Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
لورالی کریستن بل (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا است. او بیشتر برای ایفای نقش در سریال های تلویزیونی "جوان و بی قرار" و "جسور و زیبا" شناخته می شود. از دیگر فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "کسل"، "واکر، رنجر تگزاس، ، افشای مرگبار (۲۰۱۷)، خانم شکارچی (۲۰۱۸) و یاقوت و مروارید در غبار" ساخته وی سی اندروز اشاره کرد. وی خواهر بردلی بل است.
سوبارتو (زبان اکدی|𒋗𒁈𒌷 Šubartum/Subartum/ina Šú-ba-ri، زبان آشوری باستان|مات Šubarri) یا سوبار ، ) در ادبیات عصر برنز ذکر شده است. این نام همچنین به صورت «سوباری» در نامه های آمارنا و به شکل «Šbr» در اوگاریت ظاهر می شود. سوبارتو ظاهراً پادشاهی در جزیره (بین النهرین) در بالای رود دجله بوده و بعدها به منطقه ای از بین النهرین اشاره می کرد. بیشتر محققان معتقدند که سوبارتو نام اولیه برای مردمان بین النهرین شمالی در امتداد دجله و مناطق غربی آن است، اگرچه نظرات دیگری نیز وجود دارد که آن را کمی شرقی تر و/یا شمالی تر قرار می دهند. مکان دقیق آن هنوز شناسایی نشده است. از دیدگاه امپراتوری اکد، سوبارتو نشان دهنده افق جغرافیایی شمال بود، همان طور که آمورو، عیلام و سومر به ترتیب نشان دهنده «غرب»، «شرق» و «جنوب» بودند و به عنوان اصطلاحی برای معنی «شمال» عمل می کرد. نام شناسی. نام سوبارتو در سنگ نبشته های سومری به صورت سوبور (Subur) و در متون زبان اکدی به صورت شوبارتو (Šubartu) ثبت شده است. تاریخچه. نخستین اشاره ها به «چهار منطقه» توسط پادشاهان اکد، از سوبارتو به عنوان یکی از این مناطق در اطراف اکد نام برده اند، در کنار مارتو
، عیلام و سومر. به نظر می رسد سوبارتو در نخستین متون تاریخی، کشاورزان ساکن کوهستان ها بوده اند که اغلب برای برده داری مورد حمله قرار می گرفتند. اناتوم از لاگاش گفته شده که سوبارتو یا شوبور را شکست داد و این منطقه به عنوان یکی از استان های امپراتوری لوگال-آن-موندو فهرست شده است. در دوره ای بعدتر، سارگون اکدی به سوبار لشکرکشی کرد و نوه اش نارام-سین اکدی سوبار را در کنار آرمانی - که با حلب شناسایی شده است - در فهرست سرزمین های تحت کنترل خود آورد. ایشبی-ارا از ایسین و حمورابی نیز ادعای پیروزی بر سوبار را داشتند. سه نامه از نامه های آمارنا مربوط به قرن چهاردهم پیش از میلاد - مکاتبات اکدی به خط میخی که در مصر یافت شده اند - به «سوباری» به عنوان یک مکان جغرافیایی اشاره می کنند. همه این نامه ها خطاب به آخناتون هستند؛ در دو نامه (EA 108 و 109)، ریب-هدا، پادشاه بیبلوس، شکایت می کند که عبدی-آشیرتا، حاکم آمورو، اسیران را به سوباری فروخته است، در حالی که نامه دیگر (EA 100) از شهر ارقاته، نیز به انتقال کالاهای غنیمتی به سوباری اشاره دارد. همچنین در قرن هشتم پیش از میلاد در «اشعار ارا» (IV، 132) به «سوبارتو» اشاره شده است،
در کنار دیگر سرزمین هایی که بابلی ها را آزار می دادند در دوران بابل نو (در زمان نبوپولاسار، نبوکدنصر دوم و نبونعید). به نظر می رسد سوبارتو در حوزه نفوذ عمومی هوری ها قرار داشته است. دوره سومری. اولین اشاره ها به سوبارتو در دوره سلسله های نخستین سومری (حدود ۲۹۰۰–۲۳۵۰ پ.م) دیده می شود. دوره اکدی. در زمان سارگون اکدی، سوبارتو بخشی از امپراتوری اکد شد. فرهنگ. مهم ترین ویژگی های فرهنگی سوبارتوها:
زبان سوبارتو زبانی منقرض شده از خانواده احتمالی زبان های هوری-اورارتویی بود که توسط مردم سوبارتو در شمال بین النهرین در هزاره سوم پیش از میلاد تکلم می شد. طبقه بندی زبانی. زبان سوبارتو به احتمال زیاد به خانواده زبان های هوری-اورارتویی تعلق داشت: مدارک زبانی. مهم ترین شواهد این زبان شامل: ویژگی های زبانی. بر پایه تحقیقات، این زبان دارای ویژگی های زیر بود:
کتیبه های اکدی به متون نوشته شده به زبان اکدی با استفاده از خط میخی اشاره دارد که از حدود ۲۵۰۰ تا ۵۰۰ پیش از میلاد در میانرودان ایجاد شده اند. تاریخچه. کتیبه های اکدی پس از اقتباس خط میخی از سومریان توسعه یافتند: انواع کتیبه ها. مهم ترین انواع کتیبه های اکدی شامل:
خط آشوری گونه ای از خط میخی بود که برای نوشتن گویش آشوری زبان اکدی در امپراتوری آشور استفاده می شد. این خط از سده ۲۰ تا ۶ پیش از میلاد کاربرد داشت. تاریخچه. خط آشوری از این مراحل تکامل یافت: ویژگی ها. مهم ترین مشخصات این خط: کاربردها. این خط برای نوشتن:
جولی شوارتز گاتمن (زاده ۷ آوریل ۱۹۵۱) روان شناس، محقق، سخنران و نویسنده آمریکایی است. او به همراه همسر و همکارش، دکتر جان گاتمن، یکی از بنیانگذاران مؤسسه گاتمن است - سازمانی که به تقویت روابط از طریق محصولات و برنامه های مبتنی بر تحقیق اختصاص دارد. او یکی از خالقان تئوری زوج درمانی به روش گاتمن است. دوران اولیه زندگی و تحصیل. جولی شوارتز در پورتلند، در ایالت اورگان به دنیا آمد. او مدرک لیسانس خود را در رشته روان شناسی در کالج کلرادو در سال ۱۹۷۴ دریافت کرد. در سال های بعد از کالج، مدرک دکتری خود را در زمینه مشاوره سلامت روان اجتماعی از دانشکده تحصیلات تکمیلی دانشگاه نورث ایسترن در سال ۱۹۷۶ به پایان رساند و بعد از آن، یک سال در هند و نپال زندگی کرد که شامل خدمت به افراد فقیر در کلکته بود. پس از بازگشت به ایالات متحده در سال ۱۹۷۹، او سپس در سال ۱۹۸۱ مدرک کارشناسی ارشد (MA) خود را در روان شناسی بالینی و دکترای خود را از دانشکده روان شناسی حرفه ای کالیفرنیا، سن دیگو در سال ۱۹۸۵ دریافت کرد شغلی. جولی شوارتز گاتمن کار حرفه ای خود را در دوران تحصیل در کالج آغاز کرد، جایی که به تأسیس یک مرکز مشاوره برای بازماندگان تجا
وز جنسی، کهنه سربازان جنگی و سایر نیازمندان کمک کرد. پس از نقل مکان به بوستون، او با بیماران مبتلا به اسکیزوفرنی یا اعتیاد به هروئین در یک برنامه سرپایی بیمارستان عمومی ماساچوست در «منطقه رزمی» بوستون کار کرد. بین سال های ۱۹۷۶ و ۱۹۷۸، او به عنوان کارمند روان پزشکی در واحد بحران روان پزشکی مرکز پزشکی اورگان خدمت کرد و در آنجا به درمان افراد فقیر مبتلا به بیماری های روانی جدی ادامه داد. پس از بازگشت از هند، کار بالینی او شامل درمان اقامتی برای بزرگسالان جوان مبتلا به اسکیزوفرنی، و کار فردی و گروهی با بازماندگان زنای با محارم بود. او بعداً در کار با مشتریان کم درآمد، بازماندگان زنای با محارم و تجاوز جنسی، کهنه سربازان جنگی، و بیماران سرطانی و خانواده هایشان تخصص یافت. در سال ۱۹۸۳، او به توسعه و اجرای برنامه ای برای درمان و پیشگیری از آزار جنسی در محوطه دانشگاه در دانشگاه کالیفرنیا در سن دیگو کمک کرد. افتخارات و جوایز. در سال ۲۰۰۲، انجمن روان شناسی ایالت واشینگتن (WSPA) جولی شوارتز گاتمن را با جایزه روان شناس برجسته سال تجلیل کرد. او همچنین در سال ۲۰۰۵ گواهی قدردانی از ارتش ایالات متحده دریافت کرد. دکتر جان و جول
ی گاتمن توسط The Atlantic به عنوان «متخصصان مشهور در ثبات زناشویی» معرفی شدند.
سنسنب (؛ ) مادر فرعون تحوتموس یکم در دوران حکمرانی دودمان هجدهم مصر بود. چون او عنوان رسمی «مادر پادشاه» را داشت مشخص است که فردی عادی بوده است. در بوهن در وادی حلفا قطعه سنگ ماسه سنگی مربوط به سال اول تحوتموس یکم دربارهٔ او نوشته «"سرپرست سرزمین بیگانه جنوبی تری"» و "سنسنب، مادر پادشاه". او در حال سوگند وفاداری به عنوان "مادر پادشاه" در مراسم تاجگذاری پسرش تحوتموس یکم نشان داده شده است. در دیر البحری، سنسنب نیز بر روی نقش برجسته های نقاشی شده از معبد حتشپسوت به تصویر کشیده شده است. در اینجا او لقب "معشوقه دو سرزمین" را دارد. در یک هرم خوابیده سنگ آهکی متعلق به کشیش «تتی» به مادر پادشاه، سنسنب و جحوتی، پسر کشیش لکتور که حامی این بنا بود اشاره شده است. مجسمه ای از سنگ آهک مردی نشسته با نام سلطنتی تحوتموس یکم متعلق به کشیشِ اختصاصی «مادر پادشاه» و کشیش پدر حاثور، بانوی هو، آمنمهات. این مجسمه همچنین به «سنسنب مادر پادشاه» اشاره می کند.
سات رع ان () یا سات رع انیت () که در دره پادشاهان دفن شده، دایهٔ حتشپسوت بود. مجسمه ای به اندازه واقعی از او که حتشپسوت را در دست دارد و مسئولیت او را روی استراکون بارها تکرار کرده، اکنون در وین نگهداری می شود. اگرچه عضوی از خانواده سلطنتی نبود، اما افتخار دفن در قبرستان سلطنتی را یافت. تابوت او دارای کتیبه ای است که او را به عنوان «دایه بزرگ سلطنتی، ان» معرفی می کند.
سات جحوتی/ساتیبو (؛ ؛ متوفی ۱۵۵۰/۱۵۰۰ قبل از میلاد) شاهدخت و ملکه اواخر دودمان هفدهم مصر بود. او دختر فرعون سناختن رع تائو یکم و ملکه تتی شری بود. او همسر برادرش سِقِنِن رَع تائو دوم و مادر شاهزاده احمس بود. زندگی. بر روی تابوت او نوشته شده که او دختر تتی شری است. نام دیگر او ساتیبو است. گمان می رود که سات جحوتی دختر فرعون سناختن رع تائو یکم و خواهر فرعون سِقِنِن رَع تائو دوم و ملکه اعح حتپ یکم و احمس انحابی بود. او با برادر (ناتنی) خود سِقِنِن رَع تائو دوم ازدواج کرد و برای او یک دختر به نام احمس به دنیا آورد. مومیایی سات جحوتی در حدود سال ۱۸۲۰ به همراه تابوت، ماسک طلایی، اسکراب قلب و کتانی اهدایی خواهرزاده اش ملکه احمس نفرتاری کشف شد. روی کتانی این متن نوشته شده است:
بانو رعی (؛ ؛ حوالی ۱۵۷۰/۱۵۶۰ ق. م – حوالی ۱۵۳۰ ق. م) زنی از مصر باستان در آغاز دودمان هفدهم مصر بود که به عنوان دایهٔ ملکه احمس نفرتاری (۱۵۶۲–۱۴۹۵ پیش از میلاد) خدمت می کرد؛ ملکه ای که نقشی کلیدی در بنیان گذاری عصر نوین مصر پس از طرد هیکسوس ها ایفا کرد. پیکر مومیایی شدهٔ بانو رعی در سال ۱۸۸۱ میلادی در آرامگاهی واقع در تبس کشف شد. پژوهشگران با بررسی بقایای او، سن تقریبی اش را در زمان مرگ میان ۳۰ تا ۴۰ سالگی برآورد کردند و زمان درگذشت او را حوالی ۱۵۳۰ پیش از میلاد دانستند. در سال ۱۹۰۹ میلادی، پزشک و پاتولوژیست برجسته، گرافتن الیوت اسمیت مومیایی وی را گشود و آن را «کامل ترین نمونهٔ مومیایی سازی شناخته شده از آغاز دودمان هجدهم مصر — یا شاید از هر دوره ای از تاریخ مصر» توصیف کرد. وی همچنین او را در میان مومیایی های زنِ به جامانده، «کم ناخوشایندترین» دانست و نوشت که بانو رعی زنی بود باریک اندام، خوش هیکل، با قامتی حدود ۱٫۵۱۰ متر (۴ فوت و ۱۱٫۴ اینچ) و دستانی کوچک و کودک مانند. در سال ۲۰۰۹ میلادی، یک تیم پزشکی با بهره گیری از تصویربرداری سی تی اسکن دریافت که بانو رعی از بیماری در قوس آئورت رنج می برده و بدین سان، نخ
ستین مومیایی شناخته شده در تاریخ است که نشانه هایی از بیماری تصلب شرایین را نشان می دهد. نکته ای جالب در کشف او آن است که مومیایی احمس انحابی — شاهزاده و ملکه ای از اواخر دودمان هفدهم و عمهٔ ملکه احمس نفرتاری — در تابوت بیرونی بانو رعی قرار داشت؛ که این امر می تواند دلالت بر جایگاه اجتماعی والای بانو رعی در دربار آن عصر داشته باشد.
دوک ریچاردسون (؛ زادهٔ ۱۹۶۴) ژنرال نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا است، که از ژوئن ۲۰۲۲ فرماندهی تجهیزات نیروی هوایی را برعهده دارد. ریچاردسون فعالیت نظامی را از سال ۱۹۸۳ در نیروی هوایی آمریکا آغاز کرد، از ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۷ مدیر اداره هواپیماهای سوخت رسان مرکز مدیریت چرخه حیات نیروی هوایی بود، از ۲۰۱۷ تا ۲۰۱۹ به عنوان مدیر اداره ترابری هوایی ریاست جمهوری و مدیر اجرایی مرکز مدیریت چرخه حیات نیروی هوایی فعالیت می کرد و در فاصله سال های ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۲ معاون نظامی دستیار وزیر نیروی هوایی در امور اکتساب، فناوری و لجستیک بود.
حتحورحُتِپ () دختر پادشاه مصر باستان در اواخر دودمان دوازدهم مصر در دوران پادشاهی میانه مصر بود. او احتمالاً با پادشاه آمنمهات سوم مرتبط باشد. در دهشور، حتحورحُتِپ تنها از روی یک کوزهٔ کانوپی آسیب دیده که نام و عنوان او را بر خود دارد و در هرم تدفینی پادشاه آمنمهات سوم (حدود ۱۸۶۰–۱۸۱۴ قبل از میلاد) یافت شده است، شناخته شده است. وجود این کوزه در این مکان ممکن است نشاندهنده آن باشد که او در اینجا دفن شده است، و بنابراین ممکن است دختر آمنمهات سوم باشد.
اثر ایدئوموتور (به انگلیسی: "Ideomotor effect") یک پدیدهٔ روان شناختی است که در آن، یک ایده یا تصور ذهنی، می تواند بدون آگاهی یا تصمیم آگاهانهٔ فرد، باعث ایجاد حرکت عضلانی شود. این حرکات معمولاً بسیار خفیف و غیرقابل تشخیص هستند و ممکن است فرد آن ها را به نیروهای خارجی یا ماورایی نسبت دهد. ریشه شناسی. اصطلاح «ایدئوموتور» از ترکیب دو واژه لاتین "ideo" (ایده یا تصور ذهنی) و "motor" (حرکت یا فعالیت عضلانی) ساخته شده است. این واژه برای نخستین بار در قرن نوزدهم به منظور توصیف رابطه میان ذهن و حرکت بدنی به کار رفت. تاریخچه. اثر ایدئوموتور نخستین بار توسط پزشک بریتانیایی ویلیام بنجامین کارپنتر در سال ۱۸۵۲ به طور نظام مند توصیف شد. او نشان داد که چگونه تفکر یا تمرکز ذهنی می تواند منجر به حرکات عضلانی غیرارادی شود. هم زمان، جیمز برید، از بنیان گذاران هیپنوتیزم مدرن، مفهوم «پاسخ ایدودینامیک» را مطرح کرد که بیان گر تأثیر ایده ها بر واکنش های فیزیولوژیکی بدن بود. نمونه ها و کاربردها. اثر ایدئوموتور در بسیاری از پدیده های شبه علمی یا سرگرمی های روان شناختی مشاهده می شود: در مطالعات علمی. تحقیقات روان شناسی تجربی نشان داده
اند که این پدیده نتیجهٔ ارتباطات نورونی میان نواحی ادراکی و حرکتی مغز است. اثر ایدئوموتور نقش مهمی در درک نحوه عملکرد تلقین، هیپنوتیزم و حرکات غیرارادی دارد.
مُد سامانه های الکترومغناطیسی الگوی میدان امواج منتشر شده را توصیف می کند. برخی از طبقه بندی های مُدهای الکترومغناطیسی عبارتند از: نام مدها گاهی با پیشوند "شِبه" قرار می گیرند، به این معنی که مُد کاملاً خالص نیست. به عنوان مثال، مُد شبه TEM یک مولفه کوچک از میدان طولی دارد.
مسجد خالد بن ولید ()، مسجدی در حمص سوریه است که در پارکی در امتداد "خیابان حماه" در میدان الشهدا واقع شده است. این مسجد به خالد بن ولید، یک فرمانده نظامی عرب که رهبری فتح شام به دست مسلمانان در قرن هفتم پس از نبرد سرنوشت ساز یرموک، که به حکومت بیزانس در سوریه پایان داد، اختصاص دارد. مزار سر گنبد او در گوشه ای از نمازخانه قرار دارد و زیارتگاه بوده است. دو مناره بلند با گالری های باریک که از ردیف های افقی متناوب سنگ سفید و سیاه ساخته شده اند، در حاشیه های شمال غربی و شمال شرقی ساختمان قرار دارند و سبک معماری سنتی اسلامی شام را منعکس می کنند. مکان. این مسجد در پارکی در کنار خیابان حما در حدود در شمال خیابان شکری القوتلی، در جنوب غربی بیمارستان ملی و از "بازار" میدان شهدا واقع شده است. در حیاط از سنگ کاری به سبک ابلق مملوک استفاده شده است. قبرستان قدیمی که زمانی دور تا دور مسجد را احاطه کرده بود جابجا شد و به جای آن باغ بزرگی ایجاد شده است. تاریخچه. ظاهراً در سده هفتم مسجد کوچکی در مجاورت آرامگاه خالد بن ولید ساخته شد. زیارتگاه داخلی کنونی که مقبره خالد را در خود جای داده است، مربوط به قرن یازدهم است، و به عنوان
یک «مرکز زیارتی مهم» در نظر گرفته می شود. در منابع متعدد آمده است که مسجد خالد بن ولید در ابتدا در اطراف آرامگاه خالد در زمان سلطنت مملوک سلطان الظاهر بایبارس درسال ۱۲۶۵ میلادی ساخته شد. این بنا بعداً در زمان سلطنت مملوک سلطان اشرف خلیل درسال ۱۲۹۱ میلادی بازسازی شد. بر اساس سنت محلی، زمانی که تیمور لنگ در اوایل سده پانزدهم به سوریه حمله کرد، حمص را از ویرانی مصون داشت، زیرا در آن مسجد و مقبره خالد بن ولید وجود داشت، که وی با توجه به نقش خالد بن ولید به عنوان یاران محمد پیامبر اسلام و فرمانده ارتش خلافت راشدین و فرمانده شهر مسلمان سوریه، به او احترام زیادی قائل بود. در طول سده های هفدهم و هجدهم، در دوران حکومت عثمانی، خاندان دندانان، برجسته ترین طایفه از قبیله بنی خالد عرب، سهمی در سهم درآمد گسترده آرامگاه و مسجد داشتند. بنی خالد ادعا می کردند که از خالد بن ولید و قبایل همراهی که در فتح سوریه تحت فرمان او شرکت داشتند، هستند. با این حال، ادعای اصل و نسب آنها قبلاً توسط مورخ عصر ممالیک ابوالعباس قلقشندی رد شده بود. مسجد امروزی در اوایل قرن بیستم ساخته شد، اگرچه برخی منابع ادعا می کنند که قدمت آن به اواخر قرن ۱۹
می رسد. ناظم حسین پاشا، فرماندار عثمانی سوریه بین سالهای ۱۸۹۵ و ۱۹۰۹، در زمان سلطان عبدالحمید دوم، دستور تخریب مسجد دوره ممالیک را برای نوسازی داد. بازسازی درسال ۱۹۱۲، پس از پایان دوره فرمانداری حسین پاشا به پایان رسید. بنابر این، مسجد خالد بن ولید کنونی ساخت نسبتاً جدیدی است و به دلیل سبک معماری عثمانی آن مورد توجه قرار گرفته است. به گفته مورخ دیوید نیکول، ساخت این مسجد توسط دولت عثمانی تلاشی برای حفظ وفاداری ساکنان عرب سوریه بود که به طور فزاینده ای ناآرام بودند. در سالهای بعد خالد به عنوان قهرمان و نماد ملی گرایی عرب پذیرفته شد. دوران مدرن. از سال ۲۰۰۷، فعالیت های مسجد توسط شیوخ هیثم السعید و احمد میثقان سازماندهی شد. تمبرهایی که این مسجد را به تصویر می کشد در چند فرقه منتشر شده است. مسجد خالد بن ولید در طول جنگ داخلی سوریه نماد شورشیان ضد دولتی بوده است. به گزارش "نیویورک تایمز"، نیروهای امنیتی سوریه در ۱۸ ژوئیه ۲۰۱۱، ۱۰ معترض را که در مراسم تشییع جنازه شرکت کرده بودند، هنگام خروج از مسجد کشتند مسجدی که دولت سوریه اعلام کرد که توسط شورشیان به «انبار اسلحه و مهمات» تبدیل شده بود، در ۲۷ ژوئیه ۲۰۱۳ توسط شورش
یان رها شد. گلوله باران نیروهای دولتی به آرامگاه خالد بن ولید در داخل مسجد آسیب رساند. پس از تسخیر این مسجد توسط ارتش سوریه، رسانه های دولتی آسیب های سنگینی را در داخل مسجد نشان دادند، از جمله برخی قسمت هایی از آن سوخته و در آرامگاه ویران شده بود. این مسجد توسط رمضان قدیروف رهبر چچن بازگشایی شد و مسجد را بازسازی کرد. معماری. این مسجد به سبک معماری عثمانی است: دارای یک حیاط بزرگ است، و «دیوارها به نوارهای متناوب از سنگ سیاه و سفید تزئین شده اند»، "یعنی" معماری ابلق. آنرا با دو مناره سنگی بلند و سفید خود متمایز می کند که دارای گالری های باریک ساخته شده از سنگ سفید و سیاه است که در ردیف های افقی متناوب قرار گرفته اند. این ساختمان ها که در بخش های شمال غربی و شمال شرقی ساختمان قرار دارند، منعکس کننده سبک معماری سنتی اسلامی شام هستند. مناره ها و قاب پنجره ها از سنگ آهک سفید ساخته شده است. گنبد مرکزی فلزی ساختمان به رنگ نقره ای است و نور خورشید را منعکس می کند. توسط چهار ستون عظیم که به سبک ابلق مملوکی ساخته شده اند پشتیبانی می شود. علاوه بر گنبد مرکزی بزرگ، ۹ گنبد کوچکتر نیز وجود دارد. یک نمازخانه بزرگ بیشتر فضای
داخلی مسجد را تشکیل می دهد. دیوارها از سنگ بازالت ساخته شده اند، مصالح ساختمانی که به طور گسترده در حمص در دسترس است. آرامگاه خالد بن ولید در یک گوشه است. آرامگاه خالد دارای گنبدی پرآذین و فضای داخلی است که بیش از ۵۰ نبرد پیروزمندانه را به تصویر می کشد. پسرش در کنار او به خاک سپرده شده است. تابوت چوبی حکاکی شده با کتیبه های کوفی و به نقل از قرآن بر روی آرامگاه خالد بن ولید قرار داده شده است. که در حین بازسازی، تابوت به موزه ملی دمشق منتقل شد. گوشه ای از مسجد نیز شامل یک تابوت کوچک پوشیده از پارچه سبز است که گمان می رود آرامگاه عبید الله بن عمر باشد.
این مقاله در مورد باورها، تاریخ و اعمال معنوی در افسانه های کواکواکاآواکو است. کواکواکاآواکو گروهی از ملل بومی هستند که تعداد آنها حدود ۵۵۰۰ نفر است که در سواحل مرکزی بریتیش کلمبیا در شمال جزیره ونکوور و سرزمین کانادا زندگی می کنند. نام این گروه به سخنگویان کواکآوالا ترجمه می شود. این افراد بسیاری از آداب و رسوم فرهنگی مشترک با قبیله های همسایه دارند، اگرچه به زبان های مختلف صحبت می کنند. برخی از ارواح کاملاً منحصر به یک یا دو فرهنگ هستند و در قسمت های دیگر ساحل شمال غربی اقیانوس آرام شناخته شده نیستند. این قبیله ها تاریخ، شیوه ها و داستان های خاص خود را دارند. بسیاری از عملکردها، آیین ها و مراسم در سراسر فرهنگ کواکواکاآواکو و در فرهنگ های بومی همسایه نیز مشترکند. داستان های خلقت. روایت خلقت کواکواکاآواکو معتقد است که جهان با پرواز یک کلاغ بزرگ بر فراز آب خلق شده است، که چون جایی برای فرود آمدن ندید، با انداختن سنگریزه های کوچک در آب، جزایری ایجاد کند. سپس درختان و علف ها را آفرید و پس از چندین تلاش ناموفق، اولین مرد و زن را از چوب و خاک رس ساخت. سیل. مانند تمام مردمان بومی ساحل شمال غربی اقیانوس آرام، اکثر ق
بایل کواکواکاآواکو داستان هایی در مورد مردم خود که از سیل جان سالم به در برده اند، دارند. تاریخ برخی از این ملیت ها، صحبت از اجدادشان که به شکل طبیعی خود تبدیل شده و ناپدید می شوند، در حالی که آب ها بالا می روند و سپس فروکش می کنند صحبت می کنند. برخی دیگر داستان هایی از مردم خود دارند که در بارهٔ قایق های اقیانوس پیما داستان پردازی می کنند. اجداد، کرست و قبیله ها. تسقامی مردی است که از درخت سرو و تاندربرد متولد شده. او پرنده ای عظیم الجثه فراطبیعی است که ضربان بال هایش باعث رعد، و اشعهٔ چشمانش باعث ایجاد برق در زمستان می شود. تسیقامی برای شام خود در دریا به شکار نهنگ ها می پردازد و گاهی در ساختن خانه ها کمک می کند. تاندربرد یک برادر کوچکتر به نام کولوس دارد. دشمن مرغ طوفان (تاندربرد) قانیقیلاک، است که روح فصل تابستان است. او اغلب به عنوان خدای دریا، کوموگ وِه، نیز شناخته می شود. بسیاری از خانواده های کواکواکاواکو از ثروت و گنجینه های ماوراء طبیعی که توسط این خدای جزر و مد و سازنده مس اعطا شده است، برخوردار شده اند. سیسیوتل یک مار دریایی غول پیکر که دارای سه سر است. نگاه او می تواند دشمن را به سنگ تبدیل کند. ت
یرهای متقاطع خانه های قبیله گاهی با نمای او حک می شوند. اجداد مقبول و پسندیده هراز گاهی که سیسیوتل خود را به یک قایق جنگی شکست ناپذیر تبدیل می کند، یاری می گرفتند. زونوکوا یا تسنوکوا یک نوع غول آدم خوار است که در سایر قبایل ساحل شمال غربی آمریکا ساسکوچ نامیده می شود. باور بر این است که او به دو شکل نر و ماده وجود دارد. کارش آن است که بچه ها را می خورد و گریه می کند. برای جذب آن ها از صدای مادربزرگ کودک تقلید می کند. اما بچه ها غالباً او را گول می زنند، و گنج هایش را بدون اینکه خورده شوند می برند. باکواس پادشاه ارواح است. این روح کوچک سبز رنگ است که دارای صورتی مانند یک اسکلت لاغر به نظر می رسد، اما بینی منحنی بلندی دارد. او جنگل ها را شکار می کند و سعی می کند زنده ها را به دنیای مردگان بیاورد. ماه، آتش، ماهی قزل آلا، خورشید و جزر و مد توسط اومِلث که یک کلاغ بزرگ است برای مردم کواکواکاواکو به ارمغان آورده شده است. "پاگ ویس" نوعی موجود آبزی با صورت ماهی مانند و ثنایای بزرگ است. مراسم. کواکواکاآواکو در مراسمی در فصل زمستان به دریافت معنویت می رسد. آن ها عمدتاً برای این انتقال معنویت از طریق توجیه، و تأیید مجدد م
وقعیت خانوادگی، و معنویت به ارث رسیده از اجداد اولیه خود که با جهان ارواح تماس داشتند، و از موجودات ماوراء طبیعی امتیازاتی به آنها داده شد، طراحی شده اند. این موجودات ترجیح می دهند قدرت و جادو را از طریق دریافت هدیه تلوگوی که گنجینه های ماوراء طبیعی هستند دریافت کنند. این ها اغلب به شکل فیزیکی نقاب ها و تجملات هستند، که همچنین شامل داستان ها، آهنگ ها، تلاوت ها، رقص ها و سایر اجراهای ناملموس نیز می باشند. ارواح کواکواکاآواکو مانند دیگر مردمان ساحل شمال غربی را می توان به چهار قلمرو روحی مستقل تقسیم کرد: ارواح آسمان، ارواح دریا، ارواح زمین و ارواح ماورایی. هر چهار قلمرو با یکدیگر تعامل دارند و انسان ها سعی می کنند با هر چهار جهان تماس بگیرند و اغلب روح خود را در مراسم مقدسی هدایت می کنند. جامعه مخفی به نام هاماتسا از اهمیت ویژه ای در فرهنگ کواکواکاواکو برخوردار است. در طول زمستان، برای شروع اعضای جدید هاماتسا است. رقصنده هاماتسا نشان دهنده روح پرندگان «انسان خوار در انتهای شمال جهان») است. که می تواند به پرندگان مختلف انسان خوار تبدیل شود و دهان در سراسر بدن خود دارد. مبتکران هاماتسا توسط این روح تسخیر شده اند.
در روز اول مراسم هاماتسا، اعضای حدید را با حیله از جنگل بیرون می آورند و به خانه بزرگ می آورند تا رام شود. هنگامی که آغازگر برمی گردد، مالکیت آدمخواری خود را به صورت نمادین به نمایش می گذارد. معتبرترین نقش در مراسم پرندگان انسان خوار ماوراء طبیعی یک کلاغ انسان خوار است. انواع پرندگان دیگر نیز از شرکت کنندگان هستند.
جان دیل رایان (; – ) ژنرال نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا بود، که در فاصله سال های ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۳ به عنوان هفتمین رئیس ستاد نیروی هوایی فعالیت می کرد. فرزند وی؛ مایکل ادوارد رایان نیز شانزدهمین رئیس ستاد نیروی هوایی بود. رایان فعالیت نظامی را از سال ۱۹۳۸ در نیروی هوایی آمریکا آغاز کرد، از ۱۹۴۶ تا ۱۹۴۸ فرماندهی بال ۵۸ بمباران هوایی را برعهده داشت، از ۱۹۴۸ تا ۱۹۵۱ فرمانده گروه ۵۰۹ بمباران هوایی بود، در فاصله سال های ۱۹۵۱ تا ۱۹۵۶ به عنوان فرمانده بال ۱۹ هوایی فعالیت می کرد. وی از ۱۹۵۶ تا ۱۹۶۱ فرماندهی نیروی هوایی شانزدهم را برعهده داشت، از ۱۹۶۱ تا ۱۹۶۳ فرمانده نیروی هوایی دوم بود، از ۱۹۶۳ تا ۱۹۶۴ به عنوان بازرس کل نیروی هوایی ایالات متحده فعالیت می کرد، در فاصله سال های ۱۹۶۴ تا ۱۹۶۷ فرماندهی راهبردی هوایی را برعهده داشت و از ۱۹۶۷ تا ۱۹۶۹ جانشین رئیس ستاد نیروی هوایی بود.
مایکل ادوارد رایان (؛ زادهٔ ) ژنرال بازنشسته نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا است، که از ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۱ به عنوان شانزدهمین رئیس ستاد نیروی هوایی فعالیت می کرد. پدر وی؛ جان دیل رایان هفتمین رئیس ستاد نیروی هوایی بود و تنها پدر و پسری هستند که با درجه ژنرالی در این جایگاه خدمت کرده اند. رایان فعالیت نظامی را از سال ۱۹۶۵ در نیروی هوایی آمریکا آغاز کرد و در خلال جنگ ویتنام، خلبان جنگنده اف-۴ بود و در ۱۰۰ عملیات جنگی حضور داشت. او تا سال ۱۹۹۶ به ترتیب فرماندهی اسکادران ۶۱ تاکتیکی، بال ۴۳۲ تاکتیکی هوایی و نیروی هوایی شانزدهم را برعهده داشت. وی از ۱۹۹۶ تا ۱۹۹۷ فرمانده نیروهای هوایی ایالات متحده آمریکا در اروپا و آفریقا بود.
مارک ولش (؛ زادهٔ ) سیاست مدار و ژنرال بازنشسه نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا است، که از ژوئیه ۲۰۲۳ به عنوان بیست و هفتمین رئیس دانشگاه تگزاس ای اندام فعالیت می کند و از اعضای هیئت مدیره شرکت نورثروپ گرامن است. وی در فاصله سال های ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۶ رئیس ستاد نیروی هوایی (فرمانده نیروی هوایی آمریکا) بود. ولش فعالیت نظامی را از سال ۱۹۷۶ در نیروی هوایی آمریکا آغاز کرد و پس از اتمام آموزش، فعالیت خود را به عنوان خلبان جنگنده اف-۱۶ ادامه داد. وی از ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۱ فرمانده آکادمی نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا بود و در فاصله سال های ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۲ فرماندهی نیروهای هوایی ایالات متحده آمریکا در اروپا و آفریقا را برعهده داشت.
صبر کن تا هلن بیاید رمانی نوشتهٔ مری داونینگ هان نویسندهٔ آمریکایی است که در سال ۱۹۸۶ منتشر شد. اولین بار در ۱ ژانویهٔ ۱۹۸۶ از طریق هارپرکالینز منتشر شد و از آن زمان تاکنون چندین بار تجدید چاپ شده است. این کتاب در سال ۱۹۸۹ برندهٔ جایزهٔ انتخاب خوانندگان جوان شد و دختر جوانی را دنبال می کند که باید با رویدادهای فراطبیعی که او را احاطه کرده است، مقابله کند. این کتاب به موضوعات مرگ و خودکشی می پردازد که باعث شده برخی از والدین درخواست کنند این کتاب از فهرست مطالعهٔ مدارس و کتابخانه های مدارس حذف شود. اقتباس فیلم. در سال 2016 فیلمی از روی این کتاب اقتباس شد. دومینیک جیمز کارگردانی این فیلم را برعهده داشت.
صبر کن تا هلن بیاید (که با عنوان راز دختر کوچک نیز شناخته می شود) یک فیلم کانادایی محصول سال ۲۰۱۶ به کارگردانی دومینیک جیمز و نویسندگی ویکتوریا سانچز ماندریک است. از کتاب مری داونینگ هان اقتباس شده است. ماریا بلو و خواهران سوفی نیلیس و ایزابل نیلیس در این فیلم بازی می کنند. این فیلم در ۲۵ نوامبر ۲۰۱۶ در چندین شهر کانادا اکران شد.