Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ولادیمیر کینیر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسلواکی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ژیلینا و باشگاه فوتبال اسلوان براتیسلاوا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال چکسلواکی بازی کرده است.
ولادیمیر وایس (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل اسلواکی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اسپارتا پراگ و باشگاه فوتبال داک ۱۹۰۴ دونایسکا استردا اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال چکسلواکی و اسلواکی بازی کرده است.
کوره سنتی ژاپنی است که برای ذوب آهن و فولاد استفاده می شد. این کلمه بعدها در معنای ساختمانی که کوره در آن قرار دارد به کارمی رفت. فولاد سنتی در ژاپن از شن و ماسه آهن داز و به روشی خاصی به نام روش تاتارا ساخته می شد. در اولین فرایند تولید فولاد در ژاپن از سنگ آهن استفاده می شد. فرایند ساخت فولاد تاتارا با استفاده از شن و ماسه آهن دار در استان کیبی انجام می شد که بعدها، مبدأ مدرسه شمشیرسازی بیزن شد. "کیبی" روی یک مسیر تجاری مهم قرار داشت که در سرتاسر ژاپن کشیده شده بود، و همیشه ناحیه بزرگ تولید سنگ آهن بود. در حدود اواسط قرن ششم، فولادسازی با استفاده از شن و ماسه آهن دار از کیبی به نقاط مختلف ژاپن گسترش یافت. در غرب ژاپن از یک کوره جعبه ای شکل متفاوت از سبک چینی و کره ای برای تصفیه آهن استفاده می شد و در شرق ژاپن نیز از یک کوره جعبه ای شکل و هم یک کوره عمودی منحصر به فرد ژاپنی استفاده می شد. در قرون وسطی، کوره ها برای تولید فولاد بیشتر و دارای کیفیت بالاتر گسترش یافته و بزرگ تر شدند. برای تولید "تاماهاگانه" مطلوب مهم است که تمام رطوبت آن از بین برود. برای همین، تأسیسات زیرزمینی عظیم و پیچیده ای نیز برای گرم نگه
داشتن کوره و کاهش رطوبت مورد استفاده قرار گرفتند. علاوه بر این، از روش جدیدی برای جمع آوری شن و ماسه آهن به نام "کانا ناگاشی" (鉄穴流) که می توانست شن و ماسه آهن بیشتری را از آبراه ها جمع آوری کند، استفاده شد. در دوره ادو، فولادسازی تاتارا بهبود یافت و مانند فولادسازی تاتارای امروزی در ژاپن شد. فولادسازی تاتارا در ساختمانی به نام "تاکادونو" (高殿) انجام می شد. فضایی به نام "هوندوکو" (本床) که در آن زغال چوب گذاشته می شد و فضایی به نام "کوبون" (小舟) که دارای شکافی تونل مانند بود، در زیر کوره فولادسازی نصب می شدند و ساختار زیرزمینی که با نام "هوندوکو زوری" (本床釣り) را کامل می کردند. در اواخر دهه ۱۶۰۰، فولادسازی تاتارا به کمک یک اختراع انقلابی تغییر کرد. یک دمنده با پا به نام "تمبین فویگو" (天秤鞴) که می تواند مقدار زیادی هوا را به داخل کوره بدمد تا دمای آن افزایش یابد. در نتیجه می توان فولاد را با کیفیت بالاتر و مقادیر بیشتر تولید کرد. در سال ۱۹۲۰، کوره های تاتارا دیگر از نظر اقتصادی مقرون به صرفه نبودند و همگی پس از ورود کوره بلند غربی به ژاپن بسته و منحل شدند و با معرفی تکنیک های تولید فولاد مدرن به ژاپن، روش "تاتارا" کا
ربرد زیادی نداشت. به هر حال، با فعالیت های ژاپن در چین و نزدیک شدن جنگ جهانی دوم، تقاضا از سوی ارتش برای شمشیرهای سنتی ژاپنی، باعث ایجاد تشکیلاتی برای احیای روش "تاتارا" شد. سال ۱۹۳۳ در "یوکوتاـ چو"، دوره ریاست "شیمانه"، "یاسوکونی"، "تاتار"ایی به منظور تأمین "تاماهاگانه" مورد نیاز "نیهون تو تانرِن کای" در معبد "یاساکونی" واقع در توکیو ایجاد کرد. "تاتارا" یک بار دیگر در پی شکست ژاپن در اواخر جنگ، سال ۱۹۴۵ تعطیل شد. پس از مصادره و تقریباً تخریب شمشیرهای ژاپنی بدست نیروهای متفقین اشغالگر، "نیهون بیجوتسو توکِن هوزون کیوکای" تشکیل شد (NBTHK، انجمن حراست از شمشیرهای ژاپنی). یکی از اهداف NBTHK حراست از شمشیرهای ژاپنی و همچنین تولید آن به عنوان یک فرهنگ سنتی بود. در سال ۱۹۷۷ با موافقت اداره محیط زیست دولت ژاپن، یک کوره تاتارا را برای ساخت شمشیزهای ژاپنی تأسیس کرد. در سال ۱۹۷۷، انجمن حفظ شمشیرهای هنری ژاپنی و سلاح های گرم تاریخی ("Nihon Bijutsu Token Hozon Kyokai") با موافقت اداره محیط زیست دولت ژاپن، یک کوره تاتارا را برای ساخت شمشیرهای ژاپنی تأسیس کرد. شمشیرهای سنتی ژاپنی از ماده ای به نام "تاماهاگانه" ساخته می شوند
. ماده پایه ای که "تاماهاگانه" از آن تولید می شود، "ساتِتسو" ـ شن و ماسهٔ آهن دار ـ نام دارد. فرایند تولید "تاماهاگانه"، بیش از هزار سال قدمت دارد. تکنولوژی تولید "تاماهاگانه" از طریق چین و کره به ژاپن آمده است. چون در زمان های گذشته، "اوکو-ایزومو" در ناحیه "سان این" مرکز ساخت "تاماهاگانه" در ژاپن بوده است. فولاد، یا ، در تأسیسات شیمان برای شمشیرهای ژاپنی (، که معمولاً با نام شناخته می شوند) ذوب می شود یکی از معدود کوره های "تاتارای" باقی مانده، کوره "تاتارا" Nittoho در استان شیمانه، ژاپن است. ریشه شناسی واژگان. اصطلاح «تاتارا» اولین بار در "کوجیکی" (در سال ۷۱۲) و در "Nihonşoki" (در سال ۷۲۰) گردآوری شد. از لحاظ تاریخی، چندین کاراکتر "کانجی" برای بیان اصطلاح «تاتارا» استفاده می شده است. امروزه اصطلاح «تاتارا» برای فناوری فولادسازی با استفاده از شن و ماسه آهن دار به کار می رود که از دوران باستان تا دوره ادو شکوفا شده است. فرایند تولید. فرایند ذوب مورد استفاده در این روش با فرایند ذوب مورد استفاده در روش تولید انبوه فولاد مدرن متفاوت است. یک ظرف سفالی به ارتفاع حدود ۱٫۱ متر، به طول ۳ متر و با عرض ۱٫۱ متر ساخته م
ی شود. نام این "ظرف، تاتارا" است. پس از خشک شدن تاتارا، آن را می پزند تا تمام رطوبت آن تبخیر شود. آتش زغال، از زغال چوب کاج نرم شروع می شود. سپس، فلزکار منتظر می ماند تا آتش به دمای مناسبی برسد. در این مرحله، فلزکار اضافه کردن شن و ماسه آهن دار (معروف به "ساتتسو)" را هدایت می کند. تا ۷۲ ساعت بعد، این لایه با زغال سنگ و شن و ماسه آهن دار بیشتری پوشانده می شود. چهار یا پنج نفر باید دائماً روی این فرایند کار کنند. ساخت "تاتارا" حدود یک هفته زمان می برد. هنگامی که فرایند انجام شد، وان سفالی شکسته می شود و شکوفه های فولادی که به عنوان "کرا" شناخته می شود، حذف می شوند. در پایان این فرایند، "تاتارا" حدود ۱۰ تن "ساتتسو" و ۱۲ تن زغال چوب مصرف کرده و حدود ۲٫۵ تن "تاماهاگانه" باقی خواهد ماند. نیتوهو تاتارا. در سال ۱۹۷۷، انجمن حفاظت از شمشیرهای هنری ژاپنی (Nittoho) به همراه آژانس امور فرهنگی دولت ژاپن و Hitachi Works Yasugi Special Steel، شرکت Nittoho "Tatara" را در استان شیمانه ساختند تا فولاد لازم برای تولید شمشیرهای ژاپنی و سلاح گرم تاریخی را فراهم کند. Nittoho "Tatara" توسط Yasugi Works مدیریت می شود و فقط در ماه های
زمستان قابل بهره برداری است.
یوزف ونگلوش (؛ – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل اسلواکی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اسلوان براتیسلاوا اشاره کرد.
محسن رضازاده قراقلو یکی از بازداشت شدگان خیزش سراسری ایران در سال ۱۴۰۱ است. او در تهران بازداشت شده و توسط دادگاه انقلاب تهران شعبه ۲۶ به محاربه متهم و به اعدام محکوم شده است. اتهام ها و دادگاه. او توسط دادگاه انقلاب به محاربه محکوم شده است. در دادگاه های برگزار شده او به وکیل مورد نظر خود دسترسی نداشته است و اصول دادرسی عادلانه در مورد وی اعمال نشده است. با توجه به اتهام محاربه، او در صورت محکوم شدن، احتمال روبه رو شدن با حکم اعدام را دارد.
کوردر درام یک شرکت تولیدکننده سازهای کوبه ای مستقر در هانتسویل آلاباما بود.
زنگ یا زنج در منابع اسلامی، نامی است که جغرافی دانان مسلمان به بخش خاصی از جنوب شرق آفریقا اطلاق می کردند. مردم بومی بانتوتبار این منطقه نیز زنگی نامیده می شدند. این واژه ریشه واژگان زنگبار («ساحل زنگ») و دریای زنگ است. واژه لاتین شده "زینگیوم" (Zingium) نام باستانی مناطق ساحلی کنیا و تانزانیای امروزی در جنوب شرق آفریقا است. معماری سکونتگاه های تجاری این منطقه امروزه یک موضوع مطالعه در برنامه ریزی شهری است. سکونتگاه های ساحلی زنگ تا سده ها منبع عاج، طلا و برده در کرانه های اقیانوس هند بودند. پیشینه. جغرافی دانان از لحاظ تاریخی سواحل شرقی آفریقا را به طور کلی به چندین منطقه بر اساس ساکنان مربوطه هر منطقه تقسیم کردند. منابع عربی و چینی، منطقه عمومی را که در جنوب مصر، حبشه و بربره (سومالی) قرار داشت را زنگ ذکر کرده اند. موقعیت. زنج در مجاورت جنوب شرقی آفریقا قرار داشت و مردمانی بانتو زبان به نام زنگ در آن ساکن بودند. منطقه اصلی زنگ از قلمرو جنوب راس کامبونی کنونی (جنوبی ترین منطقه سومالی) تا جزیره پمبا در تانزانیا امتداد داشت. در جنوب پمبا، سفاله در موزامبیک کنونی قرار داشت که مرز شمالی آن احتمالاً پانگانی بوده
است. فراتر از سفاله قلمرو مبهم واق واق نیز در موزامبیک بود. مسعودی، تاریخ نگار و جغرافی دان عرب سده دهم، سفاله را دورترین حد منطقه زنگ توصیف می کند و لقب پادشاه آن را مفالمه ذکر می کند که واژه ای بانتو است. در ادبیات فارسی. واژه زنگ و مشتقات آن در ادبیات فارسی کاربرد فراوان دارد. ضرب المثل «یا زنگی زنگ، یا رومی روم» اشاره به پرهیز از دورویی از ضرب المثل های پرکاربرد فارسی است. نظامی نیز می گوید: فردوسی نیز در "شاهنامه" اینچنین به زنگ اشاره کرده: سعدی نیز در "بوستان" اینچنین می گوید: مولانا نیز در "دیوان شمس" بیان کرده:
آدیداس فینال (به انگلیسی: Adidas Finale) یک برند توپ فوتبال ساخت شرکت آدیداس است. پس از اینکه آدیداس قرارداد تأمین کننده رسمی را از نایک در سال ۲۰۰۰ بر دست گرفت؛ این توپ تبدیل به توپ رسمی و فعلی لیگ قهرمانان اروپا، لیگ قهرمانان اوپای زنان، و لیگ جوانان شد. طراحی داخلی و خارجی تغییرات توپ نشان دهنده پیشرفت هایی در فناوری های فوتبال گرفته شده از دیگر توپ فوتبال های تولید شده آدیداس است. طراحی خارجی «استاربال» بر اساس ستاره های لیگ قهرمانان اروپا و لوگوی لیگ قهرمانان زنان است. توپ هر سال نام برندسازی "آدیداس فینال" را نگه می دارد، به جز پسوند برای تعیین سال. استفاده. در طول معرفی آن "آدیداس فینال" تنها در مراحل آخر رقابت های لیگ قهرمانان مورد استفاده قرار می گرفت؛ دیدن توپ های دیگر در دورهای اولیه غیرمعمول نبود و معمولاً توسط تولیدکننده لباس یا تأمین کننده توپ برای لیگ داخلی تیم میزبان، از جمله دیگر توپ های آدیداس ارائه می شد. با این حال، از سال ۲۰۰۷–۲۰۰۶، "فینال آدیداس" در تمام مراحل مسابقه مورد استفاده قرار گرفت، از جمله دور پلی آف که در سال ۱۰–۲۰۰۹ معرفی شد و مراحل گروهی را دنبال کرد. این توپ ها در دیگر رقابت
های اروپا نیز دیده می شوند. آن ها همچنین گهگاه در لیگ قهرمانان زنان اروپا با گرافیک مشابهی مورد استفاده قرار می گیرند. ساخت. این توپ توسط آدیداس ساخته می شود چرا که برند آلمانی این قرارداد را از نایک در سال ۲۰۰۰ بر دست گرفت، و در ابتدا بر اساس آدیداس ترسترا سیلوراستریم، توپ مسابقه رسمی جام باشگاه های اروپا ۲۰۰۰ در هلند و بلژیک توسعه یافت. این توپ همچنین با همان نوع مواد مورد استفاده برای ساخت آدیداس فیورنوا ساخته شده بود، به جز البته گرافیک. توپ "فینال" شامل یک طراحی منحصر به فرد است که از لوگوی «استاربال» لیگ قهرمانان اروپا الهام گرفته بود. "فینال" نرم تر، سریع تر، و دقیق تر از هر توپ آدیداس دیگر قبل از آن است و همچنین آن دارای لایه ای از گاز پر از میکرو بالن بسیار فشرده، با اندازه ای برابر (فوم ترکیبی). تا فینال فصل ۰۶–۲۰۰۵، "آدیداس فینال" از طراحی سنتی پنل بیست وجهی بریده شده برای توپ های خود استفاده می کرد. از آن به بعد پنل ها به مانند همان توپ آدیداس تیم گایست هستند. از سال ۲۰۰۵–۲۰۰۴ ساختار توپ همان توپ های آدیداس روتیرو بود که برای یورو ۲۰۰۴ استفاده می شد که پنل های پیوندی حرارتی داشت. از فینال سال ۲۰۱
۰ پنل ها شکل لوگوی استاربال مسابقات را به خود گرفت. در طراحی پنل ها در سال ۲۰۱۹ تجدید نظر شده است که پیش از این در لبه ها متصل بود، اما پنل ها هم اکنون برای بهبود دوام همپوشانی دارند. طراحی. هر فصل در لیگ قهرمانان، رنگ ستاره های روی توپ تغییر می کند. اولین توپ، در سال ۰۱–۲۰۰۰ نقره ای بود و پس از آن سیاه در سال ۰۲–۲۰۰۱، سپس آبی تیره در سال ۰۴–۲۰۰۳، و قرمز در ۰۵–۲۰۰۴ بود. پس از آن آبی روشن در سال ۲۰۰۶–۲۰۰۵ ارائه شد. طراحی توپ فصل بعدی در فینال این فصل مورد استفاده قرار گرفت. یک توپ آبی روشن برای بیشتر فصل ۰۶–۲۰۰۵ مورد استفاده قرار گرفت اما در فینال بین آرسنال و بارسلونا که در استاد دو فرانس پاریس برگزار شد با توپی با همان پنل های آدیداس +تیم گایست جایگزین شد اما با ستاره های صورتی تزئین شد. برای فصل ۰۷–۲۰۰۶، توپ ستاره های خاکستری کمرنگ به رنگ های قرمز و سفید داشت و توپ فینال آتن یک نقره ای کروم فلزی با آبی سلطنتی و سفید بود. برای فصل ۰۸–۲۰۰۷، توپ با ستاره های نارنجی و سیاه و سفید با طرح خاکستری تزئین شد. برای فینال فصل ۰۸–۲۰۰۷ در مسکو، توپ دارای ستاره های خاکستری و قرمز با طرح طلایی بود. توپی که برای فصل ۰۹–۲۰۰
۸ استفاده می شد سیاه و سفید با طرح سبز بود. طرح های فینال لیگ قهرمانان. هر توپ مسابقه ای که برای استفاده در فینال در نظر گرفته شده است با مکانی که قرار است بازی نهایی در آن انجام شود علامت گذاری می شود. به عنوان مثال فینال لیگ قهرمانان اروپا ۰۵–۲۰۰۴ در استانبول ترکیه برگزار شد و به این ترتیب توپ های فینال ستاره های آبی–نقره ای با طرح استانبول علامت گذاری شد.
ژائو هایلین ( زادهٔ ) کشتی گیر بازنشستهٔ چینی در دستهٔ فوق سنگین وزن کشتی فرنگی مردان است. او در طول دوران کشتی خود دو مدال شامل یک طلا (۲۰۰۰) و یک برنز (۱۹۹۹) در مسابقات قهرمانی آسیا و یک مدال برنز در دستهٔ ۱۳۰ کیلوگرم بازی های آسیایی ۱۹۹۸ بانکوک را کسب کرده است. او نماینده چین در المپیک ۲۰۰۰ سیدنی بود. او به عنوان نمایندهٔ تیم ملی کشتی چین با کسب مقام پنجم در دستهٔ فوق سنگین وزن مردان (۱۳۰ کیلوگرم) و کسب سهمیه از چهارمین چرخهٔ مسابقات انتخابی المپیک در دنور، کلرادو، ایالات متحده، به بازی های المپیک تابستانی ۲۰۰۰ در سیدنی راه یافت. در آنجا، او بازی ابتدایی خود را به هکتور میلیان قهرمان سنگین وزن المپیک ۱۹۹۲ بارسلون از کوبا با نتیجهٔ نزدیک ۱–۰ باخت اما در دیگر دیدار گروهی خود هلگر هالیک از استونی را با نتیجهٔ ۳–۲ برد و در جایگاه چهاردهم قرار گرفت.
یوآنا شینکیویچ (؛ زادهٔ ۱۷ ژوئیه ۱۹۵۲) بازیگر اهل لهستان است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "شال گردن زرد"، "حالا یا هرگز!"، "کونوپیلکا"، "ما همه مسیح هستیم"، "تبر"، "حوزه استحفاظی ۱۳"، "مارپیچ"، "در خوشی و سختی"، "کارآگاهان جنایی"، "پرستار کودک"، "ماگدا ام." و "پدر متیو" اشاره نمود.
تریکسون درامز یک شرکت آلمانی تولید آلات موسیقی است که در سال ۱۹۴۷ توسط کارل-هاینز وایمر تأسیس شد. درام های تریکسون به دلیل نوآوری های خود در ساخت، از جمله پوسته های مخروطی و بیضی شکل، و طراحی های منحصر به فرد در سخت افزار نصب، قابل توجه بودند. خط تولید شرکت در نهایت شامل ویبرافون، زیلوفون، کنگا و بسیاری از پایه ها و اتصالات درام بود.
یوروپاس (به انگلیسی: Europass) یک توپ فوتبال ساخت شرکت آدیداس است. این توپ رسمی مسابقات جام ملت های اروپا ۲۰۰۸ بود. این توپ در ۲ دسامبر ۲۰۰۷ در جریان قرعه کشی گروهی برای تورنمنت نهایی رسماً ارائه شد. برای فینال از یک نسخه نقره ای به نام «یوروپاس گلوریا» استفاده شد. همین توپ اما با طراحی متفاوت (بسته به رقابت) از سال ۲۰۰۸ تا سال ۲۰۰۹ در لیگ قهرمانان اروپا و در سوپر جام اروپا ۲۰۰۹ و لیگ اروپا ۱۰–۲۰۰۹ مورد استفاده قرار گرفت. "تراپاس" مشابه توپ "یوروپاس" در مسابقات زیر ۲۱ سال اروپا ۲۰۰۹ و قهرمانی زنان اروپا و همچنین برخی مسابقات بین المللی مورد استفاده قرار گرفت. مشخصات فنی. توپ از ۱۴ پنل به جای ۳۲ پنل سنتی ساخته شده است. این یک تکامل از آدیداس تیم گایست، مورد استفاده برای جام جهانی ۲۰۰۶ در آلمان انجام شده است. لبه ها به جای دوخته شدن به صورت حرارتی پیوند می شوند و از چسب ویژه ای برای دوام و مقاومت در برابر آب استفاده می شود. انتقادات. اکثریت انتقاداتی که توپ با آن مواجه بود از دروازه بان ها به وجود آمد. آندریاس کوپکه مربی دروازه بانان آلمان به خبرنگاران گفت: «اساساً هیچ کس صد در صد از این توپ راضی نیست.» وی افزو
د: «گریه کردن برای این موضوع بی معنی است» و افزود: تیمش سعی کرده بود از آن بهترین بهره را ببرد. «اما من فکر نمی کنم ما گل های بیشتری به دست بیاوریم چون توپ می چرخد.» ینس لمان دروازه بان آلمانی از این توپ شکایت کرده بود و خاطر نشان کرد: «من با توپ های رسمی چند مشکل داشتم، تازه از هفته پیش شروع به کار با آن ها کردم اما با توپ هایی که برای جام جهانی ۲۰۰۶ استفاده می شد بسیار متفاوت هستند. در طول نیمه اول برای گرفتن توپ رفتم و کمی شروع به شناور شدن کرد.» دروازه بان اتریش، الکس مانینر و همچنین پیتر چک دروازه بان چک نیز نارضایتی خود را اعلام کردند بیان داشتند: «این توپ دوست دوازه بان نیست.» دروازه بان های ایتالیایی هم به همین ترتیب از توپ چندان راضی نبودند. جانلوئیجی بوفون گفت: «شاید فقط باید به آن عادت کنیم. اما مهم نخواهد بود، من به هر حال توپ را می گیرم.» در همین حال مارکو آملیا به خبرنگاران گفت: «توپ جهتش را تغییر می دهد. برای این که در تلاش برای متوقف کردن آن به هم نخوریم، بهتر است آن را مشت کنیم.» آدیداس به تمام انتقادها پاسخ داد و گفت: «ساختار جدید سطح توپ به بازیکنان اجازه می دهد تا آن را در تمام شرایط آب و
هوایی کاملاً کنترل و هدایت کنند.» همچنین اشاره کرد که بافت جدید سطح توپ بر روی غشای بیرونی تضمین کننده «چسبیدن مطلوب بین توپ و کفش»، و همچنین چسبیدن بهتر بین دستکش و توپ برای دروازه بان است.
آدیداس روتیرو (به پرتغالی: Adidas Roteiro ) یک توپ فوتبال ساخته شرکت آلمانی آدیداس است. این توپ رسمی بازی های جام ملت های اروپا ۲۰۰۴ در پرتغال بود و بعدها، توپ رسمی مسابقات جام ملت های آسیا ۲۰۰۴ بود که یک ماه بعد در چین برگزار شد. «روتیرو» در زبان پرتغالی به معنای «نقشه راه» یا «نمودار ناوبری» است و اشاره ای به کشفیات انجام شده توسط پرتغالی ها در قرن ۱۵ و ۱۶ به ویژه توسط واسکو دو گاما بود. این توپ توسط آدیداس ساخته شده و در تاریخ ۱ دسامبر ۲۰۰۳ (۱۰ آذر ۱۳۸۲) در لیسبون رونمایی شد. برای اولین بار در یک تورنمنت بزرگ فوتبال، تک تک توپ ها در یورو ۲۰۰۴ برای هر بازی شخصی سازی شد. توپ های روتیرو نام تیم های مسابقه، تاریخ، نام ورزشگاه و طول و عرض جغرافیایی نقطه مرکز زمین را بر روی خود نقش کرده بودند. این اولین توپی بود که یک تکنیک نوآورانه تولید پیوند حرارتی را که توسط آدیداس توسعه یافته بود، به نمایش آورد. آدیداس ۲۳۰۰ توپ برای بازی ها و جلسات تمرینی برای این تورنمنت تأمین می کرد.
عباس درویش توانگر ریزی جانباز جنگ ایران و عراق، روزنامه نگار و تهیه کننده بولتن های محرمانه برای نهادها و مقام های نظام جمهوری اسلامی ایران است. او مأمور امنیتی و مدیر ارشد خبرگزاری های تسنیم و فارس، نزدیک به سپاه پاسداران انقلاب اسلامی بوده است. او در آذر ۱۴۰۱ پس از هک خبرگزاری فارس توسط گروه بلک ریوارد و افشای بولتن ها بازداشت شد. او این بولتن های تک نسخه ای را برای حسین سلامی، فرمانده سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، تهیه می کرد. در این اسناد و فایل های صوتی، سیاست های جمهوری اسلامی برای سرکوب خیزش انقلابی مردم علیه جمهوری اسلامی و اطلاعات و نظرات مقام های حکومتی نشان داده می شوند. زندگی حرفه ای. عباس درویش توانگر که سابقه حضور در جبهه های جنگ تحمیلی ۸ ساله را دارد و جانباز نیز هست، فعالیت رسانه ای خود را از میانهٔ دهه شصت خورشیدی در روزنامه رسالت، نخستین روزنامه جناح اصولگرا، و همکاری با احمد توکلی آغاز کرد. سپس در دهه ۱۳۷۰به جایگاه دبیری سرویس اقتصادی آن روزنامه ارتقاء یافت. او برادر مجتبی درویش توانگر است که در سال ۱۳۹۸ نماینده دوره یازدهم مجلس شد که او هم عضو گروه اقتصادی روزنامه رسالت بود؛ از دیرپاترین رس
انه های محافظه کار که شماری از مدیران و نویسندگان آن سال هاست با حکم خامنه ای عضو مجمع تشخیص مصلحت نظام هستند. اولین زمینه های بولتن نویسی عباس درویش توانگر در نوشته های او در رسالت دیده می شود. برخی از آثار او در این روزنامه می توانسته زمینه ساز برخوردهای امنیتی و قضایی با افراد باشد. او در دهه ۷۰ خورشیدی عضو «جامعه اسلامی دانشجویان» بود، که تحت تأثیر جریان اصولگرای موسوم به راست سنتی شکل گرفته بود و حکومت آرام آرام آن را در برابر «دفتر تحکیم وحدت» تقویت می کرد. ارتباط با دانشجویان و حضور در جمع های دانشجویی فرصت نوشتن علیه رقبای آن زمان «جامعه اسلامی دانشجویان» را به توانگر می داد. توانگر سپس به عضویت جمعیت ایثارگران انقلاب اسلامی درآمد و از زمان برگزاری دومین کنگره آن در سال ۱۳۸۲ تا تازه ترین کنگره آن در سال ۱۴۰۰، همواره یکی از اعضای شورای مرکزی آن بوده است. این جمعیت تشکلی اصولگراست که در اواسط دهه ۷۰ خورشیدی تأسیس شد و چهره هایی همچون حسین فدایی، محمود احمدی نژاد و الیاس نادران از اعضای شناخته شده تر و مؤثر آن بوده اند. از فعالیت های دیگر توانگر، سال ها تولید بولتن برای شورای سیاستگذاری ائمه جمعه قبل از
بولتن نویسی برای فرمانده کل سپاه پاسداران انقلاب اسلامی بوده است. با تأسیس خبرگزاری فارس در اواخر دهه ۷۰ خورشیدی که از سوی فرماندهان ارشد سپاه مدیریت می شد و بودجه آن هم از سوی سپاه می آمد، عباس درویش توانگر از رسالت به این نهاد خبری تازه تشکیل رفت که نخستین بازوی اجرای استراتژی توسعه مشارکت سپاه پاسداران در فضای اطلاع رسانی و جریان سازی خبری به شمار می رود. درویش توانگر سردبیر و معاون خبرگزاری فارس شد. او همزمان، مدتی هم در راه اندازی خبرگزاری تسنیم که آن هم وابسته به سپاه بود شرکت داشت که توسط گروهی از اعضای انشعاب کرده و ناراضی فارس تأسیس شد. او قائم مقام این خبرگزاری شد که مدیرعامل آن سرتیپ حمیدرضا مقدم فر بود که اکنون معاون فرهنگی فرمانده سپاه پاسداران انقلاب اسلامی است. توانگر تنها ۳ ماه مانده به برگزاری انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۳۸۸، با همراهی تعدادی دیگر از روزنامه نگاران جریان اصولگرا، «انجمن صنفی روزنامه نگاران و خبرنگاران ایران» را در تقابل با انجمن صنفی روزنامه نگاران ایران تأسیس کرد که روزنامه نگاران اصلاح طلب در آن حضور و فعالیت پررنگی داشتند. عباس درویش توانگر پس از بازداشتی کوتاه، از خبرگزاری
تسنیم دوباره به خبرگزاری فارس بازگشت. او که نفر دوم فارس بود، در عمل به یکی از قدرتمندترین افراد سپاه پاسداران در شبکه های رسانه ای و خبری آن نهاد تبدیل شده بود، از جمله با تهیه بولتن و خوراک اطلاعاتی هفتگی برای فرمانده سپاه پاسداران تأثیر و نفوذی ویژه داشت. بازداشت. در پی هک سرورهای خبرگزاری فارس توسط گروه بلک ریوارد در نیمه نخست آذر ماه ۱۴۰۱، این گروه بیش از ۱۶۰ ترابایت اطلاعات از خبرگزاری فارس را افشا کرد که بخشی از آن «بولتن هایی» بود که با عنوان «مطالب محرمانه» تنها برای حسین سلامی، فرمانده کل سپاه پاسداران، تهیه و ارسال می شد. رسانه ها مطالب این بولتن ها را سوژه گزارش های متعدد قرار دادند. به دنبال این رسوایی عباس درویش توانگر که تولیدکننده آن بولتن ها بود روانه بازداشتگاه شد. در این بولتن های پرحجم و طولانی که عباس درویش توانگر به صورت هفتگی تهیه می کرده، بخشی وجود دارد دربارهٔ علی خامنه ای که عموماً در رسانه ها منتشر نمی شده است و بخشی هم دربارهٔ شایعات و اظهارت نظرها دربارهٔ اوست. روزنامه آرمان ملی در یادداشتی که روز دوشنبه، ۱۴ آذر ۱۴۰۱، منتشر کرد با اشاره به شایعاتی که در رسانه های اجتماعی، به ویژه
توییتر، وجود داشت از احتمال بازداشت عباس توانگر به وسیله نیروهای امنیتی وابسته به جمهوری اسلامی در روز پنجشنبه ۱۰ آذر خبر داد. در یادداشت این روزنامه ادعا شد عقبه بازداشت احتمالی عباس توانگر را باید در دستور علی القاصی، رئیس کل دادگستری استان تهران، دید که درست پس از «حمله سایبری» به خبرگزاری فارس، دستور تشکیل کارگروهی را داد تا ابعاد این واقعه را مورد بررسی قرار دهند. تأیید خبر بازداشت او پس از ساعات ها اخبار ضدونقیض در صداوسیمای جمهوری اسلامی ایران پخش شد. روز سه شنبه پانزده آذر ۱۴۰۱ (شش دسامبر ۲۰۲۲) مسعود ستایشی، سخنگوی قوه قضاییه ایران نیز در جریان نشست خبری خود، بازداشت او را تأیید کرد. هر چند خبرگزاری فارس پس از درز جزئیات بولتن های تک نسخه ای در اطلاعیه ای مدعی شد محتوای آن ها شایعات فضای مجازی بوده و قابل استناد نیست و سعی کرد تا فضاسازی منتقدان را آرام کند ولی صدا و سیمای جمهوری اسلامی در روز دوشنبه ۱۴ آذر با پخش گزارشی علیه عباس توانگر به عنوان تولیدکننده این بولتن ها فرضیه های مختلفی را در خصوص دلایل بازداشت او مطرح کرد. در گزارشی پخش شد که آمنه سادات ذبیح پور، در این خصوص تهیه کرده بود و در آن عب
اس درویش توانگر چهره ای «خطاکار» معرفی شد که «دست به جعل اخبار و بولتن سازی زده است» و عنوان شد که پیش تر هم به دلیل «اشتباه هات زیادش مورد اعتراض قرار گرفته» بوده است. این گزارش او را «خبرنگاری» توصیف کرد که در جلسات مقام های نظام شرکت می کرد و «جسته و گریخته»، به اخباری دست می یافت. این گزارش همچنین تأکید کرد که «ع-ت» یا همان عباس توانگر در بازداشت است تا انگیزه های او از «بولتن سازی و جعل اخبار» مشخص شود. برخی رسانه ها این گزارش را تلاشی برای سرپوش گذاشتن بر رسوایی افشای فایل های صوتی و بولتن های محرمانه خبرگزاری فارس دانستند. در رسانه ها آمده وثیقه وی از ۵۰۰ میلیون تومان تا چندمیلیارد تومان گفته می شود که کاربر صدرا علیان، اکانت وابسته به حلقه خاص امنیتی، گفته وثیقه او ۵۰۰ میلیون تومان بوده است. در اسفند سال ۱۳۹۱ در دوره ای که عباس درویش توانگر به معاونت خبرگزاری تسنیم رسید، او به شکل غیرمنتظره ای با شکایت دولت محمود احمدی نژاد، رئیس جمهور وقت، بازداشت شد. اما مدت این دستگیری فقط چهار ساعت طول کشید که نشان می دهد نفوذ و قدرت افراد کمتر شناخته شده ای مانند او در آن زمان تا چه حد بوده است. عباس درویش توانگر
پس از آزادی در اواخر سال ۱۳۹۱ گفت که علت بازداشتش انتشار مطلبی در خبرگزاری تسنیم در انتقاد از سیاست های اقتصادی احمدی نژاد بوده است، اما گزارش های تأیید نشده دلیل بازداشت او را باز هم در رابطه با یک بولتن محرمانه دیگر و شکایت دولت بابت خبری در یکی از آن ها عنوان می کرد. آخرین فیش حقوق درویش توانگر مربوط به ماه آبان ۱۴۰۱ است که از هک شده خبرگزاری فارس به دست آمده است، با این حال حسین طائب، رئیس سابق سازمان اطلاعات سپاه، ۱۶ آذر، در سخنرانی خود در دانشگاه زنجان ادعا کرد درویش توانگر آخرین بار سمتی در خبرگزاری فارس نداشته و زمانی قائم مقام این رسانه بوده است. او همچنین درویش توانگر را به «بولتن فروشی» متهم کرد. ولی روز سه شنبه 1401/10/20 با قید وثیقه آزاد شد و سلامت جسمانی خوبی دارد.
محمد عمر ملازهی معرف به مولانا محمد عمر سربازی ( زادهٔ ۱۳۱۵ هجری شمسی در سرباز – درگذشته ۲۲ اسفند ۱۳۸۵ در پادیک) از چهره های مشهور اهل سنت ایران، عضو طریقت «نقشبندیه مجددیه»، «قادریه» و برادر او مولانا عبدالرحمن امام جمعه اهل سنت شهر چابهار است. مولانا محمد عمر سربازی مؤسس«منبع العلوم کوه ون» پادیک بود. زندگی. «مولانا محمد عمر سربازی بن ملا احمد بن ملا عبدالرحمن» در ۱۳۱۵ هجری شمسی در روستای «انزا» شهرستان «سرباز» بدنیا آمد. از سن ۹ سالگی تا دو سال به مدرسه دولتی رفت سپس در سال سوم مدرسه را در پی علوم اسلامی برای همیشه رها کرد. تسلط در «عرفان» و «تصوف»، «تفسیر»، «حدیث»، «فقه»، «فتوا» و «طب» نفوذ و اعتبار زیادی برایش در قشر عوام و خواص اهل سنت «بلوچستان» داشت. هر چند وی تا پایان عمرش در منطقه دور افتاده «کوه ون» گذران کرد اما تفسیر(تبیین الفرقان)، حدیث(شرح های مختلف بر کتاب های سته حدیث)، فقه و فتوا (فتوای منبع العلوم کوه ون) سندیت قوی بر جایگاه علمی وی است. کتاب های ابتدایی دینی مانند «گلستان سعدی»، «میزان و منشعب»، «پنج کتاب»، «منیة المصلی»، «مختصر قدوری» در ده سالگی آموخت. از ۱۱ سالگی بدست «غلام محمد دالبندی