Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دکتری از دانشگاه ایالتی وین خارج شد. پس از تکمیل دکتری، شلوتفلدت به عنوان معاون رئیس تحقیقات در دانشگاه ایالتی وین مشغول به کار شد. چند سال بعد، در سال ۱۹۶۰، شلوتفلدت به عنوان رئیس مدرسه پرستاری فرانسیس پین بولتون در دانشگاه کیس وسترن رزرو منصوب شد. در دوران ریاستش، شلوتفلدت مدل همکاری پرستاری را ایجاد کرد که در آن آموزش های بالینی با سخنرانی ها ترکیب شده بود تا بهترین آموزش را برای پرستاران جدید فراهم کند. این مدل همکاری همچنان امروز بین مدرسه پرستاری فرانسیس پین بولتون و بیمارستان های دانشگاه کلیولند در حال استفاده است. او تا سال ۱۹۷۲ به عنوان رئیس باقی ماند، اما پس از آن به عنوان استاد پرستاری برای دانشجویان تا سال ۱۹۸۲ به کار خود ادامه داد. اندکی پس از انتصاب شلوتفلدت به عنوان رئیس مدرسه پرستاری فرانسیس پین بولتون، او به گروه ویژه ای پیوست که برای تصویب قانون آموزش پرستاری ۱۹۶۴ تلاش می کرد. در طول حضورش در دانشگاه کیس وسترن رزرو، شلوتفلدت همچنین از ۱۹۶۱ تا ۱۹۶۳ به عنوان مشاور ویژه به گروه مشاوره جراح عمومی در زمینه پرستاری خدمت کرد. از ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۴، شلوتفلدت عضو هیئت مدیره مؤسسه تحقیقات ارتش والتر رید برا
ی تحقیقات پرستاری بود. اندکی پیش از بازنشستگی، او رئیس هیئت مدیره آموزش پرستاری و ثبت نام پرستاران ایالت اوهایو بود. در سال ۱۹۷۱، شلوتفلدت به عضویت مؤسسه پزشکی در آکادمی ملی علوم انتخاب شد. در طول سال ها، شلوتفلدت به عنوان استاد مهمان در دانشگاه های مختلفی از جمله دانشگاه ایندیانا، دانشگاه تگزاس-آستین، دانشگاه آلاباما-برمنگهام، دانشگاه سن دیگو، دانشگاه راتگرز، و دانشگاه پنسیلوانیا خدمت کرد. علاوه بر این، شلوتفلدت به عنوان رئیس کمیته مطالعات انجمن پرستاران آمریکایی و همچنین آکادمی پرستاری آمریکا خدمت کرد. شلوتفلدت همچنین مؤسس مشترک انجمن تحقیقات پرستاری میانه غرب (که امروزه به نام اتحادیه پرستاری میانه غرب شناخته می شود) بود و عضوی از شورای پرستاران بود. شلوتفلدت همچنین به عنوان اولین پرستار در شورای اجرایی و کمیته اجرایی مؤسسه پزشکی خدمت کرد. جدول سمت ها در کمیته ها. سمت ها در آرشیو CWRU یافت شده اند جوایز، افتخارات و عضویت ها. جوایز در آرشیو دانشگاه ذخیره کیس وسترن (CWRU) یافت شده اند. انتشارات. شلوتفلدت بیش از ۱۰۰ اثر در زمینه تحقیقات خود منتشر کرده است. اولین اثر او پایان نامه اش تحت عنوان «نقش رهبری آموزش
ی مدیران و رضایت اساتید در مدارس پرستاری» در سال ۱۹۵۶ بود. تمامی انتشارات او در آرشیو دانشگاه پنسیلوانیا موجود است.
هاکوب هوهانسی آساطوریان (؛ با نام مستعار ماژاکتسی Mažaktsi زادهٔ - درگذشته )، نویسنده، خواننده و موسیقی شناس اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی اصلاتا از روستای Comakli در نزدیکی قیصریه (کایسری) بود. در ۳ مارس ۱۹۰۳ به دنیا آمد وی از کشتارها و تبعیدهای ارامنه در سال ۱۹۱۵ جان سالم به در برد و از صحرای سوریه گریخت و در یتیم خانه ای که توسط اتحادیه خیرخواه عمومی ارامنه در اورشلیم راه اندازی شده بود، پناه گرفت. وی در مدرسه ابتدایی محلی «خریمیان» تحصیل نمود. او در سال ۱۹۲۰ برای همیشه در نیویورک ساکن شد. وی در ۱۱ اوت ۲۰۰۳ در سن ۱۰۰ سالگی در نیوجرسی درگذشت. جوایز. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان افتخار ساهاک مقدس-مسروپ مقدس شده است
هریت پِیشِنس دِیم (۵ ژانویه ۱۸۱۵ – ۲۴ آوریل ۱۹۰۰) پرستاری برجسته در جنگ داخلی آمریکا بود. پرتره او در مجلس ایالتی نیوهمپشایر آویخته شده است. اوایل زندگی. دِیم در بارنستد، نیوهمپشایر در ۵ ژانویه ۱۸۱۵ از جیمز چادوُرن و فیبی آیرز زاده شد. دِیم کوچک ترین فرزند از میان پنج خواهر و برادر بود. در سال ۱۸۴۳، دِیم به کنکورد، نیوهمپشایر نقل مکان کرد، جایی که تا آغاز جنگ داخلی در آنجا زندگی می کرد و به مشاغل گوناگون مشغول بود. تا سال ۱۸۶۱، او یک پانسیون دانشجویی را اداره می کرد. او هیچ آموزش رسمی ای به عنوان پرستار ندیده بود. جنگ داخلی. با آغاز جنگ، دِیم ۴۶ ساله به مرکز آموزش نیروهای تازه وارد در اردوگاه یونیون در کنکورد رفت و خدمات خود را به افسران آنجا پیشنهاد داد. از آنجا که این اردوگاه درمانگاهی نداشت، دِیم به عنوان پرستار به کار گرفته شد. دِیم از ژوئن ۱۸۶۱ تا کریسمس ۱۸۶۵، زمانی که هنگ از خدمت خارج شد، به عنوان سرپرست با هنگ داوطلب دوم نیوهمپشایر خدمت کرد. او بدون مرخصی در دو دوره سربازگیری خدمت کرد. حقوق او به عنوان سرپرست بیمارستان در ابتدا ماهانه شش دلار بود، اما در سال ۱۸۶۳ به ده دلار افزایش یافت. این هنگ عمدتاً
از مردانی از کنکورد و اکستر تشکیل شده بود و تحت فرماندهی سرهنگ گیلمن مارستون قرار داشت. دِیم همراه با نیروها راهپیمایی و اردو می زد و اغلب تنها زن در میان هزار مرد بود. در سپتامبر ۱۸۶۴، او به عنوان سرپرست بیمارستان سپاه هجدهم ارتش منصوب شد. وظایف او شامل نظارت بر دیگر پرستاران و پخت وپز برای بیماران بیمارستان بود که تعدادشان گاه به هزاران نفر می رسید. مارستون دربارهٔ او گفت: «دوشیزه دِیم شجاع ترین زنی بود که تاکنون دیده ام. او را دیده ام که بدون هیچ لرزشی در برابر یک آتشبار توپخانه ایستاد، درحالی که مردی برای در امان ماندن از ترکش ها پشت او پناه گرفت. او همیشه در زمان های حساس حاضر بود.» دِیم در بول ران نخست، بول ران دوم، نبرد فردریکسبرگ و نبرد گتیسبورگ حضور داشت. رسیدگی او به سربازان فراتر از مراقبت پزشکی بود؛ او گاهی برای مجروحان توت فرنگی می چید یا برایشان نامه هایی به خانه می نوشت. وظایف پرستاری او نیز متنوع بود؛ گاهی بر تدارکات نظارت می کرد و گاهی شرایط بهداشتی سایر هنگ ها را بررسی می کرد. دِیم تا پایان عملیات نظامی فعال در این بیمارستان باقی ماند و سپس به هنگ دوم نیوهمپشایر بازگشت. در ۲۵ دسامبر ۱۸۶۵، ای
ن هنگ از خدمت خارج شد و به خدمت دِیم نیز پایان داده شد. او دو بار در نبرد اسیر شد اما آزاد گردید. در نبرد دوم بول ران، دِیم به اسارت درآمد اما چون به طور یکسان از سربازان اتحادیه و مؤتلفه مراقبت می کرد، آزاد شد. در یک مورد، استون وال جکسون بازگشت او به خطوط اتحادیه را تأیید کرد. زندگی پس از جنگ. پس از جنگ، دِیم توسط ویلیام ئی. چندلر به عنوان منشی در وزارت خزانه داری در واشینگتن، دی.سی. منصوب شد. او این سمت را به مدت بیست وهشت سال تا سال ۱۸۹۵ حفظ کرد. او تا سال ۱۹۰۰ به زادگاه خود بازنگشت. در سال ۱۸۸۴، کنگره برای او یک مستمری نظامی تصویب کرد، اما دِیم همواره این پول را به نیازمندان اهدا می کرد. دِیم پس از درگذشت دوروتیا دیکس و استعفای دکتر سوزان آن ادسون، به عنوان سومین رئیس انجمن ملی پرستاران ارتش در جنگ داخلی آمریکا خدمت کرد. دِیم هرگز ازدواج نکرد.
دوروتی آلیس کورنلیوس (۹ مارس ۱۹۱۸–۱۹۹۲) یک پرستار ثبت شده اهل اوهایو بود که در موقعیت های اجرایی و رهبری در حوزهٔ پرستاری فعالیت داشت. کورنلیوس تنها فردی بود که ریاست انجمن پرستاران آمریکا، شورای بین المللی پرستاران و شرکت مجلهٔ پرستاری آمریکا را بر عهده داشت. اوایل زندگی و تحصیلات. دوروتی آلیس کورنلیوس در ۹ مارس ۱۹۱۸ در جانزتاون، پنسیلوانیا متولد شد. کورنلیوس در سال ۱۹۳۹ دیپلم پرستاری خود را از مدرسهٔ پرستاری بیمارستان یادبود کونه ماگ در جانزتاون، پنسیلوانیا دریافت کرد. او در سال ۱۹۴۲ مدرک کارشناسی علوم در رشتهٔ پرستاری را از دانشکدهٔ پرستاری دانشگاه پیتسبرگ اخذ کرد. حرفه. اوایل حرفه. پس از فارغ التحصیلی، کورنلیوس به عنوان یک پرستار سلامت عمومی در پیتسبرگ، پنسیلوانیا مشغول به کار شد و به عنوان مدیر بیمارستان سل پیتسبرگ خدمت کرد. او برای صلیب سرخ آمریکا در جانزتاون و کلیولند، اوهایو کار کرد و به عنوان پرستار ارشد برنامهٔ اهدای خون فعالیت داشت. در دوران جنگ جهانی دوم، کورنلیوس به عنوان ستوان درجهٔ جونیور در نیروی دریایی ایالات متحده خدمت کرد. انجمن پرستاران اوهایو. کورنلیوس در اوهایو سمت های رهبری مختلفی داشت.
او از سال ۱۹۵۷ تا ۱۹۸۳ به عنوان مدیر اجرایی انجمن پرستاران اوهایو و سردبیر نشریهٔ "بررسی پرستاران اوهایو" فعالیت کرد. او در سال ۱۹۶۱ به کمیسیون فرمانداری در امور سالمندان در اوهایو منصوب شد و در سال ۱۹۶۳ ریاست شورای دفاع زنان اوهایو و مدرسهٔ صنعتی دختران را بر عهده داشت. انجمن پرستاران آمریکا. در سال ۱۹۶۰، کورنلیوس به کمیتهٔ رفاه اقتصادی و عمومی انجمن پرستاران آمریکا منصوب شد. او در سال ۱۹۶۴ به عنوان اولین نایب رئیس انجمن پرستاران آمریکا انتخاب شد. در این دوره، کورنلیوس همچنین رئیس کمیته های مالی، بازنشستگی و روابط کارکنان انجمن پرستاران آمریکا بود. کورنلیوس در سال ۱۹۶۸ به سمت ریاست انجمن پرستاران آمریکا منصوب شد. کورنلیوس برای حرفه ای سازی پرستاری و صدور مجوز اجباری برای پرستاران تلاش کرد. شورای بین المللی پرستاران. در سال ۱۹۷۳، کورنلیوس به عنوان رئیس شورای بین المللی پرستاران انتخاب شد. کمیته های فدرال ایالات متحده. کورنلیوس توسط رئیس جمهور ایالات متحده، شامل دوایت دی. آیزنهاور، جان اف. کندی، لیندون بی. جانسون و ریچارد نیکسون، به کمیته های ملی منصوب شد. منصب سیاسی. در سال ۱۹۶۳، کورنلیوس نخستین زنی بود که ب
رای عضویت در شورای شهر زادگاهش، رینولدزبورگ، اوهایو، نامزد شد. او همچنین سمت های محلی دیگری از جمله ریاست بخش و عضویت در کمیسیون برنامه ریزی و منطقه بندی رینولدزبورگ را بر عهده داشت. تقدیر و جوایز. کورنلیوس در سال ۱۹۶۳ به عنوان یکی از ده زن برتر اوهایو انتخاب شد. او از سوی فرمانداران اوهایو و پنسیلوانیا و همچنین مجلس سنای اوهایو و مجلس نمایندگان اوهایو تقدیر شد. از دیگر افتخارات او می توان به دریافت جایزهٔ ملی صلیب سرخ آمریکا برای خدمات برجسته، عضویت در آکادمی آمریکایی پرستاری در سال ۱۹۷۷ اشاره کرد. کورنلیوس در سال ۱۹۸۱ به تالار مشاهیر زنان اوهایو، در سال ۱۹۹۶ به تالار مشاهیر انجمن پرستاران آمریکا و در سال ۱۹۹۷ به تالار مشاهیر کهنه سربازان اوهایو راه یافت. او در سال ۲۰۰۸ به عنوان یکی از اسطوره های محلی دانشگاه ایالتی اوهایو مورد تقدیر قرار گرفت. ساختمان مرکزی انجمن پرستاران اوهایو در سال ۱۹۷۷ به نام کورنلیوس نام گذاری شد. درگذشت و میراث. کورنلیوس در سال ۱۹۸۳ به دلیل وخامت وضعیت سلامتی بازنشسته شد. او در سال ۱۹۹۲ درگذشت. انجمن پرستاران منطقهٔ میانی اوهایو، "صندوق بورسیهٔ پرستاری دوروتی آلیس کورنلیوس" را به منظ
ور «گرامیداشت حرفه ای گرایی و آرمان های» او تأسیس کرد.
جنت هارمون واترفورد براگ (با نام اصلی جین نتی هارمون)(۲۴ مارس ۱۹۰۷ — ۱۱ آوریل ۱۹۹۳) یک هوانورد آماتور آمریکایی بود. در سال ۱۹۴۲، او نخستین زن آفریقایی تبار آمریکایی بود که موفق به دریافت گواهینامه خلبانی تجاری شد. او در سال ۲۰۲۲ به تالار مشاهیر هوانوردی جورجیا راه یافت. زندگی. جنت هارمون در ۲۴ مارس ۱۹۰۷ در گریفین، جورجیا زاده شد. او هفتمین فرزند یک خانواده با تبار آفریقایی و چروکی بود. هارمون در مدارس اسقفی تحصیل کرد و سپس در کالج اسپلمن در آتلانتا، جورجیا ادامه تحصیل داد و در سال ۱۹۲۹ به عنوان یک پرستار ثبت شده صلاحیت یافت. اندکی پس از فارغ التحصیلی، او جورجیا را ترک کرد و به ایلینوی رفت و در بیمارستان ویلسون در شیکاگو به عنوان پرستار مشغول به کار شد. او با اوانز واترفورد ازدواج کرد، اما این ازدواج پس از دو سال به پایان رسید. پس از طلاق، هارمون همچنان به عنوان پرستار برای پزشکان مشغول به کار بود و در دانشگاه لویولا تحصیل کرد. او در سال های ۱۹۴۱–۱۹۵۱ به عنوان بازرس بهداشت در یک شرکت بیمه فعالیت داشت. در سال ۱۹۵۳، او با سامنر براگ ازدواج کرد و این زوج دو خانه سالمندان را در شیکاگو تأسیس و مدیریت کردند تا اینکه
در سال ۱۹۷۲ بازنشسته شدند. سامنر در سال ۱۹۸۶ درگذشت و جنت تا سال ۱۹۹۳ به زندگی ادامه داد. زندگینامه او با عنوان "پرواز بر فراز موانع" پس از مرگش در سال ۱۹۹۶ منتشر شد. هوانوردی. در سال ۱۹۲۸، براگ نخستین زن سیاه پوستی بود که در دانشگاه هوانوردی کرتیس-رایت در شیکاگو نام نویسی کرد. در سال ۱۹۳۳ جنت (که در آن زمان واترفورد بود) در دانشگاه هوانوردی کرتیس-رایت ثبت نام کرد، که یک مدرسه هوانوردی مخصوص سیاه پوستان و تحت مدیریت جان سی. رابینسون و کرنیلیوس کافی بود. او تنها زن در میان ۲۴ مرد سیاه پوست در کلاس خود بود. در سال ۱۹۳۴، او ۶۰۰ دلار از پول خود را برای خرید نخستین هواپیمای مدرسه پرداخت کرد و در ساخت فرودگاه اختصاصی مدرسه در رابینز، ایلینوی همکاری داشت. در تابستان، پرواز را آموخت و گواهینامه خلبانی خصوصی خود را دریافت کرد. در سال ۱۹۴۳، او برای پیوستن به برنامه خلبانان زن نیروی هوایی ارتش (WASP) درخواست داد. زمانی که برای مصاحبه مراجعه کرد، اثل شیهی، دستیار رئیس برنامه خلبانان زن نیروی هوایی ارتش، از انجام مصاحبه با او خودداری کرد زیرا او سیاه پوست بود. چند هفته بعد، او نامه ای از ژاکلین کوکران، رئیس برنامه خلبانا
ن زن نیروی هوایی ارتش، دریافت کرد که دلیل رد درخواستش نیز همین مسئله عنوان شده بود. درخواست او برای پیوستن به سپاه پرستاری ارتش نیز به دلایل نژادی رد شد. سپس او در برنامه آموزش خلبانی غیرنظامی در مؤسسه توسکیگی در توسکیگی، آلاباما نام نویسی کرد. با وجود اینکه دوره های آموزشی، آزمون ها و پروازهای آزمایشی خود را با موفقیت گذراند، اما در آلاباما به او گواهینامه خلبانی ندادند، زیرا او یک «دختر رنگین پوست» بود. بااین حال، او موفق شد گواهینامه خود را در فرودگاه پال-واوکی، ایلینوی دریافت کند. براگ در تأسیس انجمن ملی هوانوردان آمریکایی که برای نمایندگی این حرفه نوظهور در برابر دولت ایجاد شده بود، مشارکت داشت. براگ در سال ۱۹۶۵ با حدود ۲۰۰۰ ساعت پرواز، از خلبانی بازنشسته شد.
ادیت دورهام (؛ ۸ دسامبر ۱۸۶۳ – ) انسان شناس، نقاش، هنرمند، مؤلف، گردشگر، تصویرگر، عکاس، و خبرنگار جنگ اهل بریتانیا بود که بیشتر به خاطر گزارش های مردم شناسی خود از زندگی در آلبانی در اوایل قرن بیستم شناخته می شود. حمایت او از آرمان های آلبانیایی و همچنین آلبانی دوستی او باعث شد که بسیاری از آلبانیایی ها که او را قهرمان ملی خود بدانند و بسیار دلبسته او باشند. اوایل زندگی. دورهام بزرگ ترین فرزند از نه فرزند خانواده بود. پدرش، آرتور ادوارد دورهام، یک جراح برجسته لندنی بود. او در کالج بدفورد (۱۸۷۸–۱۸۸۲) و پس از آن در آکادمی سلطنتی هنر تحصیل کرد و در نتیجه به یک هنرمند تبدیل شد. آثار طراحی و نقاشی او به طور گسترده ای به نمایش گذاشته شد و تعدادی نقاشی دقیق برای جلد «دوزیستان و خزندگان» کتاب "تاریخ طبیعی کمبریج" (منتشر شده در سال ۱۸۹۹) ارائه کرد. سفرهای اکتشافی به بالکان. دورهام پس از مرگ پدرش چندین سال مسئولیت مراقبت از مادر بیمار خود را بر عهده گرفت. این یک تجربه طاقت فرسا بود. هنگامی که او ۳۷ ساله بود، پزشک او توصیه کرد که باید برای بهبودی به یک تعطیلات و مسافرت خارجی برود. او از طریق دریا به سواحل دالماسی سفر کر
د و از تریسته به کوتور و سپس از طریق زمینی به چتینیه، پایتخت مونته نگرو سفر کرد. در بازگشت به لندن، به فراگیری زبان صربی کرواتی و تاریخ آن منطقه پرداخت. دورهام سفرهای زیادی به بالکان کرد تا اولین کتاب خود را به نام "از خلال سرزمین صرب ها" بنویسد که در سال ۱۹۰۴ در لندن منتشر شد. در سال ۱۹۰۸ پس از سفر در ارتفاعات آلبانی، از مونته نگرو تا اشکودر، کتاب "آلبانی علیا" را نوشت. در طول بیست سال بعد، او به ویژه بر آلبانی متمرکز شد که در آن زمان یکی از منزوی ترین و توسعه نیافته ترین مناطق اروپا بود. او در سازمان های امدادی مختلف کار کرد، نقاشی کشید، مقاله نوشت و به جمع آوری فولکلور و هنرهای عامیانه آن منطقه پرداخت. در ۱۹۱۱–۱۹۱۳ او به پناهندگان آلبانیایی در مونته نگرو کمک کرد و در آنجا کمک مالی برای دارو، غذا و کمک به سربازان مجروح پیدا کرد. او به طور مکرر با مجله "مرد" همکاری می کرد و عضو مؤسسه سلطنتی مردم شناسی شد. با این حال، نوشته های او شهرت خاص برایش به ارمغان آورد. او هفت کتاب در مورد مسائل بالکان نوشت. "آلبانی علیا" (۱۹۰۹) شناخته شده ترین آنهاست و هنوز هم به عنوان راهنمای برجسته آداب و رسوم و جامعه ارتفاعات شمال
آلبانی در نظر گرفته می شود. مناقشه. پس از دوره ای از علاقه پرشور به صرب ها که باعث شد کتابی تحت عنوان "از خلال سرزمین صرب ها" بنویسد و دوره ای ضد اتریشی و طرفداری از یوگسلاوی دورام به طور نزدیکی با آرمان و اهداف آلبانیایی ها هم راستا شد و از اتحاد و استقلال مردم آلبانی دفاع کرد. او به شدت توسط حامیان دولت یوگسلاوی که از الحاق منطقه ای با جمعیت آلبانیایی در کوزوو به یوگسلاوی حمایت می کردند، مورد انتقاد قرار گرفت. طبق گفتهٔ دو محقق آمریکایی، توماس کوشمن و استیپان میشتروویچ، شخصیت عجیب و غریب و فعالیت های لابی گری مداوم او باعث شد که وزارت امور خارجه بریتانیا از او رویگردان باشد. او پس از جنگ جهانی اول به شدت «ضد صِرب» شد و آنچه را که «کثافت های صرب» می نامید مورد سرزنش قرار داد به دلیل اینکه «هدفشان ایجاد یوگسلاوی نبوده، بلکه از اول به دنبال هدف اصلی خود یعنی ایجاد صربستان بزرگ بوده اند». او افزود: «به جای آزاد شدن، اکثریت مردم تحت حکومتی سخت تر از قبل زندگی می کنند.» دیگر روشنفکران بریتانیایی که طرفدار صرب ها بودند، نظرات او را به شدت نقد کردند. نویسنده ربکا وست دورام را در توصیف خود از نوعی از مسافران گنجاند
که بازمی گشتند «با عشق یک ملت بالکان به عنوان مردمانی مظلوم و بی گناه در دل هایشان، همیشه به عنوان یک قربانی و هرگز نه در قالب جنایتکار» (دورام از وست به خاطر این جمله شکایت کرد) و سپس ادامه داد: «بلغاری ها، همان طور که برخی ترجیح می دهند، و آلبانیایی ها، همان طور که دیگران از آن ها حمایت می کنند، شباهت زیادی به تصویری دارد که جاشوا رینولدز از سموئیل خردسال در تابلوی نقاشی اش ارائه کرده است.» آر. دبلیو. سِتون-واتسون اظهار داشت: «واقعیت این است که در حالی که همیشه به «ذهنیت بالکانی» حمله می کند، خود او دقیقاً همان چیزی است که از این واژه منظور داشت.» با این حال، آلبانیایی ها از دورام بسیار تقدیر می کردند و او را «ملکه کوه نشینان» نامیدند. دولت آلبانی برای تشکر از او به خاطر لابی گری در دولت بریتانیا به نفع شهر اشغال شده کورچه یک جلیقه گلدوزی شده به او اهدا کرد. او در کوهستان های آلبانی مورد استقبال خوبی قرار گرفت. وقتی ادیت دورهام در سال ۱۹۴۴ درگذشت، از کارهایش ستایش زیادی به عمل آمد. پادشاه تبعیدی زوغو یکم نوشت: «او قلب خود را به ما داد و توانست توجه تام کوه نشینان ما را به دست آورد». او هنوز هم به عنوان یک
قهرمان ملی شناخته می شود؛ در سال ۲۰۰۴، رئیس جمهور آلبانی آلفرد مواسیو او را «یکی از برجسته ترین شخصیت های دنیای آلبانی در قرن گذشته» توصیف کرد. همچنین او مدالی از پادشاه زوغو یکم به دلیل حمایت هایش از آلبانی دریافت کرد. مجموعه ها. بسیاری از آثار دورام پس از مرگش به مجموعه های علمی-دانشگاهی اهدا شدند. مقالات و دست نوشته های او در مؤسسه مردم شناسی سلطنتی لندن نگهداری می شود، و یادداشت های روزانه اش در موزه بنکفیلد در هلیفکس به همراه مجموعه هایی از لباس ها و جواهرات بالکانی که در سال ۱۹۳۵ اهدا کرده بود، در آنجا قرار دارند. هدایا و اشیاء بیشتر مرتبط با آثار باستانی بالکانی نیز در سال ۱۹۱۴ به موزه بریتانیا و به موزه پیتر ریورز در آکسفورد و موزه هورنیمن در لندن اهدا شد. برخی از اقلام از مجموعه پارچه ای او در نمایشگاهی که در سال ۲۰۲۰ برگزار شد به نمایش گذاشته شدند.
ماری عَبدُه عجمی (۲۵ مهٔ ۱۸۸۸ – ۲۵ دسامبر ۱۹۶۵) روزنامه نگار، آموزگار و شاعر سوری بود. در دمشق در خانواده ای ارتدکس یونانی به دنیا آمد که اجدادشان اهل حماه بودند. پدربزرگش یوسف میان دمشق و سرزمین فارس تجارت می کرد، از این رو او را عَجَمی می نامیدند. او در دمشق تحصیل کرد و در سال ۱۹۰۳ دیپلم خود را گرفت. به زبان های عربی و انگلیسی تسلط یافت. به مدت یک سال در زحله، سپس در پورت سعید، سپس در مدرسه روسی در دمشق و مؤسسه فرانسوی فرنسیسکان در آنجا تدریس کرد. مجلهٔ «العروس» را در سال ۱۹۱۰ در دمشق تأسیس کرد که تا سال ۱۹۱۴ منتشر شد، سپس از ۱۹۱۸ تا ۱۹۲۵ ادامه یافت. این مجله، نخستین مجلهٔ زنان در منطقهٔ عربی بود که خواهان رهایی و توانمندسازی زنان بود و در مسائل آنان تخصص داشت. عجمی برای شماری از روزنامه ها و ایستگاه های رادیویی در کشورهای عربی و عرب های خارج نشین نوشت. همچنین به ترجمهٔ ادبی از انگلیسی به عربی پرداخت. ماری عجمی نماد برجستهٔ رنسانس فرهنگی و اجتماعی فمینیستی در سوریه در قرن بیستم شمرده می شود. او کسی بود که در ابتدای پیدایش مطبوعات سوریه، اولین مجلهٔ فرهنگی و اجتماعی زنان را که آن را «العروس» نامید، بیرون داد
. او پیشگام اولین پروژهٔ رنسانس فمینیستی سوری بود و او را یکی از بنیانگذاران مطبوعات فمینیستی سوریه می دانند. زندگی و پیشه. ماری عجمی در خانه ای در محلهٔ جوّانیه کوچهٔ طالع الفضة در شهر قدیمی دمشق، پشت کلیسای ارتدکس سنت جان دمشقی، در ۲۵ مهٔ ۱۸۸۸ به دنیا آمد. او از همسر دوم یک پدر سالخورده با اصل حمایی، عبده یوسف العجمی، نایب کلیسای جامع که در بافندگی و تجارت ابریشم کار می کرد، به دنیا آمد.پدربزرگش الیان الحماوی به دمشق نقل مکان کرد و در آنجا خانواده اش به دلیل تجارت جواهرات به سرزمین عجم (فارس) نام عجمی را به دست آوردند. خانواده اش ارتدکس یونانی بودند. ماری در شهر دمشق بزرگ شد. او دورهٔ ابتدایی را در مدرسهٔ ایرلندی خواند و سپس تحصیلات راهنمایی را در مدرسهٔ روسی ادامه داد. اولین مقالهٔ خود را در سیزده سالگی در روزنامهٔ المحبه منتشر کرد. او از کتابخانه نعمان قسطلی و مجلهٔ «الجامعه» فرح آنتون بهره برد. پس از اینکه زبان عربی و ادبیات آن را فراگرفت، به یادگیری زبان انگلیسی پرداخت تا اینکه در آن تسلط یافت. در سال ۱۹۰۵ در دانشگاه آمریکایی بیروت در رشته پرستاری تحصیل کرد، اما به دلیل ضعف سلامتی تحصیلات خود را به پایا
ن نرساند. او ابتدا به آموزش روی آورد و در سال ۱۹۰۶ به عنوان معلم ارشد در مدرسه روسی در دمشق منصوب شد. پس از آن تاریخ، به مدت دو سال با روزنامه ها و مجلات مهمی مانند المقتبس در دمشق، المهذّب در زحله، الإخاء در حما، و الحسناء و لسان الحال در بیروت مکاتبه کرد. سپس در سال ۱۹۰۹ به اسکندریه نقل مکان کرد و در آنجا به عنوان مدیر مدرسه قبطی منصوب شد. او یک سال در آنجا ماند، سپس به دمشق بازگشت و در دسامبر ۱۹۱۰ مجله العروس را تأسیس کرد. تا سال ۱۹۱۴ منتشر شد سپس از ۱۹۱۸ تا ۱۹۲۵ ادامه یافت. با سی و دو صفحه شروع شد و بعداً به چهل صفحه افزایش یافت تا اینکه در سال ۱۹۱۴ به دلیل شروع جنگ جهانی اول انتشار آن متوقف شد. این مجله پس از پایان جنگ در سال ۱۹۱۸ با شصت صفحه منتشر شد و مشهورترین چهره های ادبیات و روزنامه نگاری سوریه و جهان عرب در آن زمان برای آن می نوشتند، امثال: جبران خلیل جبران، میخائیل نعیمه، ایلیا ابوماضی، معروف الرصافی، عباس محمود العقاد. انتشار این مجله ادامه یافت تا اینکه در سال ۱۹۲۵، سال وقوع انقلاب کبیر سوریه، انتشار آن متوقف شد. هدف این مجله «رهایی زنان از قید و بند و رهایی مردان از ناسپاسی آنها» بود. علاوه بر
مطالب مربوط به کودکان و خانواده، مطالب ادبی، تاریخی و محیطی را منتشر کرد. همچنین رمان ها و بحث های ادبی منتشر می کرد و مکانی منحصر به فرد برای ترویج بسیاری از ایده های رهایی بخش بود. عجمی به دلیل مقاومت در برابر مقامات عثمانی و بعداً مقامات اشغالگر فرانسه و انگلیس شناخته شده بود.در دنیای سیاست، مبارزات ماری عجمی با قربانیان ۶ ایار ۱۹۱۶ مرتبط شروع شد. او بیش از یک بار به زندان ها رفت و شرایط آنها و زندانیان سیاسی را شرح داد. شرایط بدی را که در معرض آن قرار می گرفتند و انواع شکنجه ها و آزارهایی که متحمل شدند را دید. او جمال پاشا را بدترین ظالمی توصیف کرد که کشور از آن رنج می برد. عجمی همچنین برای حقوق اکثر طبقات جامعه به ویژه کودکان و زنان تلاش و مبارزه کرد. عجمی از کشاورزان و کارگران سوری حمایت کرد و آنان را به جای تکیه بر واردات به سمت حمایت و تکیه بر اقتصاد محلی تشویق می کرد. عجمی باشگاه ادبی زنان را در محلهٔ القصاع دمشق تأسیس کرد. سپس انجمن نور الفیحاء و باشگاه آن، و مدرسهٔ دخترانه شهدا، با مشارکت نازک العابد، در سال ۱۹۲۰ تأسیس کرد.در ابتدای همان سال با مشارکت العابد، باشگاه بانوان شام را تأسیس کرد. در سال
۱۹۲۱ به عضویت کمیتهٔ نقد ادبی انجمن ادبی انتخاب شد و در سردبیری مجلهٔ آن انجمن که بیش از یک سال دوام نداشت، مشارکت داشت. او تنها زن آن انجمن بود. محافل ادبی از او تجلیل کردند و در سال ۱۹۲۶ به مناسبت ۲۵ سالگی فعالیت او در عرصه های سخنوری، نویسندگی و روزنامه نگاری، جشن نقره ای برای او در بیروت برگزار شد. او در دو جشنی که در سال ۱۹۲۸ در حیفا و یافا برای او برگزار شد، تجلیل مشابهی دریافت کرد. باشگاه ارتدوکس دمشق در سال ۱۹۲۹ نیز از او تقدیر کرد. او دو جایزه از رادیوی بریتانیا در سال های ۱۹۴۶ و ۱۹۴۷ دریافت کرد. در اوایل دهه ۱۹۳۰ به مدت چهار سال در مدرسه فرانسیسکن (دارالسلام) به تدریس ادبیات عرب پرداخت. در سال ۱۹۴۰ مجدداً برای تدریس به بغداد سفر کرد، اما بیش از یک سال در آنجا نماند. در عراق، یکی از شاگردانش نازک الملائکه بود. به دمشق بازگشت تا خود را وقف فعالیت های ادبی و اجتماعی کند. در سال ۱۹۴۴ به عضویت انجمن حلقه الزهرا برای مردان و زنان ادیب انتخاب شد. درگذشت. ماری عجمی در سال های پایانی زندگی، بیماری اش تشدید شد و او از زندگی عمومی کناره گیری کرد. او در ۲۵ دسامبر (برخی منابع ۴ دسامبر) ۱۹۶۵ در دمشق در سن هفتاد
و هفت سالگی درگذشت. وی در کلیسای جامع مریمیّه، در آرامستان ارتدکس یونانی سنت جرج در محلهٔ باب الشرقی به خاک سپرده شد. تنها ۱۶ نفر از نزدیکانش پیکرش را تا آرامستان همراهی کردند و از میان ادیبان، فقط فؤاد الشایب حضور داشت. فدراسیون انجمن های زنان در سوریه در ۲۵ آوریل ۱۹۶۶ مراسم یادبودی را برای او در دانشگاه دمشق برگزار کرد که در آن افرادی سخنرانی کردند، مانند: فؤاد الشایب، رئیف خوری، جان کمید، وداد سکاکینی، کاظم الداغستانی، عفیفه صعب، امین نخله و دیگران. در سال ۱۹۶۹ وزارت فرهنگ و ارشاد ملی، گزیده ای از شعر و نثر او را با عنوان «دوحهٔ خاطره» منتشر کرد.
مَرَح البِقاعی (۱۹۵۹) شاعر، دانشگاهی، شخصیت رسانه ای و سیاستمدار سوری-آمریکایی است. در دمشق به دنیا آمد و تحصیل کرد، سپس در دانشگاه آن ثبت نام کرد و در سال ۱۹۸۳ با مدرک لیسانس ادبیات فرانسه فارغ التحصیل شد. در سال ۱۹۲۲ به ایالات متحده مهاجرت کرد و وارد عرصهٔ رسانه با تمرکز بر گفتگوی عرب ها و آمریکایی ها شد. او به عنوان استاد اسلام معاصر در دانشگاه جورج تاون کار کرد و سپس در دانشگاه مریلند به تدریس زبان عربی پرداخت. او مخالفت خود را با نظام بعثی سوریه در دههٔ ۲۰۰۰ آغاز کرد و چندین سمت در سازمان های سوری-آمریکایی داشت. یکی از اعضای سابق انجمن شعر اتحادیهٔ نویسندگان عرب و یکی از اعضای انجمن نویسندگان سوریه است. از سال ۱۹۹۰ مقالات، تحقیقات و مطالعات سیاسی را به صورت هفتگی یا هر دو ماه یکبار در روزنامه ها و نشریات منتشر می کند. در سال ۲۰۱۴ حزب جمهوری سوری را تأسیس کرد و به عنوان رئیس آن انتخاب شد. زندگی و پیشه. مرح البقاعی در سال ۱۹۵۹ در دمشق به دنیا آمد و در آنجا بزرگ شد. تحصیلات ابتدایی، راهنمایی و متوسطهٔ خود را در مدرسهٔ فرانسوی دمشق گذراند و تحصیلات دانشگاهی خود را در دانشگاه دمشق ادامه داد و در سال ۱۹۸۳ مدرک
لیسانس ادبیات فرانسه را با درجهٔ ممتاز در زمینه اندیشه و فلسفه دریافت کرد. در سال ۱۹۹۰ مدرک دیپلم را از دانشکدهٔ عربی و مطالعات اسلامی دانشگاه استراسبورگ فرانسه گرفت. او یک دوره یک ساله دکترا را در رشته ادبیات تطبیقی در دانشگاه سوربن پاریس گذراند و سپس در سال ۱۹۹۲ به طور دائم به ایالات متحده نقل مکان کرد و در واشینگتن دی سی زندگی می کند. وی در سال ۱۹۹۰ برنامه مستندی از تمدن اندلس به زبان فرانسه برای دومین شبکه خارجی تلویزیون سوریه تهیه و ارائه کرد. همچنین برای رادیو مونت کارلو در پاریس برنامه ای دربارهٔ برجسته ترین شخصیت های اندیشه معاصر عرب نوشت. در رسانه های تصویری کار کرد و اولین دفتر بین المللی تلویزیون سوریه را در سال ۲۰۰۰ در کشور محل اقامتش، ایالات متحده آمریکا تأسیس کرد و سمت مدیر کل آن را داشت. او یک برنامهٔ گفتگوی تلویزیونی به نام «میان اطلسی» را تهیه و ارائه کرد که آن را از واشینگتن پخش می کرد و هدف آن برقراری گفت و گوی عربی-آمریکایی در سطح برابر بود. در سال های ۲۰۰۲–۲۰۰۶ در مجلهٔ تبادل فرهنگی «های» مستقر در واشینگتن کار می کرد، جایی که یکی از بنیانگذاران آن بود و به عنوان سردبیر ارشد آن کار کرد. ا