Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آکمه (Acme) یک ویروس رایانه ای است که پرونده های EXE سیستم عامل مایکروسافت داس را آلوده می کند. هر بار که یک فایل آلوده اجرا می شود، آکمه ممکن است با ایجاد یک فایل COM مخفی فقط خواندنی به طول ۲۴۷ بایت با نام پایه یکسان، یک فایل EXE را در دایرکتوری فعلی آلوده کند. (در مایکروسافت داس، اگر پسوند فایل مشخص نشده باشد و دو فایل با نام پایه یکسان وجود داشته باشد، یکی با .COM و دیگری با .EXE، فایل .COM همیشه به جای فایل .EXE اجرا می شود.) آکمه نوعی از Clonewar ، یک ویروس تولید کننده است. آکمه همچنین شاید از نوادگان آلوده کننده تک مرحله ای کوچک Zeno باشد که نباید با زبان برنامه نویسی Zeno اشتباه گرفته شود.
مؤسسه آموزشی دولتی کومی () یک مؤسسه آموزش عالی است که در ۱۸ نوامبر ۱۹۳۱ برای آموزش معلمان تأسیس شد. در ۱۴ فوریه ۲۰۱۳ با ادغام با دانشگاه ایالتی سیکتیوکار، سازماندهی مجدد شد. تاریخچه. در ۱۸ نوامبر ۱۹۳۱، با فرمان شورای کمیسرهای خلق، مؤسسه آموزشی دولتی کومی در شهر سیکتیوکار تأسیس شد.آ.ف. بوگدانوف به عنوان اولین رئیس مؤسسه منصوب شد. در میان اولین معلمان، استادان واسیلی لیتکین و آ.س. سیدوروف، در مجموع هفده معلم، شامل یک استاد، هشت دانشیار، پنج دستیار و سه معلم، حضور داشتند. در پایان سال ۱۹۳۱، اولین گروه از متقاضیان استخدام شدند که در مجموع صد و بیست و دو نفر پذیرفته شدند که از این تعداد: صد نفر برای سال اول و بیست و دو نفر برای سال دوم از بین کسانی که از سایر مؤسسات آموزش عالی به مؤسسه منتقل شده بودند. افتتاح فرایند آموزشی در ۲۱ فوریه ۱۹۳۲ انجام شد و برنامه های درسی مؤسسه در آن زمان به مدت سه سال تدوین شد. ساختار مؤسسه شامل سه بخش بود: شیمی و زیست شناسی، فیزیک و ریاضی (فنی) و اجتماعی و ادبی، و همچنین نه بخش عمومی مؤسسه که در این بخش ها گنجانده شده بودند. از سال ۱۹۳۴ تا ۱۹۵۴، مؤسسه معلمان (دو ساله) در مؤسسه آموزشی
دولتی کومی برای آموزش معلمان یک مدرسه متوسطه ناقص فعالیت می کرد. از سال ۱۹۳۵، ساختار مؤسسه تغییر کرده است، بر اساس سه بخش، چهار دانشکده ایجاد شده است: فیزیک و ریاضیات، علوم طبیعی، زبان شناسی (زبان و ادبیات) و تاریخ. در سال ۱۹۳۶، علاوه بر تمام وقت، یک بخش مکاتبات نیز افتتاح شد. در سال ۱۹۳۸، اولین ساختمان دانشگاهی برای مؤسسه ساخته شد و در سال ۱۹۶۵، دومین ساختمان. از سال ۱۹۳۶ تا ۱۹۴۱، حدود هشتصد معلم از دیوارهای مؤسسه فارغ التحصیل شدند و به مؤسسات آموزشی جمهوری سوسیالیستی شوروی کومی پیوستند. در سال ۱۹۸۱، با فرمان هیئت رئیسه شورای عالی اتحاد جماهیر شوروی «به خاطر دستاوردهای آموزشی»، به مؤسسه آموزشی دولتی کومی نشان افتخار اعطا شد. برای دوره ۱۹۹۰ تا ۲۰۱۴، این مؤسسه دارای بخش های تمام وقت و پاره وقت، هشت دانشکده: جغرافیا و زیست شناسی، زبان شناسی، زبان های خارجی، فیزیک و ریاضیات، آموزش و پرورش و روش های آموزش ابتدایی، فناوری و کارآفرینی، حرفه های تدریس اضافی، آموزش حرفه ای اضافی، هفت بخش عمومی مؤسسه: آموزش و پرورش، جامعه شناسی و علوم سیاسی، فلسفه، تاریخ و نظریه اقتصادی، روان شناسی عمومی، تربیت بدنی و زبان های خارجی ب
ود. بیش از سه هزار و نهصد دانشجو در بخش های مکاتبه ای و تمام وقت آموزش دیدند. در سال ۱۹۹۱، مدرسه شبانه روزی لیسئوم جمهوری کومی برای آموزش پاره وقت برای کودکان با استعداد از مناطق روستایی با بیش از پانصد دانشجو در این مؤسسه تأسیس شد. از سال ۱۹۳۲ تا ۲۰۱۴، این مؤسسه حدود سی هزار معلم متخصص بسیار ماهر را آموزش داد که از این تعداد، بیش از هزار و دویست نفر متعاقباً عنوان افتخاری معلمان ممتاز سطح جمهوری و سراسری (تمام روسی) را دریافت کردند. در ۱۴ فوریه ۲۰۱۳، به دستور وزارت آموزش و علوم فدراسیون روسیه، در نتیجه سازماندهی مجدد مؤسسه آموزشی ایالتی کومی، این مؤسسه با دانشگاه ایالتی سیکتیوکار ادغام شد.
همسر خدا (به مصری: "ḥmt nṯr") عنوانی است که اغلب در طول سلسله هجدهم مصر به زنان سلطنتی اختصاص داده می شد. این اصطلاح نشان دهنده یک وظیفه مقدس موروثی است که در آن نقش «همسر خدا» از مادر به دختر منتقل می شد. این نقش همچنین می توانست در بین خواهر و برادرها نیز وجود داشته باشد، همان طور که نقش «همسر خدا» بین دختران احمس-نفرتاری یعنی احمس-ست آمون و خواهرش احمس-مریت آمون مشترکاً وجود داشت نقش «همسر خدا» با عنوان «همسر خدای آمون» دو موضوع جداگانه است و یکسان نیستند. تنها دو ملکه از دودمان هجدهم عنوان «همسر خدا» را داشتند، اعح حتپ اول و احمس-نفرتاری.
هزارتو فیلمی محصول سال ۲۰۰۰ و به کارگردانی راب مورو است. در این فیلم بازیگرانی همچون راب مورو، لورا لینی، کریگ شفر، جیا کاردیس، بستی آیدم، لانی فلاهرتی و کن لئونگ ایفای نقش کرده اند.
داچا (بلاروسی، اوکراینی و یک خانهٔ ثانوی فصلی یا تمام سال است که معمولاً در حومهٔ شهرهای کشورهای پساشوروی قرار دارد. یک کلبه () یا آلونک که به عنوان تنها خانه یا خانهٔ اصلی خانواده استفاده می شود، یا یک ساختمان بیرونی، داچا در نظر گرفته نمی شود، هرچند اخیراً برخی از داچاها به اقامت گاه های تمام سال تبدیل شده اند. اسم «داچا» که از فعل «داوات» ("دادن") می آید، در اصل به زمینی اشاره داشت که تزار به اشراف خود اختصاص داده بود؛ و در واقع، داچا در دوران شوروی شبیه به زمین های اختصاص داده شده در برخی از کشورهای غربی است - قطعه زمینی که معمولاً رایگان بود و توسط دولت محلی برای باغبانی یا پرورش سبزیجات برای مصرف شخصی به شهروندان اختصاص داده می شد. با گذشت زمان، نام زمین به ساختمانی که روی آن قرار داشت، اطلاق شد. در برخی موارد، مالکان، از داچاهای خود را برای بخشی از سال استفاده می کنند و آنها را به عنوان اقامتگاه تابستانی به ساکنان شهری اجاره می دهند. افرادی که در داچاها زندگی می کنند، به طور عامیانه "داچنیکی" () نامیده می شوند. این اصطلاح معمولاً نه تنها به ساکنان داچاها، بلکه به یک سبک زندگی متمایز نیز اشاره دارد. اغل
ب گفته می شود که این اصطلاح روسی معادل دقیقی در انگلیسی ندارد. داچاها در روسیه رایج هستند و همچنین در بیشتر مناطق اتحاد جماهیر شوروی سابق و برخی از کشورهای بلوک شرق سابق گسترده شده اند. نظرسنجی ها در سال های ۱۹۹۳–۱۹۹۴ نشان می دهد که حدود ۲۵٪ از خانواده های روسی که در شهرهای بزرگ زندگی می کنند، داچا داشته اند. بیشتر داچاها در کلنی های داچاها و قطعات باغی در نزدیکی شهرهای بزرگ قرار دارند. این خوشه ها از دوران شوروی وجود داشته اند و شامل قطعات زمین کوچک متعددی هستند. آن ها در ابتدا فقط به عنوان استراحتگاه های تفریحی ساکنان شهر و برای پرورش باغ های کوچک برای غذا در نظر گرفته شده بودند. داچاها در ابتدا املاک کوچک روستایی بودند که به عنوان هدیه از سوی تزار داده می شدند و از آن زمان تا به امروز در بین طبقات بالا و متوسط روسیه محبوب بوده اند. در دوران شوروی، بسیاری از داچاها متعلق به دولت بودند و به مردم داده می شدند. دولت فدراسیون روسیه همچنان مالک داچاهای دولتی یا گوسداچا ("") است که مورد استفادهٔ رئیس جمهور و سایر مقامات دولتی قرار می گیرد. داچاها در اتحاد جماهیر شوروی بسیار محبوب بودند. مقررات در دوران شوروی به ش
دت اندازه و نوع ساختمان های داچایی را برای مردم عادی محدود می کرد. در دوره دهه ۱۹۶۰ تا ۱۹۸۵، محدودیت های قانونی به ویژه سختگیرانه بودند: فقط خانه های تابستانی یک-طبقه بدون گرمایش دائمی و با مساحت مسکونی کمتر از و تنها به عنوان مسکن دوم مجاز بودند (اگرچه داچاهای قدیمی تر که این الزامات را برآورده نمی کردند، همچنان وجود داشتند). در دهه ۱۹۸۰، برنامه ریزان قوانین را آسان تر کردند و از سال ۱۹۹۰ همه این محدودیت ها حذف شدند. از سال ۲۰۱۹، حدود ۶۲٪ از روس ها در تابستان از داچاها دیدن می کنند. تاریخچه. خاستگاه ها. اولین داچاها در روسیه در قرن هفدهم میلادی پدیدار شدند و در ابتدا به املاک کوچکی در کشور اشاره داشتند که توسط تزار به واسالها داده می شد. در زبان روسی باستان، کلمه "داچا" به معنای "چیزی داده شده" است که از فعل «дать [dat]» به معنای «دادن» گرفته شده است. در عصر روشنگری، اشراف روسیه از داچاهای خود برای گردهمایی های اجتماعی و فرهنگی استفاده می کردند که معمولاً با رقص بالماسکه و نمایش های آتش بازی همراه بود. ورود انقلاب صنعتی به روسیه باعث رشد سریع جمعیت شهری شد و ساکنان ثروتمند شهرها به طور فزاینده ای تمایل داشتن
د حداقل به طور موقت از شهرهای بسیار آلوده فرار کنند. در پایان قرن نوزدهم، داچا به یک پناهگاه تابستانی مورد علاقه برای طبقات بالا و متوسط جامعه روسیه تبدیل شد. در دوران تزاری، داچاها معمولاً دارای باغ های تفریحی بودند، اما زیاد برای کشت مواد غذایی استفاده نمی شدند. ماکسیم گورکی رمان کوتاهی با عنوان "داچنیکی" (۱۸۸۵) نوشت، دربارهٔ ساکنان شهر که تازه ازدواج کرده بودند و زندگی تابستانی «ساده ای» با پیاده روی در حومه شهر داشتند. اتحاد جماهیر شوروی. پس از انقلاب روسیه، اکثر داچاها ملی شدند. برخی از آن ها به خانه هایی برای تعطیلات کارگران کارخانه تبدیل شدند، در حالی که برخی دیگر، که معمولاً کیفیت بهتری داشتند، بین مأموران برجسته حزب کمونیست و نخبگان فرهنگی و علمی نوظهور توزیع شدند. همه داچاها به جز چند داچا، متعلق به دولت باقی ماندند و حق استفاده از آنها معمولاً زمانی که ساکن داچا برکنار می شد یا از نظر حاکمان دولت مورد بی مهری قرار می گرفت، لغو می شد. ساخت داچاهای جدید نیاز به اجازه مقامات ارشد داشت و در سال های اولیه اتحاد جماهیر شوروی به ندرت اعطا می شد. رهبران ارشد شوروی همگی داچاهای خود را داشتند و داچای مورد عل
اقه جوزف استالین در گاگرا، آبخازیا قرار داشت. دوره پس از جنگ جهانی دوم شاهد رشد متوسطی در توسعه داچاها بود. از آنجایی که هیچ قانون مشخصی برای ممنوعیت ساخت داچاها وجود نداشت، مردم شروع به تصرف زمین های بلااستفاده در نزدیکی شهرها و شهرستان ها، پرورش باغ ها و ساخت آلونک ها، کلبه هایی کردند که به عنوان داچا عمل می کردند. با گذشت زمان، تعداد متصرفان غیرقانونی افزایش یافت و دولت چاره ای جز به رسمیت شناختن رسمی حق آنها برای کشاورزی غیرحرفه ای نداشت. پسا-شوروی. در دهه ۱۹۹۰، بیکاری زیادی در روسیه و دیگر کشورهای پس از فروپاشی شوروی وجود داشت و حقوق کارگران در کارخانه ها و مؤسسات تحقیقاتی که هنوز فعالیت داشتند، گاهی اوقات برای ماه ها پرداخت نمی شد. در این دوران سخت، سیب زمینی هایی که در باغچه ها کشت می شدند، بسیاری از مردم را از گرسنگی نجات دادند و میوه ها و انواع توت ها به جلوگیری از کمبود ویتامین کمک کردند. داچاهای باغی. قطعات زمین داچاها معمولاً مساحتی بیش از ندارند، در برخی موارد بیش از ، اما تقریباً هرگز به نمی رسد. بنابرین آنها برای پرورش مقادیر زیاد میوه و سبزیجات بسیار کوچک هستند، به همین دلیل گاهی اوقات پرورش م
یوه و سبزیجات را در قطعات زمین اختصاصی جداگانه ای در نزدیکی داچا پرورش می دهند. در زمان شوروی و گاهی اوقات در زمان فعلی نیز، چنین قطعات زمین اختصاصی اغلب از بخش های بلااستفاده مزارع کشاورزی متعلق به مزارع اشتراکی ساخته می شدند. بسیاری از قطعات کوچک داچایی، به ویژه آنهایی که اخیراً خریداری شده اند، برای کشت میوه و سبزیجات در مقیاس بزرگ استفاده نمی شوند. در عوض، از آنها اغلب برای باغبانی و کاشت گیاهان نادر استفاده می شود. داچاهای ممتاز. گوسداچاها. خانه های تفریحی دولتی که برای مقامات دولتی، دانشگاهیان، پرسنل نظامی و سایر افراد مهم اختصاص داده شده اند «"گوسداچا"» نامیده می شوند (مخفف "gosudarstvennaya dacha" — «داچای دولتی»). در روسیه مدرن، آژانس اموال فدرال روسیه همچنان مالک املاک متعددی در سراسر کشور است که اغلب با شرایط غیربازاری به مقامات دولتی اجاره داده می شوند. رئیس جمهور روسیه اقامتگاه های داچایی رسمی در نوو-اوگاریوو و زاویدوو دارد. [ "" ] گوسداچاها در کوماروو و پردلکینو، ژوکوکا، بارویخا، و اوسوو و روبلیوفکا در مسکو محل سکونت بسیاری از روشنفکران و هنرمندان دوران شوروی هستند. ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور رو
سیه، یک داچا در کارلین ایسموس، در قالب بخشی از یک شرکت تعاونی به نام اوزرو (Ozero), و یکی دیگر در سوچی دارد. داچاهای ممتاز مدرن. در دوران مدرن، ظهور طبقه جدیدی در جامعه روسیه (روس های جدید) بُعد جدیدی به مفهوم داچا بخشیده است. (برخی از روس های ثروتمند اصطلاح «کلبه» را برای خانه های روستایی خود ترجیح می دهند) با هزینه های ساخت وسازی که اغلب به میلیون ها دلار آمریکا می رسد، داچاهای ممتاز این کشور هیچ شباهتی به داچاهای کوچک دوران شوروی ندارند. این داچاها که از نظر اندازه و دکوراسیون با عمارت ها و کاخ ها قابل مقایسه هستند، به نمایشی استادانه از جایگاه اجتماعی، ثروت و قدرت تبدیل شده اند. اکثر داچاهای ممتاز با آجر و بتن ساخته می شوند، برخلاف داچاهای طبقه متوسط که عمدتاً با چوب ساخته می شوند. روس های ثروتمند همچنین بسیاری از خانه های ییلاقی اشراف در دوران تزاری و خانه های ییلاقی هنرمندان و روشنفکران در دوران شوروی را خریداری کرده اند. داچاها و جرم. سرقت برای داچاها غیرمعمول نیست. معمولاً داچاها یا بدون نظارت هستند یا فقط یک نگهبان از کل ملک مراقبت می کند. در تلاش برای جلوگیری از این سرقت ها، صاحبان داچاها اغلب در پا
یان تابستان همه چیزهای باارزش را به آپارتمان های خود در شهر برمی گردانند. معمولاً ظروف، ابزار و لباس ها دزدیده می شوند. افراد بی خانمان و مجرمان اغلب در پاییز و زمستان که صاحبان خانه ها حضور ندارند، از داچاها استفاده می کنند. گاهی اوقات افراد زیر سن قانونی داچاهای بدون نگهبان را به عنوان سرگرمی آتش می زنند. سارقان همچنین با هدف سرقت فلزات غیرآهنی مانند طلا، مس و نقره به داچاها دستبرد می زنند. این اتفاق در سال ۲۰۰۰ برای ایگور لبدف، رهبر حزب لیبرال دموکرات روسیه، رخ داد. دو مرد در منطقه اودینتسوو وارد داچای او شدند و پس از آن توسط مأموران پلیس متوقف شدند. مطبوعات پلیس شهر مسکو ادعا می کنند که جمع آوری کنندگان فلزات غیرآهنی مشکل بزرگی برای منطقه مسکو هستند و آنها از چندین منطقه مختلف نزدیک می آیند. به دلیل شیوع بیشتر سوء مصرف مواد مخدر، اکنون شقایق ها بیشتر از داچاها دزدیده می شوند. به همین دلیل است که پرورش بیش از دو بوته خشخاش اکنون جرم محسوب می شود. در سال ۲۰۰۸، مردان ناشناس ۱۰ داچا، از جمله داچای معروف «زلیونایا بودکا» (، غرفهٔ سبز) را سرقت کردند. که متعلق به شاعر مشهور روسی آنا آخماتووا در شهرک لیتفوندا در
کوماروو بود. در سال ۲۰۰۲، یاکوف تیلیپمن، شهروند ایالات متحده، که نماینده منافع «گروه کرملیوفسکایا» بود، در انجمن باغبانی حفاظت شده «یاگودکا» () در اوپالیخا در منطقه کراسنوگورسک مسکو مورد اصابت گلوله قرار گرفت. در سال ۲۰۰۸، سارقان با لباس های مستتر از حصار بالا رفتند و وارد داچای الکساندر تسکالو، مجری تلویزیون، در کراسنوگورسک شدند، جایی که بستگان او را طناب پیچ و سرقت کردند.
لذت دانایی یک برنامهٔ تلویزیونی کودک و نوجوان با محوریت آموزش و علم است که با هدف ترویج دانش عمومی، فناوری، تاریخ علم و مباحث مرتبط برای عموم مردم تهیه و پخش شده است. این برنامه با بهره گیری از گفت وگوهای تخصصی و آیتم های آموزشی تلاش می کند تا مفاهیم علمی را به زبان ساده و قابل درک برای مخاطبان گسترده ارائه کند. حضور در فضای مجازی. به موازات پخش تلویزیونی، مخاطبان در شبکه ی اجتماعی اینستاگرام نیز صفحه ای با نام لذت دانایی ایجاد کرده اند که محتوای علمی و آموزشی برنامه را بازنشر و دنبال می کند. این صفحه توانسته در مدت کوتاهی بیش از ۱۵۰ هزار دنبال کننده جذب کند و به عنوان یکی از پایگاه های رسمی برنامه فعالیت داشته باشد. صفحه رسمی برنامه لذت دانایی در اینستاگرام بازخورد. این برنامه به دلیل ارائهٔ سادهٔ مطالب علمی، توانسته بخشی از مخاطبان جوان را به خود جذب کند و در فضای مجازی نیز بازتاب هایی داشته است. ساختار برنامه. لذت دانایی معمولاً شامل بخش هایی مانند:
همسر خدای آمون (به مصری: "ḥm.t nṯr n ỉmn") یا کاهنهٔ ارشد فرقه آمون، یک نهاد مذهبی مهم در مصر باستان بود. این فرقه در طول دودمانهای بیست و پنجم و بیست و ششم (حدود ۷۴۰–۵۲۵ پیش از میلاد) در تبس در مصر علیا متمرکز بود. این مقام علاوه بر اهمیت مذهبی، اهمیت سیاسی نیز داشت، زیرا این دو موضوع در مصر باستان ارتباط نزدیکی با هم داشتند. اگرچه این عنوان برای اولین بار در پادشاهی میانه مصر به مشاهده شده است، اما پتانسیل حضور سیاسی-مذهبی آن و پیوند این مقام با سیاست تا ظهور دودمان هجدهم محقق نشد. تاریخچهٔ همسران آمون. ظهور و سقوط در دودمان هجدهم. در آغاز پادشاهی نوین -زمانی که قدرت و اعتبار شدید آن برای اولین بار آشکار شد- عنوان سلطنتی «همسر خدای آمون» توسط زنان سلطنتی (معمولاً همسر پادشاه، اما گاهی اوقات توسط مادر پادشاه) به کار گرفته می شد. پادشاهی نوین در سال ۱۵۵۰ پیش از میلاد با شروع سلسله هجدهم، آغاز شد. حاکمان این دودمان بودند که هیکسوس ها را از مصر بیرون راندند. شهر اصلی حاکمان دودمان هجدهم، تبس بود که به شهری پیشرو در مصر تبدیل شد. آنها معتقد بودند که خدای محلی آنها، آمون، آنها را در پیروزی شان راهنمایی کرده است و
این فرقه محلی به دین ملی تبدیل شد. پس از آن بود که تغییراتی در آیین ها و اسطوره های مصری ایجاد شد. عنوان «همسر خدای آمون»، «به اسطوره تولد مقدس فرعون اشاره داشت که طبق آن مادرش توسط خدای آمون باردار شده است.» در حالی که این مقام از نظر تئوری، نوعی مقام مذهبی بود، ولی اساساً به عنوان ابزاری سیاسی توسط فرعون برای تضمین «بقای اقتدار حکومت خود بر منطقه تبس و کاهنان معبد آمون» در آنجا به کار گرفته می شد. عنوان «همسر آمون» به جای عنوان «همسر بزرگ سلطنتی» که عنوان سلطنتی همسر فرعون بود، استفاده می شد. این عنوان جدید حاکی از آن بود که فرعون از بدو تولد، مقام «نیمه خدایی» خواهد داشت. پیش از این، فرعون تنها پس از مرگ، نقشی مقدس و خداگونه داشت. اولین همسر سلطنتی که این عنوان را داشت (با عنوان همسر خدا اشتباه نشود) ملکه احمس-نفرتاری، همسر احمس یکم بود و این رویداد در یک سنگ یادبود در معبد آمون در کارناک ثبت شده است. سپس احمس-نفرتاری این عنوان را به دخترش احمس-مریت آمون سپرد که او نیز آن را به حتشپسوت داد که قبل از به تخت نشستن، از آن استفاده می کرد. هم احمس-نفرتاری و هم حتشپسوت گاهی اوقات از این عنوان به عنوان جایگزینی
برای «همسر اصلی پادشاه» استفاده می کردند، که نشان می دهد چقدر این نقش را مهم می دانستند. حتشپسوت این عنوان را نیز به دخترش نِفرو رع منتقل کرد. حتشپسوت دختر توتموس اول بود و پس از مرگ پدرش، همسر توتموس دوم شد که برادر ناتنی حتشپسوت بود و از مادری با ردهٔ پایین تر از مادر خودش متولد شده بود. به نظر می رسد که حتشپسوت عملاً با او هم نسل بوده و تأثیر زیادی بر امور کشور داشته است. آن دو تنها یک فرزند داشتند که از دوران کودکی جان سالم به در برد، دختری به نام نِفِرو رع، که عنوان همسر خدای آمون به او منتقل شد. پس از مرگ شوهرش توتموس دوم، حتشپسوت به عنوان نایب السلطنه توتموس سوم منصوب شد. توتموس سوم پسرخوانده و برادرزاده او بود. اندکی پس از آن، حتشپسوت به عنوان فرعون تاجگذاری کرد. به نظر می رسد آمنهوتپ دوم در حالی که شاهزاده بود، کسی است که تلاش ها برای حذف سوابق و مدارک سلطنت حتشپسوت را آغاز کرد و پس از اینکه به حق خود فرعون شد، این تلاش ها را ادامه داد و بسیاری از دستاوردهای او را از آن خود دانست، اما او در این کار ناکام ماند. آمنهوتپ دوم همچنین با جلوگیری از ثبت نام همسرانش و معرفی زنانی که از خاندان سلطنتی نبودند ب
ه سلسله نسب سعی در شکستن سنت ها داشت، زیرا وارث تعیین شده او نادیده گرفته شد. پس از مرگ او، توتموس چهارم از خاندان سلطنتی به عنوان فرعون بعدی انتخاب شد. قدرت و اعتبار نقش همسر خدای آمون توسط آمنهوتپ دوم بسیار کاهش یافت، مگر اینکه خواهرش، مریت آمون، آن را حفظ کرده باشد. زنی که به عنوان دارنده بعدی این مقام ذکر شده است، تیه است. این نام همسر او است که مادر توتمس چهارم بود و ممکن است که پسرش او را به این عنوان منصوب کرده باشد، زیرا پسرش عناوین دیگری به او داده است، با این حال، دختر توتمس چهارم نیز تیه نام داشت. بعدها در آن سلسله، با تغییرات مذهبی که بر جایگاه فرقه تأثیر گذاشت، این عنوان از محبوبیت افتاد. آمنهوتپ چهارم، که از سال ۱۳۵۳ یا ۱۳۵۱ قبل از میلاد حکومت می کرد، در ابتدا از سنت های مذهبی پیروی می کرد. خیلی زود او دین جدیدی را بنیان نهاد که جایگاه آتون را نه تنها به فرقه غالب، بلکه به عنوان یک فرقه توحیدی ملی ارتقا داد و پرستش دیگر خدایان را محکوم کرد. فرعون نام خود را به آخناتون تغییر داد و دربار خود را به پایتخت جدیدی که عمارنه نام داشت انتقال داد. او و همسر سلطنتی اش، نفرتیتی واسطه بین آتون و مردم شدند.
پرستش آمون مورد محکومیت و سرکوب قرار گرفت و بسیاری از معابد او تخریب شد و وجود هیچ بتی از او مجاز نبود. آخرین حاکم سلسله هجدهم، هورم هب (۱۳۲۰–۱۲۹۲ پیش از میلاد)، کاهنی آمون را احیا کرد، اما مانع از آن شد که کاهنی آمون جایگاه قدرتمندی را که قبل از انحلال فرقه قدرتمند آخن آمون و انتقال پایتخت از شهرشان داشتند، از سر بگیرد. هورم هب ارتش را اصلاح کرده و یک زنجیره فرماندهی وفادار در آن ایجاد کرده بود. او با انتصاب کاهنان فرقه آمون از میان رده های بالای ارتش مورد اعتماد خود، از هرگونه تلاشی برای برقراری مجدد روابط قدرتمندی که باعث تغییر شدید ایجاد شده توسط آخناتون شده بود، جلوگیری کرد. احیای این مقام در طول دودمانهای بیستم تا بیست و ششم. عنوان «همسر خدای آمون» -زمانی که رامسس ششم (۱۱۴۵–۱۱۳۷ پیش از میلاد) این مقام و همچنین عنوان اضافی «پرستشگر مقدس آمون» را به دخترش، ایسِت، اعطا کرد- در طول دودمان بیستم احیا شد، اقدامات پادشاه، سنتی را آغاز کرد که در آن هر دارنده بعدی این مقام باید «دختر پادشاه باشد و بهتر بود که دوشیزه و مجرد باقی بماند. مقام همسر خدای آمون در اواخر دوره سوم میانی، زمانی که شپنوپت اول، دختر اوسورکن
سوم، برای اولین بار به این سمت در تبس منصوب شد، به اوج قدرت سیاسی خود رسید. فهرست زنان سلطنتی ملقب به همسران آمون. نام دارندگان این مقام از سلسله های دهم تا دوازدهم در این فهرست ذکر نشده است، زیرا آنها زنانی از خاندان سلطنتی نبودند.
خروشچفکاها () نوعی آپارتمان کم هزینه، با پنل بتنی سه تا پنج-طبقه هستند، که از اویل دههٔ ۱۹۶۰ در اتحاد جماهیر شوروی ساخته شدند. نام این ساختمان ها از هم نامشان نیکیتا خروشچف گرفته شده است که در این دوره رهبر شوروی بود. با آغاز ساخت «خروشچفکاها»، توسعه مسکن شوروی عمدتاً صنعتی شد. در مقایسه با «استالینکاها»، که معمولاً از آجر ساخته می شدند، خروشچفکاها آپارتمان های کوچک تری داشتند و معماری سبک کارکردگرایانه آنها بسیار ساده بود. با این حال، ساختمان های نسل اول از بسیاری جهات از ساختمان های آپارتمانی چوبی دو طبقه معمولی دوران استالین پیشی گرفتند و کمبود حاد مسکن را به میزان قابل توجهی کاهش دادند. این ساختمان ها از سال ۱۹۵۶ تا اواسط دهه ۱۹۷۰ ساخته شدند. در اواخر دهه ۱۹۶۰، «برژنفکاها» شروع به جایگزینی خروشچفکاها کردند. هر دو این بناها همچنان در میان رایج ترین انواع مسکن در اتحاد جماهیر شوروی سابق و نمادی از دوران «روزهای بهاری خروشچف» باقی مانده اند. یک نسخه بلندمرتبه و به روز شده از آن، به نام "برژنفکا"، در دهه های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ ساخته شد و شامل بسیاری از به روزرسانی ها از جمله آپارتمان های بزرگ تر (به ویژه آشپزخانه ها
ی بزرگ تر)، آسانسورها و سامانهٔ دفع زباله بود. تاریخچه. خاستگاه ها. بنایی سنتی به نیروی کار زیادی نیاز دارد؛ پروژه های انفرادی کند بودند و با نیازهای شهرهای پرجمعیت قابل مقایسه نبودند. در دهه ۱۹۲۰، یک هیئت شوروی، ساخت مسکن اجتماعی آلمان را تحت نظر ارنست می، با استفاده از پانل ها، مورد مطالعه قرار داد. ساختمان سازی شوروی در آن زمان فاقد اندازه های استاندارد، سازماندهی کاری شفاف و توزیع کارآمد وظایف بود و به روش های نیمه دستی متکی بود که باعث کاهش اثربخشی هزینه ها می شد. در سال ۱۹۳۶، فرمانی از شورای کمیسرهای خلق و کمیته مرکزی حزب کمونیست با عنوان «در مورد بهبود ساخت و ساز و کاهش هزینه ها»، صنعتی سازی و استانداردسازی در ساختمان سازی شوروی را آغاز کرد. قبل از جنگ، پله ها و دال های بتنی مسلح به صورت پراکنده ظاهر می شدند، خانه های بلوکی بزرگ در شهرهای بزرگ ساخته می شدند و روش های سریع خط مونتاژ در خیابان بولشایا کالوژسکایا مسکو آزمایش می شدند. با این حال، ایجاد مجموعه های مسکونی کامل در اولویت نبود. صنعتی سازی و استانداردسازی هنوز به معنای ساده سازی طرح های نما نبود. «خانه روباز» اثر آندری بوروف و بوریس بلوخین در س
ال ۱۹۴۰ نشان داد که ساخت وساز صنعتی می تواند با معماری با کیفیت بالا و متنوع همزیستی داشته باشد. شهرهای غربی پس از جنگ به طور گسترده طرح مسکن های بزرگ را برای بازسازی پذیرفتند. در اتحاد جماهیر شوروی، یک رویکرد طراحی استاندارد — توسعه مجموعه ای از پروژه های معمول با سبک های معماری یکسان — در اواخر دهه ۱۹۴۰ در سراسر کشور گسترش یافت و سطوح مسکن قبل از جنگ را با خانه های آجری کم ارتفاع و مصالح محلی احیا کرد. تا دهه ۱۹۵۰، ساخت وسازهای شوروی شامل آپارتمان های کوچک با حمام های مشترک، دسترسی به آشپزخانه از طریق اتاق های نشیمن، نورپردازی ثانویه آشپزخانه و سقف های کوتاه تر بود. با این حال، شیوه های سکونت در اتاق های مجاور مانع از گسترش گسترده این طرح ها می شد. اولین خانه های پنل-بزرگ شوروی. در سال ۱۹۳۱، تحت نظر مهندس آ.اس. واتسنکو، خارکوف ساخت یک نمونه اولیه از خانه پانلی با پوسته های نازک بتن مسلح که توسط دنده های محیطی به هم متصل شده و با سرباره پر شده بودند را آغاز کرد. در سال ۱۹۳۷، شرکت اورالمش نمونه هایی از پنل دیواری را برای یک خانه آزمایشی تولید کرد، اما طرح های پیچیده ساخت و ساز را متوقف کرد. تحقیقات در مورد صن
عتی سازی مسکن را گریگوری کوزنتسوف رهبری می کرد. در سال ۱۹۴۵، کارخانه ای در نزدیکی سوردلوفسک (که اکنون یکاترینبورگ نام دارد) یکی از اولین خانه های بزرگ پانلی اتحاد جماهیر شوروی را در بریوزوفسکی ساخت که با پانل های ۳×۳ متر طراحی شده بود. این خانه های یک و دو طبقه تا سال ۱۹۵۱ در سراسر منطقه تکثیر شدند.
نشست سران ولادی وستوک دربارهٔ کنترل تسلیحات، اجلاسی دو روزه بود که در ۲۳ و ۲۴ نوامبر ۱۹۷۴ در شهر وِلادی وُستوک، واقع در منطقهٔ پریمورسکی روسیه، برگزار شد. هدف این نشست، گسترش مقررات کنترل تسلیحات میان اتحاد جماهیر شوروی و ایالات متحده آمریکا بود. پس از سلسله مذاکراتی میان رئیس جمهور آمریکا جرالد فورد و وزیر امور خارجهٔ شوروی آندری گرومیکو در واشینگتن و نیز دیدار هنری کیسینجر، وزیر امور خارجهٔ ایالات متحده، از مسکو، فورد برای ملاقات مستقیم با دبیرکل حزب کمونیست شوروی لئونید برژنف به ولادیووستوک سفر کرد. دو رهبر در این دیدار بر سر شرایطی توافق کردند که به موجب آن، هر دو کشور به داشتن «تعداد مساوی» از انواع مختلف تسلیحات محدود می شدند. این تسلیحات شامل وسایل پرتاب استراتژیک هسته ای (SNDV)، موشک های بالستیک قاره پیما (ICBM) و موشک های بالستیک پرتاب شونده از زیردریایی (SLBM) مجهز به کلاهک های چندگانه با هدف گیری مستقل (MIRV) بود. در پایان این نشست بیانیهٔ مشترکی منتشر شد که در آن بر پایبندی دو کشور به حمایت از صلح جهانی، تعمیق روابط دوستانه بین المللی و گسترش همکاری های جهانی تأکید گردید و تصریح شد که این امر به س
ود کشورهایی با نظام های سیاسی و اجتماعی متفاوت خواهد بود. در بیانیه آمده بود که در زمینهٔ بازسازی روابط دوجانبه، بر اساس اصل همزیستی مسالمت آمیز و تحقق امنیت برابر، دستاوردهای مهمی به دست آمده است. در همین چارچوب، تلاش ها برای محدودسازی تسلیحات راهبردی و همچنین تقویت همکاری های اقتصادی و علمی ادامه یافت. در بخش مربوط به خاورمیانه، دو طرف به تبادل نظر پرداختند و نگرانی خود را از اوضاع خطرناک موجود در منطقه ابراز کردند و بر عزمشان برای تلاش در جهت حل مسائل اصلی مرتبط با برقراری صلحی عادلانه و پایدار بر مبنای قطعنامه ۳۳۸ شورای امنیت و با در نظر گرفتن منافع مشروع همهٔ ملت های منطقه، از جمله ملت فلسطین، و حق تمامی کشورهای منطقه برای برخورداری از موجودیت مستقل، تأکید نمودند. چند ساعت پس از انتشار بیانیه، کاخ سفید متن آن را مجدداً بازپخش کرد، زیرا مشخص شد نسخهٔ توزیع شده در واشینگتن با آنچه در مسکو منتشر شده بود تفاوت دارد؛ به ویژه آنکه نسخهٔ واشینگتن عبارت مربوط به «منافع مشروع ملت فلسطین» را حذف کرده بود. پیش زمینه. اتحاد جماهیر شوروی و ایالات متحدهٔ آمریکا نخستین توافق خود را دربارهٔ محدودسازی تسلیحات راهبردی در