Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ار نیست بلکه باید عملکرد علی پسندانه باشد. ۱۳.۱ - اعتدال در عقیده و پرهیز از غلو قنبر به مولایش علی (علیه السّلام) خبر داد ده نفر به خانه آمده اند و معتقدند شما خدای آنها هستی! حضرت فرمود: بگو بیایند! به حضور مولی شرفیاب شدند حضرت فرمود: حرفتان چیست؟ گفتند ما می گوییم که تو خدای مایی! تو ما را خلق کرده ای، روزی ما به دست توست. امیرمؤمنان علی (علیه السّلام) فرمود: دست از این حرف ها بردارید! من مخلوقی مثل شمایم آنها دست از حرفشان نکشیدند! حضرت مجدداً به آنها فرمود: وای بر شما خدای من و شما الله است توبه کنید و از انحرافتان بازگردید. گفتند ما از عقیده مان عدول نمی کنیم تو خدای ما هستی و ما همگی مخلوق توایم، تو هستی که روزی مان می دهی!! حضرت به کارگران دستور داد گودالی بزرگ کندند آنگاه دستور داد آتش و هیزم در آن گودال بریزند آتش برافروخته شد. آنگاه فرمود: توبه کنید! گفتند ما از عقیده مان برنمی گردیم مولی علی (علیه السّلام) هم آنها را در آتش افکنده سوزاند!! در حالی که این بیت را زمزمه می کرد: «انی اذا بصرت شییا منکرا اوقدت ناری و دعوت قنبرا؛ هر گاه امر ناروایی ببینم، آتش می افروزم و قنبر را برای اجرای حکم خدا فرا
می خوانم.»[۲۷] این یعنی آموزش اعتدال در عقیده. ۱۳.۲ - انقاق به فقراء امام علی (علیه السّلام) در بین راه متوجه زن فقیری شد که بچه های او از گرسنگی گریه می کردند و او آن ها را به وسائلی مشغول می کرد و از گریه باز می داشت. برای آسوده کردن آن ها دیگی که جز آب چیز دیگری نداشت بر پایه گذاشته بود و در زیر آن آتش می افروخت تا آن ها خیال کنند برایشان غذا تهیه می کند. به این وسیله آن ها را خوابانید. علی (علیه السّلام) پس از مشاهده این جریان با شتاب به همراه قنبر به منزل رفت. ظرف خرمائی با انبانی آرد و مقداری روغن و برنج بر شانه خویش گرفت و بازگشت. قنبر تقاضا کرد اجازه دهند او بردارد؛ ولی حضرت راضی نشدند. وقتی که به خانه آن زن رسید اجازه ورود خواست و داخل شد، مقداری از برنج ها را با روغن در دیگ ریخت و غذای مطبوعی تهیه کرد؛ آن گاه بچه ها را بیدار نمود و با دست خود از آن غذا به آنها داد تا سیر شدند. علی (علیه السّلام) برای سرگرمی آن ها دو دست و زانوان خود را بر زمین گذاشت و صدای مخصوص گوسفندان را تقلید نمود! بچه ها نیز یاد گرفتند و از پی آن جناب همین کار را کرده و می خندیدند؛ مدتی آن ها را سرگرم داشت تا ناراحتی قبلی را فر
اموش کردند و بعد خارج شد. قنبر گفت: ای مولای من! امروز دو چیز مشاهده کردم که علت یکی را می دانم، سبب دومی بر من آشکار نیست. این که توشه بچه های یتیم را خودتان حمل کردید و اجازه ندادید من شرکت کنم از جهت نیل به ثواب و پاداش بود و اما تقلید از گوسفندان را ندانستم برای چه کردید؟ فرمود: وقتی که وارد بر این بچه های یتیم شدم، از گرسنگی گریه می کردند. خواستم وقتی خارج می شوم هم سیر شده باشند و هم بخندند.[۲۸] ۱۳.۳ - حساسیت بیت المال امیرالمؤمنین (علیه السّلام) حاضر نبود از بیت المال برای خود چیزی زیاده بردارد، حتی در بیت المال چیزی نگه نمی داشت. هر روز جمعه هر چه در بیت المال بود، میان مردم تقسیم می کرد، بعد زمین بیت المال را جارو می کرد و بر جای آن نماز می خواند و پس از نماز می گفت: روز رستاخیز گواه من باشید. و بنابر نقلی دیگر بر زمین اش آب می پاشید و آنجا استراحت می کرد. می گویند وقتی به بیت المال می آمد و در آنجا پاره های زر و سیم را می دید زیر لب زمزمه می کرد: ای زردها و سپیدها، دیگری را فریب دهید. خداوند بر من احسان می کند و از فتنه شما مرا نگه می دارد.[۲۹][۳۰] ابوعمرو زاذان فارسی می گوید: من با قنبر نزد امیرالم
ؤمنین علی (علیه السّلام) رفتیم. قنبر گفت: یا امیرالمؤمنین برای تو ذخیره ای نگه داشته ام. علی (علیه السّلام) فرمود: آن چیست؟ قنبر پاسخ داد برویم به خانه، چون وارد خانه شدند، در آنجا کیسه بزرگی پر از سیم و زر بود. قنبر رو به علی (علیه السّلام) کرد و گفت: ای امیرالمؤمنین تو هر چه از اموال و غنایم بود، همه را قسمت کردی. من این را برای تو ذخیره کردم. علی (علیه السّلام) رو به قنبر کرد و گفت: آیا می خواهی که آتش فراوانی به خانه من داخل کنی. سپس شمشیر خود را کشید و به جام های سیم و زر نواخت و شعری خواند که مفادش این بود که، هیچ گاه از آنچه در نزد او فراهم شده است، خوب آن را برای خود برنگزیده، بلکه همه را به حق داران و مستحقان بخشیده است. سپس رو به زر و سیم انباشته کرد و گفت: ای سیم سپید فام غیر مرا فریب ده! ای زر زرد گونه غیر مرا فریب ده.[۳۱] ۱۳.۴ - رعایت شان افراد علی (علیه السّلام) در عین متواضع بودن، به حفظ منزلت افراد توجّه زیادی داشتند. از امام حسن عسکری (علیه السّلام) نقل شده است: روزی پدر و پسری مهمان ایشان بودند. امام (علیه السّلام) آنها را در بهترین جای خانه خود پذیرایی کردند و خودشان در نزدیک درِ اتاق روبرو
ی مهمانان نشستند. پس از صرف غذا قنبر آب آورد تا مهمان ها دست های خود را با آن بشویند؛ علی (علیه السّلام) آب را از قنبر گرفتند تا خودشان بر دستان آن دو آب بریزند. آن مرد وقتی این صحنه را دید بسیار شرمنده شد و از آن حضرت خواست که آب را خود بریزد ولی امام (علیه السّلام) راضی نشدند. وی به امام گفت: «ای امیرالمؤمنین، خدا مرا می بیند و شما بر دستان من آب می ریزید؟! حضرت فرمود: «بنشین و دستانت را بشوی، زیرا خداوند عزّوجلّ تو را می بیند در حالی که برادری که هیچ امتیاز و فضیلتی بر تو ندارد به تو خدمت می کند و خداوند به واسطه این خدمت؛ خادمان او را در بهشت مساوی با ده برابر عدد مردم دنیا و بر همان حساب در نفرات مناطق و ممالکی که در آنجا استقرار دهد. پس آن مرد نشست. حضرت به او فرمود: «تو را قسم به حقّ بزرگ من که نیک آن را می شناسی و بدان احترام می گذاری؛ و سوگند به تواضعت برای خدا که به همان سبب شما دو تن را جزا داد و مرا بدان ستود، تو را بدان خدمتی که برایت نمودم شرافت بخشید، از تو می خواهم دستان خود را با آرامش بشویی؛ همان گونه که انگار قنبر بر دستان تو آب می ریزد! آن مرد نیز همان کار را انجام داد. امام (علیه السّلام)
سپس ظرف آب را به پسرش محمد بن حنفیه دادند و فرمودند: ای فرزندم، اگر فرزند این مرد به تنهائی نزد من آمده بود باز هم خودم بر روی دستانش آب می ریختم، ولی خداوند امتناع دارد از این که میان پسر و پدر (وقتی هر دو در یک مجلس حضور دارند) مساوی رفتار شود (دوست ندارد که بین آنها هیچ فرقی گذاشته نشود، باید شان پدر حفظ شود) بلکه پدر بر روی دستان پدر آب می ریزد و پسر بر پسر، پس محمّد ابن حنفیه بر دستان پسر آب ریخت.» [۳۲] ۱۳.۵ - حفظ آبروی اشخاص روزی فرد نیازمندی به امام (علیه السّلام) مراجعه کرد و اظهار نیاز نمود. چون عده ای دیگر نیز در آنجا بودند حضرت برای حفظ آبروی او فرمودند: «حاجت خود را بنویس.» و به این طریق امام (رحمة الله علیه) نگذاشتند دیگران متوجه درخواست او شوند و در نتیجه آن فرد شرمنده شود. آن گاه به قنبر فرمودند خواسته او را برآورد و به سبب شایستگی او، بیش از آنچه می خواست به او کمک کردند. یکی از حاضران گفت: یا امیرالمؤمنین براستی که او را بی نیاز کردی حضرت فرمودند: هرکسی را به اندازه منزلتش احترام کنید، چون دیدم این مرد، فرد شایسته ای است بیش از آنچه نیاز داشت کمکش کردم. مردی نزد علی (علیه السّلام) آمد و عرض
کرد: «من حاجتی دارم.» امام فرمود: «حاجتت را روی زمین بنویس؛ زیرا که من گرفتاری تو را آشکارا در چهره ات می بینم.» مرد روی زمین نوشت: «من فقیری نیازمندم.» امام به قنبر فرمود: «با دو جامه ارزشمند او را بپوشان.» مرد فقیر هم، با ابیات زیر از امیرالمؤمنین (علیه السّلام) تشکر کرد. کَسَوْتَنِی حُلَّةً تَبْلَی مَحَاسِنُهَا فَسَوْفَ اَکْسُوکَ مِنْ حُسْنِ الثَّنَا حُلَلًا اِنْ نِلْتَ حُسْنَ ثَنَائِی نِلْتَ مَکْرُمَةً وَ لَسْتَ تبقی(تَبْغِی) بِمَا قَدْ نِلْتَهُ بَدَلًا اِنَّ الثَّنَاءَ لَیحْیی ذِکْرَ صَاحِبِهِ کَالْغَیثِ یحْیی نَدَاهُ السَّهْلَ وَ الْجَبَلَا لَا تَزْهَدِ الدَّهْرَ فِی عُرْفٍ بَدَاْتَ بِهِ فَکُلُّ عَبْدٍ سَیجْزِی بِالَّذِی فَعَلا گرم تو جامه زنخ داده ای که کهنه شود بپوشمت ز ستایش هزارها جامه ستایشم ز برای تو حرمتی باشد که جای آن نپذیری هزار پیژامه شود ز مدح و ثنا زنده نام صاحب آن چنو که زنده شود کوه و دشت از باران به عمر خویش ز احسان بکس کناره مکن که بنده راست جزا طبق آنچه کرده عیان حضرت فرمود: «یکصد دینار نیز به او بدهید! » بعضی گفتند: «یا امیرالمؤمنین او را ثروتمند کردی! علی (علیه السّلام) فرمود: «من از
پیامبر خدا (صلی الله علیه و آله وسلّم) شنیدم که فرمود: «انْزِلِ النَّاسَ مَنَازِلَهُم...؛ مردم را در جایگاه خود قرار دهید و به شخصیت آنان احترام بگذارید.» آن گاه فرمود: «اِنِّی لَاَعْجَبُ مِنْ اَقْوَام ٍیشْتَرُونَ الْمَمَالِیکَ بِاَمْوَالِهِمْ وَ لَایشْتَرُونَ الْاَحْرَارَ بِمَعْرُوفِهِم؛ من از بعضی مردم در شگفتم. آنان بردگان را با پول می خرند، ولی آزادگان را با نیکی های خود نمی خرند.» [۳۳][۳۴] ۱۳.۶ - سختگیری در اجرای دین و قانون امیرالمومنین علی (علیه السّلام) در کار دین، سخت گیر و بی اغماض بود. همین عامل او را برای بعضی از اهل زمانه تحمل ناپذیر کرده بود. قنبر چون پیوسته ملازم مولی بوده داستان های فراوانی از قضاوت های مولی دارد. وی در بین افتخارات خویش از این افتخار برخوردار است که با اینکه در جریانی مرتکب تخلفی شد و از ناحیه مولی مجازات گردید، اما تنبه او سر سوزنی از محبت او نسبت به مولایش علی نکاست: امام باقر (علیه السّلام) فرمود: امیرالمومنین (علیه السّلام) به قنبر دستور داد حدی را بر مرد مجرمی جاری نماید. قنبر در هنگام اجرای حد (که شلاق بود) به خطا و اشتباه سه ضربه بیشتر از حد مقرر، به آن مرد گناهکار زد
، حضرت از اشتباهی که قنبر مرتکب شده بود برآشفت و با سه ضربه شلاق او را قصاص کرد و بدین گونه وی و امثال وی را از تعدی به حقوق دیگران بر حذر داشت.[۳۵][۳۶] ۱۴ - قنبر در زمان امام حسن [ویرایش] وی پس از شهادت امیرالمومنین (علیه السّلام) ملازم رکاب امام حسن مجتبی (علیه السّلام) شد که در حدود ۱۰سال به طول انجامید. او از نزدیکان و مقربان امام حسن مجتبی (علیه السّلام) بود. وی از جمله کسانی بود که در لحظه شهادت امام مجتبی (علیه السّلام) در آنجا حضور داشت بر وصیت های ایشان بر برادرش محمد بن حنفیه ناظر و شاهد بود. مفضل بن عمر از امام صادق (علیه السّلام) روایت می کند که فرمود: هنگامی که حضرت امام حسن را مرگ نزدیک شد به قنبر فرمود: ببین پشت در غیر از آل محمد مؤمنی دیگر هست، قنبر گفت: خدا و رسول و فرزند رسول به این موضوع داناتر هستند، فرمود: اکنون بروید و محمد بن علی را نزد من حاضر کنید، قنبر گوید: من رفتم و سفارش را به محمد گفتم، وی اظهار داشت مگر خبر تازه ای پیش آمده؟! قنبر گوید: گفتم هرچه زودتر در نزد ابومحمد حاضر گردید، وی باعجله هرچه بیشتری خود را خدمت حضرت امام حسن (علیه السّلام) رسانید، و پس از سلام در مقابل آن جناب
ایستاد، حضرت فرمود: اکنون بنشین، سزاوار نیست امثال شما در هنگام استماع کلماتی که مردگان به وسیله آن زنده می شوند، و زندگان از شنیدن آن می میرند، غائب باشید. سپس امام حسن مجتبی (علیه السّلام) به محمد بن حنفیه فرمودند: «اگر بخواهم از حال تو اطلاع دهم در وقتی که در پشت پدرت نطفه بودی اطلاع می دهم. ای محمّد! آیا نمی دانی که حسین بن علی پس از وفات من امام است و در نزد خداوند وارث پیغمبر است و این ارث را از پدر و مادرش اخذ کرده است. خداوند دانا است که شما بهترین مردم هستید و از میان شما محمد (صلی الله علیه و آله وسلّم) را به رسالت برگزید، و محمد هم علی را اختیار کرد و علی هم مرا برای امامت برگزید و من هم حسین را برای شما اختیار کردم. محمّد بن علی گفت: تو امام و پیشوا و سید من هستی، من در عقیده خود ثابت و پابرجا هستم و هیچ وقت گرفتار وساوس شیطان نیستم، ایمان من چنان محکم و استوار است که بادهای سخت او را از بین نمی برد و مانند نقوش بر صفحه کاغذ ترسیم شده است. حسین (علیه السّلام) داناترین ما است از جهت علم و دانش، و سنگین ترین ما است از نظر حلم و بردباری، و از همه ما به حضرت رسول (صلی الله علیه و آله وسلّم) نزدیکتر اس
ت، وی امام و پیشوای ما بود قبل از این که آفریده شود، و ناطق وحی بود پیش از این که به سخن گفتن آید و اگر خداوند می دانست کسی از غیر ما داناتر هست محمّد (صلی الله علیه و آله وسلّم) را به رسالت اختیار نمی کرد، محمّد (صلی الله علیه و آله وسلّم) علی را اختیار نمود و علی شما را برگزید و تو هم حسین را انتخاب کردی ما به این انتخاب رضایت داریم و تسلیم گفته شما هستیم.» [۳۷] ۱۵ - قنبر در زمان امام حسین [ویرایش] پس از شهادت امام حسن (علیه السّلام) قنبر توفیق درک امامت سیدالشهدا (علیه السّلام) را دریافت اما وی نیز توفیق یاری امام حسین (علیه السّلام) در عاشورا را از دست داد. درباره این که چرا قنبر با این همه سوابق در کربلا حضور نداشته، متاسفانه هیچ سند تاریخی وجود ندارد. چون بسیاری از موارد در تاریخ ذکر نشده است و چه بسا به دست ما نرسیده است لذا نکات مبهم و تاریک در تاریخ بسیار زیاد است و مساله حضور افرادی چون قنبر و دیگران در جریان عاشورا و نهضت امام حسین (علیه السّلام) یکی از آن موارد است. اما با این حال برخی درباره عدم حضور قنبر در نهضت کربلا احتمالاتی را بیان کرده اند من جمله این که با ظهور ابن زیاد شیعیان مخفیانه و پر
اکنده زندگی می کردند و قنبر در آن زمان در زندان های بنی امیه اسیر بود و بعد از شهادت امام حسین (علیه السّلام) و یاران باوفایش از زندان آزاد شد. لذا عملاً امکان حضور وی در کربلا منتفی بود. البته همانطور که ذکر شد در منابع تاریخی چنین مطلبی نیامده است. قنبر پس از آزادی از زندان بنی امیه، در زمره یاران حضرت زین العابدین (علیه السّلام) درآمد اما به علت شرایط سیاسی و خفقان آن دوران موفق به خدمتگزاری نزدیک به امام چهارم نشد و در زمان حجاج به فیض شهادت نایل آمد. ۱۶ - در خدمت امام حسین [ویرایش] قنبر بعد از شهادت مولایش علی (علیه السّلام) در خدمت اهل بیت و خاندان آن حضرت بود و بر معرفت خود می افزود و از مکتب آنها علوم و معارف ناب را می آموخت. در زمان امام حسین (علیه السّلام) روزی عربی بادیه نشین به مدینه آمد و پرسید کریم ترین مردم کیست؟ گفتند: حسین بن علی (علیه السّلام). آن مرد به جستجو پرداخت تا امام حسین (علیه السّلام) را در مسجد و در حال نماز پیدا کرد. ایستاد و شعری در مدح و سخاوت حضرت خواند، همین که آن حضرت از نماز فارغ شد، قنبر را صدا کرد و فرمود: آیا از مال حجاز چیزی باقی است؟ قنبر گفت: بله ۴۰۰۰ دینار (طلا) ماند
ه است. حضرت فرمود: آنها را بیاور برای کسی که در مصرف آن سزاوارتر است! علامه سیدرضا هندی، اشعاری در مدح علی بن ابیطالب (علیه السّلام) سروده که در مضمون یک بیت آن چنین اشاره به قنبر می کند: «ای علی (علیه السّلام) ! چگونه تو را با دشمنانت برابر داشتند؟ مگرآنان را با کفش «قنبر» هم مقایسه کرد؟» ۱۷ - شهادت قنبر [ویرایش] این غلام وفادار علی (علیه السّلام) تا زمان حجاج بن یوسف ثقفی حاکم و استاندار خبیث و جانی بنی امیه زنده بود. صاحب کتاب الارشاد می نویسد: به نقل های مختلف تاریخی روایت شده که روزی حجاج بن یوسف گفت: دوست دارم یکی از یاران ابوتراب (علی بن ابیطالب (علیه السّلام)) را دستگیر کرده و به قتل رسانم و با ریختن خونش به خداوند تقرب پیدا کنم. به او گفته شد: ما کسی را نمی شناسیم که از قنبر، غلامش، مصاحبت بیشتری با ابوتراب داشته باشد. بدین ترتیب، حَجاج فردی را در پی او فرستاد و او را آوردند. به او گفت: تو قنبری؟ گفت: آری. گفت: ابوهمدان، ازقبیله همدانی؟ (همدان از قبایل مشهور یمن بود.) گفت: آری. گفت: علی بن ابیطالب، مولای توست؟ گفت: مولای من، خداوند است و امیرمؤمنان، علی، ولی نعمت من است. حجاج به قنبر گفت: از دین او ب
یزاری بجوی. گفت: چون از دین او بیزاری جُستم، مرا به دینی بهتر از آن، راهنمایی می کنی؟ حجاج گفت: من تو را خواهم کشت، دوست داری چگونه تو را بکشم. قنبرگفت: خود دانی! حجاجّ پرسید: چرا؟ قنبرگفت: هرگونه که مرا بکشی همان گونه تو را نیز خواهم کشت (و در قیامت قصاص خواهم کرد) امیرمؤمنان به من خبر داد که تو را ظالمانه سر می برند. حجاج دستور داد تا گردن او را زدند.[۳۸] روایتی نیز از امام دهم شیعیان، حضرت هادی (علیه السّلام) است که فرمود: «قنبر، غلام امیرمؤمنان، بر حَجّاج بن یوسف در آمد. (حجّاج) به او گفت: توچه کاری برای علی بن ابیطالب می کردی؟ گفت: برایش آب وضو می آوردم. گفت: او هنگامی که وضویش را به پایان می برد، چه می گفت؟ گفت: مولایم علی (علیه السّلام) این آیه رامی خواند: «فَلَمّا نَسُوا ما ذُکِرُّوا بِهِ فَتَحْنا عَلَیهِمْ اَبْوابَ کُلِّ شَی، حَتی اِذا فَرِحُوا بِما اُوتُوا اَخَذْناهُمْ بَغْتَةً فَاِذاهُمْ مُبْلِسُونَ فَقُطِعَ دَابِرُ الْقَوْمِ الَّذِین َظَلَمُواْ وَ الْحَمْدُلِلَّهِ رَبِ ّالْعَالَمِینَ؛ [۳۹] پس چون پندهایی را که به آنها داده شده بود، فراموش کردند، درهای هر چیزی (از نعمت ها) را بر آنان گشودیم تا هنگا
می که به آنچه به آنها داده شده بود، شاد گشتند. پس ناگهان (گریبان) آنها را گرفتیم و یک باره ناامید شدند. پس سپاس، خدای پروردگار جهانیان را که ریشه ستمکارانْ برکنده شد». حَجّاج گفت: گمان دارم که آن را به ما تاویل می کرد (و ما را مصداق خارجی آن می دانست). گفت: آری گفت: چون گردن تو را بزنم، چه می کنی؟ گفت: آنگاه، من خوشبخت می شوم و تو بدبخت می گردی. پس فرمان داد گردنش را بزنند.[۴۰][۴۱][۴۲] ۱۸ - مقام والای قنبر [ویرایش] متوکل یکی از جنایت کارترین خلفای عباسی بود. او در دشمنی با امیرمؤمنان (علیه السّلام) و خاندان و شیعیان او دلی پر از کینه داشت و دوران حکومت او برای شیعیان و علویان یکی از سیاه ترین دوران ها به شمار می رود. در حکومت او گروهی از علویان زندانی یا تحت تعقیب و متواری شدند. او در سال ۲۳۶ قمری دستور داد آرامگاه سرور شهیدان حضرت اباعبدالله الحسین (علیه السّلام) و بناهای اطراف آن ویران و زمین پیرامون آن کشت شود و نیز در اطراف آن پاسگاه هایی برقرار ساخت تا از زیارت آن حضرت جلوگیری کند. متوکل اعلام کرد: رفتن به زیارت حسین بن علی ممنوع است و اگر کسی به زیارت او برود، مجازات خواهد شد. او در زمان خلافت خود بزرگا
نی از مردم مسلمان و معتقد به اهل بیت را به شهادت رسانید که از جمله آنان «ابن سکّیت»، یار با وفای امام جواد و امام هادی و شاعر و ادیب نام آور شیعی، بود که متوکل به جرم دوستی علی (علیه السّلام) او را به قتل رسانید. دو فرزند متوکل خلیفه عباسی در نزد ابن سکیت درس می خواندند. متوکل از طریق فرزندان خود کم کم، متوجه شد که ابن سکیت از هواخواهان علی (علیه السّلام) و آل علی (علیه السّلام) است. متوکل که از دشمنان سرسخت آل علی (علیه السّلام) بود روزی ابن سکیت را به حضور خود خواست و با اشاره به دو فرزند خود، از وی پرسید: این دو فرزند من نزد تو محبوب ترند یا «حسن» و «حسین»؟ ابن سکّیت از این سخن و مقایسه بی مورد سخت برآشفت و خونش به جوش آمد بی درنگ و بدون ترس و ملاحظه گفت: فرزندان تو نسبت به امام حسن (علیه السّلام) و امام حسین (علیه السّلام) که دو نو گل باغ بهشت و دو سید جنت ابدی الهی اند قابل قیاس و نسبت نیستند فرزندان تو کجا و آن دو نور چشم دیده مصطفی کجا؟ آنها را با قنبر غلام حضرت (علیه السّلام) هم نمی توان سنجید. به خدا سوگند «قنبر» غلام علی (علیه السّلام) در نظر من از تو و دو فرزندت بهتر است!» متوکل از این پاسخ گستاخان
ه سخت برآشفت. در همان دم دستور داد زبان ابن سکیت را از پشت سر در آوردند و بدین صورت آن شیعه خالص و یار راستین امام دهم (علیه السّلام) را شهید کرد. ۱۹ - حکایت مرد مار گزیده و کتک خوردن قنبر [ویرایش] قنبر در میان یاران امیرالمومنین (علیه السّلام) از حرمت و منزلتی به سزا برخوردار بود و همواره مورد عزت و احترام مردم بود. نقل است روزی یکی از یاران حضرت علی (علیه السّلام) با یکی از دشمنان آن حضرت در کنار هم نشسته بودند که ناگهان قنبر از دور پیدا شد، آن شخص شیعه با مشاهده قنبر قیام کرد و به احترام او سر پا ایستاد. آن مرد بدخواه گفت: مگر قنبر کیست که تو این گونه او را احترام کردی؟ گفت: آیا به کسی که ملائکه بال خود را زیر پای او می گسترانند، احترام نگذارم. شخص مخالف از روی عصبانیت قنبر را فراخواند و با ذکر بهانه ای، به وی دشنام داد و چند ضربه ای به او زد. خبر این ماجرا به امیرالمومنین (علیه السّلام) رسید. از قضا ماری آن شخص را که به قنبر احترام کرده بود، گزید. حضرت علی (علیه السّلام) جهت عیادت وی به منزلش رفت و دید که آن مرد از شدت درد می نالد و به خود می پیچد. حضرت با مشاهده حال او فرمود: آیا می دانی تو خود باعث این
مصیبت شده ای. عرض کرد: برای چه؟ حضرت فرمود: تو خوب می دانستی فلانی دشمن و مخالف ماست، با این حال پیش او به قنبر احترام زیاد گذاشتی که حساسیت و حسادت او را برانگیختی و او را ناخودآگاه تحریک نمودی که به قنبر اهانت کند و او را اذیت نماید و به این ترتیب تو موجب آزار قنبر شدی و خداوند هم با این مار تو را کیفر نمود؛ بنابراین اگر می خواهی خداوند تو را عافیت و سلامت عطا کند، عهد کن دیگر در برابر دشمنان مان با ما و دوستان ما به گونه ای رفتار نکنی که بیم گزندی بر ما باشد.[۴۳][۴۴] ۲۰ - مزار منسوب [ویرایش] زیارتگاه قنبر، در بازار یا محله قنبر علی، در منطقه رصافه (در بخش شرقی بغداد)، قرار دارد. درباره این زیارتگاه و شخصیت مدفون در آن، اختلاف نظر وجود دارد. براساس باور متعارف و قول مشهور، این زیارتگاه، قبر غلام امام علی هادی (علیه السّلام)، به نام قنبر است، [۴۵] در حالی که در منابع تراجم و رجال، برای آن حضرت، غلامی بدین نام یاد نشده است، اما نامگذاری زیارتگاه، به وضوح نشان دهنده انتساب آن به قنبر، غلام امام علی (علیه السّلام) است. ۲۰.۱ - دیدگاه هروی گفتنی است، علی بن ابی بکر هروی، به وجود قبری منسوب به قنبر در شهر حمص، اشا
ره کرده است [۴۶] که البته امروزه، به احتمال زیاد، اثری از آن باقی نمانده است، اما به هر حال، انتساب آن به قنبر، پذیرفتنی نیست، زیرا حجاج بن یوسف، او را در عراق به شهادت رساند و حتی برخی، مدفن او را شهر واسط، تعیین کرده اند.[۴۷][۴۸][۴۹] ۲۰.۲ - دیدگاه مصطفی جواد مرحوم مصطفی جواد، انتساب زیارگاه قنبر علی در بغداد را به وی، رد کرده است، زیرا قنبر، سال ها پیش از ساخته شدن شهر بغداد، به شهادت رسیده است [۵۰] و از نظر تاریخی، امکان دفن وی در این نقطه وجود ندارد. ۲۰.۳ - دیدگاه سهروردی به عقیده شیخ محمد صالح سهروردی، قنبر علی، صورت تحریف یافته نام ابوطالب نصر، ملقب به قنبر، فرزند علی ناقد (از رجال نیمه دوم سده ششم) است؛ بدین ترتیب که نام این شخصیت، یعنی قنبر بن علی، به مرور زمان، به عبارت قنبر علی تحریف شده است.[۵۱] (یونس السامرائی نیز در کتاب خود این نظریه را پذیرفته و تکرار کرده است. [۵۲]) او حاجب مستضی ء بامرالله عباسی بود که به ابن ناقد نیز شناخته می شد. مردم در کودکی، نام قنبر را بر وی گذاشته بودند و او را به این اسم، صدا می زدند. خلیفه عباسی در سال ۵۷۱ ه. ق، او را به عنوان حاجب خود، تعیین کرد، اما به علت اینکه مر
دم او را مسخره می کردند، ناچار او را عزل نمود و شخصی به نام ابن معوّج را به جای وی، تعیین کرد.[۵۳] پس از درگذشت، او را در قبرستان «باب ابرز» بغداد، به خاک سپردند و برایش مقبره ای ساختند.[۵۴] ۲۰.۴ - دیدگاه عباده برخلاف نظر محمد صالح سهروردی، عبدالحمید عباده معتقد است صاحب این قبر، علی بن احمد درینی بوده که او هم در قبرستان باب ابرز، دفن شده است. اما عماد عبدالسلام رؤوف، با بیان اینکه میان محله قنبر علی امروزی و محل قبرستان باب ابرز، مسافت درخور توجهی وجود داشته است، انتساب این زیارتگاه را به هر یک از این دو شخصیت، رد کرده است.[۵۵] ۲۰.۵ - دیدگاه غیاث بغدادی نخستین کسی که به نام قنبر علی در بغداد اشاره کرده، غیاث بغدادی در کتاب خود به نام تاریخ غیاثی است، اما وی به طور واضح، از هویت این بنا (مقبره، مسجد یا تکیه)، سخن نگفته است، اما محمد صالح سهروردی، آن را منطبق بر مسجد غصن که آن را غصن، مادر مستکفی بالله خلیفه عباسی (حکومت: ۳۳۳- ۳۳۴ ه. ق) بنا کرد، دانسته است.[۵۶] ۲۱ - پانویس [ویرایش] ۱. ↑ حجرات/سوره۴۹، آیه۱۳. ۲. ↑ شیخ مفید، محمد بن محمد، الاختصاص، ص۷۳. ۳. ↑ خویی، سیدابوالقاسم، معجم رجال الحدیث، ج۱۵، ص۸۹. ۴. ↑ ش
یخ مفید، محمد بن محمد، ارشاد، ج۱، ص۳۲۸. ۵. ↑ قمی، عباس، سفینة البحار، ج۷، ص۳۶۶-۳۶۷. ۶. ↑ مجلسیّ محمدباقر، بحارالانوار، ج۴۲، ص۱۲۶. ۷. ↑ شیخ مفید، محمد بن محمد، ارشاد، ص۳۲۸. ۸. ↑ مجلسیّ محمدباقر، بحارالانوار، ج۴۲، ص۱۲۶. ۹. ↑ قمی، عباس، سفینة البحار، ج۷، ص۳۶۶ . ۱۰. ↑ مجلسیّ محمدباقر، بحارالانوار، ج۴۲، ص۱۲۶. ۱۱. ↑ ری شهری، محمد، موسوعة الامام علی بن ابیطالب، ج۷، ص۴۴۴. ۱۲. ↑ مجلسیّ محمدباقر، بحارالانوار، ج۴۲، ص۱۲۲. ۱۳. ↑ مطهری، مرتضی، داستان راستان، ج۱، ص۳۴-۳۵. ۱۴. ↑ ابوالفرج اصفهانی، علی بن حسین، الاغانی، ج۱۷، ص۱۴۱. ۱۵. ↑ ابن شهرآشوب، محمد بن علی، مناقب، ج۱، ص۳۷۳-۳۷۴. ۱۶. ↑ مجلسیّ محمدباقر، بحارالانوار، ج۴۱، ص۵۶-۵۷. ۱۷. ↑ مجلسیّ محمدباقر، بحارالانوار، ج۷۱، ص۴۲۴. ۱۸. ↑ شیخ مفید، محمد بن محمد، امالی، ترجمه استاد ولی، ص۱۱۸. ۱۹. ↑ ابن شهرآشوب، محمد بن علی، مناقب، ج۱، ص۳۶۶. ۲۰. ↑ مجلسیّ محمدباقر، بحارالانوار، ج۴۰، ص۳۲۴. ۲۱. ↑ دیلمی، حسن بن محمد، ارشاد القلوب، ترجمه سلگی، ج۱، ص۳۰۵. ۲۲. ↑ ابن ابی الحدید، عبدالحمید، شرح نهج البلاغه، ج۶، ص۱۱۷. ۲۳. ↑ مجلسیّ محمدباقر، بحارالانوار، ج۵۴، ص۳۹۰. ۲۴. ↑ صدوق، محمد بن علی، امالی،
ص۷۲۶. ۲۵. ↑ دیلمی، حسن بن محمد، ارشاد القلوب، ترجمه سلگی، ج ۱، ص۲۰۱. ۲۶. ↑ مجلسیّ محمدباقر، بحارالانوار، ج۲۷، ص۱۴۴. ۲۷. ↑ مجلسیّ محمدباقر، بحارالانوار، ج۲۵، ص۲۹۹-۳۰۰. ۲۸. ↑ کوکب درّی، ج۲، ص۱۳۲. ۲۹. ↑ ابن عبد ربه، احمد بن محمد، العقد الفرید، ج۲، ص۲۷۹. ۳۰. ↑ ثقفی، ابراهیم بن محمد، الغارات، ج۱، ص۴۶-۴۷. ۳۱. ↑ ثقفی، ابراهیم بن محمد، الغارات، ج۱، ص۵۵-۵۷. ۳۲. ↑ طبرسی، احمد بن علی، احتجاج، ترجمه جعفری، ج۲، ص۲۶۷-۲۶۸. ۳۳. ↑ مجلسیّ محمدباقر، بحارالانوار، ج۴۱، ص۳۴-۳۵. ۳۴. ↑ صدوق، محمد بن علی، امالی، ص۳۴۸. ۳۵. ↑ قمی، عباس، سفینة البحار، ج۶، ص۱۷۶. ۳۶. ↑ کلینی، محمد بن یعقوب، کافی، ج۷، ص۲۶۰. ۳۷. ↑ عطاردی، عزیزالله، زندگانی چهارده معصوم، ص۳۰۹. ۳۸. ↑ اربلی، علی بن عیسی، کشف الغمة، ج۱، ص۲۷۵. ۳۹. ↑ انعام/سوره۶، آیه۴۴ – ۴۵. ۴۰. ↑ کشی، محمد بن عمر، رجال الکشّی، ج۱، ص۷۵. ۴۱. ↑ عیاشی، محمد بن مسعود، تفسیر، ج۱، ص۳۵۹. ۴۲. ↑ شیخ مفید، محمد بن محمد، ارشاد، ج۱، ص۳۲۸. ۴۳. ↑ نمازی شاهرودی، علی، مستدرک سفینة البحار، ج۸، ص۶۰۷. ۴۴. ↑ مجلسیّ محمدباقر، بحارالانوار، ج۲۶، ص۲۳۸. ۴۵. ↑ حرزالدین، محمد، مراقد المعارف، ج ۲، ص ۲۰۶. ۴۶. ↑ هروی، علی بن
ابی بکر، الاشارات الی معرفة الزیارات، ص۱۹. ۴۷. ↑ بندنیجى قادرى، صفاءالدین عیسى، جامع الانوار فی مناقب الاخیار، ص۵۹۰. ۴۸. ↑ عبدالحمید عباده، العقد اللامع بآثار بغداد والمساجد والجوامع، ص۲۱۶. ۴۹. ↑ حرزالدین، محمد، مراقد المعارف، ج۲، ص۲۰۲. ۵۰. ↑ مصطفى جواد و احمد سوسه، دلیل خارطة بغداد المفصل، ص۲۰۸. ۵۱. ↑ ر. ک: راوی، سیدمحمد سعید، خیرالزاد فی تاریخ مساجد وجوامع بغداد، ص۳۰۳. ۵۲. ↑ ر. ک: حرزالدین، محمد، مراقد بغداد، ص۴۶. ۵۳. ↑ ابن اثیر، علی بن محمد، الکامل فی التاریخ، ج۱۱، ص۴۳۳. ۵۴. ↑ راوی، سیدمحمد سعید، خیرالزاد فی تاریخ مساجد و جوامع بغداد، ص۳۰۳. ۵۵. ↑ راوی، سیدمحمد سعید، خیرالزاد فی تاریخ مساجد و جوامع بغداد، ص۳۰۳. ۵۶. ↑ ر. ک: راوی، سیدمحمد سعید، خیرالزاد فی تاریخ مساجد و جوامع بغداد، ص۳۰۳ ۲۲ - منبع [ویرایش] مرکز پژوهش های اسلامی صدا و سیما، برگرفته از مقاله، «زندگی نامه قنبر غلام وفادار امام علی(ع)»، تاریخ بازیابی ۱۳۹۶/۴/۱۳.
پروکسیما قنطورس دی () (که پروکسیما d نیز نامیده می شود) یک سیاره فراخورشیدی است که به دور ستارهٔ کوتوله سرخ پروکسیما قنطورس، نزدیکترین ستاره به خورشید و بخشی از سامانه سیاره ای سه گانه آلفا قنطورس می گردد. این سیاره به همراه دو سیارهٔ دیگر در منظومه پروکسیما قنطورس، نزدیکترین سیاره فراخورشیدی شناخته شده به منظومه شمسی است که در فاصلهٔ تقریبی ۴٫۲ سال نوری (۱٫۳ پارسک؛ ۴۰ تریلیون کیلومتر؛ ۲۵ تریلیون مایل) در صورت فلکی قنطورس قرار دارد. اولین نشانه های این سیارهٔ فراخورشیدی به عنوان یک سیگنال ضعیف روزانه ۵٫۱۵ در داده های سرعت شعاعی که از تلسکوپ بسیار بزرگ در مطالعه ای در سال ۲۰۲۰ روی جرم پروکسیما قنطورس بی گرفته شده بود، ظاهر شد. این سیگنال به طور رسمی توسط فاریا و همکاران به عنوان یک سیارهٔ فراخورشیدی نامزد پیشنهاد شد و در یک مقاله بعدی که در فوریه ۲۰۲۲ منتشر شد. "پروکسیما قنطورس دی" زمینی کوچک است که دست کم جرمی برابر یک چهارم جرم زمین (یا دو برابر جرم مریخ) دارد، که هر ۵٫۱ روز (زمینی) در حدود ۰٫۰۲۹ یکای نجومی (۴٫۳ میلیون کیلومتر؛ ۲٫۷ میلیون مایل) به دور ستارهٔ خود می چرخد. این سیاره کم جرم ترین و درونی ترین سی