Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ه دانش آموزان در دروس زبان ایتالیایی، زبان انگلیسی، ریاضیات، علوم طبیعی، تاریخ، جغرافیا، مطالعات اجتماعی و تربیت بدنی آموزش پایه داده می شود. برخی از مدارس همچنین دارای دروس زبان اسپانیایی یا فرانسوی، هنرهای موسیقی و هنرهای تجسمی هستند. تا سال ۲۰۰۴، دانش آموزان برای دسترسی به مدرسه راهنمایی ("scuola secondaria di primo grado") باید امتحانی را پشت سر می گذاشتند که شامل یک مقاله کوتاه به زبان ایتالیایی، یک آزمون ریاضی کتبی و یک آزمون شفاهی در مورد موضوعات دیگر بود. این امتحان متوقف شده است و دانش آموزان می توانند مستقیماً وارد دوره راهنمایی شوند. معمولاً دانش آموزان، مدرسه ابتدایی را از سن ۶ سالگی شروع می کنند، اما دانش آموزانی که بین ژانویه و مارس متولد شده اند و هنوز ۵ سال دارند می توانند زودتر به مدرسه ابتدایی دسترسی پیدا کنند. به این "پریمینا" (primina) می گویند و به دانش آموزانی که این امر را به انجام می رسانند، "آنتی کیپاتاری" (anticipatari) می گویند. به عنوان مثال دانش آموز متولد فوریه ۲۰۰۲ می تواند با دانش آموزان متولد ۲۰۰۱ در مقطع ابتدایی حضور پیدا کند. تا دوره تحصیلی سال ۲۰۰۳–۲۰۰۴، دانش آموزان مدارس ا
بتدایی ایتالیایی باید در امتحان کلاس پنجم، امتحان پایان دوره ابتدایی ("Licenza di scuola elementare") شرکت می کردند.
پوت او فو یک غذای فرانسوی از گوشت و سبزیجات به آرامی پخته شده است که معمولاً در دو وعده (بخش) سرو می شود: اول آبگوشت ("بویون") و سپس گوشت ("بویی") و سبزیجات. این غذای در سراسر فرانسه شناخته شده و دارای تنوع های منطقه ای زیادی است. معروف ترین نوع گوشت مورد استفاده در این غذا گوشت گاو است، اما گوشت خوک، مرغ و سوسیس نیز در آن استفاده می شود. پایهٔ این غذا گوشت گاو است و با سبزیجات فصل تکمیل می شود. به همین دلیل دستورهای متنوعی برای تهیهٔ این غذا وجود دارد. با توجه به زمان پخت طولانی، گوشت و سبزیجات بسیار نرم می شوند. بنابراین می توان از نوعی گوشت نسبتاً سفت تر استفاده کرد و در نتیجه هزینهٔ غذا را کاهش داد. معمولاً ترکیبی از ادویه و شراب به آن افزوده می شود تا طعم غذا را کامل کند. اغلب، این غذا به صورت یک پرس برای یک نفر و همراه با همان ظرف سفالی ای که در آن پخته شده سرو می شود.
استریوگرافی (به انگلیسی: Stereoautograph)، یک تکنولوژی در علم نقشه برداری و فتوگرامتری است که برای استخراج داده های سه بعدی از تصاویر هوایی یا زمینی استفاده می شود. این فناوری نقش مهمی در تولید نقشههای دقیق و سه بعدی ایفا کرده و به عنوان یکی از روش های پیشرفته در تهیه داده های مکانی شناخته می شود. استریوگراف یک ابزار پیچیده اپتومکانیکی برای ارزیابی فتوگرامهای آنالوگ یا دیجیتال است. این فناوری بر اساس اثر استریوسکوپی عمل می کند و از دو عکس هوایی یا دو فتوگرام از توپوگرافی یا ساختمان ها از زوایای مختلف استفاده می کند. تاریخچه. استریوگرافی برای اولین بار در اوایل قرن بیستم معرفی شد. این فناوری در ابتدا به عنوان ابزاری مکانیکی طراحی شد که از طریق لنزها و سیستم های اپتیکی، امکان مشاهده و استخراج داده های سه بعدی را فراهم می کرد. با پیشرفت های فناوری در دهه های بعد، این سیستم ها به تدریج الکترونیکی و دیجیتال شدند و دقت و کارایی آن ها افزایش یافت. این فناوری در سال ۱۹۰۷ توسط ادوارد فون اورل اختراع شد و از آن زمان تاکنون به طور گسترده توسعه یافته است. اصول عملکرد. استریوگرافی بر اساس اصول استریوسکوپی عمل می کند. در ا
ین روش، از دو تصویر که از زوایای مختلف از یک منطقه گرفته شده اند، استفاده می شود. این دو تصویر که به عنوان تصاویر استریو شناخته می شوند، در دستگاه استریوگراف قرار می گیرند. با تحلیل اختلاف زاویه بین دو تصویر، اطلاعات عمق و ارتفاع استخراج شده و مدل سه بعدی منطقه ساخته می شود. سیستم استریوگراف شامل اجزای زیر است: کاربردها. استریوگرافی در طیف وسیعی از صنایع و حوزه های علمی مورد استفاده قرار می گیرد، از جمله: ۱. نقشه برداری و فتوگرامتری استفاده اصلی این فناوری در تهیه نقشه های دقیق سه بعدی برای کاربردهای شهری، نظامی و زمین شناسی است. ۲. مهندسی عمران و معماری در پروژه های بزرگ عمرانی مانند طراحی پل ها، تونلها و سدها، استریوگرافی کمک شایانی به تحلیل و طراحی دقیق می کند. ۳. محیط زیست و کشاورزی برای تحلیل تغییرات زیست محیطی، تعیین نوع پوشش گیاهی و مدیریت منابع طبیعی. ۴. زمین شناسی و معدن در بررسی ساختارهای زمین شناسی و تخمین منابع معدنی، مدل های سه بعدی تهیه شده توسط استریوگراف نقش کلیدی دارد. مزایا. استریوگرافی دارای مزایای متعددی است، از جمله: نتیجه گیری. استریوگرافی یکی از ابزارهای کلیدی در علم نقشه برداری و تحلیل
داده های مکانی است که با بهره گیری از فناوری های پیشرفته، امکان مشاهده و تحلیل داده های سه بعدی را فراهم می کند. این تکنولوژی همچنان در حال توسعه بوده و نقش مهمی در پیشرفت علوم مختلف ایفا می کند.
رافائل وارناگی هاروتیونیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک فیزیکدان و آموزگار اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. در ۲ اوت ۱۹۳۰ در ایروان به دنیا آمد و از فارغ التحصیل شد. وی همچنین برنده نشان شجاعت، جایزه لنین کومسومول، نشان افتخار فدراسیون روسیه و روبان مدال بزرگداشت ۸۵۰مین سالگرد مسکو شده است. وی در ۹ دسامبر ۲۰۱۹ در سن ۸۹ سالگی در مسکو درگذشت.
آرامستان کنفوسیوس () در شهر تاریخی تایفو، استان شاندونگ چین، آرامگاهی است که محل دفن کنفوسیوس، برخی از شاگردان او و هزاران نفر از نوادگانش است. این مکان که از سال ۱۹۹۴ به عنوان بخشی از میراث جهانی یونسکو ثبت شده، شامل معبد کنفوسیوس و عمارت خاندان کونگ نیز می شود و به طور کلی با نام «سه مکان کنفوسیوسی» شناخته می شود. دیرینگی آرامگاه به دوران دودمان ژو بازمی گردد و در طول تاریخ دستخوش ۱۳ بازسازی شده است. دیوار محیطی آن در قرن هجدهم به طول ۷٫۵ کیلومتر گسترش یافت و اکنون مساحتی حدود ۱۸۳ هکتار را پوشش می دهد. قدیمی ترین قبرها به دوران ژو و جدیدترین آنها به نسل های ۷۶ و ۷۸ نوادگان کنفوسیوس تعلق دارند. در این آرامگاه بیش از ۴۰۰۰ کتیبه سنگی از دوره های مختلف تاریخی چین، از جمله دودمان های سونگ، مینگ و چینگ، به چشم می خورد. در آرامگاه، مقبره کنفوسیوس به شکل تپه ای مخروطی قرار دارد و در اطراف آن سنگ افراشته ها و قبرهای نوادگان او به چشم می خورد. برخی از مقبره ها به دلیل اعطای عناوین اشرافی به نوادگان کنفوسیوس، دارای نمادهای نجیب زادگان هستند. این مکان که با بیش از ۱۰ هزار درخت پوشیده شده، حالتی جنگلی دارد و همچنان یکی
از مهم ترین مراکز تاریخی و فرهنگی چین محسوب می شود.
هوالالای آتشفشانی فعال در جزیره هاوایی است. این غربی ترین و سومین آتشفشان فعال از لحاظ جوانی و فعالیت از پنج آتشفشانی است که جزیره هاوایی را تشکیل می دهند، این آتشفشان پس از کیلائوئا و بسیار بزرگتر ماونا لوا است. قله آن بالاتر از سطح دریا قرار دارد. تخمین زده می شود که هوالالای در حدود ۳۰۰۰۰۰ سال پیش از سطح دریا بالا آمده است. با وجود حفظ سطح بسیار پایین فعالیت هوالالای از آخرین فوران خود در سال ۱۸۰۱، و غیرفعال بودن غیرمعمول در ۲۰۰۰ سال گذشته، هنوز فعال در نظر گرفته می شود و انتظار می رود در ۱۰۰ سال آینده دوباره فوران کند. عدم آمادگی نسبی ساکنان در منطقه ناشی از سکون در فعالیت ها، عواقب فوران را بدتر می کند.
دختر پسرانه () یک فیلم درام آمریکایی محصول سال ۱۹۳۲ از هالیوود پیشا-کد است که به کارگردانی کلارنس براون ساخته شده و توسط جان اف. گودریچ، کلودین وست و لئون گوردون بر اساس نمایشنامه ای به همین نام اثر دیوید بلاسکو نوشته شده است. این فیلم با بازی هلن هیز، رامون نووارو، لوئیس استون، وارنر اولاند و رالف مورگن در تاریخ ۲۳ دسامبر ۱۹۳۲ توسط مترو گلدوین میر منتشر شد. در محله چینی ها در سانفرانسیسکو، تام لی، شاهزاده ای چینی که خود را به عنوان یک دانشجو جا زده است، در میان تنش های بین گروه های مختلف جامعه چینی، عاشق لین هوا می شود. داستان فیلم به طور کامل در میان افرادی از تبار چینی رخ می دهد، اما تمامی نقش ها، به جز چند نقش فرعی، توسط بازیگرانی با پوست سفید که به شکل مناسب گریم شده اند، ایفا می شود. این شیوه که به «چهره زرد» (Yellowface) معروف است، تا اوایل دهه ۱۹۶۰ در هالیوود مرسوم بود. خلاصه داستان. سال ۱۹۱۱. در چین، مردم علیه سرکوب دولت به پا خواسته اند. در محله چینی های سانفرانسیسکو، ساکنان اصالتاً چینی مقدار زیادی پول جمع آوری می کنند تا از هم وطنان خود در مبارزه برای آزادی با تأمین سلاح و دارو حمایت کنند. کشتی ای
برای حمل این کمک ها و تجهیزات اجاره و بارگیری شده است، اما تلاش ها با موانع جدی از سوی «فن شا»، که می خواهد به هر قیمتی از حرکت کشتی جلوگیری کند، روبرو می شود. در همین حال، دکتر «دانگ تانگ» مشغول فراهم کردن خوشبختی برای دخترش «لین هوا» است که عاشق دانشجوی خجالتی «تام لی» شده است. اما پیش از مراسم ازدواج، «سین کای»، یکی از سخنگویان برجسته جامعه چینی، خواستار رعایت سنت می شود. از آنجا که دکتر تانگ پسری ندارد، باید مبلغ ۲۵ هزار دلار به جامعه پرداخت کند، اما او چنین منابعی در اختیار ندارد. وقتی متوجه می شود بسیاری از دختران جوان چینی به دلیل این رسوم قدیمی نمی توانند ازدواج کنند، تصمیم می گیرد دخترش را به عقد ازدواج درآورد. بعدها آشکار می شود که «تام لی» در واقع شاهزاده «چون»، یک وارث ثروتمند از چین است، که این تصمیم را برای تانگ آسان تر می کند. فن شا همه تلاش خود را برای جلوگیری از حرکت کشتی به کار می گیرد، حتی دکتر تانگ را به قتل می رساند و سپس تام لی را نیز می کشد. در یک رویارویی نهایی، «لین هوا» که تظاهر می کند قصد ازدواج با فن شا را دارد، موفق می شود او را با استفاده از موی بافته اش خفه کند. پس از این حادثه
، لین هوا با افتخار سوار کشتی کمک ها می شود و برای مبارزه در راه آزادی مردم چین و غلبه بر رسوم قدیمی آماده می شود. پیش زمینه. مانند بسیاری از تولیدات بزرگ مترو گلدوین مایر در آن زمان، دختر پسرانه نیز تاریخچه تولید پیچیده ای داشت. برنامه اولیه این بود که فیلم در اوایل سال ۱۹۳۲ بر اساس نمایشنامه ای به همین نام اثر دیوید بلاسکو ساخته شود و ژاک فیدر کارگردانی آن را بر عهده بگیرد. رابرت مونتگومری و ریچارد کرامول برای نقش «تام لی» در نظر گرفته شده بودند و آزمایش هایی نیز با لوپه ولز و آنا می وونگ انجام شد. با این حال، آنا می وونگ به دلیل «چینی بودن بیش از حد ظاهرش» برای نقش انتخاب نشد. در نهایت، هلن هیز برای نقش انتخاب شد و رامون نووارو، که پس از ورود فیلم های ناطق دوران سختی را پشت سر می گذاشت، نقش مکمل تام لی را پذیرفت. دستمزد نووارو که در گذشته بین ۷۵۰۰ تا ۱۰ هزار دلار در هفته بود، برای این فیلم به ۵ هزار دلار کاهش یافت. او امیدوار بود که با بازی در کنار هیز، که به تازگی برنده اسکار بهترین بازیگر زن برای فیلم گناه مدلون کلودت شده بود، به عنوان بازیگری درام شناخته شود. با این حال، این فیلم در گیشه محبوبیت چندانی
پیدا نکرد و تنها ۸ هزار دلار درآمد کسب کرد. برای ایجاد ظاهر چینی برای بازیگران، تیم گریم استودیو تلاش زیادی کرد. استفاده از «چهره زرد» تا اوایل دهه ۱۹۶۰ در هالیوود ادامه داشت و در آن زمان بازیگرانی مانند میکی رونی و الک گینس با گریم مناسب، نقش شخصیت های ژاپنی را در فیلم هایی مانند صبحانه در تیفانی و ۱۰۰۰ مایل تا یوکوهاما ایفا کردند، بدون اینکه این روش در آن زمان مورد انتقاد قرار گیرد. پذیرش. بر اساس زندگی نامه نوشته آندره سوآرس دربارهٔ رامون نووارو با عنوان "Beyond Paradise"، «[این ستاره] هنگام اکران فیلم "The Son-Daughter" در تاریخ ۲۳ دسامبر ۱۹۳۲ تنها بازخوردهای مثبتی اندک دریافت کرد» و با وجود شهرت نووارو به عنوان بازیگر اصلی هالیوود در آن زمان، «خود فیلم به طور کلی نقدهای منفی زیادی دریافت کرد».
جاحظ () یک دهانه برخوردی در عطارد است. قطر این دهانه ۸۳ کیلومتر است. نام این دهانه توسط اخترفیزیک دان دیوید موریسون پیشنهاد و در سال ۱۹۷۶ توسط اتحادیه بین المللی اخترشناسی (IAU) تصویب شد. جاحظ به افتخار نویسنده عرب، جاحظ، که در سال ۸۶۹ میلادی در بصره، عراق درگذشت، نام گذاری شده است. دهانه لو شون در جنوب غربی دهانه جاحظ قرار دارد.
جیوکه چینتامنی (به زبان تامیل: சீவக சிந்தாமணி، به معنی "جیوکه، گوهر شگفت انگیز") یکی از پنج حماسه بزرگ زبان تامیل است. این اثر توسط یک مرتاض جینی به نام تیروتاکاتیوار از شهر مادورای، در اوایل قرن دهم میلادی نوشته شده است. داستان این حماسه دربارهٔ شاهزاده ای است که در هنرها، جنگاوری و عشق بی نظیر است و با همسران بی شماری زندگی می کند. جیوکه چینتامنی همچنین با نام مانا نول (به معنی "کتاب ازدواج ها") نیز شناخته می شود. این حماسه در ۱۳ بخش تنظیم شده و شامل ۳٬۱۴۵ چهارپاره به سبک شعری ویروتام است. از این تعداد، ۲٬۷۰۰ چهارپاره به نویسنده جینی اثر نسبت داده شده و بقیه توسط استاد او و یک نویسنده ناشناس سروده شده است. خلاصه داستان. داستان با یک کودتای خیانت آمیز آغاز می شود. شاه، که با یک دستگاه پرنده به شکل طاووس، ملکه باردار خود را فراری می دهد، کشته می شود. ملکه پسری به دنیا می آورد و او را به یک خدمتکار وفادار می سپارد تا او را بزرگ کند و خود به راهبانگی می پیوندد. پسر که جیوکه نام دارد، به مردی تبدیل می شود که در تمام هنرها، مهارت ها و علوم بی نظیر است. او در جنگ و عشق موفق است، دشمنانش را از بین می برد، هر دختر ز
یبایی که ملاقات می کند را به همسری می گیرد و در نهایت سلطنت از دست رفته پدرش را بازپس می گیرد. پس از لذت بردن از قدرت، عشق و داشتن فرزندان بسیار، جیوکه در پایان زندگی خود دنیا را رها کرده و یک مرتاض جینی می شود. ویژگی های اثر. این حماسه احتمالاً تلفیقی از داستان های عامیانه قدیمی تامیل با عناصر خیالی و غیرواقعی است. شاعر در این اثر ماجراجویی های جنگی یک قهرمان خارق العاده را با توصیف های صریح و خیال انگیز از روابط عاشقانه او ترکیب کرده است. علاوه بر این، در شعر به فضایل اخلاقی جیوکه، مانند مهربانی، وظیفه شناسی و دلسوزی برای موجودات زنده، پرداخته شده است. صحنه های عاشقانه در این اثر پر از استعاره و ایهام های شاعرانه هستند. سبک شعری این اثر تأثیر عمیقی بر ادبیات تامیل گذاشته و در آثار ادبی جینی و هندو که پس از آن به نگارش درآمدند، دیده می شود. حفاظت و انتشار. بخش هایی از این حماسه در قرن نوزدهم توسط جامعه جینی های تامیل به طور آیینی خوانده می شد. نسخه های نادر این اثر روی نسخه های برگ نخل توسط هندوهای تامیل نگهداری می شد. او.وی. سوامیناتا آییار، یک پژوهشگر شیوایی، دو نسخه از این اثر را در سال ۱۸۸۰ کشف کرد. یکی
از این نسخه ها توسط یک علاقه مند به زبان تامیل به نام راماسوامی موتالایار و دیگری توسط صومعه ای در کومباکونام به او ارائه شد. آییار این نسخه ها را زیر نور چراغ های نفتی مطالعه کرد و با کمک رهبران جامعه جینی نسخه ای انتقادی تهیه و اولین نسخه چاپی اثر را در سال ۱۸۸۷ منتشر کرد.
بیت امانوئل () یک کلیسای تک سنگی زیرزمینی است که در لالی بلا، اتیوپی قرار دارد. این بنا در دوران امپراتوری حبشه ساخته شده است. این کلیسا بخشی از میراث جهانی در لالی بلا است. بیته امانوئل (خانه امانوئل) احتمالاً در گذشته به عنوان کلیسای سلطنتی استفاده می شده است.
بیته گابریل-رافائل یک کلیسای تک سنگی زیرزمینی است که در لالی بلا، اتیوپی قرار دارد. این کلیسای ارتدکس در دوران امپراتوری حبشه ساخته شده است. این کلیسا بخشی از میراث جهانی یونسکو در لالی بلا است. بیته گابریل-روفائل (خانه فرشتگان گابریل و روفائل) احتمالاً در گذشته به عنوان کاخ سلطنتی استفاده می شده و به یک نانوایی مقدس متصل بوده است.
بیت لحم () یک کلیسای تک سنگی زیرزمینی است که در دل صخره کنده شده است. این کلیسا در لالی بلا، اتیوپی قرار دارد و در دوران امپراتوری حبشه ساخته شده است. این کلیسا بخشی از میراث جهانی یونسکو در لالی بلا است. نام. نام بیته لحم از بیت لحم، به عبری: בֵּית לֶחֶם (خانه نان مقدس) گرفته شده است.
بیت قدوس مرقریوس () یک کلیسای تک سنگی زیرزمینی متعلق به کلیسای ارتدکس توحیدی اتیوپی است که در لالی بلا، اتیوپی قرار دارد. این کلیسا در دوران امپراتوری حبشه ساخته شده است. این کلیسا بخشی از میراث جهانی یونسکو در لالی بلا است. بیته قدوس مرقوریوس (خانه قدیس مرقوریوس/خانه قدیس مرقس) ممکن است در گذشته به عنوان زندان مورد استفاده قرار می گرفته باشد، زیرا در آنجا زنجیرهای مخصوص پا یافت شده است.
کونسو () یا کارات شهری در جنوب غربی اتیوپی و پایتخت منطقه کونسو در ایالت جدید منطقه ای جنوب اتیوپی است. این شهر در فاصله ۲۰ کیلومتری شمال رود ساگان و در ارتفاع از سطح دریا قرار دارد. برخی از ساکنان همجوار این شهر را پاکاول نیز می نامند. این شهر و روستاهای اطراف آن در سال ۲۰۱۱ به دلیل سنت های فرهنگی منحصربه فرد و اهمیت آن برای مردم کنسو به عنوان یک منظر فرهنگی در یونسکو میراث جهانی ثبت شدند. تاریخچه. بر اساس سنت های شفاهی مردم کنسو، آن ها حدود ۴۰۰ سال پیش به این منطقه مهاجرت کرده اند. این ادعا با تعداد نسل های ذکر شده (۲۱ نسل) از زمان اولین رئیس آیینی تأیید می شود. در سال ۱۸۹۷، منلیک دوم کنترل شهر را به دست گرفت. در سال ۱۹۳۱، کشیش آزایس مجسمه های واگا (واکا) را معرفی کرد. در سال ۱۹۵۶، مرداک آثار باستانی مگالیتی این شهر را به مردم کوشی مرتبط دانست. در کتاب "بازارهای آفریقا" اثر کلکهون که در سال ۱۹۶۲ منتشر شد، نویسنده به سطوح بالای توسعه اقتصادی باستانی در این شهر اشاره کرده است. در سال ۱۹۸۴، امبورن تکنیک های تاریخی کشاورزی سخت کوشانه منطقه را مطالعه کرد. این منطقه در ۳۰ سپتامبر ۱۹۹۷ به دلیل اهمیت فرهنگی جهانی ب
ه فهرست موقت یونسکو میراث جهانی اضافه شد و در سال ۲۰۱۱ به طور رسمی به عنوان میراث جهانی شناخته شد. کنسو اولین مکان در اتیوپی است که به عنوان «منظر فرهنگی» به رسمیت شناخته شده است. یک مزرعه کشت پایا به نام اکولوژ توت فرنگی در سال ۲۰۰۷ در شمال این شهر تأسیس شد. این مزرعه با داوطلبان بین المللی و سه مدرسه محلی همکاری می کند تا مواد غذایی تولید کند، طبیعت گردی را ترویج دهد و آموزش هایی در زمینه کشاورزی پایدار ارائه کند. منظر فرهنگی. منطقه اطراف کنسو به شدت کرت بندی شده است تا از فرسایش خاک به دلیل بارندگی های پراکنده و گاه شدید محافظت شود. تراس ها شیب دار هستند (برخی تا ارتفاع می رسند) و با سنگ تقویت شده اند. برجک ها و پشت بندهای اضافی نیز در امتداد دیوارهای نگهدارنده ساخته شده اند. ساخت و نگهداری این تراس ها معمولاً به کمک تمام اعضای خانواده انجام می شود. روستاهای محصور به نام "پالتا" بر روی تپه ها و ارتفاعات استراتژیک منطقه قرار دارند. این روستاها با یک تا شش حلقه دیوار سنگی متحدالمرکز احاطه شده اند که عمدتاً از سنگ های بازالتی تشکیل شده اند. دیوارهای قدیمی تر داخلی می توانند تا ارتفاع و عرض داشته باشند. درون پ
التاها، مردم کنسو در مجموعه های جداگانه ای شامل چندین سازه سقف دار مانند انبارها، خانه ها و محل نگهداری دام (کرال) زندگی می کنند. این روستاها همچنین دارای چندین فضای بزرگ گردهمایی به نام "مورا" هستند که برای مقاصد اجتماعی و آیینی استفاده می شوند. مردم کنسو سنت منحصربه فردی در برپایی سنگ های نشانه گذاری نسل ها به نام "داگا-هلا" دارند که طی یک فرایند آیینی استخراج و جابه جا می شوند. همچنین آن ها به خاطر مجسمه واگا مشهورند؛ مجسمه هایی که به یاد اعضای درگذشته جامعه ساخته می شوند. این مجسمه ها معمولاً به صورت استیلیزه و انسان مانند ساخته می شوند و اعضای جامعه، خانواده هایشان و گاهی رویدادهای مهم زندگی شان را توصیف می کنند. جنگل های مقدس نزدیک پالتاها دارای مکان های آیینی مهمی هستند، به ویژه برای مراسم آغازین، و محل دفن رهبران آیینی محسوب می شوند. در نزدیکی تپه های کنسو، بسترهای فسیلی با تراکم بالایی از بقایای انسانیان اولیه وجود دارند. اقتصاد. فیلیپ بریگز بیان می کند که شهر کنونی «می تواند به شکلی ساده به عنوان یک میدان بزرگ ترافیکی با یک پمپ بنزین و تعدادی هتل محلی توصیف شود.» بر اساس آمار دفتر مالی و توسعه اقتصا
دی منطقه جنوب، کنسو امکاناتی مانند تلفن دیجیتال، خدمات پستی، برق از طریق ژنراتور، و شعبه ای از یک سازمان سرمایه گذاری خرد دارد. صنایع محلی شامل زنبورداری، تولید پنبه، نساجی و کشاورزی هستند. بازار محلی در روزهای دوشنبه و پنجشنبه در نقطه ای دو کیلومتر دورتر از شهر در امتداد جاده جینکا برگزار می شود. جمعیت شناسی. بر اساس آمار آژانس آماری مرکزی (اتیوپی) در سال ۲۰۰۵، جمعیت تخمینی کارات ۴٬۵۹۳ نفر بوده که از این تعداد ۲٬۲۵۸ نفر مرد و ۲٬۳۳۵ نفر زن بوده اند. سرشماری ملی سال ۱۹۹۴ نشان داد که این شهر دارای جمعیتی ۲٬۵۳۵ نفری بوده که از این تعداد ۱٬۲۵۰ نفر مرد و ۱٬۲۸۵ نفر زن بوده اند. درگیری از سال ۱۹۹۰. در این منطقه، یک درگیری مداوم و اختلافات ارضی وجود دارد که باعث کشته شدن بسیاری از غیرنظامیان و آوارگی صدها هزار نفر شده است. سازمان ملل هشدار داده است که کنسو در سال ۲۰۲۲ یکی از مناطق بحرانی اولویت دار به دلیل درگیری های مداوم و شرایط نامساعد جوی بوده که بحران انسانی موجود در این منطقه را تشدید کرده است.
سرزمین باساری در مناطق سالماتا و کدوگو واقع شده است. سرزمین باساری () و مناظر فرهنگی باساری، فولا و بیدیک در جنوب شرقی سنگال قرار دارند و به عنوان یک منظر فرهنگی چندگانه حفظ شده، از تعامل فعالیت های انسانی و محیط طبیعی به وجود آمده اند. این مجموعه شامل سه منطقه جغرافیایی است: منطقه باساری-سالماتا، منطقه بیدیک-باندافاسی و منطقه فولا-دین دفلو، که هر یک دارای ویژگی های مورفولوژیکی خاص خود هستند.
کمربند قهرمانی زنان بین قاره ای دبلیودبلیوئی عنوان قهرمانی کشتی حرفه ای است که توسط کمپانی آمریکایی دبلیودبلیوئی ایجاد و از آن در برند راو دفاع می شود. این عنوان به همراه کمربند قهرمانی زنان ایالات متحده در اسمک داون، دو عنوان قهرمانی رده دوم زنان در این کمپانی هستند. این عنوان در شوی راو به تاریخ ۲۵ نوامبر ۲۰۲۴ رونمایی شد. قهرمان فعلی این کمربند، بکی لینچ است که برای اولین بار قهرمان این کمربند شده است. او با شکست دادن لایرا والکیریا در مسابقه آخرین فرصت در مانی این د بنک به تاریخ ۷ ژوئن ۲۰۲۵ قهرمان شد. تاریخچه. از زمان تأسیس کمپانی دبلیودبلیوئی در آوریل ۱۹۶۳، این شرکت هرگز یک عنوان قهرمانی رده دوم برای کشتی گیران زن نداشت تا اینکه در آوریل ۲۰۲۴، از برای کشتی گیران جوان رونمایی شد. به نوبه خود، در اواخر همان سال در شوی اسمک داون به تاریخ ۸ نوامبر ۲۰۲۴، نیک آلدیس به عنوان مدیر برند از این کمربند رونمایی کرد تا در کنار عنوان قهرمانی ایالات متحده مردان، این برند دارای دو کمربند رده دوم باشد. چند هفته بعد و در شوی راو نیز مدیر برند راو، آدام پیرس، از برای کشتی گیران زن برند راو نیز رونمایی شد. پیش از شوی راو به
تاریخ ۲ دسامبر ۲۰۲۴، مدیر ارشد محتوای دبلیودبلیوئی، تریپل اچ، کشتی گیران حاضر در این تورنومنت را اعلام کرد که شامل ۱۲ نفر بود. در دور اول، ۴ مسابقه سه نفره برگزار می شد که برنده این ۴ مسابقه در نیمه نهایی به مصاف هم می رفتند و برندگان در رویداد ستردی نایتز مین ایونت به مصاف هم می رفتند. در فینال تورنومنت در ۱۳ ژانویه، والکیریا، کای را شکست داد و نخستین قهرمان این کمربند شد. طرح کمربند. طراحی کمربند مشابه نسخه مردانه است، اما مانند تمامی کمربندهای زنان در دبلیودبلیوئی، کوچکتر و دارای بند سفید است و دارای متن کوچکی است که روی آن عبارت «زنان» به جای عبارت «سنگین وزن» موجود در کمربند مردان قرار گرفته است.
جایزه بزرگ پرتغال ۱۹۸۸ یک مسابقه اتومبیلرانی فرمول یک بود که در ۲۵ سپتامبر ۱۹۸۸ در پیست پیست اتومبیل رانی اشتوریل ، اشتوریل برگزار شد. این مسابقه سیزدهمین راند از مسابقات فرمول یک فصل ۱۹۸۸ بود. این مسابقه در ۷۱ دور با پیروزی آلن پروست با مک لارن ام پی۴/۴ و ایوان کاپلی در رده دوم و تیری بوتسن در رده سوم با بنتون - فورد به پایان رسید. هم تیمی پروست و رقیب قهرمانی رانندگان او، آیرتون سنا ، در جایگاه ششم قرار گرفت.
آشپزیی رواندایی بر اساس غذاهای اصلی محلی تولید شده با کشاورزی سنتی-معیشتی است و از نظر تاریخی در مناطق مختلف متفاوت بوده است. پس زمینه. مواد غذایی اصلی رواندا شامل موز، پلانتین، حبوبات، سیب زمینی شیرین، لوبیا و کاساوا (مانیوک) است. از نظر تاریخی این به ویژه در مورد مردمان توا و هوتوها که شکار و کشاورزی می کردند، صادق است. رژیم غذایی آنها سرشار از سبزیجات و دچار کمبود پروتئین حیوانی بود که در نتیجه مقدار مصرف کم محصولات حیوانی اتفاق افتاده بود. توتسی ها به طور سنتی دامدار بودند و مقدار بیشتری شیر و محصولات لبنی مصرف می کردند. اکثریت مردم رواندا به کشاورزی وابسته هستند و اکثریت آن ها دسته ای از کشاورزان هستند به دلیل چالش های دسترسی به بازارها، آنچه را تولید می کنند، نمی فروشند. امروزه بسیاری از روانداهایی گوشت زیادی مصرف می کنند. برای کسانی که در نزدیکی دریاچه ها زندگی می نمایند و به ماهی دسترسی دارند، تیلاپیا ماهی محبوب است. سیب زمینی که تصور می شود توسط استعمارگران بلژیکی و آلمانی به رواندا معرفی شده است، اکنون بسیار محبوب است و در شهرهای گیتاراما و بوتاره کشت می شود. غذاهای ملی. غذاهای مختلفی از طیف وسیعی ا
ز غذاهای اساسی مصرف شده ایجاد شده اند. "اوگالی" (یا "بوگالی") که در سراسر جنوب صحرای آفریقا خورده می شود، خمیری است که از ذرت و آب تهیه می شود تا قوامی شبیه فرنی ایجاد کند. "ایزومبه" از برگ های له شده کاساوا تهیه می شود و با گوشت یا ماهی سرو می گردد. "ماتوکه" غذایی است که از موز پخته شده یا بخارپز تهیه می شود. "ایبیهازا" از کدو تنبل های تکه تکه شده تهیه شده، با لوبیا مخلوط شده و بدون پوست جوشانده می شود. خمیر بادام زمینی "ikinyiga" و خمیر آرد ارزن "umutsima w'uburo" از آب جوش و آرد تهیه شده و مخلوط می شوند تا به قوام فرنی مانند برسند. در رستوران های پایتخت کیگالی، مردم محلی و مهاجران انواع غذاهای بین المللی از جمله سبک های هندی، چینی، ایتالیایی و آفریقایی را مصرف می کنند. در سایر شهرها و شهرک ها، غذا ساده تر است و اغلب شامل مرغ، ماهی، بز یا استیک است که با برنج یا سیب زمینی سرخ کرده سرو می شود. نوشیدنی ها. شیر یک نوشیدنی رایج در میان مردم رواندا است. "ایجیکوما" که به نام فرنی نیز شناخته می شود، یک نوشیدنی معمول در وعده صبحانه است که توسط ورزشکاران و مادران شیرده مصرف می شود. دیگر نوشیدنی های محبوب در رواندا ش
امل آب میوه، شراب، آبجو و نوشابه (فانتا) برای کسانی که الکل نمی نوشند، است. آبجوهای تجاری نوشیدنی در رواندا عبارتند از Primus, ,Mützig و آمستل. در مناطق روستایی"اورواگواwکه a" نوعی آبجو است که از آب تخمیر شده موز که با آرد سورگوم بوداده مخلوط شده، تهیه می شود. آبجو در آیین ها و مراسم سنتی وجود داشته و عموماً فقط توسط مردان مصرف می شود. "ایکیگیج" یک نوشیدنی الکلی است که از سورگوم خشک تهیه می شود و تصور می گردد دارای خواص دارویی است. "اوبوکی" از عسل تخمیر شده با ۱۲ درصد الکل تهیه می شود.
سطح فعالیت بدنی راهی برای بیان فعالیت بدنی روزانه یک فرد به عنوان یک عدد است و برای برآورد کل انرژی مصرفی آنها استفاده می شود. در ترکیب با نرخ سوخت وساز پایه، می توان از آن برای محاسبه مقدار انرژی غذایی که یک فرد برای حفظ یک سبک زندگی خاص نیاز دارد، استفاده کرد. عددها در جدول زیر نشان دهنده سطح فعالیت بدنی برای چندین سبک زندگی را نشان می دهد:
مراحل ایزوتوپ دریایی ، مراحل ایزوتوپ اکسیژن دریایی یا مراحل ایزوتوپ اکسیژن (OIS)، دوره های متناوب گرم و سرد در دیرین اقلیم زمین هستند که از داده های ایزوتوپ اکسیژن به دست آمده از نمونه های هسته اعماق دریا به دست می آیند. در مقایسه با زمان حال، که در مقیاس MIS 1 است، مراحل با اعداد زوج دارای سطوح بالای اکسیژن-۱۸ هستند و دوره های یخبندان سرد را نشان می دهند، در حالی که مراحل با اعداد فرد در شکل های اکسیژن-۱۸ پایین هستند، که نشان دهنده فواصل میان یخچالیگرم است. داده ها از گرده ها و روزن داران (پلانکتون) در هسته های رسوبی دریایی حفاری شده، ساپروپل ها و دیگر داده هایی که آب و هوای تاریخی را بازتاب می دهند، مشتق شده اند. به اینها پروکسی می گویند.
ناحیه یا بخش سوتوبال ( ) ناحیه ای در جنوب غربی پرتغال است. این شهر به دلیل پایتخت آن، شهر ستوبال نامگذاری شده است. جغرافیا. این ناحیه از شمال با ناحیه لیسبون و ناحیه سانتاری، از شرق با ناحیه اوورا، از جنوب با ناحیه بجا و از غرب به اقیانوس اطلس محدود شده است. دارای جمعیت تقریبی ۸۸۷۹۲۸ تن سکنه، در مساحت ۵٬۰۶۴ کیلومتر مربع می باشد. این ناحیه در سال ۱۹۲۶ از ناحیه لیسبون جدا شده و تنها ناحیه در پرتغال است که پس از سال ۱۸۳۵ ایجاد شد شهرداری ها. این شهر از ۱۳ شهرداری تشکیل شده است که در دو منطقه فرعی پراکنده شده و شامل ۵۵ محله است: