Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
پاول اوسیپوویچ سوخوی (; ؛ زادهٔ ۲۲ ژوئیه ۱۸۹۵ - درگذشتهٔ ۱۵ سپتامبر ۱۹۷۵) مهندس هوافضا و طراح هواپیما اهل شوروی بود که به عنوان بنیانگذار دفتر طراحی سوخوی شناخته می شود. سوخوی به مدت ۵۰ سال با شرکت های توپولف و سوخوی هواپیماهای نظامی طراحی کرد و بسیاری از هواپیماهای برجسته شوروی مانند سوخو-۷ ، سو-۱۷ و سوخو-۲۴ را تولید کرد. هواپیماهای او دو رکورد جهانی ارتفاع (۱۹۵۹ و ۱۹۶۲) و دو رکورد جهانی سرعت (۱۹۶۰ و ۱۹۶۲) را ثبت کردند. از سوخوی در اتحاد جماهیر شوروی به عنوان قهرمان کار سوسیالیستی تجلیل شد و در طول عمر خود سه بار نشان لنین دریافت کرد. زندگینامه. پاول اوسیپوویچ سوخوی در ۲۲ ژوئیه ۱۸۹۵ در هلیبوکایه، استان ویلنا در امپراتوری روسیه، از والدینی بلاروسی با پیشینه دهقانی به دنیا آمد. او پنج خواهر داشت و هیچ برادری نداشت. در سال ۱۹۰۰، هنگامی که پدرش، اوسیپ آندریویچ سوخو، به عنوان معلم در مدرسه ای برای فرزندان کارگران راه آهن شغلی پیدا کرد، خانواده سوخوی به گومل نقل مکان کردند. از سال ۱۹۰۵ تا ۱۹۱۴، سوخوی در گیمنازیوم گومل که اکنون دانشگاه حمل و نقل دولتی بلاروس است، شرکت کرد. سوخوی در سال ۱۹۱۵ پس از گذراندن امتحانات و
رودی در مدرسه فنی امپراتوری مسکو در مسکو پذیرفته شد. با این حال، مطالعات سوخوی با فراخوانی او به ارتش امپراتوری روسیه در پی تشدید جنگ جهانی اول متوقف شد. سوخوی در آموزش افسرانی که به توپخانه جبهه غربی روسیه اختصاص داده شده بود، شرکت کرد. سوخوی در ارتش بود که حکومت پس از انقلاب اکتبر در سال ۱۹۱۷ سقوط کرد. او به مسکو بازگشت و متوجه شد دانشگاهش بسته شده است. در این هنگام، سوخوی به گومل بازگشت تا با والدینش زندگی کند و جایی به عنوان معلم ریاضی در شهر کوچک لونینتس در نزدیکی برست، بلاروس به او پیشنهاد شد. در سال ۱۹۱۹، زمانی که نیروهای لهستانی در طول جنگ لهستان و شوروی به سمت لونینتس پیشروی کردند، سوخوی به گومل گریخت و شروع به تدریس در مدرسه برای فرزندان کارگران راه آهن به سرپرستی پدرش کرد. در همین زمان، سوخوی به تیفوس و سپس مخملک مبتلا شد که به طور قابل توجهی توانایی صحبت کردن او را تحت تاثیر قرار داد و او تا پایان عمر به عنوان فردی ساکت شناخته شد.[ "" ] در سال ۱۹۲۰، سوخوی سرانجام به دلیل مشکلات سلامتی از ارتش خارج شد و دولت جمهوری شوروی روسیه قطعنامه ای برای بازگشایی مؤسسات آموزش عالی در روسیه صادر کرد. سوخوی به ت
حصیلات خود در BMSTU بازگشت و در سال ۱۹۲۵ با پایان نامه خود با عنوان «"هواپیمای تعقیب تک موتوره ۳۰۰اسب بخار»" با راهنمایی استادش آندری توپولف، پیشگام هوانوردی، فارغ التحصیل شد. در مارس ۱۹۲۵، سوخوی به عنوان مهندس و طراح با موسسه مرکزی آیرودینامیک (TsAGI) و کارخانه شماره ۱۵۶ مسکو زیر نظر توپولف شروع به کار کرد. طی سال های بعد، سوخوی هواپیماهایی از جمله توپولف ای ان تی-۲۵ و بمب افکن های سنگین توپولف تی بی-۱ و تی بی-۳ را طراحی کرد و ساخت. در سال ۱۹۳۲ سوخوی به عنوان مدیر بخش مهندسی و طراحی TsAGI منصوب شد و در سال ۱۹۳۸ به ریاست بخش طراحی ارتقا یافت. سوخوی همچنین یک هواپیمای سبک چند منظوره به نام سوخو-۲ را توسعه داد که در سال های اولیه جبهه شرقی جنگ جهانی دوم خدمت کرد. در سپتامبر ۱۹۳۹، سوخوی یک بخش مهندسی و طراحی مستقل به نام دفتر طراحی سوخو (OKB Sukhoi) را در خارکف تأسیس کرد. سوخوی از موقعیت جغرافیایی OKB که از مراکز علمی مسکو جدا شده بود راضی نبود. او اصرار داشت که OKB باید به فرودگاهی در استان مسکو منتقل شود و تا نیمه اول سال ۱۹۴۰ جابجایی کامل شد. در زمستان ۱۹۴۲، سوخوی با مشکل دیگری روبرو شد: از آنجایی که خودش خط
تولید نداشت، کاری برای انجام دادن نداشت. او یک هواپیمای جدید تهاجمی به نام سوخو-۶ ساخته بود، اما رهبر شوروی جوزف استالین تصمیم گرفت که این هواپیما تولید نشود و به تولید ایلوشین ایل-۲ علاقه مند بود. در سال های پس از جنگ، سوخوی یکی از اولین طراحان هواپیمای شوروی بود که کار بر روی هواپیماهای جت را رهبری کرد و چندین جت جنگنده آزمایشی ساخت. از سال ۱۹۴۹، سوخوی از نظر استالین خارج شد و مجبور شد به کار تحت نظر توپولف، این بار به عنوان معاون طراح ارشد بازگردد. در سال ۱۹۵۳، سال مرگ استالین، سوخوی اجازه یافت تا دفتر طراحی سوخوی خود را مجدداً تأسیس کند. سوخوی در طول جنگ سرد چندین هواپیمای جنگی اصلی را تولید کرد، از جمله هواپیمای مافوق صوت سوخو-۷، که به اصلی ترین جنگنده بمب افکن شوروی در دهه ۱۹۶۰ تبدیل شد، و رهگیرهای سوخو-۹ و سوخو-۱۵ را ساخت که ستون فقرات دفاع هوایی شوروی را تشکیل دادند. نیروهای دفاع هوایی شوروی همچنین پیشگام هواپیماهای بال متحرک، مانند سوخو-۱۷ و سوخو-۲۴ بودند. سوخوی همچنین تعدادی پروژه را آغاز کرد که توسعه نیافته بودند، از جمله هواپیمای تهاجمی سوخوی تی-۳ با قابلیت پرواز با سرعت ۳ ماخ. از سال ۱۹۵۸ تا ۱۹۷۴
، سوخوی به عنوان معاون شورای عالی اتحاد جماهیر شوروی خدمت کرد. سوخوی در ۱۵ سپتامبر ۱۹۷۵ در آسایشگاه بارویخا در مسکو درگذشت و در گورستان نوودویچی به خاک سپرده شد. آخرین جنگنده ای که سوخوی طراحی کرد T-10 (سوخو-۲۷) بود، اما او زنده نماند تا پرواز آن را ببیند.
اسماعیل دیالو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ساحل عاج است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال باستیا اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال ساحل عاج و ساحل عاج بازی کرده است.
سیمون دلی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ساحل عاج است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اسپارتا پراگ، باشگاه فوتبال کلوب بروژ و باشگاه فوتبال اسلاویا پراگ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ساحل عاج بازی کرده است.
کوفی کوائو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ساحل عاج است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ویزلا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۳ سال ساحل عاج بازی کرده است.
اکرم عبدالغنی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مالدیو است. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال مالدیو، و مالدیو بازی کرده است.
بامو میته (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ساحل عاج است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال المپیک مارسی، باشگاه فوتبال استاد لاوالوا، و باشگاه فوتبال لوریان اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ساحل عاج بازی کرده است.
حسن ادهوهام (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مالدیو است. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال مالدیو و زیر ۲۳ سال مالدیو بازی کرده است.
امدهان علی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مالدیو است. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال مالدیو و مالدیو بازی کرده است.
شافیو احمد (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مالدیو بود. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال مالدیو و مالدیو بازی کرده است.
اشاد علی (؛ زادهٔ ) سیاست مدار و بازیکن سابق فوتبال اهل مالدیو است.
محمد عارف () ( – ۲۵ ژوئن ۲۰۲۴) بازیکن فوتبال اهل مالدیو بود. از باشگاه هایی که وی در آنها بازی کرد می توان به باشگاه فوتبال شان یونایتد اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مالدیو بازی کرده است.
ژان انگوئسان (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ساحل عاج است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال الوصل امارات بازی می کند. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۳ سال ساحل عاج بازی کرده است.
محمد فیصل (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مالدیو است. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال مالدیو و مالدیو بازی کرده است.
اسماعیل عیسی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مالدیو است. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال مالدیو و مالدیو بازی کرده است.
علی فصیر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مالدیو است. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال مالدیو و مالدیو بازی کرده است.
مراسم نود و هفتمین دوره جوایز اسکار به میزبانی آکادمی علوم و هنرهای سینما که از بهترین فیلم های اکران شده در سال ۲۰۲۴ تجلیل می کند، در ۲ مارس ۲۰۲۵ در سالن تئاتر دالبی، هالیوود، لس آنجلس برگزار شد. این مراسم از شبکه ای بی سی در ایالات متحده پخش شد و برای اولین بار به طور همزمان از طریق هولو به صورت زنده استریم شد. کمدین و پادکست ساز کونان اوبراین برای اولین بار مجری این مراسم بود و راج کاپور و کتی مالان به عنوان تهیه کنندگان اجرایی مراسم بازگشتند. "امیلیا پرز" با ۱۳ نامزدی بیشترین تعداد نامزدی را به دست آورد. پس از آن "بروتالیست" و "شرور" هرکدام با ۱۰ نامزدی در جایگاه بعدی قرار گرفتند. "آنورا" پنج جایزه شامل بهترین فیلم را برنده شد. "بروتالیست" سه جایزه و پس از آن، ""، "امیلیا پرز" و "شرور" هرکدام دو جایزه برنده شدند. پخش تلویزیونی این مراسم ۱۹٫۷ میلیون بیننده در ایالات متحده داشت. جایزه ها و نامزدی ها. نامزدهای نود و هفتمین دوره جوایز اسکار در ۲۳ ژانویه ۲۰۲۵ در تئاتر ساموئل گلدوین در بورلی هیلز توسط بازیگران ریچل سنوت و بوئن یانگ اعلام شدند. "امیلیا پرز" با دریافت سیزده نامزدی اسکار برای یک فیلم غیرانگلیسی زب
ان بیشترین تعداد نامزدی را به دست آورد و از فیلم های "ببر خیزان، اژدهای پنهان" (۲۰۰۰) و "رما" (۲۰۱۸) پیشی گرفت. جوایز. برندگان در ابتدای فهرست قرار می گیرند، با خط پررنگ نمایش داده شده و با علامت دابل دَگِر (‡) مشخص می شوند. اطلاعات مراسم. در اکتبر ۲۰۲۴، آکادمی برای دومین سال پیاپی، تهیه کنندگان تلویزیونی راج کاپور و کتی مولان را برای نظارت بر تولید مراسم اسکار ۲۰۲۵ انتخاب کرد. همچنین همیش همیلتون، کارگردان تلویزیونی با تجربه، برای دومین سال متوالی و به طور کلی برای پنجمین بار به عنوان کارگردان پخش زنده مراسم انتخاب شد. بیل کرمر، مدیر عامل اجرایی آکادمی علوم و هنرهای سینما و جنت یانگ، رئیس آکادمی علوم و هنرهای سینما، در بیانیه ای دربارهٔ انتخاب این تهیه کنندگان اعلام کردند: «ما خوشحالیم که تیم خلاق و پرانرژی خود را برای این مراسم دوباره داریم، از جمله راج، کتی، همیش، میستی، آلانا و دیو. همچنین از پیوستن مایکل بردن، نابغه ای برجسته به تیم بسیار هیجان زده ایم.» آنها افزودند: «عشق آن ها به سینما، دیدگاه جمعی خلاقانه شان و تجربه بی نظیرشان در تلویزیون زنده، این تیم را به بهترین گزینه برای خلق یک مراسم استثنایی بر
ای مخاطبان جهانی در بزرگ ترین شب صنعت فیلم تبدیل کرده است.» کاپور و مولان در پاسخ بیانیه ای منتشر کردند و گفتند: «بسیار خوشحالیم که دوباره رهبری تیم فوق العادهٔ تولید اسکار را به عهده می گیریم و در کنار آکادمی و دیزنی/ای بی سی کار می کنیم تا شبی فراموش نشدنی برای طرفداران سینما در سراسر جهان بسازیم. امیدواریم که بتوانیم به الهام بخشی و ارتباط با نسل های جدید ادامه دهیم تا عشق خود را به هنر سینما به اشتراک بگذاریم و از تمام هنرمندان فوق العاده ای که امسال نامزد اسکار شده اند، تجلیل کنیم.» ماه بعد، کمدین، پادکست ساز و مجری سابق تاک شو، کونان اوبراین به عنوان مجری این مراسم معرفی شد. کرمر و یانگ دلیل انتخاب او برای میزبانی را این طور توضیح دادند: «ما بسیار خوشحال و مفتخریم که کونان اوبراین فوق العاده را به عنوان میزبان اسکار امسال داریم. او فردی کاملاً مناسب است که با شوخ طبعی ناب، علاقه اش به سینما و تجربه اش در تلویزیون زنده، به ما کمک می کند تا جشن جهانی فیلم را هدایت کنیم. توانایی فوق العاده اش در ارتباط با تماشاگران باعث می شود تا اسکار کاری که همیشه انجام می دهد — فیلم ها و فیلمسازان برجسته امسال را گرامی
بدارد.» اوبراین در واکنش به انتخابش به عنوان میزبان در یک بیانیه مطبوعاتی گفت: «آمریکا خواست و حالا دارد اتفاق می افتد: چیزی چالوبا سوپریمِ جدیدِ تاکو بل. و در خبرهای دیگر، من میزبان اسکار هستم.» پیش از این تصمیم، شایعات و اخبار از منابع معتبر نشان می داد که آکادمی قصد داشت از چند مجری برای تقسیم وظایف در طول مراسم استفاده کند. این ایده بعد از آن مطرح شد که جیمی کیمل، که برای چهار بار مجری اسکار بوده است (در سال های ۲۰۱۷، ۲۰۱۸، ۲۰۲۳ و ۲۰۲۴) و جان مولانی، که مجری چهاردهمین مراسم جوایز فرمانداران بود و نقدهای مثبت زیادی گرفت، گزارش شد که این فرصت را رد کردند. رایان رینولدز و هیو جکمن، بازیگران "ددپول و ولورین" نیز از کسانی بودند که شایعاتی در مورد حضورشان به عنوان میزبان اسکار مطرح شده بود. اما رینولدز به "ددلاین هالیوود" گفت که این احتمال خیلی کم است، هرچند اضافه کرد که دوست دارد «روزی» با جکمن میزبان اسکار باشد. در یک تغییر از سنت های گذشته، پنج قطعه موسیقی نامزد جایزه اسکار بهترین ترانه به طور زنده اجرا نمی شوند. در عوض، مراسم بیشتر بر روی ترانه سرایان تمرکز خواهد کرد و با بازتاب های شخصی و بینش پشت صحنه تیم
های خلاقی که این موسیقی ها را ساخته اند، آن ها را معرفی می کند. تأثیر آتش سوزی لس آنجلس. رأی گیری برای نامزدی های اسکار از ۸ ژانویه ۲۰۲۵ شروع شد و قرار بود در ۱۲ ژانویه به پایان برسد، اما به دلیل آتش سوزی جنگل های کالیفرنیای جنوبی، مهلت رأی گیری تا ۱۷ ژانویه تمدید شد. اعلام نامزدها که قرار بود ۱۷ ژانویه انجام شود، به ۲۳ ژانویه موکول شد.
جوایز موسیقی کره ای (; ، به معنای جوایز موسیقی عامه پسند کره ای) یک مراسم جوایز موسیقی سالانه در کره جنوبی است که از هنرمندان موسیقی در ژانرهای مختلف تقدیر می کند. برخلاف دیگر جوایز اصلی موسیقی کره جنوبی که عمدتاً به رکورد فروش برای تعیین برندگان متکی هستند، جوایز موسیقی کره ای جایزه ها را بر اساس توصیه های هیئت داوران متشکل از منتقدان موسیقی، تهیه کنندگان برنامه های رادیویی، دانشگاهیان و دیگر متخصصان در صنعت اعطا می کند. نخستین مراسم در سال ۲۰۰۴ برگزار شد و به عنوان یکی از معتبرترین جوایز موسیقی این کشور محسوب می شود.
جوایز منتقدان فیلم بوسان () در سال ۲۰۰۰ راه اندازی شد و توسط انجمن منتقدان فیلم بوسان (بی سی اف ای)، یک گروه کوچک اما مستقل شامل منتقدان مستقر در بوسان، کره جنوبی اداره می شد. آنها هر سال انتخاب های خود را کمی از قبل از افتتاحیه جشنواره بین المللی فیلم بوسان (بی آی اف اف) اعلام می کنند و سپس مراسمی در این جشنواره برای اهدای جوایز برگزار می شود. انتخاب های آنها تحت تأثیر افکار عمومی نیست و بلکه تلاشی جدی و متفکرانه برای قضاوت دربارهٔ بزرگ ترین دستاوردهای هر سال است.
جوایز فیلم کره ای () مراسم اهدای جوایز در کره جنوبی بود که توسط ام بی سی از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۱۰ میزبانی می شد. تاریخچه. در ابتدا عنوان مراسم «جوایز فیلم ام بی سی» بود و نخستین بار در سال ۲۰۰۲ برگزار شد. عنوان آن در سال ۲۰۰۳ به جوایز فیلم کره ای تغییر یافت. آرای هیئت داوران متشکل ۵۰۰ متخصص در صنعت سینما و ۵۰۰ بیننده برگزیده از طریق اینترنت و با نسبت ۷ به ۳ تعیین می شد. در سال ۲۰۰۹، به دلیل عدم تأمین اسپانسرهای مالی در طی رکود جهانی اقتصادی، این مراسم برگزار نشد. این مراسم در سال ۲۰۱۰، به همراه هیوندای موتور به عنوان اسپانسر اصلی برگزار شد. اما مشکلات مالی مداوم درمورد هزینه های تولید موجب شد که ام بی سی در سال ۲۰۱۱ مراسم اهدای جایزه را برگزار نکند.
صلیب سرخ کره () با نام کامل صلیب سرخ ملی جمهوری کره () یک سازمان بشردوستانه است که کمک های اضطراری، آموزش و امداد رسانی در بلایای طبیعی در داخل کره جنوبی را ارائه می دهد. این سازمان وابسته به نهضت بین المللی صلیب سرخ و هلال احمر است.
آندره کیم (؛ زادهٔ ۲۴ اوت ۱۹۳۵ – ۱۲ اوت ۲۰۱۰) طراح مد اهل کره جنوبی بود. او بیشتر به خاطر کالکشن لباس شب و عروسی خود شناخته می شود. زندگی نامه. آندره کیم در گویانگ، استان گیونگ گی، کره جنوبی با نام کیم بونگ نام زاده شد. کیم پسر کشاورزان روستایی بود و در دبیرستان هان یونگ تحصیل کرد و از مؤسسه طراحی مد کوک جه فارغ التحصیل شد.
جام قهرمانان کونکاکاف ۱۹۶۳ دومین دوره مسابقات بین المللی فوتبال باشگاهی سالانه جام قهرمانان کونکاکاف بود که در منطقه کونکاکاف (آمریکای شمالی، آمریکای مرکزی و دریای کارائیب)، برگزار شد. این مسابقات با حضور نه تیم از هشت کشور مختلف برگزار شد: کاستاریکا، السالوادور، گواتمالا، هائیتی، هندوراس، مکزیک، آنتیل هلند و ایالات متحده آمریکا. این مسابقات از ۱۰ مارس تا ۱۸ اوت ۱۹۶۳ برگزار شد. فینال. مشکلات در تامین به موقع پاسپورت بازیکنان راسینگ هائیتی برای فینال سپتامبر در گوادالاخارا باعث شد این مسابقه سه بار به تعویق بیفتد. پس از اعتراض باشگاه گوادالاخارا به کونکاکاف در فوریه ۱۹۶۴، آنها قهرمان اعلام شدند، اما پس از اعتراض متقابل، کونکاکاف تصمیم گرفت که هر دو بازی فینال باید در عرض دو ماه از تاریخ ۲ آوریل ۱۹۶۴ برگزار شود. این تصمیم به این معنی بود که باشگاه گوادالاخارا مجبور به انصراف بود زیرا آنها در آن زمان در تور اروپا بودند. بنابراین، فینال لغو شد و راسینگ هائیتی عنوان قهرمانی را دریافت کرد.
جنگ داخلی جمهوری آفریقای مرکزی () جنگ داخلی جاری در جمهوری آفریقای مرکزی است که در آن دولت، شورشیان ائتلاف سلکا و شبه نظامیان آنتی بالاکا درگیر هستند.
کَش اوت (انگلیسی: Cash Out) یک فیلم اکشن آمریکایی محصول سال ۲۰۲۴ به کارگردانی ایوز با بازی جان تراولتا، کریستین دیویس، لوکاس هاس، کویوو و جوئل کوهن است. این فیلم در ۲۶ آوریل ۲۰۲۴ منتشر شد. داستان. فیلم در مورد رهبر گروهی از سارقان حرفه ای به نام میسون گدارد (با بازی جان تراولتا) است که متوجه می شود معشوقه او، آملیا دکر (با بازی کریستین دیویس) یک مأمور مخفی اینترپل است. حال میسون تصمیم می گیرد تا زندگی جنایی خود را کنار گذاشته و بازنشسته شود اما زمانی که برادر کوچکترش شاون (با بازی لوکاس هاس) به تنهایی دست به یک سرقت بزرگ بانکی می زند، میسون چاره ای ندارد جز اینکه به او کمک کند. اما وقتی نقشه سرقت به درستی پیش نرفته و آن ها توسط اف بی آی در داخل بانک محاصره می شوند، اینترپل از آملیا دکر برای مذاکره با سارقان استفاده می کند و… تولید. فیلمبرداری در کلمبوس (جورجیا) در ژوئن ۲۰۲۲ انجام شد. دنباله. یک دنباله بنام "کَش اوت ۲" توسط رندال امت کارگردانی و در آوریل ۲۰۲۳ در د ایبرویل، میسیسیپی فیلمبرداری شد.
ژان اورارد کواسی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ساحل عاج است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال ژجیانگ بازی می کند. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال هایدوک اسپلیت و باشگاه فوتبال شانگهای پورت اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ساحل عاج بازی کرده است.
اداره کل موشکی کره شمالی () بر توسعه موشک های ارتش خلق کره نظارت می کند. این اداره ابتدا با رونمایی پرچم خود در محل برگزاری نشست بزرگ کمیسیون نظامی مرکزی حزب کارگران کره که در ۷ فوریه ۲۰۲۳ برگزار شد، اعلام موجودیت کرد و احتمالاً در نوامبر سال ۲۰۲۲ تأسیس شده است.
پادمرکز کهکشانی () جهتی در فضا است که آن طور که از زمین دیده می شود، دقیقاً مخالف مرکز کهکشانی است. این جهت مربوط به نقطه ای از کره آسمان است. از دیدگاه یک ناظر روی زمین، پادمرکز کهکشانی در صورت فلکی ارابه ران قرار دارد و سحابی خرچنگ و ستاره درخشان نطح در نزدیک ترین نقطه به آن ظاهر می شوند. برای رصدگران با دوربین دوچشمی و تلسکوپ در مکان های دارای آسمان تاریک، ستاره HIP 27180 با قدر ۸٫۵ در نزدیک ترین نقطه به پادمرکز کهکشانی نقطه ظاهر می شود. موقعیت. بر پایه دستگاه مختصات کهکشانی، مرکز کهکشانی (در صورت فلکی کمان منطبق بر طول جغرافیایی ۰ درجه است، در حالی که پاد مرکز دقیقاً در ۱۸۰ درجه قرار دارد. در دستگاه مختصات استوایی، پادمرکز کهکشانی تقریباً در بعد ۰۵ساعت و ۴۶ دقیقه و میل '۵۶ °۲۸+ یافت می شود.
میدان فتح الله (به اندونزیایی: Taman Fatahillah) بخش مرکز تاریخی شهر قدیم باتاویا است. این میدان در مرکز شهر قدیمی جاکارتا واقع شده است. در حال حاضر، این میدان یک ناحیه گردشگری قلمداد می شود که موزه تاریخ جاکارتا، موزه وایانگ و موزه هنرهای زیبا و سرامیک در کوتا، جاکارتا را درون خود جای داده است. تاریخچه. دوره پیش از جانمایی سال ۱۶۳۲ باتاویا از ابتدای شکل گیری خود، شهری بود که با ایده طراحی خوب هلندی و از روی درایت ایجاد ساختار مناسب شهری، تأسیس گردید. میدانی که هم اکنون با نام میدان فتح الله از آن یاد می شود، برای اولین بار در حدود سال ۱۶۲۷، در اسناد با نام "Nieuwe Mark" (هلندی "New Marketplace" به معنی بازار جدید) به ثبت رسیده است.
فنریر () یا Saturn XLI قمر سیاره زحل است. کشف این قمر توسط اسکات اس. شپرد، دیوید سی.جویت، جن کلینه و برایان جی.مارسدن در ۴ مه ۲۰۰۵ بر اساس رصدهای انجام شده بین ۱۳ دسامبر ۲۰۰۴ تا ۵ مارس ۲۰۰۵ اعلام شد. فنریر دارای قدر ظاهری ۲۵ است که آن را به یکی از کم نورترین قمرهای شناخته شده در منظومه شمسی تبدیل می کند و با استفاده از برخی از بزرگ ترین تلسکوپ های جهان کشف شد. این قمر حتی تاریک تر از آن است که توسط فضاپیمای کاسینی زمانی که در مداری به دور زحل بود، رصد شود؛ زیرا هرگز روشن تر از قدر ظاهری ۱۷ نشد. این قمر به نام فنریر که یک گرگ غول پیکر در اسطوره شناسی اسکاندیناوی است، نام گذاری شده است. قطر فنریر حدود ۴ کیلومتر است و با فاصله متوسط ۲۲۴۵۴ مگامتر در ۱۲۶۰ روز با انحراف مداری ۱۶۳ درجه نسبت به دایرةالبروج (۱۴۳ درجه نسبت به استوای زحل) و خروج از مرکز مداری ۰٫۱۳۶ به دور زحل می گردد. مدار فنریر مخالف گرد است: این قمر به دور زحل در جهت مخالف چرخش سیاره می چرخد که نشان دهنده آن است که فنریر یک قمر نامنظم است که توسط زحل به دام انداخته شده است..
برونو اونیمچی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل نیجریه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال بوآویشتا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال نیجریه بازی کرده است.
الحسن یوسف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل نیجریه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال گوتبورگ و باشگاه فوتبال رویال آنتورپ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال نیجریه بازی کرده است.
ابوبه دورو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل نیجریه است. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال و بزرگسالان نیجریه بازی کرده است.
ترم موفی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل نیجریه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کورتریک، باشگاه فوتبال کاونو ژالگیریس، باشگاه فوتبال لوریان و باشگاه فوتبال ریتریای اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال نیجریه بازی کرده است.
عبداله سک (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سنگال است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کاسا اسپورتس، باشگاه فوتبال ساندفیورد و باشگاه فوتبال رویال آنتورپ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال سنگال بازی کرده است.
عبداله اندیایه (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سنگال است. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال سنگال و سنگال بازی کرده است.
دبلیو۴۹بی () (که با نام SNR G043.3-00.2 یا 3C ۳۹۸ نیز شناخته می شود) یک سحابی در وسترهوت ۴۹ (W49) است. این یک سحابی بازمانده ابرنواختر (SNR) است، احتمالاً از یک ابرنواختر نوع نوع یکم بی یا یکم سی (Ib یا Ic) که حدود ۱٬۰۰۰ سال پیش رخ داده است. ممکن است یک انفجار پرتو گاما ایجاد کرده باشد و گمان می رود که یک سیاه چاله از خود باقی گذاشته باشد. سحابی. "دبلیو۴۹بی" یک بقایای ابرنواختری (SNR) است که تقریباً ۳۳٬۰۰۰ سال نوری از زمین فاصله دارد. طول موج های رادیویی یک پوسته با عرض چهار دقیقه قوس را نشان می دهند. حلقه های فروسرخ (به قطر حدود ۲۵ سال نوری) وجود دارد که بشکه ای را تشکیل می دهند و تابش پرتوهای ایکس شدیدی که از گسیل ممنوعه نیکل و آهن در میله ای در امتداد محور آن می آیند. "دبلیو۴۹بی" همچنین یکی از درخشان ترین بازمانده ابرنواختر (SNRهای) این کهکشان در طول موج های پرتو گاما است و در طول موج های نوری نامرئی است.
حبیب دیالو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سنگال است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال الشباب عربستان سعودی بازی می کند. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال متس و باشگاه فوتبال استاد برستوا ۲۹ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال سنگال بازی کرده است.
الیونه بدارا فاتی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال تی پی مازمبه بازی می کند.
اوسینو با (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سنگال است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال المپیاکوس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال سنگال بازی کرده است.
نواه فادیگا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سنگال است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال خنت بازی می کند.
آرونا سنگانت (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سنگال است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال لو آور بازی می کند.
عبدالله اندور (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سنگال است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال گنگام بازی می کند. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال استراسبورگ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال سنگال بازی کرده است.
ژوزف لوپی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سنگال است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال آنژه بازی می کند. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال سوشو اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال سنگال و سنگال بازی کرده است.
السنه اندائو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سنگال است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال قونیه اسپور بازی می کند. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال الاهلی عربستان سعودی، باشگاه فوتبال فاتح قره گمرک، و باشگاه فوتبال آنتالیااسپور اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال سنگال بازی کرده است.
مامادو لامینه کامارا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال برکان بازی می کند. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال سنگال و سنگال بازی کرده است.
تیم ملی فوتبال زیر ۱۷ سال سنگال () نماینده سنگال در فوتبال بین المللی در سطح زیر ۱۷ سال است و تحت کنترل فدراسیون سنگال فوتبال است. اولین حضور این تیم در مرحله قاره ای در سال ۲۰۱۱ در مسابقات قهرمانی زیر ۱۷ سال آفریقا در سال ۲۰۱۱ بود. سنگال اولین حضور خود را در جام جهانی فوتبال زیر ۱۷ سال در سال ۲۰۱۹ در برزیل انجام داد که گینه به دلیل به خدمت گرفتن دو بازیکن سن بالا محروم شد.
پپ عثمان ساخو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال است که در حال حاضر برای باشگاه ورزشی کووییی-روئن متروپل بازی می کند. وی همچنین در تیم ملی فوتبال سنگال بازی کرده است.
سامبا لله دیبا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سنگال است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال سروت بازی می کند. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال سنگال و سنگال بازی کرده است.
پپ دائودا دیونگ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سنگال است. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال سنگال و سنگال بازی کرده است.
پپ دیوپ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سنگال است. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال سنگال و سنگال بازی کرده است.
باشگاه فوتبال دیامبرز () یک باشگاه فوتبال مستقر در سالی، سنگال است که در حال حاضر در لیگ برتر فوتبال سنگال، بالاترین سطح لیگ فوتبال در این کشور به فعالیت می پردازد.
ابراهیما واجی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سنگال است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال سن-اتین بازی می کند. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی غازی عینتاب اف.کی و باشگاه فوتبال مولده اشاره کرد.
بولی سامبو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سنگال است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال الوداد کازابلانکا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال سنگال بازی کرده است.
آمارا دیوف (به ؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سنگال است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال جنریشن فوت بازی می کند. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال جنریشن فوت اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال سنگال و سنگال بازی کرده است.
سلیمان فایه (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سنگال است. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال سنگال و سنگال بازی کرده است.
سامبا دیالو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سنگال است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال دینامو کی یف بازی می کند. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال دینامو کی یف اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال سنگال و سنگال بازی کرده است.
اوتیس (؛ زادهٔ ) کشتی گیر، و کشتی گیر کشتی حرفه ای اهل ایالات متحده آمریکا است.