Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کی از کتاب های مدرن در ژانر خودش بود. اسمیت انگیزه اصلی خود را از این کتاب «اقدام سریع» برای «حفظ نهادها و دانش های قدیمی رو به نابودی» بیان می کند. او در مقدمه به نیاکان خود در آشپزی احترام گذاشت و گفت: «کافی است که "کتاب آشپزی ویرجینیا" در قفسه کتاب خانه هر خانه داری در کنار کارهای مشابهش یعنی آثار خانم لسلی، خانم ماریون هارلند، خانم هندرسون و خانم هیل جای خود را بگیرد». اسمیت همچنین بر اینکه کتابش «یادگاری از گذشته، و همچنین کمکی در زمان حال» هست، تأکید کرد؛ او همچنین از "کتاب خانه دار ویرجینیا" (1824) اثر مری راندولف، که در آن زمان هیچ نسخه معتبری از آن وجود نداشت، تمجید کرد. اسمیت سپس مقدمه کتاب راندولف را که پدربزرگ اسمیت، پروفسور تاکر برای آن خانم نوشته بود، در ادامه اثر خود نگاشت. بنای یادبود دانشگاه ویرجینیا. جامعه مسیحی دانشگاه ویرجینیا از اسمیت به خوبی یاد می کند. یک پنجره با نقاشی ویترای در اندازه در بالای نمازخانهٔ کلیسای دانشگاه به او تقدیم شده است. ارتباط اسمیت با کلیسای کوچک به شکل دیگری مستند نیست. سابقه بودجه اولیه و ساخت کلیسا، که مصادف با اقامت مادام العمر اسمیت در پردیس است، نشان می دهد ک
ه در سال ۱۸۸۳ انجمن کمک به نمازخانهٔ بانوان، قبل از گذاشتن سنگ بنای کلیسا در سال ۱۸۸۵ و تکمیل آن در سال ۱۸۸۹، تشکیل شده بوده. طبق سوابق کتابخانه دانشگاه: «در نهایت در دهه ۱۸۸۰ پس از یک ایجاد و تلاش های موفقیت آمیز کمپینی به رهبری زنان که به نیازهای معنوی جامعه دانشگاه اختصاص یافته بودند، یک کلیسای کوچک در زمین ساخته شد." سوابق کتابخانه همچنین نشان می دهد که کل بودجه جمع آوری شده حدود ۳۶۰۰۰ دلار بوده است. اسمیت به همراه همسرش در گورستان دانشگاه به خاک سپرده شد.
بلندی یا ارتفاع فیلمی هندی محصول سال ۱۹۸۱ و به کارگردانی اسماعیل شروف است. در این فیلم بازیگرانی همچون راج کومار، آشا پارک، دنی دنزونگپا، کیم، کولبوشان کارباندا، قادرخان و هلن ایفای نقش کرده اند.
قاچاق جنسی در کامبوج، قاچاق انسان به منظور استثمار جنسی و برده داری است که در پادشاهی کامبوج اتفاق می افتد. کامبوج کشور مبدأ، مقصد و ترانزیت قاچاق جنسی است. قربانیان قاچاق جنسی در این کشور از همه گروه های قومی در کامبوج هستند. زنان و دختران کامبوجی در داخل و خارج از کشور هدف قاچاق و بهره برداری جنسی هستند. آن ها اغلب با تهدید مجبور به تن فروشی، ازدواج یا بارداری اجباری می شوند. قربانیان آسیب های جسمی و روانی متعددی را تجربه می کنند. برخی شکنجه می شوند یا به قتل می رسند. قاچاق و استثمار جنسی در تمام سطوح جامعه کامبوج رخ می دهد. عاملان قاچاق های جنسی شامل مردها و زن هایی از گروه های مختلف اجتماعی اند. تعدادی از قاچاقچیان عضو باندهای خلافکار هستند یا فعالیت آن ها توسط باندها تسهیل می شود. پدوفیل ها برای گردشگری جنسی به کامبوج سفر می کنند. میزان قاچاق جنسی در کامبوج به دلیل کمبود اطلاعات و ماهیت زیرزمینی جنایات جنسی به طور کامل مشخص نیست. همچنین تلاش ها برای مقابله با قاچاق جنسی به دلیل فساد، بی علاقگی، مشکلات مرزی، نهادهای اجتماعی از هم گسیخته، اجرای ضعیف قانون و موارد دیگر مثمر ثمر واقع نشده است. یونیسف بیان می
کند که حدود ۳۷٪ از قربانیانی که برای استثمار جنسی در کامبوج قاچاق شده اند، کودکان هستند. قربانیان. زنان و دختران کامبوجیایی عمدتاً به چین، هنگ کنگ، ویتنام و ژاپن قاچاق می شوند. آن ها با اجبار به ازدواج یا کار در فاحشه خانه، که در قالب سالن های ماساژ و بار ظاهرسازی شده؛ و کار اجباری بدون دستمزد در خانه ها و مزارع مجبور می شوند. بسیاری از آن ها در اتاق های تاریک بدون دستشویی بسته یا حبس می شوند و مورد آزار و اذیت قرار می گیرند. بسیاری از قربانیان قاچاق به هتل ها منتقل می شوند که تشخیص آن ها از فاحشه خانه ها سخت تر است. بازماندگان این جنایت ها در شرایط روانی نامساعدی هستند و برخی اقدام به خودکشی کرده و بسیاری دیگر درگیر مواد مخدر هستند. قربانیان گاهی توسط قاچاقچیان مجبور می شوند در بیمارستان ها گواهی باکرگی بگیرند. زنان و دختران خانواده های فقیر و کودکان و اقلیت ها در برابر قاچاق جنسی آسیب پذیرند. عاملان خشونت. قاچاقچیان اغلب بخشی از باندها هستند. مرتکبین گاهی از والدین، سایر اعضای خانواده، همسایگان یا دوستان قربانی هستند. تن فروشی اجباری آنلاین. تن فروشی آنلاین و قاچاق سایبری در کامبوج قرن بیست و یکم افزایش یا
فته است. گسترش جهانی اینترنت پرسرعت و در دسترس بودن رایانه، تبلت و تلفن های هوشمند به سوء استفاده جنسی آنلاین دامن زده است. برخی از زنان و دختران قاچاق شده جنسی در کامبوج مجبور می شوند از طریق وب کم به مشتریانی در سراسر جهان یا وب سایت های پورنوگرافی خدمات جنسی ارائه دهند. مشتری ها هزینه ها را از طریق ارز دیجیتال یا سایر روش های انتقال پول رمزگذاری شده که قابل ردیابی نباشد؛ پرداخت می کنند. فساد و رشوه دولتی. فساد دولتی در کامبوج مانع از مقابله مؤثر با قاچاقچیان جنسی است. برخی از مقامات دولتی، قضایی و پلیس با قاچاقچیان تبانی کرده اند.
پیک روسی () عنوان سه مجله ای بود که در روسیه در طول سدهٔ نوزدهم و اوایل سدهٔ بیستم منتشر شدند. پیک روسی؛ دوره های اول و دوم. دورهٔ نخست انتشار پیک روسی مربوط به سال های ۱۸۰۸ تا ۱۸۲۰ و سپس ۱۸۲۴ است. این مجلهٔ ماهانه پس از انتقال به مسکو، تحت سردبیری نویسنده سرگئی گلینکا منتشر شد. این نشریه از سوی وزیر و آجودان کل، کنت فیودور روستوپچین حمایت مالی می شد و گرایش آن به عنوان یک نشریهٔ میهن پرستانهٔ پادشاهی خواه طبقه بندی شده است. دورهٔ دوم انتشار مربوط به سال های ۱۸۴۱ تا ۱۸۴۴ است و در سنت پترزبورگ منتشر شد. در زمان تأسیس، ناشر، سردبیر، روزنامه نگار و مفسر سیاسی نیکلای گرچ و همچنین نویسنده، نمایشنامه نویس، روزنامه نگار و تاریخ نگار نیکلای پولووی در آن نقش داشتند. از دیگر همکاران این دوره، تاریخ نگار ایوان اسنگیریوف بود. پیک روسی؛ دورهٔ سوم. دورهٔ سوم انتشار پیک روسی مربوط به سال های ۱۸۵۶ تا ۱۸۸۷ است که در مسکو منتشر شد و سپس از ۱۸۸۷ تا ۱۹۰۶ که در سنت پترزبورگ انتشار یافت. برخلاف نسخه های پیشین، این مجله دیگر به مقالات تاریخی و نظامی و همچنین موضوعات کلی سیاسی محدود نبود، بلکه خود را به عنوان یک نشریهٔ ادبی معرفی کر
د و به سرعت به یکی از تأثیرگذارترین مجلات نیمهٔ دوم سدهٔ نوزدهم در روسیه تبدیل شد. این مجله در سال ۱۸۵۶ توسط گروهی از نویسندگان و دانشمندان لیبرال تأسیس شد که در میان آن ها میخائیل کاتکوف به عنوان سردبیر و همچنین استاد دانشگاه دولتی مسکو پیوتر کودریاوتسف حضور داشتند. در سال ۱۸۸۷، این نشریه توسط کنت فریدریش فون برگ خریداری شد و به سنت پترزبورگ منتقل گردید، اما وی به دلیل مشکلات مالی، مجله را رها کرد و در نهایت نشریه تعطیل شد. میراث. این مجله الهام بخش نشریهٔ "النفائس العصریه"، یک مجلهٔ ادبی و سیاسی عربی بود که بین سال های ۱۹۰۸ تا ۱۹۲۳ در اورشلیم منتشر می شد.
تا اواخر دهه ۱۹۸۰ هیچ تحقیق جامعی در خصوص نقش زنان در جامعه آنگولا وجود ندارد. اما مطالعات پراکنده ای صورت گرفته که تصویر محدودی از سابقه تاریخی زنان در آنگولا را بازگو می کند. در ساختار روستایی آنگولا، همانند بسیاری از جوامع روستایی آفریقایی، بیشتر جمعیت به کشاورزی مشغول بودند. زنان نیز در فرایند کشاورزی مشغول بودند و ازدواج مردان با زنان بر اساس معیارهایی مانند منافع خانوادگی، سیاسی و اقتصادی بود. در آن جامعه تولید به کشاورزی اختصاص داشت و با توجه به فعالیت تمام اعضای خانواده، خانوار مهم ترین واحد تولیدی محسوب می شد. نسل های گوناگونی که در یک خانواده رشد می کردند، در هر برهه زمانی و سنی نقشی در تولید خانواده بر عهده داشتند. زنان به طور عمده به تهیه غذای خانواده و سایر کارهای خانگی مشغول بودند. به دلیل نقش عمده ای که زنان در تولید غذا داشتند، از موقعیت نسبتاً برابری با مردان برخوردار بودند. مردان بیشتر وقت خود را صرف شکار یا دامپروری می کردند. تا پایان سال ۲۰۰۵ تقریباً ۲۵ میلیون بزرگسال و کودک مبتلا به ویروس ایدز در جنوب صحرای آفریقا تخمین زده شده است. همچنین در طول سال ۲۰۰۵، در حدود دو میلیون مرگ ناشی از ای
دز در آفریقا رخ داده که زندگی ۱۲ میلیون نفر را تحت تأثیر قرار داد. مطالعه ای که از حدود ۲۰۰۰ آفریقایی در سال ۲۰۰۵ انجام شد نشان داد که ترویج فرهنگ استفاده از کاندوم می تواند با باورهای عامیانه سنتی جلوگیری از بارداری مقابله کرده و در کاهش تعداد مبتلایان به ایدز مؤثر باشد. مطالعات جداگانه ای نشان داده است که زنان باردار مبتلا به ایدز سلامت روانی بسیار بدتری نسبت به دیگر مبتلایان داشته اند و دو سوم از آن ها دچار پریشانی روانی شدید بودند. آنگولا نرخ مرگ و میر بالایی از سرطان پستان دارد که یکی از علل آن را به عدم آگاهی جامعه از علائم این بیماری که منجر به تشخیص دیرهنگام می شود؛ نسبت می دهند. در یک نظرسنجی از ۵۹۵ دانشجوی آنگولایی، ۶۵ درصد از آن ها مطلع نبودند که سرطان پستان یکی از کشنده ترین سرطان ها در جنوب آفریقا است و کمتر از ۳۵ درصد آن ها می دانستند که این بیماری می تواند مردان را هم درگیر کند. هرچند پیشرفت هایی در خصوص آموزش جامعه با علائم بیماری از طریق دانشگاه ها و استفاده از رسانه های اجتماعی مانند فیس بوک و ایکس صورت گرفته، اما در تحقیق صورت گرفته اکثر دانشجویان اذعان کردند که با این آموزش ها آشنایی ندارن
د. بسیاری از زنان آنگولا در سازمان زنان آنگولا (Organização da Mulher Angolana-OMA) عضو هستند. قبل از استقلال آنگولا، این سازمان در بسیج حمایت سیاسی از حزب جنبش مردمی برای آزادی آنگولا (MPLA) در میان هزاران پناهنده آنگولایی نقش مهمی داشت. حزبی که در جریان جنگ استقلال آنگولا از ۱۹۶۱ تا ۱۹۷۴ علیه ارتش پرتغال جنگید و پیروز شد. پس از استقلال و حاکم شدن حزب در سال ۱۹۷۷، تشکل های مردمی تحت کنترل شدید حزب قرار گرفتند. در سال ۱۹۸۷، حدود ۱٬۳ میلیون زن در سازمان زنان آنگولا عضو بودند که بیشتر آن ها در مناطق روستایی زندگی می کردند. اعضای سازمان با وجود اینکه اکثراً از قشر فقیر و بیکار بودند، اما فعالیت های متعدد داوطلبانه داشتند که از جمله آن ها می تواند به ایجاد برنامه های سوادآموزی و فعالیت در خصوص مسائل درمانی و بهداشتی اشاره نمود. اگرچه با حاکم شدن حزب، زنان بیشتری در مشاغلی که در گذشته کنار گذاشته شده بودند، مشغول به کار شدند؛ اما با این حال در سال ۱۹۸۸، تنها ۱۰ درصد از اعضای حزب حاکم جنبش مردمی زن بودند. مشارکت زنان در دولت در مقایسه با کشورهای مشابه از لحاظ اجتماعی، فرهنگی و سیاسی فرق چندانی نداشت اما سیاست های ح
مایت از زنان از دهه ۱۹۸۰ در دستور کار دولت قرار گرفت. ۲۶٬۹٪ از مجلس ملی آنگولا را نمایندگان زن تشکیل دادند و تعداد قاضی زن در دادگاه قانون اساسی آنگولا ۴ نفر از ۱۱ ظرفیتی بود که برای زنان در نظر گرفته شده بود. از رسانه های آنگولا به عنوان یکی از عوامل تبلیغ و ترویج کلیشه های جنسیتی در این کشور نام برده می شود. برنامه دیگر دولت آنگولا به منظور ارتقای جایگاه زنان، تشکیل وزارت خانواده و زنان بود. با این حال با وجود تغییرات صورت گرفته، پیشرفت کمی برای اصلاح جدی مسائلی مانند رای دهی زنان یا برنامه های آگاه بخش در خصوص بارداری و جلوگیری از بارداری ناخواسته صورت گرفته است. وزارت خانواده و زنان همچنین سهم بسیار کمی از بودجه عمومی دولت دارد و همین امر موجب شده که امکان فعالیت گسترده و انجام پروژه های بزرگ تر را که منجر به نتایج ملموس تری در خصوص وضعیت زنان شود، نداشته باشد.
در کیهان شناسی باطنی، هر سطح هستی به عنوان یک وضعیت، مرتبه یا قلمروی نامحسوس از واقعیت در نظر گرفته می شود که هر سطح با نوعی خاص از وجود یا هستی مرتبط است. این مفهوم در آموزه های دینی و باطنی یافت می شود که بر این باورند که مجموعه ای از سطوح یا جهان های لطیف و نامرئی وجود دارند. این سطوح از یک مرکز سرچشمه گرفته و به طور درهم تنیده در یکدیگر نفوذ می کنند. آن ها نه تنها سیاره فیزیکی که در آن زندگی می کنیم، بلکه سامانه های خورشیدی و تمامی ساختارهای فیزیکی کیهان را نیز در بر می گیرند. این درهم تنیدگی سطوح در نهایت به خود جهان منتهی می شود که به عنوان یک ساختار فیزیکی پویا و در حال تکامل، از مراحل تدریجاً متراکم تر عبور کرده و به تدریج مادی تر و محسوس تر شده است. طبق آموزه های باطنی، این تجلی از هستی مطلق و متعالی سرچشمه گرفته است. در آغاز پیدایش جهان، این هستی برتر از قلمروی فراتر از درک بشر، نیروی پویای آفرینش را به صورت ارتعاش صوتی ("کلمه") در ژرفای فضا گسیل داشت. برخی تعالیم دیگر نیز بیان می کنند که این نیروی پویای آفریننده در طول زمان همواره در حال انتشار است و تمام آنچه را که جهان را تشکیل می دهد و در آن ساک
ن است، شکل می دهد. در کیهان شناسی باطنی، سطح هستی به عنوان یک وضعیت، مرتبه یا قلمروی لطیف از واقعیت در نظر گرفته می شود که هر سطح با نوع یا دسته ای خاص از وجود مرتبط است. بیشتر تعالیم باطنی بر این باورند که هفت سطح هستی وجود دارد، هرچند مکاتب مختلف متافیزیکی و علوم غریبه نام های متفاوتی برای این سطوح به کار می برند. در باور منابع غربی، این هفت سطح هستی به طور کلی بر اساس آموزه های ادگار کیسی شکل گرفته اند. پیش از جنگ جهانی دوم، معنویت گرایان جنبش عصر نو معمولاً از اصطلاح «سطوح هستی» برای توصیف قلمروهای مختلف معنوی استفاده می کردند. اما در دهه ۱۹۵۰، این اصطلاح به تدریج با واژه «ابعاد» جایگزین شد.
آلیس سارا تایلر (زاده ۲۷ آوریل ۱۸۵۹ – درگذشته ۱۸ آوریل ۱۹۴۴) کتابدار و فعال آمریکایی بود. زندگی شخصی. تایلر در دکاتور، ایلینوی، به دنیا آمد، او دختر جان و سارا رونی تایر و از نوادگان رئیس جمهور جیمز مونرو و جان تایلر بود. او هرگز ازدواج نکرد و تا زمان مرگش در سال ۱۹۴۴ با دوست و همکارش بسی سرجنت اسمیت در یک آپارتمان مشترک زندگی می کرد. شغل. آلیس اس. تایلر در سال ۱۸۹۴ از مؤسسه فناوری آرمور (در حال حاضر موسسه فناوری ایلینویز) مدرسه کتابداری بود که به کادر کتابخانه عمومی کلیولند پیوست و به عنوان رئیس بخش فهرست نویسی فعالیت کرد. از سال ۱۹۰۰ تا ۱۹۱۳، او به عنوان دبیر کمیسیون کتابخانه ایالت آیووا خدمت کرد و در این مدت کتابخانه های موجود را بهبود بخشید و کتابخانه های جدیدی تأسیس کرد. طبق گفته استوارت (۲۰۱۳)، «در دوران رهبری تایر، کتابخانه های عمومی در آیووا شکوفا شدند، زیرا او بر آموزش کتابداران، گسترش سیستم کتابخانه های سیار و افزایش تعداد کتابخانه ها از ۴۱ به ۱۱۳ نظارت داشت». او یک مدرسه تابستانی در دانشگاه ایالتی آیووا راه اندازی کرد و از سال ۱۹۰۱ تا ۱۹۱۲ به عنوان مدیر در آنجا خدمت کرد. در بررسی دوره تایر در آیووا
، استوارت (۲۰۱۳) بیان می کند که «دوره سیزده ساله آلیس اس. تایر در آیووا، ایالتی را به جا گذاشت که دارای سیستم کتابخانه ای قوی تر و توسعه یافته تر، با کتابداران آموزش دیده بیشتر، کتابخانه های بیشتر و ساختمان های کتابخانه ای بیشتری بود. ساختمان های کتابخانه جدید، که اکثراً با کمک های کارنگی تأمین مالی شده بودند، قابل مشاهده ترین جنبه رشد کتابخانه در ایالت بودند. مستندات نشان می دهد که به عنوان دبیر کمیسیون کتابخانه آیووا، تایر به طور خاص از این تأمین مالی حمایت یا آن را ترویج نکرد. در عوض، واضح است که تایر به سرعت باور داشت که ساختمان های تأمین مالی شده توسط کارنگی دو معضل بالقوه برای جوامع آیووا به همراه دارند: ساختمان ها اغلب با کارایی ضعیف طراحی شده بودند و شرط کارنگی مبنی بر حمایت ۱۰ درصدی به این معنی بود که کتابخانه ها اساساً برای رشد و توسعه بیشتر، تأمین مالی نشده بودند. با وجود مخالفت خاموش تایر با کمک های کارنگی در دوران اصلی سمتش به عنوان دبیر و تماس منطقه ای کمیسیون کتابخانه ایالت آیووا، در دسامبر ۱۹۰۸ او درخواست هایی از افراد در اوکلاهما و داکوتای جنوبی برای دریافت کمک های کارنگی به منظور تأمین مالی
برنامه های کتابخانه شان دریافت کرد. پاسخ او به این درخواست ها حاوی اطلاعات مهم و انتشارات مرتبط دربارهٔ فرایند و مزایای تأمین مالی کارنگی بود که وقتی بررسی شد، مشخص شد که او هرگز این اطلاعات را به جوامع آیووا ارائه نکرده بود. از آنجا که انتقاد از پتانسیل تأمین مالی کارنگی هرگز برای تایر از نظر سیاسی مناسب نبود، او در نوشته های مختلفش سعی کرد این عواقب منفی بالقوه را کاهش دهد. متأسفانه، نوشته های او همچنین نشان می دهد که او چه تأثیر کمی داشت، زیرا جوامع آیووا در نهایت چهارمین تعداد بالای ساختمان های تأمین مالی شده توسط کارنگی در کشور را دریافت کردند. به طرز عجیبی، توسعه کتابخانه های آیووا با وجود تردیدهای مداوم تایر در مورد مزایای سخاوت کارنگی انجام شد.» ۱۹۰۰–۱۹۱۳: تأمین مالی کتابخانه در داونپورت، آیووا. یکی از جنجال های خاموشی که از مأموریت فرهنگی اندرو کارنگی برای تأمین مالی کتابخانه ها ناشی شد، در داونپورت، آیووا، رخ داد، زمانی که کارنگی به دبیر شخصی اش، جیمز برترام، اجازه داد تا شرایط لازم برای دریافت تأمین مالی را تعیین کند و آلیس س. تایر به شدت به آن اعتراض کرد. بق گفته شانا اس. استوارت (۲۰۱۳)، در دوره ا
ی که تایر به عنوان نخستین دبیر کمیسیون کتابخانه آیووا (از اکتبر ۱۹۰۰ تا اوت ۱۹۱۳) خدمت می کرد، تعداد کتابخانه های عمومی رایگان از ۴۱ به ۱۱۳ افزایش یافت که ۸۴ مورد از این کتابخانه ها با کمک های کارنگی ساخته شدند. پیش از این، تأمین مالی کتابخانه ها عمدتاً از منابع محلی تأمین می شد که تایر آن را به منابع خارجی ترجیح می داد. اگرچه تایر به طور علنی علیه کمک های کارنگی مبارزه نکرد، اما او به طور خاموش به پذیرش این منابع مالی توسط جوامع اعتراض داشت به چند دلیل اصلی. برای دریافت این کمک ها، جوامع موظف بودند یک مکان برای ساخت ساختمان اهدا کنند و به طور قراردادی توافق کنند که ۱۰ درصد از هر گونه تأمین مالی کارنگی را به مدت ۱۰ سال تأمین کنند. تایر معتقد بود که این کمک ها و تأمین مالی کافی نیستند تا اجازه رشد و توسعه مناسبی که او برای کتابخانه های ایالت آیووا تصور می کرد، فراهم کنند. تضاد منافع بین تایر و مقامات مختلف ایالت و نهادهای اجتماعی که با شرایط کارنگی موافقت کرده بودند، به مسائل مربوط به طراحی، کارایی و خدمات کتابخانه گسترش یافت. در حالی که اعتراضات تایر در طول زمان خاموش باقی ماند، او به وضوح نظرات خود را درباره
ٔ عواقب منفی پذیرش گسترده و غیرقابل نظارت کمک های کارنگی بیان کرد. استوارت (۲۰۱۳) همچنین اشاره می کند که مفاد توافق بین جوامع و کارنگی هیچ نقش نظارتی، مشاوره ای یا تأیید برای تایر تعریف نکرده بود. در واقع، در طول سال ها، هر پیشنهادی که تایر دربارهٔ هر جنبه ای از ساخت کتابخانه ها مطرح کرد، نادیده گرفته شد و در نتیجه تأثیر واقعی او بر نتیجه پروژه کتابخانه های عمومی رایگان آیووا بسیار کم بود. دانشگاه وسترن ریزرو. از سال ۱۹۱۳ تا ۱۹۲۹، او به عنوان مدیر دانشکده علوم کتابداری در دانشگاه وسترن ریزرو خدمت کرد. او در سال ۱۹۲۰–۱۹۲۱ سومین زن رئیس انجمن کتابخانه های آمریکا شد. از ۱۹۲۵ تا ۱۹۲۹، او به عنوان دکترای دانشکده علوم کتابداری در دانشگاه وسترن ریزرو (اکنون دانشگاه کیس وسترن رزرو) فعالیت کرد. تایر پس از بازنشستگی از دانشگاه در ۱۳ ژوئن ۱۹۲۹ به عنوان دکترای افتخاری منصوب شد.
سکینه قرشاوی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال زنان پاری سن ژرمن بازی می کند. پاری سن ژرمن، در لیگ ۱ فوتبال زنان فرانسه، بالاترین سطح لیگ فوتبال در این کشور به رقابت می پردازد. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال زنان مون پلیه، باشگاه فوتبال زنان المپیک لیون، و باشگاه فوتبال زنان پاری سن ژرمن، که هر سه در کشور فرانسه قرار دارند، اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال، زیر ۱۹ سال، زیر ۲۰ سال فرانسه و همچنین زنان بزرگسال فرانسه بازی کرده است. سال های اولیه زندگی. سکینه قرشاوی در سلون دو پروانس، در منطقه پروانس فرانسه به دنیا آمد و در نزدیکی شهر میرما توسط والدین مراکشی تبارش بزرگ شد. او بازی فوتبال را در محل زندگی شان با پسران همسال خود آغاز کرد. پس از دو سال بازی در باشگاه محلی، باشگاه ورزشی میرما، به باشگاه فوتبال زنان مون پلیه پیوست. دوران باشگاهی. مون پلیه. قرشاوی اولین بازی خود را برای تیم بزرگسالان باشگاه فوتبال زنان مون پلیه در نوامبر ۲۰۱۲ در یک پیروزی ۶–۰ برابر باشگاه فوتبال وندنهیم به ثبت رساند. در فصل ۲۰۱۴–۲۰۱۳، قرشاوی ش
ش بازی برای این باشگاه انجام داد و مجموعاً ۴۷۵ دقیقه در زمین بازی بود. مون پلیه در جایگاه چهارم فصل را به پایان رسانید. در فصل بعد، او ۱۲ بازی انجام داد که ۹ تا از آن ها را از ابتدا آغاز کرد. باشگاه در فصل ۲۰۱۵–۲۰۱۴ در جایگاه چهارم قرار گرفت. در فصل ۲۰۱۶–۲۰۱۵، قرشاوی در ۱۹ بازی از ۲۰ بازی که در آن ها شرکت کرد، به عنوان بازیکن اصلی بازی کرد. در نوامبر ۲۰۱۵، او اولین گل خود را در پیروزی ۴–۰ برابر رودز به ثمر رساند. مون پلیه در این فصل، در جایگاه سوم قرار گرفت. لیون. در ۲۴ ژوئن ۲۰۲۰، مدافع عنوان قهرمانی لیگ، باشگاه فوتبال زنان المپیک لیون اعلام کردند که قرشاوی را برای فصل ۲۰۲۰–۲۰۲۱ به خدمت گرفته اند. در مدت زمان حضور یک ساله در باشگاه فوتبال زنان المپیک لیون، قرشاوی در ۱۸ مسابقه از مسابقات لیگ ۱ فوتبال زنان فرانسه به میدان رفت اما هرگز نتوانست در جریان این مسابقات برای باشگاهش گلی به ثمر برساند. پاری سن ژرمن. در ۱۰ ژوئیه ۲۰۲۱، قرشاوی به قهرمان آن زمان لیگ، باشگاه فوتبال زنان پاری سن ژرمن پیوست و قراردادی سه ساله امضا کرد. در ۲ مه ۲۰۲۴، او قرارداد خود را با باشگاه تا ژوئن ۲۰۲۸ تمدید کرد. دوران ملی. قرشاوی اولین ب
ازی خود را برای تیم ملی فوتبال زنان فرانسه در آوریل ۲۰۱۶ انجام داد. او بعداً برای بازی به نمایندگی از تیم ملی فرانسه در المپیک تابستانی ریو ۲۰۱۶ انتخاب شد. در این تورنمنت، او در بازی مرحله گروهی تیم مقابل نیوزیلند که به پیروزی ۳–۰ انجامید، به عنوان بازیکن اصلی بازی کرد و در بازی مرحله یک چهارم نهایی مقابل کانادا که تیم در آن با نتیجه ۱–۰ حذف شد، نیز حضور داشت. در مارس ۲۰۱۷، او به فرانسه کمک کرد تا تیم ملی فوتبال زنان ایالات متحده آمریکا را با نتیجه ۳–۰ شکست دهد و برای اولین بار جام شی بیلیوز را در سال ۲۰۱۷ به دست آورد.
سونگ سونگ هوان (؛ زادهٔ ۱۰ ژانویه ۱۹۵۷) بازیگر اهل کره جنوبی است. او بیشتر به خاطر ایفای نقش در "بچه های من به من سردرد می دهند", "پسران راکتی", "همه چیز دربارهٔ مادرم", "یک شب بهاری" و "سه خواهر و برادر جسور" شناخته می شود.
اوه مین ئه (؛ زادهٔ ۱۰ سپتامبر ۱۹۶۵) بازیگر اهل کره جنوبی است. او بیشتر به خاطر ایفای نقش در "آقای آفتاب"، "خاطرات رهایی من"، "" و "کور" شناخته می شود.
مارکو تولیو اولیویرا لموس (به پرتغالی: "Marco" "Túlio" "Oliveira" "Lemos"؛ زادهٔ ۱۳ مارس ۱۹۹۸)، که معمولاً با نام مارکو تولیو شناخته می شود، بازیکن فوتبال اهل برزیل است که در پست مهاجم برای کیوتو سانگا بازی می کند.
کاغذ فنولیک یا کاغذ فنولی ماده ای است که اغلب برای ساختن زیرلایه های بُرد مدار چاپی (PCB) استفاده می شود (صفحه تختی که قطعات و مسیرهای الکترونیکی به آن متصل می شوند). این یک تخته بسیار سخت است که از الیاف چوب و پلیمرهای فنولیک ساخته شده است. رنگ آن معمولاً قهوه ای است و یک پلاستیک تقویت شده با الیاف است. این مواد پی سی بی با نام های FR-1 و FR-2 شناخته می شوند - FR-2 مجاز برای ۱۳۰ درجه سانتی گراد، FR-1 مجاز برای ۱۰۵ درجه سانتی گراد است.
سم یانیک استاین (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل هلند است که در پست هافبک هجومی برای باشگاه فاینورد که در آن کاپیتان است در لیگ برتر هلند و تیم ملی هلند بازی می کند.
اِلنور آنه مگوایر (; – ) یک عصب شناس ایرلندی و استاد علوم اعصاب شناختی در دانشگاه کالج لندن بود، او همچنین از سال ۲۰۰۷ تا زمان مرگش در سال ۲۰۲۵، به عنوان پژوهشگر ارشد اصلی در بنیاد ولکام تراست فعالیت می کرد. اوایل زندگی و تحصیل. مگوایر در ۲۷ مارس ۱۹۷۰ در دوبلین، ایرلند به دنیا آمد. او روان شناسی را در دانشگاه کالج دوبلین خواند و در سال ۱۹۹۰ با مدرک لیسانس هنر فارغ التحصیل شد. او در دانشگاه ولز سوانسی در رشته اعصاب روان شناسی بالینی و تجربی تحصیل کرد و در سال ۱۹۹۱ با مدرک کارشناسی ارشد فارغ التحصیل شد. او دوره دکترای خود را در کالج دانشگاهی دوبلین، ایرلند گذراند، و در آنجا برای اولین بار در حین کار با بیماران به عنوان عصب روان شناس در بیمارستان بومونت، دوبلین، به پایه عصبی حافظه علاقه مند شد. او دکترای خود را در سال ۱۹۹۴ به پایان رساند، و پایان نامه دکترای خود را با عنوان "حافظه فضایی دنیای واقعی به دنبال جراحی لوب گیجگاهی در انسان" منتشر کرد. پژوهش ها و حرفه. مگوایر به عنوان پژوهشگر ارشد اصلی در بنیاد ولکام تراست و استاد علوم اعصاب شناختی در مرکز تصویربرداری عصبی بنیاد ولکام در دانشگاه کالج لندن (UCL) در بریت
انیا، جایی که معاون مدیر مرکز نیز بود، فعالیت می کرد. مگوایر سرپرست آزمایشگاه تحقیقاتی حافظه و درک فضایی و علاوه بر این، عضو افتخاری دپارتمان نوروپسیکولوژی در بیمارستان ملی نورولوژی و نوروسرجری در کوئین اسکوئر لندن بود. مگوایر و دیگران اشاره کرده اند که مجموعه ای پراکنده از مناطق مغزی، حافظه اپیزودیک (خودزندگینامه ای) انسان را پشتیبانی می کنند، که به عنوان حافظه مربوط به رویدادهای شخصی روزمره تعریف می شود؛ اینکه این شبکه مغزی به طور قابل توجهی با شبکه ای که پشتیبان جهت یابی در فضای وسیع و سایر عملکردهای شناختی متنوع مانند تخیل و تفکر دربارهٔ آینده است، همپوشانی دارد. در تحقیقات خود مگوایر تلاش کرد تا حافظه اپیزودیک را در چارچوب شناختی گسترده تر قرار دهد تا درک کند که چگونه مناطق مشترک مغزی و احتمالاً فرآیندهای مشترک از چنین عملکردهای متفاوتی پشتیبانی می کنند. به این ترتیب، او امیدوار بود بینش های جدید و بنیادی دربارهٔ مکانیسم های درگیر به دست آورد. تحقیقات مگوایر عمدتاً بر روی هیپوکامپ متمرکز بود، ساختاری در مغز که به عنوان بخشی حیاتی برای یادگیری و حافظه شناخته می شود. او همچنین به بررسی نقش های قشر پاراهیپو
کامپال، قشر رتروسپلنیال و قشر شکمی داخلی پیش پیشانی پرداخت. او دانشجویان دکترای زیادی را آموزش داد که از جمله آن ها می توان به دمیس هسابیس اشاره کرد. فعالیت های عمومی. علاوه بر فعالیت های علمی مستقیم، مگوایر و گروه تحقیقاتی اش برنامه های فعالی در زمینه مشارکت عمومی داشتند که شامل سخنرانی های عمومی، بازدید از مدارس و ارائه نمایش ها، مشارکت در برنامه های تلویزیونی، رادیویی و اینترنتی، و همکاری با چندین هنرمند می شد. این فعالیت ها با هدف تشویق افراد در تمام سنین به تفکر دربارهٔ ارزش علم در زندگی روزمره شان انجام می گرفت. در فوریه ۲۰۱۴، مگوایر یک سخنرانی در مؤسسه سلطنتی (The Royal Institution) انجام داد. زندگی شخصی و مرگ. در صفحه مربوط به مگوایر در کتاب «او کیست؟»، علایق شخصی او این گونه ذکر شده بود: «عاشق کمدی، حامی صبور تیم فوتبال کریستال پالاس و دوستدار گم کردن راه.» مگوایر در سال ۲۰۲۲ به سرطان ستون فقرات مبتلا شد. او بر اثر عوارض سرطان و ذات الریه در بیمارستانی در لندن در ۴ ژانویه ۲۰۲۵ در سن ۵۴ سالگی درگذشت.
رله فنر سیمی نوعی رله است که دارای فنرهایی است که از سیم های کشیده شدهٔ نقره نیکل ساخته شده است، نه اینکه مانند رله فنری تخت از ورق فلز بریده شده باشد. این دسته از رله ها مزیت های تولید و عملیاتی را نسبت به طرح های قبلی ارائه می دهند. رله های فنر سیمی در اوایل دهه ۱۹۵۰ وارد تولید انبوه شدند. رله های فنر سیمی مناسب ترین رله برای توابع منطقی و رایانش بودند. آنها به طور گسترده در نشانگرها استفاده می شدند، که رایانه هایی با هدف خاص بودند که برای مسیریابی تماس ها در تلفن خانه کلید میل تقاطعی استفاده می شدند. رله های فنر سیمی عمدتاً توسط شرکت وسترن الکتریک برای استفاده در تلفن خانه الکترومکانیکی در سامانه بل تولید می شد. این طرح برای استفاده در سراسر جهان مجوز داشت و در ژاپن رایج بود. تولید رله های فنر سیمی در اواخر قرن بیستم به دلیل معرفی سیستم های سوئیچینگ الکترونیکی دیجیتال که از آنها در تعداد بسیار کمی استفاده می کردند، به شدت کاهش یافت. توضیحات. یک رله فنر سیمی معمولاً تعداد زیادی کنتاکت جداگانه دارد. هر کنتاکت یا یک کنتاکت ثابت است که حرکت نمی کند یا یک کنتاکت متحرک است و از یک تکه سیم کوتاه ساخته می شود. نقا