Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مترو تبریز ۱ خط فعال، ۲ خط در حال ساخت و ۲ خط در حال مطالعه و ۱۸ ایستگاه فعال دارد. در جداول زیر ایستگاه ها و خطوط فعال و در حال ساخت به تفکیک ذکرشده و همچنین ایستگاه ها یا تقاطع های در حال ساخت با علامت مشخص شده اند. خط ۱. خط ۱ مترو تبریز ۱۸ ایستگاه فعال دارد: خط ۲. خط ۲ مترو تبریز ۲۱ ایستگاه در دست احداث دارد: خط ۳. خط ۳ مترو تبریز ۱۳ ایستگاه در دست احداث دارد: خط ۴. خط ۴ مترو تبریز ۱۸ ایستگاه در دست احداث دارد: خط ۵. ایستگاه های خط ۵ مترو تبریز به شرح زیر است: این خط شامل یازده ایستگاه، از راه آهن تبریز آغاز می شود و با عبور از چهارراه خطیب، نصف راه (جهاد)، تا باغ فجر (گلستان) جایگاه تاریخی قونقا امتداد می یابد و دارای ایستگاه تبادلی با ایستگاه ۱۳(قونقا) خط یک است. این خط نهایتاً با عبور از منطقة اهراب، در مجاورت ارک علیشاه (چهارراه شریعتی) پایان می یابد. در ادامه خط ۵ انشعاب آن آغاز می گردد که به خط برون شهری تبریز- سهند مشهور است. این خط نیز در محل ایستگاه ۱۸ (نور) با خط یک دارای ایستگاه مشترک بوده و با عبور از مقابل کارخانه تراکتور سازی به سمت شهر جدید سهند ادامه خواهد یافت.
گریس نالدی مندیسا پاندور (متولد ۷ دسامبر ۱۹۵۳) یک سیاستمدار، معلم و دانشگاهی آفریقای جنوبی است که از سال ۲۰۱۹ به عنوان وزیر روابط و همکاری بین المللی فعالیت می کند. او از سال ۱۹۹۴ به عنوان نماینده پارلمان (MP) برای کنگره ملی آفریقا خدمت کرده است.
خط سبز یا مرز آتش بس ۱۹۴۹، یک خط مرزی است که در قراردادهای آتش بس سال ۱۹۴۹ بین ارتش اسرائیل و ارتش همسایگانش (مصر، اردن، لبنان و سوریه) بعد از جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل ایجاد شد. این مرز "عملاً" از سال ۱۹۴۹ تا جنگ شش روزه در سال ۱۹۶۷ مرزهای اسرائیل را تعیین می کرد و همچنان مرزهای شناخته شده بین المللی اسرائیل با فلسطین (کرانه باختری و نوار غزه) را نشان می دهد. خط سبز به عنوان یک خط تعیین مرز موقت و نه یک مرز دائمی تعیین شد. توافق نامه های آتش بس سال ۱۹۴۹ (با تأکید اعراب) به وضوح بیان می کردند که این توافقات برای تعیین مرزهای دائمی طراحی نشده اند. به عنوان مثال، در توافق نامه بین مصر و اسرائیل ذکر شده که «خط تعیین آتش بس به هیچ وجه نباید به عنوان یک مرز سیاسی یا سرزمینی تعبیر شود و بدون تعصب نسبت به حقوق، ادعاها و مواضع هر یک از طرفین در رابطه با حل و فصل نهایی مسئله فلسطین ترسیم شده است.» مفاد مشابهی در توافق نامه های آتش بس با اردن و سوریه نیز آمده است، اما توافق نامه با لبنان چنین مواردی را شامل نمی شد و به عنوان مرز بین المللی بین اسرائیل و لبنان در نظر گرفته شد، فقط نیروها ملزم بودند به مرز اسرائیل و لبنان
عقب نشینی کنند. خط سبز اغلب به عنوان "مرزهای قبل از ۱۹۶۷" یا "مرزهای ۱۹۶۷" توسط بسیاری از نهادهای بین المللی و رهبران ملی، از جمله رئیس جمهور پیشین ایالات متحده باراک اوباما، رئیس جمهور فلسطین محمود عباس، سازمان ملل متحد در متون غیررسمی و در متن قطعنامه های مجمع عمومی سازمان ملل متحد، نام برده می شود. نام "خط سبز" از جوهر سبزی که برای رسم این خط روی نقشه در مذاکرات آتش بس استفاده شده بود، گرفته شده است. پس از جنگ شش روزه، مناطقی که اسرائیل خارج از خط سبز تصرف کرده بود به نام های شرق بیت المقدس، کرانه باختری، نوار غزه و بلندی های جولان شناخته شدند. این مناطق معمولاً به عنوان سرزمین های اشغالی اسرائیل شناخته می شوند. یکی از مناطقی که در جریان جنگ شش روزه توسط اسرائیل تصرف شد، شبه جزیره سینا بود. این منطقه بعداً به عنوان بخشی از پیمان صلح ۱۹۷۹ به مصر بازگردانده شد. در حالی که سایر مناطق اشغالی همچنان تحت کنترل اسرائیل باقی ماندند و موضوع مذاکرات و منازعات طولانی مدت بین المللی قرار گرفتند. خط سبز همچنان به عنوان مرزی غیررسمی و مورد مناقشه در بسیاری از مسائل سیاسی و دیپلماتیک منطقه ای در خاورمیانه مطرح است. تاری
خچه. خط سبز به خطوط تعیین مرز اشاره دارد، نه مرزهای دائمی، بین نیروهای اسرائیل و همسایگان آن. همه حرکات عبوری از این خطوط ممنوع و توسط سازمان نظارت بر آتش بس سازمان ملل متحد نظارت می شد. این اصطلاح معمولاً برای اشاره به مرز بین اورشلیم تحت کنترل اردن و کرانه باختری و اسرائیل به کار می رود. ترسیم خط سبز به طور کامل جایگزین خطوط تقسیم بندی شده در طرح تقسیم بندی سازمان ملل در سال ۱۹۴۷ شد، طرحی که اسرائیل در اعلامیه استقلال خود آن را پذیرفته بود. رهبران فلسطینی و عرب به طور مکرر هرگونه تقسیم دائمی فلسطین تحت قیمومت را رد کرده بودند. در سال ۱۹۶۷، پس از اینکه اسرائیل تمامی سرزمین های فلسطین تحت قیمومت، به جز امارت شرق اردن، و همچنین مناطق دیگر را تصرف کرد، خطوط تعیین مرز از نظر نظامی بی اهمیت شدند و وضعیت خط سبز نامشخص باقی ماند. با این حال، اسرائیل همواره به طور رسمی استدلال می کرد که خط سبز هیچ اهمیت قانونی ندارد، اما این خط از نظر سیاسی، حقوقی و اداری همچنان مهم بود. اسرائیل سرزمین های خارج از خط سبز را به عنوان مناطق اشغالی در نظر می گرفت و آنها را وارد سیستم های سیاسی و اداری غیرنظامی خود نمی کرد. این مناطق تح
ت مدیریت نظامی اسرائیل یا بعدها توسط تشکیلات خودگردان فلسطین اداره می شدند. تابعیت بر اساس محل اقامت و وضعیت پناهندگی افراد نیز با توجه به خط سبز تعیین می شد. یکی از استثناهای این وضعیت، گسترش مرزهای شهرداری اورشلیم در سال ۱۹۸۰ بود. با وجود اینکه اورشلیم بخشی از سرزمین های خارج از خط سبز بود که تا سال ۱۹۶۷ تحت حاکمیت اردن قرار داشت، اسرائیل اورشلیم را «کامل و متحد» به عنوان پایتخت خود طبق قانون اساسی اورشلیم ۱۹۸۰ اعلام کرد. این ادعا توسط هیچ کشوری یا شورای امنیت سازمان ملل به رسمیت شناخته نشده است. خط سبز همچنان به طور نظری اورشلیم را در مرز اورشلیم شرقی تقسیم می کند. بلندی های جولان نیز به عنوان استثنایی دیگر، به طور غیررسمی توسط اسرائیل تحت قانون بلندی های جولان ۱۹۸۱ ضمیمه شد، که شورای امنیت سازمان ملل آن را باطل و فاقد اثر قانونی بین المللی اعلام کرد. تأثیرات. بخش هایی از خط سبز که مرزهای اسرائیل، کرانه باختری و نوار غزه را تعیین می کند، از مناطق پرجمعیت عبور می کنند. این خط با جبهه نظامی جنگ ۱۹۴۸ مطابقت دارد و در حالی که ملاحظات نظامی اصلی ترین عامل تعیین کننده مکان آن بود، به زودی مشخص شد که در بسیاری از
نقاط، شهرها و روستاها را تقسیم کرده و کشاورزان را از زمین هایشان جدا می کند. در نتیجه، خط سبز دستخوش تغییرات جزئی شد و برای حرکت محدود در برخی مناطق ترتیبات ویژه ای اتخاذ شد. شهر اورشلیم به دو بخش اورشلیم شرقی و غربی تقسیم شد. به عنوان مثال، روستای بارتا با توجه به اشتباهاتی در نقشه برداری، به طوری تقسیم شد که یک سوم آن در سمت اسرائیل و دو سوم دیگر در خارج از آن قرار گرفت. همچنین، در مارس ۱۹۴۹، پس از خروج نیروهای عراقی و تحویل موقعیت های آن ها به لژیون اردن، اسرائیل عملیات «شین-تاو-شین» را اجرا کرد که به این کشور اجازه داد در توافقی مخفی، خط آتش بس در منطقه وادی عاره در شمال کرانه باختری را مجدداً مذاکره کند. در طول جنگ ۱۹۴۷–۱۹۴۸، یهودیانی که در شرق خط سبز سکونت داشتند، از جمله ساکنان محله یهودی اورشلیم قدیم، توسط اردنی ها اسیر شدند. تقریباً تمام مدافعان گوش عتصیون کشته شدند. پس از جنگ، اسرا به اسرائیل بازگردانده شدند. در ۸ ژوئیه ۱۹۴۸، ساکنان یهودی کفار داروم و نهرایم به دلیل فشارهای نظامی مصر و اردن، توسط اسرائیل تخلیه شدند. اسرائیل همچنین از روستاهایی در جلیل علیا لبنان خارج شد و سوریه نیز از مشمار هیرادن
عقب نشینی کرد. پس از پیروزی اسرائیل در جنگ شش روزه، این کشور شهرک هایی را در جنوب و شرق خط سبز ایجاد کرد. این اقدامات به شدت توسط سایر کشورها مورد انتقاد قرار گرفت. بسیاری از اسرائیلی ها معتقدند که این شهرک ها از نظر امنیتی برای اسرائیل حیاتی هستند و از آن ها به طور ایدئولوژیک حمایت می کنند، در حالی که برخی دیگر این شهرک ها را باری اقتصادی و مانعی برای صلح می دانند. از اوت تا سپتامبر ۲۰۰۵، اسرائیل طرح خروج یک جانبه را اجرا کرد و تمام جمعیت یهودی نوار غزه تخلیه شد. در سال ۲۰۰۶، اهود اولمرت طرحی به نام «همگرایی» پیشنهاد کرد که خواستار خروج یک جانبه اسرائیل از بخش بزرگی از کرانه باختری در صورت لزوم بود. اکثریت اعراب فلسطینی در سمت اسرائیلی خط سبز در جریان جنگ ۱۹۴۸ فرار کردند یا اخراج شدند (حدود ۷۲۰٬۰۰۰ نفر). آن هایی که باقی ماندند به شهروندان اسرائیل تبدیل شدند و اکنون حدود ۲۰ درصد از جمعیت کل اسرائیل را تشکیل می دهند. منطقه «مثلث» که شامل ام الفحم، باقه الغربی و طیره است، ابتدا تحت صلاحیت اردن قرار گرفت، اما اسرائیل به دلایل نظامی و استراتژیک اصرار داشت که این منطقه در سمت اسرائیلی خط سبز باشد. برای دستیابی به
این هدف، توافق تبادل اراضی انجام شد. در جنگ شش روزه، اسرائیل سرزمین هایی را در خارج از خط سبز که بیش از یک میلیون فلسطینی عرب، از جمله پناهندگان جنگ ۱۹۴۷–۱۹۴۹، در آن سکونت داشتند، تصرف کرد. خط سبز همچنان به عنوان مرز اداری بین این مناطق و سرزمین های داخل خط سبز باقی ماند (به جز اورشلیم). در سال ۱۹۶۷، اسرائیل، اورشلیم شرقی را ضمیمه کرد و به ساکنان عرب آن وضعیت اقامت دائم داد. آن ها همچنین حق داشتند برای شهروندی اسرائیل درخواست کنند. در داخل اسرائیل، این کشور تلاش کرد وضعیت اورشلیم شرقی را به عنوان بخشی از اسرائیل تأکید کند و این مسئله را در قانون اساسی اورشلیم در سال ۱۹۸۰ ذکر کرد. قطعنامه ۴۷۸ شورای امنیت سازمان ملل این قانون را باطل اعلام کرد و هیچ کشوری این وضعیت را به رسمیت نشناخته است. در سال ۱۹۸۱، کنست قانون بلندی های جولان را تصویب کرد که به طور ضمنی حاکمیت اسرائیل بر بلندی های جولان را گسترش داد. این اقدام به عنوان واکنشی به تحریکات سوریه و همچنین فروش AWACS توسط ایالات متحده به عربستان سعودی در نظر گرفته شد. این قانون به طور گسترده به عنوان الحاق غیررسمی تلقی شد و توسط ایالات متحده و شورای امنیت سازمان
ملل در قطعنامه ۴۹۷ محکوم شد. در اکتبر و نوامبر ۱۹۶۷، کابینه امنیتی اسرائیل تصمیم گرفت که خط سبز را از نقشه های رسمی حذف کند. این تصمیم به عنوان «بسیار محرمانه» طبقه بندی شد و سانسور رسانه ای اعمال شد. چاپ نقشه های جدید تا پایان جلسه مجمع عمومی سازمان ملل متحد به تعویق افتاد. در نتیجه این تصمیم، نقشه های رسمی اسرائیل خط سبز و خط آتش بس با مصر را حذف کردند و خطوط آتش بس با اردن و لبنان به عنوان خطوط آتش بس مجدد برچسب گذاری شدند. در سال ۲۰۲۲، شهرداری تل آویو-یافا نقشه هایی را به مدارس خود ارسال کرد که خط سبز را نشان می داد، برخلاف رویه های معمول. شهردار تصمیم خود را این گونه توضیح داد: «برای ما مهم است که دانش آموزان مرزهای حاکمیتی اسرائیل و واقعیت پیچیده مناطقی که شهروندان یهودی اسرائیل و اعراب تحت کنترل تشکیلات خودگردان فلسطین در کنار هم زندگی می کنند را بشناسند.» درگیری فلسطین و اسرائیل. در دسامبر ۱۹۶۹، ویلیام پی. راجرز، وزیر امور خارجه آمریکا، اظهار داشت که «هرگونه تغییر در خطوط آتش بس ۱۹۴۹ نباید بر مبنای فتح و پیروزی نظامی باشد و باید به تغییرات جزئی که برای امنیت متقابل ضروری است، محدود شود. ما از توسعه طل
بی حمایت نمی کنیم.» در پاسخ، پروفسور حقوق دانشگاه هاروارد، استیون ام. شوبل، استدلال کرد که اصلاحات در خطوط آتش بس ۱۹۴۹ بین دولت هایی که در قلمرو سابق فلسطین حضور داشتند، قانونی است، چه این تغییرات جزئی برای امنیت مشترک باشد یا اصلاحات گسترده تر، مانند به رسمیت شناختن حاکمیت اسرائیل بر تمام اورشلیم. مسئله اینکه آیا اسرائیل باید نیروها و جمعیت خود را به سمت خطوط سبز بازگرداند یا خیر، همچنان موضوع بحث برانگیزی در مذاکرات پیرامون درگیری اسرائیل و فلسطین است. اجماعی جهانی در مجمع عمومی سازمان ملل وجود دارد که اسرائیل باید به طرف خود از خط سبز بازگردد. این دیدگاه در قطعنامه ۲۴۲ شورای امنیت سازمان ملل متحد نیز مورد تأکید قرار گرفته است. این قطعنامه به عنوان پایه ای برای تفسیر حقوق بین الملل در مورد سرزمین های فلسطینی شناخته شده است، اگرچه اسرائیل با آن مخالفت کرده است. فلسطینی ها در رسم خط سبز دخیل نبودند و قطعنامه ۲۴۲ شورای امنیت را رد کردند، زیرا این قطعنامه خواستار تشکیل دولت مستقل فلسطینی نبود و آن ها را تنها به عنوان پناهنده معرفی کرده بود. از دهه ۱۹۷۰ به بعد، بخش های زیادی از سازمان آزادی بخش فلسطین (PLO) خط س
بز قبل از ژوئن ۱۹۶۷ را به عنوان مبنایی برای تشکیل دولت فلسطینی پذیرفتند. حتی برخی از عناصر حماس نیز در سال ۲۰۰۸ به پیشنهاد دو کشور بر اساس خطوط سبز پیش از ۱۹۶۷ اشاره کردند.
سیف الله خان اردلان (۱۲۸۰ – ۱۳۵۶ شمسی) ملقب به مظفرالسلطنه دوم آخرین حاکم اردلان از سلسله حاکمان و امرای خاندان اردلان و سلطانی اردلان در ولایت کردستان و فرماندار سقز در زمان پهلوی بود. او در اثنای جنگ جهانی دوم و اشغال بخش هایی از ایران توسط روس ها، حاکم منطقه سقز بود که با تهدیدات متعدد داخلی و خارجی مقابله نمود. زندگی. سیف الله خان اردلان فرزند سیف الدین خان اردلان از امرای اردلان در دوران محمدعلی شاه قاجار و نوه مجید¬خان اردلان از امرای دوران ناصرالدین شاه قاجار بود. او آخرین حاکم و فرماندار خاندان اردلان بود که در سال ۱۲۸۰ در شهر سقز به دنیا آمد و در سن جوانی و پس از اعدام پدرش در مراغه توسط عثمانی ها در اثنای جنگ جهانی اول و به دلیل محبوبیت پدرش با استقبال مردم و معتمدین سقز حاکم و فرماندار این شهر شد. او از امرای قدرتمند خاندان اردلان بود که منطقه سقز را در بحبوبه جنگهای جهانی و منطقه ای در شرایطی امن اداره کرد و مردم منطقه را به کمک نیروهای دولت مرکزی ایران از تجاوزات دول متخاصم بالاخص روس ها و همچنین شورشیان منطقه مانند محمد رشید¬خان محفوظ نگهداشت. حکام اردلان کردستان. خاندان اردلان بخش بزرگی از مناط
ق کردنشین خاورمیانه را تحت سلطه خود داشته و این مناطق توسط آنها اداره می شد. در مورد تبار و شجره این خاندان و شروع دوره فرمانروایی آنها، روایات مختلفی وجود دارد. بر اساس برخی روایات آنها به احمد بن مروان رسیده و بعضی دیگر شخص اول این خاندان را خسرو نام آسیابان دانسته که به دستیاری ابومسلم، در زمان سفّاح بر کردستان مستولی شد یا از نسل اردشیر بابکان دانسته اند. آنها را از اعقاب صلاح الدین ایوبی نیز شمرده اند. بعضی مورخان پایه گذار این خاندان را خسرو از نوادگان شاه منصور آخرین پادشاه مروانی دانسته که از دیاربکر به میان طایفه گوران در شهرزور آمده و در سال ۵۶۴ قمری حکومتی در شهرزور و پلنگان تشکیل داده است. مردم او را «بابا اردلان» خطاب می کردند که معانی متفاوتی چون پدر روحانی، پیر، زاهد و عابد از آن مستفاد می شود و در میان طوایف کرد جایگاه قابل احترامی داشته است. بابا اردلان نه تنها رهبری معنوی طوایف خود را برعهده داشت بلکه از نظر سیاسی هم آنان را هدایت می نمود و به زهد و تقوی معروف بود. آغاز فرمانروایی آنها را اواسط قرن ششم هجری می دانند که بابا اردلان با احداث قلاع مستحکمی در ناحیه شهرزور حکومت کرد. بعد از بابا
اردلان، اولاد وی قدرت بیشتری پیدا کردند و به تدریج به مناطق تحت سیطره خود افزودند. در قرن نهم هجری، دولت عثمانی قسمت هایی از قلمرو اردلان ها را تصرف کرد. این امر سبب کشمکش ها و برخوردهایی بین آنها گردید. سابقه دشمنی اردلان ها با عثمانی سبب شد تا با ظهور صفویه، این والیان جانب آنها را بگیرند و مراتب اطاعت و وفاداری خود را به دولت ایران اعلام نماید. اما دیری نپایید که با سیاست سرکوب شاه اسماعیل صفوی همزمان با شروع اختلافات بین ایران و عثمانی و دستگیری امرای قبایل کرد، امرای اردلان به عثمانی ها گرایش پیدا نموده و این زمینه ساز شکست ایران در جنگ چالدران شد. امرای سلطانی اردلان. سلطانی اردلان، خاندان حکمران سقز در دوران صفوی و قاجار، یکی از شاخه های همان خاندان اردلان است. البته خانواده حکام سقز به شاخه های مختلفی تقسیم می شوند که هر کدام دارای پیشوندهایی در اسم فامیل اردلان هستندکه شامل خانواده های سلطانی اردلان، علایی اردلان سلیمی اردلان، امیری اردلان و اردلان سقزی می باشند ولی نسب همه آنها مشترک می باشد. از این خاندان ابتدا محمدسلطان اردلان به حکومت سقز رسید که نام این خانواده برگرفته از نام اوست. پس از او پسرش
محمدعلی¬خان حاکم سقز شد و سپس مجیدخان، پسر محمدعلی¬خان. در جنگ جهانی اول سیف الدین خان اردلان (مظفرالسلطنه اول) پسر مجیدخان حاکم سقز بود که به دست عثمانی ها کشته شد. پسر او سیف الله خان اردلان (مظفرالسلطنه دوم) از سال ۱۳۳۵ قمری به بعد حکومت این شهر را در دست داشت. اسدالله خان اسعدالملک و پسر او عبدالحسین خان از اعضای دیگر این خانواده بودند که در اواخر دوره قاجار، اولی در ترشیز و دیگری در خواف حکومت کردند. شورش و تهاجم. پس از عزل رضا شاه پهلوی پسرش محمدرضا پهلوی به جای او زمام امور را در دست گرفت که این امر مصادف بود با جنگ جهانی دوم و قیام مجدد عشایر در مناطق مختلف کشور. منطقه سقز در معرض یورش محمد رشیدخان از شورشیان اهل عراق که به ایران آمده بود، قرار گرفت. محمد رشیدخان در زمان رضا شاه نیز چند بار سر به طغیان و شورش برداشت و چون از موقعیت مرزی مناسبی برخوردار بود کمتر بدام می افتاد بدین علت که محل آقامت او در آخرین نقطه مرزی ایران و عراق بود و هر آن می توانست به یکی از قلمرو این دو کشور برود. در سال ۱۳۰۳ شمسی بهنگام زعامت رضا شاه نیروهای دولتی در بانه از محمد رشید خان شکست خوردند ولی در تماس با امیر لشکر عب
دالله طهماسبی اظهار نزدیکی و آشتی نمود تا اینکه در سال ۱۳۰۸ عده ای از مردم علیه او به رضا خان شکایت کردند و از سوی رضا شاه سرهنگ محمود امین به فرماندهی تعدادی نظامی مأمور دفع او شد که این افسر موفق شد وی را از خاک ایران بیرون کند و بعد از آن دولت ایران از طریق دیپلماتیک تقاضای استرداد او را از عراق نمود لاکن محمد رشیدخان برای گریز از تسلیم کردن تقاضای ترک تابعیت ایران را کرده و به تابعیت کشور عراق درآمده بود. در سال ۱۳۲۰ شمسی محمد رشید خان به ملک شخصی خود در آبادی داروخان عراق بازگشته بود و چون خبر تسلیم و تخلیه پادگانهای سقز و بانه را شنید با یاری تعدادی از بیگزادگان بانه ای این شهر را مورد حمله قرار داد و موقعیت خود را در بانه محکم نمود. سپس پیغامی برای علی آقا جوانمردی رئیس ایل گورک فرستاد و از وی خواست شهر سقز را تسخیر نماید که قیام این عشایر با هیچ دفاعی روبرو نشد و شهر سقز بتصرف محمد رشید خان درآمد. قوای دولتی در دیواندره مورد استقبال مرحوم علی خان حبیبی رئیس عشایر تیلکوه قرار گرفت و ارتش ایران توانست با یاری و مساعدت روسا و خان ها تیلکوه شهر سقز را به آسانی از قوای محمد رشید خان پس بگیرد و قوای بانه ای
به روستای میرده عقب نشینی کردند. اما آنها دوباره تجدید قوا کرده و دوباره سقز را تصرف نمودند. در اوآخر دیماه سال ۱۳۲۰ سیف الله خان اردلان مظفرالسلطنه دوم با عشایر تیلکوه تماس گرفته و با یاری آنان و عشایر فیض الله بیگی به همراه سرگرد جلال زاگرس که از افسران سقزی بود شهر سقز را از تصرف محمد رشیدخان خارج کرد و او را ناچار به عقب نشینی به شهر بانه کردند. اما محمد رشیدخان از این شکست عصبانی بود باز هم به جمع آوری نیرو و تجهیز قوا پرداخته و در ۲۰ بهمن ۱۳۲۰ مجدداً به شهر سقز حمله کرد. با استفاده از تاریکی شب آخرین سنگر نیروهای دولتی و افسران ارتش را که در منزل حاج محمد رشید شریفی واقع در محله میان قلعه بود تسخیر کرده و عده زیادی از آنان را به اسارت خود درآوردند سپس سیف الله خان اردلان دستگیر و محمد امین خان با علی خان حبیبی رئیس ایل تیلکوه دست به یقه شده و او را بجرم اینکه قبلاً سوگند وفاداری به محمد رشیدخان را یاد نموده و بعد به قوای دولتی پیوسته با وارد کردن ضربات خنجر بقتل رسانید سپس اردوی محمد رشیدخان به غارت و تاراج اموال و اثاث مردم شهر پرداختند. در بهار سال ۱۳۲۱ قوای ارتش ایران بفرماندهی سرهنگ ارفع برای سرکوب
ی عشایر ازسنندج عازم سقز شد و ستاد خود را در روستای صاحب دایر کرد و در کوه بلند حاجی تاوه توپ و خمپاره و مهمات زیادی برای دفاع و حمله مستقر کرد که قوای جسور عشایر سرمست از پیروزی خود به آبادی صاحب حمله کردند اما در نزدیکی آنجا و در آبادی کمنتو شکست خورده و ناچار بسوی بانه عقب نشینی کردند اما با رسیدن به بانه باز هم نفسی تازه کرده و با عزم راسخ به ستاد فرماندهی ارتش در صاحب حمله ور شد. در این حمله از سوی سرهنگ ارفع هیئتی مرکب از علی آقا امیر اسعد و محمد آقای عباسی و چند نفر دیگر را مأمور مذاکره کرد تا محمد رشیدخان دست از تعدی و تجاوز بردارد اما محمد رشیدخان این مذاکره را ضعف اردوی دولتی قلمداد کرد و با رد هر گونه مذاکره دستور داد نیروهای وی به کوه حاجیه تاوه یورش برده و توپ و خمپاره و مهمات آنجا را تصرف نمایند. این کوه در کنار آبادی کاکه سیاب واقع و بر آبادی صاحب و جاده آدنیان مشرف است و فتح آن از سوی عشایر موجب حیرت فراوان است. در این یورش مهاجمان توانستند این قله را فتح کرده و توپ سنگین ارتش را از بالای کوه به عمق دره پرتاب کنند. فرمانده ارتش یعنی سرهنگ ارفع که می دید نیروی عمده عشایر در جبهه حاجیه تاوه مشغو
ل نبرد هستند از سوی دیگر به باقیمانده حمله ور شد و با وجود فتح حاجیه تاوه قوای محمد رشیدخان این بار هم شکست خورده و عقب نشینی کردند. در این جنگهای خونین و خانمان برانداز قریه خانقاه در نزدیکی صاحب جایگاه امنی بود برای مجروحان و اسرا و نجات یافتگان زیرا مرحوم شیخ جلال الدین نقشبندی با استفاده از قدرت روحانی خود قادر بود سربازان و افسران و افراد ارتشی را از هر گونه آسیب حفظ و بهرگونه بود توانست جان صدها تن را نجات داده و از مهلکه برهاند. در طول جنگ سقز جمعی از روستاهای عشایر هوادار محمد رشیدخان در این خانقاه با تیمسار ارفع ملآقات کرده و زمینه صلحی را بین ارتش ایران و محمد رشیدخان برقرار کردند که به عقد قرارداد گلولان بین محمد رشیدخان و حاجی بایزید آقای ایلخانی زاده از سوی دولت انجامید. بموجب قرارداد گلولان ناحیه میرده تا بانه تحت تصرف محمد رشیدخان باقیمانده و بقیه نواحی به نیروی دولتی واگذار شد به این ترتیب قوای ارتش وارد سقز شد و محمد رشیدخان در بانه رسماً حکومت را در دست گرفت. پس از استقرار ارتش، سیف الله خان اردلان بفرمانداری سقز منصوب شد و ارتش نیز با تجهیز خود و گسترش پادگان نظامی و اعزام افسران زبده و کار
دان توانست کنترل منطقه را در دست. در سال ۱۳۲۴ شمسی و پس از سقوط جمهوری مهاباد، محمد رشیدخان که درجه ژنرالی این جمهوری را داشت و آینده را پیش بینی کرده بود به عراق گریخت. جنگ جهانی دوم. پس از آغاز جنگ جهانی دوم در ۹ شهریور ۱۳۱۸ (۱ سپتامبر ۱۹۳۹)، ایران بی طرفی خود را اعلام کرد اما پس از آغاز تهاجم آلمان به شوروی به دلیل گستردگی مرز ایران با اتحاد جماهیر شوروی، این بی طرفی ناپایدار بود. نیروهای متفقین به بهانهٔ حضور کارشناسان آلمانی در ایران این کشور را اشغال کردند. سیف الله خان در جریان جنگ دوم جهانی از سوی متفقین به دلیل تبعیت او از سیاست بی طرفی دولت مرکزی ایران، دستگیر و مدت دو سال به همراه دیگر رجال ایران در اردوگاه تبعیدیان اراک تحت نظر نیروهای متفقین بود. انتخابات نخست وزیری مصدق. در سال ۱۳۳۲ زمانی که سیف الله خان اردلان آخرین حاکم از خانواده حکومتی اردلان ها در کردستان فرماندار سقز بود رفراندوم مشهور زمان محمد مصدق پیش آمد که بدستور سیف الله خان عموم مردم سقز بنفع مصدق و علیه شاه رای دادند و مشهور بود در تمام شهر سقز فقط یکنفر کارگشای دادگاه به نام محمد قاسم انوری توتونچی بنفع شاه رای داد که او هم هوای و
کالت مجلس را داشت. به این سبب پس از کودتای ۲۵ مرداد و ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ شمسی و سقوط کابینه مصدق سیف الله خان اردلان از حکومت سقز عزل و بانفصال دائم محکوم و تا آخر عمر خانه نشین شد. سفربه اسرائیل. سیف الله خان آخر عمر جهت معالجه بیماری خود سفری داشت به اسرائیل که از جانب یهودیان سقزی مقیم اسرائیل از وی استقبال شایانی شد و سپس به زیارت بیت الله و سفر حج شتافت و سرانجام در سال ۱۳۵۶ شمسی در شهرستان سقز درگذشت و در آرمگاه خانوادگی در گنبد سلطانیه سقز بخاک سپرده شد.
&lt;templatestyles src="Hlist/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt; ایران در اولین دوره رقابتهای بازی های پارا آسیایی در سال ۲۰۱۰ شرکت کرد و از آن زمان تاکنون ورزشکارانی را برای شرکت در هر دوره بازیهای پارا آسیایی اعزام کرده است.
پائولینا رایت دیویس (به انگلیسی:Paulina Wright Davis) یک حقوقدان آمریکایی مخالفت با بردگی، و خواستار تحقق حق رأی زنان بود. او یکی از بنیانگذاران انجمن حق رأی زنان نیو انگلند بود. زندگی. دیویس در سال ۱۸۱۳ در بلومفیلد،نیویورک بدنیا آمد. خانواده او در سال ۱۸۱۷ به نزدیکی مرز کانادا و آبشارهای نیاگارا کوچ کردند. بعد از مرگ مادر و پدرش، پائولینا به کلیسا پروتستان پیوست و تلاش کرد که راهبه شود ولی کلیسا در آن زمان به زنان مجرد چنین اجازه ای نمیداد. در سال ۱۸۳۳ با فرانسیس رایت تاجری مرفه از یوتیکا، نیویورک ازدواج کرد. آنها ارزش های اخلاقی مشابه داشتند و هردو در اعتراض به موضع گیری کلیسا نسبت به برده داری از کلیسا استعفا دادند و به انجمن ضد برده داری مرکز نیویورک پیوستند. در سال ۱۸۳۵ این زوج در یوتیکا، نیویورک انجمن ضد برده داری داری خود را راه اندازی کردند و با سوزان آنتونی، الیزابت کدی استانتون و ارنستین رز ارتباط برقرار کردند. فرانسیس رایت در سال ۱۸۴۵ درگذشت، این زوج فرزندی نداشتند. دیویس یکی از بنیانگذاران انجمن حق رأی زنان نیو انگلند در سال ۱۸۶۸ بود. هنگامی که این گروه از هم پاشید او و سوزان آنتونی در انجمن ملی ح
ق رأی زنان در ۱۵ می ۱۸۶۹ شرکت کردند. مرگ. دیویس هفده روز پس از تولد شصت و سه سالگی خود در ۲۴ اوت ۱۸۷۶ در پراویدنس، رود آیلند درگذشت. دیویس در سال ۲۰۰۲ به تالار ملی مشاهیر زن راه یافت.
باستا یا (به اسپانیایی: ¡Basta Ya!) یک سازمان مردمی اسپانیایی بود که افراد با مواضع مختلف سیاسی را علیه تروریسم و خشونت، به ویژه در مقابل اتا، و علیه پیشنهاد یک اساسنامه جدید خودمختاری که توسط دولت رئیس جمهور خوان خوزه ایبارتسه منتشر شد، متحد می کرد. فعالیت های اصلی آنها تظاهرات و اعتراض بود. "باستا یا" جنبش مدنی متشکل از افراد با ایدئولوژی های مختلف بود و از هر شهروندی که مایل به ایفای نقش فعال به شرط رعایت سه اصل اساسی آنها بود استقبال می کرد: دفاع در برابر تروریسم از هر نوع، صرف نظر از منشأ یا شدت، حمایت از همه قربانیان تروریسم یا خشونت سیاسی و دفاع از حاکمیت قانون، قانون اساسی اسپانیا و مقابله با اساسنامه خودمختاری کشور باسک.
انجمن روزنامه نگاران بلاروس (BAJ) یک انجمن تخصصی در بلاروس از روزنامه نگاران رسانه های مستقل است که در سال ۱۹۹۵ برای حمایت از آزادی بیان، آزادی اطلاعات، ارتقای استانداردهای حرفه ای روزنامه نگاری، نظارت بر مطبوعات بلاروس و ارائه حمایت قانونی از همه کارکنان رسانه ایجاد شد.
لیندا اجیوفور (متولد لیندا ایهوما اجیوفور؛ ۱۷ ژوئیه ۱۹۸۶) یک هنرپیشه و مدل نیجریه ای از ایالت ابیا است که برای بازی در نقش بیمپه آدکویا در سریال تلویزیونی "Tinsel" از M-Net شناخته می شود. او برای بازی در فیلم "ملاقات" (۲۰۱۲) نامزد بهترین بازیگر نقش مکمل زن در نهمین جوایز آکادمی فیلم آفریقا شد. اجیوفور که اهل ایسویکوواتو است در لاگوس نیجریه به دنیا آمد. او دومین فرزند از پنج فرزند است. او در دانشگاه پورت هارکورت جامعه شناسی خوانده است. او در ۴ نوامبر ۲۰۱۸ نامزدی خود را با بازیگر "تینسل" ابراهیم سلیمان اعلام کرد و چهار روز بعد با او ازدواج کرد. آنها یک فرزند پسر دارند.
دانشگاه گولیس (GU) یک دانشگاه خصوصی در هارگیسا، پایتخت سومالی لند است. این دانشگاه مؤسسه تحقیقاتی دانشگاه گولیس (GURI) را تأسیس کرده است. GURI ارائه تحقیقات را در تمام دانشکده ها و بخش های دانشگاه گولیس ترویج می کند. همچنین پروژه های تحقیقاتی را با سایر سازمان ها از جمله موسسات آموزش عالی، سازمان های غیردولتی، سازمان های حرفه ای و سازمان های بین المللی ترویج و هماهنگ می کند.
دانشگاه شاهزاده سونگکلا (PSU) () اولین دانشگاه در جنوب تایلند است که در سال تأسیس شد. نام دانشگاه توسط پادشاه بومیبول آدولیادج به افتخار شاهزاده ماهیدول آدولیادج، شاهزاده سونگکلا، پدر پادشاه اعطا شد. این دانشگاه از چهار پردیس و یک منطقه خدمات آموزشی تشکیل شده است. در سال ۱۹۶۸، اولین پردیس دائمی در پاتانی تأسیس شد. پردیس در هات یای در سال ۱۹۷۱ افتتاح شد و اکنون پردیس اصلی است و بیش از ۵۰ درصد از دانشجویان دانشگاه در آن حضور دارند. پردیس های دیگر در پوکت (۱۹۷۷) و سورات ثانی (۱۹۹۰) تأسیس شدند. علاوه بر این، منطقه خدمات آموزشی ترانگ در سال ۱۹۹۱ تأسیس شد و بعداً در سال ۱۹۹۹ به عنوان پردیس PSU توسعه یافت. در سال ۲۰۰۷، دانشگاه ۲۹۵ برنامه آموزشی را به ۳۴۰۰۰ دانشجوی خود ارائه می دهد که شامل ۱۸ برنامه بین المللی و سه برنامه زبان خارجی می شود.