Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
چهارمین کِی رمانی از ماریو پوزو است که در سال ۱۹۹۰ منتشر شد. داستان در دوران ریاست جمهوری "فرانسیس خاویر کندی" - برادرزاده خیالی جان اف. کندی، رابرت اف. کندی و تد کندی - روایت می شود. خلاصه داستان. فرانسیس خاویر کندی به ریاست جمهوری می رسد، عمدتاً به دلیل میراث پیشینیانش - چهره جذاب، امتیازات و ثروت - و تجسم کامل خوشبینی جوانی است. اما خیلی زود، فرآیندهای سیاسی او را خرد می کنند و با از دست دادن ایده آل هایش، به رهبری کاملاً متفاوت از گذشته تبدیل می شود. وقتی دخترش در یک توطئه تروریستی وحشیانه به گروگان گرفته می شود، کندی - که همواره خاطره ترور عموهایش را در ذهن زنده نگه داشته بود - از تمام قدرت خود برای انتقام استفاده می کند و به اقدامات خشونت آمیزی دست می زند. با وقوع این رویدادهای انفجاری، جهانیان و نزدیکانش با ترکیبی از حیرت و وحشت شاهد ماجرا هستند. ماریو پوزو گفته است: « "کتاب چهارم کی" یک شکست [تجاری] بود - اما جاه طلبانه ترین کتاب من بود.»
زیبایی شناسی طبیعت زیرمجموعه ای از اخلاق فلسفی است و به مطالعه اشیاء طبیعی از منظر زیبایی شناسی آنها اشاره دارد. تاریخچه. زیبایی شناسی طبیعت به عنوان زیرشاخه ای از اخلاق فلسفی توسعه یافت. در قرن هجدهم و نوزدهم، زیبایی شناسی طبیعت مفاهیم بی طرفی، تصویر و معرفی ایده زیبایی شناسی مثبت را پیش برد. اولین تحولات عمده طبیعت در سده هجدهم میلادی رخ داد. مفهوم بی طرفی توسط بسیاری از متفکران توضیح داده شده بود. آنتونی اشلی-کوپر این مفهوم را به عنوان راهی برای توصیف مفهوم زیبایی شناسی معرفی کرد که بعدها توسط فرانسیس هاچسون بسط داده شد، کسی که آن را گسترش داد تا علایق و پیوندهای شخصی و فایده گرایانه با ماهیت کلی تر را از تجربه زیبایی شناسی حذف کند. این مفهوم توسط آرچیبالد آلیسون که آن را به حالت خاصی از ذهن ارجاع می داد، بیشتر توسعه یافت. نظریه ها. نظریه بی طرفی، درهایی را برای درک بهتر ابعاد زیبایی شناختی طبیعت بر اساس سه مفهوم سازی گشود: اشیایی که به عنوان زیبا تجربه می شوند، معمولاً کوچک، صاف و با رنگ های ملایم هستند. در مقابل، اشیایی که به عنوان والا دیده می شوند، معمولاً قدرتمند، شدید و ترسناک هستند. اشیاء زیبا ترکیب
ی از هر دو هستند که می توانند متنوع و نامنظم، غنی و قدرتمند و حتی پر جنب و جوش دیده شوند. تحولات قرن بیست و یکم. رویکردهای شناختی و غیرشناختی به طبیعت، تمرکز خود را از محیط های طبیعی به بررسی محیط های انسانی و تحت تأثیر انسان معطوف کرده اند و بررسی های زیبایی شناسی از زندگی روزمره را توسعه داده اند. (کارلسون و لینتوت، ۲۰۰۷؛ پارسونز ۲۰۰۸؛ کارلسون 2010) دیدگاه های انسانی و ارتباط با طبیعت. ممکن است مردم با تشبیه شیء هنری اشتباه کنند. برای مثال، یک درنای تپه شنی یک شیء هنری نیست؛ یک شیء هنری، درنای تپه شنی نیست. در واقع، یک شیء هنری باید یک مصنوع نامیده شود. درنا به خودی خود حیات وحش است و یک شیء هنری نیست. این می تواند به تعریف سایتو از دیدگاه شناختی مرتبط باشد. در توضیح بیشتر، درنا در اکوسیستم های مختلفی مانند پارک ملی یلواستون زندگی می کند. طبیعت یک سیستم زنده است که شامل جانوران، گیاه و اکوسیستم ها می شود. در مقابل، یک شیء هنری هیچ بازسازی، تاریخچه تکاملی یا متابولیسمی ندارد. ممکن است فردی در جنگل باشد و آن را به دلیل فراوانی رنگ هایی مانند قرمز، سبز و زرد زیبا بداند. این نتیجه تعامل مواد شیمیایی با سبزینه ا
ست. تجربه زیبایی شناختی یک فرد ممکن است افزایش یابد؛ با این حال، هیچ یک از موارد ذکر شده هیچ ارتباطی با آنچه واقعاً در جنگل اتفاق می افتد، ندارند. کلروفیل انرژی خورشیدی را جذب می کند و مواد شیمیایی باقیمانده از درختان در برابر چرای حشرات محافظت می کنند. هر رنگی که بازدیدکنندگان انسانی برای چند ساعت درک می کنند، کاملاً با آنچه واقعاً اتفاق می افتد متفاوت است. به گفته لئوپولد، سه ویژگی اکوسیستم ها که اخلاق زمین را ایجاد می کنند، یکپارچگی، پایداری و زیبایی هستند. هیچ یک از ویژگی های ذکر شده در طبیعت واقعی نیستند. اکوسیستم ها پایدار نیستند: آنها به طرز چشمگیری در حال تغییر هستند و یکپارچگی کمی دارند؛ بنابراین، زیبایی در چشم بیننده است. ادغام زیبایی شناسی طبیعت در فضای ساختهٔ دست بشر اقلیدسی. فضای ساخته دست بشر اقلیدسی را می توان با ادغام زیبایی شناسی طبیعت تغییر داد. الگوهای فراکتال با معرفی طرح های طبیعی آرامش بخش بصری، فرصتی برای بهبود فضاهای ساخته دست بشر ارائه می دهند. تحقیقات نشان می دهد که پیچیدگی های خاص فراکتال که شبیه الگوها در طبیعت هستند، ترجیح داده می شوند. سه آزمایش، طرح های مختلف فراکتال را بررسی کر
دند و نشان دادند که درک بینندگان از پیچیدگی الگو و تعامل با پیچیدگی فراکتال افزایش می یابد. این ادراکات در طرح ها، روش ها و پیشینه های فرهنگی مختلف ثابت مانده است. اهداف. در رویکردی پسامدرنیسم، وقتی فردی درگیر تحسین زیبایی شناختی یک چیز طبیعی می شود، به آن چیز معنا می بخشد و در آن معنا، نگرش ها، ارزش ها و باورهای خود را بیان و توسعه می دهد. علاقه ما به چیزهای طبیعی نه تنها بازتابی منفعل از تمایلات ماست، همان طور که کروچه آن را به عنوان تحسین طبیعت به عنوان نگاه کردن در آینه یا آنچه که می توانیم زندگی درونی خود بنامیم توصیف می کند؛ بلکه ممکن است چیزهایی باشد که در طبیعت با آنها مواجه می شویم و تخیل ما را درگیر و تحریک می کنند. در نتیجه، ما به چالش کشیده می شویم تا متفاوت فکر کنیم و افکار و تداعی ها را در موقعیت ها و روش های جدید به کار ببریم. به عنوان توصیفی از ارزیابی هنر، زیبایی شناسان طبیعت استدلال می کنند که پست مدرنیسم دیدگاهی اشتباه است زیرا ما موردی نداریم که هر چیزی مجاز باشد. ارزیابی زیبایی شناختی هنر توسط برخی استانداردهای هنجاری اداره می شود. در دنیای هنر، نقد ممکن است زمانی اتفاق بیفتد که افراد دور
هم جمع شوند و در مورد کتاب ها و فیلم ها بحث کنند یا منتقدان برای نشریات ارزیابی بنویسند. برعکس، موارد آشکاری از بحث و ارزیابی وجود ندارد که در آن قضاوت های مختلف در مورد زیبایی شناسی ماهیت طبیعت ارزیابی شود.
یک جای معمولی فیلمی درام به نویسندگی، کارگردانی و تهیه کنندگی اوبرتو پازولینی است. این فیلم که در ایرلند شمالی فیلمبرداری شده، با بازی جیمز نورتون و دنیل لامونت ساخته شده است. داستان دربارهٔ جان، سرپرست مجرد مایکل چهارساله است که باید برای مراقبت از پسرش، زمانی که با واقعیت بیماری لاعلاجی روبرو می شود، تمهیداتی بیندیشد. این فیلم اولین نمایش جهانی خود را در جشنوارهٔ فیلم ونیز در ۱۰ سپتامبر ۲۰۲۰ داشت و در ۱۶ ژوئیه ۲۰۲۱ در سینماهای بریتانیا اکران شد و در ۲۶ آوریل ۲۰۲۴ در سینماهای ایالات متحده به نمایش درآمد. تولید. در سپتامبر ۲۰۱۹، اعلام شد که جیمز نورتون به جمع بازیگران فیلم پیوسته است و اوبرتو پازولینی آن را بر اساس فیلمنامه ای که خودش نوشته، کارگردانی خواهد کرد. پازولینی از داستانی که خوانده بود الهام گرفت تا فیلمنامه را بنویسد. داستانی دربارهٔ پدری که به بیماری لاعلاجی مبتلا بود و قبل از مرگش نیاز داشت خانوادهٔ جدیدی برای پسرش پیدا کند. بازخوردها. این فیلم در وبگاه بازبینی جمعی راتن تومیتوز، بر اساس ۶۰ نقد، امتیاز ۱۰۰٪ و میانگین امتیاز ۷٫۹ از ۱۰ را کسب کرده است. در سال ۲۰۲۱، جیمز نورتون نامزد دریافت جایزهٔ ف
یلم مستقل بریتانیا برای بهترین بازیگر مرد شد.
اثر طبیعی ملی کانی بُرد یک اثر طبیعی ملی ایران است که در استان کردستان در ایران قرار دارد. این اثر طبیعی ملی طبق مصوبهٔ شمارهٔ ۵۶۹ در تاریخ ۱۳۹۸/۰۴/۲۵ در فهرست مناطق تحت حفاظت سازمان محیط زیست ایران قرار گرفت. ویژگی ها. منطقه «کانی برد بانه» در محلی مشهور به نجه در حوزه روستای کانی برد و در شمال غربی شهرستان بانه قرار دارد. این منطقه به دلیل زیستگاه سمندر خال زرد کردستانی در فهرست آثار طبیعی ملی ایران ثبت شده است. این منطقه دارای چهار اصله درخت آزاد کهنسال بوده و در مسیر آبراهه های V شکل با شیب بسیار تند و در عرصه های پوشیده از درختان بلوط قرار گرفته است.
رافائل جیکوب موزس (۱۸۱۲–۱۸۹۳) وکیل، مالک مزارع، افسر کنفدراسیون و سیاستمدار آمریکایی بود. زندگی نامه. اوایل زندگی. موزس در سال ۱۸۱۲ در یک خانوادهٔ یهودی-آمریکایی سرشناس در چارلستون، کارولینای جنوبی متولد شد. خانوادهٔ او در جنگ انقلاب آمریکا بین سال های ۱۷۷۵ تا ۱۷۸۳ جنگیدند و او نسل پنجمی از اهالی کارولینای جنوبی بود. پدرش اسرائیل موسی و مادرش دبورا کوهن بود. او در چارلستون بزرگ شد. شغل. او به عنوان وکیل در سنت جوزف، فلوریدا و آپالاچیکولا، فلوریدا فعالیت می کرد و در سال ۱۸۴۸ در کلمبوس، جورجیا ساکن شد. او مزرعه ای به نام اسکوئیلین، که از تپهٔ اسکوئیلین در رم، ایتالیا گرفته بود و در محلهٔ بنینگ هیلز در کلمبوس، جورجیا واقع شده بود، خریداری کرد. او در سال ۱۸۵۰ پنجاه برده و تا سال ۱۸۶۰ شصت برده داشت. او پیشگام کشت تجاری هلو در مزرعهٔ خود بود و در سال ۱۸۵۱ از اولین بازرگانانی بود که آنها را به شمال (شهر نیویورک) فرستاد. او هلوهایش را به جای اینکه در ظروف زغال پودر شده، که روش استاندارد آن زمان بود، حمل کند، در سبدهای شامپاین می فرستاد. نتیجه، هلوی تازه تری بود که در بین مصرف کنندگان بسیار محبوب شد. مرگ. او در ۱۳ اکت
بر ۱۸۹۳ در بروکسل، بلژیک درگذشت.
در اساطیر چینی، هلوهای جاودانگی ( یا ) هلوهایی هستند که سن نین ها به دلیل خاصیت عرفانی جاودانی بخششان، از آنها می خورند. هلوها در هنر چینی نمادی رایج برای جاودانگی (یا آرزوی زندگی طولانی و سالم) به شمار می روند که در تصاویر یا توصیفات تعدادی از افسانه ها، نقاشی ها و سایر اشکال هنری، اغلب در ارتباط با شمایل نگاری های مشابه از نظر موضوعی، مانند خدایان خاص یا جاودانگان یا سایر نمادهای طول عمر، مانند گوزن یا درنا، ظاهر می شوند. دیگران. هشت فناناپذیر و پیرمرد قطب جنوب (الههٔ طول عمر) گاهی اوقات در حالی که هلوی جاودانگی را حمل می کنند، به تصویر کشیده می شوند. به دلیل داستان ها و ارتباط هلو با طول عمر، هلو یک تزئین رایج (میوه یا تصویری از آن) روی کیک های تولد و شیرینی های سنتی در چین است.
انجماد گیاهان یک استراتژی حفاظت از ذخایر ژنتیکی است که اجازه می دهد مواد گیاهی مانند دانه ها، گرده ها، نوک شاخه ها یا جوانه های خفته به طور نامحدود در نیتروژن مایع ذخیره شوند. پس از ذوب شدن، این منابع ژنتیکی می توانند به گیاه تبدیل شده و در مزرعه مورد استفاده قرار گیرند. در حالی که این استراتژی حفاظت از انجماد می تواند برای همه گیاهان استفاده شود، اغلب فقط در شرایط خاصی استفاده می شود: محصولاتی با دانه های مقاوم مانند آووکادو، نارگیل محصولات بدون دانه مانند موز و موز پختنی کشت شده یا محصولاتی که به صورت مستعمره تکثیر می شوند مانند مانیوک، سیب زمینی، سیر و سیب زمینی شیرین. تاریخچه. تاریخچه انجماد گیاهان از سال ۱۹۶۵ آغاز شد، زمانی که هیرای در حال مطالعه فعالیت های زیست شناسی بود که هنگام انجماد نمونه های بیولوژیکی رخ می داد. پژوهش های اولیه در این زمینه بر تأثیر دماهای بسیار پایین بر ساختار سلولی و پایداری ژنتیکی گیاهان متمرکز بودند. با پیشرفت فناوری، روش های گوناگونی برای نگهداری طولانی مدت نمونه های گیاهی توسعه یافتند. امروزه استفاده از تکنیک های انجماد کنترل شده و ترکیبات محافظتی مانند قندها و پلی ال ها به ک
اهش آسیب های ناشی از تشکیل کریستال های یخ کمک می کند. این دستاوردها تأثیر قابل توجهی بر ذخیره سازی ژرم پلاسم و حفظ تنوع زیستی داشته اند. سه سال بعد، اولین تلاش موفقیت آمیز برای انجماد سلول های کالوس انجام شد. در سال های بعد، روش های جدیدی برای انجماد ایجاد شد، مانند غوطه وری مستقیم، انجماد آهسته و انجماد شیشه ای، و همچنین برای گونه های گیاهی و بافت های گیاهی بیشتر و بیشتری اعمال شد. موانع و محدودیت ها. این تفاوت در تحمل انجماد می تواند به عوامل متعددی مانند ترکیب ژنتیکی، مرحله رشدی گیاه، نوع بافت، و حتی شرایط محیطی قبل از انجماد مرتبط باشد. برخی گیاهان دارای مکانیسم های طبیعی برای سازگاری با شرایط سخت هستند، مانند تولید ترکیبات محافظتی یا تغییر در ساختار سلولی، که به حفظ سلامت بافت ها کمک می کند. در مقابل، گیاهانی که فاقد چنین ویژگی هایی هستند، ممکن است پس از انجماد دچار آسیب های شدید شوند، از جمله تخریب دیواره های سلولی و کاهش توانایی جوانه زنی، به همین دلیل، پژوهشگران در هنگام توسعه پروتکل های نگهداری در شرایط انجماد، نیازمند بررسی دقیق ویژگی های گونه های مختلف گیاهی هستند. یکی از روش های معمول برای افزایش
شانس بقای سلول ها در دمای پایین، استفاده از مواد محافظ مانند ساکارز، گلیسرول یا دی متیل سولفوکسید است که می توانند به کاهش آسیب های ناشی از تشکیل کریستال های یخ کمک کنند. همچنین، روش های مختلفی برای انجماد وجود دارد، از جمله انجماد کند و انجماد شیشه ای، که بسته به نوع گیاه و شرایط نگهداری انتخاب می شوند. در برخی موارد، استفاده از محیط های رشد خاص پس از انجماد نیز می تواند به بازسازی و احیای بافت های گیاهی کمک کند، ملاحظات دیگری مانند نوع مخازن نگهداری، مدت زمان انجماد، و شرایط بازگردانی نمونه ها نیز در موفقیت این فرایند نقش دارند. در نهایت، توسعه پروتکل های بهینه برای نگهداری ژرم پلاسم گیاهی نیازمند مطالعات گسترده و بررسی تجربیات به دست آمده از منابع معتبر علمی است. به نظر می رسد این تفاوت با مقاومت به خشکی ارقام مختلف درون گونه مرتبط باشد. حتی در خود گیاه نیز بسته به بافتی که استفاده می شود، تفاوت های قابل توجهی وجود دارد، زیرا هم ساختار و هم ترکیب در طول نگهداری در شرایط انجماد نقش مهمی دارند.
ابوالحسین محمد بن علی مشهور با نام مستعار خود اَخو محسن (؟ – ۹۸۵م) نویسندهٔ ضدِّ اسماعیلی قرن دهم میلادی/ چهارم هجری بود. اخو محسن، نسب شناس علوی اهل دمشق و یکی از جدلی نویسان مخالف اسماعیلیان بود. در حدود سال ۹۸۲م/ ۳۷۲ ق کتاب مفصلی نوشت که به نقد و رد دیدگاه های اسماعیلی اختصاص داشت. این اثر به وضوح تحت تأثیر نوشته های ضد اسماعیلی ابن رزام قرار گرفته بود و شامل بخش های تاریخی و عقیدتی می شد. گرچه متن کامل این کتاب به دست ما نرسیده، اما بخش های مهمی از آن در آثار تاریخ نگاران بعدی، به ویژه نویری، ابن دُواداری و مقریزی، حفظ شده است. زندگی و پیشه. ابوالحسین محمد بن علی با نام مستعار اخو محسن که خود از تبار علویان بود، در دمشق می زیست و از نخستین نویسندگانی بود که به نسب نامه های علوی علاقه مند شد. او بر پایه اثر پیشین ضداسماعیلی ابن رزام ــ که امروزه تنها به صورت قطعات پراکنده باقی مانده ــ رساله ای انتقادی علیه خلافت فاطمی و پیروان اسماعیلی آن در سدهٔ ۹۸۰م نوشت. این اثر را در زمانی نگاشت که فاطمیان در تلاش برای گسترش سلطهٔ خود بر شام و تصرف دمشق بودند. رسالهٔ او نیز همچون اثر ابن رزام به طور کامل حفظ نشده، اما
بخش هایی از آن در آثار تاریخ نگاران متأخر مانند نُوَیری، ابن الدَّواداری و مقریزی باقی مانده است. از آنچه از اثر اخو محسن باقی مانده چنین برمی آید که کتاب او بخش هایی جداگانه دربارهٔ تاریخ و عقاید داشته است.با این حال، حتی مقریزی نیز هر دو، اخو محسن و ابن رزام، را منابعی غیرقابل اعتماد خوانده است.در واقع، اثر اخو محسن نقل قول های گسترده ای از رساله ای بی نام با عنوان «کتاب السیاسة» را دربر می گرفت؛ اثری جعلی که به دروغ به اسماعیلیان نسبت داده شده بود و در آن روش هایی برای جذب پیروان و افشای اسرار عقیدتی معرفی می شد. محتوای ساختگی آن به گونه ای تنظیم شده بود که اسماعیلیان را بی قانون، ملحد و لذت گرا جلوه دهد، و همین باعث شد که این کتاب برای «نسل های متوالی از جدل نویسان و فرق نگاران اهل سنت، منبع اصلی حمله به اسماعیلیه گردد». گزارش های ابن رزام و اخو محسن مبنای بیشتر نوشته های ضداسماعیلی بعدی شد، به ویژه در منشور بغداد در سال ۱۰۱۱ میلادی که توسط خلیفهٔ عباسی القادر صادر شد.این روایت ها تا قرن بیستم، پیش از آغاز رویکردهای انتقادی جدید در پژوهش های تاریخی، در میان اهل سنت و حتی محافل دانشگاهی غربی به عنوان روای
ت رسمی از عقاید و منشأ اسماعیلیه پذیرفته شده بود. اخو محسن حولی سال ۳۷۵ هجری قمری/ ۹۸۵–۶ میلادی درگذشت.
پل ملک یا پل حاج سلطان سرموری بر روی رود خروشان کارون در منطقه روَر بخش مرکزی اردل چهار محال بختیاری در دره های منتهی به پیچ های خطرناک و رانشی جاده پر تردد پل ملک واقع شده است پل ملک پلی باستانی در مسیر گذرگاه دزپارت بوده که متاسفانه فقط مقداری از پایه های ساروجی از آن بجا مانده است و سالها مردم محلی(رویگر ، چهاربنیچه و دیناران) و عشایر استان و مسافران که قصد عزیمت به خوزستان از این مسیر ویران شده را داشتند بایستی از طریق کلک با خطرات و قربانی های فراوان می گذشتند این وضعیت اسفبار ادامه داشت تا سال 1340 خورشیدی که یکی از بزرگان بنام و کلانتران خیرخواه ایل بختیاری بنام حاج سلطان احمدی سرموری روَگری این پل را با پشتکار و مشقتهای فراوان بر روی ستون های باستانی پل در بین دو پرتگاه نزدیک بهم که کل حجم رود کارون از آنجا می گذرد بازسازی کرده اند ولی متاسفانه در برنامه ای ناقص ضد ملی سد بهشت آباد این پل تاریخی را تا حد زیادی ویران کرده اند. امروزه پل ملک به مقصد جذابی برای تفریح و سرگرمی گردشگران از جای جای استان و سایر استانها بدلیل مناطق بکر و رشته چشمه های متعددی بنام چشمه های خضرزنده در مجاورت پل به خصوص در فصل
بهار و تابستان ، گردیده است
آتش افروختن، آتش افروزی یا آتش به پا کردن به روشن کردن آتشی بزرگ و قابل کنترل در فضای بازگفته می شود که با هدف دفع زباله، یا به عنوان بخشی از یک جشن و آیین مذهبی (مانند شب سنت جان) گفته می شود. آیین های منطقه ای. در بسیاری از مناطق قاره اروپا، آتش افروزی به طور سنتی در ۲۴ ژوئن انجام می شد تا جشن یحیای تعمیددهنده، و همچنین شنبه شب قبل از عید پاک گرامی داشته شود. آتش افروزی همچنین از ویژگی های شب والپورگیس در اروپای مرکزی و شمالی و جشن های شب قبل از روز سنت جان در اسپانیا است. در سوئد، در آخرین روز آوریل، در جشن های شب والپورگیس آتش روشن می کنند. در فنلاند و نروژ، آتش افروزی در شب نیمه تابستان و به میزان کمتری در عید پاک یک سنت است. آلپ و اروپای مرکزی. سنت آتش افروزی اوایل بهار که در یکشنبه بعد از چهارشنبه خاکستر برپا می شود ( که به آن یکشنبه کوادراژیما نیز گفته می شود)، در سراسر مناطق آلمانی زبان اروپا و بخش هایی از فرانسه رواج دارد. سوزاندن «زمستان در قالب آدمک» در سسندووتن زوریخ (که در سال ۱۹۰۲ معرفی شد) از این سنت آلمانی الهام گرفته شده است. در اتریش، رسم «"Osterfeuer"» یا آتش های عید پاک بسیار رایج است؛ ام
ا در برخی شهرها، مناطق و ایالات نیز برای پایین نگه داشتن میزان انتشار خاکستر و غبار PM10، مقررات محدودکننده تنظیم می شود. همچنین " " (آتش های انقلاب تابستانی) وجود دارد که در شامگاه ۲۱ ژوئن شعله ور می شود. از سال 1988 (به معنی آتش سوزی در کوه های آلپ) در یک روز از ماه اوت در کوهستان ها اجرا شده است تا از دور دیده شود و به عنوان فراخوانی برای توسعه پایدار مناطق کوهستانی باشد. در جمهوری چک، جشنواره ای به نام «سوزاندن جادوگران» (همچنین شب فیلیپ و یعقوب، شب والپورگیس یا بلتان) در شب بین ۳۰ آوریل و ۱ مه برگزار می شود. این یک رسم مردمی بسیار قدیمی است و هنوز هم برگزار می شود و تعطیلات ویژه ای دارد. در آن شب، مردم دور هم جمع می شوند، آتش روشن می کنند و آمدن بهار را جشن می گیرند. در بسیاری از مکان ها مردم تیرک های ماه مه برپا می کنند. شب بین ۳۰ آوریل و ۱ مه جادویی و اسرارآمیز تلقی می شد. احتمالاً این جشنواره در ابتدا زمانی برگزار می شد که ماه کامل، دقیقاً بین اعتدال بهاری و انقلاب تابستانی، نزدیک ترین فاصله را به روز داشت. مردم معتقد بودند که در این شب جادوگران به سبت خود پرواز می کنند و در واقع این یکی از بزرگ ترین
آیین های پگانیسم بود. مردم همچنین معتقد بودند که مثلاً در دهانه غارهای مختلف گنجینه هایی پنهان شده است. هدف اصلی این آیین قدیمی مردمی احتمالاً گرامیداشت الهه های باروری بوده است. مردم برای محافظت از خود در برابر جادوگران، در مکان های مرتفع آتش روشن می کردند و این آتش ها را «سوزاندندهٔ جادوگران» می نامیدند. برخی از مردم برای تضمین جوانی و باروری، از روی آتش می پریدند. ظاهراً خاکستر حاصل از این آتش ها قدرت ویژه ای برای افزایش محصولات کشاورزی داشت و مردم همچنین دام های خود را برای اطمینان از باروری از روی خاکستر عبور می دادند. استرالیا. در استرالیا به دلیل خطر آتش سوزی، روشن کردن آتش در ماه های گرم به ندرت مجاز اعلام می شود. قوانین مربوط به آتش بازی بین ایالت ها، مناطق شهری و روستایی، مناطق دولتی محلی و انواع املاک متفاوت است. برای مثال، در مناطق شهری کانبرا، در صورت اطلاع مقامات آتش نشانی محلی، می توان در حوالی روز تولد رسمی پادشاه آتش روشن کرد؛ با این حال، در بقیه سال این کار ممنوع است. آتش های کوچک تر مانند آتش های اردوگاهی و باربیکیوهای در فضای باز معمولاً خارج از دوره های محدودیت روشن کردن آتش مجاز هستند. د
ر ایالت کوئینزلند، شهر روستایی کیلارنی سالانه میزبان یک شب آتش بازی برای عموم مردم است؛ درآمد حاصل از این مراسم به مراکز مراقبت از سالمندان شهر اختصاص می یابد. کانادا. استان نیوفاندلند و لابرادور به دلیل ارتباط تاریخی خود با بریتانیا و ایرلند، جوامع زیادی دارد که شب های آتش بازی، به ویژه شب گای فاکس را جشن می گیرند؛ این یکی از مواقعی است که جوامع کوچک روستایی گرد هم می آیند. در استان کبک، بسیاری از جوامع در روز ۲۴ ژوئن برای جشن گرفتن روز سنت ژان باتیست آتش روشن می کنند. فرانسه. در فرانسه اولین شنبه پس از انقلاب تابستانی، حدود ۲۴ ژوئن، آتش ژان لو باپتیست در (روز سنت جان) جشن می گیرند. مانند سایر کشورها، این جشن، جشنی بت پرستانه برای انقلاب تابستانی یا نیمه تابستان بود، اما مسیحیت آن را به یک جشن کاتولیک تبدیل کرد. هند. در هند، به ویژه در پنجاب، مردم در طول جشنواره لوهری دور آتش جمع می شوند و بادام زمینی و شیرینی می خورند تا انقلاب زمستانی را که در ماه ماگ تقویم هندی است، جشن بگیرند. مردم در زمین های اشتراکی آتش روشن می کنند. اگر به تازگی عروسی اتفاق افتاده باشد یا نوزادی در خانواده متولد شده باشد، مردم برای جش
ن گرفتن این رویداد، بیرون خانه خود آتش روشن می کنند. این جشنواره هر ساله در هفته دوم ژانویه برگزار می شود. در ایالت شمال شرقی آسام، جشنواره برداشت بوگالی بیهو به مناسبت پایان فصل برداشت در اواسط ژانویه برگزار می شود. در جنوب هند، به ویژه در آندرا پرادش، تامیل نادو و بمبئی، جشنواره بوگی در آخرین روز ماارکالی برگزار می شود که همچنین اولین روز جشنواره کشاورزی پونگال است. مردم برای جشن گرفتن، وسایلی را که دیگر نیازی به آنها ندارند از خانه هایشان جمع می کنند و در آتش می اندازند. در طول ده روز ویجیاداشامی، مجسمه هایی از راوانا، برادرش کومباکارنا و پسرش مگاناد توسط جوانان مشتاق در غروب آفتاب برپا و سوزانده می شوند. به طور سنتی، آتش افروزی در روز هولی، نماد نابودی نمادین هولیکا، دمونس، همان طور که در بالا توضیح داده شد، است. ایران. چهارشنبه سوری جشنی است که در آن فارس ها، کردها و برخی اقوام دیگر از روی آتش می پرند. این مراسم در شب آخرین چهارشنبه قبل از نوروز برگزار می شود. چهارشنبه سوری یک جشن باستانی ایرانی است که قدمت آن به حداقل ۱۷۰۰ سال پیش از میلاد مسیح در اوایل دوران زرتشتی برمی گردد. این جشن مقدمه ای بر نوروز
است که نشانگر فرا رسیدن بهار است. این جشن معمولاً عصر شروع می شود، مردم در خیابان ها آتش روشن می کنند و از روی آن می پرند و این آواز را می خوانند: «زردی من از تو، سرخی تو از من». این یک آیین تطهیر بود. به طور خلاصه، این به این معنی است که شما می خواهید آتش، رنگ پریدگی، بیماری و مشکلات شما را بگیرد و در عوض به شما سرخی، گرما و انرژی بدهد. چهارشنبه سوری اهمیت مذهبی زرتشتی دارد و به عنوان یک جشنواره فرهنگی برای ایرانیان و مردم ایران عمل می کند. ایرلند. در سراسر ایرلند، در شب ۳۱ اکتبر، آتش هایی برای جشن هالووین یا سامهِین روشن می شود. آتش بازی ها همچنین در ۳۰ آوریل، به ویژه در لیمریک برای جشن گرفتن جشنواره بیالتین و در شب سنت جان، ۲۳ ژوئن، برای جشن گرفتن شب نیمه تابستان، به ویژه در شهرستان کورک، جایی که به عنوان «شب بونا» نیز شناخته می شود، برگزار می شوند. در ایرلند شمالی، در هالووین، ۳۱ اکتبر، آتش روشن می کنند و هر ساله در ۱۱ ژوئیه، بسیاری از جوامع پروتستان برای جشن گرفتن پیروزی نیروهای ویلیامیت در نبرد بوین، که در ۱۲ ژوئیه ۱۶۹۰ رخ داد، آتش روشن می کنند. این اغلب " شب یازدهم " نامیده می شود. از سال ۱۹۷۲، جوامع ک
اتولیک در ۹ آگوست برای اعتراض و بزرگداشت بازداشتگاه، آتش روشن می کنند. ژاپن. هر ساله در ۱۶ آگوست، شهر باستانی کیوتو، مراسم "گوزان نو اوکوریبی" ، یک نمایش بودایی مبتنی بر آتش بازی، را برگزار می کند که پایان فصل او-بون را نشان می دهد. نپال. آتش های بزرگ در نپال اکثر اوقات برای گرمایش هستند. در ماه های زمستان، روشن کردن آتش در هتل ها، استراحتگاه ها و مناطق مسکونی و همچنین املاک خصوصی کاملاً رایج است. عصرها در طول سیوا راتری آتش روشن می کنند. این تعطیلات بر اساس تقویم قمری است و اغلب در ماه فوریه قرار می گیرد. ترکیه. در ترکیه، آتش های بزرگی در ایام کاکاوا روشن می کنند که معتقدند روز بیداری طبیعت در آغاز بهار است. کاکاوا توسط مردم کولی در ترکیه در شب ۵ و ۶ مه جشن گرفته می شود. آتش زدن مزارع و باغ ها. آتش های بزرگ در مزارع، باغ های بزرگ و زمین های کشاورزی برای دفع گیاهان هرز و زائدی که به راحتی کمپوست نمی شوند، استفاده می شود. این شامل مواد چوبی، علف های هرز مضر، مواد بیماری زا و موادی که با آفت کش ها و علف کش های مقاوم پاک نمی شوند، می شود. چنین آتش هایی ممکن است بسیار کوچک باشند، اما اغلب طوری طراحی می شوند که بر
ای چند روز به آرامی بسوزند تا مواد مرطوب و سبز با چرخاندن مکرر مواد نسوخته، به خاکستر تبدیل شوند. چنین آتش هایی می توانند با چمن و سایر مواد خاکی نیز مقابله کنند. خاکستر حاصل از آتش زدن باغ ها منبع مفیدی از پتاس است و می تواند در بهبود ساختار خاک برخی از زمینها مفید باشد، اگرچه چنین آتش هایی باید با در نظر گرفتن ایمنی مدیریت شوند. آتش های باغ و مزرعه اغلب دودزا هستند و در صورت مدیریت ضعیف یا روشن کردن در شرایط آب و هوایی نامناسب، می توانند باعث ایجاد مزاحمت های محلی شوند.
ساختمان ستاد کل () بنایی با نمای کمانی شکل به طول ۵۸۰ متر است که در میدان کاخ در سنت پترزبورگ روسیه روبروی کاخ زمستانی واقع شده است. این ساختمان نئوکلاسیک بزرگ توسط کارلو روسی به سبک امپراتوری طراحی و در سال های ۱۸۱۹ تا ۱۸۲۹ ساخته شد. این بنا از دو بال تشکیل شده است که توسط یک طاق نصرت سه گوش از هم جدا شده اند. این طاق نصرت توسط مجسمه سازانی چون استپان پیمنوف و واسیلی دموت-مالینوفسکی مزین شده و یادبود پیروزی روسیه بر فرانسه ناپلئونی در جنگ میهنی ۱۸۱۲ است. این طاق، میدان کاخ را از طریق خیابان بولشایا مورسکایا به خیابان نوسکی پراسپکت متصل می کند. تا زمان انتقال پایتخت به مسکو در سال ۱۹۱۸، این ساختمان به عنوان مقر ستاد کل نیروهای مسلح (بخش غربی)، وزارت امور خارجه و وزارت دارایی (بخش شرقی) مورد استفاده قرار می گرفت. بال غربی اکنون میزبان ستاد منطقه نظامی لنینگراد است. بال شرقی در سال ۱۹۹۳ به موزه ارمیتاژ داده شد و درون آن به طور گسترده بازسازی شد.
مرتضی اصانلو استاد تمام دانشگاه صنعتی امیرکبیر و از چهره های برجستهٔ مهندسی معدن در ایران و دنیا است. اصانلو با آثار علمی متعدد و فعالیت های بین المللی، یکی از چهره های شاخص این رشته به شمار می آید. زندگی علمی. مرتضی اصانلو دارای مدرک دکتری از دانشگاه نورمن اکلاهما در ایالات متحده آمریکا است. او سال هاست در دانشکده مهندسی معدن دانشگاه صنعتی امیرکبیر به عنوان استاد تمام مشغول به تدریس و پژوهش است. اصانلو بنیان گذار دوره های تحصیلات تکمیلی مهندسی معدن در ایران محسوب می شود و نقش مهمی در توسعه آموزش و پژوهش این رشته ایفا کرده است. آثار علمی. وی نویسندهٔ بیش از ۳۰۰ مقاله علمی در نشریات بین المللی است و یازده جلد کتاب در زمینه مهندسی معدن تألیف کرده است. کتاب او با عنوان "روش های استخراج معادن سطحی" در بیست و چهارمین دوره کتاب سال جمهوری اسلامی ایران، به عنوان کتاب شایستهٔ تقدیر انتخاب شد.