Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ه و سانسور، حذف و طرد اجتماعی، محرومیت از حقّ تحصیل و اشتغال، محرومیت از روند دادرسی عادلانه، غارت و تخریب اموال، مصادرهٔ دارایی های فردی و جمعی، آتش افروزی عمدی، تحریک به خشونت اوباش، دستگیری ها و زندان های خودسرانه، شکنجه های جسمی و روانی، تهدید به مرگ، اعدام و ناپدید شدن قهری بوده اند. تمام این آزارها در جهت از بین بردن جامعه بهائی بوده است.» بهائیان ایران از ابتدای پیدایش آیین بهائی در اواسط قرن نوزدهم همیشه به عنوان یک اقلیت تحت ستم و آسیب پذیر در ایران زندگی کرده و دوره های مکرری از آزار و اذیّت خشونت آمیز را تجربه کرده و می کنند. این دوره ها از تحریکات علماء بر منابر و همچنین تبلیغات رسانه ای نشأت می گیرند که منعکس کننده تلاش حساب شدهٔ حکومت برای مسموم کردن احساسات عمومی نسبت به بهائیان و ارعاب ایرانیان منصف و دلسوزی است که ممکن است برای دفاع از آنها اقدام کنند. دوره های آزار و اذیّت خشونت آمیز به مسموم کردن احساسات عمومی منتهی نمی شود. حکومت مستقیماً نیز به شدّت حقوق بهائیان را نقض می کند و آنها را به عناوین مختلف مثل در خصوص مسئلهٔ حجاب و سیل سراسری که در سال ۲۰۲۲ رخ داد سپر بلا می کند. بهائیان ایران
که در طی تقریباً هجده دهه، آزار و اذیّت دائمی را تجربه کرده و می کنند «از پذیرفتن فرهنگ قربانی سازی یا پاسخ به ستمگران خود با نفرت امتناع می ورزند»، در عوض آنها همواره با «مقاومت سازنده» با آزارها و مخالفت ها برخورد می کنند. بهاءالله در نوشته های خود چنین واکنشی را در میان مؤمنان اوّلیّه تشویق و تمجید کرد و بدین ترتیب الهام بخش نسل های بعدی شد:ای دوستان بر شما وارد شده آنچه بر نفس حق وارد شده. الحمدلله ظلم ننمودید و مظلوم واقع شدید. در صدد اذیت نفسی نبودید و به منتهی اذیت مبتلا گشتید. از برای خلق، به کمال شفقت، از حق رحمت خواستید، سطوت نقمت دیدید؛ آزادی خواستید، به اسیری رفتید…. وصیت این مظلوم آن که این مقام بلند اعلی را از دست مدهید؛ از شئون انسانیت در هیچ احوال خارج نشوید. … بشنوید و نگویید؛ عطا نمایید و در صدد اخذ عطا نباشید. ان شاءالله اَمام وجوه هر یک از شما عَلَم عدل و رایة عقل مشاهده شود و البتّه از این اعمال پاک و اخلاق پاکیزهٔ طاهره انوار عدل که از ظلم ظالمین محجوب و مستور است به اسم الهی اشراق نماید ….بهائیان به جای «تسلیم شدن در برابر ظلم و ستم، شجاعانه به همان مقاماتی که به دنبال آزار و اذیّت شان
هستند مراجعه می کنند، در برخورد با آزار و اذیّت های دینی به تعالیم اسلامی استناد می کنند و با استفاده از استدلالات حقوقی که بر قوانین ایران و قانون اساسی کشور مبتنی است برای گرفتن حقوق مشروع خود از مقامات دولتی تلاش می کنند. آثار بهاءالله از «توانمندسازی» برای مواجه با ظلم سخن می گوید. این «توانمندسازی» روشی برای ریشه کن کردن ظلم است و از تحقق و شکوفایی نیروی روحانی درونی انسان نشأت می گیرد، از طریق زور، خشونت یا هر شکلی از اجبار و تهدید حاصل نمی شود، بلکه تنها از طریق بیداری قوای روحانی و آگاهی به دست می آید. بنابراین برای بهائیان مواجهه با ظلم از طریق خشم و نفرت نسبت به ظالم انجام نمی پذیرد بلکه از طریق عشق ورزی به تمام مردمان بر اساس اعتقاد به کرامت و شرافت نوع انسان انجام می شود. از این منظر کسی که در مقابل بی عدالتی می ایستد، نه برای خواری ظالم چنین می کند بلکه هدفش این است تا کرامت انسانی و حقوق مظلوم را بازگرداند و به ظالم کمک کند تا بر خودبیگانگی، انسانیت زدایی از خویش و دیگران و مقابله با نفس ظلم چیره شود. چنین روشی نه تنها نیاز به امتناع از خشونت فیزیکی دارد، بلکه مستلزم نفی خشونت لسانی و عاطفی نیز
هست. برخلاف انتظار حکومت اسلامی که از سرکوب برای از بین بردن کامل جامعهٔ بهائی استفاده می کند، جامعهٔ بهائیان ایران در زیر فشار تبدیل به یک جامعه ای خودجوش شده است که استقامت سازنده را به جای درگیری با حکومت یا تسلیم عقیده و ایمان، که برخلاف تعالیم بهائی است، پیش گرفته است. دلایل استقامت بهائیان در ایران زیاد است. دلیل اوّل آن تلاش آنان برای احقاق حقوق حقّه ی شان است. آنها در ایران به دنیا آمده اند و همانند همهٔ افراد باید حقّ زندگی در کشور مورد انتخاب خود را داشته باشند. آنان ایران را انتخاب کرده اند و می خواهند در کنار هموطنان شان در آسایش زندگی کنند. آنها باور دارند که این حقّ باید با توسعهٔ تمامیت فردی و تمام حقوق پایه ای همراه باشد و در طیّ این چهار دهه ای که مورد سرکوب قرار گرفته اند همچنان به استقامت سازندهٔ خود برای احقاق این حقوق ادامه داده و می دهند. یکی از مثال های بارز این استقامت سازنده به وجود آوردن مؤسّسهٔ علمی است که در آن استادان بهائی به دانشجویان بهائی تدریس می کنند تا خلأیی که حکومت با منع کردن آنها به رفتن به دانشگاه ها به وجود آورده است پر کنند. دلیل مهم دیگری که بهائیان می خواهند در ای
ران بمانند این است که می خواهند به هم وطنان خود خدمت کنند، و آن کشور را آباد کنند زیرا به وطن شان عشق می ورزند. ایران کشوری است که بهاءالله، پیامبر خدا، در آن ظاهر شده و به همین دلیل از اهمیّت خارق العاده ای برخوردار است. بهاءالله تعالیمی آورده که شامل تساوی حقوق زن و مرد، اتّحاد، و وحدت در کثرت است و این تعالیم تنها مختص ایران نیست و قرار است جهانی فارغ از جنگ، ستیز و تفرقه به وجود آورد که مانندش را احدی تا به حال ندیده است. بهائیان ایران هم در تلاشند تا با وجود آزارها، اذیّت ها، نفرت پراکنی ها و تفرقه هایی که حکومت در صدد است علیه آنها به وجود آورد، عشق، محبت، و اتّحاد را در جامعهٔ ایران ترویج دهند. تعداد فزاینده ای از کشورها، سازمان های حقوق بشری و مردم در سراسر جهان در سال های اخیر حکومت ایران را به دلیل ادامهٔ آزار و اذیّت سیستماتیک بهائیان محکوم کرده اند. در خود ایران، تعداد فزاینده ای از افراد، «از جمله روشن فکران، روزنامه نگاران، فعّالان، سینماگران، هنرمندان و تعدادی از روحانیون» با اذعان به این نکته که وضعیت بهائیان در آن کشور «سنگ محک وضعیت کلی آن جامعه و توانایی آن برای پاسداری از حقوق تک تک شهروند
ان است»، حمایت خود را از حقوق بهائیان اعلام کرده اند. همچنین «شهروندان عادی روز به روز بیشتر از دوستان و همسایگان بهائی خود پشتیبانی می کنند، از کسب و کارشان حمایت و به اخراج آنها از مدارس اعتراض می کنند.." علی رغم تمام مشکلات روزمره، فشارهایی که بهائیان در ایران با آن مواجهند و تلاش هایی که توسط حکومت ایران انجام می شود تا آنها را تشویق به ترک وطن کند، بسیاری از بهائیان ماندن در وطن را انتخاب می کنند و عمیقاً معتقدند که شرکت در توسعه و پیشرفت کشور حتّی اگر به اندازهٔ ناچیزی در مشارکت با هموطنان شان باشد، مسئولیت وجدانی آنهاست. زنان بهائی. یکی از اعتقادات اساسی آئین بهائی برابری زنان و مردان است و زنان به مشارکت کامل در تمامی عرصه های اجتماع تشویق شده اند که لازمهٔ آن تحول و تغییر همه جانبه در ذهن و قلب افراد، چه زن و چه مرد، و نیز در ساختارهای اجتماع است. بر این اساس، در اوایل سال های ۱۳۰۹ شمسی، زنان بهائی به مشارکت در جامعه در حوزه های اداری و اجتماعی پرداختند. انجمن ترقی نسوان در ۱۳۲۳ شمسی تشکیل گردید، تا فعّالیّت زنان در سراسر کشور را سازماندهی نماید. از جمله بعضی از دست اوردهای این انجمن و مؤسّسات پشتیبا
ن آن در مناطق مختلف ایران، برگزاری اوّلین کانونشن انجمن ترقی نسوان در تهران در ۱۳۲۶ شمسی است که متعاقب آن کنفرانس های منطقه ای، تجمعات آموزشی، و کلاس های منظم برای آموزش زنان بی سواد شکل گرفت. در نتیجهٔ تلاش های مستمر و کلاس های آموزشی، خصوصاً در برنامهٔ چهار ساله برای زنان بهائی ایرانی (۱۳۲۵–۱۳۲۹ شمسی)، زنان به اندازهٔ کافی اعتماد به نفس و توجّه اجتماعی کسب نمودند تا بتوانند عهده دار وظایف محوله به ایشان در جامعه گردند. زنان بهائی برای اوّلین بار در ۱۳۳۳ شمسی توانستند به عضویت محافل روحانی درآیند. تا فروردین ۱۳۵۲ بی سوادی در بین زنان بهائی زیر چهل سال در سراسر کشور ریشه کن گردید. در سال های قبل از ۱۳۵۸ شمسی، زنان بهائی ایران در فعّالیّت های گوناگون بهائی مشارکت داشتند. پس از انقلاب اسلامی نیز، زنان بهائی نقش های مؤثّری در فعّالیّت های شهری و روستایی ایفا کردند، بسیاری از آنها به خاطر چنین فعّالیّت های بشردوستانه ای به زندان افتاده و بیش از بیست نفر آنان اعدام شدند. جوانان بهائی. جوانان نقش بسزایی در نوسازی عالم بشریت بر اساس تعالیم بهاءالله دارند زیرا آنها درکی عمیق از مقتضیات عصر جدید نشان می دهند و همت و ش
هامتی شگفت انگیز دارند. جوانان بهائی در ایران هم از همان ابتدای تاریخ آئین بهائی نقش های مؤثّری در سرنوشت مادی و معنوی جامعه در طی تاریخ ایفا کرده اند، امّا فعّالیّت های منظم جوانان بهائی به تأسیس اوّلین گروه جوانان در تهران به سال ۱۳۰۸ شمسی برمی گردد، که خیلی زود منجر به تشکیل دیگر گروه های جوانان در تمامی نقاط دیگر در کشور گردید. در سال های ۱۳۲۸–۱۳۲۹ شمسی مجموعاً ۲۰۷ لجنهٔ جوانان در ایران موجود بود و آنها عهده دار فعّالیّت های جوانان، از قبیل برگزاری کلاس ها و کنفرانس های منظّم جهت تعمق و ازدیاد معلومات دینی جوانان، تأسیس کتاب خانه و انجمن ها، کلاس های سوادآموزی، کلاس هایی برای کودکان، برگزاری نمایشگاه های هنر و صنایع دستی، و معرفی تعالیم بهائی به غیر بهائیان بودند. از سال ۱۳۲۵ شمسی، کانونشن های ملّی جوانان در ایران تشکیل شدند تا جوانان را فعّال و فعّالیّت های آنان را هماهنگی کنند. گزارش ها گویای این است که در طی چند سال، بین اواخر سال های ۱۳۳۹ شمسی و اوایل سال های ۱۳۴۹ شمسی، بیش از ۱۵۰۰ جوان بهائی به اقصی نقاط ایران مهاجرت کردند و بیش از ۱۰۰ جوان در خارج از کشور ساکن شدند. کارایی و تعداد لجنه های محلی جوان
ان در سال های قبل از انقلاب اسلامی ۱۳۵۸ شمسی افزایش یافته بود. این لجنه ها توسط لجنهٔ ملّی جوانان مستقر در تهران همراهی و حمایت می شدند. تعلیم و تربیت. در آئین بهائی تأکید زیادی بر اهمیت تعلیم و تربیت وجود دارد و تعلیم و تربیت به عنوان یکی از عوامل اصلی پیشرفت معنوی و مادی فرد و اجتماع در نظر گرفته می شود. آثار بهائی بیان می کنند که با تعلیم و تربیت است که استعدادهای و توانمندی های بالقوه افراد پرورش می یابد. یکی از اهداف تعلیم و تربیت در آئین بهائی توانمندسازی افراد برای خدمت به جامعه است. آثار بهائی یکی از وظایف اصلی والدین را تعلیم و تربیت فرزندان خود می داند و به خصوص تأکید ویژه ای بر تعلیم و تربیت فرزندان دختر قرار می دهد زیرا در آینده به عنوان مادر نسل بعد را پرورش می دهند. تعالیم بهائی هم به لزوم تربیت معنوی و اخلاقی فرد و هم به تعلیم و آموزش انسانی از جمله کسب علم و یادگیری هنر و فن و حرفه تأکید دارند. یکی از فعالیت ها بهائیان در این راستا مؤسّسه ای بود مشابه مؤسّسهٔ آموزشی، نیایشی و تفریحی ای که در آمریکا در سال ۱۳۰۶ شمسی پا گرفته بود. این مؤسّسه در ایران تحت عنوان مدارس تابستانی بهائی در سال ۱۳۱۸ شم
سی شکل گرفت. اوّلین مدرسهٔ تابستانهٔ بهائی ایران در حاجی آباد برگزار شد. این مکان در حدود چهل کیلومتری شمال شرقی تهران قرار داشت که شامل سه دوره و هر دوره، ده روزه بود که در مجموع ۲۱۴ بهائی شرکت کردند "(جهان بهائی جلد ۸ صفحه ۷۸)". مدارس تابستانی به مدّت چندین سال در نقاط مختلف تهران و دیگر استان ها برگزار گردیدند. محل دائمی مدارس تابستانه که تحت حمایت محفل روحانی ملّی بود، در حدیقه، بنایی در دامنهٔ کوه البرز در شمال شرقی پایتخت، برگزار می شد و هر ساله صدها نفر در آن شرکت می کردند. از سال ۱۲۷۷ شمسی، کلاس های درس اخلاق در تهران و دیگر مراکز بهائی برگزار شدند. در سال های اخیر، توجّه زیاد و تخصصی به آموزش و ترقی کودکان بهائی معطوف می گردید، و تعداد قابل ملاحظه ای نشریات هم برای کودکان در ایران تهیه شد. مدارس بهائی. مدارس بهائی مؤسّسات آموزشی بودند که مؤسس و اداره کنندهٔ آن ها جامعهٔ بهائی در نقاط مختلف ایران و عشق آباد بود، که دولت آن ها را به رسمیت می شناخت، و بر اساس اصول بهائی از سال ۱۲۷۶ شمسی تا ۱۳۰۸ شمسی در عشق آباد و تا ۱۳۱۳ شمسی در ایران اداره می شدند. دیانت بهائی تأکید زیادی بر آموزش کودکان در جنبه های جس
مانی، انسانی، اخلاقی و معنوی دارد، ی، و اهمیّت این موضوع در نوشته های بهاءالله مطرح شده و آموزش کودکان، هم دختر و هم پسر را از وظایف والدین می داند. البته بر اساس باور بهائیان، تعلیم و تربیت کودکان فقط بر عهدهٔ والدین نیست، جامعه نیز سهم مهمی در این باره ایفا می کند. فرزند ارشد وی، عبدالبهاء، که جانشین او نیز بوده این موضوع را با جزئیات بیشتری توضیح می دهد. آزار مداوم و طولانی جامعهٔ بهائی که با نهضت بابی در سال ۱۲۲۳ شمسی در ایران آغاز و در دوران رسالت بهاءالله ادامه داشت (۱۲۷۱ شمسی)، مانع آموزش مستمر و رسمی کودکان بهائی تا سال ۱۲۷۶ شمسی گردید. تا آن موقع دروس ابتدایی در منازل افراد بهائی و به طور خصوصی ارائه می شدند. این دروس عمدتاً حول محور آموزش ادبیات فارسی و عربی و تاریخ و آثار دیانت بهائی بودند. آموزش این دروس در آغاز جوامع بهائی، در روسیه، ترکمنستان، برمه و در نقاط مختلف ایران مانند نجف آباد، نزدیک اصفهان برگزار می شدند. بهائیان ایران در پی یافتن راه هایی برای اجرای اصول بهائی در زمینهٔ تعلیم و تربیت و با توجّه به رهنمودهای عبدالبهاء، بیش از ۳۰ مدرسهٔ بهائی به تدریج، و هر وقت که موقعیتی دست می داد، در
سراسر ایران و در چند محل در هندوستان، مصر، ترکیه، فلسطین و روسیه تأسیس گردیدند. اوّلین مدارس بهائی که از طرف جامعهٔ بهائی حمایت، مدیریت و تأمین مالی می شدند، در تهران و عشق آباد تأسیس شدند، و بعد از راه اندازی این مدارس، مدارسی هم در روسیه، ترکمنستان، و متعاقب آن مدرسه توکل در قزوین تأسیس گردیدند، و سپس مدارس تأیید، محبت (برای دختران) در همدان، وحدت بشر در کاشان، معرفت در آران (نزدیک کاشان)، مدرسهٔ ترقی در شهمیرزاد (نزدیک سمنان)، میثاقیه در نیریز، و مدارسی هم در آباده، قمرود (نزدیک کاشان)، نجف آباد، بَهنَمیر (نزدیک ساری)، مریم آباد و مهدی آباد (نزدیک یزد)، بارفروش (بابل)، ساری، بشرویه (در خراسان)، اشتهارد (نزدیک کرج)، و مدارس دیگری در خارج از ایران در تاشکند، مرو اسکندرون (در ترکیه)، دایدانو (در برمه) تأسیس شدند. مدارس بهائی اگر چه توسط بهائیان تأسیس می شد، به روی همگان باز بود و در آنها دانش آموزانی با پیشینه ها و عقاید گوناگون اَعم از بهائی، مسلمان، زرتشتی، یهودی، مسیحی و … در کنار یکدیگر به تحصیل می پرداختند. مدرسهٔ تربیت در تهران در سال ۱۲۷۶ شمسی تأسیس گردید و دو سال پس از تأسیس آن، حکومت آن را به رسمیت ش
ناخت. مؤسّس مدرسهٔ تربیت، حاجی میرزا حسن ادیب ایادی (۱۲۹۷ شمسی) بود. طولی نکشید که مدرسهٔ تربیت به خاطر زحمات مربیانش، برنامه های آموزشی با کیفیت و مدرن آن، و نظم و انضباط بالای آن، تبدیل به یکی از بهترین و مشهورترین مدارس ایران گشت. مدرسهٔ تربیت ابتدا در سال های اوّلیّهٔ تأسیس خود، توسط افراد بهائی حمایت مالی می شد، امّا همچنان که در سال های بعد توسعه یافت، محفل روحانی محلی تهران کمیسیونی را برای مدیریت آن تشکیل داد. در میان مدیران اوّلیّهٔ این مدرسه، دکتر عطاالله بخشایش (۱۳۲۳ شمسی) و دکتر محمد منجّم (۱۲۹۹ شمسی) را می توان نام برد. سپس بعد از آنها، عزیزالله مصباح (۱۳۲۴ شمسی) و علی اکبر فروتن از مدیران آن شدند. بر اساس گزارشی، این مدرسه در سال ۱۲۹۰ شمسی مجموعاً ۳۷۱ دانش آموز در ۸ سطوح درسی (در ۱۱ کلاس درس)، ۱۸ نفر کادر تدریس، و ۴ نفر پرسنل داشت. تا سال ۱۹۳۲ (۱۳۱۱ شمسی)، این مدرسه ۶ سطوح درسی مقدماتی و ۴ سطوح درسی متوسطه ارائه می داده است، که از ۲۶ مربی آن، ۲۰ نفر بهائی، و از ۵۴۱ دانش آموز آن ۳۳۹ نفر بهائی، ۱۷۵ نفر مسلمان، ۲۱ نفر مسیحی، ۴ نفر یهودی و ۲ نفر زرتشتی بودند. تأسیس مدارس تربیت مخصوص دختران تلاش جامع
هٔ بهائی ایران برای اجرای اصل تعلیم و تربیت با تأکید بر اهمیت آموزش دختران بود. این مدرسه توسط دکتر عطاالله بخشایش در سال ۱۲۹۰ شمسی، به کمک تعدادی از بهائیان آمریکایی با نام های، خانم لیلیان کُپس، دکتر سوزان موودی، دکتر جنی ویو کُی، و خانم ادلاید شارپ و با همکاری نزدیک همکاران بهائی ایرانی و غیر بهائی وی تأسیس گردید. این مدرسه با ۶ سطوح درسی آغاز به کار کرد و برای دختران تا سنّ ۲۰ سالگی دروس ویژه ای داشت. گنجایش این مدرسه در حدود سال ۱۲۹۸ شمسی به ۴۰۰ دانش آموز رسید. گنجایش این مدرسه در ده سال پس از آن توسعه یافته توان ارائهٔ ۱۱ سطوح درسی به ۷۱۹ دانش آموز را، که ۳۵۹ نفر از آن ها بهائی، ۳۵۲ نفر مسلمان و ۸ نفر یهودی بودند پیدا کرد. در ۱۳۱۳ شمسی دولت رضا شاه به دلیل اینکه یکی از مدارس بهائی در یکی از روزهای تعطیلی بهائی مدرسه را بسته بود، حکم تعطیلی دائم حدود ۶۰ مدرسهٔ بهائی را صادر کرد. دانشگاه علمی آزاد. از دیگر نمونه های تلاش های جامعه بهائی ایران برای امر آموزش تأسیس دانشگاه علمی آزاد است که در سال ۱۳۶۶ به منظور فراهم کردن امکان تحصیلات عالیه برای بهائیان محروم از تحصیل ایجاد شد. دانشگاه علمی آزاد به عنوان یک
ی از معدود موسسات خودجوش شناخته می شود که در یک جامعهٔ بسته و محدود امکان تحصیلات دانشگاهی را برای محرومان از این حق فراهم می کند. همچنین از این دانشگاه به عنوان نمونه ای از استقامت سازنده و صلح آمیز علیه ظلم و ستم و مثالی از توان مندسازی از طریق آموزش یاد می شود. نتایج مطالعاتی که بر روی دانشگاه علمی آزاد صورت گرفته نشان می دهد که این دانشگاه یک «فضای اجتماعی» برای دانشجویان و استادان فراهم می آورد که بتوانند با همسالان و همکارانی که به مانند خود از آزار و اذیت و تبعیض مذهبی رنج می برند ارتباط برقرار کنند، از نظر آکادمیک و اجتماعی فعال باقی بمانند و اصولی همچون یادگیری، تاب آوری به پشتوانهٔ حمایت های بین المللی و فداکاری های جامعه، خدمت به جامعه، و مقاومت در برابر محرومیت های اجتماعی-سیاسی را جامهٔ عمل بپوشانند. نشریات. از آغاز آئین بهائی در ایران، هزاران نفر از پیروانش نامه هایی از باب، بهاءالله، و عبدالبهاء دریافت نمودند. این مکاتیب و الواح، که در بین دریافت کنندگان پخش شده اند، بخش قابل ملاحظه ای از متون و آثار رسمی را تشکیل می دهند که جمع آوری، حفاظت، و رونویسی از آن ها جزء بالاترین مسئولیت های محافل محل
ی و ملّی ایران محسوب می شدند؛ بنابراین تاکنون بیش از سی جلد از این مکاتبات منتشر شده اند. یکی از موفّقیّت های جامعهٔ بهائی، تأسیس مؤسّسهٔ مطبوعات امری در سال ۱۳۳۸ شمسی بود. از سال ۱۲۷۸ شمسی متون بهائی توسط میرزا علی اکبر روحانی ملقب به محب السلطان و دیگران نسخه برداری و تکثیر شدند. گرچه قوانین کشور مانع از این می شد که بهائیان نوشتجات خود را چاپ ماشینی کنند، امّا با تأسیس مؤسّسهٔ مطبوعات امری، نوشتجات بهائی تا سال ۱۳۵۸ شمسی به طور مرتب تایپ یا خوشنویسی و منتشر می شدند، تا این که این مؤسّسه توسط حکومت اسلامی منحل گردید. بین سال های ۱۳۳۸ شمسی و ۱۳۵۸ شمسی صدها عنوان تولید و پخش گردید. مؤسّسهٔ مطبوعات امری همچنین مسئول نشر و پخش، بخشنامه، خبرنامه، بروشور، و مجلات نیز بود. تنها در سال ۱۳۵۳ شمسی، ۱۸۱۳۹۰ نسخه کتاب و بروشور که بالغ بر ۳۱ میلیون صفحه می گشت تولید گردید. در اوایل سال های ۱۳۴۹ شمسی، یک مرکز سمعی بصری در ایران راه اندازی شد که در طی چند سال از تأسیس آن رشد سریعی نمود. بر اساس گزارشاتی، در سال های ۱۹۷۰، این مرکز، ۲۷ نوار کاست شامل، دعا، ترانه، و نطق تهیه کرد که حدود ۴۰ هزار نسخه از آن تکثیر شد. این مرکز ه
مچنین ۲۸ نوار فیلم تولید نمود. جامعهٔ بهائیان ایران، همچنین مجلات متعددی به چاپ رساند. یکی از محبوب ترین آن ها که هدفش پرورش ذهنی جوانان بهائی بود، آهنگ بدیع می باشد، که در ایران در سال ۱۳۲۴ شمسی به عنوان یکی از انتشارات لجنهٔ جوانان بهائیان تهران شروع به کار کرد، سپس محبوب شد و در اوایل سال های ۱۳۲۹ شمسی به یک مجلهٔ ملّی با ۱۲۰۰ آبونمان کننده تبدیل گردید. از سال ۱۹۵۵ تا سال ۶۰ میلادی (۱۳۳۴–۱۳۳۹ شمسی)، این مجله به علّت فشارهای روزافزون و محدودیت های دولتی، به مدّت پنج سال به حالت تعلیق درآمد. آهنگ بدیع به مدّت بیش از سه دهه منتشر گشت تا این که با شروع حکومت اسلامی در ایران متوقف گردید. مؤسّسات اجتماعی و اقتصادی. اوّلین شرکت خیریه در تهران در سال ۱۲۸۶ شمسی، با کمک های افراد بهائی برای تأمین منابع مالی مورد نیاز آن، تأسیس گشت تا از مبلغین بهائی، آموزش کودکان، کودکان یتیم، سالمندان و افراد معلول، و دانشجویان حمایت مالی کند. در سال ۱۲۹۶ شمسی یک شرکت نونهالان در قزوین تأسیس گردید. این شرکت حدود ۹۰۰۰ سهامدار و حدود ۱۷۰۰۰۰۰ دلار دارایی در سال ۱۳۴۶ شمسی داشت، یعنی نیم قرن بعد از تأسیس آن. در سال ۱۳۱۹ شمسی، یکی از بها
ئیان سرشناس تهران به نام عبدالمیثاق میثاقیه، بیمارستانی را بنا کرده به جامعه بهائی اهدا نمود. این بیمارستان رشد سریعی داشت و پزشکان معتبری به استخدام آن درآمدند، و تجهیزات پزشکی پیشرفته ای نیز در آن به کار گرفته شد. این بیمارستان تبدیل به یکی از بهترین بیمارستان های تهران گردید. در اوایل سال های ۱۳۴۹ شمسی یک آموزشگاه پرستاری وابسته به این بیمارستان راه اندازی شد و این بیمارستان شعبه ای هم در بویراحمد دایر نمود. در سال ۱۳۱۹ شمسی، مؤسّسه ای جهت مراقبت از کودکان یتیم بهائی تأسیس گشت که سال ها در خدمت جامعه بود. یکی دیگر از خدمات عمومی جامعهٔ بهائی ساخت حمام های مدرن در بیشتر شهرها و روستاهای پر جمعیت در سراسر کشور بود که این حمام های مدرن جایگزین حمام های سنتی و غیر بهداشتی شدند. بعضی از این حمام ها توسط افراد بهائی ساخته و به مردم اهدا شدند، و بعضی ها هم با مشارکت و حمایت مالی کل جامعهٔ بهائی ساخته شدند. عرصه های بین المللی. جامعهٔ بهائیان ایران، به عنوان قدیمی ترین جامعهٔ بهائی در دنیا، از نظر فرهنگی و مادی، نقش بسزایی در رشد جامعهٔ جهانی بهائی در اوایل تاریخش ایفا کرده است. اوّلین جوامع بهائی در خاورمیانه و ج
نوب روسیه همگی بدون استثنا توسط تلاشهای بهائیان ایرانی که به این مناطق مهاجرت کرده بودند، تشکیل گشتند. بعدها تعداد دیگری از بهائیان ایران، به اطراف جهان سفر کرده و در نقاط مختلف دنیا جهت توسعهٔ آئین خود ساکن شدند. در طول نقشهٔ ده ساله (۱۹۵۳–۶۳) (۱۳۳۲–۱۳۴۲ شمسی) و فعّالیّت های متعاقب آن در سرتاسر جهان، جامعهٔ بهائیان ایران کمک های شایانی، هم از نظر مالی، و هم از نظر نیروی انسانی ارائه نمودند. تنها در سال های ۱۹۶۸–۱۹۷۳ (۱۳۴۷–۱۳۵۲ شمسی)، به عنوان بخشی از اهداف بین المللی نقشهٔ نه ساله (۱۹۶۴–۱۹۷۳) (۱۳۴۳–۱۳۵۲ شمسی)، ۳۵۰۰ بهائی ایرانی، به انتخاب خود هم در نقاط مختلفی در ایران، و هم در بسیاری از کشورهای دنیا ساکن گشتند. مهاجرین بهائی. لغت مهاجر در جامعهٔ بهائی به افرادی گفته می شود که به انتخاب شخصی خود، محل سکونت خود را ترک کرده در نقطهٔ دیگری، یا در داخل کشور خود یا در کشورهای دیگر، به نیت کمک به بهبود آن منطقه یا حمایت از دیگر جوامع بهائی در خدماتشان برای بهبود و پیشبرد زندگی افراد منطقهٔ جدید ساکن می شوند. دیانت بهائی رهبر مذهبی به عنوان یک شغل ندارد. در نتیجه این وظایف و فعّالیّت ها توسط افراد صورت می گیرد و تل
اش برای بهبود جامعه ای که بهائیان در آن زندگی می کنند مسئولیت تک تک آنها می باشد. در اوایل ظهور آئین بابی و بعد بهائی، مهاجرت برای آشنایی افراد با این آئین ها و تعلیمات سازندهٔ آن بود. باب از اوّلین هجده نفر پیروان خود که حروف حی گفته می شدند خواست، به سراسر ایران و دیگر ممالک در همسایگی به منظور رساندن پیام دیانت جدید به دیگران، سفر کنند. در موارد بسیاری بهاءالله از بهائیان خواسته بود تا بسیاری نقاط ایران یا به دیگر کشورها مثلاً هندوستان، سفر کرده تعالیم دیانت بهائی را در آن کشورها یا در بین اقوام و گروه های اجتماعی مختلف پخش کنند. چنین فردی را مبلغ می نامیدید که مدّت کمی در یک نقطه می ماند. شواهد زیادی وجود دارند که عبدالبهاء از بهائیان خواسته بود تا در نقاط مختلفی ساکن شوند، به عنوان نمونه، او از بهائیان تُرک زبان آذربایجان خواسته بود تا در شهرهای آناتولیا ساکن شوند. بین سال های ۱۹۱۶–۱۹۱۷ (۱۲۹۵ شمسی)، عبدالبهاء نامه هایی را به بهائیان آمریکای شمالی به عنوان فرامین تبلیغی نوشت، که در آن ها مناطقی در اطراف دنیا ذکر شده بودند که خوب است بهائیان در آن ها ساکن شوند. شوقی ربانی پانزده سال اوّل دوران رهبری جامعه
بهائی را به ساخت مؤسّسات اداری بهائی گذراند. سپس در سال ۱۳۱۶ شمسی، او شروع به اجرای رهنمودهای عبدالبهاء مبنی بر فرامین تبلیغی نمود، و طرح های هدفمندی جهت توسعهٔ جوامع پدیدآورد و از محافل روحانی ملّی خواست تا بهائیان را به نقاطی بفرستند که در آنجا بهائیان بتوانند به پیشبرد روحانی، اجتماعی و اقتصادی آن جامعه کمک کنند. در سال ۱۹۳۸، شوقی افندی در نامه های خود به ایران به لزوم مهاجرت بهائیان به منظور گسترش آیین بهائی اشاره کرد و اندکی بعد، بهائیان شروع به نقل مکان به حدود ۱۸۷ محل کردند، اغلب به روستاهایی در ایران که در آن بهائیان ساکن نبودند. بیشتر آنها به دلیل تعصبات از جانب ساکنان آن محل و فشارهای منبعث از آن مجبور به ترک آن محل می شدند. علاوه بر آن، از سال ۱۹۴۱، حدود ۱۴۵ خانوادهٔ بهائی ایران را ترک کردند تا در عربستان، عراق، افغانستان، بلوچستان، پاکستان و بحرین ساکن شوند. اکثر این خانواده ها در عراق ساکن شدند امّا دو سال بعد توسط دولت عراق اخراج شدند. یکی از آنها ابوالقاسم فیضی بود که در سال ۱۹۴۲ به همراه همسرش به بحرین نقل مکان کرد و بعدها به عنوان ایادی امرالله منصوب شد. در اکتبر ۱۹۴۷، محفل ملی ایران یک برنام
هٔ ۴۵ ماهه را طرح کرد که طی آن بهائیان را تشویق کرد تا برای اسکان در بیست و دو محل جدید در ایران و همچنین در عراق، هند، بحرین، افغانستان و نقاط مختلف عربستان و خلیج فارس اقدام کنند. طی سال های ۱۹۵۱–۱۹۵۳، چند خانوادهٔ ایرانی به منظور کمک به برنامهٔ دو سالهٔ بهائیان بریتانیا به منظور تأسیس جوامع بهائی در سه کشور آفریقایی، به آفریقا نقل مکان کردند. یکی از آنها، موسی بنانی بود که، در سال ۱۹۵۱ به اوگاندا رفت و چند سال بعد به عنوان ایادی امرالله منصوب شد. شوقی افندی در طیّ نقشهٔ ده ساله (۱۹۵۳–۱۹۶۳)، به هر یک از دوازده محفل ملّی بهائی آن زمان، طرحی برای گسترش آئین بهائی داد. این طرح از مهاجرین می خواست به ۱۳۱ کشور، سرزمین و جزیره ای که در آن آئین بهائی پا نگرفته بود، نقل مکان کنند. جامعهٔ بهائی ایران پذیرفت در تعدادی از کشورها جهت کمک و مشارکت در این مسیر اقدام کند. از جمله ۷ محل در آسیا و ۶ محل در آفریقا و همچنین تحکیم جوامع بهائی در ۱۲ منطقه دیگر در آسیا و ۲ منطقه در آفریقا بود. هنگامی که بیت العدل اعظم تأسیس شد، یک برنامهٔ نه ساله برای گسترش آئین بهائی (۱۹۶۴–۱۹۷۳) به اجرا گذاشته شد که طی آن بهائیان ایران مسئولیت
اصلی اعزام مهاجر به افغانستان، مغولستان و هفت جمهوری آسیایی شوروی را بر عهده گرفتند. مسئولیت این مناطق در طول برنامهٔ پنج سالهٔ بعدی (۱۹۷۴–۱۹۷۹) ادامه یافت. علاوه بر این در طول طرح اوّل، مسئولیت اعزام مهاجر به عربستان و ۶ کشور آفریقا نیز بر مسئولیت هایشان افزوده شد و در طرح دوم اهداف ثانویهٔ اسکان مهاجر در ۵۶ کشور دیگر در آسیا، آفریقا، اروپا و آمریکای جنوبی نیز به آنها سپرده شد. بهائیان ایران برای مهاجرت به بسیاری از کشورها با مشکل ویزا مواجه بودند. برای مثال، در دههٔ ۱۹۴۰، بهائیانی که قصد داشتند به عربستان و بحرین مهاجرت کنند، ابتدا باید به عراق نقل مکان می کردند و مدّتی در آنجا ساکن می شدند تا ویزا بگیرند و به هدف نهایی خود برسند. مشکلات زبانی هم وجود داشت. این مشکلات با گذشت زمان کاهش یافت و در پایان برنامهٔ پنج ساله در سال ۱۹۷۹، بیت العدل اعظم اعلام کرد که بهائیان ایران در صدور مهاجر به سایر نقاط به مراتب از سایر جوامع بهائی جلوترند. از سوی دیگر با وقوع انقلاب اسلامی در سال ۱۹۷۹، جامعهٔ بهائی ایران صدمات زیادی متحمل شد و بسیاری از بهائیان از ایران رفتند. البتّه فقط تعداد کمی توانستند در مناطقی که نیاز به
مهاجر برای گسترش آئین بهائی داشت مستقر شوند. با توقیف نهادهای اداری بهائی در ایران، جامعهٔ بهائی ایران در برنامه های بعدی گسترش آئین بهائی برای هیچ هدف رسمی ای در نظر گرفته نشد. بسیاری از مهاجران ایرانی بهائی سختی ها و محرومیت های شدیدی را تجربه کردند و اغلب مجبور بودند در مناطقی ساکن شوند که استانداردهای زندگی پایین تری از آنچه به آن عادت کرده بودند داشت.
احمد کاشف شیرازی (ز 1309 ق)، از وکلا و روزنامه نگاران معاصر اهل شیراز بود که در دوره قاجار و پهلوی در شیراز سکونت داشت. وى با صاحب «دانشمندان و سخن‏سرایان فارس» معاصر بود. نام وی احمد ظریف بود که پس از تاسیس روزنامه ظریف به کاشف تغییر نام داد. احمد کاشف معروف به حاج کاشف در 1304 ش امتیاز روزنامه‏ «ظریف» را گرفت و تا 1309 ش انتشار آن را ادامه داد. بناى این روزنامه‏ ى فکاهى بر مبارزه با خرافات و بدعت‏هاى مذهبى قرار داشت.