Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
گاه های عشقی» (دادگاه های خیالی که رفتار عاشقان را قضاوت می کردند) را نشان می داد که از ویژگی های عشق شهسوارانه قرون وسطایی بود. هیچ یک از زنان خود اصطلاح پرسیوسس را به کار نبرده یا تعریف نکرده اند. میریام مایتر در پرسیوسس با مجموعه ای از ویژگی های فهرست بندی شده، مکانی برای رویارویی و حل و فصل تنش هایی که در طول قرن، دربار و حوزه ادبیات ادامه داشت، یافته است. پاتریشیا هاوارد در ارزیابی زندگی حرفه ای فیلیپ کینول که در سال ۱۶۵۳ در "هتل دو بورگوگن" آغاز شد، خاطرنشان کرد: «اگر در تئاتر فرانسه در نیمه دوم قرن، نقش های زنان برجسته بود، این جنبش پرسیوسس بود که آن ها را به این شکل تبدیل کرد». یکی از سرگرمی های محفل های ادبی پرسیوسس، بازگویی افسانه ها به طور خودجوش بود، که قرار بود تأثیرات بزرگی داشته باشد. بسیاری از این افسانه ها، به سبک پرسیوسس، عمدتاً توسط مادام دالنوی نوشته شده اند. این شیوه بر افسانه ها، و خود نویسندگان، بعدها تأثیر قابل توجهی بر شارل پرو، و گابریل-سوزان دو ویلنوو، نویسنده "دیو و دلبر" گذاشت. داستان ها با سنت های عامیانه متفاوت بودند، برای مثال شخصیت ها اصالت نجیبی داشتند. درحالی که قهرمانان و پ
هلوانان داستان های پریان نوشته شده توسط نویسندگان پرسیوسسی اغلب چوپان های زن و مرد بودند، با این حال در ادبیات شبانی این شخصیت ها اغلب به صورت مخفیانه از خانواده های سلطنتی یا نجیب زاده بودند. آثار پرسیوسسی همچنین از طریق طنز تک پرده ای مولیر، "زنان فضل فروش مضحک" (۱۶۵۹) به یاد می آیند. پس از سال ها گشت وگذار در ولایات، کمدی تلخ اخلاقی، مولیر و گروه تئاترش مورد توجه پاریسی ها قرار گرفت و حمایت لویی چهاردهم را به خود جلب کرد.
صندلی چرخان یا گردان یا چرخدار، یک صندلی با تک پایه ای مرکزی است که به صندلی اجازه می دهد ۳۶۰ درجه به چپ یا راست بچرخد. مفهوم صندلی چرخان با چرخ های چرخان توسط نجیب زادهٔ نورنبرگی، مارتین لوفلهولتس فون کلبرگ، در تصویرسازی های ۱۵۰۵ میلادی او که به اصطلاح دفترنامه لوفلهولتس نامیده می شود، بر روی برگه ر۱۰ به تصویر کشیده شده است. گفته می شود که توماس جفرسون پیش نویس اعلامیه استقلال ایالات متحده آمریکا را در سال ۱۷۷۶ میلادی در حالی که روی صندلی چرخان طراحی شده توسط خود نشسته بود، تهیه کرد. انواع و نمونه ها. صندلی های چرخان ممکن است دارای چرخ هایی بر روی پایه باشند که به کاربر اجازه می دهند بدون بلند شدن، صندلی را در اطراف محل کار خود حرکت دهند. این نوع معمولاً در دفاتر مدرن رایج هستند و اغلب به عنوان صندلی اداری نیز شناخته می شوند. صندلی های چرخشی اداری، مانند صندلی های کامپیوتر، معمولاً دارای یک بالابر گازی برای تنظیم ارتفاع صندلی هستند، اما معمولاً صندلی های چرخان بزرگ (مثلاً صندلی درازکش) فاقد آن هستند. صندلی نقشه کشی یک صندلی چرخان بدون چرخ است که معمولاً بلندتر از «صندلی اداری» برای استفاده در جلوی تختهٔ رسم
است. آن ها همچنین دارای یک حلقه مدور قراگیری پا برای حمایت از پاها در مواقعی که امکان دسترسی به زمین وجود ندارد، هستند. نشیمن چرخان. هنگامی که صندلی گردان در هواپیما، خودرو یا روی بالابر پله نصب می شود و نمی تواند به طور مستقل حرکت کند زیرا روی پایهٔ ثابت قرار دارد، بیشتر به آن نشیمن چرخان می گویند. برخی از نشیمن های چرخان نیز نشیمن های سطلی هستند. مبدأ. نمونه اولیه صندلی چرخان به دست نوشته ای مصور در سال ۱۵۰۵ میلادی از یک نجیب زاده آلمانی به نام مارتین لوفلهولتس فون کلبرگ برمی گردد. او صندلی را تصویر کرده که می تواند روی پایه اش بپیچد و ارتفاعش را تنظیم کند. توماس جفرسون با استفاده از یک صندلی ویندزور به سبک انگلیسی که احتمالاً توسط فرانسیس ترامبل یا بنجامین راندولف، کابینت سازان فیلادلفیایی ساخته و خریداری شده بود، یک صندلی چرخان اولیه در سال ۱۷۷۵ میلادی ساخت. جفرسون صندلی ویندزور را به شدت تغییر داد و قسمت های بالا و پایین را به یک دوک آهنی مرکزی متصل کرد و نیمه بالایی را که به عنوان نشیمن شناخته می شود، قادر ساخت تا روی چرخ هایی از نوع مورد استفاده در پنجره های طناب-آویز، بچرخد. هنگامی که دومین کنگره قاره
ای در فیلادلفیا تشکیل شد، این صندلی چرخ نداشت. ظاهراً صندلی چرخان جفرسون همان صندلی است که او هنگام تهیه پیش نویس اعلامیه استقلال ایالات متحده آمریکا در سال ۱۷۷۶ میلادی روی آن نشسته بود. جفرسون بعداً صندلی چرخان را به مزرعه ویرجینیا، مانتیسلو فرستاد، جایی که او در اوت ۱۷۹۱ میلادی یک «دسته نوشتن» در کنار آن ساخت. از سال ۱۸۳۶ میلادی، این صندلی در اختیار انجمن فلسفی آمریکا واقع در فیلادلفیا بوده است.
کاروان المپیکی لبنان، یکی از کاروان های شرکت کننده در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ بود. این دوره از بازی ها از ۲۶ ژوئیه تا ۱۱ اوت ۲۰۲۴ (۵ تا ۲۱ امرداد ۱۴۰۳ خورشیدی) به میزبانی پاریس، پایتخت فرانسه برگزار شد. این حضور نوزدهمین حضور این کاروان در المپیک بود. در پایان این دوره، لبنان موفق به کسب هیچ مدالی نشد. شرکت کنندگان. فهرست زیر به ۸ رشته ای اشاره دارد که ورزشکاران کاروان لبنان در آن ها به رقابت پرداختند.
هشتاد و دومین مراسم گلدن گلوب مراسم اهدای جوایز سالیانه برای برترین تولیدات سینمایی و تلویزیونی آمریکا در سال ۲۰۲۴ بود. برندگان طی پخش زندهٔ تلویزیونی که در ۵ ژانویه ۲۰۲۵ از شبکه سی بی اس به میزبانی کمدین نیکی گلیسر پخش گردید، مشخص شدند. گلیسر نخستین میزبان زن انفرادی در تاریخ مراسم گلدن گلوب بود. نامزدها در ۹ دسامبر ۲۰۲۴، در یک کنفرانس مطبوعاتی در بورلی هیلتون توسط بازیگران موریس چسنات و میندی کالینگ، در پی پیش گفتاری از هلن هونه، رئیس گلدن گلوب، اعلام شدند. "امیلیا پرز"، با ۱۰ نامزدی، نامزدشده ترین فیلم کمدی یا موزیکال در تاریخ گلدن گلوب شد؛ رکورد قبلی با ۱۱ نامزدی متعلق به "نشویل" در سال ۱۹۷۵ بود. "بروتالیست" با ۷ نامزدی، دومین فیلم با بیشترین نامزدی در مراسم بود و پس از آن "مجمع کاردینال ها" با ۶ نامزدی. در همین حال، "خرس" با ۵ نامزدی در بخش تلویزیونی، و پس از آن "شوگون" و "فقط قتل های داخل ساختمان" هر کدام با ۴ نامزدی، پیشتاز شدند. برنده ها و نامزدی ها. فیلم. فیلم ها با نامزدی های چندباره. فیلم های زیر چند نامزدی دریافت کردند: تلویزیون. مجموعه ها با نامزدی های چندباره. مجموعه های تلویزیونی زیر چند نامزدی
دریافت کردند:
شاعران سواره نظام () مکتبی بود متشکل از شاعران انگلیسی قرن هفدهم که از شاه چارلز یکم در طول جنگ داخلی انگلیس (۱۶۴۲–۱۶۵۱) حمایت می کردند. چارلز در هنرهای زیبا خبره بود و از شاعرانی که هنر مورد علاقه او را خلق می کردند، حمایت می کرد. این شاعران به نوبه خود خود را در کنار پادشاه و خدمت او قرار دادند و بدین ترتیب به شاعران اسب سوار تبدیل شدند. یک شاعر سواره نظام یک سرباز سواره یا شوالیه بود، اما وقتی این اصطلاح برای کسانی که از چارلز حمایت می کردند به کار می رفت، منظور این بود که آن ها را به عنوان ملازمان عیاش نشان دهد. شناخته شده ترین شاعران سواره نظام رابرت هریک، ریچارد لاولیس، توماس کریو و جان ساکلینگ هستند. اکثر شاعران سواره نظام درباری بودند. البته رابرت هریک درباری نبود، اما سبکش او را به عنوان یک شاعر سواره نظام نشان می دهد.
بروتالیست () فیلم درام تاریخی حماسی محصول سال ۲۰۲۴ به کارگردانی و تهیه کنندگی بردی کوربت است و فیلم نامه اش را کوربت مشترکاً با مونا فستولد نوشت. آدرین برودی نقش معمار یهودی زادهٔ مجارستان را بازی می کند که از هولوکاست جان سالم به در برده و به ایالات متحده مهاجرت می کند، جایی که برای رسیدن به رؤیای آمریکایی در تلاش است تا اینکه یک مشتری ثروتمند زندگی اش را دگرگون می کند. همچنین فلیسیتی جونز، گای پیرس، جو آلوین، رافی کسیدی، استیسی مارتین، اما لیرد، ایزاک دو بانکوله و آلساندرو نیوولا از گروه بازیگران فیلم هستند. این فیلم تولید مشترک ایالات متحده، بریتانیا و مجارستان است و در هشتاد و یکمین جشنواره بین المللی فیلم ونیز در ۱ سپتامبر ۲۰۲۴ به نمایش درآمد، جایی که کوربت جایزه شیر نقره ای بهترین کارگردانی را دریافت کرد. این فیلم در ۲۰ دسامبر ۲۰۲۴ توسط ای۲۴ در ایالات متحده منتشر شد. این فیلم با بودجه ۹٫۶ میلیون دلاری ساخته شد و ۴۱٫۵ میلیون دلار در سراسر جهان فروخت. "بروتالیست" مورد تحسین منتقدان قرار گرفت و به عنوان یکی از ۱۰ فیلم برتر سال ۲۰۲۴ از سوی انستیتوی فیلم آمریکا انتخاب شد. در نود و هفتمین دوره جوایز اسکار، ای
ن فیلم در ۱۰ رشته شامل بهترین فیلم نامزد شد و جوایز بهترین فیلم برداری، بهترین موسیقی فیلم و بهترین بازیگر مرد برای برودی را دریافت کرد. همچنین در هفتاد و هشتمین دوره جوایز فیلم بفتا جایزهٔ بهترین کارگردانی و در هشتاد و دومین مراسم گلدن گلوب جایزهٔ بهترین فیلم – درام را دریافت کرد. بازخورد. ان پی آر این فیلم را در فهرستش از بهترین فیلم ها و مجموعه های تلویزیون سال ۲۰۲۴ قرار داد.
باشگاه ورزشی کویابا (پرتغالی: "&lt;bdi&gt;Cuiabá Esporte Clube&lt;/bdi&gt;") یک باشگاه فوتبال برزیلی است که در شهر کویابا در ایالت ماتو گروسو بنا شده است. این باشگاه در دسامبر ۲۰۰۱ تأسیس شده است. بازی های خانگی کویابا در ورزشگاه آرنا پانتانال انجام می شود. از افتخارات این باشگاه می توان به دو قهرمانی در کوپا ورده اشاره کرد.
جاناتان اولیوارز (متولد دسامبر ۱۹۸۱ میلادی) یک طراح صنعتی و نویسنده اهل ایالات متحده آمریکا است. رویکرد اولیوارز به طراحی، پژوهش-محور و افزایشی مشخص شده است. در آوریل ۲۰۲۲ میلادی او معاون ارشد طراحی در شرکت مبلمان نول شد.
رمانتیک آمیش یک زیرژانر ادبی از داستان های مسیحی است که شخصیت های آمیش را دربرمی گیرد، و بیشتر توسط زنان مسیحی انجیلی نوشته و خوانده می شود. ثابت شده است که این ژانر برای ناشران که بسیاری از آن ها ناشران مسیحی هستند سودآور است. به گفته نویسنده والری ویور-زرچر، اولین رمان رمانتیک آمیش که از نظر تجاری موفق بوده، "اجتناب" اثر بورلی لوئیس است که در سال ۱۹۹۷ توسط بتانی هاوس منتشر شد. بیش از ۱۵۰ کتاب الکترونیک داستانی آمیش بین سال های ۲۰۱۰ و ۲۰۱۳ منتشر شد. سه نویسنده موفق رمانتیک آمیش، بورلی لوئیس، سیندی وودزمال و واندا برانستتر - بیش از ۲۴ میلیون جلد کتاب فروخته اند.
۵ سپتامبر () یک فیلم درام تاریخی محصول ۲۰۲۴ به نویسندگی و کارگردانی مشترک تیم فهلبائوم و با بازی پیتر سارسگارد، جان ماگارو، بن چاپلین و لیونی بنش است. این فیلم کشتار المپیک مونیخ از دیدگاه کارمند ای بی سی اسپورتز و پوشش آن ها از رویدادها را بازگو می کند. "۵ سپتامبر" نخستین نمایش جهانی خود را در هشتاد و یکمین جشنواره بین المللی فیلم ونیز در ۲۹ اوت ۲۰۲۴ داشت و در ۱۳ دسامبر ۲۰۲۴ توسط پارامونت پیکچرز و ریپابلیک پیکچرز در سینماهای منتخب ایالات متحده اکران شد. سپس در ۱۷ ژانویهٔ ۲۰۲۵ پخش گسترده فیلم آغاز شد.
باشگاه فوتبال ویلا نووا (پرتغالی: "&lt;bdi&gt;Vila Nova Futebol Clube&lt;/bdi&gt;") یک باشگاه فوتبال برزیلی است که در شهر گویانیا در ایالت گوییاس در تاریخ ۲۹ ژوئیه ۱۹۴۳ تاسیس شده است. این باشگاه در سری بی برزیل و همچنین لیگ ایالتی گویانو بازی می کند.
تویوتا کورولا (ئی۲۱۰) دوازدهمین نسل از تویوتا کورولا است. این خودرو یک خودروی کامپکت (سگمنت سی) است که توسط تویوتا طراحی شده و ساخته می شود. این نسل که در سال ۲۰۱۸ معرفی شد، علاوه بر سدان شامل پیکربندی هاچ بک و استیشن واگن نیز می باشد.
اعتراضات ۲۰۲۲ ارمنستان () مجموعه ای از اعتراضات ضد دولتی در ارمنستان بود که در ۵ آوریل ۲۰۲۲ آغاز شد. اعتراضات تا ژوئن ۲۰۲۲ ادامه یافت و بسیاری از معترضان توسط پلیس در ایروان بازداشت شدند. معترضان خواستار استعفای نیکول پاشینیان نخست وزیر ارمنستان به دلیل مدیریت جنگ قره باغ کوهستانی در سال ۲۰۲۰ شدند. در ۱۴ ژوئن ۲۰۲۲، اپوزیسیون تصمیم خود را برای پایان دادن به تظاهرات روزانه با هدف سرنگونی نخست وزیر نیکول پاشینیان پس از ناکامی در کسب حمایت مردمی اعلام کرد. پس زمینه. اعتراضات ۲۰۲۰–۲۰۲۱ ارمنستان منجر به برگزاری انتخابات پارلمانی زودهنگام در ۲۰ ژوئن ۲۰۲۱ شد. پس از انتخابات، حزب پیمان مدنی نیکول پاشینیان اکثریت را در پارلمان به دست آورد و پاشینیان سمت خود را به عنوان نخست وزیر حفظ کرد. در همین حال در ۱۳ مارس ۲۰۲۲، واهاگن خاچاطوریان به عنوان رئیس جمهور جدید ارمنستان سوگند یاد کرد. اعتراضات در اوایل آوریل ۲۰۲۲ به اجرای توافق آتش بس ۲۰۲۰ در قره باغ کوهستان معاهده صلح با آذربایجان آغاز شد. نیکول پاشیانیان و رئیس جمهور آذربایجان ایلهام علیئو در ۶ آوریل ۲۰۲۲ در بروکسل بلژیک برای یک نشست مشترک که توسط شورای اروپا برگزار می
شود، دیدار کردند. در طول اجلاس، هر دو رهبر موافقت کردند که برای مذاکره در مورد توافق صلح دوجانبه آماده شوند. از این ترس است که جمهوری آرتساخ به عنوان بخشی از یک توافق صلح بالقوه به آذربایجان تحویل داده شود. معترضان از نخست وزیر نیکول پاشینیان خواستند استعفا دهد و دولت ارمنستان تضمین های امنیتی برای آرتساخ ارائه دهد و اطمینان حاصل کند که این سرزمین به آذربایجان واگذار نمی شود. در ۲۳ مه ۲۰۲۲، نخست وزیر ارمنستان نیکول پاشینیان و رئیس جمهور آذربایجان الهام علییف با رئیس شورای اروپا چارلز میشل برای نشست سه جانبه در بروکسل این جلسه بر حل مسالمت آمیز درگیری ناگرون-قره باغ و ادامه توسعه روابط ارمنستان و آذربایجان با اتحادیه اروپا ملاقات کردند. رهبران توافق کردند که یک کمیسیون مرزی مشترک ایجاد کنند، ارتباطات حمل و نقل بین المللی را باز کنند و برای امضای معاهده صلح آینده آماده شوند. چارلز میشل، رئیس شورای اروپا، در ادامه گفت: "حقوق و امنیت جمعیت ارمنی در قره باغ باید مورد توجه قرار گیرد. چارلز میشل همچنین تایید کرد که اتحادیه اروپا به حمایت از توسعه اقتصادی هر دو کشور و حمایت از صلح پایدار بلند مدت در قفقاز ادامه می ده
د. در همین حال، در ۲۴ مه ۲۰۲۲، اتحادیه اروپا نماینده عالی اتحادیه امور خارجه و سیاست امنیتی، جوزپ بوریل از نشست سه جانبه اخیر استقبال کرد و اظهار داشت که «اتحادیه اروپا همچنان به شدت در تلاش های صلح و آشتی در منطقه درگیر است.» در ۱۶ ژوئن ۲۰۲۲، اپوزیسیون «جنبش مقاومت» پس از ناکامی در جلب توجه و مشارکت در اعتراضات، پایان اعتراضات روزانه را اعلام کرد. نمایندگان اپوزیسیون که از اواسط آوریل جلسات پارلمان را حذف کرده بودند، پایان تحریم پارلمان خود را تأیید کردند. رویدادها. در ۲۵ آوریل، آنا گریگوریان، عضو ائتلاف ارمنستان مجلس ملی، راهپیمایی را از روستای تیگراناشن در منطقه آرارات به سمت ایروان با جمعی از شهروندان آغاز کرد. در ۲۷ آوریل تظاهراتی در مقابل پارلمان ارمنستان برگزار شد. در ۴ مه، معترضان جاده های اصلی ایروان را مسدود کردند. تجمعات متعددی نیز در خارج از مجلس برگزار شد. در ۱۰ می، ۶۱ معترض در ایروان دستگیر شدند. در ۱۵ می، دولت ارمنستان از برنامه های خود برای عادی سازی روابط با آذربایجان رونمایی کرد. ادمون ماروکیان، سفیر سیار ارمنستان تأیید کرد که ارمنستان و جمهوری آذربایجان باید مرزهای یکدیگر را به رسمیت بشناسن
د، از تهدید امنیت یکدیگر خودداری کنند، روابط دیپلماتیک برقرار کنند، خطوط حمل و نقل را باز کنند و در زمینه های مورد علاقه همکاری کنند. در همین حال، آرارات میرزویان، وزیر امور خارجه ارمنستان، گفت که هیچ چیز غیرقابل قبولی در پیشنهادات جمهوری آذربایجان وجود ندارد، اما تأکید کرد که حقوق و آزادی های شهروندان آرتساخ باید محافظت شود. ارمنستان همچنین درخواست کرده بود که مذاکرات صلح توسط گروه مینسک سازمان امنیت و همکاری اروپا سازماندهی شود. در ۱۶ مه ۹۱ معترض دستگیر شدند. در همان روز ولادیمیر پوتین رئیس جمهور روسیه با نخست وزیر پاشینیان برای گفتگو در مورد مسائل منطقه ای دیدار کرد. در ۱۸ مه، معترضان خدمات متروی ایروان را مختل کردند و باعث توقف فعالیت قطارها شد. سیستم مترو یک ساعت بعد بازگشایی شد. در ۲۳ مه، دو معترض در مراسم افتتاحیه مسابقات بوکس قهرمانی اروپا در ایروان پرچم آرتساخ را به اهتزاز درآوردند. در ۲۴ می، هیئت های ارمنی و آذری در مرز برای گفتگو در مورد روند صلح ملاقات کردند. در همان روز، معترضان در تلاش برای جلوگیری از ورود کارکنان به ساختمان، ورودی وزارت امور خارجه را مسدود کردند. در ۳۱ مه، ۱۰۰ تظاهرکننده در ایر
وان بازداشت شدند. در ۳ ژوئن، معترضان با پلیس در ایروان درگیر شدند. معترضان به سمت پلیس سنگ و بطری پرتاب کردند که به دنبال آن پلیس از نارنجک های شوکر استفاده کرد. ۳۴ افسر پلیس در بیمارستان بستری و ۱۶ غیرنظامی زخمی شدند. در ۹ ژوئن، مخالفان تظاهراتی را در مقابل وزارت خارجه در ایروان برگزار کردند. در ۱۰ ژوئن، تظاهراتی در خارج از کاخ ریاست جمهوری برگزار شد. در ۱۶ ژوئن، مخالفان یک اردوگاه چادری را در مرکز میدان فرانسه برچیدند. در ۱۹ خردادماه، حادثه ای در روستای نیگاوان از توابع استان آراگاسوتن با حضور جمعی از مردم رخ داد. در این مدت یک گلوله شلیک شد. هفت نفر با شلیک گلوله زخمی شدند که یک نفر بر اثر جراحات جان خود را از دست داد و حداقل دو نفر دیگر در وضعیت وخیم قرار دارند. بعداً یک مرد دیگر نیز بر اثر جراحات وارده جان باخت. برخی از خبرگزاری ها گزارش دادند که تیراندازی توسط یکی از بستگان نمایندگان قرارداد مدنی آغاز شده است که با اسلحه کلاشینکف به سوی گروهی از جوانان معترض به دلیل توهین به پاشینیان شلیک کردند. پلیس و قرارداد مدنی این اطلاعات را رد کرده اند و پلیس علت تیراندازی را «داخلی» اعلام کرده است.
اعتراضات ۲۰۲۳ ارمنستان () در تاریخ ۱۹ سپتامبر ۲۰۲۳، مجموعه ای از اعتراضات در ارمنستان بود که پس از حمله نظامی آذربایجان به قره باغ آغاز شد که منجر به پیروزی سریع آذربایجان بر جمهوری خودمختار ارمنی ها آرتساخ شد. این جمهوری تا پیش از تغییر سیاست نیکول پاشینیان، نخست وزیر ارمنستان، نسبت به منطقه در سال های اخیر، حمایت های زیادی از ارمنستان دریافت کرده بود. دولت آذربایجان مقامات جدایی طلب آرتساخ را مجبور به تسلیم، منحل کردن ارتش دفاعی آرتساخ و آغاز مذاکرات برای بازگشت به آذربایجان کرد. در واکنش به این اتفاقات، اعتراضاتی در ارمنستان علیه پاشینیان آغاز شد و او را به سوءمدیریت بحران و رها کردن آرتساخ متهم کردند و خواستار استعفای او شدند. پاشینیان این اعتراضات را تلاشی برای برکناری غیرقانونی خود از قدرت توصیف کرده است. ائتلاف ملی دموکراتیک طرفدار غرب، وضعیت به وجود آمده را به ناکامی روسیه در مداخله نسبت داد، در حالی که اعضای اپوزیسیون سیاسی طرفدار روسیه، پاشینیان را مقصر این شکست دانسته و او را به خیانت به ساکنان قره باغ به نفع منافع غرب متهم کردند. در تاریخ ۳ اکتبر، مجلس ملی جمهوری ارمنستان با رأی ۶۰ موافق و ۲۲ مخال
ف، به تصویب اساسنامه رم رأی داد که به ارمنستان امکان پیوستن به دیوان کیفری بین المللی را می دهد. این مصوبه در تاریخ ۱۴ اکتبر توسط رئیس جمهور ارمنستان واهاگن خاچاطوریان امضا و به قانون تبدیل شد. پیش زمینه. استان خودمختار قره باغ یک استان خودمختار با اکثریت قومی ارمنی در جمهوری سوسیالیستی شوروی آذربایجان بود که خود جمهوری تشکیل دهنده اتحاد جماهیر شوروی است. ارمنی ها قره باغ خارج از اتحاد جماهیر شوروی ارمنستان باقی ماندند و به دلیل دشمنی تاریخی بین دو قوم و سیاست های تبعیض آمیز از الحاق به آذربایجان شوروی ناراحت بودند. در اواخر دهه ۱۹۸۰، جنبش قره باغ به عنوان مظهر تمایل ارمنی ها قره باغ برای انتقال منطقه خود به قلمرو قضایی ارمنستان شوروی توسعه یافت. این امر در سال ۱۹۹۱ و در بحبوحه فروپاشی مداوم اتحاد جماهیر شوروی، زمانی که مقامات قره باغ کوهستانی AO از آذربایجان جدا شدند و استقلال خود را به عنوان جمهوری قره باغ کوهستانی (بعداً جمهوری آرتساخ) اعلام کردند، به اوج خود رسید. این پیشنهاد برای استقلال در ابتدا موفقیت آمیز بود. با اعلام استقلال آذربایجان و ارمنستان از اتحاد جماهیر شوروی، جنگجویان ارمنی قره باغ نیروهای
آذربایجان را در کنار ارتش ارمنستان در طول جنگ اول قره باغ کوهستانی بیرون راندند. پایان جنگ در سال ۱۹۹۴ جمهوری قره باغ را در سطح بین المللی ناشناخته اما پیروز کرد و چندین منطقه در اطراف منطقه قره باغ کوهستانی نیز توسط نیروهای قره باغ و ارمنستان اشغال شده بود. در طول دهه های بعد، قره باغ/آرتساخ مستقل خارج از کنترل آذربایجان باقی ماند، به شدت به ارمنستان وابسته و نزدیک به آن ادغام شد و از بسیاری جهات به عنوان "بخشی" از ارمنستان عمل کرد. وضعیت در سال ۲۰۲۰ در جریان جنگ دوم قره باغ کوهستانی که منجر به پیروزی آذربایجان شد، به شدت تغییر کرد. آذربایجان نواحی اشغالی اطراف قره باغ کوهستانی و همچنین یک سوم خود قره باغ کوهستانی را پس گرفت. نیروهای حافظ صلح روسیه به عنوان بخشی از توافق آتش بس در آرتساخ مستقر شدند. در سپتامبر ۲۰۲۳، علیرغم حضور مداوم نیروهای حافظ صلح روسیه در منطقه، آذربایجان حمله مجددی را علیه آرتساخ آغاز کرد و پس از یک روز پیروز شد و دولت آرتساخ را مجبور به تسلیم، انحلال ارتش خود و موافقت با ادغام مجدد کرد. ارمنستان تحت دولت نیکول پاشینیان از مداخله در اوضاع امتناع کرد، زیرا قبلاً قره باغ کوهستانی را به عن
وان بخشی از آذربایجان به رسمیت شناخته بود تا با همسایگان ارمنستان صلح کند و کشور را به سمت غرب سوق دهد. بی عملی دولت ارمنستان خشم بسیاری از ارمنی ها را برانگیخت و منجر به اعتراضات بعدی شد. اعتراضات. ۱۹ سپتامبر. صدها معترض برای تظاهراتی در بیرون ساختمان های دولتی در پایتخت ایروان تجمع کردند و پاشینیان را در قبال آذربایجان و ضعیف در قره باغ کوهستانی محکوم کردند، از جمله آنچه پاشینیان آن را فراخوان برای "کودتا" و برکناری او از قدرت توصیف کرد. پاشینیان این گونه تماس ها را محکوم کرد و گفت: «نباید اجازه دهیم افراد خاصی، نیروهای خاصی ضربه ای به دولت ارمنستان وارد کنند». معترضان با یک حلقه پلیس مواجه شدند و در تلاش برای یورش به کاخ حکومت ایروان با پلیس درگیر شدند. معترضان و پلیس بطری های شیشه ای و نارنجک های شوکر را رد و بدل کردند و چندین شیشه های ساختمان شکستند. معترضان همچنین سفارت روسیه را محاصره کردند و از خودداری روسیه از مداخله در درگیری انتقاد کردند. در میان شرکت کنندگان اعضای منتخب شورای شهر ایروان بودند که دو روز قبل از انتخابات شورای شهر ایروان در سال ۲۰۲۳ انتخاب شدند. پس از شکایت روسیه مبنی بر کمبود امنیت
سفارت و تحت تأثیر قرار دادن عملیات آن، پلیس ارمنستان برای ایجاد محاصره در اطراف سفارت اعزام شد که منجر به درگیری بین معترضان و پلیس شد. بر اساس گزارش ها بیش از ۳۰ نفر زخمی شده اند. ۲۰ سپتامبر. جمعیت در میدان جمهوری با درخواست های فزاینده برای برکناری پاشینیان و مداخله نظامی ارمنستان، مانند جنگ اول قره باغ، به هزاران نفر رسید. پلیس با اعلام غیرقانونی بودن این تجمع، بازداشت معترضان را آغاز کرد. برخی از معترضان خواستار رد پروتکل آلما آتا و خروج ارمنستان از سازمان پیمان امنیت جمعی (CSTO) شدند که پاشینیان آن را رد کرد و اظهار داشت که چنین خواسته هایی «دعاهایی برای دست کشیدن از استقلال ارمنستان» است. ۲۱ سپتامبر. ۸۴ نفر در جریان اعتراضات بازداشت شدند. ۲۲ سپتامبر. دو مهاجم ناشناس چند کیسه رنگ قرمز را به سمت دروازه های سفارت روسیه در ایروان پرتاب کردند. آنها بلافاصله توسط پلیس ارمنستان بازداشت شدند. لوون کوچاریان، پسر روبرت کوچاریان، رئیس جمهور سابق ارمنستان، پس از اینکه در جریان شرکت در تظاهرات با چهار افسر پلیس درگیر شد، دستگیر شد.
اعتراضات ۲۰۲۴ ارمنستان () که در این کشور بیشتر با عنوان «تاووش برای میهن» (به ارمنی: Տավուշը հանուն Հայրենիքի، به لاتین: Tavushy hanun Hayrenik’i) شناخته می شود، مجموعه ای از تظاهرات خیابانی بود که در سراسر ارمنستان برگزار شد. این اعتراضات در واکنش به تلاش نیکول پاشینیان، نخست وزیر ارمنستان، برای تعیین حدود مرزی میان ارمنستان و آذربایجان آغاز شد. این توافق شامل واگذاری چهار روستای متروکه باغانیس ایروم، آشاغی اسکیپارا، خیرم لی و قیزیل هجیلی در امتداد مرز به آذربایجان بود. اعتراضات. در ایروان، اعتراضات خودجوش به رهبری مخالفان در ۲۴ و ۲۵ آوریل رخ داد. رهبران اپوزیسیون ادعا کردند که پلیس استفاده از روش های تهاجمی علیه معترضان در شهر در ۲۴ آوریل را به کار برده است. در سایر نقاط کشور، تظاهرات منجر به بسته شدن موقت بزرگراه های ملی و منطقه ای مانند بزرگراه ایروان-مغری بزرگراه ایروان-گیومری، باغانیس-ووسکپار و بزرگراه بین ایالتی که ارمنستان را به گرجستان شد. در ۲۶ آوریل ۲۰۲۴، معترضان به مسدود کردن خیابان ها در ایروان و بزرگراه های اصلی خارج از شهر ادامه دادند تا با امتیازات ارضی که توسط دولت نیکول پاشینیان به عنوان آغا
ز مرز ارمنستان با آذربایجان نشان داده شده بود، مخالفت کنند. بعضی از آنها برای این هدف از وسایل نقلیه بزرگ استفاده می کردند. مقامات اجرای قانون برای باز کردن ترافیک در تقریباً تمام این مسیرها مداخله کردند. گروه مخالف پارلمانی اتحاد ارمنستان خواستار رای عدم اعتماد به پاشینیان شد. با این حال، اپوزیسیون فاقد نمایندگی کافی برای ارائه یک طرح داشت، زیرا قرارداد مدنی دارای اکثریت فوق العاده در پارلمان است.در ۷ می ۲۰۲۴، پاشینیان از دخالت شخصیت های مذهبی در سیاست انتقاد کرد و گفت: «دولت نباید در امور کلیسا دخالت کند. کلیسای حواری ارمنی قوانین فعالیت و مقررات خاص خود را دارد. اما به طور کلی بدیهی است که امروزه کاتولیکوس تمام ارامنه یک جنبش سیاسی را در ارمنستان رهبری می کند.» اعتراضات به رهبری گالستانیان. در ۹ مه، اعتراضات در حالی گسترش یافت که اسقف اعظم باگرات گالستانیان از نخست وزیر پاشینیان خواست ظرف یک ساعت استعفا دهد، اما هیچ پاسخی از دولت دریافت نکرد. در ۱۰ مه، گالستانیان از دانشجویان دانشگاه خواست تا کلاس را تحریم کنند و به اعتراضات او بپیوندند و برخی این کار را انجام دادند و گفت که اگر "خواست خداً بود که او نخست
وزیر شود "من کی هستم که نه بگویم؟" گالستانیان بعداً تأیید کرد که نه تنها تابعیت ارمنی بلکه کانادایی نیز دارد. قانون اساسی ارمنستان منع دوتابعیتی را از خدمت به عنوان نخست وزیر منع می کند. گالستانیان همچنین به معترضان گفت که اگر پاشینیان به خواسته های آنها گوش ندهد، باید «در اقدامات مسالمت آمیز نافرمانی شرکت کنند». در ۱۰ می، حداقل ۴۸ معترض توسط پلیس به دلیل نقض ماده ۱۸۲ قانون تخلفات اداری ارمنستان دستگیر شدند. همه ۴۸ نفر مجاز به آزادی با وثیقه، در صورت استطاعت آن بودند. همچنین در ۱۰ مه، گالستانیان برای مشورت با ائتلاف سرژ سرکیسیان و نمایندگان اتحاد ارمنستان رابرت کوچاریان ملاقات کرد. در ۱۱ مه، ، نماینده سابق پارلمان و رهبر فعلی حزب اتحاد، به درخواست دولت ارمنستان در روسیه به دلیل «دعوت برای سرنگونی خشونت آمیز ساختار قانون اساسی در کشور» دستگیر شد. علاوه بر این، معترضان در گیومری یک کاروان موتوری به نام «تاووش برای وطن مادری» تشکیل دادند و به سمت ایروان حرکت کردند تا از معترضان آنجا حمایت کنند و به مسدود کردن جاده ها کمک کنند. در ۱۳ مه، حداقل ۱۷۱ معترض توسط پلیس در ایروان دستگیر شدند. گالستانیان از هواداران خواس
ت تا پایتخت را «فلج» کنند. معترضان قبل از اینکه توسط پلیس حذف شوند، جاده ها را مسدود کردند و برای مدت کوتاهی ترافیک را مختل کردند. ۱۵۶ نفر از معترضان تا اواخر بعد از ظهر از بازداشت پلیس آزاد شدند. در همان روز، گالستانیان اظهار داشت که دیگر تجمعی در میدان جمهوری برگزار نخواهد شد، اما معترضان را تشویق کرد که در نقاط دیگر شهر نافرمانی مدنی انجام دهند. بر اساس گزارش اتحادیه شهروندان آگاه، بیشترین جمعیت معترضان در ۹ مه حدود ۲۰۰۰۰ نفر را تشکیل می دادند. رالی دوم روز بعد تنها ۱۱۷۰۰ نفر را به خود جلب کرد. دو روز بعد جمعیت کمتر شد. حدس زده می شد که کوچاریان به تظاهرکنندگان برای شرکت در تظاهرات در ایروان کمک مالی کرده و به آنها پول پرداخت کرده است. در ۱۴ می، بنیاد جیمزتاون خاطرنشان کرد که اعتراضات نتوانستند شتاب بیشتری بگیرند. در ۱۶ مه، جمعیت کوچکی از معترضان در مقابل تئاتر اپرای ایروان که میزبان رویدادی بین پاشینیان و بانک اروپایی بازسازی و توسعه بود، تجمع کردند. در ۱۷ می، گالستانیان با نمایندگان کنگره ملی ارمنی ملاقات کرد. در ۲۱ مه، گالستانیان با نمایندگان تبعیدی مجلس ملی آرتساخ در ایروان ملاقات کرد. در ۸ ژوئن، گالست