Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
جی نظرش را دربارهٔ ازدواج با دخترش پرسید. هیکارو گنجی این پیشنهاد را پذیرفت زیرا او هم خواهرزاده معشوقش فوجیتسوبو و هم یک شاهزاده خانم امپراتوری بود، اما وقتی با او ازدواج کرد، از اینکه شباهت چندانی به فوجیتسوبو ندارد و اینکه رفتارش بسیار بچه گانه بود، در نتیجه عشق او به موراساکی نو اوئه بیش از هر زمان دیگری افزایش یافت. کاشیواگی (柏木)، دوست پسر او یوگیری (夕霧ゆうぎり) و پسر دوست هیکارو «تونوچوجو» (頭中将) بود، او هوس «اونّا سان نومیا»، را داشت و حتی پس از ازدواجش با گنجی به دنبال عشق او بود. سرانجام او وارد روکوجو-این شد و به او تجاوز کرد. در نتیجه پسری به دنیا آمد که نام او را کائورو گنجی گذاشتند. گنجی بعداً این راز را کشف کرد و عصبانی شد، اما سرانجام متوجه شد که این همان کاری بود که با پدرش کرده بود و این را مجازاتی در قبال خیانت گذشته خود به پدر و امپراتورش در نظر گرفت. او تصمیم گرفت راز تولد این پسر را حفظ کند و او را به عنوان فرزند واقعی و سوم خود تربیت کند. برای موراساکی، زندگی به راحتی نمی گذشت زیرا با ازدواج هیکارو با زنی جوانتر با موقعیت اجتماعی بالاتر از خودش، از موقعیت همسر قانونی محروم شده بود. بانو موراس
اکی از نظر جسمی و روحی ضعیف شد و اگرچه اقدام به درمان کرد اما نتوانست به طور کامل بهبود یابد و چندین سال بعد درگذشت. هیکارو گنجی که کاملاً به او وابسته بود، خود را به خاطر عدم توجه به مشکلات موراساکی سرزنش می کرد و برای مدت طولانی بسیار اندوهگین بود و ماتم داشت. در سال های آخر هیکارو گنجی بدبخت و افسرده بود، زیرا او زنی را که دوست داشت را فقط به خاطر انگیزه های طمع خود از دست داد. هیکارو گنجی دو یا سه سال پس از مرگ موراساکی گامی درگذشت. پس از مرگ هیکارو، «اونّا سان نومیا»، راهب شد و خود را در ساگا (嵯峨さが) مخفی کرد.
کیریتسوبو کویی ، یک شخصیت خیالی در داستان گنجی است. او مادر هیکارو گنجی شخصیت اصلی داستان است. امپراتور علیرغم رتبه نسبتاً پایین تر، او را بر همه خانم های دیگرش ترجیح داد. او بیشتر از زمانی که به طور کلی «مناسب» در نظر گرفته می شد، با او می ماند و با توجه به نگرانی دربار برای درستی، این موضوع کاملاً رسواکننده بود. خانم های دیگر شروع به آزار و اذیت او کردند و او شروع به ضعیف شدن روحیه و بیمار شدن کرد. او سه سال پس از تولد هیکارو گنجی درگذشت. گنجی پس از مرگش مدام در پی پرکردن خلأ ناشی از این فقدان بود و با زنان مختلفی که بسیاری از آنها شبیه مادرش بودند، رابطه برقرار کرد.
جودی باوری (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال اهل انگلستان است که در پست دروازه بان برای باشگاه هایی از جمله چلسی و فولام بازی کرد.
باغ پرندگان جورونگ یا به عبارت صحیح تر باغ پرندگان جورانگ بین سال های ۱۹۷۲ تا ۲۰۲۳ یک باغ پرندگان و جاذبه گردشگری در جورانگ، سنگاپور بود. بزرگ ترین باغ پرندگان در آسیا، که دارای مساحتی حدود ۲۰ هکتار در دامنه غربی جورانگ هیل، مرتفع ترین نقطه در ناحیه جورانگ قرار داشت. این باغ پرندگان یکی از پارک هایی بود که توسط ذخیره گاه حیات وحش مندای مدیریت می شد، که همچنین مدیریت باغ وحش سنگاپور، نایت سافاری و ریور وندرز را برعهده دارند. در سال ۲۰۱۶، گروه حیات وحش مندای اعلام کرد که باغ پرندگان جورونگ تا سال ۲۰۲۰ به پارک بسیار بزرگ تری در جاده دریاچه مندای منتقل می شود و با سه پارک حیات وحش موجود همراه با پارک جنگل بارانی جدید ترکیب می شود تا یک محوطه طبیعی و حیات وحش یکپارچه را تحت عنوان ذخیره گاه حیات وحش مندای تشکیل دهند. در سال ۲۰۲۱، این گروه اعلام کرد که برای پارک جایگزین در مندای، نام پردیس پرندگان انتخاب شده است. در سال ۲۰۲۲، اعلام گردید که باغ پرندگان جورونگ در روز ۳ ژانویه ۲۰۲۳ تعطیل خواهد شد تا جابجایی خود را به پردیس پرندگان در مندای به سرانجام برساند.
موراساکی نو اوئه ، شخصیت اصلی زن در "داستان گنجی" است. او در برخی از ترجمه ها با نام بانو موراساکی نیز شناخته می شود. او اولین بار در فصل پنجم ظاهر می شود، زمانی که یک دختر جوان است. شاهزاده گنجی برای اولین بار در روستایی در کیتایاما با او روبرو می شود و شیفته او می شود، به خصوص پس از اینکه متوجه می شود که او برادرزاده نامادری خود، بانو فوجیتسوبو است. در داستان او دومین چهره مهم پس از هیکارو گنجی است. او نه تنها به دلیل ظاهرش بلکه به دلیل هوش، شخصیت و استعدادش به عنوان یک زن آرمانی به تصویر کشیده می شود. ابتدا او را موراساکی نو کیمی نامیدند و بعدها هنگامی که همسر هیکارو گنجی شد و «موراساکی نو اوئه» نامیده شد. همانطور که از نام «اوئه» مشخص است، هم گنجی و هم اطرافیانش با او به عنوان همسر قانونی گنجی رفتار می کنند، اما او در واقع همسر اصلی (کیتاماندوکورو) او نبود.
جودی برت (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال اهل انگلستان است که در پست خط میانی برای برایتون اند هوو آلبیون بازی می کرد. وی در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۹ سال زنان انگلستان و زیر ۲۳ سال زنان انگلستان بازی کرده است.
بانو فوجیتسوبو ، یک شخصیت تخیلی در داستان گنجی اثر موراساکی شیکیبو است. دختر یک امپراتور قبلی و بنابراین شاهزاده امپراتوری، فوجیتسوبو در سن ۱۶ سالگی به خدمت «امپراتور کیریتسوبو» می رود، عمدتاً به دلیل شباهت او به همسر متوفی کیریتسوبو کویی. او به زودی به یکی از محبوب ترین افراد امپراتوری تبدیل می شود، اما همچنین ناپسری اش هیکارو گنجی به او علاقمند است. در فصل هفتم، "Momiji no ga"، آشکار می شود که فوجیتسوبو و گنجی درگیر یک رابطه عشقی نامشروع و غیرقانونی هستند (اگرچه نویسنده آن را توصیف نمی کند، بلکه به شروع رابطه اشاره می کند) که نتیجه آن تولد امپراتور ری زی (امپراتور آینده) است که همه به جز دو عاشق، او را پسر امپراتور کیریتسوبو می دانند.
بروک آسپین (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل انگلستان است. او در پست مدافع میانی برای باشگاه بریستول سیتی در سوپر لیگ زنان انگلستان به صورت قرضی از چلسی بازی می کند. وی در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال زنان انگلستان, زیر ۱۹ سال زنان انگلستان، و زیر ۲۳ سال زنان انگلستان بازی کرده است.
پرندگان آمریکا یا قوانین حرکت فیلمی محصول سال ۲۰۰۸ و به کارگردانی کریگ لوکاس است. در این فیلم بازیگرانی همچون متیو پری، بن فاستر، جنیفر گودوین، لورن گراهام، هیلاری سوانک و زوئی کراویتز ایفای نقش کرده اند.
الکساندرا بروکس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل انگلستان است که در پست دروازه بان برای بلکبرن روورز در مسابقات قهرمانی زنان FA بازی می کند.
جورجیا بروگام (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل انگلستان است که در پست مدافع برای لندن سیتی لاینسس در مسابقات قهرمانی زنان بازی می کند.
گاهی برمی گردند… دوباره فیلمی محصول سال ۱۹۹۶ و به کارگردانی آدام گروسمن است. در این فیلم بازیگرانی همچون مایکل گروس، آلکسیس آرکت، هیلاری سوانک، جنیفر الیز کوکس، دابلیو. مورگان شپارد و جنیفر آسپن ایفای نقش کرده اند.
فوجیوارا نو تاکافوجی ; – ) از اشراف درباری کوگیو دوره هی آن اهل ژاپن بود. دختر او مادر امپراتور دایگو بود.
فوجیوارا نو نوبوتاکا ؛ تولد نامشخص – مرگ ۱۰۰۱ میلادی) از خاندان هوکه (فوجیوارا) و پسر فوجیوارا نو تامه سوکه چوناگون (مشاور) فوجیوارا نو تاکافوجی در دوره هی آن اهل ژاپن بود. او همسر موراساکی شیکیبو نویسنده داستان گنجی بود. او در سال ۹۹۸ میلادی همچنین به عنوان ارباب یاماشیرو خدمت می کرد، و در همین زمان با موراساکی شیکیبو ازدواج کرد.
فناسمید () یک داروی ضد تشنج از دسته اورئید (استیل اوره) است. این یک آنالوگ ترکیبی و حلقه باز شده از فنی توئین (هیدانتوئین) است و از نظر ساختاری با باربیتورات ها و سایر هیدانتوئین ها مرتبط است.
قبل از سال ۱۸۰۰ میلادی، صنعت آهن و فولاد در جایی قرار داشت که مواد خام، تأمین انرژی و آب شیرین به راحتی در دسترس بود. پس از سال ۱۹۵۰، صنعت آهن و فولاد شروع به ایجاد شدن در مناطق وسیعی از زمین های صاف نزدیک بندرهای دریایی کرد. تاریخچه صنعت فولاد مدرن در اواخر دهه ۱۸۵۰ آغاز شد. از آن زمان به بعد، فولاد به یکی از عناصر اصلی اقتصاد صنعتی جهان تبدیل شده است. این مقاله تنها به بعد تجاری، اقتصادی و اجتماعی این صنعت می پردازد، زیرا تولید انبوه فولاد به دلیل توسط هنری بسمر، در سال ۱۸۵۷ آغاز شد. قبلاً، تولید فولاد بسیار گران بود و تنها در محصولات کوچک و گران قیمت مانند چاقو، شمشیر و زره و … استفاده می شد. فناوری. فولاد یک آلیاژ است که از بین ۰٫۲ تا ۲٫۰ درصد کربن و مابقی آهن تشکیل شده است. از دوران پیش از تاریخ تا ایجاد کوره بلند، آهن از سنگ آهن به عنوان آهن خام با خلوص ۹۹٫۸۲ تا ۱۰۰ درصد آهن تولید می شد و فرایند تولید فولاد شامل افزودن کربن به آهن بود، معمولاً به صورت اتفاقی، در کارگاه یا از طریق فرایند سیمانه سازیاین اتفاق می افتاد. معرفی کوره بلند در آن زمان این مشکل را رفع کرد. یک کوره بلند ، آهن خام تولید می کند - ی
ک آلیاژ حدود ۹۰ درصد آهن و ۱۰ درصد کربن. هنگام شروع فرایند تولید فولاد با آهن خام، به جای آهن خام، چالش حذف مقدار کافی کربن برای کاهش آن به مقدار ۰٫۲ تا ۲ درصد برای فولاد به وجود آمد. پس از سال ۱۸۹۰، فرایند بسمر به تدریج با فولادسازی بازوپخت جایگزین شد و تا نصف قرن بیستم دیگر استفاده نمی شد. فرایند بازوپخت در دهه ۱۸۶۰ در آلمان و فرانسه شکل گرفت. فرایند معمول بازوپخت از آهن خام، سنگ آهن و خرده استفاده می کرد و به عنوان فرایند سیمان-مارتین شناخته شد. فرایند آن اجازه کنترل نزدیک تر بر ترکیب فولاد را داد؛ همچنین، مقدار قابل توجهی از خرده در مصرف دوباره بلامانع بود. فرایند قورباغه گیر برای تولید فولاد آلیاژ با کیفیت بالا تا قرن بیستم اهمیت داشت. تا سال ۱۹۰۰، برای تولید فولاد از کوره قوس الکتریک استفاده شد و تا دهه ۱۹۲۰، هزینه کاهش یافته الکتریسیته اجازه داد که به طور عمده فرایند قورباغه گیر فقط برای فولادهای ویژه استفاده شود. بریتانیا. قرن نوزدهم. بریتانیا با تعهد اولیه خود به استخراج زغال سنگ، قدرت بخار، کارخانه های نساجی، ماشین آلات، راه آهن و کشتی سازی، رهبر جهان در انقلاب صنعتی شد. تقاضای بریتانیا برای آهن و ف
ولاد، به همراه سرمایه فراوان و کارآفرینان پرانرژی، آن را به رهبر جهان در نیمه اول قرن نوزدهم تبدیل کرد. فولاد نقش حیاتی در طول انقلاب صنعتی داشت. در سال ۱۸۷۵، بریتانیا ۴۷ درصد از تولید جهانی آهن خام را تأمین می کرد، یک سوم آن و ۴۰ درصد فولاد از منطقه میدلزبرو می آمد. ۴۰ درصد از تولید بریتانیا به آمریکا صادر می شد که به سرعت در حال احداث کردن زیرساخت راه آهن و صنعتی خود بود. دو دهه بعد در سال ۱۸۹۶، با این حال، سهم بریتانیا از تولید جهانی به ۲۹ درصد برای آهن خام و ۲۲٫۵ درصد برای فولاد سقوط کرده بود و کمتر به آمریکا ارسال می شد. آمریکا اکنون رهبر جهان بود و آلمان به بریتانیا رسیدگی می کرد. بریتانیا بازار آمریکای خود را و در جای دیگر نقش خود را از دست داده بود؛ به واقع محصولات آمریکایی در بریتانیا فولاد خود را با قیمت پایین تری به فروش میرساند. افزایش تولید آهن خام چشمگیر بود. بریتانیا از ۱٫۳ میلیون تن در سال ۱۸۴۰ به ۶٫۷ میلیون تن در سال ۱۸۷۰ و ۱۰٫۴ میلیون تن در سال ۱۹۱۳ رسید. آمریکا از یک پایه پایین تر شروع کرده ولی سریع تر رشد کرد؛ از ۰٫۳ میلیون تن در سال ۱۸۴۰ به ۱٫۷ میلیون تن در سال ۱۸۷۰ و ۳۱٫۵ میلیون تن در سا
ل ۱۹۱۳. آلمان از ۰٫۲ میلیون تن در سال ۱۸۵۹ به ۱٫۶ میلیون تن در سال ۱۸۷۱ و ۱۹٫۳ میلیون تن در سال ۱۹۱۳ رسید. فرانسه، بلژیک، اتریش-مجارستان و روسیه، همگی، از ۲٫۲ میلیون تن در سال ۱۸۷۰ به ۱۴٫۱ میلیون تن در سال ۱۹۱۳، پیش از جنگ جهانی اول رسیدند. قرن بیستم. آبه (۱۹۹۶) به بررسی سابقه شرکت های آهن و فولاد در انگلستان و تحلیل شرکت Bolckow Vaughan &amp; Company پرداخت. این شرکت برای مدت زمان طولانی با فناوری قدیمی کار میکرد و بسیار دیر به روش کوره باز (open hearth furnace) روی آورد. آبه نتیجه می گیرد که این شرکت - و صنعت فولاد بریتانیا - از عدم کارآفرینی و برنامه ریزی رنج می برند. بلیر (۱۹۹۷) تاریخ صنعت فولاد بریتانیا از جنگ جهانی دوم تا امروز را برای ارزیابی تأثیر دخالت دولت در اقتصاد بازار مورد بررسی قرار داد. کارآفرینی در دهه ۱۹۴۰ کم بود؛ دولت نتوانست صنعت را مدیریت و کارخانه های خود را به روز کند. صنعت بریتانیا چند نسل در مقابل رقابت جهانی ناموفق بود. در سال ۱۹۴۶، اولین طرح توسعه فولاد با هدف افزایش ظرفیت عملی شد ؛ قانون آهن و فولاد ۱۹۴۹ منجر به ملی سازی صنعت به شکل شرکت آهن و فولاد بزرگ بریتانیای کبیر شد. با این ح
ال، اصلاحات توسط دولت های حزب محافظ در دهه ۱۹۵۰ منحل شد. در سال ۱۹۶۷، با کنترل دوباره حزب کارگر صنعت دوباره ملی شد. اما تا آن زمان، بیست سال دستکاری سیاسی باعث مشکلات جدی شرکت های مانند شرکت فولاد بریتانیای کبیر شده بود ؛ مانند : رضایت از تجهیزات موجود، کارخانجات در حال عمل با ظرفیت پایین (کارایی پایین)، دارایی های کم کارآمد، فناوری قدیمی، کنترل قیمت دولت، هزینه های زغال سنگ و نفت بالاتر، عدم وجود منابع برای بهبود سرمایه گذاری، و رقابت بازار جهانی رو به افزایش. تا دهه ۱۹۷۰، دولت ، هدف اصلی خود را حفظ اشتغال در صنعت نابود شونده قائل شده بود. از آنجایی که فولاد بریتانیا کارفروش اصلی در منطقه های نابود شده بود، بسیاری از کارخانجات و تأسیسات که با زیان عملکردی کار می کردند را حفظ کرده بود. در دهه ۱۹۸۰، نخست وزیر محافظه کار مارگارت تچچر BSC را به عنوان شرکت British Steel plc مجددًا خصوصی کرد. استرالیا. در قرن نوزدهم، چندین پروژه تولید آهن وجود داشت و فولاد هم تولید می شد، اما تنها به مقیاس بسیار کوچک. اولین تولید تجاری فولاد در استرالیا توسط شرکت ویلیام سندفورد در کارخانه اسکبنک در لیتگو، نیوساوت ولز، در سال ۱۹۰۱
بود. این کارخانه در سال ۱۹۰۷ به اولین کارخانه یکپارچه آهن و فولاد استرالیا تبدیل شد. بعدها توسط چارلز هاسکینز گسترش یافت. اولین ریل های فولادی استرالیا در سال ۱۹۱۱ در آنجا تولید شد. بین سال های ۱۹۲۸ تا ۱۹۳۲، فعالیت ها در لیتگو، تحت مدیریت سسیل هاسکینز، به کارخانه جدیدی در پورت کمبلا منتقل شد؛ همچنان محل بیشتر تولید فولاد استرالیا است. در سال ۱۹۱۵، BHP با کارخانه فولاد نیوکاسل خود به تولید فولاد وارد شد که در سال ۱۹۹۹ بسته شد. بخش «محصولات بلند» صنعت فولاد به شرکت OneSteel در سال ۲۰۰۰ انتقال یافت. تصمیم BHP برای انتقال از استخراج معدن به باز کردن یک کارخانه فولاد در نیوکاسل ناشی از محدودیت های فنی در بازگرداندن ارزش از معادن «معدن های سولفید پایین» بود. کشف منطقه آهن کناب و آهن مونارک نزدیک ساحل غربی خلیج اسپنسر در استرالیای جنوبی به همراه توسعه توسط فلزشناس BHP، آرچیبالد دراموند کارمایکل، از روش «جداسازی سولفید روی از خاک و سنگ همراه» منجر به «پیاده سازی روش ساده و ارزان برای آزاد کردن مقادیر زیادی از فلزات ارزشمند از معادن سولفید، شامل توده های بزرگی از پسماندها و لجه ها به ارتفاع» ۴۰ فوت (۱۲ متر) منجر شد. ا
یتالیا. در ایتالیا، کمبود زغال سنگ باعث استفاده صنعت فولاد در استفاده از انرژی هیدروالکتریک شد. این امر با بهره گیری از ایده هایی که توسط ارنستو استاسانو از سال ۱۸۹۸ (کوره استاسانو) پیشرو شده بود ، آغاز شد. با وجود دوره های نوآوری (۱۹۰۷–۱۴)، رشد (۱۹۱۵–۱۸) و تثبیت (۱۹۱۸–۲۲)، انتظارات اولیه تنها تا حدی برآورده شد. تولید فولاد در دهه های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ به میانگین حدود ۲٫۱ میلیون تن می رسید. مصرف سرانه هر نفر کمتر از میانگین غرب اروپا بود. فرایندهای الکتریکی جایگزین مهمی بودند، اما رقابت پذیری را بهبود ندادند یا قیمت ها را کاهش ندادند. به جای اینکه رقابت پذیری را بهبود بخشند و با قدرت بیشتری در بازار جهانی رقابت کنند دوقطبیتی بازرا را تقویت کرد و حلقهٔ بدبینانه ای را آغاز کرد که باعث جلوگیری از گسترش بازار شد. ایتالیا صنعت خود را در دهه های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ مدرن ساخت و به سرعت رشد کرد، تنها بعد از آلمان غربی در رده دوم در دهه ۷۰ قرار گرفت. اتحادیه های کار باعث حفظ سطوح بالای اشتغال شدند. با این حال، مشکلات پس از سال ۱۹۸۰ زیاد شدند، زیرا رقابت خارجی سخت تر شد. در سال ۱۹۸۰، بزرگ ترین تولیدکننده Nuova Italsider [که در حال ح
اضر Ilva (شرکت) نامیده می شود] ۷۴۶ میلیارد لیرا در عملکردهای ناموثق خود از دست داد. در دهه ۱۹۹۰، صنعت فولاد ایتالیایی، که بیشتر دولتی بود، به طور گسترده خصوصی شد. امروزه این کشور هفتمین صادرکننده فولاد جهان است. ایالات متحده آمریکا. از سال ۱۸۷۵ تا ۱۹۲۰ تولید فولاد آمریکا از ۳۸۰٬۰۰۰ تن به ۶۰ میلیون تن در سال رشد کرد و آمریکا را به رهبر جهان تبدیل کرد. نرخ رشد سالانه فولاد در بازه ۱۸۷۰–۱۹۱۳ ۷٫۰٪ برای آمریکا؛ ۱٫۰٪ برای بریتانیا؛ ۶٫۰٪ برای آلمان؛ و ۴٫۳٪ برای فرانسه، بلژیک و روسیه، و تولیدکنندگان اصلی دیگر بود. این رشد نقطه ای آمریکایی بر پایه های فناورانه قوی و گسترش مداوم و سریع زیرساخت های شهری، ساختمان های دفاتر، کارخانجات، راه آهن ها، پل ها و بخش های دیگر استوار بود که به صورت فزاینده فولاد مورد نیاز داشت. استفاده از فولاد در خودروها و لوازم خانگی در قرن بیستم آغاز شد. برخی عوامل کلیدی در رشد تولید فولاد شامل دسترسی آسان به معدن آهن و زغال سنگ بود. معدن آهن با کیفیت مناسب در ایالات شرقی وجود داشت، اما منطقه بزرگ سوپریر حجم عظیمی از سنگ آهن فوق العاده غنی داشت؛ منطقه معدن آهن مارکوئت در سال ۱۸۴۴ کشف شد؛ عملیات
در سال ۱۸۴۶ آغاز شد. منافذ دیگر سال ۱۹۱۰ باز شدند، از جمله منطقههای منومینی، گوگبیک، وِرمیلیون، کویونا و بزرگ ترین همه ی این موارد یعنی (در سال ۱۸۹۲) منطقة معدن آهن مسابی در مینسوتا. این معدن آهن از طریق دریای بزرگ به بندرها مانند شیکاگو، دیترویت، کلیولند، ایر و بافالو جابجا شده و توسط راه آهن به کارخانجات فولاد منتقل می شد. زغال سنگ فراوان در پنسیلوانیا، وست ویرجینیا و اوهایو در دسترس بود.کمبود در نیروی کار وجود داشت. تعداد کمی از مردمان بومی علاقه ای به کار در کارخانجات نداشتند، اما مهاجران از بریتانیا و آلمان (و بعدها از شرق اروپا) به تعداد زیادی برای کار وارد شدند. تا سال ۱۸۶۹، صنعت آهن صنعت بزرگی بود که ۶٫۶٪ از اشتغال تولید صنعتی و ۷٫۸٪ از خروجی تولید صنعتی را تشکیل می داد. در آن زمان شخصیت محوری آندرو کارنگی بود که پیتسبورگ را مرکز صنعت کرده بود. عملیات خود را در سال ۱۹۰۱ به US Steel فروخت که بزرگ ترین شرکت فولاد جهان برای ده ها سال شد. در دهه ۱۸۸۰، انتقال از پودلینگ آهن به فولاد با استفاده از روش های صنعتی جدیدی باعث افزایش بهبود عملکردی کارگران شد. کارگران با تجربه همچنان ناراضی بودند، اما سطح متوسط
تخصص کاهش پیدا کرد. با این حال، کارگران فولاد درآمدهای بسیار بیشتری نسبت به کارگران آهن با وجود کمبود تخصصششان داشتند. کارگران در محیط تولیدی یکپارچه و همسان قدرت استراتژیک بیشتری دارند. فولاد آمریکا. به عبارت دیگر، تا سال ۱۹۰۰، ایالات متحده بزرگ ترین تولیدکننده بود و همچنین پایین ترین هزینه تولید را داشت و تقاضای فولاد به نظر نامتناسب می آمد. فناوری های افزایش بهره وری از سرعت های سرمایه گذاری در کارخانجات جدید حمایت می کرد. با این حال، در زمان رکودها، تقاضا به شدت کاهش می یافت و باعث کاهش تولید، قیمت ها و سود می شد. فولاد بتلهم. در دهه ۱۹۲۰، چارلز ام. شواب (۱۸۶۲–۱۹۳۹) و یوجین گریس (۱۸۷۶–۱۹۶۰) باعث تبدیل فولاد بتلهم به دومین شرکت بزرگ فولاد آمریکایی شدند. شواب قبلاً سرپرست عملیاتی کارنگی استیل و یو اس استیل بود. در سال ۱۹۰۳، او شرکت کوچک فولاد بتلهم را خریداری کرد و در سال ۱۹۱۶ گریس را به عنوان رئیس انتخاب کرد. وقتی که یو اس استیل تحت نظارت قاضی البرت هنری گری به طور کند حرکت می کرد نوآوری اصل بود . بتلهم بر روی قراردادهای دولتی مانند کشتی ها و زره های دریایی تمرکز کرد و بر بارگذاری های ساختمانی، به ویژه برا
ی ابربازارها و پل ها. شرکت فرعی آن، شرکت ساخت کشتی بتلهم در جنگ جهانی دوم در ۱۵ کشتی سازی فعالیت می کرد. این شرکت ۱٬۱۲۱ کشتی تولید کرد، بیشتر از هر سازنده دیگر در طول جنگ و تقریباً یک پنجم از ناوگان نظامی ایالات متحده را تشکیل داد. حداکثر تعداد کارگران آن ۱۸۰٬۰۰۰ نفر بود، از جمله حداکثر تعداد کارگران در زمان جنگ در سطح شرکت که ۳۰۰٬۰۰۰ نفر بود. پس از سال ۱۹۴۵، بتلهم ظرفیت فولاد خود را دو برابر کرد، اینکار نشان از افزایش بهینه ای در صنعت بود. با این حال، شرکت به فناوری های جدیدی که در آن زمان در اروپا و ژاپن توسعه می یافت، توجه نکرد. به دنبال بازپس گیری چارچوب کارگری به منظور جلوگیری از اعتصابات، بتلهم مانند شرکت های دیگر با افزایش حقوق و مزایای بزرگ پذیرفته شده هزینه های خود را بالا برد. پس از بازنشستگی گریس، مدیران بر روی سودهای کوتاه مدت تمرکز کردند و نوآوری های منجر به ناتوانی در طولانی مدت را به تأخیر انداختند. شرکت در سال ۲۰۰۱ وارد وضعیت ورشکستگی شد.
حسن الزمان خان بابلو (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل بنگلادش است. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال بنگلادش و بنگلادش بازی کرده است.
خورشید عالم بابول (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بنگلادش بود. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال بنگلادش و بنگلادش بازی کرده است.
توتول حسین بادشا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بنگلادش است. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال بنگلادش، و بنگلادش بازی کرده است.
آروپ کومار بایدا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بنگلادش بود. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال بنگلادش و بنگلادش بازی کرده است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
اوتام کومار بانیک (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بنگلادش است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال شیخ راسل اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال بنگلادش و بنگلادش بازی کرده است.
راجانی کانتا بارمان (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بنگلادش بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی محمدان (داکا) اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بنگلادش بازی کرده است.
توپو بارمان (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بنگلادش است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی محمدان (داکا) و باشگاه فوتبال شیخ راسل اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال بنگلادش، و بنگلادش بازی کرده است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال برنز شده است.
بیپلوپ باتاچارجی (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل بنگلادش است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی محمدان (داکا)، باشگاه فوتبال آباهانی داکا، و باشگاه فوتبال شیخ راسل اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بنگلادش بازی کرده است.
جمال بویان (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال متولد دانمارک اهل بنگلادش است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال شیخ جمال دانموندی اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال بنگلادش و بنگلادش بازی کرده است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال برنز شده است.
همانتا وینسنت بیسواس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بنگلادش است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال شیخ راسل، باشگاه فوتبال آباهانی داکا، و باشگاه ورزشی محمدان (داکا) اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال بنگلادش، و بنگلادش بازی کرده است.
عظم الحسین بیدیوت (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل بنگلادش است. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال بنگلادش و بنگلادش بازی کرده است.
کوستو کومار بوسه (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بنگلادش است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال شیخ جمال دانموندی اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال بنگلادش و بنگلادش بازی کرده است.
میتون چودوری (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بنگلادش است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال شیخ جمال دانموندی و باشگاه فوتبال شیخ راسل اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بنگلادش بازی کرده است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
ناصرالدین چودوری (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بنگلادش بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال شیخ جمال دانموندی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بنگلادش بازی کرده است.
تانویر چودوری (؛ – ) بازیکن فوتبال اهل بنگلادش بود. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۹ سال بنگلادش و بنگلادش بازی کرده است.
اشرف الدین احمد چونو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بنگلادش بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بنگلادش بازی کرده است.
زاهد پرویز چودوری (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بنگلادش بود. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال بنگلادش، و بنگلادش بازی کرده است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
ساتیاجیت داس روپو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بنگلادش بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بنگلادش بازی کرده است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال نقره شده است.
پرانوتوش کومار داس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بنگلادش بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال آباهانی داکا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بنگلادش بازی کرده است.
ساوپان کومار داس (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل بنگلادش است. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال بنگلادش و بنگلادش بازی کرده است.
بادال داس (; ۱۹۶۴ – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل بنگلادش بود. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال بنگلادش و بنگلادش بازی کرده است.
بارون بیکاش دوان (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بنگلادش بود. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال بنگلادش، و بنگلادش بازی کرده است.
سامرات حسین امیلی () بازیکن فوتبال اهل بنگلادش بود. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال بنگلادش و بنگلادش بازی کرده است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال نقره شده است.
محمد ایمون (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بنگلادش است. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال بنگلادش و بنگلادش بازی کرده است.
عتیق الرحمان فهد (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بنگلادش است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال آباهانی داکا اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال بنگلادش و بنگلادش بازی کرده است.
فیصل احمد فهیم (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بنگلادش است. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال بنگلادش، و بنگلادش بازی کرده است.
والی فیصل (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بنگلادش بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال آباهانی داکا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بنگلادش بازی کرده است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
عارف الکبیر فرهاد (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بنگلادش بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بنگلادش بازی کرده است.
عیسی فیصل (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بنگلادش است. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال بنگلادش، و بنگلادش بازی کرده است.
ابواحمد فیصل (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل بنگلادش است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بنگلادش بازی کرده است. وی در مسابقات بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا و ۱ مدال نقره شده است.
غلام گائوس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بنگلادش بود. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال بنگلادش و بنگلادش بازی کرده است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده است.
بیشوانات گوش (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بنگلادش است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال شیخ راسل اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال بنگلادش، و بنگلادش بازی کرده است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده است.