Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دِوِلو به این سرویس برای تأمین مالی فعالیت های غیر خیریه، بشارت مدل کسب وکار شرکت را به سمت جمع آوری کمک مالی برای مهمانی ها، هدیه ها، رویدادها یا هر هدف دیگری که کاربر در نظر داشت، تغییر داد. بشارت در سال ۲۰۱۱ خالد حسین را به عنوان هم بنیان گذار به تیلت اضافه کرد. بشارت و حسین نام دِوِلو را به کراودتیلت تغییر دادند و برای شرکت در دوره زمستان ۲۰۱۲ وای کامبینیتر پذیرفته شدند. رشد تیلت. جذب سرمایه. در ماه مه ۲۰۱۲، شرکت تیلت موفق به جذب ۲٫۱ میلیون دلار در اولین دور جذب سرمایه خود شد. سرمایه گذاران این دور شامل SV Angel، کرانچ فاند و آلکسیس اوهانیان از ردیت بودند. در نوامبر ۲۰۱۲، تیلت توانست تمام قوانین و مقررات فدرال مربوط به جمع آوری کمک های مالی برای سازمان های غیرانتفاعی را رعایت کند. به لطف رعایت این قوانین، کراودتیلت به طور کامل از جمع آوری کمک های مالی برای امور خیریه پشتیبانی می کند و کاربران این پلتفرم که برای سازمان های غیرانتفاعی کمک مالی جمع آوری می کنند، می توانند رسیدهایی برای این کمک ها دریافت کنند که قابل کسر از مالیات هستند. در دسامبر ۲۰۱۲، تیلت یک ای پی آی برای جمع آوری کمک های مالی منتشر کرد ک
ه به استارت آپ ها و توسعه دهندگان شخص ثالث امکان می دهد تا قابلیت های تیلت را در برنامه های خود ادغام کنند. در آوریل ۲۰۱۳، تیلت موفق به جذب ۱۲ میلیون دلار سرمایه در دور تأمین مالی سری A شد. این تأمین مالی توسط شرکت سرمایه گذاری خطرپذیر اندریسن هوروویتز رهبری شد. با این دور تأمین مالی، مجموع سرمایه جذب شده توسط تیلت به حدود ۱۴ میلیون دلار رسید. در ۱۶ دسامبر ۲۰۱۳، تیلت ۲۳ میلیون دلار در دور تأمین مالی سری B جذب کرد تا به رشد تیم خود و گسترش بین المللی شرکت کمک کند. تغییر نام تجاری و حذف کارمزد. در ۳۱ ژوئیه ۲۰۱۴، کراودتیلت نام تجاری خود را به تیلت تغییر داد. در ۲۸ اوت ۲۰۱۴، تیلت اعلام کرد که کارمزد گروه هایی که به دنبال جمع آوری پول هستند را حذف می کند. اکنون سازمان دهندگان می توانند بدون پرداخت هیچ هزینه ای از طریق گروه های خود پول جمع آوری کنند. همچنین تمام مشارکت کنندگان می توانند بدون پرداخت هیچ هزینه ای با استفاده از کارت های بانکی خود پول واریز کنند. البته هنوز برای پرداخت با کارت های اعتباری، کارمزد پردازش استاندارد ۳٪ اعمال می شود. پیش ازاین، تیلت ۲٫۵ درصد کارمزد از کل مبلغ جمع آوری شده توسط گروه ها دریا
فت می کرد. در اوت ۲۰۱۴، تیلت همکاری با بخش فوتبال فانتزی ای اس پی ان را آغاز کرد تا روشی امن، مطمئن و ساده برای مدیران لیگ های فوتبال فانتزی ای اس پی ان جهت جمع آوری حق عضویت لیگ فراهم کند. خرید تیلت توسط ایربی ان بی. در سال ۲۰۱۷، شرکت ایربی ان بی شرکت تیلت را به مبلغ ۱۲ میلیون دلار خریداری کرد. هدف اصلی این خرید، جذب کارمندان بااستعداد تیلت بود، چرا که خود کسب وکار تیلت سودآوری نداشت. درنهایت، ایربی ان بی پلتفرم تیلت را در ژوئن ۲۰۱۷ تعطیل کرد. خدمات. پلتفرم تیلت (Tilt.com). محصول اصلی تیلت یک پلتفرم جمع آوریِ سرمایه گروهی بود که به کاربران اجازه می داد تا برای راه اندازیِ کمپین های دلخواه خود، هم کمک مالی جمع آوری کنند و هم به کمپین های دیگران کمک مالی برسانند. هر کمپین دارای یک «نقطه تیلت» (Tilt Point) بود که حداقل مبلغ موردنیاز برای موفقیت آمیز بودنِ کمپین را تعیین می کرد. کاربران می توانستند به هر میزان که می خواهند کمک مالی کنند، اما سرمایه جمع آوری شده تنها در صورتی آزاد می شد که به «نقطه تیلت» رسیده باشد. ایجاد کمپین و جمع آوریِ سرمایه برای سازمان دهندگان رایگان بود و از هیچ کدام از مشارکت کنندگان که ا
ز کارت های بانکی استفاده می کردند نیز کارمزدی دریافت نمی شد. (البته همچنان کارمزدِ استاندارد ۳ درصدی برای تراکنش های با کارت اعتباری اعمال می شد) رابط برنامه نویسی کاربردی (API). در دسامبر ۲۰۱۲، شرکت تیلت یک رابط برنامه نویسی کاربردی (API) منتشر کرد که به دیگر شرکت ها امکان می دهد تا قابلیت پرداخت گروهی تیلت را در برنامه های خود ادغام کنند. این ای پی آی همچنین از پرداخت ها به صورت هر ارزی پشتیبانی می کند، بنابراین می تواند توسط شرکت ها در سراسر جهان مورداستفاده قرار گیرد. کارزارها. بر اساس مقاله ای که در سال ۲۰۱۲ در وب سایت ونچربیت منتشر شد، ۸۶ درصد از کارزارهای کراودتیلت موفق بوده و به طور میانگین، تقریباً دو برابرِ مبلغی که برای رسیدن به نقطه تیلت نیاز داشتند، جمع آوری کرده اند. کمپین هایی که به ۳۴ درصد از هدف خود برسند، ۹۹ درصد شانس دارند تا به کل مبلغ هدف برسند و ۳۸ درصد از فعالیت ها در چند ساعت پایانیِ کارزار رخ می دهد. در ادامه به چند مورد از کارزارهای برجسته ای اشاره شده که با موفقیت در تیلت تأمین مالی شدند: در ماه مه ۲۰۱۳، شرکت سویلنت، تولیدکنندهٔ جایگزین غذا که ادعا می کند تمام نیازهای تغذیه ای روزان
هٔ بدن انسان را تأمین می کند، از تیلت برای جمع آوری سرمایه موردنیاز جهت راه اندازی خط تولید نوشیدنی تغذیه ای خود استفاده کرد. این شرکت توانست بیش از ۲٬۱۰۰٬۰۰۰ دلار از طریق بیش از ۲۰٬۰۰۰ حامی جمع آوری کند. در ماه مه ۲۰۱۳، چندین کمپین برای کمک به قربانیان طوفان سندی ایجاد شد. کراودتیلت برای تمام کمک های مالی به پروژه های مرتبط با طوفان، کارمزد خدمات خود را لغو کرد و گزارش داد که حدود ۱۸۰٬۰۰۰ دلار کمک مالی برای این پروژه ها جمع آوری شده است. در آوریل ۲۰۱۳، یک کارزار تیلت با موفقیت بیش از ۵۰٬۰۰۰ دلار برای جایگزینی قایقی به نام «اسلیپ اِوِی ۲» که در جریان دستگیری جوهر سارنایف، مظنون انفجارهای ماراتن بوستون آسیب دیده بود، جمع آوری کرد. صاحب قایق، دیوید هِنِبری، اعلام کرد که به این پول علاقه ای ندارد و ترجیح می دهد به صندوقی برای قربانیان بمب گذاری ماراتن بوستون اهدا شود. بااین حال، در اکتبر ۲۰۱۳ او ۵۰٬۰۰۰ دلار را برای خرید یک قایق دست دوم که نام آن را به افتخار همسرش «بث بله را گفت» گذاشت، پذیرفت و مازاد آن را به سازمان خیریهٔ «وان فاند بوستون» داد. در اوایل سال ۲۰۱۴، تیم ملی سورتمه سُری جامائیکا با وجود کسب سهمیه
برای بازی های المپیک زمستانی ۲۰۱۴ سوچی، با کمبود بودجه برای حضور در این بازی ها مواجه شد. در پی این مشکل، یک کارزار آنلاین برای جمع آوری ۸۰ هزار دلار از طریق پلتفرم تیلت راه اندازی شد. این کمپین در تاریخ ۲۲ ژانویه ۲۰۱۴ با استقبالی فراتر از انتظار روبرو شد و مبلغ ۱۲۹ هزار و ۶۸۷ دلار کمک مالی جمع آوری کرد. در ژانویه ۲۰۱۴، به مناسبت بیستمین سالگرد انتشار آهنگ مشهور «روز خوبی بود» از آیس کیوب، کارزاری برای حک کردن نام او روی کشتی هوایی گودیر راه انداخته شد. طراحان این کمپین، از طریق پلتفرم تیلت اقدام به جمع آوری کمک های مالی برای یک مؤسسه خیریه مستقر در کامپتن، شهر زادگاه آیس کیوب کردند. این کارزار موفق به جمع آوری بیش از ۲۵ هزار دلار برای مؤسسهٔ «جایی به نام خانه» شد تا به جوانان در معرض خطر کمک کند. درنهایت، شرکت گودیر در یک رویداد ویژه برای آیس کیوب، کودکان و اعضای جامعه، کشتی هوایی خود را با نام آیس کیوب به پرواز درآورد. در فوریه ۲۰۱۴، جرد گاینس کارزاری در پلتفرم تیلت راه اندازی کرد تا با جمع آوری کمک های مالی، یک مهمانی ۷۰۰ نفره با تم لاک پشت های نینجا و با حضور خواننده مشهور، وانیلا آیس، برگزار کند. بیش از
۲۵۰ نفر با اهدای مبلغ ۳۵ هزار دلار، این کارزار را برای برگزاری مهمانی در سالن تالار موسیقی ساوت ساید در شهر دالاس حمایت مالی کردند. درنهایت، این کارزار موفق به جمع آوری بیش از ۷۲ هزار دلار شد. جرد گاینس پس ازآن، با استفاده از پلتفرم تیلت، اقدام به برگزاری مهمانی های دیگری با تم های مختلف، ازجمله ماریو کارت، کرده است. در مارس ۲۰۱۴، یک عروسک مد به نام لامیلی که به جای تناسبات غیرواقعی و اغراق آمیزِ رایج در عروسک های مد، دارای تناسبات واقع گرایانه و شبیه به زنان واقعی بود، در یک کارزار مردمی که در پلتفرم تیلت برگزار شد، بیش از ۵۰۰ هزار دلار کمک مالی از طرف بیش از ۱۳ هزار نفر حامی جمع آوری کرد.
آشپزخانه مرکزی جهانی ، یک سازمان مردم نهاد بین المللی است که در پی بلایای طبیعی و جنگ ها به ارائه وعده های غذایی برای آسیب دیدگان اقدام می کند. این سازمان که در سال ۲۰۱۰ توسط سرآشپز خوزه آندرس تأسیس شد، پس از زلزله هائیتی غذا تهیه کرد. روش عملیات آن این است که اولین پاسخ دهنده باشد و سپس همکاری و راه حل هایی با سرآشپزهای محلی برای حل مشکل گرسنگی، بلافاصله پس از یک فاجعه ارائه شود. کمک به غزه. عطف بحران انسانی غزه در سال ۲۰۲۳، این سازمان به ارسال مواد غذایی به نوار غزه کمک کرد. تا مارس ۲۰۲۴، بیش از ۳۲ میلیون وعده غذایی فراهم کرده است. عملیات سفینه. در فوریه ۲۰۲۴، پرواکتیو اپن آرمز اعلام کرد که یدک کش اپن آرمز، آن ها با یدک کش کردن یک کشتی از غذا و آب ارائه شده توسط این سازمان، به نوار غزه تحویل خواهد داد. کشتی از ۱۶ فوریه در قبرس مستقر شده بود. محموله در ۱۵ مارس به ساحلی در جنوب شهر غزه رسید. کشته شدن هفت امدادگر. آشپزخانه مرکزی جهانی در بیانیه ای در تاریخ ۲ آوریل ۲۰۲۴ اعلام کرد که هفت نفر از امدادگرانش در حمله دوشنبه اول آوریل اسرائیل کشته شدند. این امدادگران استرالیایی، لهستانی، بریتانیایی، فلسطینی و آمریکای
ی-کانادایی بودند. بنیاد گفته است که عملیات توزیع غذا در غزه را متوقف خواهد کرد.
کالیگولا، شاعر خشونت نمایشنامه ای به نویسندگی مشترک محمد چرمشیر و آتیلا پسیانی است. چرمشیر و پسیانی این نمایشنامه را بر اساس شایعات مربوط به کالیگولا نوشته اند. اجرا. "کالیگولا، شاعر خشونت" در سال های ۱۳۸۱ و ۱۳۸۲، توسط گروه تئاتر بازی، و به کارگردانی آتیلا پسیانی و بازی رکسانا مهرافزون، فاطمه نقوی، ستاره پسیانی، حسن معجونی، بابک حمیدیان، خسرو پسیانی و آتیلا پسیانی، در تالار شماره دو تئاترشهر به روی صحنه رفت. منابع. آشفته، رضا؛ نقد نمایش های «کالیگولا در دریای غریب و ناشناس، شاعر خشونت» و «بحر الغرایب»، "کتاب صحنه"، اسفند ۱۳۸۲، (صص ۶۴–۶۵)
دربارهٔ عشق (انگلیسی: What About Love) یک فیلم درام و عاشقانه محصول سال ۲۰۲۴ به کارگردانی کلاوس منزل بر اساس فیلمنامه منزل و داگلاس دی استوارت است. در این فیلم شارون استون، اندی گارسیا، ایان گلن، خوزه کرونادو و مایا مورگنشترن به ایفای نقش پرداخته اند. این فیلم دربارهٔ زوج جوانی (تانر و کریستین) است که تابستانی را با هم در اروپا می گذرانند و فیلمی دربارهٔ نگرش مردم نسبت به عشق می سازند. آنها به زودی متوجه می شوند که در واقع در حال فیلمبرداری از داستان عشق خود هستند. تراژدی رخ خواهد داد و فیلم آنها در نهایت جان کریستین را نجات خواهد داد. انتشار. این فیلم در ابتدا برای ۱۴ فوریه ۲۰۲۰ برنامه ریزی شده بود، اما به ۲۵ سپتامبر ۲۰۲۰ و سپس به ۱۲ فوریه ۲۰۲۱ به تعویق افتاد، اما دوباره به دلیل همه گیری کووید ۱۹ به تعویق افتاد. این فیلم در ۱۴ فوریه ۲۰۲۴ در ایالات متحده اکران شد.
اسپریدون پوتین (به روسی: Спиридон Иванович Путин) (; – ) سرآشپز، و آشپز اهل امپراتوری روسیه بود. او به عنوان سرآشپز شخصی ولادیمیر لنین و جوزف استالین کار می کرد. او پدربزرگ پدری ولادیمیر پوتین بود. اوایل زندگی. اسپیریدون پوتین در یک خانواده روسی، در استان تور، امپراتوری روسیه، در خانواده ایوان پتروویچ پوتین (۱۸۴۵–۱۹۱۸) و پاراسکوا ماتویونا پوتینا (متولد گلوبوا، ۱۸۴۴–۱۹۰۶) به دنیا آمد. در ۱۲ سالگی با پسر عمویش در مسافرخانه ای در تور کار می کرد و در ۱۵ سالگی برای تحصیل آشپزی به سن پترزبورگ نقل مکان کرد. پیشه. پوتین در هتل معروف آستوریا کار می کرد، جایی که زمانی در آنجا به گریگوری راسپوتین خدمت می کرد. راسپوتین به پوتین یک روبل طلا داد زیرا او تحت تأثیر آشپزی قرار گرفت و متوجه شباهت بین نام آنها شد. شغل آشپزی برای لنین و استالین. پس از انقلاب روسیه در سال ۱۹۱۷، پوتین به خانه اجدادی خود در استان تور گریخت. او بعداً به پتروگراد بازگشت و پس از آن به مسکو نقل مکان کرد. در مسکو سرآشپز ولادیمیر لنین شد. پس از مرگ لنین در سال ۱۹۲۴، پوتین برای بیوه اش نادژدا کروپسکایا و خواهرش تا سال ها بعد آشپزی کرد. در این مدت پوتین گه
گاه برای جوزف استالین هم آشپزی می کرد. پوتین به احتمال زیاد در استخدام اِن کاوه ده، سلف پلیس مخفی کا گ ب، خدمت می کرد. پس از مرگ کروپسکایا در سال ۱۹۳۹، پوتین به عنوان سرآشپز در پانسیون حزب کمونیست مسکو در ایلینسکی، استان مسکو، کار کرد. زندگی شخصی. اسپریدون پوتین در سال ۱۹۶۵ درگذشت. از چهار پسر او، دو پسر در جنگ جهانی دوم جان باختند و پدر ولادیمیر پوتین که او نیز ولادیمیر نام داشت، در جنگ فلج شد. تنها یک پسر به نام الکساندر، از جنگ سالم برگشت. مرگ. اسپریدون پوتین تا اندکی پیش از مرگش در ۸۶ سالگی اش در مسکو، روسیه اتحاد جماهیر شوروی، به عنوان سرآشپز کار می کرد.
نفرین، که با عنوان پژهان های مردی که خانه اش ویران بود نیز به روی صحنه رفته است، نمایشنامه ای از محمد چرمشیر است. این نمایشنامه داستانی اجتماعی دارد که در آن زنی توهم دارد که فرزندش کشته شده است. اجرا. نفرین در سالن های مختلف تئاتر روروی صحنه رفته است.
بهجت نمایشنامه ای از محمد چرمشیر است. موضوع این نمایشنامه اجتماعی است و برگرفته از مضامین فولکولور ایرانی است، و داستان زندگی یک زن تنهاست که با خیالات خودش زندگی می کند و در نهایت عاقبت به خیر نمی شود. اجراها. "بهجت" در سال ۱۳۹۲، به کارگردانی زهرا صبری و در حمایت از یک بیمار دیالیزی، در سالن گوشه فرهنگسرای نیاوران به روی صحنه رفته است. همچنین در سال ۱۴۰۰ به کارگردانی حسین حسام نژاد در تئاتر مقاومت دامغان نیز به اجرا درآمده است.
شام آخر نمایشنامه ای از محمد چرمشیر است، و دربارهٔ زنان زندانی است که قربانی شرایط سخت اجتماعی شده و هر یک گرفتاری ها و مسائل خودشان را دارند.
خانه ای در انتهای خیابان بهار نمایشنامه ای از محمد چرمشیر است، که به آسیب های روانی و معضلات دختران و زنان می پردازد. در واقع پنج زن در این خانه هستند که اتفاقی در گذشته، حال آن ها را رقم می زند. داستان. مهناز، ناهید، کلاله، یلدا و لاله پنج خواهر ساکن در «خانه ای در انتهای خیابان بهار» ند. آن ها در غیاب مادر و فوت پدر، سرگردان، مشغول جمع آوری اثاثیه و در سودای ترک خانه اند. خواهرانی که در تک گویی هایی درونی و گفت وگوهایی جمعی بدون اشاره به زیست و جایگاه اجتماعی شان مدام گذشته را می کاوند و ناتوان از روبه رو شدن با آینده و گذر از دیوارند. اجراها. این نمایشنامه در سال ۱۳۹۵، به کارگردانی ندا هنگامی در تماشاخانه ایرانشهر به روی صحنه رفته است. ندا هنگامی در گفتگو با خبرنگار حوزه تئاتر گروه فرهنگی باشگاه خبرنگاران جوان دربارهٔ این نمایش گفته است: «پنج سال پیش محمد چرمشیر این نمایشنامه را بر طبق ایده ها و نظرات من نوشت اما فرصت اجرا را پیدا نکردم؛ چرا که به دنبال موقعیت و شرایط مناسب بودم و سال گذشته (۱۳۹۴) با خواندن مطلبی، مصمم شدم تا این نمایش را اجرا کنم».
اونریو ، گاهی «ارواح خشمگین»، «ارواح نفرت»، «ارواح خشمگین»، «ارواح ظالم»، «ارواح حسود»، «ارواح تاریک»، «ارواح سقوط کرده» یا «ارواح سرافکنده» معنی می شود. نوعی از شبح (یوره ای) است که اعتقاد بر این است که می تواند در دنیای زنده ها صدمه وارد کند، دشمنان را مجروح یا بکشد، یا حتی برای انتقام گرفتن بلایای طبیعی برای جبران صدمه هایی که در زمان زنده بودن دریافت کرده، ایجاد کند.
فروچاله های جَنَّت و جهنم () نام دو حفره بزرگ در رشته کوه های توروس در استان مرسین ترکیه است. این دو فروچاله بزرگ از جاذبه های گردشگری این استان به شمار می روند. جغرافیا. جنت و جهنم در مجاورت یکدیگر قرار دارند. مختصات حفره جنت و مختصات فروچاله جهنم است. هر دوی آن ها در منطقه روستایی بخش سلوکیه قرار دارند، که خود بخشی از استان مرسین است. این دو چاله از طریق یک جاده خاکی (به طول ۲ کیلومتر) که در تمام طول سال قابل دسترسی است، به جاده اصلی (بزرگراه D 400 مسیر داتچا-مرسین) متصل می شوند. فاصله این مکان تا شهر سلوکیه ۲۲ کیلومتر و تا شهر مرسین ۶۷ کیلومتر است. این دو چاله در نزدیکی شهر ساحلی نارلی کویو قرار دارند. جنت. دهانه ورودی فروچاله جنت ابعاد ۸۲۰ در ۳۶۰ فوت مربع (۲۵۰ در ۱۱۰ متر مربع) دارد و عمق متوسط آن به طور متوسط ۷۰ متر است. دستیابی به کف این حفره از طریق یک پلکان ساده با ۳۰۰ پله امکان پذیر است. در سال ۲۰۲۰ یک آسانسور نیز در این مکان تعبیه شد. در منتهی الیه کف این چاله به سمت جنوب، غاری کوچکتر به عمق ۱۵۰ پله وجود دارد. در این غار، ویرانه های یک صومعه وجود دارد که در قرن پنجم میلادی توسط شخصی به نام پائولوس سا
خته شده و به «مریم، مادر عیسی» تقدیم شده است. در این صومعه، می توان صدای برکه کوچکی را که از صومعه به سمت خلیج نارلی کویو جریان دارد، شنید. جهنم. جهنم حفره ای عمیق تر با عمق ۱۲۸ متر است. اما دهانه ورودی آن، با ابعاد ۲۱۰ در ۱۵۰ فوت مربع (۷۰ در ۵۰ متر مربع) از دهانه جنت کوچکتر است. از آنجایی که لبه بالایی دهانه این چاله محدب (کوژ) است، دسترسی به کف جهنم امکان پذیر نیست. اسطوره شناسی. در اساطیر یونانی، زئوس پیش از زندانی کردن تایفون در زیر آتشفشان اتنان، او را به طور موقت در حفره جهنم مرسین نگه می داشته است. (غار کوریسی را ببینید)
در قابل حمل یا در انتقال فیلمی محصول سال ۲۰۲۳ و به کارگردانی جفری واکر است. در این فیلم بازیگرانی همچون پاتریک گیبسون، سوفی وایلد، ریچل هاوس، کریس پانگ، جسیکا دیگو، دیمون هریمن، سم نیل، کریستف والتس و میراندا اتو ایفای نقش کرده اند.
فوجیوارا نو هاروآکی ، (درگذشت ۹۴۰ میلادی)، یک فئودال محلی در باندو (منطقه کانتو) در اواسط دوره هی آن بود. جزئیات سوابق او ناشناخته است، اما بر اساس نام خانوادگی او، تصور می شود که او از خاندان فوجیوارا است که یکی از رهبران جنگ جوهی-تنکو (شورش تایرا نو ماساکادو) بود و توسط تایرا نو ماساکادو به عنوان هیتاچی نو سوکه منصوب شد. در «ماساکادوکی» (将門記) شخصیت او به شدت مورد انتقاد قرار می گیرد: «تاریک، مرد وحشی کشور اصلی، سمی برای مردم».
کوریکوس (به یونانی: Κώρυκος؛ به ارمنی: Կոռիկոս؛ به ترکی: Kız Kalesi، به معنی :قلعه دختر») یک شهر باستانی در کیلیکیه، آناتولی بود که در دهانه دره ای به نام «دره شیطان» قرار داشت. این مکان اکنون توسط شهر قزقلعه سی (که قبلاً به نام غورگوس شناخته می شد) در استان مرسین ترکیه جایگزین شده است. شهر. استرابون اشاره ای به شهر کوریکوس نمی کند، اما از دماغه ای با این نام در این مکان نام می برد. اما تیتوس لیویوس، پلینیوس، پمپونیوس ملا و استفانوس بیزانتیوس از شهر کوریکوس نام برده اند. در دوران باستان، کوریکوس یک بندر و شهر تجاری مهم بود. این شهر بندر سلوکیه بود و در سال ۱۹۱ پیش از میلاد، ناوگان آنتیوخوس سوم در نبرد کوریکوس به دست جمهوری روم شکست خورد. در دوران روم، این شهر قوانین باستانی خود را حفظ کرد. امپراتوران معمولاً یک ناوگان را در آنجا نگه می داشتند تا مراقب دزدان دریایی باشند. کوریکوس در دوران باستان همچنین یک ضرابخانه بود و برخی از سکه های آن هنوز باقی مانده است. امپراتوری بیزانس بر کوریکوس کنترل داشت. ژوستینین یکم گرمابه های همگانی و یک بیمارستان را بازسازی کرد. دریاسالار اوستاتیوس کیمینیانوس به دستور آلکسیوس یکم
در آغاز قرن دوازدهم، جزیره را دوباره مستحکم کرد و یک قلعه تکمیلی در یک جزیره کوچک به آن اضافه کرد. این قلعه بعداً «قلعه دختر» نامیده شد، زیرا گفته می شد که یک پادشاه دخترش را تا زمانی که توسط یک مار سمی کشته شد، در اینجا اسیر نگه داشته بود. پیش گویی شده بود که او بر اثر مارگزیدگی خواهد مرد. به همین دلیل او را برای محافظت به قلعه دریایی بردند، اما یک مار با سبد به قلعه برده شد، او را گزید و او جان خود را از دست داد. کوریکوس اندکی پس از بازسازی توسط بیزانسی ها توسط ارمنی ها فتح شد. تا اواسط قرن چهاردهم، ارمنی ها قلعه های ساحلی و جزیره ای را در اختیار داشتند که از این بندر مهم برای پادشاهی ارمنی کیلیکیه محافظت می کردند. سیمون، بارون کوریکوس، در سال ۱۱۹۸/۹۹ در تاجگذاری لوون یکم، شاه ارمنستان شرکت کرد. اشراف ارمنی بعدی (با چند وقفه کوتاه) تا سال ۱۳۶۰ که پتر اول، پادشاه قبرس، مملوک را برکنار کرد و حاکمیت را به دست گرفت، در این منطقه قدرت را حفظ کردند. در اواخر قرن چهاردهم دوباره به دست ترکان افتاد. از سال ۱۴۴۸ یا ۱۴۵۴ به طور متناوب به قرامانیان، مصریان، قرامانیان برای بار دوم و در نهایت به امپراتوری عثمانی تعلق دا
شت. بررسی های باستان شناسی منتشر شده در سال های ۱۹۸۲ و ۱۹۸۷ نشان داد که ارمنی ها نقشه ساده بیزانسی قلعه اصلی (گاهی با تعمیراتی) با دیوارهای دوتایی مستطیلی، برج های مربعی و دو کلیسای کوچک را حفظ کردند. همه این بناها با مصالح گرفته شده از شهر مجاور از دوران روم باستان ساخته شده اند. تنها سازه اصلی ارمنی یک کلیسای کوچک است. قلعه دختر، در این جزیره بقایای بازسازی های گسترده توسط ارمنی ها را در خود جای داده است. این جزیره زمانی توسط یک موج شکن به قلعه ساحلی متصل می شد. خرابه های این شهر گسترده هستند که شامل طاق نصرت، شهر مردگان با مقبره زیبای مسیحی، گور سنگی و غیره می شود. دو قلعه قرون وسطایی، یکی در ساحل، دیگری در یک جزیره کوچک، که توسط یک اسکله تخریب شده به هم متصل می شوند، تا حدی سالم باقی مانده اند و قلعه ساحلی به مستحکم بودن معروف بوده است. دیوارهای قلعه در ساحل اصلی شامل قطعات زیادی از ستون ها می باشد. یک بخش بزرگ از صخره های بزرگ نتراشیده از یک زاویه قلعه به طول حدود صد یارد در سراسر خلیج بیرون زده است. سه کلیسا نیز در محل یافت می شود که یکی از آنها با نقاشی های دیواری تزئین شده است. هنوز هم می توان رد دیوا
رهای شهر باستانی را دنبال کرد و به نظر می رسد بقایای کافی برای بررسی دقیق این مکان وجود دارد. اسقف نشین. این شهر در کتاب "سینکدموس" از هیروکلس و در "فهرست اسقفان" در حدود سال ۸۴۰ ثبت شده است. اسقف نشین کریکوس یک اسقف یار از طرسوس، مرکز استان های روم در کیلیکیه بود که کریکوس نیز به آن تعلق داشت. از اسقف های این حوزه انتخابی، گرمانوس در اولین شورای قسطنطنیه در سال ۳۸۱ حضور داشت؛ سالوستیوس در شورای افسوس در سال ۴۳۱ و در یک سینود (مجمع روحانیون) که در طرسوس در سال ۴۳۴ برگزار شد شرکت کرد. همچنین در شورای خلقیدون نماینده اسقف اعظم خود تئودوروس در آنجا بود که به نیابت از او بر مصوبات شورا امضاء نهاد. آرکلائوس به شورای قسطنطنیه (۵۳۶) که توسط بطریق مناس قسطنطنیه برپا شد شرکت کرد؛ سیپریانوس در شورای دوم قسطنطنیه در سال ۵۵۳ حضور داشت؛ و یوانس هم در سومین شورای قسطنطنیه در سال ۶۸۰ و هم در شورای کوینیسکت در سال ۶۹۲ مشارکت داشت. در پی جنگ صلیبی چهارم، کریکوس مقر اسقف های کلیسای کاتولیک رومی شد که یکی از آنها به نام جراردوس در شورایی در انطاکیه در سال ۱۱۳۶ شرکت کرد. کریکوس که دیگر یک اسقف نشین مسکونی نیست، امروزه توسط کلیسا
ی کاتولیک به عنوان یک اسقف نشین اسمی فهرست بندی می شود. دو کتیبه ارمنی که در قلعه های کوریکوس کشف شده اند، ساخت آن را به لوون یکم، شاه ارمنستان و سپس به هتوم یکم، شاه ارمنستان نسبت می دهند. غار کوریکوس. استرابون می گوید که در غار کوریکوس (که اکنون جنت و جهنم نامیده می شود) در ۲۰ استادیوم (حدود ۳٫۷ کیلومتر) داخل خشکی، بهترین زعفران رشد می کند. او این غار را به عنوان یک حفره بزرگ، به شکل دایره ای، احاطه شده توسط لبه ای از صخره، در تمام جهات با ارتفاع قابل توجه، توصیف می کند. با فرود به داخل این حفره، زمین ناهموار و به طور کلی صخره ای است و پر از درختچه های همیشه سبز و کشت شده است. در برخی قسمت ها زعفران کشت می شود. در اینجا غاری نیز وجود دارد که شامل یک منبع بزرگ است که رودخانه ای از آب خالص و شفاف را جاری می کند، اما بلافاصله به داخل زمین فرومی رود و در زیر زمین جاری می شود و به دریا می ریزد. آنها آن را «آب تلخ» می نامند. پمپونیوس ملا شرح مفصلی از همان مکان ارائه می دهد که ظاهراً از همان منبعی است که استرابون دنبال کرده است، اما با جزئیات بیشتر. این مکان احتمالاً در بالای کوهی در بالای کوریکوس است. این مکان در
اساطیر یونانی مشهور است و غار پیندار و آیسخولوس و همچنین لانه سرسخت ترین دشمن زئوس، هیولایی به نام تایفون است.
تنها خدا حق دارد بیدارم کند نمایشنامه ای از محمد چرمشیر است که بر اساس داستان "اسکار و خانم صورتی" از اریک امانوئل اشمیت نگاشته شده است. داستان. این نمایش قصه برخورد یک پرستار (مامان صورتی) با اسکار نوجوان در آخرین لحظات زندگی اوست. اسکار به دلیل بیماری سرطان در بیمارستان بستری است و پرستار سعی دارد با تغییر ذهنیت، باور و ایمان او مرگ را برایش آسان کند. آنچه که تمام ذهن و روان اسکار را به تسخیر خود درآورده مسئله مرگ است. اجراها. "تنها خدا حق دارد بیدارم کند" در سال ۲۰۰۶، با کارگردانی مشترک محمد عاقبتی و جلیله هیبتان در «جشنواره گلوبن فرایبورگ» آلمان به روی صحنه رفته است. این نمایش در شهرهای مختلف به روی صحنه رفته است:
فوجیوارا نو کوره چیکا ; – ) دومین پسر فوجیوارا نو میچیتاکا، کوگیو (اشراف) اهل ژاپن در دوره هی آن بود. خواهر او فوجیوارا نو تیشی با امپراتور ایچیجو ازدواج کرد. پس از مرگ فوجیوارا نو میچیکانه که کانپاکو بود بین او و عمویش فوجیوارا نو میچیناگا رقابت درگرفت. نام دختر ارشد او فوجیوارا نو سونشی بود.
دیگر کدام ما زندگی کردن را دوست دارد؟ نمایشنامه ای از محمد چرمشیر است، که روایتی اجتماعی دارد و نویسنده در آن به روزمرگی زندگی یک زوج میانسال می پردازد. اجراها. "دیگر کدام ما زندگی کردن را دوست دارد؟"، در اردیبهشت ۱۳۹۲، به کارگردانی عباس غفاری و با بازی مریم کاظمی و وحید آقاپور، در سالن سایه تئاتر شهر به روی صحنه رفته است.
شورش کاکیتسو ، مجموعه ای از وقایع در دوره موروماچی، در سال اول کاکیچی (۱۴۴۱)، زمانی که آکاماتسو میتسوسوکه (赤松満祐)، ملازم ولایت هاریما، ولایت بیزن و ولایت میماساکا، آشیکاگا یوشی نوری، ششمین ژنرال شوگون سالاری موروماچی باکوفو را کشت. این یک سلسله اغتشاشات بود تا اینکه در ولایت هاریما، قلمرو خود، مورد حمله نیروهای خاندان یامانا و خاندان هوسوکاوا قرار گرفت و مجبور به خودکشی شد. وقایع نگاری نظامی «کاکیچیکی» شرایط خاندان آکاماتسو را از جنگ کاکیچی تا بازیابی بعدی گنجینه های مقدس توصیف می کند.
دولت کمونیستی، شکلی از حکومت است که رهبری حزب کمونیست را از طریق عالی ترین نهاد حکومتی، فلسفهٔ سیاسی مارکسیستی–لنینیستی و تعهد رسمی به ساخت یک جامعه کمونیستی، با هم ترکیب می کند. کشورهای کمونیستی کنونی. کشورهای زیر، دولت هایی تک حزبی هستند که در آنها نهادهای حزب کمونیست حاکم و دولت در هم تنیده شده اند و طرفدار مارکسیسم–لنینیسم می باشند. این کشورها در فهرست زیر همراه با سال تأسیس و احزاب حاکم مربوط به آنها ذکر شده اند. اگرچه کره شمالی به عنوان یک دولت مارکسیست–لنینیست تأسیس شد، اما شروع به دور شدن از مارکسیسم–لنینیسم ارتدوکس کرد و ایدئولوژی "جوچه" در سال ۱۹۹۲ به جای تمام ارجاعات به مارکسیسم–لنینیسم در قانون اساسی کره شمالی قرار گرفت. در سال ۲۰۰۹، قانون اساسی، بی سر و صدا اصلاح شد به طوری که نه تنها تمام ارجاعات مارکسیستی–لنینیستی موجود در پیش نویس اول را حذف کرد، بلکه تمام ارجاعات به کمونیسم را نیز حذف کرد. مارکسیسم–لنینیسم، بلافاصله پس از شروع استالین زدایی در اتحاد جماهیر شوروی، کنار گذاشته شد و حداقل از سال ۱۹۷۴ به طور کامل، "جوچه" جایگزین آن شده است. ایدئولوژی رسمی دولت اکنون بخش "جوچه" سیاست کیم ایل سونگی
سم–کیم جونگ ایلیسم کیم ایل سونگ در مقابل مارکسیسم–لنینیسم ارتدوکس است. حزب حاکم کارگر کره هدف خود را نسبت به کمونیسم در سال ۲۰۲۱ احیا کرد. کشورهای چندحزبی با احزاب کمونیستی حاکم. کشورهایی چندحزبی وجود دارد که احزاب کمونیستی، رهبری دولت را بر عهده دارند. این گونه دولت ها، دولت های کمونیستی محسوب نمی شوند، زیرا خود کشورها به احزاب متعدد اجازه فعالیت می دهند و نقشی در قانون اساسی برای احزاب کمونیستی، قائل نیستند. نپال، قبلاً توسط حزب کمونیست نپال (مارکسیست متحد)، حزب کمونیست نپال (مارکسیست–لنینیست متحد) و حزب کمونیست واحد نپال (مائوئیست) بین سال های ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۸ و سپس دوباره بین سال های ۲۰۰۸ و ۲۰۱۸ اداره می شد. کشورهای دیگری که قبلاً توسط یک یا چند حزب کمونیست اداره می شدند شامل سان مارینو (۱۹۴۵–۱۹۷۷ و ۱۹۷۸–۱۹۹۰)، نیکاراگوئه (۱۹۹۰–۱۹۸۴)، مولداوی (۲۰۰۱–۲۰۰۹)، قبرس (۲۰۰۸–۲۰۱۳) و گویان (۱۹۹۲–۲۰۱۵) هستند. ونزوئلا، در حال حاضر توسط نیکلاس مادورو اداره می شود که از سال ۲۰۱۳ رئیس جمهور بوده است (مورد اختلاف از ۲۰۱۹). مادورو، رهبر حزب متحد سوسیالیست ونزوئلا است که چپ افراطی و مارکسیست محسوب می شود. در طول حکومت حزب سوسی
الیست پروی آزاد بر کشور پرو، بسیاری از ناظران بین المللی این حزب را تا حدودی مارکسیست یا حتی مارکسیست–لنینیست توصیف کردند.