Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کرده بودند و نتوانستند آن را نابود کنند، و این ارزشمند بود. تا پایان آوریل، هشت روز طول کشید تا سپاه پنجم ۹.۷ کیلومتر (۶ مایل) نفوذ کند و بیشتر مواضع دفاعی محور را تصرف کند. این نبرد، ذخایر زرهی محور را به سمت جنوب و دور از جبهه مرکزی کشاند. سپاه نهم بریتانیا و سپاه نوزدهم فرانسه. صبح روز ۲۲ آوریل، لشکر ۴۶ به جبهه سپاه نهم حمله کرد و تپه های شمال شرقی بوعراده را که توسط عناصر لشکر زبده هرمان گورینگ کنترل می شد، هدف قرار داد. امید می رفت که تا شب شکافی برای عبور لشکر ششم زرهی ایجاد شود و پس از آن لشکر اول زرهی وارد دشت گوبلات شود. پس از بمباران سنگین توپخانه، لشکر ۴۶ حمله کرد و در نبردی سنگین به اهداف خود دست یافت، اما پاکسازی کامل آن دو روز طول کشید و بنابراین به اندازه کافی سریع نبود تا از ایجاد یک سپر ضد تانک قوی جلوگیری کند. لشکر ششم زرهی موفق شد به خطوط دفاعی آلمان نفوذ کند اما نتوانست به سرعت کافی از آن عبور کند. لشگر ۱۷/۲۱ نیزه داران در ۲۳ آوریل یک موقعیت کلیدی به نام «تپه دو درخت» را تصرف کردند و خطوط دفاعی ضد تانک را از بین بردند. روز بعد، همزمان با پیشروی بیشتر تانک ها، وادی های عمیق و زمین های ناهم
وار مانع پیشروی شدند و درگیری های شدید تانک با تانک طی دو روز بعدی در اطراف جبل الصراصف رخ داد. با این وجود، لشکر ششم زرهی با از دست دادن سه تانک شرمن بر زرهی آلمان غلبه کرد، در حالی که حدود چهارده تانک (یک تانک تایگر و سیزده تانک MKIII و MKIV) را منهدم کرده بود. تا 24 آوریل، لشکر ششم زرهی به خط بعدی تپه ها و به شکاف کنار دریاچه سبخت الکورزیا پیشروی کرده بود. با این حال، این آخرین پیشروی آنها بود، زیرا نیروهای کمکی محور شروع به نشان دادن این موضوع کردند که زرهی های بریتانیایی را متوقف کرده اند. در این مرحله، کراکر متوجه شده بود که برای تلاش برای فرار خیلی دیر شده است. روز بعد، لشکر اول زرهی به مواضع لشکر ششم زرهی منتقل شد، اما لشکر ششم نتوانست پیشرفت کمی در برابر جبل کورنین، یک موقعیت تپه ای به خوبی دفاع شده، داشته باشد. در مرکز ولکان، بریتانیایی ها و فرانسوی ها با وجود ضدحملات، اهداف خود را حفظ کردند. هر دو طرف متحمل خسارات سنگینی شدند، اما برای محور فلج کننده تر بود - لشکر دهم زرهی کمتر از 25 تانک عملیاتی داشت و هیچ تانکی برای تأمین مجدد باقی نمانده بود. فون آرنیم با درک پیشروی عمیق لشکر ششم زرهی، دستور داد
بلافاصله ارتش اول ایتالیا و لشکر دهم پانزر نیروهای کمکی اعزام کنند، زیرا جناح جنوبی لشکر هرمان گورینگ شروع به تضعیف کرد. در همین حال، سپاه نوزدهم فرانسه از طریق دره رودخانه کبیر حمله کرد و تا نزدیکی جبل الزاغوان نفوذ کرد و پهلوهای پون دو فاس را سوراخ کرد. با این حال، پیشروی های بیشتر با تلفات سنگین مواجه شد و بنابراین پیشروی فرانسه متوقف شد. حملات بریتانیا و فرانسه به این معنی بود که آلمانی ها مجبور به عقب نشینی شدند تا خط دفاعی خود را کوتاه کنند. در ۲۴ آوریل، لشکر چهارم پیاده نظام برای حمله به سه نقطه در اطراف پیترز کرنر، سیدی عبدالله، کاکتوس فارم و «نقطه ۱۳۳» عازم شد. پس از تصرف، امید می رفت که تیپ های دهم و بیست و یکم تانک از آن سوی روستای محافظت شده کسار تیر یورش ببرند. این نبرد برای واحدهای آلمانی که در دفاع های آماده و سنگربندی شده بودند، پرهزینه بود. چتربازان آلمانی لشکر نخبه هرمان گورینگ با آنها مقابله کردند. در کاکتوس فارم، پیاده نظام بریتانیا با آتش دفاعی گسترده چتربازان آلمانی که به خوبی پنهان شده بودند، مواجه شد. تانک های چرچیل از هنگ دوازدهم تانک سلطنتی (تیپ بیست و یکم تانک) بدون پشتیبانی پیاده
نظام پیشروی کردند و تانک ها با کوکتل مولوتف و مین های ضد تانک چسبناک تلر مورد حمله قرار گرفتند. دوازده تانک منهدم شدند و در برخی موارد، خدمه آنها توسط آلمانی ها نجات یافتند. در 30 آوریل حمله دیگری دوباره انجام شد، اما آلمانی ها قبلاً مزرعه را تخلیه کرده بودند و به دلیل حملات در جاهای دیگر، مجبور بودند خط دفاعی خود را کوتاه کنند. اندرسون با مشاهده اینکه دیگر احتمال پیشرفت وجود ندارد، لشکر ششم زرهی و بیشتر لشکر چهل و ششم پیاده نظام را به عنوان نیروی ذخیره ارتش عقب کشید. سپاه دوم ایالات متحده. سپاه دوم ایالات متحده به فرماندهی سرلشکر عمر بردلی به دو منطقه در شمال و جنوب حمله کرد. حمله شمالی در 23 آوریل با پشتیبانی سپاه فرانکس دآفریک، نیرویی مرکب از فراریان فرانسوی از فرانسه ویشی، تابورهای مراکشی، قبایل بربر، وفاداران اسپانیایی و سایر پناهندگان سیاسی آغاز شد. آنها در اوایل سال توسط بریتانیایی ها آموزش دیده و تجهیز شده بودند. آمریکایی ها با اجتناب از دره ها، وظیفه دشوارتر حمله در امتداد تپه ها را که گاهی با قطارهای قاطر انجام می شد، بر عهده گرفتند. با وجود تلفات سنگین، اهداف تا 25 آوریل تصرف و در برابر ضدحمله ها ح
فظ شدند. لشکر نهم پیاده نظام در کنار آنها به سمت جفنا حرکت کرد و جبل انچونا و تپه های پشت آن - 432 ("طاس") و 438 ("سبز") را به عنوان اهداف خود قرار داد. تا 30 آوریل، پس از نبردهای سنگین، قله های جبل انچونا تصرف شد و پس از بمباران سنگین توپخانه، آلمانی ها جفنا را رها کردند. سپس آمریکایی ها تپه های "سبز" و "طاس" را تصرف کردند که جاده جفنا-ماتائور را باز کرد و نیروهای محور را در حاشیه دشت ماتائور معلق گذاشت. در همین حال، حمله جنوبی ها علیه تپه ۶۰۹ (جبل تاهنت) انجام شد که آخرین ارتفاع فرماندهی در خط دفاعی آلمان در مقابل آنها بود. بنابراین، این تپه به شدت محافظت می شد و به دلیل شیب تندش، یکی از دشوارترین اهداف در تونس بود. این تپه توسط دو تپه دیگر، تپه ۴۹۰ و تپه ۵۳۱، احاطه شده بود. در ۲۶ آوریل، حمله آغاز شد - به لشکر ۳۴ پیاده نظام دستور داده شد تا تپه را با پشتیبانی توپخانه سپاه دوم ایالات متحده تصرف کند. پس از مقاومت شدید مدافعان آلمانی که شامل یک واحد چترباز آلمانی (بارنتین) نیز می شد، حمله در دو روز آینده با تلفات سنگین متوقف شد. اندرسون با شنیدن شکست تا آن زمان، درخواست کرد که تپه دور زده شود، اما بردلی با عصب
انیت این درخواست را رد کرد. حمله دوباره آغاز شد و تپه ۴۹۰ در ۲۸ آوریل فتح شد، اما تلاش ها برای تپه های ۵۳۱ و ۶۰۹ دوباره متوقف شد. آتش جناحی آلمان، حمله را پرهزینه کرد. تلاش های بیشتر منجر به تلفات سنگین شد و تا 29 آوریل، واحدهای آمریکایی تپه 531 را تصرف کرده بودند، اما حملات به تپه 609 دوباره دفع شده بود. تا این زمان، تلفات ایالات متحده 183 کشته، 1594 زخمی و حدود 676 اسیر یا مفقود بود. در 30 آوریل، بردلی به شدت می خواست تپه را تصرف کند و این بار تانک های شرمن را اعزام کرد. با پشتیبانی سنگین توپخانه، آمریکایی ها با وجود از دست دادن تعدادی تانک، به تپه رسیدند و آلمانی ها را عقب راندند. با سنگر گرفتن در فلات، ضدحمله مورد انتظار آلمان روز بعد انجام شد، اما آمریکایی ها مواضع خود را حفظ کردند. حملات نهایی. در ۲۹ آوریل، آخرین تلاش در جبهه ارتش هشتم برای تصرف جبل الصرافی و ترهونا به امید پیشروی به شبه جزیره کیپ بن انجام شد. تیپ ۱۶۹ پیاده نظام بی تجربه از لشکر ۵۶ پیاده نظام (لندن) تنها ۴۸ ساعت بود که در جبهه حضور داشت و پس از طی مسافتی معادل ۵۳۰۰ مایل (۳۳۰۰ کیلومتر) از سوریه به آنجا رسیده بود. حمله به تپه های تحت کنتر
ل لشکر ۹۰ پیاده نظام سبک آلمان با ۲۵۰ کشته شکست خورد. نتیجه این امر مونتگومری و الکساندر را متقاعد کرد که حمله ارتش هشتم به شمال از انفیداویل، به سمت زمین های مستحکم و دشوار، موفقیت آمیز نخواهد بود. تا اول ماه مه، تصرف تپه ۶۰۹ آلمانی ها را مجبور به عقب نشینی به خط دفاعی در نزدیکی دریاچه نمک گارات آخکل، تنها ۲۰ کیلومتر (۱۲ مایل) از بنزرت، کرد. کف ان النسور در ۲ مه تصرف شد که مشرف به دشت ماتور بود. خود ماتور تصرف شد و نیروهای آمریکایی در سیزده مایلی بنزرت، در شمال آخکل، قرار گرفتند، زیرا نیروهای محور در تلاش برای یافتن پناهگاهی در کیپ بون، به سمت جنوب تونس حرکت کردند. پیامدها. ارتش اول، خط محور را سوراخ کرده بود اما نتوانسته بود از آن عبور کند و حدود ۲۵۲ تانک، بخش قابل توجهی از زره خود را از دست داده بود. با این وجود، ولکان مواضع تاکتیکی مهمی را تصرف کرده و نیروهای محور را به شدت تضعیف کرده بود. تا اول ماه مه، آلمانی ها در جبهه تونس به ۶۹ تانک عملیاتی (از جمله چهار تایگر) کاهش یافته بودند. ضدحمله ها بیشتر ذخایر سوخت باقی مانده را مصرف کرده بودند و تحرک تاکتیکی را بیشتر محدود کرده بودند. ولکان به همراه عملیات کت
ان، نقش مهمی در تضعیف وضعیت محور در تونس ایفا کردند. متفقین زمانی از وضعیت بحرانی محور مطلع شدند که رمزگشایی های اولترا در ۳۰ آوریل نشان داد که آنها در نقطه شکست قرار دارند. ذخایر سوخت به شدت کم بود - لوفت وافه حتی نمی توانست ۳۵ گالن برای راه اندازی رادارهای خود پیدا کند. هشدارهایی از سوی فرماندهی نیروی دریایی آلمان از طریق شنودهای بی سیم مبنی بر «قطع کامل تدارکات در چند روز آینده قریب الوقوع است». برای ایالات متحده، تصرف تپه ۶۰۹ به همان اندازه برای بردلی مایه آسودگی خاطر بود. مهم تر از آن، این پیروزی بسیار مورد نیاز آمریکا بود که سکوی پرشی برای موفقیت های بیشتر فراهم می کرد. بریتانیایی ها نیز تحت تأثیر آمریکایی ها قرار گرفتند که اظهار داشتند عملکردشان بهتر از حد انتظار بوده است. همچنین نگرش مثبتی نسبت به آمریکایی ها وجود داشت، زیرا آنها یاد گرفته بودند که با تاکتیک های محور و همچنین تاکتیک های بریتانیا سازگار شوند و تنها دو ماه قبل از آن، به سرعت از شکست نبرد گذرگاه کاسرین درس گرفته بودند. پس از برخی تغییرات و تحرکات، عملیات ضربت برای هفته بعد پس از پایان ولکان برنامه ریزی شد. جبل بو عوقاز که سپاه پنجم را به
چالش کشیده بود، در ۵ مه مورد حمله قرار گرفت و تصرف شد - مقدمه ای برای آنچه که قرار بود در پی آن رخ دهد. روز بعد، ارتش اول در سراسر جبهه حمله کرد و سپاه نهم رهبری حمله را بر عهده داشت. پس از پیشرفت های کند در برخی مناطق تا ۷ مه، متفقین به راحتی در برابر نیروهای ضعیف محور شکست خوردند. تونس و بنزرت به ترتیب در عرض یک روز توسط بریتانیایی ها و آمریکایی ها تصرف شدند و به زودی نیروهای محور شروع به تسلیم شدن دسته جمعی کردند. تا ۱۳ مه، پس از مقاومت های پراکنده، نیروهای محور کاملاً تسلیم شدند. در مجموع حدود ۲۴۰،۰۰۰ نفر از جمله فرماندهانشان فون آرنیم و مارشال مسه به اسارت درآمدند و به این ترتیب نبرد تونس و همچنین نبرد شمال آفریقا پایان یافت. میراث. تانک تایگر ۱۳۱ که در ۲۴ آوریل به غنیمت گرفته شده بود، با قطعاتی از دیگر تانک های تایگر نابود شده تعمیر شد. پس از پایان نبرد تونس، این تانک در تونس به نمایش گذاشته شد و رسماً توسط شاه جورج ششم و وینستون چرچیل مورد بازرسی قرار گرفت. این تانک در اکتبر ۱۹۴۳ به انگلستان فرستاده شد و در آنجا به عنوان یک غنیمت به نمایش گذاشته شد و توسط دانشکده فناوری تانک در چابهام تحت آزمایش و ارز
یابی گسترده قرار گرفت. تانک تایگر ۱۳۱ اکنون در موزه تانک در بووینگتون در دورست، انگلستان نگهداری می شود و در حال حاضر تنها تانک تایگر ۱ عملیاتی در جهان است.
ادوارد ترلکلد (۱۵۲۶–۱۵۸۸) از سال ۱۵۶۸ تا زمان مرگش، اسقف اعظم کارلایل بود. ترلکلد در بورگ بای سندز متولد شد و در پیترهاوس، کمبریج تحصیل کرد. او در گریت سالکلد، ساوت چریتون، تنبری و ماچ مارکل زندگی می کرد.
کارلو فرانچسکو ماسیاچینی ( ماکیاچینی (به ایتالیایی: Maciacchini) ۲ آوریل ۱۸۱۸ - درگذشته ۱۰ ژوئن ۱۸۹۹) معمار و مرمتگر ایتالیایی بود. او که در نزدیکی وارزه متولد شد، در میلان تحصیل کرد و در آنجا برخی از مهمترین آثار خود، به ویژه گورستان یادبود (۱۸۶۶) را نیز خلق کرد. از دیگر آثار قابل توجه ماکیاچینی، مرمت کلیساهای تاریخی در چندین شهر شمال ایتالیا است. ماسیاچینی در کنار کامیلو بویتو ، لوکا بلترامی و لوئیجی بروگی ، یکی از نمایندگان برجسته دوره التقاطی معماری میلان است که گاهی اوقات با عنوان «التقاط میلانی» (تقریباً ۱۸۶۰-۱۹۲۰) از آن یاد می شود. زندگینامه. ماچیاکینی در سال ۱۸۱۸ در "ایندونو اولونا"، واقع در استان "وارزه" در منطقهٔ "لومباردی"، در خانواده ای کشاورز به دنیا آمد. از همان کودکی، استعداد چشمگیری در "حکاکی چوب" از خود نشان داد و به عنوان شاگرد در کارگاه های نجاری محلی مشغول به کار شد. این مهارت اولیه، پایه ای شد برای مسیر هنری و معماری او. در سن ۲۰ سالگی، ماچیاکینی به "میلان" مهاجرت کرد تا در "آکادمی بررا" به تحصیل هنر بپردازد. او در نهایت در رشتهٔ معماری فارغ التحصیل شد، در حالی که هم زمان به عنوان "حکاک"
و "تزئین گر" در میان طبقهٔ ممتاز میلان شهرت یافت. نخستین اثر مهم او در مقام معمار، طراحی و ساخت "کلیسای سنت اسپیریدون" در شهر "تریسته" برای جامعهٔ ارتدکس صرب بود—اثری که تلفیقی از سبک های تاریخی و تزئینات دقیق را به نمایش گذاشت. چند سال بعد، ماچیاکینی طرح خود را برای ساخت "گورستان یادمانی میلان" ارائه داد و توسط مقامات شهری برای اجرای این پروژه انتخاب شد. این گورستان، که در سال ۱۸۶۶ تکمیل شد، به عنوان برجسته ترین دستاورد معماری او شناخته می شود. طراحی آن، با ترکیب سبک "نئو-قرون وسطایی"، تزئینات سنگی، و ساختارهای نمادین، نه تنها فضایی برای تدفین، بلکه مکانی برای بزرگداشت میراث فرهنگی و هنری ایتالیا فراهم آورد. پس از آن، ماسیاچینی روی تعدادی طرح دیگر (عمدتاً مرمت بناهای مذهبی فرسوده) در میلان و دیگر مناطق شمال ایتالیا، از جمله چندین شهر در لومباردی ، ونتو و فریولی-ونیزیا جولیا، کار کرد. او همچنین به طور پراکنده به مجسمه سازی و کنده کاری بازمی گشت؛ به عنوان مثال، او سرستون های قرنتی کلیسای بودیو و همچنین منبرهای کلیسای سن ویتوره در وارسه را طراحی کرد. با وجود دستاوردهای برجستهٔ "جوزپه ماچیاکینی" در معماری یادمان
ی، او درگیر یکی از شکست های پرآوازهٔ حرفه اش نیز شد: طراحی گنبد "کلیسای جامع پاویا". این گنبد در سال ۱۸۸۵ تکمیل شد، اما در همان سال بخشی از آن فرو ریخت. در پی این حادثه، کلیسا به مدت بیش از هفت سال بسته ماند، زیرا قطعاتی از سنگ مرمر به طور دوره ای از گنبد ترک خورده سقوط می کردند و خطر جانی برای بازدیدکنندگان داشتند. اگرچه گنبد هنوز پابرجاست، نگهداری آن بسیار دشوار و پرهزینه است، چرا که طراحی اولیهٔ آن دارای نقص های ساختاری بود. این شکست، در کنار موفقیت هایی چون "گورستان یادمانی میلان"، چهره ای چندوجهی از ماچیاکینی به دست می دهد—معماری که در مرز میان نوآوری و ریسک حرکت می کرد، گاه با شکوهی ماندگار، و گاه با هزینه ای سنگین. جوزپه ماچیاکینی در سال ۱۸۹۹ در شهر "وارزه" درگذشت و در "گورستان یادمانی میلان"، همان اثری که خود طراحی کرده بود، به خاک سپرده شد—پایانی نمادین برای زندگی معماری که مرگ را نیز در قالبی هنری و شهری معنا کرده بود. برای بزرگداشت سهم او در معماری میلان، یکی از میدان های بزرگ شهر نام گذاری شده است. این میدان، که امروزه نقطه ای مهم در شبکهٔ حمل ونقل شهری و زندگی روزمرهٔ میلان به شمار می رود، همچون
نشانه ای زنده از میراث ماچیاکینی در کالبد شهر باقی مانده است. سبک. به ویژه در بازسازی بناهای قدیمی، ماچیانچی سبک شخصی و مورد تحسینی ایجاد کرد که هم علمی و هم متنوع بود. او ابتدا سعی می کرد ساختار اصلی ساختمان هایی را که بازسازی می کرد با بررسی هرگونه مستندات موجود شناسایی کند تا آن ها را تا حد امکان وفادارانه بازسازی کند؛ اما زمانی که مستندات دقیق در دسترس نبود، با خلاقیت طراحی را تکمیل می کرد و ویژگی هایی از سایر ساختمان های همان دوره تاریخی و سبک معماری را در آن وارد می کرد. یکی از مضامین تکرارشونده در سبک ماسیاکینی، استفاده گسترده از الگوهای متراکم از اشکال و نمادهای هندسی در تزئین نماها، پنجره های گل رز و سایر عناصر معماری است. اشاره شده است که ماسیاکینی، با وجود کار بر روی بناهای مذهبی، استفاده بسیار کمی از نمادهای مسیحی داشته است: به عنوان مثال، کلیساهای کوچک در فامدیو (ساختمان اصلی گورستان یادبود) هیچ نماد صلیبی را در طرح اولیه ماسیاکینی شامل نمی کردند. از سوی دیگر، ستاره های داوود ، پنج پر ، سواستیکا (رو به چپ)، سه گوش و سایر نمادهای غیرمسیحی در بسیاری از نماها و معماری های ماسیاکینی یافت می شوند. این
تمایل به نمادهای "بت پرستانه" (احتمالاً رمزآلود ) باعث ایجاد نظریه هایی شده است که ادعا می کنند ماسیاکینی وابسته به نوعی سازمان مخفی مانند یک انجمن فراماسونری بوده است.
جنبش کاربوناری (به ایتالیایی: "Carbonari") یکی از برجسته ترین نمونه های جوامع مخفی سیاسی در اوایل سدهٔ نوزدهم بود که به ویژه در ایتالیا رشد کرد و نقش قابل توجهی در روند بیداری ملی و تحولات ریسورجیمنتو ایفا نمود. این جنبش در اصل از نواحی جنوبی ایتالیا برخاست و در دهه های ۱۸۲۰ و ۱۸۳۰ به سرعت گسترش یافت. نام «کاربوناری» به معنای «زغال سازان» است و بر اساس سنت های صنفی و آیینی شکل گرفت که پوششی برای فعالیت های سیاسی فراهم می کرد. به گفتهٔ دانشنامهٔ بریتانیکا: "کاربوناری یک انجمن سری بود که پس از سقوط ناپلئون در جنوب ایتالیا پدید آمد و به عنوان بستر اصلی جنبش های مشروطه خواهی و ملی گرایانه تا پیش از ظهور ماچینی شناخته می شود." زمینه ها و شرایط شکل گیری. شکل گیری کاربوناری به فضای سیاسی پس از کنگره وین (۱۸۱۵) بازمی گردد، زمانی که نیروهای محافظه کار اروپا نظم جدیدی را برقرار کردند و رژیم های سلطنتی مطلقه را بازگرداندند. بسیاری از نخبگان و جوانان تحصیل کردهٔ ایتالیایی که تحت تأثیر انقلاب فرانسه و تجربهٔ حکومت ناپلئونی قرار داشتند، با محدودیت های شدید سیاسی، سانسور و نفوذ اتریش در ایتالیا مواجه شدند. به همین دلیل، انج
من های مخفی به یکی از معدود راه های سازمان دهی مخالفان تبدیل شد. در ویکی پدیا آمده است: "کاربوناری عمدتاً از طبقات متوسط، افسران ارتش و روشنفکرانی تشکیل می شد که نسبت به نفوذ خارجی و سلطنت های واپس گرا معترض بودند." ساختار، آیین ها و ایدئولوژی. سازمان کاربوناری به طور کامل مخفیانه و سلولی طراحی شده بود. هر واحد کوچک موسوم به "باراکا" ("Baracca") به صورت مستقل فعالیت می کرد و اعضا تنها افراد گروه خود را می شناختند. این امر نفوذ پلیس و دستگاه های امنیتی را دشوار می ساخت، اما هماهنگی ملی جنبش را نیز تضعیف می کرد. درجات عضویت در دو سطح اصلی تقسیم می شد: "Apprendisti" (شاگردان) که در ابتدا عضوگیری می شدند و "Maestri" (استادان) که وظیفهٔ هدایت و آموزش را بر عهده داشتند. آیین ها و نمادهای رمزی بخش مهمی از هویت جنبش را تشکیل می داد. اصطلاحاتی همچون «کلبه» برای محل اجتماع، استفاده از چوب و زغال به عنوان استعاره برای اتحاد و پاکی، و به کارگیری نشانه هایی مانند صلیب، مثلث و شعلهٔ آتش، همه بخشی از این نظام نمادین بود. اعضا در آغاز عضویت سوگندی یاد می کردند که شامل "پایبندی به آزادی، وفاداری به برادران و رازداری مطلق" بود
. ایدئولوژی کاربوناری آمیزه ای از چند گرایش بود. نخست، لیبرالیسم سیاسی که بر قانون اساسی، پارلمان و حقوق مدنی تأکید داشت. دوم، ناسیونالیسم ایتالیایی که به رهایی از سلطهٔ اتریش و استبداد محلی چشم دوخته بود. سوم، اخلاق و معنویت دینی که باعث می شد جنبش با سنت های مسیحی مردم سازگار به نظر برسد. با این حال، نبودِ یک مرکز ایدئولوژیک منسجم سبب می شد که شاخه های مختلف کاربوناری اهداف متفاوتی داشته باشند؛ برخی از آن ها به سلطنت مشروطه معتقد بودند و برخی دیگر به جمهوری می اندیشیدند. فعالیت ها و قیام ها. کاربوناری در قیام های دههٔ ۱۸۲۰ و ۱۸۳۰ نقش پررنگی ایفا کرد. در ۱۸۲۰–۱۸۲۱، اعضای جنبش به همراه افسران ارتش در پادشاهی ناپل و پیه مونته شورش کردند و پادشاه ناچار شد به تدوین قانون اساسی تن دهد. اما مداخلهٔ ارتش اتریش شورش را سرکوب کرد. ویکی پدیا می نویسد: "این قیام ها نخستین تلاش جدی برای تحدید قدرت مطلقه و کسب آزادی های مدنی در ایتالیا بود، هرچند که به سرعت با شکست مواجه شد." در سال های ۱۸۳۰–۱۸۳۱ نیز تحت تأثیر انقلاب فرانسه، شورش هایی در مودنا و امیلیا برپا شد؛ در این میان، سیرو منوتی رهبری بخشی از قیام ها را بر عهده داش
ت، اما سرکوب شدید و اعدام او نشان داد که جنبش بدون پشتیبانی کافی نمی تواند دوام بیاورد. شخصیت ها و تعامل با دیگر جریان ها. جنبش کاربوناری رهبران واحدی نداشت، اما چندین شخصیت کلیدی به آن پیوند خورده اند. گولیلمو پپه ("Guglielmo Pepe") از افسران برجستهٔ ارتش ناپل بود شخصیت ها و تعامل با دیگر جریان ها. جنبش کاربوناری رهبران واحدی نداشت، اما چندین شخصیت کلیدی به آن پیوند خورده اند... که در شورش ۱۸۲۰–۱۸۲۱ نقش مهمی ایفا کرد. سیرو منوتی در مودنا شورش نافرجام ۱۸۳۱ را رهبری کرد و به نماد سرکوب جنبش بدل شد. همچنین، فیلیپو بواناروتی ("Filippo Buonarroti"), انقلابی تحت تأثیر انقلاب فرانسه، در گسترش فرهنگ انجمن های مخفی نقشی اثرگذار داشت. ارتباط کاربوناری با جوزپه ماچینی نقطهٔ عطفی در تاریخ جنبش است. ماچینی در جوانی به کاربوناری پیوست، اما بعدها نوشت: "این انجمن ها بیش از آنکه متحد باشند، پراکنده اند؛ آن ها شورش های محلی را برمی انگیزند اما فاقد طرحی کلی برای وحدت ایتالیا هستند." همین تجربه او را به تأسیس جوانان ایتالیا در ۱۸۳۱ سوق داد، سازمانی که با اهداف روشن تر و رهبری متمرکزتر به مبارزه برای اتحاد ایتالیا پرداخت. نفوذ
کاربوناری فراتر از مرزهای ایتالیا نیز گسترش یافت. جنبش Charbonnerie در فرانسه و Carbonária در پرتغال هر دو تحت تأثیر مستقیم این سازمان شکل گرفتند. همچنین، گرچه جوزپه گاریبالدی عضو رسمی کاربوناری نبود، اما فضای ناشی از این سنت در آغاز فعالیت های سیاسی او تأثیر گذاشت و در تاکتیک های نظامی اش انعکاس یافت. یک پژوهشگر اشاره می کند که "کاربوناری بیش از آنکه حزبی سیاسی باشد، مدرسه ای بود برای تربیت و آماده سازی رهبران آیندهٔ ریسورجیمنتو." واکنش دولت ها و سرکوب. رژیم های سلطنتی محلی و اتریش جنبش کاربوناری را خطری جدی برای نظم موجود می دانستند و با خشونت شدید آن را سرکوب کردند. محاکمات، زندان و تبعید ابزارهای اصلی برای مقابله با اعضا بود. کلیسای کاتولیک نیز انجمن را به دلیل فعالیت مخفیانه و سوگندهای خاصش محکوم کرد. این فشارها باعث شد که تا دههٔ ۱۸۳۰ کاربوناری بخش زیادی از قدرت سازمانی خود را از دست بدهد و بسیاری از اعضای آن به جریان های نوین تر مانند «جوانان ایتالیا» بپیوندند. تأثیر و میراث تاریخی. اگرچه کاربوناری نتوانست خود به تنهایی اتحاد ایتالیا را محقق کند، اما اهمیت آن در سه عرصه آشکار است: نخست، ایجاد تجربهٔ س
ازمانی و شبکه سازی مقاومت؛ دوم، گسترش ایدئولوژی لیبرال و ملی گرایانه در میان نسل جدید؛ و سوم، الهام بخشی به جنبش های مشابه در اروپا. به همین دلیل، مورخان کاربوناری را نه به عنوان یک جنبش پیروز، بلکه به عنوان یک نیروی واسطه ای می نگرند که زمینه را برای ریسورجیمنتو و رهبرانی چون ماچینی و گاریبالدی فراهم آورد.
گویدو بانتی (۸ ژوئن ۱۸۵۲–۸ ژانویه ۱۹۲۵) پزشک و آسیب شناس ایتالیایی بود. او همچنین مطالعات نوآورانه ای در مورد قلب، بیماری های عفونی و باکتری شناسی، اسپلنومگالی، نفرولوژی، بیماری های ریوی، سرطان خون و آفازی حرکتی انجام داد. او نام خود را به بیماری بانتی داد. زندگی نامه. بانتی در شهر "مونتِبیکیِری" واقع در منطقهٔ توسکانی ایتالیا به دنیا آمد. پدرش پزشک بود، و همین زمینهٔ خانوادگی او را به سوی تحصیل در رشتهٔ پزشکی سوق داد. بانتی ابتدا در "دانشگاه پیزا" به تحصیل پرداخت و سپس در "مدرسهٔ پزشکی فلورانس" ادامه داد و در سال ۱۸۷۷ فارغ التحصیل شد. پس از پایان تحصیلات، او به عنوان دستیار در "بیمارستان سانتا ماریا نووآ" در فلورانس مشغول به کار شد و هم زمان در "آزمایشگاه کالبدشناسی آسیب شناختی" نیز فعالیت داشت. این موقعیت دوگانه—مشاهدهٔ مستقیم بیماران در بستر بیماری و سپس بررسی کالبد آن ها پس از مرگ—نقشی کلیدی در شکل گیری روش علمی و یافته های پزشکی بانتی ایفا کرد. این ترکیب از بالین و کالبدگشایی، به او امکان داد تا ارتباط میان علائم بالینی و تغییرات بافتی را با دقتی بی سابقه بررسی کند. تا سال ۱۸۸۲، او زیر نظر چلسو پللیزاری
فعالیت می کرد و در این مدت تجربیات ارزشمندی در زمینه پزشکی کسب نمود. در این سال، با توجه به توانایی ها و شایستگی هایش، به عنوان رئیس خدمات پزشکی منصوب شد و مسئولیت نظارت بر کلیه امور پزشکی و هماهنگی میان بخش های مختلف را بر عهده گرفت. این موقعیت به او فرصت داد تا مهارت های مدیریتی و علمی خود را در سطح بالاتری به نمایش بگذارد و تأثیر قابل توجهی بر روند کار در بخش پزشکی بگذارد. در سال ۱۸۹۵، پس از پنج سال خدمت در یک پست موقت که او را با جنبه های مختلف آناتومی پاتولوژیک و آموزش پزشکی بیشتر آشنا کرده بود، به مقام استاد تمام آناتومی پاتولوژیک در دانشکده پزشکی فلورانس منصوب شد. این انتصاب نشان دهنده اعتماد جامعه علمی به تخصص و توانایی های او بود. او در این سمت به مدت بیست و نه سال فعالیت کرد و در طول این سال ها نه تنها در زمینه آموزش دانشجویان پزشکی و تربیت نسل جدید پزشکان نقش مهمی ایفا نمود، بلکه تحقیقات علمی و مطالعات تخصصی خود را نیز ادامه داد و به گسترش دانش در حوزه آناتومی پاتولوژیک کمک کرد. سرانجام، یک سال پس از بازنشستگی، در سال ۱۹۲۵، درگذشت و پایان دهنده یک زندگی حرفه ای طولانی و پرثمر در عرصه پزشکی شد؛ زندگ
ی ای که با ترکیبی از تدریس، تحقیق و مدیریت علمی همراه بود و آثار آن همچنان در حوزه پزشکی باقی ماند. کار. فعالیت های حرفه ای بانتـی طی زندگی او شامل حوزه های مختلف پزشکی بود و او در چندین تخصص تجربه و دانش قابل توجهی داشت. یکی از دستاوردهای مهم او انتشار نخستین کتاب در ایتالیا دربارهٔ روش ها و فنون باکتری شناسی بود. این کتاب با عنوان «راهنمای تکنیک باکتریولوژیک» در سال ۱۸۸۵ در فلورانس منتشر شد و نقش مهمی در آموزش و توسعه دانش باکتری شناسی در ایتالیا ایفا کرد. با انتشار این اثر، بانتـی نه تنها دانش علمی موجود را سازمان دهی و در قالب آموزشی ارائه کرد، بلکه بستری برای تحقیقات و مطالعات بعدی در زمینه باکتری شناسی فراهم آورد و به شناساندن اهمیت روش های علمی دقیق در مطالعه میکروارگانیسم ها کمک کرد. در سال ۱۸۸۶، او مطالعه ای در مورد بزرگ شدن قلب انجام داد و همزمان به عنوان یک آناتومیست، علل زبان پریشی را بررسی کرد و نظریه معاصر پیر ماری را با انتشار کتابی "با عنوان «پیشنهادی برای موارد اخیر در مورد زبان پریشی»" (فلورانس، ۱۹۰۷) رد کرد. در سال ۱۸۹۸، او مطالعه ای در مورد گاستریت هیپرپلاستیک انجام داد. او در سال های ۱۸۹۰
تا ۱۸۹۳ زمانی را صرف مطالعه سلول های سرطانی کرد. در سال ۱۸۹۴، مطالعه ای در مورد تب تیفوئید منتشر کرد. در سال ۱۸۹۵، او در مورد اندوکاردیت و نفریت (فلورانس) نوشت و اشکال مختلف اندوکاردیت و تصلب شرایین کلیه را شرح داد. بانتی از سال ۱۸۸۲ تا ۱۹۱۴ به بررسی انواع بزرگ شدگی طحال پرداخت، حالاتی که نه ناشی از عفونت بودند و نه از تحلیل بافتی. او نوعی خاص از این بیماری را شناسایی کرد که با کم خونی پیشرونده در بزرگسالان همراه بود. از همان مطالعات اولیه، شکلی از طحال بزرگ شده را توصیف کرد که به سیروز کبدی، تجمع مایع در شکم، و در نهایت مرگ منجر می شد. نتیجهٔ این پژوهش ها در دو مقاله منتشر شد که به معرفی بیماری ای انجامید که بعدها به نام بیماری بانتی شناخته شد. بانتی نظریه ای مطرح کرد مبنی بر اینکه طحال بزرگ شده عامل اصلی تخریب گلبول های قرمز خون است و این فرایند موجب کم خونی می شود. او معتقد بود که تنها راه توقف این روند، برداشتن طحال از بدن است. بر اساس توصیهٔ او، نخستین عمل جراحی برداشتن طحال برای درمان یرقان ناشی از تخریب گلبول های قرمز در سال ۱۹۰۳ در فلورانس انجام شد. این اقدام نقطهٔ عطفی در آسیب شناسی بالینی و جراحی د
رمانی به شمار می رود. نام بانتـی به طور ویژه با بیماری لوکمیا پیوند خورده است و او در تاریخ پزشکی به عنوان یکی از پیشگامان در درک ماهیت این بیماری شناخته می شود. در سال ۱۹۰۳، او اظهار داشت که «تمام انواع لوکمیا به دسته سارکوم تعلق دارند.» این دیدگاه در آن زمان با باورهای رایج پزشکی در تضاد بود، چرا که پزشکان شناخته شده ای مانند آرتور پاپنهایم و کارل فون اشتیرنبرگ نظر متفاوتی داشتند و لوکمیا را به شیوه ای دیگر طبقه بندی می کردند. با این حال، بانتـی به بررسی های دقیق خود ادامه داد و در طول سال ها با مطالعه و مشاهده های بالینی بیشتر به بینش عمیق تری دربارهٔ این بیماری دست یافت. در سال ۱۹۱۳، او تصمیم گرفت تعریف خود را بازبینی و تکمیل کند و نتیجه گرفت که لوکمیاها بیماری هایی سیستمیک هستند که منشأ آن ها از ساختارهای خون ساز بدن، به ویژه مغز استخوان و غدد لنفاوی، ناشی می شود. به گفته او، این بیماری ها نتیجه تکثیر غیرقابل کنترل سلول های بنیادی خون هستند که به طور طبیعی باید تحت کنترل باشند. این بینش، درک علمی جدیدی از لوکمیا فراهم کرد و نشان داد که این بیماری نه تنها یک اختلال خون محلی، بلکه یک مشکل سیستمیک است که در