Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ر بوفالو، ارکستر برای ناکسوس رکوردز ضبط هایی انجام داده و پس از ۲۰ سال غیبت به تالار کارنگی بازگشت. در سال ۲۰۰۴، ارکستر و ایستگاه تلویزیونی WNED مسابقه بین المللی کنسرتو گیتار جوآن فالتا را تأسیس کردند. او چندین بار با این مجموعه تمدید قرارداد کرد. آخرین تمدید قرارداد او با فیلارمونیک بوفالو در آوریل ۲۰۲۵ و تا فصل ۲۰۲۸–۲۰۲۹ اعلام شد. در سال ۲۰۱۱، فالتا به عنوان مدیر هنری ارکستر سمفونی هاوایی منصوب شد. در همان سال به عنوان رهبر مهمان اصلی مؤسسه موسیقی بروارد منصوب شد و تا فصل ۲۰۲۳ به خدمت خود ادامه می دهد. در خارج از ایالات متحده آمریکا، فالتا برای اولین بار در اوت ۲۰۱۰ به عنوان رهبر مهمان ارکستر اولستر فعالیت کرد و در ژانویه ۲۰۱۱ برای کنسرت های بیشتر بازگشت. در مه ۲۰۱۱، فالتا به عنوان دوازدهمین رهبر اصلی ارکستر اولستر، با قرارداد اولیه ۳ ساله، انتخاب شد و از فصل ۲۰۱۱–۲۰۱۲ شروع به کار کرد. او اولین آمریکایی و اولین رهبر زن بود که به عنوان رهبر اصلی ارکستر منصوب شد. او پس از فصل ۲۰۱۳–۲۰۱۴ به کار خود در ارکستر اولستر پایان داد. او بیش از ۱۰۰ ارکستر آمریکای شمالی و بسیاری از برجسته ترین ارکسترهای اروپا، آمریکای ج
نوبی و آسیا را رهبری کرده است. او همچنین اولین زنی بود که ارکستر تئاتر ملی مانهایم را رهبری کرد. فالتا از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۲، پس از انتصابش توسط رئیس جمهور جورج دبلیو بوش، در شورای ملی هنر خدمت کرد و تا دولت اوباما نیز به این سمت ادامه داد. او در فیلم مستند "«مرا مادام مایسترو صدا بزن»" به تهیه کنندگی و کارگردانی فیلمساز سوئدی کریستینا اولافسون به تصویر کشیده شده است. این فیلم در فوریه ۲۰۲۲ در مراسم جوایز بین المللی فیلم نیویورک NYFA به عنوان بهترین فیلم مستند بلند انتخاب شد «مرا مادام مایسترو صدا بزن» دنباله ای بر مستند سوئدی «یک زن شرط بندی خطرناکی است: شش رهبر ارکستر» ساخته اولافسون در سال ۱۹۸۷ است که در آن جوآن فالتا در حال رهبری ارکستر فیلارمونیک کوئینز در قطعه «آیین بهار» اثر استراوینسکی در حال تمرین و اجرا است. فالتا بیش از ۱۲۰ آلبوم برای ناشرانی مانند ناکسوس ضبط کرده است که شامل آثاری از برامس، باربر و شوبرت و آهنگسازان زنی مانند فانی مندلسون، کلارا شومان، لیلی بولانژه و ژرمن تایفر علاوه بر آهنگسازان معاصری مانند جان کوریلیانو است. فالتا در سال ۱۹۸۶ با رابرت آلمانی ازدواج کرد. آقای آلمانی تحلیلگر سیستم
برای IBM و نوازندهٔ حرفه ای پاره وقت کلارینت است. جوآن فالتا در سال ۲۰۱۹ به خاطر رهبری اش در بخش بهترین قطعه کلاسیک برای ضبط «فوش: کنسرتو پیانو «روح گرا»؛ اشعار زندگی؛ یخچال طبیعی؛ راش» به همراه ارکستر سمفونی لندن در ناکسوس، جایزه گرمی را از آن خود کرد. او دومین جایزه گرمی انفرادی خود را در سال ۲۰۲۰ به عنوان رهبر ارکستر در بخش بهترین اجرای کر برای ضبط «ریچارد دانیل پور: شور یِشوعا» به همراه ارکستر فیلارمونیک بوفالو به رهبری جان کوریلیانو، «آقای مرد تنبوری: هفت شعر باب دیلن» ۲۰۰۹ برنده دو جایزه گرمی شد. در سال ۲۰۲۳، او به عنوان رهبر ارکستر فیلارمونیک بوفالو در بخش بهترین اجرای ارکسترال برای ضبط «اسکریابین: سمفونی شماره ۲» به همراه ارکستر سمفونیک لندن، نامزد دریافت جایزه گرمی ۲۰۲۴ شد. شعر وجد. فالتا جوایز رهبری متعددی را از آن خود کرده است، از جمله جایزه رهبران ارکستر سیور/بنیاد ملی هنر در سال ۲۰۰۲، جایزه رهبری برونو والتر در سال ۱۹۸۲، جایزه اول در مسابقه استوکوفسکی در سال ۱۹۸۵، جایزه توسکانینی در سال ۱۹۸۶ و جایزه رهبر ارکستر دیتسون برای پیشرفت موسیقی آمریکا در سال ۱۹۹۸. او همچنین یازده جایزه از ASCAP برای برنا
مه ریزی خلاقانه و همچنین جایزه جان اس. ادواردز از لیگ ارکستر سمفونی آمریکا دریافت کرده است. فالتا در طول دوران حرفه ای خود، با مجموعه ای گسترده از آثار جدید و بیش از ۱۰۰ اجرای جهانی، از آثار چندین آهنگساز معاصر آمریکایی حمایت کرده است. در سال ۲۰۱۶، فالتا به عضویت آکادمی هنر و علوم آمریکا انتخاب شد. در ویرجینیا، از او به عنوان یکی از «زنان ویرجینیا در تاریخ» کتابخانه ویرجینیا تجلیل شد و همچنین در سال ۲۰۱۱ به عنوان «صاحب سال نورفولک» انتخاب شد، در پیاده روی مشاهیر افسانه های موسیقی نورفولک ستاره دریافت کرد و در سال ۲۰۱۸ «جایزه الهام بخش ۵۰ اثر هنری از ۵۰ اثر» را از کمیسیون هنرهای ویرجینیا دریافت کرد. در سال ۲۰۱۹، برنامه رادیویی موسیقی کلاسیک «پرفورمنس تودی» برای اولین بار فالتا را به عنوان زن کلاسیک سال خود انتخاب کرد.
مدرنیته بازتابی یا «مدرنیزاسیون بازتابی» مفهومی است که با تلاش مشترک سه تن از جامعه شناسان برجسته اروپایی مطرح شد: آنتونی گیدنز، اولریش بک و اسکات لش. معرفی این مفهوم دو هدف را دنبال می کرد: ارزیابی مجدد جامعه شناسی به عنوان علم زمان حال (فراتر رفتن از چارچوب مفهومی اوایل سده بیستم) و ایجاد تعادلی در برابر پارادایم پسامدرنیستی که در کنار ساختارشکنی، دیدگاهی بازسازنده ارائه می دهد. این مفهوم بر پایه مفاهیم پیشین همانند جامعه پساصنعتی (دانیل بل) و پساماتریالیسم بنا شده است ولی تأکید می کند که چگونه در بازاندیشی مدرنیزاسیون، مدرنیته توجه خود را به فرآیند مدرنیزاسیون معطوف می کند. تکمیل مدرنیته. تز اصلی به تغییراتی می پردازد که با تحقق آرمان های مدرنیته، مانند حق رأی عمومی و آموزش، دولت رفاه، حقوق مدنی و سیاسی، تغییراتی ایجاد شده است که نشانگر تغییر به مدرنیته دوم بودند. نویسندگان آن را مدرنیته ای بازتابی می دانند زیرا با نسخه پیشین خود مخالف است، همانطور که مدرنیته اول با سنت گرایی فئودالی مخالفت می کرد. در نتیجه، نهادهای مدرنیته اول در مواجهه با جهانی شدن اقتصاد و جهانی شدن فرهنگی شروع به فروپاشی می کنند: بنابر
این، تمام منابع پیشین همبستگی با ظهور فردگرایی، از قدرت می افتند. ویژگی ها. مدرنیته بازتابی فرآیندی از نوسازی است که ویژگی «جامعه ریسک» است و در آن پیشرفت از طریق سازماندهی مجدد و "اصلاحات" حاصل می شود. علم و فناوری، آن طور که برای مدرنیته بازتابی استفاده می شود، کمتر به گسترش پایگاه منابع اهمیت می دهد، بلکه بیشتر به ارزیابی مجدد آن چیزی می پردازد که در حال حاضر توسط جامعه استفاده می شود. یک جریان اطلاعات ثابت بین علم و صنعت وجود دارد و پیشرفت از طریق اصلاحات، بهینه سازیها و انطباقهای حاصل حاصل می شود. نمونه هایی از مدرنیزاسیون بازتابی که اخیراً شتاب سیاسی پیدا کرده اند، پایداری و اصل احتیاطی هستند. جنبش های اجتماعی جدید (احزاب فمینیستی، سبز و دزدان دریایی) نیز به عنوان نمودی از مدرنیته بازتابی در نظر گرفته می شوند.
Sybaris (، ) شهری مهم در یونان باستان در ساحل خلیج تارانتو بود و اکنون در کالابریای امروزی، ایتالیا واقع شده است. این شهر را مهاجران آخه ای و تروزنیایی حدود سال ۷۲۰ پیش از میلاد تأسیس کردند. ده سال بعد، آخه ای ها شهر بزرگ کروتونه را در همان نزدیکی تأسیس کردند. سیباری ها به لطف زمین حاصلخیز و بندر شلوغ خود ثروت زیادی جمع آوری کردند، و به عنوان ثروتمندترین مستعمره دنیای باستانی یونان شناخته می شدند. ساکنان این شهر در بین یونانیان به خاطر لذت گرایی، جشن ها و افراط هایشان مشهور شدند، تا جایی که «سیباریت» و «سیباریت» به ضرب المثل هایی برای تجمل و لذت جویی های بی حد و حصر تبدیل شده اند. سیباری ها بر مستعمرات کوچک تری در سراسر منطقه حکومت می کردند و یک "آکروپولیس" در تیمپونه دلا موتا در نزدیکی فرانکاویلا ماریتیما در حدود ۱۰ کیلومتری داشتند. شهر سیباریس در حدود سال ۵۱۰ پیش از میلاد توسط همسایه اش کروتون ویران شد. جمعیت آن بیرون رانده شد اما مستعمرات محلی آن ادامه یافت. در سال ۴۴۴/۴۳ پیش از میلاد، مستعمره جدیدی به رهبری آتنی ها جایگزین آن شد که به شهری تبدیل شد که ثوری تا حدی بر روی شهر قدیمی تر ساخت. ثوری در سال ۱۹۳
پیش از میلاد ویران شد، اما رومی ها شهر کوپیا را بر روی همان شبکه ثوری ساختند. بخش هایی از این شهرها امروزه قابل مشاهده هستند. ویرانه های سیباریس/توری/کوپیا به دلیل دفن شدن در رسوبات رودخانه کراتی به فراموشی سپرده شدند. این ویرانه ها از سال ۱۹۳۲ دوباره کشف و کاوش شدند. امروزه می توان آنها را در جنوب شرقی سیباری در استان کوزنتسا، کالابریا، ایتالیا یافت. جغرافیا. این شهر در نزدیکی دریا و بین رودخانه های کراتیس و سیباریس (که نام شهر از آنها گرفته شده است) قرار داشت. اکثر تحقیقات مدرن، این شهر را در یک خط الراس ساحلی در نزدیکی یک تالاب قرار می دهند. این رودخانه ها اکنون با نام های کراتیس و کاسسیل شناخته می شوند. امروزه کاسسیل در حدود ۵ کیلومتری دهانه خود به کراتیس می ریزد که درست از جنوب محوطه باستانی شهر عبور می کند. هنگامی که سیباریس هنوز مسکونی بود، کاسسیل مسیر مستقیمی را به سمت خلیج تارانتو، احتمالاً در فاصله کمی از شمال، دنبال می کرد. این شهر در وسیع ترین دشت کالابریا مدرن قرار داشت که به خاطر حاصلخیزی و منشأ ثروت شهر مشهور بود. این شهر نزدیک به سطح دریا قرار داشت و دشت احاطه شده توسط دو رودخانه، در معرض سیل
های دوره ای بود، به طوری که امروزه سیباریس حدود ۶ متر پایین تر از سطح دریا و پایین تر از سطح آب های زیرزمینی قرار دارد. سیل فاجعه باری در سال ۲۰۱۳، محل حفاری شده را پر کرد و آن را با گل و لای پوشاند. حتی در سال ۲۰۲۳ نیز به طور مداوم به پمپ های قدرتمند برای تخلیه آب های زیرزمینی از این محل نیاز است. تاریخچه. بنیاد. سیباریس در سال ۷۲۰ قبل از میلاد به عنوان شهری در آخائیا در شمال پلوپونز تأسیس شد. آخائی ها با تعدادی از تروزنی ها همراه بودند که در نهایت توسط آخائی های پرتعدادتر اخراج شدند. استعمار آخائی دومین موج مهاجرت بزرگ از یونان به سمت غرب پس از موج مهاجرت ایوبی ها بود که در عوض بر سواحل ایونی (متاپونتوم، پوزیدونیا، سیباریس، کروتون) متمرکز شدند. آخائی ها، مانند دیگران، انگیزه استعمار یونان را کمبود زمین قابل کشت در منطقه کوهستانی خود و فشار جمعیت می دانستند. صحت نام بنیانگذار (اوئکیست) نامشخص است زیرا استرابون تنها منبع است و ممکن است تحریفی از [ساگار]یس یا [سیبار]یس باشد. ظاهر حروف "Wiis" روی سکه های پوزئیدونیا، مسئله را پیچیده تر می کند. این به عنوان تأییدی بر روایت استرابون تفسیر شده است زیرا تصور می شود
پوزئیدونیا مستعمره سیباریس بوده است. رفاه در قرن هفتم و ششم پیش از میلاد. سیباری ها به دلیل زمین های کشاورزی حاصلخیز و سیاست پذیرش بیگانگان در میان شهروندان خود، ثروت و جمعیت زیادی را گرد هم آوردند. این شهر بزرگ ترین شهر یونانی در ایتالیا بود و احتمالاً ۳۰۰۰۰۰ نفر جمعیت داشته است اگرچه دیگران این رقم را ۱۰۰۰۰۰ نفر می دانند. محیط شهر پنجاه "استادیا" (بیش از بود) و مساحت تقریبی . سیباری ها همچنین قدرت مسلط در منطقه بودند و بر ۴ قبیله و ۲۵ شهر حکومت می کردند. سیباری ها سلطه خود را در سراسر شبه جزیره تا دریای تیرنی گسترش دادند، جایی که گمان می رود مستعمرات خود، پوزیدونیا، لائوس و سیدروس را تأسیس کرده باشند. پوزیدونیا تقریباً در سال ۶۰۰ قبل از میلاد تأسیس شد، در نیمه دوم قرن هفتم قبل از میلاد، سیباری ها پناهگاه آتنا در تیمپونه دلا موتا را از اوینتری ها به عنوان آکروپولیس خود، واقع در ۱۵ کیلومتری شمال غربی، به دست گرفتند و در آنجا مرتباً جشنواره های بزرگی را جشن می گرفتند. توصیف ثروت و تجمل سیباریس در ادبیات باستان فراوان است. اسمیندیریدس شهروند برجسته ای بود که هرودوت ادعا می کند در تجمل گرایی از همه مردان دیگر پی
شی گرفته است. دیودوروس او را ثروتمندترین خواستگار دختر کلیستنس سیسیونی توصیف می کند. او با کشتی ای پنجاه پارویی که توسط بردگان خودش هدایت می شد، از سیباریس به سیسیون رفت و حتی از نظر تجمل از خود کلیستنس نیز پیشی گرفت. آتنائوس ادعا می کند که همراهان او شامل هزار برده، ماهیگیر، پرنده گیر و آشپز بودند. با این حال، اطلاعات او باید نادرست باشد زیرا ادعا می کند که به هرودوت استناد می کند، که چنین تعدادی را ذکر نمی کند. کلودیوس آلیانوس حتی ادعا می کند که اسمیندیریدس نمی توانست روی تختی از گلبرگ های گل رز بخوابد زیرا باعث تاول زدن او می شد. یکی دیگر از سیباری ها که به نام شناخته می شود، آلسیمنس است. یک ارسطوی دروغین اشاره می کند که گفته می شود او یک شنل بسیار گران قیمت را به عنوان نذر به معبد هرا در لاسین اهدا کرده است. در اینجا آتنائوس نیز اطلاعات را تحریف می کند: او داستان را به جای شایعه، واقعی می داند و آن را به ارسطوی واقعی نسبت می دهد. جاستین از اتحاد سیباریس با دیگر مستعمرات آخایی، متاپونتوم و کروتون، علیه مستعمره ایونی سیریس، یاد می کند. این اتحاد منجر به فتح سیریس در اواسط قرن ششم پیش از میلاد شد. در نیمه دو
م قرن ششم پیش از میلاد، سیباریس شروع به ضرب اولین سکه های خود کرد که قدیمی ترین آنها تقریباً به ۵۳۰ سال پیش از میلاد برمی گردد. این سکه ها از استاندارد وزن آخایی استفاده می کردند که با دیگر مستعمرات آخایی، کروتون، کالونیا و متاپونتوم، مشترک بود. قانون ثبت اختراعات باستانی. تصور می شود یکی از اولین قوانین مالکیت معنوی مستند مشابه قوانین ثبت اختراع مدرن، در قرن ششم پیش از میلاد در سیبریس وضع شده باشد تا از آثار آشپزی سرآشپزها یا نانواها به مدت ۱ سال محافظت کند. مطیع سازی توسط کروتون. دیودوروس سیسیلی می نویسد که حکومت الیگارشی شهر در سال ۵۱۰/۵۰۹ پیش از میلاد سرنگون شد. توسط یک رهبر محبوب به نام تلیس (هرودوت او را به عنوان یک ستمگر توصیف می کند ). او سیباریت ها را متقاعد کرد که ۵۰۰ شهروند ثروتمند را تبعید و ثروت آنها را مصادره کنند. شهروندان تبعیدی به محراب های کروتون پناه بردند. تلیس از کروتونی ها خواست که تبعیدیان را به دلیل تهدید جنگ بازگردانند. کروتونی ها تمایل داشتند تبعیدیان را برای جلوگیری از جنگ تسلیم کنند، اما فیثاغورث آنها را متقاعد کرد که از التماس کنندگان محافظت کنند. در نتیجه، سیباریت ها با ۳۰۰۰۰۰ نف
ر به سمت کروتونی ها لشکرکشی کردند، که ارتش آنها به رهبری میلو ۱۰۰۰۰۰ نفر بود. تعداد ارتش ارائه شده توسط دیودوروس (مشترک با استرابون) باید حتی از تعداد جمعیت نیز اغراق آمیزتر بوده باشد. با وجود اینکه تعداد آنها بسیار کمتر بود، کروتونی ها در نبرد پیروز شدند و هیچ اسیری نگرفتند و بیشتر سیباریت ها را کشتند. پس از پیروزی، آنها سیباریت ها را غارت و ویران کردند. به گفته استرابون، بین نبرد و غارت، دو ماه یا نه روز فاصله بوده است. به احتمال زیاد، سیباری ها در این مدت، تلیس و حامیانش را اعدام کردند. والتر بورکرت صحت روایت دیودوروس سیسیلی را زیر سؤال می برد. منطقی نبود که تلیس ابتدا مخالفان خود را تبعید کند و سپس خواستار بازگشت آنها شود. او استدلال می کند که عناصر داستان شبیه تراژدی های تخیلی است. نسخه هرودوت مختصرتر است و شامل فیثاغورث نمی شود، اما ادعا می کند که کروتونی ها از دوریئوس کمک دریافت می کردند. استرابون ادعا می کند که کروتونیات ها مسیر رودخانه کراتیس را منحرف کردند تا سیباریس را به زیر آب ببرند. کراتیس شن و سنگریزه های درشت را در کانال خود حمل می کند و اگر ادعای استرابون درست باشد، این مواد هنگام غرق شدن شهر
توسط رودخانه به صورت رسوب در بالای شهر رسوب کرده اند. تجزیه و تحلیل نمونه های مغزه گرفته شده از این محل، چنین رسوبات رودخانه ای را مستقیماً در بالای شهر سابق پیدا نکرد و دفن سیباریس به احتمال زیاد ناشی از فرآیندهای طبیعی مانند رسوب گذاری رودخانه ای در بالای ساحل بوده است. مبارزه مداوم با کروتون. پس از نابودی آن، ساکنان بازمانده به مستعمرات خود لائوس و سیدروس پناه بردند. فرض بر این است که برخی نیز به پوزیدونیا گریختند، زیرا در اوایل قرن پنجم، سکه های پوزیدونیا استاندارد وزن آخایی و گاو نری را که روی سکه های سیباری دیده می شود، پذیرفتند. ای.جی. گراهام فکر می کند که تعداد پناهندگان به اندازه کافی زیاد بوده است که نوعی سینوسیسم بین پوزیدونی ها و سیباری ها، احتمالاً به شکل یک همزیستی، رخ داده باشد. سیباریس، همان طور که دیودوروس و استرابون ادعا کردند، کاملاً نابود نشد، بلکه به یک «متحد» وابسته به کروتون تبدیل شد. سکه های «اتحاد» نماد سه پایه کروتون را در یک طرف و نماد گاو نر سیباریس را در طرف دیگر نشان می دهند. شواهد ادبی از آریستوکسنوس گواهی بر فیثاغورثی هایی است که ظاهراً پس از تسخیر سیباریس توسط کروتون، به آن ن
قل مکان کردند. دیودوروس سیسیلی اشاره می کند که کروتون در سال ۴۷۶/۴۷۵ پیش از میلاد دوباره سیباریس را محاصره کرد. سیباری ها از هیرو اول، حاکم مستبد سیراکوز، درخواست کمک کردند. هیرو برادرش پولیزلوس را به فرماندهی ارتشی برای کمک به سیباری ها گماشت، زیرا انتظار داشت که او توسط کروتونی ها کشته شود. پولیزلوس به این موضوع مشکوک شد، از رهبری لشکرکشی خودداری کرد و به ترون، حاکم مستبد آکراگاس، پناه برد. دیودوروس اشاره بیشتری به نقشه هیرو برای کمک به سیباری ها نمی کند، که نشان می دهد سیباری ها دوباره شکست خوردند. با این حال، طبق گفته تیمائوس و دو اسکولیا، پولیزلوس در شکستن محاصره سیباری ها موفق بود و بعداً هنگامی که به توطئه برای انقلاب متهم شد، به آکراگاس گریخت. صرف نظر از نتایج محاصره سال ۴۷۶ پیش از میلاد، به نظر می رسد که سیبریایی ها مجبور شدند در مقطعی بین آن سال و ۴۵۲/۴۵۱ شهر خود را ترک کنند. دیودوروس می نویسد که سیباری ها شهر خود را در محل سابقش در سال ۴۵۲/۴۵۱ پیش از میلاد تحت رهبری یک تسالیایی دوباره بنا نهادند. تصور می شود که پوزیدونیا سهم عمده ای در این امر داشته است، زیرا سکه های شهر جدید شباهت زیادی به سکه های
پوزیدونیا دارند. احتمالاً یک پیمان دوستی بین سیباری ها، متحدانش و سردایوی ها (قومی ناشناخته) به این تأسیس جدید برمی گردد، زیرا پوزیدونیا ضامن این پیمان بود. در نهایت، سیباری ها دوباره در سال ۴۴۶/۴۴۵ پیش از میلاد توسط کروتونی ها از شهر جدیدشان رانده شدند. اخراج نهایی در سال ۴۴۵ پیش از میلاد. آنچه بعداً اتفاق افتاد، باز هم نامشخص است. به گفته دیودوروس، سیباری ها از اسپارت و آتن درخواست کمک کردند تا شهرشان را دوباره اشغال کنند. آنها با کمک آتن و برخی دیگر از شهرهای پلوپونز، شهر توریی را در نزدیکی محل سیباریس تأسیس کردند. به زودی درگیری بین سیباری ها و سایر مستعمرات توریی بر سر امتیازاتی که سیباری ها از آن برخوردار بودند، درگرفت. عملاً همه سیباری ها توسط سایر مستعمرات که تعدادشان بیشتر و قدرتمندتر بود، کشته شدند. برخی از سیباری ها موفق به فرار شدند و اندکی پس از سال ۴۴۴ پیش از میلاد، سیباریس را در تریی ها تأسیس کردند. درخواست کمک از سوی سیباری ها باید پس از انعقاد صلح سی ساله در اوایل بهار ۴۴۵ پیش از میلاد صورت گرفته باشد، زیرا درخواست کمک در حالی که اسپارت و آتن هنوز در حال جنگ با یکدیگر بودند، منطقی نبود. در ح
الی که دیودوروس تنها یک سفر اکتشافی را برای تأسیس توری معرفی می کند، استرابون می نویسد که آتنی ها و دیگر استعمارگران یونانی ابتدا در سیباریس زندگی می کردند و تنها پس از اخراج سیباری ها، توری را تأسیس کردند. تحقیقات مدرن، روایت استرابون را تأیید می کند و دو سفر اکتشافی را شناسایی می کند. در سال های ۴۴۶/۴۴۵ پیش از میلاد، آتن لشکرکشی خود را برای تقویت جمعیت موجود سیبریس فرستاد. در تابستان ۴۴۵ پیش از میلاد، درگیری بین دو گروه منجر به سقوط سیباری ها شد. در سال ۴۴۴/۴۴۳ پیش از میلاد، آتنی ها و دیگر استعمارگران جدید، شهر را به یک بنیاد جدید به نام توری تبدیل کردند. این شهر یک قانون اساسی دموکراتیک جدید دریافت کرد که برای ده قبیله مقرراتی وضع می کرد، اما شامل سیباری ها نمی شد. میراث. برخلاف هرودوت، دیودوروس و نویسندگان اولیه یونان باستان، نویسندگان بعدی دوره روم، سیباری ها را محکوم کردند. آلیانوس، استرابون و به ویژه آتنایوس، نابودی سیباری ها را انتقام الهی از سیباری ها به دلیل غرور، تکبر و تجمل بیش از حد آنها می دانستند. آتنایوس غنی ترین منبع برای حکایات مربوط به سیباری ها است. به گفته او، آنها دیگ آشپزخانه را اختراع
کردند و در مفهوم مالکیت معنوی پیشگام بودند تا اطمینان حاصل شود که آشپزها می توانند به مدت یک سال تمام منحصراً از غذاهای مخصوص خود سود ببرند. آنها همیشه با ارابه سفر می کردند، اما همچنان سفر یک روزه سه روز طول می کشید. جاده های منتهی به ویلاها در حومه شهر مسقف بودند و کانال ها شراب را از تاکستان ها به انبارهای نزدیک دریا منتقل می کردند. قطعه ای از کمدین متاژنس که او نقل می کند، یک سیباری را نشان می دهد که در مورد رودخانه های واقعی غذا که از شهر عبور می کنند، لاف می زند. آتنائوس نه تنها نمونه های زیادی برای نشان دادن انحطاط سیباریت ها ارائه می دهد، بلکه استدلال می کند که تجمل گرایی و گناهان بیش از حد آنها منجر به نابودی آنها شد. به گفته آتنائوس، سفیران سیباریت ها (که یکی از آنها آمیریس نام داشت) با پیشگوی دلفی مشورت کردند و او پیشگویی کرد که اگر آنها به انسان بیش از خدایان احترام بگذارند، جنگ و درگیری داخلی در انتظار آنها خواهد بود. بعداً او از فیلارخوس نقل می کند که نوشته است سیباریت ها با کشتن سی سفیر از کروتون و دفن نکردن آنها، خشم هرا را برانگیختند. او همچنین از هراکلیدس نقل می کند که خشم الهی را به قتل هوا
داران تلیس در محراب خدایان نسبت می دهد. ظاهراً هراکلیدس اشاره کرده است که سیباریت ها سعی کردند با جذب ورزشکاران به بازی های عمومی خود با جوایز بیشتر، جایگزین بازی های المپیک شوند. مستقیم ترین پیوند بین تجمل و فساد در حکایت آتنائوس در مورد شکست سیباریت ها مشهود است: سوارکاران سیباریت برای سرگرمی خود، اسب های خود را برای رقصیدن با موسیقی فلوت آموزش دادند. هنگامی که ارتش کروتونیات از نوازندگان فلوت خود خواست که موسیقی بنوازند، اسب های سیباریت ها به همراه سوارانشان به سمت کروتونیات ها دویدند. استرابون «تجمل و گستاخی» سیباریت ها را دلیل شکست آنها می داند. کلودیوس آلیانوس سقوط سیباریت ها را به تجمل آنها و قتل یک نوازنده لوت در محراب هرا نسبت می دهد. ونسا گورمن هیچ اعتباری به این روایت ها نمی دهد زیرا گناهان کبیره که به دنبال آن عذاب الهی رخ می دهد، عناصر رایج داستان های تخیلی در آن زمان بودند. علاوه بر این، او و رابرت گورمن به آتنایوس به عنوان منشأ روایت های اغراق آمیز به جای مورخانی که او به آنها استناد کرده است، اشاره می کنند. او جزئیات روایت های اصلی را تغییر داد، نوشته های خود را به عنوان نوشته های مورخان گذشته
پنهان کرد و اطلاعات جدیدی را برای تطبیق با استدلال خود مبنی بر اینکه تجمل منجر به فاجعه می شود، اختراع کرد. این مفهوم تریفه نامیده می شد و در زمان او، در آغاز قرن دوم میلادی، یک باور رایج بود. پیتر گرین نیز استدلال می کند که این روایت ها به احتمال زیاد اختراعات اخلاق گرایان هستند. او خاطرنشان می کند که ثروت طبیعی عظیم شهر دلیل محتمل تری برای حمله کروتون به آن بود. این ارتباط سیباریس با تجمل بیش از حد به زبان انگلیسی نیز منتقل شد، به طوری که کلمات "سیباریت" و "سیباریتیک" به ضرب المثل هایی برای تجمل گرایی مجلل و لذت جویی های بی حد و حصر تبدیل شدند. داستانی که در "کتاب "فرهنگ زبان انگلیسی"" نوشته ساموئل جانسون ذکر شده است، به حکایت آلیانوس دربارهٔ اسمیندیریدس اشاره دارد. در این داستان از یک سیباریس یاد می شود که روی تختی از گلبرگ های گل رز خوابیده است، اما به دلیل تا شدن یکی از گلبرگ ها قادر به خوابیدن نیست. باستان شناسی. محل این شهر که به مرور زمان توسط بیش از ۶ متر رسوبات آبرفتی رودخانه کراتی دفن شده بود، تنها پس از یک پروژه حفاری عظیم از اوایل دهه ۱۹۶۰ کشف شد. همچنین این شهر زیر سطح آب های زیرزمینی فعلی قرار
دارد. همچنین مشخص شد که شهرهای بعدی توری و کوپیا تا حدی بالاتر از سیباریس ساخته شده اند. به همین دلایل، تنها چند بخش از شهر کاوش شده است: محله استومبی و گودال های آزمایشی کوچک در منطقه پارکو دل کاوالو. در محل اخیر، عناصر معماری با تزئینات شگفت انگیز از یک معبد هنوز ناشناخته پیدا شده است. تعداد زیاد یافته های این منطقه کوچک، تصویری از شکوه و عظمت شهر را ارائه می دهد. شواهد دیگر در مورد این شهر به طور غیرمستقیم از طریق کشف یک پناهگاه در تیمپونه دلا موتا در نزدیکی فرانکاویلا ماریتیما به دست می آید، جایی که این مکان کوهستانی بر دشت رودخانه کراتی در پایین آن مسلط است.
سر وین لوئیس ویلیامز ‏(‏متولد ۳۱ مارس ۱۹۵۱‏) قاضی اهل ولز است که از سال ۲۰۱۷ تا ۲۰۲۳ به عنوان رئیس دادگاه های ولزی خدمت کرد. او پیش تر از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۷ قاضی دادگاه عالی بود.
لری ساموئلسون (متولد ۲ آوریل ۱۹۵۳) استاد اقتصاد در دانشگاه ییل و یکی از اعضای هیئت علمی بنیاد کاولز دانشگاه یِیل است. ساموئلسون مدرک لیسانس خود را در رشته اقتصاد/علوم سیاسی از دانشگاه ایلینوی در سال ۱۹۷۴ دریافت کرد. او تحصیلات کارشناسی ارشد خود را در دانشگاه ایلینوی در سال ۱۹۷۷ پی گرفت و دکترای خود را در سال ۱۹۷۸ در همان دانشگاه و هر دو مقطع در رشته اقتصاد - ادامه داد. او تا به حال در دانشگاه های فلوریدا ، سیراکیوز ، پن استیت و ویسکانسین سمت هیئت علمی داشته است. او جایگاه قابل توجهی در نظریه اقتصاد خرد و نظریه بازی ها داشته است. حوزه های تخصصی او شامل نظریه بازی های تکرارشونده و مبانی تکاملی رفتار اقتصادی است. ساموئلسون در هیئت تحریریه مجله هایی نظیر "«بازی ها و رفتار اقتصادی»" ، « "مجله بین المللی نظریه بازی ها»" ، "«نظریه اقتصادی" »، « "مجله نظریه اقتصادی»" ، "«اقتصاد نظری»" ، « "مجله ادبیات اقتصادی" » و "«اکونومتریکا»" خدمت کرده است. او به عنوان ویراستار مشترک "«اکونومتریکا»" و « "مرور اقتصادی آمریکا» نیز" فعالیت داشته است.
پادگان تک تیرانداز واسا، یک منطقه پادگانی است که در دهه ۱۸۸۰ در واسا، در قسمت جنوب غربی مرکز شهر، در اطراف کلیسای ارتدکس و در امتداد پارک کورسهولمن ساخته شد. اکنون بسیاری از فعالان هنری از این منطقه استفاده می کنند و به همین علت این منطقه Kulttuurikasarmi نامیده می شود. از جمله مرکز رقص منطقه ای و کالج کارگری سوئدی زبان Arbis در این منطقه است. ساختمان بیمارستان هم اکنون به عنوان مسافرخانه فعالیت می کند. آگوست بومن معمار این منطقه را طراحی کرد و اولین بار توسط گردان تک تیراندازان واسا مورد استفاده قرار گرفت. در طول تلاش های روسی سازی فنلاند، یک واحد روسی در منطقه مستقر بود، اما پس از استقلال فنلاند، منطقه پادگان به نیروهای دفاعی فنلاند منتقل شد. سه لشکر مختلف در آنجا مستقر شده اند. آخرین لشکر، توپخانه ساحلی واسا بود که در پایان سال ۱۹۹۸ منحل شد. از آن زمان، این منطقه عمدتاً به شهرداری واسا منتقل شده است. قدیمی ترین ساختمان های منطقه پادگان محافظت می شوند و به عنوان بخشی از محیط های فرهنگی مهم ملی فهرست شده اند. تاریخچه. تأسیس. پس از آتش سوزی واسا، معمار استانی کارل اکسل ستربرگ در سال ۱۸۵۵ نقشه جدیدی از شهر را
ترسیم کرد. طبق نقشه او در انتهای جنوبی پارک کلیسا، میدان کلیسا (Aleksanterintori) و مکانی برای یک کلیسای کاتولیک یونانی قرار داشت. کلیسای سنت نیکلاس هم که او طراحی کرده بود، در سال ۱۸۶۲ تکمیل شد ستربرگ در نقشه شهر خود، زمین های سلطنتی اطراف کلیسای ارتدکس را هم در نظر گرفته بود؛ بنابراین ساخت منطقه پادگان نیز جزئی از نقشه او بود. پس از جنگ کریمه، نیروهای روسی دوباره به واسا اعزام شدند. با این حال، یافتن محل اقامت در شهر دشوار بود. ستربرگ نقشه هایی برای ساختمان پادگان تهیه کرد. این نقشه ها تأیید نشدند و ارنست لورمن، سرپرست هیئت ساختمان های عمومی، نقشه های جدیدی تهیه کرد که بر اساس آنها پادگان های سنگی در زمینی در ضلع غربی میدان الکساندری ساخته شدند. امپراتوری روسیه در اواخر قرن نوزدهم، همزمان با اجباری شدن خدمت سربازی در بسیاری از کشورهای اروپا، از این الگو پیروی کرد. در دسامبر ۱۸۷۸، الکساندر دوم قانون خدمت سربازی عمومی را در فنلاند تصویب کرد. هشت گردان تک تیرانداز در فنلاند تأسیس شد که یکی از آنها در واسا مستقر بود. به شهرداری واسا گفته شد که گردان تک تیراندازان به یک منطقه سربازخانه و یک میدان تیراندازی نیاز