Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ی که در آنها نسبت به او ابراز شده بود، مطلع شد. ماری ترز از خواهر شوهرش، دوشس اورلئان، در زمانی که از دوک اورلئان درخواست طلاق کرد، حمایت کرد، که این امر به عنوان دلیل اختلاف بین ماری ترز و خاندان اورلئان تلقی شده است. اگرچه دوک اغلب از ماری به عنوان واسطه ای برای ملکه استفاده می کرد، اما طبق گزارش ها هرگز به او اعتماد کامل نداشت، زیرا انتظار داشت ماری ترز او را به خاطر تشویق رفتاری که باعث مرگ همسر مرحوم ماری ترز شد، سرزنش کند و هنگامی که به او اطلاع داده شد که ماری ترز در طول این ماجرا نسبت به او سوء نیت داشته است، طبق گزارش ها از او جدا شد. پرواز به وارنز. ماری ترز از قبل از پرواز به وارنز مطلع نشده بود. شب فرار در ژوئن ۱۷۹۱، ملکه به او شب بخیر گفت و به او توصیه کرد که قبل از بازنشستگی، برای سلامتی خود چند روزی را در روستا بگذراند. ماری ترز رفتار او را آنقدر عجیب یافت که قبل از ترک کاخ تویلری برای استراحت در ویلایش در پاسی، آن را به آقای دو کلرموت گفت. روز بعد، هنگامی که خانواده سلطنتی در طول شب آنجا را ترک کرده بودند، یادداشتی از ماری آنتوانت دریافت کرد که در آن از پرواز او خبر داده شده بود و به او گفته ش
ده بود که در بروکسل به استقبالش برود. او به همراه ندیمه هایش، کنتس دو لاژ، کنتس دو ژینستوس و دو درباری مرد، بلافاصله به دیدار پدر شوهرش در اوماله رفت، او را از پروازش مطلع کرد و از او معرفی نامه خواست. او فرانسه را از بولونی به دوور در انگلستان ترک کرد، جایی که یک شب در آنجا ماند و سپس به اوستند در هلند اتریشی ادامه داد و در ۲۶ ژوئن به آنجا رسید. او به بروکسل ادامه داد، جایی که با اکسل فون فرسن و کنت و کنتس دو پرووانس ملاقات کرد و سپس به اکس-لا-شاپل رفت. او در ماه سپتامبر چند روزی در اسپا با پادشاه گوستاو سوم سوئد دیدار کرد و در ماه اکتبر در اکس از او استقبال کرد. در پاریس، کرونیک دو پاریس گزارش عزیمت او را داد و به طور گسترده اعتقاد بر این بود که او برای یک مأموریت دیپلماتیک از طرف ملکه به انگلستان رفته است. او مدت ها در مورد اینکه آیا بیشتر برای ملکه در داخل یا خارج از فرانسه مفید خواهد بود، شک داشت و توصیه های متناقضی دریافت می کرد: دوستانش، آقای دو کلرمون و آقای دو لا ووپالیه، او را تشویق می کردند که به خدمت ملکه بازگردد، در حالی که بستگانش از او می خواستند که به تورین در ساووی بازگردد. در طول اقامتش در خ
ارج از کشور، او با ماری آنتوانت مکاتبه می کرد، که بارها از او می خواست به فرانسه بازنگردد. با این حال، در اکتبر ۱۷۹۱، مفاد جدید قانون اساسی به اجرا درآمد و از ملکه خواسته شد تا به امور خانه خود نظم دهد و تمام متصدیان مناصبی را که در خدمت نبودند، برکنار کند. بر این اساس، او رسماً به ماری ترز نامه نوشت و رسماً از او خواست که به خدمت بازگردد یا استعفا دهد. این نامه رسمی، اگرچه در تضاد با نامه های خصوصی ماری آنتوانت بود، اما ظاهراً او را متقاعد کرد که وظیفه اش بازگشت است و او اعلام کرد که ملکه مایل است او بازگردد و «من باید با او زندگی کنم و بمیرم». در طول اقامتش در خانه ای که در هلال سلطنتی در بث، بریتانیای کبیر اجاره کرده بود، شاهزاده خانم وصیت نامه خود را نوشت، زیرا متقاعد شده بود که در صورت بازگشت به پاریس، خطر مرگ او را تهدید می کند. با این حال، اطلاعات دیگر حاکی از آن است که این وصیت نامه در هلند اتریشی تنظیم شده و تاریخ آن «ایکس لا شاپل، امروز ۱۵ اکتبر ۱۷۹۱. ماری ترز لوئیز دو ساوا» است. او در ۲۰ اکتبر، ایکس لا شاپل را ترک کرد و ورودش به پاریس در روزنامه های پاریس در ۴ نوامبر اعلام شد. ماری ترز در بازگشت به
کاخ تویلری، دفتر و کار خود را در جمع آوری حامیان ملکه از سر گرفت، وفاداری خانواده را بررسی کرد و به مهاجران اشرافی نامه نوشت و از آنها خواست که به نام ملکه به فرانسه بازگردند. برای مثال، در فوریه ۱۷۹۲، لویی ماری دو لسکور پس از ملاقات با ملکه در آپارتمان ماری ترز، متقاعد شد که به جای مهاجرت در فرانسه بماند. ملکه سپس به او و همسرش ویکتور دو دونیس دو لا روشژاکلین اطلاع داد که ملکه از آنها خواسته است که به دلیل وفاداری در فرانسه بمانند. ماری ترز نارضایتی شهردار پیتون را برانگیخت، که به حضور ملکه در شام در آپارتمان ماری ترز اعتراض کرد و شایعات گسترده ای مبنی بر اینکه اتاق های ماری ترز در کاخ تویلری محل ملاقات یک «کمیته اتریشی» است که برای تشویق حمله به فرانسه، دومین قتل عام روز سنت بارتولومیو و نابودی انقلاب توطئه می کنند، منتشر شد. در جریان تظاهرات ۲۰ ژوئن ۱۷۹۲، او در کنار ملکه حضور داشت که جمعیتی به کاخ حمله کردند. ماری آنتوانت فوراً فریاد زد که جایش کنار پادشاه است، اما ماری ترز سپس فریاد زد: «نه، نه، مادام، جای شما با فرزندانتان است»، و پس از آن، میزی جلوی او کشیده شد تا از او در برابر جمعیت محافظت شود. ماری
ترز، به همراه پرنسس دو تارنت، مادام دو تورزل، دوشس دو مایل، مادام دو لاروش-ایمون، ماری آنژلیک دو ماکائو، رنه سوزان دو سوسی، مادام دو ژینستوس و چند نفر از اشراف، به مدت چند ساعت به درباریانی تعلق داشتند که ملکه و فرزندانش را احاطه کرده بودند، زمانی که جمعیت از کنار اتاق عبور کردند و به ماری آنتوانت توهین کردند. به گفته یک شاهد، ماری ترز در حالی که به صندلی راحتی ملکه تکیه داده بود، در تمام طول صحنه به او تکیه داده بود: «مادام دو لامبال شجاعت بیشتری از خود نشان داد. در تمام طول آن صحنه طولانی، ایستاده و بر صندلی ملکه تکیه داده بود، به نظر می رسید که فقط با خطرات آن شاهزاده خانم ناراضی مشغول است، بدون اینکه به خودش فکر کند.» ماری ترز تا زمان حمله به کاخ در ۱۰ آگوست ۱۷۹۲، به خدمات خود به ملکه ادامه داد، زمانی که او و لوئیز-الیزابت دو کروی دو تورزل، معلم سرخانه فرزندان سلطنتی، خانواده سلطنتی را هنگام پناه بردن به مجلس قانونگذاری همراهی کردند. آقای دو لا روشفوکو در این رویداد حضور داشت و به یاد آورد: من در باغ بودم، آنقدر نزدیک که می توانستم بازویم را به سمت مادام لا پرنسس دو لامبال دراز کنم، که ناامیدترین و وحشت ز
ده ترین عضو گروه بود؛ او دستش را گرفت. مادام لا پرنسس دو لامبال به من گفت: «ما هرگز به کاخ برنخواهیم گشت.» در طول اقامتشان در جایگاه منشی در مجلس قانونگذاری، ماری ترز بیمار شد و مجبور شد او را به صومعه فوئیان ببرند. ماری آنتوانت از او خواست که برنگردد، اما با این وجود به محض اینکه حالش بهتر شد، تصمیم گرفت به خانواده اش بازگردد. او همچنین آنها را از مجلس قانونگذاری تا صومعه فوئیان و از آنجا تا معبد همراهی کرد. حبس. در ۱۹ آگوست ۱۷۹۲، ماری ترز، لوئیز-الیزابت دو کروی دو تورزل و پائولین دو تورزل از خانواده سلطنتی جدا شده و به زندان لا فورس منتقل شدند، جایی که به آنها اجازه داده شد در یک سلول مشترک باشند. آنها همزمان با دو پیشخدمت و سه خدمتکار زن از معبد خارج شدند، زیرا تصمیم گرفته شد که خانواده اجازه نگهداری از ملازمان خود را نداشته باشند. در طول قتل عام های سپتامبر، زندان ها مورد حمله اوباش قرار گرفتند و زندانیان در برابر دادگاه های مردمی که با عجله تشکیل شده بودند، قرار گرفتند که آنها را به سرعت قضاوت و اعدام کردند. از هر زندانی چند سؤال پرسیده شد، پس از آن زندانی یا با کلمات «زنده باد ملت» آزاد می شد و اجازه خر
وج می یافت، یا با کلمات «او را به صومعه ببرید» یا «رهایش کنید» به اعدام محکوم می شد، پس از آن محکوم به حیاطی برده می شد که بلافاصله توسط جمعیتی متشکل از مردان، زنان و کودکان کشته می شد. این قتل عام ها با مخالفت کارکنان زندان مواجه شد که به بسیاری از زندانیان، به ویژه زنان، اجازه فرار دادند. از حدود دویست زن، تنها دو نفر در نهایت در زندان کشته شدند. پائولین دو تورزل مخفیانه از زندان خارج شد، اما مادرش و ماری ترز آنقدر مشهور بودند که نمی توانستند از این طریق فرار کنند. فرار آنها می توانست توجه زیادی را به خود جلب کند. تقریباً تمام زندانیان زنی که در دادگاه های زندان لا فورس محاکمه شده بودند، از اتهامات وارده آزاد شدند. در واقع، نه تنها سرخدمتکاران سابق سلطنتی، مادام دو تورزل و ماری آنژلیک دو ماکائو، بلکه پنج زن دیگر از دربار سلطنتی: ندیمه لوئیز امانوئل دو شاتیون، پرنسس دو تارنت، ندیمه های ملکه، ماری الیزابت تیبو و بازیل، پرستار دوفین، سنت برایس، ندیمه خود ماری ترز، ناوار، و همچنین همسر پیشخدمت پادشاه، مادام دو سپتوی، همگی به دادگاه ها احضار و از اتهامات تبرئه شدند، همان طور که حتی دو عضو مرد دربار سلطنتی، پیشخد
مت های پادشاه و دوفین، شامیلی و هوئه، نیز تبرئه شدند؛ بنابراین، ماری ترز تا حدودی یک استثنا بود. مرگ. در ۳ سپتامبر ۱۷۹۲، ماری ترز و مادام دو تورزل به همراه دیگر زندانیان به حیاط برده شدند و منتظر بودند تا به دادگاه برده شوند. او در برابر دادگاهی که با عجله تشکیل شده بود، قرار گرفت و از او خواسته شد که «سوگند یاد کند که آزادی و برابری را دوست داشته باشد و از پادشاه و ملکه و سلطنت متنفر باشد». او موافقت کرد که سوگند آزادی یاد کند اما از محکوم کردن پادشاه، ملکه و سلطنت خودداری کرد. محاکمه او به طور خلاصه با کلمات «خانم را ببرید» به پایان رسید. سپس او به سرعت توسط دو نگهبان به درب حیاطی که قتل عام در آن در حال وقوع بود، اسکورت شد. در راه او به آنجا، مأموران پدر شوهرش او را دنبال کردند و دوباره او را تشویق کردند که سوگند یاد کند، اما به نظر می رسید که او آنها را نمی شنود. وقتی بالاخره در باز شد و او در حیاط با اجساد خونین روبرو شد، طبق گزارش ها فریاد زد «فی هورور!» (لعنت به ترس) یا «من گم شده ام!» و به عقب افتاد، اما توسط دو نگهبان به جلوی حیاط کشیده شد. طبق گزارش ها، مأموران پدر شوهرش در میان جمعیت بودند و فریاد
می زدند «خدایا! خدایا!» اما خیلی زود با فریادهای «مرگ بر نوکران پنهان دوک دو پنتی یور!» ساکت شدند. یکی از قاتلان که سال ها بعد محاکمه شد، او را «خانمی کوچک با لباس سفید» توصیف کرد که برای لحظه ای تنها ایستاده بود. طبق گزارش ها، او ابتدا توسط مردی با نیزه بر سرش مورد اصابت قرار گرفت که باعث شد موهایش روی شانه هایش بیفتد و نامه ای از ماری آنتوانت را که در موهایش پنهان کرده بود، آشکار کند. سپس او از ناحیه پیشانی زخمی شد که باعث خونریزی او شد و پس از آن توسط جمعیت با ضربات چاقو کشته شد. انواع مختلفی از نحوه دقیق مرگ او وجود دارد که توجه زیادی را به خود جلب کرد و سال ها پس از انقلاب در تبلیغات مورد استفاده قرار گرفت، که در طی آن بزرگنمایی و اغراق می شد. به عنوان مثال، برخی گزارش ها ادعا می کنند که او مورد تجاوز قرار گرفته و سینه هایش علاوه بر سایر مثله های بدنی بریده شده است. با این حال، هیچ نشانه ای وجود ندارد که او در معرض هرگونه مثله جنسی یا جنایات قرار گرفته باشد، چیزی که به طور گسترده در داستان های جنجالی پیرامون مرگ ننگین او ادعا شده است.
کلیسای استپانوس مقدس (کامیانتس-پودیلسکی) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر کامیانتس-پودیلسکی، استان خملنیتسکی اوکراین می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
استپانوس آناپات ناوی (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در جمهوری خودمختار نخجوان جمهوری آذربایجان می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
صومعه سارگیس مقدس (رامیس) (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر رامیس، جمهوری خودمختار نخجوان جمهوری آذربایجان می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
خاندان ساووی-کارینیانو () شاخه ای از دودمان ساووی بود. این خاندان توسط توماس فرانسیس، شاهزاده کارینیانو (۱۵۹۶–۱۶۵۶)، فرمانده نظامی ایتالیایی و پسر پنجم چارلز امانوئل اول، دوک ساووی، تأسیس شد. نوادگان او به عنوان شاهزاده های بیگانه در دربار فرانسه پذیرفته شدند، جایی که برخی از آنها مناصب برجسته ای را در اختیار داشتند. پس از انقراض خاندان اصلی ساووی، آنها سرانجام از سال ۱۸۳۱ تا ۱۸۶۱ به عنوان پادشاهان ساردنی و از سال ۱۸۶۱ تا زمان سقوط این سلسله در سال ۱۹۴۶ به عنوان پادشاهان ایتالیا سلطنت کردند. خانواده ساووی-کارینیانو همچنین برای مدت کوتاهی یک پادشاه برای اسپانیا و کرواسی و همچنین ملکه های همسر برای بلغارستان و پرتغال تعیین کردند. ریشه. توماس فرانسیس ساووی، متولد تورین، کوچک ترین پسر از پنج پسر مشروع چارلز امانوئل اول، دوک حاکم ساووی، از همسرش، کاترین میکائلا اسپانیا (دختر پادشاه فیلیپ دوم اسپانیا و همسرش، الیزابت والوا، یک شاهزاده خانم فرانسوی) بود. او در جوانی در ایتالیا در خدمت پادشاه اسپانیا خدمت می کرد. اگرچه در دوران سلطنت های قبلی به پسران کوچکتر ساووی در سوئیس (ژنو و وو)، ایتالیا (آئوستا) یا فرانسه (نِمو
ر و برس) اموال و دارایی های فراوانی اعطا شده بود، اما دوک های ساووی دریافتند که این امر مانع از بزرگ شدن آنها می شود و در عین حال نزاع های درون دودمانی و جدایی منطقه ای را تشویق می کند. توماس فرانسیس نه تنها برادران بزرگتری داشت، بلکه او تنها یکی از بیست و یک فرزند شناخته شده چارلز امانوئل بود. در حالی که تنها نه نفر از آنها مشروع بودند، به نظر می رسد بقیه، که فرزندان دوک بیوه از معشوقه های اشرافی بودند، در طول زندگی پدرشان سخاوتمندانه وقف یا جهیزیه دریافت کرده بودند. تیول کارینیانو از سال ۱۴۱۸ به خاندان ساووی تعلق داشت و این واقعیت که بخشی از شاهزاده نشین پیه مونت، تنها بیست کیلومتری جنوب تورین، بود، به این معنی بود که می توانست فقط اسماً یک قلمرو شاهزاده نشینی برای توماس باشد، زیرا نه استقلالی داشت و نه درآمدی مادی. توماس به جای دریافت ارث قابل توجه، در سال ۱۶۲۵ با ماری دو بوربون، خواهر و وارث مشترک لویی، کنت سواسون، ازدواج کرد که در سال ۱۶۴۱ در حین تحریک شورش علیه کاردینال ریشلیو کشته شد. فرانسه. در انتظار این ارث، توماس فرانسیس و ماری در پایتخت دوک نشین برادرش، تورین، مستقر نشدند، بلکه در پاریس ساکن شدند،
جایی که ماری از مقام والای شاهدخت دو سانگ، به عنوان پسرعموی دوم شاه لویی سیزدهم، برخوردار بود. قرار بر این بود که توماس فرانسیس، به عنوان پسر یک پادشاه در حال سلطنت، رتبه اول را در میان شاهزادگان بیگانه در دربار فرانسه داشته باشد - حتی قبل از خاندان قدرتمند سابق گیز، که خویشاوندی آنها با دوک لورن بسیار دورتر بود. توماس فرانسیس به عنوان استاد اعظم دربار پادشاه منصوب شد و برای مدت کوتاهی جایگزین گراند کنده خائن شد. او از خدمات کلود فاور دو وگلاس، دستوردان و درباری برجسته، به عنوان معلم خصوصی فرزندانش استفاده کرد. احتمال جانشینی نهایی ماری در قلمرو سوئیسی نوشاتل، نزدیک ساووا، در سال ۱۶۴۳ با تصمیم پادشاه مبنی بر مشروعیت بخشیدن به لویی هنری دو بوربون، شوالیه دو سواسون (۱۶۴۰–۱۷۰۳)، پسر برادر فقید ماری، نقش بر آب شد. اگرچه این امر مانع از جایگزینی ساوویار برای نفوذ فرانسه در آن منطقه شد، اما توماس را با عنوان پوچ شاهزاده دو کارینینان تنها گذاشت. ماری سرانجام دارایی اصلی برادرش در فرانسه، شهرستان سواسون، را به ارث برد؛ این به عنوان یک ارث ثانویه برای شاخه فرانسوی خانواده تثبیت شد. پس از توماس فرانسیس، شاخه ارشد نواد
گان او به ساووا بازگشتند و به طور متناوب با شاهزاده خانم های فرانسوی، ایتالیایی و آلمانی ازدواج کردند. خدمت در اسپانیا. اولین خدمت نظامی ثبت شدهٔ توماس فرانسیس، فرماندهی ارتش ساوویار تحت فرمان پدرش علیه فرانسه در طول جنگ جانشینی مانتوان در سال ۱۶۳۰ است. کاردینال مازارین او را ترغیب کرد تا بین سال های ۱۶۳۰ تا ۱۶۳۲ عملاً به عنوان نمایندهٔ فرانسه در دربار ساوویار فعالیت کند. هنگامی که دوک جدید ویکتور آمادئوس اول مجبور شد اشغال پینرولو توسط فرانسه را در صلح چراسکو در سال ۱۶۳۱ بپذیرد، نارضایتی گسترده ای در ساوویار به وجود آمد و توماس فرانسیس به همراه برادرش، شاهزاده موریس، از دوک نشین عقب نشینی کردند تا به نیروهای اسپانیا بپیوندند و این امر ویکتور آمادئوس را بر آن داشت تا درآمدهای عموهایش در ایتالیا را مصادره کند. اگرچه خویشاوندی او با هر دو خانواده سلطنتی فرانسه و اسپانیا نشان می داد که می تواند برای منافع اسپانیا مفید باشد، اما توماس فرانسیس کاملاً مورد اعتماد نبود و مجبور شد همسر و فرزندانش را به عنوان گروگان به مادرید بفرستد. وقتی فرانسه جنگ فرانسه و اسپانیا (۱۶۳۵–۱۶۵۹) را آغاز کرد، توماس فرانسیس تحت فرمان کار
دینال-اینفانته فردیناند، برادر فیلیپ چهارم در هلند اسپانیا، خدمت می کرد. ساووی با اکراه به جنگ در کنار فرانسوی ها کشیده شد، در نتیجه توماس فرانسیس کاملاً علیه سرزمین مادری خود می جنگید. او کاملاً شکست خورد و ارتشش کاملاً کشته، اسیر یا پراکنده شد - اولین شکست در یک دوره بی وقفه از شکست های نظامی. او موفق شد بقایای سربازان را در نامور گرد هم آورد، سپس در مقابل نیروهای فرانسوی و هلندی که از نظر عددی برتر بودند عقب نشینی کرد و احتمالاً بقیه لشکرکشی را در کنار فردیناند گذراند. در سال ۱۶۳۶، توماس فرانسیس با کاردینال-اینفانته فردیناند خدمت کرد که یک ارتش مشترک اسپانیایی-امپریالیستی را برای یک حمله بزرگ به فرانسه از هلند اسپانیا سازماندهی کرد. این حمله در ابتدا بسیار موفقیت آمیز بود و به نظر می رسید که می تواند به پاریس برسد، جایی که وحشت زیادی وجود داشت. اگر فردیناند و توماس ادامه می دادند، ممکن بود در این مرحله به جنگ پایان دهند. در عوض، هر دو احساس کردند که ادامه دادن به پاریس بسیار خطرناک است، بنابراین پیشروی را متوقف کردند. بعدها در طول لشکرکشی، توماس با ژنرال امپریالیست، اوتاویو پیکولومینی، که از پذیرش دستورات
شاهزاده به عنوان یک فرمانده اسپانیایی امتناع ورزید و استدلال کرد که نیروهای امپریالیستی او نیرویی مستقل هستند، مشکلاتی پیدا کرد. در این سال، هنگامی که برادر همسرش، لویی دو بوربون، کنت دو سواسون، پس از توطئه ناموفق خود علیه کاردینال ریشلیو از فرانسه گریخت، توماس فرانسیس به عنوان واسطه بین سواسون و اسپانیایی ها در مذاکراتی عمل کرد که منجر به اتحاد رسمی بین کنت و فیلیپ چهارم اسپانیا شد که در ۲۸ ژوئن ۱۶۳۷ منعقد شد، اگرچه سواسون ظرف یک ماه با فرانسه آشتی کرد. در سال ۱۶۳۸، توماس در فلاندر اسپانیا خدمت کرد و به دفاع از قلعه-شهر سنت اومر در برابر محاصره فرانسوی ها کمک کرد. جنگ داخلی پیدمونت. پس از جلب حمایت اسپانیا در اواخر سال ۱۶۳۸ برای اقدام علیه کریستین ساووی، نایب السلطنه، مادام رویال، توماس در اوایل سال ۱۶۳۹ به میلان رفت و در کنار نیروهای اسپانیایی به پیدمونت حمله کرد، جایی که بسیاری از شهرها از او استقبال کردند. او تورین را با رذالت تصرف کرد اما فرانسوی ها همچنان ارگ آن را کنترل می کردند. در سال ۱۶۴۰، او شهر را در محاصره چند لایه تورین نگه داشت. پس از مذاکرات مکرر با نایب السلطنه و فرانسوی ها، توماس فرانسیس در
نیمه اول سال ۱۶۴۲ با هر دو صلح کرد، بدون خجالت تغییر موضع داد و با فرانسوی ها علیه اسپانیایی ها جنگید. خدمت به فرانسه. در بقیه سال ۱۶۴۲ و بخشی از لشکرکشی های ۱۶۴۳، توماس فرانسیس فرماندهی نیروهای ساوویار را بر عهده داشت که در کنار فرانسوی ها تحت فرماندهی هنری دوم د اورلئان، دوک دو لونگویل، علیه اسپانیایی ها، عموماً در امتداد مرز پیدمونت-میلان، می جنگیدند. وقتی لونگویل به خانه فراخوانده شد، او به عنوان فرمانده کل قوای متفقین جانشین او شد و هنری دو لا تور دوورن، ویکنته دو تورن، به عنوان جانشین او منصوب شد. توماس فرانسیس تنها به دلیل تولدش به فرماندهی عالی منصوب شد؛ یک ژنرال فرانسوی دیگر، سزار دو شوازول دو پلسیس پراسلین، چند سال بعد اظهار داشت که مارشال های فرانسوی فقط تحت نظر کسی خدمت می کنند که از نظر رتبه اجتماعی از آنها برتر باشد و توماس فرانسیس، با توجه به نسبت خونی اش با خانواده های سلطنتی فرانسه و اسپانیا، تنها نامزد این سمت بود. در اواخر تابستان، توماس فرانسیس و تورن هر دو به شدت بیمار بودند و دو پلسیس پراسلین فرماندهی موقت را بر عهده داشت. توماس فرانسیس در سال ۱۶۴۴ دوباره ارتش های مشترک را رهبری کرد و سا
نتیا و آستیا را تصرف کرد. او همچنین سعی کرد فینال لیگور را تصرف کند، اما ظاهراً به این دلیل که می ترسید این بندر ارزشمند به جای ساوویارد، تحت کنترل فرانسه قرار گیرد، از این تلاش منصرف شد. در سال ۱۶۴۵، که اکنون فرماندهی را با دو پلسیس پراسلین بر عهده داشت، ویگِوانو را تصرف کرد و تلاش اسپانیایی ها برای جلوگیری از عقب نشینی او در رودخانه مورا را دفع کرد، که نزدیکترین موفقیتی بود که او در میدان نبرد به دست آورده بود. در سال ۱۶۴۶، توماس فرانسیس فرماندهی لشکرکشی فرانسوی ها را که به جنوب فرستاده شده بود تا قلعه های توسکانی را تصرف کند، بر عهده گرفت. پس از آن قرار بود او به سمت جنوب و ناپل پیشروی کند، اسپانیایی ها را بیرون براند و خود را بر تخت پادشاهی بنشاند. اما این لشکرکشی دیرهنگام آغاز شد و هنگامی که او اوربتلو را محاصره کرد، ناوگان فرانسوی حامی او توسط اسپانیایی ها شکست خورد و او مجبور شد محاصره را بشکند و عقب نشینی سختی انجام دهد که در آن عملکرد ضعیفی داشت. در لشکرکشی ۱۶۴۷، از توماس فرانسیس به عنوان فرمانده در کنار ژنرال فرانسوی در نیروهایی که به شمال ایتالیا فرستاده شده بودند تا با دوک مودنا فرانچسکو اول دِسته
که به تازگی با فرانسه متحد شده و «جبهه دوم» علیه اسپانیایی ها در میلان گشوده بود، همکاری کنند، یاد شده است، اگرچه مازارین اعتراف کرد که توماس را فقط به این دلیل منصوب کرده بود که می ترسید اگر در پیمونت رها شود، روح بی قرار شاهزاده دردسر بیشتری ایجاد کند. در طول غیبت او، نایب السلطنه کریستین کنترل قلعه هایی را که به عنوان بخشی از توافق جنگ داخلی پیدمونت به توماس فرانسیس اعطا شده بود، به دست گرفته بود (از نظر قانونی، این قلعه ها پس از رسیدن دوک به سن قانونی به کنترل دوک ها بازگردانده می شدند، که طبق قانون ساوویارد، چارلز امانوئل در سال ۱۶۴۸ این کار را انجام داد، اگرچه مادرش همچنان کنترل دولت را در دست داشت؛ کریستین، به همراه پسرش و بخشی از ارتش دوک ها، وارد ایوریا شد و پادگان شخصی توماس را برکنار کرد؛ او به جای آن، توماس فرانسیس را به عنوان فرماندار یا آستی و آلبا منصوب کرد، مناصبی که ضربه را شیرین تر می کرد اما کاملاً تحت کنترل دوک ها بود و توسط معاهده تضمین نمی شد. وقتی به پیدمونت بازگشت، توماس چاره ای جز پذیرش عمل انجام شده نداشت و کمی پس از آن برای زندگی به پاریس رفت. در طول فروند، توماس فرانسیس خود را از
نزدیک با کاردینال مازارین مرتبط کرد، که اگرچه عملاً وزیر اعظم فرانسه بود، اما مانند او یک خارجی ایتالیایی در دربار فرانسه بود. در اوایل دهه ۱۶۵۰، توماس فرانسیس به عنوان یکی از اعضای مهم حزب مازارین، که ارتباط نزدیکی با کاردینال داشت، دیده می شد و مرتباً در … دیده می شد. در گفتگو با او، و در حمایت از او فعال بود. در سال ۱۶۵۱، هنگامی که مازارین مجبور به تبعید شد، شاهزاده برای مدتی به شورای سلطنت آورده شد، و ماری دو نمورس، دوشس نمورس، که مسلماً معاصر بسیار خصمانه ای بود، او را به عنوان «نخست وزیر بدون اطلاع خود» توصیف کرد. پیشنهادهایی وجود داشت مبنی بر اینکه مخالفان مازارین در دربار، او را به عنوان رقیبی برای کاردینال نزد ملکه نایب السلطنه آن اتریش مطرح کرده بودند. این بعید است، به خصوص از آنجایی که خود مازارین از ملکه خواست که از توصیه توماس پیروی کند، و بیشتر محتمل است که مازارین از شاهزاده به عنوان کسی حمایت می کرد که مانع از به دست گرفتن کنترل توسط سایر رقبا در غیاب خود می شد، اما هرگز در فرانسه جایگاهی نداشت که خود را به عنوان جایگزین دائمی کاردینال معرفی کند. زمانی که مازارین از دومین و آخرین تبعید خود در
فوریه ۱۶۵۳ بازگشت، توماس فرانسیس، که دربار را برای استقبال از خانه کاردینال به سنت دنیس همراهی می کرد، دوباره بی اهمیت بود - تحلیلی از همکاران نزدیک مازارین در این زمان توسط مورخ بعدی پیر آدولف شروئل هیچ اشاره ای به او نکرد. در ژانویه ۱۶۵۴، هنگامی که آخرین مناصب تشریفاتی که قبلاً متعلق به رهبر شورشیان لویی دوم دو بوربون، پرنس دو کُنده، بود، واگذار شد، پرنس توماس فرانسیس به عنوان استاد اعظم منصوب شد. جنگ فرانسه و اسپانیا در شمال ایتالیا ادامه داشت و در اواخر سال ۱۶۵۴، خصومت فزاینده ساووی ها با فرمانده فعلی فرانسوی، گرانسی، منجر به جستجوی یک فرمانده کل جدید برای متفقین شد. فرانسوی ها ترجیح می دادند دوک یورک (بعدها شاه جیمز دوم) را بفرستند. از آنجایی که او برای تورین غیرقابل قبول بود، توماس فرانسیس به عنوان فرمانده مشترک منصوب شد، اگرچه همسرش به دلیل رفتار خوبش تقریباً به عنوان گروگان در فرانسه نگه داشته شد. در ۱۶ دسامبر ۱۶۵۴، او با استقبال تشریفاتی سربازان فرانسوی و پذیرایی غیرمنتظره و دوستانه دوک چارلز امانوئل به تورین رسید. پس از لشکرکشی ۱۶۵۵، توماس فرانسیس به تورین بازگشت و در ژانویه سال بعد درگذشت. نسل دوم.
در میان فرزندان شاهزاده توماس فرانسیس و ماری دو بوربون-سواسون، موارد زیر وجود داشت: نسل های بعدی. شاهزادگان بعدی کارینیانو، به همراه تاریخ تصدی شان در داخل پرانتز، به شرح زیر بودند:
جرابردی آناپات (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر جرابرد، استان مارتاکرت جمهوری آرتساخ می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
""کلیسای پوغوس-پطروس مقدس (شالوا)" (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر ، استان کاشاتاق جمهوری آرتساخ می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
آیمونه ساووی آئوستا (؛ زادهٔ ) یک تاجر ایتالیایی و یکی از دو مدعی ریاست خاندان ساووی است. از نوامبر ۲۰۱۹، او به عنوان سفیر نشان نظامی سلطنتی مالت در روسیه خدمت کرده است. تحصیلات و حرفه. ایمونه در فلورانس متولد شد، فرزند دوم و تنها پسر شاهزاده آمادئو ساووی، دوک آئوستا و همسر اولش، پرنسس کلود اورلئان. ایمونه در مدرسه نظامی دریایی فرانچسکو موروسینی و دانشگاه بوکونی تحصیل کرد. پس از اتمام تحصیلات، ایمونه در جی پی مورگان چیس در بریتانیا مشغول به کار شد. او همچنین مدتی را در نیروهای ویژه نیروی دریایی ایتالیا خدمت کرد. از سال ۲۰۰۰، ایمونه رئیس عملیات پیرلی در روسیه بود. از سال ۲۰۱۲، او همچنین به عنوان مدیرعامل بخش نوردیک شرکت تایر پیرلی خدمت کرده است. سهم او در تعمیق روابط اقتصادی دوجانبه بین ایتالیا و روسیه توسط مقامات هر دو کشور، با انتصاب به نشان دوستی روسیه و نشان لیاقت جمهوری ایتالیا، مورد تقدیر قرار گرفته است. ازدواج و فرزندان. نامزدی آیمونه با پرنسس اولگا یونان، دختر شاهزاده مایکل یونان و دانمارک، در ماه مه ۲۰۰۵ اعلام شد. اولگا و آیمونه پسرعموهای درجه دو هستند؛ هر دو از نوادگان شاهزاده ژان، دوک گیز، مدعی تاج
و تخت فرانسوی، هستند. آنها همچنین پسرعموهای درجه دویی هستند که قبلاً از هم جدا شده بودند، زیرا جورج اول یونان جد پدری اولگا و جد بزرگ آیمونه است. چندین تاریخ عروسی که به دروغ گزارش شده بود، نامزدی سه ساله را رقم زد. این زوج سرانجام در ۱۶ سپتامبر ۲۰۰۸ در سفارت ایتالیا در مسکو، شهری که آیمونه در آن مشغول به کار است، ازدواج کردند. ازدواج مذهبی آنها در ۲۷ سپتامبر ۲۰۰۸ در پاتموس برگزار شد. آیمونه و اولگا سه فرزند دارند، دو پسر و یک دختر: این پسران تنها اعضای جوان مرد بازمانده از دودمان ساووی هستند. مسائل مربوط به دودمان. از بدو تولد، آیمونه با عنوان دوک آپولیا شناخته می شد. در ۷ ژوئیه ۲۰۰۶، پدر آیمونه، شاهزاده آمدئو، دوک آئوستا، در مخالفت با پسرعمویش ویتوریو امانوئله، شاهزاده ناپل، ادعای ریاست خاندان ساووی و عنوان دوک ساووی را مطرح کرد. آمدئو آیمونه را به عنوان دوک آئوستا «در سینه» تعریف کرد. آمادئو در سال ۲۰۲۱ درگذشت. در ۳ فوریه ۲۰۲۴، ویتوریو امانوئله درگذشت و پسرش امانوئله فیلیبرتو از ساووی را با ادعای ریاست در مخالفت با آیمونه به حال خود رها کرد.
اوستغاوانک (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر اوستغ، استان ارزروم ترکیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.