Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
منتوحُتپ () خزانه دار و یک مقام مصری باستانی در دوران دودمان دوازدهم مصر و در خدمت فرعون سنوسرت یکم بود. منتوحُتپ یکی از بهترین نمونه ها از مقام های رسمی دوران پادشاهی میانه است که شواهد زیادی از او باقی مانده است. یک مجموعه مجسمه در کارنک یافت شده که در آن ها او به عنوان کاتب نمایش داده شده است. در این مجسمه ها او لقب «ناظر بر تمام کارهای سلطنتی» را دارد، که این احتمال را می دهد که او در نظارت بر ساخت معبد کارنک نقش داشته است. در اللشت، او مقبره بزرگی در کنار هرم سنوسرت یکم داشت. وقتی این مقبره پیدا شد، به شدت آسیب دیده بود، اما هنوز بقایای کنده کاری های با کیفیت بالا و قطعاتی از مجسمه ها در آن یافت شد. اتاق دفن هنوز شامل دو تابوت بود، یکی شکسته و دیگری به خوبی حفظ شده، ساخته شده از گرانیت و با تزئینات داخلی رنگی روشن. در ابیدوس یک سنگ یادبود به نام منتوحُتپ نصب شده است. این سنگ یادبود حاوی تعدادی عنوان رسمی از جمله عنوان وزیر است. عنوان وزیر در مقبره منتوحُتپ دیده نمی شود؛ بنابراین بحث هایی در مورد این وجود دارد که آیا او واقعاً وزیر بوده یا اینکه این لقب تنها به عنوان «لقب افتخاری» به او داده شده است. در س
ال ۲۲ سلطنت سنوسرت یکم شخصی به نام سوبک حوتپ به عنوان خزانه دار ثبت شده است. منتوحتپ باید جانشین او بوده باشد. مشخص نیست که آیا او همچنان در دوران آمنمهات دوم در مقام خود باقی مانده بود یا خیر.
واسپ-۱۲۱بی () WASP-121b، با نام رسمی Tylos, یک سیاره فراخورشیدی است که به دور ستاره واسپ-۱۲۱ می چرخد. "واسپ-۱۲۱بی" اولین سیاره فراخورشیدی است که با یک استراتوسفر سیاره ای فراخورشیدی (لایه ای جوی که با افزایش ارتفاع در آن دما افزایش می یابد) و اولین سیاره ای است که حاوی آب است. "واسپ-۱۲۱بی" در صورت فلکی کشتی دم است، و حدود ۸۵۸ سال نوری از زمین فاصله دارد. نامگذاری. در اوت ۲۰۲۲، این سیاره و ستارهٔ میزبان آن ضمیمهٔ ۲۰ سامانه ای قرار گرفتند که توسط پروژهٔ سوم نامگذاری جهان فراخورشیدی ها (NameExoWorlds) نامگذاری شدند.اسامی تأیید شده، پیشنهاد شده توسط تیمی از بحرین، در ژوئن ۲۰۲۳ اعلام شد. به گفتهٔ این تیم نامگذاری "واسپ-۱۲۱بی" بر اساس نام یونانی باستان بحرین، Tylos بوده و ستارهٔ میزبان آن دیلمون، برگرفته از تمدن باستانی بوده است. ویژگی ها. "واسپ-۱۲۱بی" یک سیارهٔ فراخورشیدی مشتری داغ با جرمی حدود ۱٫۱۶ برابر مشتری و شعاعی حدود ۱٫۷۵ برابر مشتری است. این سیاره فراخورشیدی هر ۱٫۲۷ روز یکبار به دور ستاره میزبان خود، WASP-121، می چرخد.
فلورنت هادرژونای (به انگلیسی: Florent Hadergjonaj؛ زادهٔ ۳۱ ژوئیه ۱۹۹۴) بازیکن فوتبال اهل کوزوو است که در پست دفاع راست برای تیم ملی کوزوو بازی می کند.
نوبِمحَت یا دقیق تر نوب اِم حَت ملکه ای در مصر باستان در دوران دوره دوم میانی مصر بود. وی همسر فرعون سوبکم سف یکم و دارای لقب رسمی همسر بزرگ سلطنتی بود. دوران زندگی این زوج ممکن است مربوط به دوران گذار از اواخر سلسله سیزدهم و اوایل سلسله هفدهم مصر باشد، دوره ای مملو از آشفتگی و چندین حاکم در حال رقابت برای قدرت. شواهد تاریخی. نوبمحت تنها از دو بنای تاریخی شناخته شده است:
تاتی همسر پادشاه مصر باستان از دودمان چهاردهم مصر یا دودمان پانزدهم مصر در دوره دوم میانی مصر بود. موقعیت زمانی او ناشناخته است. شواهد تاریخی. شواهد تاریخی چندانی از تاتی وجود ندارد و هیچ بنای باستان شناسی مهمی از او به جا نمانده است. «همسر شاه، تاتی» از طریق چند مُهر اسکراب شناخته شده است. در مجموع، یازده مهر اسکراب با نام تاتی کشف شده اند. این مهرها هم نام او و هم عنوان های سلطنتی اش را دارند، و در برخی از آن ها، نام تاتی در یک کارتوش (قاب بیضی شکل سلطنتی) نوشته شده است. مهرهای اسکراب نشان می دهند که کالاها یا در املاکی که تحت کنترل تاتی بودند انبار می شدند یا از آنجا ارسال می شدند. این اسکراب ها ویژگی هایی دارند که آن ها را به دودمان چهاردهم و پانزدهم مصر باستان مربوط می کند. اسکراب هایی با کارتوش. کارتوش معمولاً مختص پادشاه بود و گاهی نیز برای ولیعهد استفاده می شد. تنها نمونه های اندکی وجود دارد که در آن ها زنان نام خود را درون کارتوش نوشته اند؛ بنابراین، این واقعیت که تاتی نام خود را در کارتوش نوشته، معنای مهمی دارد: این می تواند نشان دهندهٔ آن باشد که مقام و جایگاه او فراتر از یک ملکهٔ همسر معمولی بوده
است. استفاده از کارتوش ممکن است حاکی از آن باشد که: او ممکن بوده نقش موروثی به عنوان ولیعهد داشته باشد، یا نقشی حاکمیتی به عنوان نایب السلطنه و حتی حکمرانی مستقل به نام خود را ایفا کرده باشد. اسکراب هایی بدون کارتوش. اگرچه تاتی در بسیاری از اسکراب ها نام خود را درون کارتوش نوشته، اما این موضوع نیز معنادار است که در برخی اسکراب ها، نام او بدون کارتوش آمده است. این مسئله ممکن است نشان دهد که او ابتدا به عنوان «همسر شاه» شناخته می شده و سپس مقامش ارتقا یافته تا جایی که استفاده از کارتوش برای نامش توجیه پذیر شده است. یکی از توضیحات ممکن این است که پس از مرگ همسرش، وارث سلطنت کودک بوده و تاتی به عنوان نایب السلطنه ادارهٔ امور را به دست گرفته است. یافته های جدید. تفسیر رایهولت در مورد تاریخ گذاری تاتی و دیگر شخصیت ها با یافته ی یک سنگ یادبود جدید به چالش کشیده شده است. این سنگ یادبود نشان می دهد که نِهسی در انتهای دوره دوم میانی مصر قرار داشته، نه در ابتدای آن. طبق این سنگ یادبود، نِهسی برادر «خواهر شاه»، تانی بوده است که احتمالاً از تبار تبنی بوده و این موضوع احتمال می دهد که مادر نِهسی تاتی نبوده است.
آبِتْنی () ملکه ای از دودمان سیزدهم مصر باستان بود. او تنها از طریق یک سنگ یادبود شناخته می شود که در اللشت و در گودال ۴۱۲ یافت شده است، جایی که سنگ یادبود پسر شاه به نام هپو نیز یافت شد. در این سنگ یادبود هپو همچنین به همراه آبتنی به تصویر کشیده شده است؛ بنابراین احتمالاً او مادر هپو بوده است. همسر سلطنتی او ناشناخته است. این سنگ یادبود هم اکنون در موزه هنر لو نگهداری می شود (شماره موجودی ۵۸٫۱۰۵٫۰۰۲).
شهر پوچون با جمعیت ۱۴۲٫۱۸۹ نفر در استان گیئونگی در کشور کره جنوبی واقع شده است.
مای ساتو (به ژاپنی:佐藤 舞) استاد دانشگاه ژاپنی تبار است که در زمینهٔ حقوق بین الملل بشر و مجازات اعدام پژوهش و فعالیت می کند. او در سال ۲۰۲۴ به عنوان گزارشگر ویژه سازمان ملل در امور حقوق بشر در ایران منصوب شد. زندگی و حرفه. مای ساتو در توکیو به دنیا آمد و همان جا بزرگ شد. او تحصیلات خود را در رشتهٔ علوم اجتماعی در پادشاهی متحد ادامه داد و در سال ۲۰۱۱ موفق به دریافت دکتری از کالج سلطنتی لندن شد. سپس در دانشگاه های ردینگ و آکسفورد مشغول به کار شد. او در فوریهٔ ۲۰۱۹ به استرالیا مهاجرت کرد و به عنوان استادیار در دانشگاه ملی استرالیا مشغول به تدریس شد. پس از آن نیز در دانشگاه موناش به فعالیت علمی خود ادامه داد. تمرکز اصلی مای ساتو بر روی موضوع مجازات اعدام بوده است. او در پروژه هایی در آسیا و آفریقا که به بررسی مجازات اعدام پرداخته اند، مشارکت داشته است. علاوه بر این، ساتو "CrimeInfo" را تأسیس کرده و در حال حاضر به مدیریت این سازمان مردم نهاد می پردازد. این سازمان به منظور لغو مجازات اعدام در ژاپن فعالیت می کند و ساتو همچنین یک فیلم مستند در همین زمینه ساخته است. در ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساتو به عنوان گزارشگر ویژه سازمان ملل
در امور حقوق بشر در ایران منصوب شد و از ۱ اوت ۲۰۲۴ کار خود را آغاز کرد. این انتصاب برای یک دورهٔ سه ساله صورت گرفت که قابل تمدید است. تعداد اعدام ها در ایران از بالاترین نرخ ها در جهان است، و همین موضوع، ارتباطی مستقیم با زمینهٔ تخصصی ساتو دارد. علاوه بر این، از فوریهٔ ۲۰۲۵، او به عنوان استاد و مدیر مؤسسهٔ سیاست گذاری جرم و عدالت در بیرکبک، دانشگاه لندن منصوب شد.
زن کشی در ایران به ویژه در قالب قتل های ناموسی، یکی از شدیدترین جلوه های خشونت علیه زنان به شمار می رود. این پدیده به گونه ای مشهود است که زنان حتی توسط مردان نزدیک به خود، از جمله همسر، پدر یا برادر، به قتل می رسند. همچنین، زن کشی ساختاری توسط حکومت ایران، که در قالب سرکوب معترضان زن، اعمال خشونت توسط نیروهای امنیتی، یا فشارهای قانونی و اجتماعی بر زنان به بهانهٔ حجاب و نافرمانی مدنی صورت می گیرد، یکی از جلوه های نهادینه شدهٔ خشونت دولتی علیه زنان است که جان بسیاری از آن ها را در خیابان و بازداشتگاه ها، در سکوت رسانه ای گرفته است. هر چند آمار دقیقی از این جنایات در دست نیست اما گزارش های پراکنده از افزایش نگران کننده این نوع خشونت در ایران حکایت دارند. بیشتر این قتل ها توسط همسران قربانیان انجام می شود و بسیاری از آن ها هرگز رسانه ای نمی شوند. زن کشی در ایران ریشه در ساختارهای اجتماعی، باورهای مردسالارانه و نابرابری های حقوقی دارد و بازتابی از مشکلات عمیق فرهنگی و اجتماعی کشور به شمار می آید. زن کشی ها در سراسر ایران، از شهرهای بزرگ تا کوچک رخ می دهند و معمولاً به دلایل ناموسی و تحت عنوان دفاع از «شرف» یا «خا
نواده» توجیه می شوند. قوانین جمهوری اسلامی ایران اغلب به جای پیشگیری، زمینه ساز تکرار خشونت علیه زنان هستند. در بسیاری از موارد، قاتل به خاطر رابطه خانوادگی با قربانی از مجازات معاف می شود یا رضایت خانواده موجب بسته شدن پرونده می شود. همچنین در مواردی که قتل ها توسط حکومت انجام شده باشند، با استفاده از ابزارهایی چون سانسور، توجیه های قضایی و حتی انکار حمایت های لازم از قربانیان صورت نمی گیرد. طبق داده های بانک جهانی، حدود یک سوم زنان ایرانی بالای ۱۵ سال خشونت از سوی شریک زندگی خود را تجربه می کنند؛ آماری که زنگ خطری جدی دربارهٔ وضعیت امنیت زنان در ایران به شمار می آید. آمارها. زن کشی در ایران به یک معضل جدی تبدیل شده و آمارهای موجود نشان دهنده روند افزایشی این پدیده است. مرکز حقوق بشر در ایران گزارش داده که در سال ۲۰۲۴، به طور میانگین هر دو روز یک زن در ایران توسط اعضای خانواده خود کشته شده است. این آمار تنها شامل موارد گزارش شده عمومی است و تعداد واقعی احتمالاً بیشتر است. گزارشگر ویژه سازمان ملل متحد در امور حقوق بشر ایران در مارس ۲۰۲۵ اعلام کرد که در سال ۲۰۲۴، دست کم ۱۷۹ مورد زن کشی در ایران ثبت شده است. ای
ن گزارش که توسط خانم مای ساتو جمع آوری شده، به حمایت های قانونی نگران کننده برای مرتکبان مرد در نظام قضایی ایران اشاره دارد. این آمارها به وضوح نشان می دهد که قتل های ناموسی در ایران در حال گسترش بوده و این مسئله نیازمند توجه جدی به حقوق بشر و تلاش های بیشتر برای حمایت از زنان است. دهه ۱۳۸۰. نتایج پژوهش ها در دهه ۱۳۸۰ نشان داد که ۶۶٫۳٪ از زنان از آغاز زندگی مشترک خود تجربه نوعی از خشونت را داشته اند. در این میان، ۱۰٫۵٪ از موارد خشونت به شدت بالا توصیف شده بود. همچنین بیش از نیمی از زنان، معادل ۵۳٪، در همان سال اول ازدواج خود با خشونت مواجه شده بودند. این موارد در برخی موارد به زن کشی ختم می شد اما به دلیل سانسور و عمومی نشدن این موارد اطلاعات چندانی از تعداد واقعی زن کشی ها در دهه ۱۳۸۰ و پیش از آن در دسترس نیست. دهه ۱۳۹۰. در سال ۱۳۹۷، افزایش قابل توجهی در گزارش های مربوط به خشونت علیه زنان ثبت شد. آمارها نشان می دادند که این گزارش ها نسبت به سال قبل، بین ۲۰ تا ۲۲ درصد رشد داشته اند. تحلیل های کارشناسی این روند را بیشتر ناشی از افزایش آگاهی عمومی و ارتقاء فرهنگ گزارش دهی دانستند، نه صرفاً افزایش موارد واقعی خش
ونت. در سال ۱۳۹۹، سازمان پزشکی قانونی کشور اعلام کرد که از میان ۸۰٬۱۸۷ مورد معاینه مرتبط با همسرآزاری جسمی، حدود ۹۶ درصد مربوط به زنان بوده است. این آمار گویای شدت و گستره خشونت فیزیکی علیه زنان در این بازه زمانی است. دهه ۱۴۰۰. در آغاز دهه ۱۴۰۰ و به ویژه در بهار همان سال، از مجموع ۲۰٬۷۳۵ مورد معاینه مربوط به همسرآزاری جسمی، ۲۰٬۰۳۶ مورد یعنی تقریباً ۹۷ درصد آن مربوط به زنان بود. همچنین، در همین سال، دانشگاه علوم پزشکی ایران پژوهشی در پنج شهر بزرگ کشور انجام داد. نتایج این مطالعه نشان داد که ۷۷٫۲٪ از زنان در دوران قرنطینه ناشی از شیوع کووید-۱۹، حداقل یک نوع خشونت را تجربه کرده اند. از میان این موارد، ۹۱٫۲٪ خشونت روانی، ۶۵٫۸٪ خشونت جسمی، ۴۲٫۶٪ خشونت جنسی و ۳۸٫۲٪ خشونت منجر به صدمه گزارش شد. در سه ماهه نخست سال های ۱۴۰۱، ۱۴۰۲ و ۱۴۰۳، مجموعاً ۸۵ زن و دختر در ایران توسط مردان نزدیک به خود کشته شده اند. در این میان، استان تهران با پنج مورد قتل در صدر قرار داشته است. طبق گزارش ها، در سال ۱۴۰۲، حداقل ۱۸۶ مورد قتل ناموسی در ایران ثبت شده که بیشترین تعداد آن در استان تهران با ۳۲ مورد بوده است. عوامل مؤثر. فرهنگ مردسالار
و باورهای سنتی. در بسیاری از جوامع ایران، زنان به عنوان ناموس خانواده تلقی می شوند و هرگونه رفتار خارج از چارچوب های سنتی می تواند به عنوان لکه ای بر شرف خانواده تلقی شود. این نگاه باعث می شود که مردان خانواده، به ویژه پدران و همسران، در صورت احساس تهدید به شرف خانوادگی، دست به قتل زنان بزنند. در بسیاری از مناطق ایران، به ویژه در استان های سنتی و کم برخوردار، فرهنگ های سنتی و فشارهای اجتماعی نقش مهمی در تداوم زن کشی دارند. در این جوامع، قتل های ناموسی به عنوان اقدامی برای حفظ آبرو تلقی می شوند و حتی در برخی موارد، جامعه و قانون با قاتلان همدلی می کنند. نقص های قانونی و حمایت ناکافی. برخی از مواد قانونی در ایران، مانند ماده ۶۳۰ قانون مجازات اسلامی، به مردان اجازه می دهد در صورت مشاهده همسر خود در حال زنا، او را به قتل برسانند. همچنین، ماده ۳۰۱ قانون مجازات اسلامی، پدر یا جد پدری را از قصاص به دلیل قتل فرزند معاف می کند. این قوانین نه تنها بازدارنده نیستند، بلکه در برخی موارد، زمینه ساز تکرار خشونت علیه زنان می شوند. لایحه حمایت از زنان در برابر خشونت که از سال ۱۳۹۲ در مجلس مطرح شده، هنوز به تصویب نرسیده است ا
ین لایحه شامل سه بخش «بازدارندگی، حفاظتی و حمایتی» است، اما به دلیل مخالفت برخی نهادها و روحانیون، هنوز اجرایی نشده و در نتیجه، زنان در برابر خشونت های خانگی و اجتماعی بدون حمایت قانونی مؤثر باقی مانده اند. در بسیاری از موارد، قوانین کیفری ایران به گونه ای است که مردان می توانند با ادعای «غیرت» یا «ناموس پرستی» اقدام به قتل زنان کنند و با مجازات های سبک تری مواجه شوند. این نگاه مالکانه به زنان، ریشه در فرهنگ های سنتی و آموزه های نادرست دارد که زنان را به عنوان «ملک» مردان می دانند. برخلاف بسیاری از کشورها، در ایران خشونت خانگی به طور مشخص جرم انگاری نشده است. ماده ۱۱۰۵ قانون مدنی، ریاست خانواده را به مردان اختصاص داده و به طور غیرمستقیم به آن ها اجازه می دهد از خشونت برای حفظ این ریاست استفاده کنند. این موضوع باعث شده تا زنان قربانی خشونت خانگی نتوانند به طور مؤثر از حقوق خود دفاع کنند. زنان قربانی خشونت در ایران اغلب به دلیل نبود پناهگاه های امن و حمایت های قانونی، مجبور به تحمل شرایط خشونت آمیز می شوند. تعداد خانه های امن برای زنان در ایران بسیار محدود است. بر اساس گزارش ها، تنها ۲۷ خانه امن در سراسر کشور و
جود دارد که این تعداد برای پاسخگویی به نیازهای زنان قربانی خشونت کافی نیست. علاوه بر این، نیمی از استان های ایران فاقد خانه امن هستند، که این مسئله دسترسی زنان به حمایت های ضروری را محدود می کند. سعید دهقان، وکیل برجسته حقوق بشر که از افراد متعددی در دادگاه های جمهوری اسلامی دفاع کرده و مدیر مجموعه حقوقی پارسی است، به نقش قوانین جمهوری اسلامی ایران در تداوم این جنایات اشاره کرد و به مرکز حقوق بشر در ایران گفت: عوامل اجتماعی. مشکلات اقتصادی، اعتیاد همسر، سطح تحصیلات پایین، تعداد فرزندان، فضای مجازی و بحران هایی مانند کرونا از جمله عوامل زمینه ساز خشونت علیه زنان و زن کشی در ایران هستند. بیکاری و مشکلات اقتصادی همسران به ویژه در دوران پاندمی کرونا، فشار روانی و استرس را در خانواده ها افزایش می دهد. این شرایط می تواند به خشونت خانگی و در مواردی به قتل زنان منجر شود. مطالعات نشان می دهد که زنان بیکار و خانه دار بیشتر در معرض خشونت خانگی هستند. همچنین مطالعات نشان می دهند که اعتیاد همسر می تواند به افزایش احتمال قتل زنان منجر شود. اعتیاد می تواند منجر به افزایش خشونت خانگی، کاهش کنترل بر رفتار و تشدید بحران های رو
انی و اجتماعی در خانواده ها شود. این عوامل می توانند به افزایش احتمال قتل زنان منجر شوند. به عنوان مثال، در مطالعه ای که در شهر زاهدان و بر روی تعدادی از مراجعه کنندگان به مراکز بهداشتی انجام شد، ۹۱ درصد از زنان مراجعه کننده دارای همسران معتاد، توسط آن ها مورد سوءرفتار جسمی، روحی و جنسی قرار می گرفتند. همچنین مطالعات نشان می دهند که مصرف برخی از مواد مخدر، مانند شیشه، می تواند میزان خشونت فیزیکی را در فرد به شدت بالا ببرد؛ بنابراین، نوع ماده مخدر مصرفی توسط فرد معتاد با خشونتی که وی به همسر و فرزند خود نشان می دهد، رابطه مستقیمی دارد و می تواند منجر به زن کشی شود. زن کشی توسط مردان خانواده. در اکثریت قریب به اتفاق موارد زن کشی در ایران، زنان توسط مردان خانواده شان به بهانه «ناموسی» کشته می شوند. داده ها نشان دهنده روند افزایش شدید در زن کشی در خانواده در ایران هستند، به طوری که سازمان زن کشی در ایران را متوقف کنید ( Stop Femicide in Iran) ۹۳ مورد قتل شناخته شده را تنها در نیمه اول ۲۰۲۴ گزارش داده است - افزایشی نزدیک به ۶۰ درصد نسبت به همان دوره در ۲۰۲۳. طبق این سازمان ۱۴۹ مورد شناخته شده در کل سال ۲۰۲۳ است، ب
ه میانگین تقریباً یک قتل در هر دو روز. روزنامه اعتماد گزارش داد که در سه ماه اول سال ایرانی ۲۰۲۴ حداقل ۳۵ زن و دختر توسط اقوام مرد خود کشته شدند، افزایش ۲۵ درصدی نسبت به ۲۰۲۳ و ۵۹ درصد نسبت به ۲۰۲۲، در حالی که روزنامه شرق اشاره کرد که حداقل ۱۶۵ زن از ژوئیه ۲۰۲۱ توسط مردان خانواده شان کشته شده اند. موارد گزارش شده قتل زنان تنها بخش ناچیزی از موارد واقعی در ایران را نشان می دهند، زیرا آمار دقیقی وجود ندارد به دلیل موارد فراوانی که گزارش نمی شوند یا به اشتباه به عنوان خودکشی و تصادف گزارش می شوند. هر مطالعه ای که تاکنون انجام شده نشان دهنده تعداد قابل توجهی از چنین قتل هایی و افزایش مداوم آن هاست، در حالی که قاتلان عمدتاً شوهران (یا طلاق گرفتگان) هستند که از روش های وحشیانه استفاده می کنند، و قربانیان شامل زنان از همه سنین اما اکثراً زیر ۳۰ سال هستند، با کودکانی که اغلب شاهد این عمل هستند. زن کشی با انگیزه قتل ناموسی. در ایران، موارد متعددی از زن کشی ها با انگیزه قتل ناموسی توسط اعضای خانواده، به ویژه پدر یا همسر، گزارش شده است. این نوع قتل ها اغلب ریشه در خشونت خانگی، تعصبات ناموسی و کنترل اجتماعی دارند. قتل فا
طمه سلطانی توسط پدرش. در فروردین ۱۴۰۴، فاطمه سلطانی، دختر ۱۸ ساله ای که به دلیل خشونت های خانگی از خانواده جدا شده و به استقلال مالی رسیده بود، توسط پدرش در محل کارش در اسلامشهر با ضربات چاقو به قتل رسید. قتل فاطمه بریهی توسط همسرش. در خرداد ۱۳۹۹، فاطمه بریهی، دختر ۱۹ ساله اهل آبادان، به دست همسر و پسرعمویش به طرز فجیعی به قتل رسید. او که تنها دو روز پس از عقد اجباری با پسرعمویش از خانه گریخته و به مشهد رفته بود، پس از یک سال توسط همسرش پیدا شد و به آبادان بازگردانده شد. در شامگاه ۲۵ خرداد، همسرش او را به کنار رودخانه بهمنشیر برد و با چاقو به قتل رساند و سرش را برید. قتل رومینا اشرفی توسط پدرش. در اردیبهشت ۱۳۹۹، رومینا اشرفی، دختر ۱۳ ساله ای اهل تالش، به دست پدرش با داس به قتل رسید. رومینا پس از فرار با پسری که به او علاقه مند بود، توسط پلیس بازگردانده شد و علیرغم هشدارها، به خانه ای که در آن احساس امنیت نمی کرد، سپرده شد. قتل او موجی از خشم عمومی و بحث های گسترده دربارهٔ قوانین حمایتی از کودکان و زنان در ایران به راه انداخت. قتل مونا حیدری توسط همسرش. در بهمن ۱۴۰۰، مونا حیدری، دختر ۱۷ ساله اهل اهواز، توسط هم
سرش به طرز فجیعی به قتل رسید. او که در کودکی به عقد پسرعمویش درآمده بود، پس از فرار به ترکیه، به ایران بازگردانده شد. همسرش پس از قتل، سر بریدهٔ او را در خیابان های اهواز به نمایش گذاشت. این جنایت واکنش های گسترده ای در جامعه و رسانه ها برانگیخت. در نهایت، قاتل به هشت سال حبس تعزیری محکوم شد. قتل ریحانه عامری توسط پدرش. در خرداد ۱۳۹۹، ریحانه عامری، دختر ۲۲ ساله اهل کرمان، به دست پدرش به قتل رسید. پدر ریحانه پس از مشاجره بر سر دیر بازگشتن او به خانه، با ضربات جسم سخت به سرش، او را کشت. قتل هانیه بهبودی توسط همسرش. هانیه بهبودی پورامغان، ورزشکار ۲۳ ساله اهل فریمان، دانشجوی تربیت بدنی و قهرمان مچ اندازی در استان خراسان رضوی بود. مقام های قضائی نظام جمهوری اسلامی ایران از بازداشت همسر او به اتهام قتل خبر داداند. دادستان عمومی و انقلاب فریمان دربارهٔ اعترافات متهم به قتل گفت متهم به اختلافات و سوءظن های خود اشاره کرد و مدعی شد که همسرش تصاویری با حجاب نامتعارف از خود در فضای مجازی منتشر کرده بود که موجب عصبانیتش شده است. زن کشی توسط حکومت. در ایران موارد متعددی از کشته شدن زنان توسط نیروهای حکومتی به دلایل مرتبط ب
ا حجاب یا مشارکت در اعتراضات ثبت شده است. ندا آقاسلطان. ندا آقاسلطان، دانشجوی فلسفه، در جریان اعتراضات مردمی پس از انتخابات ۱۳۸۸، در تاریخ ۳۰ خرداد همان سال، در خیابان کارگر شمالی تهران با شلیک گلوله کشته شد. صحنهٔ جان باختن او که به صورت ویدئویی منتشر شد، به یکی از نمادهای جهانی خشونت علیه معترضان و مقاومت مردم و زنان ایران تبدیل شد. مهسا امینی. در ۲۲ شهریور ۱۴۰۱، مهسا امینی، دختر ۲۲ ساله اهل سقز، به دلیل «بدحجابی» توسط گشت ارشاد در تهران بازداشت شد. وی سه روز بعد، در بازداشتگاه جان باخت. مرگ او موجی از اعتراضات سراسری را در ایران و جهان برانگیخت و به آغاز جنبش «زن، زندگی، آزادی» انجامید. آرزو بدری. در مرداد ۱۴۰۲، آرزو بدری، زن جوانی در شهرستان نور استان مازندران، به دلیل عدم رعایت حجاب اجباری، هدف شلیک مأموران نیروی انتظامی قرار گرفت و با وضعیت وخیم به بیمارستان منتقل شد. نیکا شاکرمی. در ۲۹ شهریور ۱۴۰۱، نیکا شاکرمی، دختر ۱۷ ساله اهل لرستان، در جریان اعتراضات سراسری «زن، زندگی، آزادی» در تهران ناپدید شد. نه روز بعد، پیکر بی جان او با نشانه های ضرب وجرح شدید در سردخانه ای در تهران یافت شد. مقامات جمهوری اسلام
ی علت مرگ را سقوط از ارتفاع اعلام کردند، اما خانواده و شاهدان این روایت را رد کرده و آن را تلاشی برای سرپوش گذاشتن بر قتل عمد می دانند. قتل نیکا به یکی از نمادهای خشونت حکومتی علیه معترضان تبدیل شد و واکنش های گسترده ای را در داخل و خارج از کشور برانگیخت. الهه حسین نژاد. الهه حسین نژاد، دختر ۲۴ ساله ای از اسلامشهر، در ۴ خرداد ۱۴۰۴ پس از ترک محل کارش در سعادت آباد تهران ناپدید شد. او در میدان آزادی سوار یک خودروی عبوری شد و پس از آن دیگر خبری از او نشد. پس از ۱۰ روز جستجو، جسد او در بیابان های اطراف فرودگاه مهرآباد کشف شد. این حادثه ضعف ساختارهای امنیتی و حمایتی جمهوری اسلامی در حفاظت از زنان را برجسته کرد. در حالی که حکومت جمهوری اسلامی با صرف منابع قابل توجهی به سرکوب پوشش اختیاری زنان و اعمال محدودیت های اجتماعی می پردازد، در تأمین امنیت پایه ای برای آنان ناکام مانده است. قتل الهه حسین نژاد نمادی از بی توجهی حکومت جمهوری اسلامی به حقوق و امنیت زنان است، در حالی که سیاست های رسمی همچنان بر کنترل و محدودسازی آزادی های فردی تمرکز دارند. کشته شدن زنان در اعتراضات ۱۴۰۱. در جریان اعتراضات سراسری پس از مرگ مهسا ام
ینی، دست کم ۵۳۷ نفر کشته شدند که تعدادی از آن ها زنان بودند. این افراد در اثر شلیک گلوله، ضرب و شتم یا شکنجه جان باختند. خشونت های گشت ارشاد. گزارش هایی از خشونت های گشت ارشاد علیه زنان منتشر شده است. برای نمونه، در اردیبهشت ۱۴۰۳، ویدیویی از درگیری مأموران گشت ارشاد با یک زن به دلیل «کشف حجاب» منتشر شد که واکنش های زیادی را برانگیخت. این موارد نشان دهندهٔ خشونت ساختاری علیه زنان در ایران است که می توان آن را نوعی زن کشی حکومتی دانست. اقدامات انجام شده برای مقابله با زن کشی. رسانه های مستقل، شبکه های اجتماعی و برخی روزنامه نگاران در ایران، نقش مهمی در انتشار اخبار زن کشی ایفا کرده اند. کمپین هایی مانند "#نه_به_زن کشی" یا "#دادخواهی_برای_رومینا" بعد از قتل رومینا اشرفی، صدای اعتراض بسیاری از مردم را منعکس کرد. در این زمینه، گروه ها و فعالان مختلفی از طیف های اجتماعی، حقوقی و رسانه ای دست به اقدامات مختلفی زده اند تا این معضل اجتماعی را به چالش بکشند. هرچند شرایط سیاسی و اجتماعی در ایران مانع از ظهور کامل این مبارزات شده است، اما تلاش های گوناگون برای مقابله با این پدیده همچنان ادامه دارد. جمعیت امام علی. جمعیت
امام علی یکی از نخستین سازمان های مردم نهاد در ایران بود که با تمرکز بر حقوق کودکان، زنان و حمایت از گروه های آسیب پذیر، به فعالیت پرداخت. این سازمان با استفاده از روش های نوین در دفاع از حقوق اجتماعی، به مستندسازی موارد خشونت خانگی و زن کشی پرداخت و در مواقعی که جامعه به بحران می خورد، مداخله می کرد. فعالیت های این جمعیت در زمینهٔ پیشگیری از خشونت های خانوادگی و آگاه سازی جامعه در مورد پیامدهای این نوع خشونت ها به ویژه در مناطق محروم، تأثیر زیادی بر روی افکار عمومی داشت. با این حال، این جمعیت به دلیل فشارهای سیاسی و امنیتی و همچنین بازداشت فعالانش، عملاً مجبور به توقف فعالیت های خود شد. با این وجود، میراث این جمعیت همچنان در بسیاری از کنش های فعالان حقوق بشری و اجتماعی زنده است. مراکز پژوهشی زنان در دانشگاه ها. در کنار نهادهای غیردولتی، مراکز مطالعات زنان در دانشگاه های ایران نیز نقش مهمی در شناخت ریشه های زن کشی و خشونت خانگی ایفا کرده اند. این مراکز پژوهشی با تحلیل های علمی و آکادمیک، به بررسی ابعاد مختلف خشونت علیه زنان پرداخته و راهکارهایی برای کاهش این خشونت ها ارائه داده اند. گزارش ها و مقالات علمی منت
شرشده از این مراکز، گاه به عنوان منابع مرجع در مناظرات و بحث های عمومی به کار رفته اند. اگرچه این مراکز با محدودیت های زیادی روبه رو بوده اند، اما در سطح محدودتری همچنان به فعالیت خود ادامه داده و پژوهش هایی دربارهٔ مسائل زنان به ویژه در زمینه خشونت خانگی و قتل های ناموسی منتشر کرده اند. وکلا و فعالان مستقل. فعالان حقوقی مانند نسرین ستوده و شادی صدر، از جمله افرادی بودند که در مسیر مبارزه با خشونت های جنسیتی و زن کشی در ایران پیشگام شدند. نسرین ستوده که به عنوان وکیل مدافع حقوق بشر شناخته می شود، بارها در پرونده های حقوق زنان و قتل های ناموسی حضور داشته و از حق زنان برای زندگی آزاد و بدون خشونت دفاع کرده است. با این حال، او نیز همچون دیگر فعالان حقوق بشری، به دلیل فعالیت های خود بارها مورد بازداشت و آزار و اذیت قرار گرفت. شادی صدر، بنیان گذار پروژه «عدالت برای ایران»، در تلاش است تا خشونت های ضد زن در ایران را در سطح بین المللی مطرح کند. او با جمع آوری اسناد و مدارک مربوط به خشونت های ساختاری علیه زنان، در تلاش است تا این مسائل را به عنوان نقض حقوق بشر در مجامع جهانی به رسمیت بشناساند. فعالان شبکه های اجتماعی
. فعالان شبکه های اجتماعی و خبرنگاران مستقل در ایران نیز به ویژه در زمینه پوشش اخبار مربوط به زن کشی و خشونت های خانوادگی نقش مهمی ایفا کرده اند. صبا آذرپیک، خبرنگار و فعال حقوق بشر، یکی از افرادی است که در مواجهه با سانسور و محدودیت های شدید، توانسته است اطلاعاتی معتبر و به روز را در مورد قتل های خانوادگی و زن کشی ها منتشر کند. او با استفاده از ظرفیت های شبکه های اجتماعی، توانسته صدای قربانیان خشونت های خانگی را به گوش عموم برساند. دیگر خبرنگاران مستقل مانند آیدا قجر نیز در موارد مختلف از جمله قتل های ناموسی و زن کشی های پنهانی در شهرستان ها گزارش هایی منتشر کرده اند. این افراد با بهره بردن از ابزارهای در دسترس خود، موفق شدند که پرونده های جنجالی زن کشی را در سطح ملی و بین المللی مطرح کنند. بازتاب در هنر. بازتاب هنری زن کشی در ایران، یکی از عرصه های پرتنش و پرقدرت در هنر معاصر ایران است. هنرمندان ایرانی در قالب های مختلفی مانند سینما، تئاتر، نقاشی، هنرهای مفهومی و شعر، نسبت به زن کشی، خشونت جنسیتی و سرکوب زنان واکنش نشان داده اند.