگری بر روی مجسمه ها به تصویر کشیده شد. به نظر می رسد یونانی ها آن را به شکلی رمانتیک، با شکوه و گذشتهٔ خود مرتبط می دانستند. رومی ها نیز از نسخه های اصلی یونانی گرفته تا مجسمه های خودشان، به این نوع کلاه احترام می گذاشتند. بر اساس شواهد تصویری پراکنده، ارتش جمهوری روم در ایتالیای کنونی، در کلاه کورینتی تغییراتی داد و سبکی از آن را برای سوارکارانش برگزید که به نام کلاه خودهای ایتالو-کورینتی، اتروسکو-کورینتی یا آپولو-کورینتی خوانده می شوند. این نوع کلاهخودها بیشتر جنبه زینتی داشتند و از کارکرد نظامی آن صرف نظر شده بود. با توجه به تخصیص بسیاری از الهام گیری های رومی ها از ایده های یونان باستان، این تغییر احتمالاً الهام گرفته از موقعیت «بر روی پیشانی» رایج
در هنر و پیکره تراشی یونانی بود. این کلاه تا قرن اول بعد از میلاد مورد استفاده قرار گرفت. شواهد ادبی. هرودوت در "تاریخ" خود از کلاه کورینتی یاد می کند که ماکلی ها و آئوس ها، دو قبیله ساکن در کنار رودخانه تریتون در لیبی باستان (بخشی از لیبی باستانی که او توصیف می کند به احتمال زیاد در تونس امروزی است) از آن بهره می بردند. این قبایل سالانه دو گروه از زیباترین دوشیزگان را انتخاب می کردند که با چوب و سنگ با یکدیگر می جنگیدند. آن ها زیباترین دوشیزه را انتخاب می کردند که لباس یونانی با کلاه کورینتی بپوشد. این مبارزه آیینی بخشی از جشنواره بزرگداشت الهه باکره آتنا بود. ("تاریخ، ۴٫۱۸۰").
یوگنی سامویلوف (؛ – ) بازیگر اهل اتحاد شوروی بود. گزیده فیلم شناسی. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "دریاسالار ناخیموف (فیلم)"، "واترلو"، "تانیا"، "داویت بک (فیلم)، و "تاراس شوچنکو" اشاره کرد. جوایز و افتخارات. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نقاب زرین، نشان انقلاب اکتبر، جایزه هنرمند مردمی اتحاد جماهیر شوروی، نشان پرچم سرخ کار، مدال دفاع از مسکو، هنرمند مردمی جمهوری شوروی فدراتیو سوسیالیستی روسیه، و جایزه عقاب طلایی شده است.
هاروی ارل ویلسون (به ، ۳ مهٔ ۱۹۰۷ – ۱۶ ژانویهٔ ۱۹۸۷) یک روزنامه نگار، ستون نویس شایعه پراکن و نویسنده اهل ایالات متحده آمریکا بود.
گودرون کرامر (متولد 1953) پژوهشگر و مورخ آلمانی است. او جز ویراستاران ویرایش سوم دانشنامه اسلام است. او استاد اسلام شناسی و رئیس انجمن اسلام شناسی در دانشگاه آزاد برلین و عضو آکادمی علوم انسانی بردندربورگ-برلین است. تخصص او مرتبط با تاریخ مدرن اسلامی، دموکراسی و مدرنیته است.
در میانهٔ سدهٔ بیستم، برخی آمریکایی ها به مکزیک سفر می کردند تا زمینه را برای یک «طلاق مکزیکی» فراهم کنند. یک طلاق در مکزیک ساده تر، سریع تر و کم هزینه تر بود تا یک طلاق در بیشتر ایالات آمریکا. از میان افراد سرشناسی که با طلاق مکزیکی از همسرانشان جدا شدند می توان به الیزابت مانتگامری (از گیگ یانگ)، جانی کارسون، کاترین هپبورن، ریچارد برتون، الیزابت تیلور (از ادی فیشر)، مریلین مونرو (از آرتور میلر)، چارلی چاپلین (از پولت گادرد)، جین منسفیلد (از میکی هارگیتای) و استنلی کوبریک اشاره کرد.
ایستگاه متروی علامه جعفری یکی از ایستگاه های خط چهار متروی تهران است که در خیابان پروانه شمالی، نبش بزرگراه علامه جعفری واقع شده است. این ایستگاه اولین ایستگاه از توسعه غربی خط ۴ متروی تهران، بیستمین ایستگاه افتتاح شده این خط و یک صد و پنجاه امین ایستگاه متروی تهران است که در ۹ اردیبهشت ۱۴۰۲ به بهره برداری رسید. طول سکوی این ایستگاه ۱۵۸ متر و عمق آن نیز ۳۴ متر از سطح زمین است. همچنین ۷ دستگاه پله برقی و ۴ دستگاه آسانسور در این ایستگاه نصب شده است و برای ساخت این ایستگاه ۹۵ هزار متر مکعب خاکبرداری، ۵۸۰۰ تن آرماتوربندی، ۵۶ هزار متر مکعب بتن ریزی و ۱۰ هزار مترمربع نیز نازک کاری انجام شده است. موقعیت در مترو. این ایستگاه در خط ۴ متروی تهران که در نقشه با رنگ زرد نمایش داده می شود قرار دارد و در میان ایستگاه متروی آیت الله کاشانی در جهت شمال ( واقع در سه راه جنت آباد) و دارای تقاطع با خط ۶ متروی تهران و ایستگاه متروی ارم سبز در جنوب و دارای تقاطع با خط ۵ متروی تهران واقع شده است. قرارگیری این مترو در میان دو ایستگاه تقاطعی اهمیت دو چندان به آن می دهد. این ایستگاه در محله فردوس غرب تهران قرار دارد و موقعیت خوبی به
خیابان شقایق، بلوار ناصر حجازی، بزرگراه ستاری و محله مهم فردوس و سازمان برنامه داده است.
این فهرست افتخارات باشگاه فوتبال آ.ث. میلان است. میلان یک باشگاه فوتبال ایتالیایی است. این مقاله شامل جام های تاریخی و فعلی مربوط به باشگاه است.
در زیر فهرستی از رؤسای باشگاه فوتبال آ.ث. میلان آمده است. تاریخچه. در بیش از ۱۲۰ سال تاریخ، ۲۳ رئیس به نوبت در راس میلان قرار گرفته اند. اولین رئیس باشگاه آلفرد ادواردز بود که یکی از اعضای بنیانگذار باشگاه نیز بود. طولانی ترین رئیس در تاریخ میلان، سیلویو برلوسکونی است که در سال ۱۹۸۶ روی کار آمد و تا سال ۲۰۰۴ این سمت را برعهده داشت و پس از تصویب قانون تضاد منافع از سمت خود استعفا داد. او سپس برای دو سال دیگر، از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۸، رئیس بود، زمانی که پس از نخست وزیری ایتالیا، به همین دلیل از سمت خود کنار رفت و از سال ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۷ رئیس افتخاری بود، زمانی که پس از ۳۱ سال مدیریت، باشگاه را فروخت. پیروزمندانه ترین ریاست تاریخ باشگاه به مدیریت برلوسکونی مربوط می شود، با ۲۶ جام کسب شده، که با در نظر گرفتن دوره ای که در آن سمت خالی بود، با در نظر گرفتن مدتی که دفتر خالی بود، به دلایل ذکر شده در بالا، اما در طی آن برلوسکونی مالکیت باشگاه را حفظ کرد، به ۲۹ افزایش می یابد. دیگر رؤسای برجسته در تاریخ میلان عبارتند از: پیرو پیرلی، که به مدت ۱۹ سال، از سال ۱۹۰۹ تا ۱۹۲۸، به مدت ۱۹ سال در سمت خود بود، که به دلیل ساخت استادیوم
سن سیرو مشهور است؛ آندره آ ریتزولی که میلان تحت رهبری او ۴ قهرمانی لیگ و اولین جام اروپایی خود را به دست آورد و مرکز ورزشی میلانلو را ساخت؛ فرانکو کارارو، همچنین برنده یک جام اروپا و اولین جام بین قاره ای روسونری.
بیلی (; ) به صورت Bi11lie یا Billl!ə نیز نوشته می شود، گروه دخترانهٔ اهل کره جنوبی تشکیل شده توسط میستیک استوری است. بیلی در ۱۰ نوامبر ۲۰۲۱ با انتشار آلبوم چندآهنگهٔ "The Billage of Perception: Chapter One" فعالیت خود را آغاز کرد. این گروه در ابتدا شش عضو داشت: مون سوآ، سوهیون، هارام، تسوکی، شی یون و هارونا. عضو هفتم، شون، بعداً به گروه ملحق شد.
روبن ترپوغوسیان ( - ) یک کارآفرین اهل ارمنی تبار اهل ایران که مالک و بنیانگذار مینیون، قدیمی ترین شیرینی فروشی و شکلات سازی تهران است. زندگی نامه. پدر و مادر و دو برادر بزرگ تر روبن در اوکراین متولد شدند. پدرش در اوکراین ابتدا نانوایی داشت و بعدها به قنادی روی آورد اما در خلال اتفاقاتی در روسیه به سیبری تبعیدشد. مادر روبن همراه دو پسرش راهی ایران و در محله بهارستان ساکن شدند و در همین محله نانوایی و شیرینی فروشی شان را راه اندازی کردند. پدر خانواده هم بعد از سه سال تبعید و تحمل سختی های آن به جمع خانواده پیوست. روبن در سال ۱۹۳۸ در ایران متولد شد. روبن زمانی که هفت سال بیشتر نداشت پدرش به دلیل صدمات و شکنجه هایی که در سال های تبعید متحمل شده بود در سن ۵۳ سالگی را از دست داد. روبن از همان هفت سالگی در کنار برادر بزرگ تر، «اونیک»، کارش را در مغازه پدری شروع کرد تا اینکه جنگ جهانی دوم شروع شد این رویداد اوضاع سیاسی و اقتصادی ایران هم اثرگذار شد و ماجرای قحطی و سهمیه بندی اقلام غذایی همچون آرد، شکر پیش آمد. روبن، خلاق و علاقه مند به کارهای هنری بود. وی نقاش و طراح خوبی بود و و همین روحیه او را به سمت طراحی شکلات ه
ای جدید و مشتری پسند سوق داد. وی وقتی نوزده ساله شد همراه برادر بزرگ ترش، اونیک، در سفری که به اروپا داشت، دستگاه های جدید شکلات سازی را وارد ایران کرد. وی در ۲۰۲۱ در سن ۸۳ سالگی به علت همه گیری کورونا در تهران درگذشت.
کارخانه پرسلان ژولنائی () در شهر پچ، از میانهٔ قرن نوزدهم تاکنون نقشی مهم در صنعت مجارستان داشته و در خارج از کشور نیز شناخته شده بوده است. اوج شکوفایی ژولنائی در آغاز قرن بیستم به زمانی بازمی گردد که سرامیک های آن به کل حوضه کارپات عرضه می شد و اشیاء تزئینی و مجموعه های پرسلان آن یکی پس از دیگری در نمایشگاه های جهانی جایزه کسب می کرد. به عنوان بخشی از فصل ۲۰۱۰ پایتخت فرهنگی اروپا در پچ، منطقه جدیدی به نام محله فرهنگی ژولنائی در کارخانه ایجاد شده است. پیروگرانیت. پیروگرانیت به نوعی از سرامیک های زینتی گفته می شود که کارخانهٔ ژولنائی از ۱۸۸۶ تولید می کرد. این ماده بادوام که در دمای بالا پخته می شود، در برابر اسید و انجماد مقاوم می ماند و برای استفاده کاشی های سقفی، سرامیک های تزئینی داخلی و خارجی و شومینه مناسب است. معماران بسیاری همچون بِلا لایتا، ایمره اِشتِیندل، میکلوش ایبل، اودون لخنر از این مصالح در طراحی تزئینات استفاده کرده اند. ساختمان کلیسای ماتیاش، پارلمان مجارستان، ، ، دانشگاه الته، دانشگاه فنی بوداپست، شهرداری شهرهای کچکمت و سگد و بسیاری دیگر از ساختمان های زیبا در سراسر مجارستان، مانند کاخ اداره پ
ست، در شهر پچ از ژولنایی بهره گرفته اند.
برادر خونی () می تواند به دو یا چند مردی که با تولد یا زایش خویشاوندی ندارند اشاره کند که به یکدیگر سوگند وفاداری داده اند. این در دوران مدرن معمولاً در مراسمی انجام می شود که به عنوان سوگند خون شناخته می شود، که در آن هر فرد یک برش کوچک معمولاً روی انگشت، دست یا ساعد ایجاد می کند و سپس دو برش را به هم فشار می دهند و می بندند. ایده این است که خون هر فرد اکنون در رگهای سیاهرگ دیگری جریان دارد.
تأمین و تصفیه در اسرائیل با توسعه تاریخی اسرائیل درهم تنیده است. از آنجا که باران فقط در زمستان و عمدتاً در بخش شمالی کشور می بارد، آبیاری و مهندسی آب برای بقا و رشد اقتصادی کشور حیاتی تلقی می شود. پروژه های در مقیاس بزرگ برای شیرین سازی آب دریا، هدایت آب از رودخانه ها و مخازن در شمال، استفاده بهینه از آب های زیرزمینی، و بازیابی سرریز سیلاب و فاضلاب مورد اقدام واقع شده است. از جمله آنها حامل آب ملی است که آب را از بزرگ ترین دریاچه آب شیرین کشور، دریای طبریه، از طریق کانال ها، لوله ها و تونل ها به بخش شمالی صحرای نگب می رساند. تقاضای آب اسرائیل امروز از منابع آبی موجود بیشتر است؛ بنابراین، در یک سال متوسط، اسرائیل تقریباً برای نیمی از منابع آب خود به منابع آب غیرمتعارف، از جمله آب بازیافتی و نمک زدایی متکی است. خشکسالی طولانی مدت در سالهای ۱۹۹۸–۲۰۰۲ دولت را واداشت تا نمک زدایی آب دریا را در مقیاس بزرگ ترویج کند. در سال ۲۰۲۲، ۸۵ درصد از آب آشامیدنی کشور از راه نمک زدایی آب شور و آب لب شور تولید شده است. منابع آب طبیعی. منابع آب طبیعی اصلی اسرائیل عبارتند از: دریای مدیترانه. امروزه بیشترین بخش آب آشامیدنی از طری
ق نمک زدایی از آب دریا که از دریای مدیترانه به دست می آید، تولید می شود. آب از حوضه رود اردن. رودخانه اردن علیا به سمت جنوب به دریاچه آب شیرین معروف به دریای طبریه می ریزد که بزرگ ترین ظرفیت ذخیره آب شیرین را در امتداد رود اردن فراهم می آورد. دریای طبریه به رود اردن سفلی می ریزد که از طریق دره اردن به سمت جنوب می پیچد و به انتهای آن در دریای مرده می رسد. یکی از شاخه های رودخانه اردن در جنوب دریاچه، رودخانه یرموک است. آب های زیرزمینی. آبخوان های اصلی یا حوضه های آب زیرزمینی، آبخوان های کوهستانی و آبخوان های ساحلی، با سفره های کوچکتر منطقه ای در گالیله و نقب واقع هستند. تاریخ. تاریخ توسعه تأمین آب و فاضلاب در اسرائیل مدرن را می توان به مرحله های مجزا تقسیم کرد که با توسعه یکجانبه منابع آب متعارف شروع می شود. در پی آن دوره ای متمرکز بر استفاده از آب بازیافتی، امضای توافقنامه ای برای اشتراک منابع آبی با اردن و تشکیلات خودگردان فلسطین و توسعه شیرین سازی آب دریا می آید. امضای قراردادهای اشتراک آب (دهه ۱۹۹۰). توافق موقت ۱۹۹۵ در چارچوب فرایند صلح اسلو مقادیر معینی از آب را به فلسطینیان داد، ولی جلوی حفر هر گونه چاه ج
دید در آبخوان کوه را گرفت. آب سطحی رود اردن همچنان محل مناقشه با سوریه، لبنان و فلسطینیان است. اسرائیل تنها توانسته با اردن به توافقی برای شریک شدن منابع آبی اش برسد. منابع آبی. منابع آب در اسرائیل شامل منابع آب متعارف (آب های سطحی، زیرزمینی) و منابع آب غیر متعارف از جمله استفاده مجدد از فاضلاب تصفیه شده (آب بازیابی شده)، نمک زدایی از آب دریا و نمک زدایی از آب های شور است. منابع آب متعارف. از نظر تاریخی، اسرائیل در یک سال به طور متوسط حدود ۱۷۸۰ میلیون متر مکعب آب شیرین و آب شور معمولی در اختیار داشت. بیش از نیمی از این منابع شامل جریان های ورودی از بلندی های جولان (۲۷۵ میلیون)، لبنان (۳۱۰ میلیون) و کرانه باختری (۳۴۵ میلیون) بود. ۹۲ درصد از منابع آب متعارف از نظر اقتصادی قابل بهره برداری در نظر گرفته شد و مابقی سیلاب های اضافی است. مقدار قابل استفاده حدود ۱٫۱ میلیارد مترمکعب آب زیرزمینی و چشمه و ۰٫۶ میلیارد مترمکعب از آبهای سطحی است. حدود ۸۰ درصد منابع آب در شمال کشور و تنها ۲۰ درصد در جنوب کشور واقع شده است. با این حال، میانگین بارندگی احتمالاً در نتیجه تغییرات آب و هوایی کاهش یافته است، به طوری که منابع آب م
عمولی در حال حاضر کمتر از ۱۳۳۶ میلیون متر مکعب در یک سال متوسط (میانگین حسابی) در دوره ۱۹۷۵–۲۰۱۱ برآورد می شود. میانگین حتی کمتر از ۱۲۰۲ میلیون متر مکعب در سال بود. دریای طبریه و آبخوان ساحلی تأسیسات اصلی ذخیره آب اسرائیل اند، و ظرفیت ترکیبی ذخیره شان ۲ میلیارد متر مکعب است. آبخوان سلحلی برای تغذیه مصنوعی آب سطحی مورد استفاده قرار می گیرد. تغذیه مصنوعی آب های زیرزمینی. تغذیه مصنوعی آب زیرزمینی به طور گسترده در اسرائیل از آب سیل، آب آشامیدنی از شرکت ملی آب و فاضلاب تصفیه شده انجام می شود. تغذیه مصنوعی باعث افزایش سطح آب زیرزمینی در آبخوان ساحلی و مقابله با نفوذ بیشتر آب دریا شده است. تغذیه آب زیرزمینی از آب سیلاب با جمع آوری رواناب حاصل از باران های زمستانی در حوضه زهکشی و هدایت آن به حوضچه های تغذیه انجام می شود. سپس آب زیرزمینی در طول تابستان از طریق چاه های اطراف حوضچه های تغذیه به بالا پمپ می شود. هزینه فرایند شارژ مجدد محدود به تعمیر و نگهداری است و هزینه پمپاژ تنها ۰٫۰۲–۰٫۰۳ دلار در هر متر مکعب است. حدود ۴۰ تا ۵۰ درصد بیشتر از مقدار متوسط آب تغذیه از آبخوان پمپ می شود تا یک فرورفتگی هیدرولوژیکی موقت ایجا
د کند که فضایی برای شارژ مصنوعی در زمستان بعد ایجاد می کند. آب بازیافتی. از سال ۲۰۱۰، اسرائیل از نظر نسبتی از آب که بازیافت می کند، در جهان پیشتاز است. اسرائیل ۸۰ درصد فاضلاب خود (۴۰۰ میلیارد لیتر در سال) را تصفیه می کند و ۱۰۰ درصد فاضلاب منطقه شهری تل آویو به عنوان آب آبیاری برای کشاورزی و کارهای عمومی تصفیه و استفاده مجدد می شود. در سال ۲۰۱۲، کارخانه تصفیه فاضلاب منطقه دان به عنوان یک مدل جهانی توسط سازمان ملل معرفی شد. این کارخانه که در محل به نام شفدان شناخته می شود، به دلیل روش منحصر به فرد خود در استفاده از ویژگی های تصفیه طبیعی ماسه برای بهبود کیفیت فاضلاب مورد تحسین قرار گرفت. در سال ۲۰۱۰، حدود ۴۰۰ میلیون متر مکعب در سال از فاضلاب تصفیه شده، عمدتاً در کشاورزی استفاده مجدد شد. این حدود ۴۰ درصد از مصرف آب در کشاورزی را تشکیل می دهد. اسرائیل دارای یک سیستم تصفیه آب مدرن است که شامل ۱۲۰ تصفیه خانه فاضلاب در اسرائیل است. سه کارخانه بزرگ عبارتند از: کارخانه منطقه دان (۱۲۰ میلیون متر مکعب در سال) با استفاده از لجن فعال و حذف مواد مغذی، با استفاده مجدد در نگب غربی. کارخانه حیفا (۳۷ میلیون متر مکعب در سال)، با
استفاده مجدد در دره جزریل. و کارخانه سورک اورشلیم (۲۳ میلیون متر مکعب در سال)، واقع در حوضه رودخانه سورک. نمک زدایی آب دریا. در اوایل سال ۲۰۰۲، تحت تأثیر خشکسالی، دولت ساخت کارخانه های بزرگ نمک زدایی آب دریا در امتداد سواحل مدیترانه را تصویب کرد. این تأسیسات تا سال ۲۰۱۵ ۵۰۰ میلیون متر مکعب در سال تأمین خواهند کرد هدف دولت این است که تا سال ۲۰۲۰ به ظرفیت ۷۵۰ میلیون متر مکعب در سال برسد. مقرر بود تمامی پروژه ها توسط بخش خصوصی و از طریق مناقصه بین المللی اجرا شود. در پایان سال ۲۰۱۳ چهار نیروگاه با ظرفیت کل تقریباً ۵۰۰ میلیون متر مکعب در سال در سال به بهره برداری رسید. همه تأسیسات از اسمز معکوس، با استفاده از توانی که خود تولید می کنند استفاده می کنند. نمک زدایی آب شور. علاوه بر این تأسیسات بزرگ، حدود ۳۰ تأسیسات آب شیرین کن کوچک عمدتاً لبشور وجود دارد که حدود ۳۰ میلیون متر مکعب در سال را نمک زدایی می کنند. اکثر این تأسیسات در آراوا و نقب واقع شده اند. بزرگ ترین آنها (حدود ۱۱ میلیون متر مکعب در سال) در ایلات واقع شده است و آب شور و آب دریای سرخ را برای استفاده ساکنان این شهر شیرین می کند. اولین تأسیسات نمک زدایی
در اسرائیل در سال ۱۹۶۵ ایجاد شد برداشت آب باران. مرکز جنوب غرب برای مطالعه سیستم های بیمارستانی و مراقبت های بهداشتی با همکاری روتاری بین المللی از یک برنامه مدل برداشت آب باران در سراسر این کشور حمایت می کند. اولین سیستم آبگیر باران در یک مدرسه ابتدایی در لود اسرائیل نصب شد. این پروژه در مرحله سوم خود به در پی گسترش به حیفا است. مرکز جنوب غربی همچنین با پروژه اقدام منابع آب واشینگتن دی سی، که در حال حاضر پروژه های برداشت آب باران در کرانه باختری دارد، شریک شده است. سیستم های جمع آوری آب باران در مدارس محلی برای آموزش دانش آموزان در مورد اصول حفظ آب و پل زدن بین مردم با پیشینه های مذهبی و قومی مختلف نصب می شوند و در عین حال به مشکل کمبود آب که خاورمیانه با آن مواجه است، می پردازد.
نبرد سیزده طرف یا نبرد چاکرموت () نبرد نهایی چنگیز خان در اتحاد قبایل مغول بود. تموجین با نیروهای ترکیبی ائتلاف قبایل به رهبری نایمان ها به رهبری تایانگ خان و پسرش کوچلک خان و رقیب خان مدعی جاموقا جنگید و شکست داد. تایانگ خان در نبرد جان باخت، کوچلک خان با نیروی کمی فرار کرد و جاموقا عقب نشینی کرد اما بعداً دستگیر و اعدام شد.
سیاست آبی در حوضه آبریز رود اردن به مسائل سیاسی آب در حوضه آبریز رود اردن، از جمله ادعاهای رقیب و استفاده از آب، و مسائل مربوط به حقوق ساحلی آب های سطحی در امتداد رودخانه های فراملی، و همچنین در دسترس بودن و استفاده از آب های زیرزمینی اشاره دارد. منابع آب در منطقه کمیاب است و این مسائل مستقیماً بر پنج بخش سیاسی (اسرائیل، کرانه باختری، لبنان، سوریه و اردن) واقع در داخل و هم مرز حوضه که از زمان فروپاشی، واحد کنترل کننده سابق، امپراتوری عثمانی در طول جنگ جهانی اول، ایجاد شده اند، تأثیر می گذارد. حوضه رود اردن و آب آن از موضوعات اصلی درگیری اعراب و اسرائیل (از جمله درگیری اسرائیل و فلسطین) و همچنین جنگ داخلی اخیر سوریه هستند. رودخانه اردن طولانی است و در بیشتر مسافت خود در ارتفاعات زیر سطح دریا جریان دارد. آب های آن از مناطق پر بارش در و نزدیک کوه های ضد لبنان در شمال سرچشمه می گیرد و از دریای جلیل و دره رود اردن می گذرد و در ارتفاع منفی ۴۰۰ متر در جنوب به دریای مرده ختم می شود. جغرافیای حوضه اردن. فرودست دریای طبریه، که ریزابه های اصلی در آن از شرق به دره اردن می ریزند، پایین دره به حدود ۱۵ مایل پهنا می یابد. مش
خصه این منطقه تراس های آبرفتی یا ساحلی بالاتر به موازات رودخانه است. این منطقه به "غور" (یا "غور") معروف است. این تراس ها به طور محلی توسط وادی های جانبی یا رودخانه هایی بریده شده اند که پیچ و خم دره ها را شکل می دهند که متناوب با تاج ها و برجستگی های تیز، با برج ها، قله ها و مورفولوژی سرزمین های بدخیم هستند.
دانشگاه مونت ولینگتون یا اونی مونت بوهمیان یک باشگاه فوتبال در اوکلند، نیوزیلند است. این تیم در پارک بیل مک کینلی، پانمور، اوکلند بازی می کند. تاریخچه باشگاه. در بیشتر سال های دهه های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰، مونت ولینگتون یک تیم باشگاهی قدرتمند بود که فقط کرایست چرچ یونایتد رقیب آن بود. این تیم پنج بار قهرمان جام چاتام در سال های ۱۹۷۳، ۱۹۸۰، ۱۹۸۲، ۱۹۸۳ و ۱۹۹۰ شد. از زمان ادغام با یک دانشگاه، این جام دو بار دیگر در سال های ۲۰۰۱ و ۲۰۰۳ برای آنها به دست آمده است و این باشگاه تنها برنده هفت بار مسابقات حذفی اصلی کشور است. آنها همچنین در سال های ۱۹۷۲، ۱۹۷۴، ۱۹۸۰، ۱۹۸۲ و ۱۹۸۶ قهرمان لیگ کشور شدند. در رقابت های قاره ای. این تیم یک بار در مسابقات باشگاهی قهرمانی اقیانوسیه ۱۹۸۷ حضور پیدا کرد. این تیم در مرحله نیمه نهایی توانست با نتیجه ۶–۱ تیم فیجیایی با را از پیش رو بردارد و به فینال برسد. در مسابقه فینال، این تیم مقابل آدلاید سیتی استرالیا قرار گرفت. بازی در پایان ۹۰ دقیقه با نتیجه ۱–۱ به اتمام رسید و آدلاید سیتی موفق شد در ضربات پنالتی، مونت ولینگتون را ۴–۱ شکست داده و اولین قهرمان لیگ قهرمانان اقیانوسیه لقب بگیرد.
صداهای جهانی یا گلوبال ویس یک جامعه بین المللی متشکل از نویسندگان، وبلاگ نویسان و فعالان دیجیتالی است که هدف آن ترجمه و گزارش مطالبی است که در رسانه های شهروندی در سراسر جهان گفته می شود. صداهای جهانی یک پروژه غیرانتفاعی است که از یک نشست بین المللی وبلاگ نویسان که در دسامبر ۲۰۰۴ در مرکز اینترنت و جامعه برکمن در مدرسه حقوق هاروارد برگزار شد شکل گرفت. این سازمان توسط و تاسیس شد. در سال ۲۰۰۸، به یک سازمان غیرانتفاعی مستقل تبدیل گشت که در آمستردام، هلند ثبت گردید. اهداف. زمانی که صداهای جهانی شکل گرفت، اهداف آن عبارت بود از: نخست، فعال کردن و توانمندسازی یک اجتماع از «وبلاگ نویسان پل» کسانی که «می تواند پلی بین دو زبان یا دو فرهنگ ایجاد کند». دوم توسعه ابزارها و منابع برای کارآمد کردن دستیابی به هدف نخست. صداهای جهانی تیمی از ویراستاران منطقه ای دارد که گفتگوها را با تمرکز ویژه بر صداهای غیرغربی و کمتر دیده شده از بلاگستان های مختلف جمع آوری و انتخاب می کنند. مشارکت کنندگان در صداهای جهانی داوطلبانه فعالیت می کنند. پیوندهای بیرونی. تارنمای رسمی