Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آمریکایی لین-منوئل میرندا نوشته شده است. این آهنگ بیشتر توسط بازیگر آمریکایی استفانی بیاتریز که صداپیشگی شخصیت اصلی فیلم، میرابل مادریگال است، خوانده می شود. اولگا مردیز، که صدای آواز مادربزرگ میرابل، "آبوئلا" مادریگال را فراهم می کند، برای مدت کوتاهی در این آهنگ ظاهر می شود. شعر و آهنگسازی. "خانواده مادریگال" یک آهنگ والناتو است، که توسط سازهای محلی کلمبیایی مانند آکاردئون، کاجا والناتا و گواچاراکا اجرا می شود. میرابل این آهنگ را اجرا می کند تا شخصیت های اصلی فیلم - خانواده مادریگال - و "قدرت های" جادویی آنها را به مخاطب معرفی کند. میرندا اظهار داشت که این آهنگ از "بل" الهام گرفته شده است، آهنگ آغازین "دیو و دلبر (فیلم ۱۹۹۱)". ملودی بیت آبوئلا همان آهنگ «دوس اوروگویتاس» است. دریافت انتقادی. "کیتی اتکینسون، نویسنده بیلبورد"، این آهنگ را یک تراک "غیرممکن سرحال" نامید. منتقد اسکرین رانت، جرمی کراب، ملودی جذاب آن را تحسین کرد و گفت که "کار خوبی برای معرفی هر یک از شخصیت های خانواده و توانایی های آنها انجام می دهد"، در حالی که مارتین وارن از همان وب سایت گفت: "این یک آهنگ پر انرژی و سرگرم کننده است که مطمئناً کس
ی است که خواهد رقصید." درو تیلور از "ده راپ" نوشت: این آهنگ "آنچه را که اساساً نمایش به جذاب ترین شکل ممکن است ارائه می دهد." عملکرد تجاری. «خانواده مادریگال» در جدول تک آهنگ های بریتانیا به رتبه ۷، و رتبه ۱۸ در جدول تک آهنگ های ایرلندی، و ۲۰ در نمودار "100 بیلبورد" داغ ایالات متحده رسیده است.
بیمارستان ملی نظامی سردار محمد داوود خان () که اغلب به عنوان بیمارستان نظامی داوود خان شناخته می شود، یک بیمارستان نظامی است که در کابل، افغانستان قرار دارد. این بیمارستان نظامی با ۴۰۰ تخت از بزرگترین مرکز پزشکی نظامی در افغانستان است و قبل از سال ۲۰۲۱ به اعضای ارتش ملی افغانستان و سایر اعضای جامعه مجری قانون افغانستان خدمات درمانی و پزشکی می داد که شامل یک بخش آموزشی است. در سال ۱۹۷۳ توسط شوروی تأسیس شد و اکنون به عنوان "جواهرات" صنعت مراقبت های بهداشتی افغانستان توصیف می شود. تاریخچه. بیمارستان نظامی داوود خان توسط شوروی در سال ۱۹۷۳ ساخته شد. بیمارستان نظامی داود خان امروز با ۴۰۰ تخت، بزرگترین و مجهزترین مرکز پزشکی در افغانستان است. در ۲۲ اکتبر ۲۰۱۵، رئیس جمهور پیشین افغانستان، اشرف غنی از این بیمارستان بازدید کرد. حمله ها. ۲۰۱۱. ظهر روز شنبه ۲۱ مه ۲۰۱۱، بمبی قوی در محوطه بیمارستان نظامی داوود خان منفجر شد که بر اثر آن ۶ نفر کشته و ۲۶ نفر مجروح شدند. ۲۰۱۷. در ۸ مارس ۲۰۱۷، بیمارستان نظامی داوود خان توسط گروهی از افراد مسلح مورد حمله قرار گرفت که برخی از آنها لباس سفید بیمارستانی پوشیده بودند. مقامات دولتی تا
یید کردند که در این حمله چند ساعته دست کم ۴۹ نفر کشته و ۶۳ نفر دیگر زخمی شدند. در ۱۳ مارس، تعداد تلفات تایید نشده از ۱۰۰ نفر گذشت. اشرف غنی رئیس جمهور افغانستان و عبدالله عبدالله رئیس اجرائیه هر دو در محکومیت این حمله سخنانی داشتند. ۲۰۲۱. در ۲ نوامبر، بیش از دو ماه پس از تسلط مجدد طالبان بر کابل، حداقل ۲۵ نفر در یک انفجار در ورودی اصلی بیمارستان و به دنبالش شلیک گلوله در ساختمان ۴۰۰ تختخوابی کشته و زخمی شدند. هیچ کس بلافاصله مسئولیت این حمله را بر عهده نگرفت، اما طالبان ادعا کردند که شورشیان دولت اسلامی - استان خراسان این حمله را انجام داده اند. مدیریت و سازماندهی. این بیمارستان برای معالجه سربازان مجروح افغان تأسیس شده بود و بودجه آن عمدتاً توسط دولت فدرال ایالات متحده تأمین می شد. این بیمارستان به طور کامل توسط پزشکان و پرستاران افغان اداره می شد و پزشکان نظامی آمریکایی و سایر پرسنل آمریکایی به عنوان مربی و مشاور کار می کردند.
اتحاد برای صلح و عدالت(UFPJ) ائتلافی متشکل بیش از۱۳۰۰ سازمان بین المللی و مستقر در ایالات متحده است که با «سیاست دولت برای جنگ دائمی و امپراتوری سازی» مخالف هستند. این سازمان در اکتبر ۲۰۰۲ در جریان تهاجم ایالات متحده به عراق در سال ۲۰۰۳ توسط ده ها گروه از جمله سازمان ملی زنان، شورای ملی کلیساها، اقدام صلح، کمیته خدمات دوستان آمریکایی، صداهای سیاه برای صلح تأسیس شد. نه به نام ما خانواده های یازدهم شهریور برای فرداهای آرام و جانبازان برای صلح. اولین اقدام مشترک آن تظاهرات ضد جنگ در روز جهانی حقوق بشر، ۱۰ دسامبر ۲۰۰۲ بود. اتحاد برای صلح و عدالت ابتدا توسط تبادل جهانی، حزب سبز ایالات متحده و دیگران آغاز شد که تظاهرات ۲۰ آوریل ۲۰۰۲ علیه تهاجم ایالات متحده به افغانستان را سازماندهی کردند. اتحاد برای صلح و عدالت در درجه اول اعتراضات در مقیاس بزرگ را سازماندهی می کند. این گروه کار خود را به هفت کمپین تقسیم می کند: عراق، استخدام ضد نظامی، عدالت جهانی، خلع سلاح هسته ای، فلسطین-اسرائیل، آزادی های مدنی- حقوق مهاجران و سازماندهی مبتنی بر ایمان. آخرین تظاهرات و راهپیمایی بزرگ اتحاد برای صلح و عدالت در ۲۷ژانویه ۲۰۰۷ در واشی
نگتن دی سی بود. در میان سخنرانان برجسته چندین چهره مشهور از جمله جین فوندا حضور داشتند. اقدام مهم قبلی اتحاد برای صلح و عدالت از ۲۴ تا ۲۶ سپتامبر۲۰۰۵ در واشینگتن دی سی برای با پایان دادن به جنگ بود. اتحاد برای صلح و عدالت در ۲۴ سپتامبر راهپیمایی، با حمایت مشترک ائتلاف پاسخ، و پس از آن یک جشنواره برگزار شد. اگرچه اعداد دقیق هرگز مشخص نیست، سازمان دهندگان تخمین زدند که صدها هزار نفر در این رویدادها شرکت کردند. اتحادیه آزادی های مدنی نیویورک می گوید ۳۰۰۰۰۰نفر در این راهپیمایی شرکت کردند. در ۲۵ سپتامبر، خدمات بین ادیان و آموزش مردمی برگزار شد. روز پایانی، ۲۶ سپتامبر، به لابی کردن کنگره و اقدام مستقیم غیرخشونت آمیز و نافرمانی مدنی اختصاص داشت. تقریباً ۳۷۰نفر به دلیل مسدود کردن ورودی کاخ سفید و درخواست ملاقات با جورج دبلیو بوش دستگیر شدند. اعتراضات قبلی. برخی از اعتراضات اتحاد برای صلح و عدالت عبارتند از: بیانیه وحدت. بیانیه وحدت طولانی اتحاد برای صلح و عدالت، که به عنوان کاری در حال پیشرفت در کنفرانس استراتژی ملی اتحاد برای صلح و عدالت در ژوئن۲۰۰۳ به تصویب رسید و گهگاه به روز رسانی های جزئی برای انعکاس رویدادهای ج
هان دریافت می کند. با ابراز مخالفت خود با «جنگ های تجاوزکارانه پیشگیرانه ای که توسط دولت بوش به راه انداخته شده» و «محرک برای گسترش کنترل ایالات متحده بر سایر کشورها و سلب حقوق ما در داخل کشور تحت پوشش مبارزه با تروریسم و گسترش دموکراسی آغاز می شود.. سپس لفاظی نه به نام ما (که شش ماه قبل تأسیس شد و خود یکی از اعضای اتحاد برای صلح و عدالت است) را تکرار می کند و می گوید: «ما به استفاده [ایالات متحده] از جنگ و نژادپرستی برای تمرکز قدرت در دستان معدود، درداخل و خارج از کشور، نه می گوییم.» در ادامه خواستار «جنبش توده ای گسترده برای صلح و عدالت» و به ویژه برای «حل مسالمت آمیز اختلافات بین دولت ها؛ احترام به حاکمیت ملی، حقوق بین الملل، و اعلامیه جهانی حقوق بشر، دفاع و گسترش، آزادی های اساسی دموکراتیک برای همه، عدالت اجتماعی و اقتصادی و استفاده از هزینه های عمومی برای رفع نیازهای انسانی و زیست محیطی است» اتحاد برای صلح و عدالت صراحتاً خود را یک سازمان تک موضوعی نمی داند: «ما اتحاد برای صلح و عدالت را به عنوان یک ائتلاف جنبش ساز تصور می کنیم که کار گروه های موجود را هماهنگ و پشتیبانی می کند و پیوندها و همبستگی را در ج
ایی که وجود ندارد ایجاد می کند. ما جنگ های خارج ازکشور را با حملات درداخل و نظامی گری آمریکا به منافع اقتصادی شرکت هایی که در خدمت آن است مرتبط خواهیم کرد.» این بیانیه قصد پیروی از این اصول را در داخل خود اتحاد برای صلح و عدالت بیان می کند: «ما در تمام جنبه های کار خود به مشارکت و رهبری حوزه هایی که بیشترین تأثیر جنگ را در داخل کشور متحمل می شوند، توجه ویژه ای خواهیم داشت، مانند رنگین پوستان، جوانان و زنان و کارگران. ما در پرداختن به پویایی قدرت داخلی در جنبش خود فعال خواهیم بود." علاوه بر این، این گروه خود را به عدم خشونت متعهد می کند. این بیانیه با انتقاد از رفتار دولت ایالات متحده، بیش از هر چیز، با توجه به توجیه، آماده سازی و اجرای حمله به عراق در سال۲۰۰۳ و اشغال متعاقب آن، از جمله انتقاد از رسانه ها و حزب دمکرات به دلیل "امتناع از برای به چالش کشیدن آنها." این استدلال می کند که "جنگ علیه عراق لبه اصلی یک حرکت بی امان برای امپراتوری ایالات متحده بود… بهره برداری از تراژدی ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱" برای این منظور و برای "تحمیل سیاست های جناح راستی تحت پوشش مبارزه با تروریسم. بود" سپس این انتقاد به بسیاری از سیاست خ
ارجی ایالات متحده، سیاست تسلیحات هسته ای، پروفایل های نژادی، بازداشت مهاجران، و سایر سوء استفاده ها در اجرای قانون داخلی گسترش می یابد، و قانون میهن پرستان ایالات متحده و قانون میهن پرستان "حتی ظالمانه تر" را متمایز می کند. همچنین به آسیبی که بودجه جنگ و «کاهش مالیات برای ثروتمندان» به برنامه های داخلی مانند مدیکید و حتی مزایای جانبازان وارد کرده است، حمله می کند، سپس می گوید: «استخدام کننده های نظامی به شدت دانشجویان کم درآمد، عمدتاً رنگین پوستان را هدف قرار می دهند. کسانی که به دلیل محرومیت از دسترسی به مدارس خوب و مشاغل مناسب، جایگزین های کمی برای فقر یا حبس به جز پیوستن به ارتش دارند." انتقاد. یکی از منتقدان ادعا کرد که اتحاد برای صلح و عدالت بیش از حد از حزب دموکرات حمایت می کند. با این حال، اتحاد برای صلح و عدالت از تظاهرات خارج از کنوانسیون ملی دموکرات در ژوئیه، ۲۰۰۴ حمایت کرده بود، که خواستار "رد قاطع "رهبری" دموکراتیک بود که از جنگ حمایت می کرد. در سال۲۰۰۶، اتحاد برای صلح و عدالت و بسیاری از گروه های عضو آن، در کمپین رای دهندگان برای صلح شرکت کردند، تعهدی که بیان می کند،"من فقط به نامزدهای فدرال که ع
لناً متعهد بپایان سریع جنگ عراق هستند، رای خواهم داد یا از آنها برای جلوگیری از "جنگ های تجاوزکارانه" آینده تلاش حمایت خواهم کرد." منتقد دیگری از سلسله مراتب در رهبری اتحاد برای صلح و عدالت مستقر در شهر نیویورک انتقاد کرده است. او همچنین اظهار داشت که «اگر قرار است دفتر هماهنگ کننده ملی [اتحاد برای صلح و عدالت] ادامه یابد، باید محدودیت های دوره مشخص شود» پویش "انتخابات دزدی وجود ندارد!". در سپتامبر۲۰۰۴، اتحاد برای صلح و عدالت به بنیاد درخت آزادی برای انقلاب دموکراتیک، کد پینک و تبادل جهانی پیوست تا کمپین " انتخابات دزدیده نشده! " را راه اندازی کند. از شرکت کنندگان دعوت شد تا به امضای تعهدنامه ای بپیوندند که شروع می کرد: «من انتخابات ریاست جمهوری سال۲۰۰۰ را به یاد می آورم و اگر دوباره انتخابات به سرقت رفت، حاضرم در سال۲۰۰۴ اقدام کنم.» کمپین اعلام کرد که برای اعتراض گسترده و نافرمانی مدنی در صورت تقلب قابل توجه در انتخابات۲۰۰۴ آماده خواهد شد. در ۳ نوامبر، ده ها هزار نفر در بیش از ۸۰ شهر تظاهرات کردند، به سرکوب آرا و بی نظمی های مکانیکی در اوهایو و سایر ایالت ها اعتراض کردند. مخالفت شدید با ائتلاف پاسخ برای توقف
جنگ. اگرچه اتحاد برای صلح و عدالت با ائتلاف پاسخ برای توقف جنگ برای ایجاد راهپیمایی ۲۴ سپتامبر ۲۰۰۵ واشینگتن دی سی کار کرد، تا دسامبر ۲۰۰۵ این دو گروه به طور قطعی از هم جدا شدند. بیانیه دسامبر ۲۰۰۵ توسط اتحاد برای صلح و عدالت می گوید که "درگیری با ائتلاف پاسخ برای توقف جنگ …[یکی] جنبه دشوار و بحث برانگیز کار ما بوده است" و اتحاد برای صلح و عدالت "تصمیم گرفته است که دیگر کار را با ائتلاف پاسخ برای توقف جنگ در سطح ملی هماهنگ نکند." در این سند وقایع پیرامون راهپیمایی ۲۴ سپتامبر مورد بحث قرار می گیرد، اتهاماتی مبنی بر اینکه ائتلاف پاسخ برای توقف جنگ «شرایط توافق ما را به نحوی نقض کرده است که تأثیر اساسی و منفی بر پیام و تأثیر ۲۴ سپتامبر داشته است»، اظهار می کند که «حمایت مالی مشترک با ائتلاف پاسخ برای توقف جنگ در ۲۴ سپتامبر توسط برخی از افراد مورد استقبال قرار گرفت. جنبش ضدجنگ اما مشارکت دیگران را محدود یا کاملاً ممانعت کرد، و توضیح می دهد: «ما در مورد تصمیم به همکاری نکردن با ائتلاف پاسخ برای توقف جنگ اتفاق نظر نداشتیم، اما «بیش از دو سوم اکثریت فوق العاده داشتیم… ما هیچ توصیه یا دستوری در مورد آن این موضوع به
گروه های عضو اتحاد برای صلح و عدالت در منطقه محلی یا حوزه انتخابیه نداریم." ائتلاف پاسخ برای توقف جنگ در پاسخ گفت که "اتحاد برای صلح و عدالت علناً قصد خود را برای تقسیم جنبش اعلام کرده است" و اتحاد برای صلح و عدالت را به "حمله نادرست و زشت به ائتلاف پاسخ برای توقف جنگ " و انجام این کار به دلایل "خجالت آور کوچک و حیرت آور پیش پا افتاده" متهم کرد. بیانیه ائتلاف پاسخ برای توقف جنگ علاوه بر ارائه نسخه خود از وقایع مربوط به ۲۴سپتامبر، نشان دهنده برخی اختلافات کمتر پیش پا افتاده بین گروه ها است: آنها اتحاد برای صلح و عدالت را به دلیل تمایل آن به پذیرش حتی سیاستمداران میانه رو، مانند جان مورتا، که از جنگ ناراضی هستند،انتقاد می کنند، در حالی که ائتلاف پاسخ برای توقف جنگ " تلاش برای تطبیق پیام جنبش مترقی برای خشنود کردن حمایت های طولانی مدت اما خیالی سیاستمداران را مضر می داند."
مولوی قدرت الله ابوحمزه () یک سیاستمدار و فرمانده طالبان افغان است که در حال حاضر به عنوان والی ولایت بلخ از اوت ۲۰۲۱ خدمت می کند.
ملا عبدالله سرحدی () یک سیاستمدار افغان طالبان است که در حال حاضر به عنوان والی ولایت بامیان از ۷ نوامبر ۲۰۲۱ فعالیت می کند. او متعلق به ولایت زابل است. او همچنین به عنوان فرمانده یگان های ویژه در دوران امارت اسلامی افغانستان (۱۹۹۶–۲۰۰۱) خدمت کرده است.
رناتو پالم دا سیلویرا (زادهٔ ۱۴ اکتبر ۱۹۹۱) بازیکن فوتبال اهل برزیل است که در پست مدافع وسط بازی می کند.
پل آکوئوکو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ساحل عاج است که در پست هافبک دفاعی برای باشگاه رئال بتیس در لا لیگا بازی می کند. تیم ملی. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ساحل عاج بازی کرده است.
"اسم (")، نام و جان برهمن و آتمن. ودانتا در پس مظاهر متغیر اسم ها (Nāma) و صورت ها (rupa) که که کثرات را تشکیل می دهند، حقیقت واحدی که مبنای عالم صغیر و کبیر است، به ترتیب نام آتمان و برهمن را داده و این دو را از هم متمایز نمی داند. کلمهٔ اوم. آواز «ناد» نزد موحدان هند، بر سه قسم است:
حرامیان یک فیلم کمدی و درام تکنی کالر آمریکایی محصول سال ۱۹۶۹ با بازی استیو مک کوئین و کارگردانی مارک رایدل بر اساس رمان ویلیام فاکنر است. داستان فیلم در سال ۱۹۰۵ اتفاق می افتد و داستان های بون هوگنبک (استیو مک کوئین) دوست داشتنی اما متعصب را دنبال می کند که به یک ماشین جدید علاقه مند است، یک وینتون فلایر جدید محصول ۱۹۰۵ که دارایی مردی به نام باس (ویل گیر) است.
امین الله زبیر () یک سیاستمدار طالبان افغان است که در حال حاضر به عنوان والی ولایت دایکندی از اوت ۲۰۲۱ فعالیت می کند.
نلسینهو باپتیستا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل برزیل است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال سانتوس و باشگاه فوتبال سائو پائولو اشاره کرد.
توماس آلارکون (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل شیلی است که عمدتاً در پست هافبک دفاعی در زمین است و می تواند در پست مدافع میانی نیز بازی کند. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال شیلی و شیلی بازی کرده است.
مولوی نورمحمد روحانی () یک سیاستمدار طالبان افغان است که در حال حاضر از ۷ نوامبر ۲۰۲۱ به عنوان والی ولایت فراه خدمت می کند.
قاری صاحب حفیظ الله پهلوان ( قاری صاحب حفیظ) یک سیاستمدار افغان طالبان است که در حال حاضر به عنوان والی فاریاب از ۷ نوامبر ۲۰۲۱ فعالیت می کند.
باتو فرینگی منطقه ای در حومه شهر جرج تاون در پنانگ، مالزی است. این منطقه که در امتداد ساحل شمالی جزیره پنانگ و در حدود ۱۱ کیلومتری (۶٫۸ مایلی) شمال غربی مرکز شهر واقع شده است، مقصد برتر ساحلی در میان مردم محلی و گردشگران است. برای رفع نیاز هجوم گردشگران، چندین هتل مهم بلند مرتبه به موازات ۴ کیلومتری (۲٫۵ مایلی) امتداد ساحل، تأسیس شده است. تفرجگاه ساحلی در امتداد باتو فرینگی، ورزشهای آبی متنوعی، همانند پاراسیلینگ را ارائه می کنند. در روزی که هوا صاف است، می توان منظره زیبایی از دریای آندامان و کوه جرای که در ایالت همجوار، کداح قرار دارد، مشاهده نمود. در ضمن، باتو فرینگی به خاطر بازار شبانه ای که طیف وسیعی از اجناس و غذاهای خیابانی را ارائه می کنند، معروف است. قبل از اینکه در سال ۱۵۹۲، پای فردی انگلیسی به نام جیمز لنکستر به منطقه برسد و شروع به غارت کشتی های اطراف جزیره پنانگ نماید، فعالیت های انسانی در منطقه باتو فرینگی جاری بوده است. هرچند، تا قبل از اینکه در دههٔ ۱۹۷۰ منطقه به سمت شهرنشینی شروع به توسعه نماید، باتو فرینگی دهکده ای آرام بود. منطقه باتو فرینگی به علت قرار گرفتن در امتداد ساحل شمالی جزیره پنانگ
، از زمین لرزه و سونامی ۲۰۰۴ اقیانوس هند ضربه سختی خورد. ریشه شناسی. کلمه فرینقی یا فرینگی، املای امروزی لغت باستانی مالائی پرینگی است، قبل از اینکه برای تمام سفید پوستان بکار گرفته شود، در ابتدا برای اشاره به کشور گشایی پرتغالی ها استفاده می گردید. این کلمه، هم ریشه لغت فرنگ تایلندی و کلمه بارنگ زبان خمر است. تمام اینها از کلمه هندی فیرنگی (फ़िरंगी) مشتق شده اند که سرچشمه خود این کلمه هندی هم از کلمه فرینگی در زبان عربی یا کلمه فرنگی در زبان فارسی است. در خاورمیانه و آفریقا، در اصل این کلمه به فرانک ها اشاره داشت ولی شامل عموم اروپایی ها شد. بنابراین، کلمه باتو فرینگی، به معنای مکانی است که غربی ها به ساحل رسیده بودند، لغت مالایی باتو (به معنی صخره) را دربر گرفته، که اشاره به خط ساحل صخره ای این منطقه خاص دارد. در بین تامیلی ها، این منطقه به عنوان پارینگی مالای به معنی «تپه بیگانه» معروف است. پیشینه. جیمز لنکستر، ناخدای کشتی غیردولتی انگلیسی، در سال ۱۹۵۲، وارد ساحل این منطقه ویژه شد. این باعث شد که لنکستر اولین فرد اروپایی باشد که وارد جزیره پنانگ گردید. با ورود کشتی ادوارد بونادونچر به ساحل، لنکستر و خدمه ا
ش طی چهار ماه، هر کشتی را که مشاهده نمودند، شروع به غارتش کردند. آغاز شهری شدن باتو فرینگی، در دههٔ ۱۹۷۰ بود. این روند با ساخت چند هتل در کنار ساحل، جذب گردشگران و افراد محلی، اتفاق افتاد. به زودی با ساخت مجتمع های مسکونی، با عرضه املاکی با مناظر شگفت انگیز رو به دریای شبه جزیره مالایی ادامه یافت. هر چند این تحولات باعث مشکلاتی همچون کاهش کیفیت آب دریا گردید که منجر به هجوم عروس دریایی به اطراف باتو فرینگی شد. باتو فرینگی یکی از مناطقی بود که ضربه شدیدی طی زمین لرزه و سونامی ۲۰۰۴ اقیانوس هند بر آن وارد شد که در مجموع ۵۲ نفر طی آن حادثه جانشان را از دست دادند. حمل و نقل. اتوبوسهای خطوط ۱۰۱ و ۱۰۲ رپید پنانگ، با اتصال باتو فرینگی به جرج تاون و دیگر مقصدهای جزیره پنانگ، همچون تانجونگ بونگا، تانجونگ توکونگ، فرودگاه بین المللی پنانگ و کوئینزبای مال به ساکنان حومهٔ شهر ارائه خدمت می کنند. خط اتوبوسرانی دیگری که ارائه خدمت می کند، اتوبوس های هاپ آن هاپ آف پنانگ است که در وهلهٔ اول برای گردشگران تدارک دیده شده است. این خط از ااتوبوس دوطبقه روباز بهره می برد، دارای سه ایستگاه در منطقهٔ باتو فرینگی است، شامل یک توقف انت
خابی در ساحل میامی و دو ایستگاه توقف استاندارد در هالیدی این و هتل هارد راک است. آموزش. تنها مدرسه منطقه حومه شهری باتو فرینگی، مدرسه بین المللی پنانگ (آپلند)، است که به طور عمده به جامعه مهاجرین این منطقه حومه شهر و افرادی که در منطقه حومه مجاور، تانجونگ بونگا، هستند ارائه خدمت می نماید. نزدیکترین مدرسه ابتدایی و دبیرستان دولتی در تانجونگ بونگا قرار دارد. مرکز خرید. هرچند باتو فرینگی مرکز خریدی ندارد، این منطقه حومه شهر به خاطر بازار شبانه اش مورد توجه است. سوغاتی، دی وی دی، کارهای هنری، لباسهای ورزشی، و دیگر البسه و متعلقات لباس در بازار شبانه را می توان با کمی چانه زنی با قیمت ارزان یافت نمود، که همچنین با غرفه های متنوع فروش غذا که غذاهای خیابانی پرآوازه پنانگ و تنقلات را می فروشند، در یک راستا قرار گرفته اند.
خوآن آنجل آلبین (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اروگوئه است که در پست هافبک تهاجمی یا وینگر برای باشگاه رامپلا جونیورز در لیگ دسته دوم اروگوئه بازی می کند. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال اروگوئه و زیر ۲۰ سال اروگوئه بازی کرده است.
بیدی، روستایی در دهستان زابلی بخش مرکزی شهرستان مهرستان در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۴۶ نفر (۱۲ خانوار) بوده است.
جوئل سانتانا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال بازنشسته اهل برزیل و مربی کنونی فوتبال است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی واسکو دوگاما اشاره کرد.
اسماعیل کوچوکایا (۲۰ ژانویه ۱۹۷۰، سیماو) روزنامه نگار، مجری اخبار و نویسنده ترک است. سالهای اولیه و زندگی خصوصی. اسماعیل کوچوککایا در ۲۰ ژانویه ۱۹۷۰ در منطقه سیماو کوتاهیا به عنوان پسر یونس و هالیسه کوچوکایا به دنیا آمد. تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در سیماو به پایان رساند و سپس در سال ۱۳۷۲ از دانشگاه غازی، دانشکده ارتباطات، گروه روزنامه نگاری فارغ التحصیل شد. کوچوککایا، که در سال ۲۰۰۲ از همسر اول خود جدا شد، در ۱۰ ژوئیه ۲۰۱۶ با معلم ادا دمیرچی ازدواج کرد. در ژانویه ۲۰۲۰، کوچوککایا و دمیرچی از هم جدا شدند. حرفه. او از سپتامبر ۲۰۱۳ هر هفته صبح ساعت ۰۸:۰۰ برنامه «ساعت زنگ دار با اسماعیل کوچوککایا» را در تلویزیون فاکس ارائه می کند. قبل از انتخابات محلی موقت استانبول در سال ۲۰۱۹، او برنامه ویژه انتخابات استانبول ۲۰۱۹ را مدیریت می کرد.
باشگاه فوتبال گوارانی (به پرتغالی: Guarani Futebol Clube) که در اصطلاح عامیانه گوارانی نامیده می شود، یک باشگاه فوتبال برزیلی در کامپیناس، سائوپائولو است. گوارانی تنها باشگاهی از روستاهای برزیل است که توانسته است در لیگ برتر فوتبال برزیل قهرمان شود. این تیم در حال حاضر در سری بی برزیل، رده دوم فوتبال برزیل، و همچنین در سری آ۱ قهرمانی پائولیستا، بالاترین رده لیگ فوتبال ایالت سائوپائولو بازی می کند. تاریخچه. باشگاه فوتبال گوارانی در ۱ آوریل ۱۹۱۱ در شهر کامپیناس، سائوپائولو، با ابتکار ۱۲ دانش آموز تأسیس شد. دانش آموزان از جمله پمپئو دی ویتو، هرنانی فیلیپو ماتالو و ویسنته ماتالو معمولاً در میدان کارلوس گومز فوتبال بازی می کردند.ویسنته ماتالو اولین رئیس گوارانی شد. گوارانی برگرفته از اپرای استاد آنتونیو کارلوس گومز "Il Guarany" است. آنتونیو کارلوس گومز در کامپیناس برزیل متولد شد و یکی از برجسته ترین آهنگسازان کلاسیک قرن نوزدهم است. گوارانی به طور رسمی در ۱ آوریل ۱۹۱۱ تأسیس شد، اما برای جلوگیری از شوخی های روز اول آوریل توسط هواداران تیم های رقیب، مدیران گوارانی تاریخ تأسیس رسمی را به ۲ آوریل ۱۹۱۱ تغییر دادند. در س
ال ۱۹۴۹، گوارانی قهرمان کمپئوناتو پائولیستا درجه دوم شد و حق بازی در لیگ برتر را در فصل بعد به دست آورد. از سال ۲۰۱۹، گوارانی تنها تیم روستایی برزیل است که قهرمانی ملی را کسب کرده است (بدون احتساب باشگاه فوتبال سانتوس؛ اگرچه سانتوس مرکز ایالت نیست، اما در ساحل واقع شده است). این باشگاه در سال ۱۹۷۸ پس از شکست باشگاه فوتبال پالمیراس قهرمان کمپئوناتو برازیلیرو شد. هماورد. بزرگترین رقیب گوارانی باشگاه فوتبال پونته پرتا است که آن هم از کامپیناس می آید. بازی بین گوارانی و پونته پرتا به دربی کمپینیرو معروف است. این یک رقابت صد ساله (اولین مسابقه در ۲۴ مارس ۱۹۱۲ برگزار شد) و بزرگترین رقابت در حومه برزیل و یکی از شدیدترین رقابت ها در کل کشور است. ورزشگاه. استادیوم اختصاصی گوارانی، استادیو برینکو د اورو دا پرینسسا است که در ۳۱ مه ۱۹۵۳ ساخته شد و حداکثر ظرفیت آن ۳۰۹۸۸ نفر است.
لشکر ۶ ویژه پاسداران از لشکرهای ویژه پیاده نیروی زمینی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی بود، که در سال ۱۳۶۴ در خلال جنگ ایران و عراق به عنوان یکی از یگان های زیرمجموعه قرارگاه رمضان تحت عنوان تیپ ۵۵ ویژه پاسداران تأسیس شد. نخستین فرمانده این یگان صادق محصولی بود و وظیفه اصلی آن، انجام عملیات نامنظم و چریکی در خاک عراق بود. در زمستان سال ۱۳۶۵ تیپ ۱۱۰ شهر ری، در تیپ ۵۵ ویژه پاسداران ادغام شد و لشکر ۶ ویژه پاسداران شکل گرفت. این لشکر در عملیات های بیت المقدس ۲، نصر، عاشورا و مرصاد، به عنوان یگان عمل کننده سپاه پاسداران شرکت داشت. لشکر ۶ ویژه پاسداران پس از پایان جنگ به ۳ تیپ تجزیه شد، یک تیپ به نیروی قدس سپاه پاسداران پیوست، یک تیپ به سپاه کاشان تعلق یافت و تیپ دیگر نیز در لشکر ۱۰ سیدالشهدا ادغام شد.
رامبلورس یک بازی ویدئویی رایگان به سبک بیت ام آپ و بتل رویال است که توسط آیرون گلکسی توسعه یافته و به وسیلهٔ اپیک گیمز منتشر شده است. این بازی در ۱۱ اوت ۲۰۲۲ از طریق فروشگاه اپیک گیمز برای سیستم عامل مایکروسافت ویندوز در دسترس قرار گرفت، و همچنین برای کنسول های ایکس باکس سری اکس/اس، ایکس باکس وان، پلی استیشن ۴، و پلی استیشن ۵ منتشر شده است.
جام ملت های اروپای زنان ۲۰۲۲ () که معمولاً به عنوان یورو ۲۰۲۲ شناخته می شود، سیزدهمین دوره مسابقات جام ملت های اروپای زنان بود که با مدیریت و نظارت یوفا و شرکت تیم های ملی فوتبال زنان اروپا در انگلستان برگزار شد. این دومین دوره از این مسابقات پس از افزایش تعداد تیم ها به ۱۶ تیم بود. این مسابقات که انگلستان میزبان آن بود، ابتدا قرار بود از ۷ ژوییه تا ۱ اوت سال ۲۰۲۱ برگزار شود. ولی با توجه به دنیا گیری کووید-۱۹ در اروپا، برگزاری این مسابقات به تعویق افتاد و در تاریخ های ۶ تا ۳۱ ژوییه ۲۰۲۲ برگزار شد. تیم مدافع قهرمانی هلند که قهرمانی جام یوفا ۲۰۱۷ را به عنوان میزبان کسب کرده بود، در مرحله یک چهارم نهایی به دست فرانسه حذف شد. تیم انگلستان با شکست دادن تیم آلمان با نتیجه ۲ بر ۱ در فینال، قهرمان این دوره از مسابقات شد.
مؤسسه آموزش و تحقیقات سازمان ملل متحد () یونیتار (unitar) بازوی آموزشی ویژه سیستم سازمان ملل متحد است. یونیتار برای کمک به کشورهای در حال توسعه ایجاد شد و کمک به این کشورهای مورد توجه از جمله کشورهای کمتر توسعه یافته (LDCs)، کشورهای جزیره ای کوچک در حال توسعه (SIDS) و سایر گروه ها و جوامعی که آسیب پذیرترین هستند، همچنین گروه هایی که در شرایط درگیری قرار دارند را شامل می شود. مؤسسه آموزش و تحقیقات سازمان ملل متحد به فعالیت های آموزشی کشورهای در حال توسعه کمک کرده و ظرفیت آموزشی آنها را توسعه می دهد. تاریخچه. ایده یک مؤسسه آموزشی و تحقیقاتی سازمان ملل متحد برای اولین بار در قطعنامه سال ۱۹۶۲ مجمع عمومی سازمان ملل متحد ذکر شد. مؤسسه آموزش و تحقیقات سازمان ملل متحد (UNITAR) در سال ۱۹۶۳ و به دنبال توصیه شورای اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل متحد به مجمع عمومی، تأسیس شد. دبیرکل سازمان ملل متحد با تأسیس یک مؤسسه آموزشی و تحقیقاتی سازمان ملل متحد به عنوان یک نهاد مستقل در داخل سیستم سازمان ملل متحد ایجاد کرد. ایجاد مؤسسه آموزش و تحقیقات سازمان ملل متحد همزمان با اضافه شدن ۳۶ کشور از سال ۱۹۶۰، از جمله ۲۸ کشور آفریقایی به
سازمان ملل متحد بود. آن موج بی سابقه استعمارزدایی، نیاز به یک کمک اساسی داشت، زیرا بسیاری از کشورهای تازه استقلال یافته فاقد ظرفیت آموزش دیپلمات های جوان خود بودند. چشم انداز مؤسسه آموزشی که توسط چهار مدیر اجرایی اول، در اصل از کشورهای آفریقایی که تازه مستقل شده بودند شکل گرفت، با توجه به نیازها و با اولویت های کشورهای دریافت کننده توسعه یافت. یونیتار در مارس ۱۹۶۵ شروع به کار کرد. دفتر مرکزی مؤسسه در ابتدا در شهر نیویورک مستقر بود. در سال ۱۹۹۳، مقر یونیتار به ژنو (سوئیس) منتقل شد. مؤسسه آموزش و تحقیقات سازمان ملل متحد در امروز. این مؤسسه خدمات آموزشی و یادگیری را به مقامات دولتی ملی و محلی کشورهای عضو سازمان ملل و به نمایندگان جامعه مدنی در سراسر جهان ارائه می دهد. یونیتار در تلاش است تا به تقاضای فزاینده کشورهای عضو سازمان ملل، به ویژه کشورهای توسعه نیافته، برای توسعه ظرفیت در حوزه های موضوعی مرتبط با دستور کار ۲۰۳۰ برای توسعه پایدار پاسخ دهد. یونیتار به دولت ها کمک می کند تا تغییرات آب و هوایی، مدیریت مواد شیمیایی و زباله و مشکلات اقتصاد سبز را درک کنند. این مؤسسه همچنین از طریق دوره های خود در زمینه مدیریت