Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
هلیا آگوئدا مولینا میلمان (؛ زادهٔ )(متولد ۲ آوریل ۱۹۴۷) پزشک، استاد دانشگاه و سیاستمدار شیلیایی است. او در سال ۲۰۱۴ در دومین دوره ریاست جمهوری میشل باچلت به عنوان وزیر بهداشت عمومی خدمت کرد. وی در حال حاضر استاد دانشکده علوم پزشکی دانشگاه سانتیاگو است. مولینا به عنوان مشاور در سازمان پان آمریکن هلث (PAHO)، سازمان جهانی بهداشت (WHO)، یونیسف، بانک توسعه بین آمریکایی (IADB) و سایر سازمان های بین المللی فعالیت داشته است. حرفه علمی. هلیا مولینا در ۲ آوریل ۱۹۴۷ در سانتیاگو متولد شد. او در سال ۱۹۷۱ مدرک علوم پزشکی و در سال ۱۹۷۳ مدرک جراحی خود را از دانشگاه شیلی دریافت کرد. در سال ۱۹۹۹ نیز مدرک کارشناسی ارشد بهداشت عمومی را از همان دانشگاه اخذ نمود. از سال ۲۰۱۷ به عنوان رئیس دانشکده علوم پزشکی دانشگاه سانتیاگو منصوب شده است. وی بین سال های ۱۹۷۷ تا ۱۹۹۰ در واحد آموزش کودکان بیمارستان سوترو دل ریو وابسته به دانشگاه پونتیفیکال کاتولیک شیلی تدریس کرده است. مولینا در چندین مطالعه و پروژه ملی و بین المللی مشارکت داشته و نویسنده مقالات متعدد در زمینه حقوق کودکان و سیاست های عمومی برای رشد دوران کودکی است. وی تا سال ۱۹۹۰ به
عنوان پزشک متخصص اطفال در بیمارستان سوترو دل ریو فعالیت می کرد. بین سال های ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۵ مدیر مراقبت های اولیه خدمات بهداشتی متروپولیتن اوریانته بود و از ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۹ به عنوان مشاور وزارت بهداشت در زمینه مراقبت های اولیه و ارتقای سلامت خدمت کرد. او اولین زنی بود که بین سال های ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۷ به ریاست انجمن اطفال شیلی رسید و در سال ۱۹۹۹ نیز مدیر انجمن اپیدمیولوژی شیلی بود. بین سال های ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۴ به عنوان مشاور منطقه ای سلامت کودکان سازمان پان آمریکن هلث برای آمریکای لاتین و کارائیب فعالیت داشت. پس از بازگشت به شیلی، در سال ۲۰۰۶ به شورای کودکان که توسط رئیس جمهور میشل باچلت تأسیس شده بود پیوست و تا سال ۲۰۱۰ به عنوان رئیس بخش سیاست ها و ارتقای سلامت در وزارت بهداشت خدمت کرد. وی بین سال های ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۸ نیز عضو شبکه دانش توسعه کودک در چارچوب کمیسیون سازمان جهانی بهداشت در مورد تعیین کننده های اجتماعی سلامت بود. حرفه سیاسی. وزیر بهداشت عمومی. در ژانویه ۲۰۱۴، مولینا توسط میشل باچلت به عنوان وزیر بهداشت عمومی منصوب شد و در ۱۱ مارس ۲۰۱۴ این سمت را بر عهده گرفت. در ۳۰ دسامبر ۲۰۱۴، او در مصاحبه ای با روزنامه لا سگوندا
اظهار داشت که «در تمام کلینیک های خصوصی، بسیاری از خانواده های مرفه برای دخترانشان سقط جنین انجام داده اند» و به دوگانگی استانداردها در دسترسی به سقط جنین بین اقشار ثروتمند و فقیر اشاره کرد. این اظهارات جنجال برانگیز شد و دولت مجبور به انتشار بیانیه ای شد که این نظرات را صرفاً شخصی اعلام کرد. در همان روز، مولینا استعفای خود را ارائه داد که توسط رئیس جمهور پذیرفته شد. کاندیداتوری شهرداری ۲۰۱۶. در مه ۲۰۱۶، هلیا مولینا در انتخابات مقدماتی شهرداری نونیوا برای ائتلاف اکثریت جدید شرکت کرد. در انتخابات مقدماتی ۱۹ ژوئن، او با کسب ۳۵٫۱۷٪ آرا به عنوان نامزد نهایی انتخاب شد، اما در انتخابات اصلی با کسب ۲۲٬۳۷۳ رأی (۳۵٫۷٪) به آندرس زاهری که ۳۰٬۹۴۴ رأی (۴۹٫۴٪) کسب کرده بود، باخت. مولینا عضو هیئت مدیره مشارکت برای سلامت مادران، نوزادان و کودکان (PMNCH) نیز بوده است.
ایدا هلن اوگیلوی (/ˈaɪdə ˈhɛlən oʊˈgɪlvi/) (۱۲ فوریه ۱۸۷۴ – ۱۳ اکتبر ۱۹۶۳) یک آموزگار و زمین شناس برجسته زن در اوایل قرن بیستم بود. اوایل زندگی و تحصیلات. ایدا هلن اوگیلوی در نیویورک سیتی به دنیا آمد. پدر و مادرش کلینتون اوگیلوی و هلن (با نام خانوادگی پیش از ازدواج: اسلید) اوگیلوی بودند که هر دو هنرمند بودند. زبان اول او فرانسوی بود و سپس انگلیسی. او در خانواده ای ثروتمند بزرگ شد که ریشه های خود را به می فلاور بازمی گرداند و سفرهای زیادی داشته است. او قبل از تحصیل در مدرسه بریرلی، در مدارس اروپا تحصیل کرد. او در سال ۱۹۰۰ از کالج برین ماور فارغ التحصیل شد و در رشته های زیست شناسی و زمین شناسی تخصص داشت. در دوران کالج، تابستان های خود را در مؤسسه اقیانوس شناسی وودز هول واقع در وودز هول، ماساچوست گذراند. اوگیلوی یکی از اولین دانشجویان فلورانس باسکام بود که نسلی از زنان کالج برین ماور را به حرفه زمین شناسی هدایت کرد. پس از یک سال کار تحصیلات تکمیلی در دانشگاه شیکاگو که با ژئومورفولوژیست رولین دی. سالیزبری همکاری داشت، او در سال ۱۹۰۳ دکترای خود را در دانشگاه کلمبیا دریافت کرد، جایی که مشاور او جیمز فورمن کمپ، متخص
ص سنگ شناسی، بود. حرفه و بورسیه. پس از کسب دکترای خود، اوگیلوی در کالج بارنارد استخدام شد، جایی که به عنوان مدرس یا مربی خدمت کرد تا اینکه در سال ۱۹۱۲ به مقام استادیار، در سال ۱۹۱۶ به دانشیار، و در سال ۱۹۳۸ به استاد تمام ارتقا یافت. در پیروی از گام های فلورانس باسکام، که برنامه زمین شناسی کالج برین ماور را بنیان گذاری کرد، استخدام اوگیلوی در کالج بارنارد یکی از معدود برنامه های زمین شناسی در کالج های برجسته زنان را آغاز کرد، همان طور که الیزابت اف. فیشر در کالج ولزلی و میگنون تالبوت در کالج ماونت هولیوک چنین کردند. پایان نامه اوگیلوی به نقشه برداری زمین شناسی از منطقه پارادوکس لیک در کوه های آدیراندک نیویورک اختصاص داشت. نقشه های پانزده دقیقه ای برای این بخش از ایالات متحده تازه در دسترس قرار گرفته بود و پایان نامه او اولین گزارش منطقه ای دربارهٔ سنگ های آدیراندک بود که در سال ۱۹۰۵ توسط موزه ایالتی نیویورک منتشر شد. اوگیلوی مقالاتی دربارهٔ زمین شناسی یخچالی و سنگ بستر منتشر کرد. علاقه او به تدریس در مقطع تحصیلات تکمیلی در دانشگاه کلمبیا و نگه داشتن ارتباط خود با آن بخش، ظاهراً موجب تمرکز او بر موضوعات یخچالی
شد — زیرا در آن زمان، نبود متخصص یخچالی در دانشکده کلمبیا باعث شد او دوره زمین شناسی یخچالی تحصیلات تکمیلی را تدریس کند. دانشجویان دانشگاه کلمبیا در دوره او در کالج بارنارد شرکت می کردند و او اولین زنی بود که در سطح تحصیلات تکمیلی در یک دانشگاه بزرگ زمین شناسی تدریس کرد (احتمالاً از سال ۱۹۱۲–۱۹۱۳ شروع شد). از سال ۱۹۱۷، اوگیلوی در ارتش سرزمین زنان آمریکا مشارکت داشت، تلاشی غیرنظامی برای تشویق مشارکت زنان در کشاورزی در دوران کمبود نیروی کار مرد در جبهه داخلی طی جنگ جهانی اول. اوگیلوی در ابتدا توسط دلیا وست ماربل، عضو کلوب باغبانی آمریکا، وارد این پروژه شد که این آغاز یک همکاری و رابطه عاشقانه مادام العمر میان آن ها بود. ماربل بعدها سرپرست مجموعه زمین شناسی بارنارد شد و به عنوان یک حضور پرقدرت در بخش یاد شد. اوگیلوی برای ارتش سرزمین زنان، در سراسر کشور به دانشگاه ها رفت تا علاقه مندی به این برنامه را ایجاد کند و تقریباً ۱۵۰ زن را در اردوگاه بدفورد، مزرعه خانوادگی ماربل در شهرستان وستچستر، نیویورک، مدیریت کرد. پس از پایان جنگ، ۲۰ نفر از زنان همچنان در مزرعه خانوادگی ماربل به کار ادامه دادند. پس از جنگ جهانی اول،
اوگیلوی دیگر به عنوان پژوهشگر فعال مشغول نبود و تمرکز خود را بر مدیریت مزرعه، تدریس و راهنمایی دانشجویان گذاشت. او به عنوان عضو انجمن زمین شناسی آمریکا، انجمن پیشرفت علوم آمریکا، آکادمی علوم نیویورک و چندین انجمن علمی دیگر فعالیت داشت. اوگیلوی در سال ۱۹۴۱ از تدریس بازنشسته شد.
ایزکیا یاسوین سیچس پاستن (؛ زادهٔ در آریکا) پزشک و سیاستمدار شیلیایی است که در سال ۲۰۲۲ به عنوان وزیر کشور و امنیت عمومی در دولت گابریل بوریک خدمت کرد. او اولین زنی بود که این سمت را بر عهده گرفت که پس از رئیس جمهور، دومین مقام مهم در دولت محسوب می شود. سیچس پیش از این به عنوان رئیس کالج پزشکی شیلی، یک انجمن پزشکی تأثیرگذار، فعالیت داشته است. در انتخابات سراسری شیلی (۲۰۲۱)،هرچند به عنوان نامزد احتمالی ریاست جمهوری مطرح بود اما به جای آن مدیر کمپین انتخاباتی موفق گابریل بوریک در انتخابات ریاست جمهوری شد. زندگی اولیه. او در ۴ مارس ۱۹۸۶ در آریکا در شمال دور شیلی متولد شد و در مایپو، منطقه کلان شهری سانتیاگو بزرگ شد. تحصیلات متوسطه خود را در دبیرستان انستیتو برناردو اوهیگینز در مایپو به پایان رساند. در سال ۲۰۰۴، تحصیل در رشته پزشکی را در دانشگاه شیلی آغاز کرد. در این دوره، او عضو جوانان کمونیست شیلی بود. بین سال های ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۲ عضو سنا دانشگاه شد و پیش از آن رئیس مرکز دانشجویی دانشکده پزشکی پردیس غرب و مشاور فدراسیون دانشجویان دانشگاه شیلی بود. او در تأسیس مجله هیپوکامپوس: جایی که حافظه ذخیره می شود و رؤیاها متو
لد می شوند مشارکت داشت. حرفه پزشکی. پس از فارغ التحصیلی به عنوان جراح، در رشته پزشکی داخلی تخصص گرفت و تحصیل برای دریافت مدرک کارشناسی ارشد بهداشت عمومی را آغاز کرد. از سال ۲۰۱۴ در بخش بیماری های عفونی بیمارستان سن خوان د دیوس در کینتا نرمال مشغول به کار شد. در سال ۲۰۱۴ به عنوان رئیس شورای منطقه ای سانتیاگو کالج پزشکی شیلی انتخاب شد. دو سال بعد به سازمان پزشکان بدون برچسب پیوست. در سال ۲۰۱۷ به عنوان رئیس کالج پزشکی شیلی انتخاب شد و اولین زنی بود که این سمت را بر عهده گرفت. نقش در دوران همه گیری کووید-۱۹. در سال ۲۰۲۰ و در آغاز همه گیری کووید-۱۹ در شیلی، او به دلیل سمتش به عنوان رئیس کالج پزشکی نقش مهمی در ارائه توصیه ها برای مهار بهتر ویروس ایفا کرد. او برخورد دولت با این بحران را زیر سؤال برد که منجر به اختلاف نظر با مقامات شد. میزان محبوبیت او در دوران همه گیری به یکی از شناخته شده ترین در میان چهره های عمومی شیلی تبدیل شد و به عنوان نامزد احتمالی ریاست جمهوری در انتخابات ۲۰۲۱ مطرح شد، اگرچه او به دلیل کمبود تجربه این احتمال را رد کرد. سیچس پیش از انتخابات مقدماتی جبهه گسترده از کمپین انتخاباتی گابریل بوریک
حمایت کرد. در دسامبر ۲۰۲۰، او برای انتخابات مجدد کالج پزشکی شیلی شرکت کرد که با مشارکت بی سابقه ۶۸٫۷۶٪ همراه بود و سیچس با کسب ۵۱٫۷۸٪ آرا پیروز شد. او در سال ۲۰۲۰ به عنوان شخصیت سال توسط انجمن خبرنگاران مطبوعات بین المللی در شیلی انتخاب شد. در سال ۲۰۲۱، مجله تایم او را در فهرست ۱۰۰ ستاره نوظهوری که آینده را شکل می دهند قرار داد. در مارس ۲۰۲۱ نیز جایزه زنان استثنایی باکمالات را از مجمع اقتصادی زنان دریافت کرد. در ژوئن ۲۰۲۱، سیچس به نمایندگی از کالج پزشکی شیلی پیشنهاد قرنطینه کامل کشور را مطرح کرد که با انتقادهای شدیدی از جمله از سوی خایمه مانیالیخ و خوزه آنتونیو کاست از حزب جمهوریخواه مواجه شد که خواستار استعفای او شدند.
داون جینین رایت (متولد ۱۵ آوریل ۱۹۶۱) یک جغرافی دان و اقیانوس نگار آمریکایی است. او یکی از صاحب نظران برجسته در زمینه کاربرد فناوری سامانه اطلاعات جغرافیایی (GIS) در علوم اقیانوسی و ساحلی است و نقش کلیدی در ایجاد اولین مدل داده GIS برای اقیانوس ها ایفا کرد. رایت دانشمند ارشد مؤسسه تحقیقاتی سیستم های محیطی (Esri) است. او همچنین از سال ۱۹۹۵ استاد جغرافیا و اقیانوس شناسی در دانشگاه ایالتی اورگان بوده و پیش تر به عنوان استاد برجسته سال اورگان توسط شورای پیشرفت و حمایت از آموزش و بنیاد کارنگی برای پیشرفت آموزش نام گذاری شده است. رایت اولین زن سیاه پوست بود که با زیردریایی عمیق دی اس وی آلوین به کف اقیانوس رفت. در ۱۲ ژوئیه ۲۰۲۲، او به عنوان اولین و تنها فرد سیاه پوست به چلنجر دیپ، عمیق ترین نقطه زمین، سفر کرد و توانست ساید اسکن سونار را در عمق کامل اقیانوس با موفقیت به کار گیرد. اوایل زندگی و تحصیلات. رایت در سال ۱۹۸۳ با مدرک کارشناسی علوم "کوم لائوده" در رشته زمین شناسی از کالج ویتون فارغ التحصیل شد، در سال ۱۹۸۶ مدرک کارشناسی ارشد علوم در اقیانوس شناسی از دانشگاه ای اند ام تگزاس دریافت کرد و در سال ۱۹۹۴ مدرک دکتری
میان رشته ای فردی جغرافیای فیزیکی و زمین شناسی دریایی را از دانشگاه کالیفرنیا، سانتا باربارا به دست آورد. در سال ۲۰۰۷، او جایزه برجسته ترین فارغ التحصیل از UCSB را دریافت کرد و همچنین سخنران مراسم فارغ التحصیلی دانشکده ادبیات و علوم UCSB بود. حرفه. علایق تحقیقاتی رایت شامل نقشه برداری از مناطق گسترش کف اقیانوس و صخره های مرجانی، تحلیل فضایی و سیستم های اطلاعات جغرافیایی (GIS) در کاربرد برای محیط دریایی است. رایت یکی از ویراستاران نخستین کتاب های مربوط به سامانه اطلاعات جغرافیایی بود و به عنوان یکی از تأثیرگذارترین پژوهشگران در حوزه های تخصصی خود شناخته می شود. یکی از آثار تأثیرگذار دیگر او، مقاله ای است که در سال ۱۹۹۷ منتشر شد، و به طور گسترده ای به دلیل تحلیل خود از درک GIS در میان جغرافی دانان در اوایل دهه ۱۹۹۰ مورد ارجاع قرار گرفته است. رایت حرفه خود را به عنوان تکنسین دریایی در برنامه حفاری اقیانوس آغاز کرد و از سال ۱۹۸۶ تا ۱۹۸۹ در ده سفر دریایی دوماهه بر روی کشتی جوییدز رزولوشن، عمدتاً در اقیانوس های هند و آرام، شرکت داشت. مهم ترین خدمات او شامل حضور در هیئت مطالعات اقیانوسی آکادمی ملی علوم، هیئت مشاورا
ن علمی NOAA, هیئت مشاوران علمی EPA, شورای ملی انجمن جغرافی دانان آمریکایی و ریاست پژوهش و عضویت در هیئت کنسرسیوم دانشگاهی برای علوم اطلاعات جغرافیایی بوده است. او به عنوان حامی سرسخت علوم، فناوری، مهندسی و ریاضیات (STEM) و همچنین ارتباطات علمی شناخته شده و در نشریاتی مانند (www.womenoceanographers.org), انجمن اقیانوس شناسی، مجله "The Atlantic", برنامه Sea Grant NOAA, مجله "ساینس"، مجله "طراحی هاروارد"، مجله "محیط زیست، ساحل و فراساحل (ECO)", "تاریخ سازان"، و رسانه هایی نظیر "بگذار علم صحبت کند" و "انسیا"، "اخبار نیچر"، "رادیو بی بی سی" و پروژه های دانشجویی معرفی شده است. رایت عضو چندین هیئت تحریریه است، از جمله "گیگاساینس"، "قطب نمای جغرافیا"، "مجله حفاظت از ساحل"، "مرور عصر انسان شناسی"، "سالنامه انجمن جغرافی دانان آمریکا"، "مجله بین المللی علوم اطلاعات جغرافیایی"، "ژئودزی دریایی" و "تحولات در GIS". در سال ۲۰۱۸، رایت در جشنواره فیلم ترایبکا در مجموعه فیلم های کوتاه «بگذار علم صحبت کند» حضور داشت. رایت عضو منتخب آکادمی ملی علوم، آکادمی ملی مهندسی و آکادمی هنرها و علوم آمریکا است. او همچنین همکار انجمن پیشرفت
علوم آمریکا و برنامه رهبری آلدو لئوپولد است.
میلتون سوبل (۳۰ اوت ۱۹۱۹ – ۳۱ دسامبر ۲۰۰۲) استاد بازنشسته آمار در دانشگاه کالیفرنیا، سانتا باربارا بود. او در زمینه های تئوری تصمیم، تجزیه و تحلیل متوالی، انتخاب و رتبه بندی، تجزیه و تحلیل قابلیت اطمینان، مسائل ترکیبی، و فرآیندهای دیریکله مشارکت های قابل توجهی داشت. از جمله مشارکت های خاص او می توان به انتخاب و رتبه بندی، تحلیل توالی و قابلیت اطمینان اشاره کرد. او مدرک کارشناسی خود را در ریاضیات (۱۹۴۰) از کالج شهر نیویورک، مدرک کارشناسی ارشد در ریاضیات (۱۹۴۶) و دکترای خود را در آمار ریاضی (مشاور: آبراهام والد، ۱۹۵۱) از دانشگاه کلمبیا دریافت کرد. در بازه زمانی ۱۹۶۰ تا ۱۹۷۵، او استاد آمار در دانشگاه مینه سوتا بود.
کاترین استوارت مَک فِیل اُ.بی. ای (; – ) جراح اسکاتلندی بود. در طول جنگ جهانی اول، او به عنوان افسر ارشد پزشکی دو واحد از بیمارستان های زنان اسکاتلند برای خدمات خارجی خدمت کرد. او از مجروحان در صربستان، فرانسه و جبهه تسالونیکی مراقبت می کرد. در سال ۱۹۲۱، در طول اقامت خود در صربستان، اولین بیمارستان کودکان این کشور را تأسیس کرد. در حالی که او در صربستان به عنوان یک قهرمان ملی شناخته می شود، برخی او را به دلیل ارائه تخصصش در صربستان به جای کشور خود مورد انتقاد قرار دادند. نشان های او شامل چندین مدال، پلاک و یک تمبر پستی است. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان امپراتوری بریتانیا شده است. سال های اولیه و تحصیلات. کاترین استوارت مکفیل در ۳۰ اکتبر ۱۸۸۷ در گلاسگو متولد شد. او سومین فرزند از چهار دختر جسی مکفیل و دونالد مکفیل، پزشک بود. مکفیل تنها دختر خانواده بود که به کار پدرش علاقه نشان می داد. در کودکی به مطب پدرش می رفت و او را در حین معاینه بیماران یا درمان زخم ها مشاهده می کرد. همچنین او را در ملاقات با بیماران در مزارع دورافتاده همراهی می کرد. علاوه بر این، تصمیم او برای وقف زندگی اش به پزشکی احتمالاً تحت تأثیر
عموهایش که پزشکان موفقی بودند قرار داشت: جیمز یک بیمارستان مبلغین در هند را اداره می کرد و الکس استاد آناتومی در دانشگاه گلاسگو بود. مکفیل و خواهرانش در ابتدا توسط معلمان خصوصی در خانه آموزش دیدند. پس از آن به مدرسه ابتدایی دوردست در کوتبریج رفتند و سپس در آکادمی هیلهد در گلاسگو تحصیل کردند. هر چهار فرزند با موفقیت تحصیلات خود را در آکادمی و بعداً در دانشگاه گلاسکو به پایان رساندند. در آن زمان در اسکاتلند، تحصیل زنان به ویژه در رشته پزشکی غیرمعمول بود. از زنان تحصیل کرده خانواده های محترم انتظار می رفت تنها به مدیریت خوب خانه و هنر بپردازند. احتمالاً به همین دلیل، پدرش با تمایل دخترش برای تحصیل پزشکی مخالف بود. با این حال، او قبلاً اراده قاطع و پشتکار خود را نشان داده بود و پدرش نتوانست مانع تصمیم او شود. والدینش اهمیت تحصیل را درک کردند و در ۲۶ آوریل ۱۹۰۶ او در دانشکده پزشکی دانشگاه گلاسکو ثبت نام کرد. او دانشجوی ممتازی بود و جوایز متعددی برای تحصیلاتش دریافت کرد: جایزه فیزیولوژی (درجه یک) و درجه دو در جانورشناسی عملی، آناتومی و جراحی. او در ۱۲ اکتبر ۱۹۱۱ با مدرک MB ChB از دانشکده پزشکی دانشگاه گلاسکو فارغ ا
لتحصیل شد. مکفیل حرفه پزشکی خود را در بیمارستان سلطنتی گلاسکو آغاز کرد و همچنین دستیار پزشک در کلینیک پدرش بود. جنگ جهانی اول. اسکاتلند، ۱۹۱۴. با آغاز جنگ جهانی اول، مکفیل تصمیم گرفت داوطلب خدمت فعال در ارتش بریتانیا شود و نامه ای به وزارت جنگ برای این درخواست ارسال کرد. پاسخ سریع بود و درخواست او را رد کردند و توضیح دادند که سپاه پزشکی ارتش سلطنتی زنان را نمی پذیرد. او به صلیب سرخ روی آورد و پاسخ مشابهی دریافت کرد، زیرا آنها نیز پزشکان زن را نمی پذیرفتند. او با السی اینگلیس تماس گرفت که در حال استخدام پزشکان زن و سایر کارکنان پزشکی برای واحدهای داوطلبانه پزشکی زنان بود. اینگلیس تیم بیمارستانی خود را به وزارت جنگ بریتانیا پیشنهاد داد، اما با این جمله رد شد: «خانم عزیز، به خانه بروید و آرام بنشینید.» اینگلیس سپس نامه هایی به سفارتخانه های فرانسه، بلژیک، روسیه و صربستان فرستاد که این پیشنهاد را فوراً و با قدردانی پذیرفتند. از آن زمان، او کار فعالی را برای بیمارستان های زنان اسکاتلند برای خدمات خارجی آغاز کرد که خود به جنبش حق رأی زنان وابسته بود.
روث آنا ماری اشمیت (۲۲ آوریل ۱۹۱۶ – ۲۹ مارس ۲۰۱۴) یک زمین شناس و دیرینه شناس آمریکایی بود که پیشرو در میان دانشمندان زن بود. او بیشتر دوران حرفه ای خود را در آلاسکا گذراند، جایی که یک دفتر میدانی بررسی زمین شناسی ایالات متحده (USGS) تأسیس کرد و اولین گروه زمین شناسی در کالج کامیونیتی انکوریج را که اکنون بخشی از دانشگاه آلاسکا انکوریج است، پایه گذاری کرد. در سال ۱۹۶۴، اشمیت ارزیابی اولیه خسارت های وارده به شهر انکوریج توسط زمین لرزه بزرگ آلاسکا، بزرگ ترین زمین لرزه تاریخ آمریکای شمالی و دومین زمین لرزه بزرگ ثبت شده در تاریخ، را مدیریت کرد. او در دوران مک کارتیسم در واشینگتن، دی سی برای USGS کار می کرد و به دلیل عضویت در کتاب فروشی تعاونی واشینگتن، یک کتاب فروشی بین نژادی، دو بار به دلیل عدم وفاداری تحت بازجویی قرار گرفت و هر دو بار تبرئه شد. او جوایز، افتخارات، و نامه های تقدیر و تشکر متعددی دریافت کرد. پس از مرگش در سال ۲۰۱۴، او به عنوان یک نیکوکار شناخته شد. اوایل زندگی و تحصیلات. اشمیت در سال ۱۹۱۶ در بروکلین، نیویورک، به دنیا آمد. او از دبیرستان اراسموس هال در بروکلین فارغ التحصیل شد، و سپس از سال ۱۹۳۲ تا ۱
۹۳۶، در دوران اوج رکود بزرگ، در کالج واشینگتن اسکوئر دانشگاه نیویورک تحصیل کرد. او با نمرات عالی فارغ التحصیل شد و در سال ۱۹۳۶ مدرک لیسانس علوم انسانی در زمین شناسی دریافت کرد. خانواده او اشمیت و خواهر و برادرهایش را به دریافت مدارک عالی تشویق کردند، و همه خواهر و برادرهای او، شامل سه خواهر و یک برادر، در دهه ۱۹۲۰ مدارک دانشگاهی دریافت کردند. در دوران دانشگاه، او به فی امگا پای پیوست، جایزه ارزشمندترین بازیکن را برای هاکی از انجمن فارغ التحصیلان کالج واشینگتن اسکوئر دانشگاه نیویورک دریافت کرد، و در روزنامه دانشگاه به عنوان کسی که «دیوانه فسیل ها است» توصیف شد. پس از فارغ التحصیلی از دانشگاه، او در کالج هانتر شهر نیویورک به مطالعه کالبدشناسی تطبیقی، زیست شناسی و شیمی معدنی پرداخت. همچنین، او زیر نظر پروفسور هارولد هورتون شلدون از دانشگاه نیویورک در زمینه رادیوگرافی آموزش دید. برای تأمین هزینه های تحصیلات تکمیلی خود، او به عنوان تکنسین اشعه ایکس در یک مطب پزشکی خصوصی و در بیمارستان لانگ آیلند کار کرد. همچنین، او در موزه تاریخ طبیعی آمریکا به بررسی و تصویربرداری اشعه ایکس از نمونه های مهره داران و بی مهرگان پردا
خت. اشمیت در رقابت با ۸۴ داوطلب دیگر، موفق به دریافت یک بورسیه ۵۰۰ دلاری از Panhellenic شهر نیویورک برای مطالعه پیشرفته کاربرد رادیوگرافی در دیرینه شناسی شد. او تحصیلات تکمیلی خود را در رشته علم خالص در دانشگاه کلمبیا در سال ۱۹۳۸ آغاز کرد و در سال ۱۹۴۲ دوره های آموزشی خود را به پایان رساند. او در سال ۱۹۳۹ مدرک کارشناسی ارشد خود را دریافت کرد. عنوان پایان نامه کارشناسی ارشد او «میوسن اوستراکودا از سازند یورک تاون» بود. او از سال ۱۹۴۱ کار بر روی رساله دکتری خود را آغاز کرد و در سال ۱۹۴۸ آن را به پایان رساند و موفق به دریافت درجه دکتری در زمین شناسی از دانشگاه کلمبیا شد. حرفه. اشمیت در طول دوران حرفه ای خود پیشگام زنان در علوم بود. با آغاز جنگ جهانی دوم، بسیاری از دانشجویان مرد تحصیلات تکمیلی به خدمت نظامی فراخوانده شدند. به دلیل کمبود دستیاران آموزشی و پژوهشی، اشمیت توسط پروفسور آرمین ک. لوبک از دانشگاه کلمبیا برای خدمت به عنوان دستیار جذب شد و به اولین دانشجوی زن تحصیلات تکمیلی تبدیل شد که کلاس های تمام مردانه را در دانشگاه کلمبیا تدریس می کرد. او علوم و نقشه برداری نظامی را تدریس می کرد. اشمیت همچنین به حقوق
مدنی اقلیت های قومی علاقه مند بود و زمانی که در واشینگتن زندگی می کرد، به کتاب فروشی تعاونی واشینگتن پیوست، زیرا این سازمان مأموریت خود را بر شمول نژادی بنا نهاده بود. عضویت او در این سازمان که توسط دادستان کل ایالات متحده تام سی. کلارک در سال ۱۹۴۷ به عنوان کمونیست شناخته شد، منجر به دو تحقیقات علیه اشمیت توسط وزارت کشور شد. او هر دو بار تبرئه شد. اشمیت در طول دوران حرفه ای خود به عنوان زمین شناس به سفرهای گسترده ای پرداخت. گذرنامه های او مهر ورود به دو دوجین کشور از جمله الجزایر، جنوبگان، آرژانتین، آروبا، استرالیا، چکسلواکی، دانمارک، اکوادور، جزایر فالکلند، فنلاند، هنگ کنگ، ایسلند، ایتالیا، ژاپن، مکزیک، هلند، نیوزیلند، سوئیس، بریتانیا و اتحاد جماهیر شوروی (USSR) را دارد. او همچنین در سراسر ایالات متحده سفر کرد و در چندین ایالت به عنوان بخشی از فعالیت خود برای USGS زندگی کرد. اشمیت به طور گسترده ای در سراسر آلاسکا نیز سفر کرد و چندین بار از دایره قطب شمال عبور کرد، هم در آلاسکا و هم در مناطق دیگر. بررسی زمین شناسی ایالات متحده (USGS). اشمیت در اوایل سال ۱۹۴۳ کار خود را در بررسی زمین شناسی ایالات متحده (USGS)
در واشینگتن، دی.سی. آغاز کرد، و تکمیل رساله دکترای خود را تا سال ۱۹۴۸ به تعویق انداخت. او تا سال ۱۹۶۳ در سمت های مختلفی برای USGS کار کرد. از سال ۱۹۴۶ تا ۱۹۴۸، اشمیت در شاخه دیرینه شناسی و چینه شناسی USGS به تحقیق در زمینه رادیوگرافی، دیرینه شناسی و ریز دیرینه شناسی پرداخت. از سال ۱۹۴۸ تا ۱۹۵۰، اشمیت برای واحد زمین شناسی نظامی فوق سری USGS کار کرد، و گزارش های زمین شناسی مهندسی (طبقه بندی شده) برای سپاه مهندسان ارتش دربارهٔ مناسب بودن مناطق در تئاترهای اروپایی و اقیانوس آرام برای ساخت و ساز، ایجاد جاده ها، باندهای فرودگاه و مکان یابی مصالح ساختمانی تهیه می کرد. او یکی از معدود زمین شناسان زنی بود که برای انجام این کارها، که طبقه بندی شده و نیازمند مجوز امنیتی بود، استخدام شد. در سال ۱۹۴۹، اشمیت تحت برنامه جدید تحقیقات وفاداری که توسط رئیس جمهور هری ترومن از طریق فرمان اجرایی ۹۸۳۵ ایجاد شده بود، مجوز امنیتی دریافت کرد.
لورا الیزابت فورستر (; ۱۸۵۸ – ) پزشک، جراح و پرستار استرالیایی بود که به خاطر خدماتش در فرانسه، بلژیک، ترکیه و روسیه در طول جنگ جهانی اول شناخته می شود. زندگی اولیه و تحصیلات. لورا الیزابت فورستر در سال ۱۸۵۸ در حومه سیدنی به نام راید متولد شد. پدرش ویلیام فورستر (۱۸۱۸–۱۸۸۲) زمین دار، شاعر، سیاستمدار و نخست وزیر نیووساوت ولز در سال های ۱۸۵۹–۱۸۶۰ بود و مادرش الیزا جین وال (۱۸۲۸–۱۸۶۲) نام داشت. لورا پنجمین فرزند از شش فرزند این ازدواج بود. الیزا در سال ۱۸۶۲ درگذشت و ویلیام با ماد جولیا ادواردز (۱۸۴۶–۱۸۹۳) ازدواج کرد. حاصل این ازدواج پنج فرزند بود که سه پسرشان در جنگ جهانی اول در حال خدمت در نیروی نظامی استرالیا کشته شدند. مدت کوتاهی پس از مرگ ویلیام فورستر در سال ۱۸۸۲، لورا به همراه نامادری و ناتنی خود، انید، به انگلستان رفت. ماد در نهایت با جان برن ماردوک، از افسران مهندسی سلطنتی ادینبورگ، ازدواج کرد. لورا در انگلستان ماند. فورستر تا حدود سال ۱۸۷۹ در مدارس سیدنی تحصیل کرد. در ۱ نوامبر ۱۸۸۷، به عنوان دانشجوی پزشکی در دانشگاه برن سوئیس ثبت نام کرد. در این دانشگاه، ۱۲ ترم در مؤسسه پاتولوژی به تحقیق دربارهٔ فیبرهای
دوک عضلانی پرداخت و در سال ۱۸۹۴ فارغ التحصیل شد. سال بعد مجوز طبابت در بریتانیا را دریافت کرد. حرفه پزشکی. پس از تکمیل آموزش دوگانه به عنوان پزشک و پرستار، فورستر در انگلستان ساکن شد و در آکسفورد به طبابت پرداخت. او همچنین مجوزهای لازم را از کالج سلطنتی پزشکان و جراحان گلاسگو، کالج سلطنتی پزشکان ادینبورگ و کالج سلطنتی جراحان ادینبورگ دریافت کرد. در سال ۱۹۰۰ به عنوان افسر پزشکی در درمانگاه کاتلر بولتر آکسفورد منصوب شد. در این دوران، او به بررسی علل و اثرات بیماری های تخمدان در زنان مبتلا به بیماری های روانی علاقه مند شد. در آزمایشگاه پاتولوژی تیمارستان کلیبری لندن، کالبدشکافی حدود ۱۰۰ زن فوت شده از بیمارستان های لندن و چارینگ کراس را انجام داد. در سال ۱۹۰۷، مقاله ای دربارهٔ بافت شناسی غدد لنفاوی انسانی مبتلا به سل تحت نظارت دکتر گوستاو مان منتشر کرد. تأثیر گوستاو مان (که در رنگ آمیزی بافت شناسی تخصص داشت) و علاقه فورستر به تسلط بیشتر بر تکنیک های نوروهیستولوژی، او را بر آن داشت تا بین سال های ۱۹۱۰ تا ۱۹۱۱ چند ماهی در آزمایشگاه کاخال (که بعدها به نام مؤسسه کاخال معروف شد) در مادرید اسپانیا بگذراند. در آن زمان،
دکتر سانتیاگو رامون ی کاخال به تازگی به عنوان دانشمندی برجسته در عرصه نوروهیستولوژی بین المللی شناخته می شد و بین سال های ۱۹۰۰ تا ۱۹۰۶ جوایز معتبری از جمله جایزه نوبل (۱۹۰۶) دریافت کرده بود. در سال ۱۹۱۱، فورستر سومین مقاله علمی خود را تحت نظارت کاخال منتشر کرد که کاملاً به زبان اسپانیایی نوشته شده بود. در این مقاله که به زیبایی مصور شده بود، او به تشریح تحقیقاتش دربارهٔ تخریب رشته های عصبی پس از آسیب نخاعی در پرندگان پرداخت و نشان داد که این فرایند اگرچه مشابه پستانداران است، اما در پرندگان سریع تر رخ می دهد. این مقاله که در اوت ۱۹۱۱ منتشر شد، طولانی ترین مقاله علمی او تا آن زمان بود. کاخال حداقل سه بار در آثار خود به تحقیقات فورستر اشاره کرد. او را می توان از پیشگامان علوم اعصاب زنان دانست. در سال ۱۹۱۲، با آغاز جنگ بالکان، فورستر به اپیروس رفت تا به عنوان پرستار خدمت کند، زیرا در آن زمان زنان اجازه نداشتند در خط مقدم به عنوان پزشک فعالیت کنند. خدمات در جنگ. در سپتامبر ۱۹۱۴ و در جریان جنگ جهانی اول، فورستر در بیمارستان صحرایی صلیب سرخ بریتانیا در آنتورپ بلژیک مشغول به کار شد. او اولین پزشک زن استرالیایی بود
که برای کمک به تلاش های پزشکی زمان جنگ به بلژیک سفر کرد، در حالی که زنان پزشک اجازه پیوستن به نیروهای پزشکی متفقین را نداشتند. هنگامی که بلژیک تحت بمباران آلمان قرار گرفت، فورستر و همکارانش تحت آتش سنگین به تخلیه سربازان بلژیکی و بریتانیایی پرداختند. پس از بمباران ویرانگر هواپیماهای آلمانی، او به فرانسه رفت و به مجروحان بلژیکی کمک کرد.