Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
پرفروش ترین بازی های ویدئویی دارای حق امتیاز () این بخش، شامل فهرستی از فرنچایز های (حق امتیاز) صنعت بازی ویدئویی است که حداقل ۲۰ میلیون نسخه فروخته و یا عرضه کرده اند. اعداد ارائه شده، نشانگر واحدهای فروخته شده در سرتاسر جهان است.
کاروچه تران ( ; متولد ۱۷ مه 1988) بازیگر آمریکایی است. او بیشتر به خاطر بازی در نقش ویرجینیا لوک در سریال "پنجه های" تی ان تی و بازی در نقش ویویان جانسون در مجموعه اینترنتی "خلیج" (۲۰۱۳–۲۰۱۶) شناخته می شود. او اولین فردی با تبار آمریکایی آسیایی اقیانوسیه باشد که برنده جایزه امی برای بازیگر نقش اول زن شد. ترن اهل لس آنجلس، کالیفرنیا است. او توسط مادر ویتنامی و مادرخوانده جامائیکایی اش بزرگ شد. پدرش آفریقایی-آمریکایی است. تران به عنوان بلازیان، شناسایی می شود و یک برادر ناتنی از مادر کوچکتر دارد.
مقدسه احمدزی فعال حقوق زنان، سیاستمدار و شاعر اهل افغانستان است که در راستای افزایش حقوق زنان در افغانستان تلاش هایی کرد. او برندهٔ جایزهٔ «صلح ان» است و به عنوان یکی از ۱۰۰ زن در سال ۲۰۲۱ انتخاب شد. زندگی نامه. احمدزی زادهٔ ۱۹۹۲/۱۹۹۳ است و در شهر ننگرهار در افغانستان متولد شده است. او شاعر و سیاستمدار است و خانواده اش در ابتدا با فعالیت های او مخالف بودند و وقتی متوجهٔ فعالیت های ادبی و سیاسی او شدند، او را تنبیه بدنی کردند. زمانی که نوجوان بود، کتاب شعری منتشر کرد و قدردانی عمویش از این موضوع بود که نظر خانواده اش را نسبت به آثارش تغییر داد. او عضو سابق و معاون رئیس مجلس جوانان افغانستان، در دوران همه گیری کووید-۱۹ بود و وظیفه اش در این سمت، حمایت از زنان و جوامع در برابر اطلاعات نادرست بود.او بنیانگذار شورای ملی جوانان در افغانستان بود. احمدزی به عنوان نمایندهٔ زنان افغانستان، در بخشی از گفتگوهای صلح میان افغانستان و پاکستان حضور داشت. او در کنار زنان دیگر، کارزار نقاشی دیواری را با پیام های حقوق زنان در جلال آباد آغاز کرد. او همچنین شبکه ای متشکل از ۴۰۰ زن را ایجاد کرد که به منظور رصد و پایش وضعیت زنان، د
ر سراسر افغانستان سفر می کردند، از جمله به مناطقی که در آن زمان تحت کنترل طالبان بودند. او بنیانگذار و مدیر انجمن "کور" است که هدف آن افزایش آگاهی در مورد حقوق زنان در افغانستان است. او در سال ۱۳۹۷ خورشیدی برای انتخابات مجلس افغانستان نامزد شد. جوایز. احمدزی جایزهٔ صلح ان را که توسط برنامهٔ عمران سازمان ملل اعطا می شود دریافت کرد. او همچنین در سال ۲۰۲۱ در فهرست ۱۰۰ زن بی بی سی قرار گرفت.
ماریانلا پاکو دوران (متولد ۲۸ نوامبر ۱۹۷۶) روزنامه نگار، وکیل و سیاستمدار بولیویایی است که از سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۷ به عنوان وزیر ارتباطات خدمت کرده است. او که یکی از اعضای جنبش برای سوسیالیسم بود، به عنوان یکی از اعضای مجلس نمایندگان بولیوی از طرف استان چوکیساکا از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۵ خدمت می کرد. زندگی نامه. ماریانلا پاکو در ۲۸ نوامبر ۱۹۷۶ در شهر توپیزا به دنیا آمد. او دختر کوتاگایتا و بتانزوس و بزرگ ترین فرزند خانواده خود بود. مادر و پدر او هر دو معلم بودند و او پنج خواهر و برادر داشت. به دلایل شغلی، همراه با خانواده اش به پوتوسی مهاجرت کردند، جایی که تا پنج سالگی او در آنجا ماندند و سپس دوباره به شهری دگر به نام کوویینچا نقل مکان کردند و در آنجا ماندند. او تحصیلات متوسطه و لیسانس را در شهر بتانزوس گذراند. در سوکره، او مدارک تحصیلی خود را در رشته های ارتباطات اجتماعی، حقوق و علوم سیاسی و اجتماعی در دانشگاه سنت فرانسیس خاویر دریافت کرد. از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۴ او در وزارت اجتماعی جوانان کار کرد، و از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۹ یک رابط اجتماعی و روزنامه نگار در رادیوی بنیاد آکلو که بخشی از شبکه رادیو اربول محسوب می شد بود. او همچ
نین به عنوان گوینده اخبار در بخش کچوا نیز فعالیت می کرد. در ۲۳ می ۲۰۰۸، او گزارش داد که مورد حملات گروه هایی از مردم قرار گرفته است که در نزدیکی فرمانداری سابق چوکیساکا جمع شده بودند تا با رئیس جمهور ملاقات کنند. پاکو مدعی شد که بر روی او الکل پاشیده و او را تهدید به آتش زدن کرده اند. فعالیت های سیاسی. در سال ۲۰۰۹، پاکو به عنوان نماینده دپارتمان چوکیساکا از حزب MAS برای مجلس نمایندگان انتخاب شد. در آنجا او ریاست بخش پارلمانی چوکیساکا را بر عهده گرفت و رئیس کمیسیون حقوق بشر مجلس شد. کار او در آن مجمع بر دفاع از حقوق بشر و حقوق زنان متمرکز بود. او یکی از نویسندگان قانون جدید خانواده و فرآیندهای خانواده بود. او یک تدوینگر، طراح و یکی از مروجین اصلی قانون ضد نژادپرستی بود که بحث آن در سال ۲۰۱۰ در بولیوی آغاز شده بود. او همچنین مدافع قانون جامع مبارزه با قاچاق انسان، قانون منع آزار و اذیت و خشونت سیاسی علیه زنان و قانون جامع علیه خشونت علیه زنان بود. وی در سال ۲۰۱۵ به سمت وزارت ارتباطات بولیوی منصوب شد. او در طول تصدی خود، خود را مدافع ترویج رادیو و نرم افزارهای آزاد در جامعه به عنوان ابزار استعمارزدایی در عرصه تک
نولوژیک معرفی می کرد. او همچنین شروع به بررسی و بحث در مورد استفاده از شبکه های اجتماعی برای اطمینان از احترام به کرامت مردم و کاهش آسیب پذیری کودکان و نوجوانان کرد. در اکتبر ۲۰۱۶، پاکو چندین بار به دلایل مشکلات جسمی در بیمارستان بستری شد. او مبتلا به میکروآنژیوپاتی بود. اما با وجود مشکلات جسمی در ۲۹ دسامبر ۲۰۱۶، او اعلام کرد که با وجود بیماری استعفا نمی دهد. در نهایت در ۲۳ ژانویه ۲۰۱۷، گیسلا لوپز جایگزین او به عنوان وزیر ارتباطات شد. حواشی. ماریانلا پاکو معمولاً در حضور عموم مردم از لباس های سامبررو استفاده می کند. این موضوع انتقاداتی را در شبکه های اجتماعی به همراه داشته است که او این انتقادها را به واکنش های نژادپرستانه نسبت می دهد. در مصاحبه ها، او توضیح داده است که از سال ۲۰۱۱ آن لباس ها را برای ادای احترام به کمپزینوهایی که به دلیل شرایط و لباسشان از ورودشان به میدان سوکره در ماه مه ۲۰۰۸ جلوگیری شده بود، پوشیده است. او همچنین لباس ها را نمادی از هویت فرهنگی و تعهد سیاسی خود می داند. او در پاسخ به این حملات آنلاین، علیه ۲۰ سیاستمدار شکایت کرد و آنها را مسئول گسترش نژادپرستی دانست.
چغوک بریزو یا چغوت بریزو از غذاهای محلی کرمان است. "چغوک" در زبان محلی به معنی گنجشگ و "بریزو" به معنی سرخ کرده و معنای نام این غذا، گنجشک تفت داده شده است. اما مواد اولیه این غذا از گوشت چرخ کرده و سیب زمینی است. گوجه فرنگی و چاشنی لیموترش نیز به اختیار و با در نظر گرفتن سلیقه به کار برده می شوند. این غذا بسیار خوش طعم بوده و همچون کباب کرمان بسیار خاص و منحصربه فرد است. البته در کرمان بیشتر با نان خورده می شود ولی می توان به عنوان خورشت هم از آن استفاده کرد.
سوفیا زنگو پاپادیمیتری (زادهٔ ۱۹ مارس ۱۹۱۵–۱۳ ژوئن ۱۹۷۶) نقاش اهل آلبانی بود که به همراه خواهرش آندرونیکی زنگو آنتونیو به عنوان یکی از اولین زنان نقاش آلبانی شناخته می شوند. زندگی. سوفیا زنگو در ۱۹ مارسِ ۱۹۱۵ در کورچه در خانواده ای هنرمند به دنیا آمد که پدرش ونگیل زنگو، شمایل نویس بود و مادرش واسیلیکا نام داشت. او اولین درس های طراحی خود را در کورچه زیر نظر وانگوش میو گذراند. در سال ۱۹۳۴، او به همراه خواهرش برای تحصیل در مدرسه هنرهای زیبای آتن به یونان رفت. سوفیا در سال ۱۹۳۹، با درجهٔ ممتازی در نقاشی، در کلاس امپرسیونیست مشهور یونانی، اسپیروس ویکاتوس فارغ التحصیل شد. او در دوران تحصیل، به همراه پدرش، فضای داخلی کلیسای تثلیث مقدس در کورچه را نقاشی کرد. در طول جنگ جهانی دوم، او نمادها و پرتره های بسیاری را نقاشی کرد. پس از پایان جنگ، به تیرانا نقل مکان کرد و در آنجا به عنوان معلم نقاشی در یک مدرسه مشغول به کار شد. او در سال ۱۹۴۷ با مجسمه ساز آکیله پاپادمیتری ازدواج کرد و از او صاحب دو پسر به نام های جانی و اوانگل شد. از سال ۱۹۴۵ تا ۱۹۷۱ نقاشی های او در ۹ نمایشگاه هنر آلبانیایی به نمایش درآمد. در سال ۱۹۶۵، در پن
جاهمین سالگرد تولد این هنرمند، نمایشگاهی از آثار او در مقر اتحادیهٔ نویسندگان و هنرمندان آلبانی برپا شد. در سال ۱۹۷۱ از تدریس بازنشسته شد و در ۱۳ ژوئن ۱۹۷۶ در تیرانا درگذشت. میراث. او در کنار خواهرش آندرونیکی زنگو آنتونیو یکی از اولین زنان نقاش در تاریخ آلبانی به شمار می رود. مجموعهٔ آثار او شامل بیش از ۳۰۰ نقاشی رنگ روغن از پرتره ها و مناظر و همچنین بیش از ۲۰۰ طراحی سیاه قلم است که بسیاری از آنها در مجموعه های خصوصی خارج از آلبانی نگهداری می شوند. یک نمایشگاه از آثار او در سال ۲۰۱۵ توسط موزهٔ ملی هنرهای زیبا (آلبانی) برگزار شد این نمایشگاه شامل آثاری بود که بین سال های ۱۹۳۶ و ۱۹۷۱ تولید شده بودند. در همان سال، شورای شهر کورچه به او شهروندی افتخاری پس از مرگ اهدا کرد. در سال ۲۰۲۰، نقاشی های روی کاغذ او در نمایشگاهی در ولوره به نمایش گذاشته شد.
پادشاهی مجارستان بین سال های ۱۵۲۶ و ۱۸۶۷ به عنوان دولتی خارج از امپراتوری مقدس روم، اما بخشی از سرزمین های پادشاهی هابسبورگ بود که در سال ۱۸۰۴ به امپراتوری اتریش تبدیل شد. پس از نبرد موهاچ در سال ۱۵۲۶، کشور توسط دو پادشاه تاجدار (یانوش یکم و فردیناند یکم) اداره شد. در ابتدا، قلمرو دقیق تحت حکومت هابسبورگ مورد مناقشه قرار گرفت زیرا هر دو حاکم مدعی کل پادشاهی بودند. این دوره نابسامان تا سال ۱۵۷۰ به ادامه انجامید تا جان ژیگموند ساپویائی (یانوش دوم) به نفع امپراتور ماکسیمیلیان دوم از پادشاهی مجارستان کناره گیری کرد. در ابتدا، سرزمین هایی که توسط پادشاهان مجارستانی هابسبورگ اداره می شد، هم به عنوان «پادشاهی مجارستان» و هم «مجارستان سلطنتی» در نظر گرفته می شد. مجارستان سلطنتی تداوم قوانین رسمی پس از اشغال عثمانی بود، زیرا می توانست سنت های حقوقی خود را حفظ کند، اما به طور کلی، "عملاً" یک استان هابسبورگ بود. اشراف مجارستانی وین را وادار کردند تا بپذیرد که مجارستان یک واحد ویژه از سرزمین های هابسبورگ است و باید مطابق با قوانین خاص خود اداره شود. با این حال، تاریخ نگاری مجارستان، ترانسیلوانیا را در تداوم مستقیم با پاد
شاهی قرون وسطایی مجارستان به منظور پیشبرد منافع مجارستان قرار داد. بر اساس مفاد معاهده کارلوویتس، که به جنگ بزرگ عثمانی در سال ۱۶۹۹ پایان داد، عثمانی ها تقریباً تمام مجارستان عثمانی را واگذار کردند. قلمروهای جدید با قلمرو پادشاهی مجارستان متحد شدند و اگرچه قدرت های آن عمدتاً رسمی بودند، دایت مجارستان در پرسبورگ بر این سرزمین ها حکومت می کرد. دو شورش بزرگ مجارستان جنگ استقلال راکوتسی در اوایل قرن هجدهم و انقلاب مجارستان در سال ۱۸۴۸ بودند و تغییرات مهمی را در تکامل این کشور رقم زدند. این پادشاهی در سال ۱۸۶۷ به یک سلطنت دوگانه تبدیل شد که به اتریش-مجارستان معروف است.
آندرونیکی زنگو آنتونیو (زادهٔ ۲۶ مه ۱۹۱۳ – درگذشتهٔ ۱۰ فوریه ۲۰۰۰) نقاش اهل آلبانی بود که به همراه خواهرش سوفیا زنگو پاپادمیتری، اولین زنان نقاش حرفه ای اهل آلبانی به شمار می روند. او و وانگوش میجو نخستین کسانی بودند که سبک امپرسیونیسم را در آلبانی معرفی کردند. زندگی نامه. آندرونیکی زنگو کمتر از یک سال پس از اعلام استقلال آلبانی در ۲۶ مه ۱۹۱۳ در کورچه به دنیا آمد. پدرش ونگل زنگو بود و خواهرش، سوفیا که در سال ۱۹۱۵ به دنیا آمد. آندرونیکی با درجهٔ ممتاز در رشتهٔ نقاشی و مجسمه سازی از دانشکدهٔ هنرهای زیبای آتن فارغ التحصیل شد، و پس از تحصیل در پاریس، به آلبانی بازگشت و در یک مؤسسهٔ آموزشی مشغول به تدریس شد. او عمدتاً از پرتره ها و مناظر امپرسیونیستی و همچنین نمادها نقاشی می کرد، در حالی که خواهرش به شدت تحت تأثیر مکتب واقع گرایی بود. او به عنوان اولین زن نقاش حرفه ای آلبانی شناخته می شود. در اواخر دههٔ ۱۹۳۰ گفته می شود که او با شاعر لاسگوش پورادچی رابطه داشته است. در سال ۱۹۴۱ با خواننده، کریستاک آنتونیو ازدواج کرد. زنگو آنتونیو در طول زندگی خود حداقل سه نمایشگاه انفرادی داشت. اولین بار در سال ۱۹۳۵، و دومین بار در
سال ۱۹۳۷، به مناسبت بیست و پنجمین سالگرد تأسیس آلبانی. او همچنین در نمایشگاه های گروهی مختلفی از جمله نمایشگاهی در نیویورک در سال ۱۹۳۹ شرکت کرد. در سال ۱۹۶۳ در دوسالانهٔ اسکندریه به آثاری را به نمایش گذاشت و دو مدال دریافت کرد. او همچنین در کنار پدرش کار کرد و چندین کلیسا را در زادگاهش، و در تیرانا و در جاهای دیگر در آلبانی نقاشی کرد. در سال ۱۹۶۴ کلیسای وانگلیزمو در تیرانا را نقاشی کرد. او در ۱۰ فوریهٔ ۲۰۰۰ درگذشت. میراث. مجموعهٔ آثار زنگو آنتونیو از بیش از ۵۰۰ قطعه تشکیل شده است. ۵۵ اثر او در مجموعهٔ موزهٔ ملی هنرهای زیبای آلبانی موجود است. آثار او در چندین دوره در نمایشگاه های مختلفی به نمایش درآمده است. آثار او در سال ۲۰۱۳ در نمایشگاهی به نمایش درآمد که نمایش دهندهٔ میراث خانوادگی او و خانوادهٔ آنتونیو بود. در سال ۲۰۱۷ نیز آثار پس از مرگ او در مستند ۱۴ ارائه شد. یکی از خیابان های منطقهٔ لاپراکه در تیرانا به نام او نامگذاری شده است.
شپرسا جونگتسایی (زادهٔ ۶ فوریهٔ ۱۹۵۲) باستان شناس و سکه شناس آلبانیایی است که از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۳ مدیر مؤسسهٔ باستان شناسی در آکادمی مطالعات آلبانی شناسی بود. او دریافت کنندهٔ نشان وِرمیل از انجمن سکه شناسی فرانسه است و به دلیل قدردانی از فعالیت های علمی و خدماتش به دانش سکه شناسی، به عنوان عضو ناظر موسسهٔ باستان شناسی آمریکا منصوب شد. زندگی نامه. جونگتسایی در ۶ فوریهٔ ۱۹۵۲ در تیرانا در آلبانی متولد شد. او در سال ۱۹۶۹ در دانشکدهٔ فیلولوژی دانشگاه تیرانا تحصیل کرد و در سال ۱۹۷۳ در رشتهٔ زبان های کلاسیک (لاتین و یونانی باستان) فارغ التحصیل شد. او بعداً آموزش تخصصی سکه شناسی را نزد اولیویه پیکارد در سوربن (پاریس چهارم) و مدرسهٔ فرانسوی در آتن، با میشل آماندری در دفتر مدال ها در پاریس و با جیوانی گورینی در دانشگاه پادوآ دریافت کرد. در سال ۱۹۸۳ با پایان نامه ای تحت عنوان «سکه های شهرهای ایلیری» به راهنمایی سلیم اسلامی دکترای خود را دریافت کرد. از سال ۱۹۷۴ او به طور حرفه ای با مؤسسهٔ باستان شناسی در آکادمی مطالعات آلبانی شناسی مرتبط است. در سال ۱۹۹۴ یک دورهٔ آموزشی بازدید در اتاق سکهٔ هِبِردن در موزهٔ اشمولین، آکسف
ورد برگزار کرد. او بین سال های ۱۹۹۹ و ۲۰۰۷ رئیس بخش آثار باستانی در مؤسسهٔ باستان شناسی آکادمی مطالعات آلبانی شناسی و از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۳ مدیر مؤسسهٔ باستان شناسی بود. جونگتسایی همچنین استاد سکه شناسی در دانشگاه تیرانا است و در تعدادی از اکتشافات باستان شناسی و پروژه های تحقیقاتی شرکت کرده است. او تحقیقاتی را در مورد Hija e Korbit Hoard، مجموعه ای از ۶۱۸ سکهٔ نقره سرپرستی کرد. او همچنین روی سکه های رومی بوترینت با سم مورهد و ریچارد عبدی کار کرده است. او روی سکه هایی از تومول تدفین ماقبل تاریخ لوفکند در آلبانی کار کرده است.
ادبیات تایلندی به آثار ادبی مردم تایلند اشاره دارد که تقریباً منحصراً به زبان تایلندی نوشته شده اند؛ گرچه خطوطی غیر از تایلندی نیز ممکن است بکار گرفته شوند. بیشتر کارهای ادبی در زبان تایلندی پیش از قرن نوزدهم به شکل شعر نوشته می شدند. نثر برای سوابق تاریخی، رویدادنامه ها و اسناد قانونی کاربرد داشت. در نتیجه، اشکال شعر در زبان تایلندی هم متعدد و هم بسیار بالیده است. مجموعه آثار شعر پیشامدرن تایلند گسترده است. بنابراین، با اینکه بسیاری کارهای ادبی با تاراج آیوتایا در سال ۱۷۶۷ از دست رفتند، تایلند همچنان تعداد زیادی شعر حماسی یا داستان های منظوم بلند دارد.
مزرعه شکار جایی است که حیوانات شکار در آن پرورش داده می شوند تا مناطق حیات وحش را برای شکار ذخیره کنند. این اصطلاح همچنین شامل مکان هایی می شود که چنین جانورانی برای فروش به عنوان غذا یا برای عکاسی پرورش می یابند. وجود آنها در حومه های آفریقای جنوبی که در آنجا رایج شده اند مثال زده شده است. حیات وحشی که شکار می شود برای مصرف و اکوتوریسم نیز استفاده می شود. قوانین محلی در آفریقای جنوبی در طول سدهٔ بیستم، مالکیت خصوصی حیات وحش را مجاز کرده است، که امکان توسعه و امکان اقتصادی مزارع شکار را نسبت به دامداری معمولی فراهم کرده است.
بر اساس قوانین بریتانیا، نهنگ ها (پستانداران) و ماهیان خاویاری ماهی های پادشاهی هستند و زمانی که گرفته شوند به عنوان بخشی از اختیارات پادشاهی پادشاه بریتانیا به مالکیت شخصی پادشاه بریتانیا تبدیل می شوند.
امتیازات پادشاهی مجموعه ای از اختیارات، امتیازات و مصونیت های عرفی است که در قانون عرفی (و گاهی در حوزه های قضایی قانون مدنی که دارای پادشاهی هستند) به عنوان متعلق به حاکمیت شناخته می شود و به طور گسترده در اختیار دولت قرار گرفته است. شیوه ای است که به وسیله آن برخی از اختیارات اجرایی حکومت که در اختیار یک پادشاه است و در رابطه با روند حکومت داری دولت در اختیار اوست.
تَسعدیت یاسین (; ) (زادهٔ ۱۴ نوامبر ۱۹۴۹ در بوجلیل، الجزایر) انسان شناس اهل الجزایر و متخصص در فرهنگ بربر است. یاسین در الجزایر تحصیل کرد و سپس در سال ۱۹۸۷ به فرانسه مهاجرت نمود. او در زمینهٔ علوم اجتماعی فعالیت می کند و به عنوان مدیر مطالعات مدرسهٔ عالی مطالعات علوم اجتماعی و عضو گروه انسان شناسی اجتماعی در کالج دو فرانس فعالیت دارد. همچنین مدیر مجلهٔ Awal است که به منظور بررسی زندگی بربرها تأسیس شده است. یاسین دارای دکترایی در مطالعات انسان شناسی است و در زمینهٔ بررسی فرهنگ و زبان بربرها فعالیت می کند. او به طور وسیع در این زمینه تحقیق کرده و مقالات و کتبی دربارهٔ آن نوشته است. از جمله آثار مهم او می توان به کتاب های "شغال یا حیله گری تحت سلطه" و "اگر دوستم داری مرا شفا بده" اشاره کرد. زندگی نامه. یاسین در۱۵ نوامبر ۱۹۴۹ در بوجلیل، در استان بجایه به دنیا آمد. مادرش خانه دار و پدرش مهاجری بود که در سال ۱۹۵۶ شکنجه و سپس اعدام شد. او تحصیلات ابتدایی، متوسطه و عالی خود را در الجزایر به پایان رساند و قبل از عزیمت به فرانسه در سال ۱۹۸۷، در الجزایر مشغول به کار بود. حرفه. یاسین مدیر مطالعات مدرسهٔ عالی مطالعات علوم
اجتماعی و همچنین عضو گروه انسان شناسی اجتماعی در کالج دو فرانس است. او مدیر "Awal" ("کلمه") است - مجله ای که در سال ۱۹۸۵ توسط مولود مامری و پی یر بوردیو برای بررسی زندگی بربرها تأسیس شد. یاسین اولین مدرک دانشگاهی اش را در سال ۱۹۸۰ در رشتهٔ زبان اسپانیایی در دانشگاه الجزیره گرفت و بعداً به مطالعات انسان شناسی روی آورد و در سال ۱۹۹۲ دکترای خود را از دانشگاه پاریس-سوربن دریافت کرد. در فوریهٔ ۲۰۲۳، یاسین رسماً به مرکز مطالعات و فرهنگ ایتالیایی آکادمی آمبروسیان ملحق شد که هدف آن ترویج تبادلات میان فرهنگی است. پژوهش ها. یاسین به طور گسترده در مورد انسان شناسی بربرها نوشته است رویکرد او به انسان شناسی اجتماعی، ترکیب ارزیابی علمی با ادبیات شفاهی است. او در کار بوردیو متخصص است و تجربیات او را در الجزایر به عنوان تأثیری مرکزی بر فلسفهٔ او قرار می دهد. او دفتر خاطرات ژان آمروش را ویرایش کرد و درک بیشتری از تأثیر او بر ادبیات ایجاد کرد. او پس از مرگ رباح بلمری، سخنرانی ای را ایراد کرد که نقش او در فرهنگ ادبی مغرب را مورد بررسی مجدد قرار داد و همچنین به ادای احترام به او پرداخت. او مجموعه ای از نوشته های بوردیو را ویرای
ش کرد، و آثار او را در زمینه های سیاسی الجزایر قرار داد. او کارشناس زندگی مردم بربر است و به طور گسترده در این مورد آثاری را منتشر کرده یا دربارهٔ آن صحبت کرده است، به ویژه اینکه چگونه فرهنگ و زبان عربی هویت های آمازیغی را در طول قرن بیستم از بین برده است. یاسین به طور خاص زبان قبایلی و فرهنگ های ادبی بربر را مطالعه کرده است. او همچنین در مورد چگونگی تلاقی جنسیت با فرسایش هویت های فرهنگی در فرهنگ آمازیغ، با استفاده از چارچوب فرویدی برای تحلیل فرهنگی، صاحب نظر است. دو مورد از مهم ترین آثار آکادمیک او عبارتند از: "شغال یا حیله گری تحت سلطه" (۲۰۰۱) و "اگر دوستم داری مرا شفا بده" (۲۰۰۶). در "اگر دوستم داری مرا شفا بده"، یاسین، فرهنگ بربر را در زمینهٔ مدیترانه ای وسیع تر آن قرار می دهد، و همچنین از تمایز سنتی بین فرهنگ های شفاهی و نوشتاری فراتر می رود.
اچ اس ۳۸۴۴ بی () یا (Kua'kua)، با نام رسمی کوآ کوآ٬ ٬ سیاره فراخورشیدی است که به دور کوتوله قرمز (LHS 3844)، در فاصلهٔ ۴۸٫۵ سال نوری (۱۴٫۹ پارسک) از زمین در صورت فلکی هندی که با استفاده از ماهواره نقشه بردار فراخورشیدی گذران تس (TESS) کشف شد. این سیاره فراخورشیدی هر ۱۱ ساعت یک بار به دور ستاره مادر می چرخد و شعاع آن ۱٫۳۲ برابر زمین است. آلبدوی آن کم است که نشان می دهد سطح آن ممکن است شبیه ماه یا عطارد باشد. "اچ اس ۳۸۴۴ بی" احتمالاً جو ندارد زیرا تقریباً هیچ گرمایی به سمت شب آن نمی رود و دمای آن در روز ۱۰۴۰ کلوین (۷۷۰ درجه سانتیگراد؛ ۱۴۱۰ درجه فارنهایت) است. وجود اتمسفر ابری با ابرهای بالای سطح فشار ۰٫۱ بار را نمی توان نادیده گرفت. توضیحی که برای فرض کمبود وجود جو پیشنهاد شده این است که این سیاره در داخل خط برفی منظومه ستاره ای شکل گرفته است، زیرا اگر فراتر از خط برف تشکیل می شد، مواد فرار را روی سطح و در یک جو ضخیم حمل می کرد؛ که طبق مدل های مربوط به تلفات جوی باید برای حفظ یک جو تا امروز کافی می بود. این سیاره احتمالاً با یک گوشته خروجی از گازهای فرار و فقیری تشکیل شده است، در یک رژیم درپوش راکد، زیرا اگر گو
شتهٔ آن از نظر ساختار شبیه به زمین بود، با تکتونیک صفحه ای، آنگاه باید هنوز اتمسفر غلیظی داشته باشد، مگر اینکه کوتوله قرمز به طور مداوم در آن شعله ور شود. این یک نرخ بسیار غیرمشخصی خواهد بود که هنوز در مدل های تلفات اتمسفری در نظر گرفته نشده است. یک توضیح جایگزین برای کمبود جو می تواند از طریق یک رویداد ضربه ای بزرگ باشد، رویدادی با حرکت کافی برای از بین بردن جو سیاره و بخش بزرگی از گوشته آن. به منظور توضیح عدم تجدید مجدد مواد فرار از طریق دنباله دارها به سیاره، همچنین پیشنهاد می شود که شاید یک غول گازی بیرونی در منظومه ستاره ای وجود داشته باشد. نامگذاری. در اوت ۲۰۲۲، این سیاره و ستاره میزبان آن در بین ۲۰ سیستمی قرار گرفتند که توسط سومین پروژه NameExoWorlds نامگذاری شدند. اسامی تأیید شده، پیشنهاد شده توسط تیمی از کاستاریکا، در ژوئن ۲۰۲۳ اعلام شد. LHS 3844 b Kua'kua و ستاره میزبان آن Batsũ̀ نام دارد، برگرفت از واژه های Bribri برای «پروانه» و «مرغ مگس خوار».
ارتش منطقه چهاردهم ، یک ارتش میدانی نیروی زمینی امپراتوری ژاپن (IJA) در جنگ جهانی دوم. بود این ارتش در اصل چهاردهمین ارتش بود که در ۶ نوامبر ۱۹۴۱ برای تهاجم آتی به فیلیپین تشکیل شد. در ۲۸ ژوئیه ۱۹۴۴، زمانی که فرود متفقین (نبرد لیته) قریب الوقوع در نظر گرفته شد، در فیلیپین (⎘ فیلیپین) دوباره سازماندهی شد.
هلن ماریون مکفرسون مکی (زاده ۲۳ مه ۱۸۹۱ – درگذشته ۱۵ ژوئیه ۱۹۶۵) پزشک کودکان بریتانیایی بود. او کمک های مهمی به درک تغذیه دوران کودکی و مراقبت های پیشگیرانه پزشکی نمود. مکی اولین زن عضو کالج سلطنتی پزشکان بود. پس از فارغ التحصیلی از دانشکده پزشکی زنان لندن (که اکنون بخشی از مدرسه پزشکی یوسی ال است)، مکی در بیمارستان کودکان کوئین الیزابت شروع به کار کرد، او اولین پزشک زنی بود که در آنجا کار کرد، و همچنین یکی از اولین زنانی بود که به عنوان مشاور منصوب شد. هلن مکی اولین پزشکی بود که به بررسی کم خونی در نوزادان پرداخت و کمبود آهن را به عنوان یک عوامل مهم در این امر نسبت داد. این منجر به تغییراتی در استاندارد تغذیه دوران کودکان شد که در انگلستان تغذیه با شیر مادر نسبت به شیر خشک ترجیح داده شد. سنین جوانی و تحصیلات. مکی در ۲۳ مه ۱۸۹۱ در اینورنس، اسکاتلند در خانواده دانکن لاچلان مکفرسون مکی و ماریون گوردون کمپبل (با نام خانوادگی ویبرلی) به دنیا آمد، بخشی از دوران کودکی خود را در برمه گذراند، آنجا در خانه آموزش دید. در آنجا پدرش در خدمات دولتی هند کار می کرد. تحصیلات اولیه او در مدرسه خصوصی کالج بانوان چلتنهام در انگ
لستان بود. او در دانشکده پزشکی زنان در بیمارستان سلطنتی رایگان لندن (که اکنون بخشی از مدرسه پزشکی یوسی ال است)، وی مدرک کارشناسی پزشکی و جراحی خود را در سال ۱۹۱۴ دریافت کرد و سپس در سال ۱۹۱۷ مدرک دکترای پزشکی خود را دریافت کرد. در همان زمان"، مجله دانشکده پزشکی لندن برای زنان را" ویرایش می کرد، این مجله برای زنان پزشک آنجا بود. حرفه پزشکی و تحقیقاتی. مکی متخصص پزشکی کودکان شد. او اولین پزشک زن در بیمارستان کودکان ملکه الیزابت بود و بعدها یکی از اولین زنانی بود که به عنوان مشاور در آن بیمارستان منصوب شد. در سال ۱۹۱۹، مکی به وین نقل مکان کرد و در انستیتوی پزشکی پیشگیرانه لیستر به عنوان بخشی از فلوشیپ Beit Research به مطالعه راشیتیسم و سایر بیماری های مرتبط با سوءتغذیه پرداخت. او تا سال ۱۹۲۲ در وین ماند سپس تحقیقات خود را در بریتانیا ادامه داد. مکی عضوی از یک تیم بریتانیایی به رهبری هریت چیک بود که مطالعات آنها اهمیت روغن کبد ماهی و نور خورشید را در پیشگیری و درمان احتمالی راشیتیسم نشان داد. مکی در حین کار بر روی یافتن علت راشیتیسم متوجه شد که تمام نوزادان در مطالعاتش کم خون هستند و بنابراین او به یافتن علت این
امر علاقه مند شد. مکی به لندن بازگشت و اولین تحقیق را در مورد کم خونی در نوزادان با کمک متخصص آمار پزشکی سرگرد گرین وود انجام داد. مکی کشف کرد که کمبود آهن نقش مهمی در ایجاد کم خونی در دوران کودکی دارد. همچنین دریافت که نوزادانی که با شیر مادر تغذیه می شوند نسبت به نوزادانی که با شیر غیر از مادر تغذیه می شوند، احتمال ابتلا به کم خونی در آنان کمتر است. تحقیقات او همچنین شواهد قانع کننده ای ارائه کرد که نشان می داد نوزادانی که آهن دریافت می کنند کمتر دچار عفونت می شوند، وزن بیشتری اضافه می کنند و در کل سالم تر هستند. یافته های مطالعات او در «کم خونی تغذیه ای در نوزادی» تمرکز داشت و در سال ۱۹۳۱ منتشر شد او اولین کسی بود که سعی کرد کم خونی را با تعیین حد پایین غلظت طبیعی هموگلوبین تعریف کند. تعریف سازمان جهانی بهداشت از کم خونی بسیار شبیه تعریف مکی است. مکی جایزه یادبود داوسون در اطفال را دریافت کرد و برنده بورسیه پژوهشی یادبود ارنست هارت انجمن پزشکی بریتانیا برای تحقیقات پزشکی پیشگیرانه اش شد. او به پاس تحقیقاتش در مورد کم خونی تغذیه ای اولین زن عضو کالج سلطنتی پزشکان در سال ۱۹۳۴ شد. مکی به تحقیق با تمرکز بر تغذ
یه با شیر مادر، تغذیه با شیر خشک و بیماری های کمبود تغذیه ادامه داد. میان سالی و مرگ. هلن مکی نگران تأثیر شرایط اجتماعی بر سلامت و رشد کودکان بود. به منظور مبارزه با این مشکل، او به راه اندازی کلینیکی در هاکنی کمک کرد، آنجا مکی توانست به مادران و نوزادان جامعه خود کمک کند. در سال ۱۹۴۵، هلن مکی به عنوان یکی از اولین زنان به عضویت انجمن اطفال بریتانیا ، انتخاب شد. او تا سال 1959 به عنوان مشاور اطفال در بیمارستان مادر، کلپتون و هاکنی به کار خود ادامه داد. در ۱۷ ژوئیه ۱۹۶۵ مکی بر اثر سکته درگذشت. او سه روز بعد در کوره سوزی گلدرز گرین در لندن به خاک سپرده شد.
مالگال یا موههگروه های تاریخی از مردم بودند که زمانی در اواخر دوران باستان بخش هایی از آنچه اکنون شمال شرق آسیا را اشغال می کردند. دو گروه معروف مالگال به نام هیشوی موهه، واقع در امتداد رود آمور و سومو موهه، به نام رود سونگهوا شناخته می شوند. آنها به طور سنتی با استفاده تقریبی از زبان های تونگوزی تعریف شده اند. هیشوی موهه معمولاً به عنوان اجداد مستقیم قرن دوازدهم جورجی ها شناخته می شوند. تانگ موهه را به عنوان ساکن سرزمین سوشن، در شمال شرقی تانگ، شرق ترک ها، و شمال گوگوریو مستند کردند. موهه بخش عمده ای از جمعیت پادشاهی بالهه در شمال شرقی آسیا را تشکیل می داد که از اواخر قرن هفتم تا اوایل قرن ۱۰ ادامه داشت. پس از سقوط بالهایی، آثار تاریخی کمی از موهه یافت می شود، اگرچه آنها به عنوان گروه قومی اولیه در نظر گرفته می شوند که مردم جورجی از آنها سرچشمه گرفته اند. هیشوی موهه به طور خاص به عنوان اجداد مستقیم جورجی ها در نظر گرفته می شود که بنیانگذاران قرن هفدهم مردمان منچو و سلسله چینگ از آنها سرچشمه گرفته اند. سبک زندگی کشاورزی و عمدتاً کشاورزانی بودند که سویا، گندم، ارزن و برنج را پرورش می دادند که با پرورش خوک و شک