Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ه های چهارگانه، سه تیم برتر به علاوه دو تیمی که از دسته اول به دسته دوم سقوط کرده بودند، ۱۴ تیم دسته دوم فوتبال تهران را در سال ۱۳۴۶ تشکیل دادند. از گروهی که پرسپولیس در آن حضور داشت، یعنی همان گروه الف، تیم های داریوش، البرز و ایزد مهرآباد که در جدول بالاتر از پرسپولیس قرار گرفته بودند، جواز حضور در دسته اول فوتبال ایران را به دست آوردند و تیم پرسپولیس به ناچار همراه تیم های سعدیان، نیرو و شفق که در گروه الف چهارم تا هفتم شده بودند به دسته سوم فوتبال سقوط کردند. دسته سوم تهران شامل ۱۵ تیم می شد، تیم های چهارم تا هفتم گروه های ۹ تیمی به علاوه تیم های چهارم تا ششم تنها گروه ۸ تیمی سال قبل، ۱۵ تیم حاضر در دسته سوم فوتبال ایران را تشکیل می دادند؛ و دو تیم آخر هر گروه به اتفاق تیم های تازه تأسیس شده، در دسته چهارم رقابت می کردند. تیمی که با نام پرسپولیس فعالیت می کرد حتی در دسته سوم هم شرایط خوبی نداشت و نتایج خوبی نگرفت. اما در سال ۱۳۴۷ اوضاع برای باشگاه پرسپولیس تغییر کرد. در سال ۱۳۴۷ اما با سرمایه گذاری مرحوم علی عبده و مجهز کردن تیم و خرید ستارگان فوتبال ایران، پرسپولیس برای حضور در دسته اول تهران ثبت نام کرد
که مورد تایید فدراسیون قرار گرفت. در این سال مسابقاتی تحت عنوان انتخابی باشگاهی قهرمانی آسیا شکل گرفت که دلیل ایجاد این رقابت، به تأخیر افتادن لیگ تهران ۴۸–۱۳۴۷ و مشخص نشدن قهرمان تهران برای معرفی به آسیا بود. پنج تیم تهرانی تاج، عقاب، پرسپولیس، پاس و شهربانی به صورت دوره ای و پنج گانه به رقابت پرداختند و در پایان تیم پرسپولیس تهران با هفت امتیاز، سه برد و یک مساوی اول شد و به عنوان نماینده ایران به مسابقات باشگاهی قهرمانی آسیا ۱۹۶۹ معرفی شد. در همین سال پرسپولیس به عنوان نخستین نماینده ایران در آسیا حاضر شد اما در مرحله گروهی حذف شد. تیم پرسپولیس به دلیل کارشکنی مسئولان فرودگاه با تأخیر به بازی مقابل تویوکوگیو ژاپن (سانفریس هیروشیما کنونی) رسید و به رغم بازی خوبی که نشان داد با خوردن یک گل غیرمنتظره شکست خورد، نمایندگان ژاپن در آن دهه قدرت زیادی نداشتند و اگر کارشکنی و بدشانسی پرسپولیس در بازی نبود پرسپولیس می توانست در این مسابقه با نتیجه ای پر گل پیروز شود. به هر جهت تیم پرسپولیس در این مسابقه شکست خورد و تا حد زیادی عامل حذف پرسپولیس از این مسابقات همین باخت ابتدایی بود، به طوری که حتی دو پیروزی بعدی و ت
ساوی در بازی آخر مقابل نماینده اسرائیل هم نتوانست مانع حذف این تیم شود. پرسپولیس در این مسابقات با تیم هایی همچون مکابی تل آویو، پراک مالزی، کولون موتور باس هنگ کنگ، تویوکوگیو ژاپن به رقابت پرداخت. در سال ۱۳۴۸ کارخانه ایران ناسیونال با مدیریت محمود خیامی که خود از طرفداران تیم شاهین بود درصدد تشکیل تیمی قدرتمند برای حضور در رده اول مسابقات و تبلیغ محصولات این شرکت برآمد. پیکان نیز تا پیش از آن تیم فوتبال نه چندان قدرتمندی داشت که تنها بازیکن سرشناس آن علی پروین بود، هرچند همان تیم در رقابت های طبقه بندی در گروه ۵ تیمی بالاتر از پرسپولیس قرار گرفته بود اما غیر از پروین، ستاره ای نداشت. خیامی مذاکراتی با چند تن از شاهینی های سابق انجام داد و آنها را به تیم پیکان دعوت کرد. با رفتن آنها افراد باقی مانده نیز راهی جز پیوستن به ایشان ندیدند. با توافق علی عبده و خیامی تمامی بازیکنان شاهین که حالا بازیکنان پرسپولیس شده بودند، البته به جز عزیز اصلی دروازبان این تیم، سایر بازیکنان به پیکان مهاجرت کردند. خیامی با اندیشه تشکیل باشگاهی حرفه ای به جذب مربی خارجی اقدام کرد و آلن راجرز انگلیسی را به ایران برای همکاری فرا خوان
د و در این سال عنوان قهرمانی باشگاه های ایران را از آن پیکان کردند. در همین سال پیکان در تورنمنت جام دوستی نیز شرکت کرد و در بین ۵ تیم مقام نخست را بدست آورد. اما این اتفاق موجب رتبه پایین پرسپولیس در لیگ تهران شد تا این باشگاه نتواند سهمیه حضور در لیگ سراسری ایران در سال ۱۳۴۹ را بدست بیاورد. زیرا تنها چهار تیم اول لیگ تهران می توانستند جواز حضور در لیگ سراسری ۱۳۴۹ را کسب کنند و سایر تیم هایی که رتبه لازم را به دست نیاورده بودند باید به دسته دوم فوتبال ایران سقوط می کردند اما در نهایت با تغییر آیین نامه فوتبال توسط فدراسیون، تعداد تیم های حاضر در لیگ سراسری از ۱۲ تیم به ۱۶ تیم افزایش یافت و بدین ترتیب تیم پرسپولیس و سه تیم دیگر از خطر سقوط به دسته دوم فوتبال ایران گریختند. لیگ منطقه ای ایران در سال ۱۳۴۹ که نخستین دوره لیگ سراسری ایران بود در دو مرحله انجام شد. مرحله نخست به صورت منطقه ای برگزار شد و مرحله نهایی بین تیم های برگزیده هر گروه برگزار شد. تیم پیکان پس از گذراندن مرحله اول منحل شد و بازیکن های این تیم به پرسپولیس پیوستند و مسئولان باشگاه پرسپولیس توانستند مسئولان برگزاری این رقابت ها راضی کنند که جا
یگزین پیکان در ادامه رقابت ها باشند. در نهایت تیم پرسپولیس در جایگاه چهارم قرار گرفت. اگر چه دهه ۴۰ بازه زمانی سخت و پر فراز و نشیبی برای پرسپولیس بود اما این سختی پایه گذار پرسپولیس باشکوه دهه ۵۰ بود. اتحاد مدیریتی و اجتماع کادر فنی و بازیکنان شاهین، پیکان و پرسپولیس موجب شد تیمی با محبوبیت بالا بین مردم شکل بگیرد و تنها یک سال بعد پرسپولیس نخستین قهرمانی خود در ایران را جشن گرفت. تیم پرسپولیس در دهه ۱۳۵۰ و ۱۳۶۰. در سال ۱۳۵۰، پرسپولیس تحت مربیگری آلن راجرز در دومین دوره جام منطقه ای به قهرمانی رسید. یک سال بعد، عبده اعلام کرد باشگاه پرسپولیس حرفه ای است و بازیکنانش فقط در بازی های حرفه ای شرکت خواهند کرد؛ بنابراین بازیکنان به دو دسته تقسیم شدند و عده ای در تیم حرفه ای و عده ای در تیم آماتور عضویت یافتند. در آن سال مسابقات فوتبال کشوری در ایران برگزار نگردید، و پرسپولیس که در جام باشگاه های تهران ۱۳۵۱ با تیم آماتورهایش شرکت کرده بود، در میان ۱۶ تیم در جای یازدهم قرار گرفت. در آن دوره پرسپولیس در ورزشگاه اختصاصی خود موسوم به ورزشگاه آپادانا تمرین می کرد و عبده برای فعال نگه داشتن تیم اصلی، باشگاه های صاحب نامی
همچون سائوپائولو و چلسی را برای بازی دوستانه به تهران آورد. اما در سال ۱۳۵۲ به دلیل عدم وجود زیرساخت های فوتبال حرفه ای در ایران و اعتراض خسروانی به آتابای، رئیس وقت فدراسیون فوتبال ایران و از آنجا که ورزشگاه آپادانا که مالک پرسپولیس (عبده) برای برگزاری مسابقات رسمی باشگاه پرسپولیس خریداری کرده بود از طرف باشگاه های دیگر مورد پذیرش قرار نگرفت، مجوز فعالیت حرفه ای پرسپولیس منحل شد و عبده این ورزشگاه را به باشگاه راه آهن فروخت. جام تخت جمشید در سال ۱۳۵۲ بازگشایی شد. در ۵ دوره ای که از این جام برگزار شد، پرسپولیس همواره از بهترین تیم ها بود و به ۲ قهرمانی (۱۳۵۲ و ۱۳۵۴) و ۳ نایب قهرمانی (۱۳۵۳، ۱۳۵۵ و ۱۳۵۶) رسید. جام تخت جمشید۱۳۵۷ نیز در حال انجام بود که با روی دادن انقلاب نیمه کاره ماند. پرسپولیس در این جام با یک امتیاز کمتر از شهباز دوم بود. پرسپولیس تا پایان جام تخت جمشید پرافتخارترین باشگاه فوتبال ایران بود. پس از انقلاب، باشگاه تحت تأثیر آن قرار گرفت و لیگ کشوری فوتبال ایران منحل شد. بسیاری از بازیکنان تیم عوض شدند، اما توانستند در جام شهید اسپندی در سال ۱۳۵۸ قهرمان شوند. با آغاز جنگ ایران و عراق و دهه ۱۳۶۰،
لیگ فوتبال سراسری ایران همچنان تعطیل بود (تا سال ۱۳۶۸ که جام قدس برگزار گردید) و پرسپولیس تنها در لیگ فوتبال استان تهران شرکت می کرد. این باشگاه در ۱۰ دوره برگزاری این جام در دهه ۶۰، به ۶ قهرمانی و ۳ نایب قهرمانی دست یافت. در سال ۱۳۶۶، پرسپولیس در کنار قهرمانی در جام حذفی فوتبال تهران و جام باشگاه های تهران، موفق به کسب اولین قهرمانی خود در جام حذفی ایران هم شد تا در یک سال ۳ جام بگیرد. تیم پرسپولیس در دهه ۱۳۷۰. دهه ۱۳۷۰، برای باشگاه موفقیت آمیز بود و با یک قهرمانی در جام برندگان جام آسیا آغاز شد. پرسپولیس در ۱۰ دوره جام آزادگان شرکت کرد و به ۴ قهرمانی و ۳ نایب قهرمانی دست یافت. این باشگاه در این سال ها از پایه های اصلی تیم ملی فوتبال ایران بود، تا جایی که در جام جهانی فوتبال ۱۹۹۸ فرانسه ۹ نفر از ۲۲ بازیکن ایران در آن زمان عضو این تیم بودند. پرسپولیس در این دهه به ۲ قهرمانی جام حذفی و ۳ بار سومی جام باشگاه های آسیا نیز دست یافت. تیم پرسپولیس در دهه ۱۳۸۰. با آغاز دهه هشتاد، لیگ برتر فوتبال ایران راه اندازی شد و پرسپولیس در نخستین دوره آن قهرمان شد. فصل بعد، پرسپولیس از نخستین دوره لیگ قهرمانان آسیا حذف شد و د
ر لیگ نتایج خوبی نگرفت. این سال ها آغاز دورانی بود که سالنامه رسمی باشگاه آن را «دوران جدال با بحران» نامیده است، تا جایی که پرسپولیس حتی مقام نهم لیگ را هم تجربه کرد. دو فصل بعد، پرسپولیس پس از ۶ سال دوری از جام، در فصل ۸۷–۱۳۸۶ به قهرمانی رسید و این دهه را با دو قهرمانی متوالی در جام حذفی (۸۹–۱۳۸۸ و ۹۰–۱۳۸۹) به پایان برد. تیم پرسپولیس در دهه ۱۳۹۰. پرسپولیس در دهه ۹۰ صعودی ترین سیر ممکن را داشت. دوران افول این تیم که در اواخر دهه ۸۰ آغاز شده بود در دهه ۹۰ ادامه یافت و تا اواسط این دهه به طول انجامید. حتی این تیم در مقاطعی خطر سقوط به دسته پایین تر را احساس می کرد. پرسپولیس اما با برانکو ایوانکوویچ نه تنها غرور گذشته را بازیافت بلکه به افتخاراتی نایل شد که نه تنها در تاریخ این باشگاه بی نظیر است بلکه در فوتبال ایران سابقه نداشته و پرسپولیس این مسیر را پس از برانکو با یحیی گل محمدی ادامه داد. تیم پرسپولیس در فصل ۱۳۹۶-۹۵ توانست پس از ده سال دوباره عنوان قهرمانی در لیگ برتر فوتبال ایران را بدست آورد و پس از آن و به مدت چهار سال دیگر این عنوان را تکرار کند. جستارهای وابسته. باشگاه فوتبال پرسپولیس پیشینه باشگاه فوت
بال پرسپولیس لیگ قهرمانان آسیا جام قهرمانی فوتبال ایران جام باشگاه های تهران جام تخت جمشید جام قدس لیگ برتر خلیج فارس جام حذفی فوتبال تهران جام حذفی فوتبال ایران سوپر جام فوتبال ایران ساختار لیگ فوتبال ایران فوتبال در ایران
در آناتومی دستگاه گوارش انسان، دو خمش پس روده یا خم پس روده یا خمیدگی در روده بزرگ عرضی وجود دارد. خم پس روده سمت راست به خمش کبدی و خم پس روده سمت چپ به عنوان خمش طحال نیز شناخته می شود. توجه داشته باشید که «راست» به سمت راست تشریحی بیمار اشاره دارد که ممکن است در سمت چپ نمودار به تصویر کشیده شود. ساختار. خمش پس روده راست. خمش پس روده راست یا خمش کبدی (همان طور که در کنار کبد است) خمش شدید بین پس روده بالارو و پس روده افقی است. خمش کبدی در چارک بالای راست شکم انسان قرار دارد. خون را از سرخرگ روده بندی بالایی دریافت می کند. خمش پس روده چپ. خمش پس روده چپ یا خمش طحال (از آنجایی که نزدیک به طحال است) خمش شدید بین پس روده افقی و پس روده پایین رو است. خمش طحال از شاخه های انتهایی سرخرگ رده بندی بالایی و سرخرگ رده بندی پایینی خون دوگانه دریافت می کند.
کانتری اصیل (به انگلیسی: Pure Country) یک فیلم وسترن، درام و موزیکال آمریکایی محصول سال ۱۹۹۲ به کارگردانی کریستوفر کین با بازی جرج استریت (در اولین بازیگری) لزلی ان وارن، ایزابل گلسر و کایل چندلر است. این فیلم دو دنباله بنام "کانتری اصیل ۲" (۲۰۱۰) و "" (۲۰۱۷) دارد. تولید. این فیلم در سال ۱۹۹۱ در سراسر تگزاس فیلمبرداری شد. بازخوردها. این فیلم پس از اکران عمدتاً نقدهای منفی دریافت کرد، اما منتقدان به جنبه های خاصی از فیلم پاسخ مثبت دادند. امتیاز ۴۱٪ در راتن تومیتوز، بر اساس ۲۲ بررسی، با میانگین امتیاز ۴٫۷ از ۱۰ است.
کانتری اصیل ۲: استعداد (به انگلیسی: Pure Country 2: The Gift) یک فیلم موزیکال و وسترن آمریکایی محصول سال ۲۰۱۰ به کارگردانی کریستوفر کین است. این فیلم دنباله ای مستقل برای کشور پاک (۱۹۹۲)، دومین قسمت از مجموعه فیلم های کشور پاک می باشد و هنرمند موسیقی کانتری کاترینا ایلام نقش آفرینی می کند. فیلمبرداری بیشتر در نشویل، تنسی در سال ۲۰۰۹ انجام شد و سرانجام در ۱۵ اکتبر ۲۰۱۰ در ایالات متحده نمایش داده شد.
"این مقاله در حال ترجمه از ویکی انگلیسی است لطفا حذف نشود." هوش مجازی () اصطلاحی است که به هوش مصنوعی در دنیای مجازی نسبت می دهند. بسیاری از دنیاهای مجازی دارای گزینه هایی برای آواتارهای پایدار هستند که اطلاعات، آموزش، ایفای نقش و تعاملات اجتماعی را ارائه می دهند. غوطه ور شدن در دنیاهای مجازی، یک پلتفرم برای هوش مجازی فراتر از الگوی سنتی رابط های کاربری گذشته فراهم می کند. آنچه که آلن تورینگ به عنوان معیار تفاوت بین هوش انسانی و هوش مصنوعی تعیین کرد، بدون تأثیرات بصری انجام شد. با ربات های هوش مجازی جدید، هوش مجازی به محدودیت های آزمون های گذشته عبور کرده و به سطح جدیدی از توانایی ماشین در اظهار هوش دست یافته است. ویژگی های غوطه وری در این محیط ها عناصر غیرکلامی را فراهم می کنند که بر واقع گرایی ارائه شده توسط عامل های هوش مجازی تأثیر می گذارند. هوش مجازی نقطه تلاقی دو فناوری زیر است: هوش مصنوعی (AI) شاخه ای از علوم کامپیوتر است که هدف آن ایجاد ماشین های هوشمندی است که قادر به انجام وظایفی هستند که معمولاً به هوش انسانی نیاز دارند. فناوری هوش مصنوعی به دنبال تقلید رفتار و هوش انسان از طریق الگوریتم های محاسبا
تی و تجزیه و تحلیل داده ها است. در قلمرو هوش مصنوعی، یک حوزه تخصصی به نام هوش مجازی (VI) وجود دارد که در محیط های مجازی برای شبیه سازی تعاملات و پاسخ های انسان مانند عمل می کند. مثال هایی از کاربرد هوش مجازی. Northrop Grumman یک فرصت آموزشی مجازی را به دلیل هزینه های غیرقابل تحمل در دنیای واقعی و خطرات مربوط به خنثی کردن بمب ایجاد کرد. با تکرار یک سیستم پیچیده بدون نیاز به یادگیری کدهای پیشرفته، ربات مجازی هیچ خطر حادثه زا، خطرات ایمنی کارآموز، یا محدودیت دسترسی ندارد. ناسا از جمله شرکت هایی است که از فناوری های هوش مصنوعی MyCyberTwin استفاده کرده است. آنها از آن برای مریخ نورد فونیکس در دنیای مجازی Second Life استفاده کردند. MyCyberTwin از یک نمایه برنامه ریزی شده برای انتقال اطلاعات در مورد مریخ نورد Phoenix استفاده کرد تا به مردم بگوید چه کاری انجام می دهد و هدف آن چیست. دانشگاه فلوریدا پروژه "چین دوم" را به عنوان یک تجربه آموزشی فراگیر برای یادگیری نحوه تعامل با فرهنگ و زبان در یک کشور خارجی توسعه داد. دانش آموزان در محیطی که چالش های نقش آفرینی همراه با حساسیت های زبانی و فرهنگی که در طول مأموریت های دیپ
لماتیک در سطح کشور یا در زمان های درگیری بالقوه یا بی ثباتی در منطقه درگیر می شوند. آموزش مجازی به شرکت کنندگان فرصت هایی برای دسترسی به اطلاعات، شرکت در سناریوهای یادگیری هدایت شده، برقراری ارتباط، همکاری و ایفای نقش می دهد. در حالی که چین کشور نمونه اولیه بود، این مدل را می توان برای استفاده با هر فرهنگی تغییر داد تا به درک بهتر تعاملات اجتماعی و فرهنگی کمک کند و ببیند دیگران چگونه فکر می کنند و اعمالشان به چه معناست. واقعیت افزوده(Extreme Reality) آموزش مجازی را برای آزمایش تفکر انتقادی با پرستاری که روش های آموزش دیده را برای شناسایی داده های حیاتی برای تصمیم گیری و انجام مراحل صحیح برای مداخله انجام می دهد، توسعه داد. ربات ها طوری برنامه ریزی شده اند که به اقدامات پرستار پاسخ دهند و در صورتی که پرستار اقدامات صحیح را انجام دهد، وضعیت بیمار بهبود می یابد.
میلاد حاتمی یک چهره مشهور اینستاگرامی و یکی از متهمان گردانندگان شبکه قمار و پولشویی در ترکیه بود. زندگی. میلاد حاتم آبادی فراهانی معروف به میلاد حاتمی، متولد ۱۳۶۰ در تهران است. او به همراه همسر و فرزندش در ترکیه زندگی می کرد. او در اینستاگرام بیش از ۴ میلیون دنبال کننده داشت و در شبکه های اجتماعی از زندگی خود، گزارش می فرستاد. او مدت ها در صفحه خود، سایت های قمار و شرط بندی را تبلیغ می کرد. فعالیت اصلی او در عرصه کازینو و قمار بود. حاتمی و همسرش به صورت پناهنده در ترکیه زندگی می کردند و قصد داشتند تا با خرید خانه، تابعیت ترکیه را کسب کنند. حاتمی از همکاران امیرشقاقی، دیگر متهم پولوشویی محسوب می شد. او یک مرتبه به خاطر استفاده غیرقانونی از ماشین پلیس و انتشار فیلم از این اقدام، توسط پلیس ترکیه بازداشت شده بود. حاتمی در یک ویدیو که از محسن افشانی منتشر کرده بود، او را وادار کرد تا به خاطر انتشار پست ها و مطالبی علیه او و خانواده اش، اظهار پشیمانی کند. بازداشت در سال ۱۳۹۹. حاتمی در دی ماه ۱۳۹۹ توسط اینترپل در ترکیه بازداشت شد. نام رسمی او در لیست قرمز پلیس اینترپل نیست و دلیل بازداشت او توسط پلیس ترکیه مشخص نشد
ه است. او در ۱۹ اسفند همان سال به ایران مسترد شد. همسر حاتمی مدعی شد که وی در مبادله زندانیان بین ایران و ترکیه، به ایران مسترد شده است. اتهامات اولیه ای که توسط رسانه ها به او وارد شده بود، «کلاهبرداری، کسب ثروت با روش های غیراخلاقی و ترویج بی اخلاقی» بود. رئیس پلیس بین الملل ناجا، اتهام حاتمی برای استرداد را اغفال نوجوانان ۱۵ تا ۱۷ ساله اعلام کرد. در شهریور ۱۴۰۰، صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران، در مستندی با عنوان شاخ، اعتراف های میلاد حاتمی را پخش کرد که به عقیده بسیاری، به اجبار از وی اخذ شده بود. وکیل حاتمی، پخش گزینشی اعترافات او را مدعی شد. «مرکز بررسی جرایم سازمان یافته سایبری» زیر نظر سپاه پاسداران جمهوری اسلامی ایران نیز در بیانیه ای که در همان ماه منتشر کرده بود، حاتمی را به «فعالیت تبلیغی علیه نظام»، «توهین به مقدسات اسلامی»، «روابط نامشروع»، «نشر محتوای مبتذل و مستهجن در فضای مجازی»، «تجاهر به فسق»، «دعوت مردم، به ویژه نوجوانان و جوانان به فساد و فحشا»، «عضویت در شبکه سازمان یافته قمار»، «کلاه برداری»، «پول شویی» و «کسب درآمد از محل نامشروع» متهم کرده بود. پرونده میلاد حاتمی در دادگاه های ایران م
ورد بررسی قرار گرفت. بنابر اعلام مرکز رسانه قوه قضاییه ایران در روز پنج شنبه، ۲۳ تیر ۱۴۰۱، کیفرخواست حاتمی با اتهام «افساد فی الارض» صادر و به شعبه ۱۵ دادگاه عمومی و انقلاب تهران ارجاع داده شده است. اتهام او در این پرونده، «افساد فی الارض از طریق اشاعه فساد به صورت گسترده و اخلال در نظام پولی و ارزی کشور حداقل به مبلغ بیش از نیم میلیون دلار (۵۵۰ هزار و ۲۹۰ دلار) و پولشویی به همین میزان و دایر کردن مرکز قمار و تشویق به فساد» اعلام شده است. دادگاه های حاتمی به ریاست قاضی صلواتی برگزار می شد. در آخرین کیفرخواست صادره برای حاتمی، عناوین اتهامی او «افساد فی الارض از طریق اشاعه فساد به صورت گسترده، اخلال در نظام پولی و ارزی از طریق خروج مبالغی از سیستم پولی کشور به مراکز قمار و تبدیل آن به ارز به خارج از کشور، دایر کردن مرکز قمار، تشویق به فساد با توجه به اقدامات مخرب در فضای مجازی و گسترش بی بند و باری، اقدامات ضد اخلاقی و ضد انسانی» آمده است. در کنار نام او در این کیفرخواست، ۲۱ نام دیگر نیز وجود دارد. برخی رسانه ها خبر از محکومیت او به اعدام را منتشر کردند که توسط وکیل او تأیید نشد. در ۲۶ اسفند ۱۴۰۲، وکیل حاتمی ا
ز نوشتن توبه نامه توسط موکلش خبر داد.
جنبش های سیاسی-اجتماعی و ایدئولوژی های فمینیسم در رسانه های مختلف نمود پیدا کرده است. این رسانه ها شامل روزنامه، ادبیات، رادیو، تلویزیون، رسانه های اجتماعی، فیلم و بازی های ویدئویی است. رسانه ها برای موفقیت بسیاری از جنبش های فمینیستی ضروری بوده اند. تاریخچه. تاریخچه فمینیسم به قرن نوزدهم برمی گردد و تا امروز ادامه دارد. فمینیسم را می توان به سه بخش متمایز تقسیم کرد: موج اول، موج دوم و موج سوم. اصطلاحات «حق رأی» و «فمینیست» به جنبش های مختلف، به ویژه در اوایل دهه ۱۹۰۰ اشاره دارد. رأی دهندگان به دنبال ایجاد امکان رأی دادن برای زنان در انتخابات بودند، اما این ایده را نیز تقویت کردند که زنان باید خانه دار بمانند (مراقبت از خانه، خانواده و جامعه). از سوی دیگر، فمینیست ها نه تنها از حق رأی حمایت می کردند، بلکه از زنان نیز برای برخورداری از «سطح مشارکت، استقلال اقتصادی، و آزادی های اجتماعی و جنسی مردان» حمایت می کردند (فین، ۲۰۱۲). موج اول فمینیسم. موج اول فمینیسم به جنبش فمینیستی قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم اشاره دارد. در این زمان، زنان کنترل کمی بر زندگی خود داشتند. عموماً زنان خانه دار بی سواد و فاقد درآمد مالی
و حقوق اقتصادی بودند. زندگی آن ها بسیار محدود بود و باعث ایجاد نارضایتی آن ها در محدود شدن به نقش هایی مانند مادری یا همسری می شد. فمینیست های آن زمان (عمدتاً زنان سفیدپوست طبقه متوسط) بر ناتوانی های قانونی زنان، به ویژه حق رأی زنان تمرکز داشتند. اولین موج در کنوانسیون سنکا فالز در سال ۱۸۴۸ آغاز شد، که در آن الیزابت کدی استانتون پیش نویس اعلامیه سنکا فالز را تهیه کرد. بیانیه راهبردها و فلسفه های سیاسی فمینیسم را تشریح کرد. رأی داران با هم کار کردند تا زنان بیشتری را به آرمان خود جذب کنند، آن ها مخالف روش های سنتی مانند تبلیغات و لابی گری بودند که قبلاً در جریان دوره بازسازی ایالات متحده آمریکا و مخالفت با بردگی آموخته شده بود. موج اول توسط بیداری بزرگ دوم، که به زنان اجازه می داد نقش های رهبری بیشتری در جامعه داشته باشند، و جنبش های لغو و اعتدال ایجاد شد. زنان عموماً از این جنبش ها کنار گذاشته شدند و همین امر باعث شد که حق رأی طلبان خواستار حق رأی زنان شوند. با این حال، همه خود را فمینیست نمی دانستند. آن ها مشتاق حق رأی بودند، اما طرف دار برابری جنسیتی نبودند. حق رأی طلبان و فمینیست ها اولین موفقیت خود را با
تصویب قانون دارایی زنان متأهل در سال ۱۸۶۰ در نیویورک به دست آوردند که مالکیت دارایی را برای زنان قانونی کرد. آن ها همچنین زمانی که کنگره متمم نوزدهم قانون اساسی را در سال ۱۹۲۰ تصویب کرد، به موفقیت دست یافتند که به زنان حق رأی می داد. استفاده موج اول فمینیسم از رسانه. پیام فمینیست ها در دوران موج اول فمینیسم عمدتاً از طریق روزنامه و سایر رسانه های چاپی مانند جزوه ها و بولتن ها منتشر شد. موج دوم فمینیسم. فمینیست ها با تشکیل سازمان های فقط زنان، مانند سازمان ملی زنان (NOW) و انتشار مقالاتی که از برابری زنان حمایت می کردند، مانند «پیچ مانیفست» تلاش کردند توجه ها را جلب کنند. فمینیست های رادیکال این ایده را ترویج کردند که «جنسیت یک مقوله مطلق است نه نسبی». تصویر اولیه این دیدگاه شامل بیانیه اس.سی.یو. ام والری سولاناس است که در سال ۱۹۶۷ نوشته شده است. تمرکز اصلی قانون گذاری این موج بر تصویب اصلاحیه متمم حقوق برابر بود که برابری اجتماعی را بدون توجه به جنسیت تضمین می کرد. متمم حقوق برابر برای تصویب به کنگره رفت، اما تصویب نشد. گفته می شود که موج دوم در اوایل دهه ۱۹۸۰ با بحث در مورد جنسیت و پورنوگرافی پایان یافت، موض
وعاتی که در طول موج سوم مورد بحث قرار گرفت. با فناوری پیشرفته تر در موج دوم، فمینیست ها از روزنامه ها، تلویزیون، رادیو و مقالات برای انتشار پیام خود استفاده کردند. قبل از سال ۱۹۶۰، هم زنان و هم مردان واقعیت نقش های سنتی جنسیتی و خانوادگی را پذیرفته بودند. اما هنگامی که موج دوم فمینیسم آغاز شد، زنان این نقش ها را هم در خانه و هم در محل کار به چالش کشیدند. (بک، ۱۹۹۸). "راز زنانه" (۱۹۶۳) کتاب بتی فریدان، به دلیل بحث در مورد نارضایتی زنان (سفیدپوست طبقه متوسط) «با نقش های جنسیتی محدود و احساس انزوا در حومه شهر، جنبش موج دوم را تحریک کرد» (مندس، ۲۰۱۱). استفاده موج دوم فمینیسم از رسانه ها. در این دوره (حدود دهه های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰) بود که تصویر زنان در تلویزیون با نمایش انرژی جنسی و سیاست او، در حال تغییر بود (داگلاس، ۱۹۹۴). قبل از این زمان، جنسیت زنان یک موضوع «تابو» در نظر گرفته می شد، و تلویزیون باعث ایجاد یک تغییر انقلابی در تصویر زنان شد. نمونه هایی از این نقش های مختلف زن عبارتند از: مورتیشیا آدامز ("خانواده آدامز")، سامانتا استیونز ("جادو شده")، و مری ریچاردز ("نمایش مری تایلر مور"). همه زنان فوق الذکر یا به نوع
ی جادوگر بودند، یا یک شخصیت زن قوی بودند که با نقش های کلیشه ای خانه دار در دهه ۱۹۵۰ تفاوت داشتند. علاوه بر این، بسیاری از نقش ها در این دوران، زن را مستقل نشان می دادند، بنابراین نیازی به مرد نداشتند. موج سوم فمینیسم. فمینیسم موج سوم از اوایل دهه ۱۹۹۰ شروع شد و تا کنون ادامه دارد. این جنبش در پاسخ به شکست های فرضی و انتقاد از جنبش موج دوم رشد کرد. اهداف جنبش از موج دوم گسترش یافت تا بر ایده هایی مانند نظریه لزبین، لغو نقش ها و کلیشه های جنسیتی، و دفاع از کار جنسی، پورنوگرافی و مثبت اندیشی جنسی تمرکز کند. این جنبش بر زنان همجنس گرا و آمریکایی آفریقایی تبار متمایز از فمینیست های سنتی تمرکز دارد و بسیاری از مفاهیم سنتی را کمرنگ کرده است، مانند مفاهیم جنسیت، دگرجنس گراهنجاری، و «زن بودن جهانی». این گفتگو در شبکه های اجتماعی در مورد زنانگی، درک «قتصاد سلبریتی» را تقویت کرده است. (کلر) استفاده موج سوم فمینیسم از رسانه. فمینیسم موج سوم برای گسترش اهداف خود بیشتر به رسانه های اجتماعی وابسته است. رسانه های اجتماعی مانند توییتر و فیس بوک به طور مداوم پیام های فمینیستی پوشش می دهند و کمپین هایی با هشتگ به طور پیوسته بر
ای انتقال ایده های فمینیستی پخش می شوند. بسیاری از برنامه های تلویزیونی همچنین زنان مسلط و قوی را به نمایش می گذارند و این ایده را تشویق می کنند که زنان با مردان برابر هستند (نشویل، نارنجی مد جدید است، و بافی قاتل خون آشام ها. پرس (۲۰۱۱) نوشت که فمینیسم موج سوم بیشتر بر آزادی جنسی زنان تمرکز دارد، که با موج دوم فمینیسم فاصله زیادی داشته است. نابرابری هایی مانند «شکاف ارگاسم» هنوز وجود دارد (آرمسترانگ، انگلستان و فوگارتی، ۲۰۱۰)، که نابرابری های جنسی بین مردان و زنان را در رابطه با ارضای جنسی توصیف می کند. رسانه ها همچنین به مخالفت با وجود آزادی جنسی زنان ادامه می دهند، و با استفاده مداوم از کلمه «فاحشه» و همچنین تأکید بر اهمیت باکرگی که اغلب در فرهنگ عامه به کار می رود، به این مخالفت اشاره می کنند رسانه های جمعی. اگرچه هدف بیشتر روزنامه نگاران ایجاد دیدگاهی عینی از سوژه های خود است، فمینیسم مدت هاست که به صورت منفی به تصویر کشیده شده است. تصویر فمینیسم با این ایده تقویت می شود که به نظر می رسد رسانه ها مخالفش هستند. چسباندن دوباره زنان به مردان نقش هایی را ایجاد می کند که عمدتاً منفی هستند. مطالعه ای توسط لیند
و سایو (۲۰۰۶) نشان داد که فمینیست ها به ندرت در رسانه ها ظاهر می شوند. آنها اغلب متفاوت از زنان «معمولی» به تصویر کشیده می شوند و فعالیت های روزمره انجام نمی دهند، بلکه با فعالیت ها و رویدادهای عمومی مرتبط هستند. فمینیست ها به عنوان قربانی به تصویر کشیده نمی شوند و در مقایسه با زنان معمولی بیشتر با جنبش زنان و اهداف آن ها مرتبط هستند (به این معنی که اگر زنی برچسب «فمینیست» نداشته باشد، با وجود زن بودن، با جنبش مرتبط نیست). کریدون (۱۹۹۳) نوشت، «فمینیست ها دائماً منحرف جنسی، گروهی که از مردان متنفرند و از بین بردنده «ارزش های خانوادگی» در نظر گرفته می شوند.» در رسانه ها، اصطلاح فمینیسم اغلب با اصطلاح «خانواده» مخالف است؛ با این ایده که فمینیست ها نمی توانند زن خانواده باشند. این تصویر منفی در طول دهه ها باعث شده است که بسیاری از زنان جوان ایده فمینیسم را رد کنند. (جونز، ۱۹۹۲). اکثر تصمیم گیرندگان رسانه ها مرد هستند، اگرچه زنان شروع به ورود به عرصه روزنامه نگاری کرده اند. جنبش زنان معاصر عمدتاً از طریق رسانه های جریان اصلی نادیده گرفته شده است. مسابقه دوشیزه آمریکا در سال ۱۹۶۸ یکی از اولین موارد برجسته ای بود ک
ه به اطلاع عموم رسید. برچسب زدن به فمینیست ها با عبارات تحقیرآمیز روشی برای ساکت کردن حامیان آن و ترویج ترس از صحبت کردن بوده است. فلورا دیویس (۱۹۹۱) در کتاب خود به نام "جنبش کوه: جنبش زنان در آمریکا" نوشت که پوشش رسانه ای جنبش فمینیستی لزوماً منفی نبود، زیرا این رسانه ها بودند که جنبش را در سال ۱۹۶۹ مورد توجه قرار دادند. علاوه بر این، دیویس اشاره می کند که رسانه ها منبعی هستند که مسائل، قهرمانان و فعالیت های جنبش را تبلیغ می کنند و به جنبش اجازه می دهند تا به افرادی دسترسی پیدا کند.
بیمارستان کوالالامپور (، مخفف: HKL) بزرگ ترین بیمارستان عمومی دولتی مالزی در کوالالامپور، پایتخت مالزی است. این بیمارستان که در سال ۱۸۷۰ تأسیس شد، یک مؤسسه غیرانتفاعی است و به عنوان بیمارستان مرجع سیستم مراقبت های بهداشتی عمومی مالزی فعالیت می کند. بیمارستان کوالالامپور به عنوان بیمارستان مرکز مراقبت های عالی انجام وظیفه می کند. این بیمارستان در زمین باکیفیتی از شهر به مساحت ۱۵۰ هکتار قرار دارد که مشتمل بر ۸۴ بخش و ۲٬۳۰۰ تخت بوده که باعث شده تا به یکی از بزرگ ترین بیمارستان های جهان تبدیل شود. بیش از ۹۰ درصد از مجموع تخت ها در این بیمارستان به بیماران نیازمند یارانه دولتی اختصاص داده شده است که دسترسی به یک فرم استاندارد بین المللی خدمات درمانی مقرون به صرفه را فراهم می کند.