Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آرژانتین و ایالات متحده را آغاز کرد. ارتباط پاراگوئه. بوئینگ ۷۴۷ که بعداً در آرژانتین فرود آمد، به سیوداد دل استه، پاراگوئه رسید. منطقه ای که به قاچاق و تجارت غیرقانونی معروف است. تنها مدتی بعد بود که مقامات پاراگوئه تحقیقاتی را در مورد این پرواز و محموله آن آغاز کردند. مقامات امنیتی نگرانی خود را در مورد عدم شفافیت و بی نظمی در اسناد پرواز و ترکیب خدمه ابراز کردند. ادعای دور زدن تحریم ها. تحقیقات نشان می دهد که پروازهای ناشناس ممکن است بخشی از یک استراتژی گسترده تر برای دور زدن تحریم های بین المللی باشند. شواهد نشان می دهد که طلا از ونزوئلا به ایران در ازای کمک فنی و سوخت منتقل شده است. گزارش های دیگر حاکی از آن است که از این هواپیماها برای انتقال قطعات یدکی، فناوری نظارتی و سایر کالاهای ممنوعه تحت چارچوب های تحریم های موجود استفاده شده است. پیامدهای استراتژیک. تحلیلگران و ناظران امنیتی نگرانی هایی را مطرح کرده اند مبنی بر اینکه این پروازها ممکن است برای ایجاد و پشتیبانی از شبکه های مرتبط با حزب الله و سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ایران (IRGC) در آمریکای لاتین، عمدتاً در نقطه مرزی سه گانه، جایی که پاراگوئه، ب
رزیل و آرژانتین به هم می رسند، مورد استفاده قرار گیرد. منطقه ای که به خاطر فعالیت های تأمین مالی تروریسم شناخته می شود. استفاده ایران از هواپیماهای غیرنظامی برای اهداف پنهانی بی سابقه نیست. سازمان هایی مانند «اتحاد علیه ایران هسته ای» فعالیت های مشابهی را در رابطه با سایر خطوط هوایی مرتبط با دولت ایران مستند کرده اند. واکنش بین المللی. پس از حادثه سال ۲۰۲۲، مقامات آمریکایی تحقیقاتی را در مورد هواپیما و شرکت های مرتبط، از جمله شرکت های اسپانیایی متهم به اجاره غیرقانونی، آغاز کردند. اف بی آی، نیروهای امنیتی آرژانتین و اینترپل به طور مشترک روی این پرونده کار کردند. از آن زمان، آرژانتین و دیگر کشورهای آمریکای لاتین نظارت بر پروازهای باری خارجی، به ویژه آن هایی که به نهادهای تحریم شده مرتبط هستند، را تشدید کرده اند.
قتل توماسو اونوفری جنایتی است که در ۲ مارس ۲۰۰۶ در کازالبارونکولو رخ داد. دهکده ای در شهرداری پارما در ایتالیا. ماجرای ربوده شدن و قتل تومّاسو اونوفری، کودک ۱۶ ماهه ایتالیایی، یکی از دردناک ترین و تکان دهنده ترین جنایات در تاریخ معاصر ایتالیا به شمار می رود. این حادثه در سال ۲۰۰۶ رخ داد و نه تنها جامعه ایتالیا، بلکه افکار عمومی جهانی را در شوک و اندوه فرو برد. توماس از خانه ربوده شد، در حالی که آدم ربایان به اشتباه تصور می کردند والدین او از منابع مالی قابل توجهی برخوردارند و می توانند مبلغی سنگین به عنوان باج پرداخت کنند. اما این تصور نادرست، به فاجعه ای غیرقابل جبران منجر شد. تنها چند دقیقه پس از ربایش، آدم ربایان کودک را به قتل رساندند؛ اقدامی که احتمالاً ناشی از ترس آن ها از شناسایی و تعقیب توسط نیروهای پلیس بود. آن ها گمان می کردند که عملیات نجات به سرعت آغاز شده و برای جلوگیری از افشای هویت شان، تصمیم به حذف قربانی گرفتند. خشونت و بی رحمی این جنایت، به ویژه با توجه به سن بسیار کم قربانی، موجی از خشم، اندوه و همدردی در سراسر کشور به راه انداخت. رسانه های ایتالیایی و بین المللی با پوشش گسترده این پرونده،
آن را نمادی از سقوط اخلاقی و بی رحمی در جامعه مدرن دانستند. مردم در سراسر ایتالیا با برگزاری مراسم یادبود، روشن کردن شمع و ارسال پیام های همدردی، به خانواده اونوفری تسلیت گفتند و خواستار اجرای عدالت شدند. ماهیت واقعی جنایت حدود یک ماه بعد آشکار شد، زمانی که ماریو آلسی، بنّا که قبلاً در خانه اونوفری کار می کرد، و همدستش سالواتوره ریموندی، به جرم اعتراف کردند و محل اختفای جسد را به پلیس نشان دادند. به همراه آلسی و ریموندی، شریک این بنا، آنتونلا کونسروا، نیز محکوم شد. تاریخچه. جرم. در سپتامبر سال ۲۰۰۵، خانواده اونوفری که شامل پائولو اونوفری و همسرش پائولا پلینگلی، به ترتیب ۴۶ و ۴۳ ساله و هر دو کارمند اداره پست ایتالیا بودند، به همراه دو فرزندشان، سباستیانو ۸ ساله و تومّازو ۱۷ ماهه، تصمیم گرفتند زندگی شهری را ترک کرده و به محیطی آرام تر و روستایی نقل مکان کنند. آن ها آپارتمان خود را در حومه شهر پارما ترک کردند و به خانه ای بازسازی شده در شماره ۲۷ دهکده کوچک و روستایی کازالبارونکو، واقع در مرز با منطقه سوربولو، نقل مکان کردند. این تصمیم برای تغییر سبک زندگی، در ظاهر گامی به سوی آرامش، طبیعت و دوری از شلوغی شهر بود
. تنها چند ماه پس از این جابه جایی، در مارس ۲۰۰۶، کودک خردسال خانواده، قربانی آدم ربایی شد که با انگیزه دریافت باج صورت گرفت. حدود ساعت ۷:۴۵ بعد از ظهر در ۲ مارس ۲۰۰۶، برق خانه روستایی قطع شد. خانواده مشغول خوردن شام بودند. پس از پنج دقیقه، پائولو اونوفری برای بررسی کنتور برق به حیاط رفت و مورد حمله دو مرد که صورت هایشان را با کلاه ایمنی و عینک پوشانده بودند، قرار گرفت. آنها او را با چاقو و تپانچه تهدید کردند و در را به زور باز کردند. وقتی وارد شدند، فریاد سرقت سر دادند و اسلحه را به سمت توماسو نشانه گرفتند و به این زوج دستور دادند که پول را تحویل دهند. پائولا کیف پول خود را با ۱۵۰ یورو پول نقد به آنها داد و پس از آن دو مهاجم، والدین و پسر بزرگشان سباستیانو را روی زمین خواباندند، آنها را بستند و با نوار چسب دهانشان را بستند. پس از حدود ده دقیقه، عاملان فرار کردند و وقتی اونوفری ها توانستند خود را آزاد کنند، دیدند که توماسو دیگر روی صندلی بلندش نیست. بلافاصله پلیس زنگ خطر را به صدا درآورد؛ والدین به بازپرسان گفتند که دو جنایتکار قد کوتاه بودند و با لهجهٔ جنوبی مشخصی، شاید کالابری یا سیسیلی، صحبت می کردند. پسرش
ان سباستیانو، که او نیز در یک جلسهٔ دادرسی محرمانه مورد بازجویی قرار گرفت، گفت که قبل از ورود غیرقانونی هیچ صدایی از بیرون خانه شنیده نشده بود و دو آدم ربا خاک زیادی به داخل خانه آورده بودند. او همچنین به نگرش متفاوت این دو نفر اشاره کرد، مردی که کلاه کاسکت به سر داشت آرام بود، در حالی که مردی که کلاه کاسکت به سر داشت، آشفته و رفتاری وحشیانه داشت. جستجوها در اطراف شهر بلافاصله آغاز شد، اما هیچ اثری از کودک نبود. تحقیقات. تحقیقات مربوط به پرونده ربوده شدن و قتل اونوفری به دو دادستان عمومی معاون، لوشیا موستی و سیلویریو پیرو، سپرده شد؛ دو مقام قضایی با تجربه که مسئولیت بررسی یکی از حساس ترین و دردناک ترین پرونده های جنایی ایتالیا را بر عهده گرفتند. با توجه به پیچیدگی های احتمالی و نگرانی ها دربارهٔ انگیزه های پشت پرده این جنایت، پرونده ای نیز در دفتر منطقه ای ضد مافیا در بولونیا گشوده شد. گشایش پرونده در نهاد ضد مافیا نشان دهنده آن بود که مقامات قضایی احتمال می دادند این جنایت ممکن است فراتر از یک اقدام فردی باشد و به شبکه های سازمان یافته یا روابط پنهان مرتبط باشد. چنین اقدامی در سیستم قضایی ایتالیا معمولاً زما
نی انجام می شود که احتمال دخالت گروه های جنایی یا ساختارهای پیچیده در یک پرونده وجود داشته باشد. پرونده ناپدید شدن بلافاصله مورد توجه رسانه های ایتالیایی قرار گرفت. در همان شب دوم مارس، اولین گزارش ها منتشر شد و روز بعد، گروه های تلویزیونی مختلف و خبرنگاران روزنامه های اصلی به کازالبارونکولو رسیدند. همزمان، اقدامات مختلفی برای ابراز همبستگی با خانواده پسر کوچک انجام شد و درخواست های مختلفی از آدم ربایان برای آزادی کودک مطرح شد. این اقدامات با اقداماتی آغاز شد که در ۳ مارس از صحنه تئاتر آریستون در سانرمو توسط میزبان جشنواره موسیقی سانرمو، جورجیو پاناریلو، در ۷ مارس توسط پاپ بندیکت شانزدهم و در ۹ مارس توسط همسر رئیس جمهور ایتالیا، فرانکا چامپی، آغاز شد. در ۴ مارس ۲۰۰۶، قاضی جراردو لاگاردیا به TG1 اعلام کرد که خانواده هنوز هیچ خبری از آدم ربایان دریافت نکرده اند. در همان گزارش، درخواست عمومی والدین از آدم ربایان پخش شد که اعلام کردند حاضرند برای بازگرداندن صحیح و سالم پسرشان به خانه مذاکره کنند و خاطرنشان کردند که توماسو از صرع رنج می برد و بنابراین مجبور بوده دو بار در روز کاربامازپین را با دوز دقیق مصرف کند، ع
لاوه بر این، در روزهای قبل از آدم ربایی تب داشته و به همین دلیل به استامینوفن نیاز داشته است. این اعلامیه همچنین توسط کشیش دون جاکومو اسپینی، که کودک را در ۲ آوریل ۲۰۰۵ غسل تعمید داد و او خود را برای میانجیگری با آدم ربایان آماده کرد. کشیش آموزشی نیز با همان نیت پیشقدم شد، اما خانواده اونوفری امتناع ورزیدند. تحقیقات به دلیل فقدان مداوم شواهد از سوی آدم ربایان (علیرغم اینکه دفتر دادستانی ۲۵۰ دستور برای شنود تلفنی و محیطی صادر کرده بود) و دشواری در شناسایی انگیزه احتمالی، پیچیده شده بود. در واقع، در ماه های گذشته، چندین سرقت در منطقه اطراف کازالبارونکولو رخ داده بود، اما به جز سرقت و حمله به صاحبان خانه، هیچ یک از آنها به اقدام بی شرمانه ای مانند ربودن یک کودک منجر نشده بود. علاوه بر این، به جز ۱۵۰ یورو که خودجوش توسط پائولا پلینجلی تحویل داده شد، هیچ شیء قیمتی دیگری از مزرعه به سرقت نرفته بود. با این حال، خانواده اونوفری وضع مالی خوبی نداشتند، آنها اخیراً برای خرید ملک در کازالبارونکولو وام مسکن گرفته بودند و بعید به نظر می رسید که کسی از آنها باج بخواهد، اگر این باور اشتباه وجود نداشت که کار آنها در اداره پست
(به ویژه کار پدرشان پائولو، که مدیر اداره پست پارما سود مونتبلو بود) آنها را در موقعیتی قرار می دهد که از بودجه این مؤسسه پستی استفاده کنند. پلیس در واقع درخواست هایی برای پول دریافت کرد، اما هیچ یک از آنها صادق نبود. مسائل بحرانی دیگری از فشار رسانه ها ناشی شد: در ۸ مارس، قضاتی که پرونده را دنبال می کردند، مجبور شدند سه روز سکوت در مطبوعات درخواست کنند. این کار برای جلوگیری از گمراهی انجام شد. همچنین با اشاره به درگیری های ادعایی با همکاران در محل کار، فرضیه ای مبنی بر اقدام انتقام جویانه در سرقتی که در سال ۲۰۰۱ در اداره پستی که پائولا پلینگلی در آن کار می کرد، انجام شد، مطرح شد. فرضیه دیگری حتی به ازدواج قبلی پائولو اونوفری که در سال ۱۹۹۳ به پایان رسیده بود و از آن یک پسر به دنیا آمده بود، مرتبط بود. مشخص شد که همسر سابق او با یک زندانی در زندان ویگِوانو که مظنون به قتل عمد بود، رابطه داشته است و این موضوع توجه تحقیقات را به خود جلب کرد. محققان همچنین سرنخ های دیگری مانند ردپای به جا مانده در گل و لای نزدیک خانه مزرعه و ناپدید شدن سگ خانواده که دو روز قبل از آدم ربایی رخ داده بود را ارزیابی کردند. با این ح
ال، هیچ یک از این عناصر به نتایج مشخصی منجر نشد. در مورد سگ خانگی، در ۲۲ مارس در نزدیکی کازالبارونکولو پیدا شد. در حالی که جستجوها بدون نتیجه ادامه داشت، کوستانتینا کوموتاری، پیشگو اهل میلان، نیز مداخله کرد. او اظهار داشت که کودک کشته شده و جسد به آب های رودخانه مگرا، در نزدیکی پونترمولی در استان ماسا-کارارا، تقریباً ۱۰۰ کیلومتری کازالبارونکولو، انداخته شده است. در ۱۶ مارس، غواصان آتش نشانی لیورنو منطقه ای را که پیشگو نشان داده بود، بازرسی کردند، اما جستجو ناموفق بود. "" او بعداً به دلیل جعل اسناد در رابطه با این حادثه مورد بازجویی قرار گرفت. بسیاری از مدیوم های دیگر با محققان تماس گرفتند تا «راه حل» خود را برای این پرونده ارائه دهند. در میان آنها ماریا رزا بوسی نیز وجود داشت که در ماه های گذشته به دلیل کمک قاطع به یافتن فرد گمشده دیگری مشهور شده بود، اما در عوض نظر مخالف داشت که توماسو هنوز زنده است. در ۲۶ مارس، تابلویی نقاشی شده در جاده ای نزدیک خانهٔ اونوفری ظاهر شد که روی آن نوشته شده بود «"کافی است؟"» که برخی آن را به عنوان پیامی از سوی آدم ربایان تفسیر کردند و بلافاصله پاک شد. سوءظن ها دربارهٔ پائولو او
نوفری و آجرچین ها. تنها سرنخی که امیدوارکننده به نظر می رسید، اعلامیهٔ خودجوش پاسکواله گاگلیوسترو بود. او عضو سابق طایفهٔ پارلو از گروه «ندرانگتا» و همکار عدالت بود که اخیراً از زندان آزاد شده بود. او اظهار داشت که در اوت ۲۰۰۵ در رستورانی در سنت پروسپرو پارمنس با او ملاقات کرده بود. با یک هموطن که به او پیشنهاد داده بود در «آدم ربایی برق آسا» یک کودک خردسال شرکت کند. هدف، پسر دو کارمند پست بود که در آن صورت، احتمالاً ظرف چند ساعت، مجبور به پرداخت باج با استفاده از پول پسته ایتالیانه می شد. با این حال، گاگلیوسترو که گفت نام شخصی را که به او پیشنهاد داده بود به خاطر نمی آورد، از شرکت در این ماجرا خودداری کرد. به طور موازی، دفتر دادستانی عمومی شروع به بازجویی از بنّاهایی کرد که در بازسازی ملک کازالبارونکولو کار کرده بودند، و با استاد سازنده، پاسکواله جوزپه باربرا، که از قبل با پائولو اونوفری معاملات تجاری داشت، شروع کرد. او گفت که در طول کار متوجه هیچ اختلافی بین مالکان و کارگران نشده است و فهرستی از کارگران شاغل در محل ساخت و ساز را در اختیار بازرسان قرار داد. جلسات رسیدگی به والدین نیز ادامه یافت و باعث خشم پد
ر توماسو شد، که گفت احساس می کند «مورد اتهام» قرار گرفته است. گزارشی از مدیر گروه پرواز پارما سپس آشکارا صحت گفته های اونوفری ها را زیر سؤال برد و این فرضیه را مطرح کرد که در واقع داستان آدم ربایی، قتل نوزادی را که در خانواده رخ داده بود، پنهان کرده است. با این حال، تطابق کامل و عدم تناقض روایت های همسران و پسرشان سباستیانو، این فرضیه تحقیقاتی را رد کرد. عناصر جالب توجه دیگر از شنود شماره تلفن های باربرا، به ویژه تماس تلفنی بین او و پائولو اونوفری، که در آن عباراتی مانند «آنها چیزی در مورد من می دانند» و «من چیزی نگفتم» رد و بدل شده بود، به دست آمد. مورد دیگر بین همسر باربرا و ماریو آلسی، آجرکار ۴۴ ساله که در کار بازسازی خانه اونوفری شرکت کرده بود، بود. همسر باربرا در صحبت با او و شریک زندگی اش، آنتونلا کونسروا، شرحی از بازرسی خانه توسط پلیس را برای او تعریف کرد. باربرا که دوباره توسط بازپرسان احضار شده بود، گفت که آلسی او را در یک عملیات پیچیده پولشویی به ارزش ۷۰ میلیون دلار آمریکا که از فروش نفت قاچاق به دست آمده بود، درگیر کرده است و اینکه آنها با هم به پائولو اونوفری پیشنهاد داده بودند که در ازای لغو مبلغ
ی که قرار بود برای کار بازسازی خانه پرداخت شود، وارد «سیستم» شود: با این حال، مدیران (که به عنوان «باند اسلاوها» تعریف می شوند) تعهد باربرا و آلسی را رضایت بخش ندانسته و آنها را به انتقام جویی علیه خود و خانواده هایشان تهدید کرده بودند، بنابراین از تماس تلفنی اونوفری برای کسب اطمینان از اینکه او درگیر این خطر نیست، استفاده شد. در ۱۰ مارس، بازرسی در انباری در پارما متعلق به پائولو اونوفری انجام شد که در آن یک کامپیوتر قدیمی پیدا شد. پس از کشف این موضوع، پدر کودک ربوده شده در فهرست مظنونین قرار گرفت، با این فرضیه که آدم ربایی توماسو می تواند پیامدهای کودک آزاری داشته باشد، اما تحقیقات هیچ ارتباطی بین این وقایع نشان نداد. دادرسی ها به طور جداگانه ادامه یافت و با توافق طرفین برای صدور حکم ۶ ماه زندان به پایان رسید. پدر توماسو در ابتدا اعلام کرد که تحقیقات ضد کودک آزاری انجام داده و این مدارک را برای شکایت به مقامات نگه داشته است. بعداً، در مصاحبه ای با " پانوراما "، او این روایت را پس گرفت و توقیف مدارک متهم کننده را "اشتباهی" دانست که از آن پشیمان است. کشف قتل. سپس توجه ها به ماریو آلسی، آجرکار، معطوف شد که سابق
ه کیفری خشونت جنسی مرتکب شده با همدستش در سن بیاجیو پلاتانی در سال ۲۰۰۰ را داشت که برای او ۶ سال زندان به همراه داشت؛ دادگاه مربوطه هنوز به پایان نرسیده بود. آلسی، که پیش از این توسط بازپرسان در مورد «باند اسلاوها» که توسط باربرا توصیف شده بود، شنیده شده بود (و همه چیز را انکار کرده بود و این سوءظن را ایجاد کرده بود که استاد سازنده این داستان را صرفاً به منظور درخواست پول از اشخاص ثالث ساخته است)، خود را در همبستگی آشکار با اونوفریس نشان داده بود و خود نیز درخواست های عمومی برای آزادی کودک ارائه کرده بود. او که در ۲۷ مارس در فهرست مظنونین ثبت شده بود، ابتدا قرار ملاقات با یک آجرکار دیگر و سپس حضور خود در یک بار در کاسالتونه را به عنوان یک بهانه ارائه داد. در شب آدم ربایی؛ هیچ کدام از این شرایط تأیید نشد. علاوه بر این، مأموران او را در حال سوزاندن چیزی در باغ خانه اش دستگیر کرده بودند و پائولا پلینجلی، هنگامی که او را در کلانتری ملاقات کرد، گفت که متقاعد شده است که راه رفتن او را شبیه به راه رفتن یکی از آدم ربایان تشخیص داده است. حتی دو بهانه ای که پاسکواله باربرا ارائه داد (داور یک مسابقه فوتبال و حضور در جلس
ه شاهدان یهوه) نیز تأیید نشد. تحقیقات انجام شده توسط دپارتمان تحقیقات علمی (RIS) از پارما در این میان وجود اثر انگشت روی نوار چسبی که برای بی حرکت کردن اعضای خانواده استفاده شده بود را فاش کرد. پائولا پلینجلی همچنین گفته بود که در طول حمله، یکی از آدم ربایان دستکش خود را درآورده بود تا لبه چسب را بهتر بگیرد. AFIS اثر انگشت را متعلق به سالواتوره ریموندی، بوکسور سابق ۲۷ ساله، کارگر موقت و همچنین یک جنایتکار، یافت. مشخص شد که او شماره تلفن هایی با نام های ساختگی به دست آورده بود که از طریق آنها بارها در طول روزهای آدم ربایی توماسو با آلیسی تماس گرفته بود. در ۱ آوریل، آلسی، ریموندی، باربرا و آنتونلا کونسروا دستگیر شدند. پس از چند ساعت بازجویی، ساعت ۷:۳۹ بعد از ظهر، ریموندی اولین کسی بود که اعتراف کرد و به قتل کودک اعتراف کرد، اما آلسی را مقصر دانست. آلسی نیز به نوبه خود تأیید کرد که توماسو کشته شده است، اما ریموندی را مقصر قتل دانست. در عرض چند دقیقه، اعترافات به خبرنگاران رسید و در ابتدای اخبار عصر منتشر شد؛ بنابراین، خانواده اونوفری حتی قبل از اینکه رسماً توسط بازپرس با آنها تماس گرفته شود، از این موضوع مطلع شد
ند. عصر روز دوم آوریل، ماریو آلسی، بازرسان و آتش نشانی را به سن پروسپرو پارمنس هدایت کرد. در سواحل رودخانه انزا، جایی که جسد کودک پنهان شده بود. جسد سالم و در حالی که زیر چند سانتی متر خاک و آوار دفن شده بود، پیدا شد. کالبدشکافی، مرگ را در همان شب آدم ربایی اعلام کرد. جسد علائمی مطابق با خفگی و همچنین ضربات مکرر به سر با یک جسم صاف، بیل یا بیلچه را نشان داد. این بنّا بعداً اعلام کرد که نقشه ربودن توماسو را با هدف درخواست باج هنگفت از والدینش طرح ریزی کرده بود تا از این طریق بخشی از بدهی هایش را پرداخت کند. در طول کار بازسازی خانه مزرعه، او در واقع فهمیده بود که پائولو اونوفری مبلغ قابل توجهی پول را که اخیراً از یکی از بستگانش به ارث برده بود، به پاسکواله باربرا نشان داده است؛ بنابراین آلیسی خود را متقاعد کرده بود که این به معنای منابع مالی فراوان خانواده است. او همچنین فرض کرده بود که دسترسی به وجوه بیشتر از طریق کارفرمایشان در اداره پست برای آنها آسان خواهد بود. با این حال، اوضاع ظرف بیست دقیقه پس از آدم ربایی رو به وخامت گذاشت. آلیسی تأیید کرد که کودک به دلیل گریه کردن و «مزاحمت» بودن، و همچنین به دلیل ترس
آدم ربایان از اینکه توسط پلیس تحت تعقیب قرار گرفته باشند، کشته شده است. ریموندی گزارش داد که او با وعده دریافت بخش بزرگی از باج و با این دروغ که خانواده اونوفری به نوعی با آدم ربایی «رضایت» داده اند، در این ماجرا دست داشته است. آنتونلا کونسروا، تنها مظنونی که بی گناهی کامل خود را اعلام کرد، در عوض به عنوان «زندانبان» تعیین شده کودک در طول آدم ربایی و همچنین (پس از کشف نقشه منطقه کازالبارونکولو در خانه آلیسی) به عنوان یک شرکت کننده فعال در وقایع شب ۲ مارس شناسایی شد. در واقع، قرار بود او کسی باشد که در مکانی توافق شده، احتمالاً جایی بین خیابان بنه سیتو و خیابان تراگلیونه، سوار بر فیات تیپو ثبت شده به نام شریکش، منتظر دو آدم ربا بماند تا فرار را به سمت یک ساختمان مخروبه در همان نزدیکی ادامه دهد. فرایندها. محاکمه در مارس ۲۰۰۷ آغاز شد: در طول جلسه دادرسی، وکلای مدافع ماریو آلسی و سالواتوره ریموندی (که دومی در حکم بدوی به آن اعتراف کرد) تقصیر قتل توماسو را به گردن یکدیگر انداختند. پاسکواله جوزپه باربرا نیز به همراه این دو نفر و آنتونلا کونسروا (که همچنان می گفت از این ماجرا کاملاً بی اطلاع بوده و وکیل مدافعش معتقد
بود که این جنایت توسط شخص ثالثی تحریک شده به اتهام معاونت در جرم به دادگاه فرستاده شد، اما از زندان آزاد شد. در احکام اولیه، ماریو آلسی به حبس ابد، آنتونلا کونسروا به بیست و چهار سال زندان و سالواتوره ریموندی به بیست سال زندان محکوم شدند؛ در عوض، پاسکاله باربرا تبرئه شد. در سال ۲۰۱۰، دادگاه تجدیدنظر به طور قطعی احکام آلسی و ریموندی را تأیید کرد، در حالی که برای کونسروا لازم بود دادگاه تجدیدنظر دوباره برگزار شود، و پس از آن در سال ۲۰۱۲، دیوان عالی کشور نیز حکم او را تأیید کرد. دلایل صدور حکم بدوی، مسئولیت این جنایت را به ماریو آلسی و سالواتوره ریموندی نسبت می داد، در حالی که این دو نفر، به طور آشتی ناپذیری، یکدیگر را به ارتکاب قتل (که با بی رحمی و «بدون دادن فضایی برای کنترل، منطق و بالاتر از همه حس ترحم انسانی» انجام شده بود) و رها کردن همدست قبل از وقوع آن متهم می کردند. اظهارات این بوکسور سابق در مورد آماده سازی جنایت قطعاً صادق تلقی می شد: او بود که کارت های تلفن «ایمن» را که برای درخواست باج استفاده می شد، پیدا کرد، و همچنین کلاه ایمنی، کلاه نقابدار و سلاح هایی را که برای ورود به خانه اونوفری و (پس از کش
ته شدن توماسو) برای خلاص شدن از شر لباس های استفاده شده در طول «یورش» استفاده می شد، تهیه کرد. قضات با تأیید دروغ بودن اظهارات بعدی، تأکید کردند که اگر این دو نفر بدون توافق از هم جدا می شدند، آلسی برای ترک منطقه کازالبارونکولو با مشکل مواجه می شد، زیرا آنتونلا کونسروا احتمالاً قرار ملاقات با ماشین را در مکان و زمان توافق شده «از دست داده بود». علاوه بر این، این واقعیت که آن سه نفر دو روز قبل از ملاقات مجدد صبر کرده بودند، توسط دادگاه به عنوان تأیید دیگری بر آگاهی کامل همه آنها از جرم ارتکابی تلقی شد؛ بنابراین، قضات دادگاه بدوی، حکم ۱۳ مه ۲۰۰۶ را که دادگاه تجدیدنظر بولونیا با آن حکم داده بود، در نظر نگرفتند. ریموندی را از اتهام همدستی در قتل تبرئه کرده بود (و روایتی را که طبق آن آلیسی، قبل از کشتن کودک، همدستش را مجبور به رفتن با موتور گازی اش کرده بود، به عنوان روایتی درست پذیرفته بود)، و تنها روایت مربوط به آدم ربایی با شرایط تشدیدکنندهٔ «ناخواسته» ی مرگ توماسو را باقی گذاشته بود.
قاتل قاتلان و فیلمی هندی محصول سال ۱۹۸۱ و به کارگردانی آرجون هینگورانی است. در این فیلم بازیگرانی همچون درمندرا، ریشی کاپور، زینت امان، تیان آمبانی، نیروپا روی، امجد خان، شاکتی کاپور و بروس له ایفای نقش کرده اند.
ماریو مگنوتا (۱۴ اکتبر ۱۹۴۲–۴ ژانویه ۲۰۰۹) سرایدار ایتالیایی یک مدرسه بازرگانی در لاکیلا، ابروتزو بود. او پس از اینکه قربانی چندین تماس تلفنی شوخی آمیز شد، که در سال های ۱۹۸۶ و ۱۹۸۷ توسط برخی از دانشجویان سابق این مؤسسه برقرار شد، در ایتالیا بسیار مشهور شد این تماس ها بعداً در کاست های صوتی و در نهایت در اینترنت پخش شدند. زندگی نامه. مگنوتا در پیوه دی تکو، در استان ایمپریا، لیگوریا، متولد شد. او پسر جیووانی مگنوتا و رومیلدا سیکونولفی بود که در سال ۱۹۴۵ به دلیل کار، خانواده اش را به لاکیلا نقل مکان دادند. تماس های شوخی آمیز. مانیوتا پیش از ظهور اینترنت نیز مشهور بود، از طریق نقل قول های شفاهی و تکثیر و پخش نوارهای صوتی. با گذشت زمان، شهرت او در سراسر ایتالیا گسترش یافت. سال ها پس از تماس های تلفنی بین سال های ۱۹۸۶ تا ۱۹۸۷، این ضبط ها دیجیتالی شده و در اینترنت منتشر شدند که باعث افزایش بیشتر شهرت او شد. موفقیت در فضای آنلاین عمدتاً به دلیل خشم و استفاده از کلمات توهین آمیز مذهبی توسط مانیوتا و همچنین لهجه «آکویلانو» او بود؛ لهجه ای که مهم ترین گونه از گویش سابینو محسوب می شود و شکل استاندارد آن به شمار می رود و
برای کاربران اینترنتی بسیار سرگرم کننده به نظر می رسد. شوخی های تلفنی سه موضوع داشتند: شهرت. حتی پیش از راه اندازی وب سایت رسمی، مانیوتا دو بار به برنامه های گفت وگومحور تلویزیون ملی ایتالیا RAI دعوت شد و به طور غیرمنتظره ای در برخی رویدادهای محلی که به او اختصاص داشت، حضور یافت. در یکی از کنسرت های آنتونلو وندیتی در شهر لاکویلا، مانیوتا توسط خود خواننده به صحنه دعوت شد؛ زیرا وندیتی کنجکاو بود تا شخصاً با او آشنا شود. شهرت مانیوتا به حدی رسید که سیمونه کریستیکی، خواننده ایتالیایی و برنده جشنواره موسیقی سانرمو در سال ۲۰۰۷، در یکی از ترانه هایش به نام «ایتالیای پیرو»، بخشی از شعر را به او اختصاص داد. در این بخش آمده است: «Piero non rinuncerebbe mai alla lotta, e si iscrive ai terroristi come fa il Magnotta» این اشاره طنزآمیز به جمله معروف مانیوتا در یکی از تماس های تلفنی اش است که در اوج عصبانیت گفته بود: (من عضو تروریست ها می شوم!)، جمله ای که بعدها به نمادی فرهنگی در فضای اینترنتی ایتالیا تبدیل شد. شهرت او، که از شوخی های صوتی آغاز شد، به تدریج به یک پدیده اجتماعی و فرهنگی بدل شد که در موسیقی، رسانه و حتی رو
یدادهای عمومی بازتاب یافت. مرگ. ماگنوتا در ژانویه ۲۰۰۹ در لاکویلا بر اثر آمبولی ریوی درگذشت. در سال ۲۰۱۲، شورای شهر لاکویلا تصمیم گرفت خیابانی را به او اختصاص دهد؛ این کار هنوز انجام نشده است.
یورگن کرامنی (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل آلمان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اشتوتگارت، باشگاه فوتبال نورنبرگ، باشگاه فوتبال زاربروکن، باشگاه فوتبال دارمشتات ۹۸، و باشگاه فوتبال ماینتس ۰۵ اشاره کرد.
ویلی انتنمان (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل آلمان بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اشتوتگارت اشاره کرد.
توماس اشنایدر (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل آلمان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اشتوتگارت و باشگاه ورزشی هانوفر ۹۶ اشاره کرد.
آزمایشگاه تحقیقاتی ارتش فرماندهی توسعه قابلیت های رزمی ارتش ایالات متحده (DEVCOM ARL) آزمایشگاه تحقیقات بنیادی برای ارتش ایالات متحده آمریکا تحت نظر فرماندهی آینده ارتش ایالات متحده (AFC) است. آزمایشگاه DEVCOM ARL تحقیقات درون سازمانی و برون سازمانی را با هدایت ۱۱ صلاحیت تخصصی ارتش انجام می دهد: علوم زیستی و بیوتکنولوژی؛ انسان در سیستم های پیچیده؛ علوم فوتونیک، الکترونیک و کوانتوم؛ علوم طیف الکترومغناطیسی؛ علوم مکانیک؛ علوم مواد فوق پیشرفته؛ علوم انرژی؛ علوم اطلاعات نظامی؛ اثرات پایانی؛ علوم شبکه، سایبری و محاسباتی؛ و علوم جنگ افزار. این آزمایشگاه در سال ۱۹۹۲ با هدف یکپارچه سازی فعالیت های هفت آزمایشگاه سازمانیِ فرماندهی آزمایشگاه های ارتش ایالات متحده (LABCOM) و همچنین ادغام سایر بخش های تحقیقاتی ارتش برای تشکیل یک آزمایشگاه متمرکز تأسیس شد. هفت آزمایشگاه سازمانی که ادغام شدند عبارت بودند از آزمایشگاه علوم جوی (ASL)، آزمایشگاه تحقیقات بالستیک (BRL)، آزمایشگاه فناوری و ادوات الکترونیکی (ETDL)، آزمایشگاه های هری دایموند (HDL)، آزمایشگاه مهندسی انسانی (HEL)، آزمایشگاه فناوری مواد (MTL) و آزمایشگاه ارزیابی آسیب
پذیری (VAL). در سال ۱۹۹۸، دفتر تحقیقات ارتش (ARO) نیز در این سازمان ادغام شد. مأموریت. تا سال ۲۰۲۴، بیانیه مأموریت DEVCOM ARL این است: «مأموریت ما عملیاتی سازی علم است.» مکان ها. آزمایشگاه DEVCOM ARL که ستاد آن در مرکز آزمایشگاهی ادلفی در ادلفی، مریلند قرار دارد، آزمایشگاه ها و تأسیسات آزمایشی خود را در چندین مکان در سراسر ایالات متحده اداره می کند: آبردین پروو گراوند، مریلند؛ تأسیسات تحقیقاتی بلاسام پوینت، مریلند؛ ریسرچ تراینگل پارک، کارولینای شمالی؛ میدان موشکی وایت سندز، نیومکزیکو؛ گریسز کوارترز، مریلند؛ مرکز تحقیقاتی گلن ناسا در کلیولند، اوهایو؛ و مرکز تحقیقاتی لانگلی ناسا در همپتون، ویرجینیا. آزمایشگاه DEVCOM ARL همچنین دارای پنج سایت منطقه ای برای تسهیل همکاری با دانشگاه ها و صنایع در مناطق اطراف است: ARL غرب در پلایا ویستا، کالیفرنیا؛ ARL مرکزی در شیکاگو، ایلینوی؛ ARL جنوب در آستین، تگزاس؛ ARL میانی آتلانتیک در آبردین پروو گراوند، مریلند؛ و ARL شمال شرق در برلینگتون، ماساچوست. تاریخچه. پیش زمینه (۱۹۶۲–۱۹۸۵). شکل گیری آزمایشگاه تحقیقاتی ارتش ایالات متحده محصول تلاشی چند دهه ای برای حل یک مشکل اساسی بود