Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
(منطقه) و نیس را به فرانسه واگذار کرد. این رویداد موجب مهاجرت نیساردها شد، به گونه ای که یک چهارم ایتالیایی های نیسارد به ایتالیا کوچ کردند، و به وقوع شورش نیساردها انجامید. در سال های ۱۸۶۰ تا ۱۸۶۱، جوزپه گاریبالدی با رهبری کارزار اتحاد در ناپل و سیسیل و فتح پادشاهی دو سیسیل (در جریان یورش هزار نفر)، نقش مهمی در یکپارچگی ایتالیا ایفا کرد. هم زمان، نیروهای خاندان ساووی بخش های مرکزی شبه جزیره ایتالیا را (به جز رم و بخشی از ایالات پاپی) تصرف کردند. این رویداد به دولت ساردنی امکان داد تا در ۱۷ مارس ۱۸۶۱ اعلام پادشاهی متحد ایتالیا را اعلام کند. در سال ۱۸۶۶، ایتالیا با پروس متحد شد و در جریان جنگ پروس و اتریش وارد جنگ سوم استقلال ایتالیا گردید که به الحاق ونتو به ایتالیا انجامید. پس از جنگ سوم استقلال ایتالیا (۱۸۶۶) و واگذاری ونتو و فریولی از سوی امپراتوری اتریش به پادشاهی ایتالیا، مناطق ایستریا و دالماسی همراه با دیگر نواحی ایتالیایی زبان سواحل شرقی آدریاتیک همچنان در قلمرو اتریش-مجارستان باقی ماندند. این مسئله موجب شکل گیری تدریجی الحاق گرایی ایتالیا در میان ایتالیایی های ایستریا، کوارنر و دالماسی شد که خواستار
پیوستن مارکا جولیا، خلیج کوارنر و دالماسی به ایتالیا بودند. از آنجا که ایتالیایی های این مناطق از وحدت ایتالیا حمایت می کردند، اتریشی ها آنان را دشمن پنداشته و از جوامع اسلاو در ایستریا، کوارنر و دالماسی حمایت کردند. در نشست شورای وزیران در ۱۲ نوامبر ۱۸۶۶، امپراتور فرانتس یوزف یکم طرحی گسترده را برای آلمانی سازی و اسلاوی سازی مناطقی از امپراتوری که جمعیت ایتالیایی داشتند، ارائه کرد: سرانجام در سال ۱۸۷۰، هنگامی که فرانسه برای مقابله با ارتش عظیم پروس، پادگان های خود را از رم خارج کرد، ایتالیایی ها با تصرف رم خلأ قدرت را پر کردند. بدین ترتیب وحدت ایتالیا تکمیل شد و اندکی بعد پایتخت کشور به رم منتقل گردید. پس از آن، ایتالیا همراه با آلمان و اتریش اتحاد سه گانه را تشکیل داد.
روابط ایتالیا و روسیه () به مناسبات دو جانبه میان روسیه و ایتالیا اشاره دارد که در قالب رابطه ای موسوم به "رابطه ممتاز" تعریف می شود. هر دو کشور عضو کامل سازمان امنیت و همکاری اروپا هستند. این رابطه قدمتی طولانی دارد. در عرصه روابط بین الملل، از قرن پانزدهم تاکنون تبادلات فرهنگی و دیپلماتیک میان ایتالیا و روسیه جریان داشته است، جدا از تأثیر مسکو بر حزب کمونیست ایتالیا از ۱۹۲۰ تا ۱۹۹۱. جوامع مهاجر در هر یک از کشورها نیز وجود داشته اند. ایتالیا به دلیل نقش کلیدی اش به عنوان یکی از شرکای مهم روسیه در اروپا اهمیت دارد. این دو کشور طی سال ها گفت وگوی مثبت داشته اند و در نتیجه، همکاری های اقتصادی و توافقات سیاسی دوجانبه متعددی ایجاد کرده اند. روابط فرهنگی و تاریخی نزدیکی بین ایتالیا و روسیه برقرار است و ایتالیا به دلایل ژئوپولیتیکی خواستار حفظ رابطه ای قوی با روسیه است. تاریخ. در قرون وسطی، جمهوری های دریایی ایتالیا مانند جمهوری پیزا و جمهوری جنوا بر شهرهای تاگانروگ و آزف در سواحل دریای آزوف (امروزه روسیه) حکمرانی می کردند. در دوره رنسانس تبادلات فرهنگی قابل توجهی در زمینه معماری و موسیقی وجود داشت. شاهزاده ایوان س
وم با دعوت از گروهی از معماران ایتالیایی، معماری رنسانس را به روسیه معرفی کرد؛ این معماران تکنیک های جدید ساخت و عناصر سبک رنسانس را به همراه آوردند، در حالی که به طور کلی از طرح های سنتی معماری روسی پیروی می کردند. در سال ۱۴۷۵، معمار بولونیا، Aristotele Fioravanti، برای بازسازی کلیسای Dormition در کرملین مسکو که بر اثر زمین لرزه آسیب دیده بود، آمد. فیوروانتی کلیسای Assumption در ولادیمیر را به عنوان مدل قرار داد و طرحی ارائه کرد که سبک سنتی روسی را با احساس فضا، تناسب و تقارن رنسانسی ترکیب می کرد. در سال ۱۴۸۵، ایوان سوم ساخت قصر سلطنتی Terem در کرملین را به آلویسیو دا میلانو واگذار کرد که معمار سه طبقه اول بود. آلویسیو دا میلانو که جایگزین Pietro Antonio Solari شد، قصر Facets و سایر پروژه ها را ساخت و دیگر معماران ایتالیایی نیز نقش مهمی در ساخت دیوارها و برج های کرملین داشتند. تالار کوچک پذیرایی فرمانروایان روسیه، که به دلیل طبقه فوقانی چندوجهی به نام Palace of Facets شناخته شد، اثر دو ایتالیایی، مارکو روفو و Pietro Solario است و سبک ایتالیایی بیشتری دارد. در سال ۱۵۰۵، یک معمار ایتالیایی که در روسیه به نام آ
لویسیو نیو شناخته می شد، دوازده کلیسا برای ایوان سوم ساخت، از جمله کلیسای Archangel که نمونه ای برجسته از تلفیق موفق سنت روسی، الزامات ارتدکس و سبک رنسانس بود. در سال های ۱۶۸۶–۱۶۹۹، جمهوری ونیز و روسیه تزاری به عنوان متحد در اتحاد مقدس (۱۶۸۴) در جریان جنگ بزرگ عثمانی علیه امپراتوری عثمانی قرار داشتند. پتر کبیر و دیگر رهبران روسیه به شهرهای ایتالیا به عنوان الگوهای فرهنگی، به ویژه در معماری و موسیقی، نگاه می کردند. برای روس ها، ایتالیا نمونه ای از بالاترین مراحل فرهنگ، اعم از کلاسیک، رنسانس یا باروک بود. به عنوان مثال، کلیسای جامع کازان، سن پترزبورگ در سن پترزبورگ، بر اساس کلیسای سن پیترو در رم طراحی شد. ادبیات کلاسیک روسیه در قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم تحت تأثیر شدید ایتالیا در دوران رنسانس قرار داشت. در دوران سلطنت پتر کبیر، معماران برجسته ایتالیایی حضور داشتند؛ از جمله دومنیکو ترتزینی که کلیسای پیتر و پل در سنت پترزبورگ را طراحی کرد. سپس فرانچسکو بارتولومئو راسترلی با سبک متمایز «باروک رسترلی» شناخته شد که آثار اصلی او در حومه شهر، در کاخ پترهوف قرار دارند. دیگر معماران ایتالیایی شامل آنتونیو رینالدی (معم
ار), وینچنزو برنا، کارلو روسی (معمار) و Nicola Michetti بودند که در سن پترزبورگ برای توسعه شهر مدرن فعالیت کردند. در دوران کاترین کبیر، معمار فرانچسکو بارتولومئو راسترلی سبک مشخص باروک دیرهنگام را توسعه داد که هم باشکوه و هم مجلل بود. آثار او شامل کاخ زمستانی در سنت پترزبورگ و کاخ کاترین در Tsarskoye Selo است که به دلیل تجمل فراوان شهرت دارند. همچنین، معمار تأثیرگذار جاکومو کوارنگی نظارت بر ساخت Alexander Palace را بر عهده داشت و به عنوان معمار در دربار کاترین منصوب شد و تعداد زیادی طراحی برای امپراتریس، جانشینان او، اعضای دربار، خانه ها، پل ها و غیره ارائه داد. در دوران الیزابت روسیه، نقاش Stefano Torelli که به دربار احضار شده بود، سقف های کاخ سلطنتی را نقاشی کرد و چند پرتره نیز طراحی نمود، از جمله پرتره ای از امپراتریس در زره. همچنین هنرمند ایتالیایی دیگری به نام Giuseppe Valeriani در این دوره فعالیت داشت و عمدتاً دیوارنگاره ها و صحنه های نمایشی را طراحی می کرد. پس از پیروزی علیه ناپلئون بناپارت در ۱۸۱۵، روسیه موقعیت غالب اتریش در شمال ایتالیا را به چالش کشید. شاهزاده کلمنس ونتسل فون مترنیخ با موفقیت پاسخ د
اد و تزار الکساندر یکم، امپراتور روسیه نهایتاً در سال های ۱۸۱۹–۲۰ موافقت کرد. "Petrushka" همچنان مشهورترین نمایش عروسکی در روسیه است. عروسک گردانان ایتالیایی آن را در یک سوم نخست قرن نوزدهم معرفی کردند. اگرچه بیشتر شخصیت های اصلی از ایتالیا آمده بودند، با افزودن عناصر روسی از "lubki" و "intermedii" دچار تغییر شدند. تجّار ایتالیایی در اودسا در قرن نوزدهم شکوفا شدند. آن ها در توسعه حمل و نقل تجاری در دریای سیاه نقش داشتند، در زندگی عمومی و فرهنگی شهر مشارکت کردند و پروژه هایی برای بهبود شرایط کسب وکار در اودسا آغاز نمودند. تزار نیکلای یکم (سلطنت ۱۸۲۵–۱۸۵۵) یکی از کلکسیونرها، حامیان و مروجان برجسته هنر بود. او به فرهنگ ایتالیا علاقه داشت و سلیقه و گرایش های زیبایی شناسانه خود را بر آثاری که برای مجموعه شخصی و موزه ارمیتاژ خریداری می کرد، اعمال نمود و این موزه را در سال ۱۸۵۲ افتتاح کرد. به عنوان نمونه، مهم ترین هنرمندان ایتالیایی متولد شده شامل فیودور برونی بودند که در دوران سلطنت او در سبک رمانتیسم فعالیت می کردند و به دلیل نقاشی تاریخی، از جمله مار برنزی، شناخته شده بودند. روسیه و پادشاهی ساردنی (۱۷۲۰–۱۸۶۱) دشم
نان یکدیگر در جنگ کریمه (۱۸۵۳–۱۸۵۶) بودند. در پاسخ به وحدت ایتالیا، روسیه در سال ۱۸۶۱ روابط دیپلماتیک خود با ساردنی-پی یمونت (امروزه پادشاهی ایتالیا) را قطع کرد، اما روابط در سال بعد دوباره برقرار شد. از آنجا که مردم لهستانی و ایتالیایی ها در قرن نوزدهم از تلاش های استقلال یکدیگر علیه امپراتوری های خارجی حمایت می کردند، دولت ایتالیا در سال های ۱۸۶۱–۱۸۶۲ اجازه داد یک مدرسه نظامی لهستانی در جنوآ/کونئو به آموزش افسران لهستانی در تبعید بپردازد، که سپس در قیام ژانویه در قسمت روسیه لهستان در ۱۸۶۳–۱۸۶۴ مبارزه کردند. داوطلبان ایتالیایی Garibaldi Legion در کنار شورشیان لهستانی علیه روسیه جنگیدند، که ژنرال Francesco Nullo در نبرد کریزکاوکا کشته شد. در سال ۱۹۱۴، ایتالیا از پیروی از متحدان رسمی خود، آلمان و اتریش-مجارستان در جنگ جهانی اول خودداری کرد. ایتالیا برای دستیابی به توافق بهتر با متفقین، به ویژه در زمینه کسب قلمرو از اتریش-مجارستان مذاکره کرد. روسیه نیز منافع خود را در آن منطقه داشت که مذاکرات را پیچیده می کرد، اما موقعیت مذاکره ای آن به دلیل تلفات سنگین نظامی به شدت تضعیف شده بود. بریتانیا و فرانسه توانستند روس
یه را تا آوریل ۱۹۱۵ قانع کنند که حمایت خود از اکثر ادعاهای صربستان را کنار بگذارد و شرایط ورود ایتالیا به جنگ را بپذیرد، که حضور راهبردی روسیه در دریای آدریاتیک پس از جنگ را محدود می کرد.
روابط ایتالیا و بریتانیا () گرم و بسیار مستحکم است. هر دو کشور عضو سازمان ملل متحد، ناتو، شورای اروپا، سازمان توسعه و همکاری اقتصادی، سازمان امنیت و همکاری اروپا، گروه هفت و گروه ۲۰ اقتصادهای بزرگ، سازمان تجارت جهانی و سایر سازمان ها هستند. سفیر ایتالیا در بریتانیا از ۶ اکتبر ۲۰۲۲، اینیگو لامبرتینی است، و سفیر بریتانیا در ایتالیا از فوریه ۲۰۲۲، ادوارد لوئلین است. تاریخچه. روابط دیپلماتیک بین بریتانیا و ایتالیا پیش از هر دو مصوبه های ۱۷۰۷ اتحاد انگلستان و اسکاتلند و وحدت ایتالیا وجود داشت، و تبادلات دیپلماتیک بین ایالات پاپی و انگلستان به ویژه در جریان مناقشه اعطای مقام بین پادشاهان ویلیام دوم و جان، پادشاه انگلستان و اسقف های اعظمشان در اسقف نشین کنتربری، انسلم و استیفن لنگتون، داغ شد. این اختلاف با رفع تکفیر در ادیان جان و سوگند وفاداری او به پاپ پایان یافت که در ازای آن انجام شد. بعدها، دادگاه سنت جیمز میزبان سفیران ایالت های مختلف شبه جزیره ایتالیا بود، از جمله سفیران پادشاهی سیسیل و پادشاهی پیه مونت-ساردینیا، از جمله کنت پرون. دولت بریتانیا حمایت اخلاقی و دیپلماتیک از «ریزورجیمنتو» (وحدت ایتالیا) و ایجاد
دولت مدرن ایتالیا در برابر مخالفت های بین المللی فراهم کرد. قهرمان مشهور اتحاد، جوزپه گاریبالدی، در بریتانیا بسیار تحسین شد و اوج شهرت او در سال ۱۸۶۱ بود. قرن ۲۰. ایتالیا و بریتانیا پیمان لندن (۱۹۱۵) را امضا کردند و در ۲۶ آوریل ۱۹۱۵ به اتحاد رسمی وارد شدند. پس از آن، بریتانیا، ایتالیا و سایر کشورهای متفقین در جنگ جهانی اول پیروز شدند. در طول آن جنگ، ام آی۵ از فعالیت های بنیتو موسولینی حمایت مالی کرد. پس از راهپیمایی رم، ایتالیا ابتدا روابط نزدیک خود با بریتانیا را حفظ کرد. هر دو کشور مخالف اشغال منطقه روهر توسط فرانسه بودند و در تشکیل پیمان چهار قدرت به توافق رسیدند. با این حال، مشخص شد که امپریالیسم ایتالیا در زمان فاشیسم موسولینی مخالف تمایل بریتانیا برای حفظ وضعیت موجود در دریای مدیترانه است. بحران اولیه بحران کورفو تأثیر چندانی در بهبود روابط ایتالو-بریتانیایی نداشت. ایتالیا پس از قتل مشکوک داوران ایتالیایی در مأموریت برای تعیین دقیق تر مرز یونان و آلبانی، جزیره یونانی کورفو را اشغال کرد. کنفرانس سفرا که پس از آن برگزار شد، به عنوان اولین پیروزی دیپلماتیک موسولینی شناخته شد، جایی که ایتالیا امتیازاتی از ی
ونان دریافت کرد و مسیر جدایی جوبالند از بریتانیا در سومالی امروزی را هموار کرد. روابط سرانجام پس از جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی فروپاشید. تحت دستورالعمل های جامعه ملل، بریتانیا تحریم های اقتصادی علیه ایتالیا اعمال کرد که موجب شکاف پایدار در روابط آن ها شد. اگرچه تلاش هایی برای هماهنگی با جاه طلبی های ایتالیا از طریق توافق هوار–لاوال صورت گرفت، که گسترش حوزه نفوذ اریتره ایتالیا بر تمام امپراتوری اتیوپی (اتیوپی امروزی) را می پذیرفت. با این حال، عدم محبوبیت این قرارداد باعث استعفای هوار شد، و دولت های بعدی بریتانیا مخالفت بیشتری نشان دادند. عدم به رسمیت شناختن آفریقای شرقی ایتالیا توسط بریتانیا نشان داد که ایتالیا باید برای تأیید به جای دیگری متوسل شود. با افزایش همکاری ایتالیا و آلمان، بریتانیا تلاش کرد تا از نفوذ بیشتر ایتالیا به حوزه نفوذ آلمان جلوگیری کند. در ۱۶ آوریل ۱۹۳۸، ایتالیا و بریتانیا پیمان عید پاک را امضا کردند که به توافق در مورد وضعیت موجود در شبه جزیره عربستان، حفظ آزادی دریانوردی در کانال سوئز و حفظ صلح بین مستعمراتشان در شرق آفریقا کمک کرد. اتیوپی در این توافقات به طور راحتی نام برده نشد. این اقدا
م برای بازگرداندن روابط دوستانه قبلی بین دو امپراتوری کافی نبود. به دلیل پیمان سه جانبه موسولینی بین پادشاهی ایتالیا و آدولف هیتلر's آلمان نازی، در ۱۹۴۰ ایتالیا به جنگ جهانی دوم در کنار آلمان پیوست. بریتانیا و ایتالیا بنابراین در اوایل دهه ۱۹۴۰ در وضعیت جنگی قرار گرفتند تا اینکه تهاجم متفقین به سیسیل با شکست ایتالیا در ۱۹۴۳ پایان یافت. دولت ایتالیا موسولینی را سرنگون کرد و با متفقین آتش بس امضا کرد. در همین حال، آلمان نیمه شمالی ایتالیا را اشغال کرد، موسولینی را آزاد کرد و جمهوری سوسیال ایتالیا را تأسیس کرد، یک رژیم دست نشانده که تا بهار ۱۹۴۵ به آلمان در مبارزه با متفقین کمک کرد. بریتانیا و ایتالیا اکنون از روابط گرم و دوستانه برخوردارند. الیزابت دوم در طول سلطنت خود چهار سفر رسمی به جمهوری ایتالیا انجام داد، در سال های ۱۹۶۱، ۱۹۸۰، ۲۰۰۰ و آوریل ۲۰۱۴، زمانی که توسط جورجو ناپولیتانو مورد استقبال قرار گرفت. نخست وزیر سابق بریتانیا، ریشی سوناک، روابط خوبی با همتای ایتالیایی خود، جورجا ملونی داشت. آن ها چندین بار در لندن و رم و در اجلاس های بین المللی دیدار کردند. نخست وزیر سوناک در جشنواره سیاسی جناح راست «آتریجو
» که توسط ملونی برگزار شد، شرکت کرد. روابط فرهنگی. سالانه بین ۴ تا ۵ میلیون گردشگر بریتانیایی به ایتالیا سفر می کنند، در حالی که ۱ میلیون گردشگر ایتالیایی از بریتانیا دیدن می کنند. حدود ۳۰٬۰۰۰ تبعه بریتانیایی در ایتالیا و ۳۴۲٬۰۰۰ ایتالیایی در بریتانیا زندگی می کنند. در سال ۲۰۱۱، ۷٬۱۰۰ دانشجوی ایتالیایی در دانشگاه های بریتانیا تحصیل می کردند که هفتمین رقم بالاتر در میان کشورهای اتحادیه اروپا و پانزدهمین در سطح جهان است. فوتبال، به شکل مدرن، گفته می شود که در دهه ۱۸۸۰ توسط مهاجران بریتانیایی به ایتالیا معرفی شد. باشگاه فوتبال جنوا که در سال ۱۸۹۳ توسط انگلیسی ها تأسیس شد، ظاهراً به عنوان یک باشگاه کریکت برای نمایندگی انگلستان در خارج از کشور شکل گرفت. سه سال بعد در سال ۱۸۹۶ مردی به نام جیمز ریچاردسون اسپنسلی به جنوا آمد و بخش فوتبال باشگاه را معرفی کرده و اولین مربی آن شد. شواهد دیگر حاکی است که ادواردو بوسیو، کارگر بازرگانی در صنعت نساجی بریتانیا، به این کشور سفر کرده و تصمیم گرفته بود ورزش فوتبال را به وطن خود معرفی کند. او در سال ۱۸۸۷ به تورین بازگشت و باشگاه فوتبال و کریکت تورینو را تأسیس کرد. یکی از مهم تری
ن باشگاه های فوتبال در ایتالیا، باشگاه فوتبال آ.ث. میلان، در سال ۱۸۹۹ توسط یک انگلیسی از ناتینگهام، هربرت کیلپین، تأسیس شد. به همین دلیل، نام انگلیسی شهر، Milan، به جای نام ایتالیایی Milano در نام باشگاه حفظ شد. روابط اقتصادی. پس از برگزیت، تجارت بین بریتانیا و ایتالیا از ۱ ژانویه ۲۰۲۱ تحت پیمان تجارت و همکاری بریتانیا و اتحادیه اروپا انجام می شود.
روابط ایتالیا و آمریکا () گرم و دوستانه است. ایالات متحده از سال ۱۸۴۰ نمایندگی دیپلماتیک در ایتالیا و کشورهای پیشین آن، پادشاهی ساردنی و سپس پادشاهی ایتالیا داشته است. با این حال، در سال ۱۸۹۱ دولت ایتالیا روابط دیپلماتیک را قطع کرد و به طور موقت جنگ با ایالات متحده را به عنوان پاسخی به پرونده حل نشده قتل یازده ایتالیایی در نیواورلئان، لوئیزیانا، در نظر گرفت و همچنین در بازه ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۳، در حالی که ایتالیا و ایالات متحده در جنگ بودند، روابط قطع شد. پس از جنگ جهانی دوم، ایتالیا شریک قوی و فعال ترانس آتلانتیک شد که همراه با ایالات متحده، تلاش کرده است ارزش های دموکراتیک و همکاری بین المللی را در مناطق بحران و درگیری های داخلی ترویج کند. در این راستا، دولت ایتالیا با ایالات متحده در تدوین سیاست های دفاعی، امنیتی و صلح بانی همکاری کرده است. بر اساس توافق های دوجانبه طولانی مدت ناشی از عضویت در ناتو، ایتالیا میزبان نیروهای مهم نظامی آمریکا در کمپ ادرل و لیورنو (ارتش)، پایگاه هوایی اویانو (نیروی هوایی)، و پایگاه هوایی سیگونلا، گائتا و ناپل—به عنوان پایگاه ناوگان ششم نیروی دریایی آمریکا است. ایالات متحده حدود ۱۱٬۵۰۰
پرسنل نظامی در ایتالیا مستقر دارد. ایتالیا میزبان کالج دفاعی ناتو در رم است. علاوه بر روابط نزدیک دولتی، اقتصادی و فرهنگی، طبق نظرسنجی های جهانی مرکز تحقیقات پیو، ایتالیا یکی از کشورهایی است که بیشترین گرایش مثبت به آمریکا را دارد، به طوری که در سال ۲۰۰۲، ۷۰٪ ایتالیایی ها نظر مثبت نسبت به ایالات متحده داشتند و این میزان در سال ۲۰۱۴ به ۷۸٪ افزایش یافت. طبق گزارش رهبری جهانی ایالات متحده در سال ۲۰۱۲، ۵۱٪ مردم ایتالیا از رهبری آمریکا تحت ریاست جمهوری باراک اوباما حمایت کردند، ۱۶٪ مخالف بودند و ۳۳٪ نامطمئن بودند. تاریخچه. قرن های ۱۸، ۱۹ و اوایل ۲۰. پیش از ۱۸۶۱، هیچ دولت-ملت یکپارچه ای در ایتالیا وجود نداشت. شبه جزیره ایتالیا به چندین دولت کوچک تقسیم شده بود که ایالات متحده با هر یک روابط دیپلماتیک برقرار کرده بود. بسیاری از این دولت های کوچک از نخستین کشورهایی بودند که استقلال ایالات متحده را به رسمیت شناختند و روابط دیپلماتیک برقرار کردند. به عنوان مثال، جمهوری جنوا در سال ۱۷۹۲ استقلال آمریکا را رسماً به رسمیت شناخت و روابط کنسولی با ایالات پاپی در سال ۱۷۹۷ برقرار شد. در جریان وحدت ایتالیا، دولت های کوچک شبه جز
یره ایتالیا متحد شدند و پادشاهی ایتالیا را تشکیل دادند. ایالات متحده رسماً پادشاهی ایتالیا را در ۱۱ آوریل ۱۸۶۱ به رسمیت شناخت. در طول جنگ اول بربری (۱۸۰۱–۱۸۰۵)، ایالات متحده با پادشاهی سیسیل علیه دزدان دریایی بربر متحد شد، زیرا هر دو کشور علاقه مشترکی به پایان دادن به اختلالات تجاری در دریای مدیترانه که توسط دزدان دریایی ایجاد شده بود، داشتند. ایتالیا و ایالات متحده بخشی از ائتلاف هشت کشور بودند که از ۱۸۹۹ تا ۱۹۰۱ در شورش مشت زن ها در دودمان چینگ مداخله کردند. از دهه ۱۸۸۰ تا ۱۹۲۰، بیش از ۴ میلیون ایتالیایی به ایالات متحده مهاجرت کردند و بیش از ۱۰ درصد جمعیت مهاجر آن کشور را تشکیل دادند. آمریکایی های ایتالیایی تبار با ایتالیایی ستیزی مواجه شدند. مهاجرت ایتالیایی ها به ایالات متحده در دهه ۱۹۲۰ به دلیل تصویب قانون مهاجرت ۱۹۲۴ به شدت کاهش یافت. پس از کشته شدن ۱۱ ایتالیایی در جریان لینچ کردن در ایالات متحده آمریکا در سال ۱۸۹۱، روابط بین دو کشور تیره شد. دولت ایتالیا خواستار محاکمه اعضای گروه لینچ و پرداخت غرامت به خانواده های مردان کشته شده شد. هنگامی که ایالات متحده از پیگرد قانونی رهبران گروه خودداری کرد، ایتالی
ا سفیر خود را از واشینگتن فراخواند تا اعتراض خود را نشان دهد. ایالات متحده نیز به تبع آن، نمایندگی خود را از رم فراخواند. روابط دیپلماتیک بیش از یک سال در بن بست باقی ماند. زمانی که رئیس جمهور بنجامین هریسون موافقت کرد مبلغ ۲۵٬۰۰۰ دلار غرامت به خانواده قربانیان پرداخت شود، کنگره ایالات متحده آمریکا تلاش کرد بدون موفقیت دخالت کند و او را به «تسلط اجرایی غیرقانونی بر اختیارات کنگره» متهم کرد. ظهور فاشیسم و جنگ جهانی دوم. ایالات متحده و ایتالیا هر دو عضو متفقین جنگ جهانی اول در جریان جنگ جهانی اول بودند و رئیس جمهور وودرو ویلسون در مسیر سفر به کنفرانس صلح پاریس از رم دیدن کرد. با این حال، در کنفرانس، رئیس جمهور وودرو ویلسون با اهداف جنگی الحاق گرایی ایتالیا که در پیمان لندن (۱۹۱۵) به صورت محرمانه تضمین شده بود، مخالفت کرد، زیرا با اصول چهارده گانه ویلسون او که خواهان «دیپلماسی شفاف» و تعیین سرنوشت بود، در تضاد بود. به اعتراض به امتناع ویلسون و دیگر رهبران متفقین از به رسمیت شناختن مطالبات سرزمینی در پادشاهی یوگسلاوی و آلبانی، هیئت ایتالیایی به رهبری نخست وزیر ویتوریو امانوئله اورلاندو و وزیر خارجه سیدنی سونینو ک
نفرانس را ترک کرد. ویلسون تلاش کرد با صدور یک فراخوان مستقیم به مردم ایتالیا در "Le Temps" وضعیت را آرام کند، اما این اقدام توسط عموم مردم ایتالیا به شدت مورد تمسخر قرار گرفت. از زمان به قدرت رسیدن موسولینی، ایالات متحده از دستاوردهای اولیه او استقبال کرد، از جمله کمک به بهبود روابط بین دو کشور. روابط پس از جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی در سال ۱۹۳۵ بدتر شد. در ۱۱ دسامبر ۱۹۴۱، چهار روز پس از حمله ژاپن به پرل هاربر، آلمان و ایتالیا به ایالات متحده اعلان جنگ کردند و ایالات متحده نیز متقابلاً پاسخ داد. ایالات متحده و بریتانیا در سال ۱۹۴۳ سیسیلی را تصرف کردند بدون نیاز به درگیری زیاد، زیرا ایتالیایی ها عقب نشینی کردند. با این حال، تهاجم متفقین به جنوب ایتالیا در پاییز ۱۹۴۳ موضوعی متفاوت بود، زیرا تلفات بالا بود و پیشرفت کند صورت می گرفت. متفقین در ژوئن ۱۹۴۴ رم را تصرف کردند و به آرامی به سمت شمال پیش رفتند. متفقین اهمیت بسیار بیشتری به تهاجم به فرانسه در سال ۱۹۴۴ دادند؛ ایتالیا به عنوان «پس مانده» در نظر گرفته شد. از سال ۱۹۴۳ تا پایان جنگ، تنها بخشی از ایتالیا که با ایالات متحده در جنگ بود، دولت دست نشانده آلمان، جمهور
ی سوسیال ایتالیا بود. پارتیزان های ایتالیایی و ویکتور امانوئل سوم و وفاداران او از سال ۱۹۴۳ موسولینی را سرنگون کردند و به آلمان اعلان جنگ دادند. آلمان به سرعت کل شبه جزیره را تصرف کرد. ایتالیا در طول کارزار ایتالیا (جنگ جهانی دوم) از ایالات متحده و دیگر متفقین حمایت کرد. ۱۹۴۶–۱۹۸۹. پس از پایان جنگ در ماه مه ۱۹۴۵، ایالات متحده تا زمان رأی گیری دربارهٔ شکل نهادی کشور، ایتالیا را اشغال کرد. ایالات متحده در گذار از سلطنت به جمهوری در سال ۱۹۴۶ کمک کرد. ایتالیا در دوران جنگ سرد به متحد ارزشمندی برای ایالات متحده در برابر گسترش کمونیسم در اروپا تبدیل شده بود. ایتالیا در سال ۱۹۴۷ معاهده صلح با ایالات متحده و بریتانیا را امضا کرد و در سال ۱۹۴۹ به ناتو پیوست. ایالات متحده با استفاده از طرح مارشال به احیای اقتصاد ایتالیا کمک کرد. در همان سال ها، ایتالیا عضو سازمان زغال سنگ و فولاد اروپا (ECSC) نیز شد که بعدها به اتحادیه اروپا (EU) تبدیل شد. حزب دموکراسی مسیحی (ایتالیا) و نخست وزیر آلچیده د گاسپری (۱۹۴۵–۱۹۵۳) در ایالات متحده حمایت قابل توجهی داشت، جایی که او به عنوان مردی شناخته می شد که می تواند در برابر رشد کمونیسم – ب
ه ویژه حزب کمونیست ایتالیا که بزرگ ترین حزب کمونیست در یک دموکراسی غرب اروپا بود – مقاومت کند. در ژانویه ۱۹۴۷ او به ایالات متحده سفر کرد. اهداف اصلی این سفر نرم کردن شرایط معاهده صلح معلق با ایتالیا و دریافت کمک اقتصادی فوری بود. این تور ده روزه که توسط غول رسانه ای هنری لوس، مالک تایم و همسرش کلر لوس، سفیر آینده در رم، برنامه ریزی شده بود، به عنوان یک «پیروزی رسانه ای» تلقی شد و بازتاب مثبتی در بخش گسترده ای از مطبوعات آمریکایی داشت. در طول دیدارهایش در ایالات متحده، او موفق شد یک وام ۱۰۰ میلیون دلاری بانک صادرات-واردات ایالات متحده با اهمیت سیاسی اما از نظر مالی نسبتاً کوچک برای ایتالیا تأمین کند. به گفته د گاسپری، افکار عمومی این وام را به عنوان رأی اعتماد به دولت ایتالیا تلقی کرده و موقعیت او را در برابر حزب کمونیست در چارچوب جنگ سرد در حال ظهور تقویت می کرد. نتایج مثبت، اعتبار د گاسپری را در ایتالیا افزایش داد. او همچنین با اطلاعات مفیدی دربارهٔ تغییرات اولیه در سیاست خارجی آمریکا که منجر به جنگ سرد شد و در ایتالیا باعث جدایی از کمونیست ها و سوسیالیست های چپ و خروج آن ها از دولت در بحران مه ۱۹۴۷ گردید، ب
ازگشت. ایتالیا در دهه ۱۹۷۰ با بی ثباتی سیاسی مواجه شد که در دهه ۱۹۸۰ پایان یافت. این دوره که به سال های سرب معروف است، با درگیری های گسترده اجتماعی و اقدامات تروریستی انجام شده توسط جنبش های خارج از پارلمان مشخص می شد. ترور رهبر حزب دموکراسی مسیحی (ایتالیا)، آلدو مورو، به پایان «توافق تاریخی» بین DC و حزب کمونیست ایتالیا (PCI) منجر شد. در دهه ۱۹۸۰، برای اولین بار، دو دولت توسط یک جمهوری خواه (جووانی اسپادولینی) و یک سوسیالیست (بتینو کراشی) اداره شدند، نه توسط یکی از اعضای DC. بسیاری از جنبه های سال های سرب هنوز در هاله ای از ابهام قرار دارند و بحث دربارهٔ آن ها ادامه دارد. در آن سال ها، بسیاری به ویژه در جناح چپ، از وجود یک "استراتژی تنش ("strategia della tensione") سخن گفتند. بر اساس این نظریه، نیروهای پنهان و خارجی در ایجاد «استراتژی تنش» نقش داشتند. سازمان های شناسایی شده شامل: عملیات گلادیو، یک ساختار مخفی ضد کمونیستی ناتو؛ محفل فراماسونری P2، که در سال ۱۹۸۱ پس از دستگیری رهبر آن لیچو جلی کشف شد؛ سازمان های تروریستی «سیاه» نئوفاشیسم مانند "Ordine Nuovo" یا Avanguardia Nazionale"; اداره اطلاعات نظامی ایتال
یا؛ و ایالات متحده آمریکا. این نظریه در دهه ۱۹۹۰ دوباره مطرح شد، پس از آنکه نخست وزیر جولیو آندرئوتی در ۲۴ اکتبر ۱۹۹۰ وجود گلادیو را در جلسه پارلمانی تأیید کرد. تحقیقات قضایی دربارهٔ انفجار میدان فونتانا و کشتار بولونیا و چندین گزارش پارلمانی به چنین استراتژی عمدی تنش اشاره داشتند. دادستان میلان گویدو سالوینی یک افسر نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا، دیوید کارِت، را به دلیل نقش او در انفجار میدان فونتانا متهم کرد. او همچنین در سال ۱۹۹۵ در حین جستجوی اطلاعات مربوط به این پرونده، کارلو روکی، یک مأمور سیا در ایتالیا، را شگفت زده کرد. در سال ۲۰۰۰، گزارشی از کمیسیون پارلمانی دولت آن زمان مرکز-چپ نتیجه گرفت که استراتژی تنش توسط ایالات متحده حمایت شده بود تا ""PCI و تا حدی PSI را از رسیدن به قدرت اجرایی در کشور بازدارد"." در سال ۱۹۸۵، اختلاف نظر دربارهٔ نحوه مدیریت "ربایش اکیل لائورو" منجر به درگیری شدید دیپلماتیک بین دولت های ایتالیا و ایالات متحده و همچنین بین بخش هایی از نیروهای نظامی آن ها شد. این بحران دیپلماتیک که به بحران سیگونلا معروف شد، به تقابل و ایست نظامی بین واحدهای نیروهای ویژه ایالات متحده و نیروهای
نظامی ایتالیا، عمدتاً VAM ("Vigilanza Aeronautica Militare") و کارابینیری، انجامید. بحران دیپلماتیک به زودی در جریان کنفرانسی بین نخست وزیر بتینو کراشی و رئیس جمهور رونالد ریگان حل و فصل شد. با پایان سال های سرب (ایتالیا) (۱۹۶۹–۱۹۸۹), حزب کمونیست ایتالیا به تدریج تحت رهبری انریکو برلینگوئر آرای خود را افزایش داد. حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI)، شریک دموکرات های مسیحی و به رهبری نخست وزیر بتینو کراشی، هرچه بیشتر نسبت به کمونیست ها و اتحاد جماهیر شوروی انتقاد پیدا کرد؛ خود کراشی از استقرار موشک های پرسینگ II توسط رئیس جمهور ایالات متحده رونالد ریگان در ایتالیا حمایت کرد، اقدامی که کمونیست ها به شدت با آن مخالفت کردند. پس از سقوط دیوار برلین، ایتالیا با چالش های قابل توجهی مواجه شد، زیرا رأی دهندگان که از فلج سیاسی گذشته، بدهی عظیم دولت و سیستم گسترده فساد سیاسی (که به طور جمعی به نام مانی پولیته پس از کشف توسط تحقیقات "مانی پولیته" شناخته شد) سرخورده شده بودند، خواستار اصلاحات سیاسی، اقتصادی و اخلاقی شدند. این رسوایی ها همه احزاب عمده را درگیر کرد، اما به ویژه احزاب ائتلاف حاکم را؛ بین سال های ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۴ حزب دمو