Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ای ۱۹۳۷ و ۱۹۳۸، او سمت فرمانده لشکر ۲۱ پیاده نظام گراناتیری دی ساردنیا را بر عهده داشت و جانشین ژنرال کارلو گلوسو شد. هنگامی که پادشاهی ایتالیا در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰ وارد جنگ جهانی دوم شد، روسی فرماندهی سپاه ششم ارتش را که در بولونیا در حال توسعه بود، بر عهده گرفت. در ۱۵ فوریه ۱۹۴۱، او به عنوان فرمانده ارتش ششم، مستقر در جنوب ایتالیا، سیسیل و ساردینیا و با وظیفه دفاع ساحلی و سرزمینی منصوب شد. در ۲ فوریه ۱۹۴۳، روسی به عنوان رئیس ستاد ارتش منصوب شد و جایگزین ژنرال ویتوریو آمبروسیو شد که رئیس ستاد کل شده بود. او در ماه مه از این سمت کناره گیری کرد و در ۱ ژوئن ۱۹۴۳ فرماندهی گروه ارتش شرق را با ستادی در تیرانا، متشکل از ارتش نهم (ژنرال رنزو دالمازو) مستقر در آلبانی و ارتش یازدهم (ژنرال کارلو وکیارلی) مستقر در یونان، بر عهده گرفت. در ۱ ژوئیه ۱۹۴۳ او به درجه ژنرالی کامل ارتقا یافت، اما در ماه اوت، ارتش یازدهم از اختیار او خارج و تحت نظارت گروه ارتش های خارجی ژنرال الکساندر لور قرار گرفت. در ۸ سپتامبر، او از طریق رادیو از اعلام آتش بس کاسیبیله مطلع شد. او بی نتیجه تلاش کرد تا با فرماندهی عالی تماس بگیرد، اما هیچ دستورالعمل
ی در مورد چگونگی برخورد با وضعیت جدید دریافت نکرد تا اینکه ساعت ۰۰:۳۰ بامداد ۹ سپتامبر، یک تلکس مختصر و مبهم دریافت کرد که در پایان آن هرگونه اقدام خصمانه علیه نیروهای آلمانی ممنوع شده بود. از ساعت ۱۰ شب همان شب، او با فرمانده ارتش دوم پانزر، ژنرال لوتار رندولیچ، وارد مذاکره شد. مذاکرات به مدت دو روز ادامه یافت و سرانجام با ژنرال هانس بسل به توافق رسید. در این توافق آمده بود که نیروهای تحت فرماندهی روسی پس از تحویل سلاح های سنگین و جمعی به آلمانی ها، به وطن خود بازگردانده شوند، در حالی که اجازه دارند سلاح های سبک خود را حفظ کنند. این توافق در سپیده دم ۱۱ سپتامبر حاصل شد، اما ساعت ۱۱ صبح همان روز، واحدهای زرهی آلمان به فرماندهی ژنرال والتر گنام، مقر روسی را محاصره کرده و او را به همراه تمام کارکنانش دستگیر کردند. ژنرال به بلگراد و سپس به وین برده شد، در حالی که ژنرال دالمازو موقتاً جایگزین او شد و به نیروهایش دستور داد که تمام سلاح ها را به آلمانی ها تحویل دهند. رزی که از همکاری امتناع ورزید، در اردوگاه اسرای جنگی شماره زد۶۴ در شوکن لهستان زندانی شد و بعداً به دلیل حفظ مواضع شدیداً ضد آلمانی خود و امتناع از پی
وستن به جمهوری اجتماعی ایتالیا، به اردوگاه مجازات تورون منتقل شد. او بعداً به مقامات آراس آی تحویل داده شد و توسط دادگاه ویژه فاشیست محاکمه شد. محاکمه که در ۲۸ ژانویه ۱۹۴۴ آغاز شد، با تبرئه او از تمام اتهامات پایان یافت و او در ژانویه ۱۹۴۵ از زندان برشیا آزاد شد. با این حال، با توجه به احساسات شخصی ضد فاشیستی و ضد آلمانی اش، تحت اقدامات نظارتی ویژه قرار گرفت که در ۲۵ آوریل ۱۹۴۵، با پایان جنگ در ایتالیا، پایان یافت. او در ۵ ژانویه ۱۹۶۳ در بولونیا درگذشت.
پائولو براردی (; – ) ژنرال ارتش سلطنتی ایتالیا بود که در فاصله سال های ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۵ به عنوان هجدهمین رئیس ستاد نیروی زمینی ایتالیا فعالیت می کرد. وی در جنگ ایتالیا و عثمانی، جنگ یونان و ایتالیا، جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم حضور داشت. زندگی نامه. او که یک افسر حرفه ای بود، در سال ۱۹۱۲ با درجه ستوان در جنگ ایتالیا و ترکیه شرکت کرد و به خاطر اشغال سیدی سعید در لیبی مدال برنز شجاعت نظامی دریافت کرد. او در جنگ جهانی اول به عنوان کاپیتان توپخانه شرکت کرد و مدال برنز شجاعت نظامی و دو صلیب جنگی به او اعطا شد. در سال ۱۹۲۶ به درجه سرهنگ دومی و در سال ۱۹۳۲ به درجه سرهنگی ارتقا یافت و فرماندهی هنگ ۲۰ توپخانه را بر عهده گرفت. او در سال ۱۹۳۷ درجه سرتیپی دریافت کرد. با شروع جنگ جهانی دوم، او فرمانده گروه دوم آلپ در نبرد آلپ غربی شد. در سپتامبر ۱۹۴۰ به او فرماندهی لشکر یازدهم پیاده نظام برنرو داده شد که در طول جنگ یونان و ایتالیا رهبری آن را بر عهده داشت. در سپتامبر ۱۹۴۱ به درجه سرلشکری ارتقا یافت و رئیس ستاد ارتش هفتم شد. در سال ۱۹۴۲ فرمانده لشکر ۱۲ پیاده ساساری در یوگسلاوی بود. او بعداً در فهرست جنایتکاران جنگی تحت تعقیب
متفقین به دلیل جنایاتی که توسط نیروهایش در یوگسلاوی مرتکب شده بود قرار گرفت. در ژانویه ۱۹۴۳ به درجه سپهبدی ارتقا یافت و به تونس اعزام شد، جایی که فرماندهی سپاه بیست و یکم را بر عهده داشت. به دلیل نقشش در نبردهای خط مارت و وادی آکاریت، مدال نقره شجاعت نظامی به او اعطا شد. او در ۱۲ مه ۱۹۴۳ توسط بریتانیایی ها زخمی و اسیر شد و سپس به عنوان اسیر جنگی به انگلستان فرستاده شد. پس از آتش بس کاسیبیل، او به همراه جیووانی مسه و تادئو اورلاندو آزاد شدند تا به دولت جدید بادولیو که متحد متفقین بود، خدمت کنند. در ۱۸ نوامبر ۱۹۴۳، مارشال پیترو بادولیو او را به عنوان رئیس ستاد ارتش سلطنتی ایتالیا که اکنون در کنار متفقین می جنگید، منصوب کرد. او با تأسیس ارتش متحد ایتالیا و سپاه آزادی بخش ایتالیا، سعی کرد تا حد امکان واحدهای ایتالیایی را در جنگ علیه آلمان نازی و جمهوری اجتماعی ایتالیا درگیر کند. او تا ۱۰ فوریه ۱۹۴۵ در این سمت باقی ماند، زمانی که به عنوان فرمانده نظامی سیسیل با ستاد مرکزی در پالرمو منصوب شد، پستی که تا سال ۱۹۴۶ در اختیار داشت. او در سال ۱۹۴۸ از ارتش بازنشسته شد. خاطرات او پس از مرگش در سال ۱۹۵۴ منتشر شد.
جوزپه دی استفانیس (; – ) ژنرال ارتش سلطنتی ایتالیا در طول جنگ جهانی دوم بود، که مدت کوتاهی در سال ۱۹۴۳ به عنوان رئیس ستاد نیروی زمینی ایتالیا فعالیت می کرد. زندگی نامه. دی استفانیس در ۲۰ دسامبر ۱۸۸۵ در لا اسپتزیا زاده شد. پس از ثبت نام در ارتش سلطنتی ایتالیا، در نوامبر ۱۹۰۳ در آکادمی نظامی سلطنتی توپخانه و مهندسان در تورین ثبت نام کرد و در ۲۸ سپتامبر ۱۹۰۵ با درجه ستوان دوم توپخانه فارغ التحصیل شد. پس از ارتقاء به درجه ستوان در ۲۸ آگوست ۱۹۰۸، در ۱ فوریه ۱۹۱۵ به درجه کاپیتانی رسید. در سال ۱۹۱۵ با خانم امانوئلا دی ویسکونتی دی اوتزانو ازدواج کرد. او در جنگ جهانی اول شرکت کرد و در سپتامبر ۱۹۱۶ به خاطر عملیاتی در جبهه ایسونزو مدال برنز شجاعت نظامی دریافت کرد و در ۱۶ ژوئن ۱۹۱۷ به درجه سرگردی ارتقا یافت. در ۲۹ اکتبر ۱۹۲۲، او قاضی علی البدل دادگاه نظامی منطقه ای رم شد و در ۲۰ آوریل ۱۹۲۴ به ستاد کل منتقل شد. در ۳۱ مارس ۱۹۲۶، به عنوان رئیس بخش در ستاد کل ارتش سلطنتی خدمت کرد و در ۳۰ ژوئن همان سال به درجه سرهنگ دومی ارتقا یافت. پس از ارتقاء به درجه سرهنگی در ۲۹ اکتبر ۱۹۲۹، در ۱ دسامبر ۱۹۳۲ فرماندهی هنگ هشتم توپخانه صحرای
ی مستقر در ورونا را بر عهده گرفت و تا سال ۱۹۳۵ در این سمت باقی ماند. در ۱ سپتامبر ۱۹۳۷ به درجه سرتیپ ارتقا یافت و یک هفته بعد به عنوان فرمانده توپخانه سپاه هفتم ارتش در فلورانس و رئیس دفتر آموزش در فرماندهی سپاه افسران ستاد در رم منصوب شد. در ۲۵ نوامبر ۱۹۳۸ فرماندهی توپخانه سپاه زرهی ارتش به او واگذار شد. پس از ورود ایتالیا به جنگ جهانی دوم در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰، در ۱ ژانویه ۱۹۴۱ به درجه سرلشکری ارتقا یافت و فرماندهی لشکر ۲۴ پیاده نظام پینرولو به او واگذار شد. در همان ماه، «پینرولو» به جبهه آلبانی منتقل شد و پس از تسلیم یونان در آوریل، به عنوان یک واحد اشغالی در تسالی باقی ماند. در اوت همان سال، سرلشکر لیکورگو زانینی جای او را در فرماندهی لشکر «پینرولو» گرفت و در ۱۴ اوت ۱۹۴۱ به فرماندهی عالی نیروهای مسلح در شمال آفریقا به لیبی منتقل شد و در ۲۵ همان ماه فرماندهی لشکر ۱۰۲ موتوری ترنتو را بر عهده گرفت. او با این لشکر در محاصره طبرق و عملیات صلیبی شرکت کرد تا اینکه در ۲۰ ژانویه ۱۹۴۲ فرماندهی لشکر ۱۳۲ زرهی آریته به او سپرده شد و در نبردهای غزاله، طبرق، بیر حکیم و مرسی مطروح فرماندهی آن را بر عهده داشت. به خاطر موفقیت ها
یش، در ۲۶ مه ۱۹۴۲، نشان صلیب افسری نشان نظامی ساووی به او اعطا شد. در ۲۶ ژوئن ۱۹۴۲، دی استفانیس جایگزین ژنرال اتوره بالداساره، که در یک حمله هوایی در نزدیکی مرسی مطروح کشته شده بود، به عنوان فرمانده سپاه بیستم موتوریزه، که «آریته» بخشی از آن بود، شد. او فرماندهی لشکر سرتیپ فرانچسکو آنتونیو آرنا را ترک کرد. دی استفانیس در طول نبرد اول العلمین، نبرد علم حلفا و نبرد دوم العلمین، سپاه بیستم را رهبری کرد. در ۱۴ نوامبر ۱۹۴۲ به درجه سپهبدی ارتقا یافت. پس از شکست در العلمین، سپاه بیستم از مصر عقب نشینی کرد و قبل از ترک لیبی و استقرار در خط مارت در تونس، با متفقین در العقیلا درگیر شد. با کاهش اندازه سپاه به دلیل خسارات وارده در العلمین و از دست دادن تمام واحدهای مانور، دی استفانیس در ۴ فوریه ۱۹۴۳ توسط ژنرال تادئو اورلاندو جایگزین شد و به وطن خود بازگشت. از ۳ مه همان سال، او سمت معاون عملیات رئیس ستاد ارتش را بر عهده گرفت و جایگزین ژنرال کارلو وکیارلی شد که به فرماندهی ارتش یازدهم به آتن منتقل شده بود. از ۱۹ تا ۳۱ مه، پس از عزیمت اتزیو روسی و قبل از انتصاب ماریو روآتا، به طور موقت به عنوان رئیس ستاد ارتش خدمت کرد. بعد
از ظهر ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، پس از آنکه متفقین خبر آتش بس کاسیبیله را پخش کردند، دی استفانیس، به جای روآتای غایب، در شورای تاج و تخت که در رم برگزار شد و تصمیم به تأیید و رعایت آتش بس گرفت، شرکت کرد. شب بعد، هنگامی که نیروهای آلمانی عملیات آخسه را اجرا می کردند، او از جمله افسران عالی رتبه ای بود که به دنبال مارشال پیترو بادولیو و خانواده سلطنتی، از رم به اورتونا گریختند و با ناوچه بایونتا به بریندیسی رسیدند. چند هفته بعد، او فرماندهی سپاه تازه تأسیس ال آی را بر عهده گرفت، فرماندهی اسمی بدون هیچ نیروی تابع واقعی. در ژوئن ۱۹۴۴، دی استفانیس رئیس هیئت ای ستاد کل شد و بر سازماندهی نیروهای ایتالیایی که در کنار متفقین به عنوان گروه های رزمی می جنگیدند، نظارت داشت. در ۵ اکتبر ۱۹۴۴، او برای انجام مأموریت های ویژه در اختیار وزارت جنگ قرار گرفت. در سال ۱۹۵۶، دی استفانیس عنوان افسر بزرگ نشان لیاقت جمهوری ایتالیا را دریافت کرد. او در ۱۱ دسامبر ۱۹۶۵ در رم درگذشت.
گذرگاه مرزی کرم شالوم (؛ ) (به معنای: «تاکستان صلح») یک گذرگاه مرزی در محل اتصال دو بخش مرزی است: یکی بین نوار غزه و اسرائیل و دیگری بین نوار غزه و مصر. این گذرگاه توسط کامیون هایی که کالا از اسرائیل یا مصر به نوار غزه حمل می کنند، استفاده می شود. عملیات. تا سال ۲۰۰۷، ناظران اروپایی از هیئت کمک های مرزی اتحادیه اروپا در رفح از گذرگاه کرم شالوم برای رسیدن به گذرگاه مرزی رفح استفاده می کردند. هیئت اروپایی، یک دفتر ارتباطی در کرم شالوم دارد که ویدئو و داده های بلادرنگ از فعالیت های گذرگاه رفح را دریافت می کند. دفتر ارتباطی به طور منظم تشکیل جلسه می دهد تا اجرای "اصول توافق شده برای گذرگاه رفح" را بررسی کند، هرگونه اختلاف مربوط به توافق را حل کند و سایر وظایف مشخص شده در آن را انجام دهد. دفتر ارتباطی توسط افسران ارتباطی از هیئت اروپایی، تشکیلات خودگردان فلسطین و دولت اسرائیل اداره می شود. در اوایل دهه ۲۰۱۰، ۷۵ میلیون شکل جدید برای ارتقاء و گسترش این گذرگاه سرمایه گذاری شد که قادر به عبور ۴۵۰ کامیون در روز است. طرف فلسطینی گذرگاه توسط دو خانواده اداره می شود که توسط تشکیلات خودگردان فلسطین مجوز فعالیت دریافت کرده
و توسط حماس مجاز شده اند. وزارت بازرگانی و صنعت در رام الله فعالیت ها را با اسرائیل هماهنگ می کند. دو طرف گذرگاه ۴۰۰ متر از هم فاصله دارند و توسط یک منطقه تخلیه کالا از هم جدا شده اند. تونل های قاچاق نوار غزه برای فرار از مالیات واردات وضع شده توسط حماس (که در سال ۲۰۰۷ کنترل غزه را به دست گرفت) و همچنین قاچاق کالاهایی که اسرائیل ورود آنها را به غزه ممنوع کرده است، مورد استفاده قرار گرفته اند. پس از کودتای ۲۰۱۳ مصر و برکناری محمد مرسی، رئیس جمهور مصر، ارتش مصر بسیاری از تونل ها را در سال های ۲۰۱۴ و ۲۰۱۵ مسدود کرد. اسرائیل واردات سلاح و کالاهای دو کاربرده (محصولاتی که کاربردهای غیرنظامی دارند اما ممکن است برای استفاده نظامی منحرف شوند) به غزه را ممنوع کرده است، اگرچه بسیاری از این اقلام ممنوعه از طریق تونل ها قاچاق می شوند. بخش اسرائیلی گذرگاه در مقطعی توسط اسرائیل ایرپورتس مدیریت می شد، اما اکنون توسط اداره گذرگاه ها در وزارت دفاع مدیریت می شود. تاریخ و حوادث. حادثه گیلعاد شلیط، ۲۰۰۶. در ۲۵ ژوئن ۲۰۰۶، سرجوخه گیلعاد شلیط توسط شبه نظامیان ملی گرای فلسطینی قسام در نزدیکی کرم شالوم پس از نفوذ مهاجمان از مرز نوار غ
زه به اسرائیل از طریق یک تونل، دستگیر شد. علاوه بر شالیت، دو سرباز نیروهای دفاعی اسرائیل کشته و سه نفر دیگر زخمی شدند. در پاسخ و با مأموریت نجات شالیت، ارتش اسرائیل در ۲۸ ژوئن به عنوان بخشی از عملیات باران های تابستانی وارد نوار غزه شد. شالیت در ۱۸ اکتبر ۲۰۱۱ در جریان تبادل اسرا آزاد شد. حمله ۲۰۰۸ قسام. در ۱۹ آوریل ۲۰۰۸، خودکشی یک فلسطینی بمب گذاران خودروهای بمب گذاری شده خود را در گذرگاه منفجر کردند. به گفته ارتش اسرائیل، از دو جیپ و یک نفربر زرهی استفاده شد و دو خودرو منفجر شدند که منجر به کشته شدن سه بمب گذار و زخمی شدن ۱۳ سرباز اسرائیلی شد. استحکامات موجود در گذرگاه از آسیب جدی به سربازان جلوگیری کرد. کمی پس از بمباران، یک نفربر زرهی دیگر در نزدیکی مرز شمال کرم شالوم توسط آتش اسرائیل منفجر شد. حماس مسئولیت این حمله را بر عهده گرفت. به گفته ابوعبیده، سخنگوی گردان های عزالدین قسام، شاخه نظامی حماس، چهار خودروی بمب گذاری شده مورد استفاده قرار گرفت که سه تای آنها منفجر شدند و یکی عقب نشینی کرد. او این را «هدیه ای برای مردم تحت محاصره» و «یک عملیات کاملاً نظامی» توصیف کرد. حمله ۲۰۱۲؛ کاهش محدودیت ها. در ۵ اوت
۲۰۱۲، این گذرگاه توسط گروهی از مردان مسلح نقابدار که ۱۶ افسر پلیس را کشته و جیپ های زرهی را از یک ایست بازرسی مرزی مصر ربوده بودند، مورد حمله قرار گرفت. یک جیپ، که ظاهراً تله انفجاری داشت، به ایست بازرسی کوبید و منفجر شد؛ جیپ دیگر توسط نیروی هوایی اسرائیل منهدم شد. در دسامبر ۲۰۱۲، اسرائیل محدودیت های خود بر واردات مصالح ساختمانی را کاهش داد و اجازه انتقال ۲۰ کامیون مصالح ساختمانی و ۳۴ کامیون شن و ماسه از مصر را داد. انتظار می رود این حجم به ۱۰۰ کامیون در روز افزایش یابد. ۲۰۱۸: تونل حماس به داخل اسرائیل. در ۱۴ ژانویه ۲۰۱۸، هواپیماهای نیروی هوایی اسرائیل یک «تونل تروریستی» را که از زیر گذرگاه کرم شالوم از غزه به اسرائیل عبور می کرد، تخریب کردند. نیروهای دفاعی اسرائیل اعلام کرد که این تونل متعلق به حماس بوده است. این تونل از منطقه رافیه، ۹۰۰ متر (۲۹۵۳ فوت) به داخل غزه آغاز می شد و ۱۸۰ متر (۵۹۱ فوت) به داخل اسرائیل امتداد می یافت. این تونل از زیر خط لوله گاز بین مصر و غزه عبور می کرد. آتش سوزی عمدی ۲۰۱۸. در مه ۲۰۱۸، شورشیان فلسطینی بخش هایی از گذرگاه کرم شالوم را سه بار به آتش کشیدند و خسارات قابل توجهی به زیرساخ
ت ها، از جمله خطوط لوله سوخت و تسمه نقاله ها وارد کردند. مقامات اسرائیلی این گذرگاه را برای چند روز بستند تا قبل از بازگشایی، خسارات را ارزیابی کنند. در ۹ ژوئیه ۲۰۱۸، اسرائیل گذرگاه کرم شالوم را برای همه تحویل ها (به جز تحویل های بشردوستانه) بست، در تلافی حملات علیه اسرائیل با استفاده از بادبادک ها و بالن های آتش زا. این گذرگاه مرزی در اواسط اوت ۲۰۱۸، پس از چند هفته آرامش، بازگشایی شد. حملات موشکی ۲۰۱۹، تعطیلی. در مارس ۲۰۱۹، مقامات اسرائیلی در واکنش به حملات موشکی مجدد فلسطینیان که از غزه به اسرائیل شلیک شده بود، گذرگاه های کرم شالوم و ارز را به مدت یک هفته بستند. هر دو گذرگاه مرزی یک هفته بعد، پس از میانجیگری مصر، بازگشایی شدند. حمله ۲۰۲۳ جهاد اسلامی. در مه ۲۰۲۳، در جریان درگیری های غزه و اسرائیل، جهاد اسلامی فلسطین ده ها موشک به سمت گذرگاه های کرم شالوم و ارز شلیک کرد. این گذرگاه ها پس از آغاز عملیات سپر و پیکان توسط اسرائیل در واکنش به این عملیات، بسته شدند، اما هماهنگ کننده فعالیت های دولت در سرزمین های اشغالی چند روز بعد از بازگشایی تدریجی هر دو گذرگاه خبر داد. در اوایل سپتامبر ۲۰۲۳، مقامات اسرائیلی پس ا
ز کشف چندین کیلوگرم «مواد منفجره با کیفیت بالا» که در یک محموله پوشاک پنهان شده بود، صادرات تجاری از غزه را متوقف کردند. بعداً در همان ماه، گذرگاه کرم شالوم بازگشایی شد و امکان از سرگیری حمل کالا و سوخت فراهم شد. گذرگاه ارز در آن زمان همچنان بسته بود. حملات ۷ اکتبر و شروع جنگ. در اکتبر ۲۰۲۳، کرم شالوم یکی از چندین هدفی بود که حماس به عنوان بخشی از یک حمله هماهنگ چند جبهه ای به اسرائیل، حمله ای غافلگیرکننده که اسرائیل را غافلگیر کرد، مورد حمله قرار داد. قرار بود این گذرگاه در طول تعطیلات سیمحاط تورا در آن روز، به جز برای کمک های بشردوستانه و پزشکی، بسته باشد. این گذرگاه در ابتدا در طول عملیات بعدی ارتش اسرائیل بسته نگه داشته شد. در ۲۲ اکتبر، نیروهای دفاعی اسرائیل به دلیل شلیک تصادفی و اصابت به یک پست مصری در مجاورت منطقه مرزی عذرخواهی کردند. این گذرگاه در ۱۷ دسامبر ۲۰۲۳ برای عبور کامیون های کمک های بشردوستانه سازمان ملل بازگشایی شد تا به توافقی که در جریان تبادل گروگان ها با زندانیان حاصل شده بود، پایبند باشد. روزانه ۱۰۰ کامیون کمک های بشردوستانه اجازه عبور دارند تا به ۱۰۰ کامیون مجاز از طریق گذرگاه مرزی رفح ا
ضافه شوند. اسکنرهای اشعه ایکس توسط هلند در دسامبر ۲۰۲۳ اهدا شد، اگرچه کامیون های کمک رسانی هنوز تحت بازرسی دستی قرار می گیرند. معترضان اسرائیلی که اسرائیل را به کمک به دشمن خود و آسیب رساندن به نیروهای خود متهم می کردند، بارها گذرگاه کرم شالوم را مسدود کردند تا از ورود کمک های بشردوستانه به نوار غزه جلوگیری کنند. این گذرگاه پس از حمله موشکی به یک پایگاه نظامی اسرائیل، در ۵ مه ۲۰۲۴ دوباره بسته شد، اما در ۸ مه ۲۰۲۴ برای کمک های بشردوستانه بازگشایی شد. در ۱۶ نوامبر ۲۰۲۴، باندهای مسلح به کاروانی متشکل از ۱۰۹ کامیون کمک های سازمان ملل حمله کردند و ۹۸ دستگاه از آنها را در نزدیکی تأسیسات نظامی اسرائیل در گذرگاه مرزی کرم شالوم غارت کردند. عاملان این حمله که طبق یادداشت سازمان ملل ممکن است از «حمایت» ارتش اسرائیل برخوردار بوده باشند، نارنجک پرتاب کردند و رانندگان کامیون را با اسلحه به گروگان گرفتند و آنها را مجبور به تخلیه کمک های خود کردند. سازمان ملل همچنین گزارش داد که یک رهبر باند، یک «مجتمع نظامی مانند» در منطقه ای که «توسط ارتش اسرائیل محدود، کنترل و گشت زنی می شد» ایجاد کرده بود. این حادثه توسط آنروا به عنوان «
یکی از بدترین» حوادث در نوع خود توصیف شده است.
جاکومو فرارا (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۱۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "سوبورا" و "پدر ماتئو" اشاره کرد. زندگی و حرفه. جاکومو فرارا در تاریخ ۲۴ نوامبر ۱۹۹۰ در کیتی متولد شده و در ویلامانیا و پرتورو بزرگ شد. والدین او هتل دار هستند. او بعداً در سن ۱۸ سالگی برای تحصیل در "آکادمی کورادو پانی" به رم نقل مکان کرد. او بازیگری را از سال ۲۰۱۴ آغاز کرد و بیشتر به خاطر نقش آلبرتو اسپادینو آناکلتی در فیلم جنایی "سوبورا" محصول ۲۰۱۵ شناخته می شود.
هنگ ۱ آلپینی () هنگ جنگ کوهستانی نیروی زمینی ایتالیا است که ستاد فرماندهی آن در تورین قرار دارد. این هنگ متعلق به یگان تخصصی پیاده نظام آلپینی ارتش ایتالیا است و آخرین بار به عنوان گردان آلپینی موندووی فعال بود. در ۱ اکتبر ۲۰۲۲، پرچم و سنت های هنگ اول آلپینی به واحد فرماندهی و پشتیبانی تاکتیکی «تائوریننس» از تیپ آلپینی «تائوریننس» واگذار شد که در همان روز به واحد فرماندهی و پشتیبانی تاکتیکی اول آلپینی تغییر نام داد. در ۱ نوامبر ۱۸۸۲، ارتش سلطنتی ایتالیا هنگ اول آلپینی را تشکیل داد که منطقه جذب نیرو آن در آلپ های لیگوریا و آلپ های دریایی بود. در طول جنگ جهانی اول، این هنگ به نه گردان گسترش یافت که به طور جداگانه در مناطق کوهستانی جبهه ایتالیا جنگیدند. در سال ۱۹۳۵، این هنگ به لشکر چهارم آلپین «کونینس» ملحق شد و در طول جنگ جهانی دوم در حمله ایتالیا به فرانسه و جنگ یونان و ایتالیا در آن خدمت کرد. در تابستان ۱۹۴۲، این لشکر به جبهه شرقی در اتحاد جماهیر شوروی منتقل شد، جایی که در زمستان ۱۹۴۲–۱۹۴۳ در جریان عملیات ساترن کوچک شوروی نابود شد. بقایای این لشکر در بهار ۱۹۴۳ به وطن بازگردانده شدند. به پاس خدمات و فداکاری ها
یش در جبهه شرقی، به هنگ اول آلپینی بالاترین نشان نظامی ایتالیا، یعنی مدال طلای شجاعت نظامی، اعطا شد. در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، آتش بس کاسیبیله اعلام شد و دو روز بعد، در ۱۰ سپتامبر ۱۹۴۳، نیروهای مهاجم آلمانی، هنگ اول آلپینی را منحل کردند. در سال ۱۹۵۰، هنگ چهارم آلپینی یک گردان آموزش سربازان جدید را در برا تشکیل داد که گردان «موندووی» نامگذاری شد. در سال ۱۹۵۳، گردان آلپینی «موندووی» به عنوان یک واحد عملیاتی اصلاح شد. در سال ۱۹۶۲، گردان آلپینی «موندووی» به پالوتزا در فریولی-ونیز جولیا نقل مکان کرد و به هنگ هشتم آلپینی منصوب شد. در سال ۱۹۷۵، گردان پالوتزا منحل شد و در ۱ اکتبر همان سال، گردان آموزش سربازان جدید «کونینس» در کونئو به گردان آلپینی «موندووی» تغییر نام داد. این گردان به تیپ آلپینی «توریننس» منصوب شد و سربازان جدید تیپ را آموزش داد. در سال ۱۹۷۶، پرچم و سنت های هنگ اول آلپینی به این گردان اختصاص داده شد. در سال ۱۹۹۷، گردان آلپینی «موندووی» منحل شد. در ۱ اکتبر ۲۰۲۲، پرچم و سنت های هنگ اول آلپینی به واحد فرماندهی و پشتیبانی تاکتیکی «تائوریننس» از تیپ آلپینی «تائوریننس» واگذار شد. سالگرد تأسیس این هنگ در ۱۶ ژوئن ۱
۹۱۷، اوج نبرد کوه اورتیگارا، که در طی آن گردان های این هنگ سه مدال نقره شجاعت نظامی کسب کردند، جشن گرفته می شود.
تیپ آلپاین تائوریننس () یک تیپ پیاده نظام سبک نیروی زمینی ایتالیا است که در نبردهای کوهستانی تخصص دارد. واحدهای اصلی آن یگان آلپینی، سپاه پیاده نظام کوهستانی ارتش ایتالیا، هستند که در طول جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم در نبردها خود را متمایز کردند. نام تیپ "تائوریننس" به نام رومی آگوستا تاورینوروم برای شهر تورین که این تیپ در اطراف آن مستقر است، اشاره دارد. بر این اساس، نشان تیپ از نشان تورین الگوبرداری شده است. تاریخچه. تیپ تائوریننس در ۱۵ آوریل ۱۹۵۲ در شهر تورین تأسیس شد. در ۲۶ اکتبر ۱۹۶۲، گردان آلپینی «موندووی» برای تقویت تیپ آلپینی «جولیا» به پالوتزا در منطقه فریولی-ونیز جولیا نقل مکان کرد و پس از آن گروه توپخانه کوهستانی «پینرولو» که در ۱ دسامبر ۱۹۶۳ برای پیوستن به جولیا به تولمزو نقل مکان کرد. در همان سال، گردان آلپینی «آئوستا» به مرکز آموزش و تشکیلات آلپینی در آئوستا منتقل شد، اما در سال ۱۹۶۷ به هنگ چهارم آلپینی بازگشت. از سال ۱۹۶۴ تا ۱۹۶۷، «سالوتزو» در وضعیت ذخیره قرار گرفت. دسته چتربازان آلپینی در ۱ آوریل ۱۹۶۴ با دسته های چتربازان چهار تیپ آلپینی دیگر ادغام شد تا گروه چتربازان آلپینی را در بولزانو تح
ت فرماندهی مستقیم سپاه چهارم ارتش تشکیل دهد. در همان سال، گروهان چهارم خمپاره انداز منحل شد و خمپاره اندازها و نیروهای آن بین گردان های آلپینی تیپ تقسیم شدند. در ۱ ژوئن ۱۹۶۶، هنگ دوم آلپینی (آموزش سربازان تازه وارد) به تیپ پیوست. چهار گردان این هنگ به نام چهار تیپ آلپینی نامگذاری شدند که سربازان وظیفه پس از آموزش به آنها اعزام می شدند: تریدنتینا، اوروبیکا، کادوره و تائوریننس. در سال ۱۹۷۰، گروه توپخانه کوهستانی «موندووی» تشکیل و به هنگ اول توپخانه کوهستانی اضافه شد. با اصلاحات ارتش ایتالیا در سال ۱۹۷۵، سطح هنگ لغو شد و گردان ها تحت فرماندهی مستقیم تیپ های چند رشته ای قرار گرفتند. در همان زمان، ارتش نیروهای خود را کاهش و سازماندهی مجدد کرد و بنابراین، تاوریننسه تغییراتی در ترکیب خود مشاهده کرد: گردان «آئوستا» بار دیگر به مرکز تشکیلات و آموزش آلپاین منتقل شد، گروه توپخانه کوهستانی «سوسا» به «پینرولو» تغییر نام داد، در حالی که گروه توپخانه کوهستانی «موندووی» منحل شد. ستاد تیپ و گروهان سیگنال برای تشکیل واحد فرماندهی و سیگنال «تورینسه» ادغام شدند. یک گروهان ضد تانک ایجاد شد و گروهان خدمات «تورینسه» به عنوان یک گرد
ان لجستیک سازماندهی مجدد شد. هنگ دوم آلپینی (آموزش سربازان) پیش از این در ۳۱ اکتبر ۱۹۷۴ منحل شده بود و یکی از گردان های آموزشی آن به عنوان گردان آلپینی «موندووی» به تاوریننسه پیوست. در ۲۳ مارس ۱۹۹۱، گروه توپخانه کوهستانی «پینرولو» منحل شد. در ۱ اوت ۱۹۹۲، گردان «سالوتزو» در هنگ دوم آلپینی که دوباره فعال شده بود، ادغام شد. در همان ماه، گروهان ضد تانک منحل شد. در ۱۹ سپتامبر ۱۹۹۲، گروه توپخانه کوهستانی «آئوستا» به هنگ اول توپخانه کوهستانی که دوباره فعال شده بود، پیوست. با ورود گردان «سوسا» به هنگ سوم آلپینی که در ۲۳ اکتبر ۱۹۹۳ دوباره فعال شده بود، سازماندهی مجدد تیپ برای آن زمان کامل شد. هر دو هنگ آلپینی شامل یک گردان و یک گروهان پشتیبانی بودند. هنگامی که تیپ آلپاین «کادوره» در سال ۱۹۹۷ منحل شد، دو هنگ باقی مانده از آن تیپ به تیپ آلپاین «جولیا» منتقل شدند که به نوبه خود هنگ نهم آلپاین را به «تائوریننسه» واگذار کرد. همزمان، گردان آلپاینی (آموزش سربازان) «موندووی» منحل شد. در همان سال، هنگ دوم آلپاینی از بورگو سان دالمازو به پایگاه منحل شده «موندووی» در کونئو منتقل شد. در سال ۲۰۰۲، گردان لجستیک «تائوریننسه» منحل شد
. در ۱ سپتامبر ۲۰۰۲، گردان دوم هنگ مهندسی فروویری با گروهان مهندسی واحد فرماندهی و پشتیبانی تاکتیکی تیپ ادغام شد تا گردان ۳۲ مهندسی را تشکیل دهد که در همان تاریخ به تائوریننسه پیوست. در ۲۴ سپتامبر ۲۰۰۴، گردان مهندسی ۳۲ به هنگ مهندسی ۳۲ گسترش یافت.
معماری چوبی باستانی چین سبکی از معماری چین است. در غرب کمتر از سایر سبک های معماری مورد مطالعه قرار گرفته است. اگرچه تاریخچه معماری چین بسیار قدیمی است، توصیفات معماری چینی اغلب محدود به شهر ممنوعه است و بخش های دیگر کمتر توسط غرب مورد بررسی قرار گرفته اند. ویژگی های مشترک معماری چین به یک واژگان واحد برای بیان فرم ها و روش های منحصر به فرد چینی تبدیل شده اند، اما تا مدت ها داده های کافی در دسترس نبوده است. به دلیل کمبود اطلاعات دربارهٔ ریشه های معماری چین، توصیف عناصر آن اغلب به اصطلاحات و نظریه های معماری غربی ترجمه می شوند و معناهای منحصر به فرد چینی خود را از دست می دهند. یکی از دلایل این کمبود، عدم ترجمه دو مهم ترین راهنمای معماری دولتی چین، یعنی "ینگ تزاو فاشی (Yingzao Fashi)" از دوره سونگ و استانداردهای معماری چینگ به زبان های غربی است. سوابق تاریخی. معماری باستانی چین دارای عناصر مشابه فراوانی است، بخشی از آن به روش های اولیه چین برای استانداردسازی و تعیین ویژگی های یکنواخت سازه ها بازمی گردد. این استانداردها در دفترچه ها و نقشه های بوروکراتیک ثبت شده و از نسلی به نسل دیگر منتقل شده اند. این موارد، شب
اهت ویژگی های معماری را که هزاران سال پابرجا مانده اند توضیح می دهند و شواهدی از شهرسازی امپراتوری چین از اوایل دهه ۱۹۸۰ از طریق کاوش ها در دسترس قرار گرفته اند. نسل های سازندگان و صنعتگران کار خود را ثبت کردند و جمع آوری کنندگان اطلاعات را در قالب استانداردهای ساختمان (مانند "ینگ تزاو فاشی (Yingzao Fashi)" و استانداردهای معماری چینگ) منتشر کردند و این اطلاعات به نسل های بعدی منتقل شد. ثبت عملیاتی معماری و جزئیات آن باعث انتقال سیستم منحصر به فرد ساخت و ساز به نسل های بعدی شد. اخیراً، تکیه بر متن برای توصیفات باستان شناسی به این نتیجه رسیده است که کاوش های باستان شناسی در جمهوری خلق چین شواهد بهتری از زندگی روزمره و مراسم چینی ها از دوران نوسنگی تا قرون اخیر ارائه می دهد. به عنوان مثال، کاوش گورستان ها شواهدی برای بازسازی قطعات چوبی ساختمان و نقشه های سایت چند هزار ساله فراهم کرده است. کاوش اخیر در **محوطه پیشاتاریخی بی فوودی (Prehistoric Beifudi site)** نمونه ای از این موضوع است. سه جزء اصلی پایه معماری چوبی باستانی چین عبارت اند از: سکوی پایه، اسکلت چوبی، و سقف تزئینی. علاوه بر این، ویژگی بنیادین، محصور شدن