Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آزمون صفحهٔ داغ گونه ای سنجش واکنش به درد در جانوران است که شباهت زیادی با آزمون حرکت دم دارد. هم آزمون صفحهٔ داغ و هم آزمون حرکت دم معمولاً برای بررسی داروهای ضددرد با اثرگذاری مرکزی به کار می روند، در حالی که داروهای پیرامونی در این آزمون ها بی اثر هستند اما در آزمون «پیچ وتاب ناشی از اسید استیک» حساسیت نشان می دهند. آزمون صفحهٔ داغ در پژوهش های پایه ای درد و همچنین در آزمایش های حیوانی برای سنجش میزان کارآمدی ضددردها از راه مشاهدهٔ واکنش به درد ناشی از گرما به کار می رود. این روش نخستین بار در سال ۱۹۵۳ به وسیلهٔ "اِدی و لایمبَخ" پیشنهاد شد. آنان از مدلی رفتاری برای حس پذیری درد استفاده کردند که در آن رفتارهایی مانند جهیدن و لیسیدن پنجهٔ عقبی پس از محرک حرارتی زیان آور برانگیخته می شود. لیسیدن پاسخی سریع به محرک حرارتی دردناک است و به طور مستقیم آستانهٔ درد را نشان می دهد. در مقابل، جهیدن پاسخی پیچیده تر و همراه با درنگ است و مؤلفه ای هیجانی از گریز را نیز دربر می گیرد. یافته های پژوهشی. بررسی های جنسیتی با استفاده از داروهای ضدافسردگی. در پژوهش های آزمایشگاهی تفاوت های معناداری در حساسیت به درد میان موش ها
ی نر و ماده مشاهده شده است. داروی ضدافسردگی از دستهٔ مهارکننده های بازجذب سروتونین موسوم به «پاروکستین» تفاوتی در اثر ضددرد میان جنس ها در موش ها نشان نداد. کانال های یونی. کانال های یونی ولتاژ-وابسته در احساس درد و سازوکارهای انتقال پیام آن در هر دو بخش گیرنده های پیرامونی درد و نخاع نقش دارند. گونه های خاصی از کانال های یونی مانند Nav1.7 و Nav1.8 در کانال های سدیم و Cav3.2 در کانال های کلسیم از نوع T، نقش های مشخصی در افزایش حساسیت به درد دارند. گیرنده های اُپیوئیدی. فعال سازی گیرنده های مُو-اپیوئید (MOR) و مهارکننده بازجذب نوراپی نفرین (NRI) از سازوکارهای مرتبط با درد حاد و درد مزمن به شمار می روند. در پژوهشی با استفاده از موش های فاقد ژن "OPRM1"، نقش نسبی فعال سازی MOR در اثر ضددرد تاپنتادول و مورفین بررسی شد. موش های طبیعی اثری ضددردی ده برابر بیشتر از موش های فاقد OPRM1 نشان دادند. با این حال، موش های فاقد OPRM1 همچنان اثر ضددردی خفیفی در برابر تاپنتادول ولی نه در برابر مورفین نشان دادند. این یافته نشان می دهد که اثر ضددردی تاپنتادول بر پایهٔ سازوکاری ترکیبی شامل هر دو مسیر MOR و NRI است. بنزودیازپین ها
و گیرنده های گابا. دیازپام یک لیگاند از خانوادهٔ بنزودیازپین ها برای گیرنده گابا نوع آ است که به عنوان کاهندهٔ اضطراب عمل می کند. پژوهش ها با استفاده از آزمون صفحهٔ داغ نشان داده اند که "دیازپام" ساختار رفتاری پاسخ به درد را نه از راه تعدیل درد بلکه از راه کاهش سطح اضطراب تغییر می دهد. اخلاق. کمیتهٔ اخلاق «انجمن بین المللی مطالعهٔ درد» دستورالعمل هایی برای استفادهٔ اخلاقی از این روش تدوین کرده است. در ایالات متحده، چنین آزمایش هایی باید به تأیید کمیتهٔ مراقبت و استفاده از حیوانات در مؤسسه برسد.
آمیلکاره چیپریانی (۱۸ اکتبر ۱۸۴۴ در آنتسیو - ۳۰ آوریل ۱۹۱۸ در پاریس) سوسیالیست، آنارشیست و میهن پرست ایتالیایی بود. پدر بنیتو موسولینی (دیکتاتور فاشیست آتی ایتالیا) که خود فعال سوسیالیست بود، به احترام او، یکی از نام های میانی پسرش را «آمیلکاره» گذاشت. زندگینامه. چیپریانی در آنزیو در خانواده ای اصالتاً اهل ریمینی متولد شد. در ژوئن ۱۸۵۹، در سن ۱۵ سالگی، او در کنار جوزپه گاریبالدی در کنار نیروهای پیه مونتی در نبرد سولفرینو در طول جنگ دوم استقلال ایتالیا جنگید. در سال ۱۸۶۰، او از ارتش جدا شد تا به لشکرکشی هزار نفری گاریبالدی در سیسیل بپیوندد؛ این لشکرکشی پادشاهی دو سیسیل را که در آن زمان توسط بوربون ها اداره می شد، فتح کرد. او پس از عفو عمومی دوباره به صفوف ارتش منظم پیوست و دوباره به گاریبالدی در لشکرکشی ۱۸۶۲ به رم با هدف آزادسازی شهر و الحاق آن به پادشاهی ایتالیا پیوست. با این حال، ارتش سلطنتی ایتالیا ارتش داوطلبان گاریبالدی را در نبرد اسپرومونته (۲۹ اوت ۱۸۶۲) شکست داد. گاریبالدی زخمی و اسیر شد. چیپریانی از اسارت فرار کرد اما مجبور به فرار به خارج از کشور شد و در یونان پناه گرفت. چیپریانی در تظاهراتی که منجر ب
ه اخراج اتو از یونان در سال ۱۸۶۲ شد، شرکت کرد. چیپریانی پس از پیوستن به بین الملل اول در سال ۱۸۶۷، در دفاع از کمون پاریس در سال ۱۸۷۱ شرکت کرد که به خاطر آن به اعدام محکوم شد، اما در عوض به همراه ۷۰.۰۰ نفر دیگر به مستعمره کیفری فرانسه، کالدونیای جدید، تبعید شد. پس از عفو عمومی ۱۸۷۹، چیپریانی در سال ۱۸۸۰ به فرانسه بازگشت اما به سرعت اخراج شد. او در ژانویه ۱۸۸۱ به دلیل «توطئه» در ایتالیا دستگیر شد و ۷ سال از ۲۰ سال حبس خود را گذراند تا اینکه یک کمپین مردمی در سال ۱۸۸۸ آزادی او را تضمین کرد. در کنگره زوریخ بین الملل دوم در سال ۱۸۹۳، چیپریانی در همبستگی با رزا لوکزامبورگ و آنارشیست هایی که از روند دادرسی کنار گذاشته شده بودند، از سمت خود استعفا داد. در سال ۱۸۹۷، او داوطلبانه در لژیون گاریبالدی عضو شد و به ... به همراه پسر گاریبالدی، ریچوتی گاریبالدی، و رهبران سابق فاشی سیسیلی، نیکولا بارباتو و جوزپه د فلیچه جوفریدا، به یونان رفتند تا در طول جنگ یونان و ترکیه بجنگند و قبل از اینکه در ۳۰ ژوئیه ۱۸۹۸ دوباره به مدت سه سال دیگر در ایتالیا زندانی شوند، جراحاتی برداشتند. او به عنوان نماینده مجلس نمایندگان انتخاب شد و متعا
قباً هشت بار دیگر انتخاب شد اما هرگز کرسی خود را مطالبه نکرد زیرا از سوگند وفاداری به پادشاه امتناع ورزید. در سال ۱۸۹۱، او از جمله نمایندگان کنگره کاپولاگو در سوئیس بود که حزب آنارشیست انقلابی سوسیالیستی را تأسیس کرد، هرچند عمر آن بسیار کوتاه بود. او از دیدگاه پیتر کروپوتکین در مورد جنگ جهانی اول حمایت کرد. او برای Le Plébéien و دیگر نشریات آنارشیستی می نوشت و در ۳۰ آوریل ۱۹۱۸ در سن ۷۳ سالگی در بیمارستانی در پاریس درگذشت. نوشته های او در سال ۱۹۱۱ به عنوان ادبیات خرابکارانه در ایتالیا ممنوع شد. والدین بنیتو موسولینی (۱۸۸۳-۱۹۴۵)، دیکتاتور فاشیست آینده ایتالیا، به افتخار چیپریانی، یکی از نام های میانی پسرشان را «آمیلکاره» گذاشتند، و نام میانی دیگر او را به افتخار سوسیالیست ایتالیایی، آندره آ کوستا، انتخاب کردند. مطالب مرتبط. آنارشیسم و ​​ناسیونالیسم
کنفدراسیون عمومی کار ایتالیا (به , CGIL) یک مرکز ملی اتحادیه های کارگری در ایتالیا است. این مرکز با توافقی بین سوسیالیست ها، کمونیست ها و دموکرات های مسیحی در «پیمان رم» در ژوئن ۱۹۴۴ تشکیل شد. در سال ۱۹۵۰، سوسیالیست ها و دموکرات های مسیحی از هم جدا شدند و UIL و CISL را تشکیل دادند و از آن زمان CGIL تحت تأثیر حزب کمونیست ایتالیا (PCI) و تا سال های اخیر تحت تأثیر وارثان سیاسی آن: حزب دموکراتیک چپ (PDS)، دموکرات های چپ (DS) و در حال حاضر حزب دموکراتیک (PD) بوده است. کنفدراسیون عمومی کارگران ایتالیا از زمان تأسیس خود تاکنون به عنوان مهم ترین اتحادیه کارگری در ایتالیا شناخته می شود. این نهاد با بیش از ۵٫۵ میلیون عضو، نه تنها بزرگ ترین اتحادیه در کشور، بلکه دومین اتحادیه بزرگ در اروپا پس از کنفدراسیون اتحادیه های کارگری آلمان (DGB) است که بیش از ۶ میلیون عضو دارد. CGIL در سطح بین المللی نیز فعال است و به نهادهایی چون کنفدراسیون بین المللی اتحادیه های کارگری و کنفدراسیون اروپایی اتحادیه های کارگری وابسته است. همچنین این اتحادیه عضو کمیته مشورتی اتحادیه های کارگری در سازمان همکاری و توسعه اقتصادی (OECD) نیز هست. این
جایگاه نشان دهنده نقش کلیدی CGIL در دفاع از حقوق کارگران، تأثیرگذاری بر سیاست های اجتماعی و اقتصادی، و مشارکت در گفت وگوهای بین المللی پیرامون عدالت اجتماعی و شرایط کار است. تاریخچه. آغاز و مخالفت با فاشیسم. ریشه های CGIL به اوایل دهه ۱۹۰۰ با تأسیس کنفدراسیون عمومی کار، یک اتحادیه کارگری ایتالیایی که در سال ۱۹۰۶ به ابتکار اعضای سوسیالیست تأسیس شد، برمی گردد. در سال ۱۹۲۶، در دوران دیکتاتوری فاشیستی بنیتو موسولینی، دفتر مرکزی CGdL در میلان توسط پیراهن سیاه های فاشیست مورد حمله قرار گرفت و کاملاً ویران شد. پس از چند ماه، کمیته مرکزی CGdL تصمیم به انحلال اتحادیه کارگری و انحلال کل سازمان گرفت. تصمیم آنها با مخالفت کمونیست ها و سوسیالیست های چپ مانند برونو بووزی روبرو شد که دهه های بعدی را صرف حفظ مخفیانه اتحادیه کارگری قدیمی کردند. CGdL زیرزمینی نه تنها به دلیل سرکوب فاشیستی، بلکه به دلیل تغییرات چشمگیر در جهت گیری کمونیست بین الملل (IC) با مسیر خطرناکی روبرو شد. در سال ۱۹۲۹ به شبه نظامیان کمونیست ایتالیایی دستور داده شد که وارد اتحادیه های کارگری فاشیستی شوند، اما در سال ۱۹۳۵، زمانی که کمیته بین المللی استراتژی
جبهه مردمی را اتخاذ کرد، به آنها گفته شد که با سوسیالیست ها و دیگر ضد فاشیست ها در اتحادیه های کارگری آشتی کنند و با رژیم فاشیستی روبرو شوند. در ۹ ژوئن ۱۹۴۴، «پیمان رم» میان نمایندگان سه حزب اصلی ضد فاشیست—دموکراسی مسیحی (DC)، حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI) و حزب کمونیست ایتالیا (PCI)—به امضا رسید. این پیمان نقطه عطفی در تاریخ جنبش های کارگری ایتالیا بود و زمینه ساز تأسیس کنفدراسیون عمومی جدیدی از کارگران شد که با نام "کنفدراسیون عمومی کارگران ایتالیا" (CGIL) شناخته می شود. با این حال، چند روز پیش از امضای پیمان، برونو بواتسی، یکی از چهره های برجسته و فعال در تدوین این توافق، توسط نیروهای نازی به قتل رسید—حادثه ای که به عنوان نمادی از خشونت فاشیستی علیه جنبش های کارگری و آزادی خواهانه در حافظه تاریخی ایتالیا باقی مانده است. پیمان رم توسط جوزپه دی ویتوریو از طرف حزب کمونیست، آکیله گراندی از طرف دموکراسی مسیحی، و امیلیو کانِواری از طرف حزب سوسیالیست امضا شد. بعدها، مسئولیت نمایندگی جناح سوسیالیست در CGIL به اورسته لیزادری واگذار شد. این اتحاد تاریخی میان سه جریان سیاسی متفاوت، در بحبوحه جنگ جهانی دوم و اشغال نازی
ها، نشان دهنده اراده مشترک برای بازسازی نهادهای دموکراتیک و دفاع از حقوق کارگران بود—اراده ای که CGIL را به یکی از ستون های اصلی جامعه مدنی ایتالیا در دوران پساجنگ تبدیل کرد. با وجود اینکه CGIL واحد به شدت توسط کمونیست ها و سوسیالیست ها حمایت می شد، کلیسای کاتولیک با آن مخالفتی نکرد. با این حال، در سال ۱۹۴۵ از تأسیس انجمن های مسیحی کارگران ایتالیا (ACLI) حمایت کرد. تا پایان جنگ جهانی، CGIL در مناطق آزاد شده برای گسترش به اصطلاح «اتاق های کار» و تعیین توافق نامه های دستمزد تلاش می کرد. با شورش عمومی اعلام شده توسط مقاومت ایتالیا در ۲۵ آوریل ۱۹۴۵ و شکست قطعی رژیم نازی-فاشیستی، CGIL نفوذ خود را در سراسر کشور گسترش داد. این اتحادیه کارگری در پیروزی جمهوری در همه پرسی نهادی سال ۱۹۴۶ که به سلطنت ساووی پایان داد، نقش داشت. اولین کنگره و انشعاب. در ۱ فوریه ۱۹۴۷، سالواتوره جولیانو—راهزن و رهبر جدایی طلب سیسیلی—در جریان مراسم روز جهانی کارگر در شهر پیانا دلی آلبانزی، ۱۱ کارگر مزرعه را به قتل رساند و ۲۷ نفر دیگر را زخمی کرد. هدف او از این اقدام، مجازات چپ گرایان محلی به دلیل نتایج انتخابات اخیر بود. جولیانو در نامه ای س
رگشاده مسئولیت کامل این قتل ها را پذیرفت و ادعا کرد که قصد داشته افرادش فقط بالای سر جمعیت تیراندازی کنند و کشته شدن افراد «اشتباه» بوده است. این کشتار موجی از خشم و اعتراض در سراسر کشور به راه انداخت و به یک رسوایی ملی تبدیل شد. کنفدراسیون عمومی کارگران ایتالیا (CGIL) در واکنش به این جنایت، اعتصاب سراسری اعلام کرد. طبق گزارش های مطبوعاتی آن زمان، زمزمه هایی از احتمال وقوع جنگ داخلی شنیده می شد، چرا که رهبران کمونیست در تجمع هایی با حضور حدود ۶ میلیون کارگر، با لحنی آتشین به محکوم کردن این جنایت پرداختند. این واقعه نه تنها نقطه عطفی در تاریخ جنبش های کارگری ایتالیا بود، بلکه نشان دهنده تنش های شدید سیاسی و اجتماعی در دوران پساجنگ جهانی دوم بود—دورانی که در آن خشونت سیاسی، رقابت های ایدئولوژیک و بحران های منطقه ای، فضای کشور را به شدت ملتهب کرده بود. در ژوئن ۱۹۴۷، نخستین کنگره ملی کنفدراسیون عمومی کارگران ایتالیا (CGIL) در شهر فلورانس برگزار شد. در این کنگره، شمار اعضای ثبت شده به رقم چشم گیر ۵٬۷۳۵٬۰۰۰ نفر رسید و جوزپه دی ویتوریو، نماینده حزب کمونیست ایتالیا (PCI)، به عنوان دبیرکل انتخاب شد. با وجود فضای وحدت
طلبانه پس از جنگ، نشانه های اولیه اختلاف میان جناح های سوسیال-کمونیست و کاتولیک در همان کنگره آشکار بود. با آغاز جنگ سرد و انتخابات عمومی سال ۱۹۴۸، که در آن حزب دموکراسی مسیحی (DC) در برابر جبهه دموکراتیک مردمی متشکل از سوسیالیست ها و کمونیست ها قرار گرفت، این تنش ها شدت گرفت.نقطه عطف جدایی جناح کاتولیک از CGIL، اعتصاب عمومی ای بود که این کنفدراسیون پس از سوءقصد به پالمیرو تولیاتی، رهبر حزب کمونیست، در ۱۴ ژوئیه ۱۹۴۸ اعلام کرد. این اعتصاب، بهانه ای شد برای جدایی جناح دموکراسی مسیحی از CGIL. در پی این رویداد، انجمن های کاتولیک کارگری (ACLI) ساختاری را فراهم کردند که به سرعت به اتحادیه ای جدید تبدیل شد: ابتدا با نام «CGIL آزاد» و سپس در سال ۱۹۵۰ با نام رسمی "کنفدراسیون ایتالیایی اتحادیه های کارگران" (CISL). در همان سال، جناح سکولار و سوسیال دموکرات نیز از CGIL جدا شد و "فدراسیون کار ایتالیا" را بنیان گذاری کرد که خیلی زود به "اتحادیه کارگری ایتالیا" (UIL) تبدیل شد. تا به امروز، این سه اتحادیه—CGIL, CISL و UIL—به عنوان سه ستون اصلی جنبش کارگری ایتالیا شناخته می شوند، هر یک با گرایش های سیاسی و اجتماعی متفاوت، اما
با نقش مؤثر در دفاع از حقوق کارگران و شکل دهی به سیاست های اجتماعی کشور. دوران دی ویتوریو. در ژانویه و مارس ۱۹۵۳، دی ویتوریو اعتصاب عمومی علیه به اصطلاح «قانون کلاهبرداری»، قانون انتخاباتی پیشنهادی دولت دموکرات مسیحی آلچیده د گاسپری، اعلام کرد که در آن برای ائتلافی که اکثریت مطلق آرا را به دست می آورد، دو سوم کرسی های مجلس نمایندگان به عنوان پاداش در نظر گرفته شده بود. در پی تشدید فضای ضدکمونیستی در ایتالیا پس از جنگ جهانی دوم، اعضای اتحادیه CGIL در کارخانه ها و مناطق روستایی با سرکوب شدید مواجه شدند. بسیاری از فعالان اخراج شدند و برخی دیگر به بخش هایی موسوم به «واحدهای انزوا» منتقل شدند، جایی که اعضای کمونیست مورد تحقیر و فشار روانی قرار می گرفتند. در راستای افزایش فشارها، کلر بوت لوس، سفیر ایالات متحده در ایتالیا، اعلام کرد که شرکت هایی که در انتخابات کمیسیون های داخلی، اتحادیه CGIL بیش از ۵۰٪ آرا را کسب کرده باشد، اجازه دسترسی به قراردادهای تجاری با آمریکا را نخواهند داشت. این موضع گیری، بخشی از سیاست گسترده تر ایالات متحده برای محدودسازی نفوذ کمونیسم در اروپا بود. هم زمان، پاپ پیوس دوازدهم فرمان تکفیر کم
ونیست ها را صادر کرد و از ائتلاف میان حزب دموکراسی مسیحی (DC) و جنبش اجتماعی نئوفاشیستی (MSI) در شهرداری رم حمایت کرد—ائتلافی که از نظر بسیاری، نشانه ای از هم پوشانی منافع مذهبی و راست گرایانه در برابر چپ گرایان بود. سرکوب پلیسی نیز به شدت افزایش یافت. ماریو شلبا، وزیر کشور وقت از حزب دموکراسی مسیحی، دستور داد که پلیس به سوی تظاهرکنندگان کمونیست تیراندازی کند تا از اعتصابات بیشتر جلوگیری شود. در یکی از خونین ترین وقایع، در تاریخ ۹ ژانویه ۱۹۵۰، شش کارگر در شهر مودنا توسط پلیس کشته شدند و بیش از ۲۰۰ نفر زخمی شدند. این دوره، یکی از تاریک ترین فصل های تاریخ جنبش کارگری ایتالیاست—زمانی که رقابت های ایدئولوژیک جهانی، به سرکوب داخلی و خشونت علیه فعالان اجتماعی انجامید.
دلا رووره () یک خانواده اشرافی قدرتمند ایتالیایی بود. این خانواده ریشه های فروتنانه ای در ساونا، در لیگوریا، داشت و از طریق خویشاوندسالاری و ازدواج های جاه طلبانه ای که توسط دو پاپ دلا رووره ترتیب داده شده بود، قدرت و نفوذ کسب کرد: فرانچسکو دلا رووره، که از سال ۱۴۷۱ تا ۱۴۸۴ با عنوان سیکتوس چهارم حکومت کرد و برادرزاده اش جولیانو، که در سال ۱۵۰۳ به ژولیوس دوم تبدیل شد. سیکتوس چهارم کلیسای سیستین را ساخت که به نام او نامگذاری شد. ژولیوس دوم حامی میکل آنژ، رافائل و بسیاری دیگر از هنرمندان رنسانس بود و بازسازی مدرن کلیسای سنت پیتر را آغاز کرد. همچنین کلیسای سن پیترو در وینکولی در رم، کلیسای خانوادگی دلا رووره بود. اعضای این خانواده در کلیسای رم و به عنوان دوک های اوربینو، دوک های سورا و اربابان سنیگالیا نفوذ داشتند. عنوان اوربینو با مرگ فرانچسکو ماریا دوم در سال ۱۶۳۱ از بین رفت و خانواده با مرگ نوه اش ویتوریا، دوشس بزرگ توسکانی، منقرض شد. تاریخچه. فرانچسکو دلا رووره در سال ۱۴۱۴ در خانواده ای فقیر در لیگوریا در شمال غربی ایتالیا، پسر لئوناردو دلا رووره از ساوونا، به دنیا آمد. او یک فرانسیسکن بود که ابتدا وزیر کل فر
قه خود و سپس کاردینال شد و تا زمان انتخاب شدن به عنوان پاپ در سال ۱۴۷۱ به بی دینی شهرت داشت. او به عنوان سیکستوس چهارم، هم ثروتمند و هم قدرتمند بود و بلافاصله شروع به دادن قدرت و ثروت به برادرزاده هایش از خانواده های دلا رووره و ریاریو کرد. ظرف چند ماه پس از انتخابش، جولیانو دلا رووره (پاپ ژولیوس دوم آینده) و پیترو ریاریو را به عنوان کاردینال و اسقف منصوب کرد. چهار برادرزاده دیگر نیز به مقام کاردینال رسیدند. او جووانی دلا رووره را که کشیش نبود، بخشدار رم کرد و ترتیب ازدواج او با خانواده دا مونته فلترو، دوک های اوربینو، را داد. سیکستوس ادعا می کرد که از نسل یک خانواده اشرافی دلا رووره، کنت های وینوو در پیمونته، است و نشان خانوادگی آنها را به خود گرفت. گوئیدوبالدو دا مونته فلترو، فرانچسکو ماریا اول دلا رووره، فرزند خواهرش و برادرزاده پاپ ژولیوس دوم را به فرزندی پذیرفت. گوئیدوبالدو اول که بدون وارث بود، فرانچسکو ماریا را در دربار خود فراخواند و در سال ۱۵۰۴ او را به عنوان وارث دوک نشین اوربینو معرفی کرد، این امر با وساطت ژولیوس دوم محقق شد. در سال ۱۵۰۸، فرانچسکو ماریا این دوک نشین را به ارث برد و بدین ترتیب سلسله
دوک نشین های رووره اوربینو آغاز شد. این سلسله در سال ۱۶۲۶ هنگامی که پاپ اوربینو را به قلمرو پاپی ملحق کرد، پایان یافت. به عنوان غرامت برای آخرین دوک حاکم، این عنوان فقط می توانست توسط فرانچسکو ماریا دوم و پس از مرگ او توسط وارثش، فدریکو اوبالدو، ادامه یابد. ویتوریا، آخرین نواده خانواده دلا رووره (او تنها فرزند فدریکو اوبالدو بود)، با فردیناندو دوم د مدیچی، دوک بزرگ توسکانی ازدواج کرد. آنها دو فرزند داشتند: کوزیمو سوم، طولانی ترین پادشاه توسکانی، و فرانچسکو ماریا د مدیچی، شاهزاده کلیسا. سایر افراد معروف. در میان افراد زیادی که به این خانواده تعلق نداشتند، اما نام مشابهی داشتند، عبارتند از: و هنرمندان مختلفی از جمله:
انجمن های مسیحی کارگران ایتالیایی (Associazioni Cristiane dei Lavoratori Italiani , ACLI؛ که به عنوان انجمن کارگران مسیحی ایتالیایی نیز ترجمه می شود) یک انجمن کاتولیک غیرروحانی گسترده در ایتالیا است. کار آن بر اساس آموزه های اجتماعی کاتولیک است. ACLI در سال ۱۹۴۴ در واکنش به تصمیم اتحادیه های کارگری کاتولیک برای مشارکت در تأسیس کنفدراسیون عمومی کار ایتالیا (CGIL) تأسیس شد. در سال ۱۹۴۸، رهبران ACLI در تأسیس کنفدراسیون اتحادیه های کارگری ایتالیا (CISL) که انشعابی مسیحی گرا از CGIL بود و تحت نفوذ کمونیست ها قرار گرفته بود، مشارکت داشتند. اولین رهبر ACLI، آشیل گراندی، عضو دموکرات مسیحی مجلس مؤسسان بود. در دوران رهبری لیویو کاربونی (۱۹۶۱–۱۹۶۹)، که بعدها یک حزب چپ گرا به نام جنبش سیاسی کارگران (MPL) تشکیل داد و در سال ۱۹۷۶ به عنوان سناتور حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI) انتخاب شد، ACLI روابط خود را با DC قطع کرد. در زمان امیلیو گابالیو (۱۹۶۹–۱۹۷۲)، که یک «تقلید سوسیالیستی» را پیشنهاد کرد، ACLI بیشتر به چپ گرایش پیدا کرد. گابالیو توسط حزب کارگر مورد انتقاد قرار گرفت و ACLI که در سال ۱۹۷۰ دچار انشعاب جنبش مسیحی کارگران شد
، در سال ۱۹۷۱ توسط پاپ پل ششم مورد انتقاد قرار گرفت. در زمان مارینو کاربونی (۱۹۷۲–۱۹۷۶)، ACLI با سلسله مراتب کاتولیک «صلح» کرد و «همبستگی» خود را با DC دوباره برقرار کرد. انجمن های کاتولیک کارگری ایتالیا ("ACLI") در دهه های پس از جنگ جهانی دوم نقش بسیار مهمی در جامعه و سیاست ایتالیا ایفا کردند. بسیاری از رهبران این نهاد نه تنها در عرصه اجتماعی بلکه در سیاست ملی نیز فعال بودند و در شکل دهی به جریان های دموکرات مسیحی و اصلاح طلب نقش داشتند. با انحلال حزب دموکراسی مسیحی ("DC") در سال ۱۹۹۴، بیشتر اعضای ACLI به حزب مردم ایتالیا ("PPI") پیوستند. با این حال، برخی چهره های برجسته مانند فرانکو پاسوئلو و جابالیو مسیر متفاوتی را در پیش گرفتند و ابتدا به حزب مسیحیان اجتماعی ("CS") و سپس به حزب چپ گرای "دموکرات های چپ" ("DS") پیوستند. جیووانی بیانکی، که از ۱۹۸۷ تا ۱۹۹۴ ریاست ACLI را بر عهده داشت، از ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۷ رئیس حزب PPI بود. در سال های بعد، لوئیجی بوبا (۱۹۹۸–۲۰۰۶) به عنوان سناتور حزب دموکرات ("PD") انتخاب شد—حزبی که در سال ۲۰۰۷ از اتحاد دو جریان اصلی یعنی "دموکراسی آزادی – دیزی" ("DL") و "دموکرات های چپ" ("DS") شکل گ
رفت. حزب PPI نیز در سال ۲۰۰۲ در DL ادغام شده بود. آندریا اولیورو، رئیس ACLI از ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۳، در مسیر سیاسی خود به احزاب مختلفی پیوست: ابتدا "انتخاب مدنی" ("SC")، سپس "مردم گرایان برای ایتالیا" ("PpI") و در نهایت "دموکراسی همبسته" ("DemoS"). این تحولات نشان دهنده تنوع گرایش های سیاسی درون ACLI و نقش آن در انتقال ارزش های اجتماعی-مسیحی به طیف های مختلف سیاسی ایتالیاست.
در ۹ ژوئن ۱۹۸۵ در ایتالیا همه پرسی برای بازگرداندن مقیاس دستمزد متغیر برگزار شد. با اختلاف ۵۴٫۳ درصد در مقابل ۴۵٫۷ درصد شکست خورد. پیشینه. بین سال های ۱۹۷۵ تا ۱۹۷۷، نظامی تحت عنوان «مقیاس دستمزد شناور» در ایتالیا به طور گسترده در صنایع مختلف به اجرا درآمد. این نظام به گونه ای طراحی شده بود که حقوق و دستمزد کارگران به صورت خودکار و منظم با نرخ تورم هماهنگ شود. به عبارت دیگر، هر زمان که سطح عمومی قیمت ها افزایش می یافت، دستمزدها نیز به همان نسبت بالا می رفتند تا قدرت خرید کارگران حفظ شود و آن ها از تأثیرات منفی تورم در امان بمانند. این سیاست در پاسخ به بحران های اقتصادی دهه ۱۹۷۰ و تورم فزاینده ای که ناشی از شوک های نفتی و بی ثباتی های جهانی بود، اتخاذ شد. اتحادیه های کارگری، به ویژه کنفدراسیون عمومی کارگران ایتالیا (CGIL)، از این سازوکار به عنوان ابزاری مؤثر برای حمایت از حقوق طبقه کارگر استقبال کردند. آن ها معتقد بودند که این روش، عدالت اقتصادی را تقویت کرده و مانع از کاهش سطح زندگی کارگران در شرایط تورمی می شود. در مقابل، کارفرمایان و برخی نهادهای دولتی با این سیاست مخالفت کردند. آن ها استدلال می کردند که افز
ایش خودکار دستمزدها موجب بالا رفتن هزینه های تولید، کاهش رقابت پذیری صنایع، و تشدید تورم می شود. این اختلاف نظرها به مباحثات گسترده ای در محافل اقتصادی و سیاسی انجامید. در دهه ۱۹۸۰، با تغییر رویکردهای اقتصادی و افزایش فشار برای اصلاحات ساختاری، انتقادها از مقیاس دستمزد شناور شدت گرفت. بسیاری از اقتصاددانان آن را عامل تورم ساختاری و مانعی برای رشد اقتصادی می دانستند. نهایتاً در اوایل دهه ۱۹۹۰، این نظام به طور رسمی لغو شد و جای خود را به سیاست های جدیدی داد که بیشتر بر مذاکره های جمعی و توافق های دوطرفه میان اتحادیه ها و کارفرمایان مبتنی بود. لغو این سازوکار نقطه عطفی در تحول نظام روابط کار در ایتالیا بود و نشان دهنده گذار از سیاست های حمایتی گسترده به سمت رویکردهای بازارمحور و انعطاف پذیرتر در تعیین دستمزدها. این مکانیسم مسئول تورم بالای مداوم اوایل دهه ۱۹۸۰ بود که به نرخ سالانه ۲۰ درصد رسید و نمونه ای از مارپیچ دستمزد-قیمت در نظر گرفته می شد. در فوریه ۱۹۸۴، بتینو کراکسی، نخست وزیر سوسیالیست، اولین فرمان از مجموعه فرمان هایی را صادر کرد که هدف آنها کاهش شدید شاخص بندی بود. حزب کمونیست ایتالیا رفراندومی برای لغ
و این اقدامات ترتیب داد. کسانی که رأی «بله» دادند، خواهان بازگرداندن کامل سیستم شاخص گذاری بودند، در حالی که کسانی که رأی «خیر» دادند، خواهان حفظ تغییرات اخیر بودند. مواضع احزاب سیاسی. علاوه بر حزب کمونیست ایتالیا که اصلی ترین حامی لغو قوانین کرکسی و بازگرداندن نظام مقیاس دستمزد شناور بود، احزاب و جریان های سیاسی دیگری نیز از این اقدام حمایت کردند. در میان آن ها، حزب چپ افراطی «دموکراسی پرولتری»، فدراسیون سبزها، حزب اقدام ساردینی و حتی جنبش اجتماعی نئوفاشیستی ایتالیا قرار داشتند. این اتحاد غیرمنتظره میان گروه هایی با گرایش های ایدئولوژیک بسیار متفاوت—از چپ افراطی تا راست افراطی—نشان دهنده اهمیت و حساسیت موضوع دستمزدهای کارگران در فضای سیاسی آن زمان بود. لغو قوانین کرکسی، که در دهه ۱۹۸۰ با هدف محدودسازی افزایش خودکار دستمزدها تصویب شده بودند، از سوی بسیاری به عنوان اقدامی ضدکارگری تلقی می شد. به همین دلیل، حتی گروه هایی که در سایر زمینه ها اختلافات عمیق داشتند، در این مورد خاص به طور موقت در کنار یکدیگر قرار گرفتند. بازگرداندن نظام مقیاس دستمزد شناور برای بسیاری از فعالان کارگری و اتحادیه ها، نماد بازگشت به سی
است های حمایتی و دفاع از قدرت خرید طبقه کارگر بود. این هم گرایی سیاسی، هرچند کوتاه مدت، نشان داد که مسائل اقتصادی و اجتماعی می توانند مرزهای سنتی ایدئولوژیک را در هم بشکنند و زمینه ساز ائتلاف های غیرمنتظره شوند. مخالفان اصلی لغو این قانون، پنج حزب دولتی یا به اصطلاح پنج "حزبی (پنتاپارتیتو") بودند. در میان اتحادیه های کارگری، لغو این قانون مورد حمایت اکثریت کنفدراسیون عمومی کار ایتالیا تحت سلطه کمونیست ها و مخالفت اتحادیه کاتولیک کنفدراسیون اتحادیه های کارگری ایتالیا و اتحادیه سکولار UIL قرار گرفت. نتایج. همه پرسی برگزارشده در پی تلاش ها برای لغو نظام مقیاس دستمزد شناور، به عنوان پیروزی بزرگی برای بتینو کرکسی، نخست وزیر وقت و رهبر حزب سوسیالیست ایتالیا، تلقی شد. این نتیجه نه تنها تأییدی بر سیاست های اقتصادی دولت کرکسی بود که با هدف کنترل تورم و محدودسازی افزایش خودکار دستمزدها طراحی شده بودند، بلکه نشانه ای از کاهش نفوذ حزب کمونیست ایتالیا در فضای سیاسی کشور نیز به شمار می رفت. حزب کمونیست، که از حامیان اصلی بازگرداندن نظام مقیاس دستمزد شناور بود، در این همه پرسی شکست خورد و این شکست بازتابی از تغییرات اجتماعی
و سیاسی گسترده تری بود که در دهه ۱۹۸۰ در ایتالیا جریان داشت. کاهش حمایت مردمی از سیاست های چپ گرایانه، رشد گرایش های میانه رو و اصلاح طلب، و افزایش تأثیرگذاری رسانه ها و نهادهای اقتصادی، همگی در تضعیف جایگاه حزب کمونیست نقش داشتند. پیروزی کرکسی در این همه پرسی، جایگاه او را به عنوان یکی از چهره های برجسته سیاست اقتصادی ایتالیا تثبیت کرد و مسیر را برای اجرای سیاست های نئولیبرال تر در دهه های بعد هموار ساخت. این نقطه عطف، بخشی از گذار ایتالیا از سیاست های حمایتی پساجنگ به سمت مدل های بازارمحور و کنترل شده تر بود که تأثیرات آن تا سال ها بعد در ساختار اقتصادی و اجتماعی کشور باقی ماند. مقیاس دستمزد متغیر سرانجام در سال ۱۹۹۲ به هر شکلی لغو شد.
خاندان بوربون-پارما () شاخه ای از خاندان سلطنتی اسپانیا است که اعضای آن زمانی به عنوان پادشاه اتروریا و دوک پارما و پیاچنزا، گواستالا و لوکا حکومت می کردند. این خاندان از نظر نسب پسری به سلسله کاپتیان فرانسوی می رسد. نام بوربون-پارما از نام اصلی (بوربون) و نام دیگر (پارما) از عنوان دوک پارما گرفته شده است. این عنوان توسط بوربون های اسپانیایی حفظ شد، زیرا فیلیپ، بنیانگذار، دوک پارما که نتیجهٔ بزرگ رانوچیو دوم فارنیز، دوک پارما بود، با لوئیز الیزابت فرانسه ازدواج کرد و خاندان بوربون و ایالت پارما را با هم متحد ساخت. خاندان بوربون-پارما امروزه خاندان حاکم بر دوک نشین بزرگ لوکزامبورگ (به طور پدری) است و همه اعضای خانواده دوک نشین بزرگ لوکزامبورگ، اعضای خاندان بوربون-پارما با عنوان «شاهزادگان/پرنسس ها» و عنوان والاحضرت سلطنتی هستند. دوک نشین پارما. دوک نشین پارما در سال ۱۵۴۵ از آن بخش از دوک نشین میلان در جنوب رودخانه پو، به عنوان تیول پسر نامشروع پاپ پل سوم، پیر لوئیجی فارنزه، با مرکزیت شهر پارما ایجاد شد. در سال ۱۵۵۶، شهر پیاچنزا به دوک دوم، اوتاویو فارنزه، داده شد و بدین ترتیب دوک پیاچنزا نیز شد و از آن پس این