Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ماراتن بوستون ۲۰۱۶ شروع شد و در ماراتن بوستون ۲۰۱۷ به پایان رسید. سری یازدهم در ماراتن لندن ۲۰۱۷ شروع شد و در ماراتن لندن ۲۰۱۸ به پایان رسید. در سال ۲۰۱۵ آزمایشگاه ابوت به حمایت مالی این رویدادها پرداخت. در ۲۶ آوریل ۲۰۱۷، شرکت گروه تجاری دالیان واندا نیز به عنوان یکی از شرکت های خصوصی پیشرو چین، در مشارکتی استراتژیک و ده ساله، با هدف رشد و توسعه مستمر رویدادهای ماراتن در سراسر جهان پشتیبانی خود را اعلام کرد. با شروع سری دهم در ماراتن بوستون ۲۰۱۶، بخشی برای مسابقات همراه با ویلچر برای مردان و زنان اضافه شد. در پایان هر یک از ۱۰ سری اول کلان ماراتن های جهانی، یک مرد و زن پیشرو هر کدام ۵۰۰۰۰۰ دلار برنده می شدند و مجموعاً یک میلیون دلار جایزه می گرفتند. با شروع سری یازدهم، ساختار جوایز اصلاح شد به طوری که برای مردان و زنان در مقام اول ۲۵۰۰۰۰ دلار، نفرهای دوم ۵۰۰۰۰ دلار و نفرهای سوم ۲۵۰۰۰ دلار شد. در بخش ویلچر، جایزه برای مردان و زنان ۵۰۰۰۰ دلار (اول)، ۲۵۰۰۰ دلار (دوم) و ۱۰۰۰۰ دلار (سوم) است. سیستم امتیازدهی. ورزشکارانی که در ماراتن ها شرکت می کردند، ابتدا برای به پایان رساندن هر یک از پنج خط پایانی مسابقات، امتی
ازی دریافت می کردند (مقام اول: ۲۵ امتیاز؛ مقام دوم: ۱۵ امتیاز؛ مقام سوم: ۱۰ امتیاز؛ مقام چهارم: ۵ امتیاز؛ مقام پنجم: ۱ امتیاز). چهار رتبه بالاتر هر ورزشکار در طول دوره ای دو ساله تجمیع می شد. اگر یک ورزشکار بیش از این تعداد امتیاز کسب می کرد، چهار مسابقه برتر ورزشکار امتیاز می گرفت. برای واجد شرایط بودن برای "جکپات"، یک ورزشکار باید حداقل در یک مسابقه مقدماتی در هر سال تقویمی این سری شرکت می کرد. در سال ۲۰۱۵، روش امتیازدهی اصلاح شد (مقام اول: ۲۵ امتیاز؛ مقام دوم: ۱۶ امتیاز؛ مقام سوم: ۹ امتیاز؛ مقام چهارم: ۴ امتیاز؛ مقام پنجم: ۱ امتیاز). اکنون دو رتبهٔ برتر در طول دوره امتیازدهی شمارش می شوند. برای سه سری اول، اگر امتیازهای نفرهای برتر در پایان مسابقه برابر بود، "تساوی شکن ها" در مسابقه رودررو تعیین می شود و در صورت لزوم اکثریت پنج رای مدیران مسابقه کلان ماراتن های جهانی مشخص می کند برنده کیست. این اتفاق در مسابقات زنان ۰۸–۲۰۰۷ رخ داد. با شروع فصل ۱۰–۲۰۰۹، پس از بهترین رکورد رودررو، تساوی های زیر به ترتیب نزولی اجرا شد: فردی که امتیازات خود را در کمترین مسابقه به دست آورد، شخصی که بیشترین مسابقات مقدماتی را در
طول مسابقه کسب کرد. دوره، فردی که سریعترین میانگین زمان را در مسابقات امتیازدهی خود دارد و اکثریت رای مدیران شش مسابقه. اگر شرایط نهایی لازم باشد، مدیران مسابقه می توانند به طور مشترک این عنوان را اعطا کنند. ماراتن های اصلی بر اساس سال. ماراتن های زیر در هر سال بخشی از این مجموعه بوده اند:
ماراتن شیکاگو یک مسابقه ماراتن است که هر ساله در ماه اکتبر در شیکاگو، ایلینوی، ایالات متحده برگزار می شود. این یکی از شش ماراتن کلان جهانی است. به همین خاطر، این مسابقه جاده ای سطح جهانی دو و میدانی نیز به شمار می رود. ماراتن شیکاگو چهارمین مسابقه بزرگ از نظر تعداد پایان کننده گان در سراسر جهان است. ماراتن های سالانه شیکاگو از سال ۱۹۰۵ تا ۱۹۲۰ میلادی برگزار می شدند، اما اولین مسابقه در شکل و قوارهٔ کنونی، در ۲۵ سپتامبر ۱۹۷۷ با نام اصلی ماراتن شهردار دِلِی برگزار شد که رقابتی با ۴۲۰۰ دونده بود. این مسابقه از آن زمان تاکنون هر سال برگزار شده، به جز در سال ۱۹۸۷ که فقط یک نیمه از ماراتن اجرا شد و در سال ۲۰۲۰ که در نتیجه همه گیری کووید-۱۹ لغو گردید. این مسابقه یکی از سریع ترین مسابقات جاده ای ماراتن مدرن در جهان است؛ که تا حدی به دلیل مسیر بسیار سریع و مسطح آن است که تلاش برای ثبت رکوردهای شخصی و شکستن رکوردهای جهانی را تسهیل می کند. این مسابقه روابطی با افراد پشتیبان برقرار کرده تا بتواند به جذب دوندگان نخبه که رکوردهای آمریکایی و جهانی را می شکنند، بپردازد و جوایزی را ارائه دهد که در بین مسابقات مختلف ماراتن، جا
یگاه بالاتری یابد. از سال ۲۰۰۸، این مسابقه توسط بانک آمریکا حمایت و سازماندهی می شود و به طور رسمی به عنوان ماراتن بانک آمریکای شیکاگو شناخته می شود. این مسابقه به حدود ۵۰۰۰۰ دونده محدود می شود و فقط دوندگانی که تا عرض ۶ ساعت به پایان برسند، به طور رسمی زمانشان ثبت می شود. کسانی که مایل به شرکت هستند می توانند پس از کسب استانداردهای واجد شرایط زمانی یا انتخاب شدن از طریق قرعه کشی عمومی ثبت نام کنند. اگرچه این مسابقه ثبت نام محدودی دارد، استثناها شامل دوندگان نخبه، پایان کنندگان قدیمی و نمایندگان مؤسسات خیریه می شود. به طور فزاینده ای، سازمان های خیریه محلی، ملی و جهانی و همچنین سازمان های بشردوستانه مشارکت و پشتیبانی مالی در این رویداد را به عنوان ابزاری برای جمع آوری اعانه تشویق می کنند. تاریخچه. اولین ماراتن مدرن در بازی های المپیاد اول به سال ۱۸۹۶ میلادی، در یونان باعث ایجاد علاقه به این ورزش شد که منجر به تشکیل مسابقات مشابهی در اکثر کشورهای غربی و در سراسر ایالات متحده آمریکا شد. در حالی که ماراتن هایی به طور پراکنده در شهر نیویورک و سنت لوئیس اتفاق می افتادند، ماراتن بوستون یک رویداد سالانه را از سال ۱۸
۹۷ میلادی ایجاد کرده بود و شیکاگو هم این شیوه را پی گرفت. شروع این رویداد در سال ۱۹۰۵ بود؛ ماراتن شیکاگو (که ابتدا توسط باشگاه ورزشی ایلینوی از ۱۹۰۵ تا ۱۹۰۹ سازماندهی شد، سپس پس از سال ۱۹۱۰ توسط "شیکاگو دیلی نیوز" حمایت شد) تا اوایل دهه ۱۹۲۰ میلادی هر ساله با حمایت قابل توجه جامعه و تماشاگران برگزار می شد. نخستین ماراتن شیکاگو در ۲۳ سپتامبر ۱۹۰۵ برگزار شد. اولین مسابقه در باشگاه گلف اوانستون شروع شد و در مقابل جمعیتی که فقط ایستاده نظاره می کردند، در پیست مسابقه پارک واشینگتن به پایان رسید. در حالی که حدوداً بیش از دوازده دونده در خط آغاز بودند، تنها هفت نفر دوره را تکمیل کردند. گزارش شده که در یک رقابت خیره کننده، بالغ بر ۱۰۰۰۰۰ تماشاگر یا بیشتر شاهد بودند که چگونه رود متزنر شیکاگویی از پشت سر می آمد تا پیروزی را در اواخر مسابقه از لوئیس مارکس محبوب برُباید. پس از اولین مسابقه، ماراتن شیکاگو یک رویداد سالانه از مسابقاتی حماسی را آغاز کرد که تا اوایل دهه ۱۹۲۰ ادامه داشت و در نهایت در یک مسیر اصلاح شده که تا حد زیادی شبیه مسیر ماراتن امروزی بود، قرار گرفت. سال دوم، دنیس بنت کانادایی علی رغم خونریزی از ناحیهٔ پ
ا، برنده شد؛ در حالی که یک گروه موسیقی " "برگ افرا، تا همیشه" " را می نواختند. در سال های اولیه، دونده ها رژیم های مخصوص به خود را داشتند: جان لیندکوئیست از بروکلین در سال ۱۹۰۷ در حالی که شات های ویسکی را سر می کشید، پیشتاز بود؛ اما در مایل ۲۳، ظاهراً داشت به خواب می رفت. در حالی که سال بعد، آلبرت کوری اهل شیکاگو و با اصالت فرانسوی، با نوشیدن شامپاین موفقیت بیشتری کسب کرد. در طول سال ها، رشته های نخبه شامل قهرمانان المپیک می شد، رکوردهای جهانی مدام در پی آن بود، و ماراتن همچنان الهام بخش جوامع شیکاگو و تماشاگران بود تا اینکه چالش های اوایل دهه ۱۹۲۰ این رویداد را به حاشیه برد. تا زمانی که آگاهی بهداشتی در دهه ۱۹۶۰ افزایش یافت، رشد ماراتن مورد توجه عموم قرار گرفت. پیروزی فرانک شورتر در ماراتن سال ۱۹۷۲ در بازی های المپیک تایستانی نشان دهنده همگرایی بسیاری از آرمان های طبقه متوسط آمریکایی با این ورزش بود. در این هنگام ماراتن شهر نیویورک در سال ۱۹۷۶ آغاز شد، که اولین ماراتن شهر نیویورک بود که شامل هر پنج منطقه شهر بود و ماراتن این شهر بزرگ را محبوب کرد. از آنجایی که ماراتن نیویورک در دهه ۱۹۷۰ به طور تصاعدی شروع به
رشد کرد، ماراتن شیکاگو به عنوان رقیبی برای ماراتن شهر نیویورک شناخته می شد. در اواسط دهه ۱۹۸۰، ماراتن شیکاگو به عنوان یکی از چهار ماراتن بزرگ معرفی شد. در اواسط دهه ۱۹۸۰، «ماراتن آمریکا/شیکاگو» نام گرفت و راه را برای پشتیبانی های مالی باز کرد. جون بنویت ساموئلسون ماراتن های شیکاگو را در اواسط دهه ۱۹۸۰ به عنوان «ماراتن جهانی» توصیف کرد. ماراتن بانک آمریکای شیکاگو یک مسابقه آزاد است که برای آن تایم انتخابی گرفته نمی شود. تأسیس ماراتن دوران مدرن شیکاگو با اعتراض اد کلی، سرپرست منطقه پارک شیکاگو همراه شد، که اجازه دویدن در پارک ها یا در امتداد دریاچه میشیگان را نمی داد. با کمک لی فلاهرتی، بنیانگذار رویداد که از فلیر هاوس در منطقه نییر نورث ساید شیکاگو فعالیت می کرد، از شهردار شیکاگو ریچارد جی. دیلی برای حمایت از ماراتن دعوت شد. اگرچه شهردار دیلی درگذشت، جانشین او مایکل آنتونی بیلندیک مسابقه را تأیید کرد و اد کلی را متقاعد کرد. مایکل بیلندیک، دونده، و همسرش در واقع در اولین ماراتن در ۲۵ سپتامبر ۱۹۷۷ پیشتازانی بودند که ناگهان بیهوش شده و مدال را از دست دادند. این اولین نسخه از ماراتن مدرن شیکاگو، ماراتن شهردار دیل
ی نام داشت. فلاهرتی هزینه مسابقه اول را که هیچ حامی مالی نداشت، پرداخت کرد. او بار دیگر در سال ۱۹۷۸ زمانی که مسابقه دوباره ماراتن شهردار دیلی نامیده شد، این هزینه را به عهده گرفت. اما در سال ۱۹۷۹، بئاتریس فودز اولین اسپانسر مسابقه شد. در سال های اولیه، ماراتن شیکاگو در ماه اوت برگزار می شد. این ماراتن از همان ابتدا با ۴۲۰۰ دونده و ۲۱۲۸ پایان دهنده، یکی از بزرگ ترین ماراتن های کشور آمریکا بوده است. تنها ماراتن نیویورک قابل مقایسه با آن بود. با این حال، رویدادهای ۱۹۷۹ و ۱۹۸۰، همچنان گردهمایی دوندگان آماتور بود. در سال ۱۹۸۲، این مسابقه سرانجام جایزه کافی برای جذب ورزشکاران کلاس جهانی داشت. سال ۱۹۸۲ اولین بار بود که برندگان با زمان های کلاس جهانی، مانند ۲:۱۰:۵۹ توسط گرگ مایر، به خط پایان می رسیدند. تا سال ۱۹۸۳، ماراتن شیکاگو به جایگاه خود به عنوان یکی از مهم ترین ماراتن های آمریکا دست یافت. در سال ۱۹۸۴، بئاتریس پشتیبانی مالی خود را به ۲۵۰۰۰۰ دلار افزایش داد (۵۰۰۰۰ دلار بیشتر از نیویورک). این مسابقه به یک رقیب علنی برای نیویورک تبدیل شده بود و همچنان به رقابت برای جذب دوندگان برتر ادامه می داد. مسابقه ۱۹۸۵ با شکست
ن رکورد کورس توسط استیو جونز (۲ ثانیه کمتر از رکورد جهانی) و حضور افرادی همچون جون بنویت ساموئلسون (قهرمان المپیک ۱۹۸۴ و مدافع دو بار قهرمانی ماراتن شیکاگو)، روزا موتا (دارنده مدال برنز المپیک) اینگرید کریستیانسن (مقام چهارم المپیک و رکورددار جهان) تماشایی بود. بنویت رکوردی را ثبت کرد که تقریباً یک نسل پس از او باقی ماند. در آن زمان، اگر نگوییم جهان، شیکاگو برترین ماراتن در ایالات متحده را داشت. اگرچه سال ۱۹۸۶، ۴۰ دونده در سطح جهانی در بین ۸۰۰۰ شرکت کننده داشت، اما با گذر زمان، این مقایسه تحلیل رفت. بئاتریس در سال ۱۹۸۷ اسپانسری را کنار گذاشت. به همین دلیل فقط یک مسابقه نیمه ماراتن در آن سال برگزار شد و ماراتن به بهار ۱۹۸۸ منتقل شد و شرکت آبجوسازی هایلمن به عنوان اسپانسر جدید ماراتن شیکاگو در سال ۱۹۸۸ جذب گردید. در این مسابقه سه زن حاضر بودند که در بازی های المپیاد ۱۹۸۸ در جایگاه های برتر قرار گرفتند. در سال ۱۹۹۱، هیلمن حمایت مالی خود را متوقف کرد و مبلغ جایزه و اجراها کاهش یافت. در سال ۱۹۹۲، مسابقه مجدداً هیچ حمایت مالی نداشت، اما در سال ۱۹۹۳ اسپانسر جدید بانک لا ساله به رویداد پیوست. در سال ۱۹۹۴، این مسابقه
به ماراتن لا ساله بانک شیکاگو تغییرنام یافت. در سال ۱۹۹۶، بانک لا ساله رسماً حقوق مسابقات را برای خود خرید. در سال ۱۹۹۸، مسابقه با استفاده از زمان بندی ترانسپوندر آغاز شد. در سال ۲۰۰۱، زمانی که کاترین ندربا رکورد زمان ماراتن جهانی زنان را شکست، هر دو رکورد جهانی در آن زمان مردان و زنان در ماراتن شیکاگو به ثبت رسیدند.
میر مهدی اعتماد (۱۹۰۰، تبریز – ۱۹۸۱، تهران) ― شاعر و نویسنده آذربایجانی بود. او نویسنده ی متن سرود ملی حکومت خودمختار آذربایجان بود. او در تبریز مدرسه ی جدیدی به نام "مدرسه ی اعتماد" را تأسیس کرد و به مدت ۱۵ سال در آنجا فعالیت و تدریس کرد. پس از تأسیس حکومت خودمختارآذربایجان، او صدر مجلس تازه تاسیس شده ه ی شاعران تبریز شد و در این دوران، در روزنامه ها و مجلات مختلفی از جمله "وطن یولوندا"، "آذربایجان"، "ستاره ی آذربایجان"، "خاور نو"، "آزاد ملت"، "ارومیه"، "جودت"، "فدائی"، "دموکرات" و "آذربایجان اولدوزو" با نشر اشعار و مقالات خود فعالیت کرد. پس از فروپاشی حکومت خودمختار آذربایجان، دستگیر شده و پس از دو سال حبس آزاد شد. به دلیل عدم اجازه ی زندگی در آذربایجان، به تهران تبعید شد. زندگی نامه. میر مهدی اعتماد فرزند محمد در سال ۱۹۰۰ در تبریز به دنیا آمد. او ابتدا در مکتب ملا یوسف تحصیلات دینی خود را آغاز کرد. پس از یادگیری زبان های عربی و فارسی، در مدرسه ی «اصول جدید» میرزا ابوالقاسم خان ادامه تحصیل داد. پس از فارغ التحصیلی، تحصیلات عالی خود را در مدرسه ی "طالبیه" به پایان رساند. سپس در تبریز مدرسه ی جدیدی به نام " م
درسه ی اعتماد" تأسیس کرد و به مدت ۱۵ سال در آنجا تدریس کرد. او علاوه بر تدریس، به فعالیت های ادبی نیز پرداخت. در دوران رضاشاه ، کتاب های "آیینه ی اخلاق - اخلاقین آیناسی" و "بدرقه الصبیان - گنجلرین ضیالانماسی" و "مناظره ی ادبی - ادب قایدالاری" را نوشت که بارها تجدید چاپ شدند. بعدها نیز آثار دیگری همچون "الفبای جدید"، "گل غنچه سی"، "تخت الصبیان - جاوانلیق تاختی"، "گلینلر بزه گی" و "چرشنبه بازاری" را تألیف کرد. در سال های ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۶، با شروع غائله اذربایجان ، مرحله ی جدیدی فعالیتهای اعتماد آغاز شد. او در این دوران در روزنامه ها و مجلات مختلفی همچون "وطن یولوندا" ، "آذربایجان"، "ستاره ی آذربایجان"، "خاور نو"، "آزاد ملت"، "ارومیه"، "جودت"، "فدائی" و "دموکرات" با اشعار و مقالات خود فعالیت کرد. شعر "تبریزیم" که او سروده بود، خیلی زود رواج یافت و برای آن آهنگ هایی ساخته شد. او نویسنده ی متن سرود ملی حکومت خودمختارآذربایجان بود. موسیقی این سرود توسط جهانگیر جهانگیروف ساخته شد. در سال ۱۹۴۵، مجلس شاعران در تبریز تأسیس شد و نخستین جلسه ی این مجلس در ۷ ژانویه ی ۱۹۴۵ برگزار شد که در آن میر مهدی اعتماد به عنوان رئیس این م
جلس انتخاب شد. در دسامبر ۱۹۴۶، پس از فروپاشی حکومت خودمختار آذربایجان، او در تبریز دستگیر شد. وی دو سال در حبس و زندانی بود. با اینکه پس از عفو عمومی آزاد شد ولی از آذربایجان تبعید و مجبور به زندگی در تهران شد. او خیلی زود وارد محافل ادبی تهران شد و به یکی از برجسته ترین نمایندگان ادبیات فارسی و ترکی تبدیل شد. در مجالس شعر که توسط بولود قاراچورلو (سهند) و محمدعلی فرزانه و دیگران برگزار می شد، شرکت می کرد و اشعار جدید خود را می خواند. او بنیان گذار و عضو فعال بسیاری از محافل ادبی بود. میر مهدی اعتماد در سال ۱۹۸۱ در تهران درگذشت.
سالود اورتیز کارباجل ( ; متولد ۱۸ نوامبر ۱۹۶۴) یک سیاستمدار آمریکایی است که از سال ۲۰۱۷ به عنوان نماینده ایالات متحده در حوزه ۲۴ کنگره کالیفرنیا خدمت می کند. او یکی از اعضای حزب دموکرات است و ناحیه او سانتا ماریا، سن لوئیس اوبیسپو و سانتا باربارا را پوشش می دهد. کارباخال در مورولون، مکزیک، در سال ۱۹۶۴ متولد شد و به ایالات متحده مهاجرت کرد، در ابتدا به آریزونا، بعدها در آکسنارد، کالیفرنیا، با خانواده اش ساکن شد، جایی که پدرش یک کارگر مزرعه بود.
ایزیدور اسکندریه (؛ زاده ۴۲۰ میلادی – درگذشته ۵۲۰ میلادی) فیلسوف یونانی و یکی از آخرین نوافلاطونیان بود. او در اواخر قرن پنجم میلادی در آتن و اسکندریه زندگی می کرد. او به عنوان جانشین مارینوس نئاپولیسی، که او نیز جانشین پروکلس لیکایوس بود، رئیس مدرسه آتن شد. زندگی. ایزیدور در اسکندریه به دنیا آمد. در آتن زیر نظر پروکلس تحصیل کرد و آرای ارسطو را از مارینوس آموخت. به گفته داماسکیوس، «ایزیدور از دیدن پروکلس حیرت زده شد، برایش قابل احترام و شگفت انگیز بود؛ او فکر می کرد که فلسفه واقعی را در چهره او می بیند.» پروکلس به نوبه خود از «ظاهر ایزیدور شگفت زده می شد، زیرا روحانی و سرشار از زندگی فلسفه درونی بود». داماسکیوس همچنین می گوید که «ایزیدور، علاوه بر سادگی، راستگویی را دوست می داشت، و خود را متعهد کرده بود که بیش از آنچه لازم است، صریح صحبت کند، و هیچ تظاهری در خود نداشت.» ادعای مطرح شده در "سودا" مبنی بر این که ایزیدور شوهر هیپاتیا بود، باید اشتباه باشد زیرا ایزیدور مدت ها پس از مرگ هیپاتیا به دنیا آمد. در جای دیگر نقل شده است که ایزیدور همسری به نام دومنا داشت که پنج روز پس از تولد پسرشان که نامش را پروکلس گذا
شتند، مرد. ایزیدور به همراه سالوستیوس به اسکندریه بازگشت و به تدریس فلسفه پرداخت. هنگامی که پروکلس درگذشت (۴۸۵ میلادی) در آتن بود، و بعدتر زمانی که مارینوس به عنوان رئیس مکتب نوافلاطونیان به دست گرفت، مارینوس او را متقاعد کرد تا جانشین او به عنوان رئیس مدرسه باشد، اما مدتی پس از مرگ مارینوس، آتن را ترک کرد، و سمت خود را به هگیاس واگذار کرد. ایزیدور به عنوان معلم داماسکیوس شناخته می شود، که داماسکیوس در اثرش، "زندگی ایزیدور،" او را به عنوان یک مرد و یک متفکر والا نشان می دهد. "زندگی ایزیدور" که به تئودورا، یکی از شاگردان ایزیدور و داماسکیوس تقدیم شده است، به صورت خلاصه توسط فوتیوس در کتاب "کتابخانه" او و به صورت قطعاتی در "سودا" حفظ شده است. فلسفه. عموماً پذیرفته شده است که او بیشتر یک «مشتاق» به فلسفه بود تا «متفکر». استدلال های او تابع الهام بود، و نظریات فیثاغورس و افلاطون را بر منطق و اخلاق عملی رواقیون و ارسطویی ها ترجیح داد. به نظر می رسد که او دست خوش گمانه زنی های الهیاتی شده و به رؤیاها و خلسه اهمیت زیادی می دهد، که در گفتمان های عمومی خود از آن ها سخن می گفت.
مازیاه بنت ماهوسین (متولد ۱۸ مارس ۱۹۹۳) دوندهٔ دوی با مانع اهل برونئی است که در المپیک تابستانی جوانان ۲۰۱۰ و المپیک ۲۰۱۲ لندن شرکت داشت و اولین المپیکی زن برونئی شد.او همچنین به عنوان پرچمدار این کشور برای هر دو رویداد انتخاب شد، و چهرهٔ دو و میدانی زنان در برونئی گشت. زندگی اولیه. او دربارهٔ این دوره از زندگی اش گفته است: «من در واقع یک فرد خجالتی هستم اما وانمود می کنم که نیستم. من در دوران کودکی و در دوران دبیرستان اعتماد به نفس پایین و عزت نفس پایینی داشتم اما برای اینکه مورد آزار و اذیت قرار نگیرم وانمود می کردم که قوی هستم. من در مدرسه به بسیاری از فعالیت ها پیوستم تا سطح اعتماد به نفس خود را افزایش دهم. اولین ورزش من در واقع هاکی بود که در آن یک سال بازی کردم و حتی به تیم ملی راه پیدا کردم. من همچنین در دوران دبیرستان به شعر گفتاری پیوستم که آن را لحظه ای شرم آور در دوران دبیرستانم می دانم. موسیقی، دیگر علاقه مندی من بود که به آن پیوستم زیرا می خواستم نواختن درام و گیتار را بیاموزم. من همچنین عاشق خوانندگی هستم در گروه کر شرکت کردم!» ماهوسین به کالج میکرونت رفت اما تحصیلات خود را به تعویق انداخت و در
نتیجه دانشجوی تمام وقت نبود. با این حال، او تحصیل را در سپتامبر ۲۰۱۲ پس از المپیک ادامه داد. او قبلاً یک بازیکن ملی هاکی بود. حرفهٔ ورزشی. فعالیت حرفه ای ماهوسین در مسابقات روز ورزش دو و میدانی در سال ۲۰۰۷ در یک مسابقهٔ ۸۰۰ متر آغاز شد که او برنده شد. تیم ملی دو و میدانی در آن رویداد حضور داشت. پس از مشاهدهٔ دویدن او، یکی از آنها نزدیک شد و از او دعوت کرد تا به تیم آنها بپیوندد. او قبل از انجام اولین بازی برای برونئی در بازی های تلوق دانغا در جوهور، سه ماه را با تیم ملی تمرین کرد. او علی رغم اینکه دوم شد، توانست سرعت خود را افزایش دهد، به پیروزی در چندین مسابقه منطقه ای و بین المللی ادامه داد و به عنوان بهترین ورزشکار زن کشور در سال های ۲۰۰۹ و ۲۰۱۱ شناخته شد. ماهوسین تا المپیک ۲۰۱۰ جوانان در مادهٔ ۴۰۰ متر با مانع شرکت کرد. در طول آماده سازی برای مسابقات، تاندون مچ پای راست او به شدت زخمی شد و هرگز بهبود نیافت. با وجود گذشت بیش از یک سال از المپیک، هنوز مشخص نیست که عملکرد ماهوسین در لندن تأثیر ماندگاری بر دو و میدانی زنان برونئی داشته است یا خیر. ماهوسین در مجموع با زمان ۵۹٫۲۸ ثانیه و با ۹ ثانیه عقب تر از ویل
یامز میلز برنده و در ردهٔ دوم قرار گرفت. او رکورد ملی برونئی را شکسته بود، یک بهترین فردی جدید را ثبت کرده بود و برای اولین بار به المپیک دست یافت. او در ۵ ژوئیه ۲۰۱۷ یک عمل جراحی برای برداشتن خار پاشنهٔ پا از پاشنهٔ راست خود انجام داد. علی رغم استفاده از عصا و پوشیدن گچ، ماهوسین ۲۴ ساله تنها پس از دو هفته به ورزشگاه بازگشت. بعداً در ۲۷ ژوئیه، مازیاه تمرینات اصلی را آغاز کرد و در ۳۰ اوت، برنامه توانبخشی و دوچرخه سواری خود را آغاز کرد. او پس از کسب یک مدال طلا و یک نقره در طول شصت و ششمین دوره مسابقات قهرمانی دو و میدانی آزاد ساراواک، به عنوان بزرگ ترین برنده ظاهر شد.او در مسابقهٔ ۱۰۰ متر زنان در ۱۳٫۲۱ ثانیه اول شد که ۰٫۱۵ ثانیه سریعتر از نورفتیه عبدالله از لابوآن بود. مازیاه پس از پیروزی در بازی نیمه نهایی خود در ورزشگاه ساراواک در ۱۳٫۱۰ ثانیه به فینال راه یافت. اما نورفتیه در دومین رویارویی خود با کسب طلای ۲۰۰ متر زنان پیروز شد. هر دو مازیاه و نورفتیه زمان های یکسانی ۲۷٫۱۸ ثانیه داشتند. مازیا زمان ۲۷٫۸۲ ثانیه را برای پیروزی در نیمه نهایی خود داشت.
بازی های دودل جزیره قهرمانی یک بازی ویدئویی نقش آفرینی مرورگری است که در سال ۲۰۲۱ توسط گوگل با همکاری استدیو ۴°C توسعه یافت. این بازی به عنوان یک گوگل دودل تعاملی و قابل بازی کردن در جشن المپیک تابستانی ۲۰۲۰ و پاراالمپیک تابستانی ۲۰۲۰ با فولکلور ژاپنی و فرهنگ ژاپن منتشر شد. داستان دربارهٔ «لاکی گربه کالیکو» است که در رویدادهای ورزشی در جزیره قهرمانی شرکت می کند تا قهرمان جزیره شود، او همچنین باید مامورت های جانبی در طی بازی را به کمک افرادی تکمیل کند. این دودل در تاریخ ۶ سپتامبر ۲۰۲۱ توسط گوگل از صفحه اصلی آن برداشته شد اما همچنان در آرشیو گوگل دودل موجود و قابل بازی کردن است. این بازی دارای هفت بازی کوچک مختلف با تم ورزش هایی است که در المپیک ها وجود دارند، از جمله پینگ پنگ، اسکیت بوردینگ، تیراندازی با کمان، راگبی هفت نفره، شنای موزون، صخره نوردی ورزشی و ماراتون. گیم پلی. دودل جزیره قهرمانی یک بازی ویدئویی نقش آفرینی به شکل یک بازی ورزشی است. بازیکن گربه ای به نام لاکی را در اطراف جزیره ای با هفت منطقه متفاوت که شبیه مکان ها و جغرافیای مختلف ژاپنی (مانند جنگل های بامبو و کوه ها) هستند، کنترل می کند. در هر من
طقه، دارای ویژگی هایی از هفت قهرمان جزیره است که هرکدام از آنها در یک ورزش خاص جلوه خود را دارند. خود ورزش ها بازی های کوچک هستند که در آنها لاکی با پیروزی در بازی، یک طومار مقدس را به دست می آورد. با شکست دادن همه هفت قهرمان و به دست آوردن طومارهای آنها، بازیکن به عنوان «قهرمان جزیره» نامیده می شود. بازیکن همچنین می تواند به یکی از ۴ تیم که هر یک با یک رنگ نمادی از موجودات اساطیر ژاپنی است بپیوندد. با رقابت در بازی ها، بازیکنان امتیازاتی کسب می کنند که در یک در جدول امتیازات جهانی ثبت می شود، تیمی که بیشترین امتیاز را به دست آورده باشد، در پایان بازی های المپیک به عنوان برنده معرفی می شود. تمام مینی گیم ها ژانرهای مختلفی از بازی های ویدئویی را پوشش می دهند. به عنوان مثال، رویداد شنای موزون به شکل یک بازی ریتمی در سبک رقص است، در حالی که رویداد اسکیت بوردینگ دارای سیستمی مشابه بازی "اسکیت باز حرفه ای تونی هاکس" است. علاوه بر این، هر منطقه دارای مأموریت های جانبی زیادی است که بازیکن آنها را جستجو و حل کند. در این مأموریت های جانبی لاکی باید به ساکنان جزیره با وظایف مختلف مانند یافتن آیتم ها یا خرید و فروش آنها
کمک کند. برخی از مأموریت های جانبی همچنین می توانند مراحل سخت تری از مینی گیم های اصلی را باز کنند. هرکدام از این مأموریت های جانبی به بازیکن یک جام قهرمانی می دهد که می توان آن را در خانه ای در مرکز جزیره به نام خانه جام نگهداری و مشاهده کند، در مجموع تا آخرین بروزرسانی این بازی، ۲۴ جام وجود دارد که قابل کسب کردن هستند. از زمان بازی های پارالمپیک تابستانی ۲۰۲۰، دو مأموریت جانبی جدید اضافه شده است، که یکی از آنها به یک نسخه پیشرفته تر از بازی راگبی است. همچنین یک نسخه پیشرفته تر از تیراندازی از ابتدای عرضه بازی در دسترس بود. بازیکنان همچنین می توانند با ترک جزیره قهرمانی پیشرفت خود را از دست بدهند یا بازنشانی کنند. (مثلاً برای تعویض تیم ها) برای این کار باید پس از صحبت با نگهبانان کومااینو که در اسکله حضور دارند با سپس نشان دادن اعتبارنامه های بازی قایق خود را سوار شود و از جزیره برود یا به سادگی با انتخاب «شروع بازی جدید» در منوی تنظیمات بازی را بازنشانی کند. داستان. در ابتدای بازی، لاکی با قایق به جزیره قهرمانی می رسد، جایی که در آن همه افراد از سراسر جهان با یکدیگر رقابت می کنند. او سپس با دو کومااینو روب
رو می شود که او را در مسابقه پینگ پنگ به چالش می کشند تا مهارت های او را بسنجند. هنگامی که لاکی در این بازی پیروز می شود، آنها او را به عنوان یکی از هفت قهرمان جزیره انتخاب می کنند و دوباره نظم به جزیره بازمی گردد. سپس لاکی می تواند به نوبت با قهرمانان جزیره رقابت کند و با پیروزی بر آنها به یکی از هفت طومار مقدس جزیره برسد. این قهرمان ها عبارتند از: پس از به دست آوردن همه هفت طومار مقدس و شکست دادن همه قهرمانان جزیره، یک درخت ساکورا بزرگ در مرکز جزیره شکوفا می شود و گلبرگ های آن همچون باران بر جزیره می ریزد. ساکنان جزیره سپس به لاکی برای تبدیل شدن به قهرمان جزیره تبریک می گویند. هر کس که ۲۲ مأموریت جانبی قبلی را تکمیل کرده باشد و بازی پارالمپیک را بدون شروع تازه انجام دهد می تواند مأموریت های ۲۳م و ۲۴م را بدون از دست دادن تاریخچه آخرین مأموریت تکمیل کند. توسعه. تیم دودل برای تولید بسیاری از کات سین های انیمه ای در طول بازی با استدیو ۴°C همکاری کرد. در مراحل اولیه توسعه، تیم به تحقیق دربارهٔ چندین داستان عامیانه ژاپنی و شخصیت های افسانه ای، همچنین موجودات اسطوره ای از فرهنگ عامه ژاپن پرداخت. در نتیجه، شخصیت اص
لی، لاکی (یک گربهٔ کالیکو)، ساخته شد زیرا این گربه نماد شانس در فرهنگ ژاپن است. هر قهرمان ورزشی نیز یکی از شخصیت های افسانه ای یا اسطوره ای در فرهنگ ژاپن است. خود بازی نیز به عنوان ادای احترام به بازی های ۱۶ بیتی که زمانی در ژاپن مرسوم بود، در همین سبک ساخته شد. مدیر هنری گوگل دودل، نیت سوینهارت، گفت: «ما می خواستیم با ساخت بازی دودل جزیره قهرمانی، فرصتی برای جهان ایجاد کنیم تا با هم در سطح جهانی رقابت کنند و همزمان با فرهنگ ژاپنی آشنا شوند.» موسیقی بازی توسط کوما، یک هنرمند موسیقی که به ریمیکس موسیقی بازی های ویدیویی در یوتیوب معروف است، ساخته شد.
دو و میدانی (به انگلیسی بریتانیایی: "Athletics" و به انگلیسی آمریکایی و کانادایی: "track and field") ورزشی است که شامل مسابقات دو و میدانی مبتنی بر مهارت های دویدن، پرش و پرتاب می شود. دو و میدانی زیر چتر ورزش های دو و میدانی دسته بندی می شود و خود شامل دویدن در جاده، دویدن کراس کانتری (صحرانوردی) و پیاده روی سرعت است. دسته بندی دو و میدانی در کشورهای مختلف گوناگون است و گاهی پرش و پرتاب یا ماراتن، دوی جاده ای و صحرانوردی را جزء دو و میدانی می دانند یا خیر. مسابقات پیاده روی شامل دوی سرعت، مسابقات مسافت های میانی و طولانی (استقامتی)، پیاده روی سرعتی و با مانع است که در همهٔ این رشته ها ورزشکاری برنده می شود که در کمترین زمان مسیر را به پایان برساند. در مسابقات پرشی و پرتابی ورزشکاری برنده می شود که به بیشترین مسافت یا ارتفاع دست یابد. مسابقات پرش شامل پرش طول، پرش سه گام، پرش ارتفاع و با نیزه است در حالی که رایج ترین مسابقات پرتابی عبارتند از پرتاب وزنه، نیزه، دیسک و چکش. همچنین «رویدادهای ترکیبی» یا «چند رویدادی» وجود دارند، مانند مسابقات پنج گانه، هفت گانه و ده گانه. در این مسابقات ورزشکاران در ترکیبی از مس