Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بهرام استرآبادی مشهور به بهرامِ داعی و بهرامِ قائد(؟ – ۵۲۲ ق/ ۱۱۲۸ م) داعی اسماعیلی نزاری در سوریه بود. او رهبری نزاریان سوری را حدود سال ۵۰۷ هجری قمری / ۱۱۱۳ میلادی پس از داعی ابوطاهر صائغ بر عهده گرفت. بهرام فارسی تبار بود که به فرمان الموت به سوریه آمد و در انتقال مرکز فعالیت های دعوت نزاریه از حلب به دمشق نقش داشت. هنگامی که بهرام در حدود سال ۵۲۰ ق / ۱۱۲۶ م آشکارا در دمشق ظاهر شد، فعالیت های دعوت نزاریه در جنوب سوریه به موفقیت چشم گیری دست یافته بود. او با تأسیس دارالدعوه ای در دمشق و اقامت در قلعه بانیاس، دعات را به مناطق مختلف گسیل داشت و در جذب شمار فزاینده ای از پیروان جدید موفق شد. با این حال، نزاریان در سال ۵۲۲ ق / ۱۱۲۸ م در نبردی در وادی التیم به دست برخی از قبایل محلی شکست خوردند و بهرام کشته شد. زندگی و پیشه. بهرام، برادرزادهٔ یکی از رهبران اسماعیلیان نزاری به نام ابوابراهیم اسدآبادی بود که در جریان کشتارهای اسماعیلیان نزاری به فرمان سلطان سلجوقی برکیارق در سال ۱۱۰۱ میلادی / ۴۹۴ هجری قمری در بغداد اعدام شد. اسدآبادی پیش از اعدام، فرستاده ای (نمایندهٔ رسمی/سفیر) از سوی برکیارق، سلطان سلجوقی، بود.
پس از اعدام پیشوای پیشین نزاریان، ابوطاهر صائغ، و ریشه کن شدن اسماعیلیان نزاری در حلب، بهرام به دستور قلعهٔ الموت به سوریه فرستاده شد تا پایگاه نزاریان را در آن منطقه گسترش دهد. به گزارش ابن القلانسی، که از منابع اصلی دربارهٔ حضور اسماعیلیان در دمشق است، بهرام فعالیت خود را به عنوان مبلغی مخفیانه در سراسر سوریه آغاز کرد و در خفا زندگی می کرد. قدرت نزاریان در حلب نیز از حدود سال ۱۱۲۳ م رو به افول نهاد، زمانی که امیر اَرتقی، بِلِک غازی، این شهر را تصرف کرد و در سال ۱۱۲۴ م، اسماعیلیان را از آنجا بیرون راند. بهرام بنا به توصیهٔ ایلغازی، شاهزادهٔ اَرتقی ماردین و از حامیانش، به جنوب سوریه روی آورد. او تلاش کرد پایگاهی در دمشق ایجاد کند که در آن زمان تحت حکومت طغتکین، فرمانروای سلسلهٔ بوریان، قرار داشت. در سال ۱۱۲۵ م، دمشق با تهدید صلیبی های فرانکی به رهبری بالدوین دوم اورشلیم مواجه بود و اسماعیلیانی از حمص و مناطق دیگر به ارتش تغتکین پیوستند تا در نبرد مرج الصفر با فرانک ها بجنگند. از این رو، تغتکین با روی باز از بهرام استقبال کرد. وزیر اعظم تغتکین، ابوعلی طاهر بن سعید المزدقانی، به نزاریان گرایش داشت و تغتکین را ت
رغیب کرد تا یک دارالدعوه در دمشق و نیز دژ مرزی بانیاس را در اختیار بهرام بگذارد. بهرام، دژ را بازسازی و تقویت کرد و آن را پایگاه اصلی خود ساخت، از آنجا حملات گسترده ای را ترتیب داد و احتمالاً مناطقی دیگر را نیز تصرف کرد. تا سال ۱۱۲۸ م، فعالیت های نزاریان چنان مخوف و پرنفوذ شده بود که به گفتهٔ ابن القلانسی «هیچ کس جرأت نمی کرد آشکارا درباره اش سخنی بگوید».در نتیجه، تغتکین نسبت به رابطه اش با بهرام دچار نگرانی شد. ابن القلانسی، المزدقانی را عامل این وضعیت می داند، در حالی که ابن اثیر تغتکین را مسئول آن معرفی کرده است. بهرام در سال ۱۱۲۸ م در جریان نبرد با قبایل محلی در منطقهٔ وادی التیم، در دامنه های غربی کوه حَرمون (جبل الشیخ)، در حین نبرد کشته شد. پس از مرگ او، حضور اسماعیلیان در دمشق رو به افول گذاشت. جانشین بهرام، داعی دیگری از تبار ایرانی به نام اسماعیل عجمی بود.
ساکای تاداتوشی ; – ) سامورایی، روجو و دایمیو در دوره ادو و رئیس شاخه ای از خاندان ساکای اهل ژاپن بود.
کوه های چیانشان (چینی: 千山) شاخه ای از کوه های چانگبای هستند که از استان جیلین در شرق شروع شده و از جنوب غربی تا شبه جزیره لیائودونگ استان لیائونینگ امتداد می یابند. این منطقه دارای حیوانات فراوانی می باشد که نمونه آن، تعداد زیاد خرس و گوزن این منطقه است. با فتح لیائودونگ توسط پادشاه گوانگ گه تو بزرگ، این شهر به قلمرو گوگوریو تبدیل شد و پس از آن، گوگوریو خط دفاعی لیائودونگ را با رودخانه لیائو در جلو و کوه های تیان شان در پشت آن تشکیل داد. این مکان میدان نبرد اصلی در جنگ گوگوریو-سوئی و جنگ گوگوریو-تانگ بود.
آفرینش خورشید، ماه و گیاهان (گاهی اوقات آفرینش خورشید و ماه) یکی از فرسکوهای نه صحنهٔ سفر پیدایش اثر میکل آنژ روی سقف کلیسای سیستین است. این نقاشی دومین صحنه از این نه صحنه است و روز سوم و چهارم روایت آفرینش را در یک قاب به تصویر می کشد. در سمت چپ نقاشی، خدا از "پشت" به تصویر کشیده شده است و دستش را به سمت بوته ای دراز کرده است که به دنیای گیاهان اشاره دارد. در سمت راست، خدا از "روبه رو" با دست راست خود به خورشید و با دست چپ خود به ماه کم نور اشاره می کند. چهرهٔ او بیانگر نیرویی است که برای آفرینش زیستگاه موجودات زنده لازم است. الگوهای انتزاعی پارچه بر حرکت هر دو تصویر خدا تأکید دارند. "آفرینش خورشید، ماه و گیاهان" بر روی تمبرهای پستی شهر واتیکان (شمارهٔ ۱۹۹۴) و هند (شمارهٔ ۱۹۷۵) نقش بسته است.
پسران لژیون () یک فیلم درام به کارگردانی جیمز پی. هوگان محصول سال ۱۹۳۸ کشور ایالات متحده آمریکا است. داستان. گروهی از پسران که به دنبال تشکیل یک اسکادران S.A.L. هستند، با مشکلاتی مواجه می شوند زیرا پدر یکی از پسران پس از جنگ جهانی اول به ناحق از خدمت معاف شده است، پدرش نمی تواند به لژیون آمریکا بپیوندد و در نتیجه پسر نیز نمی تواند به اسکادران بپیوندد.
نخستین لشکرکشی جانگسو به شیلا (۴۵۴–۴۶۸ میلادی)، اولین سری از اقدامات نظامی جانگسو، بیستمین امپراتور گوگوریو علیه پادشاهی شیلا بود که از سال ۴۵۴ تا ۴۶۸ میلادی صورت گرفت. پیش زمینه. شیلا از سال ۴۰۰ میلادی تحت نفوذ گوگوریو بود، در سال ۴۵۰ میلادی، سامجیک، فرماندار هاسلا در شیلا، یک فرماندار مرزی گوگوریو را کشت. این حادثه منجر به تنش در شبه جزیره کره گشت و به نبردهای مکرر در حوالی دژ سیلیگ (مرز شمالی شیلا) انجامید. شیلا به تنهایی توان مقابله با گوگوریو را نداشت و از این رو ائتلافی را با بکجه تشکیل داد تا در برابر گسترش جنوب گرایانه امپراتور جانگسو مقاومت کند، این ائتلاف بیش از ۱۰۰ سال به طول انجامید. پادشاه نولجی در سال ۴۵۴ میلادی روابط خود را با گوگوریو قطع کرد. این اقدام شیلا را از وضعیت تابعیت خارج کرد و به عنوان یک چالش مستقیم برای هژمونی گوگوریو در شبه جزیره کره تلقی شد. شرح نبرد. در سال ۴۵۴ میلادی امپراتور جانگسو بلافاصله پس از این جریانات در پاسخ با لشکری به مرز شمالی شیلا یورش برد. جز اشاره به حمله به مرز شمالی شیلا، جزئیات بیشتری در منابع ذکر نشده است. ۱۴ سال بعد یعنی در فوریهٔ ۴۶۸ میلادی، گوگوریو با یورش
نهایی خود موفق شد دژ استراتژیک سیلجیک را تصرف کند. در تاریخ سه پادشاهی آمده است که جانگسو شخصاً در این نبرد حضور داشت و ارتش منظم گوگوریو را همراه با حدود ۱۰٫۰۰۰ جنگجوی مالگال (مردمی از منچوری) رهبری کرد. لازم به ذکر است که شیلا در آن زمان با پادشاهی بکجه پیمان نظامی داشت و همین مسئله سبب خصومت شیلا با گوگوریو شد. این حمله منجر به تصرف نقاط استراتژیک هاسلا و دژ سیلجیک شد. این شهرها دروازه هایی به مناطق شرقی شیلا بودند و تصرف آن ها به گوگوریو امکان پیشروی بیشتر در این منطقه را می داد. این پیروزی، قلمرو گوگوریو را به بخش هایی از استان گانگ وون گسترش داد.
خانم های بازنشسته () فیلمی نوآر به کارگردانی چارلز ویدور محصول سال ۱۹۴۱ کشور ایالات متحده آمریکا است.
مقبره دو ستونی ( ) یک مقبره دو اتاقه است که قدمت آن به دوره گوگوریو برمی گردد. این شهر در نامپو ، کره شمالی واقع شده است. این بنا به دلیل نقاشی روی دیوار شمالی تالار پشتی، به عنوان گنجینه ملی کره شمالی ثبت شده است. این مقبره توسط ژاپنی ها در طول اشغال شبه جزیره کره کشف شد. در دادگاه بین المللی جنایات جنگی کره در ژوئن ۲۰۰۱، جمهوری دموکراتیک خلق کره ادعا کرد که نیروهای آمریکایی از این مقبره «برای حبس و شکنجه شهروندان بی گناه ما استفاده کرده اند، که در طی آن نقاشی های دیواری بی رحمانه تخریب شده اند».
هزار و یک شب () یک فیلم فانتزی به کارگردانی آلفرد گرین محصول سال ۱۹۴۵ کشور ایالات متحده آمریکا است. این فیلم نامزد جایزه اسکار بهترین طراحی صحنه و جایزه اسکار بهترین جلوه های تصویری شده است.
قلمرو ماروئوکا ، یک هان (ژاپن) تحت شوگون سالاری توکوگاوا در دوره ادو ژاپن بود. در قلعه ماروئوکا در شرق ولایت اچیزن در محله کنونی Maruoka امروزی ساکای، فوکوئی مستقر بود. در طول تاریخ خود توسط خاندان هوندا و متعاقباً توسط خاندان آریما اداره می شد.
تئاتر کاخ دروتنینگهلم () تالار اپرا واقع شده در کاخ دروتنینگهلم در استکهلم، سوئد است. این مکان یکی از اندک تئاترهای سدهٔ هجدهم میلادی در اروپا است که همچنان با ماشین ابزار اصلی خود مشغول به کار است. در حال حاضر، این تئاترِ احیا شده با تمرکز بر آثار هایدن، هندل، گلوک و موتسارت و تأکید بر اجرای اصیل، به عنوان یک تئاترِ جشنواره اپرای تابستانی، شهرت بین المللی فزاینده ای کسب کرده است. این تئاتر همچنین میزبان اجراهای مهمان از اپرای سلطنتی سوئد بوده است. تاریخچه. نخستین تئاتری که در مکان کنونی تئاتر دروتنینگهلم ساخته شد به امر ملکه لوئیسا اولریکا توسط استاد سازندهٔ آلمانی، گئورگ گرگنهوفر ساخته شد. تئاتر در سال ۱۷۵۴ بازگشایی شد و میزبان گروه تازه ای از بازیگران فرانسوی به نام گروه دو لوندل بود که یک سال پیش توسط دربار استخدام شده بودند و قرار بود تا سال ۱۷۷۱ از این تئاتر استفاده کنند. هنگامی که در تاریخ ۲۷ اوت ۱۷۶۲، تئاتر اصلی به هنگام یک اجرای اپرای خنده دار دچار آتش سوزی شد، ملکه لوئیسا اولریکا تصمیم به بازسازی تئاتر برای دربار کاخ دروتنینگهلم گرفت و ساخت خانهٔ اپرای جایگزین را به کارل فردریک آدلکرانتز دستور داد.
کار ساختمان در سال ۱۷۶۴ آغاز شد در پایان، شامل تئاتر و همچنین مجموعه ای از اتاق های کوچک تر در کنار تالار اصلی برای اسکان اعضای دربار که در کاخ اقامت نداشتند، از جمله آدلکرانتز، رئیس جشن ها، خدمتکاران اشرافی، بازیگران و کارکنان تئاتر و اشراف جوان، شد. ساختمانی که آدلکرانتز ساخت از چندین وجه به طور نامعمولی معمارانه بود. از همه مهم تر، با وجود اینکه تئاتر قصد داشت از سبک هنری کاخ ورسای تقلید کند، کمبود بودجهٔ خزانه داری سوئد سبکی بسیار پراکنده تر را ایجاب می کرد.
عمارت چینی () واقع شده در پارک کاخ دروتنینگهلم، یک عمارت سلطنتی چینی گرایانه است که در اصل میان سال ها ۱۷۵۳ و ۱۷۶۹ ساخته شد. این عمارت هم اکنون یکی از کاخ های سلطنتی سوئد و میراث جهانی یونسکو است. نخستین ساختمان. نخستین ساختمان، یک پاویون ساده با دو بال به سبک چینی بود. ساختمان ها در آرسنالسگاتان در استکهلم پیش ساخته شدند و سپس با فن کلبه های چوبی ساخته و با کشتی به دروتنینگهلم فرستاده شدند، سپس کار نهایی آنجا انجام شد. معماران احتمالاً کارل هورلمن و کارل یوهان کرونستد بودند. این قلعه کوچک که با عجله و مخفیانه ساخته شده بود، نتوانست آب و هوای سخت سوئد را تحمل کند. پس از ده سال، قاب چوبی شروع به پوسیدن کرد و پادشاه و ملکه به کارل فردریک آدلکرانتز مأموریت دادند تا یک غرفه جدید و بزرگتر از مواد بادوام تر بسازد. دومین ساختمان. سازه دوم و فعلی جایگزین عمارت چوبی قدیمی مربوط به سال ۱۷۵۳ شد. این بنا توسط کارل فردریک آدلکرانتز طراحی شده و ساخت آن در سال ۱۷۶۳ آغاز و در سال ۱۷۶۹ به پایان رسید.
اوتا سوکه موتو ; – ) سامورایی، دایمیو و روجو اهل ژاپن بود.
ماتسودایرا مونه آکیرا ; – ) سامورایی و روجو در دوره ادو اهل ژاپن بود. که بر قلمرو میازو حکومت می کرد. او تا ۱۱ نوامبر ۱۸۲۸ فرماندار اوساکا بود و پس از آن به سمت فرماندار کیوتو منتقل شد. این امر او را در زمان اعدام شش مسیحی در سال ۱۸۲۷، به بالاترین مقام شوگونی در اوساکا تبدیل کرد.
اوتا سوکه یوشی ؛ ۱۷۳۹ – ۱۷ مارس ۱۸۰۵) سامورایی و روجو در دوره ادو اهل ژاپن بود.
آنسگار (۷ سپتامبر ۸۰۱–۳ فوریه ۸۶۵) که همچنین با نام های آنسکار، آنسگار مقدس یا اُسکار نیز شناخته می شود، اسقف بزرگ هامبورگ-برمن در بخش شمالی فرانک خاوری بود. آنسگار به دلیل سفرهایش به عنوان «رسول شمال» شناخته می شود و اسقف نشین هامبورگ مأموریت تبلیغی برای آوردن مسیحیت به اروپای شمالی را دریافت کرد.
تانک سلیمان با نام رسمی «سلیمان ۴۰۲» توسط وزارت دفاع برای ارتش زمینی جمهوری اسلامی ایران ساخته شد. این تانک نوع ارتقاء یافته تانک ام۶۰ پاتون ایالات متحده آمریکا است؛ که بنابر گفته فرمانده نیروی زمینی ارتش، تفاوت های بسیاری با نمونه های قدیمی این تانک دارد و به ماندگاری بیشتر این تانک در میدان نبرد کمک می کند. تانک ام۶۰، که در دوره محمدرضا شاه پهلوی به تعداد ۴۶۰ دستگاه از آمریکا خریداری شد، به دلیل سادگی در تعمیر و نگهداری و چابکی بالا، همواره مورد توجه نزاجا بوده است. با این حال، فقدان توانایی رزم شبانه و دقت ناکافی در نبردهای روزانه، ضرورت ارتقای این تانک را آشکار کرد. پروژه سلیمان ۴۰۲ با نصب سیستم کنترل آتش پیشرفته، شامل دوربین های روزانه، حرارتی و مسافت سنج لیزری به همراه آنتن هواشناسی، این کاستی ها را برطرف کرده است. این سیستم به تانک امکان شلیک دقیق در حال حرکت به اهداف ثابت و متحرک را در شب و روز می دهد، قابلیتی که پیش تر در ام۶۰ وجود نداشت. در ارتقای سلیمان، سیستم نظارت مخصوص برای تانک و سیستم کنترل آتش آن در نظر گرفته شده است که با توجه به عدسی های به کاررفته در آن احتمالاً با ترکیبی از سیستم دید روزا
نه، دید حرارتی (برای شب و شرایط بد جوی) و مسافت سنج لیزری و آنتن هواشناسی رو به رو هستیم که اطلاعات به دست آمده از آنها به کامپیوتر کنترل آتش منتقل می شود و به تانک کمک می کند چه در وضعیت ثابت و چه متحرک به سمت اهداف چه ثابت و چه متحرک با دقت بالا در شب و روز شلیک کند، دقت کنید که بر اساس اطلاعات موجود تا قبل از این تانک مورد نظر حتی توان شلیک در حال حرکت را نیز نداشته است. گلوله های ۱۲٫۷ میلی متری از سطح بالای مرگباری چه در برابر انسان و چه اهداف سبک زرهی و حتی اهداف کم سرعت هوایی برخوردار است. نکته جالب در خصوص تیربار M2 در دوران جنگ ویتنام، این تیربار که بر روی آن یک دوربین عادی نصب شده بود توانست یک نیروی ویتنامی را از فاصله ۲۲۵۰ متری هدف قرار بدهد. قطعا با اضافه شدن سیستم های مستقل کنترل آتش و هدف گیری این تیربار هم می تواند فواصل بسیار دور از تانک را پوشش دهد. در ۷ آبان ۱۳۹۹ بود که نیروی زمینی ارتش جمهوری اسلامی ایران طی مراسمی از ۵۰۰ دستاورد بازسازی و تقویت شده خود در یک مراسم رونمایی و آن ها را به ناوگان خود الحاق کرد. این خودروها در سه کلاس کیان، ذوالفقار و برخی دیگر نیز به صورت تقویت و بازسازی به نا
وگان نیروی زمینی ارتش ملحق شدند.
قلمرو اونو ، یک قلمرو فئودالی (هان (ژاپن)) تحت حکومت شوگون سالاری توکوگاوا دوره ادو ژاپن بود. این قلمرو در قلعه اونو در ولایت اچیزن در جایی که اکنون مرکز شهر مدرن اونو، اونو، فوکوئی است، مستقر شد.
آبه ماساتسوگو ؛ ۱۵۶۹ – ۱۰ دسامبر ۱۶۴۷) سامورایی، دایمیو و روجو در دوره ادو اهل ژاپن بود. آبه ماساتسوگو، پسر بزرگ آبه ماساکاتسو، یکی از حفظ کنندگان ارثی توکوگاوا ایه یاسو بود. در ولایت میکاوا به دنیا آمد. در سال ۱۶۰۰، با مرگ پدرش، رئیس خاندان آبه شد و ۵۰۰۰ «ککو» پدرش را در هاتوگایا، سایتاما، ولایت موساشی به ارث برد. در سال ۱۶۱۰ به کانوما، توچیگی، ولایت شیموتسوکه منتقل شد. او خود را به عنوان یک ژنرال در طول سال ۱۶۱۴ محاصره اوساکا متمایز کرد و بیشترین سرهای دشمن را در میان ژنرال های توکوگاوا ایه یاسو در اختیار گرفت. در سال ۱۶۱۷ به او درجه دایمیو اعطا شد و در ولایت کازوسا ۳۰۰۰۰ کوکو قلمرو اوتاکی دریافت کرد. در سال ۱۶۱۹ به دنبال رسوایی خاندان اوکوبو به قلمرو اوداوارا (50000 "koku") در ولایت ساگامی منصوب شد. در سال ۱۶۲۳، او دوباره منصوب شد، این بار به دامنه ایواتسوکی (۵۵۰۰۰ "ککو") در ولایت موتسو، جایی که نوادگان او برای چندین نسل بعدی باقی ماندند.
دومین لشکرکشی جانگسو به شیلا،سری دوم عملیات نظامی امپراتور جانگسو از امپراتوری گوگوریو علیه پادشاهی شیلا در سال ۴۸۱ میلادی بود. پیش زمینه. شیلا تحت حکومت پادشاه سوجی قرار داشت و به متفقان خود، یعنی پادشاهی باکجه و پادشاهی گایا وابسته بود. جزئیات نبرد. قوای گوگوریو به رهبری امپراتور جانگسو در سال ۴۸۱ میلادی به سمت مرزهای شمالی شیلا پیشروی کرد و هفت قلعه مرزی شیلا، از جمله قلعه هووم یئونگ را تسخیر کرد و تا موضع میژیلبو پیش آمد. شیلا نمی توانست به تنهایی مقابله گوگوریو ایستادگی کند زیرا توان نظامی بسیار محدود و ضعیفی داشت از این رو از باکجه و گایا تقاضای نیروی کمکی کرد. نیروهای کمکی باکجه و گایا به ارتش شیلا پیوسته، سپاه گوگوریو را در دو جناح محاصره کردند. نیروهای گوگوریو به عقب رانده شدند؛ سربازان شیلا، بکجه و گایا تا غرب رودخانه نیها به تعقیب آنها پرداختند. بنا به گزارش منابع تاریخی،بیش از هزار تن از سربازان گوگوریو کشته شدند.با این رویداد پیشروی بیشتر گوگوریو برای مدتی متوقف گشت.
معبد بودایی چونگرونگسا (کره ای: 정릉사) یک ساختمان معبد تاریخی در کره شمالی است که در ریونگسان-ری، ریوکپو-گویوک، پیونگ یانگ واقع شده است. بر اساس تحقیقات و بررسی های گسترده، تخمین زده می شود که این بنا از قرن پنجم وجود داشته است. این معبد نقش مهمی دارد زیرا به عنوان یک منبع مطالعاتی مرجع در ساخت معابد گوگوریو مورد استفاده قرار گرفته است. علاوه بر این، این معبد یک بنای تاریخی یا گنجینه ملی کره شمالی است. در این مکان معابد و بتکده هایی وجود دارد و هر دو به عنوان بخشی از بناهای تاریخی ملی کره شمالی ثبت شده اند. پیشینه. یک بتکده هشت ضلعی هفت طبقه در حیاط مرکزی معبد ساخته شده است. سه تالار طلایی در اطراف بتکده قرار دارند؛ این چیدمان با سه تالار در اطراف یک بتکده، به عنوان یک استاندارد در پیونگ یانگ به عنوان پایتخت گوگوریو تبدیل شد. یک بتکده چوبی اصلی در محوطه وجود داشت که بعداً با یک بتکده سنگی که به شکل بتکده چوبی ساخته شده بود، جایگزین شد. این مکان در سال های ۱۹۷۴ و ۱۹۷۵ توسط دانشگاه جامع کیم ایل سونگ حفاری شد. بازنمود سازه. این صومعه سازه ای بزرگ است که از شرق به غرب ۲۲۳ متر و از شمال به جنوب ۱۳۲٫۸ متر طول دارد. ب
ر اساس کاوش های انجام شده در حدود سال ۲۰۰۲، این صومعه از چندین محوطه تشکیل شده بود که توسط یک ایوان از هم جدا می شدند. تقریباً ۲۰ ساختمان در این محوطه ها یافت شد که همگی اهداف مختلفی داشتند و در زمان های مختلف ساخته شده بودند. یک پایه سنگی هشت ضلعی در مرکز مجموعه با اضلاع ۸٫۴ متر قرار دارد و گمان می رود که پایه بتکده باشد. این پایه توسط سه تالار طلایی احاطه شده است که هر کدام بر روی پایه ای به ابعاد ۲۰ متر در ۱۴ متر قرار دارند. یک دروازه در امتداد ایوان جنوبی، به عرض سه دهانه و عمق دو دهانه، در سازه تعبیه شده است. در پشت محوطه، بقایای یک سازه مستطیل شکل بزرگ، به طول بیش از ۲۰ متر که در ایوان شمالی تعبیه شده است، گمان می رود که یک تالار سخنرانی باشد. در دو طرف تالار میانی، دو ساختمان مربع شکل قرار داشت که گمان می رود تالار سوترا و یک برج ناقوس باشند. هیچ کدام از این سازه ها در اسناد آن دوره ذکر نشده اند؛ گمان می رود هر دو بعداً به مجموعه اضافه شده باشند جستارهای وابسته. کره شمالی پیونگ یانگ
کالج کوگوریو (Koguryeo College) دانشگاهی واقع در ناجو، کره جنوبی است. این دانشگاه عضو شورای کره برای آموزش دانشگاه های کره است. پیشینه. ثبت قانونی بنیاد آموزشی، موسسه آشین، در ژانویه ۱۹۹۵ تکمیل شد. کالج کوگوریو ابتدا در ماه مارس با نام کالج محیط زیست گئومسئونگ افتتاح شد، که اولین کالج از نوع خود در کره جنوبی بود که بر مطالعات زیست محیطی تمرکز داشت. در ماه آوریل، موسسه مطالعات زیست محیطی برای بررسی مسائل علوم زیست محیطی تأسیس شد. در ماه مه ۱۹۹۸، این کالج رسماً نام خود را به کالج ناجو تغییر داد. در اکتبر ۲۰۰۹، این کالج به منظور بزرگداشت فرهنگ گوگوریو و آغاز یک کمپین آینده نگر، به کالج کوگوریو تغییر نام داد. این کالج طرح اولیه ۴۰ میلیارد وونی را برای گسترش امکانات و بهبود کیفیت آموزش منتشر کرد، اما بنیانگذار کالج دستگیر و به اختلاس بودجه متهم شد. از آن زمان، این کالج با مشکلات داخلی دیگری نیز روبرو شد و یک روزنامه، کالج را "همه چیز فساد مدارس خصوصی" نامید. کالج کوگوریو در سال ۲۰۱۳ در دریافت کمک های مالی از دولت از جمله بورسیه های دولتی محدود شد و در ارزیابی اصلاحات ساختاری دانشگاه ها به رهبری دولت در سال ۲۰۱۵ رت
به D+ را دریافت کرد. این کالج در سال های ۲۰۱۸، ۲۰۲۱ و ۲۰۲۲ در گروه پایین تر بررسی دولتی در مورد قابلیت های اساسی کالج ها و دانشگاه ها قرار گرفت و از شرکت در برنامه های تحقیقاتی، بورسیه و وام دانشجویی با بودجه دولتی محروم شد.
سومین لشکرکشی جانگسو به شیلا،آخرین سری از اقدامات نظامی جانگسو، بیستمین امپراتور گوگوریو علیه پادشاهی شیلا بود که در سال ۴۸۹ میلادی صورت گرفت و در نهایت به پیروزی امپراتوری گوگوریو ختم شد. جزئیات نبرد. در ۴۸۹ میلادی، امپراتور جانگسو بار دیگر سپاهی به مرزهای شمالی شیلا فرستاد. منابع تاریخی روایت می کنند که در این حمله او هفت دژ مرزی شیلا را فتح کرد و قلمرو خود را تا نواحی شمال استان گیونگسانگ گسترش دادبه ویژه سامگوک ساگی که همان تاریخ سه پادشاهی است می نویسد که در زمستان آن سال قلعهٔ هو-سان سئونگ به دست گوگوریو افتاد. مطالعات باستان شناسی نیز دلالت دارند که این قلعه در منطقهٔ هونگچئون در گانگوون (نزدیک چانگجو امروزی) بوده و جانگسو آن را ویران کرده است. علاوه بر این، سپاه گوگوریو در بهار همان سال تا حوالی گوایه یون پیش روی کرده بود. این پیشروی دقیقاً در دوره ای رخ داد که نفوذ گوگوریو در گانگوون به دلیل جنگ ۴۸۱ تضعیف شده بود؛ بنابراین گوگوریو با اشغال دژهای هو-سان سئونگ و گوایه یون، راه گسترش شیلا را بست.در کل، این شکست موجب شد شیلا در مقابل حملهٔ جانگسو تاب مقاومت نیاورد. برخی منابع کره ای یادآور شده اند که شیل
ا با دادن هدایای خراج و پذیرش نفوذ گوگوریو، تا سال ها خراجگزار گوگوریو باقی ماند.
چراغ راه آهن یک وسیلهٔ نمایش بصری است که دستورالعمل ها را به صورت بصری منتقل می کند یا در مورد دستورالعمل های مربوط به اختیار راننده برای ادامهٔ حرکت، به او هشدار می دهد. راننده علائم راهنما را تفسیر کرده و بر اساس آن عمل می کند. سیگنال ها معمولاً یا راننده را از سرعتی که قطار می تواند با آن به طور ایمن حرکت کند مطلع می کنند، یا این که به راننده دستور توقف می دهند.
عبور از چراغ قرمز (؛ که با نام مخفف اسپاد نیز شناخته می شود) رویدادی در ترابری ریلی است که در آن یک قطار بدون مجوز از علامت مبنی بر ایست کامل عبور می کند. طبق دستورالعمل 2014/88/EU، اسپاد به عنوان هر موقعیتی تعریف می شود که در آن عبور هر بخشی از قطار فراتر از میزان حرکت مجاز خود انجام شود. حرکت غیرمجاز به معنای عبور کردن است از:
کلاغ جنگلی فیلیپینی گونه ای کلاغ بومی فیلیپین است. این گونه، همه جازیست است و در طیف گسترده ای از زیستگاه ها، از جمله نزدیک سکونتگاه های انسانی، یافت می شود. این گونه در گذشته، زیرگونه ای از کلاغ نوک بزرگ بود، اما اکنون به عنوان یک گونه متمایز شناخته می شود.
رودخانه ریشلیو () رودخانه ای در کبک، کانادا و یکی از شاخه های اصلی رودخانه سن لوران است. این رود از دریاچه چمپلین سرچشمه می گیرد و از میان استان کبک به سمت شمال جاری می شود و به رودخانهٔ سن لوران می ریزد. این رود قبلاً توسط فرانسوی ها با نام های رودخانه ایروکوا و رودخانه شامبلی شناخته می شد و نام کنونی خود را از کاردینال ریشلیو، از وزیران لویی سیزدهم، گرفته است.
عزیمت موسی به مصر یک فرسکو اثر نقاش رنسانس ایتالیایی، پیترو پروجینو و نیز همکاران اوست که حدود سال ۱۴۸۲ کشیده شده و در کلیسای سیستین، رم قرار دارد. این اثر، سفری از حضرت موسی را به تصویر می کشد. تاریخچه. سفارش این اثر به سال ۱۴۸۰ برمی گردد، زمانی که پروجینو در حال تزئین کلیسای کوچکی در کلیسای قدیمی سنت پیتر در رم بود. پاپ سیکتوس چهارم از کار او راضی بود و تصمیم گرفت تزئینات کلیسای جدید را که در کاخ واتیکان ساخته بود نیز به او بدهد. پروجینو به دلیل گستردگی اثر، بعداً با گروهی از نقاشان فلورانس از جمله بوتیچلی و گیرلاندایو همکاری کرد. پینتوریکیو نیز از جمله دستیاران پروجینو بود. برخی از چهره های این فرسکو به او نسبت داده می شدند، اما این موضوع توسط مورخان هنر قرن بیستم مورد اختلاف قرار گرفته است. آنها می گویند که این چهره ها توسط آندره آ داسیزی، روکو زوپو، یا به احتمال کمتر، لو اسپاگنا یا بارتولومئو دلا گاتا، دیگر همکاران پروجینو در آن زمان، نقاشی شده اند.
توصیه و رضایت () یا مشاوره و رضایت عبارتی حقوقی است که اغلب در تصویب لوایح و در سایر زمینه های حقوقی یا قانون اساسی استفاده می شود. این عبارت دو موقعیت را توصیف می کند: جایی که یک قوه مجریه یک دولت ضعیف، چیزی را که قبلاً توسط قوه مقننه تائید شده است، تصویب می کند یا جایی که قوه مقننه با چیزی که قبلاً توسط یک قوه مجریه قوی تصویب شده است، موافقت و آن را مصوب می کند. این مفهوم با الزام به موافقت قوه دیگر برای اقدامات منتخب، به تعدیل قدرت یک قوه از دولت کمک می کند. این عبارت اغلب در سیستم های اجرایی ضعیف استفاده می شود که در آن رئیس دولت قدرت عملی کمی دارد و در عمل بخش مهم تصویب یک قانون، توسط قوه مقننه انجام می شود.
پل گردان (یا پل با دهانه گردان) نوعی پل متحرک است که می تواند به صورت افقی حول یک محور عمودی بچرخد. این سازه به عنوان تکیه گاه اصلی خود، دارای یک پین موقعیت یاب عمودی و حلقهٔ تکیه گاه است که معمولاً در مرکز ثقل یا نزدیک به آن قرار دارد و همان طور که در تصویر متحرک سمت چپ نشان داده شده است، دهانهٔ گردش می تواند به صورت افقی حول آن بچرخد.
جوانی موسی یا آزمایش های موسی یک فرسکو اثر نقاش ایتالیایی رنسانس، ساندرو بوتیچلی و همکارانش است که در سال های ۱۴۸۱–۱۴۸۲ در کلیسای سیستین، رم (ایتالیای امروزی) اجرا شده است.
فاجعه قطار بلوی در ۲۹ ژوئن ۱۸۶۴ در جایی که امروز شهر بلوی، کبک قرار دارد، رخ داد. در این حادثه یک قطار مسافربری بر اثر عدم توجه به چراغ قرمز از سوی خدمه، از روی یک پل گردان روباز به داخل رودخانه ریشلیو سقوط کرد. پذیرفته ترین آمار منتشرشده از تعداد کشته شدگان این حادثه برابر با ۹۹ نفر است. این فاجعه همچنان بدترین حادثهٔ راه آهن در تاریخ کانادا است. پیش زمینه. در سدهٔ نوزدهم، رودخانهٔ ریشلیو به عنوان یک آبراه مهم برای تجارت میان نیویورک و مونترآل مورد استفاده قرار می گرفت. گردشگری نیز در این منطقه به شکلی چشمگیر رشد کرد؛ به ویژه به دلیل کشتی های بخاری که در مسیر بالا و پایین رودخانه در حرکت بودند. پل بلوی به صورت یک پل چرخان ساخته شد تا مسیر راه آهن مزاحم خطوط کشتیرانی نشود. این پل امروزه دو شهرداری اوتربورن پارک در کرانهٔ شرقی رودخانه و بلوی، کبک در کرانهٔ غربی آن را به یکدیگر متصل می کند. دیگر شهرهای نزدیک به این منطقه شامل مون-سن-تیلر در کرانهٔ شرقی و مک مسترویل در کرانهٔ غربی هستند. شرکت راه آهن گرند ترانک، که در تملک بریتانیایی ها بود، در سال ۱۸۵۲ بنیان گذاری شد تا در مناطقی که امروزه استان های انتاریو و ک
بک را تشکیل می دهند، خطوط راه آهن ایجاد کند. تا اوایل دههٔ ۱۸۶۰، هزینه های بالای ساخت شبکهٔ راه آهن، همراه با ناکامی در دستیابی به سطح مورد انتظار از بهره برداری، این شرکت را با بدهی های سنگینی مواجه ساخت. یکی از منابع مهم درآمد گرند ترانک، جابه جایی مهاجرانی بود که از طریق کشتی به شهرهای کبک و لوییس وارد می شدند و مقصد آن ها کانادای علیا (Upper Canada) و ایالت های غرب میانهٔ ایالات متحده آمریکا بود.
نیروی ژاندارمری اروپا () یک نیروی واکنش سریع اروپایی است که از عناصری از چندین نیروی پلیس و ژاندارمری کشورهای اروپایی تشکیل شده است. نیروی ژاندارمری اروپا وظیفه انجام وظایف پلیسی در محدوده عملیات مدیریت بحران را برعهده دارد. این نیرو در سال ۲۰۰۶ با توافقی بین پنج کشور عضو اتحادیه اروپا: فرانسه، ایتالیا، هلند، پرتغال و اسپانیا، راه اندازی شد. رومانی در سال ۲۰۰۹ و لهستان در سال ۲۰۱۱ به آن پیوستند. وضعیت آن در پیمان ولسن در ۱۸ اکتبر ۲۰۰۷ تثبیت شده است. ستاد مرکزی نیروی ژاندارمری اروپا در شهر ویچنزا، ایتالیا واقع شده است. این نیرو در حال حاضر در سطح اتحادیه اروپا (با عنوان سیاست مشترک امنیتی و دفاعی) تأسیس نشده است.