Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
استان آذربایجان شرقی، با مرکزیت تبریز، یکی از مهم ترین و تأثیرگذارترین مناطق فرهنگی ایران به شمار می رود. این استان که در شمال غرب کشور و در مجاورت قفقاز قرار دارد، با برخورداری از پیشینه ای غنی، نقش مهمی در شکل گیری و گسترش فرهنگ ایرانی، به ویژه در حوزه های زبان، ادب، موسیقی، هنرهای دستی و آیین های سنتی ایفا کرده است. فرهنگ در این استان، ترکیبی از عناصر بومی، اسلامی و ایرانی است که در گذر زمان، با تحولات اجتماعی و سیاسی، دگرگونی های متعددی را تجربه کرده، اما هویت فرهنگی آن همچنان پررنگ و زنده باقی مانده است. استان آذربایجان شرقی با داشتن چهره های فرهنگی برجسته ای همچون محمدحسین شهریار، با میراث فرهنگی ملموس و ناملموس فراوانی شناخته می شود. از جمله ویژگی های متمایز این استان می توان به وجود زبان ترکی آذربایجانی، موسیقی عاشیقی، فرش تبریز، آیین های محلی و جشنواره های فرهنگی اشاره کرد. نقش تبریز به عنوان یکی از قدیمی ترین شهرهای فرهنگی ایران در دوره های مختلف تاریخ، به ویژه در دوران صفویه، قاجار و مشروطه، گواهی بر پیشتازی این خطه در عرصه فرهنگ و هنر است. زبان و ادبیات. زبان غالب مردم آذربایجان شرقی، ترکی آذربایج
انی (به انگلیسی: Azerbaijani Turkish) است که در کنار زبان فارسی، به عنوان زبان رسمی کشور، در تعامل فرهنگی، آموزشی و رسانه ای مورد استفاده قرار می گیرد. گویش ترکی در این منطقه دارای ساختار آوایی، واژگانی و دستوری خاصی است که آن را از سایر گونه های ترکی در ایران و قفقاز متمایز می سازد. بسیاری از واژه های اصیل، اصطلاحات و ضرب المثل های رایج در این گویش، ریشه در تاریخ، جغرافیا و ذهنیت جمعی مردم منطقه دارند. ادبیات ترکی آذربایجانی در این استان، هم در قالب ادبیات شفاهی و هم ادبیات مکتوب رشد یافته است. ادبیات شفاهی در قالب هایی چون لَتِفَه ها، چیستان ها، افسانه ها، ترانه های محلی (بایاتی)، نغمه های لالایی و داستان های فولکلوریک حضور چشمگیری دارد. این گنجینهٔ زنده، نسل به نسل منتقل شده و بخش مهمی از حافظه فرهنگی جامعه را شکل داده است. در حوزه ادبیات مکتوب، استان آذربایجان شرقی زادگاه یا محل رشد بسیاری از شاعران، نویسندگان و اندیشمندان بزرگ ایرانی بوده است. یکی از شاخص ترین چهره ها در این زمینه، محمدحسین شهریار است که هم در شعر فارسی و هم در شعر ترکی آذربایجانی، آثاری ماندگار خلق کرده است. اثر برجستهٔ او، "حیدربابایه
سلام" یکی از تأثیرگذارترین نمونه های شعر ترکی مدرن در ایران محسوب می شود و بازتابی از فرهنگ، زبان و زندگی روستایی مردم آذربایجان است. از دیگر چهره های برجسته این حوزه می توان به سید ابراهیم نبوی، صمد بهرنگی، ستارخان و ده ها ادیب، داستان نویس و پژوهشگر محلی اشاره کرد که آثارشان در سطوح ملی و فراملی مورد توجه قرار گرفته اند. در دهه های اخیر، با رشد مراکز فرهنگی، دانشگاهی و نشر، ادبیات ترکی آذربایجانی در این استان جان تازه ای گرفته و تولیدات نوگرایانه در قالب داستان، رمان، شعر و حتی نمایشنامه، توسط نویسندگان بومی و نسل جدید خلق شده اند. همچنین مجلات و فصل نامه های فرهنگی به زبان ترکی آذربایجانی، به تقویت و مستندسازی این ادبیات کمک کرده اند. آداب و رسوم. استان آذربایجان شرقی، با پیشینه ای کهن و ارتباطات تاریخی با فرهنگ های متنوع ایران و قفقاز، از گنجینه ای غنی از آیین ها، مراسم و آداب اجتماعی برخوردار است. بسیاری از این آداب ریشه در باورهای اسطوره ای، سنت های دینی، تعاملات قبیله ای و شرایط اقلیمی دارد و هنوز هم در روستاها و برخی شهرها به شکل زنده و فعال برگزار می شوند. یکی از برجسته ترین ویژگی های فرهنگی در این ا
ستان، آیین های زندگی روزمره همچون عروسی، سوگواری، نوروز، شب چله (یلدا) و مراسم مذهبی است که با نمادها، خوراکی های سنتی، پوشاک خاص و موسیقی همراه می شود. مراسم عروسی. در روستاهای آذربایجان شرقی، عروسی های سنتی معمولاً چند روز طول می کشند و مراحل مختلفی دارند: خواستگاری (الچی لیق)، نامزدی (نیشان)، حنابندان (خینایاخدی)، عروسی (توی). در این مراسم، موسیقی عاشیقی، اجرای رقص محلی، شعرخوانی و پذیرایی با غذاهای خاص از عناصر جدانشدنی هستند. بسیاری از خانواده ها هنوز تلاش می کنند بخش هایی از این سنت ها را حفظ کنند، هرچند سبک زندگی مدرن شکل آن ها را تا حدی تغییر داده است. مراسم سوگواری. مردم آذربایجان شرقی، به ویژه در ماه محرم، مراسم عزاداری برای امام حسین (ع) را با شور فراوان برگزار می کنند. آیین هایی مانند شمع گردانی، شبیه خوانی (تعزیه)، علم گردانی و پخت نذری در نقاط مختلف استان برگزار می شود. در برخی شهرها، این مراسم با اشکال محلی و خاص اجرا می گردد که جنبه ای فرهنگی در کنار وجه مذهبی آن دارد. آیین های نوروز و چله. نوروز در آذربایجان شرقی با آیین هایی مانند چهارشنبه سوری، تکم گردانی (آیین نمایشی سنتی)، خانه تکانی، سبز
ه انداختن و دید و بازدید همراه است. همچنین مراسم شب چله (یلدا) با خواندن شاهنامه، خوردن هندوانه، آجیل، شیرینی و حضور سالمندان خانواده اهمیت خاصی دارد. آیین های زراعی و باورهای بومی. در مناطق روستایی، مردم به آیین های مربوط به کشاورزی و دامپروری همچون جشن برداشت، نذر باران (یاراچیلار)، و آیین های حفاظت از زمین و دام اعتقاد دارند. این آیین ها، ترکیبی از باورهای کهن و آموزه های دینی هستند که در قالب ضرب المثل ها، آوازهای محلی و دعاهای جمعی نمود پیدا می کنند. موسیقی و رقص محلی. موسیقی سنتی و محلی آذربایجان شرقی یکی از شاخص ترین جلوه های فرهنگی این استان است که در قالب های متنوع، با ریشه هایی عمیق در تاریخ، اسطوره و زندگی روزمره مردم جاری است. این موسیقی نه تنها ابزاری برای سرگرمی، بلکه رسانه ای برای انتقال فرهنگ، آموزش، سوگواری، حماسه سرایی و حتی مشاوره اخلاقی بوده است. موسیقی عاشیقی (Aşıq). در رأس موسیقی محلی آذربایجان شرقی، هنر عاشیقی قرار دارد. عاشیق ها شاعر، نوازنده، خواننده، راوی و فیلسوفان عامی فرهنگ آذربایجانی هستند. آن ها با ساز قوپوز (قوپوز: نوعی ساز زهی سنتی ترکی)، داستان هایی از عشق، حماسه، عرفان و مبا
رزه اجتماعی را در قالب شعر و آواز اجرا می کنند. موسیقی عاشیقی ریشه در دوران پیش از اسلام دارد و با گذر زمان، رنگ و بویی عرفانی و مذهبی نیز یافته است. در شهرهایی مانند تبریز، مراغه، اهر و سراب، مجالس عاشیقی هنوز به شکل رسمی و غیررسمی برگزار می شوند. همچنین جشنواره های عاشیقی در سطح ملی و بین المللی نیز هر ساله در این استان برگزار می گردد که نقش مؤثری در حفظ این میراث ناملموس ایفا می کند. سازهای محلی. موسیقی محلی آذربایجان شرقی بر پایه سازهایی همچون: استفاده از این سازها بسته به نوع مراسم، منطقه جغرافیایی و مضمون اجرا متفاوت است. برخی سازها در مناطق کوهستانی رایج ترند و برخی دیگر در آیین های شهری و دینی کاربرد دارند. رقص های سنتی. رقص های محلی در آذربایجان شرقی، به ویژه در مراسم عروسی و جشن های سنتی، جایگاه خاصی دارند. معروف ترین آن ها: رقص های محلی اغلب با موسیقی زنده همراه هستند و پیام هایی نمادین دربارهٔ قدرت، جوانمردی، عشق یا همبستگی اجتماعی در آن ها دیده می شود. بسیاری از این رقص ها نیز به ثبت میراث معنوی در سطح ملی رسیده اند. پوشاک سنتی. پوشاک سنتی مردم آذربایجان شرقی، آینه ای از تاریخ، اقلیم، طبقه اجتماع
ی و ارزش های فرهنگی این منطقه است. اگرچه در دهه های اخیر پوشش سنتی در مناطق شهری کمتر مورد استفاده قرار می گیرد، اما هنوز هم در روستاها، آیین ها، مراسم خاص، و جشنواره های فرهنگی این لباس ها کاربرد دارند و به عنوان نماد هویت قومی و منطقه ای حفظ شده اند. پوشاک زنانه سنتی. لباس زنان در آذربایجان شرقی به ویژه در نواحی روستایی و عشایری، بسیار رنگارنگ، چندلایه و چشم نواز است. از جمله اجزای این پوشاک می توان به موارد زیر اشاره کرد: در برخی مناطق مانند کلیبر، هوراند یا مرند، نقش ونگار لباس ها، نمادهایی از باورهای قدیمی یا مفاهیم زیست محیطی مانند خورشید، حیوانات یا عناصر طبیعت را به همراه دارند. پوشاک مردانه سنتی. لباس مردان نیز ساده اما بسیار کارآمد بوده و با توجه به سبک زندگی کشاورزی یا دامداری طراحی شده است. عناصر اصلی آن شامل: در گذشته، نوع پارچه و تزیینات لباس می توانست نشان دهنده طبقه اجتماعی، شغل یا حتی وضعیت تأهل افراد باشد. مثلاً لباس داماد با شال قرمز مشخص می شد و افراد سالمند معمولاً از رنگ های تیره تر استفاده می کردند. نقش پوشاک در آیین ها و هنرها. پوشاک سنتی نقشی اساسی در اجرای مراسم فرهنگی دارد؛ از جمله
در: امروزه تلاش هایی برای احیای پوشاک سنتی صورت گرفته و برخی طراحان مد ایرانی نیز از عناصر بومی آذربایجان شرقی در طراحی های معاصر بهره می برند. غذاهای محلی. غذاهای سنتی آذربایجان شرقی بازتابی از تاریخ، اقلیم، منابع طبیعی و سبک زندگی مردم این منطقه هستند. استفاده از مواد اولیه ساده اما مغذی، شیوه های پخت طولانی و ترکیب خلاقانه ادویه ها، باعث شده اند که خوراک های این استان شهرت ملی و حتی جهانی پیدا کنند. این غذاها نه تنها در سفره های روزمره بلکه در آیین های سنتی، جشن ها و مراسم مذهبی جایگاه ویژه ای دارند. کوفته تبریزی. بی تردید معروف ترین غذای این استان، کوفته تبریزی است. این غذای پرملات، از ترکیب گوشت چرخ کرده، لپه، برنج، سبزی معطر، تخم مرغ، پیاز، آلو، گردو، زرشک و گاهی تخم مرغ آب پز یا آلو در میان آن تهیه می شود. کوفته ها در سس گوجه فرنگی و زعفران پخته می شوند. هنر اصلی در کوفته پزی، شکل دادن صحیح و جلوگیری از باز شدن آن هنگام پخت است که مهارتی محلی و قدیمی است. آش ماست (آیران آشی). آش ماست یا آیران آشی یکی از غذاهای سبک و سالم است که بیشتر در ماه های گرم سال سرو می شود. این آش شامل نخود، برنج، سبزی آش، پیاز
داغ، سیر، و ماست محلی است و به صورت گرم یا سرد قابل سرو است. در برخی مناطق، در این آش از بلغور یا رشته محلی هم استفاده می شود. یتیمچه. یتیمچه یک خوراک گیاهی ساده اما بسیار لذیذ است که بدون گوشت پخته می شود و از بادمجان، گوجه فرنگی، فلفل، سیب زمینی، پیاز و گاهی تخم مرغ یا نخود تهیه می شود. این غذا معمولاً با نان سنگک یا لواش مصرف می شود و نماد غذایی سالم و اقتصادی است. کوکوی سبزیجات محلی. در روستاهای کوهستانی استان، انواع کوکو با سبزی های بومی مانند گزنه، چوچاق، گل گاوزبان، پیازچه کوهی یا تره وحشی پخته می شود که هم خاصیت دارویی دارند، هم طعم ویژه ای دارند. این غذا معمولاً با ماست محلی یا دوغ سرو می شود. صنایع دستی. استان آذربایجان شرقی یکی از قطب های اصلی صنایع دستی ایران است. این استان به ویژه در شهرهایی مانند تبریز، اسکو، مرند، هریس، شبستر و اهر، از مراکز فعال تولید صنایع دستی به شمار می رود. محصولاتی که نه تنها در داخل کشور، بلکه در بازارهای جهانی نیز شناخته شده اند و برخی از آن ها نشان ثبت جهانی یا ملی دارند. فرش تبریز. فرش دستباف تبریز مشهورترین و مهم ترین هنر دستی این منطقه است. این فرش ها با طرح های متن
وع از جمله شاه عباسی، اسلیمی، گل فرنگ، شکارگاه، ماهی درهم و رنگ های اصیل، شناخته می شوند. کیفیت بالای پشم و ابریشم مصرفی، گره های دقیق و ظرافت بی نظیر نقشه ها، فرش تبریز را در رده ممتاز جهانی قرار داده است. برخی از قالی های هنری تبریز در حراجی های بین المللی به قیمت های میلیون دلاری فروخته شده اند. ورنی (سوماک). ورنی بافی هنر تولید زیراندازی است میان فرش و گلیم، که بیشتر در میان عشایر قره داغ (ارسباران) رواج دارد. ورنی ها دارای نقش های حیوانی، هندسی یا گیاهی هستند و معمولاً با پشم یا کرک در رنگ های طبیعی بافته می شوند. این صنعت دستی، به ویژه در شهرستان های اهر، کلیبر و خداآفرین رونق دارد. نقره کاری و قلم زنی. تبریز از دیرباز یکی از مراکز اصلی نقره کاری و فلزکاری سنتی ایران بوده است. ظروف و زیورآلات نقره کاری شده با طرح های اسلیمی، شکارگاه، گل و مرغ، یا اشعار فارسی، توسط هنرمندان تبریزی ساخته می شود. برخی از استادکاران این رشته، جوایز جهانی نیز دریافت کرده اند. چرم دوزی و کفش دوزی سنتی. در تبریز، هنر چرم دوزی و کفش دوزی دست ساز نیز قدمتی دیرینه دارد. کفش های دست دوز تبریزی نه تنها در ایران بلکه در منطقه قفقاز،
ترکیه و آسیای مرکزی مشتری دارند. کیفیت چرم طبیعی و دقت در دوخت، وجه تمایز اصلی این محصولات است. سوزن دوزی و پارچه بافی. در برخی روستاها، زنان هنرمند به کار سوزن دوزی، ابریشم دوزی و پارچه بافی سنتی مشغول اند. این محصولات اغلب در تهیه لباس های سنتی یا تزئینات داخلی استفاده می شوند. سفال و سرامیک. سفال اسکو یکی از برجسته ترین انواع سفال در شمال غرب ایران است. طرح ها و نقش های سنتی با لعاب های مینایی، هنر این منطقه را از سایر مناطق متمایز می کند. تولیدات شامل کوزه، کاسه، گلدان و ظروف تزئینی هستند. باورها، ضرب المثل ها و فرهنگ عامه. فرهنگ عامه (فولکلور) در آذربایجان شرقی مجموعه ای است از اعتقادات، افسانه ها، مثل ها، ترانه ها و روایت هایی که نسل به نسل منتقل شده اند. این عناصر نقش مهمی در شکل گیری هویت فرهنگی مردم دارند و اغلب با زندگی کشاورزی، دامداری، دین، عرفان و اسطوره های محلی در هم تنیده اند. ضرب المثل ها. ضرب المثل های ترکی آذربایجانی که در این منطقه رواج دارند، گنجینه ای از خرد بومی و تجربه های تاریخی مردم اند. این مثل ها اغلب کوتاه، کنایه آمیز و سرشار از تصویرسازی هستند. برای نمونه: برخی از مثل ها برگرفته
از طبیعت، حیوانات یا عناصر بومی اند، که نشان از تعامل نزدیک مردم با محیط زیست دارد. باورها و خرافات محلی. در برخی مناطق روستایی هنوز باورهایی وجود دارد که ریشه در سنت ها و اسطوره ها دارند. برای نمونه: هرچند بسیاری از این باورها امروز با نگاه انتقادی یا نمادین دیده می شوند، اما در حافظه فرهنگی مردم همچنان زنده اند. افسانه ها و داستان های شفاهی. مردم آذربایجان شرقی دارای گنجینه ای از افسانه ها و داستان های شفاهی اند که بخشی از ادبیات عامه (ادبیات فولکلور) محسوب می شوند. نمونه هایی از این داستان ها: برخی از این روایت ها، به شکل مکتوب هم درآمده اند و در کتاب های مردم شناسی یا خاطرات شفاهی ثبت شده اند.
جاسویندر کائور «جاسی» سیدهو (۴ اوت ۱۹۷۵–۸ ژوئن ۲۰۰۰) یک آرایشگر هندی-کانادایی بود که پس از سفر از بریتیش کلمبیا، کانادا، در نزدیکی روستاهای کاونکه و خوسا در لودهیانا، پنجاب، در یک قتل ناموسی به کشته رسید. او به دستور مادرش، مالکیات کائور سیدهو، و عمویش، سورجیت سینگ بادشا، به عنوان مجازات ازدواج پنهانی اش ربوده، شکنجه و کشته شد. جاسی با کمک پلیس سواره نظام سلطنتی کانادا که او را از محل اقامتش اسکورت می کردند، از حبس خانوادگی فرار کرد. او از یکی از دوستانش پول گرفت تا بلیط هواپیما بخرد و در ۱۲ مه ۲۰۰۰ برای پیوستن به سوخویندر به هند پرواز کرد. در ۸ ژوئن، جاسی و سوخویندر توسط آدمکش هایی که توسط عمویش استخدام شده بودند، ربوده شدند. سوخویندر به شدت مورد ضرب و شتم قرار گرفت، در حالی که جاسی به یک مزرعه متروکه منتقل شد و متعاقباً در آنجا به قتل رسید. در ۹ ژوئن ۲۰۰۰، جسد او در یک کانال آبیاری در ۴۵ کیلومتری (۲۸ مایلی) کائونکه خوسا پیدا شد. گلوی او بریده شده بود. تحقیقات پلیس هند نشان داد که قاتلان از طریق تلفن با مادر و عمویش در تماس بوده اند و مشخص شد که دستور قتل جاسی توسط مادرش داده شده است. مادر و عمویش در ۶ ژانوی
ه ۲۰۱۲ دستگیر شدند. در نتیجه تحقیقات گسترده بازرس سواران سینگ، افراد مسلح محلی که در این قتل دست داشتند، دستگیر، محاکمه و محکوم شدند. تلاش هایی برای استرداد مالکیات کائور سیدهو و سورجیت سینگ بادشا از کانادا به هند برای محاکمه انجام شد، اما این روند به دلیل رویه دادگاه بریتیش کلمبیا و قوانین استرداد کانادا متوقف شد. وقتی در آن زمان برای کسب اطلاعات تحت فشار قرار گرفتند، پلیس سواره نظام سلطنتی کانادا، وزارت امور خارجه کانادا و وزارت دادگستری اظهار داشتند که پرونده همچنان فعال است و استرداد همچنان در حال بررسی است. پس از یک دهه تحقیق، مادر و عموی جاسی در ۶ ژانویه ۲۰۱۲ - تقریباً دوازده سال پس از قتل جاسی - توسط پلیس سلطنتی کانادا دستگیر شدند. دارشان سینگ سیدهو، یکی از مردانی که پیش از این به جرم قتل جسی محکوم شده بود اما بعداً پس از تجدیدنظرخواهی در هند تبرئه شد، در سال ۲۰۰۸ اقامت دائم کانادا را دریافت کرد، در حالی که در درخواست مهاجرت خود در مورد وضعیت کیفری خود دروغ گفته بود. او بعداً پس از آشکار شدن گذشته جنایی اش، در کانادا غیرقابل قبول اعلام شد. داستان جسی و سوخویندر موضوع فیلم تلویزیونی «قتل آشکار شده» است.
وب سایت دادخواستی با عنوان «عدالت برای جسی» که داستان او را بایگانی کرده و به احقاق عدالت برای او اختصاص دارد، توسط هزاران نفر در سراسر جهان امضا شده است. کتابی با همین نام، «عدالت برای جسی»، نوشتهٔ «پرایون»، از معاون سردبیر، فابیان داوسون، خبرنگار ویژه تریبون، جوپیندرجیت سینگ و ناشر پست آسیای جنوبی، هاربیندر سواک، در پایان سال ۲۰۱۱، درست قبل از اینکه مادر و عمویش متهم شوند، منتشر شد. این پرونده قتل همچنین در برنامه «قتل جاسی: فرار از عدالت (۲۰۱۲)» از سی بی سی تله ویژن در برنامه «ملک پنجم» نمایش داده شد. این پرونده توسط برنامه ویژه «عشق ممنوعه» از شبکه ان بی سی بنام خط تاریخ در ۲۷ اوت ۲۰۰۲ پوشش داده شد. فیلم سینمایی «جاسی عزیز»، ساخته تارسم سینگ، دربارهٔ این حادثه، برای اولین بار در جشنواره بین المللی فیلم تورنتو ۲۰۲۳ به نمایش درآمد و در برنامه جایزه پلتفرم برنده شد.
بلوار کشاورز یکی از بلوارهای مهم و رو به رشد در شمال غربی شهر اصفهان، استان اصفهان، ایران است که در محدوده مناطق ۱۳ و ۱۴ شهرداری اصفهان واقع شده است. این بلوار به دلیل موقعیت جغرافیایی مناسب، امکانات رفاهی و دسترسی آسان به سایر نقاط شهر، به یکی از محله های محبوب برای سکونت و فعالیت های تجاری تبدیل شده است. موقعیت جغرافیایی. بلوار کشاورز از شمال به اتوبان ها و خیابان های اصلی اصفهان و از جنوب به بلوار گل ها و بلوار دکتر حسابی محدود می شود. این بلوار در مجاورت محله هایی همچون باغ دریاچه و مهدیه قرار دارد و از شمال به جاده خاکی ادامه جاده تاکسیرانی متصل است. همچنین محله کشاورزی در جنوب غربی اصفهان، هم مرز با بلوار کشاورز است. تاریخچه و توسعه. بلوار کشاورز یکی از بلوارهای نسبتاً جدید شهر اصفهان است که در سال های اخیر با توسعه ساخت وسازهای مسکونی و تجاری، رشد قابل توجهی داشته است. شهرداری اصفهان در برنامه های توسعه شهری خود، توجه ویژه ای به بهبود زیرساخت ها و امکانات این منطقه داشته است تا کیفیت زندگی ساکنان افزایش یابد. امکانات و خدمات. این بلوار به دلیل وجود ایستگاه های متعدد حمل ونقل عمومی، از جمله خطوط اتوبوس
و بی آرتی، دسترسی مناسبی به سایر نقاط شهر دارد. همچنین پارک ها، مراکز خرید، مدارس و مراکز درمانی در نزدیکی بلوار کشاورز، امکانات رفاهی متنوعی را برای ساکنان فراهم کرده اند. باغ پرندگان اصفهان نیز در نزدیکی این منطقه واقع شده که یکی از جاذبه های طبیعی شهر محسوب می شود. ویژگی های اجتماعی و فرهنگی. بلوار کشاورز با جمعیت متنوع و جوان، محیطی پویا و اجتماعی دارد. وجود فضاهای سبز و فرهنگی در اطراف بلوار، فرصت هایی برای فعالیت های فرهنگی و تفریحی فراهم کرده است. همچنین این منطقه به دلیل آرامش نسبی و کیفیت بالای زندگی، مورد توجه خانواده ها و افراد جویای سکونت در محیطی مدرن قرار گرفته است. چالش ها و برنامه های آینده. با رشد سریع جمعیت و ساخت وساز در بلوار کشاورز، چالش هایی مانند ترافیک، کمبود پارکینگ و نیاز به توسعه زیرساخت های شهری مطرح شده است. شهرداری اصفهان برنامه هایی برای بهبود وضعیت ترافیکی، افزایش فضای سبز و توسعه خدمات عمومی در این منطقه در دست اجرا دارد.
نبرد فاو () عملیات نظامی بود که در ۲۰ مارس ۲۰۰۳ آغاز شد و به مدت چهار روز، به عنوان بخشی از حمله به عراق در سال ۲۰۰۳، ادامه یافت. یکی از اهداف اولیه ائتلاف، تصرف تمام سکوهای گازی و نفتی در شبه جزیره فاو، قبل از اینکه توسط ارتش عراق خرابکاری یا تخریب شوند، بود. انجام این کار همچنین عراق را از ایجاد یک فاجعه زیست محیطی دیگر، مانند آنچه در آتش سوزی های نفتی کویت و آلودگی نفتی جنگ خلیج فارس در سال ۱۹۹۱ انجام داده بود، محروم می کرد. با تصرف سواحل این کشور، ائتلاف همچنین می توانست کنترل سریع تر تولید نفت عراق را تضمین کند. تیپ ۳ کماندو نیروهای مسلح بریتانیا نیز همزمان ام قصر را تصرف می کرد، به طوری که بندر ام قصر - تنها بندر آب های عمیق در عراق - پس از پاکسازی خور عبدالله توسط گروه ویژه اقدامات ضد مین، می توانست برای ورود تجهیزات نظامی سنگین مورد استفاده قرار گیرد. واحد ۱۵ اعزامی تفنگداران دریایی ایالات متحده تحت فرماندهی تیپ ۳ کماندویی قرار گرفت تا نیروی لازم برای تصرف هر دو هدف را فراهم کند.
بلوار کشاورز یکی از بلوارهای اصفهان است که در جنوب غربی آن و در محدوده مناطق ۱۳ و ۱۴ شهرداری اصفهان واقع شده است. این بلوار به دلیل موقعیت جغرافیایی مناسب، امکانات رفاهی و دسترسی آسان به سایر نقاط شهر، به یکی از محله های محبوب برای سکونت و فعالیت های تجاری تبدیل شده است. موقعیت جغرافیایی. بلوار کشاورز از شمال به بزرگراه ها و خیابان های اصلی اصفهان و از جنوب به بلوار گل ها و بلوار دکتر حسابی محدود می شود. این بلوار در مجاورت محله هایی همچون باغ دریاچه و مهدیه قرار دارد و از شمال به جاده خاکی ادامه جاده تاکسیرانی متصل است. همچنین محله کشاورزی در جنوب غربی اصفهان، هم مرز با بلوار کشاورز است. تاریخچه و توسعه بلوار کشاورز یکی از بلوارهای نسبتاً جدید شهر اصفهان است که در سال های اخیر با توسعه ساخت وسازهای مسکونی و تجاری، رشد قابل توجهی داشته است. شهرداری اصفهان در برنامه های توسعه شهری خود، توجه ویژه ای به بهبود زیرساخت ها و امکانات این منطقه داشته است تا کیفیت زندگی ساکنان افزایش یابد. امکانات و خدمات این بلوار به دلیل وجود ایستگاه های متعدد حمل ونقل عمومی، از جمله خطوط اتوبوس و بی آرتی، دسترسی مناسبی به سایر نقاط
شهر دارد. همچنین پارک ها، مراکز خرید، مدارس و مراکز درمانی در نزدیکی بلوار کشاورز، امکانات رفاهی متنوعی را برای ساکنان فراهم کرده اند. باغ پرندگان اصفهان نیز در نزدیکی این منطقه واقع شده که یکی از جاذبه های طبیعی شهر محسوب می شود. ویژگی های اجتماعی و فرهنگی بلوار کشاورز با جمعیت متنوع و جوان، محیطی پویا و اجتماعی دارد. وجود فضاهای سبز و فرهنگی در اطراف بلوار، فرصت هایی برای فعالیت های فرهنگی و تفریحی فراهم کرده است. همچنین این منطقه به دلیل آرامش نسبی و کیفیت بالای زندگی، مورد توجه خانواده ها و افراد جویای سکونت در محیطی مدرن قرار گرفته است. چالش ها و برنامه های آینده با رشد سریع جمعیت و ساخت وساز در بلوار کشاورز، چالش هایی مانند ترافیک، کمبود پارکینگ و نیاز به توسعه زیرساخت های شهری مطرح شده است. شهرداری اصفهان برنامه هایی برای بهبود وضعیت ترافیکی، افزایش فضای سبز و توسعه خدمات عمومی در این منطقه در دست اجرا دارد.
پنی فورد (زاده ) خواننده و ترانه سرا آمریکایی است.
علی قمری (متوفی ۲۰ تیر ۱۳۹۹) سرهنگ بازنشسته ارتش جمهوری اسلامی ایران است. او جز فرماندهان نبرد خرمشهر بود که وظیفه رهبری گردار دژ را بر عهده داشت و همچنین جز فرماندهان ارتش بود که در آزادسازی خرمشهر نقش مهمی ایفا کرد. سرهنگ قمری که دوره های آموزشی نظامی ازجمله تکاوری کوهستان، رنجر، چترباز، چریک، گریلا، جنگ های نامنظم را در بالاترین سطح حرفه ای گذرانده و به عنوان استادی مجرب به هزاران نفر نیز این آموزش ها را ارائه داده است. او ۵۱ سال در ارتش، ۹۸ ماه خدمت در جبهه را در سابقه خود داشت. سرهنگ قمری جز اولین استادان ارتش و هم دوره حسن آبشناسان بود، که در طول خدمت خود بیش از ۵۰ هزار نفر از نیروهای ارتشی، بسیجی، و پاسدار را آموزش داده است و بعد از ۴۰ سال پس از نبرد خرمشهر درگذشت. تصرف پاسگاه مرزی عراق در روزهای ابتدای جنگ، وادار ساختن عراقی ها به عقب نشینی تا پشت مرزهایشان در روز هفتم جنگ، کشتن تک تیراندازهای عراقی بر بام خانه های خرمشهر، و مقاومت 17 ساعته پلیس راهنمایی و رانندگی خرمشهر مقابل یک گردان زرهی، ازجمله اقدامات سرهنگ قمری، تنها بازمانده دژ خرمشهر بود.
خارماهی دهان کوچک با نام علمی Micropterus dolomieu، گونه ای از ماهیان آب شیرین متعلق به تیرهٔ خورشیدماهیان آب شیرین است. این ماهی بومی شرق آمریکای شمالی است و یکی از گونه های محبوب برای ماهی گیری تفریحی به شمار می رود. خارماهی دهان کوچک یک شکارگر فرصت طلب است که از حشرات، سخت پوستان، کرم ها، دوزیستان و ماهیان کوچک تغذیه می کند. این گونه به دلیل رفتار تهاجمی در هنگام صید، قابلیت پرش از آب، و مقاومت بالا در برابر کشیده شدن به بیرون، محبوب ماهی گیران ورزشی است. برخی مناطق آن را برای کنترل زیستی یا صید ورزشی در آب های غیر بومی رهاسازی کرده اند، گرچه این موضوع گاه منجر به آسیب به اکوسیستم های محلی شده است. مشخصات ظاهری. خارماهی دهان کوچک بدنی دوکی شکل با رنگ قهوه ای مایل به سبز دارد و خطوط راه راه تیره ای بر روی بدنش دیده می شود. دهان آن نسبت به گونهٔ نزدیک تری به نام خارماهی دهان بزرگ کوچک تر است و انتهای دهانش معمولاً به پشت چشم نمی رسد. زیستگاه. این ماهی به طور طبیعی در رودخانه ها، نهرها و دریاچه های زلال با جریان ملایم زندگی می کند. ترجیح می دهد در مناطقی با کف سنگلاخی یا شنی، پوشش گیاهی کم و دمای متوسط تا خنک
اقامت داشته باشد. این گونه در بسیاری از نقاط آمریکا، کانادا و حتی مناطق غیر بومی به صورت مصنوعی معرفی شده است. زادآوری. زادآوری آن ها در بهار و اوایل تابستان رخ می دهد. نرها در بستر رود یا دریاچه لانه می سازند و پس از تخم ریزی ماده، وظیفهٔ نگهداری از تخم ها را بر عهده دارند.
خارماهی دهان بزرگ با نام علمی Micropterus salmoides، گونه ای از ماهیان آب شیرین متعلق به تیرهٔ خورشیدماهیان آب شیرین است. این ماهی از معروف ترین گونه های ماهی گیری ورزشی در آمریکای شمالی و همچنین از گونه های معرفی شده به بسیاری از مناطق جهان به شمار می رود. خارماهی دهان بزرگ از مهم ترین گونه های ماهی گیری ورزشی در آمریکای شمالی است و در صنعت گردشگری ورزشی ماهی گیری نقش چشمگیری دارد. با این حال، در زیست بوم های غیر بومی گاه به عنوان گونه ای مهاجم، تهدیدی برای گونه های بومی محسوب می شود. ویژگی های ظاهری. خارماهی دهان بزرگ بدنی کشیده و فشرده دارد. مهم ترین ویژگی تمایزدهندهٔ آن، دهان بسیار بزرگش است که آروارهٔ بالایی آن تا پشت چشم کشیده می شود. رنگ بدن آن سبز زیتونی تا سبز تیره با رگه ای تیره در امتداد پهلوهاست. بالهٔ پشتی آن به دو بخش تقسیم شده که قسمت جلویی آن خاردار و بخش پشتی نرم است. زیستگاه. این ماهی بومی آب های آرام ایالات متحده، کانادا و مکزیک است و در دریاچه ها، تالاب ها، و رودخانه های با جریان آهسته زندگی می کند. همچنین در بسیاری از نقاط جهان از جمله ژاپن، چین، ایتالیا و آفریقای جنوبی برای ماهی گیری ورز
شی و پرورش معرفی شده است. رژیم غذایی. خارماهی دهان بزرگ یک شکارچی فرصت طلب و مهاجم است که از حشرات، سخت پوستان، قورباغه ها، ماهیان کوچک، و گاهی پرندگان یا خزندگان کوچک تغذیه می کند. دهان بزرگ و آرواره های قوی آن باعث می شود بتواند طعمه هایی بزرگ تر از اندازهٔ معمول خود را ببلعد. زادآوری. زادآوری این گونه معمولاً در بهار و در آب های کم عمق و گرم انجام می شود. نرها آشیانه ای در بستر گل آلود یا شنی می سازند، سپس ماده تخم ریزی می کند و نر از تخم ها محافظت می کند تا بچه ماهی ها سر از تخم درآورند.
شاه ماهی پشت آبی با نام علمی Alosa aestivalis، گونه ای از ماهیان استخوانی متعلق به خانوادهٔ شاه ماهیان (Clupeidae) و راستهٔ شاه ماهی سانان (Clupeiformes) است. این گونه از ماهیان مهاجر بیشتر عمر خود را در آب شور دریا می گذراند، اما برای تخم ریزی به آب شیرین رودخانه ها بازمی گردد. هرچند شاه ماهی پشت آبی ارزش تجاری بالایی در بازار مصرف انسانی ندارد، اما به عنوان طعمه برای سایر ماهیان، و در صنعت تولید غذا برای دام و پرندگان، اهمیت دارد. همچنین، حضور آن در بوم سازگان های رودخانه ای نشانه ای از سلامت زیست محیطی است. ویژگی های ظاهری. شاه ماهی پشت آبی بدنی باریک، فشرده و نسبتاً کشیده دارد. طول بدن آن معمولاً بین ۲۵ تا ۳۰ سانتی متر است. پشت آن آبی تیره یا آبی فولادی است و پهلوها و شکم آن نقره ای براق است. چشم ها بزرگ و دارای پلک چرب هستند. تشخیص آن از گونهٔ بسیار مشابهش یعنی شاه ماهی رودخانه ای (Alosa pseudoharengus) گاهی دشوار است، اما شاه ماهی پشت آبی دارای رنگ دانه های تیره تر در پوشش های آبششی است و رنگ پشتش آبی تر است. زیستگاه و پراکنش. این گونه بومی سواحل شرقی آمریکای شمالی از کانادا تا فلوریدا است. بیشتر عمر خو