Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نی کار می کرد؛ خود رایس نیز در هیئت کار جنگ استخدام شد. پس از جنگ جهانی دوم، رایس در برنامه قانون هیل-برتون مشغول شد، اما در سال ۱۹۴۹ برای نگهداری از اولین فرزندش از نیروی کار کناره گیری کرد. در سال ۱۹۶۰، پس از داشتن دو فرزند دیگر، او به کار بازگشت و با ارتباط با لوییس رید، رئیس پیشین خود، در تأمین اجتماعی (ایالات متحده آمریکا) و دفتر تحقیقات و آمار مشغول شد. او تحت نظر آیدا مریام به عنوان معاون کمیسر پژوهش کار کرد. نخستین وظیفه او، تحلیل نظرسنجی سال ۱۹۶۲ از سالمندان بود که اولین باری بود که چنین مطالعه ای انجام می شد. رایس نخستین فردی بود که این داده ها را منتشر کرد، در مقاله ای برجسته در سال ۱۹۶۴ که دربارهٔ تعداد سالمندان دارای بیمه درمانی در آمریکا بود. او دریافت که تنها ۸٫۵ میلیون نفر، یعنی کمتر از نیمی از کل جمعیت سالمندان، دارای بیمه درمانی بودند. افزون بر این، افرادی که بیمه نداشتند، بیشتر زن و دارای درآمدهای پایین تر بودند: نتایج تحقیقات رایس یکی از عوامل انگیزشی در ایجاد مدیکر (ایالات متحده آمریکا) در ایالات متحده بود. در سال های بعد، او شروع به بررسی هزینه های اقتصادی سلامت، بیماری و سالمندی کرد. او
از نخستین افرادی بود که این عوامل را در تحقیقات خود به یکدیگر مرتبط ساخت؛ از جمله مقالاتش می توان به «هزینه های اقتصادی بیماری های قلبی-عروقی» و «برآورد هزینه های بیماری» اشاره کرد. بعدها دانشمندان از او به عنوان پایه گذار این حوزه پژوهشی یاد کردند. او همچنین نخستین فردی بود که ارزش اقتصادی خانه داری، که عمدتاً توسط زنان انجام می شد، را برآورد کرد. رایس در سال ۱۹۷۶ دفتر تأمین اجتماعی را ترک کرد و به عنوان مدیر مرکز ملی آمار سلامت منصوب شد. مهم ترین دستاورد او در این سمت، ایجاد شاخص ملی مرگ ومیر بود، اما عملکرد دفتر او تحت تأثیر کاهش مشاغل در دوران ریاست جمهوری رونالد ریگان قرار گرفت. در سال ۱۹۸۲، رایس به عنوان استاد مهمان در دانشگاه کالیفرنیا، سان فرانسیسکو (UCSF) فعالیت کرد، و تمرکز او بر تأثیرات مالی دود کردن سیگار بود. در سال ۱۹۹۸، رایس و همکارانش برآورد کردند که در سال ۱۹۹۳ ایالات متحده در مجموع هزینه درمانی مرتبط با سیگار پرداخت کرده است که مدیکید به تنهایی از این هزینه را تقبل کرده است. این مطالعات هم زمان با مذاکرات میان دولت ایالات متحده و شرکت های دخانیات منتشر شد و بر توافق نهایی تأثیر گذاشت که در
نهایت منجر به توافقنامه جامع تسویه دعاوی دخانیات شد که شرکت های دخانیات را متحمل بیش از ۲۰۰ میلیارد دلار هزینه کرد. رایس تا زمان درگذشتش در سال ۲۰۱۷ در سن ۹۴ سالگی، که به دلیل عوارض ناشی از شکستگی لگن پس از یک سقوط رخ داد، به عنوان بازنشستگی افتخاری در UCSF باقی ماند. در طول دوران حرفه ای خود، او بیش از ۲۰۰ مقاله پژوهشی، کتاب، فصل کتاب و تک نگاری منتشر کرد.
اومو (؛ درگذشته ۲۷۱) نخست وزیر امپراتوری گوگوریو در زمان امپراتوران جونگچون و سوچون بود. پیش زمینه. نام خانوادگی نخست وزیر اومو ناشناخته است، و بنابراین، نمی توان اصل و نسب او را ردیابی کرد. با این حال، مشخص است که او از "قبیله بیریو" گوگوریو بود و حداقل یک پسر به نام سانگنو داشت که جانشین اومو به عنوان نخست وزیر امپراتوری گوگوریو شد. زندگی. سوابق تاریخی جزئیات کمی در مورد زندگی و پیشینه نخست وزیر اومو ارائه می دهد. اومو درسال ۲۵۴ میلادی نخست وزیر امپراتوری گوگوریو و جانشین میونگنیم اوسو شد. تنها واقعیت دیگری که فاش شد این است که اومو درسال ۲۷۱ میلادی درگذشت و پسرش سانگنو جانشین او شد.
ماریا سیمون (; – ) روان شناس و پژوهشگر مددکاری اجتماعی اتریشی بود. او که در خانواده ای یهودی در وین و در نزدیکی پایان جنگ جهانی اول متولد شد، تحصیلات خود را در اتریش و چکسلواکی گذراند اما پس از اشغال چکسلواکی در سال ۱۹۳۸ به لندن مهاجرت کرد. در بریتانیا، او در مهدکودک های همپستد، یک مرکز آزمایشی مراقبت از کودکان که توسط روان کاو آنا فروید اداره می شد، مشغول به کار شد. او با حقوق دان و فعال مقاومت ازدواج کرد. پس از مدتی اقامت در دانمارک، سیمون در وین به تحصیل روان شناسی پرداخت و در ایالات متحده آمریکا به عنوان دانشگاهی فعالیت کرد. او در سال ۱۹۶۳ به اتریش بازگشت و در سال ۱۹۷۰ به عنوان مدیر آکادمی مددکاری اجتماعی شهر وین (Akademie für Sozialarbeit der Stadt Wien) منصوب شد. در دوران مدیریت او که تا سال ۱۹۸۳ ادامه داشت، این آکادمی آموزش مددکاری اجتماعی در اتریش را مطابق با استانداردهای حرفه ای معاصر اصلاح کرد. جامعه شناس باربارا لوئیس او را به دلیل ایجاد "راهی نو برای نسل های آینده [از دانشجویان زن]" () در حوزه خود مورد تحسین قرار داده است. سیمون تا ۱۰۳ سالگی زندگی کرد و در دوران بازنشستگی همچنان به فعالیت علمی ادا
مه داد. اوایل زندگی و تحصیلات. ماریا دوروتئا پولاتشک در ۶ اوت ۱۹۱۸ در خانواده ای یهودی در وین متولد شد، در همان روزی که نبرد دوم مارن به پایان رسید. پدرش رودولف، یک مهندس اهل پادشاهی بوهم از شهر منیخووو هرادیشتی بود و مادرش جولیانه، که از یک خانواده یهودی همگون سازی شده در وین آمده بود، نخستین زنی بود که در دانشگاه اقتصاد و کسب وکار وین، یک دانشگاه در زمینه کسب وکار و اقتصاد، تحصیل کرد. سیمون دوران ابتدایی را در مدرسه ای در وین گذراند و سپس وارد یک گیمنازیوم ویژه دختران کارمندان دولت شد. او در دوران دانشجویی به جنبش جوانان هاشومر هاتزایر پیوست. در سال ۱۹۳۴، در یک اردوی اسکی سازمان یافته توسط این جنبش، با آشنا شد. او عضو مقاومت اتریش علیه نازیسم بود و بعدها به ارتش ایالات متحده آمریکا پیوست و در آماده سازی پیاده سازی در نرماندی مشارکت داشت. پس از جنگ، وی به عنوان حقوق دان مشغول به کار شد. سیمون بین سال های ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۶ برای معلمی در دوره پیش دبستانی آموزش دید، اما در اتریش شغلی نیافت. به دلیل اصالت بوهمیایی پدرش، او تابعیت چکسلواکی را داشت و توانست به پراگ نقل مکان کند. در آنجا تحصیلات خود را در Masarykschule
für Sozial- und Gesundheitsfürsorge، یک مؤسسه آموزشی مددکاری اجتماعی که توسط بنیاد راکفلر حمایت می شد، ادامه داد. در سال ۱۹۳۹، پس از اشغال چکسلواکی، سیمون به بریتانیا مهاجرت کرد، جایی که تحت حمایت دولت در تبعید چکسلواکی قرار گرفت و در مشاغل مختلفی از جمله خدمتکاری و نظافت مشغول به کار شد. از سال ۱۹۴۰، او در مهدکودک های همپستد، یک مهد کودک زمان جنگ به سرپرستی روان کاوان دوروتی برلینگهام و آنا فروید، که او را در دوره آموزشی خود در اتریش ملاقات کرده بود، مشغول شد. سیمون بعدها تأثیر فروید را بر کار خود تصدیق کرد. فعالیت های دانشگاهی. بین سال های ۱۹۴۵ تا ۱۹۴۶، سیمون همراه با خانواده ای میزبان در دانمارک زندگی کرد، درحالی که همسرش در سفارت ایالات متحده آمریکا در کپنهاگ کار می کرد. نخستین فرزند آن ها در این دوران متولد شد. در سال ۱۹۴۶، او به سیاتل مهاجرت کرد و در خدمات رفاهی خانواده یهودی مشغول به کار شد. او بعدها اظهار داشت که تجربه اش در روان کاوی، که در آن زمان حوزه ای پرطرفدار در روان شناسی بود، یکی از دلایل اصلی استخدامش بود. با دریافت تابعیت آمریکایی، سیمون در سال ۱۹۴۷ به اتریش بازگشت، و در زمینه روش های آموزش
ی روان کاوان آگوست آیخورن و پژوهش کرد. او در دانشگاه وین به تحصیل در مقطع دکترا در روان شناسی پرداخت و در سال ۱۹۵۲ فارغ التحصیل شد. در وین، او به عنوان مشاور کارگری برای اتریش تحت اشغال متفقین فعالیت کرد. با عدم یافتن موقعیت دانشگاهی در اتریش، او به ایالات متحده بازگشت و در دانشگاه های مختلف تدریس کرد. با این حال، در سال ۱۹۶۳ به اتریش بازگشت و به عنوان پژوهشگر در مؤسسه مطالعات پیشرفته وین مشغول شد. ریاست آکادمی مددکاری اجتماعی. در سال ۱۹۷۰، سایمون به عنوان مدیر "آکادمی مددکاری اجتماعی وین" (Akademie für Sozialarbeit der Stadt Wien) منصوب شد که در سال ۲۰۰۱ در دانشگاه علوم کاربردی پردیس وین ادغام شد. در زمان انتصاب او، آکادمی با کاهش تعداد متقاضیان مواجه بود که سایمون این موضوع را به روش های آموزشی "کهنه" و "کاملاً غیرسازمان یافته" () نسبت داد. در دوران مدیریت او، آکادمی آموزش مددکاری اجتماعی در اتریش را مطابق با استانداردهای حرفه ای معاصر اصلاح کرد. این اصلاحات شامل معرفی روش های جدید تدریس مانند پروژه ها و درس های میان رشته ای، تشکیل کمیته ارتباطی دانشجویان و کارکنان و سیاست پذیرش برابرتر بود. از سال ۱۹۷۱، سا
یمون رئیس ائتلاف مدیران مدارس مددکاری اجتماعی بود. این ائتلاف از وزارت آموزش وپرورش خواستار ارتقای جایگاه مؤسسات آموزشی خود و افزایش مدت دوره های مددکاری اجتماعی از دو به سه سال شد. در سال ۱۹۷۶، مدارس وضعیت آکادمی دریافت کردند و برنامه درسی آن ها به روز شد، اما وزارتخانه با افزایش مدت دوره ها موافقت نکرد. سایمون تلاش کرد اتریش را در ساختارهای بین المللی مددکاری اجتماعی جای دهد و در تصمیم انجمن بین المللی مدارس مددکاری اجتماعی برای استقرار مقر خود در وین به مدت ده سال نقش داشت. او تا رسیدن به سن بازنشستگی اجباری در سال ۱۹۸۳، مدیریت آکادمی را بر عهده داشت. به گفته او در مصاحبه ای با "وینر سایتونگ" در سال ۲۰۱۳، احساس می کرد نباید در آن زمان کناره گیری می کرد و ترجیح می داد یک دهه دیگر در این سمت بماند. بازنشستگی و درگذشت. در دوران بازنشستگی، سایمون همچنان فعال بود و سازمان "کمک به بستگان افراد مبتلا به بیماری های روانی"، یک خیریه برای افراد دارای اختلال روانی و خانواده هایشان را بنیان گذاشت. او همچنین نماینده ارشد فدراسیون جهانی سلامت روان بود. تا سال ۲۰۱۸، در منطقه دوبلینگ وین زندگی می کرد و بیش از یک سوم عمر خ
ود را در دوران بازنشستگی گذرانده بود. سایمون در ۸ مارس ۲۰۲۲، در سن ۱۰۳ سالگی در وین درگذشت. میراث. جامعه شناس باربارا لوییس، نقش سایمون را در توسعه مددکاری اجتماعی اتریش در دوران مدیریت او "بنیادین و ماندگار" () توصیف می کند. در بررسی دستاوردهای او به عنوان مدرس، لوییس خاطرنشان می کند که سایمون توانست تجربه آکادمیک بین المللی خود را با روش های نوآورانه تدریس ترکیب کند. این ترکیب، به دانشجویان اتریشی در دورانی که روش های آموزشی عمدتاً محافظه کارانه بود، چشم اندازهای جدیدی ارائه داد. به گفته لوییس، سایمون "برای نسل های آینده [دانشجویان زن] مسیر تازه ای گشود" (). در اثری دربارهٔ پژوهشگر مددکاری اجتماعی اتریشی ، جامعه شناسان پیتر پانتوسک و ماریا مایس، سایمون را "افسانه ای" () در این حوزه توصیف می کنند و می نویسند که هم سایمون و هم آرتل، مددکاری اجتماعی و مطالعه آن را به عنوان "ادامه پروژه عصر روشنگری" () می دیدند.
فمینیسم امپریال که با نام های فمینیسم امپریالیستی، فمینیسم استعماری یا امپریالیسم متقاطع نیز شناخته می شود، به استفاده از لفاظی فمینیستی به منظور توجیه امپریالیسم اشاره دارد. این اصطلاح در سده های ۲۰ و ۲۱ شهرت یافته است و یکی از پژوهش گران، ادعا دارد که «[فمینیسم امپریال] به نابرابری امتیاز می دهد، [اما] در ظاهر برابری جنسیتی است … فمینیسم امپریال به امپراتوری طلبی از طریق جنگ امتیاز می دهد.» اصطلاح مرتبط امپریالیسم متقاطع، به سیاست خارجی کشورهای غربی اطلاق می شود که درگیر یا پشتیبان سیاست های امپریالیستی و در عین حال مروج لفاظی فراگیر و پیشرفته در داخل تلقی می شوند. در گفتمان دانشگاهی و مطالعات زنان، "فمینیسم امپریال" و اصطلاحات مرتبط با آن، نگرش فمینیسم غربی را نسبت به کشورهای غیرسفید و غیرغربی نقد می کنند. منتقدان استدلال می کنند که این کلیشه های نادرست و تحقیرآمیز دربارهٔ وضعیت زنان در جهان جنوب را ماندگار می کند. فمینیسم غربی به دلیل ایجاد تصویری از زنان غیرسفیدپوست و غیرغربی با موقعیت اجتماعی-اقتصادی پایین تری نسبت به آنچه واقعاً هستند، مورد انتقاد قرار گرفته است. علاوه بر این، «فمینیسم امپریال» برای تو
صیف مواردی استفاده می شود که دیدگاه های نژادپرستانه نسبت به گروه های قومی در حاشیه دارد که بخشی از جریان اصلی فمینیسم نیستند. برخی پژوهش گران معتقدند که فمینیسم پسااستعماری، تا حدی در پاسخ به این نگرش های همتایان غربی خود شکل گرفت. تاریخ اولیه. اصطلاح «فمینیسم امپریال» ریشه در گسترش امپراتوری های استعماری اروپا در سده های ۱۸ و ۱۹ دارد. هنگامی که اروپایی ها بر جمعیت زیادی از مردم غیرسفیدپوست و غیرغربی حکومت می کردند، آنها به اصطلاح «مأموریت تمدن سازی» را با این استدلال که زنان در این کشورها، به دلیل ایدئولوژی های جنسیت زده توسط جمعیت مرد تحت ستم قرار گرفتند، توجیه کردند. آن ها ادعا می کردند که حکومت استعماری، این زنان را از ستم همتایان مرد خود رهایی می بخشد. ادوارد سعید، مورخ فلسطینی-آمریکایی، این پدیده را بخشی از «خاورگرایی» توصیف می کند و مدعی است که پژوهش ها، فرهنگ و جامعهٔ اروپایی، کلیشه هایی را دربارهٔ تمدن های غیرغربی تبلیغ می کند تا کنترل بر آن ها توجیه شود. در میان این اعمال، فرمان برداری زنان به شدت مورد انتقاد قرار گرفت و توجیهی برای ادامهٔ حکومت استعماری شد. اعمال فرهنگی مانند ساتی، ازدواج کودکان و
پرده نشینی دلیلی برای «عقب ماندگی» ملل شرقی ذکر شدند. در غرب آسیا و شمال آفریقا، قدرت های استعماری حجاب اسلامی را نماد ستم می دانستند. اِوِلین بارینگ، یک مدیر استعماری در مصر، به خاطر مبارزاتش علیه حجاب شناخته شده بود، که به گفتهٔ او باعث سرکوب زنان مصری شده است. در فیلیپین مستعمره، غربی ها از پذیرش اجتماعی در معرض دید بودن سینه های زنان در ملأ عام، وحشت داشتند و این را کاری زشت می دانستند که نیاز به مداخله دارد. اروپایی ها چنین اقداماتی را دلیلی برای نیاز به حاکمیت اروپایی می دانستند، که توجیه ایدئولوژیک استعمار را فراهم می کرد. استفاده اخیر. پس از حملات ۱۱ سپتامبر، ایالات متحده آمریکا و متحدانش به افغانستان حمله کردند. در میان لفاظی هایی که برای توجیه جنگ استفاده می شد، برخی استدلال ها بر وضعیت گرفتار زنان تحت حاکمیت طالبان متمرکز بود. بانوی اول لورا بوش چندین سخنرانی رادیویی انجام داد و مدعی شد که حملهٔ آمریکا، به رهایی زنان افغان از ستم طالبان کمک خواهد کرد. او در یک سخنرانی گفت: «مردم متمدن در سراسر جهان با وحشت صحبت می کنند - نه تنها به این دلیل که دل های ما برای زنان و کودکان در افغانستان می سوزد، بلکه
به این دلیل که در افغانستان، جهانی را می بینیم که تروریست ها دوست دارند به بقیهٔ ما تحمیل کنند.» بوش در طول دورهٔ ریاست جمهوری شوهرش، استدلال های مشابهی را مطرح کرد و باعث شد که "مادر جونز" سال ۲۰۰۷ بنویسد که لورا بوش رهبری «توجیه اخلاقی مرتب برای حملهٔ [ایالات متحده آمریکا] به افغانستان [را به عهده گرفته است].» چند ماه پس از حمله، بوش پیشرفت آشکار آمریکا در جهت رهایی زنان افغان را جشن گرفت: به دلیل دستاوردهای اخیر نظامی ما، در بیشتر افغانستان زنان دیگر در خانه های خود زندانی نمی شوند. آن ها می توانند بدون ترس از مجازات، به موسیقی گوش کنند و به دختران خود آموزش دهند. با این حال، تروریست هایی که به ادارهٔ آن کشور کمک کردند، اکنون در خیلی از کشورها نقشه و نقشه می کشند و باید جلوی آن ها گرفته شود. مبارزه با تروریسم، مبارزه برای حقوق و کرامت زنان نیز هست. این استدلال ها توسط برخی از جمله اکبر شهید احمد، نویسندهٔ آمریکایی مورد انتقاد قرار گرفته است، اکبر شهید احمد استدلال می کند که اگرچه لفاظی بوش در ظاهر مفید به نظر می رسد، اما ممکن است با فرصت دادن به طالبان که توانمندسازی زنان را نشانهٔ کنترل آمریکایی ها در نظ
ر می گیرد، اهداف آمریکا در افغانستان را تضعیف کند. علاوه بر این، احمد این مسئله را مطرح می کند که «[آیا] تلاش های انتقادی در جهت کمک به زنان برای تضمین وضعیت شهروندی کامل … واقعاً باید به نظامی گری ایالات متحده گره بخورد؟»
تونل اُویت () تونل بزرگراهی در کوه اویت بین ایکیزدره، استان ریزه و ایسپیر، استان ارزروم در شمال شرقی ترکیه است. با درازای ۱۴۳۶۴ متر (مچموع هر دو تونل و شامل تونل ۱۳۶۹ متری برش و پوشش بهمن)، دومین تونل طولانی ترکیه پس از تونل زیگانا است. این تونل به منظور اتصال ارزروم به ریزه و ایجاد دسترسی شرق آناتولی به دریای سیاه ساخته شد. اولین پروژه برای این هدف در ۱۸۸۰ میلادی و زمان امپراتوری عثمانی پیشنهاد شد بدون اینکه به مرحله اجرا برسد. کلنگ ساخت تونل اویت و راه های ارتباطی آن در ۱۲ می ۲۰۱۲ با حضور نخست وزیر رجب طیب اردوغان زده شد. قرار بود که تونل در ۲۰۱۵ به روی ترافیک باز شود، اما بعداً تاریخ گشایش آن سال ۲۰۱۸ تعیین شد. تونل اویت هفتمین تونل طولانی بزرگراه جهان است. این تونل در ۱۳ ژوئن ۲۰۱۸ توسط اردوغان گشوده شد.
سیاست خارجی ایران به مجموعه سیاست های ایران در دوران ریاست جمهوری مسعود پزشکیان می پردازد، که شامل نیات پیش از انتخابات و محکومیت های او علیه اسرائیل در دوران تصدی اش می شود. در صد روز نخست، دولت پزشکیان تصمیماتی در مورد ترور اسماعیل هنیه، جنگ اسرائیل و حماس، درگیری اسرائیل و حزب الله، و عملیات وعده صادق ۲، و سایر رویدادهای ژئوپلیتیکی اتخاذ کرده است. سیاست خارجی او توسط وزیر امور خارجه، عباس عراقچی هدایت می شود. پیش زمینه. پس از مرگ سید ابراهیم رئیسی در سانحه سقوط بالگرد هنگام بازگشت از باکو، طبق قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران انتخابات زودهنگام برگزار شد. در طی مناظرات انتخاباتی، مسعود پزشکیان به عنوان یک نامزد میانه رو ظاهر شد که طرفدار نزدیکی با غرب و رفع تحریم ها بود. او از سیاست خارجی رئیس جمهور سابق حسن روحانی در مورد امضای اولیه برنامه جامع اقدام مشترک (برجام)—که بعداً توسط رئیس جمهور وقت ایالات متحده، دونالد ترامپ لغو شد—حمایت کرد و تمایل خود را برای گسترش روابط تجاری ایران در سطح جهانی ابراز کرد. او همچنین قصد خود را برای احیای توافق هسته ای با کشورهای ۱+۵ نشان داد. علاوه بر این، پزشکیان به سیاست «نه
شرقی، نه غربی» رهبر پیشین انقلاب، سید روح الله خمینی و رهبر کنونی، سید علی خامنه ای اشاره کرد. به طور خاص، او اظهار داشت: مشکل اصلی ما در کشور این تفرقه است. وقتی یک دولت سر کار است، FATF با آن مخالفت می کند، اما وقتی دولت بعدی روی کار می آید، از آن حمایت می کند. اگر می خواهیم در سطح بین المللی پیشرفت کنیم، هر چه ارتباطات بیشتری برقرار کنیم، سطح زندگی ما بهتر خواهد بود. وزارت امور خارجه—یا سیاست خارجی به طور کلی—باید انعطاف پذیر باشد و گزینه های مختلفی را برای مذاکرات و تجارت ارائه دهد. می دانید در حال حاضر به دلیل FATF و برجام چقدر ضرر می کنیم؟ ما روزانه چند هزار میلیارد ضرر می کنیم. برخی از نهادها از تحریم ها سود می برند. ما سیاست خارجی خود را بر اساس سیاست های کلی (پیشنهاد شده توسط رهبر انقلاب اسلامی) عزت، حکمت و مصلحت پیش خواهیم برد. پزشکیان از سوی ناظران غربی به عنوان یک نامزد میانه رو خواستار تغییر تلقی می شد، و نامزدی او به عنوان فرصتی برای بهبود روابط ایران و آمریکا و همچنین روابط با غرب گسترده تر تلقی می شد. اسرائیل. در روزی که پزشکیان، سوگند ریاست جمهوری اش را یاد کرد، اسماعیل هنیه در تهران ترور شد
. چند هفته بعد، ایران عملیات وعده صادق ۲ را آغاز کرد، که به طور گسترده به عنوان گامی مهم در حمله به اسرائیل و به عنوان نمایشی از قدرت و توانایی ایران در انجام این کار تلقی شد. در ۱ اکتبر، اسرائیل برای اولین بار به ایران حمله کرد. در حالی که ایران این حملات را کم اهمیت جلوه می داد، پزشکیان اظهار داشت که ایران حق دفاع از خود را دارد و احتمال حمله متقابل را باز گذاشت. عراقچی نیز مدعی شد که ایالات متحده مسئول این رویدادهاست و خواستار تشکیل جلسه شورای امنیت سازمان ملل متحد برای محکوم کردن اسرائیل شد. او همچنین افزود که ایران «نشانه هایی» از حمله را ساعاتی قبل از وقوع آن دریافت کرده است. سفرهای خارجی. پزشکیان پس از تحلیف ریاست جمهوری، در راستای اهداف اعلام شده خود مبنی بر کاهش تحریم ها و اتخاذ مسیری میانه روانه تر نسبت به برخی از پیشینیان خود، اولین سفر خارجی خود را به کشور عراق انجام داد. وی همچنین از بنای یادبودی که به قاسم سلیمانی، اختصاص داده شده بود، بازدید کرد. پزشکیان اولین رئیس جمهور ایران بود که از منطقه نیمه خودمختار اقلیم کردستان عراق بازدید کرد. در جلسه افتتاحیه مجمع عمومی سازمان ملل متحد، او برای سخنرا
نی در جمع سایر کشورهای عضو به نیویورک سفر کرد. در اوایل اکتبر، او همچنین در مجمع «تعامل زمان ها و تمدن ها—مبنای صلح و توسعه» در ترکمنستان شرکت کرد، که اولین تعامل او با رئیس جمهور روسیه، ولادیمیر پوتین بود. پزشکیان برای شرکت در شانزدهمین اجلاس سران بریکس که از ۲۲ تا ۲۴ اکتبر ۲۰۲۴ در کازان روسیه برگزار می شد، در اولین اجلاس پس از عضویت کامل ایران در بریکس+ شرکت کرد. در آنجا، او تلاش کرد توجه سایر اعضا را به جنگ های غزه و لبنان با اسرائیل جلب کند. او همچنین بر نیاز به انسجام در مسائل اقتصادی و مالی در بین کشورهای عضو تأکید کرد. علاوه بر این، پزشکیان دیدارهای دوجانبه ای از جمله با ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور میزبان روسیه، برگزار کرد که وعده یک پیمان دوجانبه در آینده را داد. او همچنین چشم انداز روابط نزدیکتر با ارمنستان را مورد بحث قرار داد. ارمنستان. ایران یکی از دو کشوری است که مرزهای قابل دسترسی با ارمنستان دارد. پزشکیان سطح ویژه ای از روابط با همسایه شمالی را اعلام کرد. عراقچی همچنین حمایت ایران از «تمامیت ارضی» ارمنستان را مورد تأکید مجدد قرار داد، به ویژه پس از جنگ دوم قره باغ و در بحبوحه نگرانی ها در مورد س
اخت احتمالی کریدور زنگزور. این امر پس از افتتاح کنسولگری توسط سلف او در استان سیونیک صورت گرفت. تحلیل ها. اندیشکده رسانه پیشنهاد کرد که ابتکارات سیاست خارجی پزشکیان شامل اولویت بندی روابط منطقه ای—مانند روابط ایران و اتحادیه عرب، به ویژه روابط ایران و عربستان سعودی—و همچنین ترویج گفتگو با غرب، حمایت از محور مقاومت در برابر اسرائیل و تقویت روابط با کشورهای پیشرو جهان جنوب مانند روسیه و چین است. وبسایت مون آف آلاباما نیز معتقد است که سیاست خارجی پزشکیان پس از ترور هنیه توسط اسرائیل، که در مراسم تحلیف او شرکت کرده بود، و همچنین ترور سید حسن نصرالله، دچار تغییر شد.
تونل زیگانا () یک تونل جاده ای در منطقه دریای سیاه ترکیه است. این تونل بین استان های گوموش خانه و ترابزون قرار دارد. این تونل دوقلو که در نزدیکی کوه زیگانا (بخشی از کوه های پونتیک) قرار دارد، درازترین تونل ترکیه با طول ۱۴۴۸۱ متر است. این تونل برای دور زدن گردنه زیگانا (ارتفاع ۲۰۳۲ متر) ساخته شده و مسیر را حدود ۸ کیلومتر کوتاه تر و مدت زمان سفر را بیست دقیقه کمتر می کند.
باشگاه فوتبال پاناما ویخو یک تیم فوتبال پانامایی بود که در سال ۱۹۷۸ تأسیس شد و در پاناما ویخو، پاناما مستقر شد. این باشگاه به طور منظم در لیگ فوتبال پاناما شرکت می کرد و در آخرین فصل خود، قهرمانی ۰۱–۲۰۰۰ را به دست آورد. آنها در پایان سال ۲۰۰۱ تسلیم مشکلات مالی شدند.
بازی های خطرناک (؛ ) یک مجموعه تلویزیونی درام جنایی ارمنستانی ۳۰–۳۲ دقیقه ای محصول سال ۲۰۱۵ کشور ایالات متحده آمریکا-ارمنستان به کارگردانی آنوش پطروسیان، و نویسندگی رافائل تادئوسیان می باشد. این مجموعه از روز ۱۴ دسامبر ۲۰۱۵ از و یو آس آرمنیا شروع به نمایش درآمد. بیشتر داستان این مجموعه در کالیفرنیا در ایالات متحده آمریکا اتفاق می افتد.
کازا آمایر ( ) ساختمانی به سبک مدرنیسم کاتالان و با طراحی معمار سرشناس اسپانیایی، ژوزپ پوچ ای کادافالچ است که در خیابان پسیج د گراسیا، در منطقه اشامپله در شهر بارسلون، پایتخت منطقه خودمختار کاتالونیا در پادشاهی اسپانیا قرار دارد.
یوشینوسوکه آئویاگی یک کشتی گیر آزادکار اهل کشور ژاپن است. از افتخارات وی می توان به کسب مدال نقره قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۴ اشاره کرد. فعالیت حرفه ای. قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۴. آئویاگی در وزن ۷۰ کیلوگرم کشتی آزاد قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۴ تیرانا شرکت کرد، او در این مسابقات یاسین یشیل از ترکیه، واسیل شوپتار از اوکراین و اینالبک شریف از روسیه را شکست داد و به فینال رسید. وی در دیدار نهایی به نورکوژا کایپانوف از قزاقستان باخت و به مدال نقره رسید.
ژانگ جین یک کشتی گیر آزادکار اهل کشور چین است. از افتخارات وی می توان به کسب مدال نقره قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۴ اشاره کرد.
لیدیا ماریا چایلد ( فرانسیس; ۱۱ فوریه ۱۸۰۲۲۰ اکتبر ۱۸۸۰) نویسنده، مدافع جنبش لغو برده داری در ایالات متحده، فعال حقوق زنان، حامی حقوق بومیان آمریکا، روزنامه نگار، و مخالف گسترش خواهی بود. آثار او، از جمله داستان های تخیلی و راهنماهای خانگی، از دهه ۱۸۲۰ تا ۱۸۵۰ مخاطبان گسترده ای داشت. در مواردی، او با پرداختن به موضوعاتی چون سلطه مردانه و برترپنداری نژاد سفید، مخاطبانش را شگفت زده می کرد. با وجود تمام چالش ها، لیدیا ماریا چایلد احتمالاً بیشتر به خاطر شعرش "آن سوی رودخانه و از میان جنگل" شناخته می شود. "خانهٔ پدربزرگش"، که او در این شعر به بازدید از آن اشاره می کند، در سال ۱۹۷۶ توسط دانشگاه تافتس بازسازی شد و در نزدیکی رودخانه میستیک در خیابان جنوبی، در مدفورد، ماساچوست قرار دارد. اوایل زندگی و تحصیل. لیدیا ماریا فرانسیس در یازدهم فوریه سال ۱۸۰۲ در مدفورد، ماساچوست، از والدینی به نام سوزانا (با نام خانوادگی رند) و کانورس فرانسیس به دنیا چشم گشود. او، که به نام میانی اش شناخته می شد، این نام را به گونه ای ادبی و خاص «مارای یا» تلفظ می کرد. برادر بزرگ ترش، کانورس فرانسیس، که در کالج و دانشکده الهیات هاروارد علم آ
موزی کرده بود، به مقام واعظی در آیین یونیتاریانیسم دست یافت. لیدیا نیز علوم ابتدایی خود را در یک مدرسه محلی فراگرفت و پس از آن، آموزش عالی خود را در یک مدرسه زنان به انجام رسانید. با فقدان مادر، برای زندگی نزد خواهر بزرگ تر به ایالت مین کوچ کرد، و در این اقامتگاه جدید، به تعلیم و تربیت برای حرفه آموزگاری اهتمام ورزید. کانورس، که در آن هنگام یک واعظ یونیتارین صاحب نام بود، پیوسته خواهر خردسال خود را در دنیای آثار ادبی برجستگانی همچون هومر و میلتون رهنمون ساخت و بر غنای ذهنی او افزود. در دهه سوم زندگی، لیدیا با برادر خود هم زیستی داشت و از طریق او، با بسیاری از نویسندگان و اندیشمندان مطرح روزگار آشنا گردید. بدین ترتیب، سرانجام به آیین یونیتاریانیسم گرایش یافت. لیدیا ماریا فرانسیس به طور اتفاقی مقاله ای در "بازنگری آمریکای شمالی" خواند که به بررسی زمینه های موجود برای نویسندگان در تاریخ اولیه نیوانگلند می پرداخت. با اینکه هرگز به نویسندگی اندیشه نکرده بود، بلافاصله نخستین فصل رمان خود، "هوبوموک"، را نگاشت. با تشویق برادرش و تحسین های گرم او، فرانسیس نگارش این اثر را ظرف شش هفته به پایان رسانید و به چاپ سپرد. از
آن زمان تا پایان زندگی اش، بی وقفه به نویسندگی مشغول بود. فرانسیس یک سال در یک مدرسه علوم دینی در مدفورد تدریس کرد و در سال ۱۸۲۴ یک مدرسه خصوصی در واترتاون، ماساچوست تأسیس کرد. در سال ۱۸۲۶، او نخستین ماهنامه ویژه کودکان با عنوان "گوناگونی نوجوانان" را پایه گذاری کرد و مدیریت انتشار آن را به مدت هشت سال بر عهده داشت. با انتشار آثار دیگر که مخالفت او با برده داری را بیان می کرد، بسیاری از مخاطبان او، به ویژه در جنوب، از او روی برگرداندند. در نهایت، ماهنامه "گوناگونی نوجوانان" پس از کاهش فروش کتاب ها و اشتراک ها تعطیل شد. در سال ۱۸۲۸، لیدیا ماریا فرانسیس با دیوید لی چایلد ازدواج کرد و به شهر بوستون نقل مکان نمود. حرفه. آثار اولیه. پس از موفقیت رمان "هوبوموک"، لیدیا ماریا چایلد چندین رمان، مجموعه ای از اشعار و یک کتاب راهنمای آموزش مادران با عنوان "کتاب مادران" نوشت؛ اما موفق ترین اثر او "خانه دار مقتصد؛ تقدیم به کسانی که از صرفه جویی شرم ندارند" بود. این کتاب عمدتاً شامل دستورهای آشپزی بود، اما همچنین توصیه هایی برای زنان خانه دار جوان ارائه می کرد؛ از جمله جمله معروف: «اگر قصد دارید خانه ای را تجهیز کنید، همه پ
ول خود را خرج نکنید… فروتنانه آغاز کنید.» این کتاب نخستین بار در سال ۱۸۲۹ منتشر شد، توسعه یافت و طی ۲۵ سال ۳۳ بار چاپ شد. چایلد همچنین اظهار داشت که کتابش «برای فقرا نوشته شده بود… کسانی که توانایی تجمل گرایی دارند می توانند بهترین اطلاعات را در کتاب "هفتاد و پنج دستور آشپزی" اثر الیزا لزلی بیابند.» چایلد در سال ۱۸۳۲ عنوان کتاب خود را به "خانه دار مقتصد آمریکایی" تغییر داد تا سردرگمی میان اثر او و کتاب بریتانیایی نویسنده سوزانا کارتر به نام "خانه دار مقتصد" که برای نخستین بار در سال ۱۷۶۵ منتشر شده و از سال ۱۷۷۲ در آمریکا چاپ شده بود، پایان دهد. چایلد اظهار داشت که کتاب کارتر مناسب «نیازهای این کشور» نیست. به رغم این تغییر عنوان، کتاب چایلد میان سال های ۱۸۳۲ تا ۱۸۳۴ در لندن و گلاسگو نیز چاپ شد، که بر سردرگمی موجود افزود. در همین دوران، او مجموعه ای در کتاب سالانه "نشانه"، که هدیه ای سالانه بود، منتشر کرد.