Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یانگ فرستاد تا سو جونگ بانگ را از ورود ارتش شیلا مطلع کنند. در آن زمان، سو جونگ بانگ نقاشی یک زاغی و یک گوساله را روی کاغذ برای آنها فرستاد. تفسیر وونهیو تأیید کرد که این یک کد به ارتش شیلا برای "بازگشت سریع نیروها" است، و کیم یو-سین، که در یانگ-او (楊隩) اردوگاه برپا کرده بود، کیم این-مون، کیم یانگ-دو و کیم گون-سونگ را برای تحویل تدارکات نظامی به اردوگاه تانگ فرستاد و نیروی در حال پیشروی پیونگ یانگ به فرماندهی سو جونگ-بانگ بلافاصله به محض دریافت تدارکات، عملیات عقب نشینی بزرگ دیگری را از طریق دریا انجام داد. این عملیات مشابه عملیات عقب نشینی بزرگ قرن در دانکرک از طریق عملیات دینامو بود، زمانی که نیروهای متفقین، که در آغاز جنگ جهانی دوم کاملاً توسط ارتش آلمان محاصره شده بودند، عملیات عقب نشینی بزرگ قرن را انجام دادند. نبرد پیوها. کیم یانگ دو و دیگران که به دستور کیم یو شین به اردوگاه تانگ رفته بودند، با ۸۰۰ سرباز شیلا با قایق به خانه بازگشتند. در راه بازگشت، کیم یو شین با بستن طبل و چوب طبل به کمر و دم همه گاوها، خود را برای حمله غافلگیرانه ارتش گوگوریو آماده کرد تا هر بار که می پرند صدایی ایجاد کنند. او همچنی
ن هیزم جمع کرد و آن را سوزاند تا از خروج دود و آتش جلوگیری شود. این یک تاکتیک انحرافی بود که به آنها اجازه می داد شبانه مخفیانه به پیوها (رودخانه ایمجین) برسند. وقتی آنها در شرف عبور از رودخانه بودند، کیم یو شین دستور داد: "هر کسی که آخرین نفر عبور کند، کشته خواهد شد!" سربازان برای عبور از رودخانه دویدند، اما در نیمه راه، سربازان گوگوریو آنها را تعقیب کردند و سربازان شیلایی را که هنوز عبور نکرده بودند، کشتند. روز بعد، کیم یو شین سربازان گوگوریو را تعقیب و دفع کرد. در حالی که ارتش شیلا در حال عبور از کشتی و استراحت در ساحل رودخانه بود، ارتش گوگوریو دوباره از رودخانه عبور کرد و حمله کرد. با این حال، ارتش شیلا، به رهبری ژنرال باتجربه و جنگ دیده کیم یو سین، از قبل در حالت دفاعی قرار داشت. این بار، ارتش شیلا با یک حمله گسترده با استفاده از کمان های پولادی، به ارتش گوگوریو حمله متقابل کرد و به دستگیری ژنرال گوگوریو، سو هیونگ آه ، که آنها را تعقیب می کرد، دست یافت. آنها با دفعش ۱۰۰۰۰ نفر، ارتش گوگوریو را شکست دادند و به سلامت به شیلا بازگشتند. عقب نشینی و ارزیابی سلسله تانگ. در دومین جنگ گوگوریو-تانگ، گوگوریو سلسله
تانگ را شکست داد، اما برخلاف جنگ اول گوگوریو-تانگ که فقط در منطقه لیائودونگ در جریان بود، در دومین جنگ گوگوریو-تانگ، ارتش تانگ تهاجم گسترده ای را در شش جهت آغاز کرد و در نیمه دوم، ارتش شیلا نیز به سمت شمال پیشروی کرد و به قلعه پیونگ یانگ پیوست. بر این اساس، میدان نبرد اصلی گوگوریو، کل منطقه جنوب رودخانه یالو، از جمله منطقه لیائودونگ بود. قلعه پیونگ یانگ برای مدت طولانی تحت محاصره بود و به درخواست تانگ، شیلا نیز نیروی تهاجمی اعزام کرد که به سمت شمال پیشروی کرد و به قلعه پیونگ یانگ پیوست و خسارات زیادی به فعالیت های اقتصادی تمام مناطق گوگوریو، از جمله منطقه جنوبی، وارد کرد. در همین حال، تانگ، با اطمینان از موفقیت لشکرکشی باکجه، لشکرکشی بزرگ دیگری را علیه گوگوریو آغاز کرد. با این حال، قیام تیله در مسیر منجر به جنگ با تیله شد و این قیام به دلیل مقاومت شدید گوگوریو شکست خورد. در نتیجه، بسیاری از سربازان و تدارکات نظامی از دست رفتند و لشکرکشی گوگوریو عملاً فعلاً متوقف شد. راز اسناد گمشده جنگ. اسناد مربوط به جنگ دوم گوگوریو-تانگ به مراتب پراکنده تر از اسناد جنگ اول هستند و بسیاری از آن ها نیز از بین رفته اند. همانند
جنگ قبلی بین گوگوریو و سوئی و همچنین جنگ اول با تانگ، سلسله تانگ نیز یک لشکرکشی وسیع با حدود ۴۴۰۰۰۰ سرباز به شش سمت مختلف آغاز کرد. متاسفانه، تاریخ نگاری چین تنها به صورت مختصر به پیروزی نیروی اعزامی لیائودونگ به رهبری گی پیل-ها-ریوک در برابر نیروهای گوگوریو به فرماندهی یون نام-سائنگ در حوضه رودخانه یالو اشاره کرده و همچنین عقب نشینی سریع آن ها را ثبت کرده است. در این میان، نیروی اعزامی پیونگ یانگ به فرماندهی سو دینگ-فانگ نیز به حوضه رودخانه ته دونگ پیاده شده و قلعه پیونگ یانگ را محاصره کردند. همچنین، نابودی بانگ شیائوتای و پسرانش در نبردی که به نبرد ساسو معروف است، ذکر شده است. با این حال، اطلاعاتی درباره نبردها یا تحرکات لشکرکشی بویو به رهبری سوسانگ و لشکرکشی نوبانگ تحت فرماندهی جونگ میونگ جین که از راه خشکی پیشروی کردند، در دسترس نیست. علاوه بر این، هیچ جزئیات دقیقی از فعالیت ها یا نبردهای لشکرکشی لیائودونگ تحت رهبری گیه پیل-ها-ریوک، لشکرکشی پیونگ یانگ به رهبری سو جونگ-بانگ، لشکرکشی پاگانگ به فرماندهی ایم آه-سانگ و لشکرکشی اوکجه به رهبری بانگ هیو-ته که از طریق دریا به جنگ پرداختند، وجود ندارد. بنابراین، و
ضعیت و روند دقیق این جنگ به طور کامل ناشناخته باقی مانده است.
ریک هرست (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "بورلی هیلز، ۹۰۲۱۰"، "کسل، بیمارستان عمومی، روزهای زندگی ما جسور و زیبا" اشاره کرد. حرفه. اولین فیلم او "«آسیب مغزی»" به کارگردانی فرانک هننلاتر بود. او در مجموعه تلویزیونی "روزهای زندگی ما" در نقش اسکات بنینگ دوم ظاهر شده است. در ژانویه ۲۰۰۲ اعلام شد که هرست به جمع بازیگران "جسور و زیبا" در نقش ویپ جونز پیوسته است. او اولین حضور خود را در ۱۳ فوریه همان سال تجربه کرد. در اکتبر همان سال، گزارش ها از کناره گیری هرست از این نقش خبر دادند. در همان ماه، اعلام شد که هرست برای نقش ریک لنسینگ در مجموعه تلویزیونی"بیمارستان عمومی" انتخاب شده است و اولین حضور خود را در ۸ نوامبر ۲۰۰۲ تجربه کرد. در نوامبر ۲۰۰۵، برای سه سال دیگر در این نقش قرارداد امضا کرد. در ژوئیه ۲۰۰۸، پس از گمانه زنی های آنلاین مبنی بر خروج قریب الوقوع هرست، او به طرفداران اطمینان داد که قصد دارد به کار خود در این نقش ادامه دهد؛ دو ماه بعد، هرست دوباره با این سریال قرارداد بست تا «برای آینده ای قابل پیش بینی» در این نقش باقی ب
ماند. در ماه مه ۲۰۱۱، هرست به بازیگر ثابت تنزل یافت و در ۱۷ ژوئن برای آخرین بار در این نقش ظاهر شد. در ژانویه ۲۰۱۴، اعلام شد که هرست نقش ریک را در "سریال «بیمارستان عمومی»" دوباره بازی خواهد کرد و در قسمت ۲۴ فوریه بازمی گردد. او در سال ۲۰۱۶ از این نقش کناره گیری کرد. پس از کناره گیری، در سریال های پرطرفداری مانند "دودمان" در سال ۲۰۱۸ و "جاه طلبی ها" در سال ۲۰۱۹ به صورت اپیزودیک ظاهر شد. در ژوئیه ۲۰۲۴، اعلام شد که هرست دوباره نقش ریک را در سریال "بیمارستان عمومی" بازی خواهد کرد. اولین روز بازگشت او به صحنه فیلمبرداری ۲۹ ژوئیه ۲۰۲۴ بود. هرست همچنین به عنوان بازیگر مهمان در مجموعه تلویزیونی "بورلی هیلز، ۹۰۲۱۰" حضور داشت و در سریال های تلویزیونی دیگری مانند "«جنی»" و "«آبی آرام" » نیز به عنوان بازیگر مهمان حضور داشته است. در سال ۲۰۰۰، در نمایش تئاتر «"پسران آوِن یو"» به همراه دانیکا مک کلر در نقش «راکی» بازی کرد.
مردم آهوم () یا تای-آهوم (؛ ) یک گروه قومی در ایالت های هند، آسام و آروناچال پرادش است. اعضای این گروه، بازماندگان درهم آمیختهٔ مردم تای هستند که در سال ۱۲۲۸ به دره براهماپوترا در آسام رسیدند و مردمان بومی محلی که در طول تاریخ به آنان پیوستند. سوکافا، رهبر گروه تای و ۹٬۰۰۰ پیرو او پادشاهی آهوم (۱۲۲۸–۱۸۲۶ میلادی) را بنیان گذاشتند که بیشتر درهٔ براهماپوترا در آسام امروزی را در اختیار داشت، تا این که در سال ۱۸۲۶ با امضای پیمان یاندابو پایان یافت. مردم آهوم امروزی و فرهنگ آنان نوعی تلفیق گرایی از تای ها و فرهنگشان با مردمان زبان های تبتی-برمه ای و فرهنگ های محلی است که در آسام جذب کردند. گروه های قومی مختلف محلی در آسام که شیوهٔ زندگی و سیاست تای ها را پذیرفتند، در درون جامعهٔ آهوم ادغام شدند و این فرایند با عنوان آهوم سازی شناخته شد. بسیاری از گروه های قومی محلی که با مهاجران تای تماس داشتند، از جمله بورهی ها که خاستگاهی تبتی-برمه ای داشتند، به طور کامل در جامعهٔ آهوم ادغام شدند؛ در حالی که اعضای دیگر جوامع نیز بر اساس وفاداری به پادشاهی آهوم یا سودمندی استعدادهایشان به عنوان آهوم پذیرفته شدند. امروزه آنان بزرگ
ترین گروه تای در هند به شمار می روند و جمعیتشان در آسام نزدیک به ۴٫۶ میلیون نفر است. مردم آهوم عمدتاً در آسام علیا و در بخش های بخش گلاغات، بخش جورهات، بخش سیواساگر، بخش چارایدو، بخش دیبروگره، بخش تینسوکیا (جنوب رود براهماپوترا) و نیز در بخش لاخیم پور، بخش سونیت پور، بخش بیسوانات، بخش دهماجی (شمال رود) و در برخی مناطق بخش نگاون و بخش متروپولیتن کامروپ یافت می شوند. با وجود این که گروه آهومِ درهم آمیختهٔ اولیه بخش نسبتاً کوچکی از جمعیت پادشاهی را تشکیل می داد، آنان زبان آهوم را حفظ کرده و دین سنتی خود را تا سدهٔ هفدهم میلادی به جا می آوردند، تا این که دربار آهوم و عامهٔ مردم زبان آسامی را پذیرفتند.
پیمان یاندابو () در روز ۲۴ فوریه ۱۸۲۶ در روستای یاندابو در کنار رود ایراوادی میان امپراتوری بریتانیا و پادشاهی برمه به امضا رسید و به جنگ اول انگلیس و برمه پایان داد. این جنگ که از سال ۱۸۲۴ آغاز شده بود، به دنبال تلاش پادشاهی برمه برای گسترش قلمرو خود تا مرزهای هند انگلیسی و نفوذ در شمال شرقی هند به وقوع پیوست. ارتش بریتانیا با حمله به جنوب برمه و تصرف رانگون و بخش های بزرگی از آسام، مانیپور، آراکان و تناسیریم توانست برتری خود را تثبیت کند. پس از نزدیک به دو سال نبرد سنگین، نیروهای بریتانیایی تا نزدیکی پایتخت برمه پیشروی کردند و در چنین شرایطی، حکومت برمه ناچار شد شرایط تحمیلی بریتانیا را بپذیرد. بر اساس این پیمان، پادشاهی برمه متعهد شد که سرزمین های آسام، مانیپور، آراکان و سواحل تناسیریم را واگذار کند، از مداخله در کاچار و جاینتیا دست بردارد، یک میلیون پوند استرلینگ غرامت جنگی در چهار قسط بپردازد، اجازه تبادل نمایندگان سیاسی میان آوا و کلکته را صادر کند و در آینده نزدیک پیمانی تجاری با بریتانیا به امضا برساند. قسط اول غرامت به ارزش ۲۵۰ هزار پوند هنگام امضا پرداخت شد و شرط خروج ارتش بریتانیا از رانگون نیز پرد
اخت قسط دوم ظرف صد روز بود. این جنگ یکی از پرهزینه ترین جنگ های تاریخ هند بریتانیا به شمار می رفت؛ حدود ۱۵ هزار نفر از سربازان بریتانیایی و هندی جان خود را از دست دادند که بیشتر آن ها قربانی بیماری شدند و هزینه مالی جنگ بین پنج تا سیزده میلیون پوند استرلینگ برآورد شده است. همین امر اقتصاد هند بریتانیا را دچار بحران جدی کرد و منجر به ورشکستگی بسیاری از نهادهای مالی محلی شد. برای برمه نیز پیامدهای پیمان یاندابو سنگین بود. این کشور بخش های مهمی از قلمرو و منابع خود را از دست داد و ناگزیر شد غرامتی کمرشکن بپردازد. این پیمان آغازگر روندی بود که در نهایت به فروپاشی کامل استقلال برمه و تبدیل آن به مستعمره بریتانیا در اواخر قرن نوزدهم انجامید. برای آسام و شمال شرق هند، پیمان یاندابو نقطه پایانی بر سلطنت چندصدساله آهوم و آغاز دوره ای تازه از سلطه مستقیم بریتانیا بود. این تغییر مسیر، نه تنها ساختار سیاسی منطقه را دگرگون کرد، بلکه پیامدهای اقتصادی و اجتماعی فراوانی نیز به همراه داشت؛ از جمله شکل گیری اقتصاد استعماری مبتنی بر کشت و تجارت چای، دگرگونی در ساختارهای سنتی و تغییرات جمعیتی. به این ترتیب، پیمان یاندابو فراتر ا
ز یک توافق صلح ساده بود و به منزله نقطه عطفی در تاریخ منطقه محسوب می شود که مسیر آینده برمه، آسام و شمال شرق هند را به طور بنیادین تغییر داد.
سوکافا (; c. 1189 – 1268 (aged 78–79)) بنیان گذار پادشاهی آهوم در آسام بود. او شاهزاده ای از تبار تای بود که در اوایل سدهٔ سیزدهم میلادی از ناحیهٔ «مولو» (واقع در یون نان امروزی در چین) همراه با حدود ۹۰۰۰ نفر از پیروانش، عمدتاً سربازان، خانواده هایشان و گروهی از خدمت کاران و حیوانات بارکش، به سمت غرب مهاجرت کرد. این کوچ در سال ۱۲۲۸ میلادی به درهٔ براهماپوترا در آسام رسید و نقطهٔ آغاز دوره ای جدید در تاریخ شمال شرق هند شد. سوکافا پس از ورود، سیاستی هوشمندانه در پیش گرفت. او به جای درگیری مستقیم با مردمان بومی آسام، با آن ها پیوند برقرار کرد و گروه های مختلف قومی مانند بورهی ها، چوتیاها و قبایل نژادهای تبتی-برمه ای را به تدریج در جامعهٔ جدید ادغام نمود. این فرایند بعدها به نام «آهوم سازی» شناخته شد. با این روش، او توانست پایه های حکومتی تازه را بنیان بگذارد که چند سده دوام آورد. پادشاهی آهوم که به دست او بنیان گذاشته شد، از سال ۱۲۲۸ تا ۱۸۲۶ ادامه یافت و بر بیشتر بخش های درهٔ براهماپوترا حکومت کرد. این حکومت نه تنها مرزهای سیاسی آسام را شکل داد، بلکه موجب پیوند فرهنگ تای با فرهنگ های محلی شد و هویتی تازه برای مر
دم منطقه ساخت. سوکافا در تاریخ آسام به عنوان «چولهونگ سوکافا» (به معنای «شاه بزرگ» یا «پادشاه بزرگ مهاجر») شناخته می شود و احترام ویژه ای نزد مردم دارد. او نه فقط به خاطر بنیان گذاری سلسله ای پایدار، بلکه به دلیل شیوهٔ صلح جویانه و سیاست ادغام فرهنگی اش ستایش می شود. هر ساله روز ۲ دسامبر در آسام به یاد او «سوکافا دیباس» یا «روز سوکافا» نام گذاری شده و گرامی داشته می شود.
پاتکای (به انگلیسی: "Patkai" یا "Patkai Bum"؛ در برمه ای: Patkaing Taungdan) رشته کوهی در مرز هند و میانمار است که بخش هایی از ایالت های آروناچال پرادش و ناگالند در هند و همچنین منطقهٔ «برمهٔ علیا» را دربر می گیرد. در زبان تای-آهوم، واژهٔ «Pat» به معنی «بریدن» و «Kai» به معنی «مرغ» است. جغرافیا. رشته کوه پاتکای بخشی از رشته کوه های پورووانچال است و نسبت به هیمالیا ارتفاع کمتری دارد. این کوه ها عمدتاً دارای قله های مخروطی شکل، شیب های تند و دره های عمیق هستند. سه زیرمجموعهٔ مهم از این رشته کوه عبارت اند از: در دامنه های بادگیر این کوه ها شهرهای ماسینرام و چیراپونجی قرار دارند که به عنوان مرطوب ترین نقاط جهان شناخته می شوند. بلندترین قلهٔ این رشته کوه، کوه ساراماتی است که ۳٬۸۲۶ متر ارتفاع دارد. آب وهوا در این منطقه بسته به ارتفاع از معتدل تا آلپاین متغیر است. یکی از گذرگاه های مهم این کوه ها پنگسو پاس است که نقش راهبردی در ارتباطات میان هند و برمه ایفا کرده است. در زمان جنگ جهانی دوم، جادهٔ لدو رود از این گذرگاه عبور می کرد و هند را به جاده برمه و سپس به چین متصل می ساخت. این مسیر در آن دوران به عنوان بخشی از ر
اه هوایی موسوم به «The Hump» نیز مورد استفادهٔ نیروهای متفقین بود. پاتکای بخشی از رشته کوه های هندو-برمه ای به شمار می رود که شامل رشته کوه های ناگا، مِکیر، میزو و ارکان نیز می شود. این ساختار کوهستانی در نتیجهٔ برخورد صفحهٔ هند با برما در دوران میانه زیستی پدید آمده است. جمعیت و فرهنگ. این رشته کوه ها محل زندگی اقوام گوناگون ناگا و دیگر گروه های تبتی-برمه ای هستند. تنوع فرهنگی در این منطقه بازتابی از گوناگونی قومی شمال شرقی هند است. زبان ها، سنت ها و آیین های متنوع این اقوام در طول تاریخ در دل همین کوه ها شکل گرفته و حفظ شده اند.
مجسمه لنین یک است. مجسمه برنزی ولادیمیر لنین، انقلابی کمونیست روس، در محله فرمونت سیاتل، واشینگتن، ایالات متحده. این مجسمه توسط امیل ونکوف، مجسمه ساز اسلواکیایی متولد بلغارستان، ساخته شده و در ابتدا در سال ۱۹۸۸، یک سال قبل از انقلاب مخملی، در جمهوری سوسیالیستی چکسلواکی به نمایش گذاشته شد. پس از انقلاب های ۱۹۸۹ و انحلال اتحاد جماهیر شوروی، موجی از لنین زدایی در اروپای شرقی باعث سقوط بسیاری از بناهای تاریخی در حوزه شوروی سابق شد. در سال ۱۹۹۳، این مجسمه توسط یک آمریکایی که آن را در یک انبار قراضه پیدا کرده بود، خریداری شد. او آن را با خود به ایالت واشینگتن آورد، اما قبل از اینکه بتواند برنامه های خود را برای نمایش رسمی آن عملی کند، درگذشت. از سال ۱۹۹۵، این مجسمه به صورت امانی در انتظار خریدار نگهداری می شود و برای آخرین بار به صورت موقت در معرض نمایش قرار دارد. سال است که در گوشه خیابانی برجسته در فریمونت قرار دارد. این مجسمه به یک بنای تاریخی محلی تبدیل شده است که اغلب یا تزئین شده یا مورد تخریب قرار گرفته است. این مجسمه جنجال های سیاسی را برانگیخته است، از جمله انتقاد به خاطر شیک بودن کمونیستی و جدی نگرفتن معن
ای تاریخی لنینیسم و کمونیسم (یا جدی گرفتن بیش از حد آن)، یا با مقایسه پذیرش ادعایی چنین نماد سیاسی اتهام آمیز با حذف بناهای تاریخی و یادبودهای کنفدراسیون. بخش عمده ای از بحث ها، مالکیت خصوصی مجسمه و نصب آن در ملک خصوصی را نادیده می گیرد، و مردم و دولت عملاً هیچ حرفی در این مورد ندارند. کمیسیون و ساخت و ساز. این مجسمه توسط امیل ونکوف (۱۹۳۷–۲۰۱۷) مجسمه ساز اسلواکیایی متولد بلغارستان، تحت سفارش سال ۱۹۸۱ از حزب کمونیست چکسلواکی ساخته شد. ونکوف ضمن پیروی از محدودیت های سفارش خود، قصد داشت دیدگاه خود را از لنین به عنوان یک انقلابی خشن، برخلاف تصاویر سنتی از لنین به عنوان یک فیلسوف و مربی، بیان کند. طبق گفته freemont.com، «اعتقاد بر این است که این تنها تصویری است که لنین را در محاصره اسلحه و شعله های آتش به جای نگه داشتن کتاب یا تکان دادن کلاهش به تصویر می کشد.» کار ونکوف در سال ۱۹۸۸ با هزینه ۳۳۴۰۰۰ کرون چک () در پوپراد، جمهوری سوسیالیستی چکسلواکی (که اکنون اسلواکی است) تکمیل و نصب شد)، کمی قبل از سقوط رژیم کمونیستی در چکسلواکی در جریان انقلاب مخملی ۱۹۸۹. فروش و نقل مکان به سیاتل. لوئیس ای. کارپنتر، معلم انگلیسی در
پوپراد که اصالتاً اهل ایساکوا، واشینگتن بود، این مجسمه توخالی و عظیم را در یک انبار قراضه پیدا کرد که یک مرد بی خانمان در آن زندگی می کرد. مجسمه لنین منتظر بود تا تکه تکه شده و به قیمت برنز فروخته شود. کارپنتر در سفر قبلی خود به چکسلواکی با ونکوف ملاقات کرده و با او دوست شده بود. علاقه اولیه کارپنتر به خرید مجسمه، حفظ ارزش تاریخی و هنری آن بود. بعداً او قصد داشت از آن برای جذب مشتری برای یک رستوران اسلواکیایی که می خواست در ایساکوا افتتاح کند، استفاده کند. کارپنتر با همکاری نزدیک یک روزنامه نگار محلی و دوست خوبش، توماس فولوپ، به مقامات شهر پوپراد مراجعه کرد و گفت که با وجود عدم محبوبیت فعلی، این مجسمه هنوز یک اثر هنری است که ارزش نگهداری دارد و پیشنهاد داد که آن را به قیمت ( خریداری کند). پس از موانع اداری، او در ۱۶ مارس ۱۹۹۳ قراردادی را با شهردار پوپراد امضا کرد. سپس شهردار شروع به بررسی مجدد کرد و از شورای شهر خواست تا در مورد فروش رأی دهد. پس از رأی گیری برای تأیید، شورای پوپراد بررسی مجدد کرد و از وزارت فرهنگ اسلواکی درخواست تأیید کرد که چهار ماه بعد این درخواست پذیرفته شد. پس از تأیید نهایی برای خرید و ا
نتقال مجسمه به خارج از کشور، کارپنتر قبل از تصمیم گیری برای برش مجسمه به سه قطعه و ارسال آن با ونکوف و معماری که بر ریخته گری اولیه برنز نظارت داشت، مشورت کرد. به روتردام، و سپس به ایالات متحده، که همه اینها در نهایت ( هزینه داشته است). کارپنتر بخش زیادی از این مبلغ را با رهن خانه اش تأمین کرد. مجسمه در اوت ۱۹۹۳ به ایساکوا رسید و کارپنتر قصد داشت آن را جلوی یک رستوران اسلواکی نصب کند. او در فوریه ۱۹۹۴ در یک تصادف رانندگی درگذشت، در جریان بحث های عمومی در مورد اینکه آیا مجسمه را در ایساکوا به نمایش بگذارند یا خیر، که با رد ساکنان حومه شهر پایان یافت. پس از مرگ کارپنتر، خانواده اش قصد داشتند مجسمه را به یک کارخانه ریخته گری فریمونت بفروشند تا ذوب شود و به یک قطعه جدید تبدیل شود. پیتر بویس، بنیان گذار این کارخانه ریخته گری، به جای آن به دنبال نمایش مجسمه در فریمونت بود و موافقت کرد که اتاق بازرگانی فریمونت مجسمه را به مدت ۵ سال یا تا زمانی که خریداری پیدا شود، به عنوان امانت نگه دارد. این مجسمه در ۳ ژوئن ۱۹۹۵، در گوشه خیابان اوانستون شمالی و خیابان ۳۴ شمالی در ملک خصوصی، یک بلوک در جنوب فریمونت راکت، یکی دیگر از
جاذبه های هنری فریمونت، رونمایی شد. مالکان در سال ۱۹۹۶ مجسمه را دو بلوک به سمت شمال، به تقاطع خیابان سی و ششم شمالی و خیابان اوانستون شمالی، در ملکی که در آن زمان فضاهای تجاری خرده فروشی آن توسط یک تاکو دل مار و یک بستنی فروشی اشغال شده بود، منتقل کردند. مکان جدید سه بلوک در غرب ترول فرمونت، یک چیدمان هنری فرمونت در زیر پل شفق قطبی، قرار دارد. خانواده کارپنتر همچنان به دنبال خریدار برای مجسمه هستند. قیمت درخواستی بود، که نسبت به قیمت در سال ۱۹۹۶ ( افزایش یافته بود). کنجکاوی فریمونت. مجسمه لنین به یک بنای تاریخی و مورد توجه در فریمونت تبدیل شد و نمایانگر ماهیت عجیب و غریب این محله هنری بود که شعار آن لیبرتاها - آزادی برای خاص بودن - است. مانند مجسمه غول فریمونت و مجسمه "در انتظار بین شهری"، مجسمه لنین اغلب با اهداف مختلف، چه هوس بازانه و چه جدی، تزئین، تصاحب یا تخریب شده است. نوت برگر، با اذعان به اینکه «قرار است ما از هوس بازی هیپی ها» ی یک نماد شوروی در وسط یک شهر آمریکایی «سرگرم شویم»، گفت که دیدن این مجسمه نمی تواند ما را به یاد کشتار و سرکوبی که لنین الهام بخش آن بود نیندازد. اما برگر معتقد است که شاید م
عنای این یادگار شوروی برعکس باشد، یعنی «غنیمت پیروزی غرب» که نمایانگر پیروزی بر کمونیسم و سقوط دیوار برلین است. با برداشتن مجسمه از بستر اصلی اش، جایی که قرار بود مردم اسلواکی را در حیرت نگه دارد، بستر جدیدی به آن داده شده که در آن به هیچ کس ظلم نمی کند و کاملاً در خدمت تجارت آزاد و سودآوری استفاده می شود. برگر در ادامه مجسمه لنین را با توتم های بومیان آمریکا مقایسه می کند، که بسیاری از آنها زمانی در شهر به نمایش گذاشته شده بودند و به «نمادی از سیاتل» تبدیل شدند. برخی از نمادین ترین «ستون های توتم» سیاتل (در واقع ستون های خانه های حکاکی شدهٔ تلینگیت های آلاسکا) توسط اعضای محترم جامعه علمی و تجاری، هیئت اعزامی هریمن آلاسکا، از یک روستای آلاسکا به طرز گستاخانه ای دزدیده شدند. این هیئت چنان غرق در پیروزی فرهنگ خود بر فرهنگ بومیان آمریکا بودند که کمتر به آنچه رابین کی. رایت از موزه بورک «یک مورد بسیار آشکار سرقت» نامید، فکر کردند. برگر گفت داستان پیروزی یک فرهنگ بر فرهنگ دیگر که توسط ستون توتم یا مجسمه لنین روایت می شود، آن را «به یک نماد تبدیل می کند، اما اگر داستان را می دانید، داستانی پیچیده است.» از سال ۲۰۰۴،
در طول تعطیلات، یک ستاره قرمز درخشان به سبک شوروی یا چراغ های کریسمس به مجسمه اضافه شده است. برای رژه انقلاب تابستانی ۲۰۰۴، این مجسمه به شکل جان لنون ساخته شد. در طول هفته غرور همجنسگرایان، مجسمه لباس مخصوص همجنسگرایان را به تن می کند. این مجسمه پس از آنکه معترضان مجسمه های لنین را در اوکراین پایین کشیدند، در رسانه ها مورد توجه قرار گرفت. دست های مجسمه اغلب به رنگ قرمز (و دوباره رنگ آمیزی) می شوند تا اعتراضی باشد به آنچه منتقدان آن را تجلیل از چیزی می دانند که آنها به عنوان یک تبهکار تاریخی که دستانش به خون آلوده است، می بینند. رستوران تاکو دل مار، یکی از مستاجران این ملک خرده فروشی، یک بوریتوی عظیم الجثه پیچیده شده در فویل برای نگهداری مجسمه ساخت، که به گفته یکی از ناشران فریمونت، آنطور که انتظار می رفت از آب درنیامد، بلکه «شبیه یک عروسک خیمه شب بازی» شد. در ژوئن ۲۰۱۷، امیل ونکوف، مجسمه ساز این مجسمه، در سن ۷۹ سالگی درگذشت. انجمن هنرمندان اسلواکی فقدان هنرمندی را که دوران طولانی فعالیتش به تعریف مجسمه سازی یادبود و معماری اسلواکی کمک کرد و آثاری متمایز با مضمون خود خلق کرد، یادآور شد. برخی گروه ها خواستار ح
ذف مجسمه لنین در فریمونت شده اند. در ۱۶ اوت ۲۰۱۷، در پی تجمع «اتحاد راست گرایان» در شارلوتزویل، ویرجینیا، جک پوزوبیچ، مفسر محافظه کار، رهبری تجمعی از چندین معترض را در اطراف مجسمه بر عهده داشت تا خواستار حذف آن شوند. در همان روز، شهردار اد موری گفت که دفتر او با گورستان لیک ویو تماس گرفته تا «نگرانی های خود» را در مورد بنای یادبود کهنه سربازان کنفدراسیون متحد در آنجا ابراز کند و درخواست حذف آن را داشته باشد. در ۱۷ اوت، موری افزود که معتقد است مجسمه لنین نیز باید برداشته شود، زیرا ما نباید «از چهره هایی که مرتکب جنایات خشونت آمیز شده اند و سعی در ایجاد تفرقه بین ما داشته اند، بت بسازیم»، اگرچه او می دانست که مجسمه لنین نیز در ملک خصوصی است. در روزهای بعد، یکی از کارکنان شهرداری به "واشینگتن پست" به صورت غیررسمی گفت که شورای شهر سیاتل در حال بررسی یک قطعنامه نمادین برای برداشتن مجسمه لنین و بنای یادبود کنفدراسیون است، اگرچه دولت شهر هیچ قدرتی برای برداشتن هیچ یک از آنها برخلاف میل مالکان ندارد، زیرا نه بنای یادبود و نه املاکی که در آنها قرار دارند، متعلق به شهر نیستند. آلن گوئلزو در مقاله ای در مورد بناهای یادب
ود کنفدراسیون در "روزنامه یواس ای تودی" گفت که باید جنبشی از معترضان برای برداشتن مجسمه تشکیل شود، زیرا «ایده ها و اعمال جنایتکارانه لنین بر گناهان رابرت ای. لی برتری دارد.» لایحه ای که در اوایل سال ۲۰۱۹ توسط گروهی از نمایندگان جمهوری خواه به مجلس ایالتی ارائه شد، در پاسخ به لایحه ای که مجسمه مارکوس ویتمن را در ساختمان کنگره ایالت واشینگتن مورد بررسی مجدد قرار می داد، خواستار حذف و جایگزینی مجسمه شد. سوزی بورک، یکی از مالکان بزرگ زمین در فریمونت، به رادیو گفت که اگر هر یک از حامیان این لایحه واقعاً در منطقه سیاتل زندگی می کردند، او از آنها دعوت می کرد تا برای بحث در مورد آن به فریمونت بیایند و به آنها یادآوری می کرد که دولت اختیار حذف آثار هنری متعلق به بخش خصوصی در ملک خصوصی را ندارد. یکی از حامیان این لایحه گفت که هرگز به حقوق مالکیت خصوصی تجاوز نخواهد کرد و این لایحه به عنوان واکنشی طعنه آمیز به مخالفت سنای ایالتی با مجسمه ویتمن در نظر گرفته شده است.
زبان آهوم ()زبانی منقرض شده از شاخهٔ تای در خانوادهٔ زبان های تای-کادای است که در گذشته توسط مردم آهوم در ایالت آسام در شمال شرق هند به کار می رفت. این زبان پس از مهاجرت سوکافا، رهبر تای ها، و پیروانش در سال ۱۲۲۸ میلادی به درهٔ براهماپوترا به همراه آنان وارد آسام شد و تا چند قرن بعد در دربار، متون مذهبی و اداری کاربرد داشت. مردم آهوم به تدریج با جوامع محلی تبتی-برمه ای درآمیختند و زبان آسامی را در زندگی روزمره پذیرفتند، به طوری که از سدهٔ هفدهم میلادی زبان آهوم به عنوان زبان گفتاری جای خود را به زبان آسامی داد و تنها در قالب متون مذهبی، تاریخی و آیینی باقی ماند. این زبان با خط خاص خود نوشته می شد که خط آهوم نام دارد و ریشه ای مشترک با دیگر خطوط جنوب شرقی آسیا دارد. متون باقی مانده به زبان آهوم، که اغلب متون دینی و تاریخ نگاری دودمانی اند، ارزش فراوانی در مطالعهٔ تاریخ آسام و شناخت فرهنگ آهوم دارند. گرچه زبان دیگر در میان مردم رایج نیست، در سدهٔ بیستم و بیست ویکم تلاش هایی برای باززنده سازی و آموزش آن در میان نوادگان آهوم صورت گرفته است. پژوهشگران زبان شناسی نیز این متون را گردآوری و بررسی کرده اند تا دستور زب
ان، واژگان و ساختار زبانی آهوم به طور دقیق تر بازسازی شود. زبان آهوم به طور کلی نشان دهندهٔ پیوندهای زبانی و فرهنگی آسام با دنیای تای در جنوب شرقی آسیا است و بازمانده های آن در متون مکتوب و آیین های مذهبی، بخشی از هویت تاریخی مردم آهوم و فرهنگ آسام به شمار می رود.
سنت پترزبورگ دومین شهر بزرگ روسیه و پایتخت آن در قرن های ۱۸، ۱۹ و اوایل قرن ۲۰ است. سنت پترزبورگ همچنین ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
بهارستان غیبی [غائبی] اثر میرزا ناتْهَن علاءالدین اصفهانی است که در سدهٔ هفدهم میلادی نوشته شد. این کتاب به زبان فارسی و یک رویدادنامه دربارهٔ تاریخ بنگال، کوچ بهار، آسام و بیهار در دوران فرمانروایی جهانگیرشاه (۱۶۰۵–۱۶۲۷) از امپراتوری گورکانی است. برخلاف دیگر کتاب های تاریخی گورکانی که به دستور شاهان و توسط مورخان درباری برای کل امپراتوری نوشته می شد، «بهارستان غیبی» تنها به اوضاع بنگال و مناطق مجاور آن می پردازد. این کتاب اثر تاریخی مهمی است که به سبکی ساده و بی پیرایه نوشته شده ولی حاوی توصیف دست اول و تفصیلی رویدادهای نظامی، سیاسی و اجتماعی بنگال و اریسا در رُبع اول سدة یازدهم قمری است. نویسنده. «بهارستان غیبی» نوشتهٔ علاءالدین اصفهانی ملقب به میرزا ناتهن است. پدر او، ابراهیم کلال که بعداً لقب اهتمام خان گرفت، از افسران ویژهٔ جهانگیر بود. او در سال ۱۶۰۸ به دستور شاه، همراه با اسلام خان چشتی، به عنوان دریابد ناوگان گورکانیان به بنگال رفت. میرزا ناتان نیز پدرش را در این مأموریت همراهی کرد. بعدها جهانگیر به میرزا ناتان لقب «شیطب خان» بخشید. پدر او، ملک علی اهتمام خان، مهاجری ایرانی بود که در زمان سلطنت اکبر،