Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ارکستر سمفونیک و کر گوهار ( یا به اختصار گوهار) یک ارکستر سمفونیک و گروه کر می باشد که در گیومری، ارمنستان مستقر شده است. گوهار در سال ۱۹۹۷ به عنوان یک مؤسسه فرهنگی و موسیقایی مستقل توسط حامی فرهنگی ارمنی به نام هاروت خاچاتوریان از اهالی لبنان بنیانگذاری شد.
مایکل دِ سانتا (با نام اصلی مایکل تاونلی) یک شخصیت خیالی و یکی از سه شخصیت اصلی قابل بازی، در کنار ترور فیلیپس و فرانکلین کلینتون، در بازی جی تی ای ۵، هفتمین عنوان اصلی از سری بازی های جی تی ای که توسط راک استار گیمز توسعه داده شده است، می باشد. مایکل، یک جنایتکار حرفه ای و سارق سابق بانک، بازی را در دفتر تحقیقات فدرال (که تقلیدی تخیلی از دفتر تحقیقات فدرال است) در شهر خیالی لس سانتوس آغاز می کند، شهری خیالی که بازآفرینی و تقلیدی دقیق از لس آنجلس واقعی است، مکانی که قبلاً در به نمایش گذاشته شده بود. با پیشرفت داستان بازی، مایکل درگیر همان اعمال مجرمانه و سرقت هایی می شود که نه سال قبل سعی در ترک آنها داشت و مجبور می شود به تحریک دیو نورتون، دستیارش در اف آی بی، و استیو هینز، مأمور آی اِی اِی، مرتکب جنایات فجیع دیگری شود. ظاهر مایکل بر اساس ظاهر بازیگر ند لوک است که صداپیشگی و ضبط حرکات این شخصیت را بر عهده داشت. لوک در ابتدا تمایلی به بازی در این نقش نداشت و نمی دانست که این نقش برای یک عنوان جی تی ای است، اما پس از خواندن فیلمنامه، با این تصور که این نقش «فوق العاده درخشان» است، موافقت کرد که آن را بازی کند.
رفتار و اعمال مایکل بر اساس شخصیت خیالی تونی سوپرانو، گانگستر و نیل مک کالی، سارق خیالی، شخصیت اصلی فیلم مخمصه (محصول سال ۱۹۹۵) ساخته شده است که بسیاری از سرقت های بازی از آنها الهام گرفته شده اند. در حالی که مایکل در طول بازی پوچ گرا، بی تفاوت و گاهی بی رحم نشان داده می شود، بعداً پس از اینکه خانواده اش او را به دلیل رفتار مجرمانه اش ترک می کنند، دلسوز و تا حدودی پشیمان نشان داده می شود. طراحی شخصیت. اعمال و رفتار مجرمانه مایکل عمدتاً از شخصیت خیالی تونی سوپرانو، گانگستر، و همچنین شخصیت خیالی نیل مک کالی، سارق، از فیلم مخمصه (محصول سال ۱۹۹۵) گرفته شده است. مایکل که یادآور شخصیت سوپرانو است، به دلیل وابستگی هایش، رابطهٔ آشفته ای با خانواده اش دارد و مرتباً برای حل مشکلاتش با خانواده و زندگی اش به یک درمانگر مراجعه می کند. مایکل به عنوان نقطه مقابل ترور فیلیپس دیده می شود، در حالی که ترور یک قاتل روانی است که تحت تأثیر هوس و عدم کنترل قرار دارد، مایکل یک جنایتکار دقیق و حسابگر و همچنین یک برنامه ریز دقیق است که تحت تأثیر خودخواهی اش قرار دارد و همین امر مایکل را با دیگر جنایتکاران درگیر می کند و نقشه را پیش م
ی برد. تقریباً در اواسط بازی، خانواده مایکل در واکنش به اعمال مجرمانه او و دخالت روزافزونشان در زندگی خانوادگی اش، خانه را ترک می کنند. پس از این، مایکل افسرده، تا حدودی پشیمان و نگران خانواده اش نشان داده می شود و متعاقباً برای پیوستن به خانواده اش در شهر لس سانتوس رانندگی می کند. او بعداً، پس از حملهٔ یک گروه مزدور به خانه اش در مأموریت Meltdown، نگرانی بیشتری نسبت به خانواده اش نشان می دهد. استقبال. همانند دو شخصیت قابل بازی دیگر در جی تی ای ۵، شخصیت مایکل با بازخوردهای مثبتی روبرو شد و راهنمایی های او برای فرانکلین کلینتون و بلوغش، به عنوان نیروی متعادل کننده در گروه سه نفره، مورد تحسین قرار گرفت. توسعه شخصیت و نویسندگی او از دیگر نقاط مورد تحسین ویژه در طول داستان بازی بود. طراحی شخصیت و مفهوم او به عنوان منحصر به فرد، مثبت ارزیابی شد.
پاریس جوزوا برونر (به انگلیسی: Paris Josua Brunner؛ زادهٔ ۱۵ فوریهٔ ۲۰۰۶) بازیکن فوتبال اهل آلمان است که در پست مهاجم بازی می کند.
محمّد بن طاهر بن ابراهیم حارِثی (؟ – ۵۸۴ ق/ ۱۱۸۸ م) داعی اسماعیلی یمنی و نویسندهٔ مُستَعلَوی طَیِّبی بود. وی در صنعاء در سدهٔ ششم هـ/ دوازدهم م می زیست و در همان جا درگذشت. در سال ۵۵۴ هجری قمری/۱۱۵۹ میلادی، به دست داعی مطلق دومِ طیّبیان، ابراهیم حامدی، به عنوان دستیار در امور دعوت منصوب شد. تحت رهبری پسر ابراهیم و جانشین او، حاتم حامدی، حارثی به مرتبهٔ «مأذون» ارتقاء یافت. او اثری در دو جلد بزرگ تألیف کرد که در آن ها گزیده هایی از ادبیات اسماعیلی را تحت عنوان «مجموع التربیة» گرد آورد، بخش هایی را از آثاری به آن افزود که اگر او نبود، از میان می رفتند. کتاب «الأنوار اللطیفة» را او نگاشت و آن را به پنج سَرادُق تقسیم کرد؛ در هر سرادق پنج باب و در هر باب، پنج فصل گنجاند. این کتاب به باورهای اسماعیلیه می پردازد.
محمد عبدالغنی الجسمی (; ۹ سپتامبر ۱۹۲۱ – ۷ ژوئن ۲۰۰۳) فیلد مارشال نیروی زمینی مصر بود، که از ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۴ وزیر دفاع مصر بود و در فاصله سال های ۱۹۷۴ تا ۱۹۷۸ به عنوان هشتمین رئیس ستاد کل نیروهای مسلح مصر فعالیت می کرد. او به عنوان یکی از طراحان جنگ یوم کیپور شناخته می شود. الجسمی فعالیت نظامی را از سال ۱۹۴۱ پس از فارغ التحصیلی از آکادمی نظامی مصر در هنگ ۱ سواره نظام ارتش مصر آغاز کرد. وی از ۱۹۶۷ تا ۱۹۶۹ به عنوان فرمانده لشکر ۱۴ پیاده فعالیت می کرد، از ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۲ فرماندهی ارتش دوم مصر را برعهده داشت و از ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۳ معاون عملیات نیروی زمینی مصر بود. وی در جنگ جهانی دوم، جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل، بحران سوئز، جنگ شش روزه، جنگ یوم کیپور و جنگ مصر و لیبی حضور داشت و سال ۱۹۷۸ پس از ۳۷ سال خدمت در ارتش مصر، بازنشسته شد.
حاتم بن ابراهیم حامدی (؟ – ۱۶ محرّم ۵۹۶/ ۶ نوامبر ۱۱۹۹) سومین داعی مطلق مُستَعلَوی طَیِّبی در یمن بود. حاتم که از عشیرهٔ حامدی از قبایل بنی همدان یمن به شمار می رفت، در سال ۵۵۷ هجری قمری/۱۱۶۲ میلادی جانشین پدرش، ابراهیم بن حسین حامدی، در منصب داعی شد و تا زمان وفاتش در این مقام باقی ماند. افزون بر آن، او شاعری پرکار و نویسنده ای پُربار بود، به عنوان جنگاور نیز شناخته می شد. حاتم همچنین در گسترش دعوت طیبیه در یمن موفقیت بزرگی به دست آورد. در آغاز دورهٔ رهبری اش، تلاشی نافرجام برای تصرف صنعاء و برخی مناطق دیگر که تحت سلطهٔ علی بن حاتم یامی از خاندان همدانی بود، انجام داد. علی بن حاتم در آن نواحی دعوت حافظیه را ترویج می کرد. در نتیجه، داعی به ناحیهٔ حَراز عقب نشینی کرد؛ جایی که توانست شمار زیادی از ساکنان این منطقهٔ کوهستانی را از مذهب اسماعیلیهٔ حافظیه به اسماعیلیهٔ طیبیه بازگرداند. حاتم باقی عمر خود را وقف آموزش و نگارش کرد. آثار فراوانی به زبان عربی از او باقی مانده که از جملهٔ آن ها کتاب «المجالس و تحفة القلوب» است، گرچه بیشتر این نوشته ها اکنون در زمرهٔ آثار مفقود به شمار می روند.
جنگ داخلی نیجریه () (۶ ژوئیه ۱۹۶۷–۱۵ ژانویه ۱۹۷۰) که با نام های جنگ بیافرا یا جنگ نیجریه-بیافرا نیز شناخته می شود، جنگی بود که بین نیجریه و جمهوری بیافرا، یک کشور جدایی طلب که در سال ۱۹۶۷ استقلال خود را از نیجریه اعلام کرده بود، درگرفت. نیجریه توسط ژنرال یعقوب گون و بیافرا توسط سرهنگ دوم چوکوومکا «امکا» اودومگوو اوجوکو رهبری می شد. این درگیری ناشی از تنش های سیاسی، قومی، فرهنگی و مذهبی بود که پیش از استعمارزدایی رسمی نیجریه توسط بریتانیا از سال ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۳ وجود داشت. علل فوری جنگ در سال ۱۹۶۶ شامل یک کودتای نظامی، یک کودتای متقابل و کشتارهای ضد مردم ایگبو در منطقه شمالی بود. کشتارها و مهاجرت ایگبوهای بازمانده از منطقه شمالی به سرزمین های ایگبو در منطقه شرقی، رهبری منطقه شرقی (که دو سوم جمعیت آن ایگبو بود) را به این نتیجه رساند که دولت فدرال نیجریه از آنها محافظت نخواهد کرد و آنها باید خود را در یک بیافرای مستقل محافظت کنند. در عرض یک سال، نیروهای دولتی نیجریه، بیافرا را محاصره کردند و تأسیسات نفتی ساحلی و شهر پورت هارکورت را تصرف کردند. محاصره به عنوان یک سیاست عمدی در طول بن بست بعدی اعمال شد که منجر به گرسن
گی گسترده غیرنظامیان بیافرا شد. در طول ۲ سال و نیم جنگ، حدود ۱۰۰۰۰۰ تلفات نظامی وجود داشت، در حالی که بین ۵۰۰۰۰۰ تا ۲ میلیون غیرنظامی بیافرا بر اثر گرسنگی جان باختند. در کنار جنگ همزمان ویتنام، جنگ داخلی نیجریه یکی از اولین جنگ های تاریخ بشر بود که برای مخاطبان جهانی از تلویزیون پخش شد. در اواسط سال ۱۹۶۸، تصاویر کودکان گرسنه و دچار سوءتغذیه بیافرا، رسانه های جمعی کشورهای غربی را اشباع کرد. وضعیت اسفناک بیافرا که از گرسنگی رنج می برد، به موضوعی مشهور در کشورهای خارجی تبدیل شد و افزایش قابل توجهی در بودجه و اهمیت سازمان های غیردولتی بین المللی ایجاد کرد. بیافرا در طول پل هوایی بیافرا، کمک های بشردوستانه بین المللی را از غیرنظامیان دریافت کرد، رویدادی که الهام بخش تشکیل پزشکان بدون مرز پس از پایان جنگ بود. بریتانیا و اتحاد جماهیر شوروی حامیان اصلی دولت نیجریه بودند، در حالی که فرانسه، اسرائیل (پس از ۱۹۶۸) و برخی دیگر از کشورها از بیافرا حمایت می کردند. موضع رسمی ایالات متحده آمریکا بی طرفی بود و نیجریه را «مسئولیتی از سوی بریتانیا» می دانست، اما برخی امتناع از به رسمیت شناختن بیافرا را به نفع دولت نیجریه تفسیر م
ی کنند. این جنگ چالش های درون جنبش پان آفریقا را در مراحل اولیه استقلال آفریقا از حکومت استعماری برجسته کرد و نشان داد که ماهیت متنوع مردم آفریقا ممکن است موانعی را برای دستیابی به وحدت مشترک ایجاد کند. علاوه بر این، این امر کاستی های اولیه در سازمان وحدت آفریقا را روشن کرد. این جنگ همچنین منجر به حاشیه نشینی سیاسی مردم ایگبو شد، زیرا نیجریه از پایان جنگ تاکنون هیچ رئیس جمهور ایگبو دیگری نداشته است و این امر باعث شد برخی از مردم ایگبو باور کنند که به خاطر جنگ به طور ناعادلانه ای مجازات می شوند. از پایان جنگ، ناسیونالیسم ایگبو و همچنین گروه های مختلف جدایی طلب نئوبیافرا مانند مردم بومی بیافرا و جنبش برای تحقق دولت مستقل بیافرا ظهور کرده اند.
مرگ و سایر جزئیات () یک مجموعه تلویزیونی درام معمایی آمریکایی پخش شده از هولو که توسط هایدی کول مک آدامز و مایک وایس ساخته شده و مندی پتینکین، ویولت بین، لیندا ایمند، پردیس صارمی، دیوید مارشال گرانت، جری برنز، مایکل گلیدیس، جین اتکینسون و لیسا لو در آن بازی ایفای نقش کردند. این سریال در ۱۶ ژانویه ۲۰۲۴ به نمایش درآمد و عموماً با نظرات متفاوتی از منتقدان روبرو شد. در مارس ۲۰۲۴، "مرگ و سایر جزئیات" پس از یک فصل لغو شد. خلاصه داستان. روفوس کوتس ورث خود را در یک کشتی تفریحی لوکس در یک اتاق قفل شده می یابد که در آن قتلی غیر قابل تصور رخ می دهد و اتفاقات عجیبی در پس آن رخ می دهد. تاریخ تولید و انتشار. این سریال در مارس ۲۰۲۲ توسط هولو سفارش داده شد، که در آن زمان "«فرصت های شغلی در قتل و آشوب»" نام داشت و مندی پتینکین در نقش اصلی آن بازی می کرد. نویسندگی و تهیه کنندگی اجرایی آن را مایک وایس و هایدی کول مک آدامز بر عهده داشتند و این دو همچنین به عنوان شورانرهای مشترک نیز فعالیت داشتند. مارک وب کارگردانی قسمت اول و تهیه کنندگی اجرایی آن را از طریق بلک لمب بر عهده داشت. آنجلا ژو در قسمت اول بازی کرد و به جمع نویسندگان س
ریال پیوست و همچنین نقش بازیگری خود را به عنوان تدی گو، مدیر خدمه کشتی اس اس وارونا، ادامه داد. وایس و مک آدامز، سازندگان این سریال ده قسمتی، خود را از طرفداران پروپاقرص آثار آگاتا کریستی توصیف می کنند و «می خواستند حال و هوای آن آثار را به تصویر بکشند و سبک او را به دنیای معاصر ما بکشانند.» شخصیت مندی پتینکین از کارآگاهان داستانی معروف، از جمله هرکول پوآرو، سم اسپید، شرلوک هولمز و فیلیپ مارلو الهام گرفته شده است. در میان عوامل تولید، جیمز فیلپات، طراح تولید و مندی لاین، طراح لباس حضور دارند. در مارس ۲۰۲۴ هولو این سریال را پس از یک فصل لغو کرد. وقتی زمزمه های ساخت این سریال در مارس ۲۰۲۲ کلید خورد، گزارش شد که پتینکین در کنار ویولت بین، لورن پتن، هوگو دیه گو گارسیا، آنجلا ژو، پردیس صارمی و راهول کوهلی بازی خواهد کرد. در اوت ۲۰۲۲ آنی کیو. ریگل به جمع بازیگران اضافه شد. در سپتامبر ۲۰۲۲ لیندا ایمند، جین اتکینسون و دیوید مارشال گرانت به جمع بازیگران اضافه شدند. در نوامبر ۲۰۲۲ کریستین اسونسون به جمع بازیگران پیوست. این سریال در ۱۶ ژانویه ۲۰۲۴ در ایالات متحده از وب سایت هولو پخش شد. اما در سطح بین المللی از طریق دیز
نی پلاس منتشر شد. افتخارات. "«مرگ و سایر جزئیات»" یکی از ۲۰۰ سریال تلویزیونی بود که برای سال های ۲۰۲۳ تا ۲۰۲۴ تمبر ReFrame را دریافت کرد. این تمبر توسط ائتلاف برابری جنسیتی ReFrame و بانک اطلاعات اینترنتی IMDbPro به پروژه های فیلم و سریالی که استخدام متعادل جنسیتی دارند، اعطا می شود و تمبرها به پروژه هایی اهدا می شود که افراد با هویت زنانه، به ویژه زنان رنگین پوست، را در چهار نقش از هشت نقش کلیدی برای تولید خود استخدام می کنند. این سریال در جایزه لیو ۲۰۲۴ نامزد دریافت جایزه بهترین طراحی صحنه در یک سریال درام شد. آرا و نظرات. وب سایت جمع آوری نقد و بررسی راتن تومیتوز بر اساس ثبت ۳۳ نظر مختلف، امتیاز ۵۵٪ را با میانگین امتیاز ۶.۲ از ۱۰ گزارش داد. اجماع منتقدان این وب سایت می گوید: « "مرگ و سایر جزئیات" ایده های زیادی برای جذاب تر کردن این داستان پلیسی کلاسیک دارد، اما نقص مهلک آن، فقدان انسجام در تصویر بزرگتر است.» متاکریتیک بر اساس ثبت ۱۹ نظر مختلف، امتیاز ۶۰ از ۱۰۰ را به این فیلم اختصاص داده است که نشان دهنده «نقدهای مختلط یا متوسط» است. "شیکاگو تریبون" به این سریال ۳.۵ ستاره داد و گفت: «این سریال شاید تکراری
باشد - و باز هم یک ماجراجویی دیگر درباره افراد فوق العاده ثروتمند - اما خیلی سرگرم کننده است.» "ای.وی. کلاب" به این سریال امتیاز B داد و آن را «یک سریال شاد و سرزنده که همزمان هم دنج و هم نشاط آور است» توصیف کرد. "مجله تایم" نظر مثبت کمتری داشت و این سریال را اینگونه توصیف کرد: «فرانکشتاینی که از تکه های سریال های موجود توسط جمعی از مدیران اجرایی - یا یک الگوریتم - که به شدت به دنبال موفقیت هستند، ساخته شده است.» "ورایتی" این سریال را «با سبکی پیچیده و پیچ و خم های گیج کننده» توصیف کرد، اما از پیچیدگی آن انتقاد کرد و گفت: «با انباشته شدن داستان ها و رازها، معما بیشتر به یک هزارتوی گیج کننده تبدیل می شود تا یک معمای جذاب.»
جام قهرمانان ای۳ ۲۰۰۷ پنجمین دوره جام قهرمانان ای۳ بود که از ۷ تا ۱۳ ژوئن ۲۰۰۷ در جینان، چین برگزار شد. نتایج. تمامی زمان ها به هستند.
دانا صَلاح (۱۹۸۹) خواننده، ترانه سرا و تهیه کنندهٔ اردنی-فلسطینی است. زندگی اولیه و تحصیلات. دانا صلاح در امان، اردن زاده شد و همان جا بزرگ شد. او نوشتن موسیقی را از سن ۹ سالگی آغاز کرد. در دوران کودکی، ابتلای او به اختلال کم توجهی-بیش فعالی تشخیص داده شد. پس از اتمام تحصیلات در دانشگاه دوک در ایالت کارولینای شمالی، او برای پیگیری حرفهٔ موسیقی خود به نیویورک نقل مکان کرد. او در سال ۲۰۱۲ موفق به دریافت کارشناسی علوم در اقتصاد و کارشناسی هنر در مطالعات تئاتر شد. حرفه. دانا صلاح فعالیت حرفه ای خود را با نام هنری «کینگ دکو» (King Deco) آغاز کرد. او ابتدا به عنوان دی جی در بروکلین فعالیت می کرد و برای دیگر هنرمندان و تبلیغات تلویزیونی ترانه می نوشت؛ یکی از ترانه های او در یک آگهی از برند میبلین استفاده شد. همچنین، مدتی کوتاه به عنوان مدل با برند لوازم آرایشی بابى براون همکاری داشت. تک آهنگ او در سال ۲۰۱۷ با عنوان «Move That Body» بیش از ۱۱ میلیون بار در اسپاتیفای پخش شد، به ردهٔ ششم جدول رقص آی تیونز آمریکا رسید و در جایگاه ۲۵ جدول ترانه های باشگاه رقص نیز قرار گرفت. در سال ۲۰۲۱، در جریان دنیاگیری کووید-۱۹ و پس از
موفقیت تک آهنگش در سال ۲۰۱۹ با عنوان «Castaway»، دانا صلاح به اردن بازگشت و نخستین تک آهنگ عربی خود را با نام «وِینه» و با نام اصلی اش منتشر کرد. او در این قطعه از صدای دف و دیگر سازهای سنتی عربی بهره گرفت. این ترانه در مدت سه ماه بیش از ۱ میلیون بازدید در یوتیوب کسب کرد و به بیش از ۱۰۰۰ فهرست پخش شخصی در اسپاتیفای افزوده شد.در سال ۲۰۲۲، دانا صلاح به عنوان سفیر برنامهٔ Equal اسپاتیفای انتخاب شد و به این ترتیب، به نخستین هنرمند زن اردنی تبدیل شد که تصویرش بر روی بیلبوردی در میدان تایمز نیویورک به نمایش درآمد.در اکتبر ۲۰۲۳، در واکنش به نسل کشی در جریان جنگ غزه، ۲۵ هنرمند از منطقهٔ خاورمیانه و شمال آفریقا ـ از جمله دانا صلاح ـ در تولید تک آهنگی با عنوان «راجعین» همکاری کردند.او همچنین تک آهنگ خود با عنوان «یا طالعین» را منتشر کرد؛ این اثر بر پایهٔ یکی از ترانه های رمزآلود فولکلور فلسطینی ساخته شده است که به طور سنتی توسط زنان برای مردانی که در زندان های اسرائیل محبوس هستند، خوانده می شود.
زِمْسکی سوبور یک شورای مردمی در روسیه تزاری بود که برای تعیین و تصویب مهم ترین دستورهای کشور برپا می شد. زمسکی سوبور یک نوع شورای مشورتی در روسیهٔ قرن شانزدهم و هفدهم موسوم به روسیه تزاری بود که به وقت نیاز با فرمان بالاترین مقام مدنی تشکیل می شد. به طور دقیق، این اجماع توسط تزار، پاتریارک مسکو یا دومای بویار برای تصمیم گیری در مورد دستور کار جاری، مسائل بحث برانگیز یا تصویب قوانین مهم فراخوانده می شد. در زمسکی سوبور عموماً سه دسته از طبقات جامعهٔ تزاری یعنی دولتمردان عالی به نمایندگی از اشراف، روحانیان به نمایندگی از کلیسای ارتدکس روسی و بازرگانان و مردم شهر به نمایندگی از «عوام»، حاضر می شدند و جلسات و نظردهی نمایندگان هر دسته به طور جداگانه برگزار می شد. زمسکی سوبور برای نخستین بار به فرمان ایوان مخوف برپا شد. این اجماع ها در دورهٔ سلطنت او اغلب تشکیل می شدند که مهم ترین آنها در سال ۱۵۶۶، برای بررسی جنگ لیوونی علیه لهستان فراخوانده شد. پس از آنکه یک زمسکی سوبور در سال ۱۵۸۴ جلوس فیودور یکم را به عنوان جانشین ایوان مخوف تأیید کرد، دیگر هیچ مورد دیگری تا زمان تأیید بوریس گودونوف به عنوان تزار بعدی در سال ۱۵۹۸
، تشکیل نشد. در زمان مشکلات (۱۵۹۸–۱۶۱۳)، زمسکی سوبورها دوباره به طور مکرر برپا شده و نیز بسیار تأثیرگذار بودند. مهم ترین آنها زمسکی سوبوری بود که در سال ۱۶۱۳ تشکیل شد و میخائیل رومانوف را به عنوان تزار روسیه انتخاب کرد. متعاقباً، چندین اجماع دیگر در زمان میخائیل به اصلاحات داخلی روسیه کمک کردند؛ اما از سال ۱۶۲۲ به بعد، زمسکی سوبور اهمیت خود را از دست داد. آخرین شورای تمام عیار در زمان تزار الکسی یکم و در سال ۱۶۵۳ تشکیل شد. در قرن نوزدهم، اسلاووفیل ها مفهوم زمسکی سوبور را به شکلی ستایش آمیز احیا کردند و آن را بازتابی از پیوند ایده آل میان تزار و مردم روسیه دانستند. حتی نیکلای پاولوویچ ایگناتیف وزیر محافظه کار روسیه که پیشنهادی برای احیای این نهاد داشت، از مقامش برکنار شد.
شاهزاده یاغی ایران یک بازی ویدئویی روگ لایک در سبک پلتفرمر است که توسط استودیوی فرانسوی Evil Empire توسعه یافته و توسط شرکت یوبی سافت منتشر می شود. این بازی بخشی از مجموعه "شاهزاده ایران" است و در مه ۲۰۲۴ به صورت دسترسی زودهنگام برای ویندوز منتشر شد. انتشار نهایی آن برای اوت ۲۰۲۵ برنامه ریزی شده است.
بارتولومئو کامپانیولی (به ایتالیایی: "Bartolomeo Campagnoli"؛ زادهٔ ۱۰ سپتامبر ۱۷۵۱ – درگذشتهٔ ۶ نوامبر ۱۸۲۷) آهنگساز، ویولنیست و ویولانواز ویرتئوز ایتالیایی بود. او به عنوان یکی از شخصیت های محوری در گذار از مکتب ویولن ایتالیایی قرن هجدهم به پداگوژی (هنر آموزش) مدرن قرن نوزدهم شناخته می شود. کامپانیولی که از شاگردان برجستهٔ پیترو ناردینی بود، پس از کسب شهرت به عنوان یک تکنواز در سراسر اروپا، برای بیش از دو دهه جایگاه معتبر کنسرت مایستر «ارکستر گواندهاوس لایپزیگ» را در اختیار داشت. با این حال، بزرگ ترین میراث او در آثار آموزشی اش، به ویژه اثر جاودانه اش، "۴۱ کاپریس برای ویولای سولو،" "نهفته است که تا به امروز به عنوان سنگ بنای رپرتوار مدرن ویولا در سراسر جهان مورد استفاده قرار می گیرد." زندگی نامه. تولد و سال های نخستین. بارتولومئو کامپانیولی در ۱۰ سپتامبر ۱۷۵۱ در شهر چنتو، واقع در ناحیهٔ امیلیا-رومانیا، به دنیا آمد؛ پدرش تاجری مرفه بود که امکان دسترسی به آموزش های هنری را برای خانواده فراهم می کرد. چنتو در آن زمان شهری کوچک اما برخوردار از محیط فرهنگی فعال بود و محافل موسیقی در خانه های اشرافی آن رونق داشتند
. این شهر که پیش تر به خاطر پرورش هنرمندانی چون گوئرچینو شهره بود، بستری مناسب برای رشد استعدادهای هنری محسوب می شد. این زمینه، در کنار حمایت مالی خانواده، نقش مهمی در شکل گیری مسیر هنری کامپانیولی ایفا کرد. آموزش های اولیه و نخستین استادان. او نخستین درس های ویولن را نزد عموی پدربزرگش آغاز کرد؛ آموزش هایی که بیشتر به تمرینات پایه ای محدود بود. سپس برای تحصیل حرفه ای تر به بولونیا رفت و شاگرد آلبرتو دال اوکا شد؛ وی از شاگردان مستقیم آنتونیو لولی، یکی از بزرگ ترین نوازندگان ویرتئوز ایتالیا در آن دوره، بود و متدی متأثر از مکتب ایتالیایی داشت. مکتب لولی بر تکنیک های درخشان دست چپ و آرشه کشی قدرتمند تأکید داشت و این آموزش، پایهٔ فنی کامپانیولی را بیش از پیش تقویت کرد. این مرحله، کامپانیولی را با مبانی سونوریته و تکنیک باروکی آشنا کرد. تحصیل در مودنا و آشنایی با مکتب تارتینی. از سال ۱۷۶۳ به مودنا رفت و نزد دون پائولو گوستاروبا، یکی از شاگردان برجستهٔ جوزپه تارتینی، به یادگیری پرداخت. مکتب تارتینی، در تقابل با سبک های صرفاً تکنیک محور، بر کیفیت آوازی (cantabile)، زیبایی صدادهی و کنترل بیانگر آرشه متمرکز بود. آموزش
در این دوره مبتنی بر روش «اصالت ملودیک و کنترل تمپو» بود که بعدها در آثار کامپانیولی نمود یافت. این ارتباط غیرمستقیم با سنت تارتینی، سبک وی را میان دو دورهٔ باروک و کلاسیک قرار داد. بازگشت موقت و تجربهٔ اجرایی. در ۱۷۶۶ به زادگاهش بازگشت و در یک ارکستر محلی به اجرا پرداخت. این تجربه نخستین مواجههٔ او با صحنه های عمومی بود. دو سال بعد، در ۱۷۶۸، تحت تأثیر نوازندگی ویولن نواز، فرانتس لاموت، که به خاطر تکنیک های بدیع و جسورانه اش شهرت داشت، به دنبال او به ونیز و پادوا سفر کرد؛ شهرهایی که در آن زمان کانون نوگرایی موسیقایی ایتالیا محسوب می شدند. دوران فلورانس و تأثیر ناردینی. کامپانیولی چندین سال در فلورانس اقامت گزید و در این دوره، شاگرد پیترو ناردینی شد. ناردینی، که به عنوان برجسته ترین و وفادارترین شاگرد تارتینی شناخته می شد، بیش از تکنیک های صرف، بر انتقال روح و احساس در موسیقی تأکید می کرد و این نگرش عمیقاً بر شخصیت هنری کامپانیولی تأثیر گذاشت. این شاگردی تأثیری بنیادین بر آیندهٔ حرفه ای او گذاشت و کامپانیولی ظرافت در بیان موسیقایی و لحن آوازگونهٔ مکتب تارتینی-ناردینی را از استادش به ارث برد. او در همین سال ها،
علاوه بر تحصیل، در ارکستر تئاتر دلا پرگولا در فلورانس، که یکی از قدیمی ترین و معتبرترین سالن های اپرای ایتالیا بود، نواخت و سپس به رم رفت و در تئاتر آرژانتینا فعالیت کرد. این تجربه ها جایگاه او را به عنوان نوازندهٔ حرفه ای مستحکم ساخت. ورود به دربارها و تورهای اروپایی. سمت نخستین در باواریا. در سال ۱۷۷۶ به عنوان کاپل مایستر در دربار اسقف فرایزینگ در باواریا منصوب شد. این موقعیت، نخستین سمت رسمی مهم او بود و فرصتی برای هدایت ارکستر و خلق قطعات آوازی فراهم آورد. سفرها و اجراها در اروپای شمالی. دو سال بعد، در ۱۷۷۸، یک تور گستردهٔ کنسرت در شمال اروپا برگزار کرد که شامل اقامت های چندماهه در گرودنو و ورشو بود. در این سفر، آثار وی به ویژه در قالب سونات و دوئت به اجرا درآمد و با استقبال اشراف محلی روبه رو شد. خدمت در دربار کورلند. در ۱۷۷۹ به مقام مدیر موسیقی در دربار دوک کورلند، پیتر فون بیرون، در درسدن رسید. این دربار به حمایت از هنر شهره بود و کامپانیولی در این دوره به ثبات حرفه ای دست یافت. وی ضمن حفظ این سمت، سفرهای متعددی به دربارهای اروپایی انجام داد؛ از جمله در ۱۷۸۳ که به سوئد رفت و به عضویت آکادمی سلطنتی موس
یقی استکهلم درآمد. دورهٔ لایپزیگ و اوج فعالیت های حرفه ای. سمت کنسرت مایستری گواندهاوس. در ۱۷۹۷ دربار کورلند را ترک کرد و به عنوان کنسرت مایستر ارکستر معتبر گواندهاوس لایپزیگ، که یکی از برجسته ترین نهادهای موسیقی اروپا به شمار می رفت، منصوب شد؛ مقامی که تا سال ۱۸۱۸ حفظ کرد. این دوره، اوج فعالیت حرفه ای کامپانیولی به شمار می رود. تأسیس کوارتت گواندهاوس. پس از تشکیل کوارتت گواندهاوس در ۱۸۰۸، به عضویت نخستین ترکیب آن درآمد. این کوارتت به سرعت به یکی از مهم ترین گروه های موسیقی مجلسی در آلمان تبدیل شد. این مشارکت جایگاه او را به عنوان مروج موسیقی مجلسی تثبیت کرد. معاشرت های هنری و خاطرهٔ لویی اشپور. فعالیت او در لایپزیگ با وقفه ای چندساله در حدود ۱۸۰۱ همراه بود که در این زمان به پاریس رفت و با چهره هایی چون لوئیجی کروبینی و رودلف کرویتزر ارتباط برقرار کرد. این سفر او را در معرض مکتب ویولن فرانسوی قرار داد که در آن زمان به واسطهٔ کنسرواتوار پاریس در حال تدوین استانداردهای جدیدی برای نوازندگی بود. این معاشرت ها موجب آشنایی او با تحولات جدید در ویولن نوازی فرانسه شد. در همین دوران، آهنگساز بزرگ، لویی اشپور، که برای
کنسرتی به لایپزیگ سفر کرده بود، اجرای کامپانیولی از کنسرتو ویولن شماره ۱۳ در ر ماژور کرویتزر را شنید و در خاطراتش نوشت: «درست است که متد او از مکتب قدیم است؛ اما نوازندگی اش ناب و بی نقص است.» واپسین سال ها و پایان زندگی. در ۶ دسامبر ۱۸۰۸ به لژ فراماسونری «مینروا نزد سه نخل» در لایپزیگ پیوست. در ۱۸۱۶ همراه دو دخترش، آلبرتینا و جیانتا، که هر دو خواننده بودند و استعدادشان مورد توجه محافل موسیقی قرار گرفته بود، تور هنری در ایتالیا برگزار کرد. پس از این تور، از سمت خود در ارکستر گواندهاوس استعفا داد تا بر حمایت از حرفهٔ دخترانش که در اپرای فرانکفورت استخدام شده بودند، متمرکز شود. این تصمیم نشان دهندهٔ گذار او از فعالیت شخصی به سرمایه گذاری بر آیندهٔ هنری خانواده اش بود. در ۱۸۲۰ به هانوفر نقل مکان کرد و در پاییز ۱۸۲۶ آنان را تا نوی اشترلیتس همراهی نمود؛ جایی که دیگر در زندگی موسیقایی فعال نبود. او در سال ۱۸۲۷ بر اثر کهولت سن در همان شهر درگذشت. آرامگاه. مزار او در گورستان قدیمی نوی اشترلیتس با نقش برجستهٔ چنگ رومی چهارسیمی و تاجی از برگ بو آراسته شده بود، اما پس از ۱۹۴۵ تخریب و نابود شد. سبک و تأثیرگذاری. بارتولوم
ئو کامپانیولی یکی از واپسین استادان برجستهٔ مکتب ویولن ایتالیایی در اواخر قرن هجدهم بود؛ هنرمندی که درست در نقطهٔ عطف گذار از باروک به کلاسیک ایستاد. سبک او پیوندی زنده میان دو عصر بود: تغزل پرشکوه و خطوط آزاد مکتب باروک از یک سو، و شفافیت متوازن و وضوح ساختاری دوران کلاسیک از سوی دیگر. این موقعیت میان دوره ای، آثار او را به الگویی برای «گذار آرام» در تاریخ موسیقی تبدیل کرد. ریشه های نوازندگی وی به مکتب تارتینی–ناردینی بازمی گشت؛ مکتبی که اصالت ملودی، خلوص صدا و لحن آوازگونه (cantabile) را بر هر جلوهٔ صرفاً نمایشی مقدم می داشت. کامپانیولی با حفظ این جوهره، به ساختاری نوین روی آورد و تکنیک را در خدمت بیان هنری قرار داد، نه برعکس؛ به همین دلیل، اجراهایش حتی برای نسل های بعد، «کامل اما بی تظاهر» توصیف می شد. نوازندگی او در سطحی از پالودگی قرار داشت که معاصرانش آن را «شفاف، گرم و زنده» می خواندند. مهارت او در دابل استاپ مثال زدنی بود؛ تکنیکی که در قرن هجدهم نه تنها دشوار بلکه نشانهٔ کمال نوازندگی محسوب می شد. علاوه بر این، اجرای دقیق پاساژهای گام محور در موقعیت های بالای دسته و توانایی کنترل دینامیک ظریف، از او چ
هره ای شاخص ساخت. لویی اشپور، نمایندهٔ مکتب نوین ویولن آلمان، پس از شنیدن نوازندگی او نوشت: «روش او از مکتب قدیم است، اما در کمالی بی نقص.» این جمله نشان می دهد که کامپانیولی توانست اصالت ایتالیا را در دنیایی که به سوی استانداردهای نوین می رفت، زنده و معتبر نگاه دارد. گسترش تکنیک ویولا و سبک آهنگسازی. تأثیر کامپانیولی تنها به ویولن محدود نبود؛ او یکی از نخستین ویرتئوزهای تاریخ ساز ویولا نیز به شمار می رود. در دورانی که ویولا عمدتاً به عنوان یک ساز هارمونیک و میانی در ارکستر به کار می رفت، کامپانیولی با خلق مجموعهٔ درخشان «۴۱ کاپریس برای ویولا» (اپوس ۲۲)، قابلیت های تکنیکی و بیانی این ساز را به سطحی نوین ارتقا داد. این کاپریس ها که امروزه نیز بخش جدایی ناپذیر رپرتوار آموزشی هر نوازندهٔ حرفه ای ویولاست، به این ساز هویتی مستقل به عنوان یک ساز سولو بخشید. سبک آهنگسازی او نیز بازتابی مستقیم از نوازندگی اش بود: ملودی های روان و آوازگونه، ساختاری شفاف و هارمونی های زیبا که همگی برای به نمایش گذاشتن بهترین ویژگی های صوتی سازهای زهی آرشه ای طراحی شده بودند. نوآوری های فنی و پداگوژیک. بزرگ ترین دستاورد کامپانیولی نه فق