Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ده بود. در سال ۱۹۵۱، دیوان به موزه سالارجنگ تبدیل شد و مجسمه در جای اصلی خود قرار گرفت، اما در سال ۱۹۶۸، به موزه جدید سالارجنگ منتقل شد و دیوان دودی به تدریج در طول سال ها تخریب شد. سبک. مجسمه «ربکا پوشیده» نمونه ای برجسته از سبک نئوکلاسیک طبیعی گراست که در قرن نوزدهم محبوبیت فراوانی داشت. این اثر نه تنها بازتابی از گرایش های زیبایی شناختی آن دوره است، بلکه نشان دهندهٔ تأثیر مستقیم آثار آنتونیو کانووا و دیگر مجسمه سازان نئوکلاسیک بر جووانی ماریا بنزونی است. بنزونی با تسلط بر سنت های مجسمه سازی قرن هجدهم، توانست فرم هایی خلق کند که هم از نظر فنی پیچیده بودند و هم از نظر نمادین، حامل مفاهیم چندلایه. همان طور که بوستروم اشاره کرده، پیکره های پوشیده با حجاب برای نخستین بار در هنر پساکلاسیک قرن هجدهم ظاهر شدند. کانووا در قرن نوزدهم مجموعه ای از پیکره های زنانه با لباس های نیمه شفاف و چین دار خلق کرد، از جمله مجسمه «هِبه» که نمونه ای از این گرایش است. این آثار، با تأکید بر لطافت، حرکت، و شفافیت، مرز میان جسمانیت و معنویت را در هنر مجسمه سازی جابه جا کردند. در ادامهٔ این سنت، رافائل مونتی، مجسمه ساز اهل میلان، در نم
ایشگاه بزرگ لندن در سال ۱۸۵۱، مجسمه «زن پوشیده نشسته» را به نمایش گذاشت و سپس در سال ۱۸۵۴ اثر «زن پوشیده» را خلق کرد. مونتی با این آثار، فرم زنانهٔ پوشیده را به عنوان موضوعی مستقل و شاعرانه در هنر نئوکلاسیک تثبیت کرد. بنزونی نه تنها با مونتی آشنا بود، بلکه در سال ۱۸۵۱ در لندن حضور داشت و احتمالاً از نزدیک با آثار او و فضای هنری نمایشگاه آشنا شد. این ارتباط، به ویژه در انتخاب موضوع و تکنیک های بصری، در مجسمه «ربکا پوشیده» مشهود است. بنزونی با بهره گیری از سنت های نئوکلاسیک و نوآوری های هم عصرانش، اثری خلق کرد که هم از نظر تاریخی ریشه دار است و هم از نظر زیبایی شناسی، جلوه ای از مهارت و احساس را به نمایش می گذارد. مجسمه ربکا، با حجاب شفاف، حالت فروتنانه، و لباس چسبان، نه تنها بازنمایی یک روایت مذهبی، بلکه تجسمی از زنانگی، زیبایی، و حقیقت پوشیده در دل سنگ مرمر است. زنان محجبه به دلایل مختلف، نقش مایه های مجسمه سازی محبوبی در میان بنزونی و همتایانش در قرن نوزدهم ایتالیا بودند. دلیل اول این بود که این آثار، هنر مجسمه ساز را برجسته می کردند، زیرا دستیابی به این توهم که سنگ، پارچه ای است که به بدن چسبیده، نیازمند مه
ارت بالایی است. دلیل دوم این بود که یک زن محجبه به تمثیلی برای اتحاد ایتالیا تبدیل شده بود.
خاویر، دوک پارما (; – ) رئیس خاندان دوک بوربون-پارما بود. او بیشتر به عنوان رهبر دودمانی کارلیسم و مدعی کارلیست تاج و تخت اسپانیا شناخته می شود، از سال ۱۹۳۶ به عنوان مدعی نایب السلطنه و از سال ۱۹۵۲ به عنوان مدعی، با نام خاویر اول ظاهر شد. از سال ۱۹۷۴، او مدعی تاج و تخت از بین رفته پارما بود. او همچنین به عنوان فردی که در ماجرای معروف به سیکتوس در سال های ۱۹۱۶–۱۹۱۷ و در مذاکرات معروف به هالیفاکس-شوالیه در سال ۱۹۴۰ دست داشته، شناخته می شود. خانواده. خاویر در خاندان بوربون-پارما، شاخه ای ایتالیایی از بوربون های اسپانیایی، خاندان سلطنتی اسپانیا، متولد شد که به نوبه خود در قرن هجدهم از خاندان بوربون فرانسوی منشعب شده بودند. خاویر از نوادگان پدری لویی چهاردهم و فیلیپه پنجم، پادشاه اسپانیا، بود. در میان اجداد بزرگ او، لودوویکو اول پادشاه اتروریا، ویتوریو امانوئل اول پادشاه ساردینیا و دوک ساووی، شارل دهم پادشاه فرانسه، فرانچسکو اول پادشاه دو سیسیل، پدرو سوم پادشاه پرتغال، ماریا اول ملکه پرتغال و برزیل و کارلوس چهارم پادشاه اسپانیا بودند. در میان اجداد بزرگ او، کارلو دوم دوک پارما و ژائو ششم پادشاه پرتغال بودند. در می
ان اجداد او، کارلو سوم دوک پارما و میگل اول پادشاه پرتغال بودند. پدر خاویر، رابرت اول (۱۸۴۸–۱۹۰۷) آخرین دوک حاکم پارما بود و مادر خاویر، اینفانتا ماریا آنتونیا پرتغال (۱۸۶۲–۱۹۵۹)، دختر تبعیدی پادشاه مخلوع پرتغال در سال ۱۸۳۴ بود. بسیاری از عموها و عمه های خاویر از خانواده های سلطنتی یا دوک های اروپایی بودند، اگرچه تنها کسی که واقعاً حکومت می کرد، خواهر مادرش، اینفانتا ماریا آنا پرتغال، دوشس بزرگ لوکزامبورگ بود. سه نفر دیگر مدعی تاج و تخت بودند: برادر مادرش، مدعی پرتغالی میگلیست، دوم میگل، دوک براگانزا، خواهر پدرش، ملکه کارلیست اسپانیا، مارگاریتا د بوربون-پارما و خواهر دیگر مادرش، همچنین ملکه کارلیست اسپانیا، اینفانتا ماریا داس نوِس پرتغال. یکی از عموهایش، آرشیدوک کارل لودویگ، وارث رسمی تاج و تخت اتریش-مجارستان بود. از میان پسرعموهای خاویر، تنها دو نفر که واقعاً حکومت کردند، الیزابت، ملکه همسر بلژیک و شارلوت، دوشس بزرگ لوکزامبورگ بودند. پسرعموی خاویر، آرشیدوک فرانتس فردیناند، وارث رسمی تاج و تخت اتریش-مجارستان بود. دو پسرعمو مدعیان مشروعیت بودند؛ از طرف پدری، دون خایمه، مدعی کارلیست تاج و تخت اسپانیا، و از طرف
مادری، دام دوارته نونو، مدعی میگلیست تاج و تخت پرتغال. برخی از خواهر و برادرهای خاویر با خاندان های حاکم اروپایی ازدواج کرده اند و تعداد کمی از آنها واقعاً حکومت کرده اند: اینها موارد خواهر کوچکترش زیتا بود که در سال ۱۹۱۱ با خانواده امپراتوری هابسبورگ ازدواج کرد تا در سال های ۱۹۱۶–۱۹۱۸ ملکه اتریش و ملکه مجارستان شود، و این مورد برادر کوچکترش فلیکس بود که در سال ۱۹۱۹ با خانواده دوک ناسائو ازدواج کرد و در سال های ۱۹۱۹–۱۹۷۰ دوک-همسره لوکزامبورگ بود. برخی از خواهر و برادرهای خاویر با حاکمان واقعی نسبت نزدیکی داشتند: اینها موارد برادر کوچکترش رنه بود که در سال ۱۹۲۱ با خانواده سلطنتی دانمارک ازدواج کرد، این مورد برادر کوچکترش لویی بود که در سال ۱۹۳۹ با خانواده سلطنتی ایتالیا ازدواج کرد، و این مورد خواهر ناتنی بزرگترش ماریا لوئیزا بود که در سال ۱۸۹۳ با خانواده سلطنتی بلغارستان ازدواج کرد. برخی از خواهر و برادرهای خاویر با خانواده های اشرافی یا اشرافی متشخص ازدواج کردند. شش خواهر و برادر ناتنی بزرگتر که دارای معلولیت ذهنی بودند، هرگز ازدواج نکردند و سه نفر از خواهران خاویر راهبه های بندیکتی شدند. نوزادی، کودکی و جوان
ی. اگرچه در سال ۱۸۵۹ از مقام دوک پارما خلع شد، اما پدر خاویر همچنان ادعای این عنوان را داشت. او ثروت عظیمی از جمله املاکی در ایتالیا و اتریش را برای خود حفظ کرد. علاوه بر این، در اواخر قرن نوزدهم، خاندان بوربون-پارما قلعه باشکوه شامبورد را به ارث برد. این خانواده، متشکل از رابرت، همسر دومش و حدود ۲۰ فرزند از هر دو ازدواج، در دو خانه، در پیانوره و در شوارتزاو زندگی می کردند. آنها نیمی از سال را در هر مکان می گذراندند، با قطار ویژه رفت و آمد می کردند و حتی اسب های کودکان را نیز با خود می بردند. دوران کودکی خاویر پر از آرامش، تجمل و شادی بود، اگرچه روابط با خواهر و برادرهای ناتنی از ازدواج اول به همان اندازه صمیمانه نبود. خاندان بوربون-پارما عمیقاً کاتولیک رومی و اساساً از نظر فرهنگ و درک فرانسوی بودند؛ زبان دیگری که صحبت می شد، آلمانی بود. خاویر در دوران کودکی خود زبان ایتالیایی - که با مردم محلی پیانو صحبت می شد -، انگلیسی - که با بازدیدکنندگان مختلف صحبت می شد -، پرتغالی و اسپانیایی - که در روابط خاص استفاده می شد - و لاتین - که در کلیسا استفاده می شد - را نیز آموخت. خانواده او مرتباً مورد بازدید مهمانانی از
دنیای اشراف، کتاب ها و دانشگاه ها قرار می گرفت. در سال ۱۸۹۹ خاویر راه برادر بزرگترش سیکسته را دنبال کرد و وارد استلا ماتوتینا، یک مؤسسه معتبر یسوعی در فلدکیرش اتریش شد. اگرچه این مدرسه به اشراف کاتولیک از سراسر اروپا خدمات ارائه می داد، اما شرایط اسپارتی را ارائه می داد. وقتی بعداً از شاهزاده خاویر پرسید که چگونه از اردوگاه کار اجباری نازی ها جان سالم به در برده است، او به شوخی گفت: «من در استلا درس خواندم. کشتن ما آسان نیست.». این مدرسه الگویی از دینداری فروتنانه را تضمین می کرد، کارکنان استانداردهای بالای تدریس را تضمین می کردند و ترکیب پسران از کشورهای مختلف، روحیه رفاقت بین المللی را تضمین می کرد. خاویر در اواسط دهه ۱۹۰۰ فارغ التحصیل شد؛ در سال ۱۹۰۶ به پاریس نقل مکان کرد، در حالی که هنوز از برادر بزرگترش عقب مانده بود، تحصیلات دانشگاهی خود را آغاز کرد. برخلاف سیکست، که حقوق خواند، او دو مسیر متفاوت را دنبال کرد: علوم سیاسی-اقتصادی و زراعت. او هر دو را به پایان رساند و به عنوان مهندس در زراعت و دکتر در سیاست/اقتصاد فارغ التحصیل شد. سال یا سال های اتمام برنامه درسی او مشخص نیست؛ یک منبع به سال ۱۹۱۴ اشاره می
کند. او هرگز حرفه حرفه ای خود را آغاز نکرده است. در سال ۱۹۱۰، ثروت مرحوم رابرت بوربن-پارما بین خانواده تقسیم شد. فرزندان حاصل از ازدواج اول، و به ویژه الی، سرپرست خواهر و برادرهای معلولش، بیشتر املاک و مستغلات را به خود اختصاص دادند. همسر دوم رابرت و فرزندان حاصل از ازدواج دوم، غرامت مالی هنگفتی، حق انتفاع و املاک جزئی دریافت کردند. خاویر که از قبل تنها بود، در پاریس مستقر بود اما در سراسر اروپا سفر می کرد. یکی از دلایل آن، تجارت خانوادگی بود که اغلب با پیشینه سیاسی همراه بود. به عنوان مثال، در سال ۱۹۱۱، خاویر برای شرکت در عروسی خواهرش با آرشیدوک کارل هابسبورگ، وارث تاج و تخت اتریش-مجارستان، به اتریش سفر کرد. در سال ۱۹۱۲، او از طریق اسپانیا به پرتغال سفر کرد و عمه خود را در یک توطئه مشروع پرتغالی همراهی کرد. دلیل دیگر، پیروی از علاقه شخصی او بود. به نظر می رسید خاویر به شدت تحت تأثیر سیکست قرار گرفته بود، که در اکتشافات جغرافیایی مهارت پیدا کرده بود. در سال ۱۹۰۹ هر دو برادر به بالکان سفر کردند؛ در سال ۱۹۱۲ آنها در سراسر مصر، فلسطین و خاور نزدیک پرسه زدند. در سال ۱۹۱۴ آنها قصد سفر به ایران، هند و احتمالاً هیم
الیا را داشتند. سرباز و دیپلمات. خبر ترور سارایوو به خاویر و سیکسِت در اتریش، در مسیر آسیا، رسید. هر دو برادر که از قتل پسرعموی ناتنی خود خشمگین بودند، قصد داشتند برای انتقام در ارتش اتریش ثبت نام کنند. اوضاع زمانی تغییر کرد که فرانسه به وین اعلام جنگ کرد. اگرچه برخی از خواهر و برادرهای بوربون-پارما - زیتا، رنه، فلیکس و الی - در کنار اتریش-مجارستان بودند و مردان به نیروهای امپراتوری می پیوندند، خاویر و سیکسِت خود را کاملاً فرانسوی می دانستند. آنها آشکارا قصد داشتند در ارتش فرانسه ثبت نام کنند، که ممکن بود باعث بازداشت آنها شود. درخواست های شخصی از زیتا لازم بود تا امپراتور اقداماتی را انجام دهد که از زندانی شدن آنها جلوگیری کند و به آنها اجازه دهد اتریش را به مقصد یک کشور بی طرف ترک کنند. وقتی به فرانسه بازگشتند، خاویر و سیکسِت واقعاً داوطلب شدند، اما متوجه شدند که قانون فرانسه اعضای سلسله های خارجی را از خدمت منع می کند. آنها که مصمم به جنگ بودند، با پسرعموی خود، ملکه الیزابت بلژیک، تماس گرفتند که ترتیبی داد تا هر دو اجازه خدمت در ارتش بلژیک را داشته باشند. با این حال، به دلیل یک تصادف رانندگی که سیکست در آن
دخیل بود، برادران زودتر از اواخر نوامبر ۱۹۱۴ به صفوف ارتش بلژیک پیوستند. خاویر در ابتدا به عنوان سرباز وظیفه در خدمات پزشکی پذیرفته شد و به هنگ هفتم توپخانه منتقل شد. جزئیات دقیق خدمت او مشخص نیست؛ آنچه از ارتش بلژیک قبل از جنگ باقی مانده بود، در بخش نسبتاً آرامی از خط مقدم در فلاندر و فرانسه، در کنار کانال مانش، خدمت می کرد. در زمانی نامشخص، خاویر از خط مقدم مرخص شد و به یک دوره آموزشی افسری که توسط ستاد کل بلژیک سازماندهی شده بود، اعزام شد و آن را به پایان رساند. در اواسط سال ۱۹۱۶ او به درجه ستوان دومی رسید و بعداً به درجه سروانی ارتقا یافت. در اواخر سال ۱۹۱۶، خاویر درگیر ماجرای سیکستوس، یک تلاش مخفی اتریشی ها برای انعقاد صلح جدایی طلبانه، شد. امپراتور جدید، کارل اول، تصمیم گرفت از روابط خانوادگی و دوستی خود با برادران بوربون-پارما سوءاستفاده کند و به ویژه به مهارت ها و هوش سیکسته اعتماد داشت. به عنوان شهروندان فرانسوی، هر دو تنها پس از کسب رضایت دولت فرانسه موافقت کردند که این مأموریت را انجام دهند. نقش خاویر عموماً نسبت به سیکسته فرعی تلقی می شود، اگرچه او در برخی از جلسات مهم، چه با مقامات فرانسوی در پا
ریس و چه با فرستادگان اتریش-مجارستان در سوئیس، و در وین، حضور داشت؛ و برخی از محققان به «میانجیگری شاهزادگان سیکسته و خاویر» اشاره می کنند. مذاکرات در اوایل سال ۱۹۱۷ متوقف شد و به نظر می رسید موضوع بسته شده است. این موضوع که توسط کلمانسو در ماه مه ۱۹۱۸ فاش شد، به یک بحران سیاسی و رسوایی تبدیل شد که به اعتبار امپراتور جوان آسیب رساند. خاویر و سیکست، که در آن زمان در وین بودند، در معرض خطر تلقی می شدند، چه به دلیل تمایل وزیر امور خارجه اتریش، چرنین، برای از بین بردن شاهدان، و چه به عنوان قربانی خشم عمومی. این حادثه «شاید نمونه نهایی دیپلماسی اشرافی آماتوری باشد که در طول جنگ جهانی اول به بیراهه رفته است»، اگرچه هیچ یک از منابع مورد بحث تمایلی به سرزنش خاویر برای شکست نهایی ندارند. مشخص نیست که آیا او پس از آن به خدمت سربازی بازگشته است یا خیر. در زمان آتش بس، او سرگرد ارتش بلژیک بود، نشان صلیب جنگ فرانسه، نشان صلیب جنگ بلژیک و نشان لئوپولد بلژیک را دریافت کرده بود. شاکی و شوهر. بلافاصله پس از جنگ، خاویر پس از خلع زیتا و کارل، به کمک آنها شتافت. در سال ۱۹۱۹، او به همراه سیکست به انگلستان سفر کرد و با پادشاه جورج
پنجم تماس گرفت. حمایت بریتانیا به عنوان یک افسر رابط، که به اتریش جمهوری خواه اعزام شده بود تا به این زوج ناراضی در مسیر تبعیدشان کمک کند، تحقق یافت. با این حال، خیلی زود معلوم شد که این تجارت شخصی او بود که بیشتر توجه خاویر را به خود جلب کرده بود. پس از آشفتگی مالی زمان جنگ و مصادره برخی از املاک خانوادگی، چشم انداز اقتصادی هر دو برادر نسبتاً ناامیدکننده به نظر می رسید. به عنوان یک اقدام متقابل، آنها تصمیم گرفتند دولت فرانسه را که در سال ۱۹۱۵ شامبورد را به عنوان دارایی الی، افسر اتریشی، تصرف کرده بود، به چالش بکشند. مفاد پیمان ورسای اجازه می داد که در صورت پرداخت غرامت، تصرف به صورت قانونی انجام شود. سیکست و خاویر شکایت کردند. آنها ادعا کردند که تقسیم مورد توافق خانواده در سال ۱۹۱۰، بر اساس مفهوم اتریشی یک بخش بزرگ غیرقابل تفکیک، در قانون فرانسه قابل اجرا نیست و اموال شامبورد باید تقسیم شود. آنها همچنین ادعا کردند که به عنوان داوطلبان ارتش های فرانسه و بلژیک، باید از روند سلب مالکیت معاف شوند. در واقع، این دعوی علیه الی، که بر سر املاک ارزشمند شامبور بود، مطرح شد. در سال ۱۹۲۵ دادگاه دیدگاه برادران را پذیرفت
، اما برادر ناتنی آنها بلافاصله به این تصمیم اعتراض کرد. در سال ۱۹۲۸، پرونده به نفع الی لغو شد و هر دو برادر به این تصمیم اعتراض کردند. در سال ۱۹۳۲، دادگاه تجدیدنظر حکم سال ۱۹۲۸ را تأیید کرد که در نهایت باعث ناامیدی خاویر و سیکست از پیشنهادشان شد. خاویر که در پاریس ساکن بود و با ثروت باقی مانده خانواده زندگی می کرد، در اواسط دهه ۳۰ زندگی خود به مادلین دو بوربون-بوسه، ۹ سال کوچکتر از خود، دختر کنت دو لینیِر و از نوادگان شاخه ای از بوربون های فرانسوی، علاقه مند شد. بوربون-بوسه ها به یک جنجال اشرافی چند صد ساله مرتبط بوده اند؛ از نظر تاریخی، این شاخه که در قرن پانزدهم توسط یک رابطه نامشروع تأسیس شد، غیرسلسله ای تلقی می شد و دشمنان آن را حرامزاده خطاب می کردند. ازدواج احتمالی شاهزاده خاویر و مادلین، بسته به تصمیم رئیس شاخه، می توانست منجر به سلب حقوق میراث دوک بوربن-پارما از فرزندانشان شود. از زمان مرگ رابرت، الی سرپرست خانواده بود؛ او این ازدواج احتمالی را غیرسلسله ای و موروثی اعلام کرد. علیرغم این موضع، خاویر در سال ۱۹۲۷ با مادلین ازدواج کرد و برخی روزنامه ها او را «شاهزاده خانم» نامیدند. از آنجایی که خانواده ب
وربون-بوسه از ثروت قابل توجهی برخوردار بودند، ازدواج وضعیت مالی خاویر را تغییر داد، به خصوص که مادلین هیچ برادر بزرگتر زنده ای نداشت. این زوج در قلعه بوستز ساکن شدند، جایی که خاویر اقتصاد روستایی خانواده همسرش را مدیریت می کرد؛ اولین فرزند آنها در سال ۱۹۲۸ به دنیا آمد و پس از او ۵ فرزند دیگر در طول دهه ۱۹۳۰ به دنیا آمدند. پس از مرگ پدر همسرش در سال ۱۹۳۲، خاویر رئیس کسب و کار خانوادگی شد و قلعه لینیِر به او اهدا شد. اطلاعات کمی از فعالیت های عمومی او در آن زمان وجود دارد، جز اینکه او در ابتکارات مختلف کاتولیک غیرسیاسی اما با طعم محافظه کاری مشغول بود. شاید شادترین دوره زندگی او با مرگ زودهنگام سیکست در سال ۱۹۳۴، که برای دهه ها بهترین دوست خاویر و نوعی مربی او بود، از بین رفت. از شاهزاده خاویر تا دون خاویر. دیدگاه های سیاسی دقیق خاویر مشخص نیست؛ تا اواسط دهه ۱۹۳۰ او آشکارا در فعالیت های سیاسی شرکت نمی کرد، اگرچه در برخی از ابتکارات سلطنت طلبانه فرانسه حضور برجسته ای داشت. او که خود فرزند یک حاکم مخلوع و خواهرش که از مقام ملکه خلع شده بود، بود، برخی از بستگانش - مرتبط با فرانسه، اسپانیا و پرتغال - در سیاست های م
شروع گرا مشارکت داشتند، اگرچه برخی دیگر - مرتبط با لوکزامبورگ، بلژیک، دانمارک و ایتالیا - در چارچوب کلی سلطنت طلبانه لیبرال-دموکراتیک قرار می گیرند. هیچ یک از منابع مورد بررسی، اطلاعاتی در مورد دیدگاه های او در مورد سیاست های جاری فرانسه ارائه نمی دهد. تعداد کمی اشاره می کنند که برادرش سیکست یک مشروع گرا بود که در رساله علمی خود، حقوق بوربون های اسپانیایی را برای تاج و تخت فرانسه ارتقا داد؛ از سوی دیگر، برادر ناتنی اش الی آشکارا دیدگاه مشروع گرا را رها کرد. برخی از محققان ادعا می کنند که شاهزاده خاویر در «دکترین سنتی ماس پورا» باقی ماند؛ برخی دیگر معتقدند که او ایده های دموکراتیک را پرورش می داد. اگرچه عموی پدری او تا سال ۱۹۰۹ مدعی مشروع تاج و تخت اسپانیا بود و پسر عموی خود شاهزاده خاویر جانشین او شده بود، شاهزاده خاویر - که اصالتاً فرانسوی بود - خود هیچ علاقه خاصی به مسائل اسپانیا نشان نمی داد، حتی با وجود اینکه در دهه ۱۹۲۰ روابط نزدیکی با پسر عموی خود داشت و در پاریس ساکن بود. این وضعیت زمانی تغییر کرد که جیمی سوم در سال ۱۹۳۱ به طور غیرمنتظره ای درگذشت و آلفونسو کارلوس اول جانشین او در ادعای کارلیستی خود شد
. آلفونسو کارلوس، ساکن وین، هشتاد ساله و بدون فرزند، به طور مضاعف با بوربون-پارما نسبت داشت؛ این دو خانواده روابط نزدیکی با هم داشتند. از همان ابتدا، رسیدن او به ادعای کارلیستی با مشکل جانشینی مواجه بود، زیرا از قبل مشخص بود که سلسله کارلیستی از بین خواهد رفت. به عنوان اقدامی برای رسیدگی به این موضوع، در اوایل دهه ۱۹۳۰، آلفونسو کارلوس در مورد آشتی با شاخه آلفونسین اندیشید. مشخص نیست که آیا او به عنوان گزینه ب، مذاکرات با سایر اعضای خانواده در مورد جانشینی کاملاً کارلیستی را به طور موازی آغاز کرد، یا اینکه پس از کنار گذاشتن برنامه های توافق سلسله ای در سال های ۱۹۳۴–۱۹۳۵، این مسیر را آغاز کرد. پس از مرگ سیکست در سال ۱۹۳۴، خاویر ارشدترین شریک بوربون-پارما برای آلفونسو کارلوس شد. این دو باید به طور گسترده در مورد مسئله جانشینی کارلیست ها بحث کرده باشند، اما هیچ اطلاعاتی در مورد جزئیات وجود ندارد. به طور خاص، مشخص نیست که آیا آلفونسو کارلوس پیشنهاد داده است که خاویر به عنوان پادشاه جانشین او شود - پیشنهادی که احتمالاً توسط بوربون-پارما رد شده است، یا اینکه از همان ابتدا نیابت سلطنت گزینه ترجیحی بوده است. محققان حد
س می زنند که مشروعیت، روحیه مسیحی، فروتنی، بی طرفی و عدم جاه طلبی های سیاسی شاهزاده خاویر بود که آلفونسو کارلوس را بر آن داشت تا او را به عنوان نایب السلطنه آینده منصوب کند. آنچه خاویر را به پذیرش این پیشنهاد واداشت، هنوز مشخص نیست. برخی گمان می کنند که او تسلیم فشار عمویش شد و پذیرش نیابت سلطنت را به عنوان وظیفه خانوادگی، مشروع و مسیحی خود در نظر گرفت. در هر صورت، خاویر احتمالاً به نیابت سلطنت آینده خود که در آوریل ۱۹۳۶ در مطبوعات کارلیست اعلام شد و قرار بود پس از مرگ آلفونسو کارلوس آغاز شود، به صورت ماه به جای سال می نگریست. قرار بود این امر تداوم سلطنت را قبل از انتصاب پادشاه جدید توسط مجمع عمومی کارلیست ها تضمین کند. نایب السلطنه. رهبر زمان جنگ. برخلاف انتظارات، انتخابات فوریه ۱۹۳۶ اسپانیا منجر به پیروزی جبهه مردمی شد و کشور در مسیر انقلابی اولیه قرار گرفت. کارلیست ها ابتدا مقدمات قیام خود را آغاز کردند و سپس با ارتش توطئه گر وارد مذاکره شدند. برای شاهزاده خاویر، وقایع به شکلی غیرمنتظره رخ داد. به جای اینکه با آرامش خود را با کارلیست های اسپانیایی آشنا کند تا پس از مرگ پیش بینی شده آلفونسو کارلوس، انتخابا
ت بی دردسر پادشاه جدید را سازماندهی کند، دومی از او خواست تا بر توطئه نظارت کند. شاهزاده خاویر، که در اسپانیا با نام دون خاویر شناخته می شود، مقر خود را در سنت ژان دو لوز قرار داد و از ژوئن تا ژوئیه مرتباً سیاستمداران کارلیست را به حضور می پذیرفت. در مورد مذاکره با ژنرال ها، او یک موضع ارتدوکس کارلیست، سختگیرانه و سرسخت اتخاذ کرد. اگرچه برخی از کارلیست ها تقریباً بی قید و شرط بر پایبندی به توطئه نظامی اصرار داشتند دون خاویر خواستار آن شد که ابتدا یک توافق سیاسی مشارکتی منعقد شود. او سرانجام مغلوب شد و کارلیست ها با شرایط مبهمی به کودتا پیوستند؛ دارایی کلیدی آنها، ژنرال سانجورجو، رئیس جنبش از پیش توافق شده، بود که در مذاکرات قبلی لیسبون با دون خاویر متعهد شده بود که منافع کارلیست ها را نمایندگی کند. مرگ سانجورجو ضربه مهلکی به نقشه های کارلیست ها بود؛ قدرت سیاسی در میان شورشیان به گروهی از ژنرال ها رسید که نسبت به آرمان کارلیست ها بی تفاوت یا حتی بدبین بودند. دون خاویر، که در اواخر تابستان وقایع را از سنت ژان د لوز تماشا می کرد، بر افزایش تلاش های نظامی کارلیست ها نظارت داشت، اما قادر به بحث با ژنرال ها نبود. پ
س از مرگ آلفونسو کارلوس در ۱ اکتبر، دون خاویر به عنوان نایب السلطنه اعلام شد. او در جریان آشفتگی های شدید، خود را در رأس جنبش یافت. از ورود او به اسپانیا جلوگیری شد، و او خود را به اعتراضات کتبی در مورد به حاشیه راندن کارلیسم در جناح ملی گرا محدود کرد. او که در اوایل سال ۱۹۳۷ با فشار فزاینده ای برای ادغام سازمان کارلیست ها در یک حزب ایالتی جدید مواجه شد، از سرسختی حمایت کرد، اما دوباره در موضع سکوت و انتظار قرار گرفت. پس از فرمان اتحاد، او در ماه مه وارد اسپانیا شد؛ با لباس فرم ژنرال های رکوته، و در چالشی آشکار با فرانکو، از خطوط مقدم بازدید کرد و روحیه کارلیست ها را بالا برد. یک هفته بعد، او از اسپانیا اخراج شد. پس از یک سفر کوتاه دیگر و اخراج دیگر در اواخر سال ۱۹۳۷، دان خاویر با هدف حفظ هویت سیاسی کارلیست ها در برابر تلاش های وحدت، اگرچه از خراب کردن تمام پل های ارتباطی با رژیم نوظهور فرانکو نیز خودداری کرد. او به تعداد کمی از کارلیست های مورد اعتماد اجازه داد تا در هیئت اجرایی فالانژ اسپانیایی سنتی و خون های ملی سندیکالیست بنشینند، اما کسانی را که بدون رضایت او کرسی گرفته بودند، از اتحادیه سنتی اخراج کرد.
در توافق کامل با رهبر کارلیست ها در اسپانیا، مانوئل فال کُنده، در سال های ۱۹۳۸–۱۹۳۹، دان خاویر موفق شد از ادغام در حزب ایالتی جلوگیری کند، بنابراین اتحاد مورد نظر به جذب شاخه های فرعی کارلیست ها تبدیل شد. از سوی دیگر، دان خاویر نتوانست از به حاشیه رانده شدن کارلیسم، سرکوب بخشنامه ها، نشریات و سازمان های آن جلوگیری کند و نتوانست از سردرگمی روزافزون در میان اعضای عادی کارلیست ها جلوگیری کند. در سال ۱۹۳۹، او پیشنهاد خود را به فرانکو در «مانیفستاسیون دو آرمان» تکرار کرد. سندی ارائه شد که در آن احیای فوری سلطنت سنت گرا با یک نیابت سلطنت جمعی موقت، احتمالاً شامل دون خاویر و فرانکو، توصیه شده بود. در تاریخ نگاری، روایت های متناقضی از این ماجرا وجود دارد، اما هیچ پیگیری از سوی فرانکو صورت نگرفت. سرباز، زندانی، بدون ارتباط با دنیای خارج. با شروع جنگ جهانی دوم، شاهزاده خاویر وظایف خود را در ارتش بلژیک از سر گرفت و با درجه سرگردی در واحد توپخانه قدیمی خود خدمت کرد. با پیشروی سریع آلمانی ها، بلژیکی ها به فلاندرز، به سمت کانال مانش، عقب رانده شدند. این هنگ که در نیروهای فرانسوی ادغام شده بود، به دانکرک عقب نشینی کرد. در ه
رج و مرجی که پس از آن رخ داد، بلژیکی ها نتوانستند به کشتی های تخلیه بریتانیا برسند و دان خاویر به اسیر جنگی آلمانی تبدیل شد. او که به سرعت آزاد شد، به قلعه های خانوادگی لیگنیِر در بری و بوستز، در بسون دانس لآلیه، بازگشت. املاک بر اساس خط مرزی تقسیم شده بودند، لیگنیِر در منطقه اشغالی و بوستز در منطقه ویشی. در اواخر سال ۱۹۴۰ و اوایل سال ۱۹۴۱، شاهزاده خاویر در آغاز مذاکرات موسوم به «مذاکرات هالیفاکس-شوالیه»، تبادل مکاتبات محرمانه بین وزیر امور خارجه بریتانیا و وزیر آموزش دولت پتن، که عمدتاً بر ایجاد یک توافق موقت بین مستعمرات بریتانیا و فرانسه متمرکز بود، کمک کرد. نقش دقیق شاهزاده خاویر مشخص نیست. برخی از محققان ادعا می کنند که او به عنوان واسطه ای مورد اعتماد خانواده سلطنتی بریتانیا، از جمله پادشاه جورج ششم، و پتن، عمل می کرد؛ از آنجایی که او فرانسه را ترک نکرد، به نظر می رسد که نامه هایی می نوشت که به فرستادگان فرستاده شده اعتبار می بخشید. اگرچه این ماجرا مورد بحث است، برخی آن را به عنوان مدرکی از بازی دوگانه پتن و برخی عمدتاً به عنوان یک رازآلودگی قدیس گونه می دانند، اما این بحث به سختی به نقش خاویر مربوط می
شود. در اوایل دهه ۱۹۴۰، شاهزاده خاویر به طور فزاینده ای از امور اسپانیا منزوی شد؛ نه او و نه کارلیست های اسپانیایی اجازه عبور از مرز را نداشتند، در حالی که مکاتبات تحت سانسور زمان جنگ باقی ماند. اسنادی که او تصویب کرد، که قابل توجه ترین آنها مانیفیست سانتیاگو (۱۹۴۱) بود، اصرار داشت که سرسختی، هرچند نه اقدامات شورشی آشکار ضد فرانکو، حفظ شود. با وجود نایب السلطنه و فال که به طور دوره ای بازداشت شده بودند و عمدتاً ارتباطشان با یکدیگر قطع شده بود، کارلیسم به سردرگمی و گیجی فرورفت. در سال های ۱۹۴۱–۱۹۴۳، شاهزاده خاویر در انزوای سیاسی زندگی می کرد و وقت خود را به خانواده اش اختصاص می داد و ثروت بوربون-پارما را اداره می کرد. در سال ۱۹۴۱، قلعه پوچهایم در اتریش را از عمه مرحومش به ارث برد. شاهزاده خاویر به طور فزاینده ای با مخالفان ضد پتن همدردی می کرد و از طریق کشیشان محلی، ارتباط غیررسمی خود را با رهبران مقاومت منطقه حفظ می کرد. در مقطعی او به کمیته کمک به اصلاح طلبان STO پیوست و از فراریان اردوگاه کار اجباری در مناطق جنگلی املاک خود استقبال کرد، تدارکات اولیه را فراهم کرد و برای بیماران در کتابخانه خود پناهگاه هایی
برپا کرد. هنگامی که دو نفر از آنها شناسایی و بازداشت شدند، شاهزاده خاویر با دوچرخه به ویشی رفت و با موفقیت برای آزادی آنها تلاش کرد. پس از یک دوره نظارت در ماه ژوئیه، خود را در معرض دید عموم قرار داد و توسط گشتاپو دستگیر شد. او به جرم جاسوسی و تروریسم به اعدام محکوم شد، اما توسط پتن عفو شد؛ ابتدا در کلرمون-فران، شیرمک و ناتزویلر زندانی شد، و در ماه سپتامبر سرانجام در داخائو زندانی شد. نازی ها از فرانکو در مورد سرنوشت او پرسیدند؛ کادیو کاملاً بی تفاوتی خود را اعلام کرد. او که به طور دوره ای به پناهگاه گرسنگی محکوم می شد، هنگامی که در آوریل ۱۹۴۵ توسط آمریکایی ها آزاد شد، وزن پرنس خاویر ۳۶ کیلوگرم بود. راه اندازی مجدد. شاهزاده خاویر پس از بهبودی، در اواخر تابستان ۱۹۴۵ در دادگاه پتن شهادت داد؛ روایت او تا حد زیادی به نفع مارشال بود. در ماه دسامبر، او مخفیانه برای چند روز وارد اسپانیا شد. در مجموعه ای از جلسات که عمدتاً در سن سباستین برگزار شد، نایب السلطنه و هیئت اجرایی کارلیست ها بر سر اصول سازماندهی مجدد ساختارهای کارلیست به توافق رسیدند. دون خاویر اقتدار فال کُنده را کاملاً تأیید کرد و خط سیاسی سرسختانه ای را