Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دی، جیم برندون سرهنگ پلیس سواره نظام سلطنتی کانادا، پلیس سانفرانسیسکو کاپیتان تام دولین، کوچیس، رئیس آپاچی ها و نوولا روسا (سرخ ابر) ، جادوگر ناواهو. دشمن اصلی تِکس ویلر، مِفیستو است؛ جادوگر و تردستی شرور. دیگر دشمنان او شامل یاما (پسر مِفیستو)، ببر سیاه (شاهزاده ای مالایی که از نژاد سفید متنفر است و خواستار نابودی آن در ایالات متحده است)، و پروتئوس (که قادر است چهرهٔ خود را تغییر داده و به جای افراد دیگر ظاهر شود) هستند. در طول جنگ داخلی آمریکا، تکس برای اتحادیه جنگید، اگرچه ایالت زادگاهش، تگزاس، از ایالات مؤتلفه آمریکا حمایت می کرد. او در نبرد گلوریتا پس شرکت کرد و مدت کوتاهی در هنگ هفتم سواره نظام داوطلب کانزاس خدمت کرد. نسخه خارجی. در آرژانتین، تکس در دهه ۱۹۵۰ توسط "سردبیری آوریل" در مجله هفتگی "رایو روخو"، با نام مستعار "کلت میلر" ، منتشر شد. در برزیل، تکس از سال ۱۹۷۱ بدون وقفه منتشر شده است. در حال حاضر، توسط انتشارات میتوس ادیتورا منتشر می شود. در فنلاند، مجله تکس ویلر از سال ۱۹۵۳ تا ۱۹۶۵ منتشر می شد. پس از یک وقفه پنج ساله، تکس ویلر از سال ۱۹۷۱ به طور مداوم منتشر شده است. این مجموعه هنوز محبوب است و س
الانه ۱۶ شماره از آن منتشر می شود. در یونان، تکس در دهه های ۱۹۷۰، ۱۹۸۰ و ۲۰۱۰ تحت سه عنوان مختلف منتشر شد. در هند، تکس در دهه ۱۹۸۰ توسط ناشر کمیک های تامیل جنوب هند، لاین کامیکس، منتشر شد. این مجموعه به دلیل محبوبیت گسترده اش در بین نسل ها، مرتباً در لاین کامیکس منتشر می شود. در اسرائیل، تکس در دهه ۱۹۷۰ منتشر شد و از آن زمان تاکنون چندین بار در نسخه های محدود تجدید چاپ شده است که آخرین آن در سال ۲۰۰۷ بود. در نروژ، تکس ویلر از سال ۱۹۷۱ به طور مداوم منتشر شده است و سالانه ۱۱ تا ۱۷ شماره (هر شماره ۱۱۴ صفحه) منتشر می کند. در یوگسلاوی سابق، تکس در اواخر دهه های ۱۹۶۰، ۱۹۷۰، ۱۹۸۰ و اوایل دهه ۱۹۹۰ منتشر شد و در میان دیگر شخصیت های بونلی مانند زاگور بسیار محبوب بود. در دهه ۱۹۹۰ پس از فروپاشی یوگسلاوی، تکس ویلر در کرواسی، صربستان، و اسلوونی شروع به انتشار کرد. در ترکیه، "تکس" توسط شمار زیادی از ناشران منتشر شده و همچنان در قالب کتاب های جلدسخت نامنظم انتشار می یابد. ناشران ترکی این مجموعه عبارت اند از: "Ceylan Yayınları" (۱۹۶۱–۱۹۶۹، ۱۹۷۸–۱۹۸۶)، "Zuhal Yayınları" (۱۹۷۰–۱۹۷۸)، "Inter", "Alfa Yayıncılık" (۱۹۹۱)، "Galaksi
Yayıncılık", "Doğan/Egmont (AD, DE – ۱۹۹۶)"، "Aksoy Yayınları" (۲۰۰۰)، "Maceraperest" (۲۰۰? –) و "Oğlak Yayınları". در بریتانیا، چهارده آلبوم تکس ویلر از سال ۱۹۷۱ به صورت ماهانه توسط انتشارات تاپ سلرز لیمیتد منتشر شده است. در ایالات متحده، تکس ویلر در کتاب اصلی به نام "«چهار قاتل»" ظاهر شد که بعداً با عنوان "«تکس: سوار تنها"» به نویسندگی کلودیو نیزی و تصویرگری جو کیوبرت، هنرمند کمیک آمریکایی، منتشر شد. این کتاب توسط انتشارات دارک هورس کامیکس و استریپ آرت فیچرز منتشر شد. شماره های دیگری از این کتاب نیز در ایالات متحده توسط اپیسنتر کامیکس منتشر شد، از جمله داستان ها و رمان های گرافیکی "«تکس: پاتاگونیا»" در سال ۲۰۱۷، "«تکس: یاغی باشکوه»"، "«تکس: در سرزمین سمینول ها»" و کراس اوور "زاگور" با عنوان "«تکس و زاگور: باندرا»" در سال ۲۰۲۲ و "«تکس: کاپیتان جک»" در سال ۲۰۲۳. سایر رسانه ها. در اواخر دهه ۱۹۶۰ و اوایل دهه ۱۹۷۰ در ایتالیا تلاش هایی برای اقتباس سینمایی از "تکس" صورت گرفت. این فیلم سرانجام در سال ۱۹۸۵ توسط دوچیو تساری به عنوان "تکس و ارباب اعماق دریا" ساخته شد. این فیلم از سه کمیک "تکس" اقتباس شده است: "ال موری
سکو"، "سیرا انکانتادا" و "ایل سینیوره دلابیسو". این فیلم قرار بود به عنوان یک پایلوت برای یک سریال تلویزیونی ساخته شود، اما استقبال ضعیف منتقدان و گیشه از فیلم منجر به عدم تولید سریال تلویزیونی شد. در سال ۱۹۹۳، چندین بازی کامپیوتری (سیزده بازی شناخته شده) برای رایانه های شخصی سازگار با آمیگا و سازگار با آی بی ام توسط انتشارات ایتالیایی منتشر شد. این بازی ها فقط رسماً در ایتالیا منتشر شدند و فقط متن ایتالیایی داشتند که آنها را بسیار نادر و کلکسیونی کرده است.
سوگند پونتیدا ("Giurament de Pontida" در زبان لمباردی و "Giuramento di Pontida" در زبان ایتالیایی)، براساس روایات، مراسمی بود که قرار بود در ۷ آوریل ۱۱۶۷، در صومعه پونتیدا، نزدیک برگامو، در ایتالیا، ایجاد اتحادیه لمبارد، یا اتحاد نظامی میان میلان، لودی، فرارا، پیاچنتسا و پارما را با هدف مبارزه علیه امپراتوری مقدس روم در دوره فریدریش یکم بارباروسا تقدیس کند. با این حال اثری از سوگند پونتیدا در اسناد معاصر ظاهر نمی شود و نخستین بار در سال ۱۵۰۵ بدان اشاره شده است، یعنی سه قرن و نیم پس از تاریخ سنتی ۷ آوریل ۱۱۶۷. تاریخ. منابع متقارن. این رویداد از سمت مورخان مورد تردید قرار گرفته است، چراکه در تواریخ معاصر نوشته شده میان سال های ۱۱۵۲ تا ۱۱۸۹، به هیچ سوگند پونتیدایی اشاره نشده است. اولین اشاره به آن در سندی به تاریخ ۱۵۰۵ ظاهر می شود. با این حال، منابع متقارن به این مسئله پرداخته اند که شهرهای عضو اتحادیه لمبارد پیمان هایی برای مقابله با هژمونی فریدریش بارباروسا از طریق کمک متقابل امضا کرده بودند. اما اکثر این نوشته ها، این رویداد را به شکلی نسبتاً مبهم ذکر کرده اند، بدون توصیف جزئیات: نه مکان ها و نه تاریخ های دقی
ق امضای پیمان ها ذکر نشده است. در "تاریخ پیاچنتسا"، در مورد توافق حاصله برای بازسازی میلان، اینچنین نوشته شده است: دقیق ترین منابع تاریخی مقارن از حداقل سه سوگند میان شهرهای اتحادیه لمبارد حکایت می کنند: اولی، که میان پایان فوریه و آغاز مارس ۱۱۶۷ میان برگامو، برشا، کرمونا و منتووا امضا شد و به عنوان «سوگند برگامو» شناخته می شود؛ دومی، که در مارس ۱۱۶۷ توسط میلان نیز امضا شد و این شهر را به چهار شهر ذکر شده در سوگند قبلی پیوند داد؛ سومی، که در می همان سال توسط لودی نیز امضا شد و بخشی از ائتلاف قبلی متشکل از برگامو، برشا، کرمونا، منتووا و میلان شد. با در نظر گرفتن تاریخ ۷ آوریل ۱۱۶۷، می توان بیان داشت که سوگند پونتیدا، حتی اگر واقعاً امضا شده باشد، عامل اصلی تشکیل اتحادیه لمبارد نبوده است، زیرا حداقل دو سوگند قبلی در اسناد تاریخی ذکر شده است. اسناد پسین. علاوه بر اسناد و منابع مقارن که به نظر می رسد عدم وجود سوگند پونتیدا را به عنوان پیمان تشکیل دهنده اتحاد لمبارد به دلیل دو توافق امضا شده قبل از ۷ آوریل ۱۱۶۷ نشان می دهند، باید به اسناد و منابع متاخر که برای بار به این مسئله اشاره کردند، نیز پرداخته شود. برای نخ
ستین بار سوگند پونتیدا در سندی مورخ ۱۵۰۵ از برناردینو کوریو که "هیستوریا پاتریا" (Historia Patria) نامیده می شود و موضوع آن تاریخ میلان است، ظاهر می شود که حدود ۳۵۰ سال پس از تاریخ رسمی ۷ آوریل ۱۱۶۷ است. آثار پس از این اثر که به سوگند پونتیدا اشاره می کنند از "هیستوریا پاتریا" اثر برناردینو کوریو الهام گرفته اند. در گزیده ای از کد ۱۵۸۴ ، که به یادداشتی در مورد اسقف اعظم میلان، امبرتو پیروانو اشاره دارد، گزارش شده است که: در "آرکیپیسکوپوروم مدیولاننسیوم سیریس هیستوریکو-کرونولوجیکا" ، که توسط جوزپه آنتونیو ساسی در سال ۱۷۵۵ تدوین شده است و به متن فوق الذکر ۱۵۸۴ نیز ارتباط دارد، چنین بیان شده است که: فرضیه در مورد سوگند احتمالی پونتیدا. با این حال، ممکن است توافقات دیگری توسط شهرهای اتحادیه لمبارد امضا شده باشد که رد مستند آنها بعدها از میان رفته باشد. در واقع، در طول قرن ها، نمونه های زیادی وجود دارد که در آنها به چندین جلسه برای نوشتن همه جنبه های مذاکره ای نیاز بوده است. به عبارت دیگر، در تاریخ، تعریف دقیق یک پیمان یا اتحاد در جلسات کمی دشوار بوده است.
تاریخ شفاهی دیجیتال شاخه ای از مطالعات تاریخ نگاری و انسان شناسی است که به گردآوری، ضبط، آرشیو و دسترس پذیری روایت ها و خاطرات شفاهی از طریق ابزارها و قالب های دیجیتال می پردازد. این شاخه با به کارگیری فناوری های ضبط صدا و تصویر، فرا داده گذاری، و آرشیوهای دیجیتال، امکان نگهداری طولانی مدت و جست وجوی پیشرفته در منابع شفاهی را فراهم می کند. پیشینه. روش تاریخ شفاهی از نیمهٔ دوم سدهٔ بیستم در ایالات متحده آمریکا و اروپا رواج یافت. با ظهور فناوری های دیجیتال در دههٔ ۱۹۹۰، دانشگاه ها و مراکز اسناد اقدام به دیجیتال سازی و ایجاد پایگاه های آنلاین تاریخ شفاهی کردند. از نخستین نمونه ها می توان به «پروژه تاریخ شفاهی دانشگاه کلمبیا» و «Oral History Digital Archive» در لس آنجلس اشاره کرد. جایگاه در علوم انسانی دیجیتال. تاریخ شفاهی دیجیتال بخشی از حوزهٔ علوم انسانی دیجیتال است و همچون داده کاوی و آرشیو الکترونیک، برای تحلیل تاریخی، فرهنگی و اجتماعی به کار می رود.
بازرس مونتالبانو ( سریال های تلویزیونی، داستان های پلیسی ایتالیایی هستند. این سریال ها که بر اساس رمان های کارآگاهی آندره آ کامیلری ساخته شده اند، در شهر خیالی ویگاتا در سیسیل اتفاق می افتند که خود برگرفته از پورتو امپدوکله، شهر بومی کامیلری، است. شخصیت اصلی سریال، سالوو مونتالبانو، رئیس پلیس یا "کمیسریو" است. موسیقی متن این فیلم توسط فرانکو پیرسانتی ساخته شده است. "سریال بازرس مونتالبانو" توسط شبکه رای تولید و پخش شد و مورد تحسین منتقدان قرار گرفت. این سریال برای اولین بار در شبکه رای ۲ و سپس از فصل چهارم به بعد، در شبکه رای ۱ پخش شد. بیش از ۶۵ کشور این سریال را پخش کرده اند، از جمله بی بی سی چهار در بریتانیا، MHz WorldView در ایالات متحده و SBS در استرالیا. در سال ۲۰۱۲، یک سریال فرعی به نام "مونتال بانو جوان" از این سریال ساخته شد. خلاصه داستان. بازرس سالوو مونتال بانو مسئول ایستگاه پلیس دولتی در ویگاتا، شهری تخیلی در استان تخیلی مونتِلوزا (رجوع کنید به بخش مکان ها) در سیسیل، جنوب ایتالیا است. مونتال بانو جرایم مختلف را بررسی می کند و همیشه با استفاده از هوش خود و کمک تیمش—which شامل معاونش، دومنیکو «میمی»
آوِلو، جوزپه فازیو، گالوتسو و آقاتینو کاتارلا می شود—موفق به حل آن ها می گردد. سالوو رابطه ای دور و پرتنش با لیویا بورلاندو دارد که در جنوا زندگی می کند. از جمله همکاران خارجی او می توان به افراد زیر اشاره کرد: فصل ها و قسمت ها. لوکا زینگارتی در مصاحبه ای در سال ۲۰۲۲ گفت: «برای من این یک ماجراجویی حرفه ای و انسانی فوق العاده بود. حالا به نظرم به پایان رسیده است. نویسنده دیگر نمی نویسد و دوست کارگردان من، آلبرتو سیرونی، متأسفانه از دنیا رفته است. آیا منطقی است که این حماسه را با فیلمبرداری دو رمان منتشر نشده آخر به عنوان نشانه ای از احترام به آنها به پایان برسانیم؟ یا اینکه فقدان آنها است که سکوت محترمانه را القا می کند؟ من به دومی تمایل دارم.»
سینمای واقعیت مجازی () که با نام های سینمای VR یا سینمای تعاملی نیز شناخته می شود، شکلی نوین از هنرهای رسانه ای است که از واقعیت مجازی (VR) برای خلق تجربه های سینمایی تعاملی و غوطه وری استفاده می کند. برخلاف سینمای سنتی که در آن بیننده نقش منفعل دارد، در سینمای واقعیت مجازی، تماشاگر به درون فضای داستان منتقل شده و می تواند به صورت فعال در محیط حرکت کند و گاهی بر روند روایت تأثیر بگذارد. تاریخچه. پیشینه و نخستین تجربه ها. ایده ترکیب سینما و واقعیت مجازی به دهه ۱۹۶۰ و آزمایش های اولیه در واقعیت مجازی بازمی گردد. آیوان ساترلند در سال ۱۹۶۸ سیستمی به نام «شمشیر داموکلس» ساخت که یکی از نخستین نمایش های هدست واقعیت مجازی بود. اما نخستین آثار سینمایی واقعیت مجازی به صورت تجربی در دهه ۱۹۹۰ پدید آمدند. گسترش در دهه ۲۰۱۰. با پیشرفت فناوری های VR مانند Oculus Rift، HTC Vive و PlayStation VR، تولید محتوای سینمایی واقعیت مجازی از حدود سال ۲۰۱۵ به طور جدی آغاز شد. استودیوهایی مانند Oculus Story Studio، Baobab Studios و Penrose Studios پیشگامان این عرصه بودند. ویژگی های سینمای واقعیت مجازی. غوطه وری (Immersion). تماشاگر با ا
ستفاده از هدست VR به طور کامل در محیط داستان قرار می گیرد و حس حضور فیزیکی در فضای فیلم را تجربه می کند. تعامل پذیری (Interactivity). بیننده می تواند به جای نگاه کردن به یک قاب ثابت، سر خود را بچرخاند، به اطراف حرکت کند و有时 بر elements داستان تأثیر بگذارد. روایت غیرخطی. بسیاری از آثار سینمای VR دارای ساختار روایی غیرخطی هستند که به بیننده اجازه می دهد مسیر داستان را خود انتخاب کند. فناوری های تولید. دوربین های ۳۶۰ درجه. برای فیلمبرداری از دوربین های ویژه ای استفاده می شود که قادر به ضبط همزمان تصویر در تمام جهات هستند. از جمله معروف ترین آن ها می توان به Insta360 Pro، GoPro Odyssey و Z Cam V1 Pro اشاره کرد.
غوطه وری () که به فارسی فرورفتگی نیز ترجمه شده است، یک حالت روان شناختی-حسی است که در آن فرد احساس می کد به طور کامل در یک محیط، فعالیت یا روایت محو شده و از آگاهی مستقیم از دنیای فیزیکی اطراف خود کاسته می شود. این مفهوم در حوزه های متنوعی از جمله روانشناسی، علوم رسانه، واقعیت مجازی، آموزش، هنر و سینما مورد مطالعه قرار می گیرد. تعریف و ماهیت. غوطه وری به عنوان «تجربه ذهنی حضور در یک محیط غیرفیزیکی» تعریف می شود. این پدیده زمانی رخ می دهد که فرد توجه خود را به طور کامل بر یک محرک یا مجموعه ای از محرک ها متمرکز کرده و از محیط فیزیکی اطراف خود جدا می شود. این حالت می تواند از طریق رسانه های مختلفی ایجاد شود، از مطالعه یک کتاب جذاب تا استفاده از پیشرفته ترین سیستم های واقعیت مجازی. سطوح غوطه وری. پژوهشگران معمولاً غوطه وری را در سه سطح دسته بندی می کنند: تاریخچه مفهوم. اصطلاح غوطه وری ریشه در واژه لاتین "immersio" دارد که به معنای «فرو بردن در مایع» است. استفاده از این مفهوم در روانشناسی به کارهای ویلیام جیمز در قرن نوزدهم برمی گردد. اما کاربرد مدرن آن در مطالعات رسانه ای از دهه ۱۹۹۰ و با گسترش واقعیت مجازی رواج
یافت. غوطه وری در رسانه های مختلف. در ادبیات. مطالعه کتاب های داستانی می تواند حالت عمیقی از غوطه وری ایجاد کند که به «غوطه وری روایی» معروف است. در این حالت، خواننده خود را در دنیای داستان تصور کرده و با شخصیت ها همذات پنداری می کند. در بازی های ویدیویی. بازی های ویدیویی از طریق ترکیب داستان پردازی، تعامل و چالش های شناختی، غوطه وری عمیقی ایجاد می کنند. کیفیت گرافیک، طراحی صدا و مکانیک بازی در ایجاد این تجربه نقش اساسی دارند. در واقعیت مجازی و افزوده. واقعیت مجازی (VR) و واقعیت افزوده (AR) با ایجاد محیط های دیجیتالی که کاربر می تواند در آنها به تعامل بپردازد، پیشرفته ترین شکل غوطه وری حسی را ارائه می دهند. غوطه وری در سینما. غوطه وری در سینما به روش های مختلفی ایجاد می شود و تکامل فناوری های سینمایی همواره در جهت افزایش عمق غوطه وری تماشاگر بوده است. سینمای سنتی. حتی در سینمای سنتی، تکنیک های مختلفی برای ایجاد غوطه وری به کار می روند: سینمای سه بعدی (3D). سینمای سه بعدی با ایجاد illusion عمق، لایه دیگری به غوطه وری سینمایی اضافه کرد. اگرچه این فناوری گاهی به دلیل ایجاد ناراحتی برای برخی بینندگان مورد انتقاد
قرار گرفته، اما در فیلم هایی مانند "آواتار" (۲۰۰۹) موفقیت قابل توجهی در ایجاد غوطه وری داشته است. سینمای ۳۶۰ درجه و واقعیت مجازی. سینمای واقعیت مجازی (VR Cinema) پیشرفته ترین شکل غوطه وری سینمایی را ارائه می دهد. در این فرمت: فیلم سازان VR از تکنیک های خاصی برای هدایت توجه بیننده استفاده می کنند، از جمله: سینمای تجربی و غوطه ور. برخی از فرمت های سینمایی تجربی نیز به دنبال ایجاد غوطه وری عمیق تر هستند: کاربردهای عملی. در آموزش. غوطه وری در محیط های آموزشی مجازی می تواند یادگیری تجربی را تقویت کند، از جمله در شبیه سازی های پزشکی، آموزش خلبانی و تمرین مهارت های فنی. در درمان. از غوطه وری در درمان های روانشناختی مانند درمان فوبیا، اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) و مدیریت درد استفاده می شود. در هنر و سرگرمی. موزه ها و گالری ها از installations غوطه ور برای ایجاد تجربه های هنری تعاملی استفاده می کنند. چالش ها و انتقادات. اگرچه غوطه وری generally مثبت ارزیابی می شود، اما نگرانی هایی نیز درباره آن وجود دارد:
مسابقات قایق رانی جمهوری های تاریخی دریایی (یا پالیو جمهوری های تاریخی دریایی) یک رویداد ورزشی با بازسازی تاریخی است. این رویداد اولین بار در سال ۱۹۵۵ با هدف یادآوری رقابت مشهورترین جمهوری های دریایی ایتالیا: جمهوری آمالفی، جمهوری پیزا، جمهوری جنوا و جمهوری ونیز، تأسیس شد که طی آن چهار تیم قایق ران به نمایندگی از هر یک از جمهوری ها با یکدیگر به رقابت می پردازند. این رویداد که تحت حمایت رئیس جمهور ایتالیا برگزار می شود، هر ساله در روزی بین پایان ماه مه و آغاز ژوئیه برگزار می شود و به صورت چرخشی بین این شهرها برگزار می شود. پیش از این مسابقات قایق رانی، یک رژه تاریخی برگزار می شود که در طی آن، چهره هایی در خیابان های شهر رژه می روند که نقش شخصیت های باستانی هر جمهوری را بازی می کنند. در ۱۳ اکتبر ۲۰۲۴، مسابقهٔ تاریخی با حضور خدمه ای کاملاً زنانه برای نخستین بار در جنوا برگزار شد. این مسابقه به عنوان اولین دوره از قالب جدید مسابقهٔ تاریخی در نظر گرفته می شود و هر دو تیم جنوایی پیروز این دوره شدند. تاریخچه. ایده برگزاری رویدادی که یادآور وقایع چهار قدرت دریانوردی قرون وسطی باشد، در اواخر دهه ۱۹۴۰ توسط شوالیه پیزای
ی، میرو چیاورینی، مطرح شد. این پیشنهاد ابتدا توسط کارلو والینی، رئیس هیئت گردشگری استان پیزا، مورد بررسی قرار گرفت و پس از پذیرش آن، به نوبه خود آن را به شهرداری های سه شهر دیگر برای شرکت در آن ارجاع داد. این ابتکار عمل به ویژه توسط وکیل فرانچسکو آمودیو، شهردار وقت آمالفی، که درخواست (و موفق به) تشکیل جلسه ای از نمایندگان چهار شهر درگیر برای بررسی مشترک این پیشنهاد را داد، به طور مثبت مورد استقبال قرار گرفت. این جلسه در ۹ آوریل ۱۹۴۹ در کاخ پیزا برگزار شد، اما توافق ساده نبود: در طول بحث، آقای مانزینی، مدیر دفتر شهرداری ونیز، نظر خود را علیه شرکت قایق رانی آرام شهر تالاب ابراز کرد، در حالی که از رژه در رژه تاریخی حمایت می کرد. وکیل آمودیو در سخنرانی خود در دفاع از مسابقه قایق رانی، سعی کرد نظر خود را تغییر دهد و بر اهمیت نه تنها تاریخی، بلکه گردشگری این رویداد تأکید کرد. با توجه به توافق قاطع آمالفی، پیزا و جنوا، نمایندگان ونیز نیز به آن توجه کردند و به این ابتکار عمل پیوستند. پس از دستیابی به توافق، فرآیندی طولانی آغاز شد که در آن اساسنامه و مقررات تدوین شد، تحقیقات در بایگانی های تاریخی و در میان آثار هنری ع
ناصر لازم برای تحقق لباس های رژه تاریخی انجام شد، پروژه های قایق ها طراحی شدند و بودجه لازم برای سازماندهی رگاتا پیدا شد. در ۲۹ ژوئن ۱۹۵۵، یک آزمایش تجربی در جنوا با «گوزی» برای چهار پاروزن انجام شد. در ۱۰ دسامبر همان سال، در آمالفی، در سالن مورلی (موزه تاریخی فعلی پالازو سن بندتو، محل تالار شهر)، قانون اساسی که ایجاد نهاد سازماندهی رگاتا را تصویب می کرد، امضا شد. قایق ها، که توسط تعاونی گوندولیری ونیز ساخته شده بودند، در ۹ ژوئن ۱۹۵۶ با دعای خیر پاتریارک ونیز، آنجلو رونکالی (که بعداً به عنوان پاپ ژان بیست و سوم انتخاب شد)، در رودخانه ریوا دی جیاردینی رئالی به آب انداخته شدند. اولین دوره این نمایشگاه در اول ژوئیه همان سال در پیزا برگزار شد؛ در میان حاضران، به ویژه رئیس جمهور جیووانی گرونچی و وزیر نیروی دریایی تجاری، گنارو کاسیانی، حضور داشتند. اساسنامه. مسابقات قایق رانی دارای اساسنامه ای است که اساسنامه، هدف آن (یعنی ترویج خود رویداد) و ترکیب آن را تعیین می کند. طبق این اساسنامه، این نهاد از سه بخش تشکیل شده است: قضات قایق رانی، کمیته عمومی و کمیته شهری. بخش اول، نهاد عالی این نهاد است که از شهرداران چهار شهر
دریانوردی تشکیل شده و سمت آن به عنوان قاضی اول به شهردار شهر میزبان رویداد تعلق دارد؛ بخش دوم، نهاد فنی-اداری دانشگاهی است که رئیس آن (که به نوبه خود رئیس کمیته شهروندان شهر میزبان است) به طور قانونی نماینده نهاد است؛ بخش سوم، نهاد فنی است که توسط شهردار منصوب شده و به مدت چهار سال در این سمت فعالیت می کند و اجرای این رویداد را بر عهده دارد. آیین نامه. با وجود تغییرات کوچکی که در طول زمان متحمل شده است، مقررات مسابقات قایق رانی اساساً بدون تغییر باقی مانده است. چهار تیم در این مسابقه شرکت می کنند که هر کدام شامل ۸ پاروزن و یک سکاندار است، که تعدادشان بیشتر از تیم های ذخیره است. پیش از این، تیم ها توسط ورزشکارانی که در شهرها، استان ها و مناطق مربوطه متولد شده بودند یا حداقل ده سال در آنجا ساکن بودند، آموزش می دیدند، اما از سال ۲۰۰۴ مقرر شده است که نیمی از آنها باید از ورزشکاران منطقه و نیمی دیگر از ورزشکاران استان تشکیل شوند. قایق ها باید با پارامترهای ساختاری یکسان ساخته شوند. قبل از حرکت، وزن می شوند و برای اینکه وزنشان (وزن کمتر از ۷۶۰ کیلوگرم) نباشد، نباید (خالی و شامل لوازم جانبی، به جز پارو) باشند. دقیق
اً برای اطمینان از کارایی و سبکی بیشتر در آب (در عین حال در محدوده مجاز)، قایق ها که زمانی از چوب ساخته می شدند، امروزه از فایبرگلاس ساخته می شوند. چهار گالئون اصلی توسط جیووانی جیوپونی طراحی شده اند. هر قایق باید با رنگ هایی که با آنها رنگ آمیزی شده و با پولن یا مجسمه های چوبی (که اکنون نیز از جنس فایبرگلاس هستند) که روی دماغه قرار گرفته اند و نماد حیوانی هر شهر را نشان می دهند، قابل تشخیص باشند. این مجسمه ها در طول سال ها توسط پروفسور آلویو واگلینی طراحی شده اند. به همین دلیل، قایق آمالفی با رنگ لاجوردی و پگاسوس، قایق جنوا با رنگ سفید و اژدها (که به جرجیس، محافظ شهر اشاره دارد)، قایق پیزا با رنگ قرمز و عقاب (که نماد پیوند باستانی بین جمهوری پیزا و امپراتوری مقدس روم است) و قایق ونیز با رنگ سبز و شیر بالدار (که به مرقس، حامی شهر اشاره دارد) شناخته می شوند. این مسابقه قایق رانی در مسیری ۲ کیلومتری برگزار می شود که بسته به موقعیت مکانی متفاوت است: در آمالفی در دریای تیرنی در امتداد ساحل، در جنوا در دریای لیگوریا در حوضه بندر، در پیزا در رودخانه آرنو در خلاف جهت جریان آب و در ونیز در تالاب مشخصه دریای آدریاتیک
قرار دارد. قبل از شروع مسابقه قایق رانی، خطوط مسابقه ترسیم می شوند. وسیله شروع شامل چهار لنگر ثابت است که در یک راستا قرار گرفته اند و مسیر توسط داور تعیین می شود. با این حال، هیئت منصفه رسیدن قایق را ارزیابی می کند و «برش» پایان مسابقه را با توجه به خط پایان هر قایق (برای آمالفی نوک سم جلوی اسب بالدار، برای جنوا نوک حوریان گریفین، برای پیزا انتهای چنگال های عقاب، برای ونیز نیمی از شمشیر نگه داشته شده توسط شیر بالدار) قضاوت می کند. در طول مسابقه، تجاوز به خط حریف ممنوع است، زیرا جریمه آن سقوط به آخرین جایگاه تعیین شده توسط هیئت منصفه است. از سوی دیگر، تغییر شماره آب فقط در صورتی مجاز است که یک تیم قایق خود را از حریف جلوتر ببرد. برندهٔ مسابقهٔ رگاتا، جامی از طلا و نقره، ساختهٔ مدرسهٔ گلداسمیت فلورانس، دریافت می کند که نمایانگر یک کشتی بادبانی پاروزن (مانند کشتی مورد استفاده در مسابقه) است که توسط چهار اسب ماهی پشتیبانی می شود و در زیر آنها نشان های چهار جمهوری دریایی دیده می شود. برنده، این جام را به مدت یک سال، تا زمان قرعه کشی جدید در دورهٔ بعدی، در اختیار دارد. علاوه بر این، بر اساس این جام، مدالی با نماد
شهر برندهٔ مسابقهٔ رگاتا، سال به سال نصب می شود؛ بنابراین به تعداد نسخه های مورد اختلاف، مدال وجود دارد. رژه تاریخی. پیزااین رژه تاریخی، لحظه مرکزی کل این رویداد است. از طریق آن، هر جمهوری دریایی گذشته باشکوه خود را به طور کامل احیا می کند و قسمت ها و شخصیت هایی را که تاریخ آن را رقم زده اند، ارائه می دهد. این رژه گهگاه در خارج از کشور، به ویژه در برلین و شهر نیویورک نیز برگزار شده است. آمالفی. صفوف آمالفی نمایانگر جامعه جمهوری کامپانیا در آغاز قرن یازدهم است، زمانی که به اوج خود رسید. در داخل، نمایندگان طبقات مختلف اجتماعی حضور دارند: قضات، نظامیان و مردم. به طور خاص، دوک (بالاترین مقام شهر) و شوالیه های شمشیر به دست، که لباس هایشان بعداً توسط اعضای فرقه شوالیه های مهمان نواز گرفته شد، رژه می روند. قسمت پیشنهادی، ازدواج بین جان اول، پسر و نایب السلطنه مشترک دوک مانسون اول، و اشراف زاده سلطنتی سالرنیتان است؛ این ازدواج برای جوانان به منزله گذر به بزرگسالی و ورود به محیط سیاسی بود. لباس های صفوف آمالفی در دهه پنجاه توسط طراح صحنه، روبرتو شیلزو، از طریق تجزیه و تحلیل منابع تاریخی طراحی شد. جعبه های نمایش و همچن
ین لباس ها، هنوز در موزه شهرداری تالار شهر آمالفی به نمایش گذاشته شده اند. چیدمان رژه به شرح زیر است: ۳ پاروزن؛ ۱۰ پیشخدمت و گونفالونیر؛ ۵ شیپورچی؛ کنسول جمهوری؛ ۳ پیشخدمت کنسول؛ ۲ قاضی؛ پیشخدمت دریا؛ ۲ سفیر؛ دوک؛ ۲ پیشخدمت دوک؛ ۴ سوارکار؛ ۶ حامل؛ ۴ بانو و ۴ شوالیه دربار؛ داماد و عروس؛ ۶ پیشخدمت؛ ۴ نوازنده تمپان؛ ناوارا؛ ۹ ملوان؛ ۹ کماندار. جنوا. صفوف جنوایی ها، دوره کنسولی جمهوری لیگوریا، یا بهتر است بگوییم قبل از به قدرت رسیدن دوج ها را تداعی می کند. این قسمت، رهبر گوگلیلمو امبریاکو، ملقب به «تستا دی ماگلیو» را به تصویر می کشد که ناوگان جنوا را در طول جنگ صلیبی اول رهبری می کرد. در آن زمان، او کاتینو مقدس را به جنوا آورد که طبق سنت، توسط عیسی و حواریون در شام آخر مورد استفاده قرار می گرفت. یکی دیگر از شخصیت های مهم حاضر در این رژه، کافارو دی کاشفیلونه، وقایع نگاری است که اعمال امبریاکو را گزارش کرده است. همچنین نمایندگان طبقات اجتماعی: بازرگانان، مردان نظامی و مردم نیز حضور دارند. طرح رژه به شرح زیر است: ۱ گونفالونیر و ۲ حامل گرز؛ ۳ اسقف؛ ۳ کاپیتان؛ پرچمدار با پرچم سنت جورج؛ ۶ شیپورچی؛ اسقف با پرچم جنوا؛ ۶
دف؛ ۱ نفر مسلح به شمشیر پهن؛ ۳ نفر دستشویی؛ پرچمدار با پرچم امبریاکو؛ صفحه انگشت گذاری گلدوزی؛ امبریاکو؛ ۳ اسقف؛ ۳ کاپیتان؛ کافارو؛ ۳ نفر مسلح به شمشیر؛ ۸ نفر از اشراف و ۸ نفر از اشراف زادگان؛ ۲ نفر کماندار؛ ۱۲ نفر از مردم عادی و مردم عادی؛ ۲ نفر کماندار؛ ۳ پاروزن؛ ۶ نفر مسلح به نیزه. پیزا. صفوف پیزا یادآور برخی از وقایع برجسته در تاریخ جمهوری آلفیا است؛ در میان این وقایع، شاهکار قهرمان زن، کینزیکا دِ سیسموندی، که در سال ۱۰۰۴ شهر را از حملهٔ مسلمانان نجات داد، برجسته است. همچنین رهبران مختلفی که در حکومت پیزا یکی پس از دیگری جانشین او شدند (کنسول ها، پودستا، فرماندهٔ مردم)، و همچنین سربازان (که نشان آنها عقاب سیاه، نماد امپراتوری، است)، ملوانان، شیپورچیان و نوازندگان نقاره حضور دارند. ترتیب صفوف به شرح زیر است: دارنده پرچم؛ اسکورت پرچم (۲ نفر)؛ ۳ پاروزن رژه؛ ۸ شیپورچی؛ ۱ گروهبان؛ ۱۲ پیاده نظام؛ ۳ خانواده؛ شهردار؛ ۱ داماد؛ کاپیتان قضات؛ ۲ سناتور؛ ۲ ارشد؛ سفیر؛ کاپیتان مردم؛ ۱ داماد؛ کنسول بازرگانان؛ ۲ رهبر هنرهای هفتگانه؛ ۸ طبل زن؛ ۴ اسقف؛ کینزیکا د سیسموندی سوار بر اسب؛ ۱ داماد؛ ۶ ساقدوش کینزیکا؛ دریاسالار نا
وگان؛ ۲ کنسول دریا؛ ۱ حامی؛ ۲ کمیته؛ ۱۲ ملوان. در آمالفی، به مناسبت شصت و ششمین مسابقه قایق رانی تاریخی، پیزا برای آخرین بار در صفوف معمول که داستان آن بر کینزیکا د سیسموندی متمرکز بود، رژه رفت. با شروع دوره بعدی که در سپتامبر ۲۰۲۲ در پیزا برگزار شد، لباس ها و نمایش مد جدید برای اولین بار به نمایش درآمدند، این نمایش به گونه ای طراحی شده بود که کل قوس تاریخی جمهوری پیزا و تمام چهره هایی را که در طول زمان آمده و رفته اند، برجسته کند. مسابقات قایق رانی خارق العاده. علاوه بر رویدادهای سالانه، دوره های فوق العاده ای از این مسابقه تاریخی نیز برگزار شد: