Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
لامبورگینی کالا (به انگلیسی: Lamborghini Calà؛ همچنین با نام ایتال دیزاین کالا شناخته می شود) یک خودروی مفهومی بود که توسط ایتال دیزاین برای لامبورگینی طراحی شد. این خودرو اولین بار در نمایشگاه خودرو ژنو ۱۹۹۵ نشان داده شد. این یک نمونه اولیه کاملاً کاربردی بود که هرگز به تولید نرسید. نام آن برگرفته از گویش پیدمونتی شمال ایتالیا بود و به معنای "نگاه کن، آن طرف!" کالا توسط ایتال دیزاین برای رفع نیاز لامبورگینی به جایگزینی برای جالپا در نظر گرفته شد که تولید آن در سال ۱۹۸۸ به دستور صاحبان آن زمان شرکت، کرایسلر، متوقف شد. زمانی که کرایسلر لامبورگینی را در سال ۱۹۹۴ به مگاتک فروخت، طراحی کالا شکل گرفت، اما زمانی که مگاتک در سال ۱۹۹۸ لامبورگینی را به گروه فولکس واگن فروخت، این مفهوم کنار گذاشته شد. پانزده سال پس از پایان تولید، جالپا سرانجام در سال ۲۰۰۳ با گایاردو جایگزین شد که از اصول کالا به عنوان الهام بخش استفاده می کرد. طراحی و مشخصات. کالا توسط یک موتور وی۱۰ در وسط نصب شده بود که حداکثر توان خروجی را تولید می کرد. این خودرو با یک جعبه دنده ۶ سرعته دستی که چرخ های عقب را به حرکت درمی آورد، با شاسی آلومینیومی و
بدنه فیبر کربنی دست ساز متصل شده بود. این خودرو عناصری را از برخی از خودروهای تولیدی نمادین لامبورگینی، مانند چراغ های جلوی میورا و صفحه نمایش عریض کانتاش به عاریت گرفته است. حداکثر سرعت تخمین زده شد، درحالی که شتاب کمتر از ۵ ثانیه بود. کالا بر اساس نمونه اولیه پی۱۴۰ قبلی به سبک گاندینی ساخته شد. رسانه های دیگر. این خودرو روی جلد و در بازی ویدئویی "جنون سرعت ۲" در سال ۱۹۹۷ به نمایش درآمده است.
دانشگاه پزشکی تایپه (TMU) در تایوان در منطقه Xinyi تایپه واقع شده است. کالج پزشکی تایپه در سال ۱۹۶۰ تأسیس شد و در سال ۲۰۰۰ به دانشگاه پزشکی تایپه تغییر نام داد. دانشگاه پزشکی تایپه با ده کالج، ۶۰۰۰ دانشجو در سال، پنج بیمارستان (بیمارستان TMU، مرکز پزشکی Wan Fang، بیمارستان Shuang-Ho، مرکز سرطان تایپه، مرکز پزشکی TMU NingBo) و بیش از ۴۰۰۰۰ فارغ التحصیل در سراسر جهان به یک دانشگاه در سطح جهانی شناخته می شود. در جولای ۲۰۱۷، "مجله ماهانه Global Views" رتبه بندی بهترین دانشگاه های تایوان را منتشر کرد که در آن دانشگاه پزشکی تایپه رتبه ۹ را کسب کرد. در این رده بندی دانشگاه پزشکی تایپه در هر دو بخش نسبت استاد به دانشجو و متوسط بودجه سالانه برای هر بخش دانشجو در رتبه اول قرار گرفت. در فوریه ۲۰۱۷، "مجله Cheers" لیست ۲۰ دانشگاه برتر عملکرد عالی را منتشر کرد. دانشگاه پزشکی تایپه در رده بندی کل کشور در جایگاه دهم قرار گرفت. علاوه بر این، بر اساس رتبه بندی دانشگاه آسیایی Times Higher Education (THE) در سال ۲۰۱۷، دانشگاه پزشکی تایپه در رتبه ۹۱ قرار گرفت.
کاتلین بلیک «کیت» کولمن (۲۰ فوریه ۱۸۵۶–۱۶ مه ۱۹۱۵) روزنامه نگار و ستون نویس روزنامه با اصلیت ایرلندی-کانادایی بود. کلمن اولین خبرنگار معتبر زن جنگی جهان بود که جنگ اسپانیا و آمریکا را برای "گلوب اند میل" در سال ۱۸۹۸ پوشش داد. کلمن همچنین به عنوان اولین رئیس باشگاه مطبوعات زنان کانادا خدمت کرد. اوایل زندگی. کیت کولمن کاترین فرگوسن از خانواده پاتریک و مری فرگوسن (با نام خانوادگی بورک) در ماه مه ۱۸۵۶ در کسل بلیکنی، شهرستان گالوی به دنیا آمد، تولد او اغلب به اشتباه در سال ۱۸۶۴ ذکر می شود. پدرش یک کشاورز از طبقه متوسط بود. کاترین در لورتو ابی درراتفارنهام از توابع دوبلین و در یک مدرسه تکمیلی در بلژیک تحصیل کرد. او بعدها عنوان داشت که والدینش بر عشق او به فعالیت های خلاق تأثیر گذاشته اند. پدرش عشق خود را به کتاب به او داده بود و مادرش که نابینا بود به او علاقمندی و کشش به موسیقی و همچنین نواختن چندین ساز را به او آموخت. قوی ترین تأثیر بر زندگی فکری او از عمویش توماس نیکلاس بورک، کشیش دومینیکن و یک لیبرال و خطیب مشهور بود که به او مدارای مذهبی و اجتماعی آموخت، نگرشی که در روزنامه نگاری او در بزرگسالی منعکس شد. اولین
ازدواج. کلمن جوان با توماس ویلیس که مردی مسن و ملاک و ثروتمند بود ازدواج کرد، منابع تضاد دارند که ازدواج وی در سن ۱۶ یا ۲۰ سالگی بوده است؟ با این همه توماس ویلیس ۴۰ سال از او بزرگتر بود. این زوج یک فرزند داشتند که در اوایل کودکی از دنیا رفت و خود ویلیس نیز بلافاصله پس از آن درگذشت. این ازدواج با خوشبختی همراه نبود و در نتیجه خانواده شوهرش نیز ارثی به وی ندادند. او در سال ۱۸۸۴ به عنوان یک بیوه جوان به کانادا مهاجرت کرد. او در کانادا تا زمانی که با رئیسش ادوارد واتکینز ازدواج کرد به عنوان منشی کار کرد. او در تورنتو و وینیپگ زندگی می کرد و در آنجا دو فرزند (تادی و پاتریشیا) از شوهر دومش به دنیا آورد. در سال ۱۸۸۹، پس از مرگ واتکینز، یا به احتمال زیاد، طلاق آنها، کلمن ابتدا به نظافت خانه ها روی آورد تا زندگی خود و دو فرزندش را تأمین کند، سپس شروع به نوشتن مقاله برای مجلات محلی، عمدتاً "شنبه شب" تورنتو کرد. حرفه روزنامه نگاری. کلمن سپس در سال ۱۸۹۰ به تورنتو رفت تا روزنامه نگاری را دنبال کند. او اولین روزنامه نگار زنی بود که مسئول بخش خودش در یک روزنامه کانادایی بود. او توسط "گلوب اند میل" استخدام شد. در دهه ۱۸۹۰ و
اوایل دهه ۱۹۰۰، او یک صفحه هفت ستونی در "تورنتو میل" داشت. به نام «پادشاهی زن» که هفته ای یک بار منتشر می شد. او با نوشتن مقاله هایی دربارهٔ موضوعات سبک تر و معمولی ستون های زنانه که در آن زمان در روزنامه ها معمول بود، شروع کرد، موضوعاتی مانند نقد تئاتر، و همچنین یادداشت ها و دستورالعمل های مد. او علیه فرضیات ویراستاران خود مبنی بر اینکه زنان فقط به خانه داری، مد و ستون مشاوره اش علاقه مند هستند، شورید و اصرار داشت که دربارهٔ چیزهای دیگری بنویسد که معتقد بود به آنها علاقه دارد: سیاست، تجارت، مذهب و علم. ستون او به قدری صریح بود که طرفداران زیادی از جمله ویلفرد لوریه نخست وزیر کانادا را به خود جلب کرد. ستون های او همچنین موضوعاتی مانند اصلاحات اجتماعی و مسائل زنان، بررسی مناقشاتی مانند خشونت خانگی و شرایط بد کاری که زنان تحمل می کنند را پوشش می داد. ستون های کیت کلمن در روزنامه های سراسر پوشش داده شد. او تا سال ۱۹۱۱ برای "گلوب اند میل" کار می کرد. کاتلین بلیک واتکینز به طور فزاینده ای شروع به ستون نویسی و پوشش اخبار کرد، و به زودی به یکی از خبرنگاران مهم "روزنامه" تبدیل شد. در سال ۱۸۹۱ او با بازیگر مشهور فران
سوی سارا برنارد که در کانادا اجرا داشت مصاحبه کرد. او خبرنگار ویژه "تورنتو میل" در طول نمایشگاه جهانی شیکاگو، ۱۸۹۳ بود. حضور در نمایشگاه نیمه زمستان، سانفرانسیسکو، ۱۸۹۴، هند غربی بریتانیا، ۱۸۹۴، و جشن الماس ملکه ویکتوریا، لندن، ۱۸۹۷ باعث شهرت او در سطح بین المللی شد. پوشش جنگ اسپانیا و آمریکا در کوبا. در طول جنگ اسپانیا و آمریکا در سال ۱۸۹۸، کاتلین داوطلب شد تا به کوبا برود تا فعالیت های جنگی در جبهه را پوشش دهد. "تورنتو میل" او را به کوبا فرستاد و از این فرصت برای به دست آوردن تبلیغات هیجان انگیز استفاده کرد. با این حال، سرپرستانش به او گفته بودند که ویژگی ها و به قول خودش «گاف» بنویسد، نه اخبار مربوط به جنگ واقعی، ظاهراً معتقد بود که این برای یک زن مناسب نیست. او گواهینامه خبرنگار جنگی خود را از دولت ایالات متحده دریافت کرد و به این ترتیب اولین خبرنگار معتبر جنگی زن در جهان شد. پس از بازگشت از کوبا، واتکینز با تئوبالد کلمن ازدواج کرد و به کپر کلیف، انتاریو نقل مکان کرد، جایی که همسرش پزشک شرکت مس کانادا بود. در سال ۱۹۰۱ کلمن ها به همیلتون، انتاریو نقل مکان کردند. در سال ۱۹۰۴، به منظور مبارزه با تبعیض علیه ز
نان در حرفه روزنامه نگاری، به تأسیس باشگاه مطبوعاتی زنان کانادا کمک کرد و اولین رئیس آن شد. با وجود کار پیشگامانه خود به عنوان یک روزنامه نگار در یک حرفه مردانه، و همچنین نوشتن فعال او در مورد بسیاری از موضوعات حقوق زنان، کلمن تا سال ۱۹۱۰ علناً از فمینیسم و حق رأی زنان حمایت نکرد بسیاری از روزنامه نگاران زن دیگر، کلمن را یک پیشگام و یک الگو می دانستند. کلمن شاعر بود و کتاب های شعر منتشر کرد. مرگ و میراث. کلمن به ذات الریه مبتلا شد و در ۱۶ مه ۱۹۱۵ در همیلتون ، انتاریو درگذشت. آثاری از کلمن درکتابخانه و بایگانی های کانادا وجود دارد. در سال ۲۰۲۳، ضرابخانه سلطنتی کانادا از یک دلار نقره و یک سکه ۹۹٫۹۹ درصد طلای خالص به مناسبت صد و بیست و پنجمین سالگرد موقعیت او به عنوان اولین خبرنگار جنگی معتبر زن آمریکای شمالی رونمایی کرد.
جزیره سانتا کاتالینا (به انگلیسی: Santa Catalina Island) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان لس آنجلس، کالیفرنیا واقع شده است. جزیره سانتا کاتالینا ۴٬۰۹۶ نفر جمعیت دارد و ۶۳۹٫۱۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
زنان دارای معلولیت، مانند سایر زنان دارای مشکلات سلامتی، نیاز به غربالگری های معمول مانند سرطان پستان و سرطان دهانه رحم دارند. زنان مبتلا به اختلال حرکتی اغلب به دلیل کمبود تجهیزات در دسترس، آزمایش های اولیه مانند پایش وزن را انجام نمی دهند. زنان دارای معلولیت، به ویژه افرادی که به گروه های اقلیت تعلق دارند یا در محیط های روستایی زندگی می کنند، اغلب از نظر نیازهای مراقبت های بهداشتی تحت مراقبت قرار می گیرند. علاوه بر این، زنان دارای معلولیت بیشتر در فقر زندگی می کنند که آنها را در معرض خطر بیشتری برای سلامتی قرار می دهد. به طور کلی، به دلیل عدم ارتباط اجتماعی که بسیاری از زنان معلول تجربه می کنند، اغلب از منابع حمایتی که می تواند شامل ارائه دهندگان مراقبت سلامت باشد، منتفع نمی شوند. در برزیل، زنان دارای معلولیت نیز به دلایل مختلف، از جمله نگرش های فرهنگی و هزینه، کمتر به دنبال مراقبت های بهداشتی زنان هستند. ماده ۱۲ کنوانسیون سازمان ملل متحد از بین بردن همه اشکال تبعیض علیه زنان، حمایت از زنان در برابر تبعیض جنسیتی را هنگام دریافت خدمات بهداشتی و حق زنان از مقررات خاص مراقبت های بهداشتی مرتبط با جنسیت را مشخص
می کند. ماده ۲۵ کنوانسیون حقوق افراد دارای ناتوانی تصریح می کند که «افراد دارای معلولیت حق دارند بدون تبعیض بر اساس معلولیت از بالاترین استانداردهای سلامتی قابل دستیابی برخوردار شوند». از آنجایی که به طور سنتی از مردان برای مدل سازی و آزمایش درمان های بهداشتی استفاده می شد، رویکردهای خدمات بهداشتی، مانند فیزیوتراپی، به درستی با نیازهای زنان ناتوان هماهنگ نبوده است. پس از دهه ۱۹۹۰ بود که مسائل مربوط به سلامت زنان در ایالات متحده به طور عمیق مورد مطالعه قرار گرفت. علاوه بر این، تحقیق در مورد مسائل بهداشتی زنان دارای معلولیت نیز مورد مطالعه قرار نگرفته است. از اوایل دهه ۲۰۰۰، مطالعه در مورد مسائل بهداشتی برای افراد دارای معلولیت در ایالات متحده شروع شد. اولین مطالعه بلندمدت شامل تجربیات زنان دارای معلولیت و خدمات زنان و زایمان در سال ۲۰۰۱ منتشر شد. هنگامی که زنان ناتوان برای هر چیزی غیر از آسیب (های) اصلی خود نیاز به دسترسی به خدمات معمول دارند، می توانند توسط ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی به عنوان «بیماران مشکل ساز» تلقی شوند. زنان دارای معلولیت گزارش کرده اند که ابتدا از دیدگاه ناتوانی و در مرحله دوم به عنو
ان یک فرد محتاج مراقبت های بهداشتی دیده می شوند. یک زن مبتلا به فلج مغزی گزارش داد که توسط پزشکش دریافته بود که هر نگرانی سلامتی، از جمله دندان درد، به دلیل فلج مغزی او بود. برعکس، یک گزارش در سال ۲۰۰۳ نشان داد که نه تنها ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی به طور کلی نگرش مثبتی نسبت به افراد دارای معلولیت جسمی در عربستان سعودی بدون توجه به جنسیت دارند و به این موضوع اشاره می کند که اکثر متخصصان مراقبت های بهداشتی در سراسر جهان نگرش مثبتی دارند. در کشورهایی با تفکیک جنسیتی شدید، مانند عربستان سعودی، زنان باید از کلینیک های مختص زنان استفاده کنند، که بسیاری از آنها برای افراد دارای معلولیت جسمی دسترسی مناسبی ندارند. سلامت جنسی و پیشگیری از بارداری. زنان، از جمله زنان جوان دارای معلولیت، به دلایل مختلف از داروهای ضدبارداری استفاده می کنند. این موارد شامل پیشگیری از بارداری، سرکوب قاعدگی یا به دلیل استفاده از داروهای تراتوژنیک است.[۱۸] زنان دارای ناتوانی ذهنی (ID) بیشتر احتمال دارد از داروهای ضدبارداری استفاده کنند یا حتی برای مدیریت قاعدگی درخواست هیسترکتومی کنند. انواع مختلفی از پیشگیری از بارداری برای زنان دارای
معلولیت در دسترس است، با این حال، تجویز نوع خاصی از پیشگیری از بارداری تا حد زیادی به نوع ناتوانی یک زن و انواع عوارض جانبی مرتبط با روش پیشگیری بستگی دارد. چرخه های قاعدگی گاهی تحت تأثیر انواع مختلف ناتوانی ها قرار می گیرند. علاوه بر این، زنانی که در اواخر عمر ناتوان می شوند، گاهی دچار اختلالات قاعدگی زودگذر می شوند. متخصصان مراقبت های بهداشتی کمتر احتمال دارد که زنان دارای معلولیت را برای غربالگری های مختلف زنان معرفی کنند. این یک مانع نگرشی است که می تواند ناشی از ناآشنایی ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی با معلولیت باشد یا به این دلیل باشد که آنها تصور می کنند زنان دارای معلولیت طبیعت بی جنس گرا هستند. زنان دارای معلولیت کمتر از زنان بدون معلولیت، آزمایش پاپ اسمیر توصیه شده را دریافت می کنند. زنانی که دارای آسیب طناب نخاعی در بالای مهره T6 هستند ممکن است در طول معاینه لگن دچار دیس رفلکسی خودکار شوند که می تواند تهدید کننده زندگی باشد. به زنان مبتلا به ناتوانی ذهنی کمتر احتمال دارد که آزمایش پاپ اسمیر داده شود زیرا این فرایند ممکن است برای بیمار ناراحت کننده باشد. اگر جدول معاینه را نتوان پایین آورد، زنان د
ارای ناتوانی جسمی ممکن است نتوانند آزمایش پاپ اسمیر را انجام دهند. تعدادی از روش های معاینه جایگزین وجود دارد که می توان از آنها استفاده کرد، از جمله وضعیت زانو-سینه، وضعیت الماسی شکل، وضعیت M شکل و وضعیت V شکل. جدول ولنر، طراحی شده توسط متخصص زنان و زایمان آمریکایی و فعال حقوق معلولان، ساندرا ولنر، یک جدول معاینه طراحی شده با طیف وسیع تری از تنظیمات و موقعیت ها برای تسهیل دسترس پذیری برای بیماران و پزشکان دارای معلولیت جسمی است. ولنر همچنین کتاب راهنما، راهنمای ولنر، برای مراقبت از زنان دارای معلولیت را گردآوری کرد. ولنر قبل از اتمام کتاب درگذشت، فلورانس هاسلتین آن را تکمیل کرد. مطالعه ای که در سال ۱۹۸۹ انجام شد نشان داد که تنها ۱۹ درصد از زنان دارای ناتوانی جسمی در یک محیط پزشکی در مورد مسائل جنسی مشاوره شده بودند و به ندرت اطلاعاتی در مورد داروهای ضدبارداری به آنها ارائه می شد. زنان مبتلا به ناتوانی ذهنی اغلب آموزش در مورد سلامت جنسی و حتی توانایی یادگیری در مورد آن را به طور غیررسمی ندارند. علاوه بر این، ارائه دهندگان پزشکی آنها کمتر احتمال دارد که در مورد پیشگیری از بارداری با آنها صحبت کنند. زنان در زیم
بابوه، جایی که افراد دارای معلولیت اغلب به عنوان شهروندان درجه دوم رفتار می شوند، با موانع بیشتری در دسترسی به خدمات برای سلامت جنسی روبرو هستند. هنگامی که سیاست ملی بهداشت باروری در سال ۲۰۰۶ اجرا شد، زنان دارای معلولیت عملاً نادیده گرفته شدند. زنان دارای معلولیت زیمبابوه با نگرش های منفی در مورد سلامت باروری خود مواجه بودند، به ویژه از سوی پرستاران زن که این ایده را بیان می کردند که «سکس برای معلولان نیست.» به برخی از زنان ناتوان توصیه شده است که عقیم شوند یا سقط جنین انجام دهند، زیرا پزشکان احساس می کنند که برای مادر شدن مناسب نیستند. در ایالات متحده، یک پرونده دیوان عالی ایالات متحده آمریکا در سال ۱۹۲۷، عقیم سازی اجباری زنان دارای ناتوانی های ذهنی را مجاز دانست. در سنگاپور، قانون عقیم سازی داوطلبانه در سال ۱۹۷۰ به تصویب رسید و به هر همسر، والدین یا قیم افرادی که «مبتلا به هر نوع بیماری ارثی که مکرر، بیماری روانی، نقص روانی یا صرع است» اجازه می دهد رضایت عقیم سازی از طرف آنها را بدهد. در برزیل، بسیاری از ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی و افراد دارای معلولیت، عقیم سازی را تنها گزینه پیشگیری از بارداری می دا
نند. مراقبت های زایمان. یک مطالعه در سال ۱۹۹۶ در مورد زنان باردار دارای معلولیت نشان داد که بیش از ۵۰ درصد از بیمارستان ها در ایالات متحده به دلیل مشکلات دسترسی نمی توانند از زنان دارای ناتوانی جسمی پذیرایی کنند. مطالعه ای که در مجله تحقیقات کاربردی در زمینه ناتوانی های ذهنی منتشر شد، نشان داد که زنان باردار و مادران مبتلا به ناتوانی ذهنی از همراه زائو (زنی که معمولاً بدون آموزش رسمی زنان و زایمان برای ارائه راهنمایی و حمایت از زن باردار در حین زایمان استخدام می شود) قبل و بعد از زایمان سود می برند. این رویکرد در تضاد با خدمات «بحران محور» است که اغلب به والدینی که دارای ناتوانی ذهنی هستند ارائه می شود. شرکت کنندگان در این مطالعه کوچک احساس کردند که رابطه ای قابل اعتماد با همراه زائو خود به دست آوردند و این به آنها کمک کرد هم در حین زایمان و هم بعد از آن آرام بمانند. زنان به دلیل اطلاعات و حمایتی که از همراه زائو خود دریافت می کردند، می توانستند انتخاب های بهتر و آگاهانه تری در مورد مراقبت از خود داشته باشند. در هلند، زنان دارای شناسنامه برای تبدیل شدن به والدین موفق حمایت می شوند. در برنامه ریزی برای مراقبت
از کودک پس از تولد، برخی از پزشکان بیش از حد برنامه ریزی می کنند و اختیار را از زنان دارای معلولیت می گیرند. ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی به جای کمک به مادر جدید یا کمک به سازگاری او، برای مردم برنامه ریزی می کنند تا کارهایی را برای مادر جدید انجام دهند. سلامت پستان. بسیاری از زنان دارای ناتوانی به طور منظم غربالگری سرطان پستان را دریافت نمی کنند یا به طور منظم به آنها ارجاع نمی شوند. زنان دارای برخی ناتوانی های جسمی ممکن است نیاز به ارجاع به مراکز ویژه ماموگرافی داشته باشند زیرا اکثر تجهیزات برای پذیرش زنانی که قادر به ایستادن نیستند طراحی نشده اند. برخی از زنان دارای معلولیت به دلیل نگرانی های مالی غربالگری سرطان سینه را انجام نمی دهند. اختلال افسردگی عمده نیز عارضه ای است که در انجام یا عدم انجام ماموگرافی سالانه زنان دارای معلولیت نقش دارد. سال های پیری. مدل سالخوردگی موفقیت آمیز اغلب شامل ایده مشکل ساز (و احتمالاً آبروگرایانه) رهایی از بیماری مزمن است. مطالعات محدودی که پیری موفق را در میان افراد دارای معلولیت بررسی می کنند، نشان می دهند که آن ها نیز می توانند با موفقیت پیر شوند، هرچند به شیوه ای تا
حدودی متفاوت از افراد غیر معلول. احتمال ناتوانی در زنان مسن تر از زنان جوان تر بیشتر است. شایع ترین ناتوانی زنان مسن در سراسر جهان، آرتروز است. زنان مسن تری که دارای معلولیت هایی هستند که بر تحرک آن ها تأثیر می گذارد، در معرض خطر از دست دادن ارتباط با جوامع خود هستند و پیامدهای زندگی با کیفیت پایینی دارند. زنان دارای ناتوانی جسمی در معرض خطر بیشتری برای داشتن تراکم استخوان کمتر و در معرض خطر پوکی استخوان قرار دارند. زنان مبتلا به ناتوانی ذهنی و سندرم داون اغلب در سنین پایین تری نسبت به سایر زنان یائسه می شوند.[۵۰] زنان با ناتوانی های مختلف گاهی علائم متفاوتی از کاهش سطح استروژن در دوران یائسگی نشان می دهند. از دست دادن استروژن پس از یائسگی نیز می تواند منجر به احتمال بیشتر دچار بی اختیاری ادرار شود مداخلات درمانی برای بی اختیاری زنان دارای معلولیت آزمایش یا انجام نشده است.
دیوید کانوور (; – ) عکاس، و روزنامه نگار اهل ایالات متحده آمریکا بود.
پجنت یک مجله سدهٔ بیستمی ماهانه بود که از نوامبر ۱۹۴۴ تا فوریهٔ ۱۹۷۷ در ایالات متحده آمریکا منتشر می شد.
سلامت و حقوق جنسی و باروری () مفهوم حقوق بشر است که در میل جنسی در انسان و تولیدمثل اعمال می شود. ترکیبی از چهار حوزه است که در برخی زمینه ها کم و بیش از یکدیگر متمایز هستند، اما در زمینه های دیگر کمتر یا اصلاً متمایز نیستند. این چهار زمینه عبارتند از: سلامت جنسی، حقوق جنسی، سلامت باروری و حقوق باروری. در مفهوم سلامت و حقوق جنسی و باروری، این چهار زمینه مجزا اما ذاتاً در هم تنیده شده اند. تمایز بین این چهار زمینه همیشه ایجاد نمی شود. گاهی سلامت جنسی و بهداشت باروری مترادف یکدیگر تلقی می شوند، همان طور که حقوق جنسی و حقوق باروری نیز مترادف یکدیگر هستند. در برخی موارد، حقوق جنسی در اصطلاح سلامت جنسی گنجانده شده است یا برعکس. نه تنها سازمان مردم نهاد مختلف و سازمان های دولتی از اصطلاحات متفاوتی استفاده می کنند، بلکه اصطلاحات مختلفی اغلب در یک سازمان استفاده می شود. برخی از سازمان های غیردولتی جهانی که برای سلامت و حقوق جنسی و باروری مبارزه می کنند عبارتند از: IPPF (فدراسیون بین المللی برنامه ریزی شده والدین)، ILGA (سازمان بین المللی همجنس گرایی، دوجنس گرایی، تراجنسی و دوجنسی)، WAS (انجمن جهانی برای سلامت جنسی -
که قبلاً به عنوان انجمن جهانی جنسی شناسی شناخته می شد)، مرکز سلامت و برابری جنسیتی، و اتحاد بین المللی ایدز. تاریخچه. برنامه های تنظیم خانواده توسط دولت برای اولین بار در دهه ۱۹۵۰ آغاز شد. با این حال، اهداف اصلی این برنامه ها اغلب حول محور کنترل جمعیت برای رشد و توسعه اقتصادی بود. در سال ۱۹۹۴، کنفرانس بین المللی جمعیت و توسعه (ICPD) در قاهره، مصر تغییر چشمگیری را در دیدگاه بهداشت باروری نشان داد و به عنوان تولد جنبش مدرن سلامت و حقوق جنسی و باروری در نظر گرفته می شود. در طول کنفرانس، بحث های پیرامون تنظیم خانواده از اقتصاد به بهداشت عمومی و حقوق بشر تغییر یافت. یک برنامه اقدام (PoA) در پایان کنفرانس بین المللی جمعیت و توسعه ایجاد شد و توسط ۱۷۹ کشور تصویب و تصویب شد. برنامه اقدام سلامت جنسی و باروری را به عنوان یک حقوق جهانی بشر تأیید کرد و اهداف جهانی را برای بهبود سلامت باروری مبتنی بر موضوعات اصلی انتخاب آزاد، توانمندسازی زنان و نگاه کردن به سلامت جنسی و باروری از نظر رفاه جسمی و عاطفی ترسیم کرد. برنامه اقدام مجموعه ای از اهداف را بر اساس یک مأموریت مرکزی دستیابی به دسترسی همگانی به سلامت باروری در سرتاسر ج
هان ترسیم کرد که قرار بود تا سال ۲۰۱۵ محقق شوند. در سال ۲۰۰۰، اهداف توسعه هزاره تدوین شد، و اگرچه بهداشت باروری به صراحت به عنوان یکی از اهداف ذکر نشده بود، اما جزء مهم اهداف ۳، ۴ و ۵ شد. در سال ۲۰۱۰، برنامه اقدام اصلی مجدداً توسط سازمان ملل متحد مورد بازبینی قرار گرفت و به روز شد تا منعکس کننده هدف آنها برای دستیابی به مراقبت های بهداشت باروری جهانی تا سال ۲۰۱۵ باشد. هنگامی که اهداف توسعه هزاره و برنامه اقدام کنفرانس بین المللی جمعیت و توسعه در سال ۲۰۱۵ حذف شدند، اهداف بعدی برای سلامت و حقوق جنسی و باروری در سند ۲۰۳۰ یونسکو (اهداف توسعه پایدار) قرار گرفتند، تکرار بعدی اهداف توسعه هزاره که اهداف مبارزه با فقر را تا سال ۲۰۳۰ ترسیم می کند. سلامت جنسی. سازمان جهانی بهداشت سلامت جنسی را اینگونه تعریف می کند: «سلامت جنسی وضعیتی از رفاه جسمی، روانی و اجتماعی در رابطه با تمایلات جنسی است که نیازمند رویکرد مثبت و محترمانه نسبت به روابط جنسی و روابط جنسی و همچنین امکان داشتن تجارب جنسی لذت بخش و ایمن، عاری از اجبار، تبعیض و خشونت است.» اختلال عملکرد جنسی معمولاً چندعلتی است، اما تنها دلیل خاص اختلال عملکرد جنسی وجود ا
نتظارات غیرواقع بینانه در یک یا هر دو همسر است. بنابراین ، مدل رابطه جنسی مطلوب چارچوبی برای درک رشد ممانعت از میل جنسی ، اجتناب از رابطه جنسی ، خودآگاهی یا یک رابطه جنسی ایده آل ، جدا از انتظارات جنسی غیرواقع بینانه فراهم نمی کند.
ابتکار سلامت زنان () مجموعه ای از مطالعات بالینی بود که توسط مؤسسه ملی سلامت ایالات متحده (NIH) در سال ۱۹۹۱ برای رسیدگی به مسائل بهداشتی مهمی که باعث عوارض و مرگ ومیر در زنان یائسه می شوند، آغاز شد. این شامل سه کارآزمایی بالینی (CT) و یک مطالعه مشاهده ای (OS) بود. به طور خاص، کارآزمایی تصادفی کنترل شده طراحی و تأمین مالی شدند که به بیماری قلبی-عروقی، سرطان و پوکی استخوان پرداختند. به طور کلی، WHI بیش از ۱۶۰,۰۰۰ زن یائسه ۵۰ تا ۷۹ ساله (در زمان ثبت نام در مطالعه) را در طی ۱۵ سال ثبت نام کرد، که آن را به یکی از بزرگ ترین مطالعات پیشگیری در نوع خود با بودجه ۶۲۵ میلیون دلار تبدیل کرد. یک تجزیه و تحلیل در سال ۲۰۱۴ برآورد کرد بازده اقتصادی خالص سرمایه گذاری که فقط روی بازوی استروژن به اضافه پروژسترون در آزمایش هورمونی متمرکز بود ۳۷٫۱ میلیارد دلاراست. این یک مورد قوی برای ادامه استفاده از این نوع از مطالعات جمعیتی بزرگ و با بودجه عمومی ارائه کرد. در سال های پس از ابتکار سلامت زنان، مطالعات، کاهش نرخ سرطان سینه را در زنان یائسه نشان داده است که به کاهش استفاده از درمان جایگزینی هورمون نسبت داده می شود. با این حال، تفس
یر اولیه و ارتباطات در مورد یافته های مطالعات مورد انتقاد شدید قرار گرفته است، زیرا نتوانسته است توضیح دهد که مطالعات مربوط به زنان ۶۰ ساله یا بالاتر (میانگین سن ۶۳ سال) بوده است. این بدان معناست که زنان در دهه ۵۰ خود که تمایل به سلامت بیشتری دارند (و علائم یائسگی بیشتری دارند)، کمتر حضور داشتند. هورمون درمانی سیستمیک از زمان انتشار نتایج ابتکار سلامت زنان در بین زنان ایالات متحده به طور چشمگیری کاهش یافته است، زیرا این یافته ها در تصمیمات درمانی برای زنان ۴۰ و ۵۰ ساله که علائم ناراحت کننده وازوموتور دارند به اشتباه استفاده می شود. انگیزه مطالعه گسترده سلامت زنان. در دهه ۱۹۸۰، آشکار شد که تحقیقات زیست پزشکی گذشته به طور نامتناسبی بر روی مردان سفیدپوست متمرکز شده بود، و اغلب از مطالعات پیشگیری و درمان بیماری هایی که در زنان و اقلیت ها منحصر به فرد هستند یا در میان اقلیت ها شایع تر هستند، غفلت می کردند. در سال ۱۹۸۵، گروه ویژه خدمات بهداشت عمومی در مورد مسائل مربوط به سلامت زنان توصیه هایی را صادر کرد که تحقیقات زیست پزشکی و رفتاری باید گسترش یابد تا بیماری ها و شرایطی را که در بین زنان در همه گروه های سنی شناسا
یی شده است، فراهم کند. در سال ۱۹۸۶، مؤسسه ملی سلامت توصیه هایی مبنی بر اینکه زنان در تمام مطالعات تحقیقاتی گنجانده شوند، صادر کرد. برای ترویج بیشتر مطالعه زنان، در سال ۱۹۹۰، مؤسسه ملی سلامت دفتر تحقیقات در مورد سلامت زنان را ایجاد کرد. با این حال، در سال ۱۹۹۰، گزارشی توسط اداره حسابداری عمومی (GAO) به درخواست گروه کنگره در مورد مسائل زنان منتشر شد که بیان می کرد این سیاست مؤسسه ملی سلامت به اندازه کافی برای درخواست های کمک هزینه تحقیقاتی اعمال نمی شود. در نتیجه، در آغاز در سال ۱۹۹۱، مؤسسه ملی سلامت سیاستی را تقویت کرد که به جای توصیه، شامل کردن زنان در تحقیقات بالینی (در صورت لزوم) به منظور به دست آوردن بودجه، نیاز باشد. این تغییرات در نگرش ها و سیاست های اجتماعی در قبال تحقیقات سلامت زنان، علاوه بر این نشان داد که چنین مطالعه بزرگی نه تنها امکان پذیر است، بلکه می تواند از نظر اقتصادی نیز انجام شود، لذا باعث پیشرفت ابتکار سلامت زنان شد. سوابق مطالعه کارآزمایی سلامت زنان و امکان سنجی مطالعه در مقیاس بزرگ. در میان زنان یائسه، بیماری های قلبی عروقی، سرطان و پوکی استخوان از علل اصلی مرگ و میر و همچنین اختلال در ک
یفیت زندگی هستند. در میان زنان در تمام گروه های سنی، سرطان و بیماری های قلبی عروقی علل اصلی مرگ و میر هستند. از آنجایی که میزان بروز این بیماری ها با توجه به سن افزایش می یابد، زنان بالای ۵۰ سال بیشتر بار بیماری را تحمل می کنند. به طور کلی پذیرفته شده بود که کمبود استروژن پس از یائسگی ممکن است در این عوارض نقش داشته باشد و مداخلات غذایی، رفتاری و دارویی ممکن است از پیشرفت آنها جلوگیری کند. با این حال، این یافته ها تنها بر اساس مطالعات مشاهده ای اپیدمیولوژیک شناسایی شدند. چنین مداخلاتی نیاز به آزمایش از طریق کارآزمایی های بالینی دارد، قبل از اینکه آنها، همراه با طیف کاملی از خطرات و مزایای آنها، به عنوان مبنایی برای تنظیم خط مشی بهداشت عمومی و ایجاد دستورالعمل های پیشگیری مورد استفاده قرار گیرند. با این حال، نگرانی هایی در مورد امکان سنجی چنین کارآزمایی بالینی پیچیده در میان شرکت کنندگان در این جمعیت شناسی زنان مسن تر وجود داشت، به ویژه با توجه به استخدام کافی و پایبندی به رژیم های غذایی و هورمون درمانی. در سال ۱۹۸۷، مؤسسه ملی سلامت مداخله پس از یائسگی استروژن/پروژستین (PEPI) را تأمین مالی کرد. این کارآزمایی ۸