Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
خشونت جنسیتی مرتبط با مدرسه (به انگلیسی: School-related gender-based violence) یا به اختصار انگلیسی (SRGBV)، را می توان به عنوان اعمال یا تهدیدهای خشونت جنسی، جسمی یا روانی تعریف کرد که در مدارس و اطراف آنها اتفاق می افتد. این نوع خشونت ناشی از هنجارها و کلیشه های جنسیتی است. این مسئله می تواند شامل سوءاستفاده کلامی، قلدری، سوءاستفاده جنسی، آزار و اذیت و سایر انواع خشونت باشد. خشونت جنسی مرتبط با مدرسه به طور گسترده در سراسر جهان شیوع دارد و در بسیاری از جوامع رایج است. میلیون ها کودک و خانواده از این نوع خشونت رنج می برند. حوادث مربوط به این خشونت در تمام کشورها و مناطق جهان گزارش شده است. مقدار. بسیاری از دولت ها و سازمان ها در سراسر جهان در تلاشند تا اطلاعات قابل اعتمادی در مورد خشونت جنسیتی مرتبط با مدرسه به دست آورند، زیرا ثابت شده است که این یک موضوع فوری است که باید حل شود. بر اساس تمام داده های مربوط به خشونت مبتنی بر جنسیت (SRGBV) در سراسر جهان که جمع آوری شده اند، تلاش برای یافتن راه حل هایی برای مقابله با این مشکل مهم است. برای مثال، گزارش یونیسف "با عنوان «پنهان در دیدرس»" شامل بزرگ ترین مجموعه دا
ده های مربوط به خشونت علیه کودکان بود. همان طور که گفته شد، این گزارش چگونگی وقوع سوء استفاده جسمی و جنسی در مدارس را اثبات می کند. رایج ترین انواع سوء استفاده شامل موارد زیر است: علل ریشه ای. باورهای اجتماعی بر روابط جنسیتی در تمام کشورهای جهان تأثیر می گذارند. از این نظر، ریشه خشونت علیه کودکان به ساختار اجتماعی و نحوه رفتار مردم در قبال مسائل مربوط به جنسیت بستگی دارد. برخی از مشکلات ریشه ای عبارتند از: پیامدها. قرار گرفتن در معرض یا تجربه خشونت علیه زنان (خشونت جنسیتی مرتبط با مدرسه) می تواند تأثیرات مهمی بر رشد کودکان داشته باشد. به خصوص از نظر سلامت روان و جسم، از جمله سلامت کودکان (HIV و اوایل بارداری). نشان داده شده است که قربانیان خشونت پس از تحمل خشونت، بیشتر احتمال دارد که انواع رفتارهای پرخاشگرانه را بپذیرند یا خودشان خشونت کنند. این یک دور باطل ایجاد می کند که در آن خشونت به غلط قابل قبول می شود. خشونت مبتنی بر جنسیت (SRGBV) می تواند پیامدهای منفی و بلندمدتی برای آینده جوانان داشته باشد، زیرا شخصیت بزرگسالانه آنها را شکل می دهد. چالش های پرداختن به خشونت مبتنی بر جنسیت. پرداختن به خشونت جنسیتی مر
تبط با مدرسه چالش های مهمی را ایجاد می کند و بسیار پیچیده است. این مفهوم برای بسیاری قابل درک نیست و برای بسیاری حساس تلقی می شود. فعالان بخش آموزش، دولت ها و سیاست گذاران و افرادی که در مدارس حضور دارند، با چالش های متعددی در رابطه با خشونت مبتنی بر جنسیت (SRGBV) مواجه هستند. این موارد عبارتند از: هنجارهای فرهنگی اجتماعی. گزارش دهی در مورد وضعیت های خشونت مبتنی بر جنسیت در سراسر جهان به ویژه دشوار شده است، زیرا هنجارهای اجتماعی و فرهنگی این عمل را ترویج نمی کنند. علاوه بر این، آنها به طور ضمنی آن را منع می کنند. بسیاری از بازیگران جامعه از جمله معلمان؛ مدیران مدارس و سیاست گذاران هنوز از صحبت آشکار با کودکان در مورد جنسیت؛ خشونت و رابطه جنسی اجتناب می کنند. آنها به دلیل تابوی موجود در جامعه، از تبلیغ مطالب حساس برای کودکان می ترسند. برای غلبه بر ایده های کلیشه ای که توسط والدین در جوامعشان ترویج می شود، کار، زمان و صبر لازم است. برای ایجاد نتایج واقعی و پایدار، لازم است گفتگوهای واقعی و صادقانه با کودکان آغاز شود. نابرابری جنسیتی. نابرابری های جنسیتی به بی ارزش کردن و تبعیض علیه زنان و دختران در یک جامعه اشا
ره دارد. این منجر به قدرت بیشتر دادن به مردان و پسران، در عین حال تحقیر زنان و دختران می شود. یک مطالعه در اتیوپی نشان داد که اگرچه ۹۳ درصد از دانش آموزان پسر خشونت علیه دختران را غیرقانونی می دانند، حدود ۳۳ درصد فکر می کنند که دانش آموزان پسر می توانند هر آنچه را که می خواهند داشته باشند و برای رسیدن به آن به جذابیت یا زور خود متوسل شوند. محدودیت های ظرفیت. محدودیت های ظرفیت در سیستم های آموزشی نیز مسئول کند کردن پیشرفت مربوط به پیشگیری از خشونت مبتنی بر جنسیت هستند. یکی از مهم ترین چالش ها، آموزش معلمانی است که ابزارها و حساسیت لازم برای آموزش برنامه های درسی علیه خشونت و ترویج برابری جنسیتی را داشته باشند. برای اینکه تغییر واقعی رخ دهد، لازم است این ابزارهای جدید به آرامی معرفی شوند و تحلیل شود که چه کسی برای انتقال این عناصر بهترین است و چه مهارت ها و دانشی مورد نیاز است. علاوه بر این، داشتن منابع کافی برای اجرای تغییر بسیار مهم خواهد بود. سازوکارهای هماهنگی و نظارت ضعیف. یکی دیگر از عواملی که پیشرفت مربوط به توقف خشونت جنسیتی مرتبط با مدرسه را محدود می کند، هماهنگی ضعیف و سازوکارهای نظارتی غیرقابل اعتماد
است. این موارد همکاری بین وزارتخانه های آموزش و پرورش، پلیس، خدمات اجتماعی، حمایت از کودکان و موارد دیگر را دشوار می کند. این مهم است زیرا اگر این همکاری روان نباشد، متوقف کردن خشونت جنسیتی مرتبط با مدرسه دشوار خواهد بود. برای غلبه بر چالش ها، از جمله بوروکراسی که جریان اشتراک دانش را مختل می کند، به تجدید نظر در چشم انداز فرهنگی سازمان نیاز خواهد بود. پشتیبانی ضعیف خدمات برای قربانیان. دسترسی محدود به خدمات باکیفیت، از جمله خدمات حمایت از کودکان و خدمات اجتماعی (که اغلب وجود ندارند) به دلیل کیفیت خدمات است. این امر به ویژه جوامع آسیب پذیر را نگران می کند. فقدان حکومتداری. در اکثر کشورها، در حال حاضر هیچ قانونی وجود ندارد که کودکان را از خشونت در مدرسه محافظت کند، به این معنی که در صورت وقوع چنین اتفاقی، کار زیادی نمی توان انجام داد. با این حال، اخیراً برخی کشورها قوانینی را به طور خاص برای مدارس وضع کرده اند. با این اوصاف، جنبه های مرتبط با قانون گذاری به یک چالش واقعی تبدیل شده اند. برای جلوگیری از خشونت مبتنی بر جنسیت، عاملان آن باید مجازات شوند. شواهد محدود. شواهد نوظهور، اما محدود، بر اساس آنچه مؤثر است
، اگرچه این حوزه ای است که توجه فزاینده ای را به خود جلب می کند. معدود ارزیابی هایی که در حال حاضر از مداخلات مربوط به خشونت جنسیتی مرتبط با مدرسه وجود دارد، از نظر روش شناسی، دقت، مقیاس و دامنه بسیار متفاوت هستند. این امر شناسایی بهترین شیوه ها و نتیجه گیری در مورد استراتژی های مؤثری که بتوان آنها را به سایر محیط ها تعمیم داد، دشوار می کند. همچنین مجموعه ای رو به رشد از شیوه های نویدبخش و دانش موجود وجود دارد که هنوز به طور کامل مستند نشده اند. داده ها و تحقیقات ناکافی. همان طور که قبلاً ذکر شد، بسیاری از چالش ها، گزارش دهی را کند می کنند و بر کیفیت ارائه داده های قابل اعتماد در مورد انواع خاصی از خشونت تأثیر می گذارند. این نشان می دهد که داده ها در زمینه هایی مانند گرایش جنسی، نژاد/قومیت و معلولیت و موارد دیگر ناقص هستند. این مهم است زیرا همه این زمینه ها برای مبارزه با خشونت جنسیتی مرتبط با مدرسه مهم هستند. بر اساس مطالعه ای که اخیراً توسط آژانس توسعه بین المللی آمریکا انجام شده است، برای مقابله با خشونت جنسیتی مرتبط با مدرسه (خشونت علیه زنان) لازم است به مطالعات در مقیاس بزرگ تکیه شود که شامل یافته هایی ب
اشد که بتوان آنها را در کشورهای مختلف مقایسه کرد؛ مطالعاتی که اشکال مختلف خشونت جنسیتی مرتبط با مدرسه، ارتباط بین تغییر رفتار و اختلاف بین تحقیق و عمل را نشان می دهند. لازم است روی ابزارهای قوی سیستم مدیریت داده سرمایه گذاری شود که داده ها را تقسیم بندی کرده و تجزیه و تحلیل آنها را برای افراد آسان تر کند.
جیانلوکا کوستانتینی (؛ زادهٔ ) کارتونیست اهل ایتالیا است. زندگی نامه. جیانلوکا کوستانتینی یک تصویرگر و کارتونیست ایتالیایی است که آموزش خود را در آکادمی هنرهای زیبای راونا گذراند. فعالیت حرفه ای او در سال ۱۹۹۳ آغاز شد، زمانی که در نشریات "Schizzo" (اشیتسو) در کرمونا و روزنامه ایل مانیفستو مطلب منتشر کرد. از سال ۲۰۰۰ او به آزمایش با استفاده از وب در زبان کمیک از طریق پروژه "inguine.net" (اینگوینه.نت) پرداخت که بعدها منجر به انتشار مجله "inguineMAH!gazine" (اینگوینه مَگ!زین) توسط Coniglio Editore شد. در سال ۲۰۰۲، نمایشگاه جو ساکو در ایتالیا و در سال ۲۰۰۳ نمایشگاه مرجان ساتراپی را برگزار کرد. در سال ۲۰۰۵ همراه با الکترا استامبولیس، جشنواره کومیکازن (کمیک های واقع گرا) را سازمان دهی کرد که تا سال ۲۰۱۶ ادامه داشت. از سال ۲۰۱۰، جیانلوکا کوستانتینی در آکادمی هنرهای زیبای بولونیا در رشتهٔ تخصصی «زبان های کمیک» تدریس هنر کمیک را آغاز کرد. او از ۲۰۱۶ تا ۲۰۲۰ در فعالیت های دی ام۲۵ (جنبش دموکراسی در اروپا ۲۰۲۵) به رهبری یانیس واروفاکیس مشارکت داشت و همچنین با هنرمند چینی آی وی وی همکاری کرد. در سال ۲۰۰۹ در گالری Lazaride
s لندن نمایشگاه داشت و در سال ۲۰۱۰ در و کاروسل لوور پاریس شرکت کرد. در ۲۰۱۴ آثار خود را در مرکز هنر معاصر "Dox" پراگ و موزه طنز دیوژنس تابوردا در بوئنوس آیرس به نمایش گذاشت. در ایتالیا نیز در سال ۲۰۱۳ همراه با آثار آلیگیه رو بئتی در موزه هنر معاصر لیسونه نمایشگاه داشت. طراحی ها برای حقوق بشر. از سال ۲۰۰۴، جیانلوکا کوستانتینی با اختصاص آثار خود به رخدادهای سیاسی و اجتماعی جهانی شناخته شد. فعالیت هنری او با همکاری در پرتال ایندی مدیا آغاز شد که تمرکز آن بر رخدادهای سیاسی مهم همچون اعتراضات خیابانی و انقلاب ها بود. از برجسته ترین آثار او می توان به طراحی هایی درباره انقلاب مصر در قاهره (۲۰۱۱)، اعتراضات گزی استانبول (۲۰۱۳)، و همچنین اعتراضات هنگ کنگ در سال های ۲۰۱۹ و ۲۰۲۰ اشاره کرد. از ۲۰۱۴، او تمرکز خود را بر حقوق بشر قرار داد و به ویژه شرایط زندانیان در کشورهایی مانند بحرین، عربستان سعودی، چین، ترکیه و مصر را در آثارش بازنمایی کرد. در ۲۰۱۸، او کشتار در دفتر روزنامه کپیتال گازت در آناپولیس مریلند را با طراحی های خود به تصویر کشید. در ۲۰۱۹ او با پن اینترنشنال همکاری کرد و مجموعه ای از طراحی ها درباره مسائل حقوق ب
شری در اریتره ارائه داد. او با سازمان های حقوق بشری بین المللی همچون عفو بین الملل، اکشن اید، اس او اس مدیترانه و Arci همکاری داشته است. در ۲۰۱۹ جایزه «هنر و حقوق بشر» از عفو بین الملل را دریافت کرد. در ۲۰۲۳ کتاب "Human Rights Portraits" (پرتره های حقوق بشر) را منتشر کرد که هم زمان با شصتمین سالگرد عفو بین الملل ارائه شد و شامل متونی از ریکاردو نوری بود. این کتاب سهم مهمی در مستندسازی مبارزات انسانی و چالش های مرتبط با حقوق بشر دارد. پرونده پاتریک زاکی. جیانلوکا کوستانتینی خالق تصویر نمادین پرونده پاتریک زاکی بود. این طراحی در ۷ فوریه ۲۰۲۰، هم زمان با بازداشت او منتشر شد. به مدت دو سال، این تصویر در کمپین آزادی عفو بین الملل استفاده شد و در شهرهای مختلف ایتالیا در قالب نصب های شهری دیده شد. در مه ۲۰۲۰، ویرجینیو مرولا، شهردار بولونیا، نسخه ای از آن را در میدان ماجوره نصب کرد. همان ماه، کتابخانه آرکی جینازیو به سفارش دانشگاه بولونیا میزبان نمایشگاهی بر اساس این تصویر شد. در ۲۰۲۲، کوستانتینی رمان گرافیکی با متن لاورا کاپون منتشر کرد با عنوان "Patrick Zaki, una storia egiziana" (پاتریک زاکی، یک داستان مصری) که تو
سط انتشارات فلترینلی چاپ شد. اتهام تروریسم از سوی دولت ترکیه. در ژوئیه ۲۰۱۶، پس از شکست کودتای ترکیه، آثار کوستانتینی در اینترنت در ترکیه سانسور شد. در ۲۸ ژوئیه او غیابی در دادگاه "Golbasi" محاکمه و به اتهام تروریسم متهم شد. طراحی های دادگاه آی وی وی در پرونده فولکس واگن. در سال ۲۰۱۹، هم زمان با رسیدگی قضایی آی وی وی علیه شرکت فولکس واگن در کپنهاگ، کوستانتینی به عنوان مستندساز بصری فعالیت کرد و رویدادها را از طریق طراحی ثبت نمود. این همکاری بنا به درخواست مستقیم آی وی وی صورت گرفت، زیرا جلسات دادگاه پشت درهای بسته بود و حفظ مستندات تصویری از آن اهمیت داشت. او با طراحی های خود به ثبت بصری این پرونده مهم کمک کرد. طراحی ها برای اعتراضات مهسا امینی. در سال ۲۰۲۲، کوستانتینی شروع به بازنمایی تصویری اعتراضات ایران در واکنش به قتل مهسا امینی کرد؛ رخدادی که جامعه جهانی را تکان داد. او طی یک سال پس از آن به مستندسازی «انقلاب زنان ایران» و اعدام های حکومتی ادامه داد. هدف او از این آثار، تقویت صدای زنان ایران و جلب توجه جهانی به مسائل آزادی و حقوق بشر بود. آثار او در شهرهای مختلف جهان از جمله پاریس، میلان، لندن، برلین، د
نور، لس آنجلس، ونکوور، فریبورگ، تالین و اتاوا به نمایش درآمد. نمایشگاه انفرادی او با عنوان "La strage dei fiori" (کشتار گل ها) توجه زیادی برانگیخت و فرصتی برای بازاندیشی درباره وضعیت ایران فراهم کرد. در ساختمان های شهرداری های مختلف ایتالیا نیز بنر «Liberty for Women in Iran» (آزادی برای زنان ایران) نصب شد. در ۲۰۲۳، جین کمپیون در جشنواره فیلم ونیز با پوشیدن لباسی حاوی طراحی کوستانتینی بر روی فرش قرمز ظاهر شد. انتشارها. جیانلوکا کوستانتینی از سال ۱۹۹۳ شروع به انتشار کمیک کرد و ابتدا با مجلات ایتالیایی در حوزه کمیک همکاری نمود. طی سال ها، او رمان های گرافیکی متعددی خلق کرده است. رمان های گرافیکی. در سال ۲۰۰۸، جیانلوکا کوستانتینی و الِترا استامبولیس در انتشار «رام کننده استانبول» همکاری کردند؛ یک زندگی نامه اختصاص یافته به عثمان حمدی بی. این زندگی نامه که از ترکیب روایت تصویری و متن نوشتاری شکل گرفته، ادای احترامی دقیق به این شخصیت برجسته در فضای فرهنگی عثمانی است. عثمان حمدی بی، نقاش، باستان شناس و موزه شناس، به دلیل نقش مهمش در صحنه هنری و فرهنگی امپراتوری عثمانی شناخته می شود. این زندگی نامه مصور فرصتی برای خ
واننده فراهم می کند تا با زمینه تاریخی و فرهنگی که عثمان حمدی بی در آن فعالیت داشته، آشنا شود و فعالیت های متنوع و تأثیر او بر میراث هنری و موزه ای ترکیه را درک کند. رمان گرافیکی «جولیان آسانژ: از اخلاق هکر تا ویکی لیکس» نوشتهٔ جیانلوکا کوستانتینی و داریو مورگانته و منتشر شده توسط انتشارات ایتالیایی Becco Giallo در سال ۲۰۱۱، تاریخچه جولیان آسانژ و همکاران او را دنبال می کند. این اثر دو دهه چالش های رایانه ای را پوشش می دهد و بسیاری از پرسش ها پیرامون ویکی لیکس و جامعه هکرها را بررسی می کند. متن به طور عمیق به تولد و توسعه ویکی لیکس می پردازد و بر جنجال ها و تأثیرات افشاگری های آن، به ویژه ویدیوی "Collateral Murder"، تمرکز می کند. بین سال های ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۴، جیانلوکا کوستانتینی با نویسنده الِترا استامبولیس سه رمان گرافیکی بیوگرافیک ایجاد کرد: «شام با گرامشی»، «خداحافظ برلینگر» و «پرتینی در آسمان». این سه گانه با ترکیب روایت تصویری و متن، زندگی شخصیت های مهم تاریخ ایتالیا را به طور عمیق بررسی می کند. «کارگاه قصابی، ۱۹۱۷: دهکده ی بریگاد کاتانزارو» یک رمان گرافیکی است که دوره جنگ جهانی اول را بررسی می کند. این اثر
در سال ۲۰۱۴ توسط جیانلوکا کوستانتینی و الِترا استامبولیس برای انتشارات Eris Edizioni خلق شد و واقعیت جنگ و چالش های سربازان را به تصویر می کشد. در سال ۲۰۱۹، او رمان گرافیکی «لیبی» را منتشر کرد، یک همکاری با خبرنگار فرانچسکا مانوکچی که دینامیک ها و چالش های پیچیده لیبی را از طریق ترکیب هنر و روزنامه نگاری روایت می کند. در سال ۲۰۲۲، جیانلوکا کوستانتینی رمان گرافیکی «پاتریک زاکی، یک داستان مصری» را با خبرنگار لورا کاپون منتشر کرد و زندگی پاتریک زاکی فعال حقوق بشر مصری را بررسی می کند. در سال ۲۰۲۴، او با آی ویوی و الِترا استامبولیس رمان گرافیکی «زودیاک» را منتشر کرد. در همان سال، رمان گرافیکی «شی جین پینگ: امپراتور سکوت» با خبرنگار اریک مایر منتشر شد. طراحی برای ورزش. در سال ۲۰۱۸، جیانلوکا کوستانتینی با CNN Sport همکاری کرد و المپیک زمستانی کُره را به تصویر کشید. او سپس توجه خود را به مسابقات رولان گاروس در پاریس، فرانسه معطوف کرد و لحظات مهم مسابقات را به تصویر کشید. در نهایت، او مسابقات جام جهانی ۲۰۱۸ در روسیه را پوشش داد. کمیک های زیرزمینی. بین ۱۹۹۳ تا ۲۰۰۰، جیانلوکا کوستانتینی به جنبش کمیک زیرزمینی ایتالیا و
اروپا کمک کرد و آثار خود را در مجلات مستقل منتشر نمود، از جمله "Interzona", " کتاب ها و رمان های مصور. جیانلوکا کوستانتینی نویسنده و تصویرگر رمان های مصور است که تمرکز اصلی او بر مسائل اجتماعی و حقوق بشر است. برخی از آثار مهم او عبارتند از: سبک و موضوع آثار. سبک آثار کوستانتینی ترکیبی از گزارشگری مصور، بیوگرافی، و نقد اجتماعی است. او با استفاده از تصویرسازی و گرافیک، پیام های اجتماعی و سیاسی را به مخاطب منتقل می کند و تجربه ای آموزشی و هنری فراهم می آورد. نمایشگاه ها و فعالیت های هنری. آثار او در نمایشگاه های بین المللی هنر معاصر به نمایش درآمده اند و برای بررسی موضوعاتی مانند حقوق بشر، تبعیض، آزادی بیان و عدالت اجتماعی مورد توجه قرار گرفته اند. کوستانتینی از تصویرسازی برای روایت داستان ها و ارائه نقدهای عمیق اجتماعی بهره می برد.
کامبیک (؛ Կամրիկ, Կամրիկ անապատ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر استان آدانا ترکیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۳ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای صلیب مقدس (ونیز) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر ونیز، استان ونیز ایتالیا می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۳ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
گوئیدو کاوالکانتی (حدود ۱۲۵۸ – ۲۹ اوت ۱۳۰۰) شاعر و فیلسوف ایتالیایی سده سیزدهم میلادی بود. او که نماینده طراز اول مکتب ادبی «سبک نوین شیرین» (dolce stil novo) بود—جریانی که مفهوم عشق را با نگرشی فلسفی و معنوی متحول ساخت—در زندگی سیاسی پرآشوب فلورانس در اواخر قرن سیزدهم نیز نقشی فعال ایفا کرد. کاوالکانتی به عنوان یکی از اعضای جناح گوئلف های سفید و دوست نزدیک دانته آلیگیری، شخصیتی محوری در گذار فرهنگی از قرون وسطی به دوران پیشا-رنسانس محسوب می شود. زندگی نامه. گوئیدو، فرزند کاوالکانته دِی کاوالکانتی، در خانواده ای اشرافی از گوئلف های سفید—جناحی سیاسی که از استقلال کمون های شهری در برابر قدرت پاپ حمایت می کرد—دیده به جهان گشود. این خانواده از ثروتمندترین و قدرتمندترین خاندان های فلورانس بود. حیات سیاسی گوئیدو، همچون دیگر هم عصرانش، تحت تأثیر منازعات شدید میان گوئلف ها و گیبلین ها (حامیان امپراتوری مقدس روم) قرار داشت. پس از شکست گوئلف ها د ر نبرد مونتاپرتی (۱۲۶۰) و تبعید پدرش، خانواده کاوالکانتی با پیروزی در نبرد بِنِوِنتو (۱۲۶۶) جایگاه برجسته خود را بازیافتند. در راستای یک صلح سیاسی، گوئیدو در ۱۲۶۷ با بئاتریچه،
دختر فاریناتا دلی اوبِرتی، رهبر سرسخت جناح گیبلین، پیمان زناشویی بست. گرایش های فلسفی و شهرت به دگراندیشی. او که از سوی معاصرانش روشنفکری برجسته به شمار می رفت، پیش از سال ۱۲۸۰ مورد توجه یاکوپو دا پیستویا، استاد هنر (magister artium) در بولونیا، قرار گرفت و او اثر خود، رساله در باب سعادت (Quaestio de felicitate) را که در آن سعادت از منظر ابن رشدگرایی بررسی می شود، به وی تقدیم کرد. در واقع، در آثار کاوالکانتی می توان رگه هایی از ابن رشدگرایی یا دست کم تفکر دگراندیشانه ای را مشاهده کرد که برای او شهرت مادی گرا و اپیکوری (اصطلاحی که در آن زمان عموماً به کسانی اطلاق می شد که به جاودانگی روح اعتقاد نداشتند و بنابراین بدعت گذار محسوب می شدند) را به ارمغان آورد. منازعات سیاسی و تبعید. کاوالکانتی در امور سیاسی فلورانس حضوری فعال داشت. او در ۱۲۸۴ عضو شورای عمومی شهر بود و طبق روایت دینو کومپانی، مورخ معاصر، سفری زیارتی به سانتیاگو دِ کومپوستلا را نیز آغاز کرد که انگیزه های آن همچنان محل بحث است؛ بسیاری معتقدند این سفر پوششی برای اهداف سیاسی بوده است. دشمنی عمیق او با کورسو دوناتی، رهبر گوئلف های سیاه، به سوءقصدهای مت
قابل و درگیری های خشونت بار انجامید. با اجرای «فرامین عدالت» (Ordinamenti di Giustizia) در سال ۱۲۹۳، اشراف (magnati) از مشارکت مستقیم در قدرت سیاسی محروم شدند. این قوانین که با هدف تضعیف اشرافیت فئودال و تقویت طبقه نوظهور بازرگانان (بورژوازی) وضع شده بود، فضای سیاسی را بیش از پیش ملتهب ساخت. در نهایت، در ۲۴ ژوئن ۱۳۰۰، هنگامی که دانته به مقام پریوره (از حاکمان شهر) رسیده بود، در حکمی برای آرام کردن شهر، رهبران هر دو جناح متخاصم، از جمله گوئیدو کاوالکانتی، به تبعید محکوم شدند. او به منطقه ناسالم سارتسانا فرستاده شد و اندکی پس از بازگشت به فلورانس، به دلیل ابتلا به مالاریا، در ۲۹ اوت ۱۳۰۰ درگذشت. رابطه او با دانته، که زمانی گوئیدو را «نخستینِ دوستانم» نامیده بود، در دهه پایانی قرن سیزدهم دستخوش تیرگی شد. سونِت "I' vegno 'l giorno a te 'nfinite volte" که در آن گوئیدو دانته را به «بزدلی» متهم می کند، گواهی بر این گسست فکری یا شخصی است. شخصیت. نویسندگان معاصر، از جمله دینو کومپانی و جووانی ویلانی، تصویری از شخصیتی مغرور، گوشه گیر، جسور و غرق در تأملات فکری از او ارائه داده اند. این شخصیت پیچیده در دو جنبه اصلی با د
وستش دانته تفاوت داشت ماجرای مشهوری که بوکاچو نقل می کند—جایی که گوئیدو با پرشی چابک از روی یک گور خود را از دست گروهی جوان که قصد شوخی با او را داشتند، می رهاند—به زیبایی این دو وجه شخصیت او را به هم پیوند می زند. این حرکت، هم نماد «سبکی» و برتری فکری او بر ابتذال روزمره است (تفسیری که ایتالو کالوینو در "درس های آمریکایی" ارائه می دهد) و هم کنایه ای از باورهای اپیکوری او که مرگ را پایان مطلق می دانست. آثار. مجموعه اشعار به جا مانده از او شامل ۵۲ قطعه (سونِت، بالّادا و چکامه) است. از آنجا که هیچ ترتیب مشخصی از آثار او از سوی خود شاعر در دست نیست، چینش کنونی بر اساس پژوهش های گوئیدو فاواتی، منتقد ادبی، است که تلاشی برای بازسازی یک سیر مضمونی در شعر اوست. مشهورترین آثار او عبارتند از: چکامه فلسفی Donna me prega (بانو از من می پرسد)، سونِت Chi è questa che vèn, ch’ogn’om la mira (کیست این که می آید و همگان به او می نگرند) و بالّادای تبعید Perch'i' no spero di tornar giammai (چون امیدی به بازگشت هرگز ندارم). مضامین. درون مایه اصلی شعر کاوالکانتی، همانند دیگر شاعران سبک نوین، عشق است؛ اما تحلیل او از این پدیده کام
لاً متمایز و عمیقاً فلسفی است. شالوده نظری او بر ارسطوگرایی رادیکال استوار است که از طریق تفاسیر ابن رشد به غرب لاتین رسیده بود. بر اساس این دیدگاه، نفس انسان از قوای متعددی تشکیل شده است: نفس نباتی (مسئول حیات)، نفس حساسه (مسئول ادراک حسی) و نفس عاقله (مسئول تفکر). سلامت روانی انسان در گرو هماهنگی و یکپارچگی این قواست؛ مفهومی که در فلسفه ارسطویی سینولو (sinolo) یا یگانگی ماده (بدن) و صورت (نفس) نامیده می شود. در شعر کاوالکانتی، عشق نیرویی تراژیک و ویرانگر است که مستقیماً به نفس حساسه حمله می برد. این تهاجم، تعادل روانی فرد را برهم زده و به آشفتگی قوای دیگر، به ویژه نفس نباتی، منجر می شود (عاشق خواب و خوراک خود را از دست می دهد). نفس عاقله، که از این آشوب آگاه است، تنها می تواند نظاره گر این فروپاشی درونی باشد. این فرآیند در نهایت به نوعی «مرگ روحانی» یا بیگانگی از خود می انجامد. بنابراین، برخلاف شاعرانی چون گوئینیتسلی یا بعدها خود دانته که در عشق مسیری به سوی تعالی معنوی می یافتند، برای کاوالکانتی عشق تجربه ای دردناک، اضطراب آور و بنیان کن است. بانو در شعر او موجودی دست نیافتنی باقی می ماند و درام اصلی در در
ون روح متلاشی شده عاشق رخ می دهد. این تحلیل روان شناختی دقیق، که با زبانی آهنگین و ظریف بیان شده، شعر او را به یکی از پیچیده ترین و مدرن ترین دستاوردهای ادبی قرون وسطی تبدیل کرده است.
کلیسای صلیب مقدس (گاوار) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر گاوار، استان گغارکونیک ارمنستان می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۳ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
توروسی وانک (؛ Խաղճունյաց վանք) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در حدود ۱۲ کیلومتری شهر بایبورد، استان بایبورد ترکیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۳ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای تژ (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر توغ، استان هادروت جمهوری آرتساخ می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۳ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
آنتونیتا د پاچه (; – ) میهن پرست، آموزگار و پرستار نظامی ایتالیایی بود. او یکی از چهره های برجسته در مبارزه برای آزادی و اتحاد ایتالیا به شمار می رفت. او یکی از بنیان گذاران کمیته سیاسی زنان ناپولی بود. زندگی نامه. د پاچه در گالیپولی در فوریهٔ ۱۸۱۸ به دنیا آمد. او دختر بانکدار ثروتمند ناپلی، گرگوریو د پاچه، و لویزا روچی چِراسولی بود. وقتی د پاچه هشت ساله بود، پدرش درگذشت و او و سه خواهرش، کیارا، کارلوتا و روزا، تحت مراقبت یک صومعه قرار گرفتند. روزا مدتی بعد ازدواج کرد و آنتونیتا را به همراه خود و همسرش، اپامینوندا والتینو، برد. وقتی والتینو در ۱۸۳۸ درگذشت، روزا، آنتونیتا و فرزندان روزا به ناپولی در جنوب ایتالیا نقل مکان کردند. آنتونیتا د پاچه در دوران پیش پارلمانی، به یکی از چهره های برجسته میان زنان میهن پرست ناپولی تبدیل شد. او زندگی خود را وقف خدمت مدنی و اتحاد ایتالیا کرد و بعدها بر ارتقاء موقعیت اجتماعی و فرهنگی زنان در کشور متمرکز شد.
دانیلو دولچی (; – ) شاعر، معمار و جامعه شناس اهل ایتالیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه صلح لنین شده است. زندگی نامه. دانیلو دولچی یک کنشگر اجتماعی، جامعه شناس، آموزگار محبوب و شاعر اهل ایتالیا بود. او بیشتر به خاطر مخالفت با فقر، طرد اجتماعی و مافیا سیسیل در سیسیل شناخته می شود و یکی از شخصیت های اصلی جنبش عدم خشونت در ایتالیا محسوب می شود. او به عنوان "مهاتما گاندی سیسیل" شناخته شد. در دهه های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰، دولچی مجموعه ای از کتاب ها را منتشر کرد (به ویژه ترجمه های انگلیسی آن ها، "To Feed the Hungry"، ۱۹۵۵ و "Waste"، ۱۹۶۰) که با نیروی احساسی و جزئیات دقیقی که از وضعیت فقر شدید روستایی سیسیل و قدرت مافیا سیسیل ارائه می کردند، توجه جهان خارج را جلب کردند. دولچی در ایالات متحده و شمال اروپا به نوعی قهرمان کالت تبدیل شد؛ به ویژه جوانان آرمان گرای او را ستایش می کردند و کمیته های حمایتی برای جمع آوری کمک مالی برای پروژه های او تشکیل شد. در سال ۱۹۵۸، او جایزه جایزه صلح لنین را دریافت کرد، با وجود اینکه صراحتاً غیرکمونیست بود. او دو بار توسط کمیته خدمات دوستان آمریکایی (AFSC) برای جایزه صلح نوبل نامزد شد؛
این کمیته در سال ۱۹۴۷ همراه با Friends Service Council بریتانیا، اکنون Quaker Peace and Social Witness، به نمایندگی از تمامی کویکرها جهان جایزه صلح نوبل را دریافت کرد. از جمله افرادی که به صورت علنی از تلاش های او حمایت کردند، کارلو لوی، اریک فروم، برتراند راسل، ژان پیاژه، آلدوس هاکسلی، ژان-پل سارتر و ارنست بلوخ بودند. در سیسیل، لئوناردو شیاچیا بسیاری از ایده های او را تبلیغ کرد. در ایالات متحده، ایدئالیسم پیشا-مسیحی او به طور اشتباه با کمونیسم اشتباه گرفته شد. او همچنین دریافت کننده جایزه بین المللی جامنلال باجاج ۱۹۸۹ از بنیاد جامنلال باجاج هند بود. سال های اولیه. دانیلو دولچی در شهر کارستیک سژانا (اکنون در اسلوونی) که آن زمان بخشی از منطقه مرزی ایتالیایی به نام مارس جولیا بود، به دنیا آمد. پدرش یک مسئول راه آهن سیسیلی بی خدا و مادرش، ملی کوکلج، زن اسلوونیایی عمیقاً کاتولیک محلی بود. دانیلو جوان در دولت فاشیستی بنینتو موسولینی رشد کرد. در نوجوانی دولچی شاهد ورود ایتالیا به جنگ جهانی دوم بود و خانواده اش را با پاره کردن هر پوستر جنگ فاشیستی ای که می یافت نگران می کرد. او بعدها گفت: «من هرگز عبارت 'معترض وجدا