Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یزی که مقوم تعریف باشد، تعریفی است که وقتی بعضی از شرایط آن موجود باشد، حدّ تامّ است. مثل: انسان حیوان ناطق است. تعریف مرکب به چیزی که جزء مقومات تعریف نباشد، تعریفی است که وقتی بعضی شرایط آن موجود باشد، رسم نامیده می شود. رسم تام. رسم تام تعریفی است که مرکب از جنس قریب و خاصه باشد، مثل تعریف انسان به حیوان خنده ناک. فرق حد و تعریف. فرق حد و تعریف این است که حد دال بر ماهیت شیء و مرکب از جنس و فصل است، در حالی که مقصود از تعریف فقط حصول صورت شیء در ذهن یا توضیح آن است. پس هر حدّی تعریف است اما هر تعریفی حدّ تام نیست بلکه ممکن است حد ناقص باشد یا رسم تام یا رسم ناقص.
این نوشتار، فهرست استانداران ایران در دولت دهم (۱۳۹۲–۱۳۸۸) به ریاست جمهوری محمود احمدی نژاد است.
مسابقات قهرمانی فوتبال جهان که به عنوان مسابقات قهرمانی بریتانیا یا مسابقات قهرمانی بین المللی باشگاه ها نیز شناخته می شود، یک مسابقه فوتبال دوستانه بود که بین قهرمانان باشگاهی انگلیس و اسکاتلند به طور منظم، اما نه سالانه، در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم برگزار می شد. با درجات مختلف توجه مطبوعات و علاقه عمومی. شاید بیشترین تبلیغ در آن زمان تحت عنوان «مسابقات قهرمانی جهانی» تورنمنت ۱۸۸۸ بین رنتون و وست برومویچ آلبیون بود، در حالی که در عصر مدرن، توجه مورخان توجه بیشتری را به مسابقات مربوط به ساندرلند، به ویژه مسابقه ۱۸۹۵ جلب کرد. تاریخچه. دهه ۱۹۷۰. مسابقات بین برندگان جام حذفی انگلیس و اسکاتلند از اکتبر ۱۸۷۶ انجام شد، زمانی که واندررز به کویینز پارک در استادیوم اووال در لندن باخت. گزارش های مطبوعاتی آن زمان به این واقعیت اشاره چندانی نمی کردند که هر دو دارنده جام اصلی کشورشان بودند، و این مسابقه تکرار ترتیباتی از سال قبل بود. به نظر می رسد که یک بازی برگشت در گلاسگو در طول فصل ۱۸۷۶–۷۷ برنامه ریزی شده بود (همان طور که در ۱۸۷۵–۷۶ رخ داد)، اما به دلیل اختلاف بر سر هزینه ها، هیچ سابقه ای از وقوع آن وجود ندار
د. دیدار بعدی بین برندگان جام در آوریل ۱۸۷۸ بین واندررز و ویل آف لون (هر دوی آنها به تازگی جام های مربوطه را حفظ کرده بودند) بود که مجدداً در لندن برگزار شد که به سود تیم اسکاتلندی تمام شد و هیچ هیاهوی زیادی در مورد اهمیت آن وجود نداشت. ویل آف لون همچنین در مسابقه بعدی در دسامبر ۱۸۷۹ شرکت کرد، زمانی که آنها اولد اتونیانز را در اولین پارک همپدن شکست دادند، اولین مسابقه ای که در اسکاتلند و در شرایط آب و هوایی دشوار برگزار شد. دهه ۱۹۸۰. در ماه مه ۱۸۸۰، کوئینز پارک در گلاسکو، کلافام روورز را شکست داد (با درآمد حاصل از مسابقه به صندوق یادبود ویلیام دیک، دبیر اس اف ای که اخیراً درگذشت) سپس این کار را در لندن و در ماه فوریه تکرار کرد. عنکبوت ها سپس در ژانویه ۱۸۸۲ در همپدن اولد کارتوسیانس را ۸–۰ شکست دادند (دوباره در آب و هوای بسیار بد، و نتیجه نیز عجیب بود زیرا فارغ التحصیلان مدرسه چارترهاوس یک روز بعد ویل آف لون را ۲–۱ شکست دادند). بدون اینکه هیچ بازی برگشتی برگزار شده باشد. همه این مسابقات با جزئیاتی توسط روزنامه ها گزارش شد، اما هیچ اشاره ای به قهرمانی رسمی، چه «بریتانیا» یا «جهان» نشد. این وضعیت تا حدودی در سپتا
مبر ۱۸۸۳ تغییر کرد، زمانی که مسابقه دومبارتون در برابر المپیک بلکبرن در اسکاتلند در چندین نشریه به عنوان «مسابقات قهرمانی بریتانیا» نامیده شد. این منجر به پیروزی قانع کننده برای دومبارتون شد. مشخص نیست که آیا یک بازی برگشت در فوریه ۱۸۸۴ (برنده بازی با المپیک بلکبرن) به عنوان بازی برگشت همان تساوی در نظر گرفته شده است یا خیر. وضعیت در آن زمان تا حدودی به دلیل این واقعیت پیچیده بود که تیم های اسکاتلندی می توانستند و وارد جام حذفی انگلیس می شدند، تا حدودی ایده وجود دو مسیر مجزا برای کسب جام ها را نفی می کرد: نمونه بارز آن تنها یک هفته پس از آن بود. زمانی که المپیک بلکبرن در نیمه نهایی جام حذفی ۱۸۸۳–۸۴ در ناتینگهام با کوئینز پارک بازی کرد. اسکاتلندی ها (که در آن زمان جام اسکاتلند را دریافت کرده بودند، زمانی که ویل آف لون از بازی در تاریخ مقرر خودداری کرد) به فینال جام حذفی ۱۸۸۴ صعود کردند، جایی که ۲–۱ به بلکبرن روورز، تیم دیگری از همان شهر لانکاشر باختند. اگرچه هر دو باشگاه چندین بازی دوستانه برون مرزی دیگر را در سال بعد انجام دادند، اما تا فینال جام حذفی ۱۸۸۵ که در آن زمان وضعیت کوئینز پارک به عنوان دارنده جام ا
سکاتلند به پایان رسیده بود (در اوایل اکتبر درحالی که از شکست برابر بتلفیلد شوکه شده بودند، درحالی که رنتون در ماه فوریه این عنوان را بدست آورد حذف شدند) دیگر با یکدیگر دیدار نکردند؛ بنابراین دومین فینال جام حذفی انگلیس و اسکاتلند در ۴ آوریل ۱۸۸۵ برگزار شد که مجدداً بلکبرن روورز به پیروزی رسید - (همچنین نمی تواند دیدار واقعی قهرمانان سلطنتی انگلیس و اسکاتلند در نظر گرفته شود). در طول فصل بعد، روورز هرگز رنتون را ملاقات نکرد، اما دو بار در آن دوره کوئینز پارک را به چالش کشید (مسابقه هایی که به دلیل قانونی که توسط اتحادیه فوتبال اسکاتلند وضع شده بود که هیچ حرفه ای که در بلکبرن استخدام شده بود نمی توانست در آن شرکت کند، قابل توجه است و تیم های موقت در نتایج خانه و خارج از خانه شکست خوردند. برنده جام حذفی ۱۸۸۶ برای سومین بار متوالی بلکبرن روورز بود در حالی که کویینز پارک نسخه اسکاتلندی را پس گرفت، اما بار دیگر این حریفان آشنا ترتیبی ندادند که در فصل بعد با یکدیگر روبرو شوند. روورز این بار با رنتون بازی کرد. مسابقه ای در آوریل ۱۸۸۷ در پری بار، بیرمنگام بین تیم هایی که به تازگی جام های مربوطه را برده بودند، هیبرنین
و استون ویلا برگزار شد که تیم میزبان با نتیجه ۳–۰ پیروز شد. گفته می شود روزنامه های محلی این را به عنوان یک بازی دفاکتو قهرمانی جهان گزارش کرده اند، با این حال، نشریات اسکاتلندی هرالد گلاسگو و اسکاتسمن در مورد آن بدون عبارات بزرگتر یا جزئیات بیشتر از چندین مسابقه چالشی فرامرزی دیگر در آن آخر هفته و جلسات مشابه سال های گذشته، با تأیید وضعیت شرکت کنندگان فقط به صورت گذرا. گفته می شود که هیبرنین پس از باخت در این مسابقه، بازی دوستانه اوت ۱۸۸۷ خود را در برابر پرستون نورث اند (که با نتیجه ۲–۱ پیروز شد) را به عنوان «قهرمانی فوتبال اتحادیه جهان» تبلیغ کرد و بنابراین این افتخار را کسب کرد. با این حال، در حالی که پرستون به عنوان یکی از تیم های پیشرو در آن دوره ظاهر می شد و حریف قوی اسکاتلندی را در قالب کویینز پارک و رنتون در جام حذفی ۱۸۸۶–۸۷ شکست داده بود، در نیمه نهایی به وست برومویچ شکست خورد. جام حذفی ۱۸۸۶–۸۷ آخرین دوره ای بود که باشگاه های اسکاتلندی در آن شرکت کردند و رنجرز به نیمه نهایی رسید. با پایان یافتن مسابقات برون مرزی در سطح رسمی، توجه زیادی در مطبوعات به دیدار رنتون، قهرمان جام حذفی اسکاتلند ۱۸۸۷–۸۸ و وست
برومویچ آلبیون، برنده جام حذفی ۱۸۸۷–۸۸ در مه ۱۸۸۸ معطوف شد. برخلاف بسیاری از باشگاه های انگلیسی، وست برومویچ فقط بازیکنان انگلیسی در تیم خود داشت و بنابراین این مسابقه جنبه بین المللی داشت. رنتون، که بازیکنانش همگی از جامعه کوچک خود در دانبارتونشایر سرچشمه می گیرند، در بحبوحه طوفان تندری در دومین پارک همپدن در گلاسکو، ۴–۱ پیروز شد؛ یک مسابقه مجدد در سرزمین سیاه تحت شرایط آرام تر محقق شد، اگرچه رنتون اعتبار خود را با پیروزی بر پرستون یک ماه بعد بیشتر نشان داد، و به دنبال آن برد برابر ساندرلند (دوبار) و استون ویلا در طول سالی که به عنوان «دارنده عنوان قهرمانی» بود، به دست آمد. یک جایزه کوچک اسپند - تنها جایزه فیزیکی شناخته شده از هر یک از این مسابقات - سفارش داده شد (امروز در موزه فوتبال اسکاتلند به نمایش گذاشته شده است) و علامت «قهرمانان جهان» در زمین تونتین پارک آنها نصب شد. که از تخریب آن در دهه ۱۹۲۰ جان سالم به در نبرد. سلطنت رنتون در مرحله نیمه نهایی جام حذفی اسکاتلند ۱۸۸۸–۸۹ توسط لانارک سوم، که جام را بلند کرد و با شکست ناپذیران پرستون نورث اند، که هر دو جام حذفی و لیگ فوتبال ۱۸۸۸–۸۹ از لیگ فوتبال انگلیس
را برده بود، روبرو شد. نتیجه تساوی ۳–۳ بود، اگرچه گزارش های مطبوعات محلی با وجود برچسب باشکوهی که به مسابقه سال قبل و شهرت تیم پرستون (عمدتا اسکاتلندی) و موفقیت آن ها نشان داده بود، وضعیت بازی را در آن فصل کمی نشان می داد. بدون هیچ نام رسمی، تاریخ یا عامل ثابت دیگری برای نشان دادن مسابقات «بریتانیا/قهرمانی جهانی»، تشخیص آنچه که ممکن است آخرین قسمت چنین رویدادی در نظر گرفته شود، با معرفی مسابقات لیگ ملی انگلیس پیچیده تر شد، اگرچه پیروزی دوگانه پرستون در سال های ۱۸۸۸–۸۹ به این معنی بود که یک سال دیگر وجود خواهد داشت که در آن مورد توجه قرار نمی گرفت. با پایان یافتن فصل ۱۸۸۹–۹۰، شرکت کنندگان بالقوه انگلیسی دوباره پرستون (لیگ فوتبال) و بلکبرن روورز (جام حذفی) بودند. با این حال، هیچ یک در مقابل کوئینز پارک دارندگان جام اسکاتلند در پایان آن فصل بازی نکرد (کوئینز پارک با بلکبرن در هفته های بین فینال اسکاتلند و فینال انگلیس بازی کرد) دهه ۱۸۹۰. لیگ فوتبال اسکاتلند در فصل ۱۸۹۰–۹۱ آغاز شد، که چهارمین شرکت کننده احتمالی را وارد ترکیب کرد و به طور منحصر به فرد پنجمین شرکت کننده پس از اولین نسخه آن، زمانی که رنجرز و دومبار
تون پس از بازی پلی آف عنوان را به اشتراک گذاشتند. اورتون قهرمان لیگ انگلیس شد، در حالی که هارتس جام اسکاتلند را برد و بلکبرن معادل انگلیسی را حفظ کرد. بلکبرن و هارتس چند ماه قبل از قهرمانی در جام حذفی و همچنین در سال ۱۸۹۰ در ادینبورگ با یکدیگر بازی کرده بودند، اما در زمانی که دارنده آن بودند دیگر این کار را انجام ندادند. تنها دیدار مربوطه بین رنجرز و اورتون بود که در ابتدا در اولین پارک آیبروکس در اکتبر ۱۸۹۱ بازی کردند و تافی ها ۴–۱ پیروز شدند. مسابقه برگشت برنامه ریزی شده برای روز باکسینگ برگزار نشد و تا آوریل ۱۸۹۲ بود که رنجرز با پیروزی ۲–۰ در گودیسون پارک انتقام گرفت. گزارش های مطبوعاتی به وضوح مسابقات را به عنوان یک جفت در نظر می گرفتند، اما باز هم اشاره کمی به افتخار اضافی در خطر بود. در زمان تأخیر در بازی دوم، هر دو باشگاه وضعیت قهرمانی خود را از دست داده بودند، دومبارتون مدعی قهرمانی کامل اسکاتلند و ساندرلند جانشین اورتون شد. وست برومویچ آلبیون و سلتیک قهرمان جام حذفی شدند. باز هم فقط یک مسابقه وجود داشت که می توانست ادعای قهرمانی برون مرزی را داشته باشد، این مسابقه ساندرلند و سلتیک بود که در سپتامبر ۱
۸۹۲ (۱–۰ به سود ساندرلند) برگزار شد و به سرعت در ماه بعد یک مسابقه معکوس انجام شد(۳–۰ به سود ساندرلند). سلتیک قهرمان لیگ اسکاتلند شد، اما در فصل بعد هیچ مسابقه مجددی بین آنها انجام نشد. در عوض، کویینز پارک برنده جام اسکاتلند در سال ۱۸۹۳ بود که به مصاف ساندرلند رفت، با بازی آوریل ۱۸۹۳ که در هرالد گلاسکو تا حدودی نامشخص به عنوان «بازی تعطیلات بین قهرمانان انگلیس و اسکاتلند» توصیف شد. ساندرلند دوباره ۴–۲ پیروز شد، دو روز پس از اینکه دومین قهرمانی آنها از نظر ریاضی مهر و موم شد. پس از آن کویینز پارک دو هفته بعد در گلاسکو به مصاف برنده جدید جام حذفی ولورهمپتون واندررز رفت و به طور کامل ۵–۰ پیروز شد. به محض اعلام قهرمانان لیگ جدید ۱۸۹۳–۸۴ - به ترتیب استون ویلا و سلتیک - آنها در ۹ آوریل ۱۸۹۴ در بیرمنگام با هم ملاقات کردند که توسط داور اسکاتلندی عنوان «قهرمانی جهان» عنوان شد. یک بار دیگر تیم انگلیسی به برتری رسید، این بار با نتیجه ۳–۲. چند هفته بعد، برندگان جام نیز به مصاف هم رفتند، اولین باری که دارندگان هر دو جام در پی بردهایشان گرد هم آمدند و رنجرز با نتیجه ۳–۱ نوتس کانتی را شکست داد. این تیم ها تقریباً یک سال بعد
دوباره با هم دیدار کردند (نوتس کانتی ۱–۰ پیروز شد)، در این مرحله آنها از نظر فنی همچنان دارندگان جام حذفی داخلی ۱۸۹۵ به تاریخ های بعدی منتقل شدند، اگرچه مشخص نیست که آیا این مسابقات باید به عنوان بازی های خانگی و خارج از خانه، یک بازی برگشت یا دو رویارویی نامرتبط دیده شود. تقریباً به محض اینکه این فینال های تغییر برنامه ریزی شده برگزار شد، قهرمان های لیگ مربوطه، هارتس و ساندرلند در ۲۷ آوریل ۱۸۹۵ در ادینبرو به مصاف هم رفتند، در مسابقه ای که روزنامه ساندرلند دیلی اکو در مورد آن اظهار داشت در ادینبورگ، مسابقه به عنوان «قهرمانی جهان» اعلام شد. با این حال، ممکن است شکی وجود نداشته باشد که این رویداد مهمی بود، زیرا ساندرلند و هارتس به ترتیب قهرمان لیگ های انگلیس و اسکاتلند هستند، به طوری که رویارویی آنها شخصیت بین المللی داشت. ساندرلند، که در آن زمان به عنوان «تیم همه استعدادها» شناخته می شد، تقریباً به طور کامل از بازیکنان اسکاتلندی تشکیل شده بود، ۵–۳ برنده شد. آنها همچنین در طول شش ماه بعد دو بار دیگر بازی کردند، از ادامه سریال توانایی قابل اثبات و مربیگری متخصصان اسکاتلندی در تیم ساندرلند و سایرین، همراه با یک
سری نتایج ضعیف در بازی سالانه مقابل انگلیس، انجمن اسکاتلند را بر آن داشت تا سرانجام سیاست انتخاب خود را تغییر دهد و از انگلیسی ها دعوت کند. بازیکنان سال بعد برای تیم ملی بازی خواهند کرد. در آوریل ۱۸۹۶، ساندرلند عنوان خود را به استون ویلا از دست داده بود، برنده جام حذفی شفیلد ونزدی بود، در حالی که هارتس به عنوان قهرمان لیگ توسط سلتیک جایگزین شده بود، اما مدعی جام اسکاتلند شده بود. هر دو ترکیب در هفته های پایانی فصل ۱۸۹۵–۹۶، با میزبانی سلتیک از استون ویلا و پیروزی با نتیجه ۳–۲، و هارتس شفیلد ونزدی را ۳–۰ در تینکاسل پارک شکست دادند. در بازی سلتیک و استون ویلا، "داور اسکاتلندی" نظر خود را گزارش داد که "ما فکر می کنیم که باید به افتخار قهرمانی لیگ بین المللی اهمیت بیشتری داده شود. این به معنای تلاش بزرگ از سوی باشگاه ها است و با توجه به چنین چیزی، فوتبال درخشانی که در عصر دوشنبه در سلتیک پارک دیده شد، ارزش سه برابر حضوری را دارد که در آن عصر جلسه را زیبا کرد. علیرغم این اشتیاق ظاهری برای بازی در برخی از کوارترها، هیچ مسابقه ای بین دو برنده استون ویلا که با رنجرز (جام اسکاتلند) یا هارتس (اس اف ال) در دوره ۱۸۹۶–۹۷ ب
ازی می کردند، انجام نشده بود، اما برعکس در مارس ۱۸۹۸ شفیلد یونایتد و سلتیک در برامال لین ملاقات کردند، قبل از اینکه مردان یورک شر (که ۱–۰ پیروز شدند) حتی به عنوان قهرمان انگلستان تأیید شوند. تیغه ها به عنوان قهرمانی ادامه دادند، و نتیجه بازی برگشت یک ماه بعد تساوی ۱–۱ بود. چهار برنده جام در ۱۸۹۸–۹۹ نام های آشنا بودند: استون ویلا، شفیلد یونایتد، سلتیک و رنجرز، اما به نظر می رسد هیچ مسابقه ای بین آنها ترتیب داده نشده است. مانند سال های گذشته، زمانی که فصل بعدی لیگ به پایان رسید، قهرمانان آن - استون ویلا و رنجرز - در اولین فرصت در گلاسکو بازی کردند که نتیجه آن تساوی بدون گل شد. داور اسکاتلندی گزارش داد که «هیچ یک از باشگاه ها نمی توانند ادعای قهرمانی کنند»، که نشان می دهد افتخاری در حال رقابت است، اما اسکاتسمن هیچ اشاره ای به جایزه ای به این عنوان نکرد، اگرچه اظهار داشت که تیم ها قوی بودند و مسابقه مشتاقانه ای داشتند. دهه ۱۹۰۰. در پایان فصل ۱۹۰۰–۰۱ هیچ نشانه ای از دیدار رنجرز قهرمان لیگ و لیورپول وجود نداشت، اما قهرمانان جام قهرمانی هارتس و تاتنهام هاتسپر (اعضای لیگ فوتبال جنوبی) در سپتامبر ۱۹۰۱(۰–۰ در لندن) به
مصاف هم رفتند. و ژانویه ۱۹۰۲(۳–۱ به سود هارتس در ادینبرو). رقبای شهری هیبرنین، قهرمان جام اسکاتلند شدند اما هیچ سابقه ای از دیدار آنها با فینال جام حذفی ۱۹۰۲ با شفیلد یونایتد وجود ندارد و همچنین هیچ مسابقه ای بین قهرمان لیگ ساندرلند و رنجرز وجود ندارد. در پایان آن فصل، جام لیگ بریتانیا چهار تیمی - یک تورنمنت جمع آوری کمک های مالی پس از فاجعه ایبروکس در سال ۱۹۰۲- با حضور برندگان لیگ و نایب قهرمان هر دو کشور برگزار شد. با این حال، قهرمانان هرگز بازی دیگری انجام ندادند. در سال ۱۹۰۳ هیبس عنوان اس اف ال را به دست آورد و شفیلد ونزدی عنوان لیگ فوتبال را به دست آورد، در حالی که رنجرز جام اسکاتلند و بری جام حذفی را به دست آورد. رنجرز و بری بیش از دو مسابقه با هم دیدار کردند که هر دو بازی اول در روز کریسمس ۱۹۰۳ و بازی برگشت در ۴ ژانویه ۱۹۰۴ با نتیجه ۲–۱ توسط بری به اتمام رسید. از گزارش های موجود، به نظر می رسد که مسابقه رنجرز و بری آخرین مسابقه بین دارندگان جام اسکاتلند و انگلیس در اوایل قرن بیستم بود؛ تا آن زمان لیگ ها قبلاً گسترش یافته بودند تا تاریخ های بیشتری را در تقویم فصل عادی به همراه سایر تعهدات تکمیل کنند. در
حالی که سفرهای خارجی در فصل نزدیک برای باشگاه های پیشرو در دسترس تر می شد. با افزایش علاقه به ورزش و سطح مهارت در سراسر اروپا و آمریکا، دیگر قانع کننده نبود که یک رویداد منحصراً بریتانیایی را به عنوان «قهرمانی جهانی» توصیف کرد. تغییر چشم انداز فوتبال منجر به شروع جنگ جهانی اول در تابستان ۱۹۱۴ نشان داده شد، زمانی که دارندگان جام انگلیس و اسکاتلند - به ترتیب برنلی و سلتیک - هر دو در تور اروپای مرکزی بودند و مسابقه ای بین آنها در مجارستان با نام «جام بوداپست» ترتیب داده شد. یک مسابقه پر مشاجره با تساوی به پایان رسید. سلتیک سه ماه بعد در تارف مور یک بازی مجدد را برد، با جنگ که در حال حاضر در جریان بود (جایزه هرگز ارائه نشد، با جایگزینی که در سال ۱۹۸۸ ارائه شد). هر دو باشگاه مسابقات را در تورهای خود شکست داده بودند، و هر ادعایی از سوی سلتیک برای نوعی افتخار بزرگتر می توانست توسط دارندگان جام حذفی ایرلند شمالی، گلنتوران بلفاست که جام وین را برده بود، رویدادی مشابه در اتریش، به چالش کشیده شود. بازی ها. با توجه به تمام مسابقات شناخته شده بین باشگاه های واجد شرایط. برندگان با خط پررنگ مشخص شده اند. (ج) به معنای مسابقه
بین برندگان جام، (ل) به معنای مسابقه بین قهرمانان لیگ است.
کریستین تافدروپ (به دانمارکی: Christian Tafdrup؛ زادهٔ ۸ آوریل ۱۹۷۸ در کپنهاگ) بازیگر، کارگردان و فیلم نامه نویس دانمارکی است. او به عنوان بازیگر از سال ۱۹۹۳ فعال بوده و در فیلم ها و مجموعه های تلویزیونی همچون "بعد از عروسی" (۲۰۰۶)، "جنایت" (۲۰۰۷)، "وثیقه" (۲۰۱۰) در کنار دیگر آثار حضور داشته است. تافدروپ نخستین کارگردانی فیلم بلند خود را با فیلم "والدین" (۲۰۱۶) انجام داد که برای آن جایزه روبرت ۲۰۱۷ برای بهترین کارگردانی را دریافت کرد. او با کارگردانی "بد حرف نزن" (۲۰۲۲) مورد تحسین منتقدان قرار گرفت و جایزه بهترین انتخاب کارگردان را از جشنواره بین المللی فیلم های فوق العاده بوچئون ۲۰۲۲ دریافت کرد.
"بی تعیّن‏ (")، یا عدم تعین در مقابل تعین است. عدم تعین. اگر تعین دالّ بر تحدید یا تعریف شیء باشد، بی تعین (Indetermination) نقیض تحدید است، و اگر تعین دالّ بر شناخت اسباب و عوامل شیء باشد، بی تعین دالّ بر جهل به آن است. هر مسئله ای که چند راه حل داشته باشد یا نتوان برای آن راه حل دقیقی پیدا کرد، یک مسئله بی تعیّن است. و نیز بی تعین صفت عقلی است که در برقرار کردن وضعیت موافق به مقتضای حال متحیّر است. بی تعین به این معنی مترادف تردد و دو دلی و نقیض عزم است. چون هر موجودی طبیعتی مخصوص خود دارد، به حکم این طبیعت خاص، دارای صفات معینی است که آن را از موجودات دیگر جدا می کند. اگر جز این باشد، تمام موجودات تبدیل به یک موجود می شوند و بی تعین، قانون وجود می شود. کاهش عدم تعین. استیو هونیش در مقاله خود به نام «تفسیر و عدم تعین در تحلیل گفتمان» ادعا می کند که معنای دقیق گفتار یک گوینده در یک تبادل متنی اغلب نامشخص است. در چارچوب تحلیل مبادله معلم و شاگرد، من بر برتری زبان شناسی تعاملی بر نظریه کنش گفتاری استدلال خواهم کرد، زیرا این امر عدم تعین را کاهش می دهد و تفسیر اصولی تری به دست می دهد.
فِدجا وَن هوئِت (؛ زاده ۲۱ ژوئن ۱۹۷۳، در لاهه) هنرپیشهٔ صحنه و سینمای هلندی است. زندگی حرفه ای و شخصی. ون هوئت آموزش حرفه ای خود را در آکادمی هنرهای دراماتیک ماستریخت دریافت کرد. او در گروه شرکت های تئاتری «آر او» و «تئاترکمپانی/هلندیا» فعال بوده و در حال حاضر با «تئاتر تونیل گروپ» در آمستردام همکاری دارد. او در سال ۲۰۰۱ جایزه "گوساله طلایی"، معتبرترین جایزهٔ فیلم هلند را برای بهترین بازیگر مرد برای فیلم "امنزیا" دریافت کرد. ون هوئت با کاتیا شوئرمن و هالینا رین رابطه داشته است. گزیدهٔ فیلم شناسی. تلویزیون. نقش های فرعی در "باانتجر"، "مراقب باشید!!!" و "اوقات خوب، اوقات بد"، نقش اصلی در "زنا" (۲۰۱۱–۲۰۱۵)
قسمت سوم شب () یک فیلم تجربی روانشناختی درام و ترسناک لهستانی به کارگردانی آندژی ژووافسکی است که در سال ۱۹۷۱ منتشر شد و ماجرای آن در لهستان اشغالی توسط آلمان نازی می گذرد.
میروسواف ژووافسکی (ِ – ) روزنامه نگار، دیپلمات، رمان نویس، مترجم، فیلم نامه نویس، شاعر، نثرنویس و نمایشنامه نویس اهل لهستان بود. وی پدر کارگردان نامدار لهستانی آندژی ژووافسکی بود. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "قسمت سوم شب" اشاره نمود. وی بابت مشارکت های ادبی-فرهنگی خود برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور، نشان صلیب گرونوالد، نشان ملی لیاقت و نشان افتخار تولد لهستان شده است.
نشان چهلمین سالگرد خلق لهستان () یک نشان دولتی سابق لهستان است که توسط سیم در ۲۶ آوریل ۱۹۸۴ برای به رسمیت شناختن سهم کارگران خلق در توسعه دولت سوسیالیستی تأسیس شد. این نشان در مابین ۲۲ ژوئیه ۱۹۸۴ و ۲۲ ژوئیه ۱۹۸۵ اهدا می شد. این نشان در سال ۱۹۹۲ منحل شد.
آنا میلفسکا (؛ زادهٔ ) بازیگر، شاعر، و نویسنده اهل لهستان است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "داستان ملال انگیز"، "کونوپیلکا"، "تبر"، "جاسوسان ورشو"، ""، "هر کجا که باشی"، "زندگی خانوادگی"، "خانه کشیش"، "قانون حقیقی"، "ع چون عشق"، "در خوشی و سختی"، "خوبال"، "قسمت سوم شب" و "روزگار ماتئوش" اشاره نمود. وی بابت مشارکت های ادبی-فرهنگی خود برندهٔ جوایزی همچون نشان افتخار تولد لهستان (۱۹۸۶)، صلیب لیاقت (۱۹۷۸) و نشان چهلمین سالگرد خلق لهستان (۱۹۸۵) شده است.
تلفن باد (به ) یک باجهٔ تلفن نامتصل در ژاپن است. بازدیدکنندگان می توانند از طریق این باجه که در اوتسوچی، در استان ایواته قرار دارد، با عزیزان ازدست رفته شان مکالمه های یک طرفه داشته باشند. نخستین بار، ایتارو ساساکی، طراح باغ، این کیوسک را در سال ۲۰۱۰ برای این که بتواند با مرگ پسرعمویش کنار بیاید، خلق کرد. یک سال پس از زمین لرزه و سونامی ۲۰۱۱ توهوکو که موجب کشته شدن بیش از پانزده هزار نفر در منطقهٔ توهوکو شد، ساساکی تصمیم گرفت تا این باجه را به شکل عمومی باز کند. از زمان گشایش تلفن باد، بیش از سی هزار نفر از آن بازدید کرده اند. نمونه های مشابهی از این کیوسک در نقاط مختلف جهان ساخته شده و الهام بخش چندین رمان و فیلم بوده است. خاستگاه و توصیف. ایتارو ساساکی، طراح باغ متوجه شد که پسرعمویش به سرطان لاعلاج مبتلا شده و سه ماه تا پایان عمرش باقی مانده است. او پس از مرگ پسرعمویش، در دسامبر ۲۰۱۰، باجهٔ تلفنی قدیمی را در باغش قرار داد. ساساکی می خواست این حس را به خود القا کند که می تواند از طریق این تلفن به او متصل شود و با او صحبت کند. به گفتهٔ ساساکی، تلفن باد با هیچ مفهوم مذهبی خاصی طراحی نشده است، بلکه بیشتر نشانگر
راهی برای انعکاس حس فقدان وی است. او در مصاحبه ای گفت: «از آنجایی که افکارم نمی توانستند از طریق یک خط تلفن معمولی منتقل شوند، می خواستم آن ها را بر روی باد منتقل کنم.» تلفن باد یک باجهٔ تلفن سفیدرنگ و شیشه ای، شامل یک تلفن شماره گیر چرخشی سیاه و نامتصل روی قفسه ای فلزی است. دفتری نیز در کنار این تلفن وجود دارد تا در آن پیام های یادبود نوشته شود. این کیوسک روی تپه ای مشرف به اوتسوچی، شهری ساحلی در شمال شرقی ژاپن قرار دارد. افتتاح عمومی. سونامی توهوکو در سال ۲۰۱۱ موجب مرگ بیش از ۱۵٬۰۰۰ نفر، از جمله ۱٬۲۰۰ نفر در اوتسوچی شد. ساساکی پس از آن تلفن باد را به روی عموم باز کرد تا بازدیدکنندگان بتوانند با دوستان و خانواده شان که در این حادثه جان باخته اند، تماس بگیرند. به گزارش "هالیوود ریپورتر" در فوریهٔ ۲۰۲۰، بیش از سی هزار نفر از این باجهٔ تلفن بازدید کرده اند. در ۷ ژانویهٔ ۲۰۱۷، وزش بادهای شدید باعث شد سقف تلفن باد آسیب ببیند و درهای شیشه ای باجه نیز شکسته شود. نجاران محلی، از جمله کسانی که قبلاً از تلفن باد بازدید کرده بودند، به سرعت در ۱۰ ژانویه برای تعمیر آن داوطلب شدند و تلفن باد تا روز بعد بازگشایی شد. در آو
ریل ۲۰۱۸، ساساکی اعلام کرد که قطعات چوبی و فلزی کیوسک به دلیل گذر زمان و خوردگی، حتی پس از رنگ آمیزی دوباره وضعیت مناسبی ندارند و امیدوار است که باجهٔ قدیمی را با یک باجهٔ آلومینیومی مقاوم در برابر خوردگی جایگزین کند. با کمک های مالی مردم، در مجموع حدود یک میلیون ین جمع آوری شد و ساساکی باجهٔ آلومینیومی محکم تر را در اوت ۲۰۱۸ نصب کرد. نمونه های مشابه. چندین نسخهٔ بدل از تلفن باد اوتسوچی در نقاط مختلف جهان ساخته شده است. جردن استرن، هنرمند محلی، در سال ۲۰۱۷ نمونه ای از تلفن باد را در اوکلند ساخت. این باجهٔ تلفن یادبودی برای ۳۶ نفر، از جمله دوست استرن بود که در آتش سوزی ۲۰۱۶ انبار اوکلند کشته شدند. به گفتهٔ استرن، هدف از برپایی این مکان تسلی دادن به «بخشی از مردم غصه دار اوکلند» بود. آلتروخس، جمعی هنری و ناشناس که در دوبلین مستقر بودند، یک تلفن باد دیگر را در اوت ۲۰۱۷، در بالای کوه تو راک در شرق جمهوری ایرلند، در نزدیکی شهر دوبلین بر پا کردند. این تلفن باد که از مواد بازیافتی ساخته شده بود، بدون مجوز در آن مکان قرار گرفت. در آن زمان، آلتروخس گفت که آن ها برای «حفظ این باجه به مدت نامعلومی» برنامه ریزی کرده اند.
این کیوسک کمتر از دو هفته پس از برپایی، به دلایل نامشخص تخریب شد. آلتروخس طی گزارشی اعلام کرد که این تخریب «بیانیه ای قوی از سوی افرادی بود که این پروژه را دوست نداشتند» اما آن ها اجازه نخواهند داد که «از جنبه های مثبت آن کاسته شود.» در سال ۲۰۱۸، توموهیکو و کازوکو کوتسونا، یک زوج متأهل ژاپنی، باجه ای قرمزرنگ را در تاهارا، واقع در استان آیچی نصب کردند. باجهٔ تلفن آن ها «تلفن نسیم دریا» نام داشت و به یاد زنی ۱۸ ساله، یکی از شاگردان کازوکو که در سال ۲۰۰۹ خودکشی کرد، ساخته شده بود. همچنین تلفن های باد دیگری نیز در ماساچوست، کارولینای شمالی، کلرادو، بریتیش کلمبیا، در طول مسیر آپالاچی در پارک ایالتی فاهنستاک نیویورک و پارک ویلبر در اونینتا قرار گرفته اند. در رسانه. ادبیات. ایتارو ساساکی، خالق تلفن باد اوتسوچی، کتابی دربارهٔ تأملات خود نوشت که "تلفن باد: آنچه از طریق این تلفن در شش سال پس از زلزله دیده ام" نام داشت. شرکت انتشاراتی کازاما شوبو این کتاب را در سال ۲۰۱۷ منتشر کرد. لورا ایمای مسینا، نویسندهٔ ایتالیایی در سال ۲۰۲۰ رمانی با نام "جعبهٔ تلفن در لبهٔ جهان" را نوشت. داستان این رمان دربارهٔ زنی است که خانواده
اش را در اثر سونامی توهوکو از دست داده است و به سمت تلفن باد سفر می کند. او در آنجا با زنی بیوه و دخترش آشنا می شود که تجربه ای مشابه دارند. مسینا این رمان را تحت تأثیر بازدیدی که در سال ۲۰۱۱ از تلفن باد داشت، نوشت. "باجهٔ تلفن در باغ آقای هیروتا" رمانی نوشتهٔ هیثر اسمیت، نویسندهٔ کانادایی است که در سال ۲۰۲۰ منتشر شد. این رمان نسخه ای داستانی دربارهٔ خاستگاه های تلفن باد است. به گفتهٔ اسمیت، او از پادکست رادیو عمومی ملی برای نوشتن این کتاب کمک گرفت و هنگام نوشتن آن، با ساساکی از طریق ایمیل در تماس بود. اسمیت گفت که تلاش کرده است تا «رویکرد زیبای ساساکی درمورد غم و اندوه را به واسطهٔ این کتاب با دیگران به اشتراک بگذارد.» فیلم. "تلفن باد"، فیلم کوتاه اتریشی بود که در سال ۲۰۱۷ انتشار یافت. این فیلم به کارگردانی کرستین گروک دربارهٔ هفت غریبهٔ خیالی است که از تلفن باد در ژاپن دیدن می کنند. گروک پس از مرگ مادربزرگش و آشنایی با تلفن باد، تصمیم گرفت تا فیلم نامهٔ این فیلم را بنویسد. او به گفته خودش تلاش کرده است «سفری را آغاز کند تا این داستان زیبا را به روی پرده ببرد.» "صداهای در باد"، فیلم درام ژاپنی است که در سال
۲۰۲۰ منتشر شد. این فیلم دربارهٔ یک دانش آموز دبیرستانی است که خانواده اش را در سونامی توهوکو از دست داده است و سال ها بعد، برای دیدن تلفن باد به زادگاهش بازمی گردد. نوبوهیرو سووا، کارگردان این فیلم که برای فیلم برداری آن به ژاپن بازگشته بود، گفت: «هشت سال پس از آن واقعه، نمی توانید خرابی های زیادی را ببینید اما هنوز، احساسات مردم التیام نیافته اند.»