Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ارآمد ساخت وساز بود. او در طول دوران حرفه ای بسیار پربار خود، از طریق ساختمان هایش موفق شد جنبهٔ همگن و منسجمی از برخی از فضاهای اصلی پایتخت را شکل دهد. استعدادهای سازمانی و عملی او، مشتریان خصوصی وفادار و گسترده ای را، عمدتاً در میان بورژوازی و اشراف ثروتمند رومی (از جمله شاهزاده اوگو بونکومپانی لودوویسی پیومبینو، مارکه دو پارنته و سناتورهای جاکومو بالسترا و جیووانی باراکو) جذب کرد. او در پاسخ به تقاضا برای یک سبک ملی جدید که منعکس کنندهٔ تاریخ ایتالیا باشد، سبکی انعطاف پذیر اما منسجم را با الهام از سنت خانوادهٔ سانگالو و رنسانس توسکانی ایجاد کرد. در رم، این سبک در معماری دولتی و در الگوی جدید زندگی خانه های چند طبقه بیان شد. کاخ چینکوئچنتو، نماد قدرت و ادب، به نظر می رسید انعطاف پذیری مورد نیاز برنامه ریزی شهر جدید، نیازهای قطعه زمین ساختمان های شهری جدید و شریان های ارتباطی جدید را ارائه می دهد. کخ عمل گرا بود و از مجموعه ای آزمایش شده استفاده می کرد، بر حل مشکلات توزیعی و عملکردی تمرکز داشت و تمام آزمایش گرایی و فردیت سبکی را کنار می گذاشت.
من نمی ترسم (به «"من نمی ترسم"») فیلمی جنایی- معمایی محصول ۲۰۰۳ ایتالیا به کارگردانی گابریل سالواتورس است. فرانچسا مارسیانو و نیکولو آمانیتی فیلمنامه را بر اساس رمان موفق ایتالیایی آمانیتی در سال ۲۰۰۱ با همین نام نوشته اند. داستان در دوران «سال های سربی» ایتالیا، دهه ۱۹۷۰ که مملو از تروریسم و آدم ربایی بود، اتفاق می افتد و داستان پسری نه ساله را روایت می کند که متوجه جنایتی وحشتناک می شود که توسط کل جمعیت شهر جنوبی ایتالیا رخ داده است. اگرچه این فیلم به عنوان نماینده ایتالیا برای بهترین فیلم خارجی زبان در هفتاد و ششمین دوره جوایز اسکار انتخاب شد، اما نامزد دریافت جایزه نشد. طرح. در سال ۱۹۷۸، در شهری خیالی به نام آکوا تراوِرس در جنوب ایتالیا، در گرم ترین تابستان قرن و در دل سال های سربی، داستان فیلم آغاز می شود. میکله آمیترا نو، پسری نه ساله، همراه با گروهی از دوستانش در میان گندم زارهای سوخته به سوی خانه ای متروکه می دوند. خواهر کوچک ترش نیز همراهشان است، اما زمین می خورد و عینکش می شکند. میکله با مهربانی به سراغش می رود، نگرانی اش را آرام می کند، و با هم به مسیر ادامه می دهند. این تأخیر باعث می شود آن ها آخر
ین نفراتی باشند که به مقصد می رسند. در بازی کودکانه ای که با قواعدی خشن و نابرابر اداره می شود، رهبر گروه، اسکال، تصمیم می گیرد به جای خواهر میکله، تنها دختر دیگر گروه را مجبور به پرداخت جریمه کند—جریمه ای تحقیرآمیز که شامل برهنه شدن در برابر پسران است. دختر با ترس و تردید به اطراف نگاه می کند، اما هیچ کس به نگاهش پاسخ نمی دهد. در لحظه ای سرنوشت ساز، میکله با صدایی قاطع اعلام می کند که خودش آخرین نفر بوده و باید جریمه را بپردازد. این واکنش، نه تنها نشانه ای از شجاعت و همدلی میکله است، بلکه آغاز جدی شدن سفر اخلاقی او در دل دنیایی است که بی عدالتی، خشونت و سکوت در برابر ظلم در آن رایج است. فیلم با چنین صحنه هایی، مرز میان بازی کودکانه و واقعیت تلخ بزرگسالی را به طرزی دردناک و شاعرانه ترسیم می کند. میکله پس از اجرای مجازات خود—راه رفتن بر روی تیرک چوبی در ارتفاعی خطرناک در انبار متروکهٔ مزرعه—به همراه گروه به خانه بازمی گردد. خواهرش از او دربارهٔ عینک شکسته اش می پرسد و میکله برای یافتن آن به مزرعه بازمی گردد. در جریان جست وجو، او به طور اتفاقی به سوراخی در زمین برخورد می کند که با صفحه ای فلزی پوشانده شده است.
با کنار زدن پوشش، بخشی از پای برهنهٔ انسانی را می بیند. وحشت زده و با زمان محدود، تصمیم می گیرد این کشف را از دیگران پنهان کند—احساس تهدید از سوی اسکال و میل به حفظ راز، او را به سکوت وامی دارد. روز بعد، میکله دوباره به محل بازمی گردد و سنگ هایی به سوی پای دیده شده پرتاب می کند. هنگامی که برای برداشتن سنگ دیگری خم می شود، دوربین به او در حال جست وجو در خاک نگاه می کند، و سپس دوباره به سوراخ بازمی گردد—اما پای ناپدید شده است. ناگهان، پسری نحیف و شبح مانند از تاریکی بیرون می آید. میکله، وحشت زده، به سرعت به خانه بازمی گردد، اما زنجیر دوچرخه اش پاره می شود و به زمین می افتد. با تأخیر به خانه می رسد و مورد سرزنش قرار می گیرد. روز بعد، در حین بازی با دوستان، ذهن میکله همچنان درگیر آن پسر است. او تصمیم می گیرد دوباره به دیدنش برود و درمی یابد که پسر زنده است، هرچند بسیار ضعیف. میکله برایش آب و سپس غذا می برد. یک روز، در مسیر خرید نان برای پسر، چهرهٔ آشنای برادر بزرگ تر اسکال را می بیند که از خانهٔ متروکه دور می شود—و گمان می برد که او ممکن است مسئول زندانی کردن پسر باشد. میکله به خانه بازمی گردد، بی آن که حضورش در
محل کشف شده فاش شود، و راز خود را همچنان حفظ می کند. این بخش از روایت، نقطهٔ آغاز تحول درونی میکله است—از کودکی بی خبر به انسانی مسئول، با حس همدلی، شجاعت، و درگیری اخلاقی. فیلم با ظرافت، تنش میان سکوت و حقیقت، ترس و دلسوزی، و بازی و واقعیت را در ذهن یک کودک به تصویر می کشد. میکله پایین می آید تا نان را از پسر پس بگیرد. در این مدت، کنجکاوی بی باکانه میشل او را به پرسش هایی از پسر گیج، احتمالاً دچار توهم و آسیب دیده سوق می دهد. پسرک که فکر می کند مرده است، میشل را آزار می دهد و از میشل می پرسد که آیا او فرشته نگهبان اوست. پسرک به سمت او می رود و میشل او را در اندازه کاملش می بیند، در حالی که دیوانه شده فریاد می زند "من مردم"! او بلندتر و بلندتر فریاد می زند و باعث می شود میشل به سرعت از طناب بالا برود و به خانه برگردد. در شبی تاریک، میکله شاهد آن است که والدینش در حال تماشای اخبار تلویزیون هستند؛ گزارشی دربارهٔ کودکی ربوده شده به نام فیلیپو، از خانوادهٔ کاردوچی در شهر میلان. تصویری که از فیلیپو پخش می شود، شباهت تکان دهنده ای با پسری دارد که میکله در سوراخ مزرعه یافته بود. با شنیدن گفت وگوهای پنهانی والدین و د
وستانشان دربارهٔ مخفی نگه داشتن کودک، ذهن میکله به تدریج با حقیقتی تلخ روبه رو می شود. صبح روز بعد، او متوجه می شود که والدینش شب ها جلساتی محرمانه با والدین دوستانش برگزار می کنند و مردی سلطه گر از شمال ایتالیا نیز در این جلسات حضور دارد—کسی که اکنون در اتاق خواب میکله اقامت دارد. با گذشت زمان، میکله با شوک درمی یابد که پدر خودش نیز در آدم ربایی فیلیپو دست دارد، همراه با چند مرد دیگر از اهالی شهر. میکله به دیدار پسر می رود و با مهربانی نام او را به زبان می آورد، از مادرش و پیامی که در تلویزیون دربارهٔ او پخش شده سخن می گوید. اما فیلیپو، که در انزوا و ترس فرورفته، باور دارد که مرده است. تا آن که میکله با صدایی آرام و خیال انگیز به او می گوید که فرشتهٔ نگهبان اوست و همیشه به دیدارش می آید. او قول می دهد که باز هم خواهد آمد. میکله به دیدارهایش ادامه می دهد، برای فیلیپو آب و غذا می آورد، و روزی او را برای ساعتی به بازی در میان گندم زارها می برد—لحظه ای از آزادی، پیش از آن که دوباره او را به سوراخ بازگرداند. برای خوشحال کردن فیلیپو، میکله تصمیم می گیرد یک ون اسباب بازی آبی رنگ برای او تهیه کند. او با بهترین دوستش
، سالواتوره، معامله می کند: در ازای دریافت ون، راز بزرگش را با او در میان می گذارد و از وجود فیلیپو می گوید. سالواتوره با شنیدن این خبر، دچار اضطراب می شود، اما ون را می دهد و قول می دهد که راز را فاش نکند. در واپسین فصل های فیلم "من از تو نمی ترسم"، تنش های اخلاقی و عاطفی به اوج می رسند. میکله، در بازدیدی دیگر از فیلیپو، توسط برادر بزرگ تر اسکال—یکی از آدم ربایان—در سوراخ مخفی پیدا می شود. مرد او را کتک می زند، از محل بیرون می کشد و به خانه بازمی گرداند. مشخص می شود که دوست صمیمی اش، سالواتوره، راز وجود فیلیپو را فاش کرده است. واکنش والدین میکله به این اتفاق متضاد است: مادرش با شجاعت از پسرش دفاع می کند و در برابر مهاجم می ایستد، اما پدرش، پس از فهمیدن ماجرا، با تهدید به تنبیه بدنی، او را از هرگونه تماس دوباره با فیلیپو منع می کند. میکله قول می دهد که اطاعت کند، اما در دلش تصمیم دیگری دارد. چندی بعد، اسکال دوباره بچه ها را به مزرعه می کشاند و میکله متوجه می شود که سوراخ خالی است و فیلیپو ناپدید شده. سالواتوره، که حالا پشیمان است، می گوید محل جدید نگهداری فیلیپو را می داند—چیزی که از گفت وگوی پدرش با پدر میکل
ه شنیده—و حاضر است آن را بگوید، به شرط آن که میکله خیانتش را ببخشد. شب بعد، میکله به طور اتفاقی گفت وگوی بزرگ ترها را می شنود: آن ها در حال تصمیم گیری دربارهٔ این هستند که چه کسی باید فیلیپو را بکشد. میکله بی درنگ راهی می شود تا او را نجات دهد. او فیلیپو را از سوراخ جدید—که حالا به شکل غاری تاریک است—بیرون می کشد و به او می گوید فرار کند. اما خودش پشت دروازهٔ بلند گرفتار می شود، بی آن که کسی باشد تا او را بالا بکشد. در همین لحظه، پدر میکله، پینو، که قرعهٔ قتل به نام او افتاده، وارد غار می شود. میکله، با دیدن پدرش، به سوی او می دود، اما پینو، بی آن که بداند، شلیک می کند و پای پسرش را زخمی می سازد. در صحنهٔ پایانی، پینو با چهره ای پشیمان، پسر زخمی اش را در آغوش می گیرد و به دنبال کمک می دود. در همین حال، مرد مرموز شمالی که رهبر آدم ربایان است، پیدایش می شود و اصرار دارد که مأموریت باید انجام شود. اما فیلیپو، با شجاعتی بی نظیر، ظاهر می شود و جان خود را به خطر می اندازد تا از میکله قدردانی کند—درست همان لحظه ای که بالگردها از راه می رسند و رهبر فراری را تعقیب می کنند. فیلم با تصویری تکان دهنده و انسانی پایان می ی
ابد: پدری پشیمان، پسری زخمی، و کودکی نجات یافته که دستش را به سوی نجات دهنده اش دراز می کند. این پایان، نه تنها گره های داستانی را می بندد، بلکه پیام عمیقی دربارهٔ وجدان، شجاعت، و پیوندهای انسانی در دل تاریکی به مخاطب منتقل می کند. تولید. "«من نمی ترسم»" بر اساس رمان "«من نمی ترسم»" اثر نیکولو آمانیتی ساخته شده است. آمانیتی ایده این کتاب را در طول یک سفر جاده ای به آپولیا در اواخر دهه ۱۹۹۰ به ذهنش رسید. این رمان در سال ۲۰۰۱ برنده جایزه ویارجو-رپاچی برای داستان شد. از زمان انتشار آن در سال ۲۰۰۱، این رمان نزدیک به ۷۰۰۰۰۰ نسخه فروخته و به بیش از بیست زبان منتشر شده است. جاناتان هانت ترجمه انگلیسی آن را نوشته است که به صورت جلد سخت و جلد شومیز توسط انتشارات کنون گیت، در سال ۲۰۰۳ در دسترس است. داستان در شهر خیالی آکوا تراورس (به معنای "گذرگاه های آبی") در استان خیالی لوچینانو (نباید با شهر واقعی لوچینانو در توسکانی اشتباه گرفته شود) اتفاق می افتد. فیلم در باسیلیکاتا و آپولیا، مناطقی در جنوب ایتالیا که کارگردان گابریل سالواتورس دوران جوانی خود را در آنجا گذرانده، فیلمبرداری شده است. لوکیشن اصلی فیلم در حومه شهر نزد
یک ملفی بود. سالواتورس تصمیم گرفت آن نوع فیلم ایتالیایی را که معمولاً در بازار خارجی محبوب می شود، به چالش بکشد: «اقیانوس زیبا، گذشته نوستالژیک، مافیا، پیتزا و ماندولین». این داستان تا حدودی بر اساس یک داستان واقعی از یک پسر ربوده شده از میلان در طول سال ۱۹۷۰، دوران آشفتگی و تروریسم در ایتالیا، ساخته شده است. در آن زمان، ربودن افراد از شمال و انتقال آنها به جنوب به طرز نگران کننده ای رایج بود، جایی که آنها پنهان می شدند و گاهی اوقات کشته می شدند، مگر اینکه باج پرداخت می شد. سال ۱۹۷۸ سالی بود که آدم ربایی در ایتالیا به اوج خود یعنی نزدیک به ۶۰۰ مورد رسید. اگرچه بسیاری از آدم ربایی ها انگیزه سیاسی داشتند، اما فرزندان خانواده های ثروتمند شمالی نیز هدف قرار می گرفتند. این موضوع به چنان مشکلی تبدیل شد که دولت ایتالیا تصمیم گرفت دارایی های هر خانواده ای را که فرزندانشان ربوده شده بودند و افرادی که خواهان باج بودند با آنها تماس می گرفتند، به طور خودکار مسدود کند تا این پدیده را منصرف کند. به گفتهٔ گابریله سالواتوره، کارگردان فیلم "من نمی ترسم"، این اثر صرفاً دربارهٔ آدم ربایی نیست، بلکه دربارهٔ رمز و راز پیرامون یک
آدم ربایی و سفر درونی پسری خردسال است—سفری که با کشف حقیقت، به از دست رفتن معصومیت کودکانه می انجامد. فیلم، در دل تابستانی سوزان و در فضایی آکنده از سکوت، ترس و همدلی، روایتگر بیداری اخلاقی میکله است؛ کودکی که با شجاعت، در برابر دنیای بزرگ ترها می ایستد. بیشتر بازیگران فیلم، به ویژه کودکان، از اهالی محلی بودند و هیچ تجربه ای در بازیگری یا فیلم سازی نداشتند. جوزپه کریستیانو، بازیگر نقش اصلی، پیش از این هرگز در فیلمی ظاهر نشده بود. سالواتوره برای درک تأثیر روانی فیلم برداری بر ساکنان منطقه، با روان شناسان مشورت کرد. او و گروهش با صراحت به والدین کودکان توضیح دادند که این پروژه، بلیت ورود به هالیوود نیست، بلکه تجربه ای انسانی و هنری است. در نقش های بزرگسال، بازیگران حرفه ای چون آیتانا سانچز-خیخون، دینو آبرشیا، و جورجو کارچیا حضور داشتند و با بازی های سنجیده، تضاد میان دنیای کودکان و بزرگ ترها را به خوبی به تصویر کشیدند. این ترکیب از بازیگران محلی و حرفه ای، به فیلم حال وهوایی اصیل، صمیمی و تأثیرگذار بخشید—روایتی که هم از نظر زیبایی شناسی و هم از نظر روانی، مخاطب را با خود همراه می سازد. مناظر زنده در این فیلم یک
ی از شناخته شده ترین ویژگی های آن است. نماهای زیادی از مزارع و تپه های گندم وجود دارد، این سرزمین بی پایان حیاط خلوت کودکان آکوا تراورس و محل وقوع ماجراجویی های دوران کودکی آنهاست. این فیلم از یک ترکیب رنگ اصلی قوی برای به تصویر کشیدن نحوه نگاه کودکان به جهان استفاده کرده و با نمای نزدیک بر اشیاء مورد علاقه خاص تمرکز دارد. موسیقی متن فیلم عمدتاً توسط یک کوارتت زهی ساخته شده است که شامل موسیقی اصلی از اتزیو بوسو، کوارتتو دارچی دی تورینو، می شود. انتشار. دو روز پس از نمایش "فیلم «ایو نون هو پائورا»" در جشنواره فیلم برلین در فوریه ۲۰۰۳، سی و دو کشور این فیلم را خریداری کرده بودند. [ "" ]
استودیو هورخش (به انگلیسی: "Hoorakhsh Studios") یک شرکت ایرانی تولید انیمیشن است که در سال ۱۳۸۴ توسط اشکان رهگذر در تهران بنیان گذاری شد. این استودیو با تمرکز بر تولید انیمیشن های سینمایی مستقل شناخته می شود و در سال های اخیر با آثار خود به جشنواره های بین المللی راه یافته است. تاریخچه. ایدهٔ تأسیس استودیو از سال ۱۳۸۴ شکل گرفت، زمانی که اشکان رهگذر فعالیت های انیمیشن سازی را در مقیاس کوچک آغاز کرده بود. پس از چند تجربهٔ کوتاه مدت، استودیو هورخش به طور رسمی در سال ۱۳۸۷ فعالیت خود را آغاز کرد. نخستین موفقیت جدی این استودیو در سال ۱۳۸۹ و با حضور چهار انیمیشن کوتاه در جشنواره دوسالانه پویانمایی تهران به دست آمد؛ جایی که سه جایزه از جمله جایزه ویژه آسیفا به این استودیو تعلق گرفت. آثار. انیمیشن های بلند. آخرین داستان. "آخرین داستان" نخستین انیمیشن بلند سینمایی استودیو هورخش به نویسندگی و کارگردانی اشکان رهگذر است. این فیلم اقتباسی آزاد از داستان ضحاک در شاهنامه فردوسی است. "آخرین داستان" در سال ۱۳۹۷ به نمایش درآمد و با بیش از ۱۵ جایزه ملی و بین المللی، از جمله سیمرغ بلورین بهترین انیمیشن جشنواره فیلم فجر، موفق ترین
اثر این استودیو تا امروز به شمار می آید. این فیلم نخستین انیمیشن سینمایی ایرانی بود که به جشنواره بین المللی انسی راه یافت و همچنین در فهرست اولیه نامزدهای اسکار ۲۰۲۰ قرار گرفت. "آخرین داستان" در ۳۲ کشور اکران شد و اعتبار جهانی قابل توجهی برای انیمیشن ایران به همراه آورد. ژولیت و شاه. "ژولیت و شاه" دومین انیمیشن سینمایی هورخش است که به نویسندگی و کارگردانی اشکان رهگذر ساخته شده است. این فیلم در سال ۱۴۰۳ برای اولین بار در جشنواره فیلم فجر به نمایش در آمد و در سال ۲۰۲۵ برای نخستین بار در جشنواره بین المللی فیلم فانتزیا به نمایش جهانی درآمد. گنج اژدها. سومین پروژهٔ بلند سینمایی این استودیو با عنوان "گنج اژدها" همچنان در حال تولید است. این فیلم در سال ۲۰۲۲ به بخش میفاپیچز جشنواره انسی راه یافت و در کنار پروژه هایی از آمریکا، فرانسه و دیگر کشورها معرفی شد. دیگر فعالیت ها. هورخش علاوه بر تولید انیمیشن های سینمایی، در زمینه های مختلفی از جمله انیمیشن کوتاه، موزیک ویدئو، آثار تبلیغاتی و بازی ویدئویی نیز فعالیت کرده است. این استودیو همچنین دپارتمان فعال کمیک و محصولات جانبی دارد و با ایجاد «مدرسه آنلاین هورخش» به آمو
زش و تربیت نیروهای جوان در حوزه انیمیشن پرداخته است.استودیو هورخش برگزار کننده جلسات «کارتون تهران» در سه دوره با تمرکز بر انیمیشن های ایرانی بود. جایگاه و همکاری های بین المللی. هورخش یکی از استودیوهای پیشرو در انیمیشن ایران محسوب می شود و همکاری های متعددی با شرکت ها و جشنواره های بین المللی داشته است. نام. واژهٔ «هورخش» برگرفته از آثار شهاب الدین یحیی سهروردی (شیخ اشراق) است که آن را به معنای «نور الهی» به کار برده است.
جوزپه جاپلی (; – ) یک معمار و مهندس نئوکلاسیک ایتالیایی بود که در ونیز متولد و درگذشت، ونیزی که بخش عمده ای از زندگی اش بخشی از امپراتوری اتریش بود. او یک معمار برجسته نئوکلاسیک بود، اما همچنین یک التقاطی برجسته نیز بود، به عنوان مثال، توسط پیترو سلواتیکو بسیار مورد تحسین قرار گرفت و او سلیقه باغ رمانتیک را به ایتالیا معرفی کرد. زندگی نامه. جوزپه جاپلی کوچک ترین فرزند از نه فرزند دومنیکو جاپلی و پسر عموی لوئیجی جاپلی، نقاش و دکوراتور داخلی، بود. او در دوره های معماری و طراحی فیگور در آکادمیا کلمنتینا، بولونیا (۱۷۸۹–۱۷۸۹) شرکت کرد. این مدرسه که در خط مقدم طراحی و تکنیک تئاتر بود، یک محیط فرهنگی محرک و روشنگرانه فراهم می کرد. اساتید او شامل آنجلو ونتورولی و فرانچسکو تادولینی بودند. اوایل دوران کاری. پس از اخذ دیپلم در سال ۱۸۰۰، به پادوا نقل مکان کرد و در سال ۱۸۰۳ وارد استودیوی جیووانی واله، نقشه بردار، شد و در آنجا به یک نقشه بردار واجد شرایط تبدیل شد. او بین سال های ۱۸۰۴ تا ۱۸۰۶ با مهندس پائولو آرتیکو در کارهای دفاعی در رودخانه پیاوه همکاری کرد و در سال ۱۸۰۷، به همراه معمار دانیله دانیلتی (۱۷۵۶–۱۸۲۲)، زندان قد
یمی در قلعه کارارا را مرمت کرد. در همان سال، او همچنین به عنوان مهندس در منطقه برنتا منصوب شد. از آثار او در این دوره می توان به تزئین تالار شهر (۱۸۰۹) در پادوا برای رونمایی از نقاشی فرانچسکو آلبری که به ناپلئون تقدیم شده بود، اشاره کرد. در سال ۱۸۱۳، او در ارتش فرانسه ثبت نام کرد و به مقام کاپیتانی در جمع همراهان اوژن دو بوهارنه ارتقا یافت. اتریش. پس از پایان حکومت ناپلئون در ایتالیا در سال ۱۸۱۴، جاپلی بر بازسازی پارک سومی پیچناردی در کرمونا به سبک انگلیسی تمرکز کرد. او پس از الحاق پادوا به پادشاهی لومباردی-ونیز در سال ۱۸۱۵ به پادوا بازگشت و به مناسبت بازدید امپراتور اتریش، فرانسیس اول، و همسرش، ماریا لودوویکا، تزئینات تالار بزرگ کاخ راجیونه را طراحی کرد و یک «باغ رمانتیک» برای شب ۲۰ دسامبر ۱۸۱۵ در آنجا ایجاد کرد. این رویداد مشهور، شهرت او را به عنوان خالق باغ ها تأیید کرد و در سال ۱۸۱۶ کار بر روی باغ های سنت النا دی باتالیا برای آگوستینو منگینی و پارک سیتادلا-ویگودارزره (که اکنون والمارانا نام دارد) در سائونارا، نزدیک پادوا، برای آنتونیو ویگودارزره آغاز کرد. مورد اخیر شامل تمام عناصر نمایشی معمول سنت رمانتیک
بود: استفادهٔ حساب شده از توده های گیاهی، یک دریاچه، یک غار و یک تپهٔ مصنوعی. با این حال، مشهورترین ویژگی آن، کلیسای کوچک گوتیک احیای تمپلارها (تکمیل شده در ۱۸۳۳) بود که شامل نمادگرایی پیچیدهٔ ماسونی می شد. این غار با استالاکتیت های پاپیه ماشه تزئین شده بود و مجسمهٔ بزرگی از بافومت، یک بت هرمافرودیت و خدای محافظ فرقهٔ گنوسی، بر آن تسلط داشت. رینالدو رینالدی، مجسمه ساز، به همراه لوئیجی فراری (۱۸۱۰–۱۸۹۴) و ناتاله ساناویو (۱۸۲۷–۱۹۰۵)، در ساخت این بنا با استفاده از موادی مانند چوب، گچ و پاپیه ماشه، که با دکورهای صحنه مرتبط بودند، همکاری کردند. در سال ۱۸۱۷، جاپلی با الوئیزا، دختر کونته پیترو پتروبلی، یک مبارز مشهور ژاکوبن، ازدواج کرد و به لژ ماسونی پیوست و به محافل رادیکال و طرفدار ژاکوبن شهر رفت و آمد داشت. بین سال های ۱۸۱۹ تا ۱۸۲۱، او یک مأموریت عمومی مهم، یعنی کشتارگاه شهری، را در پادوا بین کانال سانتا صوفیه و رودخانه پیووگو اجرا کرد. این کشتارگاه با یک ایوان دوریک چشمگیر، طبق مقررات بهداشتی جدید وضع شده تحت قانون ناپلئونی طراحی شده بود. این بنا دارای یک نقشه مثلثی بود که در مرکز آن یک حیاط دایره ای بزرگ برای
کشتار و یک دستگاه برای کشیدن آب از پیووگو قرار داشت. بحث معاصر در مورد مناسب بودن سبک ها و استفاده کاربردی از احیای یونانی، انتخاب سبکی جاپلی را توضیح می دهد، که تا حدودی تحت تأثیر مطالعات او در پائستوم نیز بود، همان طور که چندین نقاشی او در موزه مدنی پادووا نشان می دهد. او در حالی که درگیر برنامه ریزی کشتارگاه بود، در حال تهیه نقشه هایی برای کاخ کوموناله پیووه دی ساکو نیز بود. جالب ترین پروژه های معماری و شهرسازی جاپلی پس از سال ۱۸۲۲ تولید شدند: نقشه هایی برای یک زندان جدید، یک مجتمع دانشگاهی مشرف به منطقه پراتو دلا واله و یک طرح جدید خیابان برای پادوا؛ طرح هایی برای لوجیا آمولئا (اجرا شده در ۱۸۶۱) و برای کافه آنتونیو پدروکی در پادوا؛ و بازسازی اسپای آبانو ترمه. کافه پدروکی. کافه پدروکی در پادوا، یکی از مهم ترین سفارش های خصوصی جاپلی، در سال ۱۸۲۶ آغاز و بین سال های ۱۸۳۱ تا ۱۸۴۲ تکمیل شد. در ابتدا مهندسی به نام جوزپه بیساکو به عنوان مدیر استخدام شد، اما در سال ۱۸۲۶ پدروکی به جاپلی روی آورد که بارتولومئو فرانچسکینی اهل ورونا نیز در این امر به او کمک می کرد. این کافه، ساختمانی کاربردی در مکانی نامنظم به شکل هار
پسیکورد است. در گوشه های جنوبی و شمال شرقی، ایوان های کوچکی به سبک احیای یونانی قرار دارند. ساختمان طبقه همکف در ۹ ژوئن ۱۸۳۱ افتتاح شد و اتاق های فوقانی در ۱۶ سپتامبر ۱۸۴۲ برای عموم مردم بازگشایی شدند. هر اتاق در طبقات فوقانی که برای کازینو دل نوبیلی در نظر گرفته شده بود، به سبکی متفاوت تزئین شده بود، تا حدی برای پوشاندن بی نظمی طرح ذوزنقه ای. در بالای راه پله اصلی، اتاق اتروسک قرار داشت که به عنوان رختکن استفاده می شد. پس از آن اتاق یونانی، با پلان هشت ضلعی، با نقاشی های دیواری آکادمی افلاطون اثر جووانی دِ مین؛ اتاق گنبددار کوچک، با نقاشی های دیواری اثر ایپولیتو کافی با مضامینی بر اساس علاقه رومی ها به ویرانه ها؛ اسلحه خانه؛ اتاق رنسانس، با یک نقاشی دیواری سقف اثر وینچنزو گازوتو (۱۸۰۷–۱۸۸۴) از پیروزی تمدن؛ و اتاق هرکولانئوم با هشت نقاشی دیواری از جشنواره های دیانا اثر پیترو پائولتی قرار داشت. این اتاق به سالن رقص بزرگی که به آهنگساز جواکینو روسینی اختصاص داده شده بود، منتهی می شد که به سبک امپراتوری تزئین شده و نماد ناپلئونی زنبورهای طلاکاری شده را در خود جای داده بود. سلیقه مورها در رختکن ها، با آثار جووانی
دِ مین، و سلیقه مصری در اتاق کوچک، که سقف آن با ستاره پوشیده شده است، به وضوح به ادای احترام به جووانی باتیستا پیرانزی و جووانی بلزونی، کاوشگر و باستان شناس پادوآیی، مشهود بود. جاپلی همچنین در طراحی مبلمان، از جمله صندلی ها، میزها و چراغ ها، و همچنین دستگاه های قهوه ساز مشارکت داشت. بعدها (۱۸۳۷–۱۸۳۹) یک بخش نمایشی به کافه، «پدروکینو»، به سبک احیای گوتیک، با همکاری فرانچسچینی و کمک های تزئینی آنتونیو گرادنیگو (۱۸۰۶–۱۸۴) ساخته شد. این بنا احتمالاً تحت تأثیر سفر جاپلی به بریتانیا در سال های ۱۸۳۶–۱۸۳۷ بوده است، جایی که او یک بنای یادبود برای الکساندر همیلتون، دهمین دوک همیلتون، در لانارکشر، اسکاتلند طراحی کرد. باغ های رمانتیک. جاپلی درخواست های زیادی برای مشاوره و نظرخواهی در مورد طرح پارک ها به سبک انگلیسی در پادوا و بقیه ایتالیا دریافت کرد و در عین حال سفرهای متعددی به خارج از کشور نیز روی این طرح ها کار می کرد. در سال ۱۸۲۷ او روی ویلا گرا در کونگلیانو در ونتو کار می کرد؛ در سال ۱۸۲۹ اولین باغ پادوایی او، برای بارون ترِوِز در مجتمع بیمارستانی دومنیکو سراتو، هنوز ناتمام بود. از سال ۱۸۳۴ تا ۱۸۳۵ او درگیر کار بزر
گی در احیای زمین های باتلاقی در کاستلگوئلفو، نزدیک پارما بود. سال های بعد. در سال ۱۸۳۵ او در پاریس و از سال ۱۸۳۶ تا ۱۸۳۷ در انگلستان بود. در طول این سال ها، او همچنین پارک هایی را برای ویلا تورلونیا (که در سال ۱۸۴۰ تکمیل شد) در ویا نومنتانا، رم، متعلق به شاهزاده آلساندرو تورلونیا، طراحی کرد که شامل یک کلیسای کوچک احیای گوتیک بود؛ برای آگوستینو سوپرانزی در تراداته، نزدیک وارزه؛ برای خانواده تریسته در واکارینو، نزدیک پادوا؛ و برای کنت های هیرشل در پریچنیکو، در فریولی. آخرین کارهای او در پادوا، جدا از مشاوره عمومی برای باغ پاچیروتی، خانه و باغ برای دوستش جاکومو آندره جاکومینی (۱۸۳۹) و بازسازی تئاتر وردی (۱۸۴۶–۱۸۴۷) بود. در سال ۱۸۵۰، پس از کار بر روی تئاتر سن بندتو در ونیز، او طرح بازسازی کلی ساختمان های متعلق به اتاق بازرگانی را ریخت.
آنتونیو کورازی (؛ ۱۷۹۲ – ۱۸۷۷) یک معمار ایتالیایی بود که از سال ۱۸۱۹ تا ۱۸۴۷ در لهستان، عمدتاً به سبک نئوکلاسیک، فعالیت می کرد. زندگی نامه. آنتونیو کوراتزی پسر مدیر تئاتر آوالوراتی در لیورنو بود. در سال ۱۸۱۱، پس از فارغ التحصیلی از دبیرستان پیاریست، به آکادمی هنرهای زیبای طراحی رجیا در فلورانس پیوست، جایی که احتمالاً تا سال ۱۸۱۶ در آنجا تحصیل کرد. در سال ۱۸۱۸، دولت استاشیک کنگره لهستان (تحت کنترل امپراتوری روسیه) از دولت توسکانی درخواست معرفی یک معمار کرد، بنابراین در سال ۱۸۱۹ به ورشو آمد. پس از ۲۷ سال اقامت در لهستان، به فلورانس بازگشت. در سال ۱۸۴۷، به عضویت آکادمی هنرهای زیبای فلورانس منصوب شد، جایی که در میان پروژه های دیگر، پارلمان (حدود ۱۸۶۰)، پانتئون دانته (حدود ۱۸۶۵) و تئاترهایی در اسکندریه و کپنهاگ را طراحی کرد. معماری. کار او خیلی سریع با فضای معماری پادشاهی لهستان، به ویژه در ورشو، که در دهه های اول قرن نوزدهم هنوز با سنت های دوران نئوکلاسیک استانیسلاو زنده بود، سازگار شد. خلاقیت معماری کوراتزی از ۱۸۱۹ تا ۱۸۴۷ در لهستان با دو دوره اصلی تفکر معماری در مکتب ورشو همزمان است. ۱۸۱۵ تا ۱۸۳۰ دوره شکل گیری
نهایی فرم نئوکلاسیک و از ۱۸۳۱ تا ۱۸۵۰ تفسیر این فرم ها در دوران رو به رشد رمانتیسیسم را پوشش می دهد. بارزترین آثار کوراتزی در دوره اول، به عنوان بخشی از دستور کار سیاست وزیر لوبکی توسط او انجام شد. کوراتزی ۵۰ پروژه در لهستان داشت که ۴۵ مورد از آنها در ورشو بود، از جمله چندین پروژه برنامه ریزی شهری از جمله میدان تئاتر و میدان بانک در ورشو. تقریباً تمام اشیاء با طراحی یادبود قبل از سال ۱۸۳۱ ساخته شدند، عمدتاً به درخواست دولت (از جمله آنها، کاخ کمیسیون ساندومیژ در رادوم). کوراتزی نیاز به ایجاد یک سنت معماری برای ورشو را درک کرد. ساختمان های آن، به ویژه آنهایی که در خیابان های متراکم ساخته شده اند، در یک کل واحد ادغام می شوند. آنها تنها با ظرافت خط و اعتدال تزئینی، معماری مناسب قرن نوزدهم و مقیاس و تناسب معماری دوره استانیسلاوس متمایز می شوند. اوج خلاقیت و معماری نئوکلاسیک او در لهستان، تئاتر بزرگ است. جوایز و افتخارات. در سال ۱۸۲۹، او به مقام شوالیه سنت استانیسلاوس رسید.
ویتوریو ماینو (; – ) یک معمار ایتالیایی متولد گراوره، وال دی سوسا، پیمونت، پادشاهی ساردینیا بود. زندگی نامه. او در آکادمی آلبرتینا در تورین معماری خواند. در سال ۱۸۸۴، او به آرژانتین مهاجرت کرد تا در دفتر معمار ایتالیایی فرانچسکو تامبورینی کار کند، که در آن زمان در مجموعه ای از کارهای عمومی بزرگ، از جمله گسترش و نوسازی کازا روسادا، مشارکت داشت. آنها تا زمان مرگ تامبورینی در سال ۱۸۹۰ با هم روی تئاتر کولون کار کردند و پس از آن ماینو پروژه را به دست گرفت. پس از پیروزی در مسابقه طراحی ساختمان کنگره ملی در سال ۱۸۹۵، او خود را کاملاً وقف این دو کار عمومی بزرگ کرد. ماینو همچنین در مسابقه بین المللی طراحی کاخ قانونگذاری، ساختمانی در مونته ویدئو، اروگوئه، برنده شد. کمی پس از این موفقیت، او در ۱ ژوئن ۱۹۰۴ در شرایط غم انگیزی درگذشت. پیشینه و اوایل کار. او در آکادمی آلبرتینا در تورین، پادشاهی ایتالیا، معماری خواند. در سال ۱۸۸۴، او برای کار در استودیوی معمار ایتالیایی فرانچسکو تامبورینی، که در آن زمان در تعدادی از کارهای عمومی بزرگ، از جمله بزرگ سازی و نوسازی کازا روسادا، مشارکت داشت، به آرژانتین آمد. بوئنوس آیرس: کار بر ر