Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تشویق کرد و گفت: «زنان! مشعل دیگری از آزادی را روشن کنید! با تابوی جنسی دیگری مبارزه کنید!» پس از انتشار فیلم ها و عکس های راهپیمایی زنان، این اقدام به عنوان یک اعتراض برای برابری دیده شد و بحث های گسترده ای را در سراسر کشور برانگیخت. هدف قرار دادن زنان در تبلیغات تنباکو سبب افزایش نرخ سیگار کشیدن در میان زنان شد. در سال ۱۹۲۳، زنان تنها ۵٪ از سیگارهای فروخته شده را خریداری می کردند. این رقم در ۱۹۲۹ به ۱۲٪، در ۱۹۳۵ به ۱۸٫۱٪ و در ۱۹۶۵ به ۳۳٫۳٪ افزایش یافت و تا ۱۹۷۷ در همین سطح باقی ماند. رونق دوباره در دههٔ ۱۹۹۰. در دههٔ ۱۹۹۰، شرکت های تنباکو همچنان سیگار را به عنوان «مشعل های آزادی» تبلیغ می کردند، زیرا به دنبال گسترش بازارهای خود در سراسر جهان بودند. برندهایی مانند ویرجینیا اسلیمز همچنان ایدهٔ مدرنیته و آزادی را در بازارهای جدید مطرح می کردند. استفاده از این تصویرسازی در تبلیغات سیگار، به طور ویژه زنان کشورهایی را هدف قرار داده است که در آنها زنان در حال دستیابی به برابری و آزادی بیشتر هستند. تصاویری که در کارزارهای تبلیغاتی استفاده می شوند، بسته به منطقه متفاوت هستند. در اسپانیا برای جذب زنان جوان، از تصاوی
ری از زنان در مشاغل مردانه، مانند خلبان جنگنده، استفاده می شود. نرخ سیگار کشیدن در میان زنان جوان این کشور از ۱۷٪ در سال ۱۹۷۸ به ۲۷٪ در سال ۱۹۹۷ افزایش یافت. شرکت های تنباکو همچنین از سیگار به عنوان نماد رهایی بخشی در اروپای شرقی و مرکزی استفاده می کنند، جایی که سیگار به عنوان نمادی از آزادی غربی نمایش داده می شود. در دههٔ ۱۹۹۰، آلمان یکی از اهداف اصلی تبلیغات سیگار بود و میان سال های ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۷، نرخ سیگار کشیدن در میان زنان ۱۲ تا ۲۵ ساله از ۲۷٪ به ۴۷٪ افزایش یافت؛ درحالی که افزایش مصرف سیگار در میان مردان همین گروه سنی به مراتب کمتر بود. در ژاپن، سیگارهای مختلفی که برای زنان تبلیغ شده اند، آنها را به خاص بودن و منحصربه فرد بودن تشویق کرده اند. طبق بررسی وزارت بهداشت و رفاه ژاپن، میزان سیگار کشیدن زنان در این کشور میان ۱۹۸۶ تا ۱۹۹۹ از ۱۰٫۵٪ به ۲۳٫۲٪ افزایش یافت. در آفریقای جنوبی، تبلیغات سیگار زنان سیاه پوست را در حال عبور از موانع نژادی و پذیرش سیگار از مردان سفیدپوست به تصویر کشیده است. در هند نیز زنان در لباس های غربی همراه با سیگار، به عنوان نشانه ای از آزادی و تحرک اجتماعی نمایش داده شده اند. در آسیا،
سیگار کشیدن زنان به تدریج پذیرفته تر شده و این امر به افزایش تقاضا منجر شده است. شرکت های تنباکو در سراسر جهان، سیگار را به عنوان نماد تحرک اجتماعی، برابری جنسیتی و آزادی تبلیغ می کنند. تأثیرات این تبلیغات را می توان در افزایش تعداد زنانی که در سال های اخیر شروع به سیگار کشیدن کرده اند، مشاهده کرد.
سروناز علم بیگی (زادهٔ ۱۳۵۶(۱۹۷۸) در تهران) کارگردان، مستندساز، نقاش و شاعر اهل ایران است. برجسته ترین آثار او "۱۰۰۱ شب دوری" (۲۰۲۲) و َ"میدِگُل" (۲۰۲۴) نام دارند. علم بیگی از سال ۱۹۹۳ میلادی تاکنون مشغول فعالیت هنری بوده است. زندگی. سروناز علم بیگی زادهٔ ۱۳۵۶ (۱۹۷۸)در تهران است. او مدرک کارشناسی خود را در رشته نقاشی از دانشکده هنر و معماری دانشگاه آزاد تهران دریافت کرده است. پیشه هنری. علم بیگی مسیر هنری خود را در سال ۱۹۹۳ با ورود به هنرستان گرافیک و معماری (آزادگان) در تهران آغاز کرد، اما فعالیت رسمی هنری خود را از سال ۲۰۰۰ با برپایی اولین نمایشگاه نقاشی اش آغاز نمود. از سال ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۸، آموزش فیلم سازی را از طریق دوره های تخصصی و آزمایشگاه های بین المللی معتبر فیلم، از جمله مدرسه فیلم دانمارک و مستر اسکول در داکیومنتری کمپوس گذراند. در سال ۲۰۱۳، شرکت تولید فیلم خود به نام رابیسون آرت را تأسیس کرد. او عضو فعال انجمن مستندسازان ایران و همچنین عضو انجمن صنفی کارگردانان آلمان است. او همچنین داور چندین جشنواره بین المللی فیلم بوده است، از جمله جشنواره اوسنابروک در آلمان وSunny Side of the Doc. فیلم های او از ج
مله ("هزار و یک شب دوری)" (۲۰۲۱) و "میدگل" (۲۰۲۴) در جشنواره های بین المللی متعددی به نمایش درآمده و موفق به دریافت جوایز مختلفی شده اند. از جمله می توان به تقدیر ویژه در برلیناله، جایزه ساکسون در جشنواره داک لایپزیگ، و در جشنواره This Human World در کشور اتریش، اشاره کرد. آثار او همچنین در جشنواره فیلم های بین المللی توکیو، شانگهای، سارایوو و سائو پائولو به نمایش درآمده اند. افزون بر این، آثارش از شبکه هایی مانند Arte نیز پخش شده اند و به مخاطبان متنوعی در سطح بین المللی رسیده اند. ( هزار و یک شب دوری) در اوایل ۲۰۲۲ در آلمان اکران شد و در می ۲۰۲۲ برنده جایزه بهترین فیلم مستند در جشنواره بین المللی فیلم مستند مونیخ شد. این فیلم مستند دربارهٔ رقصندگان ایرانی قبل و بعد از انقلاب اسلامی ۱۳۵۷ است. این فیلم مستند بر وضعیت رقصنده های باله و رقصنده های زیرزمینی پس از انقلاب اسلامی متمرکز است. در ژوئن ۲۰۱۷، فیلم کوتاه او به نام ("نقطه و شیر)" پس از افتتاحیه نمایشگاه «شیرهای ایران» در موزه هنرهای معاصر تهران منتشر شد. این فیلم کوتاه روایت افول فرهنگ مجسمه سازی ایران و احیای آن پس از قرن ها توسط پرویز تناولی، پدر مجسمه
سازی مدرن ایران را به تصویر می کشد. آخرین فیلم مستند او به نام َ"میدِگُل" که در سال ۲۰۲۴ منتشر شده روایت یک دختر نوجوان پناهنده افغان در ایران است که تلاش می کند رؤیای خود برای تبدیل شدن به یک بوکسور موی تای را با وجود بی عدالتی های اجتماعی و خشونت خارج از رینگ دنبال کند. َ"میدِگُل" مقاومت نسل Z را به تصویر می کشد که می خواهند از موقعیت ناامیدکننده زندگی خود رهایی یافته و حقوق انسانی خود را به دست آورند. او بوکس را راهی برای برنده شدن در رینگ نمی داند، بلکه آن را بخشی از چالش های زندگی می داند. اولین نمایش جهانی َ"میدِگُل" در ۱۸ فوریه ۲۰۲۴ به عنوان بخشی از هفتاد و چهارمین جشنواره بین المللی فیلم برلین انجام شد و موفق به دریافت لوح تقدیر هیات داوران در بخش نسل شد.
اسیر جنگی یک فیلم بقا فیلیپینی-آمریکایی محصول سال ۲۰۲۵، ژانر فیلم رزمی و جنگی به کارگردانی لوئیس ماندیلور با بازی و ایده پردازی اسکات ادکینز است. داستان در مورد افسر سرویس هوایی ویژه بریتانیایی است که در طول جنگ جهانی دوم اسیر شده و مجبور می شود در اردوگاه توقیف ژاپنی برای بقایش بجنگد. خلاصه داستان. جیمز رایت، فرمانده نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا که به دست ژاپنی ها در اردوگاه اسیران جنگی در فیلیپین اسیر شده، پیش از آن که کل اردوگاه روانه «راهپیمایی مرگ» شوند، رایت و دیگر زندانیان مجبور می شوند برای سرگرمی نگهبانان، در مبارزات مرگبار و بی رحمانه ای به مصاف یکدیگر بروند. تولید و انتشار. تولید تصویربرداری اصلی از هفته آخر ژوئیه تا اواخر اوت ۲۰۲۴ انجام شد. نمایش در جشنواره اولین اکران این فیلم، نمایش ویژه ۳ آوریل ۲۰۲۵ در تئاتر TCL، به میزبانی جشنواره فیلم بورلی هیلز. ماه اوت ۲۰۲۵ در دو جشنواره فیلم در کالیفرنیا به نمایش در آمد: جشنواره فیلم «بیگ بد» در گلندیل (۲۲ اوت، ساعت ۱۰ شب)و جشنواره بین المللی فیلم ساکرامنتو در ساکرامنتو (۳۰ اوت، ساعت ۶:۴۵ بعد از ظهر). انتشار خانگی این فیلم در تاریخ ۱۹ سپتامبر ۲۰۲۵ توسط ول گ
و یواس ای اینترتاینمنت (Well Go USA Entertainment) به صورت ویدئو به درخواست منتشر شد.
دیمیتری آگاپتسف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل روسیه است که در پست مهاجم برای بالاشیخا بازی می کند.
راحله احمدی (زادهٔ ۱۰ تیر ۱۳۴۹ در تهران) زندانی سیاسی پیشین و فعال حقوق زنان اهل ایران است. او در ۱۹ تیر ۱۳۹۸ پس از اعتراض به دستگیری و رفتار مأموران با دخترش صبا کرد افشاری که از یک ماه پیش به دلیل اعتراض به قانون حجاب اجباری در ایران بازداشت شده بود دستگیر شد. جلسه محاکمه او به ریاست قاضی افشار در دادگاه انقلاب تهران برگزار و او از بابت اتهام اجتماع و تبانی علیه امنیت ملی مجرم شناخته شد و به ۴ سال و ۲ ماه حبس محکوم شد. دستگیری و اتهامات. صبا کرد افشاری، دختر راحله احمدی، در تاریخ ۱ خرداد ۱۳۹۸ به دلیل شرکت در کمپین اعتراضی چهارشنبه های سفید بر علیه قانون حجاب اجباری ایران بازداشت شد. به گفته برخی منابع، بازجویان به خانم احمدی گفتند که او تنها زمانی آزاد می شود که دخترش جلوی دوربین اعتراف کند. مقامات زندان قبلاً هم سعی کرده بودند افشاری را برای اعتراف در سلول انفرادی تحت فشار قرار دهند. احمدی در دادگاه انقلاب به ریاست قاضی افشار به اتهام «اجتماع و تبانی علیه امنیت ملی» به ۴ سال و ۲ ماه زندان محکوم شد. او از اتهام «تشویق مردم به فساد یا فحشا» تبرئه شد، اتهامی که اغلب به زنان مخالف حجاب اجباری در ایران نسبت داد
ه می شود. احمدی در فوریه ۲۰۲۰ در مصاحبه با ماهنامه خط صلح بیان می کند که بازجویان علاوه بر اتهامات مرتبط با حجاب اجباری، او را بابت حمایت از اعتراضات کارگران هفت تپه در استان خوزستان و شماری از فعالین حقوق بشری مورد بازخواست قرار دادند و دختر دیگرش سوگند را تهدید به دستگیری کردند. مجازات او بعداً به ۲ سال و ۷ ماه زندان کاهش یافت. وضعیت سلامت در زندان. نگرانی قابل توجهی در مورد وضعیت سلامت او در دوران گذراندن حبس در زندان اوین وجود داشت. او به دلیل مشکلات تیروئید به شدت در مقابل عفونت ضعف داشت اما در زندان رسیدگی مناسبی به مشکلات جدی سلامتی او صورت نمی گرفت. در مارس ۲۰۲۰، او دچار عفونت گوش شد. پس از مرگ مادرش در ژوئیه ۲۰۲۱، درد دیسک کمر او بدتر شد، و او قادر به راه رفتن بدون کمک نبود. در ۱۶ فوریه ۲۰۲۲ راحله احمدی در زندان به کووید-۱۹ مبتلا شد. در طول همه گیری، نگرانی در مورد دسترسی محدود به خدمات پزشکی در بخش زنان زندان اوین وجود داشت و مقامات زندان در ایران زندانیان سیاسی را از مراقبت های پزشکی محروم می کردند. او و دخترش در فوریه ۲۰۲۳ از زندان اوین آزاد شدند. واکنش های بین المللی. سازمان حقوق بشری غیرانتفاعی
Freedom Now به نیابت از راحله احمدی و صبا کرد افشاری دادخواستی را به کارگروه بازداشت خودسرانه سازمان ملل متحد تسلیم کرد. کارشناسان این کارگروه بازداشت هر دوی آنها را نقض قوانین بین المللی تشخیص دادند.
هلوئیز روث فرست ، (زادهٔ ۴ مهٔ ۱۹۲۵ – درگذشتهٔ ۱۷ اوت ۱۹۸۲) فعال ضد-آپارتاید و محقق اهل اتحادیه آفریقای جنوبی بود. فرست از والدینی یهودی در سال ۱۹۲۵ متولد شد. او همچون پدر و مادر خود به عضویت حزب کمونیست آفریقای جنوبی درآمد و فعالیت خود را آغاز کرد. هدف این حزب که با کنگره ملی آفریقا متحد شده بود، سرنگونی حکومت آپارتاید آفریقای جنوبی بود. مهم ترین فعالیت فرست، عملکرد او به عنوان روزنامه نگار بود که با انتشار مقالات متعدد، سیاست های جداسازی نژادی معروف به آپارتاید را افشا کرد. فرست در سال ۱۹۴۹ با جو سلووو ازدواج کرد. او در تاریخ ۱۷ اوت ۱۹۸۲ توسط انفجاری از پیش طراحی شده در موزامبیک ترور شد. فیلم سینمایی "یک دنیا فاصله" (۱۹۸۸) با الهام از وقایع زندگی او ساخته شده است.
سوزانا روسن، نام خانوادگی هسوئل (۱۷۶۲ – ۲ مارس ۱۸۲۴)، یک رمان نویس، شاعر، نمایش نامه نویس، نویسنده مذهبی، بازیگر تئاتر و معلم آمریکایی بود. او اولین زن جغرافیدان و یکی از حامیان اولیه آموزش زنان بود. او همچنین علیه برده داری نوشت. روسن نویسنده رمان "شارلوت تمپل" در سال ۱۷۹۱ بود که تا زمان انتشار سریال "کلبه عمو تام" توسط هریت بیچر استو در سال های ۱۸۵۱–۱۸۵۲، پرفروش ترین کتاب در ادبیات آمریکا بود. او همچنین اولین کتاب درسی جغرافیای انسانی «خلاصه جغرافیای جهانی روسن» را در سال ۱۸۰۵ نوشت. زندگی نامه. دوران کودکی. سوزانا هسوئل در سال ۱۷۶۲ در پورتسموث، انگلستان به دنیا آمد. پدر او، نیروی دریایی سلطنتی ناوبان ویلیام هسوئل و همسر اولش، سوزانا موسگراو، که چند روز پس از تولد سوزانا درگذشت، بود. هنگامی که در بوستون خدمت می کرد، پدر او با ریچل وودوارد ازدواج مجدد کرد و خانواده دوم را تشکیل داد، و پس از بازگشت کشتی او به پورتسموث و از کار افتادن آن، به عنوان افسر گمرک بوستون منصوب شد و دخترش و یک خدمتکار را با خود به ماساچوست آورد. در ژانویه ۱۷۶۷، هنگامی که به ماساچوست رسیدند، کشتی آن ها در جزیره لاولز در بندر بوستون به گ
ل نشست و چند روز بعد خدمه و مسافران از لاشه کشتی نجات یافتند. آن ها در ننتسکت (که اکنون هال است) زندگی می کردند. دوست خانوادگی آن ها، جیمز اوتیس، به آموزش سوزانا توجه ویژه ای داشت. با آغاز انقلاب آمریکا، ستوان هسوئل تحت بازداشت خانگی قرار گرفت و خانواده به داخل کشور منتقل شدند و در هینگهام و ابینگتون، ماساچوست سکونت یافتند. در سال ۱۷۷۸، وضعیت سلامتی ضعیف او منجر به تبادل زندانی شد و خانواده از طریق هالیفاکس، نوا اسکوشیا به انگلستان فرستاده شدند و در نهایت در نزدیکی کینگستون آپون هال سکونت یافتند. اموال آمریکایی آن ها مصادره شد و آن ها در فقر نسبی زندگی کردند و مجبور شدند ملک پورتسموث را که پدربزرگ سوزانا برایش به جا گذاشته بود، بفروشند تا خانواده را تأمین کنند. به عنوان یک فرماندار که در وست مینستر زندگی می کرد، او اولین اثر خود، "ویکتوریا"، را نوشت که به دوچس دوونشایر تقدیم کرده بود و در سال ۱۷۸۶ منتشر شد. در ۱۷ اکتبر همان سال، او با ویلیام روسن، یک بازرگان سخت افزار که از یک خانواده تئاتری می آمد، ازدواج کرد. ویلیام همچنین به عنوان یک نوازنده شیپور در گارد اسب های سلطنتی شناخته شده بود. قلم و صحنه. به عنوان
یک فرماندار که در وست مینستر زندگی می کرد، او اولین اثر خود، "ویکتوریا"، را نوشت که به دوچس دوونشایر تقدیم کرده بود و در سال ۱۷۸۶ منتشر شد. در ۱۷ اکتبر همان سال، او با ویلیام روسن، یک بازرگان سخت افزار که از یک خانواده تئاتری می آمد، ازدواج کرد. ویلیام همچنین به عنوان یک شیپورزن گارد اسب های سلطنتی شناخته می شد. در سال ۱۷۹۱ در لندن، به عنوان 'خانم روسن'، او رمان معروف خود "شارلوت: داستان حقیقت" را منتشر کرد، که بعدها در آمریکا با نام "شارلوت تمپل" تجدید چاپ شد و اولین رمان پرفروش جدید این کشور شد. این داستان محبوب فریب و پشیمانی بیش از ۲۰۰ نسخه چاپی داشته است. این رمان منجر به بسیاری از جنجال ها شد، هم به دلیل محتوای آن و هم به دلیل اینکه آیا می تواند به عنوان یک رمان در نظر گرفته شود به دلیل تعداد صفحات کمی که داشت.
لی مو (درگذشته ۲۲۹ پیش از میلاد)، نام شخصی زو (繓)، نام محترم مو (牧)، یک ژنرال نظامی چینی در ایالت ژائو در دوره ایالت های جنگ طلب بود. او در فولکلور چینی به عنوان یکی از چهار ژنرال بزرگ دوره ایالت های جنگ طلب متأخر، همراه با بای چی، وانگ جیان و لیان پو شناخته می شود. او به عنوان یکی از بهترین فرماندهان تاکتیک دفاعی در جنگ های باستانی در نظر گرفته می شود. زندگی. در سال ۲۶۵ پیش از میلاد، لی مو در فرمانداری یانمن مستقر شد و دستور گرفت که از فرمانداری های شمال غربی یان شان (雁山) و دایجون (代郡) در برابر حملات توسط شیونگ نو (匈奴) و سایر قبایل دفاع کند. او در ابتدا استراتژی کاملاً تدافعی اتخاذ کرد که به ترسویی متهم شد و در نتیجه با یک فرمانده تهاجمی تر جایگزین شد. دولت ژائو ارتش خود را با ۱٬۳۰۰ ارابه جنگی، ۱۳٬۰۰۰ سواره نظام، ۵۰٬۰۰۰ پیاده نظام و ۱۰۰٬۰۰۰ تیرانداز آماده کرد. این ارتش در مناطق روستایی پراکنده شد. شیونگ نو نیرویی کوچک برای حمله به مرز ارسال کردند و لی مو وانمود کرد که شکست خورده و چند هزار نفر را به شیونگ نوها واگذار کرد. چانیو (یا شان یو، عنوان رئیس شیونگ نوها) از این خبر مطلع شد و نیروی بزرگی را برای حمله
به ژائو فرستاد. ژائو به دو ارتش تقسیم شد، شیونگ نوها را محاصره کرده و شکست داد، صدها هزار نفر و اسب را کشت. سپس ژائو دَن لَن را هلاک کرد، دونگ هو را شکست داد و لین هو را مجبور به تسلیم کرد. شان یو نیز فرار کرد. در سال ۲۴۳ پیش از میلاد، لی مو فرماندهی جنگ علیه یان را بر عهده گرفت و توانست ووسوی (武遂) و فانگ چنگ (方城) را فتح کند. بعدها، با افزایش تهدید از سوی چین به ویژه با تاج گذاری پادشاه ژنگ، لی مو توجه خود را بیشتر به مناطق غربی ژائو معطوف کرد. دولت ژائو به طور چشمگیری ضعیف شده بود. پس از شکست سنگین در برابر نیروهای چین به رهبری بای چی در نبرد نبرد چانگ پینگ در سال ۲۶۰ پیش از میلاد که در آن ژائو تقریباً تمام ارتش خود را از دست داده بود، بیشتر اراضی اصلی ژائو سقوط کرد. افزون بر این، ژائو به دلیل ضعف کشورهای وی، یان و هان از حمایت خارجی محروم بود، درحالی که کی و چو بیشتر مایل بودند که شاهد انقراض این پادشاهی باشند تا مواجهه با چین قدرتمند. لی مو همچنان می توانست در برابر نیروهای بسیار قوی تر چین مقاومت کند و رقابت کند؛ بنابراین درحالی که چین می توانست به راحتی به وی و هان حمله کند، اما حمله به ژائو برای آن ها س
خت تر بود. در سال ۲۳۳ پیش از میلاد، هنگامی که نیروهای چین تحت فرماندهی هوان یی (桓齮) به شهرهای چی لی (赤麗) و یی آن (宜安) حمله کردند، لی مو به عنوان فرمانده ارشد ارتش ژائو منصوب شد و با شکست دادن ارتش چین در یی آن (宜安)؛ در حدود شژیاژوانگ کنونی در استان هبی یا فِی سیا (肥)؛ غرب شِنژو کنونی در استان هبی جمهوری خلق چین، این پیروزی را به دست آورد. به خاطر این دستاورد، او به عنوان نمادی از ووآن (武安君) مورد تقدیر قرار گرفت. در سال ۲۳۲ پیش از میلاد، ارتش چین به ژائو حمله کرده و شهر لانگ منگ را تصرف کرد، اما در نبرد فانوو (番吾)؛ در شهرستان پینگ شان، استان هبی توسط لی مو دوباره شکست خورد. طبق برخی تفسیرها، لی مو همچنین توانست از هجوم مشترک هان و وی به جنوب ژائو جلوگیری کند و بعد از این نبرد، نیروهای ژائو به منطقه پایتخت خود عقب نشینی کردند. در سال ۲۲۹ پیش از میلاد، وانگ جیان به ژائو حمله کرد، اما او (به همراه دیگر فرماندهان مانند یانگ دوآن هه، چیانگ لی و لی شین) نتوانست در برابر لی مو پیشرفتی داشته باشد و نتیجه جنگ به بن بست رسید. حذف لی مو برای چین ضروری شد تا بتواند ژائو را فتح کند و در نهایت چین را متحد کند. چین تصمیم گرف
ت جاسوسانی را به دربار ژائو بفرستد، با رشوه دادن به درباریان کلیدی مانند گو کای (郭開) و هان چانگ (韓倉) تا پادشاه ژائو را قانع کنند که لی مو و سیما شان (司馬尚) را با ژائو تسونگ (趙蔥) و یان جو (顏聚) به عنوان فرماندهان جایگزین کند و ادعا کنند که آن ها در حال برنامه ریزی شورش هستند. این طرح موفق شد. لی مو از سمت خود برکنار شد و به زودی بر اساس دستور پادشاه یا اعدام شد یا مجبور به خودکشی شد. با مرگ لی مو، سقوط ژائو غیرقابل اجتناب شد و این دولت به سرعت توسط نیروهای چین نابود گردید. در چند سال بعد، دولت دای نیز سقوط کرد و بدین ترتیب باقی مانده های آخرین آثار ژائو پایان یافت. در فرهنگ عامه. لی مو در مانگای کینگدام با نام ریبوکو به تصویر کشیده شده است.
این مقاله در رابطه با به نقش و مشارکت زنان در جنگ های صلیبی (۱۰۹۶–۱۲۹۱ میلادی) است. علی رغم کمبود منابع تاریخی مقارن، روایات موجود نشان دهنده حضور فعال و تأثیرگذار آنها در این جنبش مذهبی-نظامی است. محدودیت های حقوقی و اجتماعی قرون وسطی، تسلط کلیسا و روحانیون مرد بر آموزش و ادبیات، و ماهیت نظامی جنگ های صلیبی باعث شده که حضور زنان در منابع معاصر کمرنگ و اغلب در سایه مردان خانواده شان ثبت شود. با این حال، شواهد موجود نشان می دهد زنان از تمام طبقات اجتماعی و ادیان مختلف — مسیحی، مسلمان و یهودی — به طرق گوناگون در این کارزارها مشارکت داشتند. نمونه هایی همچون مارگارت بورلی که در محاصره اورشلیم با قابلمه بر سر به عنوان کلاهخود جنگید، یا راهبه ای از تریر (واقع در آلمان امروزی) که با انگیزه مذهبی در نخستین جنگ صلیبی شرکت کرد، نشان دهنده تنوع انگیزه ها و نقش های زنان است. زنان اشراف زاده نقش های پیچیده و متنوعی ایفا می کردند که فراتر از همراهی ساده مردان خانواده بود. ملکه هایی همچون الینور آکیتن که پادشاه فرانسه لوئی هفتم را در جنگ صلیبی دوم همراهی کرد، برنگاریا ناوار و جوآنا که پادشاه انگلستان ریچارد یکم را در جنگ صل
یبی سوم یاری کردند، و ملکه مارگارت پرووانسی که در زمان اسارت همسرش پادشاه فرانسه لوئی نهم در جنگ صلیبی هفتم، دستور آماده سازی کشتی های جنگی و تأمین مالی نیروهای کمکی را صادر کرد. برخی زنان مانند ملیساند ملکهٔ پادشاهی اورشلیم که قلعه الحبیس را از مسلمانان بازپس گرفت، یا اشیوا د بورس که یک هفته از طبریه در برابر صلاح الدین ایوبی دفاع کرد، مستقلاً رهبری نظامی اعمال کردند. در جبهه مسلمان، شجرالدر پس از مرگ همسرش سلطان الصالح ایوب، رهبری مقاومت علیه صلیبیون را برعهده گرفت و موقتاً به عنوان سلطان حکومت کرد. زنان همچنین در نقش های دیپلماتیک و میانجی گری فعال بودند؛ از جمله در انتقال اطلاعات نظامی، برقراری پیوندهای سیاسی از طریق ازدواج، و مذاکرات صلح. تأثیر حضور زنان در جنگ های صلیبی فراتر از نقش های فردی آنها بود و تحولات عمیق اجتماعی و سیاسی به همراه آورد. در قلمروهای صلیبی اوترمر، مرگ مکرر مردان در جنگ منجر به افزایش قدرت و استقلال زنان بیوه شد که بخش عمده ای از اموال و زمین ها را کنترل می کردند. این وضعیت با هنجارهای اروپایی آن دوره در تضاد قرار داشت و امکان نقش آفرینی سیاسی و حتی نظامی بیشتری برای زنان فراهم می
کرد. ازدواج های مجدد این زنان ثروتمند به ابزاری برای جذب نیروی نظامی جدید از اروپا تبدیل شد. زنان از طبقات پایین نیز در نقش های حیاتی پشتیبانی نظامی فعالیت داشتند، از تأمین آب و غذا برای نیروهای جنگی گرفته تا مشارکت در ساخت استحکامات دفاعی و در موارد اضطراری، جنگاوری مستقیم. جنبش های مردمی مانند جنگ صلیبی کودکان و جنگ صلیبی چوپانان نیز شامل زنان غیراشرافی بود. تجربیات زنان یهودی در جنگ های صلیبی، به ویژه در خشونت ها و کشتار راینلاند، نمونه ای از مقاومت در برابر تغییر دین اجباری و فداکاری برای حفظ هویت مذهبی ارائه می دهد. زنان یونانی نیز به عنوان شاهدان، قربانیان و گاه کنشگران سیاسی در این رویدادها نقش داشتند. در نهایت، مطالعه نقش زنان در جنگ های صلیبی نشان می دهد که آنها نه تنها بخش جدایی ناپذیر این جنبش تاریخی بودند، بلکه بدون شبکه حمایتی، مالی و تدارکاتی آنها، گسترش مرزهای مسیحیت و شکوفایی جامعه لاتین در شرق امکان پذیر نبود. زنان و منابع جنگ های صلیبی. در اوایل قرن ۱۳ میلادی، توماس فرویدمونت، راهب سیسترسی در فرانسه، مرثیه ای برای خواهر بزرگترش، مارگارت بورلی در اواخر قرن ۱۲ میلادی، نوشت و به ماجراهای او در
طول جنگ های صلیبی پرداخت. طبق روایات، او در جریان محاصره اورشلیم در سال ۱۱۸۷ توسط صلاح الدین ایوبی با قابلمه ای بر سرش به عنوان کلاهخود جنگید و دو بار به اسارت درآمد و زندانی مسلمانان شد. با این حال، پس از پرداخت فدیه و آزادی، پیش از مرگش در سال ۱۲۱۵ در صومعهٔ مونتروی، او تجربیاتش را برای توماس فرویدمونت بازگو کرد. اثر توماس برای زمان خود منحصر به فرد است؛ این اثر به شکلی نوشته شده که گویی از زبان خود مارگارت روایت می شود؛ زنی که روایت دست اولی از زیارتش به سرزمین مقدس ارائه می دهد. ماهیت استثنایی این اثر بی شک تحت تأثیر این واقعیت بود که توماس درصدد آن بود تا روی ویژگی مذهبی تجربیات مارگارت در شام تأکید کند، نه اینکه اعمال او را از نظر تاریخی به عنوان یک زن ثبت کند. در اکثر موارد، زنان به ندرت در منابع مقارن با پدیدهٔ جنگ های صلیبی حضور دارند. در طول قرن های ۱۲ و ۱۳ میلادی، کلیسا و روحانیون مرد بر آموزش و ادبیات آن ایام تسلط داشتند و محدودیت های حقوقی و اجتماعی زیادی بر زنان اعمال می شد. این وضعیت منجر به کمبود اطلاعات نوشته شده دربارهٔ آنها شد؛ به ویژه مطالبی که از دیدگاه زنانه ارائه شده باشد. علاوه بر این،
در این شرایط، کسانی که تاریخ جنگ های صلیبی را می نوشتند، به دو دلیل از نوشتن در باب زنان و موضوعات مرتبط با آنها اجتناب می کردند: نخست، جنگ صلیبی بنا به تعریف، یک فعالیت و کنش نظامی بود و جنگ به طور سنتی یک فعالیت مردانه محسوب می شد. دوم، زنان از شرکت فعالانه در جنبش و لشکرکشی های صلیبی منع می شدند. در فراخوان های پاپ ها و موعظه های واعظان جنگ های صلیبی اغلب چنین تصریح شده است که زنان نباید بدون اجازه و محافظت به همراه نیروهای صلیبی عازم سرزمین مقدس شوند. با این حال، آنها نمی توانستند به طور کامل منع شوند؛ زیرا جنبش صلیبی، شکلی از زیارت — آنهم از نوع مسلحانه — بود؛ بنابراین، راه برای زیارت از اماکن مقدس در اراضی مقدس برای تمامی مسیحیان چه زن چه مرد، باز بود. هرچند، زنان جنگجو که صلیب گرفته بودند، اغلب مورد انتقاد قرار می گرفتند. برخی نگرانی ها از حضور زنان و غیرنظامیان در ارتش های صلیبی به خاطر مسائل تدارکاتی بود: از نظر برخی منابع، آنها «دهان های بی فایده» بودند که منابع را مصرف می کردند و از سرعت نیروهای صلیبی می کاهیدند. ترس های دیگر بیشتر مختص ماهیت جنس زن بود؛ به ویژه ترس از اینکه حضور زنان، صلیبیون را
به گناه و مسائل جنسی و وسوسه سوق دهد. در مقام زائر، صلیبیون می بایست از هرگونه فعالیت جنسی خودداری می کردند؛ وضعیتی که با واقعیت زندگی در ارتش قرون وسطایی که در آن همراهان در اردوگاه حضور مستمر داشتند، در تضاد بود. به همین جهت، شکست های نظامی در طول جنگ های صلیبی اغلب بخاطر نارضایتی خداوند از گناهان و معصیت صلیبیون دیده می شد و زنان به همین دلیل مورد سرزنش قرار می گرفتند. با وجود این دیدگاه ها، زنان از تمام سطوح اجتماعی به جنبش صلیبی می پیوستند. در موارد نادر نیز، زنانی همچون مارگارت بورلی حتی برای شجاعت و سهم شان در جنگ مقدس مورد ستایش قرار می گرفتند. انگیزهٔ زنان. بیشتر زنانی که در منابع مرتبط به جنگ های صلیبی ذکر شده اند، اشراف زاده ها بودند. زنان اشراف زاده معمولاً از دستورالعمل ها و فرمان های پاپ و کلیسا پیروی می کردند و همراه بستگان مرد خود عازم می شدند. این مسئله به نوبه خود ارزیابی انگیزه های زنان را دشوار می کند؛ چراکه آنها اغلب تحت الشعاع همتایان مرد خود قرار می گرفتند. هفت زن نام برده شده در منابع مقارن با نخستین جنگ صلیبی (۱۰۹۶–۱۰۹۹) همسران صلیبیون اشراف زاده بودند و از میان نُه زنی که می دانیم طی
پنجمین جنگ صلیبی (۱۲۱۷–۱۲۲۱) حضور داشتند، احتمالاً تنها دو نفر ممکن است بدون خانواده عازم مصر شده باشند. ملکه های صلیبی که همراه شوهرانشان رهبری نیروهای صلیبی را بر عهده داشتند، الینور آکیتن (همسر لوئی هفتم پادشاه فرانسه)، برنگاریا ناوار (همسر همسر ریچارد یکم پادشاه انگلستان)، مارگارت پرووانسی (همسر لوئی نهم پادشاه فرانسه) و النور کاستیا (همسر ادوارد یکم پادشاه انگلستان) بودند. جوآنا، ملکه بیوه پادشاهی سیسیل، در سومین جنگ صلیبی (۱۱۸۹–۱۱۹۲) با برادرش، ریچارد اول انگلستان، حضور داشت اما ممکن است همچنین در حال برآورده کردن عهد و سوگند شوهر فقیدش، ویلیام دوم سیسیل، به جنگ صلیبی بوده باشد. او از باقیمانده جهیزیه اش برای کمک به تأمین مالی حمله ریچارد یکم استفاده کرد. چنین زنان مهمی معمولاً با ملازمانی از بانوان اشراف زاده و خدمتکاران زن همراه بودند که دربارهٔ آنها اطلاعات کمتری وجود دارد. پیوندهای خانوادگی و روابط خاندانی با صلیبیون ممکن است زنان را تحت تأثیر قرار داده باشد که صلیب بگیرند اما برخی از آنها موفق شدند به تنهایی سفر کنند؛ مانند مارگارت (تولد ۱۱۵۸ – مرگ ۱۱۹۷ میلادی)، بیوهٔ بلاش سوم پادشاه مجارستان. او
پس از مرگ شوهرش، او مشتاق رفتن به اورشلیم بود؛ بنابراین، جهیزیه اش را فروخت و با گروهی از شوالیه ها، در جنگ صلیبی آلمانی ۱۱۹۷ شرکت کرد. اگرچه اطلاعات دربارهٔ انگیزه زنان اندک است اما آنها هم همچون مردان با انگیزه های معنوی به جنبش پاسخ می دادند. زنان قرون وسطی نقش برجسته ای به عنوان حامیان کلیسا داشتند، و مشارکت آنها در اصلاحات صومعه و جنبش های بدعت آمیز در آن مقطع زمانی، گواهی بر صداقت دغدغه های مذهبی آنهاست. پاداش های معنوی مانند بخشش گناهان که به صلیبیون پیشنهاد می شد، برای همه مسیحیان جذاب بود. زنان با انگیزه مذهبی در نخستین جنگ صلیبی شامل راهبه ای از تریر و زنی که در پی غاز خود به جنگ صلیبی رفت (با این اعتقاد که آن غاز آکنده از روح القدس است) بودند؛ اگرچه هر دوی آنها به خاطر رفتار نامناسب مورد انتقاد وقایع نگاران قرار گرفتند. مسئله زیارت هم برای مردان و هم برای زنان بسیار جذاب بود و اورشلیم، شهر مقدس، بهترین مقصد برای زیارت و توبه بود. تا آن زمان، زائران نباید سلاح حمل می کردند اما پس از آغاز جنبش صلیبی، تعداد زیادی از زائران غیرمسلح توانستند با ارتشی که از سوی پاپ مجوز جنگ داشت، به سرزمین مقدس سفر کنند.