Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
«ضد سلیگر» گردهمایی فعالان مدنی و محیط زیستی است که از ۱۷ تا ۲۰ ژوئن ۲۰۱۱ در روسیه، در جنگل خیمکی در نزدیکی مسکو برگزار شد. ابتکار برگزاری این گردهمایی توسط جنبش دفاع از جنگل خیمکی پیشنهاد شده است. به گفته رهبر این جنبش، یوگنیا چیریکووا، «ضد سلیگر» جایگزینی برای انجمن طرفدار کرملین در دریاچه سلیگر است. از سوی دیگر، این مکان برای جلسات و بحث های فعالان مدنی است که می خواهند متحد شوند و بر حقوق خود بایستند. این گردهمایی، به ویژه در واکنش به فضای بسته سیاسی و محدودیت های اعمال شده بر آزادی بیان شکل گرفت. شرکت کنندگان با برگزاری کارگاه ها، سخنرانی ها و فعالیت های گروهی، تلاش می کنند آگاهی عمومی را افزایش دهند و شبکه ای از کنشگران مستقل ایجاد کنند. هدف اصلی آن ها، تقویت جامعه مدنی و مقابله با سانسور و سرکوب سیاسی است. برگزارکنندگان از فعالان مدنی و محیط زیستی، سیاستمداران، هنرمندان و همه شهروندان فعالی که مایل به حمایت از حفاظت از طبیعت و توسعه جامعه مدنی هستند، دعوت کرده بودند. این برنامه شامل سخنرانی ها، اجراهای موسیقی و ادبی، نمایشگاه ها، مسابقات، مناظره ها، پیاده روی و کاشت درخت در جنگل خیمکی بود. سخنرانان شام
ل یوگنیا چیریکووا، اولگ کاشین روزنامه نگار، اولگ کوزلوفسکی فعال دموکراسی، سرگئی میرونوف رئیس سابق شورای فدراسیون، سرگئی میتروخین رهبر حزب یابلوکو، الکساندر موروزوف سیاستمدار، الکسی ناوالنی فعال ضد فساد، بوریس نمتسوف رهبر جنبش همبستگی، النا پانفیلووا رئیس سازمان شفافیت بین الملل - روسیه، والری پانیوشکین و لئونید پارفنوف روزنامه نگاران، آرتمی ترویتسکی منتقد هنری، ایلیا وارلاموف وبلاگ نویس محبوب و دیگران بودند. برخی دیگر از چهره های سرشناس روس در این مراسم شرکت نکردند، اما از جمله گنادی گودکوف، نماینده دومای دولتی و لیودمیلا الکسیوا، فعال حقوق بشر، از این مراسم حمایت کردند. حضور نمادین این افراد، نشان دهنده اهمیت اجتماعی و سیاسی مراسم بود. آن ها با انتشار بیانیه هایی، بر لزوم حفظ آزادی های مدنی، احترام به حقوق بشر و تقویت همبستگی ملی تأکید کردند. این مراسم نه تنها جنبه یادبود داشت، بلکه به بستری برای ابراز دیدگاه های انتقادی و حمایت از ارزش های دموکراتیک در فضای عمومی تبدیل شد. به شرکت کنندگان چادر، غذای گرم، سرویس بهداشتی و امکانات شستشو و همچنین حمل و نقل با اتوبوس از مسکو ارائه شد. در طول اقامتشان، دو الزام ب
ر شرکت کنندگان اعمال شد: احترام به یکدیگر و پرهیز از نوشیدن الکل. هزینه این گردهمایی، حداقل تا حدی، از محل کمک های مالی حامیان شخصی و سازمان های مخالف تأمین شد. این کمک ها شامل حمایت های مالی کوچک از سوی شهروندان، فعالان مدنی، و نهادهای غیردولتی بود که با هدف تقویت جامعه مستقل و ترویج گفت وگوی آزاد صورت گرفت. برخی از این سازمان ها در زمینه حقوق بشر، محیط زیست و آزادی رسانه فعالیت داشتند و با تأمین منابع، امکان برگزاری کارگاه ها، تهیه تجهیزات و پوشش رسانه ای را فراهم کردند. این حمایت ها نقش مهمی در استقلال مالی و محتوایی گردهمایی ایفا کردند. در ۱۵ ژوئن، برگزارکنندگان نامه ای به دیمیتری مدودف، رئیس جمهور روسیه، ارسال کردند و از او خواستند که اطمینان حاصل کند که کار این انجمن با مانعی مواجه نشود. با وجود حضور تعدادی پلیس در محل، هیچ گزارشی از درگیری یا خشونت از هیچ یک از طرفین گزارش نشده است. یوگنیا چیریکووا پیش بینی کرده بود که احتمالاً انتخابات بعدی ضد سلیگر در اوت ۲۰۱۲ برگزار خواهد شد.
معدن الکسینسکی - یک محل دفن زباله برای زباله های خانگی است که در کلین، در محدوده ۷۰ واقع شده است. کیلومتری مسکو، کشور روسیه. این معدن حدود ۵ میلیون متر مکعب زباله جامد شهری را در خود جای می دهد. هر روز بیش از ۲۵۰ کامیون زباله با حجم ۱۵ متر مکعب به آن وارد می شوند. ارتفاع محل دفن زباله حدود ۲۵ متر است. از سال ۲۰۱۴، این محل دفن زباله حدود ۴ میلیون تن زباله را در خود جای داده است. معدن الکسینسکی تهدیدی برای سلامت مردم است. تاریخچه محل دفن زباله. معدن الکسینسکی در فاصله ۲ کیلومتری واقع شده است. کیلومتر از شهر کلاین، ۱ کیلومتر از یک مدرسه و کمتر از ۵۰۰ متر از خانه های ساکنان فاصله دارد. ابتدا شن و ماسه در آنجا حفاری شد، اما سپس به یک محل دفن زباله محلی برای کلاین تبدیل شد. از سال ۱۹۹۳ تا ۲۰۱۳، حدود ۱٫۵ میلیون تن زباله در این محل دفن زباله جمع شد. به دستور رئیس جمهور روسیه، این محل دفن زباله به همراه سایر محل های دفن زباله در استان مسکو در سال ۲۰۱۳ باید بسته و احیا می شد. در فوریه ۲۰۱۴، وزارت محیط زیست استان مسکو از پایان بهره برداری از این محل دفن زباله به دلیل کاهش ظرفیت مجاز خبر داد. در همان سال، با نقض قانون رو
سیه، این محل دفن زباله که در فهرست دفع زباله های جامد شهری قرار نداشت، کار خود را از سر گرفت. میلیون ها تن زباله بدون هیچ گونه کنترل فرایند دفع، از مسکو وارد این منطقه شد. در دوره ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۵، یک معدن شن و ماسه عمیق به تپه ای عظیم تبدیل شد. در سال ۲۰۱۴ حدود سه میلیون تن زباله دفن شد، به عبارت دیگر، دو برابر مقدار زباله ای که در ۲۰ سال گذشته دفن شده بود. فاجعه زیست محیطی. مقامات محلی ابتدا مشکل را نادیده گرفتند، سپس قول دادند که آن را حل کنند و در نهایت برای قانونی کردن محل دفن زباله اقدام کردند. محل دفن زباله مجوز انتشار گازهای گلخانه ای دریافت کرد و در فهرست دفع زباله های جامد شهری قرار گرفت. به ساکنان اجازه داده نشد که این اسناد را بررسی کنند. طبق گزارش وزارت محیط زیست استان مسکو، شرکت عامل مرتباً الزامات پروژه را نقض می کرد و زباله ها را بدون لایه های خاک بدون پوشش رها می کرد و از هیچ گونه تصفیه زباله و فناوری های جذب گاز محل دفن زباله استفاده نمی کرد. همه این تخلفات منجر به تأثیر جدی بر محیط زیست شده است. شیرآبه به آب های زیرزمینی نشت کرده است. مردم هر روز بوی مسمومیت ناشی از گازهای محل دفن زباله را احسا
س می کنند. گله های مرغ دریایی عملکرد یک فرودگاه محلی را به خطر می اندازند. این بو بر بازدیدکنندگان خانه-موزه دولتی چایکوفسکی تأثیر می گذارد. در سال ۲۰۱۷، وزارت موقعیت های اضطراری تشخیص داد که غلظت سولفید هیدروژن در هوا در محل زندگی ۲۵ برابر از حد مجاز فراتر رفته است. مقامات محلی در حالی که قصد دارند مساحت محل دفن زباله را دو برابر کنند، مدام به مردم اطمینان می دهند که همه چیز تحت کنترل است و هیچ جای نگرانی وجود ندارد. تظاهراتی که از تعطیلی و احیای محل دفن زباله الکسینسکی حمایت می کردند، بیش از ۵۰۰ نفر را گرد هم آورد
رز چهره فرشته یک رقم رز صورتی فلوریبوندا است که توسط هربرت سویم و شرکت ویکس رز گروئرز پرورش یافته و در سال ۱۹۶۸ در ایالات متحده معرفی شد. «چهرهٔ فرشته» حاصل تلاقی دو رقم فلوریبوندا («سیرک» × «پینوکیوی اسطوخدوسی») و یک رقم رز دورگه چایبه نام «استرلینگ سیلور» است. این رز در سال ۲۰۰۲ به عنوان برنده گل رز سراسر آمریکا انتخاب شد توضیحات. به گفتهٔ چارلز و بریجید کوئست-ریتسون در کتاب "دایرةالمعارف رزها"، «ممکن است که «چهرهٔ فرشته» بیش از ۳۰ سال پیش معرفی شده باشد، اما همچنان بهترین رز فلوریبوندای بنفش مایل به ارغوانی است—دلیلی زنده بر این که گاهی اوقات رزهای قدیمی بهتر از رزهای جدید هستند.» «چهرهٔ فرشته» گیاهی قائم و پرپشت با شاخ و برگ براق است که فرمی مرتب با ارتفاع و عرض حدود ۹۰ سانتی متر دارد. این رز برای استفاده به عنوان گل های شاخه بریده مناسب است. گیاهی کم حجم بوده و به طور فراوان گل می دهد. بهترین رشد آن در آفتاب کامل و هر خاک با زهکشی مناسب حاصل می شود. گل های اسطوخدوسی به قطر حدود ۷٫۵ سانتی متر با لبه های موج دار و حاشیه ای به رنگ یاقوتی پررنگ تر دارد و هم به صورت شاخه های منفرد و هم به شکل خوشه ای رشد می ک
نند. عطر آن قوی و شیرین است و جوایزی را نیز برای عطر خود به دست آورده است. این گیاه در مناطق اقلیمی ۵ تا ۹ مقاوم است. باید در اوایل فصل رشد تدابیر پیشگیرانه ای در برابر حشرات و بیماری ها اندیشید، چرا که شکوفه های معطر آن خوراک محبوب شته ها هستند و به بیماری زنگ رز نیز مبتلا می شوند.
جنگ آیینی () نبرد آیینی (که گاهی جنگ بومی نیز نامیده می شود) حالتی از جنگ مداوم یا مکرر است، مانند آنچه در (اما نه محدود به) برخی از جوامع قبیله ای یافت می شود. جنگ آیینی امکان نمایش شجاعت، مردانگی و ابراز احساسات را فراهم می کند، در حالی که منجر به جراحات نسبتاً کم و حتی مرگ و میر کمتری می شود؛ بنابراین چنین عملی را می توان به عنوان نوعی حل تعارض یا به عنوان یک تمرین روانی-اجتماعی در نظر گرفت. بومیان آمریکا اغلب در این فعالیت شرکت می کردند، اما فراوانی جنگ در اکثر فرهنگ های شکارچی-گردآورنده موضوع اختلاف است. جنگ برای هر جامعه قبیله ای شناخته شده است، اما برخی جوامع تأکید ویژه ای بر فرهنگ جنگجو داشتند. به عنوان مثال می توان به نوئرهای سودان جنوبی، ماسایی های شرق آفریقا، زولوهای جنوب شرقی آفریقا، دایاک های دریایی بورنئو، ناگاهای شمال شرقی هند و میانمار، مائوری های نیوزیلند، دوگوم دانی های پاپوآ، آراوکانی های پاتاگونیا، و یانومامی ها (که به «مردم خشن» معروفند) آمازون اشاره کرد. فرهنگ جنگ بین قبیله ای از دیرباز در گینه نو وجود داشته است. جوامع اشتراکی به خوبی قادر به تشدید جنگ های تمام عیار برای نابودی بین قبایل
هستند؛ بنابراین، در حوضه آمازون، خصومت دائمی بین قبایل همسایه جیوارو وجود داشت. تفاوت اساسی بین جنگ های اعمال شده در یک قبیله و علیه قبایل همسایه به گونه ای است که «جنگ های بین قبایل مختلف در اصل جنگ های نابودی هستند». مستند است که گروه های جنگی بزرگ مردم بورورو، کایاپو، ماندوروکو، گوارانی و توپی، حملات دوربردی را در سراسر برزیل انجام می دادند. اکثر گروه های بورورو دائماً با همسایگان خود در جنگ بودند. در اوایل قرن بیستم، سی قبیله بومی در حوضه آمازون به عنوان صلح جو و هشتاد و سه قبیله به طور خاص به عنوان جنگجو توصیف می شدند. یانومامی های آمازون به طور سنتی سیستم تشدید خشونت را در چندین مرحله مجزا اجرا می کردند. دوئل سینه زنی، دوئل سیلی زدن به پهلو، مبارزه با چماق و مبارزه با پرتاب نیزه. تشدید بیشتر منجر به حمله به گروه هایی با هدف کشتن حداقل یک عضو از جناح متخاصم می شود. در نهایت، بالاترین مرحله تشدید، نوموهونی یا قتل عام های همه جانبه ناشی از خیانت است. رسوم مشابهی برای دوگوم دانی و چیمبو گینه نو، نوئر سودان و سرخپوستان دشت های آمریکای شمالی شناخته شده بود. در میان چیمبوها و دوگوم دانی، دزدی خوک رایج ترین عل
ت درگیری بود، حتی بیشتر از ربودن زنان، در حالی که در میان یانوماموها، شایع ترین علت اولیه جنگ، اتهامات جادوگری بود. جنگ به عنوان کاهش تنش های درون گروهی عمل می کند و جنبه هایی از یک بازی یا «فوتبال پرشور» را دارد.
مهدی محمدی (زادهٔ ۲۲ بهمن ۱۳۷۰) بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست مدافع برای باشگاه فوتبال شمس آذر در لیگ برتر خلیج فارس بازی میکند. دوران باشگاهی. وی سابقه بازی در تیم های کاسپین قزوین، شهرداری همدان، نود ارومیه و شمس آذر را نیز دارد.
ورا واسیلیونا چاپلینا ( (زاده ۲۴ آوریل ۱۹۰۸ - درگذشته ۱۹ دسامبر ۱۹۹۴) نویسنده ادبیات کودکان و طبیعت گرای اهل اتحاد جماهیر شوروی بود. زندگی نامه. ورا چاپلینا در مسکو متولد شد، پدربزرگش، ولادیمیر چاپلین، مهندس، استاد و مربی معمار ملنیکوف بود. پس از انقلاب ۱۹۱۷، ورای ۱۰ ساله گم شد و چندین سال را در پرورشگاهی در تاشکند گذراند. در سال ۱۹۲۳ به مسکو بازگشت. فعالیت او در باغ وحش مسکو از شانزده سالگی آغاز شد. چاپلینا تا جایی که می توانست از باغ وحش بازدید می کرد و مانند بسیاری از کودکان، به ویژه جذب توله ها می شد. او آنقدر زیاد ظاهر می شد و آنقدر می ماند که سرانجام توجه پیوتر مانتیفل، طبیعت شناس ارشد باغ وحش، را به خود جلب کرد و او از او پرسید که آیا مایل است به عنوان دستیار جوان فعالیت کند. او با کمال میل این پیشنهاد را پذیرفت و از آن زمان روزانه در باغ وحش کار می کند. در سال ۱۹۲۴ او وارد حلقه زیست شناسان جوان در باغ وحش مسکو شد. علاقه ویژه ورا چاپلینا به حیوانات نوزاد بود و در سال 1933 مسئولیت نگهداری از حیوانات جوان بی مادر باغ وحش به او سپرده شد. در سال ۱۹۳۷، او رئیس یکی از بزرگ ترین بخش های باغ وحش، یعنی بخش حیوا
نات وحشی باغ وحش مسکو، شد. در طول سال ها، ورا چاپلینا و خانواده اش میزبان تعدادی از حیوانات در خانه بودند - گرگ، یک پلنگ، یک سیاه گوش و یک توله شیر به نام کینولی. کینولی در زبان روسی به معنای «رها شده» است، زیرا مادرش توله را رها کرده بود. ورا چاپلینا توله را نجات داد. او آن را به خانه برد. با شیشه به او شیر داد و در روزهای اول از او مراقبت کرد. و به این ترتیب کینولی در اواسط دهه ۱۹۳۰ در آپارتمانی در مسکو با چاپلینا، همسر، پسر کوچک و برادرش - و مجموعه ای از همسایگان و فرزندانشان، شیر ماده در حال رشد، بزرگ شد. داستان کینولی با عشق خانم چاپلینا به حیوانات و تمایل او به برانگیختن بخشی از این احساس در خوانندگانش، می درخشد. اولین کتاب ورا چاپلینا در مورد بچه حیوانات "توله ها از محوطه سبز" ("Malyshi s zelenoĭ proshchadki"), برای اولین بار در سال ۱۹۳۵ به زبان روسی منتشر شد. از آن زمان، او کتاب های بسیاری برای کودکان دربارهٔ حیوانات نوشت، از جمله "دانش آموزان حیوانات من" (۱۹۳۷؛ "Мои воспитанники"); Мои "воспитанники") "Четвероногие друзья")، "دانش آموزان باغ وحش" (۱۹۵۵–۱۹۶۵؛ "Питомцы зоопарка")، "برخوردهای اتفاقی" (۱
۹۷۶؛ "Случайные)" «نوشته های چاپلینا محبت آمیز است، اما احساساتی نیست.» «نوشته ها سرراست و ساده هستند، نگرش نویسنده نسبت به موجوداتی که از آنها مراقبت می کرد، هم لطیف "و" هم کاربردی است.» ورا چاپلینا تا سال ۱۹۴۶ در باغ وحش مسکو کار می کرد و هر زمان که وقت پیدا می کرد، داستان می نوشت. از آن زمان، او زمان بیشتری را به فعالیت های ادبی اختصاص داده و به یک نویسنده تمام وقت تبدیل شده است. داستان های چاپلینا به زبان های انگلیسی، آلمانی، فرانسوی، اسپانیایی، پرتغالی، ژاپنی، چینی، عبری، لهستانی، چکی، مجارستانی، لتونیایی، استونیایی، رومانیایی، دانمارکی، سوئدی، و صربی ترجمه شده اند.
صنعت بسته بندی کارتن تاشو را به شکلی که امروزه شناخته می شود، از اواخر قرن نوزدهم ایجاد کرد. این فرایند شامل کارتن تاشو ساخته شده از مقوا است که چاپ، لمینت، برش، سپس تا و چسب زده می شود. کارتن ها به صورت صاف به یک بسته بندی کننده ارسال می شوند، که ماشین آلات مخصوص به خود را دارد تا کارتن را به شکل نهایی خود به عنوان ظرفی برای یک محصول تا کند. برخی از سبک های کارتن تاشو را می توان از تخته فیبر موجدار E-flute یا میکرو-فلوت ساخت. صنعت کارتن تاشو در تجارت جهانی جایگاه مهمی ندارد، اگرچه ایالات متحده مقادیر قابل توجهی از غذاهای کنسروی و سایر محصولات را در کارتن های تاشو صادر می کند. حجم صادرات کارتن های تاشو که به صورت تخت حمل می شوند نسبتاً کم است و کمتر از ۰٫۵ درصد از تولید ایالات متحده را تشکیل می دهد. اختراع و توسعه. در دهه ۱۸۴۰، کارتن ها با دست ساخته می شدند و با پونز و نخ به هم متصل می شدند و فقط برای اقلام گران قیمت (مانند جواهرات) استفاده می شدند. اگرچه برخی چارلز هنری فویل را به عنوان «مخترع» کارتن کاغذی توصیف می کنند، تولید انبوه کارتن ها، تا حدودی به طور تصادفی، در شرکت رابرت گیر در بروکلین، نیویورک رواج
پیدا کرد. در سال ۱۸۹۷، شرکت ملی بیسکویت (نابیسکو) اولین شرکت بزرگی بود که کارتن های جدید را برای بیسکویت های اونیدا به کار گرفت.
آژانس مدیریت ریسک (به انگلیسی: Risk Management Agency؛ مخفف: RMA) یکی از نهادهای وابسته به وزارت کشاورزی ایالات متحده است که مسئولیت اداره شرکت بیمه محصولات کشاورزی فدرال (FCIC) را بر عهده دارد. مدیر کنونی این آژانس، هدر مانزانو است. تاریخچه. آژانس مدیریت ریسک در سال ۱۹۹۶، به موجب «قانون فدرال بهبود و اصلاحات کشاورزی» مصوب همان سال، با هدف اداره و مدیریت شرکت بیمه محصولات کشاورزی فدرال (FCIC) تأسیس گردید. شرکت بیمه محصولات کشاورزی فدرال (FCIC) در سال ۱۹۳۸ و در بحبوحه دوران رکود بزرگ تأسیس شد تا با ارائه بیمه به کشاورزان، امکان ادامه فعالیت و کسب سود از تولید محصولات کشاورزی را حتی در شرایط نامساعد کشاورزی و اقتصادی فراهم آورد. در آن دوره، به دنبال وقوع طوفان گرد و غبار، شمار زیادی از کشاورزان آمریکایی ناگزیر به ترک مزارع خود شدند. برنامه ها، ساختار، کارکنان و بودجه. آژانس مدیریت ریسک دارای سه حوزه اصلی برنامه است: آژانس مدیریت ریسک تحت اداره مدیری قرار دارد که از سوی وزیر کشاورزی ایالات متحده منصوب می شود. مدیر این آژانس، به عنوان عضو بدون حق رأی، در هیئت مدیره شرکت بیمه محصولات کشاورزی فدرال نیز فعالیت می کن
د. آژانس مدیریت ریسک برای اداره هر یک از سه حوزه اصلی برنامه های خود، معاونان اداری منصوب کرده و همچنین از خدمات یک مدیر ارشد مالی، یک مدیر ارشد اطلاعات، یک مدیر دفتر حقوق مدنی و یک مدیر دفتر امور خارجی بهره می برد. این آژانس دارای ده دفتر منطقه ای در نقاط مختلف ایالات متحده است و بیش از ۴۵۰ نفر را در دفاتر خود در سراسر کشور به کار گرفته است. آژانس مدیریت ریسک در سال مالی ۲۰۱۶ دارای بودجه عملیاتی به میزان ۷۴٫۸ میلیون دلار بود و در سال ۲۰۱۵ مدیریت بیش از ۱۰۲ میلیارد دلار تعهدات بیمه ای را بر عهده داشت.
ظرف غذای فومی نوعی بسته بندی یکبار مصرف برای غذاها و نوشیدنی های مختلف مانند نودل فوری فرآوری شده، گوشت خام از سوپرمارکت ها، بستنی از بستنی فروشی ها، غذای پخته شده از اغذیه فروشی ها یا دکه های غذا یا نوشیدنی هایی مانند «قهوه بیرون بر» است. این ظروف همچنین معمولاً برای سرو غذای بیرون بر از رستوران ها استفاده می شوند و همچنین بنا به درخواست مشتریانی که مایل به بردن بقیه غذای خود به خانه هستند، در دسترس هستند. فوم عایق حرارتی خوبی است و حمل ظرف را آسان می کند و همچنین غذا را در دمایی که هنگام پر شدن در ظرف داشته است، چه گرم و چه سرد، نگه می دارد. مسائل زیست محیطی. ظروف بیرون بر فومی که کاملاً از فوم پلی استایرن ساخته شده اند، بر محیط زیست تأثیر می گذارند زیرا به راحتی تجزیه بیولوژیکی نمی شوند. با این حال، تجزیه میکروبی استایرن از طریق متانوژن ها بررسی و تأیید شده است که محصولات واسطه آن مواد آلی مختلف و دی اکسید کربن هستند. "سودوموناس پوتیدا" همچنین می تواند روغن استایرن را به پلی هیدروکسی آلکانوات های زیست تخریب پذیر مختلف تبدیل کند. برخی از شهرها استفاده از ظروف بیرون بر فومی را ممنوع کرده اند، به ویژه سانفران
سیسکو ، سیاتل و پورتلند، اورگان . در سال 2013، شهردار شهر نیویورک به دلایل بهداشتی و زیست محیطی، ممنوعیت ظروف غذای فومی را پیشنهاد کرد. اجرای این طرح در حالی که این ممنوعیت توسط صاحبان رستوران ها و تولیدکنندگان پلی استایرن مورد بحث قرار گرفته بود، به حالت تعلیق درآمد. پس از سه سال دادخواهی، یک قاضی به نفع شهر رأی داد. در سال 2019، اندرو کومو، فرماندار ایالت نیویورک، ممنوعیتی را در سراسر ایالت پیشنهاد داد.
جعبه غذای چینی (که با نام های سطل کاغذی، سطل صدف یا ظرف غذای بیرون برچینی نیز شناخته می شود) یک ظرف مقوایی تاشده، موم کاری شده یا روکش شده با پلاستیک است که در اصل برای نگهداری صدف طراحی شده است. این ظرف معمولاً دارای دسته ای از جنس سیم توپر است. این جعبه غذا اغلب توسط رستوران های غذاهای چینی آمریکایی در ایالات متحده برای بسته بندی غذاهای بیرون بر استفاده می شود. این جعبه غذا همچنین در کشورهای دیگر مانند لهستان نیز یافت می شود، اما به ندرت در چین و سایر کشورهای آسیایی با تعداد بالای چینی تبارها دیده می شود. این ظرف ارزان، بادوام و در حالت ایستاده نسبتاً ضد نشت است. قسمت بالای آن معمولاً دارای یک زبانه مقوایی قفل دار است که خود به خود بسته می شود. ساختار تا شده ساده اوریگامی مانند آن، امکان خروج بخار غذای داغ را فراهم می کند. معمولاً می توان مستقیماً با استفاده از چوب غذاخوری از داخل ظرف غذا خورد. این ظروف عمدتاً برای غذاهای چینی آمریکایی استفاده می شوند، اگرچه در برخی از کشورهای اروپایی و آمریکای لاتین نیز رواج پیدا کرده اند. جعبه غذای چینی که می توان با خیال راحت در اجاق های مایکروویو (بدون دسته فلزی که می ت
واند باعث ایجاد قوس الکتریکی شود) استفاده کرد، موجود است. آنها اغلب دسته ندارند یا دسته پلاستیکی دارند. این ظروف همچنین می توانند برای نگهداری یا حمل اقلام غیر غذایی یا قطعات کوچک استفاده شوند. ظروف بیرون بر نیز به عنوان بسته بندی جدید برای هدایای کوچک ارائه شده اند. تاریخچه. اختراعات اولیه به سال های ۱۸۹۰، ۱۸۹۴، و ۱۹۰۸ برمی گردد. سطل صدف مقوایی در زمانی اختراع شد که صدف تازه محبوب تر و فراوان تر و ارزان تر از امروز بود. از آنجایی که پوست کندن صدف (جدا کردن گوشت خام از پوسته) نیاز به مهارت دارد و می تواند دشوار و خطرناک باشد، معمولاً از فروشنده صدف خواسته می شد که صدف ها را باز کند تا بتوان آنها را برای استفاده در دستور العمل ها به خانه برد. سطل صدف روشی ارزان و بهداشتی برای انجام این کار فراهم می کرد. در اواسط قرن بیستم، صید بیش از حد صدف (و افزایش قیمت متعاقب آن) باعث شد تولیدکنندگان تعداد قابل توجهی سطل صدف فروخته نشده داشته باشند. در ایالات متحده پس از جنگ جهانی دوم، افزایش چشمگیری در فروش غذاهای بیرون بر که می توانستند از رستوران ها خریداری شوند، وجود داشت. غذاهای چینی به دلیل خوشمزه بودن، غیرمعمول بودن،
نسبتاً ارزان بودن و قابلیت حمل آسان، انتخاب محبوبی بودند. سطل صدفی به سرعت برای «غذای بیرون بر چینی» به کار گرفته شد. سطل های مقوایی تا حدودی عایق بندی خودکار داشتند و می توانستند برای طیف گسترده ای از غذاها از جمله برنج پخته، غذاهای مرطوب مانند خوراک تخم مرغ و غذاهای سس دار استفاده شوند، اگرچه برای غذاهای داغ و بسیار مایع مانند سوپ ها مناسب نبودند. این ظروف همچنین توسط رستوران هایی که غذاهای کلاسیک آمریکایی بیرون بر، مانند سیب زمینی سرخ کرده یا صدف سرخ شده، ارائه می دهند، استفاده می شوند.
فیلم لمس کردن اسب های وحشی اثری در ژانر درام به کارگردانی النور لیندو است که در سال ۲۰۰۲ منتشر گردید. این اثر در ایالات متحده آمریکا تولید شده و داستان آن در کشور کانادا جریان دارد. بازیگران اصلی این فیلم جین سیمور، مارک رندال، چارلز مارتین اسمیت و جیمز مک گوان هستند. داستان. پس از تصادف رانندگی ای که به کشته شدن پدر و خواهرش انجامید و مادرش را به کما برد، پسری برای زندگی با عمه اش که فردی گوشه گیر است، به جزیره سیبل—منطقه ای حفاظت شده و مشهور به اسب های وحشی—فرستاده می شود. بازخوردها. این فیلم عموماً نقدهای مثبتی دریافت نکرد.
فیبر قالب گیری شده یا خمیر قالب گیری شده یک ماده بسته بندی است که معمولاً از مقوای بازیافتی و یا کاغذ روزنامه ساخته می شود. این ماده برای بسته بندی محافظ یا برای سینی مقوایی و ظروف نوشیدنی استفاده می شود. برای بسیاری از کاربردها، خمیر قالب گیری شده ارزان تر از پلی استایرن منبسط شده (EPS)، پلی اتیلن ترفتالات (PET) و پلی وینیل کلراید (PVC) شکل دهی شده با خلاء، موج دار کردن و فوم ها است. خمیر قالب گیری شده اغلب به عنوان یک ماده بسته بندی پایدار در نظر گرفته می شود، همانطور که توسط ائتلاف بسته بندی پایدار تعریف شده است، زیرا از مواد بازیافتی تولید می شود و پس از چرخه عمر مفید خود می تواند دوباره بازیافت شود.
سیلویو مانفرد دانته یک شخصیت خیالی در سریال تلویزیونی سوپرانوها از شبکه اچ بی او است که توسط استیون ون زند به تصویر کشیده شده است. او در خانواده جنایی دیمیو، به عنوان کنسیلیری (مشاور ارشد) و دست راست تونی سوپرانو فعالیت می کند. در فیلم پیش درآمد «قدیسین فراوان نیوآرک» (2021)، نقش جوان سیلویو دانته را جان مگارو بازی کرده است. زندگینامه شخصیت. طبق "کتاب «سوپرانوها، یک تاریخچه خانوادگی»" ، سیلویو در ژوئن ۱۹۵۷ در وست اورنج، نیوجرسی متولد شد. پدرش جوزف «بپو» دانته، اصالتاً اهل کالابری ، عضو شوالیه های کلمبوس و سرباز مافیایی بود که در سال ۱۹۵۹ به ضرب گلوله کشته شد. سیلویو دوست دوران کودکی تونی سوپرانو بود. فعالیت های جنایی اولیه او اغلب شامل تونی و جکی آوریل پدر می شد. برنامه اولیه شغلی او این بود که یک خواننده حرفه ای شود، اما این رویا هرگز محقق نشد. سیلویو دانته، با وجود فعالیت های مافیایی، همواره ارتباط خود با دنیای نمایش را از طریق مالکیت چندین کلوپ در شمال نیوجرزی حفظ کرده و از ستاره های جوانی که در کلوپ هایش فعالیت می کنند، حمایت مالی می کند. نقش او در ترغیب تونی سوپرانو برای قبول پست کاپو پس از مرگ پدرش، کلی
دی بود. او در طول همکاری با گروه سوپرانو، با سالواتوره "بیگ پوسی" بونپنسیِرو و پائولی "والناتس" گوآلتیِری دوستی نزدیکی پیدا کرد. ویژگی های شخصیتی و نقش در سازمان: سیلویو یکی از معقول ترین افراد در حلقه نزدیکان تونی محسوب می شود. برخلاف دیگران که سریع عصبی می شوند و به خشونت متوسل می گردند، او معمولاً نقش میانجی را ایفا کرده و با همه به خوبی کنار می آید. حضور ثابت او در جلسات مهم ("sit-downs") باعث شده تونی به عنوان فردی منطقی و قابل اعتماد به او تکیه کند. موارد کلیدی عملکرد: - گزارش برنامه قتل عمو جونیور به تونی - آتش زدن رستوران وسوویو برای حفظ آبروی آن - برنامه ریزی ترور چاکی سینیوره و مایکی پالمیسه در جنگ داخلی ۱۹۹۹ - اجرای حکم اعدام خیانتکاران (جیمی آلتیری، بیگ پوسی، آدریانا لا سروا، برت جرواسی) تعارضات و چالش ها: - مخالفت پنهان با ارتقای کریستوفر مولتیسانتی - درگیری با معترضان بومی آمریکایی در جشن روز کلمبوس - اختلاف با پائولی بر سر تقسیم سود دزدی دوران موقت ریاست: پس از به کما رفتن تونی، سیلویو به عنوان رئیس موقت خانواده انتخاب شد. اگرچه ابتدا از این موقعیت لذت می برد، اما به زودی تحت فشارهای شدید دچار
حملات آسم می شود. او در حل اختلاف بین ویتو اسپاتفوره و بابی باکالیری دچار تردید می شود و نهایتاً به این نتیجه می رسد که جایگاه واقعی او همان مقام کنسیلیری است. موضع گیری در قضیه ویتو: سیلویو همواره بر لزوم حذف ویتو اسپاتفوره پس از افشای همجنس گرایی او تأکید داشت. وقتی فیل لیوتاردو بدون اجازه تونی، ویتو را می کشد، سیلویو ابتدا پیشنهاد انتقام می دهد اما سپس از تصمیم تونی برای بمب گذاری در مرکز فیل حمایت می کند. حمله تروریستی و کما: در جریان توطئه فیل لیوتاردو برای نابودی رهبری خانواده سوپرانو، سیلویو در کمین مسلحانه قرار می گیرد. اگرچه پتسی پاریسی از او محافظت می کند، سیلویو با اصابت چند گلوله به کما می رود. در آخرین قسمت سریال، تونی به دیدار سیلویوی ناهشیار می رود، اما سرنوشت نهایی او هرگز فاش نمی شود. زندگی شخصی: سیلویو علیرغم روابط خارج از ازدواج، به همسرش گابریلا (بازیگر واقعی همسر ون زند) علاقه مند است. او پدری دلسوز برای دختر نوجوانش هدر است که از شغل پدرش ناراضی است. سیلویو در اوقات فراغت به تقلید از آل پاچینو در "" می پردازد که مورد توجه دوستانش قرار می گیرد. خاستگاه شخصیت. دیوید چیس، خالق سریال «سوپران
وها»، پس از دیدن استیون ون زند در مراسم معرفی گروه «رَکلس» به تالار مشاهیر راک اند رول در سال ۱۹۹۷، تحت تأثیر ظاهر طنزآمیز و حضور پررنگ او قرار گرفت و از او برای تست بازیگری دعوت کرد. ون زند، گیتاریستی که بیشتر به خاطر عضویت در گروه «ای استریت بند» بروس اسپرینگستین شناخته می شود، پیش از این هیچ تجربه ای در بازیگری نداشت. او برای نقش تونی سوپرانو تست داد، اما هم اچ بی او و هم خود ون زند احساس کردند که این نقش باید به یک بازیگر حرفه ای سپرده شود. در نتیجه، چیس تصمیم گرفت شخصیتی را به طور خاص برای ون زند خلق کند. ون زند در نهایت پذیرفت که در سریال در نقش سیلویو دانته، مشاور خانواده مافیا، بازی کند. همسر واقعی او، موریین، نیز در سریال به عنوان همسرش، گابریلا، انتخاب شد.
سس پیکاپپا, که به عنوان کچاپ جامائیکایی نیز شناخته می شود، یک برند چاشنی جامائیکایی است که محصول اصلی شرکت پیکاپپا است که در سال ۱۹۲۱ تأسیس شد. این سس در شوترز هیل، جامائیکا، در نزدیکی ماندویل تولید می شود. مواد تشکیل دهنده (به ترتیب در برچسب محصول) شامل سرکه نیشکر، شکر، گوجه فرنگی، پیاز، کشمش، نمک دریا، زنجبیل، فلفل، سیر، میخک، فلفل سیاه، آویشن، انبه و پوست پرتقال است که ترکیب آنها در بشکه های بلوط کهنه شده اند. این سس طعمی شیرین، ترش و کمی تند دارد. این شرکت چندین نوع مختلف از سس، از جمله انواع انبه و فلفل دلمه ای اسکاتلندی فوق العاده تند را تولید می کند. یکی از استفاده های سنتی از این سس، ریختن آن بر روی یک تکه پنیر خامه ای است که بر روی کراکرها پخش می شود. یکی از طرفداران پروپاقرص سس پیکاپپا، سوپرمدل نائومی کمپبل است که یک بطری از آن را با خود حمل می کند.