Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ای دریایی تبدیل شدند. دوران باستان. شهرهای ماگنا گراسیا و اتروریا از نخستین نمونه های دولت شهر در تاریخ ایتالیا به شمار می روند. ماگنا گراسیا، که شامل مستعمرات یونانی در جنوب ایتالیا بود، و اترووریا، سرزمین تمدن اتروسکی ها در مرکز شبه جزیره، هر دو ساختارهای سیاسی مستقلی داشتند که بر پایه شهر و قلمرو پیرامون آن شکل گرفته بودند. در کنار این ها، سکونت گاه لاتینی رم نیز در سال ۷۵۳ پیش از میلاد تأسیس شد و در آغاز خود یک دولت شهر مستقل بود. رم، پس از گسترش قدرتش، اقدام به تأسیس مستعمرات و شهرهای تابع در سراسر ایتالیا کرد، که بسیاری از آن ها بر پایه سکونت گاه های پیشین اتروسکی، آمبری یا سلتیک بنا شدند. این شبکه گسترده از شهرهای رومی، با ساختارهای اداری، قضایی و مذهبی منسجم، حتی پس از سقوط امپراتوری روم غربی در قرن پنجم میلادی، به حیات خود ادامه داد. ایتالیا در قرون وسطی، همین زیرساخت شهری رومی زمینه ساز ظهور دوباره دولت شهرها در ایتالیا شد. شهرهایی چون فلورانس، جنوا، ونیز و بولونیا، با تکیه بر میراث شهری و سازمانی روم، به مراکز قدرت سیاسی، اقتصادی و فرهنگی تبدیل شدند. این پیوستگی تاریخی میان شهرهای باستانی و دولت شه
رهای قرون وسطایی، یکی از ویژگی های منحصربه فرد تاریخ ایتالیاست که نقش مهمی در شکل گیری هویت شهری و منطقه ای آن ایفا کرده است. دوره قرون وسطی و مدرن. از جمله اولین دولت شهرهای قرون وسطایی ایتالیا که از قرن هفتم میلادی شروع به ظهور کردند، می توان به دوک نشین ناپل، دوک نشین آمالفی، گائتا و جمهوری ونیز اشاره کرد که اگرچه اسماً تحت کنترل بیزانس بودند، اما عملاً مستقل بودند. دوک نشین اسپولتو و دوک نشین بنونتو تحت کنترل لومبارد بودند. کمون ها. دیگر دولت شهرهای اولیه ایتالیایی که در شمال و مرکز ایتالیا ظاهر شدند، در نتیجه مبارزه برای کسب خودمختاری بیشتر در طول حکومت امپراتوری مقدس روم پدید آمدند. اتحادیه لومبارد اتحادی بود که در اوج خود اکثر شهرهای شمال ایتالیا از جمله میلان، پیاچنزا، کرمونا، مانتوا، کرما، برگامو، برشا، بولونیا، پادوا، ترویزو، ویچنزا، ورونا، لودی، رجیو امیلیا و پارما را در بر می گرفت، اگرچه عضویت در آن در طول زمان تغییر می کرد. سایر دولت شهرها به این شهرهای "کمون" وابسته بودند، مانند جنوا، تورین و در مرکز ایتالیا، دولت شهرهای فلورانس، پیزا، لوکا، سینا، آنکونا، چیتا دی کاستلو، پروجا، ترنی، آسیسی و غیر
ه. دوشیزگان. در جنوب روم و ایالت های پاپ، دوک نشین های سالرنو، آمالفی، دوک نشین ناپل و دوک نشین گائتا قرار داشتند. دیگر شهرهای مستقل ، باری و ترانی بودند که در سال ۱۱۳۰ در پادشاهی نورمن تازه تأسیس سیسیل متحد شدند. جمهوری های دریایی. آمالفی، گائتا و ونیز در قرن یازدهم، جمهوری های دریایی خودمختاری بودند. حدود سال ۱۱۰۰، جنوا، پیزا و آنکونا نیز به عنوان جمهوری های دریایی مستقل ظهور کردند: تجارت، کشتی سازی و بانکداری به پشتیبانی از نیروی دریایی قدرتمند آنها در مدیترانه در قرون وسطی کمک می کرد. تفاوت با شمال اروپا. بین قرن های دوازدهم و سیزدهم، ایتالیا با اروپای فئودالی در شمال آلپ بسیار متفاوت بود. شبه جزیره ترکیبی از عناصر سیاسی و فرهنگی بود، نه یک کشور متحد. طبیعت کوهستانی و ناهموار چشم انداز ایتالیا، مانعی جدی برای ارتباط مؤثر میان شهرها بود و همین ویژگی جغرافیایی نقش مهمی در شکل گیری و دوام دولت شهرهای ایتالیایی ایفا کرد. در حالی که بیشتر مناطق شبه جزیره با کوه ها و دره های عمیق از یکدیگر جدا می شدند، دشت پو در شمال ایتالیا تنها ناحیه وسیع و پیوسته ای بود که امکان ارتباط و تحرک نظامی را فراهم می کرد. به همین د
لیل، بسیاری از دولت شهرهایی که در این منطقه قرار داشتند، در برابر تهاجمات آسیب پذیرتر بودند و در طول زمان به راحتی سقوط کردند یا تحت سلطه قدرت های بزرگ تر قرار گرفتند. در مقابل، دولت شهرهایی که در مناطق ناهموارتر و دشوارتر از نظر دسترسی قرار داشتند، توانستند مدت بیشتری استقلال خود را حفظ کنند. فلورانس، با موقعیت کوهستانی اش در توسکانی، و ونیز، که در دل تالابی محافظت شده بنا شده بود، نمونه های بارز این پایداری هستند. ونیز به ویژه به دلیل موقعیت جغرافیایی منحصربه فردش، از حملات زمینی مصون بود و توانست به یکی از قدرتمندترین جمهوری های دریایی در تاریخ اروپا تبدیل شود. این تفاوت های جغرافیایی، نه تنها بر دوام سیاسی دولت شهرها تأثیر گذاشت، بلکه بر مسیر توسعه اقتصادی، فرهنگی و نظامی آن ها نیز نقش تعیین کننده ای داشت. زمین ناهموار آلپ مانع از حمله امپراتوران مقدس روم یا شاهزادگان و اربابان مختلف آلمانی به بخش شمالی ایتالیا می شد و این کشور را از کنترل سیاسی دائمی آلمان در امان نگه می داشت. عمدتاً به همین دلایل، هیچ سلطنت قدرتمندی مانند آنچه در بقیه اروپا رخ داد، پدیدار نشد. اقتدار امپراتوری مقدس روم بر قلمرو شمالی ای
تالیا، به ویژه پس از سال ۱۱۷۷، "عملاً" فقط اسمی بود. در عوض، دولت-شهرهای خودمختار (گاهی اوقات مستقل "دوفاکتو") پدیدار شدند. در حالی که آن احساسات رومی، شهری و جمهوری خواهانه همچنان پابرجا بود، جنبش ها و تغییرات زیادی در جریان بود. ایتالیا اولین بار تغییرات اروپا را از قرن یازدهم تا سیزدهم احساس کرد. معمولاً موارد زیر وجود داشت: درآمد. در طول دوره ای حدوداً چهار قرنه، از قرن یازدهم تا قرن پانزدهم میلادی، درآمد سرانه در شمال ایتالیا تقریباً سه برابر شد—رشد چشم گیری که نشان دهنده تحول عمیق اقتصادی و اجتماعی در این منطقه بود. این رشد در بستر جامعه ای رخ داد که به شدت پویا، در حال گسترش جمعیتی، و متکی بر تجارت رو به رشد بود. شهرهای شمالی ایتالیا مانند فلورانس، جنوا، ونیز، میلان و بولونیا به مراکز مهم بازرگانی، مالی و تولیدی تبدیل شدند. بازرگانان، صرافان، صنعتگران و متخصصان در این شهرها نه تنها ثروت تولید می کردند، بلکه شبکه های تجاری گسترده ای را در سراسر مدیترانه، اروپای مرکزی و حتی شرق دور برقرار کردند. این تحرک اقتصادی، همراه با رشد جمعیت، مهاجرت داخلی، و توسعه زیرساخت های شهری، موجب شد تا طبقات متوسط و نوظهور
قدرت بیشتری در ساختار اجتماعی و سیاسی به دست آورند. افزایش درآمد سرانه همچنین با تحول در شیوه های تولید، گسترش بانکداری، و ظهور نهادهای مدنی همراه بود. دانشگاه ها، انجمن های صنفی، و نهادهای شهری نقش مهمی در سازمان دهی جامعه ایفا کردند. این دوره، زمینه ساز شکوفایی رنسانس شد—دورانی که نه تنها با رشد اقتصادی، بلکه با جهش فرهنگی، هنری و علمی نیز همراه بود. در قرن چهاردهم، درست زمانی که رنسانس ایتالیا آغاز می شد، ایتالیا پایتخت اقتصادی اروپای غربی بود: ایالت های ایتالیا برترین تولیدکنندگان محصولات پشمی تکمیل شده بودند. با طاعون خیارکی در سال ۱۳۴۸، تولد صنعت پشم انگلیسی و جنگ عمومی، ایتالیا موقتاً مزیت اقتصادی خود را از دست داد. در اواخر قرن پانزدهم، ایتالیا دوباره کنترل تجارت در امتداد دریای مدیترانه را در دست گرفت. این کشور جایگاه جدیدی در اقلام لوکس مانند سرامیک، ظروف شیشه ای، توری و ابریشم پیدا کرد و همچنین شاهد تولدی دوباره در صنعت پشم بود. ایتالیا هرگز نتوانست جایگاه مستحکم خود در صنعت نساجی را بازیابد. اگرچه ایتالیا زادگاه بانکداری بود، اما تا قرن شانزدهم، بانک های آلمانی و هلندی شروع به تصاحب تجارت کردند. ک
شف قاره آمریکا و همچنین مسیرهای تجاری جدید به آفریقا و هند توسط پرتغالی ها، که پرتغال را به قدرت تجاری پیشرو تبدیل کرد، باعث تغییر قدرت اقتصادی از ایتالیا به پرتغال در قرن شانزدهم، از پرتغال به هلند در قرن هفدهم و از هلند به بریتانیا در قرن هجدهم شد. سواد و حساب. تا قرن سیزدهم، شمال و مرکز ایتالیا به باسوادترین جامعه جهان تبدیل شده بود. بیش از یک سوم جمعیت مردان می توانستند به زبان محلی بخوانند (میزانی بی سابقه از زمان افول امپراتوری روم غربی)، و بخش کوچک اما قابل توجهی از زنان نیز می توانستند این کار را انجام دهند. با توجه به اهمیت اشکال جدید حسابداری که برای پایه های تجاری و بازرگانی جامعه ضروری بودند، دولت شهرهای ایتالیا نیز از نظر علم اعداد بسیار توانمند بودند. برخی از کتاب های پرتیراژ، مانند لیبر آباچی نوشته لئوناردو فیبوناچی اهل پیزا، شامل کاربردهای ریاضیات و حساب در عمل تجاری یا کتابچه های راهنمای تجاری مبتنی بر حساب پیشرفته بودند. در واقع، لوکا پاچیولی به ایجاد سیستم بانکی دولت-شهرهای ایتالیا با حسابداری دوطرفه کمک کرد. رساله ۲۷ صفحه ای او در مورد حسابداری شامل اولین اثر منتشر شده شناخته شده در این زم
ینه بود و گفته می شود که پایه و اساس حسابداری دوطرفه (از بازرگانان جنوا) را به شکلی که امروزه استفاده می شود، بنا نهاده است. کمون ها. در قرن یازدهم میلادی، ساختار سیاسی و اجتماعی جدیدی در شمال ایتالیا پدیدار شد: دولت شهر یا "کومونه". این شکل از حکومت شهری، که بر پایه مشارکت شهروندان و نهادهای مدنی بنا شده بود، به سرعت به یکی از ویژگی های برجسته تمدن شهری در ایتالیا تبدیل شد. فرهنگ مدنی ای که از دل این "urbs" یا شهرها برخاست، از نظر سازمان دهی، مشارکت عمومی، و استقلال سیاسی، بی نظیر بود. در حالی که در کشورهایی مانند بریتانیا و فرانسه، کومونه ها به تدریج در ساختار دولت های سلطنتی نوظهور جذب شدند، در شمال و مرکز ایتالیا این نهادها توانستند استقلال خود را حفظ کنند و به دولت شهرهایی قدرتمند و تأثیرگذار تبدیل شوند. شهرهایی چون فلورانس، جنوا، ونیز، سیه نا و پیزا نه تنها در عرصه سیاسی، بلکه در زمینه های اقتصادی، هنری و علمی نیز به مراکز مهمی در اروپا بدل شدند. این پایداری و استقلال، تا حد زیادی مدیون شرایط جغرافیایی، ساختار اجتماعی متنوع، و ضعف نسبی قدرت مرکزی در ایتالیا بود. در نتیجه، کومونه ها توانستند نهادهای خودگ
ردان، شوراهای شهری، و نظام های قضایی مستقل ایجاد کنند که زمینه ساز شکوفایی رنسانس و رشد طبقات متوسط شهری شد. این تجربه منحصربه فرد از حکومت شهری، تأثیر عمیقی بر تاریخ سیاسی اروپا گذاشت و الگویی برای مشارکت مدنی و استقلال محلی فراهم آورد. در اواخر قرن دوازدهم و سیزدهم میلادی، ایتالیا شاهد یکی از مهم ترین تحولات سیاسی خود بود: جدایی دولت شهرها از سلطه فئودالی اربابان محلی، که در بستر مناقشه بزرگ میان پاپ و امپراتور مقدس روم رخ داد. این مناقشه، که بر سر حق انتصاب اسقف ها و کنترل کلیسا بود، زمینه ساز تضعیف قدرت امپراتوری در ایتالیا شد و به دولت شهرها فرصت داد تا برای استقلال خود مبارزه کنند. در این میان، شهر میلان نقش پیشتاز را ایفا کرد و رهبری اتحاد شهرهای لمباردی را علیه امپراتوران مقدس روم به دست گرفت. این اتحاد، در نبردهای مهمی چون "لنیانو" در سال ۱۱۷۶ و "پارما" در سال ۱۲۴۸ موفق شد نیروهای امپراتوری را شکست دهد. پیروزی در این نبردها نه تنها استقلال سیاسی شهرهای شمالی ایتالیا را تثبیت کرد، بلکه آغازگر دوره ای از شکوفایی دولت شهرهای مستقل بود که در قرون بعدی به مراکز فرهنگی، اقتصادی و هنری اروپا تبدیل شدند. این
جدایی از ساختار فئودالی، همراه با رشد نهادهای شهری و مشارکت مردمی، زمینه ساز ظهور جمهوری های شهری مانند ونیز، جنوا و فلورانس شد—جایی که قدرت دیگر در دست اشراف فئودال نبود، بلکه در اختیار شوراهای شهری، صنوف و طبقات نوظهور قرار گرفت. برخی از دولت شهرهای ایتالیایی خیلی زود به قدرت های نظامی بزرگی تبدیل شدند. ونیز و جنوا امپراتوری های دریایی وسیعی در دریای مدیترانه و سیاه به دست آوردند که برخی از آنها امپراتوری رو به رشد عثمانی را تهدید می کردند. در طول جنگ صلیبی چهارم (۱۲۰۴)، ونیز سه هشتم امپراتوری بیزانس را فتح کرد. جمهوری های دریایی یکی از محصولات اصلی این فرهنگ مدنی و اجتماعی جدید مبتنی بر تجارت و تبادل دانش با سایر مناطق جهان خارج از اروپای غربی بودند. به عنوان مثال، جمهوری ونیز و جمهوری جنوا، ارتباطات تجاری مهمی با جهان اسلام و بیزانس داشتند و این به توسعه اولیه رنسانس ایتالیا کمک کرد. در اواخر قرن دوازدهم، جامعه ای جدید و قابل توجه در شمال ایتالیا ظهور کرده بود؛ ثروتمند، متحرک، رو به گسترش، با ترکیبی از اشراف و طبقه "بورگِز" (شهرنشینان) شهری، علاقه مند به نهادهای شهری و حکومت جمهوری. اما بسیاری از دولت-شه
رهای جدید، گروه های خشونت آمیز مبتنی بر خانواده، برادری و اخوت را نیز در خود جای داده بودند که انسجام آنها را تضعیف می کرد (برای مثال ، گوئلف ها و گیبلین ها). ایالت های شاهزاده نشین. تا سال ۱۳۰۰، بیشتر این جمهوری ها به ایالت های شاهزاده نشینی تبدیل شده بودند که تحت سلطهٔ یک سیگنور بودند. جمهوری های ونیز، فلورانس، جنوا، لوکا و چند جمهوری دیگر استثنا بودند که در مواجهه با اروپای سلطنتیِ فزاینده، همچنان جمهوری باقی ماندند. در بسیاری از موارد، تا سال ۱۴۰۰، سیگنورها توانستند سلسله ای پایدار بر شهر تحت سلطهٔ خود (یا گروهی از شهرهای منطقه ای) تأسیس کنند و عنوان اشرافیِ حاکمیت را از مافوق رسمی خود دریافت کنند. به عنوان مثال، در سال ۱۳۹۵ ، جیان گالئاتزو ویسکونتی عنوان دوک میلان را از شاه ونسسلاوس به قیمت ۱۰۰۰۰۰ فلورین طلا خریداری کرد. کشورهای منطقه ای. در قرن های چهاردهم و پانزدهم، میلان، ونیز و فلورانس توانستند سایر دولت-شهرها را فتح کنند و دولت های منطقه ای ایجاد کنند. صلح لودی در سال ۱۴۵۴ به مبارزه آنها برای هژمونی در ایتالیا پایان داد و به تعادل قدرت دست یافت (به رنسانس ایتالیا مراجعه کنید). در آغاز قرن شانزدهم، ج
دا از برخی دولت شهرها مانند جنوا، لوکا یا سن مارینو، تنها جمهوری ونیز توانست استقلال خود را حفظ کند و با پادشاهی های اروپایی فرانسه و اسپانیا و امپراتوری عثمانی رقابت کند (به جنگ های ایتالیا مراجعه کنید).
لورنزو آکوارونه (۲۵ فوریه ۱۹۳۱ – ۲۴ مارس ۲۰۲۰) وکیل، دانشگاهی و سیاستمدار ایتالیایی بود. زندگی نامه. آکوارونه در ۲۵ فوریه ۱۹۳۱ در ونتیمیلیا به دنیا آمد و پس از فارغ التحصیلی در رشته حقوق، به حرفه وکالت پرداخت. او در سال ۱۹۶۱ استاد دانشگاه شد و از ۱۹۶۶ تا ۲۰۰۶ عضو هیئت علمی دانشگاه جنوا بود. وی در سال ۱۹۸۷ به عنوان سناتور از حزب دموکراسی مسیحی وارد سیاست شد و تا سال ۱۹۹۴ در این سمت باقی ماند. پس از آن، او به PPI پیوست و به مجلس نمایندگان راه یافت و از ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۶ نماینده لیگوریا بود. او در سال ۲۰۰۲ در تشکیل حزب مارگریتا مشارکت کرد، اما در سپتامبر ۲۰۰۳ به UDEUR پیوست. آکوارونه در ۲۴ مارس ۲۰۲۰ در جنوا بر اثر ابتلا به کووید–۱۹ درگذشت.
کتاب های نبوی ()، بخشی از کتاب مقدس مسیحیان است که ۱۸ کتاب (کتاب های کاتولیک و ارتدکس) یا ۱۷ کتاب (کتاب های پروتستان، به استثنای کتاب باروخ) را در عهد عتیق گروه بندی می کند.
کی تاوو ()، یا کی ساوو (כִּי־תָבוֹא—عبری به معنای «وقتی وارد می شوید»، واژه های دوم و سوم، و اولین کلمات متمایز، در پاراشاه) پنجاهمین بخش هفتگی تورات (פָּרָשָׁה، پارشاه) در کتاب خوانش سالانه یک توریه است. تثنیه. این شامل تثنیه ۲۶:۱–۲۹:۸ است. پارشاه از مراسم اولین میوه ها (בִּכּוּרִים، bikkurim)، عشر، و برکات ناشی از عبادت و نفرین (תוֹכֵחָה، توچیخا) از نقض قانون می گوید. پاراشَه از ۶۸۱۱ حرف عبری، ۱۷۴۷ کلمه عبری، ۱۲۲ آیه و ۲۶۱ سطر در یک طومار تورات (סֵפֶר תּוֹרָה، سفر تورات) تشکیل شده است. یهودیان عموماً آن را در ماه سپتامبر یا به ندرت در اواخر ماه اوت می خوانند.
مارکو مینگتی (۱۸ نوامبر ۱۸۱۸ – ۱۰ دسامبر ۱۸۸۶) اقتصاددان و دولتمرد ایتالیایی بود. زندگی نامه. مینگتی در بولونیا، که در آن زمان بخشی از ایالات پاپی بود، متولد شد. "مارکو مینگتی" یکی از چهره های برجسته سیاسی و روشنفکران قرن نوزدهم ایتالیا که نقش مهمی در روند وحدت ملی ایتالیا ایفا کرد. مینگتی همراه با آنتونیو مونتانان و رودولفو اودینو در بولونیا روزنامه ای تأسیس کرد، که به عنوان تریبونی برای اندیشه های لیبرال و ملی گرایانه عمل می کرد. در سال ۱۸۴۶، او طوماری را امضا کرد که از مجمع انتخاباتی پاپ خواست تا پاپی لیبرال برگزینند—درخواستی که با انتخاب "پاپ پیوس نهم" در ابتدا امیدهایی را برانگیخت. پس از آن، مینگتی به عضویت شورای دولتی منصوب شد که مأمور تدوین قانون اساسی برای ایالات پاپی بود. در نخستین کابینه مشروطه ای این ایالات، که تحت ریاست کاردینال آنتونلی تشکیل شد، مینگتی مسئولیت وزارت امور عمومی را بر عهده گرفت. اما هنگامی که پاپ پیوس نهم موضعی علنی و مخالف با جنبش وحدت طلبانه ایتالیا گرفت، مینگتی از مقام خود استعفا داد و به ارتش پادشاهی پیمونت پیوست، جایی که به عنوان سروان در ستاد کل خدمت کرد. این تصمیم، نقطه عطفی
در زندگی سیاسی او بود و نشان دهنده تعهدش به آرمان های وحدت ملی و مخالفت با سلطه کلیسا بر امور سیاسی. بعدها، مینگتی به یکی از نخست وزیران پادشاهی ایتالیا تبدیل شد و در شکل گیری سیاست های اقتصادی و اداری کشور نقش مهمی ایفا کرد. او در سپتامبر ۱۸۴۸ به رم بازگشت و پس از ترور پلگرینو روسی در ۱۵ نوامبر، از پیوستن به وزارت پاپ خودداری کرد و هشت سال بعدی را به مطالعه و سفر گذراند. در سال ۱۸۵۶، کاوور او را به پاریس فراخواند تا در تهیه یادداشتی در مورد وضعیت آینده استان های رومانیا برای مذاکرات کنگره پاریس برای حل جنگ کریمه کمک کند. در سال ۱۸۵۹، کاوور او را به عنوان دبیرکل وزارت امور خارجه پیدمونت منصوب کرد. در همان سال، پس از رد حکومت پاپی توسط این استان ها، به عنوان رئیس مجلس رومانیا انتخاب شد و الحاق آنها به پیدمونت را آماده کرد. در اکتبر ۱۸۶۰ او به عنوان وزیر کشور پیدمونت منصوب شد، اما اندکی پس از مرگ کاوور از این سمت استعفا داد. در سال ۱۸۶۲، متعاقباً توسط نخست وزیر فارینی به عنوان وزیر دارایی انتخاب شد. در سال ۱۸۶۳، مینگتی جانشین فارینی به عنوان نخست وزیر شد و این سمت را به مدت ۱۹ ماه بر عهده داشت. او با کمک امیلی
و، مارکی ویسکونتی-ونوستا، تا ۱۵ سپتامبر ۱۸۶۴، کنوانسیون سپتامبر مورد توافق فرانسه را منعقد کرد که به موجب آن ناپلئون سوم فرانسه موافقت کرد رم را تخلیه کند و سلطنت ساووی ایتالیا نیز پایتخت خود را از تورین به فلورانس منتقل کند. این کنوانسیون مخالفت های خشونت آمیزی را در تورین برانگیخت و باعث استعفای مینگتی شد. او تا سال ۱۸۶۹، زمانی که سمت وزارت کشاورزی را در کابینه منابریا پذیرفت، حضور چندانی در زندگی عمومی نداشت. مارکو مینگتی، یکی از چهره های کلیدی در سیاست ایتالیا در قرن نوزدهم، هم در دوران حضور در قدرت و هم خارج از آن، نفوذ قابل توجهی در جهت گیری های ملی داشت. او به شدت مخالف اتحاد ایتالیا با فرانسه بود و در عوض از پیشروی فوری به سوی رم حمایت می کرد—اقدامی که در نهایت به تکمیل روند وحدت ملی ایتالیا انجامید. در سال ۱۸۷۰، با آغاز جنگ فرانسه-پروس، کابینه لانزا-سلا او را به لندن و وین اعزام کرد تا اتحادی از قدرت های بی طرف تشکیل دهد و از مداخله خارجی در امور ایتالیا جلوگیری کند. این مأموریت دیپلماتیک نشان دهنده جایگاه و اعتبار او در عرصه بین المللی بود. در سال ۱۸۷۳، مینگتی موفق شد کابینه لانزا-سلا را سرنگون کند
و بار دیگر مقام نخست وزیری را به دست آورد. این بار، علاوه بر ریاست دولت، مسئولیت وزارت دارایی را نیز بر عهده گرفت. او تا سقوط جناح راست از قدرت در ۱۸ مارس ۱۸۷۶ در این سمت باقی ماند. دوران دوم نخست وزیری اش با اصلاحات مالی، تثبیت بودجه و تلاش برای تقویت نهادهای دولتی همراه بود. در دوران نخست وزیری خود، مارکو مینگتی گام های مهمی در جهت نزدیکی سیاسی میان ایتالیا، اتریش و آلمان برداشت. این سیاست همگرایی، که در بستر تحولات دیپلماتیک اروپا در قرن نوزدهم شکل گرفت، به منظور تقویت موقعیت بین المللی ایتالیا و ایجاد ثبات منطقه ای طراحی شده بود. مینگتی با درک حساسیت های ژئوپولیتیکی، تلاش کرد تا ایتالیا را در کنار قدرت های بزرگ اروپایی قرار دهد و از انزوای سیاسی کشور جلوگیری کند. در کنار این اقدامات دیپلماتیک، او اصلاحات گسترده ای در ساختار اداری نیروی دریایی و ارتش انجام داد. این اصلاحات با هدف مدرن سازی نهادهای نظامی، افزایش کارآمدی، و تقویت توان دفاعی کشور صورت گرفت. مینگتی با رویکردی عملی و سازمان یافته، به بازسازی ساختارهای سنتی پرداخت و تلاش کرد تا ارتش ایتالیا را با استانداردهای نوین اروپایی هم راستا کند. پیش از آن
که از قدرت کنار گذاشته شود، او در مقام وزیر دارایی موفق شد برای نخستین بار از سال ۱۸۶۰ بودجه دولت را متوازن کند. این دستاورد مالی، که در شرایطی دشوار و پس از سال ها کسری بودجه حاصل شد، نشان دهنده توانایی مدیریتی و اقتصادی او بود و جایگاهش را به عنوان یکی از معماران ثبات مالی کشور تثبیت کرد. پس از روی کار آمدن جناح چپ، مینگتی برای چندین سال در صف مخالفان باقی ماند و از قدرت اجرایی دور شد. با این حال، در حدود سال ۱۸۸۴، او به همراه آگوستینو دپرتیس در شکل گیری جنبش "ترانسفورمیسم" مشارکت کرد—حرکتی سیاسی که هدف آن اتحاد جناح های مختلف لیبرال در کشور بود. این جنبش تلاش داشت تا با کنار گذاشتن اختلافات حزبی، یک جبهه واحد و کارآمد برای اداره کشور ایجاد کند. مینگتی در این مسیر، از الگوی حزب لیبرال ویلیام اوارت گلادستون در بریتانیا الهام گرفت و امیدوار بود که بتواند ساختاری مشابه را در ایتالیا پیاده کند. با وجود تلاش های فراوان، مینگتی از این اتحاد سیاسی هیچ سود شخصی نبرد. او هرگز نتوانست به قدرت بازگردد و در نهایت در تاریخ ۱۰ دسامبر ۱۸۸۶ در شهر رم درگذشت، بی آن که بار دیگر نقشی اجرایی در دولت ایفا کند. زندگی سیاسی او،
با فراز و نشیب های فراوان، نمادی از تلاش برای اصلاح، وحدت، و خدمت به کشور بود—هرچند پایان آن با کناره گیری و سکوت همراه شد. آثار او شامل این موارد است: «دِلا اکنومیا پوبلیکا اِ دِلِه سوه آتیننزه کُن لا موراله اِ کول دِریتّو» (دربارهٔ اقتصاد عمومی و پیوندهای آن با اخلاق و حقوق، بولونیا، ۱۸۵۹) و «لا کیه زا اِ لو ستاتو» (کلیسا و دولت، میلان، ۱۸۷۸). یادبود او در رم به صورت یک بنای یادمان در میدان سن پانتالئو در خیابان کُرسو برپا شده است.
کریگ اس. کینر (; –) ویراستار، نویسنده، و الهی دان اهل ایالات متحده آمریکا بود. زندگی نامه. زندگی اولیه. کینر در ۴ ژوئیه ۱۹۶۰ به دنیا آمد. تحصیلات. او در مرکزی کالج کتاب مقدس (اکنون بخشی از دانشگاه اوانجل) تحصیل کرد و در سال ۱۹۸۲ با مدرک بی ای فارغ التحصیل شد، سپس در مجمع های علمیه الهیات خدا (اکنون دانشگاه اوانجل) در رشته الهیات تحصیل کرد و در سال ۱۹۸۲ موفق به کسب مدرک کارشناسی ارشد در سال ۱۹۸۲ شد. دانشگاه دوک در عهد جدید و ریشه مسیحی و در سال ۱۹۹۱ موفق به کسب یک پی اچ دی شده است.
لاجیک پرو () یک نرم افزار اختصاصی برای محیط کار صوتی دیجیتال (DAW) و نرم افزار ترتیب سنج ام آی دی آی برای پلتفرم مک اواس است که توسط شرکت اپل توسعه داده شده است. این نرم افزار در ابتدا در اوایل دهه ۱۹۹۰ با نام لاجیک، توسط توسعه دهنده نرم افزار آلمانی سی-لب که بعدها به ای مجیک تغییر نام داد، ایجاد شد. اپل در سال ۲۰۰۲، ای مجیک را خریداری کرد و نام لاجیک را به لاجیک پرو تغییر داد. طبق یک نظرسنجی انجام شده در سال ۲۰۱۵، این نرم افزار دومین نرم افزار محبوب محیط کار صوتی دیجیتال پس از ایبلتن لایو بود.
دفاعیات مبتنی بر پیش فرض ()، یک مکتب معرفت شناختی در دفاعیات مسیحی است که پیش فرض هایی را که جهان بینی ها بر آنها مبتنی هستند بررسی می کند و مقایسه و تضاد بین نتایج آن پیش فرض ها را فرا می خواند. این موضوع ادعا می کند که جدا از پیش فرض ها، نمی توان هیچ تجربه انسانی را درک کرد، و هیچ مجموعه ای از فرضیات بی طرفانه وجود ندارد که بتوان بر اساس آن با یک غیرمسیحی استدلال کرد. پیش فرض گرایان ادعا می کنند که مسیحیان نمی توانند به طور مداوم اعتقاد خود را به لازم و کافی خدا کتاب مقدس اعلام کنند و همزمان بر اساس مجموعه ای متفاوت از مفروضات استدلال کنند که ممکن است خدا وجود نداشته باشد و وحی کتاب مقدس ممکن است درست نباشد. دو مکتب پیش فرض گرایی وجود دارد که بر اساس آموزه های مختلف کورنلیوس ون تیل و گوردون هادون کلارک بنا شده اند. پیش فرض گرایی با دفاعیات کلاسیک و دفاعیات مبتنی بر شواهد در تضاد است.
قتل عام تورین، قتل عامی بود که توسط اعضای ارتش سلطنتی ایتالیا (که عمدتاً دانشجویان افسری کارابینیری بودند) در ۲۱ و ۲۲ سپتامبر ۱۸۶۴ علیه گروه هایی از تظاهرکنندگان غیرنظامی انجام شد. این درگیری ها در جریان اعتراضات مردمی علیه انتقال پایتخت پادشاهی ایتالیا از شهر پیه مونته به فلورانس رخ داد. در بعدازظهر روز ۲۱ سپتامبر ۱۸۶۴، پس از درگیری هایی که صبح همان روز میان معترضان و نیروهای انتظامی در میدان سن کارلو شهر تورین رخ داده بود، جمعیتی از غیرنظامیان که به چوب دستی مسلح بودند، تلاش کردند به ساختمان وزارت کشور در میدان کاستلو نزدیک شوند. این ساختمان توسط گروهی از دانشجویان نیروی ژاندارمری محافظت می شد. در واکنش به این اقدام، کارابینیری ها به سوی معترضان تیراندازی کردند که منجر به کشته شدن ۱۵ نفر شد. در شامگاه روز بعد، ۲۲ سپتامبر، شورش های جدیدی در همان میدان سن کارلو رخ داد. این بار نیز دانشجویان کارابینیری درگیر شدند و در میان آشوب و سردرگمی، به طور بی هدف به سوی جمعیت تیراندازی کردند. در این میان، گروهی از سربازان پیاده نظام که در حال عبور از میدان بودند نیز هدف گلوله قرار گرفتند و آن ها نیز به تیراندازی پرداختند
. در نتیجه این تیراندازی های متقابل و بی نظم، ۴۷ نفر از نیروهای نظامی و غیرنظامیان جان خود را از دست دادند. این واقعه یکی از خونین ترین برخوردهای داخلی در تاریخ مدرن ایتالیا بود و بازتابی از تنش های شدید سیاسی و اجتماعی آن دوران، به ویژه در زمینه انتقال پایتخت از تورین به فلورانس و نارضایتی عمومی نسبت به تصمیمات دولت مرکزی. این وقایع باعث سقوط دولت مینگتی و همچنین چندین تحقیق رسمی توسط کمیسیون های پارلمانی شد؛ با این حال، همه دستگیرشدگان در فوریه ۱۸۶۵ مشمول عفو عمومی شدند. پیشینه: انتقال پایتخت. در ژوئن ۱۸۶۴، با سوءاستفاده از شایعات مربوط به سلامتی پاپ پیوس نهم و شورش های احتمالی در ایالات پاپی، نخست وزیر مارکو مینگتی، جیواکینو ناپلئون پپولی را نزد سفیر ایتالیا در پاریس، کوستانتینو نیگرا، فرستاد تا مقدمات مذاکره برای خروج نیروهای فرانسوی از سرزمین های سریر مقدس را فراهم کند. برای رسیدن به توافق، امپراتور ناپلئون سوم به ضمانتی نیاز داشت که نشان دهد از فتح رم، که از سال ۱۸۶۱ توسط دولت ایتالیا به عنوان پایتخت ایده آل پادشاهی معرفی شده بود، صرف نظر کرده است. پپولی پرسید که آیا انتقال پایتخت ایتالیا از تورین به شه
ر دیگری، چیزی که دولت از قبل آن را پذیرفته بود، می تواند ضمانت کافی را فراهم کند. امپراتور تأیید کرد که قطعاً با این شرط توافق را امضا خواهد کرد. ویکتور امانوئل دوم در ماه اوت، پس از بازگشت پپولی، از این موضوع مطلع شد. در ۱۱ سپتامبر ۱۸۶۴، مینگتی به وزیر لوئیجی فدریکو منابریا اطلاع داد که پادشاه این پیمان را پذیرفته و پایتخت را به دلایل صرفاً استراتژیک به فلورانس منتقل کرده است. این کنوانسیون سپس رسماً در ۱۵ سپتامبر ۱۸۶۴ امضا شد. به درخواست ویکتور امانوئل دوم، پروتکل الزام آور برای جابجایی مقر حکومت، ظرف شش ماه پس از امضا، جداگانه و مخفی نگه داشته شد تا از «نتیجه فشار یک دولت خارجی» به نظر نرسد. انتشار اخبار در تورین. با وجود محرمانه بودن تصمیمات وزارتی، جزئیات توافق نامه از همان ۲۶ اوت آن سال شروع به انتشار کرد. روزنامه های شهر تورین، که هر یک با جناح های سیاسی خاصی در ارتباط بودند، مواضع متفاوتی نسبت به این توافق اتخاذ کردند. دولت مینگتی می توانست روی حمایت "روزنامه رسمی"، که ارگان وزارتخانه بود، حساب کند. همچنین روزنامه "نظر" به سردبیری جیاکومو دینا از توافق نامه پشتیبانی می کرد. روزنامه "لا استامپا" —که با
نسخهٔ بعدی و مشهورتر این نام تفاوت دارد—تحت مدیریت پائولو فامبری و مرتبط با اوبالدینو پروتسی و سیلویو اسپاونتا نیز در صف حامیان دولت قرار داشت. افزون بر این ها، "روزنامه تورین" که با لوئیجی فدریکو منابریا در ارتباط بود، از توافق حمایت می کرد. در سوی دیگر، روزنامه "بحث" متعلق به سناتور کارلو آلفیری، "سلطنت ملی" که با اوربانو راتاتزی و جناح مرکز-چپ پیوند داشت، و "حق" که به جناح چپ وابسته بود، مواضع انتقادی تری اتخاذ کردند. همچنین روزنامه ضدکلیسایی "روزنامه مردم" به سردبیری جووان باتیستا بوترو، با دیدگاه های تند و انتقادی نسبت به توافق نامه شناخته می شد. این تنوع رسانه ای، بازتابی از فضای سیاسی پرتنش و چندقطبی آن دوران بود، که در آن مطبوعات نقش فعالی در شکل دهی افکار عمومی و جهت دهی به منازعات سیاسی ایفا می کردند. در ۱۶ سپتامبر، یک روز پس از امضا، "روزنامه نظر" توافق نامه را بدون ذکر پروتکل مخفی منتشر کرد؛ در ۱۸ سپتامبر، "روزنامه مردم" شایعه نادرستی (که روز قبل پخش شده بود) را گزارش داد مبنی بر اینکه شرط اعمال شده توسط طرف فرانسوی، انتقال پایتخت به فلورانس بوده است. انتشار اخبار پراکنده سپس منجر به گمانه زنی ها