Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اما تو مرده بودی () فیلمی ایتالیایی محصول سال ۱۹۶۶ به کارگردانی، تهیه کنندگی، فیلمبرداری و تدوین جانی ورنچیو است. طرح. جیووانی برناردی پس از کشته شدن والدینش در یک تصادف رانندگی، به دیدار پدربزرگش، کنت مارکو آنسلمی، می رود. او در ویلای پیرمرد، دختری روح مانند به نام ورونیک را می بیند. جیووانی متوجه می شود که او در جنگ جهانی اول کشته شده است، اما روح او هنوز در اطراف پرسه می زند و زندگان را آزار می دهد. تولید. "اما «تو مرده بودی»" توسط شرکت کوچک مستقر در میلان، مرکورفین، تأمین مالی شد و تماماً در لومباردی فیلمبرداری شد. روبرتو کورتی، مورخ فیلم ایتالیایی، اظهار داشت که اگرچه این فیلم به عنوان یک فیلم ترسناک به بازار عرضه شد، اما بیشتر یک «ملودرام ماوراءالطبیعه» بود. انتشار. فیلم "«اما تو مرده بودی»" در اول اکتبر ۱۹۶۶ توسط شرکت مرکورفین در سینماهای ایتالیا توزیع شد. این فیلم در مجموع ۶۱ میلیون لیر ایتالیایی در داخل کشور فروش داشت. این فیلم توسط شرکت کازمو ویدیو در ایتالیا به صورت VHS منتشر شد. این فیلم در بریتانیا با عنوان "«اما تو مرده بودی»" منتشر شد. در نقدی که همزمان با این فیلم منتشر شد، "ماهنامه فیلم بولتن
" این فیلم را «به طرز عجیبی خسته کننده» اعلام کرد و نوشت: «سرعت فیلم حزن انگیز است، دیالوگ های دوبله شده بیشتر خنده دار است تا آزاردهنده، و روایتی که از قبل هم گیج کننده بوده، به دلیل تمایل کارگردان به درج فلش بک ها در فواصل دلخواه، عملاً غیرقابل فهم شده است.» با توجه به نقدهای گذشته، کرتی احساس کرد که با یک کارگردان بهتر، داستان می توانست بهتر از آب دربیاید و بر بازی های ضعیف و فیلمنامهٔ آشفته غلبه کند. در "کتاب «دایرةالمعارف فیلم های ترسناک»" نوشتهٔ فیل هاردی و تام میلن، نقدی این فیلم را «داستان ارواح کند و پرزحمت» توصیف کرد. لوئیس پاول در کتاب خود دربارهٔ کارگردانان فیلم های ترسناک ایتالیایی، این فیلم را «مبهم» توصیف کرد و گفت که این فیلم تلاشی برای تکرار فیلم های گوتیک اوایل دههٔ ۱۹۶۰ بوده، اما در نهایت مانند آن فیلم ها نمی شود.
لاوارو (آنفوسی) یک اپرا (درام بازیگوش) در سه پرده است که توسط پاسکواله آنفوسی ساخته شده است. لیبرتوی این اپرا توسط جووانی برتاتی بر اساس کمدی "خسیس" اثر مولیر در قرن هفدهم نوشته شده است. این اپرا که یکی از بهترین اپراهای آنفوسی محسوب می شود، برای اولین بار در پاییز ۱۷۷۵ در تئاتر سن موآزه در ونیز به روی صحنه رفت و متعاقباً در سراسر ایتالیا و سایر شهرهای اروپایی اجرا شد. پیشینه و سوابق اجرایی. آنفوسی آهنگساز پرکاری بود. "لاوارو" بیست و پنجمین اپرا از هفتاد اپرای او یا بیشتر و یکی از سه اپرایی بود که برای فصل ۱۷۷۵ در تئاتر سن موآز ونیز ساخته بود. جیووانی برتاتی، نویسندهٔ اشعار اپرای او، نیز به همان اندازه پرکار بود و در طول زندگی خود حداقل ۷۰ اپرا نوشت که تقریباً همه آنها در ژانر "دراما جیوکوزو" بودند. اولین اجرای "لاوارو" با طراحی صحنه توسط دومنیکو و جرولامو موری و طراحی لباس توسط جوزپه تادیو انجام شد. این اجرا با یک "باله به نام" «سرناد قطع شد، یا عروسی سه گانه» با موسیقی فرانچسکو پیومبانتی و طراحی رقص توسط آنتوان پیترو همراه بود. این اپرا یکی از موفق ترین آثار آنفوسی بود و تا قرن نوزدهم به زبان ایتالیایی اصلی
خود به روی صحنه می رفت. این اپرا در سراسر ایتالیا و همچنین در آلمان، اتریش، دانمارک، اسپانیا، بلژیک، فرانسه و انگلستان اجرا شد. اولین اجرای لندن در سال ۱۷۸۳ در تئاتر کینگ برگزار شد، جایی که آنفوسی به عنوان مدیر موسیقی استخدام شده بود و در یک نسخه دو پرده ای ارائه شد. این اپرا در سال ۱۷۹۰ در هانوفر و باد پیرمونت با استفاده از ترجمه آلمانی لیبرتو با عنوان «"خسیس"، یا عشق هوشمندانه است» اجرا شد. یک نسخه فرانسوی با عنوان «معلم "خسیس"» با لیبرتوی بسیار آزادانه اقتباس شده از ژان لویی گابیو و موسیقی اضافی ساخته جوزپه ماریا کامبینی نیز وجود داشت. این اثر برای اولین بار در سال ۱۷۸۷ در تئاتر بوژوله در پاریس به روی صحنه رفت و بعداً در ورسای و لیژ اجرا شد. لیبرتوی اقتباسی دیگری، این بار به زبان اسپانیایی و نوشتهٔ لوچیانو کوملا، در سال ۱۷۹۶ با عنوان "«آوارو»" در مادرید برای اجرا استفاده شد. "«لاوارو»" در زبان ایتالیایی اصلی، تحت عناوین مختلفی از جمله: (گنج خیالی)، برشا، ۱۷۷۹؛ (مرد ناشنوا و خسیس)، برانسویک، ۱۷۸۲؛ و (دو خسیس)، فرانکفورت، ۱۷۸۳ نیز اجرا شده است. عنوان جایگزین، (وفاداری در میان پریشانی)، گاهی برای اجرا در فلو
رانس در سال ۱۷۷۷ در تئاتر دلا پرگولا در نظر گرفته می شود، اما تحقیقات بعدی نشان می دهد که به احتمال زیاد احیای اثر آنفوسی بوده است. عنوان روی یک نسخه خطی به تاریخ ۱۷۷۵ که در کتابخانه ایالتی و دانشگاهی ساکسون درسدن نگهداری می شود، با عنوان (خسیس پیر) ذکر شده است. لیبرتوی برتاتی برای "لاوارو" متعاقباً توسط چندین آهنگساز دیگر از جمله جنارو آستریتا (۱۷۷۶، تئاتر بوناکوسی، فرارا) و فردیناندو اورلاندی (۱۸۰۱، تئاتر مارسیگلی-روسی، بولونیا) تنظیم شد. لیبرتو متفاوتی از جوزپه پالومبا، همچنین با عنوان "لاوارو" و همچنین بر اساس نمایشنامه مولیر، توسط جاکومو کوردلا تنظیم شد و در سال ۱۸۱۴ در تئاتر از فلورانسی ها، ناپل به نمایش درآمد.
آتیلیو رگولو یک اپرای سریالی به زبان ایتالیایی اثر یوهان آدولف هاسه است که بر اساس داستان مارکوس آتیلیوس رگولوس، یک ژنرال رومی که در کارتاژ اسیر شد و مرگ را به باج ترجیح داد، ساخته شده است. پیترو متاستازیو این لیبرتو را در سال ۱۷۴۰ برای تولد امپراتور چارلز ششم نوشت و یادداشت های دقیقی برای تنظیم موسیقی آن به هاسه ارائه داد، با وجود اینکه آهنگساز پیش از آن چندین لیبرتوی متاستازیو را تنظیم کرده بود. هاسه آهنگسازی را ظرف سه ماه به پایان رساند، اما بیماری امپراتور و سپس مرگ او مانع از اجرای اپرا شد. اولین اجرای اپرا تا ۱۲ ژانویه ۱۷۵۰ در اپراهاوس آم زوینگر در درسدن انجام نشد. نقش رگولو توسط کاستراتو دومنیکو آنیبالی اجرا شد، در حالی که نقش آتیلیا برای همسر هاسه، فاستینا بوردونی، ساخته شد.
لا کالیستو اپرایی ایتالیایی اثر فرانچسکو کاوالی است که بر اساس لیبرتویی از جووانی فاستینی و بر اساس داستان اساطیری کالیستو ساخته شده است. این اپرا اولین اجرای خود را در ۲۸ نوامبر ۱۶۵۱ در تئاتر سنت آپولینار، ونیز، انجام داد، جایی که در طول یازده اجرا، تماشاگران محدودی را به خود جذب کرد. در قرن بیستم، با موفقیت دوباره احیا شد. لیبرتو. این لیبرتو در سال ۱۶۵۱ توسط جولیانی و باتی منتشر شد. داستان دو اسطوره را با هم ترکیب می کند: اغوای کالیستو توسط ژوپیتر و ماجراجویی دیانا با اندیمیون. طرح داستان تا حدودی کلیشه ای است: جین گلاور در مورد اینکه چگونه نویسندهٔ لیبرتو مجبور بوده پیچیدگی هایی را برای برآورده کردن انتظارات مخاطبان در چارچوب اپرای ونیزی ابداع کند، اظهار نظر کرده است. سابقه عملکرد. فاوستینی، که علاوه بر نویسندهٔ اشعار اپرا، مدیر برنامه نیز بود، در سال ۱۶۵۰ تئاتر سنت آپولینار را اجاره کرد. او و کاوالی پیش از مرگش در دسامبر ۱۶۵۱، در طول اجرای اپرای "«لا کالیستو»"، سه اپرا در آنجا اجرا کردند. این تئاتر به دستگاه های صحنه ای پیچیده ای مجهز بود که برای تحت تأثیر قرار دادن تماشاگران اپرا با نمایش های دیدنی طراحی
شده بود. با این حال، یازده اجرای "«لا کالیستو»" از ۲۸ نوامبر تا ۳۱ دسامبر ۱۶۵۱ تنها حدود ۱۲۰۰ نفر را به تئاتری که ۴۰۰ نفر گنجایش داشت، جذب کرد. اجرای اصلی ونیزی دچار حوادث بسیاری شد، از جمله مرگ "خواننده اصلی" بونیفاتیو چِرِتی، اندکی پس از اجرای اول. این امر باعث تغییرات عمده ای در بازیگران اصلی شد: نقش اندیمیونه از آلتو به سوپرانو تغییر یافت و احتمالاً به یکی از برادران کارِسانا واگذار شد؛ این امر باعث شد خواننده جدیدی برای اجرای لینفئا پیدا شود که احتمالاً به زن جوانی به نام «پوتِلا» (به معنای دختر جوان) واگذار شده بود. دو سوپرانو فوری با یک باس فوریا جایگزین شدند که به احتمال زیاد توسط پالگرینو کانر اجرا می شد و یک شخصیت جدید، یک دهقان مست به نام بیفولکو، اضافه شد که احتمالاً توسط خواننده جدیدی به نام لورنزو فری اجرا می شد که نقش او در موسیقی متن باقی نمانده است. به احتمال زیاد، نقش اصلی کالیستو توسط کاترینا جیانی خوانده شده است که هزینه قایق او در طول تمرینات و اجرای اپرا توسط "مدیر اپرا" پرداخت شده بود، در حالی که "خواننده اصلی" دیگر، مارگاریتا دا کوستا، نقش دایانا را بازی می کرد. همچنین کاملاً محتمل اس
ت که نقش های گیوه و گیوه-این-دیانا توسط یک خواننده، جولیو چزاره دوناتی، اجرا شده باشد که قادر به اجرای هر دو صدای باس و سوپرانو با تکنیکی به نام "باسو آلا باستاردا" بود (به نقش ها در زیر مراجعه کنید). نت های خطی اپرای "«لا کالیستو»" در کتابخانه مارسیانا، ونیز، به همراه دیگر اپراهای کاوالی نگهداری می شود. این امر باعث شده است که این اپرا در دوران مدرن احیا شود. اولین کسی که این نت را منتشر کرد، ریموند لپارد، رهبر ارکستر بریتانیایی، در سال ۱۹۷۵ بود. لپارد این اپرا را برای اجرا در جشنواره اپرای گلیندبورن در سال ۱۹۷۰ تنظیم کرده بود. این اجرا شامل تعدادی از خوانندگان برجسته آن زمان از جمله جانت بیکر در نقش دایانا بود. این اثر برای ایجاد مخاطبان جدید برای اپرای باروک بسیار مهم بود و نسخه ضبط شده آن هنوز هم شنیده می شود (روی دیسک فشرده منتشر شده است). با این حال، روشی که لپارد «درک» کرده بود (همان طور که او ارکستراسیون های خود را اینگونه می نامید)، اپرا از اثر اصلی حذف شده بود. اولین اجرای این اپرا در ایالات متحده در آوریل ۱۹۷۲ برای افتتاح غرفه پاتریشیا کوربت در دانشگاه سینسیناتی - کالج-هنرستان موسیقی ارائه شد. بازی
گران شامل باربارا دانیلز در نقش دایانا و تام فاکس در نقش گیو بودند. این اپرا در ژوئن ۱۹۸۴ توسط اپرا فکتوری در تئاتر رویال کورت در لندن با رهبری پاول دانیل، نوازنده هارپسیکورد، و گروهی متشکل از نه نوازنده سازهای باروک اجرا شد. این اپرا همچنان در مکان های جدید اجرا می شود. به عنوان مثال، اولین اجرای آن در تئاتر رئال مادرید در سال ۲۰۱۹ بود، در حالی که در فصل ۱۹–۲۰ در آخن و نورنبرگ اجرا شد. این اپرا در سال ۲۰۲۱ با موفقیت در لا اسکالا با تهیه کنندگی دیوید مک ویکار اجرا شد. رهبر ارکستر کریستوف روسه بود که نوازندگان گروه موسیقی باروک خود، لِس تالنز لیریکز، را با اعضای ارکستر لا اسکالا ترکیب کرد تا سالن بزرگ را پر کنند. خوانندگان شامل چن ریس در نقش کالیستو، لوکا تیتوتو در نقش ژوپیتر، ورونیک گنس در نقش جونو، اولگا بززمرتنا در نقش دیانا، کریستوف دومو در نقش اندیمیون، کیارا آمارو در نقش لینفیا و مارکوس وربا در نقش مرکوری بودند. انتشار. لپارد. نسخه ریموند لپارد در سال ۱۹۷۵ اولین انتشار این قطعه موسیقی بود. این نسخه شامل ترجمه های لیبرتو نیز می شود. قهوه ای. در سال ۲۰۰۸، نسخهٔ جنیفر ویلیامز براون از این اثر (نسخه های ای آ
ر، ۲۰۰۷) برندهٔ جایزهٔ کلود وی. پالیسکا از انجمن موسیقی شناسی آمریکا (به پاس قدردانی از نسخه ها یا ترجمه های برجستهٔ علمی) شد. تورنته و بادولاتو. ناشر موسیقی آلمانی، شرکت بارنرایتر ، انتشار "اپراهای فرانچسکو کاوالی را" در سال ۲۰۱۲ با انتشار یک نسخه انتقادی جدید که توسط آلوارو تورنته و نیکولا بادولاتو تهیه شده بود، آغاز کرد که در تولیدات جدید اپرا در بایریش اشتات اُپر (۲۰۰۵)، رویال اپرا هاوس (۲۰۰۸)، تئاتر بازل (۲۰۱۰) و تئاتر رئال (۲۰۱۹) مورد استفاده قرار گرفت. خلاصه داستان. داستان بر اساس اسطوره کالیستو از "کتاب دگردیسی های" اووید است.
اپرای باسو پورتو ("در بندرگاه سفلی") اپرایی در سه پرده اثر آهنگساز نیکولا اسپینلی است. این اپرا از لیبرتوی ایتالیایی اثر اوژن چچی استفاده می کند که بر اساس نمایشنامه "«او وتو»" اثر گوفردو کوگنتی در سال ۱۸۸۹ نوشته شده است. این اپرا برای اولین بار در ۱۸ آوریل ۱۸۹۴ در اپرای کلن به روی صحنه رفت و با موفقیت چشمگیری روبرو شد. این اثر به طور گسترده به عنوان بزرگ ترین اثر اسپینلی شناخته می شود و مقدمه پرده سوم این اپرا توسط ارکسترهای متعددی برای اجرا در کنسرت برنامه ریزی شده است. سابقه عملکرد. "یک پورتو باسو" برای اولین بار در انگلستان توسط شرکت کارل روزا در مارس ۱۸۹۹ در برایتون و توسط ارکستر کوئینز هال در ۱۱ اکتبر ۱۹۰۰ به رهبری هنری وود اجرا شد. این اپرا بر محله های فقیرنشین ناپل تمرکز دارد، جایی که اسپینلی در چندین جای موسیقی ارکستر خود از ماندولین و گیتار استفاده کرد. نوازندگان ماندولین فلوریموند و چزاره کاسترز بودند. ماندولین ها بخش مهمی از اپرا بودند که آهنگ تنور پرده دوم و فینال پرده سوم را همراهی می کردند. اسپینلی یک "اینترمتزو برای ماندولین و ارکستر"، به عنوان مقدمه ای برای پرده سوم و آخر، ساخت که از سازهای م
رسوم فاصله گرفته بود. فیلیپ جی. بون گفت که واکنش مخاطبان به "اینترمتزو" «فوق العاده» بود. بون، مورخ موسیقی، جزئیات بیشتری در مورد استفاده اسپینلی از ماندولین ها اضافه کرد و گفت: «اسپینلی از ماندولین ها به خوبی استفاده می کند و یک کادنزای استادانه با دو توقف و قطعات کروماتیک سریع می نویسد که نشان دهنده آشنایی عملی او با این ساز است.» او همچنین گفت که بخش هایی از اینترمتزو که برای ماندولین نوشته شده اند، به همراه ملودی نوشته شده برای ویولنسل، برجسته ترین ویژگی های "اینترمتزو" بوده اند. این اثر در سال ۱۹۰۰ توسط گروه اپرای «کاسل اسکوئر» هنری دبلیو. سویج در برادوی در قالب یک اجرای انگلیسی زبان با عنوان "«در بندرگاه پایینی»" به روی صحنه رفت. این اجرای برادوی در ۲۲ ژانویه ۱۹۰۰ در تئاتر آمریکایی به روی صحنه رفت و در مجموع هشت اجرا داشت. رهبری گروه های موسیقی بر عهده رومالدو ساپیو، رهبر ارکستر، بود و بازیگرانی چون سلما کرونولد در نقش ماریا، ویلیام پروت در نقش چیچیلو، مری کارینگتون در نقش سسلا، هری دیویس در نقش لوئیجینو، هرمان برند در نقش پیچیلو و فرانک اچ. بلچر در نقش پاسکال در این نمایش ایفای نقش کردند.
دیپلمات فیلمی هندی محصول سال ۲۰۲۵ و به کارگردانی شیوام نایر است. در این فیلم بازیگرانی همچون جان آبراهام، سعدیه خطیب، جاگجیت ساندو، کوماند میشرا، شریب هاشمی، رواتهی و آشوات بات ایفای نقش کرده اند.
سعدیه خطیب (زاده ) بازیگر هندی است. از کارهای معروف او می توان به بازی در فیلم های رکشابندان و دیپلمات اشاره کرد.
شاتل-قنطورس (به انگلیسی: Shuttle-Centaur) نسخه ای از "مرحله فوقانی راکت پرتابگر قنطورس" بود که برای حمل در محفظه بار شاتل فضایی و پرتاب ماهواره ها به مدارهای بالای زمین یا کاوشگرها به فضای ژرف طراحی شده بود. دو نسخه از آن توسعه یافت: قنطورس جی-پرایم (Centaur G-Prime) که برای پرتاب کاوشگرهای رباتیک "گالیلئو" و "اولیس" به سوی مشتری برنامه ریزی شده بود، و قنطورس جی (Centaur G)، نسخه ای کوتاه تر که برای استفاده با ماهواره های میلیتاری استار (Milstar) وزارت دفاع ایالات متحده آمریکا و کاوشگر "ماژلان" به سوی زهره در نظر گرفته شده بود. مرحله فوقانی قدرتمند قنطورس امکان حمل کاوشگرهای فضای ژرف سنگین تر را فراهم می کرد و به آن ها اجازه می داد زودتر به مشتری برسند که این امر عمر عملیاتی فضاپیما را افزایش می داد. با این حال، هیچ یک از این دو نسخه هرگز با شاتل پرواز نکردند. پشتیبانی از این پروژه از سوی نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا (USAF) و اداره ملی شناسایی (NRO) تأمین می شد، که اصرار داشتند ماهواره های طبقه بندی شده آن ها به قدرت قنطورس نیاز دارند. نیروی هوایی آمریکا پذیرفت که نیمی از هزینه های طراحی و توسعه قنطورس جی
را بپردازد و ناسا نیم دیگر آن را تأمین کرد. هر دو نسخه در یک «سیستم پشتیبانی یکپارچه قنطورس» (CISS) قابل استفاده مجدد، که سازه ای آلومینیومی برای مدیریت ارتباطات بین شاتل فضایی و قنطورس بود، قرار می گرفتند. تمام مراحل قنطورس به صورت دوره ای هیدروژن را تخلیه می کردند، که برای جلوگیری از جوشیدن باید در دمای زیر نگهداری می شد. دو مأموریت شاتل-قنطورس با پنجره پرتاب های یک ساعته و به فاصله شش روز از یکدیگر برنامه ریزی شده بودند، بنابراین به دو فضاپیمای مجزا و دو سکوی پرتاب نیاز بود. شاتل های فضایی چلنجر و آتلانتیس برای حمل CISS اصلاح شدند. موتور اصلی شاتل فضایی ها قرار بود با ۱۰۹ درصد سطح توان اسمی خود کار کنند (در حالی که پروازهای عادی شاتل از ۱۰۴ درصد استفاده می کردند؛ این امر به لطف حاشیه های ایمنی کشف شده پس از پایان توسعه، ممکن شده بود). محموله ها باید در اولین روز حضور در مدار مستقر می شدند، بنابراین مأموریت ها توسط خدمه ای چهار نفره متشکل از فضانوردانی که قبلاً به فضا سفر کرده بودند و مشخص بود که از سندروم سازگاری با فضا رنج نمی برند، انجام می شد. اولین قنطورس جی-پرایم در ۱۳ اوت ۱۹۸۵ از کارخانه جنرال داینام
یکس در کرنی مسا، سن دیگو خارج شد. تنها چند ماه پیش از پرواز برنامه ریزی شده شاتل-قنطورس، فاجعه شاتل فضایی چلنجر رخ داد و پروژه لغو شد. کاوشگرهای "گالیلئو" و "اولیس" در نهایت با استفاده از مرحله فوقانی اینرسی (IUS) با سوخت جامد که بسیار کم قدرت تر بود، پرتاب شدند؛ به طوری که "گالیلئو" برای رسیدن به مشتری به چندین کمک گرانشی از سوی زهره و زمین نیاز پیدا کرد. نیروی هوایی آمریکا نسخه ای از مرحله فوقانی قنطورس جی-پرایم را با راکت تایتان خود ترکیب کرد تا تایتان ۴ را تولید کند که اولین پرواز خود را در سال ۱۹۹۴ انجام داد. طی ۱۸ سال بعد، تایتان ۴ و قنطورس جی-پرایم هجده ماهواره نظامی را در مدار قرار دادند. پیشینه. قنطورس. قنطورس یک مرحله فوقانی راکت است که از هیدروژن مایع به عنوان سوخت و از اکسیژن مایع به عنوان اکسنده استفاده می کند. این مرحله در اواخر دهه ۱۹۵۰ و اوایل دهه ۱۹۶۰ توسط جنرال داینامیکس توسعه یافت و نیروی خود را از دو موتور آرال-۱۰ ساخت پرَت اند ویتنی تأمین می کرد. راکت هایی که از هیدروژن مایع به عنوان سوخت استفاده می کنند، از نظر تئوری می توانند به ازای هر کیلوگرم وزن پرتاب، ۴۰ درصد محموله بیشتری نسبت به ر
اکت های سوزاننده نفت سفید حمل کنند، اما چالش های استفاده از هیدروژن مایع نیازمند توسعه فناوری های جدیدی بود. هیدروژن مایع یک سوخت کرایوژنیک است، به این معنی که در دماهای بسیار پایین متراکم می شود و برای جلوگیری از جوشیدن باید در دمای زیر نگهداری شود؛ بنابراین، عایق بندی در برابر تمام منابع گرما، از جمله گازهای خروجی راکت، اکسیژن مایع نسبتاً گرم تر، گرمایش آیرودینامیکی و گرمای تابشی خورشید، ضروری بود. سوخت می توانست از طریق سوراخ های میکروسکوپی که فقط هیدروژن قادر به نشت از آن ها بود، هدر برود، اما آب بندی مخزن سوخت مشکل دیگری ایجاد می کرد. حتی با وجود عایق بندی، نشت گرما می توانست باعث افزایش دما و جوشیدن هیدروژن شود؛ در این صورت فشار در مخزن افزایش می یافت و اگر تخلیه مناسب فراهم نمی شد، می توانست آن را بترکاند، اما تخلیه بیش از حد نیز باعث هدر رفتن مقدار زیادی سوخت می شد. این چالش ها توسعه قنطورس را با مشکلات فنی، مانند نشت سوخت از جوش ها و انقباض جداره فلزی هنگام تماس ناگهانی با دمای کرایوژنیک هیدروژن مایع، با مشکل مواجه کرد. موضوعی که مسائل را پیچیده تر کرد، انفجار یک موتور آرال-۱۰ بر روی پایگاه آزمایش مو
تور در حین نمایشی برای مقامات نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا (USAF) و ناسا بود. مدیریت پروژه در اکتبر ۱۹۶۲ از مرکز پروازهای فضایی مارشال ناسا در هانتسویل، آلاباما به مرکز تحقیقاتی لوئیس آن در اوهایو منتقل شد و ایب سیلورستاین، یکی از حامیان سرسخت هیدروژن مایع، مسئولیت را بر عهده گرفت. او بر یک رژیم آزمایش کامل اصرار ورزید که هم مشکلات را شناسایی کرد و هم راه حل هایی برای آن ها پیشنهاد داد. مشکلات فنی پروژه قنطورس به تدریج برطرف شد. طراحی آن به طور قابل توجهی شامل ویژگی های کاهش وزن بود که در خانواده راکتی اطلس پیشگام شده بود: یک پوسته فولادی مونوکوک که تنها در حالت تحت فشار شکل خود را حفظ می کرد، مخازن هیدروژن و اکسیژن که توسط یک جداره مشترک از هم جدا شده بودند، و عدم وجود هیچ گونه مهاربندی داخلی یا عایق در اطراف مخازن پیشران. فناوری مدیریت هیدروژن مایع در قنطورس همچنین در مراحل فوقانی اس-۲ و اس-۴بی راکت ساترن ۵ و بعدها توسط مخزن خارجی شاتل فضایی و موتور اصلی شاتل فضایی (SSME) نیز به کار گرفته شد. در طول دهه های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، قنطورس به عنوان مرحله فوقانی پرتابگرهای اطلس-قنطورس مورد استفاده قرار گرفت که به پرتا
ب هفت مأموریت سرویر، پنج مأموریت مارینر و کاوشگرهای پایونیر ۱۰ و پایونیر ۱۱ کمک کرد. در دهه ۱۹۷۰، قنطورس همچنین بر روی بوستر تایتان ۳ نیروی هوایی آمریکا قرار گرفت تا پرتابگر تایتان ۳ئی را ایجاد کند که برای پرتاب مأموریت های وایکینگ، هلیوس و وویجر استفاده شد. تا سال ۱۹۸۰، مراحل فوقانی قنطورس ۵۵ بار پرواز کرده و تنها دو بار شکست خورده بودند. مراحل فوقانی شاتل فضایی. تصمیم سال ۱۹۷۲ برای توسعه شاتل فضایی، خبر بدی برای پروژه های کاوش منظومه شمسی با کاوشگرهای رباتیک بود که تحت نظارت شدید دولت نیکسون و کنگره ایالات متحده آمریکا که به طور فزاینده ای به هزینه ها توجه داشتند، قرار گرفته بودند. شاتل فضایی هرگز برای عملیات فراتر از مدار پایینی زمین در نظر گرفته نشده بود، اما بسیاری از ماهواره ها، به ویژه ماهواره های مخابراتی که مدار زمین ثابت برایشان ترجیح داده می شد، به مدارهای بالاتر نیاز داشتند. مفهوم شاتل فضایی در ابتدا نیازمند یک یدک کش فضایی سرنشین دار بود که توسط یک ساترن ۵ پرتاب می شد. این یدک کش از یک ایستگاه فضایی به عنوان پایگاه استفاده می کرد و توسط شاتل فضایی سرویس دهی و سوخت گیری می شد. کاهش بودجه منجر به ت
صمیم توقف تولید ساترن ۵ در سال ۱۹۷۰ و رها کردن برنامه های ساخت یک ایستگاه فضایی شد. یدک کش فضایی به یک مرحله فوقانی تبدیل شد که قرار بود توسط شاتل فضایی به فضا حمل شود. به عنوان یک پوشش ریسک در برابر کاهش بودجه بیشتر یا مشکلات فنی، ناسا همچنین سفارش مطالعاتی برای مراحل فوقانی قابل استفاده مجدد آگنا و قنطورس را داد. با بودجه محدود، ناسا به دنبال واگذاری پروژه های مرتبط با شاتل فضایی به سازمان های دیگر بود. جورج لو، معاون مدیر ناسا، در سپتامبر ۱۹۷۳ با مالکوم آر. کری، معاون پژوهش و مهندسی وزیر دفاع، ملاقات کرد و به توافقی غیررسمی دست یافت که بر اساس آن نیروی هوایی آمریکا یک «مرحله فوقانی موقت» (IUS) برای شاتل فضایی توسعه دهد تا برای پرتاب ماهواره ها به مدارهای بالاتر تا زمان توسعه یدک کش فضایی استفاده شود. پس از بحث هایی، مقامات پنتاگون در ۱۱ ژوئیه ۱۹۷۴ با تعهد به IUS موافقت کردند. وزیر دفاع، جیمز آر. شلزینگر، چهار روز بعد در ملاقات با مدیر ناسا جیمز سی. فلچر و لو، این تصمیم را تأیید کرد. مجموعه ای از قراردادهای مطالعاتی منعقد شد که منجر به این تصمیم شد که IUS یک مرحله فوقانی یک بار مصرف با راکت سوخت جامد باشد.
سپس فراخوانی برای پیشنهادها صادر شد و رقابت در اوت ۱۹۷۶ توسط بوئینگ برنده شد. IUS در دسامبر ۱۹۷۷ به مرحله فوقانی اینرسی (Inertial Upper Stage) تغییر نام داد. مرکز پروازهای فضایی مارشال به عنوان مرکز اصلی برای مدیریت کارهای IUS تعیین شد. در آوریل ۱۹۷۸، قیمت پیشنهادی برای توسعه IUS برابر با ۲۶۳ میلیون دلار (معادل میلیون دلار در ۱۹۷۸) بود، اما تا دسامبر ۱۹۷۹ این مبلغ در مذاکرات مجدد به ۴۳۰ میلیون دلار (معادل $ میلیون دلار در ۱۹۷۹) افزایش یافت. عیب اصلی IUS این بود که به اندازه کافی قدرتمند نبود تا بتواند محموله ای را بدون استفاده از مانورهای قلاب سنگ گرانشی به دور سیارات دیگر برای کسب سرعت بیشتر، به سوی مشتری پرتاب کند؛ کاری که اکثر مهندسان آن را نازیبا می دانستند و دانشمندان سیاره شناس در آزمایشگاه پیش رانش جت (JPL) ناسا از آن بیزار بودند، زیرا به این معنی بود که مأموریت ماه ها یا سال ها بیشتر طول می کشید تا به مشتری برسد. IUS به صورت ماژولار ساخته شده بود و دو مرحله داشت: یک مرحله بزرگ با پیشران و یک مرحله کوچکتر با که برای اکثر ماهواره ها کافی بود. همچنین می توانست با دو مرحله بزرگ برای پرتاب چندین ماهواره پی
کربندی شود. نیروی هوایی آمریکا از ناسا خواست تا یک پیکربندی سه مرحله ای، شامل دو مرحله بزرگ و یک مرحله کوچک، توسعه دهد که بتواند برای یک مأموریت سیاره ای مانند "گالیلئو" استفاده شود. ناسا برای توسعه آن با بوئینگ قرارداد بست. کاوشگرهای فضای ژرف. کنگره در ۱۲ ژوئیه ۱۹۷۷ بودجه «کاوشگر مدارگرد مشتری» را تصویب کرد. سال بعد، این فضاپیما به افتخار گالیلئو گالیله، ستاره شناس قرن هفدهم که چهار قمر بزرگ مشتری را (که اکنون به نام قمرهای گالیله ای شناخته می شوند) کشف کرده بود، به "گالیلئو" تغییر نام داد. در اوایل دهه ۱۹۸۰، "گالیلئو" با مشکلات فنی و مالی دست و پنجه نرم می کرد و اداره مدیریت و بودجه (OMB) ناسا را برای کاهش بودجه هدف قرار داده بود. مداخله نیروی هوایی آمریکا "گالیلئو" را از لغو شدن نجات داد. نیروی هوایی به توسعه فضاپیماهای خودکاری مانند "گالیلئو" که می توانستند در برابر سلاح ضدماهواره اقدام به گریز کنند، و همچنین به روشی که JPL برای طراحی "گالیلئو" جهت مقاومت در برابر تشعشعات شدید مغناطیس کره مشتری به کار برده بود (که در بقای نزدیک انفجارهای هسته ای کاربرد داشت)، علاقه مند بود. پروژه "گالیلئو" یک پنجره پرتاب
در ژانویه ۱۹۸۲ را هدف قرار داده بود که در آن چینش سیارات برای استفاده از مریخ به عنوان مانور قلاب سنگ برای رسیدن به مشتری مساعد بود. "گالیلئو" پنجمین فضاپیمایی بود که از مشتری بازدید می کرد و اولین فضاپیمایی بود که به دور آن می چرخید، در حالی که کاوشگری که حمل می کرد، اولین کاوشگری بود که وارد جو آن می شد. در دسامبر ۱۹۸۴، جان آر. کاسانی، مدیر پروژه گالیلئو، پیشنهاد کرد که "گالیلئو" در مسیر خود یک گذر از کنار سیارک ۲۹ آمفیتریت انجام دهد. این اولین باری بود که یک مأموریت فضایی آمریکا از یک سیارک بازدید می کرد. جیمز ام. بگز، مدیر ناسا، این پیشنهاد را به عنوان یک هدف ثانویه برای "گالیلئو" تأیید کرد. برای افزایش قابلیت اطمینان و کاهش هزینه ها، مهندسان پروژه "گالیلئو" تصمیم گرفتند از یک کاوشگر ورود به جو تحت فشار به یک کاوشگر دارای سیستم تخلیه تغییر وضعیت دهند. این کار به وزن آن افزود و دیگر نیز در تغییرات ساختاری برای بهبود قابلیت اطمینان اضافه شد که همه این ها به سوخت اضافی در IUS نیاز داشت. اما خود IUS سه مرحله ای نیز حدود سنگین تر از مشخصات طراحی اش بود. بلند کردن "گالیلئو" و IUS نیازمند استفاده از نسخه ویژه سب
ک وزن مخزن خارجی شاتل فضایی، مدارگرد شاتل فضایی بدون تمام تجهیزات غیرضروری، و کارکرد موتورهای اصلی شاتل با قدرت کامل—۱۰۹ درصد سطح توان اسمی شان—بود. این امر نیازمند توسعه یک سیستم خنک کننده موتور پیچیده تر بود. تا اواخر سال ۱۹۷۹، تأخیرها در برنامه شاتل فضایی، تاریخ پرتاب "گالیلئو" را به سال ۱۹۸۴ به تعویق انداخت، زمانی که سیارات دیگر برای استفاده از قلاب سنگ مریخ جهت رسیدن به مشتری در چینش مناسبی قرار نداشتند. یک جایگزین برای IUS، استفاده از قنطورس به عنوان یک مرحله فوقانی با شاتل فضایی بود. شاتل-قنطورس نه به قدرت ۱۰۹ درصدی موتورهای اصلی شاتل و نه به مانور قلاب سنگ برای فرستادن به مشتری نیاز داشت. جان یاردلی، معاون مدیر ناسا در سیستم های حمل و نقل فضایی، به مرکز تحقیقاتی لوئیس دستور داد تا امکان سنجی یکپارچه سازی قنطورس با شاتل فضایی را بررسی کند. مهندسان در لوئیس به این نتیجه رسیدند که این کار هم امکان پذیر و هم ایمن است. یک منبع داخلی در ناسا به توماس اوتول، روزنامه نگار واشینگتن پست، گفت که هزینه اصلاح قنطورس برای حمل با شاتل فضایی ارزشش را دارد، زیرا مزیت عملکردی قنطورس به این معنا بود که "گالیلئو" دیگر به
پنجره پرتاب ۱۹۸۲ وابسته نبود. امکان سوم، پرتاب "گالیلئو" با استفاده از یک مرحله فوقانی قنطورس بر روی یک تایتان ۳ئی بود، اما این کار نیازمند بازسازی مجموعه پرتاب در کیپ کاناورال بود که حداقل ۱۲۵ میلیون دلار (معادل میلیون دلار در ۱۹۷۹) به هزینه ۲۸۵ میلیون دلاری (معادل میلیون دلار در ۱۹۷۹) پروژه "گالیلئو" اضافه می کرد. بگز اصرار داشت که پرتابگرهای یک بارمصرف (ELV) منسوخ شده اند و هر پولی که برای آن ها هزینه شود، تنها مقرون به صرفه بودن شاتل فضایی را تضعیف می کند. علاوه بر این، تایتان توسط نیروی هوایی آمریکا توسعه یافته و تحت مالکیت و کنترل آن بود و استفاده از آن به این معنا بود که ناسا باید با نیروی هوایی آمریکا همکاری نزدیکی داشته باشد، چیزی که مدیریت ناسا تا حد امکان امیدوار بود از آن اجتناب کند. در حالی که ناسا و نیروی هوایی آمریکا تا حدی با هم همکاری و به یکدیگر وابستگی داشتند، رقیب یکدیگر نیز بودند و ناسا در برابر تلاش های وزارت دفاع ایالات متحده آمریکا (DoD) برای مدیریت برنامه فضایی مقاومت می کرد. در ۱۳ نوامبر ۱۹۸۱، رئیس جمهور رونالد ریگان «دستورالعمل تصمیم گیری امنیت ملی شماره ۸» را صادر کرد که مقرر می د