Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یقاً بریده شده بود، تا اسوان، در حدود بالادست ساحل امروزی، به یک خلیجک ساحلی تبدیل شود. سیل زانکلی به انزوای نهایی جزایر مدیترانه ای متعددی مانند کرت انجامید که منجر به گونه زایی جانوران یافت شده در آنجا شد. از سوی دیگر، تشکیل تنگهٔ جبل الطارق مانع از عبور جانوران خشکی زی بین آفریقا و اروپا شد. علاوه بر این، اتصال دوباره به جانوران دریایی مانند آب بازسانان و نیاکان آن ها و فک ها اجازه داد تا از اقیانوس اطلس به مدیترانه مهاجرت کنند. شواهد این سیلاب از رسوبات عصر زانکلی، هم در گودمَته ها و هم در رسوباتی که متعاقباً بالا آمده و از سطح دریا فراتر رفته اند، به دست آمده است. یک سطح فرسایشی تیز، سطح پیش از سیل زانکلی را از رسوبات جوان تر که همواره منشأ دریایی دارند، جدا می کند. آب هایی که به مدیترانه غربی سرازیر شدند، احتمالاً از راه سیسیل و ژرف دره زیردریایی نوتو در نزدیکی آوولا به دریای یونان سرریز کردند؛ این سیل سرریزی، بزرگی قابل مقایسه ای با سیل تنگهٔ جبل الطارق داشت. نرخ هایی که مدیترانه در طول سیل با آن پر شد، برای ایجاد لرزه خیزی القایی قابل توجهی بیش از اندازه کافی بود. زمین لغزش های بزرگ ناشی از آن برای ای
جاد سونامی های بزرگ با ارتفاع موجی که به می رسید کافی بود، که شواهد آن در حوضه آلخسیراس یافت شده است. پر شدن این حوضه تنش های زمین ساختی ایجاد کرد که بر توسعهٔ کوهستان آپنینی تأثیر گذاشته است. ابرسیلاب های همانند. سیل های همانندی در طول تاریخ در جاهای دیگر زمین رخ داده است؛ نمونه ها شامل سیل بونویل در آمریکای شمالی، که در طی آن دریاچه بونویل از راه گذرگاه رد راک به حوضه رود اسنیک سرریز شد، و فرضیه سیل دریای سیاه است که سیلی از مدیترانه به دریای سیاه از راه تنگه بسفر را فرض می کند. تاریخچهٔ پژوهش. پلینیوس در کتاب خود "تاریخ طبیعی"، به افسانه ای اشاره می کند که هرکول تنگهٔ جبل الطارق را بین مدیترانه و اقیانوس اطلس حفر کرده و این دو را به هم متصل کرده است. با این حال، نظریهٔ واقعی سیل زانکلی تنها در دههٔ ۱۹۷۰ پدیدار شد، زمانی که مشخص شد رسوبات نمکی و یک سطح فرسایشی گسترده در مدیترانه در طی یک دورهٔ طولانی پایین بودن سطح دریا ایجاد شده اند، و اینکه بازپرشدن بعدی تنها در چند هزار سال یا کمتر رخ داده است.
مکعب بیتسون مدلی برای تحلیل سود–زیان در پژوهش بر روی جانوران است که توسط پاتریک بیتسون، استاد جانورشناسی و رئیس انجمن جانورشناسی لندن، ارائه شد. هدف. مکعب بیتسون با هدف کمک به داوری اخلاقی طراحی شد تا تصمیم گیری دربارهٔ انجام یا عدم انجام یک پژوهش بر روی جانوران روشن تر شود. این مدل جایگزین قانون روش های علمی بر روی جانوران ۱۹۸۶ نیست، بلکه ابزاری کمکی است و هیچ فرمول ریاضی دقیقی برای محاسبه ارائه نمی دهد. سه محور. مکعب دارای سه محور مستقل است: تفسیر. در مکعب بیتسون، محور قرمز نشان دهندهٔ میزان رنج جانور است. بیشتر طرح ها در موقعیت های میانی قرار می گیرند و داوری دربارهٔ آن ها نیازمند سنجش هم زمان هر سه محور است. اهمیت. اهمیت مکعب بیتسون در این است که سه معیار اصلی را هم زمان در نظر می گیرد. به ویژه، حتی اگر سودمندی بالقوه زیاد باشد، پژوهشی که کیفیت ضعیف یا رنج شدید داشته باشد، از نظر اخلاقی قابل دفاع نیست.
کالیدار گمشده و فیلمی هندی محصول سال ۲۰۲۵ و به کارگردانی مادهومیتا است. در این فیلم بازیگرانی همچون آبیشک باچان، محمد زیشان ایوب، دایویک باگلا و نیمرات کائور ایفای نقش کرده اند.
روابط ایتالیا و اوکراین، روابط دوجانبه بین ایتالیا و اوکراین است. ایتالیا در کی یف سفارت دارد. اوکراین در رم سفارت و در میلان و ناپل کنسولگری دارد. ایتالیا عضو ناتو و اتحادیه اروپا است که اوکراین در سال ۲۰۲۲ برای عضویت در آنها درخواست داده است. هر دو کشور عضو شورای اروپا هستند. تاریخچه. در قرون وسطی، جمهوری ایتالیایی جنوا بر بخش هایی از کریمه به همراه شهر فئودوسیا و شهر اولشیا در جنوب اوکراین امروزی حکومت می کرد. قلعه های جنوایی کافا (فئودوسیای امروزی)، چمبالو (بالاکلاوای امروزی) و سوداک همچنان از بناهای دیدنی کریمه هستند. در طول جنگ جهانی دوم، شهر پوکرووسک اوکراین محل قتل عام بیش از ۵۰۰ اسیر جنگی از ملیت های مختلف، از جمله ۸۹ ایتالیایی، توسط شوروی بود. ایتالیا استقلال اوکراین را در ۲۸ دسامبر ۱۹۹۱ به رسمیت شناخت و روابط دیپلماتیک رسمی در ۲۹ ژانویه ۱۹۹۲ آغاز شد. روابط سیاسی و دیپلماتیک. در مارس ۲۰۱۲، معاونان وزرای امور خارجه دو کشور در رم برای بحث در مورد موضوعات سیاسی دیدار کردند. در ژوئن همان سال، کوستیانتین گریشچنکو، وزیر امور خارجه اوکراین، در چارچوب اجلاس ابتکار اروپای مرکزی، با مارتا داسو، معاون وقت وزیر
امور خارجه ایتالیا، در تریسته دیدار کرد. از آغاز تهاجم روسیه به اوکراین در سال ۲۰۲۲، روابط دوجانبه بین ایتالیا و اوکراین تغییر کرده است. دولت ایتالیا، از طریق وزارت امور خارجه، «محکومیت شدید تجاوز غیرقابل توجیه و بی دلیل روسیه علیه اوکراین» را اعلام کرد. ایتالیا همچنین بر نقض قوانین بین المللی توسط مقامات روسی تأکید کرده و حمایت کامل خود را از تمامیت ارضی اوکراین ابراز داشته است. ایتالیا مانند سایر کشورهای اروپایی و خود کمیسیون اروپا، از اقدام اتحادیه اروپا برای منزوی کردن و اعمال فشار اقتصادی بر روسیه حمایت می کند. در ابتدا، دولت ایتالیا پس از شروع جنگ، آشکارا مصمم به اعمال تحریم های اقتصادی علیه روسیه به عنوان نوعی اقدام متقابل نبود. ولودیمیر زلنسکی، رئیس جمهور اوکراین، از طریق حساب رسمی توییتر خود، از ماریو دراگی، نخست وزیر ایتالیا، به دلیل عدم تمایلش به اعمال تحریم های شدیدتر علیه روسیه انتقاد کرد. متعاقباً، حمایت ایتالیا از مقاومت اوکراین قوی تر شد: به عنوان مثال، وزارت فرهنگ ایتالیا پیشنهاد بازسازی تئاتر درام منطقه ای دانشگاهی دونتسک در ماریوپل را داده است. ایتالیا از حامیان توافق نامه های مینسک برای ت
وقف درگیری های مسلحانه و برقراری گفتگو با روسیه بود. بازدیدهای ایالتی. رئیس جمهور اوکراین چندین بار از جمهوری ایتالیا بازدید کرده است: در ماه مه ۱۹۹۵، در نوامبر ۲۰۰۲، در اکتبر ۲۰۰۸، در نوامبر ۲۰۱۵، فوریه ۲۰۲۰ و در مه ۲۰۲۳. رئیس جمهور ایتالیا در سال های ۱۹۹۶ و ۱۹۹۹ از اوکراین بازدید کرد، در حالی که نخست وزیر ایتالیا در اکتبر ۲۰۰۳ و مارس ۲۰۱۵ به اوکراین رفت. روابط اقتصادی. طبق داده های سال ۲۰۲۱، ایتالیا با ۳۲۸۸ میلیون یورو ارزش صادرات، دومین بازار بزرگ صادرات اوکراین و با ۲۱۱۳ میلیون یورو ارزش صادرات، چهارمین صادرکننده بزرگ اتحادیه اروپا به اوکراین است. قوی ترین ارتباط در حوزه اقتصادی بین ایتالیا و اوکراین در تجارت محصولات متالورژی نهفته است: در سال ۲۰۲۱، ایتالیا کالاهای متالورژی را از اوکراین به ارزش کل ۱ میلیارد یورو وارد کرد. در بخش صنایع کشاورزی و غذایی، تبادل اقتصادی حدود ۳۰۰ میلیون یورو است که بیشتر آن در قالب مبادله گندم صورت می گیرد. ایتالیا عمدتاً ماشین آلات و تجهیزات، تنباکو، مواد شیمیایی، پوشاک و محصولات غذایی به اوکراین صادر می کند. طبق آخرین داده های موجود (۲۰۱۷)، ۱۷۵ شرکت ایتالیایی در اوکراین وجود
دارد که ۶۶۹۲ کارمند و درآمد کل ۴۳۳ میلیون یورو در سال دارند. شرکت های اصلی ایتالیایی حاضر در اوکراین عبارتند از فریرو، اینتسا سانپائولو، انی، ماپی، سایپم و سلکس. یکی دیگر از پدیده های اجتماعی-اقتصادی مرتبط، مهاجرت زنان اوکراینی در ایتالیا است. ۷۸٫۶٪ از کل جمعیت اوکراینی در ایتالیا را زنان تشکیل می دهند که بیشتر آنها در مراقبت از افراد مسن و معلول کار می کنند. برای ایتالیا، اوکراین به دلیل نقشش در توسعه مسیرهای واردات گاز نیز مهم است.
جریان مرزی () یا جریان کناره ای به نوعی جریان اقیانوسی گفته می شود که دینامیک و سازوکار فعالیت آن ها توسط کناره ها و خطوط ساحلی تعیین می شود. این جریان ها به دو دسته مجزای جریان های مرزی شرقی و جریان های مرزی غربی تقسیم می شوند. جریان های مرزی شرقی. جریان های مرزی شرقی نسبتاً کم عمق، پهن و با جریان آهسته هستند. این جریان ها در ضلع شرقی حوضه های اقیانوسی (مجاور سواحل غربی قاره ها) یافت می شوند. جریان های مرزی شرقی جنب مدارگانی به سمت استوا جریان دارند و آب سرد را از عرض های جغرافیایی بالاتر به عرض های جغرافیایی پایین تر منتقل می کنند. جریان بنگوئلا، جریان قناری، جریان هامبالت و جریان کالیفرنیا نمونه هایی از جریان های مرزی شرقی به شمار می روند. فراچاهش ساحلی اغلب آب غنی از مواد مغذی را به محدوده جریان مرزی شرقی می آورد و این جریان ها را به پهنه های غنی اقیانوسی تبدیل می کند. جریان های مرزی غربی. جریان های مرزی غربی خود می توانند به جریان های مرزی غربی جنب مدارگانی (جنب حارّه ای) یا جریان های مرزی غربی عرض های جغرافیایی پایین تقسیم شوند. جریان های مرزی غربی جنب مدارگانی، جریان های گرم، عمیق، باریک و سریعی هستند
که به دلیل پدیده "تشدید غربی" در ضلع غربی حوضه های اقیانوسی تشکیل می شوند. این جریان ها آب های گرم را از مناطق مدارگان (حارّه ای) به سمت قطب ها حمل می کنند. گلف استریم، جریان اگالس و جریان کوروشیو نمونه هایی از جریان های مرزی غربی به شمار می روند. جریان های مرزی غربی عرض های جغرافیایی پایین شبیه جریان های مرزی غربی جنب مدارگانی هستند، اما آب سرد را از مناطق جنب حارّه ای به سمت استوا حمل می کنند. جریان میندانائو و جریان برزیل شمالی نمونه هایی از جریان های مرزی غربی عرض های جغرافیایی پایین هستند.
محاکمه جادوگران در ایالت های ایتالیای امروزی ، مسئله ای پیچیده است. محاکمه جادوگران می توانست توسط تعدادی از دادگاه های سکولار مختلف و همچنین توسط دادگاه تفتیش عقاید رومی مدیریت شود و اسناد در هر دو مورد تنها تا حدی حفظ شده است. پیچیدگی بیشتر این واقعیت است که ایتالیا در طول دوره زمانی که محاکمه جادوگران در آن رخ داده است، از نظر سیاسی بین تعدادی از ایالت های مختلف تقسیم شده بود؛ و اینکه تاریخ نگاری به طور سنتی تاریخ ایتالیای شمالی و ایتالیای جنوبی را از هم جدا کرده است. همه این مسائل، تحقیق در مورد محاکمه جادوگران در ایتالیای امروزی را پیچیده می کند و تخمین شدت و تعداد اعدام ها بین صدها تا هزاران قربانی متغیر بوده است. تاریخچه. شدت. شمال ایتالیا از جمله نخستین مناطق اروپایی بود که موج دادگاه های مربوط به جادوگری را تجربه کرد، و برخلاف بسیاری از نقاط دیگر، اوج این محاکمات در دوران شکوفایی فرهنگی و هنری رنسانس ایتالیا رخ داد—دورانی که معمولاً با پیشرفت عقل گرایی و علم شناخته می شود، اما در عین حال، بستر مناسبی برای گسترش ترس های جمعی و باورهای خرافی نیز فراهم آورد. آغاز این روند به پرونده ای پرسروصدا در شهر می
لان در سال ۱۳۸۴ بازمی گردد؛ دادگاهی که توجه عمومی را به موضوع جادوگری جلب کرد و زمینه ساز سلسله ای از محاکمات مشابه در قرن پانزدهم شد. در طول این قرن، دادگاه های جادوگری در نقاط مختلف ایتالیا به طور چشمگیری افزایش یافتند و در برخی موارد به محاکمات دسته جمعی و اعدام های گسترده انجامیدند. از جمله این موارد می توان به محاکمات خونین در شهر کونئو در سال ۱۴۷۷، پاویا در ۱۴۷۹، و منطقه والتلینا در سال های ۱۴۶۰، ۱۴۸۳ و ۱۴۸۵ اشاره کرد. همچنین در ناحیه کاناوزه، در سال های ۱۴۷۲ و ۱۴۷۵ تا ۱۴۷۶، و در شهرهای پِوِراگنو در سال های ۱۴۸۵ و ۱۴۸۹، و کارینیانو در فاصله سال های ۱۴۹۳ تا ۱۴۹۴، موجی از محاکمات و اعدام های مرتبط با جادوگری به وقوع پیوست. این دادگاه ها اغلب با شکنجه، اعترافات اجباری، و صدور احکام مرگ همراه بودند و فضای اجتماعی را با ترس، بی اعتمادی و خشونت آمیخته می کردند. اوج این محاکمات در دوران جنگ های ایتالیا رخ داد—دوره ای پرآشوب که از اواخر قرن پانزدهم آغاز شد و تا میانه قرن شانزدهم ادامه یافت. در این دوران، درگیری های نظامی میان قدرت های اروپایی در خاک ایتالیا، همراه با بحران های سیاسی و مذهبی، زمینه را برای تشدید
ترس های جمعی و گسترش اتهامات جادوگری فراهم کرد. جادوگران، به عنوان نماد شر و تهدید، قربانی فضای پرتنش و بی ثبات آن زمان شدند. با آغاز دهه ۱۵۳۰، روند اعدام های مرتبط با جادوگری در ایتالیا رو به کاهش گذاشت. در دهه های بعد، به جای صدور حکم اعدام، مجازات های سبک تری چون تبعید، زندان، یا توبه اجباری رایج شد. این تغییر، نشان دهنده تحول تدریجی در نگاه قضایی و اجتماعی به موضوع جادوگری بود—تحولی که از شدت خشونت کاست، اما همچنان ریشه های خرافی و ترس های تاریخی را در خود حفظ کرد. دادگاه های جادوگری در ایتالیا، با تمام خشونت و پیچیدگی شان، بخشی از تاریخ تاریک اروپا در مواجهه با ناشناخته ها و بحران های اجتماعی باقی مانده اند. ایالت های ایتالیا موج دوم اعدام های جادوگری را در دوران اصلاحات متقابل تجربه کردند و بین حدود ۱۵۸۰ تا ۱۶۶۰ به اوج خود رسیدند، قبل از اینکه سرانجام کاهش یابند. محاکمات جادوگران در دوران تفتیش عقاید. در روند تاریخی محاکمات جادوگری در ایتالیا، نقش دادگاه تفتیش عقاید معمولاً محدود به مواردی بود که مقامات محلی یا افکار عمومی خواستار مداخله آن بودند. برخلاف تصور رایج که تفتیش عقاید را عامل اصلی در سرکوب ج
ادوگران می داند، در عمل این نهاد مذهبی تنها در پاسخ به درخواست های رسمی یا فشارهای اجتماعی وارد عمل می شد و به ندرت به طور مستقل اقدام به برگزاری دادگاه می کرد. با این حال، در برخی موارد استثنایی، دادگاه تفتیش عقاید خود رأساً محاکماتی بزرگ و گسترده را برگزار کرد. از جمله مهم ترین این موارد می توان به محاکمات مشهور در منطقه وال کامونیکا در فاصله سال های ۱۵۱۸ تا ۱۵۲۱ اشاره کرد، که با شمار بالایی از متهمان و احکام سنگین همراه بود. همچنین در سال ۱۵۲۳، در منطقه سوندریو، دادگاه تفتیش عقاید یکی دیگر از محاکمات گسترده جادوگری را برگزار کرد. این دو پرونده، به عنوان نمونه هایی نادر از مداخله مستقیم این نهاد در سطح ملی، در تاریخ حقوقی ایتالیا ثبت شده اند. در اغلب موارد، دادگاه تفتیش عقاید نسبت به دادگاه های عرفی و سکولار، رویکردی منظم تر و قانون مندتر در رسیدگی به پرونده های جادوگری داشت. برخلاف دادگاه های محلی که گاه تحت تأثیر خرافات، فشارهای اجتماعی یا انگیزه های سیاسی، احکام سنگین و غیرمنصفانه صادر می کردند، تفتیش عقاید تلاش می کرد تا به اصول حقوقی زمان پایبند باشد. حتی در مواردی ثبت شده که این نهاد احکام صادرشده توس
ط دادگاه های سکولار را لغو کرده است، به ویژه زمانی که حقوق متهمان در روند دادرسی نقض شده بود یا شواهد کافی برای اثبات جرم وجود نداشت. این رفتار، هرچند در تضاد با چهره تاریخی تفتیش عقاید در اروپا به نظر می رسد، نشان دهنده پیچیدگی های حقوقی و نهادی در ایتالیا قرون وسطی و رنسانس است. دادگاه تفتیش عقاید، در کنار نقش مذهبی اش، گاه به عنوان نهاد ناظر بر عدالت نیز عمل می کرد و در برخی موارد، از شدت خشونت و بی عدالتی در محاکمات جادوگری کاست. این واقعیت، بخشی از تاریخ چندلایه و متناقض برخورد با جادوگری در اروپا را آشکار می سازد. دادگاه تفتیش عقاید، جادوگری را در مقایسه با بدعت، اولویتی نمی دانست، به ویژه پس از معرفی اصلاحات متقابل، این سیاست را حفظ کرد که سبت جادوگران توهمی ناشی از شیطان است نه واقعی، و اتهام جادوگری را صرفاً بر اساس شهادت فردی که از قبل متهم شده بود، نمی پذیرفت. همانند مورد بدعت، افرادی که توسط دادگاه تفتیش عقاید به جرم جادوگری محکوم شده و توبه می کردند، در اولین محکومیت اعدام نمی شدند، مگر اینکه دوباره مرتکب جرم شده و آن را تکرار می کردند، که این نیز با دادگاه های سکولار در تضاد بود. محاکمات جادوگرا
ن سکولار. به طور سنتی، تحقیقات در مورد محاکمات جادوگران در ایتالیا بر محاکمات جادوگران انجام شده توسط دادگاه های تفتیش عقاید متمرکز بوده است، که تصور نادرستی از مقیاس محاکمات جادوگران ارائه می دهد، زیرا بیشتر محاکمات جادوگران در ایتالیا توسط دادگاه های سکولار محلی و نه توسط دادگاه های تفتیش عقاید انجام می شد. در دوران اصلاحات ضدپروتستانی، معروف به ضداصلاحات، ایالت های ایتالیا وارد دومین موج گسترده از محاکمات و اعدام های مرتبط با جادوگری شدند—موجی که از حدود سال ۱۵۸۰ آغاز شد و تا حدود سال ۱۶۶۰ به اوج خود رسید، پیش از آن که به تدریج فروکش کند. این دوره، برخلاف تصور رایج که آن را صرفاً دوران بازگشت اقتدار کلیسا می داند، در عمل شاهد افزایش شدید ترس های جمعی، خرافات، و خشونت قضایی علیه کسانی بود که به جادوگری متهم می شدند. در این موج دوم، برخلاف دوره های پیشین، بیشتر دادگاه های جادوگری توسط نهادهای عرفی و محلی برگزار می شدند، نه توسط دادگاه تفتیش عقاید. این نکته از اهمیت بالایی برخوردار است، زیرا نشان می دهد که ترس از جادوگری دیگر صرفاً مسئله ای مذهبی نبود، بلکه به دغدغه ای اجتماعی و سیاسی در سطح محلی تبدیل شده بو
د. دادگاه های سکولار، که اغلب تحت تأثیر فشارهای مردمی، رقابت های محلی، یا بحران های اقتصادی و اجتماعی عمل می کردند، نقش اصلی را در پیگیری و صدور احکام علیه متهمان ایفا کردند. در این دوره، چندین محاکمه دسته جمعی بزرگ با شمار بالایی از متهمان و اعدام ها ثبت شده است. از جمله مهم ترین آن ها می توان به محاکمات گسترده در منطقه وال دی فاسا اشاره کرد که در سه مرحله در سال های ۱۵۷۳، ۱۶۲۷ تا ۱۶۳۱، و سپس در ۱۶۴۳ تا ۱۶۴۴ برگزار شد. این منطقه، به دلیل موقعیت جغرافیایی و بافت فرهنگی خاص خود، یکی از کانون های اصلی ترس از جادوگری در شمال ایتالیا بود. همچنین در منطقه وال دی نون، بین سال های ۱۶۱۱ تا ۱۶۱۵، موجی از محاکمات و اعدام ها به وقوع پیوست. شهر تورینو در سال ۱۶۱۹، و منطقه نوگارِدو در فاصله سال های ۱۶۴۰ تا ۱۶۴۷، نیز شاهد محاکمات گسترده ای بودند که در آن ده ها نفر به جرم جادوگری محکوم شدند. در دهه ۱۶۷۰، منطقه والتلینا بار دیگر به صحنه محاکمات دسته جمعی تبدیل شد، که آخرین نمونه های بزرگ از موج دوم دادگاه های جادوگری در ایتالیا محسوب می شود. این محاکمات، اغلب با شکنجه، اعترافات اجباری، و فضای سنگین ترس و بی اعتمادی همراه بود
ند. زنان، به ویژه در جوامع روستایی، بیشترین قربانیان این روند بودند، و اتهامات جادوگری معمولاً با خصومت های شخصی، رقابت های خانوادگی، یا بحران های اجتماعی گره خورده بود. موج دوم محاکمات جادوگری در ایتالیا، با تمام خشونت و پیچیدگی اش، بازتابی از تنش های مذهبی، سیاسی و فرهنگی دوران ضداصلاحات بود—دورانی که در آن، ترس از ناشناخته ها و تلاش برای کنترل جامعه، به ابزار سرکوب و حذف تبدیل شد. دادگاه های سکولار تا قرن هجدهم به برگزاری محاکمات جادوگران ادامه دادند، هرچند شدت آن از نیمه دوم قرن هفدهم کاهش یافت و اعدام ها در نتیجه محاکمات جادوگران تب گرفت. آخرین اعدام های غیرقانونی توسط دادگاه های سکولار در شمال ایتالیا در سال ۱۷۲۳ در پیمونته و در سال ۱۷۲۴ در ونیز انجام شد.
مثلث صنعتی یک منطقه جغرافیایی-اقتصادی در شمال غربی ایتالیا است که رئوس آن توسط سه کلان شهر میلان، تورین و جنوا تعریف می شود. این ناحیه از اواخر قرن نوزدهم و به ویژه در دوران «عصر جولیتی» (Età giolittiana) به کانون اصلی صنعتی شدن ایتالیا تبدیل شد و به عنوان قلب تپنده اقتصاد کشور شناخته شد. اوج شکوفایی و سلطه اقتصادی این منطقه در دوران «معجزه اقتصادی ایتالیا» (حدود ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۳) رقم خورد، دوره ای که مثلث صنعتی به موتور محرک اصلی اقتصاد ملی تبدیل شد و ایتالیا را به یک قدرت صنعتی جهانی بدل کرد. این اصطلاح فراتر از یک مفهوم جغرافیایی، نمادی از تحول سریع ایتالیا از یک کشور عمدتاً کشاورزی و دوپاره به یک جامعه مدرن و صنعتی بود. در این ساختار صنعتی، هر شهر نقشی تخصصی و مکمل ایفا می کرد که به هم افزایی اقتصادی منطقه کمک شایانی نمود: تمرکز عظیم سرمایه، صنعت و فرصت های شغلی در این ناحیه، پیامدهای اجتماعی عمیق و ماندگاری به همراه داشت. مهم ترین آن ها، موج بزرگ و بی سابقهٔ مهاجرت داخلی از مناطق عمدتاً کشاورزی و محروم جنوب ایتالیا (Mezzogiorno) به شهرهای صنعتی شمال بود. این پدیده که در دهه های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ به اوج خود رسید، ض
من تأمین نیروی کار ارزان و غیرماهر برای کارخانه های در حال گسترش، چالش ها و تنش های اجتماعی، فرهنگی و شهری جدیدی را به وجود آورد. این مهاجرت گسترده به تشدید «شکاف شمال و جنوب در ایتالیا» (Questione meridionale) دامن زد و سیمای جمعیتی و فرهنگی شهرهای شمالی را برای همیشه دگرگون ساخت. با وقوع بحران های نفتی دهه ۱۹۷۰ و افزایش رقابت های بین المللی ناشی از فرایند جهانی شدن، دوران طلایی صنایع سنگین سنتی به تدریج رو به افول گذاشت. مثلث صنعتی وارد یک مرحله گذار دردناک اما ضروری به سوی یک اقتصاد پساصنعتی شد. در این دوره جدید، تأکید از تولید انبوه صنعتی به سمت فناوری پیشرفته، صنعت مد، طراحی صنعتی، خدمات مالی و گردشگری تغییر یافت. امروزه اگرچه این منطقه همچنان موتور اقتصادی ایتالیا محسوب می شود، اما ساختار آن بسیار متنوع تر و پیچیده تر از گذشته شده است. مشخصات رئوس مثلث. مثلث صنعتی بر پایه یک تقسیم کار جغرافیایی و تخصصی بسیار کارآمد شکل گرفت که در آن هر رأس، نقشی مکمل و حیاتی برای دیگران ایفا می کرد. این هم افزایی، که از اواخر قرن نوزدهم آغاز و در دوران «معجزه اقتصادی ایتالیا» به اوج خود رسید، قدرت اقتصادی منطقه را به شد
ت افزایش داد و آن را به موتور محرک ایتالیای مدرن تبدیل کرد. این مدل توسعه، هرچند موفق، شکاف اقتصادی و اجتماعی میان شمال صنعتی و جنوب کشاورزی را نیز عمیق تر ساخت. تورین: پایتخت صنعت خودرو و مهندسی دقیق. تورین که پیش از این نیز به عنوان اولین پایتخت ایتالیای متحد (۱۸۶۱–۱۸۶۵) و مرکز خاندان ساووی دارای اهمیت سیاسی و اداری بود، در قرن بیستم به قلب تپنده صنعت سنگین و مهندسی مکانیک کشور تبدیل شد. نقطه عطف این تحول، تأسیس کارخانه فیات (Fabbrica Italiana Automobili Torino) در سال ۱۸۹۹ توسط گروهی از سرمایه گذاران به رهبری جووانی آنیلی بود. فیات تحت مدیریت آنیلی به سرعت رشد کرد و نه تنها به بزرگ ترین کارفرمای خصوصی ایتالیا، بلکه به نماد قدرت صنعتی و جاه طلبی بین المللی این کشور بدل شد. در دوران پس از جنگ جهانی دوم، فیات مدل تولید فوردیستی را در مقیاسی عظیم در کارخانه هایی مانند کارخانه لینگاتو و به ویژه مجتمع غول پیکر میرافیوری (Mirafiori) پیاده سازی کرد. این امر امکان تولید انبوه خودروهای ارزان قیمت مانند فیات ۶۰۰ و فیات ۵۰۰ را فراهم آورد که نقشی کلیدی در موتوریزه کردن جامعه ایتالیا داشتند و تورین را به «دیترویت ایتالی
ا» مشهور کردند. پیرامون فیات، شبکه ای گسترده و پویا از صدها شرکت کوچک و متوسط شکل گرفت که به عنوان تأمین کننده ("indotto")، قطعات، ماشین آلات و خدمات تخصصی مورد نیاز این غول خودروسازی را فراهم می کردند. این خوشه صنعتی، که شرکت های مهم دیگری مانند لانچیا (که در سال ۱۹۶۹ توسط فیات خریداری شد) و استودیوهای طراحی مشهوری چون پینینفارینا و برتونه را نیز در بر می گرفت، تورین را به مرکزی بی رقیب در زمینه مهندسی مکانیک، متالورژی و طراحی صنعتی تبدیل کرد. میلان: مرکز مالی، نوآوری و خدمات. اگر تورین بازوی صنعتی و عضلانی مثلث بود، میلان مغز اقتصادی، مالی و عصبی آن به شمار می رفت. این شهر که از قرون وسطی یک مرکز مهم تجاری و بانکی در قلب لومباردی بود، در دوران صنعتی شدن به پایتخت اقتصادی غیررسمی ایتالیا تبدیل شد. بورس اوراق بهادار میلان (Borsa Italiana) که در پالاتزو متزانوته (Palazzo Mezzanotte) قرار دارد، به همراه بانک های بزرگ تجاری و سرمایه گذاری مانند مدیوبانکا (Mediobanca)، بانکا کومرشیاله ایتالیانا (Banca Commerciale Italiana یا Comit) و کردیتو ایتالیانو (Credito Italiano)، شریان های حیاتی تأمین مالی صنعت ایتالیا را
تشکیل می دادند. این تمرکز عظیم سرمایه، میلان را به تأمین کننده اصلی منابع مالی برای پروژه های بزرگ صنعتی در سراسر شمال ایتالیا، به ویژه برای شرکت های مستقر در تورین و جنوا، تبدیل کرد. اما قدرت میلان تنها به امور مالی محدود نمی شد. این شهر در صنایع پیشرفته و مصرفی نیز پیشرو بود. شرکت هایی مانند پیرلی در صنعت تایر و کابل، آلفا رومئو در خودروسازی اسپرت و پیشرفته (پیش از انتقال به مالکیت فیات)، و غول های صنایع شیمیایی مانند مونته کاتینی (Montecatini) در این منطقه حضور داشتند. علاوه بر این، میلان به قطب صنعت نساجی و به تدریج صنعت مد، طراحی، انتشارات (با شرکت هایی چون موندادوری) و تبلیغات تبدیل شد. موقعیت استراتژیک میلان به عنوان دروازه ورود به بازارهای اروپای مرکزی، اهمیت اقتصادی آن را دوچندان می کرد. جنوا: دروازه دریایی و قلب صنایع سنگین. رأس سوم و استراتژیک مثلث، شهر بندری جنوا بود که نقش حیاتی به عنوان پل ارتباطی ایتالیای صنعتی با بازارهای جهانی ایفا می کرد. بندر جنوا، بزرگ ترین بندر ایتالیا از نظر حجم کالا، دروازه اصلی برای واردات مواد خام حیاتی مانند زغال سنگ از بریتانیا و آلمان، سنگ آهن و بعدها نفت خام از خا
ورمیانه بود. این مواد، خوراک کارخانه های تورین و میلان را تأمین می کردند. همزمان، این بندر محل اصلی صادرات محصولات نهایی مانند خودروهای فیات، ماشین آلات صنعتی، و محصولات شیمیایی به بازارهای جهانی بود. برای پشتیبانی از این حجم عظیم تجارت دریایی و تأمین نیازهای صنایع داخلی، صنایع سنگین مرتبطی در جنوا و حومه آن رشد کردند. شرکت هایی مانند آنسالدو، جنوا را به یکی از مراکز اصلی کشتی سازی (تجاری و نظامی) و تولید تجهیزات سنگین صنعتی (مانند لوکوموتیو و توربین) در مدیترانه تبدیل کردند. مهم تر از آن، برای رهایی از وابستگی به فولاد وارداتی، دولت ایتالیا سرمایه گذاری عظیمی در صنعت فولاد دولتی انجام داد. تأسیس مجتمع عظیم فولادسازی ایتالسیدر (Italsider) در منطقه کورنیلیانو (Cornigliano) جنوا در دهه ۱۹۵۰، یکی از نمادهای اصلی برنامه ریزی صنعتی دولت در دوران پس از جنگ بود. این کارخانه که یکی از بزرگ ترین ها در اروپا بود، فولاد مورد نیاز صنایع کشتی سازی جنوا و خودروسازی تورین را تأمین می کرد و به شدت به واردات مواد اولیه از طریق بندر وابسته بود. این تمرکز صنایع سنگین، سیمای شهر را دگرگون کرد اما آن را در برابر بحران های صنعتی د
هه های بعد نیز آسیب پذیر ساخت. تاریخچه. تاریخ مثلث صنعتی با فرایند مدرنیزاسیون و صنعتی شدن ایتالیا پس از وحدت این کشور گره خورده است. این منطقه به دلیل زیرساخت های موجود، دسترسی به منابع مالی از طریق بانک های قدرتمند، سنت کارآفرینی و نزدیکی به بازارهای اروپایی، به طور طبیعی به کانون توسعه صنعتی تبدیل شد. شکل گیری اولیه (اواخر قرن ۱۹ تا جنگ جهانی اول). ریشه های صنعتی شدن شمال غربی ایتالیا به اواخر قرن نوزدهم بازمی گردد. برخلاف سایر مناطق کشور، این ناحیه از سرمایه گذاری های اولیه در زیرساخت ها، به ویژه شبکه راه آهن که آن را به فرانسه و سوئیس متصل می کرد، بهره مند بود. در این دوره که به «عصر جولیتی» (Età giolittiana) نیز معروف است، دولت با سیاست های حمایت گرایانه گمرکی (مانند تعرفه سال ۱۸۸۷) و قراردادهای دولتی، به رشد صنایع سنگین، به ویژه فولاد و کشتی سازی، کمک کرد. این سیاست ها، همراه با تأسیس بانک های بزرگ با مدل آلمانی ("banca mista") که هم اعتبار تجاری و هم سرمایه گذاری صنعتی را فراهم می کردند، زمینه را برای جهش صنعتی فراهم ساخت. تأسیس شرکت های بزرگی مانند پیرلی در میلان (۱۸۷۲)، فیات در تورین (۱۸۹۹) و توسعه
صنایع کشتی سازی و فولاد در جنوا (مانند آنسالدو) در همین دوره رخ داد. جنگ جهانی اول تقاضا برای تولیدات نظامی (توپخانه، کشتی، هواپیما و کامیون) را به شدت افزایش داد و موقعیت این شرکت ها و در نتیجه کل منطقه را به عنوان قطب صنعتی کشور تثبیت کرد. دوره فاشیسم و بازسازی. در دوران حکومت فاشیستی بنیتو موسولینی، سیاست خودکفایی اقتصادی (Autarchia) و تمرکز بر صنایع سنگین و نظامی، مثلث صنعتی را بیش از پیش تقویت کرد. پس از رکود بزرگ، دولت فاشیستی با تأسیس مؤسسه بازسازی صنعتی (IRI) در سال ۱۹۳۳، مالکیت بخش بزرگی از صنایع سنگین و بانک های اصلی را در دست گرفت. این مؤسسه به ابزاری برای هدایت سرمایه گذاری ها به سمت اهداف استراتژیک رژیم، به ویژه در بخش های فولاد، مهندسی و تسلیحات، تبدیل شد و قدرت شرکت های مستقر در مثلث صنعتی را افزایش داد. با این حال، بمباران های سنگین متفقین در جنگ جهانی دوم آسیب های جدی به زیرساخت های صنعتی این سه شهر، به خصوص تورین و جنوا، وارد کرد. پس از جنگ، با کمک های مالی طرح مارشال از سوی ایالات متحده و عزم ملی برای بازسازی، این منطقه به سرعت احیا شد. طرح مارشال نه تنها سرمایه لازم برای واردات ماشین آلات