Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بیروت، لبنان ثبت نام کرد و فارغ التحصیل شد. تا پیش از این، او بیشتر اوقات دوران کودکی خود را در ترکیه گذرانده بود. شهرزاد به زبان های ترکی، عربی، فرانسوی و انگلیسی مسلط است. شهرزاد به عنوان تنها فرزند خانواده ای ثروتمند به دلیل ثروت و سبک زندگی، مورد توجه رسانه های جمعی زیادی قرار گرفته است. هرچند او یک برادر ناتنی با نام پدربزرگ پدری آن ها (سلیمان شفق) دارد، که پسر آینور بی یکتای-سویلمزاوغلو (دختر عمر هالیس بی یکتای و خواهرزاده کاظم قره بکر، از طرف مادرش) است. پدربزرگ مادری شهرزاد، حمامی زاده اسماعیل دده، مشهورترین آهنگساز موسیقی کلاسیک ترکیه است. خسرو گرده که با دختر دیپلمات و نویسنده غالب کمالی سویلمزاوغلو، عموی بزرگ شهرزاد ازدواج کرده است، با این ازدواج دایی او محسوب می شود. علاوه بر این، در میان فامیل هایش، جودت چاغلا، آهنگساز مشهور موسیقی ترکیه و حمید کمالی سویلمزاوغلو، معمار آنیت کابیر و تاشکی شالا فامیل وی هستند. علاوه بر این، روزنامه نگار میتات پرین (سردبیر آقای عبدی ایپکچی)، دیپلمات اوزر اف توس، سیاستمدار سلیم سارپر، و دیپلمات یوکسل سویلمز نیز از بستگان نزدیک او هستند. برخی از نوه های محمد پنجم امپر
اتور عثمانی مانند شاهزاده چنگیز عثمان اوغلو، شاهزاده عمر فوزی عثمان اوغلو، پسر عموها و مهری ماه سلطانه دختر عموی شهرزاد هستند. دوران حرفه ای موسیقی. شهرزاد، که مالک هزاران اثر موسیقی ترکیه است، اولین ترانهٔ پرطرفدار خود را با نام «یاز یاز یاز» نوشت که توسط ابرستاره ترک، اژدا پکان اجرا شد. این آهنگ به عنوان یک نقطه عطف در موسیقی پاپ ترکیه شناخته می شود. در سال های اخیر، آهنگ های «بزرگ می بوسم» و «نوبت شماست» از بنگو نیز از آثار موفقی اند که توسط شهرزاد نوشته شده اند. همچنین، آهنگ «نوزاد حنایی» که در سال ۱۹۹۴ به عنوان اولین اثر دمت ساغی اوغلو منتشر شد، یکی دیگر از قطعات بسیار محبوب شهرزاد بود. بااینکه او صدایی کم نظیر و شگفت انگیز همانند مادرش دارد، اما او به جای اجرا های زنده و خوانندگی بیشتر به خاطر تولیدات موسیقی و آهنگسازی هایش شناخته می شود. ازاین رو، در اواخر دههٔ ۱۹۷۰ و اوایل دههٔ ۱۹۸۰، شهرزاد بیشتر به عنوان خواننده کاورهای تنظیم شده شناخته می شد. از برجسته ترین اجراهای او می توان به موارد زیر اشاره کرد: شهرزاد در بین سال های ۱۹۷۵ تا ۱۹۸۷، به دلیل چندزبانه بودن و سبک های گوناگون و گسترده اش در اجرای تران
ه های معاصر و روایی به زبان انگلیسی، توانست به عنوان تک خوان به صورت دوره ای در کلوب های ویژه مانند پلی بوی و گالا اجرا کند. این مکان ها میزبان برجسته ترین هنرمندان اجرایی ترکیه بوده اند. با داشتن گنجینه ای از آهنگ های فوق العاده و حضور تأثیرگذار روی صحنه، اجراهای او مورد تحسین مخاطبان و رسانه ها قرار گرفت. بااین حال، او تصمیم گرفت از اجرای زنده کناره گیری کند و تمرکز خود را بر ترانه سرایی و آهنگسازی بگذارد. شهرزاد همچنین تهیه کننده موسیقی برای چندین هنرمند برجسته ترکیه بوده است، از جمله: سزن آکسو خواننده، ترانه سرا و تهیه کننده موسیقی پاپ ترکیه که بیش از ۴۰ میلیون آلبوم در سراسر جهان فروخته است، نزدیک ترین همکار شهرزاد محسوب می شود. در ۲ فوریه ۱۹۸۵، شهرزاد به عنوان ستاره مهمان ویژه در جشن موسیقی برنامه تلویزیونی ماهانه "دو-ر-می" شرکت کرد. این رویداد که با عنوان "جاز و شب رقص" برگزار شد، شامل اجرای او با آهنگ "منو بشکن" بود. در همان شب، دو نوازی شهرزاد و جاشکون دمیر با عنوان "عزیزم برگردد پیشم" نیز اجرا شد. همچنین، او در ۱۹ ژوئن ۱۹۹۲ و سپس در ۳ مه ۱۹۹۶، زمانی که برنامه به کانالD واگذار شد، در برنامه گفت وگوی
تلویزیونی «حرف حرف میاره» به میزبانی جم اوزر حضور پیدا کرد. بزرگداشت سی امین سال فعالیت شهرزاد. در ۲۴ ژانویه ۲۰۰۴، شهرزاد سی امین سالگرد فعالیت خود به عنوان ترانه سرا و آهنگساز را جشن گرفت. این رویداد در قالب یک کنسرت بزرگ با عنوان «آهنگ های شهرزاد» برگزار شد. این کنسرت در مرکز فرهنگی «صنعت کار لونت» در استانبول و با همکاری بانک کار ترکیه اجرا شد و به پاس سه دهه تأثیرگذاری او در موسیقی ترکیه ترتیب داده شده بود. در این کنسرت، شهرزاد برخی از بزرگ ترین آثار خود را اجرا کرد و تعدادی از برجسته ترین هنرمندان موسیقی ترکیه نیز دعوت بودند، از جمله:سزن آکسو، نیلوفر، آژدا پکان، عشقین نور ینگی، امل مفتی اوغلو و معزز آباجی. به درخواست شهرزاد، تمامی دریافتی از این کنسرت، به همراه سود فروش هر بلیت، به بنیاد TSK Elele که وابسته به ستاد کل نیروهای مسلح جمهوری ترکیه است، اهداء شد. علاوه بر این، کنسرت «آهنگهای شهرزاد» در سال ۲۰۰۵ از شبکه آ تی وی ترکیه نیز پخش شد.
رالی ژاپن ۲۰۲۲ (همچنین به عنوان رالی فوروم۸ ژاپن ۲۰۲۲ نیز شناخته می شود) یک رویداد اتومبیل رانی برای خودروهای رالی بود که طی چهار روز بین ۱۰ تا ۱۳ نوامبر ۲۰۲۲ در کشور ژاپن برگزار شد. این هفتمین دوره رالی ژاپن را رقم زد. این رویداد آخرین دور از رالی قهرمانی جهان ۲۰۲۲، مسابقات رالی قهرمانی جهان ۲ و رالی قهرمانی جهان ۳ بود. این رویداد در ناگویا در منطقه چوبو در نوزده مرحله ویژه رقابت شد که مسافت رقابتی کل را پوشش می داد. سباستین اوژیه و جولین اینگراسیا مدافعان برد در این رالی بودند. با این حال، اینگراسیا به دلیل بازنشستگی از این ورزش در سال ۲۰۲۱ در این رویداد حضور پیدا نکرد. گزارش رویداد. تیری نوویل و مارتین ویدایگه با پیروزی در این رویداد دومین رالی فصل خود را بردند. تیم آنها، هیوندای شل موبیلز دبلیوآرتی، برنده این رویداد در کلاس سازندگان بود. گریگوری مونستر و لویی لوکا در کلاس رالی قهرمانی جهان ۲ به پیروزی رسیدند، در حالی که امیل لیندهولم و ریتا هامالاینن عناوین قهرمانی این کلاس را به دست آوردند.
رَوا مجید () (متولد ۱۲ ژوئیه ۱۹۸۶ در کرمانشاه )، معروف به روباه کُرد ( )، یک جنایتکار عراقی الاصل کرد سوئدی است که در ایران متولد شده است. از سال ۲۰۱۸، او ساکن ترکیه بوده است، اما مجید چندین بار به کردستان عراق و ایران گریخته است. مجید مظنون به رهبر اصلی سازمان جنایی سوئدی فاکستروت است که با تیراندازی ها و بمب گذاری های متعدد در سوئد مرتبط است. خشونت عموماً مناطق استکهلم و اوپسالا را درگیر کرده است و اغلب توسط نوجوانان زیر سن قانونی انجام شده است. قربانیان شامل کودکان، بستگان جنایتکاران رقیب، دوستان سابق مجید و بسیاری از اهداف ناخواسته بوده اند. مجید با چندین باند جنایتکار دیگر و همچنین اعضای سابق فاکستروت درگیر است. او از سال 2020 به دلیل جرایم عمده مواد مخدر و برنامه ریزی قتل، تحت تعقیب بین المللی بوده و یکی از جنایتکاران تحت تعقیب سوئد نامیده شده است. مجید در ۶ اکتبر ۲۰۲۳ توسط پلیس ایران در نزدیکی مرز خود با ترکیه بازداشت شد. پدر و مادر مجید اهل کردستان عراق هستند، اما او در هنگام فرار از عراق در راه سوئد در جریان جنگ ایران و عراق در ایران به دنیا آمد. خانواده زمانی که او یک ماهه بود در اوپسالا در سوئد مست
قر شدند. انتقال به ترکیه. پس از گذراندن حبس طولانی مدت مجید، پسر عمویش به قتل رسید. به دلیل تشدید تهدیدی که مجید در آن زمان تجربه کرد، با وجود اینکه تحت نظارت و آزادی مشروط بود، مقامات سوئدی به او اجازه دادند تا در تابستان ۲۰۱۸ سوئد را ترک کند و از آن زمان در ترکیه اقامت داشته است. او با وجود اینکه از سوی اینترپل تحت تعقیب قرار گرفته، موفق به دریافت شهروندی ترکیه در ازای سرمایه گذاری در آن کشور شد. استرداد مجید از ترکیه توسط سوئد درخواست شده است، اما ترکیه از استرداد اتباع خودداری می کند مگر اینکه آنها در ترکیه مرتکب جنایت شوند یا تابعیت مضاعف داشته باشند. پلیس سوئد اطلاعات مربوط به عملیات دستگیری مجید را در بالاترین سطح با پلیس ترکیه به اشتراک گذاشت، اما طبق گفته پلیس سوئد، اطلاعات اطلاعاتی در سال 2022 به اعضای شبکه جنایی فاکستروت درز کرد و به این ترتیب عملیات غیرممکن شد. در سپتامبر ۲۰۲۳، معاون نخست وزیر سوئد تهدید کرد که در صورت عدم استرداد روا مجید کمک مالی سوئد به ترکیه را تعلیق می کند، اما بعداً این بیانیه را پس گرفت. ارتباط با حکومت جمهوری اسلامی ایران. در ژانویه ۲۰۲۴، یک وسیله انفجاری در محوطه سفارت اس
رائیل در استکهلم کشف شد. سفیر اسرائیل این اقدام را «تلاش برای حمله تروریستی» خواند. در ارتباط با این رویداد و رویدادهای مشابه، نام دو گروه تبهکار خشن سوئدی به نام «فاکس ترات» (به رهبری روا مجید) و «رومبا» به میان آمد و جمهوری اسلامی ایران از سوی دولت های سوئد، آمریکا و اسرائیل متهم شد که با آنها همکاری کرده است. سپس سرویس امنیتی سوئد (ساپو) طی یک نشست مطبوعاتی کم سابقه، دولت جمهوری اسلامی ایران را به «انجام اقدامات خلاف و خشونت آمیز در سوئد و سایر کشورها از طریق شبکه ای از تبهکاران» متهم کرد. رئیس سرویس امنیتی سوئد در این نشست گفت: «اگرچه اهداف مورد حمله این باندهای تبهکار، عمدتا گروه ها و مخالفان سیاسی دولت ایران است، اما نمایندگان کشورهایی مانند اسرائیل و سازمان ها و مؤسسات یهودی نیز از سوی آن ها هدف قرار می گیرند.»
زنان در جنوبگان () برای قرن ها به کاوش مناطق اطراف جنوبگان پرداخته اند. برجسته ترین «اولین» حضور زنان در جنوبگان در سال ۱۹۳۵ رخ داد، زمانی که کارولین میکلسن نخستین زنی شد که قدم بر یکی از جزایر جنوبگان گذاشت. کاوشگران مرد اولیه، همچون ریچارد برد، مناطقی از جنوبگان را به نام همسران و سران دولت های زن نام گذاری کردند. با تغییر ماهیت جنوبگان از مکانی برای کاوش و فتح به جبهه ای علمی، زنان تلاش کردند تا در حوزه علوم نیز پذیرفته شوند. نخستین کشورهایی که دانشمندان زن را به جنوبگان فرستادند اتحاد جماهیر شوروی، آفریقای جنوبی و آرژانتین بودند. علاوه بر کاوش و فعالیت به عنوان دانشمند، زنان نقش های حمایتی دیگری نیز ایفا کرده اند، از جمله به عنوان همسران، جمع آوری کنندگان کمک های مالی، تبلیغ کنندگان، تاریخ نگاران، متصدیان موزه ها و مدیران سازمان ها و خدماتی که از عملیات جنوبگان پشتیبانی می کنند. بسیاری از زنان اولیه در جنوبگان همسران کاوشگران بودند. برخی از زنان بدون حضور در جنوبگان، سیاست هایی را برای این منطقه تدوین کردند. زنانی که خواهان نقش های بزرگ تر در جنوبگان بودند، مجبور بودند «با فرضیات جنسیتی دربارهٔ یخ و موانع
بروکراتیک مقابله کنند». زنانی که توانایی مشارکت در مأموریت ها یا مشاغل جنوبگان را داشتند، کمتر از مردان انتخاب می شدند، حتی پس از مطالعه ای در سال ۱۹۹۵ توسط جین موکلین که نشان داد زنان بهتر از مردان با شرایط محیطی جنوبگان سازگار می شوند. موانع تاریخی برای ورود زنان. بیشتر سیاست ها و اقدامات اولیه، از جمله تأسیس سازمان های جنوبگان، در ابتدا توسط مردان شکل گرفت. زنان در ابتدا به دلیل این باور که قادر به تحمل دماهای شدید یا شرایط بحرانی نیستند، از کاوش های جنوبگان کنار گذاشته شدند. ویویان فوکس، رئیس British Antarctic Survey در دهه ۱۹۶۰، معتقد بود که زنان توانایی حمل تجهیزات سنگین را ندارند و تأسیسات جنوبگان برای حضور آنان مناسب نیست. ایالات متحده نیز برای سال ها معتقد بود که اقلیم جنوبگان برای زنان بسیار سخت است. جنوبگان برای بسیاری از مردان مکانی بود که در آن می توانستند خود را فاتحانی قهرمان تصور کنند. در فرهنگ غربی، سرزمین های مرزی اغلب با نرینگی پیوند خورده اند. بسیاری از کاوشگران مرد، جنوبگان را به عنوان «زنی دوشیزه» یا «بدنی زنانه و هیولاوار» می دیدند که باید آن را تسخیر کنند. زنان اغلب در نام گذاری مکان
ها و تصرف سرزمینی مورد اشاره قرار می گرفتند و بعدها حتی تشویق می شدند که در جنوبگان زایمان کنند. این سیاست به طور مشخص در اقدام آرژانتین دیده می شود که زنان باردار را به جنوبگان می برد تا در آنجا زایمان کنند و از این طریق ادعای مالکیت بر این سرزمین را مطرح نماید. سیلویا مورلا د پالما نخستین زنی بود که در جنوبگان زایمان کرد و در ۷ ژانویه ۱۹۷۸ در پایگاه اسپرانزا آرژانتین، امیلیو پالما را با وزن به دنیا آورد. مردان از داشتن فضایی که خالی از حضور زنان باشد، لذت می بردند؛ فضایی که در اواخر دهه ۱۹۴۰ «به آن ها اجازه می داد نوعی از رفاقت مردانه و ماجراجویی را که در دوران جنگ جهانی دوم تجربه کرده بودند، ادامه دهند.» در یکی از مقالات خبری دربارهٔ جنوبگان که در سال ۱۹۵۸ نوشته شده بود، نویسنده به استفاده از درخشش اشاره می کند: «در قاره ای بدون زن، هدف از درخشش جلب توجه یک بلوند عشوه گر نیست، بلکه جذب دید دیده بان ها در صورت گم شدن کاوشگران در یخبندان بی پایان است.» فضای مردانه جنوبگان در برابر تغییر مقاومت می کرد. در دهه ۱۹۸۰، تلاشی از سوی مردان صورت گرفت تا «سقف سیستین» کلبه وِدل در جنوبگان را به عنوان یک میراث ملی استر
الیا با «اهمیت بالا» ثبت کنند. «سقف سیستین» پوشیده از ۹۲ تصویر پین آپ زنان از دهه های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ بود. این فضا نمایانگر «باشگاهی کاملاً مردانه» بود که اعضای آن معتقد بودند حضور زنان «خلوص یک محیط کار و سرگرمی همجنس گرا-اجتماعی را از بین می برد.» در سال ۱۹۸۳، روزنامه "سان برناردینو کانتی سان" در مقاله ای دربارهٔ جنوبگان نوشت که این قاره «همچنان یکی از آخرین سنگرهای شاه نر است، جایی که مردان، مرد هستند و زنان زائد.» یکی از دانشمندان، لایل مک گینیس، که از سال ۱۹۵۷ به جنوبگان می رفت، از حضور زنان در این عرصه ابراز نارضایتی کرد و گفت که «مردان هیچ وقت گله نمی کنند.» او باور داشت که زنان شکایت می کنند و به «راحتی» نیاز دارند. البته، همه مردان چنین نظری نداشتند. برخی معتقد بودند که حضور زنان زندگی در جنوبگان را بهتر کرده و یک مهندس مرد اظهار داشت که بدون زنان، «مردان خوک هستند.» جامعه شناس چارلز موسکوس نیز اشاره کرد که با ورود زنان به یک گروه، میزان پرخاشگری کاهش یافته و «فرهنگی متمدن تر شکل می گیرد.» بسیاری از مشاغل در جنوبگان در حوزه علوم بودند و زنان در این مسیر نیز با موانعی مواجه شدند. هنگام تلاش زنان برای فعال
یت در علوم، استدلال هایی مبتنی بر جبرگرایی زیستی، روان شناسی فرگشتی و باورهای رایج دربارهٔ علوم اعصاب به عنوان بهانه هایی برای توضیح حضور کمتر زنان در این حوزه ها مطرح می شد. این استدلال ها بر این اساس بودند که «زنان از نظر تکاملی برای علم و محیط رقابتی آزمایشگاه مناسب نیستند.» برخی زنان احساس می کردند که حضورشان در جنوبگان «یک شوخی» است و مردان آن ها را ناتوان می دانند. کاوش های جنوبگان و تحقیقات علمی معمولاً توسط نیروی دریایی ملی کشورها پشتیبانی می شد که اغلب تمایلی به حضور زنان در کشتی های خود نداشتند. نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا این بهانه را مطرح می کرد که «امکانات بهداشتی در جنوبگان بیش از حد ابتدایی است» و همین را دلیل منع ورود زنان قرار می داد. نیروی دریایی ایالات متحده همچنین جنوبگان را «یک پایگاه اختصاصی مردانه» می دانست. دریاسالار جورج جِی. دوفِک در سال ۱۹۵۶ اظهار داشت که «زنان تنها بر فراز جسد او به تیم های آمریکایی در جنوبگان خواهند پیوست.» او همچنین باور داشت که حضور زنان در جنوبگان «توهم مردان از قهرمان بودن و مرزنشینی را نابود می کند.» گروه های نظامی همچنین نگران مسئله «سوء رفتار جنسی» بود
ند. تغییرات به آرامی صورت گرفت، زیرا زنان تلاش کردند که بخشی از کاوش ها و تحقیقات در جنوبگان شوند. مقاله ای که در سال ۱۹۷۴ در روزنامه "دیلی هرالد" شیکاگو منتشر شد، ورود زنان به جنوبگان را به عنوان ادغام این سرزمین با «لمسی کاملاً زنانه» توصیف کرد. این مقاله به بوهای معطر زنان، روش های پذیرایی از مهمانان در جنوبگان و «پاهای ظریف» کارولین میکلسن اشاره کرده بود. در نهایت، «حضور و تأثیر محققان زن در جنوبگان به سرعت افزایش یافت.» زنان پیشگام در جنوبگان. روایات شفاهی در اقیانوسیه نشان می دهند که ممکن است زنان کاوشگر، مانند مردان، به مناطق جنوبگان سفر کرده باشند؛ همان گونه که اوی-ته-رانگیورا در حدود سال ۶۵۰ میلادی و ته آراتانگا-نوکو در سال ۱۰۰۰ میلادی این کار را انجام دادند، اما این موضوع تأیید نشده است. نخستین زن غربی که به منطقه جنوبگان سفر کرد، لوئیز سِگوین بود که در سال ۱۷۷۳ با کشتی "رولان" و همراه با ایو-ژوزف دو کرگلن-ترمارک سفر کرد. قدیمی ترین بقایای انسانی شناخته شده در جنوبگان جمجمه ای متعلق به یک زن بومی شیلیایی بود که در ساحل یامانا در جزایر شتلند جنوبی یافت شد و قدمت آن به سال های ۱۸۱۹ تا ۱۸۲۵ بازمی گردد.
این بقایا در سال ۱۹۸۵ توسط مؤسسه جنوبگان شیلی کشف شد. در اوایل قرن بیستم، زنان علاقه مند به سفر به جنوبگان بودند. زمانی که ارنست شکلتون برای سفر اکتشافی سال ۱۹۱۴ خود تبلیغ کرد، سه زن برای پیوستن به سفر درخواست دادند، اما پذیرفته نشدند. در سال ۱۹۱۹، روزنامه ها گزارش دادند که زنان مایل به سفر به جنوبگان هستند و نوشتند که «چندین زن مشتاق پیوستن بودند، اما درخواست هایشان رد شد.» بعدها، در سال ۱۹۲۹، بیست وپنج زن برای پیوستن به هیئت تحقیقاتی جنوبگان بریتانیا، استرالیا و نیوزیلند (BANZARE) درخواست دادند که همگی رد شدند. در سال ۱۹۳۷، زمانی که یک سفر اکتشافی خصوصی بریتانیایی به جنوبگان پیشنهاد شد، ۱٬۳۰۰ زن برای شرکت در آن درخواست دادند، اما هیچ یک پذیرفته نشدند. پس از سه سال تلاش برای تأمین بودجه، این سفر با آغاز جنگ جهانی دوم لغو شد. زنانی که همسرانشان در سفرهای اکتشافی بودند، «سال ها تنهایی و اضطراب را تحمل کردند.» زنانی مانند کتلین اسکات برای تأمین هزینه سفرهای همسرانشان پول جمع آوری کردند. نخستین زنانی که در کاوش جنوبگان مشارکت داشتند، همسران و همراهان مردان کاوشگر بودند. زنان به عنوان «همسران صیادان نهنگ» به آب
های جنوبگان سفر می کردند. نخستین زنانی که قاره جنوبگان را دیدند، نروژی اینگرید کریستنسن و همراهش ماتیلده وگر بودند که با همسر کریستنسن سفر می کردند. نخستین زنی که بر روی خشکی جنوبگان گام نهاد، جزیره ای در این قاره، کارولین میکلسن در سال ۱۹۳۵ بود. او فقط برای مدت کوتاهی به خشکی رفت و همراه با همسرش بود. پس از درگذشت همسرش، میکلسن دوباره ازدواج کرد و برای «حفظ احساسات همسر جدیدش» دربارهٔ تجربه اش در جنوبگان صحبت نکرد. کریستنسن پس از اولین تجربه خود، سه بار دیگر به جنوبگان بازگشت. او سرانجام در مونولیت اسکالین فرود آمد و نخستین زنی شد که بر قاره جنوبگان گام نهاد. پس از او، دخترش آگوستا صوفی کریستنسن و دو زن دیگر، لیل مور راچلو و سولویگ ویدروه، پا به جنوبگان گذاشتند. اما چون این زنان تصور می کردند که این فرود «اولین» نیست، دستاورد خود را چندان بزرگ ندانستند. در سال های ۱۹۴۶ و ۱۹۴۷، جکی ران و جنی دارلینگتون نخستین زنانی بودند که یک سال کامل را در قطب جنوب سپری کردند. زمانی که ران و دارلینگتون در سال ۱۹۴۶ تصمیم گرفتند همسران خود را در این سفر همراهی کنند، مردان حاضر در این مأموریت «دادخواستی امضا کردند تا از این ات
فاق جلوگیری کنند». ران در این مأموریت به عنوان «ثبت کننده» فعالیت داشت. هر دو زن دربارهٔ تجربیات خود در یخ های قطب جنوب نوشتند و در کتاب دارلینگتون به ویژه به این موضوع پرداخته شد که چگونه تنش بین اعضای گروه «روابط میان این دو زن را نیز تحت تأثیر قرار داد». یکی از روش هایی که دارلینگتون برای سازگاری با مردان گروه در پیش گرفت، این بود که خود را «تا حد امکان نامحسوس در گروه» نگه دارد. یکی از مردان گروه، هنگامی که برای اولین بار دارلینگتون را در پایگاه قطب جنوب دید، «وحشت زده فرار کرد و تصور کرد که دیوانه شده است». هر دو زن، پس از بازگشت از قطب جنوب، نقش خود را کمرنگ جلوه دادند و «بیشتر افتخارات را به همسرانشان واگذار کردند». در سال ۱۹۴۸، دیپلمات بریتانیایی مارگارت آنستی در بررسی مناطق وابسته به جزایر فالکلند (FIDS) مشارکت داشت و به تدوین سیاست های این برنامه کمک کرد.
زنان در جنگ غزه () به تجربه زنان اسرائیلی و فلسطینی به عنوان قربانیان خشونت، رزمندگان، شرکای رهبری و شرکت کنندگان در کارزارهای اطلاع رسانی در جنگ میان اسرائیل و حماس اشاره دارد. این درگیری با خشونت علیه زنان، از جمله خشونت جنسی و جنسیتی در حمله حماس به اسرائیل توسط نیروهای حماس همراه بوده است. پس از حمله ۷ اکتبر به رهبری حماس به اسرائیل در ۷ اکتبر ۲۰۲۳، گزارش ها و ویدئوهایی منتشر شد که نشان می داد حماس از روش های شکنجه شدید، از جمله خشونت و خشونت جنسی علیه زنان و کودکان اسرائیلی استفاده کرده است. نزدیک به ۱۰۰ زن اسرائیلی به گروگان گرفته شده و در غزه نگهداری شدند که منجر به تلاش زنان و سازمان های اسرائیلی برای افزایش آگاهی و ترویج آزادی آنان شد. دبیرکل سازمان ملل متحد و زنان سازمان ملل خشونت جنسیتی علیه زنان اسرائیلی در جریان حملات را محکوم کردند. در نوار غزه، هزاران زن در حملات اسرائیل کشته شده اند. در اوایل نوامبر، دو سوم از ۱۱٬۰۰۰ کشته فلسطینی که توسط وزارت بهداشت غزه گزارش شده بود، زنان و کودکان بودند که نشان دهنده رنج نامتناسب این گروه ها است. سازمان های وابسته به سازمان ملل گزارش دادند که بمباران ها و آس
یب به زیرساخت ها باعث اختلال شدید در خدمات بهداشت مادران، نوزادان و کودکان شده است. افزون بر این، گزارشگر ویژه سازمان ملل متحد در مورد خشونت علیه زنان وضعیت را به عنوان حمله ای به کرامت و حقوق زنان فلسطینی توصیف کرد. بیش از ۵۰٬۰۰۰ زن باردار در غزه با کمبود آب آشامیدنی سالم و غذا، دسترسی محدود به تجهیزات پزشکی و کلینیک ها مواجه اند که منجر به افزایش مرگ ومیر نوزادان و گسترش بیماری شده است. در ۱۹ فوریه ۲۰۲۴، گروهی از گزارشگران ویژه سازمان ملل متحد گزارشی منتشر کردند که در آن اعلام شد «کارشناسان حقوق بشر خواستار تحقیق دربارهٔ نقض های صورت گرفته علیه زنان و دختران فلسطینی هستند». براساس این گزارش، شواهدی وجود دارد که نشان می دهد در جریان جنگ غزه، زنان و دختران فلسطینی مورد تجاوز جنسی در جنگ قرار گرفته اند. گزارش هایی مطرح شده که زنان و دختران فلسطینی در غزه به طور تصادفی اعدام شده اند، اغلب به همراه فرزندانشان. همچنین، ادعاهایی وجود دارد مبنی بر اینکه زنان و دختران فلسطینی به طور عمدی هدف قرار گرفته و توسط نیروهای دفاعی اسرائیل به صورت فراقضایی اعدام شده اند، حتی در شرایطی که آن ها تسلیم شده بودند. طبق این گزارش
ها، نیروهای اسرائیلی همچنین رفتارهای غیرانسانی و تحقیرآمیزی علیه زنان فلسطینی اعمال کرده اند، از جمله محرومیت از نوار بهداشتی، غذا و دارو، ضرب وشتم شدید، تهدید به تجاوز و خشونت جنسی، و اعمال انواع دیگر آزارهای جنسی. زنان و دختران فلسطینی نیز مجبور شده اند در برابر افسران مرد ارتش اسرائیل برهنه شوند و مورد بازرسی قرار گیرند. کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد اعلام کرد که نیروهای اسرائیلی از زنان زندانی در «شرایط تحقیرآمیز» عکس گرفته و این تصاویر را در اینترنت منتشر کرده اند. خشونت علیه زنان. گروهی از کارشناسان سازمان ملل نگرانی خود را نسبت به افزایش گزارش ها دربارهٔ خشونت جنسی که ظاهراً توسط گروه های مسلح علیه زنان و دختران در اسرائیل در تاریخ ۷ اکتبر ۲۰۲۳ صورت گرفته، و همچنین گزارش های مربوط به حملات جنسی و تهدید به خشونت جنسی علیه زنان در سرزمین های اشغالی فلسطین از تاریخ ۷ اکتبر ابراز کردند. این کارشناسان خواستار روندی مستقل برای تحقیق و پاسخگویی شدند. ریم السالم، گزارشگر ویژه سازمان ملل در زمینه خشونت علیه زنان و دختران، اظهار داشت که هرچند هر دو جنس تحت تأثیر این جنایات قرار می گیرند، اما زنان به وی
ژه در برابر پیامدهای آن آسیب پذیرترند. حمله ۷ اکتبر به اسرائیل. خشونت جنسی، شکنجه و تلفات. در جریان حملات حماس به جوامع اسرائیلی در ۷ اکتبر ۲۰۲۳، گزارش هایی منتشر شد مبنی بر اینکه نیروهای حماس اقدام به تجاوز، حمله و مثله کردن زنان و دختران اسرائیلی کرده اند. پس از این حمله، جمع آوری شواهد پزشکی قانونی توسط مقامات اسرائیلی خشونت جنسی را تأیید کرد. حماس متهم به ارتکاب جنایات جنگی و جنایات علیه بشریت از طریق استفاده از خشونت مبتنی بر جنسیت به عنوان سلاح جنگی شد. حماس این اتهامات را به طور کلی رد کرده است. شهادت هایی منتشر شده و ویدیوهایی به ارتش اسرائیل رسیده که نشان می دهد، علاوه بر قتل ها، حماس از روش های شکنجه شدید از جمله خشونت علیه زنان و خشونت جنسی، از جمله تجاوز، استفاده کرده است. سی ان ان گزارش داد که این ادعاها بر اساس شهادت شاهدان مطرح شده و «محققان شهادت مستقیمی در این زمینه ندارند، و مشخص نیست که آیا هیچ کدام از قربانیان تجاوز زنده مانده اند یا نه.» روت هالپرین-کاداری استدلال می کند که حمله هدفمند علیه زنان و کودکان، که شامل شکنجه و تجاوز بوده، یکی از اهداف اصلی بوده است که با هدف ایجاد وحشت و ترس ان
جام شده و بخشی از استفاده از خشونت علیه زنان به عنوان سلاح در جنگ محسوب می شود. لیات آتزیلی، که از کیبوتص نیر اوز ربوده شده بود، در یک مصاحبه طولانی شهادت داد که در اسارت برای مدت طولانی با نگهبانان خود صحبت کرده و هیچ گونه خشونت فیزیکی را تجربه نکرده است. گزارش های مربوط به تجاوز و خشونت جنسی مبتنی بر شهادت بازماندگان کشتار جشنواره موسیقی رعیم و سایر ساکنان مناطق اطراف نوار غزه است. این حوادث همچنین توسط نیروهای امدادگر گزارش شده اند. شواهد پزشکی قانونی با شکنجه و تجاوز همخوانی دارد و ویدیوهایی نیز توسط نیروهای حماس ضبط شده که برخی از آن ها، طبق گزارش های وای نت و الگمینر، توسط فعالان منتسب به حماس در شبکه های اجتماعی و تلگرام بارگذاری شده اند. گروگان ها. در جریان حمله ۷ اکتبر، ۹۲ زن و دختر اسرائیلی و خارجی در گروگان گیری در طول جنگ غزه اسیر شدند. بیشتر زنان اسرائیلی و تمامی دختران اسرائیلی گروگان در جریان توافق تبادل زندانیان اسرائیل و فلسطین (۲۰۲۳) میان اسرائیل و حماس در اواخر نوامبر ۲۰۲۳ آزاد شدند. تا مه ۲۰۲۴، مشخص شده است که ۹ زن گروگان در اسارت جان باخته اند، در حالی که بر اساس اطلاعات مقامات اطلاعاتی ا
سرائیل، ۱۲ زن همچنان در اسارت زنده نگه داشته شده اند. ۷ سرباز زن اسرائیلی در جریان حمله به پایگاه نظامی نحال عوز به گروگان گرفته شدند که از این میان، یک سرباز زن در ۳۰ اکتبر ۲۰۲۳ طی عملیات نجات آوری مگیدیش آزاد شد، یک نفر در اسارت جان باخت و تا مه ۲۰۲۴، ۵ سرباز زن همچنان در اسارت هستند. نوا آرگامانی، یکی از گروگان های زن که از کشتار جشنواره موسیقی رعیم ربوده شده بود، در تاریخ ۸ ژوئن ۲۰۲۴ طی عملیات نجات نصیرات (۲۰۲۴) توسط ارتش اسرائیل در نصیرات نجات یافت. تلاش هایی به رهبری زنان اسرائیلی برای افزایش آگاهی دربارهٔ بحران گروگان ها و ترویج آزادی آنان صورت گرفته است. نوار غزه. تلفات، آوارگی و رنج انسانی. تا اواسط نوامبر ۲۰۲۳، از میان ۱۱٬۰۰۰ فلسطینی که از زمان آغاز جنگ طبق گزارش وزارت بهداشت غزه کشته شده اند، دو سوم آن ها را زنان و کودکان تشکیل می دادند. طبق بیانیه مشترک یونیسف، سازمان جهانی بهداشت، صندوق جمعیت سازمان ملل متحد و اونروا، زنان در غزه همراه با کودکان و نوزادان، بار سنگینی از رنج این جنگ را متحمل شده اند. در این بیانیه آمده است که «بمباران ها، تخریب یا از کار افتادن مراکز بهداشتی، سطوح گسترده آوارگی، ف
روپاشی سیستم های آب و برق، و دسترسی محدود به غذا و دارو، به شدت خدمات بهداشتی مادران، نوزادان و کودکان را مختل کرده است.» گزارشگر ویژه سازمان ملل در مورد خشونت علیه زنان اعلام کرد: «از ۷ اکتبر، حمله به کرامت و حقوق زنان فلسطینی ابعاد جدید و وحشتناکی به خود گرفته است، چرا که هزاران زن قربانی جنایات جنگی، جنایت علیه بشریت و یک نسل کشی در حال وقوع شده اند.» در ۲۵ ژانویه ۲۰۲۴، پزشکی مستقر در غزه از افزایش شمار مبتلایان به افسردگی پس زایمان و خونریزی های شدید پس از زایمان خبر داد. در مارس ۲۰۲۴، زنان سازمان ملل جنگ اسرائیل در غزه را «جنگ علیه زنان» توصیف کرد و اعلام داشت: «در حالی که این جنگ هیچ کس را مستثنی نمی کند، داده های سازمان زنان ملل متحد نشان می دهد که این جنگ زنان را به شکلی بی سابقه می کشد و مجروح می کند.» وزارت بهداشت غزه گزارش داد که ۶۰٬۰۰۰ زن باردار از کم آبی، سوءتغذیه و فقدان مراقبت های پزشکی رنج می برند. سازمان ملل اعلام کرد که ۹۵ درصد زنان باردار و شیرده در غزه با فقر شدید غذایی مواجه هستند. در ۱۵ مارس ۲۰۲۴، آمال حماد، وزیر امور زنان فلسطین، در سخنرانی خود در سازمان ملل اعلام کرد که از ۷ اکتبر، ۹٬۰
۰۰ زن فلسطینی توسط اسرائیل کشته شده اند و از «تمام زنان جهان خواست تا در کنار زنان فلسطینی بایستند».