Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سترده ای خارج از کارخانه شان پیدا کند و بیشتر تجهیزات برای راه آهن تسارکویه سلو، از جمله ریل ها، واگن ها، لوکوموتیوها و سوزن ریلها از خارج خریداری شد. اولین راه آهن های اروپایی پتانسیل اقتصادی عظیم خود را نشان داده بودند و در اوت ۱۸۳۴، وزارت معادن روسیه مهندس اتریشی-چک فرانتس آنتون فون گرستنر را برای بررسی امکان ساخت راه آهن در روسیه دعوت کرد. پس از سفرهای متعددی در کشور، او در ژانویه ۱۸۳۵ گزارشی کتبی به نیکلای یکم ارائه کرد و سپس به طور حضوری با او ملاقات کرده و پیشنهاد ساخت راه آهن هایی بین مسکو و سنت پترزبورگ و سپس بین مسکو، کازان و نیژنی نووگورود را داد. پیشنهاد گرستنر توسط کمیسیونی به ریاست میکائیل اسپرانسکی مورد ارزیابی قرار گرفت. کمیسیون پروژه را امکان پذیر ارزیابی کرد و پیشنهاد ساخت یک راه آهن کوتاه بین سنت پترزبورگ، تسارکویه سلو و پاولوفسک را داد. این تصمیم با فرمان های امپراتوری در ۲۱ مارس و ۱۵ آوریل ۱۸۳۶ پشتیبانی شد. ساخت وساز. ساخت و بهره برداری از راه آهن تسارکویه سلو توسط یک شرکت سهامی جدید که به ریاست کنت الکساندر بوبرینسکی (رئیس)، فون گرستنر و بازرگانان بندیکت کراشر و ایوان کانداد پلیت بود، مد
یریت می شد. این شرکت حدود ۷۰۰ سهامدار در روسیه و اروپا داشت. کار ساخت وساز از اوایل مه ۱۸۳۶ آغاز شد و توسط ۱۷ مهندس نظارت می شد، که برخی از آن ها قبلاً در ساخت راه آهن در انگلستان مشغول به کار بودند. ابتدا حدود ۱۸۰۰ کارگر مشغول به کار بودند و سپس ۱۴۰۰ سرباز به آن ها اضافه شدند. برای ترویج راه آهن ها، ایستگاه قطار پاولوفسک به عنوان یک مرکز تفریحی ساخته شد. این ایستگاه به طور منظم میزبان جشن ها و مهمانی ها با دعوت از شخصیت های مشهور بود، مانند کنسرت های یوهان اشتراوس (پسر) و ارکستر او که هر تابستان از ۱۸۵۶ تا ۱۸۶۵ برگزار می شد. این خط مستقیم بود و دارای شیب کمی به سمت سنت پترزبورگ و ۴۲ پل بود. بیشتر پل ها از چوب ساخته شده بودند و طول داشتند، با یک پل سنگی که طول آن بود. علاوه بر اندازه ریل ، ساختار معمولی بود، با طول ریل بندهای چوبی که توسط از یکدیگر جدا شده بودند و بر روی لایه ای از سنگ ها و شن قرار داشتند. طول ریل ها ، و وزن آن ها ، بود. در حالی که قسمت نزدیک به تسارکویه سلو در ۱۸۳۶ تکمیل شده بود، لوکوموتیوهای بخار هنوز نرسیده بودند و کار نزدیک سنت پترزبورگ به دلیل مشکلات خرید زمین به تعویق افتاد. بنابراین، ب
رای آزمایش راه، ابتدا دو قطار دو واگنه در روزهای یکشنبه ۲۷ سپتامبر و ۴ و ۱۱ اکتبر ۱۸۳۶ توسط اسب ها کشیده می شدند. سفر تقریباً ۴ کیلومتری بین تسارکویه سلو و پاولوفسک ۱۵ دقیقه طول می کشید. آزمایش ها با لوکوموتیوهای بخار در نوامبر ۱۸۳۶ شروع شد و در یک بخش طول بین پاولوفسک و دهکده بولشویه کوزیمینو انجام شد. گرستنر این آزمایش ها را خود انجام داد و بیش از صد سفر در اولین هفته داشت و بیشتر درگیر اجتناب از برخورد با جمعیت کنجکاو بود که برای تماشای این پدیده آمده بودند. یکی از مسافران در یکی از این سفرها نیکولای اول و خانواده اش بودند. این آزمایش ها نشان داد که این خط می تواند در زمستان های روسیه نیز قابل استفاده باشد و این شکاکان را از نظر عملی رد کرد. عملیات. اولین قطار منظم در ۳۰ اکتبر ۱۸۳۷ از سنت پترزبورگ حرکت کرد و در ۳۵ دقیقه به تسارسکویه سلو رسید. این قطار که شامل هشت واگن بود، توسط یک لوکوموتیو بخار کشیده می شد و ورود آن توسط مهمانان اشرافی زیادی از جمله نیکولای اول مشاهده شد. خدمات منظم از ژانویه ۱۸۳۸ آغاز شد. بین ژانویه و آوریل ۱۸۳۸، بیشتر قطارها توسط اسب ها کشیده می شدند و لوکوموتیوهای بخار تنها در روزهای ی
کشنبه و تعطیلات عمومی استفاده می شدند. از آوریل به بعد، نیروی اسب از بین رفت و در آن ماه تقریباً ۱۴۰۰۰ مسافر جابه جا شدند. قطارها بدون توقف بین سنت پترزبورگ و تسارسکویه سلو حرکت می کردند و از ماه مه ۱۸۳۸ به پاولوفسک می رسیدند. ارتباطات ابتدا از طریق صدا و سوت انجام می شد. یک تلگراف نوری در سال ۱۸۳۸ نصب شد. این سیستم شامل تپه هایی بود که بین ۱ تا ۲ کیلومتر از هم فاصله داشتند و یک نگهبان در یک کلبه نزدیک آنها مستقر بود. سیگنال ها با بالا بردن یک، دو یا سه دیسک سیاه (در روز) یا لامپ های قرمز (در شب) روی تپه ارسال می شدند و حدود ۳۰ دقیقه طول می کشید تا سیگنال ها در طول خط منتقل شوند. تلگراف الکتریکی در ۱۸۴۵ نصب شد، اما در ۱۸۴۸ به دلیل خرابی های مکرر آن را از بین بردند؛ و سیستم قابل اطمینان تری در ۱۸۵۶ راه اندازی شد. اولین سفرها بدون برنامه بودند؛ یک برنامه قطاری در ۱۵ مه ۱۸۳۸ معرفی شد، با پنج سفر در روز بین ساعت ۹ صبح و ۱۰ شب (۷ صبح تا ۱۱ شب در تابستان). قطارها به طور همزمان از ایستگاه های پایانی حرکت می کردند و در یک تقاطع ویژه در وسط خط یکدیگر را می دیدند. پس از یک تصادف رودررو میان دو قطار در ۱۱ اوت ۱۸۴۰، قطار
ها تنها یک طرفه در حرکت بودند. به برخی از مسافران اجازه داده می شد تا با کالسکه های کوچک خود که بر روی سکوی قطار حمل می شدند سفر کنند. سیگار کشیدن در قطار ممنوع بود به دلایل ایمنی؛ متخلفان از قطار خارج می شدند و نام هایشان به کارفرمایانشان گزارش می شد. همین قوانین برای کسانی که مست بودند نیز اعمال می شد. قطارهای مخصوص سیگار کشیدن در ۱۸۵۷ معرفی شدند. یک خط دوم موازی در تابستان ۱۸۷۶ نصب شد که ظرفیت راه آهن را افزایش داد. یک کارگاه تعمیر قطار در همان زمان در سنت پترزبورگ ساخته شد. این راه آهن سودآور بود، به طوری که نسبت سود به هزینه ها حدود ۱٫۷ بود. این راه آهن توسط ۲۳۶ کارمند اداره می شد، که حقوق آنها حدود ۲۲٪ از درآمد شرکت را تشکیل می داد. خط بیشتر مسافران را جابه جا می کرد و تنها حدود ۵٪ قطارهای باری بودند. راه آهن در سال های ۱۸۹۹–۱۹۰۰ توسط راه آهن بزرگ تر مسکو-ونتسپیلس-ریبینسک جذب شد و به استاندارد گنجایش ریل روسی ۱۵۲۴ میلی متر تبدیل شد. واگن ها. تا سال ۱۸۳۷، راه آهن ها ۶ لوکوموتیو، ۴۴ واگن مسافری و ۱۹ واگن باری داشتند. در دهه های ۱۸۳۰–۱۸۴۰، هر قطار هشت واگن را با سرعت متوسط حدود ۳۰ کیلومتر در ساعت حمل می کر
د؛ سرعت در دهه ۱۸۷۰ به حدود ۴۲ کیلومتر در ساعت افزایش یافت. لوکوموتیوهای با قدرت ۷۵ تا ۱۲۰ اسب بخار از انگلستان و بلژیک خریداری شدند. وزن آنها حدود ۱۶ تن بود و به حداکثر سرعت حدود ۶۰ کیلومتر در ساعت می رسیدند. واگن ها دارای قاب های چوبی و دو جفت چرخ از جنس چدن با فولاد در اطراف لبه ها بودند. قسمت پایینی آنها در انگلستان ساخته شده و قسمت بالایی در بلژیک یا روسیه ساخته می شد. قسمت بالایی (قسمت مسافری) به قاب چوبی قسمت پایین میخ شده بود. واگن ها هیچ گونه گرمایشی نداشتند و قسمت بالای آنها چهار طراحی مختلف داشت. ظرفیت آنها بین ۳۰ تا ۴۲ مسافر متغیر بود. از سال ۱۸۵۶، لوکوموتیوهای وارداتی با لوکوموتیوهای محلی که در کارخانه ای تحت مدیریت Maximilian de Beauharnais, 3rd Duke of Leuchtenberg تولید شده بودند، تکمیل شدند. میراث. راه آهن تسارسکویه سلو طول کوتاهی داشت، ظرفیت بسیار محدودی داشت و تقریباً هیچ ارزش صنعتی نداشت – عمدتاً برای جابه جایی اشراف برای گردش در تسارسکویه سلو و جشن ها در پاولوفسک استفاده می شد. با این حال، این راه آهن به عنوان گامی مهم در توسعه شبکه ریلی در روسیه در نظر گرفته می شد. به ویژه، تجربه نشان دا
د که معایب اندازه ریل وجود دارد و شبکه های ریلی بعدی از اندازه ریل استاندارد ریل راه آهن استفاده کردند. در دهه های ۱۸۴۰–۱۸۵۰، راه آهن تسارسکویه سلو به طور فعال برای آموزش پرسنل راه آهن و آزمایش های مختلف لوکوموتیو و راه آهن استفاده می شد. افتتاح راه آهن تسارسکویه سلو در ۱۸۳۷ یک رویداد بسیار محبوب بود که در اخبار و در صنایع دستی و نمایش های تئاتری در روسیه منعکس شد. یک مدال مسی (با قطر ) به یادبود افتتاح راه آهن ضرب شد. در روی مدال تصویر پتر کبیر، مینرو و نیکولای اول، همراه با متن «اولین راه آهن از سنت پترزبورگ به پاولوفسک در ۳۰ اکتبر ۱۸۳۷ افتتاح شد. نیکولای اول، پیرو پتر کبیر، راه آهن را به روسیه معرفی کرد» نقش بسته بود. در پشت مدال تصویر یک لوکوموتیو بخار دیده می شد و نوشته شده بود «مؤسسان اولین راه آهن کنت الکساندر بوبرینسکی، بندیکت کرامر و ای.ک. پلیت. سازنده راه آهن فرانز گرستنر، متولد چک و مرتبط با روس ها». چند صد مدال برای توزیع در هنگام افتتاح راه آهن ضرب شد، اما به دلایل نامعلوم نیکولای اول آن را تأیید نکرد.
فلات ایژورا ()() یک زمین سازه بلند در سنگ آهک اردویسین در بخش جنوب غربی استان لنینگراد است که بین خلیج فنلاند در شمال و رود لوگا در جنوب قرار دارد. لبه شمالی آن توسط صخره فرسایشی به نام کلینت بالتیک شکل گرفته است. این منطقه از سنگ های پیشکواترنری تشکیل شده است. بالاترین قسمت فلات تپه اورخووایای ارتفاعات دودرهف است که در شمال شرقی ترین نقطه آن قرار دارد و ارتفاعی معادل ۱۷۶ متر دارد. فلات عمدتاً با زمین (کشاورزی) پوشیده شده است. تاریخ. این منطقه زمانی مرکز سرزمین تاریخی به نام اینگریا (منطقه) بوده است. جغرافیا. سطح زمین صاف است و به سمت جنوب شرقی تمایل دارد. بلندترین بخش فلات ایژورا در قسمت شمالی آن قرار دارد؛ در اینجا ارتفاعات دودرگوف قرار دارند، که شامل بلندترین نقاط آن یعنی کوه اوریخوایا (۱۷۵٫۹ متر) و کوه ورونیا (۱۴۶٫۵ متر) است. هر دو در نزدیکی روستای موژایسکی قرار دارند. در شمال فلات، یک دمنوش شدید وجود دارد که باعث ایجاد یک پله یا گلی نت شده است. ریخت شناسی زمین بیشتر به صورت تپه ای و یخچالی است و فرآیندهای کارستی در آن دیده می شود. شیب های شمالی و غربی به شدت شیب دار هستند (ارتفاع ۵۰ تا ۸۰ متر) و جزو بخش
هایی از دمنوش بالتیسک-لادوجسکی هستند. پوشش گیاهی عمدتاً شامل جنگل های مخلوط برگ ریز و کاج های جنوبی است. در این منطقه دریاچه ها و باتلاق ها نیز وجود دارند. ارتفاعات دودرگوف. ارتفاعات دودرگوف یک مورنه فشاری است که تحت تأثیر یخچال های پیشین به وجود آمده است. این یخچال ها مواد تخریبی را حمل کرده و سنگ های کربناته اردوویسک را که به صورت افقی قرار داشتند فشرده کرده اند. ارتفاعات دودرگوف به وسیله دو دره با عرض ۱۰۰ تا ۱۵۰ متر و عمق تا ۳۰ متر به سه بخش تقسیم می شود. این ارتفاعات از کوه ورونیا (۱۴۶٫۵ متر، ) و کوه اوریخوایا (۱۷۵٫۹ متر، ) تشکیل شده اند. در کنار کوه ورونیا، کوه کیرکهوف () قرار دارد که نسبت به ورونیا پوشش گیاهی کمتری دارد. در قله این کوه، نزدیک به قبرستان قدیمی فنلاندی، کلیسای سه گانه ای قرار داشت که اکنون جای خود را به یک آسانسور اسکی داده است. در نزدیکی دودرگوف، در فرورفتگی ای که توسط جریان های یخچالی ایجاد شده، دریاچه دودرگوف () قرار دارد. این دریاچه از پوشش های نی و دیگر گیاهان باتلاقی پوشیده شده است. آب دریاچه از منابع زیرزمینی که در گروه های مختلفی در منطقه وجود دارند، تأمین می شود. یکی از این گروه
ها در نزدیکی روستای ویلوسی () قرار دارد که شامل حدود ۴۰ چشمه است. این منابع در امتداد شکاف های سنگ های کربناته قرار دارند که آب ها از فلات ایژورا به پایین سرازیر می شوند. فلات پوتیلوو. بخش شرقی فلات ایژورا فلات پوتیلوو است که ارتفاعات آن بین ۵۰ تا ۹۰ متر قرار دارند. فلات به سمت دریاچه لادوجا با یک دمنوش شیب دار ادامه می یابد که جزئی از گلی نت است. سنگ های کربناته، مرگلی و دولومیتی که فلات پوتیلوو را تشکیل می دهند در پایین دست فلات ایژورا قرار دارند و پوشش یخچالی که روی آن ها قرار دارد نیز ضخیم تر است. در این شرایط و در پستی بلندی های زمین، این ویژگی باعث می شود که در منطقه باتلاق ها بیشتر شود. فلات توسط دره های عمیقی که از رودخانه های ولخو، توشنا و سیا می گذرند، برش داده شده و این رودخانه ها پس از عبور از دمنوش، آبشارها و پله های آبی را تشکیل می دهند.
کراکت () یک رول سرخ شده است که منشأ آن غذاهای فرانسوی است، که از یک لایه ضخیم چسبناک به دور فیلینگ تشکیل شده است و سپس در آرد سوخاری غلتانده شده و سرخ می شود. این غذا به عنوان یک غذای جانبی، یک میان وعده یا فست فود در سراسر جهان سرو می شود. کراکت معمولاً همراه یک سس غلیظ مثل بشامل یا سس قهوه ای، پوره سیب زمینی، نان گندم سرو می شود. برای داخل کراکت از موادی همچون گوشت ریز خرد شده، غذاهای دریایی، پنیر، برنج، قارچ و سبزیجات که ممکن است با چاشنی هایی مانند گیاهان و ادویه استفاده می شود. در اصل، از غذاهای باقیمانده خانواده برای درست کردن این غذا استفاده می شود؛ یعنی به جای دور ریختن باقیمانده غذاها، با درست کردن کراکت از آنها استفاده مجدد می شود. کراکت های شیرین را می توان با کاستارد یا میوه پر کرد. کراکت ها ممکن است به اشکال دیگری مانند دایره، بیضی یا پهن نیز درست شوند. ریشه شناسی. کلمه "croquette" فرانسوی است و از "croquer" گرفته شده است که به معنی «خرد کردن» است. در قرن هجدهم، در انگلیسی به طور معمول "croquet" نوشته می شد. تاریخچه. در قرن هفدهم یک دستور پخت توسط فرانسوا ماسیالو، که ترکیبی از گوشت، قارچ ترافل، س
بزیجات، آرد سوخاری، پنیر بود. سپس مواد را به تخم مرغ و آرد سوخاری آغشته می کرد و در چربی خوک سرخ می کرد. اندازه کراکت ها ممکن است به اندازه یک تخم مرغ یا به کوچکی یک گردو باشند و می توان آنها را به عنوان پیش غذا سرو کرد یا برای گارنیش غذا استفاده کرد. کراکت در فرهنگ لغت انگلیسی ۱۷۰۶ ذکر شده است. در قرن هجدهم برای پخت کراکت ها از خمیر مخصوصی استفاده می شد. دیگر نیازی به سس بشامل نبود. کراکت های مدرن برای اولین بار در سال ۱۸۲۲ توسط آشپز فرانسوی لویی اوستاش اوده در یک کتاب آشپزی انگلیسی ثبت شد.
نمک کره ای نوعی چاشنی است که در اواخر قرن بیستم به منظور ترکیب طعم های موجود در نمک و کره ایجاد شد. این در اصل نمک است که، با طعم دهنده کره غنی شده و به شکل پودری طلایی رنگ درآمده است. نمک کره ای اغلب به عنوان چاشنی پاپ کورن استفاده می شود. محتویات این چاشنی معمولاً نمک، طعم دهنده کره مصنوعی و رنگ خوراکی زرد است.
در دیوشناسی والفر (به انگلیسی:Valefar؛ هم چنین شناخته شده با نام های Valefor, Malaphar, Malephar, Valafar) یک دوک دوزخ است. او مردم را به دزدی ترغیب و وسوسه می کند و مسئول برقراری روابط و همکاری خوب میان دزدان است. والفر توسط شریکانش تا زمانی که آن ها «در تله گرفتار شوند» دوست خوبی محسوب می شود. او ۱۰ لژیون شیاطین را فرماندهی می کند. والفر به شکل شیری با سر انسان یا شیری با سر الاغ تجسم می شود. در فرهنگ عامه. والفر در مجموعه تلویزیونی انیمه و مانگای ژاپنی، به مدرسه شیاطین خوش اومدی ایروما! در نقش یک دانش آموز سال اولی به نمایش درآمده است.
چشمه منشوری بزرگ واقع در پارک ملی یلوستون، بزرگ ترین چشمه آب گرم ایالات متحده و پس از دریاچه فرایینگ پان در نیوزلند و دریاچه جوشان در دومینیکا، سومین چشمه بزرگ جهان است. این چشمه در حوضه آبفشان میدوی قرار دارد. چشمه منشوری بزرگ توسط زمین شناسانی که در سازمان زمین شناسی هایدن در سال ۱۸۷۱ کار می کردند مورد توجه قرار گرفت و به دلیل رنگ چشمگیر و خیره کننده آن چشمه منشوری نامگذاری شد. رنگ های آن مانند قرمز، نارنجی، زرد، سبز و آبی با اکثر رنگ هایی که در پراکندگی نور سفید رنگین کمان توسط یک منشور نوری دیده می شود؛ مطابقت دارد. تاریخچه. اولین سوابق چشمه از کاشفان و نقشه برداران اولیه اروپایی است. در سال ۱۸۳۹، گروهی متشکل از چهار تله گیر از شرکت خز آمریکایی از حوضه آبفشان میدوی عبور کردند و یک دریاچه آب گرم جوشان را یادداشت کردند؛ به احتمال زیاد آن ها چشمه منشوری بزرگ را با قطر ۳۰۰ فوت (۹۰ متر) یادداشت کرده بودند. در سال ۱۸۷۰ گروه واشبرن – لنگفورد – دوان اکسپدیشن از چشمه بازدید کردند و به یک آبفشان ۵۰ فوتی (۱۵ متری) در نزدیکی آن اشاره کرد (که بعداً Excelsior نام گرفت). رنگ. رنگ های روشن و زنده در جشمه آب گرم نتیجه باک
تری های گرمادوست در اطراف لبه های آب غنی از مواد معدنی است. تشک ها رنگ های مختلفی از سبز تا قرمز را تولید می کنند. مقدار رنگ در تشک های میکروبی به نسبت کلروفیل به کاروتنوئیدها و به گرادیان دما در رواناب بستگی دارد. در تابستان تشک ها به رنگ نارنجی و قرمز هستند؛ در حالی که در زمستان تشک ها معمولاً سبز تیره هستند. مرکز استخر به دلیل گرمای شدید استریل است. رنگ آبی عمیق آب در مرکز استخر ناشی از رنگ آبی ذاتی آب است. این اثر در مرکز چشمه به دلیل عمق آن قوی تر است. ساختار فیزیکی. قطر این چشمه تقریباً و عمق آن است. این چشمه حدود آب در دقیقه تخلیه می کند.
تپه های جنگلی سخت چوب استوایی جنگل هایی با سایبان بسته هستند که توسط مجموعه ای متنوع از گونه های درختی و بوته ای همیشه سبز و نیمه خزان کننده، عمدتاً با منشأ هند غربی، تسلط یافته اند. تپه های جنگلی سخت چوب استوایی در جنوب فلوریدا یا اورگلیدز یافت می شوند، با تمرکز زیاد در میامی راک ریج، فلوریدا کیز، در امتداد سواحل شمالی فلوریدا بی، و در منطقه پاین کرست در باتلاق بزرگ سرو. تپه های جنگلی سخت چوب استوایی زیستگاه تعدادی از گیاهان بومی هستند و زیستگاه حیاتی برای بسیاری از گونه های گیاهی هند غربی فراهم می کنند وقتی که بخش های شمالی ترین مناطق آن ها به جنوب فلوریدا گسترش می یابد. تپه های جنگلی سخت چوب استوایی همچنین زیستگاه مهمی برای بسیاری از گونه های جانوری از جمله ۹ گونه فهرست شده در قانون گونه های در خطر انقراض فراهم می کنند. در حالی که بیشتر تپه های جنگلی باقی مانده خارج از فلوریدا کیز اکنون حفاظت شده اند، تپه ها همچنان به طور قابل توجهی توسط توسعه در کیز تهدید می شوند. تپه های جنگلی سخت چوب استوایی به طور زیادی توسط تخریب زیستگاه، تبدیل به کشاورزی، گونه های گیاهی و حیوانی غیر بومی، فشار جمع آوری بر گیاهان و حی
وانات، آتش سوزی های انسانی، و تغییرات در آب شناسی تحت تأثیر قرار گرفته اند. کارهای قابل توجهی برای بازسازی تپه های جنگلی سخت چوب استوایی موجود و کنترل گونه های گیاهی غیر بومی آغاز شده است. فرصت های زیادی نیز برای ایجاد یا نگهداری از تپه های جنگلی سخت چوب استوایی در چشم اندازهای توسعه یافته وجود دارد.
رصدخانه نجومی پولکوفو ()، که با نام رسمی رصدخانه مرکزی نجومی آکادمی علوم روسیه در پولکوفو شناخته می شود، رصدخانه اصلی آکادمی علوم روسیه است. این رصدخانه ۱۹ کیلومتر جنوب سن پترزبورگ و بر فراز ارتفاعات پولکوفو در ارتفاع ۷۵ متر از سطح دریا قرار دارد. این رصدخانه بخشی از محوطه تاریخی سن پترزبورگ و بناهای تاریخی آن در فهرست میراث جهانی یونسکو است. پیش از این، با نام رصدخانه امپراتوری پولکوفو شناخته می شد. سال های نخستین. رصدخانه در سال ۱۸۳۹ افتتاح شد. در ابتدا، این پروژه توسط فریدریش گئورگ ویلهلم فون اشترووه، اخترشناس آلمانی-روسی که بعدها نخستین مدیر رصدخانه شد، به وجود آمد. معمار این بنا الکساندر بریولوف بود. رصدخانه با تجهیزات پیشرفته ای نظیر یک تلسکوپ شکستی با قطر ۱۵ اینچ، یکی از بزرگ ترین رفرکتورها در جهان در آن زمان، تجهیز شد (به تلسکوپ بزرگ مراجعه کنید). در سال ۱۸۸۵، رصدخانه با یک تلسکوپ شکستی ۳۰ اینچی که بزرگ ترین رفرکتور قابل استفاده در جهان بود، تجهیز شد، تا آنکه چند سال بعد تلسکوپ ۳۶ اینچی رصدخانه لیک در کالیفرنیا ساخته شد. هر دو تلسکوپ توسط آلوان کلارک و پسران در ماساچوست ساخته شدند. رصدخانه به طور عمده
بر روی تعیین دستگاه مختصات ستارگان و ثابت های نجومی مانند حرکت تقدیمی، نوتاسیون، انحراف نور و شکست (امواج) تمرکز داشت و همچنین به کشف و اندازه گیری ستاره های دوگانه پرداخته بود. فعالیت های رصدخانه همچنین با مطالعه جغرافیای سرزمین روسیه و توسعه ناوبری مرتبط بود. کاتالوگ های ستاره ای که شامل دقیق ترین موقعیت های ۳۷۴ و سپس ۵۵۸ ستاره بودند، برای سال های ۱۸۴۵، ۱۸۶۵، ۱۸۸۵، ۱۹۰۵ و ۱۹۳۰ تهیه شدند. تا پنجاهمین سالگرد رصدخانه، آن ها یک آزمایشگاه اخترفیزیک با کارگاه مکانیکی ساختند و بزرگ ترین رفرکتور اروپا (۳۰ اینچ) را نصب کردند. تحقیقات اخترفیزیکی با انتصاب فئودور برِدیکین به عنوان مدیر رصدخانه در سال ۱۸۹۰ و انتقال آریستارخ بلیوپولسکی از رصدخانه مسکو، که متخصص در طیف سنجی نجومی و تحقیق بر روی خورشید بود، به طور جدی آغاز شد. در سال ۱۹۲۳، یک طیف سنج Littrow بزرگ نصب شد و در سال ۱۹۴۰ یک تلسکوپ خورشیدی افقی ساخته شده در یک کارخانه در سن پترزبورگ به آن اضافه شد. پس از دریافت یک اخترنگار در سال ۱۸۹۴، رصدخانه به عکاسی نجومی پرداخت. در سال ۱۹۲۷، رصدخانه یک آستروگراف منطقه ای دریافت کرد و با کمک آن، ستارگان مناطق نزدیک به قطب
سماوی را شناسایی کردند. در سال ۱۹۰۴، با ساخت تلسکوپ زنی ت، مشاهدات منظمی از حرکات قطب سماوی آغاز شد. در سال ۱۹۲۰، رصدخانه شروع به ارسال زمان دقیق از طریق امواج رادیویی کرد. این رصدخانه در کارهای اساسی ژئودزیک نیز مشارکت داشت، به ویژه در اندازه گیری زاویه های درجه ای از آرک مرidian از رود دانوب تا اقیانوس منجمد شمالی (تا سال ۱۸۵۱) و در مثلث سازی جزیره اسپیتس برگن در سال های ۱۸۹۹–۱۹۰۱. کارشناسان نظامی ژئودزیست و نقشه نگار در رصدخانه به عنوان کارآموز فعالیت می کردند. مرز مرکز طول جغرافیایی از طریق مرکز ساختمان اصلی رصدخانه که در ۳۰ درجه ۱۹٫۶ دقیقه شرق گرینیچ (ناحیه) قرار دارد، بود که مبنای تهیه نقشه های جغرافیایی روسیه شد. برای مشاهده ستارگان جنوبی که از عرض جغرافیایی رصدخانه قابل مشاهده نبود، دانشمندان دو ایستگاه مشاهده ای اضافی ترتیب دادند. یکی از این ایستگاه ها یک ایستگاه اخترفیزیک در شهر سیمئیز در شبه جزیره کریمه بود، که در سال ۱۹۰۸ به طور خصوصی از سوی نیکولای مالستوف، دوست دار اخترشناسی، به رصدخانه پولکوفو اهدا شد. ایستگاه دیگر یک ایستگاه اخترسنجی در میکولائیف، رصدخانه ای از دپارتمان نیروی دریایی، بود که به
رصدخانه نجومی نیکولاو تبدیل شد. تاریخچه بعدی. در دوران محاصره لنینگراد (۱۹۴۱–۱۹۴۴)، رصدخانه هدف حملات شدید آلمان از طریق حمله هوایی و توپخانه قرار گرفت. تمامی ساختمان ها به طور کامل تخریب شدند. با شرایطی بسیار دشوار، ابزار دقیق اصلی حفظ و در سنت پترزبورگ به طور ایمن ذخیره شدند، از جمله لنز تلسکوپ شکستی ۳۰ اینچی که تخریب شده بود، و بخش قابل توجهی از کتابخانه منحصربه فرد با دست نوشته ها و آثار مهم از قرن ۱۵ تا ۱۹. در تاریخ ۵ فوریه ۱۹۹۷، تقریباً ۱٬۵۰۰ از ۳٬۸۵۲ کتاب توسط آتش سوزی عمدی نابود شدند و باقی مانده کتاب ها و دیگر اقلام کتابخانه توسط شعله ها، دود یا آب آسیب دیدند. قبل از پایان جنگ، حکومت شوروی تصمیم به بازسازی رصدخانه گرفت. در سال ۱۹۴۶، عملیات ساخت وساز پس از پاک سازی منطقه آغاز شد. در مه ۱۹۵۴، رصدخانه بازگشایی شد، نه تنها بازسازی شده بلکه از نظر ابزار، استخدام ها و موضوعات تحقیقاتی به طور قابل توجهی گسترش یافت. بخش های جدیدی مانند بخش اخترشناسی رادیویی و بخش ساخت ابزار (با کارگاه نورشناسی و مکانیکی اختصاصی خود) تأسیس شدند. ابزار قدیمی که باقی مانده بودند تعمیر، به روزرسانی و دوباره به کار گرفته شدند. ه
مچنین ابزار جدیدی نصب شد، از جمله تلسکوپ شکستی ۲۶ اینچی، دستگاه افقی مرینی، تلسکوپ قطبی عکاسی، تلسکوپ بزرگ زنیث، تداخل سنج ستاره ای، دو تلسکوپ خورشیدی، تاج نگار، رادیو تلسکوپ بزرگ و انواع تجهیزات آزمایشگاهی. تلسکوپ شکستی ۶۵ سانتی متری کارل زایس به طور اولیه به عنوان هدیه ای از سوی آدولف هیتلر صدراعظم آلمان به بنیتو موسولینی ایتالیایی در نظر گرفته شده بود، اما این تلسکوپ تحویل داده نشد و به جای آن توسط اتحاد جماهیر شوروی بازیابی شد. ایستگاه سیمئیز در سال ۱۹۴۵ به بخشی از رصدخانه اخترفیزیکی کریمه آکادمی علوم شوروی تبدیل شد. همچنین ایستگاه ایستگاه اخترشناسی کوه کیسلورودسک و یک آزمایشگاه در بلاگووشچنسک ساخته شدند. رصدخانه بسیاری از ماموریت ها را برای تعیین اختلافات طول جغرافیایی، مشاهده گذرهای زهره و خورشیدگرفتگیها، و مطالعه آسترواکلیمات انجام داد. در سال ۱۹۶۲، رصدخانه یک مأموریت به شیلی فرستاد تا ستارگان آسمان های جنوبی را مشاهده کند.
سن خوان د تاپیراس یک روستا در شهرداری سن خوزه د چیکیتوس در استان چیکیتوس، شهرستان سانتا کروز، بولیوی است. خرابه های مأموریت سن خوان باوتیستا، یکی از مأموریت های یسوعیان چیکیتوس، در نزدیکی این روستا قرار دارند. از آنجا که فقط خرابه های یک برج سنگی در نزدیکی روستای فعلی سن خوان د تاپیراس باقی مانده است، سن خوان باوتیستا یکی از شش مأموریت یسوعیان چیکیتوس نیست که به عنوان میراث جهانی یونسکو شناخته می شوند.
در دیوشناسی بلث (به انگلیسی:Beleth؛ همچنین نوشته شده مانند .Bilet, Bileth, Byleth و Bilith) یکی از پادشاهان دوزخ است که هشتاد و پنج لژیون شیاطین را فرماندهی می کند. بنابرگفته اکثر نویسندگان شیطان شناسی و معروفترین کتاب های جادو او سوار بر اسبی رنگ پریده می شود و از پیشاپیش حضور او موسیقی های مختلفی شنیده می شود. طبق گفته کتاب جادو «Pseudomonarchia Daemonum» حام پسر نوح اولین شخصی بود که بلث را پس از طوفان نوح فراخواند و با کمک او کتابی با موضوع ریاضیات نوشت. هنگام احضار شدن بلث خود را زننده و خشمگین به نمایش می گذارد تا جادوگر را بترساند یا ببیند که آیا جادوگران دارای شجاعت هستند. برای کنترل بلث جادوگر باید شجاع باشد و با استفاده از عصای آیینی مثلثی را با ضربه زدن به سمت جنوب و شرق بکشد سپس عصای خود را به سمت بالا حرکت دهد. کتاب جادوی «Dictionnaire Infernal» بیان می کند که برای احضار بلث جادوگر باید یک انگشتر نقره ای را در انگشت وسط دست چپ در برابر صورت خود بگیرد تا به مقام پادشاهی او احترام گذاشته شود.
هانس روت (۲۶ ژوئیه ۱۹۳۴ – ۱۶ اوت ۱۹۹۹) یک معمار سوئیسی بود که به دلیل کارهای گسترده اش در بازسازی کلیساهای مأموریت یسوعیان در منطقه چیکیتوس، بولیوی شناخته می شود. اوایل زندگی و تحصیلات. هانس روت در سال ۱۹۳۴ در زوریخ، سوئیس متولد شد. او در رشته معماری تحصیل کرد، جایی که به حفظ و بازسازی تاریخی علاقه مند شد. اوایل کار خود را با پروژه های مختلف در سوئیس آغاز کرد، اما این کارهایش در بولیوی بود که او را به شهرت بین المللی رساند.
همیلیا وستاتریکس یک قارچ چتری چند سلولی از راسته زنگار (که قبلاً با نام Uredinales نیز شناخته می شد) است که باعث زنگ برگ قهوه (CLR) می شود، بیماری که گیاه قهوه را تحت تأثیر قرار می دهد. قهوه به عنوان میزبان اجباری زنگ قهوه عمل می کند، یعنی زنگ باید به قهوه دسترسی داشته و با آن تماس فیزیکی نیز داشته باشد تا زنده بماند. زنگ برگ قهوه یکی از مهم ترین بیماری های اقتصادی قهوه در سراسر جهان است. اپیدمی های قبلی تولید قهوه در کل کشورها را از بین برده است. در تاریخ جدیدتر، یک اپیدمی در آمریکای مرکزی در سال ۲۰۱۲ باعث کاهش ۱۶ درصدی تولید قهوه در این منطقه شد.
چیکیتانو یک زبان بومی مجزا است که در منطقه مرکزی استان سانتا کروز در شرق بولیوی و ایالت ماتو گروسو در برزیل صحبت می شود. طبقه بندی. چیکیتانو معمولاً به عنوان یک زبان ایزوله در نظر گرفته می شود. جوزف گرینبرگ آن را در پیشنهاد خود به زبان های ماکرو-ژه مرتبط کرده است، اما نتایج مطالعه او بعداً به دلیل اشکالات روش شناختی مورد سوال قرار گرفت.
برج وُلژسکایا () یا برج آرسنالنایا ()، یکی از سه برج (سازه) باقی مانده از استحکامات شهر زملیانوی (پوساد) در یاروسلاول است. در ابتدا، در قرن شانزدهم، شش برج دروازه ای و بیست برج چوبی بدون دروازه بر روی استحکامات خاکی این شهر ساخته شدند. تاریخچه. این برج آجری بین سال های ۱۶۵۸ تا ۱۶۶۹ در ساحل راست رود ولگا ساخته شد. نقشه آن مربعی بوده و دارای یک دروازه است. این برج به عنوان ورودی اصلی بخش استحکامات شهر از سمت رودخانه عمل می کرد. در ابتدا دارای برج وبارو بود، اما بعدها در این برج انبار تسلیحات شهر مستقر شد. در اوایل قرن نوزدهم، بارو تخریب شد. تا اواخر قرن نوزدهم، برج ولگا به یک میخانه تبدیل شد که به نام «برج» شناخته می شد. امروزه در طبقه همکف این برج یک کافه فعالیت می کند.
تفرجگاه ولژسکایا یا ولژسکایا نابِرژنایا — نابِرژنایا در ساحل راست ولگا در بخش مرکزی شهر یارسلاول. این نابِرژنایا بین کوتوروسل نایا نابِرژنایا و پل نیکولایفسکی قرار دارد. شماره گذاری خانه ها از سمت کوتوروسل نایا نابِرژنایا شروع می شود. در ابتدای طبقه پایین نابِرژنایا، پارک استریلیا قرار دارد. تاریخچه. در قرن یازدهم در نقطه اتصال ولگا و کوتوروسل، کرمول یارسلاول ساخته شد و در ۲ کیلومتری شمال تر، در ساحل ولگا، صومعه پتروفسکی قرار گرفت. بین این دو، شهر و حومه ها گسترش یافتند و تا قرن شانزدهم تمام طول نابِرژنایا امروزی را دربر گرفتند. کلیساهایی که در امتداد نابِرژنایا ساخته شده بودند - کلیسای مادر خدا، کلیسای ایلیینسکو-تیکونوفسکایا، کلیسای بوریس و گلب، کلیسای نیکولاس، کلیسای کریستولوجیکا، کلیسای بشارت و کلیسای پتر و پاول، که در قرن های یازدهم تا سیزدهم ساخته شدند. در قرن هفدهم، خانه های مسکونی سنگی و سازه های دفاعی در نابِرژنایا ساخته شدند و تمامی کلیساها به سنگ بازسازی شدند؛ از بناهای آن زمان، کاخ های میتروپولیچی، برج ولژسکایا و کلیسای بشارت به جای مانده اند. اولین تلاش ها برای تقویت نابِرژنایای ولگا در سال ۱۷۵۷ ص