Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ده شد. زمانی که در شو بود، در مدیریت یک سیل موفق بود و دویو سپس به نفع او از سلطنت کنار رفت. گزارش بعدی بیان می کند که پادشاهان کای مینگ قبل از سفر به رود مین و گرفتن قدرت از دویو، جنوب شو را اشغال کرده بودند. فرهنگ باشو. با گسترش ایالت چو به سمت غرب به سمت دره هان و یانگ تسه ، مردم با به سمت غرب به سمت شو رانده شدند. در قرن پنجم و چهارم پیش از میلاد در سیچوان، باستان شناسان معتقدند که این تعامل به ایجاد فرهنگ باشو کمک کرده است. همچنین مقداری تأثیر چو بر دولت شو وجود داشت. در سال ۴۷۴ پ. م فرستادگان ایالت شو هدایایی به ایالت چین تقدیم کردند که اولین تماس ثبت شده بین این دو ایالت بود. بعداً سربازان شو از کوهستان چین لینگ عبور کردند و به پایتخت چین یونگ نزدیک شدند و در سال ۳۸۷ پ. م، نیروهای شو و چین در نزدیکی هانژونگ در بالادست رودخانه هان با هم درگیر شدند. شو زیر نظر چین و هان. فتح توسط چین در ۳۱۶ پ. م. در حدود ۳۳۸-۳۵۶ پ. م، شانگ یانگ با متمرکز کردن ایالت چین، آن را تقویت کرد. در سال ۳۳۷ پ. م، فرستادگان شو به سلطنت رسیدن پادشاه هوی ون چین، را به او را تبریک گفتند. تقریباً در این زمان جاده سنگی گاو بر فراز کوهست
ان ساخته شد تا چین و شو را به هم متصل کند. در حدود سال ۳۱۶ پ. م، مرزبان زو، که بخشی از جاده سنگی گاو را در اختیار داشت، با ایالت با درگیر شد و با برادرش، دوازدهمین پادشاه کایمینگ، ستیزید. مرزبان شکست خورد و به با و سپس به چین گریخت. ژانگ یی پیشنهاد کرد که چین باید این وحشی ها را نادیده بگیرد و به گسترش خود به سمت شرق در دشت مرکزی ادامه دهد. سیما کو پیشنهاد کرد که چین باید از ارتش برتر خود برای ضمیمه کردن شو، توسعه منابع خود و استفاده از قدرت اضافی برای حمله بعدی به شرق استفاده کند. پیشنهاد سیما کو پذیرفته شد و هر دو مشاور به عنوان سردار به جنوب گسیل شدند. دو ارتش در نزدیکی جایمنگ در رودخانه جیالینگ در قلمرو با به هم رسیدند. پادشاه کایمینگ در چندین نبرد شکست خورد و به سمت جنوب در وویانگ عقب نشینی کرد و در آنجا اسیر و کشته شد. چین سپس به متحدان خود پشت کرد و با را نیز ضمیمه کرد. حکومت چین و هان. در ۳۱۴ پ. م، پسر پادشاه فقید کایمینگ به عنوان مرزبان یائوتونگ شو منصوب شد تا همراه به عنوان یک فرماندار چین حکومت کند. در سال ۳۱۱ پ. م یکی از مقامات به نام چن ژوآنگ شورید و یائوتونگ را کشت. سیما کو و ژانگ یی دوباره به س
یچوآن حمله کردند و چن ژوآنگ را کشتند. کایمینگ دیگری به نام مرزبان هوی گماشته شد. در ۳۰۱ پ. م، او درگیر دسیسه ای شد و در مواجهه با ارتش سیما کو تصمیم به خودکشی گرفت. پسر او، وان، آخرین مرزبان کایمینگ، از ۳۰۰ تا ۲۸۵ پ. م حکومت کرد و سپس به قتل رسید. (برخی می گویند که آن دورنگ وونگ در تاریخ ویتنام، یکی از اعضای خاندان کایمینگ بود که مردم خود را به سمت جنوب هدایت کرد.) این فتح قلمرو، چین را بیش از دو برابر کرد و به آن منطقه ای امن از سایر ایالت ها به جز چو داد، اما قبل از اینکه مالیات آن به قدرت نظامی تبدیل شود، زمین باید توسعه می یافت. شو به «جون» یا فرمانداری تبدیل شد و به میدان آزمایش این نوع مدیریت تبدیل شد. چنگدو توسط دیواری عظیم احاطه شده بود. زمین دوباره توزیع شد و به قطعات مستطیلی تقسیم شد. ده ها هزار مهاجر از شمال آورده شدند. بسیاری از آنها محکوم یا افرادی بودند که به دلیل جنگ های شمال آواره شده بودند. آنها در ستون هایی که توسط مقامات چین نظارت می شد به سمت جنوب حرکت کردند. سیستم آبیاری بزرگ دوجیانگیان برای منحرف کردن رودخانه مین به سمت شرق به دشت چنگدو آغاز شد. مداخله چین در با، ظاهراً برای جلوگیری از ب
یگانگی مردم با جنگ در مرز چو، کم تر گسترده شد. در طول فتح، چو در شرق با الحاق یوئه سرگرم بود. در سال ۳۱۲ پ. م، نیروهای چین و چو در بالای رودخانه هان با هم درگیر شدند. ژانگ یی از ترکیبی از تهدید و لاف برای جلوگیری از هرگونه دخالت چو استفاده کرد. بعدها یک ژنرال چو به نام ژوآنگ چیائو به سمت غرب حرکت کرد و قلمرو قبیله ای در جنوب یانگ تسه در جنوب شو را اشغال کرد. در سال ۲۸۱ پ. م، سیما کو از یانگ تسه عبور کرد و ارتباط او را با چو قطع کرد. او در پاسخ خود را پادشاهی مستقل اعلام کرد و او و نیروهایش به تدریج با جمعیت محلی ترکیب شدند. این امر مربوط به سال ۲۸۰ پ. م یا قبل از اینکه سردار بای چی به پایین رودخانه هان حرکت کند و پایتخت چو را تصرف کرد (۲۷۸ پ. م)، بود. در سال ۲۷۷ پ. م منطقه سه دره تصرف شد. این عمل برای ایجاد یک مرز جدید چین در شرق سیچوآن بود. سیچوان در طول جنگ های پیش و پس از دودمان چین ساکت ماند و این نشان می دهد که سیاست همگون سازی چین موفق بوده است. بقایای باستان شناسی در شو از این دوره بسیار شبیه بقایای شمال چین است، در حالی که منطقه با تا حدودی متمایز باقی مانده بود. زمانی که لیو بانگ، لشکرکشی خود را برای
تأسیس دودمان هان آغاز کرد، سیچوآن یک پایگاه تامین منابع مهم بود. در سال ۱۳۵ پ. م، در زمان امپراتور وو هان توسع طلب، ژنرال تانگ منگ، در تلاش برای رویکرد غیرمستقیم به پادشاهی نانیوئه، به سمت جنوب رودخانه یانگ تسه حرکت کرد و کمی بعد سیما شیانگرو به منطقه تپه ای در غرب سیچوان حرکت کرد. این لشکرکشی ها به قلمرو قبیله ای گران تر از ارزششان بود و در ۱۲۶ پ. م هر دو لغو شدند تا منابع را به جنگ های شیونگ نو در شمال منتقل کنند. در همان سال ژانگ چیان از غرب بازگشت و گزارش داد که ممکن است راهی از سیچوان به هند برسد. تلاش برای انجام این کار توسط قبایل تپه ای جلوگیری شد. در ۱۱۲ پ. م، تانگ منگ جنگهای توسعه طلبانه خود را به سمت جنوب از سر گرفت. روش های خشن او به شورش در سیچوان انجامید و سیما شیانگرو برای اجرای سیاست معتدل تری وارد شد. در این زمان گسترش چین در سراسر کشور مسطح کشاورزی به حد طبیعی جغرافیایی رسیده بود. گسترش به منطقه تپه به سمت جنوب و غرب بسیار کندتر پیش رفت.
دروازهٔ سمرقند یک «دروازهٔ دژی» است که در جایگاه نخستینش در بخارا بازسازی شده است. این دروازه برای نخستین بار در نیمهٔ دوم سدهٔ شانزدهم، زیر فرمان عبدالله خان دوم در پایتخت آنزمان خانات بخارا ساخته شد. این دروازه در بخش شمال خاوری دیوار-دژ بخارا ساخته شده بود. در ۱۷ مه ۱۹۳۹ در زمان فرمانروایی شوروی همراه با دیوارهای شهر که در همسایگی دروازه جای داشت با بهانهٔ «بازدارندگی برای رفت و آمد عادی در شهر» ویران شد. این دروازه، یکی از ۱۱ دروازهٔ بخاراست که تا امروز ساخته شده است و همچنین یکی از ۴ دروازه ای ست که پس از ویرانی، با همان ساختار و ریختار پیشین بازسازی شده است. این دروازه همچنین از اندک دروازه های دژی (به همین نام) هست که در تاشکند، جیزک و... وجود داشته است. آنها در بزرگراهی به نام ابوعلی سینا جای دارند. نام این دروازه از شهری به همین نام - سمرقند - گرفته شده است که بخارا با آن پیوند چند صد ساله و پیوسته داشته است. ته جاده ای که از میان این دروازه می گذشت به کاخ های امیران بخارا مانند ستاره ماه خاصه، کاری و کرمین می انجامید. این سازهٔ معماری در فهرست ملی املاک و مستغلات میراث فرهنگی-مادی ازبکستان گنجانده ش
باربارا هال پارتی (زاده ۲۳ ژوئن ۱۹۴۰) استاد برجستهٔ زبان شناسی و فلسفه دانشگاه ماساچوست آمهرست (UMass) است. زندگی نامه. پارتی در انگلوود، نیوجرسی به دنیا آمد و در محلهٔ بالتیمور بزرگ شد. او خواهر کوچکتر دیک هال، بازیکن حرفه ای بیسبال است. پارتی وارد کالج سوارثمور شد و در رشته ریاضیات تحصیل کرد و توانست مدرک ماینور خود را هم در زبان روسی و فلسفه به دست آورد. او دوران تحصیلات تکمیلی خود را در موسسه فناوری ماساچوست زیر نظر نوام چامسکی سپری کرد. رسالهٔ دکتری او در سال ۱۹۶۵ با عنوان "فاعل و مفعول در انگلیسی مدرن" بود.
دبیرستان متوسطه دوره دوم شهید سلطانی (سازمان ملی پرورش استعدادهای درخشان سمپاد ) برای دانش آموزان مستعد در استان البرز و در سه شهر کرج ( شهید سلطانی 1 ، 3 و 4 ) 1 و 3 در عظیمیه ، 4 در حصارک و ساوجبلاغ ( شهید سلطانی 5 ) و فردیس (شهید سلطانی 2)است. شهید سلطانی یکی از مدارس سراسری است که به طور اختصاصی برای ارائهٔ آموزش برتر برای دانش آموزان تیزهوش در ایران توسعه یافته است و توسط سازمان ملی پرورش استعدادهای درخشان اداره می شود. دانش آموزان این مدرسه از طریق یک آزمون ورودی سنجش هوش در سطح شهر انتخاب می شوند و محصلان این مدرسه همانند دورهٔ کالج، به طور عمیق مباحث مختلف را مطالعه می کنند. مساحت این مدرسه 4430 متر مربع است. اولین مدیر آن سحابعلی فضلی و مدیر دوم آن امیرعبدالله اسحاقی است و مدیر کنونی آن آقای چپردار است. شهید سلطانی در حال حاضر میزبان نمایشگاهی از اکتشافات و اختراعات دانش آموزان به نام هوگر است که در هفته آخر هر سال برگزار می شود و کاملاً توسط دانش آموزان کنترل و مدیریت می شود. در این مدرسه کلاس های سه رشته نظری رشته علوم تجربی، ریاضی و فیزیک و انسانی و در شاخه فنی رشته شبکه و نرم افزار رایانه (کامپیو
تر) تدریس می شود.
ارچین یا اورچین، در فرهنگ دهخدا و در معنای لغوی، به پایه نردبان، راه پله، یا اوریب چین (اوریب چینی) تعبیر شده است. در تبارشناسی هنر و معماری ایرانی، کهن الگوی اورچین، پلی میان هنرهای تجسمی و معماری به شمار می آید. نقش مایه ارچین داری الگویی مثلثی یا مخروطی است، که به صورت پلکانی از قائده بالا می رود و کلیت فرم را می سازد. تبارشناسی. در فرهنگ ایرانی از گذشته تاکنون، پیوند عمیقی میان هنرهای تجسمی و معماری وجود داشته است. در حقیقت در بسیاری از آثار به جا مانده باستان و معاصر، الگویی یکپارچه یا نقش مایه ای واحد در بطن آثار یافت می شود که مظاهری چند گانه در هنر و معماری از خود بروز داده اند. یکی از بارزترین مثال ها از این دست کهن الگوها، نقش مایه ارچین است. این نقش مایه سبب خلق انواع خاصی از گنبدها با اشکال متفاوت در معماری ست. و در اصطلاح بنایی، به آنها گنبد ارچین یا اورچین اطلاق می گردد. گنبد اورچین از لحاظ ریخت شناسی، شبیه به گنبد رک مخروطی ست، ولی لایه روین آن فرم پلکانی یافته است. این گنبد بنابر ملاحضات اقلیمی در مناطق جنوبی ایران یافت می شود و بنابر کاربری عمده آن به عنوان مقبره، با الهام از معماری زیگوراتها
به خصوص زیگورت چغازنبیل شکل گرفته است. این گنبد به نام های گنبد پلکانی یا مُضَرَس نیز شناخته می شود و در انگلیسی با نام "Pineapple Dome" یا گنبد آناناسی نامگذاری گردیده است. تبارشناسی این فرم از گنبد فقط در منطق جنوب و جنوب غربی ایران و قسمت هایی از عراق یافت می شود و کاربری آن در بنای انواعی از مقابر به کار رفته است، و نوعی فرم گنبدی منحصر به فرد و نادر به حساب می آید. ریخت شناسی ارچین. گنبد اورچین (ارچین) یا گنبد پلکانی یکی از فرم های معماری ست که در ساخت آن از فرم های طبیعی و اشکال موجود در طبیعت الهام گرفته شده است، و به نوعی در رده سبک معماری بایونیک کنونی قرار می گیرد. هندسه گنبد اورچین در برخی بناهای نظیر دوگنبدان کوخرد، فرم فرکتالی با قاعده کوکبی یافته است که از تکرار طبقات و دوران آنها حول محور اصلی شکل گرفته است، بدین سبب به نحوی از ریخت شناسی هندسه فرکتال و معماری فرکتال نیز پیروی می کند. طبقات این گنبد هم شکل بوده ولی در مقیاس متفاوتند، به گونه ای که هر چه ارتفاع گنبد بالاتر می رود و به طبقات اضافه می گردد، طبقه بالاتر از لحاظ مقیاس کوچکتر می گردد. بنابر نتایج سلسله ایی تحقیقات، ویژگی های هندسی گ
نبد اورچین، به طور عمده در قیاس شکلی، با تشابه به ویژگی های هندسه فرکتال حکایت می کند. فرکتال یا برخال، شکل های هندسی نا اقلیدسی نامتعارف، نامنظم و در عین نظمی هستند که مهم ترین ویژگی آن ها خود متشابهی آن هاست. این ویژگی ها در هندسه بناهای اسلامی به صورت تصادفی حاصل نگردیده است؛ چرا که هنرمندان اسلامی علاوه بر برخورداری از دانش ریاضی، همواره از طبیعت به عنوان منبع الهام اصلی بهره گرفته اند. این امر دلالت بر آن دارد که در گذشته، هنرمندان به خوبی از ابعاد گسترده ویژگی های طرح های هندسی آگاه بوده و از این نظر پانصد سال پیش از همتایان معماری غربی از ویژگی های غیراقلیدسی در طرح ها بهره گرفته اند. نمونه های موردی. معروف ترین این نوع گنبد، متعلق به آرامگاه دانیال نبی در شوش است. از دیگر ابنیه ای که دارای گنبد اورچین هستند، می توان از مقبره حضرت سربند و بقعه یعقوب لیث در دزفول، امامزاده عبدالله در شوشتر، امامزاده جعفر در بروجرد، امامزاده میرمحمد در جزیره خارک، بقعه سید صلاح الدین محمد در آبدانان (استان ایلام) و همپنین گنبد سلطان زبیده و آرامگاه عمر سهروردی در بغداد نام برد.
امان الله میرزا قاجار (; – ۱۹۳۷) شاهزاده سلسله قاجار بود. وی همچنین با درجه سرلشکر از فرماندهان ارتش های امپراتوری روسیه و جمهوری خلق آذربایجان بود. زندگی نامه. امان الله میرزا قاجار ۸ ژانویه سال ۱۸۵۷ در شهر شوشی امپراتوری روسیه (امروز جمهوری آذربایجان) متولد شد. وی هفدهمین فرزند بهمن میرزا از یکی از همسران کمسن ساهزاده بود. فعالیت. ارتش امپراتوری روسیه. امان الله میرزا قاجار در تاریخ ۱۹ ژوئیه سال ۱۸۷۹ در هنگ ۱۶۴ پیاده نظام زاقاتالا خدمت نظامی اش را شوع کرد. در سال ۱۸۸۳ به درجه نظامی ستوان دوم ارتقا یافت. در ۲۰ نوامبر ۱۸۸۶ به گردان دوم قزاق های «کوبان» منتقل شد. در ۹ ماه مه ۱۹۰۲ به درحه نظامی یساول ارتقا پیدا کرد. در ۱۶ آوریل ۱۹۰۹، فرمانده ارتش یساول گردان نهم «کوبان پلاستون» تعیین شد. = حضور در جنگ جهانی اول. در جریان جنگ جهانی اول امان الله میرزا قاجار در سمت جبهه اتریش حضور داشت. از وی به خاطر عملکردش در نبردها با اهدای نشان آنای مقدس درجه ۲ همراه با شمشیرها، «نشان ولادیمیر مقدس» درجه ۳ با شمشیرها و «نشان ستانیسلاوس مقدس» درجه ۳ تقدیر به عمل آمد. در ۲۵ آوریل سال ۱۹۱۵ به درجه سرهنگ نائل شد. بعداً به دلیل زخ
م شدید در ناحیه پا برای مداوا به جبهه عقب فرستاده شد. یک سال بعد به جبهه مقدم بازگشت. به همران گردان خود در نبردها بر سر روستای «مرهانوفکا» جنگید. سنگرهای دشمن را تصرف کرد و تعدادی از نیروهای نظامی دشمن را کشت. در ۵ نوامبر سال ۱۹۱۶ که نبردها هنوز در جریان بود، به امان الله میرزا قاجار شمشیر طلای گئورگی مقدس اهدا شد. در سال ۱۹۱۷ به درجه سرلشکر ارتقا یافت. پس از وقوع انقلاب فوریه ابتدا در تفلیس و بعد در شوشی اقامت گزید. جمهوری خلق آذربایجان. بعد از سازماندهی اولین ارتش جمهوری تازه تأسیس خلق آذربایجان، امان الله میرزا قاجار در ۱ دسامبر سال ۱۹۱۸ گزارشی را با درخواست پذیرش در نیروهای مسلح به وزارت دفاع تازه تأسیس ارسال کرد. در ۲۷ ژانویه سال ۱۹۲۰ به سمت معاون فرمانده لشکر یکم پیاده نظام جمهوری خلق آذربایجان و رئیس پادگان های ارتش جمهوری خلق آذربایجان در شهرهای خانکندی و شوشی منصوب شد. ایران. به دنبال سقوط جمهوری خلق آذربایجان، امان الله میرزا قاجار به دلیل سرکوب های بلشویک ها مجبور شد راه ایران را در پیش بگیرد. آنجا در یک مدرسه عالی نظامی تدریس کرد و در ایجاد اولین ارتش ایران حضور یافت. سپس به عنوان نماینده به مجلس
ملی ایران راه یافت و ریاست انجمن دوستی ایران و شوروی را عهده دار شد امان الله میرزا قاجار در سال ۱۹۳۷ در شهر تهران درگذشت.
میرزا حسن طاهرزاده (; – ) مدرس و فقیه آذربایجانی و چهارمین شیخ الاسلام قفقاز بود. شرح حال. میرزا حسن طاهرزاده ۳۰ ماه مه سال ۱۸۳۷ در روستا «کنگرلی» استانداری شوشی (هم اکنون: روستای کنگرلی شهرستان ترتر) زاده شد. دودمان وی اصالتاً از روستای گرمارود شهرستان سراب بود. پس از گذراندن تحصیلات ابتدایی نزد پدرش، به ادامه تحصیل در مدرسه «طالبیه» تبریز پرداخت. فعالیت های مذهبی خود را در ۸ آوریل سال ۱۸۵۹ در روستای قاپان لی بالای شهرستان ترتر شروع کرد. فعالیت. میرزا حسن طاهرزاده در تاریخ ۲۱ اوت ۱۸۷۱ به خدمت سربازی رفت و به عنوان آخوند گردان چهارم سربازان مسلمان خدمت کرد. در سال ۱۸۷۶ در کنگره بین المللی مستشرقان در سن پترزبورگ حضور یافت. به دنبال درگذشت میرزا شفیع واضح، رئیس دانشگاه شاهنشاهی سن پترزبورگ، درخواست استخدام متقاضیان برای پست خالی مدرس زبان فارسی را اعلام کرد. میرزا حسن یکی از سه متقاضی بود. بقیه «میرزا تقی عبدالله بیگف»، مترجم فارسی استان آستاراخان، و «اسماعیل بیگ نبی بیک اوغلو، معلم دانشگاه آسیا بودند. درخواست ها در ۲۳ سپتامبر ۱۸۷۸ در جلسه دانشکده زبان های شرقی دانشگاه یاد شده مورد بررسی قرار گرفت. در نتیجه را
ی گیری، میرزا حسن طاهرزاده به اتفاق آرا با هشت رأی موافق به عنوان معلم زبان فارسی انتخاب شد». وی بین ۲۵ سپتامبر ۱۸۷۸ تا ۴ مه ۱۸۷۹ در این دانشگاه مشغول به تدریس شد. میرزا حسن از ۱۱ اوت سال ۱۸۸۰ تا ۱۸۸۱ به عنوان قاضی (حاکم شرع) در شهر شوشی کار کرد. از تاریخ ۳ آوریل ۱۸۸۲ تا ۵ سپتامبر ۱۸۸۵ در مدرسه «رئالنی» شوشی به تدریس احکام اسلام و زبان های ترکی آذربایجانی و فارسی پرداخت. ۵ سپتامبر ۱۸۸۵ بود که میرزا حسن طاهرزاده به سمت ریاست اداره روحانیون مسلمانان ماوراء قفقاز انتخاب شد و عنوان شیخ الاسلام را دریافت کرد. او در گزارش خود به الکساندر سوم متذکر شده است که به جامعه خود دستور داده است که به کتاب مقدس، مزامیر داوود، انجیل به اندازه قرآن احترام بگذارند و بین کلیساها و مساجد تمایزی قائل نشوند. میرزا حسن طاهرزاده ۲۱ ژوئن سال ۱۸۹۳ در شهر تفلیس درگذشت و عبدالسلام آخوندزاده جانشین او شد.
نزیه سلیم (۱۹۲۷ – ۱۵ فوریه ۲۰۰۸) هنرمند زن نقاش، معلم هنر و نویسنده اهل عراق بود. او یکی از تأثیرگذارترین هنرمندان عرصه هنر معاصر عراق بود. او با ضربه های قلم مو و رنگ های زنده اغلب زنان روستایی عراق و زندگی دهقانی را در آثارش به تصویر می کشید. که توسط رئیس جمهور اسبق این کشور، جلال طالبانی، به عنوان «اولین زن عراقی که ستون های هنر معاصر عراق را نگاه داشت» توصیف کرد. زندگی. سلیم در خانواده ای هنرمند و عراقی در ترکیه به دنیا آمد. پدرش نقاش و مادرش گلدوزی ماهر بود. هر سه برادر او به هنر اشتغال داشتند، از جمله جواد، که در سطح گسترده به عنوان یکی از تأثیرگذارترین مجسمه سازان عراق شناخته می شود. سلیم در مؤسسه هنرهای زیبای بغداد ثبت نام کرد و در آنجا نقاشی خواند و با درجه ممتاز فارغ التحصیل شد. او به دلیل سخت کوشی و علاقه به هنر، یکی از اولین زنانی بود که برای ادامه تحصیل در پاریس در دانشکده ملی هنرهای زیبا (École Nationale Supérieure des Beaux-Arts) بورسیه تحصیلی دریافت کرد. سلیم زمانی که در پاریس بود، در نقاشی دیواری و فرسکو تخصص یافت. پس از فارغ التحصیلی، چندین سال دیگر را در خارج از کشور گذراند و در هنر و فرهنگ
غوطه ور شد. سلیم سرانجام به بغداد بازگشت تا در مؤسسه هنرهای زیبا کار کند و تا زمان بازنشستگی در آنجا تدریس کند. او در جامعه هنری عراق و یکی از اعضای بنیانگذار الرواد، جامعه هنرمندانی که در خارج از کشور تحصیل می کنند و تکنیک های هنری اروپایی را در زیبایی شناسی عراق می گنجاند، فعال بود. سلیم بعداً در زندگی حرفه ای اش کتاب "عراق: هنر معاصر" را نوشت که منبع مهمی برای توسعه اولیه جنبش هنر مدرن عراق است. آثار هنری نزیه سلیم در موزه هنر شارجه و آرشیو هنر مدرن عراق به نمایش درآمده است.
لشکر ۵ پیاده بریتانیا () لشکر پیاده نظام نیروی زمینی بریتانیا است، که در سال ۱۸۱۰ تأسیس شد و در سال ۲۰۱۲ منحل گردید. این لشکر توسط آرتور ولزلی، اولین دوک ولینگتون، برای خدمت در جنگ شبه جزیره، به عنوان بخشی از ارتش انگلیس و پرتغال تأسیس شد و در بیشتر دوره از آن زمان، از جمله جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم، فعال بود و اندکی پس از آن منحل شد. این لشکر در سال ۱۹۹۵ به عنوان یک لشکر اداری که ولز و مناطق انگلیسی میدلندز غربی، میدلندز شرقی و شرقی را پوشش می داد، اصلاح شد. ستاد مرکزی این لشکر در شروزبری بود. این لشکر در ۱ آوریل ۲۰۱۲ منحل شد.
جبرگرایی پیرامونی ، جبرگرایی اقلیمی یا همچنین جبرگرایی جغرافیایی ، مطالعه چگونگی اثر محیط بیوفیزیکی بر جوامع و دولت ها و متمایل سازی آنان به سمت مسیر و روندهای توسعه ای خاص می باشد. جارد دایموند، جفری هربست، ایان موریس، و دیگر دانشمندان علوم اجتماعی جرقه احیای این نظریه را در اواخر قرن بیستم و اوایل قرن بیست و یکم زدند. بسیاری از محققان تأکید می کنند که این رویکرد اصلی برای تشویق استعمار و اروپامحوری، و بی ارزش کردن عوامل انسانی در جوامع غیر غربی مورد استفاده قرار گرفته در حالی که چهره های مدرنی مانند جارد دایموند در عوض از این رویکرد به عنوان توضیحی برای رد نژادپرستی استفاده کرده اند. مکتب فکری «نو-جبرگرایی محیطی» بیانگر آن است که چگونه نیروهای جغرافیایی و اکولوژیکی بر دولت سازی، توسعه اقتصادی و نهادها اجتماعی تأثیر می گذارند. تاریخچه. دوره های کلاسیک و قرون وسطی. بر اساس نظریه های اولیه جبرگرایی محیطی در چین، یونان و روم باستان، ویژگی های محیطی خصوصیات جسمی و فکری جوامع را تعیین می کنند. گوان ژونگ (۷۲۰–۶۴۵ قبل از میلاد)، یک صدراعظم چینی در دوره بهار و پاییز تاریخ چین، معتقد بود که خصوصیات رودخانه های بزرگ ش
خصیت افراد ساکن در اطراف آن را شکل می دهد. رودخانه های سریع و پر پیچ و خم مردم را «حریص، بی ادب و جنگ طلب» می کرد. بقراط، یکی از فیلسوفان یونان باستان، روایت مشابهی را در رساله «دربارهٔ هواها، آب ها و مکان ها» مطرح می کند. نویسندگان در خاورمیانه قرون وسطی نیز نظریه هایی دربارهٔ جبر زیست محیطی ارائه کردند. جاحظ، نویسنده آفریقایی-عرب ، استدلال می کرد که رنگ پوست مردم و دام ها براساس ویژگی های آب، خاک و دمای محیطی تعیین می شود. او رنگ بازالت سیاه در شمال نجد را با رنگ پوست مردم ساکن در آنجا مقایسه کرد تا از نظریه خود حمایت کند. ابن خلدون، جامعه شناس و همه چیزدان عرب، به طور مشابه رنگ پوست را با عوامل محیطی مرتبط دانست. او در کتاب "مقدّمه" (۱۳۷۷ میلادی) بیان داشت که سیاهی پوست مردمان آفریقا به دلیل اقلیم و آب و هوای گرم جنوب صحرای آفریقا است و نه به دلیل تبار آفریقایی مردمان آن. او بدین ترتیب نظریه های نژاد حامیتی را که معتقد بودند نفرین حام (پسر نوح) علت داشتن پوست سیاه را به چالش کشید. بسیاری از نوشته های ابن خلدون در دوران استعمار برای پیشبرد ماشین تبلیغاتی استعمارگران ترجمه شد. ابن خلدون معتقد بود که محیط فیز
یکی علاوه بر رنگ پوست در فاکتورهای غیرفیزیکی نیز تأثیر گذار است. او استدلال می کرد که خاک، آب و هوا و غذا تعیین می کنند که مردم کوچ نشین یا یک جانشین باشند. همچنین این فاکتورها بر آداب و رسوم و مراسمی که توسط آنان برگزار می شد تأثیر می گذاشت. آثار و نوشتارهای او ممکن است بر آثار و نوشتارهای منتسکیو در طول قرن هجدهم تأثیر گذاشته باشد. منتسکیو نیز از کاشفی فرانسوی به نام ژان شاردن، که به ایران سفر کرده بود و نظریه هایی شبیه نظریه های ابن خلدون را ابراز کرده بود، تأثیر پذیرفته است. دوره استعمار غرب. جبر زیست محیطی به عنوان ابزاری برای مشروعیت بخشیدن به استعمار، نژادپرستی و امپریالیسم در آفریقا، قاره آمریکا و آسیا به طور گسترده مورد انتقاد قرار گرفته است. جبر زیست محیطی جغرافی دانان را قادر ساخت تا برتری نژادهای سفید اروپایی و طبیعی بودن امپریالیسم را از نظر علمی توجیه کنند. این امر توجیهات مذهبی را تقویت کرد و در برخی موارد در اواخر قرن نوزدهم جایگزین آن نیز شد. بسیاری از نویسندگان غربی و اروپایی، از جمله توماس جفرسون، با این استدلال که آب و هوای گرمسیری مردم را غیرمتمدن کرده است، از استعمار آفریقا حمایت و به آن
مشروعیت بخشیدند. جفرسون استدلال می کرد که آب و هوای گرمسیری باعث تنبلی، نگرش های شل و ول، بی بند و باری و به طور کلی به جوامعی منحط منتهی می شود، در حالی که تغییرات مکرر آب و هوا در عرض های جغرافیایی میانی و شمالی منجر به اخلاق کاری جدی و جوامع متمدن می شود. آدولف هیتلر نیز از این نظریه برای تمجید از «برتری نژاد نوردیک» استفاده می کرد. با الگوگیری و استفاده از از نظریه لامارکیسم، اعتقاد بر این بود که عیوب شخصیتی که ظاهراً بابت آب و هوای گرمسیری ایجاد می شود، تحت نظریه لامارکی پیرامون وراثت ویژگی های اکتسابی، که پیش درآمدی نامعتبر برای نظریه انتخاب طبیعی داروین بود، به ارث می رسد. نظریه فوق با مشاهده این موضوع آغاز می شود که یک موجود زنده در مواجهه با فشارهای محیطی ممکن است در طول زندگی خود از طریق فرایند هم هوایی دچار تغییرات فیزیولوژیکی شود. لامارکیسم پیشنهاد می کرد که این تغییرات فیزیولوژیکی ممکن است مستقیماً به فرزندان به ارث برسد و نیازی در فرزندان برای ایجاد این صفت به همان شیوه نیست. جوامع جغرافیایی مانند انجمن سلطنتی جغرافیا بریتانیا و «Société de géographie» فرانسه از امپریالیسم با کمک مالی به کاشفان
و دیگر حامیان استعمار حمایت می کردند. انجمن های علمی نیز به همین ترتیب عمل می کردند. جوامع هم هوایی یا سازگاری مستقیماً از شرکت های استعماری حمایت کردند و از مزایای آنها بهرمند شدند. نوشته های لامارک پشتوانه ای نظری برای آموزه های سازگاری ارائه کرد. «Société Zoologique d'Acclimatation» توسط ایزیدور جفروی سنت هیلر -پسر اتین ژفروآ سنت-هیلر، همکار نزدیک و حامی لامارک تأسیس شد. الن چرچیل سمپل، محقق برجسته جبرگرایی محیطی، نظریه های خود را در یک مطالعه موردی که بر فیلیپین متمرکز بود، به کار برد، جایی که او تمدن و طبیعت وحشی را بر روی توپوگرافی جزایر نقشه برداری و ترسیم کرد. سایر محققان استدلال کردند که آب و هوا و توپوگرافی باعث می شود که صفات شخصیتی خاصی در یک جمعیت مشخص بروز پیدا کند. محققان بدین وسیله کلیشه های نژادی را بر کل جوامع تحمیل کردند. قدرت های امپریالیستی با این ادعا که مردم مناطق گرمسیری از نظر اخلاقی پست تر هستند، استثمار کارگری را منطقی جلوه دادند. نقش جبر زیست محیطی در منطقی کردن و مشروعیت بخشیدن به نژادپرستی، قوم گرایی و نابرابری اقتصادی در نتیجه انتقاد شدیدی را برانگیخته است. دیوید لندز به طور مش
ابه آنچه را که جغرافیای اخلاقی غیرعلمی الزورث هانتینگتون می نامد محکوم می کند. او استدلال می کند که هانتینگتون با نسبت دادن تمام فعالیت های انسانی به تأثیرات فیزیکی، جغرافیا را به عنوان یک علم تضعیف کرد تا بتواند تمدن ها را به صورت سلسله مراتبی طبقه بندی کند آن هم به نفع تمدن هایی که او بهترین می دانست. رشد جبرگرایی نو محیطی در اواخر قرن بیستم. جبر زیست محیطی در اواخر قرن بیستم به عنوان جبر زیست محیطی متجدد احیا شد، اصطلاح جدیدی که توسط دانشمند علوم اجتماعی اندرو اسلایتر به این حوزه ابلاغ گردید. اسلایتر استدلال می کرد که جبرگرایی نو-محیطی به اندازه کافی از پیش سازهای کلاسیک و امپریالیستی خود نمی شکند. برخی دیگر استدلال کردند که به نوعی رویکرد داروینی نسبت به جبرگرایی در روشن سازی طبیعت انسان مفید است.
نقش مایه فرنگی یا گلفرنگ، یکی از کهن الگوهای ایرانی ست که همزمان در هنرهای تجسمی، نظیر؛ قالی بافی و سفالگری، و در فن و معماری؛ نظیر گچبری و کاشی کاری ابنیه، نقش آفرینی کرده است. اما به صورت عمده، طرح و نقش گلفرنگ یکی از نقوش پر کاربرد در حوزهٔ هنرهای سنتی، و طراحی قالی است. بنابر رای برخی پژوهشگران از آنجا که این برگ ها در کنده کاری های دوره ساسانی دیده می شود کاربرد واژهٔ فرنگی را در مورد آنها درست نمی دانند و در اصل آن را نوعی کهن الگوی ایرانی به شمار می آورند. اما بنا بر رای برخی دیگر، نقوش موسوم به گل رز یا گل و مرغ، در ابتدا از هنر غرب نشات گرفته و بعدتر به بطن هنر ایرانی رسوخ نموده است. اما در مجموع بسیاری از پژوهشگران، تبارشناسی این نقش را از دسته نقوش فرنگی می دانند. در حقیقت نقش گلفرنگ از دوره صفویه با رواج فرنگی سازی وارد هنر ایران شده و عصر قاجار، دوره اوج شکوفایی آن بوده است. این نقش از همان ابتدا در تمام زمینه های هنری همچون نقاشی و نگارگری، کتاب آرایی، سفال گری، پارچه سازی، کاشی کاری و گچبری به حیطه هنرهای تزیینی ایران ورود پیدا کرده، ولی هنر قالی آخرین حوزه ای است که قویا تحت تأثیر فرنگی سازی ق