Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
وظهور پایستگی انرژی دفاع کرد. در سال ۱۸۲۹، گوستاو کوریولیس، مفاهیم کار و انرژی جنبشی را به شیوه مدرن تعریف کرد. در سال ۱۸۳۴، کارل یاکوبی، ریاضیدان آلمانی، کشف کرد که سیالات چرخنده ای که خود گرانشی و چگالی آنها یکنواخت هست، شکل بیضوی پیدا می کند. این مفهوم، به نام «بیضوی یاکوبی» شناخته می شود. در سال ۱۸۳۵، ویلیام همیلتون فرمول بندی جدیدی از مکانیک ارائه کرد که به مکانیک همیلتونی معروف شد. در همان سال، گوستاو کوریولیس با بررسی بازده مکانیکی چرخ آبی از نظر تئوری، توانست اثر کوریولیس را کشف کند. در سال ۱۸۴۱، یولیوس روبرت فون مایر، که در آن زمان دانشمند تازه کاری بود، مقاله ای در مورد پایستگی انرژی نوشت؛ بااینحال مایر تحصیلات آکادمیک نداشت و به همین علت مقاله او رد شد.
راهب و تفنگ (به انگلیسی: The Monk and the Gun) یک فیلم کمدی-درام ۱۰۷ دقیقه ای محصول سال ۲۰۲۳ به کارگردانی، نویسندگی و تهیه کنندگی مشترک پاوو چوینینگ دورجی با بازی تاندین وانگچوک، دکی لامو، پما زانگمو شرپا، تاندین سونام، هری آینهورن، چویینگ جاتشو، تاندین فوبز، یوپل لندوپ سلدن و کلسانگ چویای است، این فیلم محصول مشترک بین بوتان، تایوان، فرانسه، آمریکا و هنگ کنگ می باشد. این فیلم به عنوان ورودی فیلم بوتان برای بهترین فیلم بلند بین المللی در نود و ششمین جوایز اسکار انتخاب شد، و یکی از ۱۵ فیلم نهایی در فهرست نهایی دسامبر ۲۰۲۳ بود. داستان. داستان در سال ۲۰۰۶ و در دوره ای که در کشور بوتان شروع به دریافت اینترنت و تلویزیون کرده، می گذرد. فیلم همچنین به انتخابات و فرایند جدید دموکراسی در بوتان می پردازد. داستان دربارهٔ راهب جوانی است که به دنبال تفنگی برای استاد پیر خود می گردد. فیلم با در نظر گرفتن اهمیت سنت در فرایند تغییر اجتماعی و سیاسی به تصویر کشیده شده است، با نگاهی هم به امیدواری و هم به تردید نسبت به مدرنیزاسیون بوتان. انتشار. راهب و تفنگ اولین نمایش جهانی خود را در ۱ سپتامبر ۲۰۲۳ در پنجاهمین جشنواره فیلم تلور
اید انجام داد، و سپس در ۹ سپتامبر در بخش مرکزی چهل و هشتمین جشنواره بین المللی فیلم تورنتو به نمایش درآمد. همچنین در بیست و هشتمین جشنواره بین المللی فیلم بوسان در بخش «پنجره ای رو به سینمای آسیا» دعوت شد و در اکتبر ۲۰۲۳ به نمایش درآمد. در اکتبر ۲۰۲۳، رودساید اترکشنز حقوق پخش فیلم در آمریکای شمالی را به دست آورد، و اکران در ایالات متحده برای ۲ فوریه ۲۰۲۴ برنامه ریزی شده است. بازخوردها. این فیلم نقدهای مثبت زیادی دریافت کرده است. در وب سایت جمع آوری نقد راتن تومیتوز ۹۲ درصد از ۳۸ نقد منتقد، با میانگین امتیاز ۸ از ۱۰ مثبت هستند. در اجماع این وب سایت آمده است: «راهب و تفنگ، در احاطهٔ بینش های تکان دهنده اش با لایه ای ملایم از کمدی جذاب، یک طنز سیاسی به موقع است که بر شکنندگی دموکراسی تأکید می کند». در متاکریتیک، که از میانگین وزنی استفاده می کند، بر اساس ۱۳ منتقد، امتیاز ۷۴ از ۱۰۰ را به فیلم اختصاص داد که نشان دهنده نقدهای «به طور کلی مطلوب» است.
آذر ولاش شاهزاده ای ایرانی از خاندان کارن و از نوادگان بزرگمهر بود که در دوران آخرین پادشاه ساسانی (یزدگرد سوم) بر تبرستان و گرگان فرمان می راند. قلمرو آذر ولاش توسط گیل گاوباره (نوه جاماسپ شاه ساسانی) مورد تهدید قرار گرفت، ازاین رو آذر ولاش از یزدگرد سوم درخواست یاری نمود، ولی یزدگرد پس از آگاهی از تبار ساسانی گیل گاوباره دستور داد که آذر ولاش تسلیم او شود. چندی پس از آن، آذر ولاش در حین بازی چوگان بر اثر افتادن از اسب خود جان سپرد. یکی از نوه های آذر ولاش که ولاش نام داشت، از سال ۶۶۵ تا ۶۷۳ میلادی بر تبرستان فرمان راند.
دارین طاطور (زاده ۱۶ آوریل ۱۹۸۲ در رینه) شاعر، عکاس و فعال رسانه های اجتماعی فلسطینی اهل رینه، اسرائیل است که به زبان عربی، زبان مادری خود، می نویسد. او در سال ۲۰۱۸ توسط یک دادگاه اسرائیلی به اتهام «تشویق خشونت» و «حمایت از یک سازمان تروریستی» در پست هایی در شبکه های اجتماعی که یکی از آنها ویدئویی بود که شعرهای خود را می خواند، محاکمه و به پنج ماه زندان محکوم شد. به دنبال درخواست تجدیدنظر او، محکومیت برای پست حاوی شعر سال بعد لغو شد، اما محکومیت برای پست های دیگر او تأیید شد. در سال ۲۰۱۹، او جایزهٔ آفکام برای آزادی بیان را دریافت کرد. پست های شبکه های اجتماعی و دستگیری. او آثار خود را در فیس بوک و یوتیوب منتشر کرده است. در اکتبر ۲۰۱۵، طاطور شعری را در یوتیوب و فیس بوک منتشر کرد با عنوان «ای مردمان من، در برابر آنها به پا برخیزید»، که در آن این کلمات به عنوان موسیقی متن تصاویر فلسطینی ها در درگیری های خشونت آمیز با نیروهای اسرائیلی آمده بود. این منجر به دستگیری و کیفرخواست او برای تحریک به خشونت و حمایت از سازمان تروریستی شد. ترجمه کامل این شعر که توسط یک افسر پلیس انجام شده است در سند کیفرخواست ذکر شده است. ب
قیه کیفرخواست مربوط به سه پست در فیس بوک است: (۱) تصویر اسراء عابد، زنی اهل ناصره که پس از تیراندازی سربازان و نگهبانان اسرائیلی روی زمین ایستگاه اتوبوس مرکزی در عفولا افتاده است. (دوم) عکس پروفایل با نوشتهٔ «من شهید بعدی هستم». و (سوم) پستی با استناد به دعوت جهاد اسلامی برای انتفاضه در کرانه باختری و دعوت به انتفاضه در خط سبز الاقصی. واکنش ها. شعر طاطور قبل از محاکمه او بیش از ۲۰۰٫۰۰۰ بار مشاهده شد. این پست ها همزمان با موسوم به "انتفاضه چاقو" بود، موجی از عملیات های با چاقوی روزانه فلسطینی ها که از سال ۲۰۱۵ آغاز شده بود، طی چند ماه، ده ها اسرائیلی را به قتل رساند و ریشهٔ آن به طور گسترده به نقش و تشویق رسانه های اجتماعی نسبت داده شد. بازرسان اسرائیلی تأکید کردند: «محتوا، افشای آن و شرایط انتشار آن، احتمال واقعی انجام اعمال خشونت آمیز یا تروریستی را ایجاد می کند». در همان زمان، محاکمه طاطور با محکومیت گسترده بین المللی مواجه شد. به گزارش بی بی سی، تا سال ۲۰۱۸ «پرونده این شاعر به دلیلی برای طرفداران آزادی بیان تبدیل شده است و توجه را به افزایش اخیر دستگیری های اسرائیلی - اعراب اسرائیلی و فلسطینی ها در کرانه ب
اختری اشغالی - متهم به تحریک یا برنامه ریزی برای حملات آنلاین جلب کرده است. مرکز آمریکایی انجمن قلم، دستگیری و محکومیت او در سال ۲۰۱۶ را محکوم کرد، کمپین های نامه نویسی از طرف او را سازماندهی کرد، و پس از محکومیت او در ماه مه ۲۰۱۸ اظهار داشت که محکومیت «متکی بر یک ارادهٔ عمدی است: توصیف نادرست از کار او و حمله غیرقابل قبولی به آزادی بیان در اسرائیل». بازداشت وی از سوی سازمان ضد صهیونیستی آمریکایی صدای یهودی برای صلح نیز محکوم شد. محاکمه، حکم و تجدیدنظر موفق. طاطور در ابتدا نگارش این پست ها و شعر را انکار کرد، اما پس از تغییر وکیل به این کار اعتراف کرد و در عوض شروع به ادعا کرد که شعر اشتباه ترجمه شده است. استدلال دادستان بر انکار، وارونه کردن و متعاقب آن سرزنش دیگران تأکید دارد و اینکه فردی که «از عدالت مسیر و پاکی نیات خود مطمئن است، پیوسته به انتشار مطالب منتسب به او اعتراف می کند و مقاصد بنیادین او را توضیح می دهد». طاطور در دفاعیاتش استدلال می کرد که او برای «ارعاب و ساکت کردن فلسطینی ها در اسرائیل» تلاش می کرد و «جرم انگاری شعر… غنای فرهنگی همه جامعه را نادیده می گیرد.» او در ۳ می 2018 مجرم شناخته شد و د
ر ۳۱ ژوئیه ۲۰۱۸ به پنج ماه حبس محکوم شد. او در سپتامبر ۲۰۱۸ آزاد شد. در ماه مه ۲۰۱۹، دادگاه ناحیه ناصره صرفاً محکومیت او را برای این شعر لغو کرد، نه محکومیت های دیگر پست های رسانه های اجتماعی را. دادگاه حکم داد که این شعر «شامل اظهارات صریح نیست که زمینه را برای فراخوان مستقیم برای انجام اعمال فراهم کند». دادگاه خاطرنشان کرد که طاطور به عنوان یک شاعر شناخته می شد و «آزادی بیان زمانی که شامل آزادی [بیان] هنری و خلاقانه نیز باشد، وزن بیشتری دارد».
زمین لرزه ۱۵۸۶ تنشو یا زمین لرزه تنشو ، در ۱۸ ژانویه ۱۵۸۶ در ژاپن در ساعت ۲۳:۰۰ به وقت زمان استاندارد ژاپن رخ داد. این زمین لرزه دارای بزرگی تخمینی لرزه ای (مقیاس های بزرگی لرزه ای) (MJMA (مقیاس های بزرگی لرزه ای) ۷٫۹ بود.
زمین لرزه کیچو-فوشیمی ۱۵۹۶ ، در ۵ سپتامبر ۱۵۹۶ ژاپن را لرزاند. زمین لرزه با قدرت ۷٫۵ ± 0.25 MJMA(مقیاس های بزرگی لرزه ای) لرزش شدیدی ایجاد کرد (ارزیابی شده در شیندو ۶ (مقیاس شدت لرزه ای مرکز هواشناسی ژاپن) در سراسر منطقه کانسای ویرانی در کیوتو ثبت شد و بیش از ۱۲۰۰ نفر کشته شدند.
ابوالفضل اجاره دار سیاستمدار ایرانی و در سال ۱۳۶۱ برای مدت کوتاهی وزیر مشاور و سرپرست سازمان بهزیستی در دولت میرحسین موسوی بود. اجاره دار فارغ التحصیل دانشکده خدمات اجتماعی بود. بعد از انقلاب در واحد پیگیری شورای انقلاب مشغول به کار شد و سپس با ایجاد سازمان پژوهش های علمی و صنعتی ایران به عنوان نخستین رئیس این سازمان منصوب شد. او نیز مانند برادرش حسن اجاره دار از اعضای حزب جمهوری اسلامی و شورای مرکزی آن بود. حسن اجاره دار در جلسه بمب گذاری در دفتر حزب جمهوری اسلامی کشته و ابوالفضل اجاره دار در این حادثه مجروح شد. وی سپس در تأسیس حزب اعتدال و توسعه شرکت کرده و از بنیانگذاران این حزب گشت.
محمد هندی با نام کامل حسن هندی معاون عمرانی (۱۳۶۲–۱۳۶۴) و رابط بین نخست وزیر و ائمه جمعه در دولت میر حسین موسوی بود هندی فارغ التحصیل رشته معماری از دانشگاه ملی بودو دفتر معماری سمرقند در سال ۱۳۴۹ به اتفاق عبدالعلی بازرگان، میرحسین موسوی، حمید نقره کار، حسن آلادپوش، و محمدعلی نجفی تأسیس کرد. او پیش از انقلاب ۵۷ در جریان قیام ۱۵ خرداد بازداشت شد. وی پس از انقلاب در دولت سوم میرحسین موسوی به عنوان معاون نخست وزیر منصوب شد و در ادامه و در دولت بعدی او به عنوان معاون سازمان برنامه و بودجه به فعالیت های خود ادامه داد. او از امضا کننده نامه ۶۰ نفره در حمایت از متهمان انفجار نخست وزیری است.
سونات شماره ۳۲ پیانو در دو مینور، اپوس ۱۱۱، آخرین سونات از مجموعه سونات های لودویگ فان بتهوون هست. این اثر در بین سال های ۱۸۲۱ و ۱۸۲۲ نوشته شد. بتهوون در سونات شماره ۳۲، مانند دیگر سونات های دوره پایانی خود، از از عناصر فن فوگ استفاده کرده بود. او این سونات را به آرشیدوک رودولف، دوست، شاگرد و حامی خود تقدیم کرد. سونات شماره ۳۲ تنها از دو موومان متضاد تشکیل شده هست. موومان دوم این اثر، به عنوان یک "آریتا (arietta)" به همراه واریاسیون علامت گذاری شده هست. توماس مان، این اثر را «وداعی با فرم سونات» نامید. سونات شماره ۳۲، تنها در نیمه دوم قرن نوزدهم به رپرتوار پیانیست های پیشتاز راه پیدا کرد. این سونات از نظر آینده نگری آهنگین و دشواری فنی خود، در میان مطرح ترین آثار بتهوون قرار دارد. تاریخچه. بتهوون در تابستان سال ۱۸۲۰ و در حین پرداختن به «میسا سولمنیس»، طرح سه سونات آخر پیانو خود را (اپوس ۱۰۹، ۱۱۰ و ۱۱۱) در ذهن پروراند. اگرچه بتهوون در سال ۱۸۱۹ به طور جدی به سونات ۳۲ پرداخت، با این حال تم ابتدایی و معروف «آلگرو اد آپاسیوناتو» (allegro ed appassionato) در پیش نویسی مرتبط با سالهای ۱۸۰۱ تا ۱۸۰۲ یافت شده بود که به
دوران ساخت سمفونی دوم بازمی گردد. همچنین با مطالعه این پیش نویس ها می توان پی برد که برخلاف سونات ۳۲ حاصله، بتهوون در ابتدا قصد داشت که سوناتی با سه موومان بسازد. پس از آن، تم ابتدایی موومان اول برای کوارتت زهی شماره ۱۳ به کار رفته و کار احتمالی با تم آداجیو- ملودی آهسته در لا بمل - کنار گذاشته شد. تم معروف گفته شده، موتیفی بود که برای موومان سوم در نظر گرفته شده و در آخر به موومان اول منتقل شد. پیش نویس موومان دوم سونات ۳۲ نشان می دهد که بتهوون در حین شکل دادن به موومان دوم، از ساخت موومان سوم صرف نظر کرد. در کنار واریاسیون های دیابلی اپوس ۱۲۰ و باگاتل های اپوس ۱۱۹ و ۱۲۶، سونات شماره ۳۲ در زمره آخرین آثار پیانو بتهوون قرار می گیرد. این سونات مورد بی توجهی تقریباً تمام معاصران بتهوون قرار گرفته شد و تنها در نیمه دوم قرن نوزدهم بود که این سونات به رپرتوار اغلب پیانیست های پیشتاز وارد شد. ساختار. سونات شماره ۳۲ از دو موومان قویا متضاد تشکیل شده هست: مدت زمان معمول اجرا موومان اول هفت الی ده دقیقه و موومان دوم ۱۵ الی ۲۰ دقیقه هست. با اینحال گستره وسیعی از زمان بندی ها برای موومان دوم وجود دارد و برخی از اجراهای
ضبط شده از ۲۰ دقیقه نیز طولانیتر هست. مانند اجرای بارنبویم (۲۱ دقیقه)، اجرای آفاناسیف (۲۲ دقیقه) و اجرای اوگورسکی (۲۷ دقیقه). موومان اول، ماستوزو- آلگرو کان بریو اد آپاسیوناتو. " مدت زمان تقریبی: ۷ الی ۱۱ دقیقه " "ترجمه تقریبی تمپو موومان اول: «با شکوه» و «سریع با شور و حرارت»." موومان اول سونات ۳۲، همانند بسیاری از آثار بتهوون در دو مینور، طوفانی و پرشور و حرارت هست. موومان اول مملو از آکوردهای هفتم کاسته هست که به عنوان نمونه می توان به اولین میزان کامل در ابتدا موومان اشاره کرد؛ و ممکن هست شوپن در ساخت بخش های آغازین دومین سونات خود از آن الهام گرفته باشد. برخلاف دیگر موومان های بتهوون در دو مینور، که گشایش به عنوان دومین بخش اصلی، به سمت میانین حرکت می کند، گشایش در موومان اول سونات ۳۲ به سمت رونمایان (لا بمل ماژور) حرکت می کند. تم دوم آرام می باشد و به دومین تم آخرین موومان سونات شماره ۱۴ آهنگساز شباهت دارد؛ و این شباهت در بازگشایش آشکارتر می شود. این تم در بازگشایش، ابتدا در دو ماژور آشکار می گردد، سپس به طرز دلهره آوری، در باس و در گام مینور دوباره تکرار می شود. به طور کلی موتیف های موومان اول سونات ۳
۲، شباهت هایی به آداجیو و فوگ موتسارت در دو مینور دارد (اثری که بتهوون آن را برای کوارتت زهی نیز تنظیم کرد). تم پایانی گشایش لا بمل ماژور هست که از اولین موتیف تم اول برگرفته شده بود. این تم پایانی، با موتیف لابمل - دو - سل، آغازگر حرکت رو به پایین نوت ها به صورت کروماتیک هست. موتیف گفته شده، در بازگشایش تکرار می شود؛ با اینحال در نقطه اوج حرکت رو به پایین کروماتیک، نه در هنگام شروع آن. همچنین مهیا شدن این لحظه با کمک آکورد ششمی هست که در تم آخر گشایش تحت تأثیر گام مینور قرار گرفته بود. بتهوون موومان اول را با کادانس پی کاردی(Picardy third) به اتمام می رساند که یادآور سونات پیانو اپوس ۴۹ شماره ۱ و سونات های ویولنسل شماره ۱ و ۲ آهنگساز هست و صحنه را برای فیناله در گام ماژور آماده می کند. موومان دوم، آریتا: آداجیو مولتو سمپلیچه کانتابیله. "مدت زمان تقریبی: ۱۴ الی ۲۰ دقیقه" "ترجمه تقریبی تمپو موومان دوم: آهسته، بسیار ساده و آوازگونه." موومان آخر سونات ۳۲ در گام دو ماژور هست و از پنج واریاسیون برای تمی با ۱۶ میزان در مدت زمان تشکیل شده که با یک کودا به پایان می رسد. در دو واریاسیون آخر (واریاسیون ۴ و ۵) میزان پیو
سته با نت های دولا و سه لا چنگ، به ۲۷ ضرب تقسیم می شود؛ موردی که به شدت غیرمعمول هست و به همین دلیل، دو واریاسیون مذکور شناخته شده و معروف هستند. در نهایت بتهوون با به کار گرفتن تریل، به قطعه حال و هوای شتابناکی می دهد. واریاسیون سوم حال و هوای رقص و پایکوبی دارد. در این واریاسیون شدیدا از سنکپ استفاده شده و نت های این واریاسیون، چهارلا چنگ هستند که به قطعه حال و هوای موسیقی سوینگ می دهد. به نظر میتسوکو اوچیدا، واریاسیون سوم در گوش مخاطب امروزی، شباهت واضحی به یک بوگی ووگی نشاط آور دارد. نوازندگان دیگری، مانند ایگور استراوینسکی، به شباهت این واریاسیون به موسیقی جاز و رگتایم اشاره کرده اند؛ تشابه با نوعی موسیقی که بیشتر از هفتاد سال از زمان بتهوون جلوتر بود. با این حال آندراش شیف این شباهت را رد می کند و معتقد هست که واریاسیون سوم هیچ ارتباطی با جاز یا بوگی ووگی ندارد. تاثیرات. شوپن عمیقا سونات شماره ۳۲ را تحسین می کرد. او در دومین سونات و اتود انقلابی خود، به ترتیب از آغاز و پایان موومان اول سونات ۳۲ بهره گرفته بود. (میزان های آغازین سونات دوم شوپن از میزان های آغازین سونات ۳۲، و همچنین میزان های ۸۱–۷۷ اتود ا
نقلابی از میزان های ۱۵۲–۱۵۰ موومان اول سونات ۳۲)
نجواهای شبانه نمایشنامه ای از محمّد چرم شیر است، که در مجلد "می خواستم اسب باشم" که توسط انتشارات نیلا چاپ شده است، به عنوان دومین نمایشنامه گنجانده شده است. این نمایش روایتگر زندگی انسان هایی است که می خواهند دیده شوند. سه شخصیت این نمایش نمونه ضدقهرمان هایی هستند که همواره آن ها را در اطراف خود می بینیم. «نمایشنامه به دلیل جنس گفت وگوها، فضای کار مملو از لحظات طنز تلخ است؛ به این معنی که به همان مقدار که شاید برای تماشاگر مضحک باشد، دردآور و آزار دهنده است.» داستان. "نجواهای شبانه" چند سرباز در آسایشگاه سربازان است. سه سرباز، جوان و تحصیلکرده، غروب های جمعه و شب های نسبتاً بلند، حرف های زیادی برای گفتن دارند، اما هیچ کس حوصله دیگری را ندارد. برای همین از این حرف ها دور می شوند و لودگی و تمسخر را جایگزین آن می سازند. می مانند و خوش می گذرانند. البته چه خوشی ای؟ هر یک سینه ای پر از درد دارند و در پایان این همه خوشی بعد از چند بار گریستن و بغض شدید، مثل زخم چرکین سر باز می کند و تبدیل به فریادی عصبی می شود. اقتضای سن هم به این فریاد کمک می کند، بلاتکلیفی نیز درد مضاعف است. یکی از ادبیات، دومی از تاریخ و سومی ا
ز فلسفه می گوید. هر سه بر جریانات سیاسی، فرهنگی و ادبی آگاه هستند و البته در این چارچوب یا حصار، هیچ چیزی جز فرار از دلتنگی و افسردگی حائز اهمیت نیست. گویی این سه تن برخلاف دیگران که در روزهای تعطیل سراغ خانواده ها، دوستان و تفریح می روند، دوست دارند با لودگی و ادا و اطوار وقت خود را در این مکان اجباری تلف کنند. بن مایه. شاید در نگاه اول همه چیز واقع گرایانه و موضوع، اجتماعی به نظر بیاید، اما با کمی عمیق شدن در لایه های دیگر متن و اجرا، مفاهیم دیگری نیز نمود می یابد. فلسفه و تاریخ بشری نیز در لابه لای صحبت ها بارها مورد کنکاش قرار می گیرد، همین طور که پیش می رویم، درمی یابیم با آن که هر سه سرباز خیلی عادی حرف می زنند و حرف ها به گونه ای مرتبط و منطقی به نظر می آید، اما زبان در طول نمایش از هم می گسلد و هر یک از شخصیت ها ساز خود را در دیالوگ هایشان می زنند. به عبارت دیگر یک بی ارتباطی محض بین این سه سرباز در جریان است. شاید هم هر یک برای دیگری ساز مخالف است و هیچ یک شرایط و حال دیگری را نمی فهمد، با آن که هر سه عصیان علیه شرایط تحمیلی را می پذیرند و علیه آن فریاد می کشند. این نوع برخورد با بافت زبانی که کاملاً
عصبانی و هرج ومرج طلب (آنارشیستی) می نماید، بیانگر نوعی معناباختگی است. باید با صراحت گفت که معناباختگین "نجواهای شبانه" کاملاً مهر و امضای ایرانی دارد. آنچه چرمشیر نوشته، رنگ و بویش کاملاً ایرانی است؛ بنابراین ابزورد ایرانی بر آن مصداق عینی تری می یابد. اجراها. این نمایشنامه بارها در سالن های مختلف تئاتر به روی صحنه رفته است.
شرف نامهٔ یحیای تیره بخت نمایشنامه ای از محمد چرمشیر است که در مجلد "دیوبندان" به عنوان سومین نمایشنامه گنجانده شده است. اجرا. "شرف نامه یحیای تیره بخت" در سال ۱۳۷۴ به روی صحنه رفته، و پس از آن بارها در سالن های مختلف تئاتر اجرا شده است.
زمان سکوت برای زندگان نمایشنامه ای نوشته محمد چرم شیر است که در سال ۱۳۷۴ نوشته شده است. این نمایشنامه حول محور ضربت خوردن امام علی می گذرد. در واقع این اتفاق از زبان ۵ شخصیت فرعی که در این حادثه حضور داشتند و حال به کاراکترهای اثر چرمشیر بدل شده اند، شنیده می شود. "زمان سکوت برای زندگان" برخلاف دیگر آثار چرمشیر که عموماً روان و دارای خط داستانی ساده اما دراماتیکی هستند، دارای پیچیدگی های فراوانی است. "زمان سکوت برای زندگان" بارها در سالن های مختلف تئاتر به روی صحنه رفته است. بخشی از نمایشنامه: صدای شیهه اسبی در تاریکی. کور سوی نوری که در عمق روشن می شود و پیش می آید. مرد سرخ پوش سوار بر اسبی آیینه پوش، در حالی که فانوسی در دست دارد، نزدیک می شود. مرد سرخ پوش فانوس را بر زمین می نهد. فرمانی مهرشده را در کنار فانوس می گذارد. سرخ پوش: امروز که من این حکایت آغاز می کنم در نوزدهمین روز از رمضان المبارک، از این قوم که من سخن خواهم راند هیچ تن زنده نباشند، که من این قوم به جادوی خویش از جهان زاید بکردم در روز نوزدهم رمضان المبارک. من، مردی که باید می یافتم آن کس که فرمان نوزدهم رمضان المبارک به جای آورد. انتشار. "زم
ان سکوت برای زندگان" در مجلد "دیوبندان" به عنوان سومین نمایشنامه گنجانده شده است، و توسط نشر نی، در سال ۱۳۹۲ به چاپ رسیده است.""
دانشگاه اسپلیت ( , ) دانشگاهی است که در اسپلیت کرواسی واقع شده است. در سال ۱۹۷۴ تأسیس شد. این دانشگاه در ۱۳ دانشکده و ۱۲۴ برنامه دانشکده سازماندهی شده است. تا سال ۲۰۰۹، در مجموع حدود ۴۰۰۰۰ دانشجو فارغ التحصیل شده اند و در مجموع ۳۳۷ مدرک دکترا اعطا شده است. دانشگاه اسپلیت عضو اتحادیه دانشگاه های اروپایی است.
آسمان روزهای برفی نمایشنامه ای از محمد چرم شیر است. داستان این نمایشنامه اقتباسی است از فیلم آمریکایی "بانی و کلاید" به کارگردانی آرتور پن، که آن داستان هم از روی یک داستان واقعی ساخته شده است. در این نمایش زندگی دختر و پسری روایت می شود که به خاطر شرایط اجتماعی ای که دارند دست به فرار می زنند. کلاید در این راه دچار پوچی می شود و در پایان دست به خودکشی می زند. "آسمان روزهای برفی" بارها در سالن های مختلف تئاتر بر صحنه رفته است.
سرگذشت عجیب خانم دبیری نمایشنامه ای از محمد چرمشیر است که اولین بار در سال ۱۳۹۴ توسط انتشارات نیلا به چاپ رسیده است. این نمایشنامه یک تک گویی نمایشی (یک بازیگر زن) است که وقوع حادثه ای غریب برای زنی از طبقه متوسط جامعه امروز ایران را بسیار رنگین و طنازانه روایت می کند. "سرگذشت عجیب خانم دبیری" بارها توسط گروه های مختلف تئاتر به روی صحنه رفته است.
تنها روی صحنه مجموعه مونولوگهایی برگزیده از فستیوال مونولو لیو است، که تابه حال سه شماره از این مجموعه توسط "نشر کتاب آزاد" به چاپ رسیده است. در این مجموعه آثار نمایشنامه نویسانی چون محمد چرمشیر، محمد رضایی راد و نغمه ثمینی به چشم می خورد. مجموعه ها. تنها روی صحنه ۱. در شماره ۱ این مجموعه، آثاری از محمد رضایی راد، محمد چرمشیر، امیر احمدی آریان، آزاده شاهپری، بهزاد آقاجمالی گنجانده شده است. نمایشنامه های این شماره عبارتند از: تنها روی صحنه ۲. در شماره ۲ این مجموعه، آثاری از محمد رضایی راد، محمد چرمشیر، نغمه ثمینی، رضا سرور و ایثار ابومحبوب گنجانده شده است. نمایشنامه های این شماره عبارتند از: تنها روی صحنه ۳. در شماره ۳ این مجموعه، آثاری از محمد یعقوبی و بهار کاتوزی، نغمه ثمینی، مهین صدری و محسن اردشیر گنجانده شده است. نمایشنامه های این شماره عبارتند از:
عصر معصومیت عنوان نمایشنامه ای به نویسندگی مشترک محمد چرمشیر و فرهاد مهندس پور است، و در سال ۱۳۹۷ توسط فرهنگ نشر نو به چاپ رسیده است. داستان نمایشنامه به دستاوردهای دانش نوین در آینده اشاره دارد؛ آینده ای که بشر تا کنون دربارهٔ شگفتی های آن بسیار شنیده است. "عصر معصومیت" اخلاق و فلسفه را با نگاهی خارق العاده در رفتار شخصیت هایش به تصویر می کشد و با گفتگوهای خلاقانه، مخاطب را در سرتاسر داستان با خود همراه می کند. چرمشیر و مهندس پور شخصیت های این نمایش را به گونه ای تنها و افسرده خلق کرده اند، که این تنهایی در تک تک حرکاتشان مشخص است، اما این شخصیت ها به سختی های زندگی دلبسته اند و سعی دارند برای خود زوجی پیدا کنند تا در زندگی کسالت بارشان تغییراتی ایجاد کنند. "عصر معصومیت،" دستورصحنه های اندکی دارد؛ همچنین پیش نهادهایی چون مرگ های ناگهانی و بی نشانه، یا عیسایی که از جسد و جسدهایی برمی خیزد و آمدوشدهای بسیار نمایشی. شخصیت ها. شخصیت های این نمایشنامه عبارتند از: بخشی از متن نمایشنامه:گورکن: همیشه چیزهای دیدنی زیاده. فقط باید گشت و پیداش کرد. شاه دل می گرده و چی پیدا می کنه؟ خدا رو. بعد باز می گرده و چی رو پیدا م
ی کنه؟ پسر خدا رو. باز می گرده و چی رو پیدا می کنه؟ شیطون رو! خدا رو می زاره تو آسمون، پسرش و تو کلیسا، شیطون رو پشت در خونه ش. با خدا حرف می زنه، برای پسرش دعا می خونه، از شیطون می ترسه… ملکه می گرده و هیچی پیدا نمی کنه. پس میره سراغ خدای شاه دل. باهاش حرف می زنه، برای پسرش دعا می خونه، از پنجره شیطون رو نگاه می کنه که بدجوری به قفل در ور می ره…
بزرگ ترین عاشق جهان فیلمی محصول سال ۱۹۷۷ و به کارگردانی جین وایلدر است. در این فیلم بازیگرانی همچون جین وایلدر، کارول کین، دام دی لوئیس، فریتس فلد، دنی دویتو و رالف سدان ایفای نقش کرده اند.
یوزف کا نمایشنامه ای به نویسندگی مشترک محمد چرمشیر و فرهاد مهندس پور است که در سال ۱۳۹۷ توسط "نشر نو" به چاپ رسیده است. "یوزف کا" بازخوانی رمان معروف کافکا با عنوان "محاکمه" است. این رمان دربارهٔ شخصی به نام «یوزف کا»، کارمند بانک است. او به جرمی که ماهیت آن برای خواننده و خودش مشخص نمی شود در دادگاه محاکمه می شود. او که مردی بدون هیچ ویژگی و توانایی خاص است، هیچ جواب روشن و واضحی دربارهٔ دنیای عجیب دادگاه دریافت نمی کند. این رمان بارها مورد اقتباس سینمایی و نمایشی قرار گرفته است. نمایشنامه "یوزف کا" که برای اجرای صحنه نوشته شده است، همه لحظه های رمان را جلوی مخاطب نمی گذارد، ولی فضا و روایت رمان را به خواننده منتقل می کند. در این نمایشنامه بسیاری از صحنه ها ناتمام می مانند و برخی بی آن که آغاز داشته باشند ناگهان و از میانه پدیده آمده و ادامه می یابند. حتی برخی شخصیت ها چنان در هم گسترش پیدا می کنند که گاه نام یا ویژگی شخصیت دیگر را وام می گیرند. این آشفتگی که بیش از همه به درک شخصیت اصلی یوزف کا بازمی گردد، سبب شده صحنه ها نیازمند آغاز و انجامی نباشند؛ به گونه ای که احساس نوعی آشفتگی در فضای اثر گسترش یابد.
= اجرا = این نمایشنامه بارها در سالن های مختلف تئاتر به روی صحنه رفته است. به گفته مهدی جعفری کارگردان این اثر که آن را در تماشاخانه مهر شهرکرد به اجرا برده است: «"یوزف کا" شالوده ای از چیستی انسان معاصر است که هر چقدر از معنویت دور می شود به بحران های هویتی خویش دامن می زند، تا جایی که یک جور روان پارگی فرهنگی در هر زاد بومی مستولی می شود. ناگفته پیداست نقب زدن به معنویت همیشه در هر تاریخی ره یافت به غایت درستی برای انسان داشته است. متن به چالش کشیدن همین روان آدمی است دررفت و شد همین مقال؛ واداشتن مخاطب به این که این چیستی چگونه است، که انسان مواجهه ای گاه آگاهانه و گاه ناآگاهانه بر این منظر دارد. علل این بحران هویتی از کجا نضج می گیرد. چه سهمی به درون او برمی گیرد و چه سهمی عوالم بیرون از او است. وی در ادامه گفته است: متن یک جور محاکمه همین منویات تؤامان درونی و بیرونی است. خواب و بیداری هایی سیال گونه که او را فراروی هویت خویش قرار داده است و زیست اکتسابی پیرامونش، او را هر لحظه از معنویت دور کرده است. اگر بگوییم اثر "یوزف کا" آدم را به خودشناسی و ربانیت آفریدگارش سوق می دهد، بی راه نگفته ایم.» در بخشی از
این نمایشنامه در صفحه ۳۶ آمده است:خانم گروباخ: می بخشین. می بخشین! امیدوارم سردی این اتاق اذیتتون نکنه. این اتاق، یکی از بهترین و گرم ترین اتاق های این خونه س. اما امروز به دلایلی که هنوز برای من روشن نیست، آقای کا پنجره ها روباز گذاشتن و این اتاق سرد شده. آقایون! شما از آقای کا بپرسین، چرا این کار رو کرده! بپرسین! … خب، خب، خب. آقایون! ایشون آقای کا هستن. آقای کا! این آقایون، همکارای اداره شما هستن؛ اومدن دیدن تون.
روز رستاخیز نمایشنامه ای به نویسندگی مشترک محمد چرمشیر و فرهاد مهندس پور است، که در سال ۱۳۸۳ توسط "انتشارات دو رود" به چاپ رسیده است. این نمایشنامه شامل بازخوانی رمان "محشر صغرا" نوشته تادئوش کونویتسکی است، که در سال ۱۳۸۰ نوشته شد و سال ۱۳۸۱ روی صحنه رفت. شکل نمایشی این اثر را رویدادهای به نظر اتفاقی و ناگهانی به هم می رساند. بهره گیری از این ترفند باعث شده تا هر اتفاق و رویداد شگفت انگیزی در دل این نمایشنامه رخ داده و شدنی به نظر برسد. تادئوش کونویتسکی نویسنده رمان اصلی و پایه اقتباس این نمایشنامه، روشنفکری از بلوک شرق است که برای رسیدن به رؤیاهایش زندگی کرده و اندیشه هایی برای بشریت داشت. او زندگی را طوری می یابد که در آن، کابوس ها سرانجام کار را رقم می زنند. اجرای این نمایشنامه در سال ۱۳۸۱ دوبار تمدید و به ۸۰ شب اجرای پیوسته انجامید. چرم شیر و مهندس پور دربارهٔ کاری که با رمان "محشر صغرا" انجام داده و این نمایشنامه را تولید کرده اند، می گویند: شاید ساده ترین کار ممکن عوض کردن یک فرم به فرمی دیگر است. رمانی که ساختمان ویژه اش را داشت به ساختاری نمایشی تبدیل کردیم. در این راه، گاه روند قصه را در جایی مسدود ک