Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ماجراجویی رژیم صهیونیستی» دانست. سپاه پاسداران انقلاب اسلامی اعلام کرد که حتی پس از کشته شدن فرمانده اش، حسین سلامی، آمادهٔ پاسخ گویی است. نماینده مجلس، علاءالدین بروجردی، اعلام کرد که «ایران در دور ششم مذاکرات هسته ای با ایالات متحده در [۱۵ ژوئن] و تا اطلاع ثانوی شرکت نخواهد کرد.» رئیس جمهور پیشین، سید محمد خاتمی، این «عمل جنایتکارانه» را محکوم کرد و خواستار آن شد که سازمان ملل باید «در صف مقدم» تلاش ها برای «جلوگیری از فجایع بیشتر از طریق محکومیت جدی و جامع اسرائیل» باشد. معترضان در قم خواستار انتقام گیری شدند. نتانیاهو اعلام کرد که «نشانه هایی داریم که رهبران ارشد رژیم ایران در حال جمع کردن وسایل خود هستند» و افزود که آنها احساس کرده اند چه چیزی در راه است. گزارش های سایت ردیابی پرواز «فلایت رادار» ویدیوهایی که به ایران اینترنشنال ارسال شده، اوضاع غیرعادی در حوالی فرودگاه مهرآباد تهران را پس از حمله اسرائیل نشان می دهند، جایی که شهروندان می گویند هیچ پروازی فرود نمی آید و هواپیماها با فاصله های کوتاه پشت سر هم فرودگاه را ترک می کنند. علاوه بر این، ایران اینترنشنال گزارش داد که علی اصغر حجازی، قائم مقام دف
تر خامنه ای، با روسیه برای خروج خود و خانواده اش از کشور مذاکره می کند و چندین مقام ارشد دیگر نیز پیشنهادهای مشابهی از مسکو برای تخلیه از طریق کریدور امن دریافت کرده اند. بلافاصله پس از حملات، ساکنان تهران به صورت گسترده شروع به ترک شهر کردند، به ویژه به سوی استان های شمالی مانند استان مازندران، استان گیلان و استان البرز. این روند پس از هشدارهای رسمی ارتش اسرائیل در ۲۵ خرداد (۱۵ ژوئن میلادی)، مبنی بر لزوم تخلیهٔ مناطق نزدیک به تأسیسات نظامی، سرعت گرفت. اسرائیل. نتانیاهو مدعی شد که ایران به اندازهٔ کافی اورانیوم غنی شده برای ساخت نه بمب هسته ای در اختیار دارد. نتانیاهو از دونالد ترامپ بابت حمایت هایش تشکر کرد و گفت این حمله یک ضرورت عملیاتی فوری برای عقب راندن تهدید غنی سازی اورانیوم بود. او همچنین گفت که حملات «تا زمانی که لازم باشد برای رفع تهدید نابودی ما» ادامه خواهد یافت. رئیس ستاد کل ارتش اسرائیل، ایال زمیر، در یک سخنرانی تلویزیونی اعلام کرد که نیروهای زمینی ارتش اسرائیل در حال «بسیج ده ها هزار سرباز و آماده سازی در تمام مرزها» هستند و هشدار داد که «هر کسی که قصد مقابله با ما را داشته باشد، بهای سنگینی خ
واهد پرداخت» و اینکه «هم اکنون در نقطهٔ بازگشت ناپذیر قرار داریم». رهبر اپوزیسیون اسرائیل، یائیر لاپید، که از منتقدان جدی نتانیاهو است، حمایت کامل خود را از عملیات علیه ایران اعلام کرد. تحلیل ها. آمادگی ایران. به گزارش "نیویورک تایمز"، با وجود پیش بینی درگیری های احتمالی در صورت توقف مذاکرات هسته ای با ایالات متحده، رهبری ایران به طور اساسی در محاسبه زمان بندی چنین درگیری ای دچار اشتباه شد. مقامات نزدیک به رهبری به این روزنامه گفتند که ایران انتظار حمله اسرائیل را پیش از دور بعدی مذاکرات در عمان نداشت. در نتیجه، نشانه های هشدار اولیه به عنوان عملیات روانی برای کسب برتری دیپلماتیک نادیده گرفته شد. این روزنامه گزارش داد که این اشتباه در قضاوت منجر به عدم اجرای پروتکل های دفاعی از پیش بحث شده شد. پرسنل ارشد نظامی، از جمله فرماندهان ارشد سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، دستورهای پراکندگی یا پناه گیری را نادیده گرفتند که منجر به کشته شدن چهره های کلیدی در حملات هدفمند به تأسیسات نظامی، به ویژه در تهران، شد. هیئت تحریریه "وال استریت ژورنال" نیز به اشتباه ایران در دست کم گرفتن ترامپ و نتانیاهو اشاره کرد و گفت رژیم ایران
گمان می کرد می تواند با ادامه تعلل، بدون پرداخت هزینه ای، با آمریکایی ها بازی کند. میزان عدم آمادگی ایران با شکاف های گسترده در سامانه های دفاع هوایی و اطلاعاتی آن بیشتر آشکار شد. نیروهای اسرائیلی عملیاتی پیچیده و چندجانبه را در حداقل ۱۵ مکان در سراسر کشور اجرا کردند که به سامانه های راداری حیاتی، تأسیسات موشکی و اجزای سطحی تأسیسات هسته ای نطنز آسیب رساند. طبق گزارش ها، این حمله شامل هواپیماهای سرنشین دار و مأموران مخفی بود که به خاک ایران نفوذ کرده و با استفاده از پهپادها و مهمات قاچاق شده، حملات داخلی را تسهیل کردند. به گزارش "نیویورک تایمز"، گستردگی و موفقیت عملیات اسرائیل، آسیب پذیری های قابل توجهی در زیرساخت های امنیت ملی ایران را آشکار کرد. در پی این حمله، ارتباطات داخلی مقامات ایرانی حاکی از نگرانی و سردرگمی بود، به ویژه در مورد نبود سامانه های دفاع هوایی فعال در زمان حمله. پاسخ موشکی ایران توسط "تایمز" نشانه ای از عدم آمادگی نظامی تلقی شد. حمید حسینی، مقام مرتبط با دولت در تهران، اظهار داشت که حمله اسرائیل «کاملاً رهبری را غافلگیر کرد.» او اذعان کرد که این حمله نشان دهنده فقدان دفاع هوایی مؤثر و ناتو
انی در جلوگیری از حملات به سایت های حیاتی بود و از عمق نفوذ اسرائیل شوکه شده بود. بر اساس پیام های خصوصی به اشتراک گذاشته شده با "نیویورک تایمز"، مقامات ایرانی خشم و ناباوری خود را از ناکامی کشور در جلوگیری از حملات اسرائیل ابراز کردند و پرسیدند: «دفاع هوایی ما کجاست؟» و «چگونه اسرائیل می تواند بیاید و به هر چیزی که می خواهد حمله کند… و ما قادر به متوقف کردن آن نیستیم؟» قانونی بودن. کمیسیون بین المللی قضات بیانیه ای منتشر کرد و گفت «حمله اسرائیل به ایران ناقض حقوق بین الملل است، و صلح و امنیت را تهدید می کند» و «اسرائیل و ایران را به رعایت الزامات عدم اشاعه خود و تضمین دسترسی آژانس بین المللی انرژی اتمی به همه تأسیسات هسته ای شان» فراخواند. مارکو میلانوویچ، کوین جان هلر و سرگئی واسیلیف، همگی از دانشوران حقوق بین الملل، این حملات را یک جنایت تجاوز توصیف کرده اند. حکومت ترکیه نیز ابراز نظر کرد که اقدام اسرائیل «یک نقض آشکار حقوق بین الملل است». در سال ۲۰۱۲, مواضع متفاوتی در خصوص یک حمله احتمالی به ایران به خاطر برنامه هسته ای ش وجود داشت که اندرو گاروود-گاوئرز آن را خلاصه کرده و نتیجه گیری کرده که «از نقطه نظر
حقوق بین الملل حمله نظامی یکجانبه به ایران غیرقانونی خواهد بود.». مارکو میلانوویچ استاد حقوق بین المللی عمومی در بریتانیا در مجله اروپایی حقوق بین الملل نوشته که «در نتیجه، حتی اگر گسترده ترین فهم (از نظر قانونی قابل پذیرش) از دفاع از خود مورد انتظار درست پنداشته شود، استفاده اسرائیل از زور علیه ایران غیرقانونی خواهد بود. این بدان خاطر است که شواهد اندکی وجود دارد که ایران بی تردید رد صورت توسعه قابلیت سلاح هسته ای بی تردید خود را متعهد به حمله به اسرائیل با آن کند.» سفیر اسرائیل در سازمان ملل ابراز نظر کرد که «این اقدامی برای حفاظت ملی بود. اقدامی بود که به تنهایی انجام گرفت، نه از آنجا که می خواستیم انجامش دهیم، بلکه چون گزینه دیگری برایمان نمانده بود.» دیگر نظرات. "جروزالم پست" پیشنهاد کرد که واکنش احتمالی ایران ممکن است شامل حملات نیابتی، موشک های بالستیک و پهپادها، تهدیدات دریایی و «نامتقارن»، حملات به اهداف خارج از کشور، استفاده از نیروهای مسلح متعارف یا حملات دیپلماتیک باشد. "فارین پالیسی" گزارش داد که اکثر کشورهای متحد آمریکا خطر رژیم ایران را که به دنبال «بهره برداری از ساده لوحی و احتیاط آمریکا به ن
فع تهران» است، به رسمیت نشناخته اند. به گفته این نشریه، اسرائیل تصمیم گرفت تهدید ایران را که از نظر اسرائیلی ها «وجودی» تلقی می شود، رفع کند و با حمله به «سر مار»، این تهدید را پایان دهد. محمد اسلامی، پژوهشگر دانشگاه تهران و رئیس سازمان انرژی اتمی ایران، اظهار داشت که حمله تلافی جویانه ایران از سوی اکثر احزاب سیاسی داخلی حمایت شده است، اجماعی که از زمان جنگ ایران و عراق بی سابقه بوده است. دنیل بی. شاپیرو از شورای آتلانتیک اظهار داشت که حملات اسرائیل ضعف ایران را پس از حملات ۷ اکتبر آشکار کرد و نشان داد که اسرائیل توانایی نفوذ کامل به ایران و حمله به اهدافی در سراسر این کشور را دارد. او نتیجه گرفت: «ایران هرگز تا این حد ضعیف به نظر نیامده و توانایی آن برای پاسخ معنادار مورد آزمون قرار خواهد گرفت.» همیش دو برتون-گوردون از "تلگراف" حملات اسرائیل را «تهاجمی پیش دستانه، دقیق و ترکیبی» توصیف کرد که ایران را «کاملاً درهم کوبیده» و ممکن است جاه طلبی های هسته ای آن را درهم بشکند. او از مقیاس و پیچیدگی این عملیات تمجید کرد و آن را «حمله ای به تصمیم گیرندگان ارشد نظامی و سیاسی» با شدت بی سابقه در دوران کنونی خواند. ریچا
رد کمپ، تحلیلگر نظامی، استدلال کرد که اسرائیل «چاره ای جز حمله نداشت» و ایران را رژیمی «مستأصل» توصیف کرد که مدت هاست به دنبال تسلیحات هسته ای و حمایت از تروریسم جهانی است. او هشدار داد که عدم اقدام به معنای اجازه دادن به «رژیمی با ظرفیت نامحدود برای خشونت» برای دستیابی به سلاح هسته ای بود و از ادامه حمایت از اسرائیل برای «اتمام کار» حمایت کرد. عماد العنیس، کارشناس روابط بین الملل در الجزیره انگلیسی، به توانایی اسرائیل در قاچاق پهپاد به ایران و عملیات در حریم هوایی این کشور اشاره کرد که نشانه ای از تغییر قابل توجه در توازن قدرت است. مروان بیشارا، تحلیلگر ارشد الجزیره، استدلال کرد که اسرائیل رویکرد عمل گرایانه اخیر ایران در سیاست خارجی را نابود کرده و نتانیاهو از اوایل دهه ۱۹۹۰ ایران را به عنوان «تهدید وجودی» برای اسرائیل معرفی کرده است. توماس ام. کانتریمن، دیپلمات آمریکایی، استفاده ظاهری ترامپ از حملات اسرائیل به عنوان استراتژی مذاکره با ایران را «عمیقاً اشتباه» خواند و ادعا کرد که نتانیاهو امیدوار است ایران پایگاه های آمریکایی را هدف قرار دهد تا ایالات متحده وارد درگیری شود. جیم والش، کارشناس هسته ای آمریکا،
اظهار داشت که حملات اسرائیل ممکن است نتیجه معکوس داشته و تهران را به پیگیری تسلیحات هسته ای سوق دهد. چارلز مور استدلال کرد که حملات اسرائیل درس سختی از حملات ۷ اکتبر حماس را نشان می دهد: «دیگر هرگز غافلگیر نشوید.» او ایران را «تهدید وجودی هدفمند و فعال» برای اسرائیل توصیف کرد و از تصمیم نتانیاهو حمایت نمود. حمید غلام زاده و علی اکبر دارینی در مرکز بررسی های استراتژیک اظهار داشتند که حملات اسرائیل به تأسیسات انرژی و دیگر سایت ها نه تنها ناآرامی داخلی ایجاد نکرد، بلکه مردم ایران را متحد کرد. کمیسیون بین المللی قضات اعلام کرد که حملات اسرائیل به ایران نقض قوانین بین المللی است و خواستار رعایت تعهدات عدم اشاعه و دسترسی آژانس بین المللی انرژی اتمی به تأسیسات هسته ای شد. مارکو میلانوویچ و دیگر حقوق دانان این حملات را «جرم تجاوز» خواندند. سفیر اسرائیل در سازمان ملل اظهار داشت: «این عملی برای حفظ ملت بود که به تنهایی انجام دادیم، نه به خواست خود، بلکه چون چاره دیگری نداشتیم.» مهند سلوم از مؤسسه تحصیلات تکمیلی دوحه اظهار داشت که ایران، هرچند «به شدت آسیب دیده»، مایل به درگیری گسترده با آمریکا و متحدان اروپایی اش نیست
و پاسخ محدود آن نشان دهنده تمایل به ازسرگیری مذاکرات هسته ای است. جمال عبدی از شورای ملی ایرانیان آمریکا نیز تأیید کرد که ایران از حمله به نیروهای آمریکایی، اخراج بازرسان یا بستن تنگه هرمز خودداری کرده است. به گزارش سی ان ان، کارزار اسرائیل فاقد استراتژی خروج مشخصی است. در مصاحبه ای با بی بی سی فارسی، تحلیلگر سیاسی مجتبی نجفی از نبود اتحاد ملی در برابر تهدیدات خارجی انتقاد کرد. او استدلال کرد که سرکوب بیان عمومی توسط نظام ایران انسجام داخلی را تضعیف کرده و اظهار داشت: «یکی از دلایل جسارت اسرائیل برای حمله، مشکلات داخلی ایران بود… بحران های حل نشده و خشم عمیق، مفهوم ملت بودن در ایران را مخدوش کرده و به نیروی خارجی اجازه داده بدون ترس حمله کند.» در ۱۶ ژوئن، "اکونومیست" نوشت که رژیم ایران با نارضایتی داخلی و فشار خارجی مواجه است. این نشریه گزارش داد که برخی ایرانیان از ترور فرماندهان کلیدی نظامی ابراز شادمانی کرده اند. اکونومیست استدلال کرد که کارزار اسرائیل «ناکامی استراتژی نظامی رژیم» را آشکار کرده و امیدها را برای قیام یا کودتا افزایش داده است.
رودخانه چرول یکی از شاخه های رودخانه تیمز در مرکز انگلستان است. این رودخانه از نزدیکی هلیدون، نورث همپتون شر سرچشمه می گیرد و به سمت جنوب به طول ۶۴ کیلومتر (۴۰ مایل) جریان می یابد تا در آکسفورد در آکسفوردشر به تیمز بپیوندد. این رودخانه همنام با منطقه دولتی محلی چرول و همچنین همنام با چرول، یک روزنامه دانشجویی در آکسفورد است.
ستاد عالی فرماندهی متفقین اروپا () ستاد نظامی عملیات فرماندهی متفقین سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) است که کلیه عملیات ناتو را در سراسر جهان فرماندهی می کند. این ستاد در روستای کاستو، نزدیک شهر مون، بلژیک واقع شده است. فرمانده ستاد عالی فرماندهی متفقین اروپا با عنوان فرمانده عالی متفقین اروپا شناخته می شود و همیشه یک افسر ژنرال چهار ستاره ایالات متحده است که به عنوان فرمانده ستاد فرماندهی اروپایی ایالات متحده آمریکا نیز فعالیت می کند. از سال ۱۹۵۱ تا ۲۰۰۳، ستاد عالی فرماندهی متفقین اروپا به عنوان ستاد فرماندهی متفقین اروپا بود. از سال ۲۰۰۳، ستاد عالی فرماندهی متفقین اروپا، ستاد فرماندهی عملیات متفقین بوده و ناتو را در خارج از اروپا نیز کنترل می کند.
تیپ فرانسوی-آلمانی () یک تیپ نظامی ویژه از یوروکورپس است که در سال ۱۹۸۹ تأسیس شد و به طور مشترک از واحدهایی از نیروی زمینی فرانسه و نیروی زمینی آلمان تشکیل شده است. این تیپ در سال ۱۹۸۷ پس از اجلاس بین رئیس جمهور فرانسه؛ فرانسوا میتران و صدراعظم آلمان؛ هلموت کوهل تشکیل شد. این تیپ در ۲ اکتبر ۱۹۸۹ تحت فرماندهی ژنرال ژان پیر سنگایزن عملیاتی شد. در حال حاضر، تیپ فرانسوی-آلمانی به عنوان بخشی از یوروکورپس در مولهایم، متس، دوناشینگن، ایلکیرش-گرافن شتادن، ساربورگ و استتن آم کالتن مارکت مستقر است. در فوریه ۲۰۰۹ اعلام شد که یک گردان آلمانی از این نیرو قرار است به ایلکیرش در نزدیکی استراسبورگ منتقل شود، این نخستین باری بود که یک یگان آلمانی از زمان اشغال آلمان در جنگ جهانی دوم در فرانسه مستقر می شد. در ۳۱ اکتبر ۲۰۱۳ فرانسه اعلام کرد که در سال ۲۰۱۴، هنگ ۱۱۰ پیاده مستقر در دوناشینگن را غیرفعال خواهد کرد و بنابراین حدود ۱۰۰۰ نفر را از آلمان خارج خواهد کرد. این امر باعث می شود این تیپ با ۴۰۰۰ نفر باقی بماند، اما به حضور عمده هر کشور در کشور دیگر پایان می دهد، فرانسه حدود ۵۰۰ سرباز در آلمان و برعکس خواهد داشت. از سال ۲۰۱۶ وا
حدهای فرانسوی بخشی از لشکر ۱ زرهی فرانسه و واحدهای آلمانی بخشی از لشکر ۱۰ پانزر هستند.
رئیس دفاع () یا فرمانده دفاع بالاترین مقام نظامی نیروهای مسلح در کشورهای عضو اتحادیه اروپا و برخی از کشورهای عضو ناتو است. صرف نظر از نامگذاری رسمی ملی آن مقام، نوعی تغییر در فرمانده کل قوا، رئیس ستاد، فرمانده عالی یا چیز دیگری، می توان همه آنها را به طور واضح به عنوان رئیس دفاع در اصطلاحات ناتو و اتحادیه اروپا نامید، اگرچه گاهی اوقات اصطلاحات دیگری نیز در ناتو دیده می شود. نمونه هایی از رئیس دفاع، رئیس ستاد مشترک نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا، رئیس ستاد دفاع بریتانیا، بازرس کل بوندس وهر آلمان و رئیس ستاد دفاع نروژ است. ناتو و اتحادیه اروپا گاهی اوقات جلسات رؤسای دفاع کمیته نظامی ناتو و کمیته نظامی اتحادیه اروپا را برگزار می کنند.
در زمان سیل لوئیزویل، که به عنوان بالاترین استاندارد زندگی جهان نیز شناخته می شود، عکسی سیاه و سفید است که بین ژانویه و فوریه ۱۹۳۷ توسط عکاس خبری مارگارت بورک-وایت گرفته شد. بورک-وایت برای مجله "زندگی" ("لایف)" مأموریت داشت تا پیامدهای سیل رودخانه اوهایو را پوشش دهد، که هفتاد درصد شهر لوئیزویل را زیر آب برده بود. این عکس آوارگان سیاه پوست سیل زده را نشان می دهد که در صف کمک های صلیب سرخ منتظرند، در حالی که تابلوی تبلیغاتی انجمن ملی تولیدکنندگان در پس زمینه نوشته شده: «بالاترین استاندارد زندگی جهان: هیچ راهی مثل راه آمریکایی وجود ندارد.» این تصویر نخستین بار در مجله "زندگی" در ۱۵ فوریه ۱۹۳۷ منتشر شد، پس از نخستین عکس بورک-وایت از مجموعه سیل لوئیزویل در شماره هفته قبل. این عکس به طور کلی به عنوان نمونه ای از عکاسی خبری طبقه بندی می شود و بعداً به عنوان عکاسی مستند نیز مورد توجه قرار گرفت.
پل مگدالن پلی در انگلستان است که بر روی رودخانه چرول ساخته شده است. این پل از روی نهر منشعب رودخانه چرول، درست در شرق شهر آکسفورد انگلستان و در کنار کالج مگدالن می گذرد و نام و تلفظ آن از همین جا گرفته شده است. این پل، خیابان اصلی (های استریت) را در غرب به پلاین (The Plain) که اکنون یک میدان است، در شرق متصل می کند.
ایران از زمان جنگ با عراق برای افزایش قابلیت های نظامی خود، موشک آزمایش و تولید کرده است. پیشینه. برنامه موشکی ایران در جریان جنگ موسوم به جنگ شهرها آغاز شد که در طی آن عراق عمداً به اهداف غیرنظامی در ایران حمله کرد. آزمایش های رسانه ای شده. مجموعه ای از آزمایش های موشکی توسط ایران انجام شده است: واکنش ها. پس از شلیک آزمایشی موشک در مارس ۲۰۱۶، ایالات متحده از شورای امنیت سازمان ملل متحد خواست تا در مورد این آزمایش ها بحث کند. سفیر ایالات متحده در سازمان ملل سامانتا پاور گفت که این آزمایش ها تحریک آمیز و بی ثبات کننده بوده اند. روی حداقل یکی از موشک ها به زبان عبری نوشته شده بود: «ישראל צריכה להמחק מעל פני האדמה» («اسرائیل باید از روی زمین محو شود»). منابع در مورد اینکه آیا این آزمایش ها قطعنامه های شورای امنیت را نقض می کنند یا خیر، اختلاف نظر دارند. در ۲۹ مارس ۲۰۱۶، ایالات متحده، بریتانیا، فرانسه و آلمان نامه ای مشترک به دبیرکل سازمان ملل بان کی مون نوشتند و ایران را به «سرپیچی» از قطعنامه ۲۲۳۱ شورای امنیت که توافق ژوئیه ۲۰۱۵ را تأیید می کرد، متهم کردند. در این نامه آمده است که این موشک ها «ذاتاً قادر به حمل
سلاح های هسته ای هستند». با این حال، از غیرقانونی بودن این آزمایش ها خودداری شده است. قطعنامه ۲۲۳۱ از ایران می خواهد که از فعالیت های مرتبط با موشک های دارای قابلیت حمل سلاح هسته ای خودداری کند، اما به گفته دیپلمات ها، این متن از نظر قانونی الزام آور نیست و نمی توان آن را با اقدامات تنبیهی اجرا کرد. پس از آزمایش موشکی ایران در ۲۹ ژانویه ۲۰۱۷، در ۳ فوریه، دولت ترامپ تحریم هایی را علیه ۲۵ شخص و نهاد ایرانی اعمال کرد که به گفته آنها تنها «گام های اولیه» بودند و مشاور امنیت ملی ترامپ مایکل فلین افزود که «روزهای چشم پوشی از اقدامات خصمانه و ستیزه جویانه ایران نسبت به ایالات متحده و جامعه جهانی به پایان رسیده است.»
اداره ایران ( یا ) یک واحد اطلاعاتی پنتاگون است که در سال ۲۰۰۶ تأسیس شد و در زمینه اطلاعات عمومی در مورد ایران در رابطه با تنش های دیپلماتیک و نظامی بین ایالات متحده آمریکا و ایران فعالیت می کند. مخالفان این واحد، آن را به دلیل شباهت هایش با دفتر طرح های ویژه (OSP) که به گزارش های اطلاعاتی جنجالی در رابطه با عراق رسیدگی می کرد، مورد انتقاد قرار داده اند. به گفته یک کارآگاه خصوصی، این واحد در منطقه ای مستقر شده است که قبلاً در خدمت OSP بوده است، و همچنین سه مقام باسابقه OSP که علایق مشابهی دارند، در میان آنها حضور دارند. سرهنگ دوم بری ای. ونابل، سخنگوی پنتاگون، تشکیل این اداره برای ایران را هم در یک مکالمه تلفنی و هم در یک پیام ایمیلی تأیید کرد. ونبل نوشت: «همانطور که وزارت امور خارجه در اوایل ماه مارس اعلام کرد (خلاصه روزانه مطبوعات، ۳ مارس)، دولت ایالات متحده در حال سازماندهی بهتر خود برای رسیدگی به آنچه وزیر رایس آن را «یکی از چالش های بزرگ برای ایالات متحده، یک چالش استراتژیک برای ایالات متحده و برای کسانی که آرزوی صلح و آزادی دارند» نامیده است، است.» وی همچنین اظهار داشت: «به عنوان همتای دفتر جدید امور ای
ران در وزارت امور خارجه، وزارت دفاع یک اداره جدید برای مسائل سیاسی مرتبط با ایران را از اداره موجود امور خلیج فارس شمالی در دفتر امور خاور نزدیک و جنوب آسیا (NESA) جدا کرده است. این دفاتر سیاست منطقه ای در دفتر دستیار وزیر دفاع آمریکا در امور امنیت بین الملل و پس از آن تحت نظر اریک ادلمن معاون وزیر دفاع آمریکا در امور سیاسی قرار دارند. عضویت. مدیر موقت اداره ایران به طور عمومی شناخته شده نیست، اما گزارش شده است که افسر نظامی لادن آرچین است. برخی دیگر از اعضای آن عبارتند از: آبرام شولسکی، مدیر سابق دفتر سیاست خارجی، روئل مارک گرشت، عضو پروژه ای برای قرن آمریکایی جدید، و تحلیلگر آژانس اطلاعات دفاعی، جان تریجیلیو. هدف. "لس آنجلس تایمز" ادعا کرد که هدف اداره ایران در پنتاگون "تضعیف دولت در تهران" به همراه دفتر امور ایران در وزارت امور خارجه است. در سپتامبر ۲۰۰۶، روزنامه مک کلاچی گزارشی را که توسط این واحد تهیه شده بود، به دست آورد که «متهم می کرد برنامه های بین المللی ایالات متحده به ایران به اندازه کافی علیه رژیم اسلامی سخت گیرانه نیستند... این گزارش، سرویس تلویزیون فارسی صدای آمریکا و رادیو فردا، یک رسانه دولتی
ایالات متحده به زبان فارسی را به اتخاذ موضعی نرم نسبت به رژیم محمود احمدی نژاد، رئیس جمهور ایران، و ندادن زمان کافی به منتقدان دولت متهم می کند.» پاسخ های اولیه نشان می دهد که این واحد دستورالعمل های قوی و شباهت هایی با سلف OSP خود دارد. طبق گزارش روزنامه مک کلاچی، «مقامات پخش ایالات متحده و دیگران که این گزارش را خوانده اند، گفته اند که این گزارش پر از اشتباه است... کنت وای. تاملینسون، رئیس هیئت مدیره پخش، روز سه شنبه در بیانیه ای گفت: «نویسنده این گزارش به همان اندازه که من صلاحیت دارم گزارشی در مورد برنامه ریزی برای ایران بنویسم، صلاحیت دارم که گزارشی در مورد عملیات لشکر ۱۰۱ هوابرد بنویسم.» با این حال، علیرغم مسائل پیش آمده، پنتاگون موفق شده است صلاحیت رسیدگی به صدای آمریکا فارسی و رادیو فردا را از وزارت امور خارجه به دست آورد.
گروه سیاست و عملیات ایران و سوریه (, ISOG) یک سازمان بین سازمانی بود که در اوایل سال ۲۰۰۶ در دولت ایالات متحده تشکیل شد و متشکل از مقاماتی از وزارت امور خارجه، کاخ سفید، آژانس اطلاعات مرکزی (سیا)، وزارت خزانه داری و سایر آژانس هایی بود که برای تأثیرگذاری بر تغییر رژیم در ایران و تأثیرگذاری بر دسترسی آن به بانکداری جهانی و مؤسسات اعتباری فعالیت می کردند. این گروه مخفی به ریاست مشترک لیز چینی (دختر معاون رئیس جمهور ایالات متحده دیک چنی) و الیت ایبرامز (کارمند سابق رونالد ریگان که به دو فقره جرم پنهان کردن غیرقانونی اطلاعات از کنگره در رسوایی ایران-کنترا محکوم شد) به مدت حدود یک سال هر هفته تشکیل جلسه می داد و همچنین تا حد کمتری برای تشویق تغییر رژیم دولت سوریه تلاش می کرد. سایر اعضای کمیته راهبری این گروه عبارت بودند از جیمز جفری، معاون ارشد دستیار وزیر امور خارجه در امور خاور نزدیک، که ریاست گروه سیاست عراق را بر عهده داشت، و مایکل اسکات دورن، متخصص خاورمیانه از کاخ سفید. عملیات روزمره توسط دیوید دنهی، مشاور ارشد امور خاور نزدیک در وزارت امور خارجه و یکی از مقامات سابق موسسه بین المللی جمهوری خواهان، انجام می
شد. این گروه در ابتدا در همان دفاتر پنتاگون که دفتر طرح های ویژه، گروهی که زمینه حمله ایالات متحده به عراق را فراهم کرد، در آن مستقر بود، "مستقر" بود. قبل از انحلال این گروه، دنهی دفتر خود را از وزارت امور خارجه به دفتر معاون رئیس جمهور منتقل کرد و از آنجا به مدیریت امور گروه ادامه داد. این گروه کمی بیش از یک سال با بودجه اولیه ۷ میلیون دلار که به ۸۰ میلیون دلار افزایش یافت، فعالیت کرد. این گروه زمانی مورد توجه عموم قرار گرفت که اطلاعات درز کرده از وزارت امور خارجه نشان داد که این برنامه به برینگ پوینت، یک شرکت خصوصی متخصص در مدیریت محتاطانه که تجربه قبلی آن شامل نظارت بر توسعه اقتصادی "نوظهور" در کشورهای اتحاد جماهیر شوروی سابق و خصوصی سازی معادن طلا در قزاقستان بود، واگذار شده است، نه اینکه توسط کارمندان حرفه ای وزارت امور خارجه اداره شود یا از طریق یک فرآیند مناقصه منعقد شود. نخستین کارکنان BearingPoint ISOG همچنین برای اداره گروه سیاست و عملیات عراق بحث برانگیز استخدام شده بودند. منتقدان این مانور برون سپاری، آن را تلاشی برای دور زدن کانال های دیپلماتیک معمول و دستورالعمل ها و قوانین شفافیت فدرال عنوان کر
دند. این گروه ۵ "رکن" داشت: این گروه فروش تجهیزات نظامی به همسایگان ایران و سوریه را ترتیب می داد و در غیر این صورت از بودجه های اختیاری و مخفی با مبالغ نامشخص برای «ترویج دموکراسی» در خاورمیانه استفاده می کرد. ISOG به ارتش های عربستان سعودی، امارات متحده عربی و بحرین و همچنین به مخالفان سیاسی در ایران کمک کرده است. این گروه پس از کمی بیش از یک سال، زمانی که ماموریتش بحث برانگیز شد و با ابتکارات وزیر امور خارجه کاندولیزا رایس برای همکاری با ایران و سوریه برای ایجاد ثبات در عراق در تضاد قرار گرفت، منحل شد. در این زمان، ای بی سی نیوز گزارش داد که رئیس جمهور بوش با «دستور ریاست جمهوری غیرکشنده» که تبلیغات، اطلاعات نادرست و دستکاری ارز ایران و معاملات بانکی بین المللی را مجاز می دانست، به سازمان سیا اجازه «مخفیانه» تأیید ریاست جمهوری برای انجام عملیات «سیاه» برای بی ثبات کردن دولت ایران را داد. در ۲۹ مه ۲۰۰۷، معاون وزیر امور خارجه آر. نیکلاس برنز در نامه ای به کمیته روابط خارجی سنا گزارش داد که «گروه ویژه اقدام مالی در مارس ۲۰۰۶ تأسیس شد و در مارس ۲۰۰۷ به نفع یک فرآیند استانداردتر منحل شد». انحلال این گروه در آن
زمان در گزارش های رسانه ها به عنوان نشانه ای از این تفسیر شد که «تندروها» در دولت بوش نفوذ خود را در قبال ایران از دست داده اند، چرا که کاندولیزا رایس، وزیر امور خارجه، کشور را از برنامه ریزی سیاسی نظامی دور کرده و به سمت دیپلماسی سوق داده بود.
خیابان مگدالنه خیابانی در شمال مرکز کمبریج در انگلستان است. این جاده بین خیابان کسل، کنار کسل هیل، در محل اتصال با خیابان نورث همپتون و خیابان چسترتون، سپس جاده چسترتون (A1303)، به سمت شمال غربی و خیابان بریج در محل اتصال با خیابان تامپسون به سمت جنوب شرقی امتداد دارد. پل مگدالنه. پل چدنی فعلی مگدالنه یا «پل بزرگ» مربوط به سال ۱۸۲۳ میلادی است و توسط معمار اهل نورویچ، آرتور براون، طراحی شده است. این پل، یک دهانه چدنی است که با نرده های آهنی تزئین شده و به پایه های سنگی ختم می شود. این پل در سال ۱۹۶۹ میلادی به عنوان یک بنای درجه دو ثبت شد. در سال ۱۹۸۲ میلادی تعمیر و تقویت شد. از زمان آنگلوساکسون ها، مجموعه ای از پل های چوبی در این مکان وجود داشته است تا اینکه جیمز اسکس اولین پل سنگ نما را در سال ۱۷۵۴ میلادی ساخت.
فرماندهی خلیج فارس () یک فرماندهی خدمات نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا بود که در دسامبر ۱۹۴۳ برای تسهیل تأمین لایحه وام و اجاره تجهیزات جنگی ایالات متحده به اتحاد جماهیر شوروی، از طریق "دالان ایرانی" تأسیس شد. تاریخچه. این فرماندهی در سپتامبر ۱۹۴۱، زمانی که هیئت نظامی ایران ایالات متحده، به رهبری سرهنگ ریموند ویلر (سپاه مهندسان ارتش ایالات متحده) تأسیس شد، آغاز شد. در همان زمان، ناحیه ایرانی لشکر آتلانتیک شمالی برای ارائه پشتیبانی ساختمانی تأسیس شد. در اوت ۱۹۴۲، این مأموریت به عنوان فرماندهی خدمات خلیج فارس تغییر نام داد و در دسامبر ۱۹۴۳ به فرماندهی خلیج فارس تبدیل شد. متعاقباً تحت فرماندهی یک سلسله از ژنرال های مهندس قرار گرفت. پس از نظامی سازی کامل ساخت و ساز توسط وزارت جنگ، منطقه ایران در ماه مه ۱۹۴۳ دیگر وجود نداشت. سه منطقه که مستقیماً تابع فرماندهی منطقه بودند، در نهایت جایگزین آن شدند. در نهایت هزاران پرسنل نیز در عراق کار می کردند. ایران قبلاً توسط نیروهای بریتانیایی و روسی اشغال شده بود که از مخزن نفتی محافظت می کردند و ایرانیان طرفدار آلمان را زیر نظر داشتند. آدولف هیتلر معتقد بود که نیروهای نظامی