Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دولت سوسیالیستی، جمهوری سوسیالیستی یا کشور سوسیالیستی ، یک کشور مستقل است که در قانون اساسی، متعهد به برپایی سوسیالیسم باشد. این مقاله دربارهٔ کشورهایی است که خودشان را «دولت های سوسیالیستی» می نامند و نه به طور خاص دربارهٔ کشورهای کمونیستی که خودشان را «سوسیالیستی» معرفی کرده اند. این مقاله همچنین شامل کشورهایی با نظام های لیبرال دموکراسی می شود که در قانون اساسی شان به سوسیالیسم اشاره شده و همچنین سایر اشکال دولت که خود را سوسیالیستی، معرفی کرده اند. اصطلاح دولت کمونیستی در جهان غرب به صورت مترادف با آن به کار می رود، به ویژه هنگامی که به دولت های سوسیالیستی تک حزبی که توسط احزاب کمونیستی مارکسیست–لنینیست اداره می شوند و در روند ساخت سوسیالیسم و پیشرفت به سمت جامعه کمونیستی می روند، اشاره می شود. این کشورها هرگز خود را کمونیست و یا جامعه کمونیستی، توصیف نمی کنند. علاوه بر این، تعدادی از کشورهایی که دولت سرمایه داری چندحزبی هستند در قوانین اساسی خود به سوسیالیسم پرداخته و به ساخت جامعه سوسیالیستی اشاره می ‎کنند. بعضی هم با گنجاندن عباراتی نظیر جمهوری خلق یا جمهوری سوسیالیستی در نام کامل کشورشان سعی دارند خود
را حکومتی بر مبنای سوسیالیسم بنامند اما این هنجارها لزوماً نشان دهنده ساختار و سیستم های سیاسی و اقتصادی این کشورها نیست. اکنون برخی از این کشورها شامل الجزایر، بنگلادش، گویان، هند، نپال، نیکاراگوئه، سری لانکا و تانزانیا می شوند. ایده دولت سوسیالیستی از مفهوم گسترده تر سوسیالیسم دولتی ناشی می شود، دیدگاه سیاسی که طبقه کارگر برای استفاده از قدرت دولتی و سیاست دولت برای ایجاد یک سیستم اقتصادی و اجتماعی نیاز دارد. این ممکن است به معنای سیستمی باشد که در آن ابزار تولید، توزیع و مبادله ملی شده یا تحت مالکیت دولت باشد یا صرفاً سیستمی باشد که در آن ارزش های اجتماعی یا منافع کارگران اولویت اقتصادی دارند. با این حال، اندیشه کلی دولت سوسیالیستی عمدتاً توسط مارکسیست–لنینیست ها حمایت می شود و اکثر دولت های سوسیالیستی توسط احزاب سیاسی وابسته به مارکسیسم–لنینیسم یا برخی از انواع ملی آن مانند مائوئیسم، استالینیسم یا تیتوئیسم تأسیس شده اند. یک دولت، چه سوسیالیستی و چه غیر سوسیالیستی، بیش از همه مورد مخالفت آنارشیست ها قرار می گیرد، آن ها این ایده را رد می کنند که دولت می تواند برای ایجاد یک جامعه سوسیالیستی به دلیل ماهیت سل
سله مراتبی و مسلماً اجباری آن استفاده شود و یک حکومت سوسیالیستی یا سوسیالیسم دولتی را یک مدل ضد و نقیض در نظر می گیرند. مفهوم دولت سوسیالیستی نیز توسط برخی از متفکران کلاسیک، مارکسیست های لیبرترین، مارکسیست های ارتدکس، سوسیالیست های لیبرترین و سایر متفکران سیاسی سوسیالیست که دولت مدرن را محصول جانبی سرمایه داری می دانند که هیچ کارکردی در یک سیستم سوسیالیستی ندارد، غیر ضروری یا معکوس تلقی کرده و آن را رد می کنند. یک دولت سوسیالیستی را باید از یک دموکراسی لیبرال چندحزبی که توسط یک حزب سوسیالیست خودساخته اداره می شود و دولت طبق قانون اساسی ملزم به ساخت سوسیالیسم نیست. متمایز کرد. در چنین مواردی، نظام سیاسی و دستگاه حکومت به طور خاص برای پیگیری توسعه سوسیالیسم ساختاری ندارد. دولت های سوسیالیستی در مفهوم مارکسیستی–لنینیستی، دولت های مستقلی هستند که تحت کنترل یک حزب پیشتاز اند و توسعه اقتصادی، سیاسی و اجتماعی کشور را در جهت تحقق سوسیالیسم سازماندهی می کنند. از نظر اقتصادی، این امر مستلزم توسعه یک اقتصاد سرمایه داری دولتی با انباشت سرمایه تحت هدایت دولت با هدف بلندمدت و ایجاد نیروهای مولد کشور و همزمان ترویج کمونیسم
جهانی است. دانشگاهیان، مفسران سیاسی و دیگر محققان تمایل دارند بین دولت های سوسیالیست اقتدارگرا و سوسیالیست دموکراتیک تمایز قائل شوند که اولی نماینده بلوک شرق و دومی نماینده کشورهای بلوک غرب است که به روش دموکراتیک توسط احزاب سوسیالیستی مانند بریتانیا، فرانسه، ایتالیا و به طور کلی سوسیال دموکراسی های غربی و غیره اداره می شدند. بررسی گزیده. نخستین حکومت سوسیالیستی جهان، جمهوری فدراتیو سوسیالیستی روسیه شوروی بود که در سال ۱۹۱۷ تأسیس شد. روسیه شوروی در سال ۱۹۲۲ با بلاروس شوروی، قفقاز جنوبی شوروی و اوکراین شوروی، یک اتحادیه واحد فدرال به نام اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی را تشکیل دادند. اتحاد جماهیر شوروی خود را یک حکومت سوسیالیستی اعلام داشت و تعهد خود را به ایجاد یک اقتصاد سوسیالیستی در قانون اساسی ۱۹۳۶ و بعداً قانون اساسی ۱۹۷۷ اظهار نمود. اتحاد جماهیر شوروی توسط حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی به عنوان یک دولت تک حزبی اداره می شد که ظاهراً دارای یک سازمان سانترالیسم دموکراتیک بود و تا زمان انحلال اتحاد جماهیر شوروی در ۲۶ دسامبر ۱۹۹۱، مارکسیسم–لنینیسم ایدئولوژی راهنمای رسمی آن باقی ماند. نظام های سیاسی این دولت
های سوسیالیستی مارکسیست–لنینیست حول نقش مرکزی حزبی می چرخند که اقتدار نهایی را در اختیار دارد. از درون، حزب کمونیست نوعی دموکراسی به نام سانترالیسم دموکراتیک را اعمال می کرد. در جریان بیست و دومین کنگره حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۶۱، نیکیتا خروشچف پایان ساخت سوسیالیستی را اظهار و هدف خوشبینانه دستیابی به کمونیسم در بیست سال را اعلام کرد. بلوک شرق یک بلوک سیاسی و اقتصادی از دولت های سوسیالیستی همسو با شوروی در اروپای شرقی و مرکزی بود که به مارکسیسم–لنینیسم، حکومت داری به سبک شوروی و برنامه ریزی اقتصادی در قالب نظام اداری–دستوری و اقتصاد دستوری پایبند بودند. از ساختار اقتصادی–اجتماعی چین به عنوان «سرمایه داری دولتی ملیت گرا» و از بلوک شرق—اروپای شرقی و جهان سوم—به عنوان «نظام های بوروکراتیک–اقتدارگرا» یاد می شود. جمهوری خلق چین در ۱ اکتبر ۱۹۴۹ تأسیس گشت و در قانون اساسی ۱۹۸۲ خود را یک کشور سوسیالیستی اعلام داشت. جمهوری دموکراتیک خلق کره (کره شمالی) از زمان تأسیس تا اواسط سال ۱۹۵۰ به مارکسیسم–لنینیسم ارتدوکس پایبند بود، از این رو رهبر کره شمالی، کیم ایل سونگ، به دنبال توسعه تفسیری متمایز از ایدئولوژ
ی کره موسوم به جوچه بود تا موقعیت خود را در حزب کارگران کره تثبیت کند. جوچه که در ابتدا به عنوان گونه ای از مارکسیسم–لنینیسم در نظر گرفته می شد، توسط پسر و جانشینش رهبر کره شمالی، کیم جونگ ایل، کاملاً متمایز اظهار گشت و در قانون اساسی ۱۹۷۲ کره شمالی به عنوان ایدئولوژی رسمی دولت پذیرفته شد. جوچه که در طول دهه های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ توسعه یافته بود، شکاف های ایدئولوژیک مهمی با مارکسیسم–لنینیسم پدید آورد و در قانون اساسی سال ۱۹۹۲ کشور، تمام ارجاعات به مارکسیسم–لنینیسم و کمونیسم از مصالح دولتی و حزبی حذف شد. محققان با توجه به تقدم تبار خانوادگی، ملی گرایی بر تضاد طبقاتی، تمایز اجتماعی و سلسله مراتب بر جامعه بدون طبقه و مساوات خواهی، بر سر طبقه بندی جوچه امروزی اختلاف نظر دارند و آن را انحراف از اصول مارکسیستی–لنینیستی می دانند اما برخی آن را هنوز شکلی از مارکسیسم–لنینیسم می دانند که با ملی گرایی، بت سازی و الهه سازی دودمان کیم ترکیب شده است. به طور مشابه، ارجاع مستقیم به کمونیسم در جمهوری دموکراتیک خلق لائوس در اسناد تأسیس آن گنجانده نشده است اما قدرت مستقیمی به حزب حاکم، حزب انقلابی خلق لائو اعطا می کند. مقدمه قانون اس
اسی جمهوری سوسیالیستی ویتنام بیان می کند که ویتنام تنها پس از اتحاد مجدد کشور تحت رهبری حزب کمونیست ویتنام در سال ۱۹۷۶ وارد مرحله گذار بین سرمایه داری و سوسیالیسم شده است. قانون اساسی ۱۹۲۲ جمهوری کوبا اظهار می دارد که نقش حزب کمونیست کوبا، هدایت تلاش مشترک در جهت اهداف و ساخت سوسیالیسم — و پیشرفت به سوی جامعه کمونیستی — است. قانون اساسی ۲۰۱۹ آن نیز هدف کار در جهت ساخت سوسیالیسم را حفظ کرده است. اشارات قانون اساسی به سوسیالیسم. برخی از کشورها در قوانین اساسی خود به سوسیالیسم اشاره می کنند که دولت های تک حزبی نیستند و مارکسیسم–لنینیسم و اقتصادهای برنامه ریزی شده را می پذیرند. در بیشتر موارد، این ها اشاره های قانون اساسی به ساختن یک جامعه سوسیالیستی و اصول سیاسی است که تأثیر چندانی بر ساختار و هدایت دستگاه های حکومتی و اقتصادی این کشورها ندارد. در مقدمه قانون اساسی ۱۹۷۶ پرتغال اذعان داشته شده است که یکی از اهداف دولت پرتغال هموارسازی «راه برای جامعه سوسیالیستی» است. کشورهایی به مثابه الجزایر، جمهوری دموکراتیک کنگو، هند و سری لانکا به طور مستقیم از واژه سوسیالیست در قوانین اساسی و نام رسمی خود استفاده کرده اند. ک
شورهایی هم به مانند کرواسی، مجارستان و لهستان در اسناد تأسیسی با اشاره به رژیم های گذشته خود مستقیماً «کمونیسم» را محکوم می کنند. در این موارد، معنای مورد نظر از سوسیالیسم می تواند بسیار متفاوت باشد و گاهی اشارات قانون اساسی به سوسیالیسم از دوره های پیشین در تاریخ کشور به جا مانده است. در مورد بسیاری از کشورهای خاورمیانه به مانند جمال عبدالناصر و احزاب مختلف بعث، اصطلاح سوسیالیسم اغلب در اشاره به یک فلسفه ناسیونالیستی یا سوسیالیستی عربی که توسط رژیم های خاص پذیرفته شده بود، به کار می رفت. کشورهایی نظیر جمهوری دموکراتیک سوسیالیستی سری لانکا و جمهوری سوسیالیستی ویتنام از اصلاح سوسیالیست در نام رسمی خود استفاده کردند و از سوی دیگر کشورهایی مانند هند و پرتغال در نام رسمی خود به آن اشاره نمی کنند اما در قوانین اساسی خود به سوسیالیسم پرداخته اند. علاوه بر این، کشورهایی مانند بلاروس، کلمبیا، فرانسه، روسیه و اسپانیا از واژه متنوع دولت اجتماعی استفاده می کنند که معنای مبهم تری را بر جای می گذارد. در قوانین اساسی کرواسی، مجارستان و لهستان، رژیم های سوسیالیستی پیشین این کشورها به طور مستقیم محکوم شده اند. همچنین منطقه خ
ودمختار روژاوا سوریه که تحت اصول کنفدرالیسم دموکراتیک عمل می کنند، به عنوان یک دولت سوسیالیستی در نظر گرفته شده است.
شهرستان یِرو (به زبان مغولی: ، ؛ ، ) یک شهرستان (سُوم) در کشور مغولستان است که در استان سلنگه واقع شده است. یِرو ۸٬۲۰۳٫۵۱ کیلومتر مربع مساحت دارد. تقسیمات اداری. شهرستان یِرو متشکل از ۳ قصبه (باغ) می باشد، شامل:
شهرستان چاغان نور (به زبان مغولی: ، ؛ ، ) یک شهرستان (سُوم) در مغولستان است که در استان سلنگه واقع شده است. چاغان نور ۳٬۸۱۴٫۷۲ کیلومتر مربع مساحت دارد. تقسیمات اداری. شهرستان چاغان نور متشکل از ۵ قصبه (باغ) می باشد، شامل: مرکز اداری این شهرستان در قصبهٔ «توف» واقع شده است. نامِ این قصبه در زبان مغولی به معنای «مرکز» می باشد.
شهرستان شامار (به زبان مغولی: ، ؛ ، ) یک شهرستان (سُوم) در مغولستان است که در استان سلنگه واقع شده است. شامار ۶۷۱٫۹۱ کیلومتر مربع مساحت دارد. تقسیمات اداری. شهرستان شامار متشکل از ۳ قصبه (باغ) می باشد، شامل:
شهرستان سانت (به زبان مغولی: ، ؛ ، ) یک شهرستان (سُوم) در مغولستان است که در استان سلنگه واقع شده است. سانت ۱٬۳۸۷٫۰۶ کیلومتر مربع مساحت دارد. تقسیمات اداری. شهرستان سانت متشکل از ۲ قصبه (باغ) می باشد، شامل:
شهرستان سایخان (به زبان مغولی: ، ؛ ، ) یک شهرستان (سُوم) در مغولستان است که در استان سلنگه واقع شده است. سایخان ۱٬۳۱۱٫۸۷ کیلومتر مربع مساحت دارد. تقسیمات اداری. شهرستان سایخان متشکل از ۹ قصبه (باغ) می باشد، شامل:
شهرستان اورخون تول (به زبان مغولی: ، ؛ ، ) یک شهرستان (سُوم) در مغولستان است که در استان سلنگه واقع شده است. اورخون تول ۲٬۹۴۰٫۸۳ کیلومتر مربع مساحت دارد. تقسیمات اداری. شهرستان اورخون تول متشکل از ۳ قصبه (باغ) می باشد، شامل:
شهرستان اورخون (به زبان مغولی: ، ؛ ، ) یک شهرستان (سُوم) در مغولستان است که در استان سلنگه واقع شده است. اورخون ۱٬۳۰۶٫۲۷ کیلومتر مربع مساحت دارد. تقسیمات اداری. شهرستان اورخون متشکل از ۲ قصبه (باغ) می باشد، شامل:
شهرستان بایان اولان غربی یا بارون بایان اولان (به زبان مغولی: ، ؛ ، ) یک شهرستان (سُوم) در مغولستان است که در استان اوبرخانغای واقع شده است. تقسیمات اداری. شهرستان بایان اولان غربی متشکل از ۴ قصبه (باغ) می باشد، شامل:
شهرستان بات اولجی (به زبان مغولی: ، ؛ ، ) یک شهرستان (سُوم) در مغولستان است که در استان اوبرخانغای واقع شده است. تقسیمات اداری. شهرستان بات اولجی متشکل از ۶ قصبه (باغ) می باشد، شامل:
شهرستان بایان غول (به زبان مغولی: ، ؛ ، ) یک شهرستان (سُوم) در مغولستان است که در استان اوبرخانغای واقع شده است. بایان غول ۳٬۵۴۳ کیلومتر مربع مساحت و ۳٬۷۱۸ نفر (در سال ۲۰۲۲ میلادی) جمعیت دارد. تقسیمات اداری. شهرستان بایان غول متشکل از ۶ قصبه (باغ) می باشد، شامل:
شهرستان بوغد (به زبان مغولی: ، ؛ ، ) یک شهرستان (سُوم) در مغولستان است که در استان اوبرخانغای واقع شده است. تقسیمات اداری. شهرستان بوغد متشکل از ۷ قصبه (باغ) می باشد، شامل:
شهرستان بورد (به زبان مغولی: ، ؛ ، ) یک شهرستان (سُوم) در مغولستان است که در استان اوبرخانغای واقع شده است. تقسیمات اداری. شهرستان بورد متشکل از ۵ قصبه (باغ) می باشد، شامل:
شهرستان غوچین اوس (به زبان مغولی: ، ؛ ، ) یک شهرستان (سُوم) در مغولستان است که در استان اوبرخانغای واقع شده است. تقسیمات اداری. شهرستان غوچین اوس متشکل از ۴ قصبه (باغ) می باشد، شامل: مرکز اداری این شهرستان در قصبهٔ «آرغویت» واقع شده است.
سازند سیاهو از سازندهای زمین شناسی ایران در زاگرس با سن اردویسین است. این سازند شامل ردیف هایی از جنس شیل و ماسه سنگ است که برش الگوی آن در تنگ زکین کوه فراقون در فاصله ۶۵ کیلومتری شمال بندرعباس مطالعه شده است. سازند سیاهو در برش الگو با ۸۰۷ متر ضخامت از ماسه سنگ دانه درشت و قلوه دار و دارای ساخت های رسوبی موج نقش و لایه بندی متقاطع آغاز شده و با توالی تقریباً همگن از شیل های سیلتی میکادار و سنگ آهک های قهوه ای فسیل دار ادامه می یابد. در محل برش الگو، مرز پایینی این سازند مشخص نیست ولی در دیگر نقاط مانند ارتفاعات لرستان و خوزستان، این مرز سازند زردکوه است. مرز بالایی سازند سیاهو، یک دگرشیبی فرسایشی است.
شهرستان خایرخان دولان (به زبان مغولی: ، ؛ ، ) یک شهرستان (سُوم) در مغولستان است که در استان اوبرخانغای واقع شده است. تقسیمات اداری. شهرستان خایرخان دولان متشکل از ۶ قصبه (باغ) می باشد، شامل:
شهرستان بایان اولان شرقی یا جون بایان اولان (به زبان مغولی: ، ؛ ، ) یک شهرستان (سُوم) در مغولستان است که در استان اوبرخانغای واقع شده است. تقسیمات اداری. شهرستان بایان اولان شرقی متشکل از ۶ قصبه (باغ) می باشد، شامل: مرکز اداری این شهرستان در قصبهٔ «بایان اولان» واقع شده است.
شهرستان خوجیرت (به زبان مغولی: ، ؛ ، ) یک شهرستان (سُوم) در مغولستان است که در استان اوبرخانغای واقع شده است. تقسیمات اداری. شهرستان خوجیرت متشکل از ۶ قصبه (باغ) می باشد، شامل:
شهرستان یِسون جویل(به زبان مغولی: ، ؛ ، ) یک شهرستان (سُوم) در مغولستان است که در استان اوبرخانغای واقع شده است. تقسیمات اداری. شهرستان یِسون جویل متشکل از ۴ قصبه (باغ) می باشد، شامل:
شهرستان سانت (به زبان مغولی: ، ؛ ، ) یک شهرستان (سُوم) در مغولستان است که در استان اوبرخانغای واقع شده است. تقسیمات اداری. شهرستان سانت متشکل از ۵ قصبه (باغ) می باشد، شامل:
شهرستان نارین تیل (به زبان مغولی: ، ؛ ، ) یک شهرستان (سُوم) در مغولستان است که در استان اوبرخانغای واقع شده است. تقسیمات اداری. شهرستان نارین تیل متشکل از ۴ قصبه (باغ) می باشد، شامل:
شهرستان اولجیت (به زبان مغولی: ، ؛ ، ) یک شهرستان (سُوم) در مغولستان است که در استان اوبرخانغای واقع شده است. تقسیمات اداری. شهرستان اولجیت متشکل از ۴ قصبه (باغ) می باشد، شامل:
شهرستان تاراغت (به زبان مغولی: ، ؛ ، ) یک شهرستان (سُوم) در مغولستان است که در استان اوبرخانغای واقع شده است. این شهرستان شامل مناطق حومه ای و اطراف مرکز استان اوبرخانغای، شهر آربای خیر می شود. این شهر در میان محدودهٔ شهرستان تاراغت محاط بوده اما با این وجود، از نظر اداری مستقل بوده و تحت تابعیت تاراغت نمی باشد. تقسیمات اداری. شهرستان تاراغت متشکل از ۷ قصبه (باغ) می باشد، شامل:
شهرستان اویانغا (به زبان مغولی: ، ؛ ، ) یک شهرستان (سُوم) در مغولستان است که در استان اوبرخانغای واقع شده است. تقسیمات اداری. شهرستان اویانغا متشکل از ۸ قصبه (باغ) می باشد، شامل:
پارک ملی لوهان وری () یک پارک ملی در منطقه اوستروبوتنیای جنوبی فنلاند و در مرز کاوهایوکی و ایسویوکی است که در سال ۱۹۸۲ تأسیس شد و وسعت دارد. شاخصه های این پارک جنگل های کاج، چشمه های بهاری و باتلاق ها است. کوهستان. ارتفاع کوه لوهان وری است که یک یخ رفت مرتفع و یکی از بلندترین نقاط فنلاند غربی برشمرده می شود. حوالی قله زمانی کشف شد که یخچال در ۹۵۰۰ سال قبل از میلاد عقب نشینی کرد بدین معنا که قله هرگز زیر آب نبود. در واقع، این جزیره در وسط دریاچه آنسیلوس قرار داشت. گیاهان و جانوران. قله لوهان وری به دلیل اینکه در زیر دریا نبوده در نتیجه خاک سست و مواد مغذی خود را حفظ کرده و سرسبزتر از دامنه های خود است. در فصل تابستان صدای درنا و تذروها در باتلاق ها شنیده می شود. باقرقره پرپای بیدی نیز در باتلاق ها ساکن است. این پارک همچنین دارای یک هکتار پوداب است که در آن خانواده های آقطیان، جگنیان، کارکس پانیسیا، سازو، آسفودل اسکاتلندی و بسیاری از خزههای کمیاب رشد می کنند.
شین دونگ می (؛ زادهٔ ۲۹ نوامبر ۱۹۷۷) بازیگر اهل کره جنوبی است. حرفه. شین دونگ می حرفهٔ بازیگری خود را در سال ۱۹۹۸ در تئاتر آغاز کرد. او در سال ۱۹۹۹ به عنوان بازیگر تئاتر موزیکال کار خود را آغاز کرد و سپس حرفهٔ خود را در تلویزیون در سال ۲۰۰۱ و در سینما در سال ۲۰۰۶ با فیلم "به عقب نگاه نکن" شروع کرد. شین دونگ مین نخستین نقش اول زن را در فیلم "رومنس جو" (۲۰۰۲) انجام داد. او سپس در فیلم "یک مسئله یک برداشت" برای دومین بار نقش اول زن ایفا کرد. او در مجموعه های تلویزیونی "باشگاه انتقام جویان" (۲۰۱۷)، "زنده یا مرده" (۲۰۱۹)، "دکتر جان" (۲۰۱۹)، " سلام خداحافظ مامان!" (۲۰۲۰) و " ثبت جوانی" (۲۰۲۰) ایفای نقش کرده است.
هام سونگ مین (؛ زادهٔ ۱۴ مارس ۱۹۹۸) بازیگر اهل کره جنوبی است. او به خاطر ایفای نقش در مجموعه های "آی دی من خوشگل گانگنامه" و "ما همه مرده ایم" شناخته می شود. او همچنین در فیلم های "دورجنبی"، "صدای یک گل" و "جزیره کشتی جنگی" حضور پیدا کرده است.
هیپرپلازی سودوآنژیوماتوز استروما () یا به اختصار «PASH»، به رشدِ بیش از حدِ یاخته های میوفیبروبلاستیک در بافت پستان گفته می شود که از نظر ظاهری، شباهت هایی به تغییرات بافتی فیبروآدنوما دارد. اهمیت تشخیصیِ این بیماری در حال حاضر نامشخص است، اما به نظر می رسد خوش خیم باشد. مواردی از هیپرپلازی سودوآنژیوماتوز استروما تشخیص داده شده است که همزمان، تومورهای سرطانی هم در پستان وجود داشته است. گاهی نیز، تعداد و تراکم تومورهای PASH آنقدر زیاد است که غربالگری سرطان پستان را دشوار می کند و در نتیجه چاره ای جز ماستکتومی یک طرفه یا دوطرفه باقی نمی ماند. تشخیص. تشخیص قطعی هیپرپلازی سودوآنژیوماتوز استروما از طریق بافت برداری (بیوپسی) مقدور است. مهم ترین تشخیص افتراقی این بیماری، آنژیوسارکوم پستان است که نخستین بار در سال ۱۹۸۶ از آن افتراق داده شد. مدیریت درمانی. اینکه با «هیپرپلازی سودوآنژیوماتوز استروما» چه باید کرد، همچنان مورد بحث و اختلاف نظر است. برداشتن این ضایعه با جراحی ممکن است برای توده های بزرگ یا ضایعاتی با ویژگی های غیر معمول انجام شود.
بازی سال (GotY) جایزه ای است که توسط رویدادهای مختلف جوایز و نشریات رسانه ای به بهترین بازی ویدیویی سال داده می شود.
مارک الکسا (؛ زادهٔ ) استاد علوم رایانه در دانشگاه فنی برلین که در زمینه های گرافیک رایانه ای ، مدل سازی هندسی و پردازش هندسی کار می کند. زندگی. الکسا در رشته علوم رایانه در دانشگاه فنی دارمشتات تحصیل کرد و در سال ۱۹۹۷ مدرک دیپلم و در سال ۲۰۰۲ پی اچ دی گرفت. پس از فارغ التحصیلی، او مدتی را به عنوان محقق فوق دکترا با گرگ ترک در مؤسسه فناوری جورجیا گذراند و در همان سال بازگشت و به عنوان استادیار در دانشگاه فنی دارمشتات مشغول کار شد. در سال ۲۰۰۵، او دانشیار گرافیک رایانه در دانشگاه فنی برلین شد و در سال ۲۰۱۰ به کرسی استادی کامل رسید. او تحقیقاتی را در مؤسسه فناوری کالیفرنیا، دانشگاه کارنگی ملون، شبکه ای از آزمایشگاه های تحقیقات دیزنی، مؤسسه فناوری فدرال زوریخ و دانشگاه تورنتو انجام داد. از سال ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۱، او سردبیر مجله علمی «تراکنش های ACM روی گرافیک» بود.
حسین شکیبا نوبری از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره های بیست و یکم بعنوان نماینده تبریز در مجلس شورای ملی حضور داشت. او از اعضای پارلمانی حزب ایران نوین بود. منابع.
منوچهر افشار از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره بیستم بعنوان نماینده ماه نشان در مجلس شورای ملی حضور داشت. منابع.
ژان پل والراونس (متولد دوم ژانویه ۱۹۴۲ در شهر بروکسل از کشور بلژیک) یک کاریکاتوریست، هنرمند کمیک، طراح کارتون و کارگردان بلژیکی است. شهرت او بیشتر به خاطر فیلم های انیمیشن بزرگسالانش مانند "تارزون: شرم جنگل" است. زندگی نامه. ژان پل والروونز که از کودکی مجذوب نقاشی شده بود، در مؤسسه هنرهای زیبا سنت لوک مشغول به تحصیل شد. وی در سال ۱۹۶۰، به عنوان طراح کارتون و کاریکاتوریست برای بسیاری از روزنامه ها و مجلات در سراسر جهان از جمله نشنال لمپون و "نیویورک تایمز" همکاری کرد. در این دوره نام مستعار پیچا را برگزید. اشتیاق به طراحی، پیچا را به دنیای کمیک سوق داد. او نویسنده چندین کتاب، به عنوان "پیچا در باشگاه مد" (۱۹۷۱) و ع"نصر نامطلوب" (۱۹۷۵) است. سپس سراغ انیمیشن رفت. در سال ۱۹۷۵ در یک تقلید هجو آمیز از داستان تارزان کاری از ادگار رایس باروز، فیلم تارزون: شرم جنگل را کارگردانی کرد. فیلمی که در کشور خودش (بلژیک) و همچنین فرانسه موفقیت چشمگیری داشت، اما با شکایت صاحب امتیاز آثار باروز مبنی بر سرقت ادبی از سازندگان فیلم، به مشکل برخوردند. هرچند با دفاع سازندگان فیلم دائر بر اینکه «فیلم فقط یک تقلید هجو آمیز بوده» صاحب ا
متیاز آثار بروز پرونده را باخت؛ اما زمانی فیلم اکران در آمریکا با درخواست صاحب امتیاز آثار باروز، چون ماهیت فیلم باعث تحقیر نام تارزان می شد نام شخصیت اصلی فیلم به تارزون، دیالوگ ها به وسیلهٔ آنه بیتز و مایکل اداناهیو نویسندگان برنامه پخش زندهٔ شنبه شب بازنویسی، توسط جان بلوشی، جانی ویزمولر جونیور و بیل مری و چندی دیگر دوبله و با عنوان شرمِ جنگل با رتبهٔ R به نمایش درآمد با وجود این تلاش ها، نمایش فیلم در آمریکا یک شکست انتقادی و مالی بود. در سال ۱۹۸۰ پیچا دومین فیلمش را با عنوان "حلقه گمشده محصول" ساخت. هرچند این فیلم به اندازه "تارزون" موفق نبود، اما توانست به جشنواره فیلم کن همان سال راه پیدا کند. پیچا از این فیلم به صورت کمیک استریپ نیز اقتباس کرد. چهار سال بعد، این فیلم با عنوان "BC Rock" در ایالات متحده منتشر شد. با تغییراتی از قبیل دیالوگ های تازه توسط جیم والی و جاناتان اشموک، تدوین مجدد، صداپیشگان جدید، موسیقی متفاوت، حذف راوی (و شرح داستان توسط شخصیت اصلی داستان) و جایگزینی تقریباً تمام آهنگ هایی که به وسیلهٔ لئو سایر نوشته و اجرا شده بود با آثار هنرمندان دیگر (از جمله استیل بریز، هال و اوتس، و ریک
ویکمن) با هدف جلب حداکثری مخاطب. متأسفانه، این فیلم به دلیل ضعف در تبلیغات ویدیویی از خاطره ها محو شد. با این حال، این نسخه تا به امروز توانسته است طرفداران سرسخت و متعصبی داشته باشد. کارهای بعدی پیچا هرگز در سینماهای آمریکایی یا هر فرمت ویدیویی خانگی منتشر نگردید. فیلم بعدی پیچا "بیگ بنگ" محصول ۱۹۸۷ بود. پس از موفقیت اندک فیلم، پیچا با تمرکز بر روی نویسندگس در تلویزیون صنعت سینما را ترک کرد. از آثار او در تلویزیون می توان به اشاره کرد. در سال ۲۰۰۷ پیچا با فیلم به سینما بازگشت.
علی امیرحکمت سیاست مدار ایرانی بود، که در دوره نوزدهم مجلس شورای ملی بعنوان نماینده شاهرود در مجلس شورای ملی حضور داشت. منابع.
بوری ولیو (به ولیو: ) الفبایی مشتق گرفته از خط عربی و بالاخص الفبای جاوه ای (الفبای عربی مختص نوشتن زبان مالایی) برای نوشتن زبان ولویو می باشد. ولیو یک زبان کوچک است که در جزیرهٔ بوتون اندونزی، در سولاوسی جنوب شرقی، و مخصوصا در اطراف شهر باوبو توسط حداقل ۶۰ هزار نفر صحبت می شود. این زبان سابقا زبان رسمی، اداری، و ادبی سلطان نشین بوتون بوده است. به همین دلیل، نسبت به تعداد کم گویشوران آن، این زبان، و مخصوصا این نوشتار سابقهٔ ادبی غنی دارد. به طور کلی، بوری ولیو شبیه الفبای جاوه ای است، با تفاوت در نوع نشان دادن واکه ها در آن. مثل الفبای جاوه ای، بوری ولیو دارای ۳۵ حرف می باشد، ۲۸ حرف از عربی، و ۷ حرف جدید (مشترک با جاوی)، برای بازتاب صداهایی که در عربی وجود ندارند. از این حروف، ۲۲ تا از آنها برای نوشتار واژگان ولویو کاربرد دارند. بقیهٔ حروف برای نوشتن وام واژه های عربی و اروپایی کاربرد دارند. نوشتار بوری ولیو از همه لحاظ شبیه الفبای جاوه ای است، با این تفاوت که به جز ۳ حرکت عربی (فتحه [a]، کسره [i]، ضمه [u])، دو حرکت جدید نیز برای نشان دادن صداهای [e] و [o] به الفبا اضافه شده اند. مشخص نیست که اولین بار در چه
تاریخی خط «بوری ولیو» تنظیم و استفاده شده. اما از تخمین سن قدیمی ترین متون تاریخی در جزیرهٔ بوتون، این نوشتار از زمان گسترش اسلام به این جزیره در قرن ۱۶ میلادی به این سو در استفاده بوده است. به دلیل این که زبان ولیو زبان میانجی در سلطان نشین بوتون بوده است، متون تاریخی بسیاری به این خط، مانند متون قانونی و حکومتی، متون دینی، و نامه های دیپلماتیک موجود است. علاوه بر آن، این خط برای سرودن شعر به زبان ولیو و به قالب «کابانتی» (kaḃanti، )، یک نوع قالب شعر طولانی کر در آن مصرع ها زوج-زوج و در بیت نوشته می شوند به کار برده شده. این نوع شعرسرایی در میانهٔ قرن ۱۹ام میلادی، مخصوصا در طول سلطنت ۲۹امین سلطان بوتون، «محمد ادریس قائم الدین» به اوج مقلوبیت رسید. وی علاوه بر سلطان و رهبر سیاسی جزیره، در میان اهالی آن به عنوان یک شاعر و حکیم فرهیختهٔ بوتون نیز شناخته می شود. وی به عنوان یک شاعر، اشعار متعددی را در قالب «کابانتی»، مخصوصا اشعار الهام گرفته شده از تعلیمات اسلامی نوشت. علاوه بر سلطان محمد ادریس قائم الدین، مردم اهل بوتون دیگری نیز، مخصوصا از خانواده و دربار سلطان، به شعرگویی مشغول بودند. الفبا. حروف. الفبای بوری
ولیو شامل ۲۲ حرف می باشد، که از این ها، ۱۵ تای آنها از عربی، و ۷ تای آن ها حروف جدید برای صداهایی که در زبان ولیو و نه در زبان عربی موجوداند. این حروف با اضافه کردن نقطه به حروف موجود عربی ساخته شده اند و با حروف جدید الفبای جاوی یکی اند. در جدول زیر، این حروف با رنگ پیش زمینه مشخص شده اند. علاوه بر این ۲۲ حرف، ۱۳ حرف عربی دیگر نیز، برای نوشتن وام واژه های عربی و اروپایی کاربرد دارند.ref&gt;&lt;/ref&gt; حرکت گذاری واکه ها. در سیستم های نوشتار موسوم به ابجد، هدف از حرکت گذاری، مشخص کردن واکهٔ هر یک از حروف هم خوان می باشد. در بسیاری از الفباهای مشتق از عربی، به طور مثال در فارسی، ویا در نوشتارهای همسایهٔ بوری ولیو، جاوی و پگون-گوندول نوشتار روزمره بدون حرکت گذاری انجام می شود. اما در بوری ولیو، خواندن متن بدون حرکت گذاری غیر ممکن است. در نوشتار بوری ولیو، ۶ حرکت وجود دارد، که شامل «سکون»، ۳ حرکت واکه ای کوتاه عربی «فتحه» (برای صدای اَ [a])، «کسره» (برای صدای ای [i])، و «ضمه» (برای صدای او [u])، و دو حرکت جدید مختص به بوری ولیو برای نشان دادن واکه های کوتاه اِ [e] و اُ [o]. تمامی حرکات به خودی خود برای نشان دا
دن واکه های کوتاه به کار می روند. اما در زبان ولیو، واکه ها دو نوع کوتاه و بلند هستند. واکه های بلند، با استفاده از این حرکات در ترکیب با یکی از حروف «الف»، «و»، یا «ی» نوشته می شوند. دوگان سازی. در زبان های خانوادهٔ آسترونزیایی، که زبان های اندونزی و مالزی را شامل می شود، دوگان سازی در دستور زبان آن ها نقش پررنگی دارد، بالاخص برای جمع کردن اسم ها. در الفبای لاتین، دوگان سازی در این زبان ها با دو بار نوشتن واژه و جدا کردن دو قسمت آن با خط پیوند انجام می شود. در بوری ولیا، مشابه الفبای جاوی و پگون، بجای دوبار نوشتن واژه ای که دوگان سازی، از عدد «۲» پس از واژهٔ دوگان سازی شده برای این امر استفاده می شود. در واژگان دو گان سازی شده ای که پسوند دارند، عدد «۲» پیش از پسوند و در میان واژه نویشته می شود. تعدادی واژهٔ نمونه در جدول زیر نشان داده شده اند. متن نمونه. متن زیر، نمونه ای شعر به زبان ولیو می باشد، به نام «کابانتی بونگا مالاتی» (Kaḃanti Bunga Malati ) که در سال ۲۰۰۴، به خط لاتین رونویسی شد.