Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
(۱۹۱۲–۱۹۱۳) به خود جلب کرد، زیرا این کشور به دنبال گسترش نفوذ خود در منطقه بود. در طول جنگ جهانی اول، مونته نگرو با ایتالیا متحد بود، اما پس از تأسیس پادشاهی صرب ها، کروات ها و اسلوونی ها (که بعدها یوگسلاوی نامیده شد) تنش هایی به وجود آمد. سیاست خارجی ایتالیا در قبال مونته نگرو بخشی از استراتژی دیپلماتیک گسترده تر آن در قبال یوگسلاوی شد و باعث ایجاد اصطکاک گردید. حاکمیت مونته نگرو در طول قرن گذشته دستخوش تحولات بسیاری شده است. این کشور که در سال ۱۸۷۸ به عنوان یک پادشاهی مستقل به رسمیت شناخته شد، در سال ۱۹۱۸ با ادغام در پادشاهی صرب ها، کروات ها و اسلوونی ها، خودمختاری خود را از دست داد. با وجود اینکه مونته نگرو یکی از شش جمهوری در یوگسلاوی سوسیالیستی بود، سیاست خارجی آن توسط دولت فدرال کنترل می شد. پس از فروپاشی یوگسلاوی در دهه ۱۹۹۰، تا سال ۲۰۰۶ در اتحاد با صربستان باقی ماند. پس از پیمان سه جانبه سپتامبر ۱۹۴۰، ایتالیا از سال ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۳ به عنوان بخشی از جاه طلبی های توسعه طلبانه فاشیستی خود در زمان بنیتو موسولینی، مونته نگرو را اشغال کرد. این اشغال با مقاومت گسترده پارتیزان های مونته نگرو روبرو شد. پس از تسلی
م ایتالیا در سال ۱۹۴۳، نیروهای آلمانی تا پایان جنگ کنترل را به دست گرفتند. پس از جنگ جهانی دوم، ایتالیا از تجاوز به دیپلماسی، به ویژه در طول جنگ سرد، روی آورد. روابط دیپلماتیک پس از استقلال مونته نگرو از یوگسلاوی در سال ۲۰۰۶ در سطح بین دولتی برقرار شد روابط دوجانبه مدرن شامل توافقات مختلفی در زمینه هایی مانند همکاری حقوقی، اقتصادی و سیاسی است که تا به امروز در حال تکامل است. روابط و توافقات دیپلماتیک. روابط دیپلماتیک بین ایتالیا و مونته نگرو با اذعان ایتالیا به استقلال مونته نگرو به طور کامل برقرار شد. پس از همه پرسی استقلال مونته نگرو در سال ۲۰۰۶، روابط مونته نگرو با ایتالیا تقویت شد و ایتالیا به شریکی کلیدی در سازمان های بین المللی و صحنه سیاسی بین المللی تبدیل شد و همچنین به عاملی مهم برای دستیابی به اهداف سیاست خارجی مونته نگرو و همچنین توسعه داخلی آن تبدیل شد. ایتالیا از اصلاحات اداری و قانونی پایتخت مونته نگرو که برای عضویت حیاتی هستند، حمایت کرده و به الحاق مونته نگرو به اتحادیه اروپا کمک کرده است. یکی از آنها حمایت ایتالیا از اصلاحات قضایی و اقتصادی در مونته نگرو است؛ بنابراین، مونته نگرو در نهایت دعو
ت ناتو را پذیرفت و در سال ۲۰۱۷ به عضویت رسمی درآمد همکاری نظامی ایتالیا با مونته نگرو شامل برنامه های مشترک رزمایش نظامی، ابتکارات آموزشی و توافق نامه های اشتراک گذاری اطلاعات است. روابط به طور کلی مثبت است و اختلافاتی بر سر سیاست های تجاری و مرزهای دریایی وجود داشته است. روابط اقتصادی و تجاری. ایتالیا یکی از شرکای تجاری کلیدی مونته نگرو است، جایی که مناطق ایتالیایی مولیزه و مونته نگرو قرابت قابل توجهی با هم دارند و از این همکاری برای نوسازی اقتصاد خود از طریق، به عنوان مثال، همکاری های فرامرزی برای نوسازی بخش کشاورزی و تقویت گردشگری استفاده می کنند. روابط اقتصادی همچنین شامل منابع انرژی، تجارت، گردشگری و توسعه زیرساخت ها می شود. این همکاری در حوزه انرژی قابل مشاهده است. شرکت های ایتالیایی در بخش انرژی مونته نگرو، از نیروگاه های برق آبی گرفته تا پروژه های انرژی بادی، سرمایه گذاری کرده اند. ایتالیا متعهد شده است که در پروژه های انرژی تجدیدپذیر سرمایه گذاری کند و همچنین با شرکت های مونته نگرو برای اجرای اهداف انرژی تجدیدپذیر همکاری کند. شرکت های انرژی ایتالیایی، از جمله انل، در مونته نگرو مستقر شده اند تا صادرا
ت برق به بازار اروپا را گسترش دهند. یکی دیگر از حوزه های تعامل اقتصادی، گردشگری است. سواحل دریای آدریاتیک مونته نگرو مکانی مورد علاقه در بین گردشگران ایتالیایی است، و سایر سرمایه گذاری های مرتبط با گردشگری از سوی ایتالیا به توسعه بخش مهمان نوازی مونته نگرو کمک کرده است. سرمایه گذاری ایتالیا در گردشگری مونته نگرو و مزایای اقتصادی آن نتیجه این تعاملات است. روابط اقتصادی همچنین شامل توسعه زیرساخت های حیاتی است. شرکت های ساختمانی و مهندسی ایتالیایی روی پروژه های بزرگ مونته نگرو، از جمله ساخت شبکه های جاده ای و گسترش بنادر، کار کرده اند، جایی که باید استعدادهای محلی جذب شوند. وابستگی فرهنگی و آموزشی. پیوندهای تاریخی و فرهنگی بین ایتالیا و مونته نگرو منجر به اشاعه فرهنگی دیرینه آنها، یعنی گسترش ویژگی های فرهنگی، مانند زبان، هنر یا آداب و رسوم، از یک گروه به گروه دیگر از طریق تماس و تعامل شده است. میراث فرهنگی یک کشور به قلب یک جامعه پیوند می خورد و جوهره یک زندگی و واقعیت جدید را در میان تاریخ ها و خاطرات موجود در طول قرن ها و هزاره ها می دمد. مداخله در میراث فرهنگی کشور دیگر اغلب خطر اقتباس دیدگاه استعماری نسبت به
میراث فرهنگی را به همراه دارد. با این حال، رابطه قوی بین ایتالیا و مونته نگرو با این پروژه، Doclea، بیشتر تقویت شده است. پتانسیل های شناسایی شده در تبادلات مداوم بین محققان ایتالیایی و محققان مونته نگرو (به تصویر ۱ مراجعه کنید) به طور متقابل بارور شده اند. این همکاری منجر به کار در محل، مشارکت مشترک در کنفرانس های بین المللی، ترویج پروژه ها برای عموم مردم و موارد دیگر شده است. تبادلات بین المللی دانش و ارتقای میراث فرهنگی شناسایی شده اند. روابط فرهنگی نیز از طریق تبادلات زبانی انجام شده است. گویش مونته نگرو در ساحل تا حدودی ایتالیایی را جذب کرده است و تعداد کلمات قرضی ایتالیایی نشان دهنده این نزدیکی است. توافقات مونته نگرو با ایتالیا شامل همکاری آموزشی بین دو کشور، مانند حوزه برادری های دروغین دانشجویی بین دانشگاه های ایتالیا و مونته نگرو، بوده است. دانشجویان مونته نگرو می توانند از طریق برنامه های بورسیه دولتی در ایتالیا تحصیل کنند. و اینکه چگونه چنین برنامه هایی به تقویت روابط دوجانبه کمک می کنند، در این بخش بررسی خواهد شد. مؤسسه فرهنگی ایتالیا در پودگوریتسا بر ترویج و آموزش زبان و فرهنگ ایتالیایی مونته نگ
رو نظارت دارد. مشارکت انرژی بالقوه. رابطه بین ایتالیا و مونته نگرو را می توان از دریچه چارچوب انرژی پتانسیل شناسایی کرد. برای اولین بار یک پل الکتریکی بین بالکان و اروپا معرفی شد. ترنا طولانی ترین کابل زیر دریایی بود که ایتالیا را قادر ساخت تا به عنوان یک مرکز انتقال برق اروپایی و مدیترانه ای از قدرت خود استفاده کند. کل زیرساخت از نظر اتصال برق به صورت استراتژیک برنامه ریزی شده بود تا دو کشور، ایتالیا و مونته نگرو، را به هم متصل کند. این پروژه مشترک با تضمین انتقال بهتر برق از جنوب شرقی اروپا به ایتالیا، به بهبود روابط ایتالیا و مونته نگرو کمک کرد. راه حل های فنی مدرن برای مدیریت اتصال کابلی برق پرقدرت بین ایتالیا و مونته نگرو انتخاب شد. این امر نشان دهنده وجود یک ادغام بلندمدت انرژی دوجانبه در دو کشور است. پلتفرم فنی، انجمن اپراتورهای سیستم انتقال مدیترانه)، توسط اپراتورهای سیستم انتقال مدیترانه از ۱۲ کشور از ۱۹ کشور در رم برای برق تأسیس شد. عضویت مشترکی از جمله ایتالیا و مونته نگرو یافت شد. این همکاری با هدف ادغام سیستم های برق مدیترانه و تقویت امنیت منطقه ای و توسعه اجتماعی-اقتصادی انجام شد. برعکس، از نظر
سیاست های زیست محیطی، کشورهای منطقه آدریاتیک، از جمله ایتالیا و مونته نگرو، رتبه نسبتاً پایینی دارند. آخرین بحران مالی در ایتالیا، سیاست های زیست محیطی را تضعیف و بی ارزش کرده بود. به طور مشابه، اگرچه تعدادی از برنامه های ملی زیست محیطی در مونته نگرو برای مقابله با تنوع زیستی شناسایی شده اند، اما فاقد بودجه و ثبات سیاسی هستند. با این حال، در چشم انداز انرژی در حال تحول ایتالیا، ظرفیت اتصال متقابل افزایش یافته و خطوط اتصال جدید با کشورهایی از جمله مونته نگرو ساخته شده است. کنترل ایتالیا بر نیروگاه ترموالکتریک در پلیفلیا، تأثیر منفی بر محیط زیست مونته نگرو داشته است، زیرا این نیروگاه زغال سنگ استخراج شده محلی را می سوزاند و گوگرد را به محیط زیست آزاد می کند؛ بنابراین، رابطه ایتالیا و مونته نگرو از نظر انرژی سودمند اما نامتقارن است. ایتالیا به عنوان یک سرمایه گذار و شریک فنی، نقش غالب را در کنترل مونته نگرو ایفا می کند. بهره برداری و اکتشاف منابع غنی میدان های نفت و گاز اطراف دریای آدریاتیک، به ویژه توسط مونته نگرو، یکی دیگر از موارد مورد مناقشه بوده است. مونته نگرو واکنشی علیه دولت کرواسی که می خواست از طریق اج
اره داران خارجی، منابع منطقه دریایی را بهره برداری و اکتشاف کند، برانگیخته بود. توافق کرواسی همزمان توسط دولت ایتالیا حمایت شد و منجر به تشکیل مناطق انحصاری اقتصادی شد. تعیین حدود مناطق انحصاری اقتصادی هنوز موفقیت آمیز نبوده است، زیرا مونته نگرو تاکنون منطقه انحصاری اقتصادی خود را اعلام نکرده است. ایتالیا برای اجرای منطقه انحصاری اقتصادی خود، به توافق کشورهای همسایه، مانند مونته نگرو، نیاز دارد. اگرچه همکاری هایی شناسایی شده است، اما آنها بدون نگرانی های زیست محیطی و وابستگی نیستند. راهبردهای متضاد در استفاده از منابع طبیعی. رابطه نزدیک بین ایتالیا و مونته نگرو توسط زمین شناسان مورد انتقاد قرار گرفته است. شبه جزیره های ایتالیا و بالکان دارای موقعیت های زمین شناسی متفاوتی هستند، اگرچه منشأ آنها یکسان است. وجود دریاچه های بزرگ در مناطق ایتالیا و مونته نگرو در فاصله کمی از خطوط ساحلی آنها رایج است. به عنوان مثال، وارانو در ایتالیا و اشکودر که از مرز مونته نگرو عبور می کند. به طور مشابه، با نگاهی به الگوی ژئومورفولوژیکی، می توان تفاوت های دیگری را شناسایی کرد. در دره های وسیع شبه جزیره ایتالیا، رودخانه ها به دلیل
خشکسالی تابستان با تخلیه متناوب به پایین سرازیر می شوند، در حالی که رودخانه های دره های شیب دار شبه جزیره بالکان به سرعت و به طور مداوم جریان دارند. جریان های اخیر مانند نهرهای آلپ بسیار سردتر هستند. در دره های باریک اما شیب دار مونته نگرو، سدهای قوسی بیشتری برای سدسازی وجود دارد که مخازن طویل را برای جمع آوری آب و تولید برق آبی پر می کنند. از سوی دیگر، سدهای ایتالیا تنظیم شده و عمدتاً به عنوان مخزن برای جمع آوری آب باران در بهار و زمستان استفاده می شوند. این آب سپس در روزهای خشک تابستان توزیع می شود. چالش ها و مسائل معاصر. علیرغم روابط عموماً مثبت بین ایتالیا و مونته نگرو، موانع خاصی همچنان پابرجاست. مهاجرت در قلب یکی از بزرگ ترین مسائل قرن بیست و یکم بوده است. یکی از این مسائل محوری در روابط ایتالیا و مونته نگرو، مهاجرت است. در سال ۲۰۱۸، دو کشور تفاهم نامه ای را برای افزایش همکاری در مدیریت مرزها و مبارزه با مهاجرت نامنظم، به ویژه در دریا، امضا کردند. را در مورد حقوق کار و سیاست های مهاجرتی برانگیخته است. پروژه های انرژی نیز تنش هایی را دامن زده اند، به طوری که نگرانی های زیست محیطی در مورد پروژه ها و تأثی
ر اکولوژیکی آنها بر دریای آدریاتیک وجود دارد. گروه های محیط زیستی در هر دو کشور نگرانی هایی را در مورد آلودگی ناشی از برخی پروژه های زیرساختی و انرژی ابراز کرده اند. چالش های سیاسی، از جمله اختلافات پراکنده در مورد سیاست های اقتصادی، نیز پدیدار شده است. به طور جداگانه، عدم تعادل تجاری و اختلافات نظارتی بین ایتالیا و مونته نگرو گاهی اوقات باعث ایجاد اصطکاک در مذاکرات شده است. مسئله در حال تحول مهاجرت. مهاجرت از دیرباز جنبه مهمی از روابط ایتالیا و مونته نگرو بوده و بر تعامل اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی بین دو ملت تأثیر گذاشته است. جدا از الگوی مهاجرت تاریخی، مهاجران مونته نگرو در ایتالیا، تحول تحرک نیروی کار را در چارچوب ادغام اروپا منعکس کرده اند. مدیریت مهاجرت از طریق توافق نامه های کاری شامل کمک به جوامع مهاجران، ترویج توسعه متقابل و همکاری های دوجانبه است. در طول تاریخ، مشاهده شده است که موضوع مهاجرت به طور پیچیده ای با شهروندان مونته نگرو مرتبط است. آمار سازمان ملل متحد نشان داده است که کل جمعیت مهاجران مونته نگرو در سراسر جهان بین سال های ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۹ از ۱۴۸۹۸۲ به ۱۵۳۰۰۹ نفر افزایش یافته است ایتالیا یکی از ک
شورهای محبوب بسیاری بود که بیشترین تعداد مهاجران مونته نگرو در آن یافت می شد. با این حال، در طول سال ها، تغییر در ترجیح کشورهای مهاجرپذیر رخ داده است. در سال ۲۰۱۹، بیشترین مجوزهای اقامت برای مهاجران مونته نگرو در کشورهایی مانند کرواسی و اسلوونی یافت شد. ورود مهاجران به شکل حواله های مالی ۸۶٫۶ درصد بود. میلیون دلار در سال ۲۰۰۷، در حالی که ۹۶٫۶ میلیون دلار در سال ۲۰۱۱. به همین دلیل، کشورهای اروپایی، به ویژه ایتالیا، به مقاصد مطلوبی برای کارگران مونته نگرو تبدیل شدند. نزدیکی جغرافیایی ایتالیا، ارتباط آن با دریای آدریاتیک و تقاضای نیروی کار در این روند نقش داشته است. اگرچه مونته نگرو به حواله های ارزی وابسته است، اما این حواله ها برای رشد تولید ناخالص داخلی بلندمدت قابل توجه تلقی نمی شوند. این حواله ها ثبات کوتاه مدت را فراهم می کنند زیرا توسعه ساختاری را ارتقا نمی دهند؛ بنابراین، ایتالیا به عنوان یک کشور فرستنده حواله عمل می کند. حواله های ارزی ارسالی به منطقه، سطح فقر را کاهش می دهد، سرمایه گذاری های تجاری را افزایش می دهد، سرمایه انسانی را تقویت می کند و اطلاعات و فناوری را بهبود می بخشد. این موضوع با روابط ای
تالیا و مونته نگرو مرتبط است، جایی که مهاجران مونته نگرو از اقتصاد محلی در زمینه هایی مانند گردشگری و مشاغل کوچک حمایت می کنند. این امر همچنین بر حفظ فرهنگ و زبان مونته نگرو در ایتالیا با تمرکز بر هویت های فرهنگی و سیاسی مختلط تأکید دارد. با این حال، علاوه بر این، توجه را به جرمی که به دیاسپورا مرتبط است، جلب می کند که یک مسئله مهم در منطقه آدریاتیک است؛ بنابراین، این یک پیشگیری مربوط به جرایم فرامرزی است. این مقاله پویایی های دیاسپورا را بررسی می کند که به عنوان چارچوبی برای درک رابطه بین مونته نگرو و ایتالیا عمل می کند و مزایا و چالش های این رابطه را برجسته می کند.
نبرد بیکوکا (به انگلیسی: "Battle of Bicocca") یک نبرد بزرگ در چارچوب جنگ های ایتالیا بود که در ۲۷ آوریل ۱۵۲۲ در نزدیکی روستای بیکوکا در شمال میلان رخ داد. این نبرد میان ارتش فرانسه و مزدوران سوئیسی از یک سو و ارتش امپراتوری مقدس روم، اسپانیا و دوک نشین میلان از سوی دیگر درگرفت. پیروزی قاطع نیروهای امپراتوری در این نبرد نه تنها موقعیت فرانسه در شمال ایتالیا را تضعیف کرد، بلکه به سلطهٔ دیرینهٔ پیاده نظام سوئیسی در اروپا نیز پایان داد. پیش زمینه. از اواخر قرن پانزدهم، شبه جزیرهٔ ایتالیا میدان اصلی رقابت میان قدرت های بزرگ اروپا بود. پادشاهی فرانسه و پادشاهی اسپانیا هر دو ادعای سلطه بر دوک نشین میلان را داشتند و امپراتوری مقدس روم نیز برای حفظ نفوذ خود در ایتالیا تلاش می کرد. در سال های نخستین قرن شانزدهم، فرانسه چندین بار توانست میلان را اشغال کند، اما پایداری این اشغال گری کوتاه مدت بود. در سال ۱۵۲۱، نیروهای اسپانیا و امپراتوری به فرماندهی و چارلز بوربون ضدحمله ای گسترده را آغاز کردند و نیروهای فرانسه را از میلان بیرون راندند. ارتش فرانسه که تحت فرمان اودواردو دا فوآ، ویکنت دو لاترک (Odet de Foix, Viscount of L
autrec) قرار داشت، تصمیم گرفت برای بازپس گیری میلان به حمله ای مستقیم دست بزند. این ارتش شامل مزدوران سوئیسی بود که به شجاعت و انضباط در میدان جنگ شهرت داشتند. نیروها و فرماندهان. ارتش فرانسه حدود ۲۵٬۰۰۰ نفر نیرو داشت که نزدیک به ۱۲٬۰۰۰ نفر از آنان مزدوران سوئیسی بودند. این پیاده نظام سوئیسی به سنت خود برای حمله های سریع و مستقیم متکی بود. سواره نظام سنگین فرانسه نیز بخشی از نیروها را تشکیل می داد. در مقابل، نیروهای امپراتوری به فرماندهی و (Antonio de Leyva) متشکل از حدود ۲۰٬۰۰۰ سرباز اسپانیایی و آلمانی (لندسکنشت ها) بودند. این ارتش مجهز به تیراندازان آرکبوز (arquebusiers) و توپخانه بود و در موقعیت دفاعی مستحکمی در نزدیکی بیکوکا سنگربندی کرده بود. میدان نبرد. روستای بیکوکا در شمال میلان موقعیتی دفاعی داشت و زمین های اطراف آن توسط خندق ها و خاکریزها تقویت شده بود. نیروهای اسپانیا و امپراتوری پشت این استحکامات موضع گرفته بودند و توپخانه شان بر زمین های جلویی مسلط بود. این موقعیت برای مقابله با تاکتیک های تهاجمی سوئیسی ها ایده آل محسوب می شد. جریان نبرد. در صبح ۲۷ آوریل ۱۵۲۲، مزدوران سوئیسی بدون هماهنگی کامل با
فرماندهی فرانسه، تصمیم گرفتند به شکل مستقیم و سریع به مواضع دشمن یورش برند. آنان تصور می کردند که با حملهٔ بی امان می توانند خطوط دفاعی اسپانیا را بشکنند، همان طور که در بسیاری از نبردهای قرن پانزدهم موفق شده بودند. اما توپخانه و آرکبوزهای اسپانیایی آتش سنگینی بر مهاجمان گشودند. صفوف متراکم سوئیسی ها به شدت آسیب دید و در مدت کوتاهی هزاران نفر کشته یا زخمی شدند. با وجود شجاعت و سرسختی، آنان نتوانستند از خندق ها و خاکریزها عبور کنند. تلفات سنگین موجب شد سوئیسی ها عقب نشینی کنند و عملاً میدان نبرد به سود امپراتوری رقم خورد. ارتش فرانسه نیز که امیدش را به پیاده نظام سوئیسی بسته بود، مجبور شد عقب نشینی کند. سواره نظام فرانسه نیز نتوانست نقشی تعیین کننده ایفا کند، زیرا زمین های اطراف بیکوکا برای حرکت اسب ها مناسب نبود. تلفات. برآوردها نشان می دهد که حدود ۳٬۰۰۰ تا ۴٬۰۰۰ سوئیسی در این نبرد کشته شدند، در حالی که تلفات نیروهای اسپانیا و امپراتوری بسیار اندک بود. این عدم توازن تلفات، بیانگر تغییر بنیادین در ماهیت جنگ های رنسانس بود: برتری آتش بار و سلاح گرم بر نیروی پیادهٔ سنتی. پیامدها. پیروزی امپراتوری در بیکوکا موقعی
ت فرانسه را در شمال ایتالیا به شدت تضعیف کرد. دوک نشین میلان تحت کنترل اسپانیا باقی ماند و نفوذ فرانسه در منطقه کاهش یافت. این شکست همچنین به شهرت دیرینهٔ پیاده نظام سوئیسی به عنوان «بهترین سربازان اروپا» لطمهٔ جدی وارد کرد. پس از این نبرد، اعتماد فرماندهان اروپایی به حمله های مستقیم سوئیسی ها کاهش یافت و آنان بیشتر در نقش مزدوران محلی یا نیروهای کمکی به کار گرفته شدند. در مقابل، تیراندازان اسپانیایی و لندسکنشت های آلمانی جایگاه مسلط تری در ارتش های اروپا پیدا کردند. اهمیت تاریخی. نبرد بیکوکا نقطهٔ عطفی در تاریخ جنگ های اروپاست. این نبرد نشان داد که تاکتیک های سنتی سوئیسی ها در برابر سلاح های گرم و توپخانهٔ مدرن دیگر کارایی ندارد. از این پس، نقش اساسی در نبردها به تیراندازان آرکبوز و توپخانه داده شد و پیاده نظام سنگین اهمیت پیشین خود را از دست داد. همچنین این نبرد نشانگر تغییر توازن قدرت در ایتالیا بود: اسپانیا به نیروی غالب شبه جزیره تبدیل شد و این روند در نبردهای بعدی مانند نبرد پاویا (۱۵۲۵) تثبیت شد.
ایتالیا و سان مارینو از زمان وحدت ایتالیا روابط دیپلماتیک داشته اند. روابط دوجانبه بین ایتالیا و سان مارینو مراحل مختلفی را پشت سر گذاشته و آغاز رسمی آن پس از اعلام اتحاد ایتالیا در پارلمان منطقه آلپ توسط ویتوریو امانوئله دوم در ۱۷ مارس ۱۸۶۱ است. تاریخچه. آغاز رابطه. اندکی پس از اعلام پادشاهی ایتالیا در تورین، در ۲۲ مارس ۱۸۶۲، پیمان ایتالیا و سان مارینو بین رئیس شورای ایتالیا اوربانو راتاتزی و کاپیتان های سامارینی، نایب السلطنه ملکیوره فیلیپی و دومنیکو فاتوری، امضا شد. در سال ۱۸۶۵ اولین معاهده اقتصادی بین ایتالیا و سان مارینو امضا شد، در واقع از همان سال تصمیم گرفته شد که دولت ایتالیا لیر سان مارینو را ضرب کند و تمبرهای این ایالت کوچک به لطف معاهده دیگری با ایتالیا در سال ۱۸۷۷ چاپ شود. در سال ۱۹۱۵ بسیاری از داوطلبان سن مارینو در جنگ جهانی اول شرکت کردند تا اطمینان حاصل کنند که ایتالیا آربه، جزیره ای که در آن زمان متعلق به اتریش-مجارستان در سواحل دالماسی بود و بنیانگذار و همنام سن مارینو، مارینوس قدیس، در آنجا متولد شده بود، را به دست آورد. در همان سال، صلیب سرخ ایتالیا بخش سن مارینو را تأسیس کرد که در جنگ جها
نی اول شرکت کرد و سپس در سال ۱۹۴۹ صلیب سرخ سن مارینو را به وجود آورد. سن مارینو و ایتالیای فاشیست. در سال ۱۹۲۱، ایتالیا کارابینیری ها را برای تأسیس ژاندارمری به سن مارینو فرستاد. پس از ظهور موسولینی، آنها به ابزاری برای جلوگیری از تبدیل شدن سن مارینو به پناهگاهی برای ضد فاشیست های ایتالیایی تبدیل شدند. کارابینیری ها تنها در سال ۱۹۳۶ سن مارینو را ترک کردند. همچنین در سان مارینو، به لطف نفوذ فزاینده ایتالیا در دوران حکومت فاشیست ها، حزب فاشیست سان مارینو در سال ۱۹۲۲ به رهبری جولیانو گوزی تأسیس شد که تا سقوط حزب ملی فاشیست در ایتالیا، زندگی عمومی در سان مارینو را کنترل می کرد. به لطف توافق با ایتالیای فاشیست، پس از امضای معاهده بین سن مارینو و ایتالیا در سال ۱۹۲۷، راه آهن ریمینی-سن مارینو بین سال های ۱۹۲۷ تا ۱۹۳۲ ساخته شد که توسط موسولینی برای پیوند سرنوشت ایتالیا و سن مارینو مورد استفاده قرار گرفت. با سقوط موسولینی در ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳، تنها پس از ۳ روز، حزب فاشیست سن مارینو به رهبری جولیانو گوزی منحل شد و فاشیست های سن مارینو محاکمه شدند. در طول تهاجم به شبه جزیره ایتالیا (۱۹۴۳–۱۹۴۵). در ژانویه ۱۹۴۴، فاشیست های سا
ن مارینو، به لطف حمایت موسولینی، حزب جمهوری خواه سان مارینو را تأسیس کردند و تا اوت همان سال قدرت را در دست گرفتند. سن مارینو در طول جنگ بی طرف ماند و میزبان بیش از ۱۰۰۰۰۰ پناهنده ایتالیایی، عمدتاً از مارکه و رومانیا، بود. خود موسولینی به نائب السلطنه اطمینان داد که سن مارینو مورد حمله قرار نخواهد گرفت. اما با بمباران متفقین سن مارینو که در آن ۶۳ شهروند سامارینی جان باختند و با پیشروی متفقین در شمال ایتالیا، جایی که ورماخت در نبرد مونت پولیتو با گورخاهای بریتانیایی درگیر شد، متحمل جنگ در ایتالیا شد. در طول جنگ سرد. پس از بازگشت دموکراسی به ایتالیا و سان مارینو در سال ۱۹۴۵، حزب کمونیست سان مارینو به همراه حزب سوسیالیست سان مارینو در انتخابات پیروز شدند و کشورهایی مانند ایالات متحده و ایتالیا، که از تنها کشور غربی تحت رهبری کمونیست ها و سوسیالیست ها نگران بودند، در صدد تأمین مالی نیروهای مخالف برآمدند که منجر به وقایع روورتا در مرز بین ایتالیا و سان مارینو شد. در سال ۱۹۵۱، وزیر کشور ایتالیا، ماریو اسکِلبا، محاصره پلیسی را در سن مارینو اعمال کرد تا آن را مجبور به تعطیلی کازینوی تازه افتتاح شده کند. این محاصره دو
سال به طول انجامید. این تنش با شرط بندی توافق نامه های سال ۱۹۵۳ پایان یافت که طبق آن سن مارینو هم از کازینو و هم از سیستم پخش رادیو یا تلویزیون صرف نظر کرد. در سپتامبر ۱۹۵۸، اپوزیسیون ضد کمونیست سن مارینو، پس از استعفای دسته جمعی برای جلوگیری از انتخاب کاپیتان های نایب السلطنه و حمایت مالی ایتالیا و ایالات متحده، در روورتا، در یک کارخانه صنعتی متروکه که از سه طرف با ایتالیا هم مرز بود، عقب نشینی کرد و «ایتالیا یک دولت موقت متشکل از یک کمیته اجرایی تشکیل داد.» بلافاصله پس از آن، ایتالیا کارخانه را با کارابینیرها محاصره کرد و همزمان کمیته اجرایی را به عنوان یک دولت مشروع سن مارینو به رسمیت شناخت، حتی اگر در این بین از ایتالیا به همه نیروهای مخالف سلاح می رسید. در ۱۱ اکتبر، کاپیتان های نایب السلطنه، دولت موقت روورتا را به عنوان تنها دولت مشروع سن مارینو که توسط ایتالیا به رسمیت شناخته شده بود، به رسمیت شناختند و بلافاصله پس از آن، کمیته اجرایی به شهر سن مارینو نقل مکان کرد. علاوه بر این، در همان روز، سپاه شبه نظامیان داوطلب، از ترس مداخله مسلحانه دولت موقت با حمایت سربازان ایتالیایی به سمت کاخ عمومی، منحل شد. ا
ز آن زمان، سان مارینو تا پایان جنگ سرد توسط نیروهای ضد کمونیست با سیاست خارجی نزدیک به ایتالیا و ایالات متحده رهبری می شد که منجر به ساخت بزرگراه ریمینی-سان مارینو شد؛ این کار در ۱۰ اوت ۱۹۵۹ آغاز شد و در ۲۵ نوامبر ۱۹۶۵ با حضور رئیس جمهور جمهوری ایتالیا، جوزپه ساراگات، افتتاح شد که با کاپیتان رجنت آلوارو کازالی و پیترو رفی در کاخ عمومی دیدار کرد. علاوه بر این، از سال ۱۹۶۲ تا ۱۹۸۴، ۳۰ کارابینیری اعزام شدند که سپس به ۲۱ نفر کاهش یافتند تا یک واحد پلیس تحقیقاتی و قضایی تشکیل دهند. در ۲۰ اکتبر ۱۹۸۴، ساندرو پرتینی، رئیس جمهور وقت، با کاپیتان های تازه انتخاب شده، نایب السلطنه مارینو بولینی و جوزپه آمیچی، دیدار کرد. روابط اخیر. در ۱۱ و ۱۲ ژوئن ۱۹۹۰، رئیس جمهور جمهوری فرانچسکو کسیگا با کاپیتان های رژانت آدالمیرو بارتولینی و اوتاویانو روسی ملاقات کرد. در اوت ۱۹۹۱، به لطف توافقی که بین رای و دولت سن مارینو با میانجیگری دولت ایتالیا امضا شد، تلویزیون عمومی سن مارینو متولد شد. ۵۰٪ از دولت سن مارینو و ۵۰٪ باقی مانده از پخش کننده رادیو و تلویزیون ایتالیا. به لطف پیمان پولی که از سال ۱۹۸۵ لازم الاجرا بود، پیمانی بین ایتالیا
و سان مارینو برای معرفی یورو و ورود سان مارینو به منطقه یورو امضا شد. مشکلات حل نشده بین ایتالیا و سان مارینو مربوط به وضعیت ۶۰۰۰ کارگر مهاجر ایتالیایی در رابطه با عدم توافق بین دو کشور و وضع مالیات ۲۰۰ یورویی سان مارینو بر کارگران مرزی در ۱۲ ژانویه ۲۰۱۱ است. این سؤال در ۲۳ فوریه به کمیته امور خارجه مجلس نمایندگان رسید و در ۱۶ فوریه باعث طرح سؤال پارلمانی توسط وزیر دارایی، جولیو ترمونتی شد. علاوه بر این، سان مارینو توسط ایتالیا یک گریزگاه مالیاتی محسوب می شود و این وضعیت چندین بار منجر به اختلاف نظر بین دو کشور شده است، به عنوان مثال در پیاناچی دی فیورنتینو در ۲۵ مارس ۲۰۱۰، دو مأمور لباس شخصی گارد مالی توسط ژاندارمری متوقف شدند، آنها متوقف و سپس توسط ژاندارمری به گمرک منتقل شدند، جایی که در نهایت به مقامات ایتالیایی تحویل داده شدند، در ۱۴ فوریه ۲۰۱۱، دادستان های ایتالیایی هر ۱۹ قاضی سان مارینو را به دلیل «اقامت ساختگی» مورد تحقیق قرار دادند، اما قانون سان مارینو تصریح می کند که آنها خارجی هستند، بنابراین سمت آنها توسط دادستان ریمینی لغو شد. تصمیم برای تحقیق در مورد قضات سان مارینو توسط دولت سان مارینو به عنوا
ن تصمیمی که «پایه های جمهوری را تضعیف می کند» ارزیابی شد. از دیگر موقعیت هایی که روابط بین سن مارینو و ایتالیا را متشنج کرده است، تفتیش کنسولگری سن مارینو در ریمینی توسط گارد مالی در ۲۱ ژوئیه ۲۰۰۹ برای جستجوی اطلاعات در مورد یک فرد مقیم در کنسولگری است: این تفتیش توسط دولت سن مارینو به عنوان «عملی غیرقابل توجیه و بی احترامی یک کشور مستقل» تعریف شد و منجر به اعتراضات رسمی به وزیر امور خارجه ایتالیا، فرانکو فراتینی، شد، در حالی که مقامات ایتالیایی دادگاه سن مارینو را به عدم همکاری با ایتالیا متهم کردند. علاوه بر این، قوه مقننه ایالتی سن مارینو، در ۱۲ مه ۲۰۰۹، هشداری به سفیر ایتالیا در سن مارینو ارسال کرد و رسماً به رای، پلیس مالی و برنامه «گزارش توسط میلنا گابانلی» که در شبکه رای ۳ پخش شد، اعتراض کرد. این برنامه قسمتی را به سن مارینو اختصاص داده بود که محتوای آن توسط وزیر دارایی، گابریل گاتی، «منفی و گمراه کننده برای سن مارینو» تعریف شده بود. روسای جمهور جمهوری ایتالیا که از سن مارینو بازدید کردند. تا به امروز، چهار نفر از یازده رئیس جمهور جمهوری ایتالیا از سن مارینو بازدید کرده اند: تجاوز نیروهای مسلح ایتالیا
به خاک سان مارینو. گاهی اوقات پلیس یا نیروهای نظامی ایتالیا به اشتباه وارد خاک سان مارینو شده اند، که همیشه اعتراضات رسمی علیه دولت ایتالیا داشته است، این تجاوزها رخ داده است: در سال ۲۰۱۰، آنتونلا مولارونی، وزیر امور خارجه وقت، این تجاوز را «واقعیت های جدی» توصیف کرد و گفت که «مردم تایتان از آزار و اذیت خارجی خسته شده اند». ماموریت های دیپلماتیک ایتالیا در سان مارینو. سفارت ایتالیا در ویاله آنتونیو اونوفری در شهر سان مارینو واقع شده است.
هِرا (به انگلیسی: Hera) یک موشک هدف برای آزمایش های توسعه ای سامانه های دفاع موشکی مانند تاد و پاتریوت PAC-3 است. تاریخچه. در سال ۱۹۹۲، فرماندهی فضایی و دفاع موشکی ارتش ایالات متحده قرارداد اهداف پدافند موشکی تاکتیکی (TMD) را به شرکت کولمن ایرواسپیس (Coleman Aerospace) با شرکت های اسپیس وکتور (Space Vector Corporation) و آئوترم (Aerotherm) به عنوان پیمانکاران فرعی واگذار کرد. کولمن، هِرا را با استفاده از مراحل دوم و سوم موشک مینیتمن ۲ ("MMII") و بخش هدایت موشک پرشینگ ۲ توسعه داد. برنامه پرتاب سامانه های راکتی در یگان ۱۲، مرکز سامانه های موشکی و فضایی نیروی هوایی ایالات متحده، خدمات مدیریت فنی برنامه را ارائه داد که شامل حذف سامانه کنترل بردار رانش تزریق مایع از مراحل دوم بازنشسته مینیتمن ۲ و جایگزینی آن با یک سامانه آب بندی انعطاف پذیر (flex-seal) بود تا کنترل پرواز قوی از لحظه پرتاب تا پایان احتراق فراهم شود. اولین پرتاب در ۲۴ آوریل ۱۹۹۵ در میدان موشکی وایت سندز انجام شد. به دلیل برد این موشک، روسیه ادعا می کند که هِرا در دسته IRBM قرار می گیرد و بنابراین، بند ۱ ماده ۶ پیمان INF را نقض می کند. هِرا همچنین در