Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مرگ باور نداشت. او معتقد بود که انسان نباید مرگ را لحظه ای وحشتناک تلقی کند، بلکه باید آن را به عنوان ضرورتی زیستی پذیرفت. ورونزی از اتانازی فعال حمایت می کرد و حق هر فرد برای پایان دادن به زندگی خود در صورت رنج شدید یا از دست رفتن کرامت انسانی را به رسمیت می شناخت. او بر ضرورت قانون گذاری ملی در این زمینه تأکید داشت و قانون اتانازی هلند را نقطهٔ شروع مناسبی می دانست. همچنین کارزاری برای معرفی وصیت نامهٔ زیستی به عنوان توافقی الزام آور میان پزشک و بیمار ناتوان به راه انداخت. در حوزهٔ حقوق خانواده نیز، ورونزی از ازدواج برابر و حق فرزندخواندگی برای افراد LGBT حمایت می کرد. این مواضع، بخشی از تعهد گستردهٔ او به کرامت انسانی، آزادی فردی، و عدالت اجتماعی بود. ورونزی شخصاً با سقط جنین مخالف بود و آن را «رویدادی تراژیک و آسیب زا که همه مایلند از آن اجتناب کنند» توصیف می کرد، اما در عین حال با قوانین ضدسقط جنین نیز مخالف بود و از قانونی شدن سقط جنین حمایت می کرد تا از «کسانی که با این مسئله مواجه می شوند» محافظت شود. او استدلال می کرد که جرم انگاری سقط جنین مانع انجام آن نمی شود و در واقع قانون سقط جنین در ایتالیا با
عث کاهش تعداد سقط ها شده است. همچنین او از مصرف قرص های جلوگیری از بارداری حمایت می کرد، زیرا معتقد بود که این قرص ها می توانند خطر ابتلا به سرطان تخمدان را کاهش دهند، و از داروی میفپرستون نیز حمایت می کرد. ورونزی همچنین به برتری اخلاقی و فکری زنان نسبت به مردان باور داشت. او نوشته است: «عظمت یک زن ذاتی و کامل است، عظمت ژنتیکی زیرا بر اساس ترکیبی از دی ان ای و ویژگی های ذهنی شکل می گیرد که منجر به توانایی بهتر در سازگاری می شود.» از نظر او، زنان نسبت به درد و خستگی مقاوم ترند، وفاداری بیشتری به شرکت یا نهادی که نمایندگی می کنند دارند، کمتر پرخاشگرند، تصمیم گیرنده ترند و بیشتر به هماهنگی، صلح و پیشرفت مدنی متعهد هستند. ورونزی یک گیاه خوار اخلاق مدار و مدافع حقوق حیوانات بود. او به دلایل اخلاقی گیاه خوار بود، اما هم زمان فواید سلامتی رژیم گیاه خواری لاکتو-اُوو را نیز ترویج می کرد. در سال ۲۰۱۲، ورونزی همراه با ماریو پاپاگالو کتابی با عنوان «به سوی انتخاب گیاه خواری» منتشر کرد که شامل ۲۰۰ دستور غذای گیاه خواری بود. او از استفاده از موجودات دست کاری شده ژنتیکی حمایت می کرد و آن را روشی برای تولید غذا با قابلیت های
تغذیه ای بالاتر و عاری از مواد بالقوه سرطان زا می دانست. ورونزی مخالفان این تکنولوژی را به دلیل کمبود دانش علمی مورد انتقاد قرار داد. در یک کنفرانس عمومی در سال ۲۰۰۵، او اظهار داشت که برخی سموم موجود در غذاهای خاص، نه موجودات دست کاری شده ژنتیکی، عامل ایجاد سرطان هستند؛ اظهارنظری که باعث انتقاد و جنجال های مختلف، از جمله از سوی جنبش غذای آهسته، شد. در بیانیه ای در سال ۲۰۰۶، او بار دیگر تأکید کرد که موجودات دست کاری شده ژنتیکی می توانند برای مقابله با گرسنگی جهانی، کاهش تأثیر سموم کشاورزی و مبارزه با بیابان زایی مورد استفاده قرار گیرند. جوایز. ورونزی سیزده مدرک افتخاری ملی و بین المللی در پزشکی، بیوتکنولوژی پزشکی، علوم کشاورزی، علوم تربیتی و فیزیک دریافت کرد. در ۸ نوامبر ۱۹۷۴، مدال طلای شایستگی در بهداشت عمومی به او اهدا شد. در ۵ ژانویه ۱۹۸۲، نشان شوالیه بزرگ نشان شایستگی جمهوری ایتالیا به او اعطا شد. در سال ۱۹۸۳، جایزه مردان مینروا آنا ماریا مامولیتی «به خاطر تعهدش به تحقیقات علیه سرطان های زنان» به او اهدا شد. در سال ۲۰۰۲، ورونزی جایزه بین المللی ملک فیصل را دریافت کرد. در این رابطه، او اظهار داشت: «در سال
های اخیر، من به طور فزاینده ای درگیر درمان زنان مسلمان بوده ام. آنها پس از دریافت جایزه بین المللی ملک فیصل در عربستان سعودی در سال ۲۰۰۲ به خاطر مطالعاتم در زمینه جراحی محافظه کارانه سینه، شروع به مراجعه به من و انجام عمل جراحی در مؤسسه اروپایی انکولوژی کردند. در واقع، برای جهان اسلام، این تقدیر نوعی جایزه نوبل است.» اومبرتو ورونزی در طول زندگی حرفه ای و علمی خود، افتخارات متعددی دریافت کرد که نشان دهندهٔ تأثیر گستردهٔ او در حوزهٔ پزشکی، فرهنگ و صلح جهانی بود. او به عنوان شهروند افتخاری چندین شهر ایتالیا شناخته شد، از جمله: در سال ۲۰۰۹، جایزهٔ «آمریکا» از بنیاد ایتالیا–آمریکا به او اهدا شد. در دوم اوت ۲۰۱۰، بخشی از ساحل جِزولو به نام او نام گذاری شد. دو سال بعد، در ۲۰۱۲، جایزهٔ «هنر، علم و صلح» را به پاس یک عمر فعالیت دریافت کرد. در سال ۲۰۱۴، ورونزی نخستین جایزهٔ ملی «پشم زرین وسپاسیانو گونزاگا» را دریافت کرد؛ جایزه ای که به افرادی تعلق می گیرد که «بدون محدودیت سن، ملیت، جنسیت، جایگاه، حرفه یا وابستگی سیاسی و مذهبی، به طرز استثنایی به جامعه خدمت کرده اند». این جایزه به خاطر «دستاوردهای خارق العادهٔ علمی در زم
ینهٔ تحقیقات، پیشگیری، تشخیص و درمان سرطان» به او تعلق گرفت. در مارس ۲۰۱۷، مدرسهٔ اروپایی سرطان شناسی که خود ورونزی بنیان گذارش بود، جایزه ای با عنوان «جایزهٔ یادبود اومبرتو ورونزی» پایه گذاری کرد؛ جایزه ای دوسالانه که به پژوهشگرانی تعلق می گیرد که در پیشبرد درمان سرطان پستان نقش برجسته ای داشته اند. نخستین دریافت کنندهٔ این جایزه، جوزپه کوریلیانو بود.
جوزپه دی بندتو جراح قلب ایتالیایی است که در ۸ ژانویه ۱۹۴۶ در ابولی متولد شد. او رکورد ملی ایتالیا را در استفاده از لیزر دی اکسید کربن برای انجام عمل جراحی عروق کرونر از طریق میوکارد که در غیر این صورت غیرقابل جراحی بود، در اختیار دارد. او متخصص بیماری های مادرزادی سیستم قلبی عروقی است و یکی از معدود جراحان جهان است که با موفقیت جراحی قوس آئورت را انجام می دهد. به طور خاص، در ۳۰ اکتبر ۲۰۱۴، برای اولین بار در جهان، او با موفقیت یک عمل جراحی پیچیده را بر روی بیماری مبتلا به تترالوژی فالوت که دچار عوارض شده بود، انجام داد. او هنوز هم تحقیقات مورد علاقه بین المللی مانند جراحی عروق کرونر با حداقل تهاجم را که توسط او توسعه داده شده و در مورد آن دو کنفرانس بزرگ بین المللی برگزار کرده است، انجام می دهد. زندگی نامه. جوزپه دی بندتو در ۸ ژانویهٔ ۱۹۴۶ در شهر ابولی، از پدر و مادری به نام پاسکواله دی بندتو و کارملا بوتا، به دنیا آمد. او کوچک ترین فرزند در میان هفت خواهر و برادر بود. دی بندتو در سال ۱۹۷۲ با پایان نامه ای با موضوع «سرطان زایی شیمیایی» موفق شد با نمرهٔ کامل ۱۱۰ و تقدیر ویژه، مدرک پزشکی خود را از دانشگاه پروجا
دریافت کند. پس از آن، در مرکز جراحی قلب کودکان برگامو که تحت مدیریت لوتچو پارنتسان اداره می شد—و در آن زمان بزرگ ترین مرکز جراحی قلب کودکان در جهان به شمار می رفت—دورهٔ تخصصی خود را گذراند. این مرحله از آموزش، نقطهٔ عطفی در مسیر حرفه ای او بود و زمینه ساز فعالیت های بعدی اش در حوزهٔ پزشکی تخصصی کودکان شد. در سال ۱۹۷۴، جوزپه دی بندتو برای گذراندن دورهٔ کارشناسی ارشد به ایالات متحده رفت؛ دوره ای که سه سال به طول انجامید. در این مدت، تا سال ۱۹۷۵ مسئولیت آزمایشگاه تحقیقات قلب وعروق در بیمارستان دانشگاهی واشینگتن را بر عهده داشت، و از سال ۱۹۷۶ تا ۱۹۷۷ به عنوان مدیر فیزیولوژی قلب وعروق در بیمارستان پروویدنس در شهر سیاتل فعالیت کرد. پس از بازگشت به ایتالیا، دی بندتو از سال ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۱ به عنوان دستیار پروفسور لوتچو پارنتسان در مرکز جراحی قلب کودکان برگامو مشغول به کار شد، جایی که پیش تر نیز دورهٔ تخصصی خود را در آن گذرانده بود. این همکاری نقش مهمی در تثبیت جایگاه علمی و حرفه ای او در حوزهٔ پزشکی قلب کودکان ایفا کرد. پس از بازگشت از آمریکا، با لیلیانا وردونی، روزنامه نگاری اهل برگامو، ازدواج کرد و صاحب دو دختر شد. در
سال ۱۹۸۱ به مدت شش ماه به لندن نقل مکان کرد و در «بیمارستان کودکان بیمار خیابان گریت اورموند» که در آن زمان یکی از مهم ترین مراکز جراحی قلب کودکان در جهان بود، مشغول به کار شد. در سال ۱۹۸۱، جوزپه دی بندتو به ایتالیا بازگشت و به عنوان دستیار اول پروفسور اوگو تسلر در بیمارستان سن کارلو شهر پوتنزا مشغول به کار شد. او در همان جا بخش جراحی قلب کودکان را بنیان گذاری کرد تا کودکان جنوب ایتالیا دیگر مجبور نباشند برای عمل جراحی به برگامو سفر کنند. در سال ۱۹۸۴، دی بندتو به شهر بن در آلمان رفت و به عنوان مدیر بخش جراحی قلب کودکان در بیمارستان «کیندرکلینیک» منصوب شد. اما پس از یک سال، تصمیم گرفت به ایتالیا بازگردد و همان مسئولیت را در بیمارستان سن کارلو پوتنزا ادامه دهد. در سال ۱۹۹۰، در رقابت ملی برگزارشده در پادووا برندهٔ سمت ریاست شد و از سال ۱۹۹۱ در شهر سالرنو فعالیت خود را آغاز کرد، جایی که بخش جراحی قلب را تأسیس نمود. در ۱۹ دسامبر ۱۹۹۱، دی بندتو در شرایط اضطراری مجبور به انجام عملی پیچیده شد: تعویض آئورت قفسهٔ سینه در بیماری ۶۰ ساله با آنوریسم ترک خورده، بدون استفاده از دستگاه گردش خون خارج بدنی که معمولاً برای چنی
ن جراحی هایی ضروری است. او با ایجاد شنت بین زیرترقوه ای و رگ فمورال، توانست خون رسانی به نخاع را حفظ کند. این عمل به قدری موفقیت آمیز بود که بیمار تنها ده روز پس از جراحی ترخیص شد، و همین تجربه آغازگر توسعهٔ تکنیک جدید «قلب تپنده» در جراحی های بدون توقف قلب شد. از سال ۱۹۹۳، جوزپه دی بندتو فعالیت تمام وقت خود را در زمینهٔ جراحی قلب در بیمارستان «سن جووانی دی دیو و روگی د’آراگونا» در شهر سالرنو آغاز کرد. این مرحله، نقطهٔ تثبیت حرفه ای او در جنوب ایتالیا بود، جایی که به توسعهٔ خدمات تخصصی جراحی قلب در منطقه کمک شایانی کرد. در سال ۲۰۰۰، دی بندتو به دعوت پروفسور آلن کارپنتیه، جراح برجستهٔ فرانسوی، در مراسم افتتاح بیمارستان «ژرژ پمپیدو» در پاریس شرکت کرد. این مراسم، گردهمایی بزرگان جراحی قلب در سطح جهانی بود و چهره هایی چون کریستیان بارنارد، نخستین جراح پیوند قلب، و دنتون کولی، از پیشگامان جراحی قلب در آمریکا، نیز در آن حضور داشتند. این دعوت، نشانه ای از جایگاه بین المللی دی بندتو در جامعهٔ پزشکی تخصصی قلب وعروق بود. ایجاد مرکز تعالی. با تشدید فعالیت و با افزایش شهرت جراحی قلب سالرنو، زمان انتظار برای مداخله واقعاً
طولانی شد؛ آنها به یک بیمارستان بزرگتر جدید با فناوری های جدید نیاز داشتند. کار ساخت «برج قلب» آغاز شد، اما پس از آنکه وعده های مکرر مربوط به افتتاح برج اغلب نادیده گرفته شد، جوزپه دی بندتو با کمیسیون اداری درگیر شد تا جایی که تهدید به ترک سالرنو کرد. همه چیز به نحو مطلوبی پیش رفت، زمانی که در ۲۴ سپتامبر ۲۰۰۷، «برج قلب» یا بخش تخصصی قلب وعروق بیمارستان سن جووانی دی دیو و روگی د’آراگونا در شهر سالرنو به طور رسمی افتتاح شد. این مرکز به عنوان یکی از قطب های ممتاز جراحی قلب در ایتالیا شناخته می شود. پروفسور جوزپه دی بندتو با وجود دریافت پیشنهادهایی از یک کلینیک در سوئیس و یک بیمارستان در رم، تصمیم گرفت مسئولیت این مرکز را بر عهده گیرد و در کشور خود باقی بماند. دی بندتو بعدها به عنوان رئیس انجمن ملی پزشکی و جراحی قلب انتخاب شد. تحت مدیریت او، بخش جراحی قلب این بیمارستان موفق شد در پروژهٔ بین المللی S.T.I.C.H. (درمان جراحی نارسایی ایسکمیک) که با مشارکت ۹۶ مرکز از سراسر جهان برگزار شد، مدال برنز را کسب کند—دستاوردی که جایگاه علمی و عملی این مرکز را در سطح جهانی تثبیت کرد. اهداف مهم. در طول سال ها، جوزپه دی بندتو و
همکارانش مجموعه ای از تکنیک های نوآورانه در جراحی قلب را توسعه دادند که تأثیر چشمگیری بر پیشرفت این حوزه گذاشت. مهم ترین این دستاوردها عبارت اند از: این مجموعه اقدامات، دی بندتو را در زمرهٔ پیشگامان جراحی قلب مدرن قرار داد و نقش مهمی در ارتقای کیفیت درمان بیماران قلبی ایفا کرد. در سال ۱۹۹۵، یک عمل جراحی نادر اصلاحی به نام وارونگی مادرزادی دهلیزی در محل وارونگی را روی دختری تنها پنج روزه انجام داد. او به عنوان یکی از معدود جراحانی در جهان که این عمل جراحی را با موفقیت انجام داده است، در نگارش مقاله ای در سالنامه جراحی قفسه سینه سال ۱۹۹۵ همکاری داشت. در سال ۱۹۹۶، استفاده از لیزر دی اکسید کربن برای اولین بار در ایتالیا برای بازسازی عروق از طریق میوکارد، که در غیر این صورت غیرممکن بود، دی بندتو را به کانون توجه تمام شبکه های تلویزیونی ملی تبدیل کرد. در ۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۰۹، جوزپه دی بندتو به همراه لوسیانو بریگانته، عمل جراحی پیچیده ای را بر روی بیماری مبتلا به آنوریسم غول پیکر در شریان کاروتید داخلی سمت چپ انجام دادند. این نوع مداخلهٔ فوق تخصصی تا آن زمان تنها در سه مرکز درمانی در جهان—فونیکس، هلسینکی و میلان—انجام شده
بود. اجرای موفق این جراحی در سالرنو، جایگاه علمی و عملی تیم دی بندتو را در سطح بین المللی تثبیت کرد و نشان دهندهٔ توانمندی های پیشرفتهٔ آن ها در حوزهٔ جراحی عروق مغزی بود. در سال ۲۰۱۱، جوزپه دی بندتو یکی از معدود جراحان در اروپا بود که موفق شد دو عمل جایگزینی دریچه آئورت را با استفاده از پروتزهای نسل جدید و بدون نیاز به بخیه با موفقیت انجام دهد—روشی پیشرفته که زمان جراحی را کاهش داده و بهبودی بیماران را تسریع می کند. پیش تر، در ۶ دسامبر ۲۰۱۰، او طبقهٔ سوم «برج قلب» در بیمارستان سن جووانی دی دیو و روگی د’آراگونا در سالرنو را در اختیار انجمن ایتالیایی مبارزه با لوسمی، لنفوم و میلوما (AIL) قرار داد. این اقدام زمینه ساز تأسیس شعبهٔ سالرنو این انجمن شد و نشان دهندهٔ تعهد انسانی و اجتماعی دی بندتو در کنار فعالیت های علمی اش بود. در ۳۰ اکتبر ۲۰۱۴، جوزپه دی بندتو برای اولین بار در جهان یک عمل جراحی پیچیده برای اصلاح عوارض ناشی از تترالوژی فالوت انجام داد. دومنیکو بیساچیا، دانشجوی سال چهارم پزشکی در دانشگاه سالرنو، دچار آنوریسم قوس آئورت صعودی و نارسایی دریچه ای هم در دریچه آئورت و هم در دریچه ریوی بود. دی بندتو تنها
با یک مداخله توانست آنوریسم را بردارد، دریچه آئورت را با استفاده از بافت های خود بیمار پیوند بزند و دریچه ریوی را با یک دریچه ترانس ونتریکولار نسل قبلی که نیازی به بخیه ندارد و هرگز برای این منظور استفاده نشده بود، جایگزین کند. همکاری های بین المللی. دی بندتو با جراحان قلب برجسته بین المللی همکاری می کند. در سال ۱۹۹۵، خواهرخواندگی سالرنو - توکیو برای تحقیقات وجود داشت و پروفسور هیسایوشی سوما مهمان سالرنو در مرکز قلب و عروق Tower بود تا تکنیک جدید جراحی قلب را که توسعه داده بود، آموزش دهد. چند سال بعد، با پروفسور آلن کارپانتیه از مدرسه پاریس، توافقی برای تبادل مداوم تجربیات حرفه ای حاصل شد؛ پروفسور کیم ای. ایگل، محقق مشهور آمریکایی، دی بندتو، از او خواست تا فصلی از کتابش با عنوان «شکاف آئورت و سندرم های مرتبط» را به تشریح آئورت اختصاص دهد.
رتبه ها و نشان های حزب ملی فاشیست، ساختار سلسله مراتبی رتبه ها و عناوین اعطا شده توسط حزب ملی فاشیست ایتالیا را نشان می دهد. "گرارکا". در طول حکومت فاشیست ها در ایتالیا، یک گرارکا (به ایتالیایی: gerarca عضو سلسله مراتب، جمع: gerarchi) به یکی از مقامات ارشد حزب ملی فاشیست (PNF) گفته می شد. بالاترین مقام های ارشد، تا دبیر فدرال، اعضای شورای ملی حزب ملی فاشیست و مجمع فاشیست ها و شرکت ها بودند. دبیر و اعضای هیئت مدیره ملی حزب فاشیست ملی، اعضای شورای عالی فاشیسم بودند. راس (برگرفته از عنوانی اتیوپیایی) نوعی از گرارکا بود در یک استان بود. برای نمونه، ایتالو بالبو راس فرارا و روبرتو فاریناچی راس کرمونا بودند.
جوزپه باستیانلی (۲۵ اکتبر ۱۸۶۲–۳۰ مارس ۱۹۵۹) پزشک و جانورشناس ایتالیایی بود که روی مالاریا کار می کرد و پزشک شخصی پاپ بندیکت پانزدهم بود. باستیانلی که در رم متولد شده بود، در ابتدا به شیمی، فیزیولوژی و مغز و اعصاب علاقه داشت؛ متعاقباً به مطالعه مالاریا علاقه مند شد. او در بیمارستان «سانتو اسپیریتو آ روما» به همراه اتوره مارچیافاوا، آنجلو چلی و آمیکو بیگنامی مشغول به کار شد و جنبه های بالینی این بیماری را مطالعه کرد. سپس به دانشگاه ساپینزا رم نقل مکان کرد و در آنجا ریاست مؤسسه مطالعات مالاریا را که به اتوره مارچیافاوا اختصاص داشت، بر عهده گرفت و تا زمان مرگش در آنجا مشغول به کار بود. این مؤسسه نقش مهمی در کمپینی داشت که منجر به ریشه کنی کامل مالاریا در ایتالیا شد. زندگی نامه. اوایل زندگی. جوزپه باستینلی در ۲۵ اکتبر ۱۸۶۲ در رم، در خانواده ای با ریشه های اومبریایی، از پدری به نام جولیو باستینلی و مادری به نام ترزا زانکا به دنیا آمد. پدر او، جولیو، پزشک ارشد بیمارستان سانتو اسپیریتو در ساسیا و عضو شورای شهر رم بود، و عمویش نیز در شهر تروی در منطقهٔ اومبریا به حرفهٔ جراحی اشتغال داشت. این محیط خانوادگی، که سرشار ا
ز تأثیرات پزشکی بود، نقش مهمی در شکل گیری علاقهٔ جوزپه جوان به علوم پزشکی ایفا کرد—علاقه ای که بعدها در دوران دانشگاهی اش به طور جدی دنبال و تعمیق یافت. برادر کوچک تر او، رافائله باستینلی (متولد ۲۶ دسامبر ۱۸۶۳ در رم – درگذشته ۱ سپتامبر ۱۹۶۱ در رم)، نیز مسیر حرفه ای موفقی را طی کرد. او به عنوان جراح متخصص در سرطان شناسی شناخته شد و در عرصهٔ سیاسی نیز فعال بود، تا جایی که به مقام سناتوری در ایتالیا منصوب گردید. این دو برادر، هر یک به نحوی در تاریخ پزشکی و خدمات عمومی ایتالیا نقش آفرین بودند. مطالعات و مسیر شغلی. جوزپه باستیانلی در دانشکده پزشکی دانشگاه رم تحصیل کرد و با پشتکار فراوان به بررسی موضوعات فیزیک و شیمی، به ویژه فیزیولوژی، پرداخت و خیلی زود شاگرد فیزیولوژیست، یاکوب مولشوت، شد. مولشوت با او تحقیقات جالبی را در مورد شیره های روده آغاز کرد که متأسفانه به دلیل کمبود امکانات تحصیلی متوقف شد. او همچنین شیمی را نزد استانیسلاو کانیتزارو آموخت. جوزپه باستینلی در سال ۱۸۸۵ موفق به دریافت مدرک پزشکی شد و از همان زمان، پایه های فرهنگی و علمی برجسته ای در حوزهٔ پزشکی در او شکل گرفت؛ دانشی که بعدها موجب شد در خارج ا
ز ایتالیا، به ویژه در آمریکا، انگلستان و آلمان نیز مورد توجه و تحسین قرار گیرد. در سال ۱۸۹۱، در سن بیست ونه سالگی، عنوان پزشک ارشد بیمارستان سانتو اسپیریتو در ساسیا، رم را به دست آورد. در این مرکز، او با پزشکان برجسته ای چون آنجلو چلی، اتوره مارکیافاوا و آمیکو بیگنامی همکاری داشت، به ویژه در زمینهٔ فیزیولوژی بیماری مالاریا که در آن زمان یکی از مهم ترین چالش های بهداشتی محسوب می شد. باستینلی بعدها استاد دانشگاه ساپینزا رم شد و ریاست مؤسسهٔ مالاریولوژی «مارکیافاوا» را بر عهده گرفت. او تنها عضو مکتب رم در مالاریولوژی بود که به طور مستقیم در کارزار ریشه کنی مالاریا مشارکت کرد و از تلاش های آلبرتو کولوتزی در این زمینه حمایت عملی به عمل آورد. این نقش آفرینی، جایگاه او را نه تنها در تاریخ پزشکی ایتالیا، بلکه در عرصهٔ بین المللی تثبیت کرد. زندگی سیاسی و اواخر عمر. جوزپه باستینلی در سال ۱۹۳۹، به پاس دستاوردهای برجستهٔ علمی اش، به مقام سناتوری در ایتالیا منصوب شد—افتخاری که نشان دهندهٔ جایگاه والای او در عرصه های پزشکی و اجتماعی بود. این انتصاب، تأییدی بر تأثیر گستردهٔ او در بهداشت عمومی، پژوهش های مالاریولوژی، و آموزش
پزشکی در ایتالیا و فراتر از آن بود. او در ۳۰ مارس ۱۹۵۹، در شهر رم و در سن نودوشش سالگی درگذشت؛ پایانی بر زندگی پربار پزشکی که ردپای آن در تاریخ سلامت و مبارزه با بیماری های واگیر همچنان باقی مانده است. تحقیق. کار روی آنوفل. باستیانلی خود را وقف مجموعه ای طولانی از تحقیقات در مورد اشکال مختلف بالینی مالاریا کرد، یک بیماری تهدیدکننده زندگی که یکی از جدی ترین مسائل پزشکی اجتماعی زمان خود را نشان می داد و قربانیان انسانی زیادی را در برخی مناطق نزدیک به رم، جایی که خود او زندگی می کرد، به خود اختصاص داده بود. بین سال های ۱۸۸۰ تا ۱۸۸۵، او و همکارانش آنجلو چلی، اتوره مارچیافاوا، آمیکو بیگنامی، کامیلو گلژی و جیووانی باتیستا گراسی با مرتبط کردن گونه های مختلف پلاسمودیوم با هر نوع تب مالاریا، به حل این مسئله بزرگ اجتماعی و بهداشتی کمک کردند: شدیدترین نوع مالاریا، به نام "ترزانا مالیگنا،" به پلاسمودیوم فالسیپاروم نسبت داده شد، در حالی که نوع خفیف تر این بیماری به نام "ترزانا خوش خیم" به پلاسمودیوم ویواکس مرتبط بود. تحقیقی که بیش از همه نام جوزپه باستینلی را در تاریخ پزشکی برجسته ساخت، مطالعهٔ او بر چرخهٔ زندگی انگل مال
اریا در پشهٔ آنوفلبود. باستینلی به همراه آمیکو بیگنامی، روی نمونه هایی از پشهٔ آنوفل کار کردند که توسط جووانی باتیستا گراسی شکار و برای آن ها ارسال شده بود. این پشه ها با خون افراد مبتلا به مالاریا تغذیه شدند، و همین امر امکان رشد و تکامل انگل را در بدن آن ها فراهم کرد. در نتیجه، باستینلی و بیگنامی توانستند تمام مراحل چرخهٔ اسپوروزوئیتی انگل را از مرحلهٔ کوسیست در ۴۲ ساعت پس از آلودگی تا شکل گیری و آزادسازی اسپوروزوئیت ها به دقت توصیف کنند. این کشف، نقطهٔ عطفی در شناخت علمی مالاریا بود و آن ها گزارش خود را در ۴ دسامبر ۱۸۹۸ به آکادمی لینچئی ارائه دادند—نهادی علمی معتبر در ایتالیا که نقش مهمی در ثبت و انتشار دستاوردهای علمی ایفا می کرد. این پژوهش، نه تنها در سطح ملی بلکه در عرصهٔ بین المللی، جایگاه باستینلی را به عنوان یکی از پیشگامان مالاریولوژی تثبیت کرد. بین سپتامبر ۱۸۹۸ تا فوریه ۱۸۹۹، جووانی باتیستا گراسی، حشره شناس برجستهٔ مکتب رم در مالاریولوژی، پژوهش های خود را در زمینهٔ شناسایی ناقلان مالاریا به پایان رساند. او به همراه جوزپه باستینلی و آمیکو بیگنامی، الگوی زیستی انتقال انگل های مالاریا از پشهٔ آنوفل به
انسان را روشن ساختند. این مطالعات در بیمارستان سانتو اسپیریتو در ساسیا، رم، با استفاده از گونهٔ "آنوفل کلاویگر" انجام شد. با شناسایی کامل چرخهٔ زیستی انتقال مالاریا، پژوهشگران توانستند نقاط بالقوهٔ شکست در زنجیرهٔ انتقال را مشخص کنند—اقدامی حیاتی برای طراحی راهبردهای مؤثر در جهت توقف بیماری. این مرحله، نقطهٔ عطفی در تاریخ پزشکی و بهداشت عمومی بود و زمینه ساز برنامه های گستردهٔ ریشه کنی مالاریا در قرن بیستم شد. باستیانلی همچنین از اولین کسانی بود که تلاش کرد تا کارآزمایی های بالینی مدرن را در ایتالیا بر روی داروهای ضد مالاریا انجام دهد، که روش شناسی مورد استفاده در این زمینه به ویژه مرتبط است. ویژگی های اصلی کارآزمایی های او توجه به کنترل های تاریخی و کنترل های همزمان، توصیف دقیق عوارض جانبی، علاقه به یافته های کوتاه مدت برای ارزیابی اینکه آیا عملکرد مداخلات پیشگیرانه یا درمانی در طول زمان ادامه داشته است یا خیر، می باشد. کار بر روی لکوسیت ها. بین سال های ۱۸۹۱ تا ۱۸۹۲، جوزپه باستینلی مطالعاتی دقیق در زمینهٔ عملکرد گلبول های سفید خون انجام داد. او به این نتیجه رسید که سلول های تک هسته ای در گردش خون رفتاری مشا
به با عناصر ثابت موجود در پالپ طحال و مغز استخوان دارند، و از نظر ریخت شناسی نیز با آن ها هم خوانی دارند. این مشاهدهٔ پیشگامانه، مفهومی را پیش بینی کرد که بعدها به عنوان «سامانه رتیکولوآندوتلیال» شناخته شد—سامانه ای که نقش مهمی در ایمنی بدن و پاک سازی سلولی ایفا می کند. افزون بر این، باستینلی به تبیین پاتوفیزیولوژی هموگلوبینوریای مالاریا پرداخت—وضعیتی که در آن، تخریب شدید گلبول های قرمز منجر به دفع هموگلوبین از طریق ادرار می شود. او همچنین مسیر انتقال انگل های مالاریا از مادر به جنین را روشن ساخت، و بدین ترتیب سهم مهمی در شناخت بالینی و اپیدمیولوژیک این بیماری ایفا کرد. این دستاوردها، جایگاه باستینلی را به عنوان یکی از بنیان گذاران زیست پزشکی مدرن تثبیت کردند. تدریس. روش تدریس نوین. در سال ۱۹۲۶، تدریس نشانه شناسی پزشکی در دانشگاه رم به باستیانلی سپرده شد و او اولین کرسی نشانه شناسی در ایتالیا را اشغال کرد، که در سال ۱۹۳۵ به دلیل محدودیت سنی آن را ترک کرد. فرهنگ گسترده او به او اجازه داد تا گروه بزرگی از شاگردان را تشکیل دهد و یک دوره آموزشی جدید ایجاد کرد که عمدتاً عملی بود و شامل قرار دادن گروه های کوچکی از
دانشجویان در تماس با بیمار و آموزش آنها با کمک همکارانش بود. این روش تثبیت شد و توسط پزشکان متعددی دنبال شد. تدریس عملی با چند درس نظری، مقالات واقعی در مورد آناتومی، فیزیولوژی، فیزیک و شیمی که برای افراد بیمار به کار می رفت، تکمیل شد. او حتی با کمک های شخصی سخاوتمندانه، بهترین دستگاه های علمی را به مؤسسه اهدا و غنی کرد. مؤسسه مالاریاشناسی. مؤسسه اتوره مارچیافاوا به عنوان تکامل مدرسه عالی مالاریاشناسی، که در سال ۱۹۲۵ در رم به عنوان خروجی کنگره بین المللی مالاریا تأسیس شد، متولد شد. این مدرسه با هدف "ترویج مطالعات و آموزش در مورد تمام مشکلات پزشکی مربوط به مالاریا و احیای و کشت مناطق باتلاقی تأسیس شد." در ابتدا، این مؤسسه توسط پروفسور ویتوریو آسکولی اداره می شد و دفتر مرکزی آن در مرکز پزشکی دانشگاه سلطنتی رم قرار داشت. باستیانلی جانشین آسکولی شد و در ۲۵ مارس ۱۹۳۱ به عنوان مدیر منصوب شد. با جهت گیری جدید، مدرسه از کلینیک پزشکی به غرفه نهم پلی کلینیکو اومبرتو اول منتقل شد. شش سال پس از تأسیس، این مدرسه به "مؤسسه مالاریاشناسی اتوره مارچیافاوا" تبدیل شد زیرا برای تحقیق مناسب تر بود. هدف این مؤسسه آموزش مالاریاشناس
ی و مطالعه مالاریا بود. در این مؤسسه، دوره های تخصصی برای پزشکان از سراسر جهان وجود داشت که در ابتدا توسط اتحادیه ملل ترویج شده بود تا پرسنل شایسته ای برای اعزام به کشورهای مختلف درگیر با مالاریا تربیت شوند. در طول این دوره ها، باستیانلی سفرها و بازدیدهایی را به مناطقی از ایتالیا که بیشتر درگیر مالاریا بودند، ترتیب داد تا سازماندهی و شبکه دفاعی و پیشگیرانه علیه آن را نشان دهد و آگاهی در مورد مالاریای مزمن را افزایش دهد. در طول سال ها، او توسعه مطالعات در مورد مالاریا را دنبال کرد. بعدها، در طول درگیری های جنگ جهانی دوم، آزمایشگاه مالاریاشناسی، علیرغم مشکلات قابل تصور آن زمان، به کار تحقیقاتی خود ادامه داد. در واقع، این فعالیت عمدتاً در آزمایشگاه و تا حد بسیار محدودی در میدان انجام می شد. جوزپه باستیانلی تنها عضو "مدرسه مالاریاشناسی روم" بود که در کمپین ریشه کنی مالاریا شرکت کرد و از کار آلبرتو کولوتزی حمایت کرد.
ویولن ایل کاننه (به انگلیسی: Il Cannone) که به طور رسمی با نام Guarnerius del Gesù شناخته می شود، یکی از برجسته ترین سازهای تاریخ موسیقی کلاسیک است. این ویولن در سال ۱۷۴۳ توسط لوتیر ایتالیایی، جوزپه بارتولومئو گوارنری دل ژزو (Giuseppe Bartolomeo Guarneri del Gesù)، در شهر کرمونا ساخته شد و به عنوان یکی از شاهکارهای هنر لوتیرینگ شناخته می شود. تاریخچه. در حدود سال ۱۸۰۲، نیکولو پاگانینی، ویولنیست و آهنگساز مشهور ایتالیایی، این ویولن را از یک تاجر فرانسوی دریافت کرد. او به دلیل صدای قوی و انفجاری این ساز، آن را «Il Cannone» به معنای «توپ» نامید. پاگانینی این ویولن را تا پایان عمر خود در اجراهایش استفاده کرد و پس از درگذشتش در سال ۱۸۴۰، آن را به شهر جنوا اهدا کرد. از آن زمان، این ویولن به عنوان یک گنجینه ملی در موزهٔ Palazzo Doria-Tursi در جنوا نگهداری می شود. ویژگی های فنی. ویولن «Il Cannone» دارای ویژگی های منحصر به فردی است که آن را از دیگر ویولن های کلاسیک متمایز می کند: این ویژگی ها باعث صدای بسیار بلند و انفجاری ویولن می شوند و نوازندگی با آن را برای نوازندگان مدرن چالش برانگیز می کند. اهمیت فرهنگی و هنری.
ویولن «Il Cannone» نه تنها به دلیل ویژگی های فنی اش، بلکه به دلیل ارتباط عمیقش با نیکولو پاگانینی، جایگاه ویژه ای در تاریخ موسیقی دارد. این ویولن نمادی از نبوغ نوازندگی پاگانینی و تأثیر عمیق او بر موسیقی کلاسیک است. هر ساله، برندگان مسابقهٔ بین المللی ویولن پاگانینی در جنوا، این ویولن را در کنسرت های خود اجرا می کنند. وضعیت کنونی. امروزه، ویولن «Il Cannone» در موزهٔ Palazzo Doria-Tursi در جنوا نگهداری می شود. این ویولن در شرایط مناسبی نگهداری می شود و هر ماه توسط سرپرست موزه نواخته می شود. در مواقع نیاز به تعمیر، به کارگاه لوتیرینگ ژان باتیست ویولام (Jean-Baptiste Vuillaume) در پاریس ارسال می شود.