Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
جوزپه گووونه (; – ) سیاستمدار و نظامی اهل پادشاهی ایتالیا بود. وی ژنرال ارتش سلطنتی ایتالیا با اصالت پیدمونتی بود که نقش مهمی در جنبش استقلال ایتالیا (ریسورجیمنتو) ایفا کرد. او که افسری جلوتر از زمان خود بود، در سه جنگ استقلال شرکت کرد و خود را به عنوان وزیر جنگ در دولت جووانی لانزا معرفی کرد. او یکی از درخشان ترین افسران ارتش پیدمونت، ابتدا و سپس ارتش ایتالیا بود. او که شخصیت اصلی یک دوره نظامی سریع بود که در سن ۳۵ سالگی به درجه ژنرالی ارتقا یافت، تمام وقایع ریزورگیمنتو را تجربه کرد و در جنگ کریمه، سه جنگ استقلال و مبارزه با راهزنی شرکت داشت. در طول جنگ کریمه، او به عنوان ناظر نظامی برای پادشاهی ساردینیا در ارتش های ترکیه، فرانسه و بریتانیا خدمت کرد. قبل و در طول مداخله پیدمونت، او در نبردهای متعدد و در حمله سواره نظام بریتانیا در بالاکلاوا شرکت کرد. در طول جنگ سوم استقلال، او در نبرد کاستوزا به عنوان فرمانده لشکری که شهر را تا حمله نهایی نیروهای دشمن در دست داشت، خود را متمایز کرد. گوون همچنین در زمینه دیپلماتیک، به ویژه در طول اتحاد ایتالیا و پروس، و در جاسوسی به عنوان بنیانگذار سرویس اطلاعات نظامی پیدمونت
، خود را متمایز کرد. او که در سال ۱۸۶۹ وزیر جنگ شده بود، به دلیل سیاستش در کاهش منابع اختصاص داده شده به ارتش مورد مخالفت قرار گرفت و مورد حمله شدید، به ویژه از سوی انریکو سیالدینی، قرار گرفت. او که حتی توسط شاه ویکتور امانوئل دوم رها شده بود، نتوانست فشار عاطفی را تحمل کند، که به اختلال روانی منجر شد و او را به جنون کشاند. او احتمالاً در سن ۴۶ سالگی خودکشی کرد. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان نظامی ایتالیا، لژیون دونور، نشان سنت موریس و لازاروس، و نشان گرمابه شده است. زندگی نامه. جوزپه گائتانو ماریا دئی کونتی گوونه در خانواده ای از اشراف کوچک اما باستانی متولد شد که در وقایع نگاری های قرن یازدهم به عنوان لردهای گوونه، رودولفو، ویسکونت آستی و پسرش اوبرتو ظاهر می شوند. جورجو گوونه، که مشاور و وزیر امور خارجه و دارایی ویکتور آمادئوس دوم ساووا بود، را می توان در نیمه اول قرن هجدهم ردیابی کرد. پس از او، پدربزرگ جوزپه، گاسپارو جوزپه، که با یک وارث ثروتمند ازدواج کرد، و پدربزرگش وینچنزو، کاپیتان و شوالیه نشان مقدسین موریس و لازاروس [۱] قرار گرفتند. جوزپه در ۱۹ نوامبر ۱۸۲۵ در ایسولا دآستی به دنیا آمد، او پسر دوم ارکوله
(۱۷۹۷–۱۸۵۵)، وکیل و شهردار آینده آلبا، و فرانچسکا موسی (۱۸۰۶–۱۸۴۸) بود. علاوه بر جوزپه، این زوج هفت پسر و یک دختر داشتند: وینچنزو (۱۸۲۴–۱۹۰۷)، فلیچه (۱۸۲۷–۱۸۴۵)، آنجلو (۱۸۲۸–۱۸۸۶)، جولیو سکوندو (۱۸۲۹–۱۸۶۷)، که چندین بار در جنگ دوم استقلال مدال گرفت و در حالی که برادرش جوزپه را در سیسیل فرماندهی می کرد بر اثر وبا درگذشت، چزاره (۱۸۳۲–۱۸۷۰)، جیووانی لوئیجی (۱۸۳۵–۱۹۱۱)، یک ژنرال، فرانچسکو (۱۸۳۸–۱۸۵۹)، که در نبرد مونته بلو در حمله سواره نظام کشته شد، و ترزا (-۱۹۰۶). جوزپه کوچک، همان طور که به عنوان فرزند دوم مرسوم بود، به سمت حرفه نظامی هدایت شد و در ۱۶ مارس ۱۸۳۶، در حالی که حتی یازده سال هم نداشت، وارد آکادمی سلطنتی تورین شد. در ۱۲ سپتامبر ۱۸۴۳، او به عنوان دانشجوی دانشکده افسری به خدمت گرفته شد و با نشان دادن استعداد و حسن نیت خاص، در ۲۷ اوت سال بعد، به درجه ستوان دومی ارتقا یافت و در یگان مهندسان و توپخانه خدمت کرد. با توجه به نتایج عالی، در ۲۸ دسامبر ۱۸۴۵ به درجه ستوان، ابتدا به عنوان فوق ستاره و سپس پس از دو سال به عنوان عضو کامل، در سپاه ستاد کل منصوب شد. در همان دوره، او به یک سپاه عملیاتی ارتش پیدمونت پیوس
ت: لشکر ششم دوک جنوا، پسر دوم پادشاه چارلز آلبرت ساووی. جوزپه به سرهنگ آلفونسو لا مارمورا منصوب شد که آشنایی با او تأثیر عمیقی بر حرفه نظامی این مرد جوان گذاشت. در آستانه شروع جنگ با امپراتوری اتریش، جوزپه گووونه جوان ایده های لیبرال و دموکراتیک را پرورش داد و با اعضای هیئت تحریریه روزنامه «لا کنکوردیا» به رهبری نماینده چپ گرای پارلمان، لورنزو والریو، که آشکارا او را به اعضای میانه روتر حزب ریسورجیمنتو به رهبری چزاره بالبو و کامیلو دی کاوور ترجیح می داد، در ارتباط بود. پس از پنج روز میلان، در آغاز خصومت ها در ۲۳ مارس ۱۸۴۸، گووونه در یکی از معدود واحدهای آماده حرکت، در تیپ «پیمونته» به فرماندهی ژنرال میشل بس، بخشی از سپاه دوم ارتش ژنرال اتوره د سوناز، بود. این تیپ با شروع به عنوان پیشتاز، از رودخانه تیچینو در بوفالورا عبور کرد و پس از ورود به میلان، که در آن زمان در دست شورشیان بود، به سمت برشا حرکت کرد و در ۳۱ مارس به آنجا رسید. در همان روز، فرمانده نیروهای اتریشی، ژنرال جوزف رادتزکی، به قلعه پشیرا عقب نشینی کرد و دو روز بعد در ورونا بود. در ۸ آوریل، بخش عمده ای از نیروهای او در کوادری لترال نزدیک ویلافرانکا
مستقر شدند. در همین حال، ارتش پیدمونتی در امتداد ساحل راست مینچو مستقر شده بود. بس و نیروهایش با سفر در امتداد مسیر برشا، کاستندولو، مونتیچیاری، کاستیلیونه دله استیویره و گویدیزولو، به پشیرا رسیدند و در ۱۰ آوریل، گووونه را نزد فرمانده پادگان اتریش فرستادند تا تسلیم او را خواستار شود. ژنرال مسن جوزف فون رات (۱۷۷۲–۱۸۵۲) امتناع کرد؛ بنابراین، سه روز بعد، محاصره ای ضعیف آغاز شد که آتش توپخانه آن باید طبق دستورالعمل های بس از گووونه تنظیم می شد. برای تنگ تر کردن محاصره، پیدمونتی ها تصمیم گرفتند پاسترنگو، در ساحل راست آدیجه، را تصرف کنند و در ۳۰ آوریل به دژ اتریشی ها حمله کردند. در نبرد بعدی، تیپ «پیه مونته» که جناح چپ نیروهای پیدمونتی را تشکیل می داد، جنگید و در پیروزی نقش داشت. گووونه، به عنوان عضوی از ستاد کل تیپ، در میدان حضور داشت؛ اما موفقیت قطعی نبود و لازم بود تا ۳۰ مه برای تسلیم پشیرا صبر شود. کارزار نظامی به زودی رو به وخامت گذاشت و در مراحل داغ نبرد کاستوزا از ۲۲ تا ۲۷ ژوئیه، ژنرال د سوناز در ابتدا از مداخله با سپاه خود خودداری کرد زیرا سربازان خسته بودند و سپس توسط چارلز آلبرت مجبور شد تلاش بیهوده ای بر
ای بازپس گیری ولتا مانتوانا، که رها کرده بود، انجام دهد. پس از آن، سپاه دوم چاره ای جز عقب نشینی به سرلونگو نداشت. در این شکست، گووونه با جدیت توانست از پراکنده شدن مردان خسته و ناامید جلوگیری کند و عقب نشینی را سازماندهی کند و ستایش ژنرال آردینگو تروتی را برای او به ارمغان آورد. این اولین مدال نقره شجاعت نظامی و ارتقاء به سروانی را برای او به ارمغان آورد. انتصاب او به عنوان سروان پس از آتش بس سالاسکو، زمانی که گووونه به ستاد کل لشکر ششم، که اکنون توسط آلفونسو لا مارمورا فرماندهی می شد، بازگشت، صورت گرفت. دومی، که منتظر از سرگیری خصومت ها علیه اتریش بود، در پایان سال ۱۸۴۸ وظیفه بسیج نیرویی در مرکز ایتالیا را که قرار بود تهدیدی برای اتریش باشد، به او سپرد. این اولین مأموریت او به عنوان یک مأمور مخفی بود. گووونه به لیورنو رفت، اما از سرگیری خصومت ها و شکست ناگهانی در نووارا در ۲۳ مارس ۱۸۴۹، وقایعی را که منجر به قیام های جمهوری خواهان در جنوا شد، تسریع کرد. لا مارمورا، که واحد آن در از سرگیری مبارزات نظامی شرکت نکرده بود، بنابراین خود را در حال سرکوب خونین ناآرامی ها یافت، اما برخی از قلعه های درون دیوارهای شهر
بدون درگیری توسط گووونه تصرف شدند. همین احضار منجر به تسلیم دژ بلودره شد که فرمانده آن به گووونه و چهار برساگلیری، دژ کروچتا و با کمی دشواری بیشتر، دژ تناگلیا تسلیم شد. اما بخش عمده ای از شورشیان از تسلیم شدن خودداری کردند و نیروهای لا مارمورا و گووونه مجبور به ورود به شهر شدند. در ۵ آوریل، نیروهای گووونه کلیساهای سان فرانچسکو و سان روکو را که از نظر استراتژیکی در موقعیت خوبی قرار داشتند، و از همه مهم تر، انبار باروت لاگاتزو را تصرف کردند. اندکی پس از آن، شورشیان تسلیم شدند. ارتش پیدمونت در سرکوب شورش ها ۱۹ افسر و سرباز خود را از دست داده و ۱۷۹ نفر زخمی شده بودند. به خاطر این اقدامات، در ۱۹ ژوئیه، گووونه دومین مدال نقره شجاعت نظامی را دریافت کرد. به محض اینکه آلفونسو لا مارمورا در نوامبر ۱۸۴۹ به عنوان وزیر جنگ در دولت دازگلیو منصوب شد، تصمیم گرفت وظیفه مطالعه دقیق نیروهای مسلح دو قدرت اروپای مرکزی: پادشاهی پروس و امپراتوری اتریش را به گووونه واگذار کند. هدف، نوسازی ساختار و مدیریت ارتش قدیمی پیدمونت بود. گووونه در این مأموریت به روول از جنوا و آگوستینو پتیتی از رورتو پیوست. اگرچه گووونه با نام مستعار، در وین
ناموفق بود، زیرا اتریشی ها به هر ایتالیایی علاقه مند به امور نظامی مشکوک بودند. با این حال، او در برلین، جایی که جو آرام تری داشت، به موفقیت بیشتری دست یافت. در برلین، گووونه اطلاعاتی در مورد اداره نظامی پروس، سازمان سربازگیری آن و توپخانه و سپاه مهندسی به دست آورد و به وطن خود منتقل کرد. او در گزارش های خود به روزنامه لا مارمورا، از وضعیت پرتنش با اتریش نیز سخن گفت و از موضع صلح طلبانه پروس انتقاد کرد، که در نهایت، با پیمان اولموتز در نوامبر ۱۸۵۰، مجبور به تسلیم شدن در برابر خواسته های وین شد. گوون که زبان آلمانی را به خوبی آموخته بود، در مارس ۱۸۵۱ برلین را برای بازدید از استحکامات آلمان، به ویژه از فرانکفورت، کلن، کوبلنز، ماینز و استراسبورگ ترک کرد. با بازگشت به تورین، به عنوان مدرس در مدرسه توپوگرافی نووارا و همچنین سایر مأموریت های محرمانه تر و سری تر برای مأموریتی به ونیز (که در آن زمان هنوز اتریشی بود)، برای شناسایی در مرز تیچینو با لومباردی-ونتو، برای مطالعه یک لشکر اتریشی در لومباردی و برای جمع آوری اطلاعات در میلان در مورد شورش اخیر مازینی ها منصوب شد. گووونه، در ادامه طبیعی وظایفش در پروس، در اوج بح
رانی که امپراتوری عثمانی را در مقابل امپراتوری روسیه قرار داده بود، توسط لا مارمورا به عنوان ناظر به ارتش ترکیه اعزام شد. جوزپه در ۱۰ ژوئیه ۱۸۵۳ جنوا را ترک کرد و دوازده روز بعد به قسطنطنیه رسید. بریتانیای کبیر و فرانسه از قبل از نظر سیاسی با ترکیه متحد بودند و گووونه، با پیش بینی وقوع آنچه که به عنوان جنگ کریمه به یاد آورده می شود، تصمیم گرفت به دانوب برسد، جایی که روس ها در اوایل ژوئیه به طرز تحریک آمیزی به مولداوی و والاچیا نفوذ کرده بودند. گووونه پس از رسیدن به ساحل راست رودخانه، از استقرار نیروهای عثمانی عمر پاشا گزارش داد. پس از آغاز خصومت ها در ترکیه، ارتش عثمانی (یکی از قدیمی ترین ارتش های اروپا) در ۲۸ اکتبر کالافات، در کنار دانوب را اشغال کرد و در امتداد رودخانه سنگر گرفت و منتظر واکنش روس ها بود که در ۴ نوامبر به طور ناموفقی به اولتنیتا حمله کردند. این اولین درگیری با درگیری های دیگری در مکان های دیگر، مانند ماچین و جورجیو، دنبال شد، جایی که روس ها دوباره نتوانستند از رودخانه عبور کنند. در طول این بحران ها، گووونه جبهه نبرد را به طور گسترده و طولانی طی کرد و از شرق به غرب حدود ۵۰۰ کیلومتر تا کالافات
و ویدین پیشروی کرد و در دو کرانه دانوب با یکدیگر روبرو شدند. از اینجا، در ۳۱ دسامبر، او توصیه هایی در مورد اقدام به عمر پاشا فرستاد، که در ۶ ژانویه، با حمله به ستاته، پشت کالافات، روس ها را غافلگیر کرد. اما با شروع زمستان، خصومت ها کاهش یافت و تنها در بهار ۱۸۵۴، پس از ورود بریتانیا و فرانسه به جنگ به نفع ترکیه، روس ها هدف اصلی خود را آشکار کردند: شهر سیلیسترا، در کرانه شرقی دانوب. در اواسط آوریل، محاصره شهر آغاز شد و ظرف سه هفته به طور کامل محاصره شد. روس ها تلاش های خود را بر عرب-طابیه، قلعه ای در خارج از دیوارهای شهر، متمرکز کردند. تا اوایل ژوئن، ترک ها هنوز مقاومت می کردند، اما این موضوع چند روز طول کشید. در این زمینه، در ۷ ژوئن، گووونه وارد سیلیسترا شد و با درخواست عمر پاشا برای محافظت از استحکامات آن، تشویق شد. پیدمونتی ها فهمیدند که می توان این موقعیت را تقویت کرد و در عین حال سربازان پادگان را نیز نجات داد. او راه حل خود را به فرماندار سیلیسترا پیشنهاد داد که آن را پذیرفت. روز بعد، او خودش به موقعیتی که قرار بود استحکامات در آن قرار گیرد، رسید و زیر آتش دشمن، به مدت یک ساعت آماده شد و دستورالعمل هایی
داد. یک افسر انگلیسی از او به خاطر اینکه خود را به این شکل در معرض خطر قرار داده بود، انتقاد کرد و همان شب ۴۰۰ مرد از قلعه های دیگر برای شروع کار به آنجا رفتند. حملات روسیه بلافاصله آغاز شد، اما کار ادامه یافت و هنگامی که نیروی اعزامی انگلیس و فرانسه به وارنا رسید، محاصره سیلیسترا در اوج خود بود: روس ها حملاتی را یکی پس از دیگری آغاز کردند، اما بدون موفقیت، و در ۲۲ ژوئن آنها تلاش کردند تا حمله نهایی را انجام دهند، اما بیهوده بود. فرمانده میخائیل گورچاکوف خود در این نبرد زخمی شد و روز بعد محاصره کنندگان سیلیسترا را رها کردند و عقب نشینی خود را در شمال دانوب آغاز کردند. چند ماه بعد، ارتش ترکیه به سروان جوزپه گووونه درجه سرتیپ پیشنهاد داد. اما لا مارمورا به او توصیه کرد که این پیشنهاد را نپذیرد و او نپذیرفت. از طرف پیدمونت نیز به رسمیت شناخته شد و در ۹ اکتبر ۱۸۵۴، گووونه به درجه سرگردی در هنگ شانزدهم پیاده نظام ارتقا یافت. در همین حال، عمر پاشا به او سمت رابط با افسران خارجی را پیشنهاد داد، اما باز هم تنها با رد مودبانه مواجه شد: گووون که با ورود نیروهای انگلیسی-فرانسوی به کریمه مواجه شده بود، می خواست آزادی عمل
خود را حفظ کند. در سال ۱۸۴۹، لشکر ششم شورش جمهوری خواهان جنوا را که در نتیجه آتش بس ویگناله با اتریش پس از نبرد نووارا آغاز شده بود، سرکوب کرد. در این اقدام، گوونه توانست بدون جنگیدن، کنترل سه قلعه در حومه جنوا را به دست گیرد. به خاطر اقداماتش در اولین جنگ استقلال ایتالیا، به گوونه دو مدال نقره اهدا شد. ناوگان متفقین پس از رسیدن به دریای سیاه، در ۷ سپتامبر ۱۸۵۴ از وارنا، در بلغارستان امروزی، حرکت کرد و بین روزهای ۱۴ تا ۱۷ به یوپاتوریا، کریمه رسید. در روز ۸، گووون بخارست را ترک کرد، به وارنا رفت و به سمت کریمه حرکت کرد و در روز ۱۴ در بالاکلاوا، پایگاه لجستیکی ارتش بریتانیا، پیاده شد. ده روز بعد، اولین نبرد بزرگ در کریمه رخ داد: نبرد آلما، که در ۲۵ سپتامبر توسط متفقین پیروز شد. پس از آن، دوره ای از بن بست، با دوئل های توپخانه ای بی وقفه، آغاز شد. سپس، در ۲۵ اکتبر، روس ها تصمیم گرفتند برای تضعیف نیروهای بریتانیایی به بالاکلاوا حمله کنند. پس از موفقیت اولیه در برابر نیروهای پوششی ترکیه، سواره نظام روسیه توسط بریتانیایی ها در دره ای که بلافاصله در شمال بندر قرار داشت، به عقب رانده شد. گووونه به همراه فرماندهان ار
تش های مربوطه، لرد راگلان و فرانسوا دو کانروبر، با ستادهای عمومی مربوطه، مراحل اولیه نبرد را از ارتفاع دنبال کردند. سپس، هنگامی که متوجه شد انگلیسی ها قصد دارند سواره نظام خود را برای حمله به توپ های روسی به کار گیرند، از دامنه تپه به پایین تاخت و به هنگ سیزدهم دراگون پیوست. در سمت راست خط بریتانیایی ها، او یک ایتالیایی دیگر به نام ستوان جوزپه لاندریانی را یافت که داوطلب ارتش انگلیس بود. و هنگامی که دستور حمله صادر شد، دو پیدمونتی به همراه بقیه تیپ سبک به آنجا حمله کردند. این حمله بالاکلاوا بود. در این نبرد، اسب گووونه مورد اصابت قرار گرفت که او را به زمین انداخت و او نتوانست مسیر را به پایان برساند و از ناحیه شانه کمی زخمی شد. با این حال، لاندریانی به شدت زخمی شد و توسط روس ها اسیر شد. انگلیسی ها که از رفتار گووونه شگفت زده شده بودند، در دسامبر ۱۸۵۶ به او نشان شوالیه حمام اعطا کردند. پس از نبرد بالاکلاوا، گووونه به وظایف خود به عنوان ناظر بازگشت، این بار با فرماندهی فرانسه، و پس از آن در نبرد اینکرمن در ۵ نوامبر ۱۸۵۴، یکی از خونین ترین نبردهای جنگ، شرکت کرد. در طول نبرد، روس ها تلاش کردند تپه ای را که توسط م
تفقین محاصره کننده سواستوپول در دست داشتند، اشغال کنند. و بار دیگر، آنها شکست خوردند. این فرصتی برای گووونه بود تا در مورد وضعیت میدان نبرد، مشکلات ناشی از فرماندهی دوگانه (فرانسوی و انگلیسی) و استحکام و انضباط سربازان بریتانیایی، که با این حال، کمتر از فرانسوی ها قادر به سازگاری با شرایط بودند، گزارش دهد. قدرت سربازان بریتانیایی در انگیزه آنها نهفته بود. حمله نهایی فرانسه به سنگر مالاخوف در محاصره سواستوپول با حضور گووونه همراه بود که از ناحیه لگن مجروح شد؛ بنابراین، در آستانه مداخله پیدمونت ها در کنار فرانسه، بریتانیای کبیر و ترکیه، گووونه، پر از تجربه، توصیه و توصیه برای لا مارمورا، در فوریه ۱۸۵۵ به پاریس فراخوانده شد تا در سازماندهی این لشکرکشی شرکت کند. در اوایل ماه مه، گروه پیدمونت ها در کریمه آماده ورود به عملیات بود و گووونه سمت معاون رئیس ستاد را در ستاد کل بر عهده داشت، جایی که او دفتر اطلاعات نظامی و دفتر توپوگرافی را اداره می کرد. فرصت جنگ برای پیدمونت ها با تلاش روسیه برای شکستن محاصره فزاینده سواستوپول و حمله به متفقین در ۲۵ اوت ۱۸۵۵ در نزدیکی رودخانه چرنایا فراهم شد. این نبرد که در آن هنگ های ش
انزدهم و چهارم پیدمونت تا جایی که می توانستند در برابر نیروهای عظیم لشکر هفدهم روسیه مقاومت کردند، با یک ضدحمله متفقین و عقب نشینی نیروهای دشمن پایان یافت. گووونه خود را فرماندهی نیروهایی را که ساعت ها مقاومت کرده بودند، بر عهده گرفت و آنها را به حمله ترغیب کرد، اما وقتی متوجه شد که آنها خسته شده اند، دستور عقب نشینی داد تا منتظر رسیدن نیروهای کمکی بماند و خود آخرین نفر در ستون زیر آتش دشمن باقی ماند. نبرد چرنایا یک پیروزی مهم برای متفقین بود زیرا به امیدهای روسیه برای شکستن محاصره سواستوپول پایان داد و مقدمه ای برای فتح آن بود. پس از یک محاصره ۱۱ ماهه، فرانسوی ها در ۸ سپتامبر ۱۸۵۵ سواستوپول را تصرف کردند. پس از منفجر کردن سه مین بزرگ در نزدیکی سنگر مالاچوف، حمله نهایی را آغاز کردند. گووونه نیز با فرانسوی ها بود و از ناحیه لگن کمی زخمی شد. به پاس این عمل او در ۱۷ ژوئن ۱۸۵۷، صلیب شوالیه لژیون افتخار به او اهدا شد. در پایان محاصره سواستوپل، روس ها تسلیم شدند. پس از بازگشت به خانه، گووونه در ۱ ژوئیه ۱۸۵۶، طی فرمانی، صلیب شوالیه نشان نظامی ساووی را دریافت کرد. نتایج به دست آمده در کریمه، آلفونسو لا مارمورا را بر
آن داشت تا یک دفتر ویژه برای گووونه تأسیس کند، که اولین دفتر در تاریخ پادشاهی ساردینیا بود که به فعالیت های جاسوسی اختصاص داده شده بود؛ بنابراین، گووونه در سال ۱۸۵۶ بنیانگذار و اولین مدیر سرویس مخفی نظامی پیدمونت شد. منطقه ای که قرار بود تحت پوشش قرار گیرد، طبیعتاً لومباردی-ونتوی اتریش بود، جایی که گووونه خود را برای ایجاد یک شبکه متراکم از خبرنگاران سازماندهی کرد که اطلاعات مربوط به تحرکات گسترده نیروهای ارتش اتریش، تحرکات پادگان ها، اندازه واحدهای در حال حرکت و نام آنها، توپخانه های همراه آنها و نام فرماندهان آنها را به ستاد میلان گزارش می دادند. اطلاعات، که به طور مناسب رمزگذاری شده بودند، از طریق پست یا در موارد بسیار فوری، از طریق پیک ها و در نهایت از طریق قاچاقچیانی که با عبور از مرز به پیدمونت، آن را به کارابینیری تحویل می دادند، ارسال می شدند. از جمله منابع اصلی مورد استفاده، مخبران دو فرماندهی ارتش اتریش، یعنی فرماندهی ژنرال فرنس گیولای و فرماندهی هاینریش فون هس، بودند. برای این منظور، گووون یک سیستم رمزگذاری مبتنی بر دنیای اپرا ابداع کرده بود. در مورد تکنیک های رمزگذاری، پنهان سازی و انتقال، گووون ب
ه روش های کلاسیک از جوهر نامرئی گرفته تا استفاده از کبوترهای نامه رسان متوسل شد. با این روش ها، در آستانه جنگ دوم استقلال، او اخبار مربوط به حرکات نیروهای اتریشی را در مکان های مختلف در لومباردی-ونیز دریافت کرد، زمانی که خودش به میلان نمی رفت. گووون که با هدف آشکار بهبود ارتباطات ریلی بین پیمونت، سوئیس و اتریش به آنجا سفر کرده بود، در مارس ۱۸۵۹ گزارش های مختلفی را برای نخست وزیر کاوور تهیه کرد که می توان آن را منبع اصلی اطلاعات موجود برای پیمونت و فرانسه در آغاز جنگ با اتریش دانست. در این گزارش ها، او به رشد مداوم ارتش اتریش در لومباردی، تقویت استحکامات دفاعی و نزدیک شدن نیروهای اتریشی به مرزهای پیمونت اشاره کرد. یکی از این گزارش ها توجه کاوور را جلب کرد و او آن را برای سفیر خود در پاریس، کوستانتینو نیگرا، ارسال کرد که او نیز به نوبه خود آن را برای ناپلئون سوم فاش کرد. این اطلاعات ارزشمند تلقی شد و در ۱۶ مارس ۱۸۵۹، گووون به سرهنگ دومی ارتقا یافت. با شروع جنگ دوم استقلال در آوریل ۱۸۵۹، گووونه رئیس دفتر اطلاعات شد. گووونه که ابتدا در تورین و سپس در ستاد ویتوریو امانوئل دوم مستقر بود، اطلاعات را به ستادهای عمومی
مختلف واحدهای جنگی توزیع می کرد. اخبار عمدتاً از مراکز اطلاعاتی در نووارا و پاویا می رسید. این شبکه کارآمد به نظر می رسید، اما در فرماندهی لشکرها، تب و تاب جنگ باعث شد ژنرال ها خودمختاری بیش از حدی نشان دهند و از خدمات خود به طور کامل استفاده نکنند. اولین پیروزی نیروهای فرانسوی-پیدمونتی در نبرد مونته بلو در ۲۰ مه، او را راضی کرد، اما همچنین از مرگ قهرمانانه برادرش فرانچسکو که هنگام شرکت در ششمین حمله سواره نظام آن روز رخ داده بود، عمیقاً ناراحت شد. یازده روز بعد، در نبرد پالسترو، گووونه درست به موقع رسید تا با توپخانه در حال عقب نشینی اتریش که در حال تسلیم شدن به ارتش پیدمونتی بود، روبرو شود. و در ۴ ژوئن، به دستور ویکتور امانوئل دوم، او از ژنرال مانفردو فانتی خواست تا با لشکر خود در نبرد مگنتا مداخله کند، نبردی که تا زمان مداخله ژنرال فرانسوی پاتریس دو مک-ماهون، نتیجه بسیار نامشخصی داشت. ورود پیدمونتی ها، که در میان آنها گووونه نیز حضور داشت، احتمالاً مانع از آن شد که جناح چپ مک-ماهون متحمل یک ضدحمله اتریشی شود، که می توانست نه تنها توسط سواره نظام، بلکه توسط دو تیپ پیاده نظام نیز انجام شود. پس از مگنتا، پیر
وزی برای فرانکو-پیدمونتی ها در دسترس به نظر می رسید. در ۱۰ ژوئن، ویکتور امانوئل دوم، ناپلئون سوم و در میان دیگران، گووونه، پیروزمندانه وارد میلان و در ۱۷ ژوئن، وارد برشیا شدند. اما جنگ تمام نشده بود. اگرچه اتریشی ها روحیه خود را از دست داده بودند، اما قدرت خود را حفظ کردند و در ۲۴ ژوئن به طور غیرمنتظره ای در جنوب دریاچه گاردا با فرانکو-پیدمونتی ها روبرو شدند، در نبردی که به عنوان نبرد سولفرینو و سن مارتینو به یاد آورده می شود. گووونه در کنار ژنرال فیلیبرتو مولارد، فرمانده لشکر سوم پیدمونته، بود و به عنوان افسر رابط با ستاد ویتوریو امانوئل دوم و فرماندهان سایر لشکرها، درک دقیقی از نبرد داشت. پس از پیروزی فرانکو-پیدمونته، تسلیم اتریش با آتش بس ویلافرانکا امضا شد. در همان روز، در ۱۲ ژوئیه، گووونه به عنوان سرهنگ منصوب شد و برای بهره برداری از مهارت های دیپلماتیک خود، در پاییز به همراه کمیسیون پیدمونته به زوریخ اعزام شد تا در مورد مرزهای جدید که پادشاهی ساردینیا لومباردی را در آن ادغام می کرد، بحث کند. تقریباً در همان زمان، در ۲۰ سپتامبر ۱۸۵۹، سرهنگ جوزپه گووونه با نامزدش، لورا ویچینو، که کمی کمتر از هجده سال داشت
، در کلیسای سن ماسیمو در تورین ازدواج کرد. حاصل ازدواج آنها: اوبرتو (۱۸۵۵–۱۹۲۸)، زندگینامه نویس پدرش؛ ماریا (-۱۹۳۵)؛ الئونورا (-۱۹۴۶)؛ و آدل (۱۸۶۸–۱۹۶۱). پس از پیروزی جنگ دوم استقلال، دولت های طرفدار پیه مونت در مرکز ایتالیا تشکیل شدند که به همراه تشکیلات نظامی مربوطه، قرار بود مقدمه ای برای اتحاد آن بخش از ایتالیا با پادشاهی ساردینیا باشند. در میان این واحدهای نظامی، ژنرال مانفردو فانتی تیپ «فورلی» را تشکیل داد که در ۱۴ ژوئن ۱۸۶۰ تحت فرماندهی سرهنگ گووونه قرار گرفت. گووونه پس از سازماندهی و آموزش واحدش، در ۱۵ اکتبر به عنوان سرتیپ (سرلشکر) منصوب شد. در همین حال، با لشکرکشی هزار نفر و اعلام پادشاهی ایتالیا در ۱۷ مارس ۱۸۶۱، دولت در تورین خود را با مشکل راهزنی مواجه یافت. ابتدا، گووونه، به همراه تیپ «فورلی» خود، در ماه مه ۱۸۶۱ به لاکیلا، در ابروتزو، اعزام شد. اما از ۲۸ ژوئن ۱۸۶۲، تحت فرماندهی انریکو چالدینی، که فرماندهی کل عملیات علیه راهزنی را بر عهده گرفته بود، وظیفه محافظت از قلمرویی که از تاگلیاکوزو در شمال تا گائتا در جنوب، در امتداد مرز ایالت های پاپ، امتداد داشت، به گووونه محول شد. در این قلمرو، گووونه می
توانست از همکاری نیروهای فرانسوی به فرماندهی چارلز گویون در آن سوی مرز پاپ بهره مند شود. با این حال، فرانسوی ها منفعل به نظر می رسیدند و به راهزنان اجازه می دادند از مرز عبور کرده و به راحتی در قلمرو پاپ پناه بگیرند. در این شرایط، حریف اصلی گووونه، رهبر راهزنان، لوئیجی آلونزی، معروف به «چیاوونه» بود که خود را فرمانده نیروهای بوربون تبعیدی شاه فرانسیس دوم توصیف می کرد؛ بنابراین، بین ۱۰ تا ۱۵ نوامبر ۱۸۶۱، دسته های آلونزی چندین شهر در سیوسیاریا را تصرف کردند: ایزولتا، سن جیووانی اینکاریکو و کاستلوچیو. درگیری های بزرگی بین هنگ ۴۳ پیاده نظام گووونه و راهزنان رخ داد که در طی آن، دومی موفق شد بخشی از بار و بنه هنگ را تصرف کند. با این حال، اوضاع به زودی به نفع گووونه تغییر کرد و پس از به دست گرفتن کنترل مناطق، ۵۳ راهزن را اعدام کرد، از جمله یکی از نزدیکترین همکاران آلونزی، اشراف زاده مشروع بلژیکی آلفرد دو تراسگنیس دو نامور (۱۸۳۲–۱۸۶۱). اما مشکل اصلی همچنان فرانسوی ها بودند که علیرغم توافق با دولت ایتالیا، همچنان حضور و عبور راهزنان را از قلمرو پاپ تحمل می کردند. تنها زمانی که گووونه فرماندهی نیروهایش را به گوستاو دو
مونته بلو سپرد، همکاری مؤثر آغاز شد و گووونه می توانست روی کمک فرانسه حساب کند. گووونه ابتدا تحت فرماندهی انریکو سیالدینی و سپس تحت فرماندهی آلفونسو لا مارمورا، به طور قاطع در سرکوب پدیده راهزنی مشارکت داشت و این امر به او اجازه داد تا فعالیت سیاسی خود را آغاز کند و در ۳۰ ژوئن ۱۸۶۱ به عنوان نماینده در حوزه انتخابیه سیتادوکاله، جایی که اقدامات خود را انجام داده بود، انتخاب شد. پس از پایان مرحله حاد پدیده راهزنی، یک کمیسیون پارلمانی در تورین تشکیل شد تا علل، ابزارها و راه حل های اتخاذ شده برای مبارزه با شورش را بررسی کند. در همین راستا، در ۲۳ مارس ۱۸۶۳، گووونه به تورین احضار شد و از او خواسته شد تا گزارشی از تجربه خود تهیه کند. این منجر به یادداشتی در مورد علل راهزنی شد که گووونه از سیسیل، جایی که قبلاً به آنجا منتقل شده بود، برای کمیسیون ارسال کرد. گووونه در گزارش خود که در ۲ آوریل ۱۸۶۳ ارسال شد، فقر و تکبر ثروتمندان بر فقرا را که طبق الگوهای جامعه قدیمی بوربون انجام می شد، به عنوان علل اصلی این پدیده محکوم کرد؛ بنابراین، به گفته گووون، علت اصلی راهزنی در فقر و ظلم نهفته است، نه در تلاش برای احیای سلسله بوربو
ن. پدیده دیگری که به ویژه در سیسیل شیوع یافته بود، فرار از خدمت سربازی بود که نتیجه معرفی خدمت سربازی اجباری بود. گووونه که برای مدیریت اوضاع فراخوانده شده بود، در سپتامبر ۱۸۶۲ به پالرمو اعزام شد و تا دسامبر اولین گزارش خود را ارسال کرده بود و وضعیت وحشتناک اداره امور عمومی در جزیره را محکوم می کرد. این پدیده بدتر شد زیرا فراریان از خدمت سربازی، پس از فرار از خانه های خود، ناگزیر با باندهای جنایتکار واقعی در تماس قرار گرفتند و صفوف آنها را افزایش دادند. مداخلات سنگین و گاه به گاه بی نتیجه بود، بنابراین گووونه روش محصور کردن قلمرو را با فشار مداوم و خفه کننده بازرسی ها، تفتیش ها، کمین ها و نظارت مداوم اتخاذ کرد. این روش، که با استفاده از ستون های متحرک تکمیل می شد، ثمربخش بود و تا پاییز ۱۸۶۳ موفقیت را می توان کامل دانست، زیرا منجر به دستگیری ۴۰۰۰ فراری از خدمت سربازی، به ویژه در مناطق کالتانیستا، آگریجنتو (که در آن زمان جیرگنتی نام داشت) و تراپانی شد. این کنترل ها همچنین منجر به پرداخت ۵۰۰۰۰۰ لیره مالیات معوقه و افزایش اعتبار ایالت در سیسیل شد. به دلیل این اقدامات، در ۱۸ دسامبر، گووونه به درجه سپهبدی ارتقا یاف