Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اش کرد. با میانجی گری لوکرزیا د مدیچی، کلاریس در دسامبر ۱۵۰۸ با فیلیپو استروتزی در رم نامزد شد و خاندان استروتزی را به اردوگاه مدیچی وارد کرد. آلفونزینا برای دخترش جهیزیه ای به مبلغ ۴۰۰۰ دوکات فراهم کرد. در سال ۱۵۰۷، رهبر فلورانس، پیه رو سودرینی از برادرش، کاردینال فرانچسکو سودرینی خواست که موضوع جهیزیه را حل کند، اما پیشرفت کند بود. در ۱۵۰۸، او از ژولیوس دوم خواست که دارایی های کاردینال را توقیف کند تا بتواند حق خود را بگیرد، اما این نیز نتیجه ای نداشت. او تا اواخر ۱۵۱۰ به پول جهیزیه اش دست نیافت. تبعید خاندان مدیچی تا سپتامبر ۱۵۱۲ ادامه داشت، اگرچه آلفونزینا در رم باقی ماند. وقتی برادرشوهرش به عنوان لئون دهم انتخاب شد، او از این موقعیت برای افزایش درآمد و تأمین بودجه بیشتر برای پسرش بهره برد. تا سال ۱۵۱۴، با اینکه متوجه کمبود منابع مالی پاپ شد، همچنان به منافع خانواده اش اولویت داد. او یک سال تلاش کرد تا دامادش را به سمت خزانه دار کل واتیکان برساند، تا خانواده اش به خزانه واتیکان دسترسی مستقیم داشته باشند. در این زمان، میان اعضای خانواده بر سر پست ها و مناصب مهم اختلافاتی به وجود آمد. آلفونزینا تلاش داشت تا
قدرت مطلق فلورانس در دست پسرش باشد، در حالی که گروهی به رهبری لوکرزیا د مدیچی (۱۴۷۰–۱۵۵۳) خواهان حکومتی تقسیم شده تر بودند. آلفونزینا حتی لورنتزو را تشویق می کرد تا در انتخابات فلورانس دخالت کند تا افراد «درست» انتخاب شوند. او مرتباً به پسرش یادآوری می کرد که به خانواده هایی که به مدیچی ها و اورسینی ها وفادار بوده اند، پاداش دهد. در همین زمان، برای ازدواج سلطنتی پسرش نیز تلاش می کرد و ازدواج با شاهزاده ای اسپانیایی را مدنظر داشت. در نهایت، او به هدفش رسید و لورنتزو با مادلن دو لا تور دوورنی ازدواج کرد.
آلیس ژوزفین ماری میلیا با نام اصلی میلیون (۵ مه ۱۸۸۴ – ۱۹ مه ۱۹۵۷) پیشگام ورزش زنان بود. تلاش های او در حمایت از ورزشکاران زن باعث شد که رویدادهای بیشتری برای زنان در المپیک سریع تر پذیرفته شود. میلیا که عضو باشگاه Fémina Sport بود (باشگاهی که در سال ۱۹۱۱ تأسیس شد)، در سال ۱۹۱۷ به تشکیل فدراسیون ورزشی زنان فرانسه کمک کرد و خزانه دار آن شد؛ سپس در مارس ۱۹۱۹، به عنوان رئیس آن انتخاب شد. در سال ۱۹۲۱، او به سازماندهی بازی های جهانی زنان ۱۹۲۱ کمک کرد و پس از آن بازی های جهانی زنان را بنیان گذاشت، که در چهار دوره از ۱۹۲۲ تا ۱۹۳۴ برگزار شد. او همچنین یک تیم فوتبال زنان فرانسه را در سال ۱۹۲۰ برای یک تور در بریتانیا سرپرستی کرد. در ۸ مارس ۲۰۲۱، تندیسی یادبود از میلیا در ساختمان کمیته ملی المپیک و ورزش های فرانسه در پاریس رونمایی شد. اوایل زندگی. آلیس ژوزفین ماری میلیون در ۵ مه ۱۸۸۴ در نانت و به عنوان فرزند اول از پنج فرزند به دنیا آمد. والدینش خواربارفروش بودند. مادرش بعداً به عنوان خیاط کار می کرد و پدرش کارمند اداره بود. در سال ۱۹۰۴، میلیا به انگلستان رفت و با ژوزف میلیا، که او نیز اهل نانت بود، ازدواج کرد. آن ها فر
زندی نداشتند و همسرش در سال ۱۹۰۸ درگذشت. میلیا در دوران اقامت در انگلستان، به روئینگ (ورزش) روی آورد.&lt; پس از مرگ همسرش، به سفرهای زیادی رفت و با یادگیری زبان های مختلف توانست در آغاز جنگ جهانی اول به عنوان مترجم در فرانسه مشغول به کار شود. او همچنین در شنا و هاکی روی چمن نیز فعالیت داشت. تشکیل فدراسیون ورزشی زنان بین المللی. پیر دو کوبرتن به عنوان احیاگر بازی های المپیک و بنیان گذار کمیته بین المللی المپیک در سال ۱۸۹۴ شناخته می شود. در المپیک ۱۹۰۰ برای اولین بار به زنان اجازه شرکت داده شد، اما فقط در گلف و تنیس. به تدریج زنان توانستند در رشته هایی مانند شنا حضور یابند، اما رویدادهای دو و میدانی برای زنان همچنان در المپیک وجود نداشت. میلیا که عضو باشگاه Fémina Sport بود، در سال ۱۹۱۷ به تشکیل فدراسیون ورزشی زنان فرانسه کمک کرد و در مارس ۱۹۱۹ رئیس آن شد. در سال ۱۹۱۹، میلیا از اتحادیه بین المللی فدراسیون های دو و میدانی (IAAF) درخواست کرد که مسابقات دو و میدانی زنان را در المپیک تابستانی ۱۹۲۴ بگنجاند، اما با مخالفت مواجه شد. او سپس به سازماندهی المپیاد زنان ۱۹۲۱ در مونت کارلو پرداخت؛ رویدادی که به عنوان پاسخی
به مخالفت با حضور زنان در المپیک تلقی می شود. تاریخ دان ورزشی، فلورانس کارپنتیه، در سال ۲۰۱۸ نوشت که میلیا در رویداد ۱۹۲۱ شرکت نکرد و بر این باور است که میلیا برای تضمین کنترل فمینیستی بر رقابت های ورزشی بین المللی زنان، فدراسیون ورزشی زنان بین المللی (FSFI) را تأسیس کرد و بازی های جهانی زنان ۱۹۲۲ را راه اندازی نمود که در تقابل با المپیاد زنان ۱۹۲۲ بود. اسناد بایگانی فدراسیون دو و میدانی فرانسه نشان می دهد که مارسل دلابر، معاون رئیس فدراسیون و رئیس کمیته برگزارکننده المپیاد زنان ۱۹۲۱، هدف از آن رویداد را کنترل دو و میدانی زنان توسط فدراسیون می دانست. المپیاد زنان ۱۹۲۱ در زمینی که قبلاً برای تیراندازی به کبوتر استفاده می شد برگزار شد و پیست دویدن نداشت. در سال ۱۹۲۲، حدود ۳۰۰ ورزشکار از هفت کشور در مسابقات شرکت کردند. نسخه های بعدی المپیاد زنان در ۱۹۲۳ و ۱۹۲۴ برگزار شد. در همین حال، میلیا در سال ۱۹۱۷ یک تورنمنت موفق فوتبال زنان را برگزار کرد، و در سال ۱۹۲۰ تیمی از زنان پاریسی را گرد آورد که به بریتانیا سفر کردند و به نمایندگی از فرانسه در نخستین تورنمنت بین المللی فوتبال زنان اروپا مقابل باشگاه فوتبال زنان دیک
کر به میدان رفتند. از اوایل دهه ۱۹۲۰، او برای مجلاتی از جمله "Le Soldat de Demain" و "لکیپ" مقاله می نوشت و به ترویج فوتبال زنان می پرداخت.
کلارا آلگرا بایرون (۱۲ ژانویهٔ ۱۸۱۷ – ۲۰ آوریل ۱۸۲۲) دختر غیرقانونی شاعر لرد بایرون و کلر کلیرمانت بود. او در باث، انگلستان به دنیا آمد و مادرش در ابتدا نام آلبا به معنای «سپیده دم» یا «سفید» را برایش برگزید. در ابتدا با مادرش، خواهر ناتنی مادرش مری شلی و شوهر مری، پرسی بیش شلی زندگی می کرد. در پانزده ماهگی به پدرش، بایرون، سپرده شد که نامش را به آلگرا تغییر داد. بایرون او را به خانواده های ناتنی سپرد و سپس به یک صومعه کاتولیک رومی فرستاد، جایی که در سن پنج سالگی بر اثر تیفوس یا مالاریا درگذشت. اوایل زندگی. آلگرا حاصل رابطه ای کوتاه مدت میان شاعر رمانتیک و مادر جوان و شیفته اش بود که در خانه خواهر ناتنی و شوهرخواهرش در وضعیت مالی نامساعدی زندگی می کرد. کلیرمانت در دوران بارداری به بایرون نامه نوشت و از او خواست تا قول دهد از او و فرزندش مراقبت کند، اما بایرون به این نامه ها پاسخی نداد. پس از تولد، در ابتدا آلگرا را به خانه جیمز هنری لی هانت بردند و او را به عنوان دختر یکی از بستگان معرفی کردند. چند ماه بعد، شلی ها و کلیرمانت کودک را به عنوان فرزند «پذیرفته شده» به خانه بازگرداندند. کلیرمانت رابطهٔ نزدیکی با د
خترش برقرار کرد و در دفتر خاطرات خود با شادی از ارتباط جسمی و عاطفی شان نوشت، اما فشارهای مالی و احساسی شلی ها نگهداری از کودک را برایش دشوار کرده بود. شلی ها به آلگرا علاقه داشتند، اما مری شلی نگران بود همسایگان تصور کنند پرسی بیش شلی پدر واقعی آلگراست، چرا که رابطه کلیرمانت با بایرون در حال افشا شدن بود. ویلیام گادوین، پدر مری و ناپدری کلیرمانت، با شنیدن خبر تولد آلگرا، بلافاصله چنین نتیجه گیری کرد. مری در نامه ای در اکتبر ۱۸۱۷ به پرسی نوشت که پسر خردسالشان ویلیام از آلگرا خوشش نمی آید، اما خواهر نوزادش کلارا را دوست دارد. او واکنش پسرش به آلگرا را، که هیچ نسبت خونی با او نداشت، به عنوان «دلیلی در تأیید نظریهٔ محبت غریزی طبیعی» دانست. افزون بر این، شلی ها دائماً در بدهی بودند و مری شلی تمایل داشت کودک به بایرون سپرده شود و خواهر ناتنی اش، که رابطه ای بیش از حد نزدیک با شوهرش داشت، خانه را ترک کند. پس از تولد آلگرا، شلی در نامه ای به بایرون نوشت که «از هماهنگی شگفت انگیز» و زیبایی «موجود کوچکی که ما… او را آلبا یا سپیده دم می نامیم» می گوید. او از بایرون دربارهٔ برنامه هایش برای کودک پرسید. اما بعداً اذعان ک
رد که حضور کودک باعث شرمندگی شده است. بایرون از خواهر ناتنی اش آگوستا لی خواست آلگرا را به سرپرستی بگیرد، اما او نپذیرفت. بایرون که به کلیرمانت بدبین بود و در ابتدا در پدری خود شک داشت، سرانجام با گرفتن حضانت آلگرا موافقت کرد، به شرط آنکه مادرش ارتباط محدودی با او داشته باشد. شلی به کلیرمانت هشدار داد که این شاید بهترین راه برای کودک نباشد، اما کلیرمانت امیدوار بود فرزندش با پدرش زندگی راحت تری داشته باشد و آینده اش بهتر باشد. او به بایرون نوشت: «فرزندم را برای اینکه خیلی دوستش دارم، به تو سپردم». بایرون خواست نام کودک از آلبا، که با نام مستعار «آلبه» (نامی که کلیرمانت برای بایرون به کار می برد) نیز مرتبط بود، به آلگرا تغییر کند، که در ایتالیایی به معنای «شاد و پرتحرک» است و به اصطلاح موسیقایی تندا نیز مربوط می شود. در راه سپردن کودک به بایرون، کلیرمانت در دفتر خاطراتش نوشت که دخترش را در دوور (انگلستان) شسته است، اما بعد آن بخش را خط زد، انگار از نوشتن نام کودک ترسیده باشد. کودک با نام کلارا آلگرا غسل تعمید داده شد، پیش از آنکه مادرش او را به بایرون بسپارد. بایرون در نظر داشت نام خانوادگی او را «بایرُن» بنوی
سد تا از دختر قانونی اش ایدا لاولیس متمایز باشد. او پیشنهاد کرد هزینه نگهداری کودک را در ماه های اول زندگی بپردازد، اما شلی با ناراحتی رد کرد و گفت این مبلغ ناچیز است. اگرچه در ابتدا با ملاقات کلرمونت با دخترشان موافقت کرده بود، بایرون از توافق خود عقب نشینی کرد. شلی اغلب تلاش می کرد بایرون را متقاعد کند که اجازه دهد کلرمونت دخترش را ببیند و آن ها راه هایی برای بازگرداندن حضانت او بررسی می کردند. کلرمونت از گزارش هایی در سال ۱۸۲۰ که حاکی از ابتلای دخترش به مالاریا بود و اینکه بایرون او را در اوج تابستان به راونای گرم منتقل کرده، نگران شد. کلرمونت نوشت که اگر قرار است آلگرا زنده بماند، باید به آب وهوایی سالم تر منتقل شود و از بایرون خواست که دخترشان را به باگنی دی لوکا، شهری کوهستانی با آب وهوای خنک، بفرستد. با این حال، بایرون نمی خواست آلگرا را برای بزرگ شدن در خانهٔ شلی ها بازگرداند، زیرا مطمئن بود او از رژیم غذایی گیاه خواری بیمار می شود و به خداناباوری آموزش داده خواهد شد. او یادآور شد که تمام فرزندان دیگر خانواده شلی مرده اند: سه فرزند نخست خانواده شلی همگی در کودکی درگذشتند. بایرون شایعاتی را باور داشت م
بنی بر اینکه کودک چهارم، پرسی بیش شلی، دختر کلرمونت از شلی و خواهر ناتنی آلگرا بوده است. النا در سال ۱۸۲۰ در خانهٔ سرپرستی، در ۱۷ ماهگی درگذشت. شلی در نامه ای به همسرش مری نوشت که آلگرا در سال ۱۸۱۸ رنگ پریده و آرام به نظر می رسید. وقتی او را در اوت ۱۸۲۱ دوباره در صومعه کاپوچین سنت جیووانی در بانیاکاوالو دید—مدرسه شبانه روزی ای که دختران اشراف در آن تحصیل می کردند—دوباره احساس کرد که او بیش از حد رنگ پریده است. آلگرا برای سنش بلند و باریک، با موهای بور فرفری، چشمان آبی و چهره ای ظریف بود. او به طرز دل نشینی حرکت می کرد. لباس موسلین سفید با پیش بند ابریشمی سیاه و شلوار زیرپوش به تن داشت. در جریان دیدار سه ساعته اش با شلی، تخت خوابش، صندلی ای که شام می خورد و کالسکه کوچکی که همراه بهترین دوستش هنگام قدم زنی در باغ استفاده می کردند را نشان داد. شلی نوشت: «من برایش یک سبد قنادی (حرفه) آورده بودم، و پیش از آنکه خودش چیزی بخورد، آن ها را میان دوستانش و همه راهبه ها تقسیم کرد.» شلی از آموزش کلیسای کاتولیک که به آلگرا داده می شد، خشمگین بود، اگرچه ابتدا به بایرون گفته بود با فرستادن او به صومعه موافق است. آلگرا اکنون
دعاهایی را از حفظ می دانست. «(علاوه بر) بهشت و فرشتگان … فهرستی طولانی از قدیسان دارد—و همیشه دربارهٔ بامبینو حرف می زند… ایده بزرگ کردن چنین موجود شیرینی در میان این مزخرفات تا شانزده سالگی!» او نوشت. پس از پنج ماه در مدرسه صومعه، رفتار او نیز بهبود یافته بود؛ او با میل از راهبه ها اطاعت می کرد و منضبط بود، اگرچه شلی نمی پنداشت که راهبه ها بیش از حد با او سختگیر بوده اند. شلی گرچه معتقد بود دخترک اکنون جدی تر و متفکرتر از قبل شده، اما می گفت که «شادابی بیش از حدش» را از دست نداده است. راهبه ها نیز وقتی آلگرا حین بازی با شلی شیطنتی کرد، او را تنبیه نکردند. برخی از راهبه ها هنگام بازی پنهان شدند و آلگرا زنگی را که برای فراخوانی راهبه ها استفاده می شد، به صدا درآورد و مادر صومعه مجبور شد فوراً راهبه ها را مطلع کند تا در وضعیت نامناسب بیرون نیایند. در پایان دیدار، آلگرا از شلی خواست به مادرش بگوید «یک بوسه و یک لباس طلایی می خواهد و آیا می شود لطفاً از پاپا و مامینا بخواهد به دیدنش بیایند؟» آلگرا دیگر خاطره ای از کلرمونت نداشت، اما به «مامینا»، معشوقه بایرون، ترزا کنتس گوئیچیولی، که نقش مادرانه اش را ایفا کرده ب
ود، دل بسته شده بود. ترزا اسباب بازی های دوران کودکی اش را به آلگرا داده بود و هنگام بیماری های کودکی با او بازی می کرد. کلرمونت همواره با تصمیم بایرون برای فرستادن آلگرا به صومعه مخالف بود و اندکی پس از انتقال، نامه ای خشمگینانه و محکوم کننده برای او نوشت و او را متهم به شکستن قولش مبنی بر اینکه دخترشان هرگز از یکی از والدینش جدا نخواهد بود، کرد. او بر این باور بود که شرایط جسمی در صومعه ها ناسالم و آموزش ارائه شده ضعیف است و همین باعث «جهل و فساد زنان ایتالیایی می شود، همه شان دانش آموختگان صومعه اند. آن ها همسران بد و مادرانی غیرطبیعی اند، شهوت ران و جاهل؛ مایهٔ ننگ و بدبختی جامعه … این اقدام برای تو انبوهی دشمن و سرزنش به بار خواهد آورد.» در مارس ۱۸۲۲، او طرحی برای ربودن دخترش از صومعه کشید و از شلی خواست نامه ای جعلی با امضای بایرون تهیه کند. شلی نپذیرفت. بایرون دقیقاً به این دلیل آلگرا را به صومعه فرستاد که برخلاف معشوق سابقش کلرمونت، دید مثبتی به رفتار و نگرش زنان ایتالیایی ای که در صومعه تحصیل کرده بودند، داشت. او با چیزی که «اخلاق سست» و رفتار «بیمارستان سلطنتی بتلم» کلرمونت می نامید مخالف بود و نمی
خواست او بر آلگرا تأثیر بگذارد. او همچنین باور داشت که دخترش، با توجه به نامشروع بودنش، شانس بسیار بهتری برای ازدواج خوب در ایتالیا نسبت به انگلستان خواهد داشت. دختری کاتولیک با جهیزیه ای مناسب که در صومعه تربیت شده، شانس خوبی برای ازدواج با طبقه بالای جامعه ایتالیا دارد. او می خواست کودک به یک کاتولیک رومی تبدیل شود، که آن را «بهترین دین» می دانست. بایرون در نامه ای به ریچارد بلگریو هاپنر در سپتامبر ۱۸۲۰ نوشت: «اگر کلر فکر می کند که روزی در اخلاق یا آموزش کودک دخالت خواهد کرد، اشتباه می کند؛ هرگز چنین اجازه ای به او نخواهم داد. دختر باید مسیحی و اگر ممکن باشد زن شوهردار شود.» او افزود که مادرش تنها با «محدودیت های لازم» می تواند آلگرا را ببیند. بایرون در نامه ای به کلرمونت نوشت که دو برابر شهریهٔ معمول را برای مدرسه صومعه پرداخت کرده تا اطمینان حاصل کند که آلگرا بهترین مراقبت را از سوی راهبه ها دریافت می کند. او در مارس ۱۸۲۱ به هاپنر نوشت که آلگرا در صومعه بهتر از آنچه نزد او بود، مراقبت می شود. معشوقه اش، ترزا، کنتس گوئیچیولی، تجربهٔ خوشی در مدرسهٔ شبانه روزی صومعه داشت که از پنج سالگی در آن زندگی کرده بود،
و بایرون را قانع کرده بود که صومعه بهترین مکان برای آلگراست. او همچنین صومعه را امن ترین مکان برای کودک می دانست، با توجه به خطر انقلاب در پادشاهی دو سیسیل. آلگرا از سوی راهبه های صومعه که او را «آلگرینا» می خواندند، بسیار مورد محبت قرار می گرفت و یک بار هم خویشاوندان ترزا به دیدنش آمدند. احتمالاً با کمک زیاد راهبه ها، آلگرای چهارساله نامه ای به زبان ایتالیایی برای پدرش نوشت که در ۲۱ سپتامبر ۱۸۲۱ تاریخ داشت و از او خواست به دیدنش بیاید: بابای عزیزم. چون ایام جشنواره است، خیلی دوست دارم بابایم به دیدنم بیاید، چون خواسته های زیادی دارم. برای خوشحال کردن آلگرینایت که دوستت دارد، نمی آیی؟ رئیس صومعه یادداشتی ضمیمه کرد و بایرون را دعوت کرد پیش از رفتن به پیزا به دیدن آلگرا بیاید و به او اطمینان داد که «چقدر او را دوست دارند». بایرون پشت این نامه نوشت: «صادقانه است، ولی خیلی دلگرم کننده نیست—چون می خواهد مرا ببیند چون «جشنواره است» تا از بابا کمی نان زنجبیلی بگیرد—فکر می کنم.» بایرون هرگز به این نامه پاسخ نداد و در طول سیزده ماهی که آلگرا در صومعه بود، به دیدارش نرفت.
زنان در ماداگاسکار به طور کلی بیشتر از مردان عمر می کنند و تعداد آنها از مردان بیشتر است. آنها به طور سنتی در سنین پایین ازدواج می کنند و تابع شوهرانشان هستند. تقریباً یک سوم از زنان ماداگاسکار اولین فرزند خود را قبل از رسیدن به سن ۱۹ سالگی به دنیا می آورند و کسانی که می خواهند بارداری را به تأخیر بیندازند ممکن است به وسایل جلوگیری از بارداری دسترسی نداشته باشند. با وجود اینکه سقط جنین در ماداگاسکار غیرقانونی و بدون هیچ استثنایی است، این عمل رایج است، و تخمین زده می شود که ۲۴ درصد از زنان حداقل یک بار سقط جنین داشته اند. در حالی که از نظر قانونی برابر با مردان هستند، در برخی زمینه ها حقوق مالکیت و فرصت های شغلی نابرابر دارند. سلامت. زنان ماداگاسکار دارای امید به زندگی بالاتری نسبت به مردان هستند؛ به طور متوسط ۶۱٫۳ سال برای زنان در مقابل ۵۷٫۷ سال برای مردان در سال ۲۰۱۰. تعداد زنان نسبت به مردان بیشتر است؛ زنان ۵۰٫۳ درصد از جمعیت کشور را در سال ۲۰۱۰ تشکیل می دهند که برابر با ۱۹٬۶۶۹٬۹۵۳ نفر است. کم خونی در زنان ماداگاسکار رایج است و ۳۶ درصد از آن ها به نوعی از این بیماری مبتلا هستند که بیشتر به شکل خفیف رخ می ده
د. شیوع این بیماری در سال های اخیر کاهش یافته است. شیوع ایدز در ماداگاسکار کمتر از میانگین قاره آفریقا است و نرخ ملی آن حدود ۱ درصد برآورد شده است. زنان باردار نرخ ابتلای پایینی داشتند؛ با این حال، نرخ سایر بیماری های مقاربتی به ویژه سیفلیس در این کشور بالا است. زندگی خانوادگی. طبق قوانین ماداگاسکار، زنان باید حداقل ۱۴ سال سن داشته باشند تا بتوانند ازدواج کنند، که کمتر از حداقل سن قانونی برای مردان است. پیش از رسیدن به سن ۱۸ سالگی، تنها رضایت والدین برای ازدواج یک زن کافی است، در حالی که زنان بالای ۱۸ سال باید رضایت خود را اعلام کنند. طبق گزارش سازمان ملل متحد، از میان زنان بین سنین ۱۵ تا ۱۹ سال، ۳۴ درصد پیش از این ازدواج کرده اند. چندهمسری ممنوع است، گرچه هنوز در برخی موارد رخ می دهد. فرهنگ ماداگاسکار به طور سنتی پدرسالارانه است. باروری. اگرچه نرخ باروری کل در ماداگاسکار در حال کاهش است، تعداد زیاد زنان در سن باروری باعث شده است که شتاب جمعیتی تعداد کل تولدها را افزایش دهد. انتظار می رود این تأثیر ظرف ۳۰ سال کاهش یابد. تقریباً یک سوم از زنان ماداگاسکاری زیر ۱۹ سال حداقل یک فرزند داشته اند، و بیشتر آن ها شیر
می دهند؛ به طوری که ۵۱ درصد از آن ها به صورت انحصاری تا شش ماهگی فرزند خود شیر می دهند. اگرچه زنان ماداگاسکاری به طور فزاینده ای از وسایل جلوگیری از بارداری خوراکی و تزریقی استفاده می کنند، این روش ها هنوز کافی نیستند؛ تنها ۱٫۵ درصد از زنان از وسایل جلوگیری از بارداری کاشتنی استفاده می کنند. نرخ سقط جنین حدود ۱ در ۱۰ تخمین زده شده است، به طوری که ۲۴ درصد از زنان حداقل یک بار سقط جنین داشته اند. ۱۵ درصد از زنان متأهل که مایل به استفاده از وسایل جلوگیری از بارداری هستند، به طرح های برنامه ریزی خانواده دسترسی ندارند. در بیشتر موارد، شوهر زن به طور کامل یا جزئی تصمیم می گیرد که چه اقداماتی باید انجام شود. یک دیدگاه اقلیت (نگاه ۹ درصد از زنان و ۸ درصد از مردان) بر این باور است که ممکن است یک شوهر، همسر خود را به دلیل امتناع از برقراری رابطه جنسی کتک بزند. تأثیر آموزش در نرخ مرگ ومیر نوزادان ماداگاسکار دیده شده است. طبق گفته های مری آن شارپ و یوانا کروس از بانک جهانی، مادرانی که تحصیلات متوسطه خود را به پایان رسانده اند، مرگ ومیر نوزادان کمتری (چهل تا پنجاه درصد کمتر) نسبت به زنانی با سطح تحصیلات کمتر تجربه می کنند
. زنان جوان تر نیز احتمال کمتری دارند که فرزندانی داشته باشند که در سنین پایین فوت کنند. میانگین نرخ مرگ ومیر پیرامون تولد از سال ۲۰۰۳ کاهش یافته است. میزان مرگ ومیر مادران در ماداگاسکار کمتر از میانگین آفریقای جنوب صحرا است و به میزان ۴۹۸ مرگ در هر ۱۰۰٬۰۰۰ تولد زنده می رسد. این نرخ مرگ ومیر بین سال های ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۹ ثابت باقی مانده است. این رقم تحت تأثیر عوامل متعددی قرار گرفته است. با اینکه ۸۶ درصد از زنان مراقبت های پیش از زایمان دریافت می کنند، ۴۹ درصد از آنها در مورد عوارض بارداری مطلع نمی شوند. حدود ۴۶ درصد از مادران جدید کمتر از چهار جلسه مراقبت های پسازایمان دریافت می کنند. بیشتر زنان خارج از مراکز درمانی زایمان می کنند و تعداد کسانی که در هنگام زایمان کمک دریافت می کنند، در حال کاهش است؛ طبق گفته های شارپ و کروس، ۳۵ درصد از زنان ماداگاسکاری که خارج از مراکز درمانی زایمان می کنند، خدمات درمانی دریافت نمی کنند. سقط جنین های ناشی از بارداری های ناخواسته نیز یکی از عوامل اصلی است.
ناتالی جی. آن استاد شیمی و زیست شیمی در دانشگاه کلرادو در بولدر است. پژوهش او بر درک سازوکارهای پیام دهی سلولی متمرکز است، با تخصصی در زمینهٔ فسفریلاسیون و سرطان ها. کار آن با بهره گیری از ابزارهای «شیمی کلاسیک» بر درک کد ژنتیکی و چگونگی تأثیر ژنتیک بر فرایندهای زندگی تمرکز دارد. او از سال ۲۰۰۳ استاد دانشگاه کلرادو در شهر بولدر است و اکنون استاد ممتاز این دانشگاه است. وی در فاصلهٔ سال های ۱۹۹۴ تا ۲۰۱۴ پژوهشگر مؤسسه پزشکی هاوارد هیوز نیز بوده است. او در سال ۲۰۱۸، به عضویت آکادمی ملی علوم برگزیده شد و به عنوان عضو آکادمی آمریکایی هنرها و علوم نیز انتخاب شد. زندگی نامه. تحصیلات، پژوهش ها و جوایز پیشین. آن در سال ۱۹۷۹ مدرک کارشناسی خود را در رشتهٔ شیمی از دانشگاه واشینگتن، سیاتل دریافت کرد. او در آزمایشگاه «لایل جنسن» تحقیقاتی را در زمینهٔ پراش پرتو ایکس انجام داد. مشارکت آن در این پژوهش ها به درک بهتر از تاخوردگی پروتئین و مشاهدهٔ ساختار سه بعدی پروتئین ها با بهره گیری از روش های رایانشی همراه با پراش پرتو ایکس کمک کرد. افزون بر این، آن به عنوان دستیار پژوهشی دوره کارشناسی در آزمایشگاه «دیوید تلر» فعالیت داشت؛ آ
زمایشگاهی که به بررسی هیدرودینامیک پروتئین می پرداخت، یعنی مطالعهٔ حرکت پروتئین ها نسبت به محیط آبی اطرافشان، که در آن می توانند معلق یا محلول باشند. در سال ۱۹۸۵، آن دکترای خود را در رشتهٔ شیمی از دانشگاه کالیفرنیا، برکلی دریافت کرد. او در این جا با «جودیت کلینمن» همکاری می کرد و در زمینهٔ آنزیم شناسی پژوهش می نمود. نخستین شغل پسادکترای آن، پژوهش دربارهٔ پیوند گیرندهٔ هورمونی در دانشگاه واشینگتن با «کریستف ده هن» بود. سپس او به آزمایشگاه «ادوین کربس» رفت، جایی که فعالیت حرفه ای اش را در زمینهٔ انتقال پیام سلولی آغاز کرد. او در این آزمایشگاه «یکی از نخستین کسانی بود که کینازهای MAP و کینازهای MAP کیناز را توصیف کرد.» آن در سال ۱۹۹۲ به عضویت هیئت علمی دانشگاه کلرادو بولدر درآمد. او در سال ۱۹۹۳ بخشی از برنامه بورسیه سیرل برای حمایت از پژوهشگران جوان بود. آن یکی از هشت پژوهشگر همکار پروژه ای بود که موفق به دریافت کمک هزینه از بنیاد وی. ام. کک برای شناسایی پروتئینها در یک نوع سلول منفرد شدند. در سال ۲۰۱۲، او به عنوان استاد برجستهٔ دانشکده در دانشگاه کلرادو معرفی شد. در سال ۲۰۱۴، آن به تیم «پان اومیک های زیرسلولی ب
رای ارزیابی تهدید سریع پیشرفته» (به انگلیسی"Subcellular Pan-Omics for Advanced Rapid: Threat Assessment") پیوست که پروژه ای زیست شیمیایی تحت حمایت آژانس پروژه های پژوهشی پیشرفته دفاعی (DARPA) بود. تحقیقات کنونی. آن در حال حاضر در دانشگاه کلرادو مشغول به فعالیت است و بر روی پژوهش هایی در زمینهٔ پیام رسانی سلولی، اطلاعات و پروتئومیک، و بیوفیزیک مولکولی کار می کند. موضوعات خاص پژوهش های او شامل موارد زیر هستند: خدمات اجتماعی. آن در تابستان سال ۲۰۱۵ به عنوان رئیس انجمن بیوشیمی و زیست مولکولی آمریکا (ASBMB) انتخاب شد. او پیش تر عضو شورای این انجمن بود. آن از زمان دانشجویی در مقطع دکترا در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی، در نشست های سالانهٔ انجمن بیوشیمی و زیست مولکولی آمریکا شرکت می کرد و نخستین ارائهٔ عمومی پژوهش خود را در یکی از همین نشست ها انجام داد.
زنان در تانزانیا از قرن بیستم تاکنون پیشرفت های قابل توجهی را تجربه کرده اند. این پیشرفت ها با ریاست سامیه سلوحو حسن – اولین رئیس جمهور زن این کشور – نمایان شده است. با این حال، بازمانده هایی از یک جامعه به شدت پدرسالار سابق همچنان باقی است (به ویژه در رابطه با برخی قوانین زناشویی که از سنت های اسلامی و مسیحی حمایت می کنند). اما مناطق مدرن تر مانند دارالسلام و آروشا داستان پیشرفت و حرکت رو به جلو را روایت می کنند. بازدیدکنندگان طولانی مدت از مناطق لیبرال تر، تعداد قابل توجهی از زنان کارآفرین، مدیران میان رده و حتی نگهبانان امنیتی را مشاهده می کنند. با این حال، نرخ نسبتاً بالای خشونت علیه زنان، و موانع موجود در مسیر تحقق حقوق کامل قانونی و آموزشی، هنوز فضای زیادی برای بهبود باقی گذاشته اند. اما نمی توان گفت که این مسائل دیگر مشخصه تجربه معمول زنان در تانزانیا هستند. نقش های جنسیتی. جایگاه در جامعه تانزانیا از بدو تولد و به شدت بر اساس جنسیت تعیین می شود. نوزادان دختر عنوانی دریافت می کنند که بر اساس جنسیتشان است و آن ها را فوراً مشمول هویت اجتماعی شان می کند. دخترها "hheekuuso'oo" یا "کودکی که آب می آورد" نامی
ده می شوند، در حالی که پسرها "hee sla/a" یا "muk sla/a" به معنی "کودک طبیعت" نام گذاری می شوند. منطق پشت این سنت این است که آئین گذر زنان مادر شدن است و بنابراین باید برای جلوگیری از آلودگی محیطی و حفظ باروری خود، نزدیک به خانه بمانند. اما در دهه ۸۰، زنان شروع به ابراز نارضایتی از توزیع نامناسب وظایف در روستاهایشان کردند و دریافتند که آن ها نسبت به مردان روستا بیشتر کار می کنند. در سال ۲۰۰۶، یک سازمان محلی تانزانی با انجام یک نظرسنجی این باور را تأیید کرد. مشخص شد که گرچه پسران و دختران در کنار هم در مزارع کار می کنند، دخترها همچنین آشپزی، آوردن آب و انجام کارهای خانگی را ادامه می دهند در حالی که پسران برای روز استراحت می کنند و منتظر غذا می مانند. تفاوت های خانوادگی. به طور سنتی، وقتی دختران جوان به همسران تبدیل می شوند، بخشی از زمین از همسرشان برای تولید غذا به آن ها داده می شود. علاوه بر تمام وظایف خانه داری، مراقبت از کودکان و سالمندان، زنان تمام علف های هرز، کاشت و برداشت را انجام می دهند، در حالی که مردان تنها برای انجام کارهای سنگین نیاز بودند. هر زمان که شوهر برای مدت طولانی برای پیدا کردن کار خانه را
ترک می کند، زن مسئولیت کامل نگهداری از محصولات زراعی را بر عهده داشت. با وجود این، زمین تقریباً به طور کامل توسط مردان کنترل می شد و استقلال اقتصادی زنان به فروش محصولات اضافی محدود می شد. خشونت جنسیتی که زنان تجربه می کنند از پویایی در ازدواج ناشی می شود. با محبوبیت چندهمسری و مبادله زنان برای کالاها و پول (در روستایی ترین بخش های کشور)، آن ها به عنوان اشیاء تلقی می شدند. این فرهنگ باعث شد ۲۱٪ از زنان ادعا کنند که یا خشونت فیزیکی یا تهدید به چنین اعمالی را تجربه کرده اند – از جمله تجاوز جنسی (که معمولاً توسط همسرشان انجام می شود). متأسفانه، برخی از قوانین موجود در تانزانیا توانایی زنان را برای خروج از این ازدواج های خشونت آمیز محدود می کنند. حقوق قانونی و نمایندگی در پارلمان. قانون اساسی ۱۹۷۷ تانزانیا تضمین می کند که زنان از حمایت برابر تحت قانون برخوردار باشند و تبعیض بر اساس جنسیت را ممنوع می کند. قانون ازدواج ۱۹۷۱، سن قانونی ازدواج را برای دختران ۱۵ سال و برای پسران ۱۸ سال تعیین کرد. اگرچه هدف از این تفاوت، در نظر گرفتن تفاوت در مسئولیت های زناشویی بین مردان و زنان بود، در سال ۲۰۱۶، پرونده ای برای افزایش