Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دیمز و مور علیه ریگان ()، 453 U.S. ۶۵4 (1981)، پرونده ای در دیوان عالی ایالات متحده آمریکا بود که به فرمان اجرایی ۱۲۱۷۰ رئیس جمهور جیمی کارتر می پرداخت. این دستور، دارایی های ایران در ایالات متحده را در ۱۴ نوامبر ۱۹۷۹، در پاسخ به گروگان گیری در سفارت ایالات متحده آمریکا که از ۴ نوامبر ۱۹۷۹ آغاز شده بود، مسدود کرد. پیشینه. پس از روی کار آمدن رونالد ریگان در ۲۰ ژانویه ۱۹۸۱، دولت ریگان با ایران توافق کرد که روندهای قانونی در دادگاه های ایالات متحده مربوط به ادعاهای اتباع ایالات متحده علیه ایران را خاتمه دهد، توقیف اموال ایران را که توسط دادگاه های ایالات متحده برای تضمین هرگونه حکم علیه ایران ارائه شده بود، لغو کند و چنین ادعاهایی را از دادگاه های ایالات متحده به دیوان داوری دعاوی ایران و آمریکا منتقل کند. این توافق ها با فرمان های اجرایی اجرا شدند. در حال بررسی. در یک تصمیم ۸ به ۱، نظر دادگاه توسط قاضی ویلیام رنکویست ارائه شد که اقدامات دولت کارتر را تأیید کرد و "یک دعوی ۳ میلیون دلاری از شرکت خصوصی دیمز و مور علیه وزیر خزانه داری دان ریگان را که برای بازپرداخت بدهی ناشی از دولت شاه ایران اقامه شده بود، رد کرد.
" دادگاه تشخیص داد که اقدامات دولت طبق قانون قانون اختیارات اقتصادی اضطراری بین المللی (IEEPA) مجاز بوده است. دیوان عالی کشور همچنین تعلیق ادعاهایی را که قبلاً در دادگاه های ایالات متحده ثبت شده بود، تأیید کرد، اگرچه هیچ ماده قانونی خاصی این اقدام را مجاز نمی دانست. در انجام این کار، دادگاه به استنباط های برگرفته از قوانین مرتبط، سابقه رضایت کنگره در رویه های حل و فصل ادعاهای اجرایی و تصمیمات گذشته که اختیارات اجرایی گسترده را به رسمیت می شناسند، استناد کرد. دادگاه همچنین «به طور قابل توجهی معیار قابل اجرا»ی پرونده مهم سال ۱۹۵۲ «شرکت ورق و لوله یانگستاون علیه ساویر» را اصلاح کرد و نظر موافق قاضی رابرت جکسن را در آن پرونده به عنوان «متعارف» تثبیت کرد. رنکویست نظر خود را در این «پرونده بسیار پیچیده و تاریخی» در هشت روز نوشت. واکنش. این تصمیم به دلیل اتخاذ «دیدگاهی فوق العاده محترمانه از قوه مجریه»، به ویژه با تکیه بر استنتاج از قوانینی که مستقیماً به موضوعات خاص مورد بحث نمی پردازند و به ویژه در مورد رضایت قانونگذار در فعالیت اجرایی، مورد انتقاد قرار گرفته است. پس از مرگ رنکویست، قاضی جان پال استیونز از «دیمز و
مور» به عنوان یکی از دو نظر رنکویست که مورد علاقه او بودند، به همراه «شرکت لئو شیپ علیه ایالات متحده» یاد کرد.
قانون آزادی ایران و مقابله با گسترش سلاح های هسته ای (, IFCA) (که به عنوان بخشی از قانون مجوز دفاع ملی برای سال مالی ۲۰۱۳ تصویب شد) قانونی از کنگره ایالات متحده آمریکا است که در سال ۲۰۱۲ توسط باراک اوباما به قانون تبدیل شد. تاریخچه. در نوامبر ۲۰۱۹، مایک پمپئو «دو تصمیم با پیامدهای تحریمی طبق بخش ۱۲۴۵ قانون آزادی و مقابله با گسترش سلاح های هسته ای ایران ۲۰۱۲ (IFCA) اتخاذ کرد: یکی اینکه بخش ساخت و ساز ایران را به طور مستقیم یا غیرمستقیم توسط سپاه پاسداران انقلاب اسلامی (IRGC) کنترل می کند؛ و دیگری اینکه چهار ماده استراتژیک را به عنوان موادی که در ارتباط با برنامه های هسته ای، نظامی یا موشک های بالستیک ایران استفاده می شوند، شناسایی می کند.» دولت ترامپ «تشخیص داد که مواد زیر در ارتباط با برنامه های هسته ای، نظامی یا موشک های بالستیک ایران استفاده می شوند: لوله های فولاد زنگ نزن فولاد ضدزنگ اس آای ۳۰۴؛ فویل لحیم کاری منگنز MN40؛ فویل لحیم کاری منگنز MN70؛ و فولاد زنگ نزن CrNi60WTi ESR + VAR (کروم، نیکل، ۶۰ درصد تنگستن، تیتانیم، ذوب مجدد سرباره الکتریکی، کوره قوسی ذوب مجدد تحت خلأ).» در ژوئن ۲۰۲۰، بندر چابهار از ت
حریم ها معاف شد زیرا دونالد ترامپ تشخیص داد که این بندر بر ثبات افغانستان تاثیر دارد. در ژوئیه ۲۰۲۰، این قانون باعث شد ایران هند را از یک پروژه ریلی کنار بگذارد.
جایزه بهترین بازیکن فصل آرسنال، جایزه ای رسمی است که توسط باشگاه فوتبال آرسنال به بهترین بازیکن باشگاه در طول فصل اهدا می شود. این جایزه بر اساس آرای هواداران باشگاه فوتبال آرسنال در وب سایت باشگاه اهدا می شود. پیش از این، این جایزه بر اساس آرای بنیاد هواداران آرسنال اهدا می شد در عین عبارت. دکلان رایس آخرین برنده این جایزه است که پس از باشگاه فوتبال آرسنال در فصل ۲۵–۲۰۲۴ این جایزه را دریافت کرد. دریافت کنندگان جایزه. "بازیکنانی که پررنگ شده اند هنوز برای آرسنال بازی می کنند"
قانون تشدید تحریم های ایران مصوب ۲۰۰۷ () که توسط نماینده مارک کرک (جمهوری خواه-ایلینوی) و نماینده راب اندروس (دموکرات-نیوجرسی) در مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا ارائه شد، تهدید به تحریم علیه هر شرکت یا فردی می کرد که پس از ۳۱ دسامبر ۲۰۰۷، فرآورده های نفتی تصفیه شده را در اختیار ایران قرار می داد یا در فعالیتی شرکت می کرد که می توانست به افزایش توانایی ایران در واردات فرآورده های تصفیه شده کمک کند. این لایحه هرگز به رأی گذاشته نشد و در کمیته رد شد. این لایحه می توانست منجر به تحریم هایی علیه دلالان بنزین، تانکرها و بیمه گران شود. شرکت های آمریکایی طبق تحریم های یک جانبه از تجارت با ایران منع شده اند، اما اکثر شرکت های خارجی آزادند با تهران تجارت کنند. ایالات متحده، که رهبری تلاش ها برای منزوی کردن ایران به دلیل برنامه های هسته ای اش را بر عهده داشت، گفته است که واردات بنزین ایران یک «نقطه فشار» است. واشینگتن ایران را به تلاش برای ساخت سلاح های هسته ای متهم می کند، اتهامی که تهران آن را رد کرد. به گفته مارک کرک، آمریکایی ها طی پنج سال گذشته در حال بررسی این طرح بوده اند. برخلاف سایر بندهای قانون تحریم های ا
یران و لیبی، شرکت های تابعه خارجی شرکت های آمریکایی از تجارت با ایران، حتی در حد تأمین کالاهای آمریکایی به ایران، منع نشده اند.
اصلاحیه کیل-لیبرمن ()اصلاحیه ای بر قانون H.R.1585 بود - قانون مجوز دفاع ملی برای سال مالی ۲۰۰۸، که متعاقباً به یک موضوع انتخاباتی انتخابات ریاست جمهوری ایالات متحده آمریکا (۲۰۰۸) تبدیل شد. هدف آن «بیان نظر سنا در مورد ایران» بود و عمدتاً بیان می کرد که: «سیاست ایالات متحده باید مبارزه با… فعالیت های خشونت آمیز… در داخل عراق توسط دولت ایران» و «تسهیل کنندگان خارجی آن مانند حزب الله لبنان» باشد؛ «از… استفاده از تمام ابزارهای قدرت ملی ایالات متحده در عراق… در حمایت از سیاست شرح داده شده حمایت کند»؛ و «در رابطه با دولت جمهوری اسلامی ایران و نیروهای نیابتی آن»، «ایالات متحده باید سپاه پاسداران انقلاب اسلامی را به عنوان یک سازمان تروریستی خارجی تعیین کند». باراک اوباما و جان مک کین در سنا به این طرح که با ۷۶ رأی موافق در برابر ۲۲ رأی مخالف تصویب شد، رأی ندادند، در حالی که هیلاری کلینتون به آن رأی مثبت داد.
پروژه کاساندرا () یک طرح ابتکاری از سوی اداره مبارزه با مواد مخدر آمریکا (DEA) بود که در سال ۲۰۰۸ برای مختل کردن شبکه های مالی حزب الله لبنان با هدف قرار دادن دخالت آن در قاچاق بین المللی مواد مخدر و پولشویی آغاز شد. این تلاش که بر ردیابی صدها میلیون دلار که از آمریکای شمالی و جنوبی از طریق اروپا و غرب آفریقا به لبنان جریان داشت، متمرکز بود، با هدف افشای و مسدود کردن کانال های مالی حامی فعالیت های این گروه انجام شد. در حالی که این عملیات پیوندهای قابل توجهی بین حزب الله و جرایم سازمان یافته را کشف کرد، سال های بعدی آن با جنجال بر سر ادعاهایی مبنی برکند شدن تلاش های اجرایی برای محافظت از مذاکرات هسته ای با ایران - ادعایی که توسط مقامات سابق رد شد - همراه بود. پروژه. پروژه کاساندرا یک تلاش کلی به رهبری اداره مبارزه با مواد مخدر ایالات متحده (DEA) برای کاهش بودجه حزب الله از منابع غیرقانونی مواد مخدر در آمریکای جنوبی بود. این تلاش دو تحقیق دیگر را به طور همزمان در حال انجام داشت: پروژه سدار و پروژه تیتان. پروژه کاساندرا که در سال ۲۰۰۸ آغاز شد، در حال بررسی منابع مالی این سازمان تروریستی بود. DEA، یوروجاست و یورو
پل دریافتند که حزب الله به طور فزاینده ای در قاچاق مواد مخدر و جرایم سازمان یافته به عنوان روشی برای تأمین مالی فعالیت های خود مشارکت دارد. این تحقیقات چگونگی پولشویی صدها میلیون دلار از آمریکای شمالی از طریق اروپا و غرب آفریقا به لبنان و ورود به خزانه حزب الله را ردیابی می کرد. «اعضای حزب الله با کارتل های مواد مخدر آمریکای جنوبی که مسئول تأمین مقادیر زیادی کوکائین به بازارهای مواد مخدر اروپا و ایالات متحده هستند، روابط تجاری برقرار کردند. یک شبکه پیچیده از پیک های پول، میلیون ها یورو از درآمد حاصل از مواد مخدر را از اروپا به خاورمیانه جمع آوری و منتقل می کنند. سپس این پول در کلمبیا با استفاده از حواله به قاچاقچیان مواد مخدر پرداخت می شود. بخش بزرگی از درآمد حاصل از مواد مخدر از طریق لبنان [که توسط بانک کانادایی لبنان که اکنون منحل شده است و سایر اتباع لبنانی تسهیل می شود] پولشویی می شود، جایی که سپس به نفع حزب الله برای خرید سلاح استفاده می شود.» ادعاها و جنجال ها. گزارش تحقیقاتی جاش مایر، که توسط "پلیتیکو" در دسامبر ۲۰۱۷ منتشر شد، شرح می دهد که چگونه در طول دولت اوباما، نگرانی های مربوط به توافق هسته ای ای
ران بر پروژه DEA اولویت یافت. این امر منجر به تعطیلی پروژه کاساندرا درست زمانی شد که چهره های ارشد حزب الله را هدف قرار می داد، حتی اگر این گروه هنوز کوکائین را به ایالات متحده قاچاق می کرد. درخواست های تیم DEA برای جلب حمایت وزارتخانه های امور خارجه، دادگستری و خزانه داری برای تحقیقاتشان با تأخیر یا رد مواجه شد و مقامات علناً اظهار داشته اند که این موانع انگیزه سیاسی داشته و هدف آنها حفظ مذاکرات جاری بر سر توافق هسته ای با ایران بوده است. مایر در گزارش خود به کاترین باوئر، مقام سابق دولت اوباما، استناد کرد که در فوریه ۲۰۱۷ در برابر کمیته امور خارجه مجلس نمایندگان ایالات متحده شهادت داد که برخی از تلاش های اجرای قانون علیه حزب الله به دلیل تصمیمات سیاسی مربوط به ایران محدود شده است. مقامات سابق دولت اوباما با استناد به تحریم ها و پیگردهای قانونی جاری، مسدود کردن اقدامات علیه حزب الله به دلایل سیاسی را انکار کردند. منتقدان استدلال کردند که دستگیری های کلیدی تنها پس از پایان مذاکرات هسته ای انجام شده و ادعا کردند که تلاش های قبلی با مانع مواجه شده اند. پیامدها. در دسامبر ۲۰۱۷، در طول نخستین دولت ترامپ، دادستان
کل جف سشنز دستور بررسی پرونده های قبلی را داد که در ژانویه ۲۰۱۸ با تأسیس تیم تأمین مالی و تروریسم مواد مخدر حزب الله (HFNT) در وزارت دادگستری دنبال شد. این تیم موظف شد تحقیقات مربوط به تلاش های اداره مبارزه با مواد مخدر آمریکا (DEA) در سال های ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۷ در زمینه قاچاق مواد مخدر و شبکه های مالی حزب الله، از جمله پرونده های مربوط به پروژه کاساندرا را مجدداً بررسی کند. با این حال، این کار تنها نتایج متوسطی به همراه داشت.
کارلو گامبینو (؛ ۲۴ اوت ۱۹۰۲ – ۱۵ اکتبر ۱۹۷۶) گنگستر سیسیلی بود که رهبر و نام گذار خانواده جنایی گامبینو در نیویورک بود. پس از نشست آپالاچین در ۱۹۵۷ و زندانی شدن ویتوی جنووزه در ۱۹۵۹، گامبینو کنترل کمیسیون مافیا آمریکا را به دست گرفت و نقش قدرتمندی در جرم سازمان یافته تا زمان مرگش از سکته قلبی در ۱۹۷۶ ایفا کرد. در طول دوران جنایی بیش از پنجاه سالهٔ خود، گامبینو تنها ۲۲ ماه به خاطر اتهام فرار مالیاتی در ۱۹۳۷ در زندان بود. زندگی و خانواده. کارلو گامبینو در پالرمو، سیسیل، ایتالیا، در ۲۴ اوت ۱۹۰۲ به دنیا آمد در خانواده ای که به مافیا سیسیل محله پاسو دی ریگانو تعلق داشت. او دو برادر داشت: گاسپار که در مافیا فعالیتی نداشت و پائولو که بخشی از آنچه بعدها خانواده جنایی گامبینو شد، بود. والدینش مهاجران ایتالیایی توماسو گامبینو و فلیچه کاستلانو بودند. گامبینو در ۲۳ دسامبر ۱۹۲۱ به ایالات متحده وارد شد، در نورفولک، ویرجینیا به عنوان مسافر مخفی روی کشتی "وینچنزو فلوریو". او به نیویورک رفت تا به خانوادهٔ کاستلانوها ملحق شود و برای شرکت حمل ونقل کوچک آن ها کار کرد. گامبینو بعدها به خانه ای ساده در ۲۲۳۰ اوشن پارک وی در بروکلی
ن نقل مکان کرد؛ منزل تابستانی او در ماساپیکوا، ۳۴ کلاب درایو، نیویورک قرار داشت. این خانهٔ دو طبقه آجری، محصور با حصار کوتاه و مجسمه های مرمری در حیاط جلویی، در انتهای یک بن بست در هاربر گرین استیتس و مشرف به ساوت اویستر بی بود. در ۱۹۳۲، گامبینو با یکی از دخترعموهای خود، کاترینا کاستلانو، خواهر پل کاستلانو، رئیس آیندهٔ خانوادهٔ گامبینو ازدواج کرد. آن ها چهار فرزند تربیت کردند – پسران توماس، جوزف (۲۸ مارس ۱۹۳۶ – ۲۰ فوریه ۲۰۲۰) و کارلو جونیور (۱۹۳۴–۲۰۱۹) و یک دختر، فیلِیس گامبینو سیناترا (۲۲ سپتامبر ۱۹۲۷ – ۱۹ فوریه ۲۰۰۷) بودند. دوران مجرمانه. جنگ کستل امارزه و کمیسیون. در نیویورک، گامبینو به یک سازمان جنایی پیوست که توسط جو ماسریا، یکی دیگر از گانگسترهای متولد سیسیل، رهبری می شد. در سال ۱۹۳۰، گامبینو در لارنس، ماساچوست به عنوان یک شخص مشکوک دستگیر شد. آن اتهام رد شد، اما او یک ماه بعد در بروکتون، به اتهام سرقت دستگیر شد. وقتی در دادگاه حاضر نشد، برای او حکم دستگیری صادر شد. چهار سال بعد، او در منهتن به عنوان یک فراری دستگیر شد و به بروکتون بازگردانده شد، جایی که اتهام سرقت پس از پرداخت جبران خسارت ۱٬۰۰۰ دلاری ب
رداشته شد. تا اوایل دهه ۱۹۳۰، ماسریا خود را در رقابتی شدید با سالواتوره مرنزانو، رئیس شبه خانوادهٔ کستل امارزه یافت، که در نهایت به جنگ کستل امارزه خونینی انجامید. ماسریا و مارانزانو به عنوان "Mustache Petes" شناخته می شدند: روسای مافیای قدیمی و سنتی که حرفه جنایی خود را در کشور مبدأ آغاز کرده بودند و به اصول ظاهراً «قدیمی مافیای جهان» شامل «افتخار»، «سنت»، «احترام» و «عزت» پایبند بودند. مستاش پیت ها از همکاری با غیرایتالیایی ها خودداری می کردند و نسبت به همکاری با غیرسیسیلی ها مشکوک بودند. برخی از محافظه کارترین روسا تنها با مردانی که ریشه در روستای سیسیلی خود داشتند کار می کردند. وقتی جنگ به ضرر ماسریا پیش رفت، دومین فرد تحت فرمانش، چارلز "لاکی" لوچیانو، فرصتی برای تغییر وفاداری دید. در یک توافق پنهانی با مارانزانو، او موافقت کرد که مرگ ماسریا را مهندسی کند تا در ازای آن رکت های ماسریا را در اختیار گرفته و معاون مارانزانو شود. در ۱۵ آوریل ۱۹۳۱، ماسریا در رستوران Nuova Villa Tammaro در جزایر کونی کشته شد و جنگ کستل امارزه پایان یافت. با حذف ماسریا، مارانزانو گروه های ایتالیایی نیویورک را به پنج خانواده تحت ر
هبری لوچیانو، جو پروفاسی، تامی گالیانو، وینسنت منگانو و خودش سازمان دهی کرد. او جلسه ای از روسای جنایتکار در واپینگرز فالز برگزار کرد و خود را "capo di tutti capi" ("رئیس همه روسا") اعلام نمود. مارانزانو همچنین رکت های خانواده های رقیب را به نفع خود کاهش داد. لوچیانو ظاهراً این تغییرات را پذیرفت، اما در واقع در انتظار فرصت برای حذف مارانزانو بود. اگرچه مارانزانو کمی پیشروتر از ماسریا بود، لوچیانو معتقد شد که او حتی از ماسریا طمعکارتر و قدرت طلب تر است. تا سپتامبر ۱۹۳۱، مارانزانو با درک تهدید لوچیانو، وینسنت "ماد داگ" کال، آدمکش ایرلندی را استخدام کرد تا او را از بین ببرد. با این حال، تامی لوچزه لوچیانو را آگاه کرد که برایش حکم مرگ صادر شده است. در ۱۰ سپتامبر، مارانزانو لوچیانو، ویتو جنووز و فرانک کاستلو را به دفتر خود در 230 پارک اونیو در منهتن فراخواند، جایی که مارانزانو کشته شد. بعداً در سال ۱۹۳۱، لوچیانو جلسه ای در شیکاگو با روسای مختلف برگزار کرد و پیشنهاد ایجاد یک نهاد حاکم بر جنایت سازمان یافته را مطرح کرد که بعداً به کمیسیون تبدیل شد. کمیسیون برای حل و فصل اختلافات و تعیین قلمرو خانواده ها طراحی شد و ب
زرگترین نوآوری لوچیانو لقب گرفت. اهداف او از ایجاد کمیسیون، حفظ قدرت خود بر همه خانواده ها و جلوگیری از جنگ های آینده بود؛ روسا ایده کمیسیون را تأیید کردند. خانواده منگانو. گامبینو با کاترین کاستلانو ازدواج کرد، که برادرش جوزف منگانو و خواهرش وینچنزا منگانو بخشی از خانواده منگانو، یک خانوادهٔ جنایتکار برجسته در نیویورک، بودند. این ازدواج گامبینو را از طریق همسرش به خانوادهٔ منگانو مرتبط کرد و ارتباطات او در حلقه های جنایت سازمان یافته را تقویت نمود. کاترین و کارلو چهار فرزند داشتند: توماس، پل، فرانسیس و کاترین. از طریق این شبکهٔ خانوادگی، گامبینو نفوذ خود را تثبیت کرد و اتحادهایی ایجاد نمود که نقش کلیدی در رشد امپراتوری جنایی او ایفا کردند. قتل آناستازیا. در سال ۱۹۵۷، جنووزه تصمیم گرفت علیه کاستلو و آناستازیا اقدام کند و گامبینو—که معاون آناستازیا بود—را در توطئهٔ قتل وارد کرد. جنووزه دستور داد Vincent Gigante برای اجرای حمله به کاستلو اقدام کند، که در خارج از ساختمان آپارتمان کاستلو در تاریخ ۲ مه ۱۹۵۷ انجام شد. هرچند جراحت سطحی بود، این تجربهٔ نزدیک به مرگ باعث شد کاستلو قدرت خود را به جنووزه واگذار کرده و ب
ازنشسته شود. اگرچه یک دربان گگانته را به عنوان تیرانداز شناسایی کرد، کاستلو در محاکمهٔ ۱۹۵۸ گگانته ادعا کرد او را نمی شناسد؛ گگانته از اتهامات قتل عمد ناکام تبرئه شد. با رفتن کاستلو، جنووزه و گامبینو به طور ادعایی دستور قتل آناستازیا را صادر کردند. گامبینو قرارداد را به پروفاسی سپرد، که آن را به طور ادعایی به جوزف "کریزی جو" گالو محول کرد. آناستازیا در ۲۵ اکتبر ۱۹۵۷ در آرایشگاه هتل پارک شرایتون در Midtown Manhattan به قتل رسید. پس از آن، گامبینو کنترل خانوادهٔ جنایتکار منگانو را در دست گرفت که از آن پس به نام او شناخته شد. او Joseph Biondo را به عنوان معاون منصوب کرد، اگرچه بایوندو در سال ۱۹۶۵ با Aniello Dellacroce جایگزین شد. آپالاچین و سقوط جنووزه. کمی پس از قتل آناستازیا، جنووزه کنترل خانوادهٔ جنایتکار لوچیانو را از کاستلو به دست گرفت. برای مشروعیت دادن به قدرت جدید خود، او یک نشست برگزار کرد که رهبران هر دو سندیکای جنایت آمریکایی و سیسیلی در آن حضور داشتند. در دستور جلسهٔ نشست، موضوعات مربوط به قمار و قاچاق مواد مخدر در کوبا قبل از انقلاب و همچنین منافعشان در صنعت پوشاک نیویورک مطرح شد. این نشست در ۱۴ نوا
مبر در خانهٔ جوزف باربارا در Apalachin, New York برگزار شد. ادوارد دی. کراسوِل، افسر پلیس ایالت نیویورک، متوجه شد که پسر باربارا در حال رزرو اتاق در هتل های محلی است و مقادیر زیادی گوشت از قصابی محلی به خانهٔ باربارا تحویل داده می شود. مشکوک، کراسوِل تصمیم گرفت خانهٔ باربارا را تحت نظر بگیرد. زمانی که پلیس ایالتی تعداد زیادی خودرو لوکس را در ملک مشاهده کرد، شمارهٔ پلاک ها را یادداشت کرده و متوجه شد این خودروها به افراد جنایتکار شناخته شده ثبت شده اند. نیروهای کمکی پلیس به محل آمدند و مسدودسازی جاده انجام شد. وقتی مافیاها حضور پلیس را دیدند، شروع به فرار از محل نشست با خودرو یا پیاده کردند. بسیاری از "مافیاها" از طریق جنگل های اطراف ملک باربارا فرار کردند؛ تصور می شود گامبینو در نشست حضور داشته، اما جزو مافیاهایی که دستگیر شدند نبود. پلیس خودرویی را متوقف کرد که به دست راسل بوفالینو، رئیس پنسیلوانیا، رانده می شد و سرنشینان آن شامل جنووزه و سه مرد دیگر بودند. بوفالینو گفت که جنووزه برای ملاقات با باربارای بیمار آمده است، در حالی که خود جنووزه گفت برای حضور در یک باربیکیو آمده است. پلیس او را آزاد کرد. گامبینو و
لوچیانو به طور ادعایی بخشی از ۱۰۰٬۰۰۰ دلار به یک فروشندهٔ مواد مخدر پورتوریکویی پرداخت کردند تا جنووزه را به طور کاذب در یک معاملهٔ مواد مخدر متهم کنند. در ۱۷ آوریل ۱۹۵۹، جنووزه به پانزده سال زندان به خاطر جرایم مواد مخدر محکوم شد؛ او در حین زندان در ۱۴ فوریه ۱۹۶۹ درگذشت. در ۲۶ ژانویه ۱۹۶۲، لوچیانو بر اثر سکتهٔ قلبی در فرودگاه بین المللی ناپل درگذشت. سه روز بعد، ۳۰۰ نفر در مراسم خاکسپاری لوچیانو در Naples حضور یافتند که در آن جسد او با hearse سیاه اسبی از خیابان ها عبور داده شد. با اجازهٔ دولت ایالات متحده، بستگان لوچیانو جسد او را به نیویورک منتقل کرده و در قبرستان سنت جان در میانیهٔ کوئینز، نیویورک دفن کردند. بیش از ۲٬۰۰۰ نفر در مراسم خاکسپاری او حضور داشتند. گامبینو، دوست دیرین لوچیانو، eulogy او را ایراد کرد. رئیس. پس از زندانی شدن جنووزه، گامبینو کنترل کمیسیون را به دست گرفت. تحت رهبری او، خانوادهٔ جنایتکار گامبینو دارای ۵۰۰ سرباز و بیش از ۱٬۰۰۰ همکار بود. در سال ۱۹۶۲، پسر بزرگ گامبینو، توماس، با دختر لوچزه، فرانسیس، ازدواج کرد. بیش از ۱٬۰۰۰ مهمان در مراسم حضور داشتند و گامبینو به لوچزه هدیه ای به ارزش
۳۰٬۰۰۰ دلار داد. در مقابل، لوچزه بخشی از ریکت های خود در فرودگاه آیدلوایلد (که اکنون فرودگاه جان اف کندی نام دارد) را به گامبینو واگذار کرد. لوچزه کنترل امنیت فرودگاه و اتحادیه های کارگری آن را در دست داشت. به عنوان یک تیم، لوچزه و گامبینو اکنون کنترل فرودگاه، کمیسیون و بیشتر جنایت سازمان یافته در نیویورک را در اختیار داشتند. توطئه علیه کمیسیون. در سال ۱۹۶۳، جوزف بونانو، رئیس خانواده بونانو، نقشه ای برای ترور چند رقیب در کمیسیون کشید—رؤسا گامبینو، لوچزه، و استفانو ماگادینو، و همچنین فرانک دسیمونه. بونانو به دنبال حمایت جوزف ماگلیکو بود، و ماگلیکو که از قبل از دریافت جایگاه در کمیسیون محروم شده بود، به راحتی موافقت کرد. بونانو قول داد که ماگلیکو را دست راست خود کند در ازای کمک او. ماگلیکو مسئول ترور لوچزه و گامبینو شد و قرارداد را به کولومبو، یکی از برترین قاتلان قراردادی خود، سپرد. با این حال، کولومبو فرصت طلب نقشه را به اهداف آن فاش کرد. دیگر رؤسا سریعاً دریافتند که ماگلیکو و بونانو هم دست هستند و هر دو را احضار کردند تا توضیح دهند. بونانو از ترس جان خود به مونترال پناه برد و ماگلیکو را برای مواجهه با کمیسیو
ن تنها گذاشت. ماگلیکو که بیمار و آسیب پذیر شده بود، نقش خود در نقشه را اعتراف کرد. کمیسیون جان او را بخشید اما مجبورش کرد که از ریاست خانواده پروفاسی بازنشسته شود و ۵۰٬۰۰۰ دلار جریمه بپردازد. به عنوان پاداش برای اینکه کولومبو به رئیسش پشت کرد، او کنترل خانواده ماگلیکو را در دست گرفت که بعدها به خانواده کولومبو تغییر نام داد. وضعیت سلامتی و دستور اخراج. روند اخراج گامبینو توسط اداره مهاجرت و تابعیت ایالات متحده از سال ۱۹۵۳ آغاز شد، اما به دلیل مشکل قلبی و بستری های مکرر در بیمارستان، چند سالی پیشرفت نداشت. در سال ۱۹۷۰ او به اتهام توطئه برای سرقت یک خودروی زره پوش حاوی ۳ میلیون دلار جعل، تعقیب قضایی شد و در ۲۳ مارس ۱۹۷۰ دستگیر شد. وی با وثیقه ۷۵٬۰۰۰ دلار آزاد شد و هرگز محاکمه نشد، به دلیل وضعیت سلامتی اش. همان سال، دادگاه عالی ایالات متحده حکم اخراج سال ۱۹۶۷ او را که قبلاً درخواست تجدیدنظر کرده بود، تأیید کرد زیرا او به صورت غیرقانونی وارد کشور شده بود. وقتی دولت تلاش کرد حکم را اجرا کند، گامبینو پس از ابتلا به سکته قلبی شدید به بیمارستان منتقل شد. ترور کولومبو. در ۲۸ ژوئن ۱۹۷۱، کولومبو توسط جروم آ. جانسون، سه
بار هدف شلیک قرار گرفت، یکی از گلوله ها به سرش اصابت کرد، در دومین رژه روز وحدت ایتالیایی در کلمبوس سرکل که توسط لیگ حقوق مدنی ایتالیایی-آمریکایی برگزار شده بود؛ جانسون بلافاصله توسط محافظان کولومبو کشته شد. کولومبو از این شلیک به طور دائم فلج شد و بعدها در سال ۱۹۷۸ درگذشت. اگرچه بسیاری در خانواده کولومبو گالو را مسئول شلیک می دانستند، پلیس در نهایت پس از بازجویی از گالو، نتیجه گرفت که جانسون یک تیرانداز تنها بوده است. از آنجا که جانسون چند روز قبل در باشگاهی متعلق به خانواده گامبینو بوده است، یکی از نظریه ها این بود که گامبینو این شلیک را سازماندهی کرده است. کولومبو از شنیدن شکایات گامبینو درباره لیگ امتناع کرده و در یک بحث ادعا شده به صورت او تف کرده بود. با این حال، رهبری خانواده کولومبو مطمئن بود که گالو پس از اختلاف با خانواده، دستور ترور را صادر کرده است. گالو در ۷ آوریل ۱۹۷۲ به قتل رسید. رؤسای خانواده گامبینو. پس از زندانی شدن ویتو جنووزه، کارمینو گامبینو کنترل کمیشن را بر عهده گرفت. تحت رهبری او، خانواده گامبینو شامل ۵۰۰ سرباز و بیش از ۱٬۰۰۰ همدست بود. در سال ۱۹۶۲، پسر بزرگ گامبینو، توماس، با دختر فرا
نچس ازدواج کرد. بیش از ۱٬۰۰۰ مهمان در این مراسم شرکت کردند، و گامبینو به لوچزه هدیه ای ۳۰٬۰۰۰ دلاری داد. در عوض، لوچزه بخشی از رکت های خود در فرودگاه آیدلوایلد (اکنون به نام فرودگاه جان اف. کندی شناخته می شود) را به گامبینو منتقل کرد. لوچزه کنترل امنیت فرودگاه و اتحادیه های فرودگاه را در دست داشت. به عنوان یک تیم، لوچزه و گامبینو اکنون فرودگاه، کمیشن و بیشتر فعالیت های مافیایی نیویورک را کنترل می کردند. مرگ و پایان فعالیت. کارمینو گامبینو در تاریخ ۱۵ اکتبر ۱۹۷۶ در سن ۷۸ سالگی درگذشت. مرگ او پایان دوران طولانی کنترل خانواده گامبینو و نقش او در کمیشن مافیا بود. پس از مرگ او، قدرت در خانواده گامبینو به پل کاستانلانو، یکی از اعضای ارشد خانواده منتقل شد. کاستانلانو تا اواخر دههٔ ۱۹۸۰ به رهبری خانواده ادامه داد و روابط گستردهٔ گامبینو با دیگر خانواده های مافیایی و کمیشن را حفظ کرد. با این انتقال قدرت، خانواده گامبینو به نام یکی از قدرتمندترین خانواده های مافیایی نیویورک باقی ماند و تأثیرگذاری آن بر کمیشن و تجارت های غیرقانونی شهر ادامه یافت. کنترل بر فرودگاه ها، اتحادیه ها و بخش های مختلف اقتصادی به عنوان میراثی از
دوران گامبینو باقی ماند. میراث. کارمینو گامبینو با رهبری طولانی مدت، قدرت و شبکه های گستردهٔ خانواده گامبینو را تثبیت کرد. او نقش کلیدی در شکل دهی به کمیشن و سیاست های مافیایی نیویورک داشت. ازدواج ها و اتحادهای خانوادگی او، مانند ازدواج پسرش توماس با دختر فرانچس لوچزه، به گسترش نفوذ خانواده گامبینو در میان دیگر خانواده های مافیایی کمک کرد.
روابط ایران و بوروندی ()به روابط دو جانبه بین جمهوری بوروندی و جمهوری اسلامی ایران اشاره دارد. بوروندی و ایران در ۳۱ مارس ۱۹۸۵ روابط دیپلماتیک برقرار کردند. این دو کشور دیپلماسی کمی با یکدیگر داشتند، اگرچه بوروندی در دهه های بعد نفت خام را در بخش خصوصی وارد کرد. در اواخر دهه ۲۰۱۰، این کشورها توافقات جزئی در زمینه های معدن، توسعه روستایی، سیاست تجاری و کشاورزی منعقد کردند. در آوریل ۲۰۲۲، سفیر بوروندی Gérard Ntahorwaroye Bikebako با رئیس جمهور سابق ایران سید ابراهیم رئیسی ​​دیدار کرد. در ماه مه همان سال، او همچنین با وزیر امور خارجه ایران، حسین امیرعبداللهیان دیدار کرد. ماموریت های دیپلماتیک. بوروندی در تهران سفارت دارد. ایران هیچ نمایندگی دیپلماتیکی در بوجومبورا ندارد.
روابط ایران و بورکینافاسو () روابط دو جانبه بین بورکینافاسو و ایران است. ایران و بورکینافاسو از روابط دوجانبه قوی و دوستانه ای برخوردارند. بورکینافاسو در تهران سفارت دارد و ایران در واگادوگو سفارت دارد. همکاری توسعه ای. در مارس ۲۰۲۳، ایران ۲۰۰۰۰۰ دوز واکسن کووید-۱۹ به بورکینافاسو اهدا کرد.
ایران در ۱۴ دسامبر ۱۹۷۳ روابط دیپلماتیک خود را با نیوزیلند برقرار کرد. هر دو کشور از سوی سازمان ملل به رسمیت شناخته شده اند. ایران و نیوزیلند بخشی از سازمان تجارت جهانی هستند. تاریخچه. نیوزیلند سفارت خود را در تهران در سال ۱۹۷۵ تأسیس کرد و آن را به عنوان اولین مأموریت دیپلماتیک در خاورمیانه ثبت کرد که نشان دهنده اهمیت ایران به عنوان یک شریک تجاری در آن زمان بود. در پاسخ به این امر، ایران سفارت خود را در ولینگتون در اواسط دهه ۱۹۸۰ تأسیس کرد. در دهه ۱۹۸۰، اوج تجارت بین دو کشور بود، جایی که ایران به عنوان یکی از بازارهای صادراتی برتر نیوزیلند ظاهر شد، که شامل تجارت گوشت گوسفند نیز می شد. این تجارت در تأسیس کمیسیون مشترک وزیران در سال ۱۹۸۵ بسیار مهم بود. با این حال، در اواخر قرن بیستم، پویایی تجارت به دلیل تحولات سیاسی، مانند جنگ ایران و عراق و تحریم های بین المللی بعدی علیه ایران تغییر کرد. تنش های سیاسی. روابط با چالش های قابل توجهی روبرو شده اند، به ویژه پس از خروج ایالات متحده از برنامه جامع اقدام مشترک در سال ۲۰۱۸ که منجر به اعمال مجدد تحریم ها علیه ایران شد. نیوزیلند تحریم های خود علیه ایران را دست نخورده ن