Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ثر مهم بطلمیوس یعنی "المجسطی" را پس از دریافت آن از امپراتور مانوئل کومننوس به سیسیل آورد. این متن سپس توسط فردی ناشناس از یونانی به لاتین برگردانده شد.این روند نشانگر جایگاه دربار ویلیام به عنوان مرکز مطالعات یونانی، در حوزه های فلسفه و علوم طبیعی بود.مشهورترین دانشمند مسلمان در سیسیل نورمنی شریف ادریسی بود. او علاوه بر نگارش نزهة المشتاق فی اختراق الآفاق برای راجر دوم، پادشاه سیسیل، در دوران ویلیام یکم نیز فعالیت کرد و نسخه ای تازه از جغرافیای خود، کتابی در باب گیاهان دارویی و چند اثر شعری پدیدآورد.جز ادریسی، الاهیدان یونانی «نیلوس دوکسوپاترس» نیز از حمایت راجر بهره مند بود. شخصیت های کلیدی. راجر دوم. راجر دوم، پادشاه سیسیل برجسته ترین نماد تعامل فرهنگی در سیسیل نورمنی بود. او به یونانی، عربی و لاتین تسلط داشت. پژوهش ها نشان می دهد که حدود ۷۵ تا ۸۰ درصد از منشورهای سلطنتی او به یونانی نوشته شده بود.نفوذ بیزانس بر راجر از کودکی اش در مسینا ــ در ساحل شرقی و یونانی نشین سیسیل ــ آشکار بود. آموزگاران یونانی داشت و شیوه های جنگی فابیوسی و علاقه اش به اداره و مالیه، همه به عنوان نشانه های اثرپذیری او از بیزانس د
انسته می شود.راجر خود را «باسیلیوس» می خواند نه «رکس» لاتینی. بااین حال، او از فرهنگ عربی نیز به شدت تأثیر گرفت. خود را هم «مدافع مسیحیت» و هم «توانمند به لطف الله» می نامید و زیر سایبان مرصعی می نشست که از سوی خلیفهٔ فاطمی به او هدیه شده بود.علاقهٔ او به فرهنگ عربی چنان بود که عزالدین بن اثیر در گزارش خود حتی شایعهٔ مسلمان بودن او را بازگو کرد. ویلیام دوم. ویلیام دوم نیز تأثیرپذیری فرهنگ های دیگر در سیسیل را آشکار می کرد. ابن جبیر نوشته که ویلیام دوم در تجمل، قوانین، آداب، سواد در زبان عربی و نگه داشتن کنیزان و غلامان مسلمان در کاخش، شباهت بسیار به پادشاهان مسلمان داشت.مهر سلطنتی او عبارت «الحمد لله» را نقش بسته بود. ابن جبیر همچنین گزارش کرد که آشپز بزرگ او مسلمان بود و نگهبانانش از بردگان سیاه پوست مسلمان تشکیل می شدند. کریستودولوس. «کریستودولوس»، یونانی ارتدکس اهل کالابریا، یکی از بانفوذترین غیرنورمن ها در تاریخ سیسیل بود. او خدمت خود را در دههٔ ۱۰۹۰ نزد راجر یکم، کنت سیسیل آغاز کرد، اما اوج قدرتش در دوران نیابت «ادلاید دل واستو» بود. در ۱۱۰۹ عنوان «امیراوس» گرفت و فرماندهی ناوگان نورمن و عملاً حکومت سیسی
ل را تا آغاز سلطنت راجر دوم در دست داشت. او همچنین آموزگار راجر دوم در کودکی بود. جورج انطاکی. در زمان حکومت راجر دوم، جورج انطاکی نقش مهمی یافت. او در انطاکیه و دیگر نواحی شرق بیزانس آموزش دید و به زبان و ادبیات یونانی و عربی و ادارهٔ مالی مسلط بود. یوجینوس. «امیر اوژنوس» یکی از دیوان سالاران برجستهٔ یونانی در سیسیل نورمنی بود. او نیز مانند دیگر چهره های غیرنورمن، به سه زبان یونانی، عربی و لاتین تسلط داشت و در دورهٔ چندین فرمانروا خدمت کرد. در ۱۱۹۰ به دست تانکرد به مقام «امیر» رسید. او به ویژه به خاطر ترجمهٔ اثر بطلمیوس دربارهٔ "Optica" از عربی به لاتین شهرت دارد. انتقال به اروپا. نقاط تماس میان اروپا و سرزمین های اسلامی در قرون وسطی متعدد بود و سیسیل نقشی کلیدی در انتقال دانش به اروپا ایفا کرد، هرچند اهمیت آن از تولدو در اسپانیا کمتر بود. مهم ترین کانون های انتقال دانش اسلامی به اروپا، سیسیل و اسپانیای اسلامی بودند؛ به ویژه تولدو پس از فتح به دست مسیحیان اسپانیایی در ۱۰۸۵، جایی که ژرار کرمونایی (۱۱۱۴–۱۱۸۷) فعالیت داشت. همچنین در شام، حضور صلیبیون به تبادل فرهنگی دامن زد. اوایل سدهٔ دوازدهم نقطهٔ عطفی برای ا
نتقال فرهنگ و کالا از سرزمین های اسلامی به سیسیل نورمنی و دیگر نواحی بود. بندر فاطمی اسکندریه در این دوره مهم ترین مرکز تجارت مدیترانه شد و دادوستد میان سیسیل، افریقیه و مصر در مقیاس وسیع جریان داشت. این ارتباط با قحطی سختی که در اواخر سدهٔ یازدهم جمعیت شمال آفریقا را درگیر کرد و وابستگی آن ها به گندم سیسیل افزایش یافت، تقویت شد.ساکنان نورمنی سیسیل نیز در تقلید از فرهنگ عربی نقش داشتند و آن را فراتر از سرزمین های اسلامی گسترش دادند؛ از جمله پوشیدن جامهٔ عربی توسط زنان مسیحی و کاربرد زبان عربی، همان گونه که ابن جبیر شرح داده است.راجر دوم، پادشاه سیسیل همچنین نقش مهمی در واردکردن شیوه های حکومتی مسلمانان به اروپا داشت. او از خلافت فاطمی درخواست کرد دبیرانی به سیسیل بفرستند تا فرهنگ اداری و دیوان سالاری فاطمی را به دربار نورمن معرفی کنند. پیامدها. هنر و دانش عربی و یونانی طی دو سده پس از فتح نورمن ها همچنان در سیسیل اثرگذار باقی ماند. فرمانروایی نورمن ها رسماً در ۱۱۹۸ با سلطنت کوستانتسا، ملکه سیسیل پایان یافت و دودمان هوهنشتاوفن جایگزین آن شد. در ۱۲۲۴، فریدریش دوم، امپراتور مقدس روم در واکنش به شورش های مذهبی در
سیسیل، همهٔ مسلمانان را از جزیره اخراج و طی دو دهه بسیاری را به لوچرا منتقل کرد. در محیطی کنترل شده، آنان دیگر تهدیدی برای قدرت سلطنتی نبودند و به واسطهٔ پرداخت مالیات و خدمت نظامی برای تاج مفید بودند. جمعیتشان در نهایت به ۱۵ تا ۲۰ هزار نفر رسید و لوچرا به دلیل این ترکیب جمعیتی «Lucaera Saracenorum» (لوچرای مسلمانان) نام گرفتاین جامعه تا ۷۵ سال رونق داشت، اما در ۱۳۰۰ به دست نیروهای مسیحی تحت فرمان شارل دوم، پادشاه ناپولی غارت شد. ساکنان مسلمان یا تبعید شدند یا به بردگی فروخته شدند، و بسیاری به آلبانی در آن سوی دریای آدریاتیک پناه بردند. مساجد متروک یا ویران شدند یا به کلیسا بدل گشتند؛ از جمله کلیسای "S. Maria della Vittoria" که بر خرابه های آن ساخته شد. حتی در دوران مانفرد پادشاه سیسیل (درگذشتهٔ ۱۲۶۶) تأثیر اسلامی در سیسیل باقی بود، اما تا آغاز سدهٔ چهاردهم تقریباً از میان رفت. لاتین به تدریج جای عربی و یونانی را گرفت؛ آخرین سند سیسیلی به زبان عربی به سال ۱۲۴۵ برمی گردد.
کافه سن مارکو یک کافه تاریخی واقع در خیابان چزاره باتیستی ۱۸ در تریسته است. این کافه که در سال ۱۹۱۴ توسط مارکو لوورینویچ تأسیس شد، مدت هاست که با زندگی روشنفکری شهر، الحاق گرایی ایتالیایی و فرهنگ غنی قهوه پیوند خورده است. این کافه که به خاطر فضای داخلی متمایز به سبک جدایی طلبی وین و مشتریان ادبی اش — از جمله جیمز جویس و ایتالو اسووو — شناخته می شود، به عنوان مکانی برای گردهمایی نویسندگان، دانشجویان و متفکران سیاسی خدمت کرده است. این کافه همچنان یک مقصد فرهنگی در تریسته است و از سال ۲۰۰۵ به عنوان یک کافه تاریخی در ایتالیا شناخته می شود. تاریخچه. کافه سن مارکو در ۳ ژانویه ۱۹۱۴ توسط مارکو لوورینویچ، کارآفرینی اهل فونتانا در نزدیکی پرچ در دوره ای که تریسته بخشی از امپراتوری اتریش-مجارستان بود، تأسیس شد. این کافه در طبقه همکف یک ساختمان نوساز متعلق به جنرالی تأسیس شد که جایگزین خانه ای در شماره ۱۸ خیابان استدیون (چزاره باتیستی ۱۸ کنونی) شده بود و قبلاً میزبان لاتریا سنترال تریفولیوم بود. لوورینویچ با مقاومت کنسرسیوم صاحبان کافه تریسته روبرو شد که برای جلوگیری از افتتاح، به ستوان سلطنتی-امپراتوری شکایت کرد، اما موف
ق نشد. این کافه به سرعت به مرکزی برای دانشجویان و روشنفکران فعال سیاسی، از جمله مهاجران ایتالیایی تبدیل شد. چهره های ادبی برجسته ای مانند جیمز جویس، ایتالو اسووو و اومبرتو سابا به این کافه رفت و آمد داشتند. همچنین میزبان فولویو تومیزا، اسکیپیو اسلاتاپر، ادواردو وایس، جورجیو ووگرا و کلودیو مگریس بوده است. مگریس آن را به عنوان «مکانی که در آن آرامش دارید، می خوانید، می نویسید، گپ می زنید» و «قلبی از شهر؛ قلبی قوی که به آرامی می تپد» توصیف کرده است. در ۲۳ مهٔ ۱۹۱۵، پس از اعلام جنگ ایتالیا علیه اتریش-مجارستان در طول جنگ جهانی اول، این کافه توسط گروه های ضد ایتالیایی تخریب و به آتش کشیده شد. آتش نشانان توانستند بخش زیادی از تزئینات داخلی آن را حفظ کنند. خود لوورینوویچ بعداً پس از خودزنی به تراخم در هر دو چشم برای جلوگیری از خدمت اجباری علیه ایتالیا، در پادگان های تنبیهی اتریش در لیبناو زندانی شد. پس از جنگ جهانی اول، این کافه رونق گرفت و به مکانی برجسته برای تجمع بورژوازی روشنفکر و جامعه یهودی شهر تبدیل شد. در طول دهه ها، در مواجهه با تغییرات سیاسی، بحران های اقتصادی و تغییرات در مدیریت، همچنان مقاوم باقی مانده اس
ت. این کافه بارها و بارها، اغلب با حمایت انجمن عمومی مرمت شد. پس از بازگشایی در ۱۶ ژوئن ۱۹۹۷، ظاهر تاریخی و خاطره انگیز خود را حفظ کرد. در سال ۱۹۶۲، صحنه هایی از فیلم "بی خیال" که بر اساس رمانی به همین نام از اسووو ساخته شده بود، در این کافه فیلمبرداری شد. کافه سن مارکو به عنوان یک کافه تاریخی شناخته می شود. (کافه تاریخی ایتالیا) از سال ۲۰۰۵ فعالیت خود را آغاز کرده و به عنوان یک نهاد فرهنگی در تریسته به طور گسترده مورد توجه قرار گرفته است. این مکان، مقصدی محبوب برای مردم محلی و گردشگران است. ایتالیایی ها در سال ۲۰۱۳ برای نجات این کافه تاریخی کمپینی راه انداختند و این کافه مرمت شد. تریسته مدت هاست که با فرهنگ قهوه پیوند خورده و اغلب به عنوان «پایتخت جهانی قهوه» از آن یاد می شود. کافه های این شهر همچنان در مرکز زندگی عمومی قرار دارند و کافه سن مارکو نمونه ای برجسته از این سنت است. ساکنان تریسته به دلیل مصرف بالای قهوه خود، به طور متوسط تقریباً ۱۰ کیلوگرم به ازای هر نفر در سال، دو برابر میانگین ملی ایتالیا، شناخته می شوند. این شهر برای هر ۳۰۰ نفر یک کافه دارد، در حالی که در سایر نقاط ایتالیا برای هر ۴۵۰ نفر یک ک
افه وجود دارد. معماری. معماری و طراحی داخلی کافه سن مارکو، سبک جدایی طلبانهٔ وینی را منعکس می کند که شامل نقوش گلدار و پالت رنگی گرم است. این کافه شامل گچ بری ها و نقاشی هایی از هنرمندانی مانند جوزپه باریسون، ویتو تیمل، ناپلئونه کوزی، اوگو فلومیانی و گویدو ماروسیگ است. عناصر تزئینی شامل مدال های دیواری با تصاویر برهنه که نماد رودخانه های منطقه ای هستند. برگ ها و دانه های قهوه که در ابتدا به رنگ پرچم ایتالیا نقاشی شده اند و بعدها ماسکارون های چوبی طلاکاری شده و حکاکی شده، و میزهای مرمری با پایه های چدنی بر روی پایه های پنجه شیر است. ماسکارون های چوبی حکاکی شده هنوز از بالای پیشخوان خودنمایی می کنند، اثری که به کارگاه نجاری کانته نسبت داده می شود. اعتقاد بر این است که برخی از ماسک ها اثر نقاش وینی، ویتو تیمل، است که در طول زندگی پر فراز و نشیب خود به این کافه رفت و آمد داشت. برگ های برنزی قهوه، سقف را زینت می دهند. فضا ترکیبی از عطر قهوه بو داده و کتاب است، چرا که این فضا به عنوان یک کتابفروشی نیز عمل می کند. در فضای بیرونی، میزهای فرفورژه رو به کنیسه نزدیک و سبک های معماری مختلف قرار دارند. پیوند به بیرون. &lt
;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
آخرین اژدها رمانی فانتزی برای کودکان نوشته سیلوانا د ماری است که اولین بار در سال ۲۰۰۴ در ایتالیا با عنوان آخرین الف منتشر شد. داستان در دنیایی پسا آخرالزمانی اتفاق می افتد و سفر آخرین الف را دنبال می کند، زیرا او به دنبال آخرین اژدها می گردد تا جهان بتواند از نو ساخته شود. این کتاب که توسط شان وایتساید به انگلیسی ترجمه شده است، در سال ۲۰۰۶ توسط انتشارات میراماکس در ایالات متحده منتشر شد. همچنین در بریتانیا با عنوان آخرین الف منتشر شده است. این سومین کتاب کودک نویسنده و اولین کتابی است که به انگلیسی ترجمه شده است. همچنین به فرانسوی، آلمانی، اسپانیایی، پرتغالی و چندین زبان دیگر ترجمه شده است. خلاصه داستان. ChatGPT said: در داستانی دو قسمتی، خواننده به سفری سرشار از طنز، اندوه و مهربانی می رود، در دل داستانی دربارهٔ برخورد فرهنگ ها، که تمرکز آن بر یک الف یتیم جوان، آخرین الف روی زمین به نام یورش (نام کامل: یورش کرونسکوارک لجولنراسترینک) است. دهکده او توسط باران های سیل آسا نابود شده و او خود را در دنیایی می یابد که با بی تحملی و تاریکی احاطه شده و گرسنه، سرد و خیس است. با ملاقات و دوستی نسبتاً بی میلانه با یک ش
کارچی به نام مونسر و زنی به نام ساجرا، یورش از پیشگویی ای آگاه می شود و اهمیت خود را در نجات جهان این عصر تاریک درمی یابد. برای تحقق پیشگویی و آوردن جهانی که در آن خورشید دوباره بتابد، او ابتدا باید موجودی دیگر که داغدار است را بیابد: آخرین اژدها. پس از کشف اژدها، یورش تصمیم می گیرد بماند و او را همراهی کند. بخش دوم داستان سیزده سال بعد رخ می دهد؛ اژدها می میرد و برای یورش یک تخم باقی می گذارد. یورش مسئولیت بزرگ کردن اژدهای جوان را بر عهده می گیرد. او که دلتنگ همراهانش، مونسر و ساجرا، شده است، به دهکده قدیمی بازمی گردد تا دخترشان، روبی، را بیابد و از سرنوشت دشواری که برای محافظت از او تحمل کرده اند، مطلع می شود. با غمگین شدن، یورش تصمیم می گیرد از روبی یتیم محافظت کند. سپس الف، اژدهای جوان و روبی به کشور جدیدی مهاجرت می کنند و قانون اساسی جدیدی برای اداره جمعیت جهان تازه خود تدوین می کنند: «هیچ کس نمی تواند به کسی ضربه بزند… و همچنین نمی توان مردم را به دار آویخت.» دنباله ها. داستان یورش در کتاب «"آخرین غول»" که در سال ۲۰۰۵ در ایتالیا منتشر شد، ادامه می یابد. کتاب های دیگر این حماسه عبارتند از «آخرین طلسم ها»
(۲۰۰۸) و «آخرین پیشگویی» (۲۰۱۰). دنباله های این کتاب هنوز به زبان انگلیسی منتشر نشده اند. نسخه های منتخب. ایتالیایی فرانسوی اسپانیایی لتونیایی انگلیسی پرتغالی آلمانی
سپاه داوطلبان زن برای خدمات کمکی نیروهای مسلح جمهوری خواه (به ایتالیایی: "Corpo Femminile Volontario per i Servizi Ausiliari delle Forze Armate Repubblicane") که بیشتر با نام سرویس کمکی زنان (ایتالیایی: "Servizio Ausiliario Femminile" SAF) شناخته می شود، یک سپاه زنانه از نیروهای مسلح جمهوری سوسیال ایتالیا بود که اجزای آن، که همگی داوطلبانه بودند، معمولاً به عنوان نیروهای کمکی شناخته می شدند. تاریخچه. در ۱۸ آوریل ۱۹۴۴، سرویس کمکی زنان تأسیس شد، تحت فرماندهی فاشیست از روزهای نخست، پیرا گاتسکی فونделі. اعضای این سرویس در ابتدا تنها به ارائه کمک های پرستاری در بیمارستان های نظامی، کار در ادارات و امور تبلیغاتی می پرداختند و ایستگاه های سیار پذیرایی برای سربازان راه اندازی می کردند. در طول دوازده ماه، ۶۰۰۰ زن جوان در شش دوره آموزشی در ونیز و کومو شرکت کردند و تنها پس از آن به فرماندهی ها اختصاص یافتند. پس از ۲۵ آوریل ۱۹۴۵، سرویس کمکی زنان منحل شد و پاولینی پیشنهاد داد که تمام اسناد مربوطه نابود شوند تا اعضا از هرگونه تلافی احتمالی در امان باشند. سازمان. فقط زنان ۱۸ تا ۴۵ ساله اجازه داشتند به صفوف نیروی کمکی زنان ب
پیوندند. حقوق برای افراد بالاتر ۷۰۰ لیر ایتالیایی و برای افراد تازه استخدام شده ۳۵۰ لیر بود. هر زنی که در این نیرو ثبت نام می کرد، مشمول مجازات نظامی می شد. سرویس کمکی تحت سه سپاه مختلف ارتش تقسیم شد: خودِ این نیرو اجازه مسلح شدن نداشت، اما با این وجود، زنان در نبرد با سلاح گرم آموزش دیده بودند و در تیپ های سیاه و همچنین در ناوگان دهمین ناوگان ام آ اس این نیرو در عملیات مسلحانه شرکت می کردند. رتبه ها. سرویس کمکی زنان ساختار رتبه ای مشابه نیروهای نظامی داشت، اما متناسب با نقش های غیرجنگی و اداری زنان طراحی شده بود. این رتبه ها به ترتیب مسئولیت و اختیارات اعضا بود و به آن ها اجازه می داد تا در عملیات های پرستاری، اداری، تبلیغاتی و لجستیکی فرماندهی و هماهنگی کنند. به طور کلی، رتبه ها را می توان در سه سطح اصلی دسته بندی کرد: رتبه های پایه رتبه های عالی و فرماندهی این ساختار رتبه ای به سرویس اجازه می داد تا به صورت منظم و سازمان یافته عمل کند و نقش زنان را در حمایت از نیروهای نظامی و اداری افزایش دهد، حتی اگر آن ها مستقیماً در خط مقدم جنگ حضور نداشتند.
زنبورهای خانم بری (Berry Bees) یک مجموعه کتاب کودک ایتالیایی است که توسط کارولینا کاپریا و ماریا مارتوچی، که با نام کت لو بلان نیز شناخته می شود، نوشته شده است. این مجموعه که در ۲۷ مارس ۲۰۱۸ توسط انتشارات فابری منتشر شد، تاکنون ۶ عنوان دارد. معمولاً دو کتاب در یک روز منتشر می شوند. این کتاب ها به زبان های اسپانیایی، کاتالان، پرتغالی، اسلوونیایی، فرانسوی، ترکی، روسی، رومانیایی، مجارستانی، عربی و مقدونی ترجمه شده اند. هنوز به انگلیسی ترجمه نشده است. خلاصه داستان. لولا، بابی و ژولیت سه دختر هستند که استعدادهای استثنایی، دوستی و زندگی مخفی دارند. خانم بری مرموز آنها را به مأموران زنبورها در BIA (آژانس اطلاعاتی زنبورها) تبدیل کرد. با توانایی آنها در هک سیستم ها، خواندن ذهن و چابکی، آنها به مأموریت هایی فرستاده می شدند که مأموران بزرگسال نمی توانستند انجام دهند. سریال های تلویزیونی. در ۱۶ اکتبر ۲۰۱۸، اعلام شد که یک سریال انیمیشنی بر اساس کتاب ها در حال تولید است. این سریال در ۵ اکتبر ۲۰۱۹ در شبکه 9Go! در استرالیا به نمایش درآمد.
جیمز برترم کالِپ (۲۰ نوامبر ۱۸۹۲ – ۱۹ ژوئن ۱۹۶۵) یک بیوشیمیست کانادایی و از اعضای گروه تورنتو بود که انسولین را تصفیه و آن را به صورتی که امروزه بیماران دیابتی از آن استفاده می کنند، پدید آورد. او از سال ۱۹۲۸ تا ۱۹۴۱ به عنوان رئیس بخش بیوشیمی در دانشگاه مک گیل و از سال ۱۹۴۷ تا ۱۹۶۱ به عنوان رئیس دانشکده پزشکی در دانشگاه وسترن انتاریو خدمت کرد، جایی که او عضو هیئت مدیره انجمن کاپا آلفا بود. تحصیلات. کالپ در بلویل، انتاریو به دنیا آمد، در سن ۱۵ سالگی در دانشگاه تورنتو، کالج ترینیتی ثبت نام کرد و به تحصیل در رشته های فیزیولوژی و بیوشیمی پرداخت. او در سال ۱۹۱۶ مدرک دکتری خود را در رشته بیوشیمی از همان دانشگاه دریافت کرد. شغل. در سال ۱۹۱۵، کالپ در سن ۲۲ سالگی، اندکی پیش از اتمام دوره دکتری خود، سمت سخنرانی در دانشکده پزشکی دانشگاه آلبرتا در ادمونتون، در گروه فیزیولوژی را پذیرفت. او به مدت ۷ سال این سمت را بر عهده داشت و سرانجام در سال ۱۹۲۲ به مقام استاد و رئیس گروه بیوشیمی ارتقا یافت. تحقیقات او در آن زمان عمدتاً بر روی شیمی خون مهره داران و بی مهرگان متمرکز بود. موفقیت انسولین. جان مک لاود بر کارهای فردریک بنتینگ
و چارلز بِست در جست وجوی درمانی برای دیابت نظارت می کرد؛ پژوهشی که آن دو از ماه مه ۱۹۲۱ آغاز کرده بودند. در دسامبر همان سال، هنگامی که بنتینگ و بِست در پالایش عصارهٔ پانکراس با دشواری روبه رو شدند، مک لاود، جیمز کالِپ را از سایر پروژه های پژوهشی اش آزاد کرد تا به این گروه بپیوندد. وظیفهٔ کالِپ آن بود که انسولین را در قالبی خالص تر و قابل استفاده تر از آنچه تاکنون به دست بنتینگ و بِست فراهم آمده بود، آماده سازد. در ژانویهٔ ۱۹۲۲، پس از آنکه لئونارد تامپسونِ ۱۴ ساله بر اثر تزریق نخستین نمونهٔ انسولین دچار واکنشی شدید و آلرژیک شد، کالِپ موفق شد عصاره ای از پانکراس فراهم آورد که به اندازهٔ کافی خالص بود تا تامپسون بهبود یابد و امکان آغاز آزمایش های بالینی فراهم شود. با وجود این دستاورد، بنتینگ به جای شادمانی، به خشم آمد و آنچه کالِپ یافته بود را «نه مایهٔ جشن که تهدیدی تازه» پنداشت. گزارش شده است که میان ۱۷ تا ۲۴ ژانویه، مشاجره ای تند میان کالِپ و بنتینگ در آزمایشگاه درگرفت؛ گفته اند هنگامی رخ داد که «کالِپ به آزمایشگاه بنتینگ و بِست رفت و اعلام کرد که فرمول تازهٔ عصاره را در اختیارشان نخواهد گذاشت (که شاید با مو
افقت یا بی اطلاعی مک لاود بوده باشد) و حتی در اندیشه است که گروه را ترک کند و روند پالایش را به نام خود ثبت اختراع نماید.» یکی از همکاران بعدتر این ماجرا را با کاریکاتوری دست انداخت: «بنتینگ سوار بر پشت کالِپ نشسته و تصویر با عنوان کشف انسولین نقش بسته بود.» با این همه، اندکی بعد آزمایش های بالینی با موفقیت به انجام رسید و آیندهٔ انسولین تضمین شد. در پی آن، بنتینگ، بِست و کالِپ حق امتیاز انسولین را به طور مشترک به نام خود ثبت کردند و سپس آن را تنها به بهای یک دلار به دانشگاه تورنتو واگذار نمودند. مرگ. جیمز کالپ در ۱۹ ژوئن ۱۹۶۵ میلادی در سن ۷۲ سالگی در لندن، انتاریو درگذشت. علت دقیق مرگ او مشخص نیست، اما برخی منابع گزارش کرده اند که او بر اثر سکته مغزی درگذشت.
تاریخچه زنان در مقاومت ایتالیا نقش کلیدی برای جنبش پارتیزانی در مبارزه با فاشیسم در طول جنگ جهانی دوم ایفا می کند. آنها با انجام وظایف مهم، برای بازپس گیری آزادی و عدالت کشور خود جنگیدند. در سراسر ایتالیا، زنان پارتیزان هر روز می جنگیدند تا مایحتاج اولیه برای تأمین زندگی همراهان خود را فراهم کنند و منابع را منتقل می کردند، زیرا آن ها کمتر به عنوان تهدید تلقی می شدند. گروه های سازمان یافته ای از زنان وجود داشتند که به فعالیت های ضدفاشیستی می پرداختند، جمع آوری کمک های مالی می کردند و به زندانیان سیاسی کمک می رساندند. همچنین این زنان در حفظ ارتباطات و شرکت در عملیات های نظامی نیز فعالیت داشتند. زنانی که در مقاومت شرکت داشتند، بخشی از سازمان هایی مانند گروه های مقاومت میهنی (GAP) و تیم های اقدام میهنی (SAP) بودند و همچنین گروه های دفاع زنان و کمک به مبارزان آزادی (GDD) را تأسیس کردند که «برای همه زنان از هر قشر و طبقه اجتماعی، با هر ایده سیاسی یا ایمان مذهبی که مایل به شرکت در کار آزادسازی میهن خود و مبارزه برای رهایی خود هستند، باز است». گروه های دفاع زنان و کمک به مبارزان آزادی (GDD) همچنین برای تضمین حقوق زنا
ن در نظر گرفته شده بودند، زنانی که اغلب سرپرست خانواده می شدند، در حالی که شوهرانشان در ارتش ثبت نام می کردند. آنها از داخل کارخانه ها (جایی که جای مردان درگیر در جنگ را گرفته بودند)، اعتصابات و تظاهرات علیه فاشیسم را سازماندهی می کردند. نقش ها. وظایفی که زنان در مقاومت ایتالیا بر عهده داشتند، اغلب به طور مشخص تعیین می شد: آن ها تیم های امداد اولیه برای کمک به مجروحان و بیماران تشکیل می دادند، در جمع آوری پوشاک، غذا و دارو مشارکت می کردند، مراقبت از اجساد و حمایت از خانواده های شهدای مقاومت را بر عهده داشتند. زنان برای جامعه پارتیزان حیاتی بودند: علاوه بر آشپزی، شست وشو، خیاطی و کمک به مجروحان، در جلسات شرکت می کردند و سهم سیاسی و سازمانی خود را ارائه می دادند. علاوه بر این، در صورت نیاز، توانایی استفاده از سلاح را نیز داشتند. وظایف ارتباطی آن ها به ویژه ارزشمند بود: با زیرکی اغلب موفق می شدند از ایست های بازرسی دشمن عبور کنند تا به مقصد خود برسند و بتوانند با نیروهای نظامی تماس گرفته و اطلاعاتی دربارهٔ تحرکات جدید دشمن به آن ها بدهند. اعمال آنها به اندازه اعمال مردان خطرناک بود و وقتی اسیر می شدند، وحشیانه ت
رین شکنجه ها را متحمل می شدند. آنها واقعاً در استتار سلاح و مهمات زیرک بودند: وقتی آلمانی ها متوجه آنها با چیزی می شدند که آنها را مجرم جلوه می داد، اغلب با اعلام وظایف مهم برای انجام دادن، درست مانند اعضای بیمار خانواده که باید از آنها مراقبت می شد یا کودکان گرسنه که باید از آنها مراقبت می شد، موفق می شدند از بازرسی فرار کنند. اگر صحبت از حوزه خانواده شان باشد، زنان واقعاً با زبانی جهانی صحبت می کردند که قادر به برانگیختن احساسات و حساسیت های پنهان بود. در دوران جنگ جهانی دوم، زنان نقش مهمی را در سطح اقتصادی-تولیدی نیز به دست آوردند. در حالی که مردان به ارتش فراخوانده شدند، آنها مجبور بودند جایگزین آنها در صنعت و کشاورزی شوند. زنان عمدتاً در بخش های نساجی، مواد غذایی و صنعتی کار می کردند، اما تا حد زیادی در خط مونتاژ، مشاغل عمومی و مزارع نیز حضور داشتند، جایی که خسته کننده ترین فعالیت ها، که به طور سنتی مختص مردان بود، انجام می شد. در این بخش ها، آن ها اغلب تظاهرات برگزار می کردند و شعارهایی مانند «می خواهیم در صلح زندگی کنیم» یا «نان می خواهیم، بس است با دلالان» سر می دادند. به ویژه در مناطق روستایی، خانه ه
ای خود را با ریسک شخصی در اختیار مجروحان، بیماران در حال بهبودی و پناهندگان قرار می دادند. زنان همچنین به جمع آوری کمک های مالی می پرداختند تا از خانواده های بازداشت شدگان، قربانیان نازی های فاشیست و خانواده های پارتیزان های نیازمند حمایت کنند. فعالیت های تبلیغاتی سیاسی آن ها نیز بسیار شدید بود و علاوه بر آن، اعمال خرابکاری و تصرف انبارهای مواد غذایی آلمانی را انجام می دادند. پیک های پارتیزانی یا «کارمندان». نقش پیام رسان اغلب بر عهده زنان جوانی بین ۱۶ تا ۱۸ سال بود، زیرا تصور می شد کمتر مشکوک به نظر برسند و بنابراین تحت بازرسی قرار نمی گرفتند. این پیام رسان ها هم وظیفه برقرار کردن ارتباط بین یگان های مختلف را داشتند و هم حفظ تماس بین پارتیزان ها و خانواده هایشان. بدون کمک آن ها، تمام فعالیت ها متوقف می شد و انجام آن ها بسیار دشوار می گردید. در داخل تیپ، "کارکنان" اغلب نقش اساسی پرستار را نیز بر عهده داشتند و با پزشکان و داروسازان در تماس بودند تا زخم ها و حتی شپش های سربازان را درمان کنند. پیام رسان ها مسلح نبودند و به همین دلیل وظیفه آن ها بسیار خطرناک بود. هدفشان این بود که دیده نشوند؛ بنابراین لباس های سا
ده می پوشیدند و از کیف های دولایه برای پنهان کردن وسایلی که باید حمل می کردند استفاده می کردند. آن ها نقش کلیدی در برقراری ارتباط بین شهر و کوه ها از همان ابتدای جنگ چریکی داشتند. به ویژه در دشوارترین لحظات، پیام رسان ها بسیاری از مجروحان را نجات دادند و تقریباً تمام ارتباطاتی را که توسط عملیات دشمن قطع شده بود، دوباره برقرار کردند. آنها کیلومترها با دوچرخه، پیاده، گاهی با اتوبوس و کامیون، و گاهی هم در قطار به همراه گاوها سفر می کردند تا اخبار بیاورند، سلاح و مهمات حمل کنند، در باران و باد، در میان بمباران و مسلسل، حتی اگر هر بار با خطر افتادن به دست نازی ها روبرو بودند. در طول جابجایی ها، آنها همیشه در خط مقدم بودند: وقتی واحد پارتیزانی به نزدیکی یک مرکز مسکونی می رسید، این پیک بود که ابتدا وارد روستا می شد تا مطمئن شود هیچ دشمنی وجود ندارد و به پارتیزان ها چراغ سبز نشان دهد تا به پیشروی ادامه دهند. شخصیت "کارکنان" بسیار مورد احترام بود، زیرا نقش مهم آنها بیشتر به خاطر خطری که با آن مواجه بودند، شناخته می شد. یکی از "کارکنانی" که مدال طلای شجاعت نظامی را دریافت کرد، کارلا کاپونی، یک پارتیزان ایتالیایی بود که
در سال ۲۰۰۰ درگذشت. مبارزان. زنان زیادی بودند که به عنوان پارتیزانی علیه فاشیسم نازی جنگیدند. اولین دسته از مبارزان زن در اواسط سال ۱۹۴۴ در پیمونت تشکیل شد و تیپ «جامبونه» یکی از تیپ های پارتیزانی متعددی بود که در طول مقاومت ایجاد شد و عمدتاً با حزب کمونیست مرتبط بود، اما اعضای کمیته آزادی ملی، حزب سوسیالیست ایتالیا، حزب عمل یا دموکراسی مسیحی نیز در آن عضویت داشتند. تیپ دیگری در جنوا تشکیل شد که نام یک میهن پرست را که توسط فاشیست ها تیرباران شده بود، به خود گرفت. یک گردان در سال ۱۹۴۴ در بیلا تشکیل شد و از کارگران نساجی تیپ «ندو» تشکیل شده بود. آنها اسلحه به دست گرفتند و در برخی موارد به عنوان سرگروه انتخاب شدند و کل تیپ را هدایت کردند. یک نمونه بارز، کارلا کاپونی است که در مقاومت رم شرکت داشت و به معاون فرمانده یک گروه عملیاتی در رم تبدیل شد. همراهانش مانع از آن شدند که او سلاح داشته باشد، زیرا ترجیح می دادند او به انجام سایر وظایف بپردازد؛ بنابراین در اکتبر ۱۹۴۳، در یک اتوبوس شلوغ، کارلا اسلحه ای را از یک سرباز GNR که کنار او بود دزدید. در سال ۱۹۴۴، او از سازمان دهندگان حمله خیابان رازلّا علیه یک واحد ارتش
آلمان بود (از این عمل، نازی ها بهانه ای برای کشتار فوسه آردئاتینه گرفتند). او به خاطر شرکت در مأموریت های متعدد، با مدال طلای شجاعت نظامی مورد تقدیر قرار گرفت و به عنوان یک مبارز پارتیزان با رتبه کاپیتان شناخته شد. زنان با استفاده از سلاح، به دنیای عمدتاً مردانهٔ آن زمان حمله کردند، اما این کار را برای احساس مهم بودن انجام ندادند: این یک ضرورت بود در شرایطی که همکاری برای آرمانی که کل جمعیت را درگیر می کرد، درست بود. در اوایل، برخی از پارتیزان ها علیه حضور زنان در تشکیلات نظامی اعتراض می کردند، اما در نهایت حتی بدبین ترین افراد نیز مجبور به تغییر نظر خود شدند. زنان در کوهستان و سرما در نبردها می جنگیدند و در برخی موارد، خود را وقف اقدامات خرابکارانه نظامی واقعی می کردند و در عین حال جان خود را به خطر می انداختند. به جز برخی موارد استثنا که به شدت محکوم و مورد بحث قرار می گرفتند، دوستی واقعی بین پارتیزان های زن و مرد در تیپ ها ایجاد شد. مهم تر از همه، زنان حمایت اخلاقی قوی ای را در گروه ایجاد کردند که در آن لحظات دشوار ضروری بود. بسیاری از مبارزان زن دستگیر و شکنجه شدند، به اردوگاه های کار اجباری برده شدند و س