Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
داً در خیابان Celetná در پراگ، رکورد می فروخت. در سال ۱۹۵۲، خانواده به پودیبرادی نقل مکان کردند. او برای ادامه تحصیل در دانشگاه پس از فارغ التحصیلی از دبیرستان، شروع به کار در کارخانه شیشه سازی پودیبرادی کرد. حرفه خوانندگی او با یک گروه رقص که در نیمبورک در هنگام عصر چای اجرا می کردند، آغاز شد. در سال ۱۹۶۱، او به فینال مسابقه "Hledáme nové talenty" ("جستجوی استعدادهای جدید") رسید. در سال ۱۹۶۲، او شغل خود در کارخانه شیشه سازی را از دست داد و برای تئاتر استاپ در پاردوبیتسه تست داد. در سال ۱۹۶۳، او به تئاتر آلفا در پلزن رفت تا در نمایش "Black Dream" به کارگردانی لودویک آشتکنازی اجرا کند. او همکاری خود را با واتسلاو نتسکاژ و هلنا وندراچکووا در دسامبر ۱۹۶۵ آغاز کرد، زمانی که برای اجرای نمایش "انتظار برای شهرت" آماده می شدند. در سال ۱۹۶۷، او جایزه "Zlatý slavík" را برد. آهنگ "Prayer for Marta"، با شعر پتر رادا، تبدیل به نماد مقاومت ملی در برابر تهاجم اعضای پیمان ورشو به چکسلواکی شد. در ۱ نوامبر همان سال، او با یوزف نکچر و هلنا وندراچکووا گروه محبوب "Golden Kids" را تشکیل داد. در سال ۱۹۶۹، او جایزه دوم خود را از "Zl
atý slavík" دریافت کرد و با کارگردان فیلم یان نیمتس ازدواج کرد. یک سال بعد، او برای سومین بار جایزه "Zlatý slavík" را دریافت کرد، اما مجبور شد جایزه را به طور مخفیانه در دفتر مجله "Mladý svět" دریافت کند، زیرا نرمالیزاسیون آغاز شده بود. آخرین اجرای Golden Kids در ۲۷ ژانویه ۱۹۷۰ در اوستراوا برگزار شد.
ساویتری دیوی مکهرجی (نام تولد: مکسیمیانی جولیا پورتاس، ; ۳۰ سپتامبر ۱۹۰۵ – ۲۲ اکتبر ۱۹۸۲) یک همدست فاشیسم، نازیسم و جاسوس فرانسوی-یونانی-ایتالیایی بود که در دوران جنگ جهانی دوم برای نیروهای محور علیه متفقین در هند جاسوسی می کرد؛ او یکی از پیشگامان نئونازیسم باطنی بود. او بعدها یکی از اعضای برجسته زیرزمینی نئونازیسم در دهه ۱۹۶۰ بود. ساویتری یک حامی ترکیب هندوئیسم و نازیسم بود و آدولف هیتلر را به عنوان یک اوتار از خداوند ویشنو معرفی می کرد. او هیتلر را به عنوان قربانی برای بشریت که به پایان عصر بدترین دوران کالی یوگا که او معتقد بود توسط یهودیان ایجاد شده بود، منجر می شود، معرفی می کرد. آثار او بر نئونازیسم و جاسوسی نازی تأثیر گذاشته است. او یهودیت و مسیحیت را رد کرده و به نوعی همه خدایی یگانه گرایی که یک کیهان واحد از انرژی و ماده الهی بود، اعتقاد داشت. او در نئونازیسم، علوم خفیه و بوم شناسی را ترویج می کرد و آثار او بر راست گرایی آلترناتیو تأثیر گذاشته است. او همچنین بر دیپلمات شیلیایی میگوئل سرانو تأثیر گذاشت. در سال ۱۹۸۲، فرانکو فردا ترجمه آلمانی اثر او "Gold in the Furnace" را منتشر کرد و چهارمین شماره از
نشریه سالانه اش، "Risguardo" (۱۹۸۰–) به ساویتری دوی اختصاص داشت که او را «مبلغان آریایی پاگانیسم» معرفی کرد. ساویتری در سال های پس از جنگ با فرانسواز دیور، اتو اسکورتسنی، یوهان فون لیرس، و هانس-اولریش رودل همکاری داشت. او همچنین یکی از اعضای مؤسس اتحادیه جهانی ناسیونال سوسیالیست ها بود. سال های ابتدایی. ساویتری دوی با نام اصلی مکسیمیانی جولیا پورتاس در ۱۹۰۵ در لیون متولد شد، او دختر مکسیم پورتاس، یک شهروند فرانسوی از نژاد یونانی ها و مادرش یک زن انگلیسی از نژاد مردم ایتالیا به نام جولیا پورتاس (زاده نیش). مکسیمیانی پورتاس به دنیا آمد دو ماه و نیم زایمان زودرس و وزن او تنها بود. و ابتدا پیش بینی نمی شد که زنده بماند. او از همان دوران کودکی و throughout زندگی اش به مدافع پرشور حقوق حیوانات بود. وابستگی های سیاسی اولیه اش با ملی گرایی یونانی بود. پورتاس فلسفه و شیمی را مطالعه کرد و دو مدرک کارشناسی ارشد و یک پی اچ دی در فلسفه از دانشگاه لیون دریافت کرد. او سپس به یونان سفر کرد و خرابه های افسانه ای را بررسی کرد. در آنجا با کشف هاینریش شلیمان از سواستیکاها در آناتولی آشنا شد. نتیجه گیری او این بود که یونان باستان
از نژاد آریایی بوده است. اولین دو کتاب او پایان نامه هایش بودند: "Essai-critique sur Théophile Kaïris" ("مقاله انتقادی دربارهٔ Theophilos Kairis") (لیون: مکسیمیانی پورتاز، ۱۹۳۵) و "La simplicité mathématique" ("سادگی ریاضی") (لیون: مکسیمیانی پورتاز، ۱۹۳۵).
لوسیا گاروتا (; – یک پیانیست، شاعر و آهنگساز اهل لتونی بود. او بیشتر به خاطر ساخت کانتات "خدایا، سرزمینت می سوزد!" در سال ۱۹۴۳ شناخته می شود. زندگی و حرفه. لوسیا گاروتا در ریگا (در آن زمان بخشی از امپراتوری روسیه) در خانواده ای حسابدار به دنیا آمد. او از سال ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۵ در هنرستان موسیقی لتونی نزد استاد یازه پس ویتولس در رشته پیانو و همچنین افرادی چون یانیس مدینش، و تحصیل کرد. در دوران تحصیل، او پیانیست همراه (répétiteur) در اپرای ملی لتونی بود. جوایز. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال کارگر ممتاز شده است.
مته ها ابزارهای برشی تخصصی هستند که در ماشین های حفاری مورد استفاده قرار می گیرند. اگرچه امکان ساخت این ابزارها در هر اندازه به صورت سفارشی وجود دارد، اما سازمان های استاندارد مجموعه ای از اندازه های مشخص را تعیین کرده اند که به طور معمول توسط تولیدکنندگان تولید شده و توسط توزیع کنندگان در دسترس قرار می گیرند. در ایالات متحده، اندازه های مته به صورت کسری اینچ و گیج (gauge) رایج هستند. در اغلب کشورهای دیگر، اندازه های متریک بیشترین کاربرد را دارند و سایر سیستم های اندازه گیری یا منسوخ شده اند یا تنها برای طراحی هایی که از ایالات متحده منشأ گرفته اند مورد استفاده قرار می گیرند. استانداردهای بریتانیا برای جایگزینی مته های گیج با مته های متریک، نخستین بار در سال ۱۹۵۹ منتشر شد.[ "" ] جدولی جامع از اندازه های متریک، سیمی (wire gauge) و پیچ زنی (tapping) را می توان در نمودار اندازه های مته و قلاویز مشاهده کرد. اندازه های مته متریک. اندازه های مته متریک، قطر مته را بر حسب مقادیر استاندارد متریک مشخص می کنند. سازمان های استاندارد مجموعه ای از اندازه ها را تعریف کرده اند که به صورت متداول تولید و انبار می شوند. به عنوا
ن نمونه، استاندارد بریتانیایی BS 328 تعداد ۲۳۰ اندازه از ۰٫۲ میلی متر تا ۲۵٫۰ میلی متر را تعریف می کند. برای بازهٔ ۳٫۰ تا ۱۳٫۹ میلی متر، اندازه ها به صورت زیر تعریف می شوند که در آن N عددی صحیح از ۳۰ تا ۱۳۹ است: برای بازهٔ ۱۴٫۰ تا ۲۵٫۰ میلی متر، اندازه ها به صورت زیر تعریف می شوند که در آن M عددی صحیح از ۱۴ تا ۲۵ است: برای بازهٔ ۰٫۲ تا ۰٫۹۸ میلی متر، اندازه ها به صورت زیر تعریف می شوند که در آن N یک عدد صحیح از ۲ تا ۹ است: برای بازهٔ ۱٫۰ تا ۲٫۹۵ میلی متر، اندازه ها به صورت زیر تعریف می شوند که در آن N عددی صحیح از ۱۰ تا ۲۹ است: در اندازه های کوچک تر، مته ها با گام های قطر کوچکتری نیز در دسترس هستند. این موضوع هم بازتابی از تلرانس پایین تر قطر سوراخ در ابعاد کوچک است، و هم ناشی از نیاز طراحان برای در اختیار داشتن مته هایی با اختلاف قطر حداکثر ۱۰٪ نسبت به اندازهٔ مورد نظر است. قیمت و دسترسی به اندازه های خاص مته ها در کل بازه اندازه ها یکنواخت نیست. رایج ترین اندازه ها در گام های ۱ میلی متر هستند که به راحتی و با قیمت پایین تری در بازار یافت می شوند — مثلاً در فروشندگان دوره گرد یا ابزار فروشی های عمومی. مته ها
یی با گام ۰٫۵ میلی متر معمولاً در هر فروشگاه ابزار فروشی در دسترس اند. مته هایی با گام ۰٫۱ میلی متر را می توان در فروشگاه های تخصصی مهندسی تهیه کرد. به طور معمول، مجموعه مته ها در گام های کوچکتر از ۰٫۱ میلی متر فقط برای قطرهای زیر ۱ میلی متر وجود دارند. مته هایی با اندازه های غیرمعمول مانند ۲٫۵۵ میلی متر، تنها از طریق تأمین کنندگان تخصصی قابل تهیه هستند. این انتخاب محدود از اندازه ها در تضاد با رویهٔ رایج در مته های گیج عددی است؛ در آن سیستم معمولاً مجموعه ها شامل تمامی اندازه های گیج موجود هستند. همچنین، توالی های سری رنارد از اندازه های ترجیحی مته های متریک وجود دارند: واحدهای متریک به صورت روتین در تمامی انواع مته ها به کار می روند، اگرچه جزئیات استاندارد BS 328 فقط به مته های مارپیچ (twist drill bits) مربوط می شود. برای نمونه، یک مجموعه مته های Forstner ممکن است شامل کاترهایی با قطرهای ۱۰، ۱۵، ۲۰، ۲۵ و ۳۰ میلی متر باشد. اندازه مته کسری اینچ. اندازه های مته بر حسب کسری اینچ همچنان به طور گسترده در ایالات متحده مورد استفاده قرار می گیرند و همچنین در هر کارخانه ای در سراسر جهان که برای بازار آمریکا محصولات ب
ا ابعاد اینچی تولید می کند، کاربرد دارند. استاندارد ANSI B94.11M-1979 اندازه های استاندارد را برای مته های مارپیچ با شفت مستقیم و طول استاندارد (jobber-length) از ۱/۶۴ اینچ تا ۱ اینچ با گام های ۱/۶۴ اینچ مشخص می کند. برای مته های مخروطی مورس، این استاندارد به صورت زیر ادامه می یابد: یکی از ویژگی های این روش اندازه گذاری این است که اختلاف بین اندازه های متوالی مته ها با کوچک تر شدن مته، نسبی بزرگ تر می شود؛ به عنوان مثال، فاصله بین متهٔ ۱/۶۴ و ۱/۳۲ اینچ معادل ۱۰۰٪ افزایش اندازه است، در حالی که این درصد برای بازهٔ بین ۱ ۴۷/۶۴ و ۱ ¾ اینچ بسیار کمتر است. اندازه های مته در این سیستم به صورت کسرهای غیرقابل ساده سازی نوشته می شوند. به عنوان مثال، به جای نوشتن ۷۸/۶۴ اینچ یا ۱ ۱۴/۶۴ اینچ، از شکل ساده شدهٔ ۱ ۷/۳۲ اینچ استفاده می شود. در ادامه جدولی ارائه می شود که معادل های اعشاری برای رایج ترین اندازه های مته کسری اینچ (از ۰ تا ۱ اینچ، با گام های ۱/۶۴ اینچ) را نمایش می دهد. اعداد اعشاری برای مقادیر متداول مانند ۰٫۲۵، ۰٫۵ و ۰٫۷۵ به صورت هزارم (۰٫۲۵۰، ۰٫۵۰۰، ۰٫۷۵۰) نمایش داده می شوند؛ این روش رایج ترین شیوهٔ بیان در بین
ماشین کاران است (مثلاً "two-fifty" برای ۰٫۲۵۰ اینچ). ماشین کاران معمولاً اعشار را پس از سه رقم، حذف می کنند؛ به عنوان مثال، ممکن است مته ای با اندازهٔ ۲۷/۶۴ اینچ در کارگاه به صورت «متهٔ چهار-بیست ویک» خوانده شود (اشاره به عدد اعشاری ۰٫۴۲۱). اندازه مته گیج اعداد و حروف. اندازه های مته بر پایهٔ گیج عددی از سایز ۸۰ (کوچک ترین) تا ۱ (بزرگ ترین) ادامه دارند و پس از آن، اندازه های گیج حروفی از حرف A (کوچک ترین) تا Z (بزرگ ترین) قرار می گیرند. با وجود اینکه استاندارد مته مارپیچASME B94.11M اندازه هایی تا سایز ۹۷ را نیز فهرست می کند، اما اندازه هایی کوچک تر از ۸۰ در عمل به ندرت مشاهده می شوند. اندازه های عددی و حروفی معمولاً برای مته های پیچشی استفاده می شوند و نه سایر انواع مته، چرا که این دامنهٔ اندازه ها مناسب ترین بازه برای کاربرد رایج مته های مارپیچ را پوشش می دهد. نسبت بین شماره گیج و قطر مته توسط یک فرمول مشخص تعریف نشده است، بلکه بر پایهٔ استانداردStubs Steel Wire Gauge بنا شده است (که در قرن ۱۹ میلادی در بریتانیا ابداع شد)، اما کاملاً با آن یکسان نیست. نمودار همراه (در مقاله اصلی) تغییرات قطر بر حسب شماره گ
یج و نیز کاهش تدریجی فاصله بین اندازه ها با کاهش شماره گیج را نشان می دهد. در محور افقی نمودار، هر گام معادل با یک واحد از شماره گیج است. مته های گیج عددی و حروفی همچنان در ایالات متحده و تا حدودی در بریتانیا رایج هستند، هرچند در بریتانیا تا حد زیادی با اندازه های متریک جایگزین شده اند. سایر کشورهایی که پیش تر از این سیستم عددی استفاده می کردند نیز تا حد زیادی آن را کنار گذاشته و به سیستم متریک روی آورده اند.[ "" ] مته با طول استاندارد کوتاه. کوتاه ترین مته های استاندارد (یعنی با کمترین نسبت طول به قطر) را مته های مخصوص ماشین های پیچ تراش می نامند (که گاهی به اختصار S/M گفته می شود). این نام گذاری برگرفته از کاربرد آن ها در ماشین های پیچ تراش اتوماتیک است. طول شیار (flute) و طول کلی این نوع مته ها از مته های استاندارد معمولی (مانند jobber) کوتاه تر است و این ویژگی باعث می شود مته صلب تر باشد، که به نوبهٔ خود انحراف و شکست مته را کاهش می دهد. این نوع مته ها به ندرت در فروشگاه های ابزار خانگی یا فروشگاه های عمومی عرضه می شوند. مته با طول متوسط. مته های Jobber رایج ترین نوع مته در بازار هستند. طول شیار این مته ه
ا بسته به قطر، معمولاً بین ۹ تا ۱۴ برابر قطر مته است. برای نمونه: واژهٔ jobber در اصل به معنای عمده فروش یا پخش کننده است—کسی که از تولیدکننده خرید می کند و به خرده فروشان می فروشد.[""] مته هایی که برای توزیع عمومی طراحی می شدند (برخلاف مته های تخصصی با نیازهای دقیق طراحی)، معمولاً دارای طول متوسطی بودند که برای طیف وسیعی از کاربردها مناسب بودند؛ بنابراین، واژهٔ jobber-length در زمان خود مفهومی مشابه با «چندمنظوره» یا «کاربرد عمومی» داشت. مته با طول هواپیمایی. مته های بلند یا با دسترسی افزایش یافته را معمولاً مته های هواپیمایی (Aircraft-length) می نامند، چرا که نخستین بار در ساخت هواپیماهای آلومینیومی پرچ شده استفاده شدند. برای مته هایی با قطر بیش از یک حداقل معین (مثلاً ⅛ اینچ = ۳٫۱۷۵ میلی متر)، این مته ها معمولاً در طول های ثابت مانند ۶، ۸، ۱۲ یا ۱۸ اینچ (معادل ۱۵۲، ۲۰۳، ۳۰۵ یا ۴۵۷ میلی متر) عرضه می شوند، و نه با طول تدریجی مانند مته های jobber. در تصویر، سه مته همگی با قطر ۱۱/۳۲ اینچ (۸٫۷۳۱۳ میلی متر) نشان داده شده اند: اندازه های مته مرکز (Center drill bit sizes). مته های مرکز با دو زاویه مختلف ساخته می ش
وند: اندازه های مته نشانه گذاری. مته های نشانه گذار (Spotting Drill) در بازه ای نسبتاً محدود از اندازه ها عرضه می شوند — هم در سیستم متریک و هم اینچی — زیرا هدف اصلی آن ها ایجاد نقطه ای دقیق برای هدایت مته مارپیچ استاندارد است. اندازه های رایج و در دسترس عبارتند از: این مته ها معمولاً با زاویه رأس ۹۰ درجه یا ۱۲۰ درجه عرضه می شوند، که به انتخاب طراح یا کاربرد نهایی بستگی دارد.
آگلائیس (؛ سدهٔ سوم پیش از میلاد) یک موسیقی دان یونان باستان بود. او دختر مگالوکلس یا مگاکلس بود. آگلائیس به عنوان نوازنده حرفه ای (ترومپت) در اسکندریه مصر فعال بود. او در مراسم رسمی و جشن های عمومی حضوری فعال داشت و به نظر می رسد نوازنده معروف زمان خود بوده است. در یکی از مأموریت هایش، او در صفوفی با کلاه گیس و کلاهخود در ظاهر الهه آتنا حضور یافت. در حالی که هیچ مدرک مستندی وجود ندارد که ثابت کند او یک هتایرایی بود، او الگوی ملیساریون، مادر شخصیت تخیلی معاصر آریستینیتوس بود.
ریخته گری در قالب های یک بارمصرف (Casting in Disposable Molds) یکی از تکنیک های مهم و کاربردی در صنعت ریخته گری فلزات به شمار می رود که در آن هر قالب تنها یک بار مصرف شده و پس از تولید قطعه از بین می رود. این روش، به دلیل دقت بالا در تولید قطعات با شکل های پیچیده و جزئیات دقیق، در صنایع مختلف از جمله جواهرسازی، هوافضا، خودروسازی و پزشکی کاربرد فراوان دارد. در این مقاله به بررسی اصول، تاریخچه، انواع، مواد مصرفی، مزایا و معایب، کاربردها و تأثیرات زیست محیطی و اقتصادی این روش پرداخته می شود. ریخته گری به عنوان یکی از قدیمی ترین روش های تولید قطعات فلزی، در طی تاریخ تحول فراوانی را پشت سر گذاشته است. در روش های سنتی مانند ریخته گری ماسه ای یا قالب دائمی، امکان استفاده مجدد از قالب ها وجود داشت؛ اما در ریخته گری با قالب های یک بارمصرف، به دلیل روش ساخت و تخریب قالب پس از استفاده، این امکان فراهم نمی شود. امروزه با پیشرفت فناوری و افزایش تقاضا برای قطعات دقیق و دارای جزئیات بالا، این روش از اهمیت ویژه ای برخوردار شده است. استفاده از مدل های اولیه از جنس مواد متفاوت مانند موم، فوم پلی استایرن یا رزین، به همراه استفا
ده از قالب های سرامیکی یا ماسه ای، امکان ساخت قطعات با هندسه های پیچیده را فراهم می کند. ریخته گری در قالب های یک بارمصرف به عنوان یکی از روش های نوین و دقیق در تولید قطعات فلزی، با وجود معایب اقتصادی و زمان بر بودن فرآیند، به دلیل دقت و امکان ساخت اشکال پیچیده همچنان جایگاه ویژه ای در صنایع متعدد دارد. تاریخچه طولانی این روش، توسعه فناوری های نوین، بهره گیری از فناوری چاپ سه بعدی و اتوماسیون، فرصتی را برای تولید نمونه های پیشرفته و تولید به صورت سفارشی فراهم آورده است. همچنین، پژوهش های جاری در زمینه مواد جدید و بهینه سازی فرآیندهای تولید، نویدبخش کاهش هزینه ها و تأثیرات محیطی منفی خواهد بود. در مجموع، ریخته گری یک بارمصرف همچنان به عنوان یک گزینه مهم در تولید قطعات دقیق و پیچیده مطرح است و نوآوری های آینده می تواند این روش را از نظر عملکرد و بازدهی بهبود بخشد. تاریخچه و توسعه روش های ریخته گری یک بارمصرف. روش های ریخته گری یک بارمصرف ریشه در تاریخ باستان دارند. در تمدن هایی مانند مصر باستان، هند، چین و ایران باستان از قالب های مومی برای ساخت آثار هنری، جواهرات و مجسمه های فلزی استفاده می شد. از این رو شاهد
استفاده گسترده از تکنیک های ریخته گری دقیق در دوران باستان بودیم. در دوره های بعد، به ویژه در قرون وسطی و دوران رنسانس، روش های متنوع تری برای تولید قالب های یک بارمصرف به کار گرفته شد. در اروپا، ریخته گری دقیق برای تولید ناقوس کلیسا، قطعات ساعت و تزئینات فلزی توسعه یافت. پیشرفت های علمی و هنری به تولید مدل های دقیق تر و قالب های مقاومتر انجامید. در قرن بیستم و با بروز نیاز صنایع هوافضا، پزشکی و صنعت خودروسازی به قطعات بسیار دقیق، تکنیک های نوین در ریخته گری یک بارمصرف مطرح شدند. استفاده از مواد پیشرفته نظیر سرامیک های مقاوم و فوم های تبخیرشونده همراه با فناوری های محاسباتی برای طراحی مدل ها، از جمله دستاوردهای این دوره است. امروزه، فناوری های چاپ سه بعدی و اتوماسیون در مراحل ساخت مدل و قالب گیری، موجب افزایش دقت و سرعت این روش شده اند. اصول کلی فرآیند. فرآیند ریخته گری در قالب های یک بارمصرف از چند مرحله اصلی تشکیل شده است: انواع ریخته گری در قالب های یک بارمصرف. روش های متعددی برای ریخته گری یک بارمصرف وجود دارد که از محبوب ترین آن ها می توان به موارد زیر اشاره کرد: ریخته گری دقیق (Investment Casting). در ا
ین روش، مدل از موم ساخته شده و پس از پوشش آن با دوغاب سرامیکی، موم ذوب یا سوخته و از قالب خارج می شود. این روش به دلیل دقت بالا در جزئیات و تولید اشکال پیچیده به ویژه در ساخت جواهرات و قطعات هوایی مورد استفاده قرار می گیرد. ریخته گری با فوم تبخیرشونده (Lost Foam Casting). در این تکنیک از مدل هایی از جنس فوم پلی استایرن استفاده می شود. پس از ریختن فلز مذاب، فوم به سرعت تبخیر شده و جای خود را به فلز می دهد. این روش به خصوص در تولید قطعات خودرو و بدنه های صنعتی که اشکال پیچیده ای دارند، کاربرد دارد. ریخته گری با پوسته سرامیکی (Ceramic Shell Casting). در این روش، مدل اولیه چندین بار در دوغاب سرامیکی غوطه ورده و هر بار با لایه های سرامیکی پوشانده می شود تا پوسته ای بسیار مقاوم شکل بگیرد. پس از حذف مدل، فلز مذاب ریخته شده و قطعه نهایی تولید می شود. این تکنیک برای فلزاتی با دمای ذوب بالا بسیار مناسب است. روش های ترکیبی و نوین. امروزه با ترکیب روش های سنتی با فناوری های نوین مانند چاپ سه بعدی و استفاده از مواد هوشمند، روش های جدیدی نیز در ریخته گری یک بارمصرف طراحی شده اند. به عنوان مثال، استفاده از قالب های چندلایه
که بتوانند خواص عایق حرارتی مطلوب را ارائه دهند یا مدل های هوشمندی که امکان تنظیم دقیق دما و فشار را فراهم می کنند. مواد مورد استفاده در قالب های یک بارمصرف. مواد مورد استفاده در ساخت مدل و قالب نقش اساسی در کیفیت نهایی قطعه دارند. در اینجا به برخی از مهم ترین مواد اشاره می کنیم: مزایا. ریخته گری در قالب های یک بارمصرف دارای مزایای زیادی است: معایب. به همراه مزایا، معایب و محدودیت هایی نیز وجود دارد: کاربردها. ریخته گری در قالب های یک بارمصرف در صنایع متنوعی کاربرد دارد: تأثیرات زیست محیطی و اقتصادی. از جنبه های اقتصادی، اگرچه ریخته گری در قالب های یک بارمصرف به دلیل هزینه های اولیه بالا برای تولید هر قالب، ممکن است برای تولید انبوه اقتصادی نباشد، اما در تولید نمونه ها، سری های کم و قطعات با ارزش افزوده بالا از اهمیت ویژه ای برخوردار است. همچنین این روش امکان استفاده از مواد بازیافتی در برخی مراحل را فراهم می کند که می تواند در کاهش ضایعات موثر باشد. از نظر زیست محیطی، استفاده از قالب های یک بارمصرف به دلیل ایجاد ضایعات، نگرانی هایی را مطرح می کند. به همین دلیل تلاش های اخیر در جهت استفاده از مواد سازگار با م
حیط زیست و بهینه سازی فرآیندهای بازیافت، در حال انجام است. استفاده از رزین های بازیافتی، ماسه های قابل استفاده مجدد و فناوری های نوین برای کاهش مصرف انرژی از جمله راهکارهایی است که صنعت ریخته گری در حال بکارگیری آن ها می باشد. نوآوری ها و چالش های آینده. با توجه به نیاز روزافزون به قطعات دقیق و سفارشی، پژوهش ها و نوآوری های جدید در زمینه ریخته گری یک بارمصرف ادامه دارد. برخی از چالش ها و زمینه های تحقیقاتی عبارتند از:
ترانزیستور اثر میدان تونلی (تی فِت) یک نوع آزمایشی از ترانزیستور است. اگرچه ساختار آن بسیار شبیه به یک ترانزیستور اثر میدان فلز-اکسید-نیم رسانا (ماسفت) است، سازوکار سوئیچینگ اساسی متفاوت است و این افزاره را به یک نامزد امیدوارکننده برای الکترونیک توان کم تبدیل می کند. تی فِت ها با مدوله سازی تونل کوانتومی از طریق یک سَد به جای مدوله سازی گسیل گر مایونی بر روی یک سَد مانند ماسفت های سنتی تغییر می کنند. به همین دلیل، تی فِت ها توسط دنباله ماکسول-بولتزمن گرمایی حامل ها محدود نمی شوند، که دامنه نوسان زیرآستانه جریان درین ماسفت را به حدود ۶۰ (میلی ولت)/دهه از جریان در دمای اتاق محدود می کند. مطالعات تی فِت را می توان به اِشتودزِر ردیابی کرد که در سال ۱۹۵۲ اولین تحقیقات را در مورد یک ترانزیستور حاوی عناصر اصلی تی فِت، یک پیوند پی اِن گیت دار، منتشر کرد. با این حال، کنترل رسانایی سطحی گزارش شده مربوط به تونل زنی نبود. اولین تی فِت در سال ۱۹۶۵ گزارش شد. جورج آپنزلر و همکارانش در آی بی ام اولین کسانی بودند که نشان دادند که دامنه نوسانات جریان کمتر از حد مجاز ۶۰ میلی ولت درهر دههٔ ماسفت امکان پذیر است. در سال ۲۰۰۴، آنه
ا گزارش دادند که یک ترانزیستور تونلی با کانال نانولوله کربنی و دامنه نوسان زیرآستانه ای تنها ۴۰ میلی ولت درهر دهه ایجاد کرده اند. کار نظری نشان داده است که با استفاده از تی فِت های ولتاژ پایین به جای ماسفت ها در مدارهای منطقی می توان صرفه جویی قابل توجهی در توان به دست آورد. در افزاره های ماسفت کلاسیک، ۶۰ میلی ولت در دهه یک محدودیت اساسی برای مقیاس بندی توان است. نسبت بین جریان-روشنی و جریان-خاموشی (به ویژه نشت زیرآستانه - یکی از عوامل اصلی مصرف توان) با نسبت بین ولتاژ آستانه و شیب زیرآستانه داده می شود، به عنوان مثال: سرعت ترانزیستور متناسب با جریان-روشن است: هرچه جریان-روشن بالاتر بیشتر باشد، ترانزیستور سریع تر می تواند گنجایش خروجی (بار خازنی متوالی) را شارژ کند؛ بنابراین برای سرعت معین ترانزیستور و حداکثر نشت زیرآستانه قابل قبول، شیب زیرآستانه کمینه ولتاژ آستانه مشخصی را تعیین می کند. کاهش ولتاژ آستانه یک بخش اساسی برای ایده مقیاس بندی میدان ثابت است. از سال ۲۰۰۳، توسعه دهندگان اصلی فناوری تقریباً در مقیاس بندی ولتاژ آستانه گیر کردند و بنابراین نتوانستند ولتاژ منبع تغذیه را مقیاس بندی کنند (که به دلایل فن
ی باید حداقل ۳ برابر ولتاژ آستانه برای افزاره های با کارایی بالا باشد). در نتیجه، سرعت پردازنده به سرعت قبل از سال ۲۰۰۳ رشد نکرد (به فراتر از سیماس مراجعه کنید). ظهور یک افزاره تی فِت تولید انبوه با شیب بسیار کمتر از ۶۰ میلی ولت در دهه، صنعت را قادر می سازد تا روند مقیاس بندی را از دهه ۱۹۹۰ ادامه دهد، جایی که فرکانس پردازنده هر ۳ سال دو برابر می شد. ساختار. ساختار اصلی تی فِت مشابه ماسفت است با این تفاوت که پایانه های سورس و درین تی فِت از نوع های متضاد آلایش شده اند (شکل را ببینید). یک ساختار افزاره تی فِت متداول از یک پیوند پی-آی-اِن (نوع-p، نیم رسانای ذاتی، نوع-n) تشکیل شده است که در آن پتانسیل الکترواستاتیک ناحیه ذاتی توسط یک پایانه گیت کنترل می شود. عملکرد افزاره. این افزاره با اعمال بایاس گیت کار می کند به طوری که تجمع الکترون در ناحیه ذاتی برای تی فِت نوع n رخ می دهد. در بایاس گیت کافی، تونل زنی باند-به-باند (بی تی بی تی) زمانی اتفاق می افتد که باند هدایت ناحیه ذاتی با باند ظرفیت ناحیه P همسو شود. الکترون ها از باند ظرفیت تونل ناحیه نوع p به باند هدایت ناحیه ذاتی و جریان می توانند در سراسر افزاره جاری
شوند. همان طور که بایاس گیت کاهش می یابد، باندها نامرتب می شوند و جریان دیگر نمی تواند جاری شود. نمونه اولیه افزاره ها. گروهی در آی بی ام اولین کسانی بودند که نشان دادند که دامنه نوسانات جریان کمتر از حد مجاز ۶۰ میلی ولت در هر دههٔ ماسفت امکان پذیر است. در سال ۲۰۰۴، آنها یک ترانزیستور تونلی با کانال نانولوله کربنی و دامنه نوسان زیرآستانه ای تنها ۴۰ میلی ولت در هر دهه را گزارش کردند. تا سال ۲۰۱۰، بسیاری از تی فِت ها در سامانه هایی با مواد مختلف ساخته شده اند، اما هیچ کدام هنوز نتوانسته اند شیب زیرآستانه تند در جریان های راه اندازی مورد نیاز برای کاربردهای اصلی را نشان دهند. در آی ئی دی ام ۲۰۱۶، گروهی از دانشگاه لوند یک نانوسیم عمودی InAs / GaAsSb / GaSb تی فِت را نشان دادند، که دامنه نوسان زیرآستانه ۴۸ میلی ولت/دهه را نشان می دهد، جریان-روشنی ۱۰٫۶ میکروآمپر بر میکرومتر درمقابل جریان-خاموشی ۱ نانوآمپر بر میکرومتر در ولتاژ تغذیه ۰٫۳ ولت، نشان دهنده پتانسیل عملکرد بهتر ماسفت های سیلیسیومی در ولتاژ تغذیه کمتر از ۰٫۳ ولت است. نظریه و شبیه سازی. ساختارهای تی فِت چاه-به-چاه کوانتومی بدنه نازک دوگِیتی برای غلبه بر برخ
ی چالش های مرتبط با ساختار تی فِت افقی، مانند نیاز آن به پروفایل های آلایش فراتیز ، پیشنهاد شده اند. با این حال، چنین افزاره هایی ممکن است با نشت گیت به دلیل میدان های عمودی بزرگ در ساختار افزاره مواجه شوند. شبیه سازی ها در سال ۲۰۱۳ نشان داد که تی فِت هایی که از InAs-GaSb استفاده می کنند ممکن است تحت شرایط ایده آل دارای دامنه نوسان زیرآستانه برابر با ۳۳ میلی ولت در دهه باشند. استفاده از ساختارهای ناهمگون واندروالس برای تی فِت در سال ۲۰۱۶ پیشنهاد شد.
آرامگاه اقبال لاهوری () آرامگاه محمد اقبال شاعر ملی پاکستان است. این مقبره که به سبک معماری گورکانی طراحی شده، کنار دیوارهای مسجد پادشاهی امپراتوری گورکانی و داخل باغ هازوری در لاهور، پنجاب قرار دارد. پیش زمینه. اقبال یکی از الهام دهندگان اصلی جنبش پاکستان بود و امروز با نام های "مُفَکّرِ پاکستان" (متفکر پاکستان) و "شاعر مشرق" در آن کشور مورد احترام است. اقبال در ۲۱ آوریل ۱۹۳۸ و در شصت سالگی در لاهور درگذشت. هر روز هزاران بازدیدکننده برای ادای احترام به آن شاعر و فیلسوف به آرامگاهش می آیند. گفته می شود که مصطفی کمال آتاتورک (بنیانگذار و اولین رئیس جمهور ترکیه) خاکی که از آرامگاه مولوی جمع آوری کرده بود (اقبال مولوی را معلم معنوی خود می دانست) فرستاد تا روی مزار اقبال بپاشند. تاریخچه. بلافاصله پس از مرگ اقبال در آوریل ۱۹۳۸، کمیته ای تشکیل شد که ریاست آن را چوداری محمد حسین بر عهده داشت. مشکل عمده در ساخت این بنا نبود بودجه کافی بود. کمیته یادشده تصمیم گرفت که هیچ کمکی از سوی دولت های محلی و حاکمان ایالتی نپذیرد. کمک های مالی از طریق دوستان، ستایشگران و شاگردان اقبال جمع آوری شد. معماری. معماری آرامگاه اقبال تر
کیبی از سبک هاست ولی بیشتر نمایانگر معماری گورکانی است. این سازه به طور کامل از ماسه سنگ قرمز جیپور، راج بریتانیا و سنگ مرمر ماکرانا، راجپوتانا آورده شده است. پس از استقلال پاکستان در ۱۹۴۷، به دلیل محدودیت صادرات ماسه سنگ قرمز از هند، ساخت مزار اقبال هم تحت تأثیر قرار گرفت. شش بیت از غزل "زبور عجم" اقبال بر روی سطوح داخلی مقبره حجاری شده است. بیرون آرامگاه، یک باغچه هست که خود به قطعات کوچک تقسیم شده است. این آرامگاه توسط "نواب زین یار جنگ بهادر"، معمار ارشد آن روزگار در حیدرآباد دکن طراحی شد و ساخت آن با هزینه ای در حدود صد هزار روپیه پاکستان، سیزده سال طول کشید که دلیل اصلی تاخیر در پایان پروژه، توقف واردات سنگ قرمز از جیپور در هند پس از استقلال بود. قبر و سنگ آن. مقبره مستطیل شکل دارای دو دروازه به ترتیب در ضلع شرقی و جنوبی خود است که با سنگ مرمر منبت کاری شده و سنگ مزار هم از مرمر سفید ساخته شده است. حفاظت. مجموعه آرامگاه اقبال در فهرست بناهای میراثی حفاظت شده اداره باستان شناسی پنجاب ثبت شده است.