Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
برای فرشته در اثر «باکره صخره ها» و اتاق مطالعه او برای فرشته در اثر «غسل تعمید مسیح» اثر وروکیو. در سال ۱۹۹۸، یک اتاق نمایشگاه زیرزمینی برای نمایش ایمن این مجموعه به عموم با جدیدترین فناوری های موزه ای ساخته شد. میراث. این کتابخانه در حال حاضر تقریباً ۲۰۰۰۰۰ جلد کتاب چاپی، ۴۵۰۰ نسخه خطی، ۳۰۵۵ نقاشی، ۱۸۷ نسخه خطی، ۵۰۱۹ کتاب قرن شانزدهم، ۲۰۹۸۷ جزوه، ۱۵۰۰ پوست نگاری، ۱۱۱۲ نشریه، ۴۰۰ آلبوم عکس و حکاکی ها و نقشه های متعدد را در خود جای داده است. خودنگاره لئوناردو داوینچی، حدود ۱۵۱۳. در میان مواد نگهداری شده، مهم ترین اثر باستانی، خودنگاره لئوناردو داوینچی است که در سال ۱۸۳۹ توسط مجموعه دار جیووانی ولپاتو به شاه کارلو آلبرتو فروخته شد و در بخش زیرزمینی کتابخانه نگهداری می شود. نقاشی های مکتب سوئیس. در مجموعه نقاشی ها، در کنار شاهکارهایی از هانس بورگک مایر، آلبرشت دورر، ولفگانگ هوبر، نیکولاس کنوپفر و کریستین ویلهلم ارنست دیتریش، در بخشی که به استادان فرهنگ آلمانی اختصاص داده شده است، تنها سه نمونه از مکتب سوئیسی به چشم می خورد. با خرید مجموعه جیووانی ولپاتو توسط کارلو آلبرتو در سال ۱۸۳۹، یک امضا از نقاش قرن هجدهم،
زیگموند فرویدنبرگر، و دو نقاشی از هنرمند قرن شانزدهم، اورس گراف، وارد مجموعه شدند. این نقاشی های خودکار و جوهر خاکستری و سیاه، رقص دو زوج دهقان را به تصویر می کشند، تاریخ ۱۵۲۸ را دارند و با مونوگرامی که گراف از سال ۱۵۱۸ استفاده می کرد، امضا شده اند: حرف G با خنجری در میان آن. این دو برگ بخشی از مجموعه ای از نقاشی های دیگر با همین موضوع هستند که به ترتیب در پاریس (مدرسه هنرهای زیبا)، در صومعه سنت وینوک (موزه برگز)، در بازل و برلین (کابینت کوپفرستیک) و در موزه پل گتی در لس آنجلس نگهداری می شوند. اشاره ای به همین مضمون که توسط آلبرشت دورر در سال ۱۵۱۴ خلق شده است، وجود دارد، اما در اینجا گراف می خواست فساد و شهوت رانی این دو را با چهره های سالخورده و لباس های ژنده شان برجسته کند.
مرکز ملی فناوری اطلاعات در مدیریت دولتی (Centro Nazionale per l'Informatica nella Pubblica Amministrazione) یا CNIPA (که در سال ۲۰۰۹ با DigitPA و در سال ۲۰۱۲ با AgID جایگزین شد) یک نهاد عمومی ایتالیایی بود که تحت ریاست شورای وزیران برای اجرای سیاست های وزیر نوآوری و فناوری، با استقلال فنی، عملکردی، اداری، حسابداری و مالی و استقلال فکری فعالیت می کرد. این نهاد با حکم قانونی ۳۰ ژوئن ۲۰۰۳، شماره ۱۹۶ ماده ۱۷۶ (قانون حفاظت از داده های شخصی) به جای مرجع فناوری اطلاعات در مدیریت عمومی (AIPA) تأسیس شد که اختیارات خود را حفظ کرده است. همچنین با حکم قانونی ۵ دسامبر ۲۰۰۳، شماره ۳۴۳ وظایف، کارکردها و فعالیت های انجام شده توسط مرکز فنی شبکه یکپارچه مدیریت عمومی (RUPA)، از جمله منابع مالی و تجهیزات و همچنین منابع انسانی، به آن محول شده است. طبق قانون، این مرکز به عنوان یک نهاد دانشگاهی شناخته می شود و ترکیب ساختاری آن شامل یک رئیس و چهار عضو است. اعضای این مرکز از میان افرادی انتخاب می شوند که دارای صلاحیت حرفه ای بالا، اعتبار علمی برجسته، رفتار اخلاقی بی نقص و استقلال کامل باشند. رئیس مرکز با صدور حکم از سوی رئیس شورای وز
یران و پس از مشورت با شورای وزیران منصوب می شود تا هدایت و مدیریت کلان مرکز را بر عهده گیرد. پس از تعیین رئیس، ظرف مدت پانزده روز و بر اساس پیشنهاد خود رئیس منصوب شده، چهار عضو دیگر نیز از سوی شورای وزیران پس از انجام بررسی های لازم و ارزیابی صلاحیت ها تعیین و منصوب می گردند. این فرآیند اطمینان می دهد که ترکیب اعضای مرکز هم از لحاظ تخصص علمی و حرفه ای و هم از نظر استقلال و اخلاق حرفه ای در سطح بالایی قرار داشته باشد، تا مرکز بتواند مأموریت های علمی، پژوهشی و مدیریتی خود را به طور مؤثر و مستقل به انجام برساند. مسئولیت های نهادی. وظایف آن نیز توسط قانون تعریف شده است: تاریخچه. AIPA که CNIPA تا حدودی از آن به ارث رسیده است، در سال ۱۹۹۳ در فضایی از نگرانی برای کارایی مدیریت عمومی تأسیس شد. این فضا که در بسیاری از کشورهای توسعه یافته رایج است، به ویژه در مشارکت ملی برای بازآفرینی دولت که در همان سال توسط بیل کلینتون و ال گور در ایالات متحده راه اندازی شد، منعکس شده است. فرمان قانونی شماره ۳۹/۱۹۹۳، سازمان AIPA را تا حدی به عنوان یک نهاد مستقل و تا حدی به عنوان یک نهاد اجرایی معرفی کرده بود. این سازمان مأموریت هایی
نظیر نظارت بر بازار اطلاعات عمومی، با صدور نظرهای منصفانه دربارهٔ قراردادهای فنی و اقتصادی ادارات دولتی، و همچنین ترویج و اجرای پروژه های بزرگ زیرساختی—مانند شبکه یکپارچه مدیریت عمومی یا اتصال پایگاه های داده و سیستم های اطلاعاتی هر اداره—را بر عهده داشت. علاوه بر این، AIPA موظف بود بر داده ها نظارت عمومی کند و گزارش های سالانه خود را به دولت و پارلمان ارائه دهد. مقاله ای از مانلیو کاماراتا که در سال ۱۹۹۴ منتشر شد (مدیریت عمومی: آینده آغاز می شود؟) می تواند برای درک زمینه و تنش هایی که AIPA در آن شروع به فعالیت کرد، مفید باشد. با این حال، در طول سال های بعد، AIPA نتوانست جایگاه سازمانی و نهادی کاملی پیدا کند. نقطه عطف در سال ۲۰۰۱ فرا رسید، زمانی که با تغییر دولت، عملکرد AIPA در دستیابی به اهدافش مورد انتقاد شدید قرار گرفت. این انتقادات بارها توسط لوسیو استانکا، وزیر جدید نوآوری و فناوری، در مطبوعات مطرح شد (گزارش Italy Monitor، ۱۰/۲۰۰۳). همان طور که دولت وعده داده بود، پس از فراز و نشیب های متعدد، قانون AIPA در سال ۲۰۰۳ لغو شد و این سازمان همراه با مرکز فنی RUPA (شبکه یکپارچه مدیریت عمومی) به CNIPA منتقل گردی
د. ارائه ارزیابی جامع از کار و dell'AIPA CNIPA آسان نیست. بخش مهمی از اسناد رسمی در محل موجود نیست. به عنوان مثال، نظرات منصفانه در مورد قراردادهای بزرگ، فقط برخی از آمار خلاصه با جزئیات صرفه جویی های بالقوه ای که حاصل می شود، منتشر می شود. حتی پس از اینکه کار CNIPA طبق قانون موظف به اجرای طرح دولت الکترونیک شد، گزارش های دوره ای در مورد دستیابی به اهداف منتشر کرد. در نهایت، این امر تعجب بسیاری را برانگیخت که نهادی که از سال ۱۹۹۳ قرار بود به یکی از ابزارهای اصلی نوآوری در مدیریت عمومی تبدیل شود، حتی فاقد مقررات مشخص برای استخدام و مدیریت کارکنان خود بود. بدین ترتیب، این سازمان مجبور بود مطابق با استانداردهای خود، به کارکنان ادارات دولتی دیگر و افرادی با وضعیت شغلی ناپایدار و موقت متکی باشد. چنین وضعیتی نه تنها بر ثبات و انسجام عملکردی AIPA تأثیر منفی گذاشت، بلکه توانایی آن را در تحقق اهداف نوآورانه اش محدود می کرد و باعث شد بهره وری و اثربخشی پروژه های بزرگ زیرساختی و مدیریت داده ها به مخاطره بیفتد.
کاخ صدراعظم، رم () کاخ صدارت (که به صدارت سابق پاپ اشاره دارد) یک کاخ رنسانس در رم، ایتالیا است که بین کورسو ویتوریو امانوئل دوم فعلی و کامپو د فیوری، در ریون پاریون واقع شده است. این کاخ در سال های ۱۴۸۹–۱۵۱۳ توسط باچو پونتلی و آنتونیو دا سانگالو بزرگ به عنوان کاخی برای رافائله کاردینال ریاریو، کامرلنگو از کلیسای مقدس روم ساخته شد و به عنوان اولین کاخ رنسانس در رم در نظر گرفته می شود. این کاخ محل استقرار نهادهای قضایی کوریای روم است، یک ملک فراسرزمینی از سریر مقدس است و به عنوان یک میراث جهانی تعیین شده است. تاریخچه. کانسلریا برای رافائله کاردینال ریاریو ساخته شد که سمت کامرلنگو از کلیسای مقدس روم را برای عموی قدرتمندش، پاپ سیکستوس چهارم، بر عهده داشت. شایعه شده بود که بودجه آن از بردهای یک شب در قمار به دست آمده است. در سال ۱۵۱۷، کاخ تازه تکمیل شده توسط پاپ لئو دهم، که به کاردینال ریاریو با توطئه برای ترور خود مشکوک بود، تصرف شد. او کاخ را به پسرعمویش، کاردینال جولیو د مدیچی (پاپ کلمنت هفتم آینده) هدیه داد. از آنجایی که کاردینال جولیو معاون صدراعظم کلیسا بود، این کاخ پس از آن به عنوان کاخ کانسلریا شناخته شد
و عموماً فقط با نام «کانسلریا» از آن یاد می شد. از سال ۱۷۵۳، معاون صدراعظم، مدعی تاج و تخت انگلستان، اسکاتلند، فرانسه و ایرلند، هنری بندیکت استوارت، کاردینال دوک یورک، هنری نهم و اول از خاندان ژاکوبیت انگلستان، اسکاتلند و ایرلند بود. در اواخر قرن هفدهم، کریستینا، ملکه سابق سوئد، در اینجا اقامت داشت. در طول جمهوری روم در سال ۱۸۴۹، پارلمان برای مدت کوتاهی در اینجا تشکیل جلسه داد. در سال ۲۰۱۵، این مکان محل اقامت برنارد کاردینال لاو، اسقف اعظم بوستون، ایالات متحده، بازنشسته و اکنون فوت شده بود. معماری. کاخ کانسلریا اولین کاخی در رم بود که از پایه به سبک رنسانس جدید ساخته شد. نمای بلند آن، کلیسای کوچک سن لورنزو در داماسو، کلیسای رسمی کاردینال، را که در سمت راست آن قرار دارد، در بر می گیرد و نمای کاخ مستقیماً از روی آن عبور می کند. ورودی کلیسا در سمت راست نما قرار دارد. این کلیسای قرن پنجمی (که فضای داخلی آن بازسازی شده است) مانند کلیسای سن کلمنته و سایر کلیساها، بر روی یک میترایوم رومی بت پرستانه قرار دارد. کاوش های زیر پوسته از سال ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۱، پایه های کلیسای بزرگ سن لورنزو در داماسو، که توسط پاپ داماسوس اول تأ
سیس شده و یکی از مهم ترین کلیساهای اولیه رم است، مربوط به قرن های چهارم و پنجم را آشکار کرد. همچنین یک گورستان که از قرن هشتم تا کمی قبل از ساخت کاخ مورد استفاده قرار می گرفت، شناسایی شد. نمای بنا، با ریتم ستون های دوتایی تخت بین پنجره های قوسی شکل، از نظر مفهومی به سبک فلورانسی است و با کاخ روچلای اثر لئون باتیستا آلبرتی قابل مقایسه است. الگوی کلی سنگ تراشی طرح دار، که با سطوح صاف و شیارهایی در اطراف لبه ها برش خورده است، ریشه در روم باستان دارد. تراورتن استخوانی رنگ کاخ، از خرابه های باستانی تئاتر پمپی در همان نزدیکی گرفته شده بود، زیرا رم زمینی از خرابه ها بود که برای شهری با بیش از یک میلیون نفر جمعیت ساخته شده بود، شهری که در آن زمان تنها ۳۰۰۰۰ نفر جمعیت داشت. ۴۴ ستون گرانیتی مصری حیاط داخلی از رواق های صندلی های سرپوشیده بالایی تئاتر هستند، با این حال، آنها در اصل از تئاتر برای ساخت کلیسای قدیمی سن لورنزو در داماسو گرفته شده اند. به احتمال زیاد، شکل حیاط از شکل کاخ دوکاله در اوربینو گرفته شده است، زیرا افرادی که در برنامه ریزی اولیه کاخ دست داشتند، اهل اوربینو بودند. هنر. بزرگ ترین اتاق پذیرایی، سالن او
نوره روی پیانو نوبیل، دارای نقاشی های دیواری وسیعی است که جورجیو واساری آن را تنها در ۱۰۰ روز در سال ۱۵۴۷ تکمیل کرد. به همین دلیل این اتاق، سالن سنتو جورنی ("اتاق ۱۰۰ روز") نام گرفته است. او به این دستاورد خود به میکل آنژ افتخار می کرد، که میکل آنژ در پاسخ گفت: "Si vede" ("این نشان می دهد"). این نقاشی ها توسط کاردینال الساندرو فارنیز، نوه پاپ پل سوم، که بیش از پنجاه سال معاون صدراعظم کلیسا بود، سفارش داده شدند. سلطنت پل سوم به سبک نسبتاً نامعقول منریسم تجلیل می شود، اگرچه نقاشی های دیواری یک مجموعه چشمگیر را تشکیل می دهند. نقش برجسته های کانسلریا دو نقش برجسته مهم، هرچند ناقص، مربوط به قرن اول میلادی هستند که هنگام ساخت کاخ در محل دفن شده بودند. آنها اکنون در موزه های واتیکان قرار دارند. ظاهراً آنها برای تجلیل از امپراتور دومیتیان (حکومت ۸۱–۹۶) تراشیده شده اند، سپس بخشی از آنها پس از به سلطنت رسیدن نروا دوباره تراشیده شده اند. موسیقی. در کاخ، یک تئاتر خصوصی کوچک توسط کاردینال پیترو اتوبونی نصب شد و در اواخر قرن هفدهم، کاخ به مرکز اجرای موسیقی در رم تبدیل شد. در زمانی که کاردینال پیترو اتوبونی به عنوان معاون ص
دراعظم در آنجا زندگی می کرد، کاخ کانسلریا به مرکز مهمی برای زندگی موسیقی رم تبدیل شد. بین سال های ۱۶۹۴ تا ۱۷۰۵، چندین سخنرانی از الساندرو اسکارلاتی و کانتات های مختلف برای کریسمس برای اولین بار در اینجا اجرا شدند. در سال ۱۷۰۹، اتوبونی همچنین تئاتری را بر اساس پروژه ای از معمار فیلیپو جووارا ساخت که پس از مرگ او (۲۸ فوریه ۱۷۴۰) برداشته شد. در این تئاتر بود که حداقل یک گردهمایی آکادمیا دگلی آرکادی به مناسبت کریسمس ۱۷۱۲ برای جشن گرفتن کودکی عیسی برگزار شد. نمای بیرونی. این اولین کاخ در رم بود که از ابتدا به سبک رنسانس ساخته شد و بنابراین به حق یکی از زیباترین ساختمان های شهر محسوب می شود. نمای بلند، با ریتم ستون های ستون دار که در فواصل متناوب چیده شده اند و بین آنها پنجره های قوسی قرار دارد، از طراحی فلورانسی برخوردار است و با کاخ روچلای آلبرتی قابل مقایسه است. درب ورودی کلیسا اثر جاکوپو باروزی دا وینیولا است، در حالی که درب بزرگ کاخ در قرن شانزدهم توسط دومنیکو فونتانا به دستور کاردینال الساندرو مونتالتو، برادرزاده بزرگ پاپ سیکستوس پنجم، اضافه شد. تراورتن قرمز از ویرانه های تئاتر پمپئی در همان نزدیکی گرفته شده
است. ستون های بنفش بزرگ با منشأ مصری که در حیاط داخلی برای ساخت ایوان استفاده شده اند، که از نظر تاریخ هنر یکی از زیباترین بناهای ساخته شده تاکنون است، نیز منشأ مشابهی دارند. اعتقاد بر این است که سایر مصالح مورد استفاده در ساخت بنا از کولوسئوم و یک طاق گوردیایی گرفته شده اند. در حیاط مستطیل شکل مرکزی، دو طبقه پایین با ایوان های باز نمایش داده شده اند. نظر در مورد هویت معمار بین برامانته و آندره آ برگنو (باچو پونتلی و آنتونیو دا سانگالو بزرگ) تقسیم شده است، اما حیاط عموماً به برامانته (آنتونیو دا سانگالو بزرگ) نسبت داده می شود که از مطالعات اقلیدس الهام گرفته است. در بالای ایوان در نمای خیابان، این طرح تکرار می شود، تقریباً مانند یک تصویر از بالا به پایین. فضای داخلی. در کاخ، در طبقه اصلی، در تالار افتخار، یک نقاشی دیواری بزرگ وجود دارد که جورجیو واساری تنها در ۱۰۰ روز آن را تکمیل کرد و به طور کامل درخواست مشتری را که قصد داشت از تالار برای عروسی پیش رو استفاده کند، برآورده کرد. طبق سنت، واساری از سرعت تکمیل کار خود به میکل آنژ بوناروتی افتخار می کرد، که او به طور خلاصه پاسخ داد: "این نشان می دهد!" در زمانی که
کاردینال پیترو اتوبونی به عنوان معاون صدراعظم در آنجا زندگی می کرد، کاخ کانسلریا به مرکز مهمی از زندگی موسیقی در رم تبدیل شد. بین سال های ۱۶۹۴ تا ۱۷۰۵، چندین اوراتوریو از الساندرو اسکارلاتی و کانتات های مختلف کریسمس در آنجا برای اولین بار اجرا شدند. در سال ۱۷۰۹، اتوبونی همچنین یک تئاتر در آنجا ساخت که توسط معمار فیلیپو جووارا طراحی شده بود، که پس از مرگ او (۲۸ فوریه ۱۷۴۰) برداشته شد. در این تئاتر بود که حداقل یک جلسه آکادمی آرکادیان به مناسبت کریسمس ۱۷۱۲ در جشن نوزاد عیسی، حامی معنوی آکادمی، برگزار شد، همان طور که اولین متولی، جیووانی ماریو کرشیمبنی، در کتاب «تاریخ آکادمی آرکادیان» روایت می کند.
استفاده از مجازات اعدام در زمان صلح در ایتالیا از سال ۱۸۸۹ ممنوع شده است، به استثنای دوره ۱۹۲۶ تا ۱۹۴۷، که شامل حکومت فاشیسم در ایتالیا و اوایل احیای دموکراسی می شود. قبل از اتحاد ایتالیا در سال ۱۸۶۰، مجازات اعدام تقریباً در تمام ایالت های پیش از اتحاد، به جز توسکانی، اجرا می شد، جایی که از سال ۱۷۸۶، این مجازات بارها لغو شد (اخیراً در سال ۱۸۵۹) و دوباره برقرار شد. در حال حاضر، این مجازات توسط قانون اساسی جمهوری ایتالیا بدون هیچ استثنایی حتی در زمان جنگ ممنوع است. تاریخچه. در ایتالیا، اولین دولت پیش از وحدت که مجازات اعدام را لغو کرد ، دوک نشین بزرگ توسکانی بود که در ۳۰ نوامبر ۱۷۸۶، تحت سلطنت پیترو لئوپولدو (که به زودی لئوپولد دوم، امپراتور مقدس روم شد) پس از حدود چهارده سال تعلیق عملی، آن را لغو کرد. بنابراین توسکانی اولین دولت مدرن در جهان بود که رسماً شکنجه و مجازات اعدام را ممنوع کرد. با این حال، مجازات اعدام تقریباً بلافاصله در سال ۱۷۹۰، به دلیل آشفتگی هایی که با عزیمت پیِترو لئوپولدو به وین همراه بود، دوباره برقرار شد. در سال ۱۸۳۱، توقف جدیدی در اجرای اعدام اعلام گردید. با قانونی به تاریخ ۱۱ اکتبر ۱۸۴۷،
در چارچوب بازگشت دوک نشین لوکا به قلمرو توسکانی، دوک بزرگ لئوپولد دوم، نوهٔ پیِترو لئوپولدو، مجازات اعدام را در دوک نشین جدید خود لغو کرد؛ اقدامی که این منطقه را تا فوریهٔ ۱۸۴۸ به تنها قلمرو لغوکنندهٔ اعدام تبدیل کرد، تا آن که دیوان عالی فلورانس به سرعت این تصمیم را به سراسر قلمرو دوک نشین بزرگ گسترش داد. با این حال، این بار نیز لغو مجازات اعدام دوام چندانی نداشت و در سال ۱۸۵۲ دوباره برقرار شد؛ اما در سال ۱۸۵۹، پس از اخراج خاندان هابسبورگ-لورن، دولت موقت که زمام امور را در دست گرفت، برای سومین بار آن را لغو کرد. در سراسر دوره ای که از بازگشت پس از ناپلئون تا سال ۱۸۵۹ ادامه داشت، تنها دو مورد اعدام در دوک نشین بزرگ انجام شد—یکی در سال ۱۸۲۰ و دیگری در ۱۸۳۰. مورد سوم، در سال ۱۸۵۴، به دلیل موانع عملی قابل اجرا نبود: جلاد منصوبی در خدمت نبود، گیوتین در سال ۱۸۴۸ به رودخانه آرنو انداخته شده بود، و هیچ کس حاضر به مشارکت در اجرای حکم نبود. در نتیجه، دوک بزرگ ناگزیر شد فرد محکوم را ببخشد، با وجود آن که وی به «جنایتی بسیار عظیم» محکوم شده بود. مجازات اعدام در قوانین تمامی ایالت های پیش از وحدت ایتالیا تصویب شده بود، به
جز توسکانی؛ بنابراین، پس از اعلام پادشاهی ایتالیا در سال ۱۸۶۰، قوانین کیفری دچار تقسیم شد: قانون مجازات سابق پادشاهی ساردینیا، که شامل مجازات اعدام بود، به تمام ایتالیا به جز توسکانی تعمیم داده شد. از آنجا که افکار عمومی در توسکانی از بازگرداندن مجدد اعدام نفرت داشت و با صدای بلند با آن مخالفت می کرد، آخرین اقدام لغو مجازات که توسط دولت موقت توسکانی در سال ۱۸۵۹ تصویب شده بود، به قوت خود باقی ماند و فقط در قلمرو سابق بزرگ دوک نشین اجرا می شد. حدود سی سال بعد، مجازات اعدام در قانون مجازات سال ۱۸۸۹ با تصویب تقریباً متفق القول هر دو مجلس پارلمان به پیشنهاد وزیر جوزپه زاناردلی، به طور قطعی در سراسر کشور لغو شد. با این حال، اعدام در ایتالیا از سال ۱۸۷۷، زمانی که پادشاه اومبرتو اول عفو عمومی اعطا کرد (فرمان سلطنتی عفو ۱۸ ژانویه ۱۸۷۸)، اجرا نشده بود. از قضا، در نتیجه این عفو، جیووانی پاسانانته پس از اقدام به ترور اومبرتو اول در سال ۱۸۷۸، نتوانست به اعدام محکوم شود. مجازات اعدام هنوز در قوانین جزایی نظامی و استعماری وجود داشت و در طول جنگ جهانی اول (۱۹۱۵–۱۹۱۸) به طور گسترده برای اعمال فرار، نافرمانی و «رفتار ننگین»، ح
تی علیه سربازان بی گناه (عمل کشتار به دستور ژنرال ها بدون هیچ گونه تصمیم دادگاه نظامی) اعمال می شد. در سال ۱۹۲۶، این قانون توسط دیکتاتور بنیتو موسولینی برای مجازات کسانی که به پادشاه، ملکه، ولیعهد یا نخست وزیر سوء قصد می کردند و همچنین برای جاسوسی و شورش مسلحانه، دوباره وضع شد. قانون روکو (۱۹۳۰، که از ۱ ژوئیه ۱۹۳۱ لازم الاجرا شد) جرایم بیشتری را به فهرست جرایم قابل مجازات با مجازات اعدام اضافه کرد و مجازات اعدام را برای برخی از جرایم عمومی دوباره وضع کرد. با این حال، این قانون به ندرت مورد استفاده قرار گرفت؛ تا شروع جنگ در سال ۱۹۴۰، در مجموع نه اعدام انجام شد که گفته می شود برای جرایم سیاسی نبودند و پس از آن ۱۷ اعدام دیگر تا تسلیم ایتالیا در ژوئیه ۱۹۴۳ انجام شد (در مقایسه با تقریباً ۸۰۰۰۰ اعدام قانونی در آلمان نازی، از جمله دادگاه های نظامی). آخرین افرادی که در ایتالیا به دلیل ارتکاب جرایم عمومی اعدام شدند، سه راهزن سیسیلی بودند که علاوه بر سرقت و راهزنی، به ارتکاب قتل نیز محکوم شده بودند. این سه نفر در سال ۱۹۴۵، ده نفر را در یک مزرعه واقع در نزدیکی ویلارباسه در استان تورین مورد حمله قرار داده و پس از ضرب وشت
م شدید، قربانیان را—در حالی که هنوز زنده بودند—به داخل چاه انداختند. این جنایت خشونت آمیز و هولناک واکنش شدیدی در افکار عمومی برانگیخت. رئیس جمهور وقت، انریکو دِ نیکولا، با وجود درخواست بخشش، تصمیم به عدم اعطای عفو گرفت. در نتیجه، این سه مجرم در تاریخ ۴ مارس ۱۹۴۷ در حاشیه رودخانهٔ باسه دی استورا، در حومهٔ تورین، توسط جوخهٔ آتش اعدام شدند. این واقعه تاریخی به عنوان آخرین اجرای مجازات اعدام در ایتالیا به دلیل جرایم عمومی ثبت شد. جالب آن که تنها یک روز پس از این رویداد، آخرین اعدام مرتبط با جرایم جنگی—علیه اعضای گارد ملی جمهوری خواه—نیز انجام گرفت، که نشان دهنده پایان تدریجی دورهٔ اعمال مجازات اعدام در کشور بود و سرآغاز تغییرات قانونی و اجتماعی در ایتالیا نسبت به این نوع مجازات محسوب می شود. قانون اساسی ایتالیا که در ۲۷ دسامبر ۱۹۴۷ به امضا رسید و از ۱ ژانویه ۱۹۴۸ لازم الاجرا بود، مجازات اعدام را برای تمام جرایم عمومی نظامی و مدنی در زمان صلح به طور کامل لغو کرد. این اقدام با فرمان قانونی ۲۲/۴۸ مورخ ۲۲ ژانویه ۱۹۴۸ (که هماهنگی در نتیجه لغو مجازات اعدام را فراهم می کرد) اجرا شد؛ بنابراین، مجازات اعدام در ایتالیا در
مواردی که تحت پوشش قانون مجازات نظامی برای زمان جنگ بودند (اگرچه هیچ اعدامی صورت نگرفت) همچنان به قوت خود باقی ماند تا اینکه قانون ۵۸۹/۹۴ مورخ ۱۳ اکتبر ۱۹۹۴ آن را به طور کامل از آنجا نیز لغو کرد و آن را با حداکثر مجازات قانون مجازات مدنی (حبس ابد) جایگزین کرد. پیش از لغو، مجازات اعدام در ماده ۲۱ قانون مجازات ایتالیا مجاز شمرده می شد. در این ماده آمده بود: «مجازات اعدام باید با تیراندازی در داخل زندان یا هر مکان دیگری که وزارت دادگستری پیشنهاد کند، انجام شود. اعدام در ملاء عام نیست، مگر اینکه وزارت دادگستری خلاف آن را تعیین کند.» در سال ۲۰۰۷، با وجود اینکه مجازات اعدام دیگر در هیچ یک از قوانین کیفری ایتالیا پیش بینی نشده بود و به طور عملی از نظام قضایی حذف شده بود، اصلاحیه ای در قانون اساسی کشور به تصویب رسید که معنای لغوی و حقوقی آن بسیار گسترده و بی سابقه بود. بر اساس این اصلاحیه، مادهٔ ۲۷ قانون اساسی به گونه ای بازنویسی شد که هرگونه امکان—حتی صرفاً در سطح نظری—برای بازگرداندن مشروع مجازات اعدام، حتی در شرایط اضطراری یا زمان جنگ، به طور کامل از چارچوب حقوقی کشور حذف گردد. بند سوم مادهٔ ۲۷ اکنون به روشنی و ب
دون هیچ گونه توضیح اضافی، محدودیت یا استثنا اعلام می کند: «مجازات اعدام مجاز نیست». این تغییر حقوقی نه تنها پایان رسمی هرگونه بحث یا نگرش بازگشت به مجازات اعدام را در ایتالیا ثبت کرد، بلکه نشان دهندهٔ تعهد قاطع کشور به حفاظت از حق حیات و رعایت اصول حقوق بشر حتی در شرایط بحرانی و جنگی است. پیش نویس قانونی برای تصویب سیزدهمین پروتکل کنوانسیون اروپایی حقوق بشر در ۹ اکتبر ۲۰۰۸ توسط سنا تصویب شده بود (قبلاً در ۲۴ سپتامبر ۲۰۰۸ توسط مجلس نمایندگان تصویب شده بود). این پیش نویس در ۳ مارس ۲۰۰۹ تصویب شد. افکار عمومی. طبق گزارش ها، رئیس جمهور ایتالیا، سرجیو ماتارلا، در سال ۲۰۱۶ اعلام کرد که «تا زمانی که کشتن انسان ها ممنوع نشود، هرگز عدالت کامل در جهان برقرار نخواهد شد». ایتالیا پیشنهاد توقف مجازات اعدام در سازمان ملل را ارائه داد که از کشورها می خواهد با هدف لغو مجازات اعدام، توقف اعدام ها را برقرار کنند و از کشورهای جهان خواست تا آن را تأیید کنند. ماسیمو دالما، وزیر امور خارجه سابق ایتالیا، نیز اظهار داشت که گام بعدی تلاش برای لغو مجازات اعدام است. مطالعهٔ ارزش های اروپایی در سال ۲۰۰۸ (EVS) نشان داد که تنها ۴۲ درصد از
پاسخ دهندگان در ایتالیا معتقد بودند که مجازات اعدام هرگز قابل توجیه نیست، در حالی که ۵۸ درصد دیگر بر این باور بودند که مجازات اعدام همیشه قابل توجیه است. مجموعه ای از نظرسنجی ها از سال ۲۰۱۰ نشان داده است که حمایت از مجازات اعدام رو به افزایش بوده است. از ۲۵٪ در سال ۲۰۱۰، ۳۵٪ در سال ۲۰۱۷ و در سال ۲۰۲۰، ۴۳٪ از ایتالیایی ها از مجازات اعدام حمایت کردند. یک نظرسنجی در فوریه ۲۰۲۴ نشان داده است که ۳۱٪ از ایتالیایی ها از مجازات اعدام حمایت می کنند. فارغ از نتایج نظرسنجی ها، هیچ یک از احزاب سیاسی حاضر در پارلمان ایتالیا— احزاب راست گرا—پیشنهاد بازگرداندن مجازات اعدام را مطرح نکرده اند. حمایت عمومی از ابتکارهای بین المللی در مخالفت با این مجازات نیز از دههٔ پایانی قرن بیستم تاکنون به طور ثابت ادامه داشته است. قانون اصلاح قانون اساسی در سال ۲۰۰۷، که ممنوعیت پیشین و محدود مجازات اعدام را به ممنوعیتی مطلق تبدیل کرد، با رأی موافق بیش از دوسوم واجدان شرایط تصویب شد.
انتخابات فدرال آلمان در ژوئیه ۱۹۳۲ در تاریخ ۳۱ ژوئیه برای انتخاب اعضای جدید رایشستاگ برگزار شد. این انتخابات در اوج رکود بزرگ و در فضایی از بی ثباتی سیاسی شدید و خشونت های خیابانی گسترده برگزار گردید. نتیجه این انتخابات یک پیروزی قاطع برای حزب نازی به رهبری آدولف هیتلر بود که با کسب بیش از ۳۷ درصد آرا، به بزرگترین حزب در پارلمان آلمان تبدیل شد. با این حال، نتایج کلی یک پارلمان معلق و فلج را رقم زد که در آن احزاب ضددموکراتیک (نازی ها و کمونیست ها) روی هم رفته اکثریت کرسی ها را در اختیار داشتند و امکان تشکیل یک دولت باثبات را از بین بردند. زمینه تاریخی. این انتخابات در پی انحلال رایشستاگ توسط رئیس جمهور پاول فون هیندنبورگ به درخواست صدراعظم فرانتس فون پاپن برگزار شد. دولت پاپن، که یک «کابینه ریاستی» بدون حمایت پارلمان بود، امیدوار بود که این انتخابات بتواند به یک اکثریت کارآمد منجر شود. با این حال، شرایط کشور بحرانی بود: کارزار انتخاباتی. کارزار انتخاباتی ژوئیه ۱۹۳۲ یکی از پرتنش ترین و خشونت بارترین کارزارها در تاریخ آلمان بود. حزب نازی با استفاده از تکنیک های تبلیغاتی مدرن به رهبری یوزف گوبلز و کارزار انتخابات
ی بی وقفه هیتلر که با هواپیما سراسر آلمان را پیمود (تحت عنوان «هیتلر بر فراز آلمان»)، توانست حمایت گسترده ای را جلب کند. همزمان، نیروهای اس آ با ارعاب و حمله به مخالفان، فضای ترس را حاکم کردند. نتایج. نتایج این انتخابات برای دموکراسی پارلمانی یک فاجعه بود. احزاب افراطی به پیروزی بزرگی دست یافتند، در حالی که احزاب میانه رو و حامی جمهوری به شدت تضعیف شدند. نتایج کلیدی برای احزاب اصلی به شرح زیر بود: پیامدها. نتایج انتخابات یک فاجعه برای دموکراسی پارلمانی در آلمان بود. دو حزب ضد دموکراسی، یعنی نازی ها (۲۳۰ کرسی) و کمونیست ها (۸۹ کرسی)، مجموعاً ۳۱۹ کرسی از ۶۰۸ کرسی رایشستاگ را در اختیار داشتند. این اکثریت منفی، تشکیل هرگونه دولت ائتلافی باثبات و دموکراتیک را غیرممکن می ساخت، زیرا این دو حزب حاضر به همکاری با یکدیگر یا با احزاب دیگر نبودند. پس از انتخابات، هیتلر به عنوان رهبر بزرگترین حزب، از هیندنبورگ خواست تا او را به عنوان صدراعظم منصوب کند، اما هیندنبورگ با این درخواست مخالفت کرد. فلج شدن کامل پارلمان و ناتوانی در تشکیل دولت، منجر به انحلال مجدد رایشستاگ و برگزاری یک انتخابات دیگر تنها چند ماه بعد در نوامبر ۱۹
۳۲ شد.
سری آ ۲۰۲۵–۲۶ (معروف به سری آ انیلیف و سری آ (ساخت ایتالیا به دلایل اسپانسری به ترتیب در داخل و خارج از کشور) صد و بیست و چهارمین فصل از لیگ برتر فوتبال در ایتالیا است.و نود و چهارمین دوره این مسابقات است که به صورت رفت و برگشت برگزار می شود و شانزدهمین دوره از زمان سازماندهی آن تحت نظر کمیته لیگ توسط لیگا سری آ است . این فصل از ۲۳ اوت ۲۰۲۵ آغاز شد و قرار است در ۲۴ مه ۲۰۲۶ به پایان برسد. ناپولی به عنوان مدافع عنوان قهرمانی در این دوره حاضر است و این تیم فصل قبل چهارمین عنوان قهرمانی سری آ را کسب کرد. باشگاه ها. ۲۰ باشگاه در این رقابت ها شرکت می کنند: ۱۷ باشگاه برتر فصل قبل و سه تیم صعود کرده از سری بی. تیم های صعود کرده شامل دو تیم برتر جدول سری بی و برنده پلی آف صعود هستند. ساسولو پس از یک سال دوری از سری آ ، به اولین تیمی تبدیل شد که پس از پیروزی ۳-۱ مقابل مودنا و تساوی ۲-۲ اسپتزیا مقابل مانتووا ، صعود خود را قطعی کرد. پیزا پس از ۳۴ سال غیبت، طولانی ترین غیبت آنها در تاریخ باشگاه، پس از شکست ۱-۰ باری و شکست ۱-۲ اسپتزیا مقابل رجیانا ، به لیگ برتر ایتالیا بازگشت. آخرین تیمی که به لیگ برتر صعود کرد، کرمونزه بو
د که پس از دو سال غیبت، پس از تساوی ۰-۰ در خانه و پیروزی ۳-۲ خارج از خانه مقابل اسپتزیا در بازی برگشت فینال پلی آف در ۱ ژوئن، به لیگ برتر بازگشت. در انتهای جدول فصل قبل ، مونزا اولین تیمی بود که پس از شکست ۰-۴ مقابل آتالانتا ، به سری بی سقوط کرد و به حضور سه ساله خود در سری آ پایان داد. دو جایگاه سقوط باقی مانده در آخرین روز مسابقه، ۲۵ مه ۲۰۲۵، مشخص شدند و ونیزیا و امپولی پس از باخت های ۲-۳ و ۱-۲ به ترتیب مقابل یوونتوس و هلاس ورونا ، سقوط کردند و به حضور یک و چهار سال خودشان در لیگ پایان دادند. ورزشگاه ها و مکان ها. &lt;noinclude&gt;