Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یای شب تابستانی" اشاره کرده و سپس اضافه می کند: پاتریک کوری می گوید سرزمین میانه دقیقاً برخلاف جنگل انگلیسی است. او به نقل قولی از کارتر اشاره می کند که «نوستالژی قرن نوزدهم، جنگل را از موجودات ترسناک و مرگبار که باورهای قدیمی به آنها اشاره داشتند، پاک کرد. یا بهتر بگویم، آن موجودات را تغییر داد تا شبیه عکس های پریانی شوند که آرتور کانن دویل بسیار مجذوب آنها بود.» به عبارت دیگر، تالکین می خواست سرزمین میانه پر از عناصر ماورایی باشد، با جنگل هایی رازآلود که موجودات قدرتمندی مانند الف ها در آن ها زندگی می کنند. به نظر کوری، چنین دنیایی همان حس شگفتی ای را که جان کیتس هنگام مواجهه با هومرِ چاپمن تجربه کرد، دوباره به جهان باز می گرداند و به سنت قدیمی و زنده ای از انگلستان که تقریباً در حال فراموشی بود، پیوند می زند. علاقه تالکین به شکسپیر. تالکین در مقاله اش دربارهٔ داستان های جن و پری، به سه اثر شکسپیر، یعنی رؤیای شب نیمه تابستان، مکبث، و شاه لیر اشاره می کند، تا به این پرسش پاسخ دهد که که یک قصه پریان در واقع به چه نوع داستانی اطلاق می شود. مکبث و شاه لیر هر دو تراژدی هایی هستند که ماوراءالطبیعه را به عنوان بخش
ی ضروری از کنش داستانی درگیر می کنند: از نظر جان بیفوس، در این آثار «نظم طبیعی [توسط شخصیت ها، مضمون یا تصویرهای فراطبیعی] برهم می خورد و پیامدهای ناراحت کننده آن در تمام نمایشنامه پخش می شود.» مایکل دروت پژوهشگر آثار تالکین معتقد است در حالی که اظهار بیزاری تالکین از شکسپیر شهره عام است، اما او مطمئناً تحت تأثیر مکبث و رؤیای یک شب نیمه تابستان قرار گرفته است، و الهام او از شاه لیر برای پرداختن به مسائلی چون سلطنت، جنون و جانشینی به هیچ وجه تعجب آور نبود. نمایشنامه ها. شاه لیر. مایکل دروت، محقق تالکین، استدلال می کند که بخشی از کتاب بازگشت پادشاه که در آن جنگ به سرزمین گاندور می رسد و بقای سلطنت آن زیر سؤال می رود، یک سری پیوندهای ادبی با شاه لیر شکسپیر دارد. دروت اظهار می کند که اگرچه برخی از این مقایسه ها به خودی خود معنایی ندارند، اما الگوی کلی حاکی از تأثیر شدید شکسپیر بر نوشته های تالکین است. مکبث. تام شیپی، محقق تالکین، اظهار می دارد که تالکین دو بن مایه شکسپیر در مکبث را تغییر می دهد: راهپیمایی انت ها برای نابودی آیزنگارد، یادآور آمدن جنگل بیرنام به دانسینان؛ و کشته شدن پادشاه جادوگر آنگمار طبق پیشگویی
، یادآور کشته شدن مکبث. نه به دست مردان. در جریان نبرد دشت پلنور، ائوین، زنی از خاندان سلطنتی روهان، با پادشاه جادوگر آنگمار، و ارباب نازگول ها روبرو می شود. پادشاه جادوگر تهدید می کند که «تو را به سرای ماتم خواهد فرستاد، فراتر از تمام تاریکی ها، جایی که گوشت تو بلعیده خواهد شد، و ذهن چروکیده تو در برابر چشمان بی پلک [اشاره به سائورون] برهنه خواهد ماند.» او سپس به خود می بالد: «هیچ مرد زنده ای را یارای ایستادگی در برابر من نیست»، اما ائوین می خندد، کلاهخودش را برمی دارد و اعلام می کند: گرچه پادشاه جادوگر آنگمار غافلگیر شد، اما با اولین ضربه اش ائوین را مجروح ساخت. قبل از اینکه او بتواند دوباره ضربه بزند، هابیت مری براندی باک با خنجر باستانی خود که دقیقاً برای همین منظور ساخته شده بود، به پشت زانوی نازگول خنجر می زند. در حالی که پادشاه جادوگر به سمت جلو تلوتلو می خورد، ائوین او را با شمشیر خود می کشد. ژولیر آندلین از دانشنامه جی.آر.آر. تالکین، بیان می کند که پیشگویی الف بلندمرتبه گلورفیندل مبنی بر اینکه «ارباب نازگول به دست مردان سقوط نخواهد کرد» باعث شد که پادشاه جادوگر آنگمار تصور کند از کشته شدن به دست یک ز
ن و یک هابیت مصون است. تام شیپی معتقد است که پیشگویی باستانی و تعجب پادشاه جادوگر از رویارویی غیرمنظره با یک زن، با الهام از سخنان جادوگران خطاب به مکبث نگاشته شده است. شیپی استدلال می کند که علیرغم اینکه تالکین از رفتار شکسپیر با مفاهیم اساطیری در نمایشنامه مکبث ابراز بیزاری می کند، اما او مکبث را بارها با دقت زیاد مطالعه کرده و از آن الهام پذیرفته است. لشگرکشی درختان به سوی جنگ. تالکین از دیدگاه شکسپیر درباره اینکه چگونه جنگل بیرنام به تپه دانسینان می رسد تا پیشگویی جادوگران در مکبث برآورده شود، به شدت ناامید شده بود. سربازان شاخه ها را می بریدند و با خود حمل می کردند و با این کار ظاهراً چیزی شبیه جنگل ایجاد می کردند، اما توضیحی کاملاً غیرجادویی برای این قضیه وجود داشت. شیپی می گوید که تالکین روایت شکسپیر را به گونه ای تغییر داد که در آن درختان واقعاً می توانستند به جنگ بروند. او «انت ها» (غول های درختی) و «هورن ها» (درختانی که تا حدی بیدار شده اند) را به مبارزه علیه جادوگر شرور سارومان می فرستد. انت ها دژ سارومان در آیزنگارد را ویران می کنند در حالی که هورن ها، همچون جنگلی زنده، به سوی دژ هلمز دیپ در سرزمی
ن روهان حرکت می کنند، جایی که ارتش اورک های سارومان آن را محاصره کرده اند. در نهایت، اورک ها بین نیروهای انسانی روهان و جنگل زنده ای از هورن ها گرفتار می شوند. آن ها به دل آن جنگل تیره و انتقام جو فرار می کنند و هرگز بازنمی گردند.
پل ترنوو () پلی است که روی رودخانه گراداشچیکا در لیوبلیانا، پایتخت اسلوونی قرار دارد. این پل در مقابل کلیسای ترنوو و در انتهای خیابان کارون () واقع شده است و ادامه خیابان ایمونا () به سمت جنوب مرکز شهر است. این پل محله های کراکوفو و ترنوو، که قدیمی ترین حومه های لیوبلیانا هستند و به دلیل باغ های بازار و رویدادهای فرهنگی شان معروف هستند، را به هم متصل می کند. از اواخر قرن هفدهم یک پل در این مکان وجود داشته است. پل مدرن بین سال های ۱۹۲۸ و ۱۹۳۲ توسط سازنده ماتکو چرک بر اساس طرح های معمار جوژه پلچنیک ساخته شد. این پل به دلیل عرض آن و درختانی که بر روی آن قرار دارند متمایز است. این پل برجسته ترین شیء در بازسازی پلچنیک از سواحل گراداشچیکا است. از اوت ۲۰۲۱، پل ترنوو به عنوان بخشی از میراث پلچنیک در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شده است.
نامه های تالکین () گزیده ای از نامه های لغت شناس و نویسنده فانتزی جی آر آر تالکین است. این کتاب در سال ۱۹۸۱ توسط همفری کارپنتر، زندگی نامه نویس تالکین و پسرش کریستوفر تالکین منتشر شد.
گورستان مرکزی ژاله ()، که اغلب به سادگی ژاله نامیده می شود، بزرگ ترین و اصلی ترین گورستان در لیوبلیانا و اسلوونی است. این گورستان در بژیگراد واقع شده و توسط شرکت عمومی ژاله اداره می شود.
موزه سکونتگاه های نوسنگی موزه ای در استارا زاگورا، بلغارستان است که ویرانه های دو تا از قدیمی ترین ساختمان های باقی مانده در جهان را در خود جای داده است. موزه سکونتگاه های نوسنگی در استارا زاگورا، بلغارستان در سال ۱۹۷۹ ایجاد شد. این یکی از شعبه های موزه تاریخی منطقه ای استارا زاگورا است. موزه در اطراف دو منزلگاه نوسنگی ساخته شده است که قدمت آنها به هزاره ششم قبل از میلاد بازمی گردد. ۱۸۲۶ قطعه شیء در آنجا پیدا شد. سکونت گاه های نوسنگی از آن دوران، در اروپا به بهترین شکل حفظ شده اند. آشپزخانه ها، شومینه ها، آسیاب های غلات دستی و ظروف سرامیکی غنی ترین موجودی خانه های پیش از تاریخ هزاره ششم پیش از میلاد در اروپا را تشکیل می دهند. نمایشگاه هنر ماقبل تاریخ ۳۳۳ مورد از مهم ترین یافته های دوران نوسنگی و مس سنگی (هزاره ۶ قبل از میلاد - هزاره سوم قبل از میلاد) را به نمایش می گذارد. پیوند به بیرون. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
انفتاح یا قانون ۴۳ سال ۱۹۷۴، سیاست «گشودن درها» برای سرمایه گذاری خصوصی در مصر بود که توسط رئیس جمهور وقت مصر، انور سادات، در سال های پس از جنگ اکتبر ۱۹۷۳ (جنگ یوم کیپور) با اسرائیل اجرا شد. سیاست انفتاح با قطع رابطه با متحد و کمک کنندهٔ دیرینه، اتحاد جماهیر شوروی، و جایگزینی آن با ایالات متحده همراه بود. همچنین، این سیاست با روند صلح با اسرائیل همزمان شد که نقطهٔ اوج آن، سفر تاریخی انور سادات به اسرائیل در سال ۱۹۷۷ بود. انفتاح، سلطهٔ مطلق بخش عمومی بر اقتصاد مصر را پایان داد و سرمایه گذاری داخلی و خارجی را در بخش خصوصی تشویق کرد. این سیاست در دهه های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ توسط کشورهای دیگری نیز اتخاذ شد. ارتش مصر در اکتبر ۱۹۷۳ از کانال سوئز عبور کرد. اگرچه در نهایت مصر شکست خورد، بسیاری عبور اولیه را به دلیل موفقیت های نخستین آن، یک پیروزی سیاسی تلقی کردند. این امر به سادات اعتبار لازم را داد تا یک تغییر عمده در سیاست های جمال عبدالناصر آغاز کند. بررسی کلی. در دهه های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰، در بحبوحهٔ جنگ سرد، برخی کشورهای خاورمیانه شاهد موج هایی از ناسیونالیسم عربی بودند که در مصر، یمن، سوریه و عراق ظهور کرد و این کشورها را به
سوی بلوک شرق سوق داد. این دولت ها بر اصولی مانند سوسیالیسم عربی تأکید داشتند و برنامه ریزی اقتصادی خود را بر کاهش وابستگی به صادرات خارجی و در عوض ملی سازی منافع خارجی متمرکز کردند. علاوه بر این، توسعهٔ بخش خصوصی قرار بود از طریق توسعهٔ بخش عمومی آغاز شود و اقتصاد را به مدلی دولتی و تحت کنترل دولت سوق دهد. با این حال، بحران نفتی ۱۹۷۳ موجب ورود مقادیر عظیمی از سرمایه به کشورهای تولیدکنندهٔ نفت در منطقهٔ خلیج فارس مانند کویت، عربستان سعودی و عراق شد. راجر اوون نشان می دهد که کل درآمد این کشورها از ۹٫۳ میلیارد دلار در سال ۱۹۷۲، یعنی یک سال پیش از تحریم نفتی، به ۱۷۰٫۷ میلیارد دلار در سال ۱۹۸۰ رسید. سمیح فرسون تأکید می کند که این ذخایر مالی پویایی جدیدی را ایجاد کردند، به طوری که کشورهای نفت خیز، برای استفاده از این سرمایهٔ تازه یافته در پروژه های گوناگون، سرمایه گذاری هایی در کشورهای نفت فقیر انجام دادند تا نیروی کار مهاجر خود را تأمین کنند. در دههٔ ۱۹۷۰، منتقدان معتقد بودند که اقتصاد مصر، با بخش عمومی عظیم خود، به یک سیستم شوروی وار از «ناکارآمدی، بروکراسی خفه کننده، و هدررفت منابع» تبدیل شده است. این عوامل، در
نهایت، سادات و بعداً کشورهایی مانند سودان، یمن شمالی، سوریه و عراق را به این نتیجه رساند که برای جذب سرمایه، از بلوک شرق فاصله بگیرند و به سوی بلوک غرب متمایل شوند. سادات همچنین قصد داشت مصر را از تمرکز بر جنگ با اسرائیل و تخصیص منابع به ارتشی عظیم دور کند. او بر این باور بود که سیاست های اقتصادی سرمایه داری باعث ایجاد بخش خصوصی قوی خواهد شد و اتحاد با ایالات متحده و جهان غرب به رفاه () و در نهایت، پلورالیسم دموکراتیک منجر خواهد شد. بعدها، سودان، یمن شمالی، سوریه و عراق نیز اصلاحات "انفتاح" مشابهی را مانند مصر اجرا کردند. نواقص. اجرای سیاست انفتاح عموماً به دلیل جاه طلبی بیش ازحد و ظاهر آن که گویی «همبستگی با فقرا» را کنار گذاشته است، معیوب تلقی می شود. دولت به هم پیمانان و نزدیکان خود امتیازاتی داد (که بسیاری از آن ها ثروتمند شدند) و با اعطای زمین، کالاها و امتیازات تجاری، پایگاه قدرتی وفادار به رژیم ایجاد کرد، اما اقدامات کمی برای ایجاد بازار آزاد و اقتصادی باز انجام داد. میلیون ها مصری که پیش تر تحت رژیم ناصر با بهره گیری از آموزش و مشاغلی مانند پزشکی، مهندسی، معلمی، وکالت، روزنامه نگاری در دولت یا سازمان
های دولتی به طبقهٔ متوسط پیوسته بودند، در انفتاح درون بخش عمومی «رکود زده، کم درآمد و به حاشیه رانده شده» گرفتار شدند. انفتاح ضربه ای به طبقهٔ متوسطِ شکل گرفته در دوران ناصر بود، زیرا اصول سوسیالیستی ناصریسم را معکوس کرد و سیاست هایی مانند آموزش رایگان، برابری اجتماعی، لغو فئودالیسم، ملی سازی زمین و صنعت، و مالیات تصاعدی را ملغی جلوه داد. در عین حال، بخش عمومی همچنان بر اقتصاد مسلط باقی ماند. نسبت جمعیتی که در بخش دولتی کار می کردند، از ۳٫۸٪ در دوران اوج ناصریسم به ۱۰٪ (حدود ۳۵٪ از کل نیروی کار کشور) در اوایل دههٔ ۱۹۸۰ و در اوج انفتاح افزایش یافت. با وجود تبلیغ برای سرمایه گذاری خصوصی خارجی، «سهم دولت در تشکیل سرمایهٔ سرمایه گذاری» (۷۲٪)، از اواسط دههٔ ۱۹۶۰ تا پایان دههٔ ۱۹۷۰ تغییر چندانی نکرد. به گفتهٔ نویسنده طارق عثمان:«مشکل اصلی *انفتاح* این بود که بیش ازحد جاه طلبانه بود. این سیاست پیچیدگی های شرایط اجتماعی-اقتصادی مصر را در نظر نگرفت… محدودیت های نظام اداری کشور و قدرت نهاد نظامی را نادیده گرفت… و عدم تطابق بین مهارت های طبقهٔ متوسط مصر و فرصت های اقتصادی ایجادشده را درک نکرد… از این رو، یک برنامهٔ توس
عه ای شتاب زده و غیرواقع بینانه بود که محکوم به شکست بود.»در سال ۱۹۷۷، واکنش منفی مردم به سیاست های انفتاح منجر به شورش های خودجوش گسترده ای شد که صدها هزار مصری را دربرگرفت، زمانی که دولت اعلام کرد که یارانهٔ کالاهای اساسی را حذف خواهد کرد. در ۶ اکتبر ۱۹۸۱، سادات طی یک رژهٔ نظامی در قاهره ترور شد.
کمپانی مک فارلند () یک شرکت انتشاراتی کتاب واقع در کارولینای شمالی، ایالات متحده آمریکا است.
ایستگاه راه آهن غرب پکن () یک ایستگاه در شهر پکن، چین است که در سال ۱۹۹۶ تأسیس شده است. این ایستگاه با ۵۱۰٬۰۰۰ مترمربع مساحت تا قبل ساخت ایستگاه راه آهن شانگهای هونگکیائو بزرگ ترین ایستگاه راه آهن در آسیا بوده است. این ایستگاه به طور متوسط روزانه ۱۵۰۰۰۰ تا ۱۸۰۰۰۰ مسافر تا حداکثر ۴۰۰۰۰۰ نفر در روز خدمات رسانی می کند. همچنین ایستگاه در سال ۲۰۱۱ به متروی پکن نیز متصل می باشد. گوانگ ژو، کاولون و حومه پکن از جمله مقصدهای ایستگاه غرب پکن است.
غار ماگورا (بلغاری "пещера Магура") در شمال غربی بلغارستان نزدیک به روستای رابیشا در فاصلهٔ از شهر بلوگرادچیک در استان ویدین واقع شده است. نقاشی های دیواری غار ماگورا شباهت زیادی به نقاشی های غار گروتا دی سروی در ایتالیا دارند. این اشکال، بیان و عمق هنری استثنایی دارند و از شاخص ترین آثار هنری دوران پس از پارینه سنگی اروپا محسوب می شوند. بازدیدهای هدایت شده توسط کارکنان شهرداری بلوگرادچیک انجام می شود که مدیریت غار در سال ۲۰۱۲ توسط شورای وزیران بلغارستان به آنها واگذار شد. در سال ۱۹۸۴، این مکان در فهرست آزمایشی میراث جهانی ثبت شد.
جان ولفگانگ الکساندر آسونیوس (زادهٔ ۱۲ ژوئیه ۱۹۵۳) (نام هنگام تولد: ولفگانگ الکساندر زاوگ) که در رسانه های به عنوان مرد لیزری هم شناخته می شود، افراط گرای راست اهل سوئد است که به دلیل ارتکاب جرائمی چون قتل و دزدی از بانک محکوم به حبس ابد شده. او در فاصلهٔ بین ماه اوت ۱۹۹۱ تا ژانویه ۱۹۹۲، به یازده نفر عمدتاً مهاجر در شهرهای استکهلم و اوپسالا شلیک کرد که باعث کشته شدن یک نفر و جراحت جدی سایرین شد. آسونیوس در ابتدا از اسلحه ای مجهز به نشانه گیر لیزری استفاده می کرد، که به همین دلیل به عنوان مرد لیزری شناخته می شود. اما بعداً به استفاده از هفت تیر روی آورد. وی در ژوئن ۱۹۹۲ دستگیر و در ژانویه ۱۹۹۴ به حبس ابد محکوم شد. علاوه بر این، آسونیوس در فوریه ۲۰۱۸ نیز به اتهام قتل یک بازماندهٔ هولوکاست در سال ۱۹۹۲، در آلمان به حبس ابد محکوم گردید.
ان جی سی ۶۰۰ () یک کهکشان در صورت فلکی نهنگ است. این کهکشان در ۱۰ سپتامبر ۱۷۸۵ توسط ویلیام هرشل کشف شد. قطر این کهکشان ۷۰۰۰۰ سال نوری است. همچنین تقریباً ۹۰ میلیون سال نوری از کهکشان راه شیری فاصله دارد.
ان جی سی ۵۹۶ () یک کهکشان بیضی شکل در صورت فلکی نهنگ است. این کهکشان ۶۵ میلیون سال نوری از زمین فاصله دارد.
با آخرین نفس هایم کتاب خاطرات لوئیس بونوئل کارگردان اسپانیایی است. این کتاب نخستین بار با نام «آخرین نفس هایم» (Mon dernier soupir) در سال ۱۹۸۲ به زبان فرانسوی منتشر شد. کتاب در سال ۱۹۸۳ در آمریکا با نام «با آخرین ناله هایم» (as my last sigh) منتشر شد و در سال ۱۹۸۴ در بریتانیا با نام «آخرین نفس هایم» (My Last Breath) در ۲۱ فصل منتشر شد. بونوئل در کتاب ذکر کرده که او نویسنده نیست و تنها با تشویق دوست و همکارش ژآن کلود کاریر این کتاب را نوشته است. در ایران این کتاب با نام با آخرین نفس هایم در سال ۱۳۷۱ با ترجمه علی امینی نجفی منتقد سینما و مترجم (زاده ۱۳۳۴) منتشر شد او در سال ۱۳۸۷ این کتاب را با افزودن سه پیوست در سایت رادیو زمانه منتشر کرد.
ان جی سی ۶۰۸ () یک کهکشان عدسی شکل در صورت فلکی مثلث است. قطر آن تقریباً ۱۳۰۰۰۰ سال نوری است. کهکشان NGC 608 در ۲۲ نوامبر ۱۸۲۷ میلادی توسط جان هرشل کشف شد.
میراث جهانی در لوکزامبورگ شامل یک اثر ثبت شده در کشور لوکزامبورگ است که توسط میراث جهانی ثبت شده است. سایت های سازمان میراث جهانی آموزشی، علمی و فرهنگی سازمان ملل متحد، یونسکو، مکان هایی هستند که دارای اهمیت فرهنگی یا طبیعی هستند، همان طور که در پیمان نامه میراث جهانی، که در سال ۱۹۷۲ تأسیس شده، شرح داده شده است. لوکزامبورگ این پیمان نامه را در ۲۸ سپتامبر ۱۹۸۳ پذیرفت و از آن هنگام، مکان های طبیعی و فرهنگی لوکزامبورگ واجد شرایط برای گنجانده شدن در فهرست میراث جهانی هستند. لوکزامبورگ در ۲۸ سپتامبر ۱۹۸۳ به کنوانسیون پیوست. این کشور تنها یک محل در فهرست میراث جهانی دارد که پایتخت آن، شهر لوکزامبورگ، است و هیچ میراث آزمایشی دیگری معرفی نشده است. میراث جهانی. سایت ها با ده معیار فهرست می شوند. هر ورودی باید دست کم یکی از معیارها را داشته باشد.
ان جی سی ۶۰۶ () یک کهکشان مارپیچی میله ای است که در صورت فلکی ماهی قرار دارد و در فاصله حدود ۴۷۰ میلیون سال نوری از کهکشان راه شیری قرار دارد و توسط ستاره شناس فرانسوی ادوارد استفان در سال ۱۸۸۱ میلادی کشف شد.
ان جی سی ۶۰۵ () یک کهکشان عدسی شکل در صورت فلکی آندرومدا است که حدود ۲۳۴ میلیون سال نوری از کهکشان راه شیری فاصله دارد و در ۲۱ اکتبر ۱۸۸۱ توسط ستاره شناس فرانسوی ادوارد استفان کشف شد.
تترازینی یک غذای ایتالیایی-آمریکایی است که با ماکیان یا خوراکی های دریایی خرد شده و در کره، خامه یا شیر و سس پنیر طعم دار شده با شراب شری یا شراب سفید درست می شود. برخی از دستور العمل ها از سس بشامل، سس مورنی یا سوپ خامه تغلیظ شده استفاده می کنند. این غذا را با لینگوئینی، اسپاگتی، نودل تخم مرغ یا انواع دیگر پاستا ترکیب کرده یا بر روی آنها قرار داده و سرو می کنند، گاهی با آرد سوخاری یا پنیر روی آن را می پوشانند و با جعفری یا ریحان تزئین می کنند. تاریخچه. این غذا به افتخار ستاره اپرای ایتالیایی لوئیزا تترازینی نامگذاری شده است. منشأ تترازینی در حد وسیعی مورد بحث است. برخی روایت ها ابداع کننده غذای تترازینی را اوگوست اسکوفیه می دانند. منابع دیگر ادعا می کنند تترازینی در اوایل دهه ۱۹۰۰ توسط ارنست آربوگاست، سرآشپز هتل پالاس در سان فرانسیسکو، کالیفرنیا ابداع شد، که لوئیزا تترازینی در آنجا اولین نقش آفرینی آمریکایی خود را در تیوولی در نقش گیلدا در اپرای "ریگولتو"، در روز ۱۱ ژانویه ۱۹۰۵ انجام داد با این حال، منابع دیگر منشأ این غذا را به هتل نیکربوکر در شهر نیویورک نسبت می دهند. در دهه های ۱۹۵۰ تا ۱۹۸۰، رستوران های م
جلل شهر نیویورک، از جمله ماما لئونز و ساردی، تترازینی را در منوی خود داشتند. دستورالعمل تهیه غذای تترازینی ساردی در کتاب آشپزی وینسنت پرایس "با عنوان گنجینه ای از دستور العمل های عالی" ارائه شده است و در رمان سو کافمن "خاطرات یک خانه دار دیوانه" از آن ذکر به میان آمده است. دستورالعمل های تهیه تترازینی، هم از ابتدای امر و هم از لحاظ سهولت مواد اولیه، در دهه های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ محبوب بودند و این غذا در قسمتی از سریال تلویزیونی درام "«مد من»" که بیشتر در دهه ۱۹۶۰ می گذرد، نمایش داده شد. "کتاب آشپزی غیررسمی مَد من"، مجموعه ای از دستورالعمل های قدیمی، شامل غذاهایی است که در این مجموعه تلویزیونی ذکر شده است. این شامل دستورالعمل های تهیه شده از رستوران ها و کتاب های آشپزی محبوب اواسط قرن، از جمله دستور پخت تترازینی است که در اصل در "کتاب آشپزی میزبان" بتی کراکر منتشر شده است. در دهه ۱۹۶۰، رستوران های جنوبی و کتاب های آشپزی جونیور لیگ شروع به ارائه نسخه هایی از تترازینی کردند (که در بخش هایی از جنوب آمریکا به آن اسپاگتی مرغ گفته می شود). در دهه ۱۹۶۰، کافه تریا معروف پیکادیلی در بتن روژ تترازینی مرغ را در منوی غذای خود مع
رفی کرد و طی دهه های بعد همچنان یکی از محبوب ترین غذاهای مورد علاقه مشتریان بود. بازار فاستر (Foster's Market) در دورهام، کارولینای شمالی، در دهه ۱۹۸۰، اسپاگتی مرغ را در منوهای غذاخوری و پذیرایی داخلی خود قرار داد، وفق اینکه نسخه آنها بر اساس دستور پخت اسپاگتی مرغ است که در کتاب آشپزی بتن روژ جونیور لیگ، "دستورالعمل های ریوِر رود" وجود دارد.
پیشمرگ فیلمی به کارگردانی علی غفاری محصول سال ۱۴۰۳ ایران است. این فیلم در چهل و سومین دوره جشنواره فیلم فجر برنده سیمرغ بلورین بهترین فیلم از نگاه تماشاگران شده است. خلاصه داستان. این فیلم برشی از زندگی سعید قهاری، نظامی ایرانی، است و یکی از عملیات های مهم و پیچیده امنیتی در سال ۱۳۷۲ را روایت می کند.
بریگیت هاس (متولد ۱۹۶۴) یک وکیل و سیاستمدار اهل لیختن اشتاین است که مدیریت اتاق بازرگانی و صنعت لیختن اشتاین را برعهده دارد. او نخست وزیر منتخب لیختن اشتاین است و قرار است در ۲۰ مارس ۲۰۲۵ این سمت را برعهده گیرد. اوایل زندگی. هاس در شان بزرگ شد. او قبل از تحصیل در رشته حقوق در دانشگاه زوریخ، دوره کارآموزی خود را در مدیریت ایالتی لیختن اشتاین به پایان رساند. او از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۱۹ معاون مدیر عامل اتاق بازرگانی و صنعت لیختن اشتاین بود و از اوت ۲۰۱۹ مدیر عامل آن شد. نخست وزیر لیختن اشتاین. هاس نامزد اتحادیه میهنی برای نخست وزیری لیختن اشتاین در انتخابات سراسری لیختن اشتاین (۲۰۲۵) بود. این انتخابات به پیروزی حزب وی منجر شد. به این ترتیب، هاس نخست وزیر است. وی اولین رئیس دولت زن لیختن اشتاین خواهد بود. انتظار می رود که او در ۲۰ مارس ۲۰۲۵ سوگند یاد کند. زندگی شخصی. هاس در وادوز زندگی می کند و با هوبرت آسپلت ازدواج کرده است.
اتحادیه میهنی ( , VU ) یک حزب سیاسی لیبرال-محافظه کار در لیختن اشتاین است. اتحادیه میهنی یکی از دو حزب سیاسی اصلی، همراه با حزب سلطنتی - محافظه کار شهروندان مترقی (FBP) در لیختن اشتاین است. اتحادیه میهنی نسبتاً لیبرال تر از حزب دیگر است که از سلطنت مشروطه حمایت می کند. این حزب از حکومت مردم سالار بیشتر حمایت می کند. در حال حاضر توسط توماس زویفل هوفر رهبری می شود و دارای ده کرسی در پارلمان ۲۵نفره لیختن اشتاین است.
آلوان اس. هارپر (; – ) یک عکاس آمریکایی بود که در تالاهاسی، فلوریدا عکاسی می کرد. زندگی نامه. هارپر در سال ۱۸۴۷ در نوریس تاون، پنسیلوانیا به دنیا آمد. او قبل از نقل مکان به تالاهاسی، فلوریدا، به عنوان عکاس در فیلادلفیا کار می کرد. کتاب عکس های او که در سال ۱۹۸۶ منتشر شد در تاریخ نگار جنوبی بررسی شد. در سال ۲۰۱۷ یک گاری سواری از طریق آلوان اس. هارپر تالاهاسی برگزار شد. نمایشگاه گزیده ای از عکس های او از آمریکایی های آفریقایی تبار در موزه ونتورث (موزه تاریخ پنساکولا فعلی) در پنساکولا، فلوریدا ۲۰۱۶ برگزار شد. او یک استودیو داشت که در آن با پس زمینه، عکس های کارت کابینته، و همچنین عکس هایی از خانه ها، ساختمان ها، کشاورزی، شکار، فعالیت های راه آهن، رهبران سیاسی و بسیاری از مردم محلی پرتره می گرفت. آرشیو ایالت فلوریدا مجموعه ای از آثار او را در اختیار دارد. دانشگاه فلوریدا آلبومی از کارهای او شامل بیوگرافی کوتاه، توضیحی در مورد کشف مجدد مجموعه ای از صفحه های عکاسی او، نمادهای روی تصاویر، و همچنین گزارش های رسانه ای از تاریخ و عکس های او منتشر کرد. یک نمایشگاه سیار از عکس های منتخبی که او از آمریکایی های آفریقایی تب
ار گرفته است توسط موزه فلوریدا به نمایشگاهی سیار تبدیل شده است. هارپر مجموعه ای از پرتره ها از قضات دادگاه عالی فلوریدا را جمع آوری کرد. او عکس ها را با زغال روتوش کرد. بعدها برای ساختن نقاشی رنگ روغن استفاده شد اما این مجموعه گم شدند. برخی بعداً دوباره کشف شدند در حالی که بسیاری هنوز ناپدید هستند.
قانصوه اشرفی (به عربی: "الظاهر أبو سعید قانصوه من قانصوه الأشرفی") (پادشاهی: ۱۴۹۸–۱۵۰۰) بیستمین سلطان مملوکی برجی و چهل وچهارمین سلطان در ترتیب کل فرمانروایان ممالیک بود. وی برای کمی بیش از بیست ماه در این جایگاه قرار داشت. پیش از فرمانروایی. او در آغاز برده قانصوه الفی بود و از سوی او به سلطان اشرف قایتبای هدیه شد. از این رو او را قانصوه من قانصوه الأشرفی می خواندند. قانصوه اشرفی در زمان فرمانروایی خواهرزاده اش سلطان الناصر ابوالسعادات محمد بن قایتبای در مقام دوات دار بزرگ قرار داشت. محمد یک جوان ۱۷ ساله بود که به رفتار ناپسند و ضعف شخصیتی اش معروف بود. او از سال ها پیش از فرمانروایی با اوباش همنشینی می کرد و این موضوع رابطه اش با امرا و دولت مردان را برهم زد و ارتباط او با دایی اش قانصوه اشرفی که همیشه به او کمک می کرد و در بحران های او با امرا، از او جانب داری می نمود نیز به تیرگی گرایید. امرا به رهبری ازبک و طومان بای (بعدها طومان بای یکم) در طرف دیگر تصمیم گرفتند که او را برکنار کنند و پس از توافق با دایی اش قانصوه اشرفی مبنی بر به سلطنت رساندن او، محمد بن قایتبای را در سال ۱۴۹۸ به قتل رساندند. فرمانروای
ی. پس از کشته شدن محمد بن قایتبای، قانصوه اشرفی طبق توافق قبلی با امرا به سلطنت رسید و به ملک ظاهر ابوسعید ملقب گردید. او اتابک ازبک را به فرماندهی سپاه و طومان بای را به مقام دوات داری و به دلیل نقش پررنگی که در سرنگونی محمد بن قایتبای ایفا نمود، به جایگاه وزارت گمارد. قانصوه در واقع اسماً سلطان بود و قدرت اصلی در دست امرا بود. اگر کسی از او چیزی می پرسید، می گفت "نمی دانم!" تا جایی که مصری ها او را " سلطان نمی دانم " می نامیدند. طومان بای با وجود مناصبی که سلطان قانصوه به او بخشیده بود، طمع پادشاهی در سر می پروراند، اما از جانبلاط (بعدها الاشرف جانبلاط) هراس داشت. بنابراین با قصروه، نایب شام که در مصر علیه سلطنت شورش کرده بود، توطئه را آغاز نمود. هنگامی که قانصوه از این ماجرا آگاه شد، شایعه شد که او فرمان دستگیری طومان بای را در منطقه مصر علیا صادر نموده است. این شایعه، به گفته ابن ایاس، علت سرنگونی فرمانروایی قانصوه بود؛ زیرا امرا هنگامی که این شایعه را شنیدند و آن را باور کردند، تصمیم گرفتند که از قانصوه خلاص شوند. هنگامی که او از این ماجرا آگاه شد، از آن ها گریخت و وارد بخش الحریم دژ جبل شد و در یک حجره
پنهان شد و هیچ کس از جای او آگاهی نداشت. برکناری از پادشاهی و جانشینی او. امرا قانصوه اشرفی را پس از کمی بیش از بیست ماه فرمانروایی، در سال ۱۵۰۰م از پادشاهی برکنار نموده و بر سر جانشینی او با یک دیگر به اختلاف برخوردند. در این میان طومان بای از پادشاهی جانبلاط پشتیبانی نمود و او جانشین قانصوه گردید. پیوند ازدواجی با دیگر سلاطین برجی. سلطان قانصوه اشرفی برادر اصل بای (همسر اشرف قایتبای و مادر ناصرالدین محمد بن قایتبای) بود و از این رو، دایی سلطان پیش از خود به شمار می رفت و در دوره پادشاهی محمد بن قایتبای خال السلطان (دایی سلطان) نامیده می شد. وی همچنین با مصربای که بیوه خواهرزاده اش، ناصرالدین محمد، بود، پیمان زناشویی بست.
شگرد مستندی است به کارگردانی و نویسندگی جعفر صادقی که سومین اثر بلند این مستندساز ایرانی محسوب می شود. مستند شگرد در چهل و سومین دوره جشنواره فیلم فجر در بهمن ۱۴۰۳ موفق شد سیمرغ بلورین بهترین فیلم مستند را بدست بیاورد. داستان مستند شگرد. جواد اندیشه یک مربی کشتی در محله سیدآباد شهر گنبد کاووس است. او 10 سال قبل تصمیم می گیرد که با هدف دور کردن نوجوانان و جوانان منطقه اش از اعتیاد یک باشگاه کشتی راه اندازی کند و به آنها به صورت رایگان آموزش کشتی دهد. حالا پس از 10 سال شاگردان جواد به حدی رسیده اند که سودای رسیدن به دوبنده تیم ملی کشتی ایران را در سر دارند. نقد ها. در بخش هایی از نقد "محمدحسین سلطانی" در رسانه فرهیختگان درباره مستند شگرد آمده است : " همان طور که گفتم صادقی سراغ یک سوژه از منطقه محروم رفته است. وقتی قصه به اینجا می رسد داستان به کلی می توانست متوقف شود. می شد سوژه را به صورت تمام وکمال به سمت فقر و محرومیت برد و سوژه اصلی و محور داستان را روی منطقه محرومی که باشگاه اندیشه در آن واقع شده گذاشت. اما مسئله صادقی به جای آنکه وضعیت فعلی باشگاه اندیشه و نداشتن و فقر آدم ها باشد روی ساختن مانور می دهد.