Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
متغیر می سازد. (if (null? fs) (lambda (x) x) ; if no argument is given, evaluates to the identity function (lambda (x) ((car fs) ((apply compose (cdr fs)) x))))) (string-append str "!")) (define givebang (compose string-&gt;symbol add-a-bang symbol-&gt;string)) (givebang 'set) ; ===&gt; set! ((compose sqrt - sqr) 5) ; ===&gt; 0+5i APL. بسیاری از گویش های APL در ترکیب تابع با استفاده از نماد codice_1 ساخته شده اند. این تابع مرتبه بالاتر ترکیب تابع را به کاربرد دوتایی تابع سمت چپ گسترش می دهد به طوری که codice_2 codice_3 باشد. foo←f∘g علاوه بر این، می توانید ترکیب تابع را تعریف کنید: در لهجه ای که از تعریف درون خطی با استفاده از پرانتز پشتیبانی نمی کند، تعریف سنتی موجود است: ∇ r←(f o g)x r←f g x راکو. Raku مانند Haskell دارای یک عملگر ترکیب تابع داخلی است، تفاوت اصلی این است که به صورت codice_1 یا codice_5 نوشته می شود. my &amp;foo = &amp;f ∘ &amp;g; همچنین مانند Haskell شما می توانید اپراتور را خودتان تعریف کنید. در واقع کد Raku مورد استفاده برای تعریف آن در پیاده سازی Rakudo است. Nim. Nim از نحو فراخوانی تاب
ع یکنواخت پشتیبانی می کند که امکان ترکیب تابع دلخواه را از طریق نحو متد فراهم می کند codice_6 اپراتور &lt;ref&gt;&lt;/ref&gt;&lt;syntaxhighlight lang="nim"&gt; func foo(a: int): string = $a func bar(a: string, count: int): seq[string] = for i in 0 ..&lt; count: result.add(a) func baz(a: seq[string]) = for i in a: echo i echo foo(5).bar(6).baz() echo baz(bar(6, foo(5))) پایتون. در پایتون ، راهی برای تعریف ترکیب برای هر گروه از توابع، استفاده از تابع کاهش است (از functools.reduce در پایتون استفاده کنید. 3): from functools import reduce from typing import Callable def compose(*funcs) -&gt; Callable[[int], int]: """Compose a group of functions (f(g(h(...)))) into a single composite func.""" return reduce(lambda f, g: lambda x: f(g(x)), funcs) f = lambda x: x + 1 g = lambda x: x * 2 h = lambda x: x - 3 print(compose(f, g, h)(10)) جاوا اسکریپت. در [[جاوااسکریپت|جاوا اسکریپت]] می توانیم آن را به عنوان تابعی تعریف کنیم که دو تابع f و g را می گیرد و یک تابع تولید می کند: function o(f, g) { return function(x) { return
f(g(x)); // Alternatively, using the rest operator and lambda expressions in ES2015 const compose = (...fs) =&gt; (x) =&gt; fs.reduceRight((acc, f) =&gt; f(acc), x) سی شارپ. در [[سی شارپ|سی شارپ]] می توانیم آن را به عنوان یک متد Extension تعریف کنیم که Funcs f و g را می گیرد و یک Func جدید تولید می کند: // Call example: // var c = f.ComposeWith(g); // Func&lt;int, bool&gt; g = _ =&gt; ... // Func&lt;bool, string&gt; f = _ =&gt; ... public static Func&lt;T1, T3&gt; ComposeWith&lt;T1, T2, T3&gt;(this Func&lt;T2, T3&gt; f, Func&lt;T1, T2&gt; g) =&gt; x =&gt; f(g(x)); روبی. زبان هایی مانند [[روبی (زبان برنامه نویسی)|Ruby]] به شما امکان می دهند خودتان یک عملگر باینری بسازید: class Proc def compose(other_fn) end alias_method :+, :compose end (f + g).call(12) # =&gt; 13824 با این حال، یک عملگر ترکیب تابع بومی در Ruby 2.6 معرفی شد: نظرسنجی پژوهشی. مفاهیم ترکیب، از جمله [[Principle of compositionality|اصل ترکیب پذیری]] و [[Composability|ترکیب پذیری]] ، آنقدر در همه جا وجود دارند که رشته های تحقیقاتی متعددی به طور جداگ
انه تکامل یافته اند. در زیر نمونه ای از پژوهش هایی است که مفهوم ترکیب در آن محوریت دارد. ترکیب در مقیاس بزرگ. کل برنامه ها یا سیستم ها را می توان به عنوان توابعی در نظر گرفت که در صورتی که ورودی ها و خروجی های آن ها به خوبی تعریف شده باشند، می توانند به راحتی ترکیب شوند. [[خط لوله (نرم افزار)|خطوط لوله ای]] که امکان ترکیب آسان [[Filter (software)|فیلترها را]] فراهم می کردند، چنان موفق بودند که به [[خط لوله (نرم افزار)|الگوی طراحی]] سیستم عامل تبدیل شدند. [[برنامه نویسی دستوری|رویه های ضروری]] با عوارض جانبی [[Referential transparency|شفافیت ارجاعی را]] نقض می کنند و بنابراین کاملاً قابل ترکیب نیستند. با این حال، اگر "وضعیت جهان" قبل و بعد از اجرای کد را به عنوان ورودی و خروجی آن در نظر بگیریم، یک تابع تمیز دریافت می کنیم. ترکیب چنین توابعی با اجرای رویه ها یکی پس از دیگری مطابقت دارد. فرمالیسم [[موناد]] از این ایده برای ترکیب عوارض جانبی و ورودی/خروجی (I/O) در زبان های کاربردی استفاده می کند.
شارون موشر یک زمین شناس آمریکایی است. او تحصیلات دوره کارشناسی خود را در دانشگاه ایلینوی در اربانا شمپین انجام داد. پس از دریافت کارشناسی ارشد از دانشگاه براون، به دانشگاه ایلینوی بازگشت و در سال ۱۹۷۸ دکترای خود را در رشته زمین شناسی دریافت کرد. از سال ۲۰۰۱، او صاحب کرسی ویلیام استامپس فریش در دانشگاه تگزاس است و از سال ۲۰۰۹ به عنوان رئیس مدرسه علوم زمین جکسون در تگزاس فعالیت کرده است. در سال ۲۰۱۳، او به عنوان رئیس مؤسسه علوم زمین آمریکا انتخاب شد. او یکی از بنیان گذاران "دنیای علوم زمین"، یک مجموعه بین المللی ژورنال برای زمین شناسان است. در میان افتخارات و جوایز او، وی عضو انجمن زمین شناسی آمریکا است که از این انجمن جایزه خدمات برجسته در سال ۲۰۰۳ دریافت کرده، پس از اینکه در سال ۲۰۰۱ به عنوان رئیس آن خدمت کرده است. او همچنین عضو افتخاری انجمن زمین شناسی لندن است. در سال ۱۹۹۰، او به عنوان بهترین آموزگار از سوی انجمن زنان زمین شناس انتخاب شد. در سال ۲۰۲۰، او به عنوان دانشمند افسانه ای زمین شناسی مارکوس میلینگ شناخته شد. تحقیق. علاقه های پژوهشی اصلی او شامل تکامل زمین های پیچیده تغییر شکل یافته، تحلیل تنش، مکانی
زم های تغییر شکل، و تعامل بین فرآیندهای شیمیایی و فیزیکی در طول تغییر شکل است. تحقیقات موشر شامل پتروگرافی ساختاری و زمین شناسی ساختاری مبتنی بر میدانی است. او مدل جدیدی برای برخوردهای زمین ساختی در امتداد مرز جنوبی لورنتیا ایجاد و آزمایش کرده، با تأکید خاص بر دامنه های سیرا دیابلو در غرب تگزاس و برآمدگی لیانو در مرکز تگزاس. او در بررسی زمین ساخت صفحات مزوپروتروزوئیک، پیشرفت های بزرگی در مطالعه زمین ساخت صفحات به دست آورده و طرز تفکر بسیاری در این زمینه را تغییر داده است. به طور سنتی، کمربندهای کوهستانی مزوپروتروزوئیک به دلیل کمبود افیولیت ها و سنگ های با فشار بالا یا فوق العاده بالا شناخته شده بودند، اما از طریق تحقیقات خود، دکتر موشر نشان داده که این طور نیست. این کار از طریق مطالعه دگرگونی با فشار بالا، فروزمین شناسی و برخورد لایه های پوسته ای مختلف در مرز جنوبی لورنتیا و مقایسه آن ها با دانش فعلی در مورد تکامل زمین ساختی در دوران مزوپروتروزوئیک انجام شد. او همچنین تکامل مجموعه ریج مک کوآری، مرز صفحه اقیانوس آرام-استرالیا در جنوب نیوزلند را مطالعه کرده است و به بررسی نحوه تقسیم تنش در طول تکامل مرز، فرآیند
هایی که اجازه تغییر شکل دادند و توقف ماگماتیسم پرداخته است. ریج مک کوآری منحصر به فرد است زیرا این رسوبات به راحتی قابل دسترسی و مطالعه هستند. از طریق این تحقیق، دکتر موشر کشف کرده که محیط زمین ساخت فعال عمدتاً از سنگ های خردشده، ماسه سنگ و سیلت استون تشکیل شده است و گسل ها، رسوب گذاری و آتشفشانی تنها بخش کوچکی از مرزهای صفحات هستند. یکی دیگر از پروژه های تحقیقاتی او به تقسیم بندی انواع مختلف تنش در طول تشکیل مناطق برشی غیرهم محور انعطاف پذیر در محیط های کششی و انقباضی پرداخته است، از جمله توسعه چین خوردگی در مجتمع های هسته دگرگونی و تشکیل میله ها و مولیون ها در توده های رانشی. تجربه آکادمیک. موشر در حال حاضر استاد مدرسه علوم زمین جکسون در دانشگاه تگزاس در آستین است و از سال ۱۹۷۸ عضو هیئت علمی این دانشگاه بوده است. او از سال ۱۹۹۰ به صورت تمام وقت به عنوان استاد متخصص در زمین شناسی ساختاری، پتروگرافی ساختاری و زمین ساخت فعالیت کرده، به دانشجویان در مقاطع کارشناسی و تحصیلات تکمیلی تدریس کرده و بر ۱۹ دانشجوی دکترا و ۳۵ دانشجوی کارشناسی ارشد نظارت داشته است. زندگی شخصی. شارون موشر در کودکی در ایالت ایلینوی علاقه
عمیقی به زمین شناسی داشت. او آزمایش های معدنی را روی سنگ ها در آزمایشگاه شیمی که پدرش در زیرزمین خانه شان برای او ساخته بود، انجام می داد. او تصمیم گرفت که زمین شناس شود، همان لحظه ای که فهمید کسی که سنگ ها را مطالعه می کند، زمین شناس نامیده می شود. پدر موشر او را در کودکی به سفرهای میدانی سرویس زمین شناسی ایالت ایلینوی می برد و هر وقت خانواده او به تعطیلات سالانه می رفتند، موشر مسیر را نقشه برداری می کرد و توقف هایی را در نظر می گرفت که او و خواهر بزرگ ترش بتوانند سنگ پیدا کنند. امروزه، موشر هنوز هم به دنبال سنگ ها می گردد و مسیرها را نقشه برداری می کند—فقط اکنون او مسیرهای آینده مدرسه علوم زمین جکسون در دانشگاه تگزاس در آستین را ترسیم می کند. از سال ۲۰۰۹، او رئیس این مدرسه بود که بزرگ ترین مؤسسه آکادمیک علوم زمین در کشور است، اما در فوریه ۲۰۲۰، کلودیا مورا جایگزین او شد. موشر همچنین در سطح جهانی برای تحقیقات خود در مورد تشکیل کوه ها میلیون ها سال پیش، زمانی که قاره ها به هم برخورد می کردند، شناخته شده است. او دو انجمن زمین شناسی بزرگ را به زندگی تازه ای آورد و به راه اندازی یک ابتکار ملی برای ارزیابی نیازها
ی دانشجویان کارشناسی زمین شناسی در سراسر کشور کمک کرد.
اندریا داتون، یکی از برندگان بورسیه برنامه بورسیه مک آرتور ۲۰۱۹, استاد زمین شناسی در دپارتمان علوم زمین دانشگاه ویسکانسین-مدیسون است که در زمینه دیرینه اقلیم شناسی، رسوب شناسی، ژئوشیمی کربناته و دیرینه اقیانوس شناسی تحقیق می کند. تحقیقات او بر تغییرات سطح دریا در دوره های بین یخچالی تمرکز دارد تا افزایش احتمالی سطح دریا در آینده را پیش بینی کند. زندگی و تحصیلات اولیه. اندریا داتون در فیرفکس، ویرجینیا به دنیا آمد و بیشتر دوران کودکی خود را در آتلانتا، جورجیا و وستپورت، کنتیکت گذراند. داتون در سال ۱۹۹۱ از دبیرستان استیپلز در وستپورت، کنتیکت فارغ التحصیل شد. از سال ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۵، داتون در کالج امهرست حضور یافت، جایی که در رشته موسیقی تحصیل کرد و تمرکز خود را بر روی کلاس هایی گذاشت که او را برای آزمون پذیرش دانشکده پزشکی آماده می کرد. داتون اولین کلاس زمین شناسی خود را در امهرست گرفت و بلافاصله به علوم زمین شناسی «علاقه مند شد». این علاقه مسیر حرفه ای او را به سمت زمین شناسی تغییر داد. او در سال ۱۹۹۵ با مدرک لیسانس هنر در موسیقی از کالج امهرست فارغ التحصیل شد. پس از حضور در امهرست، داتون به تدریس علوم کلاس های سوم
، ششم، دهم، یازدهم و دوازدهم در مدرسه سنت آن در بروکلین هایتس، نیویورک پرداخت. در آنجا او دربارهٔ سخنرانی عمومی در موضوعات علمی اطلاعات بسیاری کسب کرد، که توجه او را به ارتباطات علمی در کارهای آینده اش تحریک کرد. در سال ۲۰۰۳، داتون به تحصیلات آکادمیک بازگشت و مدرک کارشناسی ارشد علوم (۲۰۰۰) و دکترای فلسفه (۲۰۰۳) خود را در علوم زمین شناسی از دانشگاه میشیگان کسب کرد. او تحقیقات خود را به عنوان پژوهشگر پسادکتری (دو سال) و سپس پژوهشگر تحقیقاتی (چهار سال) در دانشگاه ملی استرالیا ادامه داد (ANU). حرفه و تحقیقات. اندریا داتون از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۹ به عنوان استاد کمکی و سپس دانشیار زمین شناسی در دانشگاه فلوریدا در گینزویل، فلوریدا فعالیت داشت و اکنون استاد کامل زمین شناسی در دانشگاه ویسکانسین-مدیسون است. او از سال ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۷ یک گروه بین المللی را که از سوابق زمین شناسی برای درک افزایش سطح دریا استفاده می کرد، رهبری کرد. در دوران دکترای خود، داتون در مورد دیرینه اقلیم شناسی در دوره های کرتاسه و ائوسن در شبه جزیره جنوبگان تحقیق کرد. در زمان فعالیت خود به عنوان پژوهشگر تحقیقاتی در ANU، داتون با کورت لامبک، ژئوفیزیک دان،
همکاری کرد تا با استفاده از تاریخ نگاری پرتوزایی مرجان های فسیل شده، رویکردی میان رشته ای برای بازسازی سطح دریاهای گذشته توسعه دهد. داتون در دیرینه اقیانوس شناسی و دیرینه اقلیم شناسی تخصص دارد. شناخته شده ترین تحقیقات او بر بازسازی تغییرات گذشته سطح دریا برای پیش بینی تغییرات آینده متمرکز است. برای درک نحوه نوسانات سطح دریا در آینده، داتون به آنچه که در سوابق سنگ ها حفظ شده است، نگاه می کند. به طور خاص، داتون از مرجان های فسیل شده و سنگ های آهکی برای درک چگونگی افزایش سطح دریا در طول آب وهوای گرم گذشته در تاریخ زمین استفاده می کند. چون مرجان ها در آب های کم عمق زندگی می کنند، می توان از آن ها به طور مؤثری برای ردیابی موقعیت های گذشته سطح دریا استفاده کرد. با مطالعه یک صخره کامل از جمله مجموعه ها، جلبک ها و سایر جنبه هایی که رشد مرجان را اطلاع می دهند، داتون و سایر پژوهشگران می توانند درک جامعی از سطح دریا ارائه کنند. او همچنین از سایر آرشیوهای رسوبی برای تحلیل تغییرات زمین شناسی در طول تاریخ زمین استفاده می کند. در سال ۲۰۱۹، داتون جایزه فولبرایت را دریافت کرد تا با محققان نیوزیلند کار کند و سوابق افزایش سطح د
ریاهای گذشته را با مدل های دینامیک یخی جنوبگان ترکیب کند تا اثرات افزایش دما بر سطح دریاها بهتر درک شود. هنگام ارزیابی نوسانات سطح دریا، داتون ژئوشیمی، ژئوفیزیک و زیست شناسی هر صخره مرجانی را مطالعه می کند. در تحقیقات خود، داتون از تکنیک های شیمی برای تعیین سن مرجان ها استفاده می کند و این اطلاعات را با تغییرات ارتفاعی صخره در طول زمان ترکیب می کند تا تغییرات سطح دریا را درک کند. این تحقیق همچنین دانش جدیدی دربارهٔ نحوه ذوب شدن یخچال های طبیعی فراهم می کند که می تواند پیش بینی های بهتری دربارهٔ تغییرات یخچال ها در تغییرات اقلیمی آینده ارائه دهد. داتون عمدتاً بر افزایش سطح دریا از ۱۲۵٬۰۰۰ سال پیش تمرکز دارد، زمانی که دمای زمین مشابه دمای امروزی بود. او افزایش سطح دریا را در سراسر جهان، از جمله در فلوریدا، جزایر سیشل و شبه جزیره یوکاتان مکزیک مطالعه می کند. یکی از اهداف تحقیقاتی او تعیین زمان فروپاشی صفحه یخی غرب جنوبگان در گذشته است تا کمک کند بفهمیم این اتفاق چه زمانی و چگونه ممکن است در آینده رخ دهد. یافته های کار داتون تأثیر بسیاری بر برنامه ریزی شهری دارد، زیرا جوامع ساحلی تلاش می کنند با افزایش سطح دریا س
ازگار شوند.
بریگیت ونسلند (۱۷ نوامبر ۱۹۱۳ – ۱۵ اکتبر ۲۰۰۱) یک زیست شیمی دان نروژی-آمریکایی بود. ونسلند بیشتر دوران حرفه ای خود را به عنوان عضو هیئت علمی در دانشگاه شیکاگو از سال ۱۹۴۱ تا ۱۹۶۸ گذراند. او در شیکاگو، آنزیم هایی را که جانوران در طی سوخت وساز استفاده می کنند با آنزیم هایی که گیاهان در فتوسنتز به کار می برند مقایسه کرد. پس از ترک شیکاگو و رفتن به آلمان، ونسلند از سال ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۰ مدیر مؤسسه ماکس پلانک برای زیست شناسی سلولی بود. او سپس از سال ۱۹۷۰ تا زمان بازنشستگی اش در سال ۱۹۸۱، مدیر یک مرکز پژوهشی به نام خودش زیر نظر انجمن ماکس پلانک شد. در طول فعالیت حرفه ای خود، ونسلند در سال ۱۹۵۰ جایزه «استفان هیلز» را از انجمن گیاه زیست شناسان آمریکا و در سال ۱۹۶۴ مدال «گاروان-اولین» را از انجمن شیمی آمریکا دریافت کرد. اوایل زندگی و تحصیلات. ونسلند در ۱۷ نوامبر ۱۹۱۳ در کریستیان ساند، نروژ به دنیا آمد. مادرش «سیگرید کریستینه» معلم و پدرش «گنوف اولاف» تاجر چوب بود. او در سال های نخست زندگی اش همراه با مادر و خواهر دوقلویش در نروژ بزرگ شد، در حالی که پدرش به ایالات متحده آمریکا مهاجرت کرده بود. در چهار سالگی، ونسلند به همراه
خانواده اش به شیکاگو، ایلینوی نقل مکان کرد تا با پدرش زندگی کنند. او تحصیلات کارشناسی خود را با بورس تحصیلی در دانشگاه شیکاگو آغاز کرد. ونسلند در سال ۱۹۳۴ مدرک کارشناسی علوم و در سال ۱۹۳۸ مدرک دکترای تخصصی در رشته زیست شیمی را از این دانشگاه دریافت کرد. حرفه. در دوران دانشگاه، ونسلند فعالیت حرفه ای خود را به عنوان یک تکنسین پژوهش در دانشکده پزشکی دانشگاه ایلینوی آغاز کرد. پس از دریافت مدارک دانشگاهی اش، ونسلند به مدت یک سال به عنوان دستیار زیست شیمی دان در دانشگاه شیکاگو کار کرد و سپس در سال ۱۹۳۹ به دانشکده پزشکی هاروارد رفت. ونسلند برنامه داشت که پس از دریافت بورسیه از فدراسیون بین المللی زنان دانشگاه رفته، حرفه خود را در فرانسه ادامه دهد. با این حال، به دلیل وقوع جنگ جهانی دوم، او به جای فرانسه به هاروارد رفت. ونسلند در مقام همکار پژوهشی در هاروارد، عضو تیمی بود که بر روی نحوه تبدیل دی اکسید کربن به گلیکوژن پژوهش می کرد. او در سال ۱۹۴۱ به دانشگاه شیکاگو بازگشت و تا سال ۱۹۶۸ در سمت های گوناگون آکادمیک، از مدرس گرفته تا استاد، فعالیت کرد. در این دوره، ونسلند آنزیم هایی را که حیوانات در هنگام سوخت وساز استفاد
ه می کنند، بررسی و آن ها را با آنزیم هایی که گیاهان در طی فتوسنتز به کار می برند، مقایسه کرد. در سال ۱۹۵۳، ونسلند یکی از نویسندگان مقاله ای دربارهٔ دهیدروژناز با عنوان "انتقال آنزیمی هیدروژن" بود. او همچنین یکی از نویسندگان مقاله ای در سال ۱۹۶۲ دربارهٔ واکنش هیل و دی اکسید کربن بود. در دوران فعالیتش در شیکاگو، ونسلند همچنین با اداره پژوهش و توسعه علمی، خدمات بهداشت عمومی ایالات متحده و بنیاد ملی علوم همکاری داشت. پس از پایان فعالیتش در دانشگاه شیکاگو، ونسلند در سال ۱۹۶۸ به آلمان مهاجرت کرد تا به عنوان مدیر مؤسسه زیست شناسی یاخته ماکس پلانک منصوب شود. در آن جا، ونسلند اثرات نیترات بر کلروفیل را بررسی کرد. ونسلند همکاری خود را با انجمن ماکس پلانک ادامه داد و از سال ۱۹۷۰ تا ۱۹۸۱ مدیر مؤسسه پژوهشی ونسلند بود. پس از بازنشستگی اش در سال ۱۹۸۱، ونسلند در سال ۱۹۸۷ استاد وابسته دانشگاه هاوایی شد و به تدریس زیست فیزیک و زیست شیمی پرداخت. جوایز و افتخارات. در سال ۱۹۵۰، ونسلند به خاطر فعالیت هایش در زمینه زیست شیمی گیاهی، جایزه استیفن هِیلز را از انجمن گیاه زیست شناسان آمریکا دریافت کرد. چند سال بعد، در سال ۱۹۶۴، او مدال
گاروَن-اولین را از انجمن شیمی آمریکا دریافت کرد. درگذشت. در ۱۵ اکتبر ۲۰۰۱، ونسلند در کانیوه، هاوایی درگذشت.
لورین لیسیکی یک دیرینه اقلیم شناس آمریکایی است. او استاد دپارتمان علوم زمین در دانشگاه کالیفرنیا، سانتا باربارا است. او تحلیل جدیدی از مشکل ۱۰۰٬۰۰۰ ساله در نظریه میلانکوویچ تغییرات اقلیم ارائه کرده است. همچنین، لیسیکی نرم افزار تحلیلی LR04 را ایجاد کرده است، که «نمایش استانداردی از تاریخ اقلیم پنج میلیون سال گذشته» است. تحصیلات. لیسیکی در سال ۱۹۹۵ از دبیرستان علوم و ریاضیات فرماندار کارولینای جنوبی فارغ التحصیل شد. لیسیکی مدرک کارشناسی خود را در علوم زمین، جو و سیاره در سال ۱۹۹۹ و همچنین مدرک کارشناسی ارشد خود را در ژئوسیستم ها در سال ۲۰۰۰ از مؤسسه فناوری ماساچوست دریافت کرد. او مدرک کارشناسی ارشد و دکترای خود را در علوم زمین شناسی، هر دو از دانشگاه براون در سال های ۲۰۰۳ و ۲۰۰۵ زیر نظر تیموتی دی. هربرت دریافت کرد. پایان نامه دکترای لیسیکی تحت عنوان “"سری زمانی دیرینه اقلیم: تکنیک های جدید تنظیم و ترکیب، انباشت δ18O خمیده در ۵٫۳ میلیون سال و تحلیل انتقال های اقلیمی پلیوسن-پلیستوسن"” بود. تحقیقات جاری. تحقیقات کنونی لیسیکی بر دیرینه اقلیم شناسی متمرکز است. علاقه لیسیکی به دیرینه اقلیم شناسی از کمبود تحقیقات و د
رک فعلی دربارهٔ چرخه های یخبندان ناشی می شود. لیسیکی از روش های مختلف محاسباتی و ریاضی برای تفسیر و مقایسه سوابق مختلف دیرینه اقلیم استفاده می کند. به طور خاص، او بر تکامل اقلیم پلیو-پلیستوسن تمرکز دارد، زیرا این دوره با تأثیرگذاری میلانکوویچ، چرخه های یخبندان ۱۰۰ هزار ساله، چرخه کربن و گردش آب های عمیق مرتبط است. در حال حاضر، لیسیکی طراحی و توسعه نرم افزار برای ایجاد مدل های سن و چینه شناسی را دنبال می کند. علاوه بر این، لیسیکی در حال ایجاد مدل های سه بعدی از گردش اقیانوسی است تا رابطه بین تأثیرات مداری و الگوهای گردش اقیانوسی را تعیین کند و عدم قطعیت های وابسته به زمان را مدنظر قرار دهد. دستاوردها. HMM-Match (Lin et al, 2014). HMM-Match نرم افزاری است که با استفاده از مدل مارکوف مخفی (HMM) برای هم ترازی احتمالی دنباله های سوابق چینه شناسی طراحی شده است. Match &amp; Autocomp Software (Lisiecki and Lisiecki, 2002). نرم افزار دیرینه اقیانوس شناسی که برای یافتن هم ترازی بهینه دو سیگنال دیرینه اقلیم با استفاده از تابع جریمه طراحی شده است تا نرخ تجمع رسوبات را محدود کند. تاریخ اقلیمی زمین. در تلاش برای یافتن الگو
هایی در تاریخ اقلیمی زمین، لیسیکی سوابق رسوبات اقیانوسی را مطالعه می کند. تاریخ اقلیم زمین در ترکیب رسوبات اقیانوسی نهفته است، زیرا دانشمندان از طریق هم ترازی این لایه های رسوبی قادر به استخراج میلیون ها سال اطلاعات هستند. از طریق این لایه ها، لیسیکی ارتباطی بین چرخه اقلیمی زمین و چرخه مداری زمین پیدا کرد؛ با فرض اینکه یخ زایی و مدار بیضوی هر دو در چرخه های ۱۰۰ هزار ساله هستند، او دریافت که تغییرات قوی تر در مدار زمین با تغییرات ضعیف تر در یخ زایی مرتبط هستند. ارتباط بین این دو شامل روابط پیچیده ای است زیرا ۳ عنصر مختلف مدار زمین؛ مدار بیضوی، انحراف و پیش روی، همراه با سیستم اقلیمی پیچیده زمین باید در نظر گرفته شوند. مشکل ۱۰۰٬۰۰۰ ساله. یک فرضیه قبلی بر این بود که چرخه های یخبندان ۱۰۰ هزار ساله در ۸۰۰ هزار سال گذشته نتیجه تغییرات چرخه ای در مدار بیضوی زمین هستند. در سال ۲۰۱۰، لیسیکی یک ارتباط منفی بین شدت چرخه های یخبندان و مدار بیضوی زمین در طول ۱٫۲ میلیون سال گذشته کشف کرد و احتمال بی ثباتی داخلی اقلیم زمین در ارتباط با چرخه های مداری آن را پیشنهاد داد. لیسیکی پیشنهاد کرد که این ارتباط منفی ناشی از محدود شدن
بازخوردهای داخلی اقلیم توسط دوره های پیش روی قوی است. لیسیکی همچنین پیشنهاد کرد که عوامل داخلی طولانی مدت ممکن است مسئول باشند، مانند چرخه کربن یا صفحات یخی، گرچه تحقیقات بیشتری مورد نیاز است.
یگان ۱۸۰۰۰ یکی از لشکرهای نیروی قدس ، بازوی زبده فراسرزمینی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ایران (سپاه) است. این یگان به رهبری فرمانده سپاه پاسداران انقلاب اسلامی؛ علی حسن مهدوی، فعالیت های نظامی و پشتیبانی لجستیکی را برای تقویت نفوذ ایران در منطقه هماهنگ می کند. این یگان عمدتاً در داخل سوریه فعالیت می کند و نقش مهمی در حمل و نقل و هماهنگی کالاهای غیرقانونی از جمله سلاح و تجهیزات نظامی برای تقویت نیروهای نیابتی منطقه ای و منافع استراتژیک نظام جمهوری اسلامی ایران ایفا می کند. فعالیت های کلیدی. هماهنگی حمل و نقل. واحد ۱۸۰۰۰ بر سازماندهی و تدارکات عملیات قاچاق نظارت دارد و از تحویل سلاح و سایر کالاهای قاچاق به گروه های مورد حمایت ایران مانند حزب الله و سایر شبه نظامیان فعال در سوریه و مناطق همجوار اطمینان می دهد. این فعالیت ها جزء کلیدی تلاش های گسترده تر ایران برای گسترش نفوذ خود در خاورمیانه است. همکاری با سایر یگان های سپاه قدس. این یگان در انتقال سلاح به نیروهای نیابتی ایران در سوریه، لبنان ، کرانه باختری و غزه با سایر بخش های نیروی قدس همکاری نزدیک دارد. این یگان همراه با واحدهایی مانند واحد ۱۹۰ که مسئولیت لجس
تیک حمل و نقل و قاچاق تسلیحات را بر عهده دارد، واحد ۷۰۰ که متخصص در قاچاق تجهیزات به عناوین مختلف برای فرار از کشف و یگان ۳۴۰ به سرپرستی حمید فاضلی است، در حمایت از گروه های موشکی و موشکی خاص توسط اسرائیل نقش دارد. حرکت النجبه . این همکاری ها شبکه لجستیکی گسترده ای را تشکیل می دهد که از اهداف نظامی و ژئوپلیتیکی ایران در سوریه و فراتر از آن پشتیبانی می کند. استفاده از پوشش بشردوستانه. واحد ۱۸۰۰۰ در استفاده از ماموریت های کمک های بشردوستانه به عنوان پوششی برای انتقال مخفیانه تسلیحات نقش داشته است. شایان ذکر است، در جریان عواقب زلزله بهمن ۱۴۰۱ سوریه ، طبق گزارش ها، این یگان، قاچاق تجهیزات نظامی را تحت عنوان ارسال کمک تسهیل می کرد. چنین تاکتیک هایی نیروی قدس را قادر می سازد تا تحریم ها و نظارت های بین المللی را دور بزند و در عین حال به تقویت نیروهای نیابتی منطقه ای ایران ادامه دهد. رهبری. بر اساس گزارش ها، فرماندهی این یگان توسط فرمانده حسن مهدوی، که نقشی محوری در هماهنگی این عملیات های مخفی ایفا می کند، بر عهده دارد. تحت رهبری او، واحد ۱۸۰۰۰ نقش مهمی در حفظ نفوذ ایران در سوریه و خاورمیانه گسترده تر داشته است. یک
ی دیگر از رهبران محمدرضا زاهدی بود که در حمله هوایی سال ۱۴۰۲ به کنسولگری ایران در دمشق کشته شد. اهمیت استراتژیک. واحد ۱۸۰۰۰ نمونه ای از استراتژی نیروی قدس برای استفاده از عملیات های مخفیانه برای گسترش نفوذ ایران در سراسر خاورمیانه و در عین حال دوری از نظارت بین المللی است. این یگان با استفاده از شبکه های مخفی قاچاق و پوشش های بشردوستانه به حمایت از اهداف نظامی و سیاسی ایران در منطقه ادامه می دهد.
بثانی لیست اهلمن یک زمین شناس آمریکایی و استاد علوم سیاره ای در مؤسسه فناوری کالیفرنیا است. اهلمن یکی از محققان برجسته در زمینه زمین شناسی سیاره ای است و همچنین رئیس انجمن سیاره ای، مدیر مؤسسه مطالعات فضایی کک و دانشمند پژوهشی در آزمایشگاه پیشرانه جت ناسا است. تحصیلات و حرفه اولیه. اهلمن در جنوب کالیفرنیا متولد شد و در تالاهاسی، فلوریدا بزرگ شد. او در سال ۲۰۰۴ مدرک لیسانس هنر خود را از دانشگاه واشینگتن در سنت لوئیس دریافت کرد، جایی که به عنوان یکی از بورسیه های کامپتون شناخته شد. در سال دوم خود، وی موفق به دریافت بورسیه بری ام. گلدواتر و بورسیه موریس ک. اودال شد. او با پروفسور ریموند آرویدسون در عملیات مریخ نوردهای اسپیریت و فرصت در JPL برای ۹ ماه اول عملیات آن ها همکاری کرد و همراه با گروهی از دانشجویان آکادمی اخترزیست شناسی ناسا آمس، روی یک مقاله دربارهٔ فواید اکتشاف انسانی در مریخ کار کرد. او سپس در سال ۲۰۰۴ به عنوان بورسیه رودز در دانشگاه آکسفورد تحصیل کرد. در آنجا، دو مدرک کارشناسی ارشد علوم دریافت کرد؛ یکی در تغییرات زیست محیطی و مدیریت تحت راهنمایی جان بوردمن که در سال ۲۰۰۵ اهدا شد، و دیگری در جغرافیا
تحت راهنمایی هدر وایلز که در سال ۲۰۰۷ اعطا شد. در طول حضور خود در آکسفورد، او در تحلیل داده های سنجش از دور برای ارزیابی سایت های امن فرود برای مریخ نوردهای اکتشافی مریخ در یک مطالعه سال ۲۰۰۵ مشارکت کرد. پایان نامه کارشناسی ارشد تحقیقاتی او در جغرافیا با عنوان «توسعه تکنیک های کمی برای ارزیابی مورفولوژی شکست سنگ ها: یک مطالعه موردی از سنگ های بازالتی در منطقهچنل اسکیبلندز، واشینگتن، ایالات متحده» بود. اهلمن سپس به ایالات متحده بازگشت تا برای دریافت مدرک کارشناسی ارشد و دکترای خود در علوم زمین شناسی به دانشگاه براون بپیوندد و در گروه تحقیقاتی جان اف. ماسترد فعالیت کند. در دوران دکترا، تمرکز او بر مطالعه مریخ تغییر یافت و از داده های طیفی مداری ابزار CRISM، یک طیف سنج مرئی-مادون قرمز بر روی مدارگرد شناسایی مریخ که داده هایی از سطح و جو مریخ جمع آوری می کند، استفاده کرد. CRISM برای شناسایی امضای طیفی مواد معدنی مختلف استفاده می شود تا مواد معدنی موجود در مریخ را شناسایی کرده و فرضیاتی دربارهٔ فرآیندهای زمین شناسی که سیاره را در طول تاریخ آن شکل داده اند، ایجاد کند. با استفاده از داده های CRISM، اهلمن اولین کسی ب
ود که سنگ های دارای کربنات را در مریخ شناسایی کرد که نشان دهنده این است که آبی که در زمان تشکیل این سنگ ها روی مریخ وجود داشته، دارای pH خنثی تا قلیایی بوده است. او همچنین شواهدی برای وجود ماده معدنی تولیدکننده متان به نام سرپانتین در مریخ کشف کرد. این کشف ممکن است نشانه ای از حیات گذشته در مریخ باشد، زیرا سرپانتین از ماده معدنی به نام اولیوین از طریق یک فرایند هیدروترمال به وجود می آید که می تواند به عنوان منبع انرژی برای میکروب های تولیدکننده متان عمل کند. پایان نامه دکترای او که در سال ۲۰۱۰ با عنوان «محیط های اولیه مریخ از طریق طیف سنجی نزدیک به مادون قرمز مواد معدنی تغییر یافته» منتشر شد، به بررسی فرآیندهای آبی که در دوران اولیه تاریخ مریخ (دوران نواچین؛ بیشتر از ۳٫۷ میلیارد سال پیش) رخ داده بودند، پرداخت. این پژوهش تا حدی با هدف درک بهتر تغییرات قابلیت سکونت مریخ در طول زمان و نیز فهمیدن چگونگی تکامل محیط های آبی در مریخ انجام شد. پایان نامه او جایزه جوکوسکی دانشگاه براون را برای پایان نامه برجسته دکترا دریافت کرد. پس از دریافت مدرک دکترا، اهلمن به عنوان یک بورسیه ماری کوری اتحادیه اروپا در مؤسسه اخترفیز
یک فضایی در دانشگاه پاریس سود فعالیت کرد.