Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ا است، معابدی با تأثیرات سبک قرطبه ای که دو مورد از دستاوردهای هنری بزرگ در جامعه مرزی پادشاهی لئون در طول قرن دهم هستند. ادبیات مستعربی. ادبیات مستعربی نمایانگر اصلی ادبیات دینی بود: متون مستعربی، برآوازها و کتب دعایی که در کتابت خانه های صومعه ها ایجاد می شد. نمونه هایی از کیفیت و اصالت مینیاتورها و نسخه های خطی تذهیب شده عبارتند از ": تفسیرهای آخرالزمان" بئاتوس لیبانا، بیتوس فردیناند اول و دونا سانچا یا بیتوس تابارا و… تولدو و کوردوبا (قرطبه) مهم ترین مراکز مستعربی بودند. ابات اسپراندو اهل کوردوبا "عذرخواهی از محمد" را نوشت. و "عذرخواهی علیه مردان خیانتکار" اثر سامسون کوردوبایی (۸۶۴) برای مطالعه تاریخ فلسفه بسیار مهم است. جالب توجه ترین آثار مستعربی جارچا است که ترکیبات غنایی مختصری به صورت "تواشیح" در خود دارد و بین قرن های یازده و دوازدهم میلادی ظهور کرد و به زبان مستعربی یا عربی اندلسی نوشته شده بود. این متون نمایانگر یکی از اولین گواهی های شعر به زبان های رومی تبار است که تأثیر سنت های غنایی رایج در عربی و همزیستی فرهنگی در اندلس را منعکس می کند. نقاشی مستعربی. نقاشی مستعربی به دلیل سهم خود در تصویرساز
ی نسخه های خطی مذهبی تذهیب شده برجسته است و بئاتو یکی از مهم ترین دستاوردهای این سبک است. از ویژگی های نقاشی مستعربی می توان به رنگ های روشن و چشم گیر، به ویژه زرد تند، چهره هایی با سبک گاه وحشیانه و کودکانه، عناصر خوشنویسی، حیوانات خارق العاده، حروف زینتی ساخته شده با پیکره های انسانی، نقوش معماری طاق های نعل اسبی و آمیختگی عجیب و غریب اشاره کرد. این سبک از تأثیر اولیه بیزانسی-مرووینگی به یک شخصیت اسلامی-کارولینگی تکامل یافته است که عناصر مکتب کارولینگی و عربی-اسلامی را در بر می گیرد.
زمین و آسمان (Eše Hawurni) توسط جوامع مختلف هوری در خاور نزدیک باستان پرستش می شد. در حالی که به عنوان بخشی از پانتئون هوری در نظر گرفته می شد، آنها به عنوان خدایان انسان انگاری شده تصور نمی شدند. آنها همچنین در پانتئون بین النهرین، احتمالاً در دوره نفوذ میتانی بر بخشی از بین النهرین، گنجانده شدند، و تحت نام های هاهارنوم و هایاشوم در متن های مختلفی از جمله اسطوره "تئوگونی دوننو" آمده اند. زمین و آسمان در دین هوری. واژه هوری که به مفهوم زمین و آسمانِ الهی اشاره داشته باشد، eše hawurni بود.
گوش نکن () با نام اصلی صداها () یک فیلم ترسناک ماوراء طبیعی اسپانیایی محصول ۲۰۲۰ به کارگردانی آنخل گومِس اِرناندِس است. در اولین فیلم بلند خود. از بازیگران آن می توان به رودولفو سانچو، آنا فرناندس گارسیا، رامون بارئا، نرئا باروس، خاویر بوتت و بلن فابرا اشاره کرد. خلاصه داستان. دانیل و سارا پس از نقل مکان به خانه جدیدی با پسر ۸ ساله شان اتفاقات شومی در انتظار آن هاست. انتشار. این فیلم در ۲۴ ژوئیه ۲۰۲۰ در اسپانیا اکران شد.
قلعه لوآره یک قلعه و صومعه به سبک رمانسک است که در نزدیکی شهری به همین نام در استان اوئسکا در منطقه خودمختار آراگون اسپانیا واقع شده است. این قلعه یکی از قدیمی ترین قلعه های اسپانیا است. تاریخچه. این قلعه عمدتاً در طول قرن های ۱۱ و ۱۳ میلادی ساخته شده است، زمانی که موقعیت آن در مرز بین سرزمین های مسیحی و مسلمان به آن اهمیت استراتژیک می داد. اولین پروژه از دو برنامه بزرگ ساختمانی حدوداً در سال ۱۰۲۰ آغاز شد، زمانی که سانچو ال مایور (۹۴–۱۰۶۳) سرزمین های اطراف قلعه را از مسلمانان پس گرفت. پس از سال ۱۰۷۰، لوئاره اهمیت فزاینده ای پیدا کرد. در سال ۱۰۷۳، پادشاه سانچو رامیرس جامعه ای از شوالیه های آگوستینی را تأسیس کرد و از لوئاره برای فتح اوئسکا در سال ۱۰۹۴ آماده شد. با این حال، در سال ۱۰۹۷، جانشین او، پیتر اول آراگون و ناوارا، تمام کالاهای لوئاره را به صومعه سلطنتی جدید در مونته آراگون وقف کرد. این شواهد نشان می دهد که دومین برنامه ساخت وساز بزرگ بین سال های ۱۰۷۳ و ۱۰۹۷ انجام شد و ظاهراً بسیاری از ساختمان ها به این دوره مربوط می شوند. با این حال، در مقایسه با سایر بناهای تاریخی، همچنین مشخص است که برنامه ساختمانی و
تزئینی تا قرن دوازدهم ادامه یافت. این مکان در فیلم حماسی "قلمرو بهشت" محصول ۲۰۰۵ ظاهر شده بود. معماری. موقعیت قلعه بر روی یک رخنمون صخره ای بر طرح تأثیر گذاشت. وجود یک ساختار واحد امکان پذیر نبود و مانند بسیاری از قلعه ها، لوئاره مجموعه ای از ساختمان ها بود که توسط دیوارهای پرده ای محصور شده بودند. در اصل طرح داخلی شامل دو برج و یک نمازخانه در پشت چندین دیوار پرده ای بود. در اواخر قرن یازدهم، کلیسای کوچک دیگری به سبک رمانسک درست در خارج از دیوارهای قلعه ساخته شد. بیرونی ترین دیوارهای قلعه و هشت برج آن در قرن سیزدهم یا چهاردهم ساخته شده اند. کلیسا و قلعه مورد بازسازی های متعددی قرار گرفته اند که یکی از آنها در سال ۱۹۱۳ انجام شد و بازسازی های بعدی، به ویژه در دهه ۱۹۷۰، منجر به مرمت بسیاری از دیوارها و برج هایی شد که از بین رفته بودند. حداقل سه برج که دو تای آنها باقی مانده اند، نگهدارنده () و «برج ملکه» () و همچنین کلیسای کوچکی که به سنت ماری از والورده اختصاص داده شده و دیوارهای متصل به این کمپین نسبت داده شده است. این انبار به صورت ایزوله در مقابل استحکامات ساخته شده بود که توسط یک پل چوبی به آن متصل می شد. ش
امل یک زیرزمین و پنج طبقه بود. شامل یک زیرزمین و سه طبقه است، به ویژه برای سه مجموعه پنجره دو قوس، با ستون هایی اغراق آمیز و سرستون های ذوزنقه ای که به هر دو فرم معماری لومباردی و مستعربی مربوط می شود. نمازخانه از یک شبستان تک سلولی تشکیل شده است که با یک اپید شرقی با طاق نیم دایره ای پوشیده شده است. سقف چوبی اولیه شبستان با یک طاق در اواخر قرن یازدهم جایگزین شد.
پارک طبیعی روسنسکی لوم (به ) یک منطقه حفاظت شده در شهرداری ایوانوو ، استان روسه ، شمال بلغارستان است. این پارک در 26 فوریه 1970، به منظور حفاظت از دره روسنسکی لوم ، آخرین شاخه سمت راست مهم دانوب، تأسیس شد. مساحت این پارک است. محوطه پارک در دوران ماقبل تاریخ ایجاد شده. بین قرن 12 و 14، در دوران امپراتوری دوم بلغارستان ، این منطقه برای راهبان جذاب شد و چندین صومعه-غار در آن تاسیس شد. در نتیجه به یک مرکز فرهنگی مهم تبدیل شد. پس از فتح منطقه توسط امپراتوری عثمانی ، آنها شروع به زوال کردند. بقایای صومعه ها اکنون بخشی از کلیساهای سنگ تراشی شده در سایت میراث جهانی است و در داخل پارک قرار دارد. این دره ایزوله است و امکان ایجاد یک محیط طبیعی را فراهم می کند که ویژگی های جانوران و گیاهان مدیترانه و اروپای مرکزی را ترکیب می کند. بخش اعظم این منطقه را جنگل پوشانده است. پارک طبیعی یکی از جاذبه های گردشگری مهم است. عمده فعالیت های این پارک شامل بازدید از کلیساهای سنگ تراش، قایقرانی و بازدید از غارها است.
معاون نخست وزیر بریتانیا ()بریتانیا عنوانی افتخاری است که به وزیر پادشاهی و یکی از اعضای کابینه بریتانیا داده می شود که معمولاً به معنای وزیر ارشد، معاون رهبر حزب حاکم یا متحد سیاسی کلیدی نخست وزیر است. این مسئولیت مستلزم هیچ گونه مسئولیت قانونی خاصی نیست، هرچند که ممکن است برخی از آنها به دارندهٔ چنین عنوانی منصوب شود و معمولاً با یک پست وزارت امور خارجه همراه است. این عنوان همیشه مورد استفاده قرار نمی گیرد و نخست وزیرها به عنوان معاونانی با عنوان وزیر امور خارجه یا معاونان غیررسمی بدون عنوان افتخاری منصوب می شوند. معاون فعلی نخست وزیر آنجلا رینر است. در قانون اساسی. "معاون نخست وزیر" بریتانیا یک عنوان استو پادشاهان به طور متوالی از به رسمیت شناختن این سمت خودداری کرده اند.
کوارتت هاوانا () فیلمی به کارگردانی فرناندو کُلومو است که در سال ۱۹۹۸ ساخته شد. این فیلم نخستین بار در در ۵ ژوئیه ۱۹۹۹ در جشنواره فیلم های اسپانیایی مالاگا نمایش داده شد و نامزد دریافت جایزه «کاکتوس طلایی» گردید. خاویر کامارا در سال ۲۰۰۰ بابت هنرنمایی در این فیلم برنده جایزه بهترین بازیگر مرد در «جشنواره بین المللی فیلم کمدی پنیسکولا» شد.
دیزی گرانادوس (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل کوبا است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "۷ روز در هاوانا"، "کوارتت هاوانا" و "خاطرات توسعه نیافتگی" اشاره کرد.
مصریان باستان مجموعه ای مفصل از مراسم تشییع جنازه داشتند که به اعتقاد آنها برای اطمینان از جاودانگی آنها پس از مرگ ضروری است. این آیین ها شامل مومیایی کردن جسد، گذاشتن طلسم های جادویی و دفن با وسایل خاصی بود که تصور می شد در زندگی پس از مرگ مورد نیاز فرد مرده است. روند تدفین باستانی در طول زمان با کنار گذاشتن آداب و رسوم قدیمی و پذیرفتن آداب و رسوم جدید تکامل یافت، اما چندین عنصر مهم این روند ادامه یافت. اگرچه جزئیات خاص در طول زمان تغییر کرد، اما آماده سازی جسد، طلسم ها و وسایل قبر، همه بخش های ضروری یک تشییع جنازه مصری بود. تاریخچه. اگرچه هیچ نوشته ای از دوره پیش از تشکیل پادشاهی در مصر (حدود ۶۰۰۰ تا ۳۱۵۰ پیش از میلاد) باقی نمانده است، محققان معتقدند اهمیت جسم مادی و حفظ آن در همین زمان نشات گرفته است. این احتمالاً توضیح می دهد که چرا مردم آن زمان از رسم معمول سوزاندن در میان فرهنگ های همسایه پیروی نمی کردند، بلکه مرده ها را دفن می کردند. برخی از محققان بر این باورند که مصریان دوران پیش از سلسله می ترسیدند که در صورت بدرفتاری با اجساد پس از مرگ، دوباره زنده شوند و انتقام بگیرند. تدفین های اولیه در گودال های
بیضی شکل ساده و کم عمق با چند وسیله معمولی بود. گاهی افراد و حیوانات متعددی را در یک قبر به صورت طبقه ای قرار می دادند. با گذشت زمان، ساختمان و چینش قبرها پیچیده تر شدند. اجساد در یک تابوت سر باز حصیری قرار می گرفتند و بعداً استفاده از تابوت های چوبی یا سفالی انتخاب رواج داده شد. در قبرها وسایل تدفین مانند جواهرات، غذا، تختهٔ بازی و سنگ چخماق تیز شده بود. از دوره قبل از آغاز سلسله پادشاهی تا آخرین سلسله بطلمیوسی، تمرکز فرهنگی دائمی بر زندگی ابدی و قطعیت وجود انسان در جهان فراتر از مرگ وجود داشت. این اعتقاد به زندگی پس از مرگ در دفن اشیاء قبر در مقبره ها بروز داده می شد. اعتقادات مصریان به زندگی پس از مرگ در سراسر جهان باستان از طریق تجارت و انتقال فرهنگی شناخته شد و بر تمدن ها و ادیان دیگر تأثیر گذاشت. قابل ذکر است که این باور از طریق جاده ابریشم به خوبی شناخته شد. مصریان بر این باور بودند که افراد بر اساس این که بتوانند هدفی را در آنجا انجام دهند در زندگی پس از مرگ پذیرفته می شوند. به عنوان مثال، تصور می شد که پادشاه به دلیل فرمانروای مصر باستان بودن، اجازه ورود به زندگی پس از مرگ را داشته باشد. اجسادهای ان
سان های قربانی شده یافت شده در مقبره های سلطنتی اولیه، این احتمال را تقویت می کند که در زندگی پس از مرگ هرکس به هدفی باید عمل کند. کسانی که قربانی شدند احتمالاً برای خدمت به پادشاه در زندگی پس از مرگ، جان خود را از دست داده اند. در نهایت مجسمه ها و نقاشی های دیواری جایگزین قربانیان انسانی می شوند. نه تنها طبقات فرودست جامعه به لطف و نظر فرعون تکیه می کردند، بلکه طبقات اشراف نیز به لطف فرعون متکی بودند. آنها معتقد بودند که پس از مرگ، پادشاهان به خدایان تبدیل می شوند که می توانند به افراد خاصی توانایی زندگی پس از مرگ را بدهند. این باور از دوره پیش از سلسله پادشاهی تا پادشاهی کهن وجود داشت. در دوره اول میانی، اهمیت فرعون کاهش یافت. طلسم ها و وردهای تشییع جنازه که قبلاً به استفاده سلطنتی محدود می شد، به طور گسترده در دسترس قرار گرفت. فراعنه دیگر خدا-پادشاه نبودند. دوره پیش از سلطنت. آداب و رسوم تشییع جنازه در دوره قبل از پادشاهان از آداب و رسوم دوران پیش از تاریخ خاورمیانه توسعه یافت. در ابتدا مردم در دوره بدریان (۴۴۰۰ تا ۳۸۰۰ ق. م) گورهای گرد حفر کردند. در پایان دوره قبل از سلسله پادشاهی، تعداد فزاینده ای از اشی
اء همراه با مرده ها در گورهای مستطیلی قرار می گرفتند، و شواهد فزاینده ای از مناسک انجام شده توسط مصریان دوره نقاده دوم (۳۶۵۰–۳۳۰۰ قبل از میلاد) وجود دارد. در این نقطه، اجساد به طور منظم به صورت خمیده و فشرده چیده می شدند و صورت به سمت شرق و طلوع خورشید یا غرب که در این دوره تاریخی سرزمین مردگان بود، قرار می گرفت. هنرمندان کوزه ها را با تشییع جنازه و شاید تصاویری از رقص آیینی نقاشی می کردند. پیکرهای زنان برهنه با صورت های پرنده مانند و پاهایشان در زیر دامن نیز ظاهر شد. برخی از قبرها از نظر وسایل درون مقبره، بسیار غنی تر از سایرین بودند که نشان دهنده آغاز طبقه بندی اجتماعی است. تفاوت های جنسیتی در تدفین با گنجاندن سلاح در قبور مردان و لوازم آرایشی در قبور زنان پدیدار شد. در سال ۳۶۰۰ قبل از میلاد، مصریان شروع به مومیایی کردن مردگان کرده بودند و آنها را در باندهای کتانی با روغن مخصوص مومیایی (رزین مخروطی و عصاره گیاهان معطر) مومیایی می کردند. دوره سلسله نخست مصر: ظهور مقبره ها و تابوت ها. در سلسله اول، برخی از مصریان آنقدر ثروتمند بودند که به جای قرار دادن اجساد خود در گورهای گودالی ساده که در شن و ماسه حفر شده ب
ودند، مقبره بر روی مردگان خود بسازند. مقبره مستطیل شکل و آجری با اتاق تدفین زیرزمینی، که در باستان شناسی مدرن مصطبه نامیده می شود، در دوره سلسله نخست پادشاهی توسعه یافت. این مقبره ها دارای دیوارهای طاقچه مانند بودند، سبکی از ساختمان که به آن نقوش کاخ-نما می گویند، زیرا دیوارها شبیه دیوارهای اطراف کاخ فرعون بودند. با این حال، از آنجایی که مردم عادی و همچنین پادشاهان چنین مقبره هایی داشتند، معماری نشان می دهد که در هنگام مرگ، برخی از افراد ثروتمند به جایگاه والایی دست یافته اند. بعدها در دوره تاریخی مشخص می شود که آن فرد متوفی با خدای مردگان، اوزیریس مرتبط بوده است. وسایل های درون مقبره ها گسترش یافت و شامل مبلمان، جواهرات، و تخته های بازی و همچنین سلاح ها، لوازم آرایشی و مواد غذایی در کوزه های تزئین شده بود که قبلاً در دوره پیش از سلسله ای شناخته شده بود. در غنی ترین مقبره ها، تعداد اشیای قبر به هزاران می رسید. فقط تابوت های تازه اختراع شده برای بدن به طور خاص برای مقبره ساخته شده است. برخی شواهد غیرقابل قطعیت برای مومیایی کردن وجود دارد. دیگر اشیاء موجود در مقبره ها که در زندگی روزمره مورد استفاده قرار می گرف
تند نشان می دهند که در سلسله اول مصریان پیش بینی می کردند که در زندگی بعدی به چنین اشیایی نیاز داشته باشند. تداوم بیشتر از این زندگی به زندگی بعدی را می توان در موقعیت مقبره ها یافت: آن دسته از افرادی که در طول زندگی خود به پادشاه خدمت می کردند، مقبره های نزدیک به پادشاه خود را انتخاب می کردند. استفاده از سنگ یادبود در جلوی مقبره در سلسله اول پادشاهی آغاز شد که نشان دهنده تمایل به شخصی سازی کردن مقبره با نام متوفی است. دوره پادشاهی کهن: آغاز ظهور اهرام و مومیایی کردن. در پادشاهی کهن، پادشاهان برای اولین بار اهرام را برای مقبره های خود ساختند که با مصطبههای سنگی برای مقامات بلندپایه اطراف فرعون، احاطه شده بود. این واقعیت که اکثر مقامات عالی رتبه نیز از بستگان سلطنتی بودند، انگیزه دیگری را برای نزدیک بودن مقبره ها به هم نشان می دهد؛ این مجموعه ها در واقع گورستان خانوادگی نیز بوده اند. برای افراد رده بالا، اجساد را مومیایی می کردند، در باندهای کتانی می پیچیدند، گاهی با گچ قالب گیری می پوشانند و در تابوت های چوبی ساده قرار می دادند. در پایان پادشاهی کهن، ماسک های مومیایی در کارتونیج (کتانی آغشته به گچ، مدل سازی و
رنگ آمیزی) نیز ظاهر شد. از کوزه های کانوپیک برای نگه داشتن اندام های داخلی آنها استفاده می شد. طلسم های طلا، فیانس (نوعی مهره رنگی) و عقیق جگری رنگ ابتدا در اشکال مختلف برای محافظت از قسمت های مختلف بدن ظاهر شدند. اغلب، نقش برجسته هایی از اقلام روزمره بر روی دیوارها حک می شد تا وسایل فرد متوفی درون مقبره را تکمیل کند، که آنها را از طریق به تصویر کشیدن در دسترس قرار می داد. درب کاذب جدید یک مجسمه سنگی غیرکاربردی از یک در بود که در داخل مقبره یا در بیرون مصطبه یافت می شد. این درب، مکانی را برای نذری و خواندن دعا برای متوفی فراهم می کرد. مجسمه های متوفی در مقبره ها گنجانده می شد و برای اهداف آیینی استفاده می شد. دوره نخست میانی: تنوع و تفاوت در نوع تابوت ها. وضعیت سیاسی در دوره نخست میانی پادشاهی مصر -که در آن بسیاری از مناطق مصر به نوعی تبدیل به مراکز قدرت شده بودند- در بسیاری از سبک های محلی هنر و تدفین در آن زمان منعکس شده است. بسیاری از سبک های منطقه ای برای تزئین تابوت ها باعث می شود که منشأ آنها به راحتی از یکدیگر متمایز شود. به عنوان مثال، برخی از تابوت ها دارای کتیبه های یک خطی هستند و بعضی دیگر شامل تص
ویر چشمان وادجت (چشم انسان با نشانه های شاهین) است. همچنین تنوع در منطقه ها در هیروگلیفهای مورد استفاده برای تزئین تابوت ها وجود دارد. گاهی اوقات مردان ابزار و اسلحه را در قبر خود می گذاشتند، در حالی که برخی از زنان، جواهرات و لوازم آرایشی مانند آینه را در مقبره خود قرار می دادند. سنگ های آسیاب گاهی در مقبره های زنان گنجانده می شد تا شاید ابزاری برای تهیه غذا در جهان بعد، به حساب آید، همان طور که سلاح های موجود در مقبره های مردانه دلالت بر این داشت که مردان در جهان بعد از مرگ بتوانند بجنگند. پادشاهی میانه، محتویات مقبره جدید. آداب خاکسپاری در پادشاهی میانه، تأثیر گرفته از برخی از روندهای سیاسی آن دوره است. در طول سلسله یازدهم، مقبره ها در کوه های تبس، اطراف مقبره فرعون یا در گورستان های محلی در مصر علیا و میانه قرار داده شده اند. تبس، شهر پادشاهان سلسله یازدهم بود و آنها ترجیح می دادند در همان جا دفن شوند. اما مقامات بلندپایه سلسله دوازدهم که به پادشاهان خانواده جدیدی خدمت می کردند ترجیح می دادند در کنار این پادشاهان سلسله دوازدهم دفن شوند. علاوه بر این، تفاوت همواری در بین شهرهای تبس و اللشت منجر به تفاوت در
نوع مقبره شد: در شمال یعنی شهر اللشت، اشراف مصطبه ها را در دشت های هموار بیابانی می ساختند، در حالی که در جنوب یعنی شهر تبس، مقامات بلندپایه به حفاری مقبره ها در کوه ادامه می دادند. برای کسانی که در دوره سلسله یازدهم از درباریان سلطنتی رده پایین تر بودند، مقبره ها ساده تر بودند. تابوت ها می توانند جعبه های چوبی ساده ای باشند که بدن آن یا مومیایی شده و در کتان پیچیده شده باشد یا به سادگی بدون مومیایی پیچیده شده باشد، و همچنین یک ماسک مومیایی کارتونیجی به آن اضافه شود، این رسم تا دوره یونانی-رومی ادامه داشت. برخی از مقبره ها شامل کفش های چوبی و مجسمه ای ساده در نزدیکی بدن بود. در یک دفن تنها دوازده قرص نان، یک پای گاو و یک کوزه آبجو برای تقدیم غذا وجود داشت. جواهرات را می توان در بعضی از مقبره های مقامات رده پایین مشاهده کرد، اما به ندرت اشیاء با ارزش زیادی در قبرهای غیر افراد رده بالا یافت می شد. ماکت های چوبی قایق ها، نقاشی های آماده کردن غذا، صنعتگران و کارگاه هایشان در مقبره های این دوره یافت شده است. برخی از تابوت های مستطیل شکل سلسله دوازدهم دارای کتیبه های کوتاه و نمایش هایی از مهم ترین وسایلی است که مت
وفی به آن نیاز داشته است. برای مردان، اشیاء به تصویر کشیده شده اسلحه و وسایل کارهای اداری و همچنین غذا بودند. تابوت های زنان آینه ها، صندل ها و کوزه های حاوی غذا و نوشیدنی را نشان می داد. در اواخر سلسله دوازدهم، تغییرات قابل توجهی در مراسم خاکسپاری رخ داد که شاید منعکس کننده تغییر و تحول در دستگاه سیاسی - اداری بود که توسط پادشاه سنوسرت سوم (۱۸۳۶–۱۸۱۸ قبل از میلاد) وضع شد. اسکراب های قلبی و مجسمه هایی که به شکل مومیایی شکل می گرفتند، در اغلب در خاکسپاری ها گنجانده می شدند، با گذشت زمان تزئین تابوت ساده شد. سلسله سیزدهم شاهد تغییر دیگری در تزئینات مقبره و تابوت بود. نقوش مختلفی در شمال و جنوب مصر یافت شد که بازتابی از قدرت غیرمتمرکز دولت در آن زمان بود. همچنین افزایش قابل توجهی در تعداد خاکسپاری ها در یک مقبره وجود داشت که در دوره های قبلی اتفاق نادری بود. به نظر می رسد استفاده مجدد از یک مقبره توسط یک خانواده در طول نسل ها زمانی رخ داده است که ثروت به طور عادلانه توزیع شده است. دوره دوم میانی: آغاز خاکسپاری افراد خارجی و غیر مصری. مقبره های شناخته شده از دوره میانی دوم حضور غیرمصری هایی را که در این کشور دفن
شده اند نشان می دهد. در شمال مصر، گورهای مرتبط با هیکسوس ها، قوم سامی غربی که بر قسمتی از دلتای نیل حکومت می کنند، شامل سازه های خشتی کوچک حاوی جسد، ظروف سفالی، خنجر در گور مردان و اغلب یک دفن الاغ در نزدیکی بود. گورهای ساده دایره ای شکل در مناطق مختلف کشور گمان می رود که متعلق به سربازان نوبیایی باشد. چنین گورهایی منعکس کننده آداب و رسوم بسیار باستانی هستند. مقبره های سربازان نوبیایی دارای گودال های کم عمق و مدور، جسد جمع شده و گذاشتن غذا در کوزه های خیلی کوچک هستند. گنجاندن گاه به گاه وسایل مصری قابل شناسایی از دوره دوم میانی تنها دلایلی هایی را ارائه می دهد که این تدفین ها را از تدفین های قبل از سلسله و حتی قبل از آن متمایز می کند. پادشاهی نوین: ظهور وسایل جدید در مقبره. اکثر مقبره های مقامات بلندپایه، در پادشاهی نوین اتاق های سنگی تراش خورده بودند. پادشاهان در مقبره های چند اتاقه و تراشیده شده در دره پادشاهان دفن می شدند و دیگر در اهرام دفن نمی شدند. کاهنان در معابد سنگی که در کرانه غربی رود نیل در مقابل تبس ساخته شده بودند، آیین تشییع جنازه را برای آنها برگزار می کردند. از شواهد موجود، به نظر می رسد که س
لسله هجدهم آخرین دوره ای است که در آن مصری ها اشیاء متعددی را که در زندگی روزمره خود استفاده می کردند را در مقبره های خود قرار می دادند. در آغاز در سلسله نوزدهم، مقبره ها حاوی وسایل کمتری از زندگی روزمره بودند و شامل اشیایی بودند که مخصوص دنیای بعدی ساخته شده بودند؛ بنابراین، در دوران گذر از سلسله هجدهم به سلسله نوزدهم، خط جدایی کننده ای را در برگزاری آیین های خاکسپاری مصریان تشکیل داد: سلسله هجدهم آداب و رسوم گذشته های نزدیک خود را اجرا می کردند، در حالی که سلسله نوزدهم آداب و رسوم جدیدی را اجرا می کرد. افراد بلند مرتبه در سلسله هجدهم، اثاثیه و لباس و سایر وسایل را در مقبره های خود قرار می دادند، اشیایی که بدون شک در طول زندگی روی زمین از آنها استفاده می کردند. از جمله این وسایل می توان به تخت، صندلی، چهارپایه، صندل چرمی، جواهرات، آلات موسیقی و صندوق های چوبی اشاره کرد که در این مقبره ها وجود داشت؛ در حالیکه بسیاری از مردم فقیر چیزی فراتر از سلاح و لوازم آرایشی را در مقبره خود قرار نمی دادند. هیچ مقبره افراد بلند پایهٔ شناخته شده نیست که از دوره پادشاهی نوین غارت نشده، باقی مانده باشد. در آن دوره، هنرمندان و
نقاشان، مقبره های متعلق به افراد بلندپایه را با صحنه های بیشتری از رویدادهای مذهبی تزئین می کردند، نه صحنه های روزمره و زندگی شبانه روزی که از زمان پادشاهی قدیم رایج بود. تصاویر مراسم تشییع جنازه، تقدیس و پرستش خدایان و حتی ترسیم صحنه های جهان پس از مرگ از موضوعاتی بود که در تزئینات مقبره افراد رده بالا به کار می رفت. اکثر اشیاء یافت شده در مقبره های دوره پادشاهی نوین برای زندگی پس از مرگ ساخته شده اند. دوره سوم میانی پادشاهی. اگرچه ساختار سیاسی پادشاهی جدید در پایان سلسله بیستم فروپاشید، اکثریت خاکسپاریها در سلسله بیست و یکم مستقیماً منعکس کننده تحولات دوره قبلی است. در آغاز آن زمان، نقوش برجسته شبیه آثار دوره پادشاهی نوین بود. تنها در پایان دوره سوم میانی، شیوه های تدفین جدید دوره جدید دیده شد. از مقبره های آن دوره اطلاعات کمی در دست است. به نظر می رسد که فقدان تزیینات در مقبره ها سبب شده که مصری ها توجه شان را به تزئینات بسیار دقیق تر تابوت ها متمرکز کنند. اثاثیه قبرهای باقی مانده از آن دوره نشان می دهد که اوشابتی های ارزان قیمتی برای همه ساخته شود، حتی زمانی که صاحب آن ملکه یا شاهزاده خانم بوده باشد. اوا
خر دوره پادشاهی مصر: بازگشت به سنت ها. در خاکسپاری های دوره متأخر می توان از مقبره های معبد مانند در مقیاس بزرگ که برای مقامات بلندپایه غیر سلطنتی برای اولین بار ساخته شده بود، نام برد؛ اما اکثر مقابر در این دوره در چاله هایی فرورفته در کف دشت شنی بوده اند. روی تابوت ها همچنان متون و طلسم ها و صحنه های مذهبی دیده می شد. اوشابتی ها برای همه طبقات جامعه استفاده می شوند. کوزه های کانوپیک، اگرچه اغلب غیر کاربردی بودند، همچنان در این دوره استفاده می شدند. یک مجسمه چوبی از اوزیریس یا از خدایان دیگر همراه با اسکراب ها، وسایل طلایی و طلسم های چشم هوروس در مقبره ها قرار داده می شد. دوره رومی: تأثیرات فرهنگ روم باستان. رومیان باستان مصر را در سال ۳۰ قبل از میلاد فتح کردند و به حکومت آخرین و مشهورترین عضو سلسله بطلمیوسی، کلئوپاترا هفتم پایان دادند. در طول حکومت روم، یک سبک خاکسپاری ترکیبی ایجاد شد که عناصر مصری و رومی را در بر می گرفت. برخی از افراد مومیایی شده و در باندهای کتان پیچیده شدند. قسمت جلوی مومیایی اغلب با مجموعه ای از نمادهای سنتی مصر نقاشی می شد. ماسک های مومیایی، به سبک سنتی مصری یا رومی، ممکن بود به مومیا
یی ها اضافه شود. در برخی موارد از صفحات برگ مانند طلایی که روی چشم ها و زبان قرار می گرفتند استفاده می شد. آیین های مربوط به مومیایی کردن تا حد زیادی در قرن پنجم پس از میلاد به پایان رسید و اعمال باقی مانده با فتح مصر توسط اعراب مسلمان در سال ۶۴۱ پایان یافت. مراسم تشییع جنازه. مورخان یونانی مانند هرودوت (قرن ۵ قبل از میلاد) و دیودوروس سیکولوس (قرن ۱ قبل از میلاد) کامل ترین شواهد باقی مانده را از نحوه برخورد مصریان باستان با حفظ اجساد ارائه می دهند. قبل از مومیایی کردن، برای تشییع جنازه و همچنین برای تأخیر یا جلوگیری از پوسیدگی، عزاداران، مخصوصاً اگر متوفی دارای مقام بالایی بود، صورت خود را با گل می پوشاندند و در حالی که بر سینه می زدند، در شهر رژه می رفتند. اگر همسر مردی می مرد، تا سه یا چهار روز نگذشته بود، جسد او را مومیایی نمی کردند، زیرا این امر مانع از سوء استفاده از جسد می شد. در صورتی که شخصی در رودخانه نیل غرق می شد یا مورد حمله قرار می گرفت، بلافاصله بدن او را مومیایی می کردند؛ بدن او به صورت مقدس و با دقت مومیایی می شد. این نوع مرگ به عنوان مورد احترام تلقی می شد و فقط کاهن ها مجاز بودند که بدن شخص
را لمس کنند. پس از مومیایی کردن، خانواده شخص متوفی مراسم شب زنده داری را انجام می دادند و عزاداری می کردند. به طور معمول، در مراسم تشییع جنازه گاوهایی بود که تابوت را در یک کالسکه ای بدون چرخ می کشیدند، که در کنار و پشت آن دوستان و خانواده آن کالسکه را همراهی و دنبال می کردند. در طول راهپیمایی، کاهن عود می سوزاند و در مقابل جسد شیر می ریخت. به محض ورود به مقبره و شروع حیات در زندگی بعدی، کاهن مراسم دهان باز کردن را برای متوفی انجام داد. سر متوفی به سمت جنوب چرخانده می شد. انجام آیین باز کردن دهان جسد توسط کاهنان برای این بود که فرد بتواند در قضاوت بعد از مرگ خود حرف بزند و از خود دفاع کند. سپس اجناس و وسایل را در پایان مراسم به متوفی تقدیم می کردند. مومیایی کردن. توضیح کلی مومیایی کردن. اگر متوفی می خواست که در زندگی پس از مرگ ای برای او وجود داشته باشد، حفظ جسدش برای او بسیار مهم بود. در فرهنگ مصر باستان روح، (که کا هم نامیده می شود) که در واقع منشأ و مبدآ حیات و زندگی است، پس از مرگ فرد، از بدن خارج می شود. تنها در صورتی روح (کا) به بدن بر می گردد که شخص به طرز صحیحی جسدش حفظ شود و مومیایی شود تا تولد دوبار
ه برای او صورت می گیرد. مومیایی کنندگان، جسد را پس از مرگ از خانواده متوفی دریافت کردند و به روشی دقیق، آن را برای مومیایی کردن آماده کردند. خانواده و دوستان متوفی بر حسب میزان پولی که داشتند، می توانستند در ازای پول بیشتر، امکانات و مقبره بهتری را انتخاب کنند، مشابه روندی که در قبرستان های امروزی انجام می شود. سپس مومیایی کنندگان جسد را تا ایبو که در زبان مصری به معنای «محل شستشو (غسالخانه)» بود می بردند؛ ایبو خیمه ای بود که جسد را در آن می شستند، همراهی کردند. گاهی اوقات به آنجا "پِر نِفِر" هم می گفتند که به معنای خانه زیبایی بود. مراحل مومیایی کردن. برای اینکه فرد متوفی بتواند تا ابد زندگی کند و در مقابل اوزیریس قرار گیرد و در دادگاه خدایان شرکت کند، باید بدنش با مومیایی کردن حفظ می شد تا روح بتواند به جسدش ملحق شود و از زندگی پس از مرگ لذت ببرد. در فرایند اصلی مومیایی کردن، بدن با از دست دادن آب میان بافتی که برای انجام این کار از ناترون که نوعی نمک طبیعی موجود در وادی ناترون بود، حفظ می شد. بدن از هرگونه مایعی تخلیه شد و بدن همراه پوست، مو و ماهیچه ها حفظ شد. در طی این فرایند، کاهنان ویژه ای به عنوان موم