Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
پلیمر فوق جاذب (SAP) (همچنین پودر لجن نیز نامیده می شود) یک هموپولیمر یا کوپلیمر هیدروفیلی جاذب آب است که می تواند مقادیر بسیار زیادی از مایع را نسبت به جرم خود جذب و حفظ کند. پلیمرهای جاذب آب که زمانی که مخلوط می شوند در گروه هیدروژل هادسته بندی می شوند، محلول های آبی را از طریق پیوند هیدروژن با مولکول های آب جذب می کنند. توانایی یک پلیمر فوق جاذب برای جذب آب به غلظت یونی محلول آبی بستگی دارد. در آب های دیونیزه و تقطیر شده، یک پلیمر فوق جاذب ممکن است تا برابر وزن خود را جذب کند (از 30 تا 60 برابر حجم خود) و می تواند تا %99.9 مایع شود، و هنگامی که در یک محلول نمکی %0.9 قرار می گیرد ، جذب آن تا حدود 50 برابر وزن آن کاهش می یابد.""][""] وجود کاتیون های والانس در محلول مانع از توانایی پلیمر برای پیوند با مولکول آب می شود. حداکثر جذب پلیمرهای فوق جاذب و ظرفیت تورم آن با نوع و درجه ی پیوند های متقاطع که برای ایجاد ژل استفاده می شوند کنترل می شود. پلیمرهای فوق جاذب متقاطع با چگالی پایین، معمولا ظرفیت جذب بالاتری دارند و تا درجه بیشتری متورم می شوند. این نوع از پلیمرهای فوق جاذب ژل نرم تر و چسبنده تری نیز دارد. پلیم
رهای متقاطع با چگالی بالا، ظرفیت جذب و تورم کمتری دارند ولی قدرت ژل بیشتر است و می تواند شکل ذرات را حتی تحت فشار متوسط حفظ کند. پلیمرهای فوق جاذب به منظور جلوگیری از انحلال به صورت شبکه ای به هم متصل می شوند. سه کلاس اصلی از این نوع پلیمرها وجود دارد: 1. پلی اکریلات های شبکه ای و پلی اکریلامیدها 2. کوپلیمرهای پیوند نشاسته اکریلونیتریل یا سلولز 3. کوپلیمرهای متقاطع مالئیک آنیدرید بزرگترین استفاده پلیمرهای فوق جاذب در ساخت لوازم بهداشتی یکبار مصرف مانند پوشک کودک، پوشک بزرگسالان و دستمال بهداشتیاست. استفاده از پلیمرهای فوق جاذب در تامپون ها به دلیل نگرانی در مورد ارتباط با سندرم شوک سمی در دهه 1980 متوقف شد.""][""] پلیمرهای فوق جاذب همچنین برای مسدود کردن نفوذ آب در برق کشی های زیرزمینی یا کابل ارتباطات، بتن خود ترمیم شونده، وسایل کنترل آب باغبانی، کنترل هدررفت مایعات و برف مصنوعی مورد استفاده برای تولید فیلم و صحنه نمایش استفاده می شوند. اولین استفاده تجاری آن در سال 1978 برای استفاده در دستمال های زنانه در ژاپن و پوشش های یکبار مصرف تخت برای بیماران خانه سالمندان در ایالات متحده بود. کاربردهای اولیه در بازار
ایالات متحده با تولید کنندگان کوچک منطقه ای پوشک و همچنین کیمبرلی کلارک بود. = تاریخچه = تا دهه 1920، مواد جاذب آب محصولاتی بر پایه فیبر بودند. محصولات موجود دستمال کاغذی، پنبه، اسفنج و پالپ کرکی بودند. ظرفیت جذب آب این نوع مواد فقط تا یازده برابر وزن آن ها است که بیشتر آن تحت فشار متوسط از دست می رود. در اوایل دهه 1960، وزارت کشاورزی ایالات متحده (USDA) در حال انجام تحقیاتی بر روی موادی برای بهبود حفاظت از آب موجود در خاک بود. آن ها یک رزین بر اساس پیوند اکریلونیتریل پلیمرهای روی مولکول های ستون فقرات نشاسته(یعنی پیوند نشاسته) ساختند. محصول آبکافت شده هیدرولیز این پلیمر نشاسته اکریلونیتریل جذب آب بیش از 400 برابر وزن خود را دارد. همچنین، این ژل مایع را به همان شیوه ای که جذب کننده های مبتنی بر فیبر آزاد می کنند، آزاد نمی کند. این پلیمر به نام "Super Slurper" شناخته شد. وزارت کشاورزی آمریکا این دانش فنی را به چندین شرکت آمریکایی برای توسعه بیشتر این فناوری بنیادین داد. طیف وسیعی از ترکیب های این پیوند با استفاده از اسید اکریلیک, آکریلامید و پلی وینیل الکل(PVA) ساخته شد. تحقیقات اخیر توانایی مواد طبیعی را ثاب
ت کرده اند، به عنوان مثال پلی ساکاریدها و پروتئین ها خواص فوق جاذب را در آب خالص و محلول نمک (%0.9 wt.) ایجاد می کنند در همان محدوده ای که پلی اکریلات های مصنوعی در کاربردهای فعلی انجام می دهند. پلیمرهای فوق جاذب پروتئین سویا/پلی اکریلیک اسید با استحکام مکانیکی خوب تهیه شده اند. پلی اکریلات/پلی اکریلامید کوپلیمرها در اصل برای استفاده در شرایطی با محتوای الکترولیت/معدنی بالا و نیاز به ثبات طولانی مدت از جمله چرخه های مرطوب/خشک متعدد طراحی شده بودند. لازم به ذکر است که در کشاورزی و باغبانی نیز کاربرد دارند. با قدرت اضافه شده از مونومر اکریلامید، به عنوان کنترل نشت پزشکی و مسدود کردن آب سیم و کابل استفاده می شود. = شیمی کوپلیمر = پلیمرهای فوق جاذب در حال حاضر معمولا از پلیمریزاسیون اکریلیک اسید مخلوط با سدیم هیدروکسید در حضور یک شروع کننده واکنش ساخته می شوند تا یک پلی اکریلیک اسید نمک سدیم را تشکیل دهند(گاهی اوقات به عنوان سدیم پلی اکریلات). این پلیمر رایج ترین نوع پلیمر فوق جاذب ساخته شده در جهان امروز است. طبق گزارش اداره غذا و داروی ایالات متحده، سدیم پلی اکریلات در لیست افزودنی های غذایی ذکر شده است و محدود
یت های سختگیرانه ای برای آن وجود دارد. مواد دیگر نیز برای ساخت یک پلیمر فوق جاذب مانند کوپلیمر پلی اکریل آمید استفاده می شود، کوپلیمر اتیلن مالئیک آنیدرید، کربوکسی متیل سلولز با پیوندهای متقاطع، کوپلیمرهای پلی وینیل الکل، پلی اتیلن اکسید با پیوندهای متقاطع، و نشاسته پیوند کوپلیمر از پلی اکریلونیتریل و تعدادی موارد دیگر که به آن ها اشاره نمی شود. لازم به ذکر است که دومین مورد یکی از قدیمی ترین پلیمرهای فوق جاذب ساخته شده است.""][""] امروزه پلیمرهای فوق جاذب با استفاده از یکی از سه روش اصلی زیر ساخته می شوند: پلیمریزاسیون ژل، پلیمریزاسیون تعلیقی یا پلیمریزاسیون محلول. هر یک از فرآیندها مزایای مربوط به خود را دارند اما همه آن ها کیفیت محصول را به ثبات می رسانند. = پلیمریزاسیون ژل = مخلوطی از اکریلیک اسید، آب، عوامل متقاطع و مواد شیمیایی آغازگر فرابنفش مخلوط شده و روی تسمه های متحرک یا در وان های بزرگ قرار می گیرند. مخلوط مایع سپس به یک راکتور می رود که یک محفظه طولانی با یک سری از چراغ های اشعه فرابنفش قوی است. اشعه فرا بنفش باعث پلیمریزاسیون و واکنش های متقابل می شود. محصول خروجی شبیه "الوارهایی" می شود که از ی
ک ژل چسبنده که حاوی 60-70 ٪ آب است ساخته شده است. این الوار ها خرد یا آسیاب می شوند و پس از آن در انواع مختلفی از خشک کن ها قرار می گیرند. عامل ایجاد کننده پیوند متقابل ممکن است بر روی سطح افشانده شود. این "پیوند متقابل سطحی" توانایی محصول را برای تورم تحت فشار افزایش می دهد.این خاصیت به عنوان جذب تحت بار (AUL) یا جذب در برابر فشار (AAP) اندازه گیری می شود. سپس ذرات پلیمری خشک شده برای توزیع مناسب اندازه ذرات و بسته بندی غربالگری می شوند. روش پلیمریزاسیون ژل (GP) در حال حاضر محبوب ترین روش برای ساخت پلیمرهای فوق جاذب سدیم پلی اکریلات است که اکنون در پوشک کودک و سایر مواد بهداشتی یکبار مصرف استفاده می شود. = پلیمریزاسیون محلول = پلیمرهای انحلال جذب یک پلیمر دانه ای را که به شکل محلول غنی سازی شده است را ارائه می دهند. محلول ها را می توان قبل از استفاده با آب رقیق کرد و این محلول می تواند بیشتر بسترها را بپوشاند یا اشباع کند. پس از خشک شدن در دمای خاص برای یک زمان مشخص، سطح حاصل یک بستر پوشش داده شده با قابلیت جذب بسیار بالا است. به عنوان مثال، این فرآیند را می توان مستقیما روی سیم ها و کابل ها نیز اعمال کرد، ا
گرچه این روش به طور خاص برای استفاده در بسترهای ورقه ای یا استوانه ای بهینه شده است. پلیمریزاسیون مبتنی بر انحلال امروزه معمولا برای تولید پلیمر فوق جاذب از کوپلیمرها، به خصوص آن هایی که دارای مونومر اکریلامید سمی هستند، استفاده می شود. این فرآیند بازدهی بالایی دارد و به طور کلی سرمایه اولیه کمتری نیاز دارد. فرآیند انحلال از یک محلول مونومر آب پایه برای تولید ژل پلیمریزه واکنش دهنده استفاده می کند. انرژی واکنش اگزوترم خود پلیمریزاسیون برای هدایت بیشتر فرآیند استفاده می شود و به کاهش هزینه تولید کمک می کند. سپس ژل پلیمری واکنش دهنده خرد می شود ، خشک می شود و به اندازه دانه نهایی گرانول آن آسیاب می شود. هر گونه فرآیند برای بهبود عملکرد پلیمر فوق جاذب معمولا پس از ایجاد اندازه نهایی گرانول آن انجام می شود. = پلیمریزاسیون تعلیق = این روش تعلیق تنها توسط چند شرکت انجام می شود زیرا این روش نیاز به کنترل بیشتری در تولید و مهندسی محصول در طول مرحله پلیمریزاسیون دارد. این فرآیند واکنش دهنده آب پایه را در یک حلال مبتنی بر هیدروکربن معلق می کند. نتیجه نهایی پلیمریزاسیون تعلیق این است که ذره پلیمری اولیه را در راکتور به
جای فرآیند مکانیکی در مراحل پس از واکنش ایجاد می کند. همچنین می توان در مرحله واکنش یا درست بعد از آن عملکرد را بهبود بخشید. = هواپیمایی = در 13 آوریل 2010، پرواز 780 کاتای پسفیک از سورابایا به هنگ کنگ در هنگام فرود در فرودگاه بین المللی هنگ کنگ با واماندگی (stall) هر دو موتور مواجه شد اما هواپیما کاملا سالم و بدون هیچ تلفاتی فرود آمد. تحقیقات نشان دادند که کره های پلیمری فوق جاذب(SAP) موجود در یک جزء از مانیتور فیلتر سوخت نصب شده در یک دستگاه سوخت گیری فرودگاه بین المللی اوگاندا باعث شد که دریچه های اندازه گیری اصلی سوخت مسدود شوند. آن ها متوجه شدند که آب نمک، منبع سوخت فرودگاه بین المللی اوگاندا را آلوده کرده بود، که این ناخالصی منجر به آسیب به مانیتورهای فیلتر و آزاد شدن کره های SAP و ورود آن ها به سوخت هواپیما و خطوط اصلی تامین سوخت شد. = کاربردها = = جستار های وابسته = منابع. = پیوند به بیرون =
کوره که به عنوان گرم کن یا دیگ بخار نیز شناخته می شود، یک دستگاه تولید گرما است که برای گرمایش کل یا بخشی از یک ساختمان استفاده می شود. کوره ها عمدتا به عنوان یکی از اجزاء اصلی یک سیستم گرمایش مرکزی استفاده می شوند. کوره ها به طور دائمی نصب می شوند تا گرما را از طریق حرکت مایع میا نی ای که ممکن است هوا، بخار یا آب گرم باشد به فضای داخلی منتقل کنند. وسایل گرمایشی که از بخار یا آب گرم به عنوان سیال استفاده می کنند به طور معمول دیگ بخار یا دیگ آب گرم مسکونی نامیده می شوند. رایج ترین منبع سوخت برای کوره های مدرن در آمریکای شمالی و بخش زیادی از اروپا، گاز طبیعی است. دیگر منابع سوخت رایج عبارتند از: LPG (گاز نفتی میعان شده)، نفت کوره، چوب و در موارد کمیاب زغال سنگ. در برخی مناطق، از گرمایش مقاومت الکتریکی استفاده می شود، به ویژه در مناطقی که هزینه برق کم بوده یا قصد اصلی برای گرمایش تهویه مطبوع است. کوره های مدرن با بازدهی بالا می توانند تا ۹۸٪ بازدهی داشته باشند و بدون دودکش کار کنند درحالی که بازده یک کوره معمولی گاز حدود ۸۰٪ است. گاز و گرمای اتلافی به وسیله ی لوله های فلزی یا لوله های پلی وینیل کلرید (PVC) به صو
رت مکانیکی تهویه می شوند که این لوله ها می توانند به کنار یا سقف ساختمان تخلیه شوند. بازده سوخت یک کوره گازی در AFUE (بهره وری سالانه مصرف سوخت) اندازه گیری می شود. ریشه شناسی. این نام از کلمه لاتین فورناکس که به معنی فر است گرفته شده است. = دسته بندی ها = کوره ها را می توان بر اساس نوع طراحی و بازده به چهار دسته کلی طبقه بندی کرد: پیش کشش طبیعی، هوای اجباری، کشش اجباری و فشرده سازی. کشش طبیعی. دسته اول کوره ها، کوره های کشش طبیعی هستند که این کوره ها سوزنده جوی هستند. این کوره ها شامل مبدل های حرارتی چدنی یا فولاد پرس شده بودند که در یک پوسته بیرونی از آجر، سنگ تراشیده شده یا فولاد قرار می گرفتند. مبدل های حرارتی از طریق دودکش های آجری یا سنگی تخلیه می شدند. گردش هوا از طریق لوله های بزرگ چوبی یا فلزی که به سمت بالا ساخته شده بودند انجام می شد. لوله ها هوای گرم را به دریچه های کف یا دیوار داخل خانه هدایت می کردند. این روش گرمایش بر اساس پدیده همرفت کار می کند. این سیستم ساده، دارای کنترل کم، یک دریچه گاز اتوماتیک بوده و هیچ دمنده ای نداشته است. این کوره ها می توانند با تطبیق منطقه مشعل به سادگی با هر سوختی ک
ار کنند. آن ها با چوب، کوک، زغال سنگ، زباله، کاغذ، گاز طبیعی، سوخت و همچنین نفت نهنگ برای یک دوره کوتاه در آغاز قرن کار کرده اند. کوره هایی که از سوخت های جامد استفاده می کردند، نیاز به نگهداری روزانه برای زدودن خاکستر و "کلینکر(زباله)" که در پایین منطقه سوزان جمع شده دارند. در سال های بعد، این کوره ها با دمنده های الکتریکی برای کمک به توزیع هوا و سرعت حرکت گرما به خانه سازگار شدند. سیستم های گازی و نفتی معمولا توسط یک ترموستات در داخل خانه کنترل می شدند، در حالی که بیشتر کوره های چوبی و زغال سنگ هیچ اتصال الکتریکی ای نداشتند و با مقدار سوخت در مشعل و موقعیت دمپر هوای تازه در درب دسترسی مشعل کنترل می شدند. هوای اجباری. دسته ی دوم کوره ها، کوره هوای اجباری است که دارای مدل سوزنده جوی با یک مبدل حرارتی چدنی یا فولادی است. در طول دهه های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰، این سبک کوره برای جایگزینی سیستم های بزرگ و طبیعی استفاده شده و گاهی بر روی کار کانال گرانشی موجود نصب می شد. هوای گرم شده توسط دمنده ها حرکت می کرد که با کمربند رانده می شدند و برای طیف گسترده ای از سرعت ها طراحی شده بودند. این کوره ها در مقایسه با کوره های مدرن هن
وز بزرگ و عظیم بودند و دارای نمای خارجی فولادی سنگین با پنل هایی با قابلیت برداشتن پیچ و مهره بودند. بهره وری انرژی از ۵۰ درصد تا ۶۵ درصد AFUE خواهد بود. این کوره سبک هنوز از دودکش های بزرگ، سنگ کاری یا آجری برای هواکش استفاده می کرد و در نهایت برای جای دادن سیستم های تهویه مطبوع طراحی شد. کشش اجباری. دسته سوم کوره کشش اجباری، با بازدهی متوسط دارای یک مبدل حرارتی فولادی و دمنده چند سرعته است. این کوره ها از نظر فیزیکی بسیار جمع و جورتر از سبک های قبلی بودند. آنها تجهیز شده به دمنده های هوا احتراق بودند که هوا را از میان مبدل حرارتی می کشیدند، که به شدت بهره وری سوخت افزایش یافت در حالی که اجازه می دهد مبدل های حرارتی کوچک تر شوند. این کوره ها ممکن است دارای دمنده های چند سرعته باشند و برای کار با سیستم های تهویه مطبوع مرکزی طراحی شده اند. فشرده سازی. دسته چهارم کوره ها، کوره گاز متراکم با بازده بالا است. کوره های گاز فشرده با بازده بالا معمولا بین ۹۰ تا ۹۸ درصد AFUE را به دست می آورند. یک کوره گاز متراکم شامل یک منطقه احتراق مهر و موم شده، محرک پیش نویس احتراق و یک مبدل حرارتی است. سود اصلی در بهره وری برای ی
ک کوره گاز متراکم، در مقایسه با یک کوره هوای اجباری با بهره وری متوسط یا کشش اجباری، جذب گرما پنهان از گازهای خروجی در مبدل حرارتی ثانویه است. مبدل حرارتی ثانویه بیشتر انرژی گرمایی را از گاز اگزوز حذف می کند و در واقع بخار آب و سایر مواد شیمیایی (که یک اسید خفیف تشکیل می دهند) را در حین کار متراکم می کند. لوله های تهویه، که به سیستم اگزوز نیز معروف هستند، اغلب با استفاده از لوله PVC به جای لوله تهویه فلزی برای جلوگیری از خوردگی نصب می شوند، اما این بر اساس موقعیت جغرافیایی نصب شده و مقررات محلی متفاوت خواهد بود. محرک منتخب اجازه می دهد تا لوله های اگزوز به صورت عمودی یا افقی هدایت شوند در حالی که از ساختار خارج می شود. یک ترتیب نصب معمولی برای کوره های با بازده بالا شامل یک لوله جذب هوای تازه (ذخیره) است که هوای تازه را از خارج از خانه به واحد احتراق کوره منتقل می کند. به طور معمول هوای احتراق تازه در کنار اگزوز PVC در هنگام نصب هدایت شده و لوله ها از طریق یک دیوار کناری خانه در همان موقعیت خارج می شوند. کوره های با بازده بالا معمولا ۲۵ تا ۳۵ درصد صرفه جویی در سوخت را بیش از ۶۰ درصد کوره AFUE ارائه می دهند .
انواع کنترل خروجی کوره. تک مرحله ای. یک کوره تک مرحله ای فقط یک مرحله کار دارد، یا روشن یا خاموش است. این بدان معناست که نسبتا پر سر و صدا بوده، همیشه با بالاترین سرعت در حال اجرا است و همیشه گرم‎ ترین هوا را با بالاترین سرعت پمپاژ می کند. یکی از مزایای کوره تک مرحله ای معمولا هزینه نصب است. کوره های تک مرحله ای نسبتا ارزان هستند زیرا تکنولوژی نسبتا ساده است. با این حال، سادگی کوره های گاز تک مرحله ای در هزینه ی صدای موتور دمنده و ناکارآمدی مکانیکی است. موتورهای دمنده در این کوره های تک مرحله ای به طور کلی انرژی بیشتری مصرف می کنند زیرا صرف نظر از نیازهای گرمایش فضا، فن و موتورهای دمنده با سرعت ثابت کار می کنند. به دلیل عملکرد یک سرعته، یک کوره تک مرحله ای را کوره تک سرعته نیز می نامند. دو مرحله ای. یک کوره دو مرحله ای باید دو مرحله را با سرعت کامل و دو مرحله دیگر را با سرعت نیمه (یا کمتر از نصف) انجام دهد. بسته به گرمای مورد نیاز، آنها می توانند بیشتر اوقات با سرعت کمتری کار کنند. آن ها می توانند آلودگی صوتی کمتری داشته باشند، هوا را با سرعت کمتری حرکت دهند و دمای مورد نظر برای خانه را بهتر نگه دارند. تعدیل.
یک کوره تعدیل کننده می تواند خروجی گرما و سرعت هوا را تقریبا به صورت پیوسته، بسته به گرما و دمای بیرونی مورد نیاز، تعدیل کند. این بدین معنی است که فقط تا آنجا که لازم است کار کرده و بنابراین انرژی را صرفه جویی می کند. = توزیع گرما = کوره گرما را از طریق یک سیستم توزیع میانی به فضای مسکونی ساختمان منتقل می کند. اگر توزیع از طریق آب گرم(یا سیال دیگر) یا از طریق بخار باشد، از کوره بیشتر به عنوان یک دیگ بخار نام برده می شود. یکی از مزایای یک دیگ بخار این است که کوره می تواند آب گرم را برای حمام و شستن ظروف فراهم کند، به جای نیاز به یک آبگرمکن. یکی از معایب این نوع کاربرد این است که دیگ بخار خراب می شود، نه آب گرم و نه آب گرم خانگی در دسترس نیست. سیستم های گرمایش هوا بیش از یک قرن است که مورد استفاده قرار می گیرند. سیستم های قدیمی تر به یک سیستم گردش هوا منفعل متکی هستند که در آن چگالی بیشتر هوای خنک تر باعث می شود که از طریق رجیسترهای بازگشت هوا در کف، به منطقه کوره زیر فرو رود و چگالی کمتر هوای گرم باعث افزایش آن در کانال می شود. این دو نیرو با هم عمل می کنند تا گردش هوا را در سیستمی به نام "تغذیه گرانش" هدایت
کنند. طرح این کوره های "هشت پا" و سیستم های کانال آن ها با قطرهای مختلف کانال های بزرگ دمپر بهینه شده است. در مقایسه، اکثر کوره های مدرن "هوا گرم" معمولا از یک فن برای گردش هوا به اتاق های خانه و کشیدن هوای خنک تر به کوره برای گرم کردن مجدد استفاده می کنند؛ این هوای اجباری گرما نامیده می شود. چون فن به راحتی بر مقاومت از کانال غلبه می کند، ترتیب کانال ها می تواند بسیار انعطاف پذیرتر از هشت پا قدیمی باشد. در عمل آمریکایی، کانال های جداگانه هوای خنک را جمع آوری می کنند تا به کوره برگردانده شوند. در کوره، هوای خنک معمولا از طریق فیلتر هوا، از طریق دمنده، به داخل کوره می رود، سپس از طریق مبدل حرارتی کوره، به جایی که در سراسر ساختمان دمیده می شود می رود. یکی از مزایای اصلی این نوع سیستم این است که نصب آسان سیستم مرکزی تهویه مطبوع را به سادگی با اضافه کردن یک سیم پیچ خنک کننده در خروجی کوره نیز امکان پذیر می کند. هوا از طریق لوله کشی که ممکن است از ورقه فلزی یا پلاستیک ساخته شده باشد و عایق بندی شده یا عایق بندی نشده باشد. مگر اینکه کانال ها و پلنوم با استفاده از نوار چسبنده یا فویل مهر و موم شده اند، این لوله احتم
الا دارای نشت زیاد هوای تهویه به فضاهای بدون شرایط شده است. یکی دیگر از دلایل اتلاف انرژی نصب کانال در مناطق گرم نشده مانند اتاق های زیر شیروانی و فضاهای سقف است؛ یا کانال سیستم های تهویه مطبوع در اتاق های زیر شیروانی در آب و هوای گرم.
یک ماشین کمیته نوعی از شبکه های عصبی مصنوعی است که از استراتژی تقسیم و غلبه استفاده می کند و در آن پاسخ های چندین شبکه عصبی (متخصص ها) با یکدیگر ترکیب می شوند تا یک پاسخ تکی تولید شود. انتظار می رود که پاسخ ترکیبی از ماشین کمیته، بهتر از پاسخ های اختصاصی متخصص ها باشد. این موضوع را می توان با یادگیری گروهی مقایسه کرد. انواع. ساختارهای ثابت. در این دسته از ماشین های کمیته، پاسخ های چندین پیش بینی کننده (متخصص) با استفاده از یک مکانیسم ترکیب می شوند که با سیگنال ورودی در ارتباط نیست، بنابراین به نام استاتیک یا همان ثابت شناخته می شوند. این دسته شامل روش های زیر می باشد: در میانگین گیری گروهی، خروجی های پیش بینی کننده های مختلف به صورت خطی ترکیب می شوند تا یک خروجی کلی تولید شود. در روش بوستینگ، یک الگوریتم ضعیف به یک الگوریتمی تبدیل می شود که دقت آن به طور دلخواه بالا می رود. ساختارهای پویا. در این دسته دوم از ماشین های کمیته، سیگنال ورودی مستقیماً در فعال سازی مکانیزمی که خروجی های متخصص ها فرد را به یک خروجی کلی ترکیب می کند، مشارکت دارد. به همین دلیل این ساختار ها به عنوان پویا شناخته می شوند. دو نوع ساختار
پویا وجود دارد: در ترکیب متخصص ها، پاسخ های فردی متخصص ها به وسیله یک شبکه گیتینگ تکی ترکیب می شوند. در ترکیب سلسله مراتبی متخصص ها، پاسخ های فردی متخصص ها به وسیله چندین شبکه گیتینگ که به صورت سلسله مراتبی قرار داده شده اند، به صورت غیرخطی ترکیب می شوند.
جک گلگر (؛ زادهٔ ) کشتی گیر کشتی حرفه ای اهل بریتانیا است.
خرابه های آتن "(Die Ruinen von Athen)"، اپوس ۱۱۳، مجموعه ای از قطعات موسیقی هست که در سال ۱۸۱۱، توسط لودویگ فان بتهوون نوشته شد.این مجموعه، موسیقی صحنه نمایش نامه «خرابه های آتن» نوشته آوگوست فون کوتسبو هست که به تئاتر تازه تأسیس «"Deutsche Theater est"» در پشت اهدا شد. شناخته شده ترین قطعه این مجموعه، مارش ترکی هست. پیش از این، بتهوون در سال ۱۸۰۹، این قطعه را در مجموعه شش واریاسیون، اپوس ۷۶، به کار برده بود.
تونی نیس (؛ زادهٔ ) کشتی گیر کشتی حرفه ای اهل ایالات متحده آمریکا است.
رودریک استرانگ (؛ زادهٔ ) کشتی گیر کشتی حرفه ای اهل ایالات متحده آمریکا است.
سارا دل ری (؛ زادهٔ ) کشتی گیر کشتی حرفه ای، و مربی (ورزش) اهل ایالات متحده آمریکا است.
مارک اندروز (؛ زادهٔ ) کشتی گیر کشتی حرفه ای اهل بریتانیا است.
آلیستر بلک (؛ زادهٔ ) کشتی گیر کشتی حرفه ای، و کشتی گیر اهل پادشاهی هلند است.
اونی لورکان (؛ زادهٔ ) کشتی گیر کشتی حرفه ای اهل ایالات متحده آمریکا است.
کازینو کاتالینا یک مرکز سرگرمی در آوالون در جزیره سانتا کاتالینا است که در فاصله دوری از سواحل لس آنجلس در کالیفرنیا، ایالات متحده قرار دارد. این کازینو بزرگ ترین ساختمان در جزیره بوده و برجسته ترین مکان دیدنی است که هنگام ورود به جزیره از سمت سرزمین اصلی، در خلیج آوالون قابل مشاهده است. این ساختمان بزرگ شامل یک سالن سینما، سالن رقص است که در سابق یک موزه تاریخ و هنر در جزیره بود. کازینو کاتالینا نام خود را از واژه اسپانیایی "کازینو" گرفته است که به معنای «محل گردهمایی» یا تشکیلاتی است که از آن برای تعاملات اجتماعی و گاهی اوقات نمایش و رقص استفاده می شود. برخلاف استفاده رایج انگلیسی از واژه "کازینو،" این لغت هیچگاه به معنی مکانی برای قمار نبوده است.
تار کششی یا غشاء کششی که گاهی اوقات به عنوان بسته بندی پالت شناخته می شود، یک غشاء پلاستیکی با قابلیت کشش بالا است که دور اقلام پیچیده می شود. بازیابی الاستیک اقلام را به صورت محکم بسته نگه می دارد. در مقابل، بسته بندی انقباضی به صورت آزاد در اطراف یک جسم اعمال می شود و با گرما محکم می شود. در عین حال که شبیه بسته بندی پلاستیکی مواد غذایی است، معمولاً از موادی که برای تماس با مواد غذایی ایمن هستند ساخته نمی شود. بسته بندی کششی محصولات را روی پالت می پیچد و آن ها را به یکدیگر و پالت محکم می کند. کمک به کاهش تلفات محصول، جلوگیری از دستکاری بار، و کاهش آسیب کارگران از جمله مزایای این روش است. بسته بندی های شرینک و کشش گاهی اوقات به اشتباه به جای یکدیگر استفاده می شوند، تفاوت های قابل توجهی بین دو روش بسته بندی وجود دارد. اغلب برای محکم کردن بارهای پالت به یکدیگر استفاده می شود، اما ممکن است برای بسته بندی اقلام کوچک تر نیز استفاده شود. انواع تار کششی شامل غشاء کششی باندلینگ، غشاء کششی دستی، غشاء کششی هسته گسترده، غشاء کششی ماشینی و غشاء تلف کننده استاتیک می شود. مواد. پلی اتیلن با چگالی کم خطی (LLDPE) متداول تری
ن ماده پوشش کششی است که از کوپلیمریزاسیون اتیلن با آلفا الفین ها تولید می شود که رایج ترین آنها بوتن ، هگزن و اکتن است. استفاده از آلفا-الفین های بالاتر (هگزن یا اکتن) باعث افزایش ویژگی های غشاء کششی می شود. این اتفاق به ویژه در مورد افزایش طول در هنگام شکست و مقاومت در برابر سوراخ شدن رقم می خورد. همچنین، از انواع دیگر پلی اتیلن و پی وی سی نیز می توان استفاده کرد. بسیاری از غشاها در هنگام شکست حدود 500٪ کشش دارند اما در استفاده فقط تا حدود 100 تا 300٪ کشیده می شوند. پس از کشش، بازیابی الاستیک برای محکم نگه داشتن بار استفاده می شود. دو روش برای تولید پوشش کششی وجود دارند: خواص دیگری مانند استحکام شکست، چسبندگی، شفافیت، مقاومت در برابر پارگی، تخلیه ایستا و غیره نیز از عوامل مهم هستند. کارکرد. در یکپارچه سازی پالت، تار کششی می تواند چندین عملکرد داشته باشد: اطمینان از اینکه جعبه ها روی پالت می مانند و به درستی بر روی آن قرار می گیرند، یکی از ملاحظات مهم در توزیع انبار است، به خصوص اینکه تقاضا برای افزایش حداکثر ظرفیت در حال زیاد شدن است. بارپیچ های کششی. بارپیچ های کششی دستگاه هایی هستند که برای اعمال پوشش کششی
استفاده می شوند. انواع مختلفی از بارپیچی وجود دارند:
جالان احمد ابراهیم یک جاده است که در بون لی، سنگاپور قرار دارد. این جاده که به یاد احمد ابراهیم سیاستمدار سنگاپوری، نامگذاری شده است آزادراه ایر راجه را به روگذر جورانگ هیل متصل می کند.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;40600351&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-09-26T05:38:53Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Hamid Hassani&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;/* لید */ بازخوانی موردیِ لید&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;42770050&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; مارش ترکی ("Marcia alla turca") قطعه ای به سبک مارش کلاسیک است که در سال ۱۸۰۹ توسط لودویگ فان بتهوون نوشته شد. این قطعه بخشی از اثر شش واریاسیون اپوس ۷۶ است. مارش ترکی در سال ۱۸۱۱ و در موسیقی صحنه نمایشنامهٔ "خرابه های آتن" به کار رفت. "مارش ترکی" در گام سی بمل ماژور نوشته شده، میزان نما آن و تمپو آن ویواچه است (vivace_ به معنی سرزنده و چالاک). این قطعه در ابتدا بسیار آرام شروع می شود (پیانیس سیمو)؛ سپس به تدریج شدید شده و در نقطهٔ اوج خود بسیار قوی نواخته می شود (فورتیسیمو)؛ و در بخش کودا مجدداً به شدت آرام و پیانیسیمو برمی گردد.
قرار دادن الیاف سفارشی ( TFP ) یک تکنیک تولید پارچه است که بر اساس اصل دوخت برای قرار دادن مداوم مواد الیافی برای اجزای کامپوزیت است. مواد الیافی با نخ دوخت بالا و پایین روی یک ماده پایه ثابت می شود. در مقایسه با سایر فرآیندهای تولید نساجی، مواد الیافی را می توان نزدیک به شکل شبکه در الگوهای منحنی بر روی یک ماده پایه قرار داد تا قطعات کامپوزیتی سازگار با تنش ایجاد شود. تاریخ. فناوری TFP در اوایل دهه 1990 توسط IPF Dresden معرفی شد. در ابتدا سازه های تقویت کننده دوخت دست ساز (پریفرم ها) با یک تحقیق صنعتی در مورد قطعات پلاستیکی تقویت شده با الیاف (FRP) با تنش با الگوی منحنی تولید شدند. انطباق این روش با ماشین های گلدوزی صنعتی، با استفاده از قابلیت های دوخت آن خودکارها، در اواسط دهه 90 اجرا شد. این فناوری، Tailored Fiber Placement نام داشت که قابلیت های متغیر محوری قرار دادن فیبر به شکل نزدیک به شبکه را توصیف می کند. امروزه، Tailored Fiber Placement در حال حاضر در چندین شرکت یک فناوری نساجی به خوبی تثبیت شده برای تولید پریفرم خشک با استفاده از ماشین های TFP توسط سازنده TAJIMA است. اصل فناوری. بر اساس ماشین های گل