Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
برای این اعلامیه جلب شد، گام بعدی آماده سازی آن برای تبدیل شدن به کنوانسیون بود. گرچه تأخیرهایی وجود داشت، تا سال ۱۹۷۲، زمانی که کنگره ایالات متحده عنوان ۹ را تصویب کرد که تبعیض را در آموزش برای هر مؤسسه ای که از بودجه فدرال دریافت می کند حذف می کرد، امید به تصویب این اعلامیه شدت گرفت. در همین حین، اعضای فدراسیون بین المللی زنان دموکراتیک (WIDF) مدت ها بود که خواهان برگزاری سال بین المللی زنان و کنفرانسی برای رسیدگی به نابرابری های زنان بودند. از آنجا که WIDF به عنوان ناظر و نه عضو کمیسیون وضعیت زنان شناخته می شد، نمی توانستند مستقیماً این رویداد را پیشنهاد دهند، اما پیشنهادی را تهیه کردند. آنها توانستند نماینده رومانی در CSW را برای ارائه پیشنهاد خود متقاعد کنند که از سوی فنلاند نیز حمایت شد. در نهایت، CSW این پیشنهاد را تصویب کرده و به مجمع عمومی ارسال کرد که در ۱۸ دسامبر ۱۹۷۲ سال ۱۹۷۵ را به عنوان سال بین المللی زنان اعلام کرد. این تاریخ اهمیت داشت زیرا قرار بود در سالگرد سی امین سال تأسیس سازمان ملل متحد برگزار شود. با این حال، در سازماندهی کنفرانس چالش هایی وجود داشت. ابتدا، زنان شوروی درخواست برگزاری کن
فرانس را رد کردند و فیلیباسازی مذاکرات را آغاز کردند و ترجیح دادند که کنفرانسی مستقل در برلین شرقی برگزار کنند که از ساختار سازمان ملل پیروی نکند. به عنوان بخشی از سیاست های جنگ سرد، ایالات متحده پیشنهاد کرد که کنفرانس باید محدود به زنان نباشد بلکه باید بی طرفانه از نظر جنسیت باشد، زیرا کنفرانس زنان به تنهایی جدی گرفته نمی شد. سرانجام، مکزیکو سیتی توافق کرد که میزبان کنفرانس باشد و CSW آغاز به آماده سازی «ماشین آلات» لازم برای تأمین تصویب DEDAW کرد. هلووی سیپلا به عنوان معاون دبیرکل امور اجتماعی و بشردوستانه انتخاب شد و مسئول سازماندهی رویدادهای سال قرار گرفت. بین المللی. استرالیا. یک کنفرانس تحت عنوان «زنان و سیاست» در سپتامبر برگزار شد، که ۷۰۰ زن در آن شرکت کردند. کانادا. رویدادهای سال زنان بین المللی در کانادا به طور کلی آگاهی زنان کانادایی و همچنین عموم مردم را در مورد مسائل و دستاوردهای زنان افزایش داد. این رویدادها باعث تأسیس انجمن زنان و قانون انتاریو و اتحادیه خدمات، دفتر و کارگران خرده فروشی کانادا (SORWUC) شد و بودجه ای برای بسیاری فراهم کرد تا در فعالیت های آموزشی و هنری شرکت کنند که هدف آن ها ارائ
ه دیدگاه های زنان بود. یکی از این تلاش ها، یک طومار به هیئت ملی فیلم کانادا بود که منجر به ایجاد استودیوی D شد. دانشگاه گوئلف در سپتامبر کنفرانسی را به نلی مک کلان و مسائلی که برای او مهم بود اختصاص داد. نیوزیلند. در ژوئن، یک کنوانسیون زنان متحد در ولینگتون برگزار شد. ایالات متحده. رویدادهای حمایت از IWY در سراسر ایالات متحده توسط سازمان های خصوصی و NGOs برگزار شد، مانند رویدادهایی که در کانکتیکات در تاریخ ۱۱–۱۲ ژوئن ۱۹۷۷ و «کنگره کلان شهر کلیولند»، در اکتبر برگزار شد. یکی از مهم ترین رویدادهای ایالات متحده، که توسط دولت ایالات متحده تأمین مالی شد، در هوستون، تگزاس برگزار شد و اگرچه به عنوان یک رویداد IWY برنامه ریزی شده بود، در سال ۱۹۷۷ برگزار شد. کنفرانس ملی زنان ۱۹۷۷ شامل زنانی از هر ایالت در ایالات متحده بود و یک برنامه ملی عمل را توسعه داد که بسیاری از نکات برنامه جهانی عمل را منعطف کرد. هند. نخست وزیر هند ایندیرا گاندی روز ملی زنان و رویداد سال زنان بین المللی را که به طور مشترک توسط ۵۰ سازمان زنان در ورزشگاه سرپوشیده NDMC دهلی نو در هند برگزار شد، در باسانت پنجمی، یکشنبه ۱۶ فوریه ۱۹۷۵ افتتاح کرد. نتایج
. در نتیجه تمرکز بین المللی بر زنان در سال ۱۹۷۵، تعدادی از نهادها تأسیس شدند: نماد. IWY همچنین نماد «کبوتر» را معرفی کرد که توسط IWY, CEDAW و UNIFIL استفاده می شود. این نماد که یک کبوتر است که با نماد زن و علامت مساوات تقاطع می کند، توسط طراح گرافیک ۲۷ ساله نیویورک، والری پتیس اهدا شد. این نماد همچنان نماد رسمی UN Women است و در جشن های روز جهانی زن تا به امروز استفاده می شود. و در جشن های روز جهانی زن تا به امروز استفاده می شود.
گروه بحث دربارهٔ شعر زنان که به نام ووم پو شناخته می شود، یک گروه بحث بین المللی است که به بحث دربارهٔ شعر زنان اختصاص دارد. ووم پو در دسامبر ۱۹۹۷ توسط شاعر آنی فینچ تأسیس شد. این گروه بحث پس از میزبانی در دانشگاه میامی، دانشگاه جنوبی مین و کالج ناسو، در حال حاضر بر روی گوگل گروپس میزبانی می شود. بیشتر اعضای آن شاعرانی از ایالات متحده آمریکا، بریتانیا، استرالیا و نیوزیلند هستند. بحث های این منجر به برگزاری نشست های علمی، خوانش های شعر، همکاری های شعری، گروه بحثهای منشعب مانند فهرست مام پو، چاپ مقالاتی در نشریاتی مانند یک تاج سونت در مجله "Prairie Schooner" در سال ۲۰۰۷ و همچنین انتشار یک مجموعه شعر با عنوان «نامه هایی به جهان: شعرهایی از فهرست سرو ووم پو» در سال ۲۰۰۸ توسط انتشارات رد هن شده است. تاریخچه. در مصاحبه ای در سال ۲۰۱۶، آنی فینچ از تأسیس ووم پو به عنوان پاسخی به سرکوب صدای زنان در سایر گروه بحثهای شعری، از جمله فهرست "شعر معاصر آمریکا" و فهرست پستی شاعرانگی دانشگاه بوفالو در سال ۱۹۹۷ یاد می کند. فینچ می گوید: «در ۱۸ دسامبر، آن قدر ناامید شدم که تقریباً به طور ناگهانی، مجوز استفاده از سرور دانشگاه میا
می را گرفتم و ووم پو را با ارسال ایمیلی به چند دوست… و برخی زنانی که نمی شناختم اما متوجه شده بودم که تلاش می کنند نظرات هوشمندانه شان را در گروه بحثهای مردسالار مطرح کنند، آغاز کردم.» از نخستین مشترکان این فهرست می توان به وندی بتین، کاترین دیلی، مریلین هکر، فریده حسن زاده، آلیسون جوزف، ریچل لودن، گوین مک وی، مریلین نلسون، جودیت روئیتمن، سوزان شولتز، کاترین وارنس و الیزابت والدنر اشاره کرد. فینچ در سال های نخستین، یک تسهیل گر بسیار فعال و پیگیر در شکل گیری فرهنگ این گروه بحث بود، به ویژه در پنج یا شش سال اول. یکی از چالش های اولیه این بود که آیا مردان نیز می توانند در این گروه بحث حضور داشته باشند یا خیر، که پس از بحث های گسترده، با اجماع عمومی پاسخ «بله» داده شد. این گروه بحث در سال ۲۰۰۴، همراه با فینچ، از دانشگاه میامی به دانشگاه جنوبی مین منتقل شد و در سال ۲۰۰۸، آنی فینچ از شاعر امی کینگ خواست که مدیریت آن را بر عهده بگیرد. چند سال بعد، کینگ مدیریت آن را به کریستینا ام. راو سپرد. بیستمین سالگرد تأسیس ووم پو در ۲۲ مهٔ ۲۰۱۸ با برگزاری نشستی در کنفرانس "Poetry by the Sea" گرامی داشته شد. این نشست که توسط امی
کینگ، تسهیل گر فهرست، اداره شد، شامل سخنرانی باربارا کروکر، آنی فینچ (بنیان گذار فهرست) و آلیسون جوزف بود و بسیاری از اعضای ووم پو نیز در میان حضار حضور داشتند. اعضا. برخی از اعضای برجسته ووم پو شامل شاعران ساندرا بیزلی، مارگو بردشفسکی، چانا بلاخ، آلیسون هج کوک، مارتا کالینز، شارون دوبیاگو، آنی فینچ، آن فیشر-ویرث، دیزی فرید، کیت گیل، دانیلا جوسیفی، آریل گرینبرگ، گابریل گادینگ، آر. اس. گوین، آلیسون جوزف، مریلین هکر، فریده حسن زاده، الوئیس کلاین هیلی، جولی کین، امی کینگ، اورسولا لو گویین، جفری لوین، مریلین نلسون، مندی اوبادیکه، آلیشیا استرایکر، کاتا پولیت، مالی پیکاک، میرا روزنتال، متا سما، راتی ساکسنا، سوزان ام. شولتز، پگی شوماکر، اوی شوکلی، ران سیلیمان، پاتریشیا اسمیت، استفانی استریکلند، لزلی ویلر و ریچل زوکر بوده اند. فرهنگ. ووم پو یک جامعه نزدیک با سنت های دیرینه و منحصربه فردی است، از جمله خطاب دوستانه اعضا به عنوان «ووم پونی ها» و برگزاری صبحانه سالانه در روز جمعه در کنفرانس برنامه نویسندگان وابسته. چندین خبرنامه هفتگی که به صورت داوطلبانه اداره می شوند، از ارسال مطالب تبلیغاتی و پیام های تبریک در فهرست
جلوگیری می کنند تا بحث ها به طور متمرکز بر شعر باقی بمانند.
کد دختران سیاه پوست سازمانی غیرانتفاعی است که بر جذب دختران آفریقایی-آمریکایی و سایر جوانان رنگین پوست به آموزش برنامه نویسی کامپیوتر تمرکز دارد تا حرفه های آنها در زمینه فناوری پرورش یابد. این سازمان آموزش برنامه نویسی کامپیوتر و کدنویسی، همچنین ساخت وب سایت، ربات و برنامه های موبایل را ارائه می دهد و هدف آن این است که تا سال ۲۰۴۰، یک میلیون دختر را در صنعت فناوری جای دهد. کیمبرلی برایانت، یک مهندس الکترونیک که بیش از ۲۰ سال در بیوتکنولوژی فعالیت کرده بود، در سال ۲۰۱۱ سازمان Black Girls Code را تأسیس کرد تا نابرابری نمایندگی دختران آفریقایی-آمریکایی و زنان در مشاغل فناوری را اصلاح کند. در اکتبر ۲۰۲۳، کریستینا جونز به عنوان مدیرعامل منصوب شد؛ او پیش از این یک مدیر اجرایی در Salesforce بود. برنامه ها. سازمان که مقر آن در اوکلند، کالیفرنیا قرار دارد، تا اوت ۲۰۱۳ به ۲٬۰۰۰ شرکت کننده رسید و در هفت ایالت در سراسر ایالات متحده و همچنین در ژوهانسبورگ، آفریقای جنوبی فعالیت می کند. تا دسامبر ۲۰۱۹، BGC دارای ۱۵ شعبه بود. BGC از شبکه ای از داوطلبان برای طراحی و برگزاری کلاس های کارگاه استفاده می کند. این حرفه ای های فنا
وری اطلاعات به شرکت کنندگان مهارت هایی در توسعه وب، اپلیکیشن، و بازی؛ هوش مصنوعی؛ کدنویسی هنر و موسیقی؛ زبان های کدنویسی (مانند HTML/CSS, JavaScript, Python)؛ کدنویسی مبتنی بر بلوک؛ و محیط های توسعه یکپارچه (مانند Scratch, p5.js, MIT App Inventor, Repl.it, EarSketch) آموزش می دهند. در سال ۲۰۲۳، BGC به همراه GoldieBlox، سری ویدئویی آموزش کدنویسی به نام CODE Along را راه اندازی کرد. تاریخچه. تأسیس. برایانت از تجربه دختر گیمری خود، کای، که در یک کمپ تابستانی رایانه ای شرکت کرده بود و از آن ناامید شده بود، الهام گرفت. دختر او یکی از چند دختر حاضر در کمپ بود و تنها دختر آفریقایی-آمریکایی حاضر بود. او همچنین متوجه شد که پسران در کمپ توجه بیشتری از سوی مشاوران دریافت می کنند نسبت به دختران معدودی که حضور دارند. در مصاحبه ای با Ebony", برایانت گفت: «می خواستم راهی پیدا کنم تا دخترم را به سمت یک خلاق دیجیتال تبدیل کنم نه فقط مصرف کننده، و برنامه های دیگری پیدا نکردم که به دخترانی مانند او از جوامع کمتر نمایندگی شده هدف قرار داده شده باشد.» در سال ۲۰۱۱، برایانت توانست همکاران خود از Genentech را متقاعد کند که یک برنامه
آموزشی شش هفته ای برای دختران رنگین پوست طراحی کنند. اولین دوره آموزشی او در زیرزمین یک مؤسسه آماده سازی دانشگاهی برگزار شد و دوازده دختر از جمله دختر او در آن شرکت کردند. در ژانویه ۲۰۱۲، یک شرکت مشاوره فناوری به نام ThoughtWorks در ابتکار برایانت سرمایه گذاری کرد و فضا و منابع لازم را فراهم کرد. انتقال رهبری. برایانت در سال ۲۰۲۱ پس از شکایت هایی که به رفتار او مربوط می شد از رهبری سازمان برکنار شد. سپس سازمان از برایانت به دلیل «دزدیدن» وب سایت خود شکایت کرد، در حالی که او نیز شکایت فدرال علیه اعضای هیئت مدیره به اتهام افترا، تلافی و اخراج ناعادلانه از سمت مدیرعاملی تنظیم کرد. در اکتبر ۲۰۲۳، هیئت مدیره Black Girls Code کریستینا جونز را به عنوان مدیرعامل جدید خود منصوب کرد. جوایز و کمک های مالی. BGC در ژانویه ۲۰۱۴ یک کمک مالی ۵۰٬۰۰۰ دلاری از Microsoft's Azure development (AzureDev) دریافت کرد. برایانت همچنین در نوامبر ۲۰۱۴ "Standing O-vation" را از Oprah Winfrey و Toyota دریافت کرد. در آگوست ۲۰۱۵، برایانت از دریافت کمک مالی ۱۲۵٬۰۰۰ دلاری از برنامه اشتراک سواری Uber خودداری کرد و آن را بی صمیمانه و «محرک رواب
ط عمومی» خواند. او همچنین از Uber انتقاد کرد که به Girls Who Code مبلغ ۱٫۲ میلیون دلار کمک کرده است که تقریباً ده برابر بیشتر است. در فوریه ۲۰۱۸، BGC اعلام کرد که همکاری با رقیب Uber, Lyft، را به عنوان بخشی از برنامه Round Up &amp; Donate آغاز کرده است.
مریلین هکر (زادهٔ ۲۷ نوامبر ۱۹۴۲) یک شاعر، مترجم و منتقد آمریکایی است. او استاد بازنشستهٔ زبان انگلیسی در کالج شهری نیویورک است. کتاب های شعر او شامل "قطعهٔ ارائه" (۱۹۷۴)، که برندهٔ جایزه ملی کتاب شد، "عشق، مرگ و تغییر فصل ها" (۱۹۸۶) و "بازگشت به رودخانه" (۱۹۹۰) هستند. در سال ۲۰۰۳، هکر برندهٔ جایزه ترجمه ویلیس بارنستون شد. در سال ۲۰۰۹، او برندهٔ جایزه پن برای شعر در ترجمه برای کتاب "پادشاه صد سوارکار" اثر ماری اتین شد، که همچنین اولین جایزهٔ ترجمه رابرت فاگلز از مجموعه ملی شعر را دریافت کرد. در سال ۲۰۱۰، او جایزه پن وولکر برای شعر را دریافت کرد. او در سال ۲۰۱۳ برای جایزه پن برای شعر در ترجمه به خاطر ترجمهٔ "داستان های یک سر بریده" اثر راشیدا مدنی نامزد شد. اوایل زندگی و تحصیلات. هکر در برانکس، نیویورک، به عنوان تنها فرزند والدین مهاجر یهودی به دنیا آمد و بزرگ شد. پدرش مشاور مدیریت و مادرش معلم بود. هکر در دبیرستان علوم برانکس تحصیل کرد، جایی که با همسر آینده اش، ساموئل آر. دلانی، که بعدها نویسندهٔ مشهور علمی-تخیلی شد، آشنا شد. او در سن پانزده سالگی وارد دانشگاه نیویورک شد (کارشناسی، ۱۹۶۴). سه سال بعد، هکر و د
لانی از نیویورک به دیترویت، میشیگان رفتند و ازدواج کردند. در "حرکت نور در آب"، دلانی گفت که آن ها در دیترویت ازدواج کردند زیرا قوانین سن رضایت و همچنین نژاد آن ها مانع ازدواج در بسیاری از ایالت های آمریکا می شد: «تنها دو ایالت در کشور وجود داشت که ما می توانستیم به طور قانونی ازدواج کنیم. نزدیک ترین آن ها میشیگان بود.» آن ها در ایست ویلیج، منهتن نیویورک ساکن شدند. دخترشان، ایوا هکر-دلانی، در سال ۱۹۷۴ به دنیا آمد. هکر و دلانی پس از سال ها جدایی، در سال ۱۹۸۰ از یکدیگر طلاق گرفتند، اما همچنان دوست باقی ماندند. هکر خود را همجنس گرا معرفی کرده است، و دلانی نیز از دوران نوجوانی خود را یک مرد همجنس گرا معرفی کرده است. در دههٔ ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، هکر عمدتاً در حوزهٔ ویراستاری تجاری فعالیت داشت. او در سال ۱۹۶۴ با مدرک کارشناسی زبان های رمانس فارغ التحصیل شد. حرفه. نخستین انتشار هکر در "دانشگاه کرنل" در مجله "اپوچ" بود. پس از نقل مکان به لندن در سال ۱۹۷۰، او از طریق صفحات "مجله لندن" و امبیت مخاطبانی پیدا کرد. او و همسرش مجله "کوآرک: فصلنامه ای از داستان های گمانه زن" را ویرایش کردند (۴ شماره؛ ۱۹۷۰–۷۱). نخستین کار قابل توجه ا
و زمانی بود که ریچارد هاوارد، سردبیر وقت "نیو آمریکن ریویو"، سه شعر از هکر را برای انتشار پذیرفت. در سال ۱۹۷۴، زمانی که ۳۱ ساله بود، "قطعه ای برای ارائه" توسط انتشارات "وایکینگ پرس" منتشر شد. این کتاب یک انتخاب شعر لامونت از آکادمی شاعران آمریکا بود و جایزه ملی کتاب برای شعر را دریافت کرد. مجموعه "شماره های زمستان" که به از دست دادن بسیاری از دوستانش به دلیل ایدز و مبارزه شخصی او با سرطان پستان می پردازد، برنده جایزه ادبی لامبدا و جایزه لنور مارشال از "نیشن" شد. مجموعه "اشعار برگزیده ۱۹۶۵–۱۹۹۰" در سال ۱۹۹۶ جایزه شاعران را دریافت کرد و "میدان ها و حیاط ها" برنده جایزه آدری لرد در سال ۲۰۰۱ شد. او در سال ۲۰۰۴ جایزه ای در ادبیات از آکادمی هنرها و ادبیات آمریکا دریافت کرد. هکر غالباً در شعرهایش از قالب های سخت گیرانه شعری استفاده می کند؛ به عنوان مثال، در "عشق، مرگ و تغییر فصول" که یک رمان منظوم در قالب سونت است. او همچنین به عنوان استادی در قالب های فرانسوی مانند روندو و ویلنل شناخته می شود. در سال ۱۹۹۰، او نخستین سردبیر تمام وقت "کنیون ریویو" شد، سمتی که تا سال ۱۹۹۴ در اختیار داشت. گفته شده که او دامنه این فصل ن
امه را گسترش داد تا دیدگاه های اقلیت ها و گروه های حاشیه نشین بیشتری را در بر بگیرد. در مقاله ای در سال ۲۰۰۵ درباره موضوع غذا و نوشیدنی در اشعار هکر، پژوهشگر ماری بیگز آثار او را به سه مضمون متناقض اما درهم تنیده تقسیم می کند: (۱) عشق و سکس؛ (۲) سفر، تبعید، دیاسپورا—در تقابل با خانواده، اجتماع، و خانه؛ و (۳) ارتباط جاودانه و، از نظر او، همواره مثبت زنان با مراقبت و خانه داری در وسیع ترین مفهوم آن. هکر از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۴ یکی از اعضای هیئت صدراعظمی آکادمی شاعران آمریکا بود. هکر در نیویورک و پاریس زندگی می کند و از تدریس در کالج شهر نیویورک و مرکز تحصیلات تکمیلی دانشگاه شهری نیویورک بازنشسته شده است. یکی از اشعار هکر در کتاب "صبحانه ای بهشتی"، خاطرات ساموئل دلانی از یک کمون در دهکده گرینویچ در سال ۱۹۶۷ بازنشر شده است. همچنین، در زندگی نامه او "حرکت نور در آب" و در مجموعه خاطراتش "دفاتر خاطرات ساموئل آر. دلانی: در جستجوی سکوت" (جلد ۱، ۱۹۵۷–۱۹۶۹)، ویرایش شده توسط کنت آر. جیمز (انتشارات دانشگاه وسلیان، ۲۰۱۷) به هکر اشاره شده است. هکر در سال ۲۰۱۲ یکی از داوران جایزه بقراط برای شعر و پزشکی بود. در سال ۲۰۱۳، به تالار
مشاهیر نویسندگان نیویورک راه یافت. در سال ۲۰۱۴، او اثری مشترک با شاعر فلسطینی-آمریکایی، دیما شهّابی، در قالب یک رنکای ژاپنی منتشر کرد. این کتاب با نام "دیاسپو/رنکا: همکاری در رنکای متناوب" به سفر احساسی زندگی در تبعید می پردازد.&lt;ref name="Diaspo/Renga"&gt;&lt;/ref&gt; در نقدی بر مجموعه "آینه ای غریب" (۲۰۱۵)، کارول موسک-دوک اظهار داشت که هکر هنوز به عنوان یکی از نوآورترین شاعران امروز، آن گونه که شایسته است، شناخته نشده است. در نقدی ستایش آمیز بر مجموعه "نشان ها" (۲۰۱۹)، ای. ام. جاستر نوشت که هیچ شاعری که به زبان انگلیسی می نویسد، بیش از مرلین هکر مستحق دریافت جایزه نوبل ادبیات نیست.
کانستنس تیپر (متولد ۱۶ فوریه ۱۸۹۴ – ۱۴ دسامبر ۱۹۹۵) یک متالورژیست و بلورشناس انگلیسی بود. او تحقیقات زیادی در زمینه شکست شکننده و انتقال شکنندگی-پلاستیکی فلزات مورد استفاده در ساخت کشتی های جنگی انجام داد و نخستین عضو هیئت علمی تمام وقت زن در دپارتمان مهندسی دانشگاه کمبریج بود. زندگی اولیه و حرفه. کانستنس فلیگ ایلام در نیو بارنت، هرتفوردشایر متولد شد. او دختر جراح ویلیام هنری ایلام و لیدیا کومبز بود. او تحصیلات خود را در مدرسه سنت فلیکس، ساوثوولد آغاز کرد و سپس مهندسی را در کالج نیوهام، کمبریج (۱۹۱۲) تحصیل کرد. تیپر در بخش اول از تریپوس علوم طبیعی موفق به کسب درجه سوم شد. در سال ۱۹۱۵ به دپارتمان متالورژی آزمایشگاه فیزیکی ملی در تدینگتون پیوست، اما در سال ۱۹۱۶ به مدرسه سلطنتی معادن نقل مکان کرد، جایی که در سال ۱۹۱۷ به عنوان دستیار تحقیقاتی برای سر هارولد کارپنتربه کار گرفت و در سال ۱۹۲۱ به عضویت فلوشیپ تحقیقات فریچویل انتخاب شد. همچنین در سال ۱۹۱۷ او عضو مؤسسه مواد شد. در سال ۱۹۲۳، تحت نام C. F. Elam مدال بکریان انجمن سلطنتی را به همراه G. I. Taylor دریافت کرد. متأسفانه انجمن سلطنتی متوجه نشد که او زن است و با
شگاه شام آنها اجازه حضور زنان را نداشت. در سال ۱۹۲۴، او به عنوان اولین فلوشیپ تحقیقاتی در زمینه متالورژی که توسط کمپانی آرمورز و برازیرز اعطا شد منصوب شد. در سال ۱۹۲۷، ایلام در دومین کنگره امپراتوری معدن و متالورژی شرکت کرد که بین ۲۲ اوت تا ۲۸ سپتامبر در مونترال، کانادا برگزار شد. او در مورد کنگره و دو ماه سفر خود در کانادا و آمریکا برای مجله مهندس زن، که توسط انجمن مهندسی زنان بریتانیا منتشر می شد، مقاله نوشت که او عضو آن بود. در سال ۱۹۲۸، ایلام با جورج تیپر، فارغ التحصیل کالج کلیر کمبریج و سرپرست نظارت بر نقشه برداری زمین شناسی در هند ازدواج کرد. هنگامی که او در سال ۱۹۲۹ مدرسه سلطنتی معادن را ترک کرد و دکتری علوم خود را دریافت کرد، به کمبریج نقل مکان کرده و بیش از ۳۰ سال در آنجا به کار خود ادامه داد. تیپر از سال ۱۹۳۹ به عنوان مدرس در دپارتمان مهندسی منصوب شد و یکی از نخستین زنان مدرس در دانشگاه بود، در زمانی که بسیاری از مدرسین مرد به کارهای جنگی می پرداختند. در سال ۱۹۴۹، تیپر به عنوان خوانده در دانشگاه کمبریج منصوب شد و تنها عضو تمام وقت زن هیئت علمی مهندسی شد. او تا زمان بازنشستگی خود در سال ۱۹۶۰ در کمبری
ج ماند. پس از بازنشستگی، تیپر به عنوان مشاور در شمال غرب انگلستان به کار خود ادامه داد و در ساخت زیر دریایی ها مشاوره می داد. تولد صدمین سالگرد او در سال ۱۹۹۴ با کاشت درخت تیپر در کالج نیوهام جشن گرفته شد که یک مغز شیرین بود. تحقیقات. تیپر تخصص زیادی در بررسی استحکام فلزات و اثرات آن در مسائل مهندسی داشت. تحقیقات او در کنار G. I. Taylor در زمینه تحریف بلورهای آلومینیوم تحت کشش، مدال بکریان انجمن سلطنتی را در سال ۱۹۲۳ برای او به ارمغان آورد، اگرچه تیپر از حضور در مراسم شام جشن به دلیل زن بودن محروم شد. این تحقیقات بعدها باعث توضیح تیلور دربارهٔ تغییر شکل پلاستیکی با اختلالات شد. در طول جنگ جهانی دوم، او به بررسی علل شکست شکننده در کشتی های آزادی پرداخت. این کشتی ها بین سال های ۱۹۴۱ و ۱۹۴۵ در ایالات متحده ساخته شدند و اولین کشتی های جوش داده کامیون ها بودند. تیپر ثابت کرد که شکست ها ناشی از جوشکاری نبوده، بلکه ویژگی های فولاد خود باعث آنها می شده است. او نشان داد که یک دمای بحرانی وجود دارد که در زیر آن حالت شکست در فولاد از شکننده به شکننده تغییر می کند. چون کشتی ها در شمال اقیانوس اطلس در معرض دماهای پایین بو
دند، احتمال شکست شکننده در آنها بیشتر بود. او تستی را ابداع کرد که اکنون به نام «تست تیپر» شناخته می شود تا اطمینان حاصل شود که فلزات استفاده شده در ساخت کشتی ها از نظر استحکام کافی برخوردارند. او نخستین شخصی بود که از میکروسکوپ الکترونی روبشی (SEM) برای بررسی سطوح شکست فلزات استفاده کرد. او از یک میکروسکوپ الکترونی روبشی ساخته شده توسط چارلز اوتلی و تیمش، دومین SEM ساخته شده، استفاده کرد. دکتر تیپر برای مقاله اش تحت عنوان «ارزش تست کششی شیار» به همراه جان بیکر، لرد بیکر، جایزه توماس لو گرا را دریافت کرد. کنگره بین المللی شکست مدال نقره کانستنس تیپر را به محققان و مهندسان میان دوره ای که در زمینه تحقیق در حوزه شکست تحقیقات مهمی انجام داده اند اعطا می کند.
آسلی اردوغان (; – ) نویسنده ای ستایش شده، فعال حقوق بشر، ستون نویس روزنامهٔ "اوزگور گوندِم" و پیش تر روزنامهٔ "رادیکال"، زندانی سیاسی سابق و فیزیکدان ذرات اهل ترکیه است. دومین رمان او به زبان انگلیسی منتشر شده است و در مجموع، هشت کتاب از او به بیست زبان زندهٔ دنیا ترجمه شده اند. آسلی اردوغان نویسندهٔ ادبیات و خالق هشت اثر از جمله رمان ها، داستان های کوتاه، مجموعه های نثر شاعرانه و مقالات است که به زبان هایی از جمله انگلیسی، فرانسوی و آلمانی ترجمه و توسط ناشرانی همچون اکت سود، پنگوئن آلمان و سیتی لایتز منتشر شده اند. او به عنوان ستون نویس در نشریات ملی و بین المللی مختلف فعالیت داشته و در سال ۲۰۱۶ به دلیل همکاری با روزنامهٔ طرفدار کردها "اوزگور گوندِم" دستگیر شد. اردوغان جوایز متعددی در حوزهٔ ادبیات، هنر و حقوق بشر دریافت کرده است، از جمله جایزه سیمون دو بووار و جایزه صلح اریش ماریا رمارک. آثار او برای اجرای تئاتر اقتباس شده و در شهرهایی مانند میلان، گراتس و آوینیون به روی صحنه رفته است. همچنین، برخی از آثار او به باله کلاسیک، رادیو، فیلم کوتاه و در نهایت به اپرا تبدیل شده اند. او در حال حاضر در تبعید در آلمان
زندگی می کند. سال های اولیه. آسلی اردوغان در استانبول متولد شد. او در سال ۱۹۸۳ از کالج رابرت و در سال ۱۹۸۸ از دانشکده مهندسی کامپیوتر دانشگاه بغازیچی فارغ التحصیل شد. از سال ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۳ به عنوان فیزیکدان ذرات در سرن فعالیت کرد و در نتیجهٔ پژوهش های خود، مدرک کارشناسی ارشد فیزیک را از دانشگاه بغازیچی دریافت کرد. او پژوهش هایی را برای مقطع دکتری در ریو دو ژانیرو برزیل آغاز کرد اما در سال ۱۹۹۶ به ترکیه بازگشت تا به صورت تمام وقت به نویسندگی بپردازد. حرفه نویسندگی. اولین داستان او، "یادداشت وداع واپسین"، در مسابقه نویسندگی یونوس نادی در سال ۱۹۹۰ جایزه سوم را به دست آورد. نخستین رمان او، کابوک آدم (مرد پوسته ای)، در سال ۱۹۹۴ منتشر شد و سپس در سال ۱۹۹۶، "ماندارین معجزه آسا" که مجموعه ای از داستان های کوتاه به هم پیوسته بود، منتشر گردید. داستان کوتاه او، "پرندگان چوبی"، در مسابقه ای که توسط رادیو دویچه وله در سال ۱۹۹۷ برگزار شد، جایزه اول را کسب کرد و دومین رمان او، "شهر در شنل قرمز"، جوایز زیادی در خارج از کشور دریافت کرد و به زبان انگلیسی نیز ترجمه شده است. او از ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۰ نماینده ترکیه در کمیته نویسندگان زند
انی از انجمن جهانی قلم بود. همچنین، ستون نویسی به نام "دیگران" را برای روزنامهٔ ترکی رادیکال می نوشت که مقالات آن بعدها جمع آوری و در قالب کتابی به نام "هنگامی که سفر به پایان می رسد" منتشر شد. او به طور گسترده سفر کرده و علاقه مند به انسان شناسی و فرهنگ مردم بومی قاره آمریکا است. از دسامبر ۲۰۱۱ تا مه ۲۰۱۲، به دعوت خانه ادبیات زوریخ و بنیاد PWG، اردوغان به عنوان «نویسنده مقیم» در زوریخ حضور داشت. او در سال ۲۰۱۶ «نویسنده مقیم» آیکورن در شهر کراکوف لهستان بود. پس از بازگشت به ترکیه، به نوشتن برای روزنامه طرفدار کردها اوزگور گوندِم ادامه داد. دستگیری. آسلی اردوغان در جریان یورش پلیس به دفتر روزنامه اوزگور گوندِم در ۱۶ اوت ۲۰۱۶، به دلیل عضویت در هیئت مشورتی این روزنامه دستگیر شد. در ۲۰ اوت، او به بازداشت پیش از جلسه دادرسی منتقل شد. پس از بسته شدن اوزگور گوندِم، روزنامه "دموکراسی آزادی خواه" (Özgürlükçü Demokrasi) جایگزین آن شد و ستونی روزانه با عنوان «دوستان آسلی» منتشر می کرد. پس از چهار ماه بازداشت، اردوغان با قرار وثیقه آزاد شد. در ژوئن ۲۰۱۷، پس از لغو ممنوعیت سفر، ترکیه را ترک کرد و به آلمان رفت، و هم اکنون
در این کشور در تبعید زندگی می کند.
مارگارت لینن (زاده ۲۰ سپتامبر ۱۹۴۶) یک پالی اوکئانولوژیست و پالئوکلیماتولوژیست آمریکایی است. در سال ۲۰۱۳، لینن به عنوان یازدهمین مدیر مؤسسه اقیانوس شناسی اسکریپس منصوب شد و همچنین به عنوان دکترای دانشکده علوم دریایی در دانشگاه کالیفرنیا، سن دیه گو فعالیت می کند. او بنیاد Climate Response Fund را تأسیس کرده است که یک سازمان غیرانتفاعی است و بر تحقیقات مهندسی آب و هوای مهندسی آب و هوا تمرکز دارد، و مدتی نیز ریاست آن را بر عهده داشته است. لینن برای دو سال به عنوان مدیر علمی ارشد در یک شرکت استارتاپی در زمینه فناوری سبز و کاهش تغییرات اقلیمی فعالیت کرده است. لینن همچنین به عنوان نماینده علمی وزارت امور خارجه ایالات متحده در زمینه اقیانوس ها برای آمریکای لاتین و اقیانوس آرام فعالیت کرده است. تحصیلات. در سال ۱۹۶۹ لینن مدرک کارشناسی علوم زمین شناسی خود را از دانشگاه ایلی نوی دریافت کرد، مدرک کارشناسی ارشد در اقیانوس شناسی زمین شناسی را در سال ۱۹۷۵ از دانشگاه ایالتی اورگان دریافت کرد، و دکتری خود را در سال ۱۹۸۰ در اقیانوس شناسی از دانشگاه رود آیلند دریافت کرد. افتخارات. او به عنوان عضو انجمن پیشبرد علوم آمریکا انتخاب
شده است و عضو انجمن زمین شناسی آمریکا است. در سال ۲۰۱۶، او به عنوان نماینده علمی ایالات متحده توسط وزارت امور خارجه ایالات متحده انتخاب شد. در سال ۲۰۲۰، لینن به عضویت آکادمی هنرها و علوم آمریکا انتخاب شد و به عنوان عضو افتخاری انجمن اقیانوس شناسی و عضو افتخاری AMS در سال ۲۰۲۲ انتخاب شد. خدمات. دکتر لینن به عنوان هم رئیس هیئت مشاور دهه برای دهه علم اقیانوس برای توسعه پایدار انتخاب شد و عضو شورای رهبری ابتکار کمیسیون اقیانوس مشترک است. او به عنوان رئیس انجمن اتحادیه جغرافیای آمریکا، رئیس بخش علوم جو و هیدروسفر آکادمی پیشبرد علم و فناوری آمریکا، و رئیس انجمن اقیانوس شناسی خدمت کرده است. او عضو هیئت مدیره اعتماد علوم اقیانوس کالیفرنیا و Science Counts است. او همچنین نایب رئیس هیئت پژوهشی ابتکار تحقیقات خلیج مکزیک است که ارزش آن ۵۰۰ میلیون دلار است.
هوشی ساتو با بازی لیندا پارک، بازیگر کره ای تبار آمریکایی، شخصیتی خیالی در مجموعه علمی–تخیلی تلویزیونی "" است. در این مجموعه، ساتو که در ۹ ژوئیه ۲۱۲۹ در کیوتو، ژاپن متولد شده، افسر ارتباطات سفینه فضایی "اینترپرایز (NX-01)" و یک زبان شناس است که بیش از چهل زبان را صحبت می کند (چندزبانگی)، از جمله کلینگونی. او نابغه ای در زبان شناسی است و به عنوان یک متخصص در کار با مترجم جهانی، ابزاری کلیدی برای برقراری ارتباط میان خدمه و فرهنگ های بیگانه، شناخته می شود. زندگی نامه. زندگی گذشته ساتو تا حد زیادی در این مجموعه بررسی نشده است. او مدتی از بیماری فضایی و ترس از فضاهای بسته رنج برد. در قسمت در فصل چهارم، مشخص شد که او به دلیل راه اندازی یک بازی غیرقانونی پوکر و شکستن دست یکی از مربیان استارفلیت که قصد متوقف کردن آن را داشت، به طور موقت از استارفلیت اخراج شده بود (او دارای کمربند سیاه در آیکیدو است). با این حال، به دلیل مهارت های استثنایی اش در زبان شناسی، دوباره به استارفلیت بازگردانده شد. پیش از پیوستن به "اینترپرایز"، او در برزیل زبان شناسی تدریس می کرد؛ مشخص نیست که در آن زمان عضو فعال استارفلیت بوده یا پس از آن