Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ود. با عمل مستقیم تحت امر سپاه ۴ هوایی، شمار پیروزی های هوایی این گروه رشد قابل توجهی داشت. در این زمان استوار گرهارت کوپن از اسکادران ۸ با حصول ۳۱ پیروزی هوایی در راس تمامی خلبانان گروه قرار داشت. گروه ۳ روز ۲۳ اکتبر مجدداً برای پشتیبانی از ارتش یازدهم به نواحی جنوبی تر بازگشت و این بار تحت هدایت جناح ۷۷ شکاری، در باریکه پرکوپ مستقر شد. خلبانان گروه ۳ در حال پوشش نیروی زمینی برای ورود به کریمه، همان روز ۲۴ اکتبر توانستند ۱۸ هواگرد دشمن را ساقط سازند تا با رساندن مجموع پیروزی های خود در طول جنگ به ۳۴۱ مورد از گروه ۲ با ۳۳۶ پیروزی هوایی در این زمینه جلو بزنند. گروه ۱ که مراحل آغازین عملیات بارباروسا را از دست داده بود، تا این زمان تنها ۱۴۸ پیروزی هوایی ثبت کرده بود. به هر صورت با ایفای نقش به عنوان یگان «آتش نشان»، پس از حصول بیش از ۶۰ پیروزی هوایی بر فراز کریمه، گروه ۳ ده روز بعد در روز ۲ نوامبر به تاگانروگ در شرق منتقل گشت. پایگاه جدید گروه تنها ۶۰ کیلومتری با روستوف-نا-دونو در خط مقدم فاصله داشت. عملیات های پنج هفته آینده گروه ۳ برفراز این شهر و نواحی شمالی آن در پشتیبانی از نیروی زمینی در مقابله با ضد حملا
ت شدید ارتش سرخ صورت گرفت. ارتش سرخ روز ۲۸ نوامبر روستوف-نا-دونو را پس گرفت اما گروه ۳، با وجود قرار داشتن در زیر حملات توپخانه ای و هوایی مداوم، همچنان برای دو هفته دیگر در تاگانروگ باقی ماند. روز ۲ دسامبر ستوان یکم یوهانس اشتاینهوف، فرمانده اسکادران ۴ از گروه ۲ به نخستین خلبان جناح ۵۲ شکاری با ۵۰ پیروزی هوایی بدل گشت. در پی متوقف شدن تهاجم ورماخت به مسکو و ناکامی عملیات بارباروسا، با آغاز ضد حمله زمستانی ارتش سرخ دو گروه ۱ و ۲ جناح ۵۲ شکاری، با رها کردن بسیاری از تجهیزات فنی خود، تا دوگینو عقب نشینی کردند. همچنین تلفات سنگینی به خدمه زمینی جناح در درگیری با نیروهای دشمن وارد آمد. گروه ۲ از میانه ماه نوامبر سال ۱۹۴۱ تا میانه ماه ژانویه سال ۱۹۴۲ نوزده هواگرد و دوازده خلبان خود را از دست داد. در این زمان تنها ۶ هواگرد غیر عملیاتی برای این گروه باقی مانده بود. گروه ۲ عملیات بارباروسا را با مجموعاً ۱۴۲ خدمه و خلبان آغاز کرد اما انتها تنها ۳۷ نفر در اختیار داشت. هر دو گروه زمستان را در دوگینو به سر بردند سپس اوایل سال ۱۹۴۲ برای استراحت و تجهیز مجدد به یزائو در پروس شرقی فرستاده شدند. گروه ۳ نیز در پی وخامت اوضاع
وادار به ترک تاگانروگ و انتقال به خارکوف در غرب در روز ۱۰ دسامبر شد. این گروه هم مابقی زمستان را در خارکوف سپری کرد. روز ۱۸ دسامبر نشان صلیب شوالیه صلیب آهنین به گرهارت کوپن با ۴۰ پیروزی هوایی به عنوان نخستین فرد در گروه ۳، اعطا گشت. گروه ۳ جناح ۵۲ شکاری که بر خلاف دو گروه دیگر برای استراحت و بازسازی به آلمان بازگردانده نشد، با دستیابی به ۱۳۰ پیروزی هوایی در سه ماهه زمستان، تا آخر ماه فوریه سال ۱۹۴۲، موفق ترین یگان در سطح خود در قسمت جنوبی جبهه شرقی بود. در همین تنها هواگرد گروه از دست رفتند. به سبب چنین عملکردی نشان های عالی متعددی به خلبانان گروه ۳ در این مدت اعطا گشت. استوار گرهارت کوپن با ۷۲ پیروزی هوایی، به عنوان نخستین فرد در جناح ۵۲ شکاری، روز ۲۷ ژانویه سال ۱۹۴۲ به دریافت برگ های بلوط نشان صلیب شوالیه نائل آمد. بدین شکل، روز ۷ آوریل سال ۱۹۴۲ شمار مجموع پیروزی های هوایی جناح ۵۲ شکاری از مرز ۱۰۰۰ مورد گذر کرد. روز ۱۳ فوریه چهار خلبان گروه ۳ برای حمله به مواضع ادوات ضدهوایی دشمن راهی گردیدند. پس از انجام مأموریت با وجود بازگشت سه خلبان، ستوان دوم هاینریش فرای تاک مفقود شد. چهار روز بعد روزنامه "پراوادا" ش
وروی مدعی گشت این خلبان با فرود در آن سوی خط مقدم به این کشور پناهنده شده است. روز ۲۲ فوریه جنگنده-بمب افکن های آی-۱۶ شوروی هزاران برگه کاغذ را که مصاحبه ادعایی با فرایتاگ در آن نوشته شده بود، را بر پایگاه گروه ۳ در خارکوف ریختند. فرایتاگ پس از جنگ سال ۱۹۴۹ به آلمان مراجعت نمود. مورد آبی. در جریان آماده سازی ورماخت برای تهاجم تابستانه در سال ۱۹۴۲ موسوم به "مورد آبی"، گروه ۲ جناح ۵۲ شکاری، پس از گذراندن حدود سه ماه در آلمان، اواخر ماه آوریل سال ۱۹۴۲، تحت فرماندهی سروان یوهانس اشتاینهوف، به جبهه شرقی بازگشت. سروان اریش وویتکه، فرمانده پیشین این گروه، به اتهام ناتوانی در واکنش سریع به هشدار مبنی بر تهاجم ارتش سرخ به پایگاه یگان که ماه ژانویه سال ۱۹۴۲ به از دست رفتن چندین خلبان و خدمه زمینی منجر شد، در دادگاه نظامی محاکمه گشت. گروه ۲ روز ۲۹ آوریل در جنوب خارکوف مستقر گشت. همان روز گروه ۳ از زاپوروژه به زوریچتال در کریمه فرستاده شد تا مجدداً یاری گر ارتش یازدهم این بار در تسخیر شبه جزیره کرچ باشد. این گروه بلافاصله پس از رسیدن عملکرد خوب خود را ادامه داد و در روز ۳۰ آوریل ۲۴ هواگرد دشمن را بدون تحمل هیچ تلفاتی، سا
قط ساخت. روز ۵ مه ستوان گرهارت کوپن، بهترین خلبان گروه با ۸۴ پیروزی هوایی، در درگیری با دو هواگرد پی ایی-۲ دشمن در شمال شبه جزیره کرچ، به درون دریای آزوف سقوط کرد. گفته می شود کوپن توسط یک شناور شوروی از آب گرفته شده است اما زان پس هیچ اطلاعاتی از او به دست نیامد. روز ۸ مه گروه ۲ نیز با مأموریت مشابهی قدم در کریمه گذاشت. همان روز تعداد مجموع پیروزی های هوایی جناح ۵۲ شکاری به ۱۵۰۰ رسید. اسکادران ۹ گروه ۳ که به اسکادران "کارایا" شهرت یافت، در عرض دو هفته عمل در آسمان کریمه بدون تحمل هیچ خسارتی، نود و سه پیروزی هوایی کسب نمود. این اسکادران در نهایت بهترین اسکادران جنگنده جنگ نام گرفت. در پی آغاز حمله پیش دستانه ارتش سرخ در ناحیه خارکوف، گروه ۳ روز ۱۲ مه به روگان منتقل گردید. گروه ۲ نیز با فاصله زمانی اندکی، روز ۱۵ مه به یک پایگاه هوایی بزرگ در آرتموفسک در منطقه دونتس در ۲۰۰ کیلومتری جنوب شرقی خارکوف فرستاده شد. پنج روز بعد ستاد جناح و گروه ۱ هم به این پایگاه عازم گشتند. گروه ۱ در این زمان ۴۰ خلبان و ۴۳ جنگنده ب اف ۱۰۹ در اختیار داشت. روز بعد گروه ۳ هم به آرتموفسک رفت تا در یکی از معدود دفعات در تمامی تاریخچه عمل
یاتی آن، تمامی یگان های جناح ۵۲ شکاری از یک پایگاه عمل کنند. شمار پیروزی های هوایی این جناح از نبرد دوم خارکوف در ماه مه سال ۱۹۴۲ شروع به رشد نجومی کرد به وجهی که گروه ۳ تنها در دو روز ۱۲ و ۱۳ مه توانست ۸۹ هواگرد دشمن را از بین ببرد. سیزده مورد از این پیروزی ها مربوط به ستوان دوم هرمان گراف، فرمانده اسکادران ۹ این گروه بود که او را به ۱۰۴ پیروزی هوایی رساند تا نخستین فرد در جناح ۵۲ شکاری با بیش از صد پیروزی هوایی نام بگیرد. گراف روز ۱۹ مه با ۱۰۶ پیروزی هوایی نخستین شمشیرهای صلیب شوالیه را نیز برای جناح ۵۲ شکاری به ارمغان آورد. حدود یک چهارم از پیروزی های هوایی گروه ۳ بین ماه های ژانویه تا ژوئن سال ۱۹۴۲ مربوط به گراف بود. روز ۳ ژوئن شاهد دست یافتن جناح ۵۲ شکاری به دو هزارمین پیروزی هوایی خود بود. درحالیکه گروه ۱ تا این زمان مجموعاً حدود ۳۰۰ پیروزی هوایی ثبت کرده بود، نیمی از تمامی پیروزی هایی جناح مربوط به گروه ۳ آن بود. به هر صورت روز پیش از آن سرگرد ویلهلم لسمان، فرمانده جناح با آتش ضدهوایی دشمن در نزدیکی ولژانسک ساقط و کشته شد. تنها هشت روز بعد سرهنگ دوم فریدریش بک، جانشین فرمانده پیشین نیز در حال حمله به م
واضع زمینی شوروی در کوپیانسک مفقود گشت. در نهایت روز ۲۸ ژوئن سروان هربرت ایلفلت در این مقام قرار گرفت. روز ۱۵ ژوئن استوار لئوپولت اشتاینباتس با ۹۹ پیروزی هوایی هم قربانی آتش ضدهوایی ارتش سرخ شد. شمشیرهای صلیب شوالیه پس از مرگ به او اعطا گردید تا نخستین درجه دار در تمامی ورماخت شود که این نشان عالی را دریافت کرده است. جناح ۵۲ شکاری در شش ماهه نخست سال ۱۹۴۲ مجموعاً ۵۰ هواگرد خود را از دست داد که ۳۶ مورد از آن در دو ماه مه و ژوئن اتفاق افتاد. "مورد آبی" در نهایت روز ۲۸ ژوئن در خط مقدمی به طول ۸۰۰ کیلومتر از کورسک در شمال تا دریای آزوف در جنوب آغاز شد. جناح ۵۲ از پایگاه های هوایی خود در شرق خارکوف پشتیبان مرحله نخست پیشروی بود. درگیری های شدید هوایی در این زمان به وقوع پیوست و تا روز ۱ ژوئیه چهار تن دیگر خلبانان جناح نشان صلیب شوالیه را دریافت کردند. یک هفته بعد شمار مجموع پیروزی های هوایی گروه ۱ به ۵۰۰ مورد رسید. گروه ۳ روز ۱۰ ژوئیه به خارکوف بازگردانده شد تا تبدیل هواگردهای خود به مدل ب اف ۱۰۹اف را شروع کند. ده روز بعد گروه ۲ نیز هواگردهای ب اف ۱۰۹ایی خود را به گروه ۱ تحویل داد تا جهت این تغییر به خارکوف برود.
مدت اندکی بعد این موضوع برای گروه ۱ هم صورت پذیرفت. روز ۲۳ ژوئیه تصمیم به پیشروی نیروهای آلمانی در دو محور به سمت قفقاز در جنوب و استالینگراد در شرق گرفته شد. جناح ۵۲ شکاری در این زمان در حوالی روستوف-نا-دونو قرار داشت. مقرر گردید گروه ۲ و ۳ جناح گروه ارتش آ را به سمت قفقاز همراهی کند و گروه ۱ بنابر نیاز در نقاط مختلف حضور داشته باشد. به هر صورت با توجه به وسعت منطقه یگان های جناح دیگر مجاورت چندانی به یکدیگر نداشتند و حتی در سطح اسکادران به صورت نیمه مستقل عمل می کردند. در میانه ماه اوت، گروه ۲ در محوری غربی تر، پشتیبان ارتش هفدهم در حرکت به سمت چاه های نفت مایکوپ بود و گروه ۳ در محوری غربی تر، پیشروی ارتش یکم زرهی در جهت جنوب غربی به سمت دریای خزر را پوشش می داد. گروه ۱ نیز با اتصال به جناح ۵۱ شکاری، به نزدیکی رژف در ۱۷۰ کیلومتری غرب مسکو منتقل گشت. نیروهای آلمانی تا روز ۲۷ اوت خود را به موزدوک در کرانه رود تِرِک در ۱۲۰ کیلومتری شمال غربی گروزنی رساندند. گروه ۳ با فاصله اندکی سرنیزه زرهی ورماخت را دنبال می کرد و همان روز در پایگاه گوستانوفکا در این شهر مستقر شد. نیروی هوایی شوروی فعالیت زیادی در این ناحیه ن
شان می داد که منجر به درگیری های بسیاری شدیدی در پاییز سال ۱۹۴۲ در مناطق جنوبی شد. در همین حال از روز ۹ اوت اسکادران ۶ گروه ۲ و اسکادران ۹ گروه ۳ در یگانی واحد موسوم به «فرماندهی "استالینگراد"» تحت هدایت جناح ۳ شکاری، هجوم ارتش ششم از خم رود دن به سمت استالینگراد را پشتیبانی می نمود. این یگان روز ۱۳ سپتامبر در پایگاه هوایی پیتومنیک در تنها ۱۵ کیلومتری غرب استالینگراد قرار گرفت. هرمان گراف، فرمانده اسکادران ۹ روز ۴ سپتامبر، پس از سرگرد گوردون گولوب از جناح ۷۷ شکاری، به دومین خلبان جنگنده در تاریخ با ۱۵۰ پیروزی هوایی بدل گردید. با رسیدن این مقدار به ۱۷۲ مورد در روز ۱۶ سپتامبر، گراف مدتی برترین خلبان جنگنده "لوفت وافه" بود و نشان الماس های صلیب شوالیه، عالی ترین نشان افتخار نظامی در رایش سوم را، برای نخستین بار در جناح ۵۲ شکاری، دریافت کرد. با جای گرفتن گروه ۱ در پیتومنیک، دو اسکادران مستقر در آن روز ۲۸ سپتامبر به ناحیه تِرِک فرستاده شدند. در این موقعیت، چهار روز بعد هرمان گراف، با دستیابی به رکوردی دیگر، به نخستین خلبان در جهان با ۲۰۰ پیروزی هوایی تبدیل گردید؛ به هر صورت این معنای ممنوعیت بلافاصله هر گونه پرواز
رزمی دیگر برای او بود. به هر صورت ستوان دوم اریش هارتمان که در نهایت برترین خلبان جنگنده تاریخ نام گرفت، روز ۸ اکتبر به جناح ۵۲ شکاری پیوست و در اسکادران ۷ گروه ۳ آن قرار گرفت. روز ۱ نوامبر سرگرد دیتریش هراباک، فرمانده پیشین گروه ۳، رسماً فرماندهی جناح ۵۲ شکاری را از هربرت ایلفلت مجروح شده تحویل گرفت. ایلفلت روز ۲۲ ژوئیه در حال پرواز با هواگرد رابط "اشتورش" مورد حمله جنگنده های دشمن قرار گرفته و به شدت زخمی شده بود. هراباک از آن زمان فرماندهی موقت جناح را بر عهده داشت. در این درحال نبرد استالینگراد در خرابه های این شهر به اوج خود رسید. به هر صورت روز ۵ نوامبر به گروه ۱ دستور داده شد هواگردهای ب اف ۱۰۹ باقیمانده خود را به جناح ۳ شکاری بسپارد و خود برای تسلیح مجدد به روستوف-نا-دونو برود. با آغاز ضد حمله گسترده ارتش سرخ از روز ۱۹ نوامبر برای به محاصره انداختن ارتش ششم ورماخت در استالینگراد، گروه ۲ به سرعت به ناحیه رود دن اعزام شد تا به نیروهای ارتش چهارم رومانی که در جناح جنوبی به شدت تحت فشار دشمن بودند، یاری برساند. به هر صورت ارتش ششم در نهایت به محاصره نیروهای شوروی افتاد. گروه ۲ تا پایان سال در جنوب غربی ا
ستالینگراد باقی ماند. جناح ۵۲ شکاری روز ۱۰ دسامبر ۴۰۰۰امین هواگرد دشمن را منهدم کرد. در جریان عملیات تهاجمی ارتش چهارم زرهی ورماخت از روز ۱۲ دسامبر برای شکستن حلقه محاصره، گروه ۲ جهت پشتیبانی از آن به یک پایگاه هوایی در فاصله ۱۵۰ کیلومتری از استالینگراد منتقل شد. سرگرد فون بونین با دریافت صلیب شوالیه صلیب آهنین در روز ۲۱ دسامبر برای پنجاه و یکمین پیروزی هوایی خود در ناحیه مایکوپ، آخرین نشان جناح در سال ۱۹۴۲ را به دست آورد. به هر حال تلاش برای شکستن محاصره استالینگراد در نهایت به نتیجه ای نرسید. در حالی که تانک های دشمن به فاصله چهار کیلومتری پایگاه هوایی گروه ۲ در کوتلنیکوفسکی در جنوب غربی استالینگراد رسیده بودند، این گروه وادار به تخلیه پایگاه در روز ۲۷ دسامبر شد. هواگردهای آن رو به جنوب غربی، به پایگاه سالسک در ۲۴۰ کیلومتری جنوب شرقی روستوف رفتند. گروه ۳ نیز مدتی بعد از قفقاز به این گروه پیوست. این یگان ها یک ماه بعدی را در حال پوشش عقب نشینی نیروهای زمینی از قفقاز به سمت شمال پیش از افتادن آن ها در محاصره، بودند. عملیات های سال ۱۹۴۳. در این حال، گروه ۱ در ناحیه خارکوف مستقر بود. سروان یوهانس ویزه و گروهبان
یکم ویلهلم فرویوورت از این گروه، به ترتیب برای ۵۱ و ۵۶ پیروزی هوایی، روز ۵ ژانویه دو نشان صلیب شوالیه نخست جناح در سال ۱۹۴۳ را دریافت کردند. نیمه دوم ماه ژانویه در دو مورد نزدیک بود با سقوط پایگاه های آن در روسوش و اورازوو در اثر حمله تانک ها و سواره نظام دشمن، گروه ۱ منهدم شود که به هر صورت قادر به گریز شد. در مورد دوم پایگاه به محاصره افتاد. درحالی که تنها یک هواگرد ترابری یو ۳/۵۲ام در دسترس بود، جنگنده وادار شدند سر مکانیک های خود را نیز به گونه ای در هواگرد جای دهند و به پرواز درآیند. با مقاومت خدمه توپ های ضدهوایی تعدادی دیگر از خدمه زمینی نیز توانستند پیاده از محل خارج شوند و پس از سه روز راهپیمایی سخت در شرایط سخت زمستانی، به نزدیک ترین یگان نیروی زمینی در فاصله ۱۲۰ کیلومتری برسند. اعضای گروه ۱ اوایل ماه فوریه شمال خارکوف مجدداً گرد آمدند. در جریان نبرد سوم خارکوف که شاهد سقوط خارکوف و باز پس گیری آن بود، گروه ۱ با عمل از ناحیه مثلث خارکوف-بلگورود-پولتاوا، رزم های دشواری را تا میانه ماه مه تجربه کرد. در این مدت، سرگرد اشتاینهوف، با بیش از ۱۵۰ پیروزی هوایی، گروه ۲ را ترک کرد تا فرماندهی جناح ۷۷ شکاری د
ر مدیترانه را در دست بگیرد. سروان هلموت کوله جانشین او در فرمانده گروه ۲ شد. با وجود عقب نشینی نیروها از قفقاز، مقرر شد ارتش هفدهم، جهت عملیات های تهاجمی آینده، جای پای خود در شبه جزیره کوبان در شمال غربی قفقاز را به هر قیمتی حفظ کند. جناح ۵۲ شکاری مشغول رزم هوایی در آسمان این سر پل بود. ستاد جناح و گروه ۲ آن از روز ۱۵ و ۱۶ فوریه حوالی شهر کرچ در منتهی الیه شرقی شبه جریزه کریمه مستقر بودند و فرودگاه های خط مقدم استفاده می کردند. از این موقعیت مأموریت اولیه آن ها گشت زنی بر فراز تنگه کرچ جهت محافظت از یگان های نیروی دریایی در حال تدارکات رسانی به ارتش هفدهم و تخلیه مجروحان آن، بود. این مأموریت به شکل میانگین با ۲۰ هواگرد عملیاتی صورت می گرفت. با فرا رسیدن فصل بهار و بهبود شرایط فرودگاه ها، گروه ۲ با عبور از تنگه کرچ به جانب شرق، روز ۱۳ مارس به آناپا در شبه جزیره تامان رفت. گروه ۳ موقتاً جای آن را در شبه جزیره کرچ گرفت و سپس خود روز ۱ آوریل به تامان منتقل شد. ستاد جناح ۹ روز دیگر و گروه ۱ از جنوب خارکوف نیز روز ۱۶ مه به آن ها پیوستند. برای شش هفته آینده، تا اوایل ماه ژوئیه، جناح ۵۲ شکاری تمامی توان خود را بر پش
تیبانی از دفاع ارتش هفدهم متمرکز کرد. با ۵۶ پیروزی هوایی بر فراز ناحیه نووروسیسک در کرانه دریای سیاه، شمار مجموع پیروزی های هوایی جناح روز ۲۰ آوریل از ۵۰۰۰ مورد گذشت. با این حال، تلفات رو به افزایش آن، مخصوصاً در میان فرماندهان با تجربه زیر یگان ها، باعث نگرانی بود. جناح بین ماه های آوریل تا ژوئن سال ۱۹۴۳ مجموعاً ۲۳ خلبان خود را به صورت کشته یا مفقود و ۱۴ تن دیگر را به صورت مجروح از دست داد. سرگرد هلموت بنمان، فرمانده گروه ۱ میان این افراد بود که روز ۱۰ مه به شدت زخمی شد و از فرماندهی یگان خود بازماند. به هر صورت در نهایت حفظ سرپل کوبان مُیَسر نشد و ارتش هفدهم تا فصل پائیز رفته رفته وادار به عقب نشینی از را تنگه کرچ به کریمه شد. ستاد و گروه های ۱ و ۳ جناح در آغاز ماه ژوئیه سال ۱۹۴۳ از کوبان به اوکراین منتقل شدند. این یگان ها برای مشارکت در سومین تهاجم تابستانه ورماخت در جبهه شرقی در نظر گرفته شده بودند. بدین منظور عملیات سیتادل در ناحیه کورسک اجرا می شد. مأموریت اصلی یگان های شکاری محافظت از لشکرهای زرهی ورماخت در برابر حملات هواگردهای تهاجمی دشمن بود. جنگنده های لوفت وافه تنها در روز نخست عملیات، ۵ ژوئیه، مج
موعاً ۴۳۲ هواگرد دشمن را سرنگون کردند. از این میزان ۱۲ مورد مربوط به سروان یوهانس ویزه، فرمانده موقت گروه ۱ جناح ۵۲ شکاری و ۱۱ مورد مربوط به ستوان یکم والتر کروپینسکی از اسکادران ۷ این جناح بود. در این زمان مجموع پیروزی های هوایی اسکادران ۷ جناح در طول جنگ به ۷۵۰ مورد رسید. دو روز بعد ستوان یکم پاول-هاینریش دِنه از اسکادران ۲ یک هواگرد یک پیروزی کسب کرد تا همزمان هشتصدمین مورد از پیروزی های گروه ۱ و همچنین شش هزارمین پیروزی جناح ۵۲ شکاری حاصل شود. همان روز ستوان یکم کروپینسکی زخمی شد و ستوان دوم اریش هارتمان موقتاً جای او را در فرماندهی اسکادران ۷ پر کرد. به هر صورت عملیات آلمانی ها در ناحیه کورسک موفقیت آمیز نبود و در نهایت پیش از رسیدن به اهداف، روز ۱۳ ژوئیه متوقف شد. در پی ضدحمله قدرتمند ارتش سرخ در ناحیه اوریول، گروه ۳ جناح به این ناحیه فرستاده شد تا در کار مقابله با آن یاری رسانی کند. گروه ۱ به پولتاوا رفت. با پیشروی دشمن در تمامی طول خط مقدم، هر یک از این دو گروه دو ماه آینده بیش از ده بار در نقاط مختلف درگیری ها جابه جا شدند. جناح ۵۲ شکاری در طول ماه ژوئیه سال ۱۹۴۳ متحمل ۲۹ تلفات شد که معادل یک سوم توا
ن عملیاتی آن زمان آن بود. به هر صورت، با وجود ناکامی های ورماخت بر روی زمینی، موفقیت های جناح ۵۲ شکاری در آسمان همچنان ادامه داشت. سرگرد هراباک، فرمانده جناح روز ۲ اوت صدمین پیروزی هوایی خود را به دست آورد. روز بعد شمار پیروزی های هارتمان به ۵۰ مورد رسید. هارتمان در عرض دو هفته بعدی این مقدار را تقریباً دو برابر کرد و به ۹۰ مورد افزایش داد. هواگرد هارتمان روز ۲۰ اوت در اثر اصابت تکه های جدا شده از یکی هواگردهای قربانی او، خود سرنگون شد. هارتمان که پشت خطوط ارتش سرخ افتاده بود، به اسارت درآمد اما با تمارض به جراحت توانست بگریزد و روز بعد به خط خودی بازگردد. اواخر ماه اوت سال ۱۹۴۳ گروه ۲ جناح هم از کوبان به اوکراین بازگشت. این گروه در این مدت پنج ماهه در حال پشتیبانی از ارتش هفدهم بود. با بازگشت گروه ۲، هر سه گروه جناح ۵۲ شکاری در پایگاه هوایی بزرگی در شرق استالینو دوباره به یکدیگر پیوستند. روز ۲۹ اوت سروان گونتر رال، فرمانده گروه ۳ به عنوان سومین فرد لوفت وافه، به دویستمین پیروزی هوایی دست یافت. روز ۱۲ سپتامبر شمشیرهای صلیب شوالیه از این بابت به او اعطا شد. در روی دیگر جنگ، ستوان دوم برتهولت کورتس، فرمانده و ب
هترین خلبان اسکادران ۹ "کارایا" در این زمان با ۱۱۳ پیروزی، در ناحیه خارکوف مفقود شد. هارتمان جانشین او در فرماندهی این اسکادران گردید. آلمانی ها ماه سپتامبر سال ۱۹۴۳ شروع به تخلیه ناحیه دونتس کردند. جناح ۵۲ شکاری هم به تبع، وادار به انتقال به پایگاه های غربی تر در اطراف پولتاوا و کی یف شد. گروه ۱ جناح روز ۱۶ سپتامبر برای پوشش تخلیه ارتش هفدهم از کوبان، به پایگاه تامان منتقل شد. تخلیه این موضع تا روز ۹ اکتبر به طول انجامید و گروه ۱ در تمامی این مدت از آن حفاظت می کرد. این گروه اواخر از پایگاه ۴ کرچ در آن سوی تنگه عمل می کرد. این کار شامل حفاظت از هواگردهای یو ۵۲ که مشغول مین روبی تنگه کرچ و باز نگاه داشتن این گذرگاه پنج کیلومتری بودند، نیز می شد. ارتش هفدهم توانست از کوبان خارج شود اما مدتی بعد در کریمه گرفتار شد. ارتش سرخ با پیشروی در کرانه شمالی دریای آزوف، روز ۳۰ اکتبر سال ۱۹۴۳ به تنگه پرکوپ در شمال کریمه رسید و اتصال زمینی نیروهای آلمانی مستقر در این شبه جزیره را با بیرون قطع کرد. فرماندهی عالی آلمان که نمی خواست با از دست رفتن کریمه میدان های نفتی رومانی به خطر بیفتند، دستور به پایداری به هر قیمتی در این
موضع داد. بدین شکل ستاد و گروه ۲ جناح ۵۲ شکاری هم برای حفظ کریمه روز ۲۹ اکتبر به آن جا منتقل شدند. گروه ۳ در مجاورت رود دنیپر در اوکراین ماند.
میندزیژچ (؛ ) شهرکی در غرب لهستان واقع در شهرستان میندزیژچ در استان لوبوسکی است که مطابق آمار سال ۲۰۲۰ در حدود ۱۷٬۶۶۷ نفر جمعیت دارد. منطقه شهری میندزیژچ وسعتی در حدود ۱۰٫۲۶ کیلومتر مربع را در بر می گیرد. او شهرک در میان دو رود واقع شده و نامش هم برگرفته از واژهٔ بین النهرین است. پس از جنگ جهانی اول و قیام لهستان بزرگ این شهرک مطابق پیمان ورسای جزئی از خاک جمهوری وایمار شد. در دوران جنگ جهانی دوم نیروهای آلمان نازی طی عملیات تی۴ بیش از ۱۰٬۰۰۰ نفر از سکنه این شهر را که بیشترشان افراد ناتوان یا دچار بیماری های روحی-ذهنی بودند، و همچنین تعدادی اسید جنگی و مخالفان سیاسی به قتل رساندند. در روزهای پایانی جنگ جهانی دوم، این شهر به اشغال نیروهای ارتش سرخ درآمد و بعدها به جمهوری خلق لهستان بازگردانده شد.
گرهارت برایتنبرگر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اتریش بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال مشلان، باشگاه فوتبال ردبول زالتسبورگ، و باشگاه فوتبال آستریا زالتسبورگ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اتریش بازی کرده است.
مأموریت افغانستان () یک مجموعهٔ تلویزیونی جنگی لهستانی است که در سال ۲۰۱۲ منتشر شد. این سریال توسط استودیو آکسون تهیه شده است و آماده سازی بازیگران برای ایفای نقش های نظامی شان، با همکاری افسران سابق یگان نیروهای ویژهٔ یادوُو گرام و سربازان تیپ مکانیزه ۱۷ نیروهای مسلح لهستان صورت پذیرفته است که بازیگران در «رنگ» لباس نظامی آنها در سریال ظاهر می شوند. مکان های فیلم برداری شامل پایگاه هوایی سی وسوم نیروی هوایی در پوویز، پادگان تیپ مکانیزه ۱۷ نیروهای مسلح لهستان، میندزیژچ، شوینتوشوو (میدان تیراندازی)، ورشو و پیخچین بود. فیلم برداری قسمت اول سریال مابین ۱۸ تا ۲۶ اکتبر ۲۰۱۱ انجام شد، در حالی که ۱۲ قسمت باقیمانده بین ۲۷ آوریل ۲۰۱۲ تا ۱۷ سپتامبر ۲۰۱۲ فیلمبرداری و ساخته شد.
ویلهلم کرویتس (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل اتریش است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال فاینورد، باشگاه فوتبال اسپارتا روتردام، و باشگاه فوتبال آدمیرا واکر مودلینگ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اتریش بازی کرده است.
هاینریش اشتراسر (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل اتریش است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال آدمیرا واکر مودلینگ و باشگاه فوتبال فرست وینا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اتریش بازی کرده است.
گونتر هاپیش (; – ) بازیکن فوتبال اهل اتریش بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال فرست وینا و باشگاه فوتبال راپید وین اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اتریش بازی کرده است.
ادوارد کریگر (; – ) بازیکن فوتبال اهل اتریش بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال لاسک، باشگاه فوتبال آستریا وین، باشگاه فوتبال کلوب بروژ، و باشگاه فوتبال فنلو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اتریش بازی کرده است.
هوش ماهی «...نتیجه فرایند کسب، ذخیره در حافظه، بازیابی، ترکیب، مقایسه و کاربرد در زمینه های جدید اطلاعات و مهارت های مفهومی» است که دربارهٔ ماهی اعمال می شود. به گفته کولوم براون از دانشگاه مک کواری، «ماهی ها از آنچه به نظر می رسند باهوش تر هستند. در بسیاری از زمینه ها، مانند حافظه، قدرت شناختی آن ها با مهره داران «بالاتر» از جمله نخستی های غیرانسانی مطابقت دارد یا از آن فراتر می رود.» حافظه. نشان داده شده است که ماهی کپور صیدشده توسط ماهیگیران پس از آن کمتر قابل صید شدن است. این نشان می دهد که ماهی ها از حافظه تجربه منفی خود برای ارتباط گرفتن با استرس استفاده می کنند و بنابراین صید آن ها کمتر می شود. این نوع یادگیری تداعی در ماهی های بهشتی ("Macropodus opercularis") نیز نشان داده شده است که از مکان هایی که یک بار حمله توسط یک شکارچی را تجربه کرده اند، دوری می کنند و برای ماه ها از آن پرهیز می کنند.
در آمار و به طور خاص در برازش مدل های رگرسیون خطی یا رگرسیون لجستیک، شبکه الاستیک یک روش برای تنظیم (متعادل سازی) است که به طور خطی جریمه های نرم یک (L1-norm) و نرم دو (L2-norm) که به صورت جداگانه در روش های لسو و تنظیم تیخونوف استفاده می شوند را ترکیب می کند و به نوعی کاستی های این دو روش را پوشش می دهد. مقدمه. به طور کلی در پیاده سازی الگوریتم های یادگیری ماشین و به طور خاص الگوریتم های مبتنی بر رگرسیون این امکان وجود دارد که مقادیر وزن ها و ایرپارامترهای مدل از کنترل خارج شوند به شکلی که یا خیلی بزرگ یا خیلی کوچک شوند یا به نوعی تمرین داده شوند که به مقادیر مجموعه تمرین بیش برازش کنند و در نتیجه عملکرد ضعیفی روی داده های تست نشان دهند. در این شرایط است که عموماً از روش های تعدیل سازی و عمومی سازی استفاده می شود تا از مشکلات گفته شده جلوگیری شود. لسو. روش LASSO براساس نرم یک، formula_1 کار می کند و جریمه ای به همین شکل را به عبارتی که کمینه می کند، می افزاید. اینکار باعث می شود که مقادیر formula_2 به صفر نزدیک شوند و مقادیری بزرگ به خود نگیرند (به اصطلاح خلوت) و به این شکل از بیش برازش جلوگیری شود. در مسئله
رگرسیون تابع خطا با استفاده از تنظیم LASSO، به شکل زیر تغییر می کند: formula_3که عبارت اول همان خطای کمترین مربعات و عبارت دوم ترم تعدیل ساز LASSO است. لازم است ذکر شود که formula_4 ضریب تعدیل ساز نامیده می شود و با تغییر آن می توان مشخص کرد که تأثیر عبارت تعدیل ساز در تابع جریمه چقدر باشد. استفاده از این تابع جریمه محدودیت هایی دارد به عنوان مثال، در مواردی که تعداد داده ها از تعداد ویژگی ها بیشتر است استفاده از این روش موجب به صفر شدن بسیاری از ویژگی ها می شود.. همچنین اگر گروهی از متغیرهای بسیار همبسته وجود داشته باشد، LASSO تمایل دارد یک متغیر را از یک گروه انتخاب کند و بقیه را نادیده بگیرد. تنظیم تیخونوف. در روش RIDGE از نرم دو formula_5 برای تعدیل سازی استفاده می شود، پس در مورد تابع خطای رگرسیون داریم:formula_6در این روش برخلاف روش LASSO، وزن ها تمایل دارند به جای صفر شدن با هم کوچک شوند. تعدیل ساز کشسان. برای غلبه بر محدودیت های دو روش قبلی، تعدیل ساز کشسان هردو عبارت را در تابع خطا استفاده می کند و رابطه زیر حاصل می شود: formula_7که ضریب formula_8 مشخص می کند تأثیر RIGDE و LASSO در تابع خطا به چه صو
رت باشد. عبارت جریمه درجه دوم تابع ضرر را قویا محدب می کند و این تابع دارای یک کمینه منحصر به فرد است و خطر گیر افتادن در کمینه محلی (نسبی) در روش هایی مثل کاهش گرادیانی را به حداقل می رساند. تعدیل سازهایی مثل مواردی که ذکر شد مختص به یک الگوریتم خاص مثل رگرسیون نیستند بلکه به جهت جلوگیری از بیش برازش و تعمیم پذیری مدل مدل می توانند به هر الگوریتمی اضافه شوند. نمونه هایی از مواردی که از تعدیل ساز کشسان استفاده شده است عبارتند از: کاهش به ماشین بردار پشتیبانی. در اواخر سال ۲۰۱۴، ثابت شد که تعدیل ساز کشسان را می توان به دستگاه بردار پشتیبان خطی کاهش داد. کاهش مشابهی قبلاً برای LASSO در سال ۲۰۱۴ ثابت شده بود. نویسندگان نشان دادند که برای هر نمونه از تعدیل ساز کشسان، می توان یک مسئله معادل طبقه بندی باینری به گونه ای ساخت که ابرصفحه حاصل از حل یک ماشین بردار پشتیبان خطی (SVM) با جواب تعدیل ساز کشسان یعنی formula_2 یکسان باشد. این اتفاق استفاده از الگوریتم ها و ابزارهای حل SVM را برای مسائل تعدیل ساز کشسان امکان پذیر می کند. همچنین استفاده از GPU را برای انجام بهینه تر محاسبات ممکن می کند که اغلب برای حل SVM در مق
یاس بزرگ استفاده می شود. پیاده سازی (پایتون). با استفاده از کتابخانهٔ Scikit-Learn در زبان برنامه نویسی پایتون می توان مدل تنظیم کشسان را، به صورت زیر پیاده سازی کرد: from sklearn.linear_model import ElasticNet elasticNet = ElasticNet(alpha=0.1, l1_ratio=0.3) elasticNet.fit(X_train, y_train) prediction = elasticNet.predict(X_test) در کد بالا مقدار formula_4 برابر ۰٫۱ و مقدار formula_8 برابر ۰٫۳ انتخاب شده است.