Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بیمارستان کانتونال ژنو، سوئیس، در سن ۸۶ سالگی درگذشت. بیانیه ای از خاندان سلطنتی ساووی زمان مرگ او را ساعت ۰۷:۰۵ (به وقت اروپای مرکزی) اعلام کرد. مراسم تشییع جنازه او در ۱۰ فوریه ۲۰۲۴ در کلیسای جامع تورین برگزار شد و پس از آن، جسد او سوزانده شد. شرکت کنندگان در مراسم تشییع جنازه او شامل بیوه اش مارینا، پرنسس ناپل، پسرش شاهزاده امانوئل فیلیبرتو، شاهزاده ونیز، عروسش پرنسس کلوتیلد، پرنسس ونیز، نوه اش پرنسس ویتوریا، پرنسس کارینیانو، خواهرش پرنسس ماریا پیا از بوربون-پارما، برادرزاده اش شاهزاده دیمیتری یوگسلاوی، شاهزاده آیمونه، دوک آئوستا، و پرنسس اولگا، دوشس آئوستا، شاهزاده ژان لوکزامبورگ، شاهزاده موناکو، ملکه سوفیا اسپانیا، لکا، شاهزاده آلبانی، بوریس، شاهزاده تورنوو، فؤاد دوم مصر، شاهزاده فیلیپوس یونان و دانمارک، آفونسو، شاهزاده بیرا، شاهزاده کارلو، دوک کاسترو، جان تی. دانلپ و دانیل مک ویکار بودند. خاکستر متعاقباً در سردابه سلطنتی باسیلیکای سوپرگا دفن شد.
صومعه مریم مقدس (باریدزور) (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر خیزان، استان بتلیس ترکیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۱ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
تیم فوتبال ماست سی پی کی که به اختصار ماست سی پی کی نامیده می شود، یک باشگاه فوتبال حرفه ای ماکائویی است که در حال حاضر در لیگ نخبگان ماکائو رقابت می کند.
شوغری کارمیر وانک (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر استان آدانا ترکیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۱ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
صومعه نشان مقدس (سرخو) (؛ Սուրբ Մարինոսի վանք) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر گورپینار، استان وان ترکیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده های ۱۰-۱۱ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
صومعه فرشته مقرب مقدس (؛ Կամախի Սուրբ Հրեշտակապետի վանք) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر کاماخ، استان ارزنجان ترکیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۱ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
صومعه هاکوب مقدس (هاچن) (؛ Սուրբ Հակոբ Մծբնա վանք, Հաճնո վանք, Հաջնո վանք) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر هاچن، استان آدانا ترکیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۱ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
صومعه صلیب مقدس (شهرستان خیزان) (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در استان بیتلیس ترکیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۱ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
دادگاه نظارت بر آب های ونیز یا یک دستگاه حکومتی جمعی در جمهوری ونیز بود که مسئولیت مدیریت منابع آب در تالاب ونتزیا را بر عهده داشت. این نهاد شامل مجموعه ای از هیئت های قضات و مأموران حکومتی بود که در اوایل سدهٔ شانزدهم میلادی تأسیس شد و تا سقوط جمهوری ونیز در سال ۱۷۹۷ میلادی به فعالیت خود ادامه داد. در فاصلهٔ سال های ۱۹۰۷ تا ۲۰۱۴، این نهاد دوباره توسط دولت ایتالیا احیا شد، با این تفاوت که وظایف آن از محدودهٔ تالاب ونیزی فراتر رفت و سراسر ناحیهٔ ونتو و استان منتووا را نیز دربر گرفت. تأسیس و تاریخ در جمهوری ونیز. در تالاب ونتزیا، آب هم برای شهر و هم برای دولت ونیز اهمیتی حیاتی داشت: تالاب و شبکهٔ آبراه های آن نه تنها شریان های اصلی بازرگانی بودند، بلکه بهترین ابزار دفاعی برای شهر ونیز به شمار می آمدند و استقلال آن را تضمین می کردند. در قرون وسطی، ادارهٔ تالاب بر عهدهٔ نهادی به نام کوریا پابلیکوروم بود که بیشتر با عنوان پوویه گو شناخته می شد. این نهاد در سال ۱۲۸۲ با ادغام هیئت هایی که پیش تر مسئول نگهداری و مرمت کانال های شهر بودند، تأسیس شد. پوویه گو این وظیفه را با پروودیتوری دی کومون سهیم بود و در سدهٔ پانزده
م میلادی، بالاترین نهادهای حکومتی ونیز یعنی شورای ده نفره و سنای ونیز نیز در این حوزه دخالت داشتند. تا سدهٔ پانزدهم، رشد پیوستهٔ شهر سبب می شد که ادارهٔ تالاب ونیزی بیشتر از منظر توسعهٔ شهری و مدیریت فضا انجام گیرد؛ اما با کند شدن روند این رشد، دیدگاه تازه ای پدید آمد که بر ضرورت حفاظت از تالاب تأکید داشت. در نتیجه، در سال ۱۵۰۱ نهادی سه نفره به نام ساوی آل آکوئه به معنای خردمندان آب ها به فرمان شورای ده نفره تأسیس شد که وظیفهٔ نگهداری از آبراه ها و خود تالاب را بر عهده داشت. همان طور که نجیب زادهٔ ونیزی، جیورالامو پریولی با اندکی اغراق یادآور شده، مهم ترین وظیفهٔ آنان این بود که «مانع شوند تالاب به خشکی بدل شود». ساوی ها (خردمندان) یک شورای اجرایی بودند و در سال ۱۵۰۵ نهادی گسترده تر به نام کولّجو دله آکوئه (انجمن آب ها) به وجود آمد که مسئولیت تصمیم گیری در امور مهندسی آب را از شورای ده نفره و سنا گرفت. این شورا، علاوه بر ساوی ها، خود دوژ ونیز و گروهی نزدیک به پنجاه نفر از مقامات بلندپایه و کهنه کار حکومت ونیز را در بر می گرفت. در سال ۱۵۲۱، هیئت سه نفرهٔ دیگری با عنوان اِسِکوتوری آل آکوئه (اجراکنندگان آب ها) ت
أسیس شد. و سرانجام در سال ۱۶۷۸، منصب تازه ای با عنوان اینوکیزیتوره ایجاد گردید. همانند بیشتر نهادهای حکومتی در جمهوری ونیز، اعضای این شوراها از میان اشراف ونیزی و صرفاً از طریق انتخابات برای دوره های محدود زمانی برگزیده می شدند. برای پشتیبانی تخصصی، این نهاد شماری از کارکنان حرفه ای را به خدمت می گرفت که شامل کادر دبیرخانه و فنی کاران هیدرولیک می شد. این افراد که با عنوان پِریتی یا پروتی (مفرد: پروتو) شناخته می شدند، از میان بورژواها انتخاب می گشتند و مقام خود را مادام العمر حفظ می کردند. از سال ۱۵۴۲ نیز منصبی تازه با عنوان ماتِماتیکو پوبلیکو (ریاضی دان عمومی) ایجاد شد تا مشاورهٔ علمی و تخصصی ارائه کند. علاوه بر این، در یک رویه نیمه آیینی، از مشاوره هشت ماهیگیر باتجربه که از اصناف ماهیگیری سکونتگاه های اصلی تالاب معرفی شده بودند، استفاده می کرد. وظایف قاضی عبارت بود از جلوگیری از گل و لای گرفتن تالاب، باز نگه داشتن ورودی های تالاب برای کشتیرانی، سالم نگه داشتن تپه های شنی و تنظیم جریان رودخانه هایی که به تالاب می ریختند. علاوه بر این، قاضی جنبه مالی نیز داشت، زیرا مسئول جمع آوری پنج درصد مالیات بر ارث بود که
از طریق آن هزینه های کار خود را تأمین می کرد. اهمیت تالاب برای ونیز همچنین به این معنی بود که اداره کشاورزی و دامداری ونیز از اقتدار و اولویت بالاتری نسبت به سایر آژانس های رقیب، به ویژه اداره کشاورزی و دامداری و کشاورزی ونیز، که در سال ۱۵۵۶ برای ترویج کشت زمین در متصرفات سرزمین اصلی ونیز در ونتو تأسیس شد، برخوردار بود: در مورد مسائل مربوط به مدیریت رودخانه هایی که تالاب را تغذیه می کردند، همواره حرف آخر را می زد و منجر به درخواست های بی نتیجه برای آبیاری یا کانال کشی رودخانه های سیله، برنتا و پیاوه به روش هایی که تأمین بی وقفه تالاب را تضمین می کرد، اما محیط اطراف آنها را در معرض سیل مکرر قرار می داد، می شد. دادگاه نظارت بر آب های ونیز در ایتالیای مدرن. دادگاه نظارت بر آب های ونیز با سقوط جمهوری ونیز در سال ۱۷۹۷ از بین رفت، اما در سال ۱۹۰۷، این دیوان توسط دولت ایتالیا به عنوان یک نهاد عمومی دوباره تأسیس شد. این نهاد توسط مسئولی که از طرف رئیس جمهور ایتالیا با توافق شورای وزیران منصوب می شد، اداره می شد. مقر آن در کاخ دیچی ساوی ونیز بود و کل حوضه تری ونتو را اداره می کرد. اختیارات این نهاد در درجهٔ اول بر منط
قه ونتو و همچنین استان منتووا تمرکز دارد و این محدودهٔ جغرافیایی حوزهٔ اصلی فعالیت و نظارت آن به شمار می رود. با این حال، چارچوب اختیارات آن محدود به این مناطق نیست و در مواردی که پروژه های خارجی یا فعالیت هایی خارج از مرزهای اصلی آن ممکن است تأثیری بر منطقهٔ مورد علاقه یا منابع طبیعی تحت نظارتش داشته باشند، این نهاد می تواند دامنهٔ اختیارات خود را گسترش دهد. این گسترش شامل منطقه خودمختار ترنتینو-آلتو آدیجه و همچنین منطقه فریولی-ونیز جولیا می شود، مناطقی که به طور بالقوه در اثر پروژه ها یا اقدامات مدیریتی، تحت تأثیر تصمیمات و سیاست های نهاد قرار می گیرند. هرچند هستهٔ اصلی فعالیت این نهاد همچنان بر نظارت و حفاظت از منطقه تالاب استوار است، اما اختیارات آن امروزه شامل مدیریت و هدایت عملیات نمک زدایی، بهبود و احیای اکوسیستم تالاب، و تنظیم، نگهداری و مدیریت فعالیت های بندری نیز می شود. این امر نشان می دهد که نهاد علاوه بر نقش حفاظتی، نقشی فعال در توسعهٔ پایدار و مدیریت زیرساخت های حیاتی ایفا می کند. به عبارت دیگر، نهاد همزمان مسئول حفاظت محیط زیست، مدیریت منابع طبیعی و هدایت فعالیت های اقتصادی و زیرساختی است و می
تواند اقدامات خود را به گونه ای هماهنگ کند که منافع زیست محیطی، اجتماعی و اقتصادی در گسترهٔ وسیع تری تأمین شوند. این انعطاف پذیری و گسترهٔ عمل وسیع، اهمیت نهاد را به عنوان یک بازیگر کلیدی در مدیریت محیط زیست و توسعهٔ پایدار در شمال ایتالیا برجسته می سازد. این قانون در سال ۲۰۱۴ و در پی رسوایی فساد در پروژه MOSE لغو شد.
توماسو تمنزا (۹ مارس ۱۷۰۵۱۴ ژوئن ۱۷۸۹) یک معمار و نویسنده نئوکلاسیک ایتالیایی بود. او در ونیز متولد شد و هم در شهر زادگاهش و هم در شهرهای سرزمین اصلی جمهوری ونیز فعالیت داشت. از آثار او می توان به کلیسای "سانتا مارگریتا" (حدود ۱۷۴۸) در پادووا؛ نمازخانهٔ خصوصی در محوطهٔ ویلا کونتارینی واقع در پیاتزولا سول برنتا؛ و یک "لوژیا" برای کازا زنوبیو دلی آرمنی در ونیز اشاره کرد. با این حال، شاهکارهای او کلیساهایی در ونیز هستند، از جمله کلیسای استوانه ای سانتا ماریا مادلنا (که آرامگاه او نیز در آنجا قرار دارد)، کلیسای سان سروولو و نمازخانهٔ ساگره دو در سان فرانچسکو دلا وینیا. پروژهٔ نیمه تمام نمای کازا ساگره دو در ونیز نیز از او باقی مانده است. تمنزا همچنین به خاطر کتاب زندگینامه ای خود دربارهٔ معماران ونیزی با عنوان "زندگی مشهورترین معماران و نویسندگان ونیزی" (۱۷۷۸) شناخته می شود. زندگی نامه. اوایل زندگی و تحصیلات. توماسو تمنزا در ۹ مارس ۱۷۰۵ در ونیز به دنیا آمد. پدرش، آنتونیو تمنزا، معمار بود، همانند عمویش جووانی آنتونیو اسکالفاروتو، که او نزد او آموزش دید و طراح کلیسای سان سی مئونه پیکولو (۱۷۱۸–۱۷۳۸) بود؛ بنایی که به
عنوان «ترکیبی از پانتئون با بیزانس و پالادیو» توصیف شده است. ساخت این کلیسا باید همزمان با کارآموزی تمنزا بوده باشد و به او نخستین آشنایی با نوع خاصی از نئوکلاسیسیسم ونیزی را بخشید. او همچنین ریاضیات را نزد آندریاس موسالوس، استاد دانشگاه ونیز، و سپس نزد ریاضی دان نامدار جووانی پولنی در دانشگاه پادووا آموخت. تمنزا همواره خود را مدیون پولنی می دانست و او را «استاد بسیار محبوبم» می نامید. در ونیز او هیدرولیک را نزد برناردینو زندرینی مشهور آموخت که مانند سایر استادانش در معماری نیز صاحب نظر بود. آثار تمنزا بازتاب دهندهٔ گرایش علمی آموزش های او بود: او در نگارش "Vite" به شدت بر ضرورت بررسی و صحت سنجی آگاه بود و از روش نسبتاً مدرن رجوع به اسناد اصلی استفاده می کرد. آغاز دوران کاری. نخستین کار معماری تمنزا در ونیز یک لاباو در کلیسای سان سی مئونه پیکولو (۱۷۲۹) بود. در سال ۱۷۳۵ او همراه با اسکالفاروتو به ریمینی رفت، جایی که مطالعه ای بر آثار باستانی محلی انجام داد و یافته های خود را بعدتر در کتاب "دربارهٔ باستانی های ریمینی" (۱۷۴۱) منتشر کرد. تا سال ۱۷۳۸، که تاریخ آن بر روی جلد نوشته شده، او یک دفترچه یادداشت یا زیبا
لدونه داشت؛ نسخهٔ خطی آن با عنوان «زیبالدون خاطرات تاریخی مربوط به استادان هنرهای زیبا» در کتابخانهٔ سمیناریوی پاتریارکال در ونیز نگهداری می شود. این نسخه شامل اطلاعاتی است که تمنزا در بیشتر طول زندگی خود دربارهٔ هنرمندان معاصر یادداشت کرده بود (آخرین مدخل، دربارهٔ پیرانزی، در ۱۷۷۸ نوشته شده است)، همراه با اصلاحات و بازبینی های متعدد. چهار زیبالدونهٔ دیگر (همچنان در همان کتابخانه) وجود دارد که در قالبی متفاوت نوشته شده و حاوی اطلاعات مرتبط با کار او به عنوان مهندس هیدرولیک و همچنین مطالبی است که برای کتاب "Vite" او در ۱۷۷۸ در نظر گرفته شده بود. در ۱۷۴۲ تمنزا به عنوان بازرس منصوب شد و در ۱۷۴۷ مأمور بازسازی پل باسانو گردید؛ او تلاش کرد آن را به شکل اصلی معماری پالادیویی بازگرداند، اما به دلیل خستگی از انتقادها و گرفتاری های دیگر، در نهایت کار را به ریاضی دان بارتولومئو فراتسینا واگذار کرد. اثر شاخص. نخستین بنای مهم تمنزا در ونیز کلیسای سانتا ماریا مادلنا بود که تاریخ ساخت آن را پژوهشگران مختلف به ۱۷۴۸ (تیمه–بکر)، ۱۷۴۸–۱۷۶۳ و ۱۷۶۳ نسبت داده اند. به گفتهٔ گراسی، پروژه در سال ۱۷۶۰ آغاز شد، ساخت در ۱۷۶۳ شروع شد و ت
ا ۱۷۷۸ تقریباً تکمیل شده بود. این بنا یک ساختمان کوچک، گنبددار و دایره ای است که در نهایت از پانتئون الهام گرفته، اما با ارجاع به سان سی مئونه پیکولوی اسکالفاروتو. با این حال، الهام مستقیم تر آن نمازخانهٔ نجات دهنده پالادیو در مازر (۱۵۷۹–۸۰) بود. این کلیسا در یک "کامپو" کوچک قرار گرفته و به دلیل محدودیت فضا در سبکی کلاسیک و فروتن تر از کلیسای اسکالفاروتو ساخته شد. برای پورتیکو فضایی وجود نداشت: دو جفت نیم ستون بدون شیار، سردر ورودی را نگه می دارند. بیرون استوانه بدون تزئین است، جز دو نوار افقی قالب سازی که بر دایره ای بودن بنا تأکید می کند. در داخل، «دیوار درونی استوانه با ریتم منظم ستون، طاقچهٔ قوسی، طاقچه، ستون و غیره حرکت می کند… که به شدت یادآور پالادیو است، حتی در ترکیب رنگی دوگانهٔ آن». حدود ۱۷۵۰ تمنزا نمای کلیسای کوچک سانتا مارگریتا در پادووا را بازسازی کرد. در دههٔ ۱۷۶۰ او دو بار به رم سفر کرد؛ سفر دوم (در ۱۷۶۷) برای مشاوره به پاپ کلمنت سیزدهم دربارهٔ مهار سیلاب های رود رنو بود که به سرزمین های پاپی آسیب می زد. در این سفرها او با جووانی گائتانو بوتاری، دانشمند و هنرشناسی، و معمار و نظریه پرداز فرانچسک
و میلیزیا دیدار کرد؛ میلیزیا او را بهترین معمار زمان خود می دانست. نامه نگاری تمنزا با این دوستان و به ویژه با مجموعه دار بزرگ فرانسوی پیر-ژان ماریه (که برای او طراحی ها، چاپ ها، کتاب های تازه و اطلاعات تاریخ هنر می فرستاد) منبعی ارزشمند برای تاریخ نگاران هنر فراهم کرده است. حدود ۱۷۶۵–۶۷ تمنزا در ساخت پلی در دولو بر روی رود برنتا مشارکت داشت و در اوایل دههٔ ۱۷۷۰ آخرین مأموریت معماری خود را انجام داد: غرفهٔ باغ (که هاوارد آن را خانهٔ باغبان توصیف کرده و اکنون به کتابخانه تبدیل شده است) در کازا زنوبیو دلی آرمنی، ونیز. سادگی ظریف این بنا، با ساختار مستطیلی ساده و یک "لوژیا"ی زیبا، بر بااستعدادترین شاگردش جیان آنتونیو سلوا تأثیر گذاشت که بعدها تئاترو لا فنیچه (۱۷۹۰–۹۲) را طراحی کرد. در سال ۱۷۶۹ او به عضویت آکادمی سلطنتی معماری در پاریس انتخاب شد. کتاب. در سال ۱۷۷۸ کتاب تمنزا با عنوان "زندگی مشهورترین معماران و پیکرتراشان" منتشر شد. این نخستین مجموعهٔ زندگینامه ای توسط یک تاریخ نگار هنر بود که به معماران و پیکرتراشان ونیز اختصاص داشت. این اثر که سرشار از اطلاعات دقیق و با رعایت امانت علمی است، همواره به عنوان منبع
ی ارزشمند شناخته می شود. کتاب در دو بخش تنظیم شده است: بخش نخست به هنرمندان سدهٔ پانزدهم که تمنزا آنان را پیشگامان «عصر زرین» می دانست اختصاص دارد؛ همچون فرانچسکو کولونا (۱۴۳۳–۱۵۲۷)، فرا جووانی جوکوندو، پیترو لومباردو، بارتولومئو بون، آنتونیو آبوندی، تولیو لومباردو و دیگران؛ بخش دوم به استادان بزرگ سدهٔ شانزدهم: میکله سانمیکلی، یاکپو سانسووینو، پیترو دی جاکومو کاتائنو، وینچنزو اسکاموتسی، الساندرو ویتوریا، آنتونیو دا پونته و جیولامو کامپاگنا، و در نهایت زندگی و آثار پالادیو. (بخش های مربوط به سانسووینو، پالادیو و اسکاموتسی نسخه های بازبینی شدهٔ زندگینامه هایی بودند که او پیش تر در ۱۷۵۲، ۱۷۶۲ و ۱۷۷۰ منتشر کرده بود) سال های پایانی. سال های پایانی زندگی تمنزا به پژوهش اختصاص یافت. در ۱۷۸۱ او نتایج تحقیقات خود در زمینهٔ تاریخ و توپوگرافی ونیز را در قالب شرحی بر یک نقشهٔ قدیمی با عنوان "نقشهٔ باستانی شهر ونیز" منتشر کرد. تمنزا در ۱۴ ژوئن ۱۷۸۹ در ونیز درگذشت.
در ۱۰ سپتامبر ۲۰۲۵، آشور سارنایا، یک مرد ۴۵ ساله آشوری مسیحی معلول اهل عراق، در شهر لیون فرانسه در حالی که مشغول پخش زنده در تیک تاک دربارهٔ مسیحیت بود، با ضربات چاقو به قتل رسید. پس زمینه. آشور سارنایا، متولد سال ۱۹۷۹، اصالتاً اهل عنکاوه، منطقه ای آشوری-کلدانی-سریانی در اربیل، کردستان عراق بود. پس از حمله داعش به عراق، سارنایا و خانواده اش به عنوان پناهنده به فرانسه گریختند. او به خاطر برگزاری جلسات زنده در تیک تاک شناخته شده بود که در آن ها دربارهٔ مسیحیت صحبت می کرد و گروه های اسلامی را نقد می کرد. همین موضوع باعث دریافت تهدید به مرگ و حمله به او در مارس ۲۰۲۵ شد. قتل. به گفته یک شاهد، مردی در پایین ساختمان منتظر سارنایا، که از ویلچر استفاده می کرد، بود. او پس از رسیدن سارنایا، ضربه ای با چاقو به شریان کاروتید او وارد کرد و متواری شد. سارنایا در زمان حمله مشغول پخش زنده در تیک تاک بود و در فیلم ضبط شده، صورتش غرق در خونی بود که از بینی و دهانش می آمد. اندکی پیش از ساعت ۱۰:۳۰ شب، به نیروهای اورژانس اطلاع داده شد که حمله ای در خیابان سارژان میشل برته، در منطقه ۹ لیون رخ داده است. در آنجا، سارنایا با ضربه چاقو
به گردن و ایست قلبی-تنفسی پیدا شد. نیروهای امدادی نتوانستند او را احیا کنند. منبع دیگری اظهار داشت که سه مهاجم با لباس های تیره و کلاه در صحنه حضور داشتند و بلافاصله و بدون دستگیری فرار کردند. واکنش ها. خواهر سارنایا توسط دوستانی که در حال تماشای پخش زنده بودند از حمله مطلع شد. او اظهار داشت: «برای خرید بیرون رفته بودم و وقتی به خانه برگشتم، دیدم همه دوستانم چند بار با من تماس گرفته اند. به من گفتند که بروم ببینم چه اتفاقی افتاده است. وقتی رسیدم، او مرده بود. روی زمین افتاده بود و تعداد زیادی آدم، پلیس و آتش نشان آنجا بودند. آشور آدم عادی ای بود. او برای تبلیغ کلام خدا در تیک تاک پخش زنده می گذاشت. او هیچ دشمنی نداشت و با کسی مشکلی نداشت.» یکی از خویشاوندان سارنایا گفت: «سارنایا در حال موعظه زنده بود که به طرز غم انگیزی جانش گرفته شد… او آخرین لحظات زندگی اش را صرف کاری کرد که عاشقش بود: تبلیغ انجیل. به نظر من، او یک شهید است و ایمانش همیشه الهام بخش خواهد بود.» رئیس انجمن آشوری-کلدانی لیون، ژرژ شمعون اسحاق، اظهار داشت که سارنایا «فردی بسیار مهربان، باوقار، و عمیقاً معتقد بود که دوست داشت دربارهٔ ایمان مسیحی
صحبت کند.» انجمن کاتولیک «اوور دوریان» (Œuvre d'Orient) اعلام کرد که «به شدت قتل یک مسیحی عراقی در شرایط آسیب پذیر را محکوم می کند» و «منتظر نتیجه گیری هرچه سریع تر تحقیقات است… این انجمن افزود: «حیاتی است که مسیحیان در خاورمیانه بتوانند با امنیت کامل به ایمان خود شهادت دهند و با کرامت زندگی کنند» و به «خانواده و جامعه عراقی در فرانسه عمیق ترین همدردی خود را اعلام می دارد.» معاون امنیتی لیون، محمد چیحی، این اقدام را «جنایتی هولناک» توصیف کرد و ابراز امیدواری کرد که بازرسان «هرچه زودتر شرایط پرونده را روشن کنند.» مارین لوپن، سیاستمدار فرانسوی، گفت: «سارنایا توسط یک اسلام گرا در لیون به طرز وحشیانه ای با ضربات چاقو به قتل رسید. در حالی که اعطای پناهندگی به افراد تحت تعقیب قانونی است، سیاست مهاجرتی کنترل نشده ما اکنون منجر به استقبال از جلادان آن ها شده است.» ورلین، یک اینفلوئنسر ساکن لیون، با ادای احترام به سارنایا گفت: «امشب به یاد آشور، ۴۵ ساله، که از ویلچر استفاده می کرد و شب گذشته در پایین ساختمانش در منطقه ۹ لیون با ضربات چاقو به گردن کشته شد، هستیم. آشور که اصالتاً عراقی بود، در رسانه های اجتماعی بسیار ف
عال بود و به ویژه ایمان کاتولیک خود را به نمایش می گذاشت… روحت در آرامش، آقا.»
جوزپه بوسی (۱۱ اوت ۱۷۷۷ – ۹ نوامبر ۱۸۱۵) یک نقاش، مدیر هنری و نویسندهٔ آثار هنری ایتالیایی بود. او در کنار اوگو فسکولو، جوزپه پارینی، آندره آ آپیانی و مانزونی از چهره های برجستهٔ فرهنگ نئوکلاسیک در لومباردی به شمار می رود. زندگی نامه. اوایل زندگی و تحصیلات. جوزپه بوسی در شهر بوستو آرسیتسیو، نزدیک میلان به دنیا آمد. او در کالج مونتسا تحصیل کرد و علاقهٔ اولیه اش به طراحی توسط مدیر کالج پرورش یافت. سپس در آکادمی هنرهای زیبای بررا در میلان آموزش دید و سال های ۱۷۹۵ تا ۱۸۰۱ را در رم گذراند؛ جایی که از بقایای رومی طراحی کرد، مهارت های خود را در طراحی آناتومی در سردخانهٔ یک بیمارستان تقویت نمود و دوستی نزدیکی با آنتونیو کانوا برقرار کرد که یک نیم تنه از بوسی ساخت. در رم، بوسی با هنرمندان نئوکلاسیک همچون آنجلیکا کافمن و ماریانا کاندیدی دیونیجی و همچنین نویسندگان، دانشمندان و باستان شناسانی چون ژان باتیست سرو دژانکور، جووانی گراردو ده روسی و انیو کوییرینو ویسکونتی آشنا شد. او آثار باستانی و رنسانس را مطالعه می کرد، از مجسمه های موزه پیو-کلمنتینو و نقاشی های دیواری رافائل و میکل آنژ در واتیکان کپی می کرد و مطالعات بیشتر
ی از بدن برهنه در آکادمی دومنیکو کونتی بازانی انجام می داد و همچنین طراحی های آناتومیک از اجساد در بیمارستان اوسپداله دی سانتا ماریا دلا کنسولاتسیونه می کشید. دورهٔ ناپلئونی. پس از بازگشت به میلان، او به جمع هنرمندان جوان پیشرو که پیرامون شاعر کارلو پورا گرد آمده بودند پیوست؛ گروهی که به "کامرته پورتینا" شناخته می شد. او ابتدا به عنوان دبیر دستیار و سپس دبیر (۱۸۰۲–۱۸۰۷) آکادمی بررا منصوب شد؛ جایی که مجموعهٔ نقاشی ها یا همان پیناکوتکا دی بررا عملاً به همت او شکل گرفت. او مانع قاچاق یا پراکندگی بسیاری از آثار شد و مسئولیت گردآوری آن ها در پیناکوتکا را بر عهده داشت. از جمله مشهورترین اکتسابات او می توان به "ازدواج مریم مقدس" (۱۵۰۴) اثر رافائل و "مریم و کودک" اثر جووانی بلینی اشاره کرد. در سال ۱۸۰۲ بوسی برای شرکت در کنسولت لیون دربارهٔ آیندهٔ ایتالیا به لیون سفر کرد. در فرانسه با نقاشانی چون ژاک-لوئی داوید، آن-لوئی ژیردو و فرانسوا ژرار دیدار کرد. این تجربه به آثار او رنگ و بوی اجتماعی–سیاسی بخشید، همچون نقاشی "قدردانی جمهوری ایتالیا از ناپلئون" (۱۸۰۲؛ میلان، پیناکوتکا دی بررا). او بعدها از آکادمیسم جوانی فاصله گر
فت و به سبک شاعرانه تر و حسی تر روی آورد، مانند نقاشی های اسطوره ای دیواری "شب و سحر" (۱۸۰۵–۶؛ اربا، کومو، ویلا آمالیا) که گرایش او به رمانتیسم را نوید می داد. در میلان بوسی با روشنفکرانی چون جوزپه پارینی، پیترو وری و الساندرو مانزونی و همچنین با افراد هنری مانند فلیچه جیانی، وینچنزو کاموچینی و لئوپولدو سیکوگنارا آشنا شد. در ۱۸۰۴، همراه با بارنابا اوریانی، مقررات جدیدی برای سازمان دهی سه آکادمی هنر بولونیا، ونیز و میلان تدوین کرد که اهمیت مجموعه های عمومی از آثار بزرگ هنری را برجسته می ساخت؛ آثاری که از صومعه های منحل شده و کلیساهای سکولاریزه شدهٔ لومباردی تحت مدیریت ناپلئونی به دست می آمدند. او به پاس این خدمات نشان تاج آهنین دریافت کرد. به هنگام سفر ناپلئون به میلان در ۱۸۰۵، بوسی در پیناکوتکا طراحی ای از "روز رستاخیز" میکل آنژ و نقاشی هایی از جمله «سحر و شب»، «ادیپ و کرئون» و «پارناس ایتالیایی» را به نمایش گذاشت. در ۱۸۰۷، به دستور شاهزاده اوژن دو بوآرنه، نایب السلطنهٔ ایتالیا، بوسی مأمور شد تا نسخه ای از "شام آخر" لئوناردو دا وینچی، که در آن زمان تقریباً محو شده بود، تهیه کند تا به شکل موزاییک بازسازی شود.
او با استفاده از بقایای اصل اثر، نسخه های کپی و بهترین چاپ ها، طراحی خود را انجام داد. این موزاییک به طول ۹٫۱۸ متر توسط هنرمند رومی جاکومو رافائلی ساخته شد و در کلیسای مینوریته در وین نصب گردید. بوسی همچنین نسخهٔ دیگری در قالب نقاشی روغن تهیه کرد که در پیناکوتکا دی بررا قرار گرفت. بوسی بخش بزرگی از زندگی خود را وقف مطالعهٔ آثار لئوناردو کرد و سبک طراحی او را چنان دقیق تقلید نمود که برخی آثارش به عنوان کارهای لئوناردو پذیرفته می شدند. آخرین کار او مجموعه ای از طراحی های تک رنگ دربارهٔ وقایع زندگی این استاد بزرگ بود. او یک طرح بزرگ ناتمام با زغال سیاه از «مسیح مرده در آغوش مریم، با حضور یوحنا و مریم مجدلیه» به جا گذاشت. در ۱۸۱۰ او کتابی چهارقطعی با عنوان "دربارهٔ شام آخر لئوناردو دا وینچی" منتشر کرد که به شدت گوته را تحت تأثیر قرار داد؛ کسی که رؤیای فوری بوسی برای نجات نقاشی دیواری لئوناردو را سهیم بود. سایر آثار منتشرشدهٔ بوسی شامل "دربارهٔ عقاید لئوناردو پیرامون تقارن بدن انسان" (۱۸۱۱) و "دربارهٔ ماهیت هنر نقاشی" (۱۸۱۶) بودند. دفتر یادداشت او از سال های ۱۸۰۷ تا ۱۸۱۵ منبعی ارزشمند دربارهٔ زندگی هنری رسمی در می
لان ناپلئونی به شمار می آید. بوسی در خانه اش در خیابان "سانتا ماریا واله"، میلان درگذشت. یادبودی توسط کانوا در کتابخانه آمبروزیانا به یاد او ساخته شد و یک نیم تنه در آکادمی بررا قرار گرفت. مجموعهٔ هنری. بوسی باستان شناسی اهل هنر، کتاب دوستی مشتاق و کلکسیونری پرشور بود که زندگی خود را وقف جمع آوری آثار هنری و فرهنگی کرده بود. علاقهٔ او به گردآوری تنها محدود به جنبه های زیبایی شناسانه نبود، بلکه هدف اصلی اش تأمین مدارک مستند برای پیشبرد دانش تاریخ هنر بود. او مجموعه ای گسترده از سکه ها، نقاشی ها، مجسمه ها، اشیای عتیقه و به ویژه چاپ ها و طراحی ها را گردآوری کرده بود که هر یک به نحوی به مطالعه و فهم بهتر تاریخ هنر کمک می کردند. بوسی به ویژه به مکتب لومباردی علاقه مند بود و تلاش می کرد آثار مرتبط با این مکتب را جمع آوری و حفظ کند. از جمله مهم ترین دستاوردهای او گردآوری طراحی های جووانی آمبروجو فیجینو بود؛ هنرمندی که در آن دوران چندان شناخته شده نبود و آثارش امروزه به عنوان نمونه هایی ارزشمند از سبک لومباردی مورد توجه اند. همچنین، او توجه ویژه ای به آثار لئوناردو، بنیان گذار مکتب لومباردی داشت و طراحی های بسیاری از
او را در مجموعهٔ خود جای داده بود. این مجموعه نه تنها نمایانگر علاقهٔ شخصی و شور هنری بوسی بود، بلکه منبعی بی بدیل برای پژوهشگران تاریخ هنر و مطالعهٔ تکامل سبک های هنری در منطقه به شمار می آمد. او همچنین مجموعهٔ قابل توجهی از طراحی های هنرمندان نئوکلاسیک داشت که اغلب از دوستانی چون کانوا، جوزپه کادس، کاموچینی، جوزپه برناردینو بیسون، آپیانی، لوئیجی ساباتلی و جیوکوندو آلبرتولی به او اهدا شده بود. افزون بر این، او نسخه هایی از آثار رنسانسی توسط دیوید پیر هومبر دو سوپرویل داشت که علاقهٔ زودهنگام او به «پریمیتیوهای» ایتالیایی را نشان می داد. مجموعهٔ او شامل ۳٬۰۹۲ طراحی، چاپ و حکاکی بود که در سال ۱۸۱۸ به حراج گذاشته شد؛ در ۱۸۲۰ توسط راهب ونیزی لوئیجی چلوتی خریداری گردید و در ۱۸۲۲ به آکادمی هنرهای زیبای ونیز منتقل شد، جایی که امروز در گالری دِل آکادمیه نگهداری می شود.
مسابقهٔ اسب سواری پالیو دی سیه نا (؛ که محلی ها آن را تنها پالیو می نامند؛ برگرفته از واژهٔ لاتین ) یک مسابقه اسب دوانی است که سالی دو بار، در ۲ ژوئیه و ۱۶ اوت، در سیه نای ایتالیا برگزار می شود. ده اسب و سوارکار، به صورت بی زین و با پوشیدن رنگ های ویژه، نمایندهٔ ده تا از هفده کونتراده یا محلهٔ شهر هستند؛ سنتی که به سدهٔ هفدهم بازمی گردد. پالیو ۲ ژوئیه با نام «پالیو دی پروونزانو» برگزار می شود، به افتخار مریم مقدس پروونزانو، نوعی مریم پرستی خاص سیه نا که پیرامون یک شمایل از ناحیهٔ ترتسو در شهر شکل گرفت. پالیو ۱۶ اوت با نام «پالیو دل آسومنتا» برگزار می شود، به افتخار عروج مریم. گاه، در صورت رویدادهای استثنایی یا سالگردهای محلی و ملی که مهم و مرتبط دانسته شوند، جامعهٔ شهری می تواند تصمیم به برگزاری یک «پالیوی فوق العاده» بگیرد که بین ماه های مه و سپتامبر برگزار می شود؛ مانند ۹ سپتامبر ۲۰۰۰ برای جشن ورود شهر به هزارهٔ جدید و ۲۰ اکتبر ۲۰۱۸ برای یادبود صدمین سال پایان جنگ بزرگ. "کورتئو استوریکو"، یک رژهٔ قرون وسطایی با نوای مارش پالیو، پیش از مسابقه برگزار می شود که بازدیدکنندگان و تماشاگرانی از سراسر جهان را جذب م