Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
فونت ورستی معمولی «Vercetti Regular» یک فونت سن سریف با وزن ثابت است که برای استفاده شخصی و تجاری به صورت رایگان عرضه شده است. این فونت در ۸ سپتامبر ۲۰۲۲ توسط طراح یونانی فیلیپوس فرانکوگیانیس و طراح روسی ریچارد ماندونا طراحی شد و تحت مجوز Licence Amicale منتشر گردید که اجازه اشتراک گذاری فایل فونت را با دیگران می دهد. ورستی از ترکیب عناصر طراحی انسانی و هندسی الهام گرفته و بخشی از ساختار آن از فونت متن باز MgOpen Moderna گرفته شده است. این فونت شامل ۳۲۶ گلیف است که اعداد، نمادها، علائم نگارشی و نشانه های آوایی را پوشش می دهد و برای تمام زبان های اروپایی با الفبای لاتین مناسب است. فرمت های قابل دانلود آن شامل OTF، TTF، WOFF و WOFF2 است. Vercetti برای طراحی گرافیکی، وب، اپلیکیشن ها و کتاب های دیجیتال کاربرد دارد و جوایز متعددی از جمله جایزه عالی از Communication Arts، نقره ای Graphis 2024، برنز Creativepool 2023 و جایزه DNA Paris را دریافت کرده است. همچنین در فهرست ۱۰۰ فونت رایگان برتر سال ۲۰۲۲ توسط Awwwards قرار گرفته است. این فونت ترکیبی از زیبایی، کاربردپذیری و موفقیت در صنعت طراحی را به نمایش می گذارد.
ایوان بودین (; – ) بازیکن فوتبال اهل سوئد بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال آ.ای.ک اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال سوئد بازی کرده است.
قدیس تی مثی (Timothy) که نام یونانی اش Τιμόθεος به معنای «تجلیل کنندهٔ خدا» یا «مورد احترام خدا» است، یکی از مبلغان نخستین مسیحیت و نخستین اسقف شهر افسس بود. او در شهر لستره یا دربه در آسیای صغیر به دنیا آمد؛ مادرش یهودی و مؤمن مسیحی بود و پدرش یونانی. تی مثی از کودکی با کتاب های مقدس آشنا بود و بعدها در سفر دوم رسولانهٔ پولس، با او آشنا شد و به یکی از نزدیک ترین همراهان و همکارانش در تبلیغ دین تبدیل شد. او در نامه های متعددی از عهد جدید، از جمله اول و دوم قرنتیان، فیلیپیان، کولسیان، تسالونیکیان و فلیمون، به عنوان هم نویسنده با پولس ذکر شده است. پولس دو نامهٔ ویژه نیز برای او فرستاده که به نام های اول و دوم تیموتائوس شناخته می شوند و دربارهٔ رهبری کلیسا، مقابله با آموزه های نادرست، و پایداری در ایمان سخن می گویند. تیموتائوس فردی فروتن و کم رو توصیف شده و احتمالاً از بیماری های مزمن رنج می برد؛ پولس به او توصیه کرده بود برای سلامت معده اش کمی شراب بنوشد. طبق منابع غیرکتابی، تیموتائوس در سال ۹۷ میلادی در سن ۸۰ سالگی در افسس به شهادت رسید؛ زمانی که تلاش کرد مراسمی بت پرستانه را متوقف کند، توسط جمعیت خشمگین مورد
ضرب و شتم قرار گرفت و کشته شد. او در کلیساهای ارتدکس شرقی، کاتولیک، لوتری و انگلیکن به عنوان قدیس و شهید گرامی داشته می شود و روز بزرگداشتش در ماه ژانویه برگزار می گردد. بقایای جسد او ابتدا به قسطنطنیه منتقل شد و سپس در قرن سیزدهم به ایتالیا رفت و در کلیسای ترمولی دفن شد. این بقایا در سال ۱۹۴۵ دوباره کشف شدند.
نگویِن وان تیئو (به ویتنامی: Nguyễn Văn Thiệu؛ تلفظ: [ŋʷǐənˀ vān tʰîəwˀ]) افسر نظامی و سیاست مدار اهل ویتنام جنوبی بود که از سال ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۵ ریاست جمهوری این کشور را بر عهده داشت. او ژنرال ارتش جمهوری ویتنام (RVNAF) بود و در سال ۱۹۶۵ ریاست یک حکومت نظامی را به دست گرفت. سپس در انتخابات بحث برانگیز سال ۱۹۶۷ به ریاست جمهوری رسید و تا چند روز پیش از سقوط سایگون و پیروزی نهایی نیروهای شمال، قدرت را در دست داشت. پس از استعفا، به تایپه رفت. تیئو در شهر فان رنگ در سواحل جنوب مرکزی ویتنام به دنیا آمد. ابتدا در سال ۱۹۴۵ به جنبش ویت مین وابسته به هوشی مین پیوست، اما پس از یک سال جدا شد و به ارتش ملی ویتنام تحت حمایت فرانسه ملحق شد. او به تدریج در ارتش ارتقا یافت و در سال ۱۹۵۴ فرماندهی یک گردان را در عملیات پاک سازی کمونیست ها از زادگاهش بر عهده داشت. پس از خروج فرانسه، ارتش ملی به ارتش جمهوری ویتنام تبدیل شد و تیئو به مدت چهار سال ریاست آکادمی نظامی ملی را بر عهده داشت. در سال ۱۹۶۰ در سرکوب کودتا علیه رئیس جمهور نگو دین دیِم مشارکت کرد و در همین دوره به کاتولیسیسم گروید و به حزب مخفی کن لاو پیوست. با وجود این، تیئو در
کودتای سال ۱۹۶۳ علیه دیِم شرکت کرد و پس از سقوط و اعدام دیِم، به درجه ژنرالی رسید. پس از آن، دوره ای از بی ثباتی با کودتاهای متعدد آغاز شد، اما تیئو با رویکردی محتاطانه توانست جایگاه خود را تثبیت کند. در سال ۱۹۶۵، او به عنوان رئیس دولت ویتنام جنوبی منصوب شد و هم زمان نگوین کائو کی نخست وزیر شد، هرچند میان آن ها رقابت وجود داشت. در انتخابات سال ۱۹۷۱، تیئو با تصویب قوانینی، بیشتر رقبای احتمالی را حذف کرد و در نهایت بدون رقابت و با کسب ۱۰۰٪ آرا پیروز شد. در دوران حکومتش، او به فساد و انتصاب افراد وفادار به جای فرماندهان کارآمد متهم شد. در عملیات لام سون ۷۱۹ و حمله عید پاک کمونیست ها، فرماندهی منطقه شمالی کشور به هوآنگ سوان لام سپرده شد که عملکرد ضعیفی داشت تا اینکه تیئو او را با نگو کوان ترونگ جایگزین کرد. پس از توافق نامه صلح پاریس و خروج آمریکا، ویتنام جنوبی دو سال دیگر مقاومت کرد تا اینکه ارتش شمال حمله نهایی را آغاز کرد. تیئو با صدور دستورهای متناقض باعث سردرگمی و فروپاشی در جنوب شد. با نزدیک شدن نیروهای شمالی به سایگون، او استعفا داد و کشور را ترک کرد. تیئو در نزدیکی بوستون، ماساچوست ساکن شد و از گفت وگو ب
ا رسانه ها خودداری کرد. او در سال ۲۰۰۱ درگذشت. تیئو اغلب به عنوان فردی مستبد، مشابه نگو دین دیِم توصیف شده است.
قتل عام ویا پالسترو (ایتالیایی: "Strage di Via Palestro") یک حمله تروریستی بود که توسط کوزا نوسترا در شامگاه ۲۷ ژوئیه ۱۹۹۳ در میلان انجام شد. انفجار یک خودروی بمب گذاری شده در ویا پالسترو، نزدیک گالریا دارته مدرنا، منجر به کشته شدن پنج نفر (آتش نشانان کارلو لا کاتنا، سرجیو پاسوتو و استفانو پیکرنو، نگهبان شهرداری الساندرو فراری و دریس موسافیر، یک مهاجر مراکشی که روی نیمکت خوابیده بود) و زخمی شدن دوازده نفر شد. بمب. در ماه مه ۱۹۹۳، برخی از اعضای مافیا از خانواده های برانکاچو و کورسو دی میله (جوزپه بارانکا، گاسپاره اسپاتوزا، کوزیمو لو نیگرو، فرانچسکو جولیانو) برای ساخت یک ماده منفجره دیگر در خانه ای مخروبه در کورسو دی میله که توسط آنتونینو مانگانو (رئیس خانواده روچلا) در دسترس قرار گرفته بود، تلاش کردند. در اواسط ژوئیه، دو عدل مواد منفجره در کف کامیونی متعلق به پیترو کارا (حمل کننده ای که در اطراف اراذل و اوباش برانکاچو فعالیت می کرد) پنهان شده بودند که آنها را به همراه لو نیگرو، که یک فتیله و مواد دیگری با خود آورده بود، به آرلونو، در استان آن زمان میلان، حمل کرد: در آرلونو، شخصی به کارا و نیگرو رسید و آنها را
به یک جاده روستایی هدایت کرد و در آنجا مواد منفجره را رها کردند. در ۲۷ ژوئیه، نیگرو و جولیانو از میلان به رم رسیدند تا حملات به کلیساهای سنت جان لاتران و سن جورجیو در ولابرو را سازماندهی کنند. عصر ۲۷ ژوئیه، الساندرو فراری، نگهبان شهرداری، متوجه حضور یک فیات اونو (که چند ساعت قبل دزدیده شده بود) شد که در خیابان پالسترو، روبروی پادیلیون د آرت کانتمپورانئا پارک شده بود و دود سفید رنگی از آن خارج می شد، درخواست مداخله از آتش نشانی کرد که در ماشین سلاحی پیدا کرد. با این حال، لحظاتی بعد در ساعت ۱۱:۱۴ بعد از ظهر، بمب ماشین منفجر شد و منجر به کشته شدن نگهبان الساندرو فراری و آتش نشانان کارلو لا کاتنا، سرجیو پاسوتو و استفانو پیکرنو شد، اما همچنین دریس موسافیر، مهاجر مراکشی، که هنگام خواب روی نیمکت با یک تکه ورق فلزی برخورد کرد، نیز کشته شد. همچنین دوازده نفر زخمی شدند. موج انفجار پنجره های خانه های اطراف را خرد کرد و همچنین به برخی از اتاق های گالری هنر مدرن در همان نزدیکی آسیب رساند و باعث فرو ریختن دیوار بیرونی پادیلیون شد. در طول شب، یک کیسه گاز که پس از شکستن یک خط لوله تشکیل شده بود، باعث انفجار دیگری شد که خسارا
ت زیادی به پادیلیون، نقاشی های موجود در آن و ویلای بلجیوخوسو بناپارت در اطراف آن وارد کرد. تحقیقات و محاکمات. تحقیقات، اجرای قتل عام ویا پالسترو را بر اساس اظهارات اعضای پنتیتی پیترو کارا، آنتونیو اسکارانو، امانوئل دی ناتاله و اومبرتو مانیسکالکو بازسازی کرد: در سال ۱۹۹۸، کوزیمو لو نیگرو، جوزپه بارانکا، فرانچسکو جولیانو، گاسپاره اسپاتوزا، لوئیجی جیاکالونه، سالواتوره بنینیو، آنتونیو اسکارانو، آنتونینو مانگانو و سالواتوره گریگولی در حکم سال ۱۹۹۳ به عنوان عاملان اصلی قتل عام شناخته شدند. با این حال، در همان حکم آمده است: "متأسفانه، عدم شناسایی مبنای عملیات در میلان و افرادی که در این شهر مطمئناً از حمایت لجستیکی و کمک های انسانی به قتل عام برخوردار بودند، اجازه نفوذ به آن واقعیت هایی را نداد که، همانطور که در تحقیقات انجام شده در سایر رویدادها در بررسی این دادگاه مشهود است، از نظر تأیید خارجی امیدوارکننده تر بوده اند" ." در سال ۲۰۰۲، طبق اظهارات کارا و اسکارانو، دفتر دادستانی فلورانس دستور دستگیری برادران توماسو و جیووانی فورموسو ("مردان افتخار" میسیلمری) را صادر کرد که در تحقیقات به عنوان کسانی که به لو نیگرو در
تخلیه مواد منفجره در آرلونو کمک کرده و قتل عام ویا پالسترو را به صورت فیزیکی انجام داده اند، شناسایی شده اند. در سال ۲۰۰۳، دادگاه میلان برادران فورموسو را به حبس ابد محکوم کرد و این محکومیت در دو مرحله بعدی دادگاه تأیید شد. در سال ۲۰۰۸، گاسپاره اسپاتوزا همکاری با عدالت را آغاز کرد و اظهارات جدیدی در مورد عاملان اصلی قتل عام ویا پالسترو ارائه داد: به طور خاص، اسپاتوزا گزارش داد که خودش، کوزیمو لو نیگرو، فرانچسکو جولیانو، جیووانی فورموسو و برادران ویتوریو و مارچلو توتینو (مافیایی های برانکاچو) در جلسه ای شرکت کردند که در آن گروه هایی که باید برای انجام حملات در رم یا میلان فعالیت می کردند، تعیین شدند. به گفته اسپاتوزا، برادران فورموسو و توتینو در میلان فعالیت داشتند و در ابتدا او، لو نیگرو و جولیانو، برای کمک به آنها در تخلیه مواد منفجره و سرقت فیات اونو که در حمله استفاده شده بود، آمدند و سپس برای انجام حملات به کلیساها به رم بازگشتند. اسپاتوزا بعداً توماسو فورموسو را نیز رد کرد و اظهار داشت که فقط برادرش جیووانی در این حمله دست داشته است و توماسو به بهانه ای کلبه آرلونو را که مواد منفجره در آن تخلیه شده بود،
قرض گرفته است. با این حال، در آوریل ۲۰۱۲، دادگاه برشا درخواست بررسی مجدد محاکمه توماسو فورموسو را رد کرد و استدلال کرد که تنها اظهارات اسپاتوزا کافی نیست. همچنین بر اساس اظهارات اسپاتوزا، در سال ۲۰۱۲ دفتر دادستانی فلورانس دستور دستگیری ماهیگیر کوزیمو داماتو، پسر عموی کوزیمو لو نیگرو، را صادر کرد که متهم به تهیه مواد منفجره استخراج شده از مهمات منفجر نشده کشف شده از دریا بود که در تمام حملات ۱۹۹۲–۱۹۹۳، از جمله قتل عام ویا پالسترو، استفاده شده بود. در سال ۲۰۱۳، داماتو توسط دادگاه فلورانس به حبس ابد محکوم شد. یادبودها. در ۲۷ ژوئیه ۲۰۱۳، بیست سال پس از انفجار، یک پلاک یادبود با نام قربانیان در محل قتل عام نصب شد، و همچنین باغ های ویا مورگاگنی، واقع در حدود یک کیلومتری محل حمله، به نام قربانیان این قتل عام نامگذاری شدند. در سی امین سالگرد در سال ۲۰۲۳، همزمان با مراسم دعا و رویدادهای رسمی بزرگداشت این حمله، پاپ فرانسیس نامه ای صادر کرد و در آن بمب گذاری را یادآوری کرد و از کسانی که «در انجام وظیفه خود، گاهی با به خطر انداختن جان خود، خود را وقف حفاظت از جامعه کردند» ابراز قدردانی کرد. او به ویژه از کسانی که «به ار
زش های بنیادین دموکراسی، عدالت و آزادی اعتقاد داشتند و از آنها دفاع می کردند» تمجید کرد و خواستار مخالفت با «اشکال مختلف غیرقانونی بودن و سوءاستفاده ای شد که متأسفانه هنوز جامعه معاصر را احاطه کرده است.»
پپینو معروف به جوزپه ایمپاستاتو (زاده ۵ ژانویه ۱۹۴۸ - درگذشته ۹ مه ۱۹۷۸) فعال سیاسی ایتالیایی بود که با مافیا مخالف بود و مافیا در سال ۱۹۷۸ دستور قتل او را صادر کرد. دوران کودکی. جوزپه «پپینو» ایمپاستاتو در سینیسی، در استان آن زمان پالرمو، در یک خانواده مافیایی به دنیا آمد. پدرش لوئیجی ایمپاستاتو در دوران فاشیسم به تبعید داخلی فرستاده شده بود و از دوستان نزدیک گائتانو بادالامنتی، رئیس مافیا، بود. چزاره مانزلا، برادرزن پدرش، یکی از رهبران مهم مافیا بود که در سال ۱۹۶۳ در یک حمله بمب گذاری خودرو کشته شد. پپینو در نوجوانی روابط خود را با پدرش - که او را از خانه بیرون کرده بود - قطع کرد و مجموعه ای از فعالیت های سیاسی و فرهنگی ضد مافیایی را آغاز کرد. به گفته برادر کوچکترش، جیووانی ایمپاستاتو، فعالیت ضد مافیایی پپینو ممکن است ناشی از قتل وحشیانه عمویش، چزاره مانزلا، باشد که در آوریل ۱۹۶۳، زمانی که پپینو پانزده ساله بود، در اثر انفجار بمب در ماشین تکه تکه شد. تکه های جسد عمویش - که در آن زمان رئیس مافیای چینیسی بود - صدها متر دورتر از دهانه ای که ماشین در آن افتاده بود، به درختان لیمو چسبیده بودند. پپینو دچار آسیب ر
وحی شده بود: «آیا این واقعاً مافیا است؟ اگر این مافیا است، من تا آخر عمرم با آن خواهم جنگید.» فعال سیاسی. در سال ۱۹۶۵، پپینو ایمپاستاتو خبرنامهٔ "«ایده سوسیالیستی»" را تأسیس کرد و به حزب چپ گرای PSIUP (حزب سوسیالیست ایتالیا برای وحدت پرولتاریا) پیوست. او نقش رهبری در فعالیت های جنبش های انقلابی جدیدی که در سال ۱۹۶۸ ظهور کردند، بر عهده داشت. او مبارزات دهقانان سینسی را که زمین هایشان برای ساخت باند سوم فرودگاه پونتا رئیسی پالرمو مصادره شده بود، و همچنین اختلافات مربوط به کارگران ساختمانی و بیکاران، رهبری کرد. در سال ۱۹۷۵، او به همراه دیگر جوانان سینسی، "«موسیقی و فرهنگ»" را تأسیس کرد. این گروه، مناظرات، نمایش های فیلم، تئاتر و موسیقی را سازماندهی کرد و در سال ۱۹۷۶ یک ایستگاه رادیویی خودگردان به نام "«رادیو اوت»" راه اندازی کرد. پپینو ایمپاستاتو از طنز و هجو به عنوان سلاحی علیه مافیا استفاده می کرد. او در برنامه رادیویی محبوب روزانه اش، "اوندا پازا" (موج دیوانه)، سیاستمداران و مافیایی ها را به سخره می گرفت. او روزانه جنایات و معاملات مافیایی ها را در "مافیاپولی" (چینیسی) و فعالیت های "تانو سدوتو" (جناس با تورو
سدوتو، گاو نشسته)، نام مستعار گائتانو بادالامنتی، رئیس مافیای چینیسی، افشا می کرد. با این وجود، این پپینو ایمپاستاتو و دوستانش بودند که توسط مقامات شهر مزاحم واقعی و «عناصر نامطلوب» تلقی می شدند، نه مردان «محترمی» مانند بادالامنتی. [ "" ] جیووانی، برادر پپینو، در برابر کمیسیون ضد مافیای ایتالیا اعلام کرد: «به نظر می رسید که بادالامنتی مورد علاقهٔ پلیس ایتالیا بود، زیرا او آرام، قابل اعتماد و همیشه اهل گپ زدن بود. تقریباً احساس می شد که او به آنها لطف می کند، زیرا هیچ اتفاقی در چینیسی نمی افتاد، آنجا یک شهر کوچک و آرام بود. اگر بخواهیم دقیق تر بگوییم، ما خرابکارانی بودیم که خودمان را به دردسر می انداختیم. پلیس ایتالیا اینطور فکر می کرد. وقتی فرصتی پیدا کردم تا با یکی از آنها صحبت کنم - چیزی که اغلب اتفاق نمی افتاد چون واقعاً به آنها اعتماد نداشتم - متوجه شدم که این یک باور عمومی است که تانو بادالامنتی یک جنتلمن است و این ما هستیم که دردسرساز هستیم.» «من اغلب آنها را می دیدم که دست در دست تانو بادالامنتی و نوچه هایش راه می رفتند. وقتی پلیس را دست در دست مافیا می بینید، نمی توانید به نهادها ایمان داشته باشید.» ا
یمپاستاتو به وضوح خطری را که توسط بادالامنتی نشان داده می شد، درک می کرد و بادالامنتی نیز به وضوح خطر پپینو ایمپاستاتو را درک می کرد. مبارزات ایمپاستاتو بیش از حد علنی و مصمم بود که مافیا اجازه دهد فعالیت های خستگی ناپذیر او ادامه یابد. ظاهراً پدرش سعی کرد از او محافظت کند اما متأسفانه در سال ۱۹۷۷ در یک تصادف رانندگی کشته شد که ممکن است یک قتل از پیش برنامه ریزی شده بوده باشد. ظاهراً بادالامنتی تا پس از مرگ پدر ایمپاستاتو صبر کرد تا دستور قتل ایمپاستاتو را صادر کند. مرگ. در سال ۱۹۷۸، پپینو ایمپاستاتو به عنوان نامزد انتخابات شورای شهر سینسی برای حزب دموکراسی پرولتاریا (دموکراسی پرولتری) شرکت کرد. او در جریان مبارزات انتخاباتی در شب ۸–۹ مه، با انفجار تی ان تی که زیر بدنش قرار داده شده بود و روی خط آهن محلی کشیده شده بود، کشته شد - این حادثه، سرنوشت شومی را برای بمب خودرویی که عمویش را کشته و شورش پپینو علیه مافیا را آغاز کرده بود، رقم زد. در همان روز، جسد آلدو مورو، نخست وزیر سابق دموکرات مسیحی، در "خیابان کائتانی" در رم کشف شد. دو روز بعد، رأی دهندگان در سینسی او را به عنوان عضو شورا انتخاب کردند. در ابتدا مطب
وعات، پلیس و قضات تحقیق معتقد بودند که پپینو ایمپاستاتو یک تروریست چپ گرا بوده که سعی در بمب گذاری در خط آهن داشته، اما باعث مرگ خودش شده است. پس از کشف نامه ای که ایمپاستاتو چند ماه قبل از مرگش نوشته بود، مقامات شروع به صحبت در مورد خودکشی کردند. به لطف تلاش های برادرش جیووانی ایمپاستاتو، مادرش فلیسیا بارتولوتا ایمپاستاتو (که علناً روابط خود را با بستگان مافیایی خود قطع کرد)، فعالان دیگر و "مرکز اسناد و مدارک" (که در سال ۱۹۷۷ در پالرمو تأسیس شد؛ نام جوزپه ایمپاستاتو در سال ۱۹۸۰ به سربرگ آن اضافه شد)، مسئولیت مافیا در این جنایت پس از سال ها مبارزه مشخص شد. پس از اظهارات یکی از اعضای سابق مافیای چینیسی، پنتیتو سالواتوره پالاتزولو که به عنوان شاهد دولتی تبدیل شده بود، و نام بادالامنتی را به عنوان عامل قتل اعلام کرد، تحقیقات رسماً در ژوئن ۱۹۹۶ از سر گرفته شد و در نوامبر سال بعد حکم بازداشت برای بادالامنتی صادر شد. در سال ۱۹۹۸، کمیته ای توسط کمیسیون دائمی ضد مافیای پارلمان ایتالیا برای بررسی «پرونده ایمپاستاتو» تشکیل شد. در ۶ دسامبر ۲۰۰۰، این کمیته گزارشی منتشر کرد که مسئولیت های مقامات دولتی در هدایت تحقیقات به
بیراهه را تشریح می کرد. در ۵ مارس ۲۰۰۱، دادگاه آسیسس ویتو پالاتزولو را به جرم قتل مجرم شناخت و در ابتدا حکم سی سال زندان صادر کرد، با این حال، دادگاه بعداً محکومیت او را لغو کرد. گائتانو بادالامنتی در ۱۱ آوریل ۲۰۰۲ به حبس ابد محکوم شد. مادر پپینو، فلیسیا بارتولوتا ایمپاستاتو، به این محکومیت با وقار واکنش نشان داد: «من هرگز حس انتقام نداشته ام. تنها کاری که کرده ام، درخواست عدالت برای مرگ پسرم بوده است. باید اعتراف کنم که پس از سال ها انتظار، ایمانم را از دست داده بودم؛ هرگز فکر نمی کردم به این نقطه برسیم. حالا احساس رضایت و خشنودی زیادی دارم. همیشه می دانستم چه اتفاقی افتاده است. بادالامنتی با شوهرم لوئیجی تماس می گرفت تا از پپینو شکایت کند و شوهرم از او التماس می کرد که پسر را نکشد.» نوشته ای که بر روی قبر پپینو در چینیسی حک شده به شرح زیر است: «مبارز انقلابی و کمونیست - به دست مافیای مسیحی-دموکرات به قتل رسید».
پپرونه کروسکو (به معنای فلفل ترد در گویش های محلی) که در خارج از ایتالیا با نام فلفل کروسکو نیز شناخته می شود، محصول معمول منطقه باسیلیکاتا در ایتالیا است. این محصول به عنوان یک "محصول سنتی کشاورزی" (PAT) شناخته می شود. از آنجایی که ریشه عمیقی در غذاهای محلی دارد، اغلب به عنوان «طلای سرخ باسیلیکاتا» شناخته می شود. "پپرونه کروسکو" همچنین در کالابریا نسبتاً رایج است و کاربردهای محدودی از آن را می توان در آپولیا، ابروتزو و مولیس یافت. توضیحات. این فلفل، نوعی فلفل خشک و شیرین طعم از "خانواده فلفل های فلفلی" است که از دهه ۱۶۰۰ میلادی در باسیلیکاتا کشت می شد. معمولاً از گونه فلفل سنیس برای تهیه آن استفاده می شود، زیرا پالپ نازک و محتوای آب کم آن، خشک کردن آن را آسان تر می کند. کشت. کاشت در بهار آغاز می شود و برداشت بین ماه های ژوئیه و اوت انجام می شود. فلفل ها به مدت سه روز در مکان های سایه دار و خشک روی پارچه قرار می گیرند. پس از آن، آنها را با توری به شکل حلقه های گل به نام "سرته" می بندند و در تابستان در فضای باز خشک می کنند. طبق سنت، آنها را روی پنجره ها، بالکن ها و دیوارهای خانه ها آویزان می کنند. کاربردهای آش
پزی. "پپرونی کروچی" یکی از اجزای اصلی غذاهای لوکانیایی است. می توان آنها را به تنهایی به عنوان چیپس سبزیجات، غذای جانبی و به عنوان تقویت کننده طعم مصرف کرد. به طور منظم آنها را با یک پارچه خشک یا دستمال آشپزخانه تمیز می کنند، دمبرگ و دانه هایشان را جدا می کنند و به مدت یک یا دو ثانیه در روغن زیتون داغ سرخ می کنند و پس از خنک شدن، بافتی ترد به دست می آورند.
پپرونه دی سنیسه ( Peperone di Senise) گونه ای از فلفل دلمه ای است که مختص روستای سنیس است. این رقم از گونه "فلفل گلدانی" شیرین با پوسته نازک و محتوای آب کم است. از سال ۱۹۹۶، فلفل دلمه ای Senise به عنوان یک محصول میوه و سبزیجات با نشان جغرافیایی حفاظت شده شناخته می شود. ویژگی ها. بسته به نوع، شکلی نوک تیز، قلاب دار یا کوتاه دارد. طعمی شیرین و رنگی از سبز تا قرمز بنفش دارد و با اندازه و گوشت نازک (۱٫۵ تا ۲٫۲ میلی متر) مشخص می شود. دمگل به خوبی به میوه چسبیده است، به طوری که حتی پس از خشک شدن نیز جدا نمی شود. محصول خشک باید در گردنبندهایی (به نام " عصر ") با طول متغیر از ۱٫۵ تا ۲ متر عرضه شود. به صورت تازه، خشک و پودر شده به بازار عرضه می شود. منطقه تولید شامل مناطقی است که در مرز شهرداری سنیس قرار دارند و مشرف به دره های سینی و آگری هستند. از زمان ورود فلفل دلمه ای به ایتالیا، بین سال های ۱۵۰۰ تا ۱۶۰۰، کشاورزان سنیس گونه ای را انتخاب کردند که با گذشت زمان، به یکی از ارزشمندترین گونه ها در سطح ملی تبدیل خواهد شد. در ابتدا، این گیاه از خانواده سولاناسه در چشم انداز کشاورزی عمدتاً با مصرف شخصی رشد و توسعه یافت و ب
عداً به یک محصول تخصصی تر تبدیل شد و بنابراین قادر به تضمین درآمد بود. محبوب ترین کاربرد فلفل های سنسی، خشک کردن و تبدیل آنها به فلفل دلمه ای ترد معروف به "کروسکو" است که عنصری اساسی در آشپزی لوکانیایی محسوب می شود. خشک کردن فلفل های سنسی طبق روش های طبیعی محلی با قرار گرفتن غیرمستقیم در معرض اشعه خورشید در ورقه های بلند آویزان شده در مکان های آفتابی و دارای تهویه انجام می شود. عبور سریع نهایی در فر، هرگونه رطوبت باقیمانده را از بین می برد و آسیاب کردن بعدی را تسهیل می کند تا ادویه ای به دست آید که در اصطلاح به عنوان "زعفران" شناخته می شود، زیرا از نظر رنگ و ساختار شبیه زعفران کلاسیک است. مساحت تولید. این محصول در شهرداری سنیزه و سایر شهرداری های همسایه استان های پوتنزا و ماترا تولید می شود. برای به دست آوردن نام «پپرونی دی سنیزه» لازم است که آنها در یکی از مناطق زیر تولید شوند: جشنواره. جشنواره ای به نام "«کوچه فلفل دلمه ای» (U strittul ru zafaran") که هر ساله در ۱۱ اوت برگزار می شود، به فلفل دلمه ای سنیس اختصاص دارد.
پل توبین نویسنده کمیک آمریکایی است که از سال ۲۰۰۰ به طور منظم برای مارول کامیکس و از سال ۲۰۱۳ برای دارک هورس کامیکس مطلب می نویسد و نویسندهٔ مجموعه کتاب های کمیک "گیاهان دربرابر زامبی ها" است. آثار. اولین اثر مهم توبین، کمیک "فرینگ" برای کالیبر کامیکس در سال ۱۹۹۰ بود. از آن زمان، او برای "مارول ماجراهای چهار شگفت انگیز"، "مارول ماجراهای ابرقهرمانان"، "مارول ماجراهای مرد عنکبوتی" و بسیاری از عناوین دیگر نوشته است. کار او اغلب شامل نوشتن کمیک بر اساس بازی های ویدیویی، از جمله "گیاهان دربرابر زامبی ها"، "ویچر" و کمیک های "پرندگان خشمگین" است. او همچنین کمیک هایی برای "وقت ماجراجویی" و پرومتئوس و "پسر زمینی" اصلی نوشته است.
ایتالیا دارای یک صنعت فناوری متنوع و پویا است که شامل شرکت های فعال در حوزه های الکترونیک، نیمه هادی، هوافضا و دفاع می شود. این شرکت ها نه تنها در بازار داخلی بلکه در سطح بین المللی نیز نقش مهمی دارند و به توسعه نوآوری های صنعتی و تحقیقاتی در ایتالیا کمک می کنند. تاریخچه. صنعت فناوری در ایتالیا از دهه های پایانی قرن بیستم رشد چشمگیری داشته است. شرکت های بزرگ مانند STMicroelectronics و Leonardo S.p.A با سرمایه گذاری در تحقیق و توسعه، جایگاه کشور را در بازارهای جهانی فناوری تثبیت کرده اند. در دهه های اخیر، همکاری های بین المللی و مشارکت در پروژه های اروپایی، به ویژه در زمینه هوافضا و نیمه هادی ها، موجب ارتقاء استانداردهای صنعتی و علمی کشور شده است. شرکت های برجسته فناوری. شرکت های کوچک و استارتاپ ها. ایتالیا دارای استارتاپ های فناوری متعدد در حوزه اینترنت اشیا، هوش مصنوعی و فناوری پزشکی است. این شرکت ها با نوآوری های خود به توسعه بازار فناوری داخلی و بین المللی کمک می کنند. تأثیر اقتصادی و نوآوری. شرکت های فناوری ایتالیا نقش مهمی در اقتصاد کشور دارند و با سرمایه گذاری در تحقیق و توسعه، نوآوری های صنعتی و فناوری
های پیشرفته را به بازار جهانی معرفی می کنند. این شرکت ها باعث ایجاد فرصت های شغلی و افزایش مهارت های فنی در کشور می شوند. همچنین، حضور فعال آن ها در پروژه های بین المللی و صادرات فناوری، موجب ارتقاء جایگاه ایتالیا در عرصه فناوری جهانی شده است. جمع بندی و نتیجه گیری. صنعت فناوری ایتالیا با حضور شرکت های بزرگ، استارتاپ ها و سرمایه گذاری در تحقیق و توسعه، توانسته است جایگاه مهمی در بازارهای جهانی و نوآوری های صنعتی پیدا کند. این صنعت با توسعه فناوری های نوین، ایجاد فرصت های شغلی و ارتقاء مهارت های نیروی انسانی، نقش کلیدی در رشد اقتصادی و علمی ایتالیا ایفا می کند. با ادامه سرمایه گذاری، همکاری های بین المللی و تمرکز بر استارتاپ ها و نوآوری های فناوری، ایتالیا می تواند در آینده به یکی از قطب های فناوری اروپا و جهان تبدیل شود.
انتشارات دانشگاه راتگرز ()، یک خانه انتشاراتی غیرانتفاعی آکادمیک است که در نیو برانزویک (نیوجرسی) تحت نظارت دانشگاه راتگرز فعالیت می کند.
ستاره های روی زمین و فیلمی هندی محصول سال ۲۰۲۵ و به کارگردانی آر. اس. پراسانا است. در این فیلم بازیگرانی همچون عامر خان، جنلیا دی سوزا و دولی آلووالیا ایفای نقش کرده اند.این فیلم بازسازی فیلم قهرمانان محسوب می شود.
ایتالیا با داشتن شرکت های مشهور خودروسازی مانند Ferrari، Lamborghini و Fiat، یکی از مراکز مهم نوآوری در صنعت خودرو در جهان به شمار می رود. این شرکت ها با توسعه فناوری های پیشرفته در خودروهای لوکس، اسپرت و برقی، تأثیر قابل توجهی در بازار جهانی دارند. تاریخچه. صنعت خودروسازی ایتالیا از اوایل قرن بیستم آغاز شد. شرکت Fiat در سال ۱۸۹۹ تأسیس شد و خودروهای اقتصادی و کاربردی تولید کرد. برندهای Ferrari (۱۹۳۹)، Lamborghini (۱۹۶۳) و Maserati (۱۹۱۴) بر تولید خودروهای اسپرت و لوکس تمرکز کردند و شهرت جهانی یافتند. در دهه های اخیر، با تمرکز بر خودروهای برقی و هیبریدی، ایتالیا جایگاه خود را در نوآوری خودروهای سبز و پیشرفته تثبیت کرده است. شرکت های برجسته و نوآوری ها. شرکت های کوچک و استارتاپ ها. ایتالیا دارای استارتاپ های فعال در حوزه خودروهای الکتریکی، فناوری اتصال خودرو به اینترنت و سیستم های هوشمند مدیریت انرژی است. این شرکت ها با نوآوری های خود به توسعه بازار خودروهای پیشرفته و سبز کمک می کنند. تأثیر اقتصادی و نوآوری. صنعت خودروسازی ایتالیا نقش مهمی در اقتصاد کشور دارد و نوآوری های آن تأثیر جهانی نیز دارند. شرکت های ایتا
لیایی با سرمایه گذاری در تحقیق و توسعه، فناوری های سبز، خودروهای برقی و سیستم های پیشرفته موتور، جایگاه کشور را در صنعت خودرو تثبیت می کنند. چشم انداز آینده. با ادامه سرمایه گذاری در خودروهای الکتریکی، فناوری های هوشمند و همکاری های بین المللی، ایتالیا می تواند به عنوان یکی از قطب های جهانی نوآوری در صنعت خودرو باقی بماند.
ایتالیا یکی از کشورهای فعال در حوزه فناوری فضایی و ماهواره ای در اروپا است. این کشور با مشارکت در پروژه های بین المللی، توسعه ماهواره های تحقیقاتی و کاربردی، و همکاری با سازمان هایی مانند European Space Agency و Agenzia Spaziale Italiana نقش مهمی در صنعت فضایی جهانی ایفا می کند. تاریخچه. فعالیت های فضایی ایتالیا از دهه ۱۹۶۰ آغاز شد و با تأسیس Agenzia Spaziale Italiana (ASI) در سال ۱۹۸۸، سازماندهی شد. از آن زمان، ایتالیا در پروژه های مختلف فضایی اروپایی و بین المللی مشارکت داشته است، از جمله پرتاب ماهواره های علمی، پروژه های هواشناسی و ارتباطی، و همکاری با ایستگاه فضایی بین المللی (ISS). نهادها و شرکت های فعال. پروژه ها و نوآوری ها. ایتالیا در پروژه های متعددی در زمینه ماهواره های تحقیقاتی، ارتباطی و هواشناسی مشارکت داشته است، از جمله: تأثیر اقتصادی و علمی. فعالیت های فضایی ایتالیا نه تنها باعث ارتقاء فناوری داخلی شده، بلکه موجب ایجاد فرصت های شغلی، رشد شرکت های هوافضا و توسعه تحقیق و نوآوری علمی شده است. مشارکت فعال در پروژه های بین المللی، ایتالیا را به یکی از بازیگران مهم صنعت فضایی در اروپا و جهان تبدیل کر