Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ایع نگاران، سپتامبر) تا نوامبر، خانواده ویسکونتی مونزا را بدون موفقیت محاصره کردند، اما در ژانویه ۱۳۲۴ موفق به تصرف ترتزو و کاسانو شدند. برای بیرون راندن گوئلف ها از مونزا، گالئاتزو و مارکو ویسکونتی تصمیم گرفتند به واپریو، آخرین پل باقی مانده در دست دشمن، حمله کنند. کاردونا طعمه را گرفت و با توریانی و ارتش به سمت آن روستا حرکت کرد. دو ارتش نیروهای قابل مقایسه ای داشتند که شامل چندین هزار پیاده نظام و هزار سواره نظام بود. مارکو ویسکونتی متوجه شد که واپریو از دفاع ضعیفی برخوردار است و توانست تعداد انگشت شماری از مردان را با دستور آتش زدن خانه ها و ایجاد هرج و مرج وارد کند. وقتی گوئلف ها متوجه شدند که واپریو به شدت خشمگین است، روحیه شان فرو ریخت و به سمت آدا عقب نشینی کردند. با این حال، ویسکونتی ها سواره نظامی را برای قطع مسیر آنها و گروه هایی از کمانداران را که در جنگل پنهان شده بودند، برای مختل کردن صفوف آنها فرستاده بودند. بدون هیچ راه فراری، بسیاری از سربازان گوئلف کشته، در رودخانه غرق یا اسیر شدند. میلانی ها همچنین بسیاری از پرچم های دشمن را به اسارت گرفتند. سیمونه دلا توره در نبرد کشته شد، ریموندو د کاردون
ا اسیر شد و هنری فلاندرز به سختی توانست به مونزا فرار کند. محاصره و تصرف مونزا. پس از پیروزی در واپریو، مارکو ویسکونتی می خواست فوراً به مونزا حمله کند، اما گالئاتزو نظر مخالفی داشت و با وجود اینکه در کونکورتزو، تنها سه مایل از شهر، اردو زده بود، تصمیم گرفت به میلان بازگردد؛ بنابراین هنری فلاندری فرصت داشت تا شهر را تقویت کند، شهری که وقتی ارباب میلان در ماه آوریل با ارتشی بزرگتر برای محاصره آن بازگشت، آماده بود. مردم مونزا موفق شدند یک حمله هوایی انجام دهند، موتورهای محاصره دشمن را آتش زدند و غرفه های آنها را غارت کردند و آنها را مجبور به عقب نشینی موقت کردند. با این حال، آنها به زودی محاصره را از سر گرفتند و این بار گالئاتزو تصمیم گرفت تمام تدارکات را قطع کند. او پانصد پیاده نظام و سیصد سواره نظام را به فرماندهی پسر عمویش ورچلینو ویسکونتی با دستور تقویت دسیو و جلوگیری از هرگونه تلاش امدادی از غرب فرستاد. در ۲۷ آوریل، این ارتش کوچک توسط پانصد شوالیه تحت فرماندهی هنری فلاندری متوقف شد و به شدت شکست خورد، به طوری که بیشتر سربازان کشته یا اسیر شدند. قلمرو شمال مونزا، به ویژه اطراف قلعه تگنوسو توسط خانواده های م
تحد ویسکونتی اداره می شد. پاسرینو دلا توره، به همراه الیا دلا روکا و ارتشی متشکل از ۱۲۰۰ پیاده نظام و به همان تعداد شوالیه، به آن حمله کردند و به دلیل عدم حمایت بخشی از سربازان مارکو ویسکونتی که در ویمرکاته در همان نزدیکی اردو زده بودند، موفق به تصرف و غارت آن شدند. با این حال، هنگامی که پاسرینو سپس سعی کرد به مونزا بازگردد، راه خود را توسط حدود چهارصد سرباز ویسکونتی که در نزدیکی آلبیات در بالای سواحل لامبرو مستقر شده بودند، مسدود یافت. او به افرادش دستور داد تا بار و بنه خود را رها کنند و با شجاعت بجنگند، اما موفق شدند به قیمت حدود سیصد کشته یا زخمی سرباز به مونزا فرار کنند. مارکو از ترس ضدحمله، بدون اینکه حتی آنچه گوئلف ها پشت سر گذاشته بودند را تصرف کند، به سمت دزیو پیشروی کرد که این امر باعث خوشحالی دهقانان محلی شد. در روزهای بعد، کاراته نیز سقوط کرد و تمام مسیرهای تدارکاتی به مونزا را قطع کرد. در همین حال، گالئاتزو دستور داد تا شهر را بیشتر تقویت کنند و یک استحکامات با قلعه های چوبی در اطراف آن بسازند. تا سپتامبر، مونزا در قحطی بود، بنابراین گوئلف ها با ارتشی متشکل از ۱۵۰۰ پیاده نظام و ۸۰۰ سواره نظام به
رهبری ورگوسیو لندی، حمله ای را علیه استحکامات نزدیک سن فدله، در شمال شهر، آغاز کردند، اما تنها توسط پانصد سواره نظام به فرماندهی مارکو ویسکونتی شکست خوردند و ۳۸۰ نفر را از دست دادند. گوئلف ها که از گرسنگی و خشم به ستوه آمده بودند، شهر را وحشیانه غارت کردند و حتی خزانه کلیسای جامع را نیز غارت کردند که ابتدا به پیاچنزا و سپس به آوینیون برده شد و بعداً به آنجا بازگردانده شد. پس از هشت ماه محاصره، شهر در ۱۰ دسامبر ۱۳۲۴ تسلیم شد. در مارس ۱۳۲۵، گالئاتزو دستور ساخت قلعه مونزا را داد. در تابستان ۱۳۲۵، گالئاتزو پسرش آزونه را برای حمایت از کاستروچیو کاستراکانی در برابر فلورانسی ها به توسکانی فرستاد. نبرد سرنوشت ساز در ۲۳ سپتامبر، در نبرد آلتوپاشیو، رخ داد که در آن گیبلین ها پیروزی قاطعی به دست آوردند. در روزهای بعد، بسیاری از شهرهای منطقه لوکا سقوط کردند و در ۱۱ نوامبر، کاستروچیو با پیروزی وارد لوکا شد. هبوط لویی باواریایی به ایتالیا. پس از تصرف مونزا، مذاکرات صلح بین کلیسا و ویسکونتی آغاز شد و جیووانی موریگیا از مونزا به عنوان واسطه آنها حضور داشت. اما در حالی که گالئاتزو به صلح تمایل داشت، برادران آشوبگر مارکو و لودر
یسیو اینگونه نبودند و مخفیانه سعی می کردند برای اهداف خود نظر برخی از اشراف میلان را جلب کنند. مارکو همچنین پیام هایی را نزد لویی باواریایی فرستاد و از او خواست که برای شکستن صلح به ایتالیا بازگردد. او بعداً به همراه آزونه در مجلسی که پادشاه در فوریه ۱۳۲۷ در ترنتو تشکیل داد، شرکت کرد، جایی که ژان بیست و دوم به ارتداد متهم و خلع شد. سپس لویی با پانصد شوالیه به برگامو لشکرکشی کرد، جایی که مورد استقبال قرار گرفت و سپس به کومو رفت، جایی که با گالئاتزو ملاقات کرد و با همسرش، مارگارت دوم از انو، دوباره متحد شد. گالئاتزو، با توجه به آنچه که با سقوط هنری هفتم لوکزامبورگ اتفاق افتاده بود، از دخالت حاکم آلمانی در قلمرو خود رنجیده خاطر بود، اما با دانستن اینکه مورد بی مهری اشراف و برادرانش قرار گرفته بود، ترجیح داد چهره ای خوب از خود نشان دهد. از سوی دیگر، لودوویکو، اگرچه این را نشان نداد، اما از ویسکونتی به خاطر تمایلش برای آشتی هرچه بیشتر با کلیسا عصبانی بود. در ۱۷ سپتامبر، او به همراه چهار هزار مرد وارد میلان شد، جایی که با احترام کامل مورد استقبال قرار گرفت و در برولتو وکیو اقامت گزید. لودوویکو در طول اقامتش در شهر،
این فرصت را داشت که اختلافاتی را که اخیراً بین گالئاتزو و کانگرانده دلا اسکالا ایجاد شده بود، از نزدیک تجربه کند. ورونی ها به همراه صدها مرد مسلح به میلان رسیدند، سپس دستور خرید مقادیر زیادی غذا را دادند و روزانه یک دادگاه عمومی برای تحقیر ارباب میلان برگزار کردند، که به دلیل هزینه های ناشی از جنگ های مداوم، توانایی پرداخت آنها را نداشت. او همچنین دستور بازگشایی کلیسای سنت آمبروجیو، که در نزدیکی اقامتگاه او در صومعه ای به همین نام قرار داشت، و ساخت پلی برای عبور از رودخانه سرچیا دی ناویلی را داد. گالئاتزو پس از اطلاع از این موضوع، دستور تخریب آن را داد، اما روز بعد کانگرانده آن را بازسازی کرد. این اختلاف تا زمانی که پادشاه به عنوان میانجی صلح عمل کرد، ادامه یافت. در ۳۱ مه، لویی باواریایی توسط گویدو تارلاتی، اسقف آرتزو، در کلیسای سنت آمبروجیو به عنوان پادشاه ایتالیا تاجگذاری شد، زیرا مقامات اصلی کلیسای میلان مدت ها بود که شهر را ترک کرده بودند. در ماه ژوئن، پادشاه، گالئاتزو را به عنوان جانشین امپراتوری در میلان و برادرش جیووانی را به عنوان قاضی کلیسای میلان منصوب کرد. با این حال، در ۵ ژوئیه، پس از تشکیل شورا،
گالئاتزو را مجبور به استعفا از مقام لردی خود کرد و او را به اتهام قتل برادرش استفانو که شب قبل پس از نوشیدن بیش از حد شراب درگذشته بود، دستگیر کرد. برادرانش جیووانی و لوچینو و پسرش آزونه نیز دستگیر شدند. گالئاتزو، پس از متقاعد کردن قلعه بان مونزا به ترک قلعه به دستور لودوویکو، به همراه مردان مذکور در کوره ها زندانی شد. سپس استفانو با وجود تکفیر شدن، در کلیسای کوچک سنت توماس در باسیلیکای سنت اوستورجیو به خاک سپرده شد. سپس لودوویکو یک جانشین امپراتوری جدید، یک پودستای جدید، یک شورای عمومی متشکل از بیست و چهار عضو، که همگی مخالف گالئاتزو بودند، منصوب کرد و ۵۰٬۰۰۰ فلورین طلا به عنوان هدیه دریافت کرد. در ۵ آگوست، او میلان را ترک کرد و چند روز بعد به اورزینووی رسید، جایی که لردهای گیبلین متحد را گرد هم آورد و دلایل دستگیری ویسکونتی را توضیح داد. از آنجا، او برای تاجگذاری امپراتوری به رم عزیمت کرد و در ۷ ژانویه ۱۳۲۸ به آنجا رسید. مرگ. پس از اطلاع از دستگیری دوستش، کاستروچیو کاستراکانی به رم سفر کرد و در آنجا از هر طریقی برای متقاعد کردن امپراتور جدید برای آزادی او استفاده کرد. لودوویکو امتناع ورزید و در تلافی، لوچز
ها دوباره خصومت ها را در توسکانی آغاز کردند و استقلال خود را از تصمیمات امپراتور نشان دادند. در نهایت، امپراتور کوتاه آمد و در ۲۵ مارس ۱۳۲۸، گالئاتزو به همراه برادران و پسرش از زندان آزاد شد، با این حال، به او دستور داده شد که به توسکانی برود، جایی که منتظر ورود او باشد. گالئاتزو اطاعت کرد و پس از رسیدن، بلافاصله به دیدن کاستروچیو رفت و کاستروچیو فرماندهی عملیات نظامی علیه پیستویا را که تحت محاصره بود به او سپرد. در آنجا، در ۳ اوت، بیمار شد و این بیماری به دلیل حالت افتاده بدنش پس از بیش از هشت ماه اسارت، تشدید شد. کاستروچیو او را به پسیا برد و در ۶ اوت در سن ۵۱ سالگی درگذشت. پس از تشییع جنازه رسمی، او در کلیسای جامع لوکا به خاک سپرده شد.
پل ایتالیا (Bridge d'Italia) مجله رسمی فدراسیون بازی های بریج قراردادی ایتالیا، فدراسیون ایتالیا بازی پل است. این مجله از ژانویه ۱۹۳۸ منتشر می شود. تاریخچه و مشخصات. این مجله برای اولین بار در ژانویه ۱۹۳۸ با عنوان "بولتینو منسیله" ("بولتن ماهانه") منتشر شد. در نوامبر همان سال، عنوان آن توسط دولت فاشیست به "بولتن ماهانه انجمن پونته ایتالیا" تغییر یافت. بین دسامبر ۱۹۴۱ و ۱۹۴۶، انتشار این مجله به دلیل جنگ جهانی دوم موقتاً متوقف شد. در سال ۱۹۴۶، این مجله فقط می توانست یک شماره با عنوان "پل" منتشر کند و از سال ۱۹۴۷، انتشار آن به صورت ماهانه انجام شد. در سال ۱۹۵۳، این مجله به "پل ایتالیا" تغییر نام داد که سردبیر آن چزاره گولیِلمتی بود. دیگر سردبیران، لوئیجی فیربو بودند که در سال ۱۹۵۷ جانشین چزاره گولیِلمتی شد و این سمت را تا ژوئن ۱۹۷۰، زمانی که گیدو باربون به این سمت منصوب شد، حفظ کرد. از آوریل ۱۹۸۶، ریکاردو واندونی سردبیر مجله شد. "بریج دیتالیا" یک نسخه چاپی و یک نسخه آنلاین دارد. نسخه چاپی ده بار در سال منتشر می شود. دفتر مرکزی این مجله در میلان است.
بوتِگه اُسکوره ( به ایتالیایی: Botteghe Oscure) یک مجله ادبی بود که از سال ۱۹۴۸ تا ۱۹۶۰ توسط مارگریت کائتانی (شاهزاده خانم دی باسیانو) در رم تأسیس و سردبیری می شد. تاریخچه و مشخصات. "بوتِگه اوسکیوره" در سال ۱۹۴۸ تأسیس شد. این مجله به نام خیابان بوتِگه اوسکیوره (به لاتین: "Ad Apothecas Obscuras") در رم، جایی که دفتر تحریریه در آن قرار داشت، نامگذاری شد؛ در قرون وسطی، «مغازه های تاریک» این خیابان در زیر طاق های تاریک سیرکوس فلامینیوس قرار گرفتند. این نشریه دو بار در سال به صورت شعر و نثر به پنج زبان (ایتالیایی، فرانسوی و انگلیسی) و شماره های متناوب با بخش هایی به زبان های آلمانی و اسپانیایی منتشر می شد. این نشریه در ایالات متحده از طریق انتشارات فارار، استراوس و یانگ و فروشگاه کتاب گاتهام توزیع می شد. جورجیو باسانی سردبیر بود. بعدها یوجین والتر از پاریس به رم نقل مکان کرد تا برای کائتانی سردبیری مجله را بر عهده بگیرد. انتشار مجله در سال ۱۹۶۰ پایان یافت. در سال ۱۹۵۱، این مجله شعر «با ملایمت وارد آن شب خوب نشو» اثر شاعر ولزی، دیلن توماس، را منتشر کرد.
آبی ( به ایتالیایی: Blue) یک مجله کمیک اروتیک مؤلف ایتالیایی بود که از سال ۱۹۹۱ تا ۲۰۰۹ در رم، ایتالیا منتشر می شد. تاریخچه و مشخصات. این مجله در ژانویه ۱۹۹۱ آغاز به کار کرد و ابتدا ماهانه و سپس دوماهانه منتشر می شد. به گفتهٔ فرانچسکو کونیلیو، بنیان گذار و ناشر، این مجله به عنوان «کشتی نوح، کشتی نجات خلاقیت برای بسیاری از کارتونیست ها، تصویرگران و عکاسان» در نظر گرفته شده بود. در طول پنج سال اول تاریخ خود، تیراژ هر شماره آن ۲۰۰۰۰ نسخه بود. مجموعه ها و داستان های کوتاهی از میلو مانارا، روبرتو بالدازینی، ریکاردو مانلی، گیدو کرپاکس، فیلیپو اسکوزاری، ویتوریو جیاردینو، فرانکو ساودلی، ماسیمو ماتیولی، ماسیمو روتوندو، لئونه فرولو، منوتی، جیپیو کارلو، گیپیلو کازینو، راوائولی، سیلویو کادلو، میکل آنژ لا نوو و دیگران. همچنین آثاری از هنرمندان برجسته بین المللی مانند رابرت کرامب، ژان ژیرو، ماتیاس شولتایس، ژرژ وولینسکی، هوراسیو آلتونا، ژاک تاردی، اریک استانتون، رالف کونیگ، خوان گیمنز، مایکل کالوتا، رژیس کاردیا لونچو، ژیلو تریول، رژیس کاردیا لونچو، را ارائه کرد. جبرات این مجله در دسامبر ۲۰۰۹ با شماره ۲۰۰ خود تعطیل شد. ناشر
به جای آن، مجله جدید و کوتاهی به نام لمس کنید با عنوان فرعی «جذابیت جنسی تخیل» منتشر کرد.
لوکینو ویسکونتی (؛ ۱۲۸۷ – ۲۴ ژانویه ۱۳۴۹) از سال ۱۳۳۹ تا ۱۳۴۹ فرمانروای میلان بود. او همچنین یک کوندوتیرو و فرمانروای پاویا بود. از سال ۱۳۱۵ فرمانروای پاویا بود، پنج سال بعد، او پادِستای ویگِوانو شد، جایی که قلعه ای را که هنوز هم قابل مشاهده است، بنا نهاد. در سال ۱۳۲۳، به همراه تمام خانواده اش، به اتهام ارتداد تکفیر شد. اتهامات ارتداد و تکفیر بعداً لغو شد و او در سال ۱۳۴۱ به عنوان جانشین پاپ منصوب شد. او تا زمان مرگ آزونس در سال ۱۳۳۹، به همراه برادرزاده اش آزونس ویسکونتی و برادرش جووانی در میلان حکومت کرد. او همچنین در نبرد پیروزمندانه پارابیاگو علیه برادرزاده دیگرش، لودریسیو، که ارتشی مزدور را برای تصرف میلان مستقر کرده بود، شرکت کرد. با ارتشی از مزدوران از شمال اروپا که به پسران برادرش استفانو سپرده بود، دوک نشین را گسترش داد، پیزا را تصرف کرد و پارما را از اوبیزو سوم دِسته خرید. لوچینو ویسکونتی حامی موسیقی و ادبیات بود و پترارک را به میلان دعوت کرده بود. او سه بار ازدواج کرد: با ویولانته سالوتزو، دختر توماس اول سالوتزو، سپس با کاترینا اسپینولا، دختر اوبیزو اسپینولا، و در سال ۱۳۴۹ با ایزابلا فیشی، خواهرزاده
پاپ آدریان پنجم، که تنها پسر مشروع خود، لوچینو نوولو، را به لوچینو ویسکونتی داد، اگرچه بعدها دیگران از خاندان ویسکونتی نسب او را مورد مناقشه قرار دادند. او یک فرمانده نظامی و ارباب توانمند بود، اما به خاطر رفتار بی رحمانه اش نیز مشهور بود. در ژانویه ۱۳۴۹ او به رفتار بی وفای ایزابلا پی برد و مجازات وحشتناکی را برای او اعلام کرد. چند روز بعد او را مسموم یافتند و مردم خیلی زود همسرش را ایزابلا دل ولنو (ایزابلای سمی) لقب دادند. برادرزاده هایش برنابئو، گالئاتزو و ماتئو دوم، که او در سال ۱۳۴۶ از میلان تبعید کرده بود، جانشین او شدند. خیانت های ایزابلا توسط او و نزدیکانش برای کنار گذاشتن لوکینو نوولو از میراث خانوادگی مورد استفاده قرار گرفت. زندگی نامه. تولد و جوانی. لوچینو در سال ۱۲۹۲ از ماتئو اول ویسکونتی و بوناکوسا (یا بوناکوسا) بوری، احتمالاً در میلان، متولد شد. اطلاعات مربوط به دوران کودکی او کمیاب است. در ابتدا از جانشینی قدرت کنار گذاشته شد، و زندگی نظامی را برگزید. او در ابتدا در کاخی «بسیار بلند و طولانی، با اتاق ها، نمک های متمایز، تزئین شده با آینه های زیبا و هدایت شده با آب» در منطقه پورتا تیچینزه، روبرو
ی کلیسای سن جورجیو آل پالاتزو زندگی می کرد. در ژوئن ۱۳۰۲، توطئه ای به رهبری آلبرتو اسکاتی از پیاچنزا، پیترو ویسکونتی و کورادو روسکا از کومو موفق به سرنگونی ماتئو اول ویسکونتی از فرمانروایی میلان شد و به خانواده توریانی اجازه داد تا قدرت را دوباره به دست آورند. لوچینو به همراه برادرانش مارکو، جیووانی و استفانو در صومعه سانت یوستورجیو پناه گرفتند. در ۶ ژانویه ۱۳۱۱، او در مراسم تاجگذاری هنری هفتم لوکزامبورگ به عنوان پادشاه ایتالیا در کلیسای سنت آمبروجو شرکت کرد. پس از بهبود روابط بین هنری و پدرش، که پس از حمایت از او به دلیل مصلحت در طول شورش میلان، برای چند ماه به آسته تبعید شده بود، در ماه اکتبر، لوچینو یکی از دوازده شوالیه میلانی بود که پادشاه را از پاویا به جنوا و سپس به رم همراهی کردند. در سال ۱۳۱۴، او به دنبال برادرش مارکو، فرانچسکو دا گارباناته و سیمونه کریولی در لشکرکشی نظامی به لوملینا، که در پاسخ به غارت صومعه موریموندو و حومه اطراف آن توسط توریانی ها آغاز شد، شرکت کرد. پس از فراز و نشیب های مختلف، خانواده ویسکونتی قلعه فررا اربونیونه را که توسط کنت گیدتو لانگوسکو اداره می شد، محاصره کردند. لانگوسکو قب
ل از پیوستن به نبرد، توانست به مدت سه روز در برابر نیروهای بسیار زیاد مقاومت کند. او سرانجام توسط همسرش متقاعد شد که تسلیم میلانی ها شود، که با او با احترام رفتار کردند. میلانی ها بعداً در نبردی در مورتارا پیروز شدند و تورتونا را در ماه دسامبر تصرف کردند. نبرد مونتکاتینی. در سال ۱۳۱۵، پس از نبردهای پیروزمندانه پونته سن پیترو و اسکریویا، پدر ماتئو از فرصت مناسب برای تصرف پاویا استفاده کرد. او ارتشی متشکل از پانصد شوالیه به رهبری پسرش استفانو و فرانچسکو دا گارباناته را فرستاد تا یک دسته پنجاه نفره از شوالیه های کرمونی را که به کمک مردم پاویا آمده بودند، متوقف کنند. آنها پس از ترتیب دادن باز کردن یکی از دروازه های پاویا با یک خائن، شبانه به نزدیکی شهر رسیدند. در اینجا، بخشی از میلانی ها به جاده میلان رفتند و شروع به روشن کردن آتش های بزرگ و کوبیدن سلاح های خود بر روی سپرهایشان کردند و حمله به دیوارها را شبیه سازی کردند، در حالی که بقیه ارتش در جاده پیاچنزا مستقر بودند. لانگوسکو حمله ای را علیه آنها آغاز کرد، اما زمانی که متوجه این حیله شد، خیلی دیر شده بود و برخی از مزدوران آلمانی از طرف مقابل وارد شهر شده بودند
. سیمونه دلا توره موفق شد مدتی دشمن را دفع کند، اما مجبور به تسلیم شد و ویسکونتی ها پاویا را تصرف کردند. ریکاردو و گراردینو لانگوسکو، پسران فیلیپو، در این نبرد کشته شدند. پس از تصرف، شهر به لوچینو سپرده شد. او سپس به همراه برادرش مارکو از گیبلین ها در منطقه پارما حمایت کرد و سپس برای حمایت از اوگوچیونه دلا فاگیولا به توسکانی نقل مکان کرد. در ۲۹ آگوست ۱۳۱۵، نبرد سرنوشت ساز در نبرد مونتکاتینی رخ داد، جایی که گیبلین ها پیروزی قاطعی به دست آوردند. لوچینو در طول نبرد از ناحیه پا زخمی شد. در همان سال، لوچینو با ویولانته دی سالوتزو، دختر مارکی، ازدواج کرد که از او دختری به نام کاترینا به دنیا آمد. در سال ۱۳۱۷، او به نمایندگی از پدرش تلاش کرد کرمونا را محاصره کند، اما این تلاش شکست خورد. در سال ۱۳۱۸، ماتئو ویسکونتی ازدواج لوچینو و کاترینا اسپینولا، عضوی از یکی از دو خانواده برجسته گیبلین در جنوا، به همراه خانواده دوریاس که از آنها فرزندی نداشت، را ترتیب داد. حاکم میلان، که کاملاً از وضعیت متزلزلی که این دو خانواده به دلیل درگیری مداوم با خانواده های گوئلف فیشی و گریمالدی در آن قرار داشتند، آگاه بود، می دانست که آنها
به زودی از او درخواست کمک خواهند کرد و این به او فرصتی می داد تا جاه طلبی های توسعه طلبانه خود را در سراسر شهر گسترش دهد. عملیات نظامی علیه اوگون دل بالزو و فیلیپ والوا. در ۲ دسامبر ۱۳۱۹، در حالی که اوگون دل بالزو در جاده مونته کاستلو، درست در خارج از کازاله بود، توسط ارتش لوچینو که برای کمک به برادرش مارکو آمده بود، غافلگیر شد و او را شکست داد و کشت. چند روز قبل، لوچینو همچنین سیمونه دلا توره را که والنزا را تصرف کرده بود و منطقه لوملینا را غارت می کرد، شکست داده بود. با این حال، در همان سال، گوئلف ها پس از تصرف کرما با یک قیام مردمی، موفق شدند دو حمله ارتش میلان به رهبری پودستا بونیفاسیو دا کوریاگو را دفع کنند. در همان سال، لوچینو در نبرد تریسل شرکت کرد، جایی که دوباره زخمی شد. در ۵ ژوئیه ۱۳۲۰، فیلیپ والوا به نمایندگی از رابرت آنژو به آستیا رسید و ارتش خود را با بسیاری از گوئلف های لومبارد تقویت کرد. لوچینو به همراه برادرانش گالئاتزو و مارکو، در محاصره ورچلی در حمایت از خانواده تیزونی علیه خانواده آووگادرو شرکت داشتند. سه پسر ماتئو تصمیم به عقب نشینی از شهر گرفتند و نیروهای خود (۳۰۰۰ تا ۵۰۰۰ سواره نظام و تع
داد زیادی پیاده نظام) را در نووارا مستقر کردند، سپس به سمت ورچلی بازگشتند و در سه مایلی فرانسوی ها اردو زدند. به گفته مورخان معاصر، به لطف اهدای دو بشکه نقره پر از شراب (یا به احتمال زیاد طلا) توسط گالئاتزو ویسکونتی، از وقوع نبرد جلوگیری شد. نبرد گورگونزولا. در فوریه ۱۳۲۳، ریموندو د کاردونا، ستوان آنژوین در لمباردی، با تشویق اشراف میلانی که از شهر فرار کرده بودند، پس از تصرف آلساندریا و تورتونا، به بقیه ارتش گوئلف پیوست، که در این میان نیروهای کمکی قابل توجهی از بسیاری از شهرهای لمباردی، پیه مونته و امیلیا دریافت کرده بود. با این حال، گالئاتزو نیروهای محدودی داشت، زیرا بسیاری از اربابان گیبلین متحد او با پاپ آشتی کرده بودند و تنها می توانستند با ساختن یک سنگر در خارج از حومه شهر، میلان را تقویت کنند. پادشاه آلمان، لویی باواریایی، بیهوده تلاش کرد تا نماینده پاپ را متقاعد کند که از این اقدام دست بردارد، اما توانست خانواده های اسکالیگری، بوناکولسی و استه را متقاعد کند که از ویسکونتی حمایت کنند. در ۱۹ آوریل، مارکو و لوچینو ویسکونتی، با فرماندهی ۲۰۰۰ پیاده نظام و ۱۰۰۰ سواره نظام، از میلان خارج شدند و در اواخر بعد
از ظهر با ارتشی از گوئلف ها متشکل از تقریباً ۴۰۰۰ نفر و ۲۰۰۰ سواره نظام در نزدیکی ترچلا درگیر شدند. نبرد با فرارسیدن شب با پیروزی گوئلف ها به پایان رسید، گوئلف ها کنترل میدان نبرد را حفظ کردند اما تلفات آنها دو برابر شد. لوچینو به شدت زخمی شد. سپس مارکو تصمیم گرفت به میلان عقب نشینی کند. لویی باواریایی به ایتالیا. در سال ۱۳۲۷، لویی باواریایی، به اصرار مارکو و لودریسیو ویسکونتی، برای تاجگذاری به عنوان پادشاه ایتالیا وارد میلان شد. سپس او گالئاتزو، لوچینو و جیووانی را دستگیر کرد زیرا حاکم میلان رفتاری مبهم در پیش گرفته بود، از یک سو وانمود می کرد که از ادعاهای پادشاه حمایت می کند و از سوی دیگر تلاش می کرد با کلیسا آشتی کند. این سه نفر در کوره های قلعه مونزا زندانی شدند و تنها در ۲۵ مارس ۱۳۲۸ به لطف کاستروچیو کاستراکانی آزاد شدند. پس از تلاش ناموفق برای متقاعد کردن امپراتور تازه به قدرت رسیده، او حمله خود را علیه فلورانسی ها در توسکانی از سر گرفت و استقلال خود را از اقتدار امپراتوری نشان داد. لودوویکو که توسط ضدپاپ رها شده بود، توبه کرد و به خدمت ژان بیست و دوم بازگشت، زیرا شورش های احتمالی در توسکانی را احساس م
ی کرد، در ماه آوریل به لومباردی بازگشت. پس از رسیدن به کرانه های رود پو، ششصد کماندار او را رها کردند و بلافاصله به خدمت آزونه ویسکونتی درآمدند. در همین حال، آزونه و جیووانی، که توسط اوبیزو سوم دِسته از طریق بئاتریس تحت فشار قرار گرفته بودند، در پشت صحنه برای ایجاد آشتی با پاپ تلاش می کردند، چرا که از تکبر و طمعی که مشخصه سفرهای پادشاهان آلمانی به ایتالیا و حتی بیشتر از آن، از زندانی شدن خودشان در مونزا بود، آگاه بودند. در ۱۷ آوریل، پینالا و مارتینو آلیپراندی موفق شدند وارد مونزا شوند و آن را تصرف کنند و فرماندار، لودوویکو دی تک، را مجبور به پناه بردن به قلعه کردند که در آن زمان محاصره شد. در ۲۱ آوریل، لودوویکو، خشمگین از وقایع و موضع جدید ویسکونتی ها نسبت به پاپ، در مارکاریا یک مجلس تشکیل داد و در آنجا اوضاع را برای حاضران توضیح داد و از آنها خواست تا ارتشی برای سرکوب آنها جمع کنند. لودوویکو ارتشی متشکل از هزاران پیاده نظام و دو هزار سواره نظام را در کرمونا گرد هم آورد. در اوایل ماه مه، او به دیوارهای لودی رسید اما مورد استقبال قرار نگرفت. سپس به سمت ملگنانو و سپس مونزا حرکت کرد. لوچینو ویسکونتی به سمت ملگنا
نو پیشروی کرد اما پس از رسیدن، متوجه شد که امپراتور قبلاً از آنجا عبور کرده است. ارتش امپراتوری تلاش کرد تا از شرق به مونزا حمله کند و هدفش آزاد کردن قلعه از محاصره بود، اما نتوانست از لامبرو عبور کند، رودخانه ای که به ویژه مواج بود و حتی در روزهای بعد نیز هیچ نشانه ای از فروکش کردن آب های آن دیده نمی شد. به توصیه اشراف میلانی مخالف ویسکونتی، او هفت مایل به سمت شمال به آگلیاته پیشروی کرد، جایی که پلی بر روی رودخانه وجود داشت. او از آن عبور کرد و برای حمله به مونزا از غرب بازگشت. با این حال، شهر دروازه های خود را به روی او باز نکرد و او مجبور شد چندین روز بیهوده قلعه را محاصره کند و تنها توانست آموراتو دلا توره، پسر گیدونه، را بترساند و فراری دهد. او با کنار گذاشتن نقشه خود برای تصرف مونزا، به سمت میلان حرکت کرد، که با این حال، با توجه به اینکه آزونه چندین دژ چوبی و بیش از چهل برج برای دفاع از چکیا دی ناویلی ساخته بود، سطح آب آن را بالا برده و با حصارکشی آسیاب های خارج از پورتا تیچینسه، تولید آرد را تضمین کرده بود، حتی از استحکامات بهتری برخوردار بود. این محاصره نیز یک شکست مفتضحانه بود و در نهایت، که توسط اکث
ر اربابان گیبلین که از او پیروی می کردند، به استثنای کانگرانده دلا اسکالا، رها شد، تصمیم گرفت این اقدام را رها کرده و به پاویا عقب نشینی کند. در ۲۳ سپتامبر، لودوویکو نیابت امپراتوری آزونه را تأیید کرد و امتیازات و تیول های امپراتوری اعطا شده در دو سال گذشته را لغو کرد، سپس به آلمان بازگشت. محاصره شکست خورده ورونا. در آوریل ۱۳۳۷، ماستینو دوم دلا اسکالا به ونیزی ها حمله کرد. آزونه کنگره ای با حضور گونزاگاها، استس ها و دیگر اربابان لومبارد تشکیل داد. تصمیم گرفته شد که نه تنها به او کمکی ارائه نشود، بلکه ارتشی برای جنگ جمع آوری شود. فرماندهی سیصد شوالیه میلانی به لوچینو سپرده شد که برای محاصره ورونا از راه رسید. ماستینو او را به نبرد تن به تن دعوت کرد و آن دو توافق کردند که در ۲۶ ژوئن با هم ملاقات کنند. کمی قبل از نبرد، لوچینو متوجه شد که مزدوران آلمانی در ارتش او قصد دارند به او خیانت کنند و او را به دشمن تحویل دهند. وقتی نبرد آغاز شد، آنها به ماستینو پیوستند و ویسکونتی ها را مجبور به عقب نشینی به مانتوا کردند و بخش بزرگی از بار و بنه خود را از دست دادند. در حالی که لشکرکشی ورونا شکست خورد، آزونه موفق شد مخفیانه
برخی از سربازان خود را به برشا وارد کند که دروازه های شهر را باز کردند و بقیه ارتش را پذیرفتند. هر دو شهر قدیمی و جدید به سرعت تصرف شدند، اما قلعه مستحکم تا ۱۳ نوامبر مقاومت کرد. نبرد پارابیاگو. در ژانویه ۱۳۳۹، پس از آشتی دادن اسکالیگری ها و ونیزی ها، آزونه تمام شبه نظامیان مزدور سوئیسی و آلمانی را اخراج کرد و لودریسیو که هنوز در ورونا بود، تصمیم گرفت که زمان تلاش برای برکناری ارباب میلان فرا رسیده است. برای انجام این کار، او به لطف همدستی ماستینو دوم دلا اسکالا، شروع به استخدام این شبه نظامیان کرد. بدین ترتیب، گروهان سنت جورج، یکی از اولین گروه های مزدور فعال در ایتالیا، متشکل از ۷۵۰۰ شوالیه، ۸۰۰ پیاده نظام و ۲۰۰ کماندار تشکیل شد. فرمانده آن ظاهراً شخصی به نام رایموندو دی گیور، معروف به مالربا، بود و مطمئناً شامل کنراد فون لاندائو (که ایتالیایی ها او را کنت لاند می نامیدند) و ورنر فون اورسلینگن نیز می شد که در سال های آینده نقش اصلی درگیری های مسلحانه و اعمال خشونت آمیز از هر نوع را ایفا می کردند. لودریسیو پس از تأمین ارتش خود، به سمت میلان پیشروی کرد و حومه برشا و برگامو را غارت کرد. در ۹ فوریه، او موفق شد
از رودخانه آدا در نزدیکی ریولتا عبور کند و سربازان مستقر در آنجا به رهبری پینالا آلیپراندی را شکست دهد. سپس ابتدا به چرنوسکو، سپس به سستو و در نهایت به لگنانو پیشروی کرد. با رسیدن به سرزمین های خود در سپریو، خراج هایی را که در طول تبعیدش پرداخت نشده بود، برای پرداخت به سربازانش جمع آوری کرد. خشونت مردان گروهان سنت جورج بسیاری از ساکنان منطقه را به فرار به میلان واداشت، اما به دلیل کمبود آسیاب ها و مزارع متروکه در آن سرزمین ها، غذا به زودی رو به اتمام گذاشت. آزونه شروع به جمع آوری سرباز کرد، که این کار آسانی بود زیرا بسیاری از شهروندان میلانی، چه اشراف و چه مردم عادی، داوطلب شدند تا با وحشیگری آنچه که عملاً یک ارتش خارجی بود، مقابله کنند. او همچنین از متحدانش درخواست حمایت نظامی کرد. لوکینو ویسکونتی فرماندهی این ارتش را بر عهده گرفت، در حالی که آزونه که از نقرس رنج می برد، مجبور شد در میلان بماند و با پادگانی متشکل از هفتصد نفر از آن دفاع کند. لوکینو به همراه بخش عمده ای از ارتش، خود را در نرویانو مستقر کرد. او به طلایه داران دستور داد تا در پارابیاگو و به عقب نشینان دستور داد تا در رو اردو بزنند. او همچنین گ