Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بتن خود ترمیم شونده به عنوان توانایی بتن برای رفع ترک های خود به خودی خود مشخص می شود. این نه تنها ترک ها را آب بندی می کند بلکه به طور جزئی یا کامل خواص مکانیکی عناصر سازه را بازیابی می کند. این نوع بتن به بتن خود ترمیم شونده نیز معروف است. از آنجایی که بتن در مقایسه با سایر مصالح ساختمانی از مقاومت کششی ضعیفی برخوردار است، اغلب ترک هایی در سطح آن ایجاد می شود. این ترک ها دوام بتن را کاهش می دهند زیرا جریان مایعات و گازهایی را که ممکن است حاوی ترکیبات مضر باشند، تسهیل می کنند. اگر ریزترک ها منبسط شوند و به آرماتور برسند، نه تنها خود بتن در معرض خطر قرار می گیرد، بلکه میلگردهای فولادی تقویت کننده نیز مستعد خطر خواهند بود. بنابراین، محدود کردن عرض ترک و تعمیر آن در سریع ترین زمان ممکن ضروری است. بتن خود ترمیم شونده نه تنها ماده را پایدارتر می کند، بلکه به افزایش عمر مفید سازه های بتنی کمک می کند و ماده را بادوام تر و دوستدار محیط زیست می کند. با توجه به اینکه بتن دارای ویژگی های خود ترمیمی ذاتی است خود ترمیمی یک پدیده قدیمی و شناخته شده برای آن است. ترک ها ممکن است به مرور زمان به دلیل هیدراتاسیون مداوم مواد م
عدنی کلینکر یا کربناته شدن هیدروکسید کلسیم بهبود یابد. کنترل ترمیم خود به خودی دشوار است زیرا فقط می تواند ترک های کوچک را التیام بخشد و تنها زمانی موثر است که آب وجود داشته باشد. این محدودیت استفاده از آن را سخت می کند. از سوی دیگر، بتن ممکن است برای ایجاد قابلیت های خود ترمیمی برای ترک ها تغییر یابد. راه حل های زیادی برای بهبود ترمیم خودزا با افزودن مواد افزودنی مانند افزودنی های معدنی، افزودنی های کریستالی و پلیمرهای سوپرجاذب وجود دارد. علاوه بر این، بتن را می توان به روش های خود ترمیم خودکار داخلی تغییر داد. خودترمیمی مبتنی بر کپسول ، خودترمیمی عروقی و خودترمیمی میکروبیولوژیکی رایج ترین انواع تکنیک های خودترمیمی هستند. تاریخچه. رومیان باستان از نوعی ملات آهکی استفاده می کردند که مشخص شده بود خود ترمیم کننده است. بلورهای استراتلینگیت در امتداد نواحی سطحی بتن رومی تشکیل می شوند و سنگدانه و ملات را به هم می چسبانند. این روند حتی پس از 2000 سال ادامه یافت و توسط زمین شناس ماری جکسون و همکارانش در سال 2014 کشف شد در اوایل دهه 1990، Carolyn M. Dry با توسعه پیکربندی که آزادسازی مواد شیمیایی ترمیم کننده از الیاف
قرار داده شده در یک ماتریس سیمانی را آسان تر می کند، ایجاد کرد. از آن زمان، جامعه تحقیقاتی تکنیک های مختلفی را برای ترکیب خواص خود ترمیمی در بتن توسعه داده است. در میان سایر مواد خود ترمیم شونده، در سال های اخیر، کارهای تحقیقاتی بتن خود ترمیم شونده به دلیل کنسرسیوم های دولتی مانند SARCOS COST Action ، RM4L و SMARTINCS به طور تصاعدی در حال رشد هستند. پیش بینی می شود که بازار جهانی بتن خود ترمیم شونده با رشد CAGR 36.8 درصدی در طول دوره پیش بینی، با افزایش درآمد از 34.10 میلیارد دلار در سال 2021 به 562.97 میلیارد دلار در سال 2030 برسد. افزایش سرمایه گذاری در پروژه های زیرساختی در مقیاس بزرگ و افزایش همکاری بین دولت های کشورهای مختلف برای مشارکت در پروژه های زیربنایی برای اهداف بلندمدت عواملی هستند که باعث گسترش بازار می شوند. ترمیم خودکار. ترمیم خودزای مواد سیمانی بر خود به خود بسته شدن ترک و متعاقباً دوام و عملکرد فیزیکی-مکانیکی کامپوزیت ها تأثیر می گذارد که یکی از دلایل اصلی افزایش عمر سازه ها و بناهای باستانی به شمار می رود. خودترمیمی در کامپوزیت های مبتنی بر سیمان برای اولین بار توسط آکادمی علوم فرانسه در سا
ل 1836 مورد توجه قرار گرفت، زمانی که ترک ها در لوله ها، سازه های نگهدارنده آب و غیره خود به خود ترمیم شدند. تحقیقات نظری و تجربی قابل توجهی در دهه 1900 نشان داد که فرآیندهای خودترمیمی خودزا عمدتاً به فرآیندهای فیزیکی، مکانیکی و شیمیایی در داخل ماتریس سیمانی مرتبط هستند که در این طرح نشان داده شده است. در طول به اصطلاح "توسعه کریستال کنترل شده از سطح" که هنگام ایجاد ترک رخ می دهد، یون های کلسیم بلافاصله از سطوح شکستگی قابل دسترسی هستند و رشد کریستال سریع تر می شود. پس از تشکیل یک لایه اولیه از کلسیت بر روی دیواره های ترک و غنی تر شدن لایه بتن اطراف از یون های کلسیم، انتقال به اصطلاح "رشد کریستالی کنترل شده با انتشار" رخ می دهد، به این معنی که باید برای رسیدن به سطح ترک و ایجاد اطمینان از بارش محصولات بهبودی یون های Ca 2+ از میان بتن، و لایه CaCO 3 نفوذ کنند. واضح است که فاز دوم بسیار کندتر از مرحله اول است. در مورد سیمان کامپوزیت، از جمله افزودنی های پوزولانی ، بخشی از هیدروکسید کلسیم ، که به عنوان منبع اولیه یون های Ca2+ شناخته شده است، در واکنش پوزولانی خاص برای تشکیل CSH استفاده می شود. در نتیجه منجر به رسو
ب دیرتر و ضعیف تر کربنات کلسیم می شود . سایر مکانیسم های جزئی نشان داده شده در طرح شامل موارد فوق است. تورم خمیر سیمان هیدراته در امتداد دیواره های ترک به دلیل جذب آب توسط هیدرات های سیلیکات کلسیم و انسداد مکانیکی ترک با استفاده از آوار و ذرات ریز بتن که نتایج مستقیم فرآیند ترک خوردگی یا در نتیجه ناخالصی های موجود در آب که وارد شکاف می شوند، هستند. مکانیسم های ترمیم خودکار فقط برای ترک های کوچک مؤثر هستند، اگرچه طیف گسترده ای از حداکثر عرض برای ترک های قابل ترمیم وجود دارد: 10-10 میکرومتر، گاهی اوقات تا 200 میکرومتر اما کمتر از 300 میکرومتر، فقط در حضور آب. کنترل و پیش بینی آن ها به دلیل نتایج اغلب پراکنده و وابستگی آنها به تعدادی از عوامل و متغیرها چالش برانگیز است. 1) قدمت و ترکیب خود بتن ، 2) وجود آب، و 3) ضخامت و فرم شکستگی بتن تاثیرگذارترین عناصر هستند. ترمیم خودزای تحریک شده. هنگامی که عرض ترک محدود می شود، ترمیم خودکار موفقیت آمیزتر است. وجود آب نیز عنصر مهمی است. همچنین تحریک هیدراتاسیون یا کریستالیزاسیون مداوم باعث بهبود خود ترمیمی می شود. بنابراین، روش هایی که عرض ترک را محدود می کنند، آب را تامین م
ی کنند، یا هیدراتاسیون یا کریستالیزاسیون را تقویت می کنند، به عنوان تقویت یا افزایش ترمیم خودزا طبقه بندی می شوند. استفاده از افزودنی های معدنی. بیشتر تحقیقات در مورد اثرات افزودن مواد معدنی بر خود ترمیمی بر روی سرباره کوره بلند و خاکستر بادی انجام شده است. هیدراتاسیون مداوم باعث بهبودی خودزا می شود زیرا بخش های عمده ای از این افزودنی ها حتی در سنین بالاتر بدون آب باقی می مانند. واکنش پوزولانی که مخصوص افزودنی های سیلیسی و/یا آلومینیومی ( خاکستر بادی ، سرباره کوره بلند ، دوده سیلیس ، خاک رس کلسینه و غیره) در سیمان کامپوزیت است، می تواند هیدراتاسیون مداوم دانه های سیمان را بر حسب توسعه CSH و در نتیجه درجه خاصی از خودترمیمی از نظر طولانی مدت تقویت کند. استفاده از مواد افزودنی کریستالی. عبارت "افزودنی های کریستالی" برچسبی است که لزوماً عملکرد یا ساختار مولکولی را نشان نمی دهد زیرا از کالاهای در دسترس تجاری که اغلب اجزای آنها مشخص نیستند ناشی شده است. عملاً، افزودنی های کریستالی تجاری را می توان از مواد سیمانی تکمیلی (SCM) با دوزشان متمایز کرد، معمولاً 1٪ وزن سیمان برای افزودنی های کریستالی و بیش از 5٪ برای SCMs
است. افزودنی های کریستالی (CA) به عنوان یک نوع منحصر به فرد از افزودنی های کاهش دهنده نفوذپذیری طبقه بندی می شوند. مقوله افزودنی های کاهش دهنده نفوذپذیری شامل انواع مختلفی از مواد است که ممکن است با اصطلاح کلی "افزودنی های کریستالی" نیز به آن ها اشاره شود. علاوه بر این، اکثر محصولات تجاری شامل مواد تشکیل دهنده اختصاصی هستند و فرمولاسیون آنها مخفی نگه داشته می شود. با این حال، به طور کلی، CA ها محصولات بسیار آبدوست هستند که توسط "مواد شیمیایی فعال" ایجاد شده و اغلب با سیمان و ماسه مخلوط می شوند. آن ها در حضور آب واکنش نشان می دهند و رسوبات مسدود کننده در آب ترک نامحلول ایجاد می کنند که چگالی CSH و مقاومت در برابر نفوذ آب را بیش تر می کند. نشان داده شده است که CAها کیفیت مکانیکی بتن را هنگامی که در 3%، 5% و 7% محتوای سیمان در معرض رطوبت استفاده می شوند، افزایش می دهند. با این حال، درصدهای ذکر شده ممکن است برای افزودن نسبتاً بالا باشد. استفاده از پلیمرهای سوپرجاذب. پلیمرهای سوپرجاذب ، هموپلیمرها یا کوپلیمرهای سه بعدی طبیعی یا مصنوعی هستند که قابلیت جذب سیال بالا را دارند. ظرفیت تورم بسته به نوع مونومرها و چگالی
اتصال متقابل آن ها متفاوت است و ممکن است به 1000 گرم در گرم برسد. حداکثر تورم ناشی از تعادل بین فشار اسمزی است که مربوط به حضور گروه های باردار الکتریکی و نیروهای کششی ماتریس پلیمری است. علاوه بر این، از آنجایی که فشار اسمزی به غلظت یون ها در محلول آبی مربوط می شود، قدرت یونی محیط متورم شده به طور قابل ملاحظه ای بر رفتار جذب تأثیر می گذارد. گذشته از چندین حوزه کاربردی (به عنوان مثال، بخش بهداشتی و زیست پزشکی، بخش کشاورزی) که در آن SAP ها در حال حاضر مورد استفاده قرار می گیرند، تحقیقات بیشتری بر روی استفاده از SAP ها در ملات/بتن متمرکز شده است. به منظور محدود کردن انقباض خودخشکی در طول سخت شدن، SAPها به عنوان یک عامل پخت داخلی در سیستم های سیمانی با نسبت آب به اتصال کم اضافه شدند. علاوه بر کاهش انقباض خود ساخته، SAPها ممکن است به مواد سیمانی اضافه شوند تا مقاومت در برابر یخ زدگی-ذوب را افزایش دهند و خواص خودآببندی و خود ترمیم شوندگی را القا کنند. در دومین مورد، گنجاندن SAPها اهداف بسیاری را برآورده می کند. خودترمیمی مستقل. خودترمیمی مستقل به ادغام اصلاحات مهندسی غیر معمول در ماتریس برای ایجاد یک عملکرد خودترمی
می بستگی دارد. کپسوله سازی مدت هاست که روش مورد علاقه برای رساندن مستقیم عوامل ترمیم کننده به ترک ها بوده و امکان ترمیم در محل را فراهم می کند. در کپسوله کردن ترکیبات ترمیم کننده، دو رویکرد وجود دارد: گسسته و پیوسته. مکانیسم مورد استفاده برای ذخیره عامل ترمیم تمایز کلیدی است که میزان آسیب قابل ترمیم، تکرارپذیری بهبود و نرخ بهبودی را برای هر استراتژی تعیین می کند. با این حال، چندین عنصر باید در طراحی یک سیستم خود ترمیمی مبتنی بر کپسول، از ایجاد سیستم کپسول تا یکپارچه سازی، مشخص سازی مکانیکی، تحریک و ارزیابی بهبود مورد توجه قرار گیرند. میکرو کپسولاسیون. ریزپوشانی (قطر &lt; 1 میلی متر) یک فناوری محبوب برای تولید اجزای خود ترمیم شونده خودمختار برای سیستم های سیمانی است که از مطالعه پیشگام White et al الهام گرفته است. میکروکپسول ها مستقیما در ماتریس و پس از ایجاد ترک و آزاد کردن هسته در حجم ترک گنجانده شدند. سپس ماده تخلیه شده با یک کاتالیزور توزیع شده در ماتریس واکنش می دهد تا ترک را بهبود بخشد. در موارد متعدد، اثبات مفهوم ترمیم مبتنی بر میکروکپسول در بتن انجام شده است. تحقیقات اخیر کپسول ها به تاکید بر استفاده ا
ز سیستم های چسبنده دو جزئی ادامه داده است که مستلزم تعبیه همزمان کاتالیزور در ماتریس برای فعال سازی و سخت شدن می باشد. وانگ و همکارانش نسبت کاتالیزور 0.5 به میکروکپسول را توصیه می کنند، اگرچه دیگران نسبت 1.3 کاتالیزور به میکروکپسول را برای تضمین فعال شدن اپوکسی محصور شده پیشنهاد کرده اند. با این حال، پایداری طولانی مدت عوامل آلی ترمیم کننده واکنش در ماتریس سیمانی بسیار قلیایی و عملکرد طولانی مدت آنها نامشخص است. با این حال، تحقیقات نوظهور، سازگاری و پیوند با بستر معدنی ماتریکس سیمانی را ارتقا می دهد و به سمت کپسولی حرکت می کند که ممکن است چنین محصولات ترمیم کننده را ارائه دهد. این ها عبارتند از هاگ های باکتری محصور شده و محموله های معدنی مانند سیلیس کلوئیدی و سیلیکات سدیم . اولی ممکن است رسوب کربنات را افزایش دهد، در حالی که دومی می تواند هیدروکسید کلسیم را به یک ژل CSH مطلوب تر تبدیل کند. ماکرو کپسوله سازی. Dry یکی از تحقیقات اولیه را با استفاده از کپسولاسیون ماکرو انجام داد و برای بهبود ترک های بتن الیاف پلی پروپیلن و شیشه را با هسته متیل متاکریلات تک یا چند جزئی پیشنهاد کرد. انتخاب الیاف با ترکیبی از تقویت
مکانیکی، آب بندی ترک و روش مقرون به صرفه سازی انجام شد. همچنین، این روش نسبت به میکروکپسول های کاشته شده ترجیح داده می شود، زیرا مزیت حفظ مقدار بیشتری از عامل ترمیم کننده و امکان بسیاری از ترمیم ها را به همراه دارد. هدف نهایی جلوگیری از خراب شدن چسب در طول زمان بود. انتشار عامل ترمیم کننده با ایجاد ترک هایی که منجر به از بین رفتن الیاف شکننده کاشته شده می شد، آغاز شد. دمای پایین تر پردازش و توانایی ادغام مراحل اکستروژن، پر کردن و آب بندی، ساخت کپسول های پلیمری را به طور بالقوه ساده تر می کند. در مورد کپسول های استوانه ای، قطرها از 0.8 تا 5 میلی متر متغیر است به طوری که نیروی مویرگی جذب کننده ترک و نیروی گرانشی روی جرم سیال برای غلبه بر نیروی مقاومت مویرگی کپسول های استوانه ای و نیروهای فشار منفی ناشی از انتهای آب بندی شده کافی باشد. به عبارت دیگر، عرض ترک ماتریس باید کمتر از قطر داخلی کپسول باشد. ترمیم عروقی. مفهوم ترمیم عروقی در بتن از یک رویکرد بیومیمتیک برای خود ترمیمی استفاده می کند. سیستم قلبی عروقی انسان که خون را در سراسر بدن هدایت می کند و سیستم بافت آوندی گیاهی که غذا، آب و مواد معدنی را از طریق شبک
ه آوند چوبی و آوند آبکش منتقل می کند، نمونه هایی از سیستم های شبکه عروقی هستند. به طور مشابه، شبکه های عروقی در بتن ممکن است مواد شیمیایی ترمیم کننده مایع را به مناطق آسیب دیده منتقل کنند. از نظر تئوری زمانی که این ماده ترمیم کننده از منبع خارجی تهیه شود، هیچ محدودیتی برای مقدار مواد آسیب دیده که ممکن است بهبود یابند وجود ندارد. کارهای اولیه درای شامل تعبیه کانال های شیشه ای بلند و نازک در بتن بود. این مکانیسم خودترمیمی در نهایت گسترده تر شد و در یک عرشه پل نمونه استفاده شد. دشواری ریخته گری بتن با این مواد بسیار شکننده یکی از معایبی بود که مانع استفاده گسترده از این روش شد. مزیت قابل توجه تکنیک عروقی نسبت به روش کپسولاسیون این است که عامل ترمیم کننده ممکن است به طور مداوم تجویز شود. در واقع، برای التیام انواع آسیب های بتن ممکن است عوامل ترمیم کننده مختلف در دوره های متفاوت استفاده شوند. علاوه بر این، عامل ترمیم کننده ممکن است تحت فشار برای تضمین رسیدن به مناطق آسیب دیده مورد نظر، مشابه مفهوم تزریق اپوکسی برای رفع شکستگی های بتن، تحویل داده شود. در بتن انواع مختلفی از شبکه های عروقی اجرا شده است. ساده ترین نس
خه شامل یک کانال 1 بعدی است که هر دو انتهای آن از سطح بتن قابل دسترسی است. شبکه های پیچیده کانال دو و سه بعدی در بتن توسعه داده شده اند تا مسیرهای مختلف و جایگزینی را برای انتقال عوامل ترمیم کننده به مناطق آسیب دیده ارائه دهند. با استفاده از گره های اتصال چند جریانی در داخل شبکه، از این اشکال پیچیده نیز استفاده شده است. بتن زیستی خود ترمیم شونده. تشکیل کربنات کلسیم به عنوان محصول جانبی فعالیت میکروبی یک روش اضافی برای "مهندسی" توانایی خود ترمیمی بتن است. این روش پتانسیل ترمیم ترک فعال و طولانی مدت را دارد و در عین حال یک تکنیک بالقوه مفید برای محیط زیست است. کربنات کلسیم (CaCO 3 ) که اغلب به عنوان سنگ آهک شناخته می شود، دارای قابلیت اتصال موثر و سازگار با فرمولاسیون بتن فعلی است. در نتیجه کربناته شدن مواد معدنی هیدروکسید کلسیم (پورتلندیت) موجود، کربنات کلسیم ممکن است در طرح مخلوط بتن گنجانده شوند یا به صورت شیمیایی در داخل ماتریس بتن ایجاد شوند. سنگ آهک تولید شده در داخل ماتریس بتن ممکن است با پر کردن منافذ منجر به متراکم شدن ماتریس شود و می تواند به خود ترمیمی ترک کمک کند، نفوذپذیری (آب) آن را کاهش دهد و در
نتیجه استحکام از دست رفته را بازیابی کند. اگر شرایط مساعد باشد، بیشتر باکتری ها می توانند باعث رسوب CaCO3 در محلول شوند. با این حال، کربناتوژنز باکتری ها به دنبال مسیرهای متابولیکی مشخص برای رسوب CaCO 3 باکتریایی متفاوت است. علاوه بر این، بسیاری از متغیرهای بیرونی بر راندمان رسوب دادن تأثیر می گذارند و باعث می شوند که سویه باکتریایی یکسان مقادیر متفاوتی کربنات تولید کند. این احتمال وجود دارد که در یک محیط مرطوب و خشک، بهبود سریعتر اتفاق بیفتد. علاوه بر این، تنظیم عرض ترک برای دستیابی به بهبود سریعتر و موثرتر از طریق فعالیت بیولوژیکی بسیار مهم است. بتن رومی. بتن رومی که به آن نیز گفته می شود در ساخت و ساز در روم باستان مورد استفاده قرار می گرفت. بتن رومی مانند معادل امروزی خود بر پایه سیمان گیربافت هیدرولیکی که به سنگدانه اضافه شده است، ساخته می شد. بسیاری از سازه ها و ساختمان هایی که امروزه نیز پابرجا هستند، مثل پل ها، آب انبارها و قنات ها، با این مصالح ساخته شده اند. که نشان دهنده تطبیق پذیری و دوام آن می باشد. برای افزایش استحکام آن گاهی اوقات با خاکستر پوزولانی ترکیب می شد( در جایی که در دسترس بود به ویژه
در خلیج ناپل ). افزودن خاکستر به ترکیب از گسترش ترک ها جلوگیری می کرد. تحقیقات اخیر نشان داده است که ترکیب کردن مخلوط هایی از انواع مختلف آهک سبب تشکیل «کلاست های» کنگلومرا شده و به بتن اجازه می دهد تا ترک ها را به صورت خود_ترمیم ترمیم کند. حدودا از 150 سال پیش از میلاد مسیح بتن رومی فراگیر شد و مورد استفاده گسترده قرار گرفت. برخی از محققان معتقدند که بتن رومی یک قرن قبل از این توسعه یافته است. بتن رومی بیشتر در ترکیب با روکش ها و سایر تکیه گاه ها استفاده می شد، و فضای داخلی بیشتر با گچ بری ، نقاشی های دیواری یا سنگ مرمر رنگی تزئین می گردید. تحولات ابتکاری بیشتر در مواد، بخشی از اصطلاحا انقلاب بتن ، به اشکال ساختاری پیچیده کمک کرد. برجسته ترین نمونه از این آثار گنبد پانتئون ، بزرگترین و قدیمی ترین گنبد بتنی غیر مسلح جهان است. تفاوت بتن رومی با بتن مدرن در این است که در بتن رومی سنگدانه ها اغلب شامل اجزای بزرگتر هستند. از این رو، به جای ریختن آن، در مکان مورد نظر گذاشته می شد. بتن های رومی، مانند هر بتن هیدرولیکی، معمولاً قادر به بسته شدن و گرفتن در زیر آب بودند که این ویژگی برای پل ها و سایر ساخت و سازهای کنا
ر آب مفید بود. ارجاعات تاریخی. ویتروویوس در حدود 25 سال قبل از میلاد کتاب خود "ده کتاب خود در مورد معماری" را نوشت، و در این کتاب انواع مواد مناسب برای تهیه ملات آهک را متمایز کرد. برای ملات های سازه ای، او پوزولانا ( به زبان لاتین)را توصیه کرد، شن های آتشفشانی از بسترهای Pozzuoli، که رنگی قهوه ای مایل به زرد-مایل به خاکستری در آن مناطق نزدیک به ناپل، و قرمز مایل به قهوه ای در نزدیکی رم می باشد. Vitruvius نسبت 1 قسمت آهک به 3 قسمت پوزولانا را برای ملات مورد استفاده در ساختمان ها و نیز نسبت 1 قسمت آهک به 2 قسمت پوزولانا را برای کارهای زیر آب مشخص کرده است. رومی ها برای اولین بار بتن هیدرولیک را قبل از پایان قرن دوم قبل از میلادی مسیح ، در سازه های زیر آب ساحلی احتمالاً در بندرهای اطراف Baiae به کار برده اند. بندر قیصریه (22-15 قبل از میلاد) نمونه ای از کاربرد فناوری بتن رومی زیر آب در مقیاس بزرگ است، که برای ساخت آن مقادیر زیادی پوزولانا از پوتئولی وارد شد. رای بازسازی شهر رم، که پس از آتش سوزی در سال 64 بعد از میلاد قسمت های زیادی از این شهر ویران شد، آیین نامه ساختمانی جدید نرون عمدتاً استفاده از بتن آجری را
مطرح کرد. به نظر می آید که این امر سبب تشویق توسعه صنایع آجر و بتن شده است. خواص مواد. بتن رومی نیز همانند هر بتن دیگری از یک سنگدانه ، ملات هیدرولیک و یک چسب مخلوط شده با آب که به مرور زمان سخت می شود، تشکیل شده است. ترکیب سنگدانه ها گوناگون بوده و شامل قطعات سنگ، کاشی سرامیک ، آهک و قلوه سنگ از بقایای ساختمان های قبلی تخریب شده بود. در رم، توف یه دلیل در دسترس بودن، اغلب به عنوان سنگدانه مورد استفاده واقع می شد. گچ و آهک زنده (کلسیم اکسید)به عنوان ماده چسباننده استفاده می شد. استفاده از گرد و غبارهای آتشفشانی که پوزولانا یا "شن گودال" نامیده می شوند، از جایی که می توانستند به دست بیاورند، مطلوب ومورد علاقه بوده است. پوزولانا بتن را نسبت به بتن امروزی در برابر آب نمک مقاوم تر می سازد. ملات دارای پوزولانا محتوی درصد بالایی از آلومینا و سیلیس بود. پژوهش های اخیر (2023) نشان داده است که کلاست های آهک، که پیشتر نشانه ای از تکنیک ضعیف کلوخه شدن در نظر گرفته می شد، با نفوذ آب به هر شکافی واکنش نشان می دهند. این واکنش سبب تولید کلسیم واکنشی می شود که به کریستال های کربنات کلسیم جدید اجازه می دهد تا شکاف ها را تشکی
ل دهند و دوباره ببندند. کلاسه های آهک دارای ساختاری شکننده هستند که به احتمال زیاد در روش «اختلاط داغ» با آهک زنده به جای آهک خشک شده سنتی ایجاد شده است، که در نتیجه ی آن ترک ها ترجیحاً در میان کلاسه های آهک حرکت می کنند، فلذا به طور بالقوه نقش مهمی در مکانیسم خود ترمیمی دارند. . بتن، و به ویژه ملات هیدرولیکی مسبب چسبندگی آن، نوعی سرامیک ساختاری است که کاربرد آن عمدتاً از شکل پذیری رئولوژیکیاش در حالت خمیری نشات می گیرد. گیرش و سخت شدن سیمان های هیدرولیک حاصل از هیدراتاسیون مواد و در پی آن برهمکنش شیمیایی و فیزیکی این محصولات هیدراتاسیون است. این تنظیمات ملات های آهکی که رایج ترین سیمان جهان در دوره ی پیش از روم بودند، متفاوت بود.بتن رومی پس از گیرش و سخت شدن، خاصیت پلاستیکی کمی از خود نشان داد، اگرچه مقاومت خاصی را در برابر تنش های کششی حفظ کرد. گیرش و سخت شدن سیمان پوزولانی شباهت زیادی با گیرش و سخت شدن سیمان پرتلند مدرن دارد. ترکیب سیلیس بالا سیمان پوزولانای رومی بسیار نزدیک به سیمان مدرن است که سرباره کوره بلند، خاکستر بادی یا دود سیلیس به آن اضافه گشته است. استحکام و طول عمر بتن رومی دریایی از واکنش آب د
ریا با مخلوطی از خاکستر آتشفشانی و آهک زنده برای ایجاد کریستالی کمیاب به نام توبرموریت که ممکن است در برابر شکستگی مقاومت کند، بهره می گرفت. زمانی که آب دریا درون شکاف های ریز بتن رومی نفوذ می کند، با فیلیپسیت که به طور طبیعی در سنگ های آتشفشانی یافت می شود، واکنش نشان می دهد و در نتیجه این واکنش، کریستال های آلومینی توبرموریت ایجاد می شود. نتیجه این فرآیند کاندید شدن بتن رومی ببه عنوان "بادوام ترین مصالح ساختمانی در تاریخ بشر" است.در مقابل این ویژگی بتن رومی، بتن مدرنی که در معرض آب شور قرار می گیرد در طی چند دهه خراب می شود. بتن رومی یکار رفته در مقبره Caecilia Metella گونه ای دیگری با پتاسیم بالا است که باعث ایجاد تغییراتی می شود که "مناطق سطحی را تقویت می کند و به طور بالقوه به بهبود عملکرد مکانیکی کمک می کند". فناوری لرزه نگاری. برای محیطی مانند شبه جزیره ایتالیا که مستعد وقوع زلزله می باشد، وقفه در کار و ساخت و سازهای داخلی درون دیوارها و گنبدها ناپیوستگی در توده بتنی ایجاد کردند.قسمت هایی از ساختمان می توانند زمانی که زمین برای تحمل چنین تنش هایی حرکت می کند مقدار کمی جابه جا شده و استحکام کلی سازه را
افزایش دهند. به همین دلیل آجر و بتن به کار رفته انعطاف پذیر بودند. امکان دارد که دقیقاً به همین علت باشد که با وجود اینکه بسیاری از ساختمان ها به دلایل مختلف دچار ترک خوردگی شدید شده اند، اما تا به امروز همچنان پابرجا هستند. فناوری دیگری که برای بهبود مقاومت و پایداری بتن به کار برده می شد، درجه بندی کردن آن در گنبدها بود. برای مثال می توان به پانتئون اشاره کرد که در آن سنگدانه های ناحیه گنبد بالایی از لایه های متناوب توف سبک و پوکه تشکیل شده است که بتنی با چگالی می باشد . در پی سازه سنگدانه از سنگ تراورتن به ّکار رفته است که چگالی بسیار بالاتری معادل دارد . استفاده مدرن. مطالعات علمی بر روی بتن رومی از سال 2010 توجه رسانه ها و صنعت را به خود جلب کرده است. به علت دوام غیرمعمول بتن رومی ، طول عمر و کاهش ردپای محیطی آن، شرکت ها و شهرداری ها شروع به کشف استفاده از بتن سبک رومی در آمریکای شمالی کرده اند. این کار شامل جایگزین کردن خاکستر آتشفشانی با خاکستر بادی زغال سنگ است که خواصی مشابه دارد. طرفداران استفاده از این روش می گویند که بتن ساخته شده با خاکستر بادی می تواند تا 60 درصد هزینه کمتری داشته باشد چرا که به
سیمان کمتری احتیاج دارد. همچنین به دلیل دمای پخت کمتر و طول عمر بسیار بیشتر، ردپای محیطی کاهش می یابد. نمونه های قابل استفاده از بتن رومی که در معرض محیط های خشن دریایی قرار گرفته اند،قدمت 2000 ساله دارند و دارای سایش کم یا بدون سایش هستند. در سال 2013، دانشگاه کالیفرنیا برکلی مقاله ای منتشر کرد که مکانیسمی را برای نخستین بار توضیح می دهد که با استفاده از آن ترکیب پایدار کلسیم، آلومینیوم، سیلیکات، مواد را به یکدیگر متصل می کند. همچنین در طول پروسه تولید آن، کربن دی اکسید کمتری نسبت به هر فرآیند تولید بتن مدرن در جو منتشر میگردد. از معایب آن می توان به زمان بیشتر برای برای خشک شدن و مقاومت مقداری کمتر نسبت به بتن مدرن، علیرغم دوام بیشتر آن ، اشاره نمود. تصادفی نیست که ضخامت دیوارهای ساختمان های رومی از دیوارهای ساختمان های مدرن بیشتر هستند. با وجود این، بتن رومی چندین دهه پس از اتمام ساخت و ساز همچنان در حال افزایش استحکام خود بود، که این موصوع در مورد بتن های مدرن صادق نیست.
دست های قدرت (به چینی: 推手؛ پین یین: Tuī Shǒu) یک فیلم کمدی-درام محصول ۱۹۹۱ به کارگردانی انگ لی، فیلم ساز تایوانی است که اولین کارگردانی بلند او بود. سیهونگ لونگ در نقش یک استاد تای چی چوان چینی که در نیویورک زندگی می کند، بازی می کند و تلاش می کند جایگاه خود را در جهان پیدا کند. این فیلم تضاد بین ایده های سنتی چینی در مورد روابط کنفسیوس گرایی در یک خانواده و تأکید غیررسمی تر غرب بر فرد را نشان می دهد. این محصول مشترک تایوان و آمریکا به طور مستقل تولید شد و چندین نفر از همکاران مکرر لی از جمله فیلمنامه نویس جیمز شیمس و تدوینگر تیم اسکوایرز در آن حضور دارند. این فیلم به صورت اکران در سینماها در تایوان منتشر شد، اما چندین سال در ایالات متحده اکران گسترده ای نداشت. مورد استقبال منتقدان قرار گرفت و چندین جایزه از جمله سه جایزه اسب طلایی به دست آورد. تولید. در ابتدا قرار بود که دوره فیلمبرداری این فیلم سه هفته باشد، اما با اصرار کارگردان مدت زمان فیلمبرداری را به چهار هفته تغییر دادند. قبل از شروع فیلمبرداری، بازیگران دو هفته را صرف تنظیم و تمرین کردند.
پتر پالوخ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسلواکی است. وی عضو تیم ملی فوتبال چکسلواکی در جام جهانی فوتبال ۱۹۹۰ بوده است.
پتر فیبر (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل اسلواکی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال داک ۱۹۰۴ دونایسکا استردا و باشگاه فوتبال خنک اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال چکسلواکی و اسلواکی بازی کرده است.
فرانتیشک استراکا (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل جمهوری چک است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اسپارتا پراگ، باشگاه فوتبال هانزا روستوک، و باشگاه فوتبال بروسیا مونشن گلادباخ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال چکسلواکی بازی کرده است.
یان کوتسیان (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل اسلواکی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال سن پائولی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال چکسلواکی بازی کرده است.
استانیسلاو گریگا (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل اسلواکی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به دوکلا پراگ، باشگاه فوتبال اسپارتا پراگ، باشگاه فوتبال ژیلینا، باشگاه فوتبال راپید وین، و باشگاه فوتبال فاینورد اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال چکسلواکی بازی کرده است.
میلان لوهووی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسلواکی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال سن-اتین، دوکلا پراگ، باشگاه فوتبال اسپورتینگ خیخون، باشگاه فوتبال پائوک، باشگاه فوتبال اسلوان براتیسلاوا، و باشگاه فوتبال سنت ترویدنس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال جمهوری چک بازی کرده است.
ایوو کنوفلیچک (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری چک بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به دوکلا پراگ، باشگاه فوتبال سن پائولی، باشگاه فوتبال اسلاویا پراگ، و باشگاه فوتبال بوخوم اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال چکسلواکی بازی کرده است.
ویلیام هیراوی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسلواکی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال بانیک استراوا، باشگاه فوتبال تولوز، باشگاه فوتبال ژیلینا، و باشگاه فوتبال روژمبرک اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال چکسلواکی و اسلواکی بازی کرده است.