Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
عناب بودایی ، یک گونه گیاهی از خانواده عنابیان است که بوم زاد منطقه تمال () در استان بگماتی، نپال است. شرح. ارتفاع درخت به هشت تا ده متر می رسد. دو شکل است. شاخه های عقیم خارهای بلندتری دارند و شاخه های بارور خارهای کوتاه تری دارند یا خار ندارند. برگ های متناوب بیضی و بیضوی هستند. در اسفند و فروردین گل های سفید دارد. در ماه مه تا آگوست میوه می دهد. ارزش اقتصادی و مذهبی. عناب بودایی میوه ای خوراکی دارد و از درخت به عنوان علوفه گاو نیز استفاده می شود. از بذرها به عنوان مهره برای ساخت مالاس (تسبیح) استفاده می شود که به عنوان بودیچیتا مالاس (Bodhichitta malas) شناخته می شود، جاپ مالا یا مالاس بذر بودا، که در عبادت بودایی تبتی استفاده می شود. اینها با مالای ۱۰۸ مهره ای با قیمت ۸۰ هزار روپیه نپال بسیار ارزشمند هستند. اما قیمت مالا با توجه به قطر و روی بذر متفاوت است. قطر کوچکتر حجیم تر قیمت دارد. به همین ترتیب مالا با یک صورت گران ترین است و به دنبال آن پنج رو، چهار رو، سه رو، دو رو و غیره قرار دارند. بر اساس گزارش ها، منطقه تیمال دارای تجارت سالانه بوداچیتا به ارزش یک میلیارد روپیه نپالی (۹/۸ میلیون دلار) است و مه
ره ها از نپال به هند، چین، سنگاپور، ژاپن و کره صادر می شود. دولت وزارت جنگل داری نپال کمیته ای ایجاد کرده و توزیع نهال این گیاه را به منظور ارتقای وضعیت اقتصادی مردم ساکن در این منطقه آغاز کرده است. تعدادی نهالستان برای پرورش نهال آن ایجاد شده است. قیمت نهال با توجه به تاریخ جوانه زنی و چهره بذر متفاوت است.
مورچه دروگر Harvester ant که به عنوان مورچه برداشت کننده harvesting ant نیز شناخته می شود، نامی رایج برای هر گونه یا سردهٔ مورچه هایی است که دانه ها را جمع آوری می کنند (به نام شکار دانه)، یا قارچ هایی مانند "Euprenolepis procera" که در لانه در اتاقک های جمعی ذخیره می شوند، انبار غله نامیده می شود. از آنها به عنوان مورچه های کشاورز نیز یاد می شود. برداشت بذر توسط برخی از مورچه های بیابانی، یک سازگاری با کمبود منابع معمولی مورچه ها مانند طعمه یا عسلک از نیم بالان است. مورچه های دروگر پراکنش و حمایت دانه را افزایش می دهند و مواد مغذی را فراهم می کنند که بقای نهال گیاهان بیابانی را افزایش می دهد. علاوه بر این، مورچه ها هوادهی خاک را از طریق ایجاد گالری ها و محفظه ها فراهم می کنند، لایه های عمیق و بالایی خاک را مخلوط می کنند و زباله های ارگانیک را در خاک می گنجانند.
راجشری پروداکشنز () شرکت فیلم سازی و توزیع فیلم هندی است که در شهر بمبئی، هند قرار دارد، این شرکت که در سال ۱۹۴۷ تأسیس گردید بیشتر به تولید فیلم های هندی به فعالیت مشغول است. موفق ترین فیلم هایی که این شرکت تولید کرده است از جمله دوستی (۱۹۶۴)، از طریق مژه ها (۱۹۷۸)، آن سوی رودخانه (۱۹۸۲)، خاندان (۱۹۸۴)، من عاشق شدم (۱۹۸۹)، من برای تو چه کسی هستم؟ (۱۹۹۴)، ما با هم هستیم (۱۹۹۹)، ازدواج (۲۰۰۶) و گنجینه ای به نام عشق پیدا کرد (۲۰۱۵) می باشد.
نصر بن صالح بن مرداس (؛ – ۲۲ مه ۱۰۳۸) که با لقب شبل الدوله نیز شناخته می شود، دومین امیر مرداسی حلب بود که میان سال های ۱۰۲۹ تا زمان مرگش در سال ۱۳۰۸ بر آن شهر حکم می راند. وی بزرگ ترین فرزند صالح بن مرداس، مؤسس خاندان مرداسیان بود. وی در کنار پدرش در نبرد الأُقْحوَانة در نزدیکی طبریه در سال ۱۰۲۹ جنگید جایی که صالح توسط نیروهای فاطمی به رهبری انوشتکین دزبری کشته شد. پس از آن وی با همراهی برادرش ثمال امور حلب را در دست گرفت. او پس از در دست گرفتن حکومت حلب، نیروهای بیزانس به رهبری رومانوس سوم را در نبرد اعزاز در سال ۱۰۳۰ شکست داد.
خیابان کندی کین فیلمی محصول سال ۲۰۲۳ و به کارگردانی رجینالد هودلین است. در این فیلم بازیگرانی همچون ادی مورفی، تریسی الیس راس، جیلیان بل، تادوس جی. میکسون، کن مارینو، دیوید آلن گرایر، نیک آفرمن، جنیا والتون، کریس رد، آنجله جانسون، لومباردو بویار، تیموتی سیمونز، تراوانته رودز، ریکی لیندهوم، کاترین دنت و پنتاتونیکس ایفای نقش کرده اند.
انباشتگاه خوراک ، مکانی خنک برای نگهداری خوراک پیش از استفاده آن است. در اصل، جایی بود که گوشت خام با چربی پوشانده می شد تا نگهداری شود. در سدهٔ هجدهم، این اصطلاح گسترش یافته بود: در آن نقطه، انبار خشک جایی بود که نان، شیرینی، شیر، کره یا گوشت های پخته شده ذخیره می شد. پیش از استفاده گسترده از یخچال و فریزر، سالن های بزرگ در خانه ها رایج بودند. انباشتگاه های سنگی به گونه ای طراحی شده اند که در گرم ترین هوا سرد نگه دارند. قفسه هایی از تخته سنگ یا مرمر به ضخامت دو یا سه اینچ داشتند. این قفسه ها در دیوارهای سنگی کلفت فرورفته بودند. ماهی یا سبزیجات را مستقیماً روی قفسه ها می گذاشتند و روی قفسه ها را می پوشانند یا حصیرهای سازوئیان خیس را در زیر و پیرامون آن می پاشند. انباشتگاه های جانوری. مکان هایی که جانوران در آن ها غذا را برای مصرف بعدی ذخیره می کنند، گاهی به عنوان «انباشتگاه» نامیده می شوند، نمونهٔ معروف آن انبارهای دانه ها و آجیل هایی است که توسط سنجاب ها پنهان شده اند تا ذخیره ای از غذای تازه را در ماه های ناملایم سال فراهم کنند.
نگار حسن زاده شاعره، فیلسوف و نویسنده به زبان روسی است. او عضو اتحادیه نویسندگان جمهوری آذربایجان و یکی از اعضای مدیر بین المللی قلم پروژه ادبی «سؤز» است که توسط وزارت فرهنگ جمهوری آذربایجان اداره می شود. اشعار او به بسیاری از زبان ها ترجمه شده و در سراسر جهان از جمله بریتانیا، ایتالیا، آلمان، کانادا، استرالیا، مجارستان، لهستان، ترکیه، ایران، اسرائیل، روسیه و ازبکستان ترجمه شده است. سبک شرقی نگارش او شهرت شاعری را با زبانی منحصربه فرد با ترکیب سنت های مختلف نوشتاری به دست آورده بود. نگار از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۴ در لندن زندگی و کار کرده بود و سالها یکی از پیشگامان دیاسپورای آذربایجان در بریتانیای کبیر بود. او نوه یعقوب حسن زاده است.
انبار مواد غذایی یا انبارداری مواد غذایی ، راهی برای کاهش تنوع عرضه مواد غذایی در مواجهه با تغییرات طبیعی و اجتناب ناپذیر است. این کار اجازه می دهد تا غذا برای مدتی (معمولاً هفته ها تا ماه ها) پس از برداشت به جای اینکه صرفاً بلافاصله شوند، خورده شود. این هم یک مهارت خانگی سنتی (عمدتاً به عنوان انبار کردن ریشه) و هم در قالب پشتیبانی غذا، یک فعالیت صنعتی و تجاری مهم است. نگهداری، انبارداری و ترابری غذا، از جمله تحویل به موقع به مصرف کنندگان، برای امنیت غذایی مهم است، به ویژه برای اکثریت مردم در سراسر جهان که برای تولید غذای خود به دیگران وابسته هستند. تلفات قابل توجه مواد غذایی ناشی از شرایط نامناسب انبارداری و همچنین تصمیمات اتخاذشده در مراحل آغازین زنجیره تأمین است که محصولات را مستعد ماندگاری کوتاه تر می کند. انبارداری کافی در سردخانه، به ویژه، می تواند برای جلوگیری از تلفات کمی و کیفی مواد غذایی بسیار مهم باشد. امکانات انبارداری مواد غذایی ممکن است شامل مواردی باشد که برای کالاهای خشک، یا در کنسرو کردن، آبگیری غذا، ترشی انداختن، پخت و غیره استفاده می شود. آنها عبارتند از:
جابجایی اعضای خانواده فیلمی محصول سال ۲۰۲۳ و به کارگردانی جوزف مک گینتی نیکول است. در این فیلم بازیگرانی همچون جنیفر گارنر، اد هلمز، اما مایرز، بریدی نون، ریتا مورنو، ماتیاس شوایگهوفر، زوشا راکمور، پل شیر، فورچون فیمستر، ند بلامی، کینگ بچ، دن فینریتی، هاوی ماندل، انور جیباوی، مارک مک گراث، باب استیفنسن، هانا استوکینگ و بنجامین فلورس ایفای نقش کرده اند.
سفیدبرفی و هفت دزد () فیلمی ایتالیایی در سبک کمدی به کارگردانی جاکومو جنتیلومو محصول سال ۱۹۴۹ است. این فیلم کمابیش بر اساس رمان کوتاه "دزد" () نوشته آنتون جرمانو روسی ساخته شده است.
یک کمربند بدون سگک، مخصوصاً اگر به شکل طناب یا بند باشد، در زمینه های مختلف، به ویژه تاریخی، گیردل نامیده می شود، جایی که این کمربندها از دوران باستان تا شاید قرن پانزدهم، به ویژه برای زنان، جزء بسیار رایج لباس های روزمره بوده اند. بیشتر این کمربندها برای نگه داشتن سایر اجزای لباس در جای خود بودند، اما برخی گشاد و اساساً برای تزئین استفاده می شدند. امروزه، گیردل ها بخشی از لباس های مذهبی مسیحی هستند. این کلمه در زمینه های دیگر ممکن است معنی متفاوتی داشته باشد.
جیوتی دشپانده () تهیه کننده فیلم و اهل کسب و کار هندی است که در حال حاضر مدیرعامل شرکت وایاکام۱۸ می باشد. مدتها قبل او مدیر عامل گروپ (Group CEO) و مدیر اجرایی شرکت ایروس بود. فیلم شناسی. از جمله فیلم هایی که او به عنوان تهیه کننده در آن فعالیت داشته است می توان به موارد زیر اشاره کرد. پانویس.
موزه آشیان () خانهٔ شاعر نام آور ترکیه ای، توفیق فکرت (۱۸۶۷–۱۹۱۵) در محله آشیان منطقه بشیکتاش استانبول است. این خانه در سال ۱۹۰۶ ساخته شد و توفیق فکرت تا مرگش در ۱۹۱۵، در آن زندگی می کرد. در ۱۹۴۵ شهرداری استانبول خانه را خرید و به موزه تبدیلش کرد.
قابلیت معاوضه یا تعویض پذیری (به انگلیسی: Fungibility)، ویژگی یک کالا است که بیانگر آن است که واحدهای منفرد آن اساساً قابل تعویض هستند. از منظر حقوقی، این مسئله بر نحوه اعمال حقوقی و قانونی (مانند مالکیت و حق دریافت کالا بر اساس قرارداد) بر چنین اقلامی تأثیر دارد. اشیای قابل معاوضه را می توان جایگزین یکدیگر کرد. به عنوان مثال، یک اسکناس ۱۰۰ دلاری کاملاً معادل بیست اسکناس ۵ دلاری (اسکناس) در نظر گرفته می شود، بنابراین شخصی که ۱۰۰ دلار را به صورت اسکناس ۱۰۰ دلاری وام می گیرد، می تواند پول را با اسکناس بیست و پنج دلاری بازپرداخت کند. هیچ الزامی برای بازگرداندن همان اسکناس ۱۰۰ دلاری وجود ندارد. کالاهایی که قابل تعویض هستند به عنوان commodities تلقی می شوند و بازارهای commodities به دلیل قابلیت تعویض آنها فعال و قابل نقد هستند. به عنوان مثال، طلا به طور کلی قابل تعویض است زیرا ارزش آن به هیچ شکل خاصی بستگی ندارد، چه سکه، شمش یا سایر حالت ها. با این حال، یک آیتم منحصر به فرد مانند یک مجسمه طلا با وزن مشابه طلا به شکل دیگری قابل تعویض در نظر گرفته نمی شود. سایر کالاهای قابل تعویض شامل سایر فلزات گرانبها و گریدهای نف
ت خام است. تشخیص قانونی تعویض پذیری محدود است و حتی اقلام بسیار مشابه مانند خودروهای جدید هم مدل و مشخصات، در قانون با یکدیگر قابل تعویض تلقی نمی شوند. بسیاری از ابزارهای مالی مانند سهام، اوراق قرضه و ارز نیز قابل تعویض هستند. تعویض پذیری تنها به معادل بودن و عدم تمایز هر واحد از یک کالا یا چیز دیگر با واحدهای دیگر همان کالا اشاره دارد و نه به توانایی مبادله آسان آن با چیز دیگری.
بیانیه هنری یا مانیفست هنری () عبارت است از اعلام عمومی نیات، انگیزه ها یا دیدگاه های یک هنرمند یا جنبش هنری. مانیفست ها ویژگی استاندارد جنبش های مختلف در نوگرایی آوانگارد هستند و هنوز هم نوشته می شوند. مانیفست های هنری گاهی در لفاظی هایشان برای رسیدن به یک اثر، انقلابی در نظر گرفته شده اند. اغلب به موضوعات گسترده تری مانند نظام سیاسی می پردازند. مضامین معمول نیاز به انقلاب، آزادی (بیان) و برتری ضمنی یا آشکارا اعلام شده نویسندگان بر وضعیت موجود است. مانیفست ابزاری برای بیان، انتشار و ضبط ایده ها برای هنرمند یا گروه هنری است؛ حتی اگر فقط یک یا دو نفر متن را بنویسند، باز هم گروه شناخته می شود. در سال ۱۸۵۵ گوستاو کوربه برای معرفی کاتالوگ نمایشگاه مستقل و شخصی خود مانیفست رئالیسم را نوشت. و در سال ۱۸۸۶ مانیفست سمبولیسم در روزنامه فرانسوی "فیگارو" توسط شاعر و مقاله نویس ژان موره آ منتشر شد. اولین "مانیفست هنری" قرن بیستم با فوتوریست ها در ایتالیا در سال ۱۹۰۹ معرفی شد، پس از آن کوبیست ها، وورتیکیست ها، دادائیست ها و سوررئالیست ها، که تا جنگ جهانی دوم شناخته شده ترین مانیفست ها هستند. پس از آن اگرچه انتشار مانیفست ه
ا متوقف نشد، اما رسانه های دیگر مانند رادیو و تلویزیون تمایل به کنار گذاشتن چنین اعلامیه هایی داشتند. اکنون با توجه به ظهور اینترنت، این فرم احیا شده است، و بسیاری از مانیفست های جدید اکنون برای مخاطبان در سراسر جهان صادر می شوند. استاکیست ها از این امکان برای شروع یک جنبش جهانی استفاده کرده اند. مانیفست ها معمولاً شامل تعدادی گزاره هستند که شماره گذاری شده اند، یا به صورت نقطه ای هستند و لزوماً از یکی به دیگری ارجاع نمی دهند. توضیح تریستان تزارا از مانیفست ("عشق ضعیف و عشق تلخ، II") توجه بسیاری را به خود جلب کرده است: مفهوم. پیش از اوایل قرن بیستم، مانیفست تقریباً یک اعلامیه با اهداف سیاسی بود؛ بنابراین، قصد هنرمندانی که این فرم را اتخاذ می کنند، نشان دادن این بود که از هنر به عنوان یک ابزار سیاسی استفاده می کنند. مانیفست هنری دو هدف اصلی دارد. اولین مورد، تعریف و نقد یک پارادایم در هنر یا فرهنگ معاصر است. دوم تعریف مجموعه ای از ارزش های زیبایی شناختی برای مقابله با این پارادایم است. اغلب، مانیفست ها میل دارند که به تنهایی آثار هنری باشند. برای مثال، بسیاری از نویسندگان مانیفست قصد دارند متون خود را به اجرا
درآورند. بعضی از مانیفست ها را هم نمی توان صرفاً بیانیه های مکتوب ارزیابی کرد، زیرا به شدت به طراحی گرافیکی برای برقراری ارتباط متکی هستند، پیزی که به عنوان ویژگی مشترک در مانیفست های دادا دیده می شود. چندین هنرمند، مانیفست هایی در مورد رسانه های هنری نوشته اند نه رسانه های خودشان. از نظر تاریخی، بین مانیفست هنری و مانیفست سیاسی مشابهت زیادی وجود داشته است. برای نویسندگان مانیفست اوایل قرن بیستم غیرمعمول نبود که از نظر سیاسی نیز فعال باشند. در ایتالیا، فیلیپو تومازو مارینتی، بنیان گذار آینده پژوهی، نامزد انتخابات شد و آینده پژوهان روسی و ایتالیایی اعلامیه های سیاسی صادر کردند. در انگلستان، ویندهام لوئیس، ورتیسیست، از سوفراژت ها حمایت می کرد، درحالی که در فرانسه، سوررئالیست آندره برتون از حزب کمونیست حمایت می کرد. اما اغلب این سازمان های سیاسی هنرمندان را رد می کردند. در موارد دیگر، هنرمندان توسط دولت های اقتدارگرای اروپایی، مانند ایتالیای فاشیست و روسیه کمونیستی، که به طور نهادی آوانگارد را رد کردند، سانسور و تحت تعقیب قرار گرفتند. قبل از ۱۹۰۰. مانیفست رئالیست ۱۸۵۵. گوستاو کوربه برای معرفی کاتالوگ نمایشگاه شخ
صی مستقل خود در سال ۱۸۵۵، مانیفست رئالیستی نوشت که لحن بیانیه های سیاسی آن دوره را داشت. او در این بیانیه هدف خود را به عنوان یک هنرمند «ترجمه آداب و رسوم، ایده ها، ظاهر دوران من بر اساس برآورد خودم» اعلام می کند. مانیفست سمبولیست ۱۸۸۶. در سال ۱۸۸۶ "مانیفست سمبولیست" در روزنامه فرانسوی "فیگارو" توسط شاعر و مقاله نویس ژان موره آ منتشر شد. این بیانیه نمادگرایی را سبکی تعریف و توصیف می کند که «هدف آن ایده آل نبوده، بلکه تنها هدف آن بیان کردن خود به خاطر بیان شدن بوده است». از شارل بودلر، استفان مالارمه و پل ورلن به عنوان سه شاعر برجسته این جنبش نام می برد. سمینال ۱۹۰۹–۱۹۴۵. مانیفست فوتوریست ۱۹۰۹، ۱۹۱۴. "مانیفست فوتوریست"، نوشته شاعر ایتالیایی فیلیپو تومازو مارینتی، در ۵ فوریه ۱۹۰۹، در روزنامه ایتالیایی "گازته دل امیلیا" (Gazzetta dell'Emilia) در بولونیا منتشر شد، سپس در ۲۰ فوریه ۱۹۰۹، در روزنامه "فیگارو" به فرانسوی ترجمه شده و با عنوان "Manifeste du futurisme" منتشر شد. این بیانیه فلسفه هنری فوتوریست را آغاز کرد، که رد گذشته و جشن گرفتن برای سرعت، ماشین آلات، خشونت، جوانان و صنعت بود. همچنین نوسازی و جوان سازی ف
رهنگی ایتالیا حمایت می کرد. از آن جایی که مانیفست اولیه شامل یک برنامه هنری مثبت نبود، فوتوریست ها تلاش کردند تا در "مانیفست فنی نقاشی فوتوریست" (۱۹۱۴) برنامه ای ایجاد کنند. این امر آن ها را متعهد به «پویایی جهانی» کرد که قرار بود مستقیماً در نقاشی و مجسمه سازی نشان داده شود. اشیاء در واقعیت از یکدیگر یا از محیط اطرافشان جدا نبودند: «شانزده نفری که در یک اتوبوس موتوری در اطراف شما هستند به نوبه خود و در عین حال یک، ده چهار سه؛ بی حرکت هستند و جای خود را عوض می کنند… اتوبوس موتوری با عجله وارد خانه هایی می شود که از آن ها می گذرد و به نوبه خود خانه ها خود را روی اتوبوس موتوری می اندازند و با آن مخلوط می شوند. مانیفست کوبیسم ۱۹۱۲. «""دو "کوبیسم"» (Du "Cubisme") که در سال ۱۹۱۲ توسط آلبرت گلیز و ژان متزینگر نوشته شد، اولین متن نظری مهم در مورد کوبیسم بود. این کتاب با آثاری از گلیز، متزینگر، پل سزان، فرنان لژه، خوان گریس، فرانسیس پیکابیا، مارسل دوشان، پابلو پیکاسو، ژرژ براک، آندره درون و ماری لورانسن تصویرسازی شده است. در این رساله بسیار تأثیرگذار گلیز و متزینگر مفهوم «چشم انداز چندگانه» را به صراحت با حس برگسونی
از زمان مرتبط کردند. پرداخت وجهی به اشیاء فیزیکی و فضا، تمایز بین سوژه و انتزاع، بین بازنمایی و غیرعینیت را محو کرد. از اثرات هندسه نااقلیدسی برای انتقال یک حس روان فیزیکی از سیال بودن آگاهی استفاده شد. ""دو "کوبیسم" مفهوم «هم زمانی» را وارد چارچوب نظری کوبیسم کرد. و تا حدی مفهومی برخاسته از اعتقاد مبتنی بر درک نویسندگان از آنری پوانکاره و برگسون بود که جدایی یا تمایز بین فضا و زمان باید به چالش کشیده شود. هم بر ایده های فلسفی و علمی، هم بر هندسه ریمانی و هم نسبیت دانش، که با تصورات متضاد حقیقت مطلق استوار بود، این ایده ها در نشریه ای منتشر و مورد بحث قرار گرفت و توسط نویسندگان و هنرمندان مرتبط با ظهور مدرنیسم خوانده شد. هنر نویز ۱۹۱۳ (The Art of Noise). "هنر نویزها" (به انگلیسی: The Art of Noise) یک مانیفست فوتوریستی است که توسط لوئیجی روسولو در نامه ای در سال ۱۹۱۳ به دوست و آهنگ ساز فوتوریست فرانچسکو بالیلا پراتلا نوشته شده است. روسولو استدلال می کند که گوش انسان به سرعت، انرژی و سر و صدای منظره صوتی صنعتی شهری عادت کرده است. علاوه بر این، این پالت صوتی جدید نیاز به رویکرد جدیدی برای ساز و آهنگسازی دارد. او
تعدادی نتیجه گیری در مورد این که چگونه الکترونیک و سایر فناوری ها به نوازندگان فوتوریست اجازه می دهد تا «تنوع محدودی از تام ها را که امروزه ارکستر در اختیار دارد، تنوع بی نهایتی از صداها را که با مکانیسم های مناسب بازتولید می شوند، جایگزین کنند» پیشنهاد می کند. مانیفست مکتب آمورفیست ۱۹۱۳. "مانیفست مکتب آمورفیست" که در سال ۱۹۱۳ در "Les Homme du jour" منتشر شد، هرگز مشخص نشد که آیا یک مانیفست صادقانه از مکتب جدید آمورفیسم بود یا یک تقلید. مانیفست ورتیسیست ۱۹۱۴. گزیده هایی از "مانیفست ورتیسیست" در ۲۰ ژوئن ۱۹۱۴، در شماره ۱ مجله "Blast" و سپس درشماره ۲ در ژوئیه ۱۹۱۵ مجله "Blast" منتشر شد. مانیفست سوپرماتیست ۱۹۱۵. در سال ۱۹۱۵، کازیمیر ماله ویچ با انتشار مانیفست خود، "از کوبیسم تا سوپرماتیسم،" پایه های سوپرماتیسم را بنا نهاد. مانیفست دادا ۱۹۱۶. هوگو بال اولین "مانیفست دادا" را در کاباره ولتر در ۱۴ ژوئیه ۱۹۱۶ قرائت کرد. دومین مانیفست دادا توسط تریستان تزارا در سال مایز (Salle Meise) در ۲۳ مارس ۱۹۱۸ قرائت شد و در "دادا"، شماره ۳ (زوریخ، دسامبر ۱۹۱۸) منتشر شد. مانیفست د استیل ۱۹۱۸. "مانیفست د استیل" توسط تئو وان دوسبر
گ، ون ت هاف، ویلموس هوزار ، آنتونی کوک، پیت موندریان، ژرژ وانتونگرلو و یان ویلس امضا شد. مانیفست I از سبک د استیل، از "De Stijl"، جلد دوم، نه. ۱ (نوامبر ۱۹۱۸)، ص. ۴. مانیفست واقع گرایانه ۱۹۲۰. "مانیفست واقع گرایانه" (رئالیستیک)، (منتشرشده در ۵ اوت ۱۹۲۰) توسط مجسمه ساز روسی نائوم گابو نوشته شده و توسط آنتوان پفسنر امضا شده است و متن اصلی ساخت گرایی است. مانیفست پیوریست ۱۹۲۰–۱۹۲۵. بنیان گذاران ناب گرایی، آمده ازانفان، و لو کوربوزیه، عنوان مانیفست خود را "پس از کوبیسم" ("Après le Cubisme") گذاشتند. مانیفست سوررئالیست ۱۹۲۴. اولین "مانیفست سوررئالیست" توسط نویسنده فرانسوی آندره برتون در سال ۱۹۲۴ نوشته شد و در سال ۱۹۲۵ برای عموم منتشر شد. این سند سوررئالیسم را چنین تعریف می کند:اتوماتیسم روانی در حالت ناب خود، که به وسیله آن فرد پیشنهاد می کند عملکرد واقعی اندیشه را بیان کند (به صورت شفاهی، با استفاده از کلام نوشتاری یا به هر شکل دیگری). این بیان دیکته شده توسط فکر، و در غیاب هرگونه کنترل اعمال شده توسط عقل، و مستثنی از هرگونه نگرانی زیبایی شناختی یا اخلاقی است. هنر بتن ۱۹۳۰. با عنوان "پایه رنگ بتن" (Base de la pei
nture concrète)، توسط اتو گوستاف کارلسوند، تئو وان دوسبورگ، ژان هلیون، مارسل وانتز و لوون توتونچیان نوشته شده است که در "نقد و بررسی هنر بتن"، شماره ۱ منتشر شده است. (آوریل ۱۹۳۰). مانیفست نقاشی دیواری ۱۹۳۳. انگیزه ماریو سیرونی بیشتر از هر جنبش هنری خاص، آرمان های سیاسی فاشیسم ایتالیا بود. سیرونی با کار روی هنر برای روزنامه "ایل پوپولو د ایتالیا" (Il Popolo d'Italia)، با ایجاد نقاشی های دیواری برای نمایشگاه به انقلاب فاشیستی در سال ۱۹۳۲ کمک کرد. پس از آن، سیرونی "مانیفست نقاشی دیواری" را در سال ۱۹۳۳ امضا کرد. سیرونی تا پس از جنگ جهانی دوم روی نقاشی های دیواری کار می کرد. مانیفست: به سوی یک هنر انقلابی آزاد ۱۹۳۸. "به سوی یک هنر انقلابی آزاد" توسط آندره برتون سورئالیست و لئون تروتسکی مارکسیست، به عنوان واکنشی در برابر هنر اجباری اتحاد جماهیر شوروی نوشته شد. پساجنگ ۱۹۴۶–۱۹۵۹. مانیفست سفید ۱۹۴۶. "مانیفست سفید" متنی است که در سال ۱۹۴۶ توسط لوسیو فونتانا نوشته شده است. مانیفست کبرا ۱۹۴۸. "مانیفست کبرا"، با عنوان "La reason était entendue"، نوشته کریستین دوترمونت، و امضای کارل اپل، کنستانت نیوئنهوی، گیوم کورنلیس ون ب
ورلو، آسگر جورن، و جوزف نوآرت در سال ۱۹۴۸ منتشر شد. مانیفست امتناع جهانی ۱۹۴۸. "مانیفست امتناع جهانی" (یا "رد کامل") یک مانیفست ضد وضع موجود و ضد مذهبی بود که در ۹ اوت ۱۹۴۸، در مونترال و توسط گروهی متشکل از شانزده هنرمند و روشن فکر جوان کبکی، به رهبری پل-امیل بوردواس منتشر شد. "امتناع جهانی" تا حد زیادی تحت تأثیر شاعر فرانسوی آندره برتون قرار گرفت و نیروی خلاق ناخودآگاه را تمجید کرد. مانیفست ایسمو ۱۹۴۸. "مانیفست ایسمو" اثر ولتولینو فونتانی است. اولین مانیفست مجسمه سازان ۱۹۴۹. "اولین مانیفست مجسمه سازان" اثر رنه ایچه است. مانیفست عرفانی ۱۹۵۱. "مانیفست عرفانی" (به فرانسوی: "Manifeste Mystique") در سال ۱۹۵۱ توسط سالوادور دالی نوشته شد. دالی تأیید کرد که تأیید کرد که یک سوررئالیست است و طرف دار نقاشی های مذهبی است. ترجیح دالی در این دوره، به رغم ظهور هنر انتزاعی، به هنر بازنمایی تغییر کرد. هسته ای پیتورا ۱۹۵۱. "مانیفست هسته ای پیتورا" توسط انریکو باج نوشته شد. مانیفست ل اسپشیالست ۱۹۵۲. "مانیفست ل اسپشیالست" (به فرانسوی: Les Spatialistes)، یک گروه ایتالیایی مستقر در میلان، این مانیفست را برای تلویزیون تهیه کرد. ما
نیفست هنر دیگری ۱۹۵۲. "مانیفست هنر دیگری"، اثر میشل تاپیه جنبش غیرمجاز هنری را تعریف کرد. مانیفست گوتای ۱۹۵۶. "مانیفست گوتای" از جیرو یوشیهارا اهداف هنری گروه گوتای ژاپن را مشخص کرد. مانیفست هنر خود-ویرانگر ۱۹۵۹. "مانیفست هنر خود-ویرانگر" که در سال ۱۹۶۴ توسط گوستاو متزگر نوشته شد، به عنوان یک سخنرانی برای انجمن معماری ارائه شد و توسط دانشجویان به عنوان یک «هپنینگ» هنری پذیرفته شد. یکی از دانشجویان کالج ایلینگ متزگر، پیت تاونزند بود، که بعداً از مفاهیم متزگر با عنوان تأثیری بر گیتار کوبیدن معروف او در طول اجرای آهنگ "د هو" نام برد. مانیفست نئو بتن ۱۹۵۹. "مانیفست نئو بتن"، اثر فریرا گولار، چنین آغاز می شود:«ما از اصطلاح «نئو بتن» برای متمایز ساختن خود از کسانی که به هنر «هندسی» غیرتصویری (نئوپلاستیسیسم، سازه انگاری، سوپرماتیسم، مکتب اولم) و به ویژه آن نوع هنر انضمامی که تحت تأثیر یک عقل گرایی حاد خطرناک است، استفاده می کنیم. نقاشان، مجسمه سازان، حکاکی ها و نویسندگان شرکت کننده در اولین نمایشگاه نئو بتن در پرتو تجربیات هنری خود به این نتیجه رسیدند که ارزیابی اصول نظری که هنر بتنی بر آن ها پایه گذاری شده است، ضرو
ری است.» مانیفست نقاشی صنعتی ۱۹۵۹. «"مانیفست نقاشی صنعتی: برای یک هنر کاربردی واحد"» نوشته جوزپه پینو-گالیزیو در اوت ۱۹۵۹، به زبان ایتالیایی در "Notizie Arti Figurative" شماره ۹ (۱۹۵۹) منتشر شد. اندکی پس از آن در "Internationale Situationniste شماره ۳" در ترجمه فرانسوی منتشر شد. در سال ۱۹۹۷ توسط مولی کلاین به انگلیسی ترجمه شد. این کتاب تنها ۷۰ نکته دارد و به شیوه ای بلاغی و آرمان گرایانه نوشته شده است، با جملاتی مانند: «نیروی تسخیرآمیز سلطه، انسان ها را به سمت شعر حماسی غیرقابل تصوری سوق خواهد داد». یکی از موضوعات آن آشتی صنعت و طبیعت است:بازگشت به طبیعت با ابزار مدرن به انسان این امکان را می دهد که پس از هزاران قرن به مکان هایی که شکارچیان پارینه سنگی بر ترس غلبه کردند بازگردد. انسان امروزی در پی تماس با چیزهای حقیرانه ای است که طبیعت در حکمت خود آن ها را به عنوان کنترلی بر غرور عظیم ذهن انسان حفظ کرده است. انسان امروزی باید خود را که در حماقت پیشرفت انباشته شده است، رها کند. ضد فرهنگ ۱۹۶۰–۱۹۷۵. مانیفست های دهه ۱۹۶۰ منعکس کننده نگرش های اجتماعی و سیاسی در حال تغییر زمان بودند: جوشش عمومی انقلاب «ضدفرهنگ» برا
ی سرنگونی نظم موجود و ظهور خاص فمینیسم و قدرت سیاه، و همچنین پیشروی اشکال هنری جدید مانند هنر بدنی و هنر اجرا. مانیفست موقعیت گرایی ۱۹۶۰. بین الملل موقعیت گرا در ۲۷ آوریل ۱۹۵۷، توسط هشت عضو در کوزیو دوآروسیا تأسیس شد که خواهان هنری انقلابی با حالت دگرگونی دائمی و در نتیجه جدید بودن و همچنین از بین بردن شکاف بین هنر و زندگی بودند. مانیفست حمایت از آن در ۱۷ مه ۱۹۶۰ منتشر شد و در ژوئن ۱۹۶۰ در "Internationale Situationniste" شماره ۴ تجدید چاپ شد. این سازمان از «نیروی انسانی جدید» علیه فناوری و «نارضایتی از کاربردهای احتمالی آن در زندگی اجتماعی بی معنای ما» حمایت می کند و بیان می کند: «ما آنچه را که آخرین هنر خواهد بود، افتتاح می کنیم. نقش موقعیت گرای آماتور-حرفه ای-ضدمتخصص، یک تخصص اقتصادی و ذهنی است.». جمله پایانی آن این است: «این ها اهداف ماست و اهداف آینده بشریت خواهد بود». مانیفست هتل چلسی ۱۹۶۱. این مانیفست که توسط ایو کلن نوشته شده است، از سال ۱۹۸۹ توسط گالری گاگوسیان دارای کپی رایت ست. سطر اول مانیفست چنین است: «با توجه به این واقعیت که من پانزده سال است که تک رنگ ها را نقاشی کرده ام». تأملی از هنرمند در مو
رد کار و زندگی خود است: او آسمان را از آن خود می کند: بیانیه او با اشاره به این که «آماده شیرجه رفتن به خلاء» است به پایان می رسد. مانیفست من برای هنر هستم… ۱۹۶۱. کلاس اولدنبوری، هنرمند پاپ، در واکنش به اکسپرسیونیسم انتزاعی، همراه با هنرمندانی جوان "مانیفست «من برای هنر هستم»" را در ابتدا برای استفاده در کاتالوگ نمایشگاه «محیط ها، موقعیت ها و فضاها» نوشتند. همه جملات مانیفست با «من طرفدار هنر هستم» شروع می شود. نقل قول زیر از دو عبارت اول در بیانیه شعری او است:«من طرف دار هنری هستم که سیاسی-اروتیکال-عرفانی است و کاری غیر از نشستن در موزه انجام می دهدمن طرف دار هنری هستم که بزرگ می شود و اصلاً نمی داند هنر است، هنری که شانس داشتن شروع از نقطه صفر را دارد…» مانیفست فلاکسوس ۱۹۶۳. "مانیفست فلوکسوس" توسط جورج ماسیوناس نوشته شده است. این سند کوتاه چاپ شده شامل سه پاراگراف است که با عناصر کلاژ از تعاریف فرهنگ لغت مربوط به Flux («شار») در هم آمیخته شده است. با حروف کوچک نوشته می شود. اولین پاراگراف بیانیه چنین است:جهان را از بیماری بورژوازی، فرهنگ «روشن فکری» حرفه ای و تجاری شده پاک سازی کنید، جهان را از هنر مرده، تق
لید، هنر مصنوعی، هنر انتزاعی، هنر توهم گرایانه، هنر ریاضی پاک کنید، جهان را از «اروپاییزم» پاک کنید!طرف دار انقلاب، «هنر زنده، ضد هنر» و «واقعیت غیر هنری است که نه تنها باید از سوی منتقدان، دل سوزان و متخصصان، که توسط همه مردم درک شود». مانیفست SCUM اسکام ۱۹۶۷. SCUM مخفف «انجمن برش مردان» "(SCUM: Society for Cutting up Men)" است". مانیفست SCUM"، توسط والری سولاناس نوشته شد، و فقط در مورد هنر نبود. با این حال، بخشی از تاریخ هنر شده است، زیرا در سالی منتشر شد که سولاناس مدتی را در کارگاه اندی وارهول گذرانده بود، و به او شلیک کرده و نزدیک بود او را بکشد (۱۹۶۸). همچنین بیانیه دارای بخش هایی است که به ایده های هنری می پردازد. سولاناس آخرین سال های زندگی خود را چون یک روسپی خیابانی گذراند و در سال ۱۹۸۸ درگذشت. این سند کمی بیش از ۱۱۰۰۰ کلمه دارد. لحن و مضمون اصلی آن از عنوان مشخص است، اما آن طور که به نظر می رسد کاملاً واضح نیست و برخی از زنان پذیرفته اند که به اندازه مردان بد هستند (مثلاً زنان هنرمند). SCUM می خواهد «همه اشیاء بی فایده و مضر را از بین ببرد؛ ماشین ها، ویترین فروشگاه ها…» در بخش «هنر بزرگ» و «فرهنگ»