Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بهاره شبانکارئیان (انگلیسی: Bahareh Shabankareian) روزنامه نگار و خبرنگار ایرانی است. او در حوزه مسائل اجتماعی سیاسی فعالیت می کند و در رسانه های داخلی و بین المللی گزارش و مصاحبه منتشر کرده است. زندگی نامه و فعالیت. بهاره شبانکارئیان دارای مدرک کارشناسی ارشد در رشتهٔ ادبیات نمایشی است. او با رسانه هایی چون روزنامه اعتماد و پایگاه خبری دیده بان ایران همکاری کرده است و مقالات متعددی در موضوعاتی چون امنیت اجتماعی، حقوق بشر، اعتراضات مردمی و حقوق زنان منتشر کرده است. او در بهمن ۱۴۰۱ گزارشی با عنوان مرگ غم انگیز یک زن در صف نفت را نوشت که با واکنش مولوی عبدالحمید روبرو شد. عبدالحمید در واکنش به گزارش شبانکارئیان در توییتر خود نوشته بود: « مرگ غم انگیز یک بانوی ۵۳ ساله و بیمار از اهالی شهرستان فنوج بلوچستان پس از انتظار سه روزه در صف دریافت نفت، دردآور است. برای این بانو مغفرت و برای بازماندگان اجر و صبر مسئلت دارم. اگر مسئولیت پذیری و تدبیر وجود داشت، مردم ما با چنین وضعی مواجه نمی شدند.» واکنش مولوی عبدالحمید به این گزارش در صدای امریکا بازتاب گرفت. یکی دیگر از گزارش های مشهور او گزارشی درباره افزایش چشمگیر آمار
سرقت در ایران است که در روزنامه اعتماد منتشر شد و سپس به وسیله بی بی سی فارسی بازنشر گردید. در این گزارش، ضمن اشاره به نمونه های مختلف سرقت (جیب بری، موبایل قاپی، سرقت سیم کشی و …)، تأکید شده که «در پنج سال گذشته میزان سرقت چهار برابر شده است». او همچنین مصاحبه ای با همسر داریوش مهرجویی انجام داده است — این مصاحبه قبل از به قتل رسیدن وی و همسرش منتشر شده است. در جریان اعتراضات سراسری سال ۱۴۰۱ نیز گفت وگوهایی با خانواده های معترضان انجام داده و گزارش هایی منتشر کرده است. بازتاب و شهرت. نام بهاره شبانکارئیان در رسانه های بین المللی و مطبوعاتی چون بی بی سی فارسی، ایران اینترنشنال، صدای آمریکا و رسانه های حقوق بشری به عنوان روزنامه نگاری فعال در موضوعاتی حساس از جمله حقوق بشر و اعتراضات مردمی ذکر شده است. همچنین فدراسیون بین المللی روزنامه نگاران (IFJ) در وب سایت فارسی خود به فعالیت ها یا وضعیت او اشاره کرده است. چالش ها و رویدادهای امنیتی. گزارش هه نگاو، ایران وایر، فدراسیون بین المللی روزنامه نگاران حاکی از آن است که بهاره شبانکارئیان در سال ۱۴۰۲ به دلیل نوشتن گزارشی مبنی بر سرقت از خانه مهرجویی و همسرش توسط ن
هادهای امنیتی مانند وزارت اطلاعات احضار شده است. طبق گزارش سایت deffi و ifj او پس از احضار و پیگیری مجدد پرونده قتل مهرجویی و همسرش بارها از سوی نهادهای امنیتی تهدید شده است به طوری که مجبور شد مدتی پیگیری های خود را در خصوص پرونده قتل مهرجویی و همسرش متوقف کند.
استیون داگلاس ایجی (؛ زادهٔ ) کمدین، بازیگر و نویسنده آمریکایی است که به خاطر نقش هایی همچون استیو میرون در سریال "برنامه سارا سیلورمن" از شبکه کمدی سنترال و همچنین جان اکانوموس در فیلم های ابرقهرمانی دنیای توسعه یافته دی سی یعنی "جوخه انتحار" (۲۰۲۱) و "شزم! خشم خدایان" (۲۰۲۳) شناخته شده است. همچنین او نقش اکانوموس را در سریال "پیس میکر" (۲۰۲۲–اکنون) از شبکه اچ بی او مکس که بخشی از دنیای دی سی است، ایفا کرده است.
«هیچ کس» ترانه ای از خوانندهٔ آمریکایی میتسکی می باشد که در سال ۲۰۱۸ به عنوان دومین تک آهنگ از پنجمین آلبوم استودیویی وی تحت عنوان "گاوچران باش" منتشر گردید. این ترانه در بدو انتشار، مورد تعریف و تمجدید قرار گرفت و میتسکی نیز به خاطر شعرپردازی، خوانندگی و همچنین تهیه و تولید ترانه ستوده شد.
«عشق من تماماً از آن من» ترانه ای خواننده-ترانه پرداز آمریکایی میتسکی می باشد که در ۱۵ سپتامبر سال ۲۰۲۳ به عنوان سومین تک آهنگ از هفتمین آلبوم استودیویی وی تحت عنوان "زمین ناپذیراست و ما نیز همین طور" منتشر گردید. پیانوی اثر رنگ و بوی کانتری دارد و پدال استیل گیتار را ارائه می دهد. میتسکی در اشعار ترانه از ماه می خواهد عشقش را پس از مرگش به خود بسپارد و دوباره نورش را بر زمین بتاباند. پس از موفقیت این ترانه در تیک تاک، «عشق من تماماً از آن من» به نقطهٔ عطف تجاری میتسکی تبدیل شد و نخستین ترانهٔ او بود که در بیلبورد هات ۱۰۰ صدرنشین می شد و در آن نیز رتبهٔ ۲۶ را از آن خود ساخت، و همچنین در جدول تک آهنگ های بریتانیا به رتبهٔ ۸ دست یافت. این ترانه با استقبال گستردهٔ منتقدان روبه رو شد و بسیاری آن را بهترین قطعهٔ "زمین ناپذیراست و ما نیز همین طور" و یکی از بهترین ترانه های سال ۲۰۲۳ دانستند. موزیک ویدئوی این اثر هم زمان با انتشار آلبوم منتشر شد و توسط ای جی روخاس کارگردانی شد؛ در این ویدئو میتسکی یک برج صندلی هایی را روی یک تخم می سازد و سپس از آن بالا می رود.
کازا دل فاشو (وارزه) () یکی از نمونه های شاخص معماری عقل گرایانه در ایتالیا است که در دههٔ ۱۹۳۰ در شهر وارزه، ناحیهٔ لومباردی ساخته شد. این بنا به عنوان مقر حزب ملی فاشیست طراحی گردید و اثر برجستهٔ جوزپه تراننی، از معماران مهم جنبش عقل گرایی معماری ایتالیا به شمار می رود. تاریخچه. ساخت کازا دل فاشو در سال ۱۹۳۲ آغاز شد و در سال ۱۹۳۶ به پایان رسید. این ساختمان در دورهٔ بنیتو موسولینی و در چارچوب سیاست های فرهنگی و معماری رژیم فاشیستی بنا گردید. وارزه به دلیل موقعیت جغرافیایی و نقش سیاسی خود به عنوان یکی از مراکز مهم حزب فاشیست در شمال ایتالیا انتخاب شد. پس از سقوط رژیم فاشیستی در ۱۹۴۳، ساختمان کاربری اولیهٔ خود را از دست داد و به مراکز اداری دولتی و شهرداری تغییر کاربری یافت. با وجود ارتباط مستقیم این بنا با دورهٔ فاشیسم، از تخریب آن جلوگیری شد و به عنوان یک نمونه مهم معماری مدرن ایتالیا حفظ گردید. معماری. کازا دل فاشو (وارزه) در سبک معماری عقل گرایانه طراحی شده است. ویژگی های اصلی بنا شامل: تراننی در طراحی این بنا کوشید مفاهیم ایدئولوژیک فاشیسم یعنی «نظم»، «قدرت» و «روشنی» را از طریق زبان معماری منتقل کند. پلا
ن ساختمان مکعبی شکل است و فضای داخلی آن با سالن اجتماعات، دفاتر اداری و راهروهای منظم سازماندهی شده است. کاربری و تحولات. پس از پایان جنگ جهانی دوم و سقوط فاشیسم، این ساختمان به جای تخریب، برای کاربری های اداری مورد استفاده قرار گرفت. امروزه بخش هایی از آن به عنوان دفاتر دولتی و شهرداری وارزه به کار می رود. این ساختمان علاوه بر کارکرد عملی خود، به عنوان یک اثر معماری ارزشمند شناخته می شود و مورد توجه پژوهشگران و علاقه مندان معماری مدرن قرار دارد. اهمیت فرهنگی. کازا دل فاشو وارزه نه تنها به عنوان یک اثر معماری برجسته شناخته می شود بلکه به عنوان یک نماد از رابطهٔ میان معماری و ایدئولوژی سیاسی در تاریخ معاصر ایتالیا اهمیت دارد. بسیاری از پژوهشگران این بنا را نمونه ای از تلاش برای ایجاد «زبان معماری فاشیستی» می دانند. با این حال، امروز بیشتر بر ارزش های هنری و معماری بنا تاکید می شود تا بر ایدئولوژی ای که در ابتدا به آن مرتبط بود. ساختمان در فهرست میراث فرهنگی منطقه لومباردی ثبت شده و تحت حفاظت قانونی قرار دارد.
مطالعات آسیایی آمریکایی () یک رشتهٔ دانشگاهی است که در دههٔ ۱۹۶۰ پدید آمد و به طور انتقادی به بررسی دین، تاریخ، جامعه شناسی، ادبیات، علوم سیاسی، و مطالعات جنسیت و سیاست های مرتبط با آسیایی آمریکایی ها می پردازد. این رشته ارتباط نزدیکی با دیگر حوزه های مطالعات قومی از جمله، مانند مطالعات آفریقایی آمریکایی، مطالعات لاتینویی و مطالعات بومیان آمریکا دارد. از دههٔ ۲۰۲۰، مطالعات آسیایی–آمریکایی در برخی ایالت های آمریکا به عنوان بخشی از برنامهٔ درسی مدارس ابتدایی و متوسطه (کی–۱۲) تدریس می شود.
کلمبیای انسانی ( که قبلاً با نام جنبش مترقی ( ) شناخته می شد ، یک جنبش و حزب سیاسی چپ گرای کلمبیایی است که در سال ۲۰۱۱ توسط رئیس جمهور گوستاوو پترو تأسیس شد و هم اکنون توسط او رهبری می شود. شاخه جوانان این حزب با نام «جوانان انسان دوست» شناخته می شود. منابع. &lt;
خاندان مونته فلترو () یک خانواده تاریخی ایتالیایی است که بر اوربینو و گوبیو حکومت می کردند و در سال ۱۴۴۳ به دوک های اوربینو تبدیل شدند. این خانواده در سال ۱۵۰۸ از نسل مرد منقرض شدند و دوک نشین به خانواده دلا روور به ارث رسید. تاریخچه. این خانواده شاخه ای از لردهای کارپگنا بود، درست مانند مخالفان دیرینه اش، خاندان مالاتستا، سینیوری ریمینی. حدود سال ۱۱۴۰، آنتونیو (درگذشته ۱۱۸۴؟)، با توزیع بین وراث به همراه برادرانش، قلعه مونته کوپیولو را دریافت کرد و بعداً قلعه سن لئو (واقع در صخره مونس فرتریوس که نام خود را به منطقه مونته فلترو داده است) را به دست آورد. فردریک اول، امپراتور مقدس روم، در سال ۱۱۵۵ آنتونیو را به عنوان جانشین امپراتوری برای شهر اوربینو منصوب کرد و بدین ترتیب ادعا کرد که این شهر تیول پادشاهی ایتالیا (امپراتوری مقدس روم) است، اگرچه ایالات پاپی ادعای قدیمی تری نسبت به آن داشتند. پسر آنتونیو، مونته فلترانو اول (حدود ۱۱۳۵–۱۲۰۲)، که او نیز جانشین اوربینو بود، کنت مونته فلترو شد. در سال ۱۲۲۶، پسران دومی، بوئونکونته اول و تادئو دا مونته فلترو، توسط امپراتور فردریک دوم به عنوان کنت های اوربینو منصوب شدند.
در طول کشمکش های بین پیروان پاپ و امپراتوری (گوئلف ها و گیبلین ها)، برادران مونته فلترو و فرزندان آنها رهبران گیبلین های مارکه و رومانیا شدند، در حالی که خانواده مالاتستا رهبری گوئلف ها را به دست گرفتند. مونته فلترانو دوم (۱۲۱۴–۱۲۵۵) و گوئیدوی اول (۱۲۵۵–۱۲۸۶ و ۱۲۹۳–۱۲۹۶) که در طول جنگ ها با ارتش فرانسه و پاپ، کاپیتان فورلی بود، جانشین بوآنکونته اول شدند. پاپ بونیفاس هشتم او را از سرزنش ها به خاطر اقداماتش در آن جنگ ها معاف کرد و او را علیه پالسترینا و کولونا به کار گرفت. جانشین گوئیدو، فدریکو اول (۱۲۹۶–۱۳۲۲)، با گرفتن فانو، اوسیمو، رکاناتی، گوبیو، اسپولتو و آسیسی از سریر مقدس، قلمرو خود را افزایش داد. او پس از وضع مالیات های سنگین به قتل رسید و اوربینو تحت کنترل پاپ قرار گرفت. با این حال، در سال ۱۳۲۳، پسر فدریکو، نولفو (۱۳۲۳–۱۳۵۹)، به عنوان ارباب اوربینو اعلام شد. در سال ۱۳۵۵، کاردینال آلبورنوز به عنوان نماینده پاپ، در ایتالیا سفر کرد و اقتدار پاپ را احیا کرد و اوربینو بار دیگر تحت کنترل واتیکان درآمد. پسر نولفو، فدریکو دوم، بدون هیچ اقتداری باقی ماند، اما پسرش، آنتونیو دوم (۱۳۷۷–۱۴۰۳)، از شورش مارکه و اومبری
ا علیه واتیکان (۱۳۷۵) برای احیای اقتدار خود در اوربینو استفاده کرد. گویدانتونیو (۱۴۰۳–۱۴۴۳) توسط پاپ مارتین پنجم (۱۴۱۹) به عنوان حاکم دوک نشین اسپولتو منصوب شد و با اقبال متغیری به جنگ علیه براچیو دا مونتونه پرداخت. پسرش، اودو آنتونیو، تنها پس از چند ماه حکومت ترور شد. سپس اوربینایی ها مقام لردی را به فدریکو سوم (۱۴۴۴–۱۴۸۲)، پسر نامشروع گویدانتونیو، شاگرد مکتب ویتورینو دا فلتره و عاشق هنر، پیشنهاد دادند. اوربینو تحت رهبری او به مرکز فرهنگی رنسانس تبدیل شد. او در جنگ ها علیه سیگیسموندو پاندولفو مالاتستا، رنه آنژو و فلورانس دست داشت. پاپ سیکتوس چهارم عنوان دوک اوربینو را به او اعطا کرد (۱۴۷۴). گویدوبالدو اول (۱۴۹۲–۱۵۰۸) برای فرار از ارتش های چزاره بورجیا مجبور به فرار از اوربینو شد. او فرانچسکو ماریا دلا رووره (۱۵۰۸–۳۸)، فرزند خواهرش، را به فرزندی پذیرفت و بدین ترتیب سینیوریای سینیگالیا را با اوربینو متحد کرد. او به ژولیوس دوم در فتح مجدد رومانیا کمک کرد. پاپ لئو دهم او را از قلمرویش محروم کرد و قلمرو او به لورنزو د مدیچی و بعدها به فرانچسکو ماریا دلا رووره داده شد. خانواده رووره تا زمان انقراضشان در سال ۱۶۳۱،
که به ایالات پاپی بازگشت، بر این دوک نشین حکومت کردند.
بیستمین جوایز انجمن کارگردانان آمریکا () به افتخار دستاوردهای برجسته کارگردانی در فیلم و تلویزیون در سال ۱۹۶۷، در ۱۷ فوریه ۱۹۶۸ در هتل بورلی هیلتون در بورلی هیلز، کالیفرنیا، اهدا شد. این مراسم با اجرای جری لوئیس برگزار شد. فیلم های بلند نامزد در ژانویه ۱۹۶۸ اعلام شدند.
زمین ناپذیراست و ما نیز همین طور هفتمین آلبوم استودیویی از خواننده-ترانه پرداز آمریکایی میتسکی می باشد که در ۱۵ سپتامبر سال ۲۰۲۳ از سوی دد اوشنز منتشر گردید. تهیه و تولید این آلبوم بر عهدهٔ پاتریک هایلند بوده و ضبط آن نیز در استودیوی بامب شلتر، نشویل و سانست ساوند در لس آنجلس صورت گرفته است. آلبوم با انتشار تک آهنگ های «حشره شبیه به یک فرشته»، «ستاره / بهشت» و «عشق من تماماً از آن من» از ژوئیه تا اکتبر سال ۲۰۲۳ تبلیغ شد، که آخرین قطعه تاکنون یکی از موفق ترین ترانه های میتسکی به شمار می رود. این اثر ترکیبی از موسیقی آمریکانا، فولک، کانتری و ارکسترال پاپ است و با استقبال گستردهٔ منتقدان مواجه شد؛ منتقدان بیشتر به احساسات خام و صریح اشعار میتسکی و همچنین طبیعت سادگی و خلوص موسیقی توجه کردند.
گویدوبالدو دا مونته فلترو (; – ) همچنین با نام گویدوبالدو اول شناخته می شود، یک کوندوتیروی ایتالیایی و دوک اوربینو از سال ۱۴۸۲ تا ۱۵۰۸ بود. زندگی نامه. او که در گوبیو متولد شد، در سال ۱۴۸۲ جانشین پدرش فدریکو دا مونته فلترو به عنوان دوک اوربینو شد. گوییدوبالدو با الیزابتا گونزاگا، خواهر فرانچسکو دوم گونزاگا، مارکی مانتوا، ازدواج کرد. گویدوبالدو ناتوان بود و آنها فرزندی نداشتند، اما الیزابتا از طلاق دادن او خودداری کرد. او به عنوان یکی از کاپیتان های پاپ الکساندر ششم در کنار نیروهای فرانسوی پادشاه شارل هشتم فرانسه در طول حمله دوم به جنوب ایتالیا جنگید. بعداً، او توسط جمهوری ونیز علیه شارل استخدام شد. در سال ۱۴۹۶، در حالی که در نزدیکی براچانو برای پاپ می جنگید، گویدوبالدو توسط اورسینی ها و ویتلی ها اسیر شد و سال بعد آزاد شد. گویدوبالدو در سال ۱۵۰۲ مجبور شد برای فرار از ارتش چزاره بورجیا از اوربینو فرار کند، اما پس از مرگ پدر چزاره بورجیا، پاپ الکساندر ششم، در سال ۱۵۰۳ بازگشت. او فرانچسکو ماریا دلا رووره، فرزند خواهرش و برادرزاده پاپ ژولیوس دوم را به عنوان وارث خود پذیرفت و بدین ترتیب ارباب سنگیالیا را با اوربینو
متحد کرد. او به پاپ ژولیوس دوم در فتح مجدد رومانیا کمک کرد. دربار اوربینو در آن زمان یکی از باکلاس ترین و شیک ترین دربارهای ایتالیا بود. بسیاری از اهل ادب در آنجا ملاقات می کردند. مورخ ایتالیایی-انگلیسی، پولیدور ویرژیل، ممکن است در خدمت گویدوبالدو و الیزابتا و همچنین بالداساره کاستیلیونه، نویسنده کتاب «کتاب درباریان»، که دربار اوربینو را توصیف می کند، کار کرده باشد. گویدوالدو که از نقرس رنج می برد، در سن ۳۶ سالگی در فوسومبرونه درگذشت و برادرزاده اش جانشین او شد.
دومین دوره جوایز انجمن ملی منتقدان فیلم () که توسط انجمن ملی منتقدان فیلم در ژانویه ۱۹۶۸ اهدا گشت، به بهترین های فیلم سال ۱۹۶۷ داده شد.
«عشق اول / اواخر بهار» نخستین تک آهنگ از خوانندهٔ آمریکایی می باشد که در سال ۲۰۱۴ به عنوان تک آهنگ سومین آلبوم استودیویی وی تحت عنوان "مرا در میک اوت کریک دفن کن" منتشر گردید.
خانواده پالاویچینی () یک خانواده اشرافی باستانی ایتالیایی است که نام آن به قرن یازدهم میلادی برمی گردد. اولین نماینده شناخته شده این نام، اوبرتو ایل پلاویچینو (متوفی ۱۱۴۸)، از نوادگان خاندان فرانکی اوبرتنگی از اوایل قرون وسطی بود. اوبرتنگی ها از سال ۹۵۱ میلادی مرزبان لیگوریای شرقی و از حدود سال ۱۰۰۰ میلادی مرزبان میلان، تورتونا و جنوا نیز بودند. این خانواده به دو شاخه اصلی تقسیم شدند، یکی در لومباردی و دیگری در جنوا، که هر دو زیرشاخه های گسترده ای ایجاد کردند. در سال ۱۳۶۰، به این خانواده عنوان مرزبان (مارکسه) اعطا شد. شاخه لومباردی در قرن سیزدهم، دارایی های اجدادی خود را گسترش داد و ایالت خود، استاتو پالاویچینو، را در منطقه امیلیا بین کرمونا، پارما و پیاچنزا تأسیس کرد. این ایالت در سال ۱۵۸۷ توسط دوک نشین پارما ضمیمه شد. شاخه جنوایی بخشی از طبقه اشرافی جمهوری جنوا بود. برخی از شاخه های هر دو خاندان اصلی هنوز هم وجود دارند، از جمله شاخه ای از خاندان جنوایی که در قرن ۱۸ در اتریش-مجارستان ساکن شد. پالاویچینی های امپراتوری لاتین. از طریق نوادگان گای و برادرش روبینو، پسران گوگلیلمو، شاخه ای از این خانواده در امپرات
وری لاتین که پس از جنگ صلیبی چهارم در سال ۱۲۰۴ تأسیس شد، به شهرت رسید. آنها از سال ۱۲۰۴ تا ۱۳۵۸ بر مارگراویات بودونیسا حکومت می کردند. آنها ثروتمند شدند و پس از سال ۱۲۲۴، به قدرتمندترین خانواده در پادشاهی سابق تسالونیکی (شمال یونان) نیز تبدیل شدند. اولین مارگراوها از نسل گای بودند تا اینکه دخترش ایزابلا درگذشت، که در آن زمان نسل روبینو تاج و تخت را به ارث برد. پالاویچینی ها با خانوادهٔ دِ لا روشه که در آن زمان در آتن حکومت می کردند، نسبت داشتند. پس از مرگ آلبرت در سال ۱۳۱۱، نفوذ پالاویچینی ها به آرامی کاهش یافت. مارگراوهای زورزی بعدی، از نوادگان مادری آخرین مارکیز پالاویچینی، گولیِلما، بودند. پالاویچینی های جنوا. اولین عضو ثبت شدهٔ خانوادهٔ پالاویچینی، اوبرتو اول (متوفی ۱۱۴۸) بود. اولین ملک پالاویچینو توسط اوبرتو دوم ایجاد شد که آن را در سال ۱۱۶۲ از امپراتور مقدس روم، فردریک بارباروسا، دریافت کرد. تعدادی از دودمان ها از گولیِلمو (متوفی ۱۲۱۷)، مالک مجموعه ای از املاک بین پارما و پیاچنزا، سرچشمه می گیرند.
اسناد وجود پزشکی در میان مصریان باستان از قدیمی ترین مدارک مکتوب و مستند است. از آغاز تمدن در اواخر هزاره چهارم پیش از میلاد تا حمله هخامنشیان در سال ۵۲۵ پیش از میلاد، شیوه طبابت مصریان تا حد زیادی بدون تغییر ماند و شامل جراحی ساده غیرتهاجمی، جاگذاری استخوان، دندانپزشکی و مجموعه ای گسترده از دارونامه ها (فارماکوپه) بود. اندیشه و نوع پزشکی مصریان بر شیوه های بعدی پزشکی، از جمله طبابت یونانیان، تأثیر گذاشت. بررسی وضعیت کلی سلامت در مصر باستان. اسناد و مدارک متعدد باقی مانده، بقایای انسانی و حتی بررسی دقیق سکونتگاه ها می تواند نمایی کامل از وضعیت سلامت عمومی مصریان را ترسیم کند. بر اساس معیار های متعارف امروزی، مصریان باستان مردمی ناخوش و ناسالم بودند؛ ولی بخش عمده ای از این مسئله به دلیل شرایط زیستی انها بوده است. مردم در خیلی از سکونتگاه ها و اماکن مسکونی، بسیار فشرده و و نزدیک به یکدیگر زندگی می کردند؛ یعنی بیش از ده نفر در یک خانه ی چهارخوابه. شواهد موجود در روستای کارگران در عمارنه، از حضور بی امان ساس، کک و موش خبر می دهد که همگی ناقل بیماری بودند. بر اساس شواهد دیگر یک نوع طاعون (مشابه طاعون خیارکی) در طو
ل دودمان هجدهم شهر عمارنه را فرا گرفت و خیلی ها از جمله بخش اعظم خاندان سلطنتی را هلاک کرد. سایر بیماری های واگیردار نیز احتمالا به دلیل شرایط زندگی شلوغ و پرازدحام رخ می داد، اما پیگیری آنها در اسناد و گزارشات باستان شناسی دشوار است، به ویژه اگر به اندازه ی طاعون خیارکی مهلک و کشنده نبوده باشد. یک انسان معمولی در مصر باستان، به طور کلی زندگی سختی داشت و به یکی یا همه ی بیماری های زیر مبتلا بود: بر اساس بررسی ها و مطالعه ی هزاران مومیایی مصری می توان چنین نتیجه گرفت که میانگین سن مرگ و میر فقط 36 سال بوده، هر چند موارد استثنا هم وجود داشته است. کسانی هم که به سنین بالای چهل، پنجاه و شصت سالگی می رسیدند از تمام اقشار و طبقات اجتماعی بودند؛ یعنی جایگاه و ثروت افراد ربطی به طول عمر و امید به زندگی نداشت. پیشینه پزشکی در مصر باستان. تا قرن نوزدهم، منابع اصلی اطلاعات در مورد پزشکی مصر باستان، نوشته هایی از اواخر دوران باستان بودند. هرودوت، مورخ یونانی، حدود ۴۴۰ سال قبل از میلاد از مصر بازدید کرد و مشاهدات خود را از شیوه های پزشکی آنها به طور مفصل نوشت. پلینی بزرگ نیز در بررسی های تاریخی خود از آنها به نیکی یاد کرد
ه است. بقراط (پدر علم پزشکی)، هروفیلوس، اراسیستراتوس و بعدها جالینوس در معبد آمنحتپ تحصیل کردند و به شاهدانی برای نشان دادن سهم پزشکی مصر باستان در علم پزشکی یونان باستان مبدل شدند. کتاب "رمزگشایی خطوط مصری باستان" در اوایل قرن نوزدهم، ترجمه کتیبه ها و پاپیروس های مصری باستان، از جمله بسیاری از آنها که مربوط به مسائل پزشکی بودند (پاپیروس های پزشکی مصری) را امکان پذیر کرد. علاقهٔ حاصل از این امر به مصرشناسی در قرن نوزدهم منجر به کشف چندین مجموعه از اسناد پزشکی باستانی گسترده، از جمله پاپیروس ابرس، پاپیروس ادوین اسمیت، پاپیروس هرست، پاپیروس پزشکی لندن و موارد دیگر شد که قدمت آنها به ۲۹۰۰ سال قبل از میلاد مسیح برمی گردد. پاپیروس ادوین اسمیت. کتابی آموزشی در مورد جراحی است و مشاهدات کالبدشناسانه و «معاینه، تشخیص، درمان و پیش آگاهی» بیماری های متعدد را با جزئیات شرح می دهد. احتمالاً حدود ۱۶۰۰ سال قبل از میلاد نوشته شده است، اما به عنوان کتاب نسخه برداری شده از چندین متن قدیمی تر در نظر گرفته می شود. اطلاعات پزشکی موجود در آن به اوایل ۳۰۰۰ سال قبل از میلاد برمی گردد. بنابراین به عنوان یک کتابچه راهنمای آموزشی نیز د
ر نظر گرفته می شود. درمان ها شامل پمادهایی بود که از مواد حیوانی، گیاهان یا میوه ها یا مواد معدنی ساخته می شدند. شواهدی وجود دارد که نشان می دهد جراحی دهان در اوایل سلسله چهارم (۲۹۰۰–۲۷۵۰ پیش از میلاد) انجام می شده است. پاپیروس ابرس. در حدود ۱۵۵۰ پیش از میلاد نوشته شده است که طبق طبقه بندی یک ویراستار امروزی، شامل ۸۷۷ نسخه است برای انواع بیماری ها و امراض است که برخی از آنها شامل داروهای جادویی و طلسم مانند بودند، زیرا طبق باورهای مصریان، جادو و پزشکی دو موضوع اغلب در هم تنیده بودند. همچنین این کتاب شامل اسنادی است که نحوه شناخت، آگاهی و تشخیص تومورها را همراه با دستورالعمل هایی برای برداشتن تومور را بیان می کند. پاپیروس کاهون. پاپیروس زنان و زایمان کاهون به بیماری زنان، از جمله مشکلات مربوط به بارداری، می پردازد. سی و چهار مورد که جزئیات تشخیص و درمان را شرح می دهند، در کتاب باقی مانده اند که برخی از آنها به صورت ناقص ارائه شده اند. قدمت این پاپیروس به ۱۸۰۰ سال قبل از میلاد مسیح برمی گردد. اسناد دیگری مانند پاپیروس هرست (۱۴۵۰ پیش از میلاد) و پاپیروس برلین (۱۲۰۰ پیش از میلاد) نیز شناخت و آگاهی ارزشمندی در مور
د پزشکی مصر باستان ارائه می دهند. اطلاعات دیگر از تصاویری که اغلب دیوارهای مقبره های مصری را زینت می دهند و ترجمه کتیبه های همراه آن به دست می آید. پیشرفت در فناوری پزشکی مدرن نیز به درک پزشکی مصر باستان کمک کرده است. دیرین آسیب شناسان توانستند از اشعه ایکس و بعداً سی تی اسکن برای مشاهده استخوان ها و اندام های مومیایی ها استفاده کنند. میکروسکوپ های الکترونی، طیف سنجی جرمی و تکنیک های مختلف پزشکی قانونی به دانشمندان این امکان را داد تا نگاهی اجمالی به وضعیت سلامت در مصر ۴۰۰۰ سال پیش داشته باشند. پزشکان و درمانگران مصری. پزشک در زبان مصری باستان "swnw" است. این عنوان سابقه ای طولانی در مصر دارد. اولین نام پزشک ثبت شده در جهان مربوط به حسی-رع است که در مصر باستان طبابت می کرد. او "رئیس دندانپزشکان و پزشکان" فرعون جوزر بود که در 2700 سال پیش از میلاد حکومت می کرد. بانو پسشت (۲۴۰۰ پیش از میلاد) ممکن است اولین پزشک زن ثبت شده در تاریخ جهان باشد. او احتمالاً مادر آختوتپ بوده است و بر روی یک سنگ یادبود که در مقبره آختوتپ به او اختصاص داده شده است، از او به عنوان ایمی-ر سونت ("imy-r swnwt") یاد شده است که به عنوان «با
نوی ناظر پزشکان زن» ترجمه شده است. ("swnwt" مؤنث کلمه "swnw" است). در حوزه پزشکی، درجه ها و تخصص های زیادی وجود داشت. خانواده های سلطنتی، پزشکان متخصص خود و حتی متخصصان سلطنتی خودشان را خود انتخاب و استخدام می کردند. پزشکیان بازرس، ناظران و پزشکان ارشد نیز وجود داشتند. تخصص های پزشکی شناخته شده مصر باستان عبارتند از چشم پزشک، متخصص گوارش، متخصص پروکتولوژی (جراحی کولورکتال)، دندانپزشک، پزشک ناظر بر قصاب ها و یک بازرس مایعات که عملکرد نامشخصی دارند. در زبان مصری باستان برای متخصص پروکتولوژی (به مصری: "neru phuyt") که مسئول رسیدگی به سلامت و تشخیص بیماری های روده بزرگ، راست روده و مقعد فرعون و خانواده سلطنتی بودند، به معنای واقعی کلمه «چوپان مقعد» به کار می رفت. این عنوان قبلاً حدود ۲۲۰۰ سال قبل از میلاد توسط تأیید شده است. مؤسساتی که (پر آنخ - Per Ankh) یا "خانه های زندگی" نامیده می شدند، از زمان دودمان اول در مصر باستان تأسیس شده اند و ممکن است فعالیتهای پزشکی داشتند. گاهی اوقات در کتیبه ها با پزشکانی مانند پفتاوآوینیت و وجاهوررسنت که در اواسط هزاره اول قبل از میلاد زندگی می کردند نیز مرتبط بوده اند. در زمان د
ودمان نوزدهم، کارمندان خانه های زندگی از مزایایی مانند بیمه درمانی، حقوق بازنشستگی و مرخصی استعلاجی نیز برخوردار بودند. آموزش پزشکی. یک دانشجوی جوان پزشکی برای آنکه پزشکی حاذق شود در خانه ی زندگی ("دارالحیات") به آموزش و یادگیری می پرداخت. خانه ی زندگی یک موسسه آموزش استثنایی بود که در آن پزشکی، کتابت و کهانت را آموزش می دادند و یک کتابخانه بزرگ داشت. آموزش طبابت و کهانت احتمالا سینه به سینه بوده است. اکثر موسسات دارالحیات ضمیمه ی معابد بودند؛ مثلا در بوباستیس، ادفو، عمارنه و کوم امبو. معروف ترین دارالحیات به دست ایمهوتب در ممفیس بنا شد. این مکان از دوره ی پادشاهی کهن تا دوره یونانی-رومی مورد استفاده بود (تقریبا یک دوره ی بیش از دو هزار ساله). اگر جه پزشک ها آموزش رسمی می دیدند، برای شروع کار پزشکی به قبولی در امتحانات نیازی نبود؛ البته مثل حرفه ی پزشکی جدید، سلسله مراتب سختِ کار، آن هم بر اساس توانایی و تجربه به قوت خود باقی بود. تجهیز ساختمان و مطب پزشکان. پزشک ها بعد از اینکه آموزش های لازم را می دیدند، باید وارد عرصه پزشکی می شدند و یا به عبارتی مطب می زدند. کاهنانِ تمام وقتی که مهارت پزشکی داشتند، در معا
بد ساکن می شدند. آنها بی شک تعداد بیمار کمتری داشتند که در خانه ی زندگی، درمانشان می کردند. پیشگامان دانش پزشکی. وارن آر. داوسون، مورخ برجسته در حوزه پزشکی، تأکید کرد که مصر دارای قدیمی ترین متون پزشکی شناخته شده، جراحی های تجربی و اصطلاحات پزشکی است. به گفته داوسون، مصریان اولین کسانی بودند که سهم قابل توجهی در پیشرفت پزشکی داشتند و شیوه های پزشکی آنها به بیش از پنج هزار سال پیش برمی گردد. این جدول زمانی با توجه به دانش پیشرفته مصریان در ریاضیات، مهندسی و معماری که سازه های عظیم آنها مانند اهرام گواه آن است، تعجب آور نیست. علاوه بر این، مورخ یونان باستان، نوشته است که فرمانروایان با نفوذی مانند کوروش و داریوش از پزشکان مصری (در دربار سلطنتی خویش) استفاده می کردند که نشان دهنده احترام و جایگاه اجتماعی بالایی است که پزشکان مصری از آن برخوردار بودند. این پزشکان درمان های خود را مستند و مکتوب می کردند و اجازه می دادند که دانش شان نسل به نسل منتقل شود و مشخص شده است که بسیاری از روش های باستانی پزشکی در مصر باستان با شیوه های پزشکی نوین امروزی، همسو است. پزشکی جادویی. طبابت در مصر باستان، مستلزم درس خواندن و کسب
مهارت های لازم بود؛ یعنی هم تحصیل در نظام پزشکی و هم یادگیری تشریفات مذهبی. پزشکی جادویی ای که مصریان باستان ملزم به رعایت آن بودند پایه علمی نداشت. در آن زمان، مصری ها جامعه ای بودند که عقیده داشتند بسیاری از امراض علتی ماورایی دارند؛ مثلا کینه و انتقام خدایان، ارواح خبیث و یا چشم زخم دشمنان. در نتیجه بیماران نیز مانند پزشکان به هنگام بیماری به خدایان پناه می بردند. طبِ عملی بسیار با عقاید مذهبی مصری آمیخته شده بود و در اغلب اوقات با وردهایی از سوی کاهنانی که آموزش پزشکی دیده بودند، همراه و خوانده می شد. اغلب پزشکان مصری در واقع کاهنانی بودند که برای تکمیل طب عملی و تلاش برای دفع و تسکین ارواح یا خدایان به سحر و جادو متوسل می شدند. کاهنان از این رو جایگاه بزرگی داشتند؛ زیرا هر روزه با خدایان و امور ماورایی ارتباط برقرار می کردند. کاهنان بعضی خدایان، بیشتر از دیگران راغب بودند به پزشکی روی آورند. مهم ترین خدایانی که با این حوزه ارتباط داشتند عبارت بودند از: اکثر مشاغل از پدر به پسر می رسید؛ به همین دلیل برخی از خانواده های کاهنان که حرفه پزشکی را در پیش می گرفتند، آن را برای نسل های متمادی حفظ می کردند. یک پز