Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بنای یادبود ملی دریایی جزایر دورافتاده اقیانوس آرام، که پیشتر بنای یادبود ملی دریایی جزایر دورافتاده اقیانوس آرام نامیده می شد، گروهی از جزایر غیرسازمان یافته و عمدتاً غیرمنضم به ایالات متحده سرزمین های جزایر دورافتاده اقیانوس آرام ایالات متحده است که توسط خدمات ماهی و حیات وحش ایالات متحده از وزارت کشور ایالات متحده و اداره ملی اقیانوسی و جوی (NOAA) از وزارت بازرگانی ایالات متحده مدیریت می شود. این پناهگاه های دورافتاده گسترده ترین مجموعه مناطق حفاظت شده حیات دریایی و زمینی روی کره زمین تحت صلاحیت یک کشور واحد را تشکیل می دهند. این پناهگاه ها از گونه های اندمیک زیادی از جمله مرجان ها، ماهی ها، صدف ها، پستانداران دریایی، پرندگان دریایی، پرندگان آبزی، پرندگان خشکی، حشره ها و گیاهانی که در جای دیگری یافت نمی شوند، حفاظت می کنند.
شات شیشه ای است که در اصل برای نگهداری یا اندازه گیری الکل یا مشروب طراحی شده است که یا مستقیماً از جام ("یک شات") یا در یک کوکتل ("نوشیدنی") ریخته می شود. یک نوشیدنی الکلی که در لیوان شات سرو می گردد و معمولاً به سرعت و در یک جرعه مصرف می شود، ممکن است به عنوان " شات (نوشیدنی)" یا "شات" نیز شناخته شود. شات های شیشه ای با انواع نشان ها، تبلیغات، تصاویر طنز، یا دیگر تزیینات و کلمات که برای سوغاتی ها و کلکسیون های به ویژه به عنوان کالای یک آبجوسازی محبوب هستند، تزیین می شوند. منشأ نام. کلمه شات به معنای نوشیدنی الکلی، حداقل از قرن هفدهم میلادی استفاده شده که از انگلیسی باستانی 'sceot' گرفته شده و با کلمه آلمانی Geschoss مرتبط است. اولین نمونه ها. برخی از اولین لیوان های ویسکی در آمریکا از اواخر دهه ۱۷۰۰ تا اوایل دهه ۱۸۰۰ «چشنده های ویسکی» یا «لیوان هایی ویسکی» نامیده می شدند و با دست دمیده می شدند. آنها ضخیم هستند، مشابه شات های امروزی، اما یک علامت پونتیل یا خراشیدگی در قسمت پایین، یا یک گودی در قسمت پایینی که علامت پونتیل حک و صیقلی شده است، را نشان می داد. برخی از این لیوان ها حتی دارای دسته های دستی و تزئین
اتی هستند که با استفاده از چرخ سنگ زنی دستی ساخته شده اند. در اوایل تا اواسط دهه ۱۸۰۰، دمنده های شیشه شروع به استفاده از قالب ها کردند و چندین الگوی مختلف از چشنده های ویسکی در چندین رنگ مختلف در قالب ها ساخته می شدند. این شیشه ها نیز مانند شات های امروزی ضخیم بودند، اما در اثر دمیدن دستی در قالب، قسمت انتها که متصل به دمنده بود، خشن و زبر می شد. در دهه های ۱۸۷۰ تا ۱۸۹۰، با پیشرفت فناوری ساخت شیشه، ته های خشن تا حد زیادی از شیشه ها و بطری ها محو شدند. ابزار اندازه گیری شات. جیگر. جیگر که به عنوان پیمانه نیز شناخته می شود، یک ابزار بارتنینگ است که برای اندازه گیری مشروب استفاده می شود، که معمولاً سپس از آن در یک لیوان یا کوکتل شیکر ریخته می شود. اصطلاح "جیگر" به معنای یک فنجان کوچک یا پیمانه الکل (عرق) خالص یا شراب در اوایل قرن نوزدهم در ایالات متحده سرچشمه گرفت. بسیاری از مراجع مربوط به دهه ۱۸۰۰، «رئیس جیگر» را توصیف می کنند که برای کارگران مهاجر ایرلندی در شمال شرق ایالات متحده که در کار حفر کانال بودند، ویسکی تهیه می کرد. جیگر سبک دو سر که امروزه رایج است که ساخته شده از فولاد ضدزنگ با دو مخروط مخالف با اند
ازه نابرابر و به شکل ساعت شنی ساخته شده که در سال ۱۸۹۳ توسط کورنلیوس دانگان از شیکاگو، به ثبت رسید. به طور معمول، یکی از مخروط ها یک شات استاندارد و آن مخروط دیگر کسری یا چندین برابر از یک مقدار را با اندازه های واقعی بسته به قوانین و آداب و رسوم محلی اندازه می گیرد. . در ایالات متحده تا زمان ممنوعیت الکل، معمولاً یک جیگر تقریباً برابر نیم گیل یا ، اما از اواخر قرن بیستم، معمولاً حجم دارد. جیگرهای مورد استفاده در انگلستان معمولاً و گاهی هستند. جیگرها ممکن است مقادیر و نسبت های دیگری نیز داشته باشند و بسته به منطقه و تاریخ تولید متفاوت باشند. بسیاری از جیگرها همچنین ممکن است دارای نشانه های کسری در داخل خود باشند تا اندازه گیریهای کوچکتری از مایع را تسهیل کنند.
لرد اعظم بریتانیای کبیر یکی از وزرای ارشد تاج در دولت بریتانیا است. لرد اعظم وزیر دادگستری در انگلستان و ولز و بالارتبه ترین افسر عالی در اسکاتلند و انگلستان است و اسماً از نخست وزیر بالاتر است. فرمانروای بریتانیا به توصیهٔ نخست وزیر لرد اعظم را منصوب و برکنار می کند. پیش از اتحاد انگلستان و اسکاتلند در پادشاهی بریتانیای کبیر، لردهای اعظم پادشاهی انگلستان (شامل ولز) و پادشاهی اسکاتلند جدا بودند. به همین ترتیب، لردنشین ایرلند و کشورهای جانشین آن (پادشاهی ایرلند و پادشاهی متحده بریتانیای کبیر و ایرلند) سمت لرد اعظم ایرلند را تا تأسیس دولت آزاد ایرلند در سال ۱۹۲۲ حفظ کردند و پس از آن این سمت برچیده شد. لرد اعظم عضوی از کابینه است و طبق قانون، وزیر تاج مسئول عملکرد مؤثر و استقلال دادگاه ها است. به این ترتیب لرد اعظم وزارت دادگستری را رهبری می کند و صدای قوهٔ قضائیه در کابینه است. در سال ۲۰۰۵، تغییراتی در نظام حقوقی و مقام لرد اعظم ایجاد شد. پیش از این، لرد اعظم رئیس مجلس اعیان، رئیس نظام دادگستری انگلستان و ولز و قاضی رئیس بخش کیفری در دیوان عالی دادگستری نیز بود. مصوبه اصلاحات قانون اساسی ۲۰۰۵ این نقش ها را به ت
رتیب به لرد سخنران، رئیس کل دادگستری و رئیس دیوان عالی واگذار کرد. یکی از مسئولیت های لرد اعظم این است که به عنوان نگهبان مهر بزرگ قلمرو عمل کند، که به طور تاریخی در کیف لرد اعظم نگهداری می شود. ممکن است به جای لرد اعظم، یک لرد حافظ مهر بزرگ منصوب شود. این دو مقام دقیقاً وظایف یکسانی دارند؛ تنها تمایز در نحوهٔ انتصاب است. کمیته ای از افراد به عنوان لرد کمیسیونر مهر بزرگ ممکن است به جای مقام لرد اعظم عمل کنند، معمولاً زمانی که در کار لرد اعظم و جانشینش تأخیری باشد. سپس گفته می شود که مقام "در کمیسیون" است. البته از سدهٔ نوزدهم تنها لردهای اعظم به مقامشان منصوب شده اند.
کلیسای جامع میلاد مریم مقدس کاتولیکون صومعه اسنتوگورسکی است. این کلیسا در سال ۱۳۱۱، با الگوبرداری از کلیسای دگرگونی نجات دهنده در صومعه میروژا، چند کیلومتر شمال پسکوف، ساخته شد. دیوارهای داخلی کلیسا در سال ۱۳۱۳ با نقاشی های فرسک تزئین شد که بخش هایی از آن هنوز باقی مانده است. این بنا تنها نمونه باقی مانده از این سبک معماری در نیمه نخست قرن چهاردهم است و نمونه ای برجسته از مکتب هنری نقاشی دیواری پسکوف به شمار می رود. معماری. این کلیسا ویژگی های اصلی معماری صومعه میروژا را که یک و نیم قرن پیش تر ساخته شده بود، از جمله نقشه صلیبی شکل متقارن، چهار ستون داخلی و سیستم طاق بندی آن را تکرار می کند. به همین دلیل برخی از پژوهشگران ساخت آن را به قرن سیزدهم، هم زمان با تأسیس صومعه اسنتوگورسکی در سال ۱۲۹۹، نسبت داده اند. در اواخر دهه ۱۹۴۰ و اوایل دهه ۱۹۵۰، مرمت هایی روی این کلیسا انجام شد. در سال ۱۹۸۵، پروژه ای گسترده تر برای مرمت آن آغاز شد که منجر به بازسازی تاریخ معماری کلیسا گردید.
کلیسای واسیلی یا کلیسای سنت واسیلی بزرگ در گورکا یک کلیسای ارتدکس در شهر پسکوف است که در تپه واسیلیفسکایا در شهر میانی قرار دارد. این بنا یکی از آثار معماری مربوط به قرون پانزدهم و شانزدهم میلادی است. محراب اصلی این کلیسا به نام واسیلی بزرگ تقدیس شده است. ساختار. این کلیسا دارای سه آپسیس و طاق های پلکانی است. آپسیس های کلیسا و گنبد آن با نوارهای سه گانه ای از فریزهای تزئینی پوشیده شده اند که ویژگی مشترک بیشتر کلیساهای مکتب معماری پسکوف در آن دوران است. نقش و نگار این فریزها از عناصر نووگورودی گرفته شده و به صورت سه نوار تکرارشونده چیده شده اند که تأثیر معماری مسکو را نشان می دهد. این کلیسا دارای چهار ستون و قوس های متقاطع بلند است و یک تالار اصلی به همراه دو نمازخانه فرعی در بخش های شمالی و جنوبی دارد. در ابتدا، حجم اصلی بنا دارای پوششی منحنی بود، اما بعدها به پوشش چهارشیبی تغییر یافت. تاریخچه. نخستین کلیسای ساخته شده در این مکان، یک بنای چوبی بود که در قرن چهاردهم روی تپه ای در منطقه ای باتلاقی و در کنار نهر زراچکا (که امروزه پر شده است) بنا شد. در سال ۱۳۷۵، دیوار شهر میانی در امتداد این نهر ساخته شد و روبه
روی کلیسا، برج واسیلیفسکایا برپا گردید. بر فراز این برج ناقوس خانه ای قرار داشت که در آن ناقوسی معروف به "ناقوس هشدار" آویخته شده بود که در هنگام خطر، کل شهر را از وقوع تهدید آگاه می کرد.
کلیسای نیکولای از اوسوخا ("کلیسای نیکولای چودوتوروتس از اوسوخا، نیکولا در آپوکاها") یک کلیسای ارتدکس در پسکوف است. این بنا یک اثر تاریخی و فرهنگی با ارزش ملی از قرون پانزدهم و شانزدهم میلادی است و در شهر میانی قرار دارد. کلیسا در نزدیکی «اوسوها» ساخته شده است که به معنای باتلاق خشک یا نهر خشک شده می باشد. این کلیسا به عنوان کلیسای اصلی (کنچانسکایا) در منطقه اپوچسک پسکوف شناخته می شد. شرح. ابعاد. چهارگوشه این کلیسا به ابعاد ۲۰×۱۶ متر است. ارتفاع آن با گنبد تقریباً ۴۰ متر و عرض آن با ایوان شمالی ۲۲ متر است. طول آن با ایوان غربی و ورودی تقریباً ۳۲ متر می باشد.
کلیسای تجلی از زاپسکوفیه یک کلیسای ارتدکس در پسکوف است. این بنا یک اثر تاریخی و فرهنگی با ارزش ملی از قرون پانزدهم و شانزدهم میلادی است. کلیسا در زاپسکوفیه و در ساحل راست رودخانه پسووا و در بالای گذرگاه ها قرار دارد. شرح. ترکیب معماری کلیسا پیچیده و ناهم تراز است: کلیسای چهارگوش تک گنبدی با سه آپسیس، دارای ایوان، گالری ها و دو نمازخانه جانبی است: نمازخانه شمالی به نام سه قدیس بزرگ و نمازخانه جنوبی به نام بریدن سر یوحنا تعمیددهنده. در گوشه شمال غربی، یک چادر بزرگ با زیرسازی و ناقوس خانه چهاردهانه ای از قرن شانزدهم قرار دارد. احیاء. مرمت. گنبد مرکزی با پیاز جدید جایگزین شد. نمازخانه جنوبی بازسازی شد (با حفظ قطعات از بنای قدیمی) همراه با گنبد و صلیب (که ۷۰ سانتیمتر از میزان پروژه بیشتر است). نمازخانه شمالی تخریب و دوباره ساخته شد (با حفظ قطعات از دیوار قدیمی آپسیس). گالری جنوبی از نو ساخته شد (شامل گوشه جنوب غربی). مجموعاً ۴۱ میلیون روبل برای بازسازی کلیسا هزینه شد.
کلیسای جورجی از وزووزا یک معبد مسیحی از نوع ارتدوکسی در شهر پِسکوف روسیه و در خیابان جورجیوسکی واقع شده است. این معبد که مربوط به قرون ۱۵ تا ۱۹ میلادی است، به کلیسای ارتدوکس روسیه تعلق دارد و یکی از آثار تاریخی و فرهنگی با اهمیت فدرال به شمار می رود. ساخت آن در دوران جمهوری پِسکوف انجام شده است. ویژگی ها. این معبد از سنگ آهک ساخته شده و پوشیده و سفید شده است. دیوارهای اصلی بنا با طراحی سه گوش در انتها تمام می شوند. گنبد معبد با حفره های نیم دایره ای، سرزنان و سنگ چین های مخصوص تزئین شده است و در برخی قسمت ها، کاشی هایی با تصاویر مختلف از جمله انسان هایی با ریش های مثلثی شکل، موجودات اسطوره ای، پرندگان و بارسا وجود دارد. نمای داخلی آن بدون تیرهای حمایتی است و گنبد به طور مستقیم بر سقف های جعبه ای تکیه می کند. در گوشه جنوب غربی معبد، یک ساختمان سنگی به شکل چادر بر فراز طبقه بالا قرار دارد که مشابه آن در محراب نیز وجود دارد. ابعاد. این معبد ۱۵ سَج (حدود ۳۰ متر) ارتفاع دارد و طول آن از ورودی تا انتهای گنبد بزرگ ۸ سَج و عرض آن ۵ سَج است. تاریخچه. معبد در حال حاضر به عنوان یک معبد فعال و محلی برای برگزاری مراسم دین
ی به کار می رود.
کلیسای کوزما و دامیان از پریموستیه کلیسای ارتدکس در پسکوف است. این بنا یادمانی از تاریخ و فرهنگ با اهمیت فدرال از سده های پانزدهم تا شانزدهم میلادی است. کلیسا در زاپسکوویه، در محل تلاقی خیابان های لئون پوزمسکی و گرچنا قرار دارد که در گذشته به نام «صلیب زواننیتسکی» شناخته می شد. توصیف. کلیسایی چهارستونه و سه ابسیدی است که ابسیدهای جانبی آن مستطیل شکل هستند. پوشش چهارگوشه آن هشت شیبه است. بخش های جنبی: در کنار کلیسا، یک برج ناقوس جداگانه قرار دارد که دهانه های ناقوس آن از بین رفته بود اما در سال ۲۰۲۲ بازسازی شد. ساختمان های این مجموعه با یک حصار کوتاه با دروازه هایی که یکی برای عبور عابران و دیگری برای وسایل نقلیه است، احاطه شده اند. قسمت بالایی دروازه ها از بین رفته است. این کلیسا از سنگ آهک ساخته شده و با گچ پوشیده و سفیدکاری شده است. کلیسا از نظر شهرسازی نیز اهمیت دارد.
کلیسای پوشش مقدس و میلاد از پرولوما یا کلیسای شفاعت و میلاد مقدس ترین والده خداوند از پرولوما ("شفاعت از پرولوما، شفاعت در اوگلو") یک کلیسای ارتدکس در پسکوف است. این کلیسا یکی از یادمان های تاریخی و فرهنگی با اهمیت فدرال از سده های پانزدهم تا شانزدهم میلادی است. این بنا در گوشه جنوبی شهر محصور، در کنار برج شفاعت قرار دارد. واژه «پرولوم» به شکاف ایجادشده در دیوار دژ در زمان محاصره پسکوف (۱۵۸۱–۱۵۸۲) توسط استفان باتوری اشاره دارد. توصیف. این کلیسا از دو کلیسای بدون ستون تشکیل شده که چهارگوشه های آن ها دیوار مشترکی دارند. کلیسای شمالی به افتخار شفاعت والده خداوند و کلیسای جنوبی به افتخار میلاد والده خداوند نام گذاری شده است. هر کلیسا دارای یک ابسید و یک دهلیز است. در میانه دیوار مشترک و میان طاق های سقف، قوسهای کوچک عمود برهم ساخته شده اند. نماهای چهارگوشه ها و دهلیزها فاقد تزئینات هستند. اما گنبدها و ابسیدها با نوارهای تزئینی شامل باند دندانه ای و آجرتراشی های سنتی تزئین شده اند. در محراب هر کلیسا یک پنجره و یک شکاف نوری در قربانگاهها وجود دارد که در طاقچه های گوشه های شمال شرقی هر دو کلیسا قرار گرفته اند. دهلیز
ها دارای طاق گهواره ای هستند که در بالای پنجره ها با تو رفتگی هایی تزیین شده اند. دو کلیسا با یک درگاه در دیوار مشترک به یکدیگر متصل شده اند. این بنا از سنگ آهک محلی ساخته شده و با گچ پوشیده و سفیدکاری شده است. تاریخچه. نخستین اشاره به کلیسای شفاعت در منابع تاریخی به سال ۱۳۹۹ بازمی گردد. در سال ۱۵۴۴ نیز از صومعه شفاعت در اوگلو یاد شده است: «... در پولونیشی، بالای خیابان یاکیمان، … و صومعه شفاعت مقدس ترین والده خداوند در اوگلو». در سال ۱۵۸۱، در زمان محاصره پسکوف توسط ارتش پادشاه لهستان و دوک بزرگ لیتوانی استفان باتوری، مهاجمان توانستند بخشی از دیوار شهر را در نزدیکی صومعه فرو بریزند. پس از آنکه شمایلهای والده خداوند و احساس رحمت پسکوفو-پچرسکایا و همچنین آثار مقدس شاهزاده وسوولود-گاورئیل به نزدیکی شکاف آورده شد، مردم پسکوف روحیه گرفتند و توانستند دشمن را عقب برانند. در سال ۱۵۸۲، کلیسای میلاد در کنار کلیسای شفاعت ساخته شد تا یادبودی برای پیروزی پسکوفیان باشد، چرا که این واقعه در روز میلاد مقدس ترین والده خداوند (۲۱ سپتامبر) رخ داد. پس از آن، این دو کلیسا با یکدیگر ترکیب شدند و بین آن ها یک برج ناقوس به سبک کلاسی
ک پسکوف ساخته شد. در سال ۱۷۶۴، صومعه تعطیل شد و کلیسا بدون جماعت، اما با حمایت مالی باقی ماند. در سال ۱۸۱۳، این کلیسا به کلیسای نیکیتا گوسیاتنیکا منضم شد و در سال های ۱۸۴۷–۱۸۴۸ بازسازی شد. در این دوره، برج ناقوس قدیمی تخریب و یک ناقوس خانه آجری جدید با پنج ناقوس ساخته شد. همچنین دهلیز اصلی گسترش یافت و امتداد داده شد.
کلیسای میخائیل آرخانگِل از گورودِتس یا کلیسای میخائیل و گاوریل آرخ انگِل ها از گورودِتسا - کلیسای ارتدوکس در پسکوف است. این بنا یک یادمان تاریخی و فرهنگی با اهمیت فدرال از قرن های ۱۴ تا ۱۸ میلادی است. در شهرک میانه واقع شده است. توصیف. این کلیسا از سنگ آهک ساخته شده و سطح آن پوشیده و سفیدکاری شده است. ابعاد (براساس محاسبات اوکولیش-کازارین): طول کلیسا ۱۰ سایه و ۲ آرش، بزرگ ترین عرض ۱۲ سایه و ۱ آرش، ارتفاع ۴ ساج و ۲ آرش است. گنبد شمالی به نام «قرار دادن کمربند حضرت مریم» ساخته شده است و گنبد جنوبی از بین رفته است، زمان دقیق آن مشخص نیست.
کلیسای جامع تجلی نجات دهنده صومعه میروژسکی یا کلیسای سپاسو-پریوآبرازهنسکی یک کلیسای ارتدوکس غیرفعال در پسکوف است و قدیمی ترین کلیسای باقی مانده از صومعه میرژ و خود شهر به شمار می رود. این کلیسا در قرن دوازدهم میلادی به دستور آرخ بیسکوف نووگورود نیفونت ساخته شده است. این بنا به خاطر نقاشی دیواریهای قرن دوازدهم خود شهرت دارد. در حال حاضر، کلیسا به عنوان موزه استفاده می شود و به کلیسای ارتدوکس تعلق ندارد. عبادات در کلیسای سپاسو-پریوآبرازهنسکی تنها در برخی روزهای خاص تعطیلات توسط برادران صومعه برگزار می شود. تاریخ و معماری. این کلیسا از آجر و سنگ تا سال ۱۱۵۶ ساخته شده است. این یک کلیسای صلیب دار با گنبد است که نوع معماری منحصر به فردی برای هنر روسی باستان دارد. حجم مرکزی بنا به شکل صلیب متساوی الاضلاع است (شاخه شرقی آن نیم دایره ای است، زیرا به آپسید محراب ختم می شود) و در چهارگوشه آن فضاهای کوچکی قرار دارند: دو مستطیل شکل از سمت غرب و دو آپسیس کوچک از سمت شرق؛ بنابراین، در ابتدا کلیسا از بیرون شکل صلیب مشخصی داشت. در داخل، فضای صلیبی مرکزی تنها با گذرگاه های کوچکی به فضاهای گوشه ای متصل می شد. اما در حین ساخت او
لیه، افزوده هایی بر روی گوشه های غربی اضافه شدند. در ادامه، کلیسا بازسازی شده و شکل اولیه آن تغییر یافت. نوع معماری این کلیسا الگویی برای کلیسای میلاد حضرت مریم در صومعه اسنتوگورسکی شد. این بنا یکی از بهترین نمونه های معماری روسی در دوران روس های پیش از مغول است. نقاشی های دیواری. کلیسا در دهه های ۱۱۳۰ و ۱۱۴۰ میلادی توسط هنرمندان ناشناس از یونان نقاشی شده است. ویژگی منحصر به فرد این نقاشی ها در کیفیت هنری بالا، مفهوم ایکونوگرافی دقیقی که دارند، و همچنین در این است که تقریباً تمام مجموعه نقاشی ها به درستی حفظ شده اند. از نظر سبک، این نقاشی ها هیچگونه مشابهت زمانی در روسیه ندارند و در برخی از کلیساهای سیسیل مشابهت هایی با موزاییک های بیزانسی همان دوران دارند. مکان مرکزی در این ترکیب به موضوع اتصال طبیعت الهی و انسانی در پسر خدا و قربانی فدایی او اختصاص دارد، و تمامی بخش های دکوراسیون کلیسا به این موضوع مرتبط است. در این ترکیب، دیسوس در کنخ محراب و نقاشی عظیم صعود مسیح در گنبد از لحظات کلیدی هستند. موضوع قربانی فدایی در سقف ها و لوینت های کلیسا دیده می شود. در میان این گروه نقاشی ها، «مرثیه حضرت مسیح» (در دیوار
شمالی) برجسته است. ثبت های سوم از بالا به معجزات حضرت مسیح اختصاص یافته است. دو ثبت پایین تر از نقاشی های فضای اصلی به تصویر شخصیت های مذهبی همچون پیامبران، جنگجویان، کشیشان، راهبان و غیره اختصاص یافته است. نوشته ها (به زبان یونانی) نادر هستند و به همین دلیل، اکثریت تصاویر شناسایی نشده اند. در میان شخصیت های شناخته شده، جنگجویان سرگئی و واک، درمانگران شهید پانتلییمن، کیر و یوحنا، و شهیدان رومول و اوودوکیا، قدیسان ایرانی آکسیم، آیفال و یوسف، و نیکون و افروسین و دیگران در میان آنها قرار دارند. در قرن هفدهم، نقاشی ها سفیدکاری شده اند که به طور شگفت آوری موجب حفظ آنها شد. وجود نقاشی ها در سال ۱۸۵۶ کشف شد، زمانی که در حین بازسازی کلیسا، بخش هایی از نقاشی ها از زیر سفیدکاری های فروریخته نمایان شد. با تلاش های ولادیمیر واسیلویچ سوسلوف و شاگردانش، آنها در اواخر قرن نوزدهم از زیر گچ برداشته شدند. فرسایش لایه های رنگی و بخش های از دست رفته موجب ناراحتی روحانیون صومعه شد و بر اساس دستور سنود، سوسلوف از مرمت نقاشی ها کنار گذاشته شد و تأمین مالی کارها متوقف شد. در سال ۱۸۹۶، رئیس نیکوکاران استان نیکولای نوووسلتسف از مشاور
عالی سنود کنستانتین پوبیدونوستسف خواست تا از طرف وی درخواست ادامه کارها را بنماید و در ۲ اوت ۱۸۹۷، امپراتور مجوز ادامه مرمت ها را به هزینه های سنود صادر کرد. در مه ۱۸۹۸، زمانی که استاد انستیتو باستان شناسی سنت پترزبورگ، پروفسور نیکولای پوکروفسکی به پسکوف آمد، گزارشی دربارهٔ نقاشی های میرژ ارائه داد و جامعه باستان شناسی پسکوف تصمیم گرفت «درخواست حفظ نقاشی ها در شرایط اصلی خود» را بدهد. برای «بازسازی» نقاشی ها، گروهی از نقاشان ایکونوگرافیک ولادیمیر تحت هدایت ن.م. سافونوف استخدام شدند که در سال های ۱۹۰۰–۱۹۰۱ نقاشی های باستانی را شستشو داده و سپس آنها را به سبک «کهن» بازنویسی کردند و تنها ایکونوگرافی اصلی مضامین را حفظ کردند؛ در ۲۷ اوت ۱۹۰۲، کلیسا افتتاح شد.
کلیسای جامع میلاد یوحنا تعمیددهنده یک کلیسای ارتدوکس در پسکوف است که در کرانه چپ رودخانه ویلیکایا (در منطقه زاولیچی)، روبه روی کرم پسکوف قرار دارد. این کلیسا در صومعه یوحنا پیشوای مقدس در قرن دوازدهم ساخته شد. برای چندین قرن، به عنوان آرامگاه شاهزادگان زن پسکوف عمل می کرد. از سال ۲۰۰۷، این کلیسا به عنوان خوابگاه صومعه مردانه صومعه کرپِتسک در حومه شهر پسکوف خدمت می کند. این بنا یک کلیسای سنگی شش ستونه با سه ایوان است که سه گنبد شبیه کلاه بر روی آن قرار دارند و با زین های کوچک پوشیده شده است. ساختمان دارای تناسبات کوتاه است و به دلیل بالا آمدن لایه فرهنگی به میزان ۱٫۵ متر، به نظر می رسد که در زمین فرورفته باشد. سادگی ساختار آن با کمبود شدید تزئینات در نمای آن تأکید شده است. تاریخ گذاری. سؤال دربارهٔ تاریخ گذاری کلیسا بحث های زیادی ایجاد کرده است. محققان قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم بر این باور بودند که بنیان گذار کلیسای سنگی به نام تولد یوحنا پیشوای مقدس در پسکوف شاهزاده زن پسکوف، یوفرِسینیا (در راهب نامی ی خود، اوپراکسیا) بوده است. بعدها، محققان این نسخه را رد کرده و زمان ساخت کلیسا را به سال های ۱۱۲۰–۱۱۳۰ میل
ادی نسبت دادند. احتمال داده شد که بنیان گذار صومعه، بیوه شاهزاده پسکوف وسولود (گابریل) بوده است. گ.و. آلِفِروَوا (۱۹۵۸) نزدیکی معماری زیادی بین کلیسای ایوانوفسکی و کلیسای دیگر پسکوف - کلیسای نجات مقدس و تغییر صورت در صومعه میروژ را نشان داد و هر دو بنا را به یک دوره زمانی نسبت داد و تاریخ گذاری کلیسای صومعه میروژ را به سال های ۱۱۳۷–۱۱۳۸ نسبت داد. یو.پ. اسپِگالسکی تاریخ گذاری های ارائه شده را رد کرد و به عدم مطالعه داخلی کلیسا اشاره کرد. پس از انجام حفاری های باستان شناسی در سال ۱۹۶۴، و.د. بِلِتسکی پیشنهاد داد که بر اساس شباهت با کلیسای دیمتریوس سالونیکا، این بنا در سال های ۱۱۱۹–۱۱۳۹ ساخته شده باشد. پ.ن. مَکسیمُف ساخت کلیسا را به اواخر قرن دوازدهم نسبت داد، اشاره به تناسبات کوتاه تر و تعداد کمتر پنجره ها که به طور منظم در ردیف های ریتمیک قرار ندارند. الکسی کومِچ زمان ساخت کلیسا را به سال های ۱۱۳۷–۱۱۴۲ میلادی نسبت داد. س.پ. میخایلوف احتمال داد که ممکن است برای ساخت کلیسای ایوانوفسکی، کلیسای تولد مریم صومعه آنتونیوف در نووگورود به عنوان نمونه استفاده شده باشد، چرا که این دو کلیسا ویژگی های مشابهی در طرح، نمای خا
رجی، تقسیم بندی پلان و دکور داخلی دارند. این دو کلیسا همچنین ابعاد اصلی مشابهی دارند. به طور مثال، طول کلیسا از درهای غربی تا «محل بالا» در کلیسای یوحنا پیشوای مقدس ۱۶٫۴ متر است و در کلیسای تولد مریم ۱۶٫۵ متر، عرض فضای داخلی هر دو ۱۰٫۳ متر است و عرض ناوهای کناری نیز مشابه است. در مورد کلیسای تولد مریم صومعه آنتونیوف به عنوان نمونه مستقیم برای کلیسای ایوانوفسکی نیز آ.ا. کومِچ صحبت کرده است.
صومعه اسنتوگورسکی یا دیر سنتوگورسکی تولد حضرت مریم یک دیر زنانه فعال در پسکوف است. این دیر یکی از قدیمی ترین دیرهای موجود در پسکوف است و اولین اشاره به آن در تاریخ نگاری به قرن سیزدهم میلادی برمی گردد. در ابتدا این دیر مردانه بوده است. دیر در ۳٫۵ کیلومتری مرکز شهر مدرن پسکوف قرار دارد، در کرانه راست بلند رودخانه ولیکایا. تاریخ. تاریخ دقیق تأسیس دیر به طور قطعی مشخص نیست. طبق یکی از افسانه ها، ممکن است این دیر توسط راهبان وارد شده از کوه مقدس آثوس تأسیس شده باشد. طبق افسانه ای دیگر که در زمان کنونی به عنوان اصلی ترین افسانه شناخته می شود، مؤسس دیر را ایگومن ایوآساف می دانند. اولین اشاره به دیر در تاریخ نگاری پسکوف در اواخر قرن سیزدهم است که طبق آن، در تاریخ ۴ مارس ۱۲۹۹، این دیر که در آن زمان وجود داشت، هنگام حمله شوالیه های لیوونی به پسکوف سوخته شد. در این حادثه، رئیس دیر، ایوآساف و ۱۷ راهب جان خود را از دست دادند. در قرون چهاردهم و پانزدهم، دیر سنتوگورسکی به مرکز اصلی روحانی و دینی پسکوف تبدیل شد. اهمیت این دیر در اوایل قرن چهاردهم با ساخت یک کلیسای سنگی در آن، یکی از نخستین بناهای سنگی پس از وقفه ای طولانی د
ر ساخت بناهای سنگی که به دلیل هجوم مغول ها به روسیه ایجاد شده بود، نمایان می شود. در خود پسکوف و در کنار کروم در کرانه رودخانه پسکوف، از نیمه قرن چهاردهم دیرک خانه ای از این دیر وجود داشت که در آن در سال ۱۳۵۲ کلیسای رسول یوحنا ساخته شد. این دیرک خانه به تقویت روابط اقتصادی دیر با بازار پسکوف کمک می کرد و علاوه بر این، دیر ارتباطات تجاری با بازرگانان حوزه بالتیک برقرار می کرد. از میان راهبان دیر سنتوگورسکی می توان به اویفروسین پسکوفی و ساوا کریپیتسکی اشاره کرد که یکی از آن ها از صربستان یا از کوه آثوس آمده بود. این دو راهب دیگر دیرهای اطراف پسکوف را تأسیس کردند، مانند دیر اسپاسو-یله آزاروفسکی و دیر کریپیتسکی. در دیر افرادی که به آسایش و آرامش می رفتند، مانند شاهزادگان و بویاران پسکوفی، مراسم رهبانیت می گرفتند. در زمان طاعون سال های ۱۴۲۰–۱۴۲۱، شاهزاده فیودور آلکساندروویچ روستوفی که دچار بیماری شده بود، در اینجا رهبانیت گرفت اما سپس به مسکو بازگشت. در پیش ورودی کلیسای دیر در سال ۱۴۱۶ شاهزاده گریگوری اوستافیویچ، پسر شاهزاده ایزبرسک اوستافیی دفن شد. علاوه بر این، در داخل معبد دیوارهایی با سنگ های قبر مربوط به قرن
های شانزدهم و هفدهم میلادی باقی مانده است. در بیرون معبد، قبرستان دیر شکل گرفت. در گذشته، در دیوار شمالی معبد، کلیساهایی نصب شده بود که محل های دفن مختلف را مشخص می کردند. دیر در کرانه رودخانه ولِیکایا، در ورودی پسکوف قرار دارد و مسافران و بازرگانان را استقبال می کند. در سال ۱۴۷۲، سوفیا پالیولوگ، شاهزاده بیزانسی که از ایتالیا به مسکو می رفت، از اینجا عبور کرد و از طریق اروپای شرقی و بالتیک به مسکو رفت.
وانگ آن یو (؛ زادهٔ ۳ فوریه ۱۹۹۸) بازیگر اهل چین است. او به خاطر ایفای نقش در مجموعه های تلویزیونی "شروع بیست سالگی"، "وارث" و "عاشقانه در خیابان" شناخته می شود. حرفه. وانگ آن یو از دانشگاه ارتباطات چین در رشته پخش و مجری گری فارغ التحصیل شد. در سال ۲۰۱۸، او در برنامه تلویزیونی موزیکال "د کامینگ وان فصل ۲" شرکت کرد و سپس با آژانس ایزی پلاس انترتینمنت قرارداد بست. در سال ۲۰۱۹، وانگ در درام جوانانه "روزهای درخشان ما" بازی کرد که اولین کار حرفه ای او بود. سپس در درام تاریخی "رؤیای بازگشت به سلسله چینگ" ایفای نقش کرد. در سال ۲۰۲۰، وانگ در درام "شروع بیست سالگی" بازی کرد و برای نقش شمشیرباز خود شناخته شد. همان سال، او در درام "وارث" نیز بازی کرد.
کرم تخم مرغ، یک نوشیدنی سرد متشکل از شیر، آب گازدار و شربت طعم دار (معمولاً شکلات یا وانیل)، به عنوان جایگزینی برای نوشیدنی بستنی است. در حالت ایده آل، لیوان مایع و باقیمانده سر لیوان فوم است. با وجود نامش، این نوشیدنی حاوی تخم مرغ و خامه نیست. نظریه های ریشه شناسی و گمانه زنی ها. این ویژگی که تخم مرغ حاوی نه تخم مرغ است و نه خامه به طرق مختلف توضیح داده شده است. استنلی آستر، که مدعی است پدربزرگش این نوشیدنی را اختراع کرده است، گفته است که ریشه این نام «در زمان گم شده است». کرم تخم مرغ در میان مهاجران یهودی اروپای شرقی ییدیش زبان در شهر نیویورک پدید آمد، بنابراین یک توضیح ادعا می کند که "تخم مرغ" یک دخل و تصرف در کلمه ییدیش ("اصیل" یا "واقعی") است، که یک خامه تخم مرغ را به "کرم خوب" مبدل می کند. اندرو اسمیت، مورخ مواد غذایی می نویسد: "در طول دهه ۱۸۸۰، یک غذای تخصصی محبوب با شربت شکلات، خامه و تخم مرغ خام مخلوط شده با آب سودا درست می شد. در محله های فقیرتر، نسخه ای ارزان تر از این خوراکی به نام کرم تخم مرغ (که بدون تخم مرغ یا خامه درست می شد) تهیه شد. توضیح دیگری از گزارش هایی است که نشان می دهد این محصول از د
رخواست شکل گرفته است از کسی، احتمالاً بازیگر بوریس توماسفسکی (که نوشیدنی مشابهی را در پاریس تجربه کرده بود) لهجه سنگین او نام را به چیزی شبیه «خامه تخم مرغ» تغییر داد که سپس به اصطلاح فعلی تبدیل شد.
جنگ های کلاس آشپزی (؛ ) یک برنامه رقابت آشپزی محصول کره جنوبی است. فصل اول در سال ۲۰۲۴ از نتفلیکس منتشر شد و با حضور صد سرآشپز نخبه است که به دو دسته تقسیم می شوند؛ قاشق های سفید (کهنه کاران) و قاشق های سیاه (تازه کاران) و برای جایزه ۳۰۰ میلیون وونی رقابت می کنند. فصل دوم تایید شد و قرار است در سال ۲۰۲۵ منتشر شود.
کوه کانگ شان یا کوه کانگ () که همچنین به نام کوه دیان کانگ () نیز شناخته می شود، رشته کوهی در غرب شهر دالی، استان یون نان در جنوب غربی چین است. بلندترین قله در این رشته کوه، مالونگ با ارتفاع ۴٬۱۲۲ متر است، اما در این رشته کوه ۱۸ قلهٔ دیگر با بلندی ۳٬۵۰۰ متر نیز وجود دارند.