Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
م بویهی اصفهان، یعنی در چهارده سال آخر عمر ابن سینا که در آن شهر گذراند، نوشته شده است. مقایسه این دو مقدمه که هر دو به زبان ستایش آمیز خطاب به حاکم اصفهان نوشته شده اند، نشان می دهد که احتمالاً «دانش رگ» قبل از «دانشنامه» تألیف شده است، زیرا ابن سینا در مقدمه «دانشنامه» اظهار می دارد که «در سایه آن شاهزاده به تمام آرزوهای خود دست یافته است—برای امنیت، عزت، احترام به علم…» این نشان می دهد که او سال های خوشی را قبل از تکمیل «دانشنامه» در اصفهان سپری کرده بود. سبک نگارش ابن سینا در این آثار روان و بی تکلف است و اگر سیاق عبارات او امروز در مواردی دشوار و نامأنوس به نظر می رسد، از آن روست که بیش از هزار سال فاصله در میان است. جمله ها کوتاه و ارتباط میان اجزاء جمله روشن و بی ابهام است و عبارت رنگ و حالت ترجمه که معمولاً در اینگونه آثار دیده می شود، ندارد. ابن سینا از آوردن واژه های عربی تا آنجا که تا زمان وی در زبان فارسی وارد شده و رایج بوده، اجتناب نداشته و واژه های فارسی شاذ و نادر نیز در کلام خود نیاورده است. لغات فارسی او کلاً همانهایی است که نویسندگان نظم و نثر فارسی سده های ۴ و ۵ق /۱۰ و ۱۱م به کار برده اند.
اصطلاحات فلسفی و منطقی را غالباً به دو صورت فارسی و عربی با هم داده است تا فهم مطلب دشوار یا ناممکن نگردد، همچون این عبارت «... اندر رسیدن که به تازی تصوّر خوانند… گرویدن، چنان که بگروی که پری هست… و این را به تازی تصدیق گویند»، ولی در مواردی نیز که برای اصطلاحی معادل فارسی درست و قابل فهم نمی یافته، از جعل الفاظ غریب خودداری و به ذکر صورت عربی رایج آن بسنده کرده، چنان که در برابر اصطلاحاتی چون جنس، نوع، فصل، عرض عام و عرض خاص لفظی به فارسی نیاورده است. ابن سینا در نقل مفاهیم علمی و فلسفی به زبان فارسی یا الفاظ رایج این زبان را که در آثار پیشینیان و معاصران او چون بلعمی و فردوسی و دیگران به معانی متداول آمده است، به معانی اصطلاحی به کار می گیرد یا از ترکیب واژه های رایج فارسی با یکدیگر یا واژه های فارسی و عربی، اصطلاحات جدید می سازد. نوع اول مانند: چندی (= کمیّت)، چونی (= کیفیت)، نهاد (= وضع)، کنش (= فعل)، جنبش (= حرکت)، تنومند (= جسمانی)؛ نوع دوم مانند: بخواست (= ارادی)، اندریابایی (= ادراک)، ایستاده به خود (= قائم به ذات)، بستناکی (= انجماد)، بهره پذیری (= قابلیت تقسیم)، زود جنب (= سریع الحرکة)، شاید بود (
= ممکن)، هرآینگی (= وجوب)، چه چیزی (= ماهیت)؛ نوع سوم مانند: حد مهین (= حداکبر)، حد کهین (= حداصغر)، حرکت گرد (= حرکت مستدیر)، قوت کُنایی (= قوه فاعله)، قوت داننده (= قوه عاقله)، قیاس راست (= قیاس مستقیم). توصیف کلی. نوشته های ابن سینا به زبان عربی، زبان دین و بیان علمی در کل جهان اسلام در آن زمان، برای شاگردان و سایر متخصصان در نظر گرفته شده بود و می توان آن ها را به عنوان «کتاب های درسی پیشرفته» توصیف کرد. در مقابل، دو کتاب او به زبان فارسی، زبان گفتاری و ادبی مردم ایران، کتاب های راهنمای مقدماتی هستند که برای استفاده یک فرد ناآشنا نوشته شده اند و دارای ویژگی های مناسب هستند: زبان روشن، عبارت بندی نزدیک به محاوره (اصطلاحات فنی عربی در «دانشنامه» با معادل های فارسی جایگزین شده و در «دانش رگ» همراه با معادل های فارسی ارائه شده است)، انتخاب موضوعات و سؤالاتی که دسترسی به دانش نسبتاً ابتدایی در هر زمینه را فراهم می کند، حذف موضوعاتی که فقط برای متخصصان جالب است، کاهش طول فصل ها، و استفاده مکرر از توصیف توضیحی به جای تعریف منطقی. اینها از جمله ویژگی های مشترک این دو اثر هستند. محتوای هر یک در زیر خلاصه شده است.
اندر دانش رگ. مطالعه نبض به خودی خود در فصل چهارم آغاز می شود و در فصل های پنج و شش دنبال می شود. در اینجا نویسنده خلاصه های ساده ای از مسائل پیچیده که در فصل اول درس سوم بخش یازدهم (فن) جلد اول قانون فی الطب به تفصیل بررسی کرده بود، ارائه می دهد، یعنی: طرح این کتاب کوتاه از سه فصل مقدماتی، سه فصل در مورد مسائل دشوارتر و یک فصل پایانی که به طور خلاصه به مسائل آسان تر می پردازد، نشان می دهد که ابن سینا قصد داشته است آن را به یک خلاصه فشرده تبدیل کند. او وظیفه خود را با مهارت زیادی انجام داد. دانشنامه علائی. مشهورترین نوشته او به فارسی کتاب دانشنامه علائی است که در منابع عربی و فارسی به نامهای «الحکمة العلائیة» «الرسالة العلائیة»، «حکمت علائی» و «کتاب علائی» نامیده شده و ابن ابی اصیبعه از آن به عنوان «دانش مایه علایی» یاد کرده است. این کتاب در اصفهان، در فاصله سالهای ۴۱۳–۴۲۸ق که ابن سینا در آن شهر می زیسته برای علاءالدوله کاکویه (۳۹۳–۴۳۳ق) تصنیف شده است. ابن سینا خود در مقدمه منطق دانشنامه می گوید: «فرمان بزرگ خداوند ما ملک عادل… عضدالدین علاءالدوله… آمد به من بنده و خادم درگاه وی… که باید مر خادمان مجلس وی را
کتابی تصنیف کنم به پارسی دری که اندر وی اصلها و نکتهای پنج علم از علمهای حکمت پیشینگان گرد آورم به غایت اختصار». سپس این ۵ علم را به ترتیب چنین می شمارد: علم منظق، علم طبیعیات [علم زیرین]، علم هیئت، علم موسیقی، علم آنچه بیرون از طبیعت است [علم برین]. اما ترتیبی که در تصنیف این کتاب اتخاذ شده است، غیر از این است و برخلاف رسم معمول در تنظیم کتب حکمت، ابن سینا در اینجا بخش الهیات یا مابعدالطبیعه را قبل از طبیعیات قرار داده است و شاگرد او بهمنیار نیز در تدوین مباحث کتاب التحصیل از ترتیب دانشنامه پیروی کرده است. ابن سینا در مقدمه منطق دانشنامه به اینکه در ترتیب مباحث برخلاف رسم و عادت عمل کرده است، اشاره دارد و در آغاز الهیات آن کتاب در توجیه این روش گوید: «و اصلهای همه علمها اندرین علم [علم الهی یا علم ربوبیت] درست شود و این علم را به آخر آموزند هر چند به حقیقت اول است، ولیکن ما جهد کنیم که به اول بیاموزانیم». از بخشهای چندگانه این کتاب ۳ بخش اول، یعنی منطق و الهیات و طبیعیات نوشته خود ابن سینا است، ولی بخش ریاضیات که شامل هندسه و هیئت و حساب و موسیقی بوده است، در همان روزگار از میان رفته و بعد از وفات ابن سینا،
ابوعبید جوزجانی آنها را از روی مصنفات دیگر ابن سینا تلخیص و به فارسی ترجمه و به ۳ کتاب باقی مانده ضمیمه کرده است. این اثر، مانند شفا و نجات (اما برخلاف کتاب الاشارات که فقط به منطق و متافیزیک می پردازد) رساله ای جامع در هفت علم است که در چهار بخش گروه بندی شده اند: منطق (ویرایش سید محمد مشکات و محمد معین، منطق دانشنامه علائی، تهران، ۱۳۳۱ ش. /۱۹۵۲)، متافیزیک (ویرایش محمد معین، الهیات دانشنامه علائی، تهران، ۱۳۳۱ ش. /۱۹۵۲)، علوم طبیعی (ویرایش سید محمد مشکات، طبیعیات دانشنامه علائی، تهران، ۱۳۳۱ ش. /۱۹۵۲) و ریاضیات (مورد آخر شامل هندسه، نجوم، حساب و موسیقی است). بخش اصلی ریاضیات در زمان حیات ابن سینا از بین رفت، و متن موجود (ویرایش مجتبی مینوی، ریاضیات دانشنامه علائی، تهران، ۱۳۳۱ ش. /۱۹۵۲) نسخه بازسازی شده ای است که شاگردش عبدالواحد جوزجانی با ترجمه رساله های کوتاه استاد در همان موضوعات به زبان فارسی گردآوری کرده است. (رساله های اصلی عربی بخش ریاضیات کتاب نجات را تشکیل می دهند که توسط خود ابن سینا ویرایش نشده است). دانشنامه را نباید با کتاب شفا مقایسه کرد، اثری دایره المعارفی که تعداد و تنوع مسائل و نظریات مورد بح
ث در آن بسیار زیاد و تعداد فصل ها بسیار طولانی است. اگرچه از نظر محتوای کلی با نجات قابل مقایسه است، اما دانشنامه از نظر طول نسبی و موضوعات خاص فصل ها و ترتیب بخش ها با آن تفاوت دارد. شرح آن از منطق، در دو بخش در تعریف و اثبات به ترتیب، از طرح اشارات پیروی می کند نه نجات. اگرچه بیشتر فصل های آن خلاصه یا چکیده ای از فصل های نجات است، اما برخی از آنها توضیحات طولانی تر و کامل تری ارائه می دهند. چکیده به طور کلی از طریق ترکیب دو یا چند فصل در یک فصل با عنوان ترکیبی انجام می شود، به عنوان مثال، فصل «توضیح جنس، نوع، فصل، خاصه و اعراض عام» (باز نمودن جنس، نوع، فصل، خاصه و اعراض عام). با این حال، در برخی موارد، چکیده از طریق حذف فصل هایی که فقط برای دانشگاهیان و متخصصان جالب است، انجام می شود، به عنوان مثال، فصل مربوط به نظریه محتوای گزاره ها و سه وجه داوری (ممکن [شاید بودن، ممکن]، ضروری [ضروری] و ناممکن [ناشاید بودن، ممتنع]). این نظریه که یکی از مبانی منطق داوری ابن سینا است، فقط ده خط توضیح در دانشنامه دریافت می کند، در مقایسه با ده صفحه در نجات و دوازده صفحه در اشارات. همچنین، به طور چشمگیری از پرداختن به تناقض و
عکس مستوی کاسته شده است، که در اینجا به شکل مطلق خود تقلیل یافته اند؛ ابن سینا ترجیح داد از هرگونه بحث در مورد تناقض و عکس مستوی در گزاره های موجهه در دانشنامه خودداری کند. بحث در مورد چهار شکل قیاس نیز به همان اندازه مختصر است. از سوی دیگر، ابن سینا در این کتاب به تفصیل در مورد موضوعی می نویسد که در اشارات مسکوت گذاشته شده است، یعنی استدلال از طریق قیاس (مثال)؛ او در اینجا این روش استدلال را که برای متکلمان مدرسه ای که او آنها را «جدلیان» می نامد، عزیز بود، محکوم می کند. او همچنین به تفصیل در مورد «ماده قیاس» می نویسد، یکی از نوآوری های اصلی او که جنبه معرفت شناختی منطق او را تشکیل می دهد و برجسته ترین و اصیل ترین سهم اوست، که مربوط به جستجوی منابع دانش بشری و ارزیابی درجات قطعیت آن است. در مورد متافیزیک، ویژگی قابل توجه دانشنامه قرار دادن این موضوع بلافاصله پس از منطق است، در حالی که در نجات و شفا بحث های متافیزیکی بخش پایانی و اوج اثر را تشکیل می دهند. ترتیب متفاوت در دانشنامه اتفاقی نیست. این کتاب به منظور آشنا کردن ذهن ناآشنا با مفهوم علم و موضوع و هدف آن، و با تقسیم علوم به رشته های نظری و عملی و موضوع
ات و اهداف هر یک نوشته شده است. برای این منظور، نیاز به یک مقدمه مقدماتی بود که فقط می توانست بلافاصله پس از بخش منطق و در ابتدای بخش متافیزیک قرار گیرد. طرح کلی موضوعات و اهداف علوم منجر به تعریف توضیحات موضوع علم برتر (علم برین)، یعنی متافیزیک، یعنی موجود بما هو موجود، و هدف آن، یعنی حالات موجود بما هو موجود، می شود. این حالات به صورت جفت های متضاد ارائه می شوند. آنها عناوین فصل و محتوای بخش متافیزیکی اثر را به شرح زیر ارائه می دهند: جوهر و عرض، کلی و جزئی، واحد و کثیر، علت و معلول، فعل و قوه، ممکن و واجب؛ اینها محمولات موجود بما هو موجود هستند. ابن سینا با شروع مطالعه جوهر و عرض به عنوان اولین جفت حالات موجود بما هو موجود، در اینجا آشکارتر از شفا با مفاهیم و سنت های ارسطویی در مورد نظریه جوهر و مقولات اعراض آن و موقعیت این ده جنس عالی «اشیاء» قطع رابطه می کند. در دانشنامه او این مطالعه را با متافیزیک ادغام می کند، در حالی که در نجات او مقولات را همراه با نظریه تعریف در بخش منطق بررسی می کند. اکنون این ایده جوهر و نه مقوله آن که به عنوان ده جنس عالی «اشیاء» تصور می شود، مستقیماً به ایده دیگری مرتبط است که ب
رای متافیزیک ابن سینا اساسی است، یعنی ایده عرضیت وجود؛ زیرا گفتن اینکه چنین جوهر یا عرضی وجود دارد، به معنای گفتن این است که وجود عنصری نیست که ماهیت (هویت) هر یک از این ده جنس عالی «اشیاء» را تشکیل می دهد، به عبارت دیگر، وجود به لحاظ منطقی به عنوان چیزی جز محمول عرضی ماهیت قابل تصور نیست. ارائه این نظریه اصیل به ویژه قابل توجه است زیرا ابن سینا گفتمان خود را با انتقاد از «افرادی که فاقد بصیرت تیز هستند»، یعنی متکلمان مدرسه ای، که در نجات متکلمان نامیده می شوند، آغاز می کند. در عین حال، این ایده وجود به عنوان محمول عرضی ماهیت، ارتباط نزدیکی با آخرین جفت حالات موجود بما هو موجود، یعنی ممکن و ضروری، دارد. مطالعه این دو حالت مقدمه ای بر حوزه دوم متافیزیک است که ابن سینا آن را «علم فرمانروایی الهی» می نامد. چهل فصل به جستجوی موجود واجب الوجود و صفات او اختصاص دارد. این فصل ها بیش از دو سوم بخش متافیزیکی دانشنامه را اشغال می کنند و طولانی ترین رساله در کل کتاب را تشکیل می دهند. وسعت نسبی این بخش نشان دهنده اهمیتی است که ابن سینا به آن قائل بوده است و قابل توجه تر است زیرا این کتاب حاوی فصل های طولانی (مانند آنچه د
ر شفا و نجات یافت می شود) در مورد مسائل صرفاً کلامی مانند رستاخیز جسمانی انسان، الهام الهی، اثبات نبوت و غیره نیست. این امر برخورد با متافیزیک را بیشتر شبیه اشارات می کند تا نجات. علاوه بر این، دانشنامه گاهی اوقات دستورالعمل های اشارات را بازتاب می دهد، به ویژه دستورالعمل های فصل ششم در مورد اهداف اصول و نظم و فصل هفتم در مورد تجرید (تجرید). با این حال، بارزترین ویژگی دانشنامه، سبک آن است که بسیار ساده تر، آسان تر، غیررسمی تر و زنده تر از آثار عربی است. در این کتاب، ابن سینا دوباره با مخالفان خود، متکلمان مدرسه ای، به بحث می پردازد. در نجات، او برخی از آنها را «ضعیف» (ضعفا المتکلمین) توصیف می کند، اما در اینجا فراتر می رود و با تحقیر از آنها به عنوان «جدلیان» (جدلیان) سخن می گوید. او با لحنی طنزآمیز روش آنها را در اثبات وجود غایب (غایب) از وجود شاهد (شاهد) مسخره می کند، و در شرحی ساختگی از استدلال آنها، اعمالی را به آنها نسبت می دهد که پوچی منطقی سخنان آنها را آشکار می کند، به عنوان مثال در بخش منطق (منطق): «سپس رفتند و به آسمان نگاه کردند و دیدند که شبیه خانه ای است…». بسیاری از کلمات و عبارات دیگر در متن، ن
یشی طنزآمیز دارند، به عنوان مثال، «به حیلتی اندیشیدند»، «برخی که کمی حیله گرتر بودند». در بخش متافیزیک، انتقاد به افلاطون و «مثل» افلاطونی معطوف است. در نجات، ابن سینا به طور محتاطانه و بسیار مختصر به «مثل» افلاطونی اشاره می کند. در شفا، او فصلی نسبتاً طولانی و بسیار دقیق و قاطعانه استدلال شده را به رد آنها اختصاص می دهد. در دانشنامه، او آنها را رد نمی کند، بلکه مسخره می کند. او ما را دعوت می کند تا ایده یک «ایده» را تصور کنیم، ایده یک «انسانیت» (مردمی) منحصر به فرد و واقعی که فی نفسه (بعینهی) در هر فرد انسانی وجود دارد و پس از کسب دانش افلاطون و در صورت نادان ماندن فرد دیگری خواهد بود. حتی شگفت انگیزتر ایده «حیوان» خواهد بود، که همزمان متحرک و بی حرکت، پرنده و بی پرواز، چهارپا و دوپا است. در پایان، باید تأکید کرد که دانشنامه اثری اصیل است و اصالت آن صرفاً در فارسی نوشته شدن آن نیست. پس از اشارات، که ابن سینا در همان دوره از زندگی حرفه ای خود تألیف کرد، شخصی ترین نوشته اوست. قصد او برای دادن مهر متفاوتی به این کتاب از سایر آثارش با ترجیح او برای موضوعات خاص و تعداد و طول فصل هایی که به آنها اختصاص داده است، ب
ه ویژه به ممکن و ضروری، علت و معلول، و واجب الوجود و صفات او، آشکار می شود. ویژگی دیگر این است که او در متافیزیک هیچ بحثی در مورد تزهای فرا فلسفی مانند زندگی پس از مرگ، رسالت و معجزات پیامبران و شگفتی های اولیا شامل نمی کند، بلکه فقط به طور مختصر به این مسائل در بخش علوم طبیعی اشاره می کند. احترام عمیق او به ارسطو، «رئیس حکیمان» (امام حکیمان)، «راهنما و استاد فیلسوفان» (دستور و آموزگار فیلسوفان)، شوخ طبعی خودجوش و طنز ملایم او در مورد متکلمان مدرسه ای (متکلمان یا جدلیان) سرنخ هایی برای درک این مرد به ما می دهد. البته این کتاب برای حامی ای نوشته شده است که باید از زحمت خواندن مباحثات عالمانه در امان باشد. با این حال، با وجود همه اختصارات و حذف ها، هیچ چیز واقعاً مهمی حذف نشده است. این رساله ای جامع در فلسفه است، منحصر به فرد در نوع خود در میان نوشته های فارسی در این زمینه. نسخه های چاپی دانشنامه علائی: ویرایش توسط محمد معین و سید محمد مشکات، منتشر شده برای جشن هزاره ابن سینا در تهران در سال ۱۳۳۱ ش. /۱۹۵۲؛ شامل سه بخش اول در جلدهای جداگانه: جنبه های زبانی دانشنامه و اندر دانش رگ، بالاتر از همه اصالت واژگان فارس
ی آنها، توسط خراسانی مورد توجه قرار گرفت و برای زبان شناسان ایرانی بسیار جالب است. این موضوع در دو مقاله در کنفرانس هزاره ابن سینا در تهران مورد بحث قرار گرفت، یکی توسط ح. خطیبی در مورد سبک نثر فارسی ابن سینا در زمینه نثر فارسی اواخر قرن چهارم/دهم و اوایل قرن پنجم/یازدهم، دیگری توسط محمد معین در مورد واژگان فارسی ابن سینا و تأثیر آن بر ادبیات فارسی. ح. خطیبی با این استدلال که زبان فارسی در زمان ابن سینا بیشتر تحت تأثیر پهلوی بود تا عربی، ابن سینا را به اختراع اصطلاحات و واژگان علمی-فلسفی فارسی نسبت داد. او به عنوان نمونه هایی از تمایز سبک نثر ابن سینا، استفاده مکرر از ذرات «مر» و «اندر»، پیشوند فعلی «همی» به جای «می» و ترتیب کلمات جملات اغلب مختصر، اما همیشه دقیق را ذکر می کند. محمد معین ایجاد واژگان علمی-فلسفی فارسی توسط ابن سینا، منابع و روش های او، و انواع این واژگان مورد استفاده شاگردانش در ترجمه آثارش و بعداً توسط متفکران دیگر مانند ناصر خسرو، افضل الدین (بابا افضل) کاشانی و ابوحامد محمد غزالی را مطالعه کرد. ترجمه ها. ترجمه های دانشنامه علائی: اشعار فارسی ابن سینا. در تذکره ها اشعاری فارسی نیز به ابن سین
ا نسبت داده اند، اما درستی این نسبتها را به هیچ روی نمی توان تأیید کرد، زیرا اولاً در شرح حال و فهرستی که جوزجانی از آثار او داده است و در فهرستهای دیگری که از تألیفات و نوشته های او در کتب متقدمان دیده می شود، ذکری از اینکه ابن سینا به فارسی شعر یا سخن منظومی داشته، به میان نیامده است. ثانیاً اشعار فارسی منسوب به ابن سینا غالباً در تألیفات و تذکره هایی نقل شده است که از زمان صفویه به این سوی تألیف یافته اند. اما از سوی دیگر چون سرودن اشعارِ متضمن معانی حکمی خصوصاً به صورت رباعی در روزگار زندگانی ابن سینا رواج تمام داشته و کسانی چون ابوسعید ابوالخیر، عمر خیام، خواجه عبدالله انصاری و پیش از اینان رودکی و شهید بلخی و دیگران، از اینگونه اشعار می سروده اند، به هیچ روی دور از احتمال نیست که شیخ نیز کلمات منظومی از قبیل آنچه به او نسبت داده اند، سروده باشد. از این روی شاید بتوان برخی از رباعیات و سخنان منظوم منسوب به ابن سینا خصوصاً آنهایی را که در سفینه های کهن تر مندرج است، از سروده های او دانست. ابن سینا نویسنده مشهور رباعیات و قطعات فارسی (اشعار کوتاه) است که در مجموعه ها و منتخبات نقل شده است. تعداد و کیفیت آن
ها با منبع متفاوت است. دلیلی وجود دارد که باور کنیم ابن سینا استعداد شاعری داشته و در اوقات فراغت خود، به ویژه در اسارت، شعر می سروده است. این امر با ابیات آغازین بدون شک معتبر که تنها بازمانده دو قصیده عربی است که او سروده است، تأیید می شود. اینکه او باید به زبان فارسی، زبان مادری و روزمره خود، شعر می سرود، محتمل است، اما قابل اثبات نیست. هرمان اته دوازده رباعی و دو قطعه را که در مجموعه ها و منابع دیگر به ابن سینا نسبت داده شده است، گردآوری و متون را با ترجمه های آلمانی به اسم «Nachrichten von der Kgl. Gesellschaft der Wissenschaften und der Georg-August-Universität zu Göttingen» منتشر کرد. ادوارد براون ترجمه های دو رباعی از مجموعه اته را ارائه می دهد. سعید نفیسی در کتاب خود در مورد زندگی و آثار ابن سینا (پور سینا، تهران، ۱۳۳۳ ش. /۱۹۵۴) تمام اشعاری را که به ابن سینا نسبت داده شده است، با جزئیات منبع هر یک گنجانده است. می توان اضافه کرد که کتابخانه ملی پاریس دارای دو نسخه خطی زیر است: رساله های جعلی. ابن سینا رسائلی هم به فارسی داشته است که ابن ابی اصیبعه به آنها اشاره کرده است. رساله هایی در موضوعات مختلف به
زبان فارسی، چون رساله نبض، معراجنامه، کنوزالمعزّمین، ظفرنامه، علل تسلسل موجودات و چند نوشته دیگر به نام او موجود است که در صحت انتساب اغلب آنها به وی جای تردید است. از میان رسائل منسوب به ابن سینا تنها رساله نبض به تصری در رسالة سرگذشت ذکر شده است و با توجه به اشاره ای که از ابن ابی اصیبعه نقل شد، می توان گفت که برخی دیگر از عناوین یاد شده نیز از نوشته های ابن سینا است. در زمان جشن های هزاره در سال ۱۳۳۱ ش. /۱۹۵۲، انجمن آثار ملی (انجمن آثار ملی) در تهران مجموعه ای از رساله های فارسی، همه کوتاه، منتشر کرد که در نسخه های خطی آمده است که از قلم ابن سینا است. با این حال، همه آنها حاوی شواهدی هستند که تردید در انتساب را برمی انگیزند و هیچ یک در فهرست آثار ابن سینا ذکر نشده است. ژیلبر لازار جعلی بودن این رساله ها را در یک مطالعه مفصل نشان داده است. نشانه های مختصری از محتوای هر یک در زیر آمده است: به لیست بالا باید رساله ای به نام معراج نامه اضافه شود [که م. آشنا آن را ندیده است]. به گفته یحیی مهدوی، این متن دو بار منتشر شده است: ابتدا به صورت فاکسیمیله، دوم به صورت چاپی توسط غلامحسین صدیقی در مجموعه انجمن آثار ملی
(تهران، ۱۳۳۱ ش. /1952).
خاندان بورگونی () یکی از شاخه های فرعی از دودمان کاپتی بود که از نسل روبر یکم، دوک بورگونی، پسر کوچک تر روبر دوم، پادشاه فرانسه بود. این خاندان از سال ۱۰۳۲ تا ۱۳۶۱ بر دوک نشین بورگونی حکومت کرد و به عنوان پادشاه پرتغال دست یافت. آخرین عضو خاندان فیلیپ روور بود که در سال ۱۳۴۹ جانشین پدربزرگش شد. فیلیپ در سال ۱۳۶۱ بدون فرزند درگذشت و دوک نشین به جای خود بازگشت، که دو سال بعد پسرش را دوک جدید بورگونی ساخت و بدین ترتیب "خاندان جوان بورگونی" آغاز شد. اعضای برجسته خط اصلی خاندان بورگونی عبارتند از: شاخه پرتغال. خاندان پرتغالی بورگونی، شاخه فرعی خاندان بورگونی در پرتغال بود که توسط هانری، کنت پرتغال در سال ۱۰۹۳ تأسیس شد. سلسله مشروع ارشد با مرگ فرناندوی یکم، پادشاه پرتغال در سال ۱۳۸۳ منقرض شد، اما دو خط نامشروع، خاندان های آویش و براگانسا، با وقفه تا سال ۱۹۱۰ و بعداً برزیل تا سال ۱۸۸۹، همچنان در پرتغال حکومت کردند. نماد. بازوهای خاندان بورگونیدوک بورگونیبورگونی-مونتاگوبورگونی-وینوابورگونی-پرتغال
گلوله فیلمی هندی محصول سال ۱۹۷۷ و به کارگردانی ویجی آناند است. در این فیلم بازیگرانی همچون دو آناند، پروین بابی، راکیش روشن و کبیر بدی ایفای نقش کرده اند.
زهرا خاتمی راد (متولد ۱۷ دسامبر ۱۹۸۱ در آخن آلمان) مجری و روزنامه نگار ایرانی است. زندگی نامه. زهرا خاتمی راد در یک خانواده ایرانی در آخن آلمان به دنیا آمد. او فعالیت خود را از سال ۱۳۸۳ در تلویزیون ایران آغاز کرد. وی دارای مدرک مهندسی کشاورزی از دانشگاه تهران و همچنین لیسانس ادبیات آلمانی از دانشگاه شهید بهشتی است. فعالیت تلویزیونی. او گزارشگر رسمی و مجری تلویزیون، صدا و سیما با بیش از ۱۵ سال سابقه در اجرا، روزنامه نگاری، طراحی برنامه های تلویزیونی، گویندگی، مجری رادیو و طراحی داخلی دکور برنامه های تلویزیونی است. وی همچنین به عنوان مجری در برنامه های مختلف تلویزیونی ایران از جمله: برنامه سیمای خانواده (۱۳۹۴–۱۳۹۴)، "شهرآورد" (۱۳۹۲)، خانه مهر (۱۳۹۹) بوده است. وی گزارشگر، روزنامه نگار و مجری تلویزیون در سیمای ملی ایران (۱۳۸۸ تا ۱۳۹۶)، گزارشگر ویژه برنامه های زنده انتخابات ریاست جمهوری (۱۳۸۸–۱۳۹۶)، گزارشگر ویژه انتخابات ریاست جمهوری (۱۳۹۵–۱۳۹۵) روزنامه نگاری در پروژه های سینمایی و تلویزیونی در تهران، مجری تلویزیون و نویسنده برنامه اجتماعی زنان "دخترانه" (۱۳۸۵–۱۳۸۵) نیز بوده است. استعفا. وی پس از ۱۵ سال فعالیت در
سیمای ایران، در سال ۱۳۹۸ استعفای خود را به دلیل سقوط پرواز ۷۵۲ خطوط هوایی بین المللی اوکراین و حوادث آبان ماه ۱۳۹۸ در ایران از طریق صفحه رسمی اینستاگرام خود اعلام کرد. انتشار این خبر آنقدر داغ شد که مورد توجه شبکه های خبری فارسی زبان مانند صدای آمریکا، بی بی سی فارسی قرار گرفت و بازتاب زیادی پیدا کرد.
مسانژِ یک نام عامیانه مبهم در فرانسوی است که گروه های مختلفی از پرندگان را مشخص می کند. مسانژِها از نظر تاریخی در خانواده چرخ ریسک گروه بندی می شدند، جایی که اکثر گونه ها هنوز وجود دارند، زمانی که بازآرایی های طبقه بندی گونه های دیگر را از این خانواده حذف کرده است. این مورد مربوط به چرخ ریسکان دم دراز است (" جوانان دم دراز "یاً لوله کشی ")، چرخ ریسک تاب لانه (" رمیز ") و چرخ ریسک نیزار. مسانژِها پرندگانی کوچک و فعال با منقار کوتاه و شکل نسبتاً تنومند هستند. حشره خوار و دانه خوار هستند. نر و ماده کاملاً شبیه هم هستند. جوانان شبیه بزرگسالان هستند آنها در سوراخ درختان لانه می سازند، اما اغلب از خانه های پرندگان یا حفره های دیگر در باغ ها استفاده می کنند. بسیاری از گونه ها بسیار اجتماعی هستند و در زمستان به راحتی از تغذیه کننده ها دیدن می کنند. ریشه شناسی. نام مسانژِ از کلمه قدیمی فرانکی پایین "*meisinga" (" دختر»)، احتمالاً از ریشه "meis-" گرفته شده است که توسط آلمانی قدیمی "meisa" یا "maisa" تأیید شده است، صفتی به معنی «منو ". نام انگلیسی titmouse، (" کمی ”) نیز به این اندازه کوچک اشاره دارد. نام ایتالیایی شبیه
گریه پرنده است و نام اسپانیایی (" آهنگر کوچولو») به فریادهای این پرنده که شبیه کشیدن فلزروی هم دارد اشاره می کند، مسانژِهای خاص دارد. نام های فرانسوی و نام های علمی مربوطه. اسامی استاندارد شده. فهرست الفبایی اسامی استاندارد شده بر اساس CINFO (2009، تکمیل شده در سال ۲۰۱۴) و Avibase، در مقابل نام علمی معتبر شناخته شده توسط طبقه بندی مرجع (نسخه ۵٫۲، آوریل ۲۰۱۵) کنگره بین المللی پرنده شناسی . نام های مختلف. فهرست حروف الفبای اسامی بومی یا اسامی مبتذل که توسط CINFO حفظ نشده است و استفاده از آنها تأیید شده است. "توجه داشته باشید: این فهرست بسته به کاربرد متفاوت است و برخی از گونه ها گاهی نام های دیگری نیز دارند." "از آنجایی که طبقه بندی ها هنوز در حال تکامل هستند، نام های علمی ممکن است مترادف معتبر دیگری داشته باشند."
مری استوارت هریسون اسمیت (به انگلیسی: Mary Stuart Harrison Smith؛ ۱۰ فوریه ۱۸۳۴. – ۸ دسامبر ۱۹۱۷) نویسنده، مترجم و مدافع زنان آمریکایی بود. "کتاب آشپزی ویرجینیا" (۱۸۸۵) یکی اولین از کتاب های آشپزی مدرن آمریکا اثر اوست. او علاوه بر سایر آثار تالیفی اش، بیش از پنجاه اثر ترجمه شده، عمدتاً از آلمانی به انگلیسی، منتشر کرده است. او از نوادگان خانواده هریسون ویرجینیا بود و همچنین نقدهای متعددی بر نشریات مختلف نوشت. اسمیت در سال ۱۸۹۳، در کنگره جهانی شیکاگو برای حقوق زنان شرکت کرد و در آنجا به نمایندگی از زنان ویرجینیا سخنرانی کرد. دو سال بعد در میان زنانی حضور پیدا کرد که فرماندار ویرجینیا از آنها به نمایندگی از کارگران زن مشترک المنافع در کنوانسیون هیئت زنان در نمایشگاه بین المللی آتلانتا دعوت کرد. نقشی در کلیسای کوچک دانشگاه ویرجینیا به اسمیت تقدیم شده است - او احتمالاً در آن زمان ساکن پردیس بوده و در تأمین مالی و ایجاد کلیسا مشارکت داشته است. اوایل زندگی و خانواده. اسمیت در ۱۰ فوریه ۱۸۳۴ در دانشگاه ویرجینیا در شارلوتزویل متولد شد. او دومین فرزند پروفسور گسنر هریسون و همسرش الیزا لوئیس کارتر تاکر بود. پروفسور هریسو
ن پسر دکتر پیچی هریسون و مری (با نام خانوادگی استوارت) بود. دکتر هریسون یک پزشک و سیاستمدار در هریسونبرگ بود. الیزا تاکر دختر پروفسور جورج تاکر و ماریا بال کارتر بود. اسمیت درس هایش را از معلمان خصوصی و خانوادگی اش آموخت - پدربزرگ فلسفه و پدرش زبان های باستانی را به وی یاد دادند. اسمیت زبان های لاتین، آلمانی، فرانسوی، ایتالیایی و یونانی را فرا گرفت و از سن ۱۳ سالگی به شعر و شاعری علاقه مند شد. او در ۳۱ ژوئیه ۱۸۵۳، با فرانسیس اچ. اسمیت (۱۸۲۹–۱۹۲۸)، پسر دنیل گرو اسمیت و النور باکی ازدواج کرد. شوهرش استاد و رئیس دانشکده دانشگاه بود. آنها به مدت ۶۹ سال در پردیس دانشگاه اقامت داشتند. اسمیت ها علاوه بر چهار فرزندی که در دوران نوزادی مردند، هشت فرزند داشتند: حرفه. آثار اصلی. پس از جنگ داخلی آمریکا، علاقه نوپای اسمیت به نویسندگی با "هنر خانه داری" او در سال ۱۸۷۸ چهره عمل پیدا کرد. این اثر اولین بار به عنوان مجموعه ای از مقالات در "بازار مد نیویورک" ظاهر شد. اولین کتاب اصلی او "وارثان پادشاهی" در سال ۱۸۸۰ در نشویل منتشر شد که جایزه ای به ارزش ۳۰۰ دلار توسط یک کمیته انتخاب برای آن دریافت کرد. "کتاب آشپزی ویرجینیا" او ی