Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ا مونتاژ کنند که بتواند جایگزین آن شود. یک بخش ویژه در جاذبه های سایوز مسئول تطبیق دستگاه های بازی خارجی با ایدئولوژی شوروی بود. سوژه ها و شخصیت های آرکید - بیگانگان و کابوی ها - با قهرمانان داستان های عامیانه روسی جایگزین شدند. دستگاه های آرکید باید به جوانان ایده ای از حرفه های آینده، به عنوان مثال، راننده تاکسی، می دادند. در مجموع، حدود ۹۰ نوع دستگاه بازی آرکید در اتحاد جماهیر شوروی تولید شد که برخی از آنها کپی دقیقی از دستگاه های غربی بودند، اما بسیاری از آنها در اتحاد جماهیر شوروی ظاهر شدند - به عنوان مثال، دستگاه «گورودکی». امروزه نمایشگاه هر شعبه موزه بیش از ۵۰ دستگاه بازی آرکید دارد. از جمله آنها می توان به «سی بتل»، «گورودکی»، «اسنایپر-۲»، «های وی»، «رالی»، «شلغم غول پیکر»، «بسکتبال»، «فوتبال آمریکایی»، «سافاری»، «شکار زمستانی»، «کوئیز»، «باتل-پلنز»، «مسابقه اسب دوانی»، «زیردریایی»، «منطقه آموزش تانک»، «دبلت»، «پروب»، «بیلیارد»، «ملکه برفی»، «سیرک» (که تنها دستگاه پین بال شناخته شده شوروی است)، «ورزش های تلویزیونی»، «سبقت»، «ویراژ»، «جرثقیل»، «شلیک شانسی» و بسیاری دیگر اشاره کرد. علاوه بر دستگاه های
بازی، این موزه همچنین دارای یک دستگاه بازی آب گازدار، «مرجع»، دستگاه های تعویض سکه خودکار و یک میکسر شوروی «ورونژ» است. قدیمی ترین دستگاه بازی در موزه، «نبرد دریا» ساخته شده در سال ۱۹۷۹ است.
مجموعهٔ پویانمایی تلویزیونی چهار چشم! اثری است که به ابتکار داریل کلوسکوفسکی خلق شده و تولید آن توسط شرکت های پورچ لایت انترتینمنت، پیکتور مدیا و تله گل تئورانتا صورت گرفته است. این مجموعه برای پخش از شبکهٔ فرانسه ۳ تهیه گردیده است. خلاصه داستان. داستان این مجموعه پیرامون دختری فضایی و انسان گریز به نام اِما است که در سیارهٔ زادگاه خود موفق به گذراندن پایهٔ پنجم تحصیلی نمی شود. والدین او تصمیم می گیرند وی را به سیارهٔ زمین بفرستند تا بار دیگر این پایه را بگذراند.
موزه پلی تکنیک ( موزه علوم روسیه (обильяновия) یکی از قدیمی ترین موزه های علمی جهان است و در مسکو واقع شده است. این موزه، فناوری و علوم روسیه و شوروی و همچنین اختراعات مدرن را به نمایش می گذارد. این موزه در سال ۱۸۷۲ پس از اولین نمایشگاه فنی سراسری روسیه در دویستمین سالگرد تولد پتر کبیر به ابتکار انجمن فدائیان علوم طبیعی، مردم شناسی و قوم نگاری تأسیس شد.مرحله اول موزه توسط ایپولیت مونیگتی طراحی و در سال ۱۸۷۷ تکمیل شد. بال شمالی در سال ۱۸۹۶ و بال جنوبی در سال ۱۹۰۷ اضافه شد. موزه پلی تکنیک بزرگ ترین موزه فنی در روسیه است و طیف گسترده ای از اختراعات تاریخی و دستاوردهای فناوری، از جمله ماشین های انسان نمای قرن هجدهم و اولین کامپیوترهای شوروی را در خود جای داده است. این مجموعه شامل بیش از ۱۶۰٬۰۰۰ مورد در ۶۵ سالن از جمله شیمی، معدن کاری، متالورژی، حمل و نقل، انرژی، اپتیک، اتوماسیون، مهندسی کامپیوتر، رادیو الکترونیک، ارتباطات و اکتشافات فضایی است. از جمله موارد برجسته می توان به اولین تلسکوپ آکروماتیک؛ یک میکروسکوپ خورشیدی اولیه توسط آناتومیست آلمانی، یوهان ناتانیل لیبرکون؛ یک لرزه نگار اولیه توسط بوریس بوریسوویچ گال
یتزین؛ گالوانوپلاستیک توسط موریتز فون جاکوبی؛ و چراغ های الکتریکی اولیه توسط پاول یابلوچکوف اشاره کرد. تاریخچه. انجمن فدائیان علوم طبیعی در سال ۱۸۶۳ در مسکو تشکیل شد. اولین رئیس این انجمن، گرگوری افیموویچ شچوروسکی بود و او به همراه دیگر اعضای برجسته انجمن، در مورد داشتن یک موزه بحث کردند. اولین اقدام آنها در این راستا، تأسیس کتابخانه ای بود که کتاب هایی را که تاریخ علم و فناوری را مستند می کردند، در خود جای دهد. این کتابخانه به کتابخانه مرکزی پلی تکنیک تبدیل شد، اما این امر جاه طلبی های آنها را تثبیت کرد. در سال ۱۸۷۱، شورای مسکو نیم میلیون روبل برای ایجاد یک موزه اختصاص داد. کمیته ای با ریاست افتخاری دوک بزرگ کنستانتین نیکولایویچ تشکیل شد. تشکیل یک موزه به موقع بود، زیرا دویستمین سالگرد پتر کبیر الهام بخش نمایشگاه فنی سراسری روسیه بود که برای راه اندازی موزه جدید استفاده می شد. از ژوئن ۲۰۲۳، رئیس موزه، میخائیل کووالچوک، رئیس مؤسسه کورچاتوف است. مجموعه ها. از اول ژانویه ۲۰۱۳، موجودی موزه شامل ۲۲۹٬۳۴۸ قلم کالا بود. مجموعه تجهیزات محاسباتی، جامع ترین نمایشگاه در روسیه است و شامل دستگاه های دارای حق چاپ نادر، مان
ند چرتکه خودکار اثر ویکتور بونیاکوفسکی، یکی از اولین مدل های ماشین حساب اودنر، تنها نسخه باقی مانده از کامپیوتر خانگی «اورال»، انتگرال گیر هیدرولیک اثر ، تنها کامپیوتر جهان مبتنی بر منطق سه تایی، «سیتون» و بسیاری از موارد نادر دیگر می شود. نوسازی. بر اساس فرمان وزارت فرهنگ فدراسیون روسیه، صندوق توسعه موزه پلی تکنیک مناقصه ای برای توسعه طرح موزه برگزار کرد. در نتیجه انتخاب از بین ۱۴ پیشنهاد رقابتی ارائه شده توسط شرکت های روسی و خارجی متخصص در طراحی موزه، شرکت بریتانیایی رویداد ارتباطات انتخاب شد. سخنرانی های عمومی. موزه پلی تکنیک علاوه بر عملکردش به عنوان یک موزه، مکان مهمی برای انتشار علم و فرهنگ به زبان روسی نیز بوده است. از سال ۱۹۱۳ تا ۱۹۱۸، این موزه مرکز بحث در مورد آوانگارد روسیه بود و سخنرانی های عمومی توسط ولادیمیر مایاکوفسکی، دیوید بورلیوک، آندری بیلی، الکسی کروچنیخ و ولیمیر خلبنیکوف در آن ارائه می شد. در دوره خروشچف، سالن اصلی آن محل اجرای عمومی آندری ووزنسنسکی، رابرت روژدستونسکی و بولات اوکودژاوا بود. این مکان همچنین مکانی برای سخنرانی های علمی عمومی توسط الی مچنیکوف، الکساندر فرسمن و نیلز بور بود. پ
یوند به بیرون. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
سازمان شهرهای متحد و دولت های محلی (UCLG) یک سازمان بین المللی فراگیر برای شهرها، دولت های محلی و منطقه ای و انجمن های شهرداری است. از زمان تأسیس آن در سال 2004، دفتر مرکزی UCLG در بارسلون (دبیرخانه جهانی، کلان شهر و مناطق UCLG) قرار دارد و دفاتر منطقه ای آن در برازیلیا، بروکسل، استانبول، جاکارتا، کازان، لاپاز، اتاوا و رباط واقع شده اند.
خانه بولگاکف (به روسی: Музей-театр «Булгаковский дом») در طبقه همکف خیابان بولشایا سادوایا شماره ۱۰ در مسکو، در ساختمانی که نویسنده شوروی، میخائیل بولگاکف، در آن زندگی می کرد و برخی از صحنه های اصلی رمان او، "مرشد و مارگاریتا،" در آن اتفاق افتاده است، واقع شده است. این موزه در ۱۵ مه ۲۰۰۴ به عنوان یک ابتکار خصوصی تأسیس شد. در همان ساختمان، در آپارتمان شماره ۵۰ در طبقه چهارم، موزه دومی وجود دارد که یاد بولگاکف را زنده نگه می دارد، موزه بولگاکف در مسکو. این موزه دوم یک ابتکار دولتی است و در ۲۶ مارس ۲۰۰۷ تأسیس شد. مکان های دیگری که در رمان "«مرشد و مارگاریتا»" نقش دارند، در همسایگی "خانه بولگاکف" قرار دارند، مانند «پاندهای پدرسالار»، "«تئاتر واریته»" و «خانه نویسندگان "گریبایدوف"». خانه بولگاکف همه روزه از ساعت ۱۳:۰۰ تا ۲۳:۰۰ و جمعه ها و شنبه ها تا ساعت ۱:۰۰ بامداد باز است. ورود رایگان است. ساختمان. این ساختمان در ابتدا برای اجاره آپارتمان های لوکس در نظر گرفته شده بود و بین سال های ۱۹۰۲ تا ۱۹۰۵ به سفارش میلیونر روسی ایلیا پیگیت، مالک شرکت دخانیات "دوکات،" ساخته شد. این ساختمان به سبک آرت نوو روسی در زمانی ساخته
شد که مسکو به شکوفایی کامل رسیده بود و خیابان های جدید زیادی با درختان در دو طرف آن ساخته شده بود. "خیابان بولشایا سادوایا یا باغ بزرگ" یکی از این خیابان ها بود و بخشی از "حلقه باغ" در اطراف مرکز مسکو بود. در ژوئن ۱۹۱۷، درست قبل از انقلاب اکتبر، ایلیا پیگیت ساختمان را به یک شرکت املاک خصوصی فروخت. این حرکت خوبی بود، زیرا پس از انقلاب، رژیم جدید شوروی ادعا کرد که این خانه را به یکی از اولین ساختمان های آپارتمانی اشتراکی در مسکو تبدیل خواهد کرد. در سال ۱۹۳۸، این ساختمان بخش زیادی از جذابیت اولیه خود را از دست داد زیرا حصار جلویی برای ایجاد راه برای تعریض خیابان برداشته شد. در سپتامبر ۱۹۲۱، میخائیل بولگاکف، نویسندهٔ شوروی، به همراه همسر اولش تاتیانا نیکولایِونا لاپا، در آپارتمان شماره ۵۰ در طبقه چهارم ساکن شد. بولگاکف که از مخالفان سرسخت رژیم شوروی بود، بیزاری خود را از آپارتمان های اشتراکی و به ویژه آپارتمان شماره ۵۰ در بولشایا سادوایا، خیابان ۱۰، به شرح زیر توصیف کرد: بولگاکف از این ساختمان به عنوان یکی از مهم ترین مکان ها در رمان مشهور خود «مرشد و مارگاریتا» استفاده کرد، که در آن آن را به عنوان "آپارتمان شیطا
نی" (دیانا بورگین / ریچارد پویر و لاریسا ولوخونسکی) یا "آپارتمان جن زده" (مایکل گلنی) توصیف کرد. بولگاکف در "رمان «مرشد و مارگاریتا»"، ساختمان را در پلاک ۱۰ قرار نداده و به جای آن از شماره ۳۰۲-بیس استفاده کرده است تا پیچیدگی حکومت شوروی در زمان خود را محکوم کند. در تابستان ۱۹۲۴، بولگاکف اوضاع را به گونه ای مدیریت کرد که بتواند به طبقه پنجم، به آپارتمان بسیار آرام تر شماره ۳۴، نقل مکان کند، که از برخی ویژگی های آن در توصیف آپارتمان شماره ۵۰ در رمان نیز استفاده کرده است. همسرش، تاتیانا لاپا، بعداً متوجه شد که بولگاکف این نقل مکان را ترتیب داده بود تا مطمئن شود که در یک محیط ناخوشایند تنها نخواهد ماند، زیرا چند ماه بعد، بولگاکف خود ساختمان را ترک کرد تا با لیوبوف اوگنیوا بلوزرسکایا، که در آوریل ۱۹۲۵ با او ازدواج کرد، زندگی کند. زمانی در زیرزمین این ساختمان کافه ای به نام "اصطبل های پگاسوس" وجود داشت که در آن شاعر روسی، سرگئی یسنین، با همسر بعدی اش، ایزادورا دانکن، رقصنده آمریکایی، آشنا شد. تاریخچه موزه. مدت ها پیش از آنکه موزه ای در مسکو به نام بولگاکف تأسیس شود، خیابان بولشایا سادوایا، شماره ۱۰، برای طرفداران ا
ین نویسنده حکم زیارتگاه را داشت. دیوار راه پله ای که به آپارتمان شماره ۵۰ منتهی می شد، پر از نقاشی های دیواری، نقاشی ها و نقل قول هایی از "رمان «مرشد و مارگاریتا»" بود. بین سال های ۱۹۸۴ تا ۱۹۸۶، خانه، راه پله و آپارتمان موضوع درگیری بین نهادهای رسمی، سرایدار ساختمان و خالقان گرافیتی بود. گرافیتی ها مرتباً پاک و رنگ آمیزی می شدند، اما طرفداران بارها و بارها برای نصب گرافیتی های جدید برمی گشتند. سرایدار چندین بار کد امنیتی ورودی را تغییر داد، اما همیشه شکسته می شد. در نهایت مقامات رسمی تسلیم شدند. در بهار ۱۹۸۸، دولت شهر اجازه تأسیس موزه رسمی بولگاکف را داد، اما مدتی طول کشید تا این اتفاق واقعاً رخ دهد. در اوایل قرن بیست و یکم، کل این بلوک بازسازی شد و در اوایل سال ۲۰۰۴، تعدادی از استادان مشتاق بولگاکف موفق به تأسیس موزه ای در بولشایا سادوایا شماره ۱۰ شدند. در ۱۵ مه ۲۰۰۴، سالگرد میخائیل بولگاکف، "خانه بولگاکف" افتتاح شد. از آنجایی که آپارتمان شماره ۵۰ در آن زمان در دسترس نبود، خانه بولگاکف در طبقه همکف ساختمان مستقر شد. فعالیت ها. خانه بولگاکف. موزه فعلی مجموعه گسترده ای از اسناد، عکس ها و وسایل شخصی میخائیل بول
گاکف را در خود جای داده است که به طور دائم در بخش های مختلف به نمایش گذاشته شده اند. النا مارتینیوک، عکاس خانه، یک پروژه عکاسی عظیم از «مرشد و مارگاریتا» را اجرا کرد. برای این پروژه که سه سال به طول انجامید، ۷۰ عکسبرداری ترتیب داده شد و بیش از ۱۰۰۰ عکس گرفته شد. عکس ها در مکان های توصیف شده در رمان، مانند پشت بام خانه پاشکوف و خانه بولگاکف گرفته شدند. صحنه های تئاتر واریته در تئاتر هنری مسکو، جایی که قطعات بولگاکف اجرا می شدند و او نیز قبلاً در آنجا کار می کرد، عکاسی شدند. در بهار ۲۰۱۳، نسخه ویژه ای از رمان با عکس هایی از پروژه منتشر شد. در "شب موزه ها" که سالی یک بار در مسکو برگزار می شود، خانه بولگاکف یکی از جاذبه های اصلی بازدیدکنندگان است. هر سال این خانه به آنچه بولگاکف در رمان «مرشد و مارگاریتا» خود توصیف کرده بود، جامه عمل می پوشاند: «در کنار این دیوار، صفی متشکل از هزاران نفر در دو ردیف تشکیل شده بود و انتهای آن تا میدان کودرینسکایا می رسید.» کافه ۳۰۲-بیس. کافه ۳۰۲-بیس گوشه ای دنج در خانه بولگاکف است که بازدیدکنندگان می توانند در آن با نوشیدنی ها استراحت کنند و از فضای دهه ۳۰ میلادی لذت ببرند. تئاتر ب
و…! تئاتر بو…! به عنوان گروهی از بازیگران جوان آغاز شد که به شخصیت های رمان های بولگاکف جان می بخشیدند، شخصیت هایی که شرکت کنندگان در این گشت ها می توانستند در سفرهای خود در مسکو با آنها روبرو شوند. علاوه بر این، بازیگران جوان اجراهایی از تئاتر عمدتاً بداهه را نیز ارائه می دهند. تئاتر ام.ای. بولگاکف. تئاتر ام.ای. بولگاکف، سالنی کوچک اما بسیار زیبا با ۱۲۶ صندلی است. چندین بار در سال، اجراهایی از نمایشنامه های بولگاکف یا اقتباس های تئاتری از رمان های او در این مکان برگزار می شود. یکی از مهمانان همیشگی این مکان، گروه تئاتر سرگئی آلدونین، کارگردان مشهور روسی، است. بهیموت. یکی از چیزهای جذاب خانه بولگاکف، ساکن دائمی خانه است که می تواند روی محبوبیت زیادش در بین بازدیدکنندگان حساب کند: یک گربه بزرگ سیاه به نام بهیموت که برگرفته از یکی از شخصیت های رمان «مرشد و مارگاریتا» است. مخالفان و رقیبان. همزمان با موفقیت بیشتر عملیات بولگاکف، مخالفان و رقبایی را نیز به خود جذب کرد. منابع. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
شاهدخت بدیعه بنت علی (۲۴ ژانویه ۱۹۲۰–۹ مه ۲۰۲۰) یک شاهدخت عراقی و یکی از آخرین بازماندگان خاندان سلطنتی عراق پس از کودتای ۱۹۵۸ بود. او دختر علی، پادشاه حجاز، و شاهدخت نفیسه، خواهر ولیعهد عبدالاله، و خاله ملک فیصل دوم عراق بود. زندگی. او دوران کودکی خود را در مکه گذراند. پدرش در سال ۱۹۲۴ از سلطنت برکنار شد و او به همراه خانواده اش به عراق تبعید شد، جایی که عمویش در سال ۱۹۲۱ به پادشاهی رسیده بود. برادرش عبدالاله به عنوان نایب السلطنه عراق برای خواهرزاده شان، فیصل دوم، خدمت می کرد، که او و به ویژه خواهرش عابدیه بنت علی نقش مادر را برای او ایفا می کردند. او در سال ۱۹۵۰ با یکی از بستگانش، شریف الحسین بن علی بن عبدالله بن محمد بن عبدالمعین، ازدواج کرد. در سال ۱۹۵۸، برادر، خواهر و بقیه اعضای خانواده سلطنتی در جریان انقلاب ۱۴ ژوئیه در قتل عام خانواده سلطنتی به قتل رسیدند. خود او کشته نشد زیرا در زمان وقوع قتل عام در کاخ سلطنتی الرحاب حضور نداشت. او به سفارت عربستان در بغداد پناه برد که پرواز امنی را برای او و همسر و پسرانش به قاهره در مصر ترتیب داد پس از آن، او و خانواده اش در تبعید زندگی کردند؛ او در سوئیس و سرانجام
در لندن، بریتانیا اقامت گزید. او در 9 مه 2020 در سن 100 سالگی در لندن درگذشت. برهم صالح، رئیس جمهور عراق، برای پسر مرحومش شریف علی بن حسین، که طرفدار بازگرداندن سلطنت در عراق بود و خود را وارث قانونی تاج و تخت می دانست، پیام تسلیت فرستاد. او خاطرات خود را منتشر کرد که بینش ارزشمندی از زندگی خانواده سلطنتی عراق ارائه می دهد.
&lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt; کاخ جدید مایکل (روسی: Ново-Михайловский дворец، لاتین شده: Novo-Mikhailovsky Dvorets) سومین کاخ در سن پترزبورگ بود که توسط "آندری اشتاکنشنایدر" برای فرزندان "نیکلای اول" طراحی شد. این کاخ بین سال های ۱۸۵۷ تا ۱۸۶۲ در ساحل کاخ ساخته شد، در میان ساختمان های موزهٔ آرمیتاژ (در غرب) و کاخ مرمرین (در شرق). کاخ جدید مایکل به دستور "دوک بزرگ میخائیل نیکلایویچ" روسیه، به مناسبت ازدواجش با "سسیلیا اهل بادن" ساخته شد. طراحی این کاخ ترکیبی از سبک های احیایی است که از دوره های "رنسانس"، "باروک" و "لویی شانزدهم" الهام گرفته اند. فضای داخلی آن به سبک "روکوکو" تزئین شده و در عین شکوه، سبک و دل نشین است. مجسمه سازی توسط "دیوید ینسن" انجام شده و برخی از نقاشی ها اثر "میخائیل زیچی" هستند. بخش مسکونی کاخ (که به نام "بال شرقی یا بال پیشکار" شناخته می شود) رو به خیابان "میلیونایا" قرار دارد. تزئینات این بخش به اندازهٔ سایر قسمت ها پرزرق وبرق نیست، اما نمای منحنی و خاص آن بازتابی از سلیقهٔ "ایتالیایی دههٔ ۱۷۴۰" است. منشأ این بال به کاخ باروک "صدر اعظم
چرکاسکی" بازمی گردد که طراحی آن به "پیوتر یروپکین" نسبت داده شده است. پس از انقلاب روسیه، کاخ جدید مایکل به عنوان یکی از شعبه های "آکادمی کمونیستی" مورد استفاده قرار گرفت. سپس در سال ۱۹۴۹، "مؤسسه مطالعات شرق شناسی" (IOS) در آن مستقر شد و بعدها به شعبه لنینگراد این مؤسسه تبدیل گردید. امروزه، این بنا میزبان جانشین آن، یعنی "مؤسسه نسخه های خطی شرق" است. ساختمان کاخ جدید مایکل به لطف تلاش های گستردهٔ مرمت بین سال های ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۹ به خوبی حفظ شده است. اصطبل های سابق این مجموعه اخیراً با کمک مالی "سلطان قابوس بن سعید آل سعید" بازسازی شده اند تا فضایی مناسب برای نگهداری حدود "یک میلیون کتاب و نسخهٔ خطی شرقی" از مجموعهٔ مؤسسه فراهم شود. ساخت و ساز. ازدواج "دوک بزرگ میخائیل نیکلایویچ" در تاریخ ۱۸ اوت ۱۸۵۷ برگزار شد و به همین مناسبت، نیاز به ساخت یک اقامتگاه سلطنتی برای خانوادهٔ تازه تشکیل شده به وجود آمد. تصمیم گرفته شد که این کاخ در مرکز پایتخت، در "ساحل کاخ" و تقریباً روبه روی "قلعه پتر و پل" ساخته شود. این اقامتگاه توسط "آندری اشتاکنشنایدر"، معمار دربار "نیکلای اول" طراحی شد. اشتاکنشنایدر پیش تر طراحی اقامتگاه های
متعددی را بر عهده داشت، از جمله: در جریان ساخت کاخ جدید مایکل، چندین ساختمان قدیمی تخریب شدند که در آن زمان در سن پترزبورگ امری رایج بود. هدف معمار، "آندری اشتاکنشنایدر"، این بود که ساختمان های مجاور را با هم ترکیب کرده و نمایی یکپارچه و هماهنگ برای آن ها ایجاد کند. کاخ جدید مایکل طی پنج سال، از ۱۸۵۷ تا ۱۸۶۲ ساخته شد. فناوری های به کاررفته در ساخت این کاخ در آن زمان برای روسیه بی سابقه بودند. از "تیرهای فلزی" و "پرتوهای آهنی" در ساختار آن استفاده شد؛ روشی نوین برای سن پترزبورگ در نیمهٔ دوم قرن نوزدهم، هرچند این فناوری در دهه های ۱۸۲۰ و ۱۸۳۰ معرفی شده بود و عمدتاً برای سقف سازی بناهای بزرگ مانند کاخ ها و ساختمان های عمومی به کار می رفت. 🔧 نوآوری های فنی کاخ: در سال ۱۸۸۹، کاخ برق رسانی شد. طراحی نما. استفاده از سبک های معماری گوناگون از ویژگی های بارز آثار "آندری اشتاکنشنایدر" در طراحی و تزئین نماهای کاخ جدید مایکل است. او از "موتیف های روکوکو، باروک، رنسانس" و سبک "لویی چهاردهم" بهره گرفته است. در کنار اشتاکنشنایدر، "دیوید ینسن"، مجسمه ساز برجسته، نیز در طراحی نمای کاخ مشارکت داشت و "مجسمه هایی از جنس سفال (تر
اکوتا)" برای تزئین نماها خلق کرد. از نظر ترکیب بندی، ساختمان بیشتر شبیه به یک "مهمان خانهٔ بزرگ" به نظر می رسد تا یک اقامتگاه سلطنتی. نمای اصلی کاخ که رو به ساحل کاخ قرار دارد، بسیار غنی و تزئین شده است. در ساخت آن از "سنگ مرمر کارارا" استفاده شده. این نما با سه "ریزالیت" (بخش های برجستهٔ عمودی) مشخص می شود: یکی در مرکز و دو تا در طرفین. همهٔ ریزالیت ها دارای "فرونیز" هستند و فرونیز مرکزی بلندتر از فرونیزهای جانبی است. قالب کاری فرونیزها مشابه است. "نرده های سنگی" و "گلدان های تزئینی" روی "سرتاسری نما" قرار دارند و تاجی بر نمای ساختمان ایجاد می کنند.
کوسکوو () خانه و ملک تابستانی خانواده شرمتیف بود. این بنا که در اواسط قرن هجدهم ساخته شد، در ابتدا چندین مایل در شرق مسکو واقع شده بود، اما اکنون بخشی از منطقه شرقی شهر است. این بنا یکی از اولین املاک بزرگ تابستانی اشراف روس و یکی از معدود املاک نزدیک مسکو بود که هنوز حفظ شده است. امروزه این ملک محل موزه سرامیک دولتی روسیه است و این پارک مکان تفریحی مورد علاقه اهالی مسکو است. تاریخچه. در قرن هفدهم، کوشکوو به مالکیت بوریس پتروویچ شرمتیف (۱۶۵۲–۱۷۱۹)، یک فیلد مارشال روسی در زمان تزار پتر کبیر، درآمد که ارتش روسیه را در پیروزی بر سوئدی ها در نبرد پولتاوا (۱۷۰۷) در جنگ بزرگ شمالی رهبری کرد. در آن مکان، پیش از این یک کلیسای چوبی، یک خانه و چندین برکه وجود داشت. این کاخ توسط پسرش پتر بوریسوویچ شرمتف (۱۷۱۳–۱۷۸۸) ساخته شد. کنت شرمتف یکی از ثروتمندترین مردان روسیه، نزدیک به دربار و حامی هنر بود. او تقریباً همزمان با ساخت کاخ شهری در سواحل رودخانه فونتانکا در سن پترزبورگ، کوشکوو را نیز ساخت. وقتی تصمیم به ساخت کاخی در کوشکوو گرفت، دستور داد که این کاخ از املاک سایر اشراف بزرگتر و زیباتر و با هر اقامتگاه تزارها برابری کن
د. از آنجایی که این کاخ کمتر از یک روز با مرکز مسکو فاصله داشت، نه برای پذیرایی از مهمانان شبانه طراحی شده بود و نه برای کشاورزی یا هر هدف عملی دیگری، بلکه صرفاً به عنوان مکانی برای سرگرمی، مراسم و جشن ها. خانه هلندی بین سال های ۱۷۴۹ تا ۱۷۵۱ توسط معمار یی کولوگریفوف ساخته شد، که سپس برکه را به دریاچه ای بزرگ تبدیل کرد و پارک و کانال ها را طراحی نمود. پس از مرگ کولوگریفوف در سال ۱۷۵۴، ساخت کاخ توسط معمار جوان فیودور اول آرگونوف آغاز شد، که غار و کوشک کنار کانال در قسمت شرقی پارک را طراحی کرده بود. هنگامی که فیودور آرگونوف مشغول ساخت خانه شرمتیف در فونتانکا در سن پترزبورگ شد، وظیفه طراحی کاخ به معمار مشهور مسکو، کارل بلانک، واگذار شد. بیست و شش اتاق کاخ برای پذیرایی و تحت تأثیر قرار دادن مهمانان در مناسبت های دولتی طراحی شده بودند. کنت شرمتف به سبکی باشکوه از مهمانان پذیرایی می کرد؛ سرگرمی های فضای باز او در پارک، بیست و پنج هزار مهمان را به خود جذب می کرد. از جمله سرگرمی ها می توان به تئاتر و ارکستر معروف او با بازیگران رعیت اشاره کرد. این ملک در سال ۱۷۷۵ توسط ملکه کاترین دوم مورد بازدید قرار گرفت؛ یک هرم سنگی
در پارک، این رویداد را نشان می دهد. در پایان قرن هجدهم، این ملک رو به زوال رفت. در طول حمله فرانسه در سال ۱۸۱۲ به شدت آسیب دید. در دهه ۱۸۳۰، تئاتر سرف تخریب شد. پس از لغو نظام سرف داری در سال ۱۸۶۱، قطعات زمین تقسیم و اجاره داده شد. پس از انقلاب ۱۹۱۷، این ملک ملی شد. در سال ۱۹۱۹، این کاخ به یک موزه کوچک تاریخ طبیعی تبدیل شد. ده سال بعد، این مکان به محل موزه دولتی ظروف چینی تبدیل شد که در سال های ۱۹۱۸ تا ۱۹۲۰ در خیابان پودوسنسکی در مسکو تأسیس شده بود. این موزه محل نگهداری مجموعه های ملی شده مجموعه داران هنری روسی، آ. موروزوف، ل. زوبالوف و بوتکین، بود. در سال ۱۹۳۲، به موزه دولتی سرامیک تغییر نام داد. کاخ کوسکوو. این کاخ به سبک نئوکلاسیک جدید طراحی شده بود، سبکی که در آن زمان برای ساختمان های دولتی در سن پترزبورگ و مسکو محبوب شده بود. نمای بیرونی آن از تخته های چوبی ساخته شده بود که گچ کاری و با رنگ های پاستلی ملایم رنگ آمیزی شده بودند. کاخ مشرف به حیاطی مجلل بود که از کاخ، کلیسا و دریاچه بزرگ تشکیل شده بود. رواق شش ستونی در جلوی خانه با یک سطح شیب دار طراحی شده بود تا کالسکه هایی با حداکثر هشت اسب بتوانند مستقی
ماً به درب ورودی بیایند. وقتی کالسکه می رسید، خدمتکاران از درب ورودی بیرون می آمدند و اسب ها را نگه می داشتند تا مهمانان پیاده شوند. پارک کوسکوو. پارک کوسکوو بین سال های ۱۷۵۰ تا ۱۷۸۰ به عنوان یک باغ رسمی به سبک فرانسوی ساخته شد، با باغچه های بزرگ زینتی از گل ها، پرچین های با دقت هرس شده، و کوچه هایی که با زاویه قائمه یا مورب به هم می رسیدند و با مجسمه ها تزئین شده بودند، و با ردیف هایی از درختان که به شکل کره بریده شده بودند، گلدان های بزرگ، درختان پرتقال یا درختان مورد که به شکل مخروط بریده شده بودند، مفروش شده بودند. هشت کوچه پارک در یک نقطه واحد به هم می رسند، جایی که اکنون غرفه دایره ای ارمیتاژ (۱۷۶۴–۷۷) قرار دارد. کنت شرمتف بیشتر وقت خود را در ارمیتاژ می گذراند و فقط برای مناسبت ها و تعطیلات رسمی به کاخ می آمد. غار. این غار بین سال های ۱۷۵۵ تا ۱۷۶۱ توسط معمار اف. آرگونوف ساخته شد و قرار بود نمایانگر کاخ پادشاه دریاها باشد. خانه هلندی. یک خانه آجری سنتی هلندی در دهه ۱۷۵۰ میلادی روی برکه ای کوچک در نزدیکی کاخ ساخته شد. این خانه دارای آشپزخانه ای در طبقه همکف است که از کف تا سقف با کاشی های دلفت تزئین شده ا
ست. اورنجری. نارنجستان (۱۷۶۱–۱۷۶۴) توسط ف. آرگونوف طراحی شد. در سال ۱۹۱۹ این کاخ ملی شد و بیست سال بعد به عنوان موزه دولتی سرامیک اعلام شد. موزه دولتی سرامیک. موزه اورنجری شامل مجموعه هایی از ظروف چینی نفیس است که توسط بازرگانان روسی و ملکه ماریا فدوروونا قبل از انقلاب روسیه جمع آوری شده است. بخش های اصلی عبارتند از: پیوند به بیرون. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
خدیجه عابدیه بنت علی (۱۹۰۷ - ۱۴ ژوئیه ۱۹۵۸) یک شاهدخت عراقی بود. او دختر علی، پادشاه حجاز، و شاهدخت نفیسه، خواهر ولیعهد عبدالاله و خاله ملک فیصل دوم عراق بود. او در جریان انقلاب ۱۴ ژوئیه در قتل عام خانواده سلطنتی به قتل رسید. زندگی. او دوران کودکی خود را در مکه گذراند. پدرش در سال ۱۹۲۴ از سلطنت برکنار شد و او به همراه خانواده اش به عراق تبعید شد، جایی که عمویش در سال ۱۹۲۱ به سلطنت رسیده بود. برادرش عبدالاله، زمانی که خواهرزاده شان، ملک فیصل دوم، در سال ۱۹۳۹ به عنوان پادشاه خردسال به سلطنت رسید، به عنوان نایب السلطنه عراق خدمت می کرد. وقتی خواهرش، ملکه عالیه بنت علی، در سال ۱۹۵۰ درگذشت، از او خواسته شد تا به عنوان مادر پادشاه عمل کند. او هرگز ازدواج نکرد، تا حدودی به عنوان فردی بی تکلف توصیف می شد و خود را وقف نظارت بر کارکنان کاخ کرد. در ۱۴ ژوئیه ۱۹۵۸، کاخ سلطنتی الرحاب در بغداد، در جریان انقلاب ۱۴ ژوئیه مورد حمله شورشیان قرار گرفت. وقتی مدافعان کاخ متوجه شدند که تعدادشان بسیار زیاد است و دفاع از خانواده سلطنتی غیرممکن است، موافقت کردند که آنها را به شورشیان تحویل دهند، که اعلام کردند آنها را به بازداشتگاه وز
ارت دفاع منتقل خواهند کرد. خانواده سلطنتی، متشکل از پادشاه، ولیعهد، شاهدخت هیام، شاهدخت نفیسه (مادر ولیعهد) و شاهدخت عابدیه (خاله پادشاه) و همچنین برخی از اعضای کادر سلطنتی، از طریق آشپزخانه کاخ را ترک کردند. هنگام عبور از باغ آشپزخانه از میان ردیفی از سربازان شورشی، سربازان آتش گشودند. پادشاه از ناحیه سر و گردن مورد اصابت گلوله قرار گرفت، در حالی که ولیعهد، نفیسه و عبادیه همگی از ناحیه کمر و هیام از ناحیه پا یا لگن مورد اصابت گلوله قرار گرفتند. شورشیان توافق کرده بودند که ولیعهد و نخست وزیر باید کشته شوند، اما در مورد اینکه با پادشاه چه باید کرد، نظرات متفاوتی وجود داشت و هیچ تصمیمی در مورد اعضای زن خانواده گرفته نشده بود. پس از کشتار، اجساد را به ماشین ها بردند تا به وزارت دفاع منتقل کنند. طبق گزارش ها، پادشاه، عابدیه و هیام هنوز زنده بودند، اما پادشاه در طول سفر درگذشت. ماشین ها متوقف شدند و اجساد پادشاه و ولیعهد بیرون آورده شد، اولی به دار آویخته شد، دومی مورد بی حرمتی قرار گرفت و در خیابان ها کشیده شد.
خوزه دومینگو د لا مار کورتاسار (۱۲ مه ۱۷۷۶، ۱۱ اکتبر ۱۸۳۰) یک رهبر نظامی و سیاستمدار پرویی بود که به عنوان سومین رئیس جمهور پرو از آوست ۱۸۲۷ تا ژانویه ۱۸۲۹ خدمت کرد. زندگی نامه. اوایل زندگی. لا مار در ۱۲ مه ۱۷۷۶ در کوئنکا، جایی که امروزه اکوادور نامیده می شود، متولد شد. او فرزند مارکوس د لا ماری میگورا (۱۷۳۶–۱۷۹۴) و همسرش جوزفا پائولا کورتازار لاواین (۱۷۴۸–۱۸۱۵) بود و دوران کودکی خود را در اسپانیا گذراند. دوران نظامی در اسپانیا، فرانسه و پرو (۱۷۹۴–۱۸۲۰). لا مار با کمک عموی بانفوذش، به عنوان ستوان دوم هنگ ساووی وارد ارتش اسپانیا شد. در سال ۱۷۹۴، او در لشکرکشی روسیون علیه جمهوری فرانسه، تحت فرماندهی کنت اتحادیه، شرکت کرد و پس از آن به درجه سروانی ارتقا یافت (۱۷۹۵). سپس در عملیات نظامی مختلفی علیه فرانسه انقلابی شرکت کرد و با شروع جنگ ملی اسپانیا علیه تهاجم ناپلئون (۱۸۰۸)، سرهنگ دوم بود. او در دفاع از ساراگوسا تحت فرماندهی سرهنگ پالافوکس (۱۸۰۸–۱۸۰۹) شرکت کرد. او به شدت مجروح شد و اگرچه آن شهر سرانجام تسلیم شد، عنوان «قهرمان ملت» ("Benemérito de la Patria en grado heroico") را به دست آورد و به درجه سرهنگی ارتقا ی