Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
از دیگران دریافت می شود. بر اساس تخمین ها، اندازه بازار کرم ها و لوسیون های «روشنی پوست» در هند حدود ۴۵۰ میلیون دلار آمریکا است. نرخ رشد این محصولات هر ساله ۱۵ تا ۲۰ درصد گزارش شده است. تمایل به پوست روشن شباهت هایی با ترجیح برای پوست روشن در مردان جنوب آسیا ایجاد کرده است. به عنوان مثال، محصولات سفید کردن پوست به عنوان نشانگر نرینگی شناخته شده اند و به عنوان استاندارد زیبایی مطلوب برای مردان در غرب نپال در نظر گرفته می شوند. رسانه های گروهی. رسانه های گروهی یکی از قدرتمندترین ابزارها برای آموزش و درک ایده آل های زیبایی زنانه برای دختران و زنان جوان است. همان طور که رسانه های گروهی توسعه می یابند، نحوهٔ دید مردم نسبت به ایده آل های زیبایی زنانه تغییر می کند و همچنین نحوهٔ دید زنان نسبت به خودشان نیز تغییر می کند. "دختران نوجوان به طور متوسط روزانه حدود ۱۸۰ دقیقه در معرض رسانه ها قرار دارند و تنها حدود ۱۰ دقیقه تعامل با والدین دارند، " می گوید رنی هابز، دکتری، استاد ارتباطات در دانشگاه تمپل. در بیشتر تبلیغات، مدل های زن به طور معمول ظاهری یکسان دارند. «دختران امروز نه تنها از طریق عروسک ها بلکه از طریق کمیک ه
ا، کارتون ها، تلویزیون و تبلیغات، همراه با تمام لوازم جانبی مربوط به آن ها، توسط ایده آل های فوق العاده لاغر غرق شده اند.» علاوه بر این، ایده آل زیبایی زنانه در رسانه های جمعی توسط تکنولوژی دستکاری می شود. تصاویر زنان می توانند به طور مجازی دستکاری شوند و ایده آلی ایجاد کنند که نه تنها نادر است بلکه اصلاً وجود ندارد. «دانشنامه جنسیت در رسانه ها» بیان می کند که «تکنیک های پس از تولید مانند ایر براشینگ و اصلاحات کامپیوتری، افسانه زیبایی را با حذف هرگونه نقص یا عیب باقی مانده که به چشم می آید، کامل می کنند.» تبلیغات برای محصولاتی «مانند رژیم های غذایی، لوازم آرایشی و تجهیزات ورزشی [کمک می کند] که رسانه ها دنیای رؤیایی از امیدها و استانداردهای بالا ایجاد کنند که در آن لاغری و کاهش وزن به شکوه کشیده می شود.» با تمرکز بر ایده آل های ظاهری بدنی، ایده آل زیبایی زنانه توجه را از شایستگی های زنان منحرف می کند، زیرا ویژگی های سطحی مرتبط با زیبایی و ظاهر را اولویت می دهد و ارزیابی می کند. هنگامی که زیبایی ظاهری ایده آل می شود و در رسانه ها برجسته می شود، زنان به اشیای جنسی شده کاهش می یابند. این پیام را در رسانه های جمعی
ایجاد می کند که بدن فرد بدون جذابیت جنسی کافی ناکافی است و مفاهیم زیبایی و جنسیت را به هم متصل می کند. داستان پریان. ایده آل زیبایی زنانه در بسیاری از قصه های پریان کودکان به تصویر کشیده شده است. در قصه های پریان برادران گریم معمول است که جذابیت فیزیکی در شخصیت های زنانه پاداش داده شود. در این قصه ها، «زیبایی اغلب با سفید بودن، برخورداری از امتیازات اقتصادی، و فضیلت مرتبط است»، طبق گفته های لوری بیکر-اسپری و لیز گراورهلز. در قصه های پریان برادران گریم معمولاً یک قهرمان زیبا وجود دارد. در داستان "سفیدبرفی"، شخصیت اصلی سفیدبرفی با توصیف «پوستی سفید مانند برف، لب هایی قرمز مانند خون، و موهایی سیاه مانند چوب آبنوس» و به عنوان «زیبا مانند نور روز» معرفی می شود. در مقابل، هماورد (داستان) در داستان های برادران گریم معمولاً به عنوان شخصی پیر و از نظر ظاهری ناخوشایند توصیف می شود که زیبایی را با جوانی و خوبی و زشتی را با پیری و شرارت مرتبط می کند. در نهایت، این ارتباط تأکید بر فضیلت زیبایی را به عنوان معیاری برای تعریف خوبی و شرارت در قصه های برادران گریم می گذارد. تقریباً ۱۰۰ سال پس از آن که برادران گریم قصه های پری
ان خود را نوشتند، استودیو انیمیشن والت دیزنی این داستان ها را به فیلم های انیمیشنی بلند تبدیل کرد. ویژگی های مشترک دیگر شخصیت های زن دیزنی شامل بدن های لاغر با تناسبات بدنی غیرممکن، موهای بلند و روان، و چشمان بزرگ و گرد است. فیلم های انیمیشن پرنسس دیزنی زیبایی را با ویژگی های خوب شخصیت ها مرتبط می سازند. یک مطالعه در سال ۲۰۱۹ نشان می دهد که قهرمانان دیزنی دارای کمرهایی بسیار کوچک هستند که تقریباً دستیابی به آنها به طور طبیعی غیرممکن است. مد و عروسک های متمرکز بر زیبایی. وقتی دختران جوان با عروسک های متمرکز بر مد و زیبایی بازی می کنند، شروع به ایده آل سازی استانداردهای زیبایی می کنند و آنچه را که در عروسک «زیبا» می یابند، با ویژگی هایی که احساس می کنند باید حفظ کنند، مرتبط می سازند. دخترانی که با عروسک های باربی لاغر بازی کرده اند، گزارش داده اند که تصویر بدنی پایین تری دارند و تمایل بیشتری به لاغرتر شدن نسبت به دخترانی که با عروسک های منحنی تر یا بدون عروسک بازی کرده اند، داشته اند.
کیک ماه بزرگ برای ستاره کوچولو یا یک گاز کوچولو از کیک ماه () کتاب تصویری نوشتهٔ گریس لین است که در سال ۲۰۱۸ منتشر شد. لین تصویرگری این کتاب را نیز انجام داده است. داستان دربارهٔ ستاره کوچولو است که آرام آرام مشغول خوردن کیک ماه بزرگی می شود که مادرش آن را پخته است. این کتاب، هم از نظر موضوع و هم از نظر سبک تصویرسازی، نقطهٔ عطفی در کارنامهٔ لین به شمار می رود. این اثر با استقبال خوبی از سوی نقادان مواجه شد و در سال ۲۰۱۹، نشان کالدکوت را دریافت کرد. تصاویر این کتاب به طور چشمگیری از رنگ سیاه بهره می برند و برای انتقال داستان و مفاهیم آن، به شکلی توأمان به کلمات و تصاویر متکی هستند. داستان. مادر ستاره کوچولو پختن یک «کیک ماه بزرگ» را به پایان رسانده است و از دخترش می خواهد که به آن دست نزند. با این حال، ستاره کوچولو نیمه شب از خواب بیدار می شود و فراموش می کند که مادرش چه چیزی از او خواسته بود. او گاز کوچکی به کیک می زند و دوباره به رختخوابش برمی گردد. این اتفاق هر شب تکرار می شود و کیک ماه کوچک و کوچک تر می شود، تا اینکه مادر ستاره کوچولو به ماجرا پی می برد. در پایان داستان، مادر و دختر یک کیک ماه دیگر می پزند
. زمینه و انتشار. "کیک ماه بزرگ برای ستاره کوچولو" به مناسبت جشن نیمهٔ پاییز که لین آن را «جشن ماه پاییزی» می نامد و از تعطیلات مورد علاقه اش در فرهنگ آسیایی محسوب می شود، نوشته شد. او پس از آنکه داستان های سنتی مانند خرگوش ماه را برای دختر سه ساله اش تعریف کرده و دخترش تقاضای داستان های بیشتری کرده بود، به دنبال داستانی برای این جشن بود. ایدهٔ شکل گیری داستان زمانی به ذهنش رسید که دخترش تمام کیک های ماه آن سال را خورد و فهمید تا سال بعد، دیگر کیک ماهی در کار نخواهد بود. لین با این کتاب، احساس یأس و ناامیدی خود را که پس از انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۱۶ ایالات متحده تجربه کرده بود و همچنین متأثر از نمایشگاه آثار رابرت مک کلوسکی با موضوع آمریکانا که با دخترش به آنجا رفته بود، بیان کرد. هنگام بازدید از نمایشگاه، لین متوجه فقدان حضور شخصیت های آسیایی برای دخترش شد و سپس به نقاشی های کولز فیلیپس که در آن ها شخصیت ها با پس زمینه ادغام می شدند و فاقد شخصیت های آسیایی بودند، فکر کرد. شخصیت ستاره کوچولو نیز از دختر لین الهام گرفته شد و همچنین به عنوان نمونه ای از حضور آسیایی ها که لین احساس می کرد جای خالی اش مشهود است،
ایجاد شد. انتشارات لیتل، براون اند کمپانی این کتاب را در ۲۸ اوت ۲۰۱۸ منتشر کرد. نگارش و تصویرسازی. این کتاب برای لین، تغییری موضوعی را رقم زد؛ به طوری که از تمرکز بر بررسی میراث آسیایی، به سمت تثبیت هویت آمریکایی اش حرکت کرد. داستان "کیک ماه بزرگ برای ستاره کوچولو" که به گام های ماه می پردازد، سبکی جدید در تصویرگری برای لین بود. او پیش از آن، برای تصویرگری کتاب های فصل دارش، مانند "جایی که کوه با ماه دیدار می کند"، از چاپ قالبی استفاده می کرد. در این اثر، لین برای خلق تصاویر، تکنیک استفاده از گواش بر روی کاغذ آبرنگ را به کار گرفت. رنگ سیاه در تصویرسازی های این کتاب نقش بسزایی دارد و به ایجاد فضای آسمان شب کمک می کند. سامانتا هانت، نویسندهٔ نیویورک تایمز، نوشت که «تاریکی عمیق صفحات کتاب با درخشش طلایی ستارگان جلوه ای خاص می یابد.» غذا با پس زمینه ترکیب می شود و تصاویر فضایی را بیشتر نمایان می کند؛ خرده های کیک ماه به ستارگان بدل می شوند و شیر ریخته شده، یادآور کهکشان راه شیری است. این امر، مضمون فضایی کتاب را تقویت می کند؛ به طوری که خوردن کیک های ماه توسط ستاره کوچولو، نشان دهندهٔ گام های ماه است، اگرچه این م
وضوع به طور مستقیم بیان نشده است. استفادهٔ زیاد از رنگ سیاه، همچنین به تمرکز بیشتر بر مکان و چگونگی جایگذاری متن در کتاب کمک کرده و مضمون فضایی را نیز تقویت می کند. ترکیب نوشته ها و تصاویر لین، لحنی رازآلود و تا حدی جسورانه در این حکایت اصیل ایجاد کرد. رابطهٔ میان مادر و دختر در کتاب، حس آرامش و امنیت را به مخاطب منتقل می کند. لین به ویژه از کاغذهای انتهایی کتاب و ارجاع آن ها به کتاب "بلوبری برای سال" اثر مک کلوسکی احساس غرور می کرد. او همچنین در پی آن بود که «همان پیوند میان مادر و دختر، آن عشق جاودان خانوادگی و انتقال سنت ها و مهارت ها» را منعکس کند. این کتاب همچنین با "در آشپزخانه شب" اثر موریس سنداک مقایسه شد. بازخوردها و جوایز. این کتاب به طور کلی نقدهای بسیار خوبی دریافت کرد. نشریات "کرکوس ریویوز" و "پابلیشرز ویکلی" به آن نقد ستاره دار دادند و به عنوان بهترین کتاب سال ۲۰۱۸ برگزیدند. "واشینگتن پست" نیز آن را در فهرست بهترین کتاب های سال خود قرار داد. کتاب نقدهای ستاره دار دیگری نیز از نشریه های "بوکلیست"، "هورن بوک مگزین" و "اسکول لایبرری ژورنال" دریافت کرد. ایلین کوپر، نویسنده و ویراستار در نشریهٔ "بوکل
یست"، به ویژه تصاویر و «شخصیت های جذاب لین که با حالات چهره زنده می شوند» را تحسین کرد. این کتاب در سال ۲۰۱۹ به دلیل تصویرسازی هایش، جایزهٔ نشان کالدکوت را دریافت کرد. لین سعی داشت تا از هیاهوی پیرامون احتمال کالدکوت گرفتن کتاب "کیک ماه بزرگ برای ستاره کوچولو" فاصله بگیرد. او از آنجا که شانس برنده شدن را پایین تصور می کرد، برای زمان اعلام جوایز، یک نوبت ماساژ برنامه ریزی کرد تا «وقتی رؤیا به پایان می رسد، احساس خاص بودن کند.» زمانی که تا حوالی ظهر خبری نشنید، با خود گفت که اتفاق نخواهد افتاد، پس هنگامی که تلفنش به صدا درآمد، شگفت زده شد. برای لین، که به دلیل ارتباط کریس ون آلسبرگ (برندهٔ چند جایزه کالدکوت) با مدرسه طراحی رود آیلند، در آنجا تصویرسازی خوانده بود، کالدکوت نمادی از کیفیت به شمار می رفت. "وال استریت ژورنال" اشاره کرد که این کتاب در میان مجموعه ای «دلپذیر» از کتاب های برندهٔ نشان کالدکوت قرار داشت.
کاتای ویلیامز( سپتامبر ۱۸۴۴– ۱۸۹۳) یک سرباز آمریکایی بود. او یک زن آفریقایی-آمریکایی بود که با استفاده از نام مستعار ویلیام کاتای در ارتش ایالات متحده ثبت نام کرد. ویلیامز اولین زنی بود که در ارتش ایالات متحده ثبت نام کرد و تنها زن مستند شده ای که در حین جنگ های سرخپوستان به عنوان مرد خدمت می کرد. اوایل زندگی. کاتای ویلیامز در سپتامبر ۱۸۴۴ در ایندیپندنس، میزوری به دنیا آمد. پدر او آزاد و مادرش در بردگی بود، که این وضعیت قانونی او را نیز برده می ساخت. در دوران نوجوانی، ویلیامز به عنوان برده خانگی در مزارع جانسون در حومه جفرسون سیتی، میزوری کار می کرد. در سال ۱۸۶۱، نیروهای اتحادیه جفرسون سیتی را در مراحل اولیه جنگ داخلی تصرف کردند. در آن زمان، بردگان اسیر به طور رسمی توسط اتحادیه به عنوان غنیمت جنگی تعیین می شدند و بسیاری مجبور به خدمت در نقش های پشتیبانی نظامی مانند آشپز، لباس شویی یا پرستار شدند. خدمت در ارتش ایالات متحده. به دلیل ممنوعیت خدمت زنان در ارتش، کاتای ویلیامز با نام جعلی ویلیام کاتای در ۱۵ نوامبر ۱۸۶۶ در سنت لوئیس، میزوری برای یک تعهد سه ساله ثبت نام کرد و خود را به عنوان مرد جا زد. او پس از گذران
دن یک معاینه پزشکی سطحی به هنگ ۳۸ام پیاده نظام ایالات متحده اختصاص داده شد. تنها دو نفر دیگر بودند که از این فریب آگاه بودند، پسر عموی او و یک دوست که هر دو سرباز هم رزمی او بودند. باور می شود که او اولین زن سیاهپوستی است که به مدال حسن خدمت دست یافت. کمی پس از ثبت نام، ویلیامز به آبله مبتلا شد و بستری شد و سپس به واحد خود که تا آن زمان در نیومکزیکو مستقر شده بود، پیوست. احتمالاً به دلیل اثرات آبله، گرمای نیومکزیکو یا اثرات تجمعی سال ها راهپیمایی، بدن او شروع به نشان دادن علائم فشار کرد. او به طور مکرر بستری شد. جراح پست در نهایت کشف کرد که او یک زن است و فرمانده پست را مطلع کرد. او در ۱۴ اکتبر ۱۸۶۸ توسط فرمانده خود، کاپیتان چارلز ای. کلارک، از ارتش تخلیه شد. سال های پس از خدمت نظامی. کاتای ویلیامز به عنوان آشپز در فورت یونیون، نیومکزیکو کار کرد و سپس به پوبلو، کلرادو نقل مکان کرد. او ازدواج کرد، اما این ازدواج به طرز فاجعه باری پایان یافت وقتی که شوهرش پول او و یک تیم اسب ها را دزدید. ویلیامز او را دستگیر کرد. او به ترینیداد، کلرادو نقل مکان کرد، جایی که به عنوان خیاط کار می کرد. او ممکن است مالک یک مهمانخان
ه نیز بوده باشد. در این زمان بود که داستان ویلیامز برای اولین بار عمومی شد. یک خبرنگار از سنت لوئیس شایعاتی دربارهٔ یک زن آفریقایی-آمریکایی که در ارتش خدمت کرده بود شنید و برای مصاحبه با او آمد. زندگی و خدمات نظامی او در "روزنامه دیلی تایمز سنت لوئیس" در ۲ ژانویه ۱۸۷۶ منتشر شد. در اواخر سال ۱۸۸۹ یا اوایل ۱۸۹۰، ویلیامز به یک بیمارستان محلی رفت و برای مدتی در آنجا ماند و در ژوئن ۱۸۹۱، بر اساس خدمت نظامی اش، برای حقوق بازنشستگی از کارافتادگی درخواست داد. ماهیت بیماری و ناتوانی او ناشناخته است. سابقه ای برای اعطای حقوق بازنشستگی به سربازان زن وجود داشت. دبورا سامپسون در سال ۱۸۱۶، آنا ماریا لین، و مری هیز مک کالی (که بیشتر به نام مالی پیچر شناخته می شود) برای خدمت خود در جنگ انقلاب آمریکا حقوق بازنشستگی دریافت کرده بودند. سلامتی رو به زوال و مرگ. در سپتامبر ۱۸۹۲، یک پزشک که توسط دفتر بازنشستگی ایالات متحده استخدام شده بود، کاتای ویلیامز را معاینه کرد. با وجود اینکه او از نورالژی و دیابت رنج می برد، که منجر به قطع انگشتان پای او شده بود و تنها با عصا قادر به راه رفتن بود، پزشک تصمیم گرفت که او واجد شرایط دریافت کمک
هزینه ناتوانی نیست. درخواست او رد شد. تاریخ دقیق مرگ ویلیامز ناشناخته است، اما احتمالاً او پس از رد شدن درخواست بازنشستگی، در حدود سال ۱۸۹۳ درگذشت. نشان قبر او احتمالاً از چوب ساخته شده و مدت ها پیش خراب شده است؛ بنابراین، محل نهایی دفن او ناشناخته است. افتخارات. در سال ۲۰۱۶، یک تندیس برنزی از کاتای ویلیامز که اطلاعاتی دربارهٔ او را به نمایش می گذارد و یک باغچه کوچک گل رز در اطراف آن قرار دارد، در خارج از مرکز فرهنگی ریچارد آلن در لون ورث، کانزاس رونمایی شد. در سال ۲۰۱۸، نیمکت یادبود سرباز کاتای ویلیامز در مسیر افتخار موزه ملی پیاده نظام رونمایی شد.
آنا فیلوسوفوا (Anna Filosofova) یکی از چهره های برجسته جنبش زنان در روسیه قرن نوزدهم بود. او در سال ۱۸۳۷ به دنیا آمد و در سال ۱۹۱۲ درگذشت. فیلوسوفوا به عنوان یک فعال اجتماعی و فمینیست، نقش مهمی در پیشبرد حقوق زنان و بهبود شرایط اجتماعی زنان در روسیه ایفا کرد. او از بنیان گذاران جنبش زنان در روسیه بود و در تأسیس سازمان های مختلفی که برای آموزش و حمایت از زنان فعالیت می کردند، مشارکت داشت. فیلوسوفوا به همراه دیگر فعالان زن، مانند نادژدا استاسووا و ماریا ترابیکووا، تلاش های زیادی برای دستیابی به برابری جنسیتی و بهبود وضعیت زنان در جامعه روسیه انجام دادند. فیلوسوفوا همچنین در زمینه های مختلف اجتماعی و فرهنگی فعالیت می کرد و به عنوان یک شخصیت روشنفکر و پیشرو، تأثیر قابل توجهی بر جامعه روسیه گذاشت. او به عنوان یکی از پیشگامان جنبش زنان در روسیه، الهام بخش بسیاری از زنان دیگر برای مشارکت در فعالیت های اجتماعی و سیاسی بود.
ایستگاه راه آهن نقاب مربوط به دورهٔ پهلوی است و در شهرستان جوین، بخش مرکزی واقع شده و این اثر در سال ۱۳۹۹ خورشیدی با شمارهٔ ثبت ۳۲۸۴۰ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
قاعده ایزومتری، یک رابطه مهم در مورد انتگرال کاتوره ای ایتو است، که توسط Kiyoshi Itô کشف شده است. به یاری این قاعده می توان واریانس و کواریانس متغیرهای کاتوره ای ایتو را حساب کرد. صورت کلی. گیریم که formula_1 فرایند وینر باشد و Xt و Yt متغیرهای کاتوره ای انتگرال پذیر formula_2-سازگار به فیلتراسیون طبیعی وینر ، آنگاه داریم : formula_3که میانگین گیری بر روی اندازه احتمال وینر است، همچنین داریم:formula_4 اثبات: با گسسته سازی formula_5 که در آن formula_6 داریم: formula_7formula_8 قاعده ایزومتری برروی تابع. در حالت کلی تر، با استفاده از لم Stein، می توان نشان داد که: formula_9که در آن formula_10 مشتق تابع formula_11 است. اثبات: formula_12 اینجا نیاز به روشنگری است. برطبق لم Stein اگر formula_13 و formula_14 متغیرهای گاووسی با میانگین صفر باشند آنگاه formula_15 حال توجه داریم که formula_16 یک متغیر گاوسی با میانکین صفر (و البته واریانس formula_17) است.
مزار خواجه عبدالرزاق مربوط به دوران های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان چناران، ۳۵۰ متری شمال شرقی روستای گاه واقع شده و این اثر در سال ۱۴۰۰ خورشیدی با شمارهٔ ثبت ۳۳۳۷۶ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
مسجد گاه مربوط به اواخر دورهٔ صفوی است و در شهرستان چناران، روستای گاه واقع شده و این اثر در تاریخ خورشیدی با شمارهٔ ثبت ۳۳۳۷۴ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
گور پایین فیروزآباد مربوط به دوره ای نامشخص است و در شهرستان زاوه واقع شده و این اثر در سال ۱۴۰۰ خورشیدی با شمارهٔ ثبت ۳۳۳۰۵ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه درخت سرو سرخی مربوط به دوره ای نامشخص است و در شهرستان زاوه واقع شده و این اثر در سال ۱۴۰۰ خورشیدی با شمارهٔ ثبت ۳۳۳۴۲ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه زمان آباد مربوط به دوره ای نامشخص است و در شهرستان زاوه واقع شده و این اثر در سال ۱۴۰۰ خورشیدی با شمارهٔ ثبت ۳۳۳۴۱ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
ساختمان پاسگاه سه گوش خطایی مربوط به پهلوی اول است و در شهرستان صالح آباد، بخش جنت آباد واقع شده و این اثر در سال ۱۴۰۰ خورشیدی با شمارهٔ ثبت ۳۳۳۶۸ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
سلما دی لوتبینیه بارکهام (۸ مارس ۱۹۲۷ – ۳ مه ۲۰۲۰)، یک تاریخ نگار و جغرافیدان بریتانیایی-کانادایی با جایگاه بین المللی در زمینه های تاریخ دریانوردی کانادا و سرزمین باسک (منطقه خودمختار) بود. در سال ۱۹۷۲، به عنوان یک پژوهشگر مستقل، به منطقه باسک نقل مکان کرد تا تحقیقات آرشیوی دربارهٔ جنبه ای از تاریخ کانادا و باسک که بسیار کم شناخته شده بود: ماهیگیری باسک ها در قدیم ترا نوا، که امروزه تقریباً ۲۰۰۰ کیلومتر از ساحل آتلانتیک کانادا است، در قرون ۱۶ و ۱۷ انجام دهد. در سال های بعد، تحقیقات او در آرشیوهای باسکی، اسپانیایی و پرتغالی به کشفیات مهم آرشیوی، تاریخی و باستان شناسی منجر شد. او هزاران سند را یافت که به کمک آن ها توانست فصلی کمتر شناخته شده از تاریخ کانادا و باسک، به ویژه ماهیگیری باسک ها در ترا نوا در قرن ۱۶ را بازسازی کند. او به وجود صنعت شکار نهنگ باسک ها در جنوب لابرادور و کبک مجاور در قرن ۱۶، بندرها شکار نهنگ، باقی مانده های باستان شناسی پایگاه های آن ها و همچنین گالیون های باسکی غرق شده، از جمله سن خوان (۱۵۶۵)، پی برد. در سال ۱۹۸۱، او به دلیل کارهای پیشگامانه اش و برای ارائه «یکی از برجسته ترین مشارکت ه
ا، در سال های اخیر، به داستان این ملت» نشان کانادا را دریافت کرد. یکی از آن بندرها شکار نهنگ که توسط او کشف شد، بندر امروزی رد بی در لابرادور، به عنوان یک سایت تاریخی ملی کانادا (۱۹۷۹) و یک میراث جهانی توسط یونسکو (ژوئن ۲۰۱۳) شناخته شده است. او در سال ۲۰۱۵ به عنوان افسر منصوب شد. خانواده و جوانی. سلما هاکسلی در انگلستان در یک خانواده از روشنفکران و دانشمندان به دنیا آمد. پدر او، مایکل هاکسلی، یک دیپلمات و بنیان گذار و سردبیر مجله جغرافیایی بود. عموزادگان او شامل نویسنده آلدوس هاکسلی و برادرش زیست شناس سر جولیان هاکسلی (اولین مدیر کل یونسکو) بودند. پدربزرگ بزرگ او دانشمند برجسته انگلیسی توماس هنری هاکسلی معروف به «بولداگ داروین» بود. مادر او، اوتیلی دو لوتبینیه میلز، نوه سیاستمدار و محافظ کانادایی سر هنری-گوستاو ژولی دو لوتبینیه بود که وزیر کابینه در دولت کانادا و نخست وزیر استان کبک بود. او دوران نوجوانی خود را در طول جنگ جهانی دوم در انگلستان و ایالات متحده گذراند. پس از پایان جنگ، در دانشگاه های پاریس و لندن تحصیل کرد. از انگلستان به کانادا و کشور باسک. در سال ۱۹۵۰، او تصمیم گرفت مدتی را به دیدار بستگانش در
کانادا بپردازد. در مونترال ساکن شد و در Yellow Pages کار کرد، به عنوان معلم و در نهایت به عنوان کتابدار مؤسسه قطب شمال آمریکای شمالی در دانشگاه مک گیل کار کرد. در سال ۱۹۵۳، او در آنجا با همسر آینده اش، یک معمار جوان انگلیسی به نام برایان بارکهام که علاقه عمیقی به کشور باسک داشت، آشنا شد. در تابستان ۱۹۵۰، برایان با موتور سیکلت از انگلستان به همراه یکی از دانشجویان دانشگاه لندن، جان استودارت، به اسپانیا سفر کرد تا معماری روستایی اندلس را مطالعه کند. اما به دلایل مختلف، او در نهایت در کشور باسک ماند و به مطالعه کاسریوها (خانه های روستایی) پرداخت که موضوع پایان نامه او شد. او و همراهش دوستان خوبی پیدا کردند و عاشق آن منطقه شدند، به طوری که در تابستان ۱۹۵۱ به کشور باسک بازگشتند. هاکسلی در آن زمان نمی توانست پیش بینی کند که آن دیدار چقدر زندگی اش را تغییر خواهد داد و در آینده تحقیقات خودش در مورد کشور باسک او را به کشفیات مهمی در تاریخ باسک و کانادا خواهد رساند. در سال ۱۹۵۴، این زوج تازه ازدواج کرده به اتاوا، پایتخت کانادا نقل مکان کردند، جایی که بارکهام یک دفتر معماری راه اندازی کرد و آن ها تشکیل خانواده دادند (ف
رزندان: توماس، اوریانا، مایکل و سرنا). دو سال بعد، آن ها از کشور باسک بازدید کردند، جایی که دوستشان، کشیش دون پیو دو مونتویا، با آن ها دربارهٔ حضور قدیمی باسک ها در کانادا صحبت کرد.
کشتار جمعی ۲۰۲۵ علویان سوریه، به مجموعه ای از قتل های هدفمند علیه علویان سوریه، که عمدتاً در مناطق ساحلی سوریه ساکن هستند، اشاره دارد. مهم ترین مجموعه کشتارها تا به امروز در اوایل مارس ۲۰۲۵ در استان لاذقیه رخ داد، جایی که به گزارش دیده بان حقوق بشر سوریه (SOHR)، نیروهای امنیتی سوریه پنجاه و دو نفر از علویان را در شهرهای المختاریه و الشیر در حومه لاذقیه اعدام کردند. این رویداد در دوره افزایش تنش ها و درگیری های مسلحانه بین نیروهای امنیتی دولتی و شبه نظامیان همسو با بشار اسد، رئیس جمهور سابق سوریه، رخ داد. پیشینه. مناطق ساحلی سوریه، به ویژه استان لاذقیه، از لحاظ تاریخی به عنوان قلب جامعه علوی سوریه، یک گروه مذهبی اقلیت که شاخه ای از اسلام شیعه محسوب می شود، عمل کرده است. خانواده اسد، که دهه ها بر سوریه حکومت کردند، متعلق به این اقلیت مذهبی هستند. پس از سقوط اسد در دسامبر ۲۰۲۴ و اجرای دولت انتقالی تحت امر احمد الشرع، امیر هیئت تحریر الشام، درگیری هایی بین نیروهای دولتی و وفاداران طرفدار اسد، به ویژه در مناطقی با جمعیت قابل توجه علوی، به وجود آمد. گزارش شده است که دولت جدید از طریق اخراج گسترده مقامات، که بسیاری
از آنها از جامعه علوی بودند، در حال بازسازی دستگاه های دولتی بود. به گفته فعالان علوی، اعضای جامعه آنها از زمان سقوط اسد، به ویژه در مناطق روستایی استان های حمص و لاذقیه، خشونت و آزار و اذیت هدفمند را تجربه کرده اند. علی رغم تعهد عمومی احمد الشرع به حکمرانی فراگیر، هیچ جلسه ای رسمی با نمایندگان ارشد علوی گزارش نشد، در حالی که جلسات مستند دولت با رهبران گروه های اقلیت دیگر از جمله کردها، مسیحیان و دروزی ها گزارش شده است. در ۶ مارس ۲۰۲۵، خشونت به طور قابل توجهی افزایش یافت، زمانی که درگیری های مسلحانه شدید بین پرسنل امنیتی سوریه و گروه های مسلح حامی رئیس جمهور سابق در استان لاذقیه رخ داد. این درگیری ها در چندین شهر در منطقه که عمدتاً علوی نشین هستند، گسترش یافت. خشونت در ابتدا در اطراف منطقه جبله متمرکز بود، اما به سرعت به مکان های دیگر گسترش یافت. در ۷ مارس، مقامات سوری در شهرهای طرطوس و لاذقیه در سواحل سوریه مقررات منع آمد و شد اعمال کردند. ساکنان قرداحه از تیراندازی شدید مسلسل در مناطق مسکونی گزارش دادند که به دلیل درگیری های شدید، از خروج از خانه هایشان جلوگیری می کرد. قتل عام ها. ژانویه. در ۱۴ ژانویه ۲۰۲۵،
دیده بان حقوق بشر سوریه (SOHR) گزارش داد که غیرنظامیان علوی تسنین واقع در حومه حمص توسط افراد مسلح که خود را به فرماندهی عملیات نظامی منتسب می کردند، هدف قرار گرفتند. به گفته SOHR، افراد مسلح از صبح زود تا بعد از ظهر ۱۶ ژانویه، عملیات دستگیری گسترده ای را به سمت روستا آغاز کردند. چندین مظنون در برابر تلاش های دستگیری مقاومت کردند. در جریان این عملیات، مهاجمان هفت خانه را به آتش کشیدند و شش غیرنظامی را به قتل رساندند. چندین روستایی و بزرگان در تسنین و شهرک های مجاور تلاش کردند قتل عام را به پلیس و نیروهای امنیتی دولت سوریه گزارش دهند، اما هیچ پاسخی در مورد خشونت دریافت نکردند. در ۲۳ ژانویه ۲۰۲۵، SOHR گزارش داد که فرماندهی عملیات نظامی با همکاری افراد مسلح محلی، یک کمپین امنیتی گسترده در روستاهای الحمام، الغزیله و الغربیه در حومه غربی حمص آغاز کرد. در جریان این عملیات، چهار غیرنظامی به طور فراقضایی کشته، ده غیرنظامی زخمی و پنج نفر دیگر دستگیر شدند. نیروهای نظامی دیگر روستاییان را مورد آزار و اذیت و حمله قرار دادند و چندین نفر را مجبور کردند مانند حیوانات واق واق و عرعر کنند. نیروهای نظامی همچنین چندین سنگ قبر
روستا را تخریب کردند. مارس. در ۷ مارس ۲۰۲۵، گروه های نظارتی از جمله SOHR گزارش دادند که نیروهای امنیتی ۵۲ مرد علوی را در حومه لاذقیه اعدام کرده اند. این سازمان یافته های خود را بر اساس شواهد ویدیویی که به همراه شهادت های جمع آوری شده از بستگان قربانیان تأیید کرده بود، بنا نهاد. بر اساس مستندات آنها، این قتل ها در مکان های خاص الشیر، المختاریه و الحفه رخ داده است. به گفته رامی عبدالرحمن، مدیر SOHR، افراد مسلح ۶۹ مرد را در این روستاها کشتند و زنان و کودکان را نجات دادند. شبکه لبنانی المیادین این گزارش ها را تأیید کرد و ادعا کرد که بیش از ۳۰ مرد تنها در مختاریه پس از جدا شدن از زنان و کودکان اعدام شدند. گزارش شده است که سیزده زن و پنج کودک نیز کشته شده اند. رویترز گزارش داد که تصاویر تأیید شده مکانی از شهر، حدود ۲۰ مرد را نشان می دهد که بسیاری از آنها به وضوح خون آلود هستند و در کنار یکدیگر در کنار جاده ای در مرکز شهر دراز کشیده اند. منابع متعدد فیلم هایی را منتشر کردند که افراد متوفی با لباس غیرنظامی را در یک حیاط مسکونی نشان می داد، در حالی که خون در اطراف دیده می شد و زنان با صدای بلند عزاداری می کردند. شواهد
ویدئویی اضافی ظاهراً افراد مسلح با یونیفرم نظامی را نشان می داد که به سه نفر دستور می دادند روی زمین حرکت کنند و سپس از فاصله نزدیک به آنها شلیک می کردند. دیده بان حقوق بشر سوریه (SOHR) این ضبط ها را منتشر کرد، همان طور که فعالان محلی نیز این کار را انجام دادند. دو ویدئو که یک خودرو را در حال کشیدن یک جسد در لاذقیه نشان می داد توسط بی بی سی تأیید شد. ساکنان علوی محلی در خارج از یک پایگاه هوایی روسیه در نزدیکی جبله برای جستجوی محافظت تجمع کردند. گزارش شده است که شصت نفر واقع در شهر ساحلی بانیاس، از جمله ده زن و پنج کودک، در اعدام های دسته جمعی توسط اعضای وزارت دفاع سوریه و سرویس امنیت عمومی کشته شدند، که یکی از بزرگ ترین کشتارهای جمعی ثبت شده در ۷ مارس را رقم زد. تا ساعات اولیه ۸ مارس، گزارش شد که سی و هشت غیرنظامی در المختاریه توسط اعضای وزارت دفاع سوریه و نیروهای سرویس امنیت عمومی اعدام شده اند. بیست و چهار غیرنظامی در الشیر در اعدام های صحرایی توسط جوخه آتش نیروهای دفاعی و امنیتی دولتی، بیست و دو نفر در قرفایس، هفت نفر در منطقه الحفه، و هفت نفر دیگر در بیت آنا و دویر بعبدا در حومه جبله کشته شدند. دو شهروند