Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آلودگی با گلوله ها یا ذرات اولیه پلاستیکی نوعی آلودگی دریایی با زباله دریایی است که از ذرات پلاستیکی منشأ می گیرد. این مواد به طور جهانی برای تولید پلاستیک های بزرگ استفاده می شود و ماده اولیه ساخت پلاستیک های بزرگ است. در زمینه آلودگی با پلاستیکی، این مواد اولیه تولید قطعات بزرگ تر معمولاً به عنوان «نوردل» شناخته می شوند. این میکروپلاستیک ها جدا از پلاستیک هایی که تولید کنندهٔ آن هستند، ایجاد می شوند. آنها به دو نوع ممکن است در محیط پخش شوند، از دست دادن گلوله ها می تواند در هر دو مرحله تولید آنها در انواع کارخانجات و در هنگام حمل و نقل رخ دهد. هنگامی این مواد که در محیط باز رها می شوند، آلودگی پایدار هم در اقیانوس ها و هم در سواحل ایجاد می کنند. تصور می شود که سالانه حدود ۲۳۰۰۰۰ تن از این پلاستیک هادر اقیانوس ها رسوب می کند، جایی که معمولاً توسط پرندگان دریایی، ماهی ها و سایر حیات وحش با غذا اشتباه گرفته می شود. همچنین به دلیل اندازه کوچکشان، پاکسازی آنها از سواحل و جاهای دیگر بسیار دشوار است. توضیحات. این مواد اولیه پلاستیکی، دومین منبع بزرگ تولید میکروپلاستیک در اقیانوس ها است. تقریباً ۲۷ میلیون تن (۶۰ می
لیارد پوند) از آنها سالانه در ایالات متحده تولید می شود. یک پوند پلی اتیلن سنگین (HDPE) گلوله شده حاوی تقریباً ۲۵۰۰۰ عدد از این ذرات است (هر عدد تقریباً ۲۰ میلی گرم). قطر این ذرات معمولاً زیر است. تصور می شود که در سراسر جهان، سالانه حدود ۲۳۰۰۰۰ تن از این مواد پلاستیکی در اقیانوس ها رسوب می کند. این ذرات اولیهٔ تولید پلاستیک به عنوان میکروپلاستیک های اولیه طبقه بندی می شوند، به این معنی که به طور عمدی قطر آنها در اندازه های حدود ۱ تا ۵ میلی متر تولید شده است. در حالی که میکروپلاستیک های مرحلهٔ دوم از طریق تخریب نوری و هوازدگی قطعات بزرگتر پلاستیک مانند بطری های آب و تورهای ماهیگیری ایجاد می شوند که آنها هم از عوامل آلودگی دریایی هستند. میکروپلاستیک های اولیه بین ۱۵ تا ۳۱ درصد از میزان رو به افزایش آلودگی میکروپلاستیک های دریایی را تشکیل می دهند که به واسطهٔ رشد چشمگیر شرکت های تولید کنندهٔ پلاستیک این مقادیر افزایش پیدا کرده است. گلوله های پلاستیکی پیش تولید مانند میکرومهره ها، می توانند مستقیماً به عنوان نوعی از آلودگی میکروپلاستیک اولیه به طور مستقیم در محیط تولید و رها شوند. با تولید پلاستیک بیشتر، گلوله ه
ای پلاستیکی بیشتری در آبراه ها رسوب می کنند. یک مطالعه روی یک کارخانه تولید پلی اتیلن در سوئد نشان داده است که سالانه بین ۳ تا ۳۶ میلیون گلوله پلاستیکی از محل های تولید وارد محیط زیست می شود. این ذرات در حین حمل و نقل و تولید می ریزند و به دلیل اقدامات احتیاطی و مقررات ناکافی، میلیون ها گلوله پلاستیکی به آبراهه های مجاور و در نهایت اقیانوس سرازیر می شوند که همین موارد باعث آلودگی محیطی می شوند. اثرات زیست محیطی. این ذرات سهم عمده ای در ایجاد زباله های دریایی را دارند. در طی یک مطالعه سه ماهه بر روی سواحل شهرستان اورنج، محققان دریافتند که در این سواحل رایج ترین آلاینده همین گلوله های پلاستیکی هستند. بر اساس یک مطالعه در سال ۲۰۱۹، نشان داده شده است که سواحل شرق لوتین، اسکاتلند که از این ذرات پلاستیکی بسیار فراوان وجود دارد، با زیست لایه های E. coli و Vibrio پوشیده شده اند. نوردل های موجود در آب ممکن است مواد خام تولید پلاستیک یا از قطعات بزرگتر پلاستیک باشند. یکی از بیشترین مکان هایی که در اقیانوس مملو از پلاستیک است، زباله دان بزرگ اقیانوس آرام است، مجموعه ای در حال رشد از زباله های دریایی که به دلیل وجود مقدا
ر زیادی زباله های پلاستیکی در آن شناخته شده است. نوردل هایی که از فرایند تولید پلاستیک به آبراه ها یا اقیانوس ها فرار می کنند به منبع مهمی از آلودگی پلاستیکی اقیانوس ها و سواحل تبدیل شده اند. آلودگی گلوله های پلاستیکی که در مطالعات مورد بررسی قرار گرفته است، عمدتاً در رسوبات و مناطق ساحلی یافت می شود و معمولاً پلی اتیلن یا پلی پروپیلن است، دو پلیمر اصلی سازندهٔ پلاستیک که منجر به آلودگی از طریق میکروپلاستیک ها می شوند. نوردل ها اغلب در دستگاه گوارش موجودات دریایی مختلف یافت می شوند که با شسته شدن نرم کننده هایی مانند فتالات ها باعث آسیب فیزیولوژیکی می شوند. نوردل ها می توانند دو نوع ریزآلاینده را در محیط دریایی حمل کند: افزودنی های پلاستیکی محلی و آلاینده های آبگریز جذب شده از آب دریا. به عنوان مثال، غلظت پلی کلر بی فنیل و دی کلرو دی فنیل دی کلرو اتیلن بر روی نوردل های جمع آوری شده از آب های ساحلی ژاپن تا ۱میلیون برابر بیشتر از این مقدار در آب دریا در حالت عادی بوده است. ریزدانه های پلاستیکی مورد استفاده در محصولات لایه بردار آرایشی نیز در آب یافت می شوند. حوادث. ۲۰۱۲. پاکسازی ساحلی خلیج سانفرانسیسکو از نشت چ
ند گانه نوردل ها در هنگ کنگ، پس از انفجاری که با توسط طوفان ویسنته در ۲۴ ژوئیه ۲۰۱۲ رخ داد، برخی از کانتینرهای متعلق به غول نفتی چینی ساینوپک که بیش از ۱۵۰ تن گلوله های پلاستیکی را حمل می کرد به دریا منفجر شد و در سواحل جنوبی هنگ کنگ مانند شک-او، چونگ چاو، ما وان و جزیره لاما سرازیر شد. اگرچه طبق گفته ساینوپک، نوردل ها به خودی خود سمی یا خطرناک نیستند، این نشت زندگی جانوران دریایی را مختل کرد و به خاطر نابود کردن ذخایر ماهی در محل های نگه داری آنها شناخته شد. ۲۰۱۷. نشت حدود دو میلیارد نوردل (۴۹ تن) از یک کانتینر حمل و نقل در بندر دوربان به تلاش های پاکسازی طولانی نیاز داشت. این ذرات همچنین در حال شستشو شدن در سواحل در غرب استرالیا دیده شده اند. «شکار بزرگ نوردل» که از ۲ تا ۵ ژوئن ۲۰۱۷ در سراسر بریتانیا رخ داد توجه را به موضوع آلودگی گلوله های پلاستیکی جلب کرد. برنامه ای که توسط فیدرا، یک مؤسسه خیریه زیست محیطی اسکاتلندی آغاز شد، اطلاعاتی در مورد کودکان در سراسر منطقه با استفاده از عکس های به اشتراک گذاشته شده برای درک بهتر آرایش آلودگی در سراسر سواحل بریتانیا به دست آورد. شکار نوردل که در اوایل سال ۲۰۱۷ انجام
شد مشخص کرد که ۷۳ درصد از سواحل بریتانیا دارای آلودگی نوردل هستند. ۲۰۱۸. تصادف یک کامیون منجر به رها شدن نوردهای آبی روشن در رود پوکونو و آبراهه های دره لی های واقع در پنسیلوانیا شد. ۲۰۲۰. در ۲۳ فوریه ۲۰۲۰، کشتی Trans Carrier که از روتردام (هلند) به سمت استاوانگر (نروژ) در حرکت بود، در سواحل دانمارک با شرایط آب و هوایی شدید مواجه شد. در نتیجه، ظرفی که گلوله های پلی پروپیلن را حمل می کرد، آسیب دید. تقریباً ۱۳٫۲ تن از ۲۶ تنی که در ابتدا در کشتی Trans Carrier در زمان وقوع حادثه وجود داشت، به درون دریای شمال رها شد. این نشت منجر به آلودگی آبگیر اسلو در امتداد سواحل غربی سوئد شد و حدود ۷۰۰ محل ساحلی را تحت تأثیر و مورد آلودگی قرار داد. در طول طوفان و رعد و برق های مکرر در ۲۰ اوت، کانتینر حمل و نقل با ۲۵ تن نوردل که از آسیا می رسید از کشتی CMA CGM Bianca به رودخانه می سی سی پی در نیواورلئان ریخت. هیچ پاکسازی رسمی توسط دولت ها صورت نگرفت. بررسی و جلوگیری نشت مواد خطرناک در دستور کار گارد ساحلی است، اما نوردل ها به عنوان مواد خطرناک طبقه بندی نمی شوند. وزارت کیفیت محیط زیست مشخص نمی کند که چه کسی مسئول پاکسازی این ن
شت است و به همین دلیل این مواد پاکسازی نشده است. ۲۰۲۱. در ۲ ژوئن ۲۰۲۱، کشتی باری در سواحل سریلانکا غرق شد و مواد شیمیایی و نوردل های میکروپلاستیک زیادی را در دریا ریخت و باعث بدترین فاجعه زیست محیطی در تاریخ این کشور شد و آلودگی شدیدی ایجاد نمود. ۲۰۲۳. در ژانویه ۲۰۲۳، دولت فرانسه اعلام کرد که در واکنش به آلودگی گسترده گلوله های پلاستیکی و مواد اولیه پلاستیک ها در امتداد سواحل بریتانی علیه «افراد ناشناس» اقدام قانونی خواهد کرد. گمان می رود در این محل کانتینرهای حمل و نقل گم شده در اقیانوس اطلس جابه جا می شوند. از دسامبر ۲۰۲۳، سواحل گالیسیا با یک بحران زیست محیطی مواجه است. این بحران به دلیل نشت میلیون ها توپ پلاستیکی کوچک سفید از کشتی توکونائو با پرچم لیبریا است که شش کانتینر از این مواد را را در نزدیکی ویانا دو کاستلو در کشور پرتغال از دست داد. پیشرفت و راه حل های فعلی. از ۳۰۰ میلیون تن مواد پلاستیکی تولید شده در هر سال، بیش از ۱۴ میلیون تن به اقیانوس ها ختم می شود و تولید پلاستیک همچنان در حال افزایش است. زباله های دریایی به طور کلی تهدیدهای زیست محیطی را به اکوسیستم های دریایی تحمیل می کنند و راه حل های سیا
سی و صحیح از طرف دولت ها برای بهتر شدن بستر زیستی و اکوسیستم اقیانوس بسیار مهم است. اقداماتی برای ایجاد آگاهی. در ۱۱ آوریل ۲۰۱۳، به منظور ایجاد آگاهی، یک هنرمند به نام ماریا کریستینا فینوچی، وضعیت لکه زباله را در سازمان یونسکو در پاریس در مقابل مدیر کل ایرینا بوکووا تأسیس کرد. این اولین رویداد از مجموعه رویدادهای تحت حمایت یونسکو و وزارت محیط زیست ایتالیا است. "The Great Nurdle Hunt" یک پروژه علمی شهروندی است که آلودگی گلوله های پلاستیکی را در سطح جهان ترسیم می کند. اطلاعات جمع آوری شده برای تعامل فعال با صنعت و سیاست گذاران برای توسعه راه حل هایی برای جلوگیری از آلودگی بیشتر گلوله ها استفاده می شود. جودیت سلبی لانگ و ریچارد لانگ در نقش One Beach Plastic در طیف گسترده ای از اختلالات هنری با هدف آگاهی بخشیدن به اثرات آلودگی پلاستیکی در سواحل جهان شرکت می کنند، بسیاری از آثار آنها به طور خاص به آلودگی نوردل می پردازند.
"این مقاله در حال ترجمه از ویکی انگلیسی است لطفا حذف نشود." تجزیه و تحلیل وسیله–هدف ( MEA ) یک روش برای حل کردن مسئله می باشد که اغلب در هوش مصنوعی (AI) برای اینکه فضای جستجو را در برنامه های هوش مصنوعی محدود کنیم استفاده می شود. حداقل از دهه 1950 این روش به عنوان یک وسیله برای نوآوری مورد استفاده قرار گرفته که بیشتر در کتاب های مهندسی درباره تکنیک های طراحی ذکر شده. MEA همینطور به رویکرد زنجیره ای وسیله–هدف که بیشتر در بررسی و تحلیل رفتارهای مصرف کننده استفاده می شود، مربوط می باشد. این روش همینطور برای شروع یک اثبات ریاضی راهی برای روشن شدن افکار می باشد. حل مسئله به عنوان جستجو. در هوش مصنوعی حل کردن مسئله "بر اساس هدف" یکی از قسمت های مهم رفتار هوشمندانه است که مورد بررسی قرار می گیرد ، که منظور از آن چهارچوبی است که داخل آن می توان راه حل یک مشکل را با پیدا کردن دنباله ای از "عملیاتی" که منجر به یک هدف مطلوب می شود ، پیدا کرد. یک سیستم هدف یابی قرار است که بوسیله کانال های حسگر به محیط بیرونی خود وصل شود و با استفاده از آنها اطلاعات محیط و کانال های حرکتی را دریافت کند و از این طریق بر روی محیط عمل کند.
(برای نشان دادن جریان های حسی "داخلی" از اصطلاح "آوران" و برای ئستورهای حرکتی "خارجی" از "وابران" استفاده می شود.) علاوه بر این، برای ذخیره اطلاعات در مورد وضعیت کنونی محیط (اطلاعات آوران) و داده های مربوط به کنش ها (اطلاعات وابران) در حافظه این سیستم دارای ابزارهای مختلفی می باشد. ارتباطات ساده یا پیچیده بین تغییرهای خاص در حالت ها و اقداماتی که این تغییرات را بوجود می آورند عاملی است که براساس آن ممکن است بتوان به هدف ها دست یافت. اقداماتی که از یک حالت معین به یک حالت مطلوب منتهی می شود عبارتند از جستجوی فرآیند پیمایش و جمع آوری توالی ها. اگرچه این استراتژی ممکن است برای یادگیری ماشین و حل مسئله مناسب باشد، اما همیشه برای انسان ها پیشنهاد نمی شود (به عنوان مثال نظریه بار شناختی و پیامدهای آن). تجزیه و تحلیل وسیله–هدف چگونه کار می کند. یک استراتژی که برای محدودیت و کنترل پیمایش در مسئله مورد استفاده قرار می گیرد MEA می باشد. در این روش اقدامی که تفاوت بین وصعیت فعلی و وضعیت هدف را کاهش دهد انتخاب می شود. این عمل بر روی وضعیت فعلی برای درست کردن یک حالت جدید انجام می شود و این فرآیند به صورت بازگشتی به این ح
الت جدید و وضعیت هدف اعمال می شود. باید توجه کرد برای اینکه MEA تاثیر داشته باشد، سیستم پیمایش هدف باید وسیله ای برای مرتبط کردن هر نوع تفاوت قابل تشخیص برای آن دسته از اقدام هایی داشته باشد که با کاهش آن تفاوت مرتبط هستند. همچنین باید وسیله ای برای تشخیص پیشرفتی که در حال صورت گرفتن است (تغییرات در تفاوت های بین حالت فعلی و مطلوب) را دارا باشد، چون ممکن است برخی از توالی های امتحان شده از کنش ها شکست بخورند و از این رو، برخی از دنباله های جایگزین ممکن است امتحان شوند. زمانی که دانش در مورد اهمیت تفاوت ها قابل دسترس می باشد، اصلی ترین تفاوت اول از همه انتخاب می شود تا میانگین عملکرد MEA را نسبت به سایر استراتژی های جستجوی کامل بهبود دهد. با این وجود، حتی با در نظر نگرفتن تفاوت ها و بر اساس اهمیت، MEA نسبت به سایر روش های جستجو (دوباره در حالت میاگین) با تمرکز حل مسئله بر روی تفاوت های واقعی بین وضعیت فعلی و هدف، بهبود می یابد. برخی از سیستم های هوش مصنوعی با استفاده از MEA. تکنیک MEA بار اول تحت عنوان یک استراتژی برای حل مسئله در سال 1961 بوسیله آلن نیول و هربرت آ. سایمون به عنوان حل مسئله عمومی در برنامه کام
پیوتری آنها (GPS) معرفی شد. که در آن پیاده سازی ای که صورت گرفت، یکسان سازی بین تفاوت ها و اقدامات، که در برخی موارد به عنوان "عملگر" نیز شناخته می شود، به صورت پیشینی به عنوان دانش در سیستم ارائه می شود. (در GPS این دانش به صورت "جدول اتصالات" بود.) زمانی که کنش ها و عوارض جانبی اعمال یک اپراتور قابل نفوذ باشد این احتمال وجود دارد که در پیمایش اپراتورهای مربوطه را با بازرسی از اپراتورها انتخاب کند و این عمل را بدون استفاده از جدول اتصالات انجام دهد. این مورد اخیر، که مثال متعارف آن STRIPS است، به یک برنامه کامپیوتری برنامه ریزی خودکار ، اجازه می دهد تا تفاوت ها را مستقل از وظیفه خودش با عملگرهایی که آن ها را کاهش می دهند، ارتباط برقرار کنند. شگفتی ، یک حل کننده مسئله که در یک پروژه برنامه ریزی خودکار به کمک یادگیری توسعه یافته است توسط جیم کاربونل، استیون مینتون و کریگ نوبلاک در دانشگاه Carnegie Mellon آغاز شده است، سیستم دیگری است که از MEA استفاده می کند. پروفسور مورتن لیند از دانشگاه فنی دانمارک وسیله حل مسئله ای تحت عنوان مدلسازی جریان چندسطحی (MFM) درست کرده است است. این استدلال تشخیصی مبتنی بر اهداف را
برای سیستم های کنترل صنعتی و اتوماسیون انجام می دهد.&lt;/link&gt;[ "" ]
کالج نیوکاسل () یک کالج بزرگ «تحصیلات تکمیلی» و آموزش عالی در نیوکاسل آپون تاین است که هر ساله بیش از ۱۶٬۰۰۰ دانشجو در انواع آموزش های تمام وقت، نیمه وقت و از راه دور در آن ثبت نام می کنند. این بزرگ ترین کالج تحصیلات تکمیلی در شمال شرقی انگلستان و یکی از بزرگ ترین کالج ها در انگلستان است. این کالج تحصیلات تکمیلی، دوره های کارآموزی و بزرگسالان را در ۲۳ حوزه موضوعی و همچنین آموزش عالی از طریق مرکز دانشگاه کالج نیوکاسل ارائه می دهد. کالج نیوکاسل بخشی از نیوکاسل گروپ (NCG)، یکی از بزرگ ترین سازمان های آموزشی، آموزشی و استخدامی در بریتانیا است. پیشینه. ریشه های کالج نیوکاسل می تواند به سال ۱۸۹۴ ردیابی شود؛ زمانی که به عنوان «کالج یادبود رادرفورد» تأسیس شد و در سال ۱۹۴۵ به «مدرسه گرامر رادرفورد» تبدیل شد. در سال ۱۹۳۰، رئیس هیئت آموزش، «چارلز ترولیان»، «ساختمان ترولیان» را برای دختران تأسیس کرد. در سال ۱۹۶۲ کالج به دو بخش جداگانه تقسیم شد، کالج آموزش تکمیلی و کالج فنی چارلز ترولیان. در سال ۱۹۷۲ دو کالج با هم ادغام شدند و به کالج هنر و فناوری نیوکاسل شناخته شدند و در سال ۱۹۸۸ نام خود را به کالج نیوکاسل تغییر دادند.کا
لج نیوکاسل دلیل ادغام را داشتن مسئولیت حمایت از پیشرفت در سایر کالج ها و حفظ سطح آموزش برای به دست آوردن بودجه عنوان کرد. برابر گزارش نشریهٔ نیوکاسل «The Journal»، بنای این کالج در اواخر قرن بیستم رو به ویرانی بود. «دِم جکی فیشر»، که در سال ۲۰۰۰ به عنوان مدیر به این کالج پیوست و بعداً مدیر اجرایی گروه شد، پیشنهاد می کند که ساختمان ها به دلیل عدم سرمایه گذاری در دهه ۱۹۹۰ در وضعیت بدی قرار گرفته و ساختار کالج هدر رفته بود. تجدید ساختار فیشر و تیمش سه سال و نیم طول کشید، و کالج از سپتامبر ۲۰۱۱ بیش از ۱۵۰ میلیون پوند در سال درآمد داشت، این در مقایسه با ۴۵ میلیون پوند در سال ۲۰۰۳ است. در سال ۲۰۱۳، "کالج نیوکاسل" مدیر جدید، کارول کیچینگ را منصوب کرد.
عمو سام شیک (; ) یک مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی به نویسندگی و کارگردانی شین یون شیک و با بازی سونگ کانگ هو، بیون یو هان، لی کیو هیونگ و جین کی جو است. این اولین مجموعه تلویزیونی برای بازیگر سونگ کانگ هو از آغاز حرفه اش است. "عمو سام شیک" از ۱۵ مه تا ۱۹ ژوئن ۲۰۲۴ به صورت جهانی از دیزنی پلاس و در ایالات متحده آمریکا از هولو منتشر شد.
رک و راست (; ) یک مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی در سال ۲۰۲۴ با بازی گو کیونگ پیو و کانگ هان نا است. این مجموعه از ۱ مه تا ۶ ژوئن ۲۰۲۴، روزهای چهارشنبه و پنجشنبه ساعت ۲۰:۵۰ (کی اس تی) از جی تی بی سی برای ۱۲ قسمت پخش شد. این مجموعه همچنین برای استریم در نتفلیکس در مناطق منتخب قابل دسترسی است.
عاشقانه نیمه شب در آموزشگاه (; ) یک مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی به نویسندگی پارک کیونگ هوا، به کارگردانی آن پان سوک و با بازی جونگ ریو وون و وی ها جون است. این مجموعه از ۱۱ مه تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۴، روزهای شنبه و یکشنبه ساعت ۲۱:۲۰ (کی اس تی) از تی وی ان پخش شد. این مجموعه همچنین برای استریم در تیوینگ در کره جنوبی و ویکی و ویو در مناطق منتخب قابل دسترسی است.
عبارت رنگ مایع یا کنسانتره رنگ مایع، به سیستمی می گویند که شامل یک چسب مایع (حامل)، رنگ ها یا رنگدانه ها و سایر افزودنی ها مانند افزودنی های فرآیند، تثبیت کننده ها یا موارد این چنینی اشاره باشد. رنگ های مایع برای رنگ آمیزی یا تغییر خواص در پلاستیک ها ( پلیمر خام یا مواد بازیافتی) مخلوط می شوند. به طور عمده سه گروه رنگ مایع وجود دارد. تاریخچه و ارتباط با بازار. رنگ های به اصطلاح مایع ، برای رنگ آمیزی پلاستیک ها از اواخر دهه 1960و یا ابتدای دهه 1970 استفاده شده است. با این وجود، رنگ های مایع هنوز به طور جامع و گسترده مورد استفاده قرار نمی گیرند و تنها 7 درصد سهم بازار در اروپا را اختیار دارند در حالی که 93 درصد بازار برای رنگ آمیزی مستربچ است. این موضوع در ایالات متحده متفاوت است، جایی که سهم بازار رنگ های مایع حدود 40 درصد است. این عمدتاً به دلیل فناوری دوز ناکافی در زمان های اولیه و آلودگی مرتبط با آن در منطقه تولید است. بنابراین رنگ مایع به بد بودن شهرت یافت و هنوز هم در میان پردازنده ها محبوبیت چندانی ندارد، اگرچه سیستم های دوز با نیازهای کاربران به ویژه در دهه اخیر سازگار شده اند و امکان جابجایی بی دغدغه و
آسان وجود دارد. زمینه های کاربرد. امکان افزودن رنگ های مایع به انواع روش های پردازش ترموپلاستیک و ترموست، مانند: محصولات به دست آمده از روش های فرآوری در زمینه های زیر استفاده می شود، به عنوان مثال: ساخت. بسته به انتخاب پلاستیک، نوع حامل مایع به دلیل دمای پردازش، سازگاری و کاربرد بعدی حیاتی و مهم است. برای جلوگیری از انتقال مایع حامل تا جای ممکن، از حامل های مایع با مقاومت خوب استفاده می شود که با پلیمر تعامل دارند. اجزای معمولی عبارتند از: از مخلوط های مختلف اجزا نیز استفاده می شود. رنگ ها به صورت دسته ای آماده می شوند. در این فرآیند، اجزای فرمول در یک چسب که پیش تر برای استفاده موردنظر انتخاب شده است، توزیع می شوند و سپس پخش می شوند. بهینه ترین تجزیه آگلومراها برای اطمینان از اثربخشی بالای کنسانتره های رنگی و / یا افزودنی های فرآیند عملکردی بسیار مهم است. در اینجا معمولاً از حل کننده ها، آسیاب های مهره ای و آسیاب های غلتکی استفاده می شود. برای کاربردهای شفاف و لایه های نازک، به ویژه رنگدانه هایی که به خوبی تجزیه می شوند، نیازمندیم. در عمل، اندازه ذرات کمتر از 5 میکرومتر برای کاربردهای فیلم موفق ثابت شده اس
ت. تکنولوژی دوزدهی. رنگ های مایع را می توان به روش های مختلف دوز کرد. یکی از روش های ساده تر، استفاده از روش درام است. در این روش، گرانول پلیمری با رنگ مایع خیس می شود، سپس در دستگاه مخلوط کن همگن می شود و معمولاً به مراحل بیشتری از پردازش می پردازد.در کاربردهای بزرگ، سنگدانه هایی مانند پمپ های پریستالتیک ، پمپ های حفره پیشرونده یا پمپ های دنده ای معمولاً استفاده می شوند. در اینجا، دوز می تواند در بالای قیف یا مستقیماً در مذاب انجام شود. مزایا و معایب. مزایا. به دلیل تولید دسته ای، رنگدانه ها را می توان در محیط حامل مایع تجزیه کرد تا زمانی که به طور بهینه پراکنده شوند. این به معنای این است که ذرات بسیار ریز توزیع می شوند، که این امر تأثیر مثبتی بر شدت رنگ و پراکندگی نور دارد. هر دسته را می توان از نظر رنگ، ویسکوزیته و توزیع اندازه ذرات کنترل کرد و در صورت لزوم، به طور کلی اصلاح نمود. همراهی رنگ مایع با پلیمر خام در قیف اصلی، موجب بهبود توزیع رنگ مایع می شود، حتی قبل از ذوب شدن، به طور آماری بهتر از مستربچ. با استفاده از رنگ مایع بسیار غلیظ، بدون واحدهای اختلاط اضافی، می توان به رنگ آمیزی همگن و بدون رگه دست ی
افت، به عنوان مثال با 0.5 درصد دوز. با توجه به خواص خیس شدن با حامل مایع، رنگدانه ها با قدرت کمتری به اجزای فلزی ماشین های پردازش می چسبند که منجر به کاهش قابل توجهی در زمان تغییر رنگ می شود. به خصوص در هنگام استفاده از سیستم های رانر داغ، می توان تعداد چرخه های تمیز کردن را کاهش داد. علاوه بر این، تزریق رنگ مایع به مذاب پلاستیک در پایین دست با استفاده از تکنولوژی دوز مناسب امکان پذیر است. این به این معناست که تنها بخشی از خط تولید باید هنگام تغییر رنگ شسته شود، که باعث صرفه جویی قابل توجهی در مواد و زمان می شود. تولید رنگ های مایع در دمای اتاق صورت می گیرد و حداکثر دمای 40 درجه سانتیگراد را نمی توان تجاوز کرد. این بدان معناست که رنگدانه های حساس به حرارت مانند رنگدانه های فلورسنت یا نورروز از نظر حرارتی آسیب نمی بینند. الگوهای عیب مانند لکه ها و رگه های سیاه کاهش می یابد و ردها به حداقل می رسد. رنگ های مایع نیازی به خشک شدن پیش از استفاده ندارند، که این باعث کاهش هزینه های انرژی، تلاش حمل و نقل، و همچنین کاهش بار حرارتی بیشتر می شود. استفاده از رنگ های مایع برای رنگ آمیزی پلاستیک های پایه زیستی منجر به افزای
ش مقادیر مشخصه در تست ضربه میله بریده شده می شود. معایب. زمانی که دوز در منطقه تغذیه به گونه ای است که غلظت رنگ بسیار بالا نیست، تلاش زیادی برای تمیز کردن بدون استفاده از تجهیزات دوز مناسب صورت می گیرد. این امر به دلیل این است که اگر دوز رنگ بیش از حدی انجام شود، ممکن است روغن کاری بیش از حدی بر روی پیچ پلاستیک کننده تأثیر بگذارد و باعث ایجاد مشکلاتی در سیستم شود. این، به معنای ایجاد یک لایه مایع بیش از حد بر روی پیچ پلاستیک کننده است که مانع از انتقال یکنواخت گرانول پلیمری می گردد. حداکثر دوز رنگ به شدت وابسته به پلیمر مورد استفاده (شامل اندازه ذرات، پوشش سطح و انرژی سطح)، تنظیمات دستگاه و بار رنگدانه رنگ مایع می باشد. این امر می تواند باعث ایجاد مشکلاتی در قسمت هایی با دیواره های بسیار نازک شود که باید تا حد امکان مات رنگ شوند یا حتی از رنگ آمیزی با رنگ مایع به طور کلی جلوگیری نماید. اگر رنگ های مایع به اندازه کافی تثبیت نشده باشند، ممکن است رنگ ها ته نشین شوند. این می تواند منجر به لخته سازی کنترل نشده شود، به این معنا که ذرات رنگدانه در تماس مستقیم با یکدیگر قرار می گیرند و تنها با نیروهای برشی بالا می تو
انند از یکدیگر جدا شوند. هنگام استفاده از مواد افزودنی مناسب، ذرات رنگدانه از طریق مولکول های افزودنی به شبکه متصل می شوند. بنابراین هیچ تماس مستقیم بین رنگدانه و رنگدانه وجود ندارد. چنین لخته هایی را می توان با استفاده از نیروهای برشی کمتر، مانند هم زدن دستی، از بین برد.
گنجی مونوگاتاری اٍماکی به معنی طومار تصویری داستان گنجی یک طوماردست معروف از ادبیات ژاپن، داستان گنجی تولید شده در طول قرن دوازدهم دوره هی آن، شاید تولید شده در سال ۱۱۲۰–۱۱۴۰ میلادی است.
داستان گنجی ، یک سری مانگای ژاپنی نوشته و تصویرگری شده توسط واکی یاماتو است. نسخه ای مانگا از اثر موراساکی شیکیبو "داستان گنجی" که تقریباً همان طرح را با اقتباسی مدرن دنبال می کند. از سال ۱۹۷۹ تا ۱۹۹۳ در مجلات شوجو مانگا کودانشا با فصل های آن در ۱۳ جلد تانکوبون به صورت سریالی منتشر شد.
علی رغم کمیاب بودن الماس هایی که در زمین یافت می شوند، الماس های فرازمینی کاملاً متداول و رایج هستند. این الماس ها گاهی حدود تنها ۲۰۰۰ اتم کربن دارند و حتی برخی معتقدند پیدایش آن ها به قبل از ایجاد منظومه برمی گردد. آزمایش های فشار بالا نشان می دهد که مقادیر زیادی الماس از متان در سیارات غول پیکر یخی اورانوس و نپتون تشکیل شده اند، در حالی که برخی از سیارات در سایر منظومه های سیاره ای ممکن است تقریباً الماس خالص باشند. الماس در ستارگان نیز یافت می شود و ممکن است اولین ماده معدنی باشد که تا کنون تشکیل شده است. شهاب سنگ ها. در سال ۱۹۸۷ الماس هایی با قطر حدود ۲٫۵ میلیمتر توسط گروهی خاص از دانشمندان پیدا شد. نشانه ای که معلوم بود آن ها از جای دیگری آمدند، گازهای نفوذی در داخل آن ها بود. سابقه پیدایش آن ها علی رغم یک تاریخ طولانی و خشونت آمیز حفظ شد که از زمانی شروع شد که آن ها از یک ستاره به محیط بین ستاره ای پرتاب شدند، از طریق تشکیل منظومه شمسی گذشتند، در یک جسم سیاره ای گنجانده شدند که بعداً به شهاب سنگ ها تقسیم شد. و در نهایت روی سطح زمین سقوط کرد نانو الماس ها حدود ۳ درصد کربن و حدود ۴۰۰ قسمت از یک میلیون جرم
را در شهاب سنگ های آسمان تشکیل می دهند. الگوهای ایزوتوپی غیرعادی در دانه های کاربید سیلیکون و گرافیت نیز یافت می شود. در مجموع آن ها به عنوان "دانه های ماقبل خورشیدی" یا "دود ستاره ای" شناخته می شوند و خواص آن ها مدل های سنتز هسته را در ستارگان غول پیکر و ابرنواخترها محدود می کند. تعداد این نانو الماس ها در منظومه مشخص نیست. اما تنها بخش بسیار کوچکی از آن ها حاوی گازهای نجیب با منشأ پیش از خورشید هستند. مطالعه جداگانه و مجزایی در این باره تا به حال وجود نداشته است. به طور متوسط، نسبت کربن ۱۲ به کربن ۱۳ با جو زمین مطابقت دارد در حالی که نسبت نیتروژن ۱۴ به نیتروژن ۱۵ با خورشید مطابقت دارد. تکنیک هایی مانند توموگرافی کاوشگر اتمی امکان بررسی تک دانه ها را فراهم می کند. کم بودن تعداد اتم ها، پیدا کردن منشأ ایزوتوپ ها کمی ناممکن است. کمی ممکن است عجیب باشد که چگونه نانو الماس ها همگی در منظومه شمسی تشکیل شده اند. در سطح زمین، گرافیت ماده معدنی کربنی پایدار است، در گوشته زمین و در شرایط مهیا با دما و فشار خاص، تنها الماس های خیلی بزرگ تشکیل می شوند. با این حال، نانو الماس ها به اندازه مولکولی نزدیک هستند: یکی با قط
ر ۲٫۸ نانومتر، اندازه متوسط، حاوی حدود ۱۸۰۰ اتم کربن است. در موادی که معدنی هستند و کوچک هستند، انرژی سطحی حائز اهمیت است و الماس از گرافیت پایدارتر است، زیرا ساختار الماس فشرده تر است. کراس اوور در پایداری بین ۱ تا ۵ است نانومتر حتی در اندازه های کوچکتر، انواع دیگری از کربن مانند فولرن ها و همچنین هسته های الماس پیچیده شده در فولرن ها یافت می شود. اوریلیت ها غنی ترین شهاب سنگ های کربن در اطراف زمین هستند و فراوانی وزنی تا ۷ قسمت در هزار دارند.این شهاب سنگ ها بدن والدین مشخصی ندارند و منشأ آن ها بحث برانگیز است. الماس ها در اوریلیت های بسیار شوکه شده رایج هستند و تصور می شود که اکثر آن ها یا در اثر ضربه برخورد با زمین یا سایر اجسام در فضا به وجود آمده اند.با این حال، الماس های بسیار بزرگ تری در قطعات شهاب سنگی به نام آلماهاتا سیتا یافت شد که در صحرای نوبی سودان یافت شد. این پیش سیاره باید حاوی مواد معدنی حاوی آهن و گوگرد باشد. در سال ۲۰۱۸، با استفاده از تکنولوژی بهینه سازی و تحلیل شهاب سنگ های فرازمینی، نویسندگان به این نتیجه رسیدند که بزرگ ترین الماس های تشکیل شده در فضا باید از یک پیش سیاره دیگر دست نخورده