Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;41646605&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-04-26T04:29:07Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Itsr3zashah&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;/* growthexperiments-addlink-summary-summary:2|0|0 */&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;41662918&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; موریس، یا کلبهٔ ماهیگیر داستانی کودکانه از نویسندهٔ رمانتیک، مری شلی است. این داستان در سال ۱۸۲۰ برای لورت تایگ، دخترِ دوستانش مارگارت کینگ و جورج ویلیام تایگ نوشته شد. مری شلی تلاش کرد آن را از طریق پدرش، ویلیام گادوین، منتشر کند، اما او نپذیرفت. متن داستان تا سال ۱۹۹۷ مفقود بود، تا اینکه نسخه ای از دست نویس آن در ایتالیا کشف شد. «موریس» روایت گر داستان پسربچه ای است در جستجوی خانه، که در مسیرش با مسافری برخورد می کند که در نهایت مشخص می شود پدر گمشده اش است. داستان با لحنی اندوهگین و از چند زاویهٔ دید روایت می شود و تمرکز آن بر مضمون فقدان، به ویژه جدایی والدین و فرزندان، است. مری شلی این مض
مون تا حدی خودزندگی نامه ای را در دیگر آثار هم دوره اش نیز کاویده است، از جمله در رمان "ماتیلدا" و نمایشنامهٔ "پروسرپاین". زبان سادهٔ این داستان بازتابی است از سبک ویلیام وردزورث، شاعر رمانتیک، که مری شلی هنگام نوشتن «موریس» آثارش را مطالعه می کرد. پیش زمینه. در سال ۱۸۱۴، مری شلیِ هفده ساله (که در آن زمان مری گادوین نام داشت) همراه با پرسی بیش شلی به قارهٔ اروپا گریخت؛ آن ها را کلر کلرمونت، خواهر ناتنی مری، همراهی می کرد. پس از شش هفته سفر، آن ها به انگلستان بازگشتند اما همچنان با هم زندگی می کردند. مری با فرزندی از پرسی باردار برگشت، اما نوزادشان مدت کوتاهی پس از تولد زودرس درگذشت. پرسی از خانواده اش طرد شده بود و حمایت مالی اندکی دریافت می کرد؛ به همین دلیل، همواره تحت فشار طلبکاران قرار داشت. در سال ۱۸۱۶، مری و پرسی صاحب دومین فرزندشان، ویلیام، شدند. این گروه تابستان ۱۸۱۶ را با لرد بایرون در کنار دریاچهٔ ژنو گذراندند؛ جایی که مری شلی "فرانکنشتاین" را نوشت. آن پاییز، همسر پرسی، هریت، خودکشی کرد و در دسامبر همان سال، پرسی و مری ازدواج کردند. کلرمونت با بایرون رابطه داشت و در ژانویهٔ ۱۸۱۷ از او دختری به نام آ
لگرا به دنیا آورد. در سپتامبر ۱۸۱۷، مری و پرسی صاحب فرزند دیگری به نام کلارا شدند. این گروه در اوایل سال ۱۸۱۸ به ایتالیا سفر کردند. آن ها ابتدا آلگرا را در آوریل به بایرون سپردند، که باعث اندوه شدید کلر شد. در ماه اوت، پرسی به خواست کلر او را برای دیدن آلگرا نزد بایرون برد. پرسی هنگام رسیدن به ونیز به بایرون گفت که کل خانواده همراهش هستند. مری نیز به ونیز احضار شد تا داستان پرسی را تأیید کند. با این حال، نوزادشان، کلارا، بیمار بود و سفر حال او را وخیم تر کرد. او اندکی پس از ورود به ونیز درگذشت. در زمستان ۱۸۱۸، پرسی کودکی به نام النا آدلاید را در ناپل به نام خود و مری ثبت کرد، اما اینکه این کودک واقعاً فرزند چه کسی بوده، مشخص نیست. در سال ۱۸۱۹، گروه به رم نقل مکان کرد؛ جایی که پسر مری و پرسی، ویلیام، درگذشت. مری شلی که حالا هر سه فرزند خود را از دست داده بود، به شدت افسرده شد. کلر نیز بیش ازپیش نگران آلگرا بود، چرا که بایرون نه اجازهٔ ملاقات می داد و نه می گفت که دختر کجاست. با این حال، مری دوباره با فرزند بعدی اش، پرسی فلورنس، باردار شد. آن ها از رم به پیزا و سپس فلورانس سفر کردند. در مسیر، با زوجی آشنا شدند
که به آن ها کمک کرده و الهام بخششان شدند: لیدی مانت کشِل (که در گذشته مارگارت کینگ، شاگرد مشتاق مری ولستون کرفت، مادر مری شلی، بود) و جورج ویلیام تایگ، نظریه پرداز کشاورزی که به خاطر او خانواده اش را ترک کرده بود. هر دوی آن ها شاعر بودند و مانند خانوادهٔ شلی، جمهوری خواه و آزاداندیش محسوب می شدند. لیدی مانت کشِل خود را «خانم میسون» می نامید، بر اساس یکی از شخصیت های داستان کودکانهٔ "داستان های واقعی از زندگی واقعی" (۱۷۸۸) اثر ولستون کرفت. این زوج دو فرزند داشتند: آنا لورا جورجیانا (که لورت صدایش می زدند) و نرینا، که خیلی زود به مری و کلر وابسته شدند. پس از سفر به فلورانس، مری شلی در نامه ای به لیدی مانت کشِل، سادگی و صراحت لورت را ستود. لورت از طریق مادرش جویای حال مری شد و خواهان دیدار با او گردید. مری شلی دو ماه پس از تولد پرسی فلورنس، از لورت دعوت کرد که در فلورانس نزد او بماند، اما مادر لورت طاقت دوری از دخترش را نداشت. در اوایل ۱۸۲۰، گروه به پیزا نقل مکان کرد و کلر به سان خواهری بزرگ تر برای لورت شد؛ او را به اپرا و کارناوال می برد. در تابستان، گروه باز هم نقل مکان کردند، این بار از پیزا به لیورنو، و مری
شلی پژوهش برای رمان تاریخی اش "والپرگا" را آغاز کرد. در تمام تابستان، کلر با اضطراب به بایرون نامه می نوشت و از او درخواست می کرد تا اجازهٔ دیدن آلگرا را بدهد. بایرون که معتقد بود خانوادهٔ شلی والدینی سهل انگارند و مرگ فرزندانشان نتیجهٔ بی مبالاتی آن هاست، و همچنین نگران بود که فرزندان تربیت مذهبی مناسب نداشته باشند، همواره از اجازهٔ دیدار کلر با دخترشان خودداری می کرد. نگارش و انتشار. مری شلی داستان "موریس" را در تاریخ ۱۰ اوت ۱۸۲۰ برای لورت تایگ نوشت. در دفتر یادداشت های روزانهٔ آن روز او آمده است: «پنج شنبه ۱۰م — نوشتن داستانی برای لورت — قدم زنی در کوه — "Le Buche delle Fate" [غارهای افسانه ای یا غار پریان] — هوا گرم و دلپذیر است». کلر کلرمونت و لورت روز تولد لورت را در پیزا با هم گذرانده بودند و روز بعد را نیز با مری شلی در کنار ساحل سپری کردند؛ این گردش ممکن است الهام بخش داستان "موریس" بوده باشد، که احتمالاً هدیهٔ تولدی برای لورت نیز به شمار می رفته است. مری شلی پیشنهاد کرد که پدرش، فیلسوف ویلیام گادوین، "موریس" را در مجموعهٔ "کتابخانهٔ کودکان و نوجوانان" خود منتشر کند، اما او این پیشنهاد را نپذیرفت. گ
ادوین شاید فکر می کرد که داستان بیش از حد کوتاه است یا اینکه شباهت زیادی به داستانی از کارولین بارنارد با عنوان "پسر ماهیگیرِ ویماوث" که او به تازگی در سال ۱۸۱۹ منتشر کرده بود، دارد. ال. آدام مک لر در مقاله ای دربارهٔ "موریس" پیشنهاد می کند که شاید دلیل دیگر گادوین برای رد این داستان، «شباهت های قوی زندگی نامه ای» آن با تاریخچهٔ خانواده های شلی و گادوین بوده باشد. نسخهٔ خطی این داستان تا تابستان ۱۹۹۷ مفقود بود، تا اینکه کریستینا داتزی آن را در خانهٔ خانوادگی داتزی، "کازا چینی"، در منطقهٔ سن مارچلو پیستویزه کشف کرد. او در جعبه ای پر از کاغذهای قدیمی به دنبال «چیزی جالب» برای افزودن به نمایشگاهی دربارهٔ زمستان سال های ۱۸۲۷ تا ۱۸۲۸ می گشت—دورانی که شاعر جاکومو لئوپاردی از آنجا دیدار کرده و با لیدی مانت کشِل و دخترش دیدار کرده بود. بخش هایی از این داستان نخستین بار در کتابی ایتالیایی دربارهٔ لیدی مانت کشِل به قلم ماریو کورلی در سال ۱۹۹۷ منتشر شد. یک سال بعد، کلر تاملین، زندگی نامه نویس پرسی شلی و مری ولستون کرفت، متن کامل داستان را همراه با مقدمه ای مفصل و نسخهٔ تایپی دست نویس آن منتشر کرد. خلاصه داستان. در «بخش
اول»، مسافری وارد تورکی در شهرستان دوون می شود. او شاهد عبور دسته ای عزادار است و در میان آن ها پسربچه ای زیبا و اندوهگین را می بیند که در مراسم شرکت دارد. مسافر به مهمان خانه ای محلی می رود، جایی که یکی از روستاییان داستان موریس و «بارنت پیر» تازه درگذشته را برایش تعریف می کند. بارنت پیر، ماهیگیری بود که با همسرش، بانو بارنت، زندگی می کرد. همسرش حدود یک سال پیش از دنیا رفته بود و بارنت پس از مرگ او دچار اندوه شدیدی شد، چرا که دیگر کسی نبود که به خانه اش بازگردد. روزی، موریس ظاهر شد و داوطلب شد تا در نبود او که به ماهیگیری می رفت، در کارهای خانه کمک کند. موریس فقیر و بیمار بود و توان انجام کارهای سنگین را نداشت، اما با جدیت کار می کرد. بارنت پیر به تدریج به موریس علاقه مند شد، و اهالی روستا نیز به او دل بستند. «بخش دوم» با آمدن برادر بارنت آغاز می شود که به موریس اطلاع می دهد باید تا یک هفته دیگر کلبه را ترک کند. موریس روزهایش را در سوگ ماهیگیر پیر سپری می کند. روزی، همان مسافر دوباره به روستا بازمی گردد و به دنبال موریس می گردد؛ او به کلبه می رود و از موریس می خواهد که اجازه دهد شب را آنجا بماند. آن ها با هم
گفتگو می کنند و موریس از تصمیمش برای ترک کلبه و یافتن کار در مزرعه می گوید. او از خانوادهٔ فقیرش تعریف می کند و اینکه نمی خواهد باری بر دوش آن ها باشد، و فاش می کند که پدرش او را کتک می زده، چون باور نداشته که موریس واقعاً بیمار است. مسافر و موریس کنار هم می نشینند و از طبیعت لذت می برند، و دربارهٔ زیبایی های زندگی روستایی و کتاب خواندن گفتگو می کنند. مسافر پیشنهاد می دهد که سرپرستی موریس را برعهده بگیرد و او را آموزش دهد. در «بخش سوم»، مسافر توضیح می دهد که پسر یک استاد ریاضیات دانشگاه آکسفورد است. در کودکی، عاشق کتاب خواندن در فضای باز بوده و همیشه می خواسته بداند جهان چگونه کار می کند. او معمار شده و به سراسر اروپا سفر کرده است. در نهایت با زنی دوست داشتنی ازدواج کرده و صاحب پسری به نام هنری شده اند. روزی، آن دو فرزندشان را به پرستارش سپردند و خود برای گردش رفتند؛ اما پرستار در خواب فرورفت، و وقتی والدین بازگشتند، کودک ناپدید شده بود و دیگر هرگز پیدا نشد. پدر سال ها در جستجوی پسرش در روستاها می گشت، تا اینکه روزی با زنی به نام بانو اسمیتسون روبه رو شد؛ زنی که پسرش را دزدیده بود. او برای خشنود کردن همسر در
یانوردش که آرزوی داشتن فرزند داشت، دروغ گفته بود که باردار است. پیش از بازگشت همسر، او نیاز به کودکی داشت، پس پسر آن زوج را ربود. کودک که به زندگی سخت دهقانی عادت نداشت، بیمار و ضعیف شد و شوهر آن زن که او را بی فایده می دانست، از او بیزار شد و کتکش می زد. با شنیدن این داستان، موریس حقیقت را فاش می کند: او همان پسر گمشده است. او نامش را عوض کرده بود، چون باور داشت پدر واقعی اش همان مرد خشن بوده است. مسافر که از دیدار دوباره با فرزندش شادمان است، کلبه را برای او می خرد. گاهی به آن جا بازمی گردند. موریس تحصیل می کند، بزرگ می شود و به سفرهای زیادی می رود. او بازمی گردد و می بیند که کلبهٔ قدیمی ویران شده است؛ سپس کلبه ای نو برای خانواده ای فقیر از ماهیگیران می سازد، درست کنار جایگاه کلبهٔ قبلی. سبک، ژانر و فضا. "موریس" به سه بخش تقسیم شده است—تقسیمی که احتمالاً بازتابی از روند رایج رمان های سه جلدی برای بزرگسالان در آن زمان است—و شامل چندین راوی مختلف است. داستان با لحنی اندوهگین نوشته شده، با یک مراسم تدفین آغاز می شود و با فروپاشی کلبه به پایان می رسد. با این حال، مارینا وارنر در نقدی بر نسخهٔ کلر تاملین از "مور
یس" در "نیویورک تایمز" می نویسد که این داستان «فاقد آن جوشش خلاقانه، پیچیدگی اخلاقی و خیال پردازی تیره و گوتیکی است که در "فرانکنشتاین" دیده می شود». مری شلی هنگام نگارش "موریس" مشغول خواندن اشعار ویلیام وردزورث بود. کلر تاملین استدلال می کند که «وردزورث گویی بر فضای "موریس" سایه افکنده است، با زبان روشن و ساده اش، و با فضاسازی ای در میان مردم ساده دل و کارگران فقیر، در بسترهایی طبیعی از صخره ها، درختان، صخره ساحلی و کنار دریا». نیک سرشتیِ ذاتیِ موریس در تمام طول داستان بدون تزلزل باقی می ماند. برخلاف "فرانکنشتاین" مری شلی، که در آن محیط بر شکل گیری اخلاق انسان تأثیر می گذارد، "موریس" بر این باور است که انسان ها می توانند ذاتاً خوب باشند. موریس حتی بانو اسمیتسون را که او را از پرستارش دزدیده بود، می بخشد. هدف این داستان برانگیختن همدلی خواننده است. برخلاف بسیاری از داستان های کودکانهٔ زمان خود، "موریس" آموزه محور نیست و مرز روشنی میان فضیلت و رذیلت نمی کشد. با وجود تأکید بر همدلی، مضمون غالب در "موریس"، فقدان است: والدینی که فرزند خود را از دست می دهند؛ مادری که تا آنجا مشتاق داشتن فرزند است که کودکی را می رب
اید؛ و «موریس» که حس هویت خود را از دست می دهد. کلر تاملین مضمون های اصلی داستان را رمانتیک می داند: «آسیب پذیریِ کودکی و والدگری؛ آوارگی، فقدان، رنج، مرگ و بازسازی؛ شوق به دنیای طبیعی؛ و قدرت زمان، که هم شفا می بخشد و هم نابود می کند». فقدان فرزندان، به ویژه، ممکن است هم دلالتی زندگی نامه ای و هم خودزندگی نامه ای داشته باشد. لیدی مانت کشِل از همسرش جدا شده و ناچار شده بود فرزندانش را ترک کند. دادگاه حکم داده بود که پرسی بیش شلی برای نگهداری از فرزندانش از ازدواج نخست، شایستگی ندارد، و حضانت آن ها را به قَیّم قانونی سپرده بود. سومین ارجاع ممکن نیز به مرگ سه فرزند مری و پرسی شلی بازمی گردد. منتقد ادبی، آ.آ. مارکلی، اشاره می کند که مری شلی در همین دوران آثاری دیگر نیز نوشته که به مسئلهٔ جدایی کودک از والد می پردازند، به ویژه رمان "ماتیلدا" و نمایشنامهٔ کودکانه "پروسرپاین"، که هر دو را در سال ۱۸۲۰ کار می کرد. مارکلی توضیح می دهد که "موریس" بازآفرینی ای از "ماتیلدا" است، «که در آن پیوند دوبارهٔ پدر و فرزند، به جای پایانی تراژیک، به آشتی ای شاد ختم می شود». این مضمون در داستان های کوتاه مری شلی چون "سوگوار"، "چشمِ
شیطانی"، و "زائران"، همچنین در رمان "لودور" (۱۸۳۵) نیز بررسی شده است. مکلر معتقد است که داستان ممکن است نوعی انتقاد پوشیده از نامادری مری شلی، مری جین کلرمونت، باشد. بانو اسمیتسون به شوهرش دربارهٔ وضعیت فرزندی اش دروغ می گوید؛ که ممکن است اشاره ای باشد به گذشتهٔ مبهمِ دو فرزند نخست مری جین کلرمونت و «تمایل او به دروغ گویی».(کلرمونت خود را بیوه ای معرفی می کرد با فرزندانی مشروع، در حالی که واقعیت چنین نبود) مکلر گمان می کند که «در ربودنِ نخست زاده، بانو اسمیتسون به شکلی استعاری تکرار می کند آنچه مری جین انجام داد: غصب نقش مادریِ وارث مذکری که اصالتاً متعلق به مری ولستون کرفت بود». بازخوردها. به گفتهٔ میراندا سیمور، نویسندهٔ زندگی نامهٔ مری شلی، هرچند خود داستان "موریس" «اثر بزرگی نبود… اما واکنش عمومی به کشف آن، بسیار بیشتر از مثلاً نامه های تازه یافتهٔ [پرسی] شلی و بایرون بود». او توضیح می دهد که این توجه عمومی به این دلیل بوده که مری شلی اکنون به عنوان یکی از نویسندگان برجستهٔ دورهٔ رمانتیک شناخته می شود، آثارش روزبه روز در دسترس تر شده اند، و نویسندگی او در "فرانکنشتاین" اغلب در رسانه های عمومی مورد اشاره
وئام الدحمانی (نام عربی: وئام الدحمانی)، (زادروز: ۲۲ اوت ۱۹۸۳، رباط، مراکش، درگذشت: ۲۲ آوریل ۲۰۱۸، ابوظبی، امارات متحده عربی) هنرمند زن مراکشی مقیم امارات بود که در زمینه اجرا، بازیگری و موسیقی فعالیت داشت. او در چندین فیلم پاکستانی از جمله عشق خدا، هجرت و هوتل به ایفای نقش پرداخت. اوایل زندگی. وئام الدحمانی در ۲۲ اوت ۱۹۸۳ در رباط، مراکش به دنیا آمد. او از دانشگاه آمریکایی شارجه در امارات فارغ التحصیل شد و مدرک لیسانس علوم محیطی را دریافت کرد. پیشه. او ابتدا به عنوان گوینده در دبی تی وی فعالیت خود را آغاز کرد و سپس وارد دنیای موسیقی شد و چندین موزیک ویدئو منتشر کرد. در سال ۲۰۱۰، به هند رفت و فعالیت های خود را گسترش داد. در سال ۱۳۹۱، وارد عرصه بازیگری شد و در سریال دختران نقش آفرینی کرد. نخستین تجربه سینمایی او در فیلم پاکستانی عشق خدا بود که در سال ۲۰۱۳ اکران شد و در گیشه عملکرد متوسطی داشت. در سال ۲۰۱۶، در دو فیلم پاکستانی هجرت و هوتل با عنوان دختر آیتم (بازیگر و رقصنده در سکانس های موزیکال) ظاهر شد. وئام همچنین به عنوان مجری برنامه زی افلام نیز فعالیت می کرد. مرگ. وئام الدحمانی در ۲۲ آوریل ۲۰۱۸ بر اثر ایست
قلبی درگذشت. او در زمان مرگ ۳۴ ساله بود. به گزارش رسانه ها، جسد او توسط مادرش در اتاق هتلش در ابوظبی پیدا شد و پیکرش در همان شهر به خاک سپرده شد. منابع. Wiam Dahmani .. from the media to the song and representation،
شِهْزاده (به ، به ) یک عنوان سلطنتی ترکی به معنای «پسر شاه» است که به صورت عنوان رسمی پسران سلاطین در امپراتوری عثمانی به کار می رفت. این عنوان با شاهپور در فارسی و پرنس (به انگلیسی: Prince) در زبان های اروپایی برابر است. واژه شناسی. عنوان «شهزاده» از واژهٔ پارسی "شاهزاده" به معنای «فرزند شاه» گرفته شده است که تبدیل به عنوان رسمی پسران سلاطین عثمانی شد. در واقع، تمام افراد مذکر خاندان عثمانی که سلطان نبودند، شهزاده محسوب می شدند. این عنوان در میان سلاطین دهلی و گورکانیان هند نیز وجود داشت. همهٔ آنها اگرچه منشأ هندی یا ترکی داشتند، اما به شدت متأثر از زبان و فرهنگ پارسی بودند. در خطاب رسمی، این عنوان (مانند عنوان سلطان) پیش از نام اشخاص استفاده می شد و نشان دهندهٔ امتیاز خانوادگی آنها در عثمانی بود. تا پیش از سلطنت محمد دوم، پسران سلاطین عثمانی از عنوان «چلبی» استفاده می کردند. پرورش شهزاده ها. تربیت شاهزادگان در دولت عثمانی از زمان تأسیس آن، از اهمیت زیادی برخوردار بود. دلیل اصلی آن بود که هر شاهزاده ای که بر تخت می نشست و سلطان می شد، ادارهٔ مطلق تمام امور کشور را به دست می گرفت. دوره های آموزشی شاهزادگان در
طول زمان دستخوش تغییرات مختلفی شدند؛ در آغاز، شاهزادگان از کودکی تحت تربیت دایه ها قرار می گرفتند و از سن ۱۱ تا ۱۵ سالگی به مکتب فرستاده می شدند تا خواندن، نوشتن، قرآن و علوم دینی پایه و همچنین مهارت های رزمی و اسب سواری بیاموزند. پس از پایان آموزش ابتدایی در ۱۵ سالگی، هر شهزاده به یک سنجاق (ولایت) فرستاده می شد تا به سرعت با امور حکومت داری آشنا شود. این شیوه در زمان سلطان احمد یکم منسوخ شد و بدین شکل محمد سوم آخرین سلطانی بود که زمانی به عنوان یک شهزاده به سنجاق فرستاده شده بود. مهم ترین دلیل رقابت میان شهزادگان برای تاج و تخت، این بود که هیچ سیستم جانشینی برای رسیدن به سلطنت وجود نداشت. به عبارت دیگر، در ابتدا هر شهزاده ای (حتی پسران سلاطین سابق) این حق را داشت که سلطان شود؛ تا اینکه سلطان مراد یکم حق سلطنت را به شخص سلطان و پسرانش محدود کرد. اما پس از آن رقابت میان شهزادگان برادر ادامه یافت. خشونت. سلطان محمد دوم پس از اعدام بیشتر خویشاوندان مذکر خود، قانون مشهورش برای پایان دادن به تهدید شهزاده ها را صادر کرد: «و هر کس از فرزندان من که سلطانی به او رسد، شایسته است که برای نظم جهان برادران خود را بکشد. ب
یشتر علما این اجازه را می دهند. پس بگذارید آنان چنین کنند...» از آن به بعد، هر سلطان جدیدی با کشتن تمام خویشاوندان مرد خود تاج و تخت را به دست می گرفت. در این دوران شهزاده ها اغلب قربانی قتل عام یا جنگ با یکدیگر می شدند. سیاست برادرکشی پس از مرگ ناگهانی احمد یکم کنار گذاشته شد. در عوض سیستم قفس پیاده شد که در آن، وارثان احتمالی تاج و تخت برای همیشه در آپارتمان های ویژه ای در کاخ توپکاپی به نام «قفس» محبوس می شدند. یک شهزاده ممکن بود تمام عمر خود را در قفس بگذراند و دائماً توسط نگهبانان تحت نظر باشد که موجب از دست رفتن تعادل روانی آنها می شد.
سعیده المِنِبهی (زادروز: ۱۹۵۲، مراکش/درگذشت: ۱۱ دسامبر ۱۹۷۷، کازابلانکا)، شاعر، معلم دبیرستان، فعال سیاسی و عضو جنبش انقلابی مارکسیستی إلی الأمام بود. وی در سال ۱۹۷۵، به همراه پنج نفر دیگر از اعضای جنبش به اتهام فعالیت های ضد دولتی به هفت سال زندان محکوم شد. در ۸ نوامبر ۱۹۷۷، در زندان کازابلانکا به اعتصاب غذای گروهی پیوست. او پس از ۳۵ روز اعتصاب، در بیمارستان ابن سینه درگذشت. مجموعه شعرهای او که ابتدا در سال ۱۹۷۸ منتشر شد، سپس در سال ۲۰۰۰ بازنشر گردید، نمونه ای برجسته از ادبیات انقلابی و فمینیستی مراکش محسوب می شود. منبهی اشعارش را به زبان فرانسه می نوشت. در سال ۲۰۲۱، برای اولین بار گزیده ای از اشعار او به انگلیسی ترجمه و توسط See Red Press منتشر شد. آدم ربایی. در ۱۶ ژانویه ۱۹۷۶، سعیده منبهی به همراه سه زن مبارز دیگر، رابعه فتوح، پیرا دی ماگیو و فاطمه عکاشه، در زندان مخفی مولای شریف در کازابلانکا ربوده و بازداشت شد. این مکان بعدها به عنوان یکی از مهم ترین مراکز شکنجه در دوران حکومت شاه حسن دوم شناخته شد. آن ها در این زندان تحت شکنجه های شدید جسمی و روانی قرار گرفتند و پس از مدتی به زندان غیرنظامی کازابلانکا م
نتقل شدند. سعیده منبهی، فاطمه عکاشه و رابعه فتوح در این زندان به حبس انفرادی نامحدود محکوم شدند. منابع. Prison, Poetry, Martyrdom: Saida Menebhi and the Moroccan Years of Lead " الشهیدة سعیدة المنبهی کتبت الشعر بالاظافر والدم (مختارات من دیوانها) " . الموقع الإلکترونی لمؤسسة الحوار المتمدن . العدد 4867 . 15 یولیو 2015
María Guadalupe Evangelina de López یا ماریا گوادلوپ اونجلینا د لوپز (1881-1977) یک فعال آمریکایی در جنبش حق رأی زنان در کالیفرنیا بود. در دهه ۱۹۱۰، او در راهپیمایی هایی در کالیفرنیای جنوبی به مبارزات انتخاباتی می پرداخت و ترجمه می کرد، جایی که رای خواهان هزار جزوه را به زبان اسپانیایی توزیع کردند. اوایل زندگی. هنگامی که ماریا کوچک بود. آنها در سن گابریل زندگی می کردند. La casa vieja de lopez خانه پدربزرگ پدری ماریا بود. او در سال ۱۸۴۹ به این خانه آمد. اعضای خانواده او تا سال ۱۹۴۶ در این خانه بودند. وقتی ماریا بازنشسته شد به خانه اجدادی خود رفت. خانه او امروزه برای عموم قابل بازدید نیست. پدرش آهنگری به نام خوان نپومیچنو لوپز و مادرش گوادالوپه بود. او یک خواهر به نام ارنستینا دی لوپز داشت که او نیز تحصیل کرده بود. دختر بزرگ خانواده اش، بلن، در خانه زندگی می کرد و به عنوان خیاط کار می کرد و نتوانست به دنبال تحصیلات نرفت زیرا باید به خانواده کمک می کرد. در سال های ۱۸۹۰ بچه های بزرگتر خانواده ازدواج کردند و خانه را ترک کردند که موجب اسانتر شدن وضعیت از نظر مالی برای پدر مادر ماریا بود و سبب شد که ماریا و ارنسیتا
به مدرسه بروند. پدر آنها در سال ۱۹۰۴ از دنیا رفت و دو خواهر به سن گابریل بازگشتند تا با مادر خود زندگی کنند و اورا از طریق آموزش زبان اسپانیایی حمایت مالی کنند.
حجت الله سلطانی دیپلمات ایرانی است که از سال ۱۳۹۸ تا خرداد ۱۴۰۴ سفیر ایران در ونزوئلا بود.
نجات اَعتابو (متولد ۱۹۶۰ (۶۴ سال)، خمیسست، مراکش) خواننده، ترانه سرا، آهنگساز مراکشی است. آهنگ او با عنوان «گول الحق الموت کاینه» در سال ۲۰۰۴ توسط کمیکال برادرز در آهنگ Galvanize نمونه برداری شد. اوایل زندگی. نجات اعتابو در ۹ مه ۱۹۶۰ در خمیسات، مراکش، در خانواده ای از طبقه پایین با پنج برادر و چهار خواهر به دنیا آمد. او از کودکی رؤیای وکیل شدن را در سر داشت، اما زندگی اش مسیر دیگری را برایش رقم زد. آواز خواندن بزرگ ترین علاقه او بود و هر روز صبح با خواندن آهنگ به مدرسه می رفت. در سیزده سالگی، به طور مخفیانه از پنجره اتاقش بیرون می رفت و در عروسی های محلی و مهمانی های مدرسه، در ازای دریافت پول، آواز می خواند. در یکی از این مهمانی ها، یکی از دوستانش صدای او را ضبط کرد. این نوار به صورت غیرقانونی در سراسر مراکش پخش شد و آهنگ J'en ai marre (به معنی دیگر بس است به زبان فرانسوی) محبوبیت زیادی پیدا کرد. با این حال، خانواده اش خیلی زود متوجه فعالیت او شدند و با خوانندگی اش مخالفت کردند. برادرانش تهدید کردند که اگر به این مسیر ادامه دهد، او را خواهند کشت.نجات که ترسیده بود، تصمیم گرفت از خانه فرار کند. او به مغازه ای
که موسیقی پخش می کرد پناه برد، زیرا فکر می کرد آنجا برایش امن تر است. همان روز، به طور اتفاقی، مصطفی المیلس، یک تهیه کننده معروف موسیقی مراکشی، پس از شنیدن آهنگ "J'en ai marr"، به دنبال او رفت. مصطفی از او حمایت کرد و از او خواست که به کازابلانکا، یکی از شهرهای بزرگ مراکش، نقل مکان کند. نجات که چاره ای نداشت، به کازابلانکا رفت و سه سال را در آنجا، در خانه مادر مصطفی المیلس، زندگی کرد. پس از سه سال، خانواده اش او را پیدا کردند و در نهایت با انتخابش کنار آمدند و اجازه دادند در دنیای موسیقی بماند. پیشه. نجات اعتابو به عنوان خواننده و ترانه سرای موسیقی چابی، داستان های زنان مدرن مراکشی را روایت می کرد و سعی داشت وضعیت فمینیسم را در کشورش بهبود ببخشد. در سال ۱۹۹۲، بزرگ ترین موفقیت خود را با آهنگ هادی کدبا بینا به دست آورد که دربارهٔ زنی است که شوهرش به او خیانت کرده است. این عنوان به معنای این دروغ آشکار است می باشد. یکی دیگر از آهنگ های معروف او چوفی غیره، دربارهٔ زنانی است که با مردان متأهل رابطه دارند، موضوعی که در مراکش غیرقانونی است. این آهنگ در سال ۱۹۸۴ منتشر شد و به زبان عربی به معنای برو مرد دیگری را پیدا
کن است. آهنگ های نجات اعتابو بحث های اجتماعی و سیاسی زیادی در مراکش ایجاد کردند و نقش مهمی در پیشبرد حقوق زنان در این کشور داشتند. او به سه زبان عربی مراکشی، بربری و فرانسوی می خواند. اعتابو همچنین یکی از شخصیت های مستند مراکش سوئینگ است که دربارهٔ دو نسل از خوانندگان مراکشی ساخته شده است. زندگی شخصی. نجات اعتابو با حسن دیکوک، تهیه کننده موسیقی مراکشی، ازدواج کرده و سه فرزند دارد. او در حال حاضر در یک کلبه در جنوب فرانسه زندگی می کند.
باکره با فرشتگان (به فرانسوی: La Vierge aux anges)، همچنین به عنوان آواز فرشتگان نیز شناخته می شود، یک نقاشی رنگ روغن است که در سال ۱۸۸۱ توسط هنرمند فرانسوی ویلیام-آدولف بوگرو اجرا شد. ابعاد آن ۲۱۳.۴ × ۱۵۲.۴ سانتی متر است. اکنون در موزه فارست لان در گلندیل، کالیفرنیا قرار دارد. تاریخچه. ویلیام بوگرو (۱۸۲۵-۱۹۰۵) در مدرسه هنرهای زیبای پاریس و همچنین در رم تحصیل کرد و در قرن نوزدهم به عنوان یک نقاش آکادمیک برجسته فرانسوی در نظر گرفته شد. افسانه ها حاکی از آن است که او به دنبال مدلی برای فیگورهای نقاشی می گشت و آنها را در همسر اول خود، نلی مونوکابلون، پیدا کرد که یکی یکی برای فرشتگان ژست گرفت و در نهایت کودکی را در آغوش داشت. این نقاشی مریم باکره را نشان می دهد که نوزاد عیسی مسیح را در آغوش می گیرد، که با آرامش در یک محیط شبانی به خواب رفته است، در حالی که سه فرشته در آن نزدیکی شناور هستند. این توانایی بوگرو در ارائه تن های گوشت واقعی و درجه بندی های ظریف رنگ سفید را برجسته می کند. آواز فرشتگان که در سال ۱۸۸۱ در سالن پاریس برای اولین بار عرضه شد، زمانی بخشی از مجموعه Wanamaker در فیلادلفیا بود. این پارک توسط فارس
ت لان مموریال پارک در سال ۱۹۴۰ برای کلیسایی در کلیسای Recessional خریداری شد. در ابتدا، یک پنجره شیشه ای رنگی قرار بود نقطه کانونی کلیسا باشد، اما در عوض فارست لان تصمیم گرفت این نقاشی را از گالری اشنیتجر خریداری کند. یک قاب بزرگ آیینی به سبک گوتیک برای نقاشی توسط صنعتگران فارست لان ساخته شد و هنوز هم در این قاب چوبی در موزه فارست لان ارائه می شود. حفاظت. در سال ۲۰۰۵، این نقاشی با بودجه برنامه مشارکت حفاظت از محیط زیست برای تمیز کردن به مرکز گتی در لس آنجلس رفت. محافظ ارشد نقاشی، مارک لئونارد، ماه ها روی این نقاشی کار کرد تا لاک قدیمی را پاک کند و رنگ های اصلی آن را بازگرداند. آهنگ فرشتگان در مرکز گتی به نمایش گذاشته شد، در کنار یک طرح روغنی آماده سازی و یک ماکت بعدی، نیم اندازه از دست خود بوگرو. منابع.
هند ذِهیبه شهید (زاده ۱۷ مارس ۱۹۷۹، بژاد، مراکش) یک دونده مراکشی - فرانسوی است که در دوی ۱۵۰۰ متر تخصص دارد. اوایل حرفه. نخستین حضور هند ذهیبه در مسابقات دو و میدانی داخل سالن اروپا در سال ۲۰۰۵ با جنجال همراه شد. او در حالی مدال برنز را کسب کرد که در مراحل پایانی مسابقهٔ ۱۵۰۰ متر، هلن کلیترو را که مقام چهارم را داشت، مهار کرد. با این حال، درخواست تجدید نظر کلیترو پذیرفته نشد و ذهیبه نخستین مدال اروپایی خود را به دست آورد. او در ۱۴سالگی ۱۵۰۰ متر را در ۴ دقیقه و ۲۱ ثانیه و ۳۰۰۰ متر را در ۹ دقیقه و ۲۶ ثانیه با پای برهنه دوید. این عملکرد چشمگیر باعث شد که سعید عویتا، مدیر فنی وقت دو و میدانی مراکش، او را برای مسابقات قهرمانی نوجوانان آفریقا ۱۹۹۴ در الجزایر انتخاب کند. او در آن رقابت، در ۳۰۰۰ متر نوجوانان، در حالی که تنها ۱۴ سال داشت، ششم شد. در سال ۱۹۹۶، او در ترکیه، در ترکیب جوان ترین تیم قهرمان مسابقات کراس کانتری جهان، عنوان نایب قهرمانی را کسب کرد. از ژوئیه ۱۹۹۸ تا ژوئن ۲۰۰۳، هند برای تکمیل تحصیلاتش، رقابت های حرفه ای را به طور کامل کنار گذاشت. اما در سال ۲۰۰۳، با ازسرگیری تمرینات، در مسابقات قهرمانی فرانسه ا