Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تیم ملی راگبی زنان ایتالیا، تیم ملی راگبی زنان است که نماینده ایتالیا در سطح بین المللی است. این تیم از سال ۱۹۹۱ توسط فدراسیون راگبی ایتالیا اداره می شود؛ پیش از این، از زمان تأسیس آن در سال ۱۹۸۵ تا ۱۹۹۱، توسط اتحادیه ورزش های مردمی ایتالیا، انجمنی که ورزش های آماتور را در هر سطح از جامعه ترویج می دهد، اداره می شد. این تیم در جام جهانی راگبی زنان، مسابقات قهرمانی راگبی زنان اروپا و مسابقات قهرمانی شش ملت زنان رقابت می کند. تاریخچه. در ۲۲ ژوئن ۱۹۸۵، تیم ملی زنان ایتالیا نخستین حضور بین المللی خود را مقابل فرانسه تجربه کرد. این مسابقه با نتیجهٔ ۰–۰ به پایان رسید. آن ها یک سال بعد دوباره در باردوس به مصاف فرانسه رفتند که این بار فرانسه با نتیجهٔ ۱۲–۰ پیروز شد. ایتالیا اولین امتیازات خود را در سومین بازی مقابل فرانسه کسب کرد، زمانی که این دو همسایه در رم در سال ۱۹۸۷ با یکدیگر دیدار کردند، و فرانسه با نتیجهٔ ۱۶–۴ پیروز شد. در سال ۱۹۸۸، ایتالیا در نخستین قهرمانی اروپای زنان شرکت کرد که در بورگ-آن-برس در فرانسه و توسط باشگاه محلی زنان برگزار شد. علاوه بر میزبان، دو شرکت کنندهٔ دیگر بریتانیا و هلند بودند. ایتالیا با
سه شکست در جایگاه آخر قرار گرفت. نسخهٔ نخستین این مسابقات، اگرچه به دلیل نخستین رقابت برای تیم های ملی زنان اهمیت داشت، هرگز توسط راگبی اروپا به عنوان مسابقهٔ رسمی شناخته نشد. ورود فدراسیون راگبی ایتالیا. در سال ۱۹۹۱، مدیریت راگبی زنان به فدراسیون راگبی ایتالیا واگذار شد. اولین مسئولیت آن ها انتخاب تیم برای نخستین دورهٔ جام جهانی بود که در آوریل همان سال در ولز برگزار شد. آزوره ها پس از اینکه در گروه خود در جایگاه آخر قرار گرفتند، به یک چهارم نهایی بخش Plate راه یافتند. آن ها اولین پیروزی خود در تورنمنت را با شکست دادن سوئد با نتیجهٔ ۱۸–۰ در یک چهارم نهایی Plate کسب کردند، اما در نیمه نهایی Plate با نتیجهٔ ۶–۰ به کانادا باختند. پیشرفت تیم ملی کند بود. در ۱۵ سال اول حضورشان، تا پایان سال ۲۰۰۰، آنها تنها در ۳۳ بازی رسمی شرکت کردند. در سال ۱۹۹۵، آنها در مسابقات قهرمانی اروپا که در خانه در ترویزو برگزار شد، سوم شدند، نتیجه ای که یک سال بعد در مادرید، اسپانیا، با آن برابری کرد. پس از حذف در دور اول با کسب مقام ششم در مسابقات قهرمانی اروپا ۱۹۹۷، آنها در جام جهانی راگبی زنان ۱۹۹۸ در هلند، دوازدهم شدند. آنها در مسابق
ات قهرمانی اروپا ۱۹۹۹ هفتم و در سال ۲۰۰۱ هشتم شدند. آنها اولین عنوان قهرمانی جام ملت های اروپا را در سال ۲۰۰۲ در ونتو، پیش از جام جهانی راگبی که ایتالیا در آن دوازدهم شد، به دست آوردند. ایتالیا در مسابقات قهرمانی اروپا ۲۰۰۵ که در هامبورگ آلمان برگزار شد، قهرمان شد. در جام ملت های ۲۰۰۶ ایتالیا با موفقیت از عنوان قهرمانی خود دفاع کرد. ورود به شش کشور. در دسامبر ۲۰۰۶، کمیتهٔ اجرایی قهرمانی شش ملت تصمیم گرفت ترکیب تمام رقابت های این تورنمنت را با مسابقات مردان هماهنگ کند، که شامل انگلستان، ولز، ایرلند، اسکاتلند، فرانسه و ایتالیا بود؛ در آن زمان تنها تفاوت با تورنمنت زنان، حضور اسپانیا بود که کمیته از سال ۲۰۰۷ جای آن را با ایتالیا پر کرد. سوابق. مجموع کلی. "وضعیت تا ۲۶ آوریل ۲۰۲۵" برندگان جوایز. جوایز جهانی راگبی. بازیکنان ایتالیایی زیر از سال ۲۰۰۱ در مراسم اهدای جوایز جهانی راگبی مورد تقدیر قرار گرفته اند: جوایز شش ملت. بازیکنان ایتالیایی زیر از سال ۲۰۲۰ در جوایز شش ملت زنان مورد تقدیر قرار گرفته اند:
روبرتو گوالتیه ری (زادهٔ ۱۹ ژوئیهٔ ۱۹۶۶) تاریخ دان و سیاستمدار ایتالیایی از حزب دموکراتیک (PD) است. او از سال ۲۰۲۱ تاکنون شهردار رم می باشد و از ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۱ در دولت دوم جوزپه کونته به عنوان وزیر اقتصاد و دارایی ایتالیا فعالیت کرده است. گوالتیه ری پیش تر از ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۹ نماینده مجلس اروپا بود و در فاصلهٔ سال های ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۹ ریاست کمیته امور اقتصادی و پولی پارلمان اروپا را بر عهده داشت. فعالیت سیاسی. از سال ۲۰۰۱، گوالتیه ری به عنوان معاون مدیر بنیاد بنیاد موسسه گرامشی فعالیت می کند. در همان سال، او به عضویت دموکرات های چپ (DS)، حزب اصلی سوسیال دموکرات ایتالیا و وارث مستقیم حزب کمونیست ایتالیا درآمد. در سال ۲۰۰۶، گوالتیه ری یکی از بنیان گذاران حزب دموکراتیک ایتالیا شد (کنگره اورویتو، اکتبر ۲۰۰۶) و جزو «افراد خردمند» بود که منشور حزب را نوشتند. در سال ۲۰۰۷ به شورای ملی حزب انتخاب شد و از سال ۲۰۰۸ عضو هیئت ملی حزب است و در سال ۲۰۱۴ نیز تأیید شد. گوالتیه ری در سال های ۲۰۱۳ و ۲۰۱۴ به نفع پساکمونیست ها به جای رهبر حزب متئو رنتسی رأی داد. از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۱، گوالتیه ری به همراه خوزه لوئیس ریه-سائوسی مدیر «گزارش سال
انه درباره ادغام اروپایی» منتشر شده توسط Il Mulino بود. از سال ۲۰۰۹، او عضو کمیته تحریریه بنیاد «ایتالیایی ها و اروپایی ها» است.
هاوایی باستان دوره ای از تاریخ هاوایی است که پیش از تأسیس پادشاهی هاوایی توسط "کامهامهای بزرگ" در سال ۱۷۹۵ را در بر می گیرد. به طور سنتی، پژوهشگران تخمین می زدند که نخستین سکونت در جزایر هاوایی به صورت پراکنده بین سال های ۴۰۰ تا ۱۱۰۰ میلادی توسط دریانوردان مسافت های طولانی پلی نزیایی از جزایر ساموآ، مارکیز و تاهیتی در منطقه ای که اکنون پلی نزی فرانسه نامیده می شود، رخ داده است. در سال ۲۰۱۰، مطالعه ای بر اساس تاریخ گذاری رادیوکربن نمونه های معتبرتر منتشر شد که نشان می دهد این جزایر بسیار دیرتر، در یک بازه زمانی کوتاه، حدوداً بین سال های ۱۲۱۹ تا ۱۲۶۶ مسکونی شده اند. جزایر پلی نزی شرقی با پیوستگی های فرهنگی میان خود مشخص شده اند و دوره کوتاه مهاجرت می تواند توضیحی برای این نتیجه باشد. جنگل داری زراعی و آبزی پروری متنوع، غذای مورد نیاز برای آشپزی بومی هاوایی را فراهم می کرد. از مصالح گرمسیری برای ساخت مسکن استفاده می شد. معابد باشکوهی (به نام "هیایو") از سنگ های گدازه ای موجود ساخته می شدند. منابع طبیعی غنی، جمعیت نسبتاً متراکمی را پشتیبانی می کرد که توسط یک طبقه حاکم و یک نظام اجتماعی با رهبران مذهبی سازماندهی ش
ده بود. کاپیتان جیمز کوک نخستین تماس اروپایی شناخته شده با مردمان هاوایی باستان را در سال ۱۷۷۸ برقرار کرد. پس از او بسیاری دیگر از اروپایی ها و آمریکایی ها به این جزایر آمدند. سفر به جزایر هاوایی. دیدگاه های متغیری در مورد کشف و سکونت اولیه پلی نزیایی ها در هاوایی وجود داشته است. تاریخ گذاری رادیوکربن در هاوایی در ابتدا نشان دهنده سکونت احتمالی در اوایل سال ۱۲۴ میلادی بود. کتاب های اولیه پاتریک وینتون کرچ در مورد باستان شناسی هاوایی، تاریخ اولین سکونتگاه های پلی نزیایی را حدود سال ۳۰۰ میلادی تعیین می کنند، با پیشنهادهای جدیدتر کرچ مبنی بر سال ۶۰۰ میلادی. نظریه های دیگر تاریخ های دیرهنگام تری مانند ۷۰۰–۸۰۰ میلادی را پیشنهاد می کنند. در سال ۲۰۱۰، پژوهشگران یافته های جدیدی را با استفاده از تاریخ گذاری رادیوکربن اصلاح شده و با دقت بالا بر اساس نمونه های معتبرتر از آنچه پیشتر در بسیاری از مطالعات تاریخ گذاری استفاده شده بود، اعلام کردند. این داده های جدید نشان می دهد که دوره استعمار پلی نزی شرقی و شمالی بسیار دیرتر و در یک بازه زمانی کوتاه تر در دو موج صورت گرفته است: «نخستین موج در جزایر سوسایتی حدود سال های ۱۰۲۵
–۱۱۲۰، یعنی چهار قرن دیرتر از آنچه قبلاً تصور می شد؛ سپس پس از ۷۰–۲۶۵ سال، پراکندگی در یک موج بزرگ به تمام جزایر باقی مانده در حدود سال های ۱۱۹۰–۱۲۹۰ ادامه یافت.» بر اساس این پژوهش، سکونت در جزایر هاوایی حدود سال های ۱۲۱۹–۱۲۶۶ رخ داده است. این استعمار سریع به عنوان دلیلی برای «یکنواختی قابل توجه فرهنگ، زیست شناسی و زبان پلی نزی شرقی» در نظر گرفته می شود. بر اساس اسطوره شناسی هاوایی، ساکنان دیگری نیز در هاوایی وجود داشتند: مردمانی که توسط تازه واردان به دره های دوردست رانده شدند. آنها ادعا می کنند که داستان هایی دربارهٔ "منهونه"، مردمان کوچکی که "هیایو" و حوضچه های ماهی ساختند، وجود مردمان باستانی را که پیش از هاوایی ها در این جزایر ساکن شده بودند، اثبات می کند. محوطه های اولیه هاوایی. پناهگاه صخره ای وایاهوکینی (محوطه H8). پناهگاه صخره ای وایاهوکینی، محوطه H8، در داخل یک لوله گدازه ای در حدود ۶۰۰ فوت (حدود ۱۸۳ متر) از ساحل در بخش جنوبی جزیره هاوایی قرار دارد. با توجه به کمبود نور و فضای لازم برای شرایط زندگی عادی، بعید به نظر می رسد که محوطه H8 به عنوان محل سکونت استفاده شده باشد. حفاری های محوطه H8 در سال ۱۹
۵۴ توسط ویلیام جی. بونک و دانشجویان دانشگاه هاوایی، هیلو آغاز شد و در سال ۱۹۵۸ به پایان رسید. حفاری این محوطه هشت اجاق در عمق های مختلف و همچنین ۱۶۷۱ اثر باستانی شامل بقایای جانوری، قلاب های ماهیگیری و مواد سنگی ساخته شده از بازالت و شیشه آتشفشانی را آشکار کرد. توزیع آثار باستانی در محوطه H8 نشان می دهد که این مکان به طور مداوم به عنوان پناهگاه ماهیگیری تا زمان فوران ماونا لوا در سال ۱۸۶۸ مورد استفاده قرار گرفته است. تخمین اولیه برای تاریخ اشغال این محوطه توسط اموری و سیناتو در سال ۱۹۶۹، سال ۷۵۰ میلادی بود، اما یک مطالعه جدیدتر با استفاده از روش های به روز شده تاریخ گذاری رادیوکربن، تاریخی بسیار دیرتر، یعنی در اواسط قرن چهاردهم را نشان می دهد. محوطه تپه شنی هالاوا. محوطه تپه شنی هالاوا که در جزیره مولوکای قرار دارد، برای اولین بار در سال ۱۹۶۴ کشف شد و از دو تل تشکیل شده است. در تابستان ۱۹۷۰، پاتریک وینتون کرچ حفاری هایی را بر روی تپه بزرگتر (تپه B) انجام داد که شش لایه اصلی را آشکار کرد. در لایه چهارم، آثار باستانی، بقایای جانوری و پایه های خانه ها یافت شد. از میان ۴۹۶ اثر باستانی کشف شده در این لایه، مهم تری
ن آنها شامل قلاب های ماهیگیری و تیشه ها بودند. تیشه های به دست آمده از تپه B شبیه به تیشه هایی بودند که در نیهوآ و جزایر نکر یافت شده بودند و به گفته کرچ و مک کوی، به عنوان «مدرکی مبنی بر اینکه محوطه تپه شنی هالاوا نشان دهنده مرحله ای اولیه در توسعه فرهنگ مادی هاوایی است» عمل می کنند. تاریخ گذاری رادیوکربن اولیه این محوطه توسط کرچ بازه ای بین ۶۰۰ تا ۱۲۰۰ میلادی را نشان می داد، اما تاریخ گذاری مجدد نمونه ها در سال ۲۰۰۷ نشان داد که تاریخ این محوطه به پیش از ۱۳۰۰ میلادی بازنمی گردد و عمدتاً بین سال های ۱۴۰۰ تا ۱۶۵۰ میلادی مسکونی بوده است. سکونت. مهاجران اولیه با خود لباس، گیاهان (که «"گیاهان کانو"» نامیده می شوند) و دام آوردند و در امتداد سواحل و دره های بزرگتر سکونتگاه هایی را ایجاد کردند. پس از ورود، مهاجران به کشت (تارو)، (موز)، (نارگیل)، (نان صحرایی) و پرورش (گوشت خوک)، (مرغ) و (سگ پوی) پرداختند، اگرچه این گوشت ها کمتر از میوه ها، سبزیجات و غذاهای دریایی مصرف می شدند. چاشنی های محبوب شامل (نمک)، مغز آسیاب شده کوکویی، (جلبک دریایی) و "کو" (نیشکر) بود که هم به عنوان شیرینی و هم به عنوان دارو استفاده می شد. علا
وه بر غذاهایی که با خود آوردند، مهاجران (سیب زمینی شیرین) را نیز به دست آوردند که کشت آن در سراسر پلی نزی در حدود سال ۱۰۰۰ میلادی یا پیش از آن آغاز شد، و اولین شواهد کشت آن در هاوایی به حدود سال ۱۳۰۰ بازمی گردد. سیب زمینی شیرین بومی آمریکای جنوبی است. اخیراً، تحلیلی بر روی دی ان ای ۱٬۲۴۵ گونه سیب زمینی شیرین از آسیا و قاره آمریکا انجام شد و پژوهشگران یک پیوند ژنتیکی یافتند که ثابت می کند این ریشه حدود سال ۱۱۰۰ از رشته کوه آند به پلی نزی رسیده است. این یافته ها که در مجله "PNAS" منتشر شده، شواهد بیشتری ارائه می دهد که پلی نزیایی های باستان ممکن است مدت ها پیش از ورود اروپایی ها به قاره آمریکا با مردم آمریکای جنوبی تعامل داشته اند. موش اقیانوس آرام در سفرشان به هاوایی، انسان ها را همراهی می کرد. دیوید برنی استدلال می کند که انسان ها، به همراه حیوانات مهره داری که با خود آوردند (خوک ها، سگ ها، مرغ ها و موش ها)، باعث انقراض بسیاری از گونه های بومی پرندگان، گیاهان و حلزون های بزرگ خشکی در فرایند استعمار شدند. خورها و نهرها توسط مهاجران اولیه پلی نزیایی به حوضچه های ماهی تبدیل شدند، که قدمت آن به ۵۰۰ سال پس از میلا
د یا پیش از آن بازمی گردد. از خاک فشرده و سنگ های تراشیده برای ایجاد زیستگاه استفاده می شد که آبزی پروری باستانی هاوایی را در میان پیشرفته ترین نمونه های مردمان بومی اقیانوس آرام قرار داد. یک نمونه قابل توجه، حوضچه ماهی منهونه است که قدمت آن به حداقل ۱۰۰۰ سال پیش در آلِکوکو (کائوآئی) می رسد. در زمان ورود کاپیتان جیمز کوک، حداقل ۳۶۰ حوضچه ماهی وجود داشت که سالانه ماهی تولید می کردند. در طول هزار سال گذشته، هاوایی ها پروژه های «آبیاری میدانی حوضچه ای در مقیاس بزرگ با کانال» را برای کشت (تارو) انجام دادند. مهاجران جدید (خانه ها) و (معابد) ساختند. باستان شناسان در حال حاضر معتقدند که اولین سکونتگاه ها در انتهای جنوبی جزیره بزرگ هاوایی قرار داشته اند و به سرعت به سمت شمال، در امتداد سواحل دریا و دره های رودخانه ای با دسترسی آسان گسترش یافته اند. با افزایش جمعیت، سکونتگاه ها در مناطق داخلی تری ایجاد شدند. با توجه به کوچک بودن جزایر، جمعیت بسیار متراکم بود. پیش از تماس با اروپایی ها، جمعیت به رقمی بین ۲۰۰٬۰۰۰ تا ۱٬۰۰۰٬۰۰۰ نفر رسیده بود. با این حال، پس از تماس با اروپایی ها، جمعیت به دلیل بیماری های مختلف از جمله آبل
ه به شدت کاهش یافت. روستا. یک شهر سنتی هاوایی باستان شامل چندین سازه بود. این سازه ها به ترتیب اهمیت عبارتند از: نظام کاست. هاوایی باستان یک جامعه کاستی بود که از نیاکان پلی نزیایی ها توسعه یافته بود. در مقاله «سرنگونی نظام کاپو در هاوایی»، استفانی ستو لوین طبقات اصلی را توصیف می کند: آموزش. جوانان هاوایی مهارت های زندگی و دین را در خانه، اغلب با پدربزرگ و مادربزرگ خود می آموختند. برای کودکان «باهوش» یک نظام شاگردی وجود داشت که در آن دانش آموزان بسیار جوان با کمک به یک متخصص یا "کاهونا"، یادگیری یک صنعت یا حرفه را آغاز می کردند. از آنجایی که هاوایی ها معتقد بودند قدرت های معنوی در تمام طبیعت نفوذ دارند، متخصصان در بسیاری از زمینه های کاری به عنوان "کاهونا" شناخته می شدند، اصطلاحی که معمولاً به معنای "کشیش" درک می شود. انواع مختلف "کاهونا" دانش حرفه خود را، خواه در «تبارشناسی، یا "مله"، یا پزشکی گیاهی، یا ساخت کانو، یا مرزهای زمین» و غیره، با درگیر کردن و آموزش شاگردان در کار خود منتقل می کردند. مدارس رسمی تری برای مطالعه "هولا" و احتمالاً برای مطالعه سطوح بالاتر دانش مقدس وجود داشت. "کاهونا" شاگرد را به عنوان
عضوی از خانواده به خانه خود می برد، اگرچه اغلب «استاد از بستگان بود». در طی یک مراسم «فارغ التحصیلی» مذهبی، «معلم شاگرد را تقدیس می کرد، و پس از آن شاگرد با معلم در یک رابطه روانی به همان اندازه مشخص و الزامی که رابطه خونی است، یکی می شد». مانند کودکانی که از پدربزرگ و مادربزرگ خود یادمی گرفتند، کودکانی که شاگرد بودند نیز با تماشا و شرکت در زندگی روزمره یادمی گرفتند. کودکان در فرهنگ سنتی هاوایی از پرسیدن سؤال منع می شدند. مالکیت زمین. در ایدئولوژی هاوایی، کسی زمین را «مالک» نمی شود، بلکه صرفاً در آن سکونت دارد. این باور وجود داشت که هم زمین و هم خدایان جاودانه هستند. این موضوع سپس این باور را شکل داد که زمین نیز الهی است و بنابراین بالاتر از انسان های فانی و غیرالهی قرار دارد، و بنابراین انسان ها نمی توانند مالک زمین باشند. هاوایی ها فکر می کردند که تمام زمین به خدایان ("akua") تعلق دارد. اعتقاد بر این بود که "آلیئی" «مدیران» زمین هستند؛ یعنی آنها کسانی را که روی زمین کار می کردند، یعنی "ماکائاینانا"، کنترل می کردند. با مرگ یک رئیس و جانشینی دیگری، زمین ها مجدداً تقسیم می شدند—برخی از «مدیران» قبلی زمین های
خود را از دست می دادند و دیگران آنها را به دست می آوردند. زمین ها همچنین زمانی که یک رئیس، رئیس دیگری را شکست می داد و زمین های فتح شده را به عنوان پاداش بین جنگجویان خود توزیع می کرد، مجدداً تقسیم می شدند. در عمل، عوام در برابر بازپس گیری خودسرانه خانه ها و مزارعشان تا حدودی امنیت داشتند. آن ها معمولاً در جای خود باقی می ماندند تا تحت نظارت یک "کونوهیکی" (konohiki) یا سرپرست جدید، به رئیس جدید خراج بپردازند و نیروی کار فراهم کنند. این نظام مالکیت زمین شباهت هایی با نظام فئودالی رایج در اروپا در طول قرون وسطی دارد. هاوایی های باستان از "آهوپوآ" (ahupuaʻa) به عنوان منبع مدیریت آب خود استفاده می کردند. هر "آهوپوآ" یک تقسیم بندی فرعی از زمین بود که از کوه تا دریا امتداد داشت. هاوایی ها از آب بارانی که از میان کوه ها جاری می شد به عنوان نوعی آبیاری استفاده می کردند. هاوایی ها همچنین به دلیل کشاورزی که در این مناطق انجام می شد، در اطراف این بخش ها از زمین سکونت گزیدند. دین و نظام کاپو. دین جامعه هاوایی باستان را منسجم نگه می داشت و بر عادات، سبک زندگی، روش های کار، سیاست اجتماعی و قانون تأثیر می گذاشت. نظام حقوقی
بر پایه "کاپو" (kapu) یا تابوهای مذهبی استوار بود. روشی صحیح برای زندگی، عبادت و حتی خوردن وجود داشت. نمونه هایی از "کاپو" شامل این حکم بود که مردان و زنان نمی توانستند با هم غذا بخورند (دین ). ماهیگیری به فصول مشخصی از سال محدود بود. سایه "آلیئی" (aliʻi) نباید لمس می شد زیرا به منزله سرقت "مانا"ی او بود. سختی نظام "کاپو" ممکن است از موج دوم مهاجرت ها در سال های ۱۰۰۰–۱۳۰۰ ناشی شده باشد که در آن ادیان و نظام های مختلف بین هاوایی و جزایر سوسایتی به اشتراک گذاشته شد. اگر هاوایی تحت تأثیر رؤسای تاهیتی قرار گرفته بود، نظام "کاپو" سخت گیرانه تر می شد و ساختار اجتماعی تغییر می کرد. قربانی انسانی بخشی از مراسم مذهبی جدید آن ها می شد و "آلیئی" قدرت بیشتری بر شورای کارشناسان جزایر به دست می آورد. "کاپو" از سنت ها و باورهای پرستش خدایان، نیمه خدایان و "مانا"ی اجدادی هاوایی نشأت می گرفت. نیروهای طبیعت به عنوان خدایان اصلی شخصیت پردازی می شدند: کو (خدای جنگ)، کانه (خدای نور و زندگی)، کانالوآ (خدای مرگ)، و لونو (خدای صلح و رشد). خدایان کوچک تر معروف شامل پله (ایزدبانوی آتش) و خواهرش هیئیاکا (ایزدبانوی رقص) هستند. در یک داس
تان آفرینش مشهور، نیمه خدای مائوئی پس از اشتباه کوچکی که در یک سفر ماهیگیری مرتکب شد، جزایر هاوایی را از دریا صید کرد. در داستانی دیگر، مائوئی از هالئاکالا، خورشید را به دام انداخت و او را مجبور کرد تا سرعتش را کم کند تا هر روز دوره های مساوی از تاریکی و روشنایی وجود داشته باشد. جهان بینی عرفانی هاوایی به خدایان و ارواح مختلف اجازه می دهد تا هر جنبه ای از دنیای طبیعی را در خود جای دهند. از این دیدگاه عرفانی، علاوه بر حضور خدای نور و زندگی، کانه، در آذرخش و رنگین کمان، او می تواند در باران و ابرها و نسیم آرام (که معمولاً «خانه» لونو است) نیز حضور داشته باشد. اگرچه تمام غذاها و نوشیدنی ها برای هاوایی های باستان اهمیت مذهبی داشتند، اما تأکید فرهنگی ویژه ای بر کاوا ("ʻawa" یا "kava") به دلیل خواص مخدر آن وجود داشت. این نوشیدنی مبتنی بر ریشه، که یک ماده روان گردان و آرام بخش است، برای تقدیس وعده های غذایی و بزرگداشت مراسم استفاده می شد. اغلب در سرودهای هاوایی به آن اشاره می شود. انواع مختلف این ریشه توسط کاست های مختلف استفاده می شد و این نوشیدنی به عنوان «مقدمه ای بر عرفان» عمل می کرد. رؤسا. چهار جزیره بزرگ تر، ج
زیره هاوایی، مائوئی، کائوآئی و اوآهو، عموماً توسط "آلیئی نویی" (aliʻi nui) (فرمانروای عالی) خود اداره می شدند و رؤسای زیردست با رتبه پایین تر به نام "آلیئی آیموکو" (aliʻi ʻaimoku) بر مناطق جداگانه با نمایندگان زمین به نام "کونوهیکی" حکومت می کردند. همه این سلسله ها با یکدیگر مرتبط بودند و همه مردم هاوایی (و احتمالاً همه انسان ها) را از نوادگان والدین افسانه ای، واکئا (نماد هوا) و همسرش پاپاهانوموکو (نماد زمین) می دانستند. تا اواخر قرن هجدهم، جزیره هاوایی توسط یک دودمان از نوادگان یومی-آ-لیلوا اداره می شد. پس از مرگ کئاویئیککاهیالیئیوکاموکو، یک رئیس رده پایین تر به نام آلاپائینویی، دو پسر فرمانروای سابق را که نفرات بعدی در صف "آلیئی نویی" جزیره بودند، سرنگون کرد. با فرض پنج تا ده نسل در هر قرن، سلسله های "آلیئی آیموکو" در سال ۱۸۰۰ میلادی حدود سه تا شش قرن قدمت داشتند. اعتقاد بر این است که استقرار تاهیتیایی ها در جزایر هاوایی در قرن سیزدهم صورت گرفته است. "آلیئی" و سایر کاست های اجتماعی احتمالاً در این دوره تأسیس شده اند. اولین تماس ثبت شده با اروپایی ها. در ژانویه ۱۷۷۸، کاپیتان بریتانیایی جیمز کوک به طور تصادف
ی هنگام عبور از اقیانوس آرام در سومین سفر اکتشافی خود با جزایر هاوایی برخورد کرد. او ابتدا در کائوآئی و سپس در نیئیهاو فرود آمد و پیش از ترک منطقه برای ادامه مأموریت خود برای کاوش در سواحل اقیانوس آرام آمریکای شمالی، آنجا را ترک کرد. دو کشتی کوک در ماه نوامبر برای تأمین مجدد به جزایر بازگشتند، ابتدا در امتداد سواحل مائوئی حرکت کردند و در نهایت به لنگرگاهی در خلیج کیالاک کوآ در جزیره هاوایی رسیدند. برخی از هاوایی ها معتقد بودند که کوک نشانه ای از خدایشان لونو است. دکل و بادبان های کوک به طور تصادفی شبیه نمادی (یک دکل و ورقه ای از "کاپا" سفید) بود که در مراسم مذهبی آنها نماد لونو بود؛ کشتی ها در طول فصل "ماکاهیکی" که به صلح اختصاص داشت، وارد شدند. بعدها، کوک هنگام تلاش برای ربودن کالانیوپوئو، رئیس حاکم جزیره هاوایی، کشته شد و ملوانان در حال عقب نشینی او را در ساحل رها کردند. بریتانیایی ها خواستار بازگرداندن جسد او شدند، اما هاوایی ها قبلاً مراسم تدفین سنتی خود را انجام داده بودند. این اولین تماس اروپایی ها با جزایر هاوایی، آغاز پایان دوره هاوایی باستان بود. پس از بازدید کوک و انتشار چندین کتاب مربوط به سفرهای ا
و، جزایر هاوایی کاشفان، بازرگانان و صیادان نهنگ اروپایی و آمریکایی را به خود جذب کرد که این جزایر را بندری مناسب و منبعی برای تأمین مایحتاج یافتند. در عرض چند دهه، کامهامه های اول با استفاده از تاکتیک های جنگی اروپایی و برخی سلاح های گرم و توپ، جزایر را در پادشاهی هاوایی متحد کرد.
روسو کورسا (به ایتالیایی: Rosso corsa) به معنای تحت الفظی قرمز مسابقه ای، یک رنگ قرمز "مسابقات" بین المللی اتومبیل رانی است که توسط تیم های ایتالیایی در مسابقات شرکت داده می شود. از دههٔ ۱۹۲۰، خودروهای مسابقه ای ایتالیا از برندهایی مانند آلفا رومئو، مازراتی، لانسیا و بعدها فراری و آبارث به رنگ روسو کورسا («قرمز مسابقه ای») رنگ آمیزی شده اند. این رنگ به عنوان رنگ ملی رسمی مسابقات اتومبیل رانی ایتالیا مورد استفاده قرار می گرفت و بین دو جنگ جهانی توسط سازمان هایی که بعدها به FIA تبدیل شدند توصیه می شد. در آن سیستم رنگ بندی بین المللی خودروهای مسابقه ای، خودروهای آلمانی سفید یا نقره ای، خودروهای فرانسوی آبی، خودروهای بریتانیایی سبز و غیره بودند. تاریخچه. در مسابقهٔ رالی پکن به پاریس سال ۱۹۰۷، نخستین نفری که به پاریس رسید شاهزادهٔ سیپیونه بورگزه، یک اشراف زادهٔ ایتالیایی، بود. او با لوئیجی بارزینی، روزنامه نگاری که برای روزنامهٔ دیلی تلگراف کار می کرد، و یک خدمتکار به نام اتوره گویزاردی که نقش مکانیک او را نیز بر عهده داشت و همراه با او مقداری شامپاین لانسون حمل می کرد، سفر می کرد. شاهزاده به قدری به پیروزی خود اط
مینان داشت که یک انحراف چند صد مایلی از مسیر بین مسکو و سن پترزبورگ برای شرکت در یک شام به افتخار تیم انجام داد و سپس به مسیر بازگشت و مجدداً به مسابقه پیوست. رقیب اصلی آن ها چارلز گودارد بود، یک کارگر شهربازی و کلاهبردار که تا زمانی که از طریق یک تکه روزنامه که در باد می چرخید از مسابقه باخبر شد، هرگز پشت فرمان یک خودروی موتوری ننشسته بود و هنگام نزدیک شدن به خط پایان به دلیل کلاهبرداری دستگیر شد. گودارد که در جایگاه دوم قرار گرفت، از منابع بورگزه برخوردار نبود و مجبور شد از سایر شرکت کنندگان سوخت قرض بگیرد. در یک تلاش ناامیدانه برای جبران عقب ماندگی، او رکورد استقامت رانندگی بدون توقف به مدت ۲۴ ساعت را ثبت کرد. جایزهٔ شاهزاده تنها یک بطری بزرگ شامپاین موم بود و رنگ قرمز خودروی ایتالیا او در سال ۱۹۰۷ به افتخار او توسط ایتالیا به عنوان رنگ رسمی مسابقه ای کشور انتخاب شد. در فرمول یک، رنگ خودرو نه توسط کشوری که خودرو در آن ساخته شده و نه توسط ملیت راننده (گان) تعیین می شد، بلکه توسط ملیت تیمی که وارد خودرو می شد، تعیین می شد. به عنوان مثال، تیم فراری همیشه رنگ قرمز را طبق سنت "روسو کورسا"، رنگ ملی مسابقات ایتال
یا، حفظ کرده است، به جز دو مسابقه آخر در فصل (گرند پری ایالات متحده ۱۹۶۴ و گرند پری مکزیک ۱۹۶۴) که انزو فراری اجازه داد خودروهایش توسط تیم NART با رنگ های ملی مسابقات آمریکا (سفید با "نوارهای آبی رنگ "کانینگهام" " در طول) وارد شوند تا به مقامات مسابقات ایتالیایی اعتراض کنند. با این حال، خودروهای فراری که توسط تیم های خصوصی غیر ایتالیایی وارد می شدند، تا گرند پری بلژیک ۱۹۶۱، رنگ های ملی مسابقه ای خود را داشتند. در این مسابقه، راننده بلژیکی، اولیویه گندبین، به طور خصوصی با یک خودروی فراری که به رنگ زرد مسابقه ای بلژیکی رنگ شده بود، وارد مسابقه شد و پس از سه خودروی فراری دیگر که به رنگ قرمز رنگ شده بودند، در جایگاه چهارم قرار گرفت. این خودروها توسط خود تیم فراری اسکودریا وارد مسابقه شده بودند و رانندگان آنها فیل هیل و ریچی گینتر آمریکایی و همچنین ولفگانگ فون تریپس آلمانی بودند. فراری با جان سورتیس در مسابقات قهرمانی جهان ۱۹۶۴ شرکت کرد و در دو مسابقه آخر (گرند پری ایالات متحده و گرند پری مکزیک) با خودروهای فراری ۱۵۸ که به رنگ سفید و با نوارهای آبی رنگ «"راهروهای مسابقه ای کانینگهام"» - رنگ های ملی تیم های دارای م
جوز در ایالات متحده - رنگ آمیزی شده بودند، پیروز شد، زیرا این خودروها نه توسط خود کارخانه ایتالیایی، بلکه توسط تیم NART آمریکایی وارد مسابقات شده بودند. این اقدام به عنوان اعتراضی به توافق بین فراری و مقامات مسابقات اتومبیل رانی ایتالیا در مورد خودروی مسابقه ای فراری موتور وسط برنامه ریزی شده آنها انجام شد. از آنجایی که خودروهای فراری در فصل های و توسط تیم NART و در گرند پری ایتالیا ۱۹۶۶ توسط تیم خصوصی بریتانیایی رگ پارنل وارد مسابقات شدند، گرند پری مکزیک ۱۹۶۴ آخرین باری بود که خودروهای فراری رنگی غیر از رنگ قرمز سنتی در فرمول یک داشتند. در رنگ های ملی در فرمول یک عمدتاً با رنگ های اسپانسرهای تجاری جایگزین شدند، اما برخلاف اکثر تیم های دیگر، فراری همیشه رنگ قرمز سنتی را حفظ کرد، اما سایه رنگ آن متفاوت بود. از سال ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۷، ماشین های فراری F1 با رنگ روشن تر و تقریباً نارنجی روز-گلو رنگ آمیزی می شدند تا تعادل رنگ روی صفحه نمایش تلویزیون ها تنظیم شود. رنگ اصلی "روسو کورسو" ممکن است در تلویزیون های قدیمی تر تقریباً قهوه ای تیره به نظر برسد. سایه قرمز "روسو کورسو" در گرند پری موناکو ۲۰۰۷، احتمالاً با افزایش حض
ور تلویزیون های با کیفیت بالا در بازار، دوباره به ماشین های F1 بازگشت. در گرند پری توسکانی ۲۰۲۰، ماشین های فراری دوباره با "روسو کورسو" اصلی رنگ آمیزی شدند تا هزارمین مسابقه فراری در مسابقات قهرمانی جهان فرمول ۱ را گرامی بدارند. شرکت موتورسیکلت سازی ایتالیایی دوکاتی نیز این رنگ را به عنوان یکی از رنگ های اصلی خود، هم در موتورسیکلت های مسابقه ای خود مانند دوکاتی دِسموسِدیچی و هم در موتورسیکلت های جاده ای خود مانند دوکاتی پانیگاله V2 به کار می برد. خودروهای قرمز همچنین در سایر مسابقات قهرمانی موتوراسپرت آلفارومئو و فراری، مانند مسابقات قهرمانی سوپرتورینگ در آلفارومئو و مسابقات ۲۴ ساعته لمانز و ۲۴ ساعته دیتونا در آلفارومئو، به طور سنتی استفاده می شوند. در مقابل، از دهه ۲۰۰۰، مازراتی از رنگ سفید و آبی و آبارث از رنگ سفید با فلش های قرمز استفاده کرده اند. روسو کورسا نیز یک انتخاب رنگ بسیار محبوب برای خودروهای جاده ای فراری است، تقریباً ۸۰٪ از کل فراری های فروخته شده به این رنگ هستند.