Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
فیلسوف آلمانی، مارتین هایدگر، در ۱ مه ۱۹۳۳ یعنی ده روز بعد از انتخاب شدن به عنوان رئیس دانشگاه فرایبورگ به حزب نازی پیوست. یک سال بعد، در آوریل ۱۹۳۴ او از ریاست استعفا داد و دیگر در جلسات حزب نازی شرکت نکرد اما تا برچیده شدن این حزب در انتهای جنگ جهانی دوم عضوی از آن باقی ماند. دادرسی های نازی زدایی که بعد از جنگ جهانی دوم سریعاً انجام شدند، منجر به اخراج هایدگر از فرایبورگ شدند و او از تدریس منع شد. در سال ۱۹۴۹، پس از چندین سال بازرسی ارتش فرانسه در نهایت هایدگر را یک «رفیق هم سفر» اعلام کرد.
نمایش عجایب یا نمایش گیک () نوعی نمایش در کارناوال های سیار و سیرکهای قدیمی ایالات متحده آمریکا بود و اغلب بخشی از یک نمایش فرعی بزرگتر محسوب می شد. هنرنمایی فرد عجیب و غریب یا به قولی جوجه خوار (گیک) شامل یک فرد می شد که در وسط صحنه مرغ های زنده را دنبال می کرد. این نمایش با گاز گرفتن سر مرغ ها و بلعیدن آن ها توسط اجراکننده پایان می یافت. نمایش های گیک یا همان «مَشَنگ بازی» و «جوجه خواری» اغلب به عنوان پیش درآمدی برای نمایش عجیب الخلقه ها استفاده می شد. متخصصان سیرک و کارناوال به خود می بالیدند که با گروه هایی که جوجه خوار (گیک) داشتند همکاری نمی کردند. گیک ها معمولاً افرادی معتاد به الکل یا مواد مخدر بودند که دستمزدشان را با مشروب (به ویژه در دوران ممنوعیت الکل در آمریکا) یا مواد مخدر دریافت می کردند. امروزه، اصطلاح «نمایش گیک» برای توصیف موقعیت هایی به کار می رود که در آن تماشاگران به یک نمایش یا اجرا که شامل صحنه های وحشتناک است جذب می شوند، اما در نهایت از آن لذت می برند. همچنین، این اصطلاح ممکن است توسط فردی به کار رود که تجربه ای را برای خود تحقیرآمیز می داند، اما دیگران آن را سرگرم کننده می بینند. اشا
ره در فرهنگ عامه. "عجیب الخلقه ها" (۱۹۳۲) یک فیلم ترسناک با سابقه طولانی بحث برانگیز است، زیرا از بازیگران واقعی کارناوال استفاده کرده است. در اکران اولیه، این فیلم تنها فیلم مترو گلدوین مایر بود که قبل از اتمام اکران داخلی از سالن سینماها حذف شد. در فیلم فیلم نوآر کلاسیک "کوچه کابوس (فیلم ۱۹۴۷)" (۱۹۴۷)، براساس رمان ۱۹۴۶ به همین نام نوشته ویلیام لیندسی گرشام، تایرون پاور نقش یک جارچی در یک کارناوال را بازی می کند که شامل یک گیک است که سر مرغ های زنده را گاز می گیرد. شخصیت پاور بعداً به عنوان یک شارلاتان ذهن خوان موفق می شود، اما سپس به الکلیسم مبتلا می شود و برای زنده ماندن در یک نمایش دیگر، به جعل هویت یک گیک می پردازد. (بردلی کوپر همین شخصیت را در کوچه کابوس بازی می کند). گرشام در یکی از کتاب های غیرداستانی خود، "Monster Midway"، جزئیات بیشتری از فرایند مجبور کردن یک فرد معتاد به الکل یا مواد مخدر برای مشنگ بازی در نمایش در ازای دریافت مواد را شرح می دهد. در ترانه "Ballad of a Thin Man" باب دیلن، از آلبوم "بازدید دوباره با بزرگراه ۶۱" (۱۹۶۵)، در بند سوم به گیک اشاره می شود. این ترانه خطاب به آقای جونز "ساده
" است که نمی تواند با انقلاب ضدفرهنگی جوانان اطرافش کنار بیاید: &gt;تو بلیطت را تحویل می دهی &gt;و می روی گیک را تماشا می کنی &gt;که به محض شنیدن صدایت به سمت تو می آید &gt;و می گوید: "چه حسی دارد &gt;که چنین عجیب و غریبی باشی؟" &gt;و تو می گویی: "غیرممکن است" &gt;همزمان که او به تو یک استخوان می دهد. در رمان «دنیای شگفتی ها» (۱۹۷۵) اثر رابرتسون دیویس، راوی، پل، تعریف می کند که چگونه در کودکی توسط ویلارد، یک شعبده باز کارناوال، ربوده و مورد آزار و اذیت قرار گرفته است. پل در نهایت به یک شعبده باز مشهور جهانی تبدیل می شود، در حالی که ویلارد به یک گیک تنزل پیدا می کند. در سریال تلویزیونی «استارسکی و هاچ» (۱۹۷۶)، هاگی به استارسکی و هاچ می گوید که فردی که به دنبالش هستند، مونتی وورهیز، قبلاً یک گیک بوده است. استارسکی برای هاچ توضیح می دهد که گیک چیست. او همچنین ادعا می کند که گیک ها در سال ۱۹۳۲ یک اتحادیه تشکیل دادند، که بعداً اعتراف می کند که این را از خودش درآورده است. «خب، فرض کنید تنها چیزی که به شما می پرداختند سر مرغ بود.» (قسمت «شکارچی جایزه»، فصل ۱، قسمت ۲۲) جو کولمن، هنرمند، در دهه ۱۹۸۰ به عنوان بخشی از ن
مایش خود به عنوان دکتر مومبوزو، سر موش های سفید را گاز می گرفت. او عمدتاً نمایش «بمب انسانی» را اجرا می کرد و در پایان خود را منفجر می کرد، اما برای نوبت خود به عنوان گیک، با جوندگان نیز اجرا می کرد. فیلم «لوتر گیک» (۱۹۹۰) محصول تروما، دربارهٔ یک گیک به نام لوتر است که در نهایت به یک قاتل تبدیل می شود و سر قربانیان خود را گاز می گیرد. یک نمایش گیک در رمان «عشق گیک» کاترین دان (۱۹۸۹) دیده می شود. کریستال لیل، مادر خوش تیپ عجیب الخلقه ها، در زمان استراحت تابستانی خود از دانشگاه، در حین اجرای گیک با پدرشان آشنا شد. آلوسیوس، صاحب سیرک سیار، می گوید که پسران کالج اغلب در تعطیلات تابستانی خود به عنوان گیک تور می رفتند، اما با دیدن کریستال لیل دوست داشتنی و اشتیاق او، استثنا قائل شدند. کریستال در حین تعریف خاطرات خود به عنوان یک گیک، به این نکته اشاره می کند که دندان هایش از گاز گرفتن سر مرغ ها چقدر آسیب دیده است. در قسمت ۱۹۹۳ سریال «بیویس و بات هد» با عنوان "At the Sideshow"، بیویس و بات هد به یک کارناوال می روند، با کارکنان آنجا به مشکل برمی خورند و مجبور می شوند به عنوان دوقلوهای به هم چسبیده جوجه خوار به نمایش ه
ای فرعی بپیوندند. در قسمت ۱۹۹۵ سریال «پرونده های ایکس» با عنوان "Humbug"، بازیگر واقعی نمایش های فرعی The Enigma نقش یک جوجه خوار تقریباً لال به نام "The Conundrum" را بازی می کند. یکی از کارگران نمایش های فرعی، با توجه به دیدگاه کلاسیک نسبت به سیرک یا حتی دیگر بازیگران نمایش های فرعی، The Conundrum را "نه خیلی آموزش دیده و نه حرفه ای، فقط… نامناسب" می نامد. در قالب واقعی یک جوجه خوار، تمایل The Conundrum به خوردن هر چیزی نقش مهمی در حل معمای این قسمت دارد. در قسمت ۱۹۹۸ سریال «سیمپسون ها» با عنوان "Bart Carny"، از هومر و بارت خواسته می شود تا برای پرداخت بدهی شان در یک نمایش جوجه خواری اجرا کنند: "شما فقط سر جوجه ها را گاز می گیرید و تعظیم می کنید". در «Marvel Noir»، نورمن آزبورن همه افرادش را از جاذبه های مختلف نمایش های فرعی استخدام کرده است. کرکس (کمیک) قبلاً یک جوجه خوار بود و به نظر می رسد که وجدانش را از دست داده است، زیرا عمو بن را بلعید. در فیلم «The Wizard of Gore» نمایشی وجود دارد که با "The Geek" (با بازی جفری کمبس) که در حال خوردن حشره ها و سپس گاز گرفتن سر یک موش است، آغاز می شود. در دو قسمت اول
«»، یک جوجه خوار به نام Meep (با بازی بن وولف) وجود دارد که در نمایش عجایب سر جوجه های کوچک را گاز می گیرد. او در نهایت به اشتباه دستگیر و توسط زندانیان دیگر در زندان به قتل می رسد. در سریال تلویزیونی اچ بی او در سال ۲۰۰۳ «کارنیوال»، پدر بن هاوکینز، هنری اسکادر، از ارتش اتریش-مجارستان فرار کرد و به آمریکا گریخت، جایی که در نهایت تسلیم الکلیسم شد و به عنوان یک جوجه خوار نمایش های فرعی در کارناوال هاید و تلر کار کرد.
نمایش عجیب الخلقه ها () به نمایشی گفته می شود که در آن انسان ها یا حیوانات با ویژگی های جسمی غیرعادی و نادر به نمایش گذاشته می شدند. این ویژگی های غیرعادی می تواند شامل اندازه غیرمعمول بدن (بسیار بزرگ یا کوچک)، بیماری های نادر، یا توانایی های خارق العاده باشد. در این نمایشگاه ها گاهی افرادی با خالکوبی یا پیرسینگ های بسیار زیاد و همچنین کسانی که کارهای عجیب و خطرناکی مثل آتش خواری یا شمشیر بلعیدن انجام می دهند، نیز حضور داشتند. تاریخچه. از سده های میانه به بعد، افراد دارای نقص عضو یا ظاهر غیرعادی، به عنوان موضوع سرگرمی و تفریح برای عموم مردم ، به ویژه در اروپا، شناخته می شدند. در اوایل دوران مدرن اروپا، دو برادر دوقلوی به هم چسبیده به نام لازاروس و جوانس باتیستا کولوردو در دربار چارلز یکم به نمایش گذاشته می شدند. لازاروس ظاهری معمولی داشت اما برادرش بدنی تکامل نیافته داشت که از سینهٔ او آویزان بود. لازاروس در مواقعی که در معرض نمایش نبود، برادرش را با شنل خود می پوشاند تا از توجه دیگران دور بماند. نمایش های عجیب الخلقه ها علاوه بر نمایشگاه های رسمی، در میخانه ها و بازارهای محلی هم برگزار می شد و اغلب با نمایش
استعدادهای افراد همراه بود. برای مثال، در قرن هجدهم، ماتیاس بوخینگر که بدون دست و پا به دنیا آمده بود، با اجرای نمایش های تردستی و موسیقی در انگلستان و ایرلند، مردم را سرگرم می کرد. در قرن نوزدهم، نمایش های عجیب الخلقه ها به یک تجارت موفق در آمریکا و اروپا تبدیل شد و به اوج محبوبیت خود رسید. در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، نمایش افراد عجیب الخلقه به اوج محبوبیت خود رسید. در این دوره (۱۸۴۰ تا ۱۹۴۰)، نمایش سازمان یافته و پول ساز افرادی با ناهنجاری های جسمی، ذهنی یا رفتاری رواج داشت. اگرچه برخی از این ناهنجاری ها واقعی نبودند و تنها ادعاهایی بودند، اما بهره برداری از این افراد برای کسب سود، بخشی از فرهنگ رایج آمریکا محسوب می شد. جذابیت این نمایش ها باعث گسترش آن ها در پارک های تفریحی، سیرک ها، موزه های ارزان قیمت و جُنگ ها شد. با افزایش درآمد و کوتاه شدن ساعات کاری، طبقه متوسط جامعه بزرگ تر شد و به دنبال تفریح و سرگرمی بود. این تغییر فرهنگی باعث شد تا مردم فعالیت های تفریحی را به عنوان جایگزینی ضروری و مفید برای کار در نظر بگیرند و در نتیجه نمایش های عجیب الخلقه محبوبیت بیشتری پیدا کنند. مدیران و برگزارکن
ندگان این نمایش ها در غرب، انواع مختلفی از افراد عجیب الخلقه را به نمایش می گذاشتند. افرادی که غیرسفیدپوست به نظر می رسیدند یا دارای معلولیت بودند، اغلب به عنوان نژادها و فرهنگ های ناشناخته معرفی می شدند. این نژادهای «ناشناخته» و سفیدپوستان معلول به عنوان گونه های پیش از این کشف نشده از انسان تبلیغ می شدند تا تماشاگران را جذب کنند. به عنوان مثال، افراد مبتلا به کوچک سَری به عنوان «حلقه های گمشده داروین» یا نمونه های اولیه نژادهای منقرض شده معرفی می شدند. کوتوله های دچار ترشح کم هورمون رشد (که معمولاً تناسب اندام خوبی دارند) و کوتوله های دچار عدم رویش غضروف (که سر و اندام آن ها معمولاً با تنه شان نامتناسب است) به عنوان موجودات عجیب و غریب معرفی می شدند. افراد بدون دست و پا نیز به عنوان حیوان-انسان هایی مانند «مرد ماری» و «مرد فُکی» به نمایش گذاشته می شدند. نمایش های عجیب الخلقه به چهار روش تولید و تبلیغ می شدند: این سوغاتی های چاپی با ضبط صدای نمایش دهنده، داستان های سخنران و گزارش های اغراق آمیز استاد دربارهٔ آنچه در نمایش دیده شده بود، همراه بودند. پزشکان نیز با استفاده از اصطلاحات پزشکی پیچیده، به این نمایش
ها اعتبار می بخشیدند. فرهنگ نمایش های عجیب الخلقه باعث شد تا تفکر خاصی دربارهٔ جنسیت، نژاد، دگرباشی جنسی، قومیت و معلولیت در جامعه غرب آن زمان شکل بگیرد. در دهه اول قرن بیستم، محبوبیت این نمایش ها رو به کاهش گذاشت. در اوج خود، نمایش های عجیب الخلقه جاذبه اصلی نمایشگاه های دوره گرد بودند، اما تا سال ۱۹۴۰ مخاطبان خود را از دست دادند و افراد معتبر به آن ها پشت کردند. در قرن نوزدهم، علم از رشد این نمایش ها حمایت می کرد، اما در قرن بیستم، پزشکی شدن ناهنجاری های انسانی باعث از بین رفتن جذابیت و رمز و راز این نمایش ها شد. پی.تی. بارنوم. پی.تی. بارنوم به عنوان پدر تبلیغات مدرن و یکی از مشهورترین نمایش دهندگان و مدیران صنعت نمایش های عجیب الخلقه شناخته می شود. او نقش مهمی در محبوب کردن این سرگرمی در آمریکا داشت. با این حال، بسیاری از نمایش های بارنوم حقه و دروغ بودند. بارنوم از اخلاق نادرست کار خود آگاه بود و می گفت: «من به فریب دادن مردم اعتقاد ندارم، اما به جذب کردن و سپس راضی کردن آن ها اعتقاد دارم.» در دهه ۱۸۴۰، بارنوم موزه خود را راه اندازی کرد که برنامه های نمایش متغیر دائمی داشت، از جمله افراد چاق، «اسکلت های
زنده» (مردان بسیار لاغر)، افراد کوچک، غول ها و افراد دیگری که به عنوان عجیب الخلقه شناخته می شدند. این موزه سالانه حدود ۴۰۰ هزار بازدیدکننده جذب می کرد. موزه آمریکایی بارنوم یکی از محبوب ترین موزه های نیویورک برای نمایش عجایب بود. در سال ۱۸۴۱، بارنوم این موزه را خریداری کرد و عجایب را به جاذبه اصلی آن تبدیل کرد. بارنوم به خاطر تبلیغات تهاجمی و داستان های عجیب و غریب دربارهٔ نمایشگاه های خود مشهور بود. نمای بیرونی موزه با بنرهای رنگارنگ و یک گروه موسیقی تزئین شده بود. موزه آمریکایی بارنوم علاوه بر سرگرمی، تلاش می کرد تا بازدیدکنندگان طبقه کارگر را آموزش دهد و ارتقا بخشد. بارنوم یک بلیط ارائه می کرد که ورود به سخنرانی ها، اجراهای تئاتری، باغ وحش و نمایشگاه های زنده و غیرزنده را تضمین می کرد. یکی از نمایش های بارنوم حول محور چارلز شروود استراتون، کوتوله معروف به «ژنرال تام سام» بود که در آن زمان ۴ سال سن داشت اما گفته می شد ۱۱ ساله است. رشد چارلز پس از ۶ ماهگی متوقف شده بود و در آن زمان ۶۴ سانتی متر قد و ۶٫۸ کیلوگرم وزن داشت. با آموزش های سنگین و استعداد ذاتی، به این پسر یاد داده شد که از هرکول تا ناپلئون بناپار
ت تقلید کند. در ۵ سالگی، او برای سرگرمی عموم شراب می نوشید و در ۷ سالگی سیگار می کشید. در طول سال های ۱۸۴۴–۱۸۴۵، بارنوم با تام سام به اروپا سفر کرد و با ملکه ویکتوریا ملاقات کرد که از مرد کوچک هم سرگرم و هم متأثر شد و این رویداد یک موفقیت تبلیغاتی بود. بارنوم به استراتون مبلغ قابل توجهی، حدود ۱۵۰ دلار در هفته، پرداخت می کرد. وقتی استراتون بازنشسته شد، در محترم ترین محله نیویورک زندگی می کرد، صاحب یک قایق تفریحی بود و بهترین لباس هایی را که می توانست بخرد، می پوشید. در سال ۱۸۶۰، موزه آمریکایی سیزده مورد از عجایب انسانی را در موزه فهرست و بایگانی کرده بود، از جمله یک خانواده مبتلا به زاالی، آزتک های زنده، سه کوتوله، یک مادر سیاه پوست با دو فرزند زال، بانوی سوئیسی ریش دار، پسران چاق کوهستانی و "آن چیست؟" (هنری جانسون، یک مرد سیاه پوست دارای ناتوانی ذهنی). بارنوم «مرد-میمون» ویلیام هنری جانسون، یک کوتوله سیاه پوست مبتلا به کوچک سری که به زبانی مرموز که توسط بارنوم ایجاد شده بود صحبت می کرد و به زیپ کله کاجی معروف بود را معرفی کرد. در سال ۱۸۶۲، او ان سون غول پیکر و کومودور نات، یک تام سام جدید را کشف کرد که با آن
ها به دیدار رئیس جمهور آبراهام لینکلن در کاخ سفید رفت. در طول جنگ داخلی آمریکا، موزه بارنوم مخاطبان زیادی را که به دنبال سرگرمی در زمان جنگ بودند، جذب کرد. محبوب ترین و پرفروش ترین نمایش بارنوم، مرد خالکوبی شده، گاپیتان جورج کاستنتوس بود. او ادعا می کرد که یک شاهزاده یونانی-آلبانیایی است که در یک حرم سرای ترکی بزرگ شده است. او ۳۳۸ خالکوبی داشت که بدنش را پوشانده بود. هر کدام از آن ها با جزئیات طراحی شده بود و داستانی را روایت می کرد. داستان او این بود که او در یک سفر نظامی بود اما توسط مردم بومی اسیر شد و به او این انتخاب را دادند که یا به قطعات کوچک خرد شود یا تمام بدن خود را خال کوبی کند. این فرایند ظاهراً سه ماه طول کشید و کاستنتوس تنها گروگانی بود که زنده ماند. او یک کتاب ۲۳ صفحه ای تولید کرد که جزئیات هر جنبه از تجربه او را شرح می داد و جمعیت زیادی را به خود جلب می کرد. وقتی کاستنتوس با بارنوم همکاری کرد، شروع به کسب بیش از ۱۰۰۰ دلار در هفته کرد. ثروت او به قدری سرسام آور شد که «نیویورک تایمز» نوشت: «او انگشترهای الماس بسیار زیبا و جواهرات دیگری می پوشد که ارزش کل آن ها حدود ۳۰۰۰ دلار است [۹۴۶۹۹ دلار در
سال ۲۰۲۴] و معمولاً برای محافظت از خود در برابر افرادی که ممکن است سعی در سرقت از او داشته باشند، مسلح می رود.» اگرچه کاستنتوس خوش شانس بود، اما دیگر عجیب الخلقه ها اینطور نبودند. پس از مرگ او در سال ۱۸۹۱، او حدود نیمی از درآمد زندگی خود را به دیگر عجیب الخلقه هایی که به اندازه او پول در نیاورده بودند، اهدا کرد. یکی از مشهورترین حقه های بارنوم در اوایل کارش رخ داد. او یک برده سابق نابینا و فلج را با پرداخت ۱۰۰۰ دلار استخدام کرد. او ادعا کرد که این زن ۱۶۰ سال سن دارد، اما در واقع او تنها ۸۰ سال داشت. این دروغ به بارنوم کمک کرد تا سود هفتگی تقریباً ۱۰۰۰ دلار داشته باشد. این حقه یکی از اولین ها بود، اما یکی از متقاعدکننده ترین ها بود. بارنوم در سال ۱۸۶۵ پس از سوختن موزه اش بازنشسته شد. اگرچه بارنوم برای بهره برداری از افراد مورد انتقاد قرار گرفت و هنوز هم می گیرد، اما او به اجراکنندگان مبالغ قابل توجهی پرداخت می کرد. برخی از نمایش ها درآمدی معادل درآمد برخی از ستاره های ورزشی امروزی داشتند. تام نورمن. همتای انگلیسی بارنوم، تام نورمن بود، یک شومن مشهور ویکتوریایی که نمایشگاه های سیار او شامل الیزا جنکینز «زن اسکل
ت»، «نوزاد سر بالن» و زنی که در نمایش عجایب اجرا می کرد - «وحشتناک ترین» نمایشی که نورمن ادعا می کرد دیده بود. سایر نمایش ها شامل کک ها، زنان چاق، غول ها، کوتوله ها و ملوانان سفیدپوست بازنشسته بودند که سیاه رنگ شده و به یک زبان ساختگی صحبت می کردند و به عنوان «وحشی های زولو» معرفی می شدند. او «خانواده ای از midgetها» را به نمایش گذاشت که در واقع از دو مرد و یک نوزاد قرضی تشکیل شده بود. او چندین مغازه در لندن و ناتینگهام اداره می کرد و نمایش های سیار را در سراسر کشور به نمایش می گذاشت. مشهورترین نمایش او در سال ۱۸۸۴ اتفاق افتاد، زمانی که نورمن با جوزف مریک، که گاهی اوقات «مرد فیل نما» نامیده می شد، یک مرد جوان اهل لستر با ناهنجاری های شدید، تماس گرفت. مریک به لندن آمد و تحت مراقبت نورمن قرار گرفت. نورمن، که در ابتدا از ظاهر مریک شوکه شده بود و تمایلی به نمایش او نداشت، با این حال او را در مغازه پنی گاف خود در ۱۲۳ Whitechapel Road، درست روبروی بیمارستان لندن، به نمایش گذاشت. به دلیل نزدیکی به بیمارستان، این مغازه دانشجویان پزشکی و پزشکان را به عنوان بازدیدکننده می پذیرفت. یکی از این افراد یک جراح جوان به نام فر
دریک تروس بود که ترتیب داد تا مریک را برای معاینه به بیمارستان بیاورند. نمایش مرد فیل نما نسبتاً موفق بود، به ویژه با درآمد اضافی حاصل از یک جزوه چاپی دربارهٔ زندگی و شرایط مریک. با این حال، در این زمان، افکار عمومی دربارهٔ نمایش های عجیب الخلقه شروع به تغییر کرد و نمایش جدیدهای انسانی به عنوان امری ناخوشایند تلقی می شد. پس از تنها چند هفته با نورمن، نمایش مرد فیل نما توسط پلیس تعطیل شد و نورمن و مریک از هم جدا شدند. تروس بعداً ترتیب داد تا مریک تا زمان مرگش در سال ۱۸۹۰ در بیمارستان لندن زندگی کند. در خاطرات تروس در سال ۱۹۲۳، «مرد فیل نما و خاطرات دیگر»، نورمن به عنوان یک فرد الکلی که بی رحمانه از مریک بهره برداری می کرد، بدنام شد. نورمن در نامه ای به روزنامه «نمایشگاه جهانی» در همان سال و همچنین در زندگی نامه خود، این ادعاها را رد کرد. نظر نورمن این بود که او برای مریک (و سایر نمایش هایش) راهی برای امرار معاش و استقلال فراهم کرد، اما با ورود به بیمارستان لندن، مریک همچنان یک فرد عجیب الخلقه در معرض نمایش بود، فقط بدون کنترل بر نحوه یا زمان مشاهده او. موزه دایم. یک روش دیگر برای نمایش افراد عجیب الخلقه، استفا
ده از «موزه دایم» (Dime Museum) بود. در این موزه ها، افراد عجیب الخلقه به عنوان نمایشگاهی آموزشی از افراد دارای معلولیت های مختلف به نمایش گذاشته می شدند. بینندگان با پرداخت مبلغی اندک، می توانستند از دیدن نمایش های ژرفانما، سراسرنما، زمین نما، گیتی نما، نقاشی ها، یادگاری ها، حیوانات تاکسیدرمی شده، جانوران در قفس، مجسمه های مومی و اجراهای نمایشی لذت ببرند. هیچ نوع سرگرمی دیگری پیش از این، چنین طیف گسترده ای از مخاطبان را جذب نکرده بود. در دهه ۱۸۷۰، موزه های دایم رشد کردند و در دهه های ۱۸۸۰ و ۱۸۹۰ به اوج خود رسیدند و در سراسر کشور در دسترس همه قرار گرفتند. شهر نیویورک با داشتن منطقه ای تفریحی که شامل باغ های بیرگارتن آلمانی، تئاترها، فروشندگان، استودیوهای عکاسی و سایر موسسات تفریحی می شد، به عنوان پایتخت موزه های دایم با داشتن بیشترین تعداد این موزه ها در جهان شناخته می شد. نمایش های عجیب الخلقه جاذبه اصلی بیشتر موزه های دایم در طول سال های ۱۸۷۰ تا ۱۹۰۰ بودند و افراد عجیب الخلقه به عنوان پادشاه سرگرمی های موزه شناخته می شدند. چهار نوع ناهنجاری انسانی در موزه های دایم به نمایش گذاشته می شد: عجایب طبیعی، کسانی ک
ه با ناهنجاری های جسمی یا ذهنی متولد شده اند، مانند کوتوله ها و «سرسنجاقی ها»؛ عجایب خودساخته که عجیب الخلقه بودن را پرورش می دادند، به عنوان مثال افراد خالکوبی شده؛ هنرمندان جدید که به خاطر اجراهای «عجیب الخلقه» خود، مانند مارگیرها، هیپنوتیزم کننده ها و آتش خوارها، عجیب الخلقه در نظر گرفته می شدند؛ و عجایب غیر غربی که به عنوان کنجکاوی های عجیب و غریب تبلیغ می شدند، به عنوان مثال وحشی ها و آدمخوارها که معمولاً تبلیغ می شدند اهل آفریقا هستند. بیشتر موزه های دایم در سالن های کنجکاوی صندلی نداشتند. بازدیدکنندگان توسط یک سخنران که نقش او مجری مراسم بود، از سکویی به سکوی دیگر هدایت می شدند. در طول اجرای خود، سخنران، که به «پروفسور» نیز معروف بود، با توصیف عجایب به نمایش گذاشته شده در مراحل مختلف، توجه مخاطبان را به خود جلب می کرد. سخنران علاوه بر صدای بلند، باید جذبه و قدرت اقناع نیز داشته باشد. سبک بلاغی او معمولاً به سبک سنتی تحریف شده جارچی های کارناوال بود که مملو از اشارات کلاسیک و کتاب مقدس بود. نمایش های عجیب الخلقه در موزه های دایم همچنین به مخاطبان توصیفات پزشکی ارائه شده توسط «پزشکان»، روانشناسان و سایر
«متخصصان» رفتاری را ارائه می کردند که در آنجا حضور داشتند تا به مخاطبان کمک کنند تا یک مشکل خاص را درک کنند و موضوع یک نمایش را تأیید کنند. در پایان قرن نوزدهم، تغییر در محبوبیت موزه های دایم رخ داد و این روند رو به کاهش گذاشت. مخاطبان اکنون می توانستند از بین طیف گسترده ای از سرگرمی های محبوب انتخاب کنند. سیرک ها، نمایشگاه های خیابانی، نمایشگاه های جهانی، کارناوال ها و پارک های تفریحی شهری که همگی عجایب را به نمایش می گذاشتند، شروع به دور کردن کسب و کار از موزه های دایم کردند. سیرک. در دنیای سیرک، نمایش های عجیب الخلقه ها، که به آن ها نمایش های فرعی هم گفته می شد، بخش مهمی از سیرک بودند. بزرگ ترین نمایش های فرعی به معتبرترین سیرک یعنی «رینگلینگ بروز و بارنوم و بیلی» که به عنوان «سیرک بزرگ» شناخته می شد، متصل بودند. این سیرک نمادی از اوج این عمل و پذیرش آن در جامعه آمریکا بود. در اوایل دهه ۱۸۰۰، افراد عجیب الخلقه به صورت انفرادی به سیرک ها پیوستند، اما این نمایش ها تا اواسط قرن به شکل نمایش های فرعی معمولی سازماندهی نشده بودند. در طول دهه ۱۸۷۰، دیدن نمایش های عجیب الخلقه در اکثر سیرک ها رایج بود که در نهایت س
یرک را به مرکزی برای نمایش انسان های عجیب الخلقه تبدیل کرد. در بیشتر سال ۱۸۷۶، اکثر موزه ها و نمایش های فرعی که با سیرک های بزرگ سفر می کردند، متعلق به یک شرکت بودند. تا سال ۱۸۸۰، پدیده های انسانی با انواع نمایش های سرگرمی از نمایش های فرعی ترکیب شدند. تا سال ۱۸۹۰، اندازه چادر و تعداد جاذبه های نمایش های فرعی شروع به افزایش کرد، به طوری که اکثر نمایش های فرعی در سیرک های بزرگ دارای دوازده تا پانزده نمایش به علاوه یک گروه موسیقی بودند. این گروه های موسیقی معمولاً از نوازندگان سیاه پوست، گروه های نوازنده سیاه پوست و گروه های رقصنده ای که لباس بومیان هاوایی را پوشیده بودند، تشکیل می شدند. این هنرمندان برای جذب جمعیت و ایجاد فضای جشن در داخل چادر نمایش استفاده می شدند. تا دهه ۱۹۲۰، سیرک به دلیل رقابت از سوی پارک های تفریحی، سینماها و تورهای بِرلسک و ظهور رادیو، به عنوان یک شکل اصلی سرگرمی رو به افول بود. سیرک ها همچنین در طول رکود بزرگ با کاهش زیادی در تعداد تماشاگران مواجه شدند، زیرا مشکلات اقتصادی و خواسته های سندیکا باعث شد سیرک ها کمتر و کمتر مقرون به صرفه و با ارزش باشند. ناتوانی جسمی. در اواخر قرن نوزدهم و
اوایل قرن بیستم، نمایش افراد عجیب الخلقه در آمریکا امری عادی بود. این نمایش ها به عنوان سرگرمی مناسب برای طبقه متوسط جامعه تلقی می شد و برای نمایش دهندگان که از ناتوانی این افراد برای کسب سود بهره برداری می کردند، بسیار سودآور بود. در آن زمان، قوانینی در آمریکا وجود داشت که نمایش عمومی افراد دارای معلولیت یا ظاهری متفاوت را ممنوع می کرد. با این حال، نمایش های عجیب الخلقه از این قانون مستثنی بودند و به همین دلیل، برای بسیاری از افراد دارای معلولیت شدید، تنها راه امرار معاش محسوب می شدند. در قرن نوزدهم، شرکت در این نمایش ها به عنوان یک شغل آبرومندانه و جایگزینی برای گدایی، تلقی می شد. بسیاری از اجراکنندگان این نمایش ها به شهرت و ثروت دست یافتند و درآمد آن ها گاهی از آکروبات ها، هنرمندان و بازیگران هم بیشتر بود. با این حال، بسیاری از محققان معتقدند که نمایش دهندگان و مدیران این نمایش ها از ناتوانی این افراد سوءاستفاده می کردند و آن ها را مجبور به کار زیاد و طاقت فرسا می کردند. بسیاری از اجراکنندگان مجبور بودند روزانه ۱۰ تا ۱۵ نمایش اجرا کنند و دائماً از یک موزه به موزه دیگر منتقل شوند. در اواخر قرن نوزدهم، نگرش
مردم نسبت به تفاوت های جسمی تغییر کرد و نمایش های عجیب الخلقه ها محبوبیت خود را از دست دادند. با پیشرفت علم و توضیح علمی ناهنجاری ها، این افراد به جای ترس و تحقیر، مورد ترحم قرار می گرفتند. قوانینی برای محدود کردن این نمایش ها تصویب شد و با ظهور سینما و تلویزیون، مردم دیگر نیازی به پرداخت پول برای دیدن این نمایش ها نداشتند. علاوه بر این، جنبش حقوق معلولان نیز نقش مهمی در کاهش محبوبیت نمایش های عجیب الخلقه ّها داشت. بسیاری از مردم این نمایش ها را نادرست و سوءاستفاده از بدبختی دیگران می دانستند. اگرچه به این افراد دستمزد خوبی پرداخت می شد، اما آن ها همیشه از کیفیت زندگی خوبی برخوردار نبودند. به عنوان مثال، فرانک لنتینی، مرد سه پا، گفته بود: «اندام من به اندازه نگاه کنجکاو و انتقادی مردم مرا آزار نمی دهد.» امروزه. جذابیت سرگرمی نمایش های عجیب الخلقه سنتی در برنامه های تلویزیونی متعددی منعکس می شود. به عنوان مثال، Extraordinary People در کانال تلویزیونی بریتانیایی Five و BodyShock، زندگی افراد دارای معلولیت شدید یا ناقص الخلقه را نشان می دهند و می توان آن ها را معادل امروزی نمایش های عجیب الخلقه سیرک در نظر گرفت.
برای تطابق با انتظارات فرهنگی کنونی از روایت های معلولیت، این افراد معمولاً به عنوان قهرمان به تصویر کشیده می شوند و به خانواده و دوستان آن ها و نحوه کمک آن ها به غلبه بر ناتوانی هایشان توجه می شود. با این حال، کریس شاو در گاردین اظهار می کند: «نمایش عجیب الخلقه یک نفر، نمایش قهرمانی پیروزمندانه بر مشکلات پزشکی برای دیگری است» و ادامه می دهد: «شاید من تعصب داشته باشم، اما گمان می کنم که بیشتر بیست ساله های معمولی این نمایش را با دهانی باز از تعجب به جای اشکی در چشمانشان تماشا می کنند.» در فرهنگ عامه. نمایش های عجیب الخلقه موضوع رایجی در ادبیات گوتیک جنوبی است، از جمله داستان هایی مانند «معبد روح القدس» از فلانری اوکانر، «مرد سنگ شده» و «کیلا، دختر هندی طرد شده» از یودورا ولتی، «درخت شب» از ترومن کاپوتی، و «The Heart Is a Lonely Hunter» از کارسون مک کالرز. موزیکال «Side Show» بر روی زندگی دیزی و ویولت هیلتون و زندگی آن ها به عنوان دوقلوهای به هم چسبیده در نمایشگاه تمرکز دارد. «» نیز بر نمایش های عجیب الخلقه تمرکز دارد. برخی از شخصیت های آن توسط افراد معلول بازی می شوند، نه اینکه همه معلولیت ها از طریق گریم یا
جلوه های ویژه ایجاد شوند. با این حال، مقاله ای در «گاردین» از این نمایش انتقاد کرد و گفت که این سریال اصطلاح «عجیب الخلقه» و دیدگاه منفی مرتبط با معلولیت را تداوم می بخشد.