Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
توسعه دهند. تیم برنده suju.online بود. این تیم ابزاری برای برگزارکنندگان رویداد و تصمیم گیرندگان حمل و نقل عمومی ایجاد کرد که به آنها امکان طراحی مسیریابی پویا برای اتوبوس خودران می داد. این تیم از دانشگاه محلی آلتو سرچشمه گرفته بود و این هک بخشی از مسیر Future of Mobility بود. جانکشن ۲۰۱۷. رویداد جانکشن ۲۰۱۷ از ۲۴ تا ۲۶ نوامبر در دیپولی، ساختمان اصلی پردیس اوتانیمی دانشگاه آلتو، برگزار شد. حدود ۱۵۰۰ شرکت کننده با بیش از ۹۰ ملیت در این هکاتون شرکت کردند. شرکای این رویداد شرکت هایی چون اسپاتیفای، دایملر، اسمارتلی، آژانس فضایی اروپا و مایکروسافت بودند. مثل رویدادهای قبل، تیم ها ۴۸ ساعت فرصت داشتند تا روی پروژه های خود کار کنند. این رویداد روز یکشنبه با نمایشگاهی نمایشی به پایان رسید. در این سال برنده جایزه اصلی ۲۰۰۰۰ یورویی با استفاده از فرایند داوری جدیدی تعیین شد. ابتدا از فناوری متن بازی به نام Gavel برای تعیین تیم های نهایی هر مسیر استفاده شد. سپس، گروهی از داوران متخصص، هر تیم نهایی را با جزئیات دقیق بررسی کردند. گروه داوری حتی مخازن کد پروژه را هم بررسی کردند. جایزه اصلی را تیم گلادوس برد. این تیم Signvi
sion را ایجاد کرد، ابزاری برای کارکنان تعمیر و نگهداری تا علائم راهنمایی و رانندگی را که نیاز به تعمیر دارند نقشه برداری کنند. این هک بخشی از مسیر کلان داده بود. جانکشن ۲۰۱۸. رویداد جانکشن ۲۰۱۸ در تاریخ ۲۳ تا ۲۵ نوامبر در دیپولی اسپوی فنلاند برگزار شد. حدود ۱۳۰۰ شرکت کننده از سراسر جهان در این هکاتون شرکت کردند. شرکای این رویداد شامل فیس بوک، دایملر، سوپرسل، مک کینزی، اپیک گیمز، وی کی، اریکسون و دیگران بودند. تیم ها ۴۸ ساعت فرصت داشتند تا روی پروژه های خود کار کنند. این رویداد هم روز یکشنبه با نمایشگاهی نمایشی به پایان رسید. برای سال ۲۰۱۸، فرایند بررسی برنده جایزه اصلی بیشتر بهبود یافت تا برای شرکت کنندگان شفاف تر شود. به جای فرآیندی چند سطحی که برای شرکت کنندگان نامشخص بود، جانکشن ۲۰۱۸ از سیستم همتاارزیابی استفاده کرد که در آن خود شرکت کنندگان برنده اصلی را انتخاب می کردند. پروژه برنده Oneiro بود که تیم برنده قبلی Glados آن را ایجاد کرده بود. Oneiro برنامه ای است که به دارندگان وسایل نقلیه الکتریکی اجازه می دهد شارژرهای EV خود را به افرادی که نیاز دارند اجاره دهند. جانکشن ۲۰۱۹. رویداد جانکشن ۲۰۱۹ از ۱۵ تا ۱۷
نوامبر در ساختمان Väre، جایی که مدرسه هنرها، طراحی و معماری دانشگاه آلتو و دانشکده بازرگانی دانشگاه آلتو قرار دارند، برگزار شد. حدود ۱۵۰۰ شرکت کننده از سراسر جهان در این رویداد شرکت کردند. شرکای این رویداد شامل گروه سی جی آی، اریکسون، راویو انترتینمنت، مایکروسافت، والمت، سیترا، بیزینس فنلاند و بسیاری دیگر بودند. جانکشن ۲۰۲۰ - متصل. جانکشن 2020 - Connected در تاریخ ۶ تا ۸ نوامبر برگزار شد. همه گیری کووید-۱۹ راه را برای رویدادی ترکیبی باز کرد و مردم را از سراسر جهان گرد هم آورد تا همزمان در مکان های فیزیکی و آنلاین هک کنند. شرکای این رویداد شامل جنلک، اچ کی اسکن، پاولیگ، پوهیولا، سوپرسل، Aito و Brella بودند. پروژه برنده Saavi - امور مالی سالم - بود. این تیم راهکاری موبایلی برای بانک ها ارائه داد که به مشتریانشان کمک می کند تا با تجزیه و تحلیل هزینه ها و اشتراک ها با کمک یادگیری ماشین، سطح سلامت مالی خود را درک کنند - و تجربه ای سرگرم کننده از تعامل با امور مالی شخصی در واقعیت افزوده به دست آورند. جانکشن ۲۰۲۱. رویداد جانکشن ۲۰۲۱ در تاریخ ۱۹ تا ۲۱ نوامبر برگزار شد. این هکاتون بار دیگر به صورت ترکیبی برگزار شد، ش
رکت کنندگان می توانستند به صورت حضوری در یکی از ۸ مرکز پراکنده در سراسر جهان در رویداد شرکت کنند یا به صورت آنلاین در Gather به این چالش بپیوندند. شرکای این رویداد شامل هواوی، کونه، ، میرو، اوراس و دیگران بودند. جایزه اصلی را تیم Nice-ify برد. این تیم راهکاری ایجاد کرد که زبان نفرت پراکن را با نسخه ای خوشایند در محیط های چت صوتی جایگزین می کرد. سایر رویدادها و مفاهیم. هل تک. هل تک (Hel Tech) یک گردهمایی غیرانتفاعی فناوری است که ماهانه در هلسینکی برگزار می شود. این گردهمایی شامل سخنرانی های کلیدی، نسخه های نمایشی، نمایشگاه های تحقیقاتی و بحث هایی است که همگی بر روی موضوعی در مورد فناوری روز تمرکز دارند. سخنرانان گذشته شامل ریستو سیلاسما ("رئیس هیئت مدیره" نوکیا و اف-سکیور)، ایلکا پانانن ("مؤسس" و مدیرعامل سوپرسل)، لیدیا پرووسکایا ("مدیر پروژه"، VKontakte)، کیمو کانتو ("رئیس بخش فضا"، کسب و کار فنلاند)، آن اویکارینن ("مشاور ارشد امنیتی" ، نیکسو) و بسیاری دیگر بوده اند. جانکشن ایکس. JunctionX برنامه هکاتون جهانی است که در سال ۲۰۱۸ راه اندازی شد و از طریق آن تیم های محلی در سراسر جهان می توانند رویداد هکاتون را ب
ه شکل محلی در شهر خود سازماندهی کنند. JunctionX در شهرهای مختلفی در سراسر جهان از جمله توکیو (ژاپن)، هانوی (ویتنام)، بوداپست (مجارستان)، سئول (کره جنوبی)، ثوال (عربستان سعودی)، واسا (فنلاند) و بسیاری دیگر برگزار شده است. در سال ۲۰۲۰، JunctionX به اکستر (بریتانیا)، الجزیره (الجزایر) و بارسلونا (اسپانیا) گسترش یافت. رویدادهای دیگر. مسابقه فناوری. مسابقه فناوری (یا تک ریس) مجموعه ای از هکاتون های کوچک تر است که در آن شهرهایی از فنلاند و اروپا با یکدیگر به رقابت می پردازند. ترمینال. ترمینال، پیش رویداد رسمی جانکشن است. در طول ترمینال، شرکت کنندگان در فعالیت های مختلف در منطقه هلسینکی شرکت می کنند و در رویدادهایی که شرکت های همکار برگزار می کنند، شرکت می کنند. هک احمقانه. رویداد هکاتونی کوچک تر که در آن به جای حل چالش های واقعی شرکت ها، شرکت کنندگان بر سر اینکه چه کسی احمقانه ترین ایده را ارائه می دهد و آن را اجرا می کند، رقابت می کنند. سازمان. جانکشن سازمانی غیرانتفاعی و داوطلبانه است که عمدتاً از دانشجویان دانشگاه های مختلف فنلاند تشکیل شده است. این سازمان متعلق به بنیاد غیرانتفاعی Startup Säätiö است، اما تمام ب
ودجه خود را از قراردادهای مشارکتی بین شرکت های همکار خود تأمین می کند.
کروم ریموت دسکتاپ (به انگلیسی: "Chrome Remote Desktop") نرم افزاری از شرکت گوگل است که امکان کنترل دسکتاپ یک کامپیوتر از راه دور را از طریق مرورگر یا اپلیکیشن فراهم می کند. این ابزار از پروتکل اختصاصی ای به نام «Chromoting» استفاده می کند که رویدادهای کیبورد و ماوس را از کلاینت به سرور و به عکس منتقل می کند. تاریخچه و توسعه. در ابتدا، کلاینت کروم ریموت دسکتاپ به صورت افزونه ای برای مرورگر کروم عرضه شد، اما اخیراً افزونه منسوخ شده و دسترسی از طریق پورتال وب در آدرس remotedesktop.google.com انجام می شود. برای استفاده از این ابزار، مرورگر باید از فناوری WebRTC و امکانات مدرن وب پشتیبانی کند. برای کامپیوتری که قرار است به آن دسترسی داده شود، بستهٔ سرور بر روی آن نصب می شود و باید از مرورگر مبتنی بر کرومیوم مانند گوگل کروم یا مایکروسافت اج استفاده شود. امنیت. تمام نشست های ریموت دسکتاپ توسط رمزنگاری محافظت می شوند. برای حالت دستیار از راه دور، از کدهای موقتی استفاده می شود که تنها یک بار عمل می کنند. در حالت اتصال بدون حضور فیزیکی معمولاً از روش های احراز هویت مانند پین یا توکن استفاده می شود. پلتفرم ها. کروم ریمو
ت دسکتاپ در سیستم عامل های زیر در دسترس است:
جووانی جوریاتی (ونیز، ۴ اوت ۱۸۷۶ – رم، ۶ مه ۱۹۷۰) سیاستمدار فاشیست ایتالیایی بود. زندگینامه. جوریاتی در سال ۱۸۷۶ در ونیز متولد شد. او که فارغ التحصیل حقوق و وکیل بود، در سال ۱۹۰۳ با گروه «ترنتو و تریسته» ("Trento e Trieste" ) (مناطقی که هدفشان جدایی از اتریش-مجارستان بود) همکاری کرد و خیلی زود رئیس آن شد. در اوایل سال ۱۹۱۵، او کمک های ایتالیایی های اتریش را به شهر زلزله زده آوتزانو منتقل کرد و به عنوان سرباز داوطلب در جنگ جهانی اول شرکت کرد. در اولین نبرد ایسونزو و بار دیگر در سومین نبرد زخمی شد و دو بار نشان افتخار دریافت کرد. او با پایان جنگ به حرفه حقوقی خود بازگشت، اما تصمیم گرفت از جنبش شبه نظامی گابریل دانونزیو پیروی کند، زیرا این جنبش تلاش می کرد بندر «بازپس گرفته» و مورد مناقشه فیوم (رییکا کنونی) را تصرف کند. وقتی جوریاتی به فیوم رسید، دانونزیو او را نخست وزیر خود کرد، اما او استعفا داد و قبل از سقوط فیوم، آنجا را ترک کرد، زیرا نتوانسته بود دانونتزیو را متقاعد کند که طرح سازش پیشنهادی دولت ایتالیا را بپذیرد. دانونزیو فرماندهی لژیون کارنارو در زادار را به جوریاتی سپرد و در فوریه ۱۹۲۰، در تلاشی بیهوده ب
رای پذیرش در کنفرانس صلح، به عنوان نماینده دولت نظامی فیوم، او را به پاریس فرستاد. جوریاتی سپس برای تأسیس اتحادیه فیوم، در مخالفت با جامعه ملل، تلاش کرد تا نماینده همه مردم و منافع قربانی شده در ورسای باشد. نیروهای فیومه در دسامبر ۱۹۲۰ توسط نیروهای منظم ایتالیایی شکست خوردند، پس از آنکه آنها مفاد پیمان راپالو را نادیده گرفته و حتی به ایتالیا اعلام جنگ کردند. با این وجود، جوریاتی پس از کودتا علیه دولت ایالت آزاد فیومه در مارس ۱۹۲۲، برای مدت کوتاهی به عنوان رئیس جمهور موقت این منطقه خدمت کرد. در همین حال، او به حزب ملی فاشیست (PNF) پیوست و در سال ۱۹۲۱ به مجلس نمایندگان ایتالیا انتخاب شد. پس از راهپیمایی به سوی رم، جووانی جوریاتی وزیر سرزمین های آزاد شده در دولت بنیتو موسولینی شد و در سال ۱۹۲۵ وزارت امور عمومی را بر عهده گرفت. او بین سال های ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۴ رئیس مجلس نمایندگان و از ۱۹۳۰ تا ۱۹۳۱ دبیر ملی حزب فاشیست ایتالیا بود. در دسامبر ۱۹۳۱، آشیل استاراچه جانشین او در سمت دبیری حزب شد. جایگزینی او به عنوان دبیر، عمدتاً به دلیل پاکسازی بی ملاحظه اعضای حزب (۱۲۰،۰۰۰ نفر اخراج) و درگیری با کلیسا بر سر اقدام کاتولیک بو
د. در ژانویه ۱۹۳۴، او علیرغم درخواست موسولینی، تصمیم گرفت که دیگر برای مجلس نمایندگان نامزد نشود و همچنین از انتصاب به عنوان سفیر در برلین خودداری کرد. در سال ۱۹۴۱، در طول جنگ جهانی دوم، او به عنوان رئیس کمیته قانونگذاری نیروهای مسلح سنا خدمت کرد. در ۲۶ فوریه ۱۹۴۳، در سن ۶۷ سالگی، به عنوان سرتیپ ذخیره منصوب شد. پس از ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، در کورتینا دامپتزو مستقر شد: پاوولینی و بوفارینی گوئیدی از او خواستند که وزیر امور خارجه جدید جمهوری سوسیال ایتالیا شود، اما او نپذیرفت. در ژوئیه ۱۹۴۴، از سمت سناتور پادشاهی برکنار شد. در سال ۱۹۴۳، او به جمع محکوم کنندگان مشارکت ایتالیا در جبهه محور پیوست و با کودتای انجام شده توسط دینو گراندی در شورای عالی فاشیسم موافقت کرد. جمهوری سوسیال ایتالیا، یک دولت فاشیستی که توسط آلمان نازی در شمال ایتالیا بازسازی شده بود، محاکمه غیابی ورونا را علیه گراندی و همدستان طرفدار متفقین او ترتیب داد که در طی آن جوریاتی به اعدام محکوم شد. او از موج سرکوب فرار کرد و در ایتالیای آزاد شده ماند. از اتهامات فساد سیاسی که در پایان جنگ جهانی دوم علیه او مطرح شده بود، تبرئه شد. از آن لحظه به بعد، به رم ن
قل مکان کرد و دیگر درگیر سیاست نشد. وی در ۱۹۷۰ در رم درگذشت.
وجد سنت ترزا (، که با نام "Saint Teresa in Ecstasy" نیز شناخته می شود؛ یا ) یک گروه مجسمه ای قطعه محراب از مرمر سفید است که در یک aedicule مرتفع در نمازخانهٔ کورنارو در کلیسای سانتا ماریا دلا ویتوریا در رم قرار دارد. طراحی و کَندهٔ اثر کار جان لورنتسو برنینی، برجسته ترین مجسمه ساز زمان خود، است که چینش نمازخانه را نیز با مرمر، استاکو و رنگ طراحی کرد. این سفارش در ۱۶۵۲ تکمیل شد. در دو سوی مجموعه، دو دستهٔ تصویر اهداکننده اعضای خانوادهٔ کورنارو دیده می شود که گویی چون تماشاگران در جعبه های یک تئاتر، گروه مرکزی را می نگرند. این گروه به طور کلی یکی از شاهکارهای مجسمه سازی باروک بلندمرتبه رومی شمرده می شود. مجسمه بالای محراب سنت ترزا آویلا، راهبه ای کرملی اسپانیایی (۱۵۱۵–۱۵۸۲) را نشان می دهد که در حال خلسه دینی بی خود می شود و فرشته ای با نیزه بر بالین او ایستاده است؛ بر پایهٔ روایت خود او از یک رؤیا. مجموعه. تمام مجموعه به دست برنینی پُخته و در دوران پاپی پامفیلی زیر نظر اینوسنت دهم به پایان رسید. هنگامی که اینوسنت بر تخت پاپی نشست، از خدمات هنری برنینی روی برتافت؛ زیرا برنینی هنرمند محبوب پاپ پیشین و ولخرجِ بارب
رینی، یعنی اوربان هشتم، بود. در نبود حامی پاپی، خدمات کارگاه برنینی برای سفارش دهندگانی چون کاردینال فدریکو کورنارو (۱۵۷۹–۱۶۵۳)، اشراف زادهٔ ونیزی، در دسترس قرار گرفت. کورنارو کلیسای تا آن زمان کم اهمیت کرملی های پابرهنه را برای نمازخانهٔ تدفینی خود برگزیده بود. جایگاه برگزیده در جناح چپ بود که پیش تر تصویری از «سنت پل در خلسه» در آن قرار داشت و با دراماتیزه سازی برنینی از تجربه ای دینی که نخستین قدیسهٔ کرملی های پابرهنه تجربه و روایت کرده بود—که اندکی پیش، در ۱۶۲۲، به مقام قدیسی رسیده بود—جایگزین شد. این کار در ۱۶۵۲ و با بهای شاهزادگانهٔ ۱۲هزار اسکودی کامل شد. یک مدل کوچک سفالی به ارتفاع حدود میان ۱۶۴۴ و ۱۶۴۷ ساخته شد. این مجسمه نخستین تجسم پروژه را نشان می دهد و رد انگشتان برنینی هنوز بر آن پیداست. این مدل در مجموعهٔ ارمیتاژ نگهداری می شود. گروه مجسمه سازی و محیط آن. دو پیکر مرکزی—راهبهٔ مدهوش و فرشته با نیزه—از روایتی می آیند که سانتا ترسا، راهبه ای عارف و اصلاح گرِ کرملی های پابرهنه و عابدِ گوشه نشین، در زندگینامه اش، "زندگی ترزای عیسی"، بازگو کرده است. او تجربهٔ خلسهٔ دینی اش در دیدار با فرشته را چنین تو
صیف می کند: گروه با نور طبیعی که از پنجره ای پنهان در گنبد aedicule پیرامون می تابد روشن می شود و پرتوهای زراندود استاکویی آن را برجسته تر می کند. ترزا بر ابرکی آرمیده است که نشان می دهد با تجلّی ای الهی روبه رو هستیم. گواهان دیگر بر دیوارهای جانبی پدیدار می شوند؛ نقش برجسته تمام قدِ تصویر اهداکننده مردان خانوادهٔ کورنارو—برای نمونه کاردینال فدریکو کورنارو و دوج جووانی یکم کورنارو—حاضرند و گویی در جعبه هایی چون تماشاخانه مشغول گفت وگو دربارهٔ رویدادند. با آنکه پیکره ها از مرمر سفید تراشیده شده اند، aedicule، قابهٔ دیوارها و جعبه های تئاتر از مرمرهای رنگین ساخته شده اند. در بالا، سقف نمازخانه با آسمانی پُر از کروبیان و فرودیِ نور روح القدس—که به شکل کبوتری نمادپردازی شده—به صورت تَزئینات نقاشیِ وهم انگیز آراسته شده است. مورخ هنر رودلف ویتکوور نوشته است: تفسیرها. اثرات، نمایش گونه اند، خانوادهٔ کورنارو چنان می نمایند که گویی از جعبه های خود در حال تماشای صحنه اند، و نمازخانه لحظه ای را به تصویر می کشد که در آن امر قدسی بر پیکر زمینی فرود می آید. کارولاین ببکاک از درآمیختن لذت شهوانی و روحانی نزد برنینی سخن می گ
وید و آن را هم آگاهانه و هم اثرگذار بر هنرمندان و نویسندگان عصر خود می شمارد. اروینگ لوین گفته است: «خلسه مذهبی به نقطهٔ تماس زمین و آسمان، ماده و روح بدل می شود». چنان که زندگی نامه نویس برنینی فرانکو مورماندو خاطرنشان کرده، گرچه نقطهٔ آغاز برنینی برای بازنمایی تجربهٔ عرفانی ترزا توصیف خود او بود، بسیاری از جزئیات این تجربه ("مثلاً" وضعیت بدن او) را هرگز خود او معین نکرده و برنینی آزادانه از خیال هنری خویش افزود تا نیروی اغواگرانه و تقریباً مرزشکنانهٔ صحنه را بیفزاید: «بی گمان هیچ هنرمندی، در بازنمایی این صحنه، پیش یا پس از برنینی، تا این اندازه در دگرگون کردن چهرهٔ قدیسه جسارت به خرج نداد.» نقد. برخی پژوهشگران بر این باورند که در اثر دلالت های جنسی وجود دارد. از آن به عنوان اثری «به راستی (sic) جسورانه از منظر عفت» یاد شده؛ «شگفت انگیزترین نمایش چشم چرانی در هنر»؛ و «زننده ترین و موهن ترین نمونهٔ هنر باروک.» برخی نویسندگان استدلال کرده اند که محبوبیت اثر «بسیار به امر جنسی مربوط است.» و با جای دادن مجسمه در بستری تئاتری، این ایراد گرفته شده که برنینی «لحظه ای خصوصی را به نمایشی بس عمومی بدل کرده است.» منتقد
هنری ویکتوریایی آنا جیمسون می خواست آن را نابود کنند: «حتی آنان که کمترین سختگیری را در امور هنر دارند، در اینجا با کمال میل سنگ اول را خواهند انداخت.» در برابر استدلال های نافی دلالت های جنسی، فرانکو مورماندو گفته است «هیچ یک از این دفاعیه ها کاملاً دقیق نیست.» و سایمون شاما استدلال کرده است: «منتقدان و پژوهشگران خود را به زحمت می اندازند تا از بیان بدیهی ترین نکته بپرهیزند.» دیگر پژوهشگران می گویند که هیچ محتوای جنسی ای در تندیس نیست و استدلال می کنند که:
سید رفعت احمد (زاده ۲۸ دسامبر ۱۹۵۸) وکیل و حقوقدان بنگلادشی است و در حال حاضر به عنوان بیست وپنجمین رئیس دیوان عالی بنگلادش فعالیت می کند. پیش از این، او ارشدترین قاضی در شعبه دادگاه عالی دیوان عالی بنگلادش بود.
Augusto Turati (16 April 1888 – 27 August 1955) was an Italian journalist and Fascist politician. آگوستو توراتی (پارما، ۱۶ آوریل ۱۸۸۸ – رم، ۲۷ اوت ۱۹۵۵) روزنامه نگار و سیاستمدار فاشیست ایتالیایی بود. زندگینامه. توراتی که در پارما متولد شده بود، پس از نقل مکان به برشا در جوانی، در روزنامه ها به عنوان روزنامه نگار مشغول به کار شد و یکی از سردبیران روزنامه لیبرال استان برشا شد؛ او در کلاس های حقوق شرکت کرد، اما هرگز فارغ التحصیل نشد. او که طرفدار الحاق و طرفدار ورود ایتالیا به جنگ جهانی اول بود، در سال ۱۹۱۵ داوطلبانه به جبهه رفت. در سال ۱۹۱۸، به عنوان سردبیر اصلی همان روزنامه به برشا بازگشت. در سال ۱۹۲۰، او به حزب فاشیست ملی ایتالیا (Fasci Italiani di Combattimento) پیوست - یک سال بعد، به حزب ملی فاشیست (PNF). توراتی که در اتحادیه های کارگری برای شرکت های تحت حمایت رژیم فعال بود، دبیر حزب فاشیست ملی برشا (Brescia Fascio) بود. در سال های ۱۹۲۶ تا ۱۹۳۰، او دبیر حزب ملی فاشیست بود و به تثبیت حکومت بنیتو موسولینی کمک کرد. او این وظیفه را با سمت های رهبری در ورزش دو چندان کرد: رئیس فدراسیون تنیس، رئیس فدراسیون فوتبال
ایتالیا و رهبر کمیته ملی المپیک ایتالیا (مشاغل در سال های ۱۹۲۸ تا ۱۹۳۰). در سال ۱۹۲۸، او و لاندو فرتی یک مجله ورزشی به نام Lo Sport Fascista تأسیس کردند. در سال های ۱۹۳۰ تا ۱۹۳۱، او عضو کمیته بین المللی المپیک بود. توراتی همچنین مخترع یک ​​ورزش تیمی کوتاه مدت و ظاهراً منحصر به فرد ایتالیایی بود که آن را «وُلاتا» (volata) نامید. بین سال های ۱۹۲۴ تا ۱۹۳۴، توراتی در مجلس نمایندگان ایتالیا خدمت کرد؛ در سال های ۱۹۳۱ تا ۱۹۳۲، او سردبیر روزنامه «لا استامپا» (La Stampa.) بود. توراتی که به توطئه علیه سایر اعضای حزب ملی فاشیست ایتالیا متهم شده بود، از سمت های رسمی خود برکنار شد و در سال ۱۹۳۳ در رودز (که در آن زمان جزو مناطق ایتالیا بود) زندانی شد. در سال ۱۹۳۷، پس از بازخرید، آزاد شد و وظیفه انجام یک آزمایش کشاورزی گسترده در اتیوپی (بخشی از آفریقای شرقی ایتالیا) به او محول شد. پس از شکست پروژه در سال بعد، او مجبور شد به ایتالیا بازگردد. توراتی از صحنه سیاست دوری گزید و به عنوان مشاور حقوقی مشغول به کار شد. با این حال، او با ورود ایتالیا به جنگ جهانی دوم و همچنین جمهوری سوسیال ایتالیا که تحت الحمایه نازی ها بود، مخالف بو
د. با این وجود، در پایان جنگ، او با محاکمه روبرو شد، اما از همه اتهامات تبرئه شد. او در ۲۷ آگوست ۱۹۵۵ در رم درگذشت. پانویس.
کدگذاری چهره فرایند اندازه گیری احساسات انسانی از طریق پایش حالات چهره است. این احساسات را می توان با استفاده از الگوریتم های کامپیوتری تشخیص خودکار شناسایی کرد؛ الگوریتم هایی که حالات چهره را از طریق وب کم ثبت و تحلیل می کنند. این روش برای فهم بهتر واکنش افراد نسبت به محرک های بصری و ارزیابی پاسخ های عاطفی آنان به کار می رود. تاریخچه. در سال ۱۸۷۲، چارلز داروین کتاب "بیان هیجان ها در انسان و جانوران" را منتشر ساخت. او در این اثر، با مقایسه تصاویر گوناگونی از انسان ها و حیوانات در حالت های احساسی متفاوت، استدلال کرد که برخی احساسات بنیادین همچون خشم، ترس و اندوه، جهانی بوده و در میان قومیت ها، فرهنگ ها و حتی گونه های مختلف وجود دارند. به باور داروین، حالات چهره امری ذاتی و نه اکتسابی اند و میان انسان ها و حیوانات اشتراک دارند. وی همچنین خاطرنشان کرد که برخی ویژگی های انسانی ـ مانند فشردن دندان ها در هنگام خشم یا جاری شدن اشک هنگام غم ـ ریشه ای حیوانی دارند. با وجود نظریه داروین، در دهه ۱۹۵۰ باور غالب بر این بود که حالات چهره بیشتر تحت تأثیر پیشینه فرهنگی و فرآیندهای یادگیری شکل می گیرند. در دهه ۱۹۶۰، پل اکمن،
روان شناس آمریکایی، به منظور مطالعه رفتارهای غیرکلامی در فرهنگ های مختلف، به دیدار افراد از ملل گوناگون، از جمله یک قبیله بومی منزوی در پاپوآ گینه نو، پرداخت. تحقیقات او یافته های داروین را تأیید کرد و نشان داد که حالات چهره و احساسات در سطح جهانی قابل تشخیص هستند، زیرا افراد با پیشینه های فرهنگی متفاوت، تفسیرهای مشابهی از حالات چهره در تصاویر ارائه می دادند. همچنین، مطالعات اکمن وجود هفت احساس اساسی را مشخص ساخت: شادی، تعجب، ترس، خشم، انزجار، غم و حالت خنثی. در سال ۱۹۷۸، پل اکمن و والاس فریزن سیستم کدگذاری حرکات صورت (FACS) را که در ابتدا توسط آناتومیست سوئدی کارل-هرمان هجورتسجو طراحی شده بود، بازبینی و تکمیل کردند. این سیستم ابزاری علمی برای طبقه بندی تمامی حالات چهره ای انسان به شمار می رود. در چارچوب FACS، هر جزء از حرکت های صورت به عنوان یک واحد حرکتی (AU) تعریف می شود. به این ترتیب، تمام حالات چهره را می توان به ترکیب های مختلفی از این واحدها تقسیم کرد. اکمن و فریزن در نسخه خود از این سیستم، ۴۶ واحد حرکتی مجزا را برای توصیف حرکت های مختلف صورت شناسایی و تعریف کردند. فناوری. الگوریتم های کامپیوتری طراحی
شده برای کدگذاری چهره، با استخراج ویژگی های کلیدی صورت ــ مانند دهان، ابروها، چشم ها و خطوط کلی صورت ــ حرکت ها، تغییر شکل ها و بافت های این نواحی را تحلیل می کنند تا واحدهای حرکتی (AU) شناسایی شوند. از این طریق، حتی ریزحرکات عضلات صورت نیز قابل ردیابی است و می توان آن ها را به حالات چهرهٔ جهانی ترجمه کرد؛ حالت هایی که احساساتی همچون شادی، تعجب، غم، خشم و دیگر عواطف انسانی را منتقل می کنند. به عنوان نمونه، الگوریتمی که توسط شرکت آی سی توسعه یافته، قادر است هفت احساس متمایز را شناسایی کند: شادی، تعجب، سردرگمی، انزجار، ترس، غم و حالت خنثی. نتایج. نتایج حاصل از کدگذاری چهره با ثبت و تحلیل خودکار حالات چهره در طول فرایند مشاهده، امکان دستیابی به بینشی عمیق از واکنش های خودجوش و فیلترنشدهٔ افراد نسبت به محتوای بصری را فراهم می سازد. این فناوری قادر است اندازه گیری لحظه به لحظهٔ معیارهای احساسی و شناختی را ممکن سازد. در این روش، حالات چهره از طریق نقاط کلیدی صورت به طور بلادرنگ ردیابی می شوند و در نتیجه مجموعه ای غنی از وضعیت های احساسی و شناختی ــ از جمله لذت، توجه و سردرگمی ــ شناسایی می گردد. نکته حائز اهمیت آن
است که بسیاری از این واکنش ها به قدری سریع و زودگذر رخ می دهند که خود افراد نه تنها به یاد نمی آورند، بلکه قادر به گزارش عینی و دقیق آن نیز نخواهند بود؛ در حالی که کدگذاری چهره این داده های نامحسوس را آشکار می سازد. کاربرد. پیشرفت های اخیر در فناوری کدگذاری چهره و سهولت دسترسی به آن، زمینه را برای استفاده گسترده در مطالعات بازار فراهم کرده است. از این ابزار می توان برای آزمون و ارزیابی ارتباطات بازاریابی نظیر تبلیغات، کمپین های شاپر و دیجیتال، فروشگاه های آنلاین، پیش نمایش فیلم ها، وب سایت ها و حتی بازاریابی مستقیم استفاده نمود. در این فرایند، پاسخ دهندگان در معرض محرک های بصری قرار می گیرند، در حالی که الگوریتم های کدگذاری چهره، حالات آنها را به طور خودکار از طریق وب کم ثبت و تحلیل می کنند. داده های حاصل به پژوهشگران امکان می دهد تا ظرفیت واکنشی در طول زمان، میزان تعامل، اوج های احساسی و همچنین فرصت های بهبود محتوای بازاریابی را شناسایی کنند. در عمل، برخی سازمان ها این روش را به صورت داخلی به کار می گیرند، در حالی که گروهی دیگر ترجیح می دهند با شرکت های متخصص در حوزه کدگذاری چهره ــ از جمله افکتیوا، ریلایز و
آی سی ــ همکاری داشته باشند.
اسلاش رویدادی استارتاپی و مرتبط با فناوری است که سالانه در هلسینکی فنلاند برگزار می شود. اسلاش جلسات بین بنیانگذاران استارتاپ ها و سرمایه گذارانی مانند سرمایه گذاران خطرپذیر را تسهیل می کند و از طریق رویدادهایی مانند مسابقات مچ میکینگ و ارائه ایده انجام می شود. هدف اسلاش ایجاد جامعه ای استارتاپی و جهانی است. در سال ۲۰۲۱، اسلاش ۸۸۰۰ شرکت کننده از سراسر جهان را برای شرکت در این جشنواره شبکه سازی جهانی گرد هم آورد. از سال ۲۰۱۵، اسلاش رویدادهایی را در سراسر جهان برگزار می کند. این رویدادها شامل رویدادهای قبلی مانند اسلاش توکیو، اسلاش شانگهای و Slush Small Talks می شود. از سال ۲۰۲۱، Slush'D به عنوان مسیر اصلی برای شاخه های بین المللی رویداد اصلی هلسینکی عمل کرده است. اسلاش محصولات و منابع متنوعی را هم در تمام طول سال برای پشتیبانی و اطلاع رسانی به بنیانگذاران و سرمایه گذاران ایجاد کرده است. از جمله این محصولات می توان به Soaked by Slush که پلتفرمی رسانه ای برای استارتاپ هاست و در سال ۲۰۱۹ تأسیس شده، و "Node by Slush"، که جامعه ای استارتاپی و سرمایه گذاری است و یک سال بعد تأسیس شده، اشاره کرد. گردش مالی اسلاش بیش ا
ز ده میلیون یورو تخمین زده شده است. تاریخچه. اسلاش را هلن آورامو، ویل وسترینن، کای لمتی، پیتر وسترباکا و تیمو آیریستو در سال ۲۰۰۸ تأسیس کردند. این رویداد از رویدادی کوچک با چند صد بازدیدکننده به رویدادی شناخته شده و بین المللی با جذب بیش از ۱۰۰۰۰ بازدیدکننده از سراسر جهان تبدیل شده است. در کاپلیته داس، ۲۰۰۹–۲۰۱۵. اسلاش اولین بار در سال ۲۰۰۸ در Kulttuuritehdas Korjaamo برگزار شد. در سال ۲۰۰۹، این رویداد به کاپلیتداس منتقل شد. در سه سال اول، هدف این رویداد کارآفرینان و سرمایه گذاران محلی بودند. بین سال های ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۰، تعداد شرکت کنندگان از ۲۵۰ به ۵۰۰ نفر افزایش یافت. برندگان مسابقات پرتاب اسلاش در آن سال ها Illtags, Sibesonke و Dealmachine بودند. رویداد سال ۲۰۱۱ شامل ۱۵۰۰ شرکت کننده، ۱۵۰ شرکت رشد و ۱۵ شرکت سهام خصوصی بود. مسابقه ارائه را Ovelin (که اکنون یوزیکیان نام دارد)، توسعه دهنده فناوری های مرتبط با موسیقی، برنده شد. در سال ۲۰۱۱، میکی کووسی مدیرعامل شد و به همراه آته هوجانن و ینی کاریایینن این رویداد را در کاپلیتداس با ۱۵۰۰ شرکت کننده سازماندهی کردند. این رویداد را عمدتاً داوطلبان دانشجویی از آلتو (انجم
ن کارآفرینی آلتو) دانشگاه آلتو برگزار کردند. در سال ۲۰۱۲، ۳۵۰۰ نفر، ۵۶۰ شرکت رشد و ۴۱ شرکت سهامی خصوصی در اسلاش شرکت کردند. فیش برین، رسانه ای اجتماعی که ماهیگیران را هدف قرار داده بود، برنده مسابقه ارائه سال شد. در سال ۲۰۱۳، در رویداد اسلاش در مجموع ۷۰۰۰ نفر، ۱۲۰۰ شرکت رشد و ۱۲۰ شرکت سرمایه گذاری خصوصی در کاپلیتداس جمع شدند. این رویداد توجه بین المللی زیادی را به خود جلب کرد و در فهرست نیویورک تایمز و وال استریت ژورنال و دیگر رسانه ها قرار گرفت. سخنرانان این رویداد شامل توماس هندریک ایلوز (رئیس جمهور سابق استونی)، جان ریکیتیلو (مدیرعامل الکترونیک آرتز) و نیکلاس زنستروم (بنیانگذار اسکایپ) بودند. مسابقهٔ ارائهٔ ایده سال ۲۰۱۳ را شرکت ویکدان (Weekdone) برنده شد، که در حال توسعهٔ ابزاری برای ردیابی شغل برای تیم ها است. در Messukeskus، ۲۰۱۴ - اکنون. در سال ۲۰۱۴، ۱۴۰۰۰ نفر از ۷۹ کشور از اسلاش بازدید کردند. در این رویداد حدود ۱۴۰۰ شرکت در حال رشد، ۷۵۰ سرمایه گذار، ۷۰۰ تأمین کننده و ۱۴۰ شرکت سهامی خصوصی حضور داشتند. سخنرانان این رویداد مارتین لورنتزون (بنیانگذار اسپاتیفای)، وانگ یانگ (معاون نخست وزیر چین)، لیلاند ملو