Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
فصل اول مجموعه تلویزیونی کمدی درام آمریکایی جانشینی در ۳ ژوئن ۲۰۱۸ از اچ بی او پخش شد. سازنده سریال جسی آرمسترانگ به عنوان مجری برنامه در این فصل فعالیت می کند. داستان این سریال دربارهٔ خانواده روی، صاحبان شرکت جهانی رسانه و سرگرمی ویستار رویکو، و مبارزه آنها برای کنترل شرکت در میان عدم اطمینان در مورد سلامت پدر خانواده است. در ژوئن ۲۰۱۶، اچ بی او اجازه ساخت قسمت آزمایشی را داد تا توسط آرمسترانگ نوشته شود و توسط تهیه کننده اجرایی آدام مک کی کارگردانی شود و در اواخر سال ۲۰۱۶ فیلم برداری شد. این سریال در مه ۲۰۱۷ برای سفارش فصلی چراغ سبز شد، که فیلمبرداری آن در اکتبر ۲۰۱۷ آغاز شد، و در اوایل سال ۲۰۱۸ به پایان رسید. این فیلم نامزد پنج جایزه امی ساعات پربیننده شد و برنده بهترین نویسندگی برای یک سریال درام برای قسمت «هیچ کس دلتنگ نیست» شد. قسمت ها. &lt;onlyinclude&gt; بازخورد. فصل اول با نقدهای مثبت منتقدان مواجه شد. در وب سایت جمع آوری نقد راتن تومیتوز، این فصل دارای رتبه بندی ۸۹ درصدی با میانگین امتیاز ۷.۹/۱۰، بر اساس ۸۹ بررسی است. اجماع انتقادی این وب سایت چنین می گوید: «جانشینی، کمدی الهی با قدرت مطلق و ناکارآم
دی است که توسط گروهی ماجراجو جان تازه ای به ارمغان آورده است.» متاکریتیک که از میانگین وزنی استفاده می کند، امتیاز ۷۰ از ۱۰۰ را به این فصل اختصاص داده است.
تناردیه شخصیتی خیالی در رمان بینوایان به قلم ویکتور هوگو در سال ۱۸۶۲ است که در اقتباس های بسیاری از داستان ها برای فیلم، تئاترو تلویزیون حضور به عنوان شخصیت ضد قهرمان حضور دارد. او یکی از سربازان ناپلئون در جنگ واترلو است او به همراه زنش صاحب مسافرخانه واترلو می باشند و همچنین پدر دو دختر به نام های اپونین و آزلما و گاوروش می باشند. تا قبل از رفتن کوزت با والژان، آن ها از کوزت به دلیل کودک بودن سوءاستفاده می کردند. آن ها در ادامه داستان ورشکست شده و تحت نام جاندرت به خانه گاربو در پاریس نقل مکان می کنند و در کنار اتاق ماریوس پونتمرسی زندگی می کنند. تناردیه در ادامه داستان با یک گروه جنایتکار به نام پاترون-مینت همکاری می کند و برای دستگیری ژان والژان توطئه می چیند و توسط ماریوس خنثی می شود. ژاور این زوج را دستگیر می کند. در آخر ماریوس هزینه خروج از کشور او را می پردازد و تناردیه در نهایت یک تاجر برده در ایالات متحده می شود. مسیو تناردیه و مادام تناردیه. مسیو تناردیه و مادام تناردیه نام دو شخصیت خیالی به نام های جاندرت، ام. فابانتو، ام. تنارد نیز شناخته می شوند – زن و شوهر، والدین پنج فرزند: دو دختر، اپونین و آ
زلما و سه پسر، گاوروش و دو پسر که نام آن ها در داستان ذکر نمی شود. تا قبل از رفتن کوزت با والژان، آن ها از کوزت به دلیل کودک بودن سوءاستفاده می کردند و برای سرپرستی او از فانتین پول می گرفتند.
جام اینترکلوب ۲۰۰۲ بیستمین دوره مسابقات باشگاهی آمریکای مرکزی و چهارمین دوره با نام "جام اینترکلوب" بود. مرحله اول. دو تیم اول هر گروه به جام قهرمانان کونکاکاف راه یافتند و تیم های اول به مرحله نهایی نیز صعود کردند.
اسقف میریل شخصیت خیالی در رمان فرانسوی "بینوایان" اثر ویکتور هوگو است که در اقتباس های بسیاری از بی نوایان که به صورت تئاتر، فیلم، سریال درآمده است حضور دارد. اسقف مایرل - (نام کامل چارلز-فرانچس-بینونو مایرل)- یک کشیش سالمند مهربان که بعد از برخورد با ناپلئون به مقام اسقفی ترفیع پیدا کرد. بعد از دزدیدن تعدادی ظرف نقره به وسیلهٔ ژان والژان، او را از دستگیری نجات داد و الهام بخش تغییر مسیر او شد. در رمان بینوایان. در فصل اول ژان والژان که به جرم سرقت چندی در زندان بوده است، و پس از آزادی به خانه کشیش میریل نام پناه می برد. کشیش نیک نفس او را به مهربانی می پذیرد. دزد بر حسب عادت شبانه شمعدان های نقره کشیش را می رباید و می گریزد. در راه فرار به چنگ ژاندارم ها می افتد که چون در خورجین او شمعدان ها را می بینند او را برای بازجویی و روبرو کردن نزد کشیش می آورند. مرد روحانی شرط مروت نمی بیند که دزد را رسوا کند و باز به شکنجه زندان گرفتار سازد. پس به ژاندارم ها می گوید که خود او این شمعدان ها را به ژان والژان بخشیده است، به این تدبیر دزد را کامروا می کند و نجات می بخشد.
اورسولا زیلگه (; جامعه شناس و فعال حقوق ال جی بی تی اهل آلمان است. او نخستین گردهمایی ملی همجنس گرایی زنانه را در آلمان شرقی سازماندهی کرد و بین سال های ۱۹۷۰ تا ۱۹۹۰ یکی از فعال ترین کنشگران لزبین در کشور بود. او از مقامات خواست تا حقوق جامعه ال جی بی تی را به رسمیت بشناسند و امکان دیده شدن آنان را فراهم کنند. در سال ۱۹۸۶، او را در برلین بنیان گذاشت. این گروه تنها انجمن غیرمذهبی نمایندهٔ همجنس گرایان در دههٔ ۱۹۸۰ بود، هرچند که به طور رسمی به رسمیت شناخته نشد. این سازمان نخستین انجمن قانونی نمایندهٔ جامعه ال جی بی تی در آلمان شرقی شد که در سال ۱۹۹۰ اجازهٔ ثبت یافت. سیلگه در سال ۱۹۹۱ از سمت مدیریت «ساندی کلاب» کناره گیری کرد تا آرشیو ال جی بی تی معروف به «آرشیو زنان لیلا» را تأسیس کند. پس از فروپاشی دیوار برلین، او توانست دکترای خود را دریافت کند. افزون بر مدیریت این آرشیو، چندین اثر دربارهٔ همجنس گرایی و وضعیت زنان در پرده آهنین منتشر کرده است. سال های نخستین زندگی و تحصیل. اورزولا سیلگه در سال ۱۹۴۶ در اونترماسفلد، شهری در ایالت تورینگن زاده شد که در آن زمان بخشی از اداره نظامی شوروی در آلمان و از اکتبر ۱۹۴۹،
جزئی از آلمان شرقی بود. او در ماینینگن بزرگ شد و معمولاً «اوشی» نامیده می شد. از سال ۱۹۶۳، او در دامپروری با تخصص در زادگیری گزینشی آموزش دید و در سال ۱۹۶۶ گواهینامهٔ دولتی دریافت کرد. سیلگه در حدود ۲۰سالگی متوجه شد که به زنان علاقه دارد، اما هیچ راهی برای پی بردن به این که آیا افراد دیگری نیز چنین احساسی دارند، نداشت. او با یک مشاور ازدواج ملاقات کرد که از تمایل او به داشتن دوست دختر شگفت زده شد، اما پیشنهاد کرد که برای یافتن دوست مکاتبه ای آگهی دهد. سیلگه این پیشنهاد را پذیرفت و هنگامی که سه زن به او پاسخ دادند، احساس کرد که روزنه ای برای ارتباط یافته است. بین سال های ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۲، او در دانشگاه هومبولت برلین تحصیل کرد و در رشتهٔ مهندسی کشاورزی مدرک دریافت کرد. بین سال های ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۷، سیلگه به عنوان دستیار پژوهشی در دانشگاه هومبولت مشغول به کار بود. در همین زمان، (HIB) در سال ۱۹۷۳ تشکیل شد و به مطالبهٔ حقوق همجنس گرایان زن و مرد پرداخت. از آن جا که بیشتر اعضای این گروه مردان بودند که به مسائل خود متمرکز بودند، در سال ۱۹۷۶ کریستیانه زیفلد تلاش کرد تا شاخه ای ویژهٔ زنان لزبین ایجاد کند. اما این شاخه شکل نگر
فت و زمانی که سیلگه در اواخر دههٔ ۱۹۷۰ به رویدادهای اجتماعی HIB پیوست، اغلب تنها زن حاضر در آن ها بود. از آن جا که گروه های فعال ال جی بی تی معمولاً تحت سلطهٔ مردان بودند و مسائل زنان نادیده گرفته می شد، سیلگه دایره ای از زنان لزبین را سازمان داد که به طور منظم در «خانه سلامت» گرد هم می آمدند. این گروه زمانی از هم پاشید که پزشکان و روان شناسانی که در این مرکز فعالیت داشتند، شرط گذاشتند که در ازای در اختیار گذاشتن فضا برای جلسات، زنان حاضر به انجام آزمایش ها و تحلیل های پزشکی شوند. فعالیت ها. تلاش های سازمانی (۱۹۷۸–۱۹۸۲). در سال ۱۹۷۸، سیلگه که به عنوان مدیر مسکن مشغول به کار شده بود، نخستین گردهمایی ملی لزبین ها را در موزه دوره گروندر، مکانی که توسط شارلوت فون مالسدورف اداره می شد و محل برگزاری رویدادهای HIB بود، سازمان دهی کرد. پس از ارسال دعوت نامه ها، پلیس او را دستگیر و بازجویی کرد، اما در نهایت تصمیم گرفت که اجازه دهد این رویداد برگزار شود. با این حال، در ۸ آوریل، زمانی که زنان لزبین برای شرکت در گردهمایی رسیدند، پلیس از ورود آنان به محل جلوگیری کرد و HIB مجبور شد در طول آخر هفته رویدادهای جایگزینی برگزار
کند. آپارتمان سیلگه به مرکز فعالیت های کسانی تبدیل شد که برای شرکت در این گردهمایی سفر کرده بودند. پلیس از برگزاری هرگونه رویداد مشابه در مکان شارلوت فون مالسدورف جلوگیری کرد. درخواست های ارائه شده به نهادهای مختلف حکومتی نشان داد که هیچ حمایتی برای ایجاد یک مرکز اجتماعی و آموزشی برای همجنس گرایان وجود ندارد. در نهایت، تصمیم شورای وزیران در سپتامبر ۱۹۷۹ باعث شد که اعضای HIB تصمیم به انحلال این گروه بگیرند. موضع دولت، طبق تحلیل جفری جایلز، این بود که فضاهای جداگانه برای جامعه ال جی بی تی غیرضروری هستند، زیرا سازمان های اجتماعی دولتی به همه افراد اجازهٔ مشارکت می دادند. تأسیس سان دی کلاب (۱۹۸۳–۱۹۸۹). زیلگه در گروه های کلیسایی شرکت می کرد، اما می خواست مستقل از مذهب فعالیت کند. او در سال ۱۹۸۳ دوره ای در جامعه شناسی را از طریق برنامهٔ آموزش از راه دور دانشگاه لایپزیگ آغاز کرد، اما به دلیل دستور اشتازی، اجازه نداشت مدرک خود را در دانشگاه های هومبولت یا کارل مارکس تکمیل کند. به او گفته شد که برای تأیید دولتی گردهمایی های ال جی بی تی، مطالعات علمی لازم است، بنابراین در سال ۱۹۸۴، با گروه علوم اجتماعی دانشگاه هومبولت
برای تأسیس یک گروه پژوهشی در زمینهٔ همجنس گرایی توافق کرد. این گروه در سال ۱۹۸۵ گزارشی تحت عنوان "وضعیت شهروندان هموفیل در جمهوری دموکراتیک آلمان" منتشر کرد که نرخ بالای خودکشی و تبعیض علیه همجنس گرایان را نشان می داد و توصیه می کرد که خدمات مشاوره ای و آموزشی ارائه شود و قوانین تبعیض آمیز در مورد روابط و مسکن بررسی گردد. در سال ۱۹۸۶، زیلگه اجازه یافت تا رویدادهای اجتماعی را در روزهای یکشنبه در باشگاه میتسوانسیگر در خیابان فترانن اشتراسه برگزار کند، زیرا این مکان در آن روز مستأجر دیگری نداشت. پس از یک سال، سازمان محل خود را به دلیل پروژهٔ نوسازی از دست داد و تا سال ۱۹۸۸ مکان ثابتی نداشت، تا این که گردهمایی هایشان به برلین-میته منتقل شد. تا سال ۱۹۸۷، این رویدادها به نام ساندی کلاب شناخته شدند. این باشگاه تنها سازمان غیردینی ال جی بی تی در آلمان شرقی بود و زیلگه تا سال ۱۹۹۱ مدیر آن باقی ماند. فعالیت های زیلگه باعث شد که تحت نظارت اشتازی قرار گیرد که لیستی از آگهی های شخصی همجنس گرایان در نشریات را نگه می داشت. در پروندهٔ او آمده بود که از سال ۱۹۸۳، او از مقامات دولتی خواسته بود که حقوق همجنس گرایان را به رسمیت
بشناسند، اما عضو حزب نبود و شغلی تمام وقت نداشت.
پادشاهان باستان (؛ ) یک مجموعه تلویزیونی درام تاریخی ارمنستانی ۲۸–۳۰ دقیقه ای محصول سال ۲۰۱۶ کشور ارمنستان به تهیه کنندگی آرمن آرزومانیان، روبن مخیتاریان و داویت باباخانیان می باشد. این مجموعه از روز ۵ نوامبر ۲۰۱۶ از آرمنیا تی وی شروع به نمایش درآمد. این مجموعه همچنین تا ۲۶ ژانویه ۲۰۱۸ از تلویزیون ارمنستان پخش شد. بیشتر داستان این مجموعه در نقاط مختلف ارمنستان اتفاق می افتد. فیلمبردار مجموعه هراچ مانوچاریان می باشد.
مری آملیا سوئیفت (; – ) آموزگار و نویسنده کتاب های درسی آمریکایی بود. اطلاعات کمی دربارهٔ دوران اولیه زندگی او در دسترس است، اما او در غرب و مرکز کنتیکت بزرگ شد. در سال ۱۸۳۳، به عنوان مدیر آکادمی زنان لیچفیلد منصوب شد و سه سال این مدرسه را اداره کرد. در همان سال، با توجه به نیاز به آموزش علوم پایه و عدم وجود کتاب های درسی مناسب، کتاب "نخستین درس ها در فلسفه طبیعی – بخش اول" را نوشت. این اثر یکی از نخستین کتاب های علمی نوشته شده توسط یک زن بود و بر اساس مشاهدات او از نیازهای آموزشی در کلاس های درسش تألیف شد. سه سال بعد، او کتابی پیشرفته تر برای کودکان بزرگ تر با عنوان "نخستین درس ها در فلسفه طبیعی – بخش دوم" نوشت. سویفت در سال ۱۸۴۵ ازدواج کرد و به بروکلین نقل مکان نمود و خانواده ای تشکیل داد. او کتاب هایش را به طور مداوم بازبینی و اصلاح می کرد و این آثار حداقل سی و پنج بار تجدید چاپ شدند و به دلیل سبک ساده و کاربردی شان محبوبیت یافتند. کتاب های سویفت در سراسر ایالات متحده توزیع شدند و همچنین در کانادا و انگلستان مورد استفاده قرار گرفتند، اگرچه نسخه بریتانیایی او را به عنوان نویسنده معرفی نکرد. این کتاب ها به س
ه زبان آسیایی — زبان برمه ای، زبان ژاپنی و زبان اسکائو کارن — ترجمه شدند و از جمله نخستین کتاب های درسی ترجمه شده برای کشورهای در حال توسعه بودند. یکی از این کتاب ها در دهه ۱۸۵۰ در میانمار مورد استفاده قرار گرفت و باعث شد که بسیاری از دانش آموزان آن کشور پیش از دانش آموزان اروپایی با فیزیک مقدماتی آشنا شوند. این کتاب ها تا آغاز قرن بیستم همچنان چاپ می شدند. دوران اولیه زندگی و تحصیلات. مری آملیا سویفت در ۱۷ سپتامبر ۱۸۱۲ در وینچستر، شهرستان لیچفیلد، کنتیکت زاده شد. والدین او نلیه (نلی، نلی) مینروا (با نام خانوادگی اوریت یا اورت) و زفانیا سویفت بودند. او در ۱ نوامبر ۱۸۱۲ در کلیسای جماعتی کانتون سنتر غسل تعمید یافت. مادرش دختر دکتر جوزایا اوریت، نخستین پزشک وینچستر و سرباز جنگ انقلاب آمریکا بود. نلیه در وینچستر بزرگ شد و در مدارس محلی تحصیل کرد. او در ۱۷ سپتامبر ۱۸۱۱ با زفانیا، پنجمین فرزند دبورا (با نام خانوادگی کلارک) و دانیل سویفت از لبنان، کنتیکت ازدواج کرد. آن ها در وینچستر ساکن شدند و زفانیا به عنوان پزشک فعالیت می کرد. دو دختر نخست آن ها، مری و هلن، در این شهر به دنیا آمدند. حدود سال ۱۸۱۷، هریت در فارمینگ
تون، کنتیکت در شهرستان هارتفورد، کنتیکت متولد شد، و پس از او سولومون، چارلز، لوئیز، کاترین و زفانیا جونیور به دنیا آمدند. سویفت و خواهرش هلن در سال های ۱۸۲۷ و ۱۸۲۸ در آکادمی قدیمی فارمینگتون تحصیل کردند. این مدرسه در سال ۱۸۱۶ توسط کلیسای جماعتی در فارمینگتون ساخته شد و پذیرای دانش آموزان دختر و پسر بود. زفانیا در کلیسای فارمینگتون شماس بود. پس از ۱۸۲۹، خانواده به بریستول، کنتیکت نقل مکان کرد و زفانیا در سال ۱۸۳۴ در اثر جراحات ناشی از سقوط از واگن درگذشت. ``` حرفه. در سال ۱۸۳۳، سویفت به عنوان مدیر آکادمی دخترانه لیچفیلد منصوب شد. ممکن است که او به طور مشترک با خواهرش هلن، که او نیز معلم بود، در این آکادمی کار کرده باشد. در طول دوران تدریس در این آکادمی، سویفت کتاب "درس های مقدماتی در فلسفه طبیعی – بخش اول" را نوشت، زیرا از کتاب های درسی مورد استفاده در مدرسه ناراضی بود و معتقد بود که آن ها «با توانایی های کودکان سازگار نیستند». او تا سال ۱۸۳۶ به تدریس در این آکادمی ادامه داد، اگرچه در سال ۱۸۳۵، نلی، مری و هلن به هارتفورد، کنتیکت نقل مکان کردند و به کلیسای دوم این شهر پیوستند. در سال ۱۸۳۶، سویفت کتاب های "درس ه
ای مقدماتی در فلسفه طبیعی برای کودکان – بخش دوم" و "فقیر اما خوشحال، یا، روستاییان بان دو لا روش و کودکان ایکولومبکیل" را منتشر کرد. او ممکن است در نیویورک نیز تدریس کرده باشد. در ۶ نوامبر ۱۸۴۵، در استتن آیلند، سویفت با هنری آگوستوس سویفت، پسرعموی خود ازدواج کرد. هنری فرزند ابیگیل (نام خانوادگی پیش از ازدواج: جساپ) و وکیل الیفالت سویفت بود (چهارمین فرزند دبورا کلارک و دانیل سویفت) و در وستپورت، کنتیکت بزرگ شد. هنری یک تاجر اجناس خشک در نیویورک بود و این زوج در بروکلین زندگی می کردند. آن ها شش فرزند داشتند – ابی جساپ (۲۴ اوت ۱۸۴۶ – ۱۱ ژوئیه ۱۸۷۰)، هنری جان (۲۸ سپتامبر ۱۸۴۷ – ۲۵ فوریه ۱۸۵۳)، مری لوئیزا (۸ مارس ۱۸۵۰ – ۱۵ نوامبر ۱۸۵۸)، اورت میهیو (۹ مارس ۱۸۵۲ – ۱۹ مارس ۱۹۴۰)، هنریتا جون (۷ مه ۱۸۵۴ – ۶ اوت ۱۸۵۴)، و آنی اورت (۲۰ اوت ۱۸۵۷ – ۲۷ آوریل ۱۸۸۱) – که همگی بدون فرزند از دنیا رفتند. هنری در سال ۱۸۷۰ در نیویورک درگذشت، و سویفت در آنجا باقی ماند و با فرزندانش که در حال تحصیل بودند، زندگی کرد. آثار مکتوب. "درس های مقدماتی در فلسفه طبیعی برای کودکان – بخش اول" به صورت پرسش و پاسخ نوشته شده بود. این کتاب با استفا
ده از فلسفه طبیعی به توضیح پدیده های طبیعی، از جمله ویژگی های گازها، مایعات و جامدات می پرداخت. بخش نخست آن شامل توضیحاتی دربارهٔ سیارات، فصول، شرایط مختلف آب وهوایی و پدیده هایی مانند کسوف و همچنین نیروهایی مانند نیروی مرکزگرا، جاذبه و اینرسی بود که تأثیر آن ها بر اجسام مادی را بررسی می کرد. این کتاب شامل اشعار مذهبی، مزامیر و سرودها، تصاویر و یک تایپ فیس بزرگ بود که هدف آن آموزش اصول اولیه به کودکان بود. "درس های مقدماتی در فلسفه طبیعی برای کودکان – بخش دوم" یک کتاب درسی ابتدایی در زمینه فیزیک بود که برای دانش آموزان پیشرفته تر طراحی شده بود، اما همچنان از قالب پرسش و پاسخ بهره می برد. این کتاب شامل اطلاعاتی دربارهٔ نجوم، جغرافیا و فیزیک بود و موضوعاتی مانند فشار هوا، الکتریسیته، اصطکاک، گرما، نور (جذب شده، منعکس شده و شکست خورده)، حرکت، ماشین های ساده و صوت را بررسی می کرد.
هلمی اوپروس (; – ) تاریخ نگار معماری و مطالعات تاریخ هنر اهل استونی بود. او در زبان های رومی آموزش دید، زبان انگلیسی و قوم نگاری را مطالعه کرد و در سال ۱۹۳۶ موفق به اخذ مدرک کارشناسی ارشد در تاریخ هنر از دانشگاه تارتو شد. او در موزه ملی استونی مشغول به کار شد و در نهایت به ریاست بخش تاریخ فرهنگی آنجا رسید و به پژوهش در زمینه هنر عامیانه پرداخت. در سال ۱۹۴۷، در وابسته به آکادمی علوم استونی مشغول به کار شد، اما در سال ۱۹۵۰ تحت استالینیسم مورد آزار و اذیت قرار گرفت و از کار برکنار شد. او تا زمان مرگ ژوزف استالین در کارخانه ای مشغول به کار بود. از سال ۱۹۵۳، او به عنوان کارشناس ارشد معماری و تاریخ در خدمات دولتی مرمت بناهای تاریخی مشغول شد. اوپروس معماری را با رویکرد مطالعات میان رشته ای بررسی می کرد که هم به کارکرد بناها و هم به ویژگی های طبیعی آنها در ارتباط با ساخت وساز و اهمیت فرهنگی توجه داشت. اگرچه در دوران نیکیتا خروشچف حفاظت و مرمت بناهای تاریخی در اولویت نبود، اما تلاش های جامع او برای کشف تاریخ معماری مرکز قرون وسطایی تالین و توسعه یک طرح حفاظتی، در نهایت در سال ۱۹۶۶ به تصویب رسید. این طرح شامل حفاظت از
بناهای تاریخی، ایجاد مناطق ویژه برای تأمین نیازهای جامعه محلی و محدودیت در تردد و گردشگری بود. این منطقه نخستین ناحیه حفاظت شده دارای حمایت قانونی در اتحاد جماهیر شوروی بود و الگویی برای پروژه های حفاظتی بعدی در جمهوری های شوروی شد. او در سال های ۱۹۶۷ و ۱۹۸۰ به خاطر انتشار آثارش در زمینه تاریخ هنر و معماری استونی، برنده شد و در سال ۱۹۷۴ نیز جایزه انجمن پژوهشگران و متصدیان هنری استونی را دریافت کرد. در سال های ۱۹۷۵ و ۱۹۷۷، به همراه سایر نویسندگان، جایزه دولتی اتحادیه هنرمندان شوروی را برای دو جلد از مجموعه ای دربارهٔ تاریخ هنر استونی تا سال ۱۹۴۰ دریافت کرد. اوپروس در سال ۱۹۷۸ درگذشت و کار او برای تهیه فهرست برداری از عمارت های استونی، توسط تیمی که تحت نظارت او بود، به سرانجام رسید. اوایل زندگی و تحصیلات. هلمی اوپروس در ۱۵ اکتبر ۱۹۱۱ در ویلیاندی، واقع در فرمانداری لیوونی از امپراتوری روسیه متولد شد. پدر و مادر او آن (با نام خانوادگی اندرسون یا آندریوسوف) و یاک اوپروس بودند. پدرش رهبر گروه موسیقی بادی در ریدایا بود. او سه خواهر و برادر بزرگتر به نام های ادوارد، و داشت. زمانی که استونی از روسیه استقلال یافت، او د
ر دبیرستان به یادگیری زبان های رومی مشغول بود. اوپروس در سال ۱۹۲۹ با رتبه cum laude از گیمنازیوم در ویلیاندی فارغ التحصیل شد و در سال ۱۹۳۰ تحصیل فلسفه را در دانشگاه تارتو آغاز کرد. مادرش در سال ۱۹۳۴ درگذشت. اوپروس زیر نظر استاد تاریخ هنر سوئدی، , به همراه ویلم رام که بعدها در حوزه تاریخ هنر و معماری و حفاظت آنها فعالیت می کرد، تحصیل نمود. او در سال ۱۹۳۶ تحصیلاتش را به پایان رساند و مدرک کارشناسی ارشد در تاریخ هنر و همچنین مدرکی در زبان های فرانسوی، ایتالیایی و اسپانیایی، به همراه گرایشی در قوم نگاری و زبان انگلیسی دریافت کرد. حرفه. پس از فارغ التحصیلی، اوپروس در موزه ملی استونی مشغول به کار شد. او ابتدا به عنوان دبیر علمی موزه فعالیت کرد و سپس به ریاست بخش تاریخ فرهنگی آنجا رسید. پژوهش های او در این دوره عمدتاً به هنر عامیانه اختصاص داشت. یکی از پروژه های او مربوط به فهرست برداری و عکاسی از بناهای تاریخی در کورساره در سارما بود، و برخی دیگر به بررسی آثار نقره کاران، سنگ نوشته ها و تصاویر شعر "کالویپوئگ" مربوط می شد. او در سال ۱۹۴۷ در وابسته به آکادمی علوم استونی که پس از اشغال کشورهای بالتیک توسط شوروی (۱۹۴۰)
تغییر ساختار یافته بود، مشغول به کار شد. با این حال، در سال ۱۹۵۰ تحت استالینیسم از کار برکنار شد و مدارک تحصیلی او لغو گردید و به مدت سه سال در کارخانه ای مشغول به کار بود. وقتی استالین در سال ۱۹۵۳ درگذشت، اوپروس به عنوان متخصص ارشد معماری و تاریخ در خدمات دولتی مرمت بناهای یادبود منصوب شد. طبق گفته پژوهشگر اولف سودر، رویکرد او به مرمت «آینده گذشته» بود، به این معنی که میراث فرهنگی باید به گونه ای حفظ شود که بتواند در آینده نیز باقی بماند. دیدگاه های او با سیاست های نیکیتا خروشچف در تضاد بود، چراکه خروشچف بودجه های مرمت را به عنوان اتلاف منابع دولتی حذف کرد و به جای آن، توسعه های کم هزینه مبتنی بر ساخت وسازهای پیش ساخته با پنل های بزرگ را ترجیح می داد. در اواخر دهه ۱۹۵۰، رژیم شوروی به شهروندان اجازه داد به سایر جمهوری های شوروی و تعداد محدودی از مکان های غیر شوروی سفر کنند. در سال ۱۹۶۹، اوپروس در یک سمینار دربارهٔ پروژه های مرمت در آلمان شرقی شرکت کرد و در سال بعد در یک کنفرانس مشابه در ایتالیا حضور یافت. او در یک کنفرانس در سال ۱۹۷۱ در لوبک، آلمان غربی، مقاله ای دربارهٔ احیای مرکز شهر تالین ارائه کرد و در س
ال ۱۹۷۲ به سمپوزیوم ایکوموس (ICOMOS) در ویلنیوس، لیتوانی، سفر کرد. پژوهش. به دلیل پیشینه آموزشی اش، اوپروس تحت تأثیر هیچ سبک یا فلسفه معماری خاصی قرار نداشت. با استفاده از مطالعات خود در زمینه هنر، قوم نگاری و تاریخ، رویکردی مطالعات میان رشته ای را اتخاذ کرد. هنگام ارزیابی معماری، عواملی مانند ویژگی های طبیعی و جنبه های کارکردی پشت یک سازه و محیط آن را بررسی می کرد. این روش کاملاً جدیدی برای ارزیابی ساختمان های قرون وسطایی در استونی بود و تحقیقات او نشان داد که به دلیل عوامل مختلفی که بر ساخت وساز تأثیر گذاشته اند، هیچ سبک غالبی وجود ندارد. او با تمرکز ویژه بر ساختمان های عمومی، سازه هایی مانند در کولگا؛ قلعه هرمن و باروهای ناروا در ناروا؛ عمارت اربابی در سائو؛ ، خانه سرسیاه ها؛ صومعه سنت کاترین، تالین و رائاپتیک در تالین؛ و همچنین کلیسای کوچک تلر، کلیسای جامع دورمیشِن، تارتو و ساختمان اصلی دانشگاه تارتو و رصدخانه قدیمی دانشگاه تارتو در تارتو را مورد مطالعه قرار داد. اوپروس فصل های بسیاری را برای دانشنامه های استونیایی و شوروی در زمینه تاریخ هنر و معماری نوشت. او همچنین آثار هنرمندان معاصر را تحلیل کرد، از جم
له آدو واببه، که آثار او در کتاب اوپروس در سال ۱۹۷۶ با عنوان ("بازی های خورشیدی") مورد بررسی قرار گرفت. در دهه های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰، اوپروس مرکز بخش قدیمی تالین را تجزیه و تحلیل کرد. او و مسئول مستندسازی دقیق شهر قرون وسطایی و تهیه یک استراتژی برای حفظ و توسعه شهری بودند. کار آنها منجر به تعیین این منطقه به عنوان یک منطقه حفاظت شده دولتی در سال ۱۹۶۶ شد، که اولین مورد از این نوع در اتحاد جماهیر شوروی بود و به عنوان الگویی برای پروژه های بعدی عمل کرد. در تلاش برای بازسازی این منطقه، او یک برنامه جامع برای حفظ ساختمان های تاریخی ارائه کرد که به منطقه بندی کارکردی و نوسازی شهری نیز توجه داشت. ایده های او شامل محدود کردن توسعه هایی بود که باعث افزایش ترافیک و جذب گردشگران می شدند، در عوض، تمرکز او بر رستوران ها و کافه های کوچک با فضاهایی بود که برای جمعیت محلی خدمات ارائه می کردند. در سال ۱۹۶۷، اوپروس، و دیگر پژوهشگران، جایزه (جایزه استونی شوروی) را در بخش تاریخ نگاری هنری برای اثرشان "تاریخ معماری استونی" دریافت کردند. بیشتر فصل های این کتاب توسط اوپروس و ولدمار واگا نوشته شده بود. در سال ۱۹۷۵، اوپروس توسط انجمن دانشم
ندان هنر و متصدیان استونی به دلیل مقاله ای که در نشریه منتشر شده بود، با دریافت جایزه سالانه ۱۹۷۴ مورد تقدیر قرار گرفت. او با دیگر ویراستاران همکاری کرد تا جلد اول، بخش های ۱ و ۲ از کتاب "تاریخ هنر استونی" را که در سال های ۱۹۷۵ و ۱۹۷۷ منتشر شد، تهیه کند. بخش اول به هنر تا اواسط قرن نوزدهم و بخش دوم به هنر تا سال ۱۹۴۰ می پرداخت. مشارکت های اوپروس شامل مقالاتی دربارهٔ هنر عامه، معماری کلاسیک و معماری و سنگ تراشی دوران معماری رنسانس و معماری باروک بود. در سال ۱۹۷۷، تمامی نویسندگانی که در این پروژه مشارکت داشتند، جایزه دولتی اتحادیه هنرمندان اتحاد جماهیر شوروی را برای هر دو بخش دریافت کردند. اوپروس سال قبل از درگذشتش نوشت: «در زندگی ام سه پروژه بزرگ داشته ام: تاریخ معماری استونی، بازسازی بخش قدیمی تالین و اکنون معماری املاک اربابی. اگر بتوانم دومی را تکمیل کنم، کار زندگی ام به انجام رسیده است». اوپروس به درخواست که در دهه ۱۹۷۰ هدایت بازسازی املاک در پارک ملی لاهما را بر عهده داشت، فهرست بندی خانه های اربابی استونی را آغاز کرد. زمانی که او در سال ۱۹۷۵ گردآوری این فهرست را آغاز کرد، تنها اطلاعات پراکنده ای دربارهٔ
املاک ساخته شده در دوره استونی تحت سلطه سوئد، که توسط گوستاو رنگ تهیه شده بود، و مطالعه ای دربارهٔ ۱۵۰ عمارت استونی که توسط مورخ معماری لتونیایی در پژوهش خود دربارهٔ املاک بالتیک گردآوری شده بود، وجود داشت. اوپروس و تیمش با استفاده از نقشه های توپوگرافی مربوط به پیش از جنگ جهانی اول و یک فهرست آدرس، مجبور بودند نام های مکان های آلمانی، استونیایی و روسی را مقایسه کنند تا فهرستی از ۲۲۶۷ خانه اربابی تهیه کنند. اگرچه او گزارش ها و مقالاتی دربارهٔ پیشرفت تحقیقات خود منتشر کرد، اما درگذشت ناگهانی اش باعث شد که یوهان مایسته مسئولیت گردآوری یک تیم برای تکمیل این پروژه را بر عهده بگیرد.
لامیا الگیلانی ور (; – ) باستان شناسی عراقی بود که در زمینه تمدن های باستانی غرب آسیا تخصص داشت. الکیلانی در بغداد زاده شد و تحصیلات خود را در عراق و بریتانیا به پایان رساند. رساله دکترای او دربارهٔ مهر استوانه ایهای دوران بابل کهن، اثری شاخص در این حوزه محسوب می شود. او که در لندن ساکن بود، در سال های پایانی فعالیت خود به دلیل حفظ ارتباط میان باستان شناسی بریتانیا و عراق در دوران عراق بعثی و تلاش هایش در جهت حفاظت از میراث فرهنگی پس از جنگ عراق شهرت داشت. او نقش مهمی در بازسازی موزه ملی عراق که در دهه ۱۹۶۰ به عنوان متصدی در آن فعالیت داشت، ایفا کرد و همچنین در تأسیس موزه بصره مشارکت داشت. در سال ۲۰۰۹، او پنجمین دریافت کننده مدال طلای یادبود گرترود بل از سوی مؤسسه بریتانیایی برای مطالعه عراق شد. تحصیلات و حرفه. الکیلانی در ۸ مارس ۱۹۳۸ در بغداد زاده شد. او برای یک سال در دانشگاه بغداد تحصیل کرد و سپس مدرک کارشناسی خود را از دانشگاه کمبریج دریافت نمود. در سال ۱۹۶۱، او به عنوان متصدی در موزه ملی عراق مشغول به کار شد، مؤسسه ای که در بخش عمده ای از فعالیت حرفه ای او نقش کلیدی داشت. او در دهه ۱۹۷۰ برای ادامه تحصیل
به بریتانیا بازگشت و مدرک کارشناسی ارشد خود را از دانشگاه ادینبرو و سپس دکترای خود را از مؤسسه باستان شناسی یوسی ال در لندن دریافت کرد. رساله دکترای او که تحت نظارت باربارا پارکر-مالوان نوشته شد، به مطالعه مهر استوانه ایهای دوران امپراتوری بابل کهن در موزه عراق پرداخت. این اثر که پس از تأخیری طولانی در سال ۱۹۸۸ منتشر شد، از سوی دومینیک کولون، متصدی آثار باستانی غرب آسیا در موزه بریتانیا، به عنوان پژوهشی مختصر و مفید ستایش شد که باید «الگویی برای تمام مطالعات آینده» باشد. پس از اخذ دکترا در سال ۱۹۷۷، الکیلانی به عنوان پژوهشگر وابسته افتخاری در مؤسسه باستان شناسی یوسی ال و پژوهشگر وابسته در دانشکده مطالعات شرقی و آفریقایی (SOAS) در لندن باقی ماند. او اغلب به عراق سفر می کرد تا ارتباط میان باستان شناسان عراقی و جامعه علمی گسترده تر را در دوران عراق بعثی حفظ کند. از سال ۲۰۰۳، تمرکز او بر حفظ آثار باستانی عراق قرار گرفت. او در بازسازی موزه ملی عراق پس از غارت آن در پی حمله ۲۰۰۳ به عراق مشارکت داشت و در زمینه چالش های حفاظت از میراث فرهنگی در عراق پس از جنگ به طور گسترده اظهار نظر می کرد. الکیلانی در زمان درگذشت خو