Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کاروان المپیکی مالزی، ورزشکاران خود را عازم بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ پاریس کرد. این بازی ها از ۲۶ ژوئیه تا ۱۱ اوت ۲۰۲۴ (۵ تا ۲۱ امرداد ۱۴۰۳ خورشیدی). آنها در تمامی ادوار پس از بازی های المپیک تابستانی ۱۹۵۶ که تحت عنوان مالایا شرکت کردند، به جز در یک دوره، در تمامی ادوار حضور داشتند. مالزیایی ها بازی های المپیک تابستانی ۱۹۸۰ را که به میزبانی مسکو برگزار شد را به رهبری ایالات متحده آمریکا، تحریم کردند. کاروان المپیکی مالزی، این دوره از بازی ها را با کسب دو مدال برنز به پایان رساند. آنها توانستند در بدمینتون در بخش های دوبل و انفرادی مردان به این دو مدال دست یابند. این موفقیت، حداقلی ترین نتیجه آنها از سال ۲۰۰۸ بود. کاروان المپیکی مالزی تاکنون موفق به کسب مدال طلا نشده و این ناکامی در این دوره از بازی ها نیز مستمر بود. با این حال، آنها در انتظار المپیک بعدی خواهند بود. مالزیایی ها بازی های زیادی را در لحظات آخر واگذار کردند. دوچرخه سواران دوبل زنان مالزی، در مسابقهٔ مدال برنز، به تیم ژاپن (متشکل از نامی ماتسویاما و چیهارو شیدا) واگذار کردند. این روند در وزنه برداری بخش ۶۱ کیلوگرم مردان که ورزشکار مالزی با ۱
کیلوگرم اختلاف چهارم شد، و همچنین کایرین مردان نیز رخ داد. پیش زمینه. در ۱۲ مارس ۲۰۲۳، وزیر جوانان و ورزش مالزی، هنا یئوه، رئیس فدراسیون فوتبال مالزی و را به عنوان رئیس و نیکول دیوید، اسکواش باز افسانه ای را به عنوان معاون وی در کاروان المپیکی منسوب کرد. آنها همچنین شعار کاروان خود را "Road to Gold" (پیش به سوی طلا) برای حمایت از کاروان المپیکی در تلاش برای کسب مدال طلای المپیک آغاز کرد. در ۲۳ ژوئن ۲۰۲۴، در پیوند با روز المپیک، شورای المپیک مالزی، از یک طرح برای کاروان المپیکی این کشور رونمایی کرد. این طرح، یک نوار ببر طراحی شده بود و توسط شرکت یونکس ارائه شده بود. اما پس از واکنش های افکار عمومی، در این طرح تجدید نظر شد و یک نسخه جدید ببر خشن تر در ۲ ژوئیه ۲۰۲۴ رونمایی شد. در ۱ ژوئیه ۲۰۲۴، شورای المپیک مالزی، شیرجه زن برتراند رودیکت لیسس و قایقران بادبانی کاروان خود، نور شزرین محمد لطیف را به عنوان پرچمدار مراسم گشایش بازی های المپیک معرفی کرد. در رژهٔ ملل در بخش گشایش، ۱۰ تن به نمایندگی از این کاروان شرکت کردند که شامل ۴ همراه و ۶ ورزشکار بود.[۸] همهٔ شرکت کنندگان همراه با کاروان المپیکی مالاوی و مالدیو، ب
ر یک قایق سوار بودند و از رود سن گذشتند. شرکت کنندگان لباس های سنتی طراحی شده توسط رزمان روزینی به نام «مالیا» را پوشیدند که دارای طرح رنگ سبز زیتونی و نقوش آواز طلایی بود تا نمادی از آرزوهای مدال طلای آنها باشد. مردان مالزی در این رژه، باجو ملایو تلوک بلانگا را پوشیدند، در حالی که زنان باجو کورونگ را با کلوبانگ پوشیدند. شرکت کنندگان. ورزشکاران مالزی در رشته های زیر در این دوره به رقابت با سایرین پرداختند.
برخورد باند فرودگاه هانه دا در سال ۲۰۲۴ () در دوم ژانویه در فرودگاه هانه دا در توکیو در ژاپن اتفاق افتاد. شامل یک ایرباس ای۳۵۰ ایکس دابلیوبی، پرواز خطوط هوایی ژاپن پرواز 516 (JAL516) و یک دی هاویلند کانادا دش ۸ که توسط گارد ساحلی ژاپن (JA722A) اداره می شود. پرواز ۵۱۶ خطوط هوایی ژاپن یک پرواز مسافربری داخلی از فرودگاه نیو چیتوز در نزدیکی ساپورو، ژاپن، به فرودگاه هانه دا در توکیو بود. هواپیمای گارد ساحلی قرار بود یک روز پس از زمین لرزه ۲۰۲۴ دریای ژاپن تدارکات امدادی را تحویل دهد.
کاروانی المپیکی متشکل از ورزشکاران قبرس، در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ شرکت کرد. این دوره از بازی ها از ۲۶ ژوئیه تا ۱۱ اوت ۲۰۲۴ (۵ تا ۲۱ امرداد ۱۴۰۳ خورشیدی) به میزبانی پاریس، پایتخت فرانسه برگزار شد. این حضور، دوازهمین حضور قبرسی ها در بازی های المپیک بود. یک مدال نقرهٔ کسب شده در بخش قایقرانی، قبرس را در رتبه بندی این دوره از المپیک به مقام هفتاد و چهارم رساند. شرکت کنندگان. ورزشکاران قبرس در رشته های زیر شرکت کردند.
کمیته دولتی آمار جمهوری آذربایجان () سازمان ملی آمار جمهوری آذربایجان می باشد. کمیته دولتی آمار جمهوری آذربایجان در سال ۱۸ فوریه ۱۹۹۴ میلادی و با هدف ارائه جدیدترین آمار مربوط به تمام جوانب زندگی در جمهوری آذربایجان، از جمله جمعیت، جامعه، اقتصاد، صنعت، آموزش و پرورش و تاسیسات زیرساختی کشور تأسیس شد. این سازمان تحت عنوان «بخش آماری جمهوری سوسیالیستی شوروی آذربایجان» فعالیت اصلی خویش را در تاریخ ۱۹۲۰ آغاز نمود پس از تأسیس جمهوری سوسیالیستی شوروی آذربایجان آغاز کرد.
یاسوتادا اونو (؛ زادهٔ ) سیاستمدار اهل ژاپن و عضو مجلس مشاوران بود. او از دانشکده حقوق دانشگاه کیو فارغ التحصیل شد و برای شبکه ایر نیپون کار کرد. او در سال های ۲۰۱۳ و ۲۰۱۹ انتخاب شد. در ۱۹ ژانویه ۲۰۲۴، وی به ظن نقض قانون کنترل وجوه سیاسی متهم شد و حزب لیبرال دموکرات را ترک کرد.
یائیچی تانیگاوا ؛ زادهٔ ) سیاستمدار اهل ژاپن عضو مجلس نمایندگان (ژاپن) بود. تانیگاوا قبل از استعفای خود از LDP در جریان رسوایی مالی ۲۰۲۳–۲۰۲۴ ژاپن، یکی از اعضای سیوا سیساکو کنکیو کای بود که از نزدیک با نخست وزیر شینزو آبه در ارتباط بود.
طیغون خانم ( همچنین طیقون خانم) دختر فتحعلی شاه قاجار از همسرش ننه خانم استاد بود. طیغون خانم به عقد موسی خان قاجار قوانلو در آمد و از این ازدواج نه فرزند داشت، از جمله: جعفر قلی خان، مهدیقلی خان، محمد قلی خان، سلطانقلی خان، موسی خان و گوهر قاجار مشهور به حاجیه گوهر.
کاروان المپیکی ورزشکاران شیلی در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ شرکت کردند. این بازی ها از ۲۶ ژوئیه تا ۱۱ اوت ۲۰۲۴ (۵ تا ۲۱ امرداد ۱۴۰۳ خورشیدی) به میزبانی پاریس، پایتخت فرانسه برگزار شد. آنها از بازی های المپیک تابستانی ۱۸۹۶ در همهٔ ادوار المپیک به جز ۵ دوره شرکت کرده اند. شیلی علیرغم حضور در نخستین المپیک، در سال های ۱۹۰۰، ۱۹۰۴ و ۱۹۰۸ شرکت نکردند. آنها همچنین در المپیک تابستانی ۱۹۳۲ در زمان رکود بزرگ غایب بودند. شیلی بخشی از تحریم المپیک تابستانی ۱۹۸۰ در مسکو بودند که رهبری آنها را ایالات متحده برعهده داشت. پرچمداران شیلی در آیین گشایش این دوره از بازی ها، نیکولاس جاری و آنتونیا آبراهام بودند. این کاروان برای نخستین بار پس از المپیک ۲۰۰۴ موفق به کسب مدال طلا شد و در جایگاه ۵۵ این دوره از مسابقات ایستاد. شرکت کنندگان. جدول زیر نمایانگر ورزشکاران شیلیایی است که در این مسابقات شرکت کردند.
۲۱ و یک بیداری فیلمی محصول سال ۲۰۰۹ و به کارگردانی کریس مک اینتایر است. در این فیلم بازیگرانی همچون ایمی اکر، جی سی چیسز، دانیکا مک کلر، فی داناوی، تام سایزمور، اد بیگلی. جی آر، وس استودی، آندره رویو، تیم تامرسون، بن ورین و لنس گست ایفای نقش کرده اند.
محمد اسماعیل درویش () که با نام ابوعمر حسن () هم شناخته می شود، سیاستمدار فلسطینی است که پس از کشته شدن اسامه مزینی در ۱۶ اکتبر ۲۰۲۳ در حمله اسرائیل، از اکتبر ۲۰۲۳ به عنوان رئیس مجلس شورای حماس، جانشین او شد. زندگی. محمد اسماعیل درویش در اردوگاه آوارگان فلسطینی در لبنان به دنیا آمد. او به حماس پیوست و تقریباً ناشناخته است زیرا در رسانه ها ظاهر نمی شود. در طول سال ها، او با اقتصاد سازمان، از جمله انتقال پول از ایران به حماس و همچنین سرمایه گذاری در سراسر جهان، سروکار داشت و آن را ساخت. او در حال حاضر، در قطر زندگی می کند.
بمب گذاری در صنایع سنگین میتسوبیشی در سال ۱۹۷۴ () یک تروریسم بمب از مقر صنایع سنگین میتسوبیشی در توکیو، ژاپن در ۳۰ اوت ۱۹۷۴ بود که هشت نفر را کشت و حداقل ۳۷۶ نفر را مجروح کرد. این بمباران توسط جبهه مسلح ضد ژاپن آسیای شرقی، یک سازمان رادیکال سیاست های چپ تندرو ضد ژاپنی، علیه صنایع سنگین میتسوبیشی برای تأمین ایالات آمریکا علیه ویتنام شمالی در جریان جنگ ویتنام انجام شد. بمب گذاری صنایع سنگین میتسوبیشی در سال ۱۹۷۴ مرگبارترین حمله تروریستی در ژاپن تا زمان حادثه حمله با گاز سارین در متروی توکیو در سال ۱۹۹۵ بود.
جبهه مسلح ضد ژاپن آسیای شرقی ، یک سازمان تروریستی چپ نوی ژاپنی بود که از سال ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۵ وجود داشت. EAAJAF خود را یک گروه چپ معرفی کرد که از ایدئولوژی انقلاب ضد ژاپنی علیه دولت ژاپن، کورپوریشن و نمادهای امپراتوری استعماری ژاپن حمایت می کرد و به عنوان یک گروه دارای سیاست های چپ تندرو با الهام از آنارشیسم ضد ژاپنی طبقه بندی شد.
پرونده ای برای مسیح فیلمی محصول سال ۲۰۱۷ و به کارگردانی جان گان است. در این فیلم بازیگرانی همچون مایک فوگل، اریکا کریستنسن، فرانکی فیزن، فی داناوی، رابرت فورستر، ال اسکات کالدول و ویلیام لین کریگ ایفای نقش کرده اند.
ایوائو هاکامادا (به ژاپنی: 袴田巖، زادهٔ ۱۰ مارس ۱۹۳۶) یک بوکسور حرفه ای سابق ژاپنی است که در ۱۱ سپتامبر ۱۹۶۸ به دلیل یک کشتار جمعی در سال ۱۹۶۶ به اعدام محکوم شد. در ۱۰ مارس ۲۰۱۱، رکوردهای جهانی گینس، هاکامادا را به عنوان طولانی ترین محکوم به اعدام در جهان معرفی کرد. در مارس ۲۰۱۴، زمانی که دادگاه منطقه شیزوئوکا متوجه شد دلایلی وجود دارد که شواهد علیه او جعل شده است، سپس محاکمه مجدد و آزادی فوری او صادر شد. نهایتاً در سپتامبر ۲۰۲۴، دادگاه منطقه شیزوئوکا در محاکمه مجدد او را بی گناه اعلام کرد. اوایل زندگی و حرفه بوکس. هاکامادا در ۱۰ مارس ۱۹۳۶ در شهر یوتو ژاپن به دنیا آمد. او یک خواهر بزرگتر به نام هیدکو دارد و برادر بزرگترش شیگجی، که در سال ۲۰۰۱ درگذشت. از سال ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۱، هاکامادا در ۲۹ مسابقه بوکس حرفه ای مبارزه کرد. او کار خود را با آمار ۲-۱۱-۱۶، ازجمله یک برد توسط ناک اوت به پایان رساند. همه باخت های او به خاطر امتیاز بود. پس از دوران حرفه ای خود در بوکس، او در یک تولیدی میسو در شیزوئوکا شروع به کار کرد. حادثه و محاکمه. در ۳۰ ژوئن ۱۹۶۶، آتش سوزی ای در خانه یکی از رؤسای هاکامادا رخ داد. به گفته هاکامادا، او به
خاموش کردن آتش کمک کرد و اجساد رئیس اش به همراه همسر و دو فرزند او را پیدا کرد که همگی با ضربات چاقو کشته شده بودند. حدود ۲۰۰٬۰۰۰ ین پول نقد نیز از محل سکونت قربانیان به سرقت رفته بود. هاکامادا مورد بازجویی قرار گرفت و در اوت ۱۹۶۶، براساس اعترافاتش و همچنین یافتن مقدار کمی خون و بنزین در لباس خوابی که داشت، دستگیر شد. به گفته وکیل های او، هاکامادا در مجموع ۲۶۴ ساعت و به مدت ۱۶ ساعت در هر جلسه، طی ۲۳ روز برای گرفتن اعتراف مورد بازجویی قرار گرفت. آنها افزودند که او در طول بازجویی ها از آب و توالت محروم بوده است. هاکامادا در محاکمه خود اعترافات خود را پس گرفت و گفت که پلیس برای گرفتن آن اعترافات او را با لگد و چماق زده است، و خود را بی گناه دانست. او بعداً به خواهرش گفت:«من نمی توانستم کاری انجام دهم جز اینکه روی زمین خم شوم و سعی کنم مدفوع نکنم. یکی از بازجوها انگشت شست مرا روی یک جوهر قرار داد و آن را روی یک پرونده اعتراف مکتوب کشید و درحالی که بر سر من فریاد می زد، لگد می زد و بازویم را فشار می داد به من دستور داد: اسم خود را اینجا بنویس!».دادستان ها لباس خواب او را کنار گذاشتند و به جای آن پنج تکه لباس خونی
را که در یکی از مخزن های کارخانه میسو در اوت ۱۹۶۷، (۱۴ ماه پس از جنایت)، پیدا شده بود، به عنوان لباس قاتل ارائه کردند. آنها گفتند پلیس گروه خونی قربانیان را روی لباس تشخیص داده است. آنها استدلال کردند که هاکامادا باید خانواده را با این لباس به قتل رسانده باشد و سپس لباس خواب پوشیده تا آتش سوزی را ایجاد کند. حامیان هاکامادا گفتند پرونده پر از شک و شبهه است، با این استدلال که سلاح ادعا شده یک چاقوی میوه خوری با ۱۲٫۱۹ سانتی متر تیغه نمی توانست در برابر چهل ضربه چاقو به قربانیان بدون آسیب قابل توجه مقاومت کند و لباس خوابی که برای توجیه دستگیری استفاده می شد ناپدید شده و لباسی خون آلود جایگزین آن شده بود. آن لباس های خون آلود برای هاکامادا خیلی کوچک بودند، اما دادستان استدلال کرد که آنها در مخزن میسو کوچک شده بودند و برچسب «B» یا اندازه متوسط روی آن بود که به هیکل هاکامادا می خورد. درحالی که «B» رنگ سیاه را نشان می دهد نه اندازه. لکه های خون روی لباس ها خیلی تیره و رنگ لباس ها خیلی روشن بود. دادگاه منطقه شیزوئوکا بخشی از اعترافات هاکامادا را رد کرد و پلیس را به خاطر تکنیک های بازجویی اش مورد سرزنش قرار داد. اما،
در ۱۱ سپتامبر ۱۹۶۸، هیئتی متشکل از سه قاضی، هاکامادا را مجرم شناخت و او را به اعدام محکوم کرد. انجمن حرفه ای بوکس ژاپن مدعی شد که تعصب علیه بوکسورها در تصویب این حکم دخیل است و همچنین که اصل برائت تأیید نشده است. به دلیل گزارش های گسترده مطبوعاتی مبنی بر مجرم بودن هاکامادا، درخواست تجدیدنظر بعدی به دادگاه عالی توکیو رد شد و دادگاه عالی ژاپن هم حکم اعدام هاکامادا را در ۱۱ نوامبر ۱۹۸۰ تأیید کرد. هاکامادا همچنان بی گناهی خود را حفظ کرد و در سال ۱۹۸۳ در نامه ای به پسرش نوشت: «من به تو ثابت خواهم کرد که پدرت هیچ کسی را نکشته، و این پلیس است که بهتر از همه این را می داند و این قاضی ها هستند که متأسف هستند. من این زنجیره آهنین را خواهم شکست و به سوی تو برمی گردم».اگرچه هاکامادا در انتظار اعدام باقی ماند، اما او اعدام نشد زیرا وزیر دادگستری از امضای حکم اعدام خودداری کرد، چراکه مشکوک بود که محکومیت او قطعی نیست. مانند اکثر زندانیان محکوم به اعدام، هاکامادا در تمام مدت اقامت خود در زندان در سلول انفرادی قرار گرفت. او اجازه صحبت با نگهبانان را نداشت و به ندرت اجازه ملاقات با کسی را داشت. هاکامادا نزدیک به ۵۰ سال محکوم
به اعدام بود و ۳۰ سال از آن را در سلول انفرادی سپری کرد. کمپین برای محاکمه مجدد. پس از رد درخواست تجدیدنظر وی در سال ۱۹۸۰، هاکامادا با تیم جدیدی از وکیل ها شروع به کار کرد. در سال ۱۹۸۱، آنها درخواست اعاده دادرسی کردند و خواستار بررسی مجدد مدارک فیزیکی شدند. در تحقیقات مجدد، مشخص شد که سلاح قتل ادعا شده اندازه متفاوتی با جراحت های وارده چاقو دارد و همچنین دری که ظاهراً برای ورود به خانه استفاده شده، در واقع قفل بوده و شلوار خونی آنقدر کوچک بوده که ممکن نبود توسط هاکامادا پوشیده شده باشد. با حمایت فدراسیون کانون های وکیل های ژاپن (JFBA)، وکیل های هاکامادا به این نتیجه رسیدند که اولین محاکمه نتوانست ثابت کند که هیچ یک از لباس ها متعلق به او است. پس از ۱۳ سال جمع آوری شواهد، این درخواست در ۹ اوت ۱۹۹۴ توسط دادگاه منطقه شیزوئوکا شنیده شد و مجدداً رد شد. در سال ۲۰۰۰، تلاشی برای استخراج دی ان ای از لباس های خونی انجام شد، اما تکنولوژی های موجود اجازه نمی داد هیچ کدام از آنها شناسایی شود. دادگاه عالی توکیو رد دادرسی مجدد را در ۲۷ اوت ۲۰۰۴ تأیید کرد. در نوامبر ۲۰۰۶، ۵۰۰ هوادار ازجمله بوکسورهای قهرمان جهان، کویچی واجیما
و کاتسو توکاشیکی نامه هایی را به دادگاه عالی ارسال کردند و خواستار محاکمه مجدد شدند. در مارس ۲۰۰۷، نوریمیچی کوماموتو، رئیس هیئت سه قاضی که در ابتدا هاکامادا را مجرم شناخته بود، از بی گناهی هاکامادا حمایت کرد. او اظهار داشت که در صحت این اعتراف تردید داشته و معتقد است هاکامادا بی گناه است. بااین حال، او نتوانسته بود دو همکار ارشد خود را متقاعد کند، که منجر به تقسیم قضاوت برای محکومیت شد. او در نهایت به دلیل احساس گناه از سمت خود استعفا کرد. این افشاگری منجر به انتقاد شدید کوماموتو شد. او گفت: «خوشحالم که صحبت کردم.» «کاش زودتر گفته بودم و شاید چیزی تغییر می کرد.» او سعی کرد برای عذرخواهی شخصاً با هاکامادا در زندان ملاقات کند، اما درخواست او رد شد. پس از بیانیه کوماموتو، کمپین ها برای محاکمه مجدد هاکامادا شدت بیشتری گرفت. عفو بین الملل و انجمن بوکس حرفه ای ژاپن این امر را رهبری کردند. بوکسور آمریکایی روبین کارتر، که ۲۰ سال به اتهام قتلی که در نهایت از آن تبرئه شد و جرمی آیرونز بازیگر بریتانیایی ازطرف هاکامادا صحبت کردند. و یک راهپیمایی خیریه که توسط انجمن حرفه ای بوکس ژاپن برگزار شد. کوماموتو شخصاً بیانیه ای ر
ا در حمایت از محاکمه مجدد هاکامادا به دادگاه عالی ارائه کرد. دادگاه عالی در سال ۲۰۰۸ به درخواست هاکامادا رسیدگی کرد. در ۲۵ مارس ۲۰۰۸، دادگاه عالی این درخواست را هم رد کرد و اظهار داشت که نه شواهد اصلی و نه شواهد جدید هیچ شک معقولی درمورد گناهکار بودن هاکامادا ارائه نمی کند. یکی از وکیل های هاکامادا، هیدهیو اوگاوا، گفت این یک «تصمیم تاسف بار بود که بدون فکر زیاد اتخاذ شد». فدراسیون کانون های وکیل های ژاپن نیز این تصمیم را یک تخلف قضایی بسیار اسفناک خواند. در آوریل ۲۰۱۰، ۵۷ نماینده مجلس «فدراسیون اعضای دولت برای نجات ایوائو هاکامادا از محکومیت» را تشکیل دادند. ریاست این فدراسیون را سیشو ماکینو بر عهده داشت و اعضای چندین حزب سیاسی را نیز در آن حضور داشتند. آنها از وزیر دادگستری درخواست کردند تا اعدام هاکامادا را متوقف کند. همچنین در سال ۲۰۱۰، بانمی تاکاهاشی، فیلم «"BOX: The Hakamada Case (BOX 袴田事件 命とは)"» را منتشر کرد. این فیلم مستند، زندگی هاکامادا و کوماموتو را با تمرکز بر بازجویی ها و محاکمه هاکامادا نشان می دهد. این فیلم به این نتیجه می رسد که کوماموتو زمانی که آشکار شد شواهد برای محکومیت او کافی نیست، مجبور
شد «حقیقت را دفن کند». این فیلم نامزد جایزه بزرگ آمریکایی در جشنواره جهانی فیلم مونترآل شد. در ۱۰ مارس ۲۰۱۱ و در هفتاد و پنجمین سالگرد تولد هاکامادا، رکوردهای جهانی گینس او را به عنوان طولانی ترین محکوم به اعدام در جهان معرفی کرد. آزمایش دی ان ای و آزادی. یک آزمایش دی ان ای در سال ۲۰۰۸ نشان داد که خون روی لباس مورد استفاده به عنوان مدرک با خون هاکامادا مطابقت ندارد، که باعث شد وکیل های او برای دومین بار درخواست محاکمه مجدد کنند. آزمایش ها بیشتر در سال ۲۰۱۱ این نتیجه را تأیید کرد. در ۱۴ مارس ۲۰۱۲، نمونه خونی از هاکامادا برای آزمایش دی ان ای دقیق تر برای مقایسه با نمونه خون روی شانه تی شرتی که در میان لباس های قاتل یافت شده بود، گرفته شد. گمان می رفت که خون برای مهاجم است و قبلاً مشخص شده بود که احتمالاً این خون برای هیچ یک از قربانیان نبوده است. آزمایش مجدد نشان داد که خون با دی ان ای هاکامادا مطابقت ندارد. دادستان اعتبار آزمایش های دی ان ای را مورد مناقشه قرار داد. در ۲۷ مارس ۲۰۱۴، هاکامادا از زندان آزاد شد و توسط دادگاه منطقه شیزوئوکا مورد محاکمه مجدد قرار گرفت. دادگاه در بیانیه ای می گوید که دلایلی وجود دار
د که باور کنیم در دادگاه اولیه شواهدی ساخته شده است و اینکه زندانی نگه داشتن مرد ۷۸ ساله، در زمان انتظار برای محاکمه مجدد «به طرز غیرقابل تحملی ناعادلانه» بوده است. عفو بین الملل نیز خاطرنشان کرد: «زمان هاکامادا برای دریافت محاکمه عادلانه ای که بیش از چهار دهه پیش از آن محروم شده بود رو به اتمام است.» حال درخواست تجدیدنظر دادستانی دربارهٔ تصمیم آزادی هاکامادا رد شد. هاکامادا ششمین زندانی محکوم به اعدام ژاپنی است که محاکمه مجدد او صادر شده است. از پنج نفر قبلی چهار نفر در نهایت تبرئه شدند. به گفته یکی از اعضای خانواده هاکامادا، سلامت روان او به دلیل سال ها حبس در سلول انفرادی به شدت بد شده است. به گفته یکی از فعالان ضد مجازات اعدام که در سال ۲۰۰۳ با او ملاقات کرد، هاکامادا در آن زمان مدعی بوده که به «خدای قادر مطلق» تبدیل شده است که ایوائو هاکامادا را «جذب» کرده، زندان را تصرف کرده و مجازات اعدام را در ژاپن لغو کرده است. یک گزارش در سال ۲۰۰۹ دربارهٔ مجازات اعدام در ژاپن توسط عفو بین الملل می گوید که یک روان پزشک تشخیص داده است که هاکامادا به «روان پریشی نهادی» مبتلا شده است. در سال های اخیر، او اکثر درخواست ها
ی ملاقات ازجمله خانواده را رد کرده بود. هاکامادا یک روز پس از آزادی از زندان در بیمارستانی در توکیو بستری شد تا برای یک مورد احتمالی دیابت تحت درمان قرار گیرد. در ژوئن ۲۰۱۸، دادگاه عالی توکیو حکمی که هاکامادا را آزاد کرده بود، لغو کرد. او با توجه به سنش اجازه داشت تا زمان بازگشت پرونده به دیوان عالی کشور، آزادی اش را حفظ کند. در ماه اوت، بالاترین دفتر دادستانی کشور از دادگاه عالی خواست تا درخواست هاکامادا را برای «توقف وضعیت تعلیق غیرضروری مجازات» رد کند. در ۱۳ مارس ۲۰۲۳، براساس حکم دادگاه عالی توکیو، محاکمه مجدد برای هاکامادا صادر شد. در ۲۶ سپتامبر ۲۰۲۴، دادگاه منطقه شیزوئوکا، هاکامادا را ۵۶ سال پس از دستگیری او بی گناه اعلام کرد. تأثیر. هنگامی که کوماموتو در سال ۲۰۰۷ از هاکامادا حمایت کرد، افکار عمومی ژاپن را شوکه کرد و سیستم قضایی معمولاً محرمانه ژاپن را آشکار کرد. پرونده هاکامادا باعث شد مردم اعتبار مجازات اعدام را زیر سؤال ببرند و توجه منتقدان را به عناصر «غیرانسانی» سیستم قضایی ژاپن جلب کرد. در ژاپن، پلیس ممکن است یک مظنون را تا ۲۳ روز بازجویی کند و مظنون اجازه ندارد وکیلی در طول بازجویی داشته باشد. از
آنجایی که تحت چنین شرایط سختی می توان به راحتی اعتراف کذب گرفت. عفو بین الملل در کمپین خود علیه مجازات اعدام در ژاپن، هاکامادا را برجسته کرده است. با استفاده از پرونده او و دیگران، آنها استدلال کردند که «سیستم محکومیت اعدام در ژاپن، زندانیان را به اعماق بیماری روانی سوق می دهد». همچنین فدراسیون کانون های وکیل های ژاپن گفت این پرونده نمونه ای از «لانه بازجویی های غیرقانونی» است و خواستار اصلاحات ازجمله ضبط ویدئویی از همه بازجویی ها شد.
شلیک اخطار () در زمینه های نیروی نظامی و پلیس، شلیک هشدار، یا شلیک گلوله ای عمداً بی ضرر توپخانه ای است که هدف آن اجرای دستور و اطاعت مستقیم به یک عامل متخاصم یا نیروهای دشمن است. این به عنوان سیگنال دهنده درگیری های مورد نظر در زمین، دریا و هوا شناخته می شود.
تیم ملی اتحادیه راگبی فیجی () نماینده فیجی در اتحادیه بین المللی راگبی مردان (راگبی ۱۵ نفره) است. فیجی در مسابقات سه ملت اقیانوس آرام شرکت کرد و اکنون در مسابقات جانشین خود در جام ملت های اقیانوس آرام شرکت می کند.
تیم ملی فوتبال زیر ۲۰ سال زنان کره شمالی ()، نماینده کره شمالی در مسابقات بین المللی فوتبال) در جام جهانی فوتبال زنان زیر ۲۰ سال، قهرمانی مسابقات فوتبال زنان زیر ۱۹ سال آسیا و سایر مسابقات بین المللی فوتبال زنان زیر ۲۰ سال است. این تیم توسط فدراسیون فوتبال کره شمالی اداره می شود.
تیم ملی اتحادیه راگبی ژاپن ()، نماینده ژاپن در اتحادیه بین المللی راگبی مردان (راگبی ۱۵ نفره) است. ژاپن به طور سنتی قوی ترین قدرت اتحادیه راگبی در آسیا است و در طول سال ها از نتایج متفاوتی در برابر تیم های غیرآسیایی برخوردار بوده است.
جام جهانی راگبی اقیانوس آرام در سال ۲۰۲۴ ()، هفدهمین مسابقات جام ملت های اقیانوس آرام (PNC) و اولین با طراحی قالب جدید بود. مشابه تورنمنت ۲۰۱۹، تیم های مشابه با یکدیگر با ساختار دور رفت یکسان بازی کردند، با این حال، برخلاف سال ۲۰۱۹، نسخه ۲۰۲۴ یک سری فینال پس از مرحله استخر (میزبانی در ژاپن) داشت تا قهرمان را تعیین کند.
ال پادرینو فیلمی محصول سال ۲۰۰۴ و به کارگردانی دامیان چاپا است. در این فیلم بازیگرانی همچون جنیفر تیلی، فی داناوی، کاتلین کویینلان، رابرت واگنر، تام لیستر جونیور، گری بیوسی، یوآنا پاتسوا، ریچل هانتر و استیسی کیچ ایفای نقش کرده اند.
تانک خورها یک مجموعه تلویزیونی ایرانی، به کارگردانی پرویز شیخ طادی، نویسندگی محمدصادق رمضانی مقدم و تهیه کنندگی ایرج محمدی است که از ۱۵ مهر تا ۲۸ آبان ۱۴۰۳ از شبکه ۳ تلویزیون ایران به پخش رسیده است. این مجموعه از سال ۱۴۰۲ تا ۱۴۰۳ ساخته شده است. این مجموعه تلویزیونی در ابتدای تولید و خبرهای اولیه با عنوان "جان برادر" شناخته می شد که در ادامه نام آن به "تانک خورها" تغییر یافت. این سریال ابتدا در گروه فیلم و سریال شبکه ۳ شکل گرفت، اما در ادامه با منحل شدن گروه های فیلم و سریال شبکه های تلویزیونی صدا و سیما به مرکز سیمافیلم رفت و مراحل تولید آن در سیمافیلم سپری شد. خلاصه داستان. داستان این مجموعه که برگرفته از تاریخ شفاهی رزمندگان «دفاع مقدس» است، دربارهٔ مردی به نام «هاشم مالکی» (آرش مجیدی) است که در ماه های ابتدایی جنگ ایران و عراق، به همراه برادرش حامد (محمدهادی دیباجی) و شاگرد و دوست صمیمی اش محسن (سروش جمشیدی) در تعمیرگاهی در شهر مشهد به تولید و تعمیر قطعات خودرویی مشغول است. چالش های اصلی هاشم از زمانی آغاز می شود که حامد راهی جبهه می شود و این اتفاق به علاوه دسیسه های رقیبان کاری هاشم، ماجراهایی را برای وی
رقم می زند. پخش. پخش "تانک خورها" از ۱۵ مهر ۱۴۰۳ در شبکه سه تلویزیون ایران شروع شد. قرار بود این اثر در ۱۴ مهر همان سال پخش خود را آغاز کند اما در نهایت با یک روز تأخیر روی آنتن شبکه سه رفت. پیش از این بنا بود سریال "هشت پا" روی آنتن شبکه سه برود ولی به ناگهان پخش این سریال به شبکه یک واگذار گردید و به جایش "تانک خورها" در جدول پخش شبکه سه جایگزین شد. نقد و بررسی. سایت فیلم نیوز نوشت «در قسمت اول با اثری خوش ساخت مواجهیم؛ سریالی که شاید قهرمانی کلیشه ای داشته باشد اما مستقیم شعار نمی دهد و دست کم در نقطه شروع موفق می شود در دل مخاطبان جا باز کند. انتخاب بازیگران، لوکیشن ها و قاب بندی ها همگی قابل قبول است و کارگردان مختصات زندگی در دهه شصت را به خوبی روایت کرده است. شاید در نگاه اول فضای سریال و حال وهوای آن قدیمی یا تکراری به نظر برسد اما ظاهراً کارگردان به دنبال روایتی جدید است و در همین نقطه شروع هم تا حدی موفق شده است آن را بسازد.»
حزب دموکراتیک مشروطه ژاپن ، یک حزب سیاسی لیبرال در ژاپن است. این حزب اصلی سیاست های چپ میانه در ژاپن است و از سال ۲۰۲۴ دومین حزب بزرگ در رژیم ملی (دایت ملی) پس از حزب حاکم، حزب لیبرال دموکرات (ژاپن) (LDP) است.
اسامه مزینی (؛ ۱۹۶۶ – ۱۶ اکتبر ۲۰۲۳) از رهبران سیاسی ارشد فلسطینی گروه سیاسی-نظامی حماس بود. مزینی نیز مسئول امور مذاکرات مربوط به سرباز اسیر اسرائیلی، گیلعاد شلیط بود. او در خطبه ای در سال ۲۰۰۶، از پاپ بندیکت شانزدهم به دلیل سخنان او دربارهٔ اسلام انتقاد کرد و گفت که پاپ، «جاهل و احمق»، «جنایتکار و متکبر» و «مردی ظالم بود که خون می ریخت و برای کشتن تلاش می کرد». مزینی، در جریان حملات هوایی اسرائیل به نوار غزه در جریان جنگ غزه در دسامبر ۲۰۰۸، به اسرائیل، دربارهٔ اعزام نیروی زمینی، هشدار داد و گفت: «مردم غزه منتظر دیدن دشمن صهیونیستی در غزه هستند تا آن ها را تکه تکه کنند». مزینی، در یک حمله هوایی توسط نیروی هوایی اسرائیل در ۱۶ اکتبر ۲۰۲۳، در جریان جنگ اسرائیل و حماس در ۵۷ سالگی کشته شد.
کازو وان ()، یک قایق توریستی ۱۹ تنی بود که در نزدیکی هوکایدو ژاپن در حال حرکت در اطراف شبه جزیره شیره توکو بود. این قایق توسط کشتی تفریحی شیره توکو (知床遊覧船، Shiretoko Yūransen) اداره می شد. شبه جزیره شیره توکو، که در سال ۲۰۰۵ به عنوان میراث جهانی معرفی شد، مقصد محبوبی برای مشاهده رانه یخ و حیوانات نادر است. این قایق در ۲۳ آوریل ۲۰۲۲ با ۲۶ سرنشین غرق شد. جسد چهارده با دوازده مفقود پیدا شده است. تا ۲۰ آوریل ۲۰۲۳، ۲۰ جسد پیدا شده بود، ۶ نفر هنوز مفقود هستند. هیچ جسدی از اوت ۲۰۲۲ پیدا نشده است. هیچ بازمانده ای پیدا نشد.
جوآن یک مجموعه تلویزیونی درام جنایی شش قسمتی بریتانیایی است که توسط آنا سایمون برای شبکه آی تی وی تولید شده است. سوفی ترنر نقش شخصیت واقعی جوآن هانینگتون را بازی می کند، شخصیتی که توسط استفاده های خاصی از دنیای زیرزمینی بریتانیا به «مادر خوانده» معروف است. پل فریفت به عنوان تهیه کننده و ریچارد لاکستون کارگردانی سریال را بر عهده دارد. خلاصه داستان. این سریال نشان دهنده سفر هانتینگتون از یک زن خانه دار و مادر، به مجرم کوچک، تا دزد الماس و مغز متفکر جنایتکار در لندن در دهه ۸۰ میلادی است. بازیگران. انتخاب بازیگران. در ماه می ۲۰۲۳ مشخص شد که فرانک دیلین به گروه بازیگران پیوسته است. صحنه اولیه ای که در آن شخصیت دیلان برای اولین بار با جوان ملاقات می کند، توسط پسر واقعی جوآن هانینگتون، بنی انجام شده است. فیلمبرداری. فیلمبرداری این سریال در ماه می ۲۰۲۳ در هرن بی، کنت آغاز شد. در ادامه فیلمبرداری در همان ماه در بیرمنگام انگلستان انجام شد. همچنین فیلمبرداری در اوت ۲۰۲۳ در رویال لیمینگتون اسپا، واریک شر، و در سپتامبر ۲۰۲۳ در مالورن، ووسترشر انجام شد. نقدها. در وب سایت بازبینی جمعی راتن تومیتوز، "جوآن" بر اساس ۶ نقد، با
میانگین امتیاز ۶٫۵ /۱۰، امتیاز ۶۷ درصد را گرفت که نشان دهنده فیلمی متوسط رو به بالا از نظر منتقدان است. همچنین متاکریتیک که از میانگین وزنی استفاده می کند، بر اساس نظر ۸ منتقد، امتیاز ۶۰ از ۱۰۰ را به این سریال اختصاص داده است که نشان دهنده نقدهای «مختلط یا متوسط» است.