Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
جعفر اخوان (زاده ۱۲۸۹ تهران – ۱۳۶۲ ش پاریس) بازرگان، عضو اتاق بازرگانی تهران، مؤسس شرکت جیپ. او شالوده صنعت خودرو را در ایران بنیان نهاده است. زندگی نامه و تحصیلات. جعفر اخوان، فرزند رضا در سال ۱۲۸۹ در تهران به دنیا آمد و دوره ابتدایی را در تهران به پایان برد. اخوان احتمالاً در سالهای ۱۳۲۳–۱۳۲۴ (حدود ۳۴ سالگی) با فروغ الزمان، دختر احمد اخوان (تاجر و نماینده مجلس) ازدواج کرد. حاصل ازدواج آن ها چهار دختر بود. فعالیت های تجاری. او در۴ دی سال ۱۳۳۵ در خیابان اکباتان تهران شرکتی با عنوان «جیپ» تأسیس و اقدام به واردات خودرو جیپ ویلیز آمریکایی کرد. شرکت جیپ با شرکت های «امریکن موتورز» و «جنرال موتورز» همکاری داشت و بخش های فنی و نسبتاً پیچیده شرکت جیپ در اختیار مهندسان و تکنیسین های آمریکایی قرار داشت. در دهه ۳۰ و ۴۰ تکنولوژی ساخت خودروهای پر قدرت و دو دیفرانسیل در اختیار آمریکایی ها بود و کویری بودن و صعب العبور بودن جاده های ایران، اقبال ایرانی ها به جیپ را بیشتر کرد. به عبارتی جیپ نخستین خودروی شاسی بلندی بود که وارد ایران شده بود و با روحیه بالا نشینی سرمایه داران نوظهور ایرانی سازگارتر بود. اخوان رئیس شرکت سهامی
آریا و شاهین و شرکت خصوصی فخر ایران نیز بوده است. در توصیف نقش «جعفر اخوان» در اقتصاد ایران، همین بس که گفته می شود، او شالوده صنعت خودروسازی را در ایران بنیان نهاده است. اخوان، شرکت بازرگانی «جیپ» را زمانی تأسیس کرد که خیابان های ایران مملو از اتومبیل های کادیلاک، بیوک یا شورلت آمریکایی بود. او، ابتدا به واردات «جیپ ویلیز» پرداخت و سپس در سال ۱۳۳۵ خط مونتاژ آن را در کشور راه اندازی کرد. اخوان حدود ۳ سال بعد توانست «جیپ شهباز» را از کیلومتر ۹ جاده مخصوص کرج، روانه بازار کند. تغییر نام شرکت جیپ به جنرال موتورز نیز زمانی روی داد که اخوان در سال۱۳۵۲، ۴۵ درصد سهام این شرکت را به جنرال موتورز واگذار کرد و البته بخشی از سهام این شرکت، به بنیاد پهلوی رسید. این شرکت تولیدکننده خودروهای لوکس، پس از انقلاب به سازمان گسترش واگذار شد و نام آن به «پارس خودرو» تغییر کرد. شرکت جیپ در سال ۱۳۴۶ تعدای خودرو رامبر به امرای ارتش داد. با بالا گرفتن اعتراضات منتهی به وقوع انقلاب اسلامی ایران در سال ۵۷، ارتش سوار بر جیپ وارد خیان ها شد و مردم خشمگین، جعفر اخوان و جیپش را بخشی از ماشین سرکوب رژیم شاه به حساب آوردند. به واسطه همین ع
وامل، زمین زدن شرکت جیپ که مطابق ساختار جدید شرکت «جنرال موتورز ایران» نامیده می شد تبدیل به یکی از اهداف اساسی و نمادین انقلابیون شد. در دی و بهمن ۵۷ کارگران این شرکت به مدت ۴۵ روز دست به اعتصاب زدند. اخوان از سال ۱۳۳۵ تا ۱۳۵۷ ش رئیس هیئت مدیرهٔ شرکت بازرگانی جیپ ایران و سپس جنرال موتورز ایران بود تا آنکه در ۲۲ بهمن ۱۳۵۷ کمیتهٔ اجرایی کارگران کارخانهٔ جنرال موتورز ایران، مدیران شرکت را وادار به استعفا کردند و خود مدیریت را به عهده گرفتند. در تیرماه ۱۳۵۸ و به موجب قانون حفاظت و توسعه صنایع ایران شرکتی که به دست اخوان تأسیس شده بود و سال ها سود می داد به دولت واگذار شد. در طی دوسال مدیرت دولتی، تعداد کارگران دوبرابر شد و تیراژ تولید به نصف کاهش یافت و نام شرکت هم در سال ۵۹ به شرکت «پارس خودرو» تغییر یافت. عضویت در اتاق بازرگانی. اخوان از مؤسسان اتاق صنایع و معادن ایران در سال ۱۳۴۱ بود. او به کشورهای خارجی همراه هیئت اتاق بازرگانی و صنایع مکرر سفر نمود. فعالیت های بانکداری. در سال ۱۳۵۲ تأسیس بانک جدید دیگری به نام «بانک داریوش» به تصویب شورای پول و اعتبار رسید، این بانک با مشارکت بانک های خارجی، با سرمایه ای مع
ادل ۲ میلیارد ریال در تهران تأسیس می شود. یکی از مؤسسان بانک جعفر اخوان رئیس هیئت مدیره شرکت سهامی جیپ ایران بود. او رئیس هیئت مدیره و هیئت عامل بانک داریوش بود. اخوان در سال ۱۳۳۸ یکی از سهامداران بانک ایرانیان بود و سهامی به ارزش پنج میلیون ریال داشت. اخوان در پایان سال ۱۳۵۵ در بانک ایرانیان، صاحب صد میلیون ریال سرمایه و در بانک داریوش صاحب چهارصد میلیون ریال سهام بود. فعالیت های خیریه. اخوان در کارهای خیر نیز کوشا بود. او در بهمن ۱۳۴۰، ۳ دستگاه اتومبیل جیپ ویلیز به وزارت بهداری، و در اسفند همان سال، دو اتومبیل جیپ ویلیز اتاق کالسکه ای به وزارت فرهنگ هدیه کرد؛ در خرداد ۱۳۴۱، به وکالت از احمد اخوان (پدر همسرش) ملک امیریه را برای مریض خانه، به وزارت بهداری واگذار کرد؛ در شهریور ۱۳۴۱، یک دستگاه آمبولانس برای کمک به زلزله زدگان بوئین زهرا به شیر و خورشید سرخ ایران اعطا نمود؛ همچنین در خرداد ۱۳۴۹، مبلغ ۰۰۰‘۰۰۰‘۵ ریال به ساخت آزمایشگاه و مؤسسات آموزشی فرح اختصاص داد. مرگ. اخوان در سال ۱۳۶۲ شمسی (۱۹۸۳ میلادی) در خارج از کشور درگذشت و در گورستان پرلاشز به خاک سپرده شد.
جیمز مارس ، (زاده ۳ مارس ۱۷۹۰ - درگذشته ۲۷ مه ۱۸۸۰) یک نویسنده و فعال سیاسی آمریکایی بود. او که در کنان، کنتیکت در بردگی به دنیا آمد، در سال ۱۸۱۱ آزادی خود را به دست آورد. در سال ۱۸۶۴، خاطرات خود را با نام "زندگی جیمز مارس، برده ای متولد و فروخته شده" در کنتیکت منتشر کرد؛ این اثر نمونه ای قابل توجه از ژانر روایی است. مزار او ایستگاهی در مسیر آزادی کنتیکت است. در سال ۲۰۲۱، فرماندار ندلامونت، اول ماه مه را روز جیمز مارس در کنتیکت اعلام کرد. زندگی اولیه و رهایی. مارس در کنان، کنتیکت در بردگی به دنیا آمد. والدین او، ژوپیتر و فانی مارس، برده هایی بودند که متعلق به کشیش آموس تامپسون، فرماندار کنان، و همسر تامپسون در ویرجینیا بودند. ژوپیتر مارس در انقلاب آمریکا جنگید. خواهر جیمز، الیزابت، ۳۴ سال مبلّغ در لیبریا بود. در سال ۱۷۸۴، کنتیکت قانون رهایی تدریجی را وضع کرده بود که هر برده ای را که در اول مارس ۱۷۸۴ یا پس از آن در ایالت متولد می شد، پس از رسیدن به سن معین (در مورد مارس، ۲۵ سالگی) آزاد می کرد. با این حال، تامپسون با رفتن به ویرجینیا (یک ایالت برده داری) و مجبور کردن جیمز و برادر، خواهر و والدینش به همراهی او،
سعی کرد قانون رهایی را دور بزند. خانواده مارس به نورفولک، همسایه کنتیکت گریختند و به طرفداران لغو قوانین برده داری پناه بردند، که آن ها را مخفی و ایمن نگه می داشت. تامپسون و مأمورانش تلاش کردند تا فراریان را دوباره دستگیر کنند. در سپتامبر ۱۷۹۸، تامپسون از طریق واسطه ها با خانواده مارس معامله کرد. به عنوان بخشی از این قرارداد، جیمز مارس و برادرش موافقت کردند که تا ۲۵ سالگی به عنوان برده در نورفولک کار کنند. صاحب جدید جیمز، مردی به نام مانگر، نشان داد که کارفرمایی خشن است. در سال ۱۸۱۱، مارس ۹۰ دلار برای خرید سال های باقی مانده از بندگی خود پرداخت. او بعداً با صاحبان خود آشتی کرد و از آقای مانگر بیمار و دخترش مراقبت کرد تا این که هر دو مردند. فعالیت ها. مارس در جامعه آزادگان نیوانگلند و جنبش های اصلاحی آمریکایی های آفریقایی تبار برای کسب حق رأی پیشگام شد. در طول دهه ۱۸۳۰، در یک فروشگاه در هارتفورد، کنتیکت، کار می کرد. او به تأسیس کلیسای خیابان تالکوت کمک کرد، که در آن به عنوان شماس در کنار جیمز دبلیوسی پنینگتون خدمت می کرد. مارس در پرونده تاریخی جکسون علیه بولوچ در سال ۱۸۳۷ که در آن دادگاه عالی کنتیکت یک زن برده
فراری به نام نانسی جکسون را پس از دو سال زندگی در کنتیکت با کارفرمای خود در جورجیا، جیمز بولوک، آزاد کرد. مارس همچنین برای دفاع از مسافران لاآمیستاد کمک مالی جمع آوری کرد. در سال ۱۸۴۰، در هیئت مدیره انجمن ضدبرده داری کنتیکت که عمدتاً سفیدپوست بودند، خدمت کرد. ادامه زندگی. مارس در اوایل دهه ۱۸۳۰ ازدواج کرد. زمانی که هارتفورد را ترک کردند، او و همسرش صاحب هشت فرزند شدند که یکی از آن ها در دوران نوزادی فوت کرد. در حدود سال ۱۸۴۵، خانواده به پیتسفیلد، ماساچوست نقل مکان کردند. مارس در آن جا به مدت بیست سال زندگی کرد، زمین خرید، کشاورزی کرده و به مشارکت در اصلاحات سیاه پوستان و جنبش های ضدبرده داری ادامه داد. سه تن از پسرانش در جنگ داخلی جنگیدند. مارس مسن و فقیر، به نورفولک بازگشت و کتاب زندگی "جیمز مارس: برده ای که در کنتیکت خریداری و فروخته شده" را منتشر کرد (هارتفورد: کیس، لاک وود، ۱۸۶۴). این کتاب که در قالب جزوه است، شش نسخه، از جمله نسخه ۱۸۶۸ که جزئیات بیشتری از زندگی بعدی او را شامل می شود، چاپ شده است. مارس توضیح داده که خاطرات خود را به این دلیل نوشته است که «برخی به من گفتند که نمی دانستند برده داری در کنت
یکت مجاز بوده است، و برخی تأیید می کنند که چنین چیزی هرگز در این ایالت وجود نداشته است». در آگوست ۱۸۷۹، ایالت کنتیکت به مارس حقوق بازنشستگی اعطا کرد. کمتر از یک سال بعد در اشلی فالز، ماساچوست درگذشت. او در قبرستان سنتر در نورفولک به خاک سپرده شده است.
موزه کوئینز، که سابقاً موزه هنر کوئینز نامیده می شد، یک موزه هنری و مرکز آموزشی است که در فلاشینگ میدوز–پارک کرونا در ناحیه کوئینز در شهر نیویورک ایالات متحده آمریکا واقع شده است. این موزه در سال ۱۹۷۲ تأسیس شد و در میان نمایشگاه های دائمی خود، "پانورامای شهر نیویورک"، که در اصل برای نمایشگاه جهانی نیویورک در سال ۱۹۶۴ ساخته شده بود، را به نمایش می گذارد، این نمایشگاه از آن زمان به صورت مستمر به روز شده است. همچنین دارای آرشیو بزرگی از صنایع ساخته شده هر دو نمایشگاه جهانی ۱۹۳۹ و ۱۹۶۴ است که منتخبی از آنها به نمایش گذاشته شده است. تاریخچه ساختمان. موزه کوئینز در ساختمان شهر نیویورک واقع شده است، غرفه تاریخی که توسط معمار آیمار امبری II برای نمایشگاه جهانی ۱۹۳۹ طراحی شده است. از سال ۱۹۴۶ تا ۱۹۵۰ این غرفه، محل موقت مجمع عمومی سازمان ملل بود و یادآور لحظات تعیین کننده متعددی در سالهای اولیه سازمان ملل بود، از جمله ایجاد یونیسف، تقسیم کره و مجوز سازمان ملل برای ایجاد اسرائیل آموزش و اطلاع رسانی. هر ساله موزه کوئینز از طریق نمایشگاه ها و برنامه ها به حدود ۲۰۰۰۰۰ بازدیدکننده خدمات ارائه می دهد. شرکت کنندگان از کوئینز،
سایر بخش های نیویورک و شهرستان ناسائو و همچنین بازدیدکنندگان بین المللی جذب می شوند. مخاطبان موزه با تنوع بازدیدکنندگان متمایز می شوند که منعکس کننده تنوع قومیت های ساکن در منطقه است. طبق سرشماری سال ۲۰۰۰ طی ۲۰ سال گذشته، یک تغییر جمعیتی، کوئینز را به متنوع ترین شهرستان از نظر فرهنگی در کشور تبدیل کرده است: ۳۷٪ از جمعیت سفیدپوست، ۲۵٪ لاتین، ۲۰٪ آفریقایی-آمریکایی، و ۱۸٪ آسیایی هستند. تقریباً ۱۳۸ زبان در کوئینز صحبت می شود و بیش از نیمی از خانواده ها توسط افرادی که خارج از ایالات متحده متولد شده اند اداره می شوند.
«مرا سرزنش نکن» () ترانه ای از خواننده-ترانه سرای آمریکایی تیلور سوئیفت است که از ششمین آلبوم استودیویی او "اعتبار" (۲۰۱۷) گرفته شده است. این ترانه به دست سوئیفت و تهیه کنندگان آن مکس مارتین و شلبک نوشته شد. «مرا سرزنش نکن» ساختار تاریک و دمدمی مزاج دارد که شامل ترکیب الکتروپاپ، ئی دی ام و گاسپل با بیس سنگین، سینث سایزرها و آواز کنترل شده می شود. اشعار آن مربوط به نگرش حق به جانب سوئیفت است که شهرت او به عنوان ترانه سرا که اکثراً در مورد عشق و روابط گذشته می نوشت را منعکس می کند. «مرا سرزنش نکن» نقدهای مثبتی از منتقدان موسیقی دریافت کرد و بسیاری آن را اثری برجسته در آلبوم دانستند. در سال ۲۰۲۰، این ترانه در تیک تاک با اقبال عمومی مواجه شد و در چندین کشور شامل استرالیا، اتریش، نروژ، جمهوری چک، یونان و بریتانیا وارد جدول فروش شد. این قطعه به وسیلهٔ صنعت فونوگرافی بریتانیا (BPI) گواهی نامهٔ طلا و به وسیلهٔ انجمن صنعت ضبط استرالیا (ARIA) گواهی نامهٔ پلاتین کسب کرد. سوئیفت این ترانه را در فهرست اجراهای تور استادیومی اعتبار تیلور سوئیفت (۲۰۱۸) قرار داد. پیش زمینه. در اکتبر ۲۰۱۴، تیلور سوئیفت پنجمین آلبوم استودیویی ا
ش، یعنی "۱۹۸۹" را منتشر کرد که به موفقیت تجاری رسید. این آلبوم بیش از شش میلیون نسخه در ایالات متحده فروخت و سه تک آهنگ آن به صدر جدول "بیلبورد" هات ۱۰۰ رسیدند: «بندازش بره»، «فضای خالی»، و «کینه». سوئیفت طی تبلیغ "۱۹۸۹" یکی از اهداف اصلی شایعه پراکنی روزنامه نگاران تبلوید بود. او روابط عاشقانه کوتاه مدتی با تهیه کنندهٔ اسکاتلندی کالوین هریس و بازیگر انگلیسی تام هیدلستون داشت. شهرت و اعتبار او به دلیل اختلافات و مناقشات شایع با دیگر سلبریتی ها شامل رپر کانیه وست، شخصیت رسانه ای کیم کارداشیان و خواننده کیتی پری لکه دار شد. سوئیفت بیش از پیش در رسانه های اجتماعی کم سخن شد در حالی که حضور فعال خود را با طرفداران زیادی حفظ کرد و در میان مسائل متلاطم از تعامل با مطبوعات پرهیز کرد. سوئیفت ششمین آلبوم استودیویی اش، یعنی "اعتبار" را به عنوان پاسخی به هیاهوی رسانه ای پیرامون شهرت او ساخت. با توصیف این آلبوم به عنوان «تهذیب کننده»، او ترانه سرایی تک آهنگ «فضای خالی» در سال ۲۰۱۴ را دنبال کرد که در آن وجههٔ تصورشده خود را طنز کرد. او گفت: «من از آن الگو گرفتم، بسیار خوب، این چیزی است که همهٔ شما در مورد من می گویید. بگذا
رید فقط برای چند لحظه از این شخصیت بنویسم.» برش نهایی "اعتبار" شامل ۱۵ قطعه است که سوئیفت تمام آن ها را با مشارکت دیگری نوشته است. ساختار. «مرا سرزنش نکن» به دست سوئیفت و تهیه کنندگان آن، یعنی مکس مارتین و شلبک نوشته شد. مارتین و شلبک ساز شستی دار و شلبک گیتار آن را اجرا کرد. سوئیفت و مارتین آواز پس زمینه را اجرا کردند. سام هالند و مایکل ایلبرت به همراه دستیاران مهندسی، کوری بیس و جرمی لرتولا در استودیو ام اکس ام در لس آنجلس و استکهلم وظیفهٔ مهندسی صدا را به عهده داشتند. میکس آن توسط سربن غنیا در استودیو میکس استار در ویرجینیا بیچ، ویرجینیا و مسترینگ آن توسط رندی مریل در استودیو استرلینگ سون در نیویورک سیتی انجام شد. در بازبینی نشریات، منتقدان «مرا سرزنش نکن» را به عنوان «الکتروپاپ»، «ئی دی ام» و «پاپ گاسپل» توصیف کرده اند. راب شفیلد، منتقد "رولینگ استون"، آن را به عنوان «دختر بد به کلیسا می رود» توصیف کرد؛ آوایی که «مثل یک نیایش» (۱۹۸۹) مدونا را به یاد می آورد.
یوتیوبرها افرادی هستند که بیشتر به خاطر کارشان در پلتفرم اشتراک گذاری ویدیوی یوتیوب شناخته می شوند. در زیر فهرستی از یوتیوبرهایی که ویکی پدیا مقاله هایی به نام خود یا کانال یوتیوب آنها دارد، آمده است. افرادی که علیرغم حضور در یوتیوب، عمدتاً به خاطر حرفه خود در جاهای دیگر شناخته شده اند، در این فهرست جای نمی گیرند. شخصیت های یوتیوب. † نشان می دهد که شخص فوت کرده است.
اندی رونی (; – ) خبرنگار جنگ، فیلم نامه نویس، روزنامه نگار، و نویسنده اهل ایالات متحده آمریکا بود، که بیشتر به خاطر پخش هفتگی "چند دقیقه با اندی رونی" در "۶۰ دقیقه" در تلویزیون سی بی اس از سال ۱۹۷۸ تا ۲۰۱۱ شهرت یافت. آخرین حضور منظم او در "۶۰ دقیقه" در ۲ اکتبر ۲۰۱۱ پخش شد. او یک ماه بعد در سن ۹۲ سالگی درگذشت. سنین جوانی و تحصیل. اندرو آیتکن رونی در آلبانی، نیویورک متولد شد، او فرزند والتر اسکات رونی (۱۸۸۸–۱۹۵۹) و الینور (رینولدز) رونی (۱۸۸۶–۱۹۸۰) بود. اندرو در آکادمی آلبانی به تحصیل پرداخت و بعداً در دانشگاه کولگیت در هامیلتون در مرکز نیویورک به ادامه تحصیل پرداخت و در آنجا به انجمن برادری سیگما چی راه یافت، سپس، در اوت ۱۹۴۱ به نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا فراخوانده شد. جنگ جهانی دوم. رونی کار خبرنگاری را در روزنامه ها در سال ۱۹۴۲ در حالی که در ارتش مشغول به خدمت بود شروع کرد و با نگارش در روزنامه نظامی استارز اند استرایک لندن آغاز کرد. او یکی از شش خبرنگاری بود که در دومین بمباران هوایی آمریکا بر فراز آلمان در فوریه ۱۹۴۳ همراه با اسکادران نیروی هوایی هشتم آمریکا پرواز کرد. او اولین خبرنگاری بود که پس از ت
صرف پل لودندورف در ۷ مارس ۱۹۴۵ توسط لشکر ۹ زرهی (ایالات متحده آمریکا) به پل لودندورف رسید. او در فاصله ۳۲ کیلومتری (۲۰ مایلی) غرب بود که شنید پل به تصرف درآمده. او نوشت: این رؤیای یک خبرنگار بود، و اضافه کرد این یکی از داستان های بزرگ جنگ بود که به دامان من افتاده بود. تسخیر پل خبر صفحه اول آمریکا شد. رونی تصرف پل را به عنوان یکی از پنج رویداد برتر کل جنگ اروپا در کنار پیاده سازی در نرماندی ارزیابی کرد. او یکی از اولین روزنامه نگاران آمریکایی بود که نزدیک پایان جنگ جهانی دوم از اردوگاه های کار اجباری نازی ها بازدید کرد و یکی از اولین کسانی بود که در مورد آنها نوشت. رونی در بخشی از سریال بزرگ ترین نسل اثر تام بروکا اظهار داشت که با جنگ جهانی دوم مخالف بوده است زیرا او صلح جو بود. او گفت که آنچه در اردوگاه های کار اجباری دیده بود او را شرمنده کرد که با جنگ مخالفت کرده بود و برای همیشه نظرات خود را در مورد وجود «جنگ های عادلانه» تغییر داد. رونی به دلیل خدماتش به عنوان خبرنگار جنگ در مناطق جنگی در طول جنگ جهانی دوم، برندهٔ جوایزی همچون نشان هوایی و نشان ستاره برنزی شد، اندی در دفتر خاطراتش در سال ۱۹۹۵ به نام جنگ
من گزارش جنگ را شرح می دهد و چندین رویداد تاریخی و افراد قابل توجه را به عنوان شرح دست اول بازگو می کند، از جمله ورود به پاریس و اردوگاه های کار اجباری آلمان نازی. او توضیح می دهد که چگونه تجربه اش به عنوان یک نویسنده و گزارشگر شکل گرفت. جنجال ها. رونی دراین میان چند اظهار نظر کرد که واکنش شدید طرفداران و تهیه کنندگان را در پی داشت. نظرات در مورد نژاد. در فوریه ۱۹۹۰، برنامه ۶۰ دقیقه شبکه سی بی اس، رونی را به مدت سه ماه تعلیق کرد، زیرا مطرح شد که او گفته است سیاه پوستان از هوش کمتری برخوردار هستند زیرا «ژن هایشان کم رنگ است». پس از کاهش قابل توجه رتبه بندی این برنامه، رونی در ماه مارس به صحنه بازگردانده شد. رونی در مصاحبه ای در سال ۱۹۹۹ به شدت این موضوع را مورد مناقشه قرار داد و ادعا کرد که در عوض به افراد کم درآمد به طور گسترده تر اشاره می کند. رونی در سال ۱۹۹۲ ستونی نوشت که اظهار داشت: «احمقانه» است که بومیان آمریکا از تیم هایی مانند سرخ پوستان شکایت کنند و در بخشی از آن نوشت: مشکل واقعی این است که ما کشور را از دست سرخپوستان گرفتیم، آنها آن را طلب می کنند اما ما آن را به آنها پس نمی گردانیم. ما احساس گناه م
ی کنیم و هر کاری که بتوانیم برای آنها انجام خواهیم داد، اما آنها نمی توانند کشورشان را پس بگیرند. او پس از دریافت نامه های زیادی از بومیان آمریکا نوشت: وقتی افراد زیادی از یک چیز شکایت می کنند، باید تصور کنید که ممکن است اشتباه کرده باشید. در ستونی در سال ۲۰۰۷ برای خدمات رسانه ای تریبون نوشت: «من همه چیز را در مورد بیب روث و لو گریگ می دانم، اما ستاره های بیسبال امروزی همه برای من پسرانی به نام رودریگز هستند.» رونی بعداً اظهار داشت: «بله، احتمالاً نباید آن را می گفتم، [اما] این نامی است که در حال حاضر در بیسبال رایج به نظر می رسد.» «مطمئناً به معنای تحقیر آمیز بودن آن فکر نمی کردم.» در دهه ۱۹۴۰، رونی پس از نشستن در پشت اتوبوسی که از نظر نژادی جدا شده بود، در اعتراض به این جداسازی دستگیر شد. همچنین، در سال ۲۰۰۸، زمانی که باراک اوباما به عنوان رئیس جمهور ایالات متحده انتخاب شد، رونی این واقعیت را تحسین کرد که شهروندان این کشور، که ۸۰ درصد آنها سفیدپوست هستند، آزادانه یک سیاهپوست را به عنوان رهبر خود انتخاب کردند، صرفاً به این دلیل که فکر می کردند او. بهترین انتخاب بود." او گفت که این باعث افتخار او شد و این ثاب
ت کرد که کشور "راهی طولانی را پیموده است - راهی خوب."
جانگ ته یو (; زادهٔ ۱۹۷۲) کارگردان تلویزیونی اهل کره جنوبی است. او درام های کره ای "نقاش باد" (۲۰۱۱)، "درختی با ریشه عمیق" (۲۰۱۳–۲۰۱۴)، "تو از ستاره ها اومدی" (۲۰۱۳–۲۰۱۴) و "عاشقان آسمان سرخ" (۲۰۲۱) را کارگردانی کرده است.
«چرا» (انگلیسی: Why) آهنگی از گروه آر اند بی آمریکایی تیری تی با حضور عموی آن ها مایکل جکسون است. این آهنگ توسط کنت «بیبی فیس» ادموندز و جکسون نوشته شده است که تهیه کننده آن نیز بوده اند. این آهنگ به عنوان چهارمین تک آهنگ از اولین آلبوم گروه، برادری (۱۹۹۵) منتشر شد. این آهنتگ در ابتدا به عنوان بخشی از نهمین آلبوم استودیویی جکسون "" (۱۹۹۵) انتخاب شد، اما حذف شد و جکسون تصمیم گرفت آن را به برادرزاده هایش بدهد. «چرا» در چارت موسیقی اروپا و آسیا با استقبال خوبی روبرو شد. نقدها. یک مجله بریتانیایی این آهنگ را پنج از پنج رتبه بندی کرد و افزود: «این تصنیف روح و روان که خانواده را گرد هم می آورد، گواهی مرده ای برای سه نفر برتر است و آوازهای جکسون قدیمی تر آن را به عنوان ماده شماره یک ممکن می کند.» موزیک ویدئو. یک موزیک ویدئو برای تبلیغ این تک آهنگ تولید شد که تیری تی و جکسون در آن حضور دارند و سیاه و سفید فیلمبرداری شده است. این موزیک ویدئو در ویژن مایکل جکسون منتشر شد.
کفتار (؛ ) یک مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی با بازی کیم هه سو و جو جی هون است. این مجموعه از ۲۱ فوریه تا ۱ آوریل ۲۰۲۰ از اس بی اس برای ۱۶ قسمت پخش شد.
جنگ پول (; ) یک مجموعهٔ تلویزیونی کره جنوبی سال ۲۰۰۷ بر پایهٔ مانهوایی از پارک این کوان با همین نام است. در این مجموعه پارک شین-یانگ و پارک جین هی بازی کردند و از ۱۶ مه تا ۱۹ ژوئیه ۲۰۰۷، روزهای چهارشنبه و پنجشنبه ساعت ۲۱:۵۵ (کی اس تی) از اس بی اس برای ۲۰ قسمت پخش شد. این مجموعه در اصل ۱۶ قسمت بود اما به خاطر محبوبیت و استقبال مخاطبان، به ۲۰ قسمت افزایش پیدا کرد.
نیروی پلیس هند (انگلیسی: Indian Police Force) یک مجموعه اینترنتی آماده پخش هندی در ژانر فیلم اکشن، درام و پلیسی با بازی سیدهارث مالهوترا، شیلپا شتی و ویوک اوبروی است که از طریق آمازون پرایم ویدئو پخش می شود. این سریال توسط روهیت شتی و سوشوانث پراکاش ساخته و کارگردانی شده است. داستان. این سریال بر زندگی و سفر افسر کادر (نیروی پلیس هند) در دهلی نو تمرکز دارد که تمام تلاش خود را می کند تا مغز متفکر تروریستی را که در پشت یک سری انفجارهای مرگبار در اطراف آن قرار دارد، ردیابی و به دست عدالت بسپارد. تولید. این سریال عمدتاً در بمبئی، مهاراشترا، گوا و نویدا بزرگ فیلمبرداری شد. فیلمبرداری اصلی سریال در اواسط آوریل ۲۰۲۲ آغاز شد. انتشار. در ۱۸ آوریل ۲۰۲۲، آمازون پرایم ویدیو این سریال را به طور رسمی اعلام کرد، و تیزر منتشر شد. درحال حاضر قرار است این سریال در سال ۲۰۲۳ منتشر شود.
روانکاوی رابطه ای () یک مکتب روانکاوی در ایالات متحده است که بر نقش روابط واقعی و خیالی با دیگران در اختلالات روانی و روان درمانی تأکید دارد. «روانکاوی رابطه ای» یک مکتب نسبتاً جدید و در حال تکامل در روانکاوی است که توسط بنیان گذاران آن به عنوان نمایانگر یک «تغییر پارادایم» در روانکاوی در نظر گرفته شده است. روانکاوی رابطه ای در دهه 1980 تلاشی بود برای ادغام روانکاوی بین فردی (با تأکید بر کاوش دقیق تعاملات بین فردی) و ایده های نظریه رابطه اشیاء بریتانیا در مورد اهمیت روان شناختی روابط درونی شده با افراد دیگر آغاز شد. رابطه گرایان استدلال می کنند که شخصیت از ماتریس روابط اولیه شکل گیری با والدین و دیگر شخصیت ها پدید می آید. از نظر فلسفی، روان کاوی رابطه ای با برساخت گرایی اجتماعی پیوند نزدیکی دارد. یک تفاوت مهم بین نظریه رابطه و تفکر روان کاوانه سنتی در نظریه انگیزش آن است که «به جای انگیزه های غریزی اهمیت اولیه را به روابط بین فردی واقعی می دهد». نظریه فرویدی، با چند استثنا، پیشنهاد می کند که انسان ها با انگیزه های جنسی و پرخاشگرانه برانگیخته می شوند. این محرک ها ریشه بیولوژیکی و ذاتی دارند و با تجربه شکل نمی
گیرند. از سوی دیگر رابطه گرایان استدلال می کنند که انگیزه اولیه روان این است که در روابط با دیگران باشد. در نتیجه روابط اولیه، معمولاً با مراقبین اولیه، انتظارات فرد را در مورد روشی که نیازهایش برآورده می شود، شکل می دهد. بنابراین، امیال را نمی توان از زمینه های رابطه ای که در آن پدید می آید جدا کرد؛ انگیزه توسط تعامل سیستمی یک فرد و دنیای ارتباطی او تعیین می شود. افراد سعی می کنند این روابط آموخته شده اولیه را در روابط مستمری که ممکن است هیچ ربطی با آن روابط اولیه نداشته باشند، دوباره ایجاد کنند. این بازآفرینی الگوهای رابطه ای در خدمت برآوردن نیازهای افراد به گونه ای است که با آن چه در دوران نوزادی آموخته اند مطابقت داشته باشد. این بازآفرینی را تصدیق می نامند.
کمیسیون مستقل تحقیق بحرین(BICI) که در بحرین به عنوان کمیسیون بسیونی نیز شناخته می شود، توسط پادشاه بحرین در ژوئن 2011 تأسیس شد. کمیسیون در 23نوامبر2011 گزارشی 500صفحه ای منتشر کرد که شامل 9000شهادت، 46مورد مرگ، 559ادعای شکنجه و بیش از 4000مورد از کارمندان اخراج شده بدلیل شرکت دراعتراضات بود. این گزارش درموارد بسیاری ازنیروهای امنیتی انتقاد کرد که "زور وسلاح گرم بشیوه ای بیش ازحد استفاده شد که دربسیاری از موارد غیرضروری، نامتناسب و بی رویه بود."و دریافت که برخی سوء استفاده ها،مانند تخریب اموال،"بدون اطلاع رده های بالاتر ازساختار فرماندهی نمی توانست اتفاق بیفتد.": 405 این گزارش استفاده دولت بحرین از شکنجه سیستماتیک و سایر اشکال آزار جسمی و روانی بر زندانیان و همچنین سایر موارد نقض حقوق بشر را تایید کرد.: 298 همچنین ادعاهای دولت مبنی بر تحریک اعتراضات توسط ایران را رد کرد. این سازمان بدلیل افشا نکردن اسامی مجرمان تجاوز وپاسخگویی فقط بکسانی که بطور فعال حقوق بشر را نقض کرده اند مورد انتقاد قرارگرفته است.
مون جی وون (؛ ؛ زادهٔ ۱۹۸۲) فیلم نامه نویس اهل کره جنوبی است. او برندهٔ جایزه بهترین نویسنده در هشتمین مراسم اهدای جوایز ستارگان ای پی ای ان برای مجموعه تلویزیونی "وکیل وو خارق العاده" شد.
شاهد بی گناه (; ) یک فیلم درام محصول سال ۲۰۱۹ کره جنوبی به کارگردانی لی هان و با بازی جونگ وو سونگ و کیم هیانگ-گی است.این فیلم در ۱۳ فوریه ۲۰۱۹ در کره جنوبی منتشر شد. تولید. تصویربرداری اصلی در ۷ ژوئیه ۲۰۱۸ آغاز شد و در ۱۰ اکتبر ۲۰۱۸ به پاین رسید.
گئورگی براندابورا (; – نامشخص) بازیکن فوتبال اهل رومانی بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال رومانی بازی کرده است.
آندری باربولسکو (; – ) بازیکن فوتبال اهل رومانی بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال رومانی بازی کرده است.
یون بوگدان (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل رومانی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال راپید بخارست، باشگاه فوتبال ام تی کی بوداپست، باشگاه فوتبال ستاره سرخ، و باشگاه فوتبال باری اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال رومانی بازی کرده است.
کولومان براون-بوگدان (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل رومانی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال پترولول پلویشت اشاره کرد.
یاکوب فلکان (؛ ۱ مارس ۱۹۱۴ - درگذشته نامشخص) بازیکن فوتبال اهل رومانی بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال رومانی بازی کرده است.
میرچا داوید (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل رومانی بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال رومانی بازی کرده است.
وینتیلا کوسینی (; – ) بازیکن فوتبال اهل رومانی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال راپید بخارست اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال رومانی بازی کرده است.
واسیله کیرویو (; – ) بازیکن فوتبال اهل رومانی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال راپید بخارست اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال رومانی بازی کرده است.
لی هان (؛ زادهٔ ۱۹۷۰) کارگردان فیلم و فیلم نامه نویس اهل کره جنوبی است و به خاطر کارگردانی "شاهد بی گناه" شناخته می شود.
یواکیم مولدووانو (; – ) بازیکن فوتبال اهل رومانی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال راپید بخارست اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال رومانی بازی کرده است.
دیولا پراسلر (؛ ۱۹۱۶ – ۱۹۴۲) بازیکن فوتبال مجاری تبار اهل رومانی بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال رومانی بازی کرده است.
دومیترو پاولوویچی (; – ۲۸ سپتامبر ۱۹۹۳) بازیکن فوتبال اهل رومانی بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال رومانی بازی کرده است.
میکلوش نادی (؛ ۱۹۱۸ – نامشخص) بازیکن فوتبال مجاری تبار اهل رومانی بود.
گئورگه راشینارو (; – ۱۹۹۴) بازیکن فوتبال اهل رومانی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال راپید بخارست و باشگاه فوتبال سی اف آر کلوژ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال رومانی بازی کرده است.
روبرت سادوفسکی (; – نامشخص) بازیکن فوتبال لهستانی تبار اهل رومانی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال راپید بخارست، باشگاه فوتبال پترولول پلویشت، باشگاه فوتبال المپیک لیون، باشگاه فوتبال دینامو بخارست، و باشگاه فوتبال آاس موناکو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال رومانی بازی کرده است.
استفان کولت (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال اهل ماداگاسکار است که در پست هافبک در زمین بازی می کرد. کولت در آنتسیرانانا، ماداگاسکار به دنیا آمد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ماداگاسکار بازی کرده است.