Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رد از رم در برابر نازی ها دفاع کند اما در فوریهٔ ۱۹۴۴ به دست آلمانی ها دستگیر شد. او در اوت همان سال موفق به فرار شد. اندکی پس از آزادی رم او نمایشگاهی با عنوان «هنر علیه بربریت» برگزار کرد. در سال ۱۹۴۵ او آلبوم نقاشی های رناتو گوتوسو با نام "گوت میت اونز" را معرفی کرد و در همان سال به روبرتو روسلینی و کارلو لیزانی در فیلمبرداری شاهکار "رم، شهر آزاد" (رم، شهر بی دفاع) کمک کرد. ترومبادوری عضو تأثیرگذار حزب کمونیست ایتالیا (PCI) بود و به عضویت کمیته مرکزی آن درآمد. در سال ۱۹۶۷ او به عنوان فرستاده حزب به ویتنام برای روزنامهٔ "لونیتا" رفت. او همچنین با "ریناشیتا" همکاری داشت. ترومبادوری چهار بار به مجلس نمایندگان ایتالیا برای حزب کمونیست انتخاب شد اما در سال ۱۹۹۳ اعلام کرد «دیگر کمونیست نیست» و به حزب سوسیالیست ایتالیا رأی می دهد. از مهم ترین مشارکت های انتقادی او می توان به مقدمه هایی بر انتشارهای مروری "دونگی" (آنتونیو دونگی) و "شیپیونه" (جینو بونیکی؛ هر دو در ۱۹۸۵)، "مکتب رومی" (۱۹۸۶) و "رم همین دیروز" (۱۹۸۷) اشاره کرد. او همچنین به عنوان ویراستار فهرست آثار هنری در پالاتزو مونتچیتوریو، مقر مجلس نمایندگان، خدم
ت کرد. او با فولویا تراتسی، دختر وکیل معروف و نمایندهٔ سوسیالیست ماریو تراتسی ازدواج کرد و دو فرزند داشت: دوچو و لوچیلا. بعدها سه نوه داشت: چچلیا (۱۹۷۶)، اورتانسه (۱۹۷۹) و شارلوت (۱۹۹۱).
ال ئی دی ای ۱۰۰۰۷۱۴ یک کهکشان حلقوی در صورت فلکی پیاله است. "ال ئی دی ای ۱۰۰۰۷۱۴" یکی از اعضای گروه بسیار نادری از کهکشان ها به نام کهکشان جسم هوگ است که به نام نمونه اولیه، جسم هوگ نامگذاری شده است - تخمین زده می شود که حدود ۰٫۱٪ از کل کهکشان ها از این نوع هستند. "ال ئی دی ای ۱۰۰۰۷۱۴" جرمی غیرمعمول است زیرا یک کهکشان از نوع هوگ با دو حلقه تقریباً گرد، اما با ویژگی های متفاوت است.
فدریکو ایلاپی (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۱۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "پینوکیو"، "کابرینی" و "پدر ماتئو" اشاره کرد. او به عنوان بخشی از جوایز روبان نقره ای ۲۰۲۰ برای فیلم "پینوکیو" که در آن نقش شخصیت اصلی را بازی می کرد، تقدیر شد. حرفه. او اولین بازی خود را در سال ۲۰۱۶ در سن شش سالگی، در فیلم "«کجا می ری؟»" ساخته جنارو نونتسیانته انجام داد و در نقش کودکی ککو زالونه بازی کرد. سپس در سال ۲۰۱۸ در فیلم "«تفنگداران پادشاه»" به کارگردانی جووانی ورونزی و در برخی از تبلیغات تلویزیونی برای ایتالو ترنو، به همراه فرانچسکو پانوفینو شرکت کرد. در سال ۲۰۱۸ در نقش کوزیمو فارینا، یکی از بازیگران اصلی فصل ۱۱ مجموعه تلویزیونی پدر ماتئو ایفای نقش کرد. در سال ۲۰۱۹، نقش پینوکیو را در فیلمی به همین نام به کارگردانی ماتئو گارونه بازی کرد و به عنوان بخشی از جوایز روبان نقره ای ۲۰۲۰، تقدیر ویژه جایزه گوگلیلمو بیراگی را دریافت کرد. در همان سال نیز، در فیلم "«آفرین دخترا»" به کارگردانی میکلا آندرئوزی، نقش فرانچسکو را بازی کرد.
فرانچسکو ترومباتوره (که بعدها با نام فرانچسکو ترومبادوری شناخته شد؛ ۷ آوریل ۱۸۸۶ – ۲۴ اوت ۱۹۶۱) نقاش ایتالیایی بود. زندگی. او نخستین فرزند از چهار فرزند بود (پدرش آنتونینو کتابفروش در سیراکوزا بود). در شهر زادگاهش به مدرسهٔ فنی رفت و به کتاب ها و به ویژه نقاشی علاقه مند شد، زیرا مجذوب "دفن سنت لوسی"، شاهکار کاراواجو بود که در شهر نگهداری می شد. در سال ۱۹۰۷ از سیسیل به رم رفت، جایی که در دوره های آکادمی هنرهای زیبا و مدرسهٔ نقاشی برهنه شرکت کرد و شاگرد جوزپه چلینی شد. در ۱۹۱۱ نخستین نمایشگاه شخصی خود را در سیراکوزا برگزار کرد، در تئاتر کوموناله. در ۱۹۱۴ آثارش را در دومین نمایشگاه بین المللی «جدایی خواهان رومی» به نمایش گذاشت و با نام «فرانتس ترومبادوری د اورتیجا» امضا کرد. همچنین با شش طراحی کتاب ارمانو آمیکوچی، "جهان کوچک دانوتسیانو" را با نام مستعار «فرانتس د اورتیجا» تصویرگری کرد. در ۱۹۱۵ به جنگ جهانی اول رفت و زخمی شد. پس از بازگشت به رم مجموعه ای از پرتره های نوآورانه به نام "فوتودینامیکا" را ساخت و با گروه والوری پلاستیکی در تماس قرار گرفت. در ۱۹۱۹ در نودمین نمایشگاه «انجمن دوستداران و پرورش دهندگان هنر»
در رم شرکت کرد. از ۱۹۲۲ تا ۱۹۲۴، به طور مداوم به کافه آراگنو رفت و با جورجو د کیریکو، ریکاردو فرانچالانچیا، کارلو سوکراته و آنتونیو دونگی دوست شد. از ۱۹۲۴ در بینال ونیز بارها شرکت کرد. در ۱۹۲۶ به عنوان تنها نقاش سیسیلی در نخستین نمایشگاه نوچنتو در میلان شرکت کرد. در این دوره به مطالعهٔ نقاشی های قدیمی پرداخت. در دههٔ ۱۹۳۰ آثارش را در خارج از کشور هم نمایش داد (بوئنوس آیرس، استکهلم، اسلو، "Exhibition of Contemporary Italian Painting" در بالتیمور). نقاشی های او در این دوره تلاش برای دستیابی به خلوص فرمی همراه با تحلیل تاریخ هنر گذشته را نشان می داد. در سال های پایانی جنگ جهانی دوم، توسط باند کوچ بازداشت و برای بازجویی دربارهٔ پسرش آنتونلو (که توسط اس اسها تحت تعقیب بود) شکنجه شد. برادرش، جوزپه ترومباتوره، ضد فاشیست بود و در اثر شکنجه ها جان باخت. او همچنین به عنوان یک منتقد هنری فعال بود و برای نشریاتی مانند چیرکولی، ال اپوکا، ال اوپینیونه، ایل جورناله د ایتالیا، ایل پیکولو و ایل ماتینو نوشت. در دههٔ ۱۹۵۰ گهگاه به سیسیل بازگشت. در ۱۹۶۰ به یازدهمین دورهٔ «جایزه آوتزانو» دعوت شد. در ۱۹۶۱ در رم درگذشت و در گورستا
ن ورانو به خاک سپرده شد. کارگاهش در ویلا استرول فرن در ویلا بورگزه (اکنون متعلق به دولت فرانسه و محل دبیرستان شاتوبریان) همچنان پابرجاست. نام های مستعار. او با نام های مستعار گوناگون مانند «ترومباتوره»، «فرانتس ترومبادوری د اورتیجا» و «چینو د اورتیجا» شناخته می شد.
جورج جان بنت (؛ ۱۸۰۰–۱۸۷۹) بازیگر اهل بریتانیای کبیر بود که نزدیک به چهل سال بازیگر نقش های نمایشنامه های شکسپیر در صحنهٔ تئاتر لندن بود و به ویژه در تماشاخانه های کاونت گاردن و دروری لین ایفای نقش می کرد.
ناتالیا دیمیتریونا "ناتاشا" استفاننکو (؛ ؛ زادهٔ ) مدل، بازیگر و مجری تلویزیون روسی-ایتالیایی است که در ایتالیا و روسیه زندگی و کار می کند. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به کفتارها و حوزه استحفاظی اشاره کرد. زندگینامه. استفاننکو در یکاترینبورگ به دنیا آمد. او دختر یک مهندس هسته ای بلاروسی-اوکراینی بود. که در یک شهر زیرزمینی مخفی و بی نام در نزدیکی رشته کوه اورال کار می کرد. او به همراه خانواده اش در یک شهر بسته زندگی می کرد. آنها همچنین یک خانه داچا در کنار دریاچه داشتند. استفاننکو در جوانی قهرمان شنا بود و با الکساندر پوپوف شنا می کرد. در سال ۱۹۸۴ به تیم شنای المپیک شوروی پیوست، اما بعد تصمیم گرفت به تحصیل ادامه دهد. استفاننکو در سن ۱۶ سالگی برای تحصیل به مسکو رفت و در آنجا مدرک مهندسی گرفت. استفاننکو در دسامبر ۱۹۹۵ با لوکا سابیونی کارآفرین و مدل ایتالیایی ازدواج کرد و صاحب یک دختر به نام ساشا شدند که در سال ۲۰۰۰ به دنیا آمد. حرفه. استفاننکو پس از برنده شدن در مسابقه "«چهره سال»" در مسکو در سال ۱۹۹۱، به میلان نقل مکان کرد و در آنجا به عنوان مدل، مشغول به کار شد. پس از ا
ینکه در یک رستوران توسط کارگردان بپه رچیا، استعدادش کشف شد، اولین حضور تلویزیونی خود را در برنامه تلویزیونی «چالش بزرگ» انجام داد. او حرفه بازیگری خود را با فیلم سینمایی "«آلوی بزرگ»" در سال ۱۹۹۹ آغاز کرد. او نقش آنجلا کورنلیو، یکی از شخصیت های اصلی مجموعه تلویزیونی "«مه و جنایات»" را بازی کرد که از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۹ پخش می شد. او همچنین مجری برنامه های زیادی از جمله نسخه ۲۰۰۱ برنامه جشنواره بار که مجموعه ای سالانه از کنسرت های تابستانی تلویزیونی است که توسط گروه های پاپ ایتالیایی و بین المللی در میدان ها شهرهای سراسر ایتالیا اجرا می شود، و برنامه "«مدل برتر بعدی ایتالیا»" در سال ۲۰۰۹ بوده است. در همان سال ۲۰۰۹، در سریال درام پلیسی «"منطقه ۹ پلیس»" ایفای نقش کرد. وی همچنین از سال ۲۰۰۷، مجری برنامه تلویزیونی "«فورا این را بردارید»" در روسیه است که بر اساس برنامه بریتانیایی "«چه چیزی نپوشیم»" ساخته شده است.
بازی های پلی آف مقدماتی ای اف سی کاپ ۲۰۱۸ از ۲۲ ژانویه تا ۲۰ فوریه ۲۰۱۸ برگزار شد. در مجموع ۱۳ تیم در بازی های پلی آف مقدماتی برای تعیین تکلیف پنج تیم از ۳۶ تیم حاضر در مرحله گروهی ای اف سی کاپ ۲۰۱۸ به رقابت پرداختند. تیم ها. ۱۳ تیم زیر که به پنج منطقه (منطقه غرب آسیا، منطقه آسیای مرکزی، منطقه جنوب آسیا، منطقه آسه آن، منطقه شرق آسیا) تقسیم شده اند، وارد مرحله پلی آف مقدماتی شدند که شامل دو مرحله بود: فرمت. در بازی های پلی آف مقدماتی، هر بازی به رفت و برگشت برگزار می شد. در صورت لزوم، از قانون گل زده در خانه حریف، وقت اضافه (گل زده در خانه حریف در وقت اضافه اعمال نمی شد) و ضربات پنالتی برای تعیین برنده استفاده می شد (ماده ۹.۳ آیین نامه). پنج برنده دور پلی آف به مرحله گروهی راه یافتند تا به ۲۹ تیم راه یافته مستقیم بپیوندند. برنامه. برنامه مسابقات به شرح زیر بود (غ: منطقه غرب آسیا؛ م: منطقه آسیای مرکزی؛ ج: منطقه جنوب آسیا؛ آ: منطقه آسه آن؛ ش: منطقه شرق آسیا). نمودار. نمودار پلی آف های مقدماتی برای هر منطقه توسط ای اف سی بر اساس رتبه بندی فدراسیون هر تیم تعیین شد، به طوری که تیم فدراسیون با رتبه بالاتر میزبان باز
ی برگشت بود. تیم های یک فدراسیون در منطقه آسه آن نمی توانستند در یک پلی آف قرار گیرند. مرحله مقدماتی. خلاصه. در مجموع شش تیم در مرحله مقدماتی بازی کردند. منطقه آسیای مرکزی. "آخال در مجموع ۵–۳ برنده شد." منطقه جنوب آسیا. "بنگالورو در مجموع ۳–۰ برنده شد." "تی سی اسپورتس در مجموع ۴–۱ برنده شد." مرحله پلی آف. خلاصه. در مجموع ۱۰ تیم در مرحله پلی آف بازی کردند: هفت تیم که در این مرحله وارد شدند و سه تیم برنده مرحله مقدماتی. منطقه غرب آسیا. "السویق در مجموع ۲–۱ برنده شد." منطقه آسیای مرکزی. "آخال در مجموع ۳–۰ برنده شد." منطقه جنوب آسیا. "بنگالورو در مجموع ۸–۲ برنده شد." منطقه آسه آن. "بوئنگ کت آنگکور در مجموع ۴–۳ برنده شد." منطقه شرق آسیا. "هوائبول در مجموع ۷–۰ برنده شد."
آلسیو ماریا لاپیس (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۱۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "" اشاره کرد. زندگینامه. لاپیس در تاریخ ۱۲ اوت ۱۹۹۱ در ناپل متولد شده و در کاستلاماره دی استابیا بزرگ شد. در سن ۱۷ سالگی، برای بازیگری به رم نقل مکان کرد. او در کارگاه "بین المللی دوسه" زیر نظر فرانچسکا د ساپیو و کارگاه های مختلف در مرکز سینمای تجربی شرکت کرد.
ارتش متحد ایتالیا () یا ارتش هم پیمان ایتالیا نام هایی بودند که به مجموعه های مختلف لشکرهای ارتش سلطنتی ایتالیا در دوره ای که در کنار متفقین در طول کارزار ایتالیا، جنگ داخلی ایتالیا و جنگ جهانی دوم از اکتبر ۱۹۴۳ به بعد جنگید، اطلاق می شد. در همان دوره، نیروی دریایی سلطنتی ایتالیا و نیروی هوایی سلطنتی ایتالیا که طرفدار متفقین بودند، به ترتیب به عنوان نیروی دریایی هم پیمان ایتالیا و نیروی هوایی هم پیمان ایتالیا شناخته می شدند. از سپتامبر ۱۹۴۳، نیروهای ایتالیایی طرفدار محور به ارتش ملی جمهوری سوسیال ایتالیا تبدیل شدند. ارتش متحد ایتالیا نتیجه آتش بس متفقین با ایتالیا در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ بود؛ پادشاه ویکتور امانوئل سوم در ژوئیه ۱۹۴۳ پس از حمله متفقین به جنوب ایتالیا، بنیتو موسولینی را از سمت نخست وزیری برکنار کرد و به جای او مارشال ایتالیا پیترو بادولیو را نامزد کرد که بعداً ایتالیا را برای جنگ با نیروهای جمهوری اجتماعی و متحدان آلمانی آن در شمال ایتالیا با متفقین، متحد کرد. ارتش متحد ایتالیا در نبرد ایتالیا بین ۲۶۶۰۰۰ تا ۳۲۶۰۰۰ سرباز را به میدان فرستاد که از این تعداد، ۲۰۰۰۰ نفر (که بعداً به ۵۰۰۰۰ نفر افزایش یافت،
هرچند برخی منابع این تعداد را تا ۹۹۰۰۰ نفر نیز ذکر کرده اند) نیروهای رزمی و بین ۱۵۰۰۰۰ تا ۱۹۰۰۰۰ نفر نیروهای کمکی و پشتیبانی بودند، به همراه ۶۶۰۰۰ نفر پرسنل درگیر در کنترل ترافیک و دفاع از زیرساخت ها. در مجموع، ارتش متحد ایتالیا یک هشتم نیروی رزمی و یک چهارم کل نیروی گروه پانزدهم ارتش متفقین را تشکیل می داد.
فابریزیو بیجیو (؛ زادهٔ ۲۷ ژوئن ۱۹۷۴) بازیگر، کمدین، مجری تلویزیون و نویسنده اهل ایتالیا است. وی از سال ۱۹۹۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "زن ها دیوانه ام می کنند" و "شخص سوم" اشاره کرد. زندگی و حرفه. بیجیو که در سال ۱۹۷۴ در فلورانس از پدری اهل پولیا و مادری فرانسوی متولد شد، فعالیت هنری خود را در اواخر دهه ۱۹۹۰ با اجرای برنامه های تلویزیونی "«پشه»" آغاز کرد. او با ام تی وی در برنامه های مختلف موسیقی و کمدی همکاری داشت که منجر به ساخت دو فیلم بلند شد: احمق های همیشگی (۲۰۱۱) و دو احمق همیشگی (۲۰۱۲). بیجیو همچنین به عنوان مجری رادیو کار کرده و دوبله مجموعه های انیمیشنی مانند "بیویس و بات هد" و فیلم هایی مانند "دانشگاه هیولاها" را بر عهده داشته است. در سال ۲۰۱۵، او در کنار فرانچسکو ماندلی در جشنواره موسیقی سانرمو با آهنگ "Vita d'inferno" شرکت کرد. بین سال های ۲۰۲۲ و ۲۰۲۳، همکاری با ماندلی را در پروژه های مختلف از جمله «زنده باد رای۲!» ساخته فیورلو از سر گرفت. آنها همچنین دوازده سال پس از قسمت قبلی، روی سومین فیلم از مجموعه "«من احمق
هستم»" ، "یعنی «من احمق هستم" "۳: ریتورنو»" کار کردند.
رافائلا فیکو (؛ زادهٔ ) بازیگر، مدل، شوگرل و خواننده اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۰۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "ازدواج در پاریس" اشاره کرد. زندگی و حرفه. فیکو در چرکولا متولد شد. در اوت ۲۰۰۷ برنده مسابقه زیبایی ایتالیا "میس گرند پری" شد. فیکو یک سال بعد به لطف شرکت در هشتمین دوره از مجموعه تلویزیونی "«ایل گرانده فراتلو»" نسخه ایتالیایی برنامه "بیگ برادر" برای اولین بار شناخته شد. در همان سال، به دلیل به حراج گذاشتن بکارت خود به قیمت ۱ میلیون یورو در مصاحبه ای برای یک مجله ایتالیایی، توجه گسترده رسانه ها را به خود جلب کرد. در سال ۲۰۰۸، اولین حضور سینمایی خود را در "فیلم «داستان یک عشق»" ساخته ماریا مانا تجربه کرد. در سال ۲۰۰۹، مجری برنامه رئال تی وی بود. بین سال های ۲۰۰۹ و ۲۰۱۰ در چهار برنامه مسابقه ای به میزبانی انریکو پاپی حضور داشت. در اکتبر ۲۰۰۹ خبرهایی در رسانه ها از رابطه وی با کریستیانو رونالدو منتشر شد. در اوت ۲۰۱۰ در برنامه تلویزیونی «۸۰اسطوره» در شبکه حضور یافت. وی در فیلم کمدی ایتالیایی "ازدواج در پاریس" نیز ایفای نقش
کرد. در ۲۲ اکتبر ۲۰۱۴ او اولین آلبوم ده آهنگی خود به نام "Rush" را منتشر کرد.
مرحله گروهی ای اف سی کاپ ۲۰۱۸ از ۱۰ فوریه تا ۱۶ مه ۲۰۱۸ برگزار شد. در مجموع ۳۶ تیم در مرحله گروهی برای تعیین ۱۱ تیم راه یافته به مرحله حذفی ای اف سی کاپ ۲۰۱۸ به رقابت پرداختند. قرعه کشی. قرعه کشی مرحله گروهی در تاریخ ۶ دسامبر ۲۰۱۷، ساعت ۱۴:۰۰ به وقت مالزی (یوتی سی ۸+) در ساختمان ای اف سی در کوالا لامپور، مالزی برگزار شد. ۳۶ تیم در نه گروه چهار تیمی قرار گرفتند: سه گروه در منطقه غرب آسیا (گروه های A تا C) و منطقه آسه آن (گروه های F تا H) و یک گروه در منطقه آسیای مرکزی (گروه D)، منطقه جنوب آسیا (گروه E) و منطقه شرق آسیا (گروه I). تیم های یک فدراسیون در منطقه غرب آسیا و منطقه آسه آن نمی توانستند در یک گروه قرار بگیرند. سیدبندی هر تیم در قرعه کشی بر اساس فدراسیون و جایگاه واجد شرایط آنها در فدراسیون شان تعیین شد. نحوه قرعه کشی به شرح زیر بود: ۳۶ تیم زیر در قرعه کشی مرحله گروهی شرکت کردند که شامل ۳۱ تیم راه یافته مستقیم به مرحله بعدی و پنج تیم برنده مرحله پلی آف از پلی آف مقدماتی بود که هویت آنها در زمان قرعه کشی مشخص نبود. فرمت. در مرحله گروهی، هر گروه به صورت رفت و برگشت نوبت گردشی برگزار شد. تیم های زیر به مرحل
ه حذفی راه یافتند: معیارهای تساوی شکن. تیم ها بر اساس امتیاز رتبه بندی می شوند (۳ امتیاز برای برد، ۱ امتیاز برای تساوی، ۰ امتیاز برای باخت). در صورت تساوی امتیازها، معیارهای تساوی شکن به ترتیب زیر اعمال می شود: برنامه. برنامه مسابقات به شرح زیر بود (غ: منطقه غرب آسیا؛ م: منطقه آسیای مرکزی؛ ج: منطقه جنوب آسیا؛ آ: منطقه آسه آن؛ ش: منطقه شرق آسیا). گروه ها. گروه A. ---- گروه B. ---- ---- گروه C. ---- ---- ---- گروه D. ---- ---- ---- گروه E. ---- ---- گروه F. ---- ---- ---- گروه G. ---- ---- ---- گروه H. ---- ---- ---- گروه I. ---- ---- ----
تراموای گلوریا (، که با نام نیز شناخته می شود) تراموایی از نوع قطار کابلی در محله سانتو آنتونیو در لیسبون پرتغال است. این تراموا مرکز شهر را به بایرو آلتو متصل می کند. این تراموا تقریباً به طور پیوسته به مدت ۱۴۰ سال در حال بهره برداری است. این تراموا در سال ۱۸۸۵ افتتاح شد و امکانات برقی آن در سال ۱۹۱۵ به آن اضافه شد. دو وسیله نقلیه جدید و یکسان در سال ۱۹۵۷ ساخته شد. هر کدام می توانند ۴۲ نفر به علاوه یک راهبر را حمل کنند. این سیستم در سال ۱۹۹۷ به عنوان یادمان ملی ثبت شد. در ۳ سپتامبر ۲۰۲۵، در پی خارج شدن یکی از ترامواها از ریل شانزده نفر جان خود را از دست دادند. بهره برداری. سیستم تراموا در محدوده شهری واقع شده و از میان منطقه ای پر از ساختمان های قرن نوزدهمی عبور می کند. شیب این خط ریلی ۱۷٫۷ درصد است و ساختار آن مطابق با اصل اساسی سیستم های قطار کابلی (فونیکولار) طراحی شده است: دو واگن که در دو سوی کابل کششی مدفون قرار دارند و از طریق قرقره ای در بالای مسیر به هم متصل هستند. برخلاف روش های معمول، نیروی محرکه این واگن ها از طریق موتورهای الکتریکی نصب شده در خود آنها تأمین می شود و این موتورها از طریق دو سیم بر
ق بالای مسیر، توسط دو پانتوگراف موازی تغذیه می شوند. واگن ها روی ریل هایی با عرض یک متر حرکت می کنند و در بخش پایینی مسیر، ریل ها به صورت درهم تنیده طراحی شده اند. دو واگن تنها به طور هم زمان حرکت می کنند؛ زمانی که یکی بالا می رود، دیگری پایین می آید و هر واگن نقش وزنه تعادلی برای دیگری را ایفا می کند. به بیانی دیگر وزن واگن در حال پایین آمدن به بالا رفتن واگن مقابل کمک می کند. کابین های تراموا با توجه به شیب جاده، طوری طراحی شده اند که بدنهٔ آن ها افقی و سطح صندلی ها در امتداد طول واگن باشد. مسافت این مسیر حدود ۲۷۵ متر است و طی آن تقریباً سه دقیقه طول می کشد. هر واگن ظرفیت حمل ۴۲ نفر به همراه یک راننده را دارد. تاریخچه. در سال ۱۸۷۵، امتیاز ساخت خط تراموا به شرکت شرکت آسانسور مکانیکی نیو لیسبون واگذار شد. مهندس اصلی این پروژه رائول مزنیه دو پون سار بود. عملیات ساخت در سال ۱۸۸۲ آغاز شد. این سیستم بالابر پس از تکمیل، در تاریخ ۲۴ اکتبر ۱۸۸۵ افتتاح شد. در ابتدا با استفاده از سیستم تعادل آبی کار می کرد، اما در سال ۱۸۸۶ این سیستم با مکانیزم بخار جایگزین شد. مسیر شامل دو واگن با چرخ های خارجی بود و کابل مرکزی با قطع
ات محافظ مخصوصی نگه داشته می شد. فضای داخلی واگن ها به دو طبقه تقسیم شده بود: دو نیمکت در طبقه پایین رو به داخل و دو نیمکت در طبقه بالا پشت به پشت قرار داشتند. در سال ۱۹۱۲، شرکت NCAML قراردادی با شورای شهر لیسبون امضا کرد که به آن ها اجازه می داد خطوط را برقی کنند. این تعمیرات و نصب تجهیزات جدید بین سال های ۱۹۱۴ و ۱۹۱۵ انجام شد و پس از آن، سیستم دوباره تحت بهره برداری قرار گرفت.
سائول نانی (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۱۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "زیر آفتاب ریچونه" و "سوپرسکس" اشاره کرد. زندگی و حرفه. نانی در بولونیا متولد شد. پدرش اهل سانتا سوفیا و مادرش که اصالتاً روسی است، اهل جالاتا است. نانی در سن لاتسارو دی ساونا بزرگ شد و در دبیرستان در لس آنجلس تحصیل کرد. در سال ۲۰۱۸ برای حضور در دانشگاه به میلان نقل مکان کرد. نانی با دوا کسل که در حین فیلمبرداری فیلم «"پلنگ»" با او آشنا شده بود، در رابطه است. نانی بازیگری را پس از تست دادن برای تبلیغ فیلم رینگو با کاکا که از طرفدارانش بود، آغاز کرد. اگرچه او در این تبلیغ بازی نکرد، اما یک نماینده انتخاب بازیگر با او تماس گرفت تا در مینی سریال «کانون پارما» محصول ۲۰۱۲ که اولین تجربه بازیگری او بود، حضور یابد.
جولیا لوئیز استایگروالت (؛ زادهٔ ۱۳ آوریل ۱۹۸۲) بازیگر فیلم نامه نویس و کارگردان آمریکایی-ایتالیایی است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "دریای جنوب" اشاره کرد. زندگی و حرفه. استایگروالت، متولد هیوستون تگزاس است. فارغ التحصیل رشته فلسفه با گرایش مدیریت هنر سینما از دانشگاه ساپینزای رم می باشد. استایگروالت در دوران دبیرستان، اولین حضور سینمایی خود را با بازی در نقش اصلی در فیلم « "اما برای همیشه در ذهن من»" ساخته گابریل موچینو تجربه کرد و بعداً در فیلم "آخرین بوسه" ساخته موچینو ظاهر شد. پس از اولین حضور انگلیسی زبان خود در فیلم کمدی-درام "زیر آفتاب توسکانی" ساخته آدری ولز و بازی در چند فیلم دیگر، به ویژه کمدی های نوجوانانه "«بیا تو می تونی»" و "«یاگو»" ساخته ولفانگو د بیاسی از سال ۲۰۱۲ بر فیلمنامه نویسی تمرکز کرد و دوره های مختلفی را گذراند و گواهینامه نویسندگی فیلم بلند را از دانشگاه کالیفرنیا دریافت کرد. استایگروالت اولین فیلمنامه نویسی خود را در سال ۲۰۱۳ با دنباله فیلم «"خانه ای برای همه»" انجام داد. در سال ۲۰۲۲، اولین کارگردانی خود را با "فیلم «سپتامبر»" تجربه کرد که
جایزه دیوید دی دوناتلو برای بهترین کارگردان جدید و جایزه روبان نقره ای را در همین بخش برای او به ارمغان آورد.
هیو تورنتون والترز (؛ – ) بازیگر، سینما و تلویزیون اهل بریتانیا بود. از جمله فیلم های او می توان به "مبلغ مذهبی" (۱۹۸۲)، "۱۹۸۴" (۱۹۸۴)، و "نورآتش" (۱۹۹۷) اشاره کرد.
رومانا ماجورا ورگانو (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۱۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "کابرینی"، "فردایی هم هست" و "پدر ماتئو" اشاره کرد. زندگی و حرفه. رومانا ماجورا ورگانو در تاریخ ۲۷ نوامبر ۱۹۹۷ در رم متولد شد. او بازیگری را در سال ۲۰۱۸ با ایفای نقش های کوچک در برنامه های تلویزیونی ایتالیایی، به ویژه "پدر ماتئو" آغاز کرد. در سال ۲۰۲۲، شروع به بازی در نقش میشلا گرکو در مجموعه تلویزیونی «"کریستین»" کرد. در سال ۲۰۱۸، برای اولین بار در یک فیلم بلند در نقش میکلا در "فیلم «پیانوی آخر»" ظاهر شد. در سال ۲۰۲۰، جایزه "بین المللی پرمیو وینچنزو کروچیتی" به او اهدا شد. اولین نقش اصلی او در کمدی ایتالیایی "«سال های خوب»" محصول ۲۰۲۲ بود. در سال ۲۰۲۳، به جمع بازیگران اولین کارگردانی پائولا کورتلسی یعنی فیلم "فردایی هم هست" پیوست.
خیابان خرید هوندوری هیروشیما ، یک منطقه تجاری در ناکا-کو، هیروشیما در هیروشیما، ژاپن است که در خیابان هوندوری واقع شده است که امروزه یک پاساژ خرید است. هوندوری، که به معنی «خیابان اصلی» است، از هاچوبوری تا پارک یادبود صلح هیروشیما امتداد دارد. هوندوری قبلاً هیراتایا-چو نیز نامیده می شد. هوندوری در اوایل قرن بیستم رونق گرفت و در سال ۱۹۳۱، فانوس های نیلوفر آبی نصب شدند که به مغازه ها اجازه می داد تا دیروقت باز بمانند.
آنتونیا "نینا" فوتاراس (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۱۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به ""، "مسیر باد" و "پدر ماتئو" اشاره کرد. زندگی شخصی. آنتونیا نینا فوتاراس در تاریخ ۱۰ سپتامبر ۱۹۹۹ در رم از پدری یونانی و مادری ایتالیایی متولد شد. پدرش مهندس است و مادرش برای شرکت تلکام ایتالیا کار می کرد. او یک برادر بزرگتر از خود دارد. او در یک "دوره زبان شناسی لیسئو" شرکت کرد و علاوه بر ایتالیایی، به زبان های یونانی، انگلیسی، فرانسوی و آلمانی نیز صحبت می کند.
چوب پنبه شراب، درپوشی است که برای بستن بطری شراب استفاده می شود. آنها معمولاً از چوب پنبه (پوست درخت بلوط) ساخته می شوند، اگرچه می توان از مواد مصنوعی نیز استفاده کرد. درپوش های جایگزین رایج برای شراب شامل درپوش های پیچی و درپوش های شیشه ای هستند. ۶۸ درصد از کل چوب پنبه برای درپوش بطری شراب تولید می شود. چوب پنبه ها هم برای شراب های بدون گاز و هم برای شراب های گازدار ساخته می شوند؛ شراب های گازدار تحت فشار بطری می شوند و چوب پنبه ها مورد استفاده قارچی شکل هستند. آن ها با یک بست سیمی به نام موسلت بسته می شوند. تاریخچه. تا اواسط قرن هفدهم، شراب سازان فرانسوی از درپوش های چوب پنبه ای استفاده نمی کردند و به جای آن از پارچه های آغشته به روغن که در دهانه بطری ها فرومی رفتند، استفاده می کردند. مخترع درپوش های شراب بر پایه چوب پنبه ناشناخته است. داستان های عامیانه آن را به راهب بندیکتی، دام پریگنون، نسبت می دهند. قدمت این درپوش ها به حدود سال ۱۶۰۰ برمی گردند. در اوایل قرن بیست و یکم، مشکل آلودگی چوب پنبه شایع شد و بسیاری از تولیدکنندگان را بر آن داشت تا استفاده از چوب پنبه را متوقف کرده و به سراغ گزینه های دیگر بروند
. درپوش های پیچ دار به ویژه در استرالیا و نیوزیلند تا سال ۲۰۱۰ به طور ویژه رواج یافتند. بیشتر چوب پنبه از مناطق اطراف حوضه مدیترانه تأمین می شد، که از کشورهای اقیانوسیه فاصله داشت. پس از بروز مشکلات مربوط به آلودگی چوب پنبه، صنعت چوب پنبه در تکنیک ها و تجهیزات جدید سرمایه گذاری کرد و مواد شیمیایی TCA را در شراب تا ۹۵ درصد کاهش داد. تولیدکنندگان چوب پنبه شروع به ترویج مزایای زیست محیطی و اقتصادی چوب پنبه کردند. تولید. مانند سایر محصولات چوب پنبه ای، چوب پنبه های طبیعی شراب از پوست درختان بلوط چوب پنبه ای به دست می آیند. پوست به دقت جدا شده و قبل از پردازش به ورق هایی برش داده می شود. درختان بلوط قطع نمی شوند و تنها حدود نیمی از پوست آن ها در هر زمان جدا می شود. بلوط های چوب پنبه ای برای اولین بار در ۲۵ سالگی برداشت می گردند و این برداشت هر ۹ سال یک بار انجام می شود. پس از برداشت سوم، پوست کیفیت کافی برای تولید چوب پنبه های شراب را دارد. پرتغال بزرگ ترین تولیدکننده چوب پنبه است و ۵۲٫۵ درصد از تولید جهانی را به خود اختصاص داده است، و پس از آن اسپانیا، ایتالیا و الجزایر قرار دارند. بخش عمده تولید پرتغال در منطقه
آلنتجو، معادل ۷۲ درصد از تولید ملی، انجام می شود. ۶۸ درصد از کل چوب پنبه برای درپوش های بطری شراب تولید می شود. محصولات. چوب پنبه را می توان به چندین روش تولید کرد: ویژگی ها. چوب پنبه ها در برابر رطوبت مقاوم هستند و به آرامی خراب می شوند، آن ها به پیری شراب کمک می کنند و یک مهر و موم ضدآب فراهم می کنند. این درپوش ها با تصور کیفیت بالای شراب مرتبط هستند، به ویژه در حالی که گزینه های ارزان تر در شراب های با قیمت پایین تر رایج هستند. به دلیل ساختار سلولی چوب پنبه، هنگام قرار دادن در بطری به راحتی فشرده می شود و پس از آن منبسط می شود تا یک مهر و موم محکم تشکیل دهد. قطر داخلی گردن بطری های شیشه ای معمولاً ثابت نیست، بنابراین این قابلیت مهر و موم از طریق انقباض و انبساط متغیر یک ویژگی مهم است. با این حال، نقص های طبیعی، کانال ها و ترک های غیرقابل اجتناب در پوست، خود چوب پنبه را بسیار نامنظم می سازد. در یک مطالعه در سال ۲۰۰۵، ۴۵٪ از چوب پنبه ها در حین آزمایش فشار، نشت گاز را از طرفین چوب پنبه و همچنین از خود بدنه چوب پنبه نشان دادند. یک مطالعه که توسط پرایس واترهاوس کوپرز و به سفارش بزرگ ترین تولیدکننده چوب پنبه، آم