Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
قاچاق جنسی در قزاقستان نوعی از قاچاق انسان به منظور بهره کشی و بردگی جنسی است که در جمهوری قزاقستان رخ می دهد. شهروندان قزاقستان، به ویژه زنان و دختران، در داخل کشور و به کشورهای دیگر در آسیا و سایر قاره ها قاچاق جنسی می شوند. قربانیان خارجی نیز به این کشور قاچاق می شوند. کودکان، افراد فقیر و مهاجران به طور ویژه در معرض خطر قاچاق جنسی قرار دارند. قاچاقچیان با فریب، تهدید یا اجبار، قربانیان را به روسپی گری یا ازدواج اجباری وادار می کنند. گذرنامه و سایر اسناد آن ها اغلب ضبط می شود. این افراد تحت سوءاستفاده جسمی و روانی قرار گرفته و معمولاً در شرایط نامناسب نگهداری یا زندانی می شوند. بسیاری از قربانیان بر اثر تجاوزهای مکرر به بیماری های مقاربتی مبتلا می شوند. ترس از انگ اجتماعی و طرد شدن از سوی جامعه باعث می شود بسیاری از آنان از گزارش دادن تجربه خود به پلیس خودداری کنند. دولت قزاقستان به دلیل اقدامات ناکافی در مقابله با قاچاق جنسی و همچنین فساد مورد انتقاد قرار گرفته است. نیروهای پلیس و مقامات این کشور به همدستی در جرایم مرتبط با قاچاق جنسی متهم شده اند. دزدی عروس. ربودن عروس بدون رضایت، که در آن زنان و دختران
از طریق زور، ارعاب یا فشار اجتماعی به ازدواج و بارداری وادار می شوند، نوعی از قاچاق جنسی در قزاقستان محسوب می شود. در چهارمین کنفرانس جهانی زنان، ربودن عروس به عنوان نوعی از «خشونت فرهنگی علیه زنان» در قزاقستان شناخته شد. با اینکه این عمل از بسیاری جهات ویژگی های مشترکی با تعریف سازمان ملل از قاچاق انسان دارد، به عنوان شکلی از آن در نظر گرفته نشده است. با وجود تلاش ها برای متوقف کردن این پدیده، قزاقستان قوانین مربوط به ربودن عروس را تسهیل کرده است. سازمان های غیر دولتی. مرکز حقوقی ابتکارات زنان «Sana Sezim" اقدامات ضد قاچاق جنسی را در قزاقستان اجرا می کند.
عَلیّه محمد احمد الجَعّار (۱۷ اکتبر ۱۹۳۵ – ۷ آوریل ۲۰۰۳) شاعر مصری بود. در طنطا زاده شد و مقدمات زبان عربی را نزد پدرش آموخت و دیوان های بسیاری زیادی را حفظ کرد. در سال ۱۹۶۰ از دانشکدهٔ حقوق دانشگاه قاهره فارغ التحصیل شد. مدتی به عنوان وکیل کار کرد، سپس در تلویزیون مصر به عنوان مدیر امور حقوقی منصوب شد. علاوه بر شعر، برای رادیو و تلویزیون درام نوشت، به ویژه آن هایی که به مناسبت های دینی اسلامی وابسته بود. الجعار به عنوان شاعری مسلمان در روزگار خود شهرت یافت و از سال ۱۹۶۸ تا ۲۰۰۰، شش دیوان شعر چاپ کرد. زندگی و پیشه. عَلیّه بنت محمد بن احمد الجَعّار در ۱۷ اکتبر ۱۹۳۵ در طنطا به دنیا آمد. نسب خانوادهٔ او هاشمی است. پدرش نقش مهمی در زندگی او داشت که شاعر و استاد شریعت اسلامی بود و به تدریس ادبیات به علیه علاقه داشت. کتاب هایی برای را خرید و به او کمک کرد تا قواعد زبان عربی را بیاموزد. اصول زبان عربی را از پدرش یادگرفت و مهم ترین کتاب های ادب عربی را خواند. در دوران کودکی قرآن را در مکتب حفظ کرد. در مدارس ابتدایی و متوسطهٔ طنطا تحصیل کرد و تحصیلات اولیهٔ خود را در مدرسهٔ آمریکایی دریافت کرد. پس از اخذ دیپلم دبیرستا
ن به دانشکدهٔ حقوق دانشگاه قاهره پیوست و در سال ۱۹۶۰ فارغ التحصیل شد. مدتی به روزنامه نگاری و وکالت تا سال ۱۹۶۳ مشغول شد، سپس به تلویزیون مصر پیوست و مناصب گوناگون را طی کرد تا اینکه به سمت مدیرکل امور حقوقی و مشاور رئیس اتحادیهٔ صدا و سیما رسید.به عضویت بنیادهای بسیاری درآمد، از جمله: عضویت در هیئت مدیرهٔ کانون مؤلفان و آهنگسازان، هیئت مدیره کانون نویسندگان، کانون وکلا، شورای عالی امور اسلامی، انجمن جهانی ادبیات اسلامی، کمیتهٔ فرهنگی خانهٔ اپرا و باشگاه القصید. بسیاری از آهنگ های رادیویی و همچنین برنامه های شبانهٔ تلویزیونی برای مناسبت های دینی و نمایشنامه های برگرفته از تاریخ اسلام، سیرهٔ نبوی و زندگی نامه صحابه را ساخت. از جمله ترانهی «سمینا و عدینا» را نوشت که توسط عبدالعظیم محمد آهنگسازی شد و توسط شهرزاد در ۱۴ اکتبر ۱۹۷۳ ضبط شد و روز بعد تأیید و از رادیو مصر پخش شد. همچنین آهنگ «دستم را بگیر» از اوست که ساختهٔ عبدالمنعم البارودی و آخرین آهنگ شادیه بود. چندین سال نمایندهٔ مصر در کنفرانس های حقوقدانان عرب و جشنواره شعر المِربَد بود. الجعار جایزهٔ ایده آل دانشگاهی دانشگاه قاهره، مدال تئاتر دانشگاهی و جایزهٔ
عبدالعزیز سعود البابطین را برای خلاقیت شاعرانه، بخش بهترین شعر، در سال ۱۹۹۰ دریافت کرد. علیه الجعار به عنوان شاعری اسلامی که عاشق اهل بیت بود، گرامی داشته می شود. به دلیل اشعاری که به خاندان نبوی اختصاص داده است، در میان محافل شیعه شهرت فراوانی دارد. این اشعار توسط جوامع شیعه در چندین کشور عربی به ویژه عراق خوانده و سروده می شود. رابطهٔ طولانی و گستردهٔ خانوادگی که علیه الجعار را با محمد متولی الشعراوی (۱۹۱۱–۱۹۹۸) پیوند می داد، او را کاندید اصلی برای نوشتن عناوین و آهنگ های سریال «امام داعیان» ساخت که به زندگینامه، زندگی و تجربه شعراوی می پردازد.الجعار میزبان یکی از مهم ترین سالن های فرهنگی و ادبی مصر را در خانهٔ خود بود. برخی از میهمانان وی: فاروق شوشه، محمد ابراهیم ابوسنه، ابراهیم عیسی، سعاد الصباح، صقر الهاشمی و احمد عمر هاشم بودند. رادیو گزارش های سالن ماهانه را ضبط و به عنوان بخشی از برنامه های خود پخش می کرد. الجعار به خاطر کارش در رادیو و تلویزیون و نگارش درام های موزیکال، به جامعهٔ خوانندگان و آهنگسازان نزدیک و با برخی از آنان دوستی برپا کرد، از جمله: سعاد محمد، فایزه احمد و شوهرش محمد سلطان، شهرزاد،
محمد رشدی، محمد ثروت، سمیر الاسکندرانی، عادل مأمون و همسرش هدی زاید، عبداللطیف التلبانی، نادیه مصطفی و شوهرش ارکان فؤاد، اسامه عباس، زینب یونس، شادیه، مها صبری، شمس البارودی، حسن یوسف، تحیه کاریوکا، عبدالحلیم حافظ، یاسمین الخیام و دیگران. علیه الجعار همچنین در طول حرفهٔ خود شبکه ای گسترده ای از روابط و ارتباطات خارج از دنیای هنرمندان در مصر و جهان عرب ایجاد کرد، از جمله با عبدالحلیم محمود، عبدالاحد جمال الدین، خواهر ملک فهد، شاهزاده عبدالمحسن امیر مدینه و پسرش شاهزاده بدر، و بسیاری دیگر. در جنگ بوسنی (۱۹۹۲–۱۹۹۵)، کمک های مالی جمع آوری کرد و برای حمایت از مسلمانان بوسنی اقداماتی انجام داد. در آن زمان او جواهرات و لباس های گران قیمت خود را به نفع بوسنی اهدا کرد. وی تحت نظارت شیخ الازهر به همراه هیئتی از کمیتهٔ امداد اسلامی سندیکای پزشکان برای حمایت از مسلمانان بوسنی اعم از زن و مرد به سفر رفت. او همچنین از مسلمانان چچن در خلال درگیری چچن و روسیه حمایت کرد و همین باعث شد که فاروق جویده شاعر، او را «فدائیه» خطاب کند. در سالهای تحریم به عراق رفت تا از آنان حمایت کند. همچنین برای حمایت از مسئلهٔ فلسطین و مردم آن ت
لاش کرد. او ۲۵ سال با سرطان زندگی کرد و به انواع سرطان مبتلا شد و مجبور به برداشتن سینه اش شد. تب خال و سل گرفت. در سال های آخر زندگی، او به یک رژیم غذایی سالم و ارگانیک پایبند شد. علیّه الجعّار پس از سال های بیماری در ۷ آوریل ۲۰۰۳ درگذشت. زندگی شخصی. علیّه الجعار مسلمان بود. با سیف ثابت ازدواج کرد که پسر عموی سوزان ثابت بود که پس از ازدواج با حسنی مبارک به سوزان مبارک معروف شد. پیش از آن، یک شخصیت سرشناس سعودی او را از پدرش خواستگاری کرده بود او نمی دانست که علیه قبلاً ازدواج کرده است و پس از یک داستان عاشقانه در دوران دانشجویی با سیف ثابت ازدواج کرده بود.الجعار یک پسر به نام کامل داشت که از او سه نوه به نام های علیه، عمر و محمد داشت. نخستین بار در ۱۹۶۴ حج گذارد. الجعار همراه دوستش تحیه کاریوکا یک بار به حج و عمره رفت. با وجود آنچه می توان از حرفهٔ علیه الجار به عنوان یک مسلمان متعهد مذهبی در آثارش فهمید، شخصیت رسانه ای هاله الجعار، برادرزادهٔ او، جنبهٔ دیگری از زندگی او را آشکار کرده است مثل آموزش موسیقی به دختران خانواده و رقص والس و تانگو به آنان. هاله الجعار همچنین افزوده است که محمد عبدالوهاب به علیّه ت
وصیه کرد که آواز بخواند، چون صدای بسیار زیبایی دارد و او را نیز به بازیگری توصیه کرد، به ویژه که او علاوه بر نواختن عود و پیانو در این هنر نیز تبحر داشت. عبدالوهاب او را به عنوان یک «هنرمند جامع» به معنای جامع کلمه توصیف کرده است. هاله الجعار گفته است که «عمه ام همان قدر که مذهبی و عرفانی بود، آدم دلنشینی بود. شما هرگز از جلسه ها و داستان های او خسته نمی شدید. او روح هنری هم داشت، چون صدای شیرینی داشت، در نواختن پیانو استعداد داشت و انواع موسیقی را می دانست.» به گفتهٔ هاله، او در مقطعی از زندگی اش مورد هدف دولت قرار گرفت و وزارت کشور حفاظت امنیتی را بر او تحمیل کرد، دو افسر پلیس را مأمور کرد تا دم در خانهٔ او بایستند و در هر سفری او را همراهی کنند. آثار. از جمله مجموعه شعرهای وی:
قاچاق جنسی در قرقیزستان نوعی قاچاق انسان با هدف بهره کشی جنسی و بردگی است که در جمهوری قرقیزستان رخ می دهد. قربانیان قاچاق جنسی، که عمدتاً زنان و دختران هستند، از تمامی گروه های قومی قرقیزستان و همچنین اتباع خارجی تشکیل می شوند. این افراد در داخل قرقیزستان و به کشورهای دیگر در آسیا و سایر قاره ها قاچاق می شوند. کودکان، افراد فقیر و مهاجران به ویژه در معرض خطر قاچاق جنسی قرار دارند. قربانیان ربوده شده، فریب خورده، تهدید شده و یا به فحشا و ازدواج های اجباری وادار می شوند. مدارک هویتی از جمله گذرنامه های آن ها معمولاً مصادره می شود. آن ها متحمل سوءاستفاده های جسمی و روانی شده و در شرایط نامناسبی نگهداری می شوند. بسیاری از قربانیان بر اثر تجاوزهای مکرر به بیماری های مقاربتی مبتلا می شوند. گاهی اوقات نیز اعضای خانواده آن ها مورد تهدید قرار می گیرند. دولت قرقیزستان به دلیل ناکارآمدی در مقابله با قاچاق جنسی و ارائه خدمات حمایتی به قربانیان مورد انتقاد قرار گرفته است. فساد یکی از مشکلات اساسی در این زمینه بوده و برخی مقامات و نیروهای پلیس در جرایم مربوط به قاچاق جنسی همدست بوده اند. دزدی عروس. ربودن اجباری عروس، که د
ر آن زنان و دختران از طریق فشار اجتماعی، ارعاب یا خشونت مجبور به ازدواج و بارداری می شوند، نوعی قاچاق جنسی در قرقیزستان محسوب می شود.
آرچانا سوسیلان (زاده ) مدل و بازیگر هندی است. از کارهای معروف او می توان به بازی در فیلم های سلطان، ضربه چپ و راست، خدا را شکر و کابوی اشاره کرد.
آرورا ریبرو (زاده ) بازیگر و مدل اندونزیایی است. از کارهای معروف او می توان به بازی در فیلم ولگردهای سایه اشاره کرد.
موزه هنر آمریکایی اسمیتسونیان (SAAM؛ سابقاً موزه ملی هنر آمریکایی) موزه ای در واشینگتن دی سی، بخشی از موسسه اسمیتسونیان است. این موزه به همراه شعبه اش، گالری رنویک، یکی از بزرگ ترین و جامع ترین مجموعه های هنری ساخته شده در ایالات متحده را از دوره استعماری تا به امروز در اختیار دارد. بیش از ۷۰۰۰ هنرمند در مجموعه این موزه نمایندگی دارند. بیشتر نمایشگاه ها در ساختمان اصلی موزه، یعنی ساختمان قدیمی دفتر ثبت اختراعات (که با گالری ملی پرتره مشترک است) برگزار می شوند، در حالی که نمایشگاه های متمرکز بر هنرهای دستی در گالری رنویک به نمایش گذاشته می شوند. حضور و غیاب. در سال ۲۰۲۲، این موزه ۱٬۱۰۰٬۰۰۰ بازدیدکننده داشت و در رتبه هفتم فهرست پر بازدیدترین موزه ها در ایالات متحده قرار گرفت. تاریخچه. تاریخچه موزه به تأسیس مؤسسه اسمیتسونیان در سال ۱۸۴۶ برمی گردد. قانون کنگره که مؤسسه اسمیتسونیان را تأسیس کرد، خواستار آن بود که شامل «یک گالری هنر» باشد. با این حال، در سال های اولیه، تلاش چندانی برای توسعه مجموعه هنری صورت نگرفت، زیرا دبیر اسمیتسونیان، جوزف هنری،، ترجیح می داد بر روی تحقیق های علمی تمرکز کند. این مجموعه برای اولی
ن بار در ساختمان اصلی اسمیتسونیان (که اکنون به عنوان قلعه شناخته می شود) به نمایش درآمد. در سال ۱۸۶۵، آتش سوزی بخش عمده ای از مجموعه را نابود کرد. آثار هنری که باقی ماندند عمدتاً در دهه های بعد به کتابخانه کنگره و گالری هنر کُرکُران قرض داده شدند. در سال ۱۸۹۶، آثار هنری به اسمیتسونیان بازگردانده شدند، پس از آنکه کنگره بودجه ای برای ساخت یک اتاق ضد آتش برای آن ها اختصاص داد.
قاچاق جنسی در فیلیپین به معنای قاچاق انسان با هدف بهره کشی جنسی و بردگی است که در جمهوری فیلیپین رخ می دهد. فیلیپین کشوری مبدأ و، تا حدی کمتر، مقصد و گذرگاهی برای افراد قاچاق شده با هدف استثمار جنسی است. شهروندان فیلیپینی، به ویژه زنان و دختران، به استان های مختلف فیلیپین و همچنین سایر کشورهای آسیایی و قاره های دیگر با هدف قاچاق جنسی منتقل شده اند. برخی از آنان با استفاده از ویزاهای دانشجویی، کارآموزی و برنامه های تبادل، قاچاق می شوند. کودکان، افراد فقیر و کم سواد از جمله گروه های آسیب پذیر هستند. گروه های بومی و افرادی که در اثر طوفان، درگیری و خشونت آواره شده اند نیز در معرض خطر بیشتری قرار دارند. قربانیان قاچاق جنسی فریب خورده و به فحشا، ازدواج های اجباری، بارداری های ناخواسته و کار اجباری وادار می شوند. مدارک هویتی و گذرنامه های آنان اغلب توقیف شده و با تهدید، حبس و شکنجه های جسمی و روانی روبه رو می شوند. بسیاری از آنان دچار اختلال استرس پس از سانحه و کابوس های مداوم می شوند. تجاوزهای مکرر منجر به بیماری های مقاربتی شده و سوءتغذیه، شرایط نامناسب زندگی و اتاق های کوچک و بدون تهویه از مشکلات رایج آنان است.
قاچاق جنسی سایبری و سوءاستفاده از قربانیان در فیلم های پورنوگرافی، از معضلات جدی در فیلیپین به شمار می رود. برخی از قربانیان به انجام اعمال جنسی در مقابل دوربین های زنده وادار شده و حتی به اعمال غیراخلاقی مانند حیوان گرایی (بستیالیتی) مجبور شده اند. قاچاقچیان از اینترنت، شبکه های اجتماعی، اپلیکیشن ها و ایمیل برای به دام انداختن قربانیان خود استفاده می کنند. مقامات و نیروهای پلیس در قاچاق جنسی همدست بوده اند. تعداد قابل توجهی از قاچاقچیان عضو باندهای جنایی هستند یا توسط این گروه ها حمایت می شوند. برخی از مقامات و کارکنان دولتی، همچنین اتباع خارجی، از قاچاق جنسی در فیلیپین سود برده اند. در برخی موارد، عاملان این جنایت از میان اعضای خانواده و دوستان قربانیان هستند. همچنین، پدوفیل ها برای بهره کشی جنسی از کودکان به این کشور سفر می کنند. ابعاد قاچاق جنسی در فیلیپین به دلیل کمبود داده ها به سختی قابل ارزیابی است. فساد در این کشور گسترده است. دولت به دلیل اجرای ضعیف قوانین ضد قاچاق جنسی در برخی مناطق و همچنین ناکافی بودن حمایت ها و خدمات بازپروری برای قربانیان مورد انتقاد قرار گرفته است. قاچاق جنسی سایبری. صندوق کود
کان سازمان ملل متحد (یونیسف) فیلیپین را به عنوان کانون جهانی قاچاق جنسی سایبری شناسایی کرده است. دفتر جرایم سایبری در وزارت دادگستری فیلیپین صدها هزار گزارش دربارهٔ ویدیوها و تصاویر کودکان فیلیپینی که مورد سوءاستفاده جنسی قرار گرفته اند دریافت می کند. پلیس ملی فیلیپین، به همراه مرکز حمایت از زنان و کودکان (WCPC)، مرکز جرایم اینترنتی علیه کودکان فیلیپین (PICACC), شورای بین سازمانی مبارزه با قاچاق انسان در فیلیپین (IACAT)، وزارت دادگستری فیلیپین و وزارت رفاه و توسعه اجتماعی با قاچاق جنسی سایبری در کشور مقابله می کنند. «رانچو نی کریستو» در سبو یک مرکز نگهداری ویژه برای توان بخشی کودکانی است که قربانی سوءاستفاده جنسی از طریق پخش زنده اینترنتی شده اند. در این مرکز، کودکان از غذا، مراقبت های پزشکی، مشاوره، راهنمایی و آموزش مهارت های زندگی بهره مند می شوند. بارهای جوسی (کافه های همراهی). زنان و دختران فیلیپینی از فیلیپین به کره جنوبی قاچاق شده و به بردگان جنسی در «بارهای جوسی» تبدیل می شوند؛ مکان هایی که به نیروهای نظامی و پیمانکاران وابسته به نیروهای آمریکایی مستقر در کره خدمات ارائه می دهند. توضیح: «بار جوسی» به م
کان هایی گفته می شود که در آن ها زنان (اغلب مهاجران) مشتریان را تشویق می کنند تا نوشیدنی های گران قیمت بخرند. سازمان های غیردولتی. Destiny Rescue Pilipinas، یکی از بخش های عملیاتی سازمان بین المللی Destiny Rescue، به نجات قربانیان قاچاق جنسی در فیلیپین می پردازد. سازمان بین المللی عدالت (IJM) برای مقابله با قاچاق سایبری جنسی در فیلیپین فعالیت می کند.
هلن بلیه (؛ – ) زمین شناس، و آموزگار اهل کانادا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان افسری کانادا شده است. زندگی شخصی. بلیه در سنت جان، در خانواده ای با ریشه های اوگنو به دنیا آمد. والدین او ویلیام بلیه و الیزابت مک دونالد بودند. بلیه همچنین در فعالیت هایی مانند کوهنوردی، اسکی، پیاده روی و اسب سواری فعال بود. او اغلب در کوه های آلبرتا، بریتیش کلمبیا و منطقه دریاچه گریت اسلیو اسب سواری می کرد. بلیه عضو انجمن هنرهای مستمر کلگری، لیگ زنان فیلارمونیک کلگری و معاون مدیر انجمن باغ وحش کلگری بود. بلیه از طریق حضور خود در دنیای زمین شناسی، به ترویج فمینیسم در این حوزه کمک کرد. در حالی که هنجارهای اجتماعی قرن نوزدهم زنان را به نقش زن خانه دار محدود می کرد، تلاش ها و مشارکت های برجسته بلیه به او این امکان را داد که در کنار مردان به صورت برابر در این حوزه فعالیت کند. او به عنوان اولین زنی که در مطالعات میدانی فعالیت می کرد، نشان داد که زنان نیز توانایی انجام کارهایی هم سطح با مردان را دارند. شایان ذکر است که با پذیرش زنان در شغل های مرتبط با زمین شناسی، آن ها با چالش های بزرگی برای یافتن موقعیت های شغلی قابل احترام م
واجه بودند. به ویژه، از این زنان انتظار می رفت که ازدواج نکنند، چرا که ازدواج اغلب منجر به از دست دادن شغل آنان می شد. احتمالاً به همین دلیل بلیه هرگز ازدواج نکرد. هلن بلیه خود را به عنوان یک مرجع معتبر در زمینه پژوهش و تحلیل سیستم زمین شناسی دونین در غرب کانادا مطرح کرد. بلیه در سال ۱۹۷۵ پس از ۳۵ سال خدمت در سازمان زمین شناسی کانادا به طور رسمی بازنشسته شد. با این حال، مطالعات او در زمینه زمین شناسی با بازنشستگی پایان نیافت، زیرا او به همکاری با مؤسسه زمین شناسی رسوبی و نفتی ادامه داد. در ۲۰ مه ۱۹۸۶، هلن بلیه در سن ۷۳ سالگی در کلگری، آلبرتا درگذشت. تحصیلات. بلیه مدرک کارشناسی و کارشناسی ارشد خود را در رشته زمین شناسی از دانشگاه دالهوزی در نوا اسکوشیا دریافت کرد. او تنها زن در کلاس خود بود و همچنین به عنوان رئیس باشگاه زمین شناسی داوسون فعالیت می کرد. سپس او مدرک دکترای خود را از دانشگاه نورث وسترن در اوانستون، ایلینوی کسب کرد و پایان نامه دکترای او تحت عنوان «زمین شناسی منطقه موسکواچ، نیوبرانزویک» بود. پس از دریافت دکترا در زمین شناسی، بلیه به عنوان معلم در مدارس خصوصی متوسطه در ویکتوریا و تورنتو مشغول به کا
ر شد. در طول جنگ جهانی دوم، بلیه در تلاش های جنگی در اتاوا نقش داشت و به سرویس سلطنتی زنان نیروی دریایی کانادا پیوست و در نهایت به درجه ستوانی رسید. او در ماه مه ۱۹۴۵، پس از اتمام خدمت، از نیروی دریایی بازنشسته شد. در طول دوران حرفه ای علمی خود در زمین شناسی، بلیه موفق به دریافت دو دکترای افتخاری شد: دکترای افتخاری علوم از دانشگاه ویندزور در سال ۱۹۷۶ و دکترای افتخاری حقوق از دانشگاه دالهاوزی در سال ۱۹۷۷. در طول تحصیلات خود، بلیه همچنین به عنوان استاد راهنما برای پایان نامه کارشناسی ارشد زمین شناس همکارش، دکتر فرانسیس واگنر، بین سال های ۱۹۴۸ تا ۱۹۵۰ فعالیت داشت. تحقیقات و حرفه. پس از پایان خدمت در نیروی دریایی در سال ۱۹۴۵، سازمان زمین شناسی کانادا (GSC) بلیه را به عنوان تکنولوژیست استخدام کرد. در سال ۱۹۴۷، بلیه به مقام زمین شناس ارتقا یافت. دوران کاری او در سازمان زمین شناسی کانادا از اتاوا آغاز شد، اما در سال ۱۹۵۰ به دفتر کلگری، آلبرتا منتقل شد. این جابه جایی باعث شد بلیه دومین زنی باشد که برای سازمان زمین شناسی کانادا کار می کرد، پس از دکتر آلیس ویلسون. در فوریه همان سال، نفت در لودوک کشف شد و بلیه سه سال بع
د در سال ۱۹۵۰ برای نظارت به آنجا اعزام شد. در لودوک، بلیه به طور خاص بخش های سنگی سطحی را که به واسطه حفاری های نفتی ظاهر شده بودند، مطالعه کرد. او از این اطلاعات برای ترسیم زمین شناسی منطقه و پیش بینی محل های احتمالی کشف نفت استفاده کرد. پس از کشف نفت، سازمان زمین شناسی دفتر خود را در کلگری افتتاح کرد و بلیه برای نظارت بر این کشف به آنجا فرستاده شد. این دفتر در نهایت منجر به تأسیس مؤسسه زمین شناسی رسوبی و نفتی در سال ۱۹۶۷ شد.
قاچاق جنسی در مالزی نوعی قاچاق انسان با هدف استثمار و بردگی جنسی است که در این کشور رخ می دهد. مالزی هم به عنوان مبدأ، هم مقصد و هم مسیر ترانزیت برای قاچاق جنسی شناخته می شود. قربانیان قاچاق جنسی در مالزی از تمامی گروه های قومی این کشور و همچنین اتباع خارجی هستند.کودکان، افراد ساکن مناطق روستایی یا فقیر، اقلیت ها، مهاجران و پناهندگان در معرض خطر بیشتری قرار دارند. شهروندان مالزیایی، به ویژه زنان و دختران، به کشورهای دیگر در آسیا و سایر قاره ها قاچاق شده اند. بسیاری از آن ها به اجبار وارد فحشا، ازدواج اجباری و کار اجباری می شوند.قربانیان تحت تهدید و آزار جسمی و روانی قرار می گیرند و در اثر تجاوز، دچار بیماری های مقاربتی می شوند. برخی نیز مجبور به حضور در فیلم های مستهجن آنلاین می شوند. عاملان این جرایم اغلب عضو باندهای تبهکاری هستند یا با آن ها همکاری می کنند. و به طور فزاینده ای از اینترنت برای فریب قربانیان استفاده می کنند. دولت مالزی به دلیل نحوه برخورد با قاچاق جنسی مورد انتقاد قرار گرفته است. فساد و مصونیت از مجازات در این کشور گسترده است و برخی از مقامات و نیروهای پلیس در این جرایم دست داشته اند.نیروهای
اجرای قانون نیز در برخی موارد نتوانسته اند قربانیان و نشانه های قاچاق را شناسایی کنند و این موارد را به عنوان نقض قوانین مهاجرتی در نظر گرفته اند. با اینکه برخی اقدامات ضد قاچاق، مانند پخش پیام های خدمات عمومی، انجام شده است، اما پیشرفت در این زمینه به دلیل ضعف در مدیریت مرزی، حمایت ناکافی از قربانیان، اجرای ضعیف قوانین، نرخ پایین محکومیت و سایر عوامل، محدود بوده است.
جعفرآقا شکاک از سران عشایر کُرد از ایل شکاک در اوایل قرن بیستم بود. او در یک خانواده سرشناس کُرد که از متنفذین منطقه آذربایجان غربی ایران بودند به دنیا آمد. او به عنوان برادر بزرگتر سمکو شکاک، نقش مهمی در رهبری ایل داشت. قتل در حین مذاکرات. جعفرآقا در سال ۱۹۰۵ میلادی/۱۲۸۴ خورشیدی از طرف حسینقلی نظام السلطنه حاکم آذربایجان برای انجام مذاکرات سیاسی به تبریز دعوت شد. اما به جای توافق، به دستور حاکم به قتل رسید. قتل او باعث ایجاد تنش در منطقه شد و باعث شد که برادر کوچکترش سمکو شکاک رهبری ایل شکاک را در دست بگیرد. اجمال این واقعه این که کردان ایل شکاک که همواره در نافرمانی نسبت به دولت ایران سر می کردند و به تعدی و تجاوز می پرداختند، در این تاریخ به علت امانی که نظام السلطنه به محمدآقا شکاک رئیس ایل و جعفرآقا شکاک پسر وی داده بود همگی مطیع شده بودند و جعفرآقا به عنوان گروگان و مهمان در تبریز می زیست. مقارن این احوال نظام السلطنه از محمدعلی میرزا که به نیابت سلطنت در تهران به جای پدرش مظفرالدین شاه اقامت داشت محرمانه دستور یافت که جعفرآقا را بکشد. وی توسط کسان خود در شبی که جعفرآقا را در منزل خود مهمان کرده بود غفل
تا به باد گلوله گرفت و به این ترتیب وی کشته شد. کشته شدن وی برای نظام السلطنه به خوش نامی نینجامید زیرا مردم از آن واقعه هم ضعف و سوء سیاست دولت را استنباط کردند و هم کشتن کسی را که امان یافته بود خلاف جوانمردی و و درستی عهد تلقی نمودند. بعلاوه نتایج شوم دیگری که از آن عمل بر آمد یاغی شدن پدر جعفرآقا و برادرش اسماعیل سیمیتقو بود. محمدعلی میرزا به نیابت سلطنت در تهران به جای پدرش اقامت داشت و نظام السلطنه در تبریز حکومت می کرد
لِتیسیا ایدو (زاده ) بازیگر فرانسوی است. از کارهای معروف او می توان به بازی در مجموعه های تلویزیونی اولیه، ارتباط و فیلم های رئیس ایستگاه و فرشته های کثیف اشاره کرد.
آن هاسلتین جادسون (۲۲ دسامبر ۱۷۸۹ – ۲۴ اکتبر ۱۸۲۶)، با نام مستعار «نانسی»، یکی از اولین زنان مبلغان آمریکایی خارجی بود. زندگی نامه. آن هاسلتین در آکادمی بردفورد تحصیل کرد و در طول یک رستاخیز در آنجا کتاب "انتقادات بر سیستم مدرن آموزش زنان" نوشته هانا مور را خواند که او را بر آن داشت تا «زندگی ای با هدف 'فایده رسانی' جستجو کند». او در بردفورد، ماساچوست به دنیا آمد و از زمان فارغ التحصیلی تا ازدواج معلم بود. پدرش، جان هاسلتین، پیشوای کلیسایی بود که در آن جلسه در سال ۱۸۱۰ هیئت آمریکایی مبشران خارجی را تأسیس کرد و به گفته خواهر آن، خانواده برای اولین بار شوهر او آدونیرام جادسون را در آن زمان ملاقات کردند. او در سال ۱۸۱۲ با آدونیرام ازدواج کرد و دو هفته بعد آنها سفر خود به هند را آغاز کردند. سال بعد، آنها به برمه رفتند. او سه بار باردار شد. اولین بارداری او در حین سفر از هند به برمه به سقط جنین انجامید؛ پسر آنها، راجر، در سال ۱۸۱۵ به دنیا آمد و در هشت ماهگی درگذشت، و سومین فرزندشان، ماریا، تنها شش ماه پس از مرگ مادرش زنده ماند. در برمه، اولین اقدام آنها یادگیری زبان محلی ها بود. تلاش های مذهبی آنها ادامه یافت و او
لین فرد محلی در سال ۱۸۱۹ به مسیحیت گروید. به دلیل مشکلات کبدی، آن به طور موقت در سال های ۱۸۲۲–۲۳ به ایالات متحده بازگشت. در طول جنگ اول آنگلو-برمه ای (۱۸۲۴–۱۸۲۶)، شوهرش به مدت ۱۷ ماه به ظن جاسوسی انگلیسی در زندان بود و آن در کلبه ای خارج از دروازه های زندان زندگی می کرد تا از شوهرش حمایت کند. او ماه ها برای قانع کردن مقامات به آزادی شوهر و دیگر زندانیان تلاش کرد، اما تلاش های او بی نتیجه ماند. او همچنین غذا و تشک هایی برای زندانیان فرستاد تا زمان گذراندن در زندان برای آنها تحمل پذیرتر شود. در این مدت، آن داستان هایی از زندگی در میدان مبلغان و مشکلاتی که با آن روبه رو بود نوشت. او توصیف های غم انگیزی از ازدواج های کودکانه، کشتار نوزادان دختر و مشکلات زنان برمه ای نوشت که هیچ حقی جز آنچه شوهرانشان به آنها می دادند نداشتند. سلامت آن در این زمان شکننده بود. تلاش های او برای بودن در کنار شوهرش زمانی که او به مکان جدیدی منتقل شد، در حالی که او نوزادی در حال شیر دادن داشت، شامل سفر و شرایط زندگی دشواری بود که احتمالاً به بیماری او کمک کرد. پس از آزادی شوهرش، آنها هر دو در برمه ماندند تا به کار خود ادامه دهند. آن در
سال ۱۸۲۶ در آمهرست، برمه پایین، بر اثر آبله درگذشت. او یک کاتشیزم به زبان برمه ای نوشت و کتاب های دانیال و یونس را به زبان برمه ای ترجمه کرد. او اولین پروتستانت بود که هر یک از متون مقدس را به زبان تایلندی ترجمه کرد، زمانی که در سال ۱۸۱۹ انجیل متی را ترجمه کرد. نامه های او به خانه در نشریاتی همچون "مجله باپتیست آمریکایی" منتشر شد و پس از مرگش به عنوان نوشته های روحانی دوباره منتشر شد، که هم او و هم آدونیرام را در آمریکا به شخصیت های معروف تبدیل کرد. کارها و نوشته های او "نقش همسر مبلغان به عنوان یک 'وظیفه'" را برای آمریکایی های قرن نوزدهم مشروع کرد. تا کنون حداقل شانزده زندگی نامه از جادسون منتشر شده است که مشهورترین آنها تقریباً هر سال از ۱۸۳۰ تا ۱۸۵۶ چاپ شد و توسط لیدیا ماریا چایلد به عنوان «کتابی که به حدی شناخته شده است که تقریباً نیازی به ذکر آن نیست» توصیف شده است.
مارتین میسون هازلتین (; – ) عکاس اهل ایالات متحده آمریکا بود. هازلتین متخصص استریوگرافی بود و یکی از بزرگترین مجموعه های عکاسی منظره غرب آمریکا را که مربوط به دهه های ۱۸۶۰ و ۱۸۷۰ است جمع آوری کرد. اوایل زندگی. مارتین میسون هازلتین در ۳۱ ژوئیه ۱۸۲۷ در ورمانت به دنیا آمد. مادرش فانی بنکرافت و پدرش آسا هازلتین نام داشت. نقل مکان به غرب. هازلتین در سال ۱۸۵۰ به کالیفرنیا نقل مکان کرد تا معدنچی طلا شود. در سال ۱۸۵۲، او به ورمانت بازگشت، جایی که در کنار برادرش، جورج ایروینگ هازلتین، عکاسی، به ویژه نحوه ساختن داگرئوتایپ را آموخت. این دو برادر در سال ۱۸۵۳ ورمانت را ترک کردند و یک کشتی از نیویورک گرفتند و دو ماه بعد به سانفرانسیسکو رسیدند و در آنجا یک استودیوی عکاسی افتتاح کردند. در سال ۱۸۵۵، برادران استودیوی خود را تعطیل کردند تا اهداف شخصی خود را دنبال کنند. هازلتین در همین سال با باربارا فابینگ ازدواج کرد. موفقیت در عکاسی منظره. هازلتین در عکاسی منظره حرفه ای را دنبال کرد و در سراسر غرب آمریکا سفر کرد تا نوادا، اورگن، آیداهو و کالیفرنیا از جمله پارک ملی یلواستون را به تصویر بکشد. او همچنین از آلاسکا دیدن کرد. از دهه