Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کارول کرینیچانو (؛ ۱ فوریه ۱۹۳۹ – ۱۴ ژانویه ۲۰۱۲) بازیکن و مربی فوتبال اهل رومانی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال استوا بخارست اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال رومانی بازی کرده است.
رالف آر. گرینسون (به ، با نام تولد: رومئو ساموئل گرینسچپون (Romeo Samuel Greenschpoon)؛ – ) روان شناس، روان پزشک و استاد دانشگاه اهل ایالات متحده آمریکا بود. علت سرشناسی او این است که روان پزشک مریلین مونرو بود.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;41798547&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-06-01T01:36:01Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Luckie Luke&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;خنثی سازی نسخهٔ از ()&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;41986676&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; بنیامین نتانیاهو سه بار از سال های ۱۹۹۶ تا ۱۹۹۹، ۲۰۰۹ تا ۲۰۲۱ و از سال ۲۰۲۲ به بعد، نخست وزیر اسرائیل بوده است. دوره چهارم و پنجم نخست وزیری او تحت الشعاع تحقیقات مداوم در مورد اتهامات رشوه، کلاهبرداری و نقض اعتماد توسط او و متحدان سیاسی نزدیک در حلقه داخلی او قرار گرفت. پلیس اسرائیل از دسامبر ۲۰۱۶ تحقیقات دربارهٔ نتانیاهو را آغاز کرد. در نتیجه تحقیقات خود، پلیس کیفرخواست علیه نتانیاهو را توصیه کرد. علاوه بر این، در ۲۱ نوامبر ۲۰۱۹، نتانیاهو رسماً به نقض اعتماد، دریافت رشوه و کلاهبرداری متهم شد. در نتیجه این کیفرخواست، نتانیاهو از نظر قانونی موظف است از وزارتخانه های خود به غیر از نخست وزیری صرف نظر کند. محاکمه نتانیاهو در دا
دگاه منطقه اورشلیم در ۲۴ مه ۲۰۲۰ آغاز شد. شهادت شاهدان در ۵ آوریل ۲۰۲۱ آغاز شد. از ۳۱ مه ۲۰۲۲، محاکمه جنایی همچنان ادامه دارد. بر اساس گزارش های اخیر روزنامه تایمز آو اسرائیل، دادستانی به دنبال اصلاح کیفرخواست نتانیاهو در یکی از سه پرونده علیه وی بود، اما این کیفرخواست توسط دادگاه رد شد. با این حال، دادگاه به دادستان اجازه داد تا سه شاهد جدید را به پرونده ۱۰۰۰ اضافه کند بررسی اجمالی. در ۲۱ نوامبر ۲۰۱۹، نتانیاهو رسماً به فریب و خیانت در امانت در پرونده های ۱۰۰۰ و ۲۰۰۰ و به فریب، خیانت در امانت و دریافت رشوه در پرونده ۴۰۰۰ متهم شد.
ادگار مارسل لانگه (۱۸ اوت ۱۸۷۹ – ۱۲ دسامبر ۱۹۵۰)، پزشک و فعال سوسیالیست فرانسوی و نوه کارل مارکس بود. زندگی. لانگه در رامس گیت انگلستان، با پدر مادر شارل لانگه و جنی کارولین مارکس، دختر کارل مارکس به دنیا آمد. خانواده زمانی که ادگار ۱۸ ماهه بود به فرانسه نقل مکان کردند و این مکان تولد او به خانه اش تبدیل شد. او در جنبش کارگری فرانسه فعال بود و در سال ۱۹۰۵ به حزب سوسیالیست پیوست و از طرفداران ژول گسد بود. او در سال ۱۹۳۷ سوسیالیست ها را ترک کرد و در سال ۱۹۳۸ به عضویت حزب کمونیست فرانسه درآمد که در آن یک چهره فعال بود. از نظر سیاسی، او یک استالینیست سرسخت بود و اتحاد جماهیر شوروی را همواره تحسین می کرد. در سال ۱۹۴۸، لانگه یک داگرئوتایپ را به مؤسسه مارکسیسم-لنینیسم در کمیته مرکزی حزب کمونیست اتحاد شوروی CPSU در مسکو اهدا کرد که پدربزرگش کارل مارکس را به همراه دختران جنی (مادر لونگه)، النور و لورا و دوست خانوادگی فردریش انگلس به تصویر می کشید. در همان سال او در جشن صدمین سالگرد مانیفست کمونیست در اتحاد جماهیر شوروی و در جمهوری خلق لهستان که پدربزرگش کارل مارکس و فردریش انگلس نوشته بودند شرکت کرد. لانگه در آلفورویل
، حومه پاریس زندگی می کرد. او تا اندکی پیش از مرگش در سال ۱۹۵۰ به عنوان پزشک کار کرد. ادگار لانگه پدر فردریک لانگه نقاش و پل لانگه سیاستمدار بود. برادرش ژان نیز یک سوسیالیست فعال و از اعضای مجلس نمایندگان فرانسه بود.
یاکوولف یاک-۴۸ یک جت تجاری دو موتوره ساخت شوری است که در سال ۱۹۸۹ تولید شده است. طراحی و توسعه. یاکوولف یاک-۴۸ در سال ۱۹۸۹ به عنوان یک جت تجاری دوربرد توسعه یافت که قادر بود تا ۸ مسافر را در خود جای دهد و از نیویورک به پاریس سفر کند. پس از تکمیل طراحی، توسعه به سرعت ادامه یافت.
آموزش رسمی زنان در ایران از سال ۱۹۰۷ با بنیانگذاری نخستین دبستان دخترانه آغاز شد. پیشینهٔ مخالفت با آموزش زنان در ایران نیز از همان سال که بی بی خانم استرآبادی «مدرسه دوشیزگان» را بنا گذاشت آغاز گردید. پیش از انقلاب ۱۳۵۷. پس از آن که بی بی خانم استرآبادی «مدرسه دوشیزگان» را بنیان گذاشت به سرعت با واکنش شیخ فضل الله نوری برابر شد که آن را «اشاعه فاحشه خانه ها و افتتاح مدارس تربیت نسوان و دبستان دوشیزگان» دانست. یکی از روحانیون به نام سید علی شوشتری نیر اعلامیه چاپ کرد و نوشت این مدرسه مال زنی است که مفاسد دینیه دارد. خانه اش محل اجتماع هنرمندان است و در آن تار می زنند. سید مجتبی نواب صفوی طلبهٔ ایرانی که پیش از انقلاب ۱۳۵۷ می زیست با درس خواندن دختران مخالف بود و یک بار به زور با هدف تخریب وارد مدرسهٔ دخترانه ای به نام ایران دخت شد و بنا داشت به جای آن حوزه علمیه بسازد. وی در دادگاه به دو سال حبس تأدیبی و هزار ریال غرامت نقدی محکوم می شود. پس از انقلاب ۱۳۵۷. پس از انقلاب ۱۳۵۷ تمرکز بر روی تفکیک جنسیتی در محل کار و تحصیل بوده است و پس از انقلاب فرهنگی محدودیت های فراوانی برای زنان گذاشته شد. برای نمونه بورس های
تحصیلی دولتی برای تحصیل در خارج از کشور برای زنان مجرد عملاً ناموجود است و بورس دولتی تنها به دانشجویان متأهل داده می شود. همچنین امکان شرکت زنان در رشته های دانشگاهی مانند مهندسی معدن وجود ندارد و از سوی دیگر رشته هایی مانند تخصص پزشکی زنان یا مامایی مختص به زنان است. این ممنوعیت ها و محدودیت ها با آیین نامه سال ۱۳۷۱ شورای عالی انقلاب فرهنگی تثبیت شد. این آیین نامه بر نقش سنتی زنان در خانواده ها تأکید داشت و مشاغل خاصی مانند مامایی، تدریس، و «رشته هایی از پزشکی» را به طور ویژه برای زنان مناسب می دانست. از طرف دیگر بر اساس آن برخی از مشاغل مانند قضاوت و آتش نشانی برای زنان نامناسب اعلام شد. در سال ۱۳۷۷ برای نخستین بار در طول تاریخ دانشگاه های ایران، آمارهای سازمان سنجش و آموزش کشور افزایش نسبت دختران به پسران در کنکور ورودی به دانشگاه ها را نشان داد. بنابراین سیاست های حکومتی حداقل در درازمدت به کاهش مشارکت زنان در رشته های دانشگاهی نیانجامید. مسعود بهنود دلیل چنین رخدادی را از بین رفتن مخالفت های خانواده های مذهبی با ورود دخترانشان به دانشگاه را می داند؛ زیرا که می پنداشتند فضای دانشگاه ها پس از انقلاب سالم
تر و امن تر از فضای دانشگاه ها پیش از انقلاب است. هم اکنون علیرغم تمامی محدودیت هایی که برای آمار با سوادی زنان به بیش از ۹۳ درصد رسیده است. در اردیبهشت سال ۸۲ حسین رحیمی، رئیس وقت سازمان سنجش، اعلام کرد که «در بعضی رشته ها پذیرش داوطلبان دختر به بیش از ۷۰ درصد رسیده است». او هم چنین از احتمال «ایجاد محدودیت ۵۰ درصدی در پذیرش دختران» در کنکور دانشگاه خبر داد و گفت که با ایجاد چنین محدودیتی «مشکل سربازی داوطلبان پسر جبران خواهد شد». سیاست های رهبران و نظرات روحانیون. سیاست های رهبران ایران حداقل در سخنرانی های عمومی بر ممنوعیت ورود زنان به دانشگاه نبوده است. برای نمونه اگر چه سید علی خامنه ای رهبر جمهوری اسلامی به شیخ فضل الله نوری و سید مجتبی نواب صفوی که هر دو مخالف درس خواندن دختران بوده اند علاقه مند بوده است، ولی وی در برخی از سخنرانی هایش «دختران و پسران» را به آموزش ترغیب می کرد و همچنین تحصیل زنان و دختران را یکی از افتخارات جمهوری اسلامی دانسته است که «این همه زن فرزانه و تحصیل کرده … در جامعهٔ ما وجود دارند» محمد تقی مصباح یزدی از استادان حوزهٔ علیمهٔ قم که برخی او را روحانی تندرو به شمار می آورند د
ر مبنا مخالف آموزش زنان نبود. وی بر این باور بود که اگر چه بهتر است زن، نامحرمی را نبیند و نامحرمی نیز زن را نبیند، اما چون تحصیل دختران امر مهم تری است باید تحصیل علمی را مقدم کرد «چرا که در تزاحم ارزش ها، باید اهم را مقدم کرد؛ البته طبعاً باید مرز حلال و حرام رعایت شود.» او آموزش زنان را مخصوصاً از این جهت ناگزیر می دانست که بهتر است زنان برای انجام امور پزشکی و نیازهای دیگر خود به زنان متخصص رجوع کنند. به عبارت دیگر اگر چه شرکت زنان در کلاس های مختلط مطلوب نیست ولی چون به این ترتیب متخصصین زن پرورش یافته و بعدا زنان برای امور پزشکی خود مجبور نیستند به پزشک مرد مراجعه کنند مطلوب است. مصباح یزدی مخالف اختلاط زنان و مردان بود و به این دلیل آموزش زنان را الزامی می دانست که آموزش زنان نیاز به اختلاط را از بین می برد. سید محمدمهدی میرباقری از استادان حوزهٔ علمیهٔ قم و عضو مجلس خبرگان رهبری آموزش زنان را یکی از طرح های شکست خوردهٔ غرب برای خاورمیانه بزرگ می داند به این شکل که «طرح با سواد شدن زنان خاورمیانه … تحصیل به مفهوم غربی آن که همراه با بی بندوباری است مصداق کسب علم و دانشی که مدنظر اسلام است نمی باشد» در
دیدگاه او هدف غرب از این تلاش ها اشاعه فحشا است و آموزش به شیوه غربی که زن را در خدمت توسعه سرمایه داری می گذارد از منکراتی هستند که اگر با آن مبارزه نشود، حیا و حجاب در نگاه نسل جوان به ضدارزش و منکر نیز به معروف تبدیل می شود که در این صورت مبارزه با منکر بسیار دشوار خواهد بود. دولت محدود احمدی نژاد. در بین دولت های پس از انقلاب دولت محمود احمدی نژاد سخت گیرانه ترین سیاست ها برای محدود کردن تحصیل زنان در دانشگاه انجام داد. محمدمهدی زاهدی وزیر علوم و آموزش عالی خواستار اسلامی سازی دانشگاه ها بودند و محمد محمدیان سخنگوی سید علی خامنه ای، رهبر ایران نیز مخالفت خود را با پیگیری برخی تحصیلات عالیه توسط زنان اعلام کرد. در سال ۲۰۰۹، پیگیری احمدی نژاد در مورد زنانه سازی بیشتر آموزش منجر به ایجاد «شورای ویژه توسعه و ترویج علوم انسانی» شد. در سال ۲۰۱۰، ایران مجدداً سیستم سهمیه ای را برای محدود کردن تعداد زنان قادر به ورود به تحصیلات دانشگاهی در پیش گرفت. دولت محدودیت هایی را برای دوازده دوره مطالعات اجتماعی، از جمله مطالعات زنان و حقوق بشر اعمال کرد، به این دلیل که «محتوای دوره های فعلی در ۱۲ موضوع با اصول دینی سازگار
نیست و براساس مکاتب فکری غربی است.» مسمومیت زنجیره ای در مدارس دخترانه ایران. در پایان سال ۱۴۰۱ شمسی زنجیره ای از حملات به مدرسه های دخترانه صورت گرفته است. هنوز عاملان این رخداد مشخص نیست ولی گمانه زنی هایی دربارهٔ دخالت نیروهای مذهبی مخالف درس خواندن دختران انجام شده است. برای نمونه فاضل میبدی از استادان حوزه علمیه قم احتمال دخالت گروه های مذهبی افراطی هزاره گرایانه را داده است. هزاره گرایی یک باور آخرالزمانی است و فاضل میبدی در مصاحبه ای با روزنامه شرق این حملات را مشابه به حملات طالبان دانسته است. وزارت بهداشت نیز تأیید کرده که ماجرا عمداً و با هدف جلوگیری از تحصیل دختران روی می دهد که به طور تلویحی به احتمال دخالت گروه های تندروی مذهبی اشاره می کند. نفیسه مرادی، دانش پژوه دکتری علوم قرآن و حدیث دانشگاه الزهرا در مقاله ای به هم زمانی مسمومیت ها با فراگیر شدن شعار زن، زندگی، آزادی در دبیرستان ها اشاره کرد و با توجه به این که عمده حوادث در مدارس دخترانه رخ داده اند «ظن خرابکاری منبعث از دیدگاه های طالبانی» را مطرح کرد.
آندری وایدا: یادداشت های تاریخی من (لهستانی: ) یک مجموعهٔ تلویزیونی مستند لهستانی است که در سال ۱۹۹۶ منتشر شد.
اعتبار و بدهی: آندری وایدا دربارهٔ آندری وایدا () یک فیلم مستند زندگی نامه ای لهستانی به کارگردانی آندری وایدا است که در سال ۱۹۹۹ منتشر شد.
تورا سان یک هنرمند را دوست دارد () یک فیلم کمدی ژاپنی محصول ۱۹۷۳ به کارگردانی یوجی یامادا است. این فیلم دوازدهمین فیلم از مجموعه محبوب و طولانی مدت "اوتوکو وا تسورای یو" است. کیوشی آتسومی در نقش «توراجیرو کوروما» (تورا-سان) و کیکو کیشی در این فیلم به عنوان «علاقه عشقی توراسان» («مدونا») با نام «ریتسوکو» ظاهر می شود. موسیقی. موسیقی کلاسیک استفاده شده:
رؤیای تورا سان به حقیقت پیوست () یک فیلم کمدی ژاپنی محصول ۱۹۷۲ به کارگردانی یوجی یامادا است. این فیلم دهم فیلم از مجموعه محبوب و طولانی مدت "اوتوکو وا تسورای یو" است. کیوشی آتسومی در نقش «توراجیرو کوروما» (تورا-سان) و کائورو یاچیگوسا در این فیلم به عنوان «علاقه عشقی توراسان» («مدونا») با نام «چیو شیمورا» ظاهر می شود. خلاصه. هنگامی که تورا سان برای ملاقات با خانواده اش برمی گردد، با تعجب متوجه می شود که یک استاد متکبر اتاقش را اشغال کرده است. پروفسور و تورا سان برای محبت «چیو شیمورا» رقیب یکدیگر می شوند. ارزیابی انتقادی. یوجی یامادا جایزه بهترین کارگردان را در جایزه فیلم ماینیچی برای "رؤیای تورا-سان به حقیقت پیوست" و اثر بعدی مجموعه، "فراموشم نکن تورا-سان" (۱۹۷۳) دریافت کرد. استوارت گالبریت چهارم می نویسد که فیلم اثرگذار است و سکانس های سرگرم کننده دارد، اما به دلیل شخصیت پروفسور که بیش از حد دلقک به نظر می رسد، رنج می برد. یکی از نکات قابل توجه فیلم، به گفته گالبریث، بازی بازیگر و کارگردان مطرح کینویو تاناکا است. سایت آلمانی زبان molodezhnaja به این فیلم سه ستاره از پنج ستاره را می دهد.
ایوائو ایشی ؛ یک تدوین گر فیلم، اهل ژاپن بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "اوتوکو وا تسورای یو" （۱۹۶۹–۱۹۹۵） اشاره کرد.
ورفولنیر (به انگلیسی: Vedrfolnir, Vedurfolnir یا Vetrfolnir) (در زبان نورس باستان: Veðrfölnir, به معنی: باد سفید شده، طوفان رنگ پریده یا پژمرده باد) در اساطیر نورس شاهینی است که بین چشمان عقابی بی نام که بر بالای درخت جهانی ایگدراسیل قرار دارد نشسته است. ورفولنیر گاهی به طور مدرن به وِدرفولنیر، وِدُرفولنیر یا وِترفولنیر انگلیسی سازی سازی شده است. عقاب بی نام نیز در ادای شاعرانه که در قرن ۱۳ از منابع سنتی قبلی گردآوری شده و نیز در ادای منثور که در قرن ۱۳ توسط اسنوری استورلوسون نوشته شده، تأیید شده است، در حالی که ورفولنیر تنها در ادای منثور تأیید شده است. سنجابی به نام راتاتوسکر هم در ادای شاعرانه و هم در ادای منثور، پیام هایی را بین عقاب بی نام و نیهوگر، مار یا اژدهایی که زیر درخت جهان زندگی می کند حمل می کند. محققان نیز نظریه هایی در مورد مفاهیم پرندگان ارائه کرده اند. نظریه ها. جان لیندو اشاره می کند که اسنوری نمی گوید چرا یک شاهین باید بین چشمان عقاب بنشیند یا چه نقشی ممکن است بازی کند. لیندو این نظریه را مطرح می کند که «احتمالاً شاهین با خرد عقاب مرتبط است» و «شاید، مانند کلاغ های اودین، برای کسب و بازگرد
اندن دانش پرواز می کند». هیلدا الیس داویدسون می گوید که تصور عقاب در بالای درخت و نیهوگر که به دور ریشه های درخت پیچیده شده است، مشابه هایی در دیگر کیهان شناسی ها از آسیا دارد، و ممکن است کیهان شناسی اسکاندیناوی تحت تأثیر این کیهان شناسی های آسیایی از خط سیر یا از طریق مسیری شمالی قرار گرفته باشد. از سوی دیگر، داویدسون می افزاید، برخی از مردم ژرمن خدایان خود را در جنگل های باز پرستش می کردند و اینکه یک خدای آسمانی به طور ویژه ای با درخت بلوط مرتبط است. از این رو یک درخت مرکزی برای آنها نیز نمادی طبیعی بود.
خوزه مورنو ویلا شاعر اسپانیایی و عضو گروه نسل ۲۷ بود. او استعدادهای بسیاری داشت: روایت گر، جستارنویس، منتقد ادبی، هنرمند، نقاش، پژوهشگر و غیره. او در چندین دانشگاه در ایالات متحده و مکزیک تحصیل کرد.
ریان جان گوردون (؛ زادهٔ ۲۹ اوت ۱۹۹۷) یک بازیگر اسکاتلندی است. گوردون از ۱۲ اکتبر ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۳ در سریال بی بی سی اسکاتلند نقش کانر برودی را بازی کرد.
فهرست بوم شناسان ()فهرستی از بوم شناسان قابل توجه است.
اگر شور و شوقش را داری، دوربین را روشن کن! (لهستانی: ) یک فیلم مستند لهستانی به کارگردانی آندری وایدا است که در سال ۲۰۱۰ منتشر شد. این فیلم دربارهٔ فیلم بردار و فیلم ساز فقید لهستانی ادوارد کووشینسکی است.
درسی از سینمای لهستان () با نام کاملِ آندری وایدا روایت می کند: چگونه مکتب فیلم لهستان بنیان نهاده شد () یک فیلم مستند لهستانی به کارگردانی آندری وایدا است که در سال ۲۰۰۲ منتشر شد.
کامل بایراموف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری آذربایجان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال نفتچی باکو و باشگاه فوتبال باکی لی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال جمهوری آذربایجان بازی کرده است.
عمر بولودوف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری آذربایجان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال نفتچی باکو اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۹ سال جمهوری آذربایجان، زیر ۲۱ سال جمهوری آذربایجان، و جمهوری آذربایجان بازی کرده است.
مصطفی بلیالوف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال پخته کار تاشکند، باشگاه فوتبال پراک، باشگاه فوتبال بخارا، باشگاه فوتبال نفتچی باکو، و باشگاه فوتبال زسکا پامیر اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ازبکستان بازی کرده است.
نظر بایراموف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ترکمنستان بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال نسا عشق آباد، باشگاه فوتبال فورسکلا پولتاوا، باشگاه فوتبال قزل یار، باشگاه فوتبال نفتچی باکو، باشگاه فوتبال کاروان، باشگاه فوتبال کپه داغ عشق آباد، باشگاه فوتبال آلتین عصر، باشگاه فوتبال روبین کازان، و باشگاه فوتبال قزل قوم زرافشان اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ترکمنستان بازی کرده است.
محمد قربان اف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل روسیه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال نفتچی باکو، باشگاه فوتبال روستوف، و باشگاه فوتبال سومقاییت اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال جمهوری آذربایجان، زیر ۲۱ سال جمهوری آذربایجان، و جمهوری آذربایجان بازی کرده است.
الچین رحمان اف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری آذربایجان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال نفتچی باکو و باشگاه فوتبال شفای باکو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال جمهوری آذربایجان بازی کرده است.
الهان رسول اف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال زسکا خاباروفسک، باشگاه فوتبال کارپاتی لویو، و باشگاه فوتبال نفتچی باکو اشاره کرد.
واقف شیرین اف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل روسیه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال نفتچی باکو و باشگاه فوتبال خزر سومقاییت اشاره کرد.
عطا جابر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسرائیل است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال مکابی حیفا و باشگاه فوتبال بنی سخنین اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال اسرائیل بازی کرده است.
وقار عسگروف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری آذربایجان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال لیپایاس متالورگس، باشگاه فوتبال مویک باکو، باشگاه فوتبال زیره، باشگاه فوتبال ارس-نخجوان، و باشگاه فوتبال سومقاییت اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال جمهوری آذربایجان بازی کرده است.
الهاد نظیرلی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری آذربایجان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال روان باکو، باشگاه فوتبال پترولول پلویشت، باشگاه فوتبال نفت چاله، باشگاه فوتبال ارس-نخجوان، و باشگاه فوتبال شماخی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال جمهوری آذربایجان بازی کرده است.
روسلان زینال اف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال زوریا لوهانسک، باشگاه فوتبال استال آلچفسک، باشگاه فوتبال ارس-نخجوان، و باشگاه فوتبال بلشیتا بابرویسک اشاره کرد.
روسلان زوبکوف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ماریوپول، باشگاه فوتبال توران توووز، باشگاه فوتبال شوالان، باشگاه فوتبال ارس-نخجوان، باشگاه فوتبال روخ خوژوف، و باشگاه فوتبال نمان گرودنو اشاره کرد.
قسمت عالی اف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال قبله اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۹ سال جمهوری آذربایجان، زیر ۲۱ سال جمهوری آذربایجان، و جمهوری آذربایجان بازی کرده است.
سیمور اسدوف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری آذربایجان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال شوالان اشاره کرد.
الوین جمال اف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری آذربایجان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال قبله اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال جمهوری آذربایجان، زیر ۱۹ سال جمهوری آذربایجان، زیر ۲۱ سال جمهوری آذربایجان، و جمهوری آذربایجان بازی کرده است.
صادق قلی اف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری آذربایجان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال قبله اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال جمهوری آذربایجان، زیر ۱۹ سال جمهوری آذربایجان، زیر ۲۱ سال جمهوری آذربایجان، و زیر ۲۳ سال جمهوری آذربایجان بازی کرده است.
سمیر قربان اف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال است. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال جمهوری آذربایجان و زیر ۱۹ سال جمهوری آذربایجان بازی کرده است.
شهرستان دووانسکی (به لاتین: Duvansky District) یک شهرستان در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده است.
بورتسفکا (به لاتین: Burtsevka) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده است.
شهرستان دیورتیورلینسکی (به لاتین: Dyurtyulinskii District) یک شهرستان در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده است.
الدیاک (به لاتین: Eldyak) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده است.
ای فاموسا () یا فاموسا (در پرتغال به "Fortaleza Velha" به معنی قلعه قدیمی و در هلند به "Slavenburgh" (قلعه بردگان) و "De Misericorde" به معنی (بانوی ما رحمت) برگرفته از نام فرانسوی "Notre Dame de Miséricorde" معروف است) یک قلعه نظامی پرتغالی بود که در سال ۱۵۱۲ در ایالت ملاکا، مالزی ساخته شده بود. بزرگ ترین بخش قلعه، یک برج نگهبانی پنج طبقه به نام فاموسا بود که نام کامل قلعه هم بنابر نام همین برج نگهبانی قرار گرفت. مدت زمانی بعد از نبرد ملاکا (۱۶۴۱) و اشغال شهر توسط هلند، این برج نگهبانی ویران شد ولی دیوارهای دور قلعه مستحکم تر شدند. هر چند در سال ۱۸۰۷، بریتانیا بخش بزرگی از قلعه را ویران کرد. دروازه ای با نام "دروازه سانتیاگو" ("porta de santiago") و قسمت جان پناه دژ میدلبورگ، بخش هایی از قلعه هستند که در حال حاضر باقی مانده اند. این قلعه از قدیمی ترین بقایای معماری اروپایی در جنوب شرق آسیا و خاور دور می باشد.
ماریا عزیزم فیلمی هندی محصول سال ۱۹۸۰ و به کارگردانی دورای است. در این فیلم بازیگرانی همچون کمال حسن و سریپریا ایفای نقش کرده اند.
ماریان یا جاویدان فیلمی هندی محصول سال ۲۰۱۳ و به کارگردانی بهارات بالا است. در این فیلم بازیگرانی همچون دنوش، پارواتی، آپوکوتی و سلیم کومار ایفای نقش کرده اند.
این چه توهمی است؟ و فیلمی هندی محصول سال ۲۰۱۱ و به کارگردانی سلواراغوان است. در این فیلم بازیگرانی همچون دنوش و ریچا گانگوپادیای ایفای نقش کرده اند.
جشنواره یا نمایشگاه فیلمی هندی محصول سال ۱۹۴۸ و به کارگردانی اس. یو سانی است. در این فیلم بازیگرانی همچون دیلیپ کومار، نرگس دات و رحمان ایفای نقش کرده اند.
سایه من و فیلمی هندی محصول سال ۱۹۶۶ و به کارگردانی راج کوسلا است. در این فیلم بازیگرانی همچون سادهانا شیوداسانی، سونیل دات، کی.ان. سینگ و پریم چوپرا ایفای نقش کرده اند.
گئورگ تیسلاند (نروژی: Georg Tysland) زاده ۱۳ فوریه ۱۸۹۰ در کریستیانیا و مرگ به تاریخ ۱۴ فوریه ۱۹۳۲م، در سن ۴۲ سالگی در ترومس، یک مهندس و نوآور نروژی بود. ساخت اولین کوره برقی ذوب و تولید آهن خام از طریق کاهش به وی و همکارانش نسبت داده می شود. پیشینه. گئورگ تیسلاند در سال ۱۸۹۰م، در کریستیانیا که بعدها به عنوان پایتخت نروژ به اسلو تغییر نام داد به دنیا آمد. پدرش یکی نظامی بود که بعدها به درجه سرهنگی رسید. گئورگ خود در شهر زادگاهش بزرگ شد و به مدرسه رفت. پس از پایان تحصیلات متوسطه به برگن رفت و در مدرسه فنی آن شهر در رشته شیمی ادامه تحصیل داد و در سال ۱۹۰۸م، در امتحانات پایانی مدرسه پذیرفته شد. سپس به مدت یکسال در شهرک صنعتی اودا مشغول کار بود. در سال ۱۹۱۰م، در آزمون علوم پایه در مدرسه کلیسای جامع برگن شرکت کرد و برای تحصیل در رشته برق و فلزشناسی در دانشگاه لیژ در بلژیک پذیرفته شد و در سال ۱۹۱۳م، با رتبه اول از میان ۱۵۰ دانشجو فارغ التحصیل گشت. همان سال در تأسیسات ذوب آهن نوتودن استخدام شد و تا سال ۱۹۱۶م، در مقام مدیر تأسیسات مشغول کار بود. سپس از طریق یک نهاد همکاری نروژ و آمریکا بورسی به وی تعلق گرفت و مدت کوت
اهی در ایالات متحده به سر برد.پس از بازگشت به نروژ، مدتی با هدف تأسیس یک شرکت مربوط به فلز تلاش کرد، اما موفق نشد. در حدود همین دوره با زنی اهل سوئد آشنا شد و ازدواج کرد. در سال ۱۹۱۸م، در مأموریتی به استان ترومس اوگ فینمارک فعلی رفت تا تأسیسات تولید گرافیت را راه اندازی کند. پس از پایان این مأموریت، در سال ۱۹۲۱م، گئورگ تیسلاند در مقام کارشناس الکتروشیمی و فلزشناسی به استخدام وزارت بازرگانی نروژ درآمد. یک سال بعد به ریاست طرح آزمایشی دولت به منظور تأسیس یک کارخانه ذوب آهن با استفاده از نیروی برق منصوب شد.در ارتباط با این طرح، گئورگ تیسلاند، نخست یک کوره آزمایشی در ابعاد کوچک ساخت. کوره آزمایشی تا مرحله بازدهی در ابعاد واقعی راه زیادی در پیش داشت. با این حال نتایج حاصل از این کوره آزمایشی به قدری نوید بخش بود که کارخانهٔ تولید قطعات فلزی که طرف قرارداد دولت نروژ بود، در سال ۱۹۲۴م، گئورگ تیسلاند را به استخدام خود درآورد و یک کوره بزرگ با ظرفیت ۵۰۰۰ کیلووات بر اساس دست آوردهای وی ساخت. اولین کوره که در سال ۱۹۲۵م، به پایان رسید، مشکلات زیادی داشت. اما تلاش برای رفع عیب های کوره ادامه یافت و سرانجام در سال ۱۹۲۹م، ب
ه عنوان اولین کوره ذوب و تولید آهن توسط عامل کاهندهٔ گرافیت، به بهره برداری رسید.گئورگ تیسلاند همچنان تا سال ۱۹۳۱م، فعال بود و در چند مأموریت شرکت کرد. اما در سال ۱۹۳۲م، در اثر نارسایی قلبی در جوانی در گذشت.
آدلبرت شولتس ( (۲۰ دسامبر ۱۹۰۳ – ۲۸ ژانویه ۱۹۴۴) نظامی بلندپایه آلمان در دوره رایش آلمان بود که در فرماندهی یگان های زرهی مختلفی را در جریان جنگ جهانی دوم بر عهده داشت. او با نشان دادن مهارت و حمیت در رزم گاه های جبهه شرقی یکی از تنها ۲۷ تنی بود که نشان صلیب شوالیه صلیب آهنین با برگ های بلوط، شمشیرها و الماس ها را دریافت کردند. زندگی. آدلبرت (گاهی آدالبرت) شولتس روز ۲۰ دسامبر سال ۱۹۰۳ در برلین زاده شد. پس از گذراندن دوره دبیرستان، کارمند بانک شد و بین سال های ۱۹۲۳ و ۱۹۲۴ در دانشکده بازرگانی تحصیل کرد. با این حال یک سال بعد شغل خود را رها نمود و به خدمت پلیس درآمد. سال ۱۹۳۴ به درجه ستوان دوم ترفیع گرفت. سال ۱۹۳۵ با درجه ستوان یکم به ورماخت منتقل شد. در ضمیمه کردن اتریش و سودتنلند به آلمان حاضر بود. سال ۱۹۳۸ به فرماندهی گروهان ۱ از هنگ ۵ زرهی از لشکر هفتم زرهی منصوب گردید. در این جایگاه به درجه سروانی نائل آمد. با آغاز جنگ جهانی دوم، در جریان نبرد فرانسه در سال ۱۹۴۰ عملکرد متمایزی در حمله و تسخیر مواضع نیروهای دشمن در جنگل های سومو و حفظ آن ها در مقابل ضد حملات شدید از خود نشان داد. این عملکرد به گونه ای افسران