Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
زمان ده دهی نوعی روش برای نشان دادن زمان روز است که از واحدهایی بر مبنای ده بهره می برد. این اصطلاح اغلب به طور خاص برای اشاره به سیستمی زمانی به کار می رود که از سال ۱۷۹۲ (در طول انقلاب فرانسه) به مدت چند سال در فرانسه به کار می رفت. در این سیستم زمانی، هر روز به ۱۰ ساعتِ ده دهی، هر ساعت ده دهی به ۱۰۰ دقیقهٔ ده دهی، و هر دقیقهٔ ده دهی به ۱۰۰ ثانیهٔ ده دهی تقسیم می شود (هر روز متشکل از ثانیهٔ ده دهی است). در حالی که استاندارد زمان آشناترِ UTC، روز را به ۲۴ ساعت، هر ساعت به ۶۰ دقیقه و هر دقیقه به ۶۰ ثانیه تقسیم می کند (هر روز متشکل از ثانیهٔ SI است). مزیت اصلی سیستم زمان ده دهی این است که چون مبنای به کاررفته برای تقسیم زمان با مبنایی که برای نمایش آن استفاده می شود یکسان است، نمایش ساعت، دقیقه و ثانیه را می توان به عنوان یک مقدار یکپارچه در نظر گرفت، و لذا تفسیر برچسب زمانی و انجام تبدیل ها ساده تر می شود. برای نمونه، ۱:۲۳:۴۵ معادل ۱ ساعت ده دهی و ۲۳ دقیقهٔ ده دهی و ۴۵ ثانیهٔ ده دهی، یا ۱٫۲۳۴۵ ساعت ده دهی، یا ۱۲۳٫۴۵ دقیقهٔ ده دهی یا ۱۲۳۴۵ ثانیهٔ ده دهی است. یا ۳ ساعت ده دهی معادل ۳۰۰ دقیقهٔ ده دهی یا ۳۰۰۰۰ ثا
نیهٔ ده دهی است. این ویژگی همچنین نشان دادن برچسب زمانی را به عنوان یک روز کسری ساده می کند، به طوری که ۲۰۲۲/۱۲/۲۷٫۵۴۳۲۱ را می توان به عنوان ۵ ساعت ده دهی و ۴۳ دقیقهٔ ده دهی و ۲۱ ثانیهٔ ده دهی پس از آغاز روز تفسیر کرد، یا به عنوان یک کسر ۰٫۵۴۳۲۱ از روز (۵۴٫۳۲۱٪ از روز) در نظر گرفت (که کمی پس از ساعت ۱۳:۰۰ سنتی است). همچنین این سیستم به خوبی با نمایش زمان دیجیتال (که با استفاده از دوره های زمانی استفاده می کند) سازگار می شود؛ به این صورت که زمان داخلی سیستم می تواند مستقیماً هم برای محاسبات و هم برای نمایش به کاربر استفاده شود. تاریخ. مصر. دِکان ها ۳۶ گروه از ستارگان (صور فلکی کوچک) هستند که در نجوم مصر باستان برای تقسیم راحت ترِ ۳۶۰ درجهٔ دایرةالبروج به ۳۶ قسمت ۱۰ درجه ای استفاده می شدند. از آنجایی که هر ده روز یک دکان جدید ظاهر می شود (یعنی هر ده روز یک گروه ستاره ای دکانی جدید در سپیده دم، درست قبل از طلوع خورشید، پس از مدتی پنهان شدن توسط نور خورشید، دوباره در آسمان شرقی ظاهر می شود)، یونانیان آن ها را "دکانی" (یونانی: δεκανοί؛ جمعِ dekanός "دکانوس") یا «ده ها» می نامیدند. یک دورهٔ ده روزه میان دو طلوع متو
الی دکان نیز یک دهه نام دارد. در آن زمان، ۳۶ دهه (۳۶ × ۱۰ = ۳۶۰ روز) به اضافه پنج روز اضافه شده برای تشکیل ۳۶۵ روز یک سال شمسی وجود داشت. چین. زمان ده دهی در چین، در بیشتر طول تاریخ آن در کنار زمان مبنای ۱۲ استفاده می شد. در هزاره اول قبل از میلاد، روزِ نیمه شب-تا-نیمه شب هم به ۱۲ ساعت دوتایی (چینی سنتی: 時辰؛ چینی ساده شده: 时辰؛ پین یین: shí chén) تقسیم می شد، و هم به ۱۰ "شی" / ۱۰۰ "که" (چینی: 刻؛ پین یین: kè). تعداد متفاوتی از "که" به ازای هر روز، طی سه دوره کوتاه مورد استفاده قرار گرفت: ۱۲۰ "که" از ۵ تا ۳ سال قبل از میلاد، ۹۶ "که" از ۵۰۷ تا ۵۴۴ پس از میلاد، و ۱۰۸ "که" از سال ۵۴۴ تا ۵۶۵. تعدادی از تقریباً ۵۰ تقویم چینی نیز هر "که" را به ۱۰۰ "فِن" تقسیم می کنند، هرچند بقیه هر "که" را به ۶۰ "فن" قسمت می کنند. در سال ۱۲۸۰، تقویم "شئوشی" (اعطای فصل) هر "فن" را به ۱۰۰ "میائو" تقسیم کرده، و یک سیستم زمان ده دهی کامل از ۱۰۰ "که"، ۱۰۰ "فن" و ۱۰۰ "میائو" ایجاد کرد. استفاده از زمان ده دهی چینی در سال ۱۶۴۵ متوقف شد. در این زمان، تقویم شی شیان - بر اساس نجوم اروپایی و آورده شده توسط یسوعیان به چین - جایگزین شد که در آن ۹۶
"که" در روز در کنار ۱۲ ساعت دوتایی اتخاذ شد. هر "کی" دقیقاً یک چهارم ساعت بود. گینگ (gēng یا 更) یک سیگنال زمانی است که توسط طبل یا گونگ ایجاد می شود. کاراکتر 更، که از نظر لغوی به معنای «چرخش» یا «ساعت» است، از چرخش نگهبانان به هنگام درآمدن این صدا می آید. نخستین گینگ به صورت نظری در غروب آفتاب می آید، اما استاندارد شده بود که در ساعت ۱۹:۱۲ فرا برسد. زمان بین هر گینگ ۱/۱۰ روز است، که باعث می شود یک گینگ برابر با ۲٫۴ ساعت (۲ ساعت و ۲۴ دقیقه) باشد. به عنوان یک سیستم ۱۰ قسمتی، گیگ با ۱۰ بُن سماوی مرتبط بود؛ به ویژه از آن جایی که در ادبیات چینی، این بن ها در شمارش گینگ ها در طول شب به کار می رفتند. در اوایل دوره سلسلهٔ شیا متعلق به عصر برنز، روزها به هفته های ده روزه، معروف به "شون" (xún یا 旬)، گروه بندی می شدند. ماه ها شامل سه "شون" بود. ۱۰ روز نخست، "شونِ نخستی" (上旬)، ۱۰ روز وسطْ "شون میانی" (中旬)، و ۹ یا ۱۰ روز آخر "شون پایانی" (下旬) نام داشت. ژاپن این الگو را با هفته های ۱۰ روزه به نام "جون" (旬) اتخاذ کرد. در کره، آن ها به عنوان خورشید (순، 旬) شناخته می شدند. فرانسه. پیش از انقلاب. در سال ۱۷۵۴، ژان لو رون دالامبر
در "آنسیکلوپدی" نوشت: در ۱۷۸۸، کلود بونیفیس کولینیون پیشنهاد کرد که روز را به ۱۰ ساعت یا ۱۰۰۰ دقیقه، هر ساعت جدید را به ۱۰۰ دقیقه، هر دقیقهٔ جدید را به ۱۰۰ ثانیه و هر ثانیهٔ جدید را به ۱۰۰۰ ثالثه (لاتین: tierces؛ به معنای «سوم») تقسیم کنیم. مسافتی که منطقهٔ سایه مرز در یک چنین ثالثه ای در خط استوا طی می کند و برابر یک میلیاردم محیط زمین است، یک واحد جدید طول می شد که نیم پهنای دست نام می گرفت (برابر با چهار سانتی متر مدرن). علاوه بر این، ثالثهٔ جدید جدید به ۱۰۰۰ رابعه (لاتین: quatierces) تقسیم می شود که وی آن را «نقاط میکروسکوپی زمان» نامید. او همچنین هفتهٔ ۱۰ روزه و تقسیم سال را به ۱۰ «ماه خورشیدی» را پیشنهاد کرد. جمهوری فرانسه. زمان ده دهی به طور رسمی در طول انقلاب فرانسه معرفی شد. ژان-شارل د بوردا در ۵ نوامبر ۱۷۹۲ یک طرح نامه برای زمان ده دهی ارائه کرد. کنوانسیون ملی در ۵ اکتبر ۱۷۹۳ فرمان داد: این قسمت ها در ۲۴ نوامبر ۱۷۹۳ (تقویم جمهوری فرانسه: ۴ فریمر سال ۲) نامگذاری شدند. تقسیمات اولیه را ساعت نامیدند و افزودند: بنابراین، نیمه شب را یا "dix heures" (ساعت ده) یا "zéro heures" (ساعت صفر)، ظهر را "cinq heu
res" (ساعت پنج) می نامیدند، و به همین ترتیب. شیوهٔ نمایش. در آن زمان، هنوز دونقطه (:) به عنوان جداکنندهٔ واحد برای زمان های استاندارد استفاده نشده بود. واحدها یا به طور کامل نوشته می شدند یا به اختصار؛ بنابراین، پنج ساعت و هشتاد و سه دقیقهٔ ده دهی ممکن بود به صورت .5h. 83m نوشته شود. حتی امروزه نیز به جای دو نقطه، معمولاً از «h» در فرانسوی برای جدا کردن ساعت ها و دقیقه های ۲۴ ساعته استفاده می شود (مثال: 14h00). مانند زمان مبنای ۱۲، زمان ده دهی بر اساس زمان واقعی خورشیدی نشان داده می شود (به جای زمان میانگین)؛ به شکلی ظهر در آن زمانی است که خورشید به بالاترین نقطه خود در آسمان محلی می رسد، که در مکان های مختلف و در طول سال متفاوت است. گاه در اسناد رسمی، ساعات ده دهی به جای دقیقه به دهم یا "دسیم" (décimes) تقسیم می شد. یک "دسیم" برابر با ۱۰ دقیقهٔ ده دهی بوده، که تقریباً معادل یک ربع ساعت (۱۵ دقیقه) در زمان استاندارد است؛ بنابراین، «پنج ساعت و دو دسیم» برابر است با ۵٫۲ ساعت ده دهی، یا تقریباً ۱۲:۳۰ بعد از ظهر در زمان استاندارد. کاربرد. با آن که ساعت ها (از جمله ساعت های مچی) با صفحاتی تولید شدند که هم زمان استا
ندارد را با شماره های ۱–۲۴ نمایش می داد، و هم زمان ده دهی را با شماره های ۱–۱۰، زمان ده دهی هیچگاه فراگیر نشد. تا پیش از آغاز سال ۳ انقلابی (مصادف با ۲۲ سپتامبر ۱۷۹۴) این سیستم هرگز رسماً به کار گرفته نشده بود. از این تاریخ، و برای مدت کوتاهی، زمان ده دهی به طور رسمی مورد استفاده قرار گرفت؛ اما در ۱۸ ژرمینال سال ۳ (۷ آوریل ۱۷۹۵)، همان قانونی که سیستم متریک را معرفی کرده بود، استفاده ی اجباری از زمان ده دهی را به تعلیق در آورد. البته این سیستم شمارش زمان تا چند سال پس از آن تاریخ نیز در برخی جاها استفاده می شد. اگرچه که گاه از زمان ده دهی به عنوان زمان متریک یاد می شود، سیستم متریک در ابتدا هیچ یکایی برای زمان نداشت. در نسخ بعدی آن بود که ثانیه، برابر با formula_1 روز، به عنوان یکای زمان متریک استفاده شد. با این وجود، زمان ده دهی در بسیاری از شهرها کاربرد داشت—از جمله مارسی و تولوز، جایی که یک ساعت تک عقربه ای با نمایش زمان ده دهی به مدت پنج سال در جلوی کاپیتول قرار داشت. در مارسی، زمان ده دهی تا سال ۱۸۰۰ به منظور ثبت اعمال مدنی به کار می رفت. در کاخ تویلری در پاریس، حداقل تا سال ۱۸۰۱، دو صفحه از چهار صفحه ی س
اعت، نشانگر زمان ده دهی بودند. لاپلاس، ریاضی دان و اخترشناس فرانسوی، سفارش ساخت یک ساعت مچی با زمان ده دهی را برای خود داده بود، و از زمان ده دهی در کار خود و در قالب روزهای کسری استفاده می کرد. زمان ده دهی زیرمجموعه ای از تلاشی بزرگ تر جهت ده دهی سازی در فرانسه ی انقلابی بود (که ده دهی سازی واحدهای پول و اندازه گیری نیز می شد) و به عنوان جزئی از تقویم جمهوری فرانسه معرفی شد، که در آن در کنار تقسیم ده دهی روز، ماه نیز به سه "دهه" ("décades") متشکل از ۱۰ روز قسمت می شد. شروع هر سال مصادف با اعتدال پاییزی بود و بر اساس زمان خورشیدی واقعی یا ظاهری در رصدخانه ی پاریس تعیین می شد. این تقویم در پایان ۱۸۰۵ لغو شد. سوئیس. در ۲۳ اکتبر ۱۹۹۸، شرکت سوئیسی ساعت سازی سواچ یک زمان ده دهی به نام زمان اینترنت معرفی کرد که روز را به ۱۰۰۰ دقیقهٔ ده دهی تقسیم می کند (سواچ آن ها را "beats." نامید، و هر یک برابر با ۸۶٫۴ ثانیه در زمان استاندارد است)، که از ۰۰۰ تا ۹۹۹ شمارش می شود، به شکلی که @۰۰۰ نشان گر نیمه شب و @۵۰۰ نشانگر ظهر به وقت استاندارد در سوئیس است، که وقت اروپای مرکزی محسوب می شود (یک ساعت جلوتر از زمان جهانی). خطی که ب
ر روی مقر سواچ در شهر بیل سوئیس (اکنون Biel/Bienne) نقاشی شده بود، به عنوان نشان دهنده نصف النهار بیل اعلام شد، و زمان اروپای مرکزی مجدداً به عنوان «Biel Meantime» نامگذاری شد، حتی با وجود این که با زمان محلی بیل مطابقت ندارد. تبدیلات. دقیقاً ۸۶۴۰۰ ثانیهٔ استاندارد (برای تعریف فعلی ثانیه استاندارد به SI مراجعه کنید) در یک روز استاندارد وجود دارد؛ اما در سیستم زمان ده دهی فرانسوی، ۱۰۰۰۰۰ ثانیه ده دهی در روز وجود دارد؛ بنابراین، ثانیه ده دهی ۱۳٫۶٪ کوتاه تر از همتای استاندارد خود بود. برای تبدیل زمان SI به زمان ده دهی و بلعکس، می توان از جدول زیر کمک گرفت: و برای یکاهای ده دهی: عملاً از زمان ده دهی می توان تفسیر کرد که چه درصدی از شبانه روز (از لحظه ی نیمه شب) سپری شده است. برای مثال، ساعت ۵:۴۱:۶۶ ده دهی (۱۳:۰۰:۰۰ متریک) نشان می دهد که ۵۴٫۱۶۶٪ از شبانه روز پشت سر گذاشته شده است. یا برعکس، اگر گفته شود که تا این لحظه ۲۷٫۶۰۰٪ از روز سپری شده، به این معناست که ساعت ۲:۷۶:۰۰ ده دهی (۰۶:۳۷:۲۶ متریک) است. به طور کلی، هر ساعت ده دهی برابر ۱۰٪ از روز و هر ۱۰ دقیقه ی ده دهی معادل ۱٪ از روز است. به منظور تبدیل ساعات متریک
به درصد از روز، کافیست آن ها را بر ۲۴:۰۰:۰۰ تقسیم کرد. به این ترتیب مثلاً ساعت ۱۵:۰۰:۰۰ برابر است با: formula_2 و از ۶۲٫۵٪ به سرعت می توان دریافت که ساعت ۱۵:۰۰:۰۰ متریک برابر است با ۶:۲۵:۰۰ ده دهی. به کارگیری این سیستم، تبدیل واحد در یکاهایی که بر مبنای زمان تعریف شده اند را نیز ساده تر می سازد. مثلاً سرعت از تقسیم مسافت طی شده در واحد زمان محاسبه می شود. اگر از یکاهای متریک استفاده کنیم، برای مثال هر متر بر ثانیه معادل ۳٫۶ کیلومتر بر ساعت، و هر کیلومتر بر ساعت معادل formula_3 متر بر ثانیه است. در حالی که اگر از زمان های ده دهی استفاده می شد، هر "متر بر ثانیه ی ده دهی" برابر با ۱۰ "کیلومتر بر ساعت ده دهی"، و هر "کیلومتر بر ساعت ده دهی" برابر با ۰٫۱ "متر بر ثانیه ی ده دهی" بود. ساعات اعشاری. نوع متداول دیگر زمان ده دهی، ساعت اعشاری است. در سال ۱۸۹۶، هانری د ساراوتن از انجمن جغرافیایی اوران، تقسیم ۲۴ ساعت روز به ۱۰۰ دقیقهٔ ده دهی و هر دقیقه را به ۱۰۰ ثانیهٔ ده دهی پیشنهاد کرد. اگرچه این پیشنهاد توسط Bureau des Longitudes تأیید نشد، اما استفاده از کسرهای اعشاری ساعت برای نشان دادن زمان روز به جای دقیقه رایج شده
است. ساعات اعشاری اغلب در حسابداری جهت محاسبهٔ حقوق و دستمزد و صورت حساب های ساعتی استفاده می شود. دستگاه های ساعت زنی معمولاً زمان روز را بر حسب دهم یا صدم ساعت ثبت می کنند. برای مثال، ۰۸:۳۰ به عنوان ۰۸٫۵۰ ثبت می شود. هدف از این کار، تسهیل حسابداری با حذف نیاز به تبدیل بین دقیقه و ساعت است. در هوانوردی، جایی که اضافه کردن زمان در یک محیط از قبل پیچیده معمول است، ردیابی زمان با ثبت کسری اعشاری از ساعت ها ساده می شود. به عنوان مثال، به جای جمع کردن ۱:۳۶ به ۲:۳۶، به دست آوردن ۳:۷۲ و سپس تبدیل آن به ۴:۱۲، می توان ۱٫۶ را به ۲٫۶ اضافه کرده و ۴٫۲ ساعت را به دست آورد. روزهای کسری. گاهی زمان روز در علم و همچنین در کامپیوتر به عنوان کسری اعشاری از روز نشان داده می شود. زمان استاندارد ۲۴ ساعته با تقسیم تعداد ساعات سپری شده از نیمه شب بر ۲۴ برای ایجاد یک کسر اعشاری به یک روز کسری تبدیل می شود؛ بنابراین، نیمه شب ۰٫۰ روز است، ظهر ۰٫۵ روز و…، که می توان آن را به هر نوع تاریخ اضافه کرد، از جملهٔ موارد زیر (که همه به یک لحظه اشاره دارند): ممکن است از هر تعداد رقم اعشار که برای دقت لازم است استفاده شود؛ بنابراین: ۰٫۵ روز = ۰٫
۵۰۰۰۰۰ روز. روزهای کسری اغلب به ساعت هماهنگ جهانی یا ساعت زمینی محاسبه می شوند، هرچند تاریخ های جولیان از تاریخ/زمان نجومی قبل از ۱۹۲۵ استفاده می کند (هر تاریخ در ظهر شروع می شد = «۰٫») و مایکروسافت اکسل از منطقه زمانی محلی رایانه استفاده می کند. استفاده از روزهای کسری تعداد واحدهای محاسبات زمانی را از چهار (روز، ساعت، دقیقه، ثانیه) به تنها یک (روز) کاهش می دهد. روزهای کسری اغلب توسط اخترشناسان برای ثبت مشاهدات استفاده می شود، و در ارتباط با منطقهٔ زمانی پاریس توسط ریاضیدان و ستاره شناس فرانسوی قرن هجدهم، پیر سیمون لاپلاس به کار رفت، که نمونه هایی را در این جا می بینید: روزهای کسری از آن زمان توسط ستاره شناسان مورد استفاده قرار گرفته است. به عنوان مثال، جان هرشل، ستاره شناس بریتانیایی قرن نوزدهم، این مثال ها را بیان کرد: روزهای کسری معمولاً برای بیان دورههای عناصر مداری به کار می رود. کسر اعشاری معمولاً به تاریخ تقویم یا روز ژولیوسی برای اجرام طبیعی، یا به تاریخ ترتیبی برای ماهواره های مصنوعی در عناصر دو خطی اضافه می شود.
در الکترونیک، مخلوط کننده یا میکسر یا مخلوط کننده فرکانس، یک مدار الکتریکی است که فرکانس های جدیدی را از دو سیگنال اعمال شده به آن ایجاد می کند. در رایج ترین کاربرد آن، دو سیگنال به یک مخلوط کننده اعمال می شود و سیگنال های جدیدی را در مجموع و تفاضل فرکانس های اصلی تولید می کند. سایر اجزای فرکانس نیز ممکن است در یک مخلوط کننده فرکانس عملی تولید شوند. مخلوط کننده ها به طور گسترده ای برای جابجایی سیگنال ها از یک محدوده فرکانسی به محدوده دیگر استفاده می شوند، فرآیندی که به عنوان هتروداین سازی شناخته می شود، برای راحتی در انتقال یا پردازش سیگنال بیشتر. به عنوان مثال، یکی از اجزای کلیدی گیرنده سوپرهتروداین، مخلوط کننده است که برای انتقال سیگنال های دریافتی به فرکانس میانی مشترک استفاده می شود. مخلوط کننده های فرکانس نیز برای مدوله کردن سیگنال حامل در فرستنده های رادیویی استفاده می شوند. انواع. ویژگی اساسی یک مخلوط کننده این است که یک مولفه در خروجی خود تولید می کند که حاصل ضرب دو سیگنال ورودی است. هر دو مدار فعال و غیرفعال می توانند مخلوط کننده ها را تحقق بخشند. مخلوط کننده های غیرفعال از یک یا چند دیود استفاده می
کنند و به رابطه غیرخطی بین ولتاژ و جریان برای تأمین عنصر ضربی تکیه می کنند. در یک مخلوط کننده غیرفعال، سیگنال خروجی مورد نظر همیشه توان کمتری نسبت به سیگنال های ورودی دارد. مخلوط کننده ها همچنین ممکن است براساس توپولوژی آنها طبقه بندی شوند: انتخاب نوع مخلوط کننده یک بده و بستان برای یک کاربرد خاص است. مدارهای مخلوط کننده با ویژگی هایی مانند بهره تبدیل (یا تلفات)، عدد نویز و غیرخطسانی مشخص می شوند. دیود. برای ایجاد یک مخلوط کننده ساده نامتعادل می توان از دیود استفاده کرد. این نوع مخلوط کننده فرکانس های اصلی و مجموع و تفاضل آنها را تولید می کند. ویژگی مهم دیود غیرخطسانی (یا رفتار غیر-اهمی) آن است، به این معنی که پاسخ (جریان) آن با ورودی (ولتاژ) آن متناسب نیست. دیود فرکانس های ولتاژ راه اندازی خود را در جریان عبوری از خود بازتولید نمی کند، که امکان دستکاری فرکانس مورد نظر را فراهم می کند. کلیدزنی. شکل دیگری از مخلوط کننده با کلیدزنی کار می کند که معادل ضرب سیگنال ورودی در یک موج مربعی است. در یک مخلوط کننده با متعادل-دوگانه، سیگنال ورودی (کوچکتر) به طور متناوب با توجه به فاز نوسان ساز محلی (LO) وارون یا ناوارون
می شود؛ یعنی سیگنال ورودی به طور مؤثر در یک موج مربعی ضرب می شود که بین ۱+ و -۱ با نرخ LO متناوب می شود. در یک مخلوط کننده کلیدزنی متعادل-تک، سیگنال ورودی به طور متناوب ارسال یا مسدود می شود؛ بنابراین سیگنال ورودی به طور مؤثر در یک موج مربعی که بین ۰ و +۱ متناوب است ضرب می شود. این باعث می شود که موالفه های فرکانس سیگنال ورودی همراه با حاصل ضرب در خروجی وجود داشته باشد، زیرا سیگنال ضرب سازی را می توان به عنوان یک موج مربعی با افست DC (یعنی یک مولفه با فرکانس صفر) مشاهده کرد. مدار مخلوط کننده را می توان نه تنها برای جابجایی فرکانس سیگنال ورودی مانند یک گیرنده، بلکه به عنوان آشکارساز حاصل ضربی، مدوله ساز، آشکارساز فاز یا ضرب کننده فرکانس استفاده کرد. به عنوان مثال، یک گیرنده مخابراتی ممکن است شامل دو طبقه مخلوط کننده برای تبدیل سیگنال ورودی به فرکانس میانی باشد و مخلوط کننده دیگری که به عنوان آشکارساز برای وامدولش سیگنال استفاده می شود. پیوند به بیرون. &lt;templatestyles src="Module:Citation/CS1/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
احمدآقا اکبر اوغلو قربانوف (مُغانلی) (۱۰ مه ۱۹۲۶، ناحیه بیلاسووار - ۴ اوت ۲۰۰۱، باکو) نویسنده، فیلمنامه نویس و تدوینگر فیلم اهل کشور جمهوری آذربایجان بود. او فیلمنامهٔ فیلم نبرد در کوهستان را نوشته بود.
مدیریت سیاره ، مدیریت عمدی در مقیاس جهانی برای فرایندها و چرخههای زیست شناختی، شیمیایی و فیزیکی زمین (آب، کربن، نیتروژن، گوگرد، فسفر و غیره) است. مدیریت سیاره همچنین شامل مدیریت تأثیر بشر بر فرآیندهای در مقیاس سیاره است. هدف مدیریت مؤثر سیاره ای جلوگیری از بی ثباتی آب وهوای زمین، حفاظت از تنوع زیستی و حفظ یا بهبود رفاه انسان است. به طور خاص، هدف آن سود رساندن به جامعه و اقتصاد جهانی و حفاظت از خدمات بوم سازگان است که بشریت به آن وابسته است - آب و هوای جهانی، تأمین آب شیرین، غذا، انرژی، هوای پاک، خاک حاصلخیز، گرده افشان و غیره.
تقی زند سیاست مدار ایرانی بود، که در دوره بیست و یکم بعنوان نماینده طارم در مجلس شورای ملی حضور داشت.
محسن صالحی چادکانی سیاست مدار ایرانی بود، که در دوره بیست و یکم بعنوان نماینده فریدن در مجلس شورای ملی حضور داشت.
۱۱۸مین کنگره ایالات متحده آمریکا، نشست بعدی قوه مقننه حکومت فدرال ایالات متحده است که از سنای ایالات متحده و مجلس نمایندگان ایالات متحده تشکیل شده است. قرار است از ۳ ژانویه ۲۰۲۳ تا ۳ ژانویه ۲۰۲۵ در واشینگتن دی سی در طی دو سال پایانی اولین دوره ریاست جمهوری جو بایدن تشکیل جلسه دهد. در انتخابات میان دوره ای ۲۰۲۲، جمهوری خواهان برای اولین بار از زمان کنگره ۱۱۵ام کنترل مجلس نمایندگان را به دست آوردند، در حالی که دموکرات ها یک کرسی در سنا به دست آوردند و اکثریت خود را از ۵۰ به ۵۰ (با ائتلافی متشکل از ۴۸ دموکرات، دو مستقل، و معاون رئیس جمهور کامالا هریس به عنوان تساوی شکن عمل می کند) به ۵۱–۴۹ (با ائتلافی متشکل از ۴۸ دموکرات و سه نفر مستقل) افزایش دادند. این اولین بار از زمان صد و شانزدهمین کنگره ایالات متحده آمریکا است که کنترل دو مجلس بین دو حزب تقسیم شده، و اولین بار از کنگره ۱۱۳ام است که کنترل کنگره بین مجلس نمایندگان جمهوری خواه و مجلس سنای دموکرات تقسیم شده است. با پیروزی جمهوری خواهان در مجلس نمایندگان، کنگره ۱۱۸ام به کنترل دمکرات ها بر هر سه نهاد اصلی حکومت فدرال (ریاست جمهوری، سنا، مجلس نمایندگان) که دموکرا
ت ها از ژانویه ۲۰۲۱ آنها را در اختیار داشته اند، پایان می دهد و برای اولین بار در تاریخ کنگره اولین زن رئیس موقت سنا (پتی موری) و اولین رهبر حزب سیاه پوست (حکیم جفریز) در آن حضور خواهند داشت رهبری. توجه: دموکرات ها خود را «کاکس» می نامند. جمهوری خواهان از خود به عنوان «کنفرانس» یاد می کنند.
حسین زرآور سیاست مدار ایرانی بود، که در دوره بیست و دوم بعنوان نماینده فیروزآباد در مجلس شورای ملی حضور داشت.
محمدعلی رضوانی سیاست مدار ایرانی بود، که در دوره بیست و یکم بعنوان نماینده کاشان و نطنز در مجلس شورای ملی حضور داشت.
نام های سیاهپوستان آمریکایی بخشی جدایی ناپذیر از سنت سیاهپوستان آمریکایی است. در حالی که بسیاری از سیاه پوستان آمریکایی از نام هایی استفاده می کنند که در فرهنگ گسترده تر آمریکایی محبوب هستند، تعدادی از گرایش های نام گذاری خاص در فرهنگ آفریقایی-آمریکایی پدیدار شده است. تاریخ. به طور گسترده باور بر این است که تا قبل از دهه ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰، اکثر نام های سیاهپوستان آمریکایی شباهت زیادی به نام هایی داشتند که در فرهنگ اروپایی-آمریکایی استفاده می شد. حتی در میان جمعیت سفیدپوست آمریکایی، چند نام بسیار رایج به نوزادان آن دوران داده می شد، و نام های مستعار اغلب برای متمایز کردن افراد مختلف با یک نام مورد استفاده قرار می گرفتند. همچنین برای مهاجران و اقلیت های فرهنگی بسیار متداول بود که نام نوزادان را به نحوی انتخاب کنند یا نام خود را تغییر دهند تا با فرهنگ گسترده تر آمریکا سازگار باشد. این برای هر دو نام کوچک و نام خانوادگی اعمال می شد. تحقیقات اخیر توسط مورخان اقتصادی لیزا دی کوک، جان پارمن و تروون لوگان نشان می دهد که شیوه های نام گذاری متمایز آفریقایی-آمریکایی در اوایل دوره قبل از جنگ اتفاق افتاده است. با این حال، آن نا
م های اولیه دیگر توسط سیاه پوستان استفاده نمی شود. با ظهور جنبش حقوق مدنی دهه ۱۹۶۰ و پادفرهنگ گسترده تر در دهه ۱۹۶۰، افزایش چشمگیری در نام های سیاهپوستان-آمریکایی با ریشه های مختلف مشاهده شد. پروفسور ژان تونگی، استاد دانشگاه ایالتی سن دیگو، معتقد است که تغییر نام های منحصربه فرد برای نوزادان سیاه پوست آمریکایی نیز نتیجه تغییر فرهنگی در آمریکا است که به فردیت نسبت به همنوایی اهمیت می دهد. در سال ۲۰۰۴، فرایر و همکاران. تغییر سریع در شیوه های نامگذاری در اوایل دهه ۱۹۷۰، با پذیرش سریع نام های سیاه و سفید مشخص، به ویژه در محله های کم درآمد و منزوی از نظر نژادی را بررسی کرد. آنها طرفدار یک مدل توضیحی هستند که تغییر در ادراک سیاهان از هویت آنها را به جنبش قدرت سیاه نسبت می دهد. تأثیرات و عرف ها. لیبرسون و میکلسون از دانشگاه هاروارد، اسامی سیاه پوستان را تجزیه و تحلیل کردند و دریافتند که شیوه های نام گذاری نوآورانه اخیر از قراردادهای زبانی آمریکایی پیروی می کنند، حتی اگر مستقل از سازمان ها یا مؤسسات باشند. نام هایی که توسط مردم سیاهپوست-آمریکایی استفاده می شود، اغلب اختراع شده اند یا با املای خلاقانه ای از نام های سن
تی تر استفاده می شوند. برخی از نام ها با استفاده از هجاهای مد روز ایجاد می شوند، به عنوان مثال پیشوندهای La- یا De- و پسوندهای -ique یا -isha. همچنین، گاهی اوقات از علائم نگارشی مانند آپاستروف و خط تیره استفاده می شود (البته به ندرت). اسامی افرومرکزی و اختراعی. جنبش افرومرکزی که در طول دهه ۱۹۷۰ به محبوبیت رسید، شاهد ظهور نام های آفریقایی در میان سیاهپوستان آمریکایی و همچنین نام هایی بود که تصور می شد آفریقایی به نظر برسد. نام هایی مانند اشانتی ریشه آفریقایی دارند. جنبش قدرت سیاه بسیاری را برانگیخت تا به میراث خود افتخار کنند. استنلی لیبرسون، جامعه شناس دانشگاه هاروارد، خاطرنشان کرد که در سال ۱۹۷۷، پس از استفاده از این نام در کتاب و مجموعه تلویزیونی "ریشه ها"، محبوبیت نام " کیزی " به طور چشمگیری افزایش یافت. اسامی مسلمان. اسلام بر نام های آفریقایی-آمریکایی تأثیر گذاشته است. اسامی اسلامی با ظهور امت اسلام در میان سیاهپوستان آمریکایی با تمرکز بر حمایت از سیاهان وارد فرهنگ سیاهپوستان آمریکایی شد. نام های رایج عایشه، عالیه، و غیره نیز نمونه هایی از اسامی برگرفته از اسلام هستند. تعدادی از سلبریتی های سیاهپوست آمریک
ایی شروع به انتخاب نام های مسلمان کردند، از جمله محمد علی، که در سال ۱۹۶۴ نام خود را از کاسیوس مارسلوس کلی، جونیور تغییر داد. دیگر سلبریتی هایی که نام های مسلمان را برگزیدند عبارتند از کریم عبدالجبار (لو السیندور سابق) و امیری باراکا (لوروی جونز سابق). علیرغم ریشه مسلمانی این اسامی و جایگاه امت اسلام در جنبش حقوق مدنی، بسیاری از نام های مسلمان مانند جمال و مالک صرفاً به دلیل مد بودن در میان سیاه پوستان آمریکایی مورد استفاده قرار گرفت و امروزه بسیاری از نام های اسلامی معمولاً بدون توجه به مذهب توسط سیاهپوستان آمریکایی مورد استفاده قرار می گیرد. نام های اروپایی و کتاب مقدس. حتی با ظهور نام های ایجاد شده، استفاده از نام های کتاب مقدس، تاریخی یا اروپایی برای آمریکایی های سیاهپوست نیز رایج است. دانیل، کریستوفر، مایکل، دیوید، جیمز، جوزف و متیو از جمله رایج ترین نام های پسران سیاهپوست آمریکایی در سال ۲۰۱۳ بودند.
اندازه گیری پایداری ، ابزارها و روش هایی هستند که برای اندازه گیری میزان پایداری فرایندها، محصولات، خدمات، کسب وکارها و غیره تلاش می کنند. کمی کردن پایداری دشوار است، شاید حتی غیرقابل اندازه گیری باشد. معیارهای مورد استفاده برای آزمایش و سنجش پایداری شامل پایداری حوزه های زیست محیطی، اجتماعی و اقتصادی (هم به صورت فردی و هم در ترکیب های مختلف) است و هنوز در حال تکامل هستند. آنها شامل شاخصها، معیارها، ممیزی ها، استانداردهای پایداری و سیستم های گواهی مانند تجارت منصفانه و ارگانیک، شاخص ها و حسابداری، و همچنین ارزیابی و دیگر سیستم های گزارش دهی هستند. آنها در طیف گسترده ای از مقیاس های مکانی و زمانی اعمال می شوند. برخی از اقدامات پایداری که به طور گسترده مورد استفاده قرار می گیرد شامل گزارش پایداری شرکتی، حسابداری سه گانه، جامعه پایداری جهانی، و برآورد کیفیت حاکمیت پایداری برای کشورهای جداگانه با استفاده از شاخص پایداری زیست محیطی و شاخص عملکرد زیست محیطی است. شاخص توسعه انسانی سازمان ملل متحد و ردپای بوم شناختی روش هایی برای نظارت بر توسعه پایدار در طول زمان هستند.
دوفصلنامه پژوهش های کیفی در علوم رفتاری (به انگلیسی: Biannual Journal of Qualitative Research in Behavioral Sciences و مخفف QRBS) توسط گروه روان شناسی دانشگاه بیرجند منتشر می شود. این مجله از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی (شمازه 87506 به تاریخ 1399/11/06) مجوز انتشار دریافت نموده و علاوه بر پژوهش های اصیل کیفی، از مقاله های مروری که در آن روش های پژوهش کیفی بررسی و مقایسه شده و جنبه های مفهومی (تجزیه و تحلیل مفهوم)، نظری، روش شناسی و دیدگاه های اخلاقی در پژوهش های کیفی را تحلیل کنند نیز استقبال می کند. همچنین پژوهش های ترکیبی در حوزه علوم رفتاری در صورتی که کاملاً مطابق با چارچوب این روش ها انجام شده باشند نیز مورد بررسی و منتشر خواهند شد. اولین شماره مجله در خرداد 1401 منتشر شده است. فصلنامه پژوهش های کیفی در علوم رفتاری به صورت الکترونیکی هر شش ماه یک بار منتشر می شود. مقالات به صورت دوسو ناشناس ارزیابی می شوند و دسترسی به مقالات آزاد است. نوع مقالات. «دوفصلنامه پژوهش های کیفی در علوم رفتاری» نتایج پژوهش های که با یکی از رویکرد کیفی (پدیدارشناسی، بنیادبخشی نظریه، روایت پژوهی، تحلیل گفتمان، تاریخچه زندگی، قوم ن
گاری، اقدام پژوهی، مطالعه موردی و ...) در حیطه علوم رفتاری انجام شده باشند را منتشر می کند. علاوه بر آن، مقاله های مروری که در آن روش های پژوهش کیفی بررسی و مقایسه شده و جنبه های مفهومی (تجزیه و تحلیل مفهوم)، نظری، روش شناسی و دیدگاه های اخلاقی در پژوهش های کیفی را تحلیل کنند نیز استقبال می کند. همچنین پژوهش های ترکیبی در حوزه علوم رفتاری، در صورتی که کاملاً مطابق با چارچوب این روش ها انجام شده باشند، ارزیابی و منتشر خواهند شد.