Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آنتونیو لومباردو (حدود ۱۴۵۸–۱۵۱۶) یک مجسمه ساز رنسانس ایتالیایی بود. زندگی. لومباردو در ونیز متولد شد، پسر پیترو لومباردو و برادر تولیو لومباردو بود. خانواده لومباردو با هم در ساخت تزئینات کلیسا و مقبره هایی مانند بنای یادبود پیترو موچنیگو همکاری می کردند. آثار آنها را می توان در کلیسای فرانسیسکن سن جیوب در ونیز مشاهده کرد. او در کارگاه پدرش آموزش دید، اما برخلاف پدر و برادرش تولیو، منحصراً به مجسمه سازی پرداخت. او همچنین با برنز کار می کرد، و آثار او شامل موضوعات سکولار و اساطیری و همچنین قطعات مقدس است. او و برادرش کلیسای کوچک مالچیوسترو را در کلیسای جامع سن پیترو آپوستولو در ترویزو طراحی کردند. در سال ۱۵۰۴، لومباردو مأمور شد تا یک کلیسای کوچک مخصوص مراسم تدفین در دهلیز کلیسای سن مارکو برای کاردینال جووانی باتیستا ذن بسازد. لومباردو هم به خاطر طراحی این کلیسا و هم به خاطر مجسمه های برنزی مریم مقدس و کودک مورد تقدیر قرار گرفته است. نقش برجسته مرمری او در سال ۱۵۰۵ از سنت آنتونی که در حال صحبت کردن یک کودک تازه متولد شده در دفاع از ناموس مادرش است، در کلیسای سنت آنتونی پادوا، به عنوان شاهکار او ذکر شده است. در
سال ۱۵۰۶ او به فرارا نقل مکان کرد، جایی که به عنوان استاد سنگ مرمر برای آلفونسو اول دِسته، دوک فرارا، کار کرد. بیست و هشت نقش برجسته مرمر منسوب به لومباردو اکنون در موزه ارمیتاژ، سن پترزبورگ نگهداری می شوند. لومباردو در فرارا درگذشت.
توطئه یا سازش فیلمی هندی محصول سال ۱۹۷۵ و به کارگردانی کالیداس جی است. در این فیلم بازیگرانی همچون درمندرا، سایرا بانو، افتخار، هلن و مراد ایفای نقش کرده اند.
فرانچسکو جونتا ( سن پیرو آ سیوه، ۲۱ مارس ۱۸۸۷ - رم، ۸ ژوئن ۱۹۷۱) یک سیاستمدار فاشیست ایتالیایی بود. او که از چهره های برجسته سال های اولیه فاشیسم بود، به ایجاد این جنبش در چندین منطقه از کشور کمک کرد و به ویژه در تریسته فعال بود. در طول جنگ جهانی دوم، او به دلیل نقشش در یوگسلاوی اشغالی بدنام شد. در دوران پس از جنگ، علی رغم درخواست یوگسلاوی برای استرداد، او هرگز به این کشور مسترد نشد. در رم ماند و در ۱۹۷۱ در همان شهر درگذشت. اوایل دوران فاشیستی. او که از نوادگان یک خانواده ی طبقه ی متوسط ​​رو به بالا و با اصالت سیسیلی بود، در شهر سن پیرو آ سیوه توسکانی متولد شد، حرفه خود را به عنوان وکیل آغاز کرد و در دانشگاه حقوق و فلسفه خواند. در آغاز جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۴، او یک طرفدار سرسخت ورود به جنگ بود و به شاخه ی فلورانسی انجمن ملی گرایان ایتالیا (fiorentina dell'Associazione Nazionalista Italiana) پیوست. در جریان جنگ جهانی اول به عنوان کاپیتان مسلسل خدمت کرد و در سال 1915 به ارتش پیوست. پس از جنگ، او در تأسیس گروه سربازان سابق (Associazione Nazionale dei Combattenti) و همچنین گروه آشکارا سیاسی «اتحاد دفاع از شهرو
ندان» (Alleanza di Difesa Cittadina)، یک گروه ضد سوسیالیستی با گرایش نظامی قوی که در نبرد با چپ گرایان درگیر بود، مشارکت داشت. او در ژوئن ۱۹۱۹ در رم برای اولین بار با Fasci di Combattimento به رهبری بنیتو موسولینی، در آن زمان در پایتخت بود، ارتباط برقرار کرد. جونتا، یکی از اعضای اولیه جنبش فاشیستی ایتالیا، و رهبر فاشو در فلورانس بود و در سال ۱۹۲۰ به رژه جولیان (ونیز جولیا) فرستاده شد تا به پروفسور روگرو کونفورتو در ایجاد جنبش فاشیستی در منطقه کمک کند. او که به عنوان یک سازمان دهنده خوب شهرت یافته بود، متعاقباً در همان سال به تریسته اعزام شد تا تحت نظر گابریل دانونتزیو کار کند. او تحت هدایت دانونزیو، رئیس تبلیغات در فیومه و از سال ۱۹۲۱ تا ۱۹۳۹ معاون شهر شد. او با بنیتو موسولینی همکاری کرد تا تعدادی از جوخه های فاشیستی را که به گروهی از اسلوونی های ظاهراً جدایی طلب در شمال ایستریا حمله کردند، تشکیل دهد. او به عنوان یک رهبر فاشیست (RAS) در تریسته، یک پایگاه حمایت توده ای اولیه برای جنبش فاشیستی ایجاد کرد. در ژانویه ۱۹۲۰، او به تریسته فرستاده شد، جایی که بلافاصله به کمیته مرکزی حزب فاشیست محلی پذیرفته شد. جونتا د
ر جنبش فاشیستی تریسته به سرعت پیشرفت کرد و در ماه مه همان سال به عنوان دبیر سیاسی منصوب شد، سمتی که تا زمان راهپیمایی به سوی رم در اختیار داشت. او همچنین به عنوان روزنامه نگار، از سال ۱۹۲۰ تا ۱۹۲۳ سردبیر نشریه فاشیستی «مردم تریسته» بود. در ژوئیه ۱۹۲۰، او جوخه ای را در نارودنی دام، مرکز اجتماعی اسلوونی ها در تریسته رهبری کرد. اما در مارس ۱۹۲۲ بود که جونتا به شهرت رسید، زمانی که با پیروی از الگوی دانونتزیو، کودتایی را در ایالت آزاد فیوم با ۲ هزار پیرو ترتیب داد. این امر پایه های تصرف رسمی ایتالیا در سال ۱۹۲۴ را بنا نهاد. در اکتبر ۱۹۲۲، او فرماندهی فاشیست ها را از رژه جولیان در راهپیمایی به سوی رم بر عهده داشت. جایگاه رهبری او در سال های اولیه فاشیسم، علیرغم فراماسونری اش، جنبشی که موسولینی به شدت با آن مخالف بود، به دست آمد. تحت حکومت موسولینی. او در سال ۱۹۲۳ به جای میکله بیانکی، دبیر ملی حزب ملی فاشیست شد و همزمان با تثبیت دولت موسولینی، بر حرکت به سمت کاهش روزافزون نقش اعضای عادی حزب نظارت داشت. او همچنین به دنبال افزایش نظم و انضباط حزبی بود و در حمله فیزیکی وحشیانه به چزاره فورنی، یکی از مخالفان برجسته جنبش
فاشیستی، دست داشت. جونتا سال بعد جای خود را به روبرتو فاریناچی داد و در دفتر کابینه به عنوان معاون وزیر مشغول به کار شد. در این نقش، او نقشی محوری در نشان دادن یکی از اهداف آینده سیاست خارجی ایتالیا داشت، زمانی که در سفر آوریل ۱۹۳۳ به مالت اظهار داشت که در خاک ایتالیا است و آینده این جزیره در اتحاد کامل با ایتالیا قرار دارد. او همچنین از سال ۱۹۲۴ به عنوان نایب رئیس مجلس نمایندگان فعالیت کرد. در این نقش، در مارس ۱۹۲۵، زمانی که قضات میلان تلاش کردند او را به دلیل حمله به فورنی متهم کنند، از پیگرد قانونی مصون اعلام شد. دالماسی. در فوریه ۱۹۴۳، او جانشین جوزپه باستیانینی به عنوان فرماندار دالماتیا شد. جونتا که از زمان فعالیتش در رژه جولیان ساکن اسلاوهای جنوبی، به شدت ضد یوگسلاو بود، تعدادی از همکاران قدیمی خود را از تریسته با خود آورد. رژیم او به خاطر وحشیگری علیه جمعیت کروات محلی و سرکوب شدید جنبش پارتیزانی یوگسلاوی در این منطقه مشهور شد. او متعاقباً در جمهوری سوسیال ایتالیا هم نقش پذیرفت اگرچه در سطح شخصی تا حد زیادی نسبت به این رژیم بی علاقه بود. فعالیت پس از جنگ. پس از جنگ جهانی دوم، یوگسلاوی خواستار استرداد
جونتا شد تا بتواند به دلیل جنایات جنگی در یوگسلاوی محاکمه شود. هم ایتالیا و هم متفقین این درخواست را رد کردند. او در موارد زیر دخیل بود: نقشش در دادگاه دومینی در سال ۱۹۴۷، که قتل جاکومو ماتئوتی را بررسی می کرد. او در رابطه با این موضوع متهم نشد، اما در همان سال به اتهامات نامرتبط دیگری متهم شد. جونتا در رم ساکن شد و در سال ۱۹۷۱ در آنجا درگذشت. زندگی شخصی. او با مارکینس زناید دل گالو دی روکاجیوینه، نبیره ناپلئون بناپارت ازدواج کرد.
آندریا آلسی ( , – ۱۵۰۴/۰۵) معمار و مجسمه ساز ونیزی با اصالت آلبانیایی بود که یکی از برجسته ترین هنرمندان دالماتیای ونیزی و کرواسی به شمار می رفت. زندگی. آندره آ آلسی حدود سال ۱۴۲۵ در شهر دوراتزو در آلبانی ونیزی (دورس امروزی، آلبانی) متولد شد و احتمالاً اصالتاً آلبانیایی بوده است تا ایتالیایی. منابع دیگر می گویند که او اصالتاً ایتالیایی بوده است. او در دوران جمهوری ونیز به شهر اسپلیت در دالماتیا نقل مکان کرد و در آنجا زیر نظر مجسمه ساز مارک تروجا تحصیل کرد. او بیشتر عمر خود را در دالماتیا گذراند و بسیاری از آثار خود را در آنجا انجام داد و در اسپلیت، شیبنیک، زادار، راب، تروگیر، آنکونا و جزایر ترمیتی کار کرد. او در سال ۱۵۰۴ یا ۱۵۰۵ در اسپلیت درگذشت و در دورس به خاک سپرده شد. شغل. آلسی شاگرد جورجو دا سبنیکو بود و شناخته شده ترین اثر او با همکاری نیکولو دی جووانی فیورنتینو در مورد گسترش کلیسای کوچک سنت جان تروگیر واقع در تروگیر است که در سال ۱۴۶۸ آغاز شد. درست مانند کلیسای جامع سیبنیک سنت جیمز در دالماتیا، کلیسای کوچک از بلوک های سنگی بزرگ با دقت بسیار بالا ساخته شده است. این کلیسا هماهنگی بی نظیری از معماری و مجس
مه سازی مطابق با آرمان های باستانی دارد. از داخل، هیچ دیوار صافی وجود ندارد. در وسط کلیسا، روی محراب، تابوت مقدس جان تروگیر قرار دارد. در اطراف آن، نقش برجسته هایی از پوتوهایی که مشعل حمل می کنند، دیده می شود که گویی از درهای دنیای زیرین به بیرون نگاه می کنند. در بالای آنها، طاقچه هایی با مجسمه های مسیح و حواریون (اثر اصلی آلسی) وجود دارد که در میان آنها بتونه، پنجره های دایره ای احاطه شده با حلقه های میوه و نقش برجسته ای از میلاد مسیح وجود دارد. همه چیز با سقف گنبدی شکل با تصویر خدا در وسط و نود و شش تصویر از سر فرشتگان پوشیده شده است. با وجود چهره های خندان کودکان، نمازخانه بسیار شاد به نظر می رسد و هیچ چیز مشابهی در هنر اروپایی آن زمان وجود ندارد. آندریا بیشتر به خاطر مجسمه های تجاری اش در آنکونا، ایتالیا و نقاشی های دیواری اش در کلیسای جامع تروگیر، به ویژه "تعمیدگاه تروگیر شناخته می شود." او غسل تعمید تروگیر را در سال ۱۴۶۷ با: اندراس الکسیس دراچینوس اپیفکس مککککسیی امضا کرد (اندراس الکسیس، صنعتگر از دورس، ۱۴۶۲).
پروژه اوفلیا اثر جوزپه کوارونی و مارچلو پیاچنتینی به یک بیمارستان سلامت روان نوآورانه اشاره دارد که در دهه ۱۹۱۰ در پوتنتسا، باسیلیکاتا (ایتالیا) ساخته شد. این بیمارستان در منطقه ای به نام سانتا ماریا ساخته شد که توسعه آن در طول زمان تا حد زیادی تحت تأثیر این پروژه بوده است. امروزه این منطقه عمدتاً از ساختمان های سه یا چهار طبقه با خیابان های عریض در بین آنها تشکیل شده است. تاریخچه. تصمیم به ساخت یک مؤسسه استانی برای سلامت روان در شهر پوتنزا به اوایل قرن بیستم بازمی گردد. هیئت استانی منطقه باسیلیکاتا در پی آن بود که هزینه های سنگینی را که شهرداری ها برای اعزام بیماران روانی به بیمارستان روان پزشکی آوِرسا—واقع در منطقه ای دیگر—پرداخت می کردند، کاهش دهد. در آن زمان، استان پوتنزا سالانه بین ۸۰٬۰۰۰ تا ۱۰۰٬۰۰۰ لیر برای درمان بیماران روانی در بیمارستان های سلطنتی هزینه می کرد. با صرف اندکی بیشتر از این مبلغ، امکان ساخت یک مؤسسه درمانی محلی فراهم می شد که می توانست به طور مستقیم از بیماران بومی مراقبت کند. گذشته از ضرورت های مالی و صرفه جویی در هزینه ها، بُعد انسانی این تصمیم نقشی تعیین کننده داشت. در سال های پیشین ب
ارها ثابت شده بود که در مؤسسات بزرگ روان پزشکی، فرایند درمان و بازتوانی بیماران با دشواری های فراوان همراه است. در چنین مراکزی به سبب تمرکز بیش ازحد بیماران، فشار کاری بر کادر درمان افزایش می یافت و کیفیت مراقبت به شکل محسوسی کاهش پیدا می کرد. بیمار عملاً در میان جمعیت گم می شد و توجه ویژه ای که برای بازگشت به زندگی عادی لازم بود، از او دریغ می گردید. در نقطه مقابل، بیمارستان های کوچک تر و محلی محیطی فراهم می کردند که در آن بیمار نه صرفاً یک شماره در پرونده، بلکه یک فرد با نیازهای مشخص تلقی می شد. این امکان وجود داشت که پزشکان و پرستاران با بیماران رابطه ای نزدیک تر و انسانی تر برقرار کنند و مراقبت هایی متناسب با ویژگی های شخصی هر فرد ارائه دهند. چنین شرایطی احتمال بهبودی را به طور چشمگیری افزایش می داد و مسیر بازگشت به جامعه را کوتاه تر می کرد. بنابراین، ترکیب دو عامل ــ از یک سو منطق اقتصادی و ضرورت مدیریت بهینه منابع، و از سوی دیگر حساسیت اخلاقی نسبت به شأن انسانی بیماران ــ در نهایت به تدوین طرحی انجامید که هدف آن ایجاد شبکه ای از مراکز درمانی مستقل و محلی در سطح استان بود؛ طرحی که می کوشید تعادلی میان کا
رآمدی مالی و کرامت انسانی برقرار کند. در سال ۱۹۰۵ مسابقه ای اعلام شد. جایزه ۶۰۰ لیره به جوزپه کوارونی و مارچلو پیاچنتینی برای پروژه اوفلیا اهدا شد. کوارونی، یک مهندس، و پیاچنتینی، یک معمار، هر دو اهل رم بودند و پروژه خود را به نام شخصیت هملت، اوفلیا، نامگذاری کردند که دیوانه می شود و خود را در تراژدی شکسپیر غرق می کند ("ای گرما، مغزم را خشک کن! اشک ها هفت برابر نمک، حس و فضیلت چشمم را می سوزانند. به بهشت، دیوانگی تو با سنگینی مجازات خواهد شد…" در پرده چهارم، صحنه پنجم). هزینه تخمینی این پروژه ۱٬۱۰۰٬۰۰۰ لیره بود که باید برای ساخت بخش های اصلی در عرض پنج سال هزینه می شد. در سال ۱۹۰۷ سنگ بنای آن گذاشته شد، اما کارها تنها در سال ۱۹۱۰ آغاز شد. متأسفانه، به دلیل هزینه های بالا، وقوع جنگ جهانی اول و همچنین تغییر طرح اولیه برای مقابله با هزینه ها، شورای استان تصمیم گرفت که دیگر ساختمان ها را برای مؤسسه روانی اختصاص ندهد. تا سال ۱۹۲۰، آنها به فکر تبدیل این مجموعه به یک بیمارستان نظامی بودند. در همین حال، از ساختمان ها به عنوان انبار محصولات کشاورزی یا هر وسیله ضروری دیگری استفاده می شد. تصمیم نهایی این بود که برخی از
بخش ها به اقامتگاه های خصوصی تبدیل شوند. برخی دیگر به محل یک مدرسه ابتدایی، یک اداره پست و یک موزه تبدیل شدند. اصالت پروژه اوفلیا. پروژه اوفلیا اثر کوارونی و پیاچنتینی به طرز چشمگیری بدیع بود. پیش از این هرگز کسی بیمارستان روانی مانند این را در جنوب ایتالیا طراحی نکرده بود. در مقدمه طرح خود، دو طراح تأکید کردند که یک بیمارستان روانی باید دو نیاز اساسی را برآورده سازد: از یک سو، باید همچون یک بیمارستان معمولی باشد، زیرا مکانی برای درمان و بستری بیماران است؛ از سوی دیگر، باید ویژگی هایی مشابه زندان داشته باشد، چرا که لازم است تمامی بیماران تحت مراقبت شدید قرار گیرند تا از فرار یا خودکشی آنان جلوگیری شود. این نگاه دوگانه، بازتابی از تنش میان وظیفه درمانی و الزامات حفاظتی در طراحی چنین مؤسساتی بود. جایی که هم باید امکان مراقبت پزشکی فراهم باشد، و هم کنترل فیزیکی و روانی بیماران در نظر گرفته شود. کوارونی و پیاتچنتینی به نکته ای ظریف و انسانی اشاره کردند: اگر بیماران به وضعیت «اسارت گونه» خود آگاه شوند، چه پیامدهایی خواهد داشت؟ برای پیشگیری از این آگاهی تلخ، آن ها به دنبال راه حلی بودند که بتواند اقامت بیماران را د
لپذیرتر سازد. راه حل پیشنهادی آنان، جداسازی انواع مختلف بیماران در ساختمان های جداگانه بود؛ هر یک از این بناها در میان باغ هایی پرگل و خیابان هایی سرسبز قرار می گرفتند تا از نیروی شفابخش طبیعت بهره مند شوند. این طراحی، نه تنها به بهبود وضعیت روانی بیماران کمک می کرد، بلکه تلاش داشت تا فضای بیمارستان را از حالت سرد و تنبیهی به محیطی آرام، انسانی و درمان محور تبدیل کند. در پی مطالعه ای دقیق دربارهٔ اختلال روانی، کوارونی و پیاتچنتینی طرحی را ارائه دادند که در آن بیماران روانی بر اساس ویژگی های رفتاری و جسمی شان در بخش های جداگانه ای سامان دهی می شدند. این تقسیم بندی، با هدف بهبود مراقبت، کاهش تنش های درون سازمانی، و فراهم سازی محیطی متناسب با نیازهای هر گروه صورت گرفت. بخش های طراحی شده شامل گروه های زیر بودند: این تفکیک، بازتابی از نگاه علمی و کاربردی طراحان به مسئله سلامت روان بود. حتی محل اقامت بیماران نیز حاصل انتخابی تصادفی نبود، بلکه با دقت و هدف مندی تعیین شده بود. برای نمونه، بیماران آرام و نیمه بی قرار در ساختمان هایی اسکان داده می شدند که به ایستگاه قطار یا مجموعه کشاورزی نزدیک تر بودند—جایی که امکان ک
ار روی زمین یا انجام فعالیت های دستی برایشان فراهم بود. این تصمیم، بخشی از رویکرد توان بخشی طراحان بود؛ آن ها باور داشتند که مشارکت بیماران در کارهای روزمره، به ویژه فعالیت های کشاورزی، نه تنها به بهبود جسمی و روانی آنان کمک می کند، بلکه حس مفید بودن و تعلق اجتماعی را نیز در آنان تقویت می سازد. در واقع، معماری و موقعیت مکانی ساختمان ها به گونه ای طراحی شده بود که فرایند درمان را از حالت انفعالی به تجربه ای فعال و انسانی تبدیل کند. یکی از مسائل مهم در طراحی بیمارستان روانی، محل قرارگیری سرویس های بهداشتی بود. در گذشته، توالت های بیرونی که در فاصله ای دور از محل های رفت وآمد پرستاران قرار داشتند، به عنوان یکی از نقاط «مورد علاقه» برای اقدام به خودکشی شناخته می شدند. این موقعیت دورافتاده، امکان نظارت را کاهش می داد و خطرات جدی برای سلامت بیماران به همراه داشت. کوارونی و پیاتچنتینی برای رفع این مشکل، تصمیم گرفتند سرویس های بهداشتی را در مجاورت ساختمان های اصلی قرار دهند تا بیماران تحت نظارت مستقیم پرستاران و مراقبان باشند. با این حال، برای حفظ بهداشت و تهویه مناسب، تعبیه پنجره های بزرگ و بازشوهای گسترده در این فض
اها ضروری بود. افزون بر این تدبیر، طراحان برای بهبود تهویه کل مجموعه، تصمیم گرفتند سطح زمین را تا ارتفاع ۷۶۰ متر از سطح دریا بالا ببرند. این انتخاب، نه تنها به جریان بهتر هوا کمک می کرد، بلکه در هماهنگی با چشم انداز طبیعی و سلامت محیطی مجموعه نیز مؤثر بود. چنین جزئیاتی نشان دهنده دقت و حساسیت انسانی در طراحی فضایی بود که هم باید ایمن باشد، هم درمان محور، و هم کرامت بیماران را حفظ کند. بیمارستان روان پزشکی بر اساس دو محور اصلی سازماندهی شده بود: محور متقاطع، از شرق به غرب، به نام محور بخش و محور بلند، از شمال به جنوب، به نام محور خدمات. کل مجموعه نسبت به محور خدمات متقارن بود، جایی که ساختمان های خدماتی مشترک قرار داشتند، در حالی که در محور عرضی، بخش ها قرار داشتند. دو ورودی وجود داشت: ورودی اصلی در تقاطع بین محور خدمات و جاده استانی قرار داشت و ورودی فرعی، که ورودی خدمات نیز نامیده می شد، در تقاطع بین محور تأسیسات و خیابان منتهی به ایستگاه قرار داشت. هر بخش توسط تونلی به بخش های دیگر متصل می شد که برای اتصال هر ساختمان از طریق راه آهن دکوویل (که از ساختمان آشپزخانه شروع می شد) استفاده می شد. ورودی اصلی مجموعه
با رمپی مخصوص وسایل نقلیه و دو راه پله مجزا در دو سوی تونل مشخص می شد که افراد را به میدان مرتفع بالایی هدایت می کرد. در این میدان، ساختمان مدیریت قرار داشت—مرکزی که مسئولیت اداره امور اداری و نظارت پزشکی بر بخش های مختلف بیمارستان را بر عهده داشت. همچنین، اتاق های ملاقات برای زنان و مردان نیز در همین ساختمان جای گرفته بودند. میدان مرکزی از دو سو توسط ساختمان های پذیرش بیماران احاطه شده بود: در سمت شرق، بخش پذیرش زنان قرار داشت و در سمت غرب، بخش پذیرش مردان. این سازمان دهی فضایی، نه تنها نظم عملکردی مجموعه را تضمین می کرد، بلکه در هماهنگی با تفکیک جنسیتی و نیازهای خاص هر گروه طراحی شده بود. چنین ساختاری نشان دهنده تلاش برای ایجاد تعادل میان کارایی اداری، نظارت پزشکی، و احترام به کرامت انسانی بیماران بود. پشت ساختمان اداری، «کوچینا» (ساختمان آشپزخانه) قرار داشت که شامل انبارهای بزرگی بود که مستقیماً از طریق تونل تأمین می شدند و اتاق هایی که پرسنل باید در آنها غذا می خوردند. «کاپلا ساکرا» (نمازخانه) و در دو طرف آن داروخانه و خانه کشیش قرار داشت که توسط یک حیاط بزرگ از هم جدا می شدند. آنها در مقابل «لاواندریا»
(غرفه لباسشویی بخار) و «گوارداروبا» (ساختمان انبار پارچه) قرار داشتند. هر ساختمانی که برای اسکان بیماران طراحی شده بود، دارای دو طبقه بود. در طبقه همکف، فضاهایی چون انبار مواد غذایی، آشپزخانه، سالن غذاخوری، اتاق پزشک، اتاق پرستاران مرد، حمام ها و سرویس های بهداشتی قرار داشتند. در طبقه بالا، خوابگاه بیماران، اتاق پرستاران زن، و اتاق کوچکی برای نگهداری ملحفه ها و لوازم بهداشتی تعبیه شده بود. بسته به نوع بیماری روانی، برخی از این ساختمان ها فضای اضافی نیز داشتند تا بتوانند نیازهای خاص هر گروه را پاسخ دهند. در فاصله ای دورتر از مجموعه اصلی، بخش های تخصصی دیگری قرار داشتند: مجموعه کشاورزی، ساختمان بیماران واگیردار که شامل سردخانه نیز بود، و ساختمان ضدعفونی که در دو ناحیه جداگانه ساخته شده بود. مجموعه کشاورزی شامل طویله، انبار علوفه و محل نگهداری ابزارها بود و در نزدیکی مسیر دسترسی به خط آهن استانی قرار داشت. خانه کشاورز و خانه متصدی امور تدفین نیز در کنار ورودی خدماتی مجموعه ساخته شده بودند. نتیجه گیری. پروژهٔ اوفلیا در اصل شامل ۱۸ ساختمان اصلی (پاویلیون) و چند بنای فرعی بود. امروزه تنها ۸ ساختمان باقی مانده اند ک
ه همچنان به عنوان خانه های شخصی مورد استفاده قرار می گیرند: پاویلیون اداری، ساختمان پذیرش زنان، ساختمان پذیرش مردان، پاویلیون بیماران زن آرام، درمانگاه زنان، آشپزخانه، انبار ملحفه، و کلنی کشاورزی. این بناها همگی اکنون به اقامتگاه های خصوصی تبدیل شده اند و در مجموع ۳۷ واحد مسکونی را در خود جای داده اند.
چزاره فورنی (وسپولاته، ۱۷ نوامبر ۱۸۹۰ - میلان، ۲ ژوئیه ۱۹۴۳) یک سیاستمدار فاشیست ایتالیایی بود. زندگی. او که در سال ۱۸۹۰ در خانواده ای ثروتمند از کشاورزان لوملینا متولد شد، بدون اینکه تحصیلات خود را به پایان برساند، در دانشگاه پلی تکنیک تورین در رشته مهندسی تحصیل کرد. او که شخصیتی بی قرار و سرکش داشت، با درجه ستوان در جنگ جهانی اول شرکت کرد و به درجه سروانی در یگان بمب افکن ها رسید، یگانی که مانند آردیتی، برای خطرناک ترین عملیات ها در نظر گرفته شده بود. او یک مدال نقره شجاعت نظامی و دو مدال برنز دریافت کرد. در سال ۱۹۱۹، با متقاعد شدن توسط سروان وقت، چزاره ماریا دِ وِکی، به جوخه های فاشیستی پیوست و به سرعت به یکی از نمایندگان برجسته آن در پیه مونته تبدیل شد و همچنین روزنامه ای به نام «ایل ترینچریستا» ( "Il Trincerista") تأسیس کرد. در همین حال، با نقل مکان به مورتارا، مرکز سیاسی و اقتصادی لوملینا در آن زمان، خود را در رأس یک ارتش شخصی معتبر، متشکل از صدها جوخه دار، که عمدتاً کهنه سرباز بودند، قرار داد. به طور خلاصه، او به عنوان راس (رهبر فاشیست) بلامنازع کل استان پاویا و رئیس فدراسیون فاشیستی استانی پاویا شناخت
ه شد. موسولینی هماهنگی تمام تیم ها در لومباردی و پیه مونته را در روزهای راهپیمایی به سمت رم در اکتبر ۱۹۲۲ به او سپرد. او نماینده رادیکال ترین جناح جنبش، مظهر مستقیم دنیای کشاورزی و کهنه سربازان افراطی بود. در سال ۱۹۲۳، او سپهبد اولین منطقه (پیمونت و لیگوریا) پیراهن سیاه ها بود. او که پس از راهپیمایی به سوی رم و تصرف قدرت، در میان اسکادران ها (squadristi) بسیار محبوب بود، به دلیل فاشیسم سازش ناپذیرش، به طور فزاینده ای به عنوان شخصیتی نامناسب و سپس به دلیل حملات خشونت آمیزش علیه تازه واردان طبقه حاکم حزب، بدون سابقه ای از مبارزه طلبی متقاعدکننده در جنبش، به عنوان یک مخالف واقعی در نظر گرفته می شد. در فوریه ۱۹۲۳، او به عنوان رئیس جمهور (فرماندار) استان ویگِوانو انتخاب شد. او که یک سندیکالیست فاشیست بود، دلیل دیگری برای رویارویی با کادرهای حزب در عدم رعایت پیمان های ارضی توسط مالکان زمین پاویا یافت. او فرانچسکو جونتا، دبیر سیاسی وقت و از افراد مورد علاقه موسولینی، را به مبارزه طلبید و در آوریل ۱۹۲۳ با او در رم با شمشیر به مبارزه پرداخت. این مبارزه در نهایت در پی زخمی شدن هر دو دوئل کننده توسط داوران به حالت تعلیق
درآمد. در دسامبر ۱۹۲۳، شورای انضباطی حزب ملی فاشیست او را از تمام سمت هایش تعلیق کرد، فدراسیون پاویا تحت مدیریت پلیس قرار گرفت و در فوریه ۱۹۲۴ او از حزب اخراج شد. در انتخابات ۱۹۲۴ برای تجدید مجلس ایتالیا، که در ژانویه توسط ویکتور امانوئل سوم منحل شد، او به همراه ریموندو سالا، یک فهرست فاشیستی مخالف ارائه داد که فقط در پیه مونته و لومباردی حضور داشت، برخلاف فهرست ملی رسمی که فاشیست های ملی نامیده می شد. در ۱۲ مارس ۱۹۲۴، فورنی در ایستگاه مرکزی میلان توسط برخی از اعضای گروه از جمله دومینی، ولپی، مالاچیا، اعضای کنسرسیوم در به اصطلاح چکای فاشیست،همان هایی که اندکی بعد جاکومو ماتئوتی را کشتند، مورد حمله قرار گرفت. در ۲۶ آوریل ۱۹۲۴ انتخابات برگزار شد و چزاره فورنی، تنها نماینده در فهرست او، انتخاب شد. اما فورنی به موسولینی وفادار ماند و چندین بار به دولت او رأی اعتماد داد، از جمله موردی که در سال 1925 توسط دوچه پس از قتل ماتئوتی درخواست شد. او در دادگاه خود را «مفسر افکار عمومی فاشیستی سالم» اعلام کرد. در سال ۱۹۲۶ به روبرتو فاریناچی التماس کرد که برای آشتی با موسولینی پادرمیانی کند. در سال های ۱۹۲۷و ۱۹۲۸ برای مدت ط
ولانی به سومالی ایتالیا رفت تا برخی پروژه های کشاورزی را انجام دهد، اما موفق نشد. او تا سال ۱۹۲۹ نماینده مجلس باقی ماند. با این حال، ناامید و از نظر سیاسی کاملاً در حاشیه، پس از پایان دوره نمایندگی پارلمانی خود، به زندگی خصوصی روی آورد. در اوایل دهه ۱۹۳۰ به میلان نقل مکان کرد و در آنجا به عنوان نماینده بیمه برای INA کار کرد. او با ماریا مادالنا پیرا دی دوگلیانی ازدواج کرد. طبق برخی منابع، در سال ۱۹۳۳ او دوباره به حزب ملی فاشیست پذیرفته شد و بعداً دوباره اخراج شد، اما طبق برخی دیگر، او دیگر به حزب ملی فاشیست پذیرفته نشد، که در واقع او را تحت نظر داشت و در سال ۱۹۴۱ برای مدت کوتاهی دستگیر شد. او در سن ۵۲ سالگی، بر اثر یک بیماری لاعلاج، در ۲ ژوئیه ۱۹۴۳ درگذشت. چند صفحه از دفتر خاطرات او باقی مانده است که در آن، در اواخر دهه ۱۹۳۰، او قضاوت های بی رحمانه ای را علیه موسولینی ترسیم کرده است. مراسم تشییع جنازه او که در کلیسای جامع سن لورنزو دی مورتارا برگزار شد، توسط هزاران نفر از لوملینی ها، از جمله بسیاری از مخالفان سیاسی قدیمی او، دنبال شد.
قلعه براندو، که قبلاً قلعه کاستروم کوستا نامیده می شد، قلعه ای قرون وسطایی است که بر روی صخره ای آهکی دولومیتی در ارتفاع از سطح دریا واقع شده است. بالاتر از سطح دریا، مشرف به روستاهای سیسون دی والمارینو، در شمال ایتالیا. نام "قلعه براندو" از "براندو اول" با نام خانوادگی "براندولینی"، یک خانواده باستانی اهل فورلی، که اربابان قلعه بودند، گرفته شده است. تاریخچه. قلعهٔ کَستِل براندو در دوران روم باستان به عنوان یک دژ دفاعی ساخته شد تا از مسیرهای ارتباطی مهمی که شمال ایتالیا را به سرزمین های آن سوی آلپ پیوند می دادند، محافظت کند. در آغاز، یک پادگان نظامی در این محل مستقر بود که وظیفه اش حفاظت از ناحیه میان رودهای پیاوِه و لیوِنزا بود؛ این اقدام با هدف تأمین امنیت ساخت بخش پیش آلپی جادهٔ کلودیا آوگوستا انجام شد—راهی حیاتی که در دوران روم، درهٔ رود پو را به منطقهٔ رائتیا (اتریش امروزی) متصل می کرد. بنای اصلی دژ، که به سال ۴۶ میلادی بازمی گردد، هنوز هم قابل مشاهده است. در جریان یک کاوش باستان شناسی اخیر، یک تنور نان با قطر سه متر در دل این دژ کشف شد که متعلق به همان دوره است. همچنین، حمام های رومی و لوله های اصلی قنا
تی که آب را از سه چشمهٔ طبیعی اطراف به قلعه می رساندند، از زیر خاک بیرون آورده شده اند—چشمه هایی که تا به امروز نیز آب قلعه را تأمین می کنند. در دوران مهاجرت های بزرگ اروپا، این دژ به موقعیتی دفاعی مهم در برابر یورش اقوام مهاجم بدل شد. در طول قرون، قلعه بارها گسترش یافت و بازسازی شد. در قرن سیزدهم، خانوادهٔ دا کامینو مالکیت قلعه را در دست گرفتند و بین سال های ۱۲۳۳ تا ۱۳۳۵ در آن سکونت داشتند. آنان قلعه را به طور چشم گیری توسعه دادند، از جمله با افزودن برج مرکزی و دیوارهای مستحکم با سبک معماری گوئلف-گیبلین. در همین قلعه، در سال ۱۲۴۰، گِراردو سوم دا کامینو—از بزرگ ترین اربابان فئودال و فرماندهان نظامی ایتالیا—به دنیا آمد. مالکیت قلعهٔ براندو پس از دوره های اولیه، به جمهوری ونیز واگذار شد. این جمهوری، قلعه را ابتدا به مارین فالیه رو سپرد و سپس به دو فرمانده نظامی برجسته—جیووانی براندولینو و اراسمو دا نارنی، که با لقب «گاتامِلاتا» شناخته می شد—اعطا کرد. پس از سقوط جمهوری ونیز در سال ۱۷۹۷ میلادی، مالکیت قلعه در خاندان جیووانی براندولینو باقی ماند و به عنوان میراث خانوادگی به کنت های براندولینی رسید؛ خانواده ای که ر