Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
و دی ۵۷ دیدارهای متعددی بین آیت الله طالقانی و جامعه یهودیان ایران انجام شد. در دیدار دی ۵۷ آیت الله طالقانی با آیت الله خمینی در پاریس تماس گرفت و در مورد کلیمیانی که حامی انقلاب هستند و همزمان با او در زندان بودند صحبت کرد. آیت الله خمینی درخواست بیانیه کتبی از این افراد نمود که منجر به بیانیه زیر در ۴ دی ۱۳۵۷ توسط جامعه روشنفکران شد: همگام با نهضت راستین ملت ایران، روشنفکران جامعه یهودی ایران، با شرکت فعال در این جنبش ملت، یک بار دیگر همبستگی خود را با ملت ایران اعلام می دارند. از آن جایی که نفاق افکنان و عُمال استعمار از جمله صهیونیست ها می خواهند با ایجاد تفرقه در صفوف ملت ایران تسلط استعمار را بر ملل ستم دیده جهان باز هم طولانی تر کنند و اخیرا با تبلیغات وسیع سعی کرده اند خصوصیات نهضت ملی ایران را دگرگون جلوه داده و آن را یک حرکت ارتجاعی قلمداد کنند، لذا روشنفکران جامعه یهودی ایران با اعتقاد کامل به اصالت مبارزات مردم ایران و اهمیت نقش روحانیت در این مبارزات، روز شنبه ۲ دی ۱۳۵۷ در منزل حضرت آیت الله طالقانی حضور یافته و در خدمت ایشان یک بار دیگر همبستگی خود را با ملت ایران اعلام داشته و یادآور شدند که ج
امعه یهودی ایران در تمام مراحل مبارزات با ملت ایران همگام بوده و خواهد بود. روشنفکران یهودی خود را در جهت مبارزات ملت ایران می دانند. حضرت آیت الله طالقانی فرمودند که اقلیت های مذهبی برادران هموطن ما هستند و یهودیان ایران را به شرکت فعال در مبارزات ملی و همکاری با سایر برادران ایرانی تشویق نمودند.»" بعد از پیروزی انقلاب جامعه روشنفکران یهودی در 24 اردیبهشت 58 با آیت الله خمینی دیدار کرد. در این دیدار یشایایی، دانش راد، بروخیم و سه روحانی یهودی، آوریل داوودی، یدیدیا شوفط و عبدالله زرگریان شرکت کردند. در این دیدار آیت الله خمینی حمایت خود را از جامعه یهودیان ایران اعلام نمود. اساسنامه جامعه روشنفکران ترکیبی بعضاً متضاد از هویت ایرانی و یهودی است. در این اساسنامه نظرهای گوناگون ملی گرایی، اسلام و یهود در هم آمیخته است. در بند چهارم آمده بود که باید حقوق مردم ایران، مسلمان و یهود، در پیروزی های انقلاب حفظ شود. در بند پنجم هم نوشته بودند که یهودیان ایران باید در عین حال که به جنگ امپریالیسم، استبداد و صهیونیسم برمی خیزند، باید بر ضد نژادگرایی و یهودستیزی نیز به مبارزه برخیزند. امنون نتصر این گروه از یهودیان ایرانی
را «روشنفکران رادیکال» که «چپ گرا و ضد صهیونیست» بودند اطلاق کرده است که جایگزین رهبران قدیمی جامعه یهودی شدند. این گروه از یهودیان چپ گرا با مهاجرت بیشتر یهودیان صهیونیست از ایران در سالهای حکومت آیت الله خمینی و بعد از آن، قدرت بیشتری در جامعه یهودی گرفتند و جایگزین رهبران قبلی این جامعه شدند. سرانجام فعالیت های «جامعه روشنفکران کلیمی ایران» در سال ۱۳۶۸ عملاً متوقف شد و اعضای آن در این سال به انجمن کلیمیان رفتند و بیشتر اعضای «انجمن کلیمیان تهران» هم از اعضای جامعه روشنفکران بودند. از آن زمان انجمن کلیمیان به عنوان مرکزیت جامعه کلیمی ایران به لحاظ حقوقی و شرعی فعالیت خودش را شروع کرد و نمایندگی همه کلیمیان ایران را برعهده دارد.
سپری، که به طور دیگری سپیر (به ارمنی: Սպեր)(به )، یک منطقه تاریخی است که اکنون بخشی از منطقه آناتولی شرقی ترکیه است. این منطقه در بالادست دره رودخانه چوروه قرار داشت و احتمالاً مرکز آن شهر اسپیر بوده است. مبدأ. سپری بخشی از اتحادیه باستانی هایاسا-آزی در سرزمین های فلات ارمنستان بود که در هزاره دوم قبل از میلاد قرار داشت. نام سپری به نظر برخی از سپسیرها گرفته شده است. طبق رایج ترین نظریه، آن ها یک قبیله مردم های کارتولی بودند. با این حال، منشأ آن ها به مردم سکاها نیز نسبت داده شده است. تاریخ. دوران باستان. در هزاره دوم قبل از میلاد در سرزمین سپری، اتحادیه باستانی هایاسا-آزی که ارمنی ها بودند، قرار داشت. در دوران اواخر باستان، سپری بخشی از ارمنستان بود و احتمالاً همان "سیسپیریتیس" ذکرشده در آثار نویسندگان کلاسیک است. سیسپیریتیس در "جغرافیا"ی استرابو ذکر شده است: یکی از دو منطقه ای که (دیگری آسیلینه) توسط پیروان آرمنوس از آرمنیوم، بنیان گذار نامی ارمنیان، سکونت داشتند. استرابو همچنین معادن طلا در هایسپیراپیس را ذکر کرده است. پس از تقسیم ارمنستان در دهه ۳۸۰ میلادی به کشورهای تحت الحمایه روم و ساسانیان، سپری یکی ا
ز نه ناحیه ای بود که قلمرو پادشاهی ارمنی آرشاک سوم را تشکیل می داد. در آن دوران، سپری یک شاهزاده نشین بود و قلمرو اجدادی خاندان باگراتیان بود. پایتخت آن ها قلعه سِمباتوان یا سمباتابرد بود که احتمالاً در بایبورد یا اسپیر واقع شده بود. در بخش شمالی این شاهزاده نشین، منطقه ای وجود داشت که توسط مردم غیر ارمنی به نام کالیب ها سکونت داشتند و نام آن در نام جایگزین ارمنی برای دره سپری به نام خاگتو درز (دره چالدیان) حفظ شده است. پس از مرگ آرشاک، در سال ۳۹۰، پادشاهی او توسط روم ضمیمه شد و به یک استان روم به نام ارمنستان داخلی تبدیل شد. در دوران ژوستیان، این استان به ارمنستان بزرگ ("Armenia Magna") ملحق شد. در جغرافیای آنانیا شیراکاتسی، یک متن قرن هفتم، سپری به عنوان بخشی از باردر هایک فهرست شده است. هیوسن گمان می کند که باردر هایک ممکن است صرفاً ترجمه نام بیزانسی برای استان باشد. مرز بین ارمنستان تحت حکومت بیزانس و ارمنستان تحت حکومت ساسانیان در دره چوروخ در جایی بین اسپیر و یوسف علی عبور می کرد. سپری یک قلمرو باگراتی در قرن چهارم تا ششم میلادی بود اما در برخی زمان ها کنترل مستقیم بایبورد را از دست داد و این منطقه به ا
مپراتوری بیزانس تعلق گرفت، احتمالاً پس از سال ۳۸۷ این واقعه رخ داده است. بایبورد توسط بیزانسی ها در دوران ژوستیان بازسازی شد و در نهایت به خالدیا پیوست. دوران قرون وسطی. در سال ۱۲۰۳، رکن الدین سلیمان دوم از سلطنت روم تصمیم به تصرف سواحل جنوبی دریای سیاه و حکمرانی بر آناتولی (آسیای کوچک) گرفت. او با ۴۰۰٬۰۰۰ جنگجوی مسلمان از امارات و سلطنت های ارزنکا، ابولیستان، ارزروم و شام (سوریه) به پادشاهی گرجستان حمله کرد و کنترل چندین استان جنوبی گرجستان از جمله سپری را به دست گرفت. در همان سال، با پیروزی در نبرد باسینی، گرجستان موفق شد ترکان را اخراج کرده و منطقه سپری را دوباره آزاد کند. در قرن ۱۵ میلادی، سپری تحت کنترل آق قویونلو بود. در سال ۱۵۰۲، پس از شکست و فروپاشی این کنفدراسیون، این سرزمین ها به دست صفوی افتادند با این حال، حکومت محلی آق قویونلو در سپری تا زمانی که با استفاده از انحلال دولت آق قویونلو پس از مرگ یعقوب، سپری به دست مزچابوک، اتابگ سامتسخه-ساتاباگو افتاد، ادامه یافت. نام دستیار مزچابوک که در تمام یا بخشی از این دوره در اسپیر مسئول بود، به لطف یک کلوفون که در سال ۱۵۱۲ به یک نسخه خطی ارمنی افزوده شد و از
امارت بر سپری از بارون کیتِوان، از قوم گرجی یاد می کند، شناخته شده است. مزچابوک سیاستی از مسامحه با امپراتوری عثمانی در پیش گرفت و قلعه اسپیر را در اکتبر ۱۵۱۴ به سلطان سلیم تسلیم کرد. امپراتوری عثمانی تا سال ۱۵۱۵ احتمالاً تمام سپری را از دست مزچابوک گرفت. تاریخ مدرن اولیه. در سال ۱۵۲۰، سپری به یک "کاظا" در داخل امپراتوری عثمانی تبدیل شد؛ در سال ۱۵۳۶، سپری به یک "سانجاک" تبدیل شد. در اوایل قرن شانزدهم، دره اسپیر هنوز تقریباً کاملاً ارمنی مسیحی بود: سرشماری عثمانی هیچ مسلمانی را ثبت نکرده بود. مسلمانان در قرون بعدی افزایش یافتند و در نهایت به اکثریت تبدیل شدند. در سال ۱۵۴۸، در طول جنگ عثمانی-صفوی (۱۵۳۲–۱۵۵۵), شهرهای اسپیر و بایبورد توسط شاه صفوی طهماسب اول تصرف و ویران شدند. در دوران جنگ جهانی اول، در سال ۱۹۱۶، منطقه توسط نیروهای روسی تصرف شد و در سال ۱۹۱۸ توسط جمهوری تازه تأسیس جمهوری ترکیه دوباره تصرف گردید.
تاچیبانا مینه هیرا ، متولد ۱۶۷۱ - مرگ ۱۷۴۶ میلادی، استاد چای به سبک نانبو در اواسط دوره ادو. رزمی کار نسل پنجم چیکوزن نیتن ایچی-ریو، از زمان میاموتو موساشی بود. نویسنده بوشو دنرایکی. این زندگینامه تاچیبانا مینه هیرا در سن ۵۲ سالگی، به عنوان نسل پنجم چیکوزن نیتن ایچی-ریو، سبکی در شمشیرزنی بنیان گذاری شده توسط میاموتو موساشی، فنون نظامی را به سه تن از شاگردان خود آموزش داد. او پس از جمع آوری زندگی نامه موساشی به عنوان هیهو تایسو بوشو گنشین کودن رای (兵法大祖武州玄信公伝来 へいほう たいそ ぶしゅう げんしん こうでんらい) به عنوان «یادداشت تکمیلی»، زندگی نامه مختصری از سه پیشین خود، جد دوم ترائو ماگونوجو، جد سوم شیباین سانزامون، و جد چهارم یوشیدا تارومون و زندگی نامه نسل پنجم تانجمینه هیتوشی را در یک کتاب واحد ترکیب کرد و می توان گفت زندگی نامه ای است که رسم مکتب را از بنیان گذار آن موساشی به خودش می رساند.
مدرسه ارمنی سورپ هاگوپ ("مدرسه ارمنی سنت یعقوب") یک مدرسه نیمه خصوصی مقطع دبیرستان است که در مونترال، کبک، کانادا واقع شده است. این مدرسه ارمنی-کانادایی حدود ۱٬۱۰۰ دانش آموز دارد که این آمار شامل کودکان پیش دبستانی نمی شود. تحصیل از پیش دبستانی شروع شده و تا آموزش متوسطه (سطح پنجم دبیرستان) ادامه می یابد، پس از آن فارغ التحصیلان تحصیلات خود را در سیژپ ادامه می دهند. مدیر فعلی این مدرسه لوری آبرکیان است. طبق مطالعه ای که توسط مؤسسه فریزر در سال ۲۰۰۵ انجام شد، مدرسه ارمنی سورپ هاگوپ در میان بهترین مدارس متوسطه در کبک رتبه دهم را کسب کرده است، در حالی که مدرسه «خانم ادگار سند مدرسه خانم کرامپ» در رتبه اول قرار دارد. این مدرسه بزرگ ترین مدرسه ارمنی خارج از ارمنستان است که حتی از مدارس ارمنی لبنان و سوریه نیز بزرگتر است. این مدرسه که جمعیت دانش آموزی آن کاملاً از جامعه ارمنی است، به زبان فرانسوی آموزش می دهد و انگلیسی به عنوان زبان دوم نیز تدریس می شود و کلاس های تاریخ ارمنی نیز ارائه می شود. وزارت آموزش و پرورش کبک بخشی از کمک هزینه ها را برای این مدرسه تأمین می کند. تاریخ. تأسیس. تأسیس یک مدرسه ارمنی و کلیسا در
مونترال توسط کمیته اجرایی به ریاست یروانت پسرمدجیان آغاز شد. آموزش ارمنی زمانی آغاز شد که یک مدرسه ارمنی در سال ۱۹۵۹ آغاز به کار کرد. سپس، در تاریخ سپتامبر ۱۹۷۳، انجمن کمک های ارمنی یک پیش دبستانی برای کودکان ارمنی که از دو تا پنج سال سن داشتند، راه اندازی کرد. در سال ۱۹۷۴، مدرسه ارمنی سورپ هاگوپ در خیابان پارتنایس تأسیس شد و با ۳۷ دانش آموز از پیش دبستانی تا اول دبستان شروع به کار کرد. کلیسای ارمنی سورپ هاگوپ یک کمیته اجرایی تأسیس کرد تا نیازهای آموزشی جامعه ارمنی در حال رشد در لاوال و مونترال را برآورده کند. پیش دبستانی انجمن کمک های ارمنی حالا باید کودکان را برای تحصیلات آینده آماده می کرد. تعداد کودکان پیش دبستانی انجمن کمک های ارمنی افزایش یافت و از ۶۰ نفر به ۱۶۰ نفر رسید. توسعه. در سال ۱۹۷۵، مدرسه به یک ساختمان جدید در خیابان ویکتور نقل مکان کرد. به صورت متداوم مدرسه هر سال رشد کرد و ابتدا به یک مدرسه ابتدایی تبدیل شد و سپس با کسب مجوز کلاس های مقطع دبیرستان خود را راه اندازی کرد. در سال ۱۹۸۷، مدرسه سورپ هاگوپ به ساختمان پیشین "مدرسه متوسطه مالکوم کمپبل" منتقل شد که یک ساختمان بزرگتر بود و بخشی از سیستم
مدرسه عمومی به زبان انگلیسی بود. این ساختمان در کنار کلیسای ارمنی سورپ هاگوپ واقع شده است. مدرسه باید به طور تدریجی توسعه می یافت تا به اندازه فعلی خود که بیش از ۸۰۰ دانش آموز دارد، برسد. انجمن کمک های ارمنی حمایت زیادی از مدرسه کرده است. در واقع، کتابخانه و آزمایشگاه کامپیوتر مدرسه به طور گسترده ای به لطف تلاش های انجمن کمک های ارمنی توسعه یافته است. آموزش. مدرسه ارمنی سورپ هاگوپ یک مدرسه فرانسوی زبان است و بیشتر کلاس ها به زبان فرانسه تدریس می شوند، مانند ریاضیات، علم و تاریخ کانادا و تاریخ کبک؛ با این حال، برخی از کلاس ها مانند زبان ارمنی و ادبیات ارمنی به زبان ارمنی تدریس می شوند. ادبیات ارمنی و تاریخ ارمنستان تدریس می شود تا هویت فرهنگی ارمنی در نسل های جدید جامعه ارمنی-کانادایی حفظ شود. زبان انگلیسی و ادبیات انگلیسی علاوه بر ارمنی و فرانسه تدریس می شوند. فعالیت های فوق برنامه نیز، مانند هنر، ورزش، شطرنج و موسیقی در این مدرسه انجام می شوند. در تاریخ ژانویه ۲۰۱۸، نخستین مسابقه جغرافیایی در مدرسه برگزار شد.
کوداچی ، به معنای واقعی کلمه به " تاچی کوچک یا کوتاه (شمشیر)" ترجمه می شود، یکی از شمشیرهای ژاپنی سنتی (نیهونتو nihontō) است که توسط طبقه سامورایی ژاپن فئودال استفاده می شود.
ارمنس رجبیان (۱۷ مارس ۱۹۰۶ - ۲۹ سپتامبر ۱۹۸۹) یک زن آمریکایی ارمنی تبار بود که با اشتیاق خود به عنوان منتقد کتاب، سخنران، مجری و نویسنده، مخاطبان تگزاس را شیفته خود کرد. او در طول بیش از ۴۰ سال فعالیت حرفه ای خود، ده ها باشگاه کتاب (که به نام باشگاه های کتاب رجبیان و همچنین با نام های وابسته دیگر شناخته می شوند) را الهام بخشید و دو کتاب در مورد مبارزات خود و همسرش در مواجهه با نسل کشی ارامنه نوشت. زندگی شخصی. ارمنس رجبیان با نام ارمنس ماریون ورساوریان در امپراتوری عثمانی در ۱۷ مارس ۱۹۰۶ به دنیا آمد. پدرش یک وکیل برجسته برای دولت عثمانی و همچنین رهبری در جامعه ارمنی بود. مادرش از اشراف زمین دار بود. رجبیان دومین دختر از سه دختر بود که برای آن ها به دنیا آمد. آقای ورساوریان آرزوی بردن خانواده اش به آمریکا و دور از تنش های بین ترک ها و ارامنه را داشت. در طول جنگ جهانی اول، هنگامی که نسل کشی ارامنه در منطقه به اوج خود رسیده بود، آقای ورساوریان خانواده اش را به استانبول منتقل کرد تا از خطر قریب الوقوع دوری کنند. خانواده در آنجا مستقر شدند و در ۱۹۱۹، پدر رجبیان او و یکی از دوستانش را به انگلستان فرستاد تا زندگی کنن
د و انگلیسی بیاموزند. خواهر رجبیان، آناهید، با یک آمریکایی ازدواج کرد و در لس آنجلس ساکن شد. در ۱۹۲۰، او خواهر کوچک ترش را دعوت کرد و رجبیان به همراه این زوج نقل مکان کرد. او نام خانوادگی دختری خود را به وریان کوتاه کرد و به مدرسه عالی لوس آنجلس رفت، جایی که در ۱۹۲۴ مدرک دیپلم گرفت. سپس به دانشگاه کالیفرنیا، شاخه جنوبی (اکنون UCLA) رفت و گواهینامه تدریس در مدرسه ابتدایی را در ژانویه ۱۹۲۷ دریافت کرد. او به عنوان معلم کار کرد تا زمانی که در ۱۹۲۸ با وهرام رجبیان ازدواج کرد. ارمنس و وهرام بلافاصله پس از ازدواج به هوستون نقل مکان کردند و پسرشان میرون در آنجا در ۱۹۳۰ به دنیا آمد. چهار سال بعد، در ۱۹۳۴، خانواده به دالاس رفتند، شهری که ارمنس و وهرام بلافاصله عاشق آن شدند. دخترشان مری در دالاس در ۱۹۳۶ به دنیا آمد. در همین زمان بود که ارمنس رجبیان با اتا مای پیکنز آشنا شد که ایده باشگاه رجبیان را در ذهن او کاشت. رجبیان همچنین نویسنده ای پرکار بود و صدها صفحه درباره موضوعات مختلف از فرهنگ و تاریخ تا تجربیات شخصی سفرهای خود نوشت. پس از محبوبیت باشگاه های رجبیان، ارمنس در سراسر تگزاس سخنرانی کرد، از جمله در مؤسساتی چون دا
نشگاه متودیست جنوبی، دانشگاه وسلیان تگزاس و حتی یک بار برای مخاطبی به تعداد ۱۵۰۰ نفر در هوستون سخنرانی کرد. رجبیان ها در اواخر زندگی خود مسافرت های زیادی داشتند، اغلب به شهرهای زادگاهشان و همچنین بسیاری از شهرهای دیگر جهان سفر می کردند. ارمنس رجبیان تا زمان مرگش در ۲۹ سپتامبر ۱۹۸۹ در دالاس زندگی کرد. باشگاه های رجبیان. در دالاس در دهه ۱۹۳۰، نقد کتاب نقش مهمی در زمینه تفریحات داشت و زنان در باشگاه های مختلف گرد هم می آمدند تا به سخنرانی یک منتقد گوش دهند. در یکی از این باشگاه ها در اواخر ۱۹۳۶، خانم اتا مای پیکنز برای اولین بار به سخنرانی ارمنس رجبیان گوش داد. رجبیان قبلاً از نقد دیگری درباره "چهل روز موسی داغ" شنیده بود و از عدم آگاهی آن منتقدان نسبت به فرهنگ ارمنی و تاریخ مایوس شده بود، بنابراین نقد خود را در لیگ داستان گویی دالاس ارائه داد. پیکنز تحت تأثیر زیادی قرار گرفت و در تابستان ۱۹۳۷ با رجبیان ملاقات کرده و از او درخواست کرد تا به باشگاه او بپیوندد. پس از کشف این که باشگاهی وجود ندارد، پیکنز پیشنهاد تأسیس یک باشگاه را داد. آن دو با هم همکاری کردند تا باشگاه را راه اندازی کنند و به زودی، سخنوری هوشمندان
ه و مشتاقانه رجبیان افراد بسیاری را جذب کرد و زنان در لیست انتظار قرار گرفتند. به سرعت چندین باشگاه دیگر تأسیس شد که رجبیان به نوبت در همه آنها سخنرانی می کرد زیرا لیست انتظار بسیار طولانی شده بود. در طی چند سال، بیش از ۴۰ باشگاه با استفاده از نام رجبیان به وجود آمد. او به طور میانگین ۴۲ نقد در ماه در طول ۳۴ سال اول فعالیت حرفه ای خود ارائه می داد تا این که در دهه ۶۰ سالگی مجبور شد تعداد آنها را کاهش دهد. سایر آثار و جوایز. در این دوره شلوغ، رجبیان همچنین به مدت هفت سال خلاصه ای از اخبار را در روزهای یکشنبه صبح در رادیو WFAA AM ارائه می کرد. او در طول زندگی اش سه کتاب نوشت: "وصیت نامه ایمان" داستان خودش، "سفر به آزادی" داستان همسرش، و "کتاب" دوران مطالعه کتاب مقدس او. در ۱۹۵۹، فرزندان انقلاب آمریکا، شاخه جین داگلاس، او را با مدال آمریکایی گرایی تجلیل کردند. در همان سال، مجله "تایم" او را به عنوان یکی از زنان برجسته جنوب غرب نامید. چهار سال بعد، در ۱۹۶۳، او جایزه خدمات زونتا را دریافت کرد.
قارص شهری در شمال شرقی ترکیه است که به طور تاریخی خانه جمعیت بزرگی از ارمنی ها بود. پیش از نسل کشی ارمنی ها که در جریان جنگ جهانی اول رخ داد، قارص مرکز پررونقی از فرهنگ ارمنی بود و جامعه بزرگی از ارمنی ها در کنار ترک ها، کردها و دیگر گروه های قومی زندگی می کردند. تاریخ. ارمنی ها قرن ها در قارص و منطقه اطراف آن زندگی می کردند و حضور قابل توجهی در این شهر به عنوان بازرگان، صنعتگر و حرفه ای داشتند. در قرن نوزدهم، قارص به مرکز زندگی فکری و فرهنگی ارمنی تبدیل شد. این شهر همچنین به خاطر سنت های غنی ادبی و هنری اش شناخته می شد و نویسندگان، شاعران و موسیقی دانان برجسته ارمنی آن را خانه خود می دانستند. در قرن نهم، قلمروهای سلطنتی خاندان باگراتونی شامل نواحی واناند و شیراک بودند که اکنون بخشی از استان قارص مدرن هستند. این مناطق به طور تاریخی ارمنی بودند و جزو مراکز مهم پادشاهی باگراتید همراه با شهر آنی که به عنوان پایتخت اصلی شناخته می شد به شمار می رفتند. نسل کشی ارمنی ها. قارص به طور تاریخی دارای جمعیت بزرگی از ارمنی ها بود که قرن ها در این شهر زندگی می کردند. با این حال، تنش ها بین جوامع ارمنی و ترک در اواخر قرن ۱۹
و اوایل قرن ۲۰ افزایش یافت، به ویژه پس از شکست امپراتوری عثمانی در جنگ جهانی اول. در سال ۱۹۱۸، قارص به طور موقت تحت کنترل ارمنی ها قرار گرفت، اما به سرعت توسط نیروهای ترک بازپس گرفته شد. پس از آن، پیمان قارص در سال ۱۹۲۱ امضا شد که کنترل دولت ترکیه بر این منطقه را به رسمیت شناخت. این دوره از آشوب های سیاسی و تغییرات، تأثیر ویرانگری بر جامعه ارمنی قارص داشت. در سال های پس از پیمان، ارمنی های قارص با آزار و اذیت و خشونت روبرو شدند که شامل کشتارها، تبعیدهای اجباری و تصرف اموال بود. دولت ترکیه سیاست هایی را اجرا کرد که علیه مسیحیان ارمنی تبعیض قائل می شد، که منجر به مهاجرت بسیاری از ارمنی ها از این منطقه شد. تعیین تعداد دقیق ارمنی هایی که در این دوران از قارص ناپدید شدند، دشوار است اما برآوردها نشان می دهد که هزاران نفر کشته شدند و اکثریت جمعیت ارمنی مجبور به ترک منطقه شدند. مکان های فرهنگی. استان قارص دارای مجموعه ای از کلیساها و صومعه های ارمنی قرون وسطی است که شهر آنی یکی از نمونه های برجسته آن است. این شهر که ابتدا تحت مالکیت خاندان اشرافی کامساراکان ها بود و سپس به تصرف خاندان باگراتیدها درآمد، به دلیل اهمیت
تاریخی، باستان شناسی و هنری خود شناخته شده است، زیرا تاریخ تکامل معماری قرون وسطی را بین قرن های ۷ تا ۱۳ به طور جامع نشان می دهد. در پی شناسایی ارزش آن، آنی در سال ۲۰۱۶ به فهرست میراث جهانی یونسکو افزوده شد. این مکان مشهورترین سایت در منطقه است. در سال های اخیر اگرچه تلاش هایی برای حفظ آن انجام شده است، از جمله بازسازی کلیسای جامع و دیگر بناها اما بقایای معماری آنی عمدتاً در حال تخریب شدن است. علاوه بر این، برخی از کلیساها به دلیل محدودیت های دولتی در نزدیکی مرز قابل دسترسی نیستند. یکی از مشهورترین کلیساهای ارمنی در آنی، کلیسای جامع آنی، که به کلیسای نجات دهنده نیز معروف است، می باشد. آنی، پایتخت ارمنستان قرون وسطی که یکی از نخستین پادشاهی ها بود که در اوایل قرن ۳ میلادی مسیحیت را به عنوان دین دولتی خود پذیرفت، اکنون در حال تخریب است و تنها بقایای آن باقی مانده است. این شهر که به عنوان یک دژ در قرن پنجم تأسیس شد، در قرن دهم به عنوان پایتخت ارمنستان انتخاب شد. این شهر با جمعیتی بالغ بر ۱۰۰٬۰۰۰ نفر و تعداد زیادی از ساختارهای مذهبی شکوفا شد و به دلیل داشتن تعداد زیادی کلیسا به "شهر هزار و یک کلیسا" مشهور شد. دیگ
ر کلیساهای ارمنی برجسته در آنی شامل کلیسای سنت گریگور تیگران هوننتس، کلیسای سنت گریگور گاجیک و کلیسای نجات دهنده هستند. با وجود اهمیت تاریخی و فرهنگی این کلیساها، بسیاری از آن ها در طول قرون به دلیل بی توجهی و بلایای طبیعی در حال خرابی هستند و برخی از آن ها حتی در سال های اخیر توسط مقامات ترک به طور عمدی نابود شده اند. با این حال، تلاش هایی در حال انجام است تا این آثار فرهنگی مهم برای نسل های آینده حفظ و محافظت شوند.
فحشا در ارمنستان غیرقانونی است این قانون بر اساس قانون اداری (ماده ۱۷۹٫۱) وضع شده است. فعالیت های مرتبط مانند اداره روسپی خانه و دلالی توسط قانون کیفری ممنوع است هرچند که گفته می شود روسپی خانه ها در پایتخت ایروان و گوریس وجود دارند. به گفته یونسکو، از زمان فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در ۱۹۹۱، فحشا در این کشور رشد کرده است. حدود ۵٬۶۰۰ زن در ارمنستان درگیر فحشا هستند که حدود ۱٬۵۰۰ نفر از آن ها در ایروان هستند. اما آمارهای رسمی پلیس به مراتب پایین تر است، به عنوان مثال در سال ۲۰۱۲ تعداد آن ها ۲۴۰ نفر گزارش شده است. گفته می شود که پلیس و دیگر نیروهای امنیتی با فحشا کنار می آیند. بسیاری از زنان به دلیل بیکاری به فحشا روی می آورند. فحشای کودکان یک مشکل در این کشور است اما مقامات این موضوع را رد می کنند. قاچاق جنسی نیز یک مشکل شایع است. تاریخ. در آغاز قرن بیستم، فحشا در ارمنستان قانونی و تحت قوانین خاص بود. هدف اصلی این قوانین کنترل بیماری های مقاربتی بود. روسپی خانه ها می توانستند توسط زنان بالای ۳۵ سال تأسیس شوند. روسپی خانه ها نمی توانستند در فاصله ۳۲۰ متری از کلیساها، مدارس و دیگر مکان های عمومی قرار گیرند. مالک
باید در همان محل زندگی می کرد و خود نباید به فحشا مشغول می شد. او می توانست حداکثر ۳/۴ از درآمد فاحشه ها را دریافت کند. روسپی خانه سابقی در خیابان تریان، ایروان هنوز با زنان برهنه کنده کاری شده در نمای ساختمان قابل مشاهده است. در طول دوران شوروی، فحشا رسماً وجود نداشت. فاحشه ها به اردوگاه های کار برای آموزش مجدد فرستاده می شدند. این وضعیت ادامه داشت تا سال ۱۹۸۷ که قانون اداری ممنوعیت فحشا وضع شد. دعوت ها برای قانونی کردن. رئیس مرکز علمی-پزشکی بیماری های پوستی و عفونی، دکتر ساموئل هوهانسیان، در ژوئن ۲۰۱۵ گفت: «قانونی کردن فحشا در ارمنستان می تواند موجب کاهش ۶۰٪ بیماری های مقاربتی شود.» او افزود که این حرفه قدیمی باید به طور دقیق تحت کنترل کشور باشد. در سال ۲۰۱۶، رئیس دفتر مجمع شهروندان هلسینکی در وانادزور، آرتور ساکونتس، خواستار قانونی شدن و تنظیم فحشا شد. او گفت که مالیات هایی که از فاحشه ها دریافت می شود به نفع کشور خواهد بود و افزود که: «خدمات جنسی پولی نباید به عنوان یک عمل مجازات پذیر در نظر گرفته شود؛ آن ها نباید تحت پیگرد قرار گیرند تا از دست گروه های جنایتکار سازمان یافته که ممکن است فاحشه ها را قربان
ی قاچاق داخلی کنند، خارج شوند.» در آستانه انتخابات پارلمانی ارمنستان در سال ۲۰۱۷، نخست وزیر پیشین هرانت باگراتیان از حزب دموکرات های آزاد گفت که فحشا باید قانونی و مجوزدار شود و مالیات بر خدمات آنان می تواند به نفع بودجه دولتی باشد. قاچاق جنسی. قاچاقچیان انسان از قربانیان داخلی و خارجی در ارمنستان بهره برداری می کنند و همچنین قربانیان را از ارمنستان به خارج از کشور قاچاق می کنند. زنان و کودکان ارمنی در امارات متحده عربی و ترکیه به قاچاق جنسی دچار می شوند. زنان و کودکان ارمنی همچنین در داخل کشور به قاچاق جنسی دچار می شوند. زنان روسی که به عنوان رقصنده در کلوپ های شبانه کار می کنند، در معرض قاچاق جنسی هستند. وزارت امور خارجه ایالات متحده دفتر نظارت و مبارزه با قاچاق انسان ارمنستان را در رده بندی دوم (Tier 2) قرار داده است.
کماندوهای هیولایی () یک مجموعه تلویزیونی پویانمایی بزرگسالان آمریکایی بر پایهٔ دی سی کامیکس است و در آن تیمی با همین نام حضور دارند. این مجموعه به دست دی سی استودیوز و برادران وارنر انیمیشن ساخته شده است و نخستین قسمت در دنیای دی سی (DCU) محسوب می شود. داستان این مجموعه بر روی یک تیم عملیات پنهانی از هیولاها که به دست آماندا والر گرد هم آمده اند متمرکز است. همهٔ هفت قسمت توسط خالق مجموعه جیمز گان نوشته شده است و دین لوری به عنوان شورانر و ایو «بالاک» بیگرل به عنوان کارگردان ناظر فعالیت کرده اند. ایندیرا وارما، شان گان، آلن تودیک، زوئی چائو، دیوید هاربر و فرانک گریلو در این مجموعه ایفای نقش کرده اند. پس از اینکه جیمز گان و پیتر سفرن در اکتبر ۲۰۲۲ به عنوان مدیرعاملان مشترک دی سی استودیوز انتخاب شدند، آن ها در ژانویهٔ ۲۰۲۳ "کماندوهای هیولایی" را معرفی کردند. ساخت مجموعه تا آن زمان آغاز شده بود و مراحل گزینش بازیگران در حال انجام بود. بازیگران در آوریل همان سال اعلام شدند. پویانمایی این مجموعه بر عهدهٔ Bobbypills و Studio IAM بود. "کماندوهای هیولایی" نخستین بار در ۵ دسامبر ۲۰۲۴ در سرویس استریم مکس به نمایش درآمد.
این مجموعه نقدهای مثبتی از سوی منتقدان دریافت کرد. این مجموعه نخستین مدخل در بخش یکم دنیای دی سی: خدایان و هیولاها محسوب می شود. این مجموعه در دسامبر ۲۰۲۴ برای فصل دوم تمدید شد. خلاصه داستان. داستان مجموعه دو سال پس از رخدادهای "جوخه انتحار" (۲۰۲۱) و پس از وقایع فصل نخست "پیس میکر" (۲۰۲۲) جریان دارد؛ آماندا والر دیگر نمی تواند مانند جوخه انتحار و پیس میکر جان انسان ها را برای عملیات های مخفیانه اش به خطر بیندازد. در عوض، او یک تیم عملیات مخفیانه از هیولاها به نام کماندوهای هیولایی به رهبری ژنرال ریک فلگ سینیور جمع آوری می کند. پخش. دو قسمت نخست "کماندوهای هیولایی" در ۵ دسامبر ۲۰۲۴ در سرویس استریم مکس نمایش داده شد. پنج قسمت دیگر تا ۹ ژانویه ۲۰۲۵ به صورت هفتگی منتشر شدند. این نخستین مدخل در بخش یکم دنیای دی سی: خدایان و هیولاها به شمار می رود. بازخورد. نقدهای "کماندوهای هیولایی" مثبت بودند.
ویژگی های جمعیت شناسی جمعیت جمهوری آرتساخ شامل تراکم جمعیت، قومیت، سطح تحصیلات، سلامت جمعیت، وضعیت اقتصادی، تعلقات مذهبی و سایر جنبه ها می باشد. در سرشماری سال ۲۰۱۵، جمعیت آرتساخ ۱۴۵۰۵۳ نفر شامل ۱۴۴۶۸۳ ارمنی و ۲۳۸ روسی و دیگران بوده است. پس از حمله ۲۰۲۳ جمهوری آذربایجان به قره باغ کوهستانی و پاکسازی قومی ارمنی ها از قره باغ کوهستانی، یک هیئت سازمان ملل تخمین زد که تنها ۵۰ تا ۱۰۰۰ ارمنی در منطقه باقی مانده اند. دین اکثر جمعیت ارمنی مسیحیت است و به کلیسای حواری ارمنی تعلق دارند. برخی فرقه های کلیسای ارتدکس شرقی و مسیحیت انجیلی نیز در این مناطق وجود دارند. ادیان دیگر فعال شامل یهودیت است. مروری تاریخی بر جمعیت شناسی آرتساخ. سده ۱۸. اعداد مشخصی در مورد وضعیت جمعیتی در آرتساخ از سده هجدهم وجود دارد. ارشماندریت میناس تیگرانیان پس از انجام مأموریت مخفیانه خود در ارمنستان ایران به دستور پتر کبیر تزار روسیه در گزارشی به تاریخ ۱۴ مارس ۱۷۱۷ اظهار داشت که ایلخانی صومعه گندزاسار در آرتساخ ۹۰۰ روستای ارمنی را تحت اختیار خود دارد. پادشاه گرجستان، ایراکلی دوم، در نامه خود در سال ۱۷۶۹ به کنت پی. پانین روسیه، در توصیف آرتساخ ن