Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سر دِمیس هاسابیس (زاده ۲۷ ژوئیه ۱۹۷۶) دانشمند کامپیوتر، محقق هوش مصنوعی بریتانیایی است. او پیش از این برنامه نویس و طراح بازی های ویدئویی هوش مصنوعی و بازیکن متخصص بازی های رومیزی بود. او مدیرعامل اجرایی و یکی از بنیانگذاران دیپ مایند و آیزومورفیک لب، و مشاور هوش مصنوعی دولت بریتانیا است. او از اعضای انجمن سلطنتی است و جوایز معتبر بسیاری را برای کار خود در آلفافولد از جمله جایزه بریکترو، بین المللی گاردینر کانادا و جایزه لسکر دریافت کرده است. در سال ۲۰۱۷ او به عنوان یک شوالیه نشان امپراتوری بریتانیا منصوب شد و در لیست ۱۰۰ تأثیرگذارترین افراد تایم قرار گرفت. در سال ۲۰۲۴ به دلیل خدمات به هوش مصنوعی لقب شوالیه دریافت کرد. هاسابیس و جان ام. جامپر نیمی از جایزه نوبل شیمی ۲۰۲۴ را برای پیش بینی تاخوردگی پروتئین دریافت کردند. دوران اولیه زندگی و تحصیل. هاسابیس از پدری یونانی قبرسی و مادری سنگاپوری چینی به دنیا آمد و در شمال لندن بزرگ شد. او که از سن ۴ سالگی یک کودک نابغه در شطرنج بود، در سن ۱۳ سالگی با رتبه الوی ۲۳۰۰ به درجه استادی رسید و کاپیتان بسیاری از تیم های شطرنج نوجوانان انگلستان بود. او نماینده دانشگاه کمبری
ج در مسابقات شطرنج دانشگاه آکسفورد-کمبریج در سال ۱۹۹۵، 1996 و ۱۹۹۷، برنده یک نیمه آبی بود. زندگی شخصی. حسابیس با خانواده اش در شمال لندن زندگی می کند. او همچنین طرفدار مادام العمر باشگاه لیورپول است.
تسوکادا تاماکی (به ژاپنی: 塚田玉樹، متولد ۲۳ نوامبر ۱۹۶۴) دیپلمات ژاپنی و سفیر و نمایندهٔ تام الاختیار کنونی ژاپن در ایران است. او از اهالی استان سایتاما است. تحصیلات. او از دانشگاه توکیو (لیسانس حقوق، ۱۹۸۷) و دانشگاه آکسفورد (کالج مرتون، کارشناسی/ کارشناسی ارشد تاریخ مدرن، ۱۹۹۰) فارغ التحصیل شد. جراحی در ایران. سفیر ژاپن در ایران، جراحی دیسک کمر در یکی از بیمارستان های تهران انجام داد و اذعان کرد از استانداردهای پزشکی در ایران شگفت زده شده. زندگی شخصی. تاماکی یک نوازنده آماتور فلوت و عاشق شوگی و حل مسائل ریاضی است. او و همسرش یک دختر دامپزشک دارند و یک پسر در حال تحصیل در رشته بیوشیمی در دانشگاه.
«شایعات» ترانه ای از هنرپیشه و خواننده لیندزی لوهان می باشد که در نخستین آلبوم استودیویی وی تحت عنوان "حرف بزن" (۲۰۰۴) قرار دارد. این ترانه در اصل «فقط اون چیزی که هست» نامیده شده بود.
جو کیو-چانگ (زاده ۲۵ نوامبر ۱۹۲۸ – درگذشته ۳ سپتامبر ۲۰۱۸) یک سیاستمدار اهل کره شمالی، متولد کره در زمان استعمار ژاپن بود که به عنوان مدیر بخش صنعت ماشین آلات سازی حزب کارگران کره (WPK) فعالیت می کرد. جو، رئیس برنامه هسته ای و موشکی کره شمالی بود. پیشینه او در تحقیق و توسعه برنامه هسته ای بود، برخلاف کار معاون مدیرش، هونگ سونگ-مو، که بیشتر تولید محور است. جو در سال ۲۰۱۰ به کمیسیون نظامی مرکزی حزب کارگران کره معرفی شد. او در ۳ سپتامبر ۲۰۱۸ بر اثر پان سیتوپنی در پیونگ یانگ درگذشت. جوایز و افتخارات. در هنگام تشییع جنازه جو، قابی که افتخارات وی را نشان می داد، در پای مقبره او قرار داده شد.
حرف بزن نخستین آلبوم استودیویی از هنرپیشه و خواننده-ترانه پرداز آمریکایی لیندزی لوهان می باشد که در ۷ دسامبر سال ۲۰۰۴ از سوی کازابلانکا رکوردز منتشر گردید.
«تمام» ترانه ای از هنرپیشه و خواننده لیندزی لوهان می باشد که در نخستین آلبوم استودیویی وی تحت عنوان "حرف بزن" (۲۰۰۴) قرار دارد. «تمام» از لحاظ غنایی درمورد دوست پسری می باشد که پایبند نیست و اینکه رابطهٔ آن ها «روشن می شود سپس دوباره خاموش می شود» به نظر می رسد.
«صورتی» ترانه ای از خواننده-ترانه پرداز جنل مونی به همراهٔ موسیقی دان آرت پاپ کانادایی گرایمز می باشد که در سومین آلبوم استودیویی وی تحت عنوان "کامپیوتر کثیف" (۲۰۱۸) قرار دارد. «صورتی» سومین تک آهنگ "کامپیوتر کثیف" می باشد و موزیک ویدئوی آن نیز در ۱۰ آوریل سال ۲۰۱۸ بر روی یوتیوب بارگذاری شد.
«غم پوچ گرایی» ترانه ای از گروهٔ موسیقی راک بریتانیایی برینگ می د هورایزن موسیقی دان کانادایی گرایمز می باشد که در ۲۴ ژانویهٔ سال ۲۰۱۹ به عنوان پنجمین تک آهنگ از ششمین آلبوم استودیویی گروه تحت عنوان "امو" (۲۰۱۹) منتشر گردید. از آنجا که این ترانه ملودی های آواز «هیچوقت برنگرد» را کش رفته، به اونسنس در بخش ترانه پردازان کردیت داده شده است.
پرتابگاه گاگارین () که به نام سایت ۱ بایکونور یا سایت ۱/۵ نیز شناخته می شود، یک پایگاه پرتاب در پایگاه فضایی بایکونور در قزاقستان است که توسط برنامه فضایی شوروی و سازمان فضایی فدرال روسیه (روس کاسموس) استفاده می شد. معرفی. این سکوی پرتاب برای اولین پرواز فضایی انسان توسط یوری گاگارین با فضاپیمای «وستوک ۱» در سال ۱۹۶۱ مورد استفاده قرار گرفت. این مکان به عنوان «سایت شماره ۱» (Площадка №1) شناخته می شد، چرا که اولین سکوی پرتاب از این نوع بود. گاهی به آن NIIP-5 LC1، بایکونور LC-1، LC-1/5، LC-1، پد ۱/۵ یا GIK-5 LC1 نیز گفته می شود. در تاریخ ۱۷ مارس ۱۹۵۴، شورای وزیران شوروی به چندین وزارتخانه دستور داد که تا اول ژانویه ۱۹۵۵ مکانی را برای آزمایش موشک R-7 انتخاب کنند. یک کمیسیون ویژه برای شناسایی مناطق مختلف جغرافیایی تشکیل شد که در نهایت منطقه «تیوراتام» در جمهوری سوسیالیستی قزاقستان شوروی انتخاب گردید. این تصمیم در ۱۲ فوریه ۱۹۵۵ توسط شورای وزیران تأیید شد و هدف این بود که ساخت وساز تا سال ۱۹۵۸ به پایان برسد. کار ساخت سایت شماره ۱ در ۲۰ ژوئیه ۱۹۵۵ توسط مهندسان نظامی آغاز شد. شبانه روز بیش از ۶۰ کامیون قدرتمند در محل
کار می کردند و روزانه ۱۵,۰۰۰ متر مکعب خاک را حفاری و جابجا می کردند. حجم کل خاک برداری حدود ۷۵۰,۰۰۰ متر مکعب برآورد شد. در طول زمستان، از مواد منفجره برای سرعت بخشیدن به کارها استفاده شد. تا پایان اکتبر ۱۹۵۶، تمام ساختمان های اصلی و زیرساخت های لازم برای آزمایش های موشک R-7 تکمیل شدند. ساختمان نصب و آزمایش (Монтажно-испытательный корпус) که به «سایت شماره ۲» معروف است، ساخته شد و یک خط راه آهن ویژه از آنجا به سایت شماره ۱ که سکوی پرتاب موشک در آن قرار داشت، احداث گردید. تا آوریل ۱۹۵۷، تمام کارهای باقی مانده تکمیل شد و سایت آماده پرتاب گردید. موشک R-7 اولین پرواز خود را از سایت LC-1 در ۱۵ مه ۱۹۵۷ انجام داد. در ۴ اکتبر ۱۹۵۷، این سکو برای پرتاب اولین ماهواره مصنوعی جهان، اسپوتنیک ۱، استفاده شد. از جمله پروازهای فضایی سرنشین دار که از این مکان پرتاب شدند، می توان به پرواز یوری گاگارین، والنتینا ترشکوا و بسیاری دیگر از مأموریت های فضایی انسانی اشاره کرد، از جمله تمام پروازهای سرنشین دار شوروی و روسیه به ایستگاه فضایی میر. این سکو همچنین برای پرتاب فضاپیماهای برنامه لونا، ، برنامه وِنِرا و بسیاری از ماهواره های کا
زموس و دیگر مأموریت ها مورد استفاده قرار گرفت. بین سال های ۱۹۵۷ تا ۱۹۶۶، این مکان علاوه بر پرتاب های فضایی، میزبان موشک های بالستیک هسته ای آماده پرتاب نیز بود؛ تا دهه ۲۰۰۰، بیش از ۴۰۰ پرتاب از این سکو انجام شده بود. پانصدمین پرتاب از این مکان در ۲ سپتامبر ۲۰۱۵ و مأموریت سایوز تی ام ای-۱۸ام بود. در سال ۱۹۶۱، با افزایش تعداد پرتاب های برنامه فضایی شوروی، یک سکوی خواهر در بایکونور به نام LC-31/6 افتتاح شد. LC-1 به عنوان تأسیس اصلی برای پرتاب های فضایی انسانی باقی ماند، با برخی پرتاب های سایوز که از انجام می شدند. LC-1 در سال های اولیه به دلیل انفجار بوسترها چندین بار آسیب دید. این سکو در سال های ۱۹۶۹-۱۹۷۰ یک برنامه نوسازی یک ساله را پشت سر گذاشت تا از پرتاب ماهواره های شناسایی زِنیت پشتیبانی کند؛ در طول این مدت، تمامی پرتاب های R-7 از بایکونور از LC-31 انجام می شد. تا سال ۲۰۱۶، آخرین حادثه ای که در این سکو یا اطراف آن رخ داد، مربوط به تلاش برای پرتاب سایوز T-10-1 در سپتامبر ۱۹۸۳ بود که به فاجعه انجامید؛ هنگامی که بوستر در حین آماده سازی پیش از پرتاب آتش گرفت و منفجر شد، خسارات شدیدی به LC-1 وارد شد که آن را برا
ی نزدیک به یک سال غیرقابل استفاده کرد. اولین پرتاب از سکوی بازسازی شده، ماهواره شناسایی یانتار در ژوئیه ۱۹۸۴ بود، اما تا ژوئن ۱۹۸۵ و مأموریت سایوز T-13، هیچ پرواز سرنشین داری از این سکو انجام نشد. در سال ۲۰۱۹، پرتابگاه گاگارین میزبان آخرین دو پرتاب سرنشین دار خود در ماه های ژوئیه و سپتامبر بود، قبل از اینکه برنامه ای برای مدرن سازی آن برای راکت های سایوز-۲ با اولین پرتاب در سال ۲۰۲۳ تنظیم شود. پس از بازنشستگی پرتابگاه گاگارین، مأموریت های سرنشین دار از سایت ۳۱ انجام می شوند. آخرین پرتاب از پرتابگاه گاگارین، پرواز سایوز MS-15 به ایستگاه فضایی بین المللی در ۲۵ سپتامبر ۲۰۱۹ بود، و اولین مأموریت سرنشین دار از سایت ۳۱ پس از سال ۲۰۱۲، سایوز MS-16 در ۹ آوریل ۲۰۲۰ بود. پرتابگاه گاگارین نتوانست بودجه لازم برای مدرن سازی جهت سازگاری با راکت بزرگتر سایوز-۲ را دریافت کند، به دلیل تمرکز دوباره برنامه های فضایی روسیه بر پایگاه فضایی ووستوچنی. در سال ۲۰۲۳، اعلام شد که مقامات روسیه و قزاقستان قصد دارند این مکان را به عنوان یک سکوی پرتاب بازنشسته غیرفعال کنند و آن را به مجموعه موزه پایگاه فضایی بایکونور اضافه کنند.
آدریانا مارایس (؛ زادهٔ ) فیزیکدان نظری، تکنولوژیست و مدافع اکتشافات فضایی اهل آفریقای جنوبی است. او به دلیل کارهایش در حوزه رمزنگاری کوانتومی و زیست شناسی کوانتومی شناخته شده است. آدریانا بنیان گذار بنیاد "Proudly Human" است که هدفش بررسی امکان زندگی انسانی در خارج از زمین است و همچنین مدیر بنیاد توسعه فضایی آفریقا است که بر روی پروژه "Africa2Moon" کار می کند. حرفه. آدریانا مارایس پس زمینه ای چشمگیر در فیزیک نظری و زیست شناسی کوانتومی دارد. تحقیقات او در مقطع دکتری بر تأثیرات کوانتومی در فتوسنتز و منشأ مولکول های پیش زیستی در فضا متمرکز بود. او همچنین بر روی توسعه یک سیستم اقتصادی مبتنی بر بلاک چین برای محیط های سخت کار کرده است. در حال حاضر، آدریانا پژوهشگر در دانشگاه استلنبوش و مؤسسه ملی علوم نظری و محاسباتی در آفریقای جنوبی است. او همچنین عضو هیئت علمی دانشگاه Singularity است و به عنوان رئیس علوم فضایی در Tod'Aérs Aeronautics and Space Research فعالیت می کند. علاقه شدید آدریانا به اکتشافات فضایی در مشارکت او با بنیاد توسعه فضایی آفریقا مشهود است، جایی که او در حال آماده سازی اولین مأموریت آفریقا به ماه اس
ت که به عنوان پروژه Africa2Moon شناخته می شود. او همچنین به عنوان هماهنگ کننده علمی در زمینه منابع فضایی با Geneva Science and Diplomacy Anticipator (GESDA) فعالیت می کند.
پروتئین سرکوبگر همولوگ ادغام شده () مشهور به سوفو (Sufu) یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"SUFU"» کُدگذاری می شود. این ژن بر روی بازوی بلند کروموزوم ۱۰ واقع شده و ۱۲ اگزون دارد. در زیست شناسی مولکولی، دومِـین این پروتئین نقش مهمی در سلول ایفا می کند. سوفو در تنظیم معکوس یک مسیر پیام رسانی سلولی مهم، موسوم به مسیر سیگنال دهی خارپشتی (HH) نقش اساسی دارد. این مسیر خاص در رشد رویان جانوری بسیار مهم است. چندین همولوگ از سوفو وجود دارد که در طیف گسترده ای از جانداران یافت می شود. جهش در ژن های کُدکننده اجزای مسیر سیگنال دهی خارپشتی برای رشد طبیعی مخرب است و با سندرم های زمینه ساز سرطان از جمله هولوپروزنسفالی، سندرم کارسینومای سلول بازال نووید و سندرم سفالوپلی سینداکتیلی گریگ (GCPS) مرتبط است و نقش مهمی هم در سرکوب تومور دارد. به طور دقیق تر، سوفو یک ژن سرکوبگر تومور است که تغییر در آن افراد را مستعد به مدولوبلاستوما می کند، زیرا باعث تغییراتی در مسیر سیگنال دهی خارپشتی می شود. دومِـین پایانه-N، که این مدخل به آن اشاره دارد، حاوی فاکتورهای رونویسی «Gli» است. سوفو با مولکول های GLI1 و GLI3 تعامل پروتئین-پروتئین دا
ایلسا مک کی (; – ) اقتصاددان فمینیست اسکاتلندی و استاد اقتصاد در دانشگاه کالدونیان گلاسگو بود. زندگی. او در تاریخ ۷ ژوئن ۱۹۶۳ به دنیا آمد و در ۵ مارس ۲۰۱۴ درگذشت. مک کی به خاطر تحقیقاتش درباره نابرابری های جنسیتی، اقتصاد دولت رفاهی و اقتصاد فمینیستی شناخته شده بود. او مدافع قوی ایده درآمد پایه همگانی بود و یکی از برجسته ترین کارشناسان بریتانیا در زمینه بودجه ریزی جنسیتی محسوب می شد. او همچنین به عنوان معاون رئیس دانشکده تجارت و جامعه گلاسکو فعالیت می کرد و مشاور سیاست گذاری دولت بود. مک کی به دلیل حمایت از استقلال اسکاتلند نیز شناخته می شد. فعالیت. آیلسا مک کی تحقیقات گسترده ای در زمینه اقتصاد فمینیستی و بودجه ریزی جنسیتی انجام داد و به تأثیرات سیاست های اقتصادی بر زنان پرداخت. یکی از دستاوردهای برجسته او درک نیاز به درآمد پایه همگانی بود، که آن را به عنوان راهکاری برای کاهش نابرابری های اقتصادی و بهبود وضعیت اجتماعی زنان معرفی کرد. او همچنین در زمینه های اقتصاد رفاه، سیاست های حمایتی دولت و توسعه پایدار فعالیت داشت و مقالات بسیاری در این زمینه ها منتشر کرد. مک کی به عنوان مشاور در امور سیاست گذاری اقتصادی و
اجتماعی به دولت اسکاتلند کمک های فراوانی ارائه کرد و در تلاش برای استقلال اسکاتلند نقشی فعال داشت. آثار و نوشته های او همچنان به عنوان منابع مهمی برای پژوهشگران و سیاست گذاران در زمینه های اقتصاد و جنسیت استفاده می شود.
آگناتا باتلر (; – ) از برجسته ترین محققان انگلیسی بود و در دانشگاه کمبریج تحصیل و در Classical Tripos رتبه برتر را کسب کرد. در آن زمان، این دستاورد بزرگ به ویژه برای یک زن در اواخر قرن نوزدهم بود. زندگی. او در تاریخ ۲۸ ژانویه ۱۸۶۷ در لندن به دنیا آمد و در تاریخ ۲۷ مه ۱۹۳۱ درگذشت. آگناتا یکی از اولین سران اولیه بود که مسابقات Classical Tripos در دانشگاه کمبریج را گرفت و در سال ۱۸۸۷ در رتبه اول دسته قرار گرفت. او در سال ۱۸۸۸ با هنری مونتاگو باتلر، رئیس کالج ترینیتی کمبریج، ازدواج کرد و به عنوان یکی از میزبان های برجسته تر در کمبریج شناخته شد. او پس از ازدواج با هنری مونتاگو باتلر به میزبانی برجسته در کمبریج تبدیل شد و نقش مهمی در جامعه دانشگاهی آن زمان ایفا کرد. آگناتا باتلر علاوه بر فعالیت های علمی، در کمک به مدیریت و توسعه کالج ترینیتی نیز نقش داشت. آثار و نوشته های او همچنان به عنوان منابع مهمی برای پژوهشگران در زمینه های کلاسیک استفاده می شود. او به عنوان یک مدل برجسته از یک زن موفق در زمینه ای که عمدتاً توسط مردان تسلط داشت، شناخته می شود. فعالیت ها. آگناتا باتلر علاوه بر دستاوردهای علمی خود، با تدریس و پژ
وهش و همچنین فعالیت های اداری و مدیریتی در دانشگاه کمبریج، تأثیر بزرگی در جامعه علمی و دانشگاهی آن زمان داشت. او به خاطر هوش و دانش بی نظیرش شناخته می شد و تأثیر ماندگاری بر روی دانشجویان و همکارانش گذاشت. باتلر همچنین در دوران زندگی اش با مسائل اجتماعی و فرهنگی آن زمان درگیر بود و به عنوان یکی از پیشگامان زنان در علوم کلاسیک، به تلاش های زیادی برای پیشرفت زنان در زمینه های علمی و دانشگاهی انجام داد.
واریا کیپیانی (؛ – ) پژوهشگر گرجستانی و اولین زنی بود که در زمینه پسیکوفیزیولوژی تربیت شد و به عنوان یک محقق برجسته در این حوزه شناخته می شود. زندگی. او در تاریخ ۴ فوریه ۱۸۷۹ در شهر کوتایسی، امپراتوری روسیه به دنیا آمد و در سال های ۱۹۵۰ تا ۱۹۶۵ در بروسل، بلژیک، درگذشت. کیپیانی پس از مدرسه سنت نینو در تفلیس در سال ۱۸۹۹، در مدرسه ای در شهر خونی به عنوان معلم فعالیت کرد. سپس به بروکسل رفت و در دانشگاه بروکسل شروع به تحصیلات در رشته پزشکی کرد. به دلیل مالی، او توسط جوزفینا یوتیکو، محقق لهستانی، تربیت شد و اجازه کار در آزمایشگاه و پرداخت مبلغ مالی آموزش را دریافت کرد. فعالیت. کیپیانی در طول زندگی خود مقالات و مطالعات مختلفی نوشت، از جمله یکی به نام "L'ergographie du sucre" که بر اثرات قند بر آرامش و تنیدگی انسان ها متمرکز بود. او همچنین در تحقیقات پزشکی برای بهبود ورزش های گیاهخواری نقش داشت.
در طول جنگ غزه، اسرائیل به طور سازمان یافته فلسطینی هایی را که در زندان هایش محبوس بودند را شکنجه کرده است. این شکنجه از سوی سازمان ملل متحد، دیده بان حقوق بشر، عفو بین الملل، و همچنین سازمان های حقوق بشر غیرانتفاعی اسرائیلی مانند پزشکان برای حقوق بشر اسرائیل و بتسلیم گزارش شده است. مردان، زنان و کودکان فلسطینی در غزه و در بازداشتگاه های اسرائیل در مکان هایی مانند اردوگاه سدی تیمان مورد تجاوز جنسی، تجاوز گروهی، شکنجه جنسی و مثله کردن، و دیگر خشونت های جنسی، و همچنین شکنجه روانی و فیزیکی توسط سربازان زن و مرد و کادر پزشکی اسرائیلی قرار گرفته اند. برخی از این قربانیان کارکنان سازمان ملل بودند که مجبور به اعتراف به جرایم تروریستی شدند. گزارش های متعدد همچنین حاکی از زندانیانی است که از بی توجهی پزشکی به جراحات وارده به آنان رنج بردند که به مواردی از قطع دست و پا منجر شد. شهادت های آنها با افشاگری کارکنان اسرائیلی و تحقیقات CNN مورد تأیید قرار گرفته است. از اوت ۲۰۲۴، حداقل ۵۳ زندانی فلسطینی از آغاز جنگ در تأسیسات نظامی اسرائیل جان باخته اند. تعداد زیادی از اسرای فلسطینی نسبت به شکنجه توسط نیروهای اسرائیلی از جمله
در بازجویی ها شهادت داده اند، زندانبانان اسرائیلی نیز افشاگری کردند. گزارش های بیشتری از شکنجه متهمان به ستیزه جویی توسط اسرائیل وجود دارد. در پاسخ، مقامات شین بت اظهار داشتند که بازجویی از ستیزه جویان را در چارچوب قانونی اسرائیل انجام می دهند که بر اساس آن شکنجه تحت شرایط خاصی قانونی تلقی می شود. پیش زمینه. شکنجه، بدرفتاری و خشونت جنسی با فلسطینیان بازداشت شده توسط اسرائیل، طبق گزارش ها، سال ها قبل از حملات ۷ اکتبر و تهاجم به غزه رایج بوده است و کمیته عمومی علیه شکنجه در اسرائیل (PCATI) و عفو بین الملل مستندات آن را ثبت کرده اند. خشونت جنسی گسترده ای علیه زندانیان مرد و زن صورت گرفته است که بارزترین مورد آن مصطفی دیرانی رهبر زندانی امل لبنان بود که از اسرائیل به اتهام تجاوز به عنف شکایت کرد. بر اساس کنوانسیون سازمان ملل متحد علیه شکنجه، شکنجه به «هر عملی گفته می شود که به وسیله آن درد یا رنج شدید، اعم از جسمی یا روحی، عمداً به فردی تحمیل شود» به منظور استخراج اطلاعات یا اعمال مجازات. گزارش ها از شکنجه اسرائیل. پزشکان تحقیر، ضرب و شتم و اجبار به ساعت ها زانو زدن را گزارش کردند. یک مرد آزاد شده از شجاعیه شهر
غزه ضرب و شتم را گزارش داد و اظهار داشت که یک سرباز زن اسرائیلی یک مرد ۷۲ ساله را مورد ضرب و شتم قرار می دهد. یک نفر دیگر اظهار داشت که سربازان بازداشت شدگان را مجبور می کردند که مانند سگ پارس کنند. مرد بیست ساله ای که در کرانه باختری بازداشت شده است، اظهار داشت که چشمش با چشم بند بسته شده، ضرب و شتم شده، با سیگار سوزانده و با او «مانند یک حیوان» رفتار شده است. سه برادر بازداشت شده از نوار غزه، رفتار مشابهی را در زندان اسرائیل توصیف کردند و اظهار داشتند که آنها را مورد ضرب و شتم قرار داده، به جز لباس زیر لختشان کرده و با سیگار سوزانده اند. یک مرد آزاد شده اظهار داشت: آنها اجازه دادند سگ ها روی ما ادرار کنند و روی ما را با شن پوشاندند. آنها ما را تهدید به شلیک کردند. برخی دیگر هم شکنجه های جسمی و نیز روانی را توصیف کردند. پنج مرد گزارش دادند که طی ده ساعت دچار شکنجه شدند، از جمله کتک زدن و به زیر آب سرد فرو برده شدن. یک مرد اظهار داشت که اسرای فلسطینی «بی امان شکنجه می شوند». وی اظهار داشت که بازداشت شدگان سه روز گرسنگی داده شدند. در گزارشی از سوی وزارت بازداشت شدگان و امور مشمولان سابق، یکی از بازداشت شدگان گ
فت: «صدای زندانیانی را شنیدم که در حال شکنجه و ضرب و شتم بودند، در حالی که سربازان به آنها فحش می دادند». توسط ناسودبرها. عفو بین الملل. در نوامبر ۲۰۲۳، عفو بین الملل از موارد شکنجه و رفتار تحقیرآمیز توسط مقامات اسرائیلی گزارش داد که آنها را «وحشتناک»، «مخوف» و «نمایش عمومی وحشتناکی از شکنجه و تحقیر زندانیان فلسطینی» توصیف کرد. دبیرکل عفو بین الملل، اگنس کالامار، اظهار داشت: «توقیف خودسرانه و شکنجه و سایر بدرفتاری ها زمانی که علیه افراد حفاظت شده در سرزمین های اشغال شده انجام شود، جنایات جنگی هستند. در ژوئیه ۲۰۲۴، عفو بین الملل با ۲۷ زندانی آزاد شده مصاحبه کرد که اظهار داشتند دست کم در یک مورد در زندان اسرائیل تحت شکنجه قرار گرفته اند. سازمان ملل متحد. دفتر حقوق بشر سازمان ملل متحد در سرزمین های اشغالی فلسطین خواستار تحقیق دربارهٔ اتهامات شکنجه شد. این دفتر در بیانیه ای اعلام کرد: «افزایش گسترده تعداد فلسطینی های دستگیر و بازداشت شده، شمار گزارش های بدرفتاری و تحقیر توسط افراد بازداشت شده، و عدم پایبندی گزارش شده به رویه ابتدایی قضایی، سؤالات جدی را در مورد تبعیت اسرائیل از قوانین بین المللی بشردوستانه و قوان
ین بین المللی حقوق بشر ایجاد می کند." در ۱۹ ژانویه ۲۰۲۴، دفتر حقوق بشر اعلام کرد که آنها با بازداشت شدگانی مصاحبه کرده اند که «در مورد ضرب و شتم، تحقیر، بدرفتاری، و آنچه ممکن است شکنجه تلقی شود قرار گرفته اند… که با گزارش هایی که دفتر ما دربارهٔ بازداشت فلسطینی ها در مقیاس وسیع جمع آوری کرده است سازگار است». در ۱۹ ژانویه ۲۰۲۴، آجیت سونگای، یکی از مقامات دفتر حقوق بشر، اظهار داشت: «گزارش هایی از مردانی وجود دارد که متعاقباً آزاد می شوند، اما فقط با پوشک بدون هیچ لباس کافی در این هوای سرد.» در مارس ۲۰۲۴، گزارش اونروا مواردی از شکنجه در زندان های اسرائیل را گزارش کرد که شامل ضرب و شتم و تجاوز جنسی می شد. برخی از کارمندان اونروا گزارش دادند که برای گرفتن اعترافات اجباری شکنجه شده اند. اونروا در گزارشی در آوریل ۲۰۲۴ اظهار داشت: «قربانیان مرد کتک زدن به اندام تناسلی خود را گزارش کردند، در حالی که یکی از بازداشت شدگان گزارش داد که او را مجبور به نشستن روی یک پرآب الکتریکی کردند. در گزارشی در ژوئیه ۲۰۲۴، سازمان ملل اعلام کرد که اسرائیل از سگ ها و القای حس غرق شدن برای بازداشت شدگان غزه استفاده کرده است و حداقل ۵۳ نفر
جان خود را از دست داده اند. گروهی از گزارشگران ویژه سازمان ملل در اوت ۲۰۲۴ اعلام کردند که گزارش های مستدلی مبنی بر «سوء استفاده گسترده، شکنجه، تجاوز جنسی و تجاوز جنسی» دریافت کرده اند. کارشناسان همچنین اظهار داشتند که بازماندگان گزارش کرده اند که «توسط سگ ها، القای حس غرق شدگی، آویزان کردن از سقف و خشونت های شدید جنسی و جنسیتی مورد حمله قرار گرفته اند». سازمان های غیردولتی اسرائیل. کمیته عمومی علیه شکنجه در اسرائیل (PCATI) اعلام کرد که «شواهد زیادی دال بر موارد خشونت و رفتار ظالمانه و تحقیرآمیز توسط نگهبانان زندان» وجود دارد و خواستار تحقیق در مورد مرگ زندانیان در زندان های اسرائیل شد. PCATI اظهار داشت که آنها ۹ مورد واضح از شکنجه از جمله خشونت جنسی را ثبت کرده اند. آدامیر گزارش داد که زندانیان در طول بازداشت چشم و دست بسته باقی می ماندند و افراد در اردوگاه های نظامی کشته می شدند. آدامیر در ادامه گزارش داد: «آمارها و شهادت های مستند از کودکان بازداشتی نشان می دهد که اکثریت کودکان بازداشت شده تحت یک یا چند نوع شکنجه جسمی و روانی قرار گرفته اند.» عداله گزارش داد، «ما شاهد استفاده بسیار گسترده و سیستماتیک از اب
زارهای بسیار زیاد برای اعمال شکنجه و بدرفتاری با فلسطینی ها هستیم.» در ژوئیه ۲۰۲۴، مدیر اجرایی هاموکد اظهار داشت: «خشونت فراگیر است. بسیار شلوغ است. هر زندانی که با آنها ملاقات کرده ایم ۳۰ پوند وزن از دست داده است.» در ۵ اوت ۲۰۲۴، بتسلیم گزارشی منتشر کرد که در آن دریافت که شکنجه اسراییل از زندانیان فلسطینی آنقدر سامانه ای و نهادینه شده است که اکنون باید به عنوان سیاست دولتی در نظر گرفته شود. بتسلیم در گزارش خود اظهار داشت که «هر زندانی عمداً در معرض درد و رنج شدید و بی امان قرار می گیرد که عملاً به عنوان اردوگاه های شکنجه عمل می کند.» در ادامه بیان کردند که زندانیان مورد ضرب و شتم، تحقیر، محرومیت از خواب و خشونت جنسی قرار می گرفتند. یولی نواک، کارگردان، گفت که اسرائیل اردوگاه های شکنجه را اداره می کند که این سازمان، ایتامار بن گویر، وزیر مسئول سیستم زندان های اسرائیل را مقصر آن می داند. دیده بان حقوق بشر. در ۳ ژانویه ۲۰۲۴، دیده بان حقوق بشر گزارش داد که از کارگران فلسطینی غزه که از ۷ اکتبر در اسراییل بازداشت شده بودند، به طور برهنه عکس برداری شده بوده، آنها مورد حمله سگ ها قرار گرفتند و با صورت به روی زمین رو
ی سنگلاخ کشیده شده بودند. در آگوست ۲۰۲۴، گزارشی از دیده بان بیان کرد که کارکنان مراقبت های بهداشتی آزاد شده اهل غزه «تحقیر، ضرب و شتم، موقعیت های استرس اجباری، بستن طولانی مدت دستبند و چشم بند و محرومیت از مراقبت های پزشکی را توصیف کردند. آنها همچنین شکنجه از جمله تجاوز جنسی و سوء استفاده جنسی توسط نیروهای اسرائیلی، عدم ارائه مراقبت های پزشکی و شرایط بد بازداشت» در حین بازداشت اسرائیل را گزارش کردند. یک جراح زندانی در زندان اسرائیل گفت: "هر دقیقه ما را کتک می زدند. منظورم تمام بدن، در نقاط حساس بین پاها، سینه، پشت است. ما را در تمام بدن و صورت هدف لگد قرار می دادند. آنها از جلوی چکمه هایشان که نوک فلزی داشت، سپس سلاح هایشان استفاده می کردند». گزارش های دیگر. دیده بان یورو-حد در گزارشی دربارهٔ اتهامات شکنجه در زندان های اسرائیل اعلام کرد که با زندانیان مانند حیوانات رفتار می شود. "وال استریت ژورنال" دریافت که بازداشت شدگان مورد آزار روانی و جسمی از جمله ضرب و شتم در بازجویی ها قرار گرفته اند. کمیسیون امور زندانیان مقامات اسرائیلی را متهم کرد که زندانیان و بازداشت شدگان مشمول ممنوعیت خروج از منزل، مصادره اموال،
کاهش غذا، شکنجه و ضرب و شتم و محرومیت از مراقبت پزشکی توسط آنها هستند. گزارش دفاع از کودکان بین المللی شامل شهادت یک کودک زندانی می شد که اظهار داست: «حدود ۱۸ کودک به شدت مورد ضرب و شتم قرار گرفتند و از شدت درد فریاد می کشیدند. من سگ های پلیس را دیدم که به آنها حمله می کردند و از دهان و سر خونریزی می کردند.» یک گزارش اضافی دفاع از کودکان اعلام کرد که ارتش اسرائیل به طور سازمان یافته کودکان فلسطینی غزه را بازداشت و شکنجه می کند. در دسامبر ۲۰۲۳، "نیویورک تایمز" گزارش کرد که اسرائیل از کارکنان پزشکی در غزه تحت فشار بازجویی کرده است. وزارت بهداشت غزه نیز به همین ترتیب اعلام کرد که بازجویی های اسرائیلی از کارکنان بیمارستان «تحت فشار» انجام شده است. در پی گزارش هایی مبنی بر آزار جسمی و روانی مروان برغوثی، وزارت امور خارجه آمریکا از اسرائیل خواست «به طور کامل و شفاف دربارهٔ اتهامات موثق تحقیق کند و از پاسخگویی در قبال هرگونه سوء استفاده یا تخلف اطمینان حاصل کند». در نامه ای به دادستان کل اسرائیل، یک پزشک فلسطینی های بازداشت شده در بیمارستان صحرایی اسراییل اظهار داشت: «به زندانیان با نی غذا داده می شود، با پوشک اجاب
ت مزاج می کنند و در حبس های دائمی نگه داشته می شوند که این امر ناقض اخلاق پزشکی و قانون است». در ماه مه ۲۰۲۴، یکی از کارمندان جی آی زد اظهار داشت که در زندان اسرائیل مورد ضرب و شتم و رفتار توهین آمیز قرار گرفته است. کمیسیون امور زندانیان اعلام کرد که پزشکان زندان رامون به نیازهای پزشکی زندانیان فلسطینی بی توجهی می کنند. در ژوئن ۲۰۲۴، یک مرد فلسطینی اظهار داشت که پس از یک ماه بازداشت بدون هیچ اتهامی، شکنجه شده است. در همان ماه، خانواده یک مرد با ناراحتی روانی اظهار داشتند که او در حین حبس در اسرائیل شکنجه شده است. صندوق نجات کودکان گزارشی منتشر کرد که در آن اظهار داشت: «به گفته کارشناسان سازمان ملل، کودکان نیز در میان کسانی هستند که اخیراً در گورهای دسته جمعی پیدا شده اند و بسیاری از آنها نشانه هایی از شکنجه و اعدام های فراقانونی را نشان می دهند». در ژوئیه ۲۰۲۴، یک مرد فلسطینی از غزه اظهار داشت که در زندان اسرائیل «شکنجه های شدید» را تجربه کرده است و اظهار داشت: «ضربه ها بر قسمت های حساس بدن متمرکز بود. سربازان زن با چکمه های پنجه فلزی شان بر سر ما کوبیدند.» در همان ماه، مدیر بیمارستان الشفا از زندان اسرائیل آ