Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
Antropofágico پیوست که تحت تأثیر چهره های برجسته ای مانند اسوالد دی آندراده و تارسیلا دو آمارال قرار داشت. نام مستعار پاگو را شاعر رائول باپ به او داد که شعری با عنوان کوکو دو پاگو را به وی تقدیم کرده بود. در سال ۱۹۳۰، پاگو با اسوالد دی آندراده ازدواج کرد که پیش از آن از تارسیلا جدا شده بود. در همان سال، رودا د آندراد، اولین فرزندشان متولد شد. هر دوی آنها به مبارزان فعال حزب کمونیست برزیل تبدیل شدند و روزنامه سیاسی O Home do Povo (مرد مردم) را تأسیس کردند که تنها هشت شماره منتشر شد و سپس توسط پلیس سائوپائولو توقیف گردید. پاگو در این روزنامه ستون A Mulher do Povo (زن مردم) را می نوشت و کمیک استریپ Malakabeça, Fanika e Kabeluda را طراحی می کرد. در سال ۱۹۳۱، پاگو به دلیل مشارکت در اعتصاب کارگران بندر سانتوس دستگیر شد که اولین مورد از ۲۳ بازداشت او در طول زندگی اش بود. پس از این بازداشت، رمان Parque Industrial (پارک صنعتی) را با نام مستعار مارا لوبو منتشر کرد. در سال ۱۹۳۵، او به عنوان یک کمونیست خارجی با هویت جعلی در پاریس دستگیر و به برزیل بازگردانده شد. پس از کشمکش های فراوان، از آندراده جدا شد و فعالیت روزنام
ه نگاری خود را از سر گرفت. اما بار دیگر توسط رژیم دیکتاتوری گتولیو وارگاس دستگیر و شکنجه شد و به مدت پنج سال زندانی گردید. در این مدت، پسرش توسط آندراده بزرگ شد. پس از آزادی در سال ۱۹۴۰، او از حزب کمونیست فاصله گرفت و به سوسیالیسم تروتسکیستی گرایش پیدا کرد. او به همراه جرالدو فراز، ماریو پدروسا (منتقد هنری)، هیلکار لیته و ادموندو مونیز به روزنامه A Vanguarda Socialista پیوست. پاگو با جرالدو فراز ازدواج کرد و در ۱۸ ژوئن ۱۹۴۱، دومین پسرش به نام جرالدو گالوائو فراز متولد شد. او به همراه همسر و دو فرزندش به خانه ای جدید نقل مکان کرد. در همین دوران، به «چین» سفر کرد و اولین دانه های سویا را که بعدها در برزیل معرفی شد، با خود به همراه آورد. در سال ۱۹۴۵، پاگو رمان A Famosa Revista (مجله معروف) را به همراه همسرش منتشر کرد. او در انتخابات ۱۹۵۰ ناموفق بود و نتوانست به عنوان نماینده ایالتی انتخاب شود. در سال ۱۹۵۲، او به مدرسه هنرهای دراماتیک سائوپائولو رفت و نمایش های خود را به سانتوس برد. او در ارتباط با تئاتر آوانگارد، ترجمه ای از نمایشنامه خواننده طاس اثر «یونسکو» را ارائه داد. همچنین نمایش Fando et Lis اثر فرناندو آ
رابال را ترجمه و کارگردانی کرد. او اشعاری از نویسندگانی مانند گیوم آپولینر را نیز ترجمه نمود. پاگو به عنوان یک چهره فرهنگی تأثیرگذار در سانتوس، استعدادهای جوانی مانند «پلینیو مارکوس» (بازیگر و نمایشنامه نویس) و ژیلبرتو مندس (آهنگساز) را پرورش داد و به ویژه به حمایت از گروه های تئاتر آماتور پرداخت در حالی که به عنوان منتقد هنری فعالیت می کرد، به سرطان مبتلا شد. برای درمان به پاریس سفر کرد، اما درمان موفقیت آمیزی نداشت. پاگو که ناامید و به شدت بیمار بود، اقدام به خودکشی کرد، اما موفق نشد. در این دوران، او جزوه ای با عنوان حقیقت و آزادی نوشت که در آن از درد و رنج خود سخن گفت: گلوله ای پشت سر، بین لنت های گاز و خاطرات از هم پاشیده شد. او به برزیل بازگشت و در ۱۲ دسامبر ۱۹۶۲ بر اثر بیماری درگذشت. ادبیات. پاگو رمان های Parque Industrial (۱۹۳۳) را با نام مستعار مارا لوبو منتشر کرد که به عنوان اولین رمان پرولتری برزیل شناخته می شود. همچنین رمان A Famosa Revista (۱۹۴۵) را به همراه جرالدو فراز نوشت. Parque Industrial در سال ۱۹۹۴ توسط کنت دیوید جکسون به انگلیسی ترجمه و توسط انتشارات دانشگاه نبراسکا در ایالات متحده منتشر
شد. نسخه اسپانیایی این رمان نیز در سال ۲۰۱۶ با ترجمه مارتین کمپس (استاد دانشگاه اقیانوس آرام) عرضه شد. او همچنین داستان های پلیسی را با نام مستعارKing Shelter نوشت که ابتدا در مجله Detective به سردبیری نلسون رودریگز (نمایشنامه نویس مشهور) چاپ شد و بعدها در مجموعه ای با عنوان Safra Macabra (۱۹۹۸) گردآوری گردید. پاگو در کارهای خود، همراه با گروه های تئاتر، آثار نویسندگان بزرگی مانند جیمز جویس، اوژن یونسکو، فرناندو آرابال و اکتاویو پاز را که تا آن زمان در برزیل ناشناخته بودند، معرفی و ترجمه کرد. یکی از مشهورترین آثار او، رمانParque Industrial (۱۹۳۳) است که نگاهی عمیق به مسائل اجتماعی و اقتصادی برزیل در دوره پس از جنگ جهانی اول دارد. این رمان زندگی سه زن جوان را در دهه ۱۹۳۰ روایت می کند، زمانی که محیط کار برای زنان بسیار خشن و تبعیض آمیز بود. مارکسیسم در سراسر این رمان به عنوان یک موضوع محوری مطرح است و بازتابی از واقعیت های جامعه آن زمان برزیل محسوب می شود. این رمان با صحنه های تکان دهنده ای همراه است، مانند اخراج یکی از شخصیت های زن به دلیل بارداری و سپس زندانی شدن او به جرم کشتن نوزادش. همچنین داستان زنی را رو
ایت می کند که با ازدواج با مردی ثروتمند به نام آلفردو (حامی مارکسیسم) از فقر نجات می یابد. سومین شخصیت اصلی، یک رهبر کمونیست است که با آلفردو درگیر می شود. این سه دیدگاه متفاوت، تصویری جامع از زندگی در سائوپائولو دهه ۱۹۳۰ ارائه می دهد. Parque Industrial بازتابی از مبارزات شخصی پاگو به عنوان یک زن روشنفکر در برزیل اوایل قرن بیستم است و یکی از آثار ماندگاری است که نام او را در تاریخ ادبیات برزیل جاودان کرده است تصاویر فرهنگی. در سال ۱۹۸۸، زندگی پاگو در فیلم Eternamente Pagu به کارگردانی نورما بنگل (اولین فیلم او) به تصویر کشیده شد. کارلا کاموراتی نقش اصلی این فیلم را بازی کرد. همچنین آهنگی با عنوان پاگو توسط ریتا لی و زلیا دانکن ساخته شده است که به زندگی و میراث این زن مبارز و هنرمند ادای احترام می کند. در ادامه مطلب. Bocskay, Stephen. “Carnaval é para os outros: sexo, classe e a condição feminina em Parque Industrial de Patrícia Galvão” Chasqui 50.1 (2021).
ازدواج با فامیل () ازدواج بین افرادی است که با هم فامیل نزدیک هستند. از نظر بالینی، ازدواج بین دو عضو خانواده که پسرعموی دوم یا نزدیک تر هستند، به عنوان ازدواج هم خونی شناخته می شود. این بر اساس نسخه های ژنی است که فرزندان آنها ممکن است دریافت کنند. اگرچه این اتحادیه ها همچنان در برخی از جوامع رایج هستند، همان طور که در سراسر منطقه خاورمیانه بزرگ مشاهده می شود، بسیاری از جمعیت های دیگر کاهش زیادی در ازدواج های درون خانواده داشته اند.
این یک فهرست ناقص به صورت الفبایی بر اساس نام خانوادگی از اقتصاددانان فمینیست برجسته است؛ افرادی که در حوزهٔ علوم اجتماعی با تمرکز بر اقتصاد فمینیستی فعالیت داشته اند، چه در گذشته و چه در حال حاضر. تنها آن دسته از اقتصاددانانی در این فهرست آمده اند که دارای مقالهٔ زندگینامه ای در ویکی پدیا هستند.
اوا ویلما باکاپ (زاده ۱۴ دسامبر ۱۹۳۳ – درگذشته ۱۵ مه ۲۰۲۱)، بازیگر و رقصنده سرشناس برزیلی بود که در طول دوران حرفه ای خود در آثار متعددی ظاهر شد. یکی از معروف ترین نقش آفرینی های او در سریال تلویزیونی "Alô, Doçura" در دهه ۱۹۵۰ بود که محبوبیت گسترده ای برایش به ارمغان آورد. زندگی. اوا ویلما در شهر سائوپائولو به دنیا آمد. پدرش، اتو ریفل جونیور، یک متالورژیست آلمانی از منطقه جنگل سیاه در نزدیکی اشتوتگارت بود که در سال ۱۹۲۹ و در ۱۹ سالگی به برزیل (و به طور مشخص به ریودوژانیرو) مهاجرت کرد تا در یک شرکت متالورژی مشغول به کار شود. مادر او، لوئیزا کارپ، در بوئنوس آیرس، آرژانتین متولد شده بود و فرزند خانواده ای یهودی از کیف (اوکراین) بود که به آرژانتین مهاجرت کرده بودند. والدین اوا ویلما در سائوپائولو با یکدیگر آشنا شدند، زمانی که پدرش به این شهر منتقل شد و مادرش نیز پس از زندگی در بوئنوس آیرس به برزیل نقل مکان کرد. در سال ۱۹۵۶، اوا ویلما موفق به دریافت جایزه Prêmio Saci شد که یکی از جوایز معتبر هنری در برزیل محسوب می شد. او به مدت ۲۳ سال با بازیگر جان هربرت مزدوج بود و از این ازدواج صاحب دو فرزند به نام های ویویان و
جان جونیور شد. مرگ. اوا ویلما در ۱۵ مه ۲۰۲۱ و در سن ۸۷ سالگی در بیمارستان آلبرت اینشتین واقع در سائوپائولو بر اثر ابتلا به سرطان تخمدان درگذشت. مرگ او پایان زندگی یک چهره محبوب و تأثیرگذار در صنعت سرگرمی برزیل بود که سال ها در عرصه بازیگری و رقص خوش درخشید.
اکس وای زد فیلمز (انگلیسی: XYZ Films) یک شرکت تولید و فروش مستقل فیلم آمریکایی است که در سال ۲۰۰۸ توسط آرام ترتزاکیان، نیت بولوتین و نیک اسپایسر تأسیس شد، و مقر آن در لس آنجلس است. طبق مقاله ای از ورایتی این کمپانی از سال ۲۰۰۹ مجوز بیش از ۲۰۰ فیلم را صادر کرده است.
آگریپینا یاکوولونا واگانووا (؛ ۲۶ ژوئن ۱۸۷۹ – ) که نامش در زبان ارمنی آگریپینا هاکوبی واهانووا () تلفظ می شود، رقصنده باله، طراح رقص و مربی رقص اهل اتحاد جماهیر شوروی بود. وی یک معلم برجسته باله در اتحاد جماهیر شوروی بود که روش بالهٔ واگانووا را توسعه داد. این تکنیک از شیوه های آموزشی مدرسه سلطنتی باله (که امروزه به نام آکادمی باله واگانووا شناخته می شود) برگرفته شده است. این مدرسه تحت رهبری ماریوس پتیپا استاد باله سلطنتی، در نیمه دوم قرن نوزدهم، به ویژه در دهه های ۱۸۸۰ و ۱۸۹۰، فعالیت داشت. آگریپینا واگانووا این شیوه تدریس باله کلاسیک را اصلاح و تکمیل کرد و آن را به یک برنامه درسی مدون و عملی تبدیل نمود. کتاب او با عنوان "اصول رقص کلاسیک" (۱۹۳۴) همچنان یکی از کتاب های مرجع استاندارد برای آموزش تکنیک های باله محسوب می شود. امروزه، تکنیک واگانووا یکی از محبوب ترین و پرکاربردترین روش های آموزش باله در سراسر جهان است. زندگی و حرفه. آگریپینا واگانووا در سن پترزبورگ متولد شد. پدرش، آکوپ واگانوف، مردی ارمنی از آستراخان بود که به عنوان راهنما در تالار مارینسکی کار می کرد و مادرش روس بود. تمامی زندگی حرفه ای واگانووا
با باله سلطنتی (بعدها باله کیروف) در تالار مارینسکی سنت پترزبورگ گره خورده بود. او در سال ۱۸۸۸ وارد مدرسه سلطنتی باله شد، که توسط آنا، امپراتریس روسیه تأسیس شده و تحت حمایت مالی خانوادهٔ تزار قرار داشت. او از کلاس رقص اوگنیا پاولونا سوکولوا فارغ التحصیل شد و همچنین تحت آموزش یکاترینا وازم، کریستیان یوهانسون، لف ایوانوف، نیکولای لگات و پاول گردت قرار گرفت. واگانووا در سال های نخست دانش آموزی خود در باله با دشواری هایی روبه رو بود، اما با تلاش و پشتکار توانست به باله سلطنتی راه یابد. زمانی که به رتبه سولیست (اجرای فردی) رسید، منتقدان باله در سن پترزبورگ او را «ملکه واریاسیون ها» نامیدند، به دلیل مهارت بی نظیر و تکنیک فوق العاده اش. با این حال، ماریوس پتیپا استاد بزرگ باله، علاقه چندانی به رقص او نداشت و در یادداشت های خود از اجراهای او با عباراتی مانند «وحشتناک» و «بسیار بد» یاد کرده است. اما در سال ۱۹۱۵، نیکولای لگات، استاد باله، واگانووا را در نقش الهه نیرینی در نسخه بازسازی شده باله طلسم اثر ماریوس پتیپا انتخاب کرد. این اجرا موفقیت بزرگی برای او بود و باعث شد به رتبه پریما بالرینا (رقصنده نخست) ارتقا یابد. ب
ا این حال، او یک سال بعد بازنشسته شد تا تمام تمرکزش را بر آموزش بگذارد. دوره تدریس و تأثیرگذاری در باله. واگانووا در سال ۱۹۱۶ تدریس باله را در مدرسه بالتیک فلیت (که توسط آکیم والینسکی تأسیس شده بود) آغاز کرد. وی در سال ۱۹۲۱ تدریس در "کالج طراحی رقص" را شروع کردکه در آن زمان مدرسه قدیمی تئاتر امپراتوری نامیده می شد و در خیابان روسی واقع شده بود (بعد از انقلاب اکتبر بخش باله از نمایش و موسیقی جدا شد). اگرچه او به عنوان یک رقاص حرفه ای، شهرت داشت، اما جایگاه تاریخی و مهم او به عنوان یک استاد برجسته باله تدریجاً تثبیت شد. تجربیات او در مبارزه با دشواری های یادگیری باله به او کمک کرد تا روش تدریس خود را تکامل بخشد. بسیاری از شاگردان او بعدها رقصنده های برجسته و افسانه ای دنیای باله شدند. پس از انقلاب اکتبر، آینده باله در روسیه مبهم شد، زیرا باله در گذشته هنری وابسته به دربار سلطنتی محسوب می شد. با این وجود، واگانووا با چنگ و دندان و تلاش فراوان برای حفظ میراث ماریوس پتیپا و باله سلطنتی مبارزه کرد. او از ۱۹۳۱ تا ۱۹۳۷ به عنوان مدیر هنری باله در تئاتر اپرا و باله لنینگراد (باله کیروف) فعالیت کرد. در سال ۱۹۳۳، او نسخه
ای از "دریاچه قو" را با استفاده از طرح لف ایوانوف و ماریوس پتیپا اجرا کرد که در آن گالینا اولانووا در نقش اودت، اولگا جردان در نقش اودیل و کنستانتین سرگیف در نقش شاهزاده زیگفرید ظاهر شدند. در سال ۱۹۳۵، او "باله اسمرالدا" را بخش هایی از آن توسط خودش طراحی رقص شده بود، اجرا کرد. در سال ۱۹۳۴، او کتاب مشهور خود «"اصول رقص کلاسیک"» (Fundamentals of Classical Dance) را منتشر کرد که تاکنون بیش از شش بار در روسیه تجدید چاپ شده و به چندین زبان ترجمه شده است. در همان سال، واگانووا (همراه با بوریس شاوروف) دپارتمان آموزشی باله را در کنسرواتوار سن پترزبورگ راه اندازی کرد تا معلمان آینده باله را آموزش دهد. برخی از شاگردان او که بعدها معلم شدند، عبارتند از: ورا کاستروویتسکایا (نویسندهٔ کتاب ۱۰۰ درس رقص کلاسیک و همچنین کتاب "مکتب رقص کلاسیک" با همکاری آ. پیساروف)، نادژدا بازارووا و واروارا می (نویسندگان کتاب "الفبای رقص کلاسیک") از جمله برجسته ترین شاگردان آگریپینا واگانووا که بعدها ستارگان باله شوروی می توان به ماریا سمیونووا، اولگا جردن، گالینا اولانووا، تاتیانا وچسلووا، فیا بالابینا، ناتالیا دودینسکایا، گالینا کورگاپکینا
، آلا اوسیپنکو، نینل پترووا، نونا ساتربووا، اولگلموئیسووا، لودمیلا سافرونووا، نینل کروگاپکینا، آلا اوسیپنکو و ایرینا کولپاکووا اشاره کرد. واگانووا در آموزش باله، ظرافت و سبک زیبای مکتب فرانسوی را با نرمی حرکات دست مکتب روسی و قدرت و تکنیک پاهای مکتب ایتالیایی ترکیب کرد و این اصول را با جنبش های پویای باله اتحاد جماهیر شوروی تلفیق نمود. او تا سال ۱۹۵۱ به تدریس در کلاس رقص باله کیروف ادامه داد. پس از مرگش، ناتالیا دودینسکایا جایگزین او شد. پس از مرگ واگانووا در ۵ نوامبر ۱۹۵۱، نام کالج رقص سنت پترزبورگ به آکادمی باله روسی واگانووا تغییر یافت. در سال ۱۹۶۱، این آکادمی عنوان «آکادمیک» را دریافت کرد و از سال ۱۹۹۱ به نام آکادمی باله روسی واگانووا شناخته شد. روش واگانووا تنها در روسیه باقی نماند، بلکه به عنوان یک متد آموزشی استاندارد در اوکراین، آلمان، چین و بسیاری از کشورها رواج یافت. مدرسه دولتی باله برلین در آلمان، یکی از مهم ترین مراکزی است که این روش را به کار می برد. همچنین در ایالات متحده آمریکا، روندی رو به رشد برای پذیرش و استفاده از روش واگانووا در آموزش باله دیده می شود. آگریپینا واگانووا بایت مشارکت های هن
ری اش برندهٔ جوایزی همچون جایزه استالین، هنرمند مردمی جمهوری شوروی فدراتیو سوسیالیستی روسیه، نشان پرچم سرخ کار و مدال کار شجاعانه در جنگ بزرگ میهنی (۱۹۴۵–۱۹۴۱) شده است.
نانسی فولبر (متولد ۱۹ ژوئیه ۱۹۵۲) یک اقتصاددان فمینیست آمریکایی است که بر اقتصاد خانواده، کار غیر بازاری و اقتصاد مراقبت تمرکز دارد. او استاد اقتصاد در دانشگاه ماساچوست امهرست است. او از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۳ رئیس (IAFFE) بود، از سال ۱۹۹۵ به عنوان ویراستار همکار فعالیت کرده و همچنین عضو هیئت تحریریه مجله زنان، سیاست و است. او سخنران افتتاحیه آیلسا مک کی در سال ۲۰۱۶ بود. تمرکز. فولبر بر اقتصاد مراقبت تمرکز دارد و آن را چنین تعریف می کند: «کارهایی که شامل ارتباط با دیگران است، تلاشی برای کمک به افراد در برآوردن نیازهایشان، مانند مراقبت از کودکان، مراقبت از سالمندان، مراقبت از افراد بیمار یا آموزش دادن که نوعی کار مراقبتی است.» او اضافه می کند که کار مراقبتی می تواند پرداخت شده یا بدون پرداخت باشد. فولبر استدلال می کند که اقتصاددانان اصلی به اندازه کافی به اقتصاد مراقبت توجه نمی کنند. این امر برای زنان مضر است، زیرا حذف کار غیر بازاری و کار مراقبتی از تحلیل های اقتصادی اصلی می تواند زنان و کودکان را به حاشیه براند و سهم آن ها در خانه و جامعه را بی ارزش کند. مراقبت نوع خاصی از کار است زیرا «به طور ذاتی انگیزه بخش است»
، یعنی نه تنها پول باعث انگیزش افراد برای مراقبت می شود. فولبر استدلال می کند که کار مراقبتی به طور تاریخی بی ارزش شده است، زیرا به طور عمده توسط زنان و با هزینه کم یا بدون هزینه ارائه شده است. این مسئله به خوبی توضیح می دهد که چرا زنان درآمد کمتری نسبت به مردان دارند. در این راستا، فولبر از خود می پرسد چرا زنان مشاغل مراقبتی را انتخاب می کنند و بر این باور است که ساخت اجتماعی زنانه بودن پیوندی میان زنانه بودن و مراقبت ایجاد می کند. فولبر معتقد است که تنها از طریق همکاری جمعی برای تضمین تأمین و کیفیت بهتر مراقبت، به طور مستقل از بازار، می توان اطمینان حاصل کرد که مسئولیت مراقبت به طور عادلانه توزیع شده و به طور نامتناسبی بر دوش زنان قرار نگیرد. در کتاب معروف خود "قلب نامرئی" ("The Invisible Heart)"، فولبر به بررسی بازار و رقابت فردی می پردازد که این رقابت ایجاد می کند و استدلال می کند که مراقبت ضروری از سالمندان و کودکان در بازار تأمین نمی شود، با این حال هنوز برای جامعه حیاتی است. به طور تاریخی زنان این مراقبت را یا به عنوان کار غیر بازاری یا کار بازاری با دستمزد کم تأمین کرده اند. فولبر به بررسی ساختارهای ا
جتماعی و دولتی که از مراقبت پشتیبانی می کنند و آن را تأمین می کنند، و تکامل آن ها در طول تاریخ پرداخته است. او در پایان نتیجه می گیرد که همه ما مسئولیت داریم از دیگران مراقبت کنیم و چشم اندازی برای آینده ارائه می دهد که در آن مراقبت و کار مراقبتی اولویت بیشتری پیدا کرده و حمایت بیشتری از آن ها صورت گیرد. فولبر همچنین به طور گسترده ای دربارهٔ سازمان اجتماعی زمان نوشته است، به ویژه زمانی که به مراقبت از کودکان و سالمندان اختصاص می یابد و چگونه سیاست های خانواده و نهادهای اجتماعی انتخاب های افراد بین کار پرداختی و غیرپرداختی را محدود می کنند. فولبر وبلاگ «Care Talk: coordinating research on care provision» را از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۰۹ نگهداری می کرد. او همچنین نویسندهٔ وبلاگ «"Economix»" در "نیویورک تایمز" است، فرصتی که او گفته است از آن لذت می برد، زیرا «اکثر دانشگاهیان زمان زیادی را صرف نوشتن مطالبی می کنند که تعداد کمی از افراد آن ها را می خوانند».
ساوانا مک کارتی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری ایرلند است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال زنان شامروک راورز بازی می کند. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال، زیر ۱۹ سال و بزرگسالان زنان جمهوری ایرلند بازی کرده است. سال های اولیه. مک کارتی در مراحل اولیه کار خود برای لیستول سلتیک فوتبال بازی کرد و از زمانی که هفت ساله بود به این باشگاه پیوست. او همچنین تا سطوح پایه برای کری بازی کرد، قبل از اینکه تصمیم بگیرد بر روی فوتبال تمرکز کند. دوران باشگاهی. مک کارتی در اوت ۲۰۱۴ با ویوز قرارداد امضا کرد و اولین حضور خود در لیگ ملی فوتبال زنان جمهوری ایرلند (WNL) را در فصل ۲۰۱۴–۱۵ برای این باشگاه انجام داد. پس از یک فصل، او به باشگاه فوتبال زنان گالوی پیوست. در فوریه ۲۰۱۶، مک کارتی پیشنهاد یک قرارداد حرفه ای با باشگاه فوتبال زنان گلاسگو سیتی که در لیگ قهرمانان زنان اروپا شرکت می کرد را پذیرفت. حضور برخی از هم تیمی های بین المللی ایرلندی به او کمک کرد تا در محیط جدیدش احساس راحتی کند. در نوامبر ۲۰۱۷، او به گلاسگو سیتی کمک کرد تا یازدهمین عنوان متوالی قهرمانی لیگ برتر فوتبال زنان اسکاتلند را به دست آورد. در ما
رس ۲۰۱۸، مک کارتی به لیگ ملی زنان با کورک سیتی بازگشت. در اولین بازی اش برای کورک، او در پیروزی ۲–۰ در برابر باشگاه سابقش گالوی، یک «ضربه بلند و چرخشی» به ثمر رساند. او در سال ۲۰۱۸ به عنوان بازیکن فصل کورک انتخاب شد، اما به دلیل مصدومیت بخش زیادی از فصل ۲۰۱۹ را از دست داد. در مه ۲۰۲۰، او دوباره با گالوی قرارداد امضا کرد. در ژانویه ۲۰۲۳، مک کارتی با باشگاه فوتبال زنان شامروک راورز قرارداد امضا کرد تا بازگشت باشگاه به لیگ ملی زنان را آغاز کند. دوران ملی. جوانان. مک کارتی مدافع مهمی در تیم زیر ۱۹ سال جمهوری ایرلند بود که برای اولین بار به یورو راه یافت. او در مرحله گروهی برابر تیم ملی فوتبال زیر ۱۹ سال زنان انگلستان و سوئد گلزنی کرد. آن ها در نیمه نهایی با نتیجه ۴–۰ به تیم ملی فوتبال زیر ۱۹ سال زنان هلند باختند، که ویوین میدما سه گل به ثمر رساند. بزرگسالان. در ۵ مه ۲۰۱۴، سوزان رونان، مک کارتی را در یک تیم آزمایشی برای یک بازی دوستانه برابر منتخب ایالت باسک به تیم ملی فوتبال زنان جمهوری ایرلند دعوت کرد. او به عنوان بازیکن تعویضی به جای سیارا مک کورمک در شکست ۲–۰ جمهوری ایرلند به میدان رفت که به عنوان یک مسابقه بی
ن المللی کامل طبقه بندی نشد. مک کارتی دوباره برای یک مسابقه مقدماتی یوفا یورو ۲۰۱۷ برابر تیم ملی فوتبال زنان اسپانیا در نوامبر ۲۰۱۵ دعوت شد. مربی رونان گفت: «این یک تجربه خوب برای ساوانا خواهد بود، که هنوز با تیم زیر ۱۹ سال است و فرصتی برای اوست تا از نزدیک ببیند که در سطح بین المللی بزرگسالان چه چیزی لازم است.» او برای سفری به ایالات متحده در ژانویه ۲۰۱۶ انتخاب شد، در شکست ۵–۰ ایرلند برابر تیم ملی بزرگسالان ایالات متحده به عنوان بازیکن تعویضی استفاده نشد، اما دو روز بعد در شکست ۳–۰ برابر تیم ملی زیر ۲۳ سال ایالات متحده به میدان رفت. او اولین بازی رسمی بزرگسالان خود را در قبرس کاپ ۲۰۱۶ به عنوان بازیکن تعویضی در دقیقه ۸۶ به جای مگان کمبل در شکست ۲–۰ برابر تیم ملی فوتبال زنان اتریش به دست آورد. او سپس در تساوی ۱–۱ در تقابل با تیم ملی فوتبال زنان ایتالیا و شکست ۱–۰ برابر مجارستان به میدان رفت. در ژوئن ۲۰۱۶، او در پیروزی تاریخی ۹–۰ ایرلند برابر مونته نگرو به میدان رفت. مک کارتی در نیمه دوم یک پیروزی دوستانه ۲–۱ در خانه برابر ایالت باسک در ۲۵ نوامبر ۲۰۱۶ به میدان رفت و در نیمه وقت به جای جتا بریل وارد شد. وقتی سوز
ان رونان کنار رفت و کالین بل در فوریه ۲۰۱۷ جایگزین او شد، مک کارتی در اولین تیم او برای قبرس کاپ ۲۰۱۷ نام برده شد. در سپتامبر ۲۰۲۱، مک کارتی توسط ورا پاو به تیم ملی دعوت شد. پاو تحت تأثیر تعهد دوباره مک کارتی و توانایی او در بازی در سمت چپ یک خط دفاعی سه نفره قرار گرفت. عملکرد امیدوارکننده ای در پیروزی دوستانه ۳–۲ ایرلند برابر تیم ملی فوتبال زنان استرالیا در ۲۱ سپتامبر ۲۰۲۱، اولین جام مک کارتی پس از پنج سال را به همراه داشت.
تری تخمه († ۴۰۹/۴۰۸ قبل از میلاد)، پسر ویدرنه سوم، ساتراپ ایرانی امپراتوری هخامنشی در سده پنجم پیش از میلاد بود. او ممکن است از نوادگان ویدرنه یکم، یکی از هفت توطئه کننده علیه گئومات مغ باشد. از طریق ازدواج با شاهدخت آمستریس، تری تخمه داماد پادشاه بزرگ داریوش دوم بود و خواهرش استاتیرای یکم († ۴۰۰ قبل از میلاد) با شاهزاده آرشاس، پادشاه بزرگ بعدی اردشیر دوم ازدواج کرد. تری تخمه به عنوان فرماندار در استان نامشخص خود، احتمالاً ماد، جانشین پدرش شده بود. تری تخمه یک خواهر ناتنی به نام «رکسانا» داشت که نه تنها بسیار زیبا بود، بلکه در استفاده از کمان و نیزه نیز مهارت داشت. عاشق او شد و برای رهایی او، قصد کشتن همسر سلطنتی خود را داشت و با سیصد نفر از پیروانش علیه داریوش دوم شورش کرد. اما زن و شوهر سلطنتی قیام او را پیش بینی کرده بودند و به یکی از پیروانش به نام اودیاستیس رشوه دادند که به نوبه خود او را در دوئل کشتند. برای قیام برنامه ریزی شده، ملکه پروشات از خانواده تری تخمه انتقام گرفت و مادر، پسرش، برادرانش Mitrostes و Helikos و سایر خواهران و برادرانش را کشت. تنها استاتیرا توانست به واسطه شفاعت شوهرش از انتقام بگری
زد. شورش تری تخمه احتمالاً همان شورشی بود که گزنفون برای سال ۴۰۹/۴۰۸ پیش از میلاد توصیف کرد.
یون جایو () "مانگنیجی" (نخست وزیر) امپراتوری گوگوریو در روزهای رو به زوال گوگوریو بود. او پدربزرگ یون گه سومون ژنرال نخبه و "ته مانگنیجی" گوگوریو پیش از فروپاشی آن بود. یون جایو پدر یون ته جو، پدر (یون گه سومون) و "مانگنیجی" پس از جایو بود. سوابق تاریخی تاریخ زندگی یا اقدامات او را به عنوان "مانگنیجی" ارائه نمی کنند. پیش زمینه. اطلاعات زیادی در مورد پیشینه تاریخی «یون جایو» در دست نیست جز اینکه گفته می شود جد او «در آب به دنیا آمده است». مورخان کوشش کرده اند این متن را ترجمه کنند و ثابت کرده اند که جد «یون جایو» ممکن است در دریا یا نزدیک رودخانه به دنیا آمده باشد. آشکار است که خانواده او در گوگوریو بسیار قدرتمند بودند و برای تعداد نامعلومی از نسل ها رهبری استان شرقی امپراتوری گوگوریو را بر عهده داشتند. میراث. پس از درگذشت یون جایو، پسر ارشدش یون ته جو جانشین او شد و در سمت های «مانگنیجی» و «ته ترو» در استان شرقی امپراتوری گوگوریو قرار گرفت. پس از مرگ یون ته جو، پسر ارشد او یون گه سومون از سمت های قانونی خود توسط سایر اشراف گوگوریو رد شد و مجبور شد کودتایی انجام دهد که در آن زمان پادشاه یونگ نیو را سرنگون کرد.
یون گه سومون نخستین "ته مانگنیجی" در تاریخ گوگوریو شد. پس از مرگ یون گه سومون، پسرانش با مبارزات میان یکدیگر پادشاهی را از هم جدا کردند. با این کار، گوگوریو سرانجام درسال ۶۶۸ میلادی به دست دودمان تانگ سرنگون شد. سپس از یون جایو در سنگ نوشته های نوه های او یون نامسنگ و یون نامگون یاد شد. نام خانوادگی. سنگ نوشته یون نامسنگ و یون نامگون نام خانوادگی یون جایو را به عنوان «چون» یاد می کنند. شناخته شده است که این کار مورخان تانگ است که نام خانوادگی «یون» را به «چون» تغییر دادند زیرا نام گائوزو یوان بود، که تلفظی مشابه نام خانوادگی «یون» داشت.
ماریا لیوپولدینه اتریش و تیرول (؛ – ) ملکه حاکم اهل اتریش بود. وی آرشیدوشس اتریش و عضو شاخه تیرول از دودمان هابسبورگ و از طریق ازدواجش، دومین همسر پسر عموی خود فردیناند سوم، امپراتور مقدس روم بود. به این ترتیب، او ملکه امپراتوری مقدس روم، ملکه آلمان و همسر ملکه مجارستان و بوهم بود. او در سن ۱۷ سالگی در هنگام زایمان درگذشت. سال های اولیه زندگی. ماریا لیوپولدینه در ۶ آوریل ۱۶۳۲ در اینسبروک واقع در کنت نشین تیرول به دنیا آمد. او سومین دختر (اما دومین بازمانده) و پنجمین و کوچک ترین فرزند لئوپولد پنجم، آرشیدوک اتریش، و کلودیا دمدیچی بود. پدرش در ۱۳ سپتامبر ۱۶۳۲ هنگامی که او پنج ماهه بود. درگذشت از طرف پدرش، پدربزرگ و مادربزرگش کارل دوم، آرشیدوک اتریش و همسر و خواهرزاده اش پرنسس ماریا آنا فن بایرن بودند. از طرف مادرش، پدربزرگ و مادربزرگش فردیناندو دو مدیچی، دوک بزرگ توسکانی و همسرش پرنسس کریستینا از لورن بودند. او علاوه بر خواهر و برادرهای تنی خود، یک خواهر ناتنی بزرگتر به نام ویتوریا دلا روور داشت که از اولین ازدواج مادرش با فدریکو اوبالدو دلا روور، دوک اوربینو به دنیا آمده بود. برادر بزرگ ماریا لئوپولدین، فردینان
د کارل، اتریش علیا یا اتریش دوردست را به ارث برد، اما دوشس کلودیا به دلیل صغر سن پسرش، نایب السلطنه شد. در نامه ای به مادرش، الیزابت انگلستان در ۸ سپتامبر ۱۶۴۱، کارل لودویگ یکم اهل پالاتینات (بعداً ملک زاده پالاتین) قصد عمویش، شاه چارلز اول انگلستان و پسر عموی اول ماریا لیوپولدینه فردیناند سوم، امپراتور مقدس روم را برای ترتیب دادن ازدواج بین خود و دختری ۹ ساله شرح داد. ازدواج بین آنها برای پایان دادن به «همه کینه های قدیمی بین خانواده های ما» بوده است. با این حال، این ازدواج هرگز شکل نگرفت. ازدواج و مرگ. در ۲ ژوئیه ۱۶۴۸، ماریا لیوپولدینه در شهر لینتس با فردیناند سوم، امپراتور مقدس روم که بیوه بود، ازدواج کرد و بدین ترتیب عنوان ملکه امپراتوری مقدس روم، ملکه آلمان، ملکه مجارستان و ملکه بوهم را به دست آورد. مراسم ازدواج بسیار باشکوه برگزار شد. آهنگساز آندریاس راوخ این ازدواج را به عنوان «پیش بینی زیباترین پایان جنگ سی ساله با کمک و مشیت الهی» جشن گرفت. همچنین، اپرایی با عنوان «"پیروزی های عشق"» که توسط جووانی فلیچه سانچز ساخته شده بود، قرار بود به مناسبت این ازدواج اجرا شود. اما اجرای نخست آن در پراگ در آخرین لح