Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ست ۱۲۰ میلیون دلار و کمیسیون تنظیم مقررات هسته ای آمریکا ۳۰ میلیون دلار از کنگره برای ادامه فعالیت های مجوزدهی مخزن کوهستان یوکا کرد. برای سال مالی ۲۰۱۹، وزارت انرژی دوباره ۱۲۰ میلیون دلار درخواست کرد در حالی که کمیسیون تنظیم مقررات هسته ای درخواست خود را به ۴۷٫۷ میلیون دلار افزایش داد. کنگره بودجه ای برای باقی مانده سال مالی ۲۰۱۸ اختصاص نداد. در مه ۲۰۱۹، نماینده جان شیمکوس لایحه ای برای این محل دوباره در مجلس نمایندگان معرفی کرد، اما کمیته تخصیص بودجه اصلاحیه ای از طرف نماینده مایک سیمپسون برای افزودن ۷۴ میلیون دلار به بودجه کوهستان یوکا را رد کرد. در ۲۰ مه ۲۰۲۰، معاون وزیر انرژی مارک و منزس در کمیته انرژی و منابع طبیعی سنای آمریکا شهادت داد که رئیس جمهور ترامپ قویاً مخالف پیشبرد پروژه مخزن کوهستان یوکا است. در مه ۲۰۲۱، وزیر انرژی جنیفر گرانهولم گفت که کوهستان یوکا بخشی از برنامه های دولت بایدن برای دفع زباله هسته ای نخواهد بود و انتظار دارد که در ماه های آینده اقدامات بعدی وزارتخانه اعلام شود. مقدمه. سوخت هسته ای مصرف شده، محصول جانبی رادیواکتیو تولید برق در نیروگاه های هسته ای تجاری است، و زباله رادیواکتیو
سطح بالا، محصول جانبی بازفرآوری سوخت مصرف شده برای تولید ماده شکافت پذیر جهت تسلیحات هسته ای است. در سال ۱۹۸۲، کنگره سیاست ملی ای برای حل مشکل دفع زباله هسته ای وضع کرد. این سیاست، قانونی فدرال با عنوان «قانون سیاست زباله هسته ای» بود که وزارت انرژی ایالات متحده (DOE) را مسئول یافتن محل، ساخت و بهره برداری از یک تأسیسات دفع زیرزمینی موسوم به مخزن زمین شناسی کرد. پیشنهاد استفاده از یک مخزن زمین شناسی به سال ۱۹۵۷ بازمی گردد، زمانی که آکادمی ملی علوم آمریکا توصیه کرد که بهترین روش برای حفاظت از محیط زیست و سلامت و ایمنی عمومی، دفع زباله ها در دل صخره ها در اعماق زمین است. وزارت انرژی از سال ۱۹۷۸ مطالعه کوهستان یوکا را آغاز کرد تا تعیین کند که آیا این محل برای نخستین مخزن زمین شناسی بلندمدت کشور، برای بیش از ۷۰٬۰۰۰ تن متریک (۱۵۰ میلیون پوند) سوخت هسته ای مصرف شده و زباله رادیواکتیو سطح بالا، که تا سال ۲۰۱۵ در ۱۲۱ محل در سراسر کشور انبار شده بود، مناسب است یا خیر. برآورد می شود که حدود ۱۰٬۰۰۰ تن متریک از این زباله ها مربوط به برنامه های هسته ای نظامی آمریکا باشد. در ۱۹ دسامبر ۱۹۸۴، وزارت انرژی ۱۰ محل در ۶ ایالت ر
ا بر اساس داده هایی که طی نزدیک به ۱۰ سال گردآوری شده بود، به عنوان گزینه هایی برای مکان مخزن پیشنهاد داد. این ۱۰ محل مورد مطالعه قرار گرفت و نتایج این مطالعات مقدماتی در سال ۱۹۸۵ منتشر شد. بر پایه این گزارش ها، رئیس جمهور رونالد ریگان سه محل را برای مطالعه علمی فشرده، موسوم به «شناسایی محل»، تأیید کرد. این سه محل عبارت بودند از هنفورد در واشینگتن، شهرستان دیف اسمیت در تگزاس، و کوهستان یوکا. در سال ۱۹۸۷، کنگره قانون سیاست زباله هسته ای را اصلاح و وزارت انرژی را موظف کرد فقط کوهستان یوکا را بررسی کند، که در مجاورت سایت آزمایش هسته ای سابق قرار داشت. قانون تصریح داشت که اگر در جریان شناسایی محل مشخص شود کوهستان یوکا نامناسب است، مطالعات باید فوراً متوقف شود. این گزینه زمانی منقضی شد که ریگان رسماً این محل را توصیه کرد. در ۲۳ ژوئیه ۲۰۰۲، رئیس جمهور جورج دبلیو بوش «قطعنامه مشترک مجلس ۸۷» را امضا کرد که به وزارت انرژی اجازه داد گام بعدی برای ایجاد یک مخزن ایمن برای انبار زباله هسته ای را بردارد. وزارت انرژی قرار بود از ۳۱ ژانویه ۱۹۹۸ دریافت سوخت مصرف شده را در کوهستان یوکا آغاز کند، اما به دلیل مجموعه ای از تأخیره
ا، چالش های حقوقی، نگرانی ها دربارهٔ نحوه انتقال زباله های هسته ای به این محل، و فشارهای سیاسی که به کمبود بودجه انجامید، موفق به این کار نشد. در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۰۶، وزارت انرژی ایالات متحده (DOE) تاریخ ۳۱ مارس ۲۰۱۷ را—در صورت تأمین کامل بودجه—به عنوان زمان آغاز به کار تأسیسات و پذیرش پسماند پیشنهاد کرد. در ۸ سپتامبر ۲۰۰۶، جرج بوش، رئیس جمهور وقت، وارد (ادوارد) اسپروت، مدیر اجرایی سابق صنعت هسته ای از شرکت انرژی PECO در پنسیلوانیا را برای رهبری پروژهٔ یاکا مانتین معرفی کرد. پس از انتخابات میان دوره ای کنگره در سال ۲۰۰۶، هری رید، یکی از مخالفان دیرینهٔ این انبار، به رهبری اکثریت سنا رسید؛ جایگاهی که به او امکان می داد تأثیر زیادی بر آیندهٔ این پروژه بگذارد. رید اعلام کرد که به تلاش های خود برای جلوگیری از تکمیل پروژه ادامه خواهد داد و گفته اش نقل شده که: «یاکا مانتین مرده است. هرگز اتفاق نخواهد افتاد.» در قانون بودجه جامع سال ۲۰۰۸، بودجه پروژه کوهستان یوکا به ۳۹۰ میلیون دلار کاهش یافت. این پروژه توانست منابع خود را بازتخصیص دهد و هزینه های مربوط به حمل ونقل را به تعویق اندازد تا درخواست مجوز را در تاریخ ۳ ژوئن ۲۰۰
۸ ارائه کند. در جریان کمپین انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۰۸، باراک اوباما وعده داد که این پروژه را رها خواهد کرد. پس از انتخاب وی، کمیسیون تنظیم مقررات هسته ای آمریکا به اوباما اطلاع داد که اختیار قانونی توقف پروژه را ندارد. در ۲۳ آوریل ۲۰۰۹، لیندزی گراهام و هشت سناتور دیگر لایحه ای معرفی کردند تا از یک صندوق فدرال ۳۰ میلیارد دلاری که نیروگاه های هسته ای به آن پرداخت کرده اند، «بازپرداخت» انجام شود، در صورتی که کنگره پروژه را لغو کند. در نوامبر ۲۰۱۳، در پاسخ به شکایت انجمن ملی کمیسیونرهای خدمات عمومی و مؤسسه انرژی هسته ای، دادگاه تجدیدنظر ایالات متحده حکم داد که شرکت های هسته ای می توانند تا زمانی که وزارت انرژی قانون سیاست زباله هسته ای را دنبال نکند (که کوهستان یوکا را به عنوان مخزن تعیین کرده است) یا کنگره قانون را تغییر ندهد، پرداخت به صندوق بازیابی زباله هسته ای را متوقف کنند. این هزینه در ۱۶ مه ۲۰۱۴ خاتمه یافت. در غیاب یک مخزن عملیاتی، دولت فدرال در ابتدا سالانه بین ۳۰۰ تا ۵۰۰ میلیون دلار به شرکت های خدماتی بابت ناتوانی در عمل به قرارداد تحویل سوخت مصرف شده تا سال ۱۹۹۸ پرداخت می کرد. برای ده سال پس از ۲۰۱۵،
برآورد می شود که پرداخت ها از «صندوق داوری» بالغ بر ۲۴ میلیارد دلار به مالیات دهندگان هزینه تحمیل کند. صندوق داوری مشمول قوانین بودجه نیست و به کنگره اجازه می دهد از موضوع زباله هسته ای چشم پوشی کند، چراکه پرداخت از این صندوق تأثیری بر هزینه های سالانه سایر برنامه ها ندارد. تأسیسات. هدف پروژهٔ کوهستان یوکا، پایبندی به «قانون سیاست گذاری پسماند هسته ای» مصوب سال ۱۹۸۲ و ایجاد یک محل ملی برای ذخیرهٔ سوخت مصرف شدهٔ هسته ای و پسماند پرتوزای سطح بالا است. پیمانکار مدیریت و بهره برداری پروژه از اول آوریل ۲۰۰۹ شرکت خدمات مخزن ایالات متحده (USA Repository Services یا USA-RS) بود، که زیرمجموعهٔ کامل شرکت URS Corporation (اکنون بخشی از AECOM) است و پیمانکاران فرعی اصلی آن شرکت Shaw Corporation (اکنون بخشی از McDermott International Inc.) و شرکت Areva Federal Services LLC (اکنون بخش خدمات فدرال اورانو) بودند. پس از اخراج ۸۰۰ کارمند در ۳۱ مارس ۲۰۰۹، حدود ۱۰۰ نفر در پروژه باقی ماندند تا اینکه تمام کارکنان فنی تا پایان سال مالی ۲۰۱۰ به دلیل تخصیص نیافتن بودجه در سال ۲۰۱۱ برای دفتر مدیریت پسماند پرتوزای غیرنظامی اخراج شدند.
آزمایشگاه های ملی سندیا مسئول تحلیل پس از بسته شدن و تضمین انطباق با قانون سیاست گذاری پسماند هسته ای (NWPA) بودند. تونل اصلی «تأسیسات مطالعات اکتشافی» به شکل U، به طول ۵ مایل (۸ کیلومتر) و عرض ۲۵ فوت (۷٫۶ متر) است. چند حفره طاقچه مانند به شکل کلیسا نیز از تونل اصلی منشعب می شوند. بیشتر آزمایش های علمی در این طاقچه ها انجام شد. تونل های جانبی بارگذاری (emplacement drifts) که محل ذخیره سازی پسماند بودند، ساخته نشدند، زیرا نیازمند مجوز کمیسیون تنظیم مقررات هسته ای بودند. ظرفیت قانونی این محل دفن ۷۷٬۰۰۰ تن متریک (۸۵٬۰۰۰ تن کوتاه آمریکایی) است. برای ذخیرهٔ این میزان پسماند، به ۴۰ مایل (۶۴ کیلومتر) تونل نیاز بود. قانون سیاست گذاری پسماند هسته ای ظرفیت ذخیره سازی را به ۶۳٬۰۰۰ تن متریک سوخت مصرف شدهٔ تجاری اولیه (بدون بازفرآوری) محدود می کند. انتظار می رفت ۱۰۴ راکتور تجاری آمریکا که آن زمان فعال بودند، تا سال ۲۰۱۴ این میزان سوخت مصرف شده را تولید کنند؛ به شرطی که میله های سوخت مصرف شده بازفرآوری نشوند. در حال حاضر، ایالات متحده فاقد تأسیسات بازفرآوری سوخت غیرنظامی است. تا سال ۲۰۰۸، کوهستان یوکا یکی از پُرمطالعه ترین
بخش های زمین شناسی در جهان بود؛ ایالات متحده در این پروژه، بین مطالعات زمین شناسی و علوم مواد، ۹ میلیارد دلار سرمایه گذاری کرده بود. این مکان که توسط ادارهٔ معادن و زمین شناسی نوادا (NBMG) بررسی شده، از دیگر محل های احتمالی دفن پسماند تفاوت زیادی دارد، زیرا دارای مشابهت های طبیعی با مواد هسته ای است که در حال مطالعه هستند. وزارت انرژی ایالات متحده (DOE) برآورد می کند که بیش از ۱۰۰ میلیون گالن پسماند بسیار پرتوزا و ۲٬۵۰۰ تن متریک (۲٬۸۰۰ تن کوتاه) سوخت مصرف شده از تولید سلاح های هسته ای و فعالیت های پژوهشی را در محل های موقت ذخیره سازی در اختیار دارد. هزینهٔ این تأسیسات از ترکیبی از مالیاتی بر هر کیلووات ساعت برق هسته ای و نیز بودجهٔ مالیاتی برای دفع پسماندهای هسته ای نظامی و دریایی تأمین می شود. بر پایهٔ برآورد هزینه در سال ۲۰۰۱، حدود ۷۳٪ از بودجه را مصرف کنندگان برق هسته ای و ۲۷٪ را مالیات دهندگان تأمین می کردند. مدیر هزینهٔ کل چرخهٔ عمر سیستم، آقای اسپروت، در ۱۵ ژوئیهٔ ۲۰۰۸ برآوردی ۹۰ میلیارد دلاری به کنگره ارائه کرد. این رقم با برآوردهای پیشین قابل مقایسه نبود، چون ظرفیت مخزن تقریباً دو برابر و دورهٔ زمانی
آن بسیار طولانی تر (۱۰۰ سال در برابر ۳۰ سال) در نظر گرفته شده بود. افزون بر آن، هزینهٔ پروژه به دلیل کمبود بودجه برای پیشبرد کارآمد و تکمیل آن، پیوسته در حال افزایش بود. تا سال ۲۰۰۷، وزارت انرژی اعلام کرد که قصد دارد ظرفیت مخزن کوهستان یوکا را دو برابر کرده و به ۱۳۵٬۰۰۰ تن متریک (۱۴۹٬۰۰۰ تن کوتاه)، یا ۳۰۰ میلیون پوند برساند. دستگاه حفاری تونل (TBM) که تونل اصلی را حفر کرد، ۱۳ میلیون دلار هزینه داشت و هنگام عملیات، ۴۰۰ فوت (۱۲۰ متر) طول داشت. این دستگاه اکنون در خروجی خود در ورودی جنوبی تأسیسات (South Portal) قرار دارد. طاقچه های جانبی کوتاه با استفاده از مواد منفجره حفر شدند. مخالفت ها. وزارت انرژی ایالات متحده (DOE) قرار بود تا ۳۱ ژانویهٔ ۱۹۹۸ (۲۷ سال پیش) پذیرش سوخت مصرف شده در تأسیسات یوکاماونت را آغاز کند. اما تا سال ۲۰۱۰، سال ها پس از این ضرب الاجل، آیندهٔ این سایت همچنان نامشخص بود؛ به دلیل دعوی های حقوقی ادامه دار و مخالفت های سناتور هری رید. به دلیل تأخیرهای ساخت، تعدادی از نیروگاه های هسته ای در آمریکا به ذخیره سازی خشک سوخت هسته ای در محل خود و به طور نامحدود روی آورده اند؛ این سوخت ها در محفظه های
ی فولادی و بتنی نگهداری می شوند. این پروژه در ایالت نوادا با مخالفت گسترده ای مواجه شده و به طور گسترده ای در سطح ملی مورد بحث است. دوسوم ساکنان نوادا معتقدند که منصفانه نیست این ایالت مسئول نگهداری پسماند هسته ای باشد؛ در حالی که هیچ نیروگاه هسته ای در آن وجود ندارد.بسیاری از مخالفت های مردم نوادا ناشی از قانونی موسوم به «قانون ضربه به نوادا» در سال ۱۹۸۷ است؛قانونی که مطالعهٔ دو محل دیگر (هَنفورد و تگزاس) را پیش از رسیدن به نتیجه متوقف کرد. شهرستان نای (Nye County) که محل احداث سایت پیشنهادی است، از توسعهٔ آن حمایت می کند؛ همچنین شش شهرستان مجاور نیز پشتیبان پروژه هستند. در یک نظرسنجی در سال ۲۰۱۵، ۵۵٪ از مردم نوادا موافق بودند که این ایالت باید پذیرای بحث دربارهٔ مزایای این سایت باشد. یکی از نگرانی ها مربوط به میزان انتشار تشعشعات در بازهٔ زمانی ۱۰٬۰۰۰ تا ۱٬۰۰۰٬۰۰۰ سال آینده است. در ۹ اوت ۲۰۰۵، سازمان حفاظت محیط زیست ایالات متحده (EPA) حد مجاز ۳۵۰ میلی رم در سال را برای این دوره پیشنهاد داد.در اکتبر ۲۰۰۷، وزارت انرژی پیش نویس بیانیهٔ مکمل ارزیابی زیست محیطی را منتشر کرد که نشان می داد میانگین دوز عمومی تا ۱۰
٬۰۰۰ سال آینده برابر با ۰٫۲۴ میلی رم در سال و پس از آن، میانهٔ دوز عمومی ۰٫۹۸ میلی رم در سال خواهد بود.هر دو مقدار به طور قابل توجهی کمتر از حد مجاز پیشنهادی EPA هستند. برای مقایسه: یک عکس برداری ایکس از ناحیه لگن حدود ۸۳ میلی رم و یک سی تی اسکن از سر یا قفسه سینه حدود ۱٬۱۱۰ میلی رم تشعشع دارد. در آمریکا، میزان متوسط دریافت سالانهٔ هر فرد از تابش های پس زمینهٔ طبیعی حدود ۳۵۰ میلی رم است، گرچه در برخی مناطق این میزان بیش از دو برابر است. در ۱۲ فوریهٔ ۲۰۰۲، وزیر انرژی «اسپنسر آبراهام» این محل را به عنوان محل مناسب برای دفن ملی پسماندهای هسته ای اعلام کرد. فرماندار ایالت نوادا ۹۰ روز فرصت داشت تا اعتراض کند، که این کار را انجام داد؛ اما کنگره اعتراض او را رد کرد. در صورت پذیرش این اعتراض، پروژه کنار گذاشته می شد و محل جدیدی انتخاب می گردید. در اوت ۲۰۰۴، موضوع یوکاماونت به یک مسئلهٔ انتخاباتی تبدیل شد؛ سناتور جان کری اعلام کرد در صورت پیروزی در انتخابات، این طرح را کنار خواهد گذاشت. در مارس ۲۰۰۵، وزارت خانه های انرژی و کشور آمریکا اعلام کردند که چند زمین شناس سازمان زمین شناسی ایالات متحده (USGS) ایمیل هایی رد و
بدل کرده اند که در آن ها بحث هایی دربارهٔ جعل احتمالی اسناد تضمین کیفیت در مطالعات نفوذپذیری آب وجود داشته است. در ۱۷ فوریهٔ ۲۰۰۶، دفتر مدیریت پسماند هسته ای غیرنظامی وزارت انرژی گزارشی منتشر کرد که در آن اعتبار علمی مدل سازی نفوذ آب که توسط کارکنان USGS انجام شده، تأیید شد.در مارس ۲۰۰۶، اکثریت اعضای کمیتهٔ محیط زیست و امور عمومی سنای آمریکا، گزارشی ۲۵ صفحه ای تحت عنوان «یوکا: مطالعه شده ترین زمین روی کره زمین» منتشر کردند. نتیجه گیری آن ها چنین بود: در ۱۸ ژانویهٔ ۲۰۰۶، دفتر مدیریت پسماندهای رادیواکتیو غیرنظامی وزارت انرژی (DOE OCRWM) اعلام کرد که آزمایشگاه ملی سندیا (Sandia National Laboratories) را به عنوان آزمایشگاه اصلی پروژه یوکا انتخاب خواهد کرد تا کارهای علمی مرتبط با مخزن زیرزمینی را یکپارچه سازی کند. پل گولان، مدیر وقت OCRWM گفت: «ما باور داریم که انتخاب سندیا به عنوان آزمایشگاه اصلی مان گامی مهم در مسیر جدیدمان است. بررسی مستقل و کارشناسانه ای که دانشمندان سندیا انجام خواهند داد، به تضمین پایه های فنی و علمی پروژه کمک خواهد کرد. سندیا تجربهٔ منحصربه فردی در مدیریت تحقیقات علمی در پشتیبانی از سایت ها
ی دفن زمین لایه ای دارد و پیش تر مشاور علمی تأسیسات دفن زباله در نیومکزیکو (WIPP) بوده است.» سندیا از اول اکتبر ۲۰۰۶ فعالیت خود را به عنوان آزمایشگاه اصلی آغاز کرد. به دلیل پرسش هایی که ایالت نوادا و برخی نمایندگان کنگره دربارهٔ کیفیت پژوهش های علمی پروژه یوکا مطرح کردند، وزارت انرژی در ۳۱ مارس ۲۰۰۶ اعلام کرد که دانشگاه های وابسته به اوک ریج (Oak Ridge Associated Universities) و مؤسسهٔ علوم و آموزش اوک ریج را برای بازبینی کارشناسی مطالعات علمی و فنی پروژه انتخاب کرده است. این نهاد یک کنسرسیوم غیرانتفاعی متشکل از ۹۶ دانشگاه دکترادهنده و ۱۱ دانشگاه همکار است. وزارت انرژی اعلام کرد که پروژه «بر پایهٔ علم محکم» پیش خواهد رفت. با همکاری اوک ریج، وزارت انرژی می خواست سطح بالایی از تخصص و اعتبار را به پروژه بیفزاید و به وظیفهٔ قانونی خود برای صدور مجوز، ساخت و بهره برداری از یوکا عمل کند. با این حال، مخالفت عمومی و سیاسی چشمگیری در نوادا وجود داشت. تلاش هایی برای پیشبرد پروژه علی رغم این مخالفت ها انجام شد، اما در نهایت مخالفان محلی پیروز شدند. در ۵ مارس ۲۰۰۹، وزیر وقت انرژی آمریکا، استیون چو، در جلسه ای در سنا اعلا
م کرد که سایت یوکاماونت دیگر به عنوان گزینه ای برای ذخیره سازی پسماند هسته ای در نظر گرفته نمی شود. در ۳ مارس ۲۰۱۰، وزارت انرژی درخواستی به کمیسیون نظارت بر انرژی هسته ای (NRC) داد تا مجوز پروژه را پس بگیرد، اما ایالت ها، شهرستان ها و افراد مختلف از سراسر کشور به استناد این که قانون NWPA اجازهٔ چنین درخواستی را نمی دهد، شکایت کردند. حادثهٔ پرهزینهٔ سال ۲۰۱۴ در تأسیسات دفن پسماند نیومکزیکو (WIPP) که طی آن یک محفظهٔ زباله منفجر شد، موجب تردید در امکان استفاده از این مکان به عنوان جایگزینی برای یوکا شد. در ژانویهٔ ۲۰۱۹، فرماندار نوادا، استیو سیسولاک، اعلام کرد که «حتی یک اونس» زبالهٔ هسته ای اجازهٔ ورود به یوکاماونت را نخواهد داشت و لایحهٔ بودجهٔ ماه مه نیز اعتباری برای این سایت در نظر نگرفت. در مهٔ ۲۰۱۹، نشریهٔ "Reno Gazette-Journal" مقاله ای بلند منتشر کرد که مخالفت ها با پروژهٔ یوکاماونت را مستند می کرد. به گفتهٔ یکی از بزرگان بومیان آمریکایی، قوم شوشون غربی یوکا را مکانی مقدس می دانند و باور دارند که انبار پسماند هسته ای «همه چیز را مسموم خواهد کرد؛ جان انسان ها، جان مادر زمین، جان موجودات زنده اینجا، هرچه ک
ه می خزد یا حرکت می کند، همه شان زندگی دارند.» قبایل بومی می گویند توان مالی لازم برای مقابله با ادعاهای ایمنی دولت را ندارند، اما در صورت بروز فاجعه، مستقیماً آسیب خواهند دید. استانداردهای پرتوگیری. استاندارد اصلی. آژانس حفاظت محیط زیست ایالات متحده (EPA) استانداردهای پرتوگیری مربوط به یوکاماونت را در ژوئن ۲۰۰۱ تعیین کرد. بر اساس این استانداردها، حداکثر دُز پرتوگیری برای عموم مردم در خارج از محوطهٔ سایت ۱۵ میلی رم در سال تعیین شد. استانداردهای دفن نیز شامل سه بخش بودند: استاندارد پرتوگیری فردی، استاندارد ارزیابی تأثیرات نفوذ انسان به مخزن، و استاندارد حفاظت از آب های زیرزمینی. در دو استاندارد نخست (فردی و نفوذ انسان)، حداکثر دُز مجاز برای یک فرد «بیشینه در معرض» (یعنی یکی از افراد عمومی با بیشترین احتمال دریافت دُز) ۱۵ میلی رم در سال تعیین شد. استاندارد مربوط به حفاظت از منابع آب زیرزمینی با استانداردهای قانون آب آشامیدنی سالم (Safe Drinking Water Act) سازگار بود و نقش پیشگیرانه در برابر آلودگی ایفا می کرد. این استانداردها قرار بود به مدت ۱۰٬۰۰۰ سال پس از بسته شدن تأسیسات اعمال شوند، اگرچه ارزیابی های دُز تا
پس از این بازه نیز ادامه می یافتند و در گزارش اثرات زیست محیطی وزارت انرژی ثبت می شدند، اما برای بازه های پس از ۱۰٬۰۰۰ سال، استاندارد الزام آوری تعیین نشده بود. بازهٔ ۱۰٬۰۰۰ ساله برای ارزیابی سازگاری با استانداردها، با معیارهای کلی EPA که طبق «قانون سیاست گذاری پسماندهای هسته ای» تدوین شده اند، و نیز با راهنمایی های بین المللی دربارهٔ سطح اطمینان در پیش بینی های عددی بلندمدت هماهنگ بود. استانداردهای ناسازگار. مدتی پس از اعلام این استانداردها در سال ۲۰۰۱، صنایع هسته ای، چندین گروه زیست محیطی و ایالت نوادا به صورت قضایی به آن ها اعتراض کردند. در ژوئیهٔ ۲۰۰۴، دادگاه استیناف منطقهٔ کلمبیا به نفع EPA رأی داد، به جز در یک مورد: بازهٔ زمانی ۱۰٬۰۰۰ ساله برای انطباق با استانداردها. دادگاه اعلام کرد که این بازه با توصیه های آکادمی ملی علوم (NAS) همخوانی ندارد و بیش از حد کوتاه است. این آکادمی توصیه کرده بود که استانداردها باید برای زمانی تنظیم شوند که «بالاترین خطر» محتمل است، حتی اگر تا نزدیک یک میلیون سال در آینده باشد. دادگاه نتیجه گرفت که EPA در محدود کردن بازه به ۱۰٬۰۰۰ سال، به تعهد قانونی خود برای هماهنگی با توص
یه های NAS عمل نکرده است. قانون EPA. در سال ۲۰۰۹، EPA نسخهٔ نهایی استانداردها را در دفتر ثبت فدرال منتشر کرد. بر اساس این مقررات جدید، حداکثر دُز پرتوگیری از مخزن یوکاماونت برای بازه ای تا یک میلیون سال پس از بسته شدن تأسیسات تعیین شده است. قانون جدید EPA وزارت انرژی را ملزم می کند نشان دهد که یوکاماونت می تواند پسماندها را ایمن نگه دارد، با در نظر گرفتن خطراتی مانند زمین لرزه، فعالیت های آتشفشانی، تغییرات اقلیمی و خوردگی مخازن، در طول یک میلیون سال. تحلیل های فعلی نشان می دهند که این مخزن، دُزی کمتر از ۱ میلی رم در سال برای عموم ایجاد خواهد کرد، حتی در بازهٔ یک میلیون سال آینده. در این چارچوب زمانی جدید: زمین شناسی. تشکیل کوه یوکا نتیجه توف آتشفشانی کوه یوکا به طور قابل توجهی شکسته است و حرکت آب در آبخوان زیر محل دفن، عمدتاً از طریق این شکستگی ها انجام می شود. اگرچه شکستگی ها معمولاً محدود به لایه های منفرد توف هستند، گسل ها از محل ذخیره سازی برنامه ریزی شده تا سطح آب زیرزمینی که ۱۸۰ تا ۴۶۰ متر زیر سطح زمین است، امتداد دارند. انتقال آب از سطح زمین به سمت کانتینرهای زاله احتمالاً بیشتر از طریق این شکستگی ها ص
ورت می گیرد. شواهدی وجود دارد که آب سطحی در کمتر از ۵۰ سال توانسته از ۲۱۰ متر خاک رویی به تونل اکتشافی کوه یوکا برسد. چندین فوران بزرگ از یک آتشفشان کالدرا است و از لایه های متناوب ایگنیمبریت (توف جوش خورده)، توف غیرجوش خورده و توف نیمه جوش خورده تشکیل شده است. توف اطراف محل دفن، به عنوان یک سد طبیعی در برابر تشعشعات، انتظار می رود سلامت انسان را حفظ کند. این منطقه در مرز بین بیابان های موجاوه و گرِیت بَیسِن قرار دارد. توف آتشفشانی کوه یوکا به طور قابل توجهی شکسته است و حرکت آب در آبخوان زیر محل دفن، عمدتاً از طریق این شکستگی ها انجام می شود. اگرچه شکستگی ها معمولاً محدود به لایه های منفرد توف هستند، گسل ها از محل ذخیره سازی برنامه ریزی شده تا سطح آب زیرزمینی که ۱۸۰ تا ۴۶۰ متر زیر سطح زمین است، امتداد دارند. انتقال آب از سطح زمین به سمت کانتینرهای زباله احتمالاً بیشتر از طریق این شکستگی ها صورت می گیرد. شواهدی وجود دارد که آب سطحی در کمتر از ۵۰ سال توانسته از ۲۱۰ متر خاک رویی به تونل اکتشافی کوه یوکا برسد. آبخوان کوه یوکا به دره آمارگوسا می ریزد که بیش از ۱۴۰۰ نفر جمعیت و چندین گونه در معرض خطر در آن زندگی می
کنند. مخالفان محل معتقدند پس از شکست احتمالی کانتینرهای زباله، این شکستگی ها می توانند مسیر حرکت مواد رادیواکتیو حل شده در آب را به سمت پایین فراهم کنند. مسئولان پروژه می گویند کانتینرهای زباله طوری ذخیره می شوند که این احتمال به حداقل یا تقریباً صفر برسد. در گذشته های زمین شناسی، بارش باران در اطراف کوه یوکا بسیار بیشتر بوده و سطح آب زیرزمینی نیز به همین نسبت بالاتر بوده، هرچند هنوز پایین تر از سطح محل دفن است. زلزله ها. وزارت انرژی ایالات متحده (DOE) اعلام کرده است که تأثیرات زمین لرزه ای و تکتونیکی بر سامانه های طبیعی در کوه یوکا تأثیر قابل توجهی بر عملکرد محل دفن نخواهد داشت. کوه یوکا در منطقه ای با تغییرات تکتونیکی پیوسته واقع شده، اما نرخ این تغییرات بسیار کند است و در دوره ۱۰٬۰۰۰ سالهٔ ارزیابی انطباق مقررات، کوه را به طور قابل توجهی تحت تأثیر قرار نمی دهد. بالا آمدن سطح آب زیرزمینی ناشی از فعالیت های زمین لرزه ای نهایتاً چند ده متر خواهد بود و به محل دفن نمی رسد. توف آتشفشانی شکسته و گسل دار کوه یوکا نشان دهنده رخدادهای متعدد زمین لرزه و حرکات شدید زمین در میلیون ها سال گذشته است، اما ویژگی های هیدرول
وژیکی سنگ به طور قابل توجهی تحت تأثیر زمین لرزه های احتمالی ۱۰٬۰۰۰ سال آینده قرار نخواهد گرفت. همچنین سیستم های مهندسی حفاظتی برای حفاظت قابل توجه زباله ها در برابر نفوذ آب حتی در شرایط لرزه ای شدید طراحی شده اند. در سپتامبر ۲۰۰۷ مشخص شد که گسل بو ریدج درست زیر این تأسیسات و چند صد متر شرق تر از موقعیت اولیه ای که تصور می شد، قرار دارد. این گسل زیر سکوی ذخیره ای بود که کانتینرهای سوخت هسته ای مصرف شده پیش از مهر و موم شدن در تونل ها در آنجا خنک می شدند. این کشف باعث شد چندین سازه صدها متر به سمت شرق منتقل شوند و مورد انتقاد رابرت لوکس، رئیس وقت سازمان انرژی هسته ای نوادا، قرار گرفت که معتقد بود مدیران پروژه باید سال ها پیش از محل دقیق گسل اطلاع داشتند و این تغییرات «مهندسی در لحظه آخر» بود. در ژوئن ۲۰۰۸، شرکت تامین کننده تجهیزات هسته ای هولتک اینترنشنال نگرانی هایی دربارهٔ طرح ایمنی DOE برای جابجایی کانتینرهای زباله رادیواکتیو مطرح کرد. آنها هشدار دادند که در صورت وقوع زمین لرزه، کانتینرهای غیرثابت شده زباله ممکن است به صورت «هرج ومرجی از برخورد و غلتیدن» درآیند. حمل و نقل زباله. زباله های هسته ای قرار بود با
قطار و/یا کامیون به محل منتقل شوند، در کانتینرهای مقاوم به نام «قفس های حمل سوخت هسته ای مصرف شده» که توسط کمیسیون تنظیم مقررات هسته ای آمریکا تأیید شده بودند. در نوادا مسیرهای حمل و نقل عمومی می شدند، اما در ایالت های دیگر مسیرها، زمان و تاریخ حمل به دلایل امنیتی محرمانه باقی می ماندند. نمایندگان ایالتی و قبیله ای قبل از ورود محموله ها به حوزه قضایی خود مطلع می شدند. مسیرهای نوادا. در نوادا، مسیر اصلی حمل و نقل از طریق راه آهن کالیانته بود که از کالیانته شروع شده و حدود ۳۲۰ کیلومتر در امتداد مرزهای سایت آزمایش نوادا حرکت می کرد و سپس به سمت جنوب می چرخید. مسیر دیگری که بررسی می شد، مسیر مینای بود که از نزدیکی وا بوسکا شروع و از هاورثورن، بلِیر جانکشن، لیدا جانکشن و اوسیس ولی عبور می کرد و در نهایت به سمت کوه یوکا می رفت. برای استفاده از این مسیر، DOE نیاز به اجازه قبیله واکر ریور پایوت داشت و همچنین بخش اول این مسیر متعلق به وزارت دفاع بود که اجازه اضافی لازم داشت. برای استفاده از این مسیر، DOE نیاز به اجازه قبیله واکر ریور پایوت داشت و همچنین بخش اول این مسیر متعلق به وزارت دفاع بود که اجازه اضافی لازم داش
ت. مرکز تنوع زیستی نوادا و دادستان کل نوادا نگرانی هایی دربارهٔ عبور مسیرها از زیستگاه های حساس ابراز کردند. تأثیرات. از دهه ۱۹۶۰ تاکنون، ایالات متحده بیش از ۳۰۰۰ محموله سوخت هسته ای مصرف شده را بدون هیچ حادثه ای حمل کرده است؛ سابقه ای که با تجربه جهانی (بیش از ۷۰۰۰۰ تن سوخت حمل شده از سال ۱۹۷۰) قابل مقایسه است؛ این میزان تقریباً برابر با کل سوختی است که قرار بود به کوه یوکا فرستاده شود. با این حال، شهرها نسبت به عبور محموله های زباله رادیواکتیو از مسیرهای جاده ای و راه آهن که ممکن است از مناطق پرجمعیت عبور کنند، نگرانی داشتند. دکتر رابرت هالستد، مشاور حمل و نقل ایالت نوادا، شهرهایی مانند بوفالو، کلیولند، پیتسبرگ، شیکاگو، اوماها، آتلانتا، نشویل، سنت لوئیس، کانزاس سیتی، سالت لیک سیتی و لاس وگاس را به عنوان مناطقی که تحت تأثیر حمل و نقل زباله قرار می گیرند، ذکر کرد. اسپنسر آبراهام، وزیر انرژی وقت، گفت که «عموم مردم درک می کنند که مواد خطرناک در این کشور جابجا می شوند و دولت فدرال می داند چگونه این کار را به صورت ایمن انجام دهد.» در اکتبر ۲۰۱۸، یک سناتور ایالتی از یوتا ادعا کرد که انتقال زباله هسته ای از ایالت ه
ای دیگر به کوه یوکا از طریق جاده ها و راه آهن های ایالتی می تواند مخاطرات بهداشتی ایجاد کند. تأثیر فرهنگی. در بررسی های باستان شناسی شواهدی از استفاده موقتی یا فصلی سرخ پوستان بومی از نواحی اطراف کوه یوکا یافت شده است. برخی از سرخ پوستان معتقدند که نتیجه گیری های باستان شناسان که اجدادشان گروه های شکارچی-گردآورنده بسیار متحرک بوده اند، نادیده گرفتن روایت های سنتی آنها دربارهٔ کشاورزی قبل از تماس با اروپاییان است. کوه یوکا و زمین های اطراف آن برای مردم پایوت جنوبی، شوشون غربی و پایوت و شوشون دره اوونس اهمیت ویژه ای در مراسم مذهبی، استفاده از منابع و رویدادهای اجتماعی داشته است. تأخیرها از سال ۲۰۰۹. از سال ۲۰۰۹، دولت باراک اوباما تلاش هایی برای تعطیلی پروژهٔ دفن زباله های هسته ای در کوه یوکا آغاز کرد؛ این در حالی بود که طبق قوانین مصوب ایالات متحده، کوه یوکا به عنوان محل ملی دفن زباله های هسته ای تعیین شده بود. وزارت انرژی آمریکا (DOE) در مهٔ ۲۰۰۹ اجرای این تصمیم رئیس جمهور را آغاز کرد و کمیسیون نظارت بر انرژی هسته ای (NRC) نیز از این سیاست تبعیت نمود. با این حال، نهادهای مختلف ایالتی و کنگره ای تلاش کردند با ا