Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
روزنامه اصفهان امروز (به انگلیسی: Isfahan today Newspaper) روزنامه فرهنگی-اجتماعی با روش خبری، تحلیلی و اطلاع رسانی است که به صاحب امتیازی شرکت رسانه ای رویداد پارسی از سال ۱۳۸۳ در شهر اصفهان ایران منتشر می شود. تاریخچه. اصفهان امروز از آبان ۱۳۸۳ تا آبان ۱۳۸۵ به صورت هفته نامه و پس از آن تا امروز به صورت روزنامه در حال انتشار است. این روزنامه که عضوی از گروه رسانه ای رویداد پارسی است، با نوآوری و ساختارشکنی در زمینه ارائه الگوهای جدید رسانه ای فعال است. همین دیدگاه سبب شده بتواند در این سال ها در زمینه های گوناگونی تحول آفرین باشد. آبان ۱۳۸۳ بیش از ۲۰۰ روزنامه نگار با تخصص های گوناگون عضو سرویس های تحریریه اصفهان امروز بوده اند و نام اصفهان امروز انتخاب شد. رتبه بندی کشوری روزنامه های ایران. در رتبه بندی رسمی سال۱۴۰۲ بین روزنامه های سراسر کشور ایران جایگاه ۱۶ بین ۲۸۰ کل کشور و رتبه ۲ در بین ۱۴ روزنامه استان اصفهان را کسب کرده است. اصفهان امروز علاوه بر نسخه چاپی، از طریق وب سایت، شبکه های اجتماعی و پلتفرم های انتشار آنلاین در دسترس مخاطبان است. ارزش افزوده های گوناگون طراحی و ارائه شده شامل نوآوری های اصفهان
امروز در دوره اجرای طرح توسعه در سال های ۱۳۹۳ تا ۱۳۹۵ ایران باعث شد این روزنامه مجموعه کاملی از محتواهای گوناگون در قالب های نوین به مخاطبان از طریق بسترهای مختلف دسترسی ارائه کند.
کاروان المپیکی ترینیداد و توباگو، یکی از کاروان های شرکت کننده در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ بود. این دوره از بازی ها از ۲۶ ژوئیه تا ۱۱ اوت ۲۰۲۴ (۵ تا ۲۱ امرداد ۱۴۰۳ خورشیدی) به میزبانی پاریس، پایتخت فرانسه برگزار شد. این حضور، نوزدهمین حضور این کاروان در ادوار المپیک بود. ورزشکاران این کاروان پیشتر در ۴ دوره از المپیک تحت عنوان فدراسیون هند غربی نیز شرکت کرده اند. در پایان این دوره، ورزشکاران این کاروان موفق به کسب مدال نشدند. شرکت کنندگان. ورزشکاران این کاروان در سه رشته ورزشی زیر به رقابت با سایرین پرداختند.
کاروان المپیکی پاراگوئه، یکی از کاروان های شرکت کننده در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ بود. این دوره از بازی ها از ۲۶ ژوئیه تا ۱۱ اوت ۲۰۲۴ (۵ تا ۲۱ امرداد ۱۴۰۳ خورشیدی) به میزبانی پاریس، پایتخت فرانسه برگزار شد. این حضور، هفدهمین حضور این کاروان در المپیک تابستانی بود. آنها در المپیک ۱۹۸۰ با پیروی از رهبری ایالات متحده در تحریم المپیک، غایب بودند و این حضور، چهاردهمین حضور پیاپی این کاروان بود. آن ها همچنان در پی کسب نخستین مدال طلای تاریخ خود در المپیک بودند، و در این دوره موفق به کسب هیچ مدالی نشدند. شرکت کنندگان. فهرست ورزشکاران این کاروان به شرح زیر است. قابل ذکر است شمار ورزشکاران ذخیره در این فهرست لحاظ نشده است.
کاروان المپیکی موریس، یکی از کاروان های شرکت کننده در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ بود. این دوره از بازی ها از ۲۶ ژوئیه تا ۱۱ اوت ۲۰۲۴ (۵ تا ۲۱ امرداد ۱۴۰۳ خورشیدی) به میزبانی پاریس، پایتخت فرانسه برگزار شد. این حضور، یازدهمین حضور پیاپی این کاروان در المپیک پس از نخستین حضور در المپیک ۱۹۸۴ بود. این کاروان در این دوره موفق به کسب مدال نشد. شرکت کنندگان. ورزشکاران این کاروان در جدول زیر فهرست شده اند.
سدا کبریانیان-ملکونیان (؛ متولد: 1963) نویسنده و فعال حقوق پناهندگان ارمنی-آمریکایی است. کبریانیان که در لبنان متولد شد، برای تحصیل در ادبیات ارمنی به ایروان رفت. او با مونته ملکونیان آشنا شد و سپس ازدواج کرد که همسر وی در جنگ اول قره باغ کشته شد. او سازمانی غیردولتی به نام همسرش تأسیس کرد تا به خانواده های سربازان و پناهندگان ارمنی کمک کند. او بعدها به آلاسکا نقل مکان کرد، جایی که به مطالعه مباحث غیرداستانی خلاقانه پرداخت و به پژوهش درباره پناهندگان کمک کرد و به عنوان عضو هیئت علمی دانشگاه آلاسکا انکوریج کار کرد. زندگی نامه. سدا کبریانیان در سال ۱۹۶۳ در شهر ارمنی نشین انجار به دنیا آمد. او یکی از شش دختر، کبریانیان بود و در خانواده ای که از نسل کشی ارامنه جان سالم به در برده بودند متولد شد. در ۱۵ سالگی، کبریانیان با مونته ملکونیان آشنا شد، که در آن زمان به عنوان عضوی از ارتش سری ارامنه برای آزادی ارمنستان (ASALA) در جنگ داخلی لبنان شرکت می کرد. در سال ۱۹۸۱، کبریانیان به ایروان در جمهوری شوروی سوسیالیستی ارمنستان (ASSR) نقل مکان کرد، جایی که در رشته ادبیات ارمنی در دانشگاه دولتی ایروان تحصیل کرد. پس از گذراند
ن سال های ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۵ که به صورت پنهانی با ملکونیان در اروپا،لبنان و ایالات متحده داشت، کبریانیان به ارمنستان بازگشت تا در آنجا بماند. او در زمان ASSR به عنوان کارشناسی ارشد فارغ التحصیل شد و بعداً پس از بازسازی جمهوری ارمنستان به عنوان دکترای فلسفه فارغ التحصیل شد. پس از اعلام استقلال ارمنستان در ۱۹۹۱، کبریانیان و ملکونیان در صومعه گغارد باهم ازدواج کردند. ملکونیان دو سال بعد در حالی که در جنگ اول قره باغ می جنگید کشته شد. پس از پایان جنگ، کبریانیان صندوق مونته ملکونیان را تأسیس کرد تا به خانواده های سربازانی که مجروح یا کشته شده در جنگ بودند کمک کند. کبریانیان شروع به ابراز نارضایتی از قشربندی که پس از جنگ در ارمنستان رخ داده بود کرد و به تفاوت فاحش بین ارامنه ای که در فقر زندگی می کنند و اعضای ثروتمند دیاسپورا، که با خود فرهنگ خودرو لوکس و کازینو را آورده بودند، اشاره کرد. روزنامه نگار آمریکایی توماس گولتز چنان گفت که کبریانیان بیشتر با قربانیان آذربایجانی جنگ اول قره باغ همدردی می کرد تا کسانی که بر اقتصاد ارمنستان تسلط پیدا کرده اند. پس از کار در یک سازمان غیرانتفاعی کمک به پناهندگان، کبریانیان به ایالا
ت متحده نقل مکان کرد. او در آنجا به مطالعه غیرداستانی خلاقانه در دانشگاه آلاسکا انکوریج (UAA) پرداخت، و با دریافت مدرک کارشناسی ارشد هنرهای زیبا فارغ التحصیل شد. او به تدریس در UAA ادامه می دهد، و به عنوان ویراستار همکاری برای "بررسی فصلی آلاسکا" فعالیت می کند. او همچنین به فعالیت خود در زمینه کمک به پناهندگان به عنوان مسئول مجموعه برای کمک به یتیمان ارمنی در انکوریج ادامه داده است. کار علمی. در پژوهش های دانشگاهی خود، کبریانیان به علاقه اش به حقوق پناهندگان و عدالت اجتماعی پرداخته است. او همراه با برادر مونته، مارکار ملکونیان، نویسندگان کتاب "جاده برادرم" هستند، کتابی درباره مونته ملکونیان که در سال ۲۰۰۵ توسط I. B. Tauris منتشر شد. در سال ۲۰۱۷، کبریانیان خودش "The Consecrated Ones" را منتشر کرد، کتابی درباره زندگی که به زبان ارمنی نوشته شده است. او همچنین آثار خود را در مجله "هتک" و مجلات ادبی "Iknagir" و "Atticus Review" منتشر کرده است. در سال ۲۰۱۵، کبریانیان مقاله ای درباره "مسائل اخلاقی در پژوهش پناهندگان" منتشر کرد. با تعریف "پناهنده" به عنوان فردی که به خاطر بلایای طبیعی ماننده آزار یا جنگ به طور اجباری
از کشور خود آواره شده است، کبریانیان متوجه شدکه تعداد پناهندگان در اولین دو دهه از قرن ۲۱ به رشد نمایی رسیده است. او در پژوهش خود از روش شناسی چندگانه استفاده کرد، که پژوهش کمی و کیفی را در این زمینه ترکیب کرده بود. او نشان داد که دریافت وضعیت پناهندگی بسیاری از فرصت ها، از جمله بهبود شرایط زندگی و به رسمیت شناختن حقوق بنیادی آنها را بدون توجه به قوانین مختلف درباره وضعیت پناهندگی در کشورهای مقصد فراهم می آورد. در پی پاکسازی قومی ارمنی ها از قره باغ کوهستانی در سال ۲۰۲۳، کبریانیان یکی از ده ها دانشمند ارمنی بود که از جامعه بین المللی خواست تا به پناهندگان آواره کمک کند و علیه آنچه که به عنوان یک عمل پاکسازی قومی توسط آذربایجان توصیف کردند، اقدام کند.
کاروان المپیکی باهاما، یکی از کاروان های شرکت کننده در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ بود. این دوره از بازی ها از ۲۶ ژوئیه تا ۱۱ اوت ۲۰۲۴ (۵ تا ۲۱ امرداد ۱۴۰۳ خورشیدی) به میزبانی پاریس، پایتخت فرانسه برگزار شد. این حضور، هجدهمین حضور این کاروان در ادوار المپیک بود. باهامایی ها پس از نخستین حضور در المپیک ۱۹۵۲، تنها در المپیک ۱۹۸۰ در پی حمایت از تحریم المپیک به رهبری ایالات متحده شرکت نکردند. برای نخستین بار از المپیک ۱۹۸۸، باهامایی ها در کسب مدال ناکام ماندند. بهترین رتبه ی این کاروان را دوینه چارلتون در بخش دوی صد متر بامانع کسب کرد که به رتبه ششم نائل آمد. شرکت کنندگان. ورزشکاران این کاروان در دو ورزش زیر به رقابت پرداختند.
دروغ های عشق (؛ ) یک فیلم عاشقانه و کمدی-درام محصول سال ۲۰۲۴ سینمای هنگ کنگ به کارگردانی و نویسندگی مشترک هو میو کی است که اولین کارگردانی او را رقم زد. این فیلم با بازی ساندرا نگ و ام.سی. چئونگ حول یک عاشقانه مالیخولیایی می چرخد که از یک کلاهبرداری آنلاین شکل می گیرد و در آن یک پزشک تنها (ساندرا نگ) که طعمه یک کلاهبردار (چئونگ) می شود، می پردازد. این فیلم اولین نمایش جهانی خود را در چهل و هشتمین جشنواره بین المللی فیلم هنگ کنگ در ۲۹ مارس ۲۰۲۴ داشت و پس از آن در ۱۲ سپتامبر در هنگ کنگ اکران شد. در شصت و یکمین جایزه اسب طلایی دو نامزدی دریافت کرد. ساخت. فیلمبرداری در ۶ ژوئن ۲۰۲۳ آغاز شد. سرانجام فیلمبرداری در اوایل ماه اوت به پایان رسید. گیشه. این فیلم در آخر هفته افتتاحیه خود بیش از ۳ میلیون دلار هنگ کنگ به دست آورد، و برای چهار روز متوالی در صدر باکس آفیس روزانه قرار گرفت، و تا آخر هفته سوم به ۱۰ میلیون رسید. این فیلم در هفته چهارم ۱۵ میلیون جمع آوری کرد، و در اواخر اکتبر به ۱۷ میلیون رسید. بازخوردها. ادموند لی از ساوت چاینا مورنینگ پست به این فیلم امتیاز ۳ از ۵ ستاره را داد و آن را فیلمی تحسین برانگیز و در ع
ین حال خوش اخلاق توصیف کرد که در عین ارائه پیش فرض قابل تأملی در مورد عاشقانه، فریب و تنهایی، در نهایت نتوانست به طور کامل مضامین عاطفی عمیق تر خود را کشف کند. به اتکای بیش از حد به سبک کمدی فیلم.
فرگشت ویژگی نوپدید (انگلیسی: Emergent evolution) فرضیه ای است در زمینه فرگشت که ادعا می کند که ظهور غیرقابل پیش بینی ویژگی های پیچیده و به ظاهر کامل جدیدی مانند آگاهی و دیگر قوای ذهنی، در واقع نتیجه ترکیب و بازآرایی ویژگی های ساده ای هستند که از قبل در جانور وجود داشته اند. اصطلاح فرگشت ویژگی نوپدید، اولین بار در سال ۱۹۲۲م، در سخنرانی های گیفورد توسط روان شناس بریتانیایی کانوی لوید مورگان، معرفی شد و سپس در سال ۱۹۲۳م، به صورت کتابی با همین عنوان منتشر شد.فرضیه فرگشت ویژگی نوپدید به دلیل عدم ارائه مکانیزم مشخص و توضیح روشن چگونگی ظهور ویژگی های پیچیده جدید و نیز اتکایش بر پایان شناسی، به طور گسترده ای مورد انتقاد قرار گرفته است. از نظر تاریخی فرضیه فرگشت ویژگی نوپدید، تلاشی برای جایگزینی ماده باوری و زندگی باوری تفسیر شده است. این فرضیه در سال ۱۹۸۵م، توسط رابرت جی بی رید، استاد دانشگاه ویکتوریا (کانادا)، مورد توجه دوباره قرار گرفت.
داجات مکرتیچ ساهاکیان (؛ ۸ ژوئیه ۱۹۱۶ - ۱۶ ژانویه ۱۹۹۹) تاریخ نگار، ارمنی شناس، معلم، استاد، برنده جایزه “برتری در آموزش عمومی”، و عضو حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی (۱۹۴۲) بود. او از شرکت کنندگان جنگ آزادسازی بزرگ میهنی بود. زندگی نامه. داجات ساهاکیان در سال ۱۹۱۶ در منطقه برناکوت، سیسیان متولد شد.نیکوغایوس آدونتس، که خویشاوند و پژوهشگر روسی در بیزانس و ارمنی شناسی و اهل برناکوت بود، پیشنهاد کرد که نام وی را داجات نام گذاری کنند، به افتخار داجات گنتونی، شهید نبرد آوارایر (۴۵۱). زمانی که داجات کودکی دو ساله بود، پدرش را از دست داد. در سال ۱۹۳۶، او با افتخارات از دبیرستان سیسیان فارغ التحصیل شد و در سال ۱۹۴۰ نیز با کسب نتایج عالی، از دانشکده تاریخ دانشگاه دولتی علوم پرورشی خاچاطور آبوویان ارمنستان فارغ التحصیل شد. داجات ساهاکیان به روستای زادگاهش بازگشت و در یک مدرسه متوسطه کار کرد. در سال ۱۹۴۰، او به خدمت نظامی در ارتش سرخ فراخوانده شد. در روز آغاز جنگ - ۲۲ ژوئن ۱۹۴۱ - هنگ چهارم توپخانه در منطقه نظامی ویژه کی یف در شهر برودی مستقر بود و مورد حمله نیروهای آلمانی قرار گرفت. ساهاکیان در هنگ به عنوان معاون مربی سی
اسی خدمت می کرد و در یکی از تهاجمات در اوت ۱۹۴۱ زخمی شد. پس از بهبودی، او به منطقه نظامی قفقاز بازگشت و ابتدا در تفلیس و سپس از فوریه ۱۹۴۲ در هنگ تفنگداری لشکر ارمنی خدمت کرد. او در سال ۱۹۴۲ به حزب کمونیست پیوست. در سپتامبر ۱۹۴۲، او در نبردهای منطقه توآپس به عنوان بخشی از لشکر ۴۰۸ ارمنی شرکت کرد. او در یکی از نبردهای شدید که در منطقه توآپس-گویخ و در دره اوستروفسکی رخ داد، زخمی شد و پس از درمان مرخص شد. او به دریافت نشان جنگ میهنی درجه یک، مدال “برای شجاعت” برای پیروزی بر آلمان در جنگ میهنی بزرگ ۱۹۴۱-۱۹۴۵”، و همچنین نشان “برتری در آموزش عمومی” و دیپلم رئیس شورای عالی SSR ارمنستان نائل آمد. در سال تحصیلی ۱۹۴۳-۱۹۴۴، داجات ساهاکیان تدریس تاریخ و زبان آلمانی را در دبیرستان روستای زادگاهش برنکوت آغاز کرد. در سپتامبر ۱۹۴۴، او به مدرسه کارشناسی ارشد در دانشگاه دولتی علوم پرورشی خاچاطور آبوویان ارمنستان در ایروان وارد شد و در دپارتمان تاریخ مردم ارمنستان کار کرد. در سال ۱۹۴۹، او پایان نامه خود را با عنوان “پادشاهی سیونیک” به انجام رساند و درجه ی علمی کاندیدای علوم تاریخی را دریافت کرد و در سال ۱۹۵۶ عنوان دانشیار به او
اعطا شد. او به مدت ۵۰ سال درس ویژه ای در مورد تاریخ مردم ارمنستان در دانشکده تاریخ و فلسفه مؤسسه آموزشی خاچاطور آبویان تدریس کرد. در ۲۹ نوامبر ۱۹۹۱، با توجه به سال ها فعالیت علمی و آموزشی ثمربخش او، دپارتمان تاریخ مردم ارمنستان به او عنوان استاد اعطا کرد. داجات ساهاکیان در فعالیت های اجتماعی فعال بود. او سخنرانی ها و گزارش های علمی ارائه داد و درباره دستاوردهای جدید در زمینه مطالعات ارمنی در موسسات مختلف ارمنستان صحبت کرد. او در ۱۶ ژانویه ۱۹۹۹ در ایروان درگذشت. او در روستای زادگاهش برنکوت دفن شد. به درخواست او، یک خط شعر از نویسنده ارمنی رافی بر روی سنگ قبر او حک شده است: “آیا زمانی فرا خواهد رسید؟” (ارمنی: “Արդյո՞ք գալու է մի օր ժամանակ…”). خانواده. همسر - کناریک ساهاکیان (۱۹۲۲-۲۰۲۰)، شیمی دان، معلم. فرزندان آثار. تاریخ نگار داجات ساهاکیان نویسنده تعداد زیادی از مقالات و رسالات علمی است کار علمی داجات ساهاکیان با عنوان “شورش دهقانی در سیونیک در قرن دهم” در سال ۱۹۶۴ به زبان فرانسوی در پاریس منتشر شد. یادبود. در ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۳، بر اساس تصمیم شورای شهر شورای شهر ایروان به تاریخ ۲۴ می ۲۰۲۲، شماره ۵۸۷-آ "در مور
د نصب پلاک های یادبود"، یک پلاک یادبود بر روی دیوار ساختمان در خیابان سورب گریگور لوساوریچ شماره ۱۷ نصب شد. نویسنده پلاک یادبود معمار آشوت ساهاکیان، عضو اتحادیه معماران اتحاد جماهیر شوروی (سازمان غیردولتی “ArmAuthor”، شماره ۰۸/۵۸۳۰، ۰۲/۰۳/۲۰۲۲)، مجسمه ساز کامسار واردانیان، استاد سنگ نگاران ناره واردانیان و آرتور واردانیان هستند.
دونالد الکساندر مکنزی (زاده ۲۴ ژوئیه ۱۸۷۳ – درگذشته ۲ مارس ۱۹۳۶) روزنامه نگار و فولکلور اسکاتلندی و نویسنده پرکار در زمینه دین، اسطوره شناسی و مردم شناسی در اوایل قرن بیستم بود.. زندگی. مکنزی در کرومارتی، پسر A.H. Mackenzie و Isobel Mackay متولد شد... او در گلاسکو روزنامه نگار شد و در سال 1903 به عنوان مالک و سردبیر ستاره شمالی به دینگوال نقل مکان کرد. از سال 1916 او نماینده روزنامه گلاسکو، بولتن، در ادینبورگ بود. او علاوه بر نوشتن کتاب، مقاله و اشعار، اغلب به ایراد سخنرانی می پرداخت و همچنین سخنرانی هایی در مورد اساطیر سلتی پخش می کرد. او دوست بسیاری از مقامات متخصص در زمینه های مورد علاقه خود بود. برادر بزرگتر او ویلیام مکی مکنزی، دبیر کمیسیون سلطنتی بناهای باستانی و تاریخی اسکاتلند بین سال های 1913 و 1935 بود. او در 2 مارس 1936 در ادینبورگ درگذشت و در کرومارتی به خاک سپرده شد. مادرسالاری نوسنگی. مکنزی در یکی از آثار کلیدی خود، اسطوره های کرت و اروپای پیش از هلن (1917) استدلال کرد که در سراسر اروپا در دوران نوسنگی، جوامع پیش از هند و اروپایی مادرسالار و زن محور (جنوسان محور) بودند، جایی که الهه ها مورد احتر
ام قرار می گرفتند، اما فرهنگ پدرسالارانه هندواروپایی («آندروکرات») عصر برنز جایگزین آن شد. نظریه های ماتریستی مکنزی به طور قابل توجهی بر ماریا گیمبوتاس تأثیرگذار بود. اشاعه گرایی بودایی. مکنزی دیفیوژنیست بود. او به طور خاص معتقد بود که بودایی ها جهان را در دوران باستان مستعمره کردند و مسئول گسترش صلیب شکسته بودند. او در کتاب «بودیسم در بریتانیای پیش از مسیحیت» (1928) این نظریه را مطرح کرد که بودایی ها مدت ها قبل از گسترش مسیحیت در بریتانیا و اسکاندیناوی بودند. شواهد اصلی او را می توان به شرح زیر خلاصه کرد: کاسه Gundestrup که خدای سلتیک، Cernunnos، روی آن مانند یک بودای معمولی قرار گرفته است. سکه های گلی با چهره های نشسته مانند بودا. شهادت Asoka که فعالیت های بودایی را در اروپا راه اندازی کرد. بیانیه اوریگن در مورد آموزه های بودایی در بریتانیای باستان. این اثر با استقبال متفاوتی روبرو شد. پروفسور فلسفه ورگیلیوس فرم این اثر را مثبت ارزیابی کرد، اما سایر محققان آن را به دلیل کمبود شواهد مورد انتقاد قرار دادند.. ریشه انگلیسیها. در سال 1922، مکنزی انسان باستانی را در بریتانیا منتشر کرد، اثری که تاریخ بریتانیا از د
وران پارینه سنگی بالایی را بر اساس پایه قوم شناسی قوی پوشش می دهد. پیشگفتار کتاب توسط گرافتون الیوت اسمیت نوشته شده است. این اثر اولین سکونت گاه بریتانیا توسط اولین انسان های مدرن را در حدود 35000 سال پیش در دوره اوریگناسین پوشش می دهد (ص 19-27). مکنزی در این کتاب معتقد است که کرومانیون های قفقازی که در بریتانیا مستقر شدند دارای موهای تیره و چشم های تیره بودند که از نظر نژادی شبیه باسک های فرانسوی، ایبری ها و بربرهای آفریقای شمالی بودند (ص 25)، که به عقیده او یکی از اولین ها بودند. نمایندگان نژاد مدیترانه ای این مجموعه نژادی اولیه مدیترانه ای بومی بعداً توسط «انواع نژاد مدیترانه ای» مورد هجوم قرار گرفت که فرهنگ سولوتره را در حدود 20000 سال پیش آغاز کرد (ص 50). به گفته مکنزی، قوم اورینیاسی و سولوتره بریتانیا در صدف با کرومگنون فرانسه تجارت می کردند. آنها بعداً با انواع نژادهای قفقازی که بعداً وارد شدند، از جمله پروتوآلپین ها (نژاد فورفوز)، که براکی سفالیک (جمجمه پهن) بودند و نژاد لاپید که دارای ویژگی های فنوتیپی جزئی اسکیمو بودند، آمیختند. مکنزی همچنین بر این باور بود که در بریتانیا در زمان ماگدالنیان، نژادی ب
سیار کم رنگ در تعداد کمی وجود داشت، که احتمالاً آنها نیز بلوند بودند و با «ایبری های تاریک» درآمیختند (ص 60). مکنزی معتقد بود که در دوران نوسنگی، نوع نژادی غالب بریتانیا همچنان مدیترانوئید بود: «ناقلان فرهنگ نوسنگی در ایبری های اصلی از نوع نژادی مدیترانه ای بودند» (ص 126) که به تجارت مروارید و سنگ معدن پرداختند. در مورد بریتانیا عصر برنز، مکنزی چندین فصل را به حمایت از نظریه خود اختصاص داد که بازرگانان و «کاوشگران» (معدن گران) وارد بریتانیا شدند. 2500 قبل از میلاد، در اصل از مدیترانه شرقی (ص 98-101). این نظریه در ابتدا توسط هارولد پیک، که اصطلاح 'نظریه کاوشگر' را ابداع کرد، توسعه یافت. مکنزی بر این باور بود که این مدیترانه ای هایی که بخش هایی از بریتانیا را مستعمره کردند تا دوره های تاریخی بعدی به خوبی زنده ماندند (ص. 118) و نژاد مدیترانه ای به طور کلی سهام نژادی عمده بریتانیا از دوران پارینه سنگی تا نوسنگی و تا دوره های جدیدتر بود. آنها موهای سیاه یا قهوه ای داشتند و پوستی مثل موهای ایتالیایی های جنوبی داشتند (ص 126) و با وجود آنگلوساکسون ها و اسکاندیناوی سکونتگاه های بعدی در بریتانیا تا امروز (ص. 139) زنده
مانده اند. مکنزی که از نظر ظاهری منصف تر بودند، معتقد بود که ورودی یا ترکیب ژنتیکی آنها بسیار محدود است، اما آنها بریتانیایی ها را تحت سلطه خود درآورده اند که تمدن و فرهنگ جدیدی را تحمیل می کنند. (ص 227). کتابها. الف ها و قهرمانان (1909) (قصه ها و اشعار) فین و گروه جنگجویش؛ یا، قصه های آلبان پیر (1911) خلیفه غرب (1911) اسطوره و افسانه هندی (1912) اسطوره و افسانه توتونیک (1912، ویرایش دوم 1934) دونالد الکساندر، مکنزی (1913). اسطوره و افسانه هندی گرشام، لندن اسطوره و افسانه مصر (1913) اسطوره ها و افسانه های بابل و آشور (1915); نسخه های آنلاین: gutenberg.org، sacred-texts.com، wisdomlib.org داستان های پری هندی (1915) اقدامات شجاعانه جنگ (1915) قهرمانان و اعمال قهرمانانه جنگ بزرگ (1915) کارهای بزرگ جنگ بزرگ (1916) داستان های زندگی مردمی روسیه (1916) لرد کیچنر، داستان زندگی و کار او (1916) از همه جبهه ها (1917) داستان های شگفت انگیز از اسطوره و افسانه اسکاتلند (1917) اسطوره های کرت و اروپای پیش از هلنی (1917) میراث جهانی ادبیات حماسی، قهرمانانه و رمانتیک جلد اول (1918) میراث جهانی ادبیات حماسی، قهرمانانه و رمانتیک
جلد دوم (1919) پسران و دختران سرزمین مادری (1919) داستان جنگ بزرگ (1920) پسران و دختران کانادا (1920) انسان باستانی در بریتانیا (1922) اسطوره های آمریکای پیش از کلمبیا (1924) داستان هایی از حماسه های شمالی (1926) خدایان کلاسیک (1926) داستان کرت باستان (کتابچه 80 صفحه ای، 1927) داستان مصر باستان (کتابچه 80 صفحه ای، 1927) داستان بابل باستان و آشور (کتابچه 80 صفحه ای، 1927) بودیسم در بریتانیای پیش از مسیحیت (1928) اسطوره های چین و ژاپن (1924، ویرایش دوم 1930) داستان هایی از مورها و کوه ها (1931) انگلستان باستان (پمفلت، 1931) افسانه ها و سنت های جزایر دریای جنوبی (1931) مهاجرت نمادها و روابط آنها با اعتقادات و آداب و رسوم (1926) ردپای انسان اولیه (1927) تمدن های باستانی از دوران قدیم تا میلاد مسیح (1927) داستان های شگفت انگیز برمه (1929) اسکاتلند: پادشاهی باستان (1930) برخی سازندگان تاریخ (1930) افسانه های ملانزیا و اندونزی (1930، ویرایش دوم 1933) فرهنگ عامیانه اسکاتلندی و زندگی عامیانه (1935) آهنگ های ارتفاعات و جزایر (1936)
قلعه برقوق () یا کاروانسری یونس النوروزی یا به زبان ساده خان یونس ، کاروانسرایی و مسجد مستحکم دوران ممالیک و بنای تاریخی همنام خان یونس در نوار غزه در منطقه فلسطین است. این قلعه از مرز بین مصر و نوار غزه، در کنار جاده تاریخی قاهره به دمشق قرار دارد. شهر فلسطینی خان یونس به دلیل وجود این بنابه این نام نامگذاری شده است. این بنا در طول جنگ اسرائیل و حماس آسیب دید. تاریخچه و نام. کتیبه برجسته عربی بالای دروازه ورودی بیان می کند که این بنا در سال های ۱۳۸۷-۱۳۸۸ میلادی توسط یونس النوروزی دوادار یکی از مقامات عالی رتبه (دوادار ) سلطان ممالیک برقوق ساخته شده است. نامهای یونس و بارقوق هر دو در سه کتیبه عربی بالای دروازه اصلی ساختمان ذکر شده اند، و بنابراین تصور می شود که دو نام رایج ساختمان - قلعه بارقوق و خان یونس - از نام آنها گرفته شده است. برخی دیگر مدعی شده اند که منظور یونس پیامبر است. کلمه "قلعه در عربی" به معنای بنای مستحکم است، در حالی که "خان" واژه دیگری برای کاروانسرا است و به کاربرد اولیه آن به عنوان مکانی برای تجار سیار اشاره دارد. نام خان یونس متعاقباً توسط شهری که در اطراف ساختمان توسعه یافته بود پذیرفته
شد. دوران ممالیک و عثمانی. این بنا به عنوان یک کاروانسرا ساخته شد تا به عنوان مرکزی در میانه راه بین دمشق و قاهره ، دو شهر بزرگ سلطنت مملوک، برای محافظت از کاروان های تجاری، زائران و مسافران باشد. خان همچنین به عنوان ایستگاه استراحت برای پیک های "برید" ، شبکه پستی مملوک در فلسطین و سوریه خدمت کرد. در طول قرن های ۱۷ و ۱۸، عثمانی ها یک پادگان عزب مرتبط با ارگ قاهره را برای محافظت از قلعه تعیین کردند. این بنا در سال ۱۸۶۳ میلادی توسط کاشف فرانسوی ویکتور گوئرین بازدید شد. تخریب و آسیب. در جریان تهاجم اسرائیل به نوار غزه ، صدها مکان تاریخی آسیب دیده و یا ویران شدند . ماهیت مداوم درگیری بازدید از سایت ها و ارزیابی آسیب را دشوار می کند و در ژانویه ۲۰۲۴ وضعیت سایت نامعلوم بود. ماه بعد "مجله +972" گزارش داد که قلعه برقق در هنگام حمله به منطقه آسیب دیده است. مرکز تاریخی خان یونس شدیدتر از درگیری های قبلی مورد هدف قرار گرفت و در نتیجه خسارات قابل توجهی به مکان های تاریخی از جمله قلعه برقوق وارد شد. یونسکو در حال ارزیابی تاثیر درگیری بر سایت های میراث فرهنگی با استفاده از تجزیه و تحلیل از راه دور است. آنها بارقوق را در م
یان ۶۴ سایت با آسیب تأیید شده تا ۲۲ ژوئیه ۲۰۲۴ قرار دادند. پلان. این قلعه در ابتدا مربع بود و اضلاع آن حدود بود و مساحت . هر گوشه یک برج گرد داشت. ورودی اصلی در نمای شمال غربی بود. این قلعه از دو طبقه و یک مسجد برای نماز تشکیل شده است.
کارینا خاچاطوری هاکوبیان () ()(زادهٔ ۱۶ اوت ۱۹۹۷) که با نام هنری کارینا اِون () یا کارینا EVN نیز شناخته می شود، یک خواننده ارمنی-روسی است. در یکی از مصاحبه ها، کارینا گفت که برای مدت زمان معینی به یک رابطه جدی فکر نمی کند و اگر چنین اتفاقی به وجود بیایید، قطعاً در مورد آن به تمام دنیا نمی گوید. خانواده کارینا به شدت به سنت های ارمنی احترام می گذارند، و عقایدشان اینگونه است که اگر دختری رابطه دارد، به طور جدی و برای مدت طولانی باید داشته باشد، که کارینا به این عقیده مخالف بود. مانند بسیاری از دختران مدرن، وی در شبکه های اجتماعی فعالیت می کرد و ویدیوهایی از آهنگ های ساخته شده خود را آپلود می کرد. در اطراف کارینا نه تنها مخاطبان زیادی از طرفداران، بلکه منتقدان زیادی نیز وجود داشت. اون اغلب به دلیل امتناع از پوشیدن کلاه گیس، خالکوبی ابروهایش و آرایش، شدیداً مورد انتقاد قرار می گرفت. زندگی نامه. هاکوبیان در ۱۶ اوت ۱۹۹۷ در مسکو در یک خانواده ارمنی به دنیا آمد. در سن هشت سالگی وارد مدرسه موسیقی شماره ۴ شد و در آنجا کلاس های پیانو را گذراند. در سال ۲۰۱۳، هاکوبیان وارد کالج پاپ-جاز در دانشکده دولتی موسیقی گنیسین شد.
در همان سال، وی در اولین تجربه خویش در زمینه خوانندگی وارد مسابقه ای به نام ستارگان قرن جدید شد و با شکست دادن رقبای خویش موفق به کسب رتبه اول در آن مسابقات شد. پس از مدتی، وی در یک مسابقه دیگر شرکت شد. این بار انتخاب وی بر روی صدای طلایی اوستانکینو افتاد. هیئت داوران به توانایی های هنری و آوازی کارینا اشاره کردند، اما جایزه برگزیده تماشاگران را به کارینا اون اعطا کردند. این دختر از موقعیت خویش ناراضی بود، بنابراین یک سال بعد دوباره از آن مسابقه بازدید کرد. این بار وی مقام اول را از آن خویش کرد. در سال ۲۰۱۴، هاکوبیان با توجه به استعداد فوق العادهٔ خود در زمینه خوانندگی موفق به کسب جایزه بزرگ مسابقه صدای طلایی اوستانکینو شد. در ماه مه ۲۰۱۴، وی در پروژه ایکس فاکتور شرکت کرد اما به دلیل ریزش موهایش از ادامه شرکت در این پروژه خودداری کرد. پزشکان بیماری طاسی که نوعی روند پیشروندهٔ از دست دادن مو می باشد را تشخیص دادند. در مه ۲۰۱۵، کارینا اون اولین تک آهنگ خود به نام "I Can't Take More" را منتشر کرد. در سال ۲۰۱۶، وی آهنگ های "Light up", "My Armenia", "Happy Birthday", "Wedding Waltz", "Hayastane maern e (ارمنستان م
تعلق به ماست)، "Russia" و "Broken dream" را منتشر کرد. در سال ۲۰۱۷، اولین آهنگ کارینا اون با کوین مک کوی، یکی از اعضای سابق گروه «بد بویز بلو» ارائه شد و این آهنگ در کاخ دولتی کرملین به نمایش درآمد. در همان سال، تک آهنگ های "Leto" و "Vsyo Zashibis" منتشر شدند که توانستند به جدول های آی تیونز دست یابند. در سال ۲۰۱۸، آهنگ های "I Wish You" و "Origami Heart" منتشر شدند. در ماه مارس ۲۰۱۸، در دومین نمایش جوایز موزیکال سراسر روسیه Muz. Play، کارینا اون توانست با هنرنمایی های خودش جایزه «استعداد سال» را به دست آورد. در ۲۶ مه، وی در جشنواره هیپ هاپ Fusion of Words شرکت کرد و موفق شد مقام دوم را کسب کند. در سال ۲۰۱۹، کارینا اون در فصل دوم پروژه آوازها در تی ان تی شرکت کرد. تهیه کنندگان پروژه در آن زمان باستا و تیماتی بودند. وی در این پروژه توانست از مرحله انتخاب اولیه عبور کند و به مرحله دوم برسد. وی در این نمایش آهنگ های "Come with Me" و "Impossible" خود را اجرا کرد و بعداً موزیک ویدیوهایی نیز برای این آهنگ ها منتشر کرد. آهنگ "Come with Me" وی توانست در جایگاه چهارم جدول آی تیونز قرار بگیرد. کارینا اون یکی از ۱۲ فینال
یست آن دورهٔ رقابت ها برای نماینده ارمنستان در مسابقه آواز یوروویژن ۲۰۲۰ بود. آهنگ وی که "چرا؟" نام داشت در نهایت انتخاب نشد.