Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ویراستاران انگلیسی اضافه شدند.) با خشک شدن تنها منبع طبیعی آب جزیره، توان جسمی هاسنبوش کاهش یافت. او تلاش بزهای جزیره را شکار کند اما نتوانست. از سوی دیگر موش ها محصولات اندک او را خوردند. هاسنبوش در تلاش برای زنده ماندن نوشت :«۲۲ اوت: لاک پشت بزرگی گرفتم و از خون او نوشیدم... ادرار خودم را نوشیدم.» او در آخرین نوشته دفتر خاطرات خود در ۱۴ اکتبر ۱۷۲۵ نوشته: «مانند قبل زندگی می کنم.» میراث. در ژانویه ۱۷۲۶ هنگامیکه گروهی از دریانوردان بریتانیایی وارد جزیره اسنشن شدند به چادر بدوی هاسنبوش برخوردند. آن ها در این چادر دفتر خاطرات او را پیدا کردند. اما هیچ نشانی از وی نیافتند. دریانوردان بریتانیایی این دفترچه را با خود به انگلستان بردند. بعدها این دفترچه بدون نام هاسنبوش در چند نسخه منتشر شد تا او را به شخصیتی بی نام و نشان برای هشدار عمومی تبدیل کنند. در دهه ۱۹۹۰ (میلادی) میشیل کولبرگن، تاریخ نگار هلندی، در موزه ملی دریانوردی هلند به جزوه ای به زبان انگلیسی با عنوان «روایت مستند» برخورد کرد که شرح حال هاسنبوش را توضیح می داد. او با جست وجوی بیشتر، سوابق کاری هاسنبوش را در اسناد کمپانی هند شرقی هلند یافت و در سال ۲
۰۰۲ این یافته ها را در کتابی به نام "رابینسون کروزوئه هلندی" منتشر کرد. در سال ۲۰۰۵ الکس ریتسِما نویسنده و تاریخ نگار و شیفته تاریخ جزایر در کتابخانه ای در دویینتر به کتاب کولبرگن برخورد. او در سال ۲۰۱۱ با انتشار کتابی به نام "یک تبعیدی هلندی در جزیره اسنشن" داستان فراموش شده هاسنبوش را به زبان انگلیسی بازگرداند. او کتاب خود را به «دو مرد هلندی که زود از دنیا رفتند، لیندرت و میشیل» تقدیم کرد. انتشار کتاب های میشیل کولبرگن و الکس ریتسِما باعث گسترش احساس همدردی با افراد ال جی بی تی شد.
موزه-منطقه حفاظت شده تاریخی، معماری و باستان شناسی ایالتی دربند (روسی: Дербентский музей-заповедник) یک مجموعهٔ موزه ای است که به تاریخ شهر دربند، کهن ترین شهر روسیه، اختصاص دارد. مساحت منطقهٔ موزه همراه با نواحی حفاظت شده، ۲۰۴۴ هکتار است و شامل بیش از ۲۵۰ (و طبق برخی برآوردها، بیش از ۴۰۰) اثر تاریخی و فرهنگی می باشد. در محدودهٔ این مجموعهٔ موزه ای، ۲۵ اثر با اهمیت فدرال قرار دارد که از جملهٔ آن ها دژ نارین قلعه است. در سال ۲۰۰۳، این مجموعه در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شد. تاریخ خلقت. موزه تاریخ محلی دربند در سال ۱۹۲۶ بنیان گذاری شد. بنیان گذار آن، "پیوتر ایوانوویچ اسپاسکی"، معلم شیمی مدرسه شماره ۱ دربند بود که علاقهٔ زیادی به تاریخ محلی داشت. در تاریخ ۵ مه ۱۹۲۸، هیئت رئیسهٔ کمیته اجرایی مرکزی داغستان تصمیم گرفت «تمام آثار باستانی شهر دربند، از جمله: دژ، دیوار در تمام طول آن، گورستان قرخلیار به طور کامل، آثار برجسته در دیگر گورستان ها، سنگر پتر کبیر، خانه ای که شاعر الکساندر بستوژف-مارلینسکی در آن زندگی می کرد و غیره» را تحت حفاظت ویژه قرار دهد. در سال ۱۹۳۴، موزه به وضعیت شهرداری ارتقا یافت. در سال ۱۹۶۰، ک
ارگاه های علمی مرمت دربند تأسیس شد و از سال ۱۹۷۱، موزه به طور منظم پژوهش های باستان شناسی را آغاز کرد. در سال ۱۹۷۷، این مجموعه به موزه ای تاریخی و معماری تبدیل شد. در تاریخ ۱۱ مه ۱۹۸۸، طبق فرمان شماره ۸۶، «موزه-منطقه حفاظت شده تاریخی، معماری و هنری ایالتی دربند» تحت نظارت وزارت فرهنگ جمهوری داغستان تأسیس شد. در ۱۳ اوت ۲۰۲۰، با فرمان دولت جمهوری داغستان، نام موزه به «موزه-منطقه حفاظت شده تاریخی، معماری و باستان شناسی ایالتی دربند» تغییر یافت. در سال ۲۰۰۳، دژ نارین قلعه، شهر باستانی دربند، مسجد جامع جُمعه متعلق به قرن هشتم میلادی (قدیمی ترین مسجد روسیه)، و استحکامات تاریخی شهر به عنوان آثار برجستهٔ امپراتوری ساسانی و فرهنگ های پس از آن، در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شدند. ساختار. موزه ها. دیوارهای سنگی قلعه در قرن ششم میلادی ساخته شده اند. در محدودهٔ این مجموعه، آثار معماری متعددی وجود دارند که بازتاب دهندهٔ دوره های مختلف توسعهٔ شهر دربند هستند: موزهٔ فرش، هنرهای تزئینی و کاربردی در بنای کلیسای ارمنی-گریگوری واقع شده است؛ بنایی تاریخی از قرن نوزدهم که در سال ۱۸۶۰ بر اساس طراحی "گابریل سوندوکیان" ساخته شد. ای
ن موزه آثار اصیل و ارزشمند هنرهای مردمی تزئینی و کاربردی را به نمایش می گذارد. افتتاح رسمی آن در سال ۱۹۸۲ صورت گرفت. علاوه بر فرش ها، مجموعهٔ نمایشگاهی شامل آثار سرامیکی و فلزی نیز هست که جلوه ای از ذوق و مهارت هنرمندان محلی را به تصویر می کشد. خانهٔ یادبود الکساندر بستوژف-مارلینسکی در تاریخ ۱۲ اکتبر ۱۹۸۸ افتتاح شد؛ در همان خانه ای که این نویسندهٔ تبعیدی و عضو جنبش دسامبری ها در سال های ۱۸۳۰ تا ۱۸۳۴ در آن زندگی می کرد. این خانه در بخش بالایی شهر واقع شده و نمونه ای از معماری سنتی دربند در اواخر قرن هجدهم و اوایل قرن نوزدهم است. ملک مذکور در سال ۱۹۴۱ برای تبدیل به موزه خریداری شد، اما به دلیل آغاز جنگ جهانی دوم، افتتاح آن به تعویق افتاد. نمایشگاه این موزه به دورهٔ زندگی و فعالیت های ادبی بستوژف در دربند اختصاص دارد. فضای داخلی خانه بازسازی شده تا حال وهوای آن دوران را بازتاب دهد، و در آن از اشیای اصیل و تاریخی استفاده شده که زمانی در خدمت بستوژف بوده اند. موزهٔ شکوه نظامی شهروندان دربند در سال ۱۹۹۱ افتتاح شد. در سال ۲۰۱۵، بازآرایی کامل نمایشگاه صورت گرفت و فضای موزه به طور اساسی نوسازی شد. این موزه دارای نمایش
گاه دائمی با عنوان «شکوه نظامی مردم دربند» است که به افتخارات و فداکاری های نظامی شهروندان این منطقه می پردازد. همچنین بخش هایی از موزه به جنگ های "شوروی-افغانستان" و "چچن-روسیه" اختصاص یافته اند و روایتگر حضور و نقش مردم دربند در این درگیری ها هستند. موزهٔ «طبیعت دریای خزر» در سال ۱۹۹۳ تأسیس شد. این موزه به نمایش جلوه هایی از طبیعت جنوب داغستان می پردازد؛ از جمله پوشش گیاهی و جانوری این منطقه، هم در خشکی و هم در دنیای زیر آب دریای خزر. در میان آثار به نمایش گذاشته شده، گونه های در معرض انقراض نیز دیده می شوند که اهمیت زیست محیطی ویژه ای دارند و نشان دهندهٔ تنوع زیستی منطقه هستند. از سال ۱۹۹۲ در ساختمان «حمام دوشیزه» فعالیت می کند. منابع. State Budgetary Institution of the Republic of Dagestan. Derbent Museum-Reserve Derbent State Historical, Architectural and Art Museum-Reserve. "www.culture.ru" Derbent State Historical, Architectural and Art Museum-Reserve. "museum.ru" Pyotr Ivanovich Spassky. "derbentmuzei.ru." About the Museum Reserve. "derbentmuzei.ru." Funds. "derbentmuzei.ru" The Derbent Museum-Reserve
in Dagestan is headed by the director of the city tourism center. "."
لشکرکشی سرهنگ کاریاگین (روسی: Поход Полковника Карягина)، که در منابع ایرانی با عنوان «لشکرکشی قره باغ–گنجه» شناخته می شود، مجموعه ای از عملیات های یک گروه کوچک روسی بود که با هدف خریدن زمان در برابر ارتش ایران انجام شد. سرهنگ روسی "پاول کاریاگین" مأموریت خود را با موفقیت به پایان رساند، هرچند بیشتر افراد گروهش کشته یا زخمی شدند. پیشینه. در سال ۱۸۰۵، پیمان کورکچای منعقد شد که بر اساس آن، روسیه منطقهٔ قره باغ را به خاک خود ضمیمه کرد. با این حال، در همان زمان، جنگ ائتلاف سوم در اروپا جریان داشت و روسیه به طور فعال در آن شرکت کرده بود؛ بنابراین نمی توانست نیروهای زیادی را در قفقاز نگه دارد. ایرانیان قصد داشتند از این فرصت استفاده کرده و قره باغ را بازپس بگیرند. برای این منظور، تلاش کردند تا ۱۰۰٬۰۰۰ سرباز گردآورند. برای مقابله با این تهدید، "پاول تسیسیانوف" دو گروه نظامی به فرماندهی "لنوویچ" و "کاریاگین" تشکیل داد. گروه لنوویچ پیش تر موفق شده بود نیروهای ایرانی را شکست دهد، و در همان زمان، کاریاگین در حال آماده سازی برای حرکت بود. کمپین. کاریاگین در تاریخ ۲۱ ژوئن حرکت کرد و سه روز بعد، در حومهٔ شاخبلاغ، مورد حمله
ٔ گروهی از ۳٬۰۰۰ سرباز ایرانی قرار گرفت. نیروهای روس موفق شدند حمله را دفع کنند، اما ۱۹۷ نفر از آن ها کشته یا زخمی شدند. در همان روز، کاریاگین نامه ای به "تسیسیانوف" نوشت: در ۲۸ ژوئن، عباس میرزا با ارتشی متشکل از ۱۵٬۰۰۰ سرباز حمله ای جدید را آغاز کرد. روس ها به مدت یک روز کامل مقاومت کردند، اما گروه ستوان لیسنکو و ۳۲ سرباز دیگر به کاریاگین خیانت کرده و به طرف ایرانیان پیوستند. این خیانت باعث شد ایرانیان حملهٔ تازه ای ترتیب دهند که آن نیز توسط روس ها دفع شد. شمار کشته ها به ۹۰ نفر رسید و موارد فرار از خدمت نیز در میان نیروها ظاهر شد. با این حال، خبرهای خوبی هم وجود داشت: یک گروه کوچک از روس ها با یورش به اردوگاه ایرانیان، آذوقه و تجهیزات آن ها را تصرف کرد، و بخش اصلی ارتش قلعهٔ شاخبلاغ را فتح کرده و پادگان آن را نابود ساخت. با رسیدن نیروهای تازه نفس به ارتش ایران، کاریاگین تصمیم گرفت زمان بخرد تا تسیسیانوف بتواند نیرو جمع آوری کرده و مذاکرات و تسلیم ها را آغاز کند. آن ها موفق شدند زمان لازم را به دست آورند و شبانه از ارتش ایران گریختند. ایرانیان با مشاهدهٔ این عقب نشینی، گروه های پیشرو خود را به جلو فرستادند،
اما کاریاگین بدون تلفات آن ها را عقب راند و در ۲۲ ژوئیه وارد الیزابت پُل شد. با این حال، عباس میرزا به بازماندگان ارتش کاریاگین که هنوز به شهر نرسیده بودند حمله کرد. ارتش ایران به ۳۰٬۰۰۰ نفر رسیده بود. کاریاگین با گردآوری ۵۷۰ نفر، ایرانیان را به طور کامل شکست داد و امنیت شهر تفلیس را تضمین کرد. پس از آن، او به نیروهای تسیسیانوف پیوست. پیامدها. لشکرکشی کاریاگین موفقیتی بزرگ بود: این عملیات تمام نقشه های ایران برای حمله به گرجستان و قره باغ را ناکام گذاشت و زمان لازم را برای حملهٔ مجدد روس ها فراهم کرد؛ به طوری که شاید بتوان آن را مهم ترین عملیات در طول جنگ دانست. حافظه. . گورستان اکنون به روی شرکت کنندگان در این لشکرکشی گشوده شده است. خود کاریاگین نشان سنت جورج و شمشیر طلایی را شخصاً از سوی تزار دریافت کرد. مرجع. , p. 493., p. 117.
موزه انیمیشن مسکو () موزه ای در مسکو است که به انیمیشن اختصاص داده شده است . این موزه در سال ۲۰۰۶ توسط کارمندان استودیوی انیمیشن سایوزمولتفیلم تأسیس شد. بنیانگذار موزه، لئونید شوارتسمن، همچنین به عنوان مدیر افتخاری فعالیت می کند. مدیر کل موزه لاریسا اوگنیونا ویبورگووا است، و کریل ولادیمیروویچ پولیکارپوف به عنوان مدیر خلاق فعالیت می کند . مجموعه نمایشگاه های این موزه مربوط به تاریخ انیمیشن در روسیه و خارج از کشور است. در حال حاضر، نمایشگاه اصلی در محوطه کاخ کرملین ایزمایلوفسکی واقع شده است. تاریخچه. تولد موزه. اولین برنامه های خلاقانه و سالگرد شرکت فیلم «سایوزمولتفیلم» که شامل کارمندان فعلی استودیوی «سایوزمولتفیلم» بود، در سال ۲۰۰۴ برگزار شد. مهمانان از برنامه های گشت و گذار آموزنده بهره مند شدند و کارمندان و پیشکسوتان استودیو تعطیلات سالگرد را در خانه سینما جشن گرفتند. شخصاً لئونید شوارتسمن، آنا آتامانووا، سوِتوزار روساکوف، بوریس آکولینیچف، گالینا زبرووا، ولادیمیر زویکوف، ناتالیا آبرامووا، نادژدا کریچنکو، گالینا شاکیتسکایا، مارینا کورچِفسکایا، کابل رسولوف، گالینا و ویتالی کوزیتسین و بسیاری دیگر درخواست کتبی ر
ا به مدیریت «سایوزمولتفیلم» امضا کردند موزه انیمیشن مسکو در سال ۲۰۰۶ توسط پیشکسوتان انیمیشن روسیه تأسیس شد. در ۱۵ سپتامبر ۲۰۰۶، این موزه افتتاح شد و همزمان، اولین نمایشگاه اختصاصی به تاریخ انیمیشن قرن بیستم افتتاح شد. بخش عمده این نمایشگاه مربوط به فعالیت های «سایوزمولت فیلم» از دهه ۱۹۶۰ تا ۱۹۸۰ بود. عروسک ها، تجهیزات تیراندازی، دکورها، طرح ها، وسایل شخصی انیماتورهای مشهور روسیه و اتحاد جماهیر شوروی و اسناد مربوط به کارتون های معروف به بازدیدکنندگان ارائه شد. ۲۰۱۰ - تاکنون. در ۱۵ سپتامبر ۲۰۱۰، کانال تلویزیونی کودکان نیکلودئون از موزه انیمیشن مسکو دعوت کرد تا به عنوان شریک با این موزه همکاری کند. به عنوان بخشی از این همکاری، موزه تالار انیمیشن های خارجی را افتتاح کرد که نمایشگاهی دائمی از مجموعه انیمیشن های نیکلودئون را در خود جای داده است. نیکلودئون یک فیلم مستند ۲۵ دقیقه ای منحصر به فرد با زیرنویس روسی برای موزه تهیه کرد و مجموعه ای اختصاصی از عروسک های سریال های تلویزیونی محبوب را در یک نسخه واحد گردآوری کرد. تصویر شخصیت ناروتو از انیمه مشهور جهانی که توسط خالق آن، ماساشی کیشیموتو، کشیده شده است، هنوز هم طر
فدارانی از هر سنی را به موزه جذب می کند. از زمان افتتاح، کارکنان موزه کلاس های آموزشی و جلسات خلاقانه برگزار کرده اند ، فیلم های نظامی-میهن پرستانه ساخته اند و رویدادهای خیریه برگزار کرده اند . مراجعین موزه. موزه انیمیشن مسکو مجموعه ای خصوصی از مجموعه های سپرده گذاری شده است. پیشکسوتان «سایوزمولت فیلم» مجموعه های خود را به موزه اهدا کردند. مدیر افتخاری موزه، لئونید آرونوویچ شوارتسمن، ۴۹ اثر از آثار خود را به موزه اهدا کرد؛ بوریس آکیموویچ آکولینیچف، طراح تولید و نویسنده مشترک اینسا الکسیونا کووالوسکایا، طرح هایی برای کارتون «چگونه شیر و لاک پشت آواز خواندند» اهدا کرد، آنا، دختر کارگردان، لو کنستانتینوویچ آتامانوف، اولین پوستر طلایی رنگ شده از "«آهوی طلایی»" را تحویل داد. نمایشگاه ها. نمایشگاه های موزه، فرایند خلق کارتون ها را پوشش می دهند و مراحل و مدل های واقعی از کارتون ها، طرح ها، عروسک ها و صحنه آرایی را به نمایش می گذارند. مجموعه موزه شامل بیش از ۱۵۰۰۰ اثر است که در سالن های نمایشگاه به نمایش گذاشته شده اند. گالری ترتیاکوف فضای کافی برای نمایش همه چیز را ندارد. مجموعه موزه شامل یک نمایشگاه بین المللی موزه
، یک سایت فیلمبرداری کارتون، یک سالن سینما و یک استودیو برای تولید انیمیشن تجاری، نویسندگی و تجربی است که بیش از ۵۰۰ پروژه مختلف تولید شده در تمام فناوری های انیمیشن ممکن را اجرا کرده است: نقاشی کلاسیک، عروسکی، مستند، ترکیبی، "فلش، موهو، دوبعدی، سه بعدی استریو، چهاربعدی استریو". نقطه کانونی و افتخار واقعی موزه، تالار انیمیشن روسی است که با عروسک های چبوراشکا، تمساح گنا و بانوی پیر شاپوکلیاک که پس از مرگ لئونید آرونوویچ شوارتسمن به موزه سپرده شده اند، به نمایش گذاشته شده است. همچنین میز شخصی هنرمند سوِتوزار کوزمیچ روساکوف، خالق تصاویر خرگوش و گرگ در "نمایش «خب، فقط صبر کن!»" و نمایشگاه نوازندگان شهر برمن» با طرح های اولیه، انواع و تحولات هنری کارتون های اینسا کووالوسکایا وجود دارد. تالار تاریخ انیمیشن به اختراعات دانشمندان عصر جدید در رابطه با «انیمیشن» تصاویر اختصاص داده شده است. پراکسینوسکوپ، زوتروپ، استریوسکوپ و «فانوس های جادویی» برای نمایش تصاویر در قرن های ۱۸ تا ۲۰ استفاده می شدند. همچنین تصاویری از اولین کارتون جهان، "پور پیرو"، ساخته شده در سال ۱۸۹۲ توسط مخترع فرانسوی امیل رینود، در این تالار پخش می شو
د. برای طرفداران تعامل، تنها جاذبه گردشگری جهان، زوپرو ۰۰۱، وجود دارد که در آن هر کسی می تواند یک میکروکارتون بکشد. «کریدور تاریخ مدرن» شامل اطلاعاتی در مورد استودیوهای انیمیشن معاصر روسیه است. این سالن با حمایت استودیوی آنیماکورد (سازندگان سریال انیمیشن بر) تأسیس شده است؛ غرفه ها مجموعه هایی از مدرسه چار استودیو، کریسمس فیلمز، استایر، استودیوهای گری باردین، یوری نورشتاین و دیگران را به نمایش می گذارند. تالار انیمیشن جهان نمایشگاه هایی مربوط به توسعه انیمیشن خارجی را در خود جای داده است: این نمایشگاه ها شامل مجموعه هایی از "استودیوهای انیمیشن والت دیزنی، برادران وارنر، استودیو گیبلی، لوکاس فیلم لیمیتد، نیکلودئون انیمیشن، توئی انیمیشن، موشی پروداکشن، اپل فیلمز" و "کیتی فیلمز" می شود. غرفه مرکزی به نمایشگاه کانال نیکلودئون اختصاص داده شده است: نمایشگاه هایی مربوط به کارتون های "داشا مسافر"، "باب اسفنجی شلوار مکعبی" و "" ارائه شده است. اتاق نمایش بوهانکر، کارتون هایی را که توسط کودکان و با همکاری کارکنان موزه و با بهترین سنت ها و فناوری های دوران شوروی ساخته شده اند، پخش می کند. برخی از آنها برنده جوایز و برندگا
ن جایزه بزرگ جشنواره های مختلف فیلم کودکان هستند. پروژه ها. این موزه برنامه های آموزشی شامل یک تور ویدیویی و یک نمایش اصلی برگزار می کند. این موزه بیش از ۷۰ نمایشگاه سیار برگزار کرده است که از کاخ کرملین ریازان، کاخ کرملین کازان، کاخ کرملین دیمیتروف، کاخ کرملین سوزدال-ولادیمیر، کیرژاخ، سامارا، پرزلاوول بازدید کرده اند . هر ساله «موزه انیمیشن» به عنوان مهمان ویژه برنامه های سرگرمی، انجمن ها و نمایشگاه های ویژه فعالیت می کند و در همه جا رویداد اصلی، فیلمبرداری کارتون نویسنده است .
تجارت غلات، شامل مبادلات محلی و بین المللی انواع غلات نظیر گندم، جو، ذرت، برنج و سایر دانه های خوراکی است. غلات به عنوان یکی از مهم ترین کالاهای تجاری، از این مزیت برخوردارند که برخلاف بسیاری از محصولات کشاورزی، به سهولت قابل ذخیره سازی و حمل ونقل بوده و میزان فسادپذیری آن ها اندک است. تأمین و دادوستد غلات سالم، برای بخش قابل توجهی از جوامع اهمیت اساسی داشته و تأمین کنندهٔ بخش عمده ای از کالری مورد نیاز در اغلب نظام های غذایی است. افزون بر این، غلات نقش حیاتی در تأمین خوراک دام و پشتیبانی از بخش کشاورزی دامی ایفا می کنند. تجارت غلات از نخستین دوران شکل گیری سکونتگاه های کشاورزی آغاز گردید و شواهد آن در بسیاری از فرهنگ های اولیه که به کشاورزی یکجانشین روی آوردند، قابل مشاهده است. تحولات عمده اجتماعی، همچون فروپاشی امپراتوری روم، به طور مستقیم با تجارت غلات پیوند داشته اند. از اوایل عصر مدرن به بعد، تجارت غلات به عنوان بخشی مهم از روند گسترش استعمار و ابزاری در سیاست خارجی کشورها ایفای نقش کرده است. در قرن بیستم، موقعیت ژئوپلیتیکی کشورهایی نظیر استرالیا، ایالات متحده، کانادا و اتحاد جماهیر شوروی، ارتباطی مستقیم
با جایگاه آنان به عنوان کشورهای دارای مازاد تولید غلات داشته است. در سال های اخیر، بازارهای بین المللی کالا نقشی اساسی در پویایی نظام های غذایی و فرایند قیمت گذاری غلات ایفا کرده اند. فعالیت های سفته بازانه، همراه با سایر عوامل مؤثر بر تولید و عرضه که به بحران مالی سال ۲۰۰۸ انجامیدند، موجب افزایش سریع قیمت غلات در جریان بحران جهانی قیمت مواد غذایی ۲۰۰۷–۲۰۰۸ گردید. در دوره اخیر، جایگاه مسلط اوکراین و روسیه در بازارهای غلات، به ویژه گندم، سبب شد که حمله نظامی روسیه به اوکراین در سال ۲۰۲۲ نگرانی های گسترده ای نسبت به وقوع بحران جهانی غذا در همان سال برانگیزد. همچنین پیش بینی می شود تغییرات ناشی از دگرگونی های اقلیمی در بخش کشاورزی، پیامدهای زنجیره ای و گسترده ای بر بازارهای جهانی غلات بر جای گذارد.
المپیاد جهانی هوش مصنوعی ، یک مسابقه علمی بین المللی در زمینه هوش مصنوعی (AI) است. IOAI یک رقابت تیمی برای دانش آموزان دبیرستانی است - هر کشور یا قلمرو با حداکثر دو تیم متشکل از حداکثر چهار دانش آموز، که توسط یک رهبر پشتیبانی می شوند، در آن شرکت می کند. اولین IOAI در سال ۲۰۲۴ در بورگاس، بلغارستان برگزار شد. ساختار. المپیاد جهانی هوش مصنوعی شامل دو مرحله است: علمی و عملی. توزیع جوایز: تقریباً ۵۰ درصد از شرکت کنندگان در هر مرحله، به ترتیب جوایز طلا، نقره و برنز را با نسبت ۱:۲:۳ (مدال در مرحله علمی و جوایز در مرحله عملی) دریافت می کنند. ۳ تیم برتر جوایز افتخاری دریافت می کنند. IOAI به عنوان یک المپیاد هوش مصنوعی، به طور فعال در بحث با عموم مردم در مورد جنبه های اخلاقی و آینده هوش مصنوعی، عمدتاً از طریق مرحله عملی و کنفرانس خود، مشارکت دارد. IOAI قصد دارد هر ساله یک فرد مشهور محلی را برای تبلیغ IOAI و به همراه دانشجویان برای الهام بخشیدن به گفتگوی گسترده تر جامعه در مورد هوش مصنوعی، درگیر کند. در کنفرانس IOAI، تیم ها و مهمانان المپیاد این فرصت را دارند که در سخنرانی ها شرکت کنند و در جلسات عملی در مورد موضوعات رو
ز هوش مصنوعی شرکت کنند. بنیان گذاران. المپیاد جهانی هوش مصنوعی توسط بنیاد LERAI، با اعضای لورا دینوا، النا مارینووا، رزیتسا دکووا، الکساندر ولینوف و ایوا گومنیشکا تاسیس شد. این المپیاد برای توسعه وظایف رقابتی خود با دانشمندان مشهور از دانشگاه های پیشرو همکاری می کند. شرکا و حامیان مالی IOAI شامل مؤسسات، سازمان های مردم نهاد و شرکت هایی در سراسر جهان هستند. مدیریت. هیئت مدیره فعلی IOAI متشکل است از: تاریخچه. اولین دوره المپیاد جهانی هوش مصنوعی از ۹ تا ۱۵ اوت ۲۰۲۴ در بورگاس، بلغارستان برگزار شد. در این رویداد نزدیک به ۲۰۰ دانش آموز از ۳۲ کشور و سرزمین از ۶ قاره، در قالب ۴۱ تیم شرکت داشتند. تمرکز بخش علمی مسابقه ۲۰۲۴ بر پردازش زبان های طبیعی، یادگیری ماشین و بینایی رایانه ای بود. در بخش عملی، دانش آموزان در فضای هوش مصنوعی و هنر کار کردند و یک کاور و ویدیو برای ریمیکس آهنگ "عشق" اثر خواننده بلغاری، ماریا ایلیوا، ساختند. برای المپیاد بین المللی هوش مصنوعی ۲۰۲۵، پکن، چین به عنوان شهر میزبان انتخاب شده است. کشورها و قلمروهای شرکت کننده. ۲۰۲۴، کشورها و قلمروهای بنیان گذار: استرالیا، بنگلادش، برزیل، بلغارستان، کانادا
، چین، کلمبیا، السالوادور، استونی، هنگ کنگ، مجارستان، ایران، جزیره من، ژاپن، اردن، قزاقستان، قرقیزستان، ماکائو، مالزی، مغولستان، نپال، هلند، لهستان، لتووو، رومانی، سنگاپور، سوئد، چین تایپه، تونس، ترکیه، امارات متحده عربی، ایالات متحده آمریکا، ویتنام. المپیاد هوش مصنوعی در ایران. در ایران، باشگاه دانش پژوهان جوان متولی برگزاری المپیاد ملی هوش مصنوعی و اعزام نفرات برتر به المپیاد جهانی است. به دلیل نوپا بودن این المپیاد، دانش آموزان اعزامی به دوره های اول و دوم IOAI، از برگزیدگان مدال طلای المپیادهای ریاضی و کامپیوتر انتخاب شدند. در اولین دوره IOAI در سال ۲۰۲۴، تیم ایران با چهار شرکت کننده در این المپیاد حضور یافت؛ اعضای تیم ایران در این المپیاد را محمدصدرا کوهستانی، امیرحسین زارعی، پارسا صادقی و علیرضا رحیمی یزدی تشکیل می دادند. تیم ایران در اولین دوره المپیاد هوش مصنوعی به مدال برنز دست یافت؛ این تیم در یکی از سه مسئله مسابقه، راه حلی ارائه کرد که دقت آن نه تنها از سایر تیم ها، بلکه از راه حل طراح سوال نیز بالاتر بود. در دومین دوره IOAI در سال ۲۰۲۵، تیم ایران با اعضای رادین رحمانی نودهی، علی شایان، پارسا گلست
انی و آرش یوسف نژاد در مسابقه شرکت کرد. در این دوره از المپیاد، برخلاف دوره اول آن و همانند سایر المپیادهای جهانی، مدال ها به صورت انفرادی به شرکت کنندگان اهدا شد. در پایان رقابت ها، علی شایان و آرش یوسف نژاد به مدال نقره و رادین رحمانی و پارسا گلستانی به مدال برنز دست یافتند. اولین دوره المپیاد کشوری هوش مصنوعی در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ برگزار شد. کسانی که در این المپیاد به مدال طلا دست یابند، پس از گذراندن دوره های آموزشی و شرکت در آزمون های انتخاب تیم ملی، به سومین دوره المپیاد جهانی هوش مصنوعی در سال ۲۰۲۶ اعزام خواهند شد.
موزه ماشین های بازی شوروی () یک موزه تعاملی تاریخی خصوصی است که مجموعه ای از دستگاه های بازی آرکید تولید شده در اتحاد جماهیر شوروی از اواسط دهه ۱۹۷۰ را نگهداری می کند. ۱۳ آوریل ۲۰۰۷ به عنوان روز تأسیس موزه در نظر گرفته می شود. به بازدیدکنندگان موزه در ورودی سکه های ۱۵ کوپکی داده می شود تا دستگاه های بازی را روشن کنند. قیمت بلیط شامل یک گشت و گذار نیز می شود. تاریخچه موزه. این موزه در سال ۲۰۰۷ توسط فارغ التحصیلان دانشگاه پلی تکنیک مسکو، الکساندر استاخانوف، الکساندر ووگمن و ماکسیم پینیگین، تأسیس شد و در پناهگاه زیرزمینی خوابگاه دانشگاه که در برابر بمب محافظت می شد، قرار داشت. در آن زمان، مجموعه موزه شامل ۳۷ دستگاه بازی آرکید بود. بازدید از موزه فقط در روزهای چهارشنبه و با هماهنگی قبلی امکان پذیر بود. بنیانگذاران موزه در سراسر کشور به دنبال اولین دستگاه های بازی آرکید در محل های دفن زباله، اردوگاه های متروکه پیشگامان، پارک ها، مراکز فرهنگی و سینماها گشتند. چندین دستگاه که اولین دستگاه های این مجموعه بودند، به قیمت ۲۱۰ روبل در پارک پریامیکوف در تاگانکا خریداری شدند. با این حال، رؤیای «نبرد دریایی» هرگز محقق نشد،
زیرا دستگاه های بازی آرکید ناقص بودند. تقریباً تمام دستگاه هایی که به موزه آمدند کار نمی کردند و یک دستگاه از سه دستگاه خراب مونتاژ شده بود. در آوریل ۲۰۱۰، موزه به ساختمان کارگاه سابق کارخانه روت فرانت در مالایا اوردینکا نقل مکان کرد. موزه روزانه شروع به کار کرد و مجموعه آن به ۴۰ نوع دستگاه بازی گسترش یافت. در آگوست ۲۰۱۱، موزه به خیابان باومانسکایا منتقل شد و نمایشگاه با ده ها دستگاه بازی آرکید تکمیل شد. شعبه ای از موزه در ۱۵ ژوئن ۲۰۱۳ در میدان کونیوشِنایا در سن پترزبورگ افتتاح شد. این شعبه در ساختمانی واقع شده است که در قرن ۱۸ برای نگهداری کالسکه ها استفاده می شد. گاراژها، کارگاه های تعمیر و تولید ناوگان تاکسی شماره ۱ لنینگراد در دوران شوروی در این منطقه قرار داشتند. مجموعه این شعبه شامل بیش از ۵۰ دستگاه بازی آرکید فعال است. طبق اعلام موزه، تعداد بازدیدکنندگان از شعبه سن پترزبورگ در سال ۲۰۱۶ بالغ بر ۲۳۰۰۰ نفر بوده است که ۹ درصد بیشتر از سال ۲۰۱۵ است. در پایان آگوست ۲۰۱۴، شعبه سوم موزه در کازان در خیابان کرملین افتتاح شد. حدود ۴۰ دستگاه بازی در آنجا ارائه شد. این موزه مدت زیادی وجود نداشت - در ۱۲ ژانویه ۲۰۱۵
تعطیل شد. از ژوئن ۲۰۱۵، موزه دستگاه های بازی شوروی مسکو در خیابان کوزنتسکی موست واقع شده است. مجموعه این موزه شامل حدود ۸۰ دستگاه اسلات است. فعالیت موزه. موزه های سن پترزبورگ و مسکو مرتباً نمایشگاه های موقت برگزار می کنند: پروژه دختر بنیانگذاران موزه دستگاه های اسلات شوروی، موزه بازی های کامپیوتری است که در سال ۲۰۱۴ ایجاد شد و هنوز هم در قالب یک نمایشگاه موقت وجود دارد. در قلب این مجموعه بیش از ۳۰ دستگاه بازی اصلی از هشت نسل وجود دارد که اکثر آنها در حال کار هستند. این مجموعه با کنسول های بازی جدید تکمیل شده است. این مجموعه در پروژه لافت «اتاژی»، در سالن های شعبه سن پترزبورگ موزه به نمایش گذاشته شد. موزه ها در پروژه های شهری شرکت می کنند: آنها برنامه هایی را برای جشنواره های سالانه کودکان «موزه ها، پارک ها، عمارت ها» و «سفر خانوادگی» در مسکو، «روزهای کودک در سن پترزبورگ» و «رگاتای بزرگ» در سن پترزبورگ ایجاد می کنند؛ در رویدادهای «شب موزه ها»، «شب هنرها»، «روز رستوران»، پروژه اجتماعی «سیرک اوپسالا» و جشنواره بین المللی موزه ها «اینترموزیوم» شرکت می کنند. نمایشگاه های موزه در جشنواره های «وی کی»، «پیک نیک گیک»،
«دیسکو ۹۰» و «رترو اف ام» ارائه شده اند. علاوه بر این، نمایشگاه هایی از فیلم های قدیمی، سخنرانی ها، مسابقات تنیس روی میز، چکرز، شطرنج، کلاس های کارشناسی ارشد و سایر رویدادها به طور منظم در شعب مسکو و سن پترزبورگ برگزار می شود. مجموعه. اولین دستگاه های بازی خارجی در سال ۱۹۷۱ در نمایشگاه جهانی سرگرمی و بازی "جاذبه-۷۱" که در پارک گورکی برگزار شد، ارائه شدند. نمونه های شوروی چند سال بعد، زمانی که وزارت فرهنگ اتحاد جماهیر شوروی، ساخت و تولید را به اتحادیه جاذبه های سایوز سفارش داد، که سفارشات را بین ۲۲ کارخانه دفاعی طبقه بندی شده توزیع می کرد، ظاهر شدند. به عنوان مثال، دستگاه بازی «نبرد دریایی» توسط کارخانه مهندسی رادیو سرپوخوف ساخته شد. در تولید دستگاه های آرکید از مدرن ترین ریزمدارها، آلیاژها و پلاستیک استفاده می شد و مهندسان طراح کارخانه مشغول طراحی بازی ها و دستگاه های آرکید بودند. با این حال، این یک تولید غیرمنطقی بود: مهندسان کپی هایی از دستگاه های اسلات خارجی را بر اساس قطعات موجود مونتاژ می کردند که اغلب برای این نیازها مناسب نبودند. مهندسان به جای استفاده از یک پردازنده مدرن، مجبور بودند یک مدار پیچیده ر