Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ز میلاد ویران شد. البارونی نوشت که معبد مولتان هرگز توسط زائران هندو در قرن یازدهم بازدید نشد زیرا در آن زمان به طور کامل ویران شد و هرگز بازسازی نشد. در سامبا پورانا آمده است که سامبا به دنبال راهب برای معید بود او گفت: در سامبا پورانا، تصویر خود ایزد سوریا به سامبا توصیه می کند که پرستندگان ماگا را از شاکادویپا بیاورد تا او را پرستش کنند. به این ترتیب سامبا به توصیه الهه نارده و سوریا به شاکادویپا Śākadvīpa رفت و ماگاها را از آنجا آورد. این بوجاکاها در باویشیا پورانا به عنوان نصب کننده و تقدیس کننده تصاویر خورشید نامیده می شوند. ماگا برهمانا. به گفته برخی از پوراناها، ماگاها برهمنی هستند که از قاره دیگری به نام شاکادویپا Śākadvīpa آمده اند و در هند ساکن شده اند. تعدادی از شباهت های اصطلاحی با واژه های ایرانی، محققان امروزی را متقاعد کرده است که این مجوس در اصل مغان پارسی یا از منطقه ای بوده اند که فرهنگ فارسی در آن تثبیت شده است. آنها به هند نقل مکان کرده بودند و موفق شدند به عنوان برهمن شناخته شوند. به عنوان یک قاعده کلی، متون برهمنی در مورد خارجی ها انتقادی است. ممکن است که برخی از خارجیان بدون پنهان کردن
منشأ خارجی خود موفق به کسب مقام برهمنی شده اند، بنابراین قابل توجه اما مایه ظن است. احتمالاً اولین متن باقی مانده که اطلاعاتی در مورد ورود ماگا به ما ارائه می دهد سامبا پورانا است که ورود این برهمن ها را با پرستش خورشید پیوند می دهد. سفر تعدادی از ماگا برهمن ها این سفر به کمک الهی نیاز داشت: این ماگاها بر پشت پرنده الهی گارودا سفر کردند. این ماگاها مهم است که این ماگاها قبلاً در قاره اصلی خود برهمن بودند و این یک امر شناخته شده در هند بود. همان طور که قبلاً گفته شد، اکثر محققان مدرن بر این باورند که اسطوره ماگاها که از شاکادویپا آمده اند با واقعیتی تاریخی مطابقت دارد که در آن مغ ها از ایران یا از منطقه ای تحت تأثیر شدید دین ایرانی آمده اند. هاینریش فون استیتنکرون(۱۹۶۶) به گفته برخی از محققان، ممکن است چندین مهاجرت، در بیش از یک زمان و از بیش از یک منطقه مبدأ صورت گرفته باشد. منابع دیگر در کنار سامبا پورانا تأیید می کنند که در هند برهمن هایی وجود داشته اند (و هستند) که ادعا می کردند از شاکادویپا آمده اند و با نام های ماگاس (Magas)، گاهی «بوجاکا»، یا فقط «برهمن های شاکادویپیا» شناخته می شوند.
بانتی سری (، Banteay Srei) معبدی از قرن دهم میلادی در کامبوج است که به خدایان هندو شیوا و پارواتی اختصاص یافته است. این معبد در منطقه انگکور، در نزدیکی تپه پنوم دی، در شمال شرقی معابدی که زمانی متعلق به پایتخت های قرون وسطایی یاوشوداراپورا و انگکور تام بودند؛ واقع شده است. بانتی سری عمدتاً از ماسه سنگ قرمز ساخته شده است؛ که این ماده با حکاکی های تزئینی ظریف دیوارها که هنوز هم قابل مشاهده اند؛ سازگاری دارد. خود ساختمان ها از نظر مقیاس، به طور غیرمعمولی کوچک هستند؛ به ویژه زمانی که با استانداردهای ساخت و ساز آنگکوری اندازه گیری می شوند. این عوامل باعث شده است که این معبد در میان گردشگران بسیار محبوب باشد و به عنوان جواهر هنر خمر مورد تحسین قرار گیرد.
فرانسیس ویلفورد (; – ) نویسنده، هندشناس، شرق شناس، عضو انجمن آسیایی بنگال، و همکار دائمی مجله آن - تحقیقات آسیایی - با تعدادی مقاله خیالی، هیجان انگیز، بحث برانگیز و بسیار غیرقابل اعتماد در مورد جغرافیا و اسطوره هندو باستان است. او بین سال های ۱۷۹۹ و ۱۸۱۰، مجموعه ای متشکل از ده مقاله دربارهٔ جغرافیا و اساطیر هندو را برای پژوهش های آسیایی ارائه کرد و مدعی شد که تمام اسطوره های) اروپایی منشأ هندو دارند و هند مسیحی به نام شالیواهانا را تولید کرده است که زندگی و آثارش بسیار شبیه مسیح کتاب مقدس است.
قهرمانان () یک فیلم ورزشی کمدی-درام اسپانیایی به کارگردانی خاویر فسر است که در سال ۲۰۱۸ منتشر و در همان سال برندهٔ جایزه گویا برای بهترین فیلم، بهترین بازیگر جدید و بهترین ترانهٔ غیراقتباسی شد. این فیلم نمایندهٔ کشور اسپانیا جهت رقابت برای جایزه اسکار بهترین فیلم بین المللی در نود و یکمین دوره جوایز اسکار بود که به فهرست نهایی نامزدان راه نیافت.
اَنارم (اوستایی: "اَنَغرِرَاوچَ") در اساطیر ایرانی به معنای ایزد «روشنایی بی پایان» است. بر پایهٔ باورهای زرتشتیان، کسانی که با اندیشه نیک، گفتار نیک و کردار نیک زندگی کنند و با دروغ و ناپاکی مبارزه نمایند، سرانجام به سرای نور و سُرور خواهند رفت که سرشار از خرسندی و شادمانی است. این سرا همان خانهٔ واپسین و جایگاه روشنایی و فروغ بی پایان به شمار می رود. گل «مرو اردشیران» در دین زرتشتی به عنوان نماد انارم شناخته می شود. روز سی ام در گاهشماری زرتشتی به نام اَنارم اختصاص دارد و ایزد انارم نگهبان این روز است. جشن و نیایش. زرتشتیان در این روز به سفر می روند و اهورامزدا را به شکرانهٔ داده های نیکش ستایش می کنند.
بازدید، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بافت در استان کرمان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان فتح آباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن کمتر از ۳ خانوار بوده است.
بیدشیرین ۱، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بافت در استان کرمان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان فتح آباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۱۳ نفر (۴ خانوار) بوده است.
بیدشیرین ۲، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بافت در استان کرمان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان فتح آباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن کمتر از ۳ خانوار بوده است.
بیدگران، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بافت در استان کرمان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان فتح آباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۱۷ نفر (۵ خانوار) بوده است.
راجندرا چاندرا هازرا (; – ) نویسنده، محقق سانسکریت بود که به دلیل مطالعاتش در زمینه ادبیات پوراناها و اوپاپوراناها شهرت داشت. او در طی چهار دهه فعالیت آکادمیک، حدود ۱۰ کتاب و بیش از ۲۰۰ مقاله تحقیقاتی دربارهٔ موضوعاتی نوشت که از علاقه اصلی خود به ادبیات اسمریتی گرفته تا وداها، ویاکاراها، کاویا، گلچین، باستان شناسی، تاریخ جهان، دیرینه شناسی و نظام های وایکائوهیلیا و وی شیشکا نیایا نوشت.
دولت آباد ۱، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بافت در استان کرمان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان فتح آباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۷۰ نفر (۲۴ خانوار) بوده است.
طوطیه، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بافت در استان کرمان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان فتح آباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن کمتر از ۳ خانوار بوده است.
گزمک، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بافت در استان کرمان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان فتح آباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن کمتر از ۳ خانوار بوده است.
خونگوییه، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بافت در استان کرمان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان فتح آباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن کمتر از ۳ خانوار بوده است.
مغان برهمن یا مگ برهمن ()، یا برهمن های بهوجک ()، یا شاکدویپ برهمن ()، اعضای جامعه کاهنان با منشأ مردمان ایرانی تبار هستند که جذب طبقهٔ برهمین های هند شدند. آنها امروزه عمدتاً در غرب و شمال غربی هند متمرکز هستند. آنها از پرستندگان خدای خورشید سوریا (ایزد) منشأ گرفته اند. مطالعه بر روی مغان در متون هندی، قبل از هر چیز، با "بهاویشیا پورانا" (متن مذهبی هندوئیسم) به عنوان یک منبع آغاز شد. طبق افسانه ای که در "بهاویشیا پورانا" نوشته شده است سامبا (پسر کریشنا) به جذام مبتلا شد و از طریق پرستش خدای خورشید، سوریا درمان شد. او معبدی برای پرستش سوریا بنا کرد اما برهمن های اهل هند حاضر نشدند که به عنوان راهب در این معبد کار کنند بنابراین مجبور شد چندین خانواده از مغان برهمن خورشیدپرست، را از یک منطقه اسطوره ای به نام شاکدویپ بیاورد. متون بودایی زیادی وجود دارد که حاوی ارجاعاتی به این مگاها است که در بخشی از متن ها به اینکه مگاها با خویشاوندان نزدیک روابط داشتند اشاره شده است. با این حال، توضیحات در این اسناد بودایی تا حد زیادی مشابه است، و نشان می دهد که آنها را می توان در نهایت به یک منبع واحد ردیابی کرد. برخی از آداب
و رسوم خاص مغان برهمن، مانند بستن کمربندی به نام اوینگ ()، با بستن کمربندی به نام کستی در بین زرتشتیان شباهت دارد. بر پایه همین شباهت ها هلموت هومباخ استدلال می کند که مغان کسی جز روحانیان زرتشتی نیستند برخلاف آن آلبرشت وبر بر اساس خورشیدپرستی مغان عقیده دارد که مگاها روحانیان گروهی هستند که خدای خورشید، میترا را در ایران باستان می پرستیدند. پژوهشگر ژاپنی، یوتو ناگای در سال ۲۰۲۳ می نویسد: بحث در مورد منشأ مغان برهمن تا حدی به دلیل محدودیت در اسناد موجود به بن بست رسیده و اختلاف نظرها تا به امروز حل نشده باقی مانده است. افسانه سامبا. "بهاویشیا پورانا" و "سامبا پورانا" در مورد مغان برهمن چنین صحبت می کنند: سامبا (پسر کریشنا) پس از نفرین شدن به جذام مبتلا شد، سامبا از پدرش کریشنا خواست تا جوانی او را بازگرداند. کریشنا ناتوانی خود را ابراز کرد و متوسل شدن به خدای خورشید سوریا (ایزد) را به او پیشنهاد کرد. بنابراین، به توصیه الهه نارده، سامبا به جنگل های میتراوان در کرانه های چاندراگا، جایی که خدای خورشید در آنجا اقامت داشت، رفت. در آنجا، او خدای خورشید را تشویق کرد تا در برابر او ظاهر شود و درمان خود را به دست آور
د، اما در عوض، مجبور شد تأسیس یک معبد خورشیدی را بپذیرد. در حالی که معبد با استفاده از تصویری که از خود خدای خورشید دریافت شده بود، ساخته شد، تأمین یک راهب برای معبد دشوار بود، برهمن ها نمی خواستند در این معبد کار کنند، زیرا راهبان معبد خورشیدی پیشکش ها را برای خود می گرفتند و این مخالف منوسمرتی (قانون نامه ها) بود. بنابر این سامبا از یک منطقه اسطوره ای به نام ساکادویپا برهمن هایی را که «مغ» نامیده می شدند برای اجرای مراسم معبد آورد. تمام هجده خانواده مغان برهمن به درخواست سامبا آمدند و در نزدیکی معبد ماندند. تعریف. مغان برهمن؛ اعضای جامعه کاهنان با منشأ مردمان ایرانی تبار یا مغ های ساکن هند هستند که جذب طبقه برهمن شدند. بر اساس شباهت های اصطلاحی در آیات پورانا مرتبط با ریشه های اولیه ایرانی و سنت مشترک خورشیدپرستی، برخی از محققان این افسانه را منعکس کننده مهاجرت مغان -از منطقه ای تحت تأثیر ایرانشهر - در امواج متعدد به هند در طول سالیان می دانند. محققان در مورد اینکه چه نوع شخصیت های مذهبی ایران باستانی را مغان (مگاها) در نظر گرفت، اختلاف نظر دارند. در "بهاویشیا پورانا" «بهوجک» نام دیگری برای «مگا» است اما در
برخی از مطالعات قبلی گروه «بهوجک» به عنوان یک گروه مذهبی با منشأ متفاوت از مگاها تفسیر شده است. از اواسط قرن بیستم، این تمایز بین خاستگاه «مگاها» و «بوجاکا» به نظریهٔ پذیرفته شده تبدیل شده است. بر اساس نظریه متفاوت بودن مگاها و بوجاکاها، احتمالاً این دو گروه با منشأهای مختلف بودند که در هند یکسان شدند. خود واژه «بهوجک» یک اسم رایج به معنای «پرستندگان» است و چندین گروه را می توان با پرستش بت ها در معابد با نام «بوجاکا» نام برد. ممکن است چندین گروه از این قبیل که به نام «بوجاکا» شناخته می شدند، افسانه مغان را پذیرفته باشند که «از قاره ساکادویپا آمده اند» و «از خدای خورشید متولد شده اند» و از این طریق ادعای مشروعیت خود به عنوان برهمن را داشتند. امروزه این برهمن ها «برهمن های شاکدویپ» نامیده می شوند. برهمن های ساکادویپای امروزی نیز ممکن است در اثر متحد شدن و پیوستن چندین گروه، از جمله مغان و بوجاکاها به وجود آمده باشند که وجه مشترک آن ها در سنت ادعای منشأ گرفتن از منطقه اسطوره ای شاکدویپ بود. منابع اولیه. متون بودایی زیادی وجود دارد که حاوی ارجاعاتی به مغان یا ایرانیان است. با این حال، توضیحات در این اسناد بودای
ی تا حد زیادی مشابه است و نشان می دهد که آن ها را می توان در نهایت به یک منبع واحد ردیابی کرد. با توجه به اینکه مکتب بودایی سرواستیواده در شمال غربی هند فعال بود، عموماً اعتقاد بر این است که سه متن اول کتاب دینی بودایی "ابهیدارما" در شمال غربی هند سروده شده است. علاوه بر این، توصیفات مغان در "نظریه مبتنی بر کارما" و دیگر متون "ابهیدارما" به جز تفاوت های جزئی، تقریباً یکسان است و بعد نقل قول یا نقل قول های دست دوم از همان کتاب هستند. توصیفات مغان در ادبیات بودایی بسیار محدود است. منابع غیر سانسکریت. در "جغرافیای بطلمیوس" که حدود ۱۵۰ سال پس از میلاد نوشته شده، نام «مغان برهمن» () ذکر شده اما برخلاف منابع بودایی که منشأ آن ها در شمال هند ذکر شده است و آن ها یکی از قبیله های داخلی هند، ساکن در جنوب این کشور، هستند. ابوریحان بیرونی دربارهٔ آنها مگاها چنین گفته است: در پوراناها. "پوراناها" به ادبیات زبان سانسکریت اشاره دارد که تاریخ فرهنگی هند را در خود حفظ کرده اند. از جمله افسانه های تاریخی، مراسم مذهبی و هنرها و علوم مختلف. هجده مجموعه "ماهاپوراناها" در کُل بیش از ۴۰۰۰۰ شلوکا (دو بیتی) دارند و قدمت آن ها به بیش
از چند قرن پیش از میلاد می رسد. در پوراناها برهمن های ساکن جزیره اسطوره ای ساکادویپا عموماً مغان برهمن (مگا برهمن (मग) نامیده می شوند. شباهت و تفاوت مغان در دو متن بودایی و پوراناها. سؤال این است که آیا مغان متون بودایی و پوراناها یکسان هستند؟ در نگاه اول، توصیفات مغان در این دو سند را به سختی می توان منطبق دانست. به عنوان مثال، منابع بودایی هیچ اشاره ای به پرستش خورشید یا بستن کمربندی به نام «اوینگ»، که یک وظیفه مذهبی مهم است، نمی کنند، در حالی که نه "سامبا پورانا" و نه "بهاویشیا پورانا" از رابطه جنسی مغان با خویشاوندان نزدیک یا کشتن افراد مسن یا بیمار یاد نمی کنند. اولین دلیل ممکن برای این تفاوت ممکن است تفاوت نگرش توصیفی به مغان در دو گروه ادبی باشد. در ادبیات بودایی، مغان صرفاً به عنوان نمونه ای از یک موضوع محکوم، یک قوم غیر معقول ذکر شده است. به نظر می رسد آنچه برای نویسندگان متون بودایی که از مغان یاد می کردند، مهم بود، فقط جنبه های «غیراخلاقی» آن ها بود و اینکه آیا خدای آن ها خدای خورشیدی بود یا خیر، موضوعی برای توصیف نبود. برعکس،" سامبا پورانا" و "بهاویشیا پورانا"، مغان را به عنوان برهمن های کاملاً ار
تدوکس که در پرستش خورشید تخصص داشتند، به تصویر کشیده شده اند. اگر این مغان اعمالی مانند روابط جنسی با خویشاوندان نزدیک یا کشتن افراد مسن و مریض داشتند، غیرممکن بود که آن ها را که رفتارشان حتی توسط برهمن های معمولی غیراخلاقی تلقی می شد، توسط سایر برهمن ها به عنوان برهمن های مشروع به رسمیت شناخته شوند که در پوراناها توصیف شده است؛ بنابراین، این احتمال وجود دارد که دلیل دوم تفاوت توصیفات در متون پورانا و بودایی، تفاوت در تاریخ ایجاد آن ها است. بین نوشته شدن "نظریه مبتنی بر کارما"، که برای اولین بار در متون بودایی به مغان اشاره می کند، و نوشته شدن " سامبا پورانا"، حداقل ۵۰۰ سال فاصله وجود دارد، در این مدت تصور می شود که مغان آداب توصیف شده در متون بودایی را از دست داده باشند. نظریه ها. خورشیدپرستی. هاینریش فون استیتنکرون (تولد ۱۹۳۳ – مرگ ۲۰۱۸) در مورد خاستگاه مغان، بر اساس فرض تمایز بین مغان برهمن و برهمن های بوجاکا و بر اساس این واقعیت که در "سامبا پورانا" هیچ اشاره ای به متون مقدس مشابه اوستا وجود ندارد. او بر اساس ویژگی های مغان، مانند خورشیدپرستی آن ها، استدلال می کند که مغان زرتشتی نبودند، بلکه گروهی بودند ک
ه به دین سکاها متعلق به چندخداپرستی ایرانیان باستان در دوره پیش از زرتشت متعلق بودند، به ویژه گروهی بودند که خدای خورشید میترا را می پرستیدند. از سوی دیگر، بر اساس وجود این واقعیت که نام جد بوجاکا، «جراسابادا» است، که شبیه به «زرتشتا»، بنیان گذار دین زرتشتی، و سایر عناصر خاص به زرتشتی ها بود، او همچنین خاطرنشان کرد که دین بوجاکا حاوی عناصری از زروانی و همچنین تأثیرات بودایی است. هاینریش فون استیتنکرون می نویسد، مغان آیین پرستش خورشیدی که از قبل در هند موجود بود را رایج کردند.پژوهشگر ژاپنی، آتسوجی آشیکاگا نیز استدلال می کند که مگاها (و بوجاکاها) گروهی بودند که خدای میترا را می پرستیدند. راجندرا چاندرا هازرا (تولد ۱۹۰۴ – مرگ ۱۹۸۲) پژوهشگر ادبیات سانسکریت استدلال می کند که مغان و «بوجاکاها» هر دو از یک منشأ هستند و از یک گروه خورشیدپرست، منشعب می شوند، اما آن ها در زمان های مختلف به هند رسیده اند. او همچنین بیان کرد که این رهبران مذهبی گروه خورشیدپرست، معروف به «مگا» به وضوح از گروه مزدیسنا متمایز هستند. هازرا معتقد است که خورشیدپرستی تحتم حمایت مگاها محبوبیت زیادی در هند پیدا کرد. آلبرشت وبر یک محقق برجسته قرن
نوزدهم اظهار می کند که کمربندی که توسط برهمن های مغان بسته می شده، با کمربند مقدس زرتشتیان کستی مطابقت دارد اما او همچنین خاطرنشان کرد که رسم بستن کمربند لزوماً منحصر به آیین زرتشتی نیست، بلکه عنصری رایج در آیین باستانی مغان، یا رهبران مذهبی ایران باستان بود. او منشأ مغان را با قوم سکا، یک قوم عشایری مردمان ایرانی تبار که معروف است در حوالی زمان مسیح به شمال غربی هند پیشروی کردند، می دانست. او مغان را گروهی می داند که از دین شرک پیش از زرتشت برخاسته اند. بر اساس خورشیدپرستی مغان، وبر این نتیجه حاصل را ارائه کرد که مغان روحانیان گروهی هستند که خدای خورشید، میترا را در ایران باستان می پرستیدند. در اوایل قرن بیستم، به پیروی از آلبرشت وبر، جی. شفتلوویتز (J. Scheftelowitz) دربارهٔ مغان که در متن "بهاویشیا پورانا" حضور دارند، نوشت. او آثار پرستش را مورد بحث قرار داد و به نتیجه ای مشابه وبر رسید. یوتو ناگای می نویسد: اگرچه به برخی شباهت ها بین مغان و روحانیان زرتشتی اشاره شده است، اما این شباهت های در درجه اول از نظر تشابه آوایی هستند. ممکن است شباهت هایی واژه هایی که این فرضیه بر اساس آن ها هستند، چیزی بیش از تطابق
های آوایی صرف نباشد. این نکته مهم را باید در نظر داشت که بارزترین ویژگی مذهب مغان، خورشیدپرستی است. در پژوهش های جدید به بخشی از متن ها که به روابط با خویشاوندان اشاره شده است توجه بسیاری شده است و پژوهشگران آن را با آنچه که توسط متن های مذهبی زرتشتی تشویق شده است مشابه می دانند برخلاف آن در توصیف مغان به رسم کشتن سالمندان و پیران اشاره شده است که به آن توجه نمی شود. برای نمونه در مطالعه مارتینا پالادینو بر روی مغان برهمن به طورکلی مطالبی که در مورد به کشتن سالمندان در متن های بودایی آمده است، حذف شده است. یوتو ناگای همچنین نوشته است که نظریه هلموت هومباخ مبنی بر زرتشتی بودن مغان نیز از برخی جهات شایسته بازنگری است. برای مثال، افسانهٔ سامبا صرفاً مغان را از سرزمینی بیگانه توصیف می کند، اما به صراحت بیان نمی کند که آن ها از ایران آمده بودند. از سوی دیگر، اگر این مغان زرتشتی در نظر گرفته شود، توضیحی برای این واقعیت لازم است که چرا اصول اصلی دین زرتشتی از قبیل نام خدای متعال اهورامزدا و دوگانگی خیر و شر و غیره، نه در "بهاویشیا پورانا" و نه در "سامبا پورانا" یافت نمی شود. نظریه زرتشتی بودن. هلموت هومباخ (تولد ۱۹
۲۱ – مرگ ‏۲۰۱۷) با نتیجه گیری های آلبرشت وبر، شفتلوویتز مبنی بر اینکه مغان برهمن که در "بهاویشیا پورانا" از آنان نام برده شده، روحانیان پیرو آیین میترا بودند، مخالفت کرد. او استدلال می کند که مغان کسی جز روحانیان زرتشتی نیستند اما او این احتمال را رد نکرد که ممکن است مغان تحت تأثیر مذهب سکاها یا سلسله کوشانی ها قرار گرفته باشند. مارتینا پالادینو در مقاله ای تحت عنوان "تقویم مگا" آورده است که سال مگاها از ۱۲ ماه تشکیل شده است که هر ماه ۳۰ روز دارد. برای هر روز خدایان متفاوتی تعیین می کند و قالب تقویم مشابهی در ایران باستان وجود دارد. هر روز به یک خدای هندی اختصاص دارد که ظاهراً ایرانی الاصل هستند. اگرچه منبع قدرت خدایان برای هر روز و ترتیب تعیین شده آن ها قابل مشاهده نیست. مارتینا پالادینو معتقد است که این تقویم به خوبی با تقویم زرتشتی منطبق است اما ظاهری هندو دارد. پالادینو این مسئله را مطرح می کند که ممکن است ادعاهای هومباخ در مورد کمربند آویانگا بر اساس مبانی زبانی قانع کننده نباشد، زیرا امروزه جز اوستایی از هیچ زبان باستانی ایران شرقی اطلاعاتی در دست نیست. با این حال، پالادینو نظریهٔ هومباخ مبنی بر اینکه ا
ین مغان، زرتشتی بودند، را تأیید می کند. شباهت با مغان در منابع یونانی. در اوایل قرن نوزدهم، فرانسیس ویلفورد در سال ۱۸۱۲ میلادی اولین کسی بود که افسانه سامبا (پسر کریشنا) که در "بهاویشیا پورانا" درج شده بود، را به جهان غرب معرفی کرد و از مغان برهمن که در آن ظاهر می شود گزارش داد. ویلفورد همچنین به شباهت های مغان برهمن و شخصیت های روحانی ایران باستان اشاره کرد. او مغان را با کاهنان ایران باستان، «ماگوس» (به یونانی:μάγος) که توسط هرودوت و دیگر نویسندگان یونان باستان توصیف شده است، مرتبط دانست. پژوهشگر دیگر ژاپنی شینجو کاوازاکی (۱۹۷۵) نیز استدلال کرد برخی از رسوم مغان برهمن، مشابه آداب و رسوم مغان/ماگوس است که توسط هرودوت توصیف شده است. نویسنده یونانی خانتوس تاریخدان یونانی هم عصر با هرودوت در سدهٔ پنجم پیش از میلاد، که در آناتولی تحت حکومت هخامنشیان زندگی می کرد، کتابی به نام "ماژیکا" نوشت که اکنون مفقود شده است و در آن گزارش می دهد که «مغان (احتمالاً یک قبیله کاهنی در ماد) با مادران خود و دختران و خواهرانشان می آمیزند می ورزند (و این رسم آنهاست)؛ و زنان به همه تعلق دارند، به طوری که وقتی مردی می خواهد همسر مرد
دیگری را به عنوان همسر خود بگیرد، این کار را بدون استفاده از زور یا پنهان کاری، بلکه با رضایت و تأیید متقابل انجام می دهد.» بخش اول این بیانیه، قدیمی ترین گواهی یونانی از ازدواج خویشاوندان نزدیک ایرانی است. فرضیه ها در مورد منشأ. یوتو ناگای در سال ۲۰۲۳ می نویسد: بحث در مورد منشأ مگاها تا حدی به دلیل محدودیت در اسناد موجود به بن بست رسیده است. اختلاف نظرات در مورد منشآ مغان برهمن تا به امروز حل نشده باقی مانده است. منطقه گنداره. در"نظریه مبتنی بر کارما" و "ابهیدرما مهاویبهاشا شسترا" توضیح داده شده است که مگاها در غرب زندگی می کند. اگر «غرب» در این توصیفات از منظر شمال غربی هند است، جایی که "نظریه مبتنی بر کارما" در آنجا نوشته شده است، ممکن است به مناطق خارج از هند نیز اشاره داشته باشد. از سوی دیگر، روایتی وجود دارد که "ابهیدرما مهاویبهاشا شسترا" در منطقه کشمیر گردآوری شده است، بنابراین «غرب» ممکن است به خارج از هند اشاره نداشته باشد، بلکه به منطقه گنداره اشاره دارد. این منطقه در قرن ششم قبل از میلاد پس از فتح دره سند به دست هخامنشیان به یکی از ساتراپ های امپراتوری هخامنشی تبدیل شد، و مگاهایی که در "ابهیدرما مه
اویبهاشا شسترا" به آن ها اشاره شده است ممکن است از اهالی منطقه گنداره باشند که در این زمان تحت فرمانروایی امپراتوری هخامنشی قرار گرفته بودند. منطقه اسطوره ای ساکادویپا. ساکادویپا یک جزیره اسطوره ای است که در پوراناها توسط اقیانوس شیر احاطه شده است. بسیاری از محققان به موقعیت جغرافیایی واقعی ساکادویپا پرداخته اند. در این جزیره کسانی زندگی می کنند که عمر طولانی دارند صادق هستند و به نظم اجتماعی احترام می گذارند. مارها در ساکادوپیا بسیار مهم هستند. سکاستان. بسیاری از محققان پیشنهاد می کنند که ساکادویپا را با سکاستان بشناسند که به نوبه خود با ساتراپی درانگیانا (زرنگ) در امپراتوری هخامنشی شناخته می شود. این منطقه یا بخشی از آن احتمالاً به دلیل مهاجرت قابل توجه سکاها (شاکا) به این سرزمین، نام سکاستان را به خود گرفته است. مارتا ال. کارتر دربارهٔ مهاجرت مگاها از ساکادویپا (که با سکاستان یا «سرزمین سکاها» شناخته می شود) به هند نظریه ای دارد که به عنوان «نظریهٔ کارتر» شناخته می شود. در قرن سوم، کرتیر، کاهن اعظم زرتشتی کاملاً ارتدوکس، اصلاحات دینی انجام داد، بتها را نابود کرد، بدعت ها را محکوم کرد و به هر فرقه مذهبی دیگ
ری مانند مانوی، یهودیت، مسیحیت، برهمانیسم و بودیسم حمله کرد. کرتیر در کتیبه نقش رستم دو بار در سطرهای ۱۴ و ۲۳ از سکاستان نام برده است که محل وقوع این حوادث بوده است. «نظریه کارتر» معتقد است که اصلاحات زرتشتی کرتیر و آزار و شکنجه سایر فرقه ها می تواند باعث شود که مگاها سکاستان را ترک کنند و به هند و ابتدا به مولتان نقل مکان کنند. احتمالاً مگاها آیین منحصربه فرد میترا خدای خورشیدی خود را حفظ کرده بودند و کرتیر تمام مغ هایی را که اعمال درست مزداپرستی را انجام نمی دادند مجازات می کرد. با توجه به شواهدی مبنی بر سکونت مگاها قبل از قرن سوم در هند، این امکان وجود دارد که موج دوم مگاها که از اصلاحات کرتیر فرار کرده بودند، می توانستند به مگاهایی که قبلاً مهاجرت کرده بودند، که احتمالاً از زمان هخامنشیان در هند بوده اند، بپیوندند. پاتریشا کرون مگاها را به معنای کاهنان ایرانی در سرزمین های مرزی بین هند و ایران توصیف کرده است. یوتو ناگای می نویسد: این فرضیه وجود دارد که مغان ذکر شده در ادبیات بودایی متعلق به یک قوم کوچ نشین ایرانی شبیه به ماساژت ها باشند. مکان ماساژت ها (یک شاخه از سکا ها، به معنی سکاهای تیزخود) همان طور ک
ه در منابع یونانی ذکر شده، در شمال و شمال غربی هند زندگی می کردند، که با توصیف «مگاها در غرب» در تضاد نیست. ماساژت ها بیشتر به خاطر کشتن کوروش بزرگ، توسط ملکه شان تهم رییش شهرت دارند. به نظر می رسد که بی بند و باری در زندگی جنسی ماساژت ها یک رسم رایج بوده است. هرودوت می نویسد که آنچه یونانیان در مورد سکاها می گویند در واقع آداب و رسوم ماساژت ها است. در بین این قوم کسی در اثر بیماری مرده، دفن می شود یا غذای جانوران وحشی اما کسانی که بیش از حد پیر می شوند، قربانی می شوند و همراه با گوشت سایر حیوانات قربانی پخته شده و خورده می شوند. آنها فقط خدای خورشید را می پرستند. پاکستان. به طور سنتی معبد ساخته شده با شهر مولتان و معبد با معبد خورشید مولتان (در پاکستان امروزی) شناخته می شود، اما شواهد کمی در تأیید وجود دارد و هاینریش فون استیتنکرون این ایده را رد می کند. زمان مهاجرت. «وی.سی. سریواستاوا» (V. C. Srivastava)، پژوهشگری که زیر نظر راجندرا چاندرا هازرا تحصیل کرده است، مطالعات زیادی در مورد خورشیدپرستی هندی منتشر کرده است، از جمله یکی از آن ها به موضوع مغان برهمن می پردازد، و این دیدگاه را ارائه کرده است که مغان، ا
ز مگوس های (مغ به زبان یونانی) ایرانی منشأ گرفتند. آن ها پس از اینکه ایران توسط امپراتوری هخامنشی فتح شد، به شمال غربی هند مهاجرت کردند. مطالعه مهم دیگر در مورد مغان برهمن، تحقیق یوهانس برونخورست (۲۰۱۶) است که بر تغییر وضعیت برهمن ها در جامعه هند تمرکز دارد و تحولات تاریخی «مگوس» (یونانی مغ) را بررسی می کند. برونخورست همچنین می نویسد: این کاهنان و آیین خورشیدی آن ها ممکن است در زمان شاهنشاهی کوشانی یا اندکی قبل از آن ها به شبه قاره هند راه یافته باشند. ترجمه منابع هندی و انتقال به منابع دیگر. جفری کوتیک می نویسد: این آداب و رسوم ادعایی مربوط به زنا با محارم در میان مردم در غرب هند عملاً به عنوان نمادهای تکرار شونده در ابهیدارما عمل می کرد که به نوبه خود به جهان بینی بوداگرایی چینی منتقل شدند. دیدگاه های بودایی چینی در مورد ایران و دین ایرانی عمدتاً بر اساس تعصب ها و تفکری قالبی بود که از بودیسم هندی به بودیسم چینی وارد شده بودند. به این ترتیب، ایران و فرهنگ های اطراف به عنوان یک گروه جمعی از ملیکجه (بیگانه ها) به عنوان نوعی کاریکاتور از آنچه بودایی نباید باشد، عمل می کرد، اما در عین حال، این دیدگاه ها از دیدگ