Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نزی موجود شدند. نسخه پرتغالی سایت در آوریل 2021 راه اندازی شد و تنها در برزیل و پرتغال در دسترس بود. در اوت 2021، Manga Plus محدودیت های منطقه ای را برای تمام زبان ها حذف کرد و امکان تغییر به زبان های دیگر از صفحه سریال فراهم شد. نسخه روسی سایت و اپلیکیشن در 9 اوت 2021 راه اندازی شد و نسخه فرانسوی در سپتامبر 2021 دنبال کرد. در اکتبر 2020، Manga Plus سرور رسمی Discord خود را راه اندازی کرد. در فوریه 2021، نسخه بازطراحی شده وب-اپلیکیشن Manga Plus به مناسبت سالگرد دوم خود راه اندازی شد. در پایان ژوئن 2022، اعلام شد که از ابتدای سال 2023، هر مانگا جدیدی که در Shōnen Jump+ راه اندازی شود، یک انتشار همزمان انگلیسی روی Manga Plus دریافت خواهد کرد. در اوت 2022، شوئیشا Manga Plus Creators راه اندازی کرد، یک وب سایت و اپلیکیشن که مانگاهای ارسالی توسط کاربران در داخل و خارج از ژاپن را منتشر می کند؛ دپارتمان ویرایش Shōnen Jump+ این سرویس را به همراه شرکت محلی MediBang اداره می کند. در اکتبر 2023، یک سرویس اشتراک به نام "Manga Plus MAX" به اپلیکیشن اضافه شد. این سرویس دارای دو طرح است؛ طرح استاندارد که شامل 80 اثر در حال
سریال با بیش از 6000 فصل است و هزینه آن 1.99 دلار (0.99 دلار در اندونزی، هند، فیلیپین و مناطق دیگر)، و طرح دلوکس که شامل بیش از 190 عنوان، از جمله سری های کامل شده، با بیش از 16000 فصل است و هزینه آن 4.99 دلار (3.99 دلار در اندونزی، هند، فیلیپین و مناطق دیگر) می باشد. همزمان با طرح اشتراک جدید، وب سایت و اپلیکیشن به اصلاح رابط کاربری و معرفی امتیازهای محتوا از تمام سنین، نوجوان و نوجوانان به منظور اشاره به مانگا در اپلیکیشن داشت. در سال 2023، معروف ترین مانگاها در مانگا پلاس در حال انتشار هستند که می توان مانگای (demon Slayer) را از بین تمامی آن ها نام برد.
اکیچکو پرنس عمادی (متولد ۲۶ نوامبر ۱۹۷۹)، صداپیشه ی نیجریه ای-آمریکایی است. او برای صداپیشگی در بازی تأثیر فراگیر ۳ در نقش جاویک، در در نقش اسپارتان جیمسن لوک و در بی عدالتی ۲ در نقش منفی کامیک های دی سی، اتراسیتییس شناخته می شود. او همچنین موسس موپاک نیز می باشد.
مسابقات جهانی جوانان ISSF توسط فدراسیون بین المللی ورزش تیراندازی در سال ۲۰۱۷ معرفی شد. این شامل انواع رویدادهای المپیک و غیر المپیک در تفنگ، تپانچه و تراپ، با رویدادهای فردی و تیمی است. ISSF یک «جوان» را به عنوان یک ورزشکار زیر ۲۱ سال در ۳۱ دسامبر سال مسابقه تعریف می کند. رویدادها. رویدادهای زیر در حال حاضر در مسابقات قهرمانی جوانان جهان به نمایش گذاشته می شوند: تفنگ تپانچه تراپ I = فردی T = تیم X = تیم مختلط رویدادهای زیر نیز در نسخه های قبلی مورد رقابت قرار گرفتند: تفنگ تپانچه تراپ
طراحی دانمارکی سبکی از طراحی و معماری کارکردگرا است که در اواسط قرن بیستم توسعه یافت. بسیاری از طراحان دانمارکی تحت تأثیر مکتب آلمانی باوهاوس، از فن آوری های صنعتی جدید، همراه با ایده های سادگی و کاربردی برای طراحی ساختمان ها، مبلمان و اشیاء خانگی استفاده کردند که بسیاری از آن ها نمادین شده اند و هنوز در حال استفاده و تولید هستند. نمونه های برجسته صندلی تخم مرغ، چراغ های پی اچ و خانهٔ اُپرای سیدنی (استرالیا) هستند. تاریخچه. معیار فرهنگ دانمارکی با مشارکت اولیه توسط توروالد بیندسبال (۱۹۰۸–۱۸۴۶ میلادی) در زمینه های طراحی سرامیک، جواهرات، صحافی، نقره کاری و مبلمان اعتبار بخشید، اگرچه او در بقیهٔ جهان به خاطر خلق نشان کارلزبرگ (۱۹۰۴ میلادی) شناخته می شود، اما شیوه او امروز نیز استفاده می شود. این معیار همچنین شامل کنود وی. انگلهارت (۱۹۳۱–۱۸۸۲ میلادی) برای رویکرد صنعتی تر، به ویژه در خطوط گرد طرح های تراموای برقی او که به طور گسترده کپی شد، نیز می گردد. در زمینهٔ منسوجات، ماری گودمه لث (۱۹۹۷–۱۸۹۵ میلادی) فرآیند چاپ سیلک را به دانمارک آورد و در سال ۱۹۳۵ میلادی کارخانه ای را افتتاح کرد که به او اجازه داد الگوهای رنگ
ارنگ خود را بر اساس اصول صنعتی تولید کند. آگوست سندگرن کارکردگرایی را در طراحی صحافی های استادانه خود معرفی کرد. در اواخر دههٔ ۱۹۴۰ میلادی، اندکی پس از پایان جنگ جهانی دوم، شرایط دانمارک برای موفقیت در طراحی مناسب بود. تأکید بر مبلمان بود، اما معماری، نقره کاری، سرامیک، شیشه و منسوجات نیز از این روند سود بردند. صنعتی سازی دیرهنگام دانمارک همراه با سنت صنعتگری با کیفیت-بالا اساس پیشرفت تدریجی به سمت تولید صنعتی را تشکیل داد. پس از پایان جنگ، اروپایی ها مشتاق یافتن رویکردهای جدید مانند مبلمان چوبی سَبُک از دانمارک بودند. در نهایت، حمایت دانمارک از آزادی بیان فردی به این امر کمک کرد. مدرسهٔ مبلمان تازه تأسیس در آکادمی هنر سلطنتی دانمارک نقش قابل توجهی در توسعهٔ طراحی مبلمان ایفا کرد. کاره کلینت کارکردگرایی را بر اساس اندازه و نسبت اشیاء آموزش داد و تأثیر قابل توجهی داشت. هنس جی. وگنر، که به عنوان کابینت ساز آموزش دیده بود، با حس منحصر به فردی از فرم، به ویژه در طراحی صندلی کمک کرد. بورگه موگنسن به عنوان رئیس مبلمان اف دی بی، اثاثیهٔ ساده و مستحکم را برای خانوادهٔ متوسط دانمارکی طراحی کرد. فین یول رویکردی فردگرای
انه را در طراحی صندلی هایی با ظاهری جذاب اما کاربردی نشان داد. در اوایل دههٔ ۱۹۵۰، طراحی آمریکایی بر مبلمان دانمارکی نیز تأثیر گذاشت. چارلز ایمز آمریکایی صندلی هایی از لوله های چوبی و فولادی را طراحی و تولید کرد. اینها آرنه یاکوبسن را تشویق کرد تا صندلی مورچه معروف خود را طراحی کند، اولین صندلی تولید صنعتی دانمارک. علاوه بر این، هنگامی که مبلمان شیکر — و به ویژه شهرت آن برای صندلی های برهنه — در خارج از کشور بیشتر و بیشتر شناخته شد، بر طراحان دانمارکی نیز تأثیر گذاشت. پوئل کیارهولم، ورنر پنتون و نانا دیتزل چند سال بعد ادامه دادند و داستان موفق طراحی دانمارکی را ادامه دادند. کیارهولم عمدتاً در فولاد و چرم کار می کرد، پنتون در طول دههٔ ۱۹۶۰ میلادی دانمارک را ترک کرد تا به طراحی صندلی های پلاستیکی تخیلی اما بسیار نامتعارف ادامه دهد، در حالی که نانا دیتزل، که همچنین رویکردی به شدت فردگرا داشت، در کمک به تجدید طراحی مبلمان دانمارکی در دههٔ ۱۹۸۰ میلادی موفق بود. گرایش های امروزی. در دههٔ ۱۹۷۰، ورنر پانتون برخی از مهم ترین طراحی های خود را عرضه کرد، از جمله «پانتونووا» و «سامانهٔ ۱-۲-۳». طراحی مبلمان دانمارکی در دهه
ٔ ۱۹۸۰ چندان برجسته نبود، اما در عوض طراحان صنعتی رشد کردند و بر اصولی مانند توجه به کاربر، مواد و جزئیات تمرکز نمودند. برای نمونه، طراحانی مانند توبیاس یاکوبسن (نوهٔ آرنه یاکوبسن) هنگام طراحی صندلی «ویو» به اجزای یک ویولن یا هنگام طراحی بوفهٔ بومرنگ به فرم boomerang توجه کردند. استودیوی برنادوت و بیورن که در ۱۹۵۰ تأسیس شد، نخستین مرکز تخصصی در طراحی صنعتی بود و روی ماشین های اداری، لوازم خانگی و وسایل کاربردی مانند فلاسک تمرکز داشت. شرکت بنگ و اولوفسن در همکاری با برنادوت و بیورن و بعدها با یعقوب ینسن و دیوید لوئیس در طراحی مدرن برجسته شد. هم زمان، شرکت استلتون با آرنه یاکوبسن و اریک مگنوسن همکاری کرد تا فلاسک نمادین خود را تولید کند که موفقیتی جهانی بود. زمینهٔ موفق دیگر طراحی، فناوری پزشکی است. شرکت های دانمارکی مانند ۳PART، Designit و CBD در این عرصه فعال بوده اند و با طراحانی همچون استیو مک گوگان و آندرس اسمیت همکاری کرده اند. در سال ۲۰۰۲، دولت دانمارک و شهر کپنهاگ تلاشی برای برگزاری رویداد جهانی طراحی در کپنهاگ آغاز کردند. سازمان غیرانتفاعی INDEX: پس از پژوهش های جهانی، مفهوم «طراحی برای بهبود زندگی» را
مطرح کرد که به سرعت در دانمارک و جهان شناخته شد. این سازمان اکنون بزرگ ترین جایزهٔ طراحی جهان را هر دو سال یک بار در کپنهاگ اهدا می کند، نمایشگاه های بزرگ فضای باز در سراسر جهان برگزار می کند، برنامه های آموزشی و آزمایشگاه های طراحی دارد و شبکه ای جهانی را مدیریت می کند. امروز تمرکز بر طراحی در دانمارک پررنگ است، زیرا صنعت بیش از پیش اهمیت آن را در محیط کسب وکار درک می کند. افزون بر این، دولت دانمارک ابتکار DesignDenmark را راه اندازی کرده تا جایگاه کشور را دوباره به سطح نخبگان طراحی بین المللی بازگرداند. معماری. آرنه یاکوبسن تنها یک طراح مبلمان نبود، بلکه یکی از برجسته ترین معماران زمان خود بود. از آثارش می توان به تئاتر و رستوران بلوویو (۱۹۳۶)، تالار شهر آرهوس (همراه با اریک مولر؛ ۱۹۴۲–۱۹۳۹) و هتل رادیسون SAS رویال کپنهاگ (۱۹۶۰–۱۹۵۸) اشاره کرد. یورن اوتزون (۲۰۰۸–۱۹۱۸)، شناخته شده ترین معمار دانمارکی، با اپرای سیدنی (۱۹۶۶) و کلیسای بَگسورد (۱۹۷۶) با سقف موج دار بتنی اش در یادها مانده است. هنینگ لارسن (زادهٔ ۱۹۲۵) معمار خانهٔ اپرای کپنهاگ در جزیرهٔ هولمن بود که در ۲۰۰۵ تکمیل شد. امروزه معماری دانمارک در دوره
ای نوین قرار دارد و توجهی مشابه با دوران طلایی یاکوبسن و اوتزون دریافت کرده است. تمرکز بیشتر بر کارکرد و مفهوم است تا زیبایی شناسی محض. بیارکه اینگلس از گروه معماری BIG و دن استوببرگارد از دفتر معماری Cobe بخشی از این موج نو هستند. از پروژه های شاخص می توان به آماگر باکه (کوپن هیل) از BIG و ایستگاه نرپور از Cobe اشاره کرد. دستاوردهای اخیر. مفهوم طراحی دانمارکی امروز در حوزه های گوناگون شکوفا شده است. برخی نمونه های برجسته شامل این ها هستند: موزهٔ هنر مدرن نیویورک، ۹۵٪ مبلمان خانهٔ جدیدش (اثر یوشیو تانیگوچی) را از شرکت دانمارکی GUBI انتخاب کرده است. خودروی ابرورز زن وو ST1، مجموعهٔ اکسسوری زنانهٔ «اویتا پرونی» با ۳۰۰ فروشگاه در ۳۰ کشور و کتابخانه مرکزی هلیفکس در کانادا که توسط شرکت معماری اشمیت همر لسن طراحی و در ۲۰۱۴ تکمیل شد و جوایز بسیاری گرفت. طراحان. برخی از موفق ترین طراحان دانمارکی شامل بورگه موگنسن، فین یول، هانس وگنر، آرنه یاکوبسن، پول کیرهولم، پول هنینگزن و ورنر پانتون هستند. دیگر طراحان برجسته عبارت اند از کریستین سولمر وِدل در طراحی صنعتی، ینس هارالد کوئیستگارد در مبلمان و وسایل آشپزخانه، گرتروت و
اسگارد در سرامیک و اوله وانشر که رویکردی کلاسیک به طراحی مبلمان داشت. موزه ها. موزه هنر و طراحی دانمارک در کپنهاگ آثار مرتبط با طراحی دانمارکی، به ویژه مبلمان، را به نمایش می گذارد. موزه هنر مدرن نیویورک نیز مجموعهٔ بزرگی از طراحی دانمارکی دارد. مرکز طراحی دانمارک در مرکز کپنهاگ نمایشگاه های دائمی و ویژه ای برای معرفی طراحی دانمارکی برگزار می کند.
جام جهانی ISSF توسط فدراسیون بین المللی ورزش تیراندازی در سال ۲۰۱۶ برای ارائه رقابتی معادل جام جهانی تیراندازی، اما برای تیراندازان جوان و نوجوان معرفی شد. این برنامه انواع رویدادهای المپیک و غیر المپیکی را در تفنگ، تپانچه و تراپ پوشش می دهد و هر سال یک یا دو مسابقه را در هر رویداد پوشش می دهد. برخلاف نسخه بزرگسالان این رویداد، در حال حاضر هیچ فینال جام جهانی جوانان وجود ندارد. ISSF یک «جوان» را به عنوان یک ورزشکار زیر ۲۱ سال در ۳۱ دسامبر سال مسابقه تعریف می کند. فصل ها و مکان ها. محل برگزاری هر از گاهی توسط ISSF تعیین می شود. با این حال، برخی از آنها شایع تر از دیگران هستند. به جز جام جهانی ۲۰۱۷، زول در آلمان هر سال میزبان مسابقاتی بوده است. مراحل دیگر مسابقه هم در داخل و هم در خارج از اروپا برگزار شده است: به عنوان مثال در پورپتو، گابالا و سیدنی. توجه داشته باشید که جام جهانی ۲۰۱۷ فقط شامل مسابقات تراپ بود، زیرا مسابقات قهرمانی جوانان جهان در همان سال مسابقات تفنگ و تپانچه را پوشش می داد. رویدادها. رویدادهای زیر همگی در جام جهانی جوانان در سال های اخیر به نمایش درآمده اند:
زیرواحد ۷ کمپلکس یکپارچه ساز پروتئینی است که در انسان توسط ژن "INTS7" کدگذاری می شود.
پروتئین هسته ای پروتئینی است که در هسته سلول یافت می شود. پروتئین ها با کمک کمپلکس منافذ هسته ای که مانعی بین سیتوپلاسم و غشای هسته ای است، به داخل هسته منتقل می شوند. ورود و خروج پروتئین ها از طریق کمپلکس منافذ هسته ای، نقش اساسی در تنظیم ژن و سایر عملکردهای زیستی دارد.
مدرن دانمارکی سبکی از مبلمان و لوازم خانه مینیمالیستی از دانمارک است که با جنبش طراحی دانمارکی مرتبط است. در دههٔ ۱۹۲۰ میلادی، کاره کلینت اصول مدرنیسم باوهاوس را در طراحی مبلمان پذیرفت و خطوط تمیز و خالصی را بر اساس درک صنایع دستی مبلمان کلاسیک همراه با تحقیقات دقیق در مورد مواد، نسبت ها و الزامات بدن انسان ایجاد کرد. طراحانی مانند آرنه یاکوبسن و هنس وگنر به ایجاد یک صنعت مبلمان پر رونق از دههٔ ۱۹۴۰ تا ۱۹۶۰ میلادی کمک کردند. فین یول با اتخاذ تکنیک های تولید-انبوه و تمرکز بر فرم به جای عملکرد، به موفقیت این سبک کمک کرد. علاوه بر این، ظروف خانه دانمارکی مینیمالیستی مانند کارد و چنگال و سینی های چوب ساج و فولاد ضدزنگ و ظروف غذاخوری مانند آنهایی که در دانمارک برای طرح های بین المللی دانمارکی در سال های اولیه آن تولید می شدند، زیبایی مدرن دانمارکی را فراتر از مبلمان گسترش دادند. تاریخچه. منشأ. بین دو جنگ جهانی، کاره کلینت تأثیر زیادی بر ساخت مبلمان دانمارکی گذاشت. او که به عنوان رئیس بخش مبلمان در دانشکده معماری آکادمی سلطنتی هنرهای زیبای دانمارک منصوب شد، دانشجویان خود را تشویق کرد تا رویکردی تحلیلی داشته باشند و
طراحی را با نیازهای امروزی تطبیق دهند. او با اتخاذ روند کارکردگرایانه کنار گذاشتن تزئینات به نفع فرم، گرما و زیبایی نهفته در کابینت سازی سنتی دانمارکی و همچنین صنایع دستی و مواد باکیفیت را حفظ کرد. توسعه مبلمان مدرن دانمارکی مدیون همکاری معماران و کابینت سازان است. کابینت ساز ای. جی. ایورسن که با موفقیت مبلمانی از طرح های معمار، کای گوتلوب را در نمایشگاه بین المللی هنرهای صنعتی و تزئینی مدرن در سال ۱۹۲۵ میلادی در پاریس به نمایش گذاشته بود، در تقویت همکاری های بیشتر نقش اساسی داشت. در سال ۱۹۲۷ میلادی، با هدف تشویق نوآوری و برانگیختن علاقه عمومی، اصناف کابینت سازان دانمارک یک نمایشگاه مبلمان در کپنهاگ ترتیب داد که قرار بود تا سال ۱۹۶۷ میلادی هر ساله برگزار شود. این نمایشگاه همکاری بین کابینت سازان و طراحان را تقویت کرد و تعدادی از مشارکت های پایدار را ایجاد کرد؛ از جمله میان رودلف راسموسن و کاره کلینت، ای. جی. ایورسن و اوله وانشر، و ارهارد راسموسن و بورگه موگنسن. از سال ۱۹۳۳ میلادی، همکاری در نتیجه رقابت سالانه برای انواع جدید مبلمان، که هر سال قبل از نمایشگاه ترتیب داده می شد، تقویت شد. در سال ۱۹۳۱ میلادی، یک
ی دیگر از نهادهای کلیدی در توسعه مدرن دانمارکی تشکیل شد؛ انجمن هنرها "" یک مکان دائمی برای هنر و صنایع دستی به نام: ( دائمی) تأسیس کرد.
پروتئین ۲ حاوی دامنه دیسبایندین پروتئینی است که در انسان توسط ژن "DBNDD2" کدگذاری می شود.
همولوگ ۲ پیگوپوس پروتئینی است که در انسان توسط ژن "PYGO2" کدگذاری می شود.
بوسیندولول () یک مسدودکننده بتا غیرانتخابی با ویژگی های مسدودکننده آلفای ضعیف و برخی فعالیت های سمپاتومیمتیک ذاتی است. این دارو در سال ۲۰۰۹ میلادی توسط FDA در ایالات متحده برای درمان نارسایی قلبی مورد بررسی قرار گرفت، اما به دلیل مشکلات مربوط به یکپارچگی داده های ارسالی رد شد.
سونپیترون () (نام کد توسعه CP-93,393) یک آگونیست گیرنده 5-HT1A و آنتاگونیست گیرنده α۲-آدرنرژیک است. پیش تر توسط فایزر برای درمان افسردگی و اضطراب در دست توسعه بود. پیش از اینکه متوقف شود، به مرحله آزمایش های بالینی فاز III رسید.
برفونالول () یک آنتاگونیست بتا آدرنرژیک است که تپش قلب و فشار خون را کاهش می دهد و رگ های خونی را گشاد می کند. این دارو در حدود سال ۱۹۹۰ میلادی مورد مطالعه قرار گرفته است.
گیرنده مونوآمین گیرنده ای برای انتقال دهنده های عصبی مونوآمین و/یا آمین های کمیاب، مولکول های سیگنال دهی کوچک درون زاد با ساختار مونوآمین است. گیرنده های مونوآمین تقریباً همه گیرنده های جفت شده با پروتئین G هستند، گیرنده سروتونین 5-HT3 به عنوان یک کانال یونی وابسته به لیگاند یک استثنا قابل توجه است. گیرنده های مونوآمین اهداف زیستی بسیاری از داروها هستند. چنین داروهایی ممکن است به عنوان «مونوآمینرژیک» شناخته شوند. فهرست گیرنده ها. گیرنده های مونوآمین شامل کلاس های زیر هستند:
گیرنده ۳۹ جفت شده با پروتئین G پروتئینی است که در انسان توسط ژن "GPR39" کدگذاری می شود.
کنت الکسی آندریویچ اراکچف یا آراکچف ( ) ( - ) یک ژنرال و دولتمرد امپراتوری روسیه در زمان سلطنت تزار الکساندر یکم بود. او در زمان تزارها پاول یکم و الکساندر یکم به عنوان فرمانده ارتش و بازرس توپخانه خدمت کرد. او خلق و خوی خشن داشت، اما توپچی ماهری بود و به خاطر اصلاحاتش در توپخانه روسیه معروف به «سیستم ۱۸۰۵» شهرت دارد. هنگامی که الکساندر توسط نیکلای یکم جانشین شد، او تمام مناصب خود را از دست داد. سال های اول. کنت آراکچایف در املاک پدرش در گاروسوو ، در ویشنوولوتسکی اویزد (در آن زمان بخشی از استان نووگورود ، از سال ۱۷۹۶ بخشی از فرمانداری توور ) به دنیا آمد. او در ریاضیات توسط یک کشیش تحصیل کرد و با اینکه در حساب می درخشید، هرگز در نوشتن و دستور زبان تسلط نداشت. در سال ۱۷۸۳، با کمک ژنرال پیتر ایوانوویچ ملیسینو ، اراکچف در مدرسه توپخانه شلیاختنی در سن پترزبورگ ثبت نام کرد. در سال ۱۷۸۷ او یک مربی ستوان شد و به پسران شاهزاده نیکلاس سالتیکوف درس توپخانه و استحکامات داد. در سال ۱۷۹۱ او دستیار مدیر مدرسه شد. در سال ۱۷۹۲ سالتیکوف آراکچایف را به تزارویچ پل، پسر تزارینا کاترین کبیر و وارث تاج و تخت، که در جستجوی یک افسر ت
وپخانه توانا بود، توصیه کرد. آراکچایف افسر ارشد توپخانه فرمانده نظامی اقامتگاه پل، کاخ گاچینا شد. سلطنت پاول یکم. آراکچایف به خاطر رفتارهای بی رحمانه و غیرت خود مورد توجه قرار گرفت و تا سال ۱۷۹۴ بازرس توپخانه در گاچینا بود. دو سال بعد، او بازرس پیاده نظام ارتش شد که توسط کاترین ارتقا یافت. کاترین در سال ۱۷۹۶ درگذشت و آراکچایف در طول سلطنت تزار پل در کنار او بود. در ۷ نوامبر ۱۷۹۶، آراکچایف از سرهنگ به ژنرال ارتقا یافت و به عنوان فرمانده پادگان سن پترزبورگ منصوب شد. در آوریل ۱۷۹۷، او به درجه یک فرمانده کل ارتقا یافت و عنوان بارون را از تزار دریافت کرد. یک سال بعد، پس از خودکشی یک افسر، سرهنگ لن، به طور موقت با درجه سپهبد بازنشسته شد. در سال ۱۷۹۹ به عنوان بازرس کل توپخانه و سرلشکر چهارم بازگردانده شد و عنوان کنت به او داده شد. او در سال ۱۸۰۰ پس از پنهان کردن اعمال ناشایست توسط زیردستانش رسوا شد و بازنشسته شد. نام او مترادف شده بود با استبداد، که در روسی به عنوان "Arakcheyevshchina" شناخته می شود. سلطنت الکساندر یکم. در ماه مه ۱۸۰۳ تزار جدید الکساندر یکم موقعیت خود را به عنوان بازرس توپخانه بازگرداند. در سالهای ا
ول او واحدهای توپخانه را سازماندهی کرد، آموزش افسران را بهبود بخشید و مقررات جدیدی را صادر کرد. پس از دروس آموخته شده در نبرد آسترلیتز ، جایی که توپخانه روسی عملکرد ضعیفی داشت، آراکچایف "سیستم ۱۸۰۵" را ابداع کرد. بر اساس این ترتیب، تفنگ های ۶ و ۱۲ پوندی در سراسر ارتش و همچنین از گلوله های ۲، ۱۰ و ۱۸ پوندی استفاده می شد. بر اساس سیستم جدید، یک لشکر روسی به اندازه کل سپاه فرانسوی توپخانه داشت. یک گردان توپخانه پیاده متشکل از دو گروهان سبک و دو گروهان سنگین بود. یک گروهان توپخانه سبک پا متشکل از چهار گلوله ۱۰ پوندی، چهار تفنگ سبک و چهار تفنگ متوسط ۶ پوندی بود. یک گروهان توپخانه سنگین دارای چهار تفنگ سبک و چهار تفنگ ۱۲ پوندی سنگین و چهار گلوله ۱۸ و ۲ پوندی بود. شش تفنگ ۶ پوندی سبک و شش گلوله ۱۰ پوندی یک گروه توپخانه اسب را ساختند. لیکورن ها معمولاً در کناره های باتری ها مستقر می شدند. همه این اسلحه ها به جای سیستم قدیمی گوه ها از مکانیزم بالابر پیچ استفاده می کردند و دارای دستگاه دید بهبود یافته بودند. او که در ژانویه ۱۸۰۸ به سمت وزیر جنگ و بازرس کل همه پیاده نظام و توپخانه ارتقا یافت، یک بار دیگر ارتش و درجه بند
ی کارکنان ارتش را سازماندهی کرد. او در سال ۱۸۰۸ نشریه ای به نام "مجله توپخانه" ایجاد کرد. در طول جنگ فنلاند ۱۸۰۸-۱۸۰۹، الکساندر به ارتش دستور داد تا از طریق خلیج یخ زده بوتنیا به سوئد حمله کنند. تنها اراکچایف حاضر به انجام این کار بود. در سال ۱۸۱۰، آراکچیف از سمت وزیر جنگ استعفا داد و در هیئت مدیره شورای دولت به عنوان رئیس علوم نظامی نشسته بود. در طول جنگ میهنی ۱۸۱۲ ، او بر استخدام و مدیریت تدارکات ارتش نظارت داشت. او چندین اصلاحات نظامی مفید را ارائه کرد که خود را در طول جنگ های ۱۸۱۲-۱۸۱۴ ثابت کرد. آراکچایف در تمام مدت خدمتش به دلیل پیروی دقیق از اراده تزار مشهور بود. از سال ۱۸۱۶ او مستعمرات نظامی-کشاورزی را سازماندهی کرد، ایده ای که در ابتدا توسط الکساندر یکم مطرح شد. در ابتدا آراکچایف سعی کرد با آنها مخالفت کند، اما وقتی موافقت کرد، این کار را با سختگیری بی امان انجام داد. سختی های خدمت سربازی همراه با سختی های زندگی دهقانی شرایط وحشتناکی را در آن سکونتگاه ها ایجاد کرد. بی رحمی ای که او در ارتش از خود نشان می داد، به خانه اش هم کشیده شد. زنان دهقان در املاک گروزینو متعلق به اراکچایف در نزدیکی نووگورود مجبو
ر بودند هر سال یک فرزند داشته باشند. آراکچایف حتی دستور داد که همه گربه ها را به دار آویختند، زیرا به بلبل علاقه داشت. از سال ۱۸۱۵ تا مرگ تزار الکساندر، اراکچایف به عنوان عضو شورای ایالتی نزدیک تزار بود و صدایی تأثیرگذار در اطرافیان تزار بود. در طول سفرهای الکساندر یکم به خارج از کشور، اراکچف با هر قانونی موافقت می کرد. در سال ۱۸۲۳ او "در اوج قدرت خود" بود و توانست با جلب حمایت یک کشیش آتشین، ارشماندریت فوتیوس ، که گولیتسین را به ارتداد متهم کرد، نقشه سقوط رقیب خود، وزیر آموزش و پرورش، شاهزاده الکساندر گولیتسین را طراحی کند. او همچنین پیوتر میخائیلوویچ ولکونسکی را مجبور به استعفا کرد سالهای بعد. پس از جانشینی الکساندر یکم توسط نیکلای یکم ، آراکچایف از تمام مناصب دولت، از جمله کرسی شورای دولتی و بازرس توپخانه و پیاده نظام برکنار شد. او از دربار برکنار شد و به املاک خود، گروزینو ، نزدیک نووگورود تبعید شد. او تا زمان مرگش در سال ۱۸۳۴ در آنجا زندگی کرد و در یک کلیسای محلی به خاک سپرده شد. علاوه بر این، پس از مرگ اراکچایف، تزار به دلیل ناتوانی در یافتن وارث قانونی، زمین و دارایی وی را مسترد کرد. زندگی شخصی. اراکچا
یف املاک گروزینو در نزدیکی نووگورود را در سال ۱۷۸۸ خریداری کرد او در ۳۰ سالگی بود که با آناستازیا واسیلیونا خوموتووا ۱۸ ساله ازدواج کرد. او مهمانی ها و رقص ها را دوست داشت. او این کار را نکرد، به شدت به او حسادت می کرد و فهرستی از آدرس های ممنوعه را به خدمتکاران داد. در سال دوم ازدواج او را ترک کرد و آنها دیگر ملاقات نکردند. آراکچف همچنین یک معشوقه طولانی مدت به نام ناستازیا فدوروونا مینکینا داشت. در زمان غیبت او از املاک آنها، او پسری به دنیا آورد که موهای قرمز و چشمان آبی داشت و نه به او و نه به اراکچایف شباهت داشت. پسر میخائیل شومسکی نام داشت و تبدیل به یک مستی دردسرساز شد. مینکینا آنقدر ظالم بود که توسط خدمتکاران خشمگین به قتل رسید. اراکچیف غمگین بود و مدتی قادر به انجام وظیفه در دادگاه نبود. همچنین یک «همسر دهقانی غیررسمی» وجود داشت که برای او دو پسر نامشروع به دنیا آورد که برای تحصیل در سپاه دز پیج فرستاده شدند خلق و خو و " "آراکچیفشچینا" ". اراکچایف گفته می شود دو افسر جوان را اعدام کرده و آنها را تا گردن دفن کرده و از گرسنگی و تشنگی رها کرده اند. در موقعیتی دیگر گفته می شود که او شخصاً سر یک افسر دیگر
را با شمشیر خود پس از تخلفی که متوجه شده بود، برید. "آراکچایفشچینا" ( ، تقریباً به عنوان "رژیم اراکچف" ترجمه شد یک اصطلاح تحقیرآمیز برای یک دولت نظامی، که به "فضای سرکوب ارتجاعی بسته شده بر جامعه روسیه" دلالت می کند. نویسندگان شوروی معمولاً این اصطلاح را برای توصیف رژیم سرکوب ارتجاعی به کار می بردند. به عنوان مثال، در سال ۱۹۵۰ ژوزف استالین وضعیتی را که ایوان مشچانینوف در مؤسسه زبان و اندیشه اتحاد جماهیر شوروی ایجاد کرد، به عنوان " "آراکچفشچینا" " توصیف کرد. در فرهنگ عامه. آراکچایف در رمان "جنگ و صلح" لئو تولستوی ظاهر می شود، زمانی که شاهزاده آندری در سال ۸۰۹ مخاطبان خود را همراهی می کند. تولستوی او را بی ادب، تند، بدون دستور، با «ابروهای اخم شده، چشم های کسل کننده و بینی قرمز آویزان» به تصویر می کشد.
گیرنده ۴ جفت شده با پروتئین G پروتئینی است که در انسان توسط ژن "GPR4" کدگذاری می شود.
جرج نیکولس جونیور (؛ – ) کارگردان فیلم و تدوین گر اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "تداخل"، "دکتر فو مانچو اسرارآمیز"، "تعطیلی شیطان"، "برای اثبات بی گناهی"، "وداع با اسلحه"، "ریسمان نقره ای"، "پرواز به ریو"، "آنی در گرین گیبلز" و "خیش و ستارگان" اشاره نمود.
کتابخانه یوناوا یا کتابخانه عمومی شهرداری منطقه یوناوا () یک کتابخانه عمومی در شهر یوناوا در لیتوانی است. در طول جنگ جهانی دوم کتابخانه بسته شد و تمام کتاب ها از بین رفت. از سال ۱۹۴۵ تا ۱۹۴۶ کتابخانه عمومی مجدداً افتتاح گردید.
اسکات کولک (؛ – ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "در جبهه غرب خبری نیست"، "دینامیت"، "حقیقت تلخ"، "برای اثبات بی گناهی" و "ماریان" اشاره کرد.
پالمیتویل ترانسفراز ZDHHC3 آنزیمی است که در انسان توسط ژن "ZDHHC3" که حاوی یک دامنه DHHC است کدگذاری می شود.
ایوان آندریویچ آرگاماکوف (روسی: Иван Андреевич Аргамаков؛ ۱۵ دسامبر ۱۷۷۵، اوسوکینو، کوستروما - ۹ مارس ۱۸۲۰) فرمانده ارتش امپراتوری روسیه در طول جنگ های ناپلئونی بود . آخرین درجه او سرلشکر بود که در سال ۱۸۱۳ به آن ارتقا یافت. زندگی. او از یک خانواده اشرافی در استان کوستروما، در یک سپاه پیاده نظام فقط اشراف زاده تحصیل کرد. در ۲۵ ژوئن ۱۷۹۳، با درجه "پوروتچیک" (ستوان)، به هنگ ۱۰ اینگرمانلندسکی هوسار پیوست. در ۳۱ ژوئیه ۱۷۹۴ در زیر دیوارهای ویلنا ، در نبرد بین روسیه و کشورهای مشترک المنافع لهستان-لیتوانی غسل تعمید آتش دریافت کرد. او در همان سال به کاپیتانی ارتقا یافت. در ۲ دسامبر ۱۸۰۵، در هنگ ۱۶ تور دراگون، او در نبرد استرلیتز جنگید. در ۲۹ ژوئن ۱۸۰۶ اکنون فرمانده همان هنگ، در مولداوی و والاچیا جنگید. او همچنین در جنگ روسیه و عثمانی ، به ویژه در محاصره بریلوف، متمایز شد. در ۱۲ دسامبر ۱۸۰۷ به درجه سرهنگ ارتقاء یافت و در ۴ آوریل ۱۸۱۰ به عنوان فرمانده کل اژدهای جیتومیر منصوب شد. او هنوز در آن هنگ در سال ۱۸۱۲ بود که در تیپ ۱۶ لشکر ۵ از سومین سپاه سواره نظام شناسایی ذخیره تحت فرماندهی ژنرال چارلز دو لمبرت ادغام شد. او در
تصرف مینسک و باریساو متمایز شد. او پس از متمایز شدن در نبرد برزینا ، بین ۲۹ نوامبر و ۱۴ دسامبر ۱۸۱۲ نیروهای ناپلئون را از رودخانه برزینا تا نمان تعقیب کرد. در نزدیکی ویلنا، او یک گروه ناپلئونی را تحت رهبری یک ژنرال لهستانی شکست داد. او همچنین در شکست فرانسوی ها در نزدیکی روستای پوناری در نوامبر ۱۸۱۲ شرکت کرد و به لشکرکشی روسیه پایان داد. برای شجاعت او در ۴ اوت ۱۸۱۳ نشان درجه ۴ سنت جورج اعطا شد. همچنین در سال ۱۸۱۳ نشان درجه ۳ سنت ولادیمیر و نشان درجه ۱ سنت آنا اعطا شد. از ۲۲ ژانویه تا ۲۹ دسامبر ۱۸۱۳ در طی محاصره دانزیگ، در نبردهای کونیگسوارتا (۱۹ مه ۱۸۱۳)، باوتزن (۲۱ مه ۱۸۱۳) و لایپزیگ (۱۶ - ۱۹ اکتبر ۱۸۱۳) شرکت کرد. او شجاعت زیادی از خود نشان داد و با نشان درجه ۱ سنت آنا پاداش گرفت. در ۱۵ سپتامبر ۱۸۱۳ به درجه سرلشکری ارتقا یافت. او همچنین در محاصره هامبورگ در سال ۱۸۱۴ که توسط ژنرال فرانسوی لوئی نیکولاس داووت تحت کنترل بود، شرکت کرد. در سال ۱۸۱۵ او فرماندهی بریگادهای مختلفی را در لشکر سوم هنگ اوهلان که پادگان اوکراین را بر عهده داشت، برعهده داشت. در ۱۴ فوریه ۱۸۲۰ او به فرماندهی تیپ ۱ از لشکر ۳ یک هنگ اژدها قرا
ر گرفت. در طول دوران حرفه ای خود، او همچنین نشان سنت جان اورشلیم و مدال نقره به یادبود "جنگ میهنی" ۱۸۱۲ را دریافت کرد.
برترام ماربورگ (؛ ۱۷ مه ۱۸۷۵ – ۲۲ اوت ۱۹۵۶) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "برای اثبات بی گناهی"، "کیتی فویل"، "بانو ایو"، "کمدی انسانی" و "تعطیلی ازدست رفته" اشاره نمود.
توماس جکسون (؛ – ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "بلاگردان"، "برای اثبات بی گناهی"، "سزار کوچک"، "نغمه های شهر بزرگ"، "ملودرام منهتن"، "کارناوال"، "آوای وحش"، "جرم بین المللی"، "بانویی پشت پنجره"، "نقاب شیطان" و "احمق آمریکایی خوش تیپ" اشاره نمود.