Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ود که در ۱۵ یا ۱۶ اوت ۱۲۸۵ در قلعه روسیلون در بوژی، بین لیون و ژنو درگذشت. جانشینی، همچنین طبق مفاد وصیت نامه کنت، آمادئوس چهارم، تصریح کرد که در غیاب وارث مرد، وارث او برادرش، پدربزرگ فیلیپ، توماس دوم است؛ بنابراین، با توجه به فوت پدربزرگ و پدر، جانشین باید فیلیپ می بود که در آن زمان حدود هفت سال داشت، بنابراین مشخص شد که جانشین پسر دوم توماس دوم، عمویش، آمادئوس پنجم، خواهد بود. گویا، مادر فیلیپ و برادر دیگر پدرش، لویی یا لوئی، خواستار تقسیم شهرستان شدند و در ژانویه ۱۲۸۶، توافقی حاصل شد: در ازای ادای احترام فئودالی، لویی تمام وو را با عنوان بارون، شهر بوژی و مستمری سالانه ۴۰۰ لیور از برادرش دریافت کرد، در حالی که به فیلیپ سرزمین های پینرولو و تورین اعطا شد؛ مورخ فرانسوی، ویکتور فلور دو سنت ژنی، در کتاب خود «تاریخ ساوا» گزارش می دهد که داوری در لیون منعقد شد و تقسیم ارث والدین و عموهایشان، پیتر دوم و فیلیپ اول، را تنظیم کرد. در ۱۲ فوریه ۱۳۰۱، فیلیپ با ایزابلا از ویلاردوئن (*۱۲۶۳ †۱۳۱۲)، پرنسس آخائیا، دختر ویلیام دوم از ویلاردوئن، شاهزاده آخائیا، در رم ازدواج کرد. در ۲۳ فوریه، فیلیپ طبق سند اعطای نشان در کتاب
«پیش درآمدی بر تاریخ خانوادگی خانه سلطنتی ساووا» نوشته ساموئل گیشنون، نشان افتخار شاهزاده آخائیا را از پادشاه سیسیل، چارلز از آنژو، به نمایندگی از پسرش، شاهزاده تارانتو، فیلیپ اول از آنژو، دریافت کرد. در نامه بعدی، فیلیپ اول از آنژو، فیلیپ از ساووا را به عنوان شاهزاده آخائیا به رسمیت شناخت. این زوج تازه ازدواج کرده بلافاصله پس از عروسی به پیمونت رفتند، زیرا فیلیپ باید قبل از عزیمت به مورئا، جایگاه لرد خود را تعیین می کرد. او که یک سال پس از ازدواجش با ایزابلا، که از طریق او شاهزاده آخیا شده بود، به یونان رفته بود تا قدرت خود را در آنجا اعمال کند، سعی کرد تمام لاکونیا را برای بیزانسی ها فتح کند، در حالی که سلف او، فلورنتیوس انو، با سیاستی خردمندانه و انسانی، صلح را با فرماندار بیزانسی میستراس حفظ کرده و رونق اقتصادی را به موریا بازگرداند. اما شخصیت اقتدارگرای او، و همچنین با یونانیان، به سرعت او را در تضاد با بارون های محلی قرار داد، که او سعی کرد آنها را مطیع خود کند، اما در عوض مجبور شد در سال ۱۳۰۴ نهاد پارلمان را بپذیرد. فیلیپ، در طول سه سالی که در موریا گذراند، نتوانست دولت رضایت بخشی ایجاد کند. علاوه بر ا
ین، از آنجایی که او به عنوان ارباب پیدمونت با سیاست آنژوینِ کنت همسایه پرووانس و پادشاه سیسیل، چارلز دوم، مخالف بود، این اختلاف تا حدی عمیق تر شد که چارلز دوم در سال ۱۳۰۶ اعلام کرد که فیلیپ از حقوق فئودالی خود بر شاهزاده نشین آخائیا صرف نظر کرده است. فیلیپ به بی وفایی و عدم حمایت از چارلز در یک لشکرکشی نظامی علیه اپیروس و ایزابلا به عدم کسب رضایت حاکم قبل از ازدواج با ساووی متهم شدند. فیلیپ، در ماه مه ۱۳۰۷، در ازای امتیازاتی در ایتالیا و مستمری مادام العمر، از ادعاهای غیرقابل دفاع خود نسبت به این شاهزاده نشین صرف نظر کرد، در حالی که همسرش ایزابلا از فیلیپ جدا شد و سال های آخر عمر خود را در تبعید در انو، سرزمین های شوهر دومش، فلوران، گذراند، در حالی که پسر چارلز دوم، فیلیپ اول آنژو، به عنوان شاهزاده آخائیان (فیلیپ دوم آخائیان) شناخته شد. با این حال، فیلیپ ساووی عنوان شاهزاده آخائیان را حفظ کرد و شهرستان آلبا در آبروتزو را به عنوان یک تیول دریافت کرد، همان طور که در سند انتخابات در «پیش درآمدی بر تاریخ خانوادگی خانه سلطنتی ساووی» اثر ساموئل گیشنون آمده است. شهرستان آلبا در ۱۱ مه ۱۳۰۷ به او اعطا شد. چارلز دوم آن
ژو متعاقباً با نامه های ثبت اختراع مورخ ۳۰ ژانویه ۱۳۰۸، این شهرستان را به یک شاهزاده نشین ارتقا داد، اما فیلیپ ساووی-آخه از این عنوان صرف نظر کرد، زیرا متقاعد شده بود - و به درستی - که این اقدام، مصالحه ای نه چندان آشکار را پنهان می کند که به موجب آن آنژو تلاش خواهد کرد تا مستمری وعده داده شده اما پرداخت نشده را کاهش یا لغو کند. فیلیپ ساووی-آخه همچنان عنوان کنت آلبا را به نمایش می گذاشت، بدون اینکه هرگز مالکیت مادی تیول ابروتزو را به دست آورد. پس از بازگشت به پیمونت، فیلیپ ساووی-آخه از عمویش آمادئوس پنجم ساووی در سیاست توسعه طلبانه اش حمایت کرد. در پاییز ۱۳۱۰، او به همراه عمویش، کنت ساووی، آمادئوس پنجم، و پسر عمویش، بارون وود، لویی دوم، به گرمی از هنری هفتم که برای تاجگذاری به عنوان امپراتور به رم می رفت، استقبال کرد. نامه ای از هنری به فیلیپ، روابط خوب با هنری هفتم را نشان می دهد. سال بعد، اگرچه او جانشین امپراتوری هنری هفتم بود، فیلیپ شهرهای آستی و ورچلی را علیه او برانگیخت. فیلیپ، در سال ۱۳۱۱، با دوفین، ژان دوم، به توافق رسید. در سال ۱۳۱۸، او با مارکی سالوتزو، مانفرد چهارم، و لرد میلان، ماتئو اول ویسکونتی،
پیمانی منعقد کرد. با این حال، فیلیپ به رقابت با کنت های ساووی ادامه داد، اما در حالی که با آمادئوس پنجم، اختلافات با داوری و توافق های موقت حل و فصل می شد، با پسرعموهایش، ابتدا ادوارد و سپس آیمونه، که به عنوان صلح طلب شناخته می شدند، درگیری شدیدتر شد. در ۹ ژوئن ۱۳۳۰، فیلیپ وصیت نامه خود را تنظیم کرد و پسر اولش جیمز را به عنوان وارث خود تعیین کرد و به همه فرزندان دیگرش، چه دختر و چه پسر، که هنوز زنده بودند و همسر دومش، کاترین، که قرار بود سرپرستی فرزندان را بر عهده داشته باشد، اشاره کرد. به گفته ساموئل گیشنون، فیلیپ در ۲۵ سپتامبر ۱۳۳۴ در پینرولو درگذشت و در کلیسای فرانسیسکن به خاک سپرده شد. پسر اولش، جیمز، جانشین او شد. ازدواج ها. فیلیپ با ایزابلای ویلاردوئن، دختر ویلیام دوم ویلاردوئن، شاهزاده آخائیا، و آنا کومننا دوکاینا، دختر، طبق کتاب فتح پرنسس لا موره، از مستبد اپیروس، میخائیل دوم دوکاس و تئودورا پترالیف، ازدواج کرده بود: ایزابلا در سومین ازدواج خود بود و طبق کتاب فتح پرنسس لا موره، به عنوان اولین ازدواج خود، با فیلیپ آنژو، پادشاه اسمی ساردینیا، قاضی اسمی تورس و پادشاه اسمی تسالونیکی، پسر دوم پادشاه سیسیل
، چارلز اول آنژو، پسر پادشاه فرانسه، لویی هشتم، و بئاتریس پرووانس، کوچک ترین دختر کنت پرووانس، ریموند برنگوئر چهارم، ازدواج کرده بود. ایزابلا برای فیلیپ آنژو فرزندی به دنیا نیاورد. ایزابلا، در ازدواج دوم خود، باز هم طبق کتاب «فتح شاهزاده موره»، با فلورنتیوس انو (۱۲۵۵–۱۲۹۷)، فرماندار پادشاهی ناپل، کوچک ترین پسر کنت انو، جان آونس، و نایب السلطنه شهرستان هلند، آدلاید هلند، ازدواج کرده بود؛ ایزابلا از شوهر دوم خود دختری به نام ماتیلدا (۱۲۹۳–۱۳۳۱)، پرنسس آینده آخیا، به دنیا آورد. خانواده. در سال ۱۳۱۲، فیلیپ با کاترین دو لا تور دو پین (درگذشته ۱۳۳۷)، دختر هامبرت اول وینوا، ازدواج کرد و صاحب فرزندانی به شرح زیر شد:
کلیسای صلیب مقدس (لویو) (؛ Միսիոներական կոստյոլ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر لویو، استان لویو اوکراین می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای پادشاه مقدس (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در قاضی کوی، شهر استانبول ترکیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
فابیو پیکالوگا (؛ زادهٔ ) که با نام حرفه ای فابیو کونکاتو شناخته می شود، خواننده و ترانه سرا اهل ایتالیا است. زندگی و حرفه. فابیو پیکالوگا در تاریخ ۳۱ مه ۱۹۵۳ در میلان متولد شد و فرزند یک نوازنده جاز بود. کونکاتو کار خود را با گروه کاباره «I mormoranti» آغاز کرد و در باشگاه دربی در زادگاهش اجرا داشت. او به عنوان خواننده و ترانه سرا با آلبوم «"Storie di sempre»" فعالیت خود را آغاز کرد که شامل یک آهنگ موفق از «"A Dean Martin»" بود. محبوبیت کونکاتو در سال ۱۹۸۲ با آهنگ «"Una domenica bestiale»" افزایش چشمگیری یافت که به یک آهنگ موفق در جدول های موسیقی ایتالیا تبدیل شد. از دیگر آهنگ های محبوب کونکاتو می توان به «"Fiore di maggio»،" «"Speriamo che piova»" ،«"Ti ricordo ancora»" و «"051/222525»" اشاره کرد. کونکاتو دو بار در سال های ۲۰۰۱ با آهنگ "«Ciao ninìn»" و ۲۰۰۷ با آهنگ «"Oltre il giardino»" در جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد.
لوئیس ساووی (؛ ژوئن ۱۴۳۶ – آوریل ۱۴۸۲) از سال ۱۴۵۹ تا ۱۴۶۴ به عنوان همسر و فرمانروای مشترک ملکه شارلوت، پادشاه قبرس بود. او همچنین از سال ۱۴۶۰ تا ۱۴۸۲ کنت ژنو بود. او پسر دوم لویی، دوک ساووی، و همسرش، آن لوزینیان، دختر پادشاه یانوس قبرس بود. زندگی نامه. طبق گفته ساموئل گیشنون، لویی در ژوئن ۱۴۳۱ در ژنو متولد شد، اما مورخ در یادداشتی تصریح می کند که او در سال ۱۴۳۶ متولد شده است؛ بنابراین تولد در ژوئن ۱۴۳۶ همان چیزی است که نویسندگان معاصر پذیرفته اند. گیشنون همچنین تصریح می کند که شاهزاده هنگام ازدواج در سال ۱۴۴۴، ۸ ساله بوده است. برخی به دوره ای بین ۱۴۳۶ تا ۱۴۳۷ اشاره می کنند، به ویژه برای این سال گذشته، مورخ سوئیسی، ادوارد مالت (۱۸۰۵–۱۸۵۶). در ۱۴ دسامبر ۱۴۴۴، در قلعه استرلینگ، او با آنابلا، کوچک ترین دختر شاه جیمز اول اسکاتلند (درگذشته ۱۴۳۷) و خواهر شاه جیمز دوم اسکاتلند، ازدواج کرد. عروسی رسمی هرگز برگزار نشد و این ازدواج در سال ۱۴۵۸ فسخ شد. در ۷ اکتبر ۱۴۵۸، دختر عمویش شارلوت ملکه قبرس شد. او در ۷ اکتبر ۱۴۵۹ با او ازدواج کرد و پادشاه قبرس و همچنین پادشاه اسمی اورشلیم و پادشاهی ارمنی کیلیکیه شد. سلطنت آنها با
عزلشان پایان یافت. لویی در آوریل ۱۴۸۲ در صومعه ریپای درگذشت. اولین ازدواج. در ۱۴ دسامبر ۱۴۴۴، در قلعه استرلینگ، با پرنسس آنابلا اسکاتلند، دختر جیمز اول اسکاتلند، ازدواج کرد. این زوج فرزندی نداشتند؛ این دو از هم جدا شدند و این ازدواج در سال ۱۴۵۸ فسخ شد. ازدواج دوم. او با ازدواج بعدی (۱۴۵۹) با دختر عمویش شارلوت لوزینیان (۱۴۴۴–۱۴۸۷)، دختر ژان دوم قبرس و هلنا پالایولوگوس، رؤیای پدرش برای سلطنت بر قبرس را محقق کرد. حاصل این ازدواج پسری به نام هیو (یا هنری) بود که اندکی پس از تولد (ژوئیه ۱۴۶۴) درگذشت. با این حال، در سپتامبر ۱۴۶۰، توسط جیمز لوزینیان، پسر نامشروع ژان دوم قبرس و معشوقش ماریتا پاتراس، از کشور اخراج شد. سال های پایانی و مرگ. پس از چندین تلاش ناموفق برای فتح مجدد قبرس، و عدم حمایت لازم از سوی برادرش، دوک آمادئوس نهم ساووا، لویی به صومعه ریپاگلیا پناه برد و تا پایان عمر در آنجا ماند. او در اوت ۱۴۸۲ در ریپاگلیا درگذشت.
فرانسوآ لوگو ( (متولد ۲۶ مه ۱۹۵۷) سیاستمدار کانادایی است که از سال ۲۰۱۸ به عنوان سی و دومین نخست وزیر کبک فعالیت می کند. او که از اعضای بنیان گذار ائتلاف آینده کبک (CAQ) است، از زمان تأسیس این حزب در سال ۲۰۱۱ رهبری آن را بر عهده داشته است. لوگو به عنوان نماینده مجلس ملی کبک از حوزه انتخابیه لانودریه از "لسومپشن" فعالیت می کند. دوره تصدی مداوم لگو از در رتبه نهم طولانی دوره نخست وزیری در تاریخ کبک است. او همزمان رئیس مجلس ملی کبک نیز هست.
فیلیبرت اول، دوک ساووی (؛ ۱۷ اوت ۱۴۶۵ – ) پسر آمادئوس نهم، دوک ساووی و یولاند والوا بود. فیلیبرت از سال ۱۴۷۲ تا ۱۴۸۲ دوک ساووی بود. پس از مرگ پدرش در سال ۱۴۷۲، مادرش نایب السلطنه شد. فیلیبرت در سال ۱۴۷۴ توسط همسر دومش، بونا ساووی، به عقد بیانکا ماریا اسفورتزا، دختر گالئاتزو ماریا اسفورتزا از میلان، درآمد. آنها فرزندی نداشتند. در ابتدا توسط اشراف ساووی ربوده و در تورین نگهداری می شد، اما مداخله لویی یازدهم فرانسه منجر به آزادی فیلیبرت شد. او در سن ۱۷ سالگی در لیون بر اثر سل درگذشت و دوک نشین به برادر کوچکترش چارلز به ارث رسید. زندگی نامه. جوانی. فیلیبر اول پسر آمادئوس نهم (۱۴۳۵–۱۴۷۲) و دوشس یولاندا از والوا (۱۴۳۴–۱۴۷۸) (همچنین با نام ویولانته فرانسه یا والوا شناخته می شود) بود. او تنها در هشت سالگی جانشین پدرش شد که در ورچلی درگذشت. در یازده سالگی با بیانکا ماریا اسفورتزا ازدواج کرد. دوران سلطنت. هنگامی که چارلز اول از بورگوندی، معروف به دلیر، مادر دوشس دوک فیلیبر را به اسارت گرفت، ایالت های ساووی بدون داشتن نیابت سلطنت دچار هرج و مرج شدند. این وضعیت زمانی حل شد که برادرزن یولاندا، جیان لوئیجی، دوشس را آزاد کر
د و او توانست به پیمونت بازگردد، اما چند سال بعد در مونکریولو درگذشت. سپس لودوویکو برای ادامه نیابت سلطنت برادرزاده اش انتخاب شد. با وجود این، اختلاف با بورگوندی و فرانسه ادامه یافت و به نظر نمی رسید کسی بتواند جلوی آن را بگیرد. برای یافتن یک راه حل منطقی، لویی یازدهم فیلیبر را به فرانسه فراخواند و سعی کرد او را متقاعد کند که حکومت ایالات را به عموهایش بسپارد، به خصوص که دوک جوان وقت خود را صرف شکار و شرکت در مهمانی های دربار می کرد. مرگ. دوک فیلیبر اول در سن بسیار جوانی، تنها در ۱۷ سالگی، درگذشت. جسد او در اوتکومب به خاک سپرده شد، اما امروزه تنها سنگ قبرهای کنت باقی مانده است، پس از آنکه ژاکوبن ها مقبره او را تصرف کردند و بقایای او را به همراه سایر اعضای خاندان ساووی نابود کردند. همسر او، بیانکا ماریا (که بعدها با امپراتور ماکسیمیلیان ازدواج کرد)، برای دوک جوان فرزندی به دنیا نیاورد و بنابراین تاج و تخت به برادرش چارلز رسید.
کلیسای گریگوریسی مقدس (آماراس) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر هرهر، استان مارتونی جمهوری آرتساخ می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
ژاک ساووی، کنت رومون (; – ) عضو خاندان ساووی و فرمانده نظامی در طول جنگ های بورگوندی بود. زندگی اولیه. ژاک هفتمین پسر لویی، دوک ساووی و آن قبرس بود. در سال ۱۴۶۰، پدرش منطقه وو را با عنوان کنت رومون به او واگذار کرد. خاندان ساووی از قرن دوازدهم، زمانی که کنترل وو را از صاحبان اصلی، خاندان زاهرینگن، خارج کرد، لردنشینی وو را در اختیار داشت. ساووی با حمایت از شهر برن در برابر خاندان هابسبورگ، نفوذ خود را گسترش داد. پس از نبرد لاپن، ساووی و برن متحد شدند. در سال ۱۴۶۸، ژاک مهمان دربار چارلز جسور، دوک بورگوندی، شد و به فرماندهی های نظامی مهم در ارتش بورگوندی منصوب شد. از آنجایی که برادرش آمادئوس نهم، دوک ساووی، از صرع رنج می برد، همسرش، یولاند والوا، و برادرش، کنت برس، برای او حکومت می کردند. ژاک با سوءاستفاده از ضعف قدرت دوک ساووی، آمادئوس نهم، در سال ۱۴۷۱ قلمرو خود را به یک شبه شاهزاده نشین ارتقا داد که توسط یک فرماندار اداره می شد. ژاک از فرصت درگیری با خواهرزنش یولاند استفاده کرد تا چندین مکان مستحکم را که آمادئوس نهم حفظ کرده بود، تصرف کند و داوری برن و فریبورگ در سال ۱۴۷۱ آنها را به او اعطا کرد. با این حال، ای
ن اتحادهای مختلف و مانورهای سیاسی هوشمندانه شاه لویی یازدهم در نهایت منجر به از دست رفتن تمام سرزمین های متعلق به کنت رومون در وو شد. در ارتش شارل. ژاک ساووی دوست صمیمی شارل جسور شد. در سال ۱۴۷۳، او فرماندار بورگوندی، مارشال بزرگ و فرمانده عالی یک سوم ارتش بورگوندی شد. ژاک، شهر برن - که در آن زمان با خاندان ساووی روابط دوستانه ای داشت - را در غیاب خود به عنوان محافظ سرزمین های خود در وو منصوب کرده بود. با این حال، برن به کنفدراسیون ۸ کانتون اصلی پیوست و از طریق اتحادیه کنستانس، که شامل زیگموند تیرول، شهر بازل و شهرهای آلزاسی استراسبورگ، کولمار و سلستات نیز می شد، متحد شاه لویی یازدهم شد. این پیمان، کمک متقابل در صورت حمله خارجی را پیش بینی می کرد و علیه دوک بورگوندی بود. زیگیموند اتریشی، از خاندان هابسبورگ، آلزاس علیا را به عنوان ضمیمه به بورگوندی داده بود. این منطقه علیه پیتر فون هاگنباخ، ضابط بورگوندی خود، شورش کرد و اتحادیه کنستانس به چارلز جسور اعلام جنگ داد و هریکور را محاصره کرد و جنگ های بورگوندی را آغاز کرد. در نوامبر ۱۴۷۴، ژاک ساووی ارتش خود را در تلاش برای شکستن محاصره رهبری کرد. با این حال، وقتی او
رسید، هریکور قبلاً تسلیم شده بود و در نبرد متعاقب آن، ارتش بورگوندی شکست سختی را متحمل شد. غارت وو. زمستان به عملیات نظامی در اوت-آلزاس پایان داد، اما در آوریل ۱۴۷۵ کنفدراسیون سوئیس، به رهبری برن، گروه های شبه نظامی را علیه وو تشکیل داد. وو از موقعیت استراتژیکی برخوردار است و دسترسی به آلپ و ترانزیت به مدیترانه و ایتالیا را فراهم می کند. برن همچنین می خواست جریان مزدوران ایتالیایی را که از وو برای پیوستن به ارتش چارلز جسور استفاده می کردند، متوقف کند. گروه های مسلح این سرزمین را ویران کردند، قتل، تجاوز، غارت و باج گیری کردند. از آنجایی که ژاک دو ساووی نمی توانست برای دفاع از سرزمین های خود بازگردد، «گروه های سوئیسی» به زودی آنها را تصرف کردند و گرندسون، اوربه، مونتانی و اشالنس را تصرف کردند. مورتن طرف مهاجمان را گرفت. قتل عام هایی در نیون، کله و ژوژن رخ داد. لا سراز و کوسونای تصرف شدند. ژنو و لوزان، شهرهای اسقف، باج های سنگینی دریافت کردند. در شرق، نیروهای برن، ایگل و بخشی از شابله را تصرف کردند. در نهایت، جمعیت بازمانده از ۱۶ شهر و ۴۳ قلعه، با اربابان جدید سوئیسی خود بیعت کردند. در ۱۴ اکتبر ۱۴۷۵، برن به بها
نه خصومت مردمی که خودشان آنها را وحشت زده کرده بودند، علیه ژاک ساووی اعلام جنگ کرد. نیروهای برن دوباره به وود حمله کردند و پادگان های مقاومت را قتل عام کردند. از آنجایی که هیچ کمکی از راه نمی رسید، سایر روستاهای وود قبل از حمله تسلیم شدند. با این حال، با موفقیت چارلز جسور در جبهه های نبرد اروپا، ژاک ساووی سرانجام توانست توجه خود را بر سرزمین های خود در وود متمرکز کند. در آغاز سال ۱۴۷۶، او توانست سرزمین های خود را بازپس گیرد، تا حدی به این دلیل که سوئیسی ها قبل از رسیدن ارتش قدرتمند چارلز جسور از همه جا عقب نشینی می کردند. از دست دادن وو. پس از نبردهای گرندسون و مورتن، که هر دو پیروزی های قاطعی برای سوئیس بودند، وو دوباره توسط سوئیسی ها فتح شد و از ژاک ساووی شکست خورد. برن خواستار وو شد و ژنو و ساووی را تهدید کرد. در همین حال، دوشس یولاند به دست چارلز جسور افتاده بود. شاه لویی یازدهم به نفع خواهرش مداخله کرد و سوئیسی ها را مجبور به پذیرش آتش بس کرد. در ۱۴ آوریل ۱۴۷۶، کنفدراسیون سوئیس و ساووی تحت حمایت پادشاه فرانسه یک پیمان صلح منعقد کردند. معاهده فریبورگ تصریح کرد که به سوئیسی ها برای بازگرداندن سرزمین های سا
ووی پول پرداخت خواهد شد. با این حال، خاندان ساووی قادر به جمع آوری باج نبود، بنابراین سرزمین ها در دست برن باقی ماندند. این معاهده همچنین مانع از جدایی «بارونی وو» از ساووی در مالکیت شد و کنت رومون را برای همیشه از عنوان لرد وو کنار گذاشت. به این ترتیب، ژاک ساووی تمام حقوق خود را نسبت به املاکش از دست داد. املاک جدید و مرگ. پس از از دست دادن دارایی هایش در وو و مرگ چارلز دلیر در مقابل دیوارهای نانسی، ژاک ساووی به دربار دختر و وارث چارلز، ماری بورگوندی، همسر امپراتور هابسبورگ، ماکسیمیلیان اول، پیوست. در سال ۱۴۷۸، به او نشان پشم طلایی اعطا شد. او با شجاعت در نبرد گینه گیت در سال ۱۴۷۹ شرکت کرد، جایی که زخمی شد و به شکست ارتش شاه لویی یازدهم فرانسه کمک کرد و شهرستان فلاندر را برای ماری حفظ کرد. در سال ۱۴۸۴، ژاک ساووی با ماری دو لوکزامبورگ (۱۴۶۲–۱۵۴۶)، خواهرزاده اش و نوه لویی لوکزامبورگ-سن-پل، کنت سن-پل، ازدواج کرد. آنها صاحب یک فرزند به نام فرانسوا لوئیز ساووی (۱۴۸۵–۱۵۱۱) شدند. او با هنری سوم از ناسائو-بردا ازدواج کرد اما بدون فرزند درگذشت. ژاک، سن پل را از شاه شارل هشتم فرانسه دریافت کرد و سایر املاک در فلاندر و
برابانت از میراث لویی لوکزامبورگ بودند. ژاک ساووی در ۳۰ ژوئن ۱۴۸۶ در قلعه هام، از دارایی های قدیمی کنت های سن پل، درگذشت.
فیلیبرت دوم، دوک ساووی (؛ ۱۰ آوریل ۱۴۸۰ – ) از سال ۱۴۹۷ تا زمان مرگش دوک ساووی بود. زندگی نامه. فیلیبرت، متولد پونت-دن، پسر فیلیپ (فیلیپو) بی زمین و همسر اولش مارگریت بوربون بود. در سال ۱۴۹۶، پدر فیلیبرت به طرز شگفت آوری جانشین دوک شد، زمانی که نوه برادرزاده نابالغش، دوک چارلز دوم ساووی، که وارث مرد دودمان ساووی بود، درگذشت. در همان سال، فیلیبرت ۱۶ ساله با یولاند لوئیز ساووی ۹ ساله، پسر عمویش و تنها خواهر دوک جوان متوفی، ازدواج کرد. او دختر دوک چارلز اول ساووی، جنگجو، و بلانش مونتفرات، و همچنین نوه عموی مرحوم فیلیبرت، دوک آمادئوس نهم ساووی بود. او وارث کل برادر، پدر، پدربزرگ و مادربزرگش یولاند فرانسوی، بزرگ ترین دختر بازمانده از پادشاه چارلز هفتم فرانسه بود. حق طبیعی او، پس از مرگ برادرش، جانشینی پادشاهی های قبرس، اورشلیم و ارمنستان بود، اگرچه پدر فیلیبرت این عناوین را به خود اختصاص داد. پس از یک سلطنت کوتاه، فیلیپ دوم در سال ۱۴۹۷ درگذشت و فیلیبرت به عنوان دوک ساووی جانشین او شد. این زوج جوان سرانجام ادعاهای خود را مطرح کردند و عناوین ملکه و پادشاه قبرس، اورشلیم و ارمنستان را به خود اختصاص دادند. در سال ۱۴۹۹،
همسر اول ۱۲ ساله فیلیبرت بدون فرزند درگذشت. وارث او پسر عموی اولش، پرنسس شارلوت ناپل، که بعدها کنتس لاوال شد، بود. فیلیبرت با وجود مرگ همسر اولش، به استفاده از عناوین قبرس و غیره ادامه داد. ازدواج بعدی او، او را به شبکه ای از اتحادها در اطراف هابسبورگ ها، که بر هلند، آلزاس، فرانش-کنته، تیرول، اتریش و غیره حکومت می کردند، پیوند داد. در سال ۱۵۰۱، او با مارگارت اتریشی، تنها دختر ماکسیمیلیان اول و همسر اولش مری بورگوندی، دوشس بورگوندی، ازدواج کرد. او قبلاً با جان، شاهزاده آستوریاس، وارث تاج و تخت آراگون و کاستیا، ازدواج کرده بود. در اوایل سلطنت فیلیبرت، پسرعموی اولش شارل هشتم فرانسه در سال ۱۴۹۸ درگذشت. پادشاه بعدی، لویی دوازدهم، سال بعد به ایتالیا حمله کرد و بیشتر ناپل را فتح کرد. لویی همچنین میلان را که از شرق با ساووی همسایه بود، فتح کرد و بدین ترتیب ساوویاردها را بین متصرفات فرانسه قرار داد. فیلیبرت در سال ۱۵۰۴ در سن ۲۴ سالگی درگذشت. از آنجا که فرزندی نداشت، برادر ناتنی جوانش شارل سوم جانشین او شد. خانواده. فیلیبرت با افراد زیر ازدواج کرد:
فیلیپ، دوک نمور (; 1490 – ) یک اشراف زاده ایتالیایی فرانسوی بود. او پسر فیلیپ دوم، دوک ساووی، و همسر دومش کلودین دو بروس بود. او برادر ناتنی لوئیز ساووی، مادر فرانسیس اول فرانسه بود. او بنیانگذار شاخه نمورس از خاندان ساووی بود که سرانجام در فرانسه ساکن شدند. در ابتدا قرار بود کشیش شود، در سن پنج سالگی به مقام اسقفی ژنو منصوب شد، اما در سال ۱۵۱۰، هنگامی که به عنوان کنت ژنووا منصوب شد، از این مقام استعفا داد. او در زمان لویی دوازدهم خدمت کرد و در نبرد آگنادلو (۱۵۰۹) با او حضور داشت، در سال ۱۵۲۰ در زمان امپراتور شارل پنجم و در نهایت در زمان برادرزاده اش، فرانسیس اول. در سال ۱۵۲۸، فرانسیس دوک نشین نمورس را به او داد و او را با شارلوت اورلئان، دختر لویی د اورلئان، دوک لونگویل، ازدواج کرد. آنها دو فرزند داشتند: جوانا (۱۵۳۲–۱۵۶۸)، که با نیکولا، دوک مرکور، به عنوان همسر دومش ازدواج کرد و از او ۶ فرزند داشت. زندگی نامه. فیلیپ پسر دوک فیلیپ دوم ساووی و همسر دومش، کلودین دو بروس، و برادر لوئیز ساووی، مادر فرانسیس اول فرانسه بود. او که در ابتدا قرار بود به حرفه کلیسایی روی آورد، در سن پنج سالگی به عنوان اسقف ژنو منصوب شد
، اما در سال ۱۵۱۰، زمانی که به عنوان کنت ژنو منصوب شد، از این مقام کناره گیری کرد. او در زمان لویی دوازدهم خدمت کرد و در نبرد آگنادلو (۱۵۰۹)، در سال ۱۵۲۰ در زمان امپراتور شارل پنجم و در نهایت در زمان برادرزاده اش، فرانسیس اول، با او همراه بود. در سال ۱۵۲۸، فرانسیس او را به عنوان دوک نشین نمورس به سرپرستی گرفت و او را با شارلوت اورلئان-لونگویل (۱۵۱۲–۱۵۴۹)، دختر لویی اول اورلئان-لونگویل و ژان دو هوخبرگ، ازدواج داد. فرزندان. از شارلوت، فیلیپ دارای: پس از مرگ شارلوت، فیلیپ دوباره ازدواج کرد و از همسر دومش دارای:
شاهزاده اومبرتو ساووی (; – ) نظامی اهل پادشاهی ایتالیا بود. عضو شاخه آئوستا از خاندان ساووی بود و به عنوان کنت سالمی شناخته می شد. زندگی نامه. اومبرتو در تورین به دنیا آمد، چهارمین پسر شاهزاده آمادئو ساووی، دوک آئوستا، تنها فرزند از همسر دوم و خواهرزاده اش، پرنسس ماریا لتیزیا بناپارت (۱۸۶۶–۱۹۲۶)، دختر شاهزاده ناپلئون و پرنسس ماریا کلوتیلد ساووی. پدرش، پادشاه سابق اسپانیا، زمانی که او تنها یک سال داشت، درگذشت. او سه برادر ناتنی بزرگتر داشت: دوک آئوستا، کنت تورین و دوک ابروتزو. در سال ۱۹۰۸، اومبرتو تحصیلات خود را در آکادمی نیروی دریایی لیورنو آغاز کرد. در ماه مه ۱۹۱۱، در حالی که هنوز در آکادمی بود، به سرقت متهم شد. پسر عمویش، پادشاه ویکتور امانوئل سوم ایتالیا، می خواست او را دستگیر کند، اما مادرش او را به تورین برد و از پادشاه خواست تا این دستگیری را انجام دهد. در ماه ژوئیه، ویکتور امانوئل دستور داد که او را در قلعه مونکالیری بازداشت کنند و سپس هجده ماه را در یک کشتی جنگی بگذرانند، که در این مدت یک سرهنگ کارابینیری به عنوان مربی و نگهبان او عمل می کرد. دوران کودکی و تحصیلات. اومبرتو به همراه مادرش ماریا لتیزیا
بناپارت و مادربزرگش ماریا کلوتیلد ساووی اومبرتو ساووی، پسر آمادئوس اول اسپانیا و همسر دومش ماریا لتیزیا بناپارت، در ۲۲ ژوئن ۱۸۸۹ در تورین متولد شد. در ۲ دسامبر همان سال، با حکم سلطنتی، پادشاه اومبرتو اول عنوان کنت سالامی را به نوه اش اعطا کرد. این عنوان یادبود لشکرکشی هزار نفری بود که - در سالامی - روند اتحاد ایتالیا را آغاز کرد. از آنجایی که او فرزندی نداشت، این عنوان دیگر هرگز به او اعطا نشد. پس از مرگ پدرش، او توسط مادرش ماریا لتیزیا و مادربزرگ و عمه اش ماریا کلوتیلد بزرگ شد. اومبرتو، برادر ناتنی امانوئل فیلیبرتو از ساووی-آئوستا، ویتوریو امانوئل از ساووی-آئوستا، کنت تورین، و لوئیجی آمادئو از ساووی-آئوستا، دوک ابروتزی، در یک کالج غیرنظامی (تنها کالج در خاندان ساووی) در مونکالیری تحصیل کرد. پس از اتمام دبیرستان در سال ۱۹۰۸، وارد آکادمی نیروی دریایی در لیورنو شد. جنگ جهانی اول. در طول جنگ جهانی اول، اومبرتو داوطلب خدمت در ارتش سلطنتی ایتالیا شد. او به عنوان ستوان به ارتش پیوست و در یک هنگ سواره نظام کاتانیا خدمت کرد. در طول جنگ، به خاطر شجاعتی که در حین خدمت به عنوان افسر بمب نشان داد، مدال نقره به او اعطا شد
. اومبرتو یک ماه قبل از پایان جنگ درگذشت. بولتن رسمی دادگاه اعلام کرد که او در جنگ کشته شده است، اما در واقع او قربانی بیماری همه گیر آنفولانزای سال ۱۹۱۸ بود. او در گورستان کرسپانو دل گراپا به خاک سپرده شد. در سال ۱۹۲۶، بقایای او به کلیسای ساکراریو میلیتار دل مونته گراپا منتقل شد. مرگ. او که در مونته گراپا به آنفولانزای اسپانیایی مبتلا شده بود، در سال ۱۹۱۸، مجرد و بدون فرزند درگذشت. در خبرنامه رسمی دادگاه آمده است که او پس از جنگ در مونته گراپا، در حالی که از جراحات جنگی رنج می برد، درگذشته است. در واقع، او در بیمارستان نظامی مستقر در ویلا چیاواچی بر اثر آنفولانزای اسپانیایی درگذشت. در ویلا چیاواچی، پلاکی در هشتمین سالگرد مرگ او نصب شده است که یادآور اقامت کوتاه و روزهای پایانی اوست. در ابتدا در گورستان کرسپانو ونتو به خاک سپرده شد، بقایای او در سال ۱۹۲۶ به بنای یادبود مونته گراپا منتقل شد. محل دفن فعلی او در سردابه معبد استودان باسانو دل گراپا است.
شاهزاده ویتوریو امانوئل، کنت تورین (; – ) نظامی اهل ایتالیا بود. وی نوه پادشاه ویکتور امانوئل دوم و از اعضای خاندان ساووی بود. او پسرعموی ویکتور امانوئل سوم بود. زندگی اولیه. والیبال ویتوریو امانوئل اهل ساووی-آئوستا، کنت تورین، دانشجوی دانشکده نظامی میلان در سال ۱۸۸۵. ویتوریو امانوئل درست قبل از اینکه پدرش، پرنس آمادئو اهل ساووی، دوک آئوستا، در شرف عزیمت به اسپانیا باشد، جایی که به عنوان پادشاه انتخاب شده بود، در تورین متولد شد. مادرش ماریا ویتوریا دل پوتزو دلا سیسترنا بود. با به تخت نشستن پدرش بر تخت اسپانیا، او عنوان اضافی «فرزند اسپانیا» را نیز به دست آورد. دوئل. در سال ۱۸۹۷، ویتوریو امانوئل، شاهزاده هنری اورلئان را به دوئل دعوت کرد، پس از آنکه هنری در چندین مقاله در روزنامه فیگارو، سربازان ایتالیایی را که در طول جنگ اول ایتالیا-اتیوپی در اتیوپی اسیر بودند، بزدل توصیف کرد. این اختلاف به طور گسترده در ایتالیا و اروپا بازتاب یافت. در نهایت بر سر استفاده از شمشیر به عنوان سلاح انتخابی توافق شد، زیرا ایتالیایی ها فکر می کردند دوئل با تپانچه، که مورد علاقه فرانسوی ها بود، شایسته شوهران خیانتکار است، نه شاهزاده