Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
قارهٔ آفریقا که گزارش داده بودند مورد تجاوز جنسی قرار گرفته بودند نشان داد که ۱۷ درصد از آن ها باردار شدند و مراکز بحران تجاوز جنسی در مکزیک میزان حاملگی ناشی از تجاوز را ۱۵ تا ۱۸ درصد گزارش کردند. تخمین های میزان بارداری مرتبط با تجاوز ممکن است نادرست باشد، زیرا جرم گزارش نشده است، و در نتیجه برخی از بارداری های ناشی از تجاوز ثبت نمی شوند، یا به دلیل فشارهای اجتماعی برخی از تجاوزها گزارش نمی شوند. برخی از تحلیل گران پیشنهاد کرده اند که میزان لقاح ممکن است به دلیل تجاوز جنسی بیشتر از لقاح باشد. روان شناس رابرت ال. اسمیت بیان می کند که برخی از مطالعات نرخ غیرمعمول بالای بارداری پس از تجاوز را گزارش کرده اند. او به مقاله ای از "CA Fox" و "Beatrice Fox" استناد می کند که گزارش می دهد "آلن استرلینگ پارکز" زیست شناس در مکاتبات شخصی حدس زده است که «میزان لقاح بالایی در تجاوز وجود دارد، و ترشح هورمون ها به دلیل ترس یا عصبانیت می تواند تخمک گذاری رفلکس ایجاد کند». اسمیت همچنین از ولفگانگ یوکل استناد می کند که «تجاوز جنسی ممکن است باعث تخمک گذاری در انسان شود». پژوهشگر ادبی جاناتان گاتشال و اقتصاددان تیفانی گاتشال در
مقاله ای در سال ۲۰۰۳ "در مجله Human Nature" استدلال کردند که مطالعات قبلی در مورد آمار تجاوز جنسی به طور مستقیم با میزان بارداری از مقاربت توافقی قابل مقایسه نیست، زیرا این مقایسه ها عمدتاً برای عواملی مانند استفاده از روش های پیشگیری از بارداری اصلاح نشده بود. با تعدیل این عوامل، آنها تخمین زدند که تجاوز تقریباً دو برابر بیشتر از رابطه جنسی توافقی و محافظت نشده (۴–۲٪) منجر به بارداری می شود (7.98%). در مقابل، روانشناسان تارا شاوان و گوردون گالوپ جونیور دریافتند که زنان در مرحله تخمک گذاری چرخه قاعدگی خود رفتارهای پرخطر را کاهش می دهند، که از نظر تئوری می تواند احتمال تجاوز جنسی را در دوره های باروری کاهش دهد. دانیل فسلر، انسان شناس، این یافته ها را رد کرد و گفت: «تجزیه و تحلیل میزان حاملگی نشان می دهد که احتمال حاملگی پس از تجاوز جنسی با احتمال بارداری رابطه جنسی توافقی تفاوتی ندارد». در جنگ و درگیری. تجاوز جنسی قرن ها به عنوان سلاح جنگ روانی برای ایجاد وحشت، تحقیر و تضعیف روحیه دشمن مورد استفاده قرار گرفته است. تجاوز همچنین به عنوان یک عمل به جهت پاکسازی قومی برای تولید نوزادانی که در قومیت مجرمان مشترک باش
ند، استفاده شد. بارداری اجباری در مناطقی از جمله بنگلادش، دارفور و بوسنی مشاهده شده است. به طور گسترده تر، حاملگی معمولاً ناشی از تجاوز جنسی در زمان جنگ است که بدون قصد باردار کردن دشمن انجام شده است، همان طور که در درگیری ها در تیمور شرقی، لیبریا، کوزوو و رواندا مشاهده شده است. گیتا سهگال از سازمانی غیردولتی عفو بین الملل بیان کرد که تجاوز به جای اینکه عمدتاً دربارهٔ «غنایم جنگ» یا ارضای جنسی باشد، اغلب در درگیری های قومی به عنوان راهی برای مهاجمان برای تداوم کنترل اجتماعی و ترسیم مجدد مرزهای قومی استفاده می شود. کودکان ممکن است از زنان و دخترانی که مجبور به «ازدواج» با آدم ربایان و اشغالگران هستند زاده شوند. چنین موردی در اشغال تیمور شرقی توسط اندونزی و در درگیری ارتش مقاومت خدا در اوگاندا اتفاق افتاد. تجاوز جنسی در طول جنگ بر اساس قطعنامه ۱۸۲۰ شورای امنیت سازمان ملل متحد به عنوان جنایت جنگی و جنایت علیه بشریت شناخته شده است. «بارداری اجباری» به طور خاص به عنوان یک جنایت جنگی و جنایت علیه بشریت در اساسنامه رم، که «اولین دادگاه کیفری بین المللی که تا کنون به طور رسمی حاملگی اجباری» را جرم انگاری می کند، برشم
رده شده است. کودکانی که در نتیجه تجاوز جنسی در زمان جنگ به دنیا می آیند، ممکن است دشمن شناخته شوند و در جوامع خود مورد انگ و طرد قرار گیرند. آنها ممکن است از حقوق اولیه محروم شوند یا حتی قبل از رسیدن به بزرگسالی کشته شوند. کودکان به ویژه در معرض خطر چنین آزار و اذیتی قرار می گیرند که به وضوح قابل شناسایی باشند که نیمی از قومیت خود را با نیروهای اشغالگر به اشتراک می گذارند. کودکان نیمه عرب زنان دارفوری که توسط سربازان جنجوید به عنوان بخشی از جنگ در دارفور که نسل کشی و مناقشه مداوم در جنوب غربی سودان بود مورد تجاوز قرار گرفتند. کودکان حاصل از تجاوز جنگی به دلیل بی توجهی توسط مادران آسیب دیده که قادر به ارائه مراقبت کافی نیستند، در معرض خطر هستند. قتل عام نانجینگ. در سال ۱۹۳۷ ارتش ژاپن نانجینگ را که در آن زمان پایتخت چین بود، تصرف کرد. در این اشغال هفت هفته ای به نام قتل عام نانجینگ، حدود ۸۰۰۰۰ زن توسط سربازان ژاپنی مورد تجاوز قرار گرفتند. زنان و دختران چینی در هر سنی مورد تجاوز جنسی، مثله کردن، شکنجه، بردگی جنسی قرار گرفته یا کشته شدند. تعداد نامعلومی از آنها باردار ماندند. بسیاری از زنان باردار نانجینگ در سال
۱۹۳۸ خود را کشتند، و برخی دیگر در هنگام تولد نوزادان خود اقدام به قتل نوزاد کردند. در طول قرن بیستم هیچ سابقه ای مبنی بر اینکه هیچ زن چینی اذعان کند فرزندش در نتیجه تجاوز جنسی به نانجینگ به دنیا آمده است وجود نداشت. جنگ بوسنی. در طول جنگ ۱۹۹۲–۱۹۹۵ بوسنی، حاملگی ناشی از تجاوز جنسی برای انجام نسل کشی مورد استفاده قرار گرفت. گزارش هایی مبنی بر ایجاد عمدی «اردوگاه های تجاوز جنسی» وجود داشت که برای باردار کردن زنان اسیر مسلمان و کروات در نظر گرفته شده بود. گزارش شده است که زنان تا زمانی که حاملگی آنها فراتر از مرحله ای که سقط جنین در آن بی خطر بود می رسید در زندان نگه داشته می شدند. در چارچوب یک جامعه پدرتباری، که در آن کودکان قومیت پدر خود را به ارث می برند، چنین اردوگاه های برای ایجاد نسل جدیدی از کودکان صرب در نظر گرفته شد. گروه زنان "Tresnjevka" ادعا کرد که بیش از ۳۵۰۰۰ زن و کودک در چنین اردوگاه هایی نگهداری می شدند که توسط صرب ها اداره می شد. برآوردها از ۲۰۰۰۰ تا ۵۰۰۰۰ قربانیان متغیر است. درمان و نتایج. پروتکل های فوری پس از تجاوز، از متخصصان پزشکی می خواهد که احتمال باردار شدن قربانی را در ارزیابی آسیب فیزیک
ی وارده به زن ارزیابی کنند که شامل به دست آوردن سابقه استفاده از داروهای ضد بارداری است، زیرا استفاده زن از قرص های ضدبارداری یا سایر داروهای ضد بارداری قبل از تجاوز، شانس باردار شدن او را تحت تأثیر قرار می دهد. پروتکل های درمانی همچنین از پزشکان می خواهد که دسترسی به پیشگیری اضطراری از بارداری و مشاوره در مورد سقط جنین را در کشورهایی که قانونی است را فراهم کنند. قرص های استروژن با دوز بالا به عنوان یک درمان تجربی پس از تجاوز جنسی در دهه ۱۹۶۰ مورد آزمایش قرار گرفتند و در سال ۱۹۷۲ پزشک کانادایی آلبرت یوزپه و همکارانش مطالعات سازمان یافته ای را در مورد استفاده از اتینیل استرادیول و نورژسترل برای ارائه پیشگیری از بارداری اضطراری پس از حمله آغاز کردند. این درمان ها میزان بارداری پس از تجاوز را تا ۸۴ درصد کاهش داد. این روش امروزه رژیم یوزپه نامیده می شود. قبل از درمان با اقدامات پیشگیری از بارداری، به قربانی تجاوز یک آزمایش بارداری HCG داده می شود تا مشخص شود که آیا قبل از تجاوز باردار بوده است یا خیر.
انواع تجاوز جنسی را می توان به روش های مختلفی با اشاره به موقعیتی که در آن رخ می دهد، با توجه به هویت یا ویژگی های قربانی، و با توجه به هویت یا ویژگی های متجاوزگر دسته بندی کرد. انواعی که در زیر توضیح داده شده متقابلاً منحصر به فرد نیستند. تجاوز جنسی می تواند همزمان در چندین دسته قرار گیرد. تجاوز در قرار عاشقانه. نوعی تجاوز به آشنا و سوءاستفاده از دوستی است. این دو عبارت اغلب به جای یکدیگر استفاده می شود، اما تجاوز در قرار عاشقانه به طور خاص به یک تجاوز جنسی اشاره می کند که در آن نوعی از رابطه عاشقانه یا به طور بالقوه جنسی بین دو طرف وجود داشته است. تجاوز به آشنا شامل تجاوزهایی که در آن قربانی و متجاوز در یک رابطه غیرعاشقانه یا غیرجنسی بوده اند، نیز می باشد؛ به عنوان مثال به عنوان همکار یا همسایه. تجاوز گروهی. این نوع از تجاوز جنسی زمانی رخ می دهد که گروهی از افراد در تجاوز علیه یک نفر شرکت داشته باشند. برخی مطالعات نشان داد که تجاوزات جنسی گروهی خشونت آمیزتر بوده و مقاومت بیشتری از جانب قربانی نسبت به تجاوزات جنسی دیگر دارد و قربانیان تجاوزات جنسی گروهی نسبت به افرادی که در تجاوزات انفرادی دخالت دارند بیشتر
به دنبال خدمات بحران و پلیس، فکر خودکشی و درمان هستند. تجاوز به همسر. تجاوز به همسر یا تجاوز جنسی زناشویی آمیزش جنسی بدون رضایت می باشد. معیار اصلی تشخیص و متمایز کردن تجاوز جنسی از آمیزش جنسی عدم رضایت می باشد. بسیاری از کشورها تجاوز زناشویی را از اواخر قرن بیستم به بعد به عنوان جرم کیفری (عمل غیرقانونی) تصویب کردند. پیش از دهه ۱۹۷۰ تعداد بسیار کمی از سیستم های قانونی برای تجاوز درون ازدواج اجازه پیگرد قانونی دادستانی را می دادند. تجاوز به همسر نوعی خشونت خانگی و آزار جنسی تلقی می شود. تحقیقات نشان می دهد که در مقایسه با دیگر انواع تجاوز تفاوت معنی داری در اختلالات پس از آن مانند اختلالات خلقی، اختلال وسواسی-جبری، اختلال اضطراب اجتماعی و ناکارآمدی جنسی وجود ندارد. از نظر تاریخی، تحقیقات نشان داده است که اغلب زنان معتقد نیستند که اعمال جنسی بدون رضایت در یک ازدواج تجاوز جنسی محسوب می شود. از سال ۱۹۹۴ تا ۲۰۱۰، در ایالات متحده، کاهش کلی خشونت شریک جنسی به میزان ۶۳ درصد در قربانیان زن و کاهش ۶۴ درصد در قربانیان مرد مشاهده شد. سوءاستفاده جنسی از کودکان. سوء استفاده جنسی از کودکان گونه ای کودک آزاری است که شخصی بز
رگسال یا نوجوانی بزرگ تر از یک کودک برای تحریک جنسی استفاده می کند. تجاوز قانونی. تجاوز قانونی گونه ای از تجاوز جنسی است که سن یکی از افراد کمتر از آن است که رضایت قانونی برای روابط جنسی داشته باشد. این جرم اغلب بر این واقعیت استوار است که افراد زیر سن معینی توانایی رضایت دادن را ندارند. سنی که افراد در آن صلاحیت برای دادن رضایت در نظر گرفته می شوند، سن رضایت نامیده می شود و در کشورها و مناطق مختلف متفاوت است. در ایالات متحده این سن بین ۱۶ تا ۱۸ است. فعالیت جنسی که قانون سن رضایت را نقض می کند، اما نه خشونت آمیز است و نه اجبار فیزیکی، گاهی اوقات به عنوان " تجاوز قانونی " توصیف می شود، که از نظر قانونی در ایالات متحده به رسمیت شناخته شده است. با این حال، اکثر ایالت ها به افراد کمتر از سن رضایت اجازه می دهند تا در صورت کم بودن اختلاف سنی، در فعالیت جنسی شرکت کنند. به این موارد معافیت های نزدیک به سن یا معافیت رومئو و ژولیت گفته می شود و حتی در کشورهایی که هیچ معافیت قانونی رسمی وجود ندارد، پیگرد قانونی به ندرت انجام می شود. تجاوز جنسی در جنگ. نوعی از تجاوز جنسی یا سایر اشکال خشونت جنسی است که توسط نیروهای نظامی
در جریان درگیری مسلحانه، جنگ یا اشغال نظامی اغلب به عنوان غنایم جنگ انجام می شود. همچنین وضعیتی را نشان می دهد که در آن دختران و زنان توسط یک حکومت اشغالگر مجبور به فحشا یا بردگی جنسی می شوند. در طول جنگ، تجاوز جنسی اغلب به عنوان ابزاری برای جنگ روانی به منظور تحقیر دشمن و تضعیف روحیه آنها مورد استفاده قرار می گیرد. تجاوز جنسی در جنگ اغلب سیستماتیک و کامل است و رهبران نظامی ممکن است در واقع سربازان خود را به تجاوز به غیرنظامیان تشویق کنند. به همین ترتیب، تجاوز جنسی سیستماتیک اغلب به عنوان نوعی پاکسازی قومی به کار می رود. تجاوز جنگی از سال ۱۹۴۹ به عنوان جنایت جنگی در نظر گرفته شده است. ماده ۲۷ کنوانسیون چهارم ژنو به صراحت تجاوز جنسی در زمان جنگ و تن فروشی اجباری را ممنوع کرده است. این ممنوعیت ها توسط پروتکل های الحاقی ۱۹۷۷ به کنوانسیون های ۱۹۴۹ ژنو تکمیل شد. تجاوز جنسی در زندان. میزان تجاوز جنسی در زندان بین ۳ تا ۱۲ درصد از زندانیان در ایالات متحده گزارش شده است. این پدیده در سایر نقاط جهان غرب بسیار کمتر دیده می شود. که تا حدی به دلیل تفاوت در ساختار سیستم زندان در ایالات متحده در مقایسه با سیستم های زندان د
ر کانادا، استرالیا و اروپا است. این افراد بخشی از یک گروه پرخطر برای تجاوز جنسی هستند. تجاوز زنجیره ای. تجاوز زنجیره ای تجاوزی است که توسط یک فرد در مدت زمان نسبتاً طولانی بر روی تعدادی از قربانیان انجام شده است. اغلب اوقات متجاوز برای قربانی ناشناخته است و از یک الگوی خاص و قابل پیش بینی از هدف قرار دادن و حمله به قربانیان پیروی می کند.
سندرم فیتز-هیو-کورتیس () یا پری هپاتیت (التهاب دور کبد) یکی از عوارض نادر بیماری التهابی لگن (PID) در زنان است که سبب التهاب کپسول کبد می شود که به نوبهٔ خود منجر به ایجاد چسبندگی در اطراف کبد می گردد. نام این بیماری برگرفته از نامِ خانوادگیِ دو پزشک، «توماس فیتز هیو، جونیور» (متخصص کبد آمریکایی و استاد دانشگاه پنسیلوانیا)، و آرتور هیل کرتیس (متخصص بیماریهای زنان و استاد این رشته در دانشکدهٔ پزشکی فاینبرگ در دانشگاه نورث وسترن) است که اولین بار به ترتیب در سال های ۱۹۳۴ و ۱۹۳۰ این عارضه را گزارش و توصیف کردند. علائم و نشانه ها. علائم و نشانه های اصلی این بیماری شامل شروع حاد درد شکمی در ربع فوقانی راست (RUQ) است که با تنفس، سرفه یا خنده تشدید می شود و ممکن است به شانه راست بزند. هنگام معاینه، معمولاً در لمسِ شکم در سمت راست و بالای آن درد وجود دارد و اگر پزشک دنده های تحتانی محافظت کننده از کبد را دَق کند (بر روی آن با انگشت ضربه بزند) بیمار دچار درد آن ناحیه می شود. با کمال تعجب اغلب درد لگنی، ترشحات واژن یا حتی حساسیت حرکتی دهانه رحم وجود ندارد یا فقط اندکی وجود دارد که ممکن است منجر به اشتباه در تشخیص شود.
این ممکن است به دلیل عبور باکتری های عفونی از ساختارهای لگنی در مسیرشان به سمت کپسول کبد باشد. پاتوفیزیولوژی. سندرم فیتز-هیو-کورتیس تقریباً منحصراً در زنان رخ می دهد. معمولاً علت آن کلامیدیا تراکوماتیس (کلامیدیا) یا نایسریا گونوره آ (سوزاک) است، اگرچه باکتری های دیگری مانند باکتریوئیدها، گاردنرلا، اشریشیا کُلی و استرپتوکوک نیز در برخی موارد باعث ایجاد این سندرم می شوند. این پاتوژن های باکتریایی باعث نازک شدن مخاط دهانه رحم می شوند و آنها را قادر به عبور از رحم و لوله های فالوپ می کنند که موجب عفونت و التهاب می شوند. گاهی نیز این التهاب می تواند باعث ایجاد بافت اِسکار بر روی کپسول گلیسون (کپسول پوشاننده کبد) شود، لایه نازکی از بافت همبند اطراف کبد را فرا گرفته است. تشخیص. سونوگرافی شکم معمولاً طبیعی است و چیزی نشان نمی دهد. آزمایش های عملکرد کبد هم معمولاً نرمال یا بدون تغییر خواهند بود چرا که عفونت باقت خودِ کبد (پارانشیم کبد) را درگیر نمی کند. اگر سنجش دی-دایمر انجام شود - که اغلب هم در صورت وجود درد پلورتیک بالاتنه انجام می شود -این ماده معمولاً به طور قابل توجهی افزایش می یابد، اما سایر آزمایش های برای آمب
ولی ریه طبیعی خواهد بود. سی تی اسکن شکم با ماده حاجب ممکن است افزایش جزئی تراکم تصویری کپسول کبد را نشان دهد، اما اگر به گوشزد نشود که به دنبال آن بگردند، ممکن است آن را نادیده بگیرند و متوجه اش نشوند. برای تشخیص باید آزمایش سوزاک و کلامیدیا انجام شود. برای تشخیص این میکروب ها باید یک سواب اِندوسرویکال یا نمونه گیری از بخش تحتانی واژن گرفته شود. آزمایش آنتی بادی به ندرت مورد نیاز است، اما در صورتی که سایر آزمایش ها چیزی را نشان ندهند و هنوز شک زیادی دربارهٔ وجود این عارضه وجود داشته باشد، ممکن است انجامش ضرورت یابد. لاپاروسکوپی نیز به ندرت مورد نیاز است، اما ممکن است زمانی انجام شود که تشخیص نامشخص باشد و ممکن است چسبندگی های صفاق جداری به کبد را که شبیه به «سیم گیتار» هستند، نشان دهد. درمان. درمان شامل تجویز یک دوره آنتی بیوتیک برای پوشش میکروب های مربوط است که به طور معمول سفتریاکسون به همراه آزیترومایسین تجویز می شود. عفونت زمینه ای ممکن است با استفاده از رژیم های مختلف متشکل از تتراسایکلین، داکسی سایکلین، اِفلوکساسین، مترونیدازول و سایر آنتی بیوتیک ها درمان شود. برای تسکین درد ممکن است از مسکن هایی مانند
استامینوفن و کدئین استفاده شود. برای درد مقاوم به درمان، ممکن است انجام لاپاراسکوپی برای حل کردن چسبندگی ها لازم شود.
عمر الخجه (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لیبی است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال لیبی بازی کرده است.
ولید علی عصمان (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لیبی بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال لیبی بازی کرده است.
سالم ابراهیم الروانی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لیبی بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال لیبی بازی کرده است.
مرعی الرملی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لیبی بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال لیبی بازی کرده است.
موزه شکنجه () یک موزه در شهر سان مارینو، کشور سان مارینو است. تاریخچه. موزه در سال ۱۹۶۶ تأسیس شد. نمایشگاه. موزه بیش از ۱۰۰ ابزار مخصوص شکنجه را که برای شکنجه و مجازات افراد مظنون به جنایت، جادوگری یا دسیسه، مورد استفاده قرار می گرفت را به نمایش گذاشته است. بسیار از ابزارهای به نمایش گذاشته شده، همان ابزارهای اصلی هستند که در قرن شانزدهم تا هفدهم مورد استفاده قرار می گرفت و برخی از آنها ابزار بازسازی شده طبق ابزارهای اصلی هستند.
عرفه ناکوع (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لیبی است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال لیبی بازی کرده است.
المعتصم الصبو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لیبی است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال لیبی بازی کرده است.
عمران سالم (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لیبی است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال لیبی بازی کرده است.
انیس سالتو (؛ زادهٔ ۱ آوریل ۱۹۹۲) بازیکن فوتبال اهل لیبی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال الاتحاد اسکندریه اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال لیبی بازی کرده است.
هشام شعبان (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لیبی بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال لیبی بازی کرده است.
علی الشریف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لیبی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی المینا اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال لیبی، و لیبی، بازی کرده است.
ناجی شوشان (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لیبی بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال لیبی بازی کرده است.
عبدالناصر صلیل (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لیبی بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال لیبی بازی کرده است.
حمد سنوسی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لیبی است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال لیبی بازی کرده است.
محمد صوله (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لیبی است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال لیبی بازی کرده است.
ولید السباعی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لیبی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی النجمه لبنان اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال لیبی بازی کرده است.
طارق التائب (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لیبی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال الشباب عربستان سعودی، باشگاه ورزشی النصر کویت، باشگاه فوتبال بیرامار، باشگاه فوتبال صفاقسی، باشگاه فوتبال مصر المقاصه، باشگاه فوتبال الهلال، باشگاه السویق، باشگاه ورزشی المعیذر، و باشگاه فوتبال غازی عینتاب اسپور اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال لیبی بازی کرده است.
اسماعیل التاجوری شرادی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لیبی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال نیویورک سیتی، باشگاه فوتبال آستریا وین، و باشگاه فوتبال رایندورف آلتاخ اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال لیبی و لیبی بازی کرده است.
نادر الترهونی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لیبی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی الوکره، باشگاه ورزشی کاظمه کویت، باشگاه ورزشی السیلیه، باشگاه فوتبال الشعب امارات، و باشگاه ورزشی اسماعیلی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال لیبی بازی کرده است.
رضا التاورغی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لیبی بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال لیبی بازی کرده است.
احمد التربی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لیبی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال الداخلیه اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال لیبی بازی کرده است.
سند الورفلی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لیبی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال الرجا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال لیبی بازی کرده است.
محمد زعبیه (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لیبی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال الاتحاد، باشگاه ورزشی العربی کویت، باشگاه فوتبال پارتیزان، باشگاه فوتبال مولودیه وهران، و باشگاه فوتبال القبائل اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال لیبی بازی کرده است.
اکرم زوی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لیبی است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال لیبی بازی کرده است.
پارسوندس پادشاه کادوسی بود که به گفته کتزیاس، یک ماد ایرانی الاصل بود. نام. نام پارسوندس احتمالاً از شهر مهم پارسیندو گرفته شده است که در میان کوه های نامری، در جاده هگمتانه قرار داشت. بر اساس نسخه دیگری، پارسوندس گویش نام پارسوندس است. تاریخ. مادها توسط آرتائوس، که جانشین پادشاه آشور سارداناپالوس بود، اداره می شدند. در میان مادها شخصی به نام پارسوندس وجود داشت که به شجاعت و قدرت مشهور بود. باهوش و ظاهراً خوش چهره بود. او به حیوانات وحشی عشق می ورزید، و آنها را در نبرد تن به تن و با ارابه یا اسب گرفتار می کرد. آرتائوس با کادوس جنگید و دوست و مشاور وفادارش، شخصی به نام پارسوندس، نزد کادوسی ها آمد و او را فرمانده عالی خود قرار دادند. او آرتئوس را شکست داد، ماد را ویران کرد و پادشاه کادوسی ها شد. پارسوندس در پایان دوران خود قرار بزرگی گذاشت، که هیچ جانشینی از او نباید با مادها صلح کند؛ و دشمنی ادامه یافت، کادوسی ها از هیچ پادشاهی اطاعت نکردند، تا این که کوروش امپراتوری را از مادها به پارسیان منتقل کرد. فرضیه ها. ارنست هرتسفلد معتقد بود که نام پارسوندس از نظر ریشه شناسی با نام افراسیاب (اوستایی: Fraŋrasyan) یکسان
است. به گفته فرانسوا لنورمان، پارسوندس یکی از نام های نینوس یا هرکول است که او را با خورشید یکی می داند.
ویکرز ولینگتون یک بمب افکن متوسط دو موتوره بریتانیایی بود که اوسط دهه ۱۹۳۰ طراحی و در جریان جنگ جهانی دوم توسط نیروی هوایی بریتانیا به کار گرفته شد. طراحی و استفاده. نخستین پیش نمونه (کِی ۴۰۴۹) با دو موتور ۸۵۰ اسب بخاری بریستول پگاسوس ۱۰، روز ۱۵ ژوئن سال ۱۹۳۶ به پرواز درآمد. همان سال سفارش تولید صادر شد. در مدل اصلاح شده ام کی. ۱ ظرفیت حمل بمب دو برابر و نیروی محرکه با موتور ۱٬۰۰۰ اسب بخاری پگاسوس ۱۸ جایگزین شد. این مدل ماه اکتبر سال ۱۹۳۸ وارد خدمت شد. با آغاز جنگ جهانی دوم، هواگردهای ولینگتون روز ۴ سپتامبر سال ۱۹۳۹ نخستین حمله هوایی بریتانیایی ها علیه آلمان را در ویلهلمس هافن اجرا کردند. از ماه دسامبر سال ۱۹۳۹ عملیات این هواگرد به صورت شبانه صورت می گرفت و گونه اصلی بمباران های شبانه نیروی هوایی بریتانیا بودند تا این که بمب افکن های سنگین وارد صحنه شدند. ولینگتون همچنین نخستین هواگردی بود که از بمب ۴٬۰۰۰ پندی (۱٬۸۱۵ کیلوگرم) بلاک باستر استفاده کردند. تعدادی از هواگردهای اصلاح شده ام کی ۱ تا اوایل سال ۱۹۴۰ عملیات های مین ریزی و پاک سازی مین دریایی داشتند.
آدولف مارکوویچ پتروفسکی (; زاده: ۱۸۸۷م. در ورشو، سرزمین ویستولا، امپراتوری روسیه - در گذشت: ۱۷ سپتامبر ۱۹۳۷م. در اتحاد جماهیر شوروی) یک سیاستمدار شوروی بود. حرفه. از ۱۰ دسامبر ۱۹۲۴م. تا ۳۱ ژانویه ۱۹۳۰م. پتروفسکی نماینده تام الاختیار اتحاد جماهیر شوروی در استونی بود. از ۳۱ ژانویه ۱۹۳۰م. تا ۲۱ دسامبر ۱۹۳۰م. او نماینده تام الاختیار اتحاد جماهیر شوروی در لیتوانی بود. و از ۲۱ دسامبر ۱۹۳۰م. تا ۱ آوریل ۱۹۳۳م. به عنوان نماینده تام الاختیار اتحاد جماهیر شوروی در ایران خدمت کرد. از ۱ آوریل ۱۹۳۳م. تا ۱۰ نوامبر ۱۹۳۵م. در اتریش به عنوان نماینده تام الاختیار اتحاد جماهیر شوروی خدمت کرد و همزمان به عنوان نماینده تام الاختیار اتحاد جماهیر شوروی در مجارستان به رسمیت شناخته شد مأمور بود. پتروفسکی در جریان پاکسازی بزرگ جوزف استالین در سال ۱۹۳۷م. دستگیر شد.
مسجد شاهی چوک بازار () که با نام مسجد چوک نیز شناخته می شود، مسجدی است که در منطقه بازار چوک در شهر قدیمی داکا، بنگلادش واقع شده است. این مسجد در سال ۱۶۶۴ توسط صوبه دار شایسته خان ساخته شد. این مسجد به این دلیل به مسجد شاهی معروف است که توسط صوبه دار شایسته خان تأسیس شده است. مسجد بر فراز یک سکوی مرتفع ساخته شده است. مسجد سه گنبدی بالای سکو که اکنون به ساختاری چند طبقه تبدیل شده است، در اصل کپی مسجد سه گنبدی دیگر شایسته خان در محوطه بیمارستان میتفورد در نزدیکی رودخانه بوریگانگا بود. چند اتاق مربع شکل برای امام و طلاب مدرسه ساخته شده است. امروزه طراحی اولیه ساختمان بسیاری از شکل اولیه خود را از طریق بازسازی ها و توسعه های متعدد از دست داده است. این مسجد به دلیل داشتن مناره رنگین کمانی مشهور است. طراحی داخلی و خارجی. گردشگاه اطراف نمازخانه سه گنبدی، از آنجایی که ساختار جداگانه ای برای مطالعه وجود نداشت، احتمالاً برای کلاس های فضای باز استفاده می شد و اتاق طاقدار با قفسه های کتاب روی دیوارهای آنها در زیر سکو احتمالاً برای تأمین مسکن مسکونی طراحی شده بود. برای کسانی که قبلا اینجا تدریس می کردند و درس می خواندند.
در این زمینه می توان "مسجد چوک را" به عنوان اولین نمونه شناخته شده مسجد مدرسه مسکونی در نظر گرفت. در این بنا روشی مبتکرانه برای قرار دادن دو بنا - مدرسه و مسجد در یک ساختمان واحد که نه تنها باعث صرفه جویی در فضا شده است، بلکه مقدار قابل توجهی نیز در هزینه ها صرفه جویی کرده است. تاریخ. قدمت این بنا، بر اساس کتیبه ای به زبان فارسی که بر سر درگاهی نصب شده، به سال ۱۶۶۴ می رسد. کتیبه این پروژه را به صوبه دار شایسته خان نسبت می دهد. تاکنون شناخته شده است که این اولین مسجد تاریخی در تاریخ معماری مسلمانان در بنگال است که بر روی یک سکوی طاقدار بلند ساخته شده است. طراحی معماری آن شاید مانند مسجد خیرکی یا مسجد کلان دهلی، تحت تأثیر "معماری تغلق" بوده است. تحت تأثیر این ساختار مساجد دیگری در داکا و مرشدآباد ساخته شد.
زنان در سوئیس زنانی هستند که در سوئیس زندگی می کنند و اهل سوئیس هستند. نقش حقوقی و اجتماعی زنان سوئیسی از اواسط قرن بیستم به بعد به طور قابل توجهی تکامل یافته است. دیدگاه پدرسالارانه. سنت در سوئیس حکم می کرد که جایگاه زنان سوئیسی در خانه است و وظیفه خانه داری و مراقبت از کودکان را بر عهده دارند. سنت سوئیسی در جامعه ای با ریشه های قوی مردسالارانه، زنان را نیز تحت اقتدار پدران و شوهرانشان قرار می دهد. زمانی که زنان سوئیس در ۷ فوریه ۱۹۷۱ حق رای خود را در فدرال به دست آوردند، چنین پایبندی به پدرسالاری تغییر کرد و بهبود یافت. با این حال، برخی از زنان سوئیسی با وجود به دست آوردن وضعیت حقوق برابر با مردان، هنوز نتوانستند تحصیلات فراتر از سطح متوسطه را کسب کنند، بنابراین درآمد کمتری نسبت به مردان دارند و موقعیت های شغلی پایین تری را اشغال می کنند. به گزارش swissinfo.ch در سال ۲۰۱۱، دبیرخانه دولتی امور اقتصادی سوئیس (سِکو) شرکت های تجاری را تشویق می کرد تا «زنان بیشتری را در پست های سطح بالا منصوب کنند». بر اساس همین گزارش، کسانی که قبلاً در شرکت های تجاری کار می کردند، اشاره می کنند که «زنان به طور متوسط ۲۰ درصد کمتر
از مردان درآمد دارند» در سوئیس و از هر ۱۰ زن، ۶ نفر به صورت پاره وقت کار می کنند. از زنان برجسته سوئیسی در زمینه های اقتصاد و حقوق می توان به امیلی کمپین اسپیری (۱۸۵۳–۱۹۰۱)، اولین زنی که با مدرک حقوق فارغ التحصیل شد و به عنوان مدرس دانشگاهی در این کشور پذیرفته شد، و ایزابل ولتون، رئیس آی بی ام سوئیس و یکی از معدود زنانی در این کشور که در یک شرکت تجاری دارای موقعیت سطح بالا هستند اشاره کرد. حق رای. زنان در سال ۱۹۷۱ حق رای در انتخابات سراسری را به دست آوردند. زنان بین سال های ۱۹۵۹ (کانتون های سوئیس، وو و نوشاتل در آن سال) و ۱۹۹۱ (کانتون اپنزل اینرهودن) حق رای در سطح کانتون محلی را به دست آوردند. ازدواج و زندگی خانوادگی. زندگی خانوادگی به طور سنتی مردسالارانه بوده و از الگوی نان آور مرد و زن خانه دار پیروی می کند. در اروپا، سوئیس یکی از آخرین کشورهایی بود که برابری جنسیتی را در ازدواج برقرار کرد. حقوق زنان متأهل تا سال ۱۹۸۸ به شدت محدود شد، زمانی که اصلاحات قانونی ارائه برابری جنسیتی در ازدواج، لغو اختیارات قانونی شوهر به اجرا درآمد (این اصلاحات در سال ۱۹۸۵ توسط رای دهندگان در یک رفراندوم تأیید شد، که با ۵۴٫۷٪