Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ربکا هلکومب (؛ زادهٔ ) سیاست مدار اهل ایالات متحده آمریکا است. ربکا سیاستمدار و آموزگار آمریکایی است که از سال ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۸ به عنوان وزیر آموزش و پرورش ایالت ورمانت فعالیت کرد. او در سال ۲۰۲۲ به عنوان یکی از نمایندگان حوزهٔ ویندزور-اورنج ۲ در مجلس نمایندگان ورمانت انتخاب شد. در ۱۶ ژوئیه ۲۰۱۹، هالکومب اعلام کرد که قصد دارد در انتخابات فرمانداری ورمانت در سال ۲۰۲۰ شرکت کند. در انتخابات مقدماتی حزب دموکرات، او پس از دیوید زاکرمن، معاون فرماندار وقت، در جایگاه دوم قرار گرفت. زندگی اولیه و تحصیلات. هالکومب فرزند کارمندان سازمان ملل است و دوران کودکی خود را در کشورهای فیجی، افغانستان، پاکستان، و سودان گذراند. او مدرک کارشناسی خود را از دانشگاه براون، مدرک MBA را از دانشگاه سیمونز، و دکترای آموزش را از مدرسه عالی آموزش دانشگاه هاروارد دریافت کرد. همچنین، او گواهینامهٔ تدریس خود را از مؤسسهٔ Upper Valley Educators و دوره های مدیریت مدارس دولتی را در کالج ایالتی لیندون گذراند. فعالیت های حرفه ای. هالکومب در نقش معلم، مدیر مدرسه، و رهبر بخش های آموزشی در Upper Valley مشغول به کار بود. بین سال های ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۴، او مدیر
برنامهٔ آموزش معلمان در کالج دارتموث بود. در پاییز ۲۰۱۳، او به عنوان وزیر آموزش ورمانت منصوب شد و این نقش را تا سال ۲۰۱۸ ادامه داد. وزیر آموزش ورمانت. دوران تصدی هالکومب با اصلاحات گسترده در نظام آموزشی ورمانت همراه بود. او نقش کلیدی در اجرای قانون ۴۶ که به منظور یکپارچه سازی نواحی آموزشی کوچک تصویب شده بود، ایفا کرد. در زمان مدیریت او، ۱۵۷ ناحیهٔ آموزشی به ۳۹ ناحیهٔ واحد ادغام شدند. هالکومب همچنین از سیاست های حمایتی برای دانش آموزان تراجنسیتی پشتیبانی کرد و علیه تبعیض های اجتماعی موضع گرفت. استعفا و انتقاد از سیاست های فرمانداری. هالکومب در ۱ آوریل ۲۰۱۸ از سمت خود استعفا داد. او دلیل مشخصی برای استعفا ارائه نداد، اما پس از خروج از دولت، به صورت علنی از سیاست های آموزشی فرماندار فیل اسکات انتقاد کرد. برخی از هیئت های مدیرهٔ مدارس نگران بودند که استعفای او اجرای قانون ۴۶ و ادغام نواحی را به تأخیر بیندازد. نامزدی در انتخابات فرمانداری. در سال ۲۰۱۹، هالکومب نامزدی خود را برای فرمانداری ورمانت در انتخابات ۲۰۲۰ اعلام کرد. او هدف از شرکت در انتخابات را ایجاد تغییر در سیاست های ایالتی اعلام کرد و از سیاست های دولت
اسکات انتقاد نمود. به دلیل همه گیری کووید-۱۹، هالکومب کمپین خود را به طور مجازی برگزار کرد. او در انتخابات مقدماتی حزب دموکرات پس از زاکرمن در جایگاه دوم قرار گرفت.
سلطان علی اسکندر شاه اول ابن المرهوم سلطان احمد حسین معظم شاه اول (Malay: سلطان علی اسکندر شاه اول المرحوم سلطان احمد حسین عالی شاه اول) بیستمین سلطان جوهور بود، که پس از مرگ پدرش سلطان حسین شاه پس از مرگ طبیعی در سال ۱۸۳۵ جانشین پدرش شد. در طول بیست سال بعد، ادعای سلطان علی مبنی بر سلطان جوهور بودن تنها توسط برخی از بازرگانان و چند مالایی به رسمیت شناخته شد. سلطان علی نیز مانند پدرش یک پادشاه دست نشانده بود و نقش حداقلی را در امور اداری ایالت که تحت نظارت تمنگگونگ و بریتانیا قرار داشت، ایفا می کرد. در سال ۱۸۵۵، سلطانعلی در ازای به رسمیت شناختن رسمی به عنوان «سلطان جوهور» توسط بریتانیا و دریافت کمک هزینه ماهانه، حقوق حاکمیت جوهور (به جز کسان در موار واگذار کرد. پس از جدایی جوهور، سلطان علی تا زمان مرگش در سال ۱۸۷۷ مسئولیت اداری بر معار اعطا شد و در بیشتر امور اداری اغلب به عنوان «سلطان معار» نامیده می شد.
آرتاشس (آرگو) نیکولایی آرزومانیان (؛ زادهٔ - ) بازیگر اهل ارمنستان بود. وی بین سال های - تا - میلادی فعالیت می کرد. زندگی نامه. وی در در شوشی به دنیا آمد . وی در ، ، تئاتر دراماتیک دولتی وارطان آجمیان گیومری فعالیت می کرد. وی همچنین برنده جوایزی همچون هنرمند مردمی ارمنستان شوروی (۱۹۷۱) و هنرمند مردمی آذربایجان شوروی (۱۹۵۴) شد. وی در ۲۲ ژوئن ۱۹۵۸ در سن ۶۰ سالگی در لنیناکان درگذشت.
قلعه اسپارنبرگ یک قلعه بازسازی شده در منطقه بیله فلد میته در بیله فلد، آلمان است. این برج در تپه اسپارنبرگ در جنگل توتوبورگ و ۶۰ متر (۲۰۰ فوت) بالاتر از مرکز شهر قرار دارد. ظاهر فعلی آن عمدتاً در قرن ۱۶ و ۱۹ سرچشمه گرفته است. اسپارنبرگ به عنوان نقطه عطف بیله فلد در نظر گرفته می شود. پیوند به بیرون. "All links are in German."
زیست شناسی قانونی () کاربرد اصول و فنون زیست شناسی در رسیدگی به پرونده های کیفری و مدنی است. زیست شناسی قانونی در درجه اول به تجزیه و تحلیل شواهد بیولوژیکی و سرم شناسی به منظور به دست آوردن مشخصات دی ان ای می پردازد، که به اجرای قانون در شناسایی مظنونین یا بقایای ناشناس مقتولان کمک می کند. این رشته زیر شاخه های مختلفی از جمله انسان شناسی قانونی، حشره شناسی قانونی، دندان پزشکی قانونی، آسیب شناسی قانونی و سم شناسی قانونی را در بر می گیرد. تاریخچه. اولین مورد ثبت شده از روش های پزشکی قانونی به سده هفتم بازمی گردد، زمانی که مفهوم استفاده از اثر انگشت به عنوان وسیله ای برای شناسایی برای اولین بار مطرح شد. در پایان قرن هفتم، از روش های پزشکی قانونی برای تعیین گناه مجرمان استفاده می شد. یکی از پیشگامان اولیه در شناسایی جنایی از طریق زیست شناسی، آلفونس برتیلون بود که به عنوان «پدر تعیین هویت جنایی» نیز شناخته می شود. در سال ۱۸۷۹ او با توسعه علم آنتروپومتری، رویکردی علمی برای شناسایی معرفی کرد. آنتروپومتری شامل استفاده از یک سری اندازه گیری های بدن برای تشخیص افراد است. کارل لندشتاینر در سال ۱۹۰۱ دسته بندی خون انسان د
ر گروه های A ، B, AB و O را معرفی کرد. پس از آن پیشرفت هایی صورت گرفت که به سهولت استفاده و تشخیص خون یافت شده در صحنه جرم کمک کرد و استفاده از تجزیه و تحلیل خون را در زیست شناسی قانونی گسترش داد. لئون لاتس در سال ۱۹۱۵ روشی را برای تعیین گروه خونی لکه های خون خشک شده کشف کرد. در ادامه آلبرشت اچ. او، شیمی دان آلمانی، در سال ۱۹۲۸ لومینول را تولید کرد که برای تشخیص لکه های خون در صحنه های جرم استفاده می شود. الک جفریز در سال ۱۹۸۴ اثر انگشت دی ان ای را توسعه داد که تغییرات دی ان ای را که می تواند افراد را شناسایی کند، بررسی می کند. این نه تنها در علوم قانونی، بلکه در حل و فصل اختلافات تولد و مهاجرتی نیز بسیار مفید است. در سال ۱۹۸۳ کری مالیس استفاده از پروفایل دی ان ای را با توسعه واکنش زنجیره ای پلیمراز (PCR)، که بخش های دی ان ای را در شرایط آزمایشگاهی، حتی در مقادیر کم، تقویت می کند، گسترش داد. نمونه های دی ان ای که در صحنه های جنایت یافت می شوند، اغلب در مقادیر کم و در حالت های تخریب شده یافت می شوند، و گاهی اوقات با مایعات مختلف بدن افراد مختلف مخلوط می شوند. با استفاده از PCR، این نمونه های دی ان ای را می توا
ن برای آنالیز تکثیر کرد. فراتر از پزشکی قانونی، PCR روی طیف وسیعی از زمینه ها از جمله تشخیص بیماری و تشخیص ویروس تأثیر گذاشته است. تجزیه و تحلیل دی ان ای. دی ان ای یا اسید دئوکسی ریبونوکلئیک یکی از محبوب ترین شواهد برای بازیابی در صحنه جرم است. شواهد حاوی دی ان ای به عنوان "شواهد بیولوژیکی" در نظر گرفته می شود و به عنوان «استاندارد طلایی» در علم پزشکی قانونی شناخته می شود. انگشت نگاری دی ان ای کاربردهای متعددی دارد، مانند آزمایش ارتباطات خانوادگی، شناسایی بقایای انسان ناشناخته، پیشرفت سرماخوردگی، و همچنین اتصال مظنونان یا قربانیان به یک سری شواهد، یک صحنه یا شخص. شواهد دی ان ای هسته ای را می توان از خون، مایع منی، بزاق، سلول های اپیتلیال و مو بازیابی کرد (به شرطی که ریشه هنوز دست نخورده باشد). علاوه بر این، دی ان ای میتوکندریایی را می توان از ساقه مو، استخوان و ریشه دندان ها بازیابی کرد. برای استفاده شواهد بیولوژیکی باید ابتدا به صورت بصری در صحنه جرم شناسایی شوند. برای کمک به این امر، از منابع نور جایگزین یا منبع نور پیشرفته (ALS) استفاده می شود. هنگامی که یک منبع بالقوه شناسایی شد، آزمایش های احتمالی برای ت
عیین نمونه بیولوژیکی مشخص (منی، بزاق، خون، ادرار و غیره) انجام می شود. در صورت مثبت بودن، نمونه ها جمع آوری می شوند و برای تجزیه و تحلیل به آزمایشگاه ارسال می شوند، جایی که آزمایش های تأییدی و آزمایش های بعدی انجام می شود. برای اکثر نمونه های دی ان ای پزشکی قانونی، آنالیز STR تکرارهای پشت سر هم کوتاه اتوزومی میکروستلایت (STR) برای فردی کردن نمونه برای یک شخص با درجه بالایی از اطمینان آماری انجام می شود. در اینجا، نشانگرهای STR برای STR اتوزومال در آزمایش ژنتیک پزشکی قانونی برای ردیابی مفقودین، تأیید ارتباطات خانوادگی و اتصال احتمالی مظنونان به محل جرم استفاده می شود. تجزیه و تحلیل آزمایشگاهی شواهد دی ان ای شامل استخراج، کمیت، تکثیر و تجسم دی ان ای نمونه است. روش های مختلفی برای استخراج دی ان ای ممکن است از جمله استخراج آلی (فنل-کلروفرم)، استخراج چلکس، و استخراج دیفرانسیل. کمی سازی معمولاً با استفاده از شکلی از واکنش زنجیره ای پلیمراز، معروف به واکنش زنجیره ای پلیمراز بی درنگ انجام می شود. این روش ارجح برای تعیین کمیت دی ان ای برای موارد پزشکی قانونی است زیرا بسیار دقیق، مختص انسان، کیفی و کمی است. این تکنیک ت
غییرات سیگنال های فلورسانس قطعات دی ان ای تقویت شده را بین هر چرخه PCR بدون نیاز به توقف واکنش یا باز کردن لوله های PCR حساس به دما، تجزیه و تحلیل می کند. علاوه بر اجزای لازم برای واکنش استاندارد PCR (مانند دی ان ای الگو، پرایمرهای رو به جلو و معکوس با دقت طراحی شده، دی ان ای پلیمراز [معمولا تک پلیمراز]، نوکلئوزید تری فسفات، و محلول بافر حاوی Mg2+، واکنش های qPCR شامل کاوشگر پیوندی رنگ دار فلورسنت هستند که مکمل هستند. و به دنباله دی ان ای مورد علاقه که بین دو آغازگر قرار دارد. یک رنگ «آشکارساز» (R) در انتهای ۵ پروب فلورسنت وصل شده است، درحالی که یک رنگ «خاموش کننده» (Q) در انتهای ۳ متصل است. قبل از گسترش رشته های دی ان ای توسط پلیمراز، آشکارساز و خاموش کننده به اندازه کافی در فضا به هم نزدیک هستند که هیچ فلورسانسی توسط دستگاه تشخیص داده نمی شود (خاموش کننده فلورسانس آشکارساز را به طور کامل جذب می کند). همان طور که پلیمراز شروع به گسترش رشته می کند، انتهای ۵ پروب به دلیل فعالیت اگزونوکلئاز آن توسط پلیمراز تجزیه می شود. رنگ آشکارساز از انتهای ۵ آزاد می شود. دیگر خاموش نمی شود، بنابراین تشخیص فلورسانس را امکان پ
ذیر می کند. یک نمودار برای دی ان ای نمونه ساخته شده است که حضور فلورسانس (محور y) را با شماره چرخه (محور x) فرایند qPCR مقایسه می کند. سپس این با منحنی استاندارد آستانه فلورسانس چرخه (محور y) در مقابل ورود به سیستم غلظت دی ان ای شناخته شده (محور x) مقایسه می شود. با مقایسه داده های نمونه با منحنی استاندارد، می توان غلظت دی ان ای را در نمونه برون یابی کرد، که برای حرکت به جلو با تقویت PCR و الکتروفورز مویینه ای برای به دست آوردن انگشت نگاری دی ان ای ضروری است. پروفایل های دی ان ای به صورت الکتروفروگرام تولید می شوند. مشخصات به دست آمده را می توان با نمونه های شناخته شده در CODIS برای شناسایی مظنون احتمالی مقایسه کرد. بر اساس بسامدهای شناخته شده ژنوتیپ موجود در پروفایل دی ان ای، تحلیلگر دی ان ای ممکن است معیاری آماری از اطمینان را در مورد تطابق دی ان ای قرار دهد.
آرمان یا خواسته فیلمی هندی محصول سال ۱۹۵۳ و به کارگردانی فالی میستری است. در این فیلم بازیگرانی همچون دو آناند، مدهوبالا، شکیلا و کی.ان. سینگ ایفای نقش کرده اند.
ارائه یا فداکاری فیلمی هندی محصول سال ۱۹۸۳ و به کارگردانی جی. اوم پراکاش است. در این فیلم بازیگرانی همچون جیتندرا، راج بابار، رینا روی و پروین بابی ایفای نقش کرده اند.
معنی و فیلمی هندی محصول سال ۱۹۸۹ و به کارگردانی ساتیان آنتیکاد است. در این فیلم بازیگرانی همچون مموتی، سرینیواسان، مورالی، سارانیا پونوانان، جایارام، پارواتی جایارام و سوکوماری ایفای نقش کرده اند.
حواس پرتی و فیلمی هندی محصول سال ۲۰۰۱ و به کارگردانی پی. واسو است. در این فیلم بازیگرانی همچون ساتیاراج، رامیا کریشنان و سواتی ایفای نقش کرده اند.
گردش قسمت ۵۷ از نمایش کمدی ساینفلد است که در ۱۱ فوریه ۱۹۹۳ از ان بی سی پخش شد و هفدهمین قسمت از فصل چهارم است. در این قسمت یک خبرنگار که در حال تهیه مصاحبه با جری است به اشتباه فکر می کند که او و جورج یک زوج همجنس باز هستند و آن دو در این قسمت تلاش می کنند تا بقیه را متقاعد کنند که همجنس باز نیستند. گزاره «نه اینکه بد باشه ها» تبدیل به تکیه کلامی برای همجنس گرایی در فرهنگ عامه آمریکا شده است.
کاروان المپیکی ازبکستان، یکی از کاروان های شرکت کننده در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ بود. این دوره از بازی ها، از ۲۶ ژوئیه تا ۱۱ اوت ۲۰۲۴ (۵ تا ۲۱ امرداد ۱۴۰۳ خورشیدی) به میزبانی پاریس، پایتخت فرانسه برگزار شد. این حضور، هشتمین حضور کاروانی مستقل از ازبکستان در دوران پساشوروی بود. با هشت مدال طلا، کاروان ازبکستان بهترین نتیجه تاریخ خود در ادوار المپیک تجربه کرد. از دید شمار مدال ها، ازبک ها در این دوره هم اندازه ی المپیک ۲۰۱۶ ریو کسب کردند. ازبکستان با این روند، بهترین نتیجه ی یک کشور استقلال یافته از شوروی را در نبود روسیه به دلیل حمله روسیه به اوکراین کسب کرد. ازبکستان که در زمینه کسب سهمیه المپیک خوب عمل کرده بود، با بزرگ ترین کاروان تاریخ خود راهی پاریس شد. تیم فوتبال آنها به المپیک رسید که این نخستین باری بود که پرچم این کشور در یک ورزش تیمی در المپیک حاضر بود. با این حال عملکرد تاریخی ازبک ها در بوکس اتفاق افتاد. از هفت وزنی که بوکسورهای مرد ازبکستانی در آن شرکت کردند، در پنج وزن طلا را به خانه بردند. شرکت کنندگان. کاروان ازبکستان متشکل از ورزشکارانی در رشته های زیر بود.
لیگ قهرمانان افغانستان ۱۴۰۱ دومین فصل لیگ قهرمانان افغانستان بود، لیگ افغانستان برای باشگاه های فوتبال، از زمان آغاز آن درسال ۱۴۰۰. این فصل در ۱۵ آبان ۱۴۰۱ آغاز شد و در ۱۸ آذر ۱۴۰۱ پایان یافت. در پایان اتک انرژی به عنوان قهرمانی رسید و آزادی و اتلان در پایان فصل به لیگ های استانی سقوط کردند. تیم ها. ۱۲ تیم زیر در فصل ۱۴۰۱ لیگ قهرمانان افغانستان به رقابت پرداختند. خلاصه فصل. درفصل ۱۴۰۱، باشگاه ابومسلم با ۴ امتیاز اختلاف پس از اتک انرژی دوم شد. دو تیم از ۱۱ بازی بدون هیچ شکستی به پایان رساندند. درجریان بازی های لیگ قهرمانان، تیم های اتک انرژی و ابومسلم به مصاف یکدیگر رفتند که این دیدار با نتیجه ۱–۱ به پایان رسید. جدول لیگ. &lt;onlyinclude&gt; &lt;/onlyinclude&gt;
کشتار پلی تکنیک مونترآل () که با عنوان «کشتار مونترآل» نیز شناخته می شود، تیراندازی زن ستیزانه بود که در ۶ دسامبر ۱۹۸۹ در اکول پلی تکنیک مونترآل در استان کبک رخ داد. در این حادثه، چهارده زن کشته و ده زن و چهار مرد زخمی شدند. عامل این حمله، مارک لپین ۲۵ ساله، با یک تفنگ نیمه خودکار مجاز و یک چاقوی شکاری وارد مدرسه شد. او در یکی از کلاس های مهندسی مکانیک، دانشجویان زن و مرد را از یکدیگر جدا کرد و از مردان خواست کلاس را ترک کنند. سپس به سوی نه زن حاضر در کلاس شلیک کرد و شش نفر از آنان را به قتل رساند. در حدود ۲۰ دقیقه پس از این واقعه، لپین در راهروها، کافه تریا و دیگر کلاس ها به جستجوی زنان پرداخت و به سوی افراد بیشتری شلیک کرد. در مجموع، چهارده زن را به قتل رساند، ده زن و چهار مرد را زخمی کرد و سرانجام خودکشی کرد. امروزه این کشتار به عنوان اقدامی تروریستی با انگیزه زن ستیزانه شناخته می شود و نمادی از خشونت گسترده علیه زنان در جامعه به شمار می آید. سالگرد این رویداد به عنوان «روز ملی یادبود و اقدام علیه خشونت علیه زنان» گرامی داشته می شود. لپین پیش تر اعلام کرده بود که با فمینیسم مخالف است. پس از این فاجعه، مردم
کانادا به بحث دربارهٔ انگیزه های او و اهمیت این حادثه پرداختند. برخی تفسیرها بر سوءرفتارهایی که او در کودکی تجربه کرده بود تأکید داشتند و برخی دیگر، این اقدام را حاصل اختلالات روانی فردی و بی ارتباط با مسائل اجتماعی گسترده تر می دانستند. در پی این حادثه، قانون گذاران کانادایی مقررات سختگیرانه تری برای کنترل اسلحه وضع کردند و مقامات نیز اقدامات تازه ای برای مقابله با خشونت علیه زنان در پیش گرفتند. این کشتار همچنین منجر به اصلاح پروتکل های واکنش اضطراری شد؛ از جمله اینکه پلیس موظف شد در همان دقایق اولیه وارد عمل شود تا از افزایش شمار قربانیان جلوگیری کند. این تغییرات در حوادث تیراندازی بعدی در مونترآل و سایر مناطق تأثیر مثبتی داشت و به کاهش تلفات انجامید. کشتار پلی تکنیک مونترآل تا پیش از حملات نوا اسکوشیا در سال ۲۰۲۰ که به مرگ ۲۲ نفر انجامید، مرگبارترین تیراندازی دسته جمعی در تاریخ کانادا بود. سیر رویدادها. مارک لپین کمی پس از ساعت ۴ بعدازظهر روز ۶ دسامبر ۱۹۸۹ وارد ساختمان پلی تکنیک مونترآل، وابسته به دانشگاه مونترآل شد. او مسلح به یک تفنگ نیمه خودکار روگر مینی-۱۴ و یک چاقوی شکاری بود. این تفنگ را کمتر از یک
ماه پیش، در ۲۱ نوامبر، به طور قانونی از فروشگاهی در مونترآل خریداری کرده و گفته بود قصد شکار حیوانات کوچک را دارد. تحقیقات بعدی نشان داد که او در هفته های منتهی به ۶ دسامبر، دست کم هفت بار در داخل یا اطراف ساختمان پلی تکنیک دیده شده بود. لپین مدتی در دفتر ثبت نام واقع در طبقه دوم نشست. با وجود اینکه یکی از کارکنان از او پرسید آیا کمکی نیاز دارد، او پاسخی نداد و دفتر را ترک کرد. سپس در بخش های مختلف ساختمان پرسه زد تا این که حدود ساعت ۵:۱۰ عصر وارد یکی از کلاس های مهندسی مکانیک در طبقه دوم شد که حدود شصت دانشجو در آن حضور داشتند. پس از نزدیک شدن به دانشجویی که مشغول ارائه بود، از همه خواست کارشان را متوقف کنند و دانشجویان زن و مرد را از هم جدا شوند. ابتدا کسی واکنشی نشان نداد چون تصور می کردند این یک شوخی است، اما وقتی لپین به سقف تیراندازی کرد، فضا جدی شد. پس از جدا کردن دانشجویان، او به حدود پنجاه مرد دستور داد کلاس را ترک کنند. سپس رو به زنان کرد و پرسید آیا می دانند چرا آنجا هستند. یکی از دانشجویان از او پرسید که کیست، و او پاسخ داد که با فمینیسم مبارزه می کند. ناتالی پروو، یکی از دانشجویان، اعتراض کرد که
آنها فقط زنانی هستند که مهندسی می خوانند و نه فمینیست هایی که با مردان مبارزه می کنند یا برای اثبات برتری شان راهپیمایی راه می اندازند. با این حال، لپین به سوی دانشجویان زن شلیک کرد و شش نفر را کشت: هلن کولگان، ناتالی کروتو، باربارا دینیو، آن-ماری لامه، سونیا پلتیه و آنی سنت-آرنولت و سه نفر دیگر از جمله پروو را زخمی کرد. او سپس به راهرو طبقه دوم رفت، به سه دانشجو شلیک کرد و وارد کلاس دیگری شد. در آنجا دوبار سعی کرد به یک دانشجوی زن شلیک کند اما اسلحه اش از کار افتاد. سپس به پلکان اضطراری رفت، سلاح خود را دوباره بارگذاری کرد و قصد داشت به همان کلاس بازگردد، اما دانشجویان در را قفل کرده بودند. لپین چندین تیر به در شلیک کرد اما نتوانست وارد شود. او در ادامه به سمت سایر دانشجویان در راهرو تیراندازی کرد و یک نفر را زخمی کرد. سپس به دفتر خدمات مالی نزدیک شد و از پشت پنجرهٔ در به مریس لگنییر شلیک کرد و او را کشت. پس از آن به کافه تریای طبقه اول رفت که حدود ۱۰۰ نفر در آن حضور داشتند. در این مکان، به باربارا ماریا کلوزنیک، دانشجوی پرستاری نزدیک آشپزخانه، شلیک کرد و او را زخمی کرد. جمعیت پراکنده شد. لپین وارد یک انباری
در انتهای کافه تریا شد و آن-ماری ادوارد و ژنویو برژرون را که در حال پنهان شدن بودند، کشت. سپس به یک دانشجوی مرد و یک دانشجوی زن که زیر میزی پنهان شده بودند دستور داد بیرون بیایند؛ آنها اطاعت کردند و او اجازه داد زنده بمانند. او سپس به طبقه سوم رفت و در راهرو به یک زن و دو مرد شلیک کرد و آنها را زخمی کرد. وارد کلاس دیگری شد و به مردان دستور داد خارج شوند. به مریس لکیر، که در جلوی کلاس ارائه می داد، شلیک کرد و او را زخمی کرد. سپس به سوی دانشجویان ردیف اول آتش گشود و مود هاورنیک و میشل ریچارد را که قصد فرار داشتند، به قتل رساند. سایر دانشجویان زیر میزها پناه گرفتند. لپین سه دانشجوی زن دیگر را زخمی کرد و آنی تورکوت را کشت. او خشاب سلاحش را تعویض کرد، به جلوی کلاس رفت و به اطراف شلیک کرد. مریس لکیر که زخمی شده بود درخواست کمک کرد، اما لپین با چاقوی شکاری سه بار به او ضربه زد و او را کشت. سپس کلاهش را برداشت، کت خود را دور تفنگ پیچید و با گفتن «اوه لعنت»، به سر خود شلیک کرد و خودکشی کرد. از شروع حمله تا این لحظه حدود ۲۰ دقیقه گذشته بود و نزدیک به ۶۰ فشنگ استفاده نشده در جعبه هایی که همراه داشت باقی مانده بود. واکن
ش نیروهای نجات. نحوهٔ مواجههٔ نیروهای واکنش سریع با این تیراندازی به دلیل ناتوانی در حفاظت از دانشجویان و کارکنان به شدت مورد انتقاد قرار گرفت. نگهبانان امنیتی پلی تکنیک از نظر آموزش، سازمان دهی و تجهیزات دچار ضعف جدی بودند. همچنین مشکلات ارتباطی در مرکز تماس ۹۱۱ موجب شد اعزام پلیس و آمبولانس ها با تأخیر انجام شود و در ابتدا نیروها به آدرس های اشتباهی هدایت شدند. پلیس نیز با بی نظمی و ضعف در هماهنگی عمل کرد. آنها ابتدا ساختمان را محاصره کردند و منتظر ماندند تا وارد شوند؛ در این فاصله، تیرانداز چندین زن دیگر را به قتل رساند. سه تحقیق رسمی که پس از این حادثه انجام شد، عملکرد نیروهای پلیس را به شدت محکوم کرد. در پی این انتقادات، تغییراتی در پروتکل های واکنش سریع اعمال شد. این اصلاحات موجب شد که در تیراندازی های بعدی، از جمله تیراندازی در دانشگاه کنکوردیا در سال ۱۹۹۲، تیراندازی کالج داوسون در سال ۲۰۰۶، و حمله به تپهٔ پارلمان در اتاوا در سال ۲۰۱۴، پلیس با سرعت و فوریت بیشتری وارد عمل شود. در این حوادث، هماهنگی بهتر بین نهادهای واکنش سریع به کاهش تلفات جانی کمک کرد و واکنش پلیس عموماً مورد تحسین قرار گرفت. پیامدها.
در ۶ دسامبر ۱۹۸۹، پیر لکیر، مدیر روابط عمومی پلیس مونترآل، در خارج از ساختمان پلی تکنیک گزارشی برای خبرنگاران ارائه کرد؛ اما پس از ورود به ساختمان، جسد دخترش مریس را در میان کشته شدگان یافت. دولت های کبک و مونترآل سه روز عزای عمومی اعلام کردند. در ۱۱ دسامبر ۱۹۸۹، مراسم تشییع مشترکی برای نه تن از قربانیان زن در بازیلیکای نتردام (مونترآل) برگزار شد. ژان ساو، فرماندار کل، برایان مالرونی، نخست وزیر وقت، رابرت بوراسا، نخست وزیر کبک، و ژان دوره، شهردار مونترآل، به همراه هزاران نفر دیگر در این مراسم حضور داشتند. قربانیان. لپین ۱۴ زن (۱۲ دانشجوی مهندسی، یک دانشجوی پرستاری و یک کارمند دانشگاه) را کشت و ۱۴ نفر دیگر شامل ۱۰ زن و چهار مرد را زخمی کرد. عامل جنایت. مارک لپین (با نام اصلی گمیل رودریگ لیا گربی) فرزند مونیک لپین، یک راهبهٔ سابق کاتولیک از تبار فرانسوی-کانادایی، و پدری الجزایری بود که مسلمان غیرمتشرعی به شمار می رفت. او و خواهرش نادیا غسل تعمید کاتولیکی داده شده بودند اما آموزش مذهبی چندانی دریافت نکردند. به گفتهٔ مادرش در مقاله ای که در سال ۲۰۰۶ منتشر شد، پدر، که فروشندهٔ صندوق های سرمایه گذاری مشترک بود، اع
تقادی به برابری زنان و مردان نداشت و نسبت به همسر و پسرش خشونت فیزیکی و کلامی اعمال می کرد. زمانی که گمیل هفت سال داشت، والدینش از یکدیگر جدا شدند و پدرش پس از آن، ارتباط خود را با فرزندان قطع کرد. مادرش برای تأمین هزینه های خانواده به حرفهٔ پرستاری بازگشت و به دلیل شیفت های کاری، فرزندانش در طول هفته نزد خانواده های دیگر زندگی می کردند. گمیل در چهارده سالگی نام خود را به مارک لپین تغییر داد و دلیل این تغییر را نفرت از پدرش عنوان کرد. او نام خانوادگی مادرش را برگزید تا از پدرش فاصله بیشتری بگیرد. لپین در مدرسه و هنگام ورود به بزرگسالی با مشکلاتی مواجه بود. او در زمستان سال ۱۹۸۰–۱۹۸۱ برای پیوستن به نیروی زمینی کانادا اقدام کرد، اما طبق محتوای نامهٔ خودکشی اش که در روز حادثه روی بدنش پیدا شد، به دلیل «ضد اجتماعی بودن» رد شد. شرح کوتاهی که پلیس روز پس از کشتار منتشر کرد، او را فردی باهوش اما مشکل دار توصیف می کرد. لپین دیدگاهی منفی نسبت به فمینیست ها، زنان شاغل و زنانی که در مشاغل سنتاً مردانه مانند پلیس فعالیت می کنند داشت. در سال ۱۹۸۲ وارد یک برنامه مقدماتی علوم در سیژپ (کالج پیش دانشگاهی) شد، اما پس از یک سال
به برنامهٔ فنی سه سالهٔ تکنولوژی الکترونیک تغییر رشته داد و این برنامه را در ترم آخر، بدون ارائهٔ توضیح، رها کرد. لپین در سال های ۱۹۸۶ و ۱۹۸۹ برای ورود به پلی تکنیک اقدام کرد، اما به دلیل کمبود دو درس پیش نیاز سیژپ نتوانست پذیرش بگیرد. او یکی از این دروس را در زمستان ۱۹۸۹ گذراند. نامه خودکشی. در روز کشتار، مارک لپین سه نامه نوشت: دو نامه را برای دوستانش فرستاد و یک نامه در جیب داخلی کت او پیدا شد. پلیس در روزهای پس از حادثه برخی جزئیات این نامهٔ خودکشی را فاش کرد، اما متن کامل آن را منتشر نکرد. رسانه ها برای وادار کردن پلیس به انتشار این نامه به حق دسترسی به اطلاعات متوسل شدند، اما موفق نشدند. حدود یک سال پس از حمله، این بیانیهٔ سه صفحه ای به دست فرانسین پلتیه، خبرنگار و فمینیست، درز پیدا کرد. این نامه شامل فهرستی از نام ۱۹ زن اهل کبک بود که لپین آنان را «فمینیست های افراطی» خوانده و به نظر می رسد قصد داشته آنان را به قتل برساند. این فهرست شامل نام فرانسین پلتیه، یک رهبر اتحادیه، یک سیاستمدار، یک چهرهٔ تلویزیونی و شش افسر پلیس بود که لپین آنان را به دلیل عضویت در یک تیم والیبال آماتور می شناخت. این نامه (بدو
ن ذکر فهرست اسامی) در روزنامه لا پرس، که پلتیه در آن ستون نویس بود، منتشر شد. در این نامهٔ درز یافته، لپین خود را فردی منطقی معرفی کرده و فمینیست ها را عامل نابودی زندگی اش دانسته بود. او از فمینیست ها عصبانی بود زیرا معتقد بود آنها به دنبال تغییرات اجتماعی هستند که «امتیازات زن بودن را حفظ کرده و در عین حال در تلاش اند امتیازات مردان را نیز به دست آورند.» او در نامهٔ خود همچنین به دنیس لورتی اشاره کرده بود؛ سرجوخه ای از نیروهای مسلح کانادا که در ۸ مه ۱۹۸۴ طی حمله ای مسلحانه به مجلس ملی کبک، سه کارمند دولت را کشته و سیزده نفر دیگر را زخمی کرده بود. متن اصلی نامه به زبان فرانسوی نوشته شده و ترجمهٔ انگلیسی آن نیز در دسترس است. جستجو برای یافتن دلایل. این کشتار کانادایی ها را به شدت شوکه کرد. مقامات دولتی و مسئولان عدالت کیفری نگران بودند که بحث های گستردهٔ عمومی پیرامون این حادثه باعث رنج خانواده های قربانیان و در عین حال افزایش خشونت های ضدفمینیستی شود. به همین دلیل، تحقیق عمومی دربارهٔ حادثه انجام نشد و نامهٔ خودکشی مارک لپین نیز منتشر نشد. هرچند پلیس تحقیقی گسترده دربارهٔ عامل و روند قتل ها انجام داد، گزارش
نهایی آن منتشر نشد و تنها پزشک قانونی اجازه یافت نسخه ای از آن را به عنوان منبع در تحقیقات خود داشته باشد. رسانه ها، دانشگاهیان، سازمان های زنان و خانواده های قربانیان نسبت به نبود تحقیقات عمومی و کمبود اطلاعات منتشرشده اعتراض کردند. جنسیت قربانیان و همچنین اظهارات لپین در طول کشتار و در نامهٔ خودکشی، سبب شد که این حمله به عنوان اقدامی ضدفمینیستی و نمونه ای از خشونت گسترده علیه زنان در جامعهٔ کانادا تفسیر شود. با این حال، در ابتدا سیاستمداران و رسانه ها از پرداختن به جنبهٔ ضدفمینیستی این حمله پرهیز کردند. رهبران سیاسی مانند رابرت بوراسا، کلود ریان و ژاک پاریزو در اظهارات خود تنها از «قربانیان» و «جوانان» سخن گفتند و اشاره ای به «زنان» یا «دختران» نکردند. باربارا فروم، خبرنگار تلویزیونی، نیز از تفسیر این حادثه به عنوان حمله ای ضدفمینیستی یا صرفاً خشونت علیه زنان اجتناب کرد و معتقد بود چنین تفسیری ممکن است این تراژدی را کوچک جلوه دهد. همان طور که لپین در نامهٔ خودکشی اش پیش بینی کرده بود، برخی ناظران این حادثه را اقدامی جداگانه و ناشی از جنون فردی دانستند. یک روان پزشک، به عنوان بخشی از تحقیقات پلیس، با خانواده