Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ارهارت بِنِرت (۱۷ اوت ۱۹۱۷–۲۳ ژوئیه ۲۰۰۶) افسر آلمانی در دوره رایش سوم بود که در جریان جنگ جهانی دوم با پرواز با هواپیماهای تهاجمی از جمله یو ۸۷ در لوفت وافه خدمت کرد. زندگی. ارهارت ینرت ماه اوت سال ۱۹۱۷ در پانتیچ، شهر کوچکی در نزدیکی لایپتسیش زاده شد. پرواز با بادپر را به خوبی فراگرفت. سال ۱۹۳۶ وارد خدمت در لوفت وافه شد. پس گذراندن دوره آموزش پرواز، به نیروی بمب افکن شیرجه ای تخصیص یافت. با آغاز جنگ جهانی دوم، در پرواز با هواگرد یونکرس یو ۸۷ب در قالب جناح ۷۶ "اشتوکا" در کارزار لهستان و در قالب جناح ۳ "اشتوکا" در کارزار فرانسه حضور داشت. ینرت ماه دسامبر سال ۱۹۴۰ به حبهه مدیترانه منتقل شد و با اسقرار در سیسیل در چندین حمله به جزیره مالت مشارکت کرد. ینرت سپس با جناح ۳ "اشتوکا" به شمال آفریقا رفت و رزم سنگینی را در پشتیبانی از آفریکاکور تجربه کرد. روز ۱ دسامبر سال ۱۹۴۲ نشان صلیب آلمانی طلایی به او اعطا شد. خلبانان بمب افکن ها و بمب افکن های شیرجه ای بر اساس تعداد ماموریت های پروازی خود نشان می گرفتند. روز ۸ مه سال ۱۹۴۳، در واپسین روزهای نبرد تونس، ینرت با تکمیل ۳۰۰ مأموریت رزمی، نشان صلیب شوالیه صلیب آهنین را نی
ز دریافت کرد. هواگرد یو ۸۷ با سرعت، قابلیت تحرک پذیری و حفاظت زرهی نسبتاً کم، حتی پیش از آغاز جنگ کاملاً منسوخ به حساب می آمدند و زنده ماندن ینرت با این تعداد مأموریت انجام گرفته تا این زمان خود ویژگی ممتازی برای او بود. یگان ینرت به جبهه شرقی منتقل شد و با تجهیز شدن به جنگنده-بمب افکن های تهاجمی تک سرنشین فوکه-وولف اف و ۱۹۰، به جناح ۳ نبرد تغییر نام داد. ینرت با این هواگرد بسیار پرسرعت تر نیز تعداد فراوانی پرواز رزمی انجام داد. در پانصدمین مأموریت خود در حمله ای مشارکت داشت که به غرق کردن سه ناوشکن شوروی منجر شد. ینرت، همانند دیگر خلبانان متبهر، مدتی از صحنه رزم دور بود و در دانشکده هواگردهای تهاجمی دویچ بروت در موراویا تدریس کرد. شش ماه نخست سال ۱۹۴۴ را آن جا بود و سپس به آوردگاه بازگشت. ینرت به درجه سروان ترفیع گرفت و فرمانده گروه ۳ جناح ۳ نبرد شد که در آن زمان در منطقه کورلند در شمال غربی لتونی در منتهی الیه شمالی جبهه شرقی عمل می کرد. تا ماه فوریه سال ۱۹۴۵ مجموعاً ۶۰۰ مأموریت رزمی به انجام رساند. این هنگام درگیری ها آن چنان شدت داشت که ینرت بیش ۱۰۰ مأموریت رزمی دیگر نیز در عرض تنها ۱۲ هفته بعدی صورت داد.
در این مدت بیش از ۲۵ تانک دشمن را با شلیک راکت از هواگرد اف و ۱۹۰ خود منهدم کرد. ینرت روز ۳۰ آوریل ۱۹۴۵، به عنوان یکی از آخرین افراد، مفتخر به دریافت برگ های بلوط صلیب شوالیه شد. در پایان جنگ به اسارت نیروهای بریتانیایی درآمد.
ابو امیه عمرو بن سعید بن عاص اموی (; died 689/90), معروف اشدق ()، از اعضای خاندان اموی، فرمانده و مدعی خلافت بود. او در سال ۶۸۰ در زمان یزید اول (حکومت ۶۸۰–۶۸۳) به عنوان فرماندار مدینه خدمت کرد و با تلاش زبیریان برای فتح سوریه در سال های ۶۸۴ و ۶۸۵ در زمان مروان اول مقابله کرد (حکومت ۶۸۴–۶۸۵). مروان، خالد بن یزید و اشدق را از خط جانشینی حذف کرد و پسران خود عبدالملک (حکومت ۶۸۵–۷۰۵) و عبدالعزیز را جایگزین آن ها کرد. کودتای اشدق علیه عبدالملک در سال ۶۸۹ با تسلیم شدن و سپس اعدام او توسط عبدالملک پایان یافت. زندگی نامه. عمرو پسر دولتمرد اموی سعید بن العاص و ام البنین بنت حکم خواهر مروان بن حکم بود. لقب او «اشدق» به معنای دهان گشاد بود. هنگامی که سعید بن عاص در سال ۶۷۹ درگذشت، اشدق رهبر این شاخه از قبیله اموی شد. در اواخر خلافت معاویه اول (حکومت ۶۶۱–۶۸۰)، وی فرماندار مکه بود و پس از به خلافت رسیدن یزید اول به فرمانداری مدینه منصوب شد. هنگامی که در جریان قیام عبدالله بن زبیر در سال ۶۸۲ کنترل مکه از دست بنی امیه خارج شد، یزید به اشدق دستور داد تا جهت مقابله با زبیریان لشکری به مکه بفرستد. اشدق، برادر ابن زبیر، عمرو را
به فرماندهی این لشکر گماشت، اما سپاه ارسالی شکست خورد و عمرو توسط ابن زبیر اسیر و سپس اعدام شد. در اواخر سال ۶۸۳، اشدق از مقامش برکنار شد. یزید درگذشت و پسرش معاویه دوم جانشین او شد. معاویه دوم بیمار بود و چند ماه بعد درگذشت. این موضوع باعث ایجاد بحران رهبری در خلافت اموی شد که در طول آن اکثر استان ها، ابن زبیر را به عنوان خلیفه به رسمیت شناختند. هنگامی که بزرگان خاندان اموی، از جمله رئیس قبیله بنی کلب، مروان بن حکم را به عنوان خلیفه در اجلاس جابیه در سال ۶۸۴ انتخاب کردند، مقرر شد که خالد، پسر کوچک یزید، جانشین مروان شود و اشدق نیز جانشین خالد شود. اشدق فرماندهی جناح راست سپاه مروان را در جریان نبرد مرج راهط در اواخر همان سال برعهده داشت که در آن بنی امیه پیروزی چشمگیری بر قبایل قیسی طرفدار زبیریان در سوریه به دست آورد. اشدق در لشکرکشی مروان برای باز پس گیری مصر از دست فرماندار طرفدار زبیریان در سال ۶۸۵ شرکت کرد. پس از پیروزی امویان، اشدق بر فراز منبر مسجد شهر فسطاط (مرکز استان مصر) حاکمیت مروان را اعلام کرد. پس از آن، مروان او را برای مقابله با تهاجم مصعب بن زبیر به فلسطین که در غیاب مروان سعی در فتح شام دا
شت، فرستاد. او سپس به مروان پیوست و به دمشق پایتخت امویان بازگشت. خلیفه نسبت به جاه طلبی های اشدق برای خلافت نگران بود، به ویژه به دلیل محبوبیت او در میان اشراف شام و خویشاوندی [مادر اشدق خواهر مروان بود و از طرف پدری نیز با یکدیگر خویشاوند بودند] نزدیکی که با مروان داشت. مروان تصمیم گرفت از به حکومت رسیدن اشدق و خالد جلوگیری کند او تلاش کرد با معرفی و به رسمیت پسرانش عبدالملک و عبدالعزیز توسط اشراف شام به عنوان ولیعهد طرح خود را عملی کند. عبدالملک در اواخر سال ۶۸۵ جانشین پدرش شد، اما همچنان نسبت به اشدق بدبین بود. اشدق از ادعای خود دست برنداشت و خلافت عبدالملک را نقض توافقات صورت گرفته در جابیه تلقی کرد. هنگامی که خلیفه در سال ۶۸۹ دمشق را برای لشکرکشی به عراق که تحت کنترل زبیریان بود ترک کرد، اشدق از غیبت او استفاده کرد و شورشی به راه انداخت و شهر را تصرف کرد سپس بر منبر رفت و حق خود را برای خلافت اعلام کرد. این اقدام، عبدالملک را مجبور کرد تا لشکرکشی به عراق را رها کرده و با شورش اشدق مقابله کند. در رویارویی میان طرفداران آن دو در دمشق، عبدالملک به اشدق پیشنهاد عفو در ازای تسلیم داد، که اشدق نیز پذیرفت. با
این حال، عبدالملک همچنان به او بی اعتماد بود و او را به کاخش در دمشق فراخواند، جایی که در سال ۶۸۹ یا ۶۹۰ میلادی او را اعدام کرد. خانواده. پسران اشدق، امیه، سعید، اسماعیل و محمد، که همگی از همسر اشدق، ام حبیب بنت حریث از قبیله بنو عذره به دنیا آمده بودند، از قبیله بنو عذره به دنیا آمده بودند، پس از پیروزی عبدالملک بر زبیریان در سال ۶۹۲، با وی آشتی کردند. سعید، که در شورش پدرش شرکت کرده بود به مدینه و پس از آن به کوفه مهاجرت کرد. سعید در سال ۷۴۴ از دربار خلیفه اموی، یزید دوم، دیدن کرد. اسماعیل، که او نیز در شورش پدرش شرکت کرده بود، تا ابتدای دوره عباسیان (پس از ۷۵۰) در نزدیکی مدینه در انزوا زندگی می کرد گفته می شود خلیفه اموی، عمر بن عبدالعزیز (حکومت ۷۱۷ تا ۷۲۰)، به دلیل تقوا و پرهیزکاری او، در نظر داشت او را به عنوان جانشین خود منصوب کند. اسماعیل توسط داوود بن علی، والی عباسی مدینه، از اعدام نجات یافت. اشدق، همچنین از ام حبیب دختری به نام ام کلثوم داشت. از همسر دیگرش، سوده بنت زبیر بن عوام، خواهر عبدالله بن زبیر، اشدق پسرانی به نام عبدالملک و عبدالعزیز و دختری به نام رمله را داشت. او همچنین با عایشه بنت مطیع،
خواهر عبدالله بن مطیع از قبیله بنی عدی قریش ازدواج کرده بود که از او دو پسر به نام موسی و عمران را داشت. از همسر کلبی اش، نائله بنت فریص، دختری به نام ام موسی داشت. ام موسی با پسر یزید اول، عبدالله الاسوار، ازدواج کرد. او همچنین از دو کنیزش فرزندانی به نام عبدالله و عبدالرحمن و دختری به نام ام عمران را داشت.
الکس پرز (زاده ۱۰ مهٔ ۲۰۰۶) یک بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است که برای باشگاه فوتبال رئال بتیس در پست مدافع بازی می کند.
ایندیا پِیل اِیل یا آی پی ای نوعی آبجو است که طعم رازک آن زیاد است و در دسته بندی کلی تر پِیل اِیل تعریف می شود. آی پی ای در ابتدا یک آبجوی صادراتی بود که به هند، که تحت کنترل کمپانی هند شرقی بریتانیا تا سال ۱۸۵۸ بود، ارسال می شد. پیل ایل های اوایل قرن ۱۸ به دلیل کمبود رازک و استفاده از مالت کک سوز، ویژگی های متفاوتی نسبت به پیل ایل های امروزی داشتند. تا اواسط قرن ۱۸، این نوع آبجو معمولاً با مالت کک سوز تولید می شد که موجب کاهش دود و برشته شدن جو و در نتیجه تولید آبجوی روشن تر می گردید. یکی از این آبجوها، آبجوی اکتبر، بود که به طور خانگی تهیه می شد و باید دو سال در زیرزمین نگهداری می شد تا به مرحلهٔ مصرف برسد. در اواخر قرن ۱۸، کارخانهٔ آبجوسازی بوو جرج هاجسون آبجوهایی به هند صادر کرد که به دلیل نزدیکی به بندر لی و شرایط مناسب اعتبار ۱۸ ماهه، به محبوبیت رسید. هاجسون یکی از نخستین کسانی بود که آبجوی اکتبر را به هند فرستاد و از این طریق در هند مورد استقبال قرار گرفت. با افزایش تقاضا برای آبجوهای قوی تر، کارخانه های آبجوسازی در برتون به دنبال بازارهای جدید بودند و به توسعهٔ پیل ایل های قوی تر برای صادرات به هند پ
رداختند. یکی از این تولیدکنندگان، کارخانهٔ آبجوسازی آلسوپ بود که پیل ایل های رازکی قوی ای را برای بازار هند توسعه داد. این آبجوها در ۱۸۲۷ به مادراس و کلکته ارسال شدند و با موفقیت زیادی روبرو شدند. با گسترش محبوبیت آی پی ای ها، در دهه های بعد این سبک آبجو به کشورهای مختلف از جمله ایالات متحده، استرالیا و نیوزیلند صادر شد. در قرن ۱۹، آی پی ای ها به طور گسترده ای در انگلستان تولید شدند و از آن زمان تا کنون، این سبک به یکی از محبوب ترین آبجوهای دست ساز در بریتانیا و ایالات متحدهٔ آمریکا تبدیل شده است. تاریخچه. پیل ایل های اوایل قرن ۱۸ به طور نسبی رازک کمی داشته و با پیل ایل های امروزی تفاوت بسیاری داشتند. تا اواسط قرن ۱۸، پیل ایل عمدتاً با مالت کک سوز تهیه می شد که باعث کاهش دود و برشته شدن جو در فرایند مالت سازی و در نتیجه تولید آبجوی روشن تر می شد. یکی از این انواع آبجو، آبجوی اکتبر بود، یک آبجوی روشن و رازکی که در بین مالکین زمین محبوب بود و به طور خانگی تهیه می شد؛ پس از تهیه، قرار بود دو سال در زیرزمین نگهداری شود. از اولین تولیدکنندگانی که آبجو را به هند صادر کردند، کارخانهٔ آبجوسازی بوو جرج هاجسون بود، که
در مرز میدلسکس و اسکس قرار داشت. آبجوهای این کارخانه در اواخر قرن ۱۸ در بین تجار کمپانی هند شرقی بریتانیا محبوب شدند، زیرا دو مایل تا بندر لی فاصله داشتند، و هاجسون خط اعتباری لیبرال ۱۸ ماهه داشت. کشتی ها این آبجو را به هند صادر می کردند و یکی از آنها آبجوی اکتبر بود که از شرایط سفر بهره برده و در هند بسیار مورد تقدیر قرار گرفت. این کارخانه در اوایل قرن بعد به دست پسر هاجسون افتاد. کارخانه های آبجوسازی برتون بازار صادراتی خود را در اروپا قاره ای، از جمله اسکاندیناوی و روسیه، به دلیل محاصرهٔ قاره ای ناپلئون از دست دادند و به دنبال بازار جدید صادراتی برای آبجوی خود بودند. به دستور کمپانی هند شرقی، کارخانهٔ آبجوسازی آلسوپ، پیل ایل رازکی قوی ای را در سبک هاجسون برای صادرات به هند توسعه داد. سایر کارخانه های برتون، از جمله بس و سالط و شرکا، از آلسوپ پیروی کرده و از آب برتون در تهیه آبجوهای مشابه استفاده کردند. کارخانهٔ آبجوسازی شرق لندن چریگتون محموله های آزمایشی از بشکه های "India Ale" به مادراس و کالکاتا در ۱۸۲۷ ارسال کرد که موفقیت آمیز بود و تجارتی منظم با نمایندگان و خرده فروشان کلیدی بریتانیایی شکل گرفت: گریف
یث و شرکا در مادراس؛ آدام, اسکینر و شرکا در بمبئی و شرکت بروس، آلن و شرکا در کلکته. آی پی ای های اولیه تنها کمی بیشتر از سایر آبجوهای تولیدی در آن زمان الکل داشتند، اما بیشتر حریره تخمیر می شد، به این معنی که قندهای باقی ماندهٔ کمی داشتند و به شدت رازکی بودند. در حالی که آی پی ای ها برای زنده ماندن در سفرهای طولانی دریایی بهتر از سایر سبک های آن زمان فرموله شده بودند، پورتر نیز به طور موفقیت آمیز به هند و کالیفرنیا ارسال می شد. تا دههٔ ۱۸۶۰، آی پی ای ها به طور گسترده ای در انگلستان تولید می شدند و بسیار بیشتر از پرت ها و ایل ها رازکی و خشک بودند. تقاضا برای سبک صادراتی پیل ایل، که به "India pale ale" معروف شده بود، در حدود سال ۱۸۴۰ در انگلستان شکل گرفت و آی پی ای های داخلی بسیاری تولید شدند. در سال ۱۸۳۷، آی پی ای های هاجسون معمولاً ۶/۶ (۶٫۶ پنس) برای یک دوجین بطری نیم لیتری هزینه داشت، معادل گینس دوبل استوت، ۵۳٪ بیشتر از ۴/۳ (۴٫۳ پنس) برای یک دوجین بطری پورتر. برخی از آبجوسازان در اواخر قرن ۱۹ اصطلاح "India" را حذف کردند، اما سوابق نشان می دهد که این "پیل ایل هاً ویژگی های آی پی ای های قبلی را حفظ کردند. آبجو
سازان آمریکایی، استرالیایی و کانادایی پیش از سال ۱۹۰۰ آبجوهایی با برچسب IPA تولید کردند و سوابق نشان می دهد که این آبجوها شبیه آی پی ای های انگلیسی آن دوره بودند. آبجوی سبک آی پی ای از این زمان به کشورهای مستعمراتی دیگر مانند استرالیا و نیوزیلند صادر شد و بسیاری از کارخانه های آبجوسازی 'I' را از نام 'IPA' حذف کرده و آنها را به سادگی پیل ایل یا پیل های صادراتی نامیدند. آبجوسازی کیرکستال و بسیاری از رقبای دیگر، مقدار زیادی آبجوی صادراتی را به وسیلهٔ کشتی های بخار به سراسر جهان ارسال کرده و در مقصد به حراج گذاشتند تا به عمده فروشان بفروشند. بریتانیا. آبجوی آی پی ای از اوایل سال ۱۸۱۵ به خوبی شناخته شده بود، اما پیش از آن در بازار داخلی بریتانیا محبوبیت یافته بود. تا زمان جنگ جهانی اول، آی پی ای ر بریتانیا به دو سبک تقسیم شده بود: آی پی ای های بطری ممتاز با چگالی خاص حدود ۱.۰۶۵ و آی پی ای های فشاری که از ضعیف ترین آبجوها در بارها بودند. به عنوان مثال، باس (Bass) دارای چگالی ۱.۰۶۵ OG و ۶.۴% ABV بود، اما در سال ۱۹۱۲، آی پی ای فشاری ویتبرد (Whitbread) دارای چگالی ۱.۰۴۹ و کمتر از ۵% ABV بود، در زمانی که میانگین آبجوی
بریتانیایی ۱.۰۵۵ بود. مانند تمام آبجوهای بریتانیایی، قدرت آنها در طول جنگ جهانی اول کاهش یافت و تا سال ۱۹۲۳، باس دارای چگالی ۱.۰۵۵ بود و آی پی ای ویتبرد به عنوان آبجوی بطری با چگالی ۱.۰۳۶ و ۳.۷% (در مقایسه با X Mild استاندارد آنها با چگالی ۱.۰۴۲ و Bitter فشاری آنها با چگالی ۱.۰۴۲) بود. آی پی ای های گرین کینگ (۳.۷%) و Charles Wells ایگل آی پی ای (۳.۶%) نمونه هایی از آی پی ای های این سنت هستند. وورثینگتون وایت شیلد نمونه ای از یک آی پی ای تاریخی است که اولین بار در سال ۱۸۲۹ به ویژه برای صادرات به امپراتوری بریتانیا تولید شد. تا دههٔ ۱۹۶۰، وایت شیلد به یک نوشیدنی محبوب در مقادیر کم برای طرفداران اختصاصی تبدیل شده بود، اما در اوایل دههٔ ۱۹۷۰ با افزایش تقاضا برای آبجوی واقعی در بریتانیا دوباره محبوب شد. احیای آی پی ای در دوران مدرن به سمیناری در مورد آبجوهای سبک برتون که توسط میخانه دار مارک دوربر در میخانه اش، وایت هورس، پارسونز گرین، در سال ۱۹۹۰ برگزار شد، برمی گردد. این سمینار به یک جشنوارهٔ آبجوهای سبک در سال ۱۹۹۲ و جشنوارهٔ آی پی ای در سال ۱۹۹۳ منجر شد، که در آن باس یک آبجوی ۷.۲% تولید کرد که از باس کانتیننتا
ل الهام گرفته شده بود، که در اصل برای بازار بلژیک قبل از جنگ جهانی دوم تولید شده و بر اساس دستورالعمل های باس از دههٔ ۱۸۵۰ بود. دوربر و راجر پروتز سپس در سال ۱۹۹۴ کنفرانس آی پی ای را در کارخانهٔ آبجوسازی ویتبرد در لندن برگزار کردند که توسط آبجوسازان از هر دو سوی اقیانوس اطلس مورد استقبال قرار گرفت. تأثیر این دیدار ادامه دارد؛ به عنوان مثال، کارخانهٔ آبجوسازی آی پی ای ایست ایندیا که توسط گرت اولیور به آنجا برده شد، بر اساس آن است. در قرن بیست و یکم، آی پی ای تحت تأثیر آمریکا یکی از محبوب ترین سبک های آبجو در بریتانیا است. در سال ۲۰۱۹، بریفداگ پونک آی پی ای بهترین فروشندهٔ آبجوی دست ساز در بارها بود و سوانیز ماکل آی پی ای در جوایز بی اعتبار آبجوی مستقل سیبا برندهٔ مدال طلا در بخش کگ شد. ایالات متحدهٔ آمریکا. در اواخر قرن بیستم، انقلاب آبجوی دست ساز در ایالات متحدهٔ آمریکا آغاز شد و آبجوسازان شروع به جستجوی سبک های قدیمی آبجو که از مد افتاده بودند کردند؛ بالنتین آی پی ای که از سال ۱۸۹۰ تا دههٔ ۱۹۹۰ در ایالات متحدهٔ آمریکا تولید می شد، الهام بخش بود. سبک سنتی آی پی ای به خوبی برای نمایش طعم و عطر شدید هاپ های آمر
یکایی مناسب بود. برت گرانت از شرکت آبجوسازی یاکیما تشخیص داد که هاپ های کاسکید و چینوک که در یاکیما، واشینگتن به صورت محلی رشد می کنند، طعم های قوی ای را در یک آی پی ای برجسته می کنند. محبوبیت سبک آی پی ای ابتدا در سواحل غربی ایالات متحدهٔ آمریکا گسترش یافت و سپس در سراسر کشور و در نهایت در جهان پخش شد. تخمین زده می شود که بیش از ۴۰٪ آبجوی دست ساز تولید شده در ایالات متحدهٔ آمریکا می تواند به عنوان آی پی ای طبقه بندی شود. همان طور که "همنشین آکسفورد برای آبجو" اشاره می کند: «آی پی ای اکنون نماد آبجوسازان دست ساز در سراسر جهان است. به طور مناسبی برای یک آبجوی صادراتی، آبجوسازانی از استرالیا تا اسکاندیناوی در حال خلق آبجوهای جدید هستند که عمدتاً از برداشت آمریکایی از این سبک الهام گرفته اند، اما اغلب یک پیچ و تاب منطقه ای خاص خود را اضافه می کنند.» آی پی ای سیاه. آی پی ایِ سیاه یا بلک آی پی ای رنگ روشنی ندارد. بلک آی پی ای ها طعم های تلخ و رازکی دیگر آی پی ای ها را به اشتراک می گذارند؛ با این حال، استفاده از مالت های بو داده به آنها طعمی تیره تر و مالت دار می بخشد. گرِگ نونان اولین بلک آی پی ای را در اوایل دههٔ
۱۹۹۰ برای فروش فقط در بشکه ایجاد کرد، اما تا سال ۲۰۰۹ در ایالات متحده محبوب نشد. بروت آی پی ای. بروت آی پی ای، یک آی پی ای ترد و خشک، توسط کیم استوردوانت، سرآبجوساز آبجوسازی سوشال کیچن در سان فرانسیسکو اختراع شد. برای تهیهٔ بروت آی پی ای، آبجوسازان آنزیم آمیلاز را اضافه می کنند تا شکرها را حذف کنند. دوبل آی پی ای. دوبل آی پی ای ها (که به عنوان آی پی ای سلطنتی نیز شناخته می شوند) نوع قوی تر و بسیار رازکی از آی پی ای ها هستند که معمولاً دارای محتوای الکلی بالای ۷٫۵٪ بر حجم هستند. اصطلاح "دوبل" به مقدار بیشتری از مواد مورد استفاده، به ویژه رازک ها، اشاره دارد که منجر به آبجویی می شود که هم الکل بالاتری دارد و هم در مقایسه با آی پی ای استاندارد،میزان رازک آن غنی تری است. گفته می شود که این سبک در سال ۱۹۹۴ توسط وینی سیلورزو، مالک فعلی شرکت آبجوسازی راشن ریور در سانتا روزا، کالیفرنیا، در کارخانهٔ آبجوسازی اکنون تعطیل شدهٔ بلایند پیگ در تموکولا، کالیفرنیا ایجاد شده است. نیو انگلند آی پی ای. نیو انگلند آی پی ای (NEIPA، که به عنوان Hazy IPA یا Juicy IPA یا کمتر متداول، ورمانت آی پی ای نیز شناخته می شود) در سال ۲۰۰۴ ت
وسط جان کیمیچ در کارخانهٔ آبجوسازی آلکمیست در واتربری، ورمانت اختراع شد. نیو انگلند آی پی ای با طعم های مرکباتی و گلی آبدار، با تأکید بر عطر رازک و تلخی کمتر شناخته می شود، همچنین دارای قوام یا بافت دهانی نرم و ظاهری تیره است. این ویژگی ها با استفاده از ترکیبی از تکنیک های آبجوسازی، از جمله استفاده از گونه های خاصی از مخمر، زمان بندی اضافه کردن رازک ها و تنظیم شیمی آب به دست می آیند. نیو انگلند آی پی ای ها لزوماً نباید در نیو انگلند آبجوسازی شوند. این سبک به عنوان یک سبک آبجوی جداگانه، میوه ای یا آی پی ای کدر، توسط انجمن آبجوسازان در سال ۲۰۱۸ به رسمیت شناخته شد. یک نوع تغییر یافته از این سبک، میلک شیک آی پی ای است که لاکتوز و گاهی میوه به آن اضافه می شود تا یک نیو انگلند آی پی ای کرمی تر شود. تریپل آی پی ای. تریپل آی پی ای ها با طعم های رازکی قوی تر و محتوای الکلی بالاتر شناخته می شوند، با محتوای الکلی معمولاً بالای ۱۰٪. امریکن آی پی ای / وست کوست آی پی ای. هر دو نمونهٔ امریکن آی پی ای و وست کوست آی پی ای دارای طعم غالب رازک هستند، با این تفاوت که در نوع وست کوست، این طعم به خصوص برجسته تر است. آنها اغلب شفاف
یت درخشانی دارند و خشک هستند و مالت کم ویژگی بازر آنهاست. به دلیل رازک زیاد، آی پی ای های وست کوست/امریکن معمولاً بسیار تلخ هستند، بین ۴۰ تا ۷۰ IBU. به این ترتیب، آنها معمولاً طعم رزین و همچنین مرکبات و میوه های گرمسیری دارند که دلیل آن استفاده از رازک های آمریکایی "C" است، اگرچه این ها تنها رازک های قابل استفاده نیستند؛ اغلب کارخانه های آبجوسازی در سراسر جهان که سبک را تقلید می کنند از انواع رازک های محلی New-World استفاده می کنند، یا ممکن است ترکیبی از رازک های آمریکایی و محلی را استفاده کنند. وایت آی پی ای. وایت آی پی ای طعم های یک آی پی ای آمریکایی و یک آبجوی سبک بلژیکی را ترکیب می کند. در سال ۲۰۱۰ در همکاری بین دو کارخانهٔ آبجوسازی ایجاد شد؛ لری سیدور، سرآبجوساز در آبجوسازی دشوتس در اورگان، و استیون پاولس، سرآبجوساز بلژیکی الاصل در آبجوسازی بولوارد. لاگر آی پی ای / کولد آی پی ای. لاگر آی پی ای (IPL) یا کولد آی پی ای یک آبجوی رازکی الهام گرفته از آی پی ای است. اما بر خلاف آی پی ای ها، آی پی ال ها با یک سویهٔ مخمر لاگر تخمیر می شوند در دماهای تخمیر لاگر پایین تر و در نتیجه سردتر. آنها معمولاً پایان ترد لاگ
ر را با رازک های تقویت شده ترکیب می کنند.
موری تسونه میتسو ; نامشخص – نامشخص) یک سامورایی در دوره کاماکورا و یک گوکه نین از شوگون سالاری کاماکورا بود. او چهارمین پسر موری سوئه میتسو، بنیان گذار خاندان موری بود.
موری توکیچیکا ; نامشخص – ۲۶ اوت ۱۳۴۱) یک سامورایی در دوره کاماکورا و یک گوکه نین از شوگون سالاری کاماکورا بود. او چهارمین پسر موری تسونه میتسو و نوه موری سوئه میتسو، بنیان گذار خاندان موری بود. موری توکیچیکا در سال ۱۲۷۰ رئیس خانواده موری شد.
موتوهیده موری ؛ تولد ۱۹۶۷ میلادی سی و دومین رهبر خاندان موری بود. حرفه. موری موتوهیده در هیتاچی متالز کار می کند. از سال ۲۰۲۲ (سال چهارمریوا)، او سمت مدیر کل بخش ویژه فولاد ستاد بازرگانی مواد فلزی شرکت را بر عهده دارد. مدیر اجرایی و مدیر کل بخش ویژه فولاد شرکت پروتریال با مسئولیت محدود. (از ۱ آوریل ۲۰۲۳)
یافتن منجی در معبد ، یکی از آثار برجستهٔ ویلیام هولمن هانت، نقاش انگلیسی پیش رافائلی است. این تابلو یک رویداد مذهبی به نام «کشف در معبد» را به تصویر می کشد که از انجیل لوقا برداشت شده است. در این صحنه، یوسف و مریم پس از سه روز جستجو، عیسی نوجوان را در معبد اورشلیم پیدا می کنند که در حال بحث با پزشکان و علمای مذهبی یهودی است. در این اثر می توان به وضوح لباس ها، چهره ها و معماری معبد اورشلیم را با جزئیات کامل مشاهده کرد که از ویژگی های بارز آثار هانت است. این تابلو اکنون در مالکیت موزه و نگارخانه هنر بیرمنگام قرار دارد.
اس ان 1054 () ابرنواختری است که برای اولین بار در ۱۰ ژوئیه ۱۰۵۴، برابر با ۱۹ تیر ۴۳۳ هجری شمسی / ۲۵ ربیع الاول ۴۴۶ هجری قمری، مشاهده شد، و تا قبل از ۱۲ آوریل ۱۰۵۶ میلادی، برابر با ۲۳ فروردین ۴۳۵ هجری شمسی، به مدت دو هفته در طول روز و پس از آن به مدت دو سال در طول شب قابل مشاهده بود. سحابی خرچنگ، شناخته شده ترین جرم باقی مانده از انفجار این ابرنواختر است که در صورت فلکی ثور در فاصله ۶۵۰۰ سال نوری از ما قرار دارد. این رویداد در نجوم معاصر چین ثبت شده است و اشاراتی به آن در یک سند ژاپنی متأخر (قرن سیزدهم) و در سندی از اخترشناسی جهان اسلام نیز یافت می شود. علاوه بر این، تعدادی ارجاع پیشنهادی از منابع اروپایی ثبت شده در قرن پانزدهم، و همچنین تصویرنگاشتی مرتبط با فرهنگ مردمان باستانی پوئبلو در نزدیکی سایت پنیاسکو بلانکو در نیومکزیکو، ایالات متحده وجود دارد. اهرام در کاهوکیا در غرب میانه ایالات متحده ممکن است در پاسخ به ظهور ابرنواختر در آسمان ساخته شده باشد. در زمان وقوع این رویداد طغرل یکم، از امپراتوری سلجوقی، ملک رحیم از سلسله آل بویه، فرخزاد از غزنویان و قائم خلیفه عباسی بر قسمت های مختلف ایران حکمرانی می کردند
. از مشاهیر برجسته آن زمان می توان به ناصرخسرو، موفق نیشابوری استاد خیام، ابراهیم زرقالی، عمیدالملک کندری وزیر دربار سلطان طغرل، ابوالفضل بیهقی، نظام الملک، حسن صباح، خیام نیشابوری، خواجه عبدالله انصاری، اسدی توسی، ازرقی هروی و ابوالفرج رونی اشاره کرد.
رشید صدرالحفاظی (۱۳۲۶–۱۳۶۰) مشاور حقوقی ریاست جمهوری در دوره بنی صدر بود که پس از عزل رئیس جمهور به اتهام پی ریزی دفتر اطلاعاتی و جمع آوری اطلاعات، پرونده سازی علیه شخصیت های مملکتی و مذهبی ازجمله بهشتی، خامنه ای و رجایی و به دستور محمدی گیلانی شد. خبر این اعدام در بیانیه دادستانی انقلاب روز اول مهر ۱۳۶۰ در روزنامه کیهان منتشر شد. صدرالحفاظی دارای مدرک کارشناسی از دانشکده مهندسی صنایع دانشگاه شریف بود. او پس از پیروزی انقلاب ۱۳۵۷ و با ریاست جمهوری بنی صدر به عنوان مشاور و ریاست دفتر اطلاعات ریاست جمهوری انتخاب شد. صدرالحفاظی با تحقیقات دقیق توافق پنهانی خمینی و ریگان برای به تأخیر انداختن آزادی ۵۲ گروگان آمریکایی که به سورپرایز اکتبر معروف شد را در گزارشی ۱۰۰ صفحه ای در اختیار ابوالحسن بنی صدر جهت انتشار قرار داد. پس از عزل بنی صدر او به دستور محمدی گیلانی اعدام شد.
روابط بنگلادش و ایالات متحده روابط دوجانبه بین بنگلادش و ایالات متحده آمریکا است. برای ایالات متحده، بنگلادش سی و هشتمین تأمین کننده کالا و شصتمین بازار صادراتی بزرگ است. برای بنگلادش، ایالات متحده بزرگ ترین بازار صادراتی است. دو کشور در سال ۱۹۸۶ یک معاهده سرمایه گذاری دوجانبه امضا کردند. شرکت های آمریکایی بزرگ ترین سرمایه گذاران خارجی در بنگلادش هستند. دولت ایالات متحده کمک کننده اصلی کمک های بشردوستانه در پاسخ به بحران روهینگیا است. هر دو کشور دیدگاه های مشابهی را برای یک هند و اقیانوس آرام آزاد و باز اعلام کرده اند. بنگلادش یک سفارتخانه در واشینگتن دی سی و کنسولگری هایی در نیویورک و لس آنجلس دارد. ایالات متحده یک سفارت در داکا و مراکز اطلاعاتی در چیتاگونگ، جسور، راجشاهی و سلهت دارد. سفارت ایالات متحده در بنگلادش همچنین کتابخانه آمریکایی آرچر کی خون و مرکز ادوارد ام کندی در داکا را اداره می کند. هر دو کشور عضو سازمان ملل هستند. در سال ۲۰۱۴، ۷۶ درصد از بنگلادشی ها دیدگاه مثبتی نسبت به ایالات متحده داشتند که یکی از بالاترین رتبه ها برای کشورهای مورد بررسی در جنوب آسیا است. ارائه تجهیزات دفاعی جدید تلاش های حف
ظ صلح سازمان ملل متحد و سایر ماموریت ها در بنگلادش را تقویت می کند. دولت ایالات متحده متعهد شده است که به نیروهای مسلح بنگلادش تسلیحات و تجهیزات اضافی برای تقویت ظرفیت خود برای حفاظت از حاکمیت خود ارائه کند. روابط فعلی. بنگلادش از متحدان عمده آمریکا در جنوب آسیا است. دو کشور همکاری گسترده ای در زمینه امنیت منطقه ای و جهانی، مقابله با تروریسم و تغییر اقلیم دارند. بنگلادش یکی از شرکت کننده های کلیدی در ابتکارات توسعه بین المللی اصلی دولت اوباما، از جمله امنیت غذایی، مراقبت های بهداشتی و محیط زیست بوده است. از ژوئن ۲۰۲۱، ایالات متحده ۱۱۴٬۵۷۰٬۸۲۰ دوز ایمن و مؤثر واکسن کووید-۱۹ را بدون هزینه در اختیار مردم بنگلادش گذاشته است. بنگلادش با بیش از ۱۵۰ میلیون دوز، بزرگ ترین دریافت کننده واکسن کووید-۱۹ ایالات متحده است. از آغاز دنیاگیری، حمایت ایالات متحده بیش از ۵۰۰۰۰ ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی و سایر کارکنان را در مورد واکسیناسیون ایمن در ۶۴ منطقه آموزش داده است، و ۱۸ ون فریزر، ۷۵۰ واحد فریزر و ۸۰۰۰ حامل واکسن را برای کمک به انتقال ۷۱ میلیون دوز واکسن به مناطق دیگر اهدا کرده است و به طور مستقیم ۸۴ میلیون واکسیناسی