Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
می از دادگاه استانری صادر شد که مقرر می داشت تمام زباله ها باید در «دریچه های قدیمی، تپه های شنی، مکان های باتلاقی یا سایر مکان های مناسب» و دور از نهرهای اصلی دفن شوند. تأثیر معدن کاری بر چشم انداز دارتمور هنوز کاملاً مشهود است. کسانی که در دشت قدم می زنند اغلب به خانه های ویران شده و سنگ های ملات مانند برمی خورند که ردیف هایی از فرورفتگی های نیم دایره ای دارند که در آن ها سنگ معدن خرد شده است. بسیاری از چاه های معدن که بعدها حفر شدند، اکنون پر شده اند، اما تعداد کمی از آنها هنوز باقی مانده اند و برای جلوگیری از افتادن عابران پیاده یا حیوانات، حصارکشی شده اند. نماد سه خرگوش. سه خرگوش یک نقش دایره ای است که در مکان های مقدس از خاورمیانه و خاور دور گرفته تا کلیساهای جنوب غربی انگلستان (جایی که اغلب به عنوان «خرگوش های حلبی ساز» شناخته می شود) دیده می شود. این اتفاق با بیشترین فراوانی در کلیساهای غرب انگلستان رخ می دهد. این نقش در منبت کاری های چوبی معماری، منبت کاری های سنگی، تزئینات پنجره و شیشه های رنگی دیده می شود. در جنوب غربی انگلستان نزدیک به سی نمونه ثبت شده از سه خرگوش وجود دارد که بر روی «برجسته های س
قف» (دستگیره های چوبی حکاکی شده) در سقف کلیساهای قرون وسطایی در دوون (به ویژه دارتمور) ظاهر شده اند. یک نمونه خوب از یک بام چین سه خرگوش در وایدکامب-این-ده-مور، دارتمور، و نمونه دیگری در شهر تاویستوک در حاشیه خلنگزار وجود دارد. منابع. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
تنک کردن بوم شناختی یک تکنیک جنگل شناسی است که در مدیریت جنگل مورد استفاده قرار می گیرد. این تکنیک به منظور افزایش سلامت اکوسیستم جنگلی، ارتقای تنوع زیستی، بهبود جریان آب، و تقویت رشد سایر گیاهان و درختان انجام می گیرد، بدون تمرکز صرف بر صنعت چوب. اگرچه تنک کردن در اصل به عنوان یک روش دست ساز مدیریت جنگل با هدف افزایش بهره وری چوب شکل گرفت، اما گذار از جنگل های تولیدی به جنگل های چندمنظوره، کاربرد این روش را گسترش داد. در این رویکرد جدید، قطع درختان برای دستکاری اکوسیستم به دلایل مختلفی انجام می شود؛ از جمله حذف گونه های غیربومی از یک قطعه جنگلی تا برداشت درختان صنوبر که در ساحل رودخانه رشد کرده اند و هدف از آن بهبود کاربری تفریحی این منطقه است. از دهه ۱۹۷۰ به این سو، سیاست رایج تر بر آن شده است که درختان رقیق شده در کف جنگل باقی گذاشته شوند؛ زیرا چوب به شیوه ای طبیعی تر تجزیه می شود و نقش مهمی در افزایش تنوع زیستی ایفا می کند، چرا که زیستگاه های مناسبی برای انواع بی مهرگان، پرندگان و پستانداران کوچک فراهم می آورد. بسیاری از قارچ ها مانند "Calocera viscosa" و خزه نیز به صورت چوب خواری (وابسته به چوب در حال تج
زیه) یا جگرواشان (رشد روی سطح چوب) زندگی می کنند؛ برای مثال، برخی گونه های خزه، کل چرخه زندگی خود را تنها بر روی یک تنه درخت طی می کنند. در مواردی که درختان تحت مدیریت تجاری هستند، با حذف ساقه های مجاور که پتانسیل کیفیت چوب نامطلوب تری دارند، رقابت کاهش می یابد. وقتی درختان در حالت طبیعی رها شوند، «خود به خود لاغر می شوند»، اما این فرایند در برخی شرایط می تواند غیرقابل اعتماد باشد. نمونه هایی از این مورد را می توان در جنگل ها و بیشه های شمشاد - آیرونبارک ویکتوریا (استرالیا) یافت که بخش بزرگی از درختان آن شاخه زاد هستند و در نتیجهٔ قطع درختان در دهه های گذشته به وجود آمده اند. پیامدهای اکوفیزیولوژیکی. تنک کردن، بسته شدن تاج درخت را کاهش داده و نفوذ اشعه خورشید به داخل تاج درخت را افزایش می دهد. راندمان فتوسنتزی این انرژی بهبود می یابد و ماندگاری سوزن ها، به ویژه در قسمت های پایینی تاج، طولانی تر می شود. سیستم ریشه، طول تاج، قطر تاج و مساحت تاج، همگی پس از تنک کردن افزایش می یابند. حتی اگر تبخیر خاک و تعرق تک تک درختان پس از تنک کردن افزایش یابد، کل تبخیر و تعرق در سطح پایه تمایل به کاهش دارد؛ جذب آب در تاج پوش
ش کاهش و بارش افزایش می یابد، به طوری که وضعیت آب درخت معمولاً پس از تنک کردن بهبود می یابد. رشد شعاعی سالانه یک شاخص جامع از پاسخ فیزیولوژیکی درخت به تغییرات محیطی است. میسون و همکارانش با کار بر روی صنوبر نروژی، که می توان انتظار داشت از برخی جهات مشابه صنوبر سفید رفتار کند، نشان دادند که کاهش تراکم توده، رابطه کلاسیک آب و هوا-رشد را تغییر می دهد
امنیت زیست محیطی، به بررسی تهدیدهایی می پردازد که رویدادها و روندهای زیست محیطی ممکن است برای افراد، جوامع یا کشورها ایجاد کنند. این مفهوم می تواند بر تأثیرات منازعات انسانی و روابط بین الملل بر محیط زیست تمرکز کند، یا به بررسی چگونگی عبور مشکلات زیست محیطی از مرزهای دولت ها بپردازد. به عبارت دیگر، امنیت زیست محیطی نگاهی فراگیر به روابط بین الملل میان محیط زیست و امنیت انسانی و ملی دارد و به دنبال یافتن راه حل هایی برای کاهش ریسک ها و تنش های ناشی از آسیب های زیست محیطی است. عمومی. پروژه هزاره تعاریف امنیت زیست محیطی را ارزیابی کرد و یک تعریف ترکیبی ارائه داد: امنیت زیست محیطی، زیست پذیری زیست محیطی برای پشتیبانی از حیات است و دارای سه زیرعنصر زیر است: امنیت زیست محیطی همچنین توانایی افراد، جوامع یا کشورها در مقابله با خطرات، تغییرات یا خطر زیست محیطی و منابع طبیعی محدود را مورد بررسی قرار می دهد. برای مثال، تغییر اقلیم را می توان به عنوان تهدیدی برای امنیت زیست محیطی در نظر گرفت (برای بررسی دقیق تر این موضوع به مقاله «امنیت اقلیمی» مراجعه کنید). فعالیت های انسانی منجر به افزایش انتشار گاز دی اکسید کربن می شو
د که تأثیر مستقیم بر تغییرات اقلیمی و محیطی منطقه ای و جهانی دارد و به تبع آن، بر میزان تولیدات کشاورزی تأثیر می گذارد. این تغییرات ممکن است باعث کمبود مواد غذایی شده و در نتیجه، منجر به بروز منازعات سیاسی، تنش های قومی و ناآرامی های داخلی شود. امنیت زیست محیطی مفهومی مهم در سه حوزه است: روابط بین الملل و توسعه بین المللی و امنیت انسانی. در چارچوب توسعه بین المللی، پروژه ها ممکن است با هدف بهبود جنبه هایی از امنیت زیست محیطی مانند امنیت غذایی یا آب، و همچنین جنبه های مرتبط مانند امنیت انرژی، که اکنون به عنوان اهداف توسعه پایدار در سطح سازمان ملل متحد شناخته می شوند، انجام شوند. اهداف آرمان توسعه هزاره هفتم در مورد پایداری زیست محیطی، اولویت های بین المللی برای امنیت زیست محیطی را نشان می دهد. هدف ۷ب در مورد امنیت شیلات است که بسیاری از مردم برای غذا به آن وابسته اند. شیلات نمونه ای از منابعی است که نمی توان آنها را در چارچوب مرزهای ایالتی گنجاند. مناقشه ای که در دیوان بین المللی دادگستری بین شیلی و پرو در مورد مرزهای دریایی و شیلات مرتبط با آنها مطرح شده است، یک مطالعه موردی برای امنیت زیست محیطی است. تاریخچه
. مکتب کپنهاگ، «موضوع مرجع» امنیت زیست محیطی را محیط زیست یا بخشی راهبردی از آن تعریف می کند. از نظر تاریخی، تعریف امنیت بین المللی در طول زمان متفاوت بوده است. پس از جنگ جهانی دوم، تعاریف معمولاً بر موضوع سیاست واقع گرایانه که در طول جنگ سرد بین ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی توسعه یافته بود، متمرکز بودند. با کاهش تنش ها بین ابرقدرت ها پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، بحث های آکادمیک در مورد تعاریف امنیت به طور قابل توجهی گسترش یافت، به ویژه شامل تهدیدات زیست محیطی مرتبط با پیامدهای سیاسی استفاده از منابع یا آلودگی. در اواسط دهه ۱۹۸۰، این حوزه مطالعاتی به عنوان «امنیت زیست محیطی» شناخته می شد. با وجود طیف گسترده ای از بحث های معنایی و دانشگاهی بر سر اصطلاحات، اکنون به طور گسترده پذیرفته شده است که عوامل محیطی نقش مستقیم و غیرمستقیمی در اختلافات سیاسی و درگیری های خشونت آمیز ایفا می کنند. در حوزه دانشگاهی، امنیت زیست محیطی به عنوان رابطه بین نگرانی های امنیتی مانند درگیری های مسلحانه و محیط طبیعی تعریف می شود. این حوزه، حوزه ای کوچک اما به سرعت در حال توسعه است و به ویژه برای کسانی که کمبود منابع و درگیری
در کشورهای در حال توسعه را مطالعه می کنند، اهمیت پیدا کرده است. از محققان برجسته اولیه در این زمینه می توان به فلیکس دادز، نورمن مایرز، جسیکا تاچمن متیوز، مایکل رنر، ریچارد اولمن، آرتور وستینگ، مایکل کلر، توماس هومر دیکسون، جفری دابلکو، پیتر گلیک، ریتا فلوید و جوزف روم اشاره کرد.
بنیاد دیوید سوزوکی یک سازمان زیست محیطی غیرانتفاعی مبتنی بر علم است که دفتر مرکزی آن در ونکوور، بریتیش کلمبیا، کانادا قرار دارد و دفاتری نیز در مونترال و تورنتو دارد. این سازمان در اول ژانویه ۱۹۹۱ به عنوان یک موسسه خیریه کانادایی ثبت شده در فدرال تأسیس شد. تا سال ۲۰۰۷، ۴۰ هزار اهداکننده داشت. مأموریت آن حفاظت از طبیعت در عین ایجاد تعادل در نیازهای انسانی است. این سازمان کاملاً توسط کمک های مالی و اعانه های بنیاد پشتیبانی می شود و تا سال ۲۰۱۲، ۹۰٪ از اهداکنندگان آن کانادایی بودند. تا سال ۲۰۰۷، بنیاد حدود هفتاد و پنج کارمند داشت. نمای کلی. در سال ۱۹۸۹، شرکت پخش کانادا یک سریال رادیویی از دیوید سوزوکی پخش کرد، با عنوان "«مسئله بقاست»" که در کتابی با همین نام در سال ۱۹۹۰ به طور مشترک منتشر شد. در این مجموعه و کتاب، شرح داده شده است که چگونه «اولین اجماع علمی جهانی» مبنی بر اینکه جهان «وارد دورانی از تغییرات اقلیمی بی سابقه می شود» در کنفرانس بین المللی تورنتو در ژوئن ۱۹۸۸ در مورد تغییرات جوی به ریاست استیون لوئیس و با حضور ۳۰۰ دانشمند از سراسر جهان پدیدار شد. این بنیاد در پاسخ به جلسه ای که در سال ۱۹۸۹ توسط دیوید
سوزوکی برگزار شد، تشکیل شد. و تارا کولیس به همراه حدود دوازده مهمان دعوت شده که می خواستند برای معکوس کردن تغییرات اقلیمی جهانی تلاش کنند. این بنیاد در ۱۴ سپتامبر ۱۹۹۰ تأسیس شد. سوزوکی در آوریل ۲۰۱۲ از هیئت مدیره بنیاد کناره گیری کرد - همسرش، تارا کولیس، به عنوان رئیس هیئت مدیره فعالیت می کند. طبق وب سایت این بنیاد، هدف آن بررسی، برقراری ارتباط و حمایت از کارهایی است که «نیازهای انسانی» را با ظرفیت سیاره زمین برای «حفظ حیات» متعادل می کند. اگرچه به کانادا و کانادایی ها مربوط می شود، اما تمرکز آن بر چهار منطقه است - انتاریو و منطقه شمالی، کبک/فرانسوی زبان، بریتیش کلمبیا و منطقه غربی. حوزه های اصلی مورد توجه شامل حفاظت از آب و هوا، تحول اقتصاد، تشویق به ارتباط مجدد با طبیعت و جامعه سازی است. این بنیاد اطلاعات مربوط به فعالیت های حمایتی خود را از طریق خبرنامه ها، مطالعات علمی، گزارش های تحقیقاتی، کتاب ها، بسته های اطلاعاتی، بروشورها و اطلاعیه های خبری منتشر می کند. برخی از پروژه های بزرگ آنها شامل پروژه آینده انرژی، اقیانوس های سالم و غذاهای دریایی پایدار که رتبه بندی گزینه های غذاهای دریایی را در منتشر کرد، سن
ت لارنس: رودخانه زنده ما، ارزیابی سرمایه طبیعی، حفاظت از زیستگاه ها و گونه های در معرض خطر، ارتباط جوانان با طبیعت و زندگی سبز (که قبلاً «ملکه سبز» نامیده می شد) بود. بودجه. این بنیاد در اول ژانویه ۱۹۹۱ به عنوان یک موسسه خیریه کانادایی ثبت شده در فدرال تأسیس شد و کاملاً توسط کمک های مالی و اعانات بنیاد پشتیبانی می شود. این مؤسسه هیچ بودجه دولتی، به جز از شورای ملی تحقیقات علوم و مهندسی کانادا، را نمی پذیرد. همچنین این سازمان، نهاد تأمین مالی برای سازمان های دیگر نیست. تمام اطلاعات مالی و اهداکنندگان در وب سایت رسمی آنها و از طریق انتشار گزارش های سالانه شان در دسترس عموم قرار دارد. آنها در گزارش سال ۲۰۰۶ خود اعلام کردند که حدود ۷۵٪ از ۴۰٬۰۰۰ حامی آنها، کمتر از ۵۰۰ دلار کمک مالی کرده اند. در سال مالی ۲۰۱۲، آنها گزارش دادند که ۵۹٪ از بودجه آنها از طریق اهداکنندگان شخصی تأمین شده است. بنیادها و کسب وکارها به ترتیب ۲۵٪ و ۱۳٪ دیگر کمک مالی کردند و بیش از ۹۵٪ از اهداکنندگان کانادایی بودند. طبق گزارش سالانه ۲۰۰۵–۲۰۰۶ آنها، ۴۰٬۰۰۰ اهداکننده به بنیاد سوزوکی وجود داشته است که شامل ۵۲ شرکت - بل کانادا، تویوتا، آی بی ام،
مک گرا-هیل رایرسون، اسکوشیا کپیتال، برادران وارنر، کانن و بانک مونترال - می شوند. پس از آنکه بنیاد سیاست اخلاقی پذیرش هدیه خود را اجرا کرد، دیگر مانند گذشته کمک های مالی از اهداکنندگان شرکت های فعال در صنعت سوخت های فسیلی را نمی پذیرفت. پیش از سیاست پذیرش هدایای اخلاقی، این بنیاد از انکانا، یک شرکت پیشرو در تولید گاز طبیعی و توسعه ماسه های نفتی در جهان، و، توزیع کننده اصلی گاز طبیعی در آلبرتا که یکی از بزرگ ترین تأمین کنندگان برق در جهان است و پنج نیروگاه تولید برق با سوخت فسیلی و سه نیروگاه هسته ای را اداره می کند، بودجه دریافت می کرد. این همچنین مشارکتی از بنیاد میراث تیلور میچل است که پس از مرگ تیلور میچل در اثر حمله کایوت در سال ۲۰۰۹ آغاز شد. فعالیت ها. آبزی پروری نوترکو. بنیاد دیوید سوزوکی کمپینی با عنوان «پرورش یافته و خطرناک» در مورد نگرانی های زیست محیطی مربوط به صنعت ماهی پرورشی، با تمرکز بر، بزرگ ترین تولیدکننده ماهی سالمون پرورشی در جهان، راه اندازی کرد. ویوین کراوز، که در سال ۲۰۰۲ به عنوان مدیر توسعه شرکت در آمریکای شمالی استخدام شد، به طور فعال یک کمپین روابط عمومی را برای مقابله با انتقادات مطر
ح شده علیه که توسط بنیاد دیوید سوزوکی و دیگر فعالان محیط زیست مطرح شده بود، دنبال کرد. کراوز به اطلاعات آنلاین عمومی مربوط به درآمد مالیاتی دسترسی پیدا کرد تا صفحات گسترده ای از نام اهداکنندگان مالی سازمان های زیست محیطی در کانادا ایجاد کند و یافته های خود را در وبلاگ خود منتشر کند. این شامل اطلاعاتی بود که بنیاد دیوید سوزوکی، بین سال های ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۰، ۴۴ میلیون دلار از محل کمک های مالیاتی دریافت کرده بود. در فوریه ۲۰۰۴، سوزوکی با نخست وزیر کانادا، پل مارتین، ملاقات کرد تا گزارش بنیاد در مورد چگونگی دستیابی به پایداری در طول یک نسل را ارائه دهد. «کانادا در یک مقایسه زیست محیطی»، گزارشی که در سال ۲۰۰۱ توسط رئیس تحقیقات زیست محیطی کارکنان حقوق و سیاست های زیست محیطی دانشگاه ویکتوریا منتشر شد و توسط دیوید آر. بوید، وکیل محیط زیست و یکی از نویسندگان کتاب در حال انتشار "«راهنمای دیوید سوزوکی برای کمک به سیاره» نوشته" شده است، با بررسی ۲۵ شاخص زیست محیطی، کانادا را در رتبه ۲۸ از بین ۲۹ کشور قرار می دهد. این بنیاد و بوید گزارش جداگانه ای با عنوان «پایداری در یک نسل» تهیه کردند که به ظرفیت های کانادا برای بهبود پایدا
ری و حفاظت از محیط زیست می پردازد. این بنیاد معتقد است که این امر می تواند با بهبود بهره وری، حذف ضایعات و آلودگی و ساخت شهرهای پایدار به بهترین شکل محقق شود. چالش طبیعت دهه ۲۰۰۰ که با مشورت اتحادیه دانشمندان نگران تأسیس شد، کانادایی ها را تشویق کرد تا مصرف انرژی خانگی را کاهش دهند، از لوازم خانگی و وسایل نقلیه کم مصرف استفاده کنند، با استفاده از وسایل حمل و نقل عمومی، دوچرخه سواری یا پیاده روی، کمتر از وسایل نقلیه شخصی استفاده کنند و با زندگی در نزدیکی محل کار یا مدرسه، خرید مواد غذایی محلی، خوردن وعده های غذایی گیاهی بیشتر، اجتناب از استفاده از آفت کش ها، از وسایل نقلیه شخصی خود کمتر استفاده کنند. بیش از ۵۰۰۰۰۰ نفر در چالش طبیعت دیوید سوزوکی شرکت کرده بودند. بسیاری از کانادایی های مشهور، از جمله نلی فورتادو، سم رابرتز، مارگارت اتوود، رابرت مانش، لری کمپبل و دیوید میلر، در چالش طبیعت دیوید سوزوکی شرکت کرده اند. لا رز و همکاران علیه علیاحضرت ملکه. در ۲۵ اکتبر ۲۰۱۹، بنیاد دیوید سوزوکی به همراه سازمان خیریه «تراست کودکان ما» و ۱۵ فعال جوان از جمله سیسیلیا لا رز، سیرا رابینسون و ساج گری-استارسویچ، یک دادخواست فد
رال علیه دولت کانادا تنظیم کردند و ادعا کردند که دولت منشور حقوق و آزادی های جوانان را نقض کرده است. این دادخواست از دولت کانادا می خواهد که فوراً کاهش انتشار گازهای گلخانه ای کانادا را برای کاهش اثرات تغییرات اقلیمی آغاز کند. انتقاد. غذای اصلاح شده ژنتیکی. تا اوایل دهه ۲۰۱۰، یک اجماع علمی وجود داشت که در آن زمان، غذای اصلاح شده ژنتیکی به اندازه غذای معمولی بی خطر بود. سازمان بهداشت جهانی تصریح کرد که هر غذای اصلاح شده ژنتیکی جدید که معرفی می شود، باید مورد به مورد آزمایش شود. در سال ۲۰۱۲، ظاهراً وب سایت سال ۲۰۱۲ بنیاد هنوز صفحه ای با عنوان «درک جی ام او» داشت که می گفت در آن زمان، «ایمنی غذاهای جی ام او» «اثبات نشده» بود و اینکه و یک مجموعه رو به رشد از تحقیقات، «این غذاها را با نگرانی های سلامتی» مرتبط دانسته بودند. این صفحه دیگر در وب سایت آنها میزبانی نمی شود.
لمورها، که از زیرردهٔ خیس بینیان هستند و کمتر از ۶۳ میلیون سال پیش از سایر نخستی ها جدا شده اند، بیش از ۴۰ میلیون سال است که در جزیره ماداگاسکار تکامل یافته اند. آن ها برخی ویژگی ها را با ابتدایی ترین نخستی سانان به اشتراک دارند و به همین دلیل اغلب به اشتباه به عنوان اجداد میمون ها، شامپانزه ها و انسان های امروزی شناخته می شوند؛ در حالی که در واقع تنها شباهت ظاهری به پریمات های نخستین دارند و اجداد مستقیم آن ها نیستند. لمورها احتمالاً در دوران ائوسن یا حتی زودتر تکامل یافته اند و نزدیک ترین جد مشترک خود را با چشم گرد، پوتوها و شب دوست به اشتراک دارند. فسیل هایی که در آفریقا یافت شده اند و برخی آزمایش های مربوط به DNA هسته ای نشان می دهند که لمورها بین ۴۰ تا ۵۲ میلیون سال پیش به ماداگاسکار رسیده اند. با این حال، مقایسه های دیگر از توالی های دی ان ای هسته ای بازه زمانی متفاوتی بین ۶۲ تا ۶۵ میلیون سال پیش را پیشنهاد می کنند. گمان می رود که جمعیتی از لمورهای اجدادی به طور غیرعمدی بر روی توده ای از گیاهان شناور به جزیره ماداگاسکار راه یافته اند؛ هرچند فرضیه های دیگری مانند وجود پل خشکی یا پراکنش اقیانوسی نیز مطرح
شده است. زمان بندی و تعداد دفعات فرضی مهاجرت لمورها به ماداگاسکار معمولاً بر اساس وابستگی های تبارزایی آیه آیه (aye-aye)، که ابتدایی ترین عضو گروه لمورها به شمار می رود، تعیین می شود. لمورها که مسیر تکاملی مستقل خود را در جزیره ماداگاسکار طی کرده اند، به گونه ای چشمگیر تنوع یافته اند تا کنام زیستی (نیچ های) گوناگونی را پر کنند؛ جایگاه هایی که در دیگر نقاط جهان معمولاً توسط انواع دیگر پستانداران اشغال می شود. این گروه شامل کوچک ترین پریمات های جهان می شود و در گذشته، برخی از بزرگ ترین آن ها نیز در میان لمورها یافت می شده اند. با ورود انسان ها به ماداگاسکار، که حدود ۲٬۰۰۰ سال پیش رخ داده است، قلمرو زیستی لمورها به شدت کاهش یافته است. امروزه آن ها تنها در حدود ۱۰٪ از سطح جزیره – معادل تقریباً ۶۰٬۰۰۰ کیلومتر مربع (۲۳٬۰۰۰ مایل مربع) – پراکنده اند و بسیاری از گونه های آن ها در معرض خطر انقراض قرار دارند. تاریخ تکاملی. لمورها نخستی سانانی هستند که به زیرردهٔ خیس بینیان تعلق دارند. همانند سایر خیس بینیان همچون چشم گرد، پوتوها و شب دوست، لمورها نیز برخی ویژگی های تبارشاخه شناسی نخستی اولیه را حفظ کرده اند. از این رو،
در نگاه عمومی اغلب با پریمات های اجدادی اشتباه گرفته می شوند؛ اما در واقع، لمورها نیای میمون ها و کپی ها (نخستی های پیشرفته تر) نیستند، بلکه مسیر تکاملی مستقل خود را در جزیره ماداگاسکار طی کرده اند و به طور جداگانه تکامل یافته اند. نخستی سانان برای اولین بار در زمانی بین دوره های کرتاسه میانی و پالئوسن اولیه، یا در ابرقاره لوراسیا یا در آفریقا تکامل یافتند. طبق مطالعات ساعت مولکولی، آخرین جد مشترک همه نخستی سانان به حدود ۷۹٫۶ سال پیش برمی گردد. میلیون سال پیش، اگرچه قدیمی ترین فسیل های شناخته شدهٔ نخستی سانان تنها ۵۴–۵۵ سال قدمت دارند میلیون سال قدمت دارد. نزدیکترین خویشاوندان نخستی سانان، پلسیاداپفورم های منقرض شده، کولوگوهای امروزی (که معمولاً و به اشتباه «لمورهای پرنده» نامیده می شوند) و حشره خوارهای درختی هستند. برخی از اولین نخستی سانان واقعی شناخته شده توسط گروه های فسیلی Omomyidae , Eosimiidae و Adapiformes نشان داده شده اند. به طور سنتی تصور می شد که لمورها در طول ائوسن (۵۵ تا ۳۷) تکامل یافته اند. میلیون سال پیش) بر اساس شواهد فسیلی، اگرچه آزمایش های مولکولی پالئوسن (۶۶ تا ۵۶) را نشان می دهند. (میلادی
) یا بعد از آن. تا همین اواخر، تصور می شد که آنها به دلیل چندین ویژگی مشترک پس جمجمه ای، و همچنین پوزه های بلند و مغزهای کوچک، مستقیماً از گروه متنوع آداپی فرم ها منشأ گرفته اند. اگرچه آداپفورم ها نیز دارای تاول های شنوایی شبیه لمور بودند، که از ویژگی های پیش میمون ها است، مغزهای کوچک تر و پوزه های بلندتری نسبت به لمورها داشتند. همچنین چندین تفاوت مورفولوژیکی دیگر نیز وجود دارد. قابل توجه ترین نکته این است که آداپیفرم ها فاقد یک ویژگی کلیدی مشتق شده، یعنی شانه دندان و احتمالاً چنگال توالت هستند که نه تنها در استرپسیرین های موجود (زنده) بلکه در تارسیرها نیز یافت می شود. برخلاف لمورها، آداپیفورم ها سمفیز فک پایین جوش خورده (ویژگی میمون ها) را نشان می دادند و همچنین به جای سه یا دو دندان آسیای کوچک، چهار دندان آسیای کوچک داشتند.
آزمایشگاه ملی فناوری امنیت شهری یک آزمایشگاه دولتی ایالات متحده است که توسط دولت اداره می شود و بخشی از اداره علوم و فناوری وزارت امنیت داخلی ایالات متحده آمریکا می باشد. این ساختمان در ساختمان اداری فدرال واقع در خیابان واریک ۲۰۱ در محله میدان هادسون، منهتن، نیویورک واقع شده است. مدیر فعلی آزمایشگاه آلیس هونگ است. مأموریت. مأموریت این آزمایشگاه «آزمایش، ارزیابی و تحلیل قابلیت های امنیت داخلی و در عین حال خدمت به عنوان یک مرجع فنی برای امدادگران، نهادهای ایالتی و محلی در حفاظت از شهرهای ما» است. در انجام این مأموریت، این آزمایشگاه به عنوان یک مرجع فنی فدرال، توسعه و ادغام موفقیت آمیز فناوری های امنیت داخلی را در محیط های عملیاتی کاربر نهایی ترویج می دهد. کاتلین رایس، نماینده دموکرات نیویورک، اخیراً در صحن مجلس نمایندگان گفت: «این آزمایشگاه دائماً در حال توسعه و آزمایش ابزارهای جدید برای امدادگران شجاع ما است تا در صورت حمله تروریستی، حادثه صنعتی یا بلایای طبیعی از آنها استفاده کنند و از نزدیک با سازمان های اجرای قانون همکاری می کند…» این آزمایشگاه روی طیف وسیعی از مسائل، از جمله تحقیق و توسعه در زمینه واکنش ه
ای رادیولوژیکی و هسته ای، فعالیت می کند. همچنین تعدادی خدمات برای نیروهای انتظامی و امدادگران ارائه می دهد و از نزدیک با سازمان های منطقه شهری نیویورک و همچنین در سراسر کشور همکاری می کند. تاریخچه. مرور تاریخچه این آزمایشگاه، ماموریت ها و حامیان مالی متغیر آن را در طول ۷۰ سال گذشته نشان می دهد و در سال ۲۰۱۷، «هفت دهه از تاریخ قابل توجه خود را جشن گرفت - از اندازه گیری بارش رادیواکتیو در طول جنگ سرد تا انجام ارزیابی های عملیاتی فناوری های امداد اولیه امروز.» این آزمایشگاه به عنوان بخشی از کمیسیون انرژی اتمی آغاز به کار کرد و پس از آن اداره تحقیق و توسعه انرژی و سپس وزارت انرژی ایالات متحده به آن پیوست. در سال ۲۰۰۳، این آزمایشگاه طبق ماده ۳۰۳ قانون امنیت داخلی سال ۲۰۰۲ به اداره علوم و فناوری وزارت امنیت داخلی منتقل شد. نام این آزمایشگاه، پس از آزمایشگاه بهداشت و ایمنی از سال ۱۹۵۳ تا ۱۹۷۷ و آزمایشگاه اندازه گیری های محیطی از سال ۱۹۷۷ تا ۲۰۰۹، سومین نام آن در طول تاریخ فعالیتش است پروژه منهتن/کمیسیون انرژی اتمی (۱۹۴۲–۱۹۷۵). ریشه های این آزمایشگاه به پروژه منهتن برمی گردد. این آزمایشگاه در سال ۱۹۴۷ به عنوان بخش پز
شکی کمیسیون انرژی اتمی (AEC) تشکیل شد. در سال ۱۹۴۹ به بخش بهداشت و ایمنی و در سال ۱۹۵۳ به آزمایشگاه بهداشت و ایمنی (HASL) تغییر نام داد. بارش های اتمی ناشی از آزمایش های سلاح های هسته ای به یک نگرانی عمده تبدیل شد و تمرکز آزمایشگاه بعداً به شبکه ای از ایستگاه های نظارتی و اندازه گیری رادیواکتیویته در محصولات غذایی تغییر یافت. دستورالعمل های اچ آی اس ال به استانداردی برای تکنیک های اندازه گیری تشعشعات محیطی تبدیل شد. در دهه ۱۹۶۰، این آزمایشگاه شروع به اندازه گیری رادون در معادن کرد تا خطرات سلامتی معدنچیان را ارزیابی کند. آزمایشگاه اندازه گیری های محیطی. در دهه ۱۹۷۰، برنامه های نمونه برداری جهانی این آزمایشگاه گسترش یافت و آلاینده های غیر هسته ای را نیز دربر گرفت. در سال ۱۹۷۵، آزمایشگاه بهداشت و ایمنی بخشی از اداره تحقیق و توسعه انرژی شد که بعداً توسط وزارت انرژی ایالات متحده جذب شد و نام خود را به آزمایشگاه اندازه گیری های محیطی (EML) تغییر داد. در دهه ۱۹۷۰، این آزمایشگاه برنامه تضمین کیفیت را برای دوزیمترهای محیطی و اندازه گیری های رادیوآنالیتیکی تأسیس کرد، به کارهای مرتبط با آزمایش های سلاح های هسته ای ادام
ه داد و رادون موجود در خانه ها را مورد مطالعه قرار داد. پس از حادثه جزیره تری مایل و فاجعه چرنوبیل، کار این آزمایشگاه امکان بازسازی آلودگی ناشی از آن را فراهم کرد. در سال ۱۹۹۷، آزمایشگاه به دفتر مدیریت محیط زیست منتقل شد. تمرکز اصلی EML پشتیبانی از نظارت، انهدام، رفع آلودگی و تلاش های اصلاحی بود. EML به عنوان رابط در مسائل فنی عمل می کرد. خود EML نیز در صورت نیاز به ارزیابی های کارشناسی مستقل، اندازه گیری های زیست محیطی را انجام می داد. EML به شبکه نظارت جهانی خود و توسعه ابزارها ادامه داد. انتقال. در سال ۲۰۰۳، EML به اداره علوم و فناوری وزارت امنیت داخلی (DHS) ملحق شد. طبق گزارش ها، انتقال و ادغام در وزارت امنیت داخلی به راحتی انجام نشد. جلسه استماع کنگره در مورد انتقال آزمایشگاه توسط کمیته علوم و فناوری مجلس نمایندگان، کمیته فرعی تحقیقات و نظارت، در ۳ مه ۲۰۰۷ با عنوان «انتقال آزمایشگاه اندازه گیری های محیطی در وزارت امنیت داخلی» برگزار شد. معاون وزیر علوم و فناوری شهادت داد که «آزمایشگاه اندازه گیری های محیطی [EML] در اداره علوم و فناوری [S&amp;T] باقی خواهد ماند؛ که به فعالیت خود ادامه خواهد داد و از DNDO
[دفتر تشخیص هسته ای داخلی] و سایر سازمان های DHS [امنیت داخلی] پشتیبانی خواهد کرد؛ و اینکه در مکان فعلی خود باقی خواهد ماند.» پوشش رسانه ای بر «سوء مدیریت باورنکردنی» انتقال و تصمیم نهایی برای باز نگه داشتن آزمایشگاه متمرکز بود. آزمایشگاه ملی فناوری امنیت شهری. در سال ۲۰۰۹، نام این آزمایشگاه از آزمایشگاه اندازه گیری های محیطی به آزمایشگاه ملی فناوری امنیت شهری تغییر یافت. این آزمایشگاه به آزمایش و ارزیابی فناوری ها و سیستم هایی که به تهدیدات امنیت داخلی می پردازند ادامه داد و به جامعه امنیت داخلی تری-استیت کمک کرد. در مصاحبه ای که در سال ۲۰۱۱ منتشر شد، آدام هاتر، مدیر آزمایشگاه، گفت که این آزمایشگاه «آخرین تأسیسات فدرال باقی مانده از پروژه منهتن است که هنوز در منهتن واقع شده است». مقاله ای در مجله علمی فیزیک سلامت در سال ۲۰۱۸ با عنوان «"همراهان قهرمانان: چگونه علم و فناوری از امدادگران اولیه پشتیبانی می کند (و چگونه شما هم می توانید)"» منتشر شد که تاریخچه و کار فعلی NUSTL را شرح می دهد. کار فعلی. طبق مجوز پیشنهادی کنگره، «دانشگاه ملی فناوری و نوآوری (NUSTL) به عنوان یک آزمایشگاه فدرال علوم و فناوری وزارت امنی
ت داخلی (DHS)، تحقیق، توسعه، آزمایش و ارزیابی را به منظور درک بهتر و کاهش تهدیدات فعلی و آینده امنیت داخلی انجام می دهد. برنامه های استقرار آزمایشی NUSTL نه تنها فناوری های امنیت داخلی را از مراحل توسعه و آزمایش به آزمایش های میدانی عملیاتی منتقل می کند، بلکه یک رابط علمی حیاتی با پلیس نیویورک، پلیس فدرال نیویورک، پلیس نیوجرسی و پلیس ایالت کنتیکت و تعداد زیادی از کاربران نهایی محلی دیگر در این زمینه فراهم می کند.» این آزمایشگاه با آزمایش، ارزیابی و سنجش فناوری ها و سیستم های مقابله با تروریسم، آمادگی، واکنش و بازیابی، مستقیماً از امدادگران پشتیبانی می کند. بخشی از این کار شامل برنامه ارزیابی و اعتبارسنجی سیستم برای امدادگران اورژانس (SAVER) می شود. و یک سیستم مدیریت فوریت های رادیولوژیکی. این آزمایشگاه میزبان انجمن علوم و فناوری منطقه نیویورک است که کنسرسیومی از سازمان های دولتی فدرال، ایالتی و محلی و گروه های بخش خصوصی است که به طور منظم برای بحث در مورد پیشرفت ها در کاربردهای علم و فناوری تشکیل جلسه می دهند. آزمایشگاه ملی فناوری امنیت شهری، رویدادهای آزمایش عملیاتی را برگزار می کند که هدف آنها «ایجاد بستری
است که در آن کاربران نهایی بتوانند فناوری های نوظهور را در سناریوهای واقع بینانه در یک محیط شهری عملیاتی ارزیابی کنند.» طبق یک بیانیه مطبوعاتی در سال ۲۰۱۷، «موقعیت استراتژیک آزمایشگاه ها در شهر نیویورک این امکان را فراهم می کند که سیستم ها و فناوری های نوآورانه قبل از پیاده سازی در مقیاس ملی، توسط اولین امدادگران محلی آزمایش شوند.»