Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
جرج کاندو (؛ زادهٔ ) هنرمند تجسمی آمریکایی است که در حوزه های نقاشی، طراحی، مجسمه سازی و چاپ دستی فعالیت می کند. او در نیویورک زندگی می کند و همچنان به فعالیت هنری مشغول است. سال های آغازین. کاندو در شهر کنکورد ایالت نیوهمپشایر به دنیا آمد. او در دانشگاه ماساچوست در لوول به تحصیل در رشته های مطالعات تاریخ هنر و تئوری موسیقی پرداخت. در طول دوران نوجوانی و جوانی، به طور جدی به یادگیری گیتار و آهنگسازی پرداخت، در حالی که هم زمان علاقه دیرینه اش به نقاشی و طراحی را نیز دنبال می کرد. پس از دو سال تحصیل در دانشگاه ماساچوست در لوول، به بوستون نقل مکان کرد. در آنجا در یک کارگاه چاپ سیلک مشغول به کار شد و به گروه موسیقی پروتو-سینث/پانک «گِرلز» به عنوان نوازنده گیتار بیس پیوست. اعضای این گروه شامل نقاش انتزاعی مارک داگلی، موسیقی دان آوانگارد داوید هیلد، و رابین ایموس (یکی از بنیان گذاران گروه کول دو ساک) بودند. تنها تک آهنگ آن ها با عنوان «جفری، صدایت را می شنوم / مرد فیلی» در سال ۱۹۷۹ و به تهیه کنندگی دیوید توماس از گروه «پِر اوبو» منتشر شد. کاندو در همان سال (۱۹۷۹) با ژان میشل باسکیا آشنا شد؛ زمانی که گروه باسکیا به
نام «گِرِی» در باشگاه تی یر ۳ در منطقه داون تاون نیویورک به عنوان گروه افتتاحیه برای «گِرلز» اجرا داشت. این دیدار موجب شد که کاندو به خیابان لودلو در نیویورک نقل مکان کند تا فعالیت هنری خود را به طور جدی دنبال کند. او در سال ۱۹۸۰ یکی از بنیان گذاران گروه موسیقی پانک/بلوز با نام «های شریفز آو بلو» شد. آثار و فعالیت حرفه ای. زمانی که جورج کاندو در اوایل دهه ۱۹۸۰ در صحنه هنری ایست ویلیج نیویورک ظهور کرد، اصطلاح «رئالیسم مصنوعی» (Artificial Realism) را ابداع کرد. او این سبک را «بازنمایی واقع گرایانه از آنچه مصنوعی است» تعریف کرد؛ مفهومی که ترکیبی از نقاشی سنتی استادان قدیم نقاشی اروپایی با حساسیتی برگرفته از فرهنگ پاپ آمریکایی را توصیف می کرد. در کنار ژان میشل باسکیا و کیت هرینگ، کاندو نقش کلیدی در احیای بین المللی نقاشی از دهه ۱۹۸۰ به بعد ایفا کرد. آثار او بر بسیاری از هنرمندان هم دوره و نسل های بعد از او، از جمله نایجل کوک، شون لندرز، جان کرین، لیزا یوسکاویچ و گلن براون تأثیرگذار بوده است. نخستین نمایشگاه های عمومی آثارش بین سال های ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۳ در گالری های مختلف محله ایست ویلیج نیویورک برگزار شد. در همین دوره
، او در کارخانه اندی وارهول مشغول به کار شد و بیشتر در کارگاه چاپ سیلک اسکرین فعالیت داشت؛ جایی که در تولید مجموعه "افسانه ها" وارهول، به کار با گرد الماس پرداخت. او مدتی کوتاه به لس آنجلس نقل مکان کرد و در سال ۱۹۸۳ نخستین نمایشگاه انفرادی اش در آنجا را در گالری اولریکه کانتور برگزار کرد. در لس آنجلس، به همراه ژان میشل باسکیا به باشگاه «ویسکی اِی گو گو» رفت وآمد داشت. کاندو در همان سال به نیویورک بازگشت و نخستین سفر خود به اروپا را آغاز کرد. او به کلن در آلمان رفت و با گروه هنری مولهایمر فرای هایت و هنرمندانی چون والتر دان و ییژی گئورگ دوکوپیل آشنا شد و همکاری کرد. نخستین نمایشگاه انفرادی اش در اروپا در سال ۱۹۸۴ در گالری مونیکا اشپروت برگزار شد. در زمان اقامت در اروپا، جورج کاندو با دلال هنری آمریکایی باربارا گلادستون آشنا شد و همکاری اش را با او آغاز کرد. در سال ۱۹۸۴، او نمایشگاهی هم زمان در دو گالری نیویورک، یکی متعلق به پَت هِرن و دیگری متعلق به باربارا گلادستون برگزار کرد. در این زمان، دوستی اش با باسکیا نزدیک تر شده بود و پس از بازگشت به نیویورک، با کیت هرینگ نیز آشنا شد. این آشنایی منجر به دوستی ای عمیق
و پایدار شد که تا زمان درگذشت هرینگ در سال ۱۹۹۰ بر اثر بیماری ایدز ادامه داشت. برخی از مهم ترین آثار کاندو از این دوره، از جمله "دَنسینگ تو مایلز" (محصول ۱۹۸۵)، در استودیوی هرینگ در ایست ویلیج خلق شدند. این اثر در دوسالانه ویتنی ۱۹۸۷ به نمایش درآمد و اکنون در مجموعه بنیاد برود در لس آنجلس نگهداری می شود. بین سال های ۱۹۸۵ تا ۱۹۹۵، کاندو عمدتاً بین پاریس و نیویورک در هتل ها و استودیوهای اجاره ای زندگی و کار می کرد، در حالی که نمایشگاه های گسترده ای در آمریکا و اروپا برگزار می نمود. در نیویورک، او و جوزف گلاسکو استودیوهایی در خیابان باند داشتند و با یکدیگر دوستی نزدیکی پیدا کردند. کاندو، گلاسکو و جولیان اشنابل در آن زمان در حال آماده سازی نمایشگاه هایی برای گالری لزلی وادینگتون در لندن بودند. پس از مهاجرت کاندو به پاریس، گلاسکو در یکی از تابستان های اواخر دهه ۱۹۸۰، مدتی را در آپارتمان کاندو در منطقه ایل دو لا سیته اقامت کرد. در پاریس، کیت هرینگ او را با نویسنده و هنرمند آمریکایی بریون گایسین آشنا کرد؛ گایسین نیز به نوبه خود، کاندو را به ویلیام اس. باروز معرفی نمود. کاندو و باروز بین سال های ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۶ در زمین
ه نقاشی و مجسمه سازی با یکدیگر همکاری کردند. گزیده ای از آثار مشترک آن ها در سال ۱۹۹۷ در گالری پت هِرن در نیویورک به نمایش گذاشته شد. این دو همچنین روی مجموعه ای از نوشته ها و چاپ های فلزی با عنوان "شبح شانس" همکاری داشتند که در سال ۱۹۹۱ توسط موزه ویتنی هنر آمریکایی منتشر شد. در دوران اقامت در پاریس، جورج کاندو با فیلسوف و نشانه شناس برجسته فرانسوی فلیکس گتاری — که بیشتر به دلیل همکاری هایش با ژیل دلوز شناخته می شود — آشنا شد و رابطه ای دوستانه با او برقرار کرد. این آشنایی زمانی شکل گرفت که کاندو در یکی از آپارتمان هایی کار می کرد که گاتاری نیز در همان ساختمان ساکن بود. گاتاری به طور مفصل دربارهٔ آثار کاندو نوشته است، از جمله متن مقدمه و مصاحبه ای در کاتالوگ نمایشگاه انفرادی کاندو در سال ۱۹۹۰ در نگارخانهٔ دانیل تمپلون. او در توصیف نقاشی های کاندو نوشت: در طول دوران فعالیت هنری اش، آثار کاندو الهام بخش نویسندگان معاصر بسیاری بوده اند، از جمله ویلیام اس. باروز، فلیکس گاتاری، دموستن دَوِتاس، دونالد کاسپیت، ویلفرید دیکهوف و سلمان رشدی. رمان "خشم" اثر سلمان رشدی که در سال ۲۰۰۱ منتشر شد، فصلی دارد که مستقیماً از نق
اشی روغنی کاندو با عنوان "عروسک گردان روانکاوی که عقلش را از دست می دهد" (۱۹۹۴) الهام گرفته است. نویسنده داستان کوتاه آمریکایی، دیوید مینز نیز از نقاشی "پیشخدمت از پاافتاده" (۲۰۱۰) کاندو الهام گرفت تا داستانی به نام "مرثیه پیشخدمت" بنویسد که در کاتالوگ نمایشگاه «"وضعیت های ذهنی"» گنجانده شد؛ این نمایشگاه مرور میانه دوره ای از آثار نقاشی و مجسمه سازی کاندو بود که در سال ۲۰۱۱ توسط گالری هیوارد لندن و موزه جدید نیویورک برگزار شد. آلن گینزبرگ، شاعر برجسته آمریکایی، دوست نزدیک کاندو و از مهمانان همیشگی استودیوی او در پاریس بود. او بارها از کاندو عکس گرفت و از او خواست پرتره اش را برای جلد کتاب منتخب اشعار: ۱۹۴۷–۱۹۹۵ (منتشر شده توسط انتشارات هارپرکالینز در سال ۱۹۹۶) نقاشی کند. نقاشی های کاندو همچون "اُرجی" (۲۰۰۴)، "سوپرمن" (۲۰۰۵)، "بتمن و خرگوش" (۲۰۰۵)، "مایا برهنه" (۲۰۰۵)، "رؤیاها و کابوس های ملکه" (۲۰۰۶) و "خدا" (۲۰۰۷)، شخصیت های کهن الگویی انسانی را در جهانی با سبکی طنزآمیز و گروتسک به تصویر می کشند؛ سبکی که کاندو خود آن را کوبیسم روان شناختی می نامد. سفارش ها. علاوه بر سفارش هایی برای طراحی جلد کتاب، مانند دفتر
طراحی های جک کرواک (انتشارات انتشارات پنگوئن، ۲۰۰۶)، که مقدمهٔ آن را نیز خود نوشت، کاندو همچنین برای تعداد زیادی از موسیقی دانان جلد آلبوم طراحی یا خلق کرده است. از جمله شاخص ترین آن ها، همکاری او در سال ۲۰۱۰ با رَپر کانیه وست بود که مجموعه ای از نقاشی ها را برای آلبوم "فانتزی پیچیده تیره زیبای من" و تک آهنگ های مختلف این هنرمند خلق کرد. کانیه وست از یکی از نقاشی های کاندو به عنوان تصویر پروفایل توییتر خود استفاده می کرد، و کاندو یک کیف برکین ارمس را برای او نقاشی کرد که وست آن را به کیم کارداشیان هدیه داد. کاندو همچنین چهار نسخه جایگزین برای جلد آلبوم تولید کرد که اگرچه روی نسخه اصلی آلبوم قرار نگرفتند، اما همراه برخی نسخه های گرامافونی آلبوم و به صورت پوسترهای جداگانه عرضه شدند. تمامی این نسخه ها بازتاب دهندهٔ مضامین موجود در آلبوم وست هستند و همگی برای جلد آلبوم در نظر گرفته شده بودند. طراحی نهایی، که کاریکاتوری شیطانی از هنرمند را با یک ققنوس مؤنث روی زانو و بطری ای در دست نشان می داد، حتی توسط آی تیونز سانسور شد و اکنون جلد آلبوم نسخه ای تار شده از نقاشی کاندو است. کاندو متعاقباً در مصاحبه ای از کانیه و
ست فاصله گرفت. در همان سال، کاندو یک تی شرت با همکاری آدام کیمل برای فروشگاه بارنیز نیویورک عرضه کرد. آثار کاندو همچنین روی جلد آلبوم های "داستان شبح" از گروه فیش (ناشر: اِلکترا، سال ۱۹۹۸)، "سرنادا شیزوفرنا" اثر دنی الفمن (۲۰۰۶)، و "شومانِ فرانک دبوسی" با اجرای دورا شوارتسبرگ و مارتا آرخریچ (آونتی کلاسیک، سال ۲۰۰۶) نیز دیده می شوند. در جدیدترین نمونه، کاندو پرتره ای انتزاعی از آنتونی راث کاستانزو، خواننده اپرای کانترتنور، برای جلد نخستین آلبوم او با عنوان "آرک" نقاشی کرد. این آلبوم در سال ۲۰۱۸ توسط دِکاگلد منتشر شد و شامل اجراهایی از آثار فیلیپ گلس و گئورگ فریدریش هندل است. در سال ۲۰۲۰، کاندو با رپر تراویس اسکات همکاری کرد و طراحی جلد تک آهنگ «فرنچایز» را انجام داد. نمایشگاه ها. در سال ۲۰۰۵، موزه هنر مدرن سالزبورگ و کونست هاله بیلفلد نمایشگاهی با عنوان «"جورج کاندو: صد زن"» را با همکاری یکدیگر برگزار کردند. سرپرستی این نمایشگاه را دکتر توماس کلاین بر عهده داشت. این نمایشگاه همراه با مونوگرافی ای منتشر شد که شامل مقاله هایی از مارگریت برهم، استیسی اشمیت و کلاین بود. در سال ۲۰۰۹، موزه مایول در پاریس نمایشگاه «"
جورج کاندو: تمدن گمشده"» را برگزار کرد که دربرگیرندهٔ نقاشی ها، طراحی ها و مجسمه هایی بود که بین سال های ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۸ خلق شده بودند. مونوگرافی منتشرشده توسط انتشارات گالیمار به همراه این نمایشگاه شامل نوشته هایی تازه دربارهٔ آثار کاندو از دیدیه اوتینگر، برتران لورکن و ماسیمیلیانو جیونی بود و همچنین متن اصلی فلیکس گاتاری از سال ۱۹۹۰ نیز در آن بازنشر شده بود. در سال ۲۰۱۱، موزه جدید نیویورک نمایشگاه مرور میانه دوره ای آثار کاندو را با عنوان «"وضعیت های ذهنی"» برگزار کرد. این نمایشگاه نقطهٔ عطفی در کارنامهٔ کاندو بود و مورد تحسین گسترده منتقدان قرار گرفت. هالند کاتر از نیویورک تایمز آن را «شگفت انگیز» توصیف کرد. این نمایشگاه سپس به موزه موزه بویمانس فان بنینگن در روتردام، گالری هیوارد و شیرن کونست هاله در فرانکفورت سفر کرد. در سال ۲۰۱۳، بنر بزرگ سیاه وسفید کاندو با تصویر یک دلقک دربار روی نمای خانه اپرای متروپولیتن نصب شد و برای اجرای جدید اپرای "ریگولتو" از جوزپه وردی تبلیغ می کرد. در سال ۲۰۱۶، موزه برگروئن در برلین نمایشگاهی با عنوان «"جورج کاندو: رویارویی"» برگزار کرد. در سال ۲۰۱۷، مجموعه فیلیپس در واشینگتن دی
.سی. نمایشگاه «"جورج کاندو: آن گونه که می اندیشم، ۱۹۶۲–۲۰۱۷"» را برگزار کرد؛ این نمایشگاه مرور جامعی بر طراحی ها و «نقاشی-طراحی» های کاندو بود و در پاییز همان سال به موزه هنر مدرن لوئیزیانا در هوملبک دانمارک منتقل شد. مجموعه های هنری. آثار کاندو در مجموعه های دائمی چندین موزه در نیویورک نگهداری می شوند، از جمله موزه هنر مدرن، موزه ویتنی هنر آمریکایی، موزه هنر متروپولیتن، گالری هنری آلبرایت–ناکس، گالری هنر کورکوران در واشینگتن دی.سی.، و بنیاد برود در لس آنجلس، به همراه دیگر موزه ها و مجموعه های عمومی در آمریکا و اروپا. شناخت و تقدیر. در سال ۲۰۰۰، کاندو موضوع فیلم مستندی به نام "نقاشی های کاندو" به کارگردانی جان مک ناتن بود. این فیلم که روند خلق نقاشی بزرگ روغنی کاندو به نام "بیگ رِد" را در طول یک سال دنبال می کند، با حضور آلن گینزبرگ ساخته شده و همچنین صحنه هایی از همکاری کاندو با ویلیام اس. باروز بر روی نقاشی هایی که در اواسط دهه ۱۹۹۰ در خانه باروز در کانزاس خلق کردند، نشان می دهد. مطالعات انتقادی گسترده ای دربارهٔ آثار کاندو صورت گرفته است. چندین مونوگرافی منتشر شده اند، از جمله "تصاویر خیالی جرج کاندو" (ناش
ر: پاورهاوس)، "جورج کاندو: مجسمه ها" نوشته توماس کلاین (ناشر: هاتیه کانز)، "جورج کاندو: صد زن" (ناشر: هاتیه کانز)، و در همراهی با نمایشگاهی به همین نام، "جورج کاندو: وضعیت های ذهنی" (ناشر: هیوارد پابلیشینگ). در سال ۱۹۹۹، کاندو جایزه آکادمی را از آکادمی هنرها و نامه های آمریکا دریافت کرد و در سال ۲۰۰۵ جایزه "فرانسیس جی. گرینبرگر" را کسب نمود. او به سخنرانی در مؤسسات معتبر متعددی دعوت شده است، از جمله دانشگاه کلمبیا، دانشگاه ییل، مرکز هنر پاسادنا، موزه هنرهای معاصر سان فرانسیسکو، موزه گوگنهایم نیویورک و موزه جدید نیویورک. در سال ۲۰۰۴، کاندو یک دوره شش ماهه تحت عنوان "نقاشی خاطره" در دانشگاه هاروارد تدریس کرد. در سال ۲۰۰۸، جایزه هنرمند بین المللی را از مرکز هنر اندرسون رنچ در کلرادو دریافت نمود. بازار هنر. کاندو از سال ۱۹۸۴ با گالری اشپروت ماگرز، از سال ۱۹۹۸ با سایمون لیe، از سال ۲۰۰۵ با گالری اِسکارشتت، و از سال ۲۰۰۶ با گالری گزاویه هافکنس همکاری داشته است. در ژانویه ۲۰۲۰، او قرارداد انحصاری با گالری های هاوزر و ورث و اشپروت ماگرز امضا کرد. نقاشی او به نام "میدان نیرو" (۲۰۱۰) رکورد فروش مزایده ای او را با مبلغ
۶٫۸۵ میلیون دلار در حراج کریستیز هنگ کنگ در ژوئیه ۲۰۲۰ ثبت کرد. زندگی شخصی. کاندو در سال ۱۹۸۹ با بازیگر آنا آچدیان ازدواج کرد. آن ها دو دختر به نام های الئونور و رافائل دارند. این زوج در سال ۲۰۱۶ طلاق گرفتند. در آستانه انتخابات ریاست جمهوری ایالات متحده در سال ۲۰۲۴، کاندو یکی از ۱۶۵ هنرمند معاصر برجسته بود که آثار خود را به فروشگاه آنلاین «هنرمندان در حمایت از کامالا» اهدا کردند؛ تمامی درآمد این فروش به طور مستقیم به کمپین کامالا هریس اختصاص یافت.
تالار شهر چارلستون ، ساختمانی که توسط گابریل مانیگو طراحی شده است، در سال ۱۸۱۹ توسط شهر خریداری شد و از آن زمان به عنوان تالار شهر چارلستون مورد استفاده قرار گرفته است. این بنا را به دومین تالار شهر در ایالات متحده با طولانی ترین دوره خدمت تبدیل کرده است (تنها پس از تالار شهر نیویورک). محل کنونی تالار شهر در سال ۱۷۳۹ یک بازار گوشت بود، اما این بازار در آتش سوزی سال ۱۷۹۶ تخریب شد و قطعه زمین در گوشه خیابان در سال ۱۸۰۰ به شعبه چارلستون نخستین بانک ایالات متحده واگذار شد. ساخت و ساز بانک تحت نظارت ادوارد مگراث و جوزف نیکولسن (نجارها) و اندرو گوردون (بنا) انجام شد. بازسازی های ۱۸۸۲. در حالی که ساختمان در سال ۱۸۸۲ در حال تعمیر بود، شهردار در مارکت هال مستقر شد و دیگر مقامات شهری از ساختمان یونیون بانک در خیابان ایست بی و هتل میلز هاوس کار می کردند. ساختمان در سال ۱۸۸۲ تغییر یافت، زمانی که گچ کاری بر روی آجرکاری های قبلی انجام شد و یک سقف فلزی به آن اضافه گردید. فضای داخلی ساختمان در آن زمان به طور کامل بازسازی شد و اتاق های کنونی شورای شهر در طبقه دوم ساخته شدند. هنری اولیور به عنوان پیمانکار ۱۴٬۰۰۰ دلار دستمزد در
یافت کرد. پروژه ۱۸۸۲ سه هدف اصلی داشت: ۱) سقف جدید، ۲) جای دادن تمامی دفاتر شهر، و ۳) دسترسی راحت عموم. کار از اول مه ۱۸۸۱ آغاز شد و فضای داخلی به طور کامل تخریب شد و تنها دیوارهای بیرونی باقی ماندند. ظاهر فعلی تالار شهر به سال ۱۸۸۲ بازمی گردد، زمانی که تعمیرات و نوسازی های قابل توجهی در آن انجام شد. اتاق های شورا ۲۵ در ۴۵ فوت با ارتفاع ۲۲ فوت هستند. این اتاق در سال ۱۸۸۲ با فرش پوشانده شد و صندلی شهردار در سمت جنوبی قرار گرفت، با میزهای چوبی گردوی سیاه که به صورت نیم دایره ای برای اعضای شورای شهر چیده شده بودند. یک گالری با نرده فلزی از شمال، شرق و غرب مشرف به اتاق است. نمای بیرونی ساختمان نیز در سال ۱۸۸۲ تغییر کرد. آجرکاری های نمایان گچ کاری شدند، دیوارها پنج فوت بلندتر شدند و سقف جدیدی نصب گردید. پنجره ها به پنجره های فرانسوی با قاب های گردویی تغییر یافتند. آسیب های زلزله ۱۸۸۶ و ترمیم های بعدی. اتاق های شورا پس از زلزله ۱۸۸۶ با کارهای چوبی معماری ویکتوریایی دوباره تغییر یافتند. زلزله ۱۸۸۶ به نمای بیرونی آسیب رساند و حتی در سال ۱۸۹۷ نیز تکه های بزرگ مرمر شکسته و از ساختمان جدا شدند. سیستم گرمایش در ۹ نوامبر
۱۸۹۷ منفجر شد و آب نیز به داخل ساختمان نفوذ کرد. شایعاتی مبنی بر بررسی تخریب ساختمان توسط شورای شهر منتشر شد که روزنامه محلی آن را «نه یک زینت و نه یک نشانه» توصیف کرد که به سرعت در حال تبدیل شدن به «یک تله مرگ واقعی» بود. کمیته ای که وظیفه تصمیم گیری در مورد واکنش را بر عهده داشت، تخریب و جایگزینی تالار شهر را ترجیح داد و شورای شهر نیز با رأی unanimous (همگانی) با آن موافقت کرد، اما هزینه ساخت یک جایگزین مناسب برای گوشه برجسته ساختمان، باعث شد تا به جای تخریب، مرمت آن در دستور کار قرار گیرد. قراردادها در اوت ۱۸۹۸ برای دور جدیدی از تعمیرات و بهبودها به امضا رسیدند. کارهای سال ۱۸۹۸ شامل پوشش مجدد ساختمان با سیمان بود. بخاری های جدید نیز نصب شدند و پیکربندی دفاتر تغییر یافت. طرحی برای افزودن دو طبقه به نمای شمالی پیشنهاد شد، اما این تغییر کنار گذاشته شد. مقامات در اواخر فوریه ۱۸۹۹ به ساختمان تعمیر شده بازگشتند. در سال ۲۰۰۳، مقامات شهری بحث دربارهٔ بازسازی ساختمان را آغاز کردند و خاطرنشان کردند که تعمیرات پس از زلزله ۱۸۸۶ به خوبی انجام نشده بود. هزینه مورد انتظار برای تعمیر ساختمان و مقاوم سازی آن در برابر آسیب
های احتمالی زلزله های آینده، ۵ میلیون دلار برآورد شده بود، اما برخی مقامات گمان می کردند که این قیمت بسیار بیشتر از این مقدار خواهد بود. ساختمان پس از بازسازی های گسترده در ۱۲ ژوئن ۲۰۰۷ دوباره افتتاح شد. تالار شهر نقاشی های برجسته ای را در معرض دید قرار داده است، از جمله پرتره تمام قد جرج واشینگتن اثر جان ترامبول و پرتره جیمز مونرو اثر ساموئل مورس.
کوکو جونز (زاده ) رقصنده، خواننده، ترانه پرداز و بازیگر آمریکایی است.
پرده دود () یا پرده دودی، دودی است که برای پوشاندن حرکت یا موقعیت واحدهای نظامی مانند پیاده نظام، تانک، هواپیما یا کشتی، آزاد می شود. پرده های دود اغلب یا توسط یک محفظه (مانند نارنجک دودزا) یا توسط یک وسیله نقلیه (مانند تانک یا کشتی جنگی) ایجاد می شوند. در حالی که پرده های دود در ابتدا برای پنهان کردن حرکت از خط دید دشمن استفاده می شدند، فناوری مدرن به این معنی است که اکنون آنها در اشکال جدید نیز موجود هستند. این پرده های دود می توانند در طیف مادون قرمز و همچنین طیف مرئی نور را پوشش دهند تا از تشخیص توسط حسگرها یا نمایشگرهای مادون قرمز جلوگیری کنند، همچنین برای وسایل نقلیه به شکل فوق متراکم موجود هستند که برای مسدود کردن پرتوهای لیزر تعیین کننده های لیزری دشمن یا فاصله یاب ها استفاده می شوند.
کشتی جنگی آبی-خاکی () یا آمفیب یک کشتی جنگی با وسیله نقلیه آبی-خاکی است که برای پیاده شدن و پشتیبانی از نیروهای زمینی، مانند تفنگداران دریایی، در خاک دشمن در طول یک حمله آبی-خاکی به کار می رود. کشتیرانی تخصصی را می توان به دو نوع تقسیم کرد که به طور خلاصه به عنوان کشتی و شناور توصیف می شوند. به طور کلی، کشتی ها نیروها را از بندرگاه تا نقطه فرود برای حمله حمل می کنند و شناورها نیروها را از کشتی به ساحل حمل می کنند. حملات آبی-خاکی که در فواصل کوتاه انجام می شوند، می توانند شامل تکنیک ساحل به ساحل نیز باشند، که در آن ناوچه های آب خاکی مستقیماً از بندرگاه تا نقطه حمله می روند. برخی از کشتی ها نیز ممکن است بتوانند پس از طی مسافت های طولانی، نیروها و تجهیزات را مستقیماً در ساحل پیاده کنند، مانند کشتی زمینی کلاس ایوان روگوف.
زنیادس یا زنیاد (به ) یک فیلسوف شک گرای اهل شهر کهن کورینس بوده است، احتمالا او از پیروان زنوفان بوده است. گمان می رود که دو نفر به این نام وجود داشته باشند، به این دلیل که دموکریتوس در حدود سال ۴۰۰ پ.م. به او اشاره کرده است. اما از طرف دیگر گفته می شود که او دیوژن کلبی را در حدود ۳۵۰ پ.م. از دزدان دریایی که او را به بردگی گرفته بودند، خریداری کرده است. مشهور است که زنیادس همان کسی بود که مونیموس را متقاعد کرد که پیرو دیوژن شده و منبع آموزه های شک گرایانهٔ او بود. شک گرایی. اطلاعات کمی که از او در دست است، از سکستوس امپیریکوس به دست آمده است، که او را به عنوان کسی که شدیدترین عقاید افراطی شک گرایانه را دارد و معتقد است که تمام تصورات مطلقاً نادرست هستند و هیچ چیز در جهان واقع حقیقت ندارد، توصیف می کند. او چندین بار زنیادس را با زنفوفان همراه می کند. خریدار دیوژن. دو روایت داستانی جداگانه توسط دیوژن لائرتی در مورد فروش دیوژن کلبی به بردگی استفاده شده است، یکی توسط منیپوس و دیگری توسط شخص ناشناسی به نام ائوبولوس، که هر دو در قرن سوم قبل از میلاد می نوشتند. گفته می شود که دیوژنوس به زنیادس گفت: «هرچند که من یک ب
رده هستم، اما تو باید از من اطاعت کنی، زیرا یک پزشک یا ناخدا مردان را پیدا می کند که حتی اگر برده باشند، از آن ها اطاعت کنند.» ائوبولوس نقل می کند که دیوژنوس پسران زنیادس را آموزش داد و در نهایت در خانه زنیادس پیر شد. ظاهراً زنیادس اظهار کرده «روحی نیکو به خانه ام وارد شده است.» مشخص نیست که آیا هیچ یک از این ها دقت تاریخی داشته باشند و یا اینکه اساساً آیا زنیادس واقعاً وجود داشته است یا خیر، اما یک کلبی مسلک دیگر به نام کلئومنس نیز از تم موضوع فروش دیوژنوس به بردگی استفاده کرده است و زنیادس در آن روایت قرار بوده مشوقی بر مونیموس برای پیروی از دیوژن باشد.
هجوم نظامی () هجوم دسته جمعی یا حمله گروهی یک تاکتیک جنگی است که برای به حداکثر رساندن و اشباع هدف و در نتیجه غلبه بر دفاع یا هدف اصلی طراحی شده است. مدافعان می توانند با انجام اقدامات متقابل هجومی که برای خنثی کردن یا دفع چنین حملاتی طراحی شده اند، بر تلاش های هجوم نظامی غلبه کنند. هجوم نظامی اغلب در جنگ نامتقارن رخ می دهد، جایی که نیروهای مخالف از نظر اندازه یا ظرفیت یکسان نیستند. در چنین شرایطی، هجوم دسته جمعی شامل استفاده از یک نیروی غیرمتمرکز علیه حریف است، به شیوه ای که بر تحرک، ارتباط، استقلال واحد و هماهنگی یا همگام سازی تأکید دارد. از نظر تاریخی، نیروهای نظامی از اصول هجوم دسته جمعی بدون بررسی صریح آنها استفاده کرده اند، اما اکنون تحقیقات فعالی در بررسی آگاهانه دکترین های نظامی که ایده هایی از هجوم دسته جمعی می گیرند، وجود دارد. در طبیعت و موقعیت های غیرنظامی، اشکال مختلف دیگری از هجوم دسته جمعی وجود دارد. اشکال بیولوژیکی اغلب سیستم های تطبیقی ​​پیچیده ای هستند، اما هیچ برنامه ریزی مرکزی، قوانین فردی ساده و رفتار غیرقطعی ندارند که ممکن است با شرایط تکامل یابد یا نیابد. کاوش های نظامی فعلی در مورد حمل
ه گروهی، طیف عملیات نظامی، از استراتژیک تا تاکتیکی را مورد بررسی قرار می دهد. یک گروه متخصص، نقش حمله گروهی را در "انقلاب در امور نظامی" یا تحول نیرو ارزیابی کردند. آنها مشاهده کردند که حمله گروهی نظامی در درجه اول تاکتیکی، گاهی عملیاتی و به ندرت استراتژیک است و مکمل تلاش های دیگر است تا جایگزینی برای آنها. هجوم نظامی، امتداد منطقی جنگ شبکه محور است. در حال حاضر، شبکه سازی برای حمله گروهی فقط در زمینه های خاص موجود است.
پاکت () بخش بندی یا بخش نظامی گونه ای تاکتیک نظامی در جنگ زمینی است و به محاصره گروهی از نیروهای رزمی گفته می شود که توسط نیروهای متخاصم از پایگاه لجستیکی خود و سایر نیروهای خودی جدا شده اند. در جنگ های متحرک، مانند بلیتس کریگ، مناطق برجسته بیشتر به صورت مناطق کوچک جدا می شدند که به کانون نبردهای نابودی تبدیل می شد. اصطلاح «پاکت» این مفهوم را القا می کند که گرداگرد کردن عمداً توسط نیروهای محاصره شده مجاز نبوده است، همانطور که ممکن است هنگام دفاع از یک موقعیت مستحکم، که معمولاً محاصره نظامی نامیده می شود، این اتفاق افتاده باشد. این تمایز مشابه تمایزی است که بین درگیری و نبرد تن به تن وجود دارد. دکترین نظامی شوروی، محاصره نظامی را در اندازه های مختلفی تعریف می کند که بخش یا پاکت، یکی از انواع این محاصره ها است.
هوواک گارنیکی گالویان (؛ – ) یک بازیگر اهل ارمنستان بود. وی بین سال های ۱۹۶۰ تا ۱۹۸۳ میلادی فعالیت می کرد. زندگی نامه. وی در ۹ ژوئن ۱۹۲۴ ‏در ایروان به دنیا آمد و از انستیتو دولتی هنری و نمایشی ایروان فارغ التحصیل شد. هوواک گالویان نوه وی می باشد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون هنرمند مردمی ارمنستان شوروی شده است. وی در ۲۶ ژوئن ۱۹۹۲ در سن ۶۸ سالگی در ایروان درگذشت. گزیده فیلمشناسی. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "دزوری میرو" (۱۹۸۰–۱۹۷۹)، "ستاره امید" (۱۹۷۸)، "سایات نووا" (۱۹۶۰)، اشاره کرد.
جنگ مانوری () یک استراتژی نظامی است که بر حرکت، ابتکار عمل و غافلگیری برای دستیابی به موقعیت برتری تأکید دارد. مانور به دنبال تحمیل غیرمستقیم تلفات از طریق پوشش، محاصره و اختلال است، در حالی که نیاز به درگیری در نبرد رو در رو را به حداقل می رساند. برخلاف جنگ فرسایشی که در آن قدرت در برابر قدرت اعمال می شود، جنگ مانوری تلاش می کند تا قدرت را در برابر ضعف به کار گیرد تا مأموریت را به انجام برساند. جنگ مانوری، استفاده از ابتکار و غیرمنتظره بودن، همراه با عزمی راسخ برای موفقیت، به دنبال اجتناب از نقاط قوت حریفان در عین بهره برداری از نقاط ضعف و حمله به آسیب پذیری های حیاتی آنهاست و از نظر مفهومی نقطه مقابل جنگ فرسایشی است. مانور به جای جستجوی پیروزی با اعمال نیرو و حجم برتر برای دستیابی به نابودی فیزیکی، از پیش دستی، فریب، جابجایی و اختلال برای از بین بردن اراده و توانایی دشمن برای جنگیدن استفاده می کند. از نظر تاریخی، جنگ مانوری توسط ارتش های کوچک، منسجم تر، آموزش دیده تر یا از نظر فناوری پیشرفته تر از همتایان جنگ فرسایشی مورد تأکید قرار می گرفت. اصطلاح «مانور تاکتیکی» توسط نظریه پردازان جنگ مانوری برای اشاره به
حرکت نیروها برای به دست آوردن «موقعیت برتر نسبت به دشمن» استفاده می شود، برخلاف استفاده از آن در عبارت «جنگ مانوری». ایده استفاده از حرکت سریع برای برهم زدن تعادل دشمن به قدمت خود جنگ است. با این حال، فناوری پیشرفته، مانند توسعه سواره نظام و وسایل نقلیه مکانیزه، منجر به افزایش علاقه به مفاهیم جنگ مانوری و نقش آن در میدان های نبرد مدرن شده است.
جبهه نظامی () در زمینه نظامی، اصطلاح جبهه می تواند معانی مختلفی داشته باشد. طبق تعاریف رسمی وزارت دفاع ایالات متحده و ناتو، جبهه می تواند «خط تماس دو نیروی متخاصم» باشد. این خط مقدم می تواند یک جبهه محلی یا تاکتیکی باشد، یا می تواند تا یک میدان نبرد امتداد داشته باشد. نمونه ای از مورد اخیر، جبهه غربی در فرانسه و بلژیک در جنگ جهانی اول بود. به همین ترتیب، جبهه می تواند به جبهه داخلی دشمن یا در صورت عدم وجود نبرد، به جهتی که یک واحد نظامی رو به آن است، اشاره داشته باشد. برعکس، اصطلاح «جبهه خانگی» برای اشاره به شرایط بخش غیرنظامی یک کشور در حال جنگ، از جمله آنهایی که در تدارکات جنگی درگیر هستند، استفاده شده است. جبهه همچنین می تواند به فضای جانبی اشغال شده توسط یک واحد نظامی که از انتهای یک جناح تا جناح دیگر اندازه گیری می شود، اشاره داشته باشد. میزان جبهه اشغال شده توسط یک واحد به عوامل زیادی از جمله دوره زمانی و فناوری موجود بستگی دارد. به عنوان مثال، طبق دکترین نظامی ارتش شوروی و کسانی که آن را کپی کردند، میزان جبهه اشغال شده توسط یک واحد مهاجم به اندازه آن بستگی داشت. یک لشکر که با سه هنگ در رده اول حمله می
کرد، منطقه حمله ای به عرض ۱۵ تا ۲۵ کیلومتر را حفظ می کرد. جبهه یک هنگ معمولاً ۴ تا ۵ کیلومتر عرض داشت، اما می توانست بین ۳ تا ۸ کیلومتر متغیر باشد. این جبهه با درگیر شدن هر واحد کوچک تر کاهش می یافت: ۲ تا ۳ کیلومتر برای یک گردان، ۵۰۰ تا ۸۰۰ متر برای یک گروهان و ۱۰۰ تا ۲۰۰ متر برای یک دسته. علاوه بر این، ارتش شوروی از اصطلاح «جبهه» برای اشاره به یک گروه ارتش استفاده می کرد، همچنین ارتش لهستان نیز در طول جنگ شوروی و لهستان و جنگ جهانی دوم از همین اصطلاحات استفاده می کرد. واژه «شهر خط مقدم» توسط آلمانی ها در طول عقب نشینی طولانی خود از مسکو/استالینگراد برای اشاره به مراکز شهری که مورد اختلاف دو طرف درگیر بودند، استفاده می شد. تعیین یک شهر به این عنوان منجر به تغییرات اداری (عمدتاً اعمال حکومت نظامی) شد. در فیلم سقوط، به این اصطلاح به طور خلاصه اشاره شده است.