Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آغاز جنگ های صلیبی در واقع به برخی زنان امکان داد تا آرزوهای معنوی خود را محقق کنند و از مکان های مقدس دیدن کنند. سیبلا، همسر تی یری آلزاس، کنت فلاندر، گویا تصمیم گرفت پس از اولین سفرش به شرق، در صومعه بیتانی (در کرانهٔ باختری کنونی) بماند تا شوهرش بدون وی عازم خانه شود. تداوم حضور لاتین در سرزمین مقدس پس از موفقیت در نخستین جنگ صلیبی نیز، سفر به اراضی مقدس را برای زنان دست یافتنی تر کرد. گروه هایی نظامی مانند فرقه های نظامی جامعهٔ رهبانی با هدف کمک و محافظت از زائران تأسیس شدند و جمعیت مستقر، پیوندهای مسیحیان غرب را برقرار کردند. کنتس ارمنگارد بریتانی در طول نخستین جنگ صلیبی به عنوان نایب السلطنه برای شوهرش، آلن چهارم، عمل کرد و پس از اینکه او در سال ۱۱۱۲ به صومعه رفت، با وجود تمایل خودش برای پیوستن به صومعه، همچنان به اداره دوک نشین کمک کرد. او سرانجام در سال ۱۱۳۰ در دیژون حجاب بر سر کرد اما در سال ۱۱۳۲ برادر ناتنی اش، فولک، پادشاه اورشلیم از او دعوت کرد تا از اراضی مقدس دیدن کند. اگرچه او در میانه دهه ۶۰ عمرش بود، از این فرصت استفاده کرد تا به شرق سفر کند و مدتی را در نابلس و در کلیسای سنت آن، اورشلیم گذر
اند و پیش از سال ۱۱۳۵ به بریتانی (منطقه ای در فرانسه امروزی) بازگشت. نقش زنان. زنان و همراهی مردان. بر اساس روایت آثار مقارن با جنبش صلیبی، زنان عمدتاً همراه با مردان خانواده خود در کارزارهای صلیبی حاضر می شدند. بسیاری از زنان طبقات متوسط و پایین چاره ای جز همراهی نداشتند؛ زیرا در صورت ماندن، با فقر مواجه می شدند. برخی از رهبران جنگ های صلیبی همسران خود را به عنوان نایب السلطنه در قلمرو و اراضی خود نگه می داشتند، در حالی که بسیاری با همسرانشان عازم شرق شدند. بالدوین بولون که بعداً با عنوان بالدوین اول، پادشاه اورشلیم شد، توسط همسرش گادهیلد توسنی همراهی می شد که در طول سفر فوت کرد؛ رمون دو سن-ژیل با همسرش الویرا کاستیا سفر کرد. در جنگ های صلیبی بعدی، ملکه ها نیز مردان خود را همراهی کردند؛ مانند الینور آکیتن که لوئی هفتم فرانسه را در جنگ صلیبی دوم همراهی کرد یا ریچارد یکم انگلستان که خواهرش جوآنا و همسر آینده اش برنگاریا ناوار او را در جنگ صلیبی سوم همراهی کردند. زنان اشراف زاده به دلایل معنوی مشابه مردان در این کارزارهای زیارتی شرکت می کردند اما همچنین برای منافع خانواده خود نیز اقدام می کردند. جوآنا سیسیل احت
مالاً با همسر متوفایش پادشاه ویلیام دوم صلیب را برداشته بود و ریچارد یکم انگلستان خواهرش جوآنا را همراه خود آورد زیرا به جهیزیه او برای تأمین مالی سفر نیاز داشت. آنها در مواقع بحرانی از جانب همسرانشان عمل می کردند؛ مانند ملکه مارگارت پرووانسی که در زمان اسارت همسرش لوئی نهم طی جنگ صلیبی هفتم، دستور آماده سازی ده کشتی جنگی و تعداد زیادی سربازان مسلح داد تا به کمک پادشاه بروند. او همچنین با خرید مواد غذایی با هزینه هنگفت، ایتالیایی ها را متقاعد ساخت تا از شهر دمیاط محافظت کنند؛ با این استدلال که «اگر شهر از دست برود، پادشاه و تمام کسانی که اسیر شده اند، از دست خواهند رفت.» در جبهه مقابل، زنان مسلمان نیز نقش های مهمی ایفا می کردند. نمونه بارز آن ملکهٔ ایوبیان در مصر، شجر الدر بود که در زمان مذاکرات آزادی لوئی نهم، رهبری حکومت ایوبیان در مصر را بر عهده داشت. هنگامی که همسرش سلطان مصر، الصالح ایوب در نوامبر ۱۲۴۹ در اردوگاه نظامی به دلیل بیماری درگذشت، شجرالدر با همکاری جمال الدین محسن، فرمانده سواره نظام مملوک و امیر فخرالدین، فرمانده ارتش سلطان، مرگ سلطان را مخفی نگه داشت تا وارث و پسرخوانده اش، معظم غیاث الدین ت
وران شاه، از حصن کیفا برسد. پس از شکست صلیبیون، توران شاه خواستار تحویل گنجینه سلطان متوفی و جواهرات شجر الدر شد اما او منکر داشتن آن گنجینه شد و به ممالیک بحری (مملوکان) متوسل شد. در حالی که مذاکرات برای آزادی لوئی نهم به تعویق افتاده بود، در ۲ مه ۱۲۵۰ مملوکان توران شاه را به قتل رساندند و دو روز بعد، شجر الدر به عنوان مادر پسر سلطان الصالح، الخلیل و در غیاب وارثان دیگر، به عنوان سلطان اعلام شد. مذاکرات با لوئی نهم از سر گرفته شد و او مجبور شد شهر دمیاط در مصر را که در طی محاصره دمیاط در سال ۱۲۴۹ تصرف کرده بود، در سال بعد به عنوان باج به ایوبیان تسلیم کند. زنان کمتر شناخته شده نیز همسران خود را همراهی می کردند اما نام آنها معمولاً در منابع ثبت نشده است؛ مگر در اسناد حقوقی مانند وصیت نامه ها یا کمک های مالی. به عنوان مثال، هروه دو دونزی، کنت نورز و همسرش ماتیلد د کورتنی در سپتامبر ۱۲۱۸ درست قبل از شروع جنگ صلیبی پنجم، وصیت نامه مشترک خود را در جنوا تنظیم کردند؛ در حالی که کاترین، همسر ژیل برتو، لرد اودانبورگ در برابانت، همسر خود را همراهی کرد و در سال ۱۲۱۹ در طول محاصره دمیاط، آنها با هم هدیه ای به فرقه تتونی
ک، یکی از فرقه های نظامی-مذهبی برجسته جنگ های صلیبی پس از شوالیه های معبد و مهمان نواز، اهدا کردند. زنان و کشنگری مستقل. برخی زنان اشراف زاده در جنگ های صلیبی با تکیه به جایگاه و مقام خود حضور داشته و نقش آفرینی کردند. برای نمونه، در سال ۱۱۴۸ میلادی، ارمنگارد نایب کنت ناربون به همراه عمویش برنگر، راهب لاگراس، نیروهایی را برای محاصره ترتسا رهبری کرد؛ هرچند اطلاعات دقیقی از نقش او در عملیات محاصره وجود ندارد. زنان دیگری همچون ملیساند ملکه اورشلیم، در دفاع از قلمرو خود نقش فعال داشتند؛ او در سال ۱۱۵۷ میلادی قلعه الحبیس را از مسلمانان بازپس گرفت. سیبیلا نوه ملیساند نیز پس از اسارت همسرش گی لوزینیان در نبرد حطین، از شهر اشکلون با همراهی پاتریارک اورشلیم در برابر صلاح الدین دفاع کرد. دیگر زنان اشراف زاده در اراضی مقدس یا محل وقوع جنگ های صلیبی، اگرچه شخصاً در میدان جنگ حاضر نمی شدند اما در تدارک و سازماندهی نیروها نقش داشتند. سیسیلیا د له بورک، بیوه راجر سالرنو، شاهزاده انطاکیه که از بزرگان قلمروی انطاکیه بود، احتمالاً در سازماندهی دفاع از انطاکیه در سال ۱۱۱۹ پس از کشته شدن همسرش در نبرد با ایلغازی ابن ارتق مسلمان
کمک کرده است. اشیوا د بورس، بانوی الجلیل، از قلعه طبریه (در بلندی های جولان) به مدت یک هفته از ۲۷ ژوئن تا ۵ ژوئیه ۱۱۸۷ در برابر محاصره صلاح الدین دفاع کرد و تنها پس از شکست نیروهای کمکی به رهبری شاه گی در حطین در ۴ ژوئیه تسلیم شد. همچنین کاترین برانشویک-لونبورگ، نایب السلطنه ساکسونی در سال ۱۴۲۷، در غیاب همسرش فریدریش وتین، نیروهایی را برای مبارزه با هوسی ها گردآوری کرد. زنان مجرد و غیراشرافی نیز در جنگ های صلیبی حضور داشتند؛ اگرچه اطلاعات کمتری دربارهٔ آنها در منابع تاریخی ثبت شده است. برخی از این زنان به عنوان خدمتکار همراه صلیبیون بودند یا زنانی بودند که محافظان مرد خود، اعم از همسر، پدر یا کارفرما را در طول سفر از دست داده بودند. زنان مسن در اردوگاه های صلیبیون نقش های عملی و مذهبی داشتند؛ به گفته آمبرواز، ریچارد یکم انگلستان تنها به زنان مسن زائر که به عنوان رختشوی کار می کردند، اجازه همراهی با ارتش خود را در عکا در سپتامبر ۱۱۹۱ داد. همچنین عمادالدین اصفهانی، دبیر صلاح الدین ایوبی، نوشته است که اردوگاه های صلیبیون پر از زنان مسنی بود که میل جنسی نیروهای صلیبی را برمی انگیختند. جنبش های مردمی صلیبی مانند ج
نگ صلیبی کودکان در سال ۱۲۱۲ و جنگ های صلیبی چوپانان در سال های ۱۲۵۱ و ۱۳۲۰ نیز شامل زنان غیراشرافی بود. شرکت کنندگان اصلی در «جنگ صلیبی کودکان» جوانان، مردان و زنان بودند — برخی منابع تصریح می کنند که آنها خدمتکار بودند — اما شامل بزرگسالان، زنان بالغ و نوزادان نیز می شد. منابع معاصر اشاره کرده اند که پس از فروپاشی این جنبش، بسیاری از دخترانی که باکره رفته بودند، باردار بازگشتند. در جنبش پاستورو در سال ۱۲۵۱، منابع بیشتر بر مردان شرکت کننده تأکید داشتند اما به ازدواج های انجام شده و اعطای صلیب به «همه کسانی که می خواستند آن را بپذیرند، چه زن، چه کودک و چه مرد» اشاره کرده اند. در سال ۱۳۲۰ نیز جنبش پاستورو شامل زنان و افراد از تمام سنین بود که هدف اعلام شده آنها سفر به سرزمین مقدس و شکست مسلمانان بود. زنان و نیابت حکومت. در ایامی که مردان حاضر در جنبش صلیبی، در طول کارزارها و نبردها جان خود را از دست می دادند، زنان آنها در آزادی نسبی زندگی می کردند. به طور عمومی زنان عمر طولانی داشتند و در غیاب همسر، به عنوان نایب، اموال، قلمرو و فرزندان همسران خود را کنترل و هدایت می کردند. همچنین در این دوره، زنان بیوه به درجه
ای از استقلال می رسیدند که پیش از این فاقد آن بودند؛ این امر به آنها اجازه کنترل اموال شخصی، فرصت ریاست بر محکمه ها و امورات تجاری، و ایفای نقش های سیاسی و حتی نظامی را می داد که در تضاد مستقیم با هنجارهای جنسیتی اروپای آن دوره بود. همان طور که بیشتر و بیشتر اموال در دستان آنها متمرکز می شد، این مسئله بیش از پیش آشکار می شد که زنان یکی از دلایل اصلی «تداوم» دولت های صلیبی در شامات و اوترمر محسوب می شدند. افزون بر این، برای بسیاری از زنان در اوترمر، ازدواج راهی برای پیشرفت اجتماعی و مالی بود که به آنها اجازه می داد هم زمان با زنده بودن شوهرشان از نظر اجتماعی در جایگاه بالاتری قرار گیرند و حتی پس از مرگ همسرشان، املاک و قلمروهای آن را در اختیار گیرند. به عنوان مثال، آگنس کورتنی که در اصل یکی از اشراف زادگان قلمروی ادسا بود، چندین بار ازدواج کرد و تا زمان مرگش در سال ۱۱۸۶ «... بانوی اول پادشاهی [اورشلیم]، همسر ارباب صیدون، بانوی بیوه رمله و بانوی تورون براساس حق خودش» بود. در نتیجه این ازدواج های مجدد مکرر، شاهزادگان و کنتس های بیوه اموال قابل توجهی را به شوهران بعدی خود منتقل می کردند و معمولاً به عنوان امتیاز
ی دیده می شدند که مردان اروپایی خانه هایشان را بخاطر آن و اموالشان در شامات ترک می کردند. بر اساس محکمه های اوترمر، نیمی تا یک سوم دارایی های متوفی به بیوه تعلق می گرفت، در حالی که بخش دیگر برای فرزندان یا وارثانش حفظ می شد. این سیستم عواقبی هم برای قلمروهای صلیبی و هم برای اروپا داشت. در اروپا، زمین عمدتاً از طریق حق نخست زادگی در این دوره منتقل می شد که خود ساختار قدرت را ثابت تر می کرد، و جهیزیه بیشتر مبتنی بر پول می شد تا زمین در خاندان یا خانواده باقی بماند. در مقایسه، در اوترمر، زمین ها اغلب به کنترل پادشاهی برمی گشت پیش از آن که فرصتی برای اشراف باشد تا خاندان های خود را پایه گذاری و تثبیت کنند، چرا که آنها یا کشته می شدند یا می مردند، و این امر به پادشاهی اجازه می داد درجه بالاتری از کنترل را نسبت به اروپا برای خود حفظ کند. زنان و جنگاوری. در طول جنگ های صلیبی، به طور معمول زنان (عموماً نجیب زادگان) از خط مقدم نبردها و جنگ ها دور نگه داشته می شدند و در عوض در مکان های امن مانند قصرها یا خارج از اردوگاه های جنگی اقامت می کردند. برنگاریا ناوار و جوآنا، همسر و خواهر بیوه ریچارد، در طول جنگ صلیبی سوم در ق
صری در بندر عکا (در اسرائیل کنونی) اقامت داشتند؛ در حالی که شخص ریچارد در سال ۱۱۹۱ ارتش صلیبی را به سمت جنوب اراضی مقدس هدایت می کرد. در طول جنگ صلیبی لوئی نهم به تونس، زنان نجیب زاده خارج از اردوگاه نظامیان و در کشتی ها اسکان داده شدند. در سال ۱۲۴۹ لوئی نهم، همسرش مارگارت پرووانسی را در امنیت در دمیاط گذاشت اما با تغییر ناگهانی در وضعیت نظامی، دمیاط خود بار دیگر در جریان کارزار صلیبی هفتم مبدل به خط مقدم جنگ شد. فرماندهان شهرهای تحت محاصره عموماً تلاش می کردند تا غیرنظامیان غیرنجیب زاده، از جمله زنان را در مکانی امن و دور از بمباران نگه دارند. در مواردی که زنان نجیب زاده در فعالیت های نظامی علیه غیرمسیحیان حضور داشتند، بنا به نظر هلن نیکلسون مفسران معاصر ممکن است درصدد این باشند که خطراتی را که متوجه زنان می شد، کم اهمیت جلوه دهند و جنگ را به عنوان یک بازی جوانمردانه نشان دهند. برای مثال، در ۲۵ ژوئیه ۱۴۵۷، جوآن، همسر انریکه چهارم کاستیل و ده نفر از زنان همراهش، سوار بر اسب پادشاه را در حمله به شهر مسلمان کامبیل در جنوب اسپانیا همراهی کرد. برخی از زنان با لباسی شبیه به آنچه نیروهای نظامی همچون کلاهخود بر تن م
ی کردند، ملکه را همراهی کردند تا چندین تیر به سمت دیوارهای شهر پرتاب کند. این رویداد به صورت یک درگیری نمادی یا ساختگی برای سرگرم کردن بانوان نشان داده شد اما حقیقت این بود که جنگ های صلیبی به هیچ وجه بازی نبودند. به صورت کلی، زنان اموری همچون رساندن آب به نیروهای نظامی، تشویق یا تهییج آنها، جمع آوری سنگ برای نیروهای مدافع شهر یا منجنیق ها، یا کمک در ساخت یا بازسازی استحکامات دفاعی را انجام می دادند. در جنگ صلیبی پنجم، زنانی که در اوت ۱۲۱۹ برای سربازان پیاده غذا و آب می بردند، مورد حمله دشمن قرار گرفته و قتل عام شدند. در زمان آماده سازی تولوز (در جنوب فرانسه) برای دفاع در سال ۱۲۱۷ طی جنگ صلیبی کاتاری، زنان و بانوان ظرف های پر از سنگ های بزرگ و قلوه سنگ های به اندازه مشت جمع آوری کردند. در "شانسون دل کروساد آلبیژوآ"، اثر منظوم، چنین توصیف شده است که چگونه در تولوز همه افراد — شوالیه ها، شهروندان و همسرانشان، مردان و زنان تاجر، صرافان، کودکان کوچک، پسران و دختران، خدمتکاران و پیک ها — با اداوات مختلف در ساخت استحکامات دفاعی همکاری و مشارکت می کردند. در جریان آماده سازی پراگ طی جنگ صلیبی هوسی در سال ۱۴۲۰، دختران
جوان در کنار کشیشان و یهودیان برای حفر خندق در شمال قلعه ویشه راد کار می کردند. روایت های تاریخی از زنان جنگجو در هر دو جبهه مسیحی و مسلمان وجود دارد. در متون، معمولاً بر شجاعت زنان در دفاع از شهرها تأکید می شود اما گاهی این روایت ها برای تحقیر دشمن استفاده می شد - به این معنا که حتی زنان ضعیف می توانستند آن ها را شکست دهند. زنان هوسی در سال ۱۴۱۹ در دفاع از پراگ حضور فعال داشتند و یکی از این زنان که بدون زره بود، با شجاعت فوق العاده جنگید و کشته شد. او گفته بود که «هیچ مسیحی وفاداری نباید هرگز در برابر دجال عقب نشینی کند!» نامه ای از مارگراف مایسن به پسرعمویش دوک باواریا مدعی شده است که نیروهای پادشاه در این درگیری ۱۵۶ زن هوسی را اسیر کرده اند که موهایشان را مانند موی مردان آراسته بودند، چکمه پوشیده، با شمشیر مسلح شده و سنگ هایی در دست داشتند. برای چکی ها، مشارکت زنان در اقدامات نظامی، «حقانیت هدف هوسی ها» را تأکید می کرد. برای صلیبیون، حضور زنانی که مانند مردان لباس پوشیده و مسلح شده بودند، در میان نیروهای دشمن، نشان دهنده تفاوت و فساد هدف آنها بود. در شرایط اضطراری، زنان از هر وسیله ای به عنوان سلاح استفاد
ه می کردند. آمبرواز و ریچارد د تمپلو چنین روایت می کنند که زنان ارتش صلیبی در بهار ۱۱۹۰ در محاصره عکا، از چاقو برای بریدن سر مسلمانان اسیر استفاده کردند. ریچارد د تمپلو توضیح داد که زنان به دلیل ضعف جسمانی از چاقو به جای شمشیر استفاده می کردند. مارگارت بورلی که زندگی اش توسط برادر کوچکترش توماس ثبت شده، در زمان محاصره اورشلیم توسط صلاح الدین در سال ۱۱۸۷، از یک دیگ به عنوان کلاه خود استفاده کرد تا بتواند برای مدافعان روی دیوارهای شهر آب ببرد. توماس از قول مارگارت چنین نقل می کند: روایت های مشابهی از زنان مسلمان که با صلیبیون می جنگیدند نیز، وجود دارد. اسامه بن منقذ حکایت هایی از زنان مسلمان که در دوران جنگ های صلیبی در خاورمیانه می جنگیدند، نقل کرده است؛ اگرچه این زنان عموماً با مسلمانان دیگر می جنگیدند. با این حال، این حکایات نشان می دهد که او زنانی را که برای هدفی عادلانه می جنگیدند، ستایش می کرد. او روایت می کند که چگونه یکی از زنان بستگانش، زره و کلاه خود پوشید و شمشیر و سپر برداشت تا با دشمن بجنگد. زمانی که دید شبیب قصد دارد از خانه فرار کند، او را به چالش کشید و باعث شد که او بماند و بجنگد. در حکایت دیگر
ی، او روایت می کند که چگونه یک زن مسلمان از شیزر با همشهریانش به گروهی از ۸۰۰ زائر فرنگی حمله کرد، سه فرنگی را اسیر کرد، اموال آنها را غارت کرد و سپس همسایگانش را صدا زد که آمدند و آنها را کشتند. این حکایت نشان می دهد که زنان عادی مسلمان می توانستند در کنار مردان در حمله به زائران مسیحی شرکت کنند. افزون بر این زنان گاهی در حین جنگ، دست به اعمالی بدیع می زدند. گزارشی مسیحی از یک زن یونانی وجود دارد که در زمان محاصره رودس توسط ترک ها در سال ۱۵۲۲ به عنوان «شهید» جان باخت. گفته می شد که او معشوقه یک افسر شوالیه مهمان نواز بود که در طول محاصره کشته شده بود، نمی خواست پس از او زنده بماند. او دو پسر کوچکشان را بوسید؛ آنها را با چاقو کشت و اجسادشان را در آتش انداخت، «تا دشمن نتواند نجابت دوگانه بدن های آنها را زنده یا مرده تصاحب کند». سپس لباس های افسر مرده را که هنوز در خونش خیس بود، پوشید، شمشیر او را برداشت و به سمت ترک ها حمله کرد. او «به شیوه مردان با قدرت جنگید» و کشته شد. چنین روایت هایی، قدرت حتی زنان ضعیف مسیحی را بر دشمنان مسلمانشان اعلام می کرد اما همچنین فداکاری آنها برای شهادت مسیحی را نشان می داد. گزارش
شده است که زنان مسلمان و یهودی نیز برای خود و فرزندانشان مرگ را بر اسارت ترجیح می دادند. برای مؤثر بودن به عنوان جنگجو در خط مقدم نبرد، زنان در جنگ های صلیبی می بایست درست مانند مردان آموزش دیده و مسلح می شدند. هیچ مدرکی وجود ندارد که نشان دهد چنین آموزش هایی به آنها داده شده باشد. با این حال، از غیرنظامیان در ارتش صلیبی انتظار می رفت که در صورت نیاز نقشی فعال در جنگ داشته باشند، اگرچه نه نقشی که نیاز به سال ها تمرین و هزینه داشته باشد. خطرات متوجه غیرنظامیان در منطقه جنگی به این معنی بود که زنانی که با جنگ های صلیبی ارتباطی نداشتند اما در مناطقی زندگی می کردند که صلیبیون از آن عبور می کردند نیز، می توانستند انتظار داشته باشند و از آنها انتظار می رفت که در فعالیت های نظامی شرکت کنند. زنان و ازدواج. با نگرانی ها دربارهٔ حضور زنان که در طول کارزارهای صلیبی وجود داشت، حتی سختگیرترین منتقدان هم می پذیرفتند که زنان برای استقرار جمعیت دائمی مسیحی در تمام جبهه هایی که جنگ مذهبی در آنها رخ می داد، ضروری هستند. وقایع نگار مقارن با جنگ های صلیبی، رالف نیجر، با اکراه اعتراف کرده است که «روابط با زنان شر و گناهی ضروری ب
رای اسکان جمعیت های مسیحی در سرزمین های تصرف شده بود» اما او همچنین مدعی بود که زنان جایی در ارتش های اعزامی به شرق ندارند و تنها باید پس از آرام شدن منطقه فراخوانده شوند. به طور کلی، زنان نقش مهمی در استقرار در سرزمین های فتح شده ایفا می کردند اما به نظر می رسد اکثر زنان جنگجوی صلیبی، مانند همتایان مرد خود، احتمالاً پس از ادای نذرهای زیارتی خود به خانه بازمی گشتند. در واقع، برخی از حاکمان اولیه فرانک در شامات (از جمله بالدوین اول و بالدوین دوم اورشلیم) با جمعیت محلی مسیحی ارمنی ازدواج کردند تا پیوندهای سیاسی جدیدی را تضمین کنند. سیاستی که در اواخر قرن دوازدهم به ازدواج با مسیحیان یونانی (امپراتوری بیزانس) نیز بسط پیدا کرد. پس از استقرار مهاجران و تشکل جامعه آی چدید، «ازدواج» پیوندهای دیپلماتیک بین شرق و غرب را فراهم و عزیمت به سمت شرق و استقرار در اراضی مقدس را تشویق نمود. جنگ مداوم منجر به کمبود دائمی نیروی انسانی و نظامی می شد و در غیاب وارثان مرد، زمین ها و عناوین اغلب به بیوه ها و دختران می رسید. سپس گروه هایی به غرب فرستاده می شدند تا جنگجویان را با وعده ازدواج های مطلوب به سمت اراضی مقدس جلب کنند. افرا
د برجسته ای که با وارثان تاج وتخت اورشلیم ازدواج کردند شامل فولک پنجم آنژو، ویلیام و کنراد مونتفرات، گی و ایمری لوزینیان، هنری شامپانی، جان برین و امپراتور فریدریش دوم بودند. دامادهای برجسته تر و قدرتمندتر در غرب معمولاً گروهی از شوالیه ها و جنگجویان را با خود به اراضی مقدس و قلمروهای صلیبی می آوردند تا به تأمین امنیت در قلمرو جدیدشان کمک کنند؛ اگرچه این می توانست باعث اصطکاک با اشراف مستقر شود. پادشاهان و اشراف شامات همچنین به دنبال همسرانی از اروپای غربی و بیزانس بودند تا روابط سیاسی را بهبود بخشند و جهیزیه هایی برای کمک به دفاع از شرق لاتین به دست آورند. بوهموند یکم، شاهزاده انطاکیه، برای تبلیغ و جذب نیرو برای جنگ صلیبی علیه امپراتوری بیزانس به غرب آمد و اقداماتی همچون ازدواج در سال ۱۱۰۶ با کنستانس، دختر فیلیپ یکم فرانسه، انجام داد. با این حال، نیاز به جهیزیه نقدی برای تأمین مالی فعالیت های نظامی می توانست به پایان اتحادهای سیاسی مبتنی بر ازدواج نیز منجر شود. هنگامی که جهیزیه ازدواج بالدوین یکم با یک شاهزاده ارمنی محقق نشد، وی از ازدواج با او منصرف شد و به صورت جنجالی با آدلاید دل واستو ازدواج کرد که ثروت
و منابع نظامی قابل توجهی برای او به ارمغان آورد. پس از آنکه بالدوین منابع فراهم شده از جهیزیهٔ آدلاید را به پایان رساند، او را به سمت سیسیل فرستاد. تصمیمی که منجر به شکاف سیاسی جدی با راجر دوم پادشاه سیسیل شد. پیوندهای قوی سلسله ای بین شرق لاتین و مسیحیان غربی همچنین می توانست مشکلاتی برای جنگجویان صلیبی ایجاد کند. ریموند پواتیه، شاهزاده انطاکیه، متهم به آغاز رابطه ای غیرمجاز با برادرزادهٔ خود، الینور، در طی جنگ صلیبی دوم (۱۱۴۷–۱۱۴۹) شد. این مسئلهٔ ظاهراً به این دلیل مطرح شد که ریموند در متقاعد کردن همسر الینور، لویی هفتم پادشاه فرانسه، برای ارائه پشتیبانی نظامی بر اساس خویشاوندی شان، ناکام و ناراضی شده بود. شایعات مربوط به این رابطه، برداشت های منفی دربارهٔ نقش زنان در جنگ صلیبی را برجسته کرد. برخی از افراد مقارن با جنگ صلیبی دوم، الینور را به خاطر شکست کل کارزار دوم صلیبی سرزنش می کردند. همچنین در میان زنان مسلمان نیز، برخی منابع مسیحی همچون شعر ناشناخته لاتینی — که توسط گاستون پاریس کشف و منتشر شده است — صلاح الدین ایوبی نیز همچون ریموند پواتیه متهم به فریب و برقراری رابطه غیرمجاز با همسر نورالدین زنگی، عص
مت الدین خاتون، شده است. طی گفته این شعر، عصمت الدین پس از اغوا شدن، دست به قتل همسرش، امیر زنگی، زده است. هرچند در منابع اسلامی به این موضوع پرداخته نشده است اما طبق گفته منابع، صلاح الدین پس از مرگ نورالدین و فتح دمشق با همسر بیوهٔ وی ازدواج کرده است. زنان و دیپلماسی. در قرون وسطی و در هنگامهٔ جنبش صلیبی، افرادی همچون پیر دوبوآ پیشنهادهای جدیدی در رابطه با پتانسیل دیپلماتیک زنان مطرح و ارائه کردند. دوبوآ معتقد بود که زنان مسیحی می توانند از طریق ازدواج با دشمنان (از جمله مسلمانان) و تأثیرگذاری بر همسران خود، زمینه صلح را در اراضی مقدس یا سایر اراضی که جنبش صلیبی در آنجا فعال بود، فراهم کنند. این ایده در متون تاریخی آن دوره ریشه داشت؛ از جمله در اثر آلبرت آخنی که داستان زنی را روایت می کند که پس از ازدواج اجباری با یک سوار ترک، توانست در ایجاد پیمان صلح میان رهبران مسیحی و مسلمان نقش ایفا کند. ازدواج های سیاسی مهم ترین راهکار دیپلماتیک آن دوران محسوب می شد. نمونه های متعددی نشان می دهد که زنان نقش محوری در ایجاد پیوندهای بین فرهنگی داشتند. زنان اشراف مسیحی همچون تامتا از اخلاط که با شاهزادگان مسلمان ازدواج م
ی کردند، به طور مشخص از موقعیت خود برای حمایت از مسیحیان بومی استفاده می کردند. در شرق اروپا، ازدواج های میان مسیحیان و مسلمانان برای ایجاد پیمان ها رایج بود. برای مثال، در دهه ۱۲۴۰، ایشتوان، پسر ارشد پادشاه بلای چهارم مجارستان، با دختر یک رهبر کومان ازدواج کرد که پس از ازدواج تعمید یافت و خانواده اش نیز به مسیحیت گرویدند. مارا، دختر جوراج برانکوویچ، دسپوت صربستان، نمونه دیگری از نقش دیپلماتیک زنان بود. در سال ۱۴۳۵، او به همسری سلطان مراد دوم عثمانی درآمد. در سال ۱۴۴۴، توانست نقش مهمی در مذاکرات صلح میان شوهرش و پادشاه مجارستان ایفا کند که منجر به بازپس گیری صربستان شد. البته، چنین ازدواج های سیاسی همیشه مورد پذیرش طرفین نبود؛ برای مثال، با وجود تلاش ریچارد پادشاه انگلستان در هنگامه جنگ صلیبی سوم، ازدواج پیشنهادی خواهرش جوآنا با برادر صلاح الدین ایوبی، العادل، در سال ۱۱۹۱ به سرانجام نرسید. زنان در میانجیگری و دیپلماسی طی جنگ های صلیبی عمدتاً بر اساس پیوندهای خانوادگی و دفاع از اراضی و قلعه های خود عمل می کردند. الینور آکیتن در جریان جنگ صلیبی دوم، احتمالاً نقش دیپلماتیکی در مذاکرات میان همسرش پادشاه لوئی هفتم
و عموی خود شاهزاده ریموند انطاکیه داشت. ملکه بیزانس برتا نیز در تأمین تدارکات ارتش صلیبی آلمان در طول لشکرکشی به سمت شرق طی حضورشان در قسطنطنیه نقش داشت. در جریان جنگ صلیبی چهارم، زنان امپراتوری بیزانس نقش مهمی ایفا کردند. آگنس-آنا (معروف به ملکه فرانسوی قسطنطنیه)، دختر لوئی هفتم فرانسه و بیوه دو امپراتور بیزانس، توانست رابطه میان امپراتوری با صلیبیون را پس از جنگ صلیبی چهارم مدیریت کند. او در ابتدا از صلیبیون فاصله گرفت و حتی اذعان کرد که فرانسوی را فراموش کرده است اما بعدها توانست در تسهیل توافقات میان ونیزی ها و شهرهای باقی مانده امپراتوری سقوط کرده بیزانس نقش ایفا کند. مارگارت، دختر پادشاه بلای سوم و همسر ایزاک دوم، نقش فعال تری با صلیبیون داشت. در جلسات مذاکراتی که توسط جفروا دو ویلاردوئن ثبت شده، او حضور داشت و احتمالاً نقش مترجم و مشاور را ایفا می کرد. پس از مرگ ایزاک، او با بونیفاس مونتفرات ازدواج کرد و در مذاکرات با مدافعان بیزانسی دموتیکا و متقاعد کردن مردم برای پذیرش همسرش، نقش تعیین کننده ای داشت. انتقال اطلاعات نظامی نیز یکی دیگر از حوزه های فعالیت دیپلماتیک زنان بود. عزالدین بن اثیر چنین روایت
کرده که سیبلا، همسر بوهموند سوم انطاکیه، با صلاح الدین مکاتبه می کرد و او را از رویدادهای مهم مطلع می ساخت. در جریان جنگ صلیبی سوم، روایتی وجود دارد مبنی بر اینکه یک زن سوری اطلاعاتی دربارهٔ چگونگی تسخیر اورشلیم به ریچارد یکم ارائه داد. در برخی موارد، زنان از «قدرت نرم» برای دیپلماسی استفاده می کردند. مورخ پرتغالی گومز ایانس دی زورارا ثبت کرده که در سال ۱۴۱۴ یا ۱۴۱۵، یوسف سوم غرناطه با اطلاع از حمله احتمالی پادشاهی پرتغال تلاش کرد از مذاکره و ازدواج با ملکه پرتغال، مانع از حمله پادشاه پرتغال شود اما ملکه پرتغال این تلاش دیپلماتیک را رد کرد و اعلام کرد که یک ملکه مسیحی در کارهای سیاسی شوهرش دخالت نمی کند. بنا به نظر هلن نیکلسون پیچیدگی و گستردگی نقش زنان در دیپلماسی دوران جنگ های صلیبی، لزوم بازنگری در درک سنتی از نقش زنان در تاریخ را آشکار می سازد. این زنان نه تنها قربانیان منفعل شرایط، بلکه کنشگران فعال و مؤثر در عرصه های سیاسی، اجتماعی و فرهنگی بودند. زنان مسیحی غربی. زنان کنشگر و فعال. تصاویر رمانتیک و کلیشه ای از زنان جنگجو و سلحشور در ادبیات قرون وسطی و حتی قرون بعدی فراوان است اما بسیار بعید است که زنان
ی در جنگ های صلیبی حاضر بودند، به طور خاص برای جنگیدن در جنبش حضور یافته باشند. به طور کلی، بنا به گفته مورخان جدید، زنان قرون وسطی برای برگرفتن سلاح های نظامی نامناسب تلقی می شدند که این مسئله یکی از دلایلی بود که آن ها را از شرکت در جنگ های صلیبی منع می کرد. برخی منابع عربی اسلامی همچون عمادالدین اصفهانی شاهد عینی جنگ صلیبی سوم، گزارش هایی از زنان فرانکی که زره می پوشیدند و در نبرد می جنگیدند ارائه می دهند؛ یکی از آن ها حتی به یک کماندار زن در محاصره عکا در سال ۱۱۹۱ اشاره می کند اما گاهی از تصویرهای زنان جنگجو برای تمسخر ضعف یا بربریت دشمن نیز استفاده می شد. نمونه های موجود از زنان مسیحی که در منابع مسیحی لاتینی در حال جنگیدن نشان داده شده اند، نیز سرشار از نمادگرایی جنسیتی بودند. آمبرواز در "استوریه دلا گر سانت" چنین روایتی را ثبت کرده است که چگونه زنان گلوی اسیرانی را که از یک کشتی تسخیرشده در سواحل عکا در سال ۱۱۹۰ گرفته شده بودند، بریدند. این مسئله برای نشان دادن «مرگ تحقیرآمیز» دشمنان بود؛ چراکه زنان مجبور بودند به جای شمشیر از چاقو استفاده کنند که درد کشیدن اسیر را دوچندان و طولانی تر می کرد. در هنگامه