Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ایی در کنفدراسیون اتیونی بوده است، که باز هم در فرضیه ای حدس زده اند که نهاد سیاسی اولیه ارمنیان بوده است. نام. هراچیا آچاریان نام "پارویر" ("Paruyr" در تلفظ امروزی ارمنی) را از کلمه ارمنی هم ریشه دانسته که معنای «دایره، مارپیچ» می دهد. آچاریان "اسکایوردی" را نام پدر پارویر می داند و به قول موسیس خورناتسی این کلمه را برساخته از واژه می داند که معنای «غول» می داده و را به چم «فرزند، پسر» معنا کرده است. گریگور قاپانتسیان واژه را مرتبط با نام قومی ساکا یا اسکیث دانسته و بنابر این "اسکایوردی را" به معنای «پسر یک ساکا» یا به طور دقیق تر «از تبار ساکا» تفسیر می کند. به همین ترتیب، قاپانتسیان نام "پارویر" را همزاد "پارتاتوآ" یا "پروتوتیس" دانست که نام پادشاه سکایی قرن هفتم پیش از میلاد بود و در منابعی نظیر هرودوت و اکدی شناخته شده است. گئورگ جاهوکیان در عوض "اسکایوردی" و "اسکای" را به هم متصل می کند و با نام قومی از قبیله تراکیا به نام "Skaioi" ربط می دهد که به گفته وی معنی آن در زبان پروتو هندواروپایی از ریشهٔ * "" آمده است و مفهوم «روشن» داشته. از نظر ترک دالالیان، این ریشه شناسی ها منطبق نیستند، زیرا تراکی ها اغل
ب با گروه های سکایی مخلوط می شدند. قبایل سکاها را به دلیل پوست روشن ترشان ممکن است با نام هایی به معنای «روشن» خوانده باشند. سورن یرمیان اشاره می کند که نام مذکور اشتقاق از واژهٔ سکایی * است (که در آکدی "اشپاکایا" تلفظ می شده و نام سلف پارتاتوآ است). ایگور میخایلوویچ دیاکونوف اشاره کرده است که ارتباط "پارویر" با "پارتاوا" یا "پروتوتیس" مشکلات خاصی را به همراه دارد: "پارویر" یک تلفظ ارمنی شده از واژهٔ پارتی اشکانی است که نمی توان آن را از همان اصل ایرانی باستانی "پارتاتوآ" یا "پارثاوا" مشتق کرد (* ). بنابراین، مشخص نیست که چگونه یک نام اشکانی با صدای مشابه اما متفاوت جایگزین اصل سکایی شده است، زیرا نام و یاد پارثاوا، پادشاه سکاها، نمی تواند از طریق اشکانیان به ارمنیان منتقل گردد. مارتین شوارتز هرگونه ارتباط بین "پارویر" و "پارتاتوآ" را رد می کند، در عوض اولی را از زبان ایرانی باستان اخذ می کند که با ریشهٔ * بوده و در زبان پارتی میانه به شکل * به معنای 'بلند' درآمده، بنابر این استنتاج، وی معنی نام "Paroyr Skayordi" را به صورت «بلند، پسر غول» تعبیر می کند. منابع. پارویر اسکایوردی ( «پارویر، پسر اسکایوردی») در تا
ریخ مووسی خورناتسی به عنوان یکی از نوادگان ریش سفید ارمنی، هایک، معرفی شده است که به پادشاه ماد «واربکس» کمک کرد تا پادشاه آشور «سارداناپالوس» (که یحتمل منطبق با همان آشوربانی پال در منابع کلاسیک است) را شکست دهد و در عوض تاج ارمنستان را از مادها دریافت کند. پارویر در ادامه «اولین کسی که در ارمنستان سلطنت کرد» نامیده می شود. به گفته برخی از نویسندگان، این واربکس را باید با هووخشتره پادشاه تاریخی مادها یکی دانست که با بابلی ها برای نابودی آشور در پایان قرن هفتم پیش از میلاد متحد شد. پسر و جانشین پارویر، هراچی نام داشت که خورناتسی او را معاصر نبوکدنصر دوم می خواند.
بوچی راک نواز مجموعه مانگا چهار پنلی ژاپنی نوشته و تصویرگری آکی همزی است که از دسامبر ۲۰۱۷ به صورت سریالی منتشر شده و تا اکتبر ۲۰۲۴ در هفت جلد تانکوبون گردآوری شده است. مجموعه تلویزیونی انیمه اقتباسی تولید استودیو کلوورورکس از اکتبر تا دسامبر ۲۰۲۲ پخش شد. داستان. هیتوری گوتو که به اختلال اضطراب اجتماعی مبتلاست و از نظر اجتماعی بی دست و پا است، علیرغم تلاش هایش، آرزوی تبدیل شدن به یک نوازنده راک را دارد و سعی می کند در کنار اضطرابش یک دوست پیدا کند تا اینکه یک دختر به نام Nijika Ijichi او را برای عضویت در گروه تازه تأسیس Kessoku دعوت می کند و هیتوری تصمیم می گیرد تا وارد گروه شود.
اتیونی (که با املاهای دیگر نظیر اتیوهی و اتیو هم نوشته شده) نام یک کنفدراسیون قبیله ای اولیه در عصر آهن بود که اهالی آن در بخش های شمالی رودخانه آراکس (ارس کنونی) ساکن بودند و تقریباً با استان بعدی آیرارات در پادشاهی ارمنستان مطابقت یافتند. اتیونی مکرراً در تاریخ پادشاهان اورارتویی که لشکرکشی های متعددی را به قلمرو اتیونی رهبری می کردند، ذکر شده است. بر اساس متون آشوری، به احتمال زیاد این «اتونا» یا «اتینا» بعدتر در سقوط اورارتو نقش داشته است. برخی از محققان معتقدند که اتیونی جمعیتی ارمنی زبان داشته است. وجه تسمیه. ایگور دیاکونوف نوشته است که اتیونی یک نام اورارتویی به معنای «سرزمین یا مردم اتیو» (Etio) است، در حالی که میرجو سالوینی ترجیح می دهد آن را به عنوان «اتیو» (Etiu) بخواند. مردم نگار آرمن پطروسیان پیشنهاد کرد که این نام می تواند یک ترجمه خط میخی اورارتویی از واژهٔ "Hatio" باشد (لذا گاهی به صورت "هاتیو" آوانویسی می شود) و طبق این فرضیه، دیاکونوف نام هاتیو را به صورت شکل اولیه بازسازی شده ار نام متداول ارمنی مدرن، "هَی" () ارائه کرده بود. سیستم نوشتاری خط میخی که اورارتویی ها استفاده می کردند فاقد نمادی
برای تعیین صدای «h» بود، بنابراین اورارتویی ها یا از نمادی که معمولاً برای انتقال h حنجره (ḫ، χ) استفاده می شد، استفاده می کردند یا از هیچ نمادی برای انتقال این واج استفاده نمی کردند. پطروسیان با استناد به دیاکونوف و گئورگ جاهوکیان گفت که "e" اورارتویی ممکن است با "a" ارمنی در ابتدای کلمات مطابقت داشته باشد. پطروسیان با استناد به زبان شناسان قرن نوزدهم، فردریش اشپیگل و هاینریش کیپرت، پیشنهاد کرد که «هاتیو» ممکن است در نهایت از ریشهٔ واژهٔ نیا هندواروپایی "*poti" به معنای «ارباب و شوهر» گرفته شده باشد. بر اساس این نظریه، این نام با پسوند جمع، از "*potiio" → "*hetiyo" → "*hatiyo" → "hay" ایجاد شده است. مکان و مناطق. اتیونی از تعدادی پادشاهی و قبایل کوچک تشکیل شده بود؛ از جمله ایگا (همچنین به نام های ایگانی، ایا، و آیا نیز شناخته می شود)، در ساحل جنوبی دریاچه چیلدیر؛ ابیلیانی و آپونی، که احتمالاً مربوط به ارمنیان آبلیان و هاونونیک، در منطقه قارص است؛ لوشا، کاتارزا، اویتروهی، و گلوتحی که در دشت آرارات هستند. یکی دیگر از مناطق اتیونی لیکوینی بود که در نزدیکی آرماویر قرار داشت. پطروسیان پیشنهاد کرد که ارکوئاخی، یک
ی دیگر از مناطق اتیونی بوده که واقع در سمت شمالی کوه آرارات بوده و می تواند یک نام بومی ارمنی برای دو قله کوه باشد (مقایسه با "ارکو" در زبان ارمنی به معنای "دو"). شهر آزا که روسا از آن به عنوان یک شهر زیارتی مهم در کنار رود آراکس یاد کرده است، به مرکز مذهبی ثروتمند آزارا متصل بوده است که بعدها توسط استرابون در نزدیکی آرتاشات نام آن ذکر شده است. سرزمین های اتیونی اوئلیکونی (ولیکونی) و تیلوهی در ساحل غربی دریاچه سوان و ککونی در ساحل شمالی دریاچه قرار داشتند. محوطه باستانی لچاشن که احتمالاً مربوط به شهر ایشتیکونی است در یکی از این پادشاهی ها قرار داشته است. اورارتویی ها از «چهار پادشاه اودوری-اتیونی» یاد کردند. این ممکن است به کنفدراسیونی جداگانه اشاره داشته باشد، اما شاید از نظر فرهنگی و زبانی هم با اتیونی پیوسته بوده باشند و خود اودوری شامل سرزمین های لوئی، کمانی، اورتهخینی و ارقوقینی بود که در امتداد ساحل جنوبی دریاچه سوان امتداد داشتند. کلمه «اودوری» احتمالاً به معنای «آب» است (اشاره به موقعیت آن در کنار دریاچه سوان). به نظر می رسد اتیونی از غرب با دیائوئهی، از جنوب با اورارتو و احتمالاً سرزمین های جداگانه ب
یانی و از شمال یا شمال غربی با کولخی همسایه بوده است. حاکمان. اورارتوها فقط از یک پادشاه اتیونی نام بردند که دیاشونی ایگا (یا ایا) است. پطروسیان ریشه دیاشونی را به عنوان یک نام ارمنی تأیید نشده به معنای «زاده خدا» دانست ( + )، آن را با "دیوژن" یونانی ()، "دیازنوس" تراکیا، "دیووژنوس" سلتیک و "دواجا" سانسکریت () هم ریشه دانسته و مقایسه می کند. سایر پادشاهان مناطق اتیونی احتمالاً حاکمان پادشاهی های کوچکتر یا روسای محلی بودند. این ها عبارتند از: مورینو از اولیکونی، مورینی از ابیلیانی، سینالبی از لوئهی، راشو از رویشیا، و کاپورینی از ایگا (ایا).
بابل یا خانه پدری فیلمی هندی محصول سال ۱۹۵۰ و به کارگردانی اس.یو سانی است. در این فیلم بازیگرانی همچون دیلیپ کومار، نرگس دات و خورشید بانو ایفای نقش کرده اند.
تزووینار (Ծովինար) یا نار (Նար) یک الهه ارمنی بود که او را با آب، دریا و باران مرتبط می دانستند. او الهه ای خشن بود که به خاطر خشم او باران از آسمان ها نازل می شد. نام او تزووینار به معنای «دختر دریاها» است و در سنت حماسی ارمنی او را مادر ساناسار و باغداسار می دانند. وجه تسمیه. نام او را می توان به دو بخش تقسیم کرد که در زبان ارمنی یا ارمنی قدیم به صورت یک ترکیب از واژهٔ "تزوُو" به معنای «دریای بزرگ آب» و کلمهٔ "نار" برساخته می شود. در تفسیر این ترکیب، برخی از محققان گفته اند که واژه "کوُو" وام واژه ای از ریشهٔ "سوء" در زبان اورارتویی به معنای دریا (دریای داخلی) می دانند. گمان می رود قسمت دوم این نام هم مربوط به نارا، خدای هیتی یا هوری است. محقق جیمز آر. راسل نام او را «بانوی دریاچه» ترکیبی از از "کوُو" («دریا») و کلمهٔ ایرانی "نار" (به معنای «زن») ترجمه می کند. لاریسا یگانیان این نام را «دریایی» یا «حوری دریایی» ترجمه می کند. تسووینار هاروتیونیان نام خود را به عنوان «دریا»، «روح دریا» و «نور دریا» تفسیر می کند. به گفته آرمن پطروسیان، "کوُوینار"، شخصیتی در حماسه ارمنی، "کوُوئن" یا "کوُوآل" ("دریایی") نیز نامی
ده می شود که هر دو از ریشهٔ کوُو به معنی "دریاً گرفته شده اند. با این حال، هرچ مارتیروسیان معتقدست ریشهٔ "*Covean" باید به عنوان "الهه رعد و برق/رعد دریای ارغوانی آسمانی" تعبیر شود. به گفته آرتین ک. شالیان، "دزوُوینار" به معنای «صاعقه بدون ابر» یا «دریا زاده» بوده است. نقش. به عنوان یک الهه. یگانیان تزوُوینار را با آب های آسمانی یا اقیانوسی ازلی، جایی که آب باران جمع می شود، مرتبط می داند. از سوی دیگر، مانوک آبقیان، فولکلور ارمنی، تزووینار را به «الهه طوفان خشمگین» تعبیر کرده است. طبق بررسی های آبقیان، در نقش الهه طوفان، او دارای «چشم هایی آتشین» توصیف می شده است. او همچنین سوار بر اسب خود در ابرها می رقصد و رعد و برق ایجاد می کند. در حماسه. در حماسه های ارمنی نظیر سوسنا سِرر ("Sasna Cŕer) و" دلاوران ساسون، یک شخصیت زن به نام "دِزوُوینار" یا "کووینار" (به گفته آرمن پطروسیان، در لهجهٔ محلی به معنای رعد و برق) به عنوان جد سلسله قهرمانانی که در بخش های مختلف حماسه ظاهر می شوند، عمل می کند. او با نوشیدن چشمه یا "کات نُوو هاخپور" ("Kat'nov haxpür" به معنی "چشمه شیری") باردار می شود و قهرمانان، سناسر و باغداسر، از
او زاده می شوند. در روایتی دیگر، کووینار «مایع شیری» را می نوشد که از صخره ای در وسط دریاچه وان جوانه می زند. اقتباس ها. راسل شباهتی را بین قسمت فرزندآوری در داستان کووینار با رویدادی مشابه با شخصیت اوستیایی "شاتانایا"، در حماسه های نارت، یافته است. همچنین پیشنهاد شده است که هر دو شخصیت بقایای الهه سکایی آپی هستند، که به عنوان الهه مادری که به آب مرتبط شده، توصیف می شود.
همیشه مراقب باشید یا شما باید مراقب باشید فیلمی هندی محصول سال ۲۰۰۵ و به کارگردانی گویند منون است. در این فیلم بازیگرانی همچون ریکا، پارش راوال، مالیکا شراوات، ساتیش شاه، کوروش دبو و سورش منون ایفای نقش کرده اند.
داستان عاشقی من با یامادا کون در سطح ۹۹۹ مجموعه مانگا ژاپنی نوشته و تصویرگری ماشیرو است که از مارس ۲۰۱۹ شروع به انتشار کرد. تا نوامبر ۲۰۲۴، این مجموعه در ده جلد تانکوبون گردآوری شده است. مجموعه تلویزیونی انیمه اقتباسی تولید استودیو مدهاوس از آوریل تا ژوئن ۲۰۲۳ پخش شد. داستان. داستان زندگی روزمره یک دانشجوی دانشگاهی به نام آکانه کینوشیتا را دنبال می کند. پس از اینکه دوست پسرش او را ترک کرد شروع به بازی ام ام اوآرپی جی می کند که در آنجا او با یک دانش آموز دبیرستانی بی احساس و خوش تیپ به نام آکیتو یامادا آشنا می شود. اتفاقاً یامادا در بازی به همان انجمن آکان تعلق دارد و بعد از این برخورد آکانه شروع به نزدیک شدن به سایر اعضای انجمن یامادا می کند.و بعد اکانه و یامادا…
نوکوتان دوست گوزن من مجموعه مانگا ژاپنی به نویسندگی و تصویرگری اوشیوشیو است که از نوامبر ۲۰۱۹ در حال انتشار است. مجموعه تلویزیونی انیمه اقتباسی تولید استودیو ویت از جولای تا سپتامبر ۲۰۲۴ پخش شد. داستان. توراکو کوشی یک دانش آموز سال دوم دبیرستان است که تلاش زیادی می کند تا ظاهر بی نقصی داشته باشد تا گذشته بزهکارانه خود را پنهان کند تا وقتی که او با نوکو شیکانوکو، دانش آموز انتقالی جدید، آشنا می شود زندگی اش آشفته می شود. نوکو در واقع یک گوزن ژاپنی به شکل انسان است. توراکو راهنمای نوکو برای زندگی می شود و باشگاه تازه تأسیس گوزن ها را رهبری می کند.
امیر کعبه ای (زادهٔ ۲۳ آذر ۱۳۱۸ – درگذشتهٔ ۲ آذر ۱۳۹۰) شاعر، ترانه سرا و تهیه کننده موسیقی اهل ایران بود. وی از سال ۱۹۸۱ با تأسیس شرکت پارس ویدیو، فعالیت خود را در لس آنجلس، کالیفرنیا آغاز کرد. ترانهٔ معروف «"قصهٔ امیر"» از سروده های اوست. زندگی. امیر کعبه ای در ۲۳ آذر ۱۳۱۸ متولد شد. وی پس از انقلاب، در سال ۱۳۵۸ به آمریکا مهاجرت کرد و در سال ۱۳۶۰ به همراهی منوچهر بی بیان، شرکت پارس ویدیو را تأسیس کرد که وظیفهٔ تولید و بازنشر آثار هنرمندان تبعیدی را برعهده داشت. ترانه سرایی. خفقان تولید و نشر موسیقی در ایران، موجب شد که وی علاوه بر تولید آلبوم های گوناگون برای هنرمندان، حرفهٔ ترانه سرایی را آغاز کند. «"قصهٔ امیر"» با صدای سیاوش قمیشی، «"عاشق ترین"» با صدای هایده و «"کویر باور"» با صدای حبیب از آثار ماندگار او در زمینهٔ ترانه سرایی است. ترانه «قصهٔ امیر». امیر کعبه ای در اواسط دههٔ شصت، از ناحیه کمر فلج شد که در سال های بعد، بیماری اش رو به وخامت گرایید. وی ترانه ای را با مطلع «"مثل آزادی تو زندون"» در وصف شرایط بد جسمانی اش نوشت که این ترانه با نام «"قصهٔ امیر"» و با صدای سیاوش قمیشی در سال ۱۳۶۶ اجرا شد و در س
ال ۱۳۷۵، نیز با تنظیم جدیدی از استیو مک کرام منتشر شد. این ترانه از اولین سروده های وی می باشد. درگذشت. امیر کعبه ای به علت ابتلا به بیماری پارکینسون، در ۲ آذر ۱۳۹۰ (۲۳ نوامبر ۲۰۱۱) در لس آنجلس، کالیفرنیا درگذشت.
کلیسای ارمنی سنگاپور () یا کلیسای ارمنی سنت گرگوری روشنگر، که به طور محلی به عنوان کلیسای ارمنی شناخته می شود، قدیمی ترین کلیسای مسیحی بازمانده در سنگاپور است. این کلیسا در خیابان هیل در منطقه برنامه ریزی موزه، در منطقه مرکزی سنگاپور واقع شده است. این کلیسا در سال ۱۸۳۵ تکمیل و سال بعد تقدیس شد که در اصل یکی از کلیسای حواری ارمنی است که یک فرقه ارتدوکس شرقی است. این ساختمان در سال ۱۹۷۳ به عنوان یک اثر ملی معرفی شد. در حال حاضر مراسم ارمنی و ارتدکس شرقی به طور منظم در کلیسا برگزار می شود. تاریخچه. ساخت و بنا نهادن. این کلیسا توسط دوازده خانواده ارمنی که در سنگاپور ساکن شدند ساخته شد. ساختمان توسط جورج درومگول کلمن، معمار بسیاری از ساختمان های اولیه سنگاپور که همچنین اولین سرپرست کارهای عمومی شد، طراحی شد. این کلیسا به قدیس گریگوری روشنگر، اولین پاتریارک کلیسای ارمنی تقدیم شده است. پس از اینکه استمفورد رافلز در سال ۱۸۱۹ سنگاپور را به عنوان بندر تجاری تأسیس کرد، ارمنی ها از اولین بازرگانان و تاجرانی بودند که وارد سنگاپور شدند. جامعه ارمنی قبلاً در سال ۱۸۲۱ مراسم مذهبی را در سنگاپور برگزار می کرد، و اولین کشیش، کش
یش کریکور هوهانس (گریگوری جان)، در ژوئیه ۱۸۲۷ وارد سنگاپور شد. یک نمازخانه در میدان تجاری (محل رافلز امروز) برپا شد. جامعه ارمنی در سال ۱۸۲۷ شروع به جمع آوری بودجه برای ساخت یک کلیسای جدید کرد. بیش از نیمی از هزینه ساخت معادل ۵۰۵۸٫۳۰ دلار اسپانیا توسط جامعه ارمنی در سنگاپور اهدا شد و بقیه از ارمنیان جاوه و هند و بخش کوچکی از تجار اروپایی و چینی در سنگاپور تأمین شد. در سنگاپور جامعه ارمنی بسیار کوچک بود. سرشماری ۱۸۲۴ نشان داد این کلیسا تنها ۱۶ عضو دارد و در سال ۱۸۳۶ که کلیسا افتتاح شد، ۳۴ عضو داشته است بنابراین سهم آنها در کلیسای ارمنی به نسبت قابل توجه نشان دهنده شکوفایی و ارادت مذهبی ارمنی ها بود. درخواست زمین برای ساخت کلیسا توسط جامعه ارمنی در سال ۱۸۳۳ ارائه شد و دولت زمین را در پای قلعه کنینگ در سال ۱۸۳۴ جهت ساخت کلیسا اعطا کرد. سنگ بنا ان در ۱ ژانویه ۱۸۳۵ توسط ارشماندریت توماس گریگوریان، که همچنین کلیسای جدید را در یکشنبه عید پاک سال ۱۸۳۶ افتتاح و تقدیس کرد، گذاشته شد که کشیش خاچیگ هوانس، کشیش جامعه محلی، به او کمک کرد. این قدیمی ترین کلیسای مسیحی باقی مانده است که در سنگاپور ساخته شده است. این کلیسا از
زمانی که برای اولین بار ساخته شد، دستخوش تغییراتی شده است. برجک زنگ طراحی شده توسط کلمن از نظر ساختاری نامناسب تلقی شد و ابتدا در سال ۱۸۴۷ با یک برج مربعی جایگزین شد، سپس دوباره در سال ۱۸۵۳ با گلدسته ای که امروزه به نظر می رسد، که توسط جورج مدوک طراحی شده بود، جایگزین شد. در سال ۱۹۰۹، این کلیسا به اولین ساختمان با برق در سنگاپور تبدیل شد. وضعیت کنونی. عبادت الهی در سال ۲۰۰۱ به مناسبت ۱۷۰۰ سالگرد پذیرش مسیحیت به عنوان دین دولتی ارمنستان در کلیسا انجام شد. در ۲۷ مارس ۲۰۱۱ حدود ۱۶۰ ارمنی از ۲۰ کشور جهان برای بزرگداشت صد و هفتاد و پنجمین سالگرد کلیسا در آ آن گرد آمدند. جامعه کوچک کلیسای ارتدکس قبطی در سنگاپور هر از گاهی در این ساختمان مراسم برگزار می کنند. معماری. کلیسای ارمنی موجود، که عمدتاً به سبک نئوکلاسیک بریتانیایی با تأثیرات مکتب التقاطی ساخته شده است، به شیوه کلیسای جامع اچمیادزین، کلیسای مادر ارمنستان، طراحی شده است. داخل کلیسا دایره ای است و گفته می شود که شبیه مقبره مقدس گرد در کمبریج انگلستان است. با این حال، دایره در یک پلان مربعی صلیبی، با رواق های مربعی برجسته شیوه دوریسی رومی ساخته شده است. طرح به
سبک معماری پالادیویی ممکن است از طرح دایره ای کلیسای سنت اندروز در چنای الهام گرفته شده باشد، که به نوبه خود از یکی از طرح های جیمز گیبس برای کلیسای سنت مارتین این ده فیلدز در لندن که در "کتاب او منتشر شده است الهام" گرفته شده است. در داخل محوطه کلیسا، باغ یادبود و پارسوناژ، یک خانه بنگالو دو طبقه قرار دارد که در سال ۱۹۰۵ توسط ناناجان سارکیز به یاد شوهر فقیدش، جان شانازار سارکیس، ساخته شد.
یکی از روزهایشان (به انگلیسی: One of Them Days) یک فیلم زوج هنری کمدی آمریکایی به کارگردانی لارنس لامونت و نویسندگی سیریتا سینگلتون با بازی کیکه پالمر و سیزا است. داستان فیلم دربارهٔ دو هم اتاقی است که کشف می کنند دوست پسر یکی از آن ها پول اجاره خانه را به باد داده است. این فیلم در ابتدا قرار بود در ۲۴ ژانویه ۲۰۲۵ اکران شود. در ۲۴ اکتبر ۲۰۲۴، اولین پیش پرده رسمی فیلم منتشر شد، I در دسامبر ۲۰۲۴، اعلام شد که تاریخ انتشار به ۱۷ ژانویه ۲۰۲۵ منتقل شد.
ارمنستان از سال ۲۰۰۶ در مسابقه آواز یوروویژن، یک رقابت موسیقی پان اروپایی، شرکت کرده است، در حالی که آذربایجان از سال ۲۰۰۸ در این مسابقه حضور دارد. درگیری بین این دو کشور بر سر منطقه ناگورنو-قره باغ کوهستانی، که از نظر حقوقی توسط سازمان ملل متحد به عنوان بخشی از آذربایجان شناخته می شود اما از سال ۱۹۹۳ تا ۲۰۲۳ به طور کامل یا جزئی تحت کنترل جمهوری خودخوانده آرتساخ مورد حمایت ارمنستان بود، بر مسابقه آواز یوروویژن در چندین نوبت تأثیر گذاشته است. درگیری های بین ارمنستان و آذربایجان برای اولین بار در سال ۲۰۰۶ ظاهر شد، زمانی که رسانه های آذربایجان از وب سایت این رویداد انتقاد کردند که قره باغ کوهستانی را به عنوان زادگاه اولین نماینده ارمنستان، آندره، به عنوان بخشی از اتحاد جماهیر شوروی آذربایجان در آن زمان فهرست کرده بود. درگیری ها به طور قابل توجهی در طول تشدید شد. در طول دور نیمه نهایی، مقامات آذربایجان به تصویر یادبود قره باغ کوهستانی "ما کوه های خود هستیم" در طی یک ویدیوی مقدماتی برای ورود ارمنستان اعتراض کردند. ارمنستان در فینال با نمایش چندین تصویر از بنای تاریخی و ارائه نتایج آن پاسخ داد. پس از این مسابقه، گز
ارش هایی منتشر شد مبنی بر اینکه صدا و سیمای جمهوری آذربایجان برای سانسور ورودی ارمنستان در فید پخش خود دستکاری کرده است و دولت آذربایجان از شهروندانی که به ارمنستان رای داده اند بازجویی می کند و آنها را به غیر وطن پرستی و تهدیدی برای امنیت متهم می کند. در پی تحقیقی، آذربایجان به دلیل نقض حریم خصوصی رای دهندگان توسط اتحادیه رادیو و تلویزیون اروپا (EBU) جریمه شد. پس از مسابقه آواز نوجوانان یوروویژن ۲۰۱۰، رسانه های ارمنی مدعی شدند که پخش آذربایجانی مسابقه زمانی که مشخص شد ارمنستان برنده شده است، قطع شده است. با این حال، در مورد اینکه آیا این مسابقه حتی در آذربایجان پخش می شود، اختلاف نظر وجود داشت زیرا این کشور هنوز در آن شرکت نکرده بود. بنابراین، هنگامی که آذربایجان برای میزبانی مسابقه آواز یوروویژن ۲۰۱۲ پس از پیروزی اش در ۲۰۱۱ آماده می شد، گروهی از موسیقی دانان ارمنی اقدام به تحریم این مسابقه کردند و ارمنستان در نهایت به دلیل نگرانی های امنیتی از شرکت در این مسابقه انصراف داد. این موضوع باعث شد که پخش کننده ارمنی به خاطر اعلام دیرهنگام جریمه شود. در آستانه مسابقه ۲۰۱۵، درگیری ها بین دو کشور دوباره بروز کرد، زم
انی که شایعاتی مطرح شد مبنی بر اینکه اثر ارمنی، "Don't Deny"، به عنوان فراخوانی برای شناسایی نسل کشی ارمنی ها تلقی می شود (که صدمین سالگرد آن پیش از مسابقه گرامی داشته شد). در حالی که آذربایجان نسل کشی را انکار می کند، مقامات این کشور بیانیه ای صادر کردند و ارمنستان را به دلیل تلاش برای استفاده از این مسابقه به عنوان خروجی برای «جاه طلبی های سیاسی» خود تهدید کردند. این آهنگ متعاقباً برای رفع نگرانی ها در مورد مضامین سیاسی ادعایی اش، «با سایه روبه رو شو» نام گرفت. در سال ، ایوتا موکوچیان نماینده ارمنستان به دلیل نمایش پرچم جمهوری آرتساخ در اولین نیمه نهایی مورد توبیخ قرار گرفت. اولین نشانه ها. در - اولین سالی که ارمنستان در آن شرکت کرد، وب سایت رسمی یوروویژن زادگاه آندره مجری آن را در «جمهوری قره باغ کوهستانی» ذکر کرد. رسانه های آذربایجان از برگزارکنندگان مسابقه به خاطر به رسمیت شناختن جمهوری انتقاد کردند، به ویژه با توجه به اینکه زمانی که آندره در سال ۱۹۷۹ به دنیا آمد، این منطقه یک استان خودمختار در داخل اتحاد جماهیر شوروی آذربایجان بود. لیست محل تولد در نمایه آندره بعداً به طور کامل حذف شد. آذربایجان بعداً ا
ولین حضور خود در یوروویژن را در انجام داد. این اولین باری بود که ارمنستان و آذربایجان در این مسابقه با یکدیگر رقابت کردند. شرکت ارمنی، " Qélé, Qélé " اثر سیروشو در جایگاه چهارم به پایان رسید، در حالی که ورودی افتتاحیه آذربایجان، " روز پس از روز " توسط النور حسین اف و سامر جوادزاده در جایگاه هشتم قرار گرفت. مسابقه ۲۰۰۹. کارت پستال ارمنی. در اولین نیمه نهایی مسابقه آواز یوروویژن ۲۰۰۹، ویدئوی "کارت پستال" که اجرای ارمنی " جان جان " را معرفی می کند، در میان دیگر بناهای تاریخی، "ما کوه های ما هستیم"، یک اثر هنری واقع در شهر استپاناکرت، پایتخت قره باغ کوهستانی را به تصویر می کشد. . با توجه به ادعاهای این کشور در مورد منطقه، مقامات آذربایجان با نمایش "این کارت پستال" به عنوان یک مکان دیدنی ارمنستان مخالفت کردند. برای پخش فینال، ویدیو ویرایش شد. در اعتراض به این تصمیم، عکس های متعددی از "«ما کوه های ما هستیم»" در حین ارائه نتایج رأی گیری از ارمنستان به نمایش گذاشته شد. یکی بر روی صفحه ویدئویی در میدان جمهوری ایروان در پس زمینه نمایش داده شد و دیگری در پشت کلیپ بوردی که سیروشو مجری رای گیری ارمنی در حال خواندن نتایج آ
ن بود، نمایش داده شد. سانسور و بازجویی از رأی دهندگان در جمهوری آذربایجان. پس از این مسابقه، گزارش هایی منتشر شد مبنی بر اینکه شبکه تلویزیونی اجتماعی، تلاش کرده است اجرای ارمنستان را از پخش فینال خود سانسور کند و شماره رای برای ورودی را پنهان کرده است تا از رای دادن به آن جلوگیری کند. İTV این ادعاها را تکذیب کرد و فیلمی ارائه کرد که نشان می داد پخش آن دستکاری نشده است. در آگوست ۲۰۰۹، تعدادی از آذربایجانی هایی که در طول مسابقه به ورود ارمنستان رای داده بودند برای بازجویی به وزارت امنیت ملی در باکو احضار شدند که طی آن آنها به «غیر وطن دوست» و «یک تهدید امنیتی بالقوه» متهم شدند. یکی از احضار شدگان، روشن نصیرلی (که به " جان جان " رای داده بود، زیرا احساس می کرد که انعکاس بهتری از موسیقی آذربایجان نسبت به " همیشه "، نماینده واقعی کشور است) گفت که بازجویانش به او گفته اند که نام و نشانی تمام ۴۳ آذربایجانی که به ارمنستان رای داده بودند دارند. در پی این گزارش ها، سوانته استوکسلیوس، ناظر اجرایی آن زمان مسابقه آواز یوروویژن، شروع به تحقیق دربارهٔ این حوادث را اعلام کرد. تلویزیون İctimai در پاسخ خود اظهار داشت که در حال
ی که دو نفر به وزارت امنیت ملی دعوت شده بودند، وزارت امنیت ملی تضمین داده است که هیچ کس چه به صورت رسمی و چه غیررسمی در مورد رای دادن در خود مسابقه مورد بازجویی قرار نگرفته است. ژان رویلون، مدیر کل وقت EBU در پاسخ به این موضوع گفت که آزادی رای یکی از سنگ بناهای این مسابقه است و «هر گونه نقض حریم خصوصی در مورد رای دادن، یا بازجویی از افراد، کاملا غیرقابل قبول است». آزاد رحیموف وزیر ورزش و جوانان آذربایجان احضار افراد به وزارت امنیت ملی در مورد رای دادن به نماینده ارمنستان را تکذیب کرد و رادیو اروپای آزاد و سایر خبرگزاری ها را به گزارش این ادعاها برای ایجاد رسوایی متهم کرد. مسابقه ۲۰۱۲. در سال ۲۰۱۲ پس از پیروزی جمهوری آذربایجان در ۲۰۱۱ به میزبانی باکو پایتخت آذربایجان برگزار شد. آذربایجان به طور موقت سیاست روادید خود را اصلاح کرد تا به ارمنیان که معمولاً از ورود به کشور منع می شوند اجازه شرکت در این مراسم را بدهد. با این حال، در فوریه ۲۰۱۲، در پی حادثه ای که در آن یک سرباز ارمنی ۲۰ ساله در مرز بین دو کشور به ضرب گلوله کشته شد، تلاشی جهت بایکوت در ارمنستان آغاز شد. مقامات ارمنستان ابتدا علت مرگ این سرباز را یک ت
ک تیرانداز آذربایجانی دانستند. با این حال، گزارش های متناقض حاکی از آن است که مرگ در نتیجه آتش خودی بوده است. همچنین در ماه فوریه، الهام علی اف، رئیس جمهور آذربایجان، بیانیه ای مبنی بر اینکه آنها «سیاستمداران ریاکار و فاسد» را کنترل می کنند، مجدداً مواضع این کشور علیه ارامنه را تأیید کرد. ۲۲ نوازنده ارمنی، از جمله نمایندگان قبلی ارمنستان یوروویژن، امی و اوا ریواس، نامه ای سرگشاده در حمایت از تحریم امضا کردند که در آن بیان شده بود که «از حضور در کشوری که به کشتار جمعی و قتل عام ارامنه مشهور است، در کشوری که احساسات ضد ارمنی به سطح سیاست دولتی ارتقا یافته است خودداری می کنند.» یوروویژن جوانان. مسابقه ۲۰۲۲. پس از پیروزی مالنا در سال ۲۰۲۱، به ارمنستان حق میزبانی مسابقه آواز یوروویژن نوجوانان ۲۰۲۲ داده شد که در نهایت در ایروان برگزار شد. آذربایجان بعداً بدون ارائه دلیل رسمی عدم شرکت خود در این دوره را تأیید کرد. این رویداد توجه و علاقه گسترده ای را در ارمنستان به خود جلب کرد و ارامنه زیادی در این نمایش و برنامه های جانبی آن شرکت کردند. گروه هایی از کودکان قره باغ کوهستانی نیز در میان شرکت کنندگان بودند، اما پس از
پایان مراسم، آنها در خاک ارمنستان محاصره شدند و نتوانستند به خانه برگردند، زیرا گروه هایی آذربایجانی گذرگاه لاچین را محاصره کرده بودند. کریدور، تنها جاده ای که ارمنستان را به قره باغ کوهستانی متصل می کند.
بوشو دنرایکی ; زندگینامه میاموتو موساشی است که در سال ۱۷۲۷ توسط تاچیبانا مینه هیرا ملازم خاندان کورودا در قلمرو فوکوئوکا، استاد مراسم چای ژاپنی و مربی هنرهای رزمی نیتن ایچی-ریو نوشته شده است. نویسنده این زندگینامه تاچیبانا مینه هیرا در سن ۵۲ سالگی، به عنوان نسل پنجم چیکوزن نیتن ایچی-ریو، سبکی در شمشیرزنی بنیان گذاری شده توسط میاموتو موساشی، فنون نظامی را به سه تن از شاگردان خود آموزش داد. او پس از جمع آوری زندگی نامه موساشی به عنوان هیهو تایسو بوشو گنشین کودن رای (兵法大祖武州玄信公伝来 へいほう たいそ ぶしゅう げんしん こうでんらい) به عنوان «یادداشت تکمیلی»، زندگی نامه مختصری از سه پیشین خود، جد دوم ترائو ماگونوجو، جد سوم شیباین سانزامون، و جد چهارم یوشیدا تارومون و زندگی نامه نسل پنجم تانجمینه هیتوشی را در یک کتاب واحد ترکیب کرد و می توان گفت زندگی نامه ای است که رسم مکتب را از بنیان گذار آن موساشی به خودش می رساند.