Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یادداشت های یک دیوانه (؛ "Zapiski sumasshedshevo") یک داستان کوتاه طنزآمیز از نیکولای گوگول است که اولین بار در سال ۱۸۳۵ منتشر شد. «یادداشت های یک دیوانه» در کنار «شنل» و «دماغ» یکی از بهترین داستان های کوتاه گوگول محسوب می شود. این داستان بر زندگی یک کارمند جزء دولت در دوران نیکلای یکم تمرکز دارد. داستان، سقوط شخصیت اصلی داستان، پوپریشچین، به ورطه جنون را نشان می دهد. «یادداشت های یک دیوانه»، تنها اثر گوگول است که به صورت اول شخص و در قالب یادداشت های روزانه نوشته شده است. طرح داستان. اگرچه مراجع پزشکی قرن نوزدهم به دقت توصیف های گوگول از سیر جنون اشاره کردند، خود متن (به استثنای عنوان) هرگز تلاش نمی کند جنون را همچون یک پدیدهٔ عینی در نظر بگیرد. همه چیز منحصراً از دیدگاه شخصیت اصلی داستان روایت می شود و نتیجه گیری در مورد او و آنچه بر او می گذرد، تنها از روایت خودتنهاانگارانه و به طور فزاینده، خیالی وقایع و افکار ثبت شده در دفتر خاطرات او قابل استنباط است. نوشته ها به طور تصادفی، بازگویی وقایع روز را با ثبت افکار و تداعی های مربوط به آن ها در زمان حال ترکیب می کنند. این کتاب با قالب استاندارد دفتر خاطرات مب
تنی بر تاریخ آغاز می شود، اما در نقطه ای خاص حتی تاریخ ها نیز شکلی غیرمنطقی به خود می گیرند، گویی حس نویسنده از زمان متعارف از بین رفته است. مضامین. جنون. گوگول در شخصیت پردازی خود از پوپریشچین، تصاویر رایجی از جنون را تداعی می کند - توهم شنیداری (سگ های سخنگو)، توهمات خودبزرگ بینی (فکر می کند پادشاه اسپانیا است) و فضای اداری و نهادی تیمارستان و تأثیر آن بر فرد. در نیمه دوم قرن نوزدهم، «یادداشت های یک دیوانه» اغلب به عنوان یک موردکاوی واقع گرایانه مورد استناد قرار می گرفت: متخصصان پزشکی مقالاتی نوشتند که اصالت آن را به عنوان طرحی کلی از پیشرفت توهم پارانوئید تأیید می کردند. روان پزشک اریک لوین آلتشولر از این شخصیت به عنوان یکی از اولین و مفصل ترین توصیف ها از آنچه بعدها به عنوان اسکیزوفرنی شناخته شد، یاد می کند. تصویر بیمارستان روانی به عنوان یک خانه اصلاح و تربیت، که به طور غیرمستقیم از طریق نوشته های دیوانه وار پوپریشچین ارائه می شود، با دیدگاه های ایدئولوژیک و رویه های اداری و نهادی مربوط به درمان جنون در دوران صنعتی شدن اروپا نیز مطابقت دارد. سقوط پوپریشچین به ورطهٔ جنون نتیجه بیگانگی او از جامعه است. آرز
وی او برای دستیابی به عزت و اقتداری که در اطراف خود می بیند، اما هرگز احساس نمی کند، به جای انگیزه، منجر به ناامیدی او می شود. فقدان انگیزه باعث می شود پوپریشچین فقط آرزوی قدرت و ثروت کند، به جای اینکه فعالانه برای دستیابی به این اهداف در واقعیت تلاش کند. رابطهٔ پوپریشچین با سه شخصیت خاص، مدیر، سرپرست بخش و سوفی، به طور قابل توجهی در فروپاشی سلامت عقل او نقش دارد. سرپرست با انتقاد مداوم، پوپریشچین را به طور مستقیم دچار سرخوردگی می کند. پوپریشچین به تلاش های سرپرست برای سربه راه کردن او؛ با خشم و پرخاشگری پاسخ می دهد. مدیر در مقابل، رویکرد بسیار منفعلانه تری را در قبال پوپریشچین اتخاذ می کند. پوپریشچین در واقع مدیر را می پرستد، که تا حد زیادی به این دلیل است که مدیر از پوپریشچین فاصله می گیرد و هرگز با نظرها یا پیشنهادها در زندگی شخصی او دخالت نمی کند. علی رغم این رابطهٔ بدایتاً صلح آمیز، پوپریشچین راهی برای دیدن تهدید در مدیر پیدا می کند. پوپریشچین متوجه می شود که مدیر جاه طلبی "بیش از حدی" دارد، ویژگی ای که پوپریشچین آرزوی آن را دارد، اما می داند که نمی تواند در واقعیت به آن دست یابد و بنابراین تحسین او از م
دیر به نفرت تبدیل می شود. سوفی زن زیبایی است که پوپریشچین به او کشش جنسی زیادی دارد. با این حال، پوپریشچین به طرز دردناکی متوجه می شود که سوفی او را غیرجذاب و آزاردهنده می یابد و پوپریشچین قادر به کنار آمدن با این موضوع نیست. پوپریشچین از طریق نامه هایی که توسط یک سگ نوشته شده، هم از جاه طلبی مدیر و هم از دیدگاه سوفی نسبت به خود آگاه می شود. تخیل پوپریشچین نامه ای تحسین آمیز از سوفی را در ذهن او ساخت، در حالی که در واقعیت، نامه حتی او را ذکر نمی کند. نابودی نامه توسط او، با نمادین سازی رهایی او از واقعیت، جنون او را نشان می دهد. بیگانگی. یکی از نیروهای مختل کننده ای که زمینه ساز این داستان شده است، رابطهٔ بین فرد و جامعه است. پوپریشچین در هر کسی تهدیدی می بیند و همیشه راهی برای سرزنش دیگران برای ناکامی های شخصی خود پیدا می کند و در نتیجه با آن ها با پرخاشگری ای که معتقد است شایستهٔ آن هستند، رفتار می کند. این رفتار، به چرخهٔ معیوبی دامن می زند که درک و رفتار منفی جامعه نسبت به پوپریشچین را توجیه می کند. اعداد. تحلیل های زیادی در مورد نوشته های منحصر به فرد پوپریشچین در دفتر خاطراتش انجام شده است که سعی در تفس
یر معنای آن ها دارند، و توجه ویژه ای به این نوشته شده است: ۴۳ آوریل ۲۰۰۰. ارماکوف یک تحلیل فرویدی انجام داد که این فرضیه را مطرح می کند که پوپریشچین از این تاریخ پوچ برای اجتناب از ۱۳ مه استفاده کرده است، زیرا کلمه "maja" به "majat'sja" اشاره دارد که در روسی به معنای رنج است. تحلیل ریچارد گوستافسون از عنوان نوشته، ابتنای بیشتری بر محتوای داستان دارد. او موافق است که پاپریشچین در واقع سعی دارد از ۱۳ مه اجتناب کند، اما استدلال او این است که نامه های سگ هایی که واقعیت حاد سوفی و مدیر را آشکار کردند، دقیقاً شش ماه قبل، در ۱۳ نوامبر، ارائه شده بودند. میراث. لو شون که با ادبیات روسیه به خوبی آشنا بود و در سال ۱۹۱۸ داستانی با عنوانی مشابه داستان گوگول نوشت. نام این داستان در رمان «"یادداشت های یک دیوانه اوکراینی»" نوشته لینا کوستنکو که در آن اشارات مکرری به نوشته های گوگول شده، منعکس شده است. اقتباس ها. در ۱۹ دسامبر ۱۹۶۴، این داستان را اریک باوئرسفلد برای سریال رادیویی "«عشای ربانی سیاه»" اقتباس کرد. این اقتباس بعداً در سال ۱۹۸۷ در دو قسمت در سریال رادیویی "«قصه هایی از سایه ها»" دوباره پخش شد. مارتین دونگان این داس
تان را در سال ۱۹۶۹ برای شرکت سی ام اس رکوردز (CMS-536) ضبط کرد. کنت ویلیامز داستان نیکولای گوگول را در سال ۱۹۶۱ برای یک فیلم انیمیشن ساختهٔ ریچارد ویلیامز ضبط کرد که هرگز تکمیل نشد. در ۳ فوریه ۱۹۹۱، صدای ضبط شدهٔ کنت ویلیامز از رادیو بی بی سی ۴ پخش شد. در اول ماه مه ۲۰۰۲، گریف ریس-جونز در یک نمایش رادیویی بی بی سی ۴ به کارگردانی جیم پویزر به عنوان قسمتی از سریال کمدی "«سه ایوان، دو عمه و یک پالتو»" بازی کرد. در سال ۲۰۰۷، این داستان توسط الیوت هیز برای رادیو سی بی سی اقتباس و توسط استیون اویمیت اجرا شد. دیوید هولمن به اقتباس از این داستان یک نمایشنامه نوشته؛ این نمایشنامه در سال ۲۰۱۰ در سیدنی (بعداً در آکادمی موسیقی بروکلین در شهر نیویورک) با بازی جفری راش اجرا شد.
باشگاه فوتبال تراکتور تاشکند (به ازبکی: Traktor Tashkent) یک باشگاه فوتبال ازبکستانی مستقر در تاشکند بود. این باشگاه در سال ۲۰۰۷ منحل شد. مشکلات باشگاه. در گذشته، این باشگاه بسیار مشهور و قدرتمند بود، اما وقتی نتوانست هزینه های سوپر لیگ ازبکستان را بپردازد، به لیگ دسته اول سقوط کرد. آنها به دلیل قرارداد اسپانسری نامحبوب، نمی توانستند حقوق بازیکنان را پرداخت کنند. این مشکلات منجر به انحلال باشگاه شد.
عمر نورمحمدوف (؛ زادهٔ ) یا عمر نورماگومدوف ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی اهل روسیه است. وی از سال ۲۰۱۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. نورمحمدوف یک رزمی کار حرفه ای روسی در رشته رزمی ترکیبی است.وی پسر عموی خبیب نومحمدوف فایتر سرشناس روس است.عمر نومحمدوف در حال حاضر در دسته خروس وزن سازمان یواف سی رقابت می کند. نورماگومدوف پیش از این در مسابقات قهرمانی مبارزه عقاب (سازمان ئی اف سی) و لیگ مبارزان حرفه ای (سازمان پی اف ال) نیز شرکت داشته است. او برادر بزرگتر عثمان نورمحمدوف، قهرمان بلاتور و پسرعموی حبیب نورمحمدوف، قهرمان سابق سبک وزن بدون شکست یواف سی است. در تاریخ ۲۹ ژوئیه ۲۰۲۵، او در رتبه بندی خروس وزن یواف سی در رتبه دوم قرار دارد.
فیلم فراتر از قله یک درام ورزشی زندگی نامه ای روسی است که در سال ۲۰۱۷ به کارگردانی یانا پولیاروش، تامارا تسوتسوریا و کنستانتین کوتویف تولید شد و در تاریخ ۱ مارس ۲۰۱۸ منتشر گردید. شخصیت اصلی فیلم بر پایهٔ زندگی الکسی موشکین، قهرمان دو دورهٔ پارالمپیک (۱۹۹۴ و ۱۹۹۸) در رشتهٔ اسکی آلپاین، شکل گرفته است. الکسی در دوازده سالگی، هنگام صعود با تله کابین کراسنوپولیانسکایا که به طور ناگهانی متوقف شد، بدون انتظار برای ادامهٔ حرکت آن، از بالابر پیاده شد و شروع به بالا رفتن کرد؛ اما با ازسرگیری حرکت تله کابین، سقوط کرد و هر دو پای خود را از دست داد. چهار ماه پس از این حادثه توانست با استفاده از پروتز دوباره بایستد، دو ماه بعد به اسکیت سواری و دوچرخه سواری پرداخت، و کمتر از یک سال پس از آسیب دیدگی به اسکی آلپاین بازگشت. تنها دو سال بعد وارد رقابت ها شد و در چهارمین سال این مسیر ورزشی، نخستین مدال طلای خود را در بازی های پارالمپیک زمستانی به دست آورد. در فیلم، روند طولانی زندگی و فعالیت های او به شکلی فشرده و در قالب چند ماه روایت شده است.
عثمان نورمحمدوف (؛ زادهٔ ) یا عثمان نورماگومدوف ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی اهل روسیه است. وی از سال ۲۰۱۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. نورمحمدوف یک رزمی کار حرفه ای روسی است که در حال حاضر در دسته سبک وزن سازمان پی اف ال رقابت می کند، جایی که او قهرمان فعلی و اولین قهرمان سبک وزن جهان است. او قبلاً در سازمان بلاتور رقابت می کرد، جایی که آخرین قهرمان سبک وزن جهان بود. نورماگومدوف پیش از این در مسابقات قهرمانی جنگجویان و عقاب امارات (که سپس قهرمانی مبارزه گوریل نام گرفت) شرکت کرده است. او برادر کوچکتر عمر نورمحمدوف، مبارز سازمان یواف سی و پسر عموی حبیب نورمحمدوف، قهرمان سابق سبک وزن یواف سی است.
عبدالمناف نورمحمدوف (; – ) ورزشکار و مربی هنرهای رزمی ترکیبی اهل روسیه بود. نورمحمدوف یک کهنه سرباز نظامی روس، جودوکار و مربی ورزش های رزمی بود. در سپتامبر ۲۰۱۹، نام او توسط کتاب رکوردهای روسیه به عنوان موفق ترین مربی سامبوی رزمی در این کشور ثبت شد. او سرمربی تیم ایگلز ام ام ای بود و مربیگری دو قهرمان یواف سی، پسرش حبیب نورمحمدوف و همچنین اسلام ماخاچف، را بر عهده داشت. زندگی نامه. نورماگومدوف، از قوم آوار، در ۱۰ دسامبر ۱۹۶۲ در روستای سیلدی، منطقه تسومادینسکی متولد شد. در سال ۱۹۸۷ از دانشگاه اقتصاد و تجارت پولتاوا با مدرک حسابداری و اقتصاد فارغ التحصیل شد. او دو پسر به نام های ماگومد و حبیب و یک دختر به نام آمینه داشت. او فعالیت ورزشی خود را با کشتی آزاد آغاز کرد، که مانند بسیاری از کودکان داغستانی از سنین پایین به آن می پرداخت. در دوران خدمت در نیروی زمینی شوروی، او شروع به تمرین جودو و سامبو کرد. اولین موفقیت بزرگ او به عنوان مربی زمانی حاصل شد که برادرش، نورماگومد نورماگومدوف، در سال ۱۹۹۲ در مسابقات جهانی سامبو برای تیم ملی اوکراین برنده شد. او در طول دوران مربیگری خود در مجموع ۱۸ قهرمان جهان را آموزش داد.
در پایان آوریل ۲۰۲۰، در طول همه گیری کووید-۱۹ در روسیه، نورماگومدوف به دلیل ذات الریه دو طرفه ناشی از کووید-۱۹ در بیمارستان شماره ۲ شهر مخاچ قلعه بستری شد. او که در اوایل ماه مه با یک جت خصوصی به مسکو منتقل شده بود، وضعیتش به سرعت رو به وخامت گذاشت و در ۳ ژوئیه ۲۰۲۰ بر اثر عوارض کووید در آنجا درگذشت. او ۵۷ ساله بود. در ۴ ژوئیه، او در روستای زادگاهش به خاک سپرده شد. پس از مرگ او، پسرش حبیب پس از پیروزی بر جاستین گِیجی در یواف سی ۲۵۴، مبارزه ای که او به یاد پدرش تقدیم کرد، بازنشستگی خود را از هنرهای رزمی ترکیبی اعلام کرد.
الکسی ولادیسلاوویچ موشکین (زادهٔ ۳۱ ژوئیهٔ ۱۹۷۴ در شهر مژدورچنسک، استان کمروو، جمهوری شوروی سوسیالیستی روسیه) اسکی باز آلپاین اهل روسیه است. او دو بار عنوان قهرمانی و دو بار مدال برنز بازی های پارالمپیک زمستانی را به دست آورده و همچنین قهرمان جهان بوده است. افزون بر این، وی دارای عنوان استاد افتخاری ورزش روسیه نیز می باشد.
جام قهرمانی فوتبال ایران ۱۳۴۲ ششمین دوره جام قهرمانی فوتبال ایران که توسط فدراسیون فوتبال ایران برگزار شد. و با قهرمانی شاهین اصفهان و نایب قهرمانی تیم فوتبال منتخب تهران به پایان رسید. برای اولین بار یک دوره مسابقات ورزشی به صورت المپیک در رشته های مختلف با میزبانی تهران برگزار گردید که در رشته ورزشی فوتبال شاهین اصفهان قهرمان شد..
ایتالیانا () یک فیلم کمدی رمانتیک آمریکایی به کارگردانی کت کویرو و به نویسندگی ریان انگل با بازی هلی بیلی و رگی-ژان پیج در نقش های اصلی می باشد. داستان فیلم در ساحل آمالفی، ایتالیا شکل می گیرد. در حال حاضر این فیلم توسط کمپانی یونیورسال پیکچرز برای اکران در ایالات متحده در تاریخ ۱۰ آوریل ۲۰۲۶ برنامه ریزی شده است. داستان. این فیلم روایتگر ماجرای یک سرآشپز ایتالیایی آزادمنش (هلی بیلی) و یک وکیل بریتانیایی محتاط (رگی-ژان پیج) است که در جریان یک مراسم عروسی در سواحل ایتالیا، وارد رابطه ای عاشقانه و پرهیجان می شوند. تولید. در مارس ۲۰۲۵ اعلام شد که کت کویرو کارگردانی یک فیلم کمدی رمانتیک با بازی هلی بیلی و رگی-ژان پیج را بر عهده خواهد داشت. سپس در ژوئن همان سال، مارکو کالوانی و عزیزا اسکات به گروه بازیگران پیوستند.در ژوئیه نیز لورنتزو د مور به بازیگران اضافه شد. فیلم برداری اصلی در ژوئن ۲۰۲۵ در لوکیشن هایی در ساحل آمالفی، ایتالیا آغاز شد. انتشار. "ایتالیانا" قرار است در ۱۰ آوریل ۲۰۲۶ در ایالات متحده به نمایش درآید.
عمر خوسوئه رودبرگ (؛ زادهٔ گنزالس در ۱۲ نوامبر ۱۹۹۸) خواننده، ترانه پرداز و بازیگر ونزوئلایی-سوئدی است. او فعالیت حرفه ای خود در عرصهٔ موسیقی را در سال ۲۰۱۳ به عنوان عضو گروه پسرانهٔ سوئدی اف اوانداو آغاز کرد و پس از آن در سال ۲۰۱۸ فعالیت انفرادی خود را شروع کرد. رودبرگ در سطح بین المللی بیشتر برای ایفای نقش سایمون اریکسون در مجموعهٔ نتفلیکس، "جوانان سلطنتی" (۲۰۲۱–۲۰۲۴) شناخته می شود. زندگی اولیه. عمر خوسوئه رودبرگ با نام هنگام تولد عمر خوسوئه گنزالس در ۱۲ نوامبر ۱۹۹۸ در اناکو، ونزوئلا به دنیا آمد. در شش سالگی به همراه مادرش، ویلنور، به سوئد مهاجرت کرد. مادر او با یک مرد سوئدی به نام توماس رودبرگ ازدواج کرد و عمر نیز نام خانوادگی ناپدری اش را برگزید. در ژوئن ۲۰۲۳، رودبرگ در برنامهٔ رادیویی سوئدی "تابستان در پی۱" دربارهٔ دوران کودکی اش در ونزوئلا، دشواری های مهاجرت به سوئد، کشمکش با هویت و حس تعلق، و چالش هایی که در نتیجهٔ آزارهای نژادپرستانه و همجنس هراسانه و همچنین علاقه اش به اجرا تجربه کرده بود، سخن گفت. او همچنین دربارهٔ پیوندش با موسیقی، تجربه هایش در صنعت سرگرمی در نوجوانی، ورودش به بازیگری و اهمیت وفاد
ار ماندن به خود در مواجهه با شهرت صحبت کرد. گفت وگوی او در آن برنامه با استقبال مثبت مخاطبان و منتقدان مواجه شد و به دلیل صداقت و روایت شخصی اش مورد تحسین قرار گرفت. در سال ۲۰۱۰، رودبرگ در فصل چهارم برنامهٔ "تلنگ"، نسخهٔ سوئدی "گات تلنت"، شرکت کرد.
لارشه مالته ایسی دور میرن بری گوردینگر (; زادهٔ ۲۳ ژوئیه ۲۰۰۰) بازیگر اهل سوئد است که بیشتر برای ایفای نقش آگوست در مجموعه نتفلیکس، "جوانان سلطنتی" (۲۰۲۱–۲۰۲۴) شناخته می شود. از سال ۲۰۲۱، او فعالیت موسیقایی خود را با نام هنری GIBBON آغاز کرده است. زندگی اولیه. گوردینگر فرزند پونتوس گوردینگر، شخصیت تلویزیونی سوئدی است.
یواف سی ۳۲۰: آنکالایف vs. پریرا ۲ () یک رویداد هنرهای رزمی ترکیبی است که توسط یواف سی تهیه شده و در تاریخ ۴ اکتبر ۲۰۲۵ در تی-موبایل آرنا در پارادایس بخشی از لاس وگاس ولی ایالات متحده برگزار خواهد شد. زمینه. در ابتدا انتظار می رفت این رویداد در ۱۳ سپتامبر در گوادالاخارا مکزیک برگزار شود و به عنوان سومین رویداد سالانه "نوچه یواف سی" به مناسبت بزرگداشت روز استقلال مکزیک باشد. با این حال، به دلیل متوقف شدن ساخت ورزشگاه گوادالاخارا، این رویداد به سن آنتونیو، تگزاس منتقل شد و به یک شب مبارزه تغییر یافت. این تبلیغ یک هفته بعد اعلام کرد که این رویداد شماره گذاری شده به ماه اکتبر منتقل شده و در لاس وگاس برگزار خواهد شد. قرار است مسابقه مجدد قهرمانی نیمه سنگینوزن بین قهرمان فعلی محمد آنکالایف و قهرمان سابق الکس پریرا (همچنین قهرمان سابق میان وزن UFC و قهرمان سابق میان وزن و نیمه سنگین وزن Glory) در صدر این رویداد قرار گیرد. آنها پیش از این در یواف سی ۳۱۳ با هم رقابت کردند که در آن آنکالایف با رأی متحد داوران، پریرا را شکست داد و قهرمان شد. انتظار می رود ییرژی پروخازکا قهرمان سابق (همچنین قهرمان فدراسیون مبارزه رایزین)
که قرار است در این رویداد با خلیل رونتری رقیب سابق عنوان قهرمانی دیدار کند، به عنوان پشتیبان و جایگزین بالقوه برای این مبارزه عمل کند. علاوه بر این، قرار است یک مبارزه قهرمانی خروس وزن بین مراب دوالیشویلی قهرمان فعلی و کوری سندهاگن مدعی سابق عنوان قهرمانی، به طور مشترک در صدر این رویداد قرار گیرد.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;timestamp&gt;2025-08-18T20:06:28Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;BasilLeaf&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;BasilLeaf صفحهٔ اردنه (گووی-آلتای) را به اردنه (غوبی آلتای) منتقل کرد: اصلاح نام&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;42444457&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt;
بنای یادبود لنین (به آلمانی: "Lenin-Denkmal") بنای یادبود ولادیمیر لنین در برلین شرقی بود که توسط مجسمه ساز روس شوروی، نیکولای تومسکی، ساخته شد. این بنا در ۱۹ آوریل ۱۹۷۰ به مناسبت صدمین سالگرد تولد لنین افتتاح شد. پس از اتحاد مجدد آلمان، شورای منطقه فریدریش هاین با وجود تظاهرات و درخواست های ساکنان محله و طرفداران حفظ آثار تاریخی، به حذف آن رأی داد. روند تخریب در نوامبر ۱۹۹۱ آغاز شد و تا فوریه ۱۹۹۲ این بنای یادبود به طور کامل برچیده شد و قطعات آن در حومه برلین دفن شد. در سال ۲۰۱۵، سر مجسمه از خاک بیرون آورده شد و از سال ۲۰۱۶ به عنوان بخشی از نمایشگاه دائمی بناهای سیاسی برلین در ارگ اشپاندائو برلین به نمایش گذاشته شده است. پیشینه. این بنای یادبود توسط نیکولای تامسکی، مجسمه ساز روسی اهل شوروی، ساخته شده است که مسئول تعدادی از مجسمه های یادبود اختصاص داده شده به چهره های تاریخی روسیه، از جمله چندین بنای یادبود لنین، است. در زمان رونمایی از این بنای یادبود، تامسکی رئیس آکادمی هنر اتحاد جماهیر شوروی بود. هنرمندان محلی به انتخاب تامسکی برای تکمیل این سفارش اعتراض کردند و سبک یادبودی را که او در آن تخصص داشت با زیبا
یی شناسی دوران نازی مقایسه کردند. این مجسمه ۱۹ متری از گرانیت قرمز تراشیده شده بود و لنین را در مقابل یک پرچم نشان می داد. در طرف مقابل، نقش برجسته ای از کارگران آلمانی و شوروی در حال دست دادن دیده می شد. قرار بود این مجسمه در مقابل یک پروژه مسکن جدید در فریدریش هاین که توسط معمار برجسته هرمان هنسلمن طراحی شده بود، قرار گیرد. میدانی که این بنای یادبود در آن قرار داشت، میدان لنین (به آلمانی: "Leninplatz")، قبلاً در سال ۱۹۵۰ افتتاح شده بود. فداکاری. مراسم افتتاحیه در ۱۹ آوریل ۱۹۷۰ به مناسبت صدمین سالگرد تولد لنین برگزار شد و ۲۰۰۰۰۰ نفر در آن شرکت کردند. والتر اولبریشت، رهبر آلمان شرقی، و پیتر آبراسیموف، سفیر شوروی، هر دو در این مراسم سخنرانی کردند و آبراسیموف از این بنای یادبود به عنوان نمادی از اتحاد آلمان شرقی و شوروی یاد کرد. بحث و حذف. پس از اتحاد مجدد آلمان در سال ۱۹۸۹، این بنای یادبود موضوع بحث و جدل شد. خرابکاران مرتباً این بنای یادبود را هدف قرار می دادند و در ۱۹ سپتامبر ۱۹۹۱، شورای منطقه فریدریش هاین به برچیدن این بنای یادبود رأی داد. ظرف یک ماه، شورای شهر برلین مجسمه را از فهرست بناهای تاریخی رسماً حف
اظت شده حذف کرد و راه را برای تخریب هموار نمود. حامیان این بنای یادبود شامل دانشجویان هنر، برنامه ریزان شهری، طرفداران حفظ آثار تاریخی، ساکنان محلی و احزاب سیاسی چپ گرا بودند. آن ها استدلال می کردند که این مجسمه باید به عنوان یادآوری تاریخ حفظ شود و حذف این بنای یادبود بدون نظر جامعه، تجاوزی اقتدارگرایانه از سوی دولت است. آن ها برای نشان دادن مخالفت خود با حذف این بنای یادبود، طومارهایی را منتشر کردند، اعتراضات مسالمت آمیزی را ترتیب دادند و شب زنده داری برگزار کردند. بیوه تامسکی نیز در دادگاه به طور ناموفقی حذف این بنای یادبود را به چالش کشید. موافقان برداشتن این بنای یادبود، میراث تاریخی لنین را مورد انتقاد قرار دادند و تخریب مجسمه را ادامه انقلاب ۱۹۸۹ دانستند. ابرهارد دیپگن، شهردار وقت برلین، این تخریب را پایان یک «مستبد و قاتل» خواند. روند برچیدن رسماً در ۸ نوامبر ۱۹۹۱، در آستانه دومین سالگرد سقوط دیوار برلین، آغاز شد. برداشتن این بنای یادبود ۵۰۰۰۰۰ مارک آلمان هزینه داشت و اندازه و وزن مجسمه، کار را دشوار می کرد. این بنای یادبود تا فوریه ۱۹۹۲ به طور کامل برداشته شد و در ۱۲۹ قطعه در یک منطقه جنگلی در خارج ا
ز برلین دفن شد. پس از برداشتن بنای یادبود، میدان لنین به میدان ملل متحد (آلمانی: "Platz der Vereinten Nationen) تغییر نام داد." یک فواره کوچک که نمایانگر پنج قاره مسکونی بود، در جایی که زمانی پایه مجسمه قرار داشت، نصب شد. نمایشگاه. در سال ۲۰۰۹، ارگ اشپانداو از شورای شهر برلین درخواست اجازه برای حفاری سر این بنای یادبود را کرد. شورا در ابتدا امتناع کرد، سپس بعداً تصمیم خود را لغو کرد و در سپتامبر ۲۰۱۵ سر از خاک بیرون آورده شد. از آوریل ۲۰۱۶، این سر به عنوان بخشی از نمایشگاه دائمی «پرده برداری شده: برلین و بناهای تاریخی آن» در ارگ به نمایش گذاشته شده است. مکان. میدان لنین سابق در محله فریدریش هاین در بخش فریدریش هاین-کروزبرگ واقع شده است. این میدان در شمال میدان اشتراوسبرگر واقع شده است. از شمال و شرق به خیابان فریدن اشتراسه و از جنوب و غرب به خیابان پالیسادن اشتراسه و خیابان لیختن برگر اشتراسه محدود می شود. این میدان توسط کوچه مول اشتراسه-لندزبرگر در جهت غرب به شرق قطع می شود.
اکس ("ex, extended")، یک ویرایشگر خط برای سامانه های یونیکس است که در آغاز بدست بیل جوی در سال ۱۹۷۶ نوشته شده است و با یک برنامه کهن تر نوشته شده بدست چارلز هیلی آغاز می شود. پیاده سازی های پرشماری از این برنامه وجود دارد؛ آنها بدست پازیکس استاندارد شده اند. تاریخچه. ویرایشگر اصلی یونیکس ed در دهه ی ۱۹۷۰ همراه با نسخه های آزمایشگاه های بل این سیستم عامل پخش شد. جورج کولوریس از کالج کوئین مری لندن، که یونیکس را در سال ۱۹۷۳ نصب کرده بود، در سال ۱۹۷۵ نسخه بهبود یافته ای به نام em را توسعه داد که می توانست از ترمینال های ویدیویی بهره ببرد. کولوریس هنگام بازدید از برکلی، برنامه خود را به بیل جوی ارائه داد که آن را اصلاح کرد تا فشار کمتری بر پردازنده بیاورد. نسخه جوی به ex تبدیل شد و در توزیع نرم افزار برکلی (بی اس دی) جای گرفت. در سرانجام به ex یک رابط بصری تمام صفحه (با افزودن به عملیات خط فرمان محور آن) داده شد و در نتیجه به ویرایشگر نوشتار وی آی تبدیل شد. در سال های اخیر، ex به عنوان بخشی از برنامه vi پیاده سازی شده است؛ بیشتر انواع وی آی هنوز دارای " حالت ex" هستند که با کاربری از دستور codice_1 یا از داخل vi
برای یک دستور با تایپ کاراکتر codice_2 (دونقطه) فراخوانی می شود. اگرچه بین قابلیت های ex و vi همپوشانی وجود دارد، اما برخی کارها فقط با دستور های ex قابل انجام هستند، بنابراین هنگام استفاده از وی آی مفید باقی می ماند. ارتباط با vi. دستورهای اصلی ex که مربوط به جستجو و جایگزینی هستند برای vi ضروری هستند. برای مثال، دستور ex هر نمونه از ... را جایگزین می کند. با و در وی آی نیز کار می کند. به معنی هر خط در فایل است. 'g' مخفف global است و به معنی جایگزینی هر نمونه در هر خط است (اگر مشخص نشده باشد، فقط اولین نمونه در هر خط جایگزین می شود). فراخوانی خط فرمان. خلاصه. ex [-rR] [-s|-v] [-c "command"] [-t "tagstring"] [-w "size"] ["file"...]
ناصر علی سرهندی (زادهٔ ۱۰۴۸ هجری قمری – درگذشتهٔ حدود ۱۱۰۸ هجری قمری) شاعر فارسی زبان سبک هندی در دورهٔ گورکانیان هند بود. او از شاعران برجستهٔ قرن یازدهم هجری به شمار می آید و به دلیل خیال پردازی های لطیف، مضمون های تازه و زبان ساده، لقب «صائب ثانی» را گرفته است. زندگی. ناصر علی در سال ۱۰۴۸ هجری قمری در شهر سرهند واقع در پنجاب هند زاده شد. پدرش رجب علی، با تخلص «حالی»، نیز شاعر بود. ناصر علی در جوانی به دربار سیف خان بدخشی راه یافت و سپس در دربار اورنگ زیب عالمگیر حضور داشت. او بیشتر عمر خود را در هند گذراند و در شهرهای مختلف از جمله دهلی و لاهور به سر برد. تاریخ دقیق وفات او مشخص نیست، اما بیشتر منابع سال ۱۱۰۸ هجری قمری / حدود ۱۶۹۶ میلادی را ذکر کرده اند. برخی نیز سال ۱۱۰۱ هجری قمری را محتمل دانسته اند. سبک شعری. ناصر علی از شاعران برجستهٔ سبک هندی است. شعر او سرشار از تصویرسازی های خیال انگیز، مضمون های عرفانی و عاشقانه، و زبان روان و محاوره ای است. او در غزل سرایی مهارت ویژه ای داشت و از تکرار تأکیدی و ترکیب های تازه بهره می برد. شعرهایش گاه با طنز لطیف و گاه با اندوهی عارفانه همراه اند. آثار. از ناصر علی
سرهندی دیوانی به زبان فارسی برجای مانده است که شامل غزل ها، قطعات، رباعیات و قصاید است. نسخه هایی از دیوان او در کتابخانه های هند و ایران موجود است. نسخه ای از دیوان او با تصحیح حمید کرمی در ایران منتشر شده است. نمونه شعر. یکی از غزل های مستند و معروف او: &lt;poem&gt; در دل شب، آتش سودا به سرم بود، هنوز شعله زن، آتش دل در شررم بود، هنوز گفتم از عشق تو دل برکشم، نتوانم تا نفس بود، تمنای ترم بود، هنوز هر که از کوی تو بگذشت، به جان سوخت مرا ناله ام در دل آن رهگذرَم بود، هنوز با غمت ساخت دلم، لیک ز جانم نرود آنچه در پردهٔ دل، محشرم بود، هنوز &lt;/poem&gt;
لنینیا (Leninia) یک جنس منقرض شده از ماهی خزنده سانان چشم سفید (چشم خزنده ایان) است که از اواخر کرتاسه پیشین (مرحله آپتین پایینی) در غرب روسیه شناخته می شود. "لنینیا" اولین بار توسط والنتین فیشر، ماکسیم اس. آرخانگلسکی، گلب ان. اوسپنسکی، ایلیا ام. استنشین و پاسکال گادفرویت در سال ۲۰۱۳ نامگذاری شد و گونه خاص آن لنینیا استلانز (Leninia stellans) است. این گونه به نام ولادیمیر لنین، یکی از رهبران انقلاب کمونیستی روسیه، نامگذاری شده است، اما نه به طور مستقیم: موزه ای که فسیل ها در آن نگهداری می شوند، در داخل بنای یادبود لنین و مجتمع مدرسه لنین در اولیانوفسک واقع شده است. بر این اساس، نام عمومی آن نشان دهنده موقعیت جغرافیایی-تاریخی این یافته است. این نمونه در سال ۲۰۱۲، در کرانه های رودخانه ولگا در نزدیکی شهر کریوشی در یک گرهک آهکی کشف شد. چندین فسیل دیگر از همان دوره زمانی در نزدیکی آن وجود دارد، از جمله آمونیت ها، لاملی برنچ ها و بقایای ماهی. تنها بخشی از جمجمه پیدا شد. ویژگی ها. جمجمه ناقص و بدون هیچ دندانی است. تا حدی به صورت عرضی خرد شده است و چیزی جلوتر از بینی (بینی) باقی نمانده است، به همراه چیزی که به نظر می
رسد یک شکستگی نسبتاً تمیز باشد. مشخص نیست که آیا این به دلیل کوه زایی و حرکت سنگ بوده یا به دلیل مرگ ایکتیوسور. این نمونه حدود است. طول، که نشان می دهد جمجمه بین بوده است. طول کلی. به طور غیرمعمول، زائده خلفی فک بالا تا حد کاسه چشم و تقریباً در نیمه راه آن امتداد دارد، و احتمالاً حتی در نقاطی به داخل کاسه چشم نیز بیرون زده است. شیار دندانی فک بالا بسیار کم عمق است و تنها عمیق. تماس اشکی - بینی کشیده است، به طوری که اشکی، به جای پره فرونتال، لبه خلفی سوراخ بینی را تشکیل می دهد. زائده قدامی و تنه حفره جوگال به طور غیرمعمولی باریک هستند، اما صفحه خلفی به خوبی توسعه یافته و تا وسط حدقه امتداد دارد. استخوان خلفی کاسه چشم در مقایسه با کاسه چشم کوچک است و یک لبه پشتی بزرگ کاسه چشم از بالای استخوان امتداد یافته است. به نظر می رسد استخوان چهارگوش ژوگوال از استخوان های سایر چشم پزشکان قوی تر است، اما سطح قدامی نازکی دارد که با استخوان خلفی کاسه چشم مفصل می شود. یک ناحیه مقعر وجود دارد که یک رباط آن را به زائده چهارگوش متصل می کند. استخوان اسکواموس وجود دارد اما ناقص است. با این حال، می توان شکل آن را از روی علائمی که