Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
میزبانی نسخه کلمبیایی «بازمانده»، "اکسپدیشن رابینسون"، برای دو فصل در سال های ۲۰۰۱ و ۲۰۰۲ انتخاب شد. او بعداً در فیلم های "فیدل ای آدیوس" و "آنا الیسا" در حالی که مجری برنامه رئالیتی کاراکول دسافیو ۲۰۰۴ بود، ایفای نقش کرد، به استثنای سال ۲۰۰۷ که در آن درگیری های برنامه ریزی با تله نوولای مکزیکی مینترس هایا ویدا مانع از میزبانی او شد. او بعدها به عنوان مهمان در فیلمسفر پارایسو در نقش راکل و نقش کوچکی در سریال کاپادوکیا بازی کرد. او بعداً با تاجر دانیل کاستلو در سال ۲۰۰۳ ازدواج کرد، زمانی که او ۴۶ ساله بود و او ۳۸ ساله بود. در سال ۲۰۱۱، او در سریال تلویزیونی آرسی ان "کورئو د اینوسنتس" در کنار سالوادور دل سولار لابارته و روبرتو اوربینا نقش اصلی را ایفا کرد. در سال ۲۰۲۳ در فیلم ایتالیایی "ال پارایسو" به کارگردانی انریکو ماریا آرتاله بازی کرد و در هشتادمین جشنواره بین المللی فیلم ونیز در بخش اوریزونتی شرکت کرد.
لینتت هاوزوس (زادهٔ ۱۹۸۵) یک نقاش، چاپگر، جواهرساز، نویسنده و بازیگر بومی آمریکایی است. او عضو ثبت شده قبیله آپاچی سن کارلوس و از تبار آپاچی چریکاهوا، ناواهو و پبلو تائوس است. هاوزوس در زمینه های مختلفی همچون آکریلیک، آبرنگ، رنگ اسپری، جواهرسازی، چاپ سیلک، نویسندگی و بازیگری در تئاتر و فیلم فعالیت می کند. او برای نقاشی های دیواری خود شناخته شده است و از ترکیب هنر و حمایت اجتماعی برای جلب توجه به شرایط اجتماعی و نابرابری ها استفاده می کند. زندگی نامه. لینتت هاوزوس از تبار آپاچی چریکاهوا، ناواهو، و پبلو تائوس است. او دوران کودکی و نوجوانی خود را در آریزونا و نیومکزیکو گذراند. هاوزوس گفته است که جابه جایی زیاد و وقت گذرانی با خانواده در هر یک از این مکان ها به او کمک کرد تا ارتباطی عمیق با تمام جنبه های اجدادش پیدا کند و هرکدام از این ها بر کار او تأثیرگذار بوده اند. هاوزوس از یک خانواده هنری است و تحت تأثیر دایی بزرگ خود، آلن هاوزر، مجسمه ساز برجسته قرار گرفته است. هاوزوس در سال ۲۰۱۶ از دانشگاه هایلندز نیومکزیکو با مدرک کارشناسی در رشته کار اجتماعی فارغ التحصیل شد. او همچنین در دانشکده جامعه مرکزی نیومکزیکو در
رشته هنرهای تجسمی تحصیل کرده است. حرفه. لینتت هاوزوس یک هنرفعال است که از هنر برای ایجاد تغییرات اجتماعی مثبت و توانمندسازی جوامع استفاده می کند. او در بسیاری از زمینه ها از جمله نقاشی، جواهرسازی، چاپ سیلک، نویسندگی و بازیگری فعالیت دارد، اما بیشتر به خاطر نقاشی های دیواری اش شناخته شده است که از ترکیب رنگ اسپری و شابلون ها استفاده می کند. هاوزوس گفته است: «آنچه که من در نقاشی دیواری دوست دارم این است که این آثار مستقیماً با جامعه صحبت می کنند؛ آن ها به راحتی در دسترس هستند. شما می توانید مستقیماً با مردم در مورد این مسائل اجتماعی که بر زندگی آن ها در محله ها و جوامع شان تأثیر می گذارد صحبت کنید.» در سال ۲۰۲۰، نصب هنری رسانه های ترکیبی لینتت هاوزوس با عنوان «بافت آشتی» در نمایشگاه «آشتی» در موزه هنرهای معاصر بومیان آمریکا (MoCNA) در مؤسسه هنرهای بومی آمریکا به نمایش درآمد. این نمایشگاه توسط هنرمندان بومی آمریکایی و هندو-هیسپانیک توسعه یافت و بر حقیقت، بهبود نژادی و تحول متمرکز بود—که بر اساس وعده آشتی بنا شده بود. نمایشگاه پاسخ به یک سفر چند دهه ای بود برای پایان دادن به "لا انتراگا"، یک جشن محلی سالانه که با
زسازی تصرف مجدد نیومکزیکو توسط امپراتوری اسپانیا در سال ۱۶۹۲ را به تصویر می کشید. نصب هنری هاوزوس از طناب ها برای نشان دادن تروماهای گذشته و وعده آینده آشتی استفاده کرده است. گره های این طناب ها یادآور گره هایی بودند که توسط دوندگان پوبلو برای ارتباط برقرار کردن و نشان گذاری زمان در جریان شورش پوبلو در سال ۱۶۸۰ استفاده می شد. در پایه نصب هنری هاوزوس، سنگ هایی از جوامع مختلف منطقه طناب ها را تثبیت کرده بودند. نصب هنری اول لینتت هاوزوس خارج از نیومکزیکو توسط موزه هنر پورتلند به عنوان بخشی از نمایشگاه مِش سفارش داده شد. نمایشگاه مِش در سال ۲۰۲۱ آثار چهار هنرمند بومی آمریکایی را به نمایش گذاشت که آثار چندرشته ای آن ها به مسائل اجتماعی از جمله مبارزه مداوم علیه بی عدالتی نژادی و درگیری ها بر سر حقوق زمین های بومی پرداخته بود. این نمایشگاه فرهنگ بومی آمریکا را برجسته کرد و به بینندگان یادآوری کرد که هنر شکلی اساسی از فعالیت اجتماعی است. نقاشی دیواری هاوزوس با عنوان «ماتریاتی» یا احیای حضور و قدرت زنان بومی در یک فضای استعماری را مجدد اعلام می کند. در سال ۲۰۲۳، نقاشی دیواری «دانه های تغییر» هاوزوس از میان آثار هنرمن
دان انتخاب شد تا جشن صدسالگی موزه هاروود در تاوس، نیومکزیکو را نمایندگی کند. این نقاشی دیواری هشت فوت ارتفاع و ۱۰ فوت عرض دارد و یک نوزاد و سه زن جوان از قوم تاوس پوبلو را به تصویر می کشد. هاوزوس دربارهٔ این اثر هنری گفته است: «من دوست دارم پرتره هایی از مردم بومی در حال و هوای امروزشان بکشم، در حالی که هم در دنیای مدرن زندگی می کنند و هم سنت های هزار ساله خود را حفظ می کنند.»
ناهید بهادلیا (؛ زادهٔ ۱۹۷۵) یک پزشک متخصص بیماری های عفونی اهل ایالات متحده آمریکا است که بنیان گذار مرکز بیماری های عفونی نوظهور (CEID) در دانشگاه بوستون و دانشیار در دانشکده پزشکی دانشگاه بوستون است. او همچنین به عنوان مشاور ارشد سیاست برای پاسخگویی جهانی به بیماری کووید ۱۹ در تیم پاسخ سریع به COVID-19 کاخ سفید خدمت کرده است. تحصیلات و کار حرفه ای اولیه. ناهید بهادلیا در دانشگاه تافتس تحصیل کرد و مدرک کارشناسی علوم خود را دریافت کرد. سپس تحصیلات پزشکی خود را در دانشکده پزشکی دانشگاه تافتس ادامه داد و مدرک دکترای پزشکی خود را کسب کرد. در دوران تحصیل پزشکی، او به عنوان مشاور HIV/AIDS و هماهنگ کننده کلینیک برای یک درمانگاه تحت نظارت دانشجویان که به جمعیت های محروم در ملدن، ماساچوست خدمات می داد، فعالیت کرد. ناهید بهادلیا همچنین مدرک کارشناسی ارشد در روابط بین الملل از مدرسه حقوق و دیپلماسی فلچر دریافت کرده است، که در آن تخصص خود را در زمینه امنیت بهداشتی با تمرکز بر پاسخگویی به دنیاگیری ها قرار داد. حرفه. در سال ۱۹۹۹، ناهید بهادلیا به عنوان مدیر توسعه ملی برای آکسفام آمریکا فعالیت کرد و روی پروژه های مربوط به
مشارکت مدنی جوانان آمریکایی در مسائل رأی گیری و تغییرات سیاستی کار کرد. در سال ۲۰۰۲، او با پروژه ای که توسط صندوق های خیریه پیو تأمین مالی شده بود و برای ترویج رأی گیری در میان دانشجویان دانشگاهی طراحی شده بود، همکاری کرد. او تحصیلات پزشکی خود را در شهر نیویورک در بیمارستان ماونت ساینای و بیمارستان کلمبیا گذراند. در سال ۲۰۱۱، ناهید بهادلیا کار در بیمارستان پزشکی بوستون و دانشکده پزشکی دانشگاه بوستون را آغاز کرد. با تخصص در کنترل عفونت ها و پاتوژن های نوظهور، او به عنوان مدیر پزشکی واحد پاتوژن های ویژه (Special Pathogens Unit) فعالیت کرد. او همچنین مدیر کنترل عفونت ها و معاون مدیر در آزمایشگاه های ملی بیماری های عفونی نوظهور (NEIDL) بود، که یک آزمایشگاه سطح ایمنی بیولوژیکی سطح ۴ است و یکی از شش برنامه اینچنینی برای مطالعه ویروس های مرگبار در ایالات متحده آمریکا است. در طول حرفه خود، او بر ارزیابی پاسخ های بهداشتی به دنیاگیری ۲۰۰۹ آنفلوانزای خوکی که ناشی از ویروس آنفلوانزای A زیرگروه H1N1، همه گیری ویروس ابولا در آفریقای غربی در ۲۰۱۳–۲۰۱۶ و پاندمی کووید ۱۹ در ۲۰۲۰ کار کرده است. او همچنین در کارگروه های ملی برا
ی ارزیابی درمان های پزشکی تجربی برای عفونت های نوظهور فعالیت کرده است. در ۱۹ مه ۲۰۲۱، اعلام شد که ناهید بهادلیا رهبری یک مرکز تحقیقاتی جدید در دانشگاه بوستون با نام مرکز بیماری های عفونی نوظهور (CEID) را بر عهده خواهد گرفت. هدف این مرکز بهبود تاب آوری در برابر تهدید بیماری های عفونی نوظهور و اپیدمیک ها در سراسر جهان از طریق تحقیقات بین رشته ای، تقویت ظرفیت جهانی و محلی، آموزش، تولید شواهد برای پشتیبانی از سیاست ها و تعامل با جوامع است. نقش در واحد مراقبت زیستی و پاتوژن های ویژه. بین سال های ۲۰۱۱ تا ۲۰۲۱، ناهید بهادلیا یک واحد پزشکی تخصصی در زمینه مراقبت از بیماران مبتلا به بیماری های عفونی بسیار مسری ساخت و آن را رهبری کرد و به عنوان مدیر پزشکی این واحد فعالیت کرد. او همچنین مدیر پاسخ پزشکی به تحقیقاتی با محتوای حداکثری در آزمایشگاه های ملی بیماری های عفونی نوظهور بود. واحد پاتوژن های ویژه (SPU) در بیمارستان پزشکی بوستون (BMC)، بیمارستان اصلی دانشگاه بوستون واقع است. کار او شامل همه چیز از مهندسی و کنترل عفونت تا آموزش صدها نفر از کارکنان بهداشتی مرتبط، توسعه سیاست های مراقبت بالینی و شرکت در بحث های ملی در م
ورد توسعه و ذخیره سازی درمان ها برای بیماری های نوظهور بود. نقش در اپیدمی ابولا در غرب آفریقا. در طول اپیدمی ویروس ابولا در غرب آفریقا که از سال ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۶ ادامه داشت، ناهید بهادلیا با سازمان جهانی بهداشت و «پارتننرز این هلث» برای مقابله با این اپیدمی و کار به عنوان پزشک در واحدهای درمان ابولا همکاری کرد. او در اوت ۲۰۱۴ به کنیما، سیرالئون اعزام شد تا به عنوان پزشک فعالیت کند، در نوامبر ۲۰۱۴ به پورت لوکو رفت و در سال ۲۰۱۵ دوباره به سیرالئون بازگشت. ناهید بهادلیا تجربه دست اول خود را برای همکاری در توسعه و نگارش یک دوره آموزشی ایمنی برای کارکنان بهداشتی درمان ابولا ویروس در مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری ها (CDC) به کار گرفت. او همچنین تخصص خود در امور بین الملل و سیاست را برای همکاری در نوشتن یک مقاله سفید دربارهٔ استراتژی های تقویت سیستم های بهداشتی در هنگام پاسخ به بحران های بهداشتی پس از اپیدمی ابولا در سیرالئون به کار برد. پس از اپیدمی، ناهید بهادلیا دوباره به غرب آفریقا بازگشت تا مراکز تحقیقاتی برای مطالعه ویروس هایی همچون ویروس ابولا راه اندازی کند. او همچنین سرپرست تحقیقاتی یک پروژه از مرکز بین الملل
ی جان ای. فوگارتی است که هدف آن ایجاد یک برنامه آموزشی برای محققان لیبریایی در زمینه بیماری های عفونی نوظهور است تا ظرفیت های محلی برای تحقیق و درمان در پس زمینه اپیدمی ابولا تقویت شود. علاوه بر این، او کارزاری برای جمع آوری کمک های مالی به منظور حمایت از کارکنان بهداشتی محلی که در مبارزه با اپیدمی ابولا نقش داشتند، به ویژه افرادی که بدون دستمزد باقی مانده بودند، راه اندازی کرد.
سارا اورتگون های وااکینگ یک هنرمند تجسمی، رقصنده و بازیگر بومیان آمریکا در ایالات متحده است. او یکی از شهروندان رسمی قبیله شوشونی شرقی در ذخیره گاه ویند ریور و از نوادگان آراپاهوهای شمالی است. آثار او در موزه هنر دنور به نمایش درآمده اند و او در مراسم افتتاحیهٔ چیدمان جفری گیبسون در شصتمین دوسالانه ونیز رقصیده است؛ در همان چیدمان، او موضوع یک ویدئو آرت از گیبسون نیز بوده است. زندگی اولیه و تحصیلات. اورتگون های وااکینگ در دنور متولد شد و یکی از دوازده فرزند خانواده بود. او در دوران کودکی تابستان ها را در ذخیره گاه ویند ریور در وایومینگ سپری می کرد. او از سه سالگی در جشنواره های سنتی بومیان ("powwow") شرکت می کرد و رقص «جینگل درِس» را با مشاهده آموخت. اورتگون در سال ۲۰۱۳ از دانشگاه ایالتی متروپولیتن دنور در رشتهٔ هنرهای زیبا فارغ التحصیل شد. پس از فارغ التحصیلی، در مدرسه ملی رهبری فضای باز شرکت کرد که به او امکان سفر به آلاسکا را داد. او چندین ماه در کوه های چوگَچ خارج از مسیرهای مشخص پیاده روی کرد و همچنین در دریا با کایاک پارو زد. او بعدها رهبر اکسپدیشن برای همان مدرسه شد. زندگی حرفه ای. تا نوامبر ۲۰۲۳، اورتگ
ون های وااکینگ به عنوان معاون مدیر منابع انسانی در بنیاد حقوق بومیان آمریکا مستقر در دنور مشغول به کار بود. هنرهای تجسمی. او عمدتاً آثار منجوق دوزی شده بر روی پوست و نقاشی با رنگ اکریلیک خلق می کند. او در افتتاحیهٔ نمایشگاه جفری گیبسون در دوسالانه ونیز اجرا داشت. آثارش در موزه ملی زنان در هنر و موزه هنر دنور و دیگر مکان ها به نمایش گذاشته شده اند. به گفتهٔ موزه هنر دنور، آثار او «پایداری مردمان بومی را در آغوش می کشند و راه هایی را که آن ها در جهان مدرن حضور دارند، به رسمیت می شناسند». اورتگون های وااکینگ از دوران دبستان به خلق آثار هنری پرداخت و در حدود ۹ یا ۱۰ سالگی منجوق دوزی را از مادرش آموخت. زمانی که در بزرگسالی آغاز به کار هنری کرد، ابتدا از ترکیب گرافیت و تربانتین استفاده می کرد و با مداد طراحی می کرد. بعدها به رنگ های سنتی روی آورد، چرا که آثار اولیه اش به دلیل نوع مواد، کم کم محو می شدند. او همچنین در برخی از نقاشی هایش منجوق دوزی به کار می برد تا جلوه ای سه بعدی خلق کند. چشم انداز وایومینگ در درازمدت یکی از تأثیرگذارترین عناصر در آثارش بوده است. یکی از پروژه های اولیهٔ اورتگون های وااکینگ بر خلق نق
اشی های دوتایی تمرکز داشت؛ یکی تصویر زنی بومی و دیگری منظره ای از محل زندگی او را نمایش می داد. او نقاشی دیواری ای را در منطقه هنری ریور نورت دنور خلق کرد که کوه بلو اسکای (در آن زمان کوه اِوانز) را به تصویر می کشید، که در آن نام «اِوانز» خط خورده و با «بلو اسکای» جایگزین شده بود. رقص. اورتگون های وااکینگ در لباس "جینگل درِس" اجرا می کند، و به گفتهٔ خودش «احساس می کند که روحی درونی همراه با لباس آیینی در حال رقصیدن است». سنت های رقص "جینگل درِس" ریشه در فرهنگ آنیشینابی دارد؛ او این نوع رقص را از رقصندگان دیگر در جشنواره های "powwow" از دوران کودکی آموخته است. او این رقص را در مرکز لینکلن نیویورک و اخیراً در دوسالانه ونیز نیز اجرا کرده است. بازیگری. او به عنوان بازیگر در مجموعه های تلویزیونی "۱۸۸۳" و "جیمزتاون" نقش آفرینی کرده است و همچنین در نمایش "Black Elk Speaks" نیز حضور داشته است. افتخارات. در سال ۲۰۱۳، اورتگون های وااکینگ به عنوان دختر شایسته بومیان آمریکا انتخاب شد. پس از آن وارد حرفهٔ بازیگری شد. این موقعیت به او اجازه داد تا در برنامه های تبادل فرهنگی با گواتمالا و مولداوی شرکت کند و در آن جا به اجرا
ی رقص پرداخت. در سال ۲۰۲۴، موزه ملی زنان در هنر او را به عنوان «هنرمند زن وایومینگی قابل توجه» معرفی کرد و همچنین به عنوان «زن جهانی قابل توجه» انتخاب شد.
هسته شیطان. هسته شیطان یا هسته اهریمن در یک پایه مربع از بلوک های فلزی با یک مربع کوچکتر از فلز در مرکز و به صورت پلکانی بالاتر از پایه و درنهایت یک بلوک هسته در مرکز بلوک بالایی نگهداری می شد. یک خطکش در امتداد یک طرف پایه تقریباً ۱۰٫۵ اینچ (۲۷۰ میلی متر) مربع را نشان می دهد. این سازه جهت بازآفرینی آزمایش مربوط به حادثه ۱۹۴۵ که منجر به مرگ هری کی. داغلیان شد با یک گوی پلوتونیومی که توسط بلوک کاربید تنگستن احاطه شده به عنوان یک بازتابنده نوترون عمل می کرد. هسته اهریمن کره ای ساخته شده از پلوتونیوم بود که دانشمندان آن را به عنوان هسته شکافت پذیر یک بمب اتمی اولیه آزمایش می کردند و در همان زمان (۱۹۴۵ میلادی) در دو حادثه پرتوهای مرگبار آن منجر به مرگ سه دانشمند دخیل در پروژه منهتن شد. این حوادث در سال ۱۹۴۵ و زمانی رخ داد که تیمی از دانشمندان فیزیک هسته ای در تلاش برای توسعه سلاح هسته ای ایالات متحده در طول جنگ جهانی دوم و بعد از آن بودند. هسته اهریمن جرم زیر بحرانی بود که ۶٫۲ کیلوگرم (۱۴ پوند) وزن و ۸٫۹ سانتی متر (۳٫۵ اینچ) قطر دارد. هسته برای ارسال به اقیانوس آرام به عنوان بخشی از سومین سلاح هسته ای که قرار بود
بر روی ژاپن پرتاب شود آماده شد، اما زمانی که ژاپن تسلیم شد، هسته اهریمن برای آزمایش و استفاده احتمالی بعدی حفظ گردید. دو حادثه در ارتباط با آزمایش های هسته ای در آزمایشگاه لس آلاموس در نیومکزیکو در ۲۱ اوت ۱۹۴۵ و ۲۱ مه ۱۹۴۶ رخ داد. در هر دو مورد، آزمایشی برای نشان دادن میزان نزدیک بودن هسته به نقطه بحرانی با استفاده از دستکاری لایه بازتابنده نوترون (لایه ای از مواد متراکم که مواد شکافت پذیر را احاطه کرده) در نظر گرفته شد و طی هر دو آزمایش هسته به طور تصادفی در حالت پیکربندی بحرانی قرار گرفت. فیزیکدانان هری داغلیان (در حادثه اول) و لوئیس اسلوتین (در حادثه دوم) هر دو به سندرم تشعشعی حاد مبتلا شدند و اندکی پس از آن درگذشتند. در همان زمان، سایر افراد حاضر در آزمایشگاه نیز در معرض تابش نوترونی قرار گرفتند و آلوین گراویس نیز در اثر عوارض این رخداد ۱۹ سال بعد درگذشت. هسته اهریمن در تابستان ۱۹۴۶ ذوب شد و مواد آن برای استفاده در هسته های دیگر بازیافت گردید. تولید و تاریخچه اولیه. هسته شیطان (مانند هسته ای که در بمباران ناکازاکی استفاده شد) در هنگام ساخت، یک کره جامد به وزن ۶٫۲ کیلوگرم (۱۴ پوند) و به قطر ۸٫۹ سانتی متر
(۳٫۵ اینچ) بود. از سه بخش ساخته شده از پلوتونیوم-۲۳۹ و گالیوم تشکیل شده بود. منتاژ آن از دو نیمکره و یک حلقه ضد اشعه (برای جلوگیری از خروج شار نوترون از سطح متصل بین دو نیمکره در طول انفجار) طراحی شده بود. دو فیزیکدان هری دغلیان (در مرکز، فقط بخشی از چهره او در عکس مشخص است) و لوئیس اسلوتین (سمت راست با عینک آفتابی) در طول آزمایش ترینیتی هر دو به دنبال تصادفات فوق بحرانی مربوط به "هسته شیطان" جان خود را از دست دادند. پلوتونیوم غنی شده از سایت هانفورد در واشینگتن به آزمایشگاه لوس آلاموس ارسال شده بود. حادثه اول. در زمان آزمون پایه و هسته به گونه ای منتاژ می شدند که فقط یک حاشیه ایمنی کوچک بین محفظه و هسته وجود داشت و در برابر عوامل خارجی که ممکن بود واکنش پذیری را افزایش دهند و باعث شوند که هسته فوق بحرانی شود و در مدت زمان کوتاهی انرژی زیادی را ایجاد کند به شدت حادثه آفرین بود، بنابر این بهره بردار باید مطمین می بود که عوامل خطر آفرین در محیط رایج نیستند. حادثه فقط در شرایطی مانند فشردگی هسته فلزی جامد (روشی که برای انفجار بمب استفاده می شد) و افزودن مواد هسته ای بیشتر یا بکارگیری یک بازتابنده خارجی که نوترون
های خروجی را به درون هسته بازتاب دهد، رخ می داد. آزمایش های انجام شده در لوس آلاموس که منجر به دو حادثه مرگ بار شد، طراحی شدند تا تضمین کنند که هسته واقعاً به نقطه بحرانی نزدیک خواهد شد. در ۲۱ آگوست ۱۹۴۵، هسته پلوتونیوم، انفجاری از تابش نوترونی تولید کرد که منجر به مرگ هری دغلیان فیزیکدان شد. داغلیان هنگام انجام آزمایش بازتابنده نوترون بر روی هسته مرتکب اشتباه شد. او به تنهایی کار می کرد و فقط یک نگهبان امنیتی (سرباز رابرت جی. همرلی) روی میزی در فاصله ۱۰ تا ۱۲ فوتی (۳ تا ۴ متری) نشسته بود. هسته در داخل پشته ای از آجرهای کاربید تنگستن (بازتابنده نوترون) قرار داشت و هر آجر، مجموعه را به صورت تساعدی به شرایط بحرانی نزدیکتر می کرد. دغلیان هنگام تلاش برای چیدن آجر دیگری در اطراف هسته به طور تصادفی آن را روی هسته انداخت و در نتیجه باعث شد که هسته در حالت فوق بحرانی قرار گیرد، یک واکنش زنجیره ای بحرانی آغاز شد و او به سرعت آجر را با دست از روی هسته جدا کرد. در نتیجه این عکس العمل هری داغلیان دوز کشنده ای اشعه دریافت کرد و از ناحیه دست دچار سوختگی تشعشعی شد و ۲۵ روز بعد بر اثر مسمومیت حاد تشعشعی درگذشت. حادثه دوم. ب
ازآفرینی آزمایش ۱۹۴۶. نیمه کره دیده می شود، اما هسته درون آن دیده نمی شود. نیمکره بریلیوم با یک پیچ گوشتی بالا نگه داشته می شود. طرحی که پزشکان برای تعیین میزان تشعشعاتی که هر فرد در اتاق در طول حادثه در معرض آن قرار گرفته است، استفاده کردند. در ۲۱ مه ۱۹۴۶، فیزیکدان لوئیس اسلوتین و هفت نفر از پرسنل دیگر در آزمایشگاه لوس آلاموس در حال انجام آزمایش دیگری برای تأیید نزدیکی هسته به نقطه بحرانی با قرار دادن بازتابنده های نوترونی در مجاورت آن بودند. اسلوتین که در حال ترک لس آلاموس بود، این تکنیک را به آلوین سی. گراویس آموزش می داد، که در آخرین آزمون قبل از آزمایشات هسته ای عملیات تقاطع که یک ماه بعد در بیکینی آتول برنامه ریزی شده بود، آنرا انجام دهد. لازم بود که اپراتور دو نیم کره بریلیوم (یک بازتابنده نوترونی) را در اطراف هسته قرار دهد تا آزمایش انجام شود و به صورت دستی بازتابنده بالایی را روی هسته با استفاده از انگشت شست پایین بیاورد. همان طور که بازتابنده ها به صورت دستی به یکدیگر دور و نزدیک می شدند، آشکارسازهای نوترونی نرخ و ضریب بازتابش نوترون هسته را نشان می دادند. آزمایش گر نیاز داشت که بین نیمه های بازتاب
کننده جدایی جزیی را حفظ کند تا نوترون های کافی از هسته خارج شوند و هسته زیر حد بحرانی بماند. پروتکل استاندارد استفاده از شیم هایی بین دو نیمه کره را الزام می کرد تا همیشه این فاصله جزیی رعایت شود، زیرا بستن کامل آنها می توانست منجر به تشکیل آنی توده ای بحرانی و خروج نیروی کشنده از هسته شود. اما با پروتکل غیراستاندارد خود اسلوتین، شیم ها استفاده نشدند. نیمه بالایی بازتابنده در یک نقطه مستقیماً روی نیمه پایینی قرار داشت، در حالی که شکاف نقطه بحرانی بجای شیم توسط سر یک پیچ گوشتی دوپخ در دست اسلوتین حفظ می شد. اندازه فاصله بین بازتابنده ها با چرخاندن پیچ گوشتی تغییر می یافت. اسلوتین که با شجاعت آزمایش را ده ها بار انجام داده بود و با شلوار جین آبی و چکمه های کابویی خود درون اتاقی پر از ناظران کار می کرد (پیش از این انریکو فرمی به اسلوتین و دیگران گفته بود که اگر آزمایش را به همین روش انجام دهند، در عرض یک سال خواهند مرد و اینکار «قلقلک دادن دم اژدها» است) پیچ گوشتیش در حالی که بازتابنده بالایی را پایین می آورد، در کسری از ثانیه به سمت بیرون لیز خورد و اجازه داد بازتابنده در اطراف هسته قرار بگیرد. فوراً برقی از نو
ر (فلاش) به وجود آمد و هسته فوق بحرانی شد و انفجار شدیدی از تابش نوترونی را آزاد کرد. اسلوتین به سرعت مچ دست خود را پیچاند و پوسته بالایی را چرخاند و باز گذاشت. بین بسته شدن کره تا زمانی که اسلوتین بازتابنده بالایی را برداشت، نیم ثانیه تخمین زده می شود. اسلوتین دوز کشنده ۱۰۰۰ راد (۱۰ گری) نوترون و ۱۱۴ راد (۱٫۱۴ گری) پرتوی گاما دریافت کرد. در کمتر از یک ثانیه بحرانی شدن هسته، در حالی که موقعیت بدن اسلوتین رو به دستگاه، بقیه را در برابر بیشتر تشعشعات نوترونی محافظت کرد. اسلوتین بیان کرد که در آن لحظه سوزش خفیفی در دست خود احساس کرد که به سمت شانه هایش بالا رفت و سپس در تمام بدنش پخش شد و دهانش مزه فلز گرفت. او ۹ روز بعد بر اثر مسمومیت حاد تشعشعی درگذشت. گراویس، نزدیکترین فرد بعدی به کانون تشعشع، پشت شانه اسلوتین ایستاده بود و از روی شانه وی به هسته نگاه می کرد، بنابراین تا حدی توسط بدن اسلوتین محافظت می شد. او دوز پرتوهای بالا اما غیر کشنده دریافت کرد و چند هفته با مسمومیت شدید در بیمارستان بستری شد. او ۱۹ سال بعد در سن ۵۵ سالگی بر اثر نارسایی قلبی درگذشت. چهار نفر دیگر از همکاران اسلوتین در این حادثه مسموم شدن
د اما طی هفته های بعدی بهبود یافتند. مطالعات پزشکی. تحقیقاتی در مورد سلامت دانشمندان دخیل در حادثه انجام شد. گزارش اولیه در سال ۱۹۵۱ منتشر شد. گزارش بعدی برای دولت ایالات متحده تهیه شد و در سال ۱۹۷۹ ارائه منتشر شد. خلاصه ای از یافته های آن: پس از این حوادث، هسته که در ابتدا به عنوان «روفوس» شناخته می شد، به عنوان «هسته شیطان» نامیده شد. آزمایش های علمی پیرامون آن متوقف شد و از آن پس ماشین های کنترل از راه دور و دوربین های تلویزیونی مداربسته توسط شرایبر، یکی از بازماندگان حادثه برای انجام چنین آزمایش هایی با اسقرار تیم آزمایش در فاصله ربع مایلی طراحی شدند. استفاده های برنامه ریزی شده و سرنوشت هسته. هسته شیطان برای استفاده در آزمایش های هسته ای «عملیات تقاطع» در نظر گرفته شده بود، اما پس از حادثه بحرانی دوم، زمان لازم بود تا رادیواکتیویته آن کاهش یابد و دوباره ارزیابی شود. دو هسته بعدی برای استفاده در Able و Baker بجای هسته شیطان جایگزین و ارسال شدند و هسته شیطان قرار شد بعداً برای آزمایش سوم این سری که به طور موقت چارلی نام داشت ارسال شود، اما این آزمایش به دلیل سطح غیرمنتظره رادیواکتیویته ناشی از آزمایش بیکر
زیر آب و ناتوانی در پاکسازی کردن کشتی های جنگی دخیل در آزمایش لغو شد. هسته در تابستان ۱۹۴۶ ذوب شد و مواد برای استفاده در هسته های دیگر بازیافت شد.
مارسلا آلتهاوس رید (روساریو، سانتا فه، آرژانتین ۱۱ مه ۱۹۵۲ – ادینبورگ، اسکاتلند ۲۰ فوریه ۲۰۰۹) استاد آرژانتینی الهیات زمینه ای در کالج نیو، دانشگاه ادینبرو بود. هنگامی که منصوب شد، او تنها استاد زن الهیات در دانشگاه اسکاتلند و اولین زن استاد الهیات در نیو کالج در تاریخ ۱۶۰ ساله آن بود. او در روساریو به دنیا آمد و با مدرک لیسانس الهیات از فارغ التحصیل شد، مؤسسه دانشگاه پروتستان در بوئنوس آیرس. او دکترای خود را به پایان رساند. در دانشگاه سنت اندروز اسکاتلند علایق او شامل الهیات آزادی بخش، الهیات فمینیستی بود. زندگی. آلتوس رید در روساریو، آرژانتین به دنیا آمد. او در بوئنوس آیرس بزرگ شد و در آنجا با مدرک لیسانس الهیات از مؤسسه الهیات "کلیسایی" دانشگاهی در بوئنوس آیرس (ISEDET) فارغ التحصیل شد، با گرایش به الهیات آزادی بخش. او نزد الهیدانان آزادی از جمله و مطالعه کرد. او یکی از اعضای کلیسای متدیست انجیلی آرژانتین بود. او از روش های پائولو فریره پیروی کرد و پروژه های اجتماعی و اجتماعی را با حمایت کلیسا در محله های فقیرنشین بوئنوس آیرس انجام داد. با توجه به تجربه و دستاوردهایش در این زمینه، آلتوس رید به اسکاتلند دعوت
شد، جایی که در محله های فقیر نشین داندی و پرث کار کرد و پروژه هایی را با الهام از آموزش های آزادی خواهانه فریره هماهنگ کرد. او دکترای خود را در سال ۱۹۹۴ در دانشگاه سنت اندروز اسکاتلند به پایان رساند و تز دکترای خود را در مورد تأثیر پل ریکور در روش شناسی الهیات رآزادی بخش نوشت. علایق آکادمیک او شامل الهیات آزادی بخش، الهیات فمینیستی بود. پس از آن، او به عنوان استاد الهیات زمینه ای در کالج نیو، دانشگاه ادینبورگ منصوب شد. آلتوس رید در ۲۰ فوریه ۲۰۰۹ در ادینبورگ، اسکاتلند، جایی که از سال ۱۹۸۶ در آنجا زندگی می کرد، درگذشت. او در زمان مرگش مدیر انجمن بین المللی الهیات کوییر، مدیر پروژه الهیات کوئیر در دانشگاه ادینبورگ و عضو کلیسای جامعه متروپولیتن بود. در سال های آخر زندگی اش، او با ایوان پترلا، الهی دان آرژانتینی، برای تبلیغ الهیات آزادی بخش در دنیای انگلیسی زبان همکاری کرد. او همچنین دستیار سردبیر مجله "مطالعات مسیحیت جهانی" و عضو هیئت تحریریه مجله "کنسیلیوم" بود. اندیشه ها. آلتوس رید شاید بیشتر به خاطر کارش در سال ۲۰۰۲ در "الهیات ناپسند شناخته شده باشد،" که در آن فمینیست ها را در استفاده از زبان جنسی و صریح به چ
الش کشید. او استدلال کرد که رابطه جنسی توسط یک جهان بینی مردسالارانه ساخته شده است که زیربنای بسیاری از جنایات بزرگ جهان است. از این رو، باکره بودن مریم باکره باید «بی شرف» باشد، زیرا زندگی بسیاری از زنان فقیر را پنهان می کند که، او توصیف می کند، به ندرت باکره هستند. او همچنین در مورد «مسیح ناشایست» صحبت می کند، به موجب آن یک مسیح شناسی کنوتیک از خود تهی شدن خدا و تجسم در مسیح و تمایلات جنسی انسان صحبت می کند. او توضیح می دهد که [عیسی] به عنوان مردی دگرجنس گرا (مجرد) لباس الهیاتی پوشیده است. در عوض، او در مورد دوجنسیتی مسیح به عنوان یک درک فراگیر از تجسم صحبت می کند. او می خواهد برای یک مسیح شناسی بزرگ تر استدلال کند که عیسی را در جنسیت ها، جنسیت ها و موقعیت های اقتصادی پسامدرن بازنمایی می کند. این انتقادی است که او علیه الاهیات آزادیبخش آمریکای لاتین داشت، که او آن را به عنوان ناتوانی در پرداختن به مسائل جنسیتی و جنسی در کنار مسئله فتح و استعمار قاره آمریکا می دانست.
الیزابت جیمز-پری (متولد ۱۹۷۳) هنرمند و بوم شناس ترمیمی آمریکایی های بومی در ایالات متحده است. او از شهروندان قبیله وامپانوآگ گی هد است و پس از یادگیری هنر اسکریم شا از مادرش و لباس های وامپانوآگ در سفر به اروپا، این سنت بومی را ادامه داد. او مرواریدهای وامپوم و پارچه های وامپانوآگ می سازد و در سال ۲۰۲۳ همکار میراث ملی شد. دوران کودکی و خانواده. الیزابت جیمز-پری در سال ۱۹۷۳ به دنیا آمد. او پس از آموختن این هنر از مادرش، پاتریشیا جیمز-پری (وامپانوآگ آکینا، متولد ۱۹۴۴)، که در زمینه اسکریم شا تخصص دارد، شروع به مطالعه کرد. در طول سفر به اروپا، او دربارهٔ باور اشتباه مهاجران که نقوش روی لباس های وامپانوآگ را «چرم با دانتل ظریف» می دانستند، آگاهی یافت. آگاهی تازه ای که از هنرمندان گذشته وامپانوآگ پیدا کرد، او را ترغیب به حفظ دانش سنتی کرد. جیمز-پری از شهروندان قبیله وامپانوآگ گی هد است، که یک قبیله شناخته شده فدرال با مرکزیت در آکینا، ماساچوست می باشد. از مارس ۲۰۲۳، جیمز-پری در دارتموث، ماساچوست زندگی می کند. علاوه بر مادرش، برادرش جاناتان نیز هنرمند اسکریم شا است و دیگر تأثیرات شامل دخترعمه هایش هلن آتاکوین (معلم