Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ی و تشکیل عادت مرتبط است. او دریافت که نورون ها از نواحی قشر حسی و حرکتی که بخش های مشابهی از بدن را کنترل می کنند، به استریاتوم می روند و در آنجا خوشه هایی به نام «ماتریزوم» را تشکیل می دهند. گریبیل در ادامه نشان داد که ماتریزوم ها برای هر بخش از بدن وجود دارند و به صورت حلقه هایی سازمان یافته اند که نئوکورتکس (قشر جدید)، منطقه ای مسئول شناخت، ادراک و کنترل حرکتی، را به ساقه مغز، منطقه ای که حرکات را هماهنگ می کند، اتصال می دهند. مطالعات روی جوندگان و نخستی سانان نشان داد که ماتریزوم ها برای تشکیل عادت ها حیاتی هستند. در کارهای بعدی، گریبیل نشان داد که ابتدا در استریاتوم و سپس در قشر اینفرالیمبیک، یک الگوی فعالیت عصبی به نام «براکت وظیفه» یا «تکه تکه شدن» (chunking) هنگام تشکیل عادت ظاهر می شود. در این الگو، نورون ها زمانی که یک وظیفه عادتی شروع می شود فعال شده و در طول انجام وظیفه، فعالیت کمی نشان می دهند و دوباره زمانی که وظیفه به پایان می رسد فعال می شوند. در کارهای اخیر خدو، گریبیل بر شناسایی مسیرهای خاصی تمرکز کرده است که زیربنای جنبه های مختلف رفتار مانند تشکیل عادت، یادگیری و شناخت، و تصمیم گیری هستند
. او اولین کسی بود که تأثیر کاهش دوپامین بر فعالیت نورون های تحت تأثیر بیماری پارکینسون را در طول انجام وظایف رفتاری تحلیل کرد. حرفه. گریبیل در رشته زیست شناسی و شیمی در دانشگاه هاروارد تحصیل و مدرک لیسانس خود را در سال ۱۹۶۴ دریافت کرد. پس از دریافت مدرک کارشناسی ارشد در زیست شناسی از دانشگاه تافتس در سال ۱۹۶۶، تحصیلات دکترا را در رشته روان شناسی و علوم مغزی در MIT تحت هدایت هانس لوکاس توبر و وال ناوتا آغاز کرد. او دکترای خود را در سال ۱۹۷۱ دریافت نمود و در سال ۱۹۷۳ به دانشکده MIT پیوست. در سال ۱۹۹۴، گریبیل یکی از ۱۶ عضو هیئت علمی زن در دانشکده علوم MIT بود که نامه ای به رابرت بیرجینو، رئیس وقت دانشکده علوم (که اکنون رئیس دانشگاه برکلی است)، نوشتند و آن را امضا کردند. این نامه آغاز یک کمپین برای برجسته کردن و به چالش کشیدن تبعیض جنسیتی در MIT بود. همچنین در سال ۱۹۹۴، او به عنوان استاد علوم اعصاب والتر ای. روزنبلایت در گروه علوم مغز و شناختی منصوب و در سال ۲۰۰۱ به عنوان محقق در مؤسسه مک گاورن MIT برای تحقیقات مغز انتخاب شد. در سال ۲۰۰۸، او به عنوان استادِ مؤسسه (Institute Professor) منصوب گردید.
آمال عبدالقادر الزَّهاوی (۱۹۴۶ – ۱۱ فوریه ۲۰۱۵) شاعر عراقی بود. در بغداد زاده شد در دانشگاه آن در رشتهٔ زبان عربی در ۱۹۶۳ فارغ التحصیل شد. تجربهٔ خود را از دههٔ ۱۹۶۰ آغاز کرد و آثارش در مجلات گوناگون عربی چاپ شد. در طول دههٔ هفتاد و هشتاد به یک چهرهٔ ادبی و فرهنگی برجسته تبدیل شد. او در برخی از روزنامه های عراق و عربی کار کرد و شعر، مقالات ادبی و داستان های کوتاه خود را در مجلات گوناگون عربی منتشر کرد، اما خلاقیت شاعرانه در سبک آزاد مدرن بر آثارش غالب است. وی بر اثر سکتهٔ قلبی در بغداد درگذشت و در قبرستان شهدای منطقهٔ اعظمیه به خاک سپرده شد. زندگی و پیشه. نسب کامل او آمال بنت عبدالقادر بن صالح بن محمد فیضی بن احمد البابان الخالدی الزهاوی است. در سال ۱۹۴۶ در بغداد به دنیا آمد و در میان خانوادای که به فرهنگ و علم معروف بودند، بزرگ شد؛ پدربزرگش محمد فیضی، مفتی بغداد، عموهایش جمیل صدقی الزهاوی و ابراهیم ادهم الزهاوی بودند. دورهٔ ابتدایی و راهنمایی را در الاعظمیه به پایان رساند. تحصیلات آکادمیک خود را تا اخذ مدرک زبان عربی از دانشکدهٔ ادبیات دانشگاه بغداد در سال ۱۹۶۳ ادامه داد. در سال ۱۹۶۷ موفق به اخذ دیپلم در رشت
ه علوم تربیتی و روان شناسی شد. پس از فارغ التحصیلی در روزنامه نگاری و تدریس فعالیت کرد. او یکی از بنیانگذاران مجلهٔ بغدادی «الف باء» در اواخر دههٔ شصت بود. او با سرودن شعر کلاسیک شروع کرد، اما سپس به شعر آزاد روی آورد، تحت تأثیر کلام جبران خلیل جبران، جبرا ابراهیم جبرا و پدربزرگش محمد فیضی که شاعر بود، قرار گرفت. در دههٔ ۱۹۸۰، او و همسرش عِدای نجم چاپخانه ای را تأسیس کردند که شامل شرکتی انتشاراتی به نام «شرکت ایشتار» بود و در چاپ آثار ادبی شاعران جوان مشارکت داشت. چاپخانهٔ او اولین چاپخانه ای در عراق بود که آثار شاعران خلاق جوان را چاپ می کرد. الزهاوی اشعار خود را دربارهٔ عشق، سیاست، انقلاب، اساطیر و تصوف سرود. «فداییان و هیولا» اولین مجموعه شعر او در سال ۱۹۶۹ منتشر شد و مملو از دغدغه های انقلاب فلسطین و آرمان های مردم عرب در آن زمان بود. مروان الجبوری دربارهٔ او گفته است: «آمال الزهاوی توانست بینش هنری خود را در شعرهایی به کار گیرد که زنجیر ستون شعری و مردانه را همزمان گسست. درست است که او تحت تأثیر نازک الملائکه بود اما او از سوی دیگر، زبانِ پر از نمادگرایی خود را داشت و از اسطوره های بین النهرین و عربی اله
ام گرفت، مانند مجموعه اش "ستارهٔ سومری". به همان اندازه که اسیر غم و مصیبت جاودانهٔ عراق بود، دلبستهٔ نگرانی های مردم بود و باور داشت که شعر باید آینهٔ جامعه باشد؛ بنابراین، اشعار او با احساسات بدبختان، دغدغه های انقلاب و نوسانات سیاست تپش گرفت.» درگذشت. در سال های پایانی زندگی، پس از فلج شدن، از مشکلات مالی و سلامتی رنج می برد و از تنهایی، گوشه گیری و گاه محدودیت های دیگران شکایت می کرد. وضعیت سلامتی اش به طور قابل توجهی در ۹ فوریه ۲۰۱۵ وخیم تر شد و جواد الحطاب، شاعر، تأیید می کند که او با اتحادیهٔ ادیبان و شاعران عراق به عنوان سازمان حرفه ای ادیبان عراقی در این باره تماس گرفت. از آن ها خواست که پزشکی را به خانهٔ او بفرستند، زیرا الزهاوی معلول است و نمی تواند به بیمارستان برود و فقط دخترش را همراه خود دارد. اما آن طور که الحطاب گفت، فقط وعده هایی از اتحادیه شنید. پس از ناهشیاری به بیمارستان منتقل شد تا اینکه در روز ۱۱ فوریه ۲۰۱۵ در سن ۶۹ سالگی بر اثر سکتهٔ قلبی در بیمارستان الکرامهٔ بغداد درگذشت. پیکرش در قبرستان شهدا در منطقهٔ الاعظمیه در شمال پایتخت به خاک سپرده شد. آثار. از جمله مجموعه های شعری او:
خاندان گو () دودمانی بود که امپراتوری باستانی گوگوریو را بنیانگذاشت و بر آن حکومت کرد. امپراتور دونگمیونگ بنیانگذار این خاندان بود، که خود از یک پادشاهی باستانی کره ای دیگر به نام بویوی شرقی جدا شد تا پادشاهی خود را راه اندازی کند. بنیانگذاری. خاندان گو از یک نیای مشترک، که جومونگ، نخستین امپراتو گوگوریو نیز بود، بنیانگذاری شد. جومونگ پسر هه موسو و بانو یوها بود. بانو یوها دختر هابک، خدای رودخانه آمنوک یا به تعبیری دیگر، خدای خورشید هابک (). جومونگ به عنوان یکی از نوادگان هه موسو، با هدف اتحاد مجدد تمام قلمرو باستانی گوجوسون در یک امپراتوری کامل و یک ملت کامل قیام کرد. با در نظر گرفتن این هدف، او از بویوی شرقی به راه افتاد و شروع به ساختن پایه های پادشاهی خود کرد. پس از سه سال، او پیش تر چندین پادشاهی مجاور را فتح کرده بود و آماده بود تا به مرحله نهایی ساختن پادشاهی خود برود. او این مرحله را با دست گرفتن با جولبون و تحت کنترل گرفتن آن به پایان رساند. درسال ۳۷ پیش از میلاد، جومونگ سرانجام پادشاهی خود را بنیانگذاشت و آن را «گوگوریو» نامید. او همچنین نام خانوادگی خود را از «هه» به «گو» که به معنی «بالا» است تغیی
ر داد. گوگوریو در دوران ۱۹ سال سلطنت گو جومونگ پیشرفت کرد و به رشد خود ادامه داد. همسر اول او و پسرشان، یوری، که سپس امپراتور پادشاه یوریمیونگ شد، از دانگ بویو گریختند و در آخرین سال سلطنت جومونگ به گوگوریو آمدند. جومونگ یوری را جانشین و ولیعهد خود معرفی کرد و پنج ماه بعد از دنیا رفت. دگرگونی نام خانوادگی. پادشاه یوریمیونگ درسال ۱۹ قبل از میلاد به سلطنت رسید و تا زمان مرگش درسال ۱۸ میلادی سلطنت کرد. در زمان پادشاهی یوریمیونگ تا پادشاه موبون، پادشاهان گوگوریو از نام خانوادگی «هه» استفاده می کردند. درسال ۵۳ میلادی، زمانی که شاهزاده جوان «گو گونگ» به عنوان پادشاه ته جو تاج و تخت را به دست گرفت، او نخستین پادشاه با نام خانوادگی گو درمیان سه نسل از پادشاه پیشین خود بود. طبق گفته «سامگوک ساگی»، خانواده سلطنتی گوگوریو ادعا می کردند که از خدای اسطوره ای گائو یانگ، که نوه امپراتور زرد از اساطیر چین بود، می آیند، و بنابراین نام خانوادگی «گو» () را به خود اختصاص دادند؛ با این حال، این افسانه در تفاسیر کیم بوسیک بی اعتبار شد. گردآورنده حماسی سامگوک ساکی، که به این نتیجه رسید که بکجه و گوگوریو هر دو از بویو سرچشمه گرفته ا
ند. اوج قدرت. اوج قدرت گوگوریو در زمان پادشاهی گوانگ گه تو بزرگ بود که سواره نظام و واحدهای دریایی گوگوریو را برای آرام کردن جنوب و شمال ایجاد و تقویت کرد. گوانگ گه تو بزرگ به بویو، بیریو-گوک، هویان، مالگال و قبایل آینو حمله کرد و آن ها را فتح کرد. زندگی او در اوج قدرت گوگوریو به سرانجام رسید، اما شکوهمندانه در سن ۳۹ سالگی درگذشت. ادامه قدرت. پادشاه مونجامیونگ پس از تسلیم کامل دولت باستانی بویو درسال ۴۹۴ میلادی به گسترش قلمروهای گوگوریو ادامه داد. پس از سلطنت پادشاه مونجامیونگ، پسرش پادشاه آنجانگ حمله به پادشاهی های جنوبی و تضعیف قدرت آنها ادامه داد و قدرت امپراتوری را بر شبه جزیره کره و منچوری بیشتر کرد. پس از پادشاه آنجانگ، پسرش آن وون پادشاه شد شد. فروپاشی گوگوریو. بیست و هفتمین امپراتور گوگوریو، پادشاه یونگ نیو، علیرغم پیروزی های بزرگی که گوگوریو بر امپراتوری سویی به دست آورده بود، تسلیم امپراتوری تانگ شد. پادشاه یونگ نیو توسط یون گه سومون که تا سال ۶۶۶ میلادی «ته مانگنیجی (대막리지/نخست وزیر بزرگ)» گوگوریو بود، ترور شد. پادشاه بوجانگ، برادرزاده پادشاه یونگ نیو، درسال ۶۴۲ میلادی به سلطنت رسید و تا سال ۶۶۸ میل
ادی تا زمانی که گوگوریو توسط ارتش های متحد تانگ و شیلا نابود شد حکومت کرد. با سقوط گوگوریو، بقایای بازمانده تلاش کردند تا گوگوریو را تحت فرماندهی نظامی گوم موجام و آنسونگ، پسر نامشروع پادشاه بوجانگ، به عنوان پادشاه خود برپا کنند. با این حال درسال ۶۷۰ میلادی، نزاع بین گوم موجام و آنسونگ منجر به ترور گوم موجام و تسلیم آنسونگ به شیلا شد. پادشاه بوجانگ نیز پس از برملا شدن تلاش برای شوراندن مردم بر علیه تانگ به جنوب چین تبعید شد و اندکی بعد درگذشت؛ اطلاعات دیگری از خاندان گو پس از این وقایع در دسترس نیست، بخشی از مردم گوگوریوی سابق به چین برده شدند و برخی دیگر به شیلا رفتند و بخشی دیگر نیز بالهه را تأسیس نمودند؛ در ۹۱۸ میلادی، پادشاه ته جو که به قصد احیای گوگوریو خاندان های حاکم بر شیلا را حذف و شبه جزیره کره را متحد کرده قیام کرده بود بعلت نبود خاندان گو، نام کشور را گوریو گذاشت که ریشه نام کره امروزی است. نوادگان. خاندان گو هنگسونگ. خاندان گو هنگسونگ (횡성 고씨) یک نام خانوادگی کره ای است که ریشه آن شهرستان هنگسونگ و استان گانگوون است. بنیانگذار آن امپراتور دونگمیونگ سونگ است و بنیانگذار ثانویه آن گو اینسونگ (고인승) ا
ز نسل بیست و ششم امپراتور دونگمیونگ سونگ، می باشد. حدود ۱۰٫۰۰۰ عضو در سراسر کره وجود دارد که در منطقه یونگسو زندگی می کنند شده اند. تبارنامه خاندان هنگسونگ گو در سال ۱۸۲۴ میلادی کشف شد و نشان داد که بنیانگذار آن امپراتور دونگمیونگ سونگ، بنیانگذار امپراتوری گوگوریو بوده است. گو اینسونگ، پسر دوم پادشاه بوجانگ، واپسین امپراتور گوگوریو، بنیانگذار خاندان دونگگوک گو (동국고씨) است و مینهو (민후)، از نسل دوازدهم بنیانگذار گو آنسونگ، در هنگسونگ ساکن شد و بنیانگذار خاندان گو هنگسونگ گردید. سپس، وجود آن از طریق مقالات خبری در گانگوون ایلبو در سال های ۱۹۹۵ و ۲۰۰۴ میلادی به جهانیان اعلام شد. خاندان گائو لیائویانگ. خاندان گائو لیائویانگ (گو یویانگ) در چین از نوادگان امپراتور جانگسو، بیستمین امپراتور گوگوریو، هستند و حدود ۲٫۰۰۰ عضو در شهر کوچک داگوریو بانگجین در شهرستان تای آن، استان لیاونینگ دارند. خاندان گوما. قبیله گوما (고마씨) یک قبیله ژاپنی است که از خانواده سلطنتی گوگوریو سرچشمه می گیرد و از گوما (고마) به عنوان نام خانوادگی خود استفاده می کند. پس از فروپاشی امپراتوری گوگوریو در سال ۶۶۸ میلادی، تقریباً ۱٫۷۹۹ نفر از مردم گوگوری
و به ژاپن گریختند. تایهو در سال ۷۰۳ میلادی، دربار ژاپن کابانه کومانو کوکیشی را به فرستاده قدیمی گوگوریو، ژوانوو یاکگوانگ که یکی از اعضای خانواده سلطنتی گوگوریو در نظر گرفته می شد، داد. تنپیو شوهو در سال ۷۵۰ میلادی، کابانه کومانوآسون به تاکاکورا نو فوکونوبو و دیگر اعضای خانواده که از نوادگان به نابوکدوک، نوه نسل پنجم امپراتور گوانگ گه تو بزرگ از بودند، اعطا شد. در آن زمان در ژاپن اعطای کابانه آسون به یک مهاجر غیرمعمول بود. پس از آن، فوکونوبو نام خانوادگی خود را به تاکاکورا تغییر داد. علاوه بر این، نوادگان یاکوانگ نسل ها به عنوان قاضی کاخ معبد گوما خدمت کرده اند، سمتی که تا به امروز نیز ادامه دارد. در میان همین خاندان ها، خاندان گوما وجود دارد که جد آن نوه نسل سوم امپراتور آنجانگ از گوگوریو و فرمانده نظامی دوره سنگوکو، کوما تسونزوم است.
ساوانا دی ملو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایالات متحده آمریکا است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال ریسینگ لویی ویل بازی می کند. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال و بزرگسالان زنان ایالات متحده آمریکا بازی کرده است. دوران دانشگاهی. دی ملو به مدت پنج سال در دانشگاه کالیفرنیا جنوبی بازی کرد و در ۷۵ حضور، وی ۱۷ گل و ۲۸ پاس گل برای تروجان ها ثبت کرد. او در طول دوران دانشگاه خود به عنوان یک بازیکن ثابت شناخته می شد و سه بار برای تیم آل پک ۱۲ انتخاب شد، و توانست افتخار تیم آل-فرشمن در سال ۲۰۱۷ را کسب نماید. به عنوان یک سال دومی در سال ۲۰۱۸، دی ملو نه گل زد و روی ۱۰ گل دیگر اثرگذاری کرد و به افتخارات آل آمریکن از سوی مربیان فوتبال ایالات متحده آمریکا دست یافت. دی ملو فصل سوم خود را به دلیل پارگی تاندون آشیل کاملاً از دست داد، اما به عنوان یک سال چهارمی با موفقیت به میدان برگشت و در تمام ۱۴ بازی در ترکیب اولیه بازی کرد. تروجانز در هر پنج سالی که دی ملو برای آن ها بازی کرد، به تورنمنت NCAA رسید. باشگاه فوتبال ریسینگ لویی ویل دی ملو را در سال ۲۰۲۲ انتخاب کرد، بعد از این که این باشگاه هم تیمی او، جایلین هاول را
نیز انتخاب کرد. دی ملو در ۲۵ مارس اولین بازی حرفه ای خود را انجام داد و ۱۱ دقیقه به عنوان بازیکن تعویضی در برابر هیوستون دش در دومین بازی ریسینگ در چلنج کاپ ۲۰۲۲ به میدان رفت. او برای اولین بار در ۲ آوریل در یک پیروزی ۳–۰ مقابل باشگاه فوتبال کانزاس سیتی کارنت به میدان رفت. دی ملو در تمام مسابقات ریسینگ در فصل ۲۰۲۲ جزء ۱۱ بازیکن اصلی بود و توانست چهار گل بزند و دو پاس گل دهد و در ایجاد شانس های گل و خطاهای به دست آمده در لیگ پیشتاز بود. اولین گل حرفه ای دی ملو، یک ضربه آزاد مستقیم برنده بازی در برابر باشگاه فوتبال سن دیگو ویو در ۱۸ مه ۲۰۲۲، در لیست ۱۰ گل برتر واحد ورزشی ای اس پی ان قرار گرفت. در سال ۲۰۲۳، دی ملو در تمام رقابت ها ۱۲ مشارکت گل داشت و در لیگ پنج گل زد و دو پاس گل داد. او برای تیم منتخب چلنج کاپ ۲۰۲۳ انتخاب شد و بازیکن ماه NWSL برای ماه مه لقب گرفت. او دو بار به تیم ماه لیگ نیز راه پیدا کرد. دوران ملی. دی ملو شروع خود در USC را به منظور بازی برای ایالات متحده در جام جهانی زنان زیر ۲۰ سال ۲۰۱۶ به تعویق انداخت. او همچنین در جام جهانی زنان زیر ۲۰ سال ۲۰۱۸ بازی کرد و چهار گل زد و به ایالات متحده کمک
کرد تا این رقابت ها را در سال ۲۰۱۵ که در هندوراس برگزار می شد، قهرمان شود. در سپتامبر و اکتبر ۲۰۲۲، دی ملو اولین دعوت نامه های خود را برای بازی در تیم ملی بزرگسالان ایالات متحده برای بازی های دوستانه در برابر نیجریه، انگلستان و اسپانیا دریافت کرد، اما در هیچ کدام از آن ها بازی نکرد. در ۲۱ ژوئن ۲۰۲۳، دی ملو به تیم ملی فوتبال زنان ایالات متحده آمریکا برای جام جهانی زنان ۲۰۲۳ در استرالیا و نیوزلند دعوت شد و سومین بازیکنی شد که بدون سابقه کسب جام در فهرست تیم ملی ایالات متحده قرار می گیرد. او اولین جام خود را در نیمه دوم در مسابقه خداحافظی تیم در برابر ولز دریافت کرد. در جام جهانی، دی ملو در ترکیب اصلی برای دو بازی گروهی اول تیم، یک پیروزی ۳–۰ در برابر ویتنام و یک تساوی ۱–۱ در برابر هلند قرار داشت.
خشونت علیه زنان در ایالات متحده به سوء استفاده خانگی، قتل، قاچاق جنسی، تجاوز جنسی و تجاوز علیه زنان در ایالات متحده اطلاق می شود. این موضوع به عنوان یک نگرانی بهداشت عمومی شناخته شده است. فرهنگ در ایالات متحده منجر به ساده انگاری خشونت علیه زنان شده است، به طوری که رسانه ها در ایالات متحده، احتمالاً به بی اهمیت جلوه دادن خشونت زنانه در اذهان عموم کمک می کنند. تاریخچه. تاریخچه قوانین و تابوهای فرهنگی در حال حاضر بر چگونگی تدوین قوانین جدید تجاوز جنسی، نحوه اعمال قوانین توسط مجریان قانون و نحوه تصمیم گیری پلیس برای دستگیری مجرمان و مظنونان تأثیر دارد. تاریخچه تعقیب تجاوز جنسی بر اینکه پرونده های فعلی به دادگاه کشیده شوند یا خیر تأثیر می گذارد. قضات و هیئت منصفه بر اساس پنداشت گذشته خود در مورد موضوع تجاوز جنسی تصمیم به محکومیت می گیرند. رسانه ها. نشان داده شده که تصویرسازی زنانی که در تبلیغات، پورنوگرافی، فیلم ها و موزیک ویدیو قربانی جنسی می شوند، حمایت از خشونت علیه زنان را افزایش می دهد. در مطالعه ای که در سال ۲۰۰۸ منتشر گشت، مشخص شد که در نزدیک به ۲۰۰۰ آگهی چاپی از ۵۸ مجله محبوب در ایالات متحده، ۵۰٪ از تبلیغ
ات، زنان را به عنوان اشیاء جنسی به تصویر کشیده و در حدود ۱۰٪ از تبلیغات به عنوان قربانی ظاهر شده اند. مجلات اصلی که زنان را به عنوان اشیاء جنسی به نمایش می گذاشتند، در رابطه با موضوعات مد و نوجوان بودند. این تبلیغات اغلب زنان را در موقعیت ها و عبارات مختلفی که برگرفته از پورنوگرافی است، نشان می دادند. این مطالعه همچنین بیان کرد که زنان در ایالات متحده احساس می کنند که تجاوز جنسی «در فرهنگ آمریکایی بی اهمیت است» و به این نتیجه رسید که «تصاویر رسانه ای که زنان را هم به عنوان شیء جنسی و هم به عنوان قربانی معرفی می کند» احتمالاً به این بی اهمیت سازی کمک کرده است. مطالعه ای در سال ۲۰۱۶ در رابطه با استفاده ابزاری از زنان در رسانه ها نشان داد که مجلات مردانه، تلویزیون واقع نما و پورنوگرافی افکار شی گرایی بیشتری را به همراه داشته که به نوبه خود منجر به حمایت بیشتر از خشونت علیه زنان شده است. در نتایج این مطالعه، بیان شده که «رابطه بین قرار گرفتن در معرض رسانه های شی انگار و نگرش های حمایت کننده از خشونت علیه زنان کاملاً متأثر از مفاهیم زنان به عنوان اشیاء جنسی است». پیامدها. خشونت علیه زنان می تواند منجر به صدمات جسم
ی فوری و عوارض طولانی مدت سلامت روانی و جسمی شود. خشونت علیه زنان علاوه بر تأثیر منفی بر سلامت روحی و جسمی، می تواند زندگی در محل کار، خانه و مدرسه را مختل کند. در برخی موارد خشونت منجر به مرگ نیز می شود. کودکانی که در معرض خشونت قرار می گیرند نیز در معرض خطر ابتلا به مشکلات روحی و جسمی هستند. کودکان ممکن است بسته به سن به آن ها، واکنش متفاوتی نسبت به قرار گرفتن در معرض خشونت نشان دهند. خشونت خانگی یکی از علل اصلی بی خانمانی در میان زنان است. بر اساس تحقیقات، حدود ۸۰ درصد از زنان بی خانمان قبلاً خشونت خانگی را تجربه کرده اند. زنان و خانواده ها سریع ترین میزان رشد جمعیت بی خانمان در ایالات متحده را تشکیل می دهند. انواع خشونت. خشونت خانگی. بر اساس مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری ها و مؤسسه ملی دادگستری، در حدود ۱ نفر از هر ۴ زن، حداقل از تجربه یک حمله فیزیکی از طرف شریک زندگی خود در دوران بزرگسالی رنج می برد. گزارشی در سال ۲۰۰۷ نشان داد که در حدود ۶۴ درصد از قتل های زنان توسط شریک زندگی یا یکی از اعضای خانواده انجام شده است. سوء استفاده از شریک صمیمی ممکن است شامل انواع دیگری از رفتارهای توهین آمیز نیز باشد. این
ها مواردی هستند که در آنها یکی از شرکا، به دنبال کنترل امور مالی، انزوا از دوستان و خانواده و تسلط بر روابط است. زنان مسن تر، کسانی که در جوامع روستایی زندگی می کنند، زنان معلول و مهاجران به عنوان گروه هایی شناسایی شده اند که در معرض خطر بیشتری برای آزار خانگی و جنسی هستند. رسیدگی و پیشگیری از چنین خشونتی ممکن است دشوار باشد زیرا برخی از زنان به خدمات قربانی دسترسی ندارند. یک زن همچنین ممکن است دارای موانع زبانی، وابستگی اقتصادی و روانی به مجرم باشد. در برخی موارد خشونت، ممکن است یک زن و فرزندانش نتوانند مسکنی جدا از مرتکب تهیه کنند. بین ۲۲ تا ۵۷ درصد از این زنان بی خانمان می شوند. با توجه به مقررات مسکن که سیاست «عدم تحمل» را اعمال می کند و که مستلزم اخراج همه اعضای خانواده است در صورت محکوم شدن حتی یک نفر به هر جرمی است، در نتیجه اعمال این قانون می توانند باعث بی خانمانی زنان کتک خورده شود. این رویه اساساً یک عامل بازدارنده، برای گزارش موارد خشونت در خانه ایجاد می کند. برخی از زنانی که خشونت را در خانه تجربه کرده اند در خطر از دست دادن شغل خود در ارتباط با نیازشان به درمان پزشکی، مشاوره، یافتن مسکن جدید و ح
مایت قانونی هستند. تجاوز جنسی. درصد زنانی که در ایالات متحده مورد تجاوز جنسی قرار گرفته اند بین ۱۵ تا ۲۰ درصد است که مطالعات مختلف دارای نتایج متفاوتی هستند. (بررسی "ملی خشونت علیه زنان" در سال ۱۹۹۵، نرخ ۱۷٫۶٪؛ مطالعه وزارت دادگستری در سال ۲۰۰۷ در مورد تجاوز، نرخ 18% را نشان داد). در سال ۲۰۰۸ روزانه حدود ۵۰۰ زن در ایالات متحده مورد تجاوز جنسی قرار می گرفتند در حدود ۲۱٫۸ درصد از این موارد تجاوزهای جنسی در ایالات متحده زنان قربانی تجاوزهای گروهی شده اند. گزارش مارس ۲۰۱۳ اداره آمار وزارت دادگستری ایالات متحده، از سال ۱۹۹۵ تا ۲۰۱۰، میزان تخمینی سالانه تعرض یا تجاوز جنسی به زنان به میزان ۵۸ درصد کاهش یافته است و از ۵٫۰ قربانی به ازای هر ۱۰۰۰ زن ۱۲ ساله یا بالاتر به ۲٫۱ در هر ۱۰۰۰ نفر رسیده است. با این حال، یک مطالعه در سال ۲۰۱۳ در مورد تجاوز جنسی در ایالات متحده نشان داد که موارد گزارش شده کمتر از میزان واقعی بوده است. همچنین طبق یک مطالعه در سال ۲۰۱۴، مجریان قانون در ایالات متحده آمار تجاوز جنسی را برای «ایجاد توهم موفقیت در مبارزه با جرایم خشن» دستکاری می کند. متهمان در هنگام تحقیق به ندرت مجرم شناخته می شوند. ت
عرض جنسی. تعرض جنسی تفاوت قابل توجهی با سایر جرایم تعرض دارد. برای تعرض جنسی، شدت جرم با احراز خصوصیات اخلاقی، رفتار، نشانه های مقاومت و ابراز کلامی مشارکت غیر توافقی قربانی تعیین می شود. ارتکاب جنایت، نوع دیگری از تعرض، بر اساس اقدامات و نیت مرتکبین مشخص می شود. پاسخ قربانی به این نوع تعرض مشخص نمی کند که آیا جرمی رخ داده است یا خیر. قربانی نباید مجبور باشد که نشان دهد که مقاومت کرده، رضایت داده یا سابقه درگیری داشته است. به علاوه، مسئله حمله پس از رضایت دادن (به رابطه جنسی)، درک خشونت و جراحت را پیچیده می کند - حتی اگر رابطه جنسی توافقی باشد. تغییرات در قوانین مربوط به برخی اعمال جنسی ممکن است «به تمجید از خشونت جنسی منجر شود». عینی سازی. مطالعه ای در سال ۲۰۱۵ توسط دانشگاه نبراسکا نشان داد که زنان دانشگاهی در ایالات متحده که قربانی خشونت جنسی یا خشونت شریک زندگی بوده اند، شروع به خود شی انگاری نموده و احساس شرمندگی بدنی کرده اند. زنان بومی آمریکا در فرهنگ عامه تحت کلیشه «زن سرخپوست سکسی» که توسط لباس های سکسی هالووین و دیگر راه ها مانند نمایش های مد که از زیبایی شناسی بی بند و باری جنسی زنان بومی استفاده می
کنند، عینیت یافته اند. علاوه بر این، زنان بومی آمریکا به شدت توسط مستعمره نشینان هدف استفاده ابزاری و اغلب مورد تجاوز جنسی قرار گرفتند که از آن به عنوان روشی برای کنترل در هنگام تأسیس دنیای جدید استفاده می کردند. بر اساس قوانین اروپا، زنان بومی آمریکا به دارای شوهران مستعمره نشین خود تبدیل شدند که منجر به تملک واقعی و متعاقب آن شی سازی زنان بومی شد. خشونت دولتی. حاملگی اجباری و عقیم سازی. عقیم سازی اجباری به عنوان نوعی خشونت مبتنی بر جنسیت شناخته می شود. در ایالات متحده، زنان بومی آمریکایی، مکزیکی آمریکایی، آفریقایی آمریکایی و پورتوریکویی-آمریکایی به زور وادار به اجرای برنامه های عقیم سازی شدند که بومیان آمریکایی و آمریکایی های آفریقایی تبار مورد هدف قرار گرفته بود. بسیاری از این پروژه ها نتیجه نژادپرستی و اصلاح نژادی در ایالات متحده بود. در مجموع، ۳۱ ایالت از ۵۰ ایالت دارای برنامه های رسمی اصلاح نژادی بودند که طی آن ها ده ها هزار زن عقیم شدند. جنگ با فقر پرزیدنت لیندون بی. جانسون، که بنا بر استدلال باربارا گور استاد دانشگاه کنتیکت تأیید کننده این منطق بود جهان منابع لازم لازم برای مراقبت از کل جمعیت اش را ن
دارد، منجر به ایجاد دفتر فرصت های اقتصادی شد که به آموزش، پرورش و پیشگیری از بارداری برای فقرا می پرداخت. قانون تنظیم خانواده در سال ۱۹۷۰ تقریباً به اتفاق آرا با الهام از تفکر اصلاح نژادی تصویب شد و عقیم سازی زنان ۳۵۰ درصد افزایش یافت و تقریباً ۱ میلیون زن هر سال در بین سال های ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۵ عقیم شدند. از زمان استعمار اروپا، اروپایی هایی تازه وارد به دنبال کنترل جمعیت بومی آمریکا بودند تا سرمایه و منابع بیشتری را از سرزمین های تازه کشف شده به دست آورند. این منجر به سیاست های نسل کشی و حذف زنان و دختران بومی آمریکا به منظور تهیه زمین برای شهرک سازی شد. سوابق نشان داده است که دختران بومی آمریکایی از سن یازده سالگی عمل هیسترکتومی انجام داده اند. زنان بومی آمریکا یک گروه اقلیتی بوده اند که به دلیل سطوح بالای رازداری بوروکراتیک و شرایط منحصر به فرد استعمار و خشونت جنسی که وضعیت اسفبار آنها را برای جنبش های اصلی فمینیستی نامرئی نگه داشته بود، هدف آسان تری برای عقیم سازی بودند. به درخواست دولت ایالات متحده، زنان بومی آمریکایی نمی توانستند اسناد دادگاهی را که شیوه های عقیم سازی سرویس بهداشتی سرخپوستان (IHS) را مستند م
ی کرد، باز کنند. یک مطالعه دفتر حسابداری عمومی (GAO) که بین سال های ۱۹۷۳ و ۱۹۷۶ انجام شد، نشان داد که تأسیسات منتسب به IHS، تعداد ۳۴۰۶ زن بومی آمریکایی را در آلبوکرکی، فینیکس، اوکلاهما سیتی، آبردین و داکوتای جنوبی عقیم کرده اند. بیشتر این زنان بین ۱۵ تا ۴۴ سال سن داشتند. این تعداد زیاد زنان بومی آمریکایی که عقیم شدند، معادل ۴۵۲۰۰۰ زن غیربومی آمریکا بود. بسیاری از این روش های عقیم سازی، تعریف دادگاه منطقه ای ایالات متحده از رضایت آگاهانه را نقض می کنند: «موافقت داوطلبانه و آگاهانه از سوی فردی که قرار است هرگونه عقیم سازی روی او انجام شود.» غالباً مترجمی برای توضیح میزان شدت عمل، به زنان بومی آمریکا وجود نداشت و پزشکان اطلاعات در مورد برگشت ناپذیری عقیم سازی یا سایر اشکال پیشگیری از بارداری را پنهان می کردند. پزشکان IHS در طی ۲۰ سال و قبل از تأیید سازمان غذا و دارو در سال ۱۹۹۲، یک داروی ضدبارداری شیمیایی Depo-Provera را برای مدت طولانی برای زنان بومی آمریکا تجویز می کردند. این داروی پیشگیری از بارداری عوارض طولانی مدتی مانند افسردگی، پوکی استخوان، عقیمی و سرطان دهانه رحم به همراه داشت. بسیاری از زنان بومی آمریک
ا از این عوارض جانبی آگاه نبودند. عقیم سازی اغلب راه حل پیش فرض برای پیشگیری از بارداری برای زنان بومی آمریکا بود که اغلب توسط مقامات دولتی مجبور به انجام چنین روش هایی می شدند. در سال ۲۰۰۴، حدود ۱/۳ از زنان بومی آمریکا تحت عمل بستن لوله های رحمی قرار می گرفتند که این میزان ۱۲۳ درصد بیشتر از زنان سفیدپوست است. در مورد آمریکایی های آفریقایی تبار، منشأ کنترل جمعیت آنها از برده داری در ایالات متحده بود. در طول دوره تجارت برده در ایالات متحده، برده های آفریقایی به عنوان شیوه تولید مورد استفاده قرار می گرفتند و زنان برده مجبور به بارداری می شدند تا نیروی کار برده افزایش یابد. این سابقه کنترل جمعیت آفریقایی آمریکایی انگیزه عقیم سازی زنان آفریقایی آمریکایی در آینده را فراهم کرد. در سال ۱۹۲۷، دادگاه عالی ایالات متحده برنامه های اصلاح نژاد در این کشور را تأیید کرد. این حکم جنبش اصلاح نژاد را بیشتر به پیش برد و منجر به عقیم سازی اجباری زنان شد. اتانازی غیرارادی نیز توسط اوژنیست های آمریکایی حمایت می شد و در موارد نادری انجام می گرفت، با ترویج شده ترین روش اتانازی اتاق های گاز بود، اگرچه هرگز در ایالات متحده جا نیفتاد و