Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ن میزان یا بیشتر از قبل این محصول را مصرف می کردند و ۵۷٪ برندهای محلی را به نمونه های وارداتی ترجیح می دادند. در سال ۲۰۱۳، استونی رکورد جهانی بزرگ ترین میان وعده کوارد را با وزنی معادل ۵۳۷ کیلوگرم ثبت کرد. این میان وعده در لیتوانی نیز بسیار محبوب است. از میان برندهای محبوب میان وعده کوارد می توان به «Kārums» از لتونی، «Nykštukas", "Magija» و «Pasaka» از لیتوانی اشاره کرد. توضیحات. وزن میان وعده کوارد بین ۴۰ تا ۲۵۰ گرم است. طول آن ممکن است ۷ تا ۱۰ سانتی متر یا بیشتر باشد. میان وعده های کوارد روکش دار در کشورهای CIS، در کشورهای بالتیک و در مجارستان (با نام «Túró Rudi») بیشترین محبوبیت را دارند. طبق اطلاعات موزه میان وعده های کوارد روکش دار، این میان وعده ها در بیش از ۱۵ کشور جهان تولید می شوند. ابتدا میان وعده های روکش دار در فویل بسته بندی می شدند که امکان حفظ هوابندی کامل را نداشت، بنابراین ماندگاری آنها بیشتر از ۳ روز نبود. پس از معرفی بسته بندی هوابندی شده، امکان افزایش ماندگاری تا ۱۵ روز بدون استفاده از نگهدارنده ها فراهم شد. انواع. میان وعده های کوارد می توانند در اشکال مختلفی عرضه شوند: تولید و ماندگاری.
بخش اصلی میان وعده کوارد از کوارک (لبنیات) تشکیل شده که با شکر، شیرین کننده ها یا سایر مواد ترکیب شده و سپس با استفاده از دستگاه آسیاب به خمیر یکنواخت تبدیل می شود. این خمیر به شکل دلخواه قالب زنی شده و در صورت تمایل با نگهدارنده میوه یا دیگر مغزها پر می شود. سپس قالب ها از زیر «آبشار گلیز» عبور می کنند تا با شکلات یا نوع دیگری از گلیز (آشپزی) پوشش داده شوند. در نهایت میان وعده ها در تونل خنک کننده سرد شده و بسته بندی می شوند. عمر انباری میان وعده های کوارد تنها چند روز است که در صورت نگهداری در یخچال می تواند به ۱ تا ۲ هفته افزایش یابد.
شعر سپکو سپکو (سپکو پارسی سره) یکی از قالب های نوین شعر نو فارسی است که بر پایه ی آرایهٔ ادبی «تصدیر» طراحی شده است. این قالب شعری، بدون وزن و قافیه است و از دو تا هفت بند کوتاه تشکیل می شود. در سرایش این قالب، تنها واژگان پارسی سره به کار می روند و هیچ گونه علامت گذاری (نقطه، ویرگول، خط تیره و...) مجاز نیست. ساختار. در قالب سپکو، عنصر کلیدی «کلیدواژه» نام دارد که واژه ای است گویا و برجسته و در بند نخست شعر به کار می رود و سپس در بند پایانی نیز تکرار می شود. ضمایر، افعال ربطی و حروف اضافه نمی توانند کلیدواژه باشند. هر بند در سپکو کوتاه و موجز است و پایان هر بند با درنگ (مکث) یا رسیدن به فعل مشخص می شود. زبان. زبان این قالب، پارسی سره است. در موارد خاص و در صورت نبود معادل سره، واژه های فارسی عربی نیز ممکن است به کار رود. هدف این قالب، گسترش واژه گزینی بومی است. تاریخچه. سپکو در خرداد ۱۳۹۶ توسط رضا نعمتی کرفکوهی پایه گذاری شد. واژهٔ «سپکو» از ترکیب دو واژهٔ «سپید» و «کلیدواژه» ساخته شده است. در زمستان ۱۴۰۲، نسخهٔ پارسی سرهٔ کامل این قالب نیز معرفی شد. نمونه. شعری با کلیدواژهٔ «چشم»: در این شعر، واژهٔ «چشم» در
بند نخست و پایانی تکرار شده است. «کتاب آوای شعر سپکو نگاشتهٔ رجبعلی باقری، معرفی مهمی از این قالب جدید شعر معاصر است.» آرایهٔ تصدیر. تصدیر آرایه ای است که در آن واژه یا عبارتی در ابتدا و انتهای یک بیت یا بند شعری تکرار می شود تا پیوند معنایی و موسیقایی ایجاد کند. در قالب سپکو، این آرایه به صورت کلیدواژه ای برجسته در بند نخست و بند پایانی اجرا می شود و انسجام معنایی شعر را تقویت می کند. جایگاه فرهنگی. قالب سپکو افزون بر نوآوری در ساختار، به عنوان یک جریان فرهنگی نیز شناخته می شود. این قالب بخشی از تلاش برای پالایش زبان و نگهداشت هویت ایرانی از راه واژه سازی و پارسی سره گویانه است. منابع. «واژه گزینی»
پای روسی () یا کولیبیاک ( ) نوعی پیراشکی است که معمولاً با ماهی آزاد یا ماهیان خاویاری، برنج یا گندم سیاه، تخم مرغ آب پز، قارچ چتری، پیاز و شوید پر می شود. این پیراشکی در خمیری که معمولاً از بریوش یا خمیر هزارلا ساخته شده، پخته می شود. در اوایل قرن بیستم، سرآشپز فرانسوی اوگوست اسکوفیه این غذا را به فرانسه آورد و دستور تهیه آن را در کتابش "The Complete Guide to the Art of Modern Cookery" گنجاند. کولیبیاک بزرگ کلاسیک چندین نوع مواد داخلی دارد که معمولاً ترکیبی از سفیدماهی (ماهیگیری) و برنج در لایه های بالا و پایین و فیله های ماهی خاویاری یا سالمون در میان آنهاست. معمولاً مواد داخلی به صورت جداگانه و مانند بلینی (غذا) تقسیم بندی می شوند تا از مخلوط شدن آنها جلوگیری شود. یکی از عجیب ترین مواد معمول در نسخه بزرگ این غذا «وسگا» است، که مغز استخوان ستون فقرات ماهی خاویاری است. کولیبیاک همچنین با مواد داخلی ساده تر و گیاهی مانند کلم یا سیب زمینی نیز تهیه می شود. ریشه نام. نسخه های مختلفی دربارهٔ ریشه نام این غذا وجود دارد. رایج ترین نظر این است که نام آن از زبان آلمانی آمده و مربوط به واژهٔ "Kohlgebäck" به معنی «کلم
پخته شده در خمیر» است. نظریهٔ دیگر بر شباهت به کلمهٔ فنلاندی "kala" به معنی «ماهی» است. هر دو این نظریه ها توسط مکس فاسمر رد شده اند، زیرا کولِبیاکاها صرفاً پای های کلمی یا ماهی نیستند، بلکه پای هایی با چندین نوع مواد مختلف هستند که ممکن است شامل گوشت، ماهی یا قارچ هم باشند. یکی از نظریه ها می گوید که «کولِبیاکا» از «کولوبوک» به معنی «نان کوچک» گرفته شده است. نظریهٔ دیگر ریشه کلمه را از کلمهٔ لهستانی "kula" به معنی «گوی» می داند که مشابه آن در زبان اوکراینی نیز وجود دارد. کلمه مشابه دیگری «کولو» به معنی «دایره» است. اگر این نظریه درست باشد، واضح است که نام پای به شکل گرد آن مرتبط است. از کلمهٔ "коло" به مرور زمان کلمهٔ روسی «کولوبوک» شکل گرفته و «کولِبیاکا» نیز در یکی از گویش های روسی از آن آمده است. از نظر الکسی سوبولفسکی، شکل «کولیوباکا» به کلمهٔ "ко́лоб" مربوط است که معنی «گوی، نان گرد» می دهد. نظریهٔ دیگر که ولادیمیر دال هم طرفدار آن بود، می گوید نام «کولِبیاکا» از فعل «кулебячить» به معنی «ورز دادن با دست، چپاندن، خم کردن و شکل دادن» می آید که تمام فرایندهای آماده سازی خمیر را توصیف می کند. تاریخچه. مناب
ع مختلف در مورد تاریخ اولین ذکر کولِبیاکا اختلاف نظر دارند؛ برخی از قرن دوازدهم، برخی از قرن شانزدهم و برخی دیگر از قرن هفدهم صحبت می کنند. کولِبیاکاهای اولیه روسی فقط از خمیر ترش تهیه می شدند و چند لایه مواد داخل آنها وجود داشت؛ موادی مانند گوشت انواع مختلف، کلم، بلغور گندم سیاه، تخم مرغ آب پز، ماهی خشک و پخته، قارچ، پیاز، ویزیگا (نوعی ماهی) و غیره. این غذا مثل بلینی برای همه اقشار مردم - از دهقانان و صنعتگران تا اشراف و تزارها - غذا بود. در قرن نوزدهم، سرآشپزهای فرانسوی که در روسیه کار می کردند به معروف شدن بین المللی کولِبیاکا کمک کردند. آنها دستور تهیه را به سبک «آشپزی عالی» تغییر دادند: خمیر ظریف تر فرانسوی و مواد داخلی مانند شکار، قارچ دکمه ای، برنج، ماهی سالمون و غیره. کولِبیاکاهای مسکو بیشترین شهرت را پیدا کردند و همراه با خوراکی هایی مثل سوپ ماهی استرلگا و کالاچ به نمادهای آشپزی پایتخت تبدیل شدند و حتی به عنوان هدیه های رسمی «نان و نمک» به رسمیت شناخته شدند. طرفداران کولِبیاکاهای مسکو در قرن نوزدهم، از جمله الکساندر تورگنیف، پیوتر ویازمسکی و نیکولای گوگول، به آنها مدح می کردند. ویژگی های متمایز. ویژگ
ی اصلی کولِبیاکا نسبت به پای های معمولی، داشتن چندین نوع مواد داخلی است که به صورت لایه ای و پشت سر هم گذاشته شده اند و معمولاً بین لایه ها نانکیک های نازک گذاشته می شود تا از ترکیب شدن آنها جلوگیری شود. این باعث می شود هر قطعه از کولِبیاکا همهٔ انواع مواد را داشته باشد. ویژگی دیگر این است که نسبت مواد داخلی به وزن کل بیشتر از نصف است، در حالی که در پای های معمولی کمتر از نصف است. خمیر باید هم نازک و هم محکم باشد چون وظیفهٔ آن نگه داشتن مواد داخلی است. معمولاً مواد داخلی کولِبیاکا از دو تا چهار نوع مختلف تشکیل شده، ولی تعداد لایه ها محدود به اندازهٔ پای و ظرفیت فر است. کولِبیاکاها همچنین در نحوهٔ چیدن مواد با هم تفاوت دارند؛ به صورت لایه های موازی یا به شکل زاویه دار. نوع هایی مانند «دو زاویه»، «سه زاویه» و «چهار زاویه» معروف هستند. کولِبیاکا غذایی همه کاره است؛ بسته به نوع خمیر و مواد داخلی، ممکن است به عنوان پیش غذا، غذای اصلی یا همراه غذا (مثلاً به جای نان همراه سوپ) سرو شود. کمتر پیش می آید که به عنوان دسر استفاده شود، چون خمیر شیرین و مواد شیرین به ندرت در آن استفاده می شود. کولِبیاکا شکل کشیده، بیضی و پ
ف دار دارد که شبیه نان باگت است. این شکل باعث پخت بهتر مواد داخلی و برش هایی می شود که در هر برش همهٔ مواد دیده شود. تهیه. کوله بیاکای سنتی از خمیر ترش تهیه می شود، اما استفاده از خمیر هزارلایه یا خمیر ساده نیز مجاز است و برای پرکردنی شیرین، از خمیر شیرین استفاده می شود. ضخامت لایه خمیر که مواد داخل آن روی آن گذاشته می شود به نوع خمیر بستگی دارد: نباید خیلی ضخیم باشد (تا پس از پخت خمیر از حجم مواد بیشتر نشود). نکته اصلی این است که خمیر در نهایت شکل خود را حفظ کند و مانند یک ظرف برای مواد باشد و فقط مکمل آن ها هنگام سرو باشد، همانند خمیر در اکلر یا نان لواش برای شاورما. قبل از شکل دادن کوله بیاکا، باید پنکیک های نازک ساده پخت شود که بین مواد مختلف جداکننده باشند و طعم آن ها را تحت تأثیر قرار ندهند. مواد پرکردنی باید قبل از استفاده تا حد کامل یا نیمه پخته شدن (بسته به غلظت مواد) حرارت دیده شده و تا حد ممکن به حالت حلیم مانند یا پاته ریز شوند. این کار لازم است تا مواد مختلف با چگالی های متفاوت، حالت مشابهی داشته باشند و در عین حال هنگام برش کوله بیاکا، شکل خود را در بخش های مختلف حفظ کنند. همچنین حالت پاته باعث
ایجاد حس «ذوب شدن در دهان» می شود. بسته به نوع کوله بیاکا، مواد پرکردنی روی خمیر پهن شده به صورت لایه ای یا «زاویه دار» چیده می شوند. در حالت اول، مواد پرکننده به صورت لایه های افقی پشت سر هم گذاشته می شوند. هر لایه با یک پنکیک پوشانده می شود. پس از گذاشتن آخرین لایه مواد، پرکردنی با خمیر پیچیده می شود. کوله بیاکای «زاویه دار» بر اساس تعداد زاویه ها شکل می گیرد. برای دو زاویه: لایه اول مواد به صورت یک تپه - از ضخامت کم مواد در یک طرف خمیر شروع شده - به صورت افزایشی تا طرف دیگر چیده می شود به طوری که در برش مثلثی شکل («گوه») ایجاد شود؛ روی سطح مورب پنکیکی گذاشته می شود و روی آن مواد دیگری پخش شده و صاف می شود تا با لایه دیگر در برش، شکل مستطیل حاصل شود. سپس مواد با خمیر پیچیده می شود. برای سه زاویه: روی لایه دوم پنکیکی گذاشته شده و لایه سوم مواد به صورت افقی روی دو لایه اول قرار می گیرد و سپس مواد پیچیده می شود. برای چهار زاویه: روی دو لایه اول که به صورت گوه ای چیده شده اند پنکیکی گذاشته شده و سپس مجدداً مواد به صورت تپه ای چیده شده و کل پرکردنی با لایه خمیر پیچیده می شود. کوله بیاکا که به صورت لوله ای پیچیده
شده، بر خلاف راستگای، با درز به سمت پایین پخته می شود. طبق سنت، روی کوله بیاکا با «بافت های سه تایی» یا «شاخه هایی» که از خمیر ساخته شده اند تزئین می شود، سپس با تخم مرغ رومال شده و چند سوراخ برای حفظ رطوبت مواد و یکنواختی کل پای ایجاد می شود. کوله بیاکا را به صورت تکه هایی برش می دهند که در هر تکه تمام مواد پرکردنی حضور داشته باشند. اگر این یک غذای مستقل باشد، معمولاً با کره حیوانی یا خامه ترش سرو می شود، یا در صورت تمایل با سس دیگری که با طعم آن هماهنگ باشد. اگر کوله بیاکا همراه سوپ یا آبگوشت سرو شود، معمولاً سس اضافه نمی شود.
دولت جمهوری آرتساخ ()، مرجع حاکم بر جمهوری آرتساخ است که زمانی عملاً یک دولت بود و اکنون یک دولت در تبعید به ریاست ایروان است. شعبه اجرایی. شورای اجرایی وزیران دولت به ریاست رئیس جمهور آرتساخ اداره می شود. همه پرسی ۲۰۱۷ قانون اساسی، تبدیل حکومت به نظام ریاستی را تصویب کرد؛ بدین ترتیب، سمت نخست وزیری، لغو شد. دولت در تبعید. پس از حمله جمهوری آذربایجان در ۱۹ سپتامبر ۲۰۲۳، آرتساخ در ابتدا موافقت کرد که تا ۱ ژانویه ۲۰۲۴ خود را منحل کند. با این حال، دولت آرتساخ به جای انحلال، یک دولت در تبعید مستقر در ایروان تأسیس کرد. نخست وزیر ارمنستان، نیکول پاشینیان، با این دولت در تبعید مخالفت کرد و آن را یک «تهدید امنیتی» خواند. در ۲۸ مارس ۲۰۲۴، پاشینیان اظهار داشت: «در ارمنستان، جدا از دولت جمهوری ارمنستان، هیچ دولت دیگری نمی تواند وجود داشته باشد.» برخی از رهبران آرتساخ با باگرات گالستانیان، رهبر اعتراضات ضددولتی در ۲۱ مه ۲۰۲۴ در ایروان، دیدار کردند. در ۱۴ ژوئن ۲۰۲۴، پاشینیان، تهدید به سرکوب رهبری آرتساخ کرد و گفت که آنها اعتراضات ضددولتی در ایروان را تشویق می کنند.
سیاست در جمهوری آرتساخ، در چارچوب قانون اساسی مکتوب، مصوب رأی عمومی، که سه قوه مجریه، مقننه و قضائیه را به رسمیت می شناسد، صورت می گرفت. قوه مجریه، حکومت در چارچوب یک جمهوری دموکراتیک نیابتی ریاستی اعمال می شد که در آن رئیس جمهور آرتساخ، هم رئیس کشور و هم رئیس دولت بود. قوه مقننه حکومت، از دولت و مجلس ملی تشکیل شده بود. انتخابات مجلس ملی بر اساس نظام چندحزبی، برگزار می شد. از سال ۲۰۰۹، سازمان غیردولتی مستقر در آمریکا، خانه آزادی، آرتساخ را از نظر حقوق سیاسی و مدنی بالاتر از ارمنستان و جمهوری آذربایجان قرار می دهد. این جمهوری "عملاً" مستقل و "از نظر قانونی" بخشی از جمهوری آذربایجان بود. هیچ یک از انتخابات در آرتساخ توسط نهادهای بین المللی مانند گروه مینسک سازمان امنیت و همکاری اروپا، اتحادیه اروپا یا سازمان همکاری اسلامی، به رسمیت شناخته نشد. هم جمهوری آذربایجان و هم ترکیه، این انتخابات ها را محکوم کرده و آن را منبع افزایش تنش ها خواندند. پس از حمله آذربایجان در ۱۹ سپتامبر ۲۰۲۳، آرتساخ موافقت کرد که تا ۱ ژانویه ۲۰۲۴ خود را منحل کند، با این حال، به جای انحلال، آنها یک دولت در تبعید در ایروان، ارمنستان، تأسیس کر
دند. نخست وزیر ارمنستان، نیکول پاشینیان، از آن زمان، به شدت با وجود دولت در تبعید در ارمنستان مخالفت کرده است.
مهدی شیخ زایری (زادهٔ ۱۷ اسفند ۱۳۷۲ در اهواز) با نام هنری مهدی الزایری، خوانندهٔ موسیقی پاپ عربی و فرهنگ موسیقی محلی خوزستانی است که از سال ۱۳۹۱ فعالیت حرفه ای خود را آغاز کرده است. او در رسانه هایی مانند «نسیم خوزستان», «خبرگزاری فارس», «خبرآنلاین» و «آخرین خبر» معرفی شده و به عنوان یکی از چهره های برجستهٔ موسیقی پاپ عربی در منطقه شناخته می شود. زندگی و تحصیلات. مهدی زایری در یک خانواده پرجمعیت در اهواز به دنیا آمد و تحصیلات خود را تا مقطع دیپلم ادامه داد. علاقه او به موسیقی از دوران کودکی آغاز شد و اجرای سرود و شرکت در مسابقات قرآن راه ورود او به دنیای هنر شد. فعالیت هنری. او فعالیت هنری اش را با اجرای ترانه های محلی آغاز کرد و با انتشار تک آهنگ هایی در سبک پاپ عربی به شهرت رسید. آثار معروف او شامل «تعال اسمع»، «کفو»، «مریخ»، «انّه اهوازی» و «سحر سوالی» هستند. وی همچنین با خواننده احمد ماها در قطعاتی مانند «آخر احساس» و «آتش عشق» همکاری داشته است. اجراها و فعالیت رسانه ای. او در جشنواره ها، برنامه های تلویزیونی و محافل فرهنگی در استان خوزستان اجرا داشته و آثارش با استقبال رسانه های منطقه ای روبه رو شده است.
دیدگاه. مهدی زایری معتقد است موسیقی می تواند ابزاری برای انتقال فرهنگ و همدلی اجتماعی باشد و تأکید دارد که اثر هنری او بر پایهٔ فرهنگ و هویت مردم خوزستان شکل می گیرد.
دولت رقیب، گروهی سیاسی است که ادعا می کند دولت مشروع (حکومت انحصاری) یک کشور مستقل است و در مقابل دولت به رسمیت شناخته شده بین المللی آن کشور، قرار دارد. چنین دولت هایی معمولاً پس از جنگ داخلی، انقلاب یا کودتای نظامی تشکیل می شوند. آنها با دولت در تبعید متفاوتند؛ زیرا در قلمرو کشور مورد ادعا مستقر هستند و بر قلمرو آن کنترل دارند. مناطق اشغالی. این ها دولت های رقیبی هستند که همزمان در مناطق اشغالی شوروی و غرب، تأسیس شدند و ادعای صلاحیت انحصاری بر منطقه مربوط به خود را دارند، اما هر دو توسط جامعه بین المللی، به رسمیت شناخته شده اند.
کابینه امنیت دولتی اسرائیل (SSC؛ ) همچنین به عنوان کمیته وزیران امور امنیت ملی () یا کمیته امور امنیت ملی، یک «کابینه داخلی» در کابینه اسرائیل است که به ریاست نخست وزیر اسرائیل و با هدف ترسیم سیاست خارجی و دفاعی و اجرای آن تشکیل می شود. این مجمع "کوچک تر" از اعضای کابینه برای هماهنگی مذاکرات دیپلماتیک تعیین شده است و در مواقع بحرانی، به ویژه جنگ، برای تصمیم گیری سریع و مؤثر طراحی شده است. تاریخچه. ایده تشکیل کابینه امنیتی در ابتدا بخشی از برنامه انتخاباتی حزب مرکز در سال ۱۹۹۹ به ریاست اسحاق مردخای بود. این حزب یک طرح امنیتی جدید ارائه داد که در آن یک کابینه امنیتی به منظور اجرای یک طرح صلح و امنیت مؤثر تشکیل می شد. طبق برنامه آنها، یک شورای جدید برای برنامه ریزی و مشاوره دیپلماتیک تأسیس می شد که ریاست آن را شخصی که توسط نخست وزیر منصوب می شود، بر عهده خواهد داشت و این شخص بر تیم های کوچک حرفه ای در زمینه های مربوطه ریاست خواهد کرد. علاوه بر این، آنها پیشنهاد کردند که نخست وزیر، کفیل نخست وزیر، معاون نخست وزیر، مدیران کل وزارتخانه های دفاع، امور خارجه و خزانه داری و همچنین رئیس ستاد کل، رئیس شاباک و منشی نظامی
نخست وزیر به طور منظم در جلسات کابینه امنیتی شرکت کنند و سایر افرادی که بر مذاکرات دیپلماتیک ریاست می کنند یا هر مقام مرتبط دیگری نیز به همین ترتیب در جلسات شرکت کنند. ایده پشت کابینه امنیتی ایجاد یک نهاد مشاوره حرفه ای و بی طرف برای کابینه بود. اعضا موقعیت های مختلف را ارزیابی می کردند، جایگزین ها و نظارت ارائه می دادند و مواضع خود را در مورد کابینه و ارتش تعیین می کردند. در عمل، تشکیل این نهاد بر اساس بخش ۶ «قانون دولت» مصوب ۲۰۰۱ بود که موارد زیر را تصریح می کرد: «دولت باید یک کمیته وزیران متشکل از: نخست وزیر - رئیس، نخست وزیر موقت، در صورت انتصاب، وزیر دفاع، وزیر دادگستری، وزیر امور خارجه، وزیر امنیت داخلی و وزیر دارایی داشته باشد.» دولت می تواند بنا به پیشنهاد نخست وزیر، اعضای دیگری را به کمیته اضافه کند، مشروط بر اینکه تعداد اعضای آن از نیمی از اعضای کابینه تجاوز نکند. در مورد مسائلی که باید مورد بررسی قرار گیرند، قانون تصریح کرده است که: الف) مسائل دیپلماتیک-امنیتی و حل و فصل اختلافات باید در داخل کمیته مورد بحث قرار گیرد. ب) دستور کار روزانه کمیته و مقاماتی که برای شرکت در جلسات آن دعوت می شوند، توسط
نخست وزیر و پس از مشورت با وزیر مسئول تعیین می شود. ج) وزیر مسئول، قبل از هرگونه تصمیم گیری، می تواند درخواست کند که هر موضوع مورد بحث در کمیته، برای بحث و حل و فصل به جلسه عمومی کابینه ارجاع داده شود. موارد فوق در صورتی که نخست وزیر پس از مشورت با وزیر مسئول، تشخیص دهد که شرایط مربوط به موضوع، نیاز به تصمیم گیری فوری دارد یا شرایط دیگری وجود دارد که تصمیم کمیته را توجیه می کند، اعمال نخواهد شد. کابینه جنگ. در طول جنگ یوم کیپور، گروهی از وزرا به طور خودسرانه تشکیل شدند و مسئولیت تصمیم گیری های اساسی در طول آن جنگ را بر عهده گرفتند. این گروه به عنوان "کابینه جنگ" شناخته شد و بعداً به " آشپزخانه گلدا " نیز ملقب شد. "کابینه جنگ" در آن مواقع اضطراری تصمیمات مستقلی اتخاذ می کرد و دولت آن تصمیمات را فقط به صورت گذشته نگر تأیید می کرد. با توجه به این پیشینه، در همان زمان ها، مسئله ضرورت و نقش چنین کابینه ای مطرح شد. از سوی دیگر، برخی پیشنهاد کردند که اعضای کابینه باید جنگ را آنطور که صلاح می دانند اداره کنند - بدون نیاز به گرفتن تأیید کسی. فعالیت های ۲۰۲۳. کابینه امنیت کشور به دلیل جنگ غزه، برای اولین بار از زمان جن
گ یوم کیپور، رسماً کشور را در وضعیت جنگی قرار داد. کابینه امنیتی در ۱۲ اکتبر گسترش یافت و نمایندگان کنست از حزب اتحاد ملی، بنی گانتس، گادی آیزنکوت، گیدون سعار و هیلی تروپر به عنوان اعضای کامل و ییفات شاشا-بیتون به عنوان ناظر به آن پیوستند. ساختار. اعضای کابینه. انتصاب بر اساس قانون: اعضای اضافی: ناظران:
مرحله پلی آف مقدماتی ای اف سی کاپ ۲۰۱۴ در ۲ فوریه ۲۰۱۴ برگزار شد تا دو تیم از ۳۲ تیم حاضر در مرحله گروهی مشخص شوند. فرمت. هر بازی به صورت تک بازی انجام شد و در صورت لزوم از وقت اضافه و ضربات پنالتی برای تعیین برنده استفاده شد. برنده به مرحله گروهی راه می یابد تا به جمع ۳۱ تیم راه یافته به مرحله گروهی بپیوندد. تیم ها. چهار تیم زیر (همگی از منطقه غرب آسیا) به مرحله پلی آف مقدماتی راه یافتند:
ذات راس یک باشگاه فوتبال است که در کرک واقع شده و در لیگ اردن بازی می کند.
باشگاه ورزشی شباب الظاهریه یک تیم فوتبال حرفه ای فلسطینی است که در الظاهریه، الخلیل، فلسطین مستقر است و در لیگ برتر کرانه باختری بازی می کند. شباب الظاهریه، یا همانطور که هواداران دوست دارند آن را صدا کنند: غزلان الجنوب (به عربی به معنای آهوهای جنوب)، یکی از تیم های فوتبال پرطرفدار در فلسطین است و بیشترین هوادار را در بین تمام تیم های ورزشی لیگ برتر کرانه باختری دارد. این تیم در مسابقات محلی بسیاری از جمله ۲ عنوان قهرمانی لیگ، ۲ جام محلی، ۱ سوپر جام و همچنین سایر عناوین مختلف کسب کرده است. این تیم در جام باشگاه های عربی ۱۳–۲۰۱۲ شرکت کرد و پس از اینکه تیم العروبه عمان به دلیل مسائل امنیتی از انجام بازی برگشت در فلسطین خودداری کرد، برنده اعلام شد. سپس این تیم به دور دوم راه یافت و در مجموع با نتیجه ۴–۰ مقابل نیروی هوایی عراق شکست خورد. در سال ۲۰۱۴، شباب الظاهریه در مرحله پلی آف مقدماتی ای اف سی کاپ ۲۰۱۴ مقابل آلای اوش از قرقیزستان به رقابت پرداخت و پس از تساوی ۱–۱، در ضربات پنالتی با نتیجه ۷–۸ شکست خورد. شباب الظاهریه یکی از تنها تیم های فلسطین محسوب می شود که کاملاً به استعدادهای پرورش یافته در مدرسه فوتبال خو
د متکی است. این تیم یک پایگاه هواداری اولترا به نام اولترا قوزلانی ۷۴ دارد که به خاطر حمایت فوق العاده متعصبانه از تیم مشهور هستند.
باشگاه فوتبال ویسای نین بین، که به سادگی با نام ویسای بین دین یا ویسای ان بی شناخته می شود، یک باشگاه فوتبال حرفه ای مستقر در نین بین، ویتنام بود. این باشگاه از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۴ در وی لیگ ۱ بازی کرد، زمانی که به دلیل عواقب یک رسوایی تبانی در ای اف سی کاپ ۲۰۱۴ کنار رفت.
لیگ دسته دوم فوتبال ایران ۵۴-۱۳۵۳ سومین دوره لیگ دسته دوم فوتبال ایران می باشد. در پایان مسابقات تیم تراکتور تبریز به جام تخت جمشید ۱۳۵۴ صعود کرد.
دیمیتری ایوانوویچ مشکتوف ( - ۱۸ فوریه ۱۹۳۸) زمین شناس و دیرینه شناس روسی و شوروی بود. او یکی از قربانیان ترور بزرگ بود. زندگی نامه. دیمیتری موشکتوف در سنت پترزبورگ در خانواده ایوان واسیلیویچ موشکتوف، کاوشگر مشهور و استاد موسسه معدن، و اکاترینا پاولووا موشکتووا متولد شد. آموزش اولیه او توسط مادرش به او تسلط به زبان های آلمانی، فرانسوی و انگلیسی داد که به او اجازه داد در آینده به اروپای غربی سفر کند، با متخصصان خارجی مکاتبه کند و نماینده زمین شناسی شوروی در خارج از کشور باشد. او در سال ۱۸۹۹ وارد مؤسسه معدن شد و در سال ۱۹۰۷ با افتخار فارغ التحصیل شد. در سال ۱۹۰۵ به او مدال نقره کوچک انجمن جغرافیای روسیه اهدا شد. او در سال ۱۹۱۵ مدرک کارشناسی ارشد علوم را دریافت کرد و در سال ۱۹۳۶ دکترای افتخاری زمین شناسی و کانی شناسی را از مؤسسه معدن دریافت کرد. علایق زمین شناسی دی.آی. موشکتوف بسیار گسترده بود، از جمله مطالعه جهانی تکتونیک و زلزله شناسی، اما او کار خود را در آسیای مرکزی متمرکز کرد و زمینه های چینه شناسی، ژئومورفولوژی، یخچال های طبیعی و منابع معدنی را نیز پوشش داد. دستاوردهای علمی او شگفت انگیز بود، با "بیش از ۵۰
اثر علمی، چندین کتاب درسی و راهنما، قبل از سال ۱۹۲۶". بین سال های ۱۹۰۹ تا ۱۹۱۶ او بررسی زمین شناسی شرق فرغانه را انجام داد که به نقشه زمین شناسی آسیای مرکزی کمک کرد. نام او به ویژه به خاطر اصلاحات و اضافات باکیفیتی که در هر ویرایش از کتاب درسی زمین شناسی فیزیکی که در ابتدا توسط پدرش نوشته شده بود (منتشر شده در سال های ۱۸۸۸–۱۸۹۱) انجام داد، شناخته شده است. در سال ۱۹۱۸ او به عنوان مدیر مؤسسه معدن منصوب شد و مدیر کمیته زمین شناسی بود. در سال های ۱۹۲۶–۱۹۲۹. او در کنگره های بین المللی زمین شناسی در خارج از کشور در سال های ۱۹۲۲ (XIII، بلژیک)، ۱۹۲۶ (XIV، اسپانیا) و ۱۹۲۹ (XV، آفریقای جنوبی) شرکت کرد. علاوه بر این، او مسئول پیشنهاد برگزاری کنگره بین المللی زمین شناسی (XVI) در اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۳۳ بود و رئیس کمیته سازماندهی سومین کنگره زمین شناسی سراسری روسیه در تاشکند، در سال ۱۹۲۸ بود. سرکوب. در سال ۱۹۳۳، از شرکت او در کنگره بین المللی زمین شناسی (شانزدهم، ایالات متحده آمریکا) در سال ۱۹۳۳ جلوگیری شد. هیئت نمایندگی شوروی در این کنگره به جای او توسط ایوان گوبکین رهبری می شد. در ۲۹ ژوئن ۱۹۳۷، موشکتوف به اتهامی
واهی، یک ماه قبل از کنگره بین المللی زمین شناسی (هفدهم، مسکو، ۲۱ ژوئیه ۱۹۳۷) دستگیر شد. در پاسخ به درخواست رسمی کمیسیون مطالعات زمین شناسی اتحاد جماهیر شوروی در ۲۹ مارس ۱۹۶۲ برای ارائه اطلاعات، اطلاعات زیر توسط هیئت نظامی دیوان عالی اتحاد جماهیر شوروی در ۳۱ مه ۱۹۶۲ ارائه شد: دی.آی. موشکتوف به اعدام محکوم و در ۱۸ فوریه ۱۹۳۸ اعدام شد. او پس از مرگ، در ۸ دسامبر ۱۹۵۶، کاملاً تبرئه (اعاده حیثیت) شد. چندین نفر از همکاران در همان روز در لنینگراد اعدام شدند: نیکولای بابکوف، وسولود چرکسوف و گ.ن. فردریکس. برای مطالعهٔ بیشتر. یو. بله سولوف (۲۰۰۱) "تنها وزارت امور داخله تاریخ مرگ او را می داند …". دیمیتری ایوانوویچ موشکتوف (۱۸۸۲–۱۹۳۸)،" Voprosy historii Estestvoznaniya i Tekhniki (مشکلات تاریخ علوم طبیعی و فناوری)، ۲:۷۵–۲.
باشگاه فوتبال نایپیداو یک باشگاه فوتبال حرفه ای مستقر در ورزشگاه وونا تایکیاندی در نایپیداو، میانمار بود. این باشگاه که متعلق به تاجر فیو کو کو تینت سان است، در سال ۲۰۱۰ تأسیس شد و به عنوان نایب قهرمانی جام حذفی میانمار ۲۰۱۲ رسید. باشگاه فوتبال نایپیداو به عنوان یک باشگاه نیمه حرفه ای در لیگ میانمار، که بالاترین لیگ فوتبال در میانمار بود، بازی می کرد. اولین سرمربی زاو وین و مربی سن لوین بودند. از سال ۲۰۱۰، باشگاه فوتبال نایپیداو به عنوان یک باشگاه فوتبال حرفه ای به لیگ ملی میانمار، که از لیگ میانمار تغییر نام داده بود، تغییر یافت.
ماریا واسیلیونا پاولوا (; "خواهرزاده" گورتینسکیا ( (۲۶ ژوئن ۱۸۵۴–۲۳ دسامبر ۱۹۳۸) یک اوکراینی بود که در دوران امپراتوری روسیه و اتحاد جماهیر شوروی به عنوان دیرینه شناس و عضو آکادمی در مسکو مشغول به کار شد. او به خاطر تحقیقاتش در مورد فسیل ها و نامگذاری پستانداران سم دار دوره ترشیاری شناخته می شود. او استاد دانشگاه ایالتی مسکو بود. او همچنین تلاش های زیادی برای تأسیس موزه دیرینه شناسی در دانشگاه انجام داد. در سال ۱۹۲۶، این موزه به نام او و همسر دومش، الکسی پتروویچ پاولوف، زمین شناس، دیرینه شناس و عضو آکادمی که سهم قابل توجهی در زمینه چینه شناسی داشت، نامگذاری شد. اوایل زندگی. ماریا واسیلیِونا گورتینسکایا در سال ۱۸۵۴ در کوزلتس، اوکراین متولد شد. او تا یازده سالگی در سال ۱۸۶۵ در خانه تحصیل کرد. تحصیلات متوسطه او در مؤسسه دوشیزگان اشرافی در کیف بود که آن را در سال ۱۸۷۰ در سن شانزده سالگی به پایان رساند. اولین ازدواج او با ایلیچ-شیشاتسکی بود که اندکی پس از عروسی آنها درگذشت. در سال ۱۸۸۰، او برای تحصیل به پاریس نقل مکان کرد. او تعدادی از موضوعات تاریخ طبیعی را مطالعه کرد و در موزه ملی تاریخ طبیعی پاریس، زیر نظر آلبر