Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
باشگاه فوتبال اوتسیکتنس () یک باشگاه فوتبال مستقر در واسترا فلوراندا در نزدیکی شهر یوتبری، سوئد است که در حال حاضر در سوپرتان، دومین رده لیگ فوتبال در این کشور، به رقابت می پردازد. این باشگاه بازی های خانگی خود را در ورزشگاه براویدا آرنا، مستقر در یوتبری، که ۶۳۰۰ نفر ظرفیت دارد، انجام می دهد. پیش زمینه. از زمان تأسیس خود در سال ۱۹۳۵، اوتسیکتنس عمدتاً در بخش های میانه و پایین سیستم لیگ فوتبال سوئد شرکت کرده است. نام آن ها از یک برج در سلوتسکوگن گرفته شده است که در نشان باشگاه نیز قابل مشاهده است. این باشگاه در حال حاضر در سوپرتان بازی می کند که دومین سطح فوتبال سوئد است. آن ها بازی های خانگی خود را در واسترا فلوراندا در نزدیکی شهر یوتبری برگزار می کنند. آن ها به انجمن فوتبال یوتبری وابسته هستند.
آکورا ای آرایکس-۰۶ یک خودرو نمونه اولیه اسپرت مسابقه ای است که توسط شرکت مسابقات اتومبیلرانی هوندا در ایالات متحده آمریکا طراحی شده است که قبلاً با نام توسعه عملکرد هوندا (HPD) شناخته می شد و توسط اورکا ساخته شده است. این خودرو مطابق با مقررات لمانز دیتونا هایپرکار طراحی شده است و از سال ۲۰۲۳ در کلاس GTP در مسابقات قهرمانی خودروهای ورزشی ایمسا رقابت می کند این خودرو دارای یک ۲٫۴ لیتری وی۶ دو توربوشارژ سفارشی است که با نام ای آر۲۴ای شناخته می شود. این خودرو در کنار بی ام و ام هایبرید وی۸، کادیلاک وی-سریز.آر و پورشه ۹۶۳ در افتتاحیه فصل ۲۰۲۳ مسابقات قهرمانی خودروهای ورزشی ایمسا در پیست دیتونا اینترنشنال اسپیدوی معرفی شد. ای آرایکس-۰۶ برنده مسابقات ۲۴ ساعت دیتونا در سال ۲۰۲۳، ۱۲ ساعت سبرینگ در سال ۲۰۲۴ و پتی لمانز در سال ۲۰۲۳ شد و به اولین خودرویی تبدیل شد که در هر سه مسابقه بزرگ استقامت ایمسا در دوران کلاس جی تی پی پیروز شده است.
دانشگاه علوم پزشکی غرب هرمزگان یک دانشگاه دولتی در شهر بندرلنگه در غرب استان هرمزگان است. به استناد رای صادره در دویست و نود و دومین جلسه شورای گسترش دانشگاه های علوم پزشکی دانشگاه های علوم پزشکی در ۲۶ اردیبهشت ۱۴۰۳ با ارتقاء دانشکده های علوم پزشکی شرق و غرب استان به دانشکده های علوم پزشکی و خدمات بهداشتی و درمانی شرق و غرب هرمزگان موافقت شد
هیولای پُرشهوت () یک فیلم بهره کشی ایتالیایی به کارگردانی لوئیجی باتسلا است که در سال ۱۹۷۷ منتشر شد.
حدس تخت دوطبقه ، گزاره ای در نظریه تراوِش، شاخه ای از ریاضیات است که به توضیح رفتار خوشه ها در گراف های تصادفی می پردازد. علت نامگذاری این حدس، شباهت آن به ساختار تخت دوطبقه است. این حدس در ابتدا در سال ۱۹۸۵ و توسط پیتر کاستلین مطرح شده است. در اکتبر ۲۰۲۴، سه محقق با نام های نیکیتا گلدکف، ایگور پاک و الکساندر زیمین، مثال نقضی را پیشنهاد داده اند که این حدس را رد می کند. توضیح. این حدس شامل دو گراف یکسان است که به عنوان تخت بالایی و تخت پایینی شناخته می شوند. این گراف ها هم ریخت بوده و توسط یک مجموعه از یال ها که با عنوان پایه شناخته می شوند به هم وصل می شوند. هر پایه، یک رأس از گراف بالایی را به رأس متناظر در گراف پایینی متصل می کند. ابتدا به هر یال در هر گراف یک احتمال اختصاص داده می شود، به گونه ای که یال های تخت بالایی و یال های متناظرشان در تخت پایینی احتمال یکسانی دارند. احتمال های اختصاص یافته به یال های پایه می تواند دلخواه باشد. سپس، با حذف مستقل هر یال براساس احتمال اختصاص داده شده، یک زیر-گراف تصادفی از گراف تخت دو طبقه تشکیل می شود. مثلاً می توان فرض کرد که تمام یال ها با احتمال یکسانی، &lt;math&gt
;0 حذف می شوند. گزاره تخت دوطبقه بیان می کند که در زیر-گراف حاصل، احتمال این که یک رأس در تخت بالایی به یک رأس دیگر در تخت بالایی متصل باشد بزرگتر یا مساوی احتمال این است که این رأس به رأس دیگری در تخت پایینی متصل باشد. اهمیت حدس تخت دوطبقه. حدس تخت دوطبقه پیشنهاد می دهد که اگر فاصله گرافی بین دو رأس کم باشد، احتمال این که پس از حذف تصادفی برخی یال ها، این دو رأس همچنان متصل باقی بمانند، بیشتر است. این حدس، شهودی بوده و پاسخ پرسش های مشابه آن در مورد ولگشت یا گام تصادفی و مدل آیزینگمثبت بوده است. علی رغم شهودی بودن گزاره تخت دوطبقه، اثبات آن ساده نبوده و همچنان یکی از موضوعات رایج در نظریه تراوش است. برای انواع خاصی از گراف ها مانند گراف های چرخی، گراف های کامل، گراف های کامل دوبخشی و گراف هایی با تقارن محلی اثبات شده است. مثال های نقضی نیز برای تعمیم های مفروضه حدس تخت دوطبقه در ابرگراف ها و گراف های جهت دار منتشر شده است. در اکتبر ۲۰۲۴، مثال نقضی برای این حدس پیشنهاد شده است که یک گراف مسطح با ۷۲۲۲ رأس دارد که با الهام از ابرگراف پیشنهادی در مثال نقض تعمیم یافته این حدس در پژوهش هالوم مطرح شده است.
جئوانی کوئندا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است که برای باشگاه فوتبال اسپورتینگ بازی می کند. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال پرتغال و زیر ۲۱ سال پرتغال بازی کرده است. دوران باشگاهی. دوران اولیه. کوئندا در ۳۰ آوریل ۲۰۰۷ در گینه بیسائو متولد شد. او در کودکی به پرتغال نقل مکان کرد و دوران فوتبال خود را در آمادورا، در تیم زیر ۱۰ سال دامینسه در فصل ۲۰۱۶–۱۷ آغاز کرد. او توجه باشگاه ورزشی بنفیکا را جلب کرد که او را به کمپ های بنفیکا در سیکسال بردند. پس از دو فصل کامل با رده های جوانان بنفیکا (فصول ۲۰۱۷–۱۸ و ۲۰۱۸–۱۹)، Quenda، در حالی که در آن زمان ۱۳ ساله بود، تصمیم به ترک باشگاه به مقصد اسپورتینگ گرفت، زیرا بنفیکا نتوانسته بود اتاق مناسبی برای او در بنفیکا کامپوس فراهم کند. اسپورتینگ. ۲۰۲۲–۲۴: دوران جوانان. در فصل ۲۰۲۱–۲۲، که به طور کامل به عنوان یک بازیکن جوان در آکادمی کریستیانو رونالدو مشغول شده بود، او برای تیم زیر ۱۵ سال اسپورتینگ بازی کرد و قهرمانی ملی را به دست آورد و همچنین برای تیم زیر ۱۷ سال بازی کرد و در آن فصل ۲۰ گل به ثمر رساند. در اوت ۲۰۲۳، او یک قرارداد حرفه ای با اسپورتینگ امضا کرد.
در فصل ۲۰۲۳–۲۴، کوئندا بخشی از تیم زیر ۲۳ سال اسپورتینگ در لیگا رولا (لیگ زیر ۲۳ سال) بود، با وجود اینکه در آن زمان تنها ۱۶ سال داشت. او همچنین به طور مکرر توسط سرمربی روبن آموریم به تیم اول دعوت می شد، هرچند به عنوان یک بازیکن تعویضی از او استفاده نشد. در ۱۷ فوریه ۲۰۲۴، کوئندا به جوان ترین بازیکن تاریخ تبدیل شد که برای تیم اسپورتینگ بی بازی کرده است، وقتی که او در یک بازی لیگا ۳ در برابر آمورا در سن ۱۶ سالگی شروع به بازی کرد. ۲۰۲۴–۲۵: ارتقا به تیم اول و پیشرفت. فصل بعد، کوئندا به طور کامل در تیم اول عضو شد، جایی که او به عنوان یک مدافع راست بازی کرد، با وجود اینکه به طور طبیعی یک بال راست است، و مورد ستایش سرمربی روبن آموریم قرار گرفت، که پس از تأثیرگذاری در پیش فصل باشگاه گفت: «او بسیار بااستعداد، بسیار بالغ است و بازی را مانند یک بزرگسال درک می کند». او در ۳ اوت اولین بازی خود را برای تیم اول انجام داد و و با به ثمر رساندن گل سوم در شکست ۴–۳ برابر رقیب دیرینه، باشگاه فوتبال پورتو در سوپر جام کاندیدو د اولیویرا ۲۰۲۴، جوان ترین بازیکن (در سن ۱۷ سال و ۹۵ روز) شد که برای باشگاه گلزنی کرده است. پس از اینکه او ب
ه طور چشمگیری هم در حمله و هم در دفاع، به خصوص با توجه به سن کمش، تأثیرگذار بود، بر اساس گفته های آموریم، او به عنوان یک بازیکن اصلی شناخته شد و کوئندا در ۹ اوت در پیروزی خانگی ۳–۱ برابر ریو آوه اولین بازی لیگ خود را برای باشگاه انجام داد. در ۱۲ سپتامبر، او با افزایش بند خرید از ۴۵ میلیون یورو به ۱۰۰ میلیون یورو، قرارداد خود را تا سال ۲۰۲۷ تمدید کرد. پنج روز بعد، او در اولین بازی لیگ قهرمانان اروپا خود، در پیروزی ۲–۰ بر باشگاه فوتبال لیل در روز نخست لیگ قهرمانان ۲۰۲۴–۲۵، شروع به بازی کرد. در ۲۶ اکتبر، او اولین گل خود را در لیگ برای باشگاه در پیروزی ۳–۰ برابر فامالیکائو به ثمر رساند؛ در سن ۱۷ سال، پنج ماه و ۲۷ روز، او به جوان ترین بازیکن تبدیل شد که در لیگ برای اسپورتینگ گلزنی کرده است و رکورد سیمائو سابروزا (۱۷ سال، ۶ ماه و ۱۶ روز، در ۱۹۹۷) و کریستیانو رونالدو (۱۷ سال، ۸ ماه و ۳ روز، در ۲۰۰۲) را شکست. با ورود سرمربی جدید روی بورگس به اسپورتینگ پرتغال، سیستم تاکتیکی ۳x4x۳ روبن آموریم و ژوآو پریرا به یک ۴x4x۲ معمولی تغییر یافت. در این تغییر تاکتیکی، یکی از تغییرات ایجاد شده، انتقال کوئندا به سمت چپ خط میانی چها
ر نفره بود، در حالی که گنی کاتامو در سمت مقابل استفاده می شد و ویکتور گیوکرش، با حمایت فرانسیسکو ترینکائو، در خط مقدم حملات باقی ماند. دوران ملی. جئوانی کوئندا تصمیم گرفت تا به نمایندگی از پرتغال در سطح بین المللی بازی کند. او با تیم زیر ۱۷ سال پرتغال در جام ملت های زیر ۱۷ سال اروپا ۲۰۲۴ که در قبرس برگزار شد، شرکت کرد. پرتغال به عنوان نایب قهرمان مسابقات شناخته شد و در فینال با نتیجه ۳–۰ به ایتالیا باخت. به خاطر عملکردهایش در طول مسابقات، او در «تیم منتخب مسابقات» قرار گرفت. او برای اولین بار در ۳۰ اوت ۲۰۲۴ به تیم ملی بزرگسالان پرتغال دعوت شد. در ۱۱ اکتبر، کوئندا اولین بازی خود را برای تیم زیر ۲۱ سال پرتغال انجام داد و در پیروزی ۳–۱ در برابر جزایر فارو در یک مسابقه انتخابی برای قهرمانی زیر ۲۱ سال اروپا ۲۰۲۵ به میدان رفت.
دانشکده علوم پزشکی شرق هرمزگان یک دانشکده دولتی در شهر میناب در شرق استان هرمزگان است. به استناد رای صادره در دویست و نود و دومین جلسه شورای گسترش دانشگاه های علوم پزشکی دانشگاه های علوم پزشکی در ۲۶ اردیبهشت ۱۴۰۳ با ارتقاء دانشکده های علوم پزشکی شرق و غرب استان به دانشکده های علوم پزشکی و خدمات بهداشتی و درمانی شرق و غرب هرمزگان موافقت شد.
کاخ آق سرای () یک کاخ و محوطه تاریخی ویران شده در شهر سبز ازبکستان است. این کاخ در اوایل دوره تیموریان بین سال های ۱۳۸۰ تا ۱۴۰۴ میلادی و در زمان فرمانروایی تیمور ساخته شد. در سال ۲۰۰۰، این کاخ به عنوان یکی از آثار میراث جهانی یونسکو در ازبکستان اعلام شد. تاریخچه. تیمور در نزدیکی کِش که بعداً شهر سبز نامیده شد، به دنیا آمد. تیمور می خواست این شهر را به جای سمرقند پایتخت امپراتوری خود قرار دهد. به همین دلیل او یک قصر بزرگ در اینجا ساخته بود. ساخت قلعه در سال ۱۳۸۰ آغاز شد و تا سال ۱۴۰۴، درست قبل از مرگ تیمور، به مدت ۲۴ سال به طول انجامید. در قرن شانزدهم شهر سبز به همراه قلعه آق سرای توسط نیروهای عبدالله خان دوم خان بخارا ویران شد. پس از استقلال ازبکستان، اقدامات حفاظتی بین سال های ۱۹۹۴ و ۱۹۹۸ بر روی بنا انجام شد. مجسمه عظیم تیمور نیز بر روی یک پایه بلند در محل اصلی کاخ نصب شد. معماری. بقایای کاخ آق سرای در شمال مرکز تاریخی شهر سبز در پارکی نزدیک دروازه شمالی دیوارهای شهر قرار دارد. مهم تر از همه، بقایای ستون های به طول دروازه سابق، که طاق آن بود، حفظ شده اند. نمای بنا با نقوش بزرگ اخرایی و آجرهای لعاب دار آبی تی
ره و آبی روشن تزئین شده است. بر روی کتیبه ای نوشته شده «خدایا روزگار سلطان را طولانی کن». حیاط اصلی قصر حوض آبی به پهنای و طول داشته است. اطراف کاخ را ساختمان هایی احاطه کرده بودند که گفته می شود یکی از آنها شش طبقه بوده است. تعداد و وسعت بناهای دیگر به دلیل تخریب انجام شده در سده شانزدهم مشخص نشده است.
ارتفاعات کُلتوش (کُلتوشسکیه ویسوُتی) فلات کَموی واقع در بخش جنوبی ناحیه وسیوولوشسکی در استان لنینگراد است. این منطقه در فهرست میراث جهانی یونسکو به عنوان اثر شمارهٔ ۵۴۰–۰۳۲ ثبت شده است. ارتفاعات کُلتوش در استان لنینگراد، ناحیه وسیوولوشسکی، کلتوشی قرار دارد. این تصمیم در چهاردهمین نشست کمیته میراث جهانی یونسکو که از ۷ تا ۱۲ دسامبر ۱۹۹۰ در شهر بنف (کانادا) برگزار شد، اتخاذ گردید. جغرافیا. این ارتفاعات در دشت پرینِوا قرار دارد و به شکل یک قوس نامنظم است. طول این ارتفاعات از شمال به جنوب ۲۵ کیلومتر است و از حاشیه جنوبی شهر وسیولوشسک تا روستای مانوشکینو امتداد دارد. عرض آن از غرب به شرق ۶ کیلومتر است که از روستای هیرواستی تا سکونتگاه وویِیکوو کشیده شده است.
بزرگراه تالین بزرگراهی در ناحیه کراسنوسلسکی شهر سن پترزبورگ است که از خط راه آهن بالتیک تا بزرگراه کراسنوسلسکی امتداد دارد. این بزرگراه ادامهٔ بلوار مارشال ژوکوف بوده و به بزرگراه کراسنوسلسکی ختم می شود. تاریخچه. در ابتدا، از سال ۱۷۵۶، این جاده با نام جاده ناروا شناخته می شد، زیرا به سوی شهر ناروا امتداد داشت. این جاده از میدان استاچک آغاز می شد و شامل بلوارهای امروزی بلوار استاچک، بخشی از بلوار مارشال ژوکوف (از بلوار استاچک تا راه آهن بالتیک) و بزرگراه کراسنوسلسکی بود. در سال های ۱۷۷۴–۱۷۷۸ نام "جاده قدیمی سن پترزبورگ" نیز به کار می رفت. در سال ۱۷۹۳، این جاده با نام "جاده عبوری ریگا" (شامل بلوار استارو-پیترگوف) شناخته می شد. در سال های ۱۸۳۷–۱۸۳۸ با نام "جاده ناروا" و در سال های ۱۸۴۳–۱۸۶۲ با نام "بزرگراه ناروا" و در سال ۱۸۳۸ به نام "راه ریگا" معروف بود. در سال ۱۷۷۹ از عنوان "جاده دودروفسکایا کراسنوسلسکایا" (به جز بلوار استاچک) استفاده می شد که به دلیل عبور جاده از تپه دودورا در نزدیکی کراسنویه سلو بود. در سال ۱۸۴۵، جاده ناروا به بزرگراه کراسنوسلسکی تغییر نام یافت، زیرا به کراسنویه سلو منتهی می شد. در ۱۶ ژانویه
۱۹۶۴، این بزرگراه به نام بزرگراه تالین در محدوده بین بلوار استاچک تا بزرگراه ولخونسکویه نام گذاری شد که شامل بخشی از بلوار مدرن مارشال ژوکوف بود. این نام گذاری به دلیل آن بود که جاده به سوی تالین امتداد داشت. اما در واقع، نام "بزرگراه تالین" از سال ۱۹۵۵ نیز به کار می رفت. در ۱۴ آوریل ۱۹۷۵، بزرگراه تالین در خط راه آهن بالتیک کوتاه تر شد و بخش شمالی آن به بلوار مارشال ژوکوف واگذار شد. با این حال، شماره گذاری ساختمان ها در بزرگراه تالین تغییر نکرد و به همین دلیل، شماره گذاری از خانه شماره ۶۱ در سمت فرد و شماره ۹۰ در سمت زوج آغاز می شود. در سال های ۲۰۱۸–۲۰۲۱، بزرگراه تالین از دو خط به شش خط گسترش یافت.
بزرگراه مسکو یک شاهراه در سن پترزبورگ که آغاز مسیر جاده ای به سمت مسکو است (مسیر کنونی «روسیه»). این نام دو کاربرد تاریخی داشته است: تاریخچه. در یک چهارم اول قرن هجدهم، مسیری از پایتخت به سمت املاک سارسکایا (که بعدها تسارسکویه سلو نام گرفت) احداث شد که "جاده تسارسکویه" نامیده می شد. این مسیر در قرن هجدهم ادامه ای به سمت نووگورود و مسکو داشت و به ترتیب "جاده بزرگ مسکو" و "جاده نووگورود" نامیده می شد. در قرن نوزدهم، جاده تسارسکویه در محدوده استان سن پترزبورگ به "بزرگراه مسکو" تغییر نام یافت. تا پیش از سال ۱۹۱۷، بزرگراه مسکو یک نام صرفاً حومه ای بود و با گسترش مرزهای شهر، آغاز این بزرگراه به سمت جنوب جابه جا می شد. در سال ۱۸۷۸، با انتقال مرز شهری به دروازه های مسکو، آغاز این بزرگراه نیز به آن نقطه منتقل شد. در سال ۱۸۸۵، مرز شهر دوباره به پل راه آهن نزدیک خیابان روشینسکایا منتقل شد. تا سال ۱۹۱۷، زمین های دو طرف بزرگراه مسکو تا محدوده متوسط روگاتکا به طور اداری به شهرستان مسکو در استان پتروگراد تعلق داشت. پس از انقلاب فوریه، شورای شهر پتروگراد فرایند الحاق حومه های کارگری نزدیک شهر را آغاز کرد. از آن زمان، بزرگراه
مسکو به یک نام شهری نیز تبدیل شد. تا سال ۱۹۵۰، بزرگراه مسکو در محدوده لنینگراد دو بخش داشت: بخش مستقیم از پل راه آهن تا متوسط روگاتکا و از متوسط روگاتکا به جنوب شرق به عنوان یک مسیر مستقل به سمت مسکو. در سال ۱۹۵۰، بلوار اینترناسیونال به بلوار استالین تغییر نام یافت و بخش شمالی بزرگراه مسکو به آن اضافه شد. در سال های ۱۹۳۳–۱۹۳۴، ساختمان کارخانه گوشت سازی به نام کیروف (ساختمان شماره ۱۳، اکنون شرکت سامسون) در این مسیر احداث شد. در سال های ۱۹۳۶–۱۹۴۱، ساختمان های مسکونی کارکنان (ساختمان های شماره ۱۴–۱۶) ساخته شدند. در سال های ۱۹۶۶–۱۹۶۷، در آغاز بزرگراه مسکو یک مجتمع مسکونی (ساختمان های شماره ۲–۱۰) توسط معمار س.ب. اسپرانسکی احداث شد. در سال های ۱۹۴۱–۱۹۴۴، در محل تقاطع بزرگراه مسکو و بزرگراه پولکوفسکویه یکی از خطوط دفاعی شهر قرار داشت. در این مکان، دو سنگر بتنی حفظ شده اند.
بزرگراه پریمورسکویه در سن پترزبورگ بخشی از بزرگراه های **A181** و «اسکاندیناوی» **E18** است. این بزرگراه طولانی ترین مسیر جاده ای در سن پترزبورگ به شمار می رود و طول آن ۵۹ کیلومتر است. موقعیت جغرافیایی. این بزرگراه از محل تقاطع خیابان های ساووشکینا و پلانرنایا در سن پترزبورگ آغاز شده و در روستای سمولیاچکوو، در مرز سن پترزبورگ با منطقه ویبورگ استان لنینگراد، به پایان می رسد. مسیر این بزرگراه عمدتاً در امتداد سواحل خلیج فنلاند کشیده شده است. این نام از سال ۱۹۷۴ برای این جاده انتخاب شد. بزرگراه پریمورسکویه از مناطقی همچون سیسترورتسک و روستاهای منطقه تفریحی سن پترزبورگ عبور می کند. پیچ های غیرمنتظره، جنگل های نزدیک به جاده، مناظر دریایی و تپه های شنی از ویژگی های این مسیر هستند. تاریخچه شکل گیری. تا دهه ۱۹۶۰، مسیر فعلی بزرگراه پریمورسکویه شامل بخش هایی جداگانه از جاده در امتداد خلیج فنلاند بود. ایجاد این بزرگراه به عنوان طولانی ترین جاده لنینگراد با ساخت مسیر حلقه ای اطراف سیسترورتسک و جاده هایی در میان جنگل پارک تارخوفکا آغاز شد. در مناطقی مانند سولنچنویه، این مسیر به نام کورنوسوو شناخته می شد و در روستاهای بین
رپینو تا اوشکووو از نام فین ها یعنی «جاده بزرگ» استفاده می شد. نام «بزرگراه انتخابی پایین» نیز در این بخش ها به کار می رفت. در سال ۱۹۶۴، بخش جدید این جاده از تارخووکا تا سیسترورتسک افتتاح شد. طراحی پروژه های مربوط به بزرگراه پریمورسکویه در این دوره توسط معماران مؤسسه لن پروژه انجام شد. این پروژه ها شامل مناطق مسکونی سیسترورتسک بود که به خوبی با طبیعت اطراف، شامل جنگل ها، دشت های شنی، و دریاچه ها هماهنگ شدند. این بزرگراه نه تنها نقش مهمی در تسهیل حمل ونقل بین المللی دارد، بلکه به دلیل موقعیت طبیعی و مناظر زیبا، یکی از مسیرهای جذاب گردشگری در سن پترزبورگ به شمار می آید.
شکنجه بامبو (به انگلیسی:Bamboo torture) یک گونه روش شکنجه و اعدام است که جوانه گیاه بامبو در بدن قربانی رشد می کند. شکنجه بامبو بیشتر در کشورهای آسیای شرقی و جنوب آسیا مانند چین، هند و به ویژه ژاپن متداول بوده است. استفاده های ثبت شده. یک «شهروند مَدراس» در توصیف سفر خود در دهه ۱۸۲۰ میلادی، شکنجه بامبو را یکی از مشهورترین روش های مجازات در سیلان یاد کرده است. در قرن نوزدهم میلادی شکنجه بامبو توسط سیامی ها با چهارمیل کردن مردم مالایی و با استفاده از نخل نیپا در طول تهاجم سیام به کداح مورد استفاده قرارگرفت و در تاریخ ثبت شده است. پس از جنگ جهانی دوم سربازان نیروی زمینی امپراتوری ژاپن متهم به استفاده تکنیک شکنجه بامبو بر روی سربازان اسیر نیروهای متفقین شده بودند و مردم معتقد بودند که ژاپنی ها اسیران جنگی را درست بالای جوانه بامبو با طناب بسته اند و جوانه تنها پس از چند روز با شاخه ای تیز از ابتدا بدن قربانی را سوراخ می کند و در نهایت از طرف دیگر بدن خارج می شود. شاعر و نویسنده چینی، وون پینگ چین در خاطرات خود در «Hakka Soul» (به فارسی: روح هاکا) از شکنجه بامبو نام برده است و این روش را یکی از شکنجه هایی یاد می ک
ند که مردم محلی معتقد بودند ژاپنی ها روی اسیران جنگی انجام می دهند. در سال ۲۰۰۸ میلادی مجری های برنامه افسانه زدایان شکنجه بامبو را در یک قسمت از برنامه مورد بررسی قرار دادند و دریافتند که یک شاخه بامبو در طول ۳ روز می تواند در چندین اینچ یک قالب ژلاتین بالستیک عبور کند. در این برنامه به دلایل علمی ژلاتین بالستیک به مانند و قابل مقایسه با گوشت انسانی بود، بنابراین این آزمایش گواهی بر صحت و عمل کردن این روش اعدام و شکنجه بود.
بزرگراه وولخونسکویه شوسه ای است که در جنوب غربی سن پترزبورگ و استان لنینگراد، در جنوب فرودگاه پولکوو قرار دارد. این شوسه از بزرگراه لنینگراد در روستای الکساندروفسکایا آغاز شده و به سمت شمال غرب تا بزرگراه سن پترزبورگ در روستای استرلنا امتداد دارد. طول این مسیر ۲۷٫۱ کیلومتر است. تاریخچه. این بزرگراه از سال ۱۸۴۵ به نام کنونی خود شناخته می شود. یکی از «جاده های امپراتوری» خارج از شهر بود که به عنوان مسیر مستقیم بین دو اقامتگاه امپراتوری، تسارسکویه سلو و پتروگوف، احداث شد. این شوسه از کراسنو سلو عبور می کند، جایی که پیش از جنگ جهانی اول اردوگاه های تابستانی هنگ های گارد قرار داشت و اغلب توسط امپراتورها بازدید می شد. پس از سال ۱۹۱۷، این مسیر به جاده ای معمولی با اهمیت محلی تبدیل شد. بعد از سال ۱۹۴۵، تقاطع ریلی در محل عبور از خط راه آهن بالتیک حذف شد و اکنون بزرگراه ولخونسکویه عملاً در استرلنا به پایان می رسد و با خیابان سویزی ادامه می یابد. بخش شمالی این بزرگراه پس از خط راه آهن بالتیک کاملاً رها شده و در برخی نقاط با درختچه ها پوشیده شده است، اما به صورت رسمی این بخش همچنان وجود دارد. بزرگراه ولخونسکویه به عنوان
مسیر رسمی دولتی برای عبور و مرور مقامات بلندپایه روسیه و میهمانان آن ها از فرودگاه «پولکوو» به کاخ کنستانتینوفسکی استفاده می شود. این مسیر از ولخونسکویه به بزرگراه کراسنوسلسکویه متصل شده و در تقاطع آن با خط راه آهن، پل روگذر ساخته شده است. در زمان هایی که کاروان های دولتی از این مسیر عبور نمی کنند، جاده به طور عادی مورد استفاده قرار می گیرد. مناطق و محله ها. بزرگراه ولخونسکویه از مناطق و محله های زیر در سن پترزبورگ عبور می کند (از شرق به غرب):
بزرگراه روپشینسکویه شوسه ای در شهر پتروگوف، واقع در منطقه پتردورتسوفی سن پترزبورگ است. این بزرگراه از بزرگراه سن پترزبورگ شروع شده و تا مرز استان لنینگراد ادامه دارد. نام این بزرگراه در قرن نوزدهم میلادی پدید آمد و دلیل نام گذاری آن، مسیر بزرگراه به سمت روستای روپشا در منطقه لومونوسف استان لنینگراد است. بزرگراه روپشینسکویه ادامه ای از خیابان اصلی عمارت زنامنکا است که از محور مرکزی کاخ دوک بزرگ نیکولای نیکولایویچ آغاز می شود. این شوسه از محله های تاریخی روستای دومین و کراسنیه زوری عبور می کند. در استان لنینگراد، امتداد این جاده از روستاهای مارینو و ولیگونتی عبور می کند. در منطقه باغبانی «روپشای جدید» (پیش از پل روی رودخانه استرلکا) این بزرگراه با زاویه ای تند به جاده (استرلنا – کیپن، «بزرگراه استرلنا») متصل شده و به سمت جاده () «ناروا» ادامه می یابد. از پاییز ۲۰۰۸ تا مه ۲۰۰۹، بازسازی روشنایی خیابانی در بخش کراسنیه زوری انجام شد که شامل تعویض تیرهای چراغ برق و چراغ ها بود. در سال ۲۰۲۳، برنامه هایی برای بازسازی بزرگراه روپشینسکویه اعلام شد. در بخش از بزرگراه سن پترزبورگ تا تقاطع راه آهن، جاده جدید چهارخطه ای در
شرق مسیر فعلی ساخته خواهد شد. این تصمیم به دلیل حفظ کاشت های تاریخی درختان کاج در کنار جاده اتخاذ شده است. میان کاج ها و مسیر جدید، نواری محافظ از گل رز وحشی ایجاد خواهد شد. در محل مسیر قدیمی، یک جاده مخصوص پیاده روی و دوچرخه سواری ساخته می شود. در محل تقاطع راه آهن، پل روگذر ایجاد خواهد شد که اتصال با خیابان دمین بدنی و امتداد پیشنهادی خیابان یوتا بونداروفسکایا را فراهم می کند. جنوب تقاطع، جاده جدید به محور قدیمی بازخواهد گشت. در بخش از تقاطع تا مرز استان لنینگراد، بزرگراه به چهار خط گسترش می یابد و دو خط جدید از سمت شرق افزوده خواهد شد. در امتداد این بخش، کاشت درختان توس برنامه ریزی شده است.
بزرگراه کلتوشسکویه جاده ای با شماره شناسایی (سن پترزبورگ تا کُلتوشی) در منطقه وسوولوشسکی است. این بزرگراه ادامه بلوار کاسیگینا است که از طریق پل روگذر کُلتوشسکی به کلتوشی متصل می شود. این جاده از میان مناطق زانِوکا، یانی نو-۱ و یانی نو-۲ عبور می کند. این بزرگراه از سال ۱۸۳۴ شناخته شده است، زمانی که بر روی نقشه فئودور فئودوروویچ شوبِرت ثبت شد. این مسیر از مخزن آختینسکوی به سمت کُلتوشی امتداد داشت و نام خود را از این مسیر گرفته است. تا سال ۱۹۱۸، نام بزرگراه کُلتوشسکویه به خیابان کنونی کمون اطلاق می شد. پیش از ساخت وساز گسترده در منطقه رژوکا-پوروخووی در دهه ۱۹۶۰، خیابان کمون در نزدیکی ایستگاه زانِوسکی پست به سمت شرق پیچیده و به بزرگراه کُلتوشسکویه تبدیل می شد. حجم ترافیک در این مسیر به حدود ۳۰ هزار وسیله نقلیه در روز می رسد که بخشی از آن شامل کامیون های سنگین است. بیشترین ترافیک در محل خروجی از جاده کمربندی سن پترزبورگ در منطقه یانی نو-۱ ثبت شده است. بخشی از جاده با شماره شناسایی (سن پترزبورگ تا وسوولوشسک) در محدوده شهر وسوولوشسک نیز به نام بزرگراه کُلتوشسکویه شناخته می شود. این بخش از جاده از رودخانه لوبیا عبور
بزرگراه ویبرگسکویه جاده ای در منطقهٔ ویبورگ سن پترزبورگ است که از خیابان انگلس آغاز می شود و تا مرز شهر ادامه دارد. این بزرگراه در گذشته مسیر اصلی ورودی شمالی به سن پترزبورگ بوده است. تاریخچه. بزرگراه ویبورگ یکی از قدیمی ترین خیابان های سن پترزبورگ است. این بزرگراه بخشی از مسیر تاریخی و پیشا-پترویی است که توسط سوئدی ها احداث شده و نیئن شانتز را به ویبورگ و فنلاند متصل می کرد. در آن زمان این مناطق تحت حاکمیت سوئد بودند. دیگر بخش های این مسیر تاریخی در سن پترزبورگ شامل خیابان بزرگ سامپسونیفسکی و بخش جنوبی خیابان انگلس می شوند. در سدهٔ هجدهم و سدهٔ نوزدهم این مسیر به «جادهٔ ویبورگ» معروف بود و سپس به نام های «جادهٔ قدیمی ویبورگ» و «جادهٔ پارگولوو» شناخته شد. موقعیت جغرافیایی. بزرگراه ویبورگ در شمال سن پترزبورگ و در منطقهٔ ویبورگ واقع شده است. این بزرگراه از خیابان انگلس (که تا سال ۱۹۱۷ نیز «بزرگراه ویبورگ» نامیده می شد) آغاز می شود. این نقطه به کوه پُکلونایا در منطقهٔ تاریخی اُزرکی و ایستگاه متروی اُزرکی نزدیک است. بزرگراه به سمت شمال غربی امتداد می یابد و به موازات سه دریاچهٔ سوزدالسکی می گذرد. این مسیر مناطق ا
ُزرکی، شووالوفو و گورستان شووالوفو را از یک سو و محله های شووالوفو-اُزرکی را از سوی دیگر جدا می کند. بخش شهری این بزرگراه، مطابق با فهرست نام خیابان ها، پل ها، باغ ها و پارک های سن پترزبورگ، پس از تقاطع با خیابان سوزدالسکی پایان می یابد. این تقاطع دو سطحی در زیر پل سوزدالسکی و نزدیک خط آهن حلقه ای پارناس قرار دارد. پس از این نقطه، بزرگراه از پارگولوو می گذرد و پارک شووالوفو را از منطقهٔ تاریخی پارناس جدا می کند. در مرکز پارگولوو، خیابان وُکزالنا از بزرگراه منشعب می شود و به سمت ایستگاه قطار پارگولوو می رود. پس از پارگولوو، بزرگراه ویبورگ با کمربندی خودرویی سن پترزبورگ تقاطع دو سطحی دارد و از غرب روستای اُسینوایا رُشا و پارک عمارت اُسینوایا رُشا عبور می کند. در این منطقه بزرگراه گورسکویه و بزرگراه پسوچنویه به سمت غرب و بزرگراه پریوزرسکویه به سمت شرق منشعب می شوند. بزرگراه در مرز سن پترزبورگ و در نزدیکی شهر سرتولوو در منطقهٔ وسیولوژسکی استان لنینگراد پایان می یابد. پس از این نقطه، بزرگراه به عنوان بزرگراه ویبورگ شرقی ادامه یافته و به مسیرهای منطقه ای و متصل می شود که با بزرگراه اسکاندیناوی در نزدیکی ویبورگ ادغا
م می شوند.
گنی کاتامو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل موزامبیک است که برای باشگاه فوتبال اسپورتینگ بازی می کند. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اسپورتینگ، باشگاه فوتبال ویتوریا گیماریش، باشگاه فوتبال آمورا، باشگاه فوتبال اسپورتینگ سی پی بی و باشگاه ورزشی ماریتیمو اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال، زیر ۲۰ سال و بزرگسالان موزامبیک بازی کرده است. دوران باشگاهی. مازاکوان و بلک بولز. گنی کاتامو فوتبال خود را در مازاکوان در موزامبیک آغاز کرد و به عنوان بازیکن جوان ملی برای موزامبیک شناخته شد. سپس به آکادمی جوانان بلک بولز، باشگاه دیگری از ماپوتو، منتقل شد. تحت پروتکلی با باشگاه فوتبال پورتو، بهترین بازیکنان بلک بولز در سال ۲۰۱۸ به پورتو رفتند تا با تیم جوانان پورتو بازی کنند. کاتامو عملکرد خوبی داشت، اما مشکلات اداری و اختلاف نظرها در مورد مدل انتقال باعث شد که او نتواند به باشگاه فوتبال پورتو منتقل شود. او همچنین شانسش را در بنفیکا آزمایش کرد، اما در آنجا نیز نماند و در نهایت به آمورا، باشگاه پرتغالی که در آن زمان تحت مالکیت سرمایه گذاران موزامبیکی بود، پیوست. آمورا. کاتامو در