Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سرکه بالزامیک مودنا (BVM; , ABM) نوعی از سرکه بالزامیک است که دارای نشانه جغرافیایی محافظت شده (PGI) است. این سرکه طبق دستورهای مختلفی تولید می شود. مقررات تولید PGI آزادی های زیادی را به همراه دارد و اجازه استفاده از مشتقات انگور (حتی اگر از استان های مودنا و رجیو امیلیا نباشد) در درصدهای بین ۲۰ تا ۹۰٪ و سرکه شراب بین ۱۰ تا ۸۰٪ را می دهد. استفاده از کارامل تا ۲٪ مجاز است. خواندن برچسب می تواند اطلاعات مفیدی دربارهٔ مواد استفاده شده و روش های پردازش ارائه دهد. برداشت و پر کردن مجدد، همان طور که در تهیه سرکه بالزامیک سنتی استفاده می شود، الزامی نیست؛ مواد، پس از مخلوط شدن، باید در ظروف چوبی به مدت حداقل ۶۰ روز نگهداری شوند. اگر محصول به مدت ۳ سال یا بیشتر در آنجا نگهداری شود، با عنوان «درجه دار» (کهنه شده) برچسب گذاری می شود. سرکه بالزامیک مودنا در تاریخ ۳ ژوئیه ۲۰۰۹ برچسب PGI را کسب کرد. الزامات برای نام مبدأ حفاظت شده سرکه بالزامیک سنتی که بسیار گران تر است، متفاوت و محدودکننده تر است؛ این سرکه باید تنها شامل مشتقات انگور باشد و به مدت حداقل ۱۲ سال پیر شود. استاندارد. استاندارد ای بی ام به عنوان بخشی از تعری
ف PGI تعیین شده است. فراتر از موارد ذکر شده در مقدمه، قوانین اضافی در مورد فرایند و مواد عبارتند از: محصول نهایی باید با مشخصات زیر مطابقت داشته باشد: اعطای برچسب PGI. با ارائه درخواست ایتالیا، آلمان و یونان اعتراض کردند که حفاظت از عبارت سرکه بالزامیک به شدت به تولید ملی آن ها آسیب می زند، که به مدت پنج سال قانونی شده است. آن ها تأکید کردند که واژه های "سرکه" و "بالزامیک" به عنوان اصطلاحات عمومی، قابل حفاظت نیستند. آن ها اعلام کردند که تنها در ازای شناسایی حق استفاده از واژه های سرکه بالزامیک توسط ایتالیا، به برچسب PGI رأی خواهند داد. همچنین، فرانسه به ویژه به این دلیل که نام گذاری «سرکه بالزامیک مودنا» شهرتی متفاوت از «سرکه بالزامیک سنتی مودنا» ندارد، که می تواند مصرف کننده را گمراه کند، اعتراض کرد. پس از سه سال مناقشه، در تاریخ ۳ ژوئیه ۲۰۰۹، کمیسیون اروپا سرکه بالزامیک مودنا را، به اتفاق آرا —به جز «ممتنع فنی» فرانسه در فهرست نشانه های جغرافیایی محافظت شده قرار داد. درست پس از حمایت اتحادیه اروپا در سال ۲۰۰۹، یونان سعی کرد از یک هنجار فنی اتحادیه اروپا - بدون اطلاع از رویه های حفاظت جغرافیایی - برای به رسم
یت شناختن تعریف «سرکه بالزامیک یونانی» استفاده کند، که جذابیت بازاری را که در آن زمان حدود ۴۰۰ میلیون یورو در سال ارزش داشت، تأیید می کرد. در سال ۲۰۱۹، دیوان عدالت اروپا تأکید کرد که اصطلاحات "سرکه" و "بالزامیک" به صورت جداگانه تحت محافظت نیستند. کنسرسیوم ها. در سال ۱۹۹۳، کنسرسیوم حفاظت سرکه بالزامیک مودنا به ابتکار بزرگ ترین و قدیمی ترین تولیدکنندگان تأسیس شد، به منظور ارزش گذاری محصول، دفاع از آن و گسترش آن در سطح جهانی. در سال ۱۹۹۸، نام آن به کنسرسیوم سرکه بالزامیک مودنا تغییر یافت، در حالی که اساسنامه بدون تغییر باقی ماند. علامت کنسرسیوم از ژانویه ۱۹۹۹ مورد استفاده قرار گرفته است. نام کنسرسیوم زنجیره سرکه بالزامیک مودنا در سال ۲۰۱۰ از کنسرسیوم تولید گواهی شده سرکه بالزامیک مودنا اتخاذ شد و برخی از بزرگ ترین تولیدکنندگان را گرد هم آورد. در سال ۲۰۱۳، این دو کنسرسیوم به منظور تشکیل کنسرسیوم حفاظت سرکه بالزامیک مودنا به هم پیوستند. در نهایت، بین نهادهای اجرایی و ترویجی، کمیته تولیدکنندگان مستقل سرکه بالزامیک مودنا وجود دارد که به همراه دو کنسرسیوم دیگر، درخواست شناسایی PGI را از سوی اتحادیه اروپا ترویج کرده ا
ست. مشخصات کنسرسیوم. کنسرسیوم حفاظت سرکه بالزامیک مودنا یک سیستم برچسب گذاری ساده برای توصیف طعم و ساختار سرکه بالزامیک مودنا (ای بی ام) تولید کرده است. این برچسب بدن سرکه () را در پنج بخش توصیف می کند، از تندترین () تا شیرین ترین (). هر سطح با الزامات خاصی برای چگالی، محتوای کل عصاره خشک و محتوای عصاره خشک خالص همراه است. برای سرکه هایی که بیش از سه سال در بشکه پیر شده اند، برچسب «کهنه» () ممکن است اضافه شود. سیستم برچسب گذاری فقط می تواند توسط تولیدکنندگانی که در کنسرسیوم شرکت دارند، استفاده شود. توجه: , تمام واحدها به گرم در لیتر (g/L) هستند. هر سطح با پروفایل حسی خاص خود و کاربردهای پیشنهادی مرتبط است. بررسی کیفیت. بدنه گواهی دهی مستقل به طور مستقیم توسط وزارت کشاورزی، غذا و سیاست های جنگلداری منصوب می شود و وظیفه آن بررسی انطباق با ضوابط تولید در طول فرایند تولید و اعتبار خواص ارگانولپتیک سرکه بالزامیک قبل از عرضه به بازار است. هر محموله ای که برای بطری کردن در نظر گرفته شده (که فقط به مراکز مجاز و گواهی شده اختصاص دارد) باید به رعایت ضوابط تولید احترام بگذارد.
روابط افغانستان و ایتالیا، روابط دیپلماتیک بین افغانستان و ایتالیا است که در سال ۱۹۱۹ شکل گرفت. در ۳ ژوئن ۱۹۲۱، آنها توافق نامه ای برای تبادل سفارت دائمی امضا کردند و صدمین سالگرد آن، در سال ۲۰۲۱، با تبادل نامه هایی بین روسای آنها جشن گرفته شد. هر دو کشور عضو سازمان ملل متحد هستند، اما حاکمان جدید طالبان در افغانستان تاکنون توسط آنها یا در واقع هیچ کشوری به عنوان یک دولت معتبر شناخته نشده اند. تاریخچه. ایتالیا به همراه آلمان، ترکیه، فرانسه و ایران، پس از به رسمیت شناختن حاکمیت افغانستان توسط اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۱۹، از جمله اولین کشورهایی بود که حاکمیت افغانستان را به رسمیت شناخت. روابط ایتالیا و افغانستان عموماً مثبت بوده است. هنگامی که امان الله شاه، پادشاه افغانستان، در سال ۱۹۲۹ از سلطنت برکنار شد، او و خانواده اش از جمله ملکه ثریا طرزی، به دعوت ملکه النا از ایتالیا، در تبعید در رم مستقر شدند. برخی از فرزندان و نوادگان آنها، از جمله شاهدخت هند از افغانستان، در ایتالیا بزرگ شدند و همچنان آن را خانه خود می دانند. ایتالیا در سال ۱۹۳۵، همزمان با برقراری روابط نزدیک تر افغانستان با آلمان، متحد کلیدی ایتا
لیا، شروع به افزایش مشارکت (هرچند در مقیاسی نسبتاً کوچک) کرد. روابط دو کشور تحت تأثیر جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی قرار گرفت، جنگی که افغانستان آن را به عنوان سابقه ای خطرناک برای گسترش نفوذ شوروی یا بریتانیا در افغانستان می دید. آرزوی دیرینه امان الله برای بازگشت به تاج و تخت در افغانستان باعث ایجاد اختلاف بین افغانستان و بریتانیا شد، که آن را تهدیدی برای توازن قدرت در آسیای مرکزی می دانستند. حاکم سابق افغانستان همچنان از ویکتور امانوئل سوم، پادشاه ایتالیا، یارانه های دولتی دریافت می کرد. افغانستان این روابط را در طول جنگ جهانی دوم حفظ کرد، اگرچه تحت فشار شدید مسکو و لندن برای اخراج هیئت دیپلماتیک آلمان و ایتالیا قرار گرفت. تنها کلیسای افغانستان، کلیسای کوچک کابل، توسط سفارت ایتالیا ساخته شده و توسط یک ایتالیایی نگهداری می شود. این امتیاز به رسمیت شناخته شده است زیرا ایتالیا یکی از اولین کشورهایی بود که حاکمیت افغانستان را به رسمیت شناخت. از سال ۲۰۲۱، این کلیسا و همچنین سفارت تعطیل شده اند. محمد ظاهرشاه، پادشاه افغانستان، که در سال ۱۹۷۳ از سلطنت خلع شد، نیز به ایتالیا تبعید شد و تا زمان بازگشتش به افغانستان ۲۹ س
ال بعد در رم زندگی کرد. او در ۱۸ آوریل ۲۰۰۲ با یک هواپیمای نظامی ایتالیایی به کابل منتقل شد. ایتالیا بخشی از نیروی بین المللی کمک به امنیت ناتو بود که پس از دسامبر ۲۰۰۱ در افغانستان فعال بود تا محیطی امن برای دولت جدید ایجاد کند، که این امر پس از قطعنامه ۱۳۸۶ سازمان ملل متحد در ۲۰ دسامبر ۲۰۰۱ صورت گرفت. حوزه مسئولیت نیروهای ایتالیایی در غرب افغانستان از جمله هرات بود (فرماندهی آموزش، مشاوره و کمک - غرب). در ۲۹ نوامبر ۲۰۱۲، پارلمان ایتالیا توافقنامه مشارکت و همکاری بلندمدت را که قبلاً در ۲۶ ژانویه ۲۰۱۲ در رم امضا شده بود، تصویب کرد. این توافقنامه باید به افغانستان در دستیابی به ثبات، همان طور که در توافقنامه بن در ۵ دسامبر ۲۰۱۱ آمده است، کمک می کرد. این توافقنامه شامل مفادی در مورد همکاری سیاسی، همکاری نهادی، امنیتی، پلیسی، اقتصادی و فرهنگی بود. در ۱ ژانویه ۲۰۱۵، آیساف، مأموریت حمایت قاطع تبدیل شد، عملیاتی «بدون درگیری» با هدف آموزش و کمک به نیروهای امنیت ملی افغانستان. روابط بین دو کشور تحت تأثیر توافق نامه ۲۰۲۰ دوحه و خروج نیروهای آمریکایی و متحدان از این کشور در ژوئن ۲۰۲۱ قرار گرفت. نیروهای ایتالیایی تا ۳۰
ژوئن ۲۰۲۱ در افغانستان باقی ماندند. با تسلط مجدد طالبان بر افغانستان، ایتالیا نیروهای نظامی خود را از این کشور خارج و سفارت خود را به قطر منتقل کرد. از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۲۱، ۵۰۰۰۰ سرباز ایتالیایی در افغانستان مشغول به کار بودند. ۵۳ نفر در حین خدمت جان باختند و ۷۲۳ نفر دیگر زخمی شدند. در ۱۳ اوت ۲۰۲۱، بیانیه مطبوعاتی وزارت امور خارجه ایتالیا اعلام کرد که با توجه به پیشروی طالبان در افغانستان، وزارت امور خارجه ایتالیا نزدیک ترین ارتباط را با وزارت امور خارجه آمریکا حفظ می کند. یک روز قبل از انتشار بیانیه مطبوعاتی، اتوره سکوئی، دبیرکل ایتالیا، با وندی شرمن، معاون وزیر امور خارجه آمریکا، صحبت کرد. آنها توافق کردند که هماهنگی بین سفارتخانه های همه کشورهای متحد در کابل و همچنین به صورت دوجانبه را بیشتر تقویت کنند و با توجه به وخامت اوضاع امنیتی در منطقه، در مورد ابتکارات موجود و ابتکارات آینده گفتگو کردند. سفارتخانه ها. به دلیل تغییرات سیاسی و جنگ در افغانستان، سفارت ایتالیا در افغانستان به طور موقت در سال های ۱۹۷۹، ۱۹۸۹، ۱۹۹۳ و دوباره در سال ۲۰۲۱ با انتقال به قطر بسته شد. از سال ۲۰۲۰، ویتوریو ساندالی، سفیر ایتالیا در ج
مهوری اسلامی افغانستان بوده است. در طول تخلیه، نمایندگی دیپلماتیک فقط در میدان هوایی بین المللی کابل وجود داشت و سفارت در وزارت امور خارجه ایتالیا بازسازی شد. در پایان سال ۲۰۲۱، سفارت ایتالیا در افغانستان به قطر و همچنین سایر سفارتخانه های غربی منتقل شد. از مارس ۲۰۲۱، خالد احمد زکریا، سفیر جمهوری اسلامی افغانستان در ایتالیا بوده است و سفارت در ویا نومنتانا در رم واقع شده است. این نمایندگی دیپلماتیک متعلق به امارت اسلامی افغانستان نیست زیرا امارات توسط دولت ایتالیا به رسمیت شناخته نشده است. توافق نامه ها. از سال ۱۹۲۱ تا ۲۰۱۹، ایتالیا و افغانستان، ۲۸ معاهده در حوزه های مختلف مانند کمک های مالی، توسعه کشاورزی و غیره امضا کردند. در ۱۶ فوریه ۲۰۲۲، دولت ایتالیا برای اکثر آنها، یادداشت شفاهی مبنی بر اعلام انصراف ارائه کرد و منتظر تأیید دریافت آن است. روابط اقتصادی. تجارت بین ایتالیا و افغانستان بین سال های ۲۰۱۴ تا ۲۰۲۰ با تغییر اوضاع افزایش یافت. در سال ۲۰۲۰ ارزش صادرات ایتالیا به افغانستان ۲۰٫۵۵۵ میلیون یورو بود و در سال ۲۰۲۱ به ۹٫۸۸۲ میلیون یورو کاهش یافت. روند واردات معکوس شد. در سال ۲۰۲۰ ارزش آن ۶٫۰۳۰ میلیون و د
ر سال ۲۰۲۱ به ۴۹٫۸۷۰ میلیون یورو رسید. محصولات اصلی وارداتی ایتالیا محصولات نساجی و محصول پایا بودند. کالاهای عمده صادراتی محصولات شوینده و صابون بودند.
اصطلاح روابط ایتالیا و پاکستان، به روابط دوجانبه بین جمهوری ایتالیا و جمهوری اسلامی پاکستان اشاره دارد. این دو کشور روابط صمیمانه ای دارند. ایتالیا یک سرمایه گذار فعال در پاکستان است. ایتالیا تحت توافقنامه مبادله بدهی ایتالیا برای توسعه پاکستان، ۱۰۰ میلیون دلار آمریکا به پاکستان برای پروژه های توسعه اجتماعی در حوزه های بهداشت، آموزش و بهداشت در پاکستان اختصاص داد دولت ایتالیا موافقت کرده است که یک خط اعتباری معادل ۱۰ میلیارد دلار برای سرمایه گذاران ایتالیایی که مایل به سرمایه گذاری در پاکستان هستند، فراهم کند. ایتالیا همچنین از پیشنهاد پاکستان برای توافقنامه منطقه تجارت آزاد بین پاکستان و اتحادیه اروپا حمایت کرده است. بیش از ۱۵۰٬۰۰۰ پاکستانی در ایتالیا زندگی می کنند که عمدتاً در شهرهای میلان و برشا ساکن هستند و اکثریت قریب به اتفاق آنها متعلق به ایالت پنجاب پاکستان هستند. پاکستان یک سفارت در رم و یک کنسولگری عمومی در میلان برای نمایندگی دارد، در حالی که ایتالیا یک سفارت در اسلام آباد، یک کنسولگری عمومی در کراچی و یک کنسولگری افتخاری در لاهور دارد. ایتالیا نقش مهمی در مشارکت علمی پاکستان در جهان داشته است و هر
دو کشور کنفرانس بین المللی اخترفیزیک و نسبیت را در سال ۲۰۱۱ تأسیس کردند. ایتالیا از یک توافقنامه تجارت آزاد با پاکستان، در چارچوب اتحادیه اروپا، حمایت می کند. انجمن مارپیچ سه گانه. مدل مارپیچ سه گانه نوآوری، که توسط هنری اتزکویتز و لوئت لیدسدورف ارائه شد، در سال ۱۹۹۶ آغاز شد، زمانی که کارگاهی در آمستردام برای بحث در مورد مدل مارپیچ سه گانه برگزار شد. این مدل به عنوان دریچه ای برای تحلیل روابط در حال تحول بین دانشگاه، صنعت و دولت مورد استفاده قرار گرفته است. انجمن مارپیچ سه گانه متعاقباً در سال ۲۰۰۹ تأسیس شد و دفتر مرکزی آن در رم، ایتالیا، به عنوان یک انجمن غیرانتفاعی و غیردولتی با هدف علمی و دسترسی جهانی تحت یک دامنه اصلی، پیشبرد دانش علمی و دستاوردهای عملی مربوط به تمام جنبه های تعامل بین دانشگاه-صنعت-دولت (مارپیچ سه گانه) برای تقویت تحقیق، نوآوری، رقابت پذیری اقتصادی و رشد است. شعبه آسیای جنوبی انجمن مارپیچ سه گانه. دفتر مرکزی انجمن مارپیچ سه گانه - شعبه جنوب آسیا، در دانشگاه مدیریت و فناوری (لاهور) پاکستان، در نتیجه بحث ها و ارائه های انجام شده در کنفرانس انجمن که در سپتامبر ۲۰۱۴ در تومسک، روسیه برگزار شد
، تأسیس شد. انجمن مارپیچ سه گانه جنوب آسیا برای تحریک تحقیق، نوآوری، رشد اقتصادی و رقابت منطقه ای در منطقه برای مقابله با چالش های افزایش جمعیت و فقر تأسیس شده است. از جمله چالش های عمده کشورهای جنوب آسیا، پایه های نهادی ضعیف سیاسی، اجتماعی و اقتصادی است که باعث فقر و رکود شده است. این انجمن از طریق فعالیت های دانش محور خود، تعاملات هماهنگ بین تأمین کنندگان و کاربران دانش را ایجاد می کند. همچنین، به دانشگاه ها، صنایع و دولت های منطقه ای کمک می کند تا استراتژی هایی را برای عملکرد بهتر تدوین کنند که از طریق آن می توان به رقابت پذیری، نوآوری و استانداردهای زندگی بالاتر دست یافت. همچنین، این انجمن، با زیرمجموعه های هر کشور برای تضمین اهداف منطقه ای خود همکاری می کند. جایزه نوآوری ساتا برای نوآوران پاکستانی. جایزه نوآوری ساتا توسط سازمان مارپیچ سه گانه جنوب آسیا برای نوآوران پاکستانی تأسیس شد تا آنها را به خاطر کارهای خارق العاده شان (که تأثیر قابل توجهی بر زندگی بشر دارند) در زمینه های مربوطه تشویق کند. برنامه های جایزه جداگانه ای در مراکز ایالت های پنجاب، سند، خیبر پختونخوا و بلوچستان راه اندازی شد. بحران ویروس
کرونا. در مارس ۲۰۲۰، وزارت امور خارجه ایتالیا گزارش داد که پاکستان ۵۰۰۰۰۰ قرص کلروکین را برای کمک به بیماران ایتالیایی مبتلا به ویروس کرونا ارسال کرده است. شهرها و شهرک های دوقلو. پاکستان و ایتالیا شهرهای خواهرخوانده و دوقلوی زیادی دارند.
روابط دیپلماتیک بین ایتالیا و کرهٔ شمالی از ۵ ژانویهٔ ۲۰۰۰ وجود داشته است. ایتالیا، نخستین کشور عضو گروه هفت بود که روابط دیپلماتیک خود را با کرهٔ شمالی آغاز کرد. ایتالیا پیش از این با امپراتوری کره روابط دیپلماتیک داشت. ایتالیا یکی از ۴۶ کشوری است که میزبان سفارت کرهٔ شمالی است. در سال ۲۰۱۸، سفیر کرهٔ شمالی در ایتالیا به کرهٔ جنوبی پناهنده شد. تاریخچه. پادشاهی ایتالیا با امپراتوری کره روابط دیپلماتیک داشت. در سال ۱۸۸۴، ایتالیا یکی از اولین کشورهایی بود که با کره روابط دیپلماتیک برقرار کرد و در سال ۱۹۰۲ یک کنسولگری در سئول تأسیس شد. الحاق کره توسط امپراتوری ژاپن به روابط دیپلماتیک پایان داد. در ۵ ژانویه ۲۰۰۰، ایتالیا به عنوان اولین کشور عضو گروه هفت و ششمین کشور اروپایی، روابط دیپلماتیک خود را با کرهٔ شمالی برقرار کرد. آنتونیو رازی، عضو مجلس سنای جمهوری، هیئتی را به پیونگ یانگ فرستاد و حمایت ایتالیا از صلح بین کره شمالی و کرهٔ جنوبی را مجدداً تأیید کرد. از سال ۲۰۲۴، ایتالیا یکی از ۴۶ کشوری است که سفارت کره شمالی در آن وجود دارد. کرهٔ شمالی پس از پیروزی جورجو ناپولیتانو در انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۱۳، به او تبر
یک گفت. ایتالیا در اکتبر ۲۰۱۷، در اعتراض به آزمایش هسته ای کرهٔ شمالی، مون جونگ نام، سفیر کرهٔ شمالی را اخراج کرد. ایتالیا پنجمین کشوری بود که در آن سال، پس از اسپانیا، مکزیک، پرو و کویت، سفیر کرهٔ شمالی را اخراج کرد. جو سونگ-گیل سفیر موقت کرهٔ شمالی شد، اما در ۱۰ نوامبر ۲۰۱۸ ناپدید شد. گزارش شده است که او در یک کشور غربی درخواست پناهندگی کرده است. در سال ۲۰۲۰، تأیید شد که او به کرهٔ جنوبی پناهنده شده است.
هنر ساسانی به هنر تولیدشده در امپراتوری ساسانی ایران (۲۲۴–۶۵۱ میلادی) گفته می شود. این هنر یکی از برجسته ترین هنرهای جهان باستان به شمار می رود و بازتاب دهنده قدرت، عظمت و فرهنگ غنی امپراتوری ساسانی است. آثار هنری ساسانی شامل نقوش هندسی، حیوانات افسانه ای و تزئینات فلزی و سنگی است و نقش مهمی در انتقال فرهنگ و هنر ایران به سایر مناطق جهان داشته است. پژوهش ها نشان می دهند که هنر ساسانی به طور غیرمستقیم بر هنر رنسانس ایتالیا تأثیر گذاشته است، به ویژه در معماری داخلی، طراحی فرش ها و تابلوهای تزئینی، که نمونه ای از جریان های فرهنگی جهانی و تبادل هنری میان شرق و غرب است. ویژگی های هنر ساسانی. هنر ساسانی با بهره گیری از ترکیب های پیچیده هندسی و خطوط منحنی, جلوه ای متوازن و باشکوه به آثار می بخشید. تصویرسازی حیوانات افسانه ای مانند اژدها، شیر و قوچ که نماد قدرت، شجاعت و خرد بودند، همراه با نقوش گیاهی و گل دار، جلوه ای نمادین و زیبا به آثار می داد. فلزکاری و سفالگری در دوره ساسانی به سطح بالایی رسید و ظروف، جواهرات و سکه ها با جزئیات دقیق تولید می شدند. طراحی های ساسانی اغلب با الگوهای متقارن و ریتمیک همراه بود که هما
هنگی بین هنر و طبیعت را نشان می داد و زمینه را برای الهام هنرمندان اروپایی فراهم می کرد. مسیرهای انتقال هنر ساسانی به ایتالیا. انتقال هنر ساسانی به ایتالیا عمدتاً از طریق تجارت و دیپلماسی انجام شد. شهرهای ونیز و جنوا به عنوان مراکز اصلی تجارت دریایی اروپا، محل ورود فرش ها، پارچه ها، ظروف فلزی و دیگر مصنوعات ایرانی بودند. با ورود این آثار به ایتالیا، بازرگانان و سفرای ایرانی نمونه هایی از هنر ساسانی را به هنرمندان ایتالیایی معرفی کردند و این امر باعث آشنایی آن ها با نقوش، طرح ها و رنگ بندی های تازه شد. این جریان فرهنگی به تدریج سبک ها و الگوهای شرقی را در هنر و معماری ایتالیا نفوذ داد. تأثیر بر هنر رنسانس ایتالیا. در دوران رنسانس، هنرمندان ایتالیایی به دنبال نوآوری و تلفیق سبک های مختلف بودند. نقوش گیاهی و حیوانی ساسانی که از طریق فرش ها، پارچه ها و ظروف وارد ایتالیا شده بودند، الهام بخش طراحی سقف ها، ستون ها، پرده ها و تابلوهای نقاشی شد. خطوط منحنی و پیچیده هنر ساسانی با معماری داخلی کاخ ها و کلیساهای ایتالیا ترکیب شد و جلوه ای تازه ایجاد کرد. رنگ ها و ترکیب بندی های ساسانی نیز تأثیر مستقیمی بر هنر تزئینی رنس
انس گذاشت و باعث شد هنرمندان اروپایی سنت کلاسیک خود را با الهام از شرق غنی کنند. اهمیت فرهنگی و تاریخی. تأثیر هنر ساسانی بر هنر رنسانس ایتالیا نمونه ای از تبادلات فرهنگی گسترده بین شرق و غرب است. ورود آثار ساسانی به اروپا، ایجاد سبک های ترکیبی در معماری و هنر تزئینی را ممکن ساخت و موجب شد مفاهیم شرقی در هنر غربی جریان پیدا کنند. این ارتباط نه تنها به غنای فرهنگی اروپا کمک کرد، بلکه هنر ساسانی را نیز در سطح جهانی شناخته تر ساخت. چنین تبادلات فرهنگی نقش هنر را در ایجاد پل میان تمدن ها و فراتر رفتن از مرزهای جغرافیایی و سیاسی نشان می دهد.
رنسانس در ایتالیا یکی از مهم ترین دوره های فرهنگی، هنری و علمی تاریخ اروپا به شمار می آید که از اواخر سده سیزدهم تا سده هفدهم میلادی ادامه داشت. این دوره با بازگشت به مطالعه و ارزش گذاری بر میراث فرهنگی و علمی دوران باستان، به ویژه آثار یونان و روم، همراه بود و تحولاتی بنیادین در هنر، معماری، ادبیات، فلسفه و علوم ایجاد کرد. آغاز رنسانس در شهر فلورانس رخ داد، شهری که با ثروت ناشی از تجارت و بانکداری و حمایت مالی خاندان های بانفوذ به ویژه خانواده مدیچی، زمینه مناسبی برای رشد هنرمندان و دانشمندان فراهم آورد. این دوره، نگرش انسان گرایانه را رواج داد، نگرشی که به جای تمرکز صرف بر مسائل مذهبی، جایگاه انسان و توانایی های فرد را در جهان می ستود و ارزش تجربه، تفکر و خلاقیت را برجسته می کرد. در هنر، رنسانس ایتالیا با ظهور نقاشان و مجسمه سازان برجسته ای همراه شد که آثارشان تا امروز الهام بخش بوده و به عنوان شاهکارهایی بی بدیل شناخته می شوند. نقاشان این دوره با استفاده از اصول پرسپکتیو و تکنیک های طبیعی گرایانه، تصاویری خلق کردند که هم از لحاظ ظاهری زیبا بودند و هم بازتاب دهنده واقعیت های اجتماعی و فرهنگی زمان خود بودند.
مجسمه سازان با خلق آثار انسانی با جزئیات دقیق، توانستند ترکیبی از زیبایی و قدرت عاطفی را ارائه دهند و معماری نیز با به کارگیری تناسبات هندسی، ستون ها و گنبدهای کلاسیک، جلوه ای نوین و هماهنگ از نظم و زیبایی ایجاد کرد. این تحولات در هنرهای تجسمی تنها محدود به فلورانس نبود و به تدریج سایر شهرهای ایتالیا مانند رم و ونیز را نیز تحت تأثیر قرار داد. ادبیات و فلسفه نیز در این دوره دستخوش تغییرات عمیقی شدند. شاعران و نویسندگان با بازخوانی متون کلاسیک و تلفیق آن با تجربه های معاصر، به ارائه دیدگاه های تازه درباره انسان، جامعه و جهان پرداختند. فلسفه رنسانس با تمرکز بر انسان گرایی و تفکر انتقادی، موجب رشد علمی و فلسفی شد و اندیشمندانی تلاش کردند تا بین میراث باستان و دانش نوین ارتباط برقرار کنند. در علوم نیز پیشرفت های چشمگیری رخ داد؛ مطالعه دقیق تر بدن انسان، پیشرفت در نجوم و ریاضیات، و اختراعاتی مانند چاپ با حروف متحرک که امکان انتشار دانش را به طور گسترده فراهم کرد، همگی از دستاوردهای این دوره بودند. رنسانس ایتالیایی نه تنها بر خود ایتالیا بلکه بر سراسر اروپا تأثیر گذاشت و الگویی برای دوره های مشابه در دیگر کشورها شد
. هنرمندان، نویسندگان و دانشمندان اروپایی از آثار و اندیشه های ایتالیایی بهره گرفتند و این میراث فرهنگی و علمی، زمینه ساز شکل گیری تحولات فرهنگی، هنری و علمی در فرانسه، آلمان، انگلستان و سایر مناطق شد. اهمیت رنسانس در ایتالیا فراتر از هنر و علوم است؛ این دوره نشان دهنده توانایی یک جامعه شهری برای شکوفایی خلاقیت انسانی، قدرت تأثیرگذاری نخبگان و نقش فرهنگ در تحول جامعه است. آثار به جای مانده از رنسانس در موزه ها، کلیساها، کاخ ها و شهرهای تاریخی ایتالیا هنوز هم بازتاب دهنده زیبایی، خلاقیت و نوآوری های انسانی است و میراثی ماندگار برای نسل های آینده به شمار می رود. در مجموع، رنسانس در ایتالیا یک نقطه عطف تاریخی است که با احیای میراث کلاسیک، نوآوری های هنری و پیشرفت های علمی، مسیر تاریخ اروپا و جهان را برای همیشه تغییر داد و نشان داد که چگونه فرهنگ و دانش می توانند نیروی محرک تغییرات بنیادین در جامعه باشند. این دوره نمایانگر تلاقی هنر، علم و فلسفه در خدمت انسان و زندگی روزمره است و نقش مهمی در شکل گیری دنیای مدرن ایفا کرده است.
روابط بین ایتالیا و عربستان سعودی، روابط دوجانبه بین دو کشور است. ایتالیا سفارتخانه ای در ریاض و عربستان سعودی سفارتخانه ای در رم دارد. تاریخچه. از نظر تاریخی، امپراتوری روم باستان ارتباط خود را با بخش های مختلف شبه جزیره عربستان برقرار کرده بود، جایی که یافته های باستان شناسی غنی ای یافت شده بود که این روابط را تقویت می کرد. ایتالیا و پادشاهی حجاز و نجد برای اولین بار در ۱۰ فوریه ۱۹۳۲ با امضای پیمان دوستی توسط گیدو سولاتزو، کنسول ایتالیا، و فیصل بن عبدالعزیز آل سعود، وزیر امور خارجه عربستان سعودی، در جده، روابط خود را آغاز کردند. این روابط پس از تأسیس پادشاهی عربستان سعودی در ۲۲ سپتامبر ۱۹۳۲ ادامه یافت و در همان تاریخ، پیمان تجاری نیز توسط طرفین امضا شد. با این حال، در طول جنگ ۱۹۳۴ عربستان و یمن، ایتالیا از یمنی ها در برابر سعودی ها حمایت کرد و این امر انتقاد سعودی ها را برانگیخت. با این وجود، این امر تأثیر چندانی نداشت و روابط بین دو کشور بدون وقفه ادامه یافت. در جنگ جهانی دوم، زمانی که ایتالیا درگیر جنگ بود، عربستان سعودی ضمن قطع تمام روابط خود با نیروهای محور که ایتالیا عضوی از آن بود، اعلام بی طرفی کرد؛
درآمدهای نفتی آن توسط متفقین تأمین می شد. در ۱۳ ژانویه ۱۹۵۱، عربستان سعودی سفارت خود را در رم تأسیس کرد و موفق آلوسی را به عنوان وزیر منصوب کرد. روابط مدرن. پس از پایان جنگ جهانی دوم، ایتالیا و عربستان سعودی به سرعت روابط خود را از سر گرفتند و دو کشور به شرکای اقتصادی اصلی تبدیل شدند. در سال ۲۰۱۳، ایتالیا و عربستان سعودی هشتادمین سال روابط خود را جشن گرفتند. ایتالیا همچنین متعهد به تأمین مالی فعالیت های فرهنگی خاص مانند سخنرانی ها و سمینارهایی است که توسط اساتید ایتالیایی، از دانشگاه ها و مراکز تحقیقاتی مختلف ایتالیا و توسط کرسی های زبان عربی و/یا هنر و فرهنگ اسلامی در عربستان سعودی برگزار می شود. در حال حاضر، تلاش هایی برای احیای چنین تبادلاتی بین مؤسسات دانشگاهی هر دو کشور در حال انجام است. در سال ۲۰۱۸، وزیر کشور ایتالیا، ماتئو سالوینی، میزبان سفیر عربستان سعودی بود و از عربستان سعودی تمجید کرد. در سال ۲۰۲۰، آنجلینو آلفانو، وزیر امور خارجه ایتالیا، روابط دو کشور را «خوب» و «رو به گسترش» توصیف کرد؛ عادل الجبیر، وزیر امور خارجه عربستان سعودی، نیز این روابط را «تاریخی» خواند. همکاری نظامی. از زمان آغاز جنگ داخ
لی یمن در سال ۲۰۱۴، ایتالیا به عنوان یکی از تأمین کنندگان اصلی سلاح برای عربستان سعودی ظهور کرده است، زمانی که پادشاهی سعودی برای حمایت از عبدربه منصور هادی مداخله کرد. این امر به دلیل استفاده از سلاح برای کشتار بی هدف غیرنظامیان در یمن، انتقاداتی را در ایتالیا برانگیخته بود. بین سال های ۲۰۱۹ و ۲۰۲۰، اعتراضات علیه جنگ عربستان سعودی در یمن منجر به آن شد که اتحادیه های کارگری ایتالیا چندین بار از بارگیری کشتی ها برای این درگیری خودداری کنند. دولت ایتالیا با ادعای جنایات جنگی مرتکب شده توسط ارتش عربستان سعودی علیه یمنی ها، برای جلوگیری از صادرات هرگونه سلاح به عربستان سعودی تحت فشار قرار گرفته است.
وادار ورودی () ستون یا وادار میانی است که سینهٔ سردرِ یک درگاه بزرگ را نگه می دارد و معمولاً در ساختمان های سده های میانه یافت می شود. به وادار ورودی، وادار طاق ورودی یا وادار سینهٔ سردر هم گفته می شود. این بخشِ معماری اغلب کنده کاری یا تزیین می شود. وادارها که ممکن است یک پارچه یا جفت باشند، در معماری رمانسک به طور ویژه کنده کاری یا آراسته می شدند؛ نوآوری معماریِ رمانسک در این بود که ساختار درگاه را جان دار و پرتحرک می کرد، همان گونه که هنرمندان رمانسک در ربع دوم سدهٔ یازدهم، ستون های مرکب و رواق های دوتایی مارپیچ را پدید آوردند. تفاوت با وادار پنجره. وادار ورودی به ستون یا پایهٔ میانی ای گفته می شود که در میان یک درگاه بزرگ کلیسا، معمولاً در ورودی های اصلیِ معماری رمانسک و گوتیک، قرار می گیرد و نقش اصلی آن نگه داریِ وزنِ طاق یا سینهٔ سردر بالای درگاه است. این نوع وادارها اغلب با مجسمه های مذهبی مانند قدیسان، مسیح و نمادها تزیین می شدند و کاربردشان بیشتر در درگاه ها بود. در مقابل، وادار پنجره (Mullion) به تیرک یا قطعهٔ عمودی گفته می شود که میان بخش های یک پنجره قرار دارد و کار آن جدا کردن و هم زمان نگه داشتن
ِ قاب های شیشه ای یا شیشه نگاره هاست. در معماری گوتیک، پنجره های بزرگ شیشه نگاره ای پر از وادارهای باریک اند و کاربرد آن بیشتر در پنجره هاست. یعنی ترومو، ستون میانیِ درِ بزرگ کلیسا، و مولیون، تیرک های عمودی میان پنجره ها است.