Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کا در سال ۲۰۰۱ دریافت نمود. او در سال ۲۰۰۱ سخنران افتخاری فردریک گولند هاپکینز در دوازدهمین کنفرانس بین المللی پترین ها و فولات ها بود، افتخاری که برای او اهمیت زیادی داشت چراکه پدرش با هاپکینز همکاری کرده بود. او عضو هیئت مشورتی پزشکی مؤسسه پزشکی هاوارد هیوز است، و در شورای آکادمی ملی علوم ایالات متحده آمریکا نیز خدمت کرده است. دانشگاه میشیگان یک کرسی استادی به افتخار ماتیوز تأسیس کرده است؛ از سال ۲۰۰۹ جیمز باردول دارندهٔ کرسی استادی «روئنا جی. ماتیوز» است. پژوهش. پژوهش های دکتر ماتیوز بر فرایند «یک کربنه» متمرکز بود، به ویژه بر آنزیم هایی که تولید بازسازی گروه های متیل را کاتالیز می کنند: متونین سنتاز، یک آنزیم وابسته به ب۱۲ در انسان، و متیلن تتراهیدروفولات ردوکتاز. همکاری او با ژنتیک دان ریما روزن در دانشگاه مک گیل به شناسایی ژن انسانی متیلن تتراهیدروفولات ردوکتاز و توصیف چندریختی C677T که با هیپرهوموسیستئینمی در انسان ها مرتبط است، منجر شد. این چندریختی (زیست شناسی) می تواند به افزایش مقدار هوموسیستئین در جریان خون منجر شود. غلظت بالای هوموسیستئین در پلاسما می تواند خطر بیماری های قلبی عروقی را افزایش دهد
و استفاده از اسیدفولیک نشان داده که می تواند این مقادیر را در انسان کاهش دهد. او به همراه مارتا ال. لودویگ نخستین ساختار پرتوایکس از ویتامین ب۱۲ متصل به یک پروتئین، یعنی متونین سنتاز وابسته به کوبالامین را روشن ساخت. زندگی شخصی. ماتیوز فرزند ارشد زیست شیمیدان دیوید ئی. گرین و خالهٔ سناتور ایالات متحده تامی بالدوین است.
لیندا سلیدا مید-تالین (زادهٔ ۱۶ اوت ۱۹۴۴) یک بیوشیمی دان و پژوهشگر سرطان آمریکایی است. در پژوهش هایش در دانشگاه آریزونا، او به بررسی آسیب به دی ان ای، رگ زایی، و تهاجم و متاستاز سرطان پرداخت؛ دفتر زنان در علوم و مهندسی را در این دانشگاه مدیریت کرد؛ و نخستین زن رئیس سازمان ملی پیشبرد حرفه ای شیمی دانان و مهندسان شیمی سیاه پوست (NOBCChE) بود. زندگی نامه و تحصیلات. مید-تالین در ۱۶ اوت ۱۹۴۴ در لندن، ویرجینیای غربی به دنیا آمد، پدرش رابرت آلفرد مید، دندان پزشک و کنشگر اجتماعی، و مادرش ویرجینیا می مید، معلم و مشاور راهنمایی بود. او در لندن بزرگ شد و در مدرسه عملکرد خوبی داشت، دوپایه را جهش کرد و در سن پایین وارد دبیرستان شد. سال اول دبیرستان او هم زمان با نخستین سال یکپارچه سازی نژادی مدرسه بود، و برای نخستین بار فرصتی برای مید-تالین و دختران هم کلاسش فراهم شد تا در یک دورهٔ علمی ثبت نام کنند. مید-تالین در سن ۱۶ سالگی وارد کالج ایالتی ویرجینیای غربی شد. او در رشتهٔ شیمی تحصیل کرد، عضو آلفا کاپا آلفا بود، و در سال ۱۹۶۴ در سن ۱۹ سالگی مدرک کارشناسی علوم خود را دریافت کرد. او به تحصیل در کالج هانتر ادامه داد و در سال
۱۹۶۹ مدرک کارشناسی ارشد علوم در رشتهٔ بیوشیمی را دریافت کرد. مید-تالین پیش از ورود به برنامهٔ دکتری در رشتهٔ شیمی در مرکز تحصیلات تکمیلی دانشگاه شهری نیویورک (CUNY)، در بیمارستان های هارلم و بلو کار می کرد. او در سن ۲۱ سالگی وارد این برنامه شد، اما پس از یک سال به بیوشیمی تغییر رشته داد، و پایان نامه اش را دربارهٔ بیان ژن در اشرشیا کلی نوشت و در سال ۱۹۷۲ مدرک دکترا دریافت کرد. ممکن است مید-تالین نخستین زن سیاه پوستی باشد که از CUNY در رشتهٔ بیوشیمی دکترا گرفته است، اما چون سوابق دانشگاه نژاد را ثبت نمی کنند، این موضوع به طور رسمی تأیید نشده است. حرفه. مید-تالین سمت استادی در کالج اولد وست بری را پذیرفت و هم زمان به عنوان استادیار مهمان در دانشگاه راکفلر فعالیت داشت، جایی که در تیم تحقیقاتی آنتونی سرامی دربارهٔ کم خونی داسی شکل پژوهش می کرد. در سال ۱۹۷۵، او دورهٔ فوق دکترای پژوهشی در بیوشیمی را از مؤسسه ملی سلامت در دانشگاه آریزونا در توسان، آریزونا آغاز کرد. در آن زمان، او تنها زن سیاه پوستی بود که در آن جا رهبری یک آزمایشگاه پژوهشی زیست پزشکی را بر عهده داشت، و پژوهش هایش بر بررسی آسیب به دی ان ای، رگ زایی،
و تهاجم و متاستاز سرطان متمرکز بود. در پژوهش های رگ زایی اش، او نخستین بار از سلول های درون پوشی میکروواسکولار انسانی برای توسعهٔ «مدلی سریع، فیزیولوژیکی تر و به شدت بازتولیدپذیر برای آزمون رگ زایی» استفاده کرد. پژوهشگران سپس از این مدل برای غربال گری گیاهان بیابانی و قارچ ها به منظور یافتن مواد مؤثر در داروهای ضد سرطان استفاده کردند. مید-تالین در این پژوهش با لزلی گوناتیلکا و لوک وایت سل همکاری داشت. در دانشگاه آریزونا، مید-تالین مدیر دفتر زنان در علم و مهندسی در گروه مطالعات زنان بود و زمان زیادی را صرف طراحی و برگزاری کارگاه ها و همایش هایی کرد که هدفشان تشویق زنان به ورود به حوزه های علم و مهندسی بود. او همچنین به ارائهٔ کارگاه هایی از سوی انجمن آمریکایی دانشکده های پزشکی برای رهبران دانشگاهی در پزشکی کمک کرد. مید-تالین یک سال را به عنوان عضو طرح توسعهٔ هیئت علمی در مدرسه پزشکی مورهاوس در آتلانتا گذراند و در سال ۱۹۹۳ به عنوان نخستین زن رئیس ملی سازمان ملی پیشبرد حرفه ای شیمی دانان و مهندسان شیمی سیاه پوست (NOBCChE) برگزیده شد. او در سال ۲۰۰۸ با عنوان استاد پژوهشی ممتاز بازنشسته از دانشگاه آریزونا کناره گی
ری کرد. زندگی شخصی. در زمان حضور در دانشگاه راکفلر، مید-تالین با گوردون تالین که در آن جا در تعطیلات تحصیلی بود، آشنا شد. در طول مدت حضور او در دانشگاه آریزونا، مید-تالین از والدین سالخورده اش مراقبت می کرد. از سال ۲۰۱۲، مید-تالین که از همسرش طلاق گرفته بود، در توسون زندگی می کرد.
الکساندرا ناوروتسکی (؛ زادهٔ در نیویورک سیتی) شیمیدان فیزیک در زمینه نانوژئوساینس است. او عضو منتخب آکادمی ملی علوم ایالات متحده (NAS) و انجمن فیلسوفان آمریکا (APS) می باشد. او از سال ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۰ عضو هیئت مدیره بخش علوم زمین و منابع NAS بود. در سال ۲۰۰۵، مدال یوری را از انجمن ژئوشیمی اروپا دریافت کرد. در سال ۲۰۰۶، مدال هری اچ. هس را از اتحادیه ژئوفیزیک آمریکا دریافت نمود. او در حال حاضر مدیر NEAT ORU (واحد تحقیقاتی سازمان یافته نانومواد در محیط زیست، کشاورزی و فناوری)، یک برنامه اصلی در نانوژئوساینس است. او استاد ممتاز دانشگاه کالیفرنیا، دیویس بود. دکتر الکساندرا ناوروتسکی در حال حاضر استاد ریجنت در دانشگاه ایالتی آریزونا، تمپه آریزونا است. گروه تحقیقاتی او (TherMotU) به بررسی ترمودینامیک پایه در ارتباط با نانومواد، زمین شناسی و علم مواد می پردازد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان بنجامین فرانکلین شده است. اوایل زندگی و تحصیلات. او از دبیرستان علوم برانکس در نیویورک فارغ التحصیل شد. او مدرک کارشناسی (۱۹۶۳)، کارشناسی ارشد (۱۹۶۴) و دکترای (۱۹۶۷) خود را در شیمی فیزیک از دانشگاه شیکاگو دریافت کرد، جایی که تحت
نظر اوله جی. کلیپا تحصیل کرد. حرفه و تحقیقات. در سال ۱۹۶۷، او برای کار پسادکتری به دانشگاه فناوری کلاوستال در آلمان نزد هرمان شمالزریت رفت. او در سال ۱۹۶۸ به ایالات متحده بازگشت و کار پسادکتری خود را در دانشگاه ایالتی پنسیلوانیا ادامه داد. سپس به مدت حدود پنج سال متوالی به هیئت علمی شیمی در دانشگاه ایالتی آریزونا پیوست. بعدها در سال ۱۹۸۵ به گروه علوم زمین شناسی و ژئوفیزیک دانشگاه پرینستون نقل مکان کرد. او از سال ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۱ رئیس این گروه بود. در سال ۱۹۹۷ به دانشگاه کالیفرنیا در دیویس رفت و به عنوان استاد بین رشته ای شیمی سرامیک، زمین و مواد محیطی منصوب شد. در سال ۲۰۰۱، به عنوان کرسی ادوارد روسلر در علوم ریاضی و فیزیکی انتخاب شد. از سال ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۷، به عنوان رئیس موقت علوم ریاضی و فیزیکی در کالج ادبیات و علوم در دانشگاه کالیفرنیا در دیویس خدمت کرد. او در حال حاضر استاد ریجنت در دانشگاه ایالتی آریزونا است و از سال ۲۰۱۹ مرکز ناوروتسکی-ایرینگ برای مواد جهان را هدایت می کند. تخصص های او شامل: شیمی حالت جامد، سرامیک، فیزیک و شیمی کانی ها، ژئوشیمی می شود. ژئوشیمی. از سال ۱۹۹۷، او یک مرکز کالریمتری دمای بالا منحصر
به فرد ساخته است. او همچنین ابزارها را طراحی و ارتقا داده است. ناوروتسکی روشی را برای اندازه گیری انرژی اکسیدهای بلوری شیشه ها، مواد بی شکل، نانوفاز، مواد متخلخل، فازهای آبی و کربنات ها و اخیراً نیتریدها و اکسی نیتریدها معرفی و به کار گرفته است. به دست آوردن داده های ترموشیمیایی برای درک سازگاری و واکنش پذیری مواد در کاربردهای فناورانه و زمین شناسی استفاده می شود. انرژی ها بینشی در مورد پیوند شیمیایی، واکنش های نظم-بی نظمی و انتقال فاز ارائه می دهد. کالریمتری ناوروتسکی همچنین در ارائه داده های ترموشیمیایی برای انواع فازهای مرتبط با پرووسکایت که پیامدهای عمده ای برای همرفت و تکامل در مقیاس سیاره ای دارد، استفاده شده است. یکی از کارهای ناوروتسکی نشان داده است که بسیاری از فازهای زئولیتی و مزوحفره دارای انرژی هایی هستند که فقط کمی بالاتر از فازهای متراکم پایدار آنهاست. انرژی با وجود یا عدم وجود زوایای پیوند تحت فشار مرتبط است نه با چگالی.
دست نوشته های برگ نخل یا نسخه های خطی برگ نخل، دست نوشته هایی هستند که بر روی برگ های خشک شده نخل نوشته می شده اند. این نوع نسخه ها عمدتاً در جنوب آسیا، به ویژه در هند، سری لانکا، نپال، تایلند و اندونزی برای نوشتن متون مذهبی، ادبی و علمی استفاده می شده اند. استفاده از برگ نخل به عنوان نوشت افزار در شبه قاره هند و جنوب شرق آسیا قدمتی تا قرن پنجم پیش از میلاد دارد. این شیوه نخست در جنوب آسیا رواج یافت و سپس به مناطق دیگر گسترش پیدا کرد، به ویژه برای نوشتن متون روی برگ های خشک شده و دوده داده شدهٔ نخل پالمیرا یا نخل چتری. کاربرد این نسخه ها تا قرن نوزدهم ادامه داشت، زمانی که چاپخانه ها جایگزین دست نویس ها شدند. یکی از کهن ترین نسخه های کاملِ باقی مانده از یک رسالهٔ برگ نخل، متنی سانسکریت در زمینهٔ شیواپرستی مربوط به قرن نهم میلادی است که در نپال کشف شده و اکنون در کتابخانه دانشگاه کمبریج نگهداری می شود. نسخه اسپیتزر نیز مجموعه ای از قطعات برگ نخل است که در غارهای قزل چین یافته شده اند. قدمت این قطعات به حدود قرن دوم میلادی بازمی گردد و به زبان سانسکریت ترکیبیِ بودایی نوشته شده اند. پیشینه. متن در نسخه های برگ نخ
ل با قلم چاقومانند روی برگ های مستطیل شکل و آماده شده حکاکی می شد، سپس رنگی بر سطح آن کشیده و پاک می شد تا رنگ در شیارهای حک شده باقی بماند. معمولاً هر برگ دارای یک سوراخ برای عبور نخ بود و برگ ها از طریق این سوراخ ها با نخ به هم بسته می شدند و به شکل کتاب درمی آمدند. این نسخه ها عمری میان چند دهه تا حدود ۶۰۰ سال داشتند و پس از آن به دلیل رطوبت، حشرات، کپک و شکنندگی از بین می رفتند؛ بنابراین می بایست پیش از پوسیدگی، روی برگ های تازه کپی می شدند. کهن ترین دست نوشته های هندی برگ نخل، بیشتر در اقلیم های سرد و خشک مانند نپال، تبت و آسیای مرکزی یافته شده اند. هر برگِ منفرد برگ نخل در سانسکریت "پاترا" یا "پارنا" (در پالی/پراکرت: "پَنّا") نام داشت و برگ آماده برای نوشتن را "تادا-پاترا" یا "تالا-پاترا" می نامیدند. نسخهٔ معروف به نسخه باوِر از سدهٔ پنجم میلادی که در ترکستان چین کشف شد، روی پوست درخت توسکا نوشته شده، اما به شکل برگ نخل آماده شده بود. معبدهای هندو اغلب مرکز نگهداری، آموزش و استنساخ این نسخه ها بودند. در جنوب هند، معابد و مَت ها (صومعه های دینی) نقش حفاظتی داشتند و تعداد زیادی نسخه خطی در موضوعاتی چون فل
سفه هندو، شعر، دستور زبان و دیگر علوم در آن ها نوشته، بازنویسی و نگهداری می شد. شواهد باستان شناسی و کتیبه ای نشان می دهد کتابخانه هایی به نام "سَراسواتی بَندارا" احتمالاً از سدهٔ دوازدهم وجود داشته اند و کتابداران در آن ها کار می کرده اند. این نسخه ها همچنین در معبدهای جینی و صومعه های بودایی نگهداری می شدند. با گسترش فرهنگ هندی به جنوب شرق آسیا، کشورهایی چون اندونزی، کامبوج، تایلند، لائوس و فیلیپین نیز دارای مجموعه های بزرگی از این نسخه ها شدند. در بالی (اندونزی) و معابد سده دهمی کامبوج مانند انگکور وات و بانتی سری، کتابخانه های سنگی ویژه ای برای نگهداری نسخه های "لنتار" کشف شده اند. یکی از قدیمی ترین دست نوشته های سانسکریت روی برگ نخل، متن "پارامشوَراتنتره" از مکتب شایوای سیدهانتا است که به سدهٔ نهم میلادی و حدود ۸۲۸ میلادی بازمی گردد. این مجموعهٔ کشف شده همچنین بخش هایی از متنی دیگر به نام "Jñānārṇavamahātantra" را شامل می شود که هم اکنون در کتابخانه دانشگاه کمبریج نگهداری می شود. با معرفی چاپ فشاری در اوایل سدهٔ نوزدهم، چرخهٔ استنساخ متون از روی برگ های نخل تقریباً پایان یافت. امروزه دولت های گوناگون در
حال تلاش برای حفظ اسناد باقی ماندهٔ برگ نخل هستند. پیوند با توسعهٔ سامانه های نوشتاری. طرح گرد و خطی بسیاری از خطوطی که از خطوط براهمی منشأ گرفته اند – مانند دیواناگری، ناندیناگری، خط کانادا، خط تلوگو، خط لنتارا، الفبای جاوه ای، الفبای بالیایی، خط اودیا، خط برمه ای، خط تامیلی، الفبای خمری و غیره – ممکن است ناشی از سازگاری با مادهٔ برگ نخل بوده باشد، زیرا حروف زاویه دار ممکن بود باعث پاره شدن برگ ها شوند. گونه های منطقه ای. کامبوج. نسخه های برگ نخل که در زبان خِمِر «"سلئوْک ریث"» نامیده می شوند، از زمان انگکور در کامبوج رایج بوده اند و شواهد آن در نقش برجسته های انگکور وات دیده می شود. اگرچه تا قرن بیستم اهمیت بسیاری داشتند، با آغاز جنگ داخلی کامبوج، بنا به تخمین باستان شناس فرانسوی اولیویه دُ برنون، حدود ۹۰٪ آن ها از میان رفت. نسخه های مدرن مانند دفترنامه یا رسانه های دیجیتال جایگزین شدند، اما اقدامات حفاظتی در صومعه هایی چون وات اونالوم در پنوم پن آغاز شده است. هند. در شهر تانجاوور، نسخه های گرانبهایی از برگ نخل نگهداری می شود. اودیشا. نسخه های برگ نخل اودیشا شامل متون مقدس، تصویرهایی از دِوَداسی ها و انواع
مودراهای "کاما سوترا" هستند. برخی از متون مهم یافت شده شامل "Smaradipika", "Ratimanjari", "Pancasayaka" و "Anangaranga" هستند که به زبان اوریه و زبان سانسکریت نوشته شده اند. موزه ایالتی اودیشا در بهوبنشور دارای ۴۰٬۰۰۰ نسخهٔ برگ نخل است؛ اکثر آن ها به خط اودیا و زبان سانسکریت اند. قدیمی ترین نسخه به سدهٔ چهاردهم بازمی گردد، اگرچه متن آن به سدهٔ دوم میلادی تعلق دارد. تامیل نادو. در سال ۱۹۹۷، یونسکو مجموعهٔ نسخه های پزشکی تامیلی را در فهرست حافظه جهانی ثبت کرد. نمونه ای مشهور از نگارش تاریخ در برگ نخل، کتاب تولکاپیام (Tolkāppiyam) است؛ کتابی در دستور زبان تامیلی از حدود سدهٔ سوم پیش از میلاد. بنیاد میراث تامیل پروژه ای جهانی برای دیجیتالی سازی این نسخه ها راه اندازی کرده و آن ها را از طریق اینترنت در دسترس عموم قرار داده است. اندونزی. در اندونزی، نسخهٔ برگ نخل لنتار نامیده می شود. واژهٔ "لنتار" در زبان اندونزیایی شکل امروزی واژهٔ کاوی "رونتال" است که از دو واژهٔ قدیمی "رون" به معنای «برگ» و "تال" به معنای نخل پالمیرا تشکیل شده است. برگ های درخت "رونتال" برای مقاصد گوناگونی مانند بافتن حصیر، بسته بندی شکر پالم، و
نگارش متن استفاده می شدند. امروز، هنر نگارش بر "رونتال" هنوز در بالی (استان) توسط برهمنان بالیایی به عنوان وظیفه ای مقدس حفظ شده است. بسیاری از نسخه های قدیمی برگ نخل مربوط به جاوه و دورهٔ امپراتوری ماجاپاهیت (سده های ۱۴–۱۵ میلادی) هستند. متون قدیمی تری مانند "Arjunawiwaha", "Smaradahana", "Nagarakretagama" و "Kakawin Sutasoma" در جزایر بالی و لومبوک یافت شده اند. همچنین متون سوندایی مانند "Carita Parahyangan", "Sanghyang Siksakandang Karesian" و "Bujangga Manik" نیز از این دست اند. میانمار (برمه). در میانمار، نسخهٔ برگ نخل "پسا" (ပေစာ) نام دارد. در دورهٔ پیش از استعمار، در کنار کتاب های تاشو، "پسا" ابزار اصلی نگارش متون دینی، اداری و حقوقی بود. استفاده از "پسا" به سدهٔ دوازدهم و پادشاهی پاگان بازمی گردد، اما بیشتر نسخه های باقی مانده مربوط به سده های هجدهم و نوزدهم هستند. منابع تاریخی مهم همچون وقایع نامه های برمه نخست بر روی "پسا" نوشته شده اند. در سدهٔ هفدهم، نسخه های تزیینی به نام یا "کاماواسا" پدیدار شدند که با نقش ونگار، مرکب، لاک و برگ طلا تزیین شده اند. کهن ترین آن ها متعلق به سال ۱۶۸۳ است. سبک خط آن
ها با قلم بذر تمر هندی شبیه کتیبه های سنگی برمه ای است. تولید این نسخه ها تا سدهٔ بیستم ادامه داشت. کتابخانه مرکزی دانشگاه ها در یانگون دارای بزرگ ترین مجموعه نسخه های سنتی کشور با ۱۵٬۰۰۰ "پسا" است. از سال ۲۰۱۳، انجمن متون پالی، دانشگاه سندای و دانشگاه تورنتو پروژه ای برای دیجیتالی سازی و فهرست نویسی نسخه های برگ نخل آغاز کرده اند. نسخه های دیجیتالی شده در کتابخانه دیجیتال نسخه های میانمار به صورت دسترسی آزاد در دسترس اند. آماده سازی و نگهداری. ابتدا برگ های نخل پخته و خشک می شوند. سپس نویسنده با نیشک حروف را حکاکی می کند. بر سطح برگ، رنگ طبیعی مالیده می شود تا مرکب در شیارها بماند. سپس با پارچهٔ تمیز سطح را پاک می کنند و نسخهٔ برگ نخل آماده می شود.
جانیت ای. مرترز (متولد ۱۹۴۹) یک بیوشیمیک، زیست شناس مولکولی و پژوهشگر سرطان اهل ایالات متحده است. او هم اکنون استاد الیزابت مک کوی در انکولوژی در آزمایشگاه مک آردل برای پژوهش سرطان در دانشگاه ویسکانسین–مدیسن است. مرترز بیشتر به خاطر مخالفت با پیشنهاد لارنس سامرز در سال ۲۰۰۵ مبنی بر اینکه زنان فاقد استعداد ذاتی برای برجستگی در ریاضیات در بالاترین سطح هستند شناخته شده است و به خاطر کشف روشی ساده برای پیوستن دی ان ای از گونه های مختلف شناخته می شود. این کشف اخیر دوران مهندسی ژنتیک را آغاز کرد که آثار آن مبنای علم ژنتیک مدرن و صنعت بیوتکنولوژی را شکل می دهند. پس از اتمام دوره های کارشناسی در رشته های زیست شناسی و مهندسی برق در مؤسسه فناوری ماساچوست، مرترز از سال ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۵ در مقطع تحصیلات تکمیلی در دانشگاه استنفورد تحصیل کرد و دکترای بیوشیمی خود را دریافت کرد. همچنین در سال ۱۹۷۰، مرترز به آزمایشگاه پل برگ که در دپارتمان بیوشیمی دانشگاه استنفورد قرار داشت، پیوست. برگ گفت که مرترز به اندازه جهنم باهوش است. در حالی که در دوره ای که در آزمایشگاه کلد اسپرینگ هاربر در تابستان ۱۹۷۱ برگزار شد، او از برنامه اش برای رشد
موتانت های آنکولوویروس، SV40، با کلون سازی مولکولی آن ها در باکتری روده انسان، "اشریشیا کلی"، سخن گفت. این رویداد ابتدا منجر به اعلام یک وقفه داوطلبانه در کلون سازی آنکوژنهای ویروسی و بعداً کلون سازی هر نوع دی ان ای که ممکن است حاوی مواد بالقوه خطرناک بیولوژیکی باشد شد تا زمانی که نگرانی های ایمنی نظری برطرف شود و دستورالعمل های استفاده ایمن از آن ها توسعه یابد و به اجرا درآید. در این میان، در همکاری با رونالد دبلیو. دیویس، مرترز کشف کرد که انتهای دی ان ای تولید شده توسط برش با آنزیم محدودکننده EcoRI چسبنده است، که این امکان را می دهد که هر دو دی ان ای از این نوع به راحتی دوباره ترکیب شوند. با استفاده از این کشف، در ژوئن ۱۹۷۲، او اولین دی ان ای نوترکیب را ایجاد کرد که می توانست در باکتری ها کلون سازی شود. موفقیت او در این پروژه به مشاور پایان نامه اش، پل برگ، کمک کرد تا در سال ۱۹۸۰ جایزه نوبل شیمی را دریافت کند. با این حال، مرترز به دلیل وقفه ای که در آن زمان اعمال شده بود، به کلون سازی این دی ان ای ادامه نداد و این وظیفه را به هربرت بویر، استنلی ان. کوهن و همکارانشان واگذار کرد تا در سال ۱۹۷۳ ثابت کنند که دی
ان ای های نوترکیب ساخته شده با این روش می توانند واقعاً در باکتری ها خود-تکثیر شوند. بنابراین، بیشتر پایان نامه دکترای مرترز به جای آن، حول توسعه روش های دیگر برای ایجاد، انتخاب و رشد موتانت های SV40 برای مطالعه عملکردهای این ویروس و استفاده از آن به عنوان اولین بردار کلون سازی یوکاریوتی متمرکز بود. پتنت ایالات متحده شماره ۴٬۲۳۷٬۲۲۴، فرایند تولید چیمراهای مولکولی کاربردی بیولوژیکی، که بیش از ۲۵۰ میلیون دلار درآمد از حق امتیاز و لایسنس به همراه داشت، فقط بویر و کوهِن را به عنوان مخترعان مشترک ذکر کرده است. برخی این سؤال را مطرح کرده اند که آیا این پتنت ها معتبر بودند، با توجه به انتشارهای قبلی توسط پیتر لوگان و ا. دیل کایزر و آزمایشگاه برگ که قبلاً در دامنه عمومی در زمان ثبت این درخواست در نوامبر ۱۹۷۴ قرار داشتند. پژوهش های بعدی و حرفه آکادمیک. مرترز ۱۵ ماه به عنوان پژوهشگر پسادکتری در شورای پژوهش پزشکی انگلستان گذراند. در همکاری با جان بی. گردن و ادوارد م. دی روبرتیس، او نشان داد که ماکرومولکولهای زیستی که به داخل اووسیت های قورباغه میکروتزریق می شوند، به درستی استفاده می شوند و این اولین روش برای مطالعه جنب
ه های مختلف بیان ژن در یوکاریوتهای بالاتر بود. مرترز از سال ۱۹۷۶ عضو هیئت علمی دانشگاه ویسکانسین–مدیسن بوده است. آزمایشگاه او روی تنظیم بیان ژن های ویروس های آنکوی دی ان ای SV40، ویروس هپاتیت B و ویروس اپشتین–بار و نقش های گیرنده هسته ای گیرنده استروژن-مرتبط α در سرطان سینه و تنظیم فعالیت های گیرنده استروژن α تحقیق می کند.
نانسی بویدا (؛ زادهٔ ) شیمیدان و سیاستمدار آمریکایی است. او نماینده سابق دموکرات مجلس نمایندگان ایالات متحده از حوزه انتخابیه دوم کانزاس بود که از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۰۹ خدمت کرد. در ۴ نوامبر ۲۰۰۸، بویدا در انتخابات مجدد برای دوره دوم توسط لین جنکینز، خزانه دار ایالت کانزاس شکست خورد. او نامزد دموکرات این کرسی در انتخابات ۲۰۲۴ بود که توسط نامزد جمهوری خواه، درک اشمیت شکست خورد. اوایل زندگی، تحصیلات و حرفه. بویدا با افتخارات از کالج ویلیام جول در لیبرتی، میزوری فارغ التحصیل شد، جایی که مدرک دوگانه در شیمی و آموزش دریافت کرد. او حرفه خود را در سال ۱۹۷۸ به عنوان شیمیدان تحلیلی و بازرس میدانی آغاز کرد. بویدا در یک خانواده جمهوری خواه بزرگ و بعدها در سال ۲۰۰۳ به یک دموکرات تبدیل شد. مجلس نمایندگان ایالات متحده. انتخابات. ۲۰۰۴. در سال ۲۰۰۴، او علیه جیم رایان، نماینده جمهوری خواه کنگره از حوزه دوم کانزاس رقابت و بویدا از حمایت رایان از کوپن های مدرسه و عدم حمایت او از مدارس دولتی انتقاد کرد. او گفت که حزب جمهوری خواه را ترک کرده است زیرا بیش از حد محافظه کار شده است. رایان او را به دلیل شرکت در اعتراضات علیه جنگ عراق مورد
انتقاد قرار داد. بویدا ۱٫۱ میلیون دلار برای کمپین خود هزینه کرد که ۳۰۰۰۰۰ دلار آن پول خودش بود. رایان ۱٫۲ میلیون دلار هزینه کرد. جورج دبلیو بوش این حوزه را با ۵۹٪ به ۳۹٪ به دست آورد و رایان بویدا را با ۵۶٪ به ۴۱٪ شکست داد. تنها شهرستانی که بویدا در این انتخابات به دست آورد کرافورد بود. ۲۰۰۶. بویدا در سال ۲۰۰۶ دوباره رایان را به چالش کشید. این حوزه در رادار سیاسی هر دو حزب ملی در سطح پایینی قرار داشت. بویدا توسط کمپین موفق انتخاب مجدد فرماندار کاتلین سیبلیوس که با ۵۷٪ به ۴۰٪ پیروز شد، کمک دریافت کرد. رایان یک جمهوری خواه به شدت محافظه کار بود و حزب جمهوری خواه کانزاس مملو از درگیری بین محافظه کاران و میانه روها بود؛ به نظر می رسد جمهوری خواهان میانه رو به سیبلیوس و بویدا پیوسته اند. همچنین موضوع خرید رایان از یک خانه شهری در واشینگتن دی سی از همکاران تام دیلی با قیمتی بسیار پایین تر از ارزش بازار مطرح بود. او رایان را با ۵۱٪ به ۴۷٪ در یک پیروزی غیرمنتظره شکست داد. ۲۰۰۸. در ژانویه ۲۰۰۷، توم کول، رئیس کمیته ملی جمهوری خواهان کنگره اعلام کرد که NRCC قصد دارد بویدا را در سال ۲۰۰۸ هدف قرار دهد. رایان اعلام کرد که
سعی خواهد کرد کرسی قدیمی خود را به دست آورد و رهبران جمهوری خواه به او اطمینان دادند که پیروز خواهد شد. در ۴ آوریل ۲۰۰۷، لین جنکینز، خزانه دار ایالت به طور رسمی اعلام نمود که در مقدماتی جمهوری خواهان شرکت خواهد کرد. او دنیس پایل، سناتور ایالتی را در مقدماتی شکست داد. بویدا و جنکینز در انتخابات عمومی توسط رابرت گرارد، نامزد حزب لیبرترین و لزلی مارتین، نامزد حزب اصلاحات مورد مخالفت قرار گرفتند. بویدا اعلام کرد که برخلاف سال ۲۰۰۶، او در کمپین ۲۰۰۸ خود به دنبال کمک از کمیته کمپین کنگره دموکرات ها نخواهد بود. او گفت که «رای دهندگان کانزاس باید کنترل کمپین های کانزاس را در دست داشته باشند» و کانزاسی ها باید بتوانند «انتخابات خود را بدون دخالت واشینگتن برگزار کنند». کمیته ملی جمهوری خواهان کنگره به شدت به نفع جنکینز هزینه کرد، که بویدا را با ۵۱٪ به ۴۶٪ شکست داد. در آوریل ۲۰۰۹، کریس ون هولن، رئیس DCCC گفت که بویدا برای او پیامی گذاشته است که گفت از رد کمک این سازمان پشیمان است و از ون هولن خواست که این پیام را برای هر دموکرات آسیب پذیری که در حال رد کمک کمیته است، پخش کند. ون هولن گفت که بویدا «در این مورد بسیار واضح
بوده است که او اشتباه کرده است… او به وضوح احساس می کرد که عدم مشارکت [با کمک DCCC] بخش بزرگی از دلیل شکست او بوده است.» پس از دوره خود در کنگره، بویدا توسط پرزیدنت باراک اوباما به عنوان معاون دستیار وزیر دفاع برای نیروی انسانی و پرسنل در پنتاگون منصوب شد و در ۲۰ ژوئیه ۲۰۰۹ سوگند یاد کرد.
هلن سوئیفت میچل (۲۱ سپتامبر ۱۸۹۵ – ۱۲ دسامبر ۱۹۸۴) زیست شیمیدان و متخصص تغذیه آمریکایی بود. او مدیر تحقیقات در سنتیاریوم بتل کریک بود و در کالج بتل کریک و دانشگاه ماساچوست دوره هایی دربارهٔ تغذیه تدریس می کرد و بعداً استاد مبادله ای در دانشگاه هوکایدو در ژاپن شد. در طول جنگ جهانی دوم، عضو کمیته های دولتی برای پژوهش در زمینهٔ تغذیه بود و نسبت به رژیم های غذایی مد روز که در آن زمان پدید آمدند، انتقاد داشت. او پژوهش هایی دربارهٔ شرایط تغذیه ای موش ها انجام داد و منتشر کرد، و بعداً کتاب درسی "تغذیه در سلامت و بیماری" را به طور مشترک نوشت. زندگی و تحصیلات اولیه. هلن میچل در سال ۱۸۹۵ در بریج پورت، کنتیکت از والدینی به نام های والتر ال. و مینی میچل (با نام خانوادگی پیش از ازدواج: سوئیفت) به دنیا آمد. میچل در سال ۱۹۱۷ مدرک کارشناسی هنر را از کالج مانت هولیوک دریافت کرد. او تحصیلاتش را در دانشگاه ییل ادامه داد و در سال ۱۹۲۱ دکترای خود را دریافت کرد. وی زیر نظر لافایت مندِل تحصیل کرد؛ کسی که در ادامهٔ زندگی حرفه ای میچل نیز با او مکاتبه داشت. مندِل در اوایل سده بیستم چهره ای منحصر به فرد بود، زیرا به آموزش و راهنمایی د
انشجویان زن در مقطع دکترا می پرداخت و بسیاری از آن ها به پیشگامان حوزه های خود تبدیل شدند. پایان نامهٔ میچل دربارهٔ «انتخاب رژیم های غذایی مناسب و نامناسب توسط موش ها و موش های صحرایی» بود. دوران حرفه ای. در سال ۱۹۲۱، او به عنوان مدیر تحقیقات در سنتیاریوم بتل کریک منصوب شد و در مدرسهٔ رژیم درمانی جان هاروی کلاگ تدریس کرد. در کالج بتل کریک، میچل از سال ۱۹۲۱ تا ۱۹۳۵ به عنوان استاد تغذیه و فیزیولوژی فعالیت داشت. در طول این دوره، ویلفرد گرنفِل از تخصص پژوهشی او برای انجام تحقیقاتی به نمایندگی از "ماموریت گرنفِل" در نیوفاندلند و لابرادور بهره گرفت. او به همراه "مارجری" و "کاترین وان" در سال ۱۹۲۹ یک بررسی یک ساله بر روی باغ ها و دام ها انجام دادند تا مشکلات تغذیه ای شهرهای ساحلی ماهیگیری را شناسایی کنند. او دریافت که بسیاری از خانواده ها دچار کمبود مواد معدنی و ویتامین ها در رژیم غذایی شان هستند. میچل از سال ۱۹۳۵ تا ۱۹۴۱ به عنوان استاد پژوهشی تغذیه در دانشگاه ماساچوست فعالیت داشت. او بعدها رئیس بخش غذا و تغذیه و رئیس مدرسهٔ اقتصاد خانواده در این دانشگاه شد (۱۹۴۷–۱۹۶۰). سال های جنگ. در سال ۱۹۴۰، شورای ملی پژوهش برای
پیش بینی نیازهای تغذیه ای ارتش و غیرنظامیان، "کمیته غذا و تغذیه" را تشکیل داد. میچل از سال ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۵ عضو این کمیته بود و بر روی تعیین مقدار مواد مغذی مورد نیاز روزانه کار می کرد. او یکی از سه زنی بود که همراه با "لیدیا رابرتس" و "هیزل استایبلینگ"، به صورت شبانه یک استاندارد اولیه برای رژیم های غذایی در زمان جنگ تدوین کردند. در طول جنگ جهانی دوم، او تغذیه دان اصلی "دفتر خدمات دفاعی، سلامت و رفاه" بود (۱۹۴۱–۱۹۴۳) و سپس به عنوان تغذیه دان ارشد در "دفتر وزارت خارجه برای امدادرسانی و بازسازی خارجی" خدمت کرد (۱۹۴۳–۱۹۴۴). "پال وی. مک نات" از "سازمان مدیریت اضطراری فدرال" بر وظیفهٔ میچل برای ارتقای سطح تغذیه در سراسر ایالات متحده نظارت داشت؛ وظیفه ای که شامل گردآوری منابع ایالتی بود. ژاپن. در سال ۱۹۶۰، میچل به عنوان استاد مبادله ای در دانشگاه هوکایدو در ژاپن فعالیت کرد و بر روی تغذیهٔ کودکان یتیم خانه های ژاپن پس از جنگ جهانی دوم پژوهش انجام داد. او به همراه "ستسوکو سانتو"، در نخستین پیمایش خود در سال ۱۹۶۰ دریافتند که قد کودکان به طور چشمگیری پایین تر از میانگین ملی استان هوکایدو بود و این مسئله ناشی از کمبودهای