Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ی با همین عنوان نوشت که در آن وقایع زندگی اوبردان را گنجاند. انتزو بتیزا، نویسنده ایتالیایی، نیز اوبردان را در رمان خود با عنوان «شبح تریسته» با نام ساختگی استفانو ناردنک (ناردن) به تصویر کشید. در سال ۱۹۱۵، فیلمی اقتباسی از زندگی اوبردان توسط شرکت فیلمسازی تیبر فیلمز رم ساخته شد. در این فیلم، آلبرتو کولو در نقش اوبردان بازی کرد و امیلیو گیونه، که نقش فرماندار تریسته را نیز بازی می کرد، آن را کارگردانی کرد. این فیلم یکی از چندین فیلم میهن پرستانه و طرفدار الحاق بود که در طول جنگ جهانی اول در ایتالیا تولید شد. امیلیو گیونه در یک نمایش دعوتی از فیلم در رم با گابریل دانونزیو، طرفدار الحاق، ملاقات کرد و تیتراژهای گیونه توسط دانونزیو مورد تحسین قرار گرفت. در سال 1924 فرانچسکو سالاتا کار گسترده و مستند خود را درباره «گولیلمو اوبردان طبق اسناد محرمانه دادگاه: مکاتبات دیپلماتیک و سایر اسناد منتشر نشده،» (Oberdan Guglielmo Oberdan secondo gli atti segreti del processo: carteggi diplomatici e altri documenti inediti) منتشر کرد که با این حال، تا حدی تحت تأثیر طرز فکر رژیم فاشیست است. جان گات-روتنر، زندگینامه نویس ایتالو
اسوو، نویسنده اهل تریسته، بر این باور است که اسوو - که در زمان اعدام اوبردان ۲۱ سال داشت - عمیقاً تحت تأثیر آن قرار گرفته بود. پس از آن، اسوو شروع به نوشتن منظم برای روزنامه مستقل تریسته کرد. او هرگز به صراحت از اوبردان نامی نبرد - این روزنامه به شدت سانسور می شد و مقامات اتریشی هرگونه ابراز همدردی با اوبردان را خیانت می دانستند. با این حال، در ۲۱ ژانویه ۱۸۸۴، اسوو ترجمه ای از داستان ایوان تورگنیف با عنوان «کارگر و مرد با دستان سفید» را منتشر کرد که شخصیت اصلی آن به دلیل عملی شورشی به نمایندگی از مظلومان به دار آویخته می شود. اسوو این نکته را اضافه کرد که «آنچه واقعاً تأثیرگذار است، مرگ مرد سفیددست نیست، بلکه فداکاری او برای مردمی است که قادر به درک آن نیستند.» گات-روتنر اظهار می کند که تریسته ای ها نمی توانستند اشاره به اوبردان را نادیده بگیرند، که به وضوح نشان می دهد [سووو] با چه دیدی به موضوع نگاه می کرد. سرودی برای اوبردان. سرود بسیار محبوبی که پس از مرگ این میهن پرست در تریسته سروده شد. این سرود فراتر از شهر جولیان و حتی فراتر از جنگ جهانی اول گسترش یافت. به دلیل لحن ضد سلطنتی و اشاراتش به فلیسه اورسینی،
توسط جنبش جمهوری خواه نیز مورد استفاده قرار گرفت. مرگ بر فرانتس، زنده باد اوبردان! مرگ بر فرانتس، زنده باد اوبردان! بمب ها، بمب های اورسینی، خنجر، خنجر در دست؛ مرگ بر حاکم اتریش، ما آزادی می خواهیم. مرگ بر فرانتس، زنده باد اوبردان! مرگ بر فرانتس، زنده باد اوبردان! ما می خواهیم سنگ قبری از سنگ گاریبالدی بسازیم؛ مرگ بر مرغ اتریشی، ما آزادی می خواهیم. مرگ بر فرانتس، زنده باد اوبردان! مرگ بر فرانتس، زنده باد اوبردان! مرگ بر فرانتس، زنده باد اوبردان! ما می خواهیم سنگ قبری از سنگ گاریبالدی بسازیم. مرگ بر مرغ اتریشی، ما آزادی می خواهیم. مرگ بر فرانتس، زنده باد اوبردان! مرگ بر فرانتس، زنده باد اوبردان! مرگ بر فرانتس، زنده باد اوبردان! ما پرواز می کنیم تا زنجیر منفور اتریش را از زیر پا خرد کنیم؛ مرگ بر هابسبورگ-لورن، ما آزادی می خواهیم. مرگ بر فرانتس، زنده باد اوبردان! مرگ بر فرانتس، زنده باد اوبردان! مرگ بر فرانتس، زنده باد اوبردان!
نمازخانه چراسی یا کلیسای کوچک چراسی (به ) یکی از نمازخانه های جانبی در جناح چپ کلیسای جامع سانتا ماریا دل پوپولو در رم است. این کلیسا شامل نقاشی های مهمی از میکل آنژ مریسی دا کاراواجو و آنیباله کاراچی، دو تن از مهم ترین استادان هنر باروک ایتالیایی، مربوط به سال های ۱۶۰۰ تا ۱۶۰۱ است. تاریخچه. پیشرو: کلیسای فوسکاری. پیش از بنای کنونی، در همان محل، نمازخانه ای تدفینی به مریم مقدس اختصاص یافته بود که توسط پیترو فسکاری، کاردینال ونیز، ساخته شد. یوهان بورکارد در یادداشت های روزانه اش اشاره می کند که فسکاری در تاریخ ۱۱ اوت ۱۴۸۵ درگذشت و جسد او به شهر منتقل شد تا در نمازخانه ای از کلیسای سانتا ماریا دل پوپولو، که خود آن را بنا کرده بود، به خاک سپرده شود. این ساخت وساز به وضوح با روند بازسازی کلیسای جامع توسط پاپ سیکستوس چهارم که از سال ۱۴۷۲ آغاز شده بود، هم زمان و هم راستا بود. فسکاری، که در دربار رم و سیاست ایتالیا چهره ای بانفوذ به شمار می رفت، به درستی مکانی برجسته در جناح چپ کلیسای محبوب پاپ را برای ساخت نمازخانهٔ شخصی خود برگزید. به نظر می رسد که آغاز ساخت این بنا به حدود سال ۱۴۷۶ بازگردد، زمانی که پروژه های معم
اری در رم با حمایت پاپ و اشراف زادگان در حال شکوفایی بود و کلیسای سانتا ماریا دل پوپولو به عنوان یکی از مراکز مهم مذهبی و هنری در حال گسترش بود. این نمازخانه، که بعدها جای خود را به بنای امروزی داد، بخشی از میراث معماری و سیاسی دورهٔ رنسانس در رم به شمار می رود. نمازخانهٔ تدفینی مورد نظر با طاقی بشکه ای شکل پوشیده شده بود که عمق آن با قوس قرن پانزدهمی نمازخانهٔ پاپی برابری می کرد. مطابق وصیت بانی بنا، تابوت سنگی ای که قرار بود محل دفن او باشد، در مرکز ساختمان قرار گرفت. این جای گیری خاص، که موجب دید کامل از هر طرف می شد، باعث شد تابوت از هر چهار سمت با تزئینات مجسمه سازی آراسته شود—چیدمانی که به وضوح با سنت مقبره های دیواری فلورانسی در همان کلیسا تفاوت داشت. احتمالاً طراحی این مقبره از آرامگاه پاپ سیکستوس چهارم اثر پولایوئولو الهام گرفته بود، یا حتی بیشتر از آثار مجسمه سازی قرن پانزدهم در شهر سیه نا تأثیر پذیرفته بود. این بنای تدفینی، که زمانی در قلب نمازخانه ای اختصاصی قرار داشت، تنها یادگار باقی مانده از آن سازهٔ تخریب شده است. امروزه این اثر در نمازخانهٔ کوستا در راهروی سمت راست کلیسای سانتا ماریا دل پوپول
و نگهداری می شود—یادبودی خاموش از شکوه معماری و هنر تدفینی دورهٔ رنسانس، و نشانی از جایگاه اجتماعی و فرهنگی بانی آن در دربار رم. این غول برنزی به یک مجسمه ساز اهل سیه نا، جیووانی دی استفانو، از پیروان وکیتا، نسبت داده می شود که توسط وارثان کاردینال پیترو فوسکاری سفارش داده شده بود و از یک ماسک تشییع جنازه برای مدل سازی صورت استفاده می کرد. کلیسای کوچک تیبریو چراسی. در تاریخ ۸ ژوئیه ۱۶۰۰، حقوق وقف و سرپرستی نمازخانه توسط مون سینیور تیبِریو چراسی، خزانه دار کل پاپ کلمنت هشتم، خریداری شد. او این نمازخانه را از راهبان آگوستینی با اختیار کامل برای بازسازی و تزئین آن «به شیوه و شکلی که خود می خواست» به دست آورد. این آزادی عمل، به او امکان داد تا بنایی مطابق با سلیقه و جایگاه اجتماعی اش طراحی کند. نمازخانه ای که نه تنها محل دفن، بلکه نمادی از اعتبار و دیانت او در قلب کلیسای سانتا ماریا دل پوپولو باشد. ساختار معماری این نمازخانه توسط کارلو مادرنو بازطراحی شد، معمار برجسته ای که در وصیت نامهٔ تکمیلی چراسی به تاریخ ۲ مه ۱۶۰۱، به عنوان معمار نمازخانه ای که هنوز به طور کامل ساخته نشده بود، معرفی شده است. مادرنو، که بعدها
در شکل دهی به معماری باروک نقش مهمی ایفا کرد، در این پروژه نیز با بهره گیری از عناصر کلاسیک و نوآورانه، فضایی خلق کرد که هم از نظر زیبایی شناسی و هم از نظر معنوی، جایگاهی ممتاز در کلیسا داشت. این مرحله از تاریخ نمازخانه، نقطهٔ تلاقی میان قدرت مالی، سلیقه هنری، و معماری متأخر رنسانس بود—جایی که وقف شخصی به ابزاری برای بیان هویت، ایمان، و میراث تبدیل شد. در ماه سپتامبر، تیبریو چراسی قراردادی با کاراواجو بست تا دو تابلو برای دیوارهای جانبی نمازخانه اش نقاشی کند. هرچند نسخه ای از قرارداد او با آنیباله کاراچی برای نقاشی محراب باقی نمانده، اما شواهد تاریخی نشان می دهند که این سفارش ها به برجسته ترین هنرمندان رم در آن دوره سپرده شده بودند. کاراچی نقاشی «عروج مریم مقدس» را برای محراب اجرا کرد، در حالی که کاراواجو دو صحنهٔ قدرتمند و دراماتیک را برای دیوارهای جانبی خلق نمود: «تبدیل شدن سنت پل» و «مصلوب شدن سنت پطرس». انتخاب صحنهٔ عروج مریم برای محراب، با توجه به جایگاه والای این موضوع در الهیات کاتولیک، انتخابی طبیعی و قابل انتظار بود. اما دو نقاشی دیگر، علاوه بر نمایش دو تن از مهم ترین حواریون مسیح، حامل مضامین عمیق
تری بودند که با فضای ضد اصلاحات هم خوانی داشتند—مضامینی چون تغییر ایمان، رستگاری، و شهادت در راه دین. این ترکیب موضوعی پیش تر نیز در نمازخانهٔ پائولینا در کاخ رسولی توسط میکل آنژ به کار رفته بود، و چراسی با انتخاب آن، به سنتی تثبیت شده در هنر مذهبی رم وفادار ماند. سنت پطرس و سنت پل نه تنها از ستون های اصلی کلیسای کاتولیک محسوب می شدند، بلکه به عنوان حامیان رم نیز شناخته می شدند و پیوندی عمیق با مقام پاپ داشتند. از آن جا که چراسی خود از طبقهٔ اشراف رم نبود و مسیر حرفه ای و ثروت خود را از طریق خدمت در دستگاه اداری کلیسای رم—یعنی کوریای رم—به دست آورده بود، برای او بسیار مهم بود که نزدیکی اش به قدرت پاپی و کلیسای رم را به گونه ای نمادین و هنری به نمایش بگذارد. انتخاب موضوعات، هنرمندان، و سبک های تصویری در نمازخانهٔ او، همگی در خدمت این هدف بودند: تثبیت جایگاه او در فضای مذهبی و سیاسی رم از طریق زبان هنر. اولین نسخه های نقاشی های کاراواجو توسط حامی رد شد و سپس کاراواجو همان طور که قبلاً مقرر شده بود، به جای تابلوهای سرو، دو بوم نقاشی کرد. داستان رد شدن نسخه های اول توسط جووانی باگلیون در کتاب "«زندگی کاراواجو»" د
ر سال ۱۶۴۲ ثبت شده است. تیبریو سراسی در ۳ مه ۱۶۰۱ درگذشت و در کلیسا به خاک سپرده شد. او در وصیت نامه اش، بیمارستان مدونا دلا کنسولازیونه را به عنوان وارث خود با مسئولیت تکمیل کلیسای ناتمام معرفی کرد. محراب آنیباله احتمالاً در آن زمان تکمیل شده بود، در حالی که کاراواجو در ۱۰ نوامبر ۱۶۰۱ برای کارش دستمزد دریافت کرد. نقاشی ها سرانجام در ماه مه ۱۶۰۵ توسط نجاری به نام بارتولومئو در کلیسا نصب شدند و کلیسا در ۱۱ نوامبر ۱۶۰۶ تقدیس شد. این کلیسا در سال ۱۸۵۳ توسط یکی از نوادگان خانواده، آنتونیو سراسی، کنت مونترادو، خریداری شد که متعاقباً آن را مرمت کرد. توضیحات. این کلیسای مستطیلی شکل شامل یک اتاق انتظار با طاق بادبانی و یک محراب باریک تر با طاق بشکه ای به همراه محراب است. این فضا با نوری که از طریق یک پنجره هلالی شکل روی دیوار پشتی می تابد، به طور ضعیفی روشن می شود. ورودی قوسی شکل توسط نرده ای از سنگ مرمر رنگارنگ بسته شده است. نقطه کانونی معماری، محراب است. این محراب از سنگ مرمر سفید و رنگارنگ به شکل یک تاج ساخته شده است که با دو ستون بزرگ قرنتی، دو نیم ستون و یک سنتوری شکسته تزئین شده است. نشان سلطنتی Cerasi در مرکز
پنجره هلالی شکل با شیشه رنگی به تصویر کشیده شده است. از بیرون، کلیسا قابل مشاهده نیست زیرا توسط قسمت های مجاور کلیسای جامع و یک حیاط باریک و دیوارکشی شده احاطه شده است. معمار با مهارت از فضای بسیار کوچک باقی مانده بین محراب (در سمت راست) و کلیسای کوچک تئودولی قرن شانزدهمی (در سمت چپ) حداکثر استفاده را کرده و تصوری از «یک کلیسای کوچک لاتین صلیبی، کامل با بازوی عرضی، گذرگاه گنبدی و گروه کر» ایجاد کرده است. شبستان [...] با حرکت بازدیدکننده، حس جهت یابی و تمرکز او تأمین می شود.» نقاشی های کاراواجو با نورپردازی چشمگیر و کوتاه قدی که قرار است از پهلو دیده شوند، نه مستقیم، و چشم را به سمت تصویر رو به جلوی "مجسمهٔ عروج مسیح" اثر کاراچی می کشانند، به طوری که کلیسا با وجود سبک های بسیار متفاوت این دو هنرمند، از نظر زیبایی شناسی متحد است. به گفتهٔ استاینبرگ، نور نقاشی های کاراواجو از بهشت نقاشی شده روی طاق ورودی می آید که کبوتر روح القدس در آن ساکن است. از سوی دیگر، واریانو ادعا می کند که به نظر می رسد «منبع» نور، پنجرهٔ رواق در سراسر راهرو باشد. نمازخانه با شکوهی خیره کننده در سبک باروک تزئین شده است—سبکی پرزرق وبرق، س
رشار از حرکت، نور، و جزئیات طلایی که فضای مذهبی را به تجربه ای بصری و معنوی بدل می کند. در طاق بشکه ای کوتاه محراب، مجموعه ای از نقاشی های دیواری قرار دارد که در مرکز آن، صحنهٔ تاج گذاری مریم مقدس به تصویر کشیده شده است. این تصویر در قاب مدور طلایی ای جای گرفته که چهار فرشتهٔ گچی (پوتی) آن را در آغوش گرفته اند. در دو طرف این قاب مرکزی، دو صحنهٔ دیگر از رؤیاهای سنت پطرس و سنت پل نقش بسته اند: دیدار مسیح و پطرس را در برابر دروازهٔ شهری نشان می دهد، و «انتقال سنت پل به آسمان سوم» که فضای عرفانی و آسمانی دارد. هر دو صحنه در قاب هایی از گچ کاری طلایی و پرجزئیات جای گرفته اند که با سبک باروک هم خوانی کامل دارند. این نقاشی ها توسط اینوچنزو تاکونی، دستیار توانمند آنیباله کاراچی، اجرا شده اند. دست کم طراحی صحنهٔ تاج گذاری مریم مستقیماً توسط خود کاراچی انجام شده است، چرا که طرح مقدماتی دقیقی از پیکر مسیح در همان حالت نهایی در موزهٔ لوور نگهداری می شود. همچنین، طرحی ساده تر از صحنهٔ دیدار مسیح و پطرس در برابر دروازهٔ شهر، که برای نقاشی تهیه شده بود، توسط هانس تیتسه در مجموعهٔ آلبرتینا شناسایی شده است. در مورد صحنهٔ سمت
راست، جیووانی باگلیونه آن را به عنوان «سنت پل در آسمان سوم» معرفی کرده—اشاره ای به نامهٔ دوم به قرنتیان. با این حال، برخی پژوهشگران معتقدند که این تصویر ممکن است نمایانگر صحنه ای از اعمال رسولان باشد، جایی که مسیح به پل فرمان می دهد اورشلیم را ترک کند، یا حتی ترکیبی از هر دو روایت باشد. فضای این نقاشی کاملاً آسمانی است: مسیح در میان فرشتگان، بر ابرها تکیه زده، و در سمت راست تصویر، صورت فلکی دب اکبر دیده می شود—عنصری که شاید امضای پنهان آنیباله کاراچی باشد، بازی ای هنرمندانه با هم صدایی واژهٔ "carro" (به معنای ارابه، نام دیگر این صورت فلکی در ایتالیایی) و نام خانوادگی خود او، "Carracci". این مجموعهٔ تصویری، نه تنها جلوه ای از هنر باروک و مهارت نقاشان بزرگ آن دوره است، بلکه بازتابی از ایمان، قدرت نمادین، و پیوند میان هنر و الهیات در فضای کلیسای کاتولیک رم به شمار می رود. از نظر شمایل نگاری، پنل های کناری «به نقاشی های کاراواجو مربوط می شوند، زیرا علت الهی آنچه در زیر آنها می گذرد را آشکار می کنند». به طور مشابه، صحنه تاجگذاری در بالای عروج مسیح اثر کاراچی به عنوان ادامه مستقیم قرار گرفته است. طاق، منطقه ای آسما
نی را در تماس نزدیک با سه نقاشی معروف زیر تشکیل می دهد. این روابط نشان می دهد که هنرمندان در یک چارچوب ترکیبی که توسط حامی یا حتی بیشتر از آن دوست و مشاور هنری او، مارکسه وینچنزو جوستینیانی، تصور شده بود، کار می کردند. (اینکه کاراواجو هنگام امضای قرارداد برای دو نقاشی، ۵۰ اسکودی به عنوان پیش پرداخت از جوستینیانی دریافت کرد، ممکن است اشاره ای به نقش او باشد) در بخش داخلی قوس میان محراب و پیش اتاق، تزئیناتی از گچ کاری سفید و طلایی به چشم می خورد که با شکوهی باروک و نمادپردازی مذهبی آراسته شده اند. در بالاترین نقطه، دو فرشتهٔ کودک نما (پوتی) حلقه ای گل مانند را در دست دارند، و در بالای کرنیس، فرشتگانی به تصویر کشیده شده اند که با چنگ و فلوت نغمه سرایی می کنند. این تزئینات، با ظرافتی خاص، فضای عبادی را به تجربه ای بصری و معنوی بدل می سازند. ستون های اطراف نیز با گچ کاری مشابهی تزئین شده اند، اما در آن ها پنل های تصویری با طلاکاری کامل اجرا شده اند. این پنل ها مستقیماً با نقاشی های کاراواجو مرتبط اند، چرا که صحنه هایی از زندگی سنت پطرس و سنت پل را به تصویر می کشند—دو حواری برجسته که در هنر و الهیات کاتولیک جایگاهی
بنیادین دارند. در سمت راست، صحنه هایی از زندگی سنت پل دیده می شود، از بالا به پایین: نخست، «پل و برنابا در لیسترا» که قربانی کردن گاوی توسط کاهن ژووه را رد می کنند (اعمال رسولان ۱۴:۸–۱۸)، سپس «تعمید شائول توسط حنانیا» (اعمال ۹:۱۰–۲۱)، و در پایین، «سنگسار استفان» (اعمال ۷:۵۴–۶۰) که شائول در آن حضور دارد و لباس های سنگ اندازان را نگهبانی می کند. در سمت چپ، صحنه هایی از زندگی سنت پطرس نقش بسته اند، از بالا به پایین: «رهایی پطرس از زندان» (اعمال ۱۲:۶–۱۱)، سپس «سقوط سیمون مجوس» (اعمال پطرس، فصل سی ودوم)، و در پایین، «شفای مرد فلج توسط پطرس و یوحنا» (اعمال ۳:۱–۱۰). این تصاویر، با ترکیب روایت های کتاب مقدس و سبک باروک، به فضای نمازخانه عمق تاریخی و معنوی می بخشند. در بخش پایینی دیوارها، تا ارتفاع ۲٫۲ متر از کف، سطح ها با نقاشی هایی از سنگ مرمر مصنوعی پوشانده شده اند که در میان آن ها قطعاتی از سنگ مرمر واقعی سفید و سیاه جای گرفته اند. سایر سطوح نمازخانه با نقش مایه های گیاهی سفید و طلایی بسیار متراکم تزئین شده اند—تزئیناتی که نه تنها جلوه ای بصری دارند، بلکه با نمادهای مذهبی و هنری، به انسجام کلی فضا کمک می کنند. ای
ن ترکیب از روایت، تزئین، و معماری، نمازخانه را به یکی از نمونه های برجستهٔ هنر مذهبی در رم بدل کرده است. نقاشی های دیواری در اتاق انتظار کلیسا، روح القدس را در مدالیون بیضی شکل مرکزی و انجیل نویسان را با نمادهای معمول و بت های مفیدشان بر روی زمینه ای طلایی به تصویر می کشند. "علمای کلیسا" (سنت آگوستین و جروم؛ سنت آمبروز و گرگوری کبیر) در دو ایوان کوچک قرار دارند. شکل بیضی در الگوی سنگفرش سفالی تکرار شده است. نقاشی های دیواری اتاق انتظار توسط جووانی بالیونه در "کتاب «زندگی"» به جووانی باتیستا ریچی نسبت داده شده است. این انتساب عموماً توسط محققان مدرن پذیرفته شده است. دو مطالعه مقدماتی برای نقاشی های ایوان کوچک در موزه لوور نگهداری می شود. به نظر می رسد چهار بت طلایی در اسپندرل ها، طاق را نگه می دارند. از آنجایی که جووانی باتیستا ریچی در مقایسه با کاراچی و کاراواجو هنرمندی قابل اعتماد اما نسبتاً متوسط بود، وارثان تیبریو سراسی احتمالاً او را برای تکمیل کلیسای ناتمام به روشی سریع و اقتصادی انتخاب کردند.
پیمان پاریس که با نام پیمان آبویل نیز شناخته می شود، در ۴ دسامبر ۱۲۵۹ میلادی توسط لوئی نهم، پادشاه فرانسه و هنری سوم، پادشاه انگلستان ، امضا شد. این نقطه عطفی در سیاست اروپا بود که منجر به پویایی های سیاسی جدید، تبادلات فرهنگی و تغییرات اجتماعی شد.[ "" ]
افعال عبری مدرن ()، در زبان عبری، فعلها، که به شکل ساقه های مشتق شده هستند، برای منعکس کردن زمان دستوری و وجه دستوری آنها، و همچنین به موافق با نهاد (دستور زبان)، جنس دستوری، شمار (دستور زبان) و شخص (دستور زبان) مزدوج می شوند. هر فعل یک جهت فعل ذاتی دارد، اگرچه یک فعل در یک صدا معمولاً در صداهای دیگر مشابه دارد. این مقاله بیشتر به عبری مدرن می پردازد، اما تا حدی، اطلاعات نشان داده شده در اینجا در مورد عبری کتاب مقدس نیز صدق می کند. طبقه بندی فعل. ریشه ها. افعال در زبان عبری، مانند اسم ها، صفت ها و قیدها، با تغییر یک ریشه (معمولاً) سه حرفی، که به عنوان «شورش» شناخته می شود، ساخته و صرف می شوند ( ). مصوت ها بین یا قبل از این سه صامت در یک الگو اضافه می شوند تا معنای مرتبطی بین ریشه های مختلف ایجاد کنند. برای مثال، () به معنای «(او) نگه داشت/محافظت کرد» و () به معنای «(او) نوشت» هر دو مصوت «a» را بین صامت های اول و دوم و صامت های دوم و سوم اضافه می کنند تا شکل گذشته «او» را نشان دهند. ساختار مشابهی را می توان در افعال قوی انگلیسی با ترکیب write-wrote-written و drive-drove-driven یافت که علیرغم مصوت ها و معانی مت
فاوت، صامت های ریشه مشترک دارند. افعال عبری به ریشه های قوی (افعال باقاعده، با بی نظمی های گاه به گاه و قابل پیش بینی صامت)، ریشه های ضعیف (افعال قابل پیش بینی که از نظر مصوت نامنظم هستند) و افعال کاملاً بی نظم تقسیم می شوند.
کتیبه تقویمی پرینه (IK Priene 14) کتیبه ای است که روی سنگ حک شده و در پریه نه (یک شهر یونانی باستان در غرب ترکیه) کشف شده است. این سنگ نوشته شامل فرمانی از سوی پاولوس فابیوس ماکسیموس، پروکنسول استان رومی آسیا، و یک فرمان از سوی کنونتوس (مجمع) استان است که این حکم را در سال ۹ پیش از میلاد پذیرفته است. این اسناد، تقویم استانی را با تقویم رومی هماهنگ می سازد و با تعیین آغاز سال استانی در روز تولد آگوستوس، به او ادای احترام می کند. در این کتیبه، به تولد آگوستوس با استفاده از اصطلاح «انجیل» اشاره شده است. این متن به «متن پریه نه» معروف است زیرا روی دو سنگ در بازار شهر باستانی پریه نه پیدا شده است. نسخه های دیگر آن از آپامئا و اومنئیا نیز شناخته شده اند. متن یونانی کل سنگ نوشته چندین بار منتشر شده است و نسخه معتبر کنونی آن به عنوان کتیبه شماره ۱۴ در جلد پریه نه از مجموعه کتیبه های شهرهای یونانی آسیای صغیر آمده است. این سنگ نوشته شامل دو بخش مجزا است: فرمان (حکم) و مصوبه پذیرش آن فرمان. اگرچه این کتیبه روی دو سنگ امتداد یافته، اما بخش دوم پیش از پایان یافتن سنگ اول آغاز می شود. سنگ نوشته تقویمی پریه نه در حال حاضر (
تا سپتامبر ۲۰۲۳) در موزه ارلبنیس بیبل هاوس در فرانکفورت به نمایش گذاشته شده است و امانتی از موزه برلین است. ارجاع به «انجیل». این کتیبه حاوی اصطلاح یونانی εὐαγγέλιον (اِوانگِلیون) به معنای «خبر خوش» است که در انگلیسی به «گاسپل» یا انجیل ترجمه می شود. این ارجاع در بخشی از متن رخ می دهد که سخنرانی آپولونیوس، کاهن اعظم کُنوِنتوس (مجمع)، را ثبت کرده است: همان طور که در سنگ نوشته تقویمی پریه نه مثال زده شده است، این اصطلاح یونانی کوینه (εὐαγγέλιον) در دوران امپراتوری روم برای اعلان خبر خوش دربارهٔ فرارسیدن یک پادشاهی استفاده می شد – یعنی سلطنت پادشاهی که به جنگ پایان می داد، به گونه ای که همه مردم جهان که تسلیم می شدند و به این پادشاه وفاداری می دادند، از نابودی نجات می یافتند. سنگ نوشته تقویمی پریه نه، از روز تولد سزار آگوستوس به عنوان آغاز انجیل (خبر خوش) اعلام کننده پادشاهی او سخن می گوید، همراه با فرمانی رومی برای شروع یک نظام تقویمی جدید بر اساس سال تولد آگوستوس سزار. برخی از مورخان مسیحی این موضوع را با آغاز انجیل مرقس مقایسه کرده اند: «آغاز انجیل یسوع مسیح، پسر خدا.» (مرقس ۱:۱).
عماد خلیل العلمی (۱۹۵۶ – ۳۰ ژانویهٔ ۲۰۱۸)، همچنین با نام ابو همام شناخته می شود، یکی از مقامات ارشد حماس بود. او که یکی از بنیان گذاران این گروه بود، در اواخر دهه ۱۹۸۰ به حماس پیوست. پس از تبعید در سال ۱۹۹۴، العالمی به یک رابط کلیدی بین غزه و دولت های سوریه و ایران تبدیل شد و به عنوان اولین نماینده حماس در تهران فعالیت می کرد. العلمی در سال ۲۰۱۲ به غزه بازگشت و از سال ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۷ معاون فرمانده در نوار غزه بود. زندگی نامه. العلمی در شهر غزه متولد شد، و مدرک مهندسی عمران خود را از دانشگاه اسکندریه دریافت کرد. او در اواخر دهه ۱۹۸۰ به حماس پیوست و از اعضای بنیانگذار این گروه محسوب می شود. العالمی در سال ۱۹۹۱ یا ۱۹۹۴ توسط اسرائیل به لبنان تبعید شد در لبنان، العالمی و دیگر رهبران تبعیدی، تاکتیک هایی مانند حمله انتحاری را از حزب الله آموختند. او بعداً در سال ۲۰۰۸ به سوریه و سپس به تهران رفت و اولین نماینده حماس در ایران بود. العالمی به همراه دیگر رهبران ارشد حماس، احمد یاسین، اسامه حمدان، خالد مشعل، موسی ابومرزوق و عبدالعزیز الرنتیسی، یکی از شش مقام اصلی حماس بود که در ۲۲ اوت ۲۰۰۳ توسط ایالات متحده به عنوان تروریست
های جهانی ویژه تعیین شدند. تا سال ۲۰۰۳، او به دمشق، سوریه نقل مکان کرده بود. هنگامی که حماس پس از آغاز جنگ داخلی سوریه، به دلیل اختلاف نظر با تهران، دفتر مرکزی خود در دمشق را ترک کرد، العلمی آخرین مقام حماس بود که در آخرین تلاش برای نجات روابط، دمشق را به مقصد غزه ترک کرد. او فرد اصلی روابط حماس با ایران و محور مقاومت متحد ایران بود و چندین دهه با سید حسن نصرالله، رهبر حزب الله، رابطه کاری داشت. از سال ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۷، العالمی معاون رئیس حماس در نوار غزه بود، اگرچه در نوامبر ۲۰۱۶ گزارش شد که او جایگزین هنیه به عنوان رئیس حماس در نوار غزه شده است. به دلیل دوران حضورش در دمشق و تهران، العالمی روابط نزدیکی با دولت های سوریه و ایران داشت. در طول جنگ ۲۰۱۴ غزه، العلمی در مذاکرات آتش بس شرکت داشت و بنا به گزارش ها، به عناصر شبه نظامی تر حماس صدا می داد. العلمی در شرایط مبهمی یک پایش را از دست داد و به همین دلیل پس از جنگ برای درمان به ترکیه سفر کرد. حماس ادعا کرد که او در جنگ زخمی شده است. با این حال، ادعای دیگری مبنی بر آسیب دیدن او در اثر ریزش تونلی که او و دیگر رهبران حماس در آن پنهان شده بودند، مطرح شد. گزارش دیگر
ی حاکی از آن بود که او در جریان درگیری مسلحانه بین شبه نظامیان حماس زخمی شده است. العلمی در حالی که در ترکیه تحت درمان پزشکی بود، همچنان از هیئت های نمایندگی حماس پذیرایی می کرد. اگرچه عضو دفتر سیاسی حماس نبود، اما همچنان چهره ای برجسته در حماس باقی ماند. العلمی کمتر مورد توجه رسانه ها قرار می گرفت. او از رسانه های اجتماعی استفاده نمی کرد و در کنفرانس های مطبوعاتی شرکت نمی کرد. برخلاف دیگر مقامات ارشد حماس، العلمی به چادرهای عزاداران سر نمی زد. مرگ. در ۹ ژانویه ۲۰۱۸، العلمی به شدت زخمی شد. گزارش های اولیه در رسانه های رسمی حماس حاکی از آن بود که العلمی در ۹ ژانویه به مرگ طبیعی درگذشته است، اما این جنبش بعداً اعلام کرد که او هنگام بازرسی سلاح شخصی خود در خانه اش به سر خود شلیک کرده است. با این حال، برخی از کارشناسان و مفسران صحت روایت حماس را زیر سؤال بردند و گمانه زنی کردند که ممکن است یکی از اعضای رقیب حماس به العلمی شلیک کرده باشد. العلمی پس از تیراندازی بیهوش شد و سه هفته بعد در بیمارستان الشفاء در شهر غزه در ۳۰ ژانویه درگذشت. صدها نفر از اهالی غزه، از جمله چندین مقام ارشد حماس، در مراسم تشییع جنازه او در
شهر غزه شرکت کردند. در مراسم تشییع جنازه ای که در مسجد جامع غزه برگزار شد، اسماعیل هنیه، رهبر حماس، از العالمی تمجید کرد و گفت: «حماس، ابوحمام بود و ابوحماس، حماس.»
تیبریو چراسی (۱۵۴۴ – ۳ مه ۱۶۰۱) حقوقدان رومی و خزانه دار کل پاپ کلمنت هشتم بود. او عمدتاً به خاطر ساخت کلیسای سراسی در سانتا ماریا دل پوپولو، رم و سفارش دادن به کاراواجو و آنیباله کاراچی برای خلق سه نقاشی معروف در آنجا شناخته می شود. زندگی نامه. تیبریو چراسی در سال ۱۵۴۴ در شهر رم به دنیا آمد. پدرش، استفانو چِراسی، اصالتاً اهل ناپل بود و حدود سال ۱۵۲۲ به عنوان جراح در بیمارستان سانتا ماریا دلا کنسولاتسیونه در رم استخدام شد. او در سال ۱۵۳۰ موفق به دریافت تابعیت رسمی رم شد—اتفاقی مهم که جایگاه اجتماعی خانواده را در پایتخت تثبیت کرد. مادر تیبریو، بارتولومئا ماناردی، از خانواده ای فلورانسی بود، و این پیوند خانوادگی احتمالاً نقش مهمی در ایجاد ارتباطات تیبریو با چهره های برجستهٔ فلورانسی ساکن رم ایفا کرده است. برادر او، جیووان پیترو، نیز مسیر علمی را در پیش گرفت و به حرفهٔ پزشکی روی آورد. او در سال ۱۵۷۴ رساله ای پزشکی در رم منتشر کرد—متنی تخصصی که به روش های داروسازی و درمانی می پرداخت و نشان دهندهٔ سطح علمی خانوادهٔ چراسی بود. تیبریو خود به تحصیل در رشتهٔ حقوق پرداخت و به احتمال زیاد موفق به دریافت دکترای هر دو شاخ
هٔ حقوق عرفی و حقوق کلیسایی شد. این تحصیلات، در کنار پیشینهٔ خانوادگی و ارتباطات فرهنگی اش، زمینه ساز ورود او به ساختار اداری کلیسای رم شد—جایی که بعدها به مقام خزانه دار کل پاپ کلمنت هشتم رسید و نقش مهمی در سیاست، هنر، و معماری مذهبی ایفا کرد. مسیر زندگی او، از فرزند یک جراح مهاجر تا یکی از چهره های بانفوذ در دربار پاپ، بازتابی از تحرک اجتماعی، دانش، و دیانت در فضای رنسانس ایتالیاست. او رابطه نزدیکی با سانتا ماریا دلا کنسولازیون، جایی که پدرش در آن کار می کرد، داشت و در اوت ۱۵۸۳ بیمارستان خانه ای را به صورت مادام العمر در منطقه تروی با هزینه سالانه ۴۰ اسکودی به او اجاره داد. در آن زمان، او وکیل دادگستری در دادگاه روم بود و در سال ۱۵۸۹ به عنوان وکیل مدافع (دادستان کل) منصوب شد. در ۲۲ سپتامبر ۱۵۹۰، سراسی کتاب های پزشکی و فلسفی پدر مرحومش را به بیمارستان کنسولازیون اهدا کرد، به این شرط که آنها برای استفاده پزشکان در آینده در این مؤسسه نگهداری شوند. در آن زمان، او در منطقه پاریون زندگی می کرد. در تاریخ ۳۱ ژوئیه ۱۵۹۳، تیبریو چِراسی به عنوان رئیس دانشگاه برای آن سال انتخاب شد و در سال بعد نیز در این سمت تأیید گردی