Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تر در ۱۱ ژانویه ۲۰۱۵ زد. او شش گل دیگر به ثمر رساند (در مجموع هفت) و در پایان تیمش در جایگاه هفتم قرار گرفت. شفیلد ونزدی. ۳۱ ژوئیه ۲۰۱۵، لوکاس ژوائو به هم تیمی پیشینش مارکو ماتیاس در باشگاه انگلیسی شفیلد ونزدی پیوست و با یک قرارداد چهار ساله با مبلغی نامشخص موافقت کرد. او اولین بازی خود را در مسابقات قهرمانی لیگ فوتبال در ۸ آگوست انجام داد و جایگزین آتده نوهیو برای ۱۳ دقیقه آخر برد ۲–۰ مقابل بریستول سیتی شد. او اولین گل خود را سه روز بعد در پیروزی ۴–۱ مقابل منزفیلد تاون در جام اتحادیه در ورزشگاه هیلزبورو به ثمر رساند. لوکاس ژوائو، یکی از سه بازیکنی بود که در ۲۷ اکتبر ۲۰۱۵ هدف قرار گرفتند زیرا چهارشنبه، آرسنال را ۳–۰ در خانه شکست داد تا به دور پنجم جام اتحادیه برسد. در ۳۰ ژانویه ۲۰۱۷، او تا پایان فصل به صورت قرضی به تیم دسته دوم بلکبرن روورز رفت. ردینگ. لوکاس ژوائو در ۶ اوت ۲۰۱۹ با قراردادی چهار ساله با پرداختی نامشخص، سه روز پس از گلزنی برابر آن ها در خدمت شفیلد ونزدی به ردینگ پیوست. اولین گل برای باشگاه جدیدش در دومین حضورش در مسابقات قهرمانی به ثمر رسید اما در باخت ۲–۱ خارج از خانه مقابل هال سیتی. در ۵ سپتا
مبر ۲۰۲۰، لوکاس ژوائو در پیروزی ۳–۱ در برابر کولچستر یونایتد در جام اتحادیه هت تریک کرد. او فصل لیگ را به عنوان پنجمین گلزن برتر با ۱۹ گل به پایان رساند زیرا سلطنتی ها، یک پله پلی آف را از دست دادند. در ۱۷ مه ۲۰۲۳، پس از خودداری از سفر با تیم برای آخرین بازی خارج از خانه آن ها پس از قطعی شدن سقوط، ریدینگ اعلام کرد که لوکاس ژوائو در پایان قراردادش ورزشگاه مدیسکی را ترک خواهد کرد. واپسین سال ها و انتقال به آسیا. در فصل ۲۰۲۳، لوکاس ژوائو با باشگاه شانگهای پورت اف سی از سوپر لیگ چین قرارداد امضا کرد. در فوریه ۲۰۲۴، پس از قهرمانی با تیم چینی با ام صلال قراردادی کوتاه مدت بست تا به لیگ ستارگان قطر بپیوندد. پرسپولیس. در ۹ سپتامبر ۲۰۲۴، ژائو به پرسپولیس قهرمان لیگ برتر خلیج فارس پیوست. وی اولین گل خود را مقابل مس سونگون در یک شانزدهم جام حذفی به ثمر رساند. دوران ملی. پرتغال. لوکاس ژوائو پنج بازی ملی در سطح جوانان برای پرتغال انجام داد از جمله سه بازی برای زیر ۲۱ سال پرتغال. او برای نخستین بار در ۶ نوامبر ۲۰۱۵، با سرمربی گری فرناندو سانتوس برای انجام بازی های دوستانه برابر روسیه و لوکزامبورگ به تیم بزرگسالان پرتغال دع
وت شد. او در شکست ۰–۱ پرتغال در برابر روسیه، ۱۸ دقیقه به میدان رفت. آمار. آمار ملی. گل های ملی
سَریهٔ خالد بن الولید (نجران)، یک لشکرکشی به فرماندهی خالد بن ولید بود که در سال ۱۰ هجری قمری (حدود ۶۳۱ میلادی) رخ داد. در قرآن (سومین سوره، آیهٔ ۶۱) به این رویداد اشاره شده است. همچنین، محمد بن جریر طبری در کتاب "تاریخ طبری" به این رویداد اشاره کرده است. لشگرکشی. وقتی خالد به مقصد رسید، سواره های مسلحش را به تمام جهت ها فرستاد تا برای مردم جار بزنند: «ای مردم، اسلام بیاورید تا در امان باشید». ساکنان باقی مانده اعلام کردند که موافق اند تا اسلام بیاورند، و محمد فرستاده ای با گزارش رسمی فرستاد تا اعلام کند که از نتیجه راضی است. طبری گزارش داده که خالد بن ولید در آنجا ماند تا به مردم آنجا اسلام آموزش دهد. سپس با نماینده ای از قبیله به نزد محمد بازگشت. محمد از قبیله انتقاد کرد که چرا سابقاً از خودشان در مقابلش، هنگامی که پیروانش به آنها حمله کردند، دفاع کرده بودند. او گفت: «شما کسانی هستید که وقتی رانده می شوند جلو می روید» و سپس گفت که اگر آنها تسلیم نمی شدند، زمانی که خالد به سویشان فرستاده شده بود، خالد می توانست سر از تنشان جدا کند: «اگر خالد بن ولید به من نامه نمی نوشت که شما تسلیم شده اید و نمی جنگید، من سر
هایتان را زیر پاهایتان می انداختم». سپس محمد با آنها بحث کرد که چگونه قبایل قبلی را که به آنها حمله کرده بودند شکست دادند.
جرج اس. فالن (؛ – ) پزشک متخصص ارتوپدی و جراح دست اهل ایالات متحده آمریکا بود که به سبب کارهایش در زمینهٔ درمان سندرم تونل کارپال و همچنین توصیف مانور فالن شناخته می شود. وی ابتدا در دانشگاه بردلی تحصیل کرد و سپس دکترای پزشکی خود را در سال ۱۹۳۷ از دانشگاه نورث وسترن دریافت نمود و برای گذراندن دورهٔ دستیاری پزشکی به مایو کلینیک رفت. او سپس به در سال ۱۹۴۲ به نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا پیوست و با درجهٔ سرهنگ دومی رئیس بخش ارتوپدی بیمارستان همگانی اورایلی ارتش در اسپرینگفیلد، میزوری شد. در جریان جنگ جهانی دوم او رئیس بخش جراحی دست در کلینیک کلیولند بود و در سال ۱۹۶۵ رئیس «انجمن جراحان استخوان و مفاصل» شد. او در سال ۱۹۷۰ به کلینیک پزشکی و جراحی دالاس نقل مکان کرد و تا زمان بازنشستگی خود در سال ۱۹۸۰ در آنجا ماند. وی سندرم تونل کارپال را در سال ۱۹۵۰ تشریح کرد؛ گرچه پیش تر توسط جیمز پَجِت در سال ۱۸۵۴ و جیمز جکسون پوتمن در سال ۱۸۸۰ توصیف شده بود. در واقع فالن با تجربه ای که از درمان چندصد بیمار مابین دهه های ۱۹۵۰ تا ۱۹۶۰ میلادی پیدا کرده بود، به درک بهتر سبب شناسی سندرم تونل کارپال کمک کرد.
مینستری (به انگلیسی: Ministry) یک گروه اینداستریال متال آمریکایی است که در شیکاگو، ایلینوی، در سال ۱۹۸۱ توسط تهیه کننده، خواننده و نوازنده آل یورگنسن تأسیس شد. مینستری در اصل یک گروه سینت پاپ بود و در اواخر دههٔ ۱۹۸۰ به یکی از پیشگامان اینداستریال راک و اینداستریال متال تبدیل شد. ترکیب گروه اغلب تغییر کرده است و یورگنسن تنها عضو اصلی باقی مانده است. نوازندگانی که در استودیو یا فعالیت های زنده گروه مشارکت داشته اند عبارتند از خوانندگان نیوک اوگر، کریس کانلی، گیبی هاینز، برتون سی. بل و جلو بیافرا، نوازندگان گیتار مایک اسکاچیا، تامی ویکتور و سزار سوتو، نوازندگان بیس پل بارکر، پل ریون، جیسون کریستوفر، تونی کامپوس و پل دامور، درامرها جیمی دی گراسو، بیل ریفلین، مارتین اتکینز، ری واشام، مکس برودی، جوی جوردیسون و روی مایورگا، کیبورد جان بچدل، و رپرها و تهیه کنندگان دی جی سوامپ و شاهزاده عربی. مینستری در اواخر دههٔ ۱۹۸۰ و اوایل دههٔ ۱۹۹۰ با سه آلبوم استودیویی خود به موفقیت تجاری دست یافت: "سرزمین تجاوز و عسل" (۱۹۸۸)، "ذهن چیز وحشتناکی برای طعم دادن است" (۱۹۸۹) و "مزمور ۶۹" (۱۹۹۲). دو مورد اول دارای گواهی نامهٔ طلا بود
ند در حالی که "مزمور ۶۹" توسط انجمن موسیقی آمریکا گواهی پلاتین دریافت کرد. پس از "مزمور ۶۹"، "خوک کثیف" (۱۹۹۶)، که یک حرکت سبک برای گروه بود، و مینستری بالاترین جایگاه خود را در "بیلبورد" ۲۰۰ در رتبهٔ نوزدهم به دست آورد، اگرچه با استقبال متفاوتی از سوی منتقدان مواجه شد و آغازی برای افول تجاری گروه بود. پاسخ ضعیف به آلبوم بعدی آنها، "سمت تاریک قاشق" (۱۹۹۹)، باعث شد برادران وارنر مینستری را از این ناشر کنار بگذارد و گروه در اوایل دههٔ ۲۰۰۰، زمانی که یورگنسن پس از سال ها سوءمصرف مواد وارد مرکز توانبخشی شد، وارد وقفهٔ طولانی شد. پس از بهبودی یورگنسن، مینستری در سال ۲۰۰۳ با "آنیموزیتزومینا" ظاهر شد، که معلوم شد آخرین آلبوم آنها با پل بارکر است که در همان سال پس از نزدیک به دو دهه به عنوان عضو رسمی، گروه را ترک کرد. مینستری به سبک ترش/اینداستریال "مزمور ۶۹" بازگشت و سه آلبوم در انتقاد از رئیس جمهور وقت ایالات متحده، جورج دبلیو بوش با نام های «سه گانهٔ بوش» منتشر کرد: "خانه های مول" (۲۰۰۴)، "خون ریو گراند" (۲۰۰۶) و "آخرین مکنده" (۲۰۰۷)؛ این آلبوم ها به طور مؤثری حیات تجاری گروه را احیا کردند. اگرچه "آخرین مکنده" در
ابتدا قرار بود آخرین آلبوم گروه باشد، مینستری در سال ۲۰۱۱ اصلاحات را انجام داد و آلبوم "بازگشت" را در سال بعد منتشر کرد. در ۲۳ دسامبر ۲۰۱۲، مایک اسکاچیا، یکی از همکاران قدیمی آنها در گیتار، بر اثر سکته قلبی درگذشت، و کارهای او پس از مرگ در آلبوم بعدی مینستری، "از آبجو تا ابدیت" (۲۰۱۳)، که قرار بود آخرین آلبوم آنها باشد، ظاهر شد، همان طور که یورگنسن فکر می کرد مرگ او پایان گروه بود. با وجود این، مینستری از آن زمان تاکنون سه آلبوم دیگر منتشر کرده است، "آمریکانت" (۲۰۱۸)، "بهداشت اخلاقی" (۲۰۲۱) و "هوپیوم برای توده ها" (۲۰۲۴)، در حالی که مذاکرات آزمایشی برای جدایی دوم گروه، پس از حداقل یک آلبوم دیگر، از سال ۲۰۲۲ آغاز شده است. گروه نامزد شش جایزه گرمی شده و در چندین جشنوارهٔ موسیقی اجرا کرده است، از جمله دومین تور سالانه لالوپالوزا در سال ۱۹۹۲، عنوان مشترک روز بزرگ در سال ۱۹۹۵ و سه بار اجرا در جشنوارهٔ وکن اوپن ایر (در سال های ۲۰۰۶، ۲۰۱۲ و ۲۰۱۶). تاریخچهٔ گروه. شکل گیری و روزهای اولیه (۱۹۸۲–۱۹۸۱). خاستگاه مینستری به سال ۱۹۷۸ برمی گردد، زمانی که یورگنسن از دنور به شیکاگو نقل مکان کرد تا در دانشگاه ایلینوی شیکاگو تحص
یل کند. او توسط دوست دختر وقتش به صحنهٔ زیرزمینی محلی معرفی شد و در سال ۱۹۷۹ جایگزین تام هافمن در گیتار در گروه Special Affect، یک گروه پست پانک شد که خوانندهٔ آن فرانک ناردیلو (گرووی مان از گروه My Life with Thrill Kill Kult) بود. درامر هری رشاکوف (Concrete Blonde) و مارتی سورنسون نوازندهٔ بیس. پس از جدایی از Special Affect در سال ۱۹۸۰، یورگنسن یک گروه کوتاه مدت به نام Silly Carmichaels را تشکیل داد که اعضای گروه The Imports در آن حضور داشتند و دو برنامه اجرا کردند. در سال ۱۹۸۱، یورگنسن با جیم نش و دنی فلشر، از بنیانگذاران و صاحبان شرکت موسیقی مستقل و فروشگاه واکس تراکس! رکوردز آشنا شد که او را به عنوان یک نوازندهٔ گیتار تور برای دیواین توصیه کردند. پس از اجرای چند کنسرت با دومی، یورگنسن شروع به نوشتن و ضبط آهنگ در آپارتمان خود کرد، با استفاده از یک سینث سایزر ARP Omni که به تازگی خریداری شده بود، یک ماشین درام، و یک ضبط صوت حلقه به حلقه. او دمویی را به جیم نش ارائه کرد که به یورگنسن پیشنهاد کرد یک تک آهنگ ضبط کند و یک گروه در حال تور تشکیل دهد که یورگنسن تصمیم گرفت آن را مینستری بنامد. اولین گروه مینستری شا
مل رابرت رابرتز و جان دیویس کیبورد، سورنسون نوازندهٔ بیس و استفن جورج درامر بود. یورگنسن چندین خواننده را تست کرد که همه آنها راضی کننده نبودند، بنابراین تصمیم گرفت خودش آواز اجرا کند. نش جلسات ضبط را در استودیوهای هدن وست خریداری کرد که منجر به یک تک آهنگ دوازده اینچی با «دارم سقوط می کنم» و آهنگ ابزاری «اولیه» در سمت اول، با آهنگ «زندگی سرد» در سمت دوم شد. این ضبط توسط جی اورورک و آیین برگس تولید شد و در اواخر سال ۱۹۸۱ در واکس تراکس! در ایالات متحده منتشر شد. در مارس ۱۹۸۲، این تک آهنگ توسط ناشر بریتانیایی Situation Two، با «زندگی سرد» به عنوان سمت اول مجوز دریافت کرد. مینستری اولین کنسرت خود را در ۱ ژانویه ۱۹۸۲ در باشگاه میسفیتس شیکاگو اجرا کرد، و در بهار، تور شمال شرق و غرب میانه را با حمایت از گروه های Medium Medium و A Flock of Segulls و Culture Club و دپش مد آغاز کرد. در همین حال، تک آهنگ «دارم سقوط می کنم / زندگی سرد» در جدول مجلهٔ "بیلبورد" هات دنس/دیسکو با تقریباً ۱۰۰۰۰ نسخه تا سپتامبر ۱۹۸۲ به رتبهٔ ۴۵ رسید و به این ترتیب اولین ضربهٔ واکس تراکس! به ثمر رسید. ایمی من ترانه سرا در اوایل دههٔ ۸۰ با مینس
تری اجرا می کرد. آلبوم با همدردی و بعداً تک آهنگ های واکس تراکس! (۱۹۸۵–۱۹۸۳). موفقیت اولیهٔ گروه توجه مؤسس و مدیر اجرایی اریستا رکوردز، کلایو دیویس را به خود جلب کرد، که به آنها پیشنهاد داد و قول داد که آنها را «جوی دیویژن بعدی» بسازد - قولی که بعدها یورگنسن آن را گمراه کننده دانست. با امضای قراردادی شش نفره و دو آلبوم، گروه - با یورگنسن و جورج که ترکیب رسمی را تشکیل می دهند - برای ضبط در استودیو Syncro Sound در بوستون با تهیه کنندگان وینس الی (درامر سابق گروه Psychedelic Furs) و ایان تیلور (دستیار سابق روی توماس بیکر)، و همچنین نوازندگان کیبورد رابرتز و دیویس به عنوان نوازندگان جلسه، نقل مکان کردند. یک تک آهنگ ۱۲ اینچی حاوی آهنگ «همان جنون قدیمی» ضبط و برای انتشار به همراه موزیک ویدیوی آن برنامه ریزی شد. با این حال، «همان جنون قدیمی» - هم آهنگ و هم ویدئو - تا سال ۲۰۱۴ ظاهر نشد؛ در عوض، «برای عشق کار کن» در ژانویه ۱۹۸۳ منتشر شد و در جدول هات دنس/دیسکو به رتبهٔ ۲۰ رسید. اولین آلبوم مینستری، با عنوان "با همدردی" (همچنین به عنوان "برای عشق کار کن" در اروپا شناخته می شود)، در همین زمان به پایان رسید و در ماه مه م
نتشر شد و به شمارهٔ ۹۴ در "بیلبورد" ۲۰۰ رسید. در زمان انتشار، این آلبوم توسط دو تک آهنگ دیگر پشتیبانی شد: «انتقام» (با یک موزیک ویدیو که تا حدی از «همان جنون قدیمی» بازسازی شده است) و «من می خواستم به او بگویم» (نسخهٔ بازسازی شده «اولیه»)، و یک قطعهٔ دیگر تور کنسرت با گروه پلیس در طول دورهٔ آمریکای شمالی از تور "همزمانی". در طول این مدت، یورگنسن با اعضای گروه Blackouts مستقر در سیاتل - یعنی پل بارکر، نوازندهٔ بیس و بیل ریفلین درامر، و همچنین مدیر وقت آنها پتی مارش، که بعداً از سال ۱۹۸۴ تا ۱۹۹۵ همسر یورگنسن شد، ملاقات کرد. علیرغم موفقیت آلبوم "با همدردی"، روابط یورگنسن با آریستا سخت بود. در نهایت، یورگنسن یک نوار نمایشی را ارسال کرد که شامل نسخهٔ جلد آهنگ «همان صحنه قدیمی» از گروه راکسی میوزیک بود، قبل از جدایی از آریستا و شکایت از آریستا به دلیل نقض تعهدات قراردادی. از آن زمان، یورگنسن نسبت به دوران "با همدردی" ابراز بیزاری می کند، اغلب توضیحات متفاوت (و به طور گسترده متضاد) برای ضدیت خود ارائه می دهد. در مصاحبه ای در سال ۲۰۰۴ که توسط مارک پریندل انجام شد، یورگنسن گفت که پس از امضای قرارداد با آریستا، تمام کن
ترل هنری مینستری به نویسندگان و تهیه کنندگان دیگر واگذار شد. یورگنسن در زندگینامهٔ خود در سال ۲۰۱۳ توضیح متفاوتی ارائه کرد و گفت که توسط مدیریت آریستا تحت فشار قرار گرفته است تا آهنگ های موجود خود را به سبک محبوب آن زمان سینت پاپ تولید کند تا آنها را از نظر تجاری دلپذیرتر کند. با این حال، در دههٔ ۱۹۸۰، یورگنسن گفت که وقتی موسیقی هاردکور را کشف کرد، مسیر موسیقی او به سادگی تغییر کرد؛ یورگنسن این نکته را در سال ۲۰۱۲، و بار دیگر در سال ۲۰۱۸ تکرار کرد. در سال ۲۰۱۹، او اظهار داشت که ضبط «خوب» است، فقط می توانست بدون دخالت شرکت ضبط بسیار بهتر باشد. در سال ۲۰۲۱، یورگنسن این داستان را دوباره زنده کرد که آریستا کنترل کامل فرایند تولید و ترانه سرایی را به دست گرفت، یورگنسن را مجبور کرد موهایش را کوتاه کند و کمد لباسی از پوست کوسه برای او بخرند، و این بار این برچسب را اضافه کرد که می خواهند مینستری مانند گروه وام! به نظر برسد! (گروهی که تا سال ۱۹۸۴ در ایالات متحده موفق نبودند: یک سال پس از انتشار "با همدردی"). یورگنسن لهجه انگلیسی نادرستی را برای تمام آهنگ های آلبوم فرض می کند، که بعداً نیز از آن بیزاری می کند، اگرچه پت
ی مارش در مصاحبه ای در سال ۲۰۱۳ اظهار داشت: «... لهجهٔ انگلیسی بیشتر از هر چیز دیگری ادای احترام به گروه هایی بود که او دوست داشت. او در تلاش نبود تا به عنوان بریتانیایی ظاهر شود. استونز از لهجهٔ جنوبی استفاده می کرد و هیچ کس برای این کار از لهجهٔ خود استفاده نمی کرد.» توضیحی که خود یورگنسن نیز در مصاحبه قبلی در سال ۱۹۸۳ با ریچارد اسکینر داده بود. یورگنسن که از آریستا رفت، با مینستری در واکس تراکس! در اواسط سال ۱۹۸۴ بازگشت. در حالی که به عنوان صندوقدار در فروشگاه واکس تراکس! کار می کرد، او به ضبط مطالب جدید ادامه داد. در پاییز ۱۹۸۴، مینستری تور جدیدی را با ترکیبی جدید آغاز کرد که توسط گروه دنس اینداستریال بلژیکی Front 242 حمایت می شد. در طول این تور، سیمور استاین، یکی از مالکان سایر رکوردز در چندین کنسرت شرکت کرد و به گروه پیشنهاد داد. یورگنسن، با یادآوری تجربه منفی خود با آریستا، بارها نپذیرفت، اما در نهایت با این شرط موافقت کرد که سایر رکوردز منابعی برای حمایت از واکس تراکس! فراهم کند؛ همان طور که یورگنسن می گوید، «این یک نوع فداکاری شخصی بود که آن شرکت را حفظ کنیم و به آنها اجازه دهیم که به عقد قرارداد با
گروه های موسیقی ادامه دهند.» جورج بلافاصله پس از این تور، مینستری را ترک کرد، و با یورگنسن در مورد افزایش استفاده از دستگاه های درام موافق نبود، و گروه کوتاه مدت Colortone را تشکیل داد، و خیلی بعد، به دنبال یک سابقهٔ کار مهندسی مینستری در طول تابستان ۱۹۸۵ چندین تک آهنگ منتشر کرد - «همه روز»، «(هر روز است) هالووین» و «طبیعت عشق»، و همچنین یک نسخهٔ مجدد از «زندگی سرد» - که به عنوان اولین تلاش یورگنسن ذکر شد. در تزریق عناصر اینداستریال به صدای مینستری در ابتدا طرف دوم در تک آهنگ «همه روز»، «... هالووین» به عنوان یک سرود گوت شبیه «مرده بلا لوگوسی» گروه باهاوس مشاهده شد. «طبیعت عشق» که در ژوئن ۱۹۸۵ منتشر شد، آخرین تک آهنگ مینستری در واکس تراکس! شد؛ در ژوئیه ۱۹۸۵، گروه با امضای سایر رکوردز نشان داده شد. توییچ (۱۹۸۷–۱۹۸۵). اولین انتشار مینستری با همراهی سایر رکوردز/وارنر براز تک آهنگ «بالای شانه» در سال ۱۹۸۵ بود، قبل از انتشار دومین آلبوم استودیویی گروه، "توییچ"، در مارس ۱۹۸۶. "توییچ" تا حد زیادی در استودیو جنوبی لندن و Hansa Tonstudio در برلین غربی در سال ۱۹۸۵ ضبط و میکس شد، با مالک On-U Sound Records، آدریان شروود
و یورگنسن وظایف تولید مشترک داشتند. علیرغم مشارکت چندین نفر دیگر (یعنی لوک ون آکر خوانندهٔ بلژیکی و کیث لبلانک، هم گروه شروود در Tackhead)، مطالب آلبوم عمدتاً توسط یورگنسن که به عنوان تنها عضو گروه ذکر شده است، اجرا شد. برخی از مطالب، که در طول جلسات "توییچ" ضبط شد، بعداً برای پروژه های دیگر لبلانک و شروود مورد استفاده قرار گرفت، که برجسته ترین آنها آلبوم انفرادی "نقص عمده" لبلانک بود. در زمان انتشار، "توییچ" به شمارهٔ ۱۹۴ در "بیلبورد" ۲۰۰ رسید و توسط یک تور ایالات متحده و کانادا پشتیبانی شد. یورگنسن گروه جدیدی از تورها را جمع آوری کرد که شامل رولند بارکر در کیبورد، پل بارکر بیس و بیل ریفلین در درام بود. "توییچ" نقدهای متفاوتی دریافت کرد و رابرت کریستگاو منتقد موسیقی اظهار داشت: «کلون های آنگلودیسکو شیکاگو با آدریان شروود مرتکب آنگلودیسکو ملاقات می کنند و به سرعت خود را با مبادله با ویپی بر آرتی بهبود می بخشند». با این وجود، این آلبوم به عنوان یک نقطهٔ محوری در ترانه شناسی گروه در نظر گرفته شد، زیرا نشان دهندهٔ تغییرات مداوم در صدای مینستری بود. در انتشارات بعدی، یورگنسن شروود را به خاطر دادن امتیاز تهاجمی ب
ه موسیقی و ارائهٔ مشاوره تولید نسبت داد، اما این ضبط را تحت تأثیر آدریان شروود دانست. موفقیت بزرگ (۱۹۹۳–۱۹۸۸). پس از "توییچ"، پل بارکر همکار اصلی یورگنسن در مینستری شد. تا زمان خروج، او تنها فردی بود که به عنوان عضوی از گروه غیر از یورگنسن شناخته می شد. یورگنسن پس از آن که نواختن گیتار الکتریک را از سر گرفت، تغییر قابل توجه دیگری در صدای مینستری ایجاد کرد. با ریفلین در طبل، مینستری "سرزمین تجاوز و عسل" (۱۹۸۸) را ضبط کرد. این آلبوم به موفقیت خود در صحنهٔ موسیقی زیرزمینی ادامه داد. "سرزمین تجاوز و عسل" از سینث سایزرها، کیبوردها، حلقه های نوار، دستگاه های درام چکش کوب، دیالوگ های گزیده شده از فیلم ها، پردازش الکترونیکی غیرمتعارف و در بخش هایی از گیتار الکتریک و بیس سنگین تحریف شده استفاده می کرد. این آلبوم توسط یک تور در سال ۱۹۸۸ و تک آهنگ ها و نماهنگ های «کلاله» و «فلاش بک» پشتیبانی شد. «کلاله» همچنین در یک صحنهٔ کلیدی در فیلم "سخت افزار" ریچارد استنلی در سال ۱۹۹۰ استفاده شد، اگرچه گروه نمایش داده شده در حال اجرای این آهنگ، گروه Gwar بود. آلبوم بعدی، "ذهن چیز وحشتناکی برای طعم دادن است"، در سال ۱۹۸۹ منتشر شد. ب
ه دلیل ماهیت پیچیده درام سازی آلبوم، درامر دوم به نام مارتین اتکینز (که قبلاً از گروه های Public Image Ltd. و کیلینگ جوک بود) استخدام شد. علاوه بر اتکینز، یک گروه تور ده نفره تشکیل شد که شامل کریس کانلی (کیبورد و خواننده)، خوانندهٔ گروه Skinny Puppy نیوک اوگر (خواننده و کیبورد)، جو کلی (خواننده و بک خواننده) و گیتاریست ها مایک اسکاچیا، تری رابرتز از گروه دیسچارج، و ویلیام تاکر، با یورگنسن، پل بارکر و ریفلین به عنوان اعضای اصلی گروه خدمت می کنند. این تور "در موردی که دوست نداشتید ظاهر شوید" مستند شده است. دو قطعهٔ آغازین، «سوزاندن درون» و «دزدها» به عنوان یک تک آهنگ تجاری منتشر شد. «سوزاندن درون» با موزیک ویدیو همراه شد. پس از اتمام تور Revolting Cocks در اوایل سال ۱۹۹۱، یورگنسن و هم گروه هایش کار بر روی دنبالهٔ "ذهن…" را آغاز کردند. در استودیوهای شیکاگو تراکس!، در میان مشکلات ناشی از افزایش مصرف مواد. [۵۸] در این جلسات اولیه، گیبی هاینز از بات هول سرفرز آوازهایی را برای چیزی که به «Jesus Built My Hotrod» تبدیل شد، ضبط کرد که تا اواسط ژوئیه ۱۹۹۲ با تقریباً ۱۲۸۰۰۰ نسخه در رتبهٔ ۱۹ جدول آهنگ های مدرن راک قرار گر
فت. این آلبوم اولین و بزرگ ترین موفقیت تجاری مینستری به حساب می آید، و انتظارات قابل توجهی را برای آلبوم آینده آنها ایجاد کرد، سپس با عنوان "نوارهای خشم". در تلاش برای فاصله گرفتن از مواد مخدر و یافتن چشم اندازی تازه، گروه از شیکاگو به لیک جنوا، ویسکانسین نقل مکان کرد تا به مدت ده هفته در استودیوهای رویال رکوردرز ضبط کند. پس از در نظر گرفتن جلسات ویسکانسین یک «شست و شو»، آنها به شیکاگو بازگشتند تا آلبوم را تکمیل کنند - که اکنون با عنوان ""، پس از فصلی از "کتاب دروغ های" آلیستر کراولی - در اوایل نامگذاری شده است، مه ۱۹۹۲، با تنها ۹ آهنگ از حدود ۳۰ آهنگ نوشته شده برای نمایش انتخاب شدند. این آلبوم تحت تأثیر اسپید متال و ترش متال قرار گرفت و اغلب توسط طرفداران و منتقدان به عنوان سریعترین ضبط آنها توصیف می شود. آلبوم در ۱۴ ژوئیه ۱۹۹۲ منتشر شد و در جدول "بیلبورد" ۲۰۰ در رتبهٔ ۲۷ قرار گرفت. بلافاصله پس از آن، مینستری دعوت شد تا عنوان دومین تور جشنوارهٔ لالوپالوزا را با گروه های پرل جم، رد هات چیلی پپرز و ساوندگاردن، در میان دیگران، پیش از شروع تور اروپا و ایالات متحده، با هلمت و سپولترا به عنوان اقدامات حمایتی آغاز
کند. سال های میانی، آشفتگی و اعتیاد به مواد مخدر یورگنسن (۲۰۰۱–۱۹۹۴). در اکتبر ۱۹۹۴، مینستری در هشتمین کنسرت خیریه Bridge School Benefit، با مجموعه هایی از آهنگ های کاور (که برجسته ترین آنها «لی لیدی لی» اثر باب دیلن بود و یک آهنگ اصلی، «پیزلی» که قرار بود در آلبوم بعدی آنها باشد، اجرا کرد. پس از ساخت یک استودیو در آستین، تگزاس در سال ۱۹۹۳، گروه اقدام به ضبط یک آلبوم جدید در ژوئیه ۱۹۹۴ کرد. پس از امتناع از اجرای درام در «لی لیدی لی»، ریفلین در اواسط مراحل ضبط، راه خود را با یورگنسن جدا کرد. همراه با ری واشام (قبلاً از گروه های Scratch Acid و Didjits و Rapeman) که به تازگی استخدام شده بود، که بقیهٔ کارهای درام آلبوم را اجرا کرد، مینستری در ژانویه ۱۹۹۵ به عنوان یکی از سرفصل های جشنوارهٔ تور استرالیا و نیوزلند در جشنوارهٔ روز بزرگ اجرا کرد. علیرغم موفقیت روزافزون آنها، مینستری به دلیل مشکلات مواد مخدر تقریباً از مسیر خارج شد و در اوت ۱۹۹۵ یک سری دستگیری به دنبال داشت. فیلم "خوک کثیف" که در استودیو شیکاگو تراکس تکمیل شد، در سال ۱۹۹۶ منتشر شد. از نظر موسیقایی، "خوک کثیف" بیشتر هوی متال بود تا اینداستریال، با سینت
سایزرها و نمونه ها عمدتاً از ترکیبی که بر سازهای هارد راک معمولی متمرکز بود، حذف شده بودند. آهنگ های آلبوم عمدتاً با سرعت کمتری نسبت به آهنگ های سه ال پی قبلی شان پخش می شدند، که به آن حس دوم متال می داد. "خوک کثیف" با تک آهنگ ها/ویدئوهای «بارگذاری مجدد»، «پاییز»، «لی لیدی لی» و «پنجره های آجری» و با یک تور در سال ۱۹۹۶ پشتیبانی شد (اجراهای زنده بعداً در آلبوم "اسفنگتور" و دی وی دی در سال ۲۰۰۲ گلچین شدند). یورگنسن متعاقباً گفته است که در این دوره به شدت افسرده بوده است، که "خوک کثیف" این را منعکس می کند، و او از اجرای موسیقی از "خوک کثیف" متنفر است. مینستری آخرین آلبوم استودیویی خود را برای وارنر رکوردز، "سمت تاریک قاشق" (۱۹۹۹) ضبط کرد که آن را به ویلیام تاکر تقدیم کرد، که اوایل همان سال خودکشی کرد. برای "سمت تاریک قاشق"، مینستری تلاش کرد تا صدای آن ها را با افزودن برخی لمس های ملودیک و مصنوعی به صدای معمولی الکترو-متال خود، همراه با برخی تأثیرات جاز، متنوع کند، اما این آلبوم، چه از نظر انتقادی یا تجاری، مورد استقبال قرار نگرفت. با این حال، تک آهنگ «خون بد» در آلبوم موسیقی متن "ماتریکس" ظاهر شد و نامزد دریافت
جایزهٔ گرمی در سال ۲۰۰۰ شد. در این دوره، یورگنسن یک انگشت عفونی پا را پس از پا گذاشتن تصادفی روی یک سوزن زیرپوستی دور انداخته شده، قطع کرد. در تابستان ۲۰۰۰، مینستری به جشنوارهٔ آزفست آن سال دعوت شد. در میان تغییر مدیریت، آنها از لایحه حذف شدند و گروه سول فلای جایگزین آنها شدند. پس از اینکه مینستری در سال ۲۰۰۰ از برادران وارنر کنار گذاشته شد، این ناشر در سال ۲۰۰۱ مجموعهٔ Greatest Fits را منتشر کرد که در آن آهنگ جدیدی به نام «چه در مورد ما؟» بود. مینستری بعداً این آهنگ را در یک ظاهر کوتاه در فیلم استیون اسپیلبرگ هوش مصنوعی اجرا کرد. در سال های ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۲، اختلافات با رکوردهای برادران وارنر منجر به لغو آلبوم های زندهٔ برنامه ریزی شده "مزمور ۶۹ زنده"، ا"سفنگتور" و ClittourUS در Ipecac Recordings شد. "اسفنکتور" در سنکچوئری رکوردز منتشر شد. بهبودی یورگنسن از اعتیاد به مواد مخدر و بازگشت (۲۰۰۷–۲۰۰۱). در حدود سال ۲۰۰۱، یورگنسن تقریباً بازوی خود را از دست داد که توسط یک عنکبوت سمی گزیده شد. به اعتراف خودش، یورگنسن در این دوره قصد خودکشی داشت و تصمیم گرفت با یکی از آشنایانش که سالها قبل با او آشنا شده بود تماس بگیرد.
آشنا، آنجلینا لوکاسین، به یورگنسن کمک کرد تا عادت مواد مخدر خود را ترک کند، که شامل هروئین و کوکائین «اسپیدبال»، کراک، ال اس دی، انواع داروها و روزانه دو بطری پر ویسکی بوش میلز بود (لوکاسین و یورگنسن بلافاصله پس از آن با هم ازدواج کردند). . یورگنسن و بارکر، همراه با مکس برودی که به عنوان نوازندهٔ ساکسیفون برای تور سال ۱۹۹۹ ملحق شده بود، در سال های ۲۰۰۱ و ۲۰۰۲ روی ساخت آهنگ هایی برای یک آلبوم جدید تمرکز کردند و گروه در سال ۲۰۰۳ "آنیموزیتزومینا" را در سنکچوئری رکوردز منتشر کرد. صدا به شدت هوی متال با جلوه های صوتی بود، اگرچه یک جلد تقریباً پاپ از گروه مگزین «نور از من می ریزد» را داشت. "آنیموزیتزومینا"، در مقایسه با نسخه های قبلی، فروش ضعیفی داشت و تک آهنگ های «خصومت» و «Piss» قبل از انتشار لغو شدند. بارکر در ژانویه ۲۰۰۴ خروج خود از مینستری را اعلام کرد. او اظهار داشت که عامل اصلی مرگ پدرش در حالی بود که گروه در حال پایان دادن به تور تابستانی خود در اروپا بود و همچنین اظهار داشت که زندگی خانوادگی او تمرکز اصلی او در آن زمان خاص بوده است. لوکاسین در سال ۲۰۱۳ اظهار داشت که یورگنسن بر سر مسائل مالی گروه با بارکر
درگیر شد. یورگنسن مینستری را با مایک اسکاچیا و نوازندگان مختلف دیگر ادامه داد. برای آلبوم بعدی مینستری، یورگنسن آهنگ «No W» را منتشر کرد که آهنگی انتقادی از ایالات متحدهٔ آن زمان بود. جورج دبلیو بوش رئیس جمهور آمریکا؛ یک نسخهٔ جایگزین از آهنگ در مجموعهٔ چند اجراکننده "راک در برابر بوش، جلد ۱". ال پی بعدی، "خانه های مول" (۲۰۰۴)، حاوی صریح ترین اشعار سیاسی بود که یورگنسن تا به حال نوشته بود، با آهنگ هایی که نسبت به ضبط های قبلی زمخت تر پخش می شد و متال گراترین صدای دوران حرفه ای خود را به آلبوم داد. در سال ۲۰۰۶، گروه "خون ریو گراند"، یک ال پی را در ناشر 13th Planet Records خود یورگنسن منتشر کرد. با تامی ویکتور از گروه پرانگ و پل ریون از کیلینگ جوک، آلبوم دارای صدای ترش متال سنگین تری بود که با گروه اسلیر مقایسه می شد. تک آهنگ «Lieslieslies» نامزد جایزه گرمی برای بهترین اجرای متال در چهل و نهمین دورهٔ جوایز گرمی شد. این آهنگ به همراه آهنگ دیگری از آلبوم، «شیطان بزرگ» نیز به عنوان یک آهنگ محتوای قابل دانلود برای بازی ویدیویی "راک بند ۲" در سال ۲۰۰۸ موجود است. در ژوئیه ۲۰۰۷، گروه "ریو گراند دوبله" را منتشر کرد، آل