Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ان جی سی ۵۶۸ () یک کهکشان عدسی شکل در صورت فلکی سنگتراش است. این کهکشان ۲۶۶ میلیون سال نوری از زمین فاصله دارد و توسط جان هرشل در ۲۹ نوامبر ۱۸۳۷ کشف شد.
ان جی سی ۵۶۱ () یک کهکشان مارپیچی میله ای است که در صورت فلکی آندرومدا قرار دارد. کهکشان NGC 561 توسط هاینریش لویی داره در سال ۱۸۶۲ میلادی کشف شد.
ان جی سی ۵۶۰ () یک کهکشان عدسی شکل در صورت فلکی نهنگ است. کهکشان NGC 560 در ۱ اکتبر ۱۷۸۵ توسط ستاره شناس آلمانی-بریتانیایی ویلیام هرشل کشف شد.
زن ستیزی در موسیقی رپ به واژگان، ویدئوها یا سایر اجزای موسیقی رپ گفته می شود که به ترویج، ستایش، توجیه یا مشروعیت بخشی به شیءگرایی، استثمار یا قربانی سازی زنان می پردازد. این ایدئولوژی زنان را به عنوان اشیائی برای مالکیت، استفاده و سوءاستفاده توسط مردان به تصویر می کشد. زنان در این ایدئولوژی به موجودات زایل شدنی تقلیل می یابند. این موضوع می تواند شامل همه چیز از کنایه ها تا شخصیت سازی های استریوتیپی و افتراها باشد. محققان توضیحات مختلفی برای حضور زن ستیزی در موسیقی هیپ هاپ ارائه داده اند. برخی معتقدند که هنرمندان رپ از اشعار زن ستیزانه و به تصویر کشیدن زنان به عنوان یک روش برای اثبات نرینگی خود یا نشان دادن اصالت خود به عنوان رپرها استفاده می کنند. برخی دیگر پیشنهاد داده اند که موسیقی رپ محصول محیط خود است و نگرش های اصلی جامعه نسبت به زنان را منعکس می کند، و هنرمندان رپ درونی سازی تفکر قالبی های منفی دربارهٔ زنان را پذیرفته اند. برخی دیگر از محققان به ملاحظات اقتصادی اشاره کرده اند و معتقدند که رپرها از زن ستیزی برای دستیابی به موفقیت تجاری استفاده می کنند. تحلیل های محتوا نشان داده اند که حدود ۲۲٪ تا ۳۷٪ از
اشعار رپ حاوی زن ستیزی هستند، بسته به زیرژانر. آدامز و فولر اظهار می کنند که شش مضمون وجود دارد که به عنوان رپ زن ستیزانه در نظر گرفته می شوند: اظهار نظرهای تحقیرآمیز دربارهٔ زنان در ارتباط با مسائل جنسی؛ نظراتی که اعمال مخرب علیه زنان را نیز در رابطه با مسائل جنسی مطرح می کنند؛ اشاره به زنان که مشکلاتی برای مردان ایجاد می کنند؛ شخصیت سازی زنان به عنوان «استفاده کنندگان» از مردان؛ اشاره به زنان که کمتر از مردان هستند و در نهایت اشعاری که به ایده هایی اشاره دارند که زنان موجوداتی قابل استفاده و دور انداختنی هستند. رپر مستقر در دیترویت امینم، به عنوان مثال، به طور ادعایی در یازده از چهارده آهنگ در آلبوم سوم استودیویی اش "مارشال مدرز ال پی" (۲۰۰۰) از زن ستیزی استفاده کرده است. مضامین رایج زن ستیزانه شامل استفاده از نام های تحقیرآمیز مانند "bitch" و "تن فروشی" (گرفته از "whore")، شیءگرایی جنسی زنان، مشروعیت بخشی به خشونت علیه زنان، بی اعتمادی به زنان، تحقیر کارگر جنسیها و ستایش قوادی است. میا مودی-رامیرز می نویسد: «بیشتر هنرمندان زن یا زنان هنرمند استقلال خود را با اشاره به عناصری از ثبات مالی و جنسیت تعریف می ک
نند. آنها نشان می دهند که کنترل بدن و جنسیت خود را در دست دارند. بسیاری از رپرهای مرد، "زن مستقل" را در برابر روایت "طلاکش" یا "سوار" قرار می دهند زمانی که در اشعار خود استقلال را موعظه می کنند. بینو (۲۰۱۰) اشاره کرده است که در دنیای هیپ هاپ، زنان به ندرت رهبر هستند. در عوض، آنها معمولاً به عنوان "سوارها" توصیف می شوند، یا زنانی که از نظر جنسی و ظاهری جذاب هستند و آماده پذیرش بی وفایی های شریک خود هستند. برعکس، یک "طلاکش" از ویژگی های فیزیکی خود برای دستکاری مردان و گرفتن پول آنها استفاده می کند.» واکنش ها به زن ستیزی در موسیقی هیپ هاپ از انتقاد فعالان حقوق زنان، اعتراضات دانشجویی و کمپین های سازمان یافته تا یک جلسه استماع کنگره در سال ۲۰۰۷ متغیر بوده است. هنرمندان زن رپ از موسیقی خود استفاده کرده اند یا سازمان هایی را برای مخالفت صریح با زن ستیزی در هیپ هاپ آغاز کرده اند، و از طریق استفاده از اشعار خود-توانمندساز و تأکید بر استقلال خود به عنوان زنان مقاومت خود را نشان داده اند. در یک مطالعه، هنرمندان زن رپ تنها پنج آهنگ از نود آهنگ زن ستیز را تشکیل دادند، علاوه بر آن، ۸ آهنگ دیگر (از مجموع ۳۱۳ آهنگ باقی ماند
ه) وجود داشتند که اشعار زن ستیز نداشتند. «کمبود هنرمندان زن نشان می دهد که موسیقی رپ در این زمان چقدر تحت سلطه مردان بوده است، به ویژه در سطح پلاتینیوم». با این حال، همه هنرمندان زن رپ با نمایش های زن ستیزانه مقابله نمی کنند. تحقیر زنان آفریقایی-آمریکایی. بسیاری از مفسران بر این باورند که زنان آفریقایی-آمریکایی از سطوح بالای استریوتایپ سازی و دیگر انواع تبعیض رنج برده اند که به دوران پس از پایان برده داری در ایالات متحده برمی گردد. برخی معتقدند که این پیشینه تاریخی و وضعیت کنونی باعث می شود که اتهامات زن ستیزانه علیه زنان آفریقایی-آمریکایی بیشتر توجیه شده یا نادیده گرفته شوند. به ویژه، نمایش زنان آفریقایی-آمریکایی در ویدیوهای موسیقی رپ به اعتبار تصاویر حاکمیتی و کنترل کننده می افزاید. این نوع تبعیض با عنوان «میسوجنوار» شناخته می شود، اصطلاحی که فمینیسم سیاه پوستی پاتریشیا هیل کالینز برای توصیف نژادپرستی ضد سیاه پوستان و تبعیض جنسی علیه زنان سیاه پوست در فرهنگ بصری و دیجیتال ایالات متحده به کار برد. این اصطلاح توسط مویه بیلی در سال ۲۰۰۸ ابداع شد. یک مطالعه دربارهٔ تصاویر زنان آفریقایی-آمریکایی در ویدیوهای موسی
قی رپ سه استریوتایپ رایج را آشکار کرده است: «جزبل»، «سفیر» و «مامان/بیبی مامای». در تحلیل ۳۸ ویدیوی موسیقی رپ، نویسنده اِمِرسون اشاره می کند که این ویدیوها تصویر ایدئولوژیکی و کنترل کننده «جزبل» با ویژگی های بیش از حد جنسی را به نمایش می گذارند و در عین حال تصاویری از کنش گری، استقلال، قدرت و خودمختاری نیز در آن ها دیده می شود. اِمِرسون همچنین اشاره می کند که این ویدیوها اغلب به وارونه سازی تمرکز سنتی بر بدن زنان از نگاه مردانه پرداخته اند. او همچنین می گوید که ویدیوها ویژگی مشترک «ساخت بدن مردانه، و به ویژه بدن مردانه سیاه پوست، به عنوان شیء لذت زنانه سیاه پوست» دارند. لیندزی ملانی بر اساس این کار می نویسد: «بر اساس این سه استریوتایپ، ویدیوها زنان آفریقایی-آمریکایی را به عنوان زنانی طماع، دروغگو، اشیاء جنسی، بی احترام به خود یا دیگران، از جمله کودکانی که تحت مراقبت آنها هستند، نشان می دهند. زنان در این ویدیوها توسط مردان تحقیر می شوند و تنها برای آوردن لذت برای آنها وجود دارند». مقاله ای دیگر می نویسد که در ژانر «گنگستا رپ»، زنان، و به طور خاص زنان آفریقایی-آمریکایی، به اشیاء محض تبدیل می شوند، با تنها هدف خ
وب بودن برای سکس و سوءاستفاده و در نهایت در پایان روز به عنوان باری برای مردان دیده می شوند. توصیف های زن ستیزانه از زنان سیاه پوست در موسیقی رپ عمدتاً توسط مردان سیاه پوست استفاده می شود که می تواند تنش های روابط جنسیتی در درون جوامع آفریقایی-آمریکایی را نشان دهد. پژوهشگر دنیس هرد می نویسد: «جنسیت زدگی قابل مشاهده، مبتذل، تهاجمی و محبوب است و از ترکیبی از عوامل از جمله جنسیت زدگی در جوامع سیاه پوست که بر نگرش ها و اشعار رپرها تأثیر می گذارد و همچنین ارزش های پدرسالارانه ای که در جامعه گسترده تر نفوذ دارند، تغذیه می شود». رپر کانادایی دریک آهنگ های متعددی ساخته که می توان آن ها را به عنوان تحقیر زنان تعبیر کرد. یکی از اشعار معروف او از "Paris Morton Music" به این شکل است: "نفرت دارم از اینکه زنان را 'بیچ' صدا بزنم، اما بیچ ها اینو دوست دارند". او اشعار زیادی دارد که باعث می شود مردم بپرسند آیا او به اندازه ای که می گوید به زنان احترام می گذارد یا نه. در یک مصاحبه تلویزیونی زنده از او پرسیده شد که نظرش در مورد اشعار رپ در آن زمان چیست و آیا او معتقد است که بی احترامی زیادی به زنان در آن وجود دارد؟&lt;|vq_4457|
&gt; دلایل. هایپر-مردانگی. آئستتیک و صدای هیپ هاپ بر فشار برای حفظ تصویری هایپر-مردانه استوار است. از زمان ظهور این ژانر در دهه ۱۹۸۰، هیپ هاپ به تصویری به شدت مردانه مرتبط شده است. این نمایش اولیه احتمالاً نتیجه شرایط سخت در مناطقی مانند برونکس جنوبی است که مردان جوان را وادار می کرد تا خود را به عنوان افرادی سخت گیر به نمایش بگذارند تا از خود محافظت کنند. با این حال، به مرور که این ژانر گسترش یافت و مخاطبان وسیع تری پیدا کرد، تصویر مردانه به هم زیستی با تحقیر زنان و افراد غیر همجنس گرا تبدیل شد. از آنجا که هیپ هاپ به فضایی هم جنس گرایانه تبدیل شده است، فشار برای تثبیت مردانگی فردی با گذشت زمان افزایش یافته است. هنرمندان هیپ هاپ امروزی برای اثبات خود از اشعار جنسی، شوونیستی و هموفوبیک استفاده می کنند. فیلم به نمایش ایدئولوژی ها و رفتارهایی که در بین هنرمندان هیپ هاپ معاصر رایج است، پرداخته است. این فیلم نشان می دهد که جنسی سازی زنان به عنوان یک انتظار اولیه از هنرمندان هیپ هاپ در نظر گرفته می شود. همچنین از این هنرمندان انتظار می رود که درگیر خشونت فیزیکی شوند که تنها کلیشه های موجود در مورد مردان سیاه پوست ر
ا بیشتر می کند. تمام این انتظارات و فشارها بر مردان سیاه پوست در صنعت باعث عادی سازی این رفتارهای سرکوبگر می شود. امروزه هیپ هاپ به مجموعه ای از دسته ها تقسیم شده است که هویت هنرمندان را تعریف می کند. به عنوان مثال، «رپ زنانه» و «رپ همجنس گرا» هرچند وجود دارند، اما همان اعتبار رپ و هیپ هاپ جریان اصلی را ندارند. اریک شوری در مقاله ای دربارهٔ حاشیه نشینی افراد همجنس گرا در رپ نوشته است. او اشاره می کند که اگرچه اصطلاح رپ همجنس گرا ممکن است برای هنرمندان LGBTQ+ دیدگاه هایی فراهم کند، اما همزمان با ایجاد زیرژانری که آثار آنها را از رپ جریان اصلی جدا می کند، آنها را نیز به حاشیه می برد. بر اساس برخی آکادمیک ها، موسیقی هیپ هاپ جریان اصلی هم جنس گراهراسی و جنسیت گرایی را تأیید می کند تا تصاویری از خشونت را جشن بگیرد. آنها معتقدند که رپرها اشعار صریح و خشونت آمیز علیه زنان می نویسند تا بر آنها تسلط پیدا کرده و اصالت خود را به عنوان گانگستر ثابت کنند. برخی مطالعات پیشنهاد می کنند که رپرها از این می ترسند که «نرم» یا «جعلی» در نظر گرفته شوند، و از این رو خود را با نمایش های هایپر-مردانه و تصاویر خصمانه از زنان مرتبط می
کنند. از نظر این دیدگاه، تمایل رپرها به سرکوب اجتماعی زنان و افراد همجنس گرا، به نوعی راهی برای اثبات نرینگی آنهاست. در عین حال، هنرمندان مرد به طور مداوم با ایده دابلیو. ئی. بی. دیو بویس از شعور دوگانه مبارزه می کنند.
ان جی سی ۵۰۱ () یک کهکشان بیضی شکل در صورت فلکی ماهی است و تقریباً ۲۲۴ میلیون سال نوری از سامانه خورشیدی فاصله دارد.
ان جی سی ۵۰۲ () یک کهکشان عدسی شکل در صورت فلکی ماهی است. این کهکشان تقریباً در فاصله ۱۱۳ میلیون سال نوری از سامانه خورشیدی قرار دارد و در ۲۵ سپتامبر ۱۸۶۲ توسط هاینریش لویی داره کشف شد.
ان جی سی ۵۰۳ () یک کهکشان بیضی شکل در صورت فلکی ماهی است که تقریباً ۲۶۵ میلیون سال نوری از سامانه خورشیدی فاصله دارد و در ۱۳ اوت ۱۸۶۳ توسط ستاره شناس آلمانی، هاینریش لویی داره کشف شد.
ان جی سی ۵۰۴ () یک کهکشان عدسی شکل است که تقریباً ۱۸۹ میلیون سال نوری از سامانه خورشیدی فاصله دارد و در صورت فلکی ماهی قرار دارد. این کهکشان در ۲۲ نوامبر ۱۸۲۷ توسط جان هرشل کشف شد.
لانی فیبرانور () یک آگونیست گیرنده pan-PPAR (گیرنده فعال شده با تکثیر پراکسی زوم) است و نخستین دارویی است که PPAR-alpha، PPAR-بتا و PPAR-گاما را به طور همزمان هدف قرار می دهد. این دارو از سال ۲۰۲۳ میلادی، در مرحله سوم آزمایشی برای استئاتوهپاتیت غیر الکلی است. مزیت آن نسبت به سایر داروهایی که در مرحله سوم آزمایش های مشابه هستند این است که بهبودهایی را در بیماری استئاتوهپاتیت و فیبروز نشان داده است.
کارا لوئیز سانتا ماریا (متولد ۱۹ اکتبر ۱۹۸۳) یک مروج علمی آمریکایی است. او مجری پادکست "نردی صحبت کن" و هم مجری پادکست "راهنمای شکاکان در جهان" است"" و همچنین سابقاً به عنوان هم مجری در برنامه تِک نو در شبکه الجزیره آمریکا فعالیت می کرد. سانتا ماریا اولین وبلاگ خود را در مارس ۲۰۱۰ برای هافینگتون پست نوشت و سپس از اکتبر ۲۰۱۱ تا آوریل ۲۰۱۳ به عنوان خبرنگار علمی پایه گذار این نشریه و مجری مجموعه وب سری "با من نردی صحبت کن" به این رسانه پیوست. او همچنین به همراه جیکوب سوبوروف در برنامه "تِیک پارت لایو" در شبکه "پیووت تی وی" هم مجری بود. در مه ۲۰۱۳، او به طور رسمی به عنوان یکی از اعضای گاه به گاه چنل، به برنامه آنلاین تفسیر سیاسی و اجتماعی ترکان جوان پیوست. علاوه بر این، او در سریال تلویزیونی بازی های ذهن نیز به عنوان مهمان حضور یافت. اوایل زندگی و تحصیل. سانتا ماریا در پلینو، تگزاس متولد و بزرگ شد و کوچک ترین فرزند از بین سه دختر خانواده بود. والدین او، یک معلم مدرسه و یک مهندس، هر دو از خانواده های کاتولیک بودند و در بزرگسالی به طور مشترک به مورمونیسم گرویدند و فرزندان خود را با این مذهب بزرگ کردند. برای مدتی، س
انتا ماریا هر روز قبل از کلاس های مدرسه به کلیسا می رفت. سال ها پس از طلاق والدینش، او در ۱۵ سالگی از کلیسای ال دی اس (کلیسای عیسی مسیح قدیسین آخرالزمان) خارج شد و خود را به عنوان یک آتئیست معرفی کرد. او از سمت مادرش تبار پورتوریکویی دارد. سانتا ماریا یک نوازنده جاز بود و برای فصل دوم "امریکن آیدل" تست داد، اما انتخاب نشد. سپس تصمیم گرفت روان شناسی را دنبال کند. در سال ۲۰۰۴، او مدرک لیسانس روان شناسی را در رشته فلسفه از دانشگاه شمال تگزاس دریافت کرد و در سال ۲۰۰۷ موفق به اخذ مدرک کارشناسی ارشد در علوم زیستی با گرایش در علوم اعصاب از دانشگاه آلما ماتر در سال ۲۰۰۷ شد. در سال ۲۰۰۴، سانتا ماریا جایزه الکساندر روان زیست شناسی/روان فیزیولوژی انجمن روان شناسی تگزاس و بنیاد روان شناسی تگزاس (مسابقه تحقیقاتی شایستگی دانشجویی) را برای مشارکت هایش در تحقیقات مقطع کارشناسی دربارهٔ نقص های عصبی روان شناختی در میان افراد مبتلا به وابستگی یا سوءمصرف الکل در جمعیت دارای اختلال بینایی یا نابینا، دریافت کرد. در محیط بالینی عصبی روان شناختی، سانتا ماریا در توسعه و تحقیق راهنماهای تطبیقی کامپیوتری برای مدیریت آموزشی دانش آموزان
مبتلا به اختلالات عصبی روان شناختی و اختلال بینایی مشارکت داشت. سانتا ماریا در مصاحبه ای در سال ۲۰۱۳ در برنامه محقق شکاک وقتی از او پرسیدند که چگونه به علم علاقه مند شد، گفت: «خنده دار است، چون وقتی خیلی خیلی کوچک بودم، به دایناسورها علاقه مند بودم و سعی می کردم در حیاط خانه مان استخوان دایناسور پیدا کنم. در مهدکودک، مطمئن بودم که بزرگ که شدم یک دیرینه شناس (پالئونتولوژیست) خواهم شد. اما وقتی به دبیرستان رسیدم، از علم وحشت داشتم و از آن مثل طاعون دوری می کردم. فکر نمی کنم برای آن رؤیا واقعاً آماده بودم. بعداً فهمیدم که باید سنگ ها، خاک و چیزهای دیگری را مطالعه کنی که اصلاً به آن ها علاقه ای نداشتم؛ بنابراین، در نهایت در دانشگاه روان شناسی خواندم، بعد از اینکه از اجرای موسیقی جاز آوازی تغییر مسیر دادم — یک مسیر تصادفی و پرپیچ وخم! تا وقتی که واقعاً به روان شناسی علاقه مند شدم، متوجه نشده بودم که چقدر بخش مغز در این معادله و رابطه مغز-رفتار جذاب است؛ بنابراین تصمیم گرفتم بعد از گرفتن مدرک کارشناسی، بمانم و برای مدرک کارشناسی ارشد زیست شناسی — به طور خاص علوم اعصاب (نوروساینس) — بخوانم.» تا ژانویه ۲۰۱۹، سانتا ما
ریا در حال تحصیل برای دریافت مدرک دکترای روان شناسی بالینی با تمرکز بر عدالت اجتماعی و تنوع از دانشگاه فیلدینگ بود. سانتا ماریا همراه با مجریان مشترک خود در پادکست راهنمای شکاکان در جهان، کتابی را دربارهٔ شک علمی: راهنمای شکاکان در جهان: چگونه بفهمیم در دنیایی که به طور فزاینده ای پر از دروغ است، چه چیزی واقعاً واقعی است. منتشر کرد که در سال ۲۰۱۸ منتشر شد.
لیلوپریستون () یک داروی آنتی پروژسترون مصنوعی و استروئیدی با فعالیت آنتی گلوکوکورتیکوئیدی است که در سال ۱۹۸۵ به ثبت رسید. این دارو تنها در ساختار زنجیره جانبی C17α با میفپریستون متفاوت است و گفته می شود که در مقایسه با فعالیت آنتی گلوکوکورتیکوئیدی آن بسیار کاهش یافته است.
عروسی های عربی (, , یا ) مراسم های ازدواج هستند که حاوی تأثیرات عربی یا فرهنگ عربی می باشند. عروسی های سنتی عربی معمولاً شباهت زیادی به عروسی های مدرن بادیه نشینان و روستایی دارند. آنچه گاهی «عروسی بادیه نشین» نامیده می شود، یک عروسی سنتی عربی اسلامی است که هیچ تأثیر خارجی ندارد. مراسم ها ممکن است در برخی موارد از یک منطقه به منطقه دیگر متفاوت باشند، حتی در همان کشور. فرایند ازدواج معمولاً با ملاقات های خانواده های طرفین آغاز می شود و با انجام عقد (لیلات آل-دخل "leilat al-dokhla") پایان می یابد. برای اینکه یک عروسی اسلامی به شمار آید، باید هر دو طرف عروس و داماد موافقت کنند و داماد باید وارد خانه عروس شود، اما تنها در حضور والدین او تا رعایت آداب و احترام از هر دو طرف حفظ شود. رایج ترین رویدادهای یک ازدواج مسلمان شامل موارد زیر هستند: پیشنهاد ازدواج، نامزدی، حنا، ازدواج در اسلام، ثبت نام، پذیرایی، ولیمه، و ماه عسل. تنها الزام اسلامی، انجام عقد و اعلام آن است. سایر رویدادها افزودنی های فرهنگی هستند. ثبت نام رسمی معمولاً یک الزام قانونی است. ازدواج ها. ازدواج سنتی در جهان عرب همان طور که در شبه قاره هند و در اک
ثر شرق آسیا مرسوم است، غالب است. سنت های این جوامع روابط جنسی پیش از ازدواج و همچنین معاشرت بین مردان و زنان پیش از ازدواج را ممنوع می کنند. در این جوامع، وقتی یک زن جوان به اندازه کافی برای ازدواج بزرگ شناخته می شود، خانواده اش به دنبال خانواده هایی با پیشینه اجتماعی مشابه می گردند تا جایی که او می تواند در آنجا به خوشبختی برسد و بدون مشکل در خانواده جدید خود جا بیفتد. به همین ترتیب، زمانی که یک مرد جوان به اندازه کافی برای ازدواج بزرگ شناخته می شود، خانواده اش به دنبال عروس هایی از خانواده های خوب با ارزش های خوب می گردند. در حالی که این موضوع در اکثر جوامع دیگر ذکر شده، عوامل دیگری نیز وجود دارند که به راحتی و اطمینان زوجین در جهان عرب در غرب آسیا و شمال آفریقا می افزاید: سنت ازدواج خویشاوندی. در این کشورها، حداقل یک ششم از تمام ازدواج ها ازدواج های خویشاوندی هستند. در عربستان سعودی، اکثریت (بیش از ۶۵٪) تمام ازدواج ها ازدواج های درون گروهی و خویشاوندی هستند. بیش از ۴۰٪ از تمام ازدواج ها در عراق، اردن، سوریه، یمن، کویت، امارات متحده عربی، عمان، سودان، لیبی، و موریتانی خویشاوندی و درون گروهی هستند و بیش از ی
ک پنجم ازدواج ها در مصر و الجزایر این چنین می باشند. ازدواج های ترتیب داده شده شامل ازدواج های درون گروهی و غیر خویشاوندی می شوند و بنابراین از نرخ های مشاهده شده ازدواج های درون گروهی و خویشاوندی بیشترند. مسیحیان عرب، مانند قبطی ها در مصر، الگوهای مشابهی در ازدواج دارند. ازدواج ویژگی مرکزی جوامع سنتی بومی بود. آزادی ازدواج محدود به این منظور بود که کودکان طبق گروه های خانوادگی صحیح و وابستگی ها به دنیا بیایند و از ازدواج با برخی اقوام نزدیک یا با هر کسی خارج از گروه اجتناب شود. نظرات در مورد اینکه پدیده باید به طور انحصاری مبتنی بر شیوه های اسلامی دیده شود، متفاوت است، زیرا یک مطالعه در سال ۱۹۹۲ در میان عرب ها در اردن تفاوت های معناداری بین مسیحیان عرب و مسلمانان عرب در هنگام مقایسه وقوع خویشاوندی نشان نداد. در حالی که زیبایی ظاهری به عنوان یک عامل در نظر گرفته می شود، اهمیت بیشتری به ویژگی های سنتی مانند حجاب، رفتار محترمانه، خلق آرام، خانگی بودن و سادگی داده می شود. ویژگی های مشابه ارزش های خانوادگی و پاکدامنی معمولاً ویژگی هایی هستند که خانواده ها در هنگام انتخاب همسر به دنبال آن هستند. به طور سنتی، فراین
د تحقیقاتی شامل بررسی زیبایی ظاهری عروس، رفتار او، نظافت، تحصیلات و در نهایت ویژگی های او به عنوان یک خانه دار است. در اجرای این تحقیق سنتی، والدین همچنین رفتار خانواده عروس را در نظر می گیرند. به طور سنتی، اولین دیدار معمولاً بین عروس، داماد و مادران آن ها صورت می گیرد. آن ها در مکانی عمومی یا در خانه عروس ملاقات می کنند و یکدیگر را می شناسند. عروس، داماد و همراهان آن ها معمولاً به طور جداگانه اما در دید یکدیگر می نشینند تا با یکدیگر آشنا شوند. در تاریخ اخیر، ممکن است مرد پیشنهاد دهد که به خانواده اش بگوید که چه کسی را برای ازدواج در نظر دارند، و ممکن است که مرد و زن قبلاً یکدیگر را بشناسند. در خانواده های شهری نیز رایج است که عروس و داماد قبل از آنکه داماد به خانواده عروس برای درخواست اجازه مراجعه کند، با هم بر سر ازدواج توافق کنند. طلب. "طلب " () اساساً یک درخواست رسمی برای دست دادن است. این رویداد خصوصی تر است و محدود به بستگان عروس و داماد می باشد. این اتفاق پس از آن است که هر دو خانواده با تصمیم زوج برای ازدواج موافقت کرده اند. در «"طلب"»، داماد به همراه اعضای خانواده اش از خانواده عروس درخواست می کند ت
ا دست عروس را برای ازدواج به او بدهند. سپس خانواده ها به طور رسمی تأیید می کنند که زوج قرار است ازدواج کنند. نامزدی. نامزدی ها ( در عربستان و همچنین در فقه فقه اسلامی اولیه) یا خطبه در مصر و بلاد شام) معمولاً در یک مهمانی ساده عروسی یا یک شام برای خانواده ها در دنیای عرب برگزار می شود. عروس هر لباسی که بخواهد می پوشد و در این مراسم هیچ "zaffah" (رژه عروسی) وجود ندارد. معمولاً عروس و داماد لباس هایی به رنگ های هماهنگ می پوشند. آن ها حلقه ها را رد و بدل می کنند و حلقه ها را بر انگشت حلقه دست راست یکدیگر می گذارند. رِدوه. این رویداد معمولاً یک یا دو روز قبل از روز عروسی برگزار می شود. این یک گردهمایی کوچک از بستگان نزدیک مردان از هر دو طرف عروس و داماد است که معمولاً در خانه خانواده عروس برگزار می شود. در این تبادل، مردان طرف داماد اطمینان می یابند که خانواده عروس از مهمانی راضی هستند. اعضای مرد خانواده طرف داماد همچنین باید تمام مسائل لحظه آخری قبل از عروسی را حل کنند. مسن ترین مرد از طرف داماد به تمام بستگان مرد از هر دو طرف تبریک می گوید. حنابندان (غمره). در فلسطین قدیم، شب حنا شبی بود که برای آماده سازی تمام
تزیینات عروسی و تنظیمات لحظه آخری استفاده می شد. این فرصت برای خانواده ها بود تا قبل از عروسی با هم جشن بگیرند. خانواده داماد در خیابان های روستا می رقصیدند تا به خانه عروس برسند. زمانی که به آنجا می رسیدند، خانواده شروع به مخلوط کردن حنا می کردند که سپس برای تزیین دستان عروس و داماد استفاده می شد (که حنا روی دست داماد معمولاً فقط حروف ابتدایی نام خود و عروس بود)، و سپس مهریه عروس را به او تقدیم می کردند (مهریه شرط زن مسلمان برای پذیرفتن مرد در ازدواج است که معمولاً به صورت طلا پرداخت می شود زیرا ارزش آن مانند سایر دارایی ها کاهش نمی یابد). خانواده ها سپس شروع به رقص و خواندن موسیقی سنتی موسیقی فلسطین می کردند. در دوران مدرن، به ویژه برای کسانی که در فلسطین زندگی نمی کنند، شب حنا به سنت های خود وفادار است، اما شباهت زیادی به مهمانی دوشیزه دارد؛ دوستان و بستگان زن عروس به همراه او در جشن شرکت می کنند که شامل غذا، نوشیدنی و رقص است. گروهی از زنان موسیقی عربی، گاهی موسیقی اسلامی، پخش می کنند و همه می رقصند. یک زن حنا یا حنانگاری (یک فرم موقت از تزیین پوست با استفاده از حنا) را روی دستان و پاهای عروس و مهمانان ط
راحی می کند—جایی که رنگ حنا تیره ترین است زیرا پوست در آن قسمت ها مقادیر بیشتری کراتین (پروتئین) دارد که به طور موقت با lawsone، رنگ دهنده حنا، ترکیب می شود. مردان نیز مهمانی ای خواهند داشت که در آن خانواده و دوستان داماد به موسیقی سنتی فلسطینی می رقصند. در برخی از آداب روستاها، صورت داماد توسط یکی از اعضای خانواده یا دوستان نزدیک او در آستانه عروسی تراشیده می شود. سنت دادن طلا به عروس نیز همچنان استفاده می شود. داماد وارد جایی می شود که عروس حضور دارد؛ آن ها هر دو حنا می زنند و سپس داماد مهریه عروس را به او تقدیم می کند. بدین ترتیب، عروسی تنها یک رقص و جشن است. یک عنصر مهم از شب حنا در هر دو مهمانی حنا سنتی و غیر سنتی، لباسی است که زنان فلسطینی و داماد به تن دارند. زنان لباس های سنتی (معمولاً با دست دوخته شده) به نام «اِثیاب فلسطینی» می پوشند. عروس ها لباس هایی شگفت انگیز و بسیار گلدوزی شده خواهند داشت. داماد نیز معمولاً دشداشه مردانه عربی و حطا (پوشش سر) می پوشد. تقالید عروسی حنا همچنان در میان یهودیان با نسل های بیشتر از کشورهای عمدتاً مسلمان محبوب است. صحرا. در برخی از مناطق (مانند فلسطین)، دوستان و بستگا
ن مرد نیز یک مهمانی شبانه در باغ یا در خیابان مقابل خانه داماد برگزار می کنند. گروه های موسیقی و رقص به اجرای برنامه می پردازند و مردان با داماد می رقصند. زنان مجاز به حضور نیستند و ممکن است برنامه را از طریق پخش ویدیویی داخل خانه یا باغ جداشده تماشا کنند. در خانواده های اسلامی سخت گیر، این تنها راه است که اجازه می دهد مردان از خارج از خانواده در عروسی حضور پیدا کنند. مهمانی/ جشن عروسی. عروسی ها معمولاً شامل یک "zaffa" هستند، یک رژه که با صدای بلند ازدواج زوج را اعلام می کند. "زفه" از منطقه ای به منطقه دیگر متفاوت است. برای مثال، در مصر، "زفه" دمیاطی در شمال محبوب است. در بلاد شام، "دبکه" سنتی محبوب است. نسخه های دیگر از "زفه" در شمال آفریقا و شبه جزیره عربی، همچنین در فرهنگ رایج در کشورهای عربی خلیج فارس وجود دارد؛ حتی "زفه" با اولین بازرگانان عرب که به آنجا رفتند، به نام Zapin به مالزی رسید. عروسی های شهری. بعد از "زفه" یا "zefaf"، عروس و داماد (که بیشتر در مصر است) بر روی یک تخت نشینی یا "kosha" () می نشینند، که معمولاً از دو صندلی راحت در مقابل مهمانان تشکیل شده است، از جایی که عروس و داماد همانند پادشاه
و ملکه حاکم سلطنت می کنند. به محض اینکه عروس و داماد در "کوشه" نشسته اند، یک نوشیدنی "شربت" به مهمانان داده می شود و همه به سلامتی آن ها می نوشند. سپس عروس و داماد حلقه ها را از دست راست خود به انگشت اشاره دست چپ منتقل می کنند. با این آیین، جشن ها آغاز می شود. عروس و داماد اولین رقص خود را می رقصند، سپس سایر مهمانان عروسی به آنها می پیوندند. معمولاً یک رقاصه شکم یا یک خواننده مهمان ها را سرگرم می کند، اما در عروسی های لوکس تر، بیش از یک سرگرم کننده وجود دارد. مهمانان با زوج تازه ازدواج کرده می رقصند و گاهی داماد توسط دوستانش به هوا پرتاب می شود. در عروسی های مدرن، بعد از سرگرمی های رسمی، یک دی جی جشن را ادامه می دهد. بعد از آن، نوبت به بریدن کیک می رسد. همان طور که در سایر نقاط جهان نیز مرسوم است، عروس و داماد کیک را برش می زنند که معمولاً چندین لایه دارد. سپس عروس دسته گل خود را پشت سرش به سمت زنان دیگر می اندازد. طبق سنت، هر کسی که دسته گل را بگیرد به عنوان فرد خوش شانس شناخته می شود زیرا پیش بینی می شود که او بعدی است که ازدواج خواهد کرد. سپس، زوج آغاز به باز کردن بوفه برای مهمانان می کنند که معمولاً شامل
انواع مختلفی از سالادها، گوشت ها، خورش ها، شیرینی ها، میوه ها و سایر آشپزی عربی است. غذا به عنوان یکی از عوامل بازتاب دهنده ثروت خانواده های عروس و داماد در نظر گرفته می شود. بعد از اینکه مهمانان غذا خوردند، بسیاری از آن ها، به ویژه کسانی که از خانواده یا دوستان نزدیک زوج نیستند، بعد از تبریک به زوج، مراسم را ترک می کنند. در برخی از عروسی ها، ممکن است سرگرمی های دیگری نیز وجود داشته باشد، از جمله DJ، رقص، و گاهی یک خواننده یا گروه موسیقی که تا دیروقت شب ادامه دارد. عروس و داماد معمولاً یک شب یا دو شب در هتلی که عروسی در آن برگزار شده است اقامت می کنند. در خانواده های مسلمان سخت گیر، مردان ممکن است با زنان رقص نکنند یا حتی زنان را در لباس های غیرمتعارف تماشا نکنند؛ بنابراین، تنها مهمانان زن و کودکان وارد سالن با زوج عروسی می شوند. همچنین، عکاسان و دیگر پرسنل باید زنان باشند، و اگر DJ مرد باشد، باید پشت در بسته کار کند. مردان در یک اتاق یا باغ جداگانه منتظر می مانند. در پایان مهمانی، زنان شانه های خود را می پوشانند و اعضای خانواده های مرد می توانند وارد سالن شوند. خانواده ها به ترتیب به دیدن زوج می روند تا تبری