Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ماریا مانتی شرم، نیکوکار میلیاردر ایتالیایی، حامی هنر و تاجر است. او که در فلورانس ایتالیا متولد شده است، به خاطر کارهای بشردوستانه اش در هنر، آموزش، موسیقی و سلامت شناخته شده است. اوایل زندگی و حرفه. مانتی شرم در شهر فلورانس، یکی از مراکز فرهنگی و هنری ایتالیا، به دنیا آمد. فلورانس با تاریخ غنی خود در زمینه هنر، معماری و مد، بستری مناسب برای شکل گیری علاقه مندی های اولیه او به دنیای زیبایی و طراحی فراهم کرد. در سال ۱۹۷۲، او به سان فرانسیسکو نقل مکان کرد؛ شهری که در آن زمان به عنوان یکی از قطب های نوآوری، تجارت و فرهنگ در ایالات متحده شناخته می شد. این جابه جایی نقطه عطفی در زندگی حرفه ای او بود و زمینه ساز ورودش به عرصه جهانی مد و تجارت شد. مانتی شرم با تأسیس شرکت خود به نام مانتی فارو، نقش کلیدی در بین المللی سازی برندهای لوکس ایفا کرد. او توانست برندهایی مانند گوچی، فندی و مارک کراس را از محدوده بازارهای محلی و اروپایی فراتر ببرد و به سطح جهانی برساند. این برندها که هر یک نمادهایی از طراحی ایتالیایی و کیفیت ممتاز هستند، با هدایت و راهبردهای او توانستند در بازارهای جدیدی مانند ایالات متحده، آسیا و خاورمیانه
جایگاه خود را تثبیت کنند. نقش مانتی شرم در این فرایند تنها به مدیریت تجاری محدود نمی شد، بلکه او با درک عمیق از فرهنگ های مختلف و نیازهای بازارهای جهانی، توانست استراتژی هایی را طراحی کند که با حفظ اصالت برندها، آن ها را برای مخاطبان بین المللی جذاب تر کند. او در انتخاب نمایندگی ها، طراحی کمپین های تبلیغاتی، و ایجاد شبکه های توزیع جهانی، نقشی فعال و مؤثر داشت. در دهه ۱۹۸۰، او ویلای میل رز را در دره ناپا تأسیس کرد، ملکی که در آن میزبان افراد مشهور و سیاستمداران متعددی از جمله لوچیانو پاواروتی، سوفیا لورن، نانسی پلوسی، کامالا هریس، گوین نیوسام و آندره آ بوچلی بوده است. در سال ۲۰۱۲، او در مراسمی در دادگاه با تاجری به نام جان شرم ازدواج کرد. مانتی شرم وقت خود را بین سانفرانسیسکو و فلورانس تقسیم می کند. شرم یک بودایی است. نیکوکاری. در سال ۲۰۱۱، مانتی شرم به همراه همسرش جان شرم مبلغ ده میلیون دلار به دانشگاه کالیفرنیا در دیویس اهدا کردند تا موزه هنر «جان شرم و ماریا مانتی شرم» را بنیان گذاری کنند. این اقدام سخاوتمندانه نقطه عطفی در توسعه زیرساخت های فرهنگی و هنری دانشگاه بود و نشان دهنده تعهد عمیق آن ها به حمایت ا
ز هنر، آموزش و جامعه دانشگاهی محسوب می شود. موزه مذکور پس از چند سال برنامه ریزی، طراحی و ساخت، در تاریخ سیزدهم نوامبر سال ۲۰۱۶ به طور رسمی افتتاح شد و از آن زمان تاکنون به عنوان یکی از مراکز برجسته هنرهای تجسمی در منطقه شناخته می شود. مجموعه آثار این موزه شامل آثار هنرمندان برجسته ای است که هر یک نقش مهمی در شکل گیری و تحول هنر مدرن و معاصر آمریکا داشته اند. از جمله این هنرمندان می توان به وین تیباد اشاره کرد که با سبک خاص خود در نقاشی های رنگارنگ و موضوعات روزمره شناخته می شود. ویلیام تی. وایلی نیز با آثار مفهومی و چندرسانه ای خود جایگاه ویژه ای در هنر معاصر دارد. رابرت آرنسون، یکی از پیشگامان هنر سرامیک، با خلق مجسمه هایی که اغلب دارای مضامین طنزآمیز و اجتماعی هستند، در این مجموعه حضور دارد. روی دی فارست با نقاشی های پر از رنگ و شخصیت های خیالی، روت هورستینگ با آثار تأثیرگذار در زمینه مجسمه سازی، مانوئل نری با مجسمه های انسانی و احساسی، و رولند پیترسن با نقاشی هایی که اغلب تلفیقی از سبک های مختلف هستند، همگی بخشی از گنجینه هنری این موزه را تشکیل می دهند. این مجموعه نه تنها بازتابی از تنوع سبک ها و دیدگاه ه
ای هنری است، بلکه فرصتی فراهم می آورد تا بازدیدکنندگان با جریان های مختلف هنر قرن بیستم و بیست ویکم آشنا شوند. این موزه ۳۰٪ از فضای خود را به پروژه های آموزشی اختصاص داده است و یک بخش اختصاصی برای کارگاه های آموزشی به سبک رنسانس فلورانسی فراهم کرده است. طراحی معماری این موزه که توسط معمار ساکن نیویورک، فلوریان ایدنبرگ (SO-IL) انجام شده و به عنوان «یکی از ۲۵ ساختمان برتر موزه های جهان در ۱۰۰ سال گذشته» معرفی شده است. در ماه مه ۲۰۲۴، مانتی شرم بیش از ۲۰ میلیون دلار برای تأمین مالی برنامه های هنری به دانشگاه کالیفرنیا، دیویس، اختصاص داد که بزرگ ترین کمک مالی به هنر در تاریخ دانشگاه کالیفرنیا، دیویس بود. این مبلغ، کل کمک های او به دانشگاه کالیفرنیا، دیویس را به بیش از ۴۳ میلیون دلار می رساند. در ژانویه ۲۰۲۲، ۲۲ ژوئن توسط شهردار وقت سانفرانسیسکو، لاندن برید، به عنوان «روز مانتی شرم» اعلام شد.
آنا ماجانی (۴ فوریه ۱۹۳۶ - ۲۸ فوریه ۲۰۲۱) یک کارآفرین ایتالیایی بود. او ملقب به "ملکه شکلات " بود. اوایل زندگی و تحصیلات. ماجانی در شهر بولونیا، واقع در شمال ایتالیا، به دنیا آمد؛ شهری با پیشینه ای غنی در زمینه فرهنگ، هنر و صنعت که به ویژه در حوزه خوراکی ها و شیرینی جات شهرت دارد. خانواده او مالک یک کارخانه شکلات سازی بودند، صنعتی که در ایتالیا نه تنها جنبه اقتصادی دارد بلکه بخشی از میراث فرهنگی و سنت های محلی محسوب می شود. این کارخانه شکلات سازی، که نسل ها در اختیار خانواده ماجانی بوده، نقش مهمی در شکل گیری هویت حرفه ای و شخصی او ایفا کرده است. در سن پانزده سالگی، ماجانی با چالشی بزرگ در زندگی شخصی اش روبه رو شد و باردار شد؛ اتفاقی که در آن سن می تواند مسیر زندگی یک نوجوان را به طور کامل تغییر دهد. با وجود این تجربه، او توانست تحصیلات خود را به پایان برساند و در سن هجده سالگی وارد عرصه کاری شود. پس از پایان دوران تحصیل، او فعالیت حرفه ای خود را در کارخانه شکلات سازی خانوادگی آغاز کرد و همکاری نزدیکی با پدرش، فرانچسکو، در اداره و توسعه این کسب وکار شکل داد. این همکاری نه تنها به او فرصت داد تا مهارت های مدیری
تی و تولیدی را بیاموزد، بلکه باعث شد تا به تدریج جایگاه خود را در ساختار شرکت تثبیت کند. مادر ماجانی، لوئیزا کاودونی، خانه دار بود و نقش مهمی در تربیت فرزندان و حفظ انسجام خانواده ایفا می کرد. حضور او در خانه و حمایت هایش از فرزندان، به ویژه در دوران نوجوانی ماجانی، احتمالاً تأثیر زیادی در توانایی دخترش برای عبور از چالش های زندگی و ورود موفق به دنیای کسب وکار داشته است. شغل. کارخانه شکلات سازی خانواده ماجانی در سال ۱۷۹۶ توسط نیاکان او بنیان گذاری شد؛ تاریخی که این شرکت را به عنوان نخستین کارخانه تولید شکلات در ایتالیا معرفی می کند. این میراث صنعتی نه تنها نشان دهنده قدمت و اصالت برند ماجانی است، بلکه گواهی بر پیوند عمیق آن با تاریخ خوراکی های لوکس و سنتی ایتالیا محسوب می شود. شکلات های این کارخانه در طول قرن ها بخشی از فرهنگ خوراکی کشور بوده اند و در مناسبت های مختلف، از جشن های ملی گرفته تا مراسم خانوادگی، جایگاه ویژه ای داشته اند. در سال ۱۹۸۵، ماجانی تصمیم گرفت کنترل شرکت خانوادگی را به دست گیرد. اما در آن زمان، بیشتر سهم شرکت توسط اعضای خانواده فروخته شده بود و مالکیت اصلی از دست رفته بود. برای بازگرداندن
این میراث به خانواده، او مجبور شد خانه اش را برای گرفتن وام مسکن گرو بگذارد؛ اقدامی جسورانه و پرریسک که نشان دهنده تعهد عمیق او به حفظ و احیای نام خانوادگی و برند شکلاتی شان بود. این تصمیم نه تنها از نظر مالی سنگین بود، بلکه از نظر احساسی نیز بار بزرگی را بر دوش او گذاشت، چرا که بازگرداندن کنترل شرکت به معنای بازسازی اعتماد، ساختار و هویت برند بود. پس از بازگشت به رأس مدیریت، ماجانی به عنوان نایب رئیس شرکت منصوب شد و در کنار پسرش، فرانچسکو مزادری ماجانی، فعالیت خود را آغاز کرد. نزدیکی سنی میان مادر و پسر به حدی بود که او فرانچسکو را «برادر» خطاب می کرد؛ نشانه ای از رابطه ای صمیمی، همدلانه و مشارکتی که در اداره شرکت نیز نمود داشت. فرانچسکو مسئولیت امور مالی شرکت را بر عهده گرفت و با دقت و مهارت، منابع اقتصادی شرکت را مدیریت کرد تا ثبات و رشد آن تضمین شود. ماجانی در 28 فوریه 2021، در سن 85 سالگی، بر اثر کووید-19 در بولونیا درگذشت. این کارخانه شکلات سازی قدیمی ترین کارخانه شکلات سازی در ایتالیا بود که در زمان مرگ او، 225 سال سابقه داشت.
لوئیجی استرانجیس (؛ زادهٔ ) خواننده، ترانه سرا و نوازنده چند ساز اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۱۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. در سال ۲۰۲۲ او برنده بیست و یکمین دوره مسابقه استعدادیابی "آمیچی" شد. زندگی و حرفه. لوئیجی که در سال ۲۰۰۱ در لامتزیا ترمه ایتالیا، از مادری اهل کالابریا و پدری اهل ناپل متولد شد، در سال ۲۰۱۸ اولین آلبوم استودیویی خود با نام "«هرگز رهایم نکن"» را برای شرکت ضبط موسیقی دیسونانزه رکوردز منتشر کرد، و سپس پس از شرکت در مرحله اولیه بیست و یکمین دوره نمایش استعدادهای موسیقی آمیچی و برنده شدن در آن، به شهرت رسید. در مارس ۲۰۲۲، او با پیوستن به تیمی به سرپرستی رودی زربی و الساندرا سلنتانو به مرحله عصرگاهی این برنامه راه یافت و در ماه مه سال بعد به فینال رسید و به عنوان برنده ظاهر شد. در طول حضورش در آمیچی او تک آهنگ های «Vivo»، «Muro»، «Partirò da zero»، «Tondo» و «Tienimi stanotte» را منتشر کرد. تک آهنگ آخر در ۵ اوت توسط فدراسیون صنعت موسیقی ایتالیا گواهی طلایی دریافت کرد و به مدت چهارده هفته متوالی در جدول تک آهنگ های ایتالیا باقی ماند. در ۳ ژوئن ۲۰۲۲، اولین آلبوم کوتاه او با نام «"Stra
ngis»" منتشر شد که مستقیماً به صدر جدول آلبوم های ایتالیا صعود کرد، که با آن، دومین رکورد طلایی خود را در ۲ سپتامبر به دست آورد. تک آهنگ بعدی او با نام «Stai bene su tutto» در سپتامبر ۲۰۲۲ منتشر شد تا مقدمه ای بر دومین آلبوم استودیویی، «"Voglio la gonna»" باشد که در ۱۴ اکتبر منتشر شد. در ۱۶ دسامبر، او با تک آهنگ جدیدی که آن هم از دومین آلبوم استودیویی او با نام «Sembra Woodstock» گرفته شده بود، به رادیو بازگشت. وی در سال ۲۰۲۳، تک آهنگ های «Adamo ed Eva» و «Stupida libertà» را منتشر کرد و با ماتئو رومانو در تک آهنگ «Tulipani blu» دوئت زد.
سیسیلیا سیپرسی (؛ زادهٔ ۲۶ فوریه ۱۹۷۷) که با نام هنری سیریا و همچنین آیریس شناخته می شود، خواننده اهل ایتالیا است. زندگی و حرفه. سیریا متولد ۲۶ فوریه ۱۹۷۷ در رم، دختر الیو سیپرسی، تهیه کننده موسیقی و خواننده ایتالیایی است. او توسط آهنگساز کلودیو ماتونه شناخته شد و در چهل و ششمین دوره جشنواره موسیقی سانرمو با آهنگ «Non ci sto» در بخش تازه واردان برنده شد. سال بعد ، او با آهنگ «Sei tu» مقام سوم را در بخش هنرمندان بزرگ جشنواره کسب کرد. در سال ۲۰۰۲، او اولین فعالیت خود را به عنوان ترانه سرا با آهنگ «Lettera ad Alice» آغاز کرد. در سال ۲۰۰۹، او نام هنری آیریس را برای آلبوم رقص الکتریکی خود "به نام" "«Vivo, amo, esco»" برگزید. در سال ۲۰۱۱، سیریا مربی آواز در برنامه استعدادیابی "به نام" "«Star Academy»" بود و در سال ۲۰۱۶ عضو هیئت داوران در برنامه استعدادیابی به نام «"TOP DJ»" بود. علاوه بر این، او به عنوان بازیگر صحنه در کنار پائولو روسی و فرانچسکو پائولانتونی اجرا داشته است. ترانه شناسی. آلبوم
کشتار اربا (به "ایتالیایی": strage di Erba) یک مورد بدنام از کشتار جمعی است که در ۱۱ دسامبر ۲۰۰۶ در اربا، در استان کومو، ایتالیا رخ داد. کشتار اربا توسط زوجی به نام اولیندو رومانو و همسرش روزا آنجلا بازی انجام شد. اولیندو در دهم فوریه سال ۱۹۶۲ در الباردو پر سان مارکو به دنیا آمد و روزا در دوازدهم سپتامبر سال ۱۹۶۳ در اربا متولد شد. این زوج که در همسایگی قربانیان زندگی می کردند، با استفاده از چاقو و میله آهنی اقدام به قتل چهار نفر از همسایگان خود کردند. قربانیان شامل رافائلا کاستانیا، زنی جوان متولد بیست ویکم اوت ۱۹۷۶ در اربا؛ پسر خردسال او یوسف مرزوک، متولد نهم سپتامبر ۲۰۰۴ در اربا؛ مادر رافائلا، پائولا گالی، متولد بیست وششم ژانویه ۱۹۴۹ در اربا؛ و همسایه دیگرشان، والریا چروبینی، متولد نهم اوت ۱۹۵۱ در مونتورفانو بودند. در جریان این جنایت، همسر والریا، ماریو فریجریو، که در بیست ونهم ژوئن ۱۹۴۱ در مونتورفانو به دنیا آمده بود، نیز مورد حمله قرار گرفت. گلوی او با چاقو بریده شد و مهاجمان تصور کردند که او جان باخته است. اما به شکل معجزه آسا، ماریو به دلیل یک ناهنجاری مادرزادی در سرخرگ کاروتید، از خونریزی شدید نجات یاف
ت و زنده ماند. این ویژگی آناتومیکی باعث شد که خونریزی کشنده ای رخ ندهد و او بتواند بعدها به عنوان شاهد کلیدی در پرونده ایفای نقش کند. محل وقوع قتل عام، خانه رافائلا کاستانیا بود که در یک حیاط بازسازی شده در مرکز شهر اربا قرار داشت. پس از ارتکاب جنایت، مهاجمان بلافاصله آپارتمان را به آتش کشیدند تا آثار جرم را از بین ببرند و صحنه را مخدوش کنند. این اقدام نه تنها برای پنهان سازی شواهد بود، بلکه نشان دهنده شدت خشونت و بی رحمی آن ها در اجرای نقشه شان بود. این جنایت هولناک، که در ابتدا با آتش افروزی گزارش شد، پس از کشف اجساد و نجات ماریو فریجریو، به یکی از پیچیده ترین و بحث برانگیزترین پرونده های جنایی در تاریخ معاصر ایتالیا تبدیل شد. این محاکمهٔ پرسروصدا در سراسر کشور و در سطح بین المللی گزارش شد. بی بی سی نیوز اعترافات غافلگیرکننده را به عنوان «پیچشی دراماتیک در معمای قتلی که ایتالیا را فرا گرفته بود» گزارش داد. در ۳ مه ۲۰۱۱، دیوان عالی کشور درخواست های تجدیدنظر را رد کرد و حکم تجدیدنظر را قطعی اعلام کرد که این زوج را که در مرحله بدوی به حبس ابد محکوم شده بودند، به عنوان عاملان قتل عام به رسمیت شناخت. جرم. در شام
گاه یازدهم دسامبر سال ۲۰۰۶، حدود ساعت هشت و بیست دقیقه شب، در ساختمان شماره ۲۵ خیابان آرماندو دیاز در شهر اربا، واقع در استان کومو ایتالیا، آتش سوزی ای در یکی از واحدهای آپارتمانی مجموعه ای به نام «کاندومینیوم آیس» رخ داد. این مجتمع مسکونی که در مرکز شهر قرار داشت، شامل چندین واحد مسکونی بود و محل زندگی خانواده هایی از طبقه متوسط جامعه محسوب می شد. در پی مشاهده شعله های آتش و دود، دو نفر از همسایگان، که یکی از آن ها آتش نشان داوطلب بود، بدون تأخیر وارد ساختمان شدند تا جان افراد گرفتار در آتش را نجات دهند. آن ها در نزدیکی پاگرد طبقه با مردی مجروح مواجه شدند؛ ماریو فریجریو، مردی شصت وپنج ساله که به شدت آسیب دیده بود و توان حرکت نداشت. این دو نفر با تلاش فراوان، او را از ناحیه مچ پا گرفته و از محل آتش سوزی دور کردند تا از خطر مرگ نجات یابد. پس از آن، امدادگران وارد واحد آپارتمانی شدند که آتش از آنجا آغاز شده بود. در آنجا با صحنه ای دلخراش روبه رو شدند: جسد بی جان و در حال سوختن رافائلا کاستانیا، زن سی ساله ای که به صورت پاره وقت در یک مرکز مراقبت از افراد دارای معلولیت کار می کرد، در میان شعله ها قرار داشت. آن ه
ا موفق شدند جسد او را به پاگرد منتقل کنند و سپس به کمک مرد سالخورده ای که هنوز زنده بود، پرداختند. در یک نقطه خاص، امدادگران صدای فریادهای کمک خواهی زنی را شنیدند و فریگریو موفق شد با صدای ضعیفی به امدادگران اطلاع دهد که همسرش در طبقه بالا است. با این حال، به دلیل دود، افراد حاضر مجبور به ترک ساختمان شدند. متعاقباً، آتش نشانان از راه رسیدند، آتش را خاموش کردند و سه جسد دیگر پیدا کردند. آنها پائولا گالی، زن خانه دار پنجاه و هفت ساله و مادر رافائلا؛ یوسف مرزوق، پسر کوچک زن و والریا کروبینی، همسر پنجاه و پنج ساله فریگریو بودند. تحقیقات علل مرگ را به شرح زیر گزارش کرد. رافائلا کاستانیا، که در راهروی جلوی درب خانه اش غافلگیر شده بود، بارها با دیلم مورد اصابت قرار گرفت و دوازده ضربه چاقو خورد تا اینکه در نهایت گلویش بریده شد. او بر اثر جراحات شدید سر، از جمله شکستگی جمجمه، ناشی از ضربات دیلم، درگذشت. مادرش، پائولا گالی، در راهروی خانه مورد حمله قرار گرفت و شش ضربه چاقو و شش ضربه دیلم (ضربات آسیب رسان به جمجمه) متحمل شد. کوچک ترین قربانی، یوسف مرزوق دو ساله، پس از دریافت دو ضربه چاقو که یکی از آنها برای گلو کشنده بو
د و شریان کاروتید را قطع کرد، بر اثر خونریزی روی مبل اتاق نشیمن درگذشت. برای پنهان کردن آثار جرم، آپارتمان به آتش کشیده شد، اما دود زیادی که در داخل ایجاد شد، مهاجمان را مجبور کرد از آپارتمان به سمت پله های آپارتمان که زوج فریگریو-چروبینی از آن پایین می آمدند، فرار کنند. دودی که از زیر در بیرون می آمد، توجه آنها را به آپارتمان کاستانیا جلب کرده بود. والریا چروبینی در آپارتمان خود که در طبقه زیرشیروانی ساختمان واقع شده بود، پیدا شد. پس از آغاز حمله، او با عجله به طبقات پایین تر رفت و در راه پله های مجتمع با مهاجم روبه رو شد. در آنجا درگیر مشاجره ای طولانی و خشونت آمیز با مهاجم شد و با سی وچهار ضربه چاقو و هشت ضربه میله آهنی به شدت مجروح گردید. با وجود شدت جراحات، آسیب های وارده به او به اندازه قربانیان دیگر، یعنی رافائلا کاستانیا و پائولا گالی، کشنده نبود و همین امر به او اجازه داد تا خود را به طبقه بالا و آپارتمانش برساند. در لحظاتی که همسایگان برای کمک وارد ساختمان شده بودند، والریا هنوز زنده بود و با فریادهای کمک خواهی تلاش می کرد توجه آن ها را جلب کند. اما به دلیل دود غلیظ ناشی از آتش سوزی در آپارتمان رافا
ئلا در طبقه پایین، امدادگران قادر به رسیدن به طبقه زیرشیروانی و نجات او نبودند. دود حاصل از آتش به سرعت در ساختمان پخش شد و در نهایت در آپارتمان والریا تجمع یافت. او در حالی که هنوز زنده بود، به همراه سگ خانگی اش، بر اثر استنشاق گاز مونوکسید کربن جان خود را از دست داد. این گاز بی رنگ و بی بو، که در اثر سوختن ناقص مواد در آتش سوزی تولید می شود، به سرعت در فضای بسته آپارتمان انباشته شد و باعث خفگی و مرگ او شد. مرگ والریا چروبینی، که پس از تحمل جراحات شدید و تلاش برای نجات خود رخ داد، یکی از تراژیک ترین بخش های قتل عام اربا بود و نشان دهنده بی رحمی و شدت خشونت این جنایت هولناک است. شوهر او، ماریو فریگریو، نیز قربانی حمله ای در پله های آپارتمان شد، مورد ضرب و شتم قرار گرفت و از ناحیه گلو مورد اصابت چاقو قرار گرفت، اما به لطف ناهنجاری مادرزادی شریان کاروتیدش که او را از خونریزی کشنده محافظت کرد، توانست زنده بماند. شواهد پزشکی قانونی نشان داد که دو مهاجم وجود داشته اند که یکی از آنها چپ دست بوده است. هر کدام از آنها به دو چاقوی کوتاه و بلند و همچنین یک دیلم مسلح بوده اند. عزوز مرزوق. در مراحل اولیه تحقیقات پلیس درب
ارهٔ قتل عام اربا، تمرکز اصلی بر عزوز مرزوک بود؛ مردی اهل زغوان تونس که همسر رافائلا کاستانیا و پدر یوسف، کودک خردسال قربانی، محسوب می شد. عزوز، که پیش تر در رسانه ها به دلیل سابقه کیفری مرتبط با قاچاق مواد مخدر شناخته شده بود، در سال ۲۰۰۶ به واسطه عفو عمومی از زندان آزاد شده بود. این پیشینه باعث شد که مأموران پلیس در نخستین گام های تحقیقاتی، او را به عنوان مظنون اصلی در نظر بگیرند. در زمان وقوع جنایت، عزوز در تونس به دیدار والدینش رفته بود. پس از اطلاع از فاجعه، با شتاب به ایتالیا بازگشت و بلافاصله توسط نیروهای کارابینیری مورد بازجویی قرار گرفت. رفتار او در بازگشت و واکنش های احساسی اش در برابر رسانه ها، توجه افکار عمومی را به خود جلب کرد و در ابتدا گمانه زنی هایی دربارهٔ نقش احتمالی او در این جنایت مطرح شد. با این حال، تحقیقات دقیق تر و بررسی مدارک و شواهد، از جمله زمان بندی سفر و حضور او در تونس، منجر به تأیید عذر موجه او شد. پلیس اطمینان یافت که عزوز در زمان وقوع قتل ها در خارج از کشور بوده و نمی توانسته در اجرای آن ها نقش داشته باشد. پس از اثبات بی گناهی او، مسیر تحقیقات تغییر کرد و فرضیه ای جدید مطرح شد
مبنی بر اینکه این قتل ها ممکن است به عنوان نوعی تسویه حساب علیه عزوز انجام شده باشند؛ اقدامی انتقام جویانه که قربانیان آن، خانواده و نزدیکان او بودند. اولیندو رومانو و رزا بازی. در میان سایر سرنخ های به دست آمده، رفتار غیرعادی دو همسایه رافائلا کاستانیا که در گذشته با خانواده کاستانیا اختلافات حقوقی داشتند، بلافاصله مورد توجه قرار گرفت. با وجود وقایع نگران کننده ای که رخ داده بود، از همان ساعات اولیه پس از قتل ها، زوج رومانو نسبت به وقایع بی تفاوت نشان دادند و برخلاف سایر ساکنان حیاط و آپارتمان ها، از پلیس درخواست اطمینان نکردند. این سوءظن ها باعث شد تا بازرسان مقداری از لباس های زوج را توقیف کرده و خانه و ماشین را تحت نظر بگیرند. در همان شب اول پس از قتل عام، حقایق دیگری توجه بازرسان را به خود جلب کرد. هر دوی آنها جراحاتی داشتند که با درگیری مطابقت داشت (شوهر کبودی روی دست و یکی روی ساعد، و زن زخمی که از قبل روی انگشتش التیام یافته بود). علاوه بر این، وقتی بلافاصله پس از قتل عام از آنها سوالات معمول پرسیده شد، این دو نفر رسید مک دونالد را نشان دادند. این موضوع تا حدودی مشکوک بود، زیرا نشان دهنده تلاش فوری ب
رای بی ربط جلوه دادن خود به هر قیمتی نسبت به حادثه بود، در حالی که پلیس هیچ سؤالی در مورد آن نپرسیده بود. این زوج در ۸ ژانویه ۲۰۰۷ توسط پلیس دستگیر و پس از بازجویی طولانی روز بعد دستگیر شدند. آنها به عنوان دو فرد بسیار منزوی و گوشه گیر توصیف شدند که به طرز بیمارگونه ای به یکدیگر وابسته بودند. در طول تحقیقات، برخی از بستگان رزا بازی ادعا کردند که این زن در سن ده سالگی توسط یکی از آشنایان (شاید یکی از بستگان) مورد آزار قرار گرفته است، بدون اینکه پس از آن هیچ گونه کمک یا حمایتی دریافت کرده باشد. با این حال، بررسی گذشته اولیندو رومانو، شکایتی را که توسط پدر و برادرش در اوایل دهه هشتاد، پس از یک دعوا به دلایل خانوادگی، علیه او ثبت شده بود، آشکار کرد. در واقع، در زمان دستگیری، رومانو و بازی سال ها بود که هرگونه رابطه ای را حتی با نزدیکترین بستگان خود قطع کرده بودند. یک روان پزشک، مشاور دفاع، بعداً ادعا کرد که ارزیابی ضریب هوشی بازی برای تعیین ظرفیت او در درک و خواستن، مناسب است. رومانو به قتل چندگانه با تشدید مجازات و همسرش به همدستی در جرم متهم شدند. سپس یافته های RIS نشان داد که شخص دومی نیز در این قتل عام دست دا
شته است، مانند بازی. بازرسان اختلافات مکرر بین رومانوس ها و رافائلا کاستانیا را ردیابی کردند که منجر به مشاجره در شب سال نو ۲۰۰۵ و یک پرونده مدنی بین طرفین نیز شد. قرار بود جلسه رسیدگی به این اختلاف دو روز پس از قتل عام برگزار شود. در آن مورد، رومانوس ها ظاهراً به کاستانیا حمله کرده و او را کتک زدند. کاستانیا پس از مشاجره ای که آن شب درگرفت، به دلیل توهین و جراحات وارده علیه آنها شکایت کرد، اگرچه او پیشنهاد داد که در ازای دریافت غرامت مالی، شکایت خود را پس بگیرد. با این حال، این ماجرا تنها آخرین مورد از فهرست طولانی خصومت و بی ادبی بین مستاجران بود که اغلب منجر به مشاجره و دعوا می شد. این زوج بر بی گناهی خود تأکید کردند و اعلام کردند که شب را در یک مک دونالد در کومو گذرانده اند و رسید آن را نیز نگه داشته اند. با این حال، این بار دو ساعت قبل از قتل عام و زمان شام معمول این زوج بود. بازرسان بلافاصله به تلاش ناشیانه این زوج برای به دست آوردن مدرک جرم مشکوک شدند. در ۱۰ ژانویه ۲۰۰۷، در حضور قضات، رومانوس ها با پذیرفتن مسئولیت کامل به طور جداگانه، به عاملان قتل عام اعتراف کردند و جزئیات اقدامات فردی، نوع زخم ها، مو
قعیت اجساد قربانیان و نوع سلاح های استفاده شده را با جزئیات شرح دادند. این اعتراف در طول تأیید دستگیری توسط GIP تکرار شد و جزئیات شرح داده شده تعیین کننده تلقی شدند زیرا فقط کسانی که صحنه جرم را تجربه کرده بودند می توانستند از آنها مطلع باشند. به طور خاص، موقعیت اولیه اجساد قربانیان در پایان حمله (و بنابراین متفاوت از موقعیت نهایی در عکس اجساد در هنگام فرود)، که بعداً توسط تحقیقات علمی تأیید شد، فقط می توانست توسط عاملان اصلی شناخته شده باشد. شهادت ماریو فریگریو، تنها بازمانده، نیز علیه آنها مورد استفاده قرار گرفت. فرایندها. جلسات مقدماتی دادرسی. در دهم اکتبر، در برابر قاضی جلسه مقدماتی دادگاه که وظیفه داشت دربارهٔ آغاز یا عدم آغاز روند محاکمه تصمیم گیری کند، اولیندو رومانو اعلام بی گناهی کرد و اعترافات قبلی خود را پس گرفت. همسرش، روزا آنجلا بازی، نیز به طور هم زمان اظهارات پیشین خود را انکار کرد. این تغییر ناگهانی در موضع گیری متهمان، فضای دادگاه را به شدت متشنج کرد و موجب خشم و اعتراض شدید بستگان قربانیان شد. واکنش احساسی و خشمگینانه خانواده ها در صحن دادگاه به حدی بود که قاضی مجبور شد جلسه را به طور موقت م
توقف کند تا نظم و آرامش برقرار شود. در میان این فضای پرتنش، عزوز مرزوک، همسر رافائلا کاستانیا و پدر یوسف، که خود از قربانیان غیرمستقیم این جنایت بود، با عصبانیت خواستار صدور حکم اعدام برای اولیندو و روزا شد. این درخواست، اگرچه از نظر احساسی قابل درک بود، اما با نظام حقوقی ایتالیا هم خوانی نداشت، چرا که مجازات اعدام در این کشور از سال ها پیش لغو شده و در قوانین کیفری آن پیش بینی نشده است. دادستان پرونده، ماسیمو آستوری، که نماینده دادگاه در پیگیری اتهامات بود، پس گرفتن اعترافات توسط زوج متهم را صرفاً بخشی از راهبرد دفاعی آن ها دانست؛ اقدامی که معمولاً در پرونده های جنایی برای ایجاد تردید در روند اثبات جرم و تأثیرگذاری بر تصمیمات قضایی صورت می گیرد. از دیدگاه دادستان، این تغییر موضع نه تنها اعتبار اعترافات اولیه را زیر سؤال نمی برد، بلکه با توجه به شواهد موجود، همچنان متهمان را در جایگاه مسئولان اصلی قتل عام اربا قرار می داد. در ۱۲ اکتبر، اولیندو رومانو و رزا بازی برای محاکمه فرستاده شدند مدرک اول. اولین جلسه رسیدگی در ۲۹ ژانویه ۲۰۰۸ برگزار شد؛ در طول جلسات، رومانوها وقت خود را صرف رد و بدل کردن کلمات و خندیدن ب
ا یکدیگر کردند، حتی در حین نمایش عکس های جسد یوسف کوچک در دادگاه. در ۱۸ فوریه ۲۰۰۸، اولیندو، کارابینیری هایی را که از او بازجویی کرده بودند، متهم کرد که او را شستشوی مغزی داده و متقاعد به اعتراف کرده اند و در ازای آن به او قول چند سال زندان و آزادی فوری همسرش رزا را داده اند. در همان روزها، همسایگان آنها در دادگاه شهادت دادند که رومانوها با مشاجرات شدید، تهدیدهای کلامی، پرتاب گلدان به تراس دیگران و نامه های وکلا، فضای رعب و وحشتی را در مجتمع مسکونی ایجاد کرده اند. پلیس حتی چندین بار مجبور به مداخله شد و چندین مستأجر ساختمان ترجیح دادند برای جلوگیری از مشاجرات بیشتر به جای دیگری نقل مکان کنند. یکی از همسایگان بعداً گفت که کمی قبل از قتل عام، اولیندو رومانو انبوهی از صفحات دست نویس حاوی نسخه آنها از مشاجرات با رافائلا کاستانیا و خانواده اش را به او داده و از او خواسته بود که آنها را برایش تایپ کند. وکلای مدافع تلاش کردند بدون اثبات آن، استدلال کنند که در همان روز قتل عام، غریبه ای در خانه رافائلا کاستانیا حضور داشته است. شهادت ماریو فریگریو. در حالی که در ابتدا، ماریو فریگریو از روی تخت بیمارستان خود اظهار داشت
که ضارب او فردی ناشناس با چهره ای زیتونی بوده است، در طول مراحل دادرسی به عنوان تنها شاهد عینی شهادت داد و اولیندو رومانو را به عنوان ضارب خود شناخت. در دادگاه، در طول محاکمه، تنش هایی بین دادستانی و وکلای مدافع، به ویژه در طول بازجویی از فریگریو توسط وکلای رومانو، ایجاد شد. پس از برخی سوالات مصرانه از سوی وکلای مدافع که سعی در ایجاد تردید در اعتبار او و معرفی او به عنوان یک شاهد دروغین داشتند، فریگریو رو به آنها کرد و فریاد زد: «"شرم بر شما!"» و اولیندو رومانو را «"قاتل"» خواند. سپس قاضی جلسه رسیدگی را به حالت تعلیق درآورد. تکذیب های بیشتر توسط رومانو. در ۲۸ فوریه ۲۰۰۸، اولیندو رومانو دومین اظهارات خودجوش خود را بیان کرد و بر شستشوی مغزی ادعایی که او فرضیه اش را مطرح کرده بود، اصرار ورزید و اعلام کرد که در زندان کومو با او «مثل یک حیوان» رفتار شده است؛ او درخواست کرد که از همسرش جدا نشود. شهادت های مأموران پلیس که از او بازجویی کردند - و با گوش دادن به فایل های صوتی ضبط شده تأیید شد - نشان داد که اولیندو و رزا اعتراف کرده اند و به آنها گفته اند که می خواهند وجدان خود را آزاد کنند. همسر او که قرار بود اظهارا