Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
Socialista Italiano di Unità Proletaria ("روزنامه حزب سوسیالیست وحدت پرولتاریای ایتالیا") اعلام کرد. با انتشار خبر آتش بس کاسیبیله، شماره ... شماره ۲ از سال ۴۷، که در ۹ سپتامبر ۱۹۴۳ منتشر شد (به اشتباه ۳ سپتامبر چاپ شده بود)، عنوان «جنگ فاشیستی تمام شد» را داشت، در حالی که زیرعنوان «مبارزه کارگران ادامه دارد» را داشت که اعلامیه بادولیو در ۲۵ ژوئیه (جنگ ادامه دارد) را به سخره می گرفت. آوانتی! در 16 مارس 1944، به طور غیرقانونی در قلمروهای جمهوری سوسیال ایتالیا و تحت اشغال آلمان نازی چاپ و توزیع شد. Settentrionale contro la concrizione, le deportazioni e le decimazioni ("اعتصاب عمومی در شمال ایتالیا علیه خدمت اجباری، اخراج و تخریب ها"). همانطور که ساندرو پرتینی یادآور میشود ویرایش مخفی "آوانتی!" توسط یوجنیو کولرنی و ماریو فیورتی ویرایش شد: این روزنامه تا زمان آزادسازی پایتخت ایتالیا در ۴ و ۵ ژوئن ۱۹۴۴ به صورت مخفیانه در رم منتشر می شد. شماره ویژه ۷ ژوئن ۱۹۴۴، اخبار مربوط به قتل عام ۴ ژوئن «لا استورتا» را با عنوان «برونو بووزی، دبیر کنفدراسیون عمومی کار، به همراه ۱۴ رفیقش توسط نازی ها به قتل رسید» منتشر کرد. «"آ
وانتی"!» انتشار عمومی در رم را از سر گرفت و قلمرو ایتالیا به تدریج آزاد شد، در حالی که در جمهوری سوسیالیستی، غیرقانونی باقی ماند. پرتینی نقش اصلی را در چاپ و توزیع اولین شماره در فلورانس، بلافاصله پس از آزادسازی شهر، ایفا کرد: نسخه میلان از روزنامه مخفی «"آوانتی"!» توسط آندره آ لورنتزتی ویرایش می شد، تا اینکه او به همراه تقریباً تمام اعضای گروه رهبری سوسیالیست میلان در ۱۰ مارس ۱۹۴۴ توسط گشتاپو دستگیر شد: در دوره بین سپتامبر ۱۹۴۳ و مه ۱۹۴۴، بیست و هشت شماره از آن منتشر شد. بلافاصله پس از دستگیری اعضای هیئت تحریریه، مدیریت روزنامه مخفی به گوئیدو ماتزالی سپرده شد و به لطف پشتکار او، روزنامه "آوانتی"! به تیراژ ۱۵۰۰۰ نسخه رسید. ساندرو پرتینی پشتکار ماتزالی را برای این روزنامه سوسیالیستی یادآور میشود: جوزپه مانفرین می نویسد:
خاندان گونزاگا () یک خانواده سلطنتی ایتالیایی است که از سال ۱۳۲۸ تا ۱۷۰۸ بر مانتوا در لمباردی، شمال ایتالیا، حکومت می کرد (ابتدا به عنوان کاپیتان-ژنرال، سپس مارگراوی و در نهایت دوک نشین). آنها همچنین بر مونفراتو در پیمونت و نورس در فرانسه و همچنین بسیاری از تیول های کوچک تر دیگر در سراسر اروپا حکومت می کردند. این خانواده شامل یک قدیس، دوازده کاردینال و چهارده اسقف است. دو نفر از نوادگان گونزاگا به عنوان ملکه امپراتوری مقدس روم (الئونورا گونزاگا و الئونورا گونزاگا-نورس) و یکی از آنها به عنوان ملکه لهستان و دوشس بزرگ لیتوانی در مشترک المنافع لهستان-لیتوانی (ماری لوئیز گونزاگا) شناخته می شود. تاریخچه. اولین اعضای این خانواده با اهمیت تاریخی، به همکاری با جناح گوئلف در کنار راهبان صومعه پولیرون معروف هستند. از قرن دوازدهم میلادی، آنها به خانواده ای مسلط در مانتوا تبدیل شدند و هنگامی که متحدانشان، بوناکولسی، دشمن سنتی و آشنا، کازالودی، را شکست دادند، ثروتشان افزایش یافت. با این حال، در سال ۱۳۲۸، لودوویکو اول گونزاگا با کمک اسکالیگر، فرمانروایی بوناکولسی بر شهر را سرنگون کرد و به عنوان کاپیتان مردم مانتوا و جانشین
امپراتور لویی چهارم، به حزب گیبلین پیوست. لودوویکو توسط گوئیدو (۱۳۶۰–۱۳۶۹) و لودوویکو دوم (۱۳۶۹–۱۳۸۲) جانشین شد، در حالی که فلترینو، ارباب رجیو تا سال ۱۳۷۱، شاخه کادت گونزاگا نوولارا را تشکیل داد که ایالت آن تا سال ۱۷۲۸ وجود داشت. فرانچسکو اول (۱۳۸۲–۱۴۰۷) اتحاد سنتی با ویسکونتی میلان را کنار گذاشت تا قدرت رو به رشد آنها را با جمهوری ونیز متحد کند. در سال ۱۴۳۳، جانفرانچسکو اول با به رسمیت شناخته شدن توسط امپراتور سیگیسموند، عنوان مارکیز مانتوا را به خود اختصاص داد، در حالی که از طریق ازدواج دخترش مارگاریتا با لئونلو دِسته، مارکیز فرارا در سال ۱۴۳۵، از اشراف محلی نیز به رسمیت شناخته شد. در سال ۱۵۳۰، فدریکو دوم (۱۵۰۰–۱۵۴۰) عنوان دوک مانتوا را دریافت کرد. همچنین دو برادر فدریکو دوم شخصیت های تاریخی با اهمیت خاصی هستند: ارکوله گونزاگا به مقام کاردینال رسید، ریاست شورای ترنت را بر عهده گرفت و تقریباً به عنوان پاپ انتخاب شد. فرانته متحد وفادار امپراتور چارلز پنجم بود که او را با افتخارات و مناصب مختلف پوشش می داد. فرانته همچنین جد شاخه دانشجویی گونزاگای گواستالا بود. در سال ۱۵۳۱، این خانواده از طریق ازدواج، مارکیزات
مونتفرات را به دست آوردند. گونزاگاها از طریق اجداد مادری، تبار امپراتوری بیزانسی پالئولوگوس، یکی از خاندان های حاکم پیشین مونتفرات، را نیز به ارث بردند. شاخه ای از خانوادهٔ مانتوا گونزاگا، زمانی که لوئیجی (لوئی) گونزاگا، پسر کوچکتر فدریکو دوم گونزاگا، دوک مانتوا، و مارگاریتا پالئولوگا، با وارث ازدواج کرد، دوک نورس و رتل در فرانسه شدند. گونزاگا-نورس بعدها دوباره به حکومت مانتوا رسیدند، زمانی که پسر لویی، چارلز (کارلو)، مانتوا و مونتفرات را به ارث برد و جنگ جانشینی مانتوا آغاز شد. شاخهٔ دیگری از خانوادهٔ مانتوا، کنت های حاکم اولیه بودند که بعدها دوک گواستالا شدند. آنها از نسل فرانته، پسر کوچکتر دوک فرانچسکو دوم مانتوا (۱۴۸۴–۱۵۱۹) بودند. نوه فرانته، فرانته دوم، نیز در جنگ جانشینی مانتوا نقش داشت. شاخه دیگری از خاندان گونزاگا، خاندان سابیونتا بود که توسط جیانفرانچسکو، پسر لودوویکو سوم، تأسیس شد. ماری لوئیز گونزاگا، دختر شاهزاده چارلز گونزاگا-نوورز، از سال ۱۶۴۵ تا زمان مرگش در سال ۱۶۶۷، ملکه همسر لهستان و همسر بزرگ دوشس لیتوانی بود. دو دختر از این خاندان، که هر دو النور گونزاگا نام داشتند، با ازدواج با امپراتوران
فردیناند دوم آلمان و فردیناند سوم، امپراتور مقدس روم، به ترتیب به مقام ملکه مقدس روم رسیدند. وارثان فعلی گونزاگا از نسل ملکه الئونورا هستند. سنت آلویسیوس گونزاگا عضو شاخه جوان تر این خانواده بود. خاندان گونزاگا الهام بخش نمایش درون نمایش در هملت شکسپیر است. در پرده سوم، صحنه دوم، آنها نمایشی به نام قتل گونزاگو (یا تله موش) را اجرا می کنند. حکومت گونزاگا در مانتوا تا سال ۱۷۰۸ و در گواستالا تا سال ۱۷۴۶ ادامه یافت. هر دو دودمان حاکم منقرض شدند تا اینکه به شاخه کوچکتر گونزاگا-وسکواتو منتقل شدند که تنها شاخه موجود باقی مانده است. حمایت از هنر. خانداد گونزاگا حامی مهم هنر بود. این امر زمانی آغاز شد که جیانفرانچسکو گونزاگا مدرسه ای به رهبری ویتورینو دا فلتره تأسیس کرد که در آن موسیقی و هنر به همراه ریاضیات، تاریخ، یونانی و لاتین، دین و فلسفه، دروس اصلی بودند. نظریه پرداز موسیقی و آهنگساز، فرانچینوس گافوریوس، در این مدرسه آموزش دید. ایزابلا دِسته، همسر فرانچسکو دوم گونزاگا، مارکی مانتوا، از نفوذ خود برای حمایت مالی از آهنگسازان بومی دربار (مانند بارتولومئو ترومبونچینو و مارچتو کارا) استفاده کرد که به محبوبیت فروتولا
کمک کرد. کاردینال ارکوله گونزاگا یک کلیسای کوچک تأسیس کرد که نوازندگان را استخدام می کرد و از طریق آهنگسازی و اجرای موسیقی مذهبی، زندگی موسیقایی منطقه را بیشتر پیش می برد. گولیلمو گونزاگا، دوک مانتوا، که خود آهنگسازی بااستعداد بود، کلیسای جامع سانتا باربارا (ساخت آن از سال ۱۵۶۲ آغاز شد) را تأسیس کرد که به مرکزی فرهنگی برای هنر و موسیقی مذهبی تبدیل شد. او همچنین چندین آهنگساز برجسته از جمله آلساندرو استریجیو، جیووانی جاکومو گاستولدی، جیاشس د ورت، بندتو پالاویچینو و کلودیو مونته وردی را به دربار مانتوا آورد. از طریق مونته وردی، دربار شاهد برخی از اولین اپراهای روی صحنه رفته، از جمله لورفئو (۱۶۰۷) و لاریان (۱۶۰۸) بود. لا دافنه اثر مارکو دا گالیانو در سال ۱۶۰۸ به روی صحنه رفت. خاندان گونزاگا همچنین از تئاتر حمایت مالی می کرد. دربار مانتوا نمایشنامه های ایل پاستور فیدو و لیدروپیکا اثر جیووانی باتیستا گوارینی را به روی صحنه برد. این نمایش ها شامل موسیقی های فرعی از آهنگسازان مختلف از جمله مونته وردی، گاستولدی، گاگلیانو، پائولو بیرت و سالامون روسی بود. فردیناندو گونزاگا، دوک مانتوا، نیز از هنر حمایت می کرد، اما مشک
لات مالی دربار منجر به کاهش حمایت در دوران سلطنت او شد. فردیناندو کارلو گونزاگا، دوک مانتوا و مونتفرات، آنتونیو کالدارا را از سال ۱۷۰۱ تا ۱۷۰۷ به عنوان مایسترو دی آکاپلا استخدام کرد. حاکمان خاندان گونزاگا. شاخه های خاندان گونزاگا، که مارکیزها و (بعدها) دوک های مانتوا را با حروف پررنگ، دوک های نور و رتل را با حروف ایتالیک و خط گواستالا را در سمت راست نشان می دهد.
خاندان مالاتستا () یک خانواده ایتالیایی بود که از سال ۱۲۹۵ تا ۱۵۰۰ بر ریمینی و همچنین (در دوره های مختلف) بر سرزمین ها و شهرهای دیگر در رومانیا حکومت می کرد و مناصب بالایی در حکومت شهرهای امروزی توسکانی، لومباردی و مارکه داشت. این سلسله از جمله مهم ترین و تأثیرگذارترین سلسله های اواخر قرون وسطی محسوب می شود. در دوره حداکثر نفوذ، آنها دامنه های خود را در امتداد ساحل مارکه، تا آسکولی پیچنو، سنیگالیا، سانسپولکرو و سیترن و در شمال، در سرزمین های برگامو و برشا گسترش دادند. تاریخچه. گفته می شود جد این خانواده رودولفو اهل کارپگنا است که روحیه جنگندگی او به او لقب مالا تستا ("کله خراب") را داده بود. از سال ۱۰۰۴ به بعد، او قلعه ای بر روی صخره پنابیلی ساخت. در قرن یازدهم، این خانواده در منطقه گابیچه ماره، گاتئو و پوجیو برنی دارای املاکی بودند. جووانی مالاتستا (متوفی ۱۱۵۰) مالک زمینی بین رودخانه های مارکیا و روبیکون بود و اولین کسی بود که در ریمینی ساکن شد. پسرش با خانواده تراورساری ازدواج کرد که در قرن های ۱۲ و ۱۳ از اربابان راونا و ریمینی بودند. در سال ۱۱۸۶، مالاتستا اربابان توریانا شدند. نوه های جووانی، جووانی و مالا
تستا اول مالاتستا (۱۱۸۳–۱۲۴۸)، شاخه های کنت های سوگلیانو ال روبیکونه (که در سال ۱۶۴۰ منقرض شدند) و «دلا پنا» از پنابیلی و وروچیو (تا سال ۱۴۶۲) را تأسیس کردند. در سال ۱۲۱۶، آنها شهروند ریمینی شدند. مالاتستا اول در سال ۱۲۲۸ به مقام پودستا (قاضی ارشد) پیستویا و در سال های ۱۲۳۹ و ۱۲۴۷ به مقام قاضی ارشد ریمینی رسید. در طول درگیری های بین پیروان پاپ و امپراتوری (گوئلف ها و گیبلین ها)، او از امپراتور فردریک دوم حمایت کرد. با این حال، پسرش، مالاتستا دا وروچیو (متوفی ۱۳۱۲)، پس از شکست امپراتور در نزدیکی پارما در سال ۱۲۴۸، تغییر موضع داد و رهبر گوئلف ها شد، در حالی که گویدو اول مونته فلترو رهبری گیبلین ها را در مناطق مارکه و رومانیا به دست گرفت. مالاتستا دا وروچیو پس از اخراج رقبای گیبلی خانواده، یعنی پارسیتادی، در سال ۱۲۹۵، خود را تنها حاکم شهر ("سینور") کرد. پسر گوژپشت او، جیووانی مالاتستا، عمدتاً به این دلیل مشهور است که همسرش فرانچسکا دا پولنتا و برادر کوچکترش پائولو را در سال ۱۲۸۵، پس از کشف رابطه نامشروع آنها، به قتل رساند و این قتل در کتاب دوزخ دانته و همچنین در داستانی از جیووانی بوکاچیو ثبت شده است. ملاتستینو
اول، برادر جیووانی، در سال ۱۲۹۶ کاپیتان گوئلف های بولونیا و در سال ۱۳۰۳ کاپیتان فلورانس شد. در سال ۱۳۱۲، قلعه پسرعموهای گیبلی خود را در سوگلیانو ویران کرد و در سال ۱۳۱۲، به عنوان ارباب ریمینی جانشین پدرش شد. در طول قرن های چهاردهم و پانزدهم، مالاتستاها بر تعدادی از شهرهای رومانیا و مارکه، از جمله پزارو، فانو، چزنا، فوسومبرونه و چرویا، حکومت می کردند. چندین مالاتستا به عنوان کوندوتیری در خدمت ایالت های مختلف ایتالیا بودند. مالاتستا نوولو از سال ۱۴۴۷ تا ۱۴۵۲ کتابخانه مالاتستیانا را در چزنا ساخت. مشهورترین آنها سیگیسموندو پاندولفو مالاتستا بود که بر سر ادعاهای ارضی با دستگاه پاپ و همچنین با رقیبش فدریکو دا مونته فلترو درگیر بود. در نهایت، او تقریباً تمام سرزمین های خود را از دست داد، به جز ریمینی که با حمایت جمهوری ونیز در اختیار داشت. با این حال، او کلیسای جامع ریمینی، تمپیو مالاتستیانو، را از سال ۱۴۵۰ ساخته بود. نوه او پاندولفو سرانجام در سال ۱۵۰۰ توسط چزاره بورگیا از ریمینی اخراج شد و این شهر سرانجام در سال ۱۵۲۸، پس از آخرین تلاش ناموفق پسر پاندولفو، سیگیسموندو، در ایالات پاپی گنجانده شد. در طول قرن های ۱۶ و
۱۷، این خانواده هنوز تعدادی از کوندوتیری ها را تأمین می کردند. شاخه سوگلیانو در سال ۱۶۴۰ منحل شد. آخرین عضو شاخه ریمینی، یسوعی روبرتو مالاتستا (متوفی ۱۷۰۸) بود و شاخه گیاجیولو نیز با لامبرتو در سال ۱۷۵۷ منقرض شد.
ژولیت و شاه (به انگلیسی: "Juliet and the King") انیمیشن سینمایی موزیکال دوبعدی در ژانر کمدی رمانتیک است به نویسندگی و کارگردانی اشکان رهگذر و تهیه کنندگی آرمان رهگذر که توسط استودیو هورخش ساخته شده است. این فیلم دومین انیمیشن بلند سینمایی استودیو هورخش پس از "آخرین داستان" (۱۳۹۸) به شمار می آید. تولید «ژولیت و شاه» از سال ۱۳۹۸ آغاز شد و طی مراحل ساخت، در جشنواره های بین المللی معتبری همچون فانتازیا ۲۰۲۱ و انسی ۲۰۲۲ و ۲۰۲۳ در بخش های ویژه ی «در حال تولید» معرفی شد. این انیمیشن در سال ۱۴۰۳ (۲۰۲۵) تکمیل گردید و نخستین بار در همان سال در جشنواره فیلم فجر به نمایش درآمد. نخستین نمایش جهانی آن نیز در جشنواره بین المللی فانتازیا ۲۰۲۵ برگزار شد. این فیلم تاکنون در جشنواره های بین المللی متعددی حضور یافته و جوایزی از جمله بهترین انیمیشن در جشنواره پالم اسپرینگز و جشنواره فیلم های هنری مستقل نیویورک ۲۰۲۵ کسب کرده است. خلاصه داستان. داستان «ژولیت و شاه» دربارهٔ جولی، بازیگر جوان و تازه کار تئاتر است که به دعوت ناصرالدین شاه برای بازی در نقش ژولیت به ایران می آید؛ اما نقشه شاه برای او چیزی فراتر از یک اجرای ساده است. شخص
یت ها و صداپیشگان. این انیمیشن سینمایی دارای شخصیت های تاریخی و تخیلی است که صداپیشگی آن ها توسط دوبلورهای ایرانی انجام شده است. عوامل تولید. موسیقی. خوانندگان:
آنسکاری ها () یا خاندان ایوریا، سلسله ای قرون وسطایی با ریشه های بورگونی و فرانکی بودند که در قرن دهم در شمال ایتالیا به شهرت رسیدند و برای مدت کوتاهی تاج و تخت ایتالیا را در دست گرفتند. شاخه اصلی این خاندان از قرن یازدهم تا چهاردهم بر کنت نشین بورگونی حکومت می کرد و یکی از اعضای آنها بود که برای اولین بار خود را کنت پالاتین اعلام کرد. شاخه کاستیایی ایوریا از سال ۱۱۱۱ بر پادشاهی گالیسیا و از سال ۱۱۲۶ تا ۱۳۶۹ بر پادشاهی های کاستیا و لئون (بعدها تاج کاستیا) حکومت کرد. خاندان اسپانیایی تراستامارا که در نقاط مختلف بین اواخر قرن ۱۴ و اوایل قرن ۱۶ در تاج کاستیا، تاج آراگون، پادشاهی ناپل و پادشاهی ناوار حکومت می کرد، شاخه غیرمشروع از آن خاندان بود. ایوریا. بنیانگذار ثروت این خانواده، یک کنت خرده پای بورگونی به نام آنسکار بود که با حمایت اسقف اعظم قدرتمند ریمز، فولک ارجمند، گویدوی سوم اسپولتو را به لانگر آورد تا در سال ۸۸۷ به عنوان پادشاه فرانسه تاجگذاری کند. با شکست نقشه، آنسکار و برادرش به همراه ۵۰۰ سرباز بورگونی به ایتالیا بازگشتند تا تاج و تخت برنگار یکم ایتالیا را به دست آورند. گای به پاس قدردانی از آنسکار، مارک
ی ایوریا را برای اعطای این افتخار به وفاداران بورگونی خود ایجاد کرد. نوادگان آنسکار این مارکی را تا سال ۱۰۳۰ حفظ کردند. شاید برجسته ترین فرزند این خاندان، نوه اش برنگار دوم ایتالیا، اولین از سه آنسکاریدی بود که به عنوان پادشاه ایتالیا تاجگذاری کرد. برنگار در سال ۹۵۰ پس از مرگ لوتار دوم، تاج و تخت را به دست گرفت. او بلافاصله با آدلاید، بیوه لوتار، روبرو شد و پس از شکست تلاشش برای ازدواج اجباری او با پسرش، آدالبرت دوم، او را زندانی کرد. امپراتور اتو یکم در سال ۹۵۲ به شبه جزیره آمد و او را مجبور به ادای احترام کرد. برای یازده سال بعد، برنگار و پسرش مشترکا بر ایتالیا حکومت کردند تا اینکه اتو سرانجام آنها را در سال ۹۶۳ رسماً برکنار کرد. از ۱۰۰۲ تا ۱۰۱۴، آردوین ایتالیا در مخالفت با هاینریش دوم، تاج و تخت ایتالیا را در دست داشت. کنت های بورگونی. آدالبرت سرانجام مجبور شد به بورگونی فرار کند و در اوتین درگذشت. بیوه او با اتو-هنری، دوک بورگونی، ازدواج مجدد کرد و پسرش از آدالبرت، اتو ویلیام، توسط دوک به فرزندی پذیرفته شد. در سال ۹۸۲، کنت نشین بورگونی (که بعداً به عنوان کنت نشین آزاد شناخته می شود) ایجاد شد. اتو-هانری از
اتو-ویلیام به عنوان اولین کنت بورگونی حمایت کرد. پس از مرگ دوک، کنت، دوک نشین بورگونی را نیز به ارث برد. پس از شورای هِری (۱۰۱۵)، روبر دوم، پادشاه فرانسه و پسرش، هانری، دوک نشین را مصادره کردند و تنها بخش کوچکی در اطراف دیژون را برای اتو-ویلیام باقی گذاشتند. بزرگ ترین کنت آزاد، رنو سوم بود که از سال ۱۱۲۷ از عنوان فرانک-کنته به عنوان نشانه ای از استقلال از اقتدار آلمان یا امپراتوری استفاده می کرد، اما مجبور شد تسلیم کنراد سوم شود. دختر و وارث او، بئاتریس، با فردریک بارباروسا ازدواج کرد و میراث آنسکاریدها را با میراث اشتاوفر متحد کرد. بورگونی به پسرش اتو یکم که نامی آنسکاریدی داشت، به ارث رسید. بدین ترتیب، این کنت نشین از دست خاندان ایوریا خارج شد، اما هنگامی که هیو شالون با کنتس آدلاید بورگونی، دختر بئاتریس دوم هوهنستافن (دختر اتو اول) ازدواج کرد، دوباره آن را به دست آورد. با این حال، در سال ۱۳۰۳، اتوی چهارم، کنت بورگونی، آخرین مرد از دودمان اصلی درگذشت و این کنت نشین به خانواده دامپیر و در نهایت به دوک های کاپتی-والوآ-بورگونی به ارث رسید. جان اول شالون-آرلای، برادر کوچکتر هیو شالون، بنیانگذار دودمان شالون-آر
لای شد. نواده او، جان سوم شالون-آرلای با ماری دو بو، پرنسس اورانژ، ازدواج کرد و بدین ترتیب این قلمرو به خانواده واگذار شد. آخرین فرزند پسر، فیلیبرت شالون بود که در سال ۱۵۳۰ درگذشت. دارایی ها به پسر خواهرش کلودیا شالون، یعنی رنه ناسائو، به ارث رسید. شاخه کاستیایی ایوریا. ریموند، پسر چهارم ویلیام یکم، کنت بورگونی، در اواخر قرن یازدهم به کاستیا-لئون سفر کرد و در آنجا با اوراکا، پادشاه آینده، ازدواج کرد. پسر آنها، آلفونسوی هفتم، جانشین او شد. پادشاهان بعدی کاستیا و لئون تا قرن شانزدهم نوادگان پسری آنها بودند، اگرچه تاج در اواخر قرن چهاردهم در پی جنگ داخلی کاستیا به شاخه فرعی و نامشروع یعنی خاندان تراستامارا رسید.
سرجیو پانونتسیو (۲۰ ژوئیه ۱۸۸۶ - ۸ اکتبر ۱۹۴۴) نظریه پرداز ایتالیایی سندیکالیسم ملی بود. به عنوان دوست نزدیک بنیتو موسولینی، نقش تعیین کننده ای در گذار او از بی طرفی به مداخله گرایی در جنگ جهانی اول داشت. و بعدها در دهه ۱۹۲۰، به یکی از بزرگترین نظریه پردازان فاشیسم تبدیل شد. سالهای نخستین. سرجیو پانونسیو در ۲۰ ژوئیه ۱۸۸۶ در مولفتا، ایتالیا متولد شد. او فعالیت سیاسی خود را از جوانی با همکاری با محافل سندیکالیستی در سال ۱۹۰۲ آغاز کرد. او از دانشگاه ناپل دو مدرک، در رشته حقوق در سال ۱۹۰۸ و در رشته فلسفه در سال ۱۹۱۱، دریافت کرد. حرفه. پانونسیو در سال ۱۹۲۸ رئیس دانشکده فاشیست علوم سیاسی در دانشگاه پروجا شد. پانونزیو گفت که سندیکالیسم، تکامل تاریخی مارکسیسم است. او به ژرژ سورل و فرانچسکو ساوریو مرلینو اشاره کرد که کارل مارکس را برای تطبیق با زمانه بازنگری و آن را تقویت کردند. گفته می شود که او پیشگام تجدیدنظرطلبی بود که بسیاری از سندیکالیست ها را از طریق مداخله گرایی به سمت شرکت گرایی سوق داد و ظاهراً «به دیکتاتوری موسولینی پوششی از مشروعیت انقلابی داد». پانونسیو از دولت شوروی به عنوان «دیکتاتوری بر پرولتاریا، و ن
ه از پرولتاریا» انتقاد می کرد. از او نقل شده است که گفته است: «مسکو در برابر نوری که از رم ساطع می شود، سر تعظیم فرود می آورد. انترناسیونال کمونیست دیگر با روح سخن نمی گوید؛ روح آن مرده است.» او با کارزار یهودستیزی سال ۱۹۳۸ مخالفت کرد. او که از حامیان سرسخت دولت به خاطر خود دولت بود، اختلاف آکادمیک طولانی مدتی با کارلو کاستامانیا، شرکت گرا، در مورد نقش فاشیسم داشت. مرگ. پانونسیو در ۸ اکتبر ۱۹۴۴ در رم درگذشت.
ماتیلد لئوناردی متخصص مغز و اعصاب و اطفال ایتالیایی است. در حال حاضر او مدیر واحد مغز و اعصاب، بهداشت عمومی و معلولیت و در حال حاضر ریاست واحد نورولوژی، سلامت عمومی و ناتوانی و همچنین مرکز تحقیقات کما در مؤسسهٔ عصب شناسی کارلو بِستا در شهر میلان را بر عهده دارد. فعالیت های او در این مؤسسه نه تنها جنبهٔ درمانی دارد، بلکه شامل پژوهش های پیشرفته در زمینهٔ اختلالات هوشیاری، توان بخشی عصبی، و سیاست گذاری سلامت نیز می شود. لئوناردی عضو افتخاری آکادمی اروپایی نورولوژی (FEAN) است و به عنوان مشاور و کارشناس سازمان جهانی بهداشت (WHO) در زمینه های نورولوژی، ناتوانی، سالمندی و توسعهٔ سیاست های سلامت فعالیت می کند. او یکی از رؤسای گروه WHO NeuroCOVID Forum است—گروهی که خدمات ضروری نورولوژیک برای بهبودیافتگان کووید-۱۹ را بررسی و ساماندهی می کند. در سطح بین المللی، لئوناردی از ژوئن ۲۰۲۴ به عنوان عضو مکمل هیئت رئیسهٔ فدراسیون جهانی توان بخشی عصبی (WFNR) منصوب شده است، پس از آن که چهار سال به عنوان عضو اصلی این هیئت خدمت کرده بود. همچنین در ژوئیه ۲۰۲۴، برای دومین دوره به عنوان رئیس کمیته ارتباطات آکادمی اروپایی نورولوژی انتخا
ب شد—نقشی کلیدی که نشان دهندهٔ اعتماد جامعهٔ علمی به توانایی های مدیریتی و ارتباطی اوست. فعالیت های گستردهٔ لئوناردی در حوزه های بالینی، پژوهشی، و سیاست گذاری سلامت، او را به یکی از تأثیرگذارترین متخصصان نورولوژی در اروپا و جهان تبدیل کرده است. او نه تنها در درمان بیماران، بلکه در شکل دهی به آیندهٔ مراقبت های عصبی و توان بخشی نقش مهمی ایفا می کند. آموزش اولیه. ماتیلده لئوناردی در پزارو در منطقه مارکه ایتالیا متولد شد. او مدرک دکترای پزشکی خود را در رشته مغز و اعصاب و اطفال دریافت کرد و مطالعات بیشتری در زمینه نوزادان، مغز و اعصاب کودکان و اخلاق زیستی انجام داد. شغل. ماتیلده لئوناردی در دانشگاه کاتولیک دل ساکرو کوره در میلان تدریس می کند—یکی از معتبرترین مؤسسات آموزش عالی در ایتالیا با تمرکز بر علوم پزشکی، انسانی و اخلاقی. او در سال ۲۰۱۴ به عنوان دانشیار نورولوژی منصوب شد و تنها یک سال بعد، در ۲۰۱۵، به مقام استاد تمام در رشته توان بخشی دست یافت. این ارتقاء سریع نشان دهندهٔ جایگاه علمی برجسته و تخصص عمیق او در حوزه های مرتبط با مغز و اعصاب و توان بخشی بیماران است. در این دانشگاه، لئوناردی مسئول تدریس جنبه های ن
ورروپسیکیاتریک ناتوانی هاست—موضوعی که در قالب یک دورهٔ کارشناسی ارشد تخصصی ارائه می شود و به بررسی تأثیرات روانی و عصبی ناتوانی های جسمی و ذهنی می پردازد. این حوزه، پیوندی میان دانش پزشکی، روان شناسی، و سیاست گذاری سلامت برقرار می کند و نقش مهمی در تربیت متخصصانی دارد که بتوانند با دیدی جامع به درمان و توان بخشی بیماران بپردازند. از سال ۲۰۰۷، لئوناردی عضو هیئت مدیرهٔ مرکز اخلاق زیستی دانشگاه نیز بوده است. حضور او در این نهاد نشان دهندهٔ تعهدش به بررسی مسائل اخلاقی در پزشکی، به ویژه در زمینه هایی چون ناتوانی، سالمندی، و تصمیم گیری های بالینی پیچیده است. این نقش، فعالیت های آموزشی و پژوهشی او را با دغدغه های انسانی و فلسفی پیوند می زند و جایگاه او را به عنوان یکی از چهره های تأثیرگذار در تقاطع علم و اخلاق تثبیت می کند. ماتیلده لئوناردی به عنوان پژوهشگر و سرپرست تیم تحقیقاتی در مؤسسه عصب شناسی کارلو بِستا (INNCB) در میلان فعالیت می کند—یکی از مراکز برجسته در اروپا برای پژوهش های تخصصی در زمینه بیماری های عصبی و توان بخشی. در این مؤسسه، او پروژه هایی را طراحی و اجرا می کند که حوزه های متنوعی را در بر می گیرند: از
نورولوژی و بیماری های مزمن گرفته تا اشتغال، ناتوانی، سالمندی، سلامت عمومی، توان بخشی عصبی، و بررسی بار بیماری های عصبی بر جامعه. تیم تحت مدیریت او یکی از بزرگ ترین پایگاه های داده اپیدمیولوژیک در جهان را در زمینه این نوع بیماری ها در اختیار دارد—منبعی بی نظیر برای تحلیل های آماری، سیاست گذاری سلامت، و طراحی مداخلات درمانی و اجتماعی. این پایگاه داده نه تنها در سطح ملی، بلکه در سطح بین المللی مورد استفاده قرار می گیرد و نقش مهمی در شکل دهی به راهبردهای سلامت عصبی دارد. لئوناردی همچنین در سطح جهانی نقش فعالی ایفا می کند. او یکی از رؤسای گروه مرجع عملکرد و ناتوانی در چارچوب طبقه بندی های بین المللی سازمان جهانی بهداشت (WHO-FIC FDRG) است—گروهی که به استانداردسازی و توسعه ابزارهای سنجش عملکرد و ناتوانی در نظام های سلامت می پردازد. افزون بر این، او ریاست شاخه پژوهشی مرکز همکار سازمان جهانی بهداشت در ایتالیا را نیز بر عهده دارد، که در زمینه های مرتبط با ناتوانی، سالمندی، و توان بخشی فعالیت می کند. در سطح اروپایی، لئوناردی هماهنگی چندین پروژه مهم را بر عهده دارد، از جمله پروژه COURAGE که به پژوهش های مشارکتی در زمینه
سالمندی اختصاص دارد، و پروژه Mhadie که هدف آن سنجش سلامت و ناتوانی در اروپا با استفاده از ابزارهای استاندارد و داده های قابل مقایسه است. این پروژه ها نه تنها به تولید دانش علمی کمک می کنند، بلکه در تدوین سیاست های اجتماعی و بهداشتی در سطح اتحادیه اروپا نیز نقش مؤثری دارند. فعالیت های گسترده و چندلایهٔ لئوناردی، او را به یکی از چهره های کلیدی در تقاطع علم، سیاست گذاری، و اخلاق پزشکی تبدیل کرده است—زنی که با دانش، تجربه، و تعهد، مسیرهای نوینی را در سلامت عصبی و توان بخشی ترسیم می کند. لئوناردی از سال ۱۹۹۵ با سازمان بهداشت جهانی در زمینه طبقه بندی بین المللی عملکرد، معلولیت و سلامت (ICF) همکاری داشته و ریاست مشترک گروه کودکان ICF سازمان بهداشت جهانی را بر عهده داشته است. از سال ۲۰۰۱، او هماهنگ کننده چندین پروژه تحقیقاتی با بودجه اتحادیه اروپا و دیگران بوده است. از مارس ۲۰۲۰، او رهبری تحقیقات نوروکوید را در این مؤسسه بر عهده داشته است. لئوناردی همچنین در زمینه بهداشت عمومی و نظارت بر کنوانسیون حقوق افراد دارای معلولیت (UNCRPD) و توسعه سیاست های مربوط به معلولیت مشاوره می دهد و با چندین دولت ملی همکاری داشته است.
او متخصص کمیسیون اروپا در زمینه بهداشت عمومی، پیری، معلولیت و علوم اعصاب بوده است. او یکی از بنیانگذاران شورای مغز اروپا در سال ۲۰۰۲ بود و مسئول ارتباط آن شورا با سازمان بهداشت جهانی است. از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۳، او رئیس کمیته علمی معلولیت ایتالیا بود و بر اجرای UNCRPD آن نظارت داشت. او نایب رئیس فدراسیون انجمن های مغز و اعصاب ایتالیا بوده است. در نوامبر ۲۰۱۱، او توسط واتیکان به عنوان عضو متناظر آکادمی پاپی مادام العمر منصوب شد. در سپتامبر ۲۰۲۰، او به عنوان عضو آکادمی اروپایی مغز و اعصاب معرفی شد. او در سال ۲۰۲۲ به عنوان عضو کمیته ملی اخلاق زیستی معرفی شده است.
آنتونیو ماریا اسکوئیول (; – ) نقاش اهل اسپانیا به سبک رمانتیسم بود که در پرتره نگاری تخصص داشت.
آزمون تعارض فوگل (VCT) یک روش آزمایشی مبتنی بر تعارض است که بیشتر در داروشناسی به کار می رود. این آزمون برای تعیین ویژگی های ضد اضطرابی داروها استفاده می شود. آزمون فوگل توانایی پیش بینی داروهایی را دارد که می توانند اختلال اضطراب فراگیر و حالت های اضطرابی حاد را کنترل کنند. شرطی سازی. سرکوب رفتار از طریق تنبیه به طور معمول برای تعیین ویژگی های ضد اضطرابی داروها استفاده می شود. در طول آزمون فوگل، حیوان هنگام تلاش برای گرفتن غذا یا آب با شوک الکتریکی تنبیه می شود. در نتیجه، تعداد دفعاتی که حیوان برای گرفتن غذا یا آب اقدام می کند کاهش می یابد. هنگامی که داروهای ضد اضطراب تزریق می شوند، تعداد دفعاتی که حیوان برای گرفتن غذا یا آب اقدام می کند افزایش می یابد، حتی اگر همچنان تنبیه شود. روش اجرا. آزمایش ها در اتاقک شرطی سازی کنشی ویژهٔ موش انجام می شوند. این اتاقک ها برای آموزش کارهای ساده به حیوانات مانند کشیدن یک اهرم یا فشار دادن یک دکمه به کار می روند. حیوانات می توانند در برابر انجام این کارها پاداش یا تنبیه دریافت کنند. روش اصلی آزمون فوگل شامل ۴۸ ساعت محرومیت از آب و سپس اعمال شوک الکتریکی خفیف پس از هر ۲۰ با