Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اصلاح مجموعه حروف خود ادامه داد. چین دوره امپراتوری. بیش از ۲۰۰۰ سال است که اهل ادب چین—دانشمندان کنفسیوسی و ادیبان که همزمان در دولت به عنوان مقام رسمی خدمت می کردند—از علاقه مندان و فعالان این هنر بوده اند. در امپراتوری چین، نوشته های روی سنگ نبشته های کهن—که برخی به حدود ۲۰۰ پیش از میلاد و به سبک شیائوژوآن (خط مهر کوچک) بازمی گردند—هنوز قابل دسترسی هستند. در چین و مغولستان، کاتبان، هنر خوشنویسی را برای نسخه برداری از متون بودایی تمرین می کردند. از آنجا که این متون بسیار محترم شمرده می شدند، عمل نسخه برداری و نیز خوشنویسی زیبا به کار رفته در آن، تصور می شد که تأثیر پاک کننده بر روح داشته باشد. «عمل نسخه برداری از این متون می توانست دست نویس را به کمال نزدیک تر کند و برای او شایستگی و حسنات به ارمغان آورد.» حدود سال ۲۲۰ پیش از میلاد، امپراتور چین شی هوانگ (秦始皇، ۲۵۹–۲۱۰ پیش از میلاد)، نخستین فرمانروایی که کل حوضهٔ چین را فتح کرد، چندین اصلاحیه اعمال نمود که از جملهٔ آن ها یکسان سازی نویسه ها به دست لی سی (李斯، ۲۴۶–۲۰۸ پیش از میلاد) بود؛ این اقدام منجر به ایجاد مجموعه ای از ۳۳۰۰ نویسهٔ استاندارد شیائوژوآن شد. ا
گرچه ابزار نوشتاری اصلی آن زمان قلم مو بود، آثار کمی از کاغذ این دوره به جا مانده و نمونه های اصلی این سبک بر روی سنگ نبشته ها موجود است. سبک لی شو (خط دیوانی)، که منظم تر بوده و در برخی جهات به متن مدرن شباهت دارد، نیز تحت فرمان چین شی هوانگ مورد تصویب قرار گرفت. اشتباه رایج این است که گمان شود لی شو تنها توسط چنگ میائو در دوران حکومت چین شی هوانگ ایجاد شده است، در حالی که این سبک از دوره پیش از چین تا دودمان هان (۲۰۲ پیش از میلاد – ۲۲۰ میلادی) توسعه یافته است. در سدهٔ چهارم میلادی، خوشنویسی به بلوغ کامل رسید. سبک کای شو (خط استاندارد سنتی) — که هنوز هم مورد استفاده است — و به وانگ شی ژی (王羲之، ۳۰۳–۳۶۱ میلادی) و پیروانش نسبت داده می شود، حتی منظم تر شده بود.[۲] این سبک در دودمان تانگ به اوج خود رسید، زمانی که خوشنویسان مشهوری مانند یان ژن چینگ و لیو گونگ چوان بیشتر آثار برجستهٔ کای شو را خلق کردند. گسترش این سبک توسط امپراتور مینگ زونگ از تانگ متأخر (۹۲۶–۹۳۳ میلادی) تشویق شد، که دستور چاپ کتب کلاسیک با استفاده از بلوک های چوبی جدید به سبک کای شو را صادر کرد. فناوری های چاپ اجازه دادند شکل نویسه ها تثبیت شود.
شکل کای شو نویسه ها هزار سال پیش عمدتاً شبیه شکل آن ها در پایان دورهٔ امپراتوری چین بود. با این حال تغییرات کوچکی اعمال شده است، برای مثال در شکل 广 که در فرهنگ نامهٔ کانگ شی ۱۷۱۶ با کتاب های مدرن کاملاً یکسان نیست. شکل های کانگ شی و کنونی تفاوت های جزئی دارند، در حالی که ترتیب خطوط طبق سبک قدیمی همچنان یکسان است. سبک های نوشتاری تحریری پیوسته مانند "شینگشو" (خط نیمه خطی یا خطی) و "چوشو" (خط خطی یا خطی نامنظم) محدودیت کمتری دارند و سریع تر هستند، جایی که حرکات بیشتری توسط ابزار نوشتاری قابل مشاهده است. ترتیب حرکت این سبک ها بیشتر متفاوت است و گاهی اوقات اشکال کاملاً متفاوتی ایجاد می کند. آن ها از خط روحانی و همزمان با خط معمولی (سلسله هان ۲۰۲ قبل از میلاد - ۲۲۰ میلادی) گرفته شده اند، اما "شینگشو" و "چوشو" فقط برای یادداشت های شخصی استفاده می شدند و هرگز به عنوان استاندارد مورد استفاده قرار نگرفتند. سبک کوشو در زمان سلطنت امپراتور وو از هان (۱۴۰ قبل از میلاد - ۸۷ قبل از میلاد) بسیار مورد استقبال قرار گرفت. سبک هایی که از بین رفتند شامل "بافنشو (bāfēnshū)" می شود که ترکیبی از ۸۰٪ سبک "شیائوژوان" و ۲۰٪ "لیشو" است
. برخی از حروف چینی متنوع، قرن ها غیرمتعارف یا به صورت محلی استفاده می شدند. آنها عموماً قابل فهم بودند اما همیشه در متون رسمی رد می شدند. برخی از این حروف غیرمتعارف، علاوه بر برخی از حروف جدید ایجاد شده، در مجموعه حروف چینی ساده شده گنجانده شدند. خوشنویسی با قلم سخت. این سبک نوشتن از اوایل سدهٔ بیستم میلادی آغاز به توسعه کرد، زمانی که خودنویس ها از غرب به چین وارد شدند. نوشتن با خودکار تا دههٔ ۱۹۸۰ به عنوان یک وسیلهٔ راحتی مورد استفاده بود. با اصلاحات اقتصادی چین، عموم مردم بر تمرین خوشنویسی با قلم سخت تمرکز کردند. مردم معمولاً از نویسه های ساده شدهٔ چینی در سبک نیمه اتصال یا استاندارد استفاده می کنند. سبک های چاپی و کامپیوتری. نمونه هایی از سبک های چاپی مدرن عبارتند از فونت سانگ از چاپخانه سلسله سونگ و فونت سنس سریف. این ها سبک های سنتی محسوب نمی شوند و معمولاً نوشته نمی شوند. نگارخانه در امتداد تاریخ. نگارش های مختلف کلمه اسب (馬 / 马) در طول تاریخ: مواد و ابزار. قلم مو، مرکب، کاغذ و سنگ مرکب ابزارهای ضروری خوشنویسی چینی هستند و مجموعاً به عنوان چهار گنجینهٔ مطالعه شناخته می شوند. علاوه بر این چهار ابزار، قط
ره چکان آب، زیرسطر و وزنهٔ کاغذ نیز توسط خوشنویسان به کار می روند. قلم مو. قلم مو ابزار سنتی نوشتن در خوشنویسی چینی است. بدنهٔ قلم مو معمولاً از بامبو یا مواد دیگر مانند چوب، پرسلن، یا شاخ ساخته می شود. سر قلم مو معمولاً از موهای حیوانات مانند راسو، خرگوش، گوزن، بز، خوک، ببر، گرگ و غیره تشکیل شده است. همچنین در چین و ژاپن سنتی وجود دارد که قلم مو با موهای نوزاد تازه به دنیا آمده ساخته شود، به عنوان یادگاری یک بار در زندگی. این سنت با افسانهٔ یک دانشمند قدیمی چینی مرتبط است که با استفاده از چنین قلم موی شخصی شده ای در امتحانات امپراتوری رتبهٔ نخست را کسب کرده است. قلم موهای خوشنویسی به طور گسترده به عنوان ادامهٔ بازوی خوشنویس در نظر گرفته می شوند. امروزه، خوشنویسی را می توان با استفاده از خودکار نیز انجام داد. کاغذ. کاغذ اغلب همراه با وزنه کاغذ و پد رومیزی فروخته می شود. برخی اصرار دارند که خوشنویسی چینی باید از کاغذهای مخصوصی مانند کاغذ شوآن، کاغذ مائوبیان، کاغذ لیانشی و غیره استفاده کند. هر کاغذ مدرنی را می توان برای نوشتن با قلم مو استفاده کرد. به دلیل کاربردهای طولانی مدت، کاغذ شوآن توسط اکثر خوشنویسان چین
ی شناخته شده است. در چین، "کاغذ شوانژی" (宣紙) که به طور سنتی در استان آنهویی ساخته می شود، نوع ارجح کاغذ است. این کاغذ از گیاه تاتاری بال سلتیس ("Pteroceltis tatarianovii") و همچنین مواد دیگری از جمله برنج، توت کاغذی ("Broussonetia papyrifera")، بامبو، کنف و غیره ساخته می شود. در ژاپن، "واشی" از "کوزو" (توت کاغذی)، "گانپی" ("ویکسترومیا سیکوکیانا") و "میتسوماتا" ("اِج وُرثیا پاپیریفِرا") و همچنین مواد دیگری مانند بامبو، برنج و گندم تهیه می شود. وزنه های کاغذی. وزنه های کاغذ برای نگه داشتن کاغذ استفاده می شوند. یک وزنه کاغذ اغلب در بالای همه صفحات به جز بزرگ ترین صفحات قرار می گیرد تا از لغزش جلوگیری شود؛ برای قطعات کوچکتر، دست چپ نیز در پایین صفحه برای پشتیبانی قرار می گیرد. وزنه های کاغذ انواع مختلفی دارند: برخی از آنها بلوک های چوبی مستطیلی شکل هستند که با طرح های خوشنویسی یا تصویری حک شده اند؛ برخی دیگر اساساً مجسمه های کوچکی از افراد یا حیوانات هستند. مانند سنگ های جوهر، وزنه های کاغذ به تنهایی آثار هنری کلکسیونی هستند. پدهای رومیزی. پد رومیزی (چینی: 畫氈، چینی: 画毡، پین یین: huàzhān؛ ژاپنی: 下敷shitajiki) پدی ا
ست که از نمد ساخته شده است. برخی از آنها با شبکه ای در دو طرف چاپ می شوند، به طوری که وقتی زیر کاغذ شفاف قرار می گیرند، می توان از آن به عنوان راهنمایی برای اطمینان از قرارگیری و اندازه صحیح کاراکترها استفاده کرد. با این حال، این پدهای چاپی فقط توسط دانش آموزان استفاده می شوند. هم پدهای رومیزی و هم شبکه های چاپی در اندازه های مختلفی عرضه می شوند. جوهر و ماژیک. مرکب از دودهٔ چراغ (سوت) و چسبنده ها ساخته می شود و به شکل میله های مرکب عرضه می گردد که باید روی سنگ مرکب با آب مالیده شود تا غلظت مناسب حاصل شود. امروزه مرکب های آماده و ارزان تر در بطری ها موجود است، اما این ها عمدتاً برای تمرین استفاده می شوند، زیرا مرکب های میله ای کیفیت بالاتری دارند و مرکب های شیمیایی با گذر زمان بیشتر پخش و لکه دار می شوند، و برای استفاده در نقاشی های آویزان کمتر مناسب هستند. یادگیری مالیدن مرکب بخش مهمی از آموزش خوشنویسی است. به طور سنتی، خوشنویسی چینی فقط با مرکب سیاه نوشته می شود، اما خوشنویسان مدرن گاهی از رنگ های دیگر نیز استفاده می کنند. معلمان خوشنویسی از مرکب نارنجی روشن یا قرمز برای نوشتن نویسه های تمرینی استفاده می کنن
د تا شاگردان روی آن ها ردگیری کنند یا اشتباهات دانش آموزان را اصلاح نمایند. سنگ جوهر. سنگ جوهر یا مرکب که معمولاً از سنگ، سرامیک یا خاک رس ساخته می شود، برای آسیاب کردن مرکب جامد و تبدیل آن به مرکب مایع و همچنین نگهداری مرکب پس از مایع شدن به کار می رود. سنگ های مرکب چینی به عنوان اشیای هنری بسیار ارزشمند شناخته می شوند و مطالعات مفصلی دربارهٔ تاریخ و ارزش آن ها، به ویژه در چین، انجام شده است. مهر و موم و خمیر مهر و موم. آثار خوشنویسی معمولاً توسط خوشنویس با استفاده از یک یا چند مهر با جوهر قرمز تکمیل می شوند. مهر می تواند نقش امضا را ایفا کند. تکنیک. شکل، اندازه، کشش و نوع موی قلم مو، رنگ و غلظت مرکب، و همچنین سرعت جذب و بافت سطح کاغذ از مهم ترین پارامترهای فیزیکی هستند که بر نتیجهٔ نهایی تأثیر می گذارند. خوشنویس نیز با میزان مرکب/آبی که به قلم مو می دهد، فشار، زاویه و جهت حرکت قلم مو بر نتیجه اثر می گذارد و باعث ایجاد خطوط نازک یا ضخیم و حاشیه های صاف یا دندانه دار می شود. در نهایت، سرعت، شتاب و کاهش شتاب حرکات و چرخش های نویسنده و ترتیب خطوط به نویسه ها «روح» می بخشد که در خوشنویسی چینی به آن یی گفته می شو
د. یی در چینی به معنای «نیت یا ایده» است. هر چه خوشنویس تمرین بیشتری داشته باشد، تکنیک او از یوئی (ساختن اثر با قصد) به وویی (خلق هنر با حرکات غیرعمدی) منتقل می شود. وویی مرحلهٔ بالاتری برای خوشنویسان محسوب می شود که نیازمند کنترل کامل قلم مو و مچ دست و پیروی از قلب خود است. مطالعه. به طور سنتی، بخش عمدهٔ مطالعهٔ خوشنویسی شامل نسخه برداری دقیق از آثار نمونهٔ استاد یا خوشنویسان معتبر است تا شاگرد آن ها را حفظ و تکرار کند. استاد روش صحیح کشیدن خطوط را نشان می دهد و شاگرد باید آن ها را به طور مداوم و دقیق تکرار کند تا حرکت غریزی و نسخهٔ کپی بی نقص شود. هرگونه انحراف از نمونه به عنوان شکست تلقی می شود. کسب مهارت در یک سبک خاص معمولاً سال ها تمرین می طلبد. خطوط صحیح، ترتیب خطوط، ساختار نویسه، تعادل و ریتم در خوشنویسی ضروری هستند. دانش آموز همچنین مهارت های خود را در هنرهای سنتی چینی توسعه می دهد، زیرا آشنایی و توانایی در هنرها به ارتقای خوشنویسی او کمک می کند. از زمان پیدایش خط استاندارد (کای شو)، تقریباً همهٔ خوشنویسان مطالعهٔ خود را با تقلید از نمونه های برجستهٔ کای شو آغاز کرده اند. یک دانش آموز مبتدی ممکن است
نوشتن نویسهٔ 永 (چینی: yǒng، به معنای «ابدی») را تمرین کند، به دلیل وجود انواع مختلف خطوط و دشواری در ساختار آن. هشت اصل یِنگ به هشت نوع خط مختلف در این نویسه اشاره دارد که برخی معتقدند خلاصهٔ انواع خطوط در خط استاندارد را ارائه می کند. نحوهٔ نگه داشتن قلم مو بستگی به خوشنویس و سبک خوشنویسی دارد. معمولاً قلم مو به صورت عمودی بین شست و انگشت وسط گرفته می شود. انگشت اشاره به قسمت بالایی بدنهٔ قلم مو به صورت سبک می چسبد (برای تثبیت آن) و انگشتان حلقه و کوچک زیر پایین بدنه قرار می گیرند، طوری که فضایی در داخل کف دست باقی بماند. به طور جایگزین، قلم مو می تواند در دست راست بین شست و انگشت اشاره گرفته شود، مشابه نحوهٔ گرفتن قلم در سبک غربی. خوشنویس ممکن است طرز گرفتن قلم مو را بسته به سبک و خط تغییر دهد؛ برای مثال، برای خط متصل (نیمه کورس) قلم مو را بالاتر و برای خط استاندارد پایین تر می گیرد. در ژاپن، قطعات کوچک خوشنویسی ژاپنی به طور سنتی در حال نشستن به سبک سِی زا نوشته می شوند. با این حال، در دوران معاصر، نویسندگان اغلب روی صندلی و پشت میز تمرین خوشنویسی می کنند. قطعات بزرگ تر ممکن است در حالت ایستاده نوشته شوند؛
در این حالت کاغذ معمولاً مستقیماً روی زمین قرار می گیرد، اما برخی خوشنویسان از سه پایه نیز استفاده می کنند. آموزش پایهٔ خوشنویسی بخشی از برنامهٔ درسی مدارس در چین و ژاپن است و برنامه های تخصصی در سطح آموزش عالی در چین، ژاپن، کره و تایوان وجود دارد. در دوران معاصر، بحث هایی دربارهٔ محدودیت های این سنت نسخه برداری در صحنه های هنر مدرن مطرح شده است، جایی که نوآوری حاکم است و سبک زندگی، ابزارها و رنگ های نوین نیز موج جدیدی از استادان را تحت تأثیر قرار می دهد. خوشنویسی چینی در مدارس چین ترویج می شود تا با فراموشی حروف ناشی از استفاده از فناوری مقابله کند. در مطالعه اخیر، خوشنویسی چینی به عنوان یک استراتژی مداخله شناختی در میان سالمندان یا افراد مبتلا به اختلال شناختی خفیف مورد استفاده قرار گرفته است. به عنوان مثال، در یک آزمایش تصادفی کنترل شده اخیر، خوشنویسی هم حافظه کاری و هم کنترل توجه را در مقایسه با گروه های کنترل شده افزایش داده است. در چین معاصر، تعداد کم اما قابل توجهی از هنرمندان، خوشنویسی را حرفه خود قرار داده اند و انجمن های حرفه ای استانی و ملی وجود دارند که عضویت در آنها اعتبار قابل توجهی به همراه دار
د. طبق سنت، قیمت اثر یک هنرمند خاص بر اساس طول کاغذی که روی آن نوشته شده است، تعیین می شود. آثار خوشنویسان معاصر و شناخته شده ممکن است هزاران تا ده ها هزار یوان (رنمینبی) به ازای هر "چی" (واحد طول، تقریباً برابر با یک فوت) از اثر هنری به فروش برسد. همانند سایر آثار هنری، ارزش اقتصادی خوشنویسی در سال های اخیر افزایش یافته است، زیرا ثروتمندان تازه به دوران رسیده چین به دنبال سرمایه گذاری های امن برای ثروت خود هستند. قواعد خوشنویسی مدرن. اگرچه قدردانی از خوشنویسی به ترجیحات فردی بستگی دارد، اما قوانین سنتی تثبیت شده ای وجود دارد و کسانی که مرتباً آنها را نقض می کنند، خوشنویس مشروع محسوب نمی شوند. تیان یونژانگ، خوشنویس مشهور مدرن چینی و عضو انجمن خوشنویسان چین، قوانین خوشنویسی مدرن را خلاصه کرده است. قوانین زیر از "کتاب «هر روز یک سؤال، هر روز یک کلمه»" ( گرفته شده است)، یک ستون ویدیویی خوشنویسی با تحلیل عمیق حروف مختلف، که توسط تیان یونژانگ تدریس می شود. از جمله این قوانین عبارتند از: تأثیرات. خوشنویسی در ژاپن، کره و ویتنام. ژاپنی ها، کره ای ها و ویتنامی ها حساسیت ها و سبک های خاص خوشنویسی خود را توسعه داده اند،
در حالی که تأثیرات چینی را در خود جای داده اند و همچنین آن را برای خطوط خاص به کار برده اند. خوشنویسی ژاپنی فراتر از حروف هان است و خطوط محلی مانند هیراگانا و کاتاکانا را نیز شامل می شود. در مورد خوشنویسی کره ای، هانگول و وجود دایره، ایجاد یک تکنیک جدید را ایجاب می کرد. در مورد خوشنویسی ویتنامی، سبک ها و تکنیک های مشابهی برای اعمال به "Chữ Nôm" و خط لاتین تکامل یافته اند. هنرهای دیگر. خوشنویسی با آب. همچنین باید به وجود خوشنویسی موقت یا خوشنویسی با آب اشاره کرد. این شیوه خوشنویسی فقط با آب روی زمین انجام می شود که ظرف چند دقیقه خشک می شود. این شیوه به ویژه توسط نسل جدید چینی های بازنشسته در پارک های عمومی چین مورد استقبال قرار گرفته است. نقاشی با جوهر. خوشنویسی بر نقاشی با جوهر افشان که با استفاده از ابزارها و تکنیک های مشابه انجام می شود، تأثیر گذاشته است. خوشنویسی بر اکثر سبک های هنری اصلی در شرق آسیا، از جمله نقاشی با جوهر افشان، سبکی از نقاشی چینی، ژاپنی، کره ای و ویتنامی که کاملاً مبتنی بر خوشنویسی است، تأثیر گذاشته است.
ویلا کرسپی یک عمارت روستایی به سبک احیای مورها مربوط به قرن نوزدهم در شهر اورتا سن جولیو، استان نووارا، پیمونت، ایتالیا است؛ این بنا در جنوب شرقی شهر، در خیابان جی. فاوا ۱۸، نزدیک سواحل دریاچه اورتا و پایین ساکرو مونته دی اورتا واقع شده است. این ویلا اکنون یک هتل و رستوران لوکس است که توسط سرآشپز و رستوران دار آنتونینو کاناواچیولو اداره می شود و سه ستاره میشلن به آن اعطا شده است. این ویلا که به خاطر برج مناره مانند و دهلیز داخلی اش که با گچ بری های عربی تزئین شده، قابل توجه است، نام خود را از تاجر ثروتمند پنبه، کریستوفورو بنینو کرسپی، که ساخت آن را به معمار آنجلو کولا سفارش داد، گرفته است. در سال ۱۸۷۹ به عنوان خانه تعطیلات خانوادگی خود ساخت و می خواست آن را به یاد ساختمان هایی که در سفرهای کاری اش به خاورمیانه دیده بود، بیندازد. زمانی به نام همسر کرسپی، ویلا پیا نیز نامیده می شد. در سال ۱۹۱۴، این مکان محل فیلمبرداری فیلم "«ایونا، مروارید گنگ»" (با عنوان اصلی بود) اثر جوزپه پینتو.
وینو کوتو ( ; یا ) نوعی شراب از مناطق ایتالیایی مارکه و آبروتزو است که عمدتاً در تپه های استان آسکولی پیچنو و استان ماچراتا تهیه می شود. این شراب، شرابی قوی به رنگ یاقوتی، معمولاً نیمه شیرین است و به طور سنتی در لیوان های کوچک با پودینگ و پنیر نوشیده می شود. این شراب از شیره انگور هر یک از انواع انگور محلی تهیه می شود، در یک ظرف مسی حرارت داده می شود تا به نصف یا یک سوم حجم اولیه اش کاهش یابد و سپس تخمیر می شود. این شراب می تواند سال ها نگهداری شود و با هر برداشت، بشکه ها پر می شوند. این شراب عمدتاً توسط افراد خصوصی برای استفاده شخصی تهیه می شود، زیرا طبق قوانین اتحادیه اروپا، نمی توان آن را به عنوان شراب فروخت. چند کارخانه شراب سازی آن را به صورت تجاری به عنوان یک ماده غذایی تولید و می فروشند. این شراب پخته نباید با شربت شیرین طبیعی که از پختن شیره انگور به دست می آید، نه تخمیر آن، اشتباه گرفته شود. اگرچه مناطق جنوبی ایتالیا مانند کالابریا این شربت را شراب پخته می نامند. یا برنده شد مناطق مارکه و آپولیا آن را شما می دانید می نامند. این گیاه در سراسر مدیترانه با نام های مختلف دیگری نیز شناخته می شود. تاریخچه.
تولید شراب کوتا ثبت شده است که در قرن سوم قبل از میلاد توسط پیکن ها و دوباره از قرن شانزدهم میلادی تولید شده است. به گفتهٔ پدران و پدران رومی، امپراتورها و پاپ ها در پایان ضیافت های فراوان خود از این نوشیدنی لذت می بردند، اگرچه منابع بین انواع مختلف شراب پخته مبهم است. شراب سازی. مواد اولیه از هر نوع انگور قرمز و سفید منطقه، به ویژه خوشه های آسیب دیده، تهیه می شود و ممکن است شامل تفاله باقی مانده از شراب سازی معمولی باشد؛ بنابراین، این روشی برای اطمینان از هدر نرفتن محصول است. این ماده خرد شده و به مدت ۲۴ ساعت در یک دیگ بزرگ روی آتش پخته می شود که عطر خاص آن را ایجاد می کند. به طور سنتی، دو مرد در آن حضور داشتند و به نوبت می خوابیدند و دائماً هم می زدند و کف تشکیل شده روی سطح را جمع می کردند. شراب تا زمانی که نصف یا یک سوم حجم آن باقی بماند، بسته به میزان شیرینی آن، پخته می شود. در مارچه، برخی به ازای هر پنج کیلوگرم شراب، یک به اضافه می کنند تا نوشیدنی را طعم دار کنند. پس از خنک شدن، شراب به بشکه های بلوط یا شاه بلوط منتقل می شود و در آنجا برای تخمیر رها می شود. یک یا دو بار از شر رسوبات خلاص می شود. این شرا
ب حداقل به مدت یک سال در بشکه های قدیمی کهنه می شود. اغلب با بشکه های سال های قبل ترکیب شده و برای پر کردن آنها استفاده می شود. به دلیل پخت و پز، شراب بسیار پایدار است و به خوبی در گرما و ظروف باز نگهداری می شود. مقامات مارچه مشخصاتی را برای روش تولید شراب پخته تعیین کرده اند. وضعیت حقوقی. اگر چه آن را به عنوان یک محصول کشاورزی سنتی شناخته شده است. توسط وزارت کشاورزی، غذا و جنگلداری ایتالیا، نمی توان آن را به عنوان شراب فروخت و مقدار بسیار کمی از آن به صورت تجاری تولید می شود. قوانین اتحادیه اروپا استفاده از توصیف «شراب» را برای نوشیدنی هایی که با حرارت دادن مخمر تولید می شوند، ممنوع می کند، مگر اینکه آنها مارسالا باشند، که نوآوری جدیدتری نسبت به شراب پخته است.
کاخ آگوستینی یک کاخ اشرافی به سبک گوتیک است که در خیابان لونگارنو پاچینوتی شماره ۲۶ در امتداد ساحل شمالی رودخانه آرنو، در پیزا، منطقه توسکانی، ایتالیا واقع شده است. طبقه همکف هنوز هم "کافه دل اوسرو"، که در سال ۱۷۷۵ تأسیس شده است، فعال است. تاریخچه و توضیحات. این کاخ در قرن چهاردهم میلادی از ترکیب دو برج قرون وسطایی در این مکان توسط خانواده آستاخو ساخته شد. در طول قرن بعد، این کاخ متعلق به خانواده های مختلف دیگری از جمله دلا ستا، فانتینی و ونروسی بود تا اینکه در سال ۱۴۹۶ توسط خانواده آگوستینی خریداری شد. نوادگان این خانواده هنوز هم مالک این کاخ هستند. این سازه از آجر قرمز و سفال ساخته شده است و با نام پالاتزو روسو (کاخ سرخ) نیز شناخته می شود. پنجره های چندوجهی با نمای سفالی تزئینی قاب بندی شده اند. در اصل طبقه سوم یک ایوان سرپوشیده باز بود. در مجاورت کاخ، یکی از قدیمی ترین سینماهای ایتالیا، سینما لومیر، قرار داشت که در سال ۱۹۰۵ افتتاح و در سال ۲۰۱۱ تعطیل شد و به مکانی برای اجرای کنسرت و موسیقی تبدیل شد. کافه دل اوسرو نام خود را از گروهی از سواره نظامیان گرفته است که در سال ۱۷۵۰ به همراه گراند دوک فرانسیس اول ب
ه پیزا رسیدند و در کاخ اقامت گزیدند. این کافی شاپ به مکانی برای ملاقات تحصیل کرده های پیزا تبدیل شد. همچنین به مکانی برای ملاقات میهن پرستان ایتالیایی تبدیل شد و محلی برای عزیمت مردم محلی بود که برای سازماندهی نبرد کرتاتونه و مونتانارا در سال ۱۸۴۸ به گردان دانشگاه توسکانی پیوستند. منابع. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
آرنیس نوعی انگور شراب سفید ایتالیایی است که از پیمونت ایتالیا سرچشمه می گیرد. این انگور بیشتر در تپه های روئرو، شمال غربی آلبا، یافت می شود، جایی که بخشی از شراب های سفید تعیین مبدأ کنترل شده و تضمین شده روئرو است. همچنین می توان از آن برای تولید شراب ها در لانگه استفاده کرد. آرنیس (به معنای واقعی کلمه: بخیل کوچک، در پیمونتی) به این دلیل به این نام خوانده می شود که به عنوان گونه ای نسبتاً دشوار برای پرورش در نظر گرفته می شود. این گونه، گونه ای ترد و گلدار است و قرن هاست که در این منطقه کشت می شود. شراب های سفید تهیه شده از انگور آرنیس معمولاً خشک و پر از طعم گلابی و زردآلو هستند. تاریخچه. مورخان شراب در مورد اینکه آرنیس از چه زمانی و تحت چه نامی در منطقه پیمونت رشد کرده است، اختلاف نظر دارند. ریشه احتمالی نام آرنیس در گویش پیمونتی، "رِنِسی"، در توصیف چندین گونه انگور مختلف در قرن پانزدهم ظاهر می شود. برخی از مورخان معتقدند که آرنیس ممکن است انگور رانایسی باشد که در سال ۱۴۳۲ در استان تورین در اطراف روستای چیری رشد می کرده است. در اطراف کاناله در استان کونئو، انگور رِنِزیوم در سال ۱۴۷۸ ثبت شده است. اولین استفاد
ه از نام "آرنیس" در متن سال ۱۸۷۷ امپلوگراف ایتالیایی، کنت جوزپه دی روواسندا، دیده می شود که در آن توصیف شده است که این انگور از قبل در پیمونت به خوبی ریشه دوانده است. با وجود اشتراک چندین مترادف مشابه، آرنیس هیچ ارتباط ژنتیکی با انگور شراب قرمز معروف پیدمونتی، نبیولو، ندارد، اما این دو انگور رابطه تاریخی نزدیکی با هم دارند. قرن ها از انگور سفید آرنیس برای نرم کردن تانن ها و تندی انگور نبیولو در شراب های منطقه بارولو استفاده می شد، از این رو مترادف رایج آن "نبیولو بیانکو"، "بارولو بیانکو" یا «بارولو سفید» است. در تاکستان، آرنیس اغلب با نبیولو در مخلوط مزرعه کاشته می شد، با این هدف که عطر شیرین توت های رسیده آرنیس پرندگان را جذب کرده و آنها را از خوشه های ارزشمندتر نبیولو دور نگه دارد. در قرن بیستم، همزمان با تمرکز تولیدکنندگان بارولو بر تولید ۱۰۰٪ انگور از گونه های مختلف نبیولو، سطح زیر کشت به طور پیوسته کاهش یافت تا جایی که این گونه در آستانه انقراض قرار گرفت. تا دهه ۱۹۷۰، تنها دو تولیدکننده به تولید انواع شراب آرنیس می پرداختند: برونو جیاکوسا و ویتی. دهه ۱۹۸۰ شاهد رنسانسی در علاقه به شراب های سفید پیمونت بود
و کاشت این نوع شراب شروع به افزایش کرد. تا سال ۲۰۰۰، وجود داشت. تا سال ۲۰۰۶، تعداد کاشت آرنیس به حدود کاهش یافت که تقریباً همه آنها در منطقه رورو و لانگه در پیمونت یافت می شدند. مناطق شراب سازی. آرنیس عمدتاً در منطقه شراب سازی ایتالیایی پیدمونت یافت می شود، جایی که در شراب های سفید روئرو و لانگه به کار می رود. این انگور به عنوان انگور ترکیبی در شراب های قرمز نبیولو روئرو مجاز است، اما استفاده از آن در این ظرفیت امروزه به ندرت دیده می شود. در سال ۲۰۰۴، نزدیک به ۱ میلیون گالن (۳۸۰۰۰ هکتولیتر) آرنیس با نام تجاری در این دو منطقه تولید شد. در خارج از پیدمونت، کاشت های محدودی از این انگور را می توان در لیگوریا و جزیره ایتالیایی ساردینیا یافت. در ایالات متحده، آرنیس بیشتر در منطقه شراب کالیفرنیا در شهرستان سونوما و منطقه شراب اورگان در دره ویلامت یافت می شود. سایر مناطق انگورکاری آمریکا که مقداری از این انگور در آنها کاشته شده است عبارتند از مندوسینو، دره رودخانه روسی، پایسینز و دره سانتا ینز. همچنین در ویلکاکس، آریزونا نیز کشت می شود. در قرن بیست و یکم، کاشت آرنیس در مناطق شراب استرالیا در تاسمانی، ویکتوریا و نیو
ساوت ولز و همچنین منطقه شراب نیوزیلند در گیسبورن در جزیره شمالی آغاز شده است. کشت انگور و شراب سازی. کشت انگور آرنیس می تواند دشوار باشد، زیرا به طور طبیعی اسیدیته پایینی دارد و اگر پس از سپتامبر برداشت شود، بیش از حد رسیده می شود. علاوه بر این، این انگور مستعد کپک پودری است، اگرچه تحقیقات کلونینگ اخیر شروع به جداسازی کلون های آرنیس کرده است که تحمل بیشتری در برابر کپک دارند. تمایل این انگور به بازده محصول کم و اکسیداسیون آسان شراب، به کاهش مداوم آن در اوایل تا اواسط قرن بیستم کمک کرد. درک بهتر از این گونه در نیمه دوم قرن به احیای این گونه کمک کرد، زیرا شراب سازان دریافتند که خاک های گچی و شنی اطراف روئرو به انگورها اسیدیته و ساختار بیشتری می دهد، در حالی که انگورهای آرنیس کاشته شده در خاک رس شنی، عطری زیبا و عجیب و غریب ایجاد می کنند. نقش تاریخی آرنیس به عنوان نرم کننده ای برای نبیولو بوده است، اگرچه امروزه این انگور بیشتر به عنوان یک شراب گونه دار دیده می شود. شراب هایی که در بلوط تخمیر و/یا کهنه می شوند، طعم کامل تری دارند، در حالی که آرنیس های بدون بلوط می توانند عطر و طعم بیشتری داشته باشند. آرنیس پتانسی
ل تولید شراب های بسیار معطر با رایحه بادام، زردآلو، هلو، گلابی و رازک را دارد. برخی از تولیدکنندگان، آرنیس را در اواخر برداشت "به صورت پاسیتو (نوعی شراب)" تولید می کنند.
اتزیو روسی (; – ) ژنرال ارتش سلطنتی ایتالیا در طول جنگ جهانی دوم بود. او از سال ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۳ فرماندهی ارتش ششم را برعهده داشت و از فوریه تا مه ۱۹۴۳ به عنوان هفدهمین رئیس ستاد نیروی زمینی ایتالیا فعالیت می کرد. زندگی نامه. روسی در ۱۹ مارس ۱۸۸۱ در ویچنزا زاده شد و پس از ثبت نام در ارتش سلطنتی ایتالیا، در مدرسه کاربردی توپخانه و مهندسی در تورین تحصیل کرد و با درجه ستوان دوم فارغ التحصیل شد. او در ۱ سپتامبر ۱۹۰۳ به درجه ستوان ارتقا یافت. او در جنگ جهانی اول شرکت کرد و در ۲۹ آوریل به درجه سرگردی ارتقا یافت. در پایان جنگ، او درجه سرهنگ دومی را داشت و به خاطر شجاعت نظامی، عنوان شوالیه نشان تاج ایتالیا و مدال برنز را دریافت کرده بود. در ۱۹ مه ۱۹۱۹، عنوان شوالیه نشان نظامی ساووی به او اعطا شد. پس از ارتقا به درجه سرهنگی، فرمانده هنگ ۱۱ توپخانه شد. در اوت ۱۹۲۸ او به عنوان رئیس ستاد فرماندهی نظامی سیسیل منصوب شد. در سال های ۱۹۳۵ تا ۱۹۳۶، در طول جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی، با درجه سرتیپ، به عنوان مدیر کل خدمات لجستیکی در وزارت جنگ خدمت کرد و در پایان درگیری به دلیل شایستگی های استثنایی به درجه سرلشکری ارتقا یافت. بین سال ه