Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رگونه تماس با آن راه شیطانی اجتناب کنیم … زیرا آنها چگونه می توانند در مورد هر نقطه نظر درستی داشته باشند. که پس از احاطه بر مرگ خداوند، در حالی که از ذهن خود خارج شده اند، نه با عقل متقن، بلکه با شوری بی بند و بار هدایت می شوند، هر کجا که جنون ذاتی آنها را به همراه دارد… مبادا فکرهای پاک شما شریک آداب و رسوم باشد. از مردمی که به شدت فاسد شده اند… بنابراین، این بی نظمی باید اصلاح شود تا دیگر هیچ وجه اشتراکی با آن جنایتکاران و قاتلان پروردگارمان نداشته باشیم… نه نکته مشترک با سوگند دروغ یهودیان. کتاب ۱ فصل ۹ &lt;/ref&gt; قانون ضد یهود. او در سال 329 پس از میلاد قوانینی را صادر کرد که یهودیان را از داشتن بردگان مسیحی منع کرد، ازدواج های بین دو دین را ممنوع کرد و مسیحیان را با تبدیل شدن به یهودیت با مرگ مجازات کرد.
جلاد یا مأمور اعدام فیلمی محصول سال ۲۰۱۵ و به کارگردانی آدام میسون است. در این فیلم بازیگرانی همچون جرمی سیستو، کیت اشفیلد، رایان سیمپکینز، تای سیمپکینز و ایمی اسمارت ایفای نقش کرده اند.
نیکولای میخائیلوویچ پگوف (روسی: Николай Пегов؛ ۳ آوریل ۱۹۰۵م. - ۱۹ آوریل ۱۹۹۱م) سیاستمدار و دیپلمات شوروی بود. وی به عنوان سفیر در ایران، الجزایر و هند خدمت کرد و به عنوان عضوی از حزب کمونیست پست های مختلفی در این حزب بر عهده داشت. سرآغاز زندگی و تحصیلات. پگوف در ۳ آوریل ۱۹۰۵م. در مسکو به دنیا آمد پدرش منشی بود. پگوف در سال ۱۹۱۹م. شروع به کار کرد و در سال ۱۹۳۰م. به حزب کمونیست پیوست. او تا سال ۱۹۳۵م. که در آکادمی صنعتی مسکو ثبت نام کرد در کارخانه های مختلف کار کرد. او در سال ۱۹۳۸م. از آکادمی فارغ التحصیل شد. مشاغل. پس از فارغ التحصیلی، پگوف فعالیت حزبی خود را آغاز کرد و دبیر کمیته منطقه ای خاور دور حزب کمونیست اتحاد بلشویک ها شد. در اکتبر ۱۹۳۸م. به عنوان دبیر اول کمیته منطقه ای پریمورسکی حزب کمونیست اتحاد بلشویک ها منصوب شد و در سال ۱۹۴۰م. به عنوان دبیر اول کمیته شهر ولادی وستوک حزب کمونیست اتحادیه بلشویک ها منصوب شد او تا سال ۱۹۴۷م. در این سمت بود. در سال ۱۹۴۰م. به عنوان دبیر اول کمیته شهر ولادی وستوک حزب کمونیست آذربایجان منصوب شد. علاوه بر این، او از سال ۱۹۳۸م. تا ۱۹۴۸م. به عنوان دبیر اول کمیته منطقه دریای
ی خدمت کرد او در سال ۱۹۴۷م. بخشی از کمیته مرکزی حزب کمونیست شد و تا سال ۱۹۵۲م. در این سمت خدمت کرد او بین سال های ۱۹۵۲م. و ۱۹۵۳م. به عنوان دبیر کمیته مرکزی انجام وظیفه کرد پگوف در آوریل ۱۹۵۴م. به عنوان دبیر هیئت رئیسه شورای عالی انتخاب شد و تا سال ۱۹۵۶م. در این سمت باقی ماند. پگوف در مرداد ۱۳۳۵ش. (آگوست ۱۹۵۶م) به عنوان سفیر اتحاد جماهیر شوروی در ایران منصوب شد. او تا سال ۱۹۶۳م. در این سمت خدمت کرد یکی از فعالیت های مهم پگوف در دوران سفارت در ایران، تفاهم نامه ایران و شوروی در خصوص حقوق حاکمیتی دو کشور در دریای خزر بود. این قرارداد به قرارداد آرام-پگوف نیز مشهور است (آرام برگرفته از شهرت غلام عباس آرام، وزیر خارجه وقت ایران است). پگوف در سال ۱۹۶۴م. به عنوان سفیر شوروی در الجزایر منصوب شد و تا سال ۱۹۶۷م. در این سمت بود. پگوف بین سالهای ۱۹۶۷م. و ۱۹۷۳م. سفیر روسیه در هند بود او در آوریل ۱۹۷۳م. معاون وزیر امور خارجه و در سال ۱۹۷۳م. به عنوان رئیس بخش دفتر سیاسی منصوب شد. پگوف همچنین پست های مختلفی در حزب کمونیست داشت. او عضو کمیته مرکزی کنگره های هجدهم تا بیست و پنجم بود. همچنین بین سال های ۱۹۵۲م. و ۱۹۵۳م. به عنوان
یکی از اعضای نامزد ریاست کمیته مرکزی و به عنوان معاون اولین تا چهارمین جلسه شورای عالی فعالیت کرد. پگوف در دسامبر ۱۹۸۲م. از سیاست و مناصب عمومی بازنشسته شد. مرگ. پگوف در ۱۹ آوریل ۱۹۹۱م. در مسکو درگذشت و در قبرستان نوودویچی به خاک سپرده شد. جوایز. پگوف چهار بار نشان لنین و نشان انقلاب اکتبر را دریافت کرد.
جنگجو فیلمی محصول سال ۲۰۱۹ و به کارگردانی کن کوشنر است. در این فیلم بازیگرانی همچون زاک مک گاون، ایمی اسمارت، تارین منینگ، جو پانتولیانو، برت یانگ، جیسون جیمز ریختر، نیکلاس ام. لوب، رابرت کلوهسی و ویلیام لی اسکات ایفای نقش کرده اند.
ژان بادال با نام اصلی "یانوش بادال" (; – ) فیلم بردار مجارستانی تبار اهل فرانسه بود. وی فیلمبردار فیلم هایی همچون بلاندی، اسب کهر را بنگر و رژه بوده است.
زیرک تر () فیلم دلهره آور روان شناختی آمریکایی محصول سال ۲۰۲۳ به کارگردانی بنجامین کارون و نویسندگی برایان گیتوود و الساندرو تاناکا است. جولین مور (که تهیه کنندهٔ فیلم نیز است)، سباستین استن، جاستیس اسمیث، برایانا میدلتون و جان لیسگو در این فیلم ایفای نقش می کنند. "زیرک تر" در ۱۰ فوریه ۲۰۲۳ توسط ای۲۴ در سینماهای منتخب ایالات متحده اکران شد. این فیلم در ۱۷ فوریهٔ ۲۰۲۳ توسط اپل تی وی پلاس منتشر شد. تولید. در مارس ۲۰۲۱ اعلام شد که ای۲۴ این فیلم را برای اپل تی وی پلاس، به کارگردانی بنجامین کارون و با بازی جولین مور، بر اساس فیلمنامه ای نوشته برایان گیتوود و الساندرو تاناکا که بخشی از "فهرست سیاه ۲۰۲۰" بود، تولید خواهد کرد. در ژوئیه ۲۰۲۱، سباستین استن به بازیگران اضافه شد و جاستیس اسمیث و برایانا میدلتون در اوت به آن پیوستند. در سپتامبر، جان لیسگو به عنوان بازیگر انتخاب شد و فیلمبرداری آن از ۱۳ سپتامبر در شهر نیویورک آغاز شد. انتشار. "زیرک تر" در ۱۰ فوریه ۲۰۲۳ توسط ای۲۴ در سینماهای منتخب ایالات متحده و در ۱۷ فوریه در اپل تی وی پلاس منتشر شد. بازخورد. این فیلم در متاکریتیک، که از میانگین وزنی استفاده می کند، بر اسا
س نظر ۳۵ منتقد امتیاز ۶۵ از ۱۰۰ را کسب کرده که نشان گر «نقدهای عموماً مطلوب» است.
جیمز "پاپی" پیکنی میلر (; – ) نویسنده و فیلم نامه نویس اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بیشتر برای نویسندگی فیلم نامه مجموعه تلویزیونی روزگار شراب و گل های سرخ به کارگردانی جان فرانکن هایمر و فیلم سینمایی روزگار شراب و گل های سرخ به کارگردانی بلیک ادواردز شناخته میشود.
جون میهو (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ژاپن است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "مشاور ازدواج تورا-سان"، "رؤیای خوشبختی تورا-سان"، "عشق ممنوعه تورا-سان"، "تورا-سان و رویارویی در جزیره"، "تورا-سان به شمال می رود، و "تورا-سان در نقش بابا" اشاره کرد.
هندلی پیج ویکتور یک بمب افکن راهبردی با موتور جت ساخت بریتانیا بود که توسط هندلی پیج در طول جنگ سرد توسعه داده و تولید شد. این سومین و آخرین "بمب افکن V" بود که توسط نیروی هوایی سلطنتی (RAF) عملیاتی شد، دو بمب دیگر آورو والکان و ویکرز ولینت بودند. ویکتور که در سال ۱۹۵۸ وارد خدمت شد، ابتدا به عنوان بخشی از بازدارندگی هسته ای هوابرد بریتانیا توسعه یافت، اما در سال ۱۹۶۸ پس از کشف ترک های ناشی از خستگی که به دلیل پرواز در ارتفاع کم برای جلوگیری از رهگیری تشدید شده بود؛ و به دلیل به تعویق افتادن معرفی موشک های پولاریس زیرسطحی نیروی دریایی سلطنتی در سال ۱۹۶۹، از مأموریت هسته ای بازنشسته شد. با واگذاری ماموریت بازدارندگی هسته ای به نیروی دریایی سلطنتی، نگهداری ناوگان بزرگ بمب افکن V قابل توجیه نبود. تعدادی از ویکتورها برای شناسایی راهبردی با استفاده از ترکیب رادار، دوربین و سایر حسگرها، اصلاح شدند. قبل از معرفی پولاریس، برخی از ویکتورها به تانکر سوخت رسان هوایی تبدیل شده بودند تا جایگزین والیانت ها شوند. بعدا نیز تعداد بیشتری به تانکر سوخت رسان تبدیل شدند و برخی از این ویکتورها که تغییر کاربری داده شده بودند، در طول
حملات بلک باک در جنگ فالکلند، به بمب افکن های والکان سوخت رسانی کردند. ویکتور به دلیل پیچیدگی های فنی و توانایی های برتر، آخرین بمب افکن V بود که در ۱۵ اکتبر ۱۹۹۳ از خدمت بازنشسته شد. برای ماموریت های سوخت گیری هوایی، ویکتور با ویکرز وی سی۱۰ و لاکهید تری استار جایگزین شد.
جونکو ساکورادا (; –) بازیگر، و خواننده اهل ژاپن است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "تورا-سان، روشنفکر" اشاره کرد.
ویکرز ولینت بمب افکن جت بریتانیایی با ارتفاع پروازی بالا بود که برای حمل تسلیحات هسته ای طراحی شده بود و در دهه ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ بخشی از نیروی بازدارنده راهبردی موسوم به «بمب افکن V» نیروی هوایی سلطنتی بود. این هواپیما توسط ویکرز-آرمسترانگز در پاسخ به مشخصات B.35/46 صادر شده توسط وزارت نیروی هوایی بریتانیا برای یک بمب افکن جت مجهز به سلاح هسته ای توسعه یافته است. ولینت اولین بمب افکن V بود که عملیاتی شد و پس از آن هندلی پیج ویکتور و آورو والکان نیز وارد ماموریت شدند. ولینت تنها بمب افکن V بود که تسلیحات هسته ای زنده (برای اهداف آزمایشی) پرتاب کرد. در سال ۱۹۵۶، ولینت های عملیاتی از مالت، مأموریت های بمباران را بر فراز مصر در طی عملیات تفنگدار در بحران سوئز انجام دادند. از سال ۱۹۵۶ تا اوایل سال ۱۹۶۶ توان اصلی ولینت ها در نقش بازدارندگی هسته ای در رویارویی بین ناتو و قدرت های پیمان ورشو استفاده شد. اسکادران های دیگر این هواپیما، سوخت گیری هوایی، شناسایی هوایی و جنگ الکترونیک را انجام دادند. در سال ۱۹۶۲، در پاسخ به پیشرفت ها در فناوری موشک های زمین به هوای (SAM) اتحاد جماهیر شوروی، ناوگان بمب افکن V شامل ولینت از پروا
ز در ارتفاع بالا به پرواز در ارتفاع پایین تغییر کرد تا از حملات موشک های زمین به هوا در امان بمانند. در سال ۱۹۶۴ مشخص شد که در بخش هایی از بدنه ولینت ها خستگی و خوردگی کریستالی به وجود آمده است. در اواخر همان سال یک برنامه تعمیری برای رفع مشکل در حال انجام بود، اما تغییر دولت منجر به این شد که وزیر دفاع جدید، دنیس هیلی تصمیم بگیرد که ولینت از خدمت بازنشسته شود، و این اتفاق در اوایل سال ۱۹۶۵ رخ داد. بمب افکن های ویکتور و والکان تا دهه ۱۹۸۰ در خدمت باقی ماندند.
شخصیت های تلویزیونی در ژاپن () یا تارنتو بر گرفته از واژه انگلیسی (talent)، سلبریتی ها در تلویزیون ژاپن هستند. افراد مشهوری که به طور مرتب در رسانه های جمعی در ژاپن ظاهر می شوند، به ویژه به عنوان میزگرد در برنامه رنگارنگ. در دوران طلایی سینمای کلاسیک هالیوود، ستاره های قابل بانک در آمریکا به عنوان «استعداد» توصیف می شدند و از گروه های تولید متمایز می شدند که استعدادهای فنی بیشتری داشتند تا استعداد کاریزماتیک.
گاجیرو ساتو ; – ) بازیگر، و شخصیت های تلویزیونی در ژاپن اهل ژاپن بود. در سال ۱۹۶۸ در درام تلویزیونی "اوتوکو وا تسورای یو" ظاهر شد. از سال ۱۹۶۹، او در فیلم «مرد بودن سخت است» در نقش «گنکیچی» (نام مستعار: گنکو, گن-چان)، مرد خدمتکار معبدی از معبد شیباماتا تایشاکوتن ظاهر شد. او تا آخرین اثر در سال ۲۰۱۹ به حضور خود ادامه خواهد داد و به بخشی جدایی ناپذیر از این مجموعه تبدیل خواهد شد. طرفداران معتقدند که او در تمام ۵۰ اثر ظاهر شده است، اما تنها اثر هشتم، «آواز عشق اوتوکو و تسورایو توراجیرو» نام او در پوستر است، اما درست قبل از شروع فیلم، او در یک سانحه رانندگی قرار گرفت و در بیمارستان بستری شد. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "اوتوکو وا تسورای یو" اشاره کرد.
جین پروئت (به ، زادهٔ ۳۰ ژانویهٔ ۱۹۳۷ به نام نورما جین بوومن) خواننده و ترانه پرداز موسیقی کانتری اهل ایالات متحده آمریکا است.
پیتر پن (انگلیسی: Peter Pan) یکی از فرانچایزهای دیزنی است که بر اساس نمایشنامه اصلی جی. ام. بری در سال ۱۹۰۴ و رمان سال ۱۹۱۱ ساخته شده است که به طور رسمی با فیلم "پیتر پن" در سال ۱۹۵۳ شد. سری فیلم های اسپین آف "تینکربل" که این فرنچایز تا قرن ۲۱ ادامه داده شده است. این فرنچایز در مورد پیتر پن، پسری است که در ناکجا آباد زندگی می کند و از ورود به دنیای انسان ها و بزرگ شدن خودداری می کند. او خانواده وندی دارلینگ را به خانه اش می برد و اطراف را به آن ها نشان می دهد و با هم می خواهند نقشه کاپیتان هوک شرور و انتقام جو را خنثی کنند. شخصیت تینکربل نیز بخشی از مجموعه پری های دیزنی است. فیلم ها. سری های اصلی. "پیتر پن (۱۹۵۳)". "پیتر پن" چهاردهمین فیلم دیزنی محصول سال ۱۹۵۳ بر اساس نمایشنامه "پیتر پن یا پسری که بزرگ نمی شود" نوشته جی. ام. بری است. "پیتر پن: بازگشت به ناکجاآباد (۲۰۰۲)". "پیتر پن: بازگشت به ناکجا آباد" یک فیلم سینمایی محصول سال ۲۰۰۲ است که به عنوان دنباله ای برای فیلم ۱۹۵۳ گفته می شود. "تینکربل (سری فیلم ها)". سری فیلم های "تینکربل" شامل شش فیلم، یک فیلم ویژه نیم ساعته و یک فیلم کوتاه شش دقیقه ای است و بر اس
اس شخصیت تینکربل ساخته شده است. "پیتر پن و وندی (۲۰۲۳)". شرکت والت دیزنی اعلام کرد که یک فیلم لایو اکشن "پیتر پن" در حال توسعه است، با دیوید لوری به عنوان کارگردان و فیلمنامه ای که او با توبی هالبروکز نوشته است. در ۳۱ جولای ۲۰۱۸، گزارش شد که این فیلم بلند به طور انحصاری در سرویس استریم این شرکت، دیزنی پلاس منتشر خواهد شد. در ۷ ژانویه ۲۰۲۰، انتخاب بازیگران در حال انجام بود و عنوان فیلم "پیتر پن و وندی" بود. جو راث و جیم ویتاکر به عنوان تهیه کنندگان فعالیت می کنند. در ۱۰ مارس ۲۰۲۰، الکساندر مولونی و اور اندرسون به ترتیب در نقش پیتر پن و وندی انتخاب شدند. در حالی که تولید فیلم بلند، اعلام شد به صورت تئاتری منتشر می شود. در ابتدا قرار بود عکاسی اصلی در ۱۷ آوریل ۲۰۲۰ در کانادا آغاز شود. تولید این فیلم به عنوان یک اقدام احتیاطی به تعویق افتاد تا از شیوع بیماری همه گیر COVID-19 جلوگیری شود. دیگر بازیگران اعلام شده در سال ۲۰۲۰ عبارتند از جود لا، یارا شهیدی و آلیسا واپاناتاک در نقش های کاپیتان هوک، تینکربل و لیلی ببره. فیلمبرداری اصلی در ۱۶ مارس ۲۰۲۱ آغاز شد و قرار است فیلم در سال ۲۰۲۳ در دیزنی+ منتشر شود. جاذبه های گ
ردشگری دیگر. به دنبالِ رئیس همراهِ پیتر پن. به دنبالِ رئیس همراهِ پیتر پن یک نمایش زنده است که در دیزنی لند پاریس واقع شده و در سال ۲۰۱۲ افتتاح شد.
هیسائو دازای (; – ) بازیگر اهل ژاپن بود. در سال ۱۹۶۸ در درام تلویزیونی "اوتوکو وا تسورای یو" در نقش رئیس تاکو (تاکو شاچو) ظاهر شد. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "اوتوکو وا تسورای یو" اشاره کرد.
بر اساس گزارش ها، نامزدهای زن در انتخابات سال ۲۰۰۶ بحرین که در ۲۵ نوامبر ۲۰۰۶ برگزار شد، تهدیدهای متعددی از سوی سلفیهای اسلامی و دیگر جناح ها برای ممانعت از مشارکت آنها دریافت کرده اند. در مجموع، هجده نامزد زن از سمت ها و دیدگاه های سیاسی مختلف پس از تغییرات اخیر در نظام سیاسی در سال ۲۰۰۱ نامزد شدند که به زنان اجازه داد تا نه تنها نامزد انتخابات شوند، بلکه بتوانند دارای حق رای نیز شوند. پیشینه زنان در سیاست محلی. در مارس ۱۹۹۹، شیخ حمد بن عیسی آل خلیفه در بحرین به قدرت رسید و آزادی ملی به سرعت با تصویب منشور ملی، که آزادی های شخصی بسیاری را بیان می کرد، دنبال کرد. همه پرسی در ۱۴–۱۵ فوریه ۲۰۰۱ برگزار شد که از طریق آن منشور تصویب شد. قوانین آن در ۱۴ فوریه ۲۰۰۲، یک سال پس از اینکه زنان بحرینی حق رای و نامزدی را به دست آوردند، اجرایی شد. در گزارشی در اوایل سال ۲۰۰۱ اشاره شد که تنها چهار کرسی زنان وجود داشت و هیچ کدام تا قبل از این زمان وجود نداشت. اکثریت زنانی که برای مناطق کار می کردند، هنوز هم فقط به عنوان پشتیبان این کار را انجام می دادند. در سال ۲۰۰۲، زمانی که زنان برای اولین بار به پای صندوق های رای رفتند، اگ
رچه ۱۰ درصد از حدود ۳۰۰ نامزد، زن بودند، اما هیچ یک از نامزدهای زن انتخاب نشدند. اگرچه زنی به نام لطیفة القعود در دور دوم از جاسم السعیدی، نامزد سلفی ها شکست خورد. نامزدهای زن شکایت داشتند که در وضعیت نامناسبی قرار دارند، زیرا هیچ یک از احزاب محبوب اسلامگرا از نامزدی آنها حمایت نکردند، آنها نمی توانستند در مساجد تبلیغات انتخاباتی کنند و تصورات اجتماعی همچنان مانع حضور پررنگ آنها می شد. در بحرین، احزاب سیاسی غیرقانونی هستند و فقط اجازه دارند به عنوان انجمن های سیاسی شناخته شوند. با این حال، این انجمن های سیاسی دارای اختیارات منظم برای معرفی نامزدهای انتخاباتی و عمل به عنوان یک گروه پارلمانی هستند. این قانون تصریح می کند که منابع مالی انجمن های سیاسی توسط مقررات داخلی آنها از حق عضویت و کمک های مالی و درآمد حاصل از سرمایه گذاری های آنها در بحرین تأمین می شود. یک جامعه سیاسی تحت هیچ شرایطی مجاز به پذیرش هرگونه کمک، مزیت یا منفعت هیچ خارجی یا نهاد خارجی یا سازمان بین المللی نیست. بنابراین، نامزدهای زن به حمایت مالی از منابعی مانند مؤسسه حقوقی زنان، شورای عالی زنان، که کاندیداها را نیز آموزش می داد، متکی بودند. در
۲۲ اکتبر، خلیج تایمز گزارش داد که نامزدهای زن تهدیدهای ناشناس و پیام های تلفن همراه دریافت می کردند که به آنها می گفت برای «پرهیز از تعارض با اصول اسلامی» از انتخابات کناره گیری کنند. دکتر محمد عبدالغفار، وزیر اطلاعات انتخابات، انتخابات کشور را یک روز تاریخی برای بحرین توصیف کرد. وی گفت: مشارکت مردم بالا بود، مردم بحرین برای احقاق حقوق دموکراتیک خود به مراکز رای گیری آمده و به نامزدهای مورد نظر خود رای دادند. نامزدهای زن پیشرو. تنها یکی از هجده زن شرکت کننده در این انتخابات موفق به کسب کرسی شد، این رقابت ها در دوم دسامبر برگزار شد.در زیر فهرستی غیر جامع از برخی از نامزدهای زن در انتخابات آمده است. لطیفة القعود اولین کاندیدای زن به طور پیش فرض در حوزه انتخابیه خود در جنوب بحرین پس از انصراف دو نامزد دیگر در اواسط اکتبر قبل از شروع تبلیغات، پیروز و وارد مجلس بحرین شد. او همچنین اولین زن در منطقه خلیج فارس بود که برای انتخابات عمومی قانونگذاری انتخاب شد. وی نماینده جزایر حوار در استان جنوبی در مجلس ۴۰ نفره است. با توجه به شکست قبلی خود، او در سال ۲۰۰۶ در یک حوزه انتخابیه دیگر نامزد شد تا شانس خود را بهبود بخشد.
خانم الجد یک کارمند دولتی تحصیل کرده در دانشگاه ناتینگهام است که برای وزارت دارایی کار می کرد. منیره فخرو وی که سابقاً در دانشگاه هاروارد و معاون سابق «اقدام ملی دمکراتیک مارکسیست» بود، از سوی شرک عیسی در برابر دکتر صلاح علیبوت از جامعه اسلامی المنبر نامزد شد و با ۳۱۶۹ رای شکست خورد. مبارزات انتخاباتی او در طول نامزدی خود شامل وعده هایی برای پیوند تحصیل و اشتغال و کار برای صندوق های بازنشستگی و مسکن بهتر بود. او به عنوان بخشی از جامعه اقدام دموکراتیک ملی، که به عنوان جامعه واد نیز شناخته می شود، نامزد شد. او دانشیار دانشگاه بحرین است و علایق علمی او شامل زنان، جامعه مدنی و دموکراسی در منطقه خلیج فارس است. فوزیه زینل خانم زینل، مدیر برنامه های شرکت رادیو و تلویزیون بحرین، یک مسلمان اهل سنت است که در یکی از حوزه های انتخابیه در رفح شرکت کرد و با ۲۵۹۹ رای شکست خورد. او معاون رئیس جامعه شفافیت بحرین است و در اکتبر ۲۰۰۶ طوماری مخالفان را امضا کرد که خواستار تحقیق دربارهٔ اتهامات فرقه گرایی توسط شخصیت های قدرتمند دولتی شد. خانم زینل پس از شکست گفت: من از شکست خود پشیمان نیستم. من از این موضوع تجربه آموخته ام. ناام
ید کننده است که حضور زنان در اینجا هنوز یک تابو محسوب می شود. از نمایندگان جدید تقاضا دارم برای رفاه مردم تلاش کنند. شایعات حاکی از آن است که وی در آستانه انتخابات در تبلیغات انتخاباتی با رفتارهای منفی مواجه شده است: فوزیه گفت: «اعضای جامعه نوارهای ویدیویی پخش می کنند که در آن رهبران مذهبی کویت با شرکت زنان در انتخابات مخالفت می کنند». جمیلا سمک دکتر جمیله سمک در حوزه انتخابیه دوم استانداری پایتخت و از اعضای انجمن زنان آینده است. منتقدان دربارهٔ نحوه عملکرد او در نامزدی خود اظهار نظر کردند: «دکتر جمیلا سمک با قدرت فوق العاده ای این کار را انجام داد. در واقع نبرد را به میدان عمومی برد در حالیکه مخالفان از ابراز حمله بی امان به او و تیمش دریغ نکرد». موزة سبت موزة سبت یک معلم سابق است که از محرق نامزد شد. وی در جریان تبلیغات انتخاباتی خود گفت: "تنها آموزش خوب مردم را برای آینده آماده می کند. وقتی فردی تحصیل کرده باشد، مواجهه با مشکلاتی مانند بیکاری بسیار آسان تر است. هدی المطوع هدی المطوع نامزد محرق محافظه کار بود، منطقه ای که در سال ۲۰۰۲ تحت سلطه عسله و جامعه اسلامی المنبر بود. خانم هدی المطوع متعهد شد که مسکن
مناسب، ارائه بیمه درمانی، کمک به بیکاران و اعتلای جامعه را فراهم کند. أمینة الحسن أمینة الحسن نامزد حوزه ششم انتخابات استان شمالی بود. سهام بوبشیت سهام بوبشیت در حوزه دوم انتخاباتی استان جنوبی شرکت کرد. شهزلان خمیس شهزلان خمیس، وکیل دادگستری، برای گروه وحدت ملی، ائتلافی که توسط تریبون چپ دموکراتیک مترقی در منامه پایتخت حمایت می شود، نامزد شد. صباح الدوساری و خدیجه الخطانی نیز به عنوان نامزدهای زن در این انتخابات شناخته می شدند.
کیت تجاوز جنسی یا کیت آزمایش تجاوز جنسی بسته ای شامل اقلامی است که توسط پرسنل پزشکی برای جمع آوری و حفظ شواهد فیزیکی پس از ادعای اجبار یا مجبور کردن جسمی شخص به فعالیت جنسی یا تعرض جنسی استفاده می شود. شواهد جمع آوری شده از قربانی می تواند به تحقیقات جنایی تجاوز جنسی و تعقیب مهاجم مظنون کمک کند. شواهد DNA با شناسایی مجرمان، افشای مجرمان زنجیره ای از طریق تطبیق DNA در بین پرونده ها، و تبرئه کسانی که به اشتباه متهم شده اند، می تواند مفید باشد. این کیت در اواسط دهه ۱۹۷۰ در شیکاگو ساخته شد تا پروتکل یکسان تری برای جمع آوری شواهد پس از تجاوزات جنسی فراهم کند. در حالی که لوئیس آر. ویتولو اغلب به عنوان توسعه دهنده اولین کیت شناخته می شود، در ابتدا توسط مارتی گدارد، که مدافع قربانیان و مؤسس سازمان کمک به شهروندان شیکاگو برای کمک به قربانیان بود به ویتولو پیشنهاد شد. برای سال ها، ابزار استاندارد شده به عنوان کیت Vitullo نیز نامیده می شد. امروزه به صورت محاوره ای به عنوان کیت تست تجاوز جنسی شناخته می شود که به جای هم برای اشاره به شواهد خاصی که از طریق استفاده از کیت تجاوز جنسی به دست می آید استفاده می شود. تاریخ. در د
هه ۱۹۷۰، پس از اینکه جنبش فمینیست اولین کشش خود را به دست آورد، و رسانه ها شروع به پوشش گزارش تجاوز جنسی و سایر اشکال تجاوز جنسی کردند، یک بازمانده تجاوز جنسی به نام مارتا گدارد برای ایجاد یک بسته جامع جمع آوری شواهد تجاوز جنسی وارد فعالیت شد. فقدان پروتکل استاندارد برای جمع آوری صحیح چنین شواهدی، و عدم درک یا همدردی با کسانی که از آسیب های روانی چنین جنایاتی رنج می برند، به این معنی است که چنین شواهدی، زمانی که جمع آوری می شوند، به گونه ای حفظ نمی شوند که یکپارچگی خود را حفظ کنند. گدارد کمیته شهروندان برای کمک به قربانیان مستقر در شیکاگو را برای رسیدگی به این موضوع تأسیس کرد و با مشورت با متخصصان پزشکی، مقامات مجری قانون، اعضای سیستم قضایی و دانشمندان در مورد این فرایند تحقیق کرد. گدارد از طریق دوستی باکریستی هفنر تاجر آمریکایی، بودجه ای را برای کیت ها از بنیاد پلی بوی، مؤسسه خیریه ای که توسط پدر هفنر، بنیانگذار مجله بزرگسالان معروف آمریکایی، "پلی بوی"، هیو هفنر تأسیس شده بود، به دست آورد. این کیت برای اولین بار در سپتامبر ۱۹۷۸ مورد استفاده قرار گرفت، طبق مقاله ای درشیکاگو تریبون در سال ۱۹۸۰، ۲۶ اورژانس بیما
رستان شهرستان کوک استفاده از آن را در عمل استاندارد خود برای جمع آوری شواهد ردیابی هنگام درمان قربانیان تجاوز قرار دادند. کمتر از دو سال بعد، ۲۱۵ بیمارستان در سراسر ایلینوی از آن استفاده کردند. این کیت پس از استفاده گروهبان پلیس شیکاگو، لوئیس ویتولو، رئیس میکروآنالیزور آزمایشگاه جنایی شیکاگو که روی پرونده های پرمخاطب کار می کرد، به کیت ویتولو نیز معروف شد. بر اساس استفاده مؤثر از کیت ها در شیکاگو، شهر نیویورک سیستم کیت گدارد را در سال ۱۹۸۲ پذیرفت. در سال ۱۹۸۴، گدارد در کنفرانس اداره تحقیقات فدرال (FBI) در مورد پروژه آزمایشی شیکاگو سخنرانی کرد. بر اساس ارائه او، وزارت دادگستری به گدار کمک مالی کرد تا با سفر به سایر ایالت ها برنامه های آزمایشی کیت تجاوز جنسی خود را آغاز کنند. محتویات کیت. کیت تجاوز جنسی شامل جعبه های کوچک، اسلایدهای میکروسکوپ و کیسه های پلاستیکی برای جمع آوری و ذخیره شواهدی مانند الیاف لباس، مو، بزاق، خون، مایع منی یا مایعات بدن است. بسته های تجاوز جنسی بسته به مکان متفاوت است، اما معمولاً موارد زیر را شامل می شود:
شورای عالی زنان (SCW) نهاد مشورتی دولت بحرین در مورد مسائل زنان است. ریاست آن بر عهده شیخه سبیکه بنت ابراهیم آل خلیفه، همسر حمد بن عیسی آل خلیفه، پادشاه بحرین است. دبیرکل فعلی شورای عالی زنان حلا الانصاری است. شورای عالی زنان برای ارتقای حقوق زنان در پادشاهی بحرین و مشارکت کامل زنان در جامعه تأسیس شد و در خط مقدم کمپین برای معرفی قانون یکپارچه وضعیت شخصی (حقوق زنان در بحرین) بوده است. همچنین مطالعات و پژوهش هایی در باره حقوق زنان را منتشر کرده است، برای هماهنگی کمپین ها با سایر گروه های حقوق زنان نیز کار کرده است و به دنبال تبلیغ نامزدهای زن برای انتخابات شهرداری و انتخابات عمومی سال ۲۰۰۶ بوده است. از جمله نامزدهای شرکت کننده در نظرسنجی سال ۲۰۰۶ که در ۲۶ نوامبر ۲۰۰۶ برگزار شد، دکتر منیره فخرو از شورا بود که از واد، با مرام مارکسیست حمایت می کرد. دکتر ندى حفاظ، فعال سابق شورای عالی زنان به عنوان اولین وزیر زن کابینه بحرین منصوب شد. وی از سال ۱۳۸۳ تا ۱۳۸۶ وزیر بهداشت بود. چند نماینده دیگر نیز در شورای مشورتی عضویت دارند. اپوزیسیون سیاسی. به گفته لولوا العوادی، بزرگ ترین مانع برای حقوق زنان در بحرین، روحانیونی ه
ستند که برای پیروان خود برنامه های سیاسی تعیین می کنند و به شدت با قانون خانواده و منشور ملی این پادشاهی مخالف هستند. خانم العوازی گفت که روحانیون شیعه به حضور زنان در انتخابات شهرداری اعتراض کردند زیرا عجیب است که ممکن است شبانه از آنها برای کمک به مشکل شهرداری و در نتیجه کمک به آنها فراخوانی شوند. و این زمان ممکن است برای زنان برای حضور دیر باشد. در نتیجه زنان او در موقعیت اخلاقی سازش آوری قرار می گیرد. انتقاد. غاده جمشیر، برجسته ترین فعال حقوق زنان در بحرین شورای عالی را به ممانعت از حقوق زنان در بحرین متهم کرد و آن را «کلیشه ای دولتی» خواند. او در بیانیه ای در دسامبر ۲۰۰۶ گفت: دولت از موضوع قانون خانواده به عنوان ابزار چانه زنی با گروه های اسلامی مخالف استفاده می کند. این امر از آنجا مشهود است که مقامات زمانی که می خواهند توجه را از سایر موضوعات بحث برانگیز سیاسی منحرف کنند، این موضوع را مطرح می کنند. در حالی که هیچ گام جدی برای کمک به تصویب این قانون برداشته نشده است، دولت و شورای ملی دست نشانده آن در چهار سال گذشته هیچ مشکلی در تصویب قوانین محدود کننده آزادی های اساسی نداشته اند. همه اینها به این دلیل ا
ست که هیچ کس در بحرین به کلیشه های دولتی و نهادهای دولتی مانند شورای عالی زنان اعتقاد ندارد. دولت از حقوق زنان به عنوان ابزاری تزئینی در سطح بین المللی استفاده کرد. سال ها شورای عالی زنان برای جلوگیری از تشکل های مردم نهاد زنان و ثبت اتحادیه های زنان مورد استفاده قرار گرفت. حتی زمانی که اتحادیه اخیراً به ثبت رسید، توسط قانون جوامع محدود شد. کمیته طومار زنان در بیانیه ای در ماه مه ۲۰۰۷ خواستار انحلال شورای عالی زنان شد و دلیل آن ناکامی آن در «ساخت و حمایت از زنان بحرینی» بود. در ادامه خاطرنشان شد که «بیشتر زنان بر اساس وابستگی قبیله ای یا فرقه ای یا وفاداری شخصی به مقامات و برخی از اعضای دربار سلطنتی به موقعیت های تصمیم گیری دست یافتند.» در این بیانیه ادعا شد که شورای عالی زنان از منیره فخرو فعال زن برجسته در انتخابات سال ۲۰۰۶ حمایت نکرد و آگاهانه به علی صلاح از حزب اسلامگرای سلفی الإسلا اجازه پیروزی داد.
قاچاق جنسی در چین، قاچاق انسان با که مورد و برده داخلی چین، صدها میلیون نفر است که در برابر قاچاق جنسی داری است خاصی از برده داری هدف بهره کشی جنسیی یا بردگی جنسی یا کار اجباری است که در کشور چین رخ می دهد. چین، تمام سطوح جامعه چین نفوذ کرده است. جنایتکاران مرد پرجمعیت ترین دومین قاچاق کشور جهان، کشور قربانی انسان در جهان به شمار می آید. این ترانزیتی کشور مقصد ومبدأ، محل برای افراد قاچاق شده جنسی است. قربانیان قاچاق ج هستند. شهروندان چینی، عمدتاً زنان و دختران، به استان های مختلف چین و همچنیننسی در این کشور از همه اقوام در چین و خارجی ها کشورهای دیگر در آسیا و قاره های مختلف مورد قاچاق جنسی قرار گرفته اند. آنها همچنین در جوامع خارجی چینی های در خارج از کشور نیز شناسایی شده اند. روسپی ه کارگران مرد چینی و کارگران ساختمانی وجود دارد به خارج ای چینی به ویژه در مکان هایی که تقاضای از کشور قاچاق می شوند. جمعیت م می شوند و مجبور به فحشا، ازدواج اجباری، یا حاملگی می شوند. آنها تهدید می شوند، و از نظر جسمی و روانی آسیب می بینند. آنها همچنین به بیماری های مقاربتی ناشی از تجاوز جنسی، سوء استفاده و گرسنگی مبتلا می شوند.