Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
حماسه جدید ایتالیایی تعریفی است که توسط گروه ادبی ایتالیایی بنیاد وو مینگ برای توصیف مجموعه ای از آثار ادبی که در ایتالیا توسط نویسندگان مختلف از سال ۱۹۹۳، در پایان به اصطلاح «جمهوری اول» نوشته شده اند، پیشنهاد شده است. این مجموعه آثار به عنوان مجموعه ای از رمان ها و سایر متون ادبی توصیف می شوند که ویژگی های سبکی مختلف، ثابت های موضوعی و ماهیت تمثیلی اساسی را به اشتراک می گذارند. آن ها نوع خاصی از داستان فراتاریخی هستند که ویژگی های عجیبی دارند که از بافت ایتالیایی سرچشمه می گیرند. منشأ تعریف. طی چند روز بعد، نویسندگان این عبارت را در مباحثات سایر کالج های آمریکای شمالی، از جمله مؤسسه فناوری ماساچوست در کمبریج، در چارچوب برنامه مطالعات تطبیقی رسانه ها به مدیریت هنری جنکینز، پیشنهاد و مورد بحث قرار دادند. نویسنده از دل این مداخلات، مقاله «"حماسه جدید ایتالیایی." "یادداشت ۱۹۹۳–۲۰۰۸: روایت، نگاه غیرمستقیم، بازگشت به آینده"» را بیرون کشید که در بهار همان سال به صورت آنلاین منتشر شد. در طول کل سال ۲۰۰۸، این عبارت بازتاب گسترده ای در فضای آنلاین، کنفرانس ها و همایش ها، روزنامه ها، مطبوعات تخصصی و برنامه های رادیویی
یافت. در ایتالیا نیز، وو مینگ عبارت «حماسه جدید ایتالیایی» را به انگلیسی مطرح کرد. یادداشت تفاهم. این یادداشت به عنوان «پیشنهادی آشکار برای مطالعه تطبیقی، مجموعه ای از یادداشت ها که باید در ذهن داشت، به خاطر سپرد و استفاده کرد» در نظر گرفته شده بود و پیشنهاد می کند که باید به گروهی از آثار نوشته شده در ایتالیا در طول پانزده سال گذشته (۱۹۹۳–۲۰۰۸) توجه شود، به دنبال شباهت های غیرمنتظره یا برعکس، از بین بردن ارتباطاتی که اغلب بدیهی فرض می شوند این یادداشت همچنین به دلیل اینکه حاوی یک طبقه بندی است، به عنوان یک مانیفست ادبی توصیف شده است. به گفته نویسنده و دیگر شرکت کنندگان در بحث، اصطلاح «مانیفست» گمراه کننده است، زیرا این سندی به شکل جزوه است که جنبشی از نویسندگان را اعلام نمی کند یا چیزی را تجویز نمی کند، بلکه "به صورت پسینی" گفتگویی بین کتاب های موجود را توصیف می کند و ویژگی های مجموعه ای از آثار را که فراتر از پست مدرنیسم هستند، ترسیم می کند. همان طور که در مقدمه ویرایش ۲٫۰ آمده است، «تنها یکی از چیزهای خوب و متفاوتی است که امروزه در ادبیات ایتالیا اتفاق می افتد». بحث در رسانه های ایتالیا و دنیای فرهنگ. مشا
رکت ها و مداخلات نویسندگان دیگر. انتشار این یادداشت از آوریل ۲۰۰۸، بحث گسترده ای را در میان نویسندگان و همچنین نویسندگان و خوانندگان برانگیخته است. تقریباً همه نویسندگانی که وو مینگ ۱ از آنها نام برده است، چه به صورت آنلاین و چه در صفحات برخی روزنامه ها (مانند وحدت، لا رپوبلیکا , رهایی و ایل مانیفستو) در این مورد موضع گیری کرده اند. کارلو لوکارلی در "روزنامهٔ «لا رپوبلیکا»" این یادداشت را به عنوان دعوتی از نویسندگان ایتالیایی برای توجه بیشتر به جنبه های تاریک تاریخ ملی این کشور تفسیر کرده و در عوض آنها را به حرکت به سوی «مرز جدیدی» ترغیب کرده است که نه تنها فیزیکی (محیط های جدید، جهان های جدید برای خلق و کاوش) و نه تنها روایی (طرح های جدید، ماجراجویی های جدید، تکنیک های مونتاژ متفاوت، مضامین و احساسات شدید) است، بلکه سبکی (کلمات جدید، ساختارهای جدید) در رمان های در حال تغییر را نیز در بر می گیرد. ماسیمو کارلوتو، در "کتاب «مانیفستو»"، بین بحران های موجود در ادبیات جنایی ایتالیا و تلاش برای تعریف روایتی جدید، ارتباطی برقرار کرد. والریو اوانجلیستی، در مقاله ای طولانی در "وحدت"، روش های مختلفی را که می توان از طر
یق آنها به نتیجه ای شاعرانه دست یافت که او آن را «حداکثرگرا» نامیده است، شرح داد. «صحبت کردن از طریق سیستم ها، چارچوب های تاریخی-جغرافیایی، چشم اندازهای کل جوامع، تکانه های کیهانی. می توان به اشکال روایت ماجراجویانه متوسل شد، تا زمانی که به نتیجه دست یافت: واداشتن مردم به تفکر، به شیوه ای واقع گرایانه یا استعاری، در مورد ادراک جمعی از یک روزمرگی بیگانه. این همان کاری است که نویسندگان حماسه جدید ایتالیایی سعی در انجام آن دارند. مارچلو فوا (رمان نویس برجستهٔ بهار ادبی ساردینیا)، با ارائه آثار خود در فرانسه، حماسهٔ جدید ایتالیایی را آخرین تحول در روندی برای بازیابی ادبیات عامه پسند، با نادیده گرفتن دستورها و تجویزهای منتقدان، تعریف کرد؛ گرایشی که در دههٔ نود توسط نویسندگان خاصی (از جمله نویسندگانی که در گروه ۱۳ گرد هم آمده اند) آغاز شد. به گفتهٔ فوا، مرحلهٔ اول شامل «رهایی از شرمساریِ ساختن ادبیات ژانری، بدون توجه به منتقدان» بود؛ مرحلهٔ دوم - که جدیدتر است - به موضوع می پردازد. مردم خود را از شرمساریِ صحبت در مورد ایتالیای امروز رها کرده اند. آن ها از طریق رمان تاریخی به وضعیت معاصر کشورمان اشاره کرده اند. جیرو
لامو دِ میشل، نویسندهٔ آثار نوآر و مورخ فلسفه، چندین بار، چه به صورت آنلاین و چه در صفحات لیبراتسیونه، با مقالاتی که به بررسی شباهت های بین شعر نوآر، حماسهٔ جدید ایتالیایی، نئورئالیسم و اندیشه های ژیل دلوز می پردازند، در این زمینه مداخله کرده "است". توماسو پینچو با مداخله در "کتاب «ایل مانیفست»"، سردرگمی خود را در مورد عبارت «اشیاء روایی ناشناس» ابراز کرد و همزمان یادداشت را به عنوان نشانه ای از غلبهٔ مرکزیت فرم رمان در تولید فرهنگی ایتالیا، پس از دوره ای طولانی که منتقدان با سوءظن به آن نگاه می کردند، تفسیر کرد. بعدها، مداخلات به اشکال مختلف و در رسانه های مختلف توسط نویسندگان دیگری از جمله جوزپه گنا، میشلا مورگیا، جولیو آنژیونی ، آنتونیو اسکوراتی، وانی سانتونی، گرگوریو ماگینی و بسیاری دیگر انجام شد. پاسخ های انتقادی و جنجال ها. داریو اولیوورو، روزنامه نگار، در نقدی بر عناوین منتشر شده در نسخه کامپیوتری روزنامه "لا رپوبلیکا" می نویسد: «ابتدا "«پترولیو»" اثر پازولینی از راه رسید. اولین تلاش ارگانیک برای نوشتن رمانی دربارهٔ تاریکی ایتالیایی: ماتئی، انی، سِفیس، استراتژی تنش. حالا ساویانو را داریم که در چند سال
گذشته شتاب چشمگیری داشته است. لوکارلی، سیتی، دِ کاتالدو، اوانجلیستی، وو مینگ. بسیاری از آنها با نوآر شروع کردند و ایده لئوناردو شاشا و تریلر آمریکایی را دنبال کردند: استفاده از جرم به عنوان چارچوبی برای واقعیت. آنها بسیار فراتر رفته اند، به مهم ترین جریان فرهنگی که ایتالیا از دوران نئورئالیسم به یاد دارد.» لوکا ماسترانتونیو در نقد این کتاب در روزنامهٔ "«ایل ریفورمیستا»" می نویسد: «کتابی که… مسیر مهمی از ادبیات معاصر ایتالیا را دنبال می کند. "حماسه جدید ایتالیایی" یک پیوند فرهنگی عجیب و غریب است. بیشتر شبیه یک جی ام او است تا محصولی با نام اصلی … این یک کتاب مجازی جالب از نظریه ادبی است. در این مقاله می توانید با اشتیاق، نیاز به ترسیم نقشه های ذهنی بین کتاب ها، جفت کردن نویسندگان با قضاوت های بیشتر یا کمتر، و ایجاد نکات قابل توجه برای بررسی موقعیت ها و مسیرها در انتشارات ایتالیایی را بشنوید. در میان منتقدان، کارلا بندتی، منتقد ادبی، ستون نویس هفته نامهٔ لسپرسو و مدرس دانشگاه پیزا، حضور دارد. در ژانویهٔ ۲۰۰۹، گروه وو مینگ از عبارتی از بندتی که در روزنامهٔ لیبرو گزارش شده بود حماسه ی جدید ایتالیایی مزخرف است. چی
زی جز خود-تبلیغی نیست به عنوان تأییدی بر انتشار "حماسهٔ جدید ایتالیایی" استفاده کردند. پس از انتشار "«حماسه جدید ایتالیایی»" در کتابفروشی ها (ژانویه ۲۰۰۹)، مقالات جنجالی مختلفی با امضای منتقدان در مطبوعات روزانه منتشر شد. در فوریه-مارس ۲۰۰۹، وو مینگ ۱ تحلیلی دو نکته ای از «استراتژی های بلاغی» به کار رفته توسط منتقدان را با عنوان «حماسه جدید ایتالیایی: واکنش های غریزی» به صورت آنلاین منتشر کرد. بحث در دنیای آکادمیک بین المللی. در اکتبر ۲۰۰۸، در مؤسسه مطالعات ژرمنی و رومی دانشگاه لندن، میزگردی در مورد حماسه جدید ایتالیایی (NIE) برگزار شد که در آن نویسندگانی چون وو مینگ، وانی سانتونی و گرگوریو ماجینی از گروه نگارش جمعی صنعتی به همراه محققان و دانشگاهیان کشورهای مختلف (از جمله مونیکا جانسن، مدرس دانشگاه آنتورپ و نویسنده کتاب "«بحثی در مورد پست مدرنیسم در ایتالیا") شرکت کردند. این افراد بعدها یک گروه تحقیقاتی را تشکیل دادند. این گروه، موضوع را با جزئیات بیشتری برای کنفرانس دوسالانه انجمن مطالعات ایتالیایی بررسی کرد و در آن دو جلسه برگزار کرد. در ماه مه ۲۰۱۰، صورتجلسه کنفرانس های لندن را در قالب یک شماره مونوگرافی
از "مجله مطالعات عاشقانه" «مجله مطالعات عاشقانه» با عنوان «غلبه بر پست مدرنیسم» منتشر کرد که اولین بررسی علمی از حماسه جدید ایتالیایی بود. میز گردی با عنوان "عاشقانه حماسی ایتالیایی" نیز توسط دانشگاه پروونس در اکس-آن-پرووانس و توسط مجله دفترچه های مطالعات رومی سازماندهی شد. یادداشتی در مورد حماسه جدید ایتالیایی همچنین در مطالعات دانشگاهی در زمینه سمعی و بصری و رسانه های جدید گنجانده شده است، با اشاره ویژه به غیرگونه شناسی «اشیاء روایی ناشناس»، که برای محصولات «ترکیبی» نوظهور از دنیای رسانه های گاراژ قابل استفاده است. در مارس ۲۰۰۹، برنامه دکترا، به همراه دانشکده طراحی رسانه و هنرهای چندرسانه ای در میلان، سمپوزیوم «حماسه جدید (رسانه ای) ایتالیایی» را با حضور وو مینگ ۱، دریک دِ کِرخخُوه، پیر لوئیجی کاپوچی، فرانچسکو مونیکو و بسیاری دیگر از جمله فیلمسازان، هنرمندان و نظریه پردازان رسانه برگزار کرد. این سمپوزیوم باعث ایجاد یک آزمایشگاه دائمی شد. در سال ۲۰۱۵، تیموتی اس. مورفی، منتقد و مدرس آمریکایی، مقاله انتقادی "«چگونه (نباید) یک شیء روایی ناشناس یا یک حماسه جدید ایتالیایی را ترجمه کرد"» را منتشر کرد که در کتاب «"
مسیرهای ژانر: شناسایی، نگاشت، طرح ریزی"» آمده است. در سال ۲۰۱۷، دیوید وارد، نویسندهٔ ایتالیایی بریتانیایی، در "کتاب «روایت معاصر ایتالیایی» و «تروریسم دههٔ ۱۹۷۰: عجیب تر از واقعیت»، به بررسی NIE پرداخت." در سال ۲۰۱۹، کیت ویلمن، استاد مطالعات ایتالیایی در دانشگاه وارویک، کتاب "«اشیاء روایی ناشناس و حماسه جدید ایتالیایی» را منتشر کرد." کتابشناسی. کلودیا بوسکولو (ویرایش)، "غلبه بر پست مدرنیسم: بحث دربارهٔ حماسه جدید ایتالیایی"، numero monografico della rivista "مجله مطالعات عاشقانه"، لوندرا، ۲۰۱۰. الیزابتا موندلو (ویرایش)، "روما نوآر ۲۰۱۰." "کتاب داستان: روایتی از جنس، حماسه جدید ایتالیایی یا پس از نوآر؟" رابین ادیزیونی ۲۰۱۰. Valentina Fulginiti و Maurizio Vito، "حماسه جدید ایتالیایی: un'ipotesi di kritika letteraria, e d'altro" in: "California Italian Studies"، 2(1)، ۲۰۱۱. هانا سرکووسکا (ویرایش)، "Finzione cronaca realtà." "Scambi, intrecci e prospettive nella narrativa italiana contemporanea" , Transeuropa، ۲۰۱۱. جولیانا بنونوتی، "Il romanzo neostorico italiano." "Storia, memoria, narrazione" , Carocci 2012. E
manuela Patti, "Che cosa resta del New Italian Epic" , da illavoroculturale.org، 28 gennaio 2013. Paola Bono e Bia Sarasini (ویرایش)، "Epiche." "Altre impresse, altre narrazioni", Iacobelli 2014. Alberto Asor Rosa, "Scrittori e Popolo / Scrittori e Massa" , Einaudi 2015. تیموتی اس. مورفی، "چگونه (نباید) یک شیء روایی ناشناس یا یک حماسه جدید ایتالیایی را ترجمه کرد"، در: گارین داود و ناتالیا رولیووا (ویراستار)، "مسیرهای ژانر: شناسایی، نگاشت، طرح ریزی،" مک میلان ۲۰۱۵. کوین پاتر، "ثبت های آرمان شهری حماسه جدید ایتالیایی." "وو مینگ و قانون نمادین اجتماعی"، در: Incontri – Rivista europea di studi italiani، ۳0(1): ۷۶، luglio 2015. دیوید وارد، "روایت معاصر ایتالیایی و تروریسم دهه ۱۹۷۰: عجیب تر از واقعیت،" مک میلان ۲۰۱۷. کیت الیزابت ویلمن، "اشیاء روایی ناشناس و حماسه جدید ایتالیایی"، لجندا ۲۰۱۹.
وزارت فرهنگ ایتالیا () وزارتخانه ای در دولت ایتالیا است که مسئول مدیریت موزه های ملی و نگهداری از بناهای تاریخی است. ساختمان مرکزی وزارت فرهنگ ایتالیا در کاخ تاریخی کالج رومانو در مرکز رم واقع شده است و وزیر فرهنگ فعلی الساندرو جولی است. تاریخچه. این وزارتخانه در سال ۱۹۷۴ به عنوان وزارت دارایی ها و محیط های فرهنگی توسط کابینه مورو چهارم از طریق فرمانی که در ۱۴ دسامبر ۱۹۷۴، شماره ۶۵۷ خوانده شد، تأسیس شد که (با تغییراتی) از قانون ۲۹ ژانویه ۱۹۷۵، شماره ۵ تبدیل شده است. این وزارتخانه جدید تا حد زیادی وظایف و عملکردهای قبلی وزارت آموزش عمومی (به ویژه بخش های باستان شناسی و هنرهای زیبا، و آکادمی ها و کتابخانه ها) را دارد. به این منظور، برخی از وظایف و اختیارات وزارت کشور (بایگانی دولتی) و رئیس شورای وزیران (بایگانی رایانه ای دولتی، نشر و اشاعه فرهنگ) به این وزارتخانه واگذار شده است. با حکم قانونی شماره ۳۶۸ مورخ ۲۰ اکتبر ۱۹۹۸، وزارت امور اقتصادی و دارایی فرهنگی با تمام وظایف وزارتخانه قدیمی و همچنین برخی وظایف جدید مانند ارتقاء ورزش و میدان های ورزشی و نیز تبلیغ نمایش ها، در همه اشکال آن تأسیس شد. در سال ۲۰۰۶، امور
ورزشی به وزارت جدید سیاست جوان و ورزش واگذار شد. این وزارتخانه عمدتاً به فرهنگ، حفاظت و نگهداری از اماکن و اموال هنری، مناظر طبیعی و گردشگری می پردازد (حکم ۱۸۱/۲۰۰۶). در پایان سال ۲۰۰۶، بخش های این وزارتخانه منحل و مسئولیت های آنها به خود وزارتخانه بازگردانده شد. در سال ۲۰۰۹، ساختار سازمانی وزارتخانه دستخوش تغییرات قابل توجهی شد (فرمان ۹۱/۲۰۰۹): هماهنگی وظایف وزارتخانه همچنان به یک دبیرکل واگذار شده است، ادارات کل از نه به هشت کاهش یافته اند، با نام های جدید و تغییر جزئی در مسئولیت های آنها. هشت اداره کل همچنان از نظر فنی توسط نهادهای علمی سطح بالا (مؤسسات مرکزی) پشتیبانی می شوند. ساختار وزارتخانه ای پیرامونی وزارت میراث و فعالیت های فرهنگی، در ۱۷ منطقه از ۲۰ منطقه، توسط ادارات منطقه ای میراث و چشم انداز فرهنگی و توسط شورای محلی تأمین می شود. در ۱ مارس ۲۰۲۱، «وزارت میراث و فعالیت های فرهنگی و گردشگری» به «وزارت فرهنگ» تغییر نام داد.
کلیسای مالاهتی یک کلیسای چوبی با راهروهای مساوی صلیب شکل است که در مالاکس در سال های ۱۸۲۸-۱۸۲۹ به سرپرستی هیکی کوئوریکسکی طبق نقشه های تهیه شده توسط چارلز باسی در دفتر متصدی در سال ۱۸۲۸ ساخته شده است. بالاخانه کلیسا دارای سقف چادری است و یک فانوس گنبدی تاشو اوجی کوچک از آن بالا می رود. ستون ها دارای سقف زین اسبی هستند و انتهای آنها مثلث های شیروانی دندانه دار دارد و دیوارها دارای ستون نماهای روستیک هستند. فضای داخلی کلیسا با طاق های چوبی کوتاه و گهواره ای پوشیده شده است. برج ناقوس جداگانه که توسط یک دروازه به کلیسا متصل است، توسط کارل لودویگ انگل در دفتر متصدی کلیسا طراحی و در سال های ۱۸۳۱-۱۸۳۲ ساخته شده است. ناقوس ها مربوط به سال های ۱۷۲۳ و ۱۸۱۷ هستند. مساحت کلیسا ۶۰۰ متر مربع است و ۸۰۰ نفر را در خود جای می دهد. قطعه محراب «عروج مسیح به بهشت» کلیسا توسط الکساندرا فروستروس-سلتین در سال ۱۸۸۱ نقاشی شده است. ارگ ۲۲ قسمتی کلیسا توسط ینس زاخاریاسن در سال ۱۹۶۹ ساخته شد. کلیسا در دهه ۱۹۵۰ (میلادی) تحت بازسازی اساسی قرار گرفت که در آن، از جمله موارد دیگر، نیمکت ها نیز نوسازی شدند.
دنباله های کاسامی ، دنباله های دودویی با طول هستند که در آن یک عدد صحیح زوج است. دنباله های کاسامی مقادیر همبستگی متقابل خوبی دارند که کران پایین ولچ نزدیک می شوند. دو دسته از دنباله های کاسامی وجود دارد - مجموعه کوچک و مجموعه بزرگ. مجموعه کاسامی. فرایند تولید یک دنباله کاسامی با تولید یک دنباله با حداکثر طول آغاز می شود، که در آن . دنباله های با حداکثر طول، دنباله های تناوبی با دوره تناوب دقیقاً هستند. در مرحله بعد، یک دنباله ثانویه از طریق نمونه گیری دسته ای چرخه ای به صورت از دنباله اولیه مشتق می شود، که در آن . سپس دنباله های اصلاح شده با اضافه کردن و نسخه های جابجاشدهٔ زمانی متناوب با استفاده از حساب پیمانه ای-دو، که به آن عمل "انحصاری یا" (xor) نیز گفته می شود، تشکیل می شوند. محاسبه دنباله های اصلاح شده از تمام جابجاشدهٔ زمانی منحصر به فرد مجموعه دنباله های کد کاسامی را تشکیل می دهد.
جیان کارلو ویک (; – ) دانشمند در زمینه فیزیک نظری اهل ایتالیا بود. او برندهٔ جوایزی همچون جایزه دنی هینمن در فیزیک ریاضی و مدال ماتئوچی شده است. او سهم مهمی در نظریه میدان کوانتومی داشت. چرخش ویک، انقباض ویک، قضیه ویک و حاصلضرب ویک به نام او نامگذاری شده اند. زندگی. جیان کارلو ویک، با نام کوچک «جیان کارلو»، در تورین ایتالیا در سال ۱۹۰۹ متولد شد. پدر ویک لاتین دان و یونانی دان بود و مادرش، باربارا آلاسون (۱۸۷۷–۱۹۶۸)، نویسنده و ضدفاشیست مشهور ایتالیایی بود. پدربزرگ پدری او از سوئیس به ایتالیا و مادربزرگش از اتریش مهاجرت کرده بودند. در سال ۱۹۳۰، ویک مدرک دکترای خود را از دانشگاه تورین زیر نظر گلب واتاگین با پایان نامه ای در مورد نظریه الکترونیک فلزات دریافت کرد. سپس برای ادامه تحصیل در رشته فیزیک به دانشگاه گوتینگن و دانشگاه لایپزیگ رفت. یکی از اساتیدی که ویک در آنجا با او آشنا شد، ورنر هایزنبرگ بود. هایزنبرگ از این نظریه پرداز جوان ایتالیایی خوشش می آمد - آنها علاقه مشترکی به موسیقی کلاسیک داشتند - و با محبتی با او رفتار می کرد که ویک هرگز فراموش نکرد. هایزنبرگ هفته ای یک بار، ویک و دیگر دانشجویان را برای شب ها
ی پرشور گفتگو و پینگ پنگ به خانه اش دعوت می کرد. ویک در سال ۱۹۳۲ دستیار انریکو فرمی در رم شد. در سال ۱۹۳۷ او استاد فیزیک نظری در دانشگاه پالرمو و سپس در دانشگاه پادوا شد و سپس در سال ۱۹۴۰ به دانشگاه ساپینزای رم بازگشت تا کرسی فیزیک نظری را به دست آورد. در سال ۱۹۴۶ او به دنبال فرمی به ایالات متحده آمریکا، ابتدا به دانشگاه نوتردام و سپس به دانشگاه کالیفرنیا، برکلی رفت. ویک در دوران مک کارتیسم از قسم خوردن به یک سوگند بحث برانگیز خودداری کرد، بنابراین در سال ۱۹۵۱ از برکلی اخراج شد و به دانشگاه کارنگی ملون در پیتسبرگ رفت. او تا سال ۱۹۵۷ در آنجا ماند و مدتی را در موسسه مطالعات پیشرفته در پرینستون و در سرن در ژنو گذراند. در سال ۱۹۵۷، او رئیس بخش نظریه در آزمایشگاه ملی بروکهیون شد. در سال ۱۹۶۵، او به عنوان استاد تمام وقت در دانشگاه کلمبیا در نیویورک مشغول به کار شد، جایی که با تسونگ-دائو لی همکاری کرد. پس از بازنشستگی از کلمبیا، در مدرسه عالی نرمال پیزا مشغول به کار شد. در سال ۱۹۶۷ او جایزه دنی هاینمن را دریافت کرد. در سال ۱۹۶۸ اولین جایزه اتوره مایورانا را دریافت کرد. او عضو آکادمی ملی علوم و آکادمی دی لینچی بود. و
یک یک کوهنورد مشتاق بود. او دو بار ازدواج کرد و دو پسر داشت. کار. ویک به عنوان عضوی از گروه فرمی در رم، گشتاور مغناطیسی هیدروژن را با روش های نظری گروهی محاسبه کرد. او نظریه واپاشی بتای فرمی را به انتشار پوزیترون و گیراندازی الکترون تعمیم داد و رابطه بین برد یک نیرو و جرم ذره حامل نیرو آن را توضیح داد. او همچنین روی کند کردن نوترون ها در ماده کار کرد. او به گروهی از فیزیکدانان ایتالیایی به رهبری گیلبرتو برناردینی پیوست که اولین اندازه گیری طول عمر میون را انجام دادند. ویک در ایالات متحده، سهم اساسی در نظریه میدان کوانتومی داشت، مانند قضیه ویک در سال ۱۹۵۰، که نشان داد چگونه می توان محاسبات در نظریه میدان کوانتومی را بر حسب حاصلضرب های نرمال مرتب بیان کرد و بنابراین نمودار فاینمن را استخراج کرد. او همچنین چرخش ویک را معرفی کرد، که در آن محاسبات به صورت تحلیلی از فضای مینکوفسکی به فضای اقلیدسی چهاربعدی با استفاده از تغییر مختصات به زمان موهومی ادامه می یابند. او فرمول مارپیچی را برای برخورد بین ذرات با اسپین دلخواه توسعه داد، با جفری چیو روی تقریب ضربه کار کرد و روی نظریه مزون، اصول تقارن در فیزیک و ساختار خلاء
نظریه میدان کوانتومی کار کرد.
دانشگاه فنی موزامبیک یکی از دانشگاه های خصوصی مهم موزامبیک است. نام این دانشگاه به اختصار به انگلیسی UDM نوشته می شود. اداره مرکزی و پردیس اصلی این دانشگاه در شهر ماپوتو قرار دارد.
کوپتا () یا copeta (که از "قبیت" عربی گرفته شده و به معنی 'شیرین کنسرو شده' است) یک دسر است که از عسل، شکر حل شده و بادام خرد شده تهیه می شود. "کوپتا" معمولاً در طول دوره کریسمس در مناطق کالابریا، کامپانیا، آپولیا و سیسیل ایتالیا و همچنین در پوننته لیگوره مصرف می شود، از سوی دیگر، در تمام طول سال تهیه می شود. ریشه شناسی. منابع متعددی (از جمله منابع رسمی وزارتی ایتالیا) بیان می کنند که این نام از کلمه لاتین "cupedia" گرفته شده است؛ با این حال، این یک نسبت ریشه شناسی نادرست است که توسط ماتئو کامرا در سال ۱۸۳۸ ارائه شده است. اصطلاحات لاتین مشابه "cupedia" و "copadia" به ترتیب به معنای 'شیرینی های عرق" و 'تکه های گوشت" هستند. برخی منابع معتقدند که نام «کوپتا» از کلمه عربی «قبیت» گرفته شده است که به معنای واقعی کلمه «شیرینی شیرین» است و برای اولین بار در سندی از پالرمو مربوط به سال ۱۲۸۷ ثبت شده است، جایی که یک «کوبایداریو» (تولیدکننده «کوبایتا»، دسری ساخته شده از سیب، بادام، نخود برشته و دانه کنجد) به آن اشاره کرده است. سپس این نام توسط جیامباتیستا باسیل (ناپل، دهه ۶۰۰) دو بار ذکر شده است؛ در «Lo cunto de li cunti
overo lo trattamento de peccerille» و در «Le cinco figlie» و همچنین توسط جولیو چزاره کورتزه در «Micco Passaro nnammorato» تاریخچه. کلمه «کوپتا» ریشه لاتین یا عربی دارد. اولین سابقه صریح از وجود آن در ایتالیا به سال ۱۲۸۷ میلادی برمی گردد. این دسر بخشی از جشن عروسی بونا اسفورتزا و سیگیسمونت یکم پیر در سال ۱۵۱۷ بود. روش تهیه. «کوپتا» از مخلوط مایع بادام، عسل و شکر تهیه می شود؛ که سپس یا برای جامد شدن رها می شود یا به صورت نیمه مایع مصرف می شود. دستور پخت خاص، که ممکن است شامل مواد اضافی باشد، از منطقه ای به منطقه دیگر متفاوت است و بسته به سنت های خانوادگی ممکن است تفاوت هایی داشته باشد. روش تهیه آن مشابه روش مورد استفاده برای "جورجیولنا" است، با این حال در افزودن دانه کنجد متفاوت است. 'کوپتا" به عنوان یک ('محصول کشاورزی-غذایی سنتی از کالابریا، کامپانیا و آپولیا') شناخته شد. انواع. در کامپانیا، «کوپتا» در استان های آولینو، بنونتو و سالرنو تولید می شود و به عنوان یک «تورونه» سفید، جمع و جور و با طعم فندق، بادام و پسته در نظر گرفته می شود. در استان ریتی، لاتزیو و در منطقه آبروتزو، «کوپتا» با عسل و گردو خرد شده تهی
ه می شود و معمولاً نرم و به شکل مربع است تا ترد و مستطیل شکل؛ معمولاً روی «برگ بو» سرو می شود که به عنوان ظرف و نگهدارنده استفاده می شود.
موتستا ()، motzetta یا mocetta یک گوشت خشک طعم دار کالباس است که به طور سنتی در آلپ غربی مصرف می شود. این گوشت به عنوان یک (PAT: محصول سنتی کشاورزی-غذایی) شناخته می شود. "موتستا" در سراسر واله دائوستا و همچنین بخش شمالی پیه مونته (یعنی در کاناوسه، والسسیا و وال د'اوسولا) تولید می شود. گوشت سرد از برش های بدون چربی گوشت، عمدتاً ماهیچه یا ران، گرفته می شود. گوشت می تواند گاو، گوسفند، بز، خوک یا شکار باشد، که در بین گوشت های شکاری، بز کوهی و بز کوهی به ویژه مورد توجه هستند. آماده سازی. گوشت با سیر، برگ خشک برگ بو، رزماری، مریم گلی و سایر گیاهان کوهی (بسته به دستور پخت) طعم دار می شود، سپس نمک زده شده و در آب خودش خوابانده می شود. پس از مرینیت شدن، گوشت برای مدت زمان متفاوتی در جای خنک قرار می گیرد: در مورد «موتستا»ی خانگی، گوشت تا 20 روز طعم دار می شود. در قصابی های صنعتی، گوشت با دستگاه ماساژ داده می شود تا رنگ همگن خود را حفظ کرده و رایحه های معطر آن حفظ شود. صرف نظر از روش تهیه، گوشت باید خشک شده و در اتاقی خشک و دارای تهویه آویزان شود. مصرف. «موتستا» را می توان در مراحل مختلف بلوغ خورد. «موتستا»ی جوان تر، تا
زه تر و نرم تر توصیف می شود و با درجه رسیدگی بالاتر، برش سرد آن سفت تر و طعم آن قوی تر می شود و رنگ گوشت نیز تیره تر می شود. «موتستا» به طور سنتی نازک برش داده می شود. طعم «موتستا» با ترکیب آن با عسل و همچنین روغن گردو بهبود می یابد. منشأ این چارکوتیری باستانی است و از نیاز خانواده های دهقانی به نگهداری گوشت در ماه های طولانی زمستان در آلپ ناشی می شود.
واکیریا ترادورا (; – ) پارتیزان ضد فاشیست اهل پادشاهی ایتالیا در جنگ جهانی دوم بود. وی به این خاطر، مدال نقره نظامی شجاع را دریافت کرد. زندگینامه. ترادورا در ۹ ژانویه ۱۹۲۴ در گوبیو استان پروجا متولد شد. او به عنوان یکی از پنج فرزند وکیل ضد فاشیست متعهد گوستاوو ترادورا، در دوران جوانی خود چندین بار شاهد آزار و اذیت و زندانی شدن پدرش بود. نگرش تحقیرآمیز او نسبت به رژیم فاشیستی ایتالیا در آن زمان، باعث شد که بارها در مدرسه مورد سرزنش و بازجویی در ستاد پلیس قرار گیرد. پس از مدرسه، ترادورا در دانشگاه پروجا در رشته حقوق تحصیل کرد. در ژانویه ۱۹۴۴، هنگامی که مأموران سازمان هوشیاری و سرکوب ضد فاشیسم به خانه اش حمله کردند تا پدرش را دستگیر کنند، او پدرش را پنهان کرد و متعاقباً آنها به مونتی دل بورانو گریختند تا به تشکل های پارتیزانی در آن منطقه بپیوندند. آنها به تیپ های گاریبالدی که در استان پزارو و اوربینو به ویژه گردان پنجم، تحت فرماندهی ساموئل پانیچی فعالیت می کردند، پیوستند. خواهرش لیونلا نیز به همین گروه پیوست. ترادورا تنها زن در یک دسته شش نفره که نام ستبلو را برای خود برگزیده بود، به عنوان رهبر دسته انتخاب شد. و
ی در مین و مواد منفجره تخصص داشت و عملیات هایی را برای تخریب پل ها به منظور جلوگیری از تحرکات ارتش های ورماخت و فاشیسم ایتالیا انجام می داد. او به نمادی از تعهد زنان به جنبش مقاومت در طول جنگ تبدیل شد. هشت حکم بازداشت مختلف علیه او صادر شد، اما او هرگز دستگیر نشد. وی در طول جنگ با آلفونسو تیله، کاپیتان دفتر خدمات راهبردی آشنا شد؛ آنها پس از جنگ ازدواج کردند و مدت کوتاهی در ایالات متحده زندگی کردند. پس از بازگشت به ایتالیا، او در سیاست و در انجمن ملی پارتیزان های ایتالیایی فعال ماند. ترادورا در ۵ ژوئیه ۲۰۲۳ در سن ۹۹ سالگی درگذشت. مراسم تشییع جنازه او دو روز بعد در تپه کاپیتولین رم برگزار شد.
روابط خارجی ایتالیا () به مناسبات برون مرزی دولت ایتالیا با دیگر کشورها اشاره دارد. این کشور که در اروپا واقع شده است، از زمان وحدت ایتالیا به عنوان یکی از قدرت های بزرگ جهانی اروپا شناخته می شود. اصلی ترین هم پیمانان ایتالیا، کشورهای عضو ناتو و دولت های اتحادیه اروپا هستند که ایتالیا از بنیان گذاران هر دو به شمار می رود. این کشور در سال ۱۹۵۵ به سازمان ملل متحد پیوست و عضو و پشتیبان فعال مجموعه گسترده ای از سازمان های بین المللی از جمله سازمان همکاری و توسعه اقتصادی (OECD)، موافقت نامه عمومی تعرفه و تجارت و سازمان تجارت جهانی (GATT و WTO)، سازمان امنیت و همکاری اروپا (OSCE)، شورای اروپا و ابتکار اروپای مرکزی است. ایتالیا در چارچوب ریاست های دوره ای سازمان های بین المللی، ریاست سازمان امنیت و همکاری اروپا، گروه هفت و ریاست شورای اتحادیه اروپا را نیز بر عهده داشته است. همچنین این کشور بارها به عنوان عضو غیر دائم شورای امنیت سازمان ملل متحد انتخاب شده است. ایتالیا نقش برجسته ای در حوضه مدیترانه ایفا می کند و با کشورهای زبان های رومی در اروپا و آمریکای لاتین روابط نزدیکی دارد. گرچه ایتالیا یک دولت سکولار است، شهر
رم میزبان پاپ و مقر کلیسای کاتولیک است که دستگاه دیپلماسی گسترده ای دارد. امروزه ایتالیا فرماندهی چندین نیروی چندملیتی را در اختیار دارد و شمار قابل توجهی از نیروهای آن در سراسر جهان برای مأموریت های صلح بانی و مبارزه با جرائم سازمان یافته، قاچاق مواد مخدر، قاچاق انسان، دزدی دریایی و تروریسم مستقر هستند. تاریخ. یکپارچگی ملی. "وحدت ایتالیا" دوره ای میان سال های ۱۸۲۹ تا ۱۸۷۱ بود که شاهد شکل گیری آگاهی ملی در این کشور شد. پادشاهی شمال ایتالیا تحت سلطنت دودمان ساووی در پادشاهی ساردنی (۱۷۲۰–۱۸۶۱) و به رهبری دولت کامیلو دی کاوور، سودای تشکیل یک دولت متحد ایتالیایی را در سر داشت. در جریان انقلاب های ۱۸۴۸ که سراسر اروپا را فراگرفت، نخستین جنگ استقلال ایتالیا علیه اتریش-مجارستان آغاز شد اما به شکست انجامید. در سال ۱۸۵۵، پادشاهی ساردنی به بریتانیا و فرانسه در جنگ کریمه پیوست و دیپلماسی کاوور اعتبار بیشتری نزد قدرت های بزرگ یافت. در جنگ دوم استقلال ایتالیا در سال ۱۸۵۹، پادشاهی ساردنی با کمک امپراتوری دوم فرانسه بار دیگر به امپراتوری اتریش حمله کرد و موفق به آزادسازی لمباردی شد. بر پایه توافق نامه پلومبیه، ساردنی ساووآ