Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آلیاتا (از کلمهٔ ایتالیایی aglio به معنای «سیر»؛ به زبان لیگوریایی: aggiadda, تلفظ لیگوریایی: [aˈdʒadˑa]) یک سس تند و خوش طعم سس سیر و چاشنی در آشپزی ایتالیایی است که برای طعم دهی و همراه کردن گوشت های کبابی یا آب پز، ماهی و سبزیجات استفاده می شود. این سس نخستین بار در روم باستان مستند شده و همچنان بخشی از آشپزی منطقه لیگوریا باقی مانده است. پوراتا یک سس مشابه است که به جای سیر با تره فرنگی تهیه می شود. آماده سازی. "آگلیاتا" با سیر له شده، روغن زیتون، خرده نان، سرکه، نمک و فلفل تهیه می شود. خرده نان ها در سرکه خیسانده می شوند، سپس آن را فشار می دهند و پس از آن سیر را با همزن یا کوبیده به مخلوط اضافه می کنند. تهیه آن شامل امولسیون مواد برای جلوگیری از جدا شدن است که با اضافه کردن روغن زیتون به صورت قطره قطره و در حالی که مخلوط دائماً هم زده می شود، انجام می شود. این غذا عموماً با گوشت، ماهی و سبزیجات کبابی یا آب پز همراه است. تاریخچه. ریشه های "آگلیاتا" به روم باستان برمی گردد. این غذا به عنوان یک غذای متقاطع طبقه اجتماعی توصیف شده است غذای دهقانی معمولی که توسط افراد طبقه بالا نیز استفاده می شود. کتاب آشپزی ق
رن چهاردهمی "«ونتیان»" بیان می کند که "آگلیاتا" را می توان «با انواع گوشت» سرو کرد، همان طور که در کتاب «"لیبر د کوکینا»" که برای اولین بار در قرن سیزدهم منتشر شد، گزارش شده است، در آنجا آمده است که می توان از آن برای «همراهی با هر نوع گوشتی» استفاده کرد. آلیاتا در آشپزی لیگوریا برای همراهی با گوشت ها و ماهی استفاده می شود و به عنوان «یک کلاسیک لیگوریایی» توصیف شده است. این سس همچنان به طور گسترده در آشپزی ایتالیا مورد استفاده قرار می گیرد. غذاهای مشابه. سس پوراتا با استفاده از تمام مواد موجود در آلیاتا تهیه می شود، با این تفاوت که سیر جای خود را به تره فرنگی (در ایتالیایی: porri) می دهد.
ماریانا پیا "ماریا" ویلانی شیکولونه (متولد رم در ۱۱ مه ۱۹۳۸) یک شخصیت تلویزیونی، ستون نویس و خواننده ایتالیایی است. زندگینامه. او در سال ۱۹۳۸ در رم از رومیلدا ویلانی، معلم پیانو، و ریکاردو شیکولونه (که رسماً ازدواج نکرده بودند) متولد شد. خواهر بزرگتر وی، سوفیا کاستانزا بریجیدا ویلانی شیکولونه است (که بعدها با نام سوفیا لورن شناخته شد). پدر در این زمان آنها را ترک کرد و نزد خانواده اش در پوتزولی بازگشت. از این رو، با آنکه سوفیا را که در خانه او در رم بزرگ شده بود، به عنوان دختر خود قانوناً به رسمیت شناخت، ماریا، که در خانه پدربزرگ و مادربزرگش بزرگ شده بود، را نشناخت. او که با نام ماریا ویلانی (نام خانوادگی مادرش) در پوتزولی به مدرسه ابتدایی رفته بود، به اجبار مادرش رومیلدا مجبور به ترک تحصیلش شد تا همراه او به رم برود، جایی که او قبلاً به همراه سوفیا برای یک تست بازیگری موفق در چینه چیتا نقل مکان کرده بود. وقتی به پایتخت رسید، ماریای جوان مجبور شد در یک اتاق قفل شده بماند. اگرچه او مشتاق بود تحصیلاتش را تمام کند، اما از تحصیل او جلوگیری شد زیرا تحصیل او درمدرسه راهنمایی خواهر بازیگر آینده دارش، سوفیا شیکولونه،
نامناسب تلقی می شد، چرا که پدرش او را به رسمیت نشناخته بود. در این اثنا وقتی پدرشان، که به دلیل شکست در معاملات املاک و مستغلات بدهکار شده بود، از طریق دختر مشهورش سوفیا، دو میلیون لیر از رومیلدا وام خواست، این مبلغ تنها در ازای به رسمیت شناختن ماریا به او داده شد. او که اکنون ماریا سیکولونه نام گرفته بود، در بیست سالگی از مدرسه راهنمایی فارغ التحصیل شد و توانست تحصیلات خود را به پایان برساند و در سال 1976، در سن 38 سالگی، مدرک ادبیات خود را دریافت کرد. او اغلب خواهرش سوفیا و تهیه کننده و شریک زندگی اش کارلو پونتی را در صحنه های فیلم در سراسر جهان، از جمله اسپانیا و هالیوود، همراهی می کرد. به لطف مهارت های آواز و آشپزی اش، همچنین در سطح بین المللی شناخته شد و با فرانک سیناترا، هرچند برای سرگرمی، همانطور که خودش اعلام کرد، دوئت اجرا می کرد. فرانک سیناترا به او پیشنهاد داد که برای شرکت در یکی از آلبوم های آینده اش تست بدهد و آینده درخشانی را برای او پیش بینی می کرد. در سال 1972، او آهنگ «Nonfinite mai» را ضبط کرد که تم پایانی مینی سریال «بیبی پیک» بود. ماریا پس از بازگشت به رم، با رومانو موسولینی، نوازنده پیان
و جاز و فرزند چهارم بنیتو موسولینی و راکله گوئیدی، آشنا شد. پس از مدتی آشنایی، این زوج در سال ۱۹۶۲ در پرداپیو، در میان پوشش خبری فراوان، ازدواج کردند. این زوج صاحب دو دختر شدند: الساندرا در سال ۱۹۶۲ و الیزابتا در سال ۱۹۶۷؛ هر دو دختر او را مادربزرگ کردند. این ازدواج به دلیل روابط نامشروع مکرر رومانو موسولینی دوام زیادی نداشت. این دو در سال ۱۹۷۱ از هم جدا شدند و در سال ۱۹۷۶ طلاقشان نهایی شد. او که از فروپاشی عصبی رنج می برد، با عبدالمجید تمیز، متخصص قلب ایرانی و رئیس بخش توانبخشی قلبی در بیمارستان اس. کامیلو فورلانینی، آشنا شد و برای دومین بار با او ازدواج کرد او تا زمان مرگ مادرش رومیلدا بر اثر سرطان در سال ۱۹۹۱ در کنار او ماند. در سال ۲۰۰۶، او در مراسم تشییع جنازه همسر سابقش رومانو موسولینی شرکت کرد و دخترانش را نیز همراهی کرد. در سال ۲۰۱۶، او قبل از بازنشسته شدن، آخرین حضور عمومی خود را در برنامه زنده دومنیکا به همراه دخترش الساندرا انجام داد. ماریا شیکولونه به عنوان یک آشپز و نویسنده دستور غذا برای عموم شناخته شد و اغلب به عنوان مفسر مهمان در برنامه های تلویزیونی ظاهر می شد. در اوایل دهه ۲۰۰۰، او به همراه
لوکا جوراتو و پائولا سالوتزی ستونی منظم در Unomattina داشتi. ترانه شناسی. تک آهنگ
جوزپه گوارینو (۱۵ نوامبر ۱۹۲۲ – ۱۷ آوریل ۲۰۲۰) حقوق دان و سیاستمدار ایتالیایی از دموکراسی مسیحی بود. او به طور کوتاه در سال ۱۹۸۷ وزیر دارایی و از ژوئن ۱۹۹۲ تا آوریل ۱۹۹۳ وزیر صنعت و وزیر شرکت های دولتی بود. زندگی اولیه و تحصیلات. گوارینو در ناپل در ۱۵ نوامبر ۱۹۲۲ به دنیا آمد. خانواده اش اصالتاً از سولوفرا بودند. پدرش زمانی که جوزپه تنها یازده سال داشت درگذشت. گوارینو حقوق خواند و در حقوق عمومی تخصص گرفت. فعالیت حرفه ای. گوارینو کار خود را در دانشگاه ساساری در سال ۱۹۵۰ آغاز کرد و به استاد حقوق عمومی در آنجا تبدیل شد. او همچنین حقوق عمومی را در دانشگاه سینیا تدریس کرد. از ۱۹۶۷ تا ۱۹۸۷ او مدیر بانک ایتالیا بود. او به فهرست مجلس نمایندگان از حزب دموکراسی مسیحی انتخاب شد. در سال ۱۹۸۷ به عنوان وزیر دارایی در کابینه آمینتوره فانفانی منصوب شد. گوارینو در ژوئن ۱۹۹۲ به عنوان وزیر صنعت و وزیر شرکت های دولتی در کابینه جولیانو آماتو منصوب شد. در طول دوره وزارت، گوارینو به طور مداوم تلاش های خصوصی سازی دولت را نقد می کرد. دوره وزارت او در آوریل ۱۹۹۳ به پایان رسید. آثار، دیدگاه ها و درگذشت. گوارینو نویسنده چندین کتاب و مقال
ه بود. برخی از کتاب های او شامل "به سوی اروپا، یا پایان سیاست" منتشرشده در ۱۹۹۷ و "تصویب لیسبون؟" منتشرشده در ۲۰۰۸ هستند. گوارینو یک کاتولیک متعهد بود. اگرچه او در ابتدا دیدگاه طرفدار اروپا داشت، اما بعدها از تحول اتحادیه اروپا انتقاد کرد. او استدلال کرد که در سال ۱۹۹۹ یک "کودتای مبهم" رخ داده است که به تصویب مقرره EC شماره ۱۴۶۶–۹۷۳ اشاره دارد. گوارینو در رم در ۱۷ آوریل ۲۰۲۰ درگذشت و ۹۷ سال داشت.
بادبزن دار در سمت راست پادشاه - که گاهی اوقات به بادبزن دار در دست راست پادشاه نیز ترجمه می شود - منصب یا عنوانی بود که به درباریان مصر باستان داده می شد. این عنوان دلالت بر رابطه شخصی یا رسمی بسیار نزدیک با فرعون دارد. در دوران آمنهوتپ دوم و توتمس چهارم، این عنوان توسط مقاماتی مانند نایب السلطنه کوش، مباشر ارشد پادشاه و چندین معلم، مانند سنندجم در زمان توت عنخ آمون، استفاده می شد. صحنه هایی که بادبزن داران را به تصویر می کشند، آنها را در حالی نشان می دهند که یک بادبزن بلند با یک پر در دست دارند. از دیگر دارندگان عناوین مهم می توان به مایهرپری اشاره کرد که در دره پادشاهان به خاک سپرده شد.
بت ساز (به انگلیسی: The Idolmaker) یک درام و موزیکال آمریکایی محصول ۱۹۸۰ به کارگردانی تیلور هاکفورد در اولین تجربه کارگردانی اش، نوشته ادوارد دی لورنزو با بازی ری شارکی، پیتر گلگر، پل لند، توا فلدشو و جو پانتولیانو است. این فیلم که اقتباسی آزاد از زندگی باب مارکوچی، مروج/تهیه کننده موسیقی راک، است، فرانکی آوالون و فابیان از کشفیات او بودند و به عنوان مشاور فنی برای تولید فیلم فعالیت داشتند، اولین حضور گلگر و لند را روی پرده سینما رقم زد. این فیلم در ۱۴ نوامبر ۱۹۸۰ اکران شد و با نقدهای عموماً مثبت روبرو شد و بیش از ۲٫۶ میلیون دلار در گیشه فروش داشت. شارکی برای بازی در این فیلم برنده جایزه گلدن گلوب شد. بازسازی احتمالی. در مارس ۲۰۲۵، اعلام شد که سم رنچ کارگردانی و بازسازی این فیلم را بر عهده خواهد داشت.
پروژه استارگیت (به انگلیسی: Stargate Project) که با نام رسمی Stargate LLC در دلاور ثبت شده است، یک شرکت چندملیتی آمریکایی و سرمایه گذاری مشترک در زمینه هوش مصنوعی (AI) است که توسط اوپن ای آی، سافت بنک، اوراکل و شرکت سرمایه گذاری MGX ایجاد شده است. این سرمایه گذاری مشترک قصد دارد تا سال ۲۰۲۹، مبلغی تا ۵۰۰ میلیارد دلار آمریکا را در زیرساخت های هوش مصنوعی در ایالات متحده سرمایه گذاری کند. این پروژه از سال ۲۰۲۲ در حال برنامه ریزی بوده و در ۲۱ ژانویه ۲۰۲۵ توسط رئیس جمهور ایالات متحده، دونالد ترامپ، رسماً اعلام شد. ماسایوشی سان، مدیرعامل سافت بنک، رئیس هیئت مدیره این سرمایه گذاری مشترک است. این پروژه به افتخار فیلم ۱۹۹۴ "استارگیت" نام گذاری شده است که در آن استارگیت ها دروازه هایی به جهان های دیگر بودند. به دلیل مقیاس بزرگ این برنامه، آن را با پروژه منهتن مقایسه کرده اند. تا تاریخ ۷ اوت ۲۰۲۵، این سرمایه گذاری مشترک هنوز آغاز نشده بود و هیچ بودجه ای، از جمله ۱۰۰ میلیارد دلار اولیه، جمع آوری نشده بود. تاریخچه. اصطلاح «استارگیت» به سال ۲۰۲۴ بازمی گردد، زمانی که اوپن ای آی و مایکروسافت توسعه یک ابررایانه هوش مصنوعی به
ارزش ۱۰۰ میلیارد دلار را آغاز کردند. در ۲۱ ژانویه ۲۰۲۵، رئیس جمهور دونالد ترامپ این سرمایه گذاری مشترک را در یک کنفرانس مطبوعاتی در کاخ سفید، با همراهی سم آلتمن از اوپن ای آی، لری الیسون از اوراکل و ماسایوشی سان از سافت بنک اعلام کرد. دونالد ترامپ آن را «بزرگ ترین پروژه زیرساخت هوش مصنوعی در تاریخ» نامید و اشاره کرد که از اعلامیه های اضطراری برای تسریع توسعه پروژه، به ویژه در مورد زیرساخت انرژی، استفاده خواهد کرد. لری الیسون ادعا کرد که استارگیت می تواند به تولید واکسن های mRNA علیه سرطان با کمک هوش مصنوعی منجر شود و چنین واکسن هایی می توانند «به صورت رباتیک» یا با بهره گیری از هوش مصنوعی «در حدود ۴۸ ساعت» طراحی شوند. این سرمایه گذاری مشترک با سرمایه گذاری اولیه ۱۰۰ میلیارد دلار راه اندازی شد و برنامه هایی برای افزایش آن به ۵۰۰ میلیارد دلار تا سال ۲۰۲۹ وجود دارد. ایلان ماسک، مدیرعامل شرکت رقیب اوپن ای آی یعنی xAI، گفت که این سرمایه گذاری مشترک فاقد تأمین مالی لازم برای رسیدن به سطوح سرمایه گذاری وعده داده شده است. این ادعا بعداً توسط سم آلتمن رد شد. رنه هاس، مدیرعامل آرم هولدینگز، اظهار داشت که حمایت مالی پشت
این پروژه «بسیار مستحکم» است. وب سایت "The Information" گزارش داد که سافت بنک و اوپن ای آی هر کدام ۱۹ میلیارد دلار سرمایه برای تأمین مالی اولیه استارگیت متعهد شده اند و هر کدام ۴۰٪ از سهام این سرمایه گذاری مشترک را در اختیار خواهند داشت، در حالی که اوراکل و MGX هر کدام ۷ میلیارد دلار مشارکت خواهند کرد و مابقی بودجه از طریق شریک محدود و تأمین مالی از طریق بدهی تأمین خواهد شد. به گزارش "فایننشال تایمز"، زیرساخت هایی که به عنوان بخشی از این پروژه ساخته می شوند، به طور انحصاری در اختیار اوپن ای آی خواهند بود. "وال استریت ژورنال" گزارش داد که سافت بنک، حامی مالی اصلی استارگیت، ممکن است تنها ۱۰٪ از بودجه را به صورت سهام تأمین کند و مابقی از طریق بدهی یا تأمین مالی مبتنی بر بدهی فراهم شود. همزمان با اعلام این پروژه، مایکروسافت و اوپن ای آی توافقنامه جدیدی امضا کردند که به مایکروسافت حق تقدم در ظرفیت محاسبات ابری آینده اوپن ای آی را می دهد، در حالی که به اوپن ای آی اجازه می دهد در صورت انصراف مایکروسافت، از دیگر ارائه دهندگان خدمات ابری استفاده کند. در ۱ آوریل ۲۰۲۵، سافت بنک اعلام کرد که انتظار می رود اولین بودجه ۱۰
میلیارد دلاری آن از بانک ژاپنی میزوهو و سایر وام دهندگان قرض گرفته شود. در ۱۷ آوریل ۲۰۲۵، فایننشال تایمز گزارش داد که اوپن ای آی و اوراکل در حال بررسی سرمایه گذاری آتی در بریتانیا هستند، زیرا آنها در حال جستجوی مکان های خارج از کشور برای ساخت زیرساخت های هوش مصنوعی بودند. در ۱۶ مه ۲۰۲۵، انویدیا، سیسکو و اوپن ای آی برنامه هایی را برای کمک به ساخت مرکز داده هوش مصنوعی «استارگیت امارات» در امارات متحده عربی اعلام کردند. انتظار می رود استارگیت امارات در سال ۲۰۲۶ افتتاح شود. در ۲۲ مه ۲۰۲۵، جی پی مورگان چیس موافقت کرد که ۲٫۳ میلیارد دلار به اوپن ای آی و شرکایش برای پروژه های مرکز داده استارگیت در آبیلین، تگزاس، وام دهد. این پروژه توسط یک سرمایه گذاری مشترک با مشارکت Blue Owl Capital, Crusoe Energy Systems و Primary Digital Infrastructure در حال توسعه است و به شرکت اوراکل اجاره داده شده است. در ۷ اوت ۲۰۲۵، "بلومبرگ نیوز" گزارش داد که پروژه هنوز آغاز نشده و هیچ بودجه ای برای تأمین بودجه اولیه ۵۰۰ میلیارد دلاری پروژه جمع آوری نشده است. بر اساس گزارش بلومبرگ نیوز، عدم قطعیت بازار، سیاست تجاری آمریکا و ارزش گذاری سخت ا
فزارهای هوش مصنوعی باعث این تأخیر شده است. این گزارش همچنین افزود که ماسایوشی سان قبلاً با تی اس ام سی برای سرمایه گذاری ۱ تریلیون دلاری در آریزونا تماس گرفته بود. ساختار. این سرمایه گذاری مشترک در حال حاضر در حال ساخت ۱۰ مرکز داده در آبیلین، تگزاس است، و قصد دارد به ایالت ها و کشورهای بیشتری مانند بریتانیا، نروژ، ژاپن و امارات متحده عربی گسترش یابد، و ترامپ گفته است که از فرمان اجرایی برای کمک به ساخت زیرساخت های این سرمایه گذاری مشترک استفاده خواهد کرد. این سرمایه گذاری جدید ادعا می کند که بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ شغل در ایالات متحده ایجاد خواهد کرد. آلتمن گفته است که سافت بنک «مسئولیت مالی» و اوپن ای آی «مسئولیت عملیاتی» این سرمایه گذاری را بر عهده خواهند داشت. آرم هولدینگز، مایکروسافت، انویدیا، اوراکل و اوپن ای آی شرکای فناوری اولیه و کلیدی هستند. در ۲۲ مه ۲۰۲۵، جی۴۲، اوپن ای آی، اوراکل، انویدیا، گروه سافت بنک و سیسکو شراکتی را برای ساخت استارگیت امارات، یک مرکز داده در امارات متحده عربی، اعلام کردند.
«سرود ملی ساردینی(به ایتالیایی ) که با عنوان آغازین آن نیز شناخته می شود. سرود ملی پادشاهی ساردینیا تحت حکومت دودمان ساووری و پادشاهی ایتالیا بود. تاریخچه. با قدمتی به دههٔ ۱۸۳۰، این سرود در گویش زبان ساردو-لوگودوریزبان ساردینی توسط کشیش ساردینی ویتوریو آنجیوس نوشته شد، که در سال ۱۸۴۲ از روحانیت بیرون آمد. موسیقی آن توسط مائسترو جیووانی گونلا (۱۸۰۴–۱۸۵۴) از ساساری ساخته شد، که همچنین موسیقی دان گردان سلطنتی بود. این سرود برای نخستین بار در تئاتر شهر کالیاری در تاریخ ۲۰ فوریه ۱۸۴۴ اجرا شد. نسخه اصلی این قطعه موسیقی توسط پروفسور فرانچسکو چزاره کاسولا، رئیس وقت مؤسسه تاریخ اروپای مدیترانه ای (ISEM) شورای ملی تحقیقات ایتالیا (CNR)، در بایگانی تالار موسیقی در کالیاری پیدا شد. به گفته کاسولا، این سرود رسمی مورد احترام فراوان حاکمان سرزمین اصلی ایتالیا در پیمونت بود. بنا به خواسته صریح ویکتور امانوئل سوم، امپراتور ایتالیا، این قطعه برای آخرین بار به طور رسمی در سال ۱۹۳۷ توسط گروه کر کلیسای سیستین، به مدیریت لورنزو پروسی، اجرا شد، زمانی که پاپ پیوس یازدهم جایزه گلدن رز را به ملکه النا اعطا کرد. این سرود "عملاً" با را
هپیمایی سلطنتی ایتالیا جایگزین شددر اوایل سال ۱۸۶۱، اما جایگاه رسمی خود را تنها در سال ۱۹۴۶ از دست داد، زمانی که سلطنت به طور قطعی لغو شد و «سرود ایتالیایی ها» به عنوان سرود ملی موقت جمهوری تازه اعلام شده ایتالیا انتخاب شد. در سال ۱۹۹۱، «در تاریخ ۲۹ مه، طبق رسم معمول استقبال از هیئت دیپلماتیک خارجی، توسط گروه موسیقی کارابینیری در کاخ کوئیرینال اجرا شد. این اجرا به منظور ادای احترام به اصالت ساردینیایی فرانچسکو کوسیگا، رئیس جمهور ایتالیا، انجام شد. این اجرا پس از استعفای کوسیگا از این سمت در ۲۸ آوریل ۱۹۹۲، دوباره اجرا شد. در سال ۲۰۰۱، این سرود به مناسبت مراسم خاکسپاری ماری خوزه بلژیکی، آخرین ملکه ایتالیا، اجرا شد. متن آهنگ. این سرود کاملاً به زبان ساردینیایی و به طور خاص به گویش لوگودوری نوشته شده است. خداوند پادشاه را حفظ کند خداوند پادشاه را حفظ کند سرزمین ساردینی را نجات دهد و جلالی به پرچم داده شود که از سوی پادشاه اعطا شود! ای کسی که در دل ما حضور داری، ای که شجاعت را در وجودمان کم نگذاری، چه از سر قدرت و چه از سر ترس، هیچ گاه ما را ترک نکن، ای پادشاه. خداوند پادشاه را حفظ کند… صد دلیر، یکی یا صدها، با شم
شیر و تفنگ، در دژ و دیوارها، به پیش خواهیم رفت، ای پادشاه. خداوند پادشاه را حفظ کند… تنها در مرگ تسلیم شویم، همانند ساردینیای کهن، نه در زندگی به دشمن، که از تو داده می شود، ای پادشاه. خداوند پادشاه را حفظ کند… ای کسانی که وفادار و دلیر هستند، ما با فرزندان خود به پیش می رویم، به خوبی خود را اثبات کردیم، فرزندان آن ها، ای پادشاه. خداوند پادشاه را حفظ کند… ای تو که می خواهی وفاداری و عشق خود را نشان دهی، در رگ هایمان احساس می شود، ساردینی آن را حس می کند، ای پادشاه. خداوند پادشاه را حفظ کند… ای که دشمن را نشان می دهی، و وحشت را از دل برمی انگیزی، خشم او فوران می کند، به سوی یک فرمان تو، ای پادشاه. خداوند پادشاه را حفظ کند… فرمان ده بر کسی که خطا کرده است، اگرچه بسیار سخت باشد، و مطمئن باش که انجام خواهد شد، ای پادشاه. خداوند پادشاه را حفظ کند… ای نیروی شگفت انگیز، که پیش از رومیان بود، و در برابر آفریقاییان، تو آن را خواهی دید، ای پادشاه. خداوند پادشاه را حفظ کند… ای نیروی بسیار شگفت انگیز، که قادر است برتری یابد، آن را به اجرا درمی آورد، به فرمان تو، ای پادشاه. خداوند پادشاه را حفظ کند… ای وفاداران و مردان دل
یر، خشنودی تو را ببینند، که در هر واقعه ای حضور دارند، آن هایی که پیش از این بودند، ای پادشاه. خداوند پادشاه را حفظ کند سرزمین ساردینی را نجات دهد و جلالی به پرچم داده شود که از سوی پادشاه اعطا شود!
الساندرو مارتلی (۱۸۷۶–۱۹۳۴) یک دانشگاهی و سیاستمدار ایتالیایی بود. او به عنوان وزیر اقتصاد ملی در کابینه بنیتو موسولینی به رهبری بنیتو موسولینی بین سال های ۱۹۲۸ و ۱۹۲۹ خدمت کرد. زندگی و تحصیلات. مارتلی در ۲۵ نوامبر ۱۸۷۶ در کالتانیستا متولد شد. او از مؤسسه عالی فلورانس در ژوئیه ۱۹۰۰ فارغ التحصیل شد. فعالیت های حرفه ای و سیاسی. پس از فارغ التحصیلی، مارتلی به دانشگاه پیوست و بین سال های ۱۹۱۰ تا ۱۹۲۷ استاد کانی شناسی و زمین شناسی در دانشگاه فلورانس شد. او همچنین در سال ۱۹۲۷ به عنوان عضو هیئت علمی دانشگاه رم در رشته زمین شناسی خدمت کرد. مارتلی در هر دو جنگ ایتالو-ترکی (۱۹۱۱–۱۹۱۲) و جنگ جهانی اول شرکت داشت. او در اکتبر ۱۹۲۲ در راهپیمایی به رم شرکت کرد. او در سال ۱۹۲۴ به مجلس نمایندگان برای حزب فاشیست ملی انتخاب شد و برای دو دوره در آن خدمت کرد. در سال ۱۹۲۶ به عنوان معاون وزیر حمل و نقل منصوب شد. در ۹ ژوئیه ۱۹۲۸ به عنوان وزیر اقتصاد ملی منصوب شد و جای جوزپه بلوتسو را گرفت. دوره وزارت او در ۱۲ سپتامبر ۱۹۲۹ پایان یافت. پس از آن وزارتخانه با وزارت شرکت ها جایگزین شد. بعدها او به عنوان رئیس شرکت ایتالیایی سوخت اتومبیل آ
گیپ منصوب شد. مارتلی در مارس ۱۹۳۴ به عنوان سناتور منصوب شد. زندگی شخصی و درگذشت. در فوریه ۱۹۰۴ مارتلی با دولورس کورسی ازدواج کرد و حاصل ازدواج آن ها دو پسر بود. او در ۵ اکتبر ۱۹۳۴ در فلورانس درگذشت و در قبرستان وینچی در همان شهر دفن شد.
ژانگ جوژنگ (۲۶ مه ۱۵۲۵ - ۹ ژوئیه ۱۵۸۲)، با نام مستعار شودا و نام هنری تای یوئه، که با نام ژانگ جیانگ لینگ نیز شناخته می شود، منشی اعظم برجسته ای در دوران سلطنت امپراتوران مینگ، لونگ کینگ و وانلی، بود. در سال ۱۵۴۷، او بالاترین سطح امتحانات رسمی را گذراند و به رتبه جینشی رسید. سپس در آکادمی هانلین خدمت کرد. در سال ۱۵۶۷، امپراتور لونگ کینگ او را به عنوان منشی اعظم منصوب کرد و پس از به سلطنت رسیدن امپراتور وانلی در سال ۱۵۷۲، او رئیس منشی های اعظم شد.در سال های اولیه سلطنت امپراتور وانلی، ژانگ به دلیل عدم بلوغ امپراتور، نقش حیاتی به عنوان مربی امپراتور و حاکم بالفعل چین ایفا کرد. سیاست های قاطع خارجی و اقتصادی او منجر به یکی از موفق ترین دوره ها در تاریخ مینگ شد. ژانگ، تحت تأثیر حملات مغول ها در دهه 1550، با هدف «غنی سازی کشور و تقویت ارتش» از طریق روش های قانونی به جای اصول کنفوسیوسی، نقش کلیدی در متمرکز کردن دولت، محدود کردن امتیازات مختلف و اصلاح معافیت های مالیات بر زمین ایفا کرد. با این حال، پس از مرگ ژانگ در سال 1582، بسیاری از اصلاحات و سیاست های او لغو شد و در سال 1584 خانواده اش از اموال و ثروت انباشته شد
ه خود محروم شدند. او تا بیش از نیم قرن بعد، درست قبل از سقوط سلسله مینگ، اعاده حیثیت نشد. زندگینامه. ژانگ جوژنگ در سال 1525 در جیانگلینگ (جینگژو امروزی، هوبئی) متولد شد. او کنفوسیوس گرایی را آموخت و در سال 1540 با موفقیت در آزمون ایالتی قبول شد، اما در سال 1544 در آزمون کلان شهری رد شد. سه سال بعد، در سن بسیار کمی، در آزمون کلان شهری و همچنین در آزمون کاخ قبول شد و رتبه جینشی را دریافت کرد. سپس به آکادمی هانلین پیوست. در سال 1554، به دلیل بیماری استعفا داد. پس از شش سال، به خدمت بازگشت، این بار در گوزیجیان (یا دانشگاه امپراتوری) و بعداً در آکادمی هانلین. او هرگز در خارج از پکن سمتی نداشت.در سال ۱۵۶۷، امپراتور جیاجینگ درگذشت. شو جی، منشی ارشد بزرگ آن زمان، از اواخر دهه ۱۵۴۰ از حرفه ژانگ جوژنگ حمایت کرده بود. او ژانگ، که در آن زمان یک دانشگاهی هانلین بود، را برای تهیه پیش نویس فرمان نهایی امپراتور جیاجینگ به خدمت گرفت. این فرمان یک روز پس از مرگ امپراتور منتشر شد و مقدمات جلوس پسر امپراتور، امپراتور لونگ کینگ، به تخت سلطنت را فراهم کرد. کمی پس از آن، ژانگ به منشی اعظم ارتقا یافت. در طول سلطنت امپراتور لونگ کینگ
، نفوذ ژانگ همچنان رو به افزایش بود. در سال ۱۵۷۲، اندکی پس از مرگ امپراتور لونگ کینگ و جلوس پسرش، امپراتور وانلی، به تخت سلطنت، خواجه فنگ بائو، رئیس اداره تشریفات (司禮監太監؛ تایجیان سیلیجیان)، با ژانگ همکاری کرد تا گائو گونگ، منشی اعظم ارشد آن زمان را برکنار کند. بهانه این کار، اظهار بی احترامی گائو گونگ به امپراتور بود. در نتیجه، ژانگ جوژنگ رئیس دبیرخانه بزرگ شد. در مقام منشی اعظم. ژانگ به مدت یک دهه، تا زمان مرگش در سال 1582، در قدرت باقی ماند. در طول این دوران، او به شدت به حمایت خواجه ها، به ویژه فنگ بائو، و مادر امپراتور، ملکه دواگر لی، که به عنوان نایب السلطنه عمل می کرد، متکی بود. این امر به او اجازه می داد تا شخصاً همکارانش را در دبیرخانه بزرگ انتخاب کند؛ او همچنین کنترل غیررسمی بر وزارت مناسک و سانسور اعمال می کرد و پیروان خود را به سمت های مهم در دفاتر مرکزی و مناطق منطقه ای منصوب می کرد. این افراد معمولاً جاه طلب و باانگیزه بودند. ژانگ از طریق این تاکتیک ها، علیرغم نداشتن اختیار برای دستور دادن یا درخواست کردن به دلیل موقعیتش، نفوذ قابل توجهی در دولت به دست آورد. در عوض، او فقط می توانست دستورات یا دس
تورالعمل هایی را به نام امپراتور یا به صورت غیررسمی صادر کند. ژانگ با ساده سازی اداره و تقویت ارتش، که اغلب به قیمت از دست رفتن منافع محلی تمام می شد، در پی تثبیت قدرت دولت مرکزی و ارتقای نقش امپراتور بود. او از نفوذ خود در اداره سانسور برای اعمال نظم و انضباط سختگیرانه تر در بوروکراسی استفاده کرد و تمرکز آنها را از درگیری های داخلی به وظایفی مانند جمع آوری مالیات و سرکوب راهزنان معطوف نمود. برای ارزیابی اثربخشی اداره، گزارش های ماهانه و شش ماهه برای هر شهرستان و بخش تهیه می شد و موفقیت آنها در این زمینه ها سنجیده می شد. این امر منجر به دوره ای از اوج بهره وری در اداره ایالت مینگ از سال 1572 تا 1582 شد، سطحی که معمولاً فقط در سال های اولیه امپراتوری دیده می شد. تفاوت نگرش. در مقابل تمرکز بر خودسازی درونی که توسط پیروان آموزه های وانگ یانگ مینگ توصیه می شد، ژانگ برنامه جایگزینی را ارائه داد که مبتنی بر پیگیری عمل گرایانه منافع دولت بود. او معتقد بود که اقداماتی که با هدف خیر دولت و مردم آن انجام می شوند، مسیر درست عمل هستند. شعار او این بود: «اگر به نفع دولت باشد، من آن را صرف نظر از مرگ یا زندگی انجام می دهم.
» ژانگ اصلاحات خود را به عنوان بازگشت به دولت در آغاز سلسله معرفی کرد و با استناد به قوانین و احکام بنیانگذار سلسله مینگ، امپراتور هونگ وو، به عنوان منبع غیرقابل انکار قانون، خود را در موقعیت برتری قرار داد. به طور کلی، ژانگ از این ایده حمایت می کرد که امپراتوران و دولت های جدیدتر، باید به عنوان الگوهای سیاسی حاکمان خردمند دوران باستان را پیروی کنند. او حتی این موضوع را در آزمون های کلان شهری سال 1571 مطرح کرد، جایی که به عنوان آزمون گیرنده ارشد خدمت می کرد. ژانگ اقدامات خود علیه روشنفکرانی که مشغول بحث در مورد اخلاق و درون نگری بودند را با این ادعا توجیه می کرد که او به جای دنبال کردن منافع شخصی، از منافع امپراتوری دفاع می کند. او این افراد را نه به عنوان الگوهای اخلاقی، بلکه به عنوان تنبل های غیرمسئول می دید و بنابراین تلاش می کرد تا گردهمایی های بحث و گفتگوی بدون کنترل دولت متشکل از افراد تحصیل کرده مخالف را سرکوب کند. با این حال، پیروان وانگ یانگ مینگ با مقاومت پاسخ دادند و از هر فرصتی برای انتقاد از حکومت ژانگ استفاده کردند. اقدامات ژانگ، در حالی که در محدوده قوانین موجود بود، توسط منتقدانش به عنوان سوءا
ستفاده از قدرت برای ارتقای پیروانش و اعمال فشار نامشروع بر مقامات تلقی می شد. با این حال، انتقاد آشکار از ژانگ تا زمان مرگ پدرش در سال 1577 نادر بود. طبق قانون، قرار بود ژانگ برای عزاداری دفتر خود را ترک کند و پیشنهاد شد که شو جیه، که در سال 1568 بازنشسته شده بود، برای تصدی دبیرخانه بزرگ فراخوانده شود. ژانگ درخواست کرد که از وظایفش معاف شود، اما امپراتور چهارده ساله تصمیم گرفت که نمی تواند بدون او کاری از پیش ببرد و به او دستور داده شد مراسم سوگواری خود را لغو کند. دلیل رسمی که برای ضرورت ژانگ ارائه شد، عروسی قریب الوقوع امپراتور بود. با این حال، حامیان ژانگ، و شاید خود ژانگ، از این می ترسیدند که غیبت طولانی مدت او، مواضع سیاسی آنها را تضعیف کند. اگرچه امپراتور بارها استعفای ژانگ را رد کرد، اما اجماع عمومی وجود داشت که اگر ژانگ واقعاً می خواست برود، می توانست امپراتور را متقاعد کند . در حالی که بی سابقه نبود که مقامات در طول عزاداری در سمت خود باقی بمانند، انتقادات گسترده ای به دلیل بی احترامی به والدین وجود داشت. این انتقاد بر این باور استوار بود که شخصی که فرزند وفاداری نیست، نمی تواند رعیت وفاداری باشد و ک
سی که نمی تواند به درستی خود را اداره کند، نمی تواند دیگران را اداره کند. امپراتور صریح ترین منتقدان را با ضرب و شتم مجازات کرد، اما اعتبار ژانگ متزلزل شد. در تلاش برای سرکوب مخالفان، ژانگ یک خودارزیابی فوق العاده از همه مقامات عالی رتبه اعمال کرد، که به او اجازه داد حدود پنجاه مخالف را حذف کند. نگرش در دارایی. هنگامی که امپراتور وانلی به تخت سلطنت نشست، امور مالی دولت آشفته بود. سیستم سنتی مالیات های طبیعی و کار اجباری در سطح شهرستان با پرداخت های نقره جایگزین شد، که به عنوان اصلاحات شلاقی شناخته می شد. برای رسیدگی به این موضوع، ژانگ حسابرسی حساب ها را انجام داد و اقدامات صرفه جویی در هزینه را اجرا کرد. یکی از این اقدامات، تبدیل تعهد تأمین اسب برای ارتش به مالیات نقره بود. علاوه بر این، از سال 1572 تا 1579، حساب های دفاتر شهرستان در مورد کار و هزینه های گوناگون بهبود داده شد. با انتشار فهرست های اصلاح شده تعهدات، که اکنون به یک پرداخت نقره یکپارچه تبدیل شده است، اصلاحات شلاقی رسماً در سراسر امپراتوری اجرا شد. به عنوان بخشی از اصلاحات اداری، فعالیت های کم اهمیت لغو یا محدود شدند، تعداد دانشجویان کنفوسیوسی که