Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
فرماندهی سیستم های مهندسی تأسیسات دریایی () فرماندهی سیستم های مهندسی نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا است، که امکانات و تخصص اعزامی را برای نیروی دریایی و سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا فراهم می کند. ستاد مرکزی فرماندهی سیستم های مهندسی تأسیسات دریایی در محوطه نیروی دریایی واشینگتن قرار دارد و تحت فرماندهی دریابان دین واندرلی فعالیت می کند. فرماندهی سیستم های مهندسی تأسیسات دریایی، قدیمی ترین فرماندهی سیستم نیروی دریایی است که در اوت ۱۸۴۲ با نام دفتر محوطه ها و اسکله ها تأسیس شد. افسران آن شامل سپاه مهندسان عمران نیروی دریایی هستند که در مارس ۱۸۶۷ تشکیل شد. در طول سازماندهی مجدد وزارت نیروی دریایی در سال ۱۹۶۶، دفتر محوطه ها و اسکله ها به فرماندهی مهندسی تأسیسات نیروی دریایی تبدیل شد. در اکتبر ۲۰۲۰، نام آن به فرماندهی سیستم های مهندسی تأسیسات نیروی دریایی تغییر یافت.
عمارت درویش پاشا (به ) یک عمارت تاریخی و موزه مردم شناسی در محله عرب احمد در نیکوزیا (پایتخت قبرس) است که درحال حاضر در نیکوزیای شمالی واقع شده است. این بنا در خیابان بلیغ پاشا واقع شده و دو طبقه دارد. این بنا یکی از بهترین نمونه های معماری عثمانی در قبرس محسوب می شود. عمارت فعلی بر روی یک ساختمان گوتیک قدیمی تر در همان مکان ساخته شده است. روی در ورودی آن تاریخ ۱۸۰۱ حک شده است که نشان می دهد این تاریخ، تاریخ ساخت بنا بوده است. این بنا در سال ۱۸۶۹ تعمیر شد و کنده کاری های چوبی تزیینی روی سقف آن مربوط به همین سال است. این ملک در پایان قرن نوزدهم متعلق به حاجی احمد درویش افندی، که یک قبرسی ترک ثروتمند بود و مالک زمین های وسیعی در خارج از شهر محصور نیکوزیا بود. طبقه پایین از سنگ و طبقه بالا از خشت ساخته شده است. معماری آن حال و هوای عثمانی شدیدی دارد و سبک زندگی عثمانی ها در آن زمان را منعکس می کند. این بنا دو در ورودی دارد که ازنظر تاریخی، یکی برای مردان (سِلاملیک) و دیگری برای زنان (حرمسرا) بوده است. این خانه یک حیاط داخلی بزرگ دارد که اعضای خانواده بدون قرار گرفتن در معرض فضای بیرون، از آن برای استراحت استفاده
می کردند. یک پنجره قوسی (شاه نشین) در طبقه بالا به سبک بغدادی ساخته شده است. در سال ۱۹۷۹، این عمارت در خطر فروپاشی بود. این بنا در سال ۱۹۸۱ توسط دولت قبرس ترک نشین خریداری شد و پس از بازسازی، در ۲۱ مارس ۱۹۸۸ به عنوان موزه مردم شناسی به روی بازدیدکنندگان گشوده شد. این پروژه به عنوان اولین پروژه نوسازی مهم در قبرس شمالی قابل توجه است. در این عمارت، دارایی های سبک زندگی سنتی قبرسی، مانند ظروف آشپزخانه، ابزار سوزن دوزی و همچنین شمشیرهای قدیمی و لباس های تاریخی به نمایش گذاشته شده است.
دانچونگ (کره ای؛ هانگول: 단청) به رنگ آمیزی تزئینی کره ای روی ساختمان ها و مصنوعات چوبی به منظور ایجاد سبک اشاره دارد. این هنر اقتباسی از هنر چینی؛ "دانکینگ" است، اگرچه دانکینگ به نقاشی چینی روی ابریشم یا کاغذ اشاره دارد و نه تزئین روی چوب. این کلمه به معنای «شنگرف و سبز-آبی» است، و گاهی اوقات در انگلیسی به «قرمز و آبی» ترجمه می شود. دانچئونگ، علاوه بر تزئینات و انتخاب رنگ های نقاشی، معانی نمادین مختلفی را نیز در خود جای داده است. این بر اساس پنج رنگ اصلی است: آبی (شرق)، سفید (غرب)، قرمز (جنوب)، سیاه (شمال) و زرد (مرکز). استفاده از آن پنج رنگ، منعکس کننده استفاده از اصل یین و یانگ و فلسفه پنج عنصر بود. دانچئونگ معمولاً در مکان های مهم مانند معابد و کاخ ها استفاده می شود و حتی می توان آن را در لبه بام های معابد با الگوهای حیوانات (مانند اژدها، شیر، درنا) یافت. دانچئونگ نه تنها به عنوان تزئین، بلکه برای اهداف کاربردی مانند محافظت از سطوح ساختمان در برابر دما و کمتر به چشم آمدن خامی مصالح نیز کاربرد دارد. همچنین از چوب در برابر حشرات محافظت می کند و طول عمر آن را افزایش می دهد. اعمال "دانچئونگ" بر روی سطوح ساختمان
ها نیاز به مهارت های آموزش دیده دارد و صنعتگرانی به نام "دانچئونگجانگ" (هانگول: 단청장، هانجا: 丹青匠) الگوهای نقاشی شده را طراحی می کردند. دانچئونجانگ ها گنجینه های ملی زنده در کره جنوبی محسوب می شوند و توسط اداره میراث فرهنگی کره جنوبی به عنوان بخشی از میراث فرهنگی ناملموس ملی طبقه بندی شده اند.
سس فلفل یا سس چیلی نوعی چاشنی است که با فلفل چیلی تهیه می شود. سس فلفل ممکن است تند ، شیرین یا ترکیبی از هر دو مزه باشد. این نوع سس با سس تند تفاوت دارد چرا که انواع شیرین یا ملایم زیادی از این مدل سس وجود دارد که معمولاً سس های تند فاقد این طعم های شیرین و ملایم هستند. به طور مثال سس چیلی شیرین تایلندی و "سس اگره دولچه" فیلیپینی دارای طعم شیرینی از این مدل سس هستند. گاهی اوقات، از گوجه فرنگی به عنوان ماده اصلی سس های چیلی استفاده می شود. همچنین بسیاری از سس های چیلی ممکن است بافت و ویسکوزیته غلیظ تری نسبت به سس های تند داشته باشند. خمیرچیلی معمولاً به محصولی اطلاق می شود که ماده اصلی آن فلفل چیلی باشد. بعضی از آنها به عنوان یک ماده اولیه در پخت و پز استفاده می شوند، در حالی که برخی دیگر پس از آماده سازی، برای طعم دادن به غذا استفاده می شوند. بعضی از آنها مانند دوبانجیانگ چینی با لوبیا تخمیر می شوند و بعضی دیگر مانند گوچوجانگ کره ای با پودر لوبیای تخمیر شده تهیه می شوند. سس ها و خمیرهای چیلی کاربردهای زیادی دارند و به عنوان دیپ (سس) ، گلیز (آشپزی) و مرینت یا خواباندن (روش پخت) استفاده می شوند. انواع تجاری زیا
دی از سس و خمیر چیلی تولید انبوه وجود دارد. مواد لازم. مواد تشکیل دهنده معمولاً شامل فلفل چیلی پوره شده یا خرد شده، سرکه، شکر و نمک است. مواد با هم پخته می شوند و در نهایت در اثر پختن مخلوط را غلیظ می کنند. مواد اضافی دیگری هم می توان به این سس اضافه کرد. موادی مانند آب، سیر، سایر مواد غذایی، شربت ذرت، ادویه ها و چاشنی ها. . برخی از این سس ها از گوجه فرنگی رسیده و پوره شده قرمز به عنوان ماده اصلی استفاده می کنند.
نظریه نظامی () یا تئوری نظامی مطالعه نظریه هایی است که جنگ و جنگاوری را تعریف، شکل، هدایت و توضیح می دهند. نظریه نظامی هم پدیده های رفتار هنجاری و هم جنبه های علمی توضیحی را برای درک بهتر جنگ و نحوه جنگیدن آن تجزیه و تحلیل می کند. این نظریه، جنگ و روندهای جنگ را فراتر از توصیف صرف وقایع در تاریخ نظامی بررسی می کند. در حالی که نظریه های نظامی ممکن است از روش علمی استفاده کنند، نظریه با علوم نظامی متفاوت است. هدف این نظریه، توضیح علل پیروزی نظامی و ارائه راهنمایی در مورد چگونگی انجام جنگ و دستیابی به پیروزی است، نه توسعه قوانین جهانی و تغییرناپذیری که می توانند عمل فیزیکی جنگ یا تدوین داده های تجربی، مانند اثرات سلاح، برد عملیاتی سکو، میزان مصرف و اطلاعات هدف، برای کمک به برنامه ریزی نظامی را محدود کنند. نظریه نظامی یک رشته چند رشته ای است که از طریق رشته های علوم سیاسی، مطالعات استراتژیک، مطالعات نظامی و تاریخ، از رشته های دانشگاهی علوم اجتماعی و علوم انسانی بهره می برد. این رشته ماهیت جنگ و نتایج جنگ ها را بررسی می کند. فلسفه نظامی نیز به همین ترتیب به بررسی سوالاتی مانند دلایل رفتن به جنگ، حق جنگ و راه های ع
ادلانه برای جنگ و حق جنگ می پردازد. توسیدید و سون تزو، دو نفر از اولین فیلسوفان نظامی از دوران باستان هستند. در حالی که نظریه نظامی می تواند به دکترین نظامی شکل دهد یا به توضیح تاریخ نظامی کمک کند، ولی با آنها متفاوت است، زیرا مفاهیم، مضامین، اصول و ایده های انتزاعی را برای تدوین راه حل هایی برای مشکلات واقعی و بالقوه مربوط به جنگ و جنگاوری در نظر می گیرد.
خمیر کاری ترکیبی از مواد اولیه با غلظت خمیر است که در تهیهخورش کاری استفاده می شود. بسته به منطقه و همچنین نوع آشپزی در همان منطقه، انواع مختلفی از خمیر کاری وجود دارد. اعتقاد بر این است که خمیر کاری از طریق مسیرهای تجاری با جنوب هند و از طریق آشپزخانه های دربارهای سلطنتی هند بزرگ جنوب شرقی آسیا، که در آنجا خمیر کاری با ذائقه ی محلی و همچنین ادویه ها و گیاهان دارویی موجود تطبیق داده می شد، وارد غذاهای جنوب شرقی آسیا شده است. در آشپزی برمه ، زردچوبه به مخلوط فلفل چیلی، سیر ، زنجبیل و پیاز اضافه می شد. تهیه خمیر کاری از هند از طریق جاوه وارد غذاهای سلطنتی خمر شد و سپس به آشپزخانه های سلطنتی پادشاهی آیوتایا راه یافت، جایی که زردچوبه با هل و تمر هندی جایگزین شد. در آشپزی کامبوجی و تایلندی، علف لیمو و خسرودار به مخلوط اضافه می شد. در آشپزی مالزیایی از برگ های لیموی وحشی بیشتری استفاده می کنند، در حالی که در آشپزی ویتنامی، بادیان ختایی بیشتری اضافه می کنند. در آشپزی اندونزیایی بیشتر از دارچین (یا کاسیا)، میخک و جوز هندی استفاده می کنند.
عمارت حاجی گورکاکیس کورنسیوس در نزدیکی محله اسقف نشین، در همسایگی سنت آنتونیوس در نیکوزیا، قبرس واقع شده است، جایی که به طور سنتی افراد ثروتمند جامعه یونانی در آن زندگی می کردند. نمای کلی. این عمارت مهم ترین نمونه معماری شهری از قرن آخر حکومت عثمانی است که در نیکوزیای قدیم باقی مانده است. این بنا در ۳ مه ۱۹۶۰ با کمک کمک های مردمی، سه سال پس از تأسیس بنیادی برای محافظت از ملک در برابر توسعه دهندگانی که می خواستند بلوک را تخریب کنند، افتتاح شد. تاریخچه عمارت. مالک عمارت، حاجی گئورگاکیس کورنسیوس، یک دراگومان، مترجم رسمی دیوان (شورای) سلطان به مدت سی سال از سال ۱۷۷۹ بود. این عنوان، که یکی از معتبرترین عناوینی بود که توسط مقامات عثمانی به مسیحیان محلی داده می شد، به کورنِسیوس فرصت داد تا ثروت و قدرت هنگفتی را جمع آوری کند. قدرت او حسادت دشمنانش را برانگیخت و آنها با حیله گری توانستند در ۳۱ مارس ۱۸۰۹ در قسطنطنیه (استانبول امروزی) گردن او را بزنند. این خانه در سال ۱۷۹۳ با ماسه سنگ های محلیِ تراش خورده ساخته شده و ساختمانی دو طبقه است. مونوگرام مالک و تاریخ ساخت آن را می توان بر روی یک لوح مرمری در داخل ورودی مشاهده
کرد. طرح معماری ساختمان به شکل حرف یونانی «Π» است که یک باغ مرکزی با فواره و یک حمام خصوصی (حمام (گونه معماری)) با سه اتاق را احاطه کرده است. در طبقه همکف، خوابگاه خدمتکاران و آشپزخانه قرار داشت. پله های چوبی مسقف با پایه سنگی از حیاط به راهروی ورودی در طبقه اول منتهی می شوند. اتاق پذیرایی رسمی و فضاهای نشیمن با این تالار پذیرایی ارتباط برقرار می کردند. اتاق پذیرایی رسمی (اوندا)، در انتهای بال شرقی، با تزئینات چوبی، طلاکاری شده و نقاشی شده استثنایی خود، از سایر اتاق ها متمایز است و آن را به سایر اتاق های پذیرایی رسمی در بسیاری از عمارت های امپراتوری عثمانی تشبیه می کند. امروز. امروزه این عمارت که به دلیل کار بازسازی بی نظیرش جایزه اروپا نوسترا را دریافت کرده است، به عنوان موزه مردم شناسی لفکوزیا (عمارت حاجی گئورگاکیس کورنسیوس) فعالیت می کند. و در خیابان پاتریارکو گریگوریو ۲۰، نیکوزیا قرار دارد. ورودی عمارت فعلاً رایگان است.
سطح عملیاتی جنگ () هنر عملیاتی یا جنگ عملیاتی نشان دهنده سطحی از فرماندهی است که جزئیات تاکتیک ها را با اهداف استراتژی مرتبط می کند. در دکترین مشترک نظامی ایالات متحده، هنر عملیاتی «رویکرد شناختی فرماندهان و ستادها با پشتیبانی مهارت، دانش، تجربه، خلاقیت و قضاوت آنها، جهت توسعه استراتژی ها، کمپین ها و عملیات ها برای سازماندهی و بکارگیری نیروهای نظامی با ادغام اهداف، روش ها و ابزارها» تعریف می شود. این سطح، الزامات سیاسی را با قدرت نظامی مرتبط می کند. هنر عملیاتی با دامنه نظامی-سیاسی آن تعریف می شود، نه با اندازه نیرو، مقیاس عملیات یا میزان تلاش. به همین ترتیب، هنر عملیاتی نظریه و مهارت ها را ارائه می دهد و سطح عملیاتی، ساختار و فرایند دکترین را ممکن می سازد. سطح عملیاتی جنگ با چهار عنصر اساسی مرتبط است: زمان، فضا، ابزار و هدف. هنر عملیاتی از طریق ابزارهایی مانند هدایت نیروها و تخصیص منابع (محدود) با تولید و به کارگیری بهینه (یا حداقل نزدیک به بهینه) قدرت نظامی، در پی دستیابی به اهداف سیاسی است. به عنوان مثال، ممکن است پیشنهادهایی برای شناسایی محل ساخت سازه های دفاعی، نوع و تعداد نیروها ارائه شود؛ یک پیشنهاد مم
کن است پذیرفته یا اصلاح شود. در طول قرن بیستم، حوزه نوپای تحقیق در عملیات در نتیجه تلاش های نظامی برای بهبود لجستیک و تصمیم گیری شکوفا شد. سطح عملیاتی جنگ بین تاکتیک ها (که شامل سازماندهی و به کارگیری نیروهای رزمی در میدان نبرد یا نزدیک آن است) و استراتژی (که شامل جنبه هایی از عملیات های بلندمدت و سطح بالا در صحنه نبرد و رهبری دولت است) قرار می گیرد. اتحاد جماهیر شوروی اولین کشوری بود که بطور رسمی این سطح سوم تفکر نظامی را که به عنوان بخشی از نظریه نظامی عملیات در عمق معرفی شد و نیروهای مسلح شوروی در دهه های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ آن را توسعه داده و در طول جنگ جهانی دوم مورد استفاده قرار دادند، متمایز کرد.
امامزاده عبدالله مربوط به دوره اسلامی است و در شیراز، سه راه احمدی، داخل بازار احمدی واقع شده است. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۵۰۵۲ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
فضای نبرد () یا میدان نبرد اصطلاحی است که برای اشاره به یک استراتژی نظامی به کار می رود که نیروهای مسلح متعدد را برای صحنه عملیات نظامی، از جمله هوا، اطلاعات، زمین، دریا، سایبری و فضای بیرونی، برای دستیابی به اهداف نظامی ادغام می کند. این میدان شامل محیط، بازه زمانی و سایر عوامل و شرایطی است که باید برای به کارگیری موفقیت آمیز قدرت رزمی، محافظت از نیرو یا تکمیل مأموریت درک شوند. فضای نبرد شامل نیروهای مسلح دشمن و دوست، زیرساخت ها، آب و هوا، زمین و طیف الکترومغناطیسی در مناطق عملیاتی و مناطق مورد نظر می شود. سال هاست که درک محیط عملیاتی نظامی از یک درک خطیِ عمدتاً زمان محور و مکان محور (یک "میدان نبرد") به یک سیستم چندبعدی از درک سیستم ها (یک فضای نبرد) تبدیل شده است. این سیستم از درک سیستم ها نشان می دهد که مدیریت فضای نبرد پیچیده تر شده است و این پیچیدگی در درجه اول به دلیل افزایش اهمیت حوزه شناختی است، که نتیجه مستقیم عصر اطلاعات می باشد. امروزه از ارتش ها انتظار می رود که اثرات اقدامات خود را بر کل محیط عملیاتی و نه فقط در حوزه نظامی محیط عملیاتی خود، درک کنند. تکامل رقابت و درگیری در عصر صنعتی منجر به دگر
گونی متناظر در توانایی شرکت در جنگ در عصر اطلاعات شده است. مفهوم تفکر و جنگیدن در عصر صنعتی را می توان به عنوان «فضای نبرد قدیمی» توصیف کرد که با خطوط نبرد مشخص و قابل تشخیص در حوزه های ملموس زمین، دریا و هوا مشخص می شود. با این حال، با پیشرفت اقتصادها و فناوری ها، روش هایی که کشورها و ارتش ها با آن رقابت و جنگ را هدایت می کنند نیز تغییر کرده است. در عصر اطلاعات، حوزه های ملموس زمین، دریا و هوا ثابت مانده اند، اما ظهور و برجستگی عملیات سایبری، فعالیت های فضای بیرونی، مشارکت جامعه مدنی و استفاده از رسانه های اجتماعی، اهمیت قلمروهای ناملموس را در هر دو شکل جنبشی و غیرجنبشی جنگ افزایش داده است. این تغییر به «فضای نبرد جدید» به این معنی است که موانع سنتی، مانند فواصل وسیع، اقیانوس ها و محدودیت های قانونی، دیگر موانع غیرقابل عبوری نیستند. در نتیجه، حوزه های نوظهور امکان تسلیحاتی کردن تقریباً هر چیزی را فراهم می کنند و کل جهان را به عرصه ای رقابتی برای بازیگران دولتی و غیردولتی تبدیل می کنند. در این زمینه، هر کسی، چه خواسته و چه ناخواسته، در منازعات جهانی شرکت می کند، زیرا هر چیزی می تواند به عنوان سلاح مورد استفاد
ه قرار گیرد. این تغییرات نشان دهنده تغییر اساسی در ماهیت جنگ بین فضاهای جنگی قدیم و جدید نیست؛ بلکه بر ماهیت در حال تحول مداوم جنگ به دلیل تغییرات در اقتصادها، فناوری ها و استراتژی های نظامی تأکید دارند. "فضای جنگی جدید" چالش های پیچیده ای را برای استراتژیست ها و سیاست گذاران ایجاد می کند. اینترنت، وابستگی های متقابل عمیق و اتصال بیش از حد، مشکلاتی را برای ارتش هایی که حول طرز فکر عصر صنعتی ساختار یافته اند، به ویژه در مورد دفاع از سرزمین خود، ایجاد می کند. پرداختن به این چالش ها مستلزم درک دقیقی از فضای جنگی در حال تحول و توانایی تطبیق ساختارها و استراتژی های نظامی برای رقابت و دفاع مؤثر در برابر دشمنان در عصر اطلاعات است.
مدیریت نظامی () به تکنیک ها و سیستم های مورد استفاده توسط ادارات، آژانس ها و نیروهای مسلح درگیر در مدیریت نیروهای مسلح اطلاق می شود. این مفهوم، فرآیندهایی را که در سازمان های نظامی خارج از جنگ رخ می دهد، به ویژه در مدیریت پرسنل نظامی، آموزش آنها و خدماتی که به عنوان بخشی از خدمت سربازی به آنها ارائه می شود، توصیف می کند. در موارد حکومت نظامی، به عنوان مثال در طول اشغال نظامی، مدیریت و کنترل غیرنظامیان و ارائه خدمات به آنها نیز ممکن است در این حوزه قرار گیرد. از بسیاری جهات، مدیریت نظامی همان نقش مدیریت عمومی را در جامعه مدنی ایفا می کند و اغلب به عنوان منبع بوروکراسی در کل دولت ذکر می شود. با توجه به حوزه کاربرد گسترده، مدیریت نظامی اغلب با حوزه های کاربردی خاص در ارتش، مانند مدیریت لجستیک، مدیریت توسعه دکترین یا مدیریت اصلاحات نظامی، توصیف می شود.
نشست هلسینکی یک نشست خصوصی و دوجانبه بین جورج اچ دبلیو بوش، رئیس جمهور آمریکا و میخائیل گورباچف، رئیس جمهور شوروی بود که در هلسینکی، فنلاند در ۹ سپتامبر ۱۹۹۰ برگزار شد. حمله عراق به کویت در سال ۱۹۹۰ موضوع اصلی بحث رهبران در اجلاس هلسینکی بود. تلاش های هماهنگ برای کاهش تنش های آمریکا و شوروی پس از جنگ سرد یکی دیگر از موضوعات برجسته، در میان دیگر رویدادهای قابل توجه کنونی بود. در پایان اجلاس، رئیس جمهور بوش و گورباچف سندی از بیانیه های مشترک تهیه کردند که مناطقی را که رهبران در آن متعهد به همسویی با اهداف سیاست خارجی خود بودند، روشن می کرد. پس از نشست سران، یک کنفرانس مطبوعاتی برگزار شد که در آن اعضای رسانه ها از رئیس جمهور بوش و گورباچف در مورد محتوای جلسه و توجیه بیانیه های مشترکشان سؤال کردند. برخی کارشناسان می دانند اجلاس هلسینکی نشان دهنده یک گام در توالی ملاقات ها و توافق هایی است که از دهه ۱۹۸۰ شروع شد و طی آن انتقال دیپلماتیک به سمت روابط نسبتاً تعاونی ایالات متحده و شوروی زمینه را برای روابط آینده ایالات متحده و روسیه فراهم کرد. زمینه تاریخی. بین سال های ۱۹۸۵ و ۱۹۹۰، یک سری کنفرانس های دوجانبه بین میخا
ئیل گورباچف، دبیرکل اتحاد جماهیر شوروی و روسای جمهور ایالات متحده رونالد ریگان و جورج اچ دبلیو بوش برگزار شد. در آغاز اواسط دهه ۱۹۸۰، روابط رو به رشد بین اتحاد جماهیر شوروی و ایالات متحده ضعیف و در عین حال امیدوارکننده بود. موفقیت اجلاس های در حال انجام، کاهش تدریجی تنش های سیاسی بین اتحاد جماهیر شوروی و مذاکرات مربوط به محدودیت تسلیحات استراتژیک پس از ایالات متحده (SALT II) را تشویق کرد و در نهایت راه را برای ایجاد اجلاس هلسینکی هموار کرد. نشست ژنو (۱۹۸۵) رئیس جمهور رونالد ریگان و میخائیل گورباچف، دبیرکل، در اجلاس ژنو در سال ۱۹۸۵ به طور رسمی با یکدیگر آشنا شدند. پس از مذاکرات قبلی SALT II بین رئیس جمهور جیمی کارتر و دبیرکل لنوئید برژنف، این دو رهبر مذاکرات رسمی را برای ایجاد مرکز خطر هسته ای مجدد آغاز کردند. علاوه بر این، رهبران دربارهٔ طرحی بالقوه برای حذف سلاح های هسته ای و جلوگیری از مسابقه تسلیحاتی در فضا بین ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی بحث کردند. گورباچف و ریگان خواستار اقدام قاطع در مورد موضوعات مورد توافق دوجانبه، به ویژه در مورد کاهش تسلیحات هسته ای برای ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی شدند.
مذاکرات نشست سران مذاکرات کاهش تسلیحات استراتژیک (START I) را تقویت کرد که در سال ۱۹۸۱ آغاز شد و در نتیجه امکان کاهش زرادخانه هسته ای را آغاز کرد. علاوه بر این، رهبران با ایجاد یک معاهده موقت نیروهای هسته ای میان برد (INF) موافقت کردند. در اجلاس های بعدی - نشست ریکیاویک (۱۹۸۶)، اجلاس واشینگتن (۱۹۸۷)، نشست سران مسکو (۱۹۸۸)، و اجلاس جزیره فرمانداران (۱۹۸۸) - رئیس جمهور ریگان و دبیرکل گورباچف به مذاکره دربارهٔ توافق نامه هایی مانند توافق هسته ای، توافق هسته ای، توافق هسته ای ادامه دادند. معاهده موشک های ضد بالستیک (ABM)، پیمان نیروهای هسته ای میان برد (INF)، مذاکرات کاهش تسلیحات استراتژیک (START) و همچنین محدودیت های آزمایش هسته ای. نشست مالت نشست سران مالت در دسامبر ۱۹۸۹ نشان دهنده یک گام به جلو در توسعه روابط ایالات متحده و شوروی بود، همان طور که پرزیدنت بوش در کنفرانس مطبوعاتی اجلاس هلسینکی به صراحت به آن اشاره کرد. در نتیجه این نشست، پرزیدنت بوش و پرزیدنت گورباچف توافق کردند که کاهش قابل توجهی در نیروهای زمینی در اروپا و همچنین کاهش تسلیحات را آغاز کنند. با این حال، علی رغم جلب حمایت نظری از سوی هر دو رئیس ج
مهور، پیمان های نیروهای مسلح متعارف در اروپا (CFE) و مذاکرات کاهش تسلیحات استراتژیک (START I) تا ماه ها پس از نشست هلسینکی حل و فصل نمی شوند. پرزیدنت بوش همچنین اظهار داشت که ایالات متحده از اعطای وضعیت ناظر به اتحاد جماهیر شوروی در موافقتنامه عمومی تعرفه ها و تجارت (GATT)، یک سازمان تجارت بین المللی تحت تسلط غرب، که یک نقطه دسترسی مهم برای تجارت با غرب را برای اتحاد جماهیر شوروی فراهم می کند، حمایت خواهد کرد. آقای گورباچف اعلام کرد که میراث اجلاس مالت به قدری مهم است که «اگر این نشست برگزار نمی شد، جهان خارج از کشور برای جهانی که امروز در آن زندگی می کنیم غیرقابل تشخیص بود» و اطمینان داد که آنها هرگز جنگ داغی را علیه ایالات متحده آغاز نخواهند کرد. برخی نیز این اجلاس را به معنای پایان جنگ سرد و آغاز دوره جدیدی در روابط ایالات متحده و شوروی می دانستند. حمله به کویت در ۲ آگوست ۱۹۹۰، صدام حسین رئیس جمهور عراق دستور حمله و اشغال کویت را صادر کرد. این اقدام منجر به صدور قطعنامه ۶۶۰ شورای امنیت سازمان ملل متحد در همان روز و همچنین تلاشی بین المللی برای تنش زدایی از بحران خواهد شد. ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی
به عنوان دو عضو مهم شورای امنیت سازمان ملل متحد، و به عنوان کشورهایی با منافع سیاسی و اقتصادی مختلف در منطقه، هر کدام منافعی در رسیدگی به بحران فزاینده داشتند. محتوای نشست. رؤسای جمهور بوش و گورباچف که از این اجلاس بیرون آمدند، سندی دو صفحه ای از بیانیه های مشترک در مورد موضوعات مختلف گفتگوی خود در خلال دیدار خصوصی هفت ساعته خود تهیه کردند. حمایت شوروی و آمریکا از تحریم های پیشنهادی سازمان ملل علیه عراق و خروج عراق از منطقه. رئیس جمهور بوش و گورباچف در رابطه با تجاوزات حسینی مشترکاً اعلام کردند: ما بر این باوریم که تجاوز عراق تحمل نخواهد شد. اگر کشورهای بزرگ تر بتوانند همسایگان کوچک تر خود را ببلعند، هیچ نظم بین المللی صلح آمیزی امکان پذیر نیست… امروز، ما بار دیگر از دولت عراق می خواهیم که بدون قید و شرط از کویت عقب نشینی کند، اجازه بازگرداندن دولت قانونی کویت را بدهد و همه گروگان هایی را که اکنون در عراق و کویت نگهداری می شوند، آزاد کند. حمایت گورباچف از سیاست خارجی ایالات متحده در مورد تهاجم به کویت و تجاوزات صدام حسین به عنوان گام مهمی در روابط ایالات متحده و شوروی تلقی شد. همان طور که یکی از مشاوران کرملی
ن ناشناس بیان کرد، «در روابط ایالات متحده و شوروی خطر زیادی برای گورباچف وجود دارد که خطر مخالفت با بوش در این مورد را داشته باشد.» در حالی که درهای بسته اجلاس مانع از اطلاع عموم مردم در مورد جزئیات خاص مذاکرات این دو شد، روسای جمهور از جلسه خود بیرون آمدند و مدعی تصمیم مشترک برای اولویت دادن به راه حل دیپلماتیک برای بحران خلیج فارس شدند. در زمانی که کمبود چرخه ای نان در مسکو عادی شده بود و عملیات نظامی ایالات متحده مانند عملیات سپر صحرا به سرعت مقادیر گزافی از بدهی های دولتی را جمع آوری می کرد، برخی از معاصران حدس می زنند که علیرغم هرگونه تمایل احتمالی برای پاسخ به تهاجم عراق با نیروی نظامی، این اقدام به احتمال زیاد از نظر مالی غیرممکن بود. هر دو رهبر به نفع تأسیس استارت صحبت کردند. با این حال، این زوج در آن زمان هنوز بر سر یک جدول زمانی خاص به توافق نرسیده بودند. کنفرانس مطبوعاتی. جنگ سرد پرسش های مربوط به دخالت ایالات متحده و سوسیالیست در اوضاع عراق از مهم ترین پرسش های این رویداد بود که توسط خبرنگاران متعددی مطرح شد. در این زمینه، پرزیدنت بوش و رئیس جمهور گورباچف نظرات نسبتاً واحدی را بیان کردند. پاسخ های
رؤسای جمهور هر دو به شدت ناشی از بیانیه مشترکی بود که این دو به تازگی منتشر کرده بودند، که در آن از عراق خواسته شده بود تا از قطعنامه ۶۶۰ سازمان ملل برای تنش زدایی صلح آمیز در خلیج فارس تبعیت کند. پرزیدنت بوش اظهار داشت که نیروهای نظامی آمریکا «تا زمانی که لازم باشد» خلیج فارس را اشغال خواهند کرد و قصد دارند در اسرع وقت عقب نشینی کنند. در طول کنفرانس، دو رئیس جمهور مصر بودند که مداخله نظامی گزینه ای نیست که هر یک از رهبران مایل به گفتگو با رسانه ها باشند. در این زمینه، پرزیدنت بوش اظهار داشت که این دو در طول دیدار خود دربارهٔ گزینه های نظامی بحث نکرده اند و راه حل دیپلماتیک برای بحران خلیج فارس تا حدی است که ایالات متحده مایل به بررسی آن است. پرزیدنت گورباچف این عقیده را تکرار کرد و مدعی شد که «کل بحث برای یک راه حل سیاسی بود، که همچنین اقداماتی را که از قبل توسط بقیه جامعه بین المللی انجام شده است تحسین می کند» و اتحاد جماهیر شوروی «خود را به آن راه حل سیاسی محدود می کند». در طول بقیه کنفرانس، هر دو رئیس جمهور به اعضای مختلف مطبوعات بر اولویت راه حل دیپلماتیک در تلاش های مشترک خود برای به نتیجه رساندن بحران
تأکید خواهند کرد. وضعیت روابط ایالات متحده و شوروی یکی دیگر از موضوعات قابل توجه بحث که توسط چندین خبرنگار مطرح شد، حول پیشرفت همکاری های سیاسی و اقتصادی جدید ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی بود. رئیس جمهور گورباچف در مورد وضعیت روابط آنها در مورد اجلاس فعلی گفت: «این آزمون دوام رویکرد جدید برای حل مشکلات جهانی است… آنچه امروز دیدیم این است که مهم ترین پیشرفت را در زمان اخیر تأیید کرده ایم.» مسیر اقتصادی اتحاد جماهیر شوروی یکی از جنبه های یک قصد فراگیر برای برقراری روابط دوستانه با جامعه بین المللی در سطوح مختلف بود: این در حال تبدیل شدن به یک عنصر عادی از نوع جدید همکاری در تجارت، فناوری و مبادلات انسانی است. مسئله دولت فلسطین دو سؤال جداگانه در مورد فلسطین در بحث مطرح شد. یکی از خبرنگاران دربارهٔ امکان پرداختن ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی به درخواست فلسطینیان برای تشکیل کشور در چارچوب مذاکرات صلح با عراق پرسید. خبرنگار دیگری از هر دو رئیس جمهور دربارهٔ منطق پشت تلاش های هماهنگ آنها برای رسیدگی به قطعنامه سازمان ملل در محکومیت تجاوزات عراق پرسید، در حالی که دیگر قطعنامه های سازمان ملل در محکومیت تجاو
زات، به ویژه قطعنامه ۲۴۲ سازمان ملل که خواستار عقب نشینی نیروهای اسرائیلی از سرزمین های اشغالی فلسطین پس از جنگ ۱۹–۱۹ شده بود، رها شده است. پاسخ های پرزیدنت بوش نشان داد که ایالات متحده مسئله فلسطین را در مورد تشکیل دولت متمایز و بی ربط به مذاکرات بحران خلیج فارس می داند. پرزیدنت بوش اظهار داشت که ایالات متحده از قطعنامه ۲۴۲ سازمان ملل متحد حمایت می کند و «متعهد به اجرای این قطعنامه است، [اما] ایالات متحده تا زمانی که یک تجاوز برهنه علیه کویت در حال انجام است، کنار نخواهد رفت.» پرزیدنت گورباچف در پاسخ به این سؤال اذعان کرد که بین ماهیت بحران خلیج فارس و درگیری طولانی اسرائیل و فلسطین «پیوندی» وجود دارد. و بنابراین، حل و فصل هر دو بحران «نگرانی مساوی» برای اتحاد جماهیر شوروی بود. پیگیری و پیامدهای آینده. تنها چند روز پس از اجلاس هلسینکی، در ۱۲ سپتامبر، معاهده توافق نهایی با احترام به آلمان برای بازگرداندن وضعیت حاکمیتی به آلمان متحد در مسکو توسط ایالات متحده، اتحاد جماهیر شوروی، فرانسه، آلمان غربی و شرقی امضا شد. آلمان در ماه اکتبر به طور رسمی متحد شد و ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی آن را جشن گرفتند. در اد
امه اجلاس هلسینکی، کنفرانس زیر که شامل روسای جمهور بوش و گورباچف بود در نوامبر ۱۹۹۰ در پاریس برگزار شد. این کنفرانس شامل ۳۴ کشور بود که هر کدام بخشی از کنفرانس امنیت و همکاری در اروپا (CSCE) بودند. این کنفرانس منجر به امضای پیمان نیروهای مسلح متعارف در اروپا (CFE) توسط اعضای پیمان ناتو و ورشو شد. کشورهای عضو CSCE همچنین ترتیبی اتخاذ کردند که جلسات سیاسی مشابهی را در سطح بالا به طور منظم برگزار کنند تا بر اساس تلاش ها برای جلوگیری از درگیری، کنترل تسلیحات و حفاظت از انتخابات در این کشورها ایجاد شود. پس از کنفرانس، در حالی که پوشش رسانه های جهانی عموماً ایالات متحده را تمایل بیشتری به درگیری با عراق با نیروی نظامی می دانست، اتحاد جماهیر شوروی طرفدار تحریم های تجاری تنبیهی برای تکمیل تلاش های دیپلماتیک آنها برای کاهش تنش بود.