Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
د. قبل از برقراری آزادی مطبوعات در سال ۱۸۳۹، این روزنامه تنها روزنامه ای بود که در این جزایر منتشر می شد. از سال ۱۹۳۰، این روزنامه به سه زبان انگلیسی، مالتی و ایتالیایی شروع به انتشار کرد. از زمان استقلال مالت در سال ۱۹۶۴، این روزنامه به زبان های مالتی و انگلیسی منتشر شده است و عنوان مالتی آن روزنامه رسمی مالت است. نسخه های چاپی این روزنامه در سال ۲۰۱۵ به نفع نسخه های دیجیتالی متوقف شدند و نسخه های دیجیتالی در وب سایت وزارت اطلاعات موجود است. از آن زمان، تنها ۲۵ نسخه فیزیکی از هر نسخه از این روزنامه چاپ شده است و آنها در وزارت اطلاعات و کتابخانه ملی مالت نگهداری می شوند. وزارت اطلاعات آرشیوی از روزنامه های منتشر شده از سال ۱۸۱۳ را در اختیار دارد.
سردابه موسولینی که در گورستان سن کاسیانو در پرداپیو ایتالیا ساخته شده است، محل دفن بسیاری از اعضای خانواده موسولینی است. این سردابه که به دستور بنیتو موسولینی، بنیانگذار جنبش فاشیسم در ایتالیا برای دفن مجدد پدر و مادرش، الساندرو و روزا، ساخته شده بود، بعدها به آرامگاه خود وی و دیگر اعضای خانواده از نسل های متعدد تبدیل شد. این مکان همچنین در طول سال ها، به شکل مکانی زیارتی برای گروه های نئوفاشیست درآمده، که انتقاد و جنجال سراسری را در ایتالیا دربرداشته است. تاریخچه. همزمان با تأسیس پرداپیو نووا، موسولینی تصمیم گرفت بقایای والدینش را دوباره گرد هم آورد و یک کلیسای یادبود برای آنها بسازد و ابراز تمایل کرد که به این مکان جلوه ای باشکوه ببخشد. این سازه جدید که گورستان کوچک قبلی را نیز در خود جای داده بود، توسط معمار فلورستانو دی فاستو از سال ۱۹۲۸ تا ۱۹۳۳ ساخته شد. جسد بنیتو موسولینی با تصمیم آدونه زولی در سال ۱۹۵۷ به مقبره خانوادگی منتقل شد. زولی یک ضد فاشیست و در عین حال هموطن موسولینی بود و این تصمیم را در سالی که نخست وزیر بود، به دنبال درخواست های بیوه اش، راکله گوئیدی، برای دفن گرفت. بیوه، کلیسای کوچکی برای د
فن جسد دیکتاتور آماده کرد که از سال ۱۹۴۶ در صومعه کاپوچین چرو ماجیوره نگهداری می شد. در روز ۱ سپتامبر، راکله، ادا و پسرش مارزیو، رومانو موسولینی و فابریزیو چانو در مراسم تدفین حضور داشتند؛ یک هفته بعد، ده نفر به همراه برخی از رهبران ملی جنبش اجتماعی ایتالیا، از جمله رهبر نئوفاشیست، جورجو آلمیرانته، به گورستان رسیدند و در ۲۱ سپتامبر، تقریباً حدود هفت هزار نفر به گورستان رسیدند. در شب ۲۷ دسامبر ۱۹۷۱، ورودی سردابه با وسیله ای حدود ۴-۵ کیلوگرم مواد منفجره پلاستیکی با فیوز ۴۰ متری آسیب دید. کل گورستان آسیب دید و کمیسر پلیس فورلی دستور تعطیلی آن را داد. در شب ۲۷ فوریه ۱۹۷۶، کلاه های برسالیره و مارشال اول امپراتوری بنیتو موسولینی ، به همراه کوزه ای حاوی تکه ای از مغز او که پس از مرگش برای تجزیه و تحلیل در ایالات متحده در سال ۱۹۴۵ برداشته شد، توسط مهاجمان ناشناس به سرقت رفت. در طول سال ها، این سردابه به مکانی زیارتی برای گروه های نئوفاشیست تبدیل شده است، به ویژه در سالگردهای خاص مرتبط با فاشیسم، که این امر انتقاد و جنجال سراسری را برانگیخته است. سردابه. در اتاق اصلی، در هر گوشه، چهار تابوت سنگی تراش خورده وجود دارد ک
ه در گوشه های خود با چهار نما تزئین شده اند. عمود بر این تابوت، تابوت بنیتو موسولینی قرار دارد که در مرکز یک دخمه فرعی کوچک تر قرار دارد. بر روی دیوار نیم دایره ای پشت آن، یک مجسمه نیم تنه از جنس مرمر سفید با دو ویترین کوچک در هر طرف قرار دارد که شامل یک کلاه برسالیری، یک پیراهن مشکی، یک کوزه سنگی حاوی تکه ای از مغز او و چکمه هایی (که قسمت بدنه برای درآوردن آنها شکافته، و پاشنه های آنها برای جستجوی هرگونه پول پنهان شده در داخل آنها برداشته شده) است که او در زمان مرگش پوشیده بود. همچنین در سمت راست، در بالا، یک کپی فلزی سیاه از حرف "M" قرار دارد. پانزده نفر در این سردابه دفن شده اند که نمایانگر پنج نسل از خانواده موسولینی هستند: پانویس.
باشگاه ورزشی ویتربسه ۱۹۰۸ () یک باشگاه فوتبال مستقر در ویتربو، ایتالیا است که در حال حاضر در لیگ پروموتسیونه، رده ششم فوتبال ایتالیا، به رقابت می پردازد. رنگ ها و نماد. رنگ های تیم زرد و آبی هستند. پس از سقوط از سری سی در سال ۲۰۲۳، باشگاه برای ثبت نام در سری دی اقدام نکرد، زیرا شهرداری ویتربو اجازه استفاده از ورزشگاه را نداد و به جای آن تصمیم گرفت در لیگ پایین تر پروموتسیونه شرکت کند و بازی های خانگی خود را در شهر مجاور چزانو برگزار کند. در تاریخ ۲۶ فوریه ۲۰۲۴، باشگاه به طور یک جانبه از لیگ پروموتسیونه خارج شد.
باشگاه فوتبال برا () یک باشگاه فوتبال مستقر در برا، ایتالیا است که در حال حاضر در سری سی، "سومین" رده لیگ فوتبال در ایتالیا، به رقابت می پردازد. تاریخچه. باشگاه ابتدا به نام Unione Sportiva Braidese تأسیس شد و رنگ های رسمی آن آبی روشن و سفید بود. تیم اولین بازی خود را در ۱ مه ۱۹۱۳ مقابل موندوی انجام داد که با نتیجه ۱–۱ به پایان رسید. سال های اولیه باشگاه با فعالیت های پراکنده مشخص می شد تا اینکه در سال ۱۹۲۶ ورزشگاه «مادونا دی فیوری» (نام گذاری شده به افتخار کلیسای نزدیک) افتتاح شد و با یک بازی دوستانه مقابل تورینو آغاز به کار کرد که با شکست ۲–۱ همراه بود. در فصل ۱۹۲۶–۲۷، تیم برای اولین بار در Terza Divisione Piemontese شرکت کرد و بلافاصله به Seconda Divisione ارتقا یافت. تا سال ۱۹۳۰، تیم به Prima Divisione رسید اما پس از یک فصل به دلیل مشکلات مالی و سازمانی کنار کشید. باشگاه در سال ۱۹۳۳ تعطیل شد اما در سال ۱۹۳۷ مجدداً به عنوان Associazione Calcio Bra تأسیس شد و رنگ های رسمی خود را به زرد و قرمز تغییر داد. پس از جنگ جهانی دوم، باشگاه برا در سال ۱۹۴۶ به سری سی پذیرفته شد. با این حال، باشگاه به زودی سقوط کرد و د
وره های متعددی از عدم فعالیت و بازسازی را تجربه کرد. در سال ۱۹۵۵، نام باشگاه به Virtus Bra تغییر یافت. با وجود چالش های مداوم، از جمله انحلال مجدد در سال ۱۹۵۹، باشگاه به فعالیت خود ادامه داد و دوباره وارد رقابت های فوتبال در دسته های پایین تر شد و به تدریج به رتبه های بالاتر رسید. در پایان فصل ۲۰۱۱–۱۲، تیم از اچلنتسا به سری دی ارتقا یافت. در پایان فصل ۲۰۱۲–۱۳، تیم از [سری دی]] به Lega Pro Seconda Divisione ارتقا یافت. اگرچه در فصل ۲۰۱۳–۱۴ سقوط کرد اما باشگاه نشان داد که مقاوم است. بعد از گذراندن یک دهه دیگر در Serie D، در ۱۳ آوریل ۲۰۲۵، برا پس از پیروزی در گروه خود به Serie C ارتقا یافت.
لئاندرو آرپیناتی (; – ) سیاستمدار، روزنامه نگار و سندیکاچی اهل پادشاهی ایتالیا بود. زندگی نامه. آرمپیناتی در چویتلا دی رومانی متولد شد. پیش از جنگ جهانی اول، او در اصل یک آنارشیست فردگرای بود و همراه با دوستش بنیتو موسولینی در روزنامهٔ سوسیالیستی "La lotta di classe" همکاری داشت. او از اوایل اوت ۱۹۱۴ یک مداخله گری سیاسی پرشور بود. در آن سال ها به بولونیا نقل مکان کرد و در راه آهن ایتالیا کار کرد. او در اوایل ۱۹۲۰ دومین فاشیو دی کومباتیمنتو را در این شهر تأسیس کرد. در ۲۱ نوامبر ۱۹۲۰، او از رهبران اسکادران هایی بود که در درگیری میان فاشیست ها و سوسیالیست ها در پیازا نتونو و پیازا ماجوره در بولونیا (که به «کشتار پالازو د'آکورسیو» معروف است) شرکت داشتند. سال بعد، او به مجلس نمایندگان انتخاب شد و پس از رژهٔ رم به معاون دبیرکل ملی پارتیتو ناتسیاله فاشیستا (PNF) منصوب شد. در سال ۱۹۲۶ به عنوان "پودستا" بولونیا منصوب شد و این سمت را در سال ۱۹۲۹ ترک کرد تا به عنوان معاون وزیر وزارت کشور خدمت کند. آرمپیناتی چندین مقام در دنیای ورزش ایتالیا بر عهده داشت، از جمله رئیس کمیته المپیک ملی ایتالیا (CONI) و فدراسیون فوتبال ایتا
لیا: او بازسازی مسابقات سری آ در سطح ملی را رهبری کرد و جام جهانی فوتبال ۱۹۳۴ را سازماندهی نمود. در سال ۱۹۲۶ برای محروم کردن تورینو از عنوان قهرمانی فوتبال پس از یک رسوایی فساد مداخله کرد؛ از آنجا که تیم بولونیا دوم شد و آرمپیناتی اهل بولونیا بود، تصمیم گرفت عنوان قهرمانی اعطا نشود تا از اتهامات علاقه شخصی جلوگیری شود. در سال ۱۹۳۰، دبیر PNF آکیل استاراسه آرمپیناتی را پشت تلاش علیه موسولینی در ورزشگاه دالارا بولونیا در ۳۱ اکتبر ۱۹۲۶ دانست. بنابراین او به عنوان دشمن رژیم متهم شد و ابتدا به لیپار (۱۹۳۴–۱۹۳۷) و سپس به حبس خانگی در نزدیکی بولونیا منتقل شد. در سال ۱۹۴۳، آرمپیناتی دعوت شخصی موسولینی برای پیوستن به ریپوبلیکا دی سالو، دولت دست نشاندهٔ آلمان در شمال ایتالیا پس از تصرف جنوب شبه جزیره توسط متفقین را رد کرد. او همچنین به اعضای مختلف CLNAI کمک نمود. او در ۲۲ آوریل ۱۹۴۵، یک روز پس از آزادی بولونیا توسط متفقین، در آرجلاتو توسط گروهی از پارتیزان های کمونیست اعدام شد.
جیانکارلو آبته (؛ زادهٔ ) سیاست مدار اهل ایتالیا است. او پیش تر عضو پارلمان ایتالیا بود و اکنون سومین معاون رئیس یوفا است. آبته همچنین سمت هایی در FIGC داشته است و در سال ۲۰۰۹ به یوفا پیوست. زندگی نامه. آبته در رم، ایتالیا متولد شد. به عنوان یک کارآفرین، در دانشگاه ساپینزا، رم تحصیل کرد و مدرک اقتصاد و بازرگانی گرفت. فعالیت حرفه ای. در سیاست. او از سال ۱۹۷۹ تا ۱۹۹۲ در پارلمان ایتالیا به نمایندگی از دموکراسی مسیحی حضور داشت. او به مدت ۲۰ سال در این سمت بود تا در سال ۱۹۹۲ تصمیم به تغییر مسیر گرفت. در سال ۱۹۹۴، آبه ته به عنوان رئیس انجمن کارآفرینان رم انتخاب شد و تا سال ۲۰۰۰ در این سمت باقی ماند. همچنین از ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۳ رئیس هیئت گردشگری رم بود. در فوتبال. آبه ته اولین بار در سال ۱۹۸۹ وارد فدراسیون فوتبال ایتالیا شد. او بعدها رئیس سری سی و معاون رئیس این فدراسیون از ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۰ و دوباره از ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۶ شد. او سرپرست هیئت ایتالیا هنگام قهرمانی در جام جهانی فوتبال ۲۰۰۶ بود. آبه ته در آوریل ۲۰۰۷ به عنوان رئیس FIGC انتخاب شد. در سال ۲۰۰۹ به یوفا پیوست و در ۲۰۱۱ به معاونت رئیس این سازمان رسید. او در سال ۲۰۱۴ از سمت ر
یاست FIGC کناره گیری کرد اما همچنان معاون رئیس یوفا باقی مانده است.
پیِرو آوزیلیو (متولد ۲۸ ژوئن ۱۹۷۲) مدیر ورزشی فوتبال ایتالیایی است که هم اکنون به عنوان مدیر ورزشی اینتر میلان فعالیت می کند. او از سال ۱۹۹۸ در سمت های مختلفی در این باشگاه فعالیت داشته است. زندگی نامه و حرفه. آوزیلیو در میلان متولد شد و والدینش اصالتاً از کمپانا در استان کوزنزا بودند. او فوتبال خود را به عنوان هافبک در تیم جوانان پرو سستو آغاز کرد اما به دلیل آسیب دیدگی جدی زانو در ۱۸ سالگی بازنشسته شد. در سال ۱۹۹۷، پس از فعالیت به عنوان مربی کمکی در پرو سستو، او به همراه پیرلوئیجی کازیراغی سرپرست بخش جوانان باشگاه شد. در همین دوران، مدرک حقوق خود را از دانشگاه میلان دریافت کرد. در ژانویه ۱۹۹۸، آوزیلیو به عنوان دبیر آکادمی جوانان به اینتر میلان پیوست، پس از توصیه کازیراغی و دعوت ماریو مرگتی. در سال ۲۰۰۱، به عنوان مدیر سازماندهی بخش جوانان منصوب شد و با مدیر فنی جوزپه بارزی همکاری کرد. سپس به مدیر آکادمی جوانان اینتر منصوب شد. بین سال های ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۵، او در هیئت مدیره اسپتزیا کالچو به نمایندگی از اینتر حضور داشت و پس از کسب گواهینامه رسمی، مدیر ورزشی باشگاه در فصل ۲۰۰۴–۰۵ شد. آوزیلیو همچنین عضو هیئت مدیره ان
جمن مدیران ورزشی ایتالیا (Adise) است. در دسامبر ۲۰۱۰، او بخش جوانان را ترک کرد تا مدیر ورزشی اینتر شود و با مدیر فنی مارکو برانکا همکاری کند. در ۸ فوریه ۲۰۱۴، او جایگزین برانکا به عنوان مدیر بخش فنی شد. در ۱۱ فوریه ۲۰۱۵، او جایزه "TMW Award" به عنوان بهترین مدیر ورزشی فصل ۲۰۱۴–۱۵ سری آ دریافت کرد. همچنین در ۴ ژوئن همان سال، جایزه "Football Leader" در زمینه استعدادیابی را دریافت کرد. در ۲۱ آوریل ۲۰۱۷، قرارداد خود را با اینتر تا ۲۰۲۰ تمدید کرد. در فصل ۲۰۲۰–۲۱ سری آ، اینتر پس از یازده سال قهرمان لیگ شد. و در ادامه با قهرمانی در سوپر جام ایتالیا ۲۰۲۱ و کوپا ایتالیا موفق شد و به فینال لیگ قهرمانان اروپا برای نخستین بار در سیزده سال رسید. در فصل ۲۰۲۳–۲۴ سری آ، اینتر سومین سوپر جام متوالی را کسب کرد و بیستمین عنوان سری آ خود را کسب کرد و دومین اسکودتو استار را به دست آورد. در پایان ۲۰۲۴، آوزیلیو به عنوان "بهترین مدیر ورزشی" در Globe Soccer Awards انتخاب شد. زندگی شخصی. آوزیلیو پیش تر با دانیلا ازدواج کرده بود و دارای دو فرزند است: جولیا (متولد ۲۰۰۲) و نیکولو (متولد ۲۰۰۵).
مائوریتزیو زامپارینی (۹ ژوئن ۱۹۴۱ – ۱ فوریه ۲۰۲۲) تاجر ایتالیایی بود. او مالک و مدیر باشگاه فوتبال پالرمو بین ژوئیه ۲۰۰۲ تا فوریه ۲۰۱۷ و از ژوئیه ۲۰۱۷ تا دسامبر ۲۰۱۸ بود. زندگی نامه. زامپارینی در چند حوزهٔ تجاری سرمایه گذاری داشت که فروشگاه های زنجیره ای Emmezeta مهم ترین آن ها بود. او در سال ۱۹۸۷ وارد فوتبال شد، زمانی که باشگاه ونزیا در Serie C2 را خرید و از ورشکستگی احتمالی آن جلوگیری کرد. سرمایه گذاری های او در این باشگاه باعث شد ونزیا طی چند سال به سری آ صعود کند. او ونزیا را در ۲۰۰۲ فروخت تا باشگاه پالرمو را از مالک فرانکو سنسی رئیس آ.اس. رم خریداری کند تا تیم سیسیلی را به سری آ بازگرداند؛ هدفی که با صعود در فصل ۲۰۰۳–۰۴ محقق شد. در آوریل ۲۰۱۲، زامپارینی به دلیل دخالت در مالکیت طرف سوم یک سال محروم شد؛ با این حال پس از درخواست تجدیدنظر این محرومیت به پنج ماه کاهش یافت. در ۲۷ فوریه ۲۰۱۷، زامپارینی پس از ۱۵ سال ریاست و بیش از ۴۰ تغییر مدیریتی به عنوان رئیس باشگاه پالرمو کناره گیری کرد (آخرین تغییر منصوب کردن دیه گو لوپز به جای اوجنیو کورینی بود که یک ماه پیش استعفا داده بود) و اعلام کرد که کنترل باشگاه را ر
سماً به صندوق نامشخص انگلیسی-آمریکایی فروخته است. در ۴ ژوئیه ۲۰۱۷، پل باکاجلینی از ریاست پالرمو استعفا داد و باشگاه دوباره به دست زامپارینی بازگشت، زیرا منابع مالی لازم فراهم نشده بود. زامپارینی اعلام کرده بود پس از استعفای باکاجلینی جایگاه ریاست را دنبال نخواهد کرد. او به عنوان عضو هیئت مدیره باشگاه باقی ماند و سمت رئیس باشگاه خالی بود. جیوانی جیاماروا در نوامبر ۲۰۱۷ به عنوان رئیس منصوب شد. در ۱ دسامبر ۲۰۱۸، زامپارینی تأیید کرد که باشگاه را به شرکت ناشناس لندن به قیمت «نمادین» ۱۰ یورو فروخته است. او در ۱ فوریه ۲۰۲۲ در کوتینیولا بر اثر عوارض پریتونیت در سن ۸۰ سالگی درگذشت.
روزلا سنسی (زادهٔ ۱۸ دسامبر ۱۹۷۱) کارآفرین و مدیر ورزشی ایتالیایی است. او از ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۱ رئیس باشگاه حرفه ای فوتبال ایتالیایی A.S. Roma بود او فارغ التحصیل دانشگاه آزاد بین المللی علوم اجتماعی گویدو کارلی (LUISS) است و سمت مدیرعامل و از ۲۸ اوت ۲۰۰۸ همچنین رئیس هیئت مدیره باشگاه را برعهده داشت، جایگزین پدرش فرانکو سنسی شد که تا زمان درگذشتش در ۱۷ اوت ۲۰۰۸ رئیس باشگاه بود او دومین زن در تاریخ باشگاه است که این مقام را داشته است. پیش از او، فلورا ویولا، همسر دینو ویولا، پس از مرگ همسرش در ۱۹۹۱ رئیس باشگاه شد. روزلا سنسی یکی از دو زنی بود که در دهه ۲۰۰۰ یک باشگاه فوتبال در لیگ حرفه ای برتر ایتالیا، سری آ، هدایت می کرد و فرانچسکا منارینی نیز رئیس باشگاه فوتبال بولونیا بود. از ۲۰۰۶، سنسی به نمایندگی از باشگاه های سری آ به عضویت هیئت مدیره لیگا کالچو انتخاب شد و به عنوان معاون رئیس فعالیت می کرد. او اولین معاون رئیس لگا سری آ پس از تأسیس آن در ۲۰۱۰ بود در ۳۱ مارس ۲۰۰۹، سنسی صاحب یک دختر به نام لیویا شد در ۸ ژوئیه ۲۰۱۰، به دلیل بدهی های شرکت خانوادگی او، Compagnia Italpetroli، به یونی کردیتس، او موافقت کرد تا باشگاه
باشگاه فوتبال آ.اس. رم فروخته شود. در دوره موقت، باشگاه عملاً تحت مالکیت بانک بود و سنسی همچنان به عنوان رئیس باشگاه فعالیت می کرد. در ۳۱ مارس ۲۰۱۱، او پس از توافق یک کنسرسیوم به رهبری کارآفرین آمریکایی توماس دی بندتو برای خرید باشگاه، از سمت خود کناره گیری کرد. فروش در ۱۶ آوریل با مبلغ ۷۰٫۳ میلیون یورو تکمیل شد و شرکت Roma 2000 S.r.l. از Compagnia Italpetroli به "NEEP Roma Holding" منتقل شد، یک سرمایه گذاری مشترک ۶۰–۴۰ توسط AS Roma SPV LCC و UniCredit بانک یونی کردیتس همچنین دارایی های دیگری از Compagnia Italpetroli به عنوان تسویه بدهی دریافت کرد.
فرانچسکو سنسی (۲۹ ژوئیه ۱۹۲۶ – ۱۷ اوت ۲۰۰۸) یک سرمایه دار نفتی و مدیر ورزشی ایتالیایی بود. او در رم متولد شد و بیشتر عمر خود را در همان شهر گذراند، اگرچه مدتی نیز به عنوان شهردار ویسو خدمت کرد؛ شهری که خانواده اش از آنجا ریشه داشتند. سنسی به مدت پانزده سال، از نوامبر ۱۹۹۳ تا زمان مرگش در اوت ۲۰۰۸، ریاست آ.اس رم را برعهده داشت. او در مه ۱۹۹۳ به همراه پیترو متساروما سهام باشگاه را به دست گرفت و در ۸ نوامبر همان سال رسماً به عنوان رئیس منصوب شد. در دوران مدیریت او، رم به یکی از رقابتی ترین تیم های فوتبال ایتالیا تبدیل شد. باشگاه در این دوره موفق به کسب یک اسکودتو (فصل ۲۰۰۰–۰۱)، دو سوپر جام ایتالیا (۲۰۰۱ و ۲۰۰۷) و دو کوپا ایتالیا (۲۰۰۶–۰۷ و ۲۰۰۷–۰۸) شد. بسیاری از رسانه های ورزشی ایتالیا او را «نماد رنسانس رم» توصیف کرده اند و معتقدند که سیاست های مالی و ورزشی او ثبات و اعتبار تازه ای به باشگاه بخشید. دخترش روزلا نیز در دوران پایانی مدیریت پدر به عنوان مدیرکل باشگاه ایفای نقش کرد و پس از درگذشت او ریاست رم را برعهده گرفت. افزون بر فعالیت های ورزشی، سنسی به دلیل موفقیت های کارآفرینانه اش در صنعت نفت و انرژی نیز شنا
خته می شد. در recognition از این دستاوردها، در ۲ ژوئن ۱۹۹۵ توسط رییس جمهور ایتالیا نشان Cavaliere del lavoro به او اعطا شد.
مرحله حذفی ای اف سی کاپ ۲۰۲۱ از ۲۵ اوت تا ۵ نوامبر ۲۰۲۱ برگزار شد. در مجموع ۸ تیم در مرحله حذفی برای تعیین قهرمان ای اف سی کاپ ۲۰۲۱ به رقابت پرداختند. تیم های منطقه آسه آن به دلیل لغو مسابقات مرحله گروهی در منطقه آسه آن، در مرحله حذفی شرکت نکردند. تیم های راه یافته. تیم های زیر از مرحله گروهی صعود کردند: فرمت. در مرحله حذفی، هشت تیم به صورت تک حذفی به رقابت پرداختند. هر مسابقه به صورت تک حذفی برگزار شد. در صورت لزوم، وقت اضافه و ضربات پنالتی برای تعیین برنده استفاده می شد (مقررات ماده ۹.۳ و ۱۰.۱). برنامه. برنامه هر مرحله به شرح زیر است (غ: منطقه غرب آسیا؛ م: منطقه آسیای مرکزی). مسابقات در منطقه غرب آسیا دوشنبه ها و سه شنبه ها برگزار می شود، در حالی که مسابقات در منطقه مرکزی و پلی آف بین منطقه ای سه شنبه ها و چهارشنبه ها برگزار می شود. نمودار. نمودار مسابقات به شرح زیر است: نیمه نهایی منطقه ای. خلاصه. نیمه نهایی منطقه ای غرب آسیا به صورت تک بازی برگزار شد و تیم میزبان بر اساس نحوه قرعه کشی و بر اساس اینکه کدام تیم های دوم گروه به مرحله بعد راه پیدا می کنند، تعیین می شد. تیم اول گروه میزبان مسابقه با تیم دوم گر
وه بود. اگر دو تیم اول گروه با هم بازی می کردند، یکی از تیم های اول گروه (که تیم دوم گروهش به مرحله بعد راه پیدا می کرد) میزبان مسابقه بود. فینال منطقه ای. خلاصه. فینال منطقه غرب آسیا و آسیای مرکزی به صورت تک بازی برگزار شد و تیم میزبان با قرعه کشی مشخص شد. برنده فینال منطقه غرب آسیا به فینال راه یافت، در حالی که برنده فینال منطقه آسیای مرکزی به نیمه نهایی پلی آف بین منطقه ای راه یافت. نیمه نهایی پلی آف بین منطقه ای. خلاصه. پس از لغو مسابقات در منطقه آسه آن، تنها سه تیم به نیمه نهایی پلی آف بین منطقه ای راه یافتند، یعنی برنده منطقه جنوب آسیا (گروه D)، برنده منطقه شرق آسیا (گروه J) و برنده فینال منطقه مرکزی. سه قهرمان منطقه به دو گروه تقسیم شدند که یکی از آنها به فینال پلی آف بین منطقه ای راه یافت، اتفاقی که برای لی من افتاد. مسابقات و ترتیب مراحل با قرعه کشی تعیین شد، بدون هیچ گونه سیدبندی، برنده فینال منطقه مرکزی میزبان مسابقه بود و برنده منطقه جنوب آسیا تیم مهمان بود. فینال پلی آف بین منطقه ای. خلاصه. در فینال پلی آف بین منطقه ای، دو تیمی که از نیمه نهایی پلی آف بین منطقه ای صعود کرده بودند، با هم بازی کردن
د و ترتیب بازی ها بر اساس قرعه کشی نیمه نهایی پلی آف بین منطقه ای تعیین شد. برنده فینال پلی آف بین منطقه ای به فینال راه یافت. فینال. فینال به صورت تک بازی، بین برنده فینال منطقه ای غرب آسیا و برنده فینال پلی آف بین منطقه ای برگزار شد. تیم میزبان به صورت چرخشی تعیین شد و مسابقه به میزبانی برنده فینال منطقه ای غرب آسیا برگزار شد، همانطور که در مورد سال های فرد (مقررات ۹.۱.۲) انجام می شود.
نیکولا سالرنو، متولد ۳ اوت ۱۹۵۶ در ماترا، ایتالیا، یک مدیر ورزشی ایتالیایی است. دوران کاری. فرزند سناتور فرانچسکو کارملو سالرنو، رئیس سابق ماترا، نیکولا سالرنو فعالیت حرفه ای خود در فوتبال را نه به عنوان بازیکن، بلکه از عرصه مدیریتی آغاز کرد. او نخستین تجربه اش را در لیگ سری سی۲ به عنوان مدیر ورزشی بین سال های ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۶ کسب کرد. در این دوره، سالرنو پایه های تجربهٔ اجرایی خود را بنا نهاد و با ساختار مدیریتی فوتبال ایتالیا در رده های پایین آشنا شد. او سپس به عنوان مدیر ورزشی و مدیر بازار در راوِنا و لیکاتا مشغول به کار شد و توانست با لیکاتا در فصل ۱۹۸۸–۱۹۸۹ به لیگ سری بی صعود کند؛ موفقیتی که شهرت اولیه او را به عنوان مدیری توانمند تثبیت کرد. از ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۳ نیز در تریسته ادامهٔ فعالیت داد و تجربه ارزشمندی در سطوح بالاتر مدیریتی به دست آورد. پس از گذراندن محرومیت اولیه، سالرنو در مقام مدیر ورزشی مسیینا بین سال های ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۲ یکی از معماران اصلی احیای "جیالوروسی" بود. او طی این دوره به همراه مدیریت باشگاه، روند صعود تیم از لیگ ملی آماتورها به سری بی را هدایت کرد و نامش با یکی از موفق ترین مقاطع تاریخ معاصر م
سیینا پیوند خورد. در فصل ۲۰۰۲–۲۰۰۳، پس از تغییر رهبری در مسیینا، سالرنو راهی کاتانیا در سری بی شد و توانست اعتبار حرفه ای خود را در سطحی بالاتر حفظ کند. در فصل بعد، او به باشگاه سری آ کالیاری کالچو پیوست و همکاری طولانی مدتش با مالک وقت، ماسیمو چلینو، آغاز شد. کالیاری تحت هدایت آنان قهرمان سری بی ۲۰۰۳–۲۰۰۴ شد و به سری آ بازگشت. سالرنو تا ۲۰۰۶ در کالیاری باقی ماند و طی این مدت نقش مهمی در سیاست های نقل وانتقالات و تثبیت جایگاه باشگاه در لیگ ایفا کرد. منابع ایتالیایی او را یکی از پایه گذاران پروژهٔ بلندمدت چلینو در کالیاری می دانند. او سپس در فصل ۲۰۰۶–۲۰۰۷ به عنوان مدیر ورزشی فوگیا در سری سی۱ منصوب شد. تیم آپولیایی تحت مدیریت او به فینال پلی آف راه یافت و در دیداری حساس مقابل آولینو توانست به سری بی صعود کند؛ موفقیتی که بار دیگر توانایی سالرنو در مدیریت پروژه های فوتبالی دشوار را نشان داد. سالرنو در سال ۲۰۰۷ به کالیاری بازگشت، اما در فوریه ۲۰۰۸ به دلیل اختلافات مدیریتی از سمت خود برکنار شد. اندکی بعد، در ۱۲ اکتبر ۲۰۰۹، او مدیر ورزشی یو.اس. سالرنیتانا ۱۹۱۹ شد. با این حال، در ۱۱ فوریه ۲۰۱۱ و همزمان با آغاز دوره م
الکیت جدید باشگاه، از سمت خود کناره گیری کرد. در تابستان ۲۰۱۱ و پس از تجربه با سالرنیتانا، او نقشی مشاوره ای در مسیینا، که به سری دی سقوط کرده بود، برعهده گرفت. در همان سال به عنوان مدیر ورزشی گروسِتو در سری بی منصوب شد و بار دیگر به سطح بالاتر فوتبال ایتالیا بازگشت. تابستان ۲۰۱۲ نقطهٔ عطفی در مسیر حرفه ای سالرنو بود؛ او مدیر ورزشی کاتانیا شد و تیم را برای رقابت در سری آ ۲۰۱۲–۲۰۱۳ آماده کرد. تجربه حضور دوباره در بالاترین سطح فوتبال ایتالیا جایگاه او را بیش از پیش تثبیت نمود. در ۵ ژوئیه ۲۰۱۳، سالرنو برای سومین بار به کالیاری بازگشت و این بار در مقام رئیس تیم فنی و مدیر فوتبال منصوب شد. اما با فروش باشگاه توسط ماسیمو چلینو در ژوئن ۲۰۱۴ به منظور تمرکز بر مالکیت لیدز یونایتد، او نیز فوراً کالیاری را ترک کرد. در ۱۱ ژوئیه ۲۰۱۴، چلینو اعلام کرد که سالرنو به مدت دو سال به لیدز یونایتد می پیوندد. او در لیدز نقش پرچالشی را تجربه کرد؛ از جمله در ۲ آوریل ۲۰۱۵ که به طور بحث برانگیزی استیو تامپسون، دستیار سرمربی، را تعلیق کرد. این تصمیم واکنش های گسترده ای برانگیخت و تنش میان او و هواداران را افزایش داد. در ۹ آوریل، چلینو
مدعی شد که سالرنو استعفا داده است، هرچند قرارداد او همچنان معتبر بود. در نهایت، در ۲۴ ژوئن ۲۰۱۵، قرارداد او و لیدز یونایتد با توافق دوجانبه فسخ شد. در همان روز، سالرنو مصاحبه ای مفصل با اسکای اسپورت انجام داد و درباره رابطه اش با چلینو، نیل ردفارن و وضعیت قرارداد میرکو آنتنوچی توضیح داد و اذعان کرد که روابطش با استیو تامپسون همواره پرتنش بوده است. کمی بعد در همان ژوئن ۲۰۱۵، سالرنو به باشگاه لیگ برتر واتفورد به عنوان مشاور در حوزه جذب بازیکنان خارجی پیوست و تا مدتی در ساختار بین المللی این تیم فعالیت داشت. در ۱۶ ژانویه ۲۰۱۷، سالرنو به عنوان مدیر ورزشی باشگاه ورزشی چیتا دی پالرمو منصوب شد. اما دوره حضور او در این باشگاه کوتاه بود و در ۱۱ آوریل ۲۰۱۷ همراه با سرمربی لوپز از سمت خود استعفا داد.
"متن مورب"خانواده موسولینی به خانواده بستگان بنیتو موسولینی، نخست وزیر فاشیست ایتالیا از سال ۱۹۲۲ تا ۱۹۴۳ اطلاق می شود که نقش پررنگی در تاریخ مدرن ایتالیا در دوران نخست وزیری بنیتو و حکومت جمهوری سوسیال ایتالیا و نقش پررنگی در فرهنگ ایتالیا در دوران های بعدی بازی کردند.
اقتصاد در استان مزکور (کهگیلویه و بویراحمد) که کهگیلویه شامل قسمت گرمسیری استان مانند دهدشت سوق لنده بهمی شامل می شود و بویراحمد شامل یاسوج بابامیدان و بخش مادوان شامل تعداد زیاد روستا شامل می شود و اما آن و بین کهگیلویه (و) بویراحمد شامل گچساران و باشت و ماهور منطقه مزکور میباشد که از غرب تا سردشت از شرق تا نورآباد و از جنوب تا نزدیک روستای بهمن یاری گناوه و از شمال تا آبشیرین شامل است اقتصاد منطقه هرکدام بر پایه ی دایر است قسمتی بر نفت و شرکت نفت قسمتی بر کشاورزی قسمتی ادارات دولتی شامل کلیه ادارات قسمتی دامداری قسمتی کسبه قسمتی... اما جوانان بیشتر بخاطر کمبود کار مناسب حرفه خود به شغل شوتی روی آورده اند
کلیسای هامبارتسوم مقدس (نور ناخیجوان) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر نور ناخیجوان، روستوف-نا-دونو روسیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای هاکوب مقدس (تاگانروگ) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر تاگانروگ، استان روستوف روسیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای هزارمنجی (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر سوارانتس، استان سیونیک ارمنستان می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای نازارت مقدس (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر کلکته، ایالت کلکته هند می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای هاروتیون مقدس (سنت پترزبورگ) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر سنت پترزبورگ، ناحیه شمال غربی روسیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای مریم مقدس (چنای) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر چنای، تامیل نادو هند می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای کاراپت مقدس (تلاوی) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر تلاوی، کاختی گرجستان می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای کاتارینه مقدس (سنت پترزبورگ) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر سنت پترزبورگ، ناحیه شمال غربی روسیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای صلیب مقدس (مسکو) (؛ Մոսկվայի Սուրբ Խաչ հայկական եկեղեցի) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر مسکو، استان مسکو روسیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.