Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
باورند که ساکنان شبه جزیره عربی تا حدود ۱۶۰۰ سال پیش از هجرت پیامبر جثه های درشتی داشته اند و بعدها نیز بازماندگان آنان با همین نام شناخته می شدند، هرچند از نظر قامت و طول عمر به پای نیاکان خود نمی رسیدند. در کتاب های تاریخ عربی، عمالیق از نسل عملیق بن لاوذ بن سام بن نوح دانسته شده اند. آنان به همراه دیگر بازماندگان نوح در منطقهٔ بین النهرین می زیستند و سپس با گروه های دیگری از آنجا کوچ کردند. با افزایش نسل نوح، این تبارها به ازدحام و رقابت با یکدیگر پرداختند. عمالیق به همراه برادران خود از نسل إرم بن سام، از جمله طَسْم، جَدیس و دیگر تیره ها، به شبه جزیره عربستان آمدند، در حالی که پیش تر، قبایلی چون ثمود، عاد، أُمیم، أُوبار و عبیل در آنجا ساکن شده بودند. بسیاری از این اقوام در احقاف (در مناطق حضرموت، ظفار و ربع الخالی امروزی در جنوب عربستان) مستقر شدند و سپس در سراسر جزیره پراکنده گشتند. برخی از این اقوام، مانند ثمود و عبیل، از احقاف مهاجرت کردند و شاخه های متعدد آنان در نجد، بحرین، عمان، یمن، تهامه و حتی تا مرزهای شام پراکنده شدند. حتی فرعون های مصر نیز از میان این نسل دانسته شده اند. طبری می نویسد که عمالقه
ای که در یثرب سکونت یافتند، از قبیلهٔ جاسم بودند. ابن خلدون نیز از قبایلی چون بنو لَفّ، بنو سعد بن هزال، بنو مطر، و بنو الأزرق یاد کرده است. ما به طور دقیق نمی دانیم که عمالیق در چه زمانی در یثرب ساکن شدند، اما احتمال دارد که پس از خروجشان از بین النهرین در آنجا فرود آمده باشند. مورخان دربارهٔ این که آیا آنان بنیان گذاران یثرب بوده اند یا آن را از قبیلهٔ عبیل گرفته اند، اختلاف نظر دارند. حتی برخی بر این باورند که عمالیق در اصل شاخه ای از عبیل بوده اند. آنچه مسلم است، این است که حضور عمالیق در یثرب قدمتی کهن دارد؛ چه در زمان تأسیس آن و چه اندکی پس از آن. همچنین قطعاً می دانیم که عمالیق در یثرب وجود داشته اند و آنان عرب بوده اند. طبری جد آنان، عملیق، را نخستین کسی می داند که به زبان عربی سخن گفت. افزون بر این، اسفار تورات بارها از آنان یاد کرده است: گاه با نام عمالیق و گاه با عنوان جبّارین. در این منابع، حتی نام برخی از رهبران و شهرهای عربی آنان ذکر شده است. این قوم هم زمان با خروج بنی اسرائیل از مصر می زیستند و با ایشان در منطقهٔ سینا وارد نبردهای متعددی شدند. عمالیقیان در یثرب جامعه ای کشاورزی موفق و خودکفا
پدیدآوردند. آنان زمین های حاصلخیز خود را کشت می کردند و به دامداری می پرداختند و در ابتدا از فراوانی محصولات خود بهره مند می شدند. با رشد تجارت، آنان نیز در این مسیر مشارکت کردند و کاروان هایشان تا غزه می رسید. با این وجود، تجارت آنها محدود باقی ماند و هرگز با تجارت مردم مکه برابری نمی کرد. آنان به سبب حاصلخیزی زمین ها و فراوانی منابع آب، کشاورزی را بر سایر فعالیت ها ترجیح می دادند. موفقیت های اقتصادی آنان مبالغ کلانی از ثروت را برایشان فراهم ساخت. از بیم یورش قبایل دیگر که می توانستند زمین ها و منابع ارزشمند آنان را غارت کنند، آتم ها (قلعه های کوچکی) بنا نهادند که قادر بودند یک یا چند خانواده را در خود جای دهند و آنان را در برابر حملات دشمنان محافظت کنند. عمالیقیان در یثرب تا زمانی که مشیت الهی بود، زندگی کردند. سپس قبایل دیگری بر آنان وارد شدند و با آنها همزیستی کردند. وفور و رفاهی که عمالیقیان به آن دست یافته بودند، باعث شد که آنان مهاجران تازه وارد را بپذیرند تا از نیروی کار آنان بهره ببرند. این امر سبب شد تازه واردان بخشی از بار کار بر زمین را از دوش ایشان بردارند و در نتیجه، مالکین زمین فرصت یابند تا از
ثروت های خود بهره مند شوند. چندی نگذشت که این تازه واردان، برخی از زمین های بایر را که عمالیقیان به کار نگرفته بودند، آباد کردند، خود به مالک زمین تبدیل شدند، ثروت اندوختند و در نهایت، در سطح زندگی با عمالیقیان هم ردیف شدند. در طول سال های متمادی، میان عمالیقیان و قبایل مهاجر، ازدواج و آمیختگی نژادی صورت گرفت و نسل های جدیدی با خون های مختلط پدید آمدند. به تدریج، شمار عمالیقیانی که به جثه های عظیم شناخته می شدند، رو به کاهش نهاد، اما آنان به طور کامل منقرض نشدند، بلکه بقایایی از ایشان تا پس از ورود یهودیان به یثرب همچنان باقی بودند. مورخ عربی، ابن زباله، اشاره می کند که بنی انیف ـ که گروهی بودند که پیش از ورود اوس و خزرج در کنار یهودیان سکونت داشتند ـ از بقایای آنان محسوب می شدند. هنگامی که اسلام به یثرب رسید، تنها افراد معدودی از ایشان باقی مانده بودند که به بلندقدی شناخته می شدند. برخی از متون باستانی مینایی نیز نام یثرب را به همان شکلی که بطلمیوس، جهانگرد اسکندرانی، در اواسط قرن دوم میلادی ذکر کرده است، به صورت «ایثریپ-پا» یا «جاتریپی» آورده اند. استفان بیزانسی از آن به عنوان «ایثریپ پلیس» به معنای «شهر ی
ثرب» یاد کرده است که نشان دهنده تکمیل هویت شهری این منطقه و تمایز آن از زمین های کشاورزی و اردوگاه های بادیه نشینان اطراف بوده است. این موضوع با نام عربی آن، «المدینه»، که ممکن است بیانگر این تحول باشد، تأیید می شود. ریشه های عربی این شهر به سبب حاصلخیزی و ثروت نسبی یثرب است که منجر به افزایش جمعیت در آنجا شده است. موقعیت استراتژیک یثرب و شرایط تاریخی ای که تجربه کرده، باعث شده است تا گروه های جمعیتی متنوعی در آنجا شکل بگیرند. شاید آنچه دربارهٔ اختلاط گروه هایی با ریشه های قحطانی و عدنانی در یثرب گفته می شود، مشابه وضعیتی است که در دوران باستان در مناطقی مانند لحیان و تیما و دیگر مناطق، در قالب جوامع تجاری عرب جنوبی و سبائیان به منظور حفظ منافع تجاری کشورهای جنوبی وجود داشته است. از آنجا که این گروه ها مدت زمان طولانی در این منطقه ماندگار شدند، با ساکنان بومی عرب شمالی اختلاط و ازدواج کردند. پادشاهی معین یکی از قدیمی ترین پادشاهی های جنوب عرب محسوب می شود که برخی اخبار آن از طریق اکتشافات باستان شناسی به دست آمده است. این پادشاهی در شمال یمن ظهور و شکوفا شد و نفوذ آن بین سال های ۱۳۰۰ تا ۶۳۰ قبل از میلاد گسترش
یافت. برخی از جغرافی دانان غربی مانند تئودوروس سیسیلی و استرابون رومی به آن اشاره کرده اند، اما مورخان و جغرافی دانان عرب اطلاعاتی دربارهٔ آن در اختیار ندارند. یاقوت حموی در مورد آن گفته است: نام قلعه ای در یمن و شهری در یمن که در براقش ذکر شده است. عمرو بن معدیکرب می گوید: ینادی من براقش أو - معین فأسمع واتلأب بنا ملیع ترجمه: معین! از براقش ندا می آید، پس بشنو و با شتاب به سوی ما بیا آثار باستانی کشف شده نشان می دهد که پادشاهی معین روابط نزدیکی با همسایگان خود داشته است، که این روابط به معنای نفوذ و کنترل آن بوده است. اقتدار این پادشاهی از جنوب یمن تا حجاز و حتی فلسطین امتداد یافته بود. کاوشگران کتیبه های مینا را یافته اند که در آنها ذکر شده است یثرب، معان، عمون و غزه بخشی از پادشاهی مینا و تابع آن بوده اند. همچنین مشخص شده که پادشاهان معین فرماندارانی را به نمایندگی خود بر این مناطق منصوب می کردند. فرمانداری که «کبیر» یعنی «بزرگ» نامیده می شد، به نام پادشاه حکومت می کرد، مالیات جمع آوری می کرد و امنیت را حفظ می نمود. این بدان معناست که میناها در دوره گسترش پادشاهی خود، یعنی از هزاره اول پیش از میلاد، بر یث
رب کنترل داشتند. آنها مانند سایر مناطق تحت نفوذ خود، فرمانداری برای شهر منصوب می کردند تا مسیرهای تجاری زمینی شان را ایمن سازند. اقتدار آنها بر شهر فراتر از دریافت مالیات سالانه و حفاظت از کاروان های تجاری عبوری نبود. در کتیبه های معدود مربوط به معین هیچ اشاره ای به جنگی میان آنها و مردم یثرب یا رویداد خاصی دیده نمی شود. تمامی نشانه ها حکایت از این دارد که کنترل مینا بر کل حجاز برقرار بوده، اما این کنترل چندان قوی نبود؛ به همین دلیل جامعه یثرب عمدتاً کشاورزی و دامداری باقی ماند و تغییر عمده ای در آن رخ نداد، مگر افزایش ثبات، رفاه نسبی و بهره مندی از مزایای کاروان های تجاری عبوری. یثرب و کلدانیان. دولت کلدانی در عراق با پایتختی بابل ظهور کرد. این دولت در قرن هفتم پیش از میلاد شکوفا شد و نفوذ خود را بر مناطق وسیعی گسترش داد و برای مدتی تا حجاز نیز رسید. کتیبه ای در ویرانه های مسجد جامع حران یافت شد که جزئیات اعمال پادشاه کلدانی، نبونیدوس، را شرح می دهد. در این کتیبه آمده است که او به شمال شبه جزیره عربستان لشکرکشی کرد، تیما را تصرف کرد و در آنجا ساکن شد. سپس شهرهای همسایه را تصرف کرد و آنها را به امپراتوری خود
ضمیمه کرد. این شهرها عبارت بودند از: دادانو، شهری باستانی و مشهور که در کتاب مقدس عبری از آن یاد شده است؛ بداکوا (فدک فعلی)؛ خبرا (خیبر فعلی)؛ و اتریبوا (یثرب فعلی). این شهر به مدت ده سال تحت حکومت این پادشاه باقی ماند. نبونعید آخرین پادشاه امپراتوری کلدانی بابل بود. او به مدت ۱۶ سال، از ۵۵۶ تا ۵۳۹ پیش از میلاد، حکومت کرد که ده سال از آن را در شمال عربستان گذراند و پایتخت خود، بابل، را تحت حکومت پسرش، بلشصر، باقی گذاشت. سپس به بابل بازگشت، اما در سال ۵۳۹ پیش از میلاد مورد حمله کوروش، پادشاه ایران، قرار گرفت. کوروش به دولت آنها پایان داد و آن را به استانی در امپراتوری خود تبدیل کرد. مردم یثرب پس از تضعیف قدرت امپراتوری سبائیان، با نبونیدوس پادشاه صلح کردند و به طور مسالمت آمیزی به حکومت او تن دادند. آنها مالیاتی را که سبائیان از آنها جمع آوری کرده بودند، به او می پرداختند. نبونعید گروه هایی از قبایل کلدانی و اسیران یهودی را به این منطقه منتقل کرده و در آنجا اسکان داد. وی بخشی از املاکی را که پیش تر از مالکان عرب آن غصب کرده بود، به آنان واگذار کرد و با استقرار واحدهایی از ارتش خود از ایشان حمایت نمود. هدف او ا
لحاق کامل این منطقه به قلمرو پادشاهی اش بود، اما این طرح به نتیجه نرسید و با بازگشت او به بابل متروک ماند. با این وجود، بیشتر مهاجران تازه وارد در منطقه ماندگار شدند و با ساکنان بومی درآمیختند. دکتر جواد علی این امر را با استناد به وجود برخی واژگان کلدانی در زبان مردم یثرب و دیگر نواحی شمالی آن، به ویژه در حوزه کشاورزی، مورد تأیید قرار می دهد. یثرب و رومیان. امپراتوری روم چندین قرن پیش از میلاد مسیح پدیدار شد و قدرت آن به حدی افزایش یافت که بر پادشاهی های یونانیان باستان تسلط یافت و نفوذ خود را به دیگر نقاط اروپا، آسیای غربی و شمال آفریقا گسترش داد. اما رومیان در دوران گسترش بزرگ نظامی خود نتوانستند به داخل شبه جزیره عربستان نفوذ کنند، زیرا صحرای پهناور مانع بزرگی در برابر ارتش های منظم و عظیم آنان بود. تاریخ روم تنها از یک تلاش یاد می کند که در آن یک لشکرکشی رومی برای نفوذ به جنوب شبه جزیره عربستان و رسیدن به مناطق طلا در سرزمین یمن انجام شد. این تلاش در دوران امپراتور آگوستوس در سال ۲۵ پیش از میلاد صورت گرفت؛ زمانی که این امپراتور فرماندار خود در مصر، آلیوس گالوس، را مأمور آماده سازی و فرماندهی این لشکرکشی
کرد. در این لشکرکشی جغرافی دان معروفی به نام استرابون که دوست فرمانده گالوس بود نیز حضور داشت و دربارهٔ آن نوشت؛ از این رو اخبار آن تقریباً به طور کامل به ما رسیده است. این لشکرکشی با ده هزار جنگجوی رومی، هزار جنگجوی قبطی و پانصد جنگجوی اسرائیلی به رهبری یک فرماندهٔ نبطی آغاز شد. این لشکرکشی از سواحل مصر به سمت دریای سرخ حرکت کرد و به بندر لوئیکا کومه رسید که جواد علی مکان آن را ینبع می داند، در حالی که فؤاد حمزه معتقد است که آنجا مویلح بوده است. پس از از دست دادن تعداد زیادی کشتی و سرباز، و بروز بیماری هایی که به دلیل آب و غذای فاسد و تغذیه نامناسب جان بسیاری را گرفت، لشکریان مجبور شدند تابستان و زمستان را در همان جا بگذرانند تا استراحت کرده و از بیماری ها بهبود یابند. پس از آن، لشکریان به نجران نقل مکان کردند و پس از عبور از چندین شهر و جنگ با مردم آنها، به شهر مَرصَبا (مأرب) رسیدند. از آنجا، به مدائن صالح بازگشتند و سپس به مصر برگشتنند. این لشکرکشی موفق نبود و به اهداف خود دست نیافت؛ چراکه نه طلایی را که برای آن حرکت کرده بود به دست آورد و نه شهرهایی را که اشغال کرده بود به امپراتوری روم ضمیمه کرد. در مورد
مسیر لشکرکشی پس از فرود در ینبع یا مویلح، نظرات متفاوتی وجود دارد. از جمله این دیدگاه ها این است که لشکرکشی از طریق ایدم به یثرب ادامه یافت تا از درگیری با قبایل ساکن در مسیر تجاری میان ینبع و جنوب جلوگیری کند و سپس مسیر خود را از یثرب به نجد و از آنجا از طریق یمن به نجران ادامه داد. استرابون ذکر کرده است که پادشاه آن منطقه (یا شاید شیخ قبیله) به نام الحارث از رومی ها استقبال کرد و به آنها در عبور از جاده کمک نمود. بر اساس این روایت (که محتمل ترین روایت است)، لشکریان از یثرب عبور کردند، مدتی در آنجا استراحت نمودند و آب و غذا ذخیره کردند. استرابون یادآور شده است که این منطقه دارای چشمه های فراوانی بود. بی تردید، هوش و درایت الحارث و رفتار نیکوی او با فرمانده لشکریان به سود یثرب و سایر شهرهایی بود که ارتش از آنها گذر کرد، زیرا ارتش آسیبی به این مناطق نرساند. احتمال دارد که الحارث برای جلوگیری از درگیری با لشکرکشی، با شیوخ و رهبران محلی منطقه به توافق رسیده باشد. به هر حال، این لشکرکشی هیچ اثری در یثرب یا زندگی مردم آن باقی نگذاشت. حتی در نوشته های مورخان باستان نیز اشاره ای به آن نمی یابیم. در واقع، رومی ها به
طور کلی هیچ تأثیری بر زندگی یثرب و مردم آن نداشتند و عبور ارتش روم در این لشکرکشی تنها یک ارتباط گذرا با آنها بود. یهودیان یثرب. منابع تاریخی روایت های متعددی از حضور یهودیان در یثرب در دوران جاهلیت پیش از ظهور اسلام نقل کرده اند و همگی بر این نکته اتفاق نظر دارند که آنان در پی چندین موج مهاجرت متوالی از خارج از شبه جزیره عربستان به این منطقه وارد شده اند: اولین موج مهاجرت در سال ۵۸۹ پیش از میلاد رخ داد، هنگامی که نبوکدنصر بابلی به شام حمله کرد و بخش عمده ای از اهالی آن منطقه را به اسارت برد. گروهی از این افراد موفق به فرار شدند و به حجاز پناه بردند و در یثرب سکونت گزیدند. دومین موج مهاجرت بین سال های ۶۶ تا ۷۰ میلادی به وقوع پیوست، زمانی که تیتوس، فرمانده رومی، به فلسطین حمله نمود، منطقه را ویران کرد، اهالی را پراکنده ساخت و شمار زیادی از آنان را در دریاچه لوط غرق نمود. بازماندگان این واقعه به حجاز گریختند و در یثرب به جمع ساکنان پیشین پیوستند. سومین موج مهاجرت در سال ۱۳۲ میلادی اتفاق افتاد، هنگامی که هادریان، امپراتور روم، ارتشی را به فلسطین اعزام کرد، اهالی را از آنجا بیرون راند و برای همیشه ورود آنان به م
نطقه را ممنوع نمود. بازماندگان این رویداد نیز به شبه جزیره عربستان پناه بردند.
اشکفت سیاهو، به معنای سیاه غار، در گویش محلی. بین ۱۰۰۰۰ تا ۱۲۰۰۰ سال پیش توسط انسان های عصر نوسنگی به عنوان پناهگاه سنگی مورد استفاده قرار می گرفته است. این بنا در نزدیکی کوه رحمت در مرودشت در استان فارس واقع شده است. این غار در ژوئن ۲۰۰۶ کشف شد. متعاقباً کاوش های باستان شناسی به سرپرستی باستان شناس ایرانی، محمد فیض خواه، انجام شد. کاوش های باستان شناسی در دشت مرودشت در استان فارس منجر به کشف این پناهگاه سنگی ۱۰ هزار ساله در نزدیکی کوه رحمت شد. باستان شناسان معتقدند که در ساخت دیوارهای جداکننده این پناهگاه نوسنگی از فناوری پیشرفته ای استفاده شده است. فیض خواه می گوید: «اشکفت گاوی غار دیگری است که در نزدیکی این پناهگاه سنگی کشف شده قرار دارد. بنابراین، با توجه به گویش محلی مردم منطقه، نام این غار را اشکفت سیاهو گذاشتیم.» منطقه ای که اشکفت سیاهو در آن واقع شده است یکی از معدود مکان های باستان شناسی در منطقه است که هم سکونت گاه های پارینه سنگی میانی و هم پارینه سنگی بالایی را حفظ کرده است.
تاریخ آسام به تاریخ ایالت آسام کشور هند اشاره دارد؛ ایالتی که در شمال باختری هند قرار گرفته است. تاریخ آسام روایت پیوند و آمیزشی است میان مردمانی که از خاور، باختر، جنوب و شمال گرد هم آمده اند؛ آمیزشی از فرهنگ های زبان های آستروآسیایی، زبان های تبتی-برمه ای (زبان های چینی-تبتی)، مردم تای و مردمان هندوآریایی. با آن که این سرزمین در طول تاریخ مورد تاخت وتاز قرار گرفته، هرگز تا پیش از سومین یورش برمه به آسام در سال ۱۸۲۱، و سپس ورود بریتانیا در ۱۸۲۴ در جریان جنگ اول انگلستان و برمه، تحت سلطه یا مستعمرهٔ قدرتی بیرونی نبود. تاریخ آسام از منابع گوناگونی برگرفته شده است. پادشاهی آهوم در دوران میانه، سال نامه هایی به نام بورنجی به زبان آهوم و زبان آسامی ثبت کرده است. تاریخ آسام باستان نیز از مجموعه ای از کتیبه های کماروپا بر سنگ، لوح های مسی، گِل و فرمان های شاهانه به جا مانده است، که توسط پادشاهان پادشاهی کماروپا صادر می شد. شواهدی از تاریخ فرهنگی و باورهای دینی–اجتماعی مردم منطقه نیز در آثار دینی چون "کالیکاپورانا" و "یوگینی تنتره" یافت می شود، که گمان می رود در همین منطقه در دوران آغاز میانه یا میانه تدوین شده اند.
آثار مکتوب جنبش نئو-وایشناو به ابتکار شانکارادوا نیز از دیگر منابع اصلی تاریخ این منطقه اند. تاریخ آسام را می توان به چهار دوره تقسیم کرد. دوران باستان از سدهٔ چهارم میلادی آغاز می شود، زمانی که کماروپا در کتیبه های ستون الله آباد متعلق به سمودراگوپتا ذکر شده و پادشاهی کماروپا بنیان نهاده شد. دوران میانه با یورش های شاهی بنگاله آغاز می شود که نخستین آن در سال ۱۲۰۶ توسط بختیار خلجی صورت گرفت، آن گونه که در کتیبهٔ سنگی کانای-بوروکشیبوا آمده است؛ این حملات پس از فروپاشی پادشاهی باستان و شکل گیری پادشاهی ها و سالارنشین های میانه رخ داد. دوران استعمار با سلطهٔ بریتانیا پس از پیمان یاندابو در سال ۱۸۲۶ آغاز شد، و دوران پس از استعمار نیز با جنبش استقلال طلبی هند و استقلال کشور در سال ۱۹۴۷ شروع گردید. در روایت های پادشاهی دوران میانه در آسام، پیوندی مشترک با شاکتی پرستی و معبد کاماخیا دیده می شود. چکیدهٔ تاریخ ایالت آسام هند: ۱. دوران باستان آسام در دوران باستان بخشی از کاماروپا بود، پادشاهی که از قرن چهارم تا دوازدهم میلادی بر درهٔ برهماپوترا و نواحی اطراف سیطره داشت. ۲. دوران میانه – آمدن اهوم و شکوفایی از قرن سیزد
هم، مردم پادشاهی اهوم از منطقه ای که امروز میانمار است وارد درهٔ برهماپوترا شدند و حکومت مستقلی پایه گذاری کردند. اهومیان تا اوایل قرن هجدهم به تدریج مناطق پائینی آسام را نیز تحت کنترل درآوردند، به اوج قدرت در عصر پادشاه رودرا سینگ (۱۶۹۶–۱۷۱۴) رسیدند، اما با ضعف ساختاری و شورش های داخلی (مانند شورش موماریا) و تهاجمات میانمار در اواخر قرن هجدهم تضعیف شدند. ۳. دوران استعمار – کنترل بریتانیا در نتیجه جنگ اول انگلیس–برمه (۱۸۲۴–۱۸۲۶) و پیمان یاندابو، کنترل آسام به بریتانیا واگذار شد و مرحلهٔ استعمار بریتانیا آغاز شد. در آن دوره، سیاست هایی مانند ایجاد ایالت جداگانه از بنگال (۱۸۷۴)، جذب گستردهٔ نیروی کار از بنگال شرقی و توسعهٔ صنعت چای و استخراج نفت، تحولات اجتماعی و اقتصادی عمیقی را رقم زدند. ۴. دوران پس از استقلال – تشکیل ایالت های جدید و تنش های اجتماعی پس از استقلال هند در سال ۱۹۴۷، آسام به عنوان ایالتی وسیع تر باقی ماند، اما از دهه ۱۹۶۰ به بعد، ایالت های ناگالند، مگالایا، میزورام و آروناچال پراِدش از بخش های آن جدا شدند. در دهه ۱۹۸۰، با ظهور آسیب های ناشی از مهاجرت از بنگلادش و تنش های قومیتی، جنبش گسترده ای ب
ا عنوان جنبش آسام شکل گرفت که منجر به اعتراضات، خشونت و تشکیل گروه های مسلحی مانند ULFA شد. در نهایت بخشی از گروه ULFA در سال ۲۰۲۳ توافق صلح امضا کرد. مشروح تاریخ آسام: پیشاتاریخ. فرهنگ های پارینه سنگی. نخستین ساکنان این منطقه به دورهٔ چیبانین (۷۸۱٬۰۰۰ تا ۱۲۶٬۰۰۰ سال پیش) در درهٔ رونگرام در تپه های گارو نسبت داده می شوند. جایگاه های پارینه سنگی که ابزارهایی چون تبر و چاقوی دستی به کار می بردند، با فرهنگ اَبِویلیو–آشولی پیوند دارند. از دیگر جایگاه های پارینه سنگی می توان به نواحی دافابوم در بخش لوهیت در آروناچال پرادش اشاره کرد، که ابزارهای سنگی از سنگ های دگرگونی به کار برده اند. جایگاه های غارمحور در خنگ خوی واقع در اوکهرول در مانیپور به پلیستوسن پسین نسبت داده شده اند. در درهٔ رونگرام در تپه های گارو، نشانه هایی از فرهنگ خُردسنگی در لایه ای میان خاک بکر و لایه های نوسنگی وجود دارد. ابزارهای خردسنگی این منطقه برخلاف دیگر نقاط هند از دیاباز ساخته شده اند. خرده سفال های ابتدایی دست ساز گواهی می دهد که مردمان این فرهنگ، شکارچی و گردآورندهٔ خوراک بوده اند. فرهنگ های نوسنگی. فرهنگ های نخستین دوران نوسنگی که بر تب
رهای تراش خوردهٔ یک سویه در تپه های گارو استوار بودند، با فرهنگ هوابینی شباهت دارند و گمان می رود که این منطقه نقطهٔ تماس فرهنگ های هند و جنوب شرق آسیا بوده باشد. فرهنگ های نوسنگی متأخر با گسترش مردمان زبان های آستروآسیایی از مالزی و درهٔ رود ایراوادی و نیز تحولات نوسنگی متأخر در چین شمالی و جنوبی خویشاوندی دارند. از آن جا که این فرهنگ ها متعلق به ۴۵۰۰ تا ۴۰۰۰ پیش از میلاد هستند، جایگاه های نوسنگی آسام نیز به همین بازهٔ زمانی نسبت داده می شوند. اگرچه این جایگاه های نوسنگی پراکندگی گسترده ای دارند، اما اغلب در نواحی مرتفع و کوهستانی جای گرفته اند، شاید به دلیل خطر سیلاب ها. این فرهنگ ها از روش کشاورزی نوبتی موسوم به «جوم» استفاده می کردند، که هنوز در برخی جوامع این منطقه رایج است. از جایگاه های شاخص می توان به دائوجالی هادینگ در بخش دیما، ساروتارو در بخش کامروپ و سل باگیری در تپه های گارو اشاره کرد. عصر فلز. هیچ نشانهٔ باستان شناختی از فرهنگ عصر مس-برنز یا عصر آهن در این منطقه یافت نشده است. این خلأ با توجه به وجود این فرهنگ ها در بنگال و جنوب شرق آسیا عجیب می نماید. تنها می توان گمان برد که جایگاه هایی از عصر
فلز در این منطقه وجود دارند که هنوز کشف نشده اند. فرهنگ های خرسنگی. با آن که نشانه های عصر فلز در آسام دیده نمی شود، فرهنگ خرسنگی عصر آهن در جنوب هند در این منطقه پژواک یافته است. این فرهنگ در آسام از اواخر هزارهٔ دوم پیش از میلاد ظهور می یابد و هنوز در میان خاسی ها و مردم ناگا تداوم دارد. پیوند آن با جنوب شرق آسیاست. این فرهنگ خرسنگی، زمینه ساز آیین های باروری، شاکتی پرستی و وجره یانه بود که بعدها پدید آمدند. آسام باستان (۳۵۰–۱۲۰۶ میلادی). تاریخ مکتوب آسام با پایه گذاری سلسله ورمن به دست پوشیاورمن در سدهٔ چهارم میلادی در پادشاهی کماروپا آغاز می شود که آغازی بر دوران آسام باستان است. این پادشاهی از رود کاراتویا در باختر تا سادیا در خاور گسترش یافت. این سلسله و دو دودمان پس از آن، نسب خود را به ناراکاسورا افسانه ای می رساندند. این پادشاهی در دوران بهاسکارورمن در سدهٔ هفتم به اوج خود رسید. هیون تسانگ از دربار او دیدن کرد و گزارشی مهم بر جای گذاشت. بهاسکارورمن بی وارث درگذشت و ادارهٔ کشور به سالاستانبها سپرده شد، که سلسله ملاچ را بنیان نهاد. پس از سقوط این سلسله در اواخر سدهٔ نهم، پادشاهی به برهماپالا سپرده شد،
که سلسله پالا (کماروپا) را بنیاد گذاشت. واپسین شاه پالا در سال ۱۱۱۰ توسط راماپالا از شاهان گاومیش هندی برکنار شد. اما دو پادشاه بعدی، تیمگیادوا و وایدیادوا، گرچه توسط شاهان گور گمارده شده بودند، عملاً مستقل فرمان راندند و فرامینی با مُهرهای سنتی کماروپا صادر کردند. با سقوط این شاهان و ظهور پادشاهی های گوناگون در سدهٔ دوازدهم، که جای کماروپا را گرفتند، دوران آسام باستان به پایان رسید. آسام در دوران میانه (۱۲۰۶–۱۸۲۶). در میانهٔ سدهٔ سیزدهم میلادی، «ساندیا»، پادشاهی از کاماروپانگارا، پایتخت خود را به کاماتاپور منتقل کرد و بدین ترتیب پادشاهی کاماتا را بنیان نهاد. این انتقال به دلیل حمله های اهالی بنگال صورت گرفت. واپسین پادشاهان کاماتا، خاندان «خِن» بودند که در سال ۱۴۹۸ توسط علاءالدین حسین شاه سرنگون شدند. اما حسین شاه و جانشینانش نتوانستند حکومت خود را در کاماتا تثبیت کنند، عمدتاً به دلیل شورش سران بویان که بازمانده ای از دستگاه اداری کاماروپا بودند و نیز مقاومت سایر گروه های محلی. در آغاز سدهٔ شانزدهم، ویشوا سینگها از قوم کوچ، دودمان کوچ را در قلمرو کاماتا بنیان نهاد. این دودمان در دوران حکومت پسرانش، نارا نار
ایان و چیلالاری به اوج قدرت رسید. در بخش شرقی آسام امروزی، پادشاهی کاچاری (در کرانهٔ جنوبی رود براهماپوترا در مرکز آسام) و چوتیا (در کرانهٔ شمالی همان رودخانه در شرق آسام) پدید آمدند، در حالی که برخی سران بویان کنترل مناطقی در غرب پادشاهی چوتیا را در دست داشتند. در ناحیه ای میان دو پادشاهی کاچاری و چوتیا، گروهی از قوم شان به رهبری سوکافا، پادشاهی آهوم را پایه گذاری کردند. سدهٔ شانزدهم میلادی، دوره ای کلیدی در تاریخ دوران میانهٔ آسام بود، زیرا آهوم ها (که پادشاهی بوتیا را ضمیمه کردند و پادشاهی کاچاری را از مرکز آسام راندند) در شرق، کوچ ها در غرب، و نیز گسترش آیین اکه سارانا دارما که توسط سریمانتا سانکاردهوا بنیان نهاده شد، همگی در این دوره رخ دادند. پس از مرگ نارا نارایان از دودمان کوچ در اواخر سدهٔ شانزدهم، پادشاهی کاماتا به دو بخش کوچ بیهار در غرب و کوچ هاجو در شرق تقسیم شد. رقابت میان این دو پادشاهی باعث شد اولی با گورکانیان متحد شود و دومی با آهوم ها. بخش بزرگی از سدهٔ هفدهم صرف نبردهای آهوم-گورکانی شد که در آن، آهوم ها از گسترش قلمرو گورکانیان جلوگیری کردند. اوج این مقاومت، نبرد سارای غات در سال ۱۶۷۱ بود
که در نهایت با شکست گورکانیان در ایتاخولی در گوآهاتی در سال ۱۶۸۲ پایان یافت. آهوم ها تا سال ۱۸۲۶ مرز غربی خود را تا رودخانهٔ ماناس گسترش دادند. با آن که پادشاهی آهوم خود را وارث شکوه پادشاهی باستانی کاماروپا می دانست و آرزوی گسترش تا رود کاراتویا را داشت، هرگز موفق به تحقق این هدف نشد؛ هرچند ژنرال «تون خام» در دوران سوهونگ مونگ برای یک بار تا آن منطقه پیش روی کرد، هنگامی که ارتشی مهاجم را تعقیب می کرد. پس از رسیدن پادشاهی آهوم به اوج قدرت، در سدهٔ هجدهم شورش هایی درون پادشاهی رخ داد، از جمله شورش موآموریا که موجب فروپاشی موقت حکومت آهوم ها شد. هرچند آهوم ها دوباره قدرت را به دست گرفتند، با مشکلات بسیاری مواجه بودند. این ضعف ها زمینه ساز تهاجم برمه به آسام در اوایل سدهٔ نوزدهم شد. با شکست برمه ای ها در نخستین جنگ انگلستان و برمه و امضای پیمان یندابو، آسام به دست بریتانیا افتاد و بدین ترتیب دوران میانه پایان یافت. آسام در دوران استعمار (۱۸۲۶–۱۹۴۷). دهقانان که زیر فشار انحصار تریاک و رباخواری از سوی وام دهندگان گرفتار بودند، بار دیگر دست به شورش زدند. بسیاری از «رایز مل ها» (گردهمایی های مردمی) تصمیم گرفتند مالی
ات ها را نپردازند. این اعتراض ها در سال ۱۸۹۴ با حملهٔ سرنیزه ای به معترضان در منطقهٔ پاتاروگات به اوج رسید. در این رویداد حدود ۱۴۰ نفر کشته شدند و در سرکوبی خشونت آمیز پس از آن، مردم روستاها شکنجه شدند و اموال شان تخریب یا غارت شد. در سال ۱۹۰۳، «انجمن آسام» با دبیری «مانیک چندرا باروآه» بنیان گذاری شد. بنگال شرقی و آسام تحت فرماندار کل (۱۹۰۶–۱۹۱۲): در پی تقسیم بنگال (۱۹۰۵), بنگال شرقی به منطقهٔ تحت نظارت کمیسر ارشد اضافه شد. این منطقهٔ جدید که اکنون زیر نظر یک «فرماندار کل» اداره می شد، پایتختش داکا بود. این استان دارای شورایی مقننه با ۱۵ عضو بود که دو کرسی آن به آسام اختصاص داشت. اعضای این کرسی ها توسط گروه هایی از نهادهای عمومی به صورت گردشی معرفی می شدند، نه انتخاب. تقسیم بنگال (۱۹۰۵) در بنگال با مخالفت شدید روبه رو شد و مردم آسام نیز از آن خرسند نبودند. در نهایت، این تقسیم در سال ۱۹۱۱ با فرمان سلطنتی لغو شد. جنبش سوادشی (۱۹۰۵–۱۹۰۸) که در این دوره آغاز شد، تأثیر چندانی در آسام نگذاشت، هرچند بر برخی افراد، از جمله آمبیکگیری رای چودری اثرگذار بود. از سال ۱۹۰۵، دهقانانی از بنگال شرقی به نواحی رودخانه ای (چاره