Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
هندی دوباره ادعا کردند که دو جت نیروی هوایی پاکستان حریم هوایی هند را نقض کرده اند. به گفته مقامات هندی، جت های نیروی هوایی پاکستان بر فراز بخش های پونچ و کریشنا گاتی رهگیری شدند. با این حال، هیچ نبرد هوایی رخ نداد و جت های نیروی هوایی پاکستان به حریم هوایی خود بازگشتند. در آوریل ۲۰۱۹، یک واحد مشترک بی دی اس نیروی هوایی هند و ارتش هند ادعا کرد که یک عملیات خنثی سازی بمب را در مندهار، راجوری انجام داده است، جایی که آنها با موفقیت ۳–۴ بمب منفجر نشده را که از جت های نیروی هوایی پاکستان شلیک شده بود، خنثی کرده اند. نیروی هوایی هند از عملکرد موشک های آر-۷۷ ناراضی بود، زیرا برد آنها توسط موشک های ایم-۱۲۰ آمرام مورد استفاده نیروی هوایی پاکستان کمتر بود. از این رو، آنها در حال برنامه ریزی برای مسلح کردن مجدد با استفاده از موشک آی-دربی ای آی هستند. پاکستان. آصف غفور، مدیرکل روابط عمومی ارتش پاکستان، بعداً در یک کنفرانس مطبوعاتی اظهار داشت: «از صبح امروز فعالیت ها در خط کنترل ادامه داشته است. امروز صبح نیروی هوایی پاکستان از داخل حریم هوایی پاکستان با شش هدف در آن سوی خط کنترل درگیر شد.» او همچنین گفت که این حملات صرفا
ً برای نشان دادن قابلیت های تهاجمی پاکستان انجام شده است. پاکستان ادعا کرد که در این عملیات از هیچ جنگنده اف-۱۶ استفاده نشده است. در ابتدا، مقامات پاکستانی اظهار داشتند که دو پرسنل نیروی هوایی هند دستگیر شده اند، اما بعداً اظهارات خود را اصلاح کردند و اظهار داشتند که تنها یک پرسنل نیروی هوایی هند در بازداشت آنهاست. مقامات پاکستانی اظهار داشتند که ابهامات جنگ باعث شده است که آنها باور کنند دو پرسنل نیروی هوایی هند در بازداشت آنها هستند. عمران خان، نخست وزیر، خطاب به ملت گفت که تنها هدف ما از این اقدام، رساندن این پیام است که «اگر شما می توانید به کشور ما بیایید، ما هم می توانیم همین کار را بکنیم». خان همچنین به هند پیشنهاد مذاکرات صلح داد. ایالات متحده آمریکا. به گفته لارا سلیگمن، روزنامه نگار "فارین پالیسی"، مقامات آمریکایی که مستقیماً از این موضوع مطلع هستند، اظهار داشتند که ایالات متحده اخیراً شمارش فیزیکی جنگنده های اف-۱۶ پاکستان را تکمیل کرده و هیچ کدام را مفقود نیافته است. یکی از مقامات آمریکایی همچنین با ادعای هند مبنی بر اینکه محدودیت های استفاده، پاکستان را از به کارگیری اف-۱۶ در درگیری های نظامی با ه
ند منع می کند، مخالفت کرد. واشینگتن پست و روزنامه هندی هندوستان تایمز گزارش دادند که سخنگوی وزارت دفاع ایالات متحده ادعا کرد که از چنین تحقیقاتی که انجام شده «اطلاعی ندارد» و اظهار داشت: «به عنوان یک سیاست، این وزارتخانه به طور علنی در مورد جزئیات توافقات دولت با دولت در مورد نظارت بر استفاده نهایی از اقلام دفاعی ساخت آمریکا اظهار نظر نمی کند.» با این حال، "واشینگتن پست" گزارش داد که وزارت امور خارجه مانند پنتاگون هنوز هیچ بیانیه عمومی در مورد تعداد جنگنده های اف-۱۶ صادر نکرده است. از سوی دیگر، طبق "گزارش دفتر ملی تحقیقات آسیایی"، "«توضیحات نادرست دولت مودی در مورد حمله هوایی فوریه ۲۰۱۹ در بالاکوت و درگیری های هوایی پس از آن، از جمله ادعاهای رد شده بعدی مبنی بر نابودی یک اردوگاه تروریستی در داخل پاکستان و سرنگونی یک جت اف-۱۶ پاکستانی توسط هند، در ایالات متحده آمریکا در مورد اعتبار و استراتژی ارتباطی دهلی نو در بحبوحه یک منطقه فوق العاده خطرناک، سوالاتی را مطرح کرده است.»" علاوه بر این، چندین ناظر نظامی بین المللی نیز ادعای هند مبنی بر سرنگونی یک فروند اف-۱۶ را رد کردند. در دسامبر ۲۰۱۹، "یواس نیوز" گزارش داد ک
ه ایالات متحده در ماه اوت نامه ای به نیروی هوایی پاکستان ارسال کرده و نگرانی خود را در مورد سوءاستفاده ادعایی از جنگنده های اف-۱۶ در جریان درگیری فوریه ابراز کرده است. در این نامه به تأیید وزارت امور خارجه مبنی بر نقض توافق پاکستان با ایالات متحده با استقرار جنگنده های اف-۱۶ و موشک های مکمل آن در پایگاه های هوایی غیرمجاز اشاره شده است. نمایشگاه. مجسمه ای از خلبان هندی، آبهیناندان، در موزه نیروی هوایی پاکستان در نمایشگاهی با عنوان عملیات تلافی جویانه سریع نصب شد. این نمایشگاه همچنین قطعات گمشده و لاشه میگ-۲۱ و همچنین یک لیوان چای را به نمایش می گذارد.
محمدعلی الجَعبَری (۱۹۰۰ – ۲۹ مهٔ ۱۹۸۰) سیاستمدار، وکیل و عالِم مسلمان فلسطینی بود.او یکی از مشهورترین شهرداران تاریخ الخلیل بود و برای دهه های متمادی در امور سیاسی و مذهبی این شهر به عنوان مرجع شناخته می شد. پس از نکبت ۱۹۴۸، او به عنوان یکی از صریح ترین سیاستمداران فلسطینی که طرفدار الحاق کرانهٔ باختری به اردن بود، ظهور کرد. پس از اشغال کرانه باختری توسط اسرائیل در سال ۱۹۶۷، او مواضع سیاسی جسورانه ای مطرح کرد که جنجال گسترده ای را در عرصهٔ فلسطینی برانگیخت. او پیشنهاد داد که اسرائیل فقط به مدت پنج سال در قدرت بماند و پس از آن فلسطینی ها حق تعیین سرنوشت خود را برای خود محفوظ دارند. او آشکارا با ماهیت خشونت آمیز فدائیان مخالفت می کرد. زندگی و پیشه. محمدعلی الجعبری در سال ۱۹۰۰ یا ۱۹۰۱ در الخلیل، متصرفیه قدس، امپراتوری عثمانی، متولد شد. پدرش احمد نام داشت. تحصیلات ابتدایی و متوسطه خود را در آنجا گذراند. سپس به مصر نقل مکان کرد و به دانشگاه الازهر پیوست و در سال ۱۹۱۸ گواهی صلاحیت، در سال ۱۹۲۱ گواهی عالی الازهر و در سال ۱۹۲۲ گواهی وعظ و ارشاد را از آنجا دریافت کرد. او به الخلیل بازگشت و به عنوان معلم در مسجد ابراهی
می مشغول به کار شد. او فعالیت علنی خود را در سال ۱۹۲۴ در چارچوب انجمن اسلامی-مسیحی در الخلیل آغاز کرد. در سال ۱۹۲۸، او ریاست انجمن جوانان مسلمان را که در این شهر تأسیس شده بود، بر عهده گرفت. همزمان، او به مؤسسه حقوقی در اورشلیم پیوست و در سال ۱۹۳۱ مجوز وکالت در شریعت و حقوق عادی را دریافت کرد.او به وکالت پرداخت، در دادگاه های شریعت اقامه دعوی کرد و تا سال ۱۹۳۷ به عنوان سردفتر اسناد رسمی، معلم و واعظ در مسجد ابراهیمی در الخلیل خدمت کرد. الجعبری در فعالیت های سیاسی فلسطین مشارکت کرد. به عنوان نمایندهٔ شهر الخلیل در هفتمین کنفرانس عربی فلسطین (ژوئن ۱۹۲۸) شرکت کرد. الجعبری در فعالیت های اولین کنفرانس جوانان عرب فلسطینی که در اوایل ژانویه ۱۹۳۲ در یافا برگزار شد، شرکت کرد و به عنوان عضو کمیتهٔ اجرایی آن انتخاب شد. مقامات بریتانیایی الجعبری را در ژوئیهٔ ۱۹۳۶، پس از اعلام اعتصاب عمومی، دستگیر و در اردوگاه صرفند بازداشت کردند، جایی که تا نوامبر همان سال زندانی بود. شهرداری و مقامات شهر الخلیل، نامه ای در حمایت و پشتیبانی از او به زندان فرستادند.الجعبری یکی از امضاکنندگان بیانیه ای خطاب به «امت» بود که در آن از پایداری
آن ستایش شده بود، و همچنین یکی از امضاکنندگان نامه ای خطاب به کمیتهٔ عالی عرب به تاریخ ۶ ژوئیه ۱۹۳۶ بود که از آنان می خواست موضعی قاطع اتخاذ کند و از تردید یا سازش بپرهیزد. او همچنین در سال ۱۹۳۷ به عنوان عضوی از هیئت نمایندگی فلسطین در کنفرانس ملی عرب در بلودان شرکت کرد. الجعبری در کنفرانس ملی عرب که در سپتامبر ۱۹۳۷ در شهر بلودان سوریه در همبستگی با فلسطین و مبارزه برای لغو قیمومیت بریتانیا، اعلامیهٔ بالفور و ردِّ تقسیم برگزار شد، شرکت کرد. در مارس ۱۹۳۵، الجعبری به حزب عرب فلسطین به ریاست جمال الحسینی پیوست و در سال ۱۹۴۴ به عضویت دفتر مرکزی آن انتخاب شد. مقامات قیمومیت بریتانیا او را در ۲۸ اکتبر ۱۹۴۰ به عنوان شهردار الخلیل منصوب کردند و او تا ۲۵ آوریل ۱۹۴۸ در این سمت باقی ماند. الجعبری به عنوان شهردار الخلیل، در تمام کنفرانس های شهرداران عرب در فلسطین که در دورهٔ ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۷ برگزار شد، شرکت کرد و ریاست برخی از آنها را بر عهده داشت. او همچنین ریاست کنفرانس شهرداران عرب ناحیهٔ اورشلیم را که در ۱۱ مهٔ ۱۹۴۶ در الخلیل برگزار شد، بر عهده داشت. پس از صدور قطعنامهٔ تقسیم در نوامبر ۱۹۴۷ و آغاز درگیری ها، الجعبری ریا
ست کمیتهٔ ملی و کمیتهٔ اضطراری در شهر الخلیل را بر عهده داشت. پس از نکبت ۱۹۴۸، الجعبری به عنوان یکی از برجسته ترین رهبران اپوزیسیون فلسطینی در برابر کمیتهٔ عالی عرب به رهبری امین الحسینی و دولت سراسری فلسطین که توسط مجلس ملی فلسطین اعلام شد، ظهور کرد. این مجلس در پایان سپتامبر ۱۹۴۸ در غزه تشکیل جلسه داد و ریاست آن را امین الحسینی بر عهده داشت. در عوض، الجعبری در تضاد با آن، ریاست کنفرانس اریحا را که در اوایل دسامبر ۱۹۴۸ برگزار شد، بر عهده داشت. این کنفرانس خواستار الحاق کرانهٔ باختری به اردن شرقی و اعلام وفاداری به ملک عبدالله بن الحسین به عنوان پادشاه دولت متحد اردن-فلسطین شد. الجعبری چندین سمت رسمی در پادشاهی هاشمی اردن داشت. او در ۲۰ آوریل ۱۹۵۰ به عضویت سنا درآمد و تا سال ۱۹۶۳ در این سمت باقی ماند. بین سال های ۱۹۵۵ تا ۱۹۶۱، او همچنین سمت های وزارت کشاورزی، دادگستری و آموزش را بر عهده داشت. در اواخر ماه مهٔ ۱۹۶۴، الجعبری در اولین کنفرانس فلسطینی که در اورشلیم برگزار شد، شرکت کرد که از دل آن سازمان آزادیبخش فلسطین به ریاست احمد الشقیری پدید آمد. پس از اشغال کرانه باختری، شامل بیت المقدس شرقی، و نوار غزه توسط
اسرائیل در ژوئن ۱۹۶۷، الجعبری خواستار آن شد که این دو منطقه به مدت پنج سال تحت نظارت یک نهاد بین المللی قرار گیرند و پس از آن یک نهاد خودمختار فلسطینی تأسیس شود. او دوباره این موضوع را در اواخر سال ۱۹۶۹ با گونار جارینگ، فرستاده سازمان ملل، مطرح کرد. او عضو کمیتهٔ مقدماتی بود که در ۲۹ اکتبر ۱۹۶۷ با هدف ایجاد یک موجودیت فلسطینی تأسیس شد، اما این کمیته شکست خورد. او با برخی از مقامات اسرائیلی روابطی برقرار کرد که این امر کینهٔ عناصر ملی گرا را علیه او برانگیخت. وقتی این مقامات را استقبال می کرد، خواستار تقویت پیوندهای محبت میان عرب ها و یهودیان شد. الجعبری دانشگاه الخلیل را تأسیس کرد که هستهٔ اصلی آن در سال ۱۹۷۱ دانشکدهٔ شریعت اسلامی بود. در بهار ۱۹۷۲، الجعبری در انتخابات شهرداری شرکت کرد و به عنوان شهردار الخلیل انتخاب شد. (سازمان آزادیبخش فلسطین خواستار تحریم آن انتخابات شده بود که در کرانه باختری و تحت نظارت مقامات اشغالگر اسرائیل برگزار شد) او تمایل داشت شورایی از شهرداران کرانه باختری و دیگر افراد سرشناس تشکیل دهد تا رهبری سیاسی ساکنان کرانهٔ باختری را بر عهده بگیرند و از طرف آنها صحبت کنند. الجعبری تا زما
ن انتخابات شهرداری در سال ۱۹۷۶، شهردار الخلیل باقی ماند. در انتخابات شهرداری که در مارس ۱۹۷۶ در کرانهٔ باختری برگزار شد، عناصر ملی گرا پس از طرح چندین شعار، که برجسته ترین آن ها «سرنگونی پروژهٔ خودگردانی» بود، پیروز شدند. فهد القواسمه به عنوان شهردار الخلیل از سوی بلوکی که از سازمان آزادیبخش فلسطین حمایت می شد، پیروز شد؛ بنابراین الجعبری در خانه اش گوشه نشین شد و فعالیت سیاسی را کنار گذاشت. در اواخر سال ۱۹۷۷ محمدعلی الجعبری دچار سکتهٔ مغزی شد که او را تا زمان مرگش در ۲۹ مهٔ ۱۹۸۰ در بستر بیماری انداخت و قادر به حرکت نبود. هزاران نفر از مناطق مختلف فلسطین و اردن در مراسم تشییع جنازهٔ او شرکت کردند و او در شهر الخلیل به خاک سپرده شد. زندگی شخصی. پسرانش نورالدین، برهان، شریف، محمدراشد، سمیر و نبیل نام داشتند.
رابرت هیلارد بارو (; – ) ژنرال سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا بود، که در فاصله سال های ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۳ به عنوان بیست و هفتمین فرمانده سپاه تفنگداران دریایی فعالیت می کرد. بارو فعالیت نظامی را از سال ۱۹۴۲ در سپاه تفنگداران دریایی آمریکا آغاز کرد، از ۱۹۷۵ تا ۱۹۷۶ معاون نیروی انسانی سپاه تفنگداران دریایی آمریکا بود، در فاصله سال های ۱۹۷۶ تا ۱۹۷۸ فرماندهی ناوگان نیروی تفنگداران دریایی اقیانوس اطلس را برعهده داشت و از ۱۹۷۸ تا ۱۹۷۹ به عنوان جانشین فرمانده سپاه تفنگداران دریایی فعالیت می کرد.
مرز لسوتو و آفریقای جنوبی مرزی به طول ۹۰۹ کیلومتر است که به طور کامل کشور لسوتو را احاطه کرده و یک حلقهٔ بسته تشکیل می دهد، چرا که لسوتو یک کشور محصور در خشکی است که کاملاً درون قلمرو آفریقای جنوبی قرار دارد. این مرز در مسیر خود از رود کالدون، خط تقسیم آب های رشته کوه دراکنسبِرگ، رود اورنج، رود ماخالنگ و رشته تپه هایی که رود ماخالنگ را دوباره به رود کالدون متصل می کنند، عبور می کند. تاریخچه. نوشتار اصلی: تاریخ لسوتو مردم باسوتو در دههٔ ۱۸۲۰ میلادی تحت رهبری موشوشو یکم، نخستین رئیس عالی رتبه، به شکل گیری یک ساختار سیاسی مستقل دست یافتند. در آن دوران، قلمرو باسوتو بخش هایی از سرزمینی را در بر می گرفت که امروزه به عنوان ایالت آزاد (استان) در آفریقای جنوبی شناخته می شود. این مناطق در پی مجموعه ای از جنگ ها با بوئرهای ایالت آزاد اورنج در دهه های ۱۸۵۰ و ۱۸۶۰ از دست رفت. در سال ۱۸۶۸، سرزمین باسوتولند (نام پیشین لسوتو) تحت الحمایه بریتانیا شد. این وضعیت به استثنای دوره ای از سال ۱۸۷۱ تا ۱۸۸۴ که طی آن به مستعمره کیپ ملحق شده بود، تا زمان استقلال در سال ۱۹۶۶ ادامه یافت. در این سال، لسوتو به عنوان کشوری مستقل با نظام پا
دشاهی اعلام موجودیت کرد. مرز میان باسوتولند و ایالت آزاد اورنج در «کنوانسیون [[عآلیوال شمال»] در سال ۱۸۶۹ تعریف شد. این مرز، به همراه مرزهای باسوتولند با [[مستعمره کیپ]] و [[مستعمره ناتال]]، در اطلاعیه ای از سوی [[نماینده عالی بریتانیا در آفریقای جنوبی]] در تاریخ ۱۳ مه ۱۸۷۰، و اصلاحیهٔ شماره ۷۴ مورخ ۶ نوامبر ۱۸۷۱، به طور رسمی مشخص گردید. در آن اطلاعیه، مرزهای «باسوتولند بریتانیا» چنین توصیف شده اند: از محل تلاقی رود کورنت سپرویت (نام کنونی: رود ماخالنگ) با [[رود اورنج]] آغاز و در امتداد رود کورنت سپرویت تا نزدیک ترین نقطه به کوه الیفانتس بین امتداد می یابد؛ از آنجا به سوی نقطهٔ جنوبی رشته کوه لانگ برگ، سپس در امتداد خط الرأس آن تا انتهای شمال غربی اش؛ آنگاه به سوی نقطهٔ شرقی کوه جامربرگ، و در ادامه در امتداد خط الرأس آن تا انتهای شمال غربی؛ سپس با امتداد همان خط به [[رود کالدون]]؛ و از آنجا در مسیر رود کالدون به سمت سرچشمه های [[رود اورنج]] در مونت او سورس؛ سپس به سوی غرب در امتداد رشته کوه دراکنزبرگ، میان [[خط تقسیم آب]] رودخانه های اورنج و [[سنت جانز]] (که اکنون رود امزیمووبو نامیده می شود) تا سرچشمهٔ رود ت
ی یس (نام کنونی: رود تله). سپس مسیر رود تی یس دنبال می شود تا تلاقی آن با رود اورنج، و نهایتاً در مسیر رود اورنج تا محل تلاقی اش با رود کورنت سپرویت ادامه می یابد. رودهای کورنت سپرویت، سنت جانز و تی یس امروزه به ترتیب با نام های رود ماخالنگ، امزیمووبو و تله شناخته می شوند. کوه های الیفانتس بین، لانگ برگ و جامربرگ نیز از جمله ارتفاعات اصلی در ناحیه میان رودهای ماخالنگ و کالدون به شمار می آیند. جغرافیا. [[پرونده:Lesotho_Topography.png|بندانگشتی|پستی بلندی های لسوتو]] مرز میان لسوتو و آفریقای جنوبی از مونت او سورس آغاز شده و در امتداد [[خط تقسیم آب]] میان [[حوضه آبریز|حوضهٔ آبریز]] [[رود اورنج]] (که به [[اقیانوس اطلس]] می ریزد) و رودخانه هایی که از [[دراکنزبرگ]] به سوی [[اقیانوس هند]] جریان دارند، ادامه می یابد. این مرز تا سرچشمهٔ رود تله در نزدیکی بن مک دوی (آفریقای جنوبی) امتداد دارد؛ از آنجا مسیر رود تله را تا محل تلاقی آن با رود اورنج دنبال می کند و سپس در امتداد رود اورنج تا محل اتصالش با [[رود ماخالنگ]] ادامه می یابد. از محل تلاقی این دو رود، مرز به سمت بالادست رود ماخالنگ پیش می رود تا نقطه ای در غرب [[مو
هالس هوک]]، و سپس با عبور از رشته ای از تپه ها و قطعات مرزی مستقیم، به [[رود کالدون]] در شمال [[ویپنر]] می رسد. پس از آن، مرز در مسیر رود کالدون امتداد می یابد و از نزدیکی پایتخت لسوتو، [[ماسرو]]، و شهر [[فیکس برگ]] در آفریقای جنوبی عبور می کند تا به سرچشمهٔ رود کالدون برسد. این سرچشمه با علامتی در گردنهٔ [[کوانکا نک]] مشخص شده است. از آن نقطه، مرز بار دیگر در امتداد [[خط تقسیم آب]] میان حوضه های رود اورنج و [[رودخانه واله]] به سوی مونت او سورس بازمی گردد. تمام [[ناحیه های لسوتو|ده ناحیه لسوتو]] با این مرز تماس دارند، و در سوی دیگر، سه [[استان های آفریقای جنوبی|استان آفریقای جنوبی]] با این مرز هم مرز هستند: [[ایالت آزاد (استان)]]، [[کوازولو-ناتال]] و [[کیپ شرقی]]. گذرگاه ها. [[پرونده:Border_Lesotho-South_Africa.jpg|بندانگشتی|پست مرزی آفریقای جنوبی در گذرگاه سانی]] مرز بین لسوتو و آفریقای جنوبی دارای ۱۴ گذرگاه مرزی رسمی است. این گذرگاه ها در سراسر مرز پراکنده اند و برخی از آن ها به صورت ۲۴ ساعته فعال اند، در حالی که برخی فقط در ساعات مشخصی باز هستند. منابع. [[رده:مرز آفریقای جنوبی و لسوتو]] [[رده:مرزهای آفریقا
ی جنوبی]] [[رده:مرزهای بین المللی]] [[رده:مرزهای لسوتو]]
آرمینه هراندی زارائلیان (؛ ؛ ) یک پزشک و جراح اهل ارمنستان است. وی بین سال های - تا - میلادی فعالیت می کرد. زندگی نامه. وی در ۲۹ مهٔ ۱۹۶۵ ‏در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه پزشکی دولتی ایروان فارغ التحصیل شد.
دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا، از ۱۳ تا ۱۶ ماه مه ۲۰۲۵ (۲۳ تا ۲۶ اردیبهشت ۱۴۰۴) به خلیج فارس سفر کرد. بازدید از کشورهای عربستان سعودی، قطر و امارات متحدهٔ عربی در برنامهٔ این سفر قرار داشت. صرف نظر از سفر یک روزه به رم برای شرکت در مراسم تشییع پاپ فرانسیس، این اولین سفر خارجی ترامپ در دورهٔ دوم ریاست جمهوری او به شمار می رود. اهمیت سفر ترامپ به خلیج فارس. از ابتدای دولت دوم ترامپ قرار بود عربستان سعودی نخستین مقصد سفر خارجی رئیس جمهور آمریکا باشد (همان طور که در ماه مه ۲۰۱۷ در دورهٔ نخست ریاست جمهوری اش نیز چنین بود) اما درگذشت پاپ فرانسیس ترامپ را به ایتالیا و واتیکان کشاند. کشورهایی که در برنامهٔ سفر قرار دارند. براساس اعلام رسمی کاخ سفید، مقاصد رئیس جمهور آمریکا عربستان سعودی، قطر و امارات متحدهٔ عربی است. ترامپ ۱۷ اردیبهشت ۱۴۰۴ در جمع خبرنگاران کاخ سفید اعلام کرد که در این سفر قصد بازدید از اسرائیل را ندارد. گمانه زنی ها در مورد اهداف سفر. جذب سرمایه گذاری خارجی. برخی معتقدند که ترامپ برای مستحکم کردن موقعیت خود نیاز به دستاوردهای ملموس اقتصادی دارد و در این رابطه، جذب سرمایه گذاری خارجی و کاهش چالش های
اقتصادی آمریکا یکی از مهم ترین موضوعاتی است که رئیس جمهور آمریکا بر آن متمرکز است. حواشی قبل از سفر. تغییر نام خلیج فارس. دونالد ترامپ روز سه شنبه ۱۶ اردیبهشت ۱۴۰۴ در دیدار با نخست وزیر کانادا در کاخ سفید به خبرنگاران گفت: «ما یک اعلان خیلی خیلی بزرگ خواهیم داشت؛ بزرگتر از این نمی شود. به شما نمی گویم در چه مورد است؛ اما خیلی مثبت است. یکی از مهم ترین اعلان هایی خواهد بود که در سال های اخیر در مورد یک موضوع خاص صادر شده است». رئیس جمهور ایالات متحده توضیح بیشتری در این مورد نداد و تنها گفت که این پیام مهم «پنجشنبه یا جمعه یا دوشنبه قبل از سفر ما [به خاورمیانه]» اعلام خواهد شد. پس از این سخنان ترامپ گمانه زنی ها آغاز شد و آسوشیتدپرس به نقل از دو مقام آمریکایی اعلام کرد که، دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا قصد دارد در جریان سفر به عربستان سعودی اعلام کند که ایالات متحده از این پس «خلیج فارس» را «خلیج عربی» یا «خلیج عربستان» می نامد. پس از آن انتشار این گزارش، ۱۷ اردیبهشت ۱۴۰۴ ترامپ در جمع خبرنگاران کاخ سفید در این مورد موضع گیری کرد و گفت «زمانی که به خاورمیانه سفر کنم، از من دربارهٔ آن خواهند پرسید و باید دربا
رهٔ آن تصمیم بگیرم». واکنش ها به گمانه زنی در مورد تغییر نام خلیج فارس. شاهزاده رضا پهلوی در شبکه های اجتماعی خودش نوشت: «خلیج فارس فقط یک نام نیست، بلکه یک واقعیت تاریخی است. هزاران سال است که ایرانیان، اعراب و غربی ها این پهنهٔ آبی میان ایران و شبه جزیرهٔ عربستان را با نام واقعی و یگانه اش، خلیج فارس، می شناسند. تصمیم گزارش شدهٔ رئیس جمهور ترامپ برای تحریف تاریخ، در صورتی که درست باشد، توهینی به مردم ایران و تمدن بزرگ ما است، اما مقصر اصلی این اقدام شرم آور نیز کسی جز علی خامنه ای و رژیم ضد ایرانی اش نیست که کشور ما را آن چنان تضعیف کرده اند که قدرت های خارجی به خود اجازه توهین به هویت ملی ایران و تحریف تاریخ جهان را می دهند. جمهوری اسلامی بانی این بحران ملی است و ما زیر پرچم این رژیم غاصب گرد نخواهیم آمد. بلکه همهٔ ما ایرانیان، فارغ از گرایش، باور یا دیدگاه سیاسی، می بایست یک بار و برای همیشه زیر پرچم شیر و خورشید متحد شویم تا بار دیگر این پرچم را بر فراز ایران و خلیج همیشه فارس برافراشته سازیم. خلیج فارس میراث ملی ماست و دفاع از شرافت و نام آن، مسئولیتی ملی است که هر یک از ما باید به هر شکل ممکن آن را به
دوش بکشیم». حامد اسماعیلیون در شبکهٔ ایکس نوشت: «نامه نگاری نمایشی با علی خامنه ای از یک سو و قصد تغییر نام خلیج فارس از سوی دیگر بخشی از مردم را به حمایت از ایدئولوژی های سرکوبگر جمهوری اسلامی سوق می دهد بیش از آن که کمکی به پایان عمر دیکتاتور باشد. حکومت اسلامی کار را به جایی رسانده است که تاریخ ایران به تاراج هر از راه رسیده ای برود. تاریخ با رئیس جمهورهای آمریکا آغاز نمی شود و با آن پایان نمی یابد… ایران و خلیج فارس برخلاف عمر مستبدان برقرار خواهند ماند». محمد جواد ظریف در شبکهٔ ایکس نوشت «آنچه پیرامون استفاده از نام ساختگی برای خلیج فارس شنیده می شود هر ایرانی میهن دوست از هر گرایشی را به خشم می آورد. برای ایران، به جهانیان و ساکنان کاخ سفید نشان خواهیم داد که ایرانیان، همراه و هم زبان، این سوداگری کوته بینانه را برنمی تابند. شاید فردا برای این همبستگی میهنی دیر باشد». عباس عراقچی در شبکهٔ ایکس نوشت: «نام خلیج فارس، مانند بسیاری از نام های جغرافیایی، ریشهٔ عمیق در تاریخ بشر دارد. ایران هرگز به استفاده از نام هایی مانند دریای عمان، اقیانوس هند، دریای عرب یا دریای سرخ اعتراضی نداشته است. استفاده از این نام
ها به معنای مالکیت هیچ ملت خاصی نیست، بلکه نشان دهندهٔ احترام مشترک به میراث جمعی بشریت است. در مقابل، اغراض سیاسی برای تغییر نام تاریخی خلیج فارس، نشان دهندهٔ نیت خصمانه علیه ایران و مردم آن است و به شدت محکوم می شود. چنین اقدامات مغرضانه ای، توهین به همهٔ ایرانیان، صرف نظر از پیشینه یا محل اقامت آن هاست. امیدوارم شایعات مضحکی که در مورد نام خلیج فارس وجود دارد، چیزی بیش از یک کمپین دروغ پراکنی توسط افراد «همیشه جنگ طلب» برای خشمگین کردن ایرانیان در سراسر جهان و تحریک آن ها نباشد. مطمئنم که رئیس جمهور آمریکا می داند که نام خلیج فارس قرن ها قدمت دارد و توسط همهٔ نقشه نگاران و نهادهای بین المللی به رسمیت شناخته شده است و حتی تا همین اواخر دههٔ ۱۹۶۰ توسط همهٔ رهبران منطقه در مکاتبات رسمی خود استفاده می شد. هرگونه اقدام کوته بینانه در این زمینه هیچ اعتبار یا اثر قانونی یا جغرافیایی نخواهد داشت، جز آنکه خشم همهٔ ایرانیان از هر قشر و عقیدهٔ سیاسی در ایران، ایالات متحده و سراسر جهان را به دنبال خواهد آورد».
هرگونه شیوه محاسباتی (یا گفتمان محاسباتی) که مبتنی بر مدل رایانشی، سکوی پردازشی یا ماشینی به غیر از مدلها، سکوها و ماشین های متعارف باشد. از جمله مثالهای آن می توان به رایانش مبتنی بر شبکه های عصبی، محاسبات کوانتومی، محاسبات اتوماتای سلولی، محاسبات فوتونی، محاسبات میکروفلوئیدیک، محاسبات با DNA، محاسبات با مولکولها، محاسبات نوری و فوتونیکز، محاسبات ازدحامی، محاسبات فازی، محاسبات با کلمات، محاسبات شناختی و دیگر موارد اشاره کرد. مشخصاً در خلال قرن بیستم، نوعی از ماشین های محاسباتی مرسوم یا متعارف گشت که مبتنی بر سخت افزارهای پردازش ترتیبی و گیت های منطقی و مدل‏های رایانشی مبتنی بر مفهوم ماشین حالات، ماشین تورینگ و معادل ها یا مشابه های آنها بود. بارزترین نمود این گفتمان محاسباتی متعارف را می توان در معماری سخت افزاری کامپیوترهای شخصی (IBM PC) و مدل رایانشی ماشین تورینگ مشاهده نمود.
لائورا کئوسایان (؛ ) یک بازیگر اهل ارمنستان بود. وی بین سال های - تا - میلادی فعالیت می کرد. زندگی نامه. وی در ۸ فوریه ۱۹۸۲ در مسکو به دنیا آمد وی نوه ادموند کئوسیان و لائورا گئورگیان دختر می باشد.
ماریتا آرتاشسی گاسپاریان (؛ زاده ) یک معمار اهل ارمنستان است. زندگی نامه. وی در ۱۹ فوریه ۱۹۵۲ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه ملی پلی تکنیک ارمنستان فارغ التحصیل گشت. وی در دایرةالمعارف ارمنستان شوروی ()، (), دانشگاه ملی معماری و شهرسازی ارمنستان و دانشگاه ملی معماری و شهرسازی ارمنستان () و فعالیت کرده است. وی عضو اتحادیه معماران ارمنستان می باشد.
باشگاه فوتبال ایندپندینته لا چوررا که همچنین به عنوان سی ای آی یا کای د لا چوررا شناخته می شود، یک باشگاه فوتبال حرفه ای پانامایی مستقر در لا چوررا است که در لیگ فوتبال پاناما رقابت می کند.
ماریام گالستیان (؛ ؛ زادهٔ ) نقاش اهل ارمنستان است. زندگی نامه. وی در ۵ مه ۱۹۹۰ در نرکین گتاشن به دنیا آمد و از آکادمی دولتی هنرهای زیبای ارمنستان (۲۰۱۲) فارغ التحصیل گشت. وی از سال ۲۰۱۷ عضو اتحادیه نقاشان ارمنستان می باشد
دیانا روبرتی گالویان (؛ ؛ زادهٔ ) اقتصاددان، و استاد اهل ارمنستان است. سمت ریاست دانشگاه دولتی اقتصاد ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. وی در ۴ ژانویهٔ ۱۹۸۰ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی اقتصاد ارمنستان فارغ التحصیل گشت.
گوشت خزندگان ۲ (انگلیسی: Carnosaur 2) یک فیلم اکشن و ترسناک آمریکایی محصول سال ۱۹۹۵ به کارگردانی لوئیس مورنو و دنباله ای بر فیلم "گوشت خزندگان" محصول ۱۹۹۳ است. این دومین قسمت از مجموعه فیلم های این مجموعه محسوب می شود. جان سوج، کلیف دیانگ، دان استراود، رایان توماس جانسون و آرابلا هولزبوگ در این فیلم ایفای نقش می کنند. این فیلم درباره تیمی از تکنسین ها است که برای بررسی مشکلات مربوط به برق و ارتباطات به مخزن زباله هسته ای کوه یوکا می روند. آنها متوجه می شوند که این مرکز توسط دایناسورهای شبیه سازی شده تسخیر شده است. داستان فیلم شباهت های زیادی با فیلم "بیگانه ها" محصول ۱۹۸۶ دارد. قبل از تکمیل ساخت نسخه قبلی، این فیلم توسط راجر کورمن، تهیه کننده اجرایی برنامه ریزی شده بود. هنرمند جلوه های ویژه، جان کارل بیکلر، برای دنباله ای بازگشت که از مدل های دایناسور خود از کارنوسور اصلی استفاده کرد. فیلمبرداری در طول یک فیلمبرداری ۱۸ روزه، شامل یک هفته فیلمبرداری در یک نیروگاه برق نزدیک دریاچه کاستائیک در کالیفرنیا انجام شد. این فیلم به صورت ویدئویی در ۱۵ فوریه ۱۹۹۵ منتشر شد. نقدهای متفاوتی دریافت کرد. انتقادات متوجه جلوه ه
ای ویژه آن بود، اگرچه عموماً بازیگران مورد تحسین قرار گرفتند. این فیلم با دنباله ای به نام "" در سال ۱۹۹۶ منتشر شد.
نائیرا سریوژی آهارونیان (؛ زاده ) نقاش اهل ارمنستان است زندگی نامه. وی در ۱۹ سپتامبر ۱۹۶۹ در ایروان به دنیا آمد و از کالج دولتی هنرهای زیبای پانوس ترلمزیان (۱۹۸۹) و انستیتو دولتی هنری و نمایشی ایروان (۱۹۹۵) فارغ التحصیل گشت. از ۲۰۰۱ در مسکو زندگی و فعالیت می کند.
رئیس گارد ملی () یا رئیس دفتر گارد ملی بالاترین مقام گارد ملی ایالات متحده آمریکا است. این سمت یک مقام قانونی است که توسط یک افسر رسمی فدرال، دارای حداقل ۱۰ سال خدمت فعال در گارد ملی؛ گارد ملی ارتش یا گارد ملی هوایی، مدیریت می شود. رئیس گارد ملی در سمت جداگانه ای به عنوان عضوی از ستاد مشترک نیروهای مسلح، مشاور نظامی شورای امنیت ملی، شورای امنیت میهن، وزیر دفاع و رئیس جمهور در امور مربوط به گارد ملی فعالیت می کند. رئیس گارد ملی توسط رئیس جمهور از بین افسران واجد شرایط گارد ملی که دارای درجه سرلشکر یا بالاتر هستند، همچنین شرایط لازم برای این سمت را که توسط وزیر دفاع و رئیس ستاد مشترک نیروهای مسلح تعیین شده است، تحت مشاوره یا توصیه فرمانداران ایالتی مربوطه و دبیر خدمات خود، برآورده می کنند، برای انتصاب معرفی می شود. رئیس و معاون رئیس دفتر گارد ملی نمی توانند از یک شاخه یا سازمان نظامی باشند. نامزد باید با رأی اکثریت سنا تأیید شود. رئیس گارد ملی به مدت چهار سال به صلاحدید رئیس جمهور در این سمت فعالیت می کند. طبق قانون، رئیس گارد ملی به عنوان یک ژنرال چهار ستاره در نیروی زمینی یا نیروی هوایی منصوب می شود و به عنوا
ن افسر ذخیره در حال خدمت، فعالیت می کند. رئیس فعلی گارد ملی؛ ژنرال استیون نوردهاوس است.
دولت مِرتس ( ، ) بیست و پنجمین دولت جمهوری فدرال آلمان در بیست و یکمین دوره مجلس قانونگذاری بوندستاگ می باشد. این کابینه جایگزین کابینه قبلی به رهبری اولاف شولتز شد. این دولت توسط فریدریش مرتس رهبری می شود. دولت مرتس متشکل از حزب اتحادیه دموکرات مسیحی (CDU)، حزب خواهرخوانده آن، اتحادیه سوسیال مسیحی (CSU) باواریایی (که ائتلاف CDU/CSU را تشکیل می دهند؛ به اصطلاح "اتحادیه" ) و حزب سوسیال دموکرات (SPD) هستند. این پنجمین بار در تاریخ آلمان پس از جنگ است که ائتلافی بین حزب اتحادیه و حزب سوسیال دموکرات تشکیل می شود و از سال ۲۰۱۸ اولین بار از زمانی است که چهارمین کابینه مرکل به رهبری آنگلا مرکل تشکیل شد.