Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
توفیق فیّاض (۱۹۳۹) رمان نویس فلسطینی است.از سال ۱۹۶۰ به نوشتن رمان، نمایشنامه، داستان و ادبیات کودک روی آورد و ادبیات خود را وقف ارائهٔ شخصیت فلسطینی و مسئلهٔ او کرد. او به عرب های اسرائیل تعلق دارد. در سال ۱۹۶۹–۱۹۷۰ به اتهام جمع آوری اطلاعات برای مصر دستگیر شد و چهار سال زندانی بود تا اینکه در تبادل زندانیان آزاد شد. به مصر رفت و از قاهره ماه ها بعد به بیروت نقل مکان کرد. در آنجا به سازمان آزادیبخش فلسطین پیوست. سپس به تونس مهاجرت کرد و سی سال در آنجا اقامت داشت. او پس از ۴۱ سال مهاجرت اجباری در ژوئن ۲۰۱۵ به میهن خود بازگشت. زندگی و پیشه. او در سال ۱۹۳۹ در المقیلبه نزدیکی حیفا، ناحیهٔ لیدا، قیمومیت بریتانیا بر فلسطین، به دنیا آمد، تحصیلات خود را در آنجا و در ناصره گذراند و سپس به بیروت رفت. او در یک محیط خانوادگی متلاطم میان مادرش که می خواست او در مدرسه راهبات آلمانی بیاموزد و پدربزرگش که می خواست به او تربیت دینی بدهد تا بتواند قرآن را حفظ کند، زندگی کرد. دولت اسرائیل در سال ۱۹۶۹ او را به اتهام جاسوسی برای یک کشور دشمن در آن زمان، یعنی مصر و سوء استفاده از کارش در گمرک بندر حیفا برای قاچاق دستگاه های شنود
مصری که برای عبدالرحیم قرمان (از مأموران اطلاعاتی مصر) فرستاده شده بود، به هشت سال زندان محکوم کرد. اسرائیل در سال ۱۹۷۴ در یک قرارداد مبادلهٔ زندانیان با مصر او را آزاد کرد. از قاهره ماه ها بعد به بیروت نقل مکان کرد. در بیروت به سازمان آزادیبخش فلسطین پیوست و در آنجا همسرش در جریان تهاجم اسرائیل به لبنان در سال ۱۹۸۲ کشته شد. به تونس نقل مکان کرد و سی سال در آنجا اقامت داشت. او پس از ۴۱ سال تبعید در ژوئن ۲۰۱۵ به میهن خود بازگشت. وکیلان محمد دحله و سهاد حمود (دحله) بیش از ۱۵ سال مبارزه قانونی برای بازگرداندن فیاض از مهاجرت اجباری را آغاز کردند. پس از مکاتبات و رایزنی های طولانی مدت با وزارت کشور اسرائیل، ادارهٔ دادخواست های دادگاه عالی اسرائیل و دادستانی و در پی ارائه دادخواست قبلی در این زمینه، موفق به کسب موافقت برای بازگشت وی شدند. در ادبیات. او از سال ۱۹۶۰ و در دوران دبیرستان شروع به نوشتن داستان کرد، اما آنها را منتشر نکرد. اولین رمان خود را با نام «تحریف شدگان» در سال ۱۹۶۴ چاپ کرد که در آن به زندگی جوانان عرب در سرزمین های اشغالی می پردازد که سیاست های مقامات اسرائیلی، آنها را از ادامه تحصیل بازمی داشت. س
پس نمایشنامه «خانهٔ دیوانگی» یا «وصیت قهرمان» را در سال ۱۹۶۵ منتشر کرد. پس از آن فعالیت رمان نویسی خود ادامه داد و «گروه ۷۷۸» (۱۹۷۴)، «میلیشیای محبوب من» (۱۹۷۶)، «بهلول» (۱۹۷۸) و «وادی گفتگوها» (۱۹۹۴) را منتشر کرد. در اولین رمان او با نام «تحریف شدگان» انتقادی از جامعهٔ عرب داشت و به صراحت به جنبه های منفی آن اشاره کرد. توفیق منتقدان بسیاری گرد آورد به ویژه معلمانی که از آنها انتقاد می کرد. در اولین نمایشنامه او، «خانهٔ دیوانگی»، احساس نویسنده از انزوای ادبی و انزوای مردم فلسطین که بار اشغال و مبارزه را به دوش کشیدند و به تنهایی نبرد کردند، را بیان می کند. سپس با نام های مستعار «ابن الشاطئ» و «ایاد احمد» نوشت. در سال ۱۹۷۰ داستان های خود را در مجموعه ای به نام «خیابان زرد» منتشر کرد. در این مجموعه، این ایده را مطرح کرد که فلسطین با وجود رنجش همچنان استوار است و حتی به درختی سرسبز تبدیل شده است که با خون «شهیدانش» سبز و بزرگ شده است. او در حین زندان رمان دیگری به نام «گروه ۷۷۸» نوشت که در آن مبارزات مردم فلسطین را از سال ۱۹۱۷ ارائه کرد. از طریق آن، با گوش دادن به هر آنچه که زندانیان فلسطینی می گفتند، تجربه را د
ر قالب یک اثر داستانی قرار داد. به گفتهٔ محمد شاهین «آثار او پژواک رنج مردم فلسطین تحت اشغال اسرائیل و تلاشی برای ابراز امیدواری برای پایان دادن به ظلم و تجسم قهرمانی فلسطینیان از سال ۱۹۱۷ تا جنگ ژوئن ۱۹۷۰ است.» زندگی شخصی. فیاض در بیروت با یک دختر لبنانی ازدواج کرد اما در بمباران اسرائیلی در سال ۱۹۸۲ که به خانهٔ خانواده در بیروت اصابت کرد، کشته شد. پس از اقامت در تونس با دختری سوری ازدواج کرد که حاصل آن دو پسر و یک دختر بود. آثار. از جمله رمان های او: دیگر آثار:
نشان ملی اریتره در ۲۴ مه ۱۹۹۳ به مناسبت اعلام استقلال اریتره از اتیوپی به تصویب رسید. نشان ملی عمدتاً شتری نشان می دهد که با یک تاج گل زیتون احاطه شده است.
آخرین نفس یک فیلم بقا و دلهره آور محصول ۲۰۲۵ به کارگردانی الکس پارکینسون و نویسندگی میچل لافورچون، پارکینسون و دیوید بروکس است. این اثر یک بازسازی از یک فیلم بلند مستندی به همین نام در سال ۲۰۱۹ می باشد که پارکینسون با همکاری ریچارد دا کوستا آن را کارگردانی کرد. این فیلم در ۲۸ فوریه ۲۰۲۵ در ایالات متحده و بریتانیا اکران شد. این فیلم به طور کلی نقدهای مثبتی از منتقدان دریافت کرد. خلاصه داستان. گروهی از تفنگداران دریایی در یک زیردریایی قصد دارند تا یکی از همرزمان خود را از یک حادثه غواصی نجات دهند.
کالج لین () یک کالج عمومی در اوکلند، کالیفرنیا است. لین بزرگ ترین کالج از چهار کالج منطقه کالج اجتماعی پرالتا است که در شمال شهرستان آلامدا خدمت می کند. کالج لین به نام جوزف کلارنس لین نامگذاری شده است.
سیم سو بونگ (زادهٔ ) خواننده و ترانه پرداز اهل کره جنوبی است. وی از سال ۱۹۷۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
Gore-Tex نام تجاری W. L. Gore &amp; Associates برای غشای پارچه ای ضدآب و قابل تنفس است که در سال 1969 اختراع شد. گورتکس مایع را مسدود می کند در حالی که اجازه می دهد بخارات از آن عبور کند و پارچه ای سبک وزن و ضد آب برای استفاده در تمام آب و هوا است. این ماده از PTFE منبسط شده (ePTFE) تشکیل شده است، یک شکل کشیده از ترکیب PFAS پلی تترا فلوئورواتیلن (PTFE). تاریخچه. گورتکس توسط Wilbert L. Gore و پسر Gore، Robert W. Gore اختراع شد. در سال 1969، باب گور میله های گرم شده پلی تترا فلوئورواتیلن (PTFE) را کشیده و پلی تترا فلوئورواتیلن منبسط شده (ePTFE) ایجاد کرد. کشف او از شرایط مناسب برای کشش PTFE یک حادثه خوشحال کننده بود که تا حدی ناشی از ناامیدی بود. او به جای کشش آهسته مواد گرم شده، یک انقباض ناگهانی و شتاب دهنده را اعمال کرد. PTFE جامد به طور غیرمنتظره ای حدود 800% کشیده شد و ساختاری ریز متخلخل را تشکیل داد که حدود 70% هوا بود.[1] تحت نام تجاری Gore-Tex به عموم معرفی شد. گور به سرعت برای ثبت اختراعات زیر درخواست داد و به دست آورد: ثبت اختراع ایالات متحده 3953566، معتبر از 27-04-1976 تا 27-04-1993 برای شکل متخلخل
پلی تترا فلوئورواتیلن با ساختار میکرو که توسط گره های متصل به فیبریل مشخص می شود. ثبت اختراع ایالات متحده 4،187،390، معتبر از 1980-02-05 تا 1997-02-05 ثبت اختراع ایالات متحده 4،194،041، معتبر از 1980-03-18 تا 1998-06-29 برای 'ورقه ورقه ضد آب'، همراه با ساموئل آلن شکل دیگری از نوار PTFE کشیده قبل از Gore-Tex در سال 1966 توسط John W. Cropper از نیوزیلند تولید شد. کراپر ماشینی را برای این استفاده توسعه داده و ساخته بود. با این حال، کراپر تصمیم گرفت که روند ایجاد PTFE گسترش یافته را به عنوان یک راز تجاری نزدیک نگه دارد و به این ترتیب، منتشر نشده باقی مانده بود. خواص. با توجه به میزان سختی کاری بالای PTFE، ePTFE به طور قابل توجهی قوی تر از مواد بدون کشش است. در سطح میکروسکوپی، این سخت شدن کاری با افزایش کریستالینی PTFE مطابقت دارد، زیرا فیبرها بر اساس اعمال یک تنش خارجی گره می خورند و جهت می یابند. ePTFE استحکام کششی نهایی فوق العاده بالایی (50-800 مگاپاسکال) نسبت به همتای چگالی کامل خود (20-30 مگاپاسکال) به دلیل بلورینگی بالا دارد. این رفتار همچنین به دلیل گسترش ePTFE در تمام جهات، نسبت پواسون منفی را به همراه دا
رد، که در مقابل کاهش بیشتر مورد انتظار در جهات عمود بر تنش در موارد با حفظ حجم است. ePTFE بر اساس شرایط پردازش دارای تخلخل قابل تنظیم است و می تواند در برابر بخارات و گازهای خاصی نفوذ کند. با این حال، نسبت به اکثر مایعات، از جمله آب، نفوذ ناپذیر است، خاصیتی که در کاربردهای خاصی مانند کت های بارانی مورد استفاده قرار می گیرد. این خواص اضافی در ترکیب با خواص ذاتی مواد مبتنی بر PTFE به طور کلی (بی اثری شیمیایی، پایداری حرارتی) ePTFE را به یک ماده همه کاره برای طیف وسیعی از کاربردها تبدیل می کند. کابردها. پزشکی. برای جایگزینی رباط ها در جراحی زانو و بخیه های طبی چون خنثی است و استحکام بالایی دارد صنعت. ماهیت ریز متخلخل گورتکس کاربرد های فیلتراسیون در صنعت برای کاهش آلودگی هوا استفاده شده است. می تواند جریان های گاز گیاهی حاوی مواد شیمیایی خورنده مانند اسید سولفوریک و جامدات قلیایی قوی را فیلتر کند.
ماریا خوزه گویانس (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل اسپانیا است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "زندگی من در ویرانه ها" اشاره کرد.
هزار تو ۳ یک فیلم هندی کمدی ترسناک زبان هندی است که در سال ۲۰۲۴ اکران شد، کارگردان فیلم آنیس بازمی بود و نویسندگی آن را آکاش کاوشیک بر عهده اشت، فیلم محصول شرکت های تی-سریز فیلمز و سینِ ۱ استودیوز (Cine1 Studios) است. این فیلم سومین قسمت از فرنچایز با یک نام، پس از فیلم های "هزارتو" (۲۰۰۷) و "هزار تو ۲" (۲۰۲۲) است. بازیگران اصلی آن کارتیک آریان، ویدیا بالن، مادهوری دیکشیت و تریپتی دیمری هستند که در کلکته، بنگال غربی می گذرد. این فیلم به طور رسمی در ماه مارس ۲۰۲۳ معرفی شد. فیلم برداری اصلی از ماه مارس تا سپتامبر ۲۰۲۴ در بمبئی، کلکته، اورچا و له انجام گرفت که فیلمبردار آن مانو آناند بود. "هزار تو ۳" در روز ۱ نوامبر ۲۰۲۴ همزمان با جشن دیوالی در سینماها اکران شد. فیلم نقدهای متفاوتی از سوی منتقدان دریافت کرد. این فیلم تا ماه نوامبر ۲۰۲۴، بیش از ۴۱۱ کرور روپیه در سراسر جهان درآمد داشت و تا همین تاریخ عنوان دومین فیلم هندی پرفروش در سال ۲۰۲۴ را در اختیار داشت. انتشار. سینما "هزار تو ۳" در روز ۱ نوامبر ۲۰۲۴ مصادف با برگزاری جشن دیوالی اکران شد. حقوق پخش اکران سینمایی در سراسر جهان را شرکت ای ای فیلمز در دست گرفت. آن
یل تادانی، توزیع کننده، حقوق تک نمایش (single screens) فیلم را تضمین کرده بود. این فیلم و فیلم "دوباره سینگهام" در یک روز به اکران در آمدند. فیلم در عربستان سعودی به دلیل اشاره به همجنس گرایی ممنوع شده است. رسانه خانگی حقوق پخش دیجیتالی فیلم توسط نتفلیکس به دست آمد.
شیم مین کیونگ (؛ زادهٔ ۱۱ ژوئیه ۱۹۵۵) که به طور حرفه ای با نام شیم سو بونگ () شناخته می شود، خواننده و ترانه پرداز اهل کره جنوبی است. او در سال ۱۹۷۹، از طریق مسابقات آهنگ کالج ام بی سی فعالیت خود را آغاز کرد.
جیانگ یی یان (؛ زادهٔ ) بازیگر و خواننده اهل چین است. وی از سال ۱۹۹۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "حکمرانی ظالمان" اشاره کرد.
پس از کاهش قابل توجه در دهه های قبل، نرخ تولد در ارمنستان اندکی از ۱۳٫۰ (به ازای هر ۱۰۰۰ نفر) در سال ۱۹۹۸ به ۱۴٫۲ در سال ۲۰۱۵ افزایش یافت. این بازه زمانی نیز مسیر مشابهی را در نرخ خام مرگ و میر نشان داد که از ۸٫۶ به ۹٫۳ افزایش یافته است. ارمنستان در میان کشورهای پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۲۰۱۴ با امید به زندگی در بدو تولد با ۷۴٫۸ سال در رتبه چهارم این کشورها قرار دارد. ابتکار اندازه گیری حقوق بشر (Human Rights Measurement Initiative) نشان می دهد که ارمنستان ۷۴٫۶٪ از آنچه را که برای حق سلامت با توجه به سطح درآمد خود باید انجام دهد، محقق کرده است. با توجه به حق سلامت کودکان، ارمنستان ۹۷٫۵٪ از انتظارات بر اساس درآمد فعلی خود را برآورده می کند. در مورد حق سلامت در میان جمعیت بزرگسال، این کشور ۹۱٫۳٪ از انتظارات را با توجه به سطح درآمد خود محقق می کند. اما ارمنستان در زمینه حق سلامت باروری در دسته بندی «بسیار بد» قرار می گیرد، زیرا تنها ۳۵٫۱٪ از انتظارات بر اساس منابع (درآمد) موجود را برآورده کرده است. سیستم بهداشت و درمان و بودجه. در زمان استقلال ارمنستان در سال ۱۹۹۱، هیچ اثری از سنت های نظام سلامت پی
ش از شوروی مشاهده نمی شد. نظام سلامت شوروی بسیار متمرکز بود و کل جمعیت بدون توجه به وضعیت اجتماعی خود، از خدمات پزشکی رایگان برخوردار بودند و به طیف گسترده ای از خدمات مراقبت های ثانویه و ثالثیه دسترسی داشتند. پس از استقلال، ارمنستان قادر به ادامه تأمین مالی این سیستم نبود. پس از اجرای برنامه اصلاحات، تمامی بیمارستان ها، پلی کلینیک ها، واحدهای سلامت روستایی (شامل مراکز سلامت روستایی) و پست های بهداشتی از سیستم قبلی به فعالیت خود ادامه دادند. بیمارستان هایی که پیش تر به اداره های محلی و در نهایت به وزارت بهداشت پاسخگو بودند، اکنون به طور مستقل عمل کرده و به طور فزاینده ای مسئول مدیریت و بودجه خود هستند. یک بسته مزایای اساسی در سال ۱۹۹۹ تأسیس شد. این خدمات ویژه مراقبت های بهداشتی، از جمله دارو، را برای اقشار آسیب پذیر مردم، از جمله کودکان، سالمندان و معلولان، افراد فقیر و پرسنل نظامی مجروح ارائه کرد. از سال ۲۰۰۶، خدمات مراقبت های بهداشتی اولیه رایگان بوده است. در سال ۲۰۰۹، بیش از نیمی از بودجه ملی سلامت ارمنستان صرف بیمارستان ها شد. در سطح جامعه محلی، سیستم سلامت ضعیف بود و در مناطق روستایی اغلب به طور کامل وجو
د نداشت. بهبودهای گسترده ای در خدمات بهداشتی ارمنستان در قرن ۲۱ صورت گرفت که عمدتاً شامل دسترسی آسان تر به خدمات بهداشتی و اجرای برنامه «ثبت نام آزاد» بود که به ارمنی ها اجازه می دهد ارائه دهنده خدمات بهداشتی خود را آزادانه انتخاب کنند. هزینه های سلامت به عنوان درصدی از مخارج دولتی در دوره ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۴ چهارمین میزان پایین در میان گروه مشابه بود، اما نسبت به همتایان خود در قفقاز جنوبی عملکرد بهتری داشت. هزینه های سلامت به ازای هر نفر (بر اساس برابری قدرت خرید با دلار ثابت سال ۲۰۰۵) تقریباً به طور مداوم در سال های ۱۹۹۹ تا ۲۰۱۴ پنجمین مقدار پایین در این گروه بود. هزینه های مستقیم سلامت از جیب افراد در سال های ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۶ و ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۴ چهارمین میزان بالا در این گروه را داشت. در سال ۲۰۱۴، ۴٫۳٪ از هزینه های سلامت از منابع خارجی تأمین شد. در سال ۲۰۱۵، هزینه های جاری سلامت به عنوان درصدی از تولید ناخالص داخلی به ۱۰٫۱٪ رسید، در حالی که ۸۱٫۶٪ از کل هزینه های سلامت به صورت مستقیم از جیب افراد پرداخت شد. هر دو رقم از زمان در دسترس بودن داده ها از سال ۲۰۰۰، رکورد بالایی را ثبت کردند. شهروندان ارمنستانی که از بسته مزایای
پایه برخوردار هستند، بدون نیاز به پرداخت هزینه یا خدمات یارانه ای، پوشش کاملی را دریافت می کنند و دولت بخشی از هزینه ها را پرداخت می کند، اما شهروندان موظف به پرداخت مابقی هزینه هستند. اکثر خدمات بهداشتی کاملاً خصوصی هستند و شهروندان مسئولیت کامل پرداخت را دارند. در سال ۲۰۱۹، مراقبت های بهداشتی برای همه شهروندان زیر ۱۸ سال رایگان شد. همچنین تعداد افرادی که تحت بسته مزایای پایه خدمات درمانی رایگان یا یارانه ای دریافت می کنند و همچنین تعداد خدمات ارائه شده در این برنامه افزایش یافت. در سال ۲۰۲۳، دولت ارمنستان طرحی را برای معرفی تدریجی مراقبت های بهداشتی همگانی تصویب کرد. بر اساس این طرح، پوشش سلامت به صورت مرحله ای گسترش می یابد تا زمانی که کل جمعیت در سال ۲۰۲۷ بیمه شوند فساد در نظام سلامت. از زمان استقلال، سیستم بهداشت ملی ارمنستان به دلیل فساد گسترده در بین پزشکان و سایر کارکنان بیمارستان با انتقاداتی مواجه شد. به دلیل کاهش بودجه عمومی پس از فروپاشی اقتصادی دهه ۱۹۹۰، بسیاری از کارمندان مجبور به گرفتن رشوه و سوء استفاده از موقعیت قدرت خود در محل کار خود برای امرار معاش شدند. این مشکل تا امروز همچنان پابرجاست
و یکی از دغدغه های اصلی منتخبان است. بیماری های خاص. اچ آی وی. ارمنستان که گواهینامه سازمان جهانی بهداشت (WHO) را دریافت کرده است، اولین کشور در منطقه اروپا بود که موفق به حذف انتقال ویروس اچ آی وی از مادر به کودک شد. تا اکتبر ۲۰۱۷، این کشور یکی از ۱۰ کشور جهان (که هفت تای آن ها جزیره هستند) بود که این موفقیت را به دست آورد. در سال ۲۰۱۰، شیوع HIV در بین بزرگسالان ۱۵ تا ۴۹ ساله ۰٫۲ درصد برآورد شد. فلج اطفال. از سال ۲۰۰۲ که داده ها در دسترس قرار گرفته اند، هیچ موردی از بیماری فلج اطفال (پولیومیلیت) در ارمنستان ثبت نشده است. مالاریا. از سال ۲۰۰۶ هیچ مورد جدیدی از مالاریا مشاهده نشد
بای بایه (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل چین است. وی از سال ۲۰۰۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "زندگی"، "شکار هیولا"، "شکار هیولا ۲، و "بازگشت به گذشته" اشاره کرد." وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه صد گل شده است.
قدمت تئاتر ارمنی به قبل از دوران روم باستان می رسد و یکی از قدیمی ترین سنت های تئاتر اوراسیا است. در کنار تئاترهای یونانی و رومی، یکی از باستانی ترین تئاترهای جهان است. شکل باستانی و محبوب هنر نمایشی، درام غنایی است که تأثیر خود را بر فرهنگ عامه مردم خاور نزدیک، بالکان و آپنین گذاشته است. در این بستر فرهنگی، نمایش عرفانی و عامیانه ارمنی که با عناصر رقص آن مشخص می شود، شکل گرفت. اگرچه سیستم تئاتر باستانی حفظ نشده است، اما آثار زبانی خود را به جای گذاشته است. تاریخچه. تئاتر باستانی ارمنی. تئاتر ارمنستان ریشه در تئاتر یونان باستان دارد و به طور طبیعی از آیین های مذهبی باستانی تکامل یافت. در این مراسم، گوسان ها (نقالان حرفه ای) به ستایش اجداد نجیب زادگان در قالب اشعار طولانی می پرداختند. خوانندگان مرثیه یا تراژدی سرایان به نام وُغبرگوس شناخته می شدند، و کسانی که در مراسم جشن شرکت می کردند کاتاکاگوسان (کمدین ها) نامیده می شدند. تاریخ تئاتر واقعی ارمنستان به حدود سال ۷۰ پیش از میلاد بازمی گردد. به گفته پلوتارک، نخستین تئاتر شناخته شده تاریخی در ارمنستان در دوران حکومت تیگران بزرگ ساخته شد. در سال ۶۹ پیش از میلاد، ا
و یک تئاتر عمومی بزرگ در شهر دیاربکر تأسیس کرد، که چهارده سال پیش از اولین تئاتر عمومی پمپئی در رم بود. پسر تیگران، آرتاوازد دوم، چندین تراژدی یونانی، خطابه و تفاسیر تاریخی نوشت که تا قرن دوم میلادی باقی ماندند. آرتاوازد دوم دومین تئاتر عمومی دائمی ارمنستان را در پایتخت قدیمی آرتاشات ساخت. در این تئاتر، تراژدی های اوریپید و کمدی های مناندر به طور منظم اجرا می شدند. آرتاوازد به عنوان اولین نمایشنامه نویس و کارگردان تئاتر کلاسیک ارمنی شناخته می شود. پلوتارک اشاره می کند که نمایش باخای اوریپید به کارگردانی آرتاوازد در سال ۵۳ پیش از میلاد در این تئاتر به اجرا درآمده است. تئاتر ارمنی در قرون وسطی. پس از پذیرش مسیحیت به عنوان دین دولتی در سال ۳۰۱ و تقویت حکومت استبدادی، مخالفت کلیسا با هنر تئاتر آشکار شد. به عنوان مثال، خطبه های کاتولیکوس هوهانس مانداکونی (قرن پنجم) که هنر تئاتر را هدف قرار داده است، به خوبی مستند است. با این حال، تولیدات تئاتری بر اساس آثار درام نویسان باستانی مانند مناندر و اوریپید به همراه اجراهای کمدین ها و تراژدی سرایان ارمنی ارائه می شد. هوهان مانداکونی تأیید کرد که بر اساس مدل آمفی تئاترهای
باستانی، یک ساختار تئاتری اختصاصی با صندلی های جداگانه برای زنان نیز تأسیس شد. محبوبیت اجراهای تئاتری باعث شد که روحانیون عناصر تئاتری را به آیین های مذهبی کلیسا اضافه کنند. پیشرفت های بزرگی در تمام زمینه ها پس از ترجمه کتاب مقدس (۴۱۰ میلادی) در ارمنستان صورت گرفت، از جمله در تئاتر. اما پیشرفت های فرهنگی ارمنستان در قرن هفتم به طور ناگهانی متوقف شد، زمانی که حملات عربی تمام روندهای پیشرفت را کند کرد. گرچه در قرون هشتم و نهم رکود فرهنگی وجود داشت، اما تئاتر همچنان باقی ماند و جان سالم به در برد. تاریخ نگاران ارمنی آن دوره حضور فعال تئاتر را تأیید می کنند. کاوش های باستان شناسی در قلعه کایتزون برت در استان لوری، مجسمه های متعددی از بازیگران و ماسک های حیوانات و پرندگان را کشف کرده است که توصیفات تاریخ نگاران را تأیید می کند. در بخش های پایانی قرون وسطی، اجراهای تئاتری در مناطق واسپوراکان، آنی و کیلیکیه نیز به نمایش درآمدند. باور بر این است که گروه های تئاتری در جزیره آختامار نیز اجراهایی برگزار می کردند. در دیوارهای معبد آختامار از قرن دهم، دو نوع ماسک تئاتر ارمنی که نمایانگر کمدی های خانگی و شخصیت های دلقک بود
ند، به تصویر کشیده شده است. در قرون یازدهم تا چهاردهم، تئاتر ارمنی به بهبود و تقویت سبک های دراماتیک خود در منطقهپادشاهی ارمنی کیلیکیه ادامه داد. تئاتر میم از افراط های جنسی خود پاکسازی شد، تئاتر تراژدی با استفاده از موضوعات حماسی غنی تر شد و تئاتر کمدی به نقد و استهزاء طبقات اجتماعی پرداخت. نخستین آثار باقی مانده از درام ارمنی، از جمله شعر دراماتیک هوهانس یرزنکاتسی و «کتاب آدم» آراکل سیونه تسی، نیز به این دوره بازمی گردند. رکود در تئاتر ارمنی با سقوط آخرین پادشاهی مستقل ارمنستان، دودمان لوسیگنان کیلیکیه در سال ۱۳۷۵ آغاز شد.
صنعت معدن ارمنستان () یکی از بخش های اصلی اقتصاد ارمنستان است و در سال ۲۰۱۷ ۳۰٫۱ درصد از صادرات آن را به خود اختصاص داده است. ارمنستان یکی از تولیدکنندگان عمده مولیبدن است که در برخی از انواع فولاد با کیفیت بالا و آلیاژهای دیگر استفاده می شود. مجتمع مس-مولیبدن زنگزور دارای ذخایر زیادی مولیبدن است که در کانسار کاجاران متمرکز شده است. علاوه بر مولیبدن، ارمنستان دارای ذخایر قابل توجهی از مس و طلا است. ذخایر کوچکتر شامل سرب، نقره و روی هستند و ذخایر معدنی صنعتی از جمله بازالت، خاک دیاتومه، گرانیت، گچ، سنگ آهک و پرلیت را شامل می شود. معدن های ارمنستان. بر اساس گزارش آژانس توسعه ارمنستان، ارمنستان دارای بیش از ۶۷۰ معدن ساختمانی و مواد معدنی است که ۳۰ معدن فلزات اساسی و فلزات گرانبها را شامل می شود. در بین این معادن حدود ۴۰۰ معدن شامل ۲۲ معدن فلزات اساسی، فلزات رنگین و فلزات گرانبها در حال حاضر در حال بهره برداری است. در میان ذخایر فلزات اساسی و فلزات گرانبها، ۷ معدن مس-مولیبدن، ۳ معدن مس، ۱۳ معدن طلا و چند فلز طلا، ۲ معدن پلی فلز و ۲ معدن سنگ آهن وجود دارد. علاوه بر آن معادنی که در فهرست دولتی منابع معدنی ثبت شده ا
ست، ۱۱۵ ذخایر دیگر از ذخایر مختلف کشف شده است. تولید. در سال ۲۰۱۷، تولید صنعت معدن با ۱۴٫۲ درصد رشد به ۱۷۲ میلیارد درام با قیمت های فعلی رسید و ۳٫۱ درصد از تولید ناخالص داخلی ارمنستان را تشکیل داد. علیرغم بحران اقتصادی جهانی در سال ۲۰۰۸، تولید و درآمدهای معدنی در سال ۲۰۰۹ به طور چشمگیری افزایش یافت، زیرا قیمت های جهانی مس، طلا و سایر فلزات پایه افزایش یافت. در سال ۲۰۰۵، هفده شرکت معدنی و متالورژی در ارمنستان فعال بودند؛ بزرگ ترین شرکت ها سنگ مس و مولیبدن را استخراج می کردند یا طلا را از باطله ها استخراج می نمودند. این کشور همچنین ورق آلومینیومی تولید می کند که بر اساس مواد اولیه وارداتی از روسیه است و صنعتی برای برش الماس با استفاده از مواد اولیه وارداتی دارد. ارمنستان تقریباً هیچ تولید داخلی سوخت ندارد و برای تأمین برق خود به نیروگاه هسته ای متسامور و همچنین نیروگاه های برق آبی تکیه دارد. این کشور سوخت مورد نیاز برای نیروگاه هسته ای خود و گاز طبیعی را از روسیه وارد می کند. ارزش تولید مواد معدنی در سال ۲۰۰۵ بالغ بر ۱۸۰ میلیون دلار یا حدود ۵ درصد از تولید ناخالص داخلی (GDP) بود. معدن و متالورژی غیر آهنی ۵۵ درص
د از ارزش تولیدات صنعتی را به خود اختصاص داده است. بخش معدنی ۱۱ درصد از ارزش موجودی سرمایه کشور را به خود اختصاص داده است. در سال ۲۰۰۵، در مجموع، حجم سنگ معدن فلزی استخراج شده کاهش یافت، اگرچه تولید سنگ معدن غیرفلزی افزایش یافت. حجم تولید در هر دو بخش متالورژی آهنی و غیر آهنی در مقایسه با تولید در سال ۲۰۰۴ افزایش یافته است. حجم تولید تک کالاهای معدنی با توجه به تولید در سال ۲۰۰۴ بسته به کالا متفاوت است. تجارت خارجی. در سال ۲۰۱۷، صادرات محصولات معدنی (بدون احتساب فلزات گرانبها و سنگ ها) به میزان ۴۶٫۹٪ افزایش یافت و به ۶۹۲ میلیون دلار رسید که معادل ۳۰٫۱٪ از کل صادرات بود. از نظر ارزش، الماس های برش خورده اصلی ترین کالای معدنی صادراتی کشور بودند و پس از آن مس و سنگ معدن ها و سرباره ها قرار داشتند که در میان آن ها سنگ های معدن مولیبدن و کنسانتره های آن بیشترین ارزش را داشتند. این کشور صادرات قابل توجهی از آهن و فولاد داشت که عمدتاً یا به عنوان حمل ونقل مجدد یا ضایعات بودند، چرا که ارمنستان صنعت فولاد داخلی نداشت.
انرژی در ارمنستان () بیشتر از گاز طبیعی تأمین می شود. ارمنستان ذخایر ثابت شده نفت یا گاز طبیعی ندارد و در حال حاضر بیشتر گاز خود را از روسیه وارد می کند. خطوط لوله گاز ایران به ارمنستان ظرفیت برابری واردات از روسیه را دارد. با وجود کمبود سوخت فسیلی، منابع داخلی قابل توجهی برای تولید برق در ارمنستان وجود دارد. بخش انرژی الکتریکی ارمنستان از زمان خروج از بحران شدید پس از شوروی در اواسط دهه ۱۹۹۰، به لطف بازگشایی نیروگاه هسته ای متسامور، که در سال ۱۹۷۹ ساخته شد و بیش از ۴۰ درصد از انرژی کشور را تأمین می کند، دارای ظرفیت مازاد بوده است. وزارت برق ارمنستان قصد دارد یک نیروگاه هسته ای جدید بسازد تا جایگزین نیروگاه قدیمی و خطرناک متسامور شود که احتمالاً یک رآکتور کوچک مدولار است. این کشور همچنین یازده نیروگاه برق آبی دارد و برنامه هایی برای ساخت نیروگاه زمین گرمایی در سیونیک دارد. بیشتر بقیه برق ارمنستان توسط نیروگاه های حرارتی گاز طبیعی در ایروان (تکمیل در سال ۲۰۱۰) و نیروگاه حرارتی هرازدان تولید می شود. پس از کسب استقلال، ارمنستان منشور انرژی اروپا را در دسامبر ۱۹۹۱ امضا کرد، این منشور اکنون به عنوان معاهده منشور ا
نرژی شناخته می شود که یکپارچه سازی بازارهای جهانی انرژی را ترویج می کند. ارمنستان همچنین یکی از کشورهای شریک برنامه انرژی اتحادیه اروپا یا انتقال نفت و گاز بین المللی به اروپا است که دارای چهار موضوع کلیدی است: افزایش امنیت انرژی، همگرایی بازارهای انرژی کشورهای عضو بر اساس اصول بازار انرژی داخلی اتحادیه اروپا، حمایت از توسعه پایدار انرژی، و جذب سرمایه گذاری برای پروژه های انرژی. از سال ۲۰۱۱، ارمنستان عضو ناظر در جامعه انرژی اتحادیه اروپا است. تاریخ و ژئوپلیتیک. قبل از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، واردات نفت حدود نیمی از عرضه اولیه انرژی ارمنستان به میزان 8000 ktoe را تشکیل می داد (در مقایسه با 3100 ktoe در سال 2016). در آن زمان، نفت از طریق راه آهن مستقیم از ارمنستان-گرجستان-روسیه به ارمنستان می رسید، اما از آنجایی که مرز آبخازیا-گرجستان بسته است، سوخت از طریق دریای سیاه به گرجستان منتقل می شود و از آنجا از طریق واگن های ریلی به ارمنستان می رسد. . محدودیت بیشتر برای واردات نفت ارمنستان نشان دهنده محاصره اقتصادی است که توسط آذربایجان در شرق و ترکیه در غرب حفظ شده است. محاصره اندکی پس از آغاز جنگ اول قره باغ آغا
ز شد و از آن زمان به رغم توافق آتش بس در سال ۱۹۹۴ ادامه یافت. رتبه بندی. در سال ۲۰۱۸، ارمنستان در رتبه ۴۳ از میان ۱۲۵ کشور در شاخص تریلمای انرژی قرار گرفت. این شاخص کشورهای مختلف را بر اساس توانایی آن ها در تأمین انرژی پایدار از طریق سه بعد امنیت انرژی، برابری انرژی (دسترس پذیری و قابلیت پرداخت)، و پایداری محیط زیستی ارزیابی می کند. تأمین انرژی اولیه. مجموع تأمین انرژی اولیه در ارمنستان در سال ۲۰۱۶ به ۳۰۲۵ هزار تن معادل نفت (ktoe) رسید که تقریباً با تولید سال های گذشته برابر یا بیشتر است. تأمین انرژی اولیه شامل تولید (۹۶۳ ktoe)، واردات (۲۲۳۵ ktoe)، صادرات (-۱۲۲ ktoe)، سوخت های دریایی بین المللی (۰ ktoe)، سوخت های هواپیمایی بین المللی (-۴۵ ktoe)، و تغییرات ذخیره ها (-۵ ktoe) بود. مصرف نهایی کل ارمنستان ۲۱۲۰ ktoe بود، خسارات ۱۸۰ ktoe، صنعت ۳۲۰ ktoe، حمل ونقل ۶۲۲ ktoe و مسکن ۷۸۶ ktoe را شامل می شد. ذخایر طبیعی گاز و نفت. ارمنستان هیچ ذخایر اثبات شده نفت و گاز ندارد. اکتشافات قبلی در گذشته نتوانستند نتایج رضایت بخشی را ارائه دهند. در سال ۱۳۹۷ مجوزهای جدید اکتشاف نفت و گاز برای شرکت های وابسته به گروه تشیر صادر شد
. بر اساس گزارش کمیته آمار ارمنستان در سال ۲۰۱۶ هیچ نفتی وارد نشده است، بلکه محصولات پالایشی آن وارد شده است.
کالج شهر برکلی () یک کالج عمومی در برکلی، کالیفرنیا است. این مؤسسه بخشی از سیستم کالج های اجتماعی کالیفرنیا و ناحیه کالج جامعه پرالتا است. کالج شهر برکلی توسط کمیسیون اعتباربخشی برای کالج های جامعه و جونیور تأیید شده است.