Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
داشتند که به آنها برسند. سرلشکر میخائیلو دراپاتی، فرمانده نیروهای زمینی اوکراین، پس از این حمله از سمت خود استعفا داد. دیگر حملات. چهار روز بعد، در ۵ ژوئن، نیروهای روسی به یک میدان آموزشی دیگر در پولتاوا حمله کردند و دو سرباز را کشتند. در ۲۲ ژوئن، نیروهای روسی حمله دیگری به یک میدان آموزشی تیپ مکانیزه اوکراینی انجام دادند که منجر به کشته شدن ۳ سرباز اوکراینی و زخمی شدن ۱۴ نفر شد. در ۲۱ ژوئیه، یک موشک اسکندر روسی دیگر به یک زمین تمرین در شهر کروپیونیسکی برخورد کرد و ۱۵ سرباز از جمله دوازده جنگجوی خارجی که از آمریکا، کلمبیا، تایوان، دانمارک و سایر کشورها در آنجا حضور داشتند را کشت و ۱۰۰ نفر دیگر نیز زخمی شدند. در ۲۹ ژوئیه، یک اردوگاه نظامی دیگر اوکراینی مورد اصابت قرار گرفت که ۳ کشته و ۱۸ زخمی بر جای گذاشت.
در ۱۰ ژانویه ۲۰۲۵، نیروی هوایی اسرائیل با مشارکت نیروهای هوایی آمریکا و بریتانیا حملات هوایی را علیه اهداف متعددی در نوار ساحلی تحت کنترل جنبش حوثی ها و در عمق یمن انجام داد. به گفته اسرائیل، این حملات ۳۰ مکان در صنعا و الحدیده، از جمله منطقه میدان ۷۰، زیرساخت های نیروگاه «هزاز» و همچنین ۱۲ هدف در استان عمران را با تمرکز بر تأسیسات فرماندهی زیرزمینی و انبارهای موشک هدف قرار داد. این حملات در پاسخ به پرتاب مداوم موشک ها و پهپادها (پهپادها) توسط حوثی ها به سمت اسرائیل انجام شد و بلافاصله پس از عملیات نظامی جداگانه ایالات متحده و بریتانیا در یمن در بحبوحه مشارکت حوثی ها در جنگ غزه صورت گرفت. پیشینه. حوثی ها یک جنبش مسلح شیعه زیدی هستند که در شمال غربی یمن فعالیت می کنند و مورد حمایت ایران هستند و توسط آمریکا، امارات متحده عربی و سایر کشورها یک سازمان تروریستی شناخته می شوند. این جنبش با دولت رسمی یمن مخالف است و از سال ۲۰۱۴ منطقه وسیعی در امتداد دریای سرخ را کنترل می کند. پس از آغاز جنگ غزه در ۷ اکتبر ۲۰۲۳، حوثی ها شروع به پرتاب موشک و پهپاد به سمت اسرائیل کردند. علاوه بر این، حوثی ها در اقداماتی که به عنوان جنا
یات بین المللی تعریف شده اند، به کشتی های بین المللی در دریای سرخ حمله کردند که حتی منجر به واکنش های نظامی علیه آنها از سوی چندین کشور شد. در ژانویه ۲۰۲۴، شورای امنیت سازمان ملل متحد قطعنامه ۲۷۲۲ را تصویب کرد و حملات حوثی ها را محکوم کرد. عملیات نگهبان رفاه به رهبری ایالات متحده، حفاظت از کشتیرانی در دریای سرخ را آغاز کرد. از ۱۲ ژانویه، ایالات متحده و بریتانیا حملات هوایی و موشکی علیه حوثی ها را رهبری کردند، در حالی که سایر کشورها به طور مستقل در آب های مجاور یمن گشت زنی می کردند و به کشتی های حوثی ها در دریای سرخ حمله می کردند. در پاسخ های قبلی اسرائیل به حملات حوثی ها، اسرائیل عملیات «بازوی بلند» را در ۲۰ ژوئیه ۲۰۲۴، حمله دیگری را در ۲۹ سپتامبر ۲۰۲۴، عملیات «شهر سفید» را در ۱۹ دسامبر ۲۰۲۴ و عملیات «صداهای تاکستان» را در ۲۶ دسامبر ۲۰۲۴ انجام داد. روند حمله. صبح زود ۱۰ ژانویه گزارش شد که نیروی هوایی آمریکا و نیروی هوایی سلطنتی حملات خود را آغاز کرده اند و پس از آن نیروی هوایی اسرائیل نیز به حملات پیوست. ۳۰ هدف در صنعا و حدیده مورد حمله قرار گرفتند، از جمله منطقه میدان هفتادم، مرکز تظاهرات هفتگی، زیرساخت های
نیروگاه «حزاز» و موارد دیگر. طبق گزارش های سعودی، در استان عمران، ۱۲ هدف مورد حمله قرار گرفتند که تمرکز آنها بر تأسیسات فرماندهی زیرزمینی و انبارهای موشک بود. پیامدها. پس از حمله، یسرائیل کاتس، وزیر دفاع اسرائیل گفت: «بندر حدیده فلج شده و رأس عیسی در حال سوختن است - هیچ کس مصونیت نخواهد داشت. ما همچنین سران تروریسم حوثی را شکار خواهیم کرد.»
آنتونیو بانفی (۳۰ سپتامبر ۱۸۸۶–۲۲ ژوئیه ۱۹۵۷) فیلسوف و سیاستمدار ایتالیایی بود. او همچنین به خاطر بنیان گذاری مکتب فلسفی ایتالیایی به نام عقل گرایی انتقادی شناخته می شود. اگرچه بانفی تحت تأثیر نئوکانتی ها در ماربورگ و ادموند هوسرل، که شخصاً آنها را می شناخت، قرار گرفت، اما از ایده آلیسم فاصله گرفت و در عوض بر مارکسیسم، به ویژه ماتریالیسم تاریخی، تمرکز کرد. بانفی در سال ۱۹۴۷ به حزب کمونیست ایتالیا پیوست. او در سال ۱۹۴۸ و دوباره در سال ۱۹۵۳ برای مجلس سنای ایتالیا انتخاب شد. زندگی و حرفه. بانفی که در یک خانواده روشنفکر کاتولیک با سنت های لیبرال متولد شده بود، دوران جوانی خود را در منتووا که پدرش رئیس مؤسسه فنی در آنجا بود، گذراند. از سال ۱۹۰۴ تا ۱۹۰۸ در دانشگاه میلان ادبیات خواند، سپس با بورسیه تحصیلی به دانشگاه فریدریش ویلهلم در برلین رفت. در سال ۱۹۱۱ برای تصدی سمت تدریس به ایتالیا بازگشت. در سال ۱۹۱۶، او در یک مراسم رسمی در تالار شهر بولونیا با کنتس داریا مالاگوزی والری ازدواج کرد. در طول جنگ جهانی اول، که قبلاً از خدمت سربازی مرخص شده بود، خود را وقف تدریس کرد، اما به دلیل کمبود معلمان فراخوانده شده به جبهه،
مجبور شد علاوه بر سمت تدریس، نقش های دیگری را نیز بر عهده بگیرد. در سال های اولیه پس از جنگ، بانفی، اگرچه عضو جنبش سوسیالیستی نبود، اما در سیاست های چپ گرایانه مشارکت داشت و به عنوان عضوی از اتاق کار، در سازماندهی فرهنگ عامه همکاری می کرد و به سرعت به یکی از برجسته ترین چهره های دنیای فرهنگی دموکراتیک آلساندریا تبدیل شد. او همچنین به عنوان مدیر کتابخانه آلساندریا منصوب شد، که بعداً توسط جوخه های فاشیسم از آنجا برکنار شد. در سال ۱۹۲۵، او از جمله امضاکنندگان بیانیه روشنفکران ضدفاشیسم بود که توسط بندیتو کروچه تدوین شده بود. در سال ۱۹۳۱، پیرو مارتینتی، که به دلیل امتناع از سوگند وفاداری به فاشیسم به اجبار بازنشسته شده بود، بانفی را به عنوان جانشین خود در ریاست دانشکده تاریخ فلسفه دانشگاه میلان پیشنهاد داد. از شاگردان او دینو فرماجیو و ماریو دال پرا بودند. او از سال ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۹ مجله "استودی فیلوسافایچی" را مدیریت کرد. در پایان سال ۱۹۴۱، بانفی با حزب کمونیست مخفی ایتالیا ارتباط برقرار کرد و به جنبش مقاومت پیوست. بانفی در کنار اوژنیو کوریل، جبهه جوانان و انجمن استادها و دستیاران را تأسیس کرد که به فعالیت های ضد فاش
یستی در دانشگاه ها می پرداختند. پس از جنگ، بانفی به عنوان نماینده حزب کمونیست برای جبهه دموکراتیک مردمی نامزد شد و در سال های ۱۹۴۸ و ۱۹۵۳ به عنوان سناتور انتخاب شد که بیشتر به سیاست های آموزشی و فرهنگی می پرداخت.
مریم محمّد مَطَر (۱۹۷۵) ژنتیک دان و پژوهشگر پزشکی امارتی است. او نخستین زنی است که به سمت مدیرکل در دولت دبی منصوب شد و همچنین بنیان گذار و رئیس انجمن اماراتی بیماری های ژنتیکی است. سال های اولیه و تحصیلات. مریم محمد مطر در سال ۱۹۷۵ در امارات در خانواده ای پرجمعیت با نه برادر و خواهر بزرگ شد. مادربزرگ او گیاه درمانگر بود و به طب سنتی می پرداخت که همین موضوع باعث شد در کودکی به پزشکی و کمک به مردم علاقه مند شود. او در دانشکدهٔ پزشکی دبی در دانشگاه امارات تحصیل کرد و در سال ۱۹۹۸ موفق به دریافت مدرک کارشناسی پزشکی و جراحی و نیز مدرک برنامهٔ رزیدنتی پزشکی خانواده شد. در آغاز قصد داشت در رشتهٔ جراحی زیبایی تخصص بگیرد، اما پس از فارغ التحصیلی و در حین فعالیتش به عنوان پزشک در بیمارستان راشد، به ویژه در بخش تالاسمی، تصمیم گرفت مسیر حرفه ای خود را به سمت علم ژنتیک تغییر دهد. سپس برای ادامهٔ تحصیلات تکمیلی به بریتانیا رفت و در دانشگاه سلطنتی بریتانیا به تحصیل پرداخت. پس از آن راهی واشینگتن در ایالات متحده شد و چندین پژوهش علمی ارائه داد، و سپس به ژاپن سفر کرد. در دانشگاه یاماگوچی در ژاپن روی مقطع دکترای تخصصی کار کرد.
او تبدیل به اولین پزشک زن عرب و اماراتی شد که موفق به اخذ دکترای ژنتیک و علم وراثت گردید. همچنین در برنامهٔ شیخ محمد بن راشد برای تربیت رهبران در سال های ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۴ شرکت کرد و جزء دومین دورهٔ فارغ التحصیلان این برنامه بود. پیشه. مریم مطر مسیر پزشکی خود را با کار در بیمارستان راشد در امارات آغاز کرد و سپس در سال ۲۰۰۲ مرکز مراقبت های بهداشتی را در دانشگاه عالی فناوری بنیان گذاری نمود. او همچنین باشگاه زنان دبی را در کالج دبی برای دانشجویان دختر و نیز مرکز تحقیقات ژنتیکی شیخ زاید را تأسیس کرد. در این مرکز تمرکز او بر راه اندازی ابتکاراتی برای آگاهی بخشی به جامعهٔ اماراتی نسبت به خطرات بیماری های ژنتیکی، به ویژه بیماری تالاسمی بود؛ بیماری ای که در امارات بسیار شایع است. در سال ۲۰۰۶، مطر به عنوان اولین زن اماراتی به سمت معاون وزیر بهداشت دولت دبی منصوب شد. از سال ۲۰۱۴، مطر به عنوان نایب رئیس سازمان «دبی العطاء» که یک نهاد حامی آموزش ابتدایی است، فعالیت می کند. از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۱ ریاست سازمان توسعه جامعهٔ دبی را برعهده داشت. در سال ۲۰۰۴، مطر انجمن اماراتی بیماری های ژنتیکی را بنیان گذاری کرد و مدیریت آن را برعه
ده دارد. این انجمن یک سازمان داوطلبانه در امارات است که بر مسائلی همچون بیماری هایی نظیر تالاسمی، آلزایمر، اوتیسم و سلیاک تمرکز دارد و از خانواده هایی از ملیت های گوناگون را پشتیبانی می کند.این فعالیت ها به راه اندازی غربالگری های جدید برای جهش های ژنتیکی در کودکان منجر شد؛ موضوعی که مطر در مقاله ای در سال ۲۰۱۷ در روزنامهٔ "گلف نیوز" به آن پرداخت.همچنین در سال ۲۰۱۸، او در گفت وگویی با "خلیج تایمز" به موضوع آزمایش های ژنتیکی برای سرطان پستان اشاره کرد.او رهبری بسیاری از پژوهش هایی را بر عهده داشته که توسط انجمن منتشر شده است؛ پژوهش هایی که منجر به تصویب ۵ قانون مهم در امارات گردیده اند. از برجسته ترین این قوانین می توان به الزام انجام آزمایش های پزشکی پیش از ازدواج، همچنین انجام غربالگری ژنتیکی نوزادان، آزمایش های پیشگیرانهٔ ژنتیکی، غربالگری سلامت دانش آموزان و نیز آزمایش های دوران بارداری در سه ماههٔ نخست اشاره کرد. تحت مدیریت او، انجمن موفق به ایجاد بانک اطلاعاتی از بیش از ۱۱ هزار شهروند اماراتی شد که هدف آن شناسایی زودهنگام بیماری های ژنتیکی خونی که از شایع ترین بیماری ها در امارات هستند، بوده است. انجمن هم
چنین توانسته داروهای پیشگیرانه برای رفع کمبود اسید فولیک تولید کند و یک کلینیک رایگان برای درمان بیماران راه اندازی نماید. این انجمن از سال ۲۰۱۲ پروژه ای پیشگیرانه برای سرطان پستان تأسیس کرده و پژوهش های متعددی پیرامون تاریخچهٔ این بیماری در امارات و بررسی جهش های ژنتیکی آن انجام داده است. افزون بر این، انجمن تحقیقات گسترده ای دربارهٔ بیماری های ناشی از ازدواج های فامیلی و نیز سرطان های کودکان در دست اجرا دارد. مریم مطرهمچنین بنیان گذار انجمن سندرم داون امارات است؛انجمنی که پس از کمک او به مادری در ساحل که فرزندی مبتلا به سندرم داون داشت، شکل گرفت. در سال ۲۰۱۷، مطر سخنران اصلی یک رویداد برای تجلیل از متخصصان مراقبت های بهداشتی در امارات بود. مطر در رسانه ها دربارهٔ بیماری های نادر در امارات سخن گفته است، همچنین دربارهٔ دوره هایی که زنان باید از گرفتن تصمیمات مهم خودداری کنند،تأمین بودجه برای ابتکارات سلامت در اماراتو چالش های زنان در دوران همه گیری کووید-۱۹ صحبت کرده است.او همچنین مجری مشترک یک برنامه روزانهٔ رادیویی به نام «صابح رمضان» بوده است که به موضوع سلامت عمومی در امارات می پردازد. او از سال ۲۰۱۵ تاکن
ون عضو شورای مشورتی راهنمایی در امارات است. علاوه بر این، از سال ۲۰۱۷ در هیئت مدیرهٔ کمیته مشورتی آموزشی شرکت بدایة مدیا حضور دارد و همچنین بین سال های ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۱ عضو هیئت مدیرهٔ صندوق ازدواج بوده است. جوایز و تقدیرات. مریم مطر در طول مسیر حرفه ای خود جوایز و افتخارات متعددی کسب کرده است؛ جوایزی که به پاس تلاش های او در توسعهٔ علم ژنتیک و وراثت در امارات و همچنین کمک به ساخت نسل های سالم و نیرومند به او اعطا شده اند. در سال ۲۰۰۲، او جایزهٔ بهترین پروژهٔ سلامت در سطح انستیتوی عالی فناوری امارات را دریافت کرد.سال بعد، دکتر مریم موفق به کسب جایزهٔ برنامهٔ عملکرد ممتاز دولتی از سوی ادارهٔ بهداشت و خدمات پزشکی دبی شد. او همچنین در سال ۲۰۰۴ جایزهٔ بهترین پروژهٔ اجتماعی از برنامهٔ شیخ محمد بن راشد برای تربیت رهبران را به دست آورد.در سال ۲۰۱۴ نیز در فهرست ۲۰ زن دانشمند عرب تأثیرگذار در جامعهٔ بین المللی قرار گرفت. در سال ۲۰۱۲، مطر توسط مجلهٔ "اِرِیبیان بیزنس" به عنوان یکی از ۱۰۰ زن عرب قدرتمند شناخته شد و در آوریل ۲۰۱۵، به عنوان یکی از «۱۰۰ عرب قدرتمند زیر ۴۰ سال» در حوزهٔ علم معرفی گردید.او همچنین توسط مجلهٔ "فصلن
امهٔ علوم اسلامی" در سال ۲۰۱۴ به عنوان یکی از تأثیرگذارترین زنان دانشمند مسلمان شناخته شد.طبق گزارش "هفته نامهٔ العرب"، مطر دو بار در جایگاه چهارم میان پژوهشگران عرب و به عنوان قدرتمندترین پژوهشگر زن اماراتی در حوزهٔ علم قرار گرفته است. این نشریه همچنین در سال ۲۰۱۸ گزارش داد که مطر آرزو دارد نخستین زن عرب باشد که جایزهٔ نوبل صلح را دریافت می کند.در سال ۲۰۱۹، مریم مطر جایزهٔ زن پیشگام عرب را دریافت کرد و همان سال توسط اتحادیهٔ عرب به عنوان سفیر حسن نیت برای زنان و کودکان در جهان عرب برگزیده شد.در سال ۲۰۲۳، مطر یکی از زنانی بود که جایزهٔ «زنان موفق اماراتی» را دریافت کردند و همچنین جایزهٔ دستاوردهای عمر حرفه ای در حوزهٔ فناوری را کسب کرد. در سال ۲۰۲۵، مجلهٔ "اِرِیبیان بیزنس" مریم مطر را به عنوان یکی از ۱۰۰ زن الهام بخش معرفی نمود.
در ۹ آوریل ۲۰۲۵، نیروهای دفاعی اسرائیل یک حمله هوایی به یک ساختمان مسکونی چهار طبقه در نزدیکی مسجد الحواشی در شجاعیه، شرق شهر غزه انجام دادند. هواپیماهای جنگی اسرائیل یک منطقه پرجمعیت را که مملو از چادرهای پناهندگان و آوارگان بود، هدف قرار دادند و ۸ خانه را ویران کردند. این حمله حداقل ۳۵ فلسطینی، از جمله ۸ زن و کودک، را کشته، بیش از ۷۰ نفر را زخمی و بیش از ۲۰ نفر را مفقود کرد. پیشینه. در ۱۸ مارس ۲۰۲۵، اسرائیل حمله ای غافلگیرانه به نوار غزه انجام داد و عملاً به آتش بس ۲۰۲۵ جنگ غزه پایان داد و جنگ غزه را از سر گرفت. در روز اول، حملات اسرائیل حداقل ۴۰۴ فلسطینی، از جمله ۲۶۳ زن و کودک را کشت که آن را به یکی از مرگبارترین حملات در جنگ غزه تبدیل کرد. در بحبوحه تهاجم مجدد، در ۲۳ مارس، اسرائیل به پنج آمبولانس و یک ماشین آتش نشانی «یکی یکی» شلیک کرد و ۱۵ امدادگر فلسطینی را کشت، اقدامی که به طور گسترده توسط جامعه بین المللی محکوم شد. تا ۳۰ مارس طول کشید تا اجساد امدادگران مفقود شده در یک گور دسته جمعی پیدا شود. اسرائیل متعاقباً با استناد به لزوم نابودی «زیرساخت های تروریستی»، دستور تخلیه گسترده در شجاعیه را صادر کرد و ه
زاران نفر از ساکنان شجاعیه را قبل از آغاز تهاجم مجدد آواره کرد. حمله. در ۹ آوریل ۲۰۲۵، هواپیماهای جنگی اسرائیل یک ساختمان مسکونی چهار طبقه را در منطقه ای پرجمعیت و پر از پناهندگان در شجاعیه با «موشک های متعدد» هدف قرار دادند که باعث پرتاب ترکش ها «به همه جهات» شد. این حمله هشت خانه را در شجاعیه ویران کرد. بیش از ۳۵ فلسطینی کشته و حداقل ۷۰ نفر دیگر زخمی شدند. ۲۰ نفر دیگر نیز مفقود شدند. اسرائیل بدون ارائه مدرک و در ابتدا بدون ذکر نام، ادعا کرد که به یک «تروریست ارشد حماس» حمله کرده است. روز بعد، ارتش اسرائیل نام فرمانده کشته شده حماس را هیثم رازق عبدالکریم شیخ خلیل اعلام کرد. تصاویر، اجساد کودکانی را نشان می داد که توسط امدادگران از زیر آوار بیرون آورده می شدند. برخی از قربانیان «تکه تکه» شده بودند در حالی که «گرد و غبار و ویرانی گسترده تمام محل را پر کرده بود.» واکنش ها. حماس این حمله را به عنوان یک «قتل عام خونین» و یکی از «فجیع ترین اقدامات نسل کشی» محکوم کرد. پیامدها و تحقیقات. ارتش اسرائیل گزارشی منتشر کرد که در آن آمده بود «اشتباهات حرفه ای» منجر به کشته شدن ۱۵ کارگر در غزه شده است و فرمانده حاضر در محل،
پس از نزدیک شدن سریع وسایل نقلیه، تهدیدی فوری و ملموس را احساس کرده و «دید کم در شب» را عامل آن دانسته است. معاون فرمانده واحد مربوطه برکنار شد. ارتش اسرائیل اعلام کرد که تحقیقاتش نشان داده است که شش نفر از تلفات از اعضای حماس بوده اند و اعدام های بدون محاکمه را رد کرد.
در ۱۶ ژوئیه ۲۰۲۵، اسرائیل حملات هوایی به چندین ساختمان دولتی در دمشق، سوریه، از جمله هیئت ارکان سوریه و مجاورت کاخ ریاست جمهوری انجام داد. این حملات منجر به کشته شدن حداقل ۳ نفر و زخمی شدن ۳۴ نفر دیگر شد. اسرائیل اعلام کرد که این ساختمان ها را به عنوان «هشداری» در دفاع از دروزی ها در بحبوحه درگیری های ژوئیه ۲۰۲۵ در جنوب سوریه مورد حمله قرار داده است. اسرائیل در دسامبر ۲۰۲۴ به بخش هایی از سوریه حمله کرده و پیشنهاد ایجاد یک منطقه غیرنظامی در جنوب سوریه را داده و از حرکت نیروهای سوری به آنجا جلوگیری کرده بود. پیشینه. پس از سقوط رژیم اسد در ۸ دسامبر ۲۰۲۴، اسرائیل از خلاء قدرت ناشی از سقوط بشار اسد، رئیس جمهور سوریه، سوءاستفاده کرد و با انجام یک بمباران هوایی، ارتش سوریه را فلج کرد و به بخش هایی از سوریه حمله کرد و چند صد مایل مربع از خاک این کشور را اشغال نمود و توافق نامه ۱۹۷۴ در مورد توقف درگیری با سوریه بعثی را باطل اعلام کرد. با وجود شرکت در مذاکرات صلح با میانجیگری آمریکا با هدف توقف خصومت ها و عادی سازی روابط بین دو کشور در اواخر ژوئن ۲۰۲۵، اسرائیل همچنان به تعهد خود مبنی بر «حفاظت از دروزی های سوریه» ادامه
داد و هشدار داد که اگر نیروهایش وارد سه استان جنوبی که آنها را مناطق غیرنظامی اعلام کرده بود - قنیطره، درعا و سویدا - شوند، به سوریه حمله خواهد کرد. در ۱۳ ژوئیه ۲۰۲۵، درگیری هایی بین گروه های مسلح دروزی و بادیه نشین در سویدا رخ داد که منجر به کشته شدن حداقل ۲۰۰ نفر شد. پس از تصمیم دولت انتقالی سوریه برای استقرار نیروهای مسلح سوریه در منطقه برای برقراری نظم، حکمت هجری، رهبر دروزی ها، خواستار مقاومت مسلحانه علیه دولت و بادیه نشینان شد و از اسرائیل خواست که «سویدا را نجات دهد». بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر اسرائیل، متعاقباً دستور حمله به نیروها و سلاح های سوری که وارد سویدا می شدند را صادر کرد و گفت که دولت «قصد دارد از آنها علیه دروزی ها استفاده کند.» حملات هوایی. در ۱۶ ژوئیه ۲۰۲۵، حدود ساعت ۳ بعد از ظهر، جت های جنگنده اسرائیلی چندین حمله هوایی و موشکی به دمشق انجام دادند که به ساختمان های فرماندهی کل ارتش و وزارت دفاع در مجاورت میدان اموی و همچنین مجاورت کاخ ریاست جمهوری آسیب رساند و به گفته دیدبان حقوق بشر سوریه، خسارات «گسترده ای» به مرکز دمشق وارد کرد. اسرائیل اعلام کرد که فرماندهان سوری در ستاد نظامی، نیرو
های دولتی را در سویدا هدایت می کردند، در حالی که حمله به مجاورت کاخ ریاست جمهوری به عنوان «هشداری» به دولت برای عقب نشینی از سویدا بود. وزارت بهداشت سوریه از حداقل سه کشته و ۳۴ زخمی دیگر خبر داد. پیامدها. پس از این حملات، مارکو روبیو، وزیر امور خارجه ایالات متحده، گفت که دولت ترامپ با همه طرف ها برای پایان دادن به آنچه که او «وضعیت نگران کننده و وحشتناک» خواند، تعامل کرده و آن را «سوءتفاهم» خواند. توافق آتش بس حاصل شد که به عملیات نظامی پایان داد و نیروهای سوری را ملزم به عقب نشینی از سویدا کرد.
خاندان راهب سیاه دودمان فرمانروای خانات شکی بود. نخستین بار کریم آقا شکی خانوف، یکی از بازماندگان این خاندان، در کتاب تاریخچهٔ کوتاه خان های شکی که به زبان آذربایجانی نگاشته بود، از آن یاد کرد. نام این اثر در سال ۱۸۵۸ در کتاب گزیده هایی از نویسندگان مسلمان نوشتهٔ برنهارت دُرن آمده است. با این همه ، برنهارت به نادرستی نویسنده کتاب را حاجی عبداللطیف دانستند ولی سراینده آذربایجانی سلمان ممتاز به این برآیند رسید که این اثر براستی نوشتهٔ کریم شکی خانوف بوده است. این کتاب در سال ۱۹۵۸ دوباره چاپ شد، این بار با نام کریم آقا. به گفتهٔ تاریخ نگار آذربایجانی عدالت طاهرزاده، شاید کتاب به سفارش ایوان پاسکویچ، سردار روسی در قفقاز، نوشته شده باشد. تاریخچه. بر پایهٔ افسانه ای، نیای این خاندان راهبی مسیحی (شاید ارمنی یا اودی) بود که در نوخا می زیست. او پسرش را به همسری دختر یکی دیگر از کشیشان کیش درآورد. پسر راهب، جاندار، درآینده به اسلام گروید و نام «علیجان» (به معنی جانِ علی) را گرفت. به گفتهٔ یکی دیگر از بازماندگان خاندان، مصطفی آقا شکی خانوف، نوهٔ جاندار: زکی خان دشت های آرباتان و شهر نوخا را به چنگ آورد. گفته می شود پسر
او حسن سلطان بود که در سال ۱۵۲۱ لوانِ کاختی به او تاخت و سرانجام در ۱۵۲۴ در نبردی با او کشته شد. شناخته شده ترین عضو این خانواده پسر حسن سلطان، درویش محمدخان بود. پس از پیوستن شکی به قلمرو صفوی، پسر درویش، باقی بِگ، در جایگاه گروگان به دربار تهماسب یکم فرستاده شد. خانات، یگان اداری گردید و به تویگون بگ قاجار (۱۵۵۱–۱۵۵۵) سپرده شد. این خاندان تا زمان حاجی چلبی خان بار دیگر به نیرومندی چشمگیری نرسید. او که در سال ۱۷۰۳، در روزگار پادشاهی شاه سلطان حسین صفوی، از پدری زمین دار به نام قربان بِگ زاده شد، از تبار بلندپایگان بود. در دانشنامه افرون و بروک هاوس داستانی آمده است که حاجی چلبی را نوهٔ یک کشیش ارمنی می داند که به اسلام گروید. زندگینامه نویس، حاجی سید عبدالحمید، او را تبار هفتم از درویش محمدخان دانسته است. پتروشفْسکی نیز او را از ریشه اودی یا ارمنی می پنداشت. حاجی چلبی پس از کشته شدن نادرشاه در ۱۷۴۷، خود را فرمانروای شکی ساخت. خاندان او تا سال ۱۸۰۶ بر خانات فرمان راندند، تا اینکه سلیم خان به دست روس ها برکنار شد. پسر سلیم خان، حسین خان، در روند جنگ ایران و روسیه (۱۸۲۸–۱۸۲۶) کوشید دوباره خانات را به دست گیرد و
برای دوره ای کوتاه – ۸۰ روز – فرمانروایی کرد. بازماندگان این خاندان امروزه از نام خانوادگی های «شکی خانوف» و «شکینسکی» استفاده می کنند. از نامداران خاندان می توان بازیگر سینمای شوروی، بارات شاکینسکی، تاریخ نگار کریم آقا شکی خانوف، سردار پلیس امین شکینسکی و رئیس پلیس شهر باکو مَمَد شکینسکی را نام برد.
میکرومگا یک مجله خبری سیاسی، فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی است که هر دو ماه یکبار در رم، ایتالیا منتشر می شود. عنوان "میکرومگا" احتمالاً از داستانی از ولتر الهام گرفته شده است. تاریخچه و مشخصات. "میکرومگا" در مارس ۱۹۸۶ توسط سردبیران جورجیو روفولو و پائولو فلورس دارکایس تأسیس شد. این مجله توسط گدی گروپو ادیتوریاله منتشر می شود و در رم مستقر است. سردبیر آن پائولو فلورس دارکایس است. در سال های اول، این مجله عنوان فرعی «دلایل چپ گرایان» داشت. بعدها این عنوان فرعی حذف شد. اکنون هر شماره عنوان متفاوتی دارد که از یک موضوع بحث الهام گرفته شده است. با توجه به قالب آن، که شامل مقالات و نوشته های طولانی است، این مجله تمایل دارد تا به نخبگان فکری خدمات ارائه دهد. مارکو تراواگلیو، روزنامه نگار، یکی از نویسندگان شناخته شده تر آن است. بسیاری از فیلسوفان، دانشمندان علوم اجتماعی و مردان و زنان دانشمند و دیگر چهره های برجسته در این روزنامه مطلب نوشته اند، از جمله ماسیمو کاچیاری، یوزف راتزینگر، برونو فورته، میشل سانتورو، جیانی واتیمو، لشک کولاکوفسکی، مارسل گوشت، مارگریتا هک و والتر ولترونی. این مجله از ۲۰ فوریه تا ۲۰ آوریل ۲۰۰۶ به
صورت ماهانه منتشر می شد، سپس در طول مبارزات سیاسی ایتالیا در سال ۲۰۰۶ به صورت هفتگی (طی یک دوره هشت هفته ای) منتشر می شد. در این زمان، با عنوان "«لا پریماورا دی میکرومگا»" منتشر می شد. در سال ۲۰۰۷، این مجله به قالب دوماهانه اولیه خود بازگشت. تیراژ متوسط "میکرومگا" ۲۵۰۰۰ تا ۳۰۰۰۰ نسخه است. در سال ۲۰۰۶، برخی از شماره های آن بیش از ۱۰۰۰۰۰ نسخه فروش داشتند. در ۸ ژوئیه ۲۰۰۸، "میکرومگا" تجمعی را علیه تلاش سیلویو برلوسکونی برای محدود کردن قدرت قوه قضائیه با وادار کردن پارلمان به تصویب قانونی که به افراد شاغل در چهار مقام عالی کشور (رئیس جمهور، نخست وزیر، رئیس مجلس نمایندگان و رئیس سنا) مصونیت عطف به ماسبق از پیگرد قانونی در طول دوره تصدی شان می داد، ترتیب داد؛ بنابراین، برلوسکونی به عنوان نخست وزیر تا زمان ترک سمت خود از پیگرد قانونی مصون می ماند. تقریباً ۱۰۰۰۰۰ نفر در میدان ناوونای رم جمع شدند تا خشم خود را از قانون جدید ابراز کنند. در سال ۲۰۰۹، آن قانون توسط دادگاه قانون اساسی مغایر با قانون اساسی تشخیص داده شد و لغو گردید. در ۱۳ دسامبر ۲۰۲۰، گدی گروپو ادیتوریاله اعلام کرد که این مجله با شروع سال جدید انتشار خود ر
ا متوقف خواهد کرد. با این حال، پائولو فلورس دارکایس بعداً اعلام کرد که این روزنامه را خریداری کرده است و این روزنامه انتشار خود را از مارس ۲۰۲۱ تحت عنوان جدید "میکرومگا ادیزیونی سوکیال انترپریسه سرل" از سر گرفت.
ایل موندو یک مجله هفتگی سیاسی، فرهنگی و اقتصادی بود که توسط جیانی مازوکی (همچنین بنیان گذار اروپایی) تأسیس شد و توسط ماریو پانونزیو مدیریت می شد. این مجله بین سال های ۱۹۴۹ تا ۲۰۱۴ وجود داشت. تاریخچه و مشخصات. گروه مؤسس متشکل از ماریو پانونزیو (مدیر عامل)، ویتوریو گورسیو، انیو فلیانو، کورادو آلوارو، مینو ماکاری و ویتالیانو برانکاتی، قبلاً در مجله هفتگی امنیبوس (۱۹۳۷–۱۹۳۹) با هم کار کرده بودند. "ایل موندو" در سال ۱۹۴۹ تأسیس شد. اولین شماره این مجله در ۱۹ فوریه ۱۹۴۹ با مقالاتی علیه دولت رفاه و اقتصاد کینزی منتشر شد. در اقتصاد، این مجله از نظریه های اقتصادی لودویگ فون میزس و فردریش هایک الهام گرفته بود. این مجله رویکردی چپ-لیبرال اتخاذ کرد. در ابتدا به عنوان یک نشریه ضد کمونیست و لائیک متولد شد، اما در طول سال ها خط مشی استقلال کامل از «قدرت های موجود» را در سیاست و امور مالی حفظ کرد. افرادی که برای "ایل موندو" می نوشتند شامل آدولفو باتالیا، انیو فلایانو، ارنستو روسی، جیووانی اسپادولینی، انزو فورچلا ، آنتونیو سدرنا، روبرتو پانه، مارکو پانللا، اوگنیو اسکالفاری، توماسو لاندولفی، ایندرو مونتانلی، ویتوریو د کاپراریس
و پانفیلو جنتیله بودند. نویسندگانی چون توماس مان و جورج اورول از جمله همکاران خارجی بودند. دفتر مرکزی این هفته نامه در رم بود. در سال های اولیه، میانگین تیراژ بین ۱۵۰۰۰ تا ۱۸۰۰۰ نسخه بود و در اوج خود به ۲۰۰۰۰ نسخه می رسید. در دوره بین سال های ۱۹۵۲ تا ۱۹۵۳ تعداد صفحات ۱۲ بود در سال ۱۹۵۵، پانونزیو صفحات مجله را از ۱۲ به ۱۶ صفحه افزایش داد، در حالی که در سال ۱۹۵۶، ناشر تصمیم گرفت "ایل موندو را" به ۱۲ صفحه بازگرداند. در ماه سپتامبر، مجله به شرکتی واگذار شد که سهامداران اصلی آن نیکولو کاراندینی و آدریانو اولیوتی بودند. این مجله در مارس ۱۹۶۶ تعطیل شد. راه اندازی مجدد و تعطیلی قطعی. در سال ۱۹۶۹، ریزولی حق امتیاز این مجله را به دست آورد، و آن را به عنوان یک مجله خبری با فرمت "تایم" دوباره منتشر کرد. پس از چند سال، "ایل موندو" از یک مجله خبری هفتگی به یک نشریه تخصصی در حوزه اقتصاد تبدیل شد، چیزی که برای آن زمان در ایتالیا پیشگامانه بود. در دهه ۱۹۹۰، دوران طولانی خود را آغاز کرد و در دوره پایانی، این مجله به عنوان ضمیمه ای از "کوریره دلا سرا" فروخته می شد. این مجله به صورت هفتگی در روزهای جمعه منتشر می شد. از دسامبر ۲۰
۰۲ تا نوامبر ۲۰۰۳، میانگین تیراژ "ایل موندو" ۹۴۷۲۹ نسخه بود. این مجله در سال ۲۰۰۷، ۷۸۴۳۰ نسخه فروخت "ایل موندو" سرانجام در فوریه ۲۰۱۴ تعطیل شد.
چائو ۲۰۰۱ یک مجله ماهانه موسیقی ایتالیایی است که در ابتدا بین سال های ۱۹۶۹ تا ۲۰۰۰ منتشر می شد. این مجله انتشار خود را در سال ۲۰۲۳ از سر گرفت. تاریخچه و مشخصات. این مجله در سال ۱۹۶۹ در رم و در نتیجه ادغام مجلات موسیقی "بیگ" (که بعدها "چائو بیگ نام گرفت") و "چائو آمیچی" تأسیس شد. در عرض چند سال، این مجله به پرفروش ترین مجله موسیقی در ایتالیا تبدیل شد و عمدتاً مخاطبان جوان را به خود جذب می کرد. در ابتدا بر موسیقی پاپ تمرکز داشت، اما به تدریج تمام ژانرهای موسیقی، از جمله بیت، راک، جاز و فولک را پوشش می داد. همچنین ستون هایی به رادیو و تلویزیون، تئاتر، هنر و روان شناسی اختصاص داشت. پس از موفقیت چشمگیر، به ویژه در اوایل دهه ۱۹۸۰، این مجله دچار رکود طولانی شد که منجر به اولین تعطیلی آن در سال ۱۹۹۴ شد. این مجله اولین بار در سال ۱۹۹۹ دوباره منتشر شد و در سال ۲۰۰۰ برای پنج شماره آخر خود با نام Ci@o منتشر شد. در سال ۲۰۲۳، این مجله توسط همکاران سابقش، مائوریتزیو بکر و رناتو مارنگو، دوباره منتشر شد.