Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رباری است. بیوگی. در ۳ سپتامبر ۱۴۰۲، جیان گالئاتزو درگذشت و همسرش کاترینا را به عنوان سرپرست فرزندان مشروع خود باقی گذاشت، اگرچه دولت همیشه از این راز باخبر بود. نیابت سلطنت به شورایی رسید که تا زمان رسیدن جیووانی و فیلیپو به سن قانونی، حکومت می کرد. کاترینا برای پوشش بدهی های به جا مانده از شوهرش، به توصیه گوئلف فرانچسکو بارباوارا، کنت والسزیا و عضو شورای نایب السلطنه، تکیه کرد. آنتونیو ویسکونتی دی جیووانولو (از نوادگان اوبرتو ویسکونتی) بارباوارا را به سوءمدیریت متهم کرد و با گرد هم آوردن برخی از مخالفان، در ژوئن ۱۴۰۳ شهر را به شورش کشاند. شورشیان در کنار جیووانی ماریا، شورای دیگری را منصوب کردند که خود آنتونیو عضو آن بود. با این حال، شورش های میلان که در اوت همان سال پایان یافت، باعث شورش شهرهایی شد که به ویسکونتی ها واگذار شده بودند. کاترینا با کمک پاندولفو مالاتستا، یاکوپو دال ورمه و فاسینو کانه، اعضای شورای جدید را در ۶ ژانویه ۱۴۰۴ دستگیر کرد و برخی از شورشیان را سر بریدند. کسانی که موفق به فرار از میلان شدند از فیلیپو ماریا درخواست کمک کردند، که او علیه مادرش قیام کرد. در همان سال، کاترینا زمین های کاست
یلیونه، کاستل گوفردو و سولفرینو را به فرانچسکو اول گونزاگا، ارباب مانتوا، به پاس قدردانی از مشارکت او در لشکرکشی های نظامی سال های گذشته در کنار ویسکونتی ها واگذار کرد. در همین حال، شورش های بیشتری در میلان رخ داد. کاترینا از برادرانش که اکنون همگی در خارج از کشور بودند، درخواست کمک کرد، اما قبل از اینکه بتواند پاسخی دریافت کند، در ۱۸ اوت ۱۴۰۴ توسط فرانچسکو ویسکونتی دی جووانولو دستگیر و در قلعه مونزا زندانی شد. او در آنجا، شاید بر اثر طاعون یا شاید مسموم، در ۱۷ اکتبر ۱۴۰۴ درگذشت. او در کلیسای جامع مونزا، پشت محراب بلند، به خاک سپرده شد. دوران نیابت سلطنت و مرگ. هنگامی که جیان گالئاتزو در ۳ سپتامبر ۱۴۰۲ بر اثر تب درگذشت، کاترینا نایب السلطنه پسرش جیان ماریا شد که چهارده سال داشت. دوک نشین با نزاع و شورش های متعدد از هم پاشید، زیرا جناح های رقیب بین وارثان مشروع و نامشروع جان گالئاتزو در دوران نیابت سلطنت او بر سر زمین و قدرت با هم رقابت می کردند. جناح کاترینا توسط فرانچسکو بارباوارا، کنت والسزیا و یکی از اعضای شورای نیابت سلطنت رهبری می شد. با این حال، جناحی که توسط دشمن او، فاچینو کانه، رهبر کوندوتیرو، رهبری
می شد، پیروز شد؛ بنابراین او، به همراه پسران نامشروع جان گالئاتزو، در مورد وفاداری کاترینا در ذهن پسرش تردید ایجاد کردند. جان ماریا که به خیانت مادرش متقاعد شده بود، کاترینا را در ۱۸ اوت ۱۴۰۴ دستگیر و در قلعه خودش در مونزا زندانی کرد، جایی که کاترینا در ۱۷ اکتبر ۱۴۰۴، ظاهراً به دلیل مسمومیت، درگذشت. او حدود چهل و سه سال داشت. پسرش جان ماریا در سال ۱۴۱۲ توسط گروهی از گیبلین های میلانی ترور شد. پسر دوم کاترینا، فیلیپو ماریا، جانشین او شد و دوک میلان گردید.
سازهای نیمه آکوستیک گونه ای از سازها هستند که برای تولید صدا، هم مانند سازهای الکتریک (غیر آکوستیک) از پیکاپ استفاده می کنند و هم مانند سازهای آکوستیک در بدنه آن ها جعبه صدا وجود دارد. سازهای نیمه آکوستیک با سازهای الکتروآکوستیک متفاوت هستند. گیتار نیمه آکوستیک. بدنه گیتارهای آکوستیک همیشه توخالی هستند و از پدیده رزونانس (تشدید) که در جعبه صدای ساز تشکیل می شود برای تقویت صدا استفاده می کنند اما گیتارهای الکتریک که از پیکاپ برای تولید و تقویت صدا استفاده می کنند دو گونه هستند: بیشترین آنها از یک تکه چوب یک پارچه و توپُر ساخته شده اند. به این گونه گیتار، بدنه توپُر گفته می شود. نوع دوم و کمتر متداول، علاوه بر پیکاپ، بدنه ای توخالی مانند گیتارهای آکوستیک نیز دارند. به این گونه بدنه توخالی یا نیمه آکوستیک می گویند. گیتار نیمه خالی. گیتارهای بدنه توخالی خود بر دو نوع هستند. یا مانند گیتارهای آکوستیک کاملا توخالی هستند و یا گاهی تنها بخشی از بدنه آن ها خالی است. در نوع دوم تکه چوبی در میانه ی بدنه گیتار قرار دارد که هم باعث استحکام بیشتر ساز می شود و هم رزونانس در جعبه صدای ساز را کمتر می کند. این تکه اضافی معمولا
از روی ظاهر گیتار دیده نمی شود. به این نوع گیتارها گیتار با بدنه نیمه خالیمی گویند.
بیانکا ماریا ویسکونتی (؛ ۳۱ مارس ۱۴۲۵ – ۲۸ اکتبر ۱۴۶۸) دوشس میلان از سال ۱۴۵۰ تا ۱۴۶۸، حاصل ازدواج با فرانچسکو اول سفورتزا بود. او در غیاب همسرش در سال ۱۴۴۸ به عنوان نایب السلطنه مارکه فعالیت می کرد. او همچنین در سال ۱۴۶۲، در دوران بیماری همسرش، و دوباره در سال ۱۴۶۶، بین مرگ همسرش و بازگشت پسرشان - دوک جدید میلان - که در آن زمان غایب بود، به عنوان نایب السلطنه دوک میلان خدمت کرد. زندگی نامه. سال های اولیه. بیانکا ماریا در نزدیکی ستیمو پاوزه به عنوان دختر نامشروع فیلیپو ماریا ویسکونتی، دوک میلان و آخرین حاکم سلسله ویسکونتی، و معشوقه اش آگنسه دل ماینو، متولد شد. آگنسه دختر آمبروجیو دل ماینو، یک نجیب زاده میلانی و خدمتکار دوک بود و به عنوان ندیمه همسر فیلیپو، بئاتریس دی تندا، خدمت می کرد. این زوج صاحب یک دختر دوم به نام کاترینا ماریا یا لوسیا ماریا شدند که او نیز در سال ۱۴۲۶ در ستیمو متولد شد اما اندکی پس از تولد درگذشت. وقتی بیانکا ماریا شش ماهه بود، پدرش او و آگنسه را به قلعه ای در ابیاته فرستاد، جایی که یک اقامتگاه مجلل برای آنها آماده شده بود. دوک مرتباً از آنها در آنجا بازدید می کرد و طبق گزارش ها تحت تأثیر
شخصیت قوی دخترش قرار گرفت. بیانکا ماریا دوران کودکی و نوجوانی خود را در آبیاتگراسو گذراند و آموزش های اومانیستی دید. کتابخانه دوک شامل طیف گسترده ای از متون، از جمله آثار کلاسیک لاتین، آثار روایی به زبان های پروانسی و فرانسوی، رساله های علمی و آموزشی، و همچنین آثاری به زبان های ایتالیایی و ولگار - عمدتاً از نویسندگان توسکانی - بود. او و پدرش هر دو به شکار علاقه داشتند و عشق مشترکی به اسب ها داشتند. تنها وارث دوک نشین. بیانکا ماریا در ۳۱ مارس ۱۴۲۵ در قلعه ستیمو پاوزه، از زنی اشرافی به نام آگنسه دل ماینو، که شاید ندیمه بئاتریس دی تندا نگون بخت و دوک فیلیپو ماریا ویسکونتی بود، به دنیا آمد. نام کودک بیانکا، برگرفته از مادربزرگ پدری فیلیپو ماریا، و پس از آن نام ماریا، که نذری برای همه نوادگان جیان گالئاتزو ویسکونتی بود، به او داده شد. او به عنوان دایه او، کاترینا مراویگلی (این نام خانوادگی گاهی به شکل میرابیگلیا یافت می شود) که متعلق به خانواده ای از درباریان مورد اعتماد بود، منصوب شد. اگرچه پدرش آرزوی داشتن یک پسر را داشت، اما تولد یک دختر کاملاً ناامیدکننده نبود. فیلیپو ماریا که از ازدواج اولش با بئاتریس دی تند
ا فرزندی نداشت، در واقع از امپراتور سیگیسموند لوکزامبورگ، که او دست نشانده او بود، درخواست کرده بود که پسری نامشروع را به عنوان جانشین خود معرفی کند. این درخواست در ابتدا توسط دربار امپراتوری رد شد، اما پس از اصرار مداوم فیلیپو ماریا، امپراتور در سال ۱۴۳۰ در ازای دریافت هدیه ای به مبلغ ۱۲۰۰ دوکات، بیانکا ماریای کوچک را مشروع اعلام کرد. نامزدی ها. در سال ۱۴۳۰، در سن پنج سالگی، ویسکونتی به نامزد فرانچسکو اول سفورتزا، مردی بیست و چهار سال بزرگتر از او، نامزد شد. در آن سال، قرارداد بین میلان و سفورتزا به پایان رسید و این نامزدی اقدامی برای حفظ پیوند این ژنرال قدرتمند با میلان بود. همچنین گفته شده است که ویسکونتی، سفورتزا را با وعده انتصاب او به عنوان وارث قانونی دوک نشین، اغوا کرد. سفورتزا احتمالاً به دلیل جهیزیه هنگفت، که شامل سرزمین هایی در مناطق کرمونا، کاستلاتزو دی بولاته و بوسکو فروگارولو می شد، نیز پذیرفت. این قرارداد در ۲۳ فوریه ۱۴۳۲ در قلعه پورتا جیوویا، اقامتگاه ویسکونتی در میلان امضا شد. سخنگوی رسمی ویسکونتی، پدرخوانده او، آندره آ ویسکونتی، ژنرال فرقه تحقیرآمیز بود. حضور ویسکونتی و مادرش در این مراسم قط
عی نیست؛ طبق برخی منابع، او برای اولین بار زمانی که در سن ازدواج بود، از میلان بازدید کرد. در سال های بعد، فیلیپو ماریای مشکوک دو بار سعی کرد نامزدی با اسفورزای جاه طلب را فسخ کند: در سال ۱۴۳۴، پس از آنکه اسفورزای جاه طلب از پاپ اوژن چهارم که او را برای جنگ با میلان فرستاده بود، جانبداری کرد، با کارلو گونزاگا، پسر مارکیز مانتوا، تماس گرفته شد. پروژه بعدی نامزدی ویسکونتی با لئونلو دِسته، مارکیز فرارا، مودنا و رجیو، تنها یک اقدام سیاسی برای تحت فشار قرار دادن اسفورزا برای ترک اتحاد تشکیل شده توسط جمهوری ونیز علیه میلان بود. سفر ویسکونتی به فرارا در آن زمان (سپتامبر ۱۴۴۰) همچنین اولین سفر تأیید شده او به خارج از آبیاتگراسو بود. تلاش برای مجبور کردن اسفورزا به تغییر اتحادها بی نتیجه ماند و ویسکونتی در آوریل ۱۴۴۱ به قلعه خود بازگشت. همچنین در سال ۱۴۴۱، نیکولو پیچینینو، کاپیتان نیروهای میلانی، مشکلاتی را برای اسفورزا ایجاد کرد. او از ویسکونتی خواست که در ازای تصرف اسفورزا، فرمانروایی پیاچنزا را به او واگذار کند. ویسکونتی سپس به سمت آشتی با اسفورزا حرکت کرد، خصومت ها را به حالت تعلیق درآورد و پیشنهادهای صلح را به هم
راه وکالت برای ازدواج با ویسکونتی برای او ارسال کرد. در ۲۴ اکتبر ۱۴۴۱، فرانچسکو اسفورزا و بیانکا ماریا ویسکونتی در صومعه سن سیگیسموندو در کرمونا ازدواج کردند و به دلایل امنیتی کلیسای جامع آن شهر را ترجیح دادند. به شیوه معمول رنسانس ایتالیا، جشن ها چندین روز طول می کشید. در افسانه های محلی که احتمالاً در قرن بیستم ابداع شده اند، ضیافت مجلل، مسابقات، پالیو و چرخ دستی های تمثیلی جشن ها با یک کیک بزرگ کپی شده از برج اصلی شهر، توراتزو، که گفته می شود منشأ نوقای کرمونی (تورونه) بوده است، همراه می شود. دسیسه های ازدواج. در سال ۱۴۳۰، با انقضای قرارداد ازدواج، فیلیپو ماریا، اسفورتزا را آزاد کرد تا برای جنگ با فلورانسی ها به لوکا سفر کند؛ با این حال، فلورانسی ها بلافاصله تلاش کردند تا قراردادی به او پیشنهاد دهند. برای اینکه سفیانی را تحت کنترل خود نگه دارد، دوک دخترش بیانکا ماریا را که در آن زمان تنها پنج سال داشت، به ازدواج او درآورد. علاوه بر این، اگرچه رسماً توسط امپراتور سیگیسموند مشروعیت یافته بود، اما کودک از جانشینی محروم شد. با وجود این، بعید نیست که ویسکونتی به اسفورتزا پیشنهاد داده باشد که شوهر دخترش را به عن
وان وارث مشروع و در نتیجه به عنوان جانشین عنوان بپذیرد. فرانچسکو اسفورتزا پیشنهاد ازدواج را پذیرفت، احتمالاً به دلیل پیش پرداخت جهیزیه که شامل زمین های کرمونا، کاستلاتزو، بوسکو و فروگارولو بود. قرارداد نامزدی در ۲۳ فوریه ۱۴۳۲ در قلعه پورتا جیوویا، اقامتگاه ویسکونتی در میلان، تصویب شد. آندره آ ویسکونتی، ژنرال فرقه هومیلیاتی، به عنوان پدرخوانده بیانکا ماریا معرفی شد. حضور بیانکا ماریا و مادرش آنیسه در مراسم قطعی نیست؛ برخی روایت ها حتی حاکی از آن است که اولین سفر بیانکا به میلان زمانی بوده که او به سن ازدواج رسیده بوده است. در سال های بعد، به دلیل رابطه ناپایدار بین نامزد جاه طلب و پدر دمدمی مزاج و مشکوکش، پدر دو بار تلاش کرد تا نامزدی را فسخ کند و به نامزدهای دیگر روی آورد. در سال ۱۴۳۴، پس از تغییر موضع اسفورتزا که از پاپ اوژن چهارم، که ویسکونتی او را برای جنگ علیه او فرستاده بود، جانبداری کرده بود، با کارلو گونزاگا، پسر مارکیز مانتوا، تماس گرفته شد. نقشه بعدی برای درگیری با لئونلو دِسته از فرارا در واقع تنها نقشه ای برای وادار کردن اسفورتسا به ترک جبهه ونیزی بود. تحصیلات. بیانکا ماریا، که نسبت به همه این دسیس
ه ها بی تفاوت بود، دوران کودکی و نوجوانی خود را در قلعه آبیاتگراسو به همراه مادرش، در فضایی فرهنگی با گشودگی بسیار، گذراند. در اینجا، به درخواست پدرش، او آموزش کاملی در زمینه علوم انسانی دید. کتابخانه دوک، که در سال ۱۴۲۶ فهرست برداری شد، با تنوع زیادی از آثار مشخص می شد: در کنار آثار کلاسیک لاتین، متون روایی فرانسوی و پروانسی، و همچنین آثار علمی و آموزشی، و همچنین متونی به زبان ایتالیایی بومی، با غالب نویسندگان توسکانی، وجود داشت. در میان متون موجود برای بیانکا ماریا، آثاری از کاتو ساکو، گرامرکون اثر منشی دوک، پیر کاندیدو دکمبریو، و تقلید بلاغت اثر فرا آنتونیو دا رو، خطیب فیلیپو ماریا، وجود داشت. پدر و دختر نه تنها در مطالعه سلیقه مشترکی داشتند؛ هر دو به اسب ها علاقه زیادی داشتند و بیانکا ماریا ظاهراً شکارچی ماهری نیز بود. ازدواج. در ۷ نوامبر ۱۴۴۱، فیلیپو ماریا فرمانی مبنی بر کاهش حقوق دست نشاندگان خود، از جمله اسفورزا، صادر کرد. دومی ترجیح داد خود را در قلمرو امن تر ونیز، در دهکده سنگوینتو، مستقر کند. در همان سال ها، اسفورزا و ویسکونتی توسط دوج ونیز، فرانچسکو فوسکاری، به ونیز دعوت شدند. اندکی پس از آن، اخبار
ی مبنی بر تهدید اموال اسفورزا در مارکه به شهر رسید. ویسکونتی سپس همسرش را به ریمینی، جایی که آنها مهمان سیگیسموندو پاندولفو مالاتستا، در گرادارا و سپس در جسی بودند، همراهی کرد. در اینجا او در قلعه ماند در حالی که اسفورزا عملیات نظامی علیه پیچینینو را رهبری می کرد. در سال ۱۴۴۲، ویسکونتی (که در آن زمان ۱۷ سال داشت) به عنوان نایب السلطنه مارکه منصوب شد. وقایع نگاری های معاصر بیان می کنند که ویسکونتی بارها مهارت های خود را در مدیریت و دیپلماسی ثابت کرده بود. در حالی که اسفورزا به ویسکونتی خیانت می کرد، معمولاً با بی خیالی به خیانت او واکنش نشان می داد. با این حال، در یک مورد، در سال ۱۴۴۳، یکی از معشوقه های شوهرش ناپدید شد و در شرایط مشکوکی کشته شد. در سال ۱۴۴۲، اسفورزا تکفیر شد. چهار سال بعد، فیلیپو ماریا ویسکونتی، بیمار و رو به زوال، برای آشتی به اسفورتسا مراجعه کرد. با این حال، اسفورتسا همچنان بی اعتماد بود و علی رغم التماس های ویسکونتی، ترجیح داد بر دفاع از سرزمین های خود که توسط نیروهای پاپ تهدید می شد، تمرکز کند. در سال ۱۴۴۷، اسفورتسا با احساس اعتماد به نفس بیشتر، سمت ستوان دوک میلان را پذیرفت، اما ویسکونتی،
که پس از محبوبیت اسفورتسا در میلان حسادت و سوءظن داشت، به زودی نظر خود را تغییر داد. در همان زمان، پاپ جدید، نیکلاس پنجم، خواستار استرداد جسی شد. فرانچسکو اسفورتسا شهر جسی را در ازای ۳۵۰۰۰ فلورین به پاپ بازگرداند و به همراه همسرش به سمت میلان حرکت کرد. خبر مرگ فیلیپو ماریا ویسکونتی، که در شب بین ۱۳ و ۱۴ اوت ۱۴۴۷ درگذشت، به اسفورتسا در کوتینولا رسید. ویسکونتی وقتی از غارت و چپاول املاک ویسکونتی در میلان پس از مرگ فیلیپو شنید، بسیار عصبانی شد. ویسکونتی و اسفورتزا با ۴۰۰۰ شوالیه و ۲۰۰۰ پیاده نظام به سمت میلان در حرکت بودند که جمهوری تازه تأسیس آمبروزی، تحت تهدید حمله ونیزی ها، عنوان کاپیتان ژنرال را به اسفورتزا پیشنهاد داد. ویسکونتی ترجیح داد امتناع کند، اما اسفورتزا پذیرفت و سه سال را آغاز کرد که در آن برای فتح مجدد شهرهایی که پس از مرگ فیلیپو ویسکونتی از دوک نشین اعلام استقلال کرده بودند، تلاش کرد. در ماه مه ۱۴۴۸، هنگامی که اسفورتزا در پاویا بود، ونیزی ها به کرمونا حمله کردند. طبق وقایع نامه ها، ویسکونتی زره مخصوص رژه پوشید و به همراه برخی از سربازان و مردم، برای دفاع از شهر شتافت. او در نبردی که در پی آن رخ
داد، تمام روز جنگید. این ماجرا باعث شهرت او به عنوان یک «زن جنگجو» شد. پس از دفع خطر ونیز، ویسکونتی در قلعه ویسکونتی پاویا، به همراه درباری بزرگ، ساکن شد. روابط خوب او با خویشاوندان ویسکونتی اش، حمایت مردمی و همچنین وام ها و بودجه هایی را برای دولت نوپا و شکننده ای که توسط شوهرش ایجاد شده بود، به همراه داشت. در ۲۴ فوریه ۱۴۵۰، شورشی در میلان رخ داد. سفیر ونیز کشته شد، زیرا جمهوری ونیز مسئول قحطی میلان شناخته شد. در جلسه ای از اشراف و شهروندان، اسفورتزا به عنوان لرد به رسمیت شناخته شد. دوشس میلان. تاریخ ورود دوک و دوشس جدید به میلان مورد اختلاف است: ۲۲ مارس یا ۲۵ مارس. اسفورتزا و ویسکونتی از ارابه پیروزی (که آن را خرافات پادشاهان می نامیدند) خودداری کردند و در عوض سوار بر چند اسب به دوئومو رسیدند. این اولین باری بود که عنوان دوک توسط شهروندان شهر اعطا می شد. در سال های اول سلطنتشان، ویسکونتی با همسرش در بازپس گیری دارایی های پدرش و بازسازی کاخ دوک همکاری کرد. اسفورتزا دوباره درگیر جنگ علیه ونیز شد. ویسکونتی که در میلان تنها مانده بود، خود را وقف اداره دوک نشین کرد، همان طور که مکاتباتش با همسرش گواهی می دهد، مک
اتباتی که بینش های ارزشمندی در مورد آموزش فرزندان، امور دولتی، مشکلات مالی و جزئیات زندگی روزمره اش ارائه می دهد. این نامه ها همچنین شخصیت قاطع ویسکونتی را نشان می دهند، که حتی زمانی که نظراتش با نظرات شوهرش متفاوت بود، از ابراز آنها دریغ نمی کرد. این نامه ها همچنین شامل اتهاماتی در مورد ماجراجویی های خارج از ازدواج او هستند. در سال ۱۴۵۳ در پاویا، ویسکونتی میزبان رنه اول ناپل بود که از او خواسته شده بود با ارتش خود به کرمونا برود تا در کنار اسفورزا بجنگد. او بعداً محل ساخت قلعه بزرگ و جدید اسفورزا در میلان را به او نشان داد. پس از صلح لودی در سال ۱۴۵۴، ویسکونتی نه تنها خود را وقف دیپلماسی و مرمت و تزئین چندین اقامتگاه دوک نشین کرد، بلکه به کارهای عمومی نیز پرداخت. این زوج دوک نشین بیمارستان بزرگی به نام اوسپداله ماجیوره در میلان ساختند، و اغلب ویسکونتی به زنان فقیر متعددی کمک مستقیم می کرد. با حمایت او، سانتا نیکولا و سانتا ماریا دلا پاچه ساخته شدند. او نقاش دربار، زانتتو بوگاتو، را برای تحصیل نزد روژیه ون در ویدن به بروکسل فرستاد. در سال ۱۴۵۹، پاپ پیوس دوم شورایی را در مانتوا فراخواند تا مقدمات یک جنگ صلیبی
علیه ترکان عثمانی را فراهم کند. ویسکونتی ۳۰۰ شوالیه پیشنهاد داد و اسفورتزا به عنوان رهبر نظامی این لشکرکشی پیشنهاد شد. این جنگ صلیبی هرگز محقق نشد، اما حمایت اسفورتزا و ویسکونتی از دستگاه پاپ، برای آنها گاوهای آمرزش برای کلیسای جامع و کلیسای جامع میلان به ارمغان آورد. در سال ۱۴۶۲، فرانچسکو اسفورتزا، که از نقرس و آب آوردن زانو رنج می برد، بیمار شد. در طول غیبت او از حکومت، توانایی های سیاسی و اداری ویسکونتی مانع از فروپاشی دولت پس از برخی شورش های تحریک شده توسط ونیز شد. او به طور مؤثر به عنوان نایب السلطنه مشترک دوک نشین عمل کرد. ویسکونتی همچنین ازدواج بین یاکوپو پیچینینو، پسر نیکولو، و دروسیان، دختر نامشروع اسفورتزا، را ترویج داد. دوشس وارث. مشکلات اصلی ویسکونتی در این دوره از جانب پسر بزرگشان، گالئاتزو ماریا، بود که شخصیت ناپایدار و خیانتکارش دردسرهای زیادی برای او ایجاد کرد. در ۱۳ دسامبر ۱۴۶۵، مادرش، آنیس دل ماینو، درگذشت. کمی بعد، در ۸ مارس ۱۴۶۶، دوک فرانچسکو اسفورزا نیز درگذشت. ویسکونتی به سرعت زمام امور دوک نشین را به عنوان نایب السلطنه به دست گرفت و گالئاتزو ماریا را که در کنار پادشاه فرانسه می جنگید،
برای جانشینی به عنوان دوک فراخواند. رفتار دومی در ابتدا قدردانی و احترام نسبت به مادرش بود، اما خیلی زود طمع و بی رحمی او را بر خلاف توصیه ویسکونتی به عمل مستقل سوق داد. با گذشت زمان، دوک مادرش را به نقشی به طور فزاینده ثانویه تنزل داد و در نهایت او را مجبور به ترک میلان کرد. سپس او به کرمونا، شهر مهریه اش، نقل مکان کرد. طبق برخی منابع، او در فکر واگذاری کنترل شهر به ونیز بود و مرتباً با فردیناند اول ناپل، که قصد سرنگونی گالئاتزو را داشت، تماس داشت. ویسکونتی برخلاف توصیه همه مشاورانش، تصمیم گرفت در ۹ مه ۱۴۶۸ در مراسم ازدواج گالئاتزو شرکت کند. در پایان جشن ها، دخترش ایپولیتا را تا سراواله همراهی کرد و از آنجا به کرمونا رفت. با این حال، در اواسط راه، در ملگنانو، بیمار شد. تب شدید او را مجبور کرد تا ماه اوت در رختخواب بماند، اما او به مکاتبات فشرده ادامه داد. در آغاز اکتبر، حالش بدتر شد. او در ۲۸ اکتبر همان سال، پس از توصیه فرزندان کوچکترش، الیزابتا و اوتاویانو، به برادرشان گالئاتزو، درگذشت. او در دومو میلان، در کنار همسرش به خاک سپرده شد. خطابه تشییع جنازه، که به سفارش گالئاتزو نوشته شده بود، توسط فرانچسکو فیلل
فو، اومانیست، نوشته شد. مرگ او سوءظن ها را برانگیخت؛ گالئاتزو ماریا اسفورتزا توسط مردان مختلفی، از جمله بارتولومئو کولئونی، به مسموم کردن او متهم شد. مسلم است که در طول بیماری او، مردان خاصی در ملگنانو به گالئاتزو نزدیک بودند که برخی از آنها بعداً در موارد دیگر مسمومیت دخیل بودند. به گفته برناردینو کوریو، ویسکونتی «بیشتر از سم، از ناسپاسی طبیعی درگذشت». فرزندان. بیانکا ماریا ویسکونتی و فرانچسکو اسفورتزا ده فرزند داشتند:
گتوی رومی یا گتوی رم ( گتوی یهودیان در سال ۱۵۵۵ توسط پاپ پل چهارم در ریون سنت آنجلو در رم، ایتالیا، در منطقه ای که امروزه توسط خیابان های ویا دل پورتیکو د اوتاویا، لانگوتِوِر دِی چِنچی، ویا دل پروگرسو و ویا دی سانتا ماریا دل پیانو احاطه شده است، نزدیک به رودخانه تیبر و تئاتر مارسلوس تأسیس شد. به استثنای دوره های کوتاه تحت حکومت ناپلئون از ۱۸۰۸ تا ۱۸۱۵ و تحت حکومت جمهوری های روم ۱۷۹۸–۹۹ و ۱۸۴۹، گتوی رم تا زمان تصرف رم در سال ۱۸۷۰ توسط دستگاه پاپی کنترل می شد. خلقت. جامعه یهودی روم احتمالاً قدیمی ترین جامعه یهودی در جهان خارج از خاورمیانه است که از دوران کلاسیک تا به امروز به طور مداوم وجود داشته است. اولین سابقه حضور یهودیان در روم به سال ۱۶۱ قبل از میلاد برمی گردد، زمانی که گفته می شود جیسون بن الیعازر و اوپولموس بن یوحانان به عنوان فرستادگان یهودای مکابی به آنجا رفته اند. یوجین چهارم، طی فرمانی (۸ اوت ۱۴۴۲) دستور جدایی کامل یهودیان و مسیحیان را صادر کرد. در مورد جدایی آنها، ماده ۸ این فرمان بیان می کرد: بگذارید آنها در میان مسیحیان زندگی نکنند، بلکه در خیابان ها یا مکان های خاصی، جدا و منفک از مسیحیان؛ که خا
رج از آنها به هیچ وجه مجاز به داشتن مسکن نیستند، بگذارید در میان خود زندگی کنند.گتوی رومی در نتیجهٔ فرمان پاپی "«کام نیمیس پوچوم»" که توسط پاپ پل چهارم در ۱۴ ژوئیه ۱۵۵۵ صادر شد، تأسیس شد. این فرمان همچنین یهودیان روم را که از قبل از دوران مسیحیت به عنوان یک جامعه وجود داشتند و در آن زمان حدود ۲۰۰۰ نفر بودند، ملزم به زندگی در گتو می کرد. گتو یک محلهٔ محصور با دیوار بود که دروازه های آن شب ها قفل می شد. این دیوار تحت نظارت معمار جیووانی سالوستیو پروزی ساخته شد. هزینهٔ ساخت دیوار، ۳۰۰ اسکودی رومی، باید توسط جامعهٔ یهودیان پرداخت می شد. منطقه ای از روم که برای گتو انتخاب شده بود، یکی از نامطلوب ترین محله های شهر بود که در معرض سیل مداوم رودخانهٔ تیبر قرار داشت، اما یهودیان در آن زمان ۸۰٪ از جمعیت را تشکیل می دادند. در زمان تأسیس، این منطقه به شکل ذوزنقه ای بود که پایه های آن (موازی با رودخانه) به ترتیب بودند. (نزدیک تیبر) و و اضلاع آن حدود بودطول دیوار به طول فابریسیو شروع می شد و به رواق اوتاویا می رسید؛ از آنجا در امتداد خیابان امروزی رواق اوتاویا (به جز بازار ماهی باستانی ( امتداد می یافت))؛ در میدان جودئا (که
به دو نیم تقسیم شده بود)، دوباره خم شد و در امتداد ویکولو چنسی (امروزه ویا دل پروگرسو) امتداد یافت تا دوباره به تیبر رسید. مساحت کل به سه هکتار بالغ می شد. در زمان سیکتوس پنجم (اواخر دهه ۱۵۸۰)، تقریباً ۳۵۰۰ نفر در شرایط غیرانسانی زندگی می کردند. این فرمان همچنین تمام حقوق جامعه یهودی را لغو کرد و محدودیت های جدیدی را بر یهودیان تحمیل کرد، مانند ممنوعیت مالکیت املاک و طبابت برای مسیحیان و موعظه های اجباری کاتولیک در روز شنبه یهودیان. به یهودیان اجازه داده نمی شد هیچ ملکی را مالک شوند، حتی در گتو. صاحبان مسیحی خانه ها در گتو می توانستند ملک خود را نگه دارند، اما به دلیل «حق جازّاگّا» نمی توانستند یهودیان را بیرون کنند یا اجاره ها را افزایش دهند. با بزرگ شدن تدریجی گتو، دروازه هایی به آن اضافه شد. در ابتدا، دو دروازه در دیوار وجود داشت. این تعداد در قرن شانزدهم به سه دروازه و در زمان سیکتوس پنجم به پنج دروازه و سرانجام در طول قرن نوزدهم به هشت دروازه افزایش یافت. دروازه ها هر شب، یک ساعت پس از غروب آفتاب بین نوامبر و عید پاک، و دو ساعت پس از غروب آفتاب بسته می شدند. این منطقه به سختی ساختمان قابل توجهی داشت. تن
ها میدان مهم توسط دیوار به دو قسمت تقسیم شده بود. تمام کلیساهایی که در گتو قرار داشتند، اندکی پس از ساخت آن، از تقدس خارج و تخریب شدند. همانند بسیاری از گتوهای دیگر ایتالیا، گتو رم در ابتدا با این نام شناخته نمی شد و در اسناد مختلف به زبان ایتالیایی به صورت «سرّاگلیو دِل ئیبری» یا «کلاسترو دِل ئیبری» آمده است که هر دو به معنای «محصورگاه یهودیان» هستند. اشکال مختلف واژه «گتو» از اواخر قرن شانزدهم رواج یافت. کاربرد مدرن این واژه در میان یهودیان رم است. زندگی در گتو. زندگی در گتوی رومی به دلیل محدودیت های شدیدی که بر مشاغل یهودیان اعمال می شد، با فقر طاقت فرسا همراه بود. یهودیان رومی فقط اجازه داشتند در مشاغل غیرتخصصی مانند پارچه فروشی، دستفروشی یا ماهی فروشی کار کنند. آنها اجازه داشتند گروفروشی کنند (کاری که برای مسیحیان ممنوع بود)؛ و این فعالیت نفرت بسیاری از مسیحیان را علیه آنها برانگیخت. در بازی بخت آزمایی، آنها فقط اجازه داشتند روی اعداد پایین (از ۱ تا ۳۰) و همه متعلق به یک گروه ۱۰ تایی شرط بندی کنند. در صورت قرعه کشی پنج عدد از این نوع، رومی ها می گفتند که در آن روز در گتو جشن بزرگی برپاست. وقتی یهودیان از
گتو بیرون می رفتند، مردان مجبور بودند پارچه ای زرد بپوشند و زنان یک نشان زرد می پوشیدند. در طول اعیاد، آنها مجبور بودند مسیحیان را سرگرم کنند و در بازی های تحقیرآمیز با هم رقابت کنند. آنها مجبور بودند برهنه، با طنابی دور گردن یا پاهای بسته در کیسه بدوند. گاهی اوقات سربازان نیز بر آنها سوار می شدند. یهودیان مجبور بودند سالانه برای اجازه زندگی در آنجا درخواست بدهند. آنها برای این امتیاز، مالیات سالانه می پرداختند. یهودیان روم موظف بودند سالانه در طاق تیتوس، که یادبود غارت اورشلیم توسط رومیان در سال ۷۰ میلادی است، به پاپ سوگند وفاداری یاد کنند. هر ساله، در کامپیدولیو، خاخام باید به رئیس شورای شهر ("کاپوریونه") ادای احترام می کرد و در ازای آن، لگدی به باسن خود می زد. این "مراسم" به این معنی بود که به جامعه یهودیان اجازه داده شده بود یک سال دیگر در روم بمانند. هر شنبه، جامعه یهودی مجبور بود در مقابل کلیسای کوچک سن گرگوریو آ پونته کواترو کاپی، درست بیرون دیوار، به موعظه های اجباری گوش دهد. در زمان ساخت آن، در گتو - مانند تقریباً همه جای رم - آب شیرین وجود نداشت. با این حال، چند سال بعد، پاپ ها چندین فواره در ریون
ساختند. قرار بود یکی از فواره ها که توسط جیاکومو دلا پورتا طراحی شده بود، در میدان جودئا، محل یک بازار، در داخل گتو قرار گیرد، اما موتزیو ماتئی از نفوذ خود استفاده کرد تا فواره، فونتانا دله تارتاروگه (فواره لاک پشت)، در میدان ماتئی، روبروی محل سکونت خود قرار گیرد. با رشد جامعه یهودی در داخل گتو، ازدحام شدیدی ایجاد شد. از آنجایی که این منطقه نمی توانست به صورت افقی گسترش یابد، یهودیان به خانه های خود ساختمان های عمودی اضافه کردند که مانع از رسیدن نور خورشید به خیابان های تنگ و مرطوب می شد. تعداد زیاد جمعیت ساکن در چنین منطقه کوچکی، همراه با فقر جمعیت، شرایط بهداشتی وحشتناکی را ایجاد می کرد. این منطقه که بسیار پست و در نزدیکی تیبر قرار داشت، اغلب دچار سیل می شد و بیماری هایی مانند وبا و مالاریا بومی بودند. در طاعون خیارکی سال ۱۶۵۶، ۸۰۰ نفر از ۴۰۰۰ نفر ساکن گتو جان باختند. در سال ۱۸۶۷، تنها سه سال قبل از لغو گتو، همه گیری وبا رخ داد. سنت آنجلو، که کوچک ترین منطقه از نظر مساحت بود، به دلیل وجود گتو، بیشترین تراکم جمعیت را نیز داشت. لغو مجازات. اولین تحول بزرگ پس از تأسیس گتو توسط پل چهارم در دوران جنگ های ناپلئون