Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ی که حرکت میان دو نور ثابت یک حس ناب است. در سال ۱۹۱۲، ماکس ورتهایمر مقاله ای تأثیرگذار نوشت که به بنیان گذاری گشتالت انجامید. در آزمایش های مورد بحث، او از آزمودنی ها خواست که توالی تصاویر شبیه به هم را که در مکان های متناوب روی پرده ظاهر می شدند، توصیف کنند. نتایج بسته به بسامد چشمک های تُندنما متفاوت بود: در بسامدهای پایین، دو شکل جداگانه دیده می شدند؛ در بسامدهای میانه، به نظر می رسید که یک شکل از جای نخست به جای دوم حرکت می کند، که ورتهایمر آن را «"حرکت بهینه"» نامید. بین این دو مکان شکلی دیده نمی شد. در بسامدهای بالا، آزمودنی ها به جای دیدن شکل ها، پدیده ای مبهم از حرکت در میان و اطراف آن ها احساس می کردند. ورتهایمر از حرف یونانی φ (فی) برای نام گذاری این توهم های حرکتی استفاده کرد و توهم بی شکل در بسامد بالا را «پدیده فی ناب» دانست، که آن را تجربه ای حسی تر از حرکت واقعی در نظر گرفت. کار ورتهایمر به دلیل نمایش هایش از پدیدهٔ فی شهرت یافت، در حالی که توهم حرکت بهینه همان پدیده ای شناخته می شد که در فیلم ها دیده می شود. در سال ۱۹۱۳، فریدریش کنکل انواع مختلفی از توهمات حرکتی را که در آزمایش های ورتهایمر و
آزمایش های بعدی کورت کافکا (که یکی از آزمودنی های ورتهایمر بود) مشاهده شده بود، تعریف کرد. کنکل که همکار کافکا بود، به توهم بهینهٔ حرکت (که در آن به نظر می رسد یک شکل از جایی به جای دیگر حرکت می کند) عنوان "β-Bewegung" (حرکت بتا) داد. سردرگمی دربارهٔ پدیده فی و حرکت بتا. پدیده فی ناب ورتهایمر و حرکت بتا اغلب در توضیح های مربوط به فیلم و پویانمایی با هم اشتباه گرفته می شوند، اما این دو به لحاظ ادراکی بسیار متفاوت اند و هیچ یک توضیح کاملی برای حرکت ظاهری کوتاه بردی که در فیلم دیده می شود ارائه نمی دهند. در حرکت بتا، دو محرک formula_1 و formula_2 پشت سر هم ظاهر می شوند، اما حرکت یک شیء واحد از موقعیت formula_1 به formula_2 درک می شود. در پدیده فی، این دو محرک دیده می شوند اما حرکتی مبهم و سایه مانند که از روی formula_1 و formula_2 می گذرد، احساس می شود. عوامل متعددی تعیین می کنند که در یک موقعیت خاص، فرد حرکت بتا را تجربه کند یا پدیدهٔ فی؛ عواملی مانند روشنایی محرک نسبت به زمینه، اندازهٔ محرک، فاصلهٔ آن ها از یکدیگر، مدت نمایش هر محرک و میزان تأخیر زمانی میان آن ها (یا میزان هم پوشانی زمانی آن ها).
بوگدان هاکوبی وردیان (؛ زادهٔ - درگذشته )، رمان نویس و لغت شناس اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۲۰ سپتامبر ۱۹۱۹ در فرمانداری الیزابت پل به دنیا آمد و در سال ۱۹۴۱ از دانشگاه دولتی علوم پرورشی خاچاطور آبوویان ارمنستان فارغ التحصیل شد و در سال ۱۹۷۰ مدرک دکتری اخذ نمود. وی در دانشگاه دولتی علوم پرورشی خاچاطور آبوویان ارمنستان فعالیت می کرد. وی عضو بود. وی در ۱ دسامبر ۱۹۹۲ در سن ۷۳ سالگی در ایروان درگذشت.
کیست میکسوئید ("به انگلیسی": myxoid cyst) نوعی بیماری پوستی است که اغلب با فرورفتگی سطح ناخن و به وجود آمدن شیارهایی بر روی آن بروز می کند.
کنکل یک مجموعه نمایش خانگی ایرانی در ژانر معمایی به نویسندگی و کارگردانی رامتین لوافی پور است. پخش این مجموعه در ۱۱ اردیبهشت ۱۴۰۴ از طریق پلتفرم استارنت آغاز شد. خلاصه داستان. دزدی مواد اولیه گران قیمت در کارخانه تکرار می شود، اما برای حفظ آبرو به بیرون کارخانه درز نمی کند، تا اینکه بالاخره پای پلیس به ماجرا باز می شود. شایعات در اطراف یکی از کارگران شدت می گیرد و بازداشت آن کارگر آغازگر ماجراهای دیگری است؛ اتفاقاتی که فراتر از انتظار ماست…
خنت حاپ یک ملکه همسر احتمالی در مصر باستان در دوران حکمرانی دودمان نخست مصر بود. شخصیت تاریخی او بسیار مبهم است، زیرا هیچ منبع معاصری برای نام او وجود ندارد. او فقط یک بار در کتیبه ای بسیار متأخر ظاهر می شود. شواهد تاریخی. مصر شناسان و مورخان هنوز در مورد شخصیت تاریخی خنت حاپ به عنوان یک ملکه دچار سردرگمی بوده و دربارهٔ آن بحث می کنند. آثار مهرهای ثبت شده باستان شناسی از مقبره های سلسله اول در ابیدوس هرگز به او اشاره نمی کند. او فقط در کتیبه ای روی سنگ پالرمو ظاهر می شود، یک سنگ یادبود ساخته شده از شیست سیاه که فهرستی از پادشاهان از نارمر (دودمان نخست مصر) تا پادشاه نفریرکارع (دودمان ششم مصر) را نشان می دهد. علاوه بر این، سنگ یادبود نام مادر هر پادشاه را هم فهرست می کند. این کتیبه نام خنت حاپ را هجی کرده است، اما هیچ یک از القاب او (به جز عنوان «مادر») را ثبت نکرده است. کتیبه روی قطعه قاهره خنت حاپ را مادر پادشاه دجر توصیف می کند. مصرشناس بریتانیایی جویس تیلدسلی وی را همسر هورآها می داند و معتقد است نوه اش هم دجت بوده است، چرا که دجت پسر دجر بوده است.
نخت نیت (؛ مرگ ۳۰۵۰ ق.م.) یک ملکه همسر در مصر باستان در دوران حکمرانی دودمان نخست مصر بود. نام او برگرفته از نیت است به معنای «نیت پرقدرت است». نخت نیت همسر فرعون دجر بود. او از یک سنگ یادبود در ابیدوس (سنگ یادبود ۹۵) که در نزدیکی شوهرش به خاک سپرده شد، شناخته شده است. بر روی سنگ یادبود، او عناوین «یکی از عصای برتر حتس» ("Wr.t-ḥts") و «او که حوروس را حمل می کند» ("Rmn- Ḥr.(w)") را دارد. این سنگ یادبود در حال حاضر در موزه مصر (جی ئی ۳۵۰۰۵) است. ابعاد آن ۳۱٫۶ سانتی متر ارتفاع و ۱۸٫۵ سانتی متر عرض است.
ویلیام فالون (؛ زادهٔ ) دریابد خلبان بازنشسته نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا است، که در فاصله سال های ۲۰۰۷ تا ۲۰۰۸ به عنوان نهمین فرمانده سنتکام فعالیت می کرد. فالون فعالیت نظامی را از سال ۱۹۶۷ در نیروی دریایی آمریکا و به عنوان خلبان جنگنده آغاز کرد، از ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۵ فرماندهی ناوگروه هواپیمابر نبرد را برعهده داشت و از ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۰ فرمانده ناوگان دوم نیروی دریایی آمریکا بود. وی از ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۳ به عنوان جانشین فرمانده عملیات نیروی دریایی آمریکا فعالیت می کرد، از ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۵ فرماندهی نیروهای ناوگان ایالات متحده آمریکا را برعهده داشت و از ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۷ فرماندهی اقیانوس هند-آرام ایالات متحده آمریکا بود. او در جنگ ویتنام، جنگ خلیج فارس و جنگ عراق حضور داشت و در سال ۲۰۰۸ پس از ۴۱ سال خدمت، از نیروهای مسلح آمریکا بازنشسته شد.
اصل گمالائیل یا غمالائیل که با نام های قاعده گامالائیل ،قاعده کلی گامالائیل، توصیه گامالائیل،قانون گامالائیل، یا نگرش گامالائیل نیز شناخته می شود، اصلی است که در کتاب اعمال رسولان عهد جدید توسط ربی گمالائیل شرح داده شده است. گمالائیل به شورای عالی یهود در مورد کشتن شاگردان عیسی هشدار می دهد و می گوید که اگر ایده های آنها منشأ انسانی داشته باشد، «به هیچ تبدیل می شوند» و یهودیان نیازی به نگرانی در مورد آنها ندارند. اما اگر آنها از جانب خدا باشند، سرنگونی ایده های آنها به هر حال غیرممکن خواهد بود و اگر یهودیان سعی در متوقف کردن آنها داشته باشند، علیه خدا می جنگند. بنابراین، از نظر گامالائیل بهتر است کاری نکنیم و بگذاریم خدا از اوضاع مراقبت کند. در دوران مدرن، اصل گامالائیل در حمایت از کثرت گرایی دینی و اصلاحات در گروه های مذهبی مورد استفاده قرار گرفته است. منشا. در کتاب اعمال رسولان باب 5 در عهد جدید، روایتی از احضار حواریون عیسی به شورای عالی یهود در اورشلیم، که به عنوان یک سیستم دادگاه یهودی عمل می کرد، نقل شده است. کاهن اعظم آنها را به نافرمانی از دستور توقف موعظه متهم می کند، که پطرس رسول با شروع موعظه به شو
رای عالی یهود در پاسخ به آن، به کشتن حواریون در تلافی فکر می کند، که در آن لحظه غمالائیل توصیه های زیر را ارائه می دهد: "و اکنون به شما می گویم، از این مردان دست بردارید و آنها را به حال خود بگذارید: زیرا اگر این مشورت یا این کار از جانب انسان باشد، به جایی نخواهد رسید: "اما اگر از جانب خدا باشد، نمی توانید آن را باطل کنید. مواظب باشید ، مبادا که مرتکب به جنگیدن با خدا شوید." - اعمال رسولان باب 5 آیات 38 و 39، ترجمه کتاب مقدس ، نسخه شاه جیمز غمالائیل برای اثبات نظر خود، دو مثال را نیز ذکر می کند، تئودا و یهودای جلیلی، که پیروان زیادی به دست آوردند اما "به هیچ" نرسیدند. طبق کتاب مقدس، دیگر خاخام های سنهدرین با غمالائیل موافقند و تصمیم می گیرند شاگردان را نکشند، در عوض آنها را کتک زده و سپس آزاد می کنند. نظریه های مختلفی در مورد انگیزه های غمالائیل و میزان اعتقاد یا عدم اعتقاد او به مسیحیان مطرح شده است، و برخی حتی این نظریه را مطرح کرده اند که او مخفیانه مسیحی بوده است، اگرچه هیچ مدرکی برای تأیید این نظریه وجود ندارد.همچنین ممکن است او از اینکه مسیحیان رستاخیز مردگان را موعظه می کردند، خوشحال بوده باشد، آموزه
ای که او به عنوان یک فریسی به آن اعتقاد داشت، اما صدوقیان در سنهدرین به آن اعتقاد نداشتند. طبق تفسیر پالپیت ، "شکی وجود ندارد " که فریسی بودن او را به مقاومت در برابر توصیه های خشونت آمیز اعضای صدوقی متمایل می کند، و این بیشتر به این دلیل است که آموزه رستاخیز مورد سوال بود." به گفته الکساندر مک لارن، گامالائیل به عنوان "محتاط، خردمند، محتاط و آرام، بردبار، مخالف تعصب و خشونت" شناخته می شد و بنابراین جای تعجب نیست که او چنین توصیه هایی کرده باشد.همچنین ممکن است گامالائیل نمی خواست که شورای عالی یهود (سنهدرین) عموم مردم اورشلیم را خشمگین کند، زیرا بسیاری از آنها از مسیحیان حمایت می کردند.و به گفته جان اف. مک آرتور، احتمالاً او واقعاً به آنچه می گفت اعتقاد داشت.
چندلر ابیت ماسی (؛ زادهٔ ) بازیگر و خواننده اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۰۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده و بیشتر به خاطر ایفای نقش ویل هورتون در سریال تلویزیونی روزهای زندگی ما شناخته می شود. ماسی سه سال متوالی در سال های ۲۰۱۲، ۲۰۱۳ و ۲۰۱۴ برنده دریافت جایزه امی بهترین بازیگر مرد به خاطر بازی در یک سریال درام شد و اولین بازیگری است که جایزه امی را برای ایفای نقش یک شخصیت همجنس گرا دریافت کرده است. وی در سال های ۲۰۱۸ و ۲۰۲۰ نیز، نامزد دریافت جایزه امی برای بهترین بازیگر نقش مکمل مرد در یک سریال درام شد.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;41675196&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-04-30T13:46:54Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Last author&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;minor /&gt; &lt;origin&gt;41682525&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; جمعیت علمای هند (به اردو: جمعیۃ علماءِ ہند) یکی از سازمان های برجسته علمای اسلامی است که به مکتب دیوبندی در هند تعلق دارد. این سازمان در نوامبر ۱۹۱۹ توسط گروهی از علمای مسلمان شامل عبدالباری فرنگی محلی، کفایت الله دهلوی، محمد ابراهیم میرسیالکوتی، ثناءالله امریتساری و محمداکرم خان تأسیس شد. جمعیت در جنبش خلافت نقش فعال داشت و در همکاری با کنگره ملی هند شرکت کرد. این سازمان همچنین با تقسیم هند مخالف بود و موضع ملی گرایی ترکیبی را اتخاذ کرد؛ به این معنا که مسلمانان و غیرمسلمانان یک ملت واحد تشکیل می دهند. در نتیجه، این سازمان در ۱۹۴۵ دچار انشعاب کوچکی شد که به نام جمعیت علمای اسلام شناخته می شود و تصمیم گرفت از حرکت تقسیم هند و ایجاد پاکستان حمایت کند. قانون اساسی
جمعیت توسط کفایت الله دهلوی تدوین شد. تا سال ۲۰۲۱، این سازمان در ایالات مختلف هند گسترش یافته و نهادها و شاخه هایی مانند اداره مباحث فقهی، مدرسه ملی آزاد جمعیت، وقف حلال جمعیت علمای هند، مؤسسه واحد حقوقی و باشگاه جوانان جمعیت را تأسیس کرده است. ارشد مدنی در فوریه ۲۰۰۶ جای گزین برادرش، اسد مدنی، به عنوان رئیس شد، اما این سازمان در مارس ۲۰۰۸ به دو گروه ارشد و محمود تقسیم شد. عثمان منصورپوری به عنوان رئیس گروه محمود انتخاب شد و تا زمان وفاتش در مه ۲۰۲۱ به این مسئولیت ادامه داد. محمود مدنی به عنوان رئیس موقت جایگزین او شد و سپس در ۱۸ سپتامبر ۲۰۲۱ به عنوان رئیس دائمی منصوب گردید. ارشد مدنی نیز به عنوان رئیس گروه ارشد فعالیت می کند.
شورای امنیت میهن ایالات متحده آمریکا () یا شورای امنیت داخلی نهادی در دفتر اجرایی رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا است که وظیفه مشاوره به رئیس جمهور در مورد مسائل مربوط به امنیت داخلی را برعهده دارد. هم اکنون مشاور فعلی امنیت میهن، استیون میلر است. تاریخچه. شورای امنیت میهن نهادی در دفتر اجرایی رئیس جمهور است و با فرمان اجرایی ۱۳۲۲۸ در ۲۹ اکتبر ۲۰۰۱ ایجاد شد و متعاقباً توسط دستورالعمل ریاست جمهوری امنیت میهن ۱ گسترش یافت. این شورا به عنوان جانشین دفتر امنیت میهن که در ۲۰ سپتامبر ۲۰۰۱ بلافاصله پس از حملات ۱۱ سپتامبر تأسیس شد، فعالیت کرد. کنگره متعاقباً شورای امنیت میهن را در قانون امنیت میهن ۲۰۰۲ تدوین کرد و آن را به مشاوره به رئیس جمهور در مورد مسائل امنیت داخلی مأمور کرد. در ۲۳ فوریه ۲۰۰۹ دولت اوباما دستورالعمل مطالعاتی شماره ۱ ریاست جمهوری را منتشر کرد. این یادداشت، دستور بررسی ۶۰ روزه بین سازمانی ساختار امنیت میهن و مبارزه با تروریسم کاخ سفید را صادر کرد. این بررسی به رئیس جمهور توصیه کرد که کارکنان شورای امنیت میهن را با کارکنان شورای امنیت ملی ادغام کند. در ۲۶ مه ۲۰۰۹ باراک اوباما توصیه ادغام کارکنان شورای
امنیت میهن و شورای امنیت ملی را در یک ستاد امنیت ملی امضا کرد. در ۱۰ فوریه ۲۰۱۴ اوباما ستاد امنیت ملی را به ستاد شورای امنیت ملی تغییر نام داد. سیاست گذاران و ناظران در مورد اینکه آیا کارکنان شورای امنیت میهن باید به عنوان یک نهاد مستقل در کاخ سفید باقی بمانند، یا با کارکنان شورای امنیت ملی ادغام شوند، بحث کرده اند. در نهایت شورای امنیت میهن و شورای امنیت ملی طبق قانون به عنوان شوراهای مستقل رهبری که به رئیس جمهور مشاوره می دهند، همچنان وجود دارند. مأموریت. شورای امنیت میهن مسئول ارزیابی اهداف، تعهدات و خطرات ایالات متحده آمریکا و ارائه توصیه هایی به رئیس جمهور در رابطه با سیاست امنیت داخلی است. ساختار. ساختار سازمانی شورای امنیت میهن مشابه همتای امنیت ملی خود؛ شورای امنیت ملی است، که در لایحه امنیت ملی ۱۹۴۷ تأسیس شد. شورای امنیت میهن شباهت های ساختاری با شورای امنیت ملی دارد. شورای امنیت میهن شامل کارکنان تمام وقت است که بر اساس حوزه های موضوعی مربوط به ماموریت های امنیت داخلی سازماندهی شده اند و خود شورا متشکل از اعضای کابینه و مقامات ارشد کاخ سفید است که وزارتخانه های آنها منافع اصلی در سیاست گذاری امنیت
داخلی دارند. در دوران دولت بوش، این شورا توسط مشاور امنیت میهن، مدیریت می شد. در ستاد مشترک نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا مشاوران نظامی در حوزه شورای امنیت میهن و شورای امنیت ملی وجود دارد که وظیفه مشورت دهی به این شوراها را برعهده دارند. به دلیل توصیه های اجرا شده توسط اوباما، شورای امنیت میهن و شورای امنیت ملی اکنون کارکنانی مشترک دارند که در ستاد امنیت ملی ساماندهی می شوند. این دو سازمان در حالی که از نظر نام مشابه هستند، ولی وزارت امنیت میهن نیز در کابینه ایالات متحده وجود دارد، که یک وزارتخانه اجرایی فدرال مجزا است. برخلاف وزارت امنیت میهن، شورای امنیت میهن به عنوان بخشی از دفتر اجرایی رئیس جمهور فعالیت می کند و کارکنانی از سراسر آژانس های فدرال را جذب می کند و تحت کنترل مستقیم رئیس جمهور می باشد.
ایرما آرمناکی وارطانیان (؛ ؛ زادهٔ ) یک شیمی دان و استاد اهل ارمنستان است. زندگی نامه. در ۲۴ نوامبر ۱۹۳۹ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان (۱۹۶۱) فارغ التحصیل شد. وی عضو فرهنگستان ملی علوم ارمنستان بود.
زمین مسابقه ( ، معروف به (یا STōK Racecourse ) به دلایل حمایت مالی، یک استادیوم فوتبال در راکسام ، ولز است. این خانه میزبان باشگاه فوتبال رکسهام است. این قدیمی ترین استادیوم بین المللی فوتبال جهان است که هنوز میزبان مسابقات بین المللی است، که محل برگزاری اولین بازی بین المللی خانگی ولز در سال ۱۸۷۷ بوده است، و بیش از هر زمین دیگری میزبان بازی های بین المللی ولز بوده است . رکورد حضور در زمین در سال ۱۹۵۷ به ثبت رسید، زمانی که راکسام در مقابل ۳۴۴۴۵ تماشاگر با منچستریونایتد بازی کرد. زمین مسابقه بزرگ ترین ورزشگاه در شمال ولز و پنجمین ورزشگاه بزرگ در ولز است. گاهی اوقات توسط اتحادیه فوتبال ولز برای بازی های بین المللی خانگی استفاده می شود. این زمین همچنین توسط باشگاه لیگ راگبی صلیبی شمالی ولز ، باشگاه اتحادیه راگبی اسکارلتز و رزرو لیورپول استفاده شده است. در روزهای اولیه، زمین برای مسابقات کریکت و اسب دوانی استفاده می شد. کنسرت ها در سال ۲۰۱۶ با اجرای استریوفونیکس به میدان مسابقه بازگشت. نام اسپانسر آن از ۱ ژوئیه ۲۰۲۳، پس از قراردادی با قهوه دم سرد STōK اجرایی شد.
وارینا حسین بازیگر و مدل افغانستانی است که در بالیوود فعالیت می کند. او در ۲۳ فوریه ۱۹۹۹ در کابل از پدری با تبار کرد عراقی و مادری افغان به دنیا آمد. وارینا فعالیت بازیگری خود را از سال ۲۰۱۸ آغاز کرد. او به زبان های هندی و گجراتی مسلط است.
پِنِب اوی یا پِنِب وی (؛ درگذشته ۳۰۰۰ پیش از میلاد) یک ملکه همسر در مصر باستان در دوران حکمرانی دودمان نخست مصر و احتمالاً همسر فرعون دجر بود. نام او بر روی چندین برچسب از جنس عاج حک شده بود. به نظر می رسد مرگ پِنِب اوی بر روی سنگ پالرمو در پنجره رویدادهای چهارمین سال حکمرانی فرعون دجر ثبت شده است. ولفگانگ هلک مشکوک است که ملکه پنه بوی به دلیل سر بریدن مرده است، زیرا علامت هیروگلیف یک بانوی سلطنتی درگذشته در «لوح رویدادهای سال» به صورت یک خروس کلیان سر بریده است.
پدیده فی () یکی از مفاهیم مهم در روان شناسی گِشتالت است و به طور ساده یعنی: وقتی چند تصویر ثابت به سرعت پشت سر هم نمایش داده شوند، مغز ما آن ها را به صورت یک حرکت پیوسته و روان درک می کند. برای نمونه، اگر یک نقطهٔ روشن روی صفحه در یک نقطه ظاهر شود و کمی بعد در نقطه ای دیگر، مغز ما فکر می کند که نقطه در حال حرکت از یک جا به جای دیگر است، در حالی که واقعاً فقط دو تصویر ثابت بوده است. مثال: همهٔ فیلم ها و پویانمایی ها براساس همین پدیده ساخته می شوند. در فیلم، پشت سر هم تصاویری ثابت پخش می شود، اما ما حرکت پیوسته شخصیت ها را می بینیم. نمایش آزمایشی. در آزمایش های کلاسیک ورتایمر، دو خط یا منحنی نوری به ترتیب و با فاصلهٔ زمانی کوتاه توسط دستگاهی به نام تُندنما به نمایش گذاشته شدند. اگر فاصلهٔ زمانی و مکانی بین این دو محرک مناسب بود، افراد (از جمله همکاران ورتایمر یعنی ولفگانگ کهلر و کورت کافکا) حرکتی بدون شیء مشخص را احساس می کردند. با این حال، مشاهدهٔ پایدار و قانع کنندهٔ پدیدهٔ «حرکت فی» دشوار بود. برای آسان تر کردن نمایش این پدیده، روان شناسان امروزی روشی به نام «مگنی-فی» طراحی کردند: مجموعه ای از دیسک های یکسان
در یک دایره چیده می شوند و یکی از دیسک ها به سرعت و به ترتیب ساعتگرد یا پادساعتگرد ناپدید می شود. این روش مشاهدهٔ حرکت سایه مانند را آسان تر می کند و نسبت به تغییراتی مانند زمان بندی، اندازه، شدت نور، تعداد دیسک ها و فاصلهٔ دید مقاوم است. همچنین اگر در آزمایشی تنها از دو عنصر استفاده شود ولی زمان های نمایشی آن ها کمی همپوشانی داشته باشد (یعنی دوره های روشن بودنشان تا حدودی روی هم بیفتد)، دیدن پدیدهٔ فی ساده تر می شود. در این حالت، بیننده دو شیء را ثابت می بیند و تصور می کند که شیء اول بازگشته، نه این که شیء دیگری جابه جا شده است. دو شرط برای مشاهدهٔ خالص این پدیده لازم است: فاصلهٔ زمانی قطع هر شیء نباید بیش از ۱۵۰ میلی ثانیه باشد و این فاصله نباید از ۴۰٪ کل دورهٔ محرک بیشتر شود. توهم فی معکوس. توهم فی معکوس هم وجود دارد: زمانی که دو تصویر مشابه با تناوب بالا و در کنار هم ظاهر شوند، ممکن است حرکتی خلاف جهت واقعی احساس شود. این پدیده اغلب با الگوهای سیاه و سفید دیده می شود و تصور می شود که نتیجهٔ تغییرات در درک روشنی (روشنایی) تصویر باشد. این اثر با مدل های میدان گیرندهٔ بینایی توضیح داده می شود که در آن محرک
ها به صورت فضایی جمع می شوند و مرزهای تصویر اندکی محو می شود، در نتیجه برداشت روشنی تغییر می کند. چهار پیش بینی از این مدل تأیید شده است: در نهایت، سامانهٔ بینایی انسان پدیده های فی مستقیم و معکوس را به صورت مشابه و بر پایهٔ روشنایی نقطه به نقطه پردازش می کند، نه به طور کلی یا یکپارچه.
مافتنگ (به لاتین: Mafeteng) شهری در ناحیه مافتنگ کشور لسوتو است. این شهر که مرکز ناحیه نیز به شمار می رود، در حدود ۷۶ کیلومتری جنوب ماسرو، پایتخت لسوتو قرار دارد. مافتنگ در سرشماری سال ۲۰۱۶ جمعیتی برابر با حدود ۶۱٬۰۰۰ نفر داشت. شهر مرزی وپِنر در آفریقای جنوبی نزدیک ترین شهر خارجی به مافتنگ است.
موهالس هوک (به لاتین: "Mohale's Hoek") شهری در ناحیهٔ ناحیه موهالس هوک کشور لسوتو است. این شهر که مرکز ناحیه نیز به شمار می رود، در سرشماری سال ۲۰۱۶ جمعیتی برابر با حدود ۴۰٬۰۴۰ نفر داشت.
سِمَعِت (؛ فعال ۲۹۵۰ ق.م.) یک ملکه همسر در مصر باستان در دوران حکمرانی دودمان نخست مصر بود. سِمَعِت همسر فرعون دن بود. او را در نزدیکی او در ابیدوس به خاک سپردند. او در سنگ یادبودی در کنار گور این فرعون دو لقب دارد: «مَعِت حور» ("M33.t-Ḥr.(w)") به معنای آنکه حوروس را می بیند و «رِنَمِت-سِتش» ("Rnm.t-Stš") به معنای آنکه شیث را حمل می کند. هر دوی این القاب با ملکه ها در مصر باستان مرتبط بودند. سِمَعِت تنها زنی نبود که از سنگ یادبود تشییع جنازه اش شناسایی شد. زنان دیگری که سنگ یادبود تشییع جنازه آنها در نزدیکی مقبره فرعون دن پیدا شد، سشمت کا و سرت حور هستند. این سنگ یادبود در موزه موزه مصرشناسی برلین بود، اما در طول جنگ جهانی دوم تخریب شد.
سشمت کا () یک ملکه همسر احتمالی در مصر باستان در دوران حکمرانی دودمان نخست مصر بود. وی همسر فرعون دن و مادر آنجیب بود. عناوین سلطنتی او عبارت بودند از: اطلاعات بسیار اندکی دربارهٔ سشه مت کا در دست است، جز سنگ نوشته ای (سنگ یادبود) که در نزدیکی آرامگاه دن در ابیدوس کشف شده است. سشمت کا تنها زنی نیست که از طریق سنگ یادبود تدفینی شناسایی شده است. سنگ یادبود هایی از زنان سلطنتی با نام های سمعت و سرت حور نیز به طور مشابه در ابیدوس پیدا شده اند. احتمال دارد این زنان نیز همسران دیگری از پادشاه دن بوده باشند، اما فراتر از نام شان چیزی دربارهٔ آن ها مشخص نیست. وُلفرام گراژِتسکی با استناد به آثار فلندرز پتری، تروی و راث، سشمت کا را همسر فرعون دجر می داند و می گوید که او در نزدیکی مجموعه تدفینی دجر در ام القعاب ابیدوس دفن شده است.
موکات لانگ (به لاتین: Mokhotlong) شهری در ناحیهٔ ناحیه موکات لانگ کشور لسوتو است. این شهر که مرکز ناحیه نیز به شمار می رود، در کوهستان های شمال شرقی کشور واقع شده است. این شهر اولین شهر اصلی با فرودگاه در مسیر جاده ای از آفریقای جنوبی به سمت پاس سان و نزدیک به کوه های مالوتی (یا دراکنزبرگ در آفریقای جنوبی) است.نام این شهر به زبان سِسوتو، زبان مردم لسوتو، به معنی "محل پرندهٔ گنجشک کچل" می باشد. یکی از جاذبه های مهم طبیعی در این منطقه، قله ثابانا نتلنیانا، بلندترین نقطه در آفریقای جنوبی، در موکات لانگ قرار دارد.
ادوارد چارلز مایر (; – ) ژنرال نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا بود، که در فاصله سال های ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۳ به عنوان بیست و نهمین رئیس ستاد نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا فعالیت می کرد. مایر فعالیت نظامی را از سال ۱۹۵۹ در نیروی زمینی آمریکا آغاز کرد، از ۱۹۶۵ تا ۱۹۶۶ فرمانده گردان ۲ هنگ پنجم سواره نظام بود، از ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۰ به عنوان فرمانده تیپ ۲ لشکر یکم سواره نظام فعالیت می کرد و از ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۲ معاون پشتیبانی لشکر ۸۲ام هوابرد بود. وی از ۱۹۷۴ تا ۱۹۷۵ فرماندهی لشکر ۳ پیاده را برعهده داشت و از ۱۹۷۵ تا ۱۹۷۹ به عنوان معاون طرح و عملیات نیروی زمینی آمریکا فعالیت می کرد. او در جنگ کره و جنگ ویتنام حضور داشت.
نک قچا (به لاتین: *Qacha's Nek*) شهری در ناحیه نک قچا کشور لسوتو است. این شهر که از سال ۱۸۸۸ به عنوان مرکز کمپ تاون شناخته می شود، تنها دو کیلومتر از مرز آفریقای جنوبی فاصله دارد و در ارتفاع ۱,۹۸۰ متر (۶٬۵۰۰ فوت) از سطح دریا واقع شده است.جمعیت این شهر طبق سرشماری ۲۰۱۶، حدود ۱۵٬۹۰۰ نفر می باشد. نک قچا محل بیمارستان دولتی ماشابنگ است که یکی از دو بیمارستان موجود در ناحیه به شمار می رود. بیمارستان دیگر، بیمارستان تبلنگ متعلق به کلیسای انجیل لسوتو است که حدود ۴۰ کیلومتر (۲۵ مایل) از نک قچا فاصله دارد و در آن سوی رودخانه رودخانه اورنج که در لسوتو به سنکوا شناخته می شود، واقع شده است.
قوتینگ (به لاتین: "Quthing") که به نام موینی (به زبان سوتو به معنی «محل باد») نیز شناخته می شود، شهری در ناحیه قوتینگ کشور لسوتو است. این شهر مرکز ناحیه قوتینگ و یکی از حوزه های انتخاباتی لسوتو به شمار می آید.قوتینگ در سال ۱۸۷۷ تأسیس شد، اما در پی جنگ اسلحه در سال ۱۸۸۰ رها شد و پس از آن در مکان کنونی خود که جنوبی ترین شهر لسوتو است، دوباره ساخته شد. طبق سرشماری سال ۲۰۱۶، جمعیت این شهر حدود ۲۷٬۳۱۴ نفر بوده است.
تهبا-تسکا (به لاتین: "Thaba-Tseka") شهری در ناحیه تهبا-تسکا کشور لسوتو است. این شهر مرکز ناحیه تهبا-تسکا و یکی از حوزه های انتخاباتی لسوتو به شمار می آید.طبق سرشماری سال ۲۰۱۶، جمعیت تهبا-تسکا حدود ۱۵٬۲۴۸ نفر بوده است.
سِرِت حور () یک ملکه همسر در مصر باستان در دوران حکمرانی دودمان نخست مصر بود. وی همسر فرعون دن بود. او را از یک سنگ یادبود تشییع جنازه در ام القعاب می شناسند که اکنون در موزه لوور است، اما هیچ عنوانی از آن باقی نمانده است. او ممکن است در مجتمع تدفین فرعون دن به خاک سپرده شده باشد.
ماجرای اوتفای، که با عنوان «درام اوتفای» نیز شناخته می شود، یک حادثهٔ جنایی بود که در ۱۶ اوت ۱۸۷۰، در جریان یک جشنواره در روستای اوتفای در منطقه دوردونی فرانسه رخ داد. در این واقعه، "آلن دو مونِی" ، یک اشراف زادهٔ جوان محلی، توسط جمعیت مورد ضرب و شتم و شکنجه قرار گرفت و در نهایت زنده زنده سوزانده شد. این حادثه در بستر جنگ سال ۱۸۷۰ و هیجانات ناشی از آن در میان ساکنان این روستای کوچک روی داد. بر اثر یک سوءتفاهم ساده، "آلن دو مونِی" به اشتباه به عنوان یک پروسی شناخته شد و در نتیجه مورد لینچ قرار گرفت. وحشیگری این رویداد با شایعاتی که به شهردار نسبت داده شد — مبنی بر ارتکاب اعمال آدم خواری توسط روستاییان — شدت بیشتری یافت. از میان بیست ویک نفری که به قتل متهم شدند، چهار نفر به اعدام و یک نفر به کار اجباری محکوم شد. چندین کتاب دربارهٔ این ماجرا نوشته شده اند. به گفته نویسنده "ژرژ ماربک"، این حادثه نمادی از قتل آیینی بز طلیعه است؛ در حالی که به باور تاریخ نگار "آلن کُربِن"، در کتاب "«روستای آدمخواران»"، ریشه های این رویداد بیشتر به بازنمایی های سیاسی رایج در میان کشاورزان منطقهٔ "پریگو" بازمی گردد؛ بازنمایی هایی که
با اضطراب و ترس از توطئه ای از سوی جمهوری خواهان، اشراف و کشیشان برای سرنگونی امپراتور همراه بود. زمینه. این ماجرا در اوت ۱۸۷۰، یک ماه پس از اعلام جنگ فرانسه علیه پروس در ۱۵ ژوئیه ۱۸۷۰، روی داد. نخستین اخبار مربوط به شکست های فرانسه در جبههٔ لورن — در ویسنبورگ، فورباخ و وورث — در ۵ و ۶ اوت منتشر شد. به باور آلن کُربِن، تصمیم دولت برای محدود کردن اطلاع رسانی پس از این شکست ها، باعث گسترش شایعاتی دربارهٔ حضور جاسوسان پروسی در منطقه و نیز تبانی میان اشراف و کشیشان برای توطئه علیه امپراتوری و احیای نظام سلطنتی شد. این وضعیت به نگرانی عمومی و حتی ترس جمعی دامن زد. چندین حادثهٔ مشابه نیز در این دوره رخ داد. برای نمونه، چند روز پیش از حادثه اوتفای، در شته لورو، یک کارمند راه آهن به ظن جاسوسی برای دشمن مورد تعرض قرار گرفت. این نگرانی ها و شایعات، از جمله شایعاتی بودند که در جریان جشنواره سالانه گاوداری اوتفای در میان روستاییان و بازدیدکنندگان پراکنده شد. این جشنواره، که محلی برای دیدار و دادوستد ساکنان روستا و بخش های اطراف بود، تحت تأثیر پیامدهای خشکسالی سال ۱۸۷۰ نیز قرار گرفته بود. زمینهٔ سیاسی کلی در منطقه دوردون