Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
فلیچه ماتئوچی (۱۲ فوریه ۱۸۰۸ – ۱۳ سپتامبر ۱۸۸۷) یک مهندس هیدرولیک ایتالیایی بود که به همراه اوژنیو بارسانی یک موتور احتراق داخلی اختراع کرد. درخواست ثبت اختراع آنها در ۱۲ ژوئن ۱۸۵۴ در لندن پذیرفته شد و در مجله مورنینگ ژورنال لندن با عنوان «مشخصات اوژن بارسانی و فلیکس ماتئوچی، به دست آوردن نیروی محرکه از طریق انفجار گازها» منتشر شد، همان طور که توسط بنیاد بارسانی و ماتئوچی مستند شده است. زندگی نامه. ماتئوچی که در لوکا، توسکانی متولد شده بود، مهندسی هیدرولیک و مکانیک را ابتدا در پاریس و سپس در فلورانس آموخت. در سال ۱۸۵۱ با پدر بارسنتی ملاقات کرد و از ایده های او برای نوع جدیدی از موتور قدردانی کرد. آنها با هم همکاری کردند تا مفهوم اولیه را به یک کالای قابل ساخت تبدیل کنند و در نهایت مدلی مناسب برای تولید انبوه توسعه دادند. ساخت آن به شرکت باوئر و شرکا در میلان، شرکتی که با نام هلوتیکا نیز شناخته می شود، سپرده شد و این شرکت موتور را در اوایل سال ۱۸۶۳ تحویل داد. [ "" ] موفقیت این موتور که بسیار کارآمدتر از موتور بخار بود، چنان چشمگیر بود که سفارش ها از نقاط دوری مانند قسطنطنیه سرازیر شدند. [ "" ] ماتئوچی و بارسان
ی برای تولید موتور با شرکتی در بلژیک به توافق رسیدند و بارسانی در ۱۸ فوریه ۱۸۶۴ برای نظارت شخصی بر کار به بلژیک رفت. در ۱۹ آوریل بعد، بارسانی ناگهان درگذشت و تمام کارهای آنها به پایان رسید. ماتیوچی به کار قبلی خود به عنوان مهندس هیدرولیک بازگشت. او هیدرومترهای جدید (برای اندازه گیری سطح رودخانه)، باران سنج ها و عملیات هیدرولیکی روی رودخانه ها را مطالعه کرد. در سال ۱۸۷۷، ماتئوچی از این ادعا دفاع کرد که او و بارسانی مبتکر اختراع موتور احتراق داخلی بوده اند. حق ثبت اختراع ثبت شده توسط نیکولاس آگوست اتو در واقع بسیار شبیه به موتور بارسانی-ماتئوچی بود. این ناامیدی منجر به بیماری ماتئوچی شد که در نهایت باعث مرگ او در خانه اش در کاپانوری، نزدیک لوکا، شد. اسناد مربوط به اولویت موتور بارسانی و ماتئوچی و حق ثبت اختراع آنها در انگلستان، پیمونت، فرانسه، بلژیک و پروس در بایگانی کتابخانه موزه گالیله در فلورانس نگهداری می شود.
اوژنیو بارسانی (۱۲ اکتبر ۱۸۲۱–۱۹ آوریل ۱۸۶۴)، که با نام نیکولو نیز شناخته می شد، یک مهندس ایتالیایی و کشیش کاتولیک بود که به همراه فلیچه ماتئوچی، اولین موتور احتراق داخلی را در سال ۱۸۵۳ اختراع کردند. درخواست ثبت اختراع آنها در ۱۲ ژوئن ۱۸۵۴ در لندن پذیرفته شد و در "مجله مورنینگ ژورنال" لندن با عنوان «مشخصات یوجین بارسانی و فلیکس ماتئوچی، به دست آوردن نیروی محرکه از طریق انفجار گازها» منتشر شد، همان طور که توسط بنیاد بارسانی و ماتئوچی مستند شده است. زندگی نامه. بارسنتی در پیتراسانتا، توسکانی متولد شد. او که لاغر و کوتاه قد بود، در یک مؤسسه علمی کاتولیک در نزدیکی لوکا، در توسکانی تحصیل کرد و در سال ۱۸۳۸ در فلورانس وارد دوره کارآموزی پدران پیاریست یا اسکولوپی، که به خاطر استقبال از مطالعات علمی شناخته می شدند، شد. در سال ۱۸۴۱، بارسانتی تدریس در "کالج سن میشل"، واقع در ولترا، را آغاز کرد. در آنجا، طی یک سخنرانی که انفجار مخلوط هیدروژن و هوا را شرح می داد، به پتانسیل استفاده از انرژی انبساط گازهای احتراق در یک موتور پی برد. متعاقباً، هنگام تدریس در یک مؤسسه در سطح دانشگاه در فلورانس، او با ماتئوچی آشنا شد. ماتئوچی
از ایده موتور قدردانی کرد و این دو مرد تا آخر عمر با هم روی آن کار کردند. در ۱۲ ژوئن ۱۸۵۴، آنها اختراع خود را در لندن ثبت کردند، زیرا قانون ایتالیا در آن زمان نمی توانست حمایت بین المللی کافی را برای ثبت اختراع تضمین کند. ساخت نمونه اولیه بعداً در دهه ۱۸۶۰ تکمیل شد. مزیت اصلی موتور بارسانتی-ماتئوچی استفاده از نیروی برگشت پیستون در اثر خنک شدن گاز بود. [ "" ] رویکردهای دیگر مبتنی بر نیروی محرکه انفجار، مانند روشی که توسط اتین لنوار فرانسوی توسعه داده شد، کندتر بودند. موتور بارسانتی-ماتئوچی بسیار کارآمدتر ثابت شد و مدال نقره را از مؤسسه علوم لومباردی دریافت کرد. در سال ۱۸۵۶، بارسانی و ماتئوچی یک موتور دو سیلندر ۵ اسب بخاری ساختند و دو سال بعد یک موتور دو پیستونی با عملکرد مخالف ساختند. بارسانتی فکر می کرد موتور جدید پیشرفت بزرگی نسبت به موتور بخار است؛ بسیار ایمن تر و کم دردسرتر و سریع تر کار می کرد. هدف اصلی تأمین انرژی مکانیکی در کارخانه ها و نیروی محرکه دریایی بود. برای استفاده به عنوان موتور خودرو به اندازه کافی سبک نبود. پس از کمی جستجو، بارسانی و ماتئوچی کارخانه ریخته گری جان کاکریل در سرن، بلژیک را برای
تولید انبوه یک انتخاب کردند. موتور. به زودی سفارش هایی از بسیاری از کشورهای اروپایی دریافت شد. بارسانتی در ۳۰ مارس ۱۸۶۴ به طور ناگهانی در سرینگ بر اثر تب تیفوئید درگذشت و ماتئوچی تنها ماند تا کسب و کار را رهبری کند. توسعه موتور شکست خورد و ماتئوچی به حرفه اول خود، هیدرولیک، بازگشت. وقتی نیکولاس اتو موتور خود را ثبت اختراع کرد، ماتئوچی بدون موفقیت ادعا کرد که او و شریکش بارسانتی مبتکر آن بوده اند. بسیاری از اسناد مربوط به اختراعات بارسانی و موتور ماتئوچی در بایگانی کتابخانه موزه گالیله در فلورانس نگهداری می شوند.
کوئینتینو سلا (زاده ۷ ژوئیه ۱۸۲۷ - درگذشته ۱۴ مارس ۱۸۸۴) سیاستمدار، اقتصاددان و کوهنورد ایتالیایی بود. زندگی نامه. سلا در سلا دی موسو، در استان بیلا به دنیا آمد. پس از تحصیل در رشته مهندسی در تورین، در سال ۱۸۴۳ برای تحصیل در رشته کانی شناسی به مدرسه معادن پاریس (مدرسه عالی ملی معدن پاریس) فرستاده شد. در پاریس شاهد انقلاب ۱۸۴۸ بود و تنها در سال ۱۸۵۲ به تورین بازگشت، زمانی که در مؤسسه فنی هندسه کاربردی تدریس می کرد. در سال ۱۸۵۳ استاد ریاضیات در دانشگاه و در سال ۱۸۶۰ استاد کانی شناسی در مدرسه مهندسی کاربردی شد. در سال ۱۸۶۰ او به عنوان نماینده کوزاتو انتخاب شد. دو سال بعد، او به عنوان دبیرکل آموزش عمومی انتخاب شد و در سال ۱۸۶۲، وزارت دارایی را از راتازی دریافت کرد. کابینه راتازی پیش از آنکه سلا بتواند کسری ۱۷٬۵۰۰٬۰۰۰ پوندی را که با آن مواجه بود، به طور مؤثر تأمین کند، سقوط کرد. اما در سال ۱۸۶۴، او به وزارت دارایی در کابینه لا مارمورا بازگشت و با جدیت به کسری ۸٬۰۰۰٬۰۰۰ پوندی موجود در آن زمان رسیدگی کرد. او با متقاعد کردن پادشاه به چشم پوشی از ۱۲۰٬۰۰۰ پوند از فهرست مدنی خود و همکارانش در کابینه به چشم پوشی از بخشی
از حقوق وزارتی خود، صرفه جویی بالغ بر ۲٬۴۰۰٬۰۰۰ پوند را به همراه داشت، مالیات جدیدی به میزان ۱٬۶۰۰٬۰۰۰ پوند پیشنهاد داد و مالکان زمین را وادار کرد تا قسط یک ساله مالیات زمین را از قبل پرداخت کنند. رأی مجلس او را مجبور به استعفا کرد، پیش از آنکه مقدمات احیای مالی اش تکمیل شود؛ اما در سال ۱۸۶۹ در کابینه ای که خودش تشکیل داده بود، به وزارت دارایی بازگشت، اما در آن کابینه، نخست وزیری را به جیووانی لانزا واگذار کرد. او با استفاده از مالیات غلات (که در سال ۱۸۶۵ پیشنهاد داده بود، اما کابینه منابریا در سال ۱۸۶۸ آن را تصویب کرده بود) و سایر تدابیر مالی که به دلیل وضعیت تقریباً ناامیدکننده خزانه داری ملی ضروری بود، پیش از سقوطش از قدرت در سال ۱۸۷۳، موفق شد علیرغم حملات شدید و تحریف های مداوم، وضعیت مالی ایتالیا را بر پایه های محکمی قرار دهد. در سال ۱۸۷۰، نفوذ سیاسی عظیم او، کفه ترازو را به نفع مداخله فرانسه علیه پروس و به نفع اشغال فوری رم تغییر داد. از سال ۱۸۷۳ تا مرگ زودهنگامش، او به عنوان رهبر جناح راست ("دسترا استوریکا") عمل کرد و بیش از یک بار ائتلافی زودگذر از مخالفان شخصی مانع از بازگشت او به قدرت به عنوان رئیس
کابینه محافظه کار میانه رو شد. پس از شکست تلاش برای تشکیل کابینه در ماه مه ۱۸۸۱، او عملاً از زندگی عمومی کناره گیری کرد و خود را وقف مطالعات و کارخانه کتان خود نمود. کوینتینو سلا در سال ۱۸۸۴ درگذشت و در اوروپا به خاک سپرده شد، جایی که هرمی توسط مهندس کارلو ماگیا به عنوان بنای یادبود او ساخته شد؛ این انتخاب سبک «مصری» با رویکرد ضد روحانیت ضمنی، با نقش سلا در اشغال رم مطابقت داشت. او که یک کوهنورد پرشور بود، در طول دوران فعالیت سیاسی خود فرصتی برای تأسیس باشگاه آلپینو ایتالیانو پیدا کرد و تعدادی از کلبه های کوهستانی آن به افتخار او نامگذاری شده اند. او همچنین در مسابقه اولین صعود به ماترهورن شرکت داشت و در چندین فیلم مرتبط مانند "«صداهای کوهستان»" و "«چالش»" به تصویر کشیده شد. [ "" ] "کتاب «گفتگوهای پارلمانی»" او (۵ جلد، ۱۸۸۷–۱۸۹۰) به دستور مجلس نمایندگان منتشر شد. شرح زندگی و فعالیت های علمی در "مجموعه مقالات آکادمیا دی لینچی" (۱۸۸۴–۱۸۸۵) ارائه شده است. کانی سلایت در سال ۱۸۶۹ به افتخار او نامگذاری شد.
جوزپه ویتالی (۲۶ اوت ۱۸۷۵–۲۹ فوریه ۱۹۳۲) ریاضیدان ایتالیایی بود که در چندین شاخه از آنالیز ریاضی فعالیت داشت. او نام خود را به چندین موجودیت در ریاضیات می دهد، به ویژه مجموعه ویتالی که با آن اولین کسی بود که مثالی از یک زیرمجموعه غیرقابل اندازه گیری از اعداد حقیقی ارائه داد. زندگی نامه. جوزپه ویتالی بزرگ ترین فرزند از پنج فرزند خانواده بود. پدرش، دومنیکو ویتالی، در یک شرکت راه آهن در راونا کار می کرد در حالی که مادرش، زنوبیا کاسادیو، می توانست در خانه بماند و از فرزندانش مراقبت کند. او تحصیلات ابتدایی خود را در سال ۱۸۸۶ در راونا به پایان رساند و سپس سه سال را در مدرسهٔ جیناسیو کوموناله در راونا گذراند، جایی که عملکردش در امتحانات نهایی سال ۱۸۸۹ متوسط بود. او تحصیلات متوسطه خود را در راونا در دبیرستان دانته آلیگیری ادامه داد. در آنجا معلم ریاضیات او جوزپه نونی بود که به سرعت متوجه شد جوزپه جوان پتانسیل بالایی دارد. او در نامه ای به تاریخ ۲۸ ژوئن ۱۸۹۵ به پدر جوزپه نوشت و از او خواست که به پسرش اجازه دهد تحصیلات بیشتری در ریاضیات دنبال کند. او دانشجوی مدرسه عالی نرماله در پیزا شد و در سال ۱۸۹۹ از دانشگاه پیزا فا
رغ التحصیل شد. او دو سال را به عنوان دستیار گذراند و سپس دنیای دانشگاهی را ترک کرد. از سال ۱۹۰۱ تا ۱۹۲۲ در مدارس متوسطه، ابتدا در ساساری، سپس وگرا و سپس از سال ۱۹۰۴ در دبیرستان کلاسیک کریستف کلمب در جنوا تدریس کرد. در آن سال ها، او به عنوان عضوی از حزب سوسیالیست ایتالیا درگیر سیاست بود تا اینکه در سال ۱۹۲۲ توسط فاشیست ها به زور منحل شد. سپس پیگیری او در آنالیز ریاضی او را به انزوای تقریباً کامل اجتماعی سوق داد. در سال ۱۹۲۳، او به عنوان استاد حساب دیفرانسیل و انتگرال در دانشگاه مودنا و رجیو امیلیا مشغول به کار شد. او همچنین در دانشگاه های پادوا (۱۹۲۴ تا ۱۹۲۵) و بولونیا (از سال ۱۹۳۰) تدریس کرد. او سخنران مدعو در کنگره بین المللی ریاضیدانان بود که در سپتامبر ۱۹۲۸ در بولونیا برگزار شد و سخنرانی "خود را با عنوان «روابط غیرمنتظره برخی از شاخه های ریاضیات»" ارائه داد. از سال ۱۹۲۶ ویتالی به یک بیماری جدی مبتلا شد و دستش فلج شد، به این معنی که دیگر نمی توانست بنویسد. با وجود این، حدود نیمی از مقالات تحقیقاتی او در چهار سال آخر عمرش نوشته شده است. در ۲۹ فوریه ۱۹۳۲، او در دانشگاه بولونیا سخنرانی ایراد کرد و در حالی که ب
ا ریاضیدان دیگرش ، اتوره بورتولوتی، در حال گفتگو بود، در خیابان از حال رفت و درگذشت. او ۵۶ سال داشت. ویتالی در طول دوران حرفه ای خود، کتاب های ریاضی قابل توجهی منتشر کرد که مهم ترین آن ها در هشت سال اول قرن بیستم منتشر شدند. او در سال ۱۹۲۸ مفتخر به انتخاب به عضویت آکادمی علوم تورین شد. در سال ۱۹۳۰ و در سال ۱۹۳۱ به آکادمی بولونیا پیوست. مشارکت های ریاضی. در سال ۱۹۰۵، ویتالی اولین کسی بود که مثالی از یک زیرمجموعه غیرقابل اندازه گیری از اعداد حقیقی ارائه داد، به مجموعه ویتالی مراجعه کنید. قضیه پوششی او یک نتیجه اساسی در نظریه اندازه است. او همچنین چندین قضیه در مورد همگرایی دنباله هایی از توابع قابل اندازه گیری و هولومورفیک را اثبات کرد. قضیه همگرایی ویتالی، قضیه همگرایی غالب لبگ را تعمیم می دهد. قضیه دیگری که نام او را یدک می کشد، شرط کافی برای همگرایی یکنواخت دنباله ای از توابع هولومورفیک در یک دامنه باز را ارائه می دهد. این نتیجه به خانواده های عادی توابع مرومورفیک، توابع هولومورفیک با چندین متغیر مختلط و غیره تعمیم داده شده است. او در اواخر عمرش، روی حساب دیفرانسیل مطلق و هندسه فضاهای هیلبرت نیز کار کرد. آثا
ر برگزیده. گزیده ای از مقالات ریاضی جوزپه ویتالی، دقیقاً ۳۵ مقاله از ۸۳ مقاله، برخی از یادداشت های درسی از دوره های دانشگاهی او، کتابی در مورد هندسه فضاهای هیلبرت و ۱۰۰ نامه از مجموع ۳۰۰ نامه مکاتبات او با بسیاری از ریاضیدانان دیگر هم عصرش در این کتاب گردآوری شده است.
اوبالدو سودو (; – ) ژنرال نیروی زمینی ایتالیا و سیاستمدار فاشیست ایتالیایی بود که در مراحل اولیه جنگ جهانی دوم سمت معاون رئیس ستاد ارتش و معاون وزیر جنگ ایتالیا را بر عهده داشت. در ۱۳ ژوئن ۱۹۴۰، بلافاصله پس از آغاز خصومت ها با فرانسه و بریتانیا، او سمت معاون رئیس ستاد کل را بر عهده گرفت. او در ۸ نوامبر ۱۹۴۰ به درجه ژنرالی ارتقا یافت و جایگزین ژنرال سباستیانو ویسکونتی پراسکا به عنوان فرمانده فرماندهی عالی نیروهای آلبانی در طول جنگ یونان و ایتالیا شد. به دلیل شکستی که نیروهای ایتالیایی بین ۲۲ تا ۲۳ نوامبر ۱۹۴۰ متحمل شدند، پس از چهار هفته فرماندهی، ژنرال اوگو کاوالرو، رئیس ستاد ارتش سلطنتی ایتالیا، جایگزین او شد. وی در جنگ عثمانی و ایتالیا، جنگ جهانی اول، جنگ جهانی دوم و جنگ یونان و ایتالیا حضور داشت. زندگی نامه. سودو در ۲۳ ژوئیه ۱۸۸۳ در سالرنو متولد شد. پدرش یک افسر نظامی اهل ساردینیا بود. سودو در آکادمی نظامی سلطنتی پیاده نظام و سواره نظام در مودنا تحصیل کرد و در سال ۱۹۰۴ فارغ التحصیل شد و با درجه ستوان دوم به ارتش سلطنتی ایتالیا که به نیروی پیاده نظام اختصاص داده شده بود، وارد خدمت شد. او در جنگ ایتالیا و عثم
انی در سال های ۱۹۱۱–۱۹۱۲ شرکت کرد. جنگ جهانی اول. سودو متعاقباً در جنگ جهانی اول که ایتالیا از ماه مه ۱۹۱۵ تا نوامبر ۱۹۱۸ در آن شرکت داشت، خدمت کرد. او از سال ۱۹۱۵ تا ۱۹۱۸ در جبهه ایتالیا جنگید و در نبردهای ایسونزو و دومین نبرد رودخانه پیاوه شرکت داشت. او در ۸ نوامبر ۱۹۱۷ به درجه سرهنگ دومی ارتقا یافت، و ارشدیت او به ۷ اکتبر ۱۹۱۷ برمی گشت. در سال ۱۹۱۸، سودو برای جنگ به جبهه غربی در فرانسه رفت و در ژوئیه ۱۹۱۸ به عنوان فرمانده گردان سوم، هنگ ۵۲ پیاده نظام، بخشی از تیپ آلپی در لشکر هشتم سپاه دوم ارتش، منصوب شد. او در جبهه غربی خود را متمایز کرد و دو مدال نقره شجاعت نظامی و یک صلیب لیاقت جنگی از ایتالیا و لژیون افتخار از فرانسه دریافت کرد. سودو به موقع به ایتالیا بازگشت تا در نبرد ویتوریو ونتو، آخرین نبرد بزرگ جنگ در جبهه ایتالیا، شرکت کند. بین دو جنگ جهانی. سودو تا ۱۶ اکتبر ۱۹۲۱ به هنگ ۲۱ پیاده نظام وابسته بود، سپس به کالج نظامی ناپل پیوست. در ۲۴ اکتبر ۱۹۲۴ او مأموریت جدیدی را در آکادمی نظامی مودنا آغاز کرد - در ۵ دسامبر ۱۹۲۶ با ارشدیت ۳ ژوئن ۱۹۲۶ به درجه کلنللو ("سرهنگی") ارتقا یافت - و در ۱ اکتبر ۱۹۲۷ به عنوان
مربی ارشد آکادمی منصوب شد. او بعداً به دانشکده جنگ ارتش نقل مکان کرد تا دوره عملیات برای افسران ارشد را تدریس کند. از ۲۰ نوامبر ۱۹۳۰ تا ۷ سپتامبر ۱۹۳۳ او فرمانده هنگ ۸۹ پیاده نظام "سالرنو" بود. در ۷ سپتامبر ۱۹۳۳ فرماندهی مدرسه مرکزی پیاده نظام را بر عهده گرفت و این سمت را تا ۱۷ دسامبر ۱۹۳۳ حفظ کرد. متعاقباً در حالی که منتظر دستور بود، "در اختیار" وزارت جنگ قرار گرفت و در ۴ ژانویه ۱۹۳۴ رئیس ستاد وزارت جنگ شد. او در ۱۲ مارس ۱۹۳۴ به دلیل شایستگی استثنایی به درجه ژنرال دی بریگاتا ("سرتیپ") ارتقا یافت. در ۱ آوریل ۱۹۳۴، سودو به عنوان فرمانده موقت لشکر ۲۱ گراناتیری دی ساردنیاً منصوب شد. در ۶ ژوئیه ۱۹۳۶، سودو به دلیل شایستگی استثنایی به درجه ژنرال دی دیویژن ("ژنرال لشکر") ارتقا یافت و از ۱۵ آوریل ۱۹۳۶ ارشدیت یافت و در همان روز به عنوان فرمانده دائمی لشکر منصوب شد. در ۱ دسامبر ۱۹۳۷، او معاون رئیس ستاد کل ارتش شد. در نوامبر ۱۹۳۸، ژنرال آلبرتو پاریانی به او مأموریت داد تا طرح عملیاتی تهیه شده توسط فرماندار کل لیبی، ایتالو بالبو، را برای حمله به مصر در صورت جنگ با فرانسه و بریتانیا بررسی کند. این طرح، تمرکز نیروهای ایتا
لیایی موجود در شرق لیبی و حفظ موضع دفاعی در غرب لیبی در مرز تونس را پیش بینی می کرد. سودو در یک گزارش رسمی اظهار داشت که هیچ جایگزینی برای حمله به مصر وجود ندارد «زیرا رویکرد دفاعی در مرز شرقی به نفع تمرکز نیروهای انگلیسی خواهد بود.» با این حال، در یک یادداشت شخصی همراه، اضافه کرد که یک طرح تهاجمی جدی تنها با در دسترس بودن «فوری» نیروهای کافی در لیبی برای اجرای آن قابل اجرا است. او در ۱ آوریل ۱۹۳۹ به درجه ژنرال دی کورپو دارماتا («سپاه عمومی ارتش») ارتقا یافت. ایتالیا در ابتدا در جنگ جهانی دوم که با حمله آلمان نازی به لهستان در ۱ سپتامبر ۱۹۳۹ آغاز شد، بی طرف ماند. در ۳۱ اکتبر ۱۹۳۹ سودو به عنوان معاون وزیر امور خارجه در وزارت جنگ منصوب شد و این سمت را در ۳ نوامبر ۱۹۳۹ به عهده گرفت. در ۳۱ مارس ۱۹۴۰، او یادداشتی محرمانه از نخست وزیر بنیتو موسولینی دریافت کرد که در آن موسولینی قصد خود را برای ورود به جنگ جهانی دوم در کنار آلمان نازی علیه فرانسه و بریتانیا اعلام کرده بود. این یادداشت بسیار محرمانه در همان روز به پادشاه ویکتور امانوئل سوم و متعاقباً به وزیر امور خارجه، گالئاتزو چیانو؛ رئیس ستاد کل، مارشال ایتالیا، پ
یترو بادولیو؛ رئیس ستاد ارتش سلطنتی، مارشال ایتالیا، رودولفو گراتزیانی؛ رئیس ستاد رجیا مارینا ("نیروی دریایی سلطنتی") آمیراگلیو د آرماتا ("دریاسالار نیروی دریایی") دومنیکو کاواناری؛ تحویل داده شد. رئیس ستاد نیروی هوایی سلطنتی ("ژنرال بخش هوایی") فرانچسکو پریکولو؛ وزیر آفریقای ایتالیا، آتیلیو تروتزی؛ و دبیر حزب ملی فاشیست، اتوره موتی. در ۱۰ آوریل ۱۹۴۰، سودو عنوان فرمانده نشان نظامی ساووی را دریافت کرد. در آوریل ۱۹۴۰، او سرویس اطلاعات نظامی را سازماندهی مجدد کرد و ترتیب داد که شاخه ای که با ضد جاسوسی و ضد خرابکاری سروکار داشت، سرویس جدیدی به نام سرویس های ضد جاسوسی و ویژه نظامی تشکیل دهد. این سرویس که تحت فرماندهی سرهنگ سانتو امانوئل قرار داشت، برای انجام وظایف ضد جاسوسی و «خدمات ویژه» مانند خرابکاری، حملات ویژه، تروریسم و حذف فیزیکی دشمنان در نظر گرفته شده بود. جنگ جهانی دوم. ایتالیا در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰ با حمله به فرانسه توسط گروه ارتش سلطنتی ایتالیا در غرب، در کنار قدرت های محور وارد جنگ جهانی دوم شد. در ۱۳ ژوئن ۱۹۴۰، سودو وظایف دیگری را به عنوان معاون رئیس ستاد کل عالی و فرمانده آرماتا تریتوریال ("ارتش سرزمینی")
بر عهده گرفت. سپس او به گراتزیانی در یک تور بازرسی از جبهه در جنوب فرانسه پیوست. نبرد فرانسه با شکست فرانسه و آتش بس فرانسه-ایتالیا که در ۲۵ ژوئن ۱۹۴۰ به اجرا درآمد، پایان یافت. جنگ یونان و ایتالیا در ۲۸ اکتبر ۱۹۴۰ آغاز شد، زمانی که نیروهای ایتالیایی در آلبانیِ تحت الحمایه ایتالیا به یونان حمله کردند. در ۸ نوامبر ۱۹۴۰، پس از عملکرد ناامیدکننده نیروهای ایتالیایی، سودو جایگزین ژنرال دِژاتو ("ژنرال-دِژاتو") سباستیانو ویسکونتی پراسکا به عنوان فرمانده فرماندهی نیروهای عالی آلبانی (سپاه ارتش بیست و ششم) شد. طبق منابع مختلف، او همزمان با حفظ سمت های خود به عنوان معاون وزیر جنگ و معاون رئیس ستاد کل، در تاریخ ۴ یا ۸ نوامبر ۱۹۴۰ به درجه ژنرال دِژاتو دِآرماتا ("ژنرال منصوب ارتش") ارتقا یافت. سودو دستور داشت که عقب نشینی ایتالیا را متوقف کرده و جبهه را تثبیت کند، سپس در اسرع وقت حمله را از سر بگیرد. به محض ورود به آلبانی، اولین دستور سودو این بود که حمله ضعیف ایتالیا را متوقف کرده و در حالی که منتظر رسیدن نیروهای کمکی قابل توجه بود، موضع دفاعی بگیرد. او تصمیم گرفت که حمله نهایی را برای حل و فصل جنگ به نفع ایتالیا، تنها
در زمانی دیگر، زمانی که نیروهای بیشتری در دسترس بودند، آغاز کند. در طول بازرسی که در ۱۷ نوامبر ۱۹۴۰ انجام شد، پریکولو با سودو ملاقات کرد و در دفتر خاطرات خود خاطرنشان کرد که سودو - که هیچ تجربه قبلی در فرماندهی چیزی بزرگتر از یک گردان، چه رسد به یک ارتش میدانی، در زمان جنگ نداشت - نسبت به اوضاع ناامن و ترسیده بود و نوشت که «او نگرانی و اعتماد به نفس متناوب نشان می داد.» ویسکونتی پراسکا، که پس از ورود سودو فرماندهی ارتش یازدهم در آلبانی را بر عهده گرفت، از تدارکات دفاعی سودو انتقاد کرد. طبق منابع مختلف، تنها پس از چند روز فرماندهی ارتش یازدهم، ویسکونتی پراسکا به ایتالیا فراخوانده شد و در ۱۱ نوامبر ۱۹۴۰ توسط ژنرال کارلو گلوسو جایگزین شد. سودو، که به عنوان سرگرمی و شغل پاره وقت، برای استودیوی فیلم ایتالیایی چینه چیتا موسیقی متن فیلم می ساخت، اغلب ساعت ها در خلوت به دنبال آرامش در آهنگسازی می گشت و زیردستان خود را بدون رهبر رها می کرد، زیرا نیروهای ایتالیایی در یونان و آلبانی متحمل شکست های مداوم می شدند. در ۱۴ نوامبر ۱۹۴۰، ارتش یونان به فرماندهی ژنرال الکساندر پاپاگوس اولین حمله خود را در جنگ آغاز کرد و نبرد مور
اوا-ایوان را آغاز کرد. یونانی ها با نیرویی متشکل از چهار لشکر و یک تیپ، به بخش شمال غربی جبهه مقدونیه که توسط نیروهای ایتالیایی مستقر در امتداد رودخانه دوول، به ویژه بین رشته کوه مورووا و کوه ایوان، با هدف تصرف کورچه، آلبانی، در دست بود، حمله کردند. با ورود دو لشکر دیگر یونانی به منطقه جنگی، وضعیت جبهه برای ایتالیایی ها ناپایدار شد و سودو، از ترس پیشروی یونانی ها، تصمیم به عقب نشینی حدود ۵۰ کیلومتر (۳۱ مایل) گرفت و کورچه را به یونانی ها واگذار کرد. فتح شهر منجر به تظاهرات عمومی و شادی در خیابان های یونان شد و پیامدهای سیاسی و نظامی عمده ای در ایتالیا داشت. در ۳۰ نوامبر ۱۹۴۰، روزی که سودو به ژنرال دآرماتا ("ژنرال ارتش") ارتقا یافت، ژنرال آلفردو گوتزونی جایگزین او در سمت های معاون رئیس ستاد کل و معاون وزیر جنگ شد. گلوسو، فرمانده ارتش یازدهم، پیشنهاد داد که جبهه اپیروس، برای جلوگیری از محاصره احتمالی، ۶۰ کیلومتر (۳۷ مایل) نیز به شمال سارانده و گیروکاستر عقب نشینی کند. سودو توصیه گلوسو را نپذیرفت و بین ۱ و ۲ دسامبر ۱۹۴۰ یونانی ها از جبهه ایتالیا در بخش پرمت عبور کردند و تهدید کردند که بندر حیاتی آلبانیایی ولوره ر
ا تصرف خواهند کرد. این فاجعه باعث استرس عاطفی زیادی در سودو شد. سودو در تماس تلفنی با گوتزونی در ۴ دسامبر ۱۹۴۰، حتی پیشنهاد داد که موسولینی با پیشنهاد آتش بس، مناقشه را از طریق دیپلماتیک حل کند. موسولینی می توانست این تماس را خیانت و دلیلی برای صدور دستور اعدام سودو بداند، اما علاقهٔ شدید موسولینی به سودو باعث شد که ژنرال اوگو کاوالرو - که پس از استعفای بادولیو در ۲۸ نوامبر ۱۹۴۰، رسماً در ۴ دسامبر ۱۹۴۰ رئیس ستاد کل شد - را به آلبانی بفرستد تا به سودو کمک کند و عملکرد او را ارزیابی کند. سودو و ژنرال ماریو ورچلینو، فرمانده ارتش نهم ایتالیا، بعدازظهر ۴ دسامبر ۱۹۴۰، هنگامی که کاوالرو به ستاد ورچلینو در الباسان، آلبانی رسید، از او استقبال کردند و از آن پس سودو فقط به صورت اسمی به عنوان فرمانده خدمت کرد در حالی که کاوالرو از طریق او عملیات جنگی را هدایت می کرد. کاوالرو سرانجام رسماً در ۳۰ دسامبر ۱۹۴۰ یا ۱۳ ژانویه ۱۹۴۱، جایگزین سودو در فرماندهی نیروها شد. برکناری سودو از فرماندهی تا حدی ناشی از تمرین او در ساخت موسیقی متن فیلم حتی در زمان جنگ بود که موسولینی آن را نامناسب می دانست. سودو به ایتالیا فراخوانده شد و در
آنجا به وزارت جنگ پیوست. او در ۱ مه ۱۹۴۱ از ارتش بازنشسته شد. حرفه سیاسی. سودو به عنوان عضو حزب ملی فاشیست، در سال ۱۹۳۹ در دوره سی ام مجلس قانونگذاری ایتالیا به عضویت یا «مشاور ملی» مجلس فاشیست ها و شرکت ها درآمد و در طول جنگ جهانی دوم نیز عضو این مجلس باقی ماند. رژیم فاشیستی موسولینی در ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳ پایان یافت و در ۸ اوت ۱۹۴۳ سودو پارلمان را ترک کرد و به زندگی خصوصی روی آورد، اگرچه به عنوان ناظر ویژه دولت اول بادولیو که جانشین رژیم موسولینی شد، خدمت می کرد. پادشاهی ایتالیا در ۹ سپتامبر ۱۹۴۳ تسلیم متفقین شد و به سمت متفقین تغییر موضع داد. آلمان بلافاصله بخش هایی از ایتالیا را که هنوز تحت کنترل متفقین نبود، به زور اشغال کرد و یک دولت دست نشانده در شمال ایتالیا، جمهوری اجتماعی ایتالیا به رهبری موسولینی، تأسیس کرد که به جنگ در سمت محور ادامه داد و منجر به جنگ داخلی ایتالیا بین نیروهای وفادار به پادشاهی ایتالیا و وفاداران به جمهوری اجتماعی ایتالیا شد. سودو دستگیر و مدت کوتاهی در فورته بوچه آ در رم زندانی شد، اما پس از آنکه آلمانی ها کنترل رم را به دست گرفتند، فرمانده کل آلمان در ایتالیا، ژنرال فلدمارشال ("فیلد م
ارشال") آلبرت کسلرینگ، دستور آزادی او را در ۱۲ سپتامبر ۱۹۴۳ صادر کرد. در مارس ۱۹۴۴، سودو به جمهوری اجتماعی ایتالیا سوگند وفاداری یاد کرد و همچنان همدردی خود را با رژیم فاشیستی ایتالیا و اتحاد آن با قدرت های محور نشان داد. با این حال، فاشیست های ایتالیایی از او خوششان نمی آمد و در نتیجه او هیچ خدمت فعالی در جمهوری اجتماعی ایتالیا ندید. سیاستمدار فاشیست، جیووانی پرزیوسی، بین دسامبر ۱۹۴۴ و مارس ۱۹۴۵ در مجله لا ویتا به شدت به سودو حمله کرد و او را به فراماسون بودن و خرابکاری عمدی در عملیات نظامی در یونان در سال های ۱۹۴۰–۱۹۴۱ متهم کرد. سودو به موسولینی اعتراض کرد، اما موسولینی ادعاهای پرزیوسی را کم اهمیت جلوه داد و گفت که الان زمان تحقیقات نیست. جنگ جهانی دوم در اروپا و جنگ داخلی ایتالیا در ماه مه ۱۹۴۵ با تسلیم آلمان به متفقین غربی در ۸ مه ۱۹۴۵ و تسلیم به اتحاد جماهیر شوروی در ۹ مه و انحلال جمهوری اجتماعی ایتالیا پایان یافت. پس از جنگ، سودو به دلیل حمایت از جمهوری اجتماعی ایتالیا با هیچ پیامد انضباطی خاصی روبرو نشد، تا حدی به این دلیل که در آن زمان سال ها در حاشیه سیاست ایتالیا بود. زندگی شخصی. سودو، یک فراماسون،
در سال ۱۹۱۲ به عضویت لژ «نیکولا فابریزی - سکورا فیدس» مودنا درآمد. او علاوه بر سرگرمی اش که آهنگسازی برای فیلم بود، در طول دوران حرفه ای خود به خاطر علاقه اش به غذا و شراب مرغوب شهرت پیدا کرد. او یک بار دوران نظامی خود را با این جمله توصیف کرد: «وقتی یک بشقاب پاستای خوب و کمی موسیقی دارید که مادام العمر تضمین شده است، به چیز بیشتری نیاز ندارید.»
مارگاریتا بلوچ پیازولا (۱۲ ژوئیه ۱۸۷۹ – ۲۸ سپتامبر ۱۹۷۶) ریاضیدان ایتالیایی بود که در هندسه جبری، توپولوژی جبری و فتوگرامتری فعالیت داشت. زندگی نامه. بلوچ، متولد فراسکاتی، دختر مورخ آلمانی کارل یولیوس بلوچ، که به مدت ۵۰ سال در دانشگاه ساپینزا رم تاریخ باستان تدریس می کرد، و بلا بیلی آمریکایی (دختر گامالیل بیلی) بود. بلوچ در دانشگاه ساپینزا رم ریاضیات خواند و پایان نامه کارشناسی خود را زیر نظر گویدو کاستلنوو نوشت. او مدرک خود را در سال ۱۹۰۸ با افتخار دریافت کرد. به این معنی که کار او شایسته انتشار بود و در واقع پایان نامه او (دربارهٔ تحولات دوجانبه در فضا) منتشر شد. کاستلنووو از استعداد او بسیار تحت تأثیر قرار گرفت و به او سمت دستیاری پیشنهاد داد که بلوچ آن را پذیرفت و تا سال ۱۹۱۹، زمانی که به پاویا نقل مکان کرد، در آن سمت باقی ماند. در سال ۱۹۲۰، او به پالرمو نقل مکان کرد تا زیر نظر میشل دِ فرانچیس، یکی از چهره های مهم مکتب هندسه جبری ایتالیا در آن زمان، کار کند. در سال ۱۹۲۴، بلوچ خود را تکمیل کرد (مدرک تحصیلی که در آن زمان برای استاد شدن باید اخذ می شد) و سه سال بعد او استاد تمام دانشگاه فرارا شد و تا زمان با
زنشستگی اش (۱۹۵۵) در آنجا تدریس کرد. او در سال ۱۹۷۶ در رم درگذشت. پیاتزولا نام خانوادگی متأهل بلوچ است. کار علمی. علایق علمی اصلی او هندسه جبری، توپولوژی جبری و فتوگرامتری بود. پس از پایان نامه اش، او با مطالعهٔ پیکربندی خطوطی که می توانند روی سطوح قرار گیرند، روی طبقه بندی سطوح جبری کار کرد. گام بعدی مطالعهٔ منحنی های گویا روی سطوح بود و در این چارچوب، بلوچ به نتیجهٔ مهم زیر دست یافت: «سطوح فوق بیضوی مرتبهٔ ۲ با داشتن ۱۶ منحنی گویا مشخص می شوند.» بلوچ همچنین در نظریه منحنی های جبری کج مشارکت داشت. او بیشتر عمر خود را صرف کار بر روی خواص توپولوژیکی منحنی های جبری، چه مسطح و چه روی سطوح خط کشی شده یا مکعبی، کرد و حدود دوازده مقاله در این زمینه ها نوشت. حدود سال ۱۹۴۰، بلوچ بیشتر و بیشتر به فتوگرامتری و کاربرد ریاضیات، و به ویژه هندسه جبری، در آن علاقه مند شد. او همچنین به خاطر سهمش در ریاضیات تا کردن کاغذ شناخته شده است: به طور خاص، به نظر می رسد او اولین کسی بوده است که یک حرکت اوریگامی را فرموله کرده است که در صورت امکان، امکان ساخت مماس های مشترک بر دو سهمی را با تا کردن کاغذ فراهم می کند. در نتیجه، او نشان