Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
پس به اعدام محکوم شدند. نمایندگان نهادها. در واقعیت های ژئوپلیتیکی ایجاد شده در طول جنگ آزادی بخش، زنان نقش های مسئولیت های نهادی را نیز بر عهده داشتند. این مورد مربوط به گیزلا فلوریانینی، اولین زن در ایتالیا است که بین سپتامبر و اکتبر ۱۹۴۴ در جمهوری پارتیزانی اوسولا، سمت دولتی داشت. او که زنی فرهیخته و باهوش بود، بلافاصله به مرجعی برای ضد فاشیست های ایتالیایی تبدیل شد. او مسئول گروه های دفاع از زنان بود و نقش کمیسر برای کمک و ارتباط با سازمان های توده ای جمهوری اوسولا به او سپرده شد. سهم او در «چهل روز آزادی» جمهوری اوسولا (این جمهوری از ۲ سپتامبر تا ۲۲ اکتبر ۱۹۴۴ وجود داشت)، حمله پارتیزان ها به نیروهای فاشیست و شکست آنها و در نتیجه اعلام جمهوری بود. به همین دلیل این دوره که «چهل روز آزادی» نامیده می شود، چنان اساسی بود که به نماد آن تبدیل شد. بین سال های ۱۹۴۴ و ۱۹۴۵، او به تشکیلات گاریبالدی در والسسیا رسید و به مبارزه ادامه داد. در آن زمان، او رئیس کمیته سازماندهی زنان شد. در پایان درگیری، او به عضویت شورای ملی منصوب شد و متعاقباً به عنوان معاون مجلس نمایندگان انتخاب شد. یکی دیگر از زنانی که در مقاومت نقش ه
ای سیاسی داشت ، نیلده یوتی بود. او در سنین بسیار کم، راه پدرش را که در نوجوانی فوت کرد، دنبال کرد و به PCI (حزب کمونیست ایتالیا) پیوست. اولین وظیفه او در مقاومت، اجرای دستورات بود. اولین تعهد مهم او، مسئولیت گروه های دفاع از زنان بود که در جمع آوری لباس، دارو و غذا برای پارتیزان ها ضروری بود. پس از همه پرسی نهادی ایتالیا در ۲ ژوئن ۱۹۴۶، نیلده یوتی ابتدا به عنوان یک معاون ساده و سپس به عنوان عضو مجلس مؤسسان به پارلمان انتخاب شد و به ایجاد ماده ۳ قانون اساسی ایتالیا کمک کرد که در آن برابری شهروندان تضمین شده بود: «همه شهروندان از شأن اجتماعی برابر برخوردارند و در برابر قانون برابرند، بدون تمایز جنسیت، نژاد، زبان، مذهب، عقاید سیاسی، شرایط شخصی و اجتماعی.»
محمدرضا بیک (زادهٔ ۱۹ بهمن ۱۳۷۸ در مشهد) بازیکن والیبال ایرانی است که در پست دریافت کننده قدرتی بازی می کند. او در حال حاضر عضو تیم زسکا صوفیه در لیگ والیبال بلغارستان است. زندگی و حرفه. محمدرضا بیک والیبال را از تیم های جوانان ایران آغاز کرد و در تیم های مختلف داخلی حضور داشت. او پس از درخشش در لیگ برتر ایران، مسیر حرفه ای خود را به اروپا باز کرد. لژیونری در اروپا. محمدرضا بیک اولین بار در سال ۲۰۲۱ به لیگ پرتغال رفت و با تیم Sporting Caldas قرارداد امضا کرد. این تیم در آن فصل در جدول لیگ پرتغال جایگاه هفتم را داشت. در سال ۲۰۲۲، بیک به لیگ فنلاند منتقل شد و با تیم آکا والی قرارداد یک ساله امضا کرد. این تیم در فصل گذشته در رتبه سوم لیگ فنلاند قرار داشت و در رقابت های Challenge Cup اروپا شرکت می کرد. پس از فنلاند، بیک به لیگ یونان و سپس لیگ بلغارستان پیوست و هم اکنون عضو تیم زسکا صوفیه است.
هیچ چیز رایگان به ما داده نشد () یک فیلم مستند محصول سال ۲۰۱۴ به کارگردانی اریک اسر است. این فیلم تصویری از آنیتا مالاوازی، پارتیزان سابق و بعدها فعال اتحادیه کارگری است که با نام مستعار لیلا، یکی از معدود زنان عالی رتبه فرماندهی در جنبش مقاومت ایتالیا در طول اشغال ایتالیا توسط آلمان در جنگ جهانی دوم محسوب می شود. خلاصه داستان. این فیلم مقاومت ایتالیا در جنگ جهانی دوم را از دید زنان پارتیزان کمونیست روایت می کند. در مجموعه ای از مصاحبه ها، شخصیت اصلی، مالاوازی، دربارهٔ فعالیت های خود به عنوان مبارز مقاومت سخن می گوید. روایت زمانی فیلم با اشغال کشور توسط نیروهای آلمانی در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ (رجوع کنید به آتش بس کاسیبیله) آغاز شده و با روز آزادی در ۲۵ آوریل ۱۹۴۵ به پایان می رسد. در طول این مدت، مالاوازی از نقش حمایتی برای برادرش به فعالیت مخفی و نهایتاً فرماندهی واحد خود در کوه ها می رسد. در جریان فیلم، او به دیدار دوستانش جینا مونسیگولی و پیِرینا بونیلاوری، هر دو مبارز سابق مقاومت که در طول جنگ با آن ها آشنا شده بود، می رود. برای این سه زن، تجربه حضور در مقاومت نقطه آغاز رهایی شخصی شان در جامعه ای پدرسالار بود. تا
ریخچه. "«هیچ چیز رایگان به ما داده نشد»" اولین نمایش خود را در ۲۰ ژانویه ۲۰۱۴ در جشنواره سینمای افراطی جهان سن سباستین در وراکروز، مکزیک تجربه کرد. اولین نمایش اروپایی آن در ۱۰ مارس در روزهای فیلم زنان ۲۰۱۴ در وین، اولین نمایش ایتالیایی آن کمی پس از آن در ۲۲ مارس ۲۰۱۴ در جشنواره فیلم زنان در میلان بود. فیلم "هیچ چیز رایگان به ما داده نشد" در ۲۰ ژانویه ۲۰۱۴ در جشنواره "جشنواره جهانی فیلم های افراطی سن سباستین" در وراکروز، مکزیک، برای نخستین بار به نمایش درآمد. طبق وب سایت فیلم، این فیلم از نظر مالی توسط صندوق همبستگی بورسیه تحصیلی هانس-باکلر-استیفتونگ حمایت شده است. مؤسسه تاریخی در رجیو امیلیا، ایستورکو، حقوق تمام تصاویر آرشیوی را در اختیار دارد؛ این مؤسسه پشتیبانی لجستیکی از فیلم را فراهم کرده است. استقبال انتقادی. هیئت داوران جشنواره جهانی سینمای افراطی سن سباستین در توضیح دلایل خود برای اعطای این جایزه گفتند که این فیلم «بینش قانع کننده ای در مورد اهمیت نقش پارتیزان های میهن پرست در جنگ جهانی دوم در ایتالیا ارائه می دهد»، ضمن اینکه به «درک سینمایی بی نقص آن از موضوع» نیز اشاره کردند. اینگرید استرابل در وبلا
گ خود دربارهٔ فیلم نوشت که تا به حال تنها «افراد مطلع» از مشارکت زنان ایتالیایی در مبارزه پارتیزان ها اطلاع داشتند و این بحث در آلمان «به شدت غایب» بوده است. فیلمساز، اریک اسِر، «نه تنها موفق شد داستان این سه پارتیزان را روایت کند و بینش روشنی دربارهٔ انگیزه ها و مشارکت بسیاری دیگر در این روند ارائه دهد، بلکه توانست زنان را وادار کند تا دربارهٔ احساسات و تجربیات شخصی خود به طور صریح و بی پیرایه صحبت کنند. با این کار، عمقی به فیلم بخشید که فراتر از ستایش قهرمانانه است و به طور بازگشتی شجاعت و خدمت تاریخی این زنان را ارج می نهد، امری که تا کنون به شدت کمبود آن احساس می شد. فیلمی شگفت انگیز که امیدوارم توسط بسیاری دیده شود.» در دسامبر ۲۰۱۴، روزنامه نگار مارکوس همرشمیت در مجله آنلاین تله پولیس نوشت که این فیلم «هیچ نوع رمانتیسیسم باندیرا روسا یا فتیشیسم نظامی» را به بینندگان ارائه نمی دهد "- در عوض،" داستان سه زن را روایت می کند که در برهه ای از زندگی خود، تصمیماتی گرفتند که مستلزم احترام بود. با وجود فداکاری هایشان، که شنیدنشان وحشتناک است، داستان مقاومت آنها همچنین مقاومت در برابر رفتار سلطه جویانه مردانه و جذب
زنان است. با توجه به وقایع تاریخی که در این فیلم به آن پرداخته شده و این واقعیت که به لطف تیمی از آلمان ساخته شده است، «می توان آن را به عنوان عملی از آشتی تجربی و تفاهم بین المللی در نظر گرفت؛ بنابراین، چیزی به ما داده نشد نه تنها باید در جشنواره های کوچک نمایش داده شود، بلکه باید به عنوان مثال در تلویزیون - و در یک بازه پخش واقعاً خوب - نمایش داده شود.»
موجود متفاوت (به ) یک فیلم کوتاه ترسناک - معمایی ایتالیایی محصول سال ۲۰۱۷ است که توسط روزاریو بروکاتو نوشته، کارگردانی و تدوین شده است. این فیلم به موضوع تنوع در یک بستر اجتماعی می پردازد که ناهنجاری های جسمی را در انسان نمی پذیرد، که منجر به مشکلات شدید سلامت روان در افراد مبتلا می شود و بر زندگی اجتماعی آنها تأثیر منفی می گذارد. این فیلم توسط آمازون پرایم ویدیو توزیع شده است. خلاصه داستان. ریچارد بلانز که با مشکلات اجتماعی روبه روست، تنها از مادر خود آرامش می گیرد، مادری که او را ترغیب می کند نه در خانه پنهان شود و به ویژه مراقب باشد گرفتار نشود. روان پزشک فرگوسن، مشکل او را بیشتر اجتماعی تا روانی تشخیص می دهد. با افزایش سن، ریچارد از همه کسانی که او را مسخره می کنند متنفر می شود و با دختری که دارای نقص جسمی است، رفتار خشونت آمیز دارد، در حالی که به دوستش دربارهٔ قوز پشتی او اشاره می کند. ریچارد در گوشه ای پنهان و پرشاخ و برگ قرار دارد و این مکالمه را می شنود. او پس از یافتن کارت شناسایی جوانی که به او خندیده بود، آن ها را دنبال می کند. به خانه قربانی می رود و وارد آن می شود در حالی که دختر روی تخت مشغول خو
اندن کتاب است. دختر از پله ها لبخند می زند و به آشپزخانه می رود تا در را با کلید قفل کند. ریچارد از قبل در خانه حضور دارد و نقشه خود را عملی می کند. جوایز و نامزدی ها. "موجود متفاوت" با بودجه صفر فیلمبرداری شد و در جشنواره های بین المللی مختلف، عمدتاً در لس آنجلس و هالیوود، نامزد و برنده جوایز متعددی شده است. تقدیر از این فیلم در این جشنواره ها، موفقیت آن را در عرصه فیلم های مستقل برجسته می کند. همچنین جوایز متعددی از جمله جایزه دستاورد برجسته برای اولین فیلمساز در جشنواره بین المللی فیلم کالت کلکته در سال ۲۰۱۸ در کلکته، هند را دریافت کرد. و جایزه بهترین تدوین در جشنواره بهترین فیلم های مستقل در بادن-وورتمبرگ، آلمان، در سال ۲۰۱۷. «موجود متفاوت» که از طریق آمازون پرایم ویدیو توزیع شد، مخاطبان بیشتری را به خود جلب کرد و به خاطر مضامین اجتماعی و رویکرد نوآورانه اش به وحشت و تعلیق مورد ستایش قرار گرفت.
یک داستان پاییزی ( رمانی گوتیک نوشتهٔ نویسندهٔ ایتالیایی، توماسو لاندولفی، است که در سال ۱۹۴۷ منتشر شد. این رمان دربارهٔ مردی است که در عمارتی مرموز و عمدتاً خالی با رازی پنهان اقامت دارد. خلاصه داستان. اگرچه مشخص است که داستان در طول اشغال ایتالیا توسط آلمان در اواخر جنگ جهانی دوم اتفاق می افتد، اما حال و هوا و محیط ها به گونه ای ساخته شده اند که تداعی کنندهٔ بی زمانی باشند. شخصیت اصلی یک فراری بی نام و نشان است که به عمارتی در کوهستان برمی خورد که تنها ساکن آن، یک اشراف زادهٔ پیر و گریزان، با اکراه به او اجازه می دهد شب را در آنجا بماند. او مجذوب اسرار خانه می شود، خانه ای که شامل اتاق ها و راهروهای تودرتو است، صداهای عجیب انسانی از خود ساطع می کند و نقاشی یک زن بالای شومینه قرار دارد و در نهایت اقامتش را طولانی تر می کند. با حس کردن حضور کسی، او خانه را جست وجو می کند و زنی به نام لوسیا را می یابد که همان لباس های قدیمی را می پوشد که زن روی نقاشی بر تن دارد. او به نجیب زاده جاسوسی می کند و او را در حال انجام مراسمی می بیند که باعث می شود همسر مرده اش از شومینه برخیزد. هنگامی که شخصیت اصلی از ترس فریاد می ز
ند، زن ناپدید می شود و نجیب زاده دچار سکته می شود که به مرگش منجر می گردد. شخصیت اصلی فرار می کند اما چند روز بعد برمی گردد و لوسیا به استقبالش می آید، لوسیا توضیح می دهد که او دختر زنِ نقاشی و آن مرد اشراف زاده است، مردی که تمام عمرش او را در خانه پنهان کرده و با او مانند یک همسر رفتار کرده است. شخصیت اصلی و لوسیا عاشق هم می شوند اما خوشبختی آنها ناگهان با حمله ارتش و تجاوز و قتل لوسیا توسط سربازان در مقابل مرد به پایان می رسد. مرد به عمارت پناه می برد و درگیر شریک مرده اش می شود. پذیرش. این رمان به عنوان یک داستان مقاومت تفسیر شده است که مفهوم آزادی را بررسی و مورد پرسش قرار می دهد. این رمان با گنجاندن تجاوز و قتل دسته جمعیِ ناشناختهٔ سربازان متفقین پس از نبرد مونته کاسینو، به آسیب های ناشی از جنگ ایتالیا می پردازد. الکساندر استیل از "لس آنجلس تایمز" نوشت که ژانر، زبان و فضای گوتیک یادآور آثار نیکولای گوگول و ادگار آلن پو است، و شباهت های آشکاری با «زوال خاندان آشر» اثر پو دارد. او نوشت که "«داستان پاییزی"» قبل از اینکه به ملودرام «تنزل» یابد، بهترین اثر است، اگرچه استفاده از این ژانر آگاهانه است و «باور به
قدرت هیپنوتیزم کننده زبان» را بررسی می کند و لاندولفی را به عنوان «یک مدرنیست باستانی» با «اهداف مرموز» نشان می دهد. "پابلیشرز ویکلی" این کتاب را غافلگیرکننده، میخکوب کننده و جذاب برای حواس توصیف کرد و نوشت که حاوی «تصاویر کابوس وار نافذی» است. آلن رایان از "واشینگتن پست" بر شباهت های این اثر با اثر پو تأکید کرد و ترجمه انگلیسی یواخیم نویگروشل را «فوق العاده» خواند و نوشت که زبان کتاب هم وهم و هم اشتیاق به گذشته ای ساده تر را منتقل می کند. رایان نوشت که فراتر از پیامدهای سیاسی احتمالی، این رمان با «آشنا اما واقعاً شبیه هیچ چیز دیگری، بی تفاوت به زمان و مد، و به شدت وسواس گونه» بودن، جذاب است. سازگاری. این رمان مبنای فیلم تلویزیونی «داستان پاییزی» به کارگردانی دومنیکو کامپانا [و با بازی استفانو پاتریزی است. این فیلم در فوریه ۱۹۸۱ از شبکه رای با بیش از یازده میلیون بیننده پخش شد.
یوزف، بارون فون مرینگ (زاده ۲۸ فوریه ۱۸۴۹، در کلن – درگذشته ۵ ژانویه ۱۹۰۸، در هاله، آلمان) پزشک آلمانی و از نخستین کسانی بود که همراه با اسکار مینکوفسکی کشف کرد که یکی از وظایف پانکراس، تولید انسولین است؛ هورمونی که سطح قند خون را کنترل می کند. بعدها تحقیقات او و همکارش، پایه تحقیقات فردریک بنتینگ، چارلز بست و جیمز کالپ قرار گرفت. انسولین. فون مرینگ علاقهٔ زیادی به پانکراس، اندامی به شکل کاما که میان معده و روده کوچک قرار دارد، داشت. برای کشف عملکرد این اندام، آن را از یک سگ خارج کرد. پس از این کار، مشاهده شد که سگ، با وجود آموزش های قبلی، مدام در خانه ادرار می کند. فون مرینگ دریافت که این نشانه ای از دیابت است و آزمایش ادرار سگ نشان داد که میزان قند آن بالا است، پیش از تحقیقات مرینگ و مینکوفسکی، دانش پزشکان قدیمی که تحقیقات آنها به قرن ها پیش بازمی گشت مبانی بالینی دیابت را توصیف و تشریح می کرد، ولی مسیر کشف انسولین وابسته به آزمایش های مدرن و فیزیولوژی بود که او و همکارانش ترتیب دادند. علاوه بر تحقیقات خود در زمینه پانکراس، یوزف فون مرینگ در کشف باربیتورات ها، گروهی از داروهای آرام بخش که برای بی خوابی، صرع
، اضطراب و بیهوشی استفاده می شوند، نقش داشت. در سال ۱۹۰۳، او مشاهده کرد که باربیتال (که آن زمان با نام اسید دی اتیل باربیتوریک شناخته می شد) خواص آرام بخش در انسان دارد. در سال ۱۹۰۴، فون مرینگ در عرضه تجاری باربیتال تحت نام ورونال نقش داشت؛ ورونال اولین آرام بخش باربیتوراتی بود که به شکل تجاری در هر کشوری عرضه شد. فون مرینگ در این زمینه با شیمیدان معروف امیل فیشر همکاری کرد که او نیز در کشف باربیتال نقش داشت.
موزه زنان مرانو در یک صومعه سابق متعلق به فقرای کلار در مرکز مرانو (ایتالیا) واقع شده است. این موزه توسط یک انجمن اداره می شود و همچنین دفتر ثبت انجمن بین المللی موزه های زنان (IAWM) است. موزه زنان مرانو در طول سال باز است و به راحتی از مرکز شهر قابل دسترسی است. بازدیدکنندگان می توانند از نمایشگاه های دائمی و موقت بازدید کنند و در برنامه های فرهنگی و آموزشی موزه شرکت نمایند. نمایشگاه. در نمایشگاه دائمی خود، این موزه تاریخ فرهنگی و زندگی روزمره را از دیدگاه زنان به نمایش می گذارد. آثار موجود در مجموعه موزه شامل مد و پوشاک، لوازم جانبی، اشیاء روزمره، کتاب ها و اسناد می شوند. این موزه ایده آل ها، الگوها و تصاویر زنانه در قرن نوزدهم و بیستم را به نمایش می گذارد و از این طریق وضعیت کنونی زنان در جامعه را مورد بررسی قرار می دهد. در نمایشگاه های ویژه و رویدادهای مختلف، مجموعه موضوعات مرتبط با زنان گسترش می یابد. علاوه بر نمایشگاه دائمی، موزه زنان مرانو میزبان نمایشگاه های موقت و رویدادهای فرهنگی متنوعی است که به موضوعات خاص زنان و حساسیت های جنسیتی می پردازد. این رویدادها شامل سخنرانی ها، کارگاه ها و برنامه های آموز
شی هستند که به ترویج آگاهی و گفت وگو در مورد مسائل زنان کمک می کنند. کتابخانه تخصصی. موزه دارای یک کتابخانه تخصصی است که منابعی در زمینه تاریخ زنان، مطالعات جنسیتی و هنرهای مرتبط را در اختیار علاقه مندان قرار می دهد. این کتابخانه به عنوان یک مرجع علمی و پژوهشی برای محققان و دانشجویان فعال در این حوزه عمل می کند. تاریخچه. این موزه توسط اِوِلین اورتنر در سال ۱۹۸۸ تأسیس شد و از سال ۱۹۹۳ توسط یک انجمن اداره می شود. در سال ۲۰۱۱، این موزه به صومعه سابق پور کلرز منتقل شد. شبکه سازی بین المللی. در سال ۲۰۰۸ اولین کنگره بین المللی موزه های زنان در مرانو برگزار شد. از آن زمان، موزه زنان مرانو محل هماهنگی انجمن بین المللی موزه های زنان (IAWM) است و بیش از ۳۰ موزه و طرح زنان را در سراسر جهان به هم متصل می کند. کتابشناسی. الکه کراسنی، موزه زنان مرانو (ویراستار): "زنان:موزه." "زنان:موزه. سیاست های نمایشگاه گردانی در فمینیسم، آموزش، تاریخ و هنر." لاکرفرلاگ، ۲۰۱۳. پیوند به بیرون. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
موزه ملی باستان شناسی مارکه (Museo archeologico nazionale delle Marche) یک موزه باستان شناسی در آنکونا، مارکه، ایتالیا است. این موزه در کاخ فرِتی واقع شده است و در سال ۲۰۱۵، ۱۳۱۹۵ نفر از مجموعه های آن بازدید کردند. تاریخچه. طرح ایجاد یک مجموعه باستان شناسی منطقه ای در آنکونا برای اولین بار روز پس از تصویب فرمان سلطنتی صادر شده توسط لورنزو والریو، کمیسر فوق العاده مارکه، در تاریخ ۳ نوامبر ۱۸۶۰ تدوین شد. این طرح به طور جدی توسط کنت کارلو رینالدینی (۱۸۲۴–۱۸۶۶)، پژوهشگر سنگ نوشته ها و دبیر کمیسیون، و کاریزیو چیوارینی (۱۸۳۷–۱۹۰۵) از شهر پزارو، معلم ادبیات ایتالیایی دبیرستان، حمایت می شد. هر دو نفر میهن پرستانی سرسخت، حامی ریسورجیمنتو ایتالیا و عضو یک طبقه حاکم روشنفکر بودند که رویکردی مثبت گرا داشتند و به ضرورت جدا شدن از رژیم قدیم آگاه بودند. ایجاد موزه ای که «هرگونه آثار از عصر پیشاتاریخ تا زمان های بعد که در منطقه محلی کشف می شود را در خود جای دهد»، همان طور که چیوارینی آغاز کرد، مستقیماً ناشی از علاقه علمی خاص او بود، اما همچنین ناشی از تمایل او به حفظ گنجینه های باستان شناسی منطقه مارکه از هجوم بازار آثار عتی
قهٔ فعال و فرصت طلب آن زمان بود. در ادامه، مجموعه های موزه از یافته های تصادفی متعدد و همچنین از کاوش های روتین در سراسر منطقه بهره مند شدند. در واقع، مجموعه به قدری کامل شد که سال پس از مرگ چیوارینی در ۱۹۰۶، «سلطنتی» شد و با عنوان «موزه ملی آنکونا» مورد تقدیر قرار گرفت. در ۹ اکتبر ۱۹۲۷، موزه به سرپرستی جوزپه مورتی، توسط پادشاه ویکتور امانوئل سوم به همراه معاون محترم وزیر، امیلیو بودرو و مدیر کل عتیقه جات و هنرهای زیبا، روبرتو پاریبنی، افتتاح شد. در طول جنگ جهانی دوم، موزه در اثر بمب هایی که در سال های ۱۹۴۳ و ۱۹۴۴ بر شهر فرود آمدند، تا حدی آسیب دید. در پایان جنگ، کار بازسازی و مرمت آثار نمایشگاه ها تحت هدایت مدیر و سرپرست جدید، جیووانی آنیبالدی، انجام شد که مردم می توانستند بازگشایی موزه در سال ۱۹۵۸ را مدیون او باشند. قرار بود محل جدید آن، اتاق های باشکوه "کاخ فرتی" قرن شانزدهم باشد. اما فاجعه دوباره رخ داد و موزه پس از ویرانی های زلزله ۱۹۷۲ مجبور به تعطیلی شد. این بار نوبت سرپرست و مدیر، دلیا لولینی، بود که بخش پیکن موزه ملی باستان شناسی مارچه را قبل از بازگشایی آن برای عموم در سال ۱۹۸۸، راه اندازی کند. در د
هه ۱۹۹۰، بخش های پیشاتاریخ و عصر برنز افتتاح شدند، در حالی که در سال های ۲۰۱۰ و ۲۰۱۵، بخش هلنیستی و روم باستان اختصاص یافته به آنکونا تحت نظارت سرپرست و مدیر جولیانو ده مارینیس و با همکاری مدیر فعلی موزه، نیکولتا فراپیکچینی، دوباره برای بازدید عموم گشایش یافت. مجموعه ها. مسیر موزه از نیم طبقه دوم با بخش ماقبل تاریخ آغاز می شود، جایی که ویترینی با شیشه «لمسی» حاوی ونوس فراساسی، تندیسک گرانبهایی با قدمت ۲۸۰۰۰/۲۵۰۰۰ سال، است. شایان ذکر است که برخی از ابزارهای باستانی پارینه سنگی از کوه کونرو که حدود ۳۰۰۰۰۰ سال قدمت دارند، سکونتگاه نوسنگی ریپابیانکا دی مونترادو (هزاره ششم پیش از میلاد)، خنجر آنئولیتیک کونل دی آرچیویا (هزاره سوم پیش از میلاد)، بیست و پنج خنجر برنزی از انبار ریپاترانزونه (تقریباً ۱۸۰۰–۱۶۰۰ پیش از میلاد)، سفال های آپنین و سوباپنین از غارهای تنگه فراساسی (۱۵۰۰–۱۲۰۰ پیش از میلاد) و گورستان سوزاندن اجساد پروتوویلانووی از پیانلو دی گنگا (۱۲۰۰–۱۰۰۰ پیش از میلاد) در این موزه به نمایش گذاشته شده اند. سپس تور تا طبقه سوم و بخش پیشاتاریخی ادامه می یابد، جایی که یافته هایی مربوط به سکونتگاه های پیسن از عصر پر
وتوویلانوویان تا یونان کهن، گورستان ویلانوویای فرمو (قرن هشتم پیش از میلاد) و گزیده ای از مهم ترین اشیاء تدفین پیکن از دوره شرقی شدن شاهزاده نشین تا عصر باستانی (اواخر قرن هشتم تا اوایل قرن ششم پیش از میلاد) وجود دارد. در طول دوره شرقی شدن، تمدن پیکن الگوهای اجتماعی و فرهنگی شرقی را پذیرفت، که تا حدی به دلیل تأثیرات دنیای اتروسک بود. این تأثیر از آیین های تدفین، شیوه های تدفین و مجموعه فرهنگ مادی آنها قابل مشاهده است. برنامه سفر در اتاقی که به سنگ قبرها و کتیبه های پیکن اختصاص داده شده است، به پایان می رسد. طبقه اول میزبان یافته هایی از عصر کلاسیک و اواخر کلاسیک است، زمانی که پیکن ها شهرها را توسعه داده بودند و شواهد اشیاء تدفینی به ارتباط مداوم با جهان یونان، مگنا گراسیا و اتروسک ها اشاره دارد. این امر به ویژه از گورستان باشکوه نومانا-سیرولو با سفال های نفیس آنتیک و ظروف گرانبهای اتروسک از جنس برنز آشکار است. از قرن چهارم پیش از میلاد به بعد، هجوم عظیمی از سلت ها از اروپای مرکزی به مدیترانه سرازیر شد. آخرین قبیله سلتی که به ایتالیای امروزی مهاجرت کردند، سنوها بودند. آنها از لبه بیرونی دره پو مهاجرت کردند تا
اینکه به رودخانه اسینو رسیدند و مارچ های شمالی امروزی را اشغال کردند. این موزه اکتشافات بسیاری از سانتا پائولینا دی فیلوترانو، سان فیلیپو دی اوسیمو و مونته فورتینو دی آرچیویا را به نمایش می گذارد که شامل جواهرات طلای گرانبها و سلاح های سلتی است. بخش روم باستان شامل حاشیه زینتی و سنتوری معبد سیویتالبا است که نشانه ای ملموس از قدرت رومی ها در منطقه پیکن محسوب می شود، و همچنین یافته هایی از گورستان و سکونت گاه آنکونا (قرن چهارم پیش از میلاد تا قرن هشتم میلادی) که مرکز تجاری پرجنب وجوشی بود و دارای آثار و اشیاء بسیار ظریف و وارداتی از سراسر منطقه مدیترانه بود.
فلسفهٔ محاسباتی یا فلسفهٔ دیجیتال به کاربرد روش های محاسباتی در فلسفه گفته می شود. این حوزه شامل مفاهیمی مانند مدل محاسباتی، الگوریتم ها، شبیه سازی ها، بازی ها و موارد مشابه است که در پژوهش و آموزش مفاهیم فلسفی به کار می آیند. همچنین دانشنامه های تخصصی برخط و تصویرسازی های گرافیکی از روابط میان فیلسوفان و مفاهیم نیز در این چارچوب جای می گیرند. استفاده از رایانه در فلسفه همراه با افزایش "توان پردازشی" و دسترسی گسترده تر به داده ها، شتاب بیشتری گرفته است. این روند، همراه با توسعهٔ روش های تازه ای که بر همین رایانه ها و داده ها تکیه دارند، راه های نوینی برای پرداختن به فلسفه گشوده که پیش تر در دسترس نبودند. همچنین به بینش های تازه ای در فلسفه انجامیده است.
آرکیو یک مجله ماهانه باستان شناسی است که در رم، ایتالیا مستقر است. این مجله اولین بار در مارس ۱۹۸۵ منتشر شد این مجله شامل مقالاتی در مورد اخبار باستان شناسی است. از سال ۲۰۱۱، آندریاس اشتاینر سردبیر مجله بود.
آمیکا یک مجله ماهانه مد و زنان است که در میلان، ایتالیا مستقر است. این مجله از سال ۱۹۶۲ منتشر می شود. این مجله چندین نسخه بین المللی دارد که در بلغارستان، اندونزی و سنگاپور منتشر می شوند. تاریخچه و مشخصات. "آمیکا" در مارس ۱۹۶۲ تأسیس شد. جلد اولین شماره آن به سوفیا لورن اختصاص داده شده بود. ناشر اصلی مجله کرسپی بود. این مجله بخشی از آرسی اس است و توسط نشریات آر سی اس به صورت ماهانه در میلان منتشر می شود. این مجله مقالاتی در مورد روندهای اخیر مد ارائه می دهد. از سال ۱۹۸۶ تا ۲۰۰۱، "کازامیکا"، مجله ای در زمینه طراحی داخلی، با همکاری "آمیکا" توزیع می شد. بعدها این مجله به ضمیمه روزنامه "کوریره دلا سرا"، یکی دیگر از نشریات گروه رسانه ای آر سی اس، تبدیل شد. نسخه آنلاین "آمیکا" در سال ۱۹۹۷ منتشر شد. نسخه بلغاری این مجله در اواخر سپتامبر ۲۰۰۷ منتشر شد. نسخه های آن در اندونزی و سنگاپور، که به زبان انگلیسی منتشر می شدند، هر دو در سال ۲۰۰۸ آغاز شدند. در نوامبر ۲۰۱۱، نسخه ایتالیایی دوباره طراحی شد و شامل چهار بخش شد: داستان ها، مد، زیبایی و فرار. در پایان سال ۲۰۱۴، نسخه بین المللی مجله، آمیکا بین المللی، آغاز به کار کرد.
از سال ۲۰۱۵، سردبیر "آمیکا،" امانوئلا تستوری بود. گردش خون. "آمیکا" در سال ۱۹۸۴ تیراژی معادل ۲۰۹۶۳۸ نسخه داشت بین فوریه ۲۰۰۶ و ژانویه ۲۰۰۷، این مجله ۱۸۰۱۰۰ نسخه فروخت. تیراژ آن در سال ۲۰۰۷، ۱۸۰۲۵۷ نسخه بود از اوت ۲۰۱۰ تا ژوئیه ۲۰۱۱، تیراژ این ماهنامه ۱۴۵۳۸۰ نسخه بود. در اوت ۲۰۱۹، "آمیکا" تیراژی معادل ۱۱۲۴۶۷ نسخه داشت.
ایرون () یک مجله علمی ایتالیایی است که به مسائل علمی و فناوری اختصاص دارد. این مجله در میلان، ایتالیا، توسط سرمقاله جورجیو موندادوری (شرکت سابق، که اکنون بخشی از ناشر قاهره، زیرمجموعه کایرو کامیونیکیشن است) منتشر می شود. تاریخچه و مشخصات. "ایرون" در سال ۱۹۸۱ به عنوان یک مجله بوم شناسی تأسیس شد که عمدتاً شامل مقالاتی در مورد دنیای حیوانات، طبیعت، قوم شناسی و جغرافیا بود. بنیان گذار و اولین مدیر آن ایجیدیو گاواتزی بود. این مجله سال ها پرتیراژترین مجله علمی در ایتالیا بود، با تیراژ متوسط حدود ۲۵۰۰۰۰ نسخه در ماه. بین سال های ۱۹۸۵ و ۱۹۸۶، این مجله با همکاری رای (شبکه رادیو تلویزیونی) مجموعه مستند طبیعت پَن "را" تولید کرد. در سال ۱۹۸۹، یک مجله فرعی برای خوانندگان جوان تر، "ایرون جونیور"، راه اندازی شد که در آوریل ۱۹۹۵ به "دودو" تغییر نام داد. "آیرون" به عنوان «مجله ای شبیه به "نشنال جئوگرافیک"، اما شاید با رویکردی حفاظتی تر» توصیف شد، و از آن به عنوان «یک مجله تاریخ طبیعی خیره کننده، بهترین در میان چندین مجله اروپایی» یاد شد. در مقاله ای دربارهٔ ده سال اول مجله، آنتونیو دل جودیس، روزنامه نگار وحدت، اشاره کرد که چگو
نه این مجله «نه تنها یک پدیده تحریریه، بلکه یک پدیده فرهنگی، سیاسی و اجتماعی» است. تیراژ مجله "آیرون" در سال ۲۰۰۷، ۹۴۰۰۰ نسخه بود در دسامبر ۲۰۱۳، تیراژ این مجله ۸۳۰۰۰ نسخه در ماه بود.
باغ های بوبولی (به /'bo.bo.li/) یک پارک تاریخی در شهر فلورانس است که در سال ۱۷۶۶ برای عموم افتتاح شد. این باغ که در ابتدا برای خاندان مدیچی طراحی شده بود، یکی از اولین و مهم ترین نمونه های باغ ایتالیایی است که بعدها الهام بخش بسیاری از دربارهای اروپایی شد. مجسمه هایی از سبک ها و دوره های مختلف، باستانی و رنسانس، در سراسر باغ خودنمایی می کنند. همچنین دارای فواره های بزرگ و غارهای مصنوعی است، به ویژه غاری که توسط هنرمند، معمار و مجسمه ساز برناردو بوونتالنتی بین سال های ۱۵۳۶ تا ۱۶۰۸ ساخته شده است. تاریخچه و طرح بندی. این باغ ها، درست پشت کاخ پیتی، مقر اصلی دوک های بزرگ مدیچی توسکانی در فلورانس، از اولین و آشناترین باغ های رسمی ایتالیایی قرن شانزدهم هستند. سبک باغ سازی اواسط قرن شانزدهم، همان طور که در اینجا توسعه یافت، شامل توسعه های محوری طولانی تر، خیابان های شنی عریض، عنصر «ساخته شده» قابل توجهی از سنگ، استفاده فراوان از مجسمه ها و فواره ها و انبوهی از جزئیات بود که در فضاهای نیمه خصوصی و عمومی هماهنگ شده بودند و با لهجه های کلاسیک مانند غارها، نیمفئوم ها، معابد باغ و موارد مشابه شکل گرفته بودند. باز بودن باغ
، با منظره ای گسترده از شهر، برای زمان خود غیرمعمول بود. باغ ها بسیار مجلل بودند، زیرا هیچ دسترسی به کسی غیر از خانواده نزدیک مدیچی مجاز نبود و تاکنون هیچ سرگرمی یا مهمانی در باغ ها برگزار نشده است. باغ های بوبولی برای الئونورا دی تولدو، همسر کوزیمو اول د مدیچی، طراحی شدند. این نام ممکن است تحریفی از «بوگولی» یا «بورگولی» باشد، احتمالاً نام خانواده ای که قبلاً مالک این زمین بوده اند. مرحله اول ساخت این باغ ها به سختی توسط نیکولو تریبولو آغاز شده بود که در سال ۱۵۵۰ درگذشت و پس از آن ساخت و ساز توسط بارتولومئو آماناتی ادامه یافت. جورجیو واساری در برنامه ریزی و برناردو بوونتالنتی در مجسمه سازی و همچنین معماری استادانه غار در حیاطی که کاخ را از باغ آن جدا می کند، مشارکت داشتند. باغ فاقد منبع طبیعی آب است. برای آبیاری گیاهان آن، مجرایی ساخته شد تا آب را از رودخانه آرنو در نزدیکی باغ به سامانهٔ پیچیدهٔ آبیاری منتقل کند. محور اصلی، که در نمای پشتی کاخ قرار دارد، از یک آمفی تئاتر عمیق بر روی تپه بوبولی بالا می رود؛ شکل آن شبیه نیمی از یک هیپودروم یا میدان اسب دوانی کلاسیک است. در مرکز آمفی تئاتر، که نسبت به موقعیتش ن