Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
لم اموات شود، اما شاید رایج ترین راه سوار شدن بر قایق خارون باشد تا آنها را از رودخانه عبور دهد. رودخانه ها. به پنج رودخانه در جهان اموات اشاره شده است. هر یک از این پنج رودخانه عملکرد مشخصی در دنیای زیرین داشتند و نامشان انعکاسی از احساسات یا اسامی خدای مرتبط با مرگ است. دشت آسفودل. دشت یا مراتع آسفودل جایگاه روح افرادی است که در زندگی اعمال خیر و شرشان تقریباً مساوی بوده است. برخی از تصویرها آن را سرزمینی توصیف می کنند؛ که افراد آن نه خوب هستند و نه بد. الیزیوم. خدایان قهرمانانی که خدایان به ایشان جاودانگی اعطا می کردند، به الیزیوم فرستاده می شدند. در نوشته های هومر، دشت الیزی سرزمین خوشبختی کامل در انتهای زمین، در کرانه های اقیانوس بود. شرح مشابهی توسط هزیود از جزایر مبارکه (به معنی الیزیوم) ارائه شده است. در آثار نویسندگان مقدم، تنها کسانی که به طور خاص مورد علاقه خدایان بودند وارد الیزیوم و جاودانه می شدند. با این حال، الیزیوم در زمان هزیود مکانی برای مردگان برجسته بود، و از پیندار به بعد، ورود به آن با زندگی صالح به دست می آمد. نویسندگان بعدی آن را به بخشی خاص از هادس تبدیل کردند، مثلا در کتاب ششم "آئنی
د" از ویرژیل. تارتاروس. تارتاروس خدایی اولیه نیز در نظر گرفته می شد. تارتاروس پرتگاه عمیقی بود که به عنوان سیاهچالی برای عذاب بدکاران و زندان تیتان ها از آن نام برده شده است. دروازه های دوزخ. می توان از طریق غارهای مختلف که سوراخ های سرزمین های یونانی محسوب می شدند، به هادس راه پیدا کرد. این ادامهٔ زندگی جسمانی در جهان زمینی در نظر گرفته می شد. در واقع، در بسیاری از شهرها رایج بود که می گویند این یا آن غار در حومهٔ شهر، ورودی احتمالی به جهان زیرین است. به این ترتیب معابد و پناهگاه های مذهبی هادس در این ورودی ها پدیدار گشتند که در نهایت به مکان های مذهبی و گردشگری برای بازدیدکنندگان تبدیل شدند. برخی از ساکنان. خدایان چتونیک. خدایان یونانی به دو دسته تقسیم می شدند: خدایان بالای زمین و خدایان زیرین. خدایان چتونیک در جهان اموات ساکن بودند یا دستکم به آنها ربط داشتند. برجسته ترین خدایان چتونیک عبارت بودند از: هادس، پرسفونه، دمتر و هکاته که همگی در افسانهٔ ربوده شدن پرسفونه و اسرار الوزیس در هم تنیده شدند. همچنین الهه های انتقام یا خشم ها نقش مهمی در اساطیر و ادبیات داشتند. یکی دیگر از تفاوت های خدایان چتونیک و بال
ای زمین، زمان برگزاری مراسم هایشان بود. خدایان چتونیک در شب پرستش می شدند، با قربانی ها و مراسمی که در زیر پوشش تاریکی انجام می شد. به همین ترتیب در اسرار الوزیس این مراسم فقط در شب انجام می شود. هادس، خدای جهان اموات؛ پدر و مادرش دو تیتان به نام های کرونوس و رئا بودند. او برادر خدایانی یونانی زئوس، پوزیدون، دمتر، هرا و هستیا است. پادشاهی کرونوس پس از سرنگونی او توسط پسرانش بین آنها تقسیم شد. قرعهٔ عالم اموات به نام هادس افتاد. هادس بر این عالم به همراه ملکهٔ خویش پرسفونه بر قدرت های جهنمی و مردگان حکومت می کرد و «خانهٔ هادس» یا به طور مخفف «هادس» نامیده می شد. سربروس، سگ هادس، نیز به او کمک می کرد. اگرچه هادس بر محاکمه و مجازات شروران پس از مرگ نظارت می کرد، اما معمولاً یکی از قضات دنیای اموات نبود. شخصاً هم مجرمان را شکنجه نمی کرد، زیرا شکنجه وظیفه ای بود که به خشمگین ها یا الهه های خشم محول شده بود. هادس به صورتی سخت گیر و بی رحم به تصویر کشیده می شد که در اثر دعا یا قربانی بی تحرک بود (مثل خود مرگ). پرسفونه الههٔ کشاورزی و همسر هادس است. در «سرود برای دمتر» از هومر، آمده که پرسفونه در زمان جمع آوری گل در
درهٔ نیسا توسط هادس اسیر شد. هادس او را به عالم اموات برد. مادرش دمتر وقتی متوجه شد دخترش ربوده شده، در اثر غم و مصیبت، توجه خود به محصول و باروری زمین را از دست داد و این مسبب قحطی گسترده ای در جهان گردید؛ بنابراین زئوس مداخله کرد و به هادس دستور داد پرسفونه را به مادرش بازگرداند. از آنجا که پرسفونه دانهٔ اناری در عالم اموات خورده بود، نتوانست کاملاً آزاد شود و مجبور شد یک سوم سال را با هادس بماند و دو سوم دیگر را با مادرش بگذراند. این داستان که پرسفونه چهار ماه از هر سال را در عالم اموات سپری می کند، بی تردید برای توضیح ظاهر بی ثمر مزارع یونانی در تابستان به وجود آمده است – پس از برداشت محصول، قبل از احیای آن ها در باران های پاییزی، زمانی که شخم زده و کاشته می شوند. هکاته الههٔ جادو و شب و ماه بود او به دمتر در جستجوی دخترش پرسفونه کمک کرد و او را در طول شب با مشعل های شعله ور راه را نشانش داد. او پس از دیدار مجدد مادر و دختر وزیر و همراه پرسفونه در جهان مردگان شد. الهه های انتقام یا «خشم ها» که «ارینی ها» هم خوانده می شوند، احتمالاً نفرین های شخصی بودند، اما احتمالاً در ابتدا به شکل ارواح مقتول تصور می شدن
د. به گفتهٔ هزیود، شاعر یونانی، آنها دختران گایا (زمین) بودند و از خون همسر مثله شدهٔ او اورانوس سرچشمه گرفتند. اوریپید اولین کسی است که دربارهٔ آنان نوشته است. آنها در دنیای زیرین زندگی می کردند و گاهی برای تعقیب اشرار به روی زمین صعود می کردند. هرمس. در "ادیسه"، هرمس عمدتاً به عنوان پیام آور خدایان و برای هدایت مردگان به هادس ظاهر می شود. او نماد عبور از مرزهای این جهان و جهان دیگر در نقش خود به عنوان راهنمای بین دو عالم خدایان و بشریت بود. خارون. خارون قایق بری بود که پس از دریافت روح از هرمس، آنها را از رودخانه های استیکس و/یا رود آخرون به عالم اموات راهنمایی می کرد. در مراسم تشییع جنازه، عزاداران به طور سنتی یک ابول خارون را روی چشم یا زیر زبان متوفی خود می گذاشتند تا بتوانند به خارون پول بدهند که آن ها را سوار کند. در غیر این صورت، گفته می شد که آنها صد سال در سواحل سرگردان می ماندند تا به آنها اجازه داده شود از رودخانه عبور کنند. سربروس. سربروس، سگی چند سر (معمولاً سه سر) است. او هر کسی را که سعی می کرد از عالمِ هادس فرار کند می بلعید. سربروس همچنین از ورود زندگان به این عالم جلوگیری می کرد. اورفئوس—که
زنده بود—توانست سریوس را با موسیقی مجذوب و به هادس راه پیدا کند. هیپنوس و تاناتوس. هیپنوس پسر نیکس (الههٔ شب) و اربوس (مظهر تاریکی) بود. تاناتوس برادر دوقلوی هیپنوس و مظهر مرگ بود. او منعکس کنندهٔ این باورِ یونانیان باستان است که خواب حالتی شبیه به مرگ است. هیپنوس و تاناتوس با هم در هادس زندگی می کردند. شهرت هیپنوس در غاری بود که سرچشمهٔ رودخانه لته و نماد فراموشی بود. به گفتهٔ شاعر رومی اووید، هیپنوس فرزندانی الوهی و نیمه الوهی به دنیا آورد که مسئول رؤیاها و کابوس ها بودند. نام او ریشهٔ کلمهٔ هیپنوتیزم است. قاضی ها، سه پسر زئوس. مینوس، پادشاه افسانه ای کرت که به خاطر قضاوت های منصفانه اش شهرت داشت، بیشتر در نقش قاضی عالم اموات نام برده می شود. دیگر قضات، برادر تنی او رادامانتوس و برادر ناتنی شان ایاکوس بودند. رادامانتوس در کرت قانونگذار و مثل مینوس، پسر زئوس و ائوروپه بود. ایاکوس پسر زئوس و ایجاینا و حاکم ایجاینا (جزیره ای در یونان) بود. مینوس در "ادیسه" هومر ظاهر می شود و در مورد دعاوی و شکایت مرده ای در برابر مردهٔ دیگری قضاوت می کند که در ادامهٔ همان پادشاهی است که در زمان حیات داشت. پیندار از رادامانتوس
نیز به عنوان قاضی مردگان نام می برد. به گفتهٔ پیندار، روح پس از مرگ در هادس مورد قضاوت قرار خواهد گرفت و اگر حکمش بیگناهی در زندگی باشد، به دشت های زیرزمینی الیزی می رود. باید دو بار دیگر به زمین بازگردد و دو بار دیگر نیز متحمل مرگ شود و اگر در این سه عمر با فضیلت بماند، پرسفونه برای چهارمین بار رهایش می کند اما این بار پادشاه، قهرمان یا حکیم متولد خواهد شد. پس از این، سرانجام از چرخه رها می شود و به «جزایر مبارکه» در رودخانه اوکئانوس — محل استراحت نهایی بزرگ ترین ارواح — می رود. «جزایر مبارکه» اشاره به الیزیوم دارد. افلاطون می نویسد: آنها در اصل انسان های فانی بودند که به عنوان پاداشی برای برقراری نظم و قانون بر روی زمین جایگاه مهمی پس از مرگ به آنها اعطا شد. به گفتهٔ برخی، تریپتولموس چهارمین قاضی بود که بر ارواح فرقه های اسرار ریاست می کرد. سفر به دنیای مردگان. در اساطیر یونان و روم باستان، تنها تعداد انگشت شماری از فانی ها با موفقیت به دنیای زیرین رفتند و بازگشتند. سفر اسطوره ای انسانی فانی به عالم اموات و بازگشت او به دنیای به زندگانکاتاباسیس نامیده می شود. سمله، ار، کاستور و پولوکس، آلکستیس، هیپولوتس، آ
دونیس، تسئوس، پسوخه و کوپیدو، پرسفونه، آئنیاس، هراکلس (در افسانه یونان باستان آمده است که هراکلس مجبور شد به دنیای زیرین سفر کند تا سربروس، سگ نگهبان سه سر را به عنوان یکی از ماموریت های خود بگیرد)، سیزیف (بار آخر برای همیشه ماندگار شد)، ادیسه و اورفئوس از جمله کسانی بودند که به هادس سفر کردند. برخی مثل ادیسه و آئنیاس توصیفات بسیاری از سفر خود ارائه می دهند، در حالی که منابع دیگر فقط ذکر می کنند که یک قهرمان، فانی یا خدایی خاص به هادس رفته و بازگشته است، مثل آلکستیس و سمله. فرقه های اسرارآمیز یونانی-رومی. در اواخر دورهٔ کلاسیک، سنت های یونانی به شاخه های مختلفی منشعب شدند. از قرن ششم قبل از میلاد به بعد، آنها به این باور رسیدند که کسانی که در برخی از مناسک مخفی فرقه های اسرارآمیز، پاگشایی شده بودند، می توانند انتظار وجود پربرکت تری نسبت به کسانی که پاگشایی نشده بودند، داشته باشند. کلمه انگلیسی «راز» (mystery) در واقع از mustês به معنی «تازه وارد شده» یا «کسی که نخستین قدم را برداشته» می آید. با توجه به این عقیده، آمادگی برای مرگ نباید چیزی بیش از رفتار خوب نیاز داشته باشد. اما تعداد کمی از مردم زندگی با فضیلت
کامل داشتند؛ بنابراین بیشتر آنها با نگرانی آنچه در انتظارشان است زندگی می کردند. شاید به همین دلیل باشد که در آغاز دوران پسین باستان (قرن دوم میلادی)، این عقیده رواج پیدا کرد که می توان در زندگی پس از مرگ از عواقب رفتار بد خود در زندگی فرار کرد و حتی با وارد شدن به یک یا چند فرقه به اصطلاح «اسرارآمیز» در طول زندگی خود، سعادت پس از مرگ را تضمین کرد. آغازگران می توانستند انتظار داشته باشند که زندگی پس از مرگ را در چمنزار یا مکان های دلپذیر دیگری با خوردن، نوشیدن و رقصیدن سپری کنند. افراد غیر آغازگر، هر چند رفتارشان در طول زندگی مثال زدنی بوده باشد، برای همیشه در منجلاب غوطه ور می شدند. برخی از مردم اعتقاد داشتند که با گنجاندن خود در یک فرقه خصوصی، فرد می تواند خود را از توده ها متمایز کند و در دنیای زیرین به سرعت راه خود را پیدا کند. گذرنامه مردگان توسط چنین فرقه هایی به مردم داده می شد. آنها لوح هایی از طلا بودند که متن کوتاهی در مورد وضعیت ویژهٔ مردگان و راهنمایی برای سفر به دنیای زیرین بر خود داشتند. قدمت بیشتر آنها بین قرن های چهارم و اول قبل از میلاد است. افراد بسیار کمی یکی از این الواح طلا را در اختیار
داشته اند. آنها دارای عقایدی بوده اند که در نظر معاصرانشان باطنی و التقاطی می نمود. افلاطون در کتاب "جمهور" خود از اواسط دهه ۳۷۰ قبل از میلاد توضیح می دهد: تأثیر بر عقاید رومیان. اسطوره ها، فلسفه و دیدگاه های مذهبی یونانیان تأثیر عمیقی بر عقاید اولیهٔ رومیان در مورد زندگی پس از مرگ گذاشت. بسیاری از رومیان مانند یونانیان متأخر به جاودانگی یا حیات جاودانی روح اعتقاد داشتند. آنها همچنین تا حدی به تناسخ — تولد دوباره روح در بدن جدید — معتقد بودند. این عقاید در آثار نویسندگان مختلف روم باستان و در آیین های رومی و شیوه های دفن مردگان منعکس شده است. ویرژیل، شاعر رومی در کتاب ششم حماسهٔ خود "انئید" توصیفی با جزئیات از جهان مردگان ارائه می کند که شامل سه منطقهٔ مختلف برای مردگان است. شباهت های چشمگیر و تضادهای نزدیک بین دنیای زیرین هومرِ یونانی و ویرژیلِ رومی نشان می دهد که ویرژیل به شدت تحت تأثیر تفکرات موجود در آثار هومر بوده است. ویرژیل در بازآفرینی هادسِ هومر، به وضوح میل خود را به تکمیل کار هومر نشان می دهد: ادیسه دورتر از ورودی دنیای زیرین سفر نمی کند، اما ویرژیل قهرمان خود آئنیاسرا از طریق غار پیشگو در کنار سوا
حل دریاچهٔ بدبوی اورنوس، از طریق رودخانهٔ استوکس در قایق خارون، از کنار سگ سه سر سربروس و از آنجا به دخمهٔ پرپیچ و خمی می فرستد. مسیری که از سمت راست به شکنجه زارهای تارتاروس می رود و از سمت چپ به سمت دشت های الیزی مبارکه می رود. جهنم ویرژیل شامل محفظه های ویژه برای نوزادان و خودکشان و مجازات های خاص برای جنایت های خاص است، اما مردگان عادی که نه از پاداش قهرمانان بهره مندند و نه مجازات رذیلان تقدیرشان، با سرنوشتی نامشخص روزگار می گذرانند. "انئید" نشان می دهد توجه بیشتری به ساختار جهنم در قرن های اول میلادی پدیدار شده است. عصر ویرژیل دوره ای بود که موج فزاینده ای از انتظارات آخرالزمانی، منشأ گرفته از جریان های فکری غرب آسیا، در سراسر جهان روم رواج پیدا کرده بودند. در اندیشهٔ دینی یونانی-رومی اعتقاد به جاودانگی روح وجود داشت، اما نه به رستاخیز بدن. رستاخیز نمادین یا «تولد دوباره روح»، در ادیان اسرارآمیز هلنیستی، مانند دین الههٔ مصری ایزیس، دیده می شود.
ناراکا () قلمرو هستی در کیهان شناسی جین است که با رنج بزرگ مشخص می شود. ناراکا معمولاً به انگلیسی به عنوان دوزخ یا برزخ (مسیحیت) ترجمه می شود. ناراکا با جهنم های دین های ابراهیمی متفاوت است زیرا ارواح در نتیجه قضاوت و مجازات الهی به ناراکا فرستاده نمی شوند. علاوه بر این، مدت اقامت یک موجود در ناراکا ابدی نیست، اگرچه معمولاً بسیار طولانی است - با میلیاردها سال اندازه گیری می شود.
خاژاک مسروپی گیولنازاریان (؛ زادهٔ - درگذشته )، نویسنده، مترجم و منتقد ادبی اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۱۱ اوت ۱۹۱۸ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان فارغ التحصیل شد. وی عضو اتحادیه نویسندگان شوروی بود وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه دولتی ارمنستان شوروی، چهره فرهنگی شایسته ارمنستان شوروی و نشان جنگ میهنی درجه دو شده است. وی در ۲۲ دسامبر ۱۹۹۵ در سن ۷۷ سالگی در ایروان درگذشت و در اوشاکان به خاک سپرده شد.
دودائل () «دیگ خدا» محل زندان عزازیل (یکی از فرشتگان «سقوط»)، گروه سامیازا است. در کتاب سفر خنوخ فصل ۱۰ آیات ۴–۷ توضیح داده شده است:
پرتگاه () در یک مفهوم بسط یافته بعدی در ادبیات بین عهد یهودی، پرتگاه دنیای زیرین بود، یا محل سکونت مردگان (شئول) یا در نهایت قلمرو ارواح سرکش (جهنم). در معنای اخیر، به طور خاص، پرتگاه اغلب به عنوان زندانی برای شیاطین دیده می شد. این کاربرد در عهد جدید انتخاب شد.
دریاچه آتش () مفهومی است که در هر دو دین مصر باستان و مسیحیت ظاهر می شود. در مصر باستان، به عنوان یک مانع در سفر از طریق جهان اموات ظاهر می شود که می تواند فرد متوفی را از بین ببرد یا تازه کند. در مسیحیت، آن را به عنوان محل زندگی پس از مرگ محل مجازات شریران است. این عبارت در پنج آیه کتاب مکاشفه یوحنا به کار رفته است.
تاریکی بیرونی () مکانی است که سه بار در انجیل متی (۸:۱۲، ۲۲:۱۳، و ۲۵:۳۰) به آن اشاره شده است که در آن شخص ممکن است پرتاب شود و بیافتد، و در آن گریه و دندان قروچه وجود دارد.. عموماً تاریکی بیرونی جهنم جهنم در مسیحیت پنداشته می شود؛ با این حال، بسیاری از مسیحیان تاریکی بیرونی را به طور کلی تر به عنوان مکانی برای جدایی از خدا یا از تمثیل ضیافت بزرگ استعاری که انتظار می رود عیسی از دیدگاه مسیحیان در بازگشت دوم خود داشته باشد، مرتبط می دانند.
دزرون هاکوبی تورگومیان (دقدریکیان) (؛ زادهٔ - درگذشته ) ویراستار، نثرنویس اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۱۵ دسامبر ۱۸۹۶ در وان به دنیا آمد و از (۱۹۱۲) فارغ التحصیل گشت. وی عضو اتحادیه نویسندگان اتحاد شوروی بود و در هفته نامه فعالیت می کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون چهره فرهنگی شایسته ارمنستان شوروی شده است. وی در ۷ آوریل ۱۹۸۶ در سن ۸۹ سالگی در تفلیس درگذشت و در آرامستان شاهومیان به خاک سپرده شد.
شاهن استپانی تاتیکان (؛ زادهٔ - درگذشته ) نثرنویس، فیلم نامه نویس اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۱ اکتبر ۱۹۲۴ در تفلیس به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان فارغ التحصیل گشت. وی عضو اتحادیه نویسندگان اتحاد شوروی بود و در فعالیت می کرد. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان جنگ میهنی (درجه یک)، چهره هنری شایسته ارمنستان شوروی و چهره فرهنگی شایسته ارمنستان شوروی شده است. وی در ۱۹ مارس ۱۹۹۲ در سن ۶۷ سالگی در ایروان درگذشت و در آرامستان مرکزی ایروان (توخماخ) به خاک سپرده شد.
مرگ در پاگانیسم اسکاندیناوی () با آداب و رسوم و باورهای متنوعی همراه بود که با زمان، مکان و گروه اجتماعی متفاوت بود و یک سیستم ساختاریافته و یکسان را تشکیل نمی داد. پس از تشییع جنازه، فرد می توانست به طیف وسیعی از زندگی های پس از مرگ برود، از جمله والهالا (قلمرویی توسط اودین برای نخبگان جنگجو که در جنگ می میرند)، هل هایم (قلمرویی برای کسانی که به دلایل طبیعی می میرند) و زندگی فیزیکی در منظره. این زندگی های پس از مرگ، مرزهای مبهمی را نشان می دهند و در کنار تعدادی از زندگی های پس از مرگ جزئی وجود دارند که ممکن است در پاگانیسم مهم بوده باشند. همچنین دیده می شد که مردگان می توانند حاصلخیزی زمین را به ارمغان آورند، اغلب در ازای نذری بسیاری از این باورها و اعمال پس از مسیحی شدن مردم ژرمن در باور عامیانه به شکل های تغییر یافته ادامه یافت.
ناستروند () در اسطوره شناسی اسکاندیناوی، (ساحل جسد) مکانی در هل هایم است که در آن نیهوگر زندگی می کند و اجساد را می جود. این آخرت برای مجرمان قتل و زنا و سوگند است.
ورا کلاودیئونا زویاگینتسووا (؛ زادهٔ - درگذشته ) شاعر، نویسنده و مترجم اهل روسیه بود. زندگی نامه. وی در در مسکو به دنیا آمد . همچنین برندهٔ جوایزی همچون چهره فرهنگی شایسته ارمنستان شوروی شده است. وی در ۹ ژوئیهٔ ۱۹۷۲ در سن ۷۷ سالگی در مسکو درگذشت.
دیو () قلمرو مردگان یا دوزخ در اسطوره شناسی چین است. اساساً بر اساس ترکیبی از مفهوم بودایی ناراکا (بودیسم)، باورهای سنتی چینی در مورد زندگی پس از مرگ، و انواع بسط و تفسیرهای عامه پسند از این دو سنت است. این مفهوم به موازات برزخ (مسیحیت) در فرقه های مسیحی خاص است.
آروس آرشاکی تادئوسیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) مترجم اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۳۱ دسامبر ۱۹۰۷ در کوتائیسی به دنیا آمد و از دانشکده تاریخ دانشگاه دولتی مسکو فارغ التحصیل گشت. وی عضو اتحادیه نویسندگان اتحاد شوروی بود. همچنین برندهٔ جوایزی همچون چهره فرهنگی شایسته ارمنستان شوروی شده است. وی در ۱۴ ژوئیهٔ ۱۹۸۳ در سن ۷۵ سالگی در ایروان درگذشت.
دروازه ارواح () گذری در دنیای مردگان در اسطوره شناسی چین. دروازه، پایلویی است که بر پلاک افقی آن عبارت «دروازه ارواح» نوشته شده است. افسانه ها حاکی از آن است که در راه رفتن به کشور ارواح، مردگان باید از این دروازه عبور کنند.
یودو () در اسطوره شناسی چین پایتخت جهنم یا دیو (اسطوره چینی) است. در میان دیگر ویژگی های جغرافیایی دیگر که به دیو اعتقاد دارند، تصور می شود که پایتخت شهر یودو نامیده می شود. این شهر به طور کلی شبیه به یک شهر معمولی پایتخت چین، مانند چانگ آن است، اما با تاریکی احاطه شده است.
هنریک همایاکی توماینان (؛ زادهٔ - درگذشته ) شاعر، ترجمه و روزنامه نگار اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۱۵ سپتامبر ۱۹۱۴ در آشتاراک به دنیا آمد و از انستیتو ادبیات ماکسیم گورکی فارغ التحصیل گشت. وی عضو اتحادیه نویسندگان اتحاد شوروی بود و در فعالیت می کرد. همچنین برندهٔ جوایزی همچون چهره فرهنگی شایسته ارمنستان شوروی شده است. وی در ۱۹ ژوئن ۱۹۸۲ در سن ۶۷ سالگی در مسکو درگذشت.
استپان میهرانی کورتیکیان (؛ زادهٔ ۱۹۰۸ - درگذشته ۱۹ مارس ۱۹۸۶)، نویسنده، تاریخ نگار ادبی، مترجم، منتقد ادبی، نثرنویس، ویراستار و روزنامه نگار اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. در ۱۹۰۸ در بورسا به دنیا آمد. در زادگاهش و در کالج آناتولیا در تسالونیک تحصیل نمود. در سال ۱۹۲۷ به عنوان دانشجو به ایروان رفت. اما اقامت دایمی شد و تحصیلات خویش را در مؤسسه علوم تربیتی آبوویان مؤسسه زبان های خارجی و مؤسسه مارکسیسم-لنینیسم ادامه داد. از سال ۱۹۴۶ تا ۱۹۶۲ وی دستیار سردبیر و از سال ۱۹۶۲ تا دهه ۱۹۸۰ سردبیر گاهنامه ادبی «سووتاکان گراکانوتیون» بود.
لوریس موشغی کرویان (؛ زادهٔ - درگذشته )، ویراستار، رمان نویس، نمایشنامه نویس و روزنامه نگار اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۱۰ فوریهٔ ۱۹۲۸ در ساروخان به دنیا آمد . کارویان عضو اتحادیه نویسندگان ارمنستان بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون چهره فرهنگی شایسته ارمنستان شوروی شده است. وی در ۱۹ آوریل ۱۹۸۴ در سن ۵۶ سالگی در ایروان درگذشت.
دورا گارگینی یسائیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) مترجم اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۲۷ اکتبر ۱۹۲۶ در واغارشاپات به دنیا آمد و از دانشکده فلسفه دانشگاه دولتی ایروان فارغ التحصیل گشت. وی عضو اتحادیه نویسندگان اتحاد شوروی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون چهره فرهنگی شایسته ارمنستان شوروی شده است. وی در ۵ آوریل ۱۹۹۴ در سن ۶۷ سالگی در ایروان درگذشت.
میخائیل دودین (؛ زادهٔ - درگذشته ) شاعر، نویسنده ترجمه و فیلم نامه نویس اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در در به دنیا آمد و از فارغ التحصیل گشت. وی عضو اتحادیه نویسندگان اتحاد شوروی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون قهرمان کار سوسیالیست، نشان لنین، نشان انقلاب اکتبر، نشان جنگ میهنی (درجه دو) و (درجه یک), نشان پرچم سرخ کار، نشان دوستی خلق، مدال به خاطر پیروزی مقابل آلمان در جنگ بزرگ میهنی (۱۹۴۵–۱۹۴۱), جایزه دولتی اتحاد شوروی و چهره فرهنگی شایسته ارمنستان شوروی شده است. وی در ۳۱ دسامبر ۱۹۹۳ در سن ۷۷ سالگی در سن پترزبورگ درگذشت.
سرگئی گارگینی دارونیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) تاریخ نگار ادبی، منتقد، و محقق ادبی اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۱ آوریل ۱۹۲۵ در خارکوف به دنیا آمد و از دانشکده لغت شناسی دانشگاه دولتی مسکو (۱۹۵۴) فارغ التحصیل گشت. وی عضو اتحادیه نویسندگان اتحاد شوروی بود و در ، دانشگاه دولتی مسکو، انستیتو ادبیات فرهنگستان ملی علوم ارمنستان و دانشگاه دولتی زبان ها و علوم اجتماعی بروسوف ایروان فعالیت می کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون شده است. وی در ۲۳ ژانویهٔ ۱۹۹۰ در سن ۶۴ سالگی در ایروان درگذشت.
سریک ستراک (سیروهی) استپانی داوتیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک نژادشناس، کارشناس علوم پرورشی، فعال، دانشمند، هنرمند اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. در در دیلیجان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان (۱۹۲۳) فارغ التحصیل شد. وی در ماگادان می زیست. وی همچنین برنده نشان پرچم سرخ کار و چهره فرهنگی شایسته ارمنستان شوروی شده است. وی در ۱۴ فوریهٔ ۱۹۷۸ در سن ۸۴ سالگی در ایروان درگذشت.
مخیتار هوونانی داوتیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) چهره فرهنگی اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۲۷ دسامبر ۱۹۰۲ در تبریز به دنیا آمد . تئاتر روسی استانیسلاوسکی ایروان، ، فرهنگستان دولتی تئاتر سوندوکیان، آرمن فیلم و فعالیت می کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان پرچم سرخ کار و چهره فرهنگی شایسته ارمنستان شوروی شده است. وی در ۲۷ دسامبر ۱۹۷۸ در سن ۷۶ سالگی در ایروان درگذشت.
واهان آرمناکی گریگوریان (؛ زادهٔ - درگذشته ) شاعر، ترجمه و رمان نویس اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۱۶ ژوئیهٔ ۱۹۰۵ در به دنیا آمد و از مؤسسه سینمایی گراسیموف (۱۹۳۳) فارغ التحصیل گشت. وی عضو اتحادیه نویسندگان ارمنستان بود. همچنین برندهٔ جوایزی همچون چهره فرهنگی شایسته ارمنستان شوروی شده است. وی در ۲۲ ژوئیهٔ ۱۹۸۹ در سن ۸۴ سالگی در ایروان درگذشت.
هنریک کاراپتی مناتساکانیان (؛ زاده - درگذشته ) , نقاش-طراح اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۱۲ آوریل ۱۹۲۳ در آراتاشن در به دنیا آمد و از فارغ التحصیل گشت. وی همچنین برنده جوایزی همچون چهره فرهنگی شایسته ارمنستان شوروی شد. وی در در ۱۲ مهٔ ۲۰۰۱ سن ۷۸ سالگی در ایروان درگذشت.
تیگران مخیتاریان ( زاده ) یک بازیگر سینما و تئاتر و کارگردان اهل ارمنستان است. زندگی نامه. وی در ۱۱ دسامبر ۱۹۴۲ زاده شد . وی در تئاتر دراماتیک ایروان فعالیت می کند. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون چهره فرهنگی شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۸۶) شده است. بخشی از فیلمشناسی. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به آثار زیر اشاره کرد.
واسپور ملیکستیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) تاریخ نگار اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۲۲ فوریهٔ ۱۹۱۲ در به دنیا آمد . وی در موزه تاریخ ارمنستان و دانشگاه دولتی شیراک فعالیت می کرد. همچنین برندهٔ جوایزی همچون چهره فرهنگی شایسته ارمنستان شوروی شده است. وی در ۱۰ نوامبر ۱۹۷۷ در سن ۶۵ سالگی در ایروان درگذشت.
هاروتیون خاچاطوری هاروتیونیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) مترجم اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۲۷ دسامبر ۱۸۹۶ در تاووش به دنیا آمد و از مدرسه نرسیسیان و دانشگاه دولتی ایروان فارغ التحصیل گشت. عضو اتحادیه نویسندگان اتحاد شوروی بود. همچنین برندهٔ جوایزی همچون چهره فرهنگی شایسته ارمنستان شوروی شده است. وی در ۳۰ مارس ۱۹۷۴ در سن ۷۷ سالگی در ایروان درگذشت و در آرامستان نوباراشن به خاک سپرده شد.
آیدا ساهاکی هایراپتیان (؛ زادهٔ ) مترجم، تاریخ نگار ادبی اهل ارمنستان است. زندگی نامه. وی در ۲۵ مه ۱۹۲۶ در مسکو به دنیا آمد و از مدرسه ابتدایی شماره ۱۹ نیکول آقبالیان (۱۹۴۳), دانشگاه دولتی ایروان (۱۹۴۸) و دانشگاه دولتی علوم پرورشی خاچاطور آبوویان ارمنستان (۱۹۵۳) فارغ التحصیل گشت. عضو اتحادیه نویسندگان اتحاد شوروی بود و در و دانشگاه دولتی زبان ها و علوم اجتماعی بروسوف ایروان فعالیت می کند. همچنین برندهٔ جوایزی همچون چهره فرهنگی شایسته ارمنستان شوروی شده است.
دزوواک باگراتی هامبارتسومیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) آهنگساز اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۱۷ اوت ۱۹۲۳ در تفلیس به دنیا آمد و از کنسرواتوار دولتی کومیتاس ایروان (۱۹۴۶) فارغ التحصیل گشت. وی در ، تالار آکادمی ملی اپرا و باله آلکساندر اسپنداریان، کنسرواتوار دولتی کومیتاس ایروان و فعالیت می کرد. همچنین برندهٔ جوایزی همچون چهره فرهنگی شایسته ارمنستان شوروی شده است. وی در ۲۱ مهٔ ۲۰۰۱ در سن ۷۷ سالگی در ایروان درگذشت.
استپان میکائیلی مارتیروسیان ( زاده - درگذشته ) یک هنرپیشه اهل ارمنستان است. زندگی نامه. وی در ۲ سپتامبر ۱۹۳۰ در تفلیس به دنیا آمد . وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون چهره فرهنگی شایسته ارمنستان شوروی شده است. وی در ۲۲ ژوئن ۲۰۱۸ در سن ۸۷ سالگی در ایروان درگذشت. بخشی از فیلمشناسی. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به آثار زیر اشاره کرد.
واچه هاروتیونیان (واچاگان گئورگی هاروتیونیان) (؛ زادهٔ یا - درگذشته ) نمایشنامه نویس اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۱۸۹۸ یا ۱۹۰۰ در کوش به دنیا آمد و از (۱۹۲۰) و دانشگاه دولتی ایروان (۱۹۲۵) فارغ التحصیل گشت. عضو اتحادیه نویسندگان اتحاد شوروی بود و در وزارت آموزش، علوم، فرهنگ و ورزش (ارمنستان) و فعالیت شده است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون چهره فرهنگی شایسته ارمنستان شوروی شد. وی در ۱۹۸۶ در سن ۸۶ سالگی درگذشت.
خیکار هاکوبی بارسقیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) مورخ و روزنامه نگار اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۷ ژوئن ۱۹۱۸ در شینوهایر به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی علوم پرورشی خاچاطور آبوویان ارمنستان (۱۹۴۱) فارغ التحصیل گشت. وی عضو بود و در ، ، حزب کمونیست ارمنستان، ، ، و فرهنگستان ملی علوم ارمنستان فعالیت می کرد. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان جنگ میهنی درجه دو مدال دفاع از قفقاز، مدال به خاطر پیروزی مقابل آلمان در جنگ بزرگ میهنی (۱۹۴۵–۱۹۴۱), نشان شایستگی نبرد، نشان دوستی خلق، نشان ستاره سرخ، چهره فرهنگی شایسته ارمنستان شوروی شده است. وی در ۱۱ ژانویهٔ ۱۹۹۶ در سن ۷۷ سالگی در ایروان درگذشت و در آرامستان مرکزی ایروان (توخماخ) به خاک سپرده شد.
سورن هوهانسی گیانجومیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) طراح صحنه، هنرمند رقص باله اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۱۹ ژوئن ۱۹۳۹ در ایروان به دنیا آمد در و دانشگاه دولتی علوم پرورشی خاچاطور آبوویان ارمنستان فعالیت می کند. وی همچنین برنده جوایزی همچون هنرمند مردمی جمهوری ارمنستان، مدال طلای وزارت فرهنگ جمهوری ارمنستان، چهره فرهنگی شایسته ارمنستان شوروی و شهروند افتخاری ایروان شد. وی در ۱۴ مهٔ ۲۰۱۹ در سن ۷۹ سالگی ایروان درگذشت.
خاچیک هراچیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) شاعر، مترجم، نثرنویس، ادبیات کودکان، ویراستاری اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۱ ژوئیهٔ ۱۹۱۲ در نوراشن به دنیا آمد . وی عضو اتحادیه نویسندگان اتحاد شوروی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون چهره فرهنگی شایسته ارمنستان شوروی شده است. وی در ۲۸ مهٔ ۱۹۸۹ در سن ۷۶ سالگی در ایروان درگذشت.