Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ماهیچه لوله ای حلقی () یک ماهیچه اسکلتی در حلق است که از بخش پایینی غضروف شیپور استاش منشأ گرفته و با ماهیچه کامی حلقی و دستهٔ پشتی آن درهم می آمیزد. عصب گیری آن از عصب واگ از طریق شبکه حلقی عصب واگ صورت می گیرد. این ماهیچه در هنگام بلع، حلق و حنجره را بالا می برد و دیواره های حلق را به سمت خارج و بالا می کشد. همچنین دهانهٔ حلقی شیپور استاش را در هنگام بلع باز می کند تا فشار میان آن و حلق برابر شود. ساختار. ماهیچه لوله ای حلقی بسیار باریک است و از محل منشأ خود به سمت پایین و محل اتصالش درون حلق امتداد می یابد. منشأ. از بخش تحتانی شیپور استاش در نزدیکی دهانهٔ حلقی آن آغاز می شود و برجستگی پشتی توروس توباریوس را ایجاد می کند. اتصال. در انتها با ماهیچه کامی حلقی درهم می آمیزد. عصب گیری. عصب گیری حرکتی آن از شبکه حلقی عصب واگ انجام می شود. خون رسانی. از سرخرگ کامی بالارو، سرخرگ کامی بزرگ و شاخه حلقی سرخرگ حلقی بالارو خون رسانی می شود. گونه ها. این ماهیچه در حدود ۴۰٪ افراد وجود ندارد و در افراد لاغر شایع تر است. کارکرد. ماهیچه لوله ای حلقی هنگام بلع، حلق و حنجره را بالا می برد و دیواره های حلق را به طرفین می کشد.
برخلاف بسیاری از ماهیچه ها، در هنگام بلع شل می شود و در بقیه اوقات منقبض است. همچنین دهانهٔ حلقی شیپور استاش را باز می کند تا فشار بین آن و حلق برابر شود.
لوئیس وندن برگه (گاهی به املای «لویی واندن برگ» و «لوئی واندنبرگ» هم نوشته شده) (زاده – درگذشته ) باستان شناس، ایران شناس و تاریخ نگار هنر بلژیکی بود. او تحصیلات خود را در رشته باستان شناسی و تاریخ هنر خاور نزدیک در دانشگاه گنت آغاز کرد و سپس زبان های شرقی را در دانشگاه های بروکسل، آمستردام و لیدن آموخت. وی در سال ۱۹۵۰ با دفاع از رساله ای درباره سفال های منقوش ماقبل تاریخ، درجه دکترا دریافت کرد و به سمت استادیاری در دانشگاه گنت منصوب شد. او در این دانشگاه درس باستان شناسی ایران را بنیان نهاد و در سال ۱۹۵۹ با انتشار کتاب "باستان شناسی ایران باستان" به ساختارمند شدن این حوزه در بلژیک کمک کرد. وندن برگه به همراه رومن گیرشمن مجله تخصصی "ایرانیکا آنتیکوا" (Iranica Antiqua) را تأسیس کرد. وی در سال ۱۹۶۵ به مقام استادی دانشگاه گنت رسید و مدیریت سمینار باستان شناسی خاور نزدیک باستان را بر عهده گرفت. از سال ۱۹۶۵ تا ۱۹۷۹، او کاوش های گسترده ای را در استان لرستان، به ویژه منطقه پشت کوه، هدایت کرد و به مطالعه جوامع باستانی تولیدکننده برنز پرداخت. از جمله کشفیات مهم او می توان به گورستان بنی سورمه در لرستان، گورستان بزپار
در فارس، و شناسایی پنج محوطه دارای نقش برجسته های سنگی شامل هونگ نوروزی، کوه طراز، کوه تینا، شکفت گلگل و نقش برجسته آناهیتا در داراب اشاره کرد. او همچنین جاده های باستانی در منطقه فیروزآباد را مستند کرد. بخشی از پژوهش هایش در استان های کردستان، کرمانشاه و فارس انجام شد که با همکاری ارنست هایرینک به مطالعه و مستندسازی نقش برجسته های سنگی ایران باستان انجامید. نتایج کارهای میدانی وندن برگه در قالب نمایشگاه هایی در چندین کشور به نمایش درآمد. در ۱۲ سپتامبر ۱۹۶۴، دانشگاه تهران به پاس خدمات او به باستان شناسی ایران، به وی دکترای افتخاری اعطا کرد. از آثار شاخص او می توان به این موارد اشاره کرد: پژوهش او درباره ۸۸ نقش برجسته از ایران باستان، در سال ۱۹۸۳ منتشر شد.
شش شهر دوری () یا شش شهر دوریان (به یونانی باستان: Δωρικὴ Ἑξάπολις یا Δωριέων Ἑξάπολις) اتحادیه ای از شش شهر با بنیان گذاری دوری ها در جنوب باختری آناتولی و جزایر مجاور بود که کمابیش با ناحیه ای که به نام «دوریس» یا «دوریس در آسیا» (Δωρίς ἡ ἐν Ἀσίᾳ) شناخته می شد، هم پوشانی داشت و شامل این شهرها می شد: اعضای این شش شهر جشنواره ای همراه با بازی ها در دماغه تریوپیان نزدیک کنیدوس، به افتخار آپولون تریوپیایی برگزار می کردند. جوایز این بازی ها سه پایه های مفرغی بود که برندگان می بایست آن ها را در معابد باستانی یونانِ آپولون تقدیم کنند. هالیکارناس از اتحادیه اخراج شد زیرا یکی از شهروندانش سه پایه را پیش از تقدیم به معبد، به خانهٔ خود برد. از آن پس این اتحادیه به «پنج شهر دوری» تغییر یافت (هرودوت ۱٫۱۴۴). پلینی (۵٫۲۸) می نویسد: «کاریه دوریس میانی را فراگرفته و از دو سوی به دریا می رسد»؛ بدین معنا که دوریس از همه طرف به جز کرانهٔ دریایی اش با کاریه هم مرز است. او آغاز دوریس را از کنیدوس می داند. در خلیج دوریس، او شهرهایی چون لوکوپولیس و هاماکسیتوس را جای می دهد. پژوهشگران کوشیده اند مشخص کنند که منظور پلینی از «خلیج دو
ریس» کدام یک از دو خلیج است و محتمل تر را خلیج سرامیک می دانند. این دوریسِ پلینی، سرزمین دوریانی است که توسیدید (۲٫۹) به جای نام سرزمین، با نام مردمانش یاد می کند: دوریان، همسایگان کاری ها. بطلمیوس (۵٫۲) دوریس را بخشی از آسیا دانسته و شهرهایی چون هالیکارناس، سراموس و کنیدوس را در آن جای داده است. کاربرد نام دوریس برای بخشی از آسیا در منابع دیگر دیده نمی شود. در "دیژست" (۵۳۳)، جلد دوم بدنه قانون مدنی به گردآوری ژوستینین یکم (۵۶۵–۵۲۷ میلادی) در امپراتوری بیزانس، دیدگاه حقوقی یولیوس پائولوس در آغاز بحران قرن سوم (۲۳۵ میلادی) دربارهٔ "قانون رودسی" (Lex Rhodia) آمده است. این قانون که در حدود ۱۰۰۰ تا ۸۰۰ پیش از میلاد در جزیره رودس، به عنوان یکی از اعضای شش شهر دوری، شکل گرفت، اصل زیان همگانی در بیمهٔ دریایی را بیان می کرد. احتمالاً این قانون به دست فنیقی ها و در جریان یورش دوریان و ظهور مردمان دریا در اعصار تاریک یونان (حدود ۱۱۰۰ تا ۷۵۰ پیش از میلاد) پدید آمد و به گسترش یونانی دوری و گویش های یونانی باستان انجامید. قانون «زیان همگانی» از اصول بنیادین بیمه به شمار می رود.
فروت چان (؛ زادهٔ ) فیلمساز هنگ کنگی است که بیشتر برای سبکش در فیلم که بازتاب دهنده زندگی روزمره مردم هنگ کنگ می باشد، شناخته شده است. او برای استفاده از بازیگران آماتور مثل سم لی در فیلم "ساخت هنگ کنگ" مشهور است. این فیلم موفق، برنده جوایز بسیاری در کشور خودش و نیز در کشورهای خارجی شد و او را به شهرت رساند. در سال ۲۰۰۲، چان از اعضای هیئت داوران بیست و چهارمین دوره جشنواره بین المللی فیلم مسکو بود.
مورگان ریدل کیم (زادهٔ ۳۱ جولای ۱۹۹۷) شخصیت اینترنتی آمریکایی است که به دلیل انتشار محتوا درباره زندگی در تور حرفه ای تنیس به عنوان نامزد تنیسور حرفه ای، تیلور فریتز، شناخته شده است. اوایل زندگی و حرفه. ریدل در سینت پال (مینه سوتا) بزرگ شد و در دبیرستان منطقه ای رزویل تحصیل کرد. او بزرگ ترین فرزند هدر ریدل، مدیر اجرایی رادیو عمومی مینه سوتا و راب کیم، نویسنده کتاب هایی درباره ماهیگیری است. او در کالج واگنر در استیتن آیلند، نیویورک، ادبیات انگلیسی خواند. ریدل در دوران کالج، شروع به انتشار محتوای سبک زندگی در اینستاگرام و تیک تاک کرد و به عنوان مدل نیز فعالیت داشت. پس از فارغ التحصیلی، در زمینه املاک و مستغلات کار کرد و سپس به عنوان مدیر رسانه ای برای شرکت لاو یور ملون و بنیاد غیرانتفاعی گیمرز اوتریچ فعالیت نمود. ریدل در اوایل سال ۲۰۲۰، اندکی پس از نقل مکان به لس آنجلس، از طریق اپلیکیشن دوستیابی رایا با تیلور فریتز، تنیسور حرفه ای، آشنا شد. او از سال ۲۰۲۱ همراه فریتز در تور «اِی تی پی» سفر کرد و سال بعد شغل شرکتی خود را رها نمود. از اوایل سال ۲۰۲۲، ریدل شروع به تولید محتوای رسانه های اجتماعی مرتبط با تنیس کرد ک
ه با ویدیویی در تیک تاک درباره انتخاب لباس برای تنیس آزاد استرالیا آغاز شد. او گفته است که پیش از آشنایی با فریتز اطلاعات کمی درباره تنیس داشت و برخی از محتواهایش با هدف توضیح قوانین این ورزش برای مخاطبان ناآشنا تولید شده است. در سال ۲۰۲۳، او کانال یوتیوبی راه اندازی کرد و درباره زندگی در تور تنیس ویدیوهای وبلاگی منتشر نمود. او همراه فریتز در مستند نتفلیکس «برک پوینت (امتیاز پایانی)» که به پوشش تور تنیس می پردازد، ظاهر شده است. در جریان مسابقات ویمبلدون ۲۰۲۳، او میزبانی مجموعه ویدیویی کوتاهی به نام «نخ های ویمبلدون» را بر عهده گرفت که درباره مد و فشن در این تورنمنت بود.
یورگن هن (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل استونی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال فلورا تالین اشاره کرد.
ادوین جان فولنر جونیور (۱۲ اوت ۱۹۴۱–۱۸ ژوئیه ۲۰۲۵) دانشمند علوم سیاسی، مدیر اجرایی اندیشکده، دستیار کنگره و مشاور روابط خارجی آمریکایی بود. وی در سال ۱۹۷۳ یکی از بنیانگذاران بنیاد هریتیج، اندیشکده محافظه کار آمریکایی بود. او از سال ۱۹۷۷ تا ۲۰۱۳ و دوباره از سال ۲۰۱۷ تا ۲۰۱۸ به عنوان رئیس بنیاد هریتیج فعالیت کرد. اوایل زندگی و تحصیلات. ادوین فولنر در ۱۲ اوت ۱۹۴۱ در شیکاگو، ایلینوی متولد شد. مادرش هلن جوآن و پدرش ادوین جان فولنر مالک یک شرکت املاک و مستغلات در شیکاگو بود. ادوین سه خواهر داشت. آنها خانواده کاتولیک رومی- آلمانی-آمریکایی های معتقدی بودند. سه نفر از عموهای مادری او کشیش بودند. فولنر در دبیرستان ایمکیولیت کانسپشن در المهرست، ایلینوی و دانشگاه رجیس در دنور تحصیل کرد و در سال ۱۹۶۳ با مدرک لیسانس زبان انگلیسی فارغ التحصیل شد. او در مدرسه بازرگانی وارتون در دانشگاه پنسیلوانیا تحصیل کرد و در سال ۱۹۶۴ مدرک MBA خود را دریافت کرد. او بورسیه ریچارد ام. ویور در دانشگاه جورج تاون و مدرسه اقتصاد لندن بود. در سال ۱۹۸۱، او مدرک دکترای علوم سیاسی را از دانشگاه ادینبورگ در اسکاتلند دریافت کرد. پایان نامه دکترای او "
با عنوان «تکامل کمیته مطالعات جمهوری خواهان"» دربارهٔ گروهی از جمهوری خواهان محافظه کار در مجلس نمایندگان ایالات متحده بود. شغل. دستیار کنگره. فولنر کار خود را به عنوان تحلیلگر مرکز مطالعات استراتژیک و بین المللی (که در آن زمان مرکز مطالعات استراتژیک نامیده می شد) آغاز کرد. او بعداً دستیار کنگره ای ملوین لیرد ، نماینده جمهوری خواه ویسکانسین، شد. فولنر پس از آن دستیار اجرایی طولانی مدت فیل کرین، نماینده کنگره جمهوری خواه ایلینوی شد. او همچنین زمانی به عنوان مدیر اجرایی کمیته مطالعات جمهوری خواهان فعالیت داشت. بنیاد هریتیج. فولنر از زمان تأسیس بنیاد هریتیج در سال ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۷، یکی از اعضای هیئت امنای آن بود. چهار سال پس از تأسیس آن، در سال ۱۹۷۷، او دفتر نماینده کرین را ترک کرد تا رئیس بنیاد شود. در آن زمان، بنیاد تنها نه کارمند داشت. فولنر به عنوان رئیس بنیاد، بنیاد را تهاجمی تر و بازارمحورتر کرد و از نخبه گرایی و برج عاج نشین آن کاست کرد و به منظور رسیدن به این هدف شروع به انتشار مطالعات مختصر و قابل دسترس کرد. او با تمرکز بر بازاریابی، به تبدیل بنیاد از یک سازمان کوچک به شرکتی پررونق از آرمان های محافظه کاران
ه کمک کرد و در نهایت یک اندیشکده ایجاد کرد که نیوت گینگریچ در ستونی در "نیویورک تایمز" آن را «پارتنونمحافظه کار» نامید. این راهبرد جدید بازاریابی «آزمون کیف» نامیده شد، مفهومی که تأثیر اندیشکده ها بر سیاست عمومی را متحول کرد و محبوبیت هریتیج را افزایش داد. آزمون کیف به تمرکز بر تحقیقات مختصر، به موقع و با دسترسی آسان اشاره دارد که می توانند در یک کیف جا شوند. علاوه بر این، گزارش ها و مقالات سیاستی بنیاد قبل از تصویب قوانین مرتبط منتشر می شدند، نه پس از تصویب آنها. فولنر به "واشینگتن اگزمینر گفت:" «اگر ما در حال فروش محصولات خود نباشیم، داشتن ایده های عالی هیچ فایده ای برای ما ندارد.» ظرف یک سال و نیم پس از ریاست فولنر، بودجه هریتیج به ۲٫۵ میلیون دلار افزایش یافت و تعداد کمک کنندگان مالی آن به حدود ۱۲۰ هزار نفر رسید. تحت رهبری او، تعداد کارکنان هریتیج در نهایت به ۲۵۰ کارمند افزایش یافت و با درآمد سالانه حدود ۸۰ میلیون دلار و تعداد اهداکنندگان مالی حدود ۶۰۰ هزار نفر، به یکی از بزرگ ترین اندیشکده های جهان تبدیل شد. در ژانویه ۲۰۱۳، فولنر ستونی با عنوان «آزادی اقتصادی در حال افول» منتشر کرد که در آن به بررسی یافته
های "شاخص سالانه آزادی اقتصادی" این بنیاد پرداخت. این یافته ها حاصل پروژه ای مشترک بین "وال استریت ژورنال" و بنیاد هریتیج از سال ۱۹۹۷ بود که سیاست های هر کشور را در حوزه های گسترده حاکمیت قانون، دولت محدود، کارایی نظارتی و بازارهای آزاد اندازه گیری می کرد. در سال ۲۰۲۳، فولنر از سمت ریاست هیئت امنای هریتیج بازنشسته شد، نقشی که پس از انتخاب دونالد ترامپ در سال ۲۰۱۶، برای مدت کوتاهی در سال ۲۰۱۷ از سر گرفت. در سپتامبر ۲۰۲۳، فولنر در انتخابات مقدماتی ریاست جمهوری جمهوری خواهان در سال ۲۰۲۴ از مایک پنس حمایت کرد؛ پنس ماه بعد از رقابت ها کناره گیری کرد. نقش های دیگر. در سال ۲۰۱۴، فولنر به عنوان رئیس و خزانه دار انجمن مونت پلرین انتخاب. او به عنوان عضو هیئت امنا و رئیس هیئت مدیره مؤسسه مطالعات بین دانشگاهی نیز خدمت کرد. او همچنین عضو هیئت مدیره بنیاد ملی اتاق بازرگانی، مؤسسه مطالعات سیاسی و هیئت امنا و عضو هیئت امنای مادام العمر دانشگاه رجیس، دانشگاه محل تحصیل کارشناسی خود بود. او عضو شورای مشورتی بنیاد یادبود قربانیان کمونیسم شد و در سال ۲۰۲۱ ریاست این بنیاد را بر عهده داشت در میان دیگر نقش های اجرایی و مشاوره ای، ف
ولنر از سال ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۳ و از سال ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۴ رئیس انجمن فیلادلفیا بود و زمانی مدیر شورای سیاست ملی، مؤسسه اکتون و دانشگاه جورج میسون بود. فولنر در سال ۲۰۰۵ به عنوان عضو گروه ویژه اصلاحات کنگره ای سازمان ملل متحد گینگریچ - میچل و از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۰ عضو کمیسیون ملتزر بود. او از سال ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۶ نایب رئیس کمیسیون ملی رشد اقتصادی و اصلاحات مالیاتی، معروف به کمیسیون کمپ بود. او از سال ۱۹۸۲ تا ۱۹۹۱ رئیس کمیسیون مشورتی ایالات متحده در دیپلماسی عمومی، مشاور سیاست داخلی رئیس جمهور ایالات متحده رونالد ریگان و مشاور چندین وزارتخانه و سازمان دولتی بود. زندگی شخصی و مرگ. فولنر و همسرش، لیندا کلر بیش از ۵۰ سال در الکساندریا، ویرجینیا زندگی کردند. آنها دو فرزند داشتند. فولنر در ۱۸ ژوئیه ۲۰۲۵ در ۸۳ سالگی در خانه اش در الکساندریا درگذشت.
هارتس رولوشن یک گروه موسیقی مستقر در نیویورک می باشد که "ان ام ئی" از آن به عنوان «الگوی گروهٔ پاپ مدرن» یاد کرده است. اعضای گروه را بن پولاک و لیلا «لو» صفایی تشکیل می دهند که تری «پرنس ترنس» کمبل در اجراهای زنده، به عنوان درامر به آن ها می پیوندد. کمبل پیش تر با گروه های پست-هاردکور کریستنسن، یور هاینس الکتریک و همچنین با سانتی گلد و اسپنک راک همکاری داشته است. این گروه در سال ۲۰۰۸ در فهرست «فیوچر ۵۰» ان ام ئی، که «نوآورانی که موسیقی را به جلو می برند» را فهرست کرده، در رتبهٔ ۳۶ قرار گرفت. آن ها برای رسیدن به تمام اجراهای خود از وسایل حمل ونقل غیرمعمول استفاده می کنند و در آوریل سال ۲۰۰۸، برای نخستین تور خود در بریتانیا از یک کامیون بستنی استفاده کردند. آن ها تا کنون یک وینیل ۱۲ اینچی تحت عنوان فرابنفش، یک ئی پی به نام چاقوی ضامن دار و یک وینیل مشترک ۶ اینچی با گروه کریستال کاستلز و یک ئی پی دیگر تحت عنوان "سی وای اوای ۱۲" نیز منتشر نموده اند. ترانهٔ «رقص تا طلوع آفتاب» این گروه در سریال "دختر سخن چین" از شبکهٔ سی دابلیو پخش شده است. اولین آلبوم هارتس رولوشن تحت نام «برو یا بمیر» در ۱۵ آوریل سال ۲۰۱۴ از سوی
ناشر اوسلا متعلق به اسکریلکس منتشر گردید. از سال ۲۰۱۴ تاکنون، آلبوم یا تک آهنگ جدیدی از این گروه منتشر نشده است.
فحشا در روسیه غیرقانونی است. مجازات مشارکت در فحشا جریمه ای از ۱۵۰۰ تا ۲۰۰۰ روبل است. علاوه بر این، سازماندهی فحشا با مجازات زندان همراه است. فحشا همچنان یک مسئله اجتماعی بسیار جدی در روسیه است. مرور تاریخی. روسپیگری در روسیه پس از اصلاحات نظامی پتر کبیر که طبقه قابل توجهی از مردان مجرد را که در ارتش خدمت می کردند، ایجاد کرد، رایج شد. این سربازان شروع به ایجاد تقاضا برای روسپیگری کردند. پادشاهانی که از پتر اول پیروی کردند، رویکردهای متفاوتی نسبت به روسپیگری داشتند، از لغو کامل تا جرم زدایی. از ۶ اکتبر ۱۸۴۳، فحشا در امپراتوری روسیه قانونی شد و به فاحشه ها کارت شناسایی ویژه «بلیت زرد» صادر می شد. فاحشه خانه های متعددی در اکثر شهرها وجود داشتند که از نظر طبقه و قیمت بسیار متنوع بودند. مشتریان شامل گروه های متنوعی از اشراف تا طبقه کارگر بودند. از نظر قانونی، فقط زنان مجاز به داشتن فاحشه خانه بودند. با این حال، فحشای خیابانی غیرقانونی هنوز تحت سلطه دلالان مرد بود. اصطلاح "کوت" ( (گربه نر) برای مردانِ دلالِ مال استفاده می شد، در حالی که به زنانِ متصدیِ فاحشه خانه، "باندرشا" ( گفته می شد). پس از گشودن درهای ژاپن، ول
ادی وستوک به مرکز اسکان مهاجران ژاپنی به روسیه تبدیل شد. شعبه ای از آژانس بازرگانی امپراتوری ژاپن در سال ۱۸۷۶ در آنجا افتتاح شد تعداد آنها در سال ۱۸۷۷ به ۸۰ نفر و در سال ۱۸۹۰ به ۳۹۲ نفر افزایش یافت؛ تعداد زنان ۳ به ۲ از مردان بیشتر بود و بسیاری به عنوان روسپی (کارایوکی-سان) کار می کردند. با این حال، جامعه آنها در مقایسه با جوامع چینی و کره ای که تعدادشان بیشتر بود، کوچک باقی ماند. یک نظرسنجی دولت روسیه در سال ۱۸۹۷ نشان داد که ۴۲۸۲۳ چینی، ۲۶۱۰۰ کره ای، اما تنها ۲۲۹۱ ژاپنی در کل منطقه پریموری زندگی می کنند. بخش بزرگی از مهاجرت از روستاهای شمال کیوشو صورت گرفت. در خاور دور روسیه، در شرق دریاچه بایکال، روسپی ها و بازرگانان ژاپنی پس از دهه ۱۸۶۰ اکثریت جامعه ژاپنی در منطقه را تشکیل می دادند. گروه های ملی گرای ژاپنی مانند انجمن اقیانوس سیاه (گنیوشا) و انجمن رودخانه آمور (کوکوریوکای)، «ارتش آمازون» متشکل از روسپی های ژاپنی در خاور دور روسیه و منچوری را ستایش و تحسین می کردند و آنها را به عنوان عضو ثبت نام می کردند. برخی مأموریت ها و جمع آوری اطلاعات توسط روسپی های ژاپنی در اطراف ولادی وستوک و ایرکوتسک انجام می شد. گف
ته می شود قبل از سال ۱۹۱۷ بین ۲۵۰۰۰ تا ۳۰۰۰۰ فاحشه در مسکو وجود داشت. مراکز درمانی پیشگیرانه (پروفیلاکتوریوم ها) در سال ۱۹۲۵ برای درمان الکلی ها و فاحشه ها تأسیس شدند. تا سال ۱۹۲۹، پنج مرکز در مسکو وجود داشت. هیئت مدیره مراکز درمانی پیشگیرانه در مسکو تخمین زد که در سال ۱۹۲۸، ۳۰۰۰ فاحشه در مسکو وجود داشته است. تعاونی های صنایع دستی برای ارائه شغل جایگزین برای آنها تأسیس شدند. طبق تحقیقات مخفی انجام شده در اواخر دهه ۱۹۲۰، تقریباً ۶۰٪ از مردان شهری شوروی از خدمات فاحشه ها استفاده می کردند. همچنین دسته جداگانه ای از فاحشه ها، «دختران میان جنسی» وجود داشتند که در هتل ها برای گردشگران خارجی کار می کردند و فقط به ارزهای خارجی دستمزد می گرفتند. زنانی که در هتل های معمولی و ایستگاه ها کار می کردند، اغلب از پلیس محلی محافظت می شدند، اما زنانی که در هتل های لوکس کار می کردند، تحت حمایت کاگ ب بودند. در سال ۲۰۱۷، طبق گزارش بلومبرگ نیوز، ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور روسیه، در مورد دونالد ترامپ به خبرنگاران گفت: «باورم نمی شود که او ترامپ با عجله به هتلی رفته تا با دختران بی بندوبار ملاقات کند، اگرچه دختران ما [روس ها] بدون ش
ک بهترین دختران جهان هستند». زک بیوکامپ از "وکس" اظهار داشت که پوتین با این گفته دو هدف را دنبال می کند: تحریک غربی ها و ارتباط با هواداران روس خود. فحشای کودکان، روسپی های خارجی و قاچاق زنان. روسیه منبع اصلی قاچاق زنان در سطح جهان به منظور استثمار جنسی است. روسیه همچنین یک مقصد و کشور ترانزیت مهم برای افرادی است که برای استثمار جنسی و کارگری از کشورهای منطقه ای و همسایه به روسیه و از آنجا به اروپا، آسیا و آمریکای شمالی قاچاق می شوند. در تل آویو، تعداد فاحشه خانه ها بین سال های ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۱ از ۳۰ به ۱۵۰ افزایش یافته است - که عمدتاً به دلیل هجوم روسپی های روسی به اسرائیل است. سازمان بین المللی کار تخمین می زند که ۲۰ درصد از پنج میلیون مهاجر غیرقانونی در روسیه قربانی کار اجباری هستند که نوعی قاچاق محسوب می شود. گزارش هایی از قاچاق کودکان و گردشگری جنسی کودکان در روسیه وجود دارد. دولت روسیه تلاش هایی برای مبارزه با قاچاق انجام داده است، اما به دلیل عدم رعایت حداقل استانداردها برای از بین بردن آن نیز مورد انتقاد قرار گرفته است. دفتر نظارت و مبارزه با قاچاق انسان وزارت امور خارجه ایالات متحده، روسیه را در رتبه بند
ی کشورهای «رده ۳» قرار می دهد. سه روسپی اهل چین در ژانویه ۲۰۰۹ در مسکو دستگیر شدند. در سال ۲۰۱۱، یک فاحشه خانه در مسکو با روسپی های چینی و ویتنامی که فقط به شهروندان چینی به عنوان مشتری خدمات ارائه می داد، کشف شد. این فاحشه خانه از طریق پیام های رمزگذاری شده در یک روزنامه چینی زبان به مشتریان چینی خود تبلیغ می کرد، اما توسط پلیس کشف شد. قاچاقچیان انسان زنان ویتنامی را مجبور به کار در فاحشه خانه های مسکو می کردند. اکثراً ویتنامی های دیگر از آنها حمایت می کردند. در یک مورد، قاچاقچیان مدارک مسافرتی زنان ویتنامی را ضبط کردند و با گفتن اینکه یک کارخانه نساجی قصد استخدام آنها را دارد، آنها را فریب دادند. مدیر فاحشه خانه ویتنامی ممکن است با کارکنان سفارت ویتنام رابطه دوستانه ای داشته باشد، زیرا مدیران پس از تماس او با سفارت ویتنام، یک فراری فاحشه خانه را دستگیر کردند. پلیس روسیه نتوانست جلوی فحشا را بگیرد زیرا یکی از مدیران فاحشه خانه ویتنامی از اعضای خانواده کارمند سفارت ویتنام بود. تعداد فاحشه خانه های ویتنامی که به طور اجباری کار می کنند به هزاران نفر می رسد. فاحشه خانه های مستقر در روسیه از طریق چین مقصد دختران
ویتنامی هستند که توسط قاچاقچیان انسان مجبور به تجارت جنسی شده اند. یک زن ویتنامی-آمریکایی به نام هوی دانه، برای بیرون کشیدن خواهر کوچکترش هوی دانه از فاحشه خانه مسکو درخواست کمک کرد. تلاش هوی دانه در آزادسازی آن ۱۵ زن ویتنامی خاص توسط فاحشه خانه موفقیت آمیز بود. نوجوانی که تنها ۱۶ سال داشت، در میان ۱۵ فاحشه اجباری بود. زن ویتنامی که فاحشه خانه را اداره می کرد، توی آن بود و از خانواده نگوین دونگ تریو، کارمند سفارت ویتنام، بود. فاحشه های اجباری توسط مدیر زن خود، توی آن، مورد ضرب و شتم قرار می گرفتند. سه زن ویتنامی پس از اینکه توسط زن دیگری فریب خوردند و برای فحشا به روسیه رفتند، به شهر هوشی مین بازگشتند. زنان ویتنامی توسط زنی ویتنامی به نام له تی تام در روسیه به فحشا کشیده شدند.
شبه جزیره داتچا () که با نام شبه جزیره رَشادیه نیز شناخته می شود، یک شبه جزیره باریک به طول ۸۰ کیلومتر در جنوب باختری ترکیه است که خلیج گوک اوا را در شمال از خلیج حصار اونو در جنوب جدا می کند. این شبه جزیره تقریباً به طور کامل با بخش اداری داتچا در استان موغله منطبق است. شهر داتچا در میانهٔ این شبه جزیره قرار دارد. در گذشته، نام های یونانی باستان برای این شبه جزیره شامل «شبه جزیره دوری»، «شبه جزیره کنیدوس» یا «خرسونی سوس کنیدیا» بوده است. ویژگی های اصلی. نیمهٔ شرقی شبه جزیره خشک، کوهستانی و کم جمعیت است. در بخش میانی، پیرامون شهر داتچا، بزرگ ترین ناحیهٔ حاصلخیز شبه جزیره قرار دارد که تا جنوب باختری باریکهٔ میانی آن امتداد می یابد و دو نیمهٔ خشکی را از هم جدا می کند. بخش باختری نیز کوهستانی است و ارتفاع آن در برخی نقاط به بیش از هزار متر می رسد، اما در انتهای باختری آن، در سمت جنوبی، زمین های حاصلخیز و پرآب تا ساحل پالاموت بوکو کشیده شده و گروهی از روستاها را پشتیبانی می کند که به طور جمعی «بتچه» (پنج روستا) خوانده می شوند. این روستاها عبارتند از: مسعودیه، سیندی، یاکاکوی، یازیکوی و جومالی. در نوک باختری شبه جز
یره، ناحیه ای به نام تِکیر قرار دارد که با دماغه دوه بوینو، که در گذشته دماغه کریو نام داشت، مشخص می شود. این دماغه شبه جزیره ای کوچک و تقریباً جزیره است که با یک باریکهٔ کم ارتفاع به عرض حدود ۱۰۰ متر به خشکی اصلی وصل می شود؛ در دوران باستان این باریکه یک خاکریز مصنوعی بوده است. نام باستانی جزیره «تریوپیون» بود که از نام تریوپاس، بنیان گذار افسانه ای کنیدوس گرفته شده است. انتهای خاوری شبه جزیره، خلیج «بِنْجیک» به طول حدود ۱٫۵ کیلومتر است که گاه بر اساس مقیاس های محلی یک آبدره خوانده می شود و در انتهای فرورفتگی آن، باریکه خشکی ای قرار دارد که شبه جزیره داتچا را به خشکی آناتولی پیوند می دهد. این نقطه یک شگفتی طبیعی است که چشم اندازی وسیع از دو خلیج شمالی و جنوبی ارائه می دهد. این محل «بالیکا شی ران» (به معنی «جایی که ماهی می تواند بپرد») نامیده می شود و برای کشیدن قایق های کوچک از خشکی نیز استفاده می گردد. به گفتهٔ هرودوت، در جریان یورش ایرانیان در ۵۴۰ پیش از میلاد، مردم کنیدوس قصد داشتند در این محل کانالی حفر کنند تا سرزمین خود را به جزیره تبدیل کنند، اما پیشگویی به آنان گفت «اگر خدایان می خواستند، سرزمینتان ر
ا جزیره می کردند. باریکه را حفر نکنید» و آنان تسلیم ایرانیان شدند. ساحل شمالی کم ارتفاع و دارای سواحل شنی گسترده است که در تابستان با بادهای باد اتزی روبه رو می شود. ساحل جنوبی پرشیب، صخره ای و بریده بریده است. به دلیل وجود خلیج ها و بندرگاه های طبیعی بسیار، شبه جزیره اغلب مورد بازدید یات های شخصی قرار می گیرد و در مسیر تورهای دریایی موسوم به سفر آبی از بودروم یا مارماریس قرار دارد. ویرانه های شهرهای یونانی در داتچا و تکیر وجود دارد که یکی یا هر دوی آن ها ممکن است با کنیدوس باستانی یکسان باشد. نام ها. این ناحیه «شبه جزیره دوری» یا «دوریس» نامیده می شد، زیرا بازرگانان و مهاجران دوری ها از پلوپونز در آن سکونت گزیدند (نگاه کنید به شش شهر دوری). نام داتچا از استادیا، شهری باستانی، گرفته شده است. «استادیا» در گذر زمان به «تادیا»، «دادیا»، «دادچا» و سپس «داتچا» تبدیل شد. شهر و شبه جزیرهٔ داتچا در اوایل قرن بیستم، برای مدت کوتاهی، «رئشادیه» نامیده می شد تا به سلطان محمد پنجم، واپسین پیشین امپراتوری عثمانی، ادای احترام شود. امروزه «رئشادیه» نام یکی از محله های شهر است، اما در برخی نقشه ها همچنان برای اشاره به کل شبه
جزیره استفاده می شود.
ماهیچه سپری لامی یا عضله تیروهیوئید () یک ماهیچه اسکلتی کوچک در گردن است. ماهیچه سپری لامی از محل چسبندگی استرنو تیروئید (خط مایل غضروف تیروئید) شروع می شود و به جسم استخوان هیوئید منتهی می شود. این عضله توسط اولین عصب سرویکال (بواسطه عصب هیپوگلوس) عصب می گیرد.
کمیته انقلابی نظامی مسکو () یک نهاد غیرقانونی از شورای نمایندگان کارگران و سربازان مسکو بود که توسط حزب کارگر سوسیال دموکرات روسیه (ب) کنترل می شد و رهبری قیام بلشویکی مسکو را بر عهده داشت. پس از پیروزی قیام، این شورا مدتی به عنوان بالاترین نهاد اجرایی در فرمانداری مسکو فعالیت می کرد. این شورا از ۷ تا ۲۷ نوامبر ۱۹۱۷ وجود داشت. تاریخچه. در ابتدا، بلشویک ها قصد داشتند قیام را همزمان در پتروگراد و مسکو آغاز کنند و با شروع اجرای طرح قیام در پتروگراد، کمیته مرکزی به آ. لوموف و ویکتور نوگین دستور داد تا دفتر منطقه ای حزب سوسیال دموکرات کارگری روسیه (RSDLP) در مسکو را از این موضوع مطلع کنند. با این حال، نوگین تنها در ساعت ۱۱:۴۵ توانست تلگراف را ارسال کند، زمانی که عملاً تمام پتروگراد تحت کنترل شورشیان بود. همانند پتروگراد، بلشویک ها در مسکو نیز قصد داشتند قیام را به نام شورا انجام دهند، که حفظ «قانونیت» را تضمین می کرد و به اقدامات آنها شکل دفاع از خود می داد و به آنها اجازه می داد تا به این امید داشته باشند که بتوانند پادگان را به نام شورا به خیابان ها بیاورند. در همین راستا، رهبری بلشویک تصمیم گرفت تا با مشارکت جن
اح هایی از همه احزاب سوسیالیست، مرکزی ویژه بر اساس شوراها برای «حفاظت از دستاوردهای انقلاب در برابر هجوم نیروهای ضدانقلاب» ایجاد کند. بعدازظهر ۲۵ اکتبر، جلسه ای از دفتر همه جناح های شورای نمایندگان کارگران مسکو با مشارکت بلشویک ها برگزار شد. شهردار وادیم رودنف و سرهنگ کنستانتین ریابتسف نیز در این جلسه حضور داشتند که به زودی فرماندهی مقابله با قیام را بر عهده گرفتند. در این جلسه، انقلابیون سوسیالیست و منشویک ها پیشنهاد ایجاد یک «نهاد موقت دموکراتیک-انقلابی» برای مبارزه با «ضدانقلاب» و ترویج نظم انقلابی را دادند که نه تنها نمایندگان شوراها، بلکه دولت شهر و ستاد منطقه نظامی را نیز شامل می شد. بلشویک ها این پیشنهاد را رد نکردند، اما موافقت کردند که آن را در جناح خود مورد بحث قرار دهند، که به عنوان رضایت اولیه تلقی شد. در همان روز، ساعت ۵ بعد از ظهر، جلسه مشترک شورای نمایندگان کارگران مسکو و شورای نمایندگان سربازان در موزه پلی تکنیک آغاز شد و بحث در مورد آن تا پاسی از شب ادامه یافت. علت اختلافات، پیشنهاد جدیدی از بلشویک ها بود که بر اساس آن وظایف کمیته به شدت تغییر یافته بود و سازماندهی کمیته ای برای حمایت از شورا