Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ست در مقابل خورشید، یعنی در آسمان شرقی هنگام شفق و در آسمان غربی هنگام سحرگاه. پیش از طلوع خورشید، سایهٔ زمین با بالا آمدن خورشید پس نشینی می کند؛ پس از غروب، سایه به نظر می رسد که با پایین رفتن خورشید بالا می آید. سایهٔ زمین بهترین حالت زمانی دیده می شود که افق پایین باشد، مانند بالای دریا، و شرایط آسمان صاف باشد. افزون بر این، هرچه ارتفاع از سطح دریای ناظر برای دیدن افق بالاتر باشد، سایه واضح تر دیده می شود. کمربند ناهید. پدیده ای مرتبط در همان بخش از آسمان کمربند ناهید یا قوس ضدگرگ ومیش است، نواری صورتی رنگ که بالای سایهٔ آبی فام زمین دیده می شود و به نام سیارهٔ ناهید (زهره) نام گذاری شده است، که وقتی قابل مشاهده باشد معمولاً در همین بخش از آسمان قرار دارد. هیچ خط مشخصی سایهٔ زمین و کمربند ناهید را از هم جدا نمی کند؛ یک نوار رنگی به آرامی در آسمان در دیگری محو می شود. کمربند ناهید پدیده ای کاملاً متفاوت با پس تاب است، که در بخش هندسی مقابل آسمان پدیدار می شود. رنگ. زمانی که خورشید در نزدیکی افق و حوالی غروب یا طلوع خورشید قرار دارد، نور خورشید سرخ رنگ به نظر می رسد. این به آن دلیل است که پرتوهای نور از لای
ه ای به ویژه ضخیم از اتمسفر عبور می کنند که همچون فیلتری عمل می کند و همهٔ طول موج ها جز طول موج های بلندتر (سرخ تر) را پراکنده می سازد. از دید ناظر، نور سرخ خورشید به طور مستقیم ذرات کوچک موجود در اتمسفر پایین تر را در آسمان مقابل خورشید روشن می کند. نور سرخ به سوی ناظر پراکنده پشتی می شود و این همان دلیلی است که چرا کمربند ناهید صورتی رنگ دیده می شود. هرچه خورشیدِ در حال غروب پایین تر برود، مرز میان سایهٔ زمین و کمربند ناهید کم تر مشخص می شود. این به آن دلیل است که خورشیدِ در حال غروب اکنون بخش نازک تری از اتمسفر بالایی را روشن می کند. در آنجا نور سرخ پراکنده نمی شود زیرا ذرات کمتری حضور دارند، و چشم تنها «آسمان آبی عادی» را می بیند که ناشی از پراکنش ریلی مولکول های هوا است. در نهایت، هم سایهٔ زمین و هم کمربند ناهید در تاریکی آسمان شب محو می شوند. رنگ ماه گرفتگی ها. سایهٔ زمین به اندازهٔ خود سیاره خمیده است و آمبرا، پنامبرا و آنتومبرای آن تا حدود به فضای بیرونی کشیده می شود. (با این حال، آمبرا، پنامبرا و آنتومبرا بی نهایت ادامه می یابد) زمانی که خورشید، زمین و ماه کاملاً (یا تقریباً) هم راستا باشند، با زمین
میان خورشید و ماه، سایهٔ زمین بر سطح قمری که رو به سمت شب سیاره است می افتد، به گونه ای که سایه به تدریج ماه کامل را تاریک می کند و یک ماه گرفتگی رخ می دهد. حتی در طول یک ماه گرفتگی کامل، همچنان مقدار اندکی نور خورشید به ماه می رسد. این نور غیرمستقیم در مسیر خود از اتمسفر زمین شکسته شده است. مولکول های هوا و ذرات معلق در اتمسفر زمین طول موج های کوتاه تر این نور خورشید را پراکنده می کنند؛ بنابراین طول موج های بلندترِ نور سرخ به ماه می رسند، درست مانند نوری که در هنگام غروب یا طلوع خورشید سرخ فام دیده می شود. این روشنایی سرخِ ضعیف، ماه گرفته شده را به رنگ سرخ فام یا مسی کم نور درمی آورد.
فرماندهی توپخانه ایتالیا () یک فرماندهی در نیروی زمینی ایتالیا است که پرسنل واحدهای توپخانه ارتش را آموزش می دهد، دکترین توپخانه ارتش را توسعه می دهد و بر واحدهای توپخانه ارتش ایتالیا نظارت دارد. این فرماندهی پرچم جنگی شاخه توپخانه را که با نشان نظامی ایتالیا، سه مدال طلای شجاعت نظامی، یک مدال نقره شجاعت نظامی و یک مدال برنز شجاعت نظامی مزین شده است، نگه می دارد. تاریخچه. فرماندهی توپخانه در شکل فعلی خود، در ۱ اکتبر ۲۰۱۰ در ستاد براچانو، پس از سرکوب فرماندهی تیپ توپخانه، مستقر در پورتوگروارو، و مدرسه توپخانه، مستقر در براچانو، تأسیس شد. تیپ توپخانه. ریشه های تیپ توپخانه به سال ۱۹۵۹ در مجموعه ای از فرماندهی ها برمی گردد که در طول زمان، وظایف مدیریتی توپخانه اختصاص یافته به سپاه پنجم ارتش را انجام داده اند. تیپ موشکی. اولین واحدی که این نقش را ایفا کرد، تیپ موشکی سوم بود که در ۱ اکتبر ۱۹۵۹ تأسیس شد. در سال ۱۹۷۷، این تیپ که به تیپ موشکی سوم «آکوئیلیا» تغییر نام داد، وظایف فرماندهی توپخانه برای سپاه پنجم ارتش را نیز بر عهده گرفت. در ۱ مارس ۱۹۵۹، هنگ سوم توپخانه سنگین، دو گروه موشکی مسلح به سیستم های موشکی هانست ج
ان را فعال کرد. در ۱ اکتبر ۱۹۵۹، نام این هنگ به هنگ توپخانه سنگین سوم (موشک ها) تغییر یافت و به اولین واحد تیپ موشکی سوم تازه تأسیس شده در ویچنزا تبدیل شد. این هنگ در ۱۵ نوامبر ۱۹۶۰ گروه موشکی سوم و در ۱۵ نوامبر ۱۹۶۲ گروه موشکی چهارم را اضافه کرد. هر گروه چهار سامانه پرتاب موشک آنست جان را در اختیار داشت و در الواس، اودرزو، کودونیه و پورتوگروارو مستقر بودند. در تابستان ۱۹۷۳، هنگ سوم توپخانه موشکی شروع به انتقال به سامانه موشکی ام جی ام-۵۲ لنس کرد. در ۲۷ ژوئیه ۱۹۷۵، گروه سوم موشکی «ولتورنو» اولین موشک های لنس را از میدان تیر نظامی سالتونه دی کوئرو در ساردینیا در خاک ایتالیا شلیک کرد. پس از پرتاب موفقیت آمیز، این گروه عملیاتی اعلام شد. در همان سال، ارتش ایتالیا سطح هنگ را لغو کرد، از اعداد رومی به اعداد عربی تغییر نام داد و عناوین افتخاری جدیدی به واحدها اعطا کرد؛ بنابراین، این تیپ به تیپ سوم موشکی «آکوئیلیا» تبدیل شد. با پایان جنگ سرد، ارتش ایتالیا شروع به کاهش نیروهای خود کرد. یکی از هفت تیپی که در سال ۱۹۹۱ منحل شد، تیپ ۳ موشکی «آکوئیلیا» بود. در ۳۰ نوامبر ۱۹۹۱ این تیپ منحل شد، اما در ۱ دسامبر ۱۹۹۱ هنگ سوم تو
پخانه «آکوئیلیا» با ستاد تیپ و واحدهای باقیمانده تیپ در پورتوگروارو فعال شد. واحدهای باقیمانده به سپاه پنجم ارتش منتقل شدند.
فرماندهی پشتیبانی عملیاتی نیروهای زمینی ایتالیا () یک زیرمجموعه اصلی ارتش ایتالیا است که وظیفه تأمین منابع پشتیبانی برای فرماندهی نیروهای عملیاتی زمینی را بر عهده دارد. تاریخچه. فرماندهی پشتیبانی نیروهای عملیاتی زمینی در اول اکتبر ۲۰۱۶، پس از تفکیک فرماندهی نیروهای عملیاتی زمینی به فرماندهی نیروهای عملیاتی زمینی - فرماندهی عملیاتی ارتش و خود فرماندهی پشتیبانی نیروهای عملیاتی زمینی تأسیس شد. فرماندهی پشتیبانی نیروهای عملیاتی زمینی مطابق با طرح بازنگری سال ۲۰۱۳ ابزار نظامی زمینی ستاد ارتش تأسیس شد. این طرح بازنگری با ارتقاء فرماندهی پشتیبانی سابق نیروهای عملیاتی زمینی و قرار دادن فرماندهی پشتیبانی نیروهای عملیاتی زمینی تازه تأسیس مستقیماً تحت نظر رئیس ستاد ارتش ایتالیا، به فرماندهی پشتیبانی نیروهای عملیاتی زمینی زنجیره فرماندهی مستقلی از فرماندهی نیروهای عملیاتی داد. مأموریت. فرماندهی پشتیبانی نیروهای زمینی عملیاتی، یک نهاد مدیریتی، هماهنگی و کنترلی از فرماندهی ها و واحدهای پشتیبانی تاکتیکی و لجستیکی ارتش ایتالیا است. این فرماندهی همچنین مسئول آماده سازی این واحدها و فرماندهی ها، منوط به استفاده عملیاتی در سطح
ملی و بین المللی است. فرماندهی پشتیبانی نیروهای زمینی عملیاتی، اگرچه از نظر سلسله مراتبی تابع فرماندهی نیروهای زمینی عملیاتی نیست، اما از دستورالعمل های سیاسی صادر شده توسط فرماندهی نیروهای زمینی عملیاتی برای آماده سازی، آموزش و آمادگی فرماندهی ها و واحدهای پشتیبانی پیروی می کند.
هنگ ۱۴ آلپینی () هنگ جنگ کوهستانی نیروی زمینی ایتالیا مستقر در اودینه در فریولی-ونیز جولیا. این هنگ متعلق به یگان تخصصی پیاده نظام آلپینی ارتش ایتالیا است. این هنگ در سال ۱۹۹۳ تشکیل شد و شامل گردان آلپینی «تولمزو» بود که پرچم و سنت های آن را به ارث برده بود. این هنگ در سال ۲۰۰۵ منحل شد. در ۱ اکتبر ۲۰۲۲، پرچم و سنت های چهاردهمین هنگ آلپینی به واحد فرماندهی و پشتیبانی تاکتیکی «جولیا» از تیپ آلپینی «جولیا» واگذار شد که در همان روز به واحد فرماندهی و پشتیبانی تاکتیکی چهاردهمین آلپینی تغییر نام داد. در سال ۱۹۰۸، هفتمین هنگ آلپینی، گردان آلپینی «تولمزو» را در تولمز تشکیل داد. در سال ۱۹۰۹، این گردان به هنگ هشتم آلپینی که به تازگی تشکیل شده بود، منتقل شد. در سال ۱۹۱۱، این گردان برای جنگ ایتالیا و ترکیه به لیبی اعزام شد. به خاطر عملکردش در جنگ، گردان «تولمزو» دو مدال نقره شجاعت نظامی دریافت کرد. در طول جنگ جهانی اول، این گردان در مناطق کوهستانی جبهه ایتالیا جنگید و سومین مدال نقره شجاعت نظامی خود را کسب کرد. در جنگ جهانی دوم، این گردان در جنگ یونان و ایتالیا و در جبهه شرقی جنگید، جایی که این گردان تقریباً به طور کامل
در عملیات ارتش سرخ «زحل کوچک» در زمستان ۱۹۴۲–۱۹۴۳ نابود شد. در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، آتش بس کاسیبیل اعلام شد و پنج روز بعد، در ۱۳ سپتامبر ۱۹۴۳، نیروهای مهاجم آلمانی، هنگ هشتم آلپینی و گردان های آن را منحل کردند. این گردان در سال ۱۹۴۶ اصلاح شد و به هنگ ۸ آلپینی اختصاص یافت. در سال ۱۹۷۵، هنگ هشتم آلپینی منحل شد و گردان «تولمزو» به یک واحد مستقل تبدیل شد که در سال ۱۹۷۶ پرچم خود را دریافت کرد. این گردان به تیپ آلپینی «جولیا» منصوب شد. در سال ۱۹۹۳، این گردان به هنگ تازه تأسیس چهاردهم آلپینی پیوست. این هنگ در سال ۲۰۰۵ منحل شد و همزمان، گردان آلپینی «گمونا» از هنگ ۸ آلپینی به گردان آلپینی «تولمزو» تغییر نام داد. سالگرد این هنگ در ۲۴ مه ۱۹۱۵، اولین روز جنگ در جبهه ایتالیا، جشن گرفته می شود که در آن، گردان های «تولمزو» و «وال تالیامنتو» از هنگ هشتم آلپینی به خاطر فتح و نگهداری قله های پال پیکولو، فریکوفل و پال گرانده، مدال نقره شجاعت نظامی مشترکی را کسب کردند.
هنگ ۱۱ آلپینی () یک هنگ غیرفعال جنگ کوهستانی نیروی زمینی ایتالیا است که آخرین پایگاه آن در برونک در تیرول جنوبی قرار داشت. این هنگ متعلق به یگان تخصصی پیاده نظام آلپینی ارتش ایتالیا است و آخرین بار به تیپ آلپین "تریدنتینا" منصوب شد. این هنگ در ۲۲ دسامبر ۱۹۳۵ توسط ارتش سلطنتی ایتالیا تشکیل شد و به لشکر ۵ آلپین "پوستریاً منصوب شد که با آن در جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی شرکت کرد. در طول جنگ جهانی دوم، این هنگ در حمله ایتالیا به فرانسه و جنگ یونان و ایتالیا جنگید. پس از آن، لشکر پوستریا در مونته نگرو و پس از اشغال ویشی فرانسه، در آلپ-ماریتیم خدمت کرد. در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، آتش بس کاسیبیل اعلام شد و چهار روز بعد، در ۱۲ سپتامبر ۱۹۴۳، نیروهای مهاجم آلمانی، هنگ ۱۱ آلپینی را منحل کردند. در سال ۱۹۴۶، گردان آلپینی «ترنتو» اصلاح و به هنگ ۶ آلپینی واگذار شد. در سال ۱۹۷۵، هنگ ششم آلپینی منحل شد و گردان «ترنتو» به یک واحد مستقل تبدیل شد که در سال ۱۹۷۶ پرچم و سنت های هنگ یازدهم آلپینی به آن واگذار شد. این گردان به تیپ آلپینی «تریدنتینا» منصوب شد. این هنگ در سال ۱۹۹۲ اصلاح و در سال ۲۰۰۲ منحل شد. سالگرد این هنگ در ۱۵ فوریه ۱۹۳۶، روز
ی که نبرد آمبا آرادام رخ داد، جشن گرفته می شود. در طی این نبرد، این هنگ خود را متمایز کرد و مدال برنز شجاعت نظامی به آن اعطا شد.
هنگ ۱۲ آلپینی () یک هنگ غیرفعال جنگ کوهستانی نیروی زمینی ایتالیا است که آخرین پایگاه آن در پیوه دی کادوره در ونتو بود. این هنگ متعلق به یگان تخصصی پیاده نظام آلپینی ارتش ایتالیا است و زیرمجموعه تیپ آلپین «کادوره» بود. این هنگ در سال ۱۹۹۲ تشکیل شد و شامل گردان آلپینی «پیوه دی کادوره» بود که پرچم و سنت های آن را به ارث برده است. گردان آلپینی «پیوه دی کادوره» در سال ۱۸۸۶ تشکیل شد و به هنگ ۷ آلپینی الحاق گردید. در طول جنگ جهانی اول، این گردان در مناطق آلپینی جبهه ایتالیا جنگید. در ۱۵ فوریه ۱۹۳۶، هنگ دوازدهم آلپینی برای اولین بار به عنوان یک واحد موقت تشکیل شد و وظیفه نظارت بر گردان های آلپینی پیو دی کادوره و «بلونو» از هنگ هفتم آلپینی را بر عهده داشت، چرا که این هنگ به همراه گردان آلپینی «فلتره» برای جنگ دوم ایتالیا-اتیوپی به اریتره اعزام شده بود. پس از بازگشت هنگ هفتم آلپینی به ایتالیا، هنگ دوازدهم آلپینی در ۲۴ آوریل ۱۹۳۷ منحل شد. در جنگ جهانی دوم، این گردان در حمله ایتالیا به فرانسه و جنگ یونان و ایتالیا جنگید. در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، آتش بس کاسیبیل اعلام شد و چهار روز بعد، در ۱۲ سپتامبر ۱۹۴۳، نیروهای مهاجم آلمانی،
هنگ هفتم آلپینی و گردان های آن را منحل کردند. این گردان در سال ۱۹۵۳ اصلاح و به هنگ هفتم آلپینی واگذار شد. در سال ۱۹۷۵، هنگ هفتم آلپینی منحل شد و گردان پیو دی کادوره به یک واحد مستقل تبدیل شد که در سال ۱۹۷۶ پرچم خود را دریافت کرد. این گردان به تیپ آلپینی «کادوره» واگذار شد. در سال ۱۹۹۲، این گردان وارد هنگ دوازدهم آلپینی که به تازگی ایجاد شده بود، شد. در سال ۱۹۹۵، این هنگ به یک واحد ذخیره کاهش یافت. در سال ۱۹۹۷، تیپ «کادوره» و هنگ دوازدهم آلپینی منحل شدند. سالگرد این هنگ در ۲۳ آوریل ۱۹۴۱، آخرین روز جنگ یونان و ایتالیا، که در طی آن گردان آلپینی پیو دی کادوره مدال نقره شجاعت نظامی را کسب کرد، جشن گرفته می شود.
هنگ ۳ موشکی وولتورنو () یک هنگ توپخانه و موشکی نیروی زمینی ایتالیا است که در اودرزو در ونتو مستقر بود. این هنگ که در ابتدا یک هنگ توپخانه ارتش سلطنتی ایتالیا بود، در سال ۱۹۱۰ با توپخانه های از پیش موجود تشکیل شد. در طول جنگ جهانی اول، گروه ها و توپخانه های این هنگ در جبهه ایتالیا جنگیدند. در جنگ جهانی دوم، این هنگ دو گروه توپخانه ارتش را تشکیل داد که یکی از آنها در سال ۱۹۴۱ در حمله به یوگسلاوی شرکت کرد، در حالی که دیگری به شمال آفریقا اعزام شد و در آنجا در لشکرکشی صحرای غربی و لشکرکشی تونس جنگید. این هنگ پس از اعلام آتش بس کاسیبیل در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ توسط نیروهای مهاجم آلمانی منحل شد. این هنگ در سال ۱۹۵۵ به عنوان هنگ سوم توپخانه سنگین اصلاح شد و به عنوان یک واحد پشتیبانی برای سپاه سوم ارتش خدمت کرد. در سال ۱۹۵۹، این هنگ به موشک های ام جی آر-۱ مجهز شد و در سال ۱۹۶۰ به هنگ سوم توپخانه موشکی تغییر نام داد. این هنگ به تیپ سوم موشکی، که متشکل از واحدهای ارتش ایتالیا با مأموریت تسلیحات هسته ای بود، اختصاص یافت. گروه توپخانه ۵۵۹ ارتش ایالات متحده، کلاهک های هسته ای دبلیو۳۱ را برای گردان های این هنگ در چهار محل در شمال
ایتالیا انبار کرد. در سال ۱۹۷۴، این هنگ به یک گروه واحد کاهش یافت که با موشک های بالستیک تاکتیکی ام جی ام-۵۲ لنس مجدداً تجهیز شد. در سال ۱۹۷۵، این هنگ منحل شد و گروه باقی مانده به یک واحد مستقل تبدیل شد که به گروه سوم توپخانه موشکی «وولتورنو» تغییر نام داد و پرچم و سنت های هنگ سوم توپخانه سنگین را به خود اختصاص داد. مأموریت هسته ای این گروه در سال ۱۹۹۲ به پایان رسید. در همان سال، این گروه به عنوان هنگ سوم توپخانه سنگین «ولتورنو» سازماندهی مجدد شد و به سیستم های راکت انداز چندگانه ام۲۷۰ مجهز گردید. در سال ۲۰۰۱، این هنگ منحل شد و پرسنل و تجهیزات آن به هنگ پنجم توپخانه صحرایی «سوپرگا» منتقل شد. سالگرد این هنگ، مانند تمام هنگ های توپخانه ارتش ایتالیا، در ۱۵ ژوئن، آغاز دومین نبرد رودخانه پیاوه در سال ۱۹۱۸، مصادف است. این مقاله در مورد هنگ سوم توپخانه سنگین ارتش سلطنتی ایتالیا است که یک واحد پشتیبانی اختصاص یافته به یک فرماندهی در سطح ارتش بود. این هنگ ارتباطی با هنگ سوم توپخانه صحرایی سنگین که یک واحد پشتیبانی اختصاص یافته به یک فرماندهی در سطح سپاه بود، و همچنین ارتباطی با هنگ سوم توپخانه صحرایی که یک واحد پشتیب
انی اختصاص یافته به یک فرماندهی در سطح لشکر بود، ندارد. تاریخچه. در ۱ اکتبر ۱۹۱۰، هشتمین هنگ توپخانه دژ در بولونیا تشکیل شد. این هنگ جدید در ابتدا شامل چهار گروهان بود که دو گروهان از آنها توسط هنگ اول توپخانه دژ واگذار شده بودند، یکی از آنها از گروهان منحل شده کارگران توپخانه منتقل شده بود و دیگری یک گروهان تازه تأسیس بود. از میان گروه هایی که هنگ جدید را تشکیل می دادند، گروهان دوم به همراه گردان اول برساگلیری در سال ۱۸۶۰ به سیسیل اعزام شده بودند تا از لشکرکشی هزار نفره جوزپه گاریبالدی حمایت کنند. در ۱ اکتبر ۱۸۶۰، این گروهان به همراه ارتش جنوبی گاریبالدی در نبرد ولتورنو شرکت کرد و پس از آن دوباره به ارتش سلطنتی ساردینیا پیوست و در نوامبر ۱۸۶۰ در محاصره کاپوا، از نوامبر ۱۸۶۰ تا فوریه ۱۸۶۱ در محاصره گائتا و در مارس ۱۸۶۱ در محاصره مسینا با آن جنگید. در ماه مه ۱۹۱۱، این هنگ دو گروهان دیگر از هنگ هفتم توپخانه دژ دریافت کرد و در ژوئن همان سال، این هنگ سه گروهان جدید تشکیل داد. پس از آن، این هنگ شامل یک ستاد، یک انبار و سه گروهان سه گروهی بود. در طول جنگ ایتالیا و ترکیه در سال های ۱۹۱۱–۱۹۱۲، این هنگ هشت افسر و ۱۲۴
سرباز را در اختیار واحدهای اعزامی برای جنگ قرار داد. در ۱ اکتبر ۱۹۱۲، این هنگ دو گروهان دیگر از هنگ پنجم توپخانه دژ دریافت کرد. جنگ جهانی اول. در طول جنگ جهانی اول، گروه ها و باتری های هنگ، و همچنین واحدهای تشکیل شده توسط انبار هنگ در بولونیا، در تمام نبردهای اصلی جبهه ایتالیا شرکت کردند. انبار هنگ فرماندهی گروه های محاصره ۸، ۱۳، ۱۸، ۲۲، ۲۴، ۶۱، ۶۳، ۶۴ و ۷۰ را تشکیل می داد. برای این گروه ها و گروه های محاصره ای که توسط هنگ های دیگر تشکیل شده بودند، انبار ۹۶ باتری محاصره تشکیل داد. پس از جنگ، گروه ها و توپخانه های تشکیل شده در طول جنگ منحل شدند. در ۱ مارس ۱۹۲۰، توپخانه ارتش مجدداً سازماندهی شد و این هنگ به هنگ ششم توپخانه سنگین تغییر نام داد. به همین مناسبت، این هنگ در ۱۳ نوامبر ۱۸۷۰ به عنوان هنگ سوم - هنگ دژ - به تخصص توپخانه صحرایی منصوب شد. همچنین در سال ۱۹۲۰، این هنگ از بولونیا به ترویزو نقل مکان کرد. تا ژانویه ۱۹۲۳، این هنگ شامل یک فرماندهی و چهار گروه بود که ترکیبی از توپ ها، هویتزرها و خمپاره اندازها را در میدان نبرد مستقر می کردند. دو گروه از این گروه ها در ترویزو با فرماندهی هنگ و دو گروه دیگر در ساسی
له مستقر بودند. در آوریل همان سال، این هنگ یک گروه مستقر در ویتوریو ونتو را از هنگ سوم توپخانه سنگین دریافت کرد و در ۱ ژوئن یکی از گروه های خود را به هنگ هفتم توپخانه سنگین (مختلط) منتقل کرد و در بازگشت، یک گروه مستقر در تریسته را پذیرفت. در ۳۰ ژوئن ۱۹۲۳، این هنگ به هنگ ششم توپخانه سنگین (مختلط) تغییر نام داد و اکنون شامل گروه ساحلی پنجم مستقر در سن نیکولو در ونیز لیدو نیز می شد. در سال ۱۹۲۶، این هنگ از ترویزو به پالمانووا نقل مکان کرد و در پاییز همان سال، توپخانه سنگین ارتش سلطنتی ایتالیا سازماندهی مجدد شد: دو از ده هنگ منحل و سه هنگ دیگر به عنوان هنگ های توپخانه ساحلی سازماندهی مجدد شدند. در ۳۱ اکتبر، هنگ ششم توپخانه سنگین (مختلط) گروه های اول و دوم را به هنگ پنجم توپخانه سنگین و گروه پنجم خود را به هنگ هفتم توپخانه سنگین (مختلط) واگذار کرد. هنگ ششم توپخانه سنگین (مختلط) به هنگ سوم توپخانه سنگین تغییر نام داد و گروه های سوم، چهارم و پنجم از هنگ هفتم توپخانه سنگین (مختلط) را دریافت کرد. در سال ۱۹۳۱، این هنگ از پالمانووا به رجیو امیلیا نقل مکان کرد. در ۱ نوامبر ۱۹۳۲، این هنگ گروه پنجم از نهمین هنگ توپخانه سنگ
ین را دریافت کرد. این گروه در زادار مستقر بود و پس از ورود به سومین هنگ توپخانه سنگین، به گروه ششم تغییر شماره داد. در اکتبر ۱۹۳۴، این هنگ به هنگ توپخانه ارتش سوم تغییر نام داد و در ۱ ژانویه ۱۹۳۵، این هنگ گروه سوم خود را که پرسنل آن برای تشکیل گروه پنجم از نهمین هنگ توپخانه ارتش استفاده می شد، منحل کرد. در همان سال، این هنگ فرماندهی یک گروه و فرماندهی یک گروه و همچنین دو توپخانه را برای جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی تشکیل داد. در ۲۳ سپتامبر ۱۹۳۵، این هنگ گروه جایگزین توپخانه موقعیت سوم را تشکیل داد که هدف آن تأمین پرسنل جایگزین برای واحدهای مستقر در جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی بود. این گروه سوم در ۳۰ آوریل ۱۹۳۶ منحل شد و پرسنل آن به واحدهای مختلف درگیر در جنگ اختصاص داده شدند. این واحدها شامل هنگ دهم توپخانه «ولتورنو» از لشکر ۲۵ پیاده نظام «ولتورنو» و هنگ هفتم موتوریزه بودند. در نوامبر ۱۹۳۶، این هنگ یک گروه توپخانه موقعیت رژه تشکیل داد که به ماساوا در اریتره اعزام شد تا پرسنل جایگزین برای واحدهای درگیر در جنگ در اتیوپی را فراهم کند. جنگ جهانی دوم. در آغاز جنگ جهانی دوم، این هنگ شامل یک فرماندهی، یک گروه با خمپاره اند
ازهای محاصره ای ۲۱۰/۸، دو گروه با هویتزر ۱۵۲/۱۳ و یک گروه با توپ های سنگین ۱۴۹/۳۵ بود. در طول جنگ، انبار این هنگ در رجیو امیلیا فرماندهی های زیر را تشکیل و بسیج کرد: دپوی هنگ همچنین توپخانه ها را برای فرماندهی گروه های ذکر شده در بالا تشکیل و بسیج کرد. این گروه ها یا تحت فرماندهی گروه های توپخانه ارتش یا به عنوان واحدهای مستقل عمل می کردند. این انبار پس از اعلام آتش بس کاسیبیل در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ توسط نیروهای مهاجم آلمانی منحل شد. گروه توپخانه ارتش سوم: در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰، روزی که ایتالیا وارد جنگ جهانی دوم شد، این گروه شامل یک فرماندهی، واحد فرماندهی، گروه های توپ های XVI, XVII و XVIII با توپ های سنگین ۱۴۹/۳۵ و گروه های هویتزر LXV و LXVI با هویتزر ۱۵۲/۱۳ بود. چند روز بعد، این گروه با گروه های توپ LII و LVIII با توپ های صحرایی سنگین ۱۰۵/۳۲ که هر دو توسط هنگ توپخانه سپاه یازدهم ارتش بسیج شده بودند، تقویت شد. در ژانویه ۱۹۴۱، این گروه دوباره بسیج شد و اکنون شامل گروه توپ های XVII با توپ های سنگین ۱۴۹/۳۵ و گروه های توپ LII و LVIII با توپ های صحرایی سنگین ۱۰۵/۳۲ بود. این گروه به مرز یوگسلاوی اعزام شد و در آوریل ۱۹۴۱ در
حمله به یوگسلاوی شرکت کرد. پس از آن، این گروه در یوگسلاوی اشغالی باقی ماند تا اینکه پس از ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ توسط آلمانی ها منحل شد. گروه توپخانه ارتش هشتم: این گروه پس از ورود ایتالیا به جنگ جهانی دوم تشکیل شد. در ژوئن ۱۹۴۰، این گروه در حمله به فرانسه شرکت کرد و در آن زمان شامل گروه های توپ IX, X و XI با توپ های سنگین ۱۴۹/۳۵ و گروه های خمپاره انداز LXXXIII و LXXXIV با خمپاره اندازهای محاصره ای ۲۱۰/۸ بود که همگی توسط هنگ توپخانه ارتش دوم بسیج شده بودند. این گروه همچنین شامل گروه هویتزر LI با توپ های صحرایی سنگین ۱۵۲/۳۷ و گروه خمپاره انداز CII با خمپاره انداز سنگین ۲۶۰/۹ مدل ۱۶ بود که هر دو توسط هنگ توپخانه ارتش چهارم بسیج شده بودند. این گروه دوباره در ماه مه ۱۹۴۱ بسیج شد و شامل یک فرماندهی، واحد فرماندهی، گروه های هویتزر CXXXI و CXLVII با ۱۴۹/۲۸ هویتزر صحرایی سنگین که توسط هنگ توپخانه سپاه نهم ارتش بسیج شده بودند، و همچنین گروه توپ های XXXIII با ۱۴۹/۴۰ مدل ۳۵ توپ سنگین و گروه هویتزر LII با ۱۵۲/۳۷ توپ صحرایی سنگین که هر دو توسط هنگ توپخانه ارتش چهارم بسیج شده بودند، بود. در اکتبر ۱۹۴۱، این گروه به لیبی اعزام شد و
در آنجا در لشکرکشی صحرای غربی شرکت کرد. این گروه در نبرد دوم العلمین جنگید و سپس با نیروهای محور به تونس عقب نشینی کرد و در آنجا در لشکرکشی تونس شرکت کرد. تا ۱۷ آوریل ۱۹۴۳، این گروه به ۱۷ هویتزر کاهش یافت و در ۱۳ مه ۱۹۴۳، این گروه به همراه نیروهای محور باقی مانده تسلیم متفقین شد. جنگ سرد. در ۱ نوامبر ۱۹۵۵، هنگ سوم توپخانه سنگین در برشا با تغییر نام به هنگ سوم توپخانه سنگین صحرایی، اصلاح شد. این هنگ به فرماندهی نظامی منطقه ای III اختصاص یافت و شامل یک فرماندهی، یک واحد فرماندهی، گروه های I و II با توپ های صحرایی ۱۵۵ میلی متری M59 و گروه III با هویتزرهای ۲۰۳ میلی متری M115 بود. در سال ۱۹۵۸، این هنگ، بدون گروه III خود، از برشا به ویچنزا نقل مکان کرد، جایی که گروه های I و II در ۱۲ دسامبر ۱۹۵۸ تبدیل خود به واحدهای راکت انداز را آغاز کردند. در ۱۰ ژانویه ۱۹۵۹، ۴۴ سرباز ایتالیایی برای اولین بار آموزش کار با موشک های زمین به زمین MGR-1 Honest John با قابلیت حمل کلاهک هسته ای را در پایگاه Caserma Ederle ارتش ایالات متحده در ویچنزا آغاز کردند. در ۲۵ فوریه ۱۹۵۹، سربازان ایتالیایی اولین موشک Honest John خود را از میدان ت
مرینی در بیبیونه به دریای آدریاتیک پرتاب کردند. در ۱ مارس ۱۹۵۹، گروه های هنگ های ۱ و ۲ به گروه اول راکت اندازها و گروه دوم راکت اندازها تغییر نام دادند. در ۱ اکتبر ۱۹۵۹، گروه سوم این هنگ از هنگ جدا شد و به یک واحد مستقل به عنوان گروه پانزدهم توپخانه سنگین تبدیل شد. در همان روز، این هنگ به هنگ سوم توپخانه سنگین (موشک ها) تغییر نام داد و فرماندهی هنگ، تیپ سوم موشکی را تشکیل داد. در ۱۵ نوامبر ۱۹۶۰، این هنگ، گروه سوم راکت اندازها را در اودرزو تشکیل داد. در ۱ سپتامبر ۱۹۶۱، فرماندهی تیپ سوم موشکی و فرماندهی هنگ سوم توپخانه سنگین (موشک ها) از هم جدا شدند. دو ماه بعد، در ۱ نوامبر ۱۹۶۱، این هنگ به هنگ سوم توپخانه موشکی تغییر نام داد و سه گروه این هنگ به گروه های اول، دوم و سوم توپخانه موشکی تغییر نام دادند. در ۱ سپتامبر ۱۹۶۲، گروه پانزدهم توپخانه سنگین به تیپ سوم موشکی پیوست و مأموریت تسلیحات هسته ای را بر عهده گرفت. در ۱۵ نوامبر ۱۹۶۲، این هنگ یک گروه چهارم توپخانه موشکی در الواس تشکیل داد و در سال ۱۹۶۳، این هنگ و گروه دوم توپخانه موشکی از ویچنزا به پورتوگروارو نقل مکان کردند. کلاهک های هسته ای این هنگ تحت کنترل عملیا
تی نیروی ویژه جنوب اروپا ارتش ایالات متحده بودند که گروه توپخانه ۵۵۹ آن وظیفه ذخیره سازی و نگهداری آنها را بر عهده داشت. تا سال ۱۹۶۷، کلاهک های هسته ای W31 برای موشک های Honest John به همراه گلوله های توپخانه هسته ای W33 برای گروه توپخانه سنگین XIV و گروه توپخانه سنگین X5، در سایت پلوتو در لونگاره، نزدیک ویچنزا، انبار شده بودند. در لونگاره، گروهان ۶۹ مهمات ارتش ایالات متحده از کلاهک های هسته ای محافظت و نگهداری می کرد، در حالی که بیست و دومین گروه توپخانه صحرایی و نوزدهمین گروه خنثی سازی مهمات انفجاری در رودخانه سایت در تورمنو، در نزدیکی آن مستقر بودند. هشتمین باتری هنگ پنجم توپخانه موشکی ضدهوایی ارتش ایتالیا با سامانه های موشکی دفاع هوایی MIM-23 هاوک، برای محافظت از سایت ذخیره سازی سلاح های هسته ای در سن روکو دی لونگاره مستقر بود. در راستای آماده سازی برای ورود موشک بالستیک تاکتیکی MGM-52 لنس به خدمت، گروه های اول و چهارم این هنگ در ۳۱ ژوئیه ۱۹۷۳ منحل شدند. پس از آن، گروه چهاردهم توپخانه سنگین از ترنتو به پایگاه خالی در الواس منتقل شد. در ۲۶ اوت ۱۹۷۴، پرسنل ایتالیایی برای شروع آموزش در مورد سیستم Lance به مد
رسه توپخانه صحرایی ارتش ایالات متحده در فورت سیل رسیدند. این آموزش تا دسامبر ادامه داشت و پس از بازگشت پرسنل به ایتالیا در دسامبر ۱۹۷۴، گروه سوم توپخانه موشکی این هنگ در اودرزو در ۳۱ دسامبر منحل شد. روز بعد، در ۱ ژانویه ۱۹۷۵، پرسنل گروه منحل شده و همچنین پرسنلی که از آموزش در فورت سیل بازگشته بودند، یک گروه جدید توپخانه موشکی سوم در اودرزو تشکیل دادند که در ابتدا شامل یک باتری با موشک های لنس بود. در جریان اصلاحات ارتش در سال ۱۹۷۵، ارتش سطح هنگ را منحل کرد و به گردان ها و گروه های تازه مستقل شده برای اولین بار پرچم های خود را اعطا کرد. در ۳۰ سپتامبر ۱۹۷۵، هنگ سوم توپخانه موشکی و گروه دوم توپخانه موشکی، که هر دو در پورتوگروارو مستقر بودند، منحل شدند. روز بعد، در ۱ اکتبر ۱۹۷۵، گروه سوم توپخانه موشکی در اودرزو به یک واحد مستقل تبدیل شد و به گروه سوم توپخانه موشکی «ولتورنو» تغییر نام داد. این گروه به نام رودخانه ولتورنو در جنوب ایتالیا نامگذاری شد، جایی که گروهان دوم هنگ سوم توپخانه سنگین ۱۱۵ سال قبل در ۱ اکتبر ۱۸۶۰ در نبرد ولتورنو غسل تعمید آتش خود را انجام داده بود. هر آتشبار دو پرتابگر موشک M752 Lance را در اخ
تیار داشت. کلاهک های هسته ای W70 برای موشک های Lance در سایت الگول و سایت آلدبران ذخیره شده بودند که توسط بیست و نهمین دسته توپخانه صحرایی ارتش ایالات متحده، به ترتیب دوازدهمین دسته توپخانه صحرایی، محافظت می شدند. در ۱۲ نوامبر ۱۹۷۶، رئیس جمهور ایتالیا، جیووانی لئونه، فرمان ۸۴۶ را صادر کرد که پرچم و سنت های هنگ سوم توپخانه موشکی را به گروه سوم توپخانه موشکی «ولتورنو» واگذار می کرد. دوره اخیر. در ۳۱ نوامبر ۱۹۹۱، تیپ سوم موشکی «آکیلیا» به هنگ سوم توپخانه «آکیلیا» کاهش یافت. در سال ۱۹۹۲، ارتش ایالات متحده تمام کلاهک های هسته ای را از ایتالیا خارج کرد و واحدهای هنگ سوم توپخانه «آکیلیا» ماموریت های تسلیحات هسته ای خود را از دست دادند. پس از پایان مأموریت تسلیحات هسته ای، گروه سوم توپخانه موشکی «ولتورنو» موشک های لنس خود را با سیستم های راکت انداز چندگانه M270 جایگزین کرد که برای آن ایتالیا ۴۰۰۰ راکت M26 به همراه مهمات خوشه ای M77 DPICM خریداری کرد. در ۳۱ ژوئیه ۱۹۹۲، گروه سوم توپخانه موشکی «ولتورنو» از هنگ سوم توپخانه «آکیلیا» جدا شد و به یک واحد مستقل تبدیل شد. در ۲۸ سپتامبر ۱۹۹۲، هنگ سوم توپخانه «آکوئیلیا» منحل شد