Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
توسط توافقنامه مشارکت اقتصادی شرق و جنوب آفریقا و اتحادیه اروپا اداره می شد، در حالی که بریتانیا عضو اتحادیه اروپا بود. پس از خروج بریتانیا از اتحادیه اروپا، بریتانیا و کشورهای «شرق و جنوب آفریقا» در ۳۱ ژانویه ۲۰۱۹ توافقنامه تجارت تداومی را بر اساس توافقنامه تجارت آزاد اتحادیه اروپا امضا کردند. این توافق در ۱ ژانویه ۲۰۲۱ لازم الاجرا شد. ارزش تجارت بین کشورهای آفریقای شرقی و جنوبی و بریتانیا در سال ۲۰۲۲ به ارزش ۱۹۲۲ میلیون پوند بود. در سال ۲۰۲۳ تعداد ۴۹۲ شرکت انگلیسی در زیمباوه حضور داشتند.
روابط بریتانیا و تانزانیا روابط خارجی بین بریتانیا و تانزانیا است. بریتانیا از لحاظ تاریخی در بسیاری از زمینه ها، به ویژه تجارت و امنیت، شریک تانزانیا بوده است. تاریخچه. روابط بین بریتانیا و تانزانیا کنونی در اوایل قرن نوزدهم، با افزایش نفوذ بریتانیا در تانگانیکا و زنگبار، سرزمین های سابق که اکنون ایالت مدرن تانزانیا را تشکیل می دهند، توسعه یافت. در زنگبار، تعامل بریتانیا با تجارت و تمایل به پایان دادن به تجارت برده در اقیانوس هند تعریف شد. در سال ۱۸۲۲، بریتانیا اولین قرارداد از یک سری معاهده ها را با سعید بن سلطان، سلطان عمانی زنگبار، امضا کرد تا تجارت را محدود کند، که در نهایت در سال ۱۸۷۶ ممنوع شد. در سال ۱۸۹۰، امپراتوری بریتانیا با پیمان هلیگولند-زانزیبار موافقت کرد. آلمان که به طور رسمی کنترل زنگبار را به آنها واگذار کرد. تحت الحمایه بریتانیا در دسامبر 1963 پایان یافت. در تانگانیکا، کاشفان بریتانیایی ریچارد فرانسیس برتون و جان اسپک اولین اروپایی هایی بودند که در سال ۱۸۵۸ از دریاچه تانگانیکا دیدن کردند. در سال ۱۹۱۹، بریتانیا کنترل اکثر قلمروی تانگانیکان را به دست آورد، به دنبال دستور اتحادیه ملل که به دوره
مدیریت استعماری آلمان که در سال 1884 آغاز شده بود، پایان داد. در ۹ دسامبر ۱۹۶۱، تانگانیکا استقلال یافت و ژولیوس نیره ، فارغ التحصیلان دانشگاه ادینبورگ و رهبر اتحادیه ملی آفریقای تانگانیکا به عنوان رئیس منصوب شد. تانگانیکا به عنوان عضوی از کشورهای مشترک المنافع در سال ۱۹۶۱ پذیرفته شد. روابط دوجانبه بین بریتانیا و تانزانیا امروزی به طور رسمی در سال ۱۹۶۴ آغاز شد، زمانی که تانگانیکا در سال ۱۹۶۴ با زنگبار ادغام شد و جمهوری متحد تانزانیا را تشکیل داد. تانزانیا روابط خود را با بریتانیا بین دسامبر ۱۹۶۵ و ژوئیه ۱۹۶۸ در پاسخ به سیاست بریتانیا در قبال اعلامیه استقلال یکجانبه رودزیا قطع کرد. تجارت. صادرات تانزانیا به بریتانیا شامل مواد خام مانند چای، تنباکو و سنگ های قیمتی است. بریتانیا بزرگترین خریدار غیر آفریقایی چای تانزانیا است. از سوی دیگر، صادرات بریتانیا به تانزانیا عمدتاً شامل خودروها و لوازم الکترونیکی است.
«هنداستند» ترانه ای از رپر مراکشی-آمریکایی فرنچ مونتانا و رپر و خوانندهٔ آمریکایی دوجا کت به همراه رپر آمریکایی سوئیتی از چهارمین آلبوم استودیویی فرنچ مونتانا "اونا امنیژا دارن" می باشد که ترانه توسط رپرها، دریل کلمونس، کوین پرایس، ژاکایوز لو و هیت میکا نوشته شده است و توسط هیت میکا همراه با پو بیتز، گو گریزلی و لاندن جی تهیه شده است.
اندرسون پترز (؛ زادهٔ ) پرتاب گر نیزه اهل گرنادا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره شده است.
لئو نویگباوئر (؛ زادهٔ ) ورزشکار دهگانه کامرونی تبار اهل آلمان است.
«آگورا هیلز» ترانه ای از رپر و خوانندهٔ آمریکایی دوجا کت برای چهارمین آلبوم استودیویی وی، "اسکارلت" (۲۰۲۳) می باشد که از سوی کموساب و آرسی ای رکوردز به عنوان دومین تک آهنگ آلبوم منتشر گردید.
پایانه مرزی سرو یکی از مهم ترین گذرگاه های مرزی ایران و ترکیه است که در استان آذربایجان غربی و در نزدیکی شهر ارومیه واقع شده است. این پایانه به دلیل نقش استراتژیک خود در تبادلات تجاری و مسافرتی بین دو کشور، اهمیت زیادی دارد و به عنوان یکی از مسیرهای اصلی حمل و نقل بین المللی شناخته می شود. پایانه مرزی سرو به صورت شبانه روزی فعال است و مجهز به آشکارساز x-ray می باشد. اطلاعات تردد. در سال ۱۴۰۳ بالغ بر ۴۰۰ هزار نفر ایرانی و ۳۰۰ هزار نفر اتباع خارجی از این پایانه گذر کرده اند.
لوئیز سوواژ (متولد ۱۸ سپتامبر ۱۹۷۲) یک مسابقه دهنده ویلچر پارالمپیک استرالیایی و مربی است. سوواژ اغلب به عنوان مشهورترین ورزشکار معلول استرالیا در نظر گرفته می شود. او در چهار بازی پارالمپیک ۹ مدال طلا و چهار نقره و در سه دوره مسابقات جهانی دو و میدانی IPC یازده مدال طلا و دو نقره کسب کرده است. او چهار بار ماراتن بوستون را برده است و رکوردهای جهانی را در ۱۵۰۰ متر، ۵۰۰۰ متر و ۴ در ۱۰۰ متر و ۴ در ۴۰۰ ثبت کرده است. او در سال ۱۹۹۹ بهترین ورزشکار زن استرالیا و در سال های ۱۹۹۹ و ۲۰۰۰ بهترین ورزشکار زن بین المللی با ویلچر سال شد. در سال ۲۰۰۲، زندگینامه او "لوئیز سوواژ: داستان من" منتشر شد. اوایل زندگی. لوئیس با یک عارضه نادر مادرزادی به نام میلومننگوسل ("Myelomeningocele") متولد شد، که نوعی نقص در لوله عصبی است و موجب اختلالات شدیدی در نخاع و سیستم عصبی می شود. در نهایت این شرایط باعث شد که او از ناحیه پاها فلج شود. لوئیس به دلیل این مشکل بارها تحت عمل جراحی قرار گرفت؛ تا ده سالگی، او ۲۱ عمل جراحی را پشت سر گذاشت. این عملیات ها برای بهبود کیفیت زندگی او ضروری بودند، اما نتوانستند او را از استفاده از ویلچر بی نیاز کن
ند و باعث شد لوئیس در نهایت به ویلچرسواری روی آورد. سواژ از سنین پایین به ورزش علاقه مند شد و ابتدا در رشته شنا فعالیت داشت، اما به تدریج به دو و میدانی و رقابت های ویلچری روی آورد،در سن ۱۵ سالگی، سواژ وارد دنیای رقابت های حرفه ای شد و اولین موفقیت های خود را در رقابت های ملی و بین المللی به دست آورد. حرفه ورزشی. از سن ۱۰ تا ۱۳ سالگی، سوواژ نماینده استرالیای غربی در مسابقات قهرمانی ملی شنا بود. او در سن ۱۴ سالگی به دلیل جراحی مجبور به کناره گیری از دنیای شنا شد. در سال ۱۹۹۰، سوواژ در اولین مسابقه بین المللی خود در شهر آسن واقع در هلند شرکت کرد. او در رشته ۱۰۰ متر مدال طلا را کسب کرد آن هم با ثبت یک رکورد جهانی جدید. او همچنین برنده رشته ۲۰۰ متر شد اما به دلیل خارج شدن از خط خود محروم شد و از مسابقه کنار رفت. بازی های پارالمپیک. او توسط فدراسیون پارالمپیک استرالیا به عنوان برترین زن مسابقه جاده ای با ویلچر در استرالیا معرفی شد. در بازی های پارالمپیک بارسلونا، او مدال های طلا را در ۱۰۰ متر، ۲۰۰ متر و ۴۰۰ متر و یک نقره در ماده ۸۰۰ متر در کلاس TW4 به دست آورد و در ماراتن کلاس TW3-4 ششم شد. برای قدردانی از موفقیت
های ورزشی وی، مدال نشان استرالیا به او اعطا شد. سوواژ در خطر عدم شرکت در پارالمپیک ۱۹۹۲ به دلیل کم بودن منابع مالی فدراسیون پارالمپیک استرالیا بود اما فدراسیون برای تأمین هزینه های حمل و نقل تیم استرالیا به بارسلونا از مردم درخواست کمک مالی کرد. فدراسیون از طریق انواع کمک های کوچک مردمی، بودجه کافی را دریافت کرد که به سوواژ و دیگر ورزشکاران استرالیایی اجازه داد در مسابقه شرکت کنند. تمرین ها. سوواژ زمانی که در حال رقابت بود، ۱۰ تا ۱۴ ساعت در هفته تمرین می کرد. آموزش او بسیار متمرکز بود، و او سعی کرد آن را سرگرم کننده کند تا به او در حفظ علاقه کمک کند. او اغلب شش روز در هفته تمرین می کرد. تمرینات او شامل بوکس، شنا و ویلچرسواری بین ۲۵ تا ۳۵ کیلومتر در هر جلسه تمرینی بود. فرانک پونتا یکی از اولین مربیان سوواژ بود. او در ادامه توسط جنی بنکس، که بر پیشرفت سوواژ به عنوان یک ورزشکار سطح بالای با ویلچر نظارت داشت هدایت شد. با مربی گری بنکس، سوواژ به موفقیت بین المللی در بازی های جهانی آسن در سال ۱۹۹۰ و بهترین مدال هایش در بازی های المپیک و پارالمپیک آتلانتا در سال ۱۹۹۶ رسید. اندرو داوز پس از پارالمپیک ۱۹۹۶ مربی او بود
. مربیگری. پس از بازنشستگی از رقابت های حرفه ای، لوئیس سواژ به مربیگری روی آورد و به عنوان یکی از مربیان برتر ورزشکاران با ویلچر شناخته شد. او در حال حاضر به عنوان مربی توسعه نخبگان ویلچر در موسسه ورزشی نیو ساوت ولز فعالیت می کند. افتخارات. لوئیس سواژ در دوران حرفه ای خود افتخارات بسیاری کسب کرده است. از جمله آنها می توان به کسب ۹ مدال طلا و ۴ مدال نقره در چهار دوره بازی های پارالمپیک (۱۹۹۲ بارسلونا، ۱۹۹۶ آتلانتا، و ۲۰۰۰ سیدنی) اشاره کرد. او همچنین چهار بار قهرمان ماراتن بوستون شد. سواژ در سال های ۱۹۹۹ و ۲۰۰۰ عنوان بهترین ورزشکار زن سال استرالیا را دریافت کرد. در سال ۲۰۰۰ مدال استرالیا به او اعطا شد و در سال ۲۰۰۷ به عنوان (اسطوره) به تالار مشاهیر ورزش استرالیا راه یافت. همچنین نشان افتخار استرالیا (OAM) را در سال های ۱۹۹۲ و ۲۰۰۵ دریافت کرد. مسیر پیاده روی لوئیس سواژ. به افتخار لوئیس سواژ و دستاوردهای برجسته اش در عرصه ورزش، مسیر لوئیس سواژ (Louise Sauvage Pathway) در پارک المپیک سیدنی نامگذاری شده است. این مسیر که حدود ۷۰۰ متر طول دارد، در نزدیکی ورزشگاه ANZ و در مجاورت دیگر تأسیسات ورزشی پارک المپیک قرار گرف
ته است. این مسیر در سال ۲۰۰۲ افتتاح شد و شامل تابلوهایی است که دستاوردها و داستان زندگی سواژ را روایت می کنند. این مکان به عنوان یکی از جاذبه های ورزشی و فرهنگی سیدنی شناخته می شود. این مسیر بخشی از میراث پارالمپیک ۲۰۰۰ سیدنی است و نقش کلیدی سواژ در این رویداد را یادآوری می کند. هدف از ایجاد این مسیر، ترویج ورزش و فعالیت بدنی برای عموم مردم و همچنین گرامیداشت دستاوردهای سواژ در دنیای ورزش است. مسیر لوئیس سواژ همواره به عنوان نمادی از عزم و اراده در مقابله با چالش ها شناخته می شود و بسیاری از بازدیدکنندگان از آن به عنوان منبع الهام استفاده می کنند. سواژ در مورد این مسیر گفته است که نامگذاری چنین مسیری به نام او، افتخار بزرگی است و او امیدوار است که این مسیر به افراد الهام بخشی برای پیگیری اهداف و آرزوهایشان باشد. همچنین، در امتداد این مسیر، تابلوهایی نصب شده است که دستاوردها و داستان زندگی او را روایت می کنند و بازدیدکنندگان می توانند از این اطلاعات بهره مند شوند. این مسیر به عنوان یکی از جاذبه های گردشگری و ورزشی پارک المپیک سیدنی به شمار می رود.
آرماگدون () نخستین آلبوم استودیویی از گروه دخترانه اهل کره جنوبی، اسپا است. این آلبوم در ۲۷ مه ۲۰۲۴ توسط اس ام انترتینمنت منتشر شد و شامل ده قطعه از جمله دو تک آهنگ «اَبَرنواَختَر» و «آرماگدون» است. پیش زمینه و انتشار. در ۲۲ آوریل ۲۰۲۴، اس ام انترتینمنت اعلام کرد که اسپا نخستین آلبوم استودیویی خود را با نام "آرماگدون" منتشر خواهد کرد. همچنین اعلام شد که این آلبوم دو تک آهنگ «اَبَرنواَختَر» و «آرماگدون» خواهد بود و تاریخ انتشار برای ۱۳ مه تعیین شده بود که بعداً به ۲۷ مه تغییر یافت. در ۲ مه، اعلام شد که یک تریلر با عنوان «لانچ کد» منتشر خواهد شد. هشت روز بعد، فهرست قطعات آلبوم به همراه یک هایلایت تیزر منتشر شد. در ۱۲ مه، یک تیزر برای موزیک ویدئوی «اَبَرنواَختَر» منتشر شد. «اَبَرنواَختَر» به همراه موزیک ویدئو در ۱۳ مه منتشر شد. تیزر ویدئوهای «لانگ چت»، «شیرین بیان» و «زندگی می کنم» از ۱۵ تا ۱۷ مه منتشر شد.
«آرماگدون» () ترانه ای از گروه دخترانه اهل کره جنوبی، اسپا برای نخستین آلبوم استودیویی گروه با همین نام است. این ترانه در ۲۷ مه ۲۰۲۴ به عنوان دومین تک آهنگ از این آلبوم توسط اس ام انترتینمنت منتشر شد.
آلترناتیو پاپ (به ؛ با نام آلت-پاپ نیز شناخته می شود) نوعی موسیقی پاپ است که جذابیت تجاری گسترده ای دارد و توسط هنرمندانی خارج از جریان اصلی تولید می شود، یا طوری می باشد که نسبت به پاپ سنتی خلاقانه تر، چالش برانگیزتر یا متفاوت تر محسوب می شود.
فریدون صفرف (; – ) کارگردان تئاتر آذربایجانی، استاد کنسرواتوار دولتی تاشکند، هنرمند خلق جمهوری شوروی سوسیالیستی ازبکستان (۱۹۸۶) و هنرمند خلق آذربایجان (۱۹۹۲) است. زندگی نامه. فریدون صفرف ۱ ماه اوت سال ۱۹۳۳ در شهر باکو به دنیا آمد. وی دانش آموخته رشته سازهای کوبه ای کنسرواتوار دولتی عزیر حاجی بیگف بود. سپس در دانشکده کارگردانی تئاتر موزیکال کنسرواتوار سن پترزبورگ به ادامه تحصیل پرداخت. فریدون صفرف پس از آنکه به عنوان نوازنده در ارکستر دولتی سمفونیک آذربایجان به نام عزیر حاجی بیگف به رهبری نیازی، رهبر ارکستر، مشغول به کار شد، به عنوان مدیر تولید در آکادمی ملی اپرا و تئاتر باله آذربایجان به فعالیت های هنری خود ادامه بخشید. در سال ۱۹۷۷ بود که فریدون صفرف به تئاتر نوایی دعوت شد و از همان سال به بعد در آنجا کار کرد. وی استاد دانشکده آموزش اپرا در کنسرواتوار دولتی تاشکند بود. فریدون صفرف در ۲۶ ژوئیه سال ۲۰۲۴ و در سن ۹۰ سالگی درگذشت.
«من یک زن نیستم، من یک خدام» ترانه ای از خواننده و ترانه سرای آمریکایی هالزی از چهارمین آلبوم استودیویی وی "اگر نمی توانم عشق داشته باشم، قدرت می خواهم" می باشد که در ۲۷ اوت ۲۰۲۱ از سوی کپیتال رکوردز منتشر گردید.
تایوان، با نام رسمی جمهوری چین (ROC)، از سال ۱۹۸۴ بدین سو، با عنوان «چین تایپه» (TPE) در بازی های المپیک شرکت می کند. ورزشکاران این کشور حق استفاده از پرچم جمهوری چین را نداشته و به جای آن با پرچم المپیک چین تایپه در رقابت ها حاضر می شوند. همچنین برای هر مراسم مدال، سرود پرچم ملی جمهوری چین به جای سرود ملی جمهوری چین پخش می شود. دلیل این محدودیت ها اختلاف های سیاسی جمهوری خلق چین و تایوان است. ورزشکاران تایوانی اولین مدال المپیک خود را در سال ۱۹۶۰ به دست آوردند و نخستین مدال طلای این کشور در سال ۲۰۰۴ کسب شد. چین تایپه بیشترین تعداد مدال های خود را در بازی های المپیک ۲۰۲۰ به دست آورد. مشارکت. در سال ۱۹۲۲، کمیته بین المللی المپیک (IOC) اعلام کرد فدراسیون ملی دو و میدانی آماتور چین را به عنوان کمیته ملی المپیک در چین به رسمیت خواهد شناخت.ده سال بعد، در ۱۹۳۲، کمیته المپیک چین (ROC) برای اولین بار، با نام «چین» در المپیک شرکت کرد. در پی جنگ داخلی چین، در سال ۱۹۴۹ میلادی، فدراسیون ملی دو و میدانی آماتور چین به جزیره تایوان نقل مکان کرد. در سال ۱۹۵۲ تیم ROC از المپیک هلسینکی کناره گیری کرد زیرا کمیته بین المللی المپ
یک به جمهوری خلق چین (PRC) اجازه داده بود در این مسابقات شرکت نماید. در سال ۱۹۵۴ میلادی، کمیته بین المللی المپیک قطعنامه ای تصویب کرد که کمیته المپیک چین واقع در جمهوری خلق چین (پکن) را به رسمیت می شناسد.در ۱۹۵۶ میلادی، ROC در بازی های المپیک ملبورن به عنوان «جمهوری چین» نمایندگانی را به مسابقات اعزام کرد. جمهوری خلق چین در اعتراض به این کاروان، از بازی ها کناره گیری نمود؛ زیرا نمی پذیرفت که دو کمیته المپیک چین در فهرست اعضای کمیته بین المللی المپیک وجود داشته باشند.در ۱۹۵۸، جمهوری خلق چین رسماً از جنبش المپیک و تمام فدراسیون های حاکم بر ورزش های المپیکی خارج شد. پروفسور دونگ شویی، یکی از اعضای کمیته بین المللی المپیک، هم به نفع جمهوری خلق چین استعفا داد.در نتیجه، در سال ۱۹۵۹ کمیته بین المللی المپیک در نامه ای به ROC اطلاع داد که چون دیگر آن ها توان کنترل بر رشته های ورزشی در سرزمین اصلی چین را ندارند، طبق قوانین ROC دیگر نمی تواند با نام «کمیته المپیک چین» به رسمیت شناخته شود و همه برنامه های عملی این کمیته بایستی تحت نام دیگری در نظر گرفته می شوند.سال بعد ROC رسماً به نام «کمیته المپیک جمهوری چین» تغییر نام
داد و مجدداً به رسمیت شناخته شد. در ۱۹۶۳ کمیته بین المللی المپیک نام «تایوان» را به رسمیت شناخت و NOC اجازه یافت که از عبارت مخفف "ROC" بر البسهٔ ورزشی استفاده نماید.در ۱۹۶۸ هم کمیته بین المللی المپیک پس از بازی های ۱۹۶۸، موافقت خود را با تغییر نام تیم تایوان به «جمهوری چین» اعلام کرد.در سال ۱۹۷۶، ROC بر استفاده از نام «جمهوری چین» پافشاری می کرد و به همین دلیل مجاز به شرکت در بازی های المپیک تابستانی مونترال نشد، زیرا کشور میزبان، کانادا، در این زمان جمهوری خلق چین را به عنوان تنها دولت قانونی چین به رسمیت می شناخت. در سال ۱۹۷۹ کمیته بین المللی المپیک رسماً کمیته المپیک چین را به عنوان نمایندهٔ واقعی کشور چین به رسمیت شناخت. کمیته بین المللی المپیک برای اتخاذ این تصمیم، رأی پستی ۸۹ عضو خود را جویا شده بود. پس از این تصمیم گیری، کمیتهٔ المپیکی ROC مجبور شد نام خود را به «کمیته المپیک چین تایپه» تغییر دهد و زان پس مجاز به استفاده از پرچم و سرود ملی کشور تایوان در المپیک نیست. سال بعد، ۱۹۸۰، ROC به خاطر این تصمیم IOC اعتراض کرده و حاضر به استفاده از نام «چین تایپه» در رویدادهای ورزشی بین المللی نشد و بازی های
زمستانی لیک پلاسید و بازی های تابستانی مسکو را تحریم کرده و در آن ها شرکت نیافت.نهایتاً در سال ۱۹۸۱ میلادی، در لوزان توافق نامه ای میان خوان آنتونیو سامارانش، رئیس وقت IOC, و شن چیا-مینگ، ریاست کمیته المپیک چین تایپه، به امضا رسید. در این توافق مشخص شد که ورزشکاران تایوانی بایستی تحت چه نام، پرچم و نشانی در مسابقات آتی مربوط به المپیک شرکت جویند. در سال ۱۹۸۴ برای نخستین بار «چین تایپه» با نام جدید در بازی های المپیک زمستانی سارایوو به رقابت های ورزشی پرداخت.
«اَبَرنواَختَر» () یا «سوپرانو» ترانه ای از گروه دخترانه اهل کره جنوبی، اسپا برای نخستین آلبوم استودیویی آنها به نام "آرماگدون" است. این ترانه در ۱۳ مه ۲۰۲۴ به عنوان تک آهنگ آغازین این آلبوم منتشر شد. این ترانه یک موفقیت تجاری بود و در صدر جدول دیجیتال گائون قرار گرفت.
کریستی دوز ((زادنام اسکلتون، )؛ (؛ متولد ۳ مه ۱۹۸۰) یک ورزشکار استرالیایی در مسابقات ویلچررانی پارالمپیک است. او سه مدال در دو و میدانی در هفت پارالمپیک از سال ۱۹۹۶ تا ۲۰۲۱ کسب کرده است. زندگی شخصی. دوز در جوانی علاقه زیادی به دو و میدانی داشت. او در سن ۱۰ سالگی در یک تصادف رانندگی حضور داشت که زنده ماند، اما فلج شد. کریستی به فعالیتش در دو و میدانی ادامه داد، اما شغل معلمی مدرسه ابتدایی را نیز در پیش گرفت. او با مربی خود اندرو دوز ازدواج کرده و در سال ۲۰۱۱ پسرشان به دنیا آمد. دو و میدانی. در سال ۱۹۹۶ دوز در پارالمپیک آتلانتا شرکت کرد، جایی که جایزه پارالمپیک جوان سال ۱۹۹۶ به او اهدا شد. سه سال بعد، او مدال برنز را برای مسابقه ۱۰ کیلومتری جاده پیچتری به دست آورد و در سال ۲۰۰۰ در پارالمپیک سیدنی شرکت کرد. بعدی پارالمپیک ۲۰۰۴ در پارالمپیک آتن بود، جایی که او در مسابقات ۸۰۰ م ،۱۵۰۰ م و ۵۰۰۰ م و ماراتن شرکت کرد. او همچنین در مسابقه ۸۰۰ م ویلچررانی در المپیک ۲۰۰۴ آتن شرکت کرد. دوز در سال ۲۰۰۶ در بازی های مشترک المنافع ملبورن شرکت کرد و در مسابقات ۸۰۰ م ئی اِی دی تی۵۴ زنان به مقام پنجم رسید. دوز در بازی های پارالمپ
یک تابستانی ۲۰۰۸ در پکن شرکت کرد و یکی از چندین شرکت کننده بود که در فینال مسابقات ۵۰۰۰ م تی۵۴ ویلچررانی زنان دچار تصادف شد و در نهایت علیرغم شکستگی چرخ جلو در جایگاه ششم قرار گرفت. مسابقه دوباره برگزار شد و دوز علیه رفتار با ورزشکار کانادایی دایان روی که مدال طلای این مسابقه را دریافت کرده بود، صحبت کرد، اما وقتی در مسابقه جدید به مقام دوم رسید، این مدال پس گرفته شد و با مدال نقره جایگزین شد. دوز در مسابقات ۴×۱۰۰ م تی۵۳/۵۴ زنان در بازی های پکن به مدال نقره دست یافت. چند ماه پس از بازی ها، او در ماراتن شهر نیویورک سوم شد. در ژانویه ۲۰۰۹، او در برنده شد. در فوریه ۲۰۱۰، دوز در مسابقات جهانی جاده ویلچررانی ۱۰ کیلومتری در امارات متحده عربی برنده شد. او پس از به دنیا آوردن پسرش در فوریه ۲۰۱۱، سه مدال برنز را در عناوین ملی در آوریل ۲۰۱۱ به دست آورد. سپس در ماراتن شیکاگو مدال نقره گرفت و در ماراتن شهر نیویورک چهارم شد. دوز در پارالمپیک ۲۰۱۲ لندن در کلاس تی۵۴ ۸۰۰ م، ۱۵۰۰ م، ۵۰۰۰م و مسابقات ماراتن شرکت کرد. او در ۵۰۰۰ م تی۵۴ مدال برنز گرفت و در ماراتن تی۵۴ ششم شد. در بازی های مشترک المنافع ۲۰۱۴ گلاسکو، او در ۱۵۰۰ م تی
۵۴ چهارم شد. در پارالمپیک ۲۰۱۶ ریودوژانیرو او در چهار ماده شرکت کرد و در یکی مدال گرفت. کریستی، آنجی بالارد، مدیسون د روزاریو و جمایما مو در رله در جایگاه سوم قرار گرفتند اما پیش از این که با موفقیت به این تصمیم اعتراض کردند و دوباره به مقام دوم بازگردانده شدند، محروم شدند. نتایج او در المپیک ۲۰۱۶ ریو به شرح زیر است: ۱۵۰۰ م تی۵۴ با زمان ۳:۲۶.۰۰ در مجموع هشتم شد. ۵۰۰۰ تی۵۴ در گرمایش با زمان ۱۲:۱۵.۹۵ یازدهم شد و به فینال راه پیدا نکرد. در ماراتن تی۵۴ او در مجموع با زمان ۱:۴۲:۵۹ در جایگاه هفتم قرار گرفت. دوز سپس در پارالمپیک ۲۰۲۰ توکیو که در سال ۲۰۲۱ برگزار شد شرکت کرد و در ماراتن تی۵۴ به مقام هشتم رسید. در بازی های مشترک المنافع ۲۰۲۲ او در مسابقات ماراتن تی۵۴ زنان پنجم شد.
کتابخانه ایالتی کلرادو (CSL) کتابخانه رسمی ایالت کلرادو است که در دنور، کلرادو واقع شده است. این کتابخانه منابعی را برای توسعه سیاست ها، فعالیت ها و کمک های مرتبط با کتابخانه برای کتابخانه های مدارس، عمومی، دانشگاهی و ویژه فراهم می کند. اهداف. هدف و مسئولیت های کلیدی CSL در قانون کتابخانه کلرادو تعریف شده است و با اهداف و استراتژی های تعیین شده در برنامه پنج ساله خدمات و فناوری کتابخانه، بیشتر همخوان است. این کتابخانه و پروژه های مرتبط با آن تا حدی توسط بودجه کمک مالی قانون خدمات و فناوری کتابخانه (LSTA) تأمین می شود. تاریخچه. کتابخانه ایالتی کلرادو در ۶ نوامبر ۱۸۶۱ ایجاد شد. ناظر منطقه ای مدارس دولتی به عنوان کتابدار رسمی منصوب شد. این مؤسسه زمانی که کلرادو در سال ۱۸۷۶ به ایالت ایالات متحده تبدیل شد، به کتابخانه ایالتی تبدیل گردید. در سال ۱۸۹۹، هیئت دولتی مسئولان کتابخانه برای بهبود و حمایت از خدمات کتابخانه های عمومی در ایالت تشکیل شد. در سال ۱۹۲۹، هیئت مسئولان کتابخانه ایالتی با کمیسیون کتابخانه سیار کلرادو که توسط فدراسیون محلی باشگاه های زنان در سال ۱۹۰۳ تأسیس شده بود، ادغام شد. این آژانس جدید تا سال ۱۹۳
۳ که به کتابخانه ایالتی کلرادو تبدیل شد، کمیسیون کتابخانه کلرادو نام داشت.
الکسیس سابلون (؛ زادهٔ ) قهرمان اسکیت برد، معمار و هنرمند اهل ایالات متحده آمریکا است. او یک اسکیت باز حرفه ای آمریکایی با پای تخصصی چپ است که در ژوئیه ۲۰۲۱ در رده دوازدهم جهان قرار داشت. او از سال ۲۰۰۹ در تمام مسابقات ایکس گیمز شرکت کرده است، همچنین در قهرمانی جهانی اسکیت برد و دیو تور نیز رقابت کرده است. سابلون در المپیک ۲۰۲۰ در توکیو شرکت کرد و در فینال خیابانی زنان مقام چهارم را کسب کرد. به جز اسکیت باز حرفه ای بودن، سابلون دارای مدرک کارشناسی ارشد در رشته معماری از دانشگاه ام آی تی است. او در حال حاضر در کرون هیتس، بروکلین زندگی می کند. زندگی نامه. زندگی اولیه. آلکسیس سابلون در ۱۲ اوت ۱۹۸۶ متولد شد و در اولد سایبروک، کنتیکت بزرگ شد. زمانی که او نه ساله بود، شروع به یادگیری اسکیت در گاراژ مادرش کرد و با تماشای نوارهای ویدیویی قدیمی و تقلید از آنچه می دید، این کار را انجام داد. او در کانتری اسکول در مدیسون، کنتیکت تحصیل کرد، جایی که با دیگر اسکیت بازها آشنا شد. او در یک مصاحبه در سال ۲۰۱۱ به ای اس پی ان گفت: «من هر شب به تنهایی در گاراژ و روی ایوان خانمان اسکیت می زدم. در کلاس پنجم، مدرسه ام را عوض کردم و
چند اسکیت باز در آنجا در مدیسون، کنتیکت بودند. ما همه اسکیت بردهایمان را به مدرسه می آوردیم — واقعاً نمی دانم چه کار می کردیم، چون در مدرسه اسکیت نمی زدیم! اما این اولین تماس من با دیگر اسکیت بازها بود… نزدیک ترین پارک اسکیت به خانه والدینم در گیلفورد بود و آنجا حدود ۴۰ دقیقه فاصله داشت. من سعی می کردم هر آخر هفته به آنجا بروم. اما در طول هفته فقط من بودم.» دوران اولیه اسکیت بازی. سابلون اولین مسابقه اش را زمانی که ۱۲ ساله بود، در یک جشنواره اسکیت دخترانه در رود آیلند شرکت کرد و مقام دوم را کسب کرد. سال بعد، او در یک مسابقه اسکیت دیگر در نیوجرسی شرکت کرد و برنده آن شد. در حین اسکیت بازی در ایسترن پالس اسکیت پارک در میلفورد، کنتیکت، او به طور تصادفی با کریس مارکوویچ آشنا شد که در آن زمان برای المنت اسکیتبوردز کار می کرد. این شرکت او را به هانتینگتون بیچ، کالیفرنیا برای یک مسابقه اسکیت دعوت کرد، جایی که او مچ پایش پیچید و تصمیم گرفت که هرگز دوباره در مسابقه ای شرکت نکند و از دنیای حرفه ای ورزش خداحافظی کند. سابلون سپس به وودوارد کمپ، یک کمپ تابستانی در پنسیلوانیا که به خاطر ورزش های اکشن، ژیمناستیک و برنامه های
تشویقی مشهور است، رفت. او سپس شروع به سفر به بوستون برای اسکیت در آخر هفته ها کرد، اما این تا سال ۲۰۰۲، با انتشار "پی جی لدز واندرفول، هاریبل، لایف" بود که سابلون ۱۶ ساله به شهرت رسید. "بخش او، فقط چند دقیقه از پرش های او از نرده ها و جدول ها با آهنگ "'مامبو ایتالیانو'" از روزماری کلونی، او را در دنیای اسکیت بازی به ستاره تبدیل کرد… 'او ترفندهایی انجام می داد که نه تنها به خاطر اینکه او یک دختر بود عالی بودند؛ بلکه بهتر از هر چیزی بودند که کسی دیگری انجام می داد.'"'" با این حال، پس از تلاش برای پیدا کردن یک نماینده و گفته شدن اینکه بازار برای زنان در اسکیت بازی وجود ندارد، سابلون تصمیم گرفت به دنبال علایق دیگر برود. پس از فارغ التحصیلی از مدرسه هاپکینز در سال ۲۰۰۴، او به کالج برنارد در نیویورک رفت و در سال ۲۰۰۸ با مدرک معماری فارغ التحصیل شد. بازگشت به اسکیت بازی. در حالی که به عنوان گارسون در آپر ایست ساید کار می کرد، دوست سابلون او را تشویق کرد که در «مالوف مانی کاپ» شرکت کند، که جایزه ای ۲۵٬۰۰۰ دلاری داشت. او در آخرین لحظه وارد مسابقه شد و مقام ششم را کسب کرد. همان سال، در ۲۳ سالگی، سابلون در اولین «ایکی
گیمز» خود شرکت کرد و در اسکیت برد خیابانی مقام دوم را کسب کرد. سابلون گفت: "تا سال ۲۰۰۹، موضوع آسیب مچ پا بالاخره به تاریخ پیوسته بود و من از ذهنیت عدم شرکت در مسابقات عبور کرده بودم. نمی خواهم بگویم همه چیز شانس بود، اما احساس می کنم خیلی خوش شانس بودم که در دو "ایکس گیمز" اولم خوب عمل کردم." سابلون از آن زمان در تمامی مسابقات ایکس گیمز شرکت کرده و سه مدال طلا، دو مدال نقره و دو مدال برنز کسب کرده است. سابلون همچنین شروع به رقابت در دیو تور کرد، از جمله فینال های پارک اسکیت آی اس اف در سال ۲۰۱۰ که در آن مقام سوم را کسب کرد. تا سال ۲۰۱۲، درآمد سابلون از مسابقات به او اجازه داد که در رشته کارشناسی ارشد معماری دانشگاه ام آی تی ثبت نام کند. او در سال ۲۰۱۶ از این برنامه فارغ التحصیل شد و قصد دارد پایان نامه اش، «واحه هسته ای: داستان زباله های ۱۰۰۰۰ ساله» را به یک رمان گرافیکی تبدیل کند. در حین تحصیل در مقطع تحصیلات تکمیلی، سابلون همچنین در سال ۲۰۱۵ «قهرمانی جهانی اسکیت برد» را برای بخش خیابانی زنان برنده شد و بزرگ ترین جایزه نقدی را در اسکیت بازی رقابتی با نجاح هیوستون و جیمی ویلکینز تقسیم کرد. دوران حرفه ای. ساب
لون در سال ۲۰۱۷ اولین تخته پرو امضادار خود را به عنوان اولین عضو زن تیم «دابلیوکی ان دی اسکیت بردز» دریافت کرد. او همچنین گرافیک هایی برای ویدئوی «سر پالمر» که توسط تیمش در سال ۲۰۱۸ منتشر شد، ایجاد کرد و برخی از گرافیک های تخته را برای این شرکت طراحی کرد. در سال ۲۰۱۸، او به طراحی یک مجسمه قابل اسکیت برای یک میدان عمومی در مالمو، سوئد دعوت شد. «'Lady In The Square' یک تفسیر هنری از صورت یک زن از نمای هوایی است، اما از نزدیک، یک گروه از موانع اسکیت را تشکیل می دهد که بر روی یک میدان سه پله ای قرار دارد. این پروژه نمونه ای از یک ترکیب کامل از اسکیت بازی و هنر زیبا در فضای عمومی است.» در ژوئن ۲۰۱۹، سابلون با کانورس همکاری کرد تا اولین کفش های مدل پرو خود را منتشر کند: کفش های سفید مخملی با طراحی پایین و ستاره زرد. مجله وگ در مقاله ای در ماه مه ۲۰۱۹ اهمیت دستاورد سابلون را توضیح داد: «فراتر از اینکه یک نماد دستاورد ورزشی باشد، محصولات مدل پرو فرصتی مهم برای اسکیت بازان زن فراهم می کند تا موفقیت خود را به پول تبدیل کنند. تنها سال گذشته بود که سابلون و همتایانش توانستند از ورزش خود درآمد معیشتی داشته باشند.» سابلون