Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ای فرقه وو نگون تونگ، نگو چَن لو که تا زمان مرگش (چهل سال) این مقام را داشت، اعطا کرد. یک راهب بودایی دیگر به نام چوونگ ما-نی و یک راهب تائویی به نام دانگ هوین کوانگ به ترتیب عنوان های «ناظر راهب بودایی» (Tăng lực đạo sĩ) و «اعلیحضرت شریف و راستین» را دریافت کردند. دین بو لین همچنین معابد و زیارتگاه هایی برای خدایان زمین و کشاورزی تأسیس کرد. در سال ۹۷۳، شاهزاده دین لین صد ستون سنگی شش ضلعی موسم به رَتَنادوَجا را که حاوی سوتراهای اوشْنیشا ویجایا دارانی (نوشته شده به زبان چینی کلاسیک) بودند ساخت تا با ایجاد فضایل، به آزادسازی روح برادر مرحومش کمک کند. لین در سال ۹۷۹ صد ستون سنگی دیگر را برای تداوم سلسله دین برپا کرد. تلاش های باستان شناسان از سال ۱۹۶۳ تا ۱۹۸۷ منجر به کشف ۲۰ ستون سنگی شده است. در سال ۹۷۲، دین بو لین سفیرانی با هدایایی شامل پارچه، شاخ کرگدن، عاج فیل و چای معطر به سلسله سونگ چین فرستاد. در پاسخ، سلسله سونگ هیئتی به دای ویت فرستاد و به بو لین عنوان «پادشاه استان جیاوزی» را اعطا کرد؛ این عنوان توسط امپراتوران سونگ تا سال ۱۱۷۴ به پادشاهان ویتنام داده می شد. ترور و انقراض سلسله. در اکتبر سال ۹۷۹، خواج
ه ای به نام دو تیک، امپراتور دین بو لین و شاهزاده دین لین در حالی که شب در قصر خوابیده بودند، کشت. دین توآن پنج ساله بر تخت نشست و ژنرال له هوان به عنوان نایب السلطنه قدرت را در دست گرفت. شورش های گسترده ای کشور را فرا گرفت. در این مقطع، سلسله سونگ تحت فرماندهی هو رِن بائو نیروهایی را به بهانه بازگرداندن قدرت به فرمانروای جوان اعزام کرد. با این حال، ترس از مداخله مجدد چین در ویتنام باعث شد تا مقامات دربار از تلاش له هوان برای به دست گرفتن قدرت حمایت کنند. مقامات له هوان را تشویق کردند تا پادشاه شود و حکومتی باثبات ایجاد کند و برای تهاجم چینی ها آماده شود. در سال ۹۸۰، مقامات و ژنرال ها در هوا لو گرد هم آمدند و امپراتریس زوونگ وِن نگا ردای امپراتور را برای له هوان آورد و پیشنهاد نشستن بر تخت سلطنت را به او ارائه داد، در نتیجه حکومت دودمان دین پایان یافت و قدرت به خاندان له منتقل شد. نوادگان. پس از سال ۹۸۰، به پسر برکنار شده دین بو لین، دین توآن سمتی در ارتش داده شد. با این حال، در سال ۱۰۰۱، شورشی در فونگ (استان فعلی فو تو) رخ داد. شورشیان ارتش سلطنتی را در رود دا به دام انداختند و دین توآن در قایق خود کشته شد.
روابط خارجی. از سال ۹۷۰ تا ۹۷۵، دین بو لین دای ویت را به شکل یک دولت خراجگزار و تحت الحمایه سلسله سونگ درآورد تا با این کار چین استقلال کامل دای ویت را به رسمیت بشناسند. این رابطه تحت الحمایگی تا زمانی که فرانسه، ویتنام را در سال ۱۸۸۳ مستعمره خود کرد ادامه داشت. میراث. خاندان دین اولین سلسله مستقل ویتنامی بود. این جنگجو-پادشاهان اولیه ویتنامی هوآ لو، بودیسم ویتنامی را مورد حمایت خود قرار دادند زیرا وجود راهبان بودایی را برای خانواده سلطنتی ضروری می دانستند.
اسلام دین رسمی در کویت است و اکثریت جمعیت شهروند این کشور مسلمان هستند. همچنین جمعیت های کوچکی از مسیحی و بهائی در این کشور وجود دارند. بیشتر اتباع خارجی در کویت مسلمان، هندو، مسیحی یا بودایی هستند. اسلام. دین رسمی دولت کویت مالکی است. بیشتر شهروندان مسلمان کویتی سنی هستند. مسلمانان شیعه اقلیت قابل توجهی در کویت به شمار می آیند؛ چند فرقه های دیگر اسلامی نیز در جامعهٔ کویت وجود دارند، اما شمار آن ها بسیار اندک است. خاندان حاکم آل صباح (از جمله امیر کویت) پیرو مذهب مالکی از شاخهٔ سنی اسلام هستند. در سال ۲۰۱۹، بیش از یک میلیون مسلمان غیرشهروند در کویت ساکن بودند. برآوردهای جمعیتی. هیچ سرشماری ملی رسمی ای دربارهٔ وابستگی فرقه ای در دست نیست. برآوردهای جمعیتی در طول زمان تغییر کرده اند. در سال ۲۰۰۱، حدوداً ۵۲۵٬۰۰۰ شهروند سنی مذهب کویتی و ۳۰۰٬۰۰۰ شهروند شیعه مذهب کویتی برآورد شده بودند. در سال ۲۰۰۲، وزارت امور خارجه ایالات متحده برآورد کرد که ۵۲۵٬۰۰۰ شهروند کویتی سنی مذهب هستند. در سال ۲۰۰۴، برآورد شده بود که ۶۰۰٬۰۰۰ شهروند کویتی سنی مذهب، ۳۰۰٬۰۰۰ تا ۳۵۰٬۰۰۰ شهروند کویتی شیعه مذهب و در مجموع ۹۱۳٬۰۰۰ شهروند کویتی وج
ود داشته اند. در سال ۲۰۰۷، برآورد شد که حدود ۷۰٪ از شهروندان به شاخهٔ سنی اسلام تعلق دارند، در حالی که ۳۰٪ باقی مانده شیعه هستند. در سال ۲۰۰۸، "مؤسسه مطالعات استراتژیک" برآورد کرد که سنی ها ۶۰٪ جمعیت را تشکیل می دهند. در سال ۲۰۲۲، برآورد شد که حدود ۷۰٪ از مسلمانان ساکن کویت به شاخهٔ سنی اسلام تعلق دارند، در حالی که ۳۰٪ باقی مانده شیعه هستند. برخی برآوردهای دیگر نسبت ۸۰ به ۲۰ را ارائه کرده اند. مسیحیت. مسیحیت یک دین اقلیت در کویت به شمار می آید. در سال ۲۰۲۰، حدود ۲۸۹ کویتی مسیحی در این کشور ساکن بودند. کویت تنها کشور شورای همکاری کشورهای عرب خلیج فارس (به جز بحرین) است که دارای جمعیت مسیحی بومی با تابعیت شهروندی است. از میان جمعیت غیراکویتی، حدود ۸۳۷٬۵۸۵ نفر (تا ۳۱ دسامبر ۲۰۲۰) مسیحی هستند که معادل ۱۷٫۹۳٪ از کل جمعیت است. کلیساهایی که از سوی دولت به رسمیت شناخته شده اند شامل کلیسای کاتولیک، کلیسای قبطی ارتدکس، کلیسای انجیلی ملی کویت (پروتستان ها)، کلیسای حواری ارمنی، کلیسای یونانی ارتدکس، کلیسای کاتولیک یونانی (ملکایی)، کلیسای آنگلیکان و کلیسای عیسی مسیح قدیسان آخرالزمان هستند. همچنین، گروه های دینی مسیحی بسیا
ری با جمعیت های کوچک وجود دارند که از سوی دولت به رسمیت شناخته نشده اند، از جمله کلیسای ارتدکس هند، کلیسای مارتوما و کلیسای ادونتیست های روز هفتم. این گروه های به رسمیت نشناخته شده معمولاً آزادند تا در مکان های خصوصی عبادت کنند. افزون بر این، شمار اندکی از پیروان مسیح که پیش تر مسلمان بوده اند نیز در کشور حضور دارند، اگرچه بسیاری از آن ها شهروند کویت نیستند. یک مطالعه در سال ۲۰۱۵ برآورد کرد که حدود ۳۵۰ نفر در کشور دارای چنین باورهایی هستند. آیین بهائی. سرشماری رسمی سال ۲۰۱۳ تنها سه دستهٔ دینی «مسلمان»، «مسیحی» و «سایر» را نشان می دهد که در گروه «سایر» تنها ۱۸ نفر ثبت شده اند. شمار اندکی از شهروندان کویتی پیرو آیین بهائی هستند. منابع دیگر گزارش کرده اند که در سال ۲۰۲۲، حدود ۴۰۰ نفر بهائی در مجموع در کویت زندگی می کردند. یهودیت. تا پیش از دههٔ ۱۹۵۰ چندین خانواده یهودی کویتی در کشور حضور داشتند، با این حال تا دههٔ ۱۹۸۰، همهٔ خانواده های یهودی محلی کویت را ترک کردند. هندوئیسم. برآورد می شود که حدود ۳۰۰٬۰۰۰ هندو غیرکویتی در کویت زندگی می کنند. بودیسم. تقریباً ۱۰۰٬۰۰۰ بودایی غیرکویتی در کویت ساکن هستند. سیک گرایی.
برآورد می شود که حدود ۱۰٬۰۰۰ سیک غیرکویتی در کویت حضور داشته باشند. درگیری ها. وابستگی فرقه ای منبعی از تنش های مدنی در کویت بوده است. قانون اساسی کویت آزادی باور و حق انجام آیین های مذهبی را تضمین می کند، مشروط بر این که با آداب و رسوم جامعه تضاد نداشته باشد. قانون شمارهٔ ۱۹ سال ۲۰۱۲، تحریک به خشونت بر پایهٔ برتری یک فرقه، ترویج برتری هر گروهی یا ترویج نفرت یا اهانت به هر گروهی را جرم انگاری می کند. در آوریل ۲۰۲۲، یک شهروند کویتی به دلیل اظهار نظر در شبکه های اجتماعی به اتهام بی خدایی به دو ماه زندان و پرداخت جریمه ای معادل ۱۰٬۰۰۰ دینار کویت (۳۳٬۰۰۰ دلار) محکوم شد. در سال ۲۰۲۳، کویت نمرهٔ ۲ از ۴ را در زمینهٔ آزادی دینی کسب کرد. کفرگویی در این کشور جرم محسوب می شود و تبلیغ دین توسط غیرمسلمانان ممنوع است، هرچند عبادت خصوصی برای آنان آزاد است.
بازیلیک () یا بازیلیکا () به معنای «توپ سلطنتی» است که با نام توپ اوربان یا توپ عثمانی نیز شناخته می شود، یک توپ جنگی با کالیبر بسیار بزرگ بود که توسط اوربان، مهندس توپ سازی مجارستانی طراحی شد. این یکی از بزرگ ترین توپ هایی است که تاکنون ساخته شده است. این توپ اولین بار در سال ۱۴۵۲ به کنستانتین یازدهم آخرین امپراتوری بیزانس پیشنهاد شد که او نتوانست مبلغ مورد نیاز برای ساخت آن را تأمین کند. سپس به سلطان محمد دوم عثمانی پیشنهاد شد، که پس از اطلاع از اینکه این توپ می تواند با استفاده از یک پرتابه بزرگ دیوارها و دژهای مستحکم را بشکند، دستور ساخت آن را داد. برای ریخته گری به مقادیر زیادی برنز نیاز بود. پس از تکمیل ساخت این توپ توسط ارتش عثمانی در سال ۱۴۵۳ این توپ نقش کلیدی را در سقوط قسطنطنیه و پیروزی عثمانی ایفا کرد و آسیب جدی به دیوارهای شهر وارد نمود. اوربان موفق شد این توپ غول پیکر را ظرف سه ماه در ادرنه بسازد. در جریان جنگ با قسطنطنیه برای حمل این توپ به دلیل اندازه بزرگ آن، بین ۶۰ تا ۹۰ گاو و ۲۰۰ تا ۴۰۰ مرد آن را در طول کشیدند. گلوله توپ می توانست از فاصله ای بین تا ۲ کیلومتری شلیک شود. به دلیل لگد شدید این
توپ حین پرتاپ گلوله، بسیاری از افراد خودی نیز کشته شدند. گرمای تولید شده توسط هر انفجار مانع از شلیک بیش از هفت بار توپ در روز می شد. علاوه بر این، به دلیل ناخالصی های موجود در برنز ریخته گری شده، گرمای شدید و شوک ایجاد شده توسط خرج، منجر به شکستگی های مویی می شد که پس از هر شلیک، لوله باید در روغن گرم خیسانده می شد تا از نفوذ هوای سرد و بزرگ شدن شکاف ها جلوگیری شود. تیم اوربان مجبور بود توپ های زیادی را که ساخته بودند، مدیریت، نگهداری و تعمیر کند. کلیسای جامع قسطنطنیه که دژ مستحکم شهر بود خیلی زود به چندین تکه تقسیم شد و بسیاری در این جریان کشته شدند که در نهایت قسطنطنیه به دست عثمانی فتح شد.
دیما شهابی () (زادهٔ ۱۹۷۰) شاعر و نویسندهٔ فلسطینی است. آثار او به طور گسترده ای در نشریات منتشر شده اند و نخستین کتاب شعرش را در سال ۲۰۱۱ نوشت. پس از آن، در سال ۲۰۱۲، مجموعه ای را در ارتباط به بمباران منطقهٔ تاریخی ادبی بغداد ویرایش کرد و در سال ۲۰۱۴ نیز با همکاری شاعری تبعیدی، مجموعه ای از شعرهای سبک «رن گا» منتشر کرد. زندگی نامه. شهابی در سال ۱۹۷۰ در کویت زاده شد. او اصالتی فلسطینی دارد؛ مادرش اهل غزه و پدرش اهل اورشلیم بود. او در مدرسه آمریکایی کویت تحصیل کرد، جایی که دیگر تبعیدیان فلسطینی نیز حضور داشتند. کویت دوران کودکی او مکانی برای آزادی، آموزش، کار و جایی بود که در آن آموخت به فرهنگ فلسطینی اش افتخار کند. او در سال ۱۹۸۸ برای تحصیل به ایالات متحده آمریکا رفت و در دانشگاه تافتس در رشته تاریخ و روابط بین الملل لیسانس گرفت. او در سال ۱۹۹۳، مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشتهٔ روزنامه نگاری از دانشگاه بوستون دریافت کرد. او معاون انجمن «شعاع نویسندگان عرب-آمریکایی» ("RAWI") است و از سال ۲۰۰۹، هر ساله رویدادهایی ملی را برای گردهم آوردن هنرمندان برگزار کرده است. شهابی شعرهای خود را در نشریات بسیاری منتشر کرده
است، از جمله «شعر معاصر عرب-آمریکایی»، «کرب آرچرد»، «دی ام کیو ریویو»، «درانکن بوت»، «کنین ریویو»، «تخیل ادبی»، «شعر لندن» و «شعر زنان عرب» و چهار بار برای دریافت جایزهٔ «پوشکارت» نامزد شده است. آثار او به زبان های عربی، فارسی و فرانسوی ترجمه شده اند. نخستین کتاب او با عنوان «سیزده جدایی از ماه» در سال ۲۰۱۱ منتشر شد و از طریق شعر، احساس گرفتار بودن میان دو جهان را بررسی می کرد. بخشی ویژه از مجلهٔ «بازنگری کتاب آمریکایی» در سال ۲۰۱۲ به بررسی ادبیات عرب-آمریکایی اختصاص یافت. شهابی یکی از نویسندگانی بود که آثارش به صورت گسترده نقد شد و در بخش های دیگر این مجله نیز از مهارت او در به کارگیری غزل اشاره شد. در واکنش به بمب گذاری سال ۲۰۰۷ در خیابان المتنبی بغداد، که منطقه ای تاریخی و ادبی به شمار می رود، شهابی و بو بوسولیل در سال ۲۰۱۲ گلچینی با عنوان «خیابان المتنبی از این جا آغاز می شود» شامل واکنش های مردم به این رویداد ویرانگر گردآوری کردند. از جمله مشارکت کنندگان در این مجموعه می توان به «یاسین السلمان» (با نام هنری «نرسیسیست») و «آنتونی شادید»، خبرنگار برندهٔ جایزهٔ پولیتزر، اشاره کرد. همچنین ریژین سهاکیان، تهی
ه کنندهٔ تلویزیونی عراقی مقیم آمریکا و «نزیه الملائکه» از دیگر مشارکت کنندگان در میان حدود ۱۰۰ شرکت کننده بودند. این کتاب موفق به دریافت «جایزهٔ تقدیر» در سال ۲۰۱۳ از جوایز کتاب کالیفرنیای شمالی شد که در تاریخ ۱۹ مه ۲۰۱۳ در کتابخانه عمومی سان فرانسیسکو اهدا شد. ربکا فوست، شاعر مقیم «فراست پلیس» از کالج دارتموث، از ویرایش ساختار متناوب نثر و شعر در این مجموعه تمجید کرد و آن را دارای ریتمی منسجم و یادآوری نیرومند دانست از اینکه آنچه در خیابان المتنبی رخ داد می تواند در هر کجا تکرار شود. جدیدترین اثر منتشرشدهٔ او همکاری با شاعر یهودی-آمریکایی «مریلین هکر» است که به سبک «رن گا»، نوعی شعر ژاپنی با فرم پرسش و پاسخ متناوب، نگاشته شده است. این کتاب با عنوان «دیاسپو/رن گا: همکاری در رن گای متناوب» به بررسی سفر احساسی زندگی در تبعید می پردازد.&lt;ref name="Diaspo/Renga"&gt;&lt;/ref&gt; این همکاری از سال ۲۰۰۹ با تبادل اشعار دربارهٔ جنگ ۲۰۰۸–۲۰۰۹ غزه آغاز شد و به گفت وگویی درهم تنیده دربارهٔ این منازعه انجامید؛ گفت وگویی که از ناتوانی در بی تفاوتی سخن می گوید، چرا که جنگ، حتی در دل وظایف روزمره، همواره در پس زمینهٔ ذهن ب
اقی می ماند.
لسوتو کشوری محصور در خشکی در جنوب آفریقا است که به طور کامل توسط آفریقای جنوبی احاطه شده است (کشور محصور). نام پیشین آن باسوتولند بود. لسوتو در ۴ اکتبر ۱۹۶۶ از بریتانیا اعلام استقلال کرد. لسوتو عضو سازمان ملل متحد، کشورهای مشترک المنافع و جامعه توسعه جنوب آفریقا است. واژهٔ «لسوتو» به طور تقریبی به معنای «سرزمین مردمی که سوتو صحبت می کنند» است. حدود ۴۰٪ از جمعیت این کشور زیر خط فقر جهانی یعنی کمتر از ۱٫۲۵ دلار آمریکا در روز زندگی می کنند. شرکت های برجسته. این فهرست شامل شرکت های مهمی است که دفتر مرکزی آن ها در لسوتو واقع شده است. طبقه بندی صنایع و بخش ها بر پایهٔ رده بندی معیار صنعت (ICB) انجام شده است. شرکت هایی که فعالیت خود را متوقف کرده اند نیز ذکر شده اند.
این فهرستی از بانک های تجاری در لسوتو است که در ژوئیهٔ ۲۰۲۴ توسط بانک مرکزی لسوتو به روزرسانی شده است. فهرست بانک های تجاری. بانک استاندارد لسوتو (Standard Lesotho Bank Ltd)، زیرمجموعه ای از گروه بانک استاندارد بانک ندبانک لسوتو (Nedbank Lesotho Ltd)، زیرمجموعه ای از گروه ندبانک بانک ملی اول لسوتو (First National Bank Lesotho Ltd)، زیرمجموعه ای از گروه فیرسترند بانک پست لسوتو (Lesotho Post Bank Ltd)
بانک مرکزی لسوتو (به زبان سسوتو: Banka e Kholo ea Lesotho)، بانک مرکزی کشور لسوتو در آفریقای جنوبی است. مقر این بانک در ماسرو، پایتخت کشور قرار دارد و رئیس کنونی آن دکتر امانوئل لتته است که از ژوئن ۲۰۲۲ این سمت را برعهده دارد. بانک در سال ۱۹۷۸ با نام «مقام پولی لسوتو» (Lesotho Monetary Authority) تأسیس شد. فرمانداران بانک مرکزی. کوبلی مولموهی، ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۲ اشتفان شونبرگ، نوامبر ۱۹۸۲ تا نوامبر ۱۹۸۵ اریک لنارت کارلسون، نوامبر ۱۹۸۵ تا ژوئن ۱۹۸۸ آنتونی موتائه ماروپینگ، ژوئیه ۱۹۸۸ تا مه ۱۹۹۸ استفن مصطفی سواری، ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۱ موتلاتسی ماتکان، ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۶ موکیتسی سناوانا، ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۱ رتسیلیسیتسوه ماتلانیانه، ژانویه ۲۰۱۲ تا دسامبر ۲۰۲۱ لهلوملا موهاپی (سرپرست)، ژانویه ۲۰۲۲ تا مه ۲۰۲۲ امانوئل لتته، ژوئن ۲۰۲۲ تا کنون
لیلیت (؛ زادهٔ ) نویسنده، شاعر نثرنویس و مترجم اهل ارمنستان است. زندگی نامه. وی با نام اصلی لیلیت هاملتی آقاگیولیان () در ۱۱ مارس ۱۹۶۳ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی علوم پرورشی خاچاطور آبوویان ارمنستان فارغ التحصیل گشت. از سال ۱۹۹۵ عضو اتحادیه نویسندگان ارمنستان است.
لولْوه القَطامی (به زبان عربی: لولوة القطامی؛ زادهٔ ۱۹۳۳/۳۴) یک فعال و آموزگار است که نخستین زن اهل کویت بود که برای تحصیل به خارج از کشور رفت. او مدیر پیشین دانشگاه کویت و سفیر یونسکو بوده است. وی در سال ۲۰۰۵ نامزد جایزه صلح نوبل شد و در سال ۲۰۱۹ به دلیل خدماتش به آموزش و توانمندسازی زنان، نشان لژیون دونور را دریافت کرد. او بنیان گذار و رئیس پیشین انجمن فرهنگی و اجتماعی زنان کویت است. زندگی نامه. در سال ۱۹۳۸، در سن چهارسالگی، لولوه القطامی وارد مهدکودک شد. او تحصیلات ابتدایی خود را پس از مهاجرت خانواده اش از کویت ادامه داد. در سال ۱۹۵۲، برای تحصیل در مدرسه ای وابسته به صومعه ای فرانسوی به انگلستان سفر کرد و در آن جا زبان های فرانسوی و انگلیسی را آموخت. دو سال بعد، به پیشنهاد پدرش، که باور داشت آموزش انگلیسی در بازگشت به کویت برایش سودمندتر خواهد بود، به مدرسه ای انگلیسی رفت تا برای دریافت مدارک سطح (اُ) و "سطح (اِی)" تحصیل کند. او زبان های انگلیسی و فرانسوی را در دانشگاه ادینبرا آموخت. در طول دوران تحصیلش در آن جا، نایب رئیس اتحادیه دانشجویان بود. او نخستین زن کویتی بود که در خارج از کشور به دانشگاه رفت. در
اوایل دههٔ ۱۹۶۰، او رهبری یک سفر دانشجویی برای دختران کویتی به اورشلیم را برعهده گرفت. فعالیت حرفه ای اش را با تدریس زبان های انگلیسی و فرانسوی در مدرسه دخترانهٔ میرقاب آغاز کرد، جایی که نخستین معلم زنی بود که در محل کار "عبا" نپوشید. در آن زمان، پوشیدن عبا سیاه برای تمامی معلمان زن اجباری بود. لولوه القطامی رهبری اعتراضاتی را علیه این قانون برعهده گرفت که شامل سوزاندن علنی عباها نیز بود. این اعتراضات در کویت جنجال آفرین شد، اما در نهایت به لغو این قانون انجامید و زنان توانستند لباس های دیگر بپوشند. او بعدها عبا را «ابزاری برای استعمار» توصیف کرد. در جریان بازدید انقلابی الجزایری جمیله بوحیرد از این مدرسه، لولوه القطامی دانش آموزان را تشویق کرد تا جواهرات خود را برای حمایت از آرمان او اهدا کنند. در سال ۱۹۶۳، لولوه القطامی از بنیان گذاران انجمن فرهنگی و اجتماعی زنان کویت بود. نخستین رئیس این انجمن، دلال المشعان بود، اما بعدها لولوه القطامی ریاست آن را برعهده گرفت. او از سال ۱۹۶۳ تا ۱۹۹۲ عضو مجمع عمومی انجمن بود. بخشی از فعالیت های او در این انجمن، تضمین برگزاری کلاس ها و فراهم کردن منابع برای دختران جوانی بود
که توانایی پرداخت شهریهٔ مدارس خصوصی را نداشتند. افزون بر برنامه های آموزشی، انجمن به فعالیت های امدادی برای پناهندگان لبنان و سودان نیز کمک مالی می کرد. لولوه القطامی برای ساخت اردوگاهی در سودان جهت پناه جویان جنگ اریتره و اتیوپی، اقدام به جمع آوری کمک مالی کرد. این اردوگاه شامل مدرسه ای برای هزار کودک و نانوایی ای بود که روزانه ۵۰٬۰۰۰ عدد "نان" تولید می کرد. در سال ۱۹۷۵، لولوه القطامی با حکم وزیر آموزش، به عنوان نخستین مدیر دانشکدهٔ زنان دانشگاه کویت منصوب شد. او در سال ۱۹۹۳ در اعتراض به افزایش استفاده از نقاب در دانشگاه، از سمت خود استعفا داد. با این حال، در دوران مسئولیتش در دانشگاه، اتاقی ویژه برای نماز دانشجویان دختر ایجاد کرد. در سال ۱۹۹۰، وی به عنوان سفیر یونسکو در زمینهٔ سوادآموزی منصوب شد. القطامی دربارهٔ تأثیرات منفی استعمار بریتانیا بر کویت، به ویژه در حوزهٔ آموزش و به طور خاص آموزش زنان، سخن گفته است. جوایز و افتخارات. جایزهٔ صلح نوبل. در سال ۲۰۰۵، لولوه القطامی به دلیل فعالیت های انسان دوستانه اش، به ویژه در زمینهٔ حقوق اجتماعی و آموزشی زنان در کویت، نامزد جایزهٔ صلح نوبل شد. جایزهٔ تقدیر دولتی.
در سال ۲۰۰۹، او جایزهٔ تقدیر دولتی کویت را به همراه جایزهٔ نقدی ۱۰٬۰۰۰ دیناری دریافت کرد. نشان لژیون دونور. در سال ۲۰۱۹، دولت فرانسه به پاس تلاش های او در معرفی دستاوردهای زنان در کویت، نشان لژیون دونور را به وی اهدا کرد.
یوگنیا سارگسیان (؛ ؛ ) با نام هنری ساره () طراح صحنه و نقاش اهل ارمنستان است. زندگی نامه. وی در ۲۱ مارس ۱۹۵۹ در ایروان به دنیا آمد و از انستیتو دولتی هنری و نمایشی ایروان فارغ التحصیل گشت.
تحت شرایط عادی، بازدیدکنندگان از کویت باید روادید دریافت کنند مگر اینکه از کشورهای معاف از روادید یا کشورهایی باشند که واجد شرایط دریافت روادیدی فرودگاهی یا "روادید الکترونیکی (eVisa)" هستند. تمامی بازدیدکنندگان (به جز شهروندان شورای همکاری خلیج فارس) باید گذرنامه ای با حداقل اعتبار ۶ ماه داشته باشند. معافیت از روادید. گذرنامه های عادی. شهروندان کشورهای زیر از شورای همکاری خلیج فارس برای سفر به کویت نیاز به روادید ندارند و می توانند با کارت شناسایی ملی وارد کشور شوند و به مدت نامحدود اقامت داشته باشند: از نوامبر ۲۰۲۳، استفاده از کارت های شناسایی شورای همکاری خلیج فارس برای ورود مجدد برای کشورهای عضو شورای همکاری خلیج فارس برقرار شده است. گذرنامه های خاص. علاوه بر کشورهای عضو شورای همکاری خلیج فارس که پیش تر از دریافت روادید معاف هستند، دارندگان گذرنامه های دیپلماتیک، رسمی و خدماتی از کشورهای آلبانی، الجزایر، جمهوری آذربایجان، بنگلادش، بلغارستان، کامبوج، قبرس، چین، مصر، آلمان، هندوراس، مجارستان، هند، اندونزی، ایرلند، اردن، لائوس، مالزی، مالت، مغولستان، مراکش، پاکستان، پرو، فیلیپین، پرتغال، رومانی، روسیه، صربست
ان، سنگاپور، کره جنوبی، سوئیس، تاجیکستان، ترکیه، اوکراین، بریتانیا و ویتنام و همچنین فقط دارندگان گذرنامه های دیپلماتیک از ارمنستان، استونی، فرانسه، یونان، عراق، ایتالیا، مکزیک، لهستان، اسپانیا و ازبکستان برای مدت ۳۰ روز نیازی به دریافت روادید ندارند. روادید در بدو ورود / روادید الکترونیکی. شهروندان کشورهای زیر (۵۳ کشور و قلمرو) می توانند در صورت ورود هوایی به کویت، روادیدی با اعتبار ۳ ماه دریافت کنند یا پیش از سفر نسبت به دریافت "روادید الکترونیکی" اقدام نمایند: همچنین روادیدی با اعتبار یک ماه می تواند در بدو ورود برای افرادی که تأییدیه ای از شرکت حمل کننده دارند و به منظور گردشگری سفر می کنند، صادر شود. مسافرانی که از راه زمینی یا دریایی وارد می شوند، باید از پیش روادید دریافت کرده باشند. ساکنان کشورهای شورای همکاری خلیج فارس که دارای مشاغل تعیین شده ای باشند، نیز می توانند به صورت آنلاین روادید دریافت کنند. عدم پذیرش. اسرائیل. شهروندان (از جمله دارندگان تابعیت دوگانه که با گذرنامه کشور دیگری سفر می کنند) از ورود و عبور ترانزیتی در کویت محروم هستند. کویت همچنین از ورود هر گذرنامه ای که شواهدی از سفر به اسرا
ئیل در آن باشد، جلوگیری می کند. اتیوپی. شهروندان نیز پیش تر تا سال ۲۰۱۸ از ورود و عبور ترانزیتی در کویت محروم بودند. مقررات. در دهه های اخیر، کویت اقداماتی را برای تنظیم صدور روادیدی جدید برای نیروی کار خارجی اعمال کرده است. برای نمونه، کارگران کشورهای گرجستان و مراکش در زمان درخواست روادیدی ورود، تحت بررسی های امنیتی بیشتری قرار می گیرند و ورود کارگران خانگی از گینه بیسائو و ویتنام به طور کامل ممنوع شده است. کارگران بنگلادش و پاکستان نیز در هنگام درخواست روادیدی جدید، تحت بررسی قرار می گیرند. این بررسی شامل آزمایش های پزشکی در مراکز تأییدشده ("GAMCA/WAFID)" نیز می شود. گزارش پزشکی "GAMCA" مشخص می کند که متقاضی برای سفر مناسب است. بنابراین، ارائهٔ این گزارش پزشکی به همراه درخواست روادید ضروری است. در آوریل ۲۰۱۹، کویت کشورهای اتیوپی، بورکینافاسو، بوتان، گینه و گینه بیسائو را به فهرست کشورهای محدودشده اضافه کرد. بنا بر گزارش "میگرانت رایتس"، این محدودیت ها عمدتاً به این دلیل اعمال شده اند که این کشورها در کویت سفارت یا مؤسسه های کاریابی ندارند. محدودیت روادید برای شهروندان اتیوپی در سال ۲۰۱۸ لغو شد. پس از صدور
دستور اجرایی ۱۳۷۶۹ توسط رئیس جمهور ایالات متحده دونالد ترامپ که ورود شهروندان افغانستان، سودان، پاکستان، عراق، سومالی، لیبی، سوریه و یمن به ایالات متحده را ممنوع کرد، چندین وب سایت خبری غربی گزارش هایی منتشر کردند مبنی بر این که کویت نیز ممنوعیتی مشابه برای این کشورها اعمال کرده است. اما وزارت امور خارجه کویت اعلام کرد که در حال حاضر هیچ گونه ممنوعیتی برای ورود شهروندان این کشورها به کویت اعمال نمی شود.
اعتراضات ۱۴۰۴ کشاورزان ایران شامل اعتراضات کشاورزان در نقاط مختلف کشور مانند: اصفهان، اهواز، نطنز، زرقان، گرمسار، خوزستان، رفسنجان و... که در اعتراض به عدم رسیدگی به مطالبات آنها شامل: حق آبه، کمبود آب و قطعی مکرر و طولانی برق، تاخیر دولت در پرداخت بدهی خود به کشاورزان گندم کار و درخواست رسیدگی به سایر مطالبات آنها انجام شده است. اعتراضات. ۵فروردین. در اصفهان جمعی از کشاورزان در اعتراض به عدم رسیدگی به حق آبه قانونی خود از زاینده رود تجمع اعتراضی برپا کردند. معترضان طی روزها و هفته های اخیر به دفعات نسبت به عدم دریافت حق آبه خود اعتراض کردند. ۱۰ فروردین. کشاورزان اصفهانی برای اعتراض به عدم دریافت حق آبه زاینده رود برای دومین روز پی در پی تجمع اعتراضی برپا کردند. در این اعتراض مأموران حکومت با تهاجم به کشاورزان معترض به سمت آن ها گاز اشک آور و گلوله ساچمه ای شلیک کردند. کشاورزان که با تراکتورهای شان به خیابان ها آمده بودند، می گفتند که این دفعه در صورت عدم تأمین درخواست شان به خانه برنمی گردند. آنها تهدید کردند که اگر لازم شد نماز عید فطر را نیز در برابر سازمان آب اصفهان برپا خواهند کرد. ۱۵ فروردین. کشاورزان ش
رق اصفهان با شعارهایی نظیر «آب زاینده رود حق مسلم ما است»، خواهان باز شدن آب این رودخانه به زمین های کشاورزی خود شدند. در نطنز نیز جمعی از مردم در اعتراض به تاراج آب کشاورزی روستاها توسط شرکت های معدنی با حمایت سازمان منابع طبیعی و وزارت صمت از این شرکت ها، در مقابل دادگستری نظنز تجمع اعتراضی برپا کردند. ۲۹ فروردین. به گزارش اتحادیه آزاد کارگران ایران، در شهرستان زرقان، جمعی از کشاورزان منطقه بند فیض آباد در اعتراض به عدم وجود حقابه کافی، تجمع اعتراضی برپا کردند. ۵ اردیبهشت. بنابر گزارش اتحادیه آزاد کارگران ایران، جمعی از کشاورزان آرادان و گرمسار در اعتراض به تأخیر در باز کردن آب سد نمرود که باعث تلف شدن محصولات کشاورزی آنها شده است، تجمع اعتراضی برپا کردند. ۲۷ اردیبهشت. جمعی از کشاورزان رفسنجان در اعتراض به قطع مدوام و طولانی برق در برابر ساختمان فرمانداری تجمع اعتراضی برپا کردند. ۳۱ اردیبهشت. در استان خوزستان گروهی از کشاورزان در جلو استانداری اهواز تجمع اعتراضی برپا کرده و خواهان مطالبات باقیمانده خود از دولت شدند. ۷ خرداد. کشاورزان گندم کار در خوزستان در اعتراض به عدم پرداخت پول خود در مقابل گندم تحویل دا
ده شده به دولت، پس از راهپیمایی در برابر استانداری تجمع اعتراضی برپا کردند. کشاورزان معترض فریاد میزدند که در ۴۸ روز گذشته هنوز ریالی پرداخت نکرده اند. ۲۰ خرداد. بنابر گزارش اتحادیه آزاد کارگران ایران در شیراز جمعی از کشاورزان کامفیروز در اعتراض به عدم تامین حق آبه، که عامل فقر و بیکاری و نارضایتی است، در برابر ساختمان استانداری تجمع اعتراضی برپا کردند. ۵ مرداد. در کرمانشاه گروهی از کشاورزان گندم کار نسبت به تأخیر و خلف وعده های مکرر دولت در پرداخت بهای گندم تحویلی و عدم دریافت مطالبات شان در برابر استانداری کرمانشاه تجمع اعتراضی برپا کردند. ۱۳ مرداد. جمعی از کشاورزان زابل نسبت به «کاهش سهمیه سوخت تراکتورها» در برابر ساختمان فرمانداری این شهر تحصن کردند. معترضان گفتند که کاهش سهمیه سوخت از طرف دولت فعالیت های کشاورزی را مختل و در آستانه تعطیلی قرار داده است. ۱۴ مرداد. در تهران جمعی از کشاورزان نسبت به تصمیم های بحران ساز و سیاست های ناکارآمد وزارت جهاد کشاورزی در برابر ساختمان این وزارتخانه تجمع اعتراضی برپا کردند. معترضان گفتند که وزیری که نمی تواند مدیریت کند، باید کنار برود. ۶ شهریور. در منطقه قهدریجان واق
ع در اصفهان گروهی از کشاورزان برای درخواست رسیدگی به مطالبات شان تجمع اعتراضی برپا کردند. معترضان که خواهان دریافت حق آبه خود هستند، می گویند در اثر بی توجهی مقامات نسبت به درخواست های ما، درختان کهنسال و زمین های کشاورزی نابود شدند. یکی از کشاورزان گفت: «برق نیست، آب نیست، اقتصاد نابود شده و مسئولان فقط وعده می دهند. ما خسته ایم.» ۹ شهریور. جمعی از باغداران و کشاورزان شهرستان فلاورجان در اعتراض به عدم رسیدگی به مطالبات شان در برابر فرمانداری محل، تجمع اعتراضی برپا کردند. معترضان نسبت به دریافت نکردن حق آبه و بی توجهی مقامات به این درخواست آنها که منجر به از بین رفتن زمین های کشاورزی و درختان کهنسال شده است، اعتراض داشتند.