Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
متیاز از کارلوس ساینز جونیور در رتبه سوم، پیشتاز جدول قهرمانی رانندگان بود. ردبول ریسینگ نیز با ۱۷ امتیاز بیشتر از فراری و مرسدس با ۲۸ امتیاز پیشتاز قهرمان سازندگان بود. شرکت کنندگان. رانندگان و تیم ها در ابتدا همان ترکیب اولیه فصل بودند. اما اولیور برمن راننده ذخیره و مسابقات قهرمانی فرمول ۲ فراری، از سومین جلسه تمرین آزاد، پس از تشخیص آپاندیسیت و انصراف ساینز برای انجام عمل جراحی، جایگزین کارلوس ساینز جونیور در این مسابقه شد. برمن اولین حضور خود را در فرمول یک در این مسابقه انجام داد. انتخاب تایر. کمپانی تأمین کننده لاستیک، پیرلی ترکیبات تایرهای C2، C3 و C4 (سه لاستیک میانی در محدوده خود) را به ترتیب برای استفاده تیم ها در این رویداد، سخت، متوسط و نرم آورده بود. تمرین. سه جلسه تمرین آزاد برای این رویداد برگزار شد. اولین جلسه تمرین در ۷ مارس ۲۰۲۴، در ساعت ۱۶:۳۰ به وقت محلی () برگزار شد و ماکس فرستاپن از ردبول ریسینگ پیش از فرناندو آلونسو از استون مارتین و هم تیمی خود، سرجیو پرز در صدر جدول قرار گرفت. دومین جلسه تمرین آزاد در همان روز در ساعت ۲۰:۰۰ به وقت محلی برنامه ریزی شده بود، اما با ۱۰ دقیقه تأخیر به دلی
ل بررسی پیچ ها انجام شد. آلونسو پیش از جورج راسل از مرسدس و ورشتاپن پیشتاز این تمرین بود. سومین جلسه تمرین آزاد در ۸ مارس ۲۰۲۴ در ساعت ۱۶:۳۰ به وقت محلی برگزار شد و ورشتاپن پیش از چارلز لکلرک از تیم فراری و پرز هم تیمی ورشتاپن در صدر قرار گرفت. این جلسه پس از اینکه گوانیو ژو راننده تیم ساوبر کنترل ماشین خود را از دست داد و با موانع برخورد کرد با پرچم قرمز مواجه شد، اما پس از انجام تعمیرات لازم در موانع از سر گرفته شد. تعیین خط. مقدماتی در ۸ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۲۰:۰۰ به وقت محلی () برگزار شد. مسابقه. این مسابقه در ۹ مارس ۲۰۲۴ در ساعت ۲۰:۰۰ به وقت محلی () برگزار شد و به مدت ۵۰ دور ادامه یافت. گزارش مسابقه. کوین مگنوسن از تیم فرمول یک هاس ۲۰ ثانیه پنالتی دریافت کرد. یکی از این ها پنالتی ۱۰ ثانیه ای برای برخورد با الکساندر آلبون و پنالتی ۱۰ ثانیه ای دیگر برای سبقت گرفتن از یوکی سونودا در خارج از مسیر بود. تیم با علم به اینکه بعید است در امتیازات به پایان برسد، تیم به او دستور داد که در قسمت های سبقت گیری پیست به روی دفاع تمرکز کند و در قسمت های باریک پیست تا حد ممکن آهسته رانندگی کند. با حمایت مگنوسن از رانندگان پشت
سر، هم تیمی او نیکو هولکنبرگ با موفقیت در جایگاه دهم قرار گرفت و اولین امتیاز خود و هاس در فصل را به دست آورد.
یاکوب کامینسکی (؛ زادهٔ ۲۰ مه ۱۹۷۹) بازیگر اهل لهستان است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "جهان به روایت خانواده کیپسکی"، "در خوشی و سختی"، "عشق اول"، "رنگ های خوشبختی"، "پیمان ورشو"، "کمیسر آلکس"، "فرصت دوباره"، "قانون حقیقی"، "۱۹۳۹ نبرد وسترپلاته"، "من یک قاتلم"، "یوما" و "رز کوچک" اشاره نمود.
چسواف لاسوتا (؛ ؛ ۸ اوت ۱۹۳۲–۲۸ سپتامبر ۲۰۲۱) بازیگر اهل لهستان بود. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "صفر-هفت، به گوشم"، "خیابان فرعی ۴"، "خانه"، "طایفه"، "حوزه استحفاظی ۱۳"، "جهان به روایت خانواده کیپسکی"، "در خوشی و سختی"، "کارآگاهان جنایی"، "با آتش و شمشیر (سریال)"، "با آتش و شمشیر (فیلم سینمایی)"، "شور"، "از دوشنبه ها بیزارم"، "یاروسواف دومبروفسکی" و "شیطان در کلاس هفتم" اشاره نمود.
فرآیندهای زیست شناختی آن دسته از فرآیندهایی هستند که برای زندگی یک جاندار زنده ضروری هستند و ظرفیت های آن را برای تعامل با محیط خود شکل می دهند. فرآیندهای زیست شناختی از بسیاری از واکنش های شیمیایی یا رویدادهای دیگری که در تداوم و تغییر شکل های زندگی دخیل هستند، ساخته می شوند. تنظیم فرآیندهای زیست شناختی زمانی رخ می دهد که هر فرآیندی در فرکانس، سرعت یا وسعت آن تعدیل شود. فرآیندهای زیست شناختی با ابزارهای زیادی تنظیم می شوند. نمونه هایی شامل کنترل بیان ژن، اصلاح پروتئین یا برهم کنش با یک پروتئین یا مولکول بستر است.
آگاتا کلیمچاک-کواکوفسکا (؛ زادهٔ ۲ اکتبر ۱۹۸۹) بازیگر تئاتر، تلویزیون و رادیو، آموزگار، خواننده، طراح صحنه، طراح لباس، کارگردان نمایش و نویسنده تئاتر موزیکال اهل لهستان است. وی در سال های ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۳ رئیس «بنیاد رومن کواکوفسکی» بود و در حال حاضر مدیر مرکز فرهنگی کیلچه است. وی دانش آموختهٔ رشتهٔ بازیگری نمایشی و آواز در آکادمی ملی هنرهای نمایشی آ.س.ت. در کراکوف و همچنین رشتهٔ مدیریت فرهنگی در دانشگاه ورشو است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "یولیا" اشاره نمود.
پائولا مارچینیاک (؛ زادهٔ ۱۷ ژانویه ۱۹۸۸) بازیگر، مدل، مجری تلویزیون و خواننده اهل لهستان است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "پیت بول"، "ورای تخت جراحی"، "عشق اول"، "پزشکان"، "دوستان" و "در خیابان سپولنی" اشاره نمود.
یولیا خاتیس (؛ زادهٔ ۲۶ سپتامبر ۱۹۹۶) بازیگر اهل لهستان است. وی فارغ التحصیل مدرسه ملی فیلم ووچ است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "پرستار کودک"، "دهن به دهن"، "در خوشی و سختی"، "در خیابان سپولنی" و "بایگان" اشاره نمود.
پادشاه سونگ ، (سلطنت: ۵۲۳~۵۵۴ میلادی)؛ بیست و ششمین پادشاه بکجه یکی از سه پادشاهی کره بود. او پسر پادشاه موریونگ بیست و پنجمین پادشاه بکجه بود و وی درسال ۵۳۸ میلادی نام بکجه را رسماً به بویو جنوبی تغییر داد و بیشتر به دلیل تبدیل بودیسم به دین دولتی و انتقال پایتخت به شهر سابی شهرت دارد. مرگ او سرانجام به دست متحدش شاه شیلا، جین هئونگ که به او خیانت کرد رُخ داد. (نام سونگ؛ ) به عنوان «"مقدس"» ترجمه می شود. روابط خارجی و مذهب بودا. پادشاه سونگ به عنوان حامی بزرگ بودیسم در کره شناخته می شد و معابد زیادی ساخت و از کشیشان استقبال کرد که متون بودایی را مستقیماً از هند می آوردند. درسال ۵۲۸ میلادی، پادشاهی بکجه رسماً بودیسم را به عنوان دین دولتی خود پذیرفت. او روابط دیپلماتیک کشورش را با دودمان لیانگ چین و همچنین پادشاهی وا حفظ کرد. او درسال های ۵۳۴ و ۶۴۱ میلادی سفیرانی را به لیانگ فرستاد و در نوبت دوم از صنعتگران و همچنین آثار مختلف بودایی و یک معلم درخواست کرد. با توجه به سوابق چینی، همه این درخواست ها پذیرفته شد. سفیران بعدی درسال ۵۴۸ میلادی فرستاده شد، اما پایتخت لیانگ در دست یک شورشی «هو جینگ» بود، که آنها را به
دلیل افسوس خوردن از سقوط پایتخت به زندان انداخت. او به خاطر فرستادن سفیرانی شامل نوریساچیگیه () درسال ۵۳۸ میلادی به ژاپن اعتبار دارد که تصویری از شاکیامونی و چندین سوترا را به دربار ژاپن آورد. این به طور سنتی معرفی رسمی بودیسم به ژاپن در نظر گرفته شرح این موضوع در گانگوجی گاران انگی آمده است. او درسال ۵۲۹ میلادی در یک کنفرانس بودایی در آرا گایا(安罗会议) شرکت کرد. کنفرانس های سابی(肆貘会议) درسال های ۵۴۱ و ۵۴۴ میلادی در پایتخت سابی برگزار شد. جابجایی پایتخت. درسال ۵۳۸ میلادی، او پایتخت را از اونگجین (گونگجوی امروزی) به سمت جنوب به سابی (شهرستان بویو امروزی)، در کنار رودخانه گوم منتقل کرد. برخلاف انتقال پیشین پایتخت از هان سونگ به اونگجین، که توسط فشار نظامی گوگوریو انجام شد، حرکت به سمت سابی توسط پادشاه برای تقویت قدرت سلطنتی، با کمک حمایت سیاسی «قبیله سا» ساکن در سابی انجام شد. او اداره کشور را به طور کامل سازماندهی کرد تا کنترل مرکزی را تقویت کند و با قدرت سیاسی قبایل نجیب زاده مقابله کند. او نام کشور را به «بویو جنوبی» تغییر داد تا بر ارتباط باستانی با بویو تأکید کند. نبرد میان سه پادشاهی. بکجه یک سده اتحاد با هم
سایه خود شیلا را حفظ کرده بود تا تهدیدهای امپراتوری گوگوریو را کم کند. با کمک شیلا و کنفدراسیون گایا، پادشاه سونگ یک جنگ طولانی را برای بازپس گیری دره رودخانه هان، در نزدیکی پایتخت پیشین بکجه که درسال ۴۷۵ میلادی گوگوریو ضمیمه شده بود، رهبری کرد. بکجه پایتخت پیشین خود را درسال ۵۵۱ میلادی بازپس گرفت. این جنگ درسال ۵۵۳ میلادی با پیروزی در یک سری از حملات پرهزینه به استحکامات گوگوریو به اوج خود رسید. با این حال، طبق توافقی محرمانه با گوگوریو، نیروهای شیلایی که به بهانه کمک وارد ارتش شدند، به ارتش خسته بکجه حمله کردند و تمام دره رودخانه هان را در اختیار گرفتند. پادشاه سونگ که از این خیانت خشمگین شده بود، سال بعد حمله تلافی جویانه ای را علیه مرز غربی شیلا آغاز کرد. این حمله توسط ولیعهد (پادشاه ویدوک) رهبری شد و کنفدراسیون گایا به آن پیوست. اما پادشاه سونگ و ۳۰٫۰۰۰ سرباز بکجه در این نبرد فاجعه بار کشته شدند. این شکست منجر به فرسایش چشمگیر قدرت سلطنتی بکجه شد. میراث. با توجه به شوگشو (聖冏抄)، مجموعه ای از سوابق تاریخی و سنت های باستانی در مورد شاهزاده ژاپنی نایب السلطنه شوتوکو تایشی، «گوزه کانون» مجسمه ای است که نمادی
از پادشاه سونگ است که به دستور پادشاه ویدوک حک شده است. این کتاب توسط یک راهب ژاپنی، «شوگی» هفتمین پدرسالار فرقه جودو نوشته شده است. مجسمه ای که در اصل از بکجه به ژاپن آمده بود و در معبد ژاپنی هوریو-جی نگهداری می شد. ارنست فنولوزا محقق آمریکایی فرهنگ های آسیا، «گوزه کانون» را که در هوریو–جی به همراه معبد تاماموشی کشف کرد، به عنوان «دو بنای بزرگ قرن ششم هنر کره ای» توصیف می کند. نویسندگان کتاب «تاریخ کمبریج ژاپن» از آن به عنوان یکی از «آثار بزرگ هنر آسوکا که توسط کشیشان خارجی خلق شده و به عنوان گنجینه ملی ژاپن نگهداری می شود» یاد می کنند. پسر سوم پادشاه سونگژ ولیعهد ایمسونگ (임성태자)، پس از کشته شدن پدرش، از طریق تایوان به ژاپن رفت. ولیعهد ایمسونگ به خاطر ایفای نقش کلیدی در تشکیل دولت اولیه ژاپن اعتبار دارد. به دلیل اختلافات تاریخی، اکنون اکثر محققان می گویند که او باید پسر پادشاه ویدوک باشد.
زنگ ایستگاه اکی ری، زنگ هایی از مس قرمز بودند که توسط دولت مرکزی یا ادارات دولتی استان های محلی برای مقام های مسافرتی یا پیام رسان معروف به «اکیشی» (ekishi (駅使 صادر می شد. که به عنوان مدرک هویت عمل می کرد، آنها به آنها اجازه دادند اسب و نیروی کار در ایستگاه های پست تهیه کنند. هر کدام بین پنج تا بیست اسب پیام رسان بسته به درجه گوکی شیچیدو ارائه می دهند. بسته به رتبه فرستاده، زنگ ها با تعدادی بریدگی مشخص می شدند که تعداد اسب هایی را که می توان درخواست کرد، تنظیم می کرد. یک شاهزاده خون سلطنتی درجه اول ده اسب دریافت می کند. در اعزام های فوری، اکیشی با زنگ ها سوار می شد تا بتواند در هر زمانی از روز یا شب بدون معطلی اسب ها را عوض کند. این ناقوس ها همچنین به عنوان زنگ های پست جاده ("اکیرو نو سوزو") یا زنگ های پایدار ("اومایا نو سوزو") شناخته می شدند. این سیستم در قانون تایهو تأسیس شد. از سال ۷۰۱ و تا پایان قرن دوازدهم یا پایان دوره هی آن استفاده می شد که همراه با نابودی دولت متمرکز از بین رفت.
آر۱۳۶سی () ستاره ای است که در ابر خوشه ستاره ای آر۱۳۶ قرار دارد، گره محکمی از ستارگان در مرکز ان جی سی ۲۰۷۰، خوشه ای باز با ۴۵۰٬۰۰۰ جرم خورشیدی و حاوی ۱۰٬۰۰۰ ستاره است. این ستاره با ۱۴۲ جرم خورشیدی و ۳٫۸ میلیون سال نوری فاصله، یکی از پرجرم ترین ستارگان شناخته شده و یکی از درخشان ترین، همراه با یکی از داغ ترین ها، با گرمای بیش از ۴۰٬۰۰۰ کلوین است. "آر۱۳۶سی" نخستین بار توسط Feitzinger در سال ۱۹۸۰ و همراه با آر۱۳۶ای۱ و آر۱۳۶بی شناسایی و نامگذاری شد. ویژگی ها. "آر۱۳۶سی" یک ستارهٔ ولف–رایه از نوع طیفی (WN5h) و با دمای بالای ۴۲٬۱۷۰ کلوین است که آن را به یکی از داغ ترین ستاره های شناخته شده تبدیل می کند. این یکی از پرجرم ترین ستارگان نیز شناخته شده و با جرم خورشیدی ۱۴۲ یکی از درخشاترین ستاره های شناخته شده، با درخشندگی ۳٫۸ میلیون برابر خورشید. درخشندگی فوق العاده توسط فرایند همجوشی چرخه سی ان او(CNO) در هسته داغ بسیار فشرده آن ایجاد می شود. "آر۱۳۶سی"، همان گونه که برای همهٔ ستارگان ولف–رایه معمول است، با بادهای ستاره ای قوی با سرعت بیش از ۲٬۰۰۰ کیلومتر بر ثانیه و نرخ از دست دادن جرم بیش از ۱۰–۵ جرم خورشیدی در سال، ج
رم خود را از دست داده است. به دلیل تشخیص انتشارهای پرتو ایکس سخت که نمونه باینری های بادی در حال برخورد است، به شدت مشکوک به دوتایی بودن آن می شود.
سایئو ()، عنوان اعضای زن مجرد دودمان یاماتو بود که از اواخر قرن هفتم تا قرن چهاردهم برای خدمت در معبد ایسه فرستاده می شدند. محل سکونت سایئو، سایکو (محوطه تاریخی) (斎宮)، حدود ۱۰ کیلومتر (۶٫۲ مایل) شمال غربی معبد ایسه بود. بقایای سایکو در شهر میوا، میئه، استان میه، ژاپن ژاپن واقع شده است.
هی نین ، یک گروه طرد شده در تاریخ ژاپن، به طور خاص دوره ادو بود. ترجمه مستقیم عبارت «هی نین» «غیر انسان» است. هی نین و اتا (穢多 (えた)) از پایین ترین طبقات اجتماعی در ژاپن باستان تشکیل شده بودند، اما بخشی از سلسله مراتب اجتماعی محسوب نمی شدند. هی نین ها مجبور به انجام فعالیت های سطح پایین مانند گدایی، اجرای خیابانی می شدند و جسد افرادی که اعدام شده بودند را به خاک می سپردند. اتا مستقیماً به «آلوده ها» ترجمه می شود و با طبقه اجتماعی هینین پیوند نزدیکی داشت. هر دو عبارت برای کسانی که از جامعه جدا هستند با چند تفاوت جزئی بین آنها استفاده شد. شغل کسانی که اتا نامیده می شدند، بیشتر پوست کندن حیوانات و دباغی بود. این مشاغل به دلیل اعمال مذهبی سنگین بودیسم و شینتو در ادو ژاپن با گناه همراه بود، بنابراین کسانی که این مشاغل را انجام می دادند پر از گناه و بنابراین "آلوده" تلقی می شدند.
شهرک خارجی نشین ، یک منطقه ویژه در یک بندر پیمانی بود که توسط دولت ژاپن در نیمه دوم قرن نوزدهم تعیین شد تا به خارجی ها اجازه زندگی و کار بدهد. پس از بازدیدهای متیو سی. پری در ۱۸۵۳ و ۱۸۵۴، ژاپن وارد دوره انتقال سریع اجتماعی و اقتصادی از یک جامعه بسته و فئودالیستی به یک دولت ملی تجاری بازتر و مدرن شد. ژاپن اولین بار پس از امضای عهدنامه کاناگاوا با ایالات متحده در سال ۱۸۵۴، دو بندر را برای اجازه تجارت خارجی، شیمودا، شیزوئوکا و هاکوداته افتتاح کرد. سپس پنج بندر دیگر را در معاهده تعیین کرد. ۱۸۵۸ با امضای عهدنامه دوستی و تجارت بین ایالات متحده آمریکا و ژاپن ،بندر یوکوهاما، بندر کوبه، ناگاساکی، اوساکا، و نیگاتا نیز اضافه شد. قراردادهای تجاری امضا شده با ایالات متحده به سرعت با قراردادهای مشابه با بریتانیا، هلند، روسیه و فرانسه دنبال شد. بندرها اجازه فراسرزمینی قانونی را برای شهروندان کشورهای معاهده می داد.
تنریوجی-بونه ، دو کشتی تجاری ژاپنی دودمان یوآن در سال ۱۳۴۲ بودند که به منظور تأمین بودجه برای ساخت تنریو-جی راه اندازی شدند. آنها توسط شوگون سالاری آشیکاگا تأیید شدند و به فرمان یک بازرگان هاکاتا-کو، فوکوئوکا به نام به شرط اهدای ۵۰۰۰ کانمون (معادل ۵٬۰۰۰٬۰۰۰ مون ژاپن (واحد پول)) به معبد صرف نظر از موفقیت تجاری این مأموریت راه اندازی شدند.
اسعد خلیل الشُقَیْری (۱۸۶۰ – فوریه ۱۹۴۰) عالم دینی و سیاستمدار عثمانی فلسطینی بود.از الازهر دانش آموخته شد. مفتی ارتش چهارم عثمانی در طول جنگ جهانی اول بود و قبل از آن، وی ریاست شورای حسابرسی شریعت را به دست گرفت. او یکی از افراد برجستهٔ حزب اتحاد و ترقی در امپراتوری عثمانی بود. از حامیان عثمانیان در برابر سرپرستی بریتانیا بود اما بعد او به صفوف مخالفت نشاشیبی ها پیوست و از برجسته ترین رهبران آن در فلسطین شمالی بود. زندگی و پیشه. او در سال ۱۸۶۰ در شهر عکا، ایالت صیدا، امپراتوری عثمانی، به دنیا آمد و تحصیلات ابتدایی خود را در آنجا گذراند. در سال ۱۸۷۵ به مصر رفت و به دروس مسجد الازهر در رواق شامی ها پیوست و مرتباً در حلقهٔ جمال الدین افغانی و حلقهٔ جانشین وی، محمد عبده حضور یافت. وی پس از پایان تحصیلات خود در الازهر به عکا بازگشت و به عنوان قاضی دادگاه شرع در روستای شفا عمرو منصوب شد. در سال ۱۹۰۴ به عنوان قاضی تحقیق (مستنطق) به شهر لاذقیه منتقل شد. یک سال بعد به استانبول سفر کرد و در آنجا با شیخ ابوالهدی صیادی آشنا شد که او را به عنوان یکی از دبیران کتابخانهٔ سلطان عبدالحمید منصوب کرد. سپس به ریاست دادگاه تجدید
نظر شرعی در آدانا منصوب شد. در آنجا با زنی ترک ازدواج کرد که از او سه فرزند به دنیا آورد. او به استانبول رفت وآمد داشت و در آنجا با زن ترک دیگری ازدواج کرد که پسرش احمد الشقیری را به دنیا آورد. سلطان عبدالحمید در اثر فعالیت سیاسی و ارتباط با برخی از رهبران اصلاحات از جمله عبدالحمید الزهراوی، از او ترسید و به همین دلیل دستور دستگیری و تبعید او به قلعهٔ تبنین در جنوب لبنان را صادر کرد. مقامات عثمانی او را دستگیر و تبعید کردند. پس از اعلام قانون اساسی عثمانی در سال ۱۹۰۸، او آزاد شد، به عکا بازگشت و خود را نامزد مجلس نمایندگان عثمانی کرد، پیروز شد و به استانبول به عنوان نمایندهٔ عکا بازگشت. در استانبول روابط خود را با اعضای حزب اتحاد و ترقی مانند احمد جمال پاشا و انور پاشا تجدید کرد و به یکی از ارکان آن تبدیل شد. به همراه شکری الحسینی در افتتاح شعبهٔ این حزب در بیت المقدس و تبلیغ برای آن در سراسر فلسطین کمک کرد. اسعد الشقیری یکی از برجسته ترین حامیان اندیشهٔ اسلامی عثمانی قبل از جنگ جهانی اول شد که با اندیشه های انجمن تمرکززدایی و استقلال و جدایی خواهی از امپراتوری عثمانی مبارزه می کرد. الشقیری بار دیگر در در سال
۱۹۱۲ به عنوان نماینده در مجلس سوم نمایندگان عثمانی انتخاب شد و تا سال ۱۹۱۴ در آن منصب ماند. در آن دوره، تمایل بسیاری برای دفاع از امپراتوری عثمانی از خود نشان داد. هنگامی که کنفرانس عمومی عرب در سال ۱۹۱۳ در پاریس برگزار شد، الشقیری در تأسیس یک حزب مخالف و حامی اندیشهٔ اسلامی شرکت کرد، او همچنین با هیئتی به نمایندگی از شام به استانبول سفر کرد تا وفاداری عرب ها به عثمانی را تأیید کند. زمانی که جنگ جهانی اول اعلام شد، الشقیری به مفتی لشکر چهارم منصوب شد و یکی از نزدیکان به فرماندهٔ آن، جمال پاشا السفاح بود. در آن دوره، او ریاست هیئت اسلامی عرب را بر عهده داشت که در سال ۱۹۱۵ از دمشق به استانبول رفتند تا وفاداری مردم شام به امپراتوری عثمانی را اعلام کنند. در طول جنگ جهانی اول، نام او با اعدام عرب های آزادی خواه فعال در انجمن های ملی و میهنی گره خورده بود، زیرا متهم شده بود که برخی از این افراد را به جمال السفاح معرفی کرده بود. او این اتهام را رد و از خود دفاع کرد، همان طور که پسرش احمد الشقیری و شهادت گروهی از علمای دمشق که در خاطرات جمال پاشا برای اثبات بی گناهی او به ثبت رسیده بودند. هنگامی که ارتش عثمانی از فل
سطین خارج شد، اسعد الشقیری به شهر آدانا در ترکیه پناه برد و چند ماهی در کنار خانوادهٔ همسرش ماند تا اوضاع آرام شود. او به حیفا نقل مکان کرد و در آنجا مقامات بریتانیایی به دلیل روابط دوستانه اش با مقامات ترکیه-عثمانی، او را به زندان ابوقیر در نزدیکی اسکندریه، مصر، منتقل کردند. او به مدت ۱۴ ماه دستگیر شده بود و سال ۱۹۲۱ به عکا بازگشت. برای چند ماه حضور خود را به فرماندار نظامی بریتانیا اثبات می کرد و این امر تا استقرار حکومت مدنی سرپرستی بریتانیا باقی ماند. در عکا به وعظ و ارشاد پرداخت. وقتی امین الحسینی ریاست مجلس اسلامی اعلا را بر عهده گرفت، الشقیری برای وی جایگاهی قائل نشد و به صفوف مخالفان پیوست. تا زمان سقوط امپراتوری عثمانی، او معتقد به عقاید اسلامی عثمانی بود و از آن دفاع می کرد و با جنبش ملی گرایی عرب مخالف بود. او چندین مقاله در روزنامه های گوناگون نوشت که مخالفت خود را با ناسیونالیسم عرب و سازمان های آن روشن می ساخت و تأکید کرد که در زمان امپراتوری عثمانی، عرب ها از حقوق برابری کامل برخوردار بودند. پس از تأسیس جمهوری ترکیه، الشقیری روابط دوستانه ای با کمال آتاتورک برقرار کرد و پس از جایگزینی حروف عربی
با حروف لاتین در زبان ترکی، جعبه هایی پر از کتاب های ارزشمند عربی کمیاب را به عنوان یادبود برای او فرستاد. پیوستن الشقیری به صفوف مخالفان تأثیر عمده ای در الجلیل و شمال فلسطین داشت، زیرا این بخش از فلسطین به یکی از قوی ترین سنگرهای مخالفان دو مجلس تبدیل شد و الشقیری از حزب ملی عربی و تشکل های انجمن های ملی اسلامی حمایت می کرد که مخالف کمیتهٔ اجرایی و مجلس اسلامی به ریاست آل حسینی بود. در اواخر دههٔ بیست میلادی، مخالفان بین خود تقسیم شدند و اسعد الشقیری سهم زیادی در تأسیس حزب لیبرال (به عربی:حزب الأحرار) در سال ۱۹۳۰ داشت. وقتی امین الحسینی خواستار برگزاری کنفرانس عمومی اسلامی در دسامبر ۱۹۳۱ شد، مخالفان بار دیگر برای تحریم کنفرانس و مبارزه با آن متحد شدند. مخالفان خواستار برگزاری کنفرانس دیگری در همان سال شدند که آن را «کنفرانس امت اسلامی فلسطین» در جریان برگزاری کنفرانس عمومی اسلامی نامیدند. اسعد الشقیری و راغب النشاشیبی رهبران این کنفرانس بودند. مخالفان در دههٔ سی تشدید شدند و رهبران آن خواهان تأسیس حزب دفاع ملی در دسامبر ۱۹۳۴ گشتند. الشقیری در کنفرانس این حزب در یافا سخنرانی کرد و به رهبری ملی حمله کرد. در
روزهای انقلاب که در سال ۱۹۳۶ آغاز شد، پسرش دکتر انور ترور شد و الشقیری مدت زیادی پس از مرگ پسرش نگذراند. او در سن ۸۰ سالگی در فوریهٔ ۱۹۴۰ در زادگاهش درگذشت و در قبرستان شیخ مبارک به خاک سپرده شد. الشقیری یادداشت ها و خاطره های نوشته بود که به برادرش قاسم الشقیری دیکته کرده بود. اما آنها تجدید نظر نشدند و تا نبرد عکا در سال ۱۹۴۸ پس از تأسیس اسرائیل به شکل دست نوشته باقی ماندند، تا اینکه کتابخانهٔ الشقیری غارت شد و آن یادداشت ها نیز گم شدند.
مشی ئوری اونا یا میشی موری اونا ، به معنای واقعی کلمه «زن غذاساز»، اصطلاح ژاپنی برای زنانی است که توسط مسافرخانه های «هاتاگو» در «شوکوبا» (ایستگاه های پست) در امتداد مسیرهای "کایدو (جاده)" در ژاپن در طول دوره ادو استخدام می شدند. آنها در ابتدا خدمتکارانی بودند که توسط مسافرخانه ها استخدام می شدند، اگرچه با افزایش رفت و آمد در امتداد «کایدو» و افزایش رقابت بین مسافرخانه ها، اغلب به تن فروشی مشغول بودند.
آدام دو کوستر (حدود ۱۵۸۶ میلادی در مچلن – ۴ مه ۱۶۴۳ در آنتورپ) نقاش فلاندری بود. او یکی از اعضای برجسته کاراواجیستی آنتورپ و پیرو نقاش مشهور ایتالیایی کاراواجو بود. او عمدتاً برای صحنه های ژانر خود با جلوه های قوی سایه روشن شناخته می شود. کوستر به دلیل ترجیحش به صحنه های دراماتیک با بهره گیری از ترکیب نور و تاریکی در آثارش، «"نقاش" شب ها» ( به انگلیسی : Painter of Nights) نامیده می شود.
کیلر () یک فیلم کمدی لهستانی به کارگردانی یولیوش ماخولسکی است که در سال ۱۹۹۷ منتشر شد. این فیلم داستان یک راننده تاکسی به نام «یژی کیلر» (با نام مستعار «یورِک») است که پلیس و همچنین مافیا، وی را با یک قاتل حرفه ای مزدور و بدنام اشتباه می گیرند.
شیمون مایفسکی (؛ زادهٔ ) روزنامه نگار، شومن، مجری تلویزیون و بازیگر اهل لهستان است. پدربزرگ او ایگناتسی ویسکانُفسکی، سروان ارتش میهنی بود. او توسط مادرش بزرگ شد. در دوران جوانی عضو گروه شانزدهم پیش آهنگان ورشو به نام زاویشای سیاه بود. او فارغ التحصیل دبیرستان شماره ۲۱ ورشو است. همچنین در مدرسهٔ پسادبیرستانی کارکنان خدمات اجتماعی تحصیل کرده است و از لحاظ تحصیلات، تکنسین دستگاه های استریلیزاسیون پزشکی با توانایی کار با دستگاه های استریلیزاسیون گازی و بخاری است. پس از پایان تحصیلات دبیرستانی، به گروه استودیو کینو پیوست و در آنجا به تمرین پانتومیم پرداخت. فعالیت حرفه ای اش در رسانه را در سال ۱۹۹۰ با کار در رادیو تازه تأسیس زِت آغاز کرد و به مدت ۱۵ سال آینده با اجرای برنامه هایی چون: «"مغز را حس کن"»، «"خودجوش"»، «"پخش زنده از دنور"»، «"شیمونیادا مایویدا"» و «"گروه شچپان"» با این رادیو همکاری داشت. در سال ۱۹۹۴ با حضور در تاک شوی «"شب با آلیتسیا"» در شبکهٔ تلویزیونی تلویزیا پولسکا، نخستین بار روی صفحهٔ تلویزیون ظاهر شد و در ادامه برای همین شبکه، اجرای برنامه هایی مانند «"کلمات برش دهنده و خم کننده"» و «"برنامه ای د
وستانه برای آدم های مهربان"» (هر دو در تلویزیا پولسکا ۲) را بر عهده گرفت. در سال های ۱۹۹۸ تا ۱۹۹۹ مجری برنامهٔ «"نمایش شیمون می گوید"» بود که برای کانال+ ساخته می شد. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "پرستار کودک" و "کیلر" اشاره نمود.
کوکوفو، پایتخت های تاریخی ولایت های ژاپن از دوره نارا تا دوره هی آن بودند. تاریخ. به عنوان بخشی از اصلاحات تایکا (۶۴۵)، که به دنبال هدف متمرکز کردن دولت به مانند مدل چینی ("ریتسوریو" بود، کوکوفو و همراه با آن دفتر کوکوشی جایگزین الگوی قدیمی تر "کونی نو میاتسوکو"، شد و در دهه ۶۶۰ توسعه یافت. «وامیو رویجوشو» (مجموعه نام های ژاپنی) متعلق به سال ۹۳۵ حاوی اولین فهرست مراکز استان ها و مکان آن ها است. مکان پایتخت های اولیه قرن هشتم و نهم به دست نیامده است. هنگامی که در طول دوره موروماچی، از قرن ۱۴ شروع شد، وظایف کوکوشی به طور فزاینده ای به فرمانداران یا پاسبان های نظامی ("شوگو"، دولت های استانی ("کوکوگا منتقل شد. ") و کوکوشی اهمیت خود را از دست دادند. سازمان. در مرکز کوکوفو، دولت استانی (کوکوگا) با دفاتر خود (اداری، کشاورزی، مالی، پلیس و نظامی، قضاوت) و مجموعه ساختمان رسمی کوکوشی، معروف به قرار داشتند. در اطراف، مدرسه استانی ("کوکوگاکو")، پادگان و انبارهای مالیاتی وجود داشت که به صورت نوعی پرداخت می شد. هنگامی که شوگو جایگزین کوکوشی شد، اداره آنها، گاهی در داخل یا نزدیک ساختمان های کوکوگا یافت می شد. در این موارد، ا
داره آنها به عنوان نیز نامیده می شد. با چیدمان مربع خود، کوکوفوها از پایتخت ژاپن، ابتدا فوجیوارا-کیو و سپس هی جوکیو پیروی کردند، که به نوبه خود از دودمان تانگ بزرگ الگوبرداری شدند. چانگ آن]]. اما به استثنای دازایفو (دولت) که دارای موقعیت ویژه و دیپلماتیک بود، این پایتخت ها نسبتاً کوچک بودند. به عنوان مثال، پایتخت ولایت سوئو مساحتی به وسعت ۱ کیلومتر مربع، مساحت ولایت بیزن 850 m×۸۵۰ متر را اشغال کرده است.
سایت یک اودای یاماموتو ، محوطه باستانی مردمان جومون در شهر سوتوگاهاما، آئوموری، استان آئوموری، در منطقه توهوکو شمال ژاپن. حفاری ها در سال ۱۹۹۸ چهل و شش سفال قطعه را کشف کردند که قدمت آن ها به ۱۴۵۰۰ سال قبل از میلاد می رسد (حدود ۱۶۵۰۰ پیش از امروز). این موضوع این اشیا را در میان قدیمی ترین سفال های شناخته شده در حال حاضر قرار می دهد.
ووجیمیش آدامسکی (؛ ؛ زادهٔ ۱۷ اکتبر ۱۹۵۳) بازیگر اهل لهستان است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "به دور از جاده"، "خودِ زندگی"، "عشق اول"، "تنها عشق"، "در خیابان سپولنی"، "حالا یا هرگز!"، "در خوشی و سختی"، "ع چون عشق"، "دهن به دهن"، "یک راست به دل"، "کمیسر آلکس"، "پدر متیو"، "رنگ های خوشبختی"، "تاج پادشاهان"، "قانون حقیقی"، "پزشک قلابی" و "لهستان بازسازی شده" اشاره نمود.
پیتِر برایان هِگْسِت (؛ زادهٔ ۶ ژوئن ۱۹۸۰) مجری برنامه های تلویزیونی، نویسنده و کهنه سرباز ارتش است که از ۲۰۲۵ به عنوان بیست و نهمین وزیر دفاع ایالات متحده آمریکا در دومین دوره ریاست جمهوری دونالد ترامپ خدمت می کند. هگست از سال ۲۰۱۴ به عنوان تحلیل گر سیاسی در شبکه خبری فاکس نیوز فعالیت دارد و از سال ۲۰۱۷ تا ۲۰۲۴ میزبان مشترک "فاکس اند فرندز" بود. او پیش از این، ریاست دو سازمان «کهنه سربازان برای آزادی» (Vets for Freedom) و «کهنه سربازان دلواپسِ آمریکا» (Concerned Veterans for America) را بر عهده داشته است. این دو سازمان، از گروه های بانفوذ در حوزه سیاست گذاری های نظامی و امور مربوط به کهنه سربازان در آمریکا محسوب می شوند. هگست از همان دوران جوانی و تحصیل در دانشگاه پرینستون، به طور فعال در عرصه سیاست، به ویژه در جناح محافظه کار و حزب جمهوری خواه، نقش آفرینی کرده است. او در سال ۲۰۱۶، با حمایت قاطع از نامزدی دونالد ترامپ در انتخابات ریاست جمهوری، به عنوان یکی از متحدان نزدیک او شناخته شد و در طول اولین دوره ریاست جمهوری ترامپ، در جایگاه مشاور غیررسمی او فعالیت می کرد. گزارش ها حاکی از آن است که هگست در تصمیم تر