Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
جرج اپرگیس (به یونانی: Γιώργος Απέργης؛ زاده ۲۳ دسامبر ۱۹۴۵) یک آهنگساز یونانی است. او بیشتر در زمینه موسیقی تئاتریکال تجربی کار می کند، اما آثار زیادی هم در زمینهٔ موسیقی غیربرنامه ای و مجلسی دارد. فعالیت هنری. اپرگیس سابقه کار با پیر شفر و یانیس زناکیس را دارد. او بنیان گذار مجموعهٔ «آتلیهٔ تئاتر و موسیقی» (به فرانسوی: "Atelier Théâtre et Musique; ATEM) است." اپرگیس در سال ۲۰۱۱ نخستین برندهٔ جایزه موریسیو کاگل شد. همچنین او به دلیل بازآفرینی تئاتر موزیکال با استفاده از صدا، ژست فضا، فناوری و استفاده از اجرا در پروسهٔ آهنگسازی، در سال ۲۰۱۵ برندهٔ شد.
جم و هولوگرام ها (انگلیسی: Jem and the Holograms) یک فیلم درام آمریکایی در سبک موزیکال محصول سال ۲۰۱۵ به تهیه کنندگی و کارگردانی جان ام. چو، نویسندگی رایان لندلز با بازی آبری پیپلز (به عنوان شخصیت اصلی)، استفانی اسکات، هیلی کییوکو، آرورا پرینو، رایان گوزمن، مالی رینگوالد و جولیت لوئیس است. این فیلم که بر اساس مجموعه تلویزیونی انیمیشن دهه ۱۹۸۰ کریستی مارکس جم ساخته شده بود، توسط السپارک پیکچرز (یکی از زیرمجموعه های استودیو هاسبرو) و بلوم هاوس پروداکشنز تولید شد. علاقه چو به ساخت اقتباس سینمایی از جم بر این اساس است که با خواهرانش تماشای سریال اصلی را بزرگ کرده است. او ۱۱ سال قبل اقدام به ساخت این فیلم کرده بود، اما به دلیل هزینه از سوی یونیورسال رد شد. این فیلم در ۲۳ اکتبر ۲۰۱۵ توسط یونیورسال پیکچرز اکران شد. این فیلم یک بمب باکس آفیس بود و با بودجه ۵ میلیون دلاری ۲ میلیون دلار در سرتاسر جهان فروخت. نقدهای منفی منتقدان دریافت کرد و توسط طرفداران سری انیمیشن اصلی مورد بررسی قرار گرفت، اگرچه عملکرد لوئیس مورد تحسین قرار گرفت. بازخوردها. این فیلم به طور کلی نقدهای منفی از سوی منتقدان و طرفداران سری انیمیشن اصلی د
ریافت کرد.
ربکا ساندرز (به انگلیسی: Rebecca Saunders; زادهٔ ۱۹ دسامبر ۱۹۶۷) یک آهنگساز متولد لندن است. او در شهر برلین زندگی می کند. موسیقی. موسیقی ساندرز با استفاده محدود از نواک (pitch) و استفاده زیاد از تغییرات و پیچیدگی های رنگ صوتی شناخته می شود. اکثر آثار او حول یک نواک یا گروه کوچکی از نت ها شکل گرفته است و از این رو، بسط و گسترش در آثار او بیشتر به واسطه سونوریته و بافت است تا حرکت ملودی. البته او گاهی نیز از حرکت های شبه-دیاتونیک نیز در آثارش استفاده می کند که در قیاس با دیگر آثارش رویکردی نسبتاً سنتی است.
مرکز ورزش های آبی پاریس () ورزشگاهی مخصوص ورزش های آبی در شهر پاریس، فرانسه است. این ورزشگاه که در سال ۲۰۲۴ گشوده شده، دارای ۵٫۰۰۰ نفر گنجایش است و ویژهٔ مسابقات شیرجه و واترپلو و شنای موزون در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ ساخته شده است. مرکز ورزش های آبی پاریس، روبروی ورزشگاه استاد دو فرانس و آن سوی بزرگراه پاریس-لیل قرار دارد که با یک پل پیاده رو، دو ورزشگاه به هم وصل شده اند.
جان فورستر "سندی" وودوارد، (۱ مه ۱۹۳۲–۴ اوت ۲۰۱۳) یک افسر ارشد نیروی دریایی بریتانیا بود که فرماندهی گروه ضربت جنگ فالکلند را بر عهده داشت. حضور در نیروی دریایی. پس از فارغ التحصیلی از کالج سلطنتی نیروی دریایی دارتموث وودوارد در سال ۱۹۴۶ به نیروی دریایی بریتانیا پیوست او در سال ۱۹۵۴ در یک زیردریایی مشغول به کار شد و در ماه مه به درجه ستوان ارتقا یافت. در سال ۱۹۶۰ او دوره سخت فرماندهی زیردریایی نیروی دریایی بریتانیا را گذراند که به نام "The Perisher" شناخته می شود، و اولین درجه فرماندهی خود را دریافت کرد، زیردریایی کلاس T اچ ام اس تایرلس. در مه ۱۹۶۲ به درجه ستوان فرمانده ارتقا یافت، سپس فرماندهی اچ ام اس گرامپوس را برعهده گرفت و سپس به فرماندهی زیردریایی اتمی اچ ام اس ولیانت رسید. در سال ۱۹۶۷، او به فرماندهی ارتقاء یافت و مربی (معروف به "معلم") دوره Perisher شد. او فرماندهی اچ ام اس وارسپایت را در دسامبر ۱۹۶۹ بر عهده گرفت او در سال ۱۹۷۲ به درجه کاپیتانی ارتقا یافت در سال ۱۹۷۴ کاپیتان آموزش زیردریایی شد و در سال ۱۹۷۶ فرماندهی اچ ام اس شفیلد را بر عهده گرفت. جنگ فالکلند. در سال ۱۹۸۲، او فرماندهی گروه ناو هواپیما
بر اچ ام اس هرمس، گروه وظیفه ۳۱۷٫۸ را در جنگ فالکلند بر عهده داشت. فرمانده ناوگان، دریاسالار سر جان فیلدهاوس، به عنوان فرمانده نیروی ضربت، CTF-317 خدمت کرد. گروه وظیفه حاوی کشتی های آبی خاکی که تهاجم TG 317.0 را پرتاب کردند توسط فرمانده مایکل کلاپ فرماندهی می شد و گروه وظیفه ۳۱۷٫۱ خود نیروی فرود بود. او جدول زمانی کمپین را تنظیم کرد. او با علم به اینکه نیروهای آرژانتینی باید قبل از اینکه زمستان نیمکره جنوبی شرایط را بسیار بد کند، باید شکست بخورند، آخرین تاریخ را تعیین کرد که تا آن زمان نیروهای زمینی باید به ساحل می رفتند، و به نوبه خود آخرین تاریخ را تعیین کرد که تا آن زمان باید کنترل هوا انجام شود. به دست آورد، و غیره. احتمالاً شناخته شده ترین حادثه تنها غرق شدن آرا ژنرال بلگرانو بود. او می دانست که آرا ژنرال بلگرانو، و به ویژه اسکورت های مسلح اگزوسه او، تهدیدی برای گروه ضربت هستند و دستور غرق کردن او را صادر کرد. دریاسالار سر جورج زامبلاس «رهبری الهام بخش وودوارد و زیرکی تاکتیکی … [به عنوان] عامل اصلی در شکل دادن به موفقیت نیروهای بریتانیا در اقیانوس اطلس جنوبی» را اعتبار می دهد. وودوارد به خاطر خدماتش در ج
نگ، لقب شوالیه را دریافت کرد. او کتابی با عنوان "صد روز" نوشت که با همکاری پاتریک رابینسون، تجربیات خود در فالکلند را توصیف کرد. شغل بعد. در سال ۱۹۸۳، وودوارد به عنوان افسر پرچم زیردریایی ها و فرمانده ناتو زیردریایی های اقیانوس اطلس شرقی منصوب شد. در سال ۱۹۸۴ به سمت معاون دریاسالار منصوب شد و در سال ۱۹۸۵ معاون ستاد دفاع (تعهدات) شد. در سال ۱۹۸۷ به درجه دریاسالاری منصوب شد. در آن سال او همچنین به عنوان فرمانده کل نیروی دریایی و دستیار پرچم برای ملکه خدمت کرد. وودوارد در سال ۱۹۸۹ بازنشسته شد. زندگی بعدی. اولین نسخه از خاطرات وودوارد در سال ۱۹۹۲ منتشر شد. و به خوبی مورد استقبال قرار گرفتند و در سال ۲۰۰۳ و ۲۰۱۲ با خاطرات به روز شده و همچنین پاسخ هایی به خاطرات و پاسخ های ساخته شده توسط مایکل کلاپ روز شدند. وودوارد در اواخر عمر خود، نظرات مختلفی را برای روزنامه های بریتانیایی در رابطه با مسائل دفاعی، به ویژه بررسی دفاعی و امنیتی استراتژیک نوشت. مرگ. او بر اثر نارسایی قلبی در ۴ اوت ۲۰۱۳ در ۸۲ سالگی در بوشام، غرب ساسکس درگذشت. مراسم یادبودی برای او در کلیسای جامع چیچستر در ۱۴ نوامبر ۲۰۱۳ با دریاسالار جورج زامبلاس به
نمایندگی از ملکه برگزار شد. زندگی شخصی. وودوارد در سال ۱۹۶۰ با شارلوت مک مورتری ازدواج کرد که حاصل این ازدواج یک پسر و یک دختر بود. لیدی وودوارد در سال ۲۰۲۲ درگذشت.
مرکز نمایشگاهی ویلپانت () یک مرکز مرکز گردهمایی و نمایشگاهی بزرگ در ویلپانت، سن-سن-دنی در نزدیکی فرودگاه شارل دوگل پاریس است. این مرکز که در سال ۱۹۸۲ تأسیس شده دارای ۱۱۵ هکتار وسعت و ۲۴۶۰۰۰ مترمربع فضای همایش در هشت سالن است. در سال ۲۰۱۳ بیش از ۲ میلیون نفر از ۴۰۷ نمایشگاه (شامل ۳۲ نمایشگاه بین المللی) و ۱۰۱۳ کنفرانس از این مجموعه بازدید کرده اند.
گئورگ فریدریش هاس (به آلمانی: Georg Friedrich Haas؛ زادهٔ ۱۶ اوت ۱۹۵۳) یک آهنگساز اتریشی است. در سال ۲۰۱۷ در یک نظرسنجی موسیقی کلاسیک مربوط به بهترین آثار موسیقی هنری از سال ۲۰۰۰ قطعات هاس بیشترین رای (۴۹) را کسب کرد و قطعهٔ "in vain" او در صدر قرار گرفت. سبک شناسی. سبک او به دلیل استفاده از مایکروپولی فونی و ریزپرده ها در به کارگیری سری هارمونیک ها یادآور گئورگ لیگتی است. او اغلب به عنوان یکی از آهنگسازان شاخص موسیقی اسپکترال شناخته می شود.
مهدی شیخ عیسی (زاده ۱۸ دی ۱۳۶۸، دمشق) مجری و بازیگر اهل سوریه است. وی در فیلم های تک تیرانداز، به وقت شام، قلب رقه، نفرین آرتا و سریال های خط مقدم، شبابیک و سقوط به عنوان بازیگر حضور داشته است.
برایان فرنی هاو (به انگلیسی: Brian Ferneyhough؛ تلفظ: /ˈfɜ:rnihoʊ/؛ زادهٔ ۱۶ ژانویه ۱۹۴۳) یک آهنگساز انگلیسی است. فرنی هاو معمولاً به عنوان شخصیت اصلی جنبش پیچیده گرایی نو () شناخته می شود. او سابقهٔ تدریس در مدرسهٔ موسیقی فرایبورگ و دانشگاه کالیفورنیا را دارد. او از سال ۱۹۸۷ ساکن کالیفورنیا ست و در دانشگاه استنفورد به تدریس مشغول است. فرنی هاو همچنین یکی از سخنرانان پابرجای مدرسهٔ تابستانی دارمشتات است.
"برمودا" یک برنامهٔ گفت وگو محور (تاک شو) است که «محسن نجفی سولاری» تهیه کنندگی و کارگردانی فصل اول آن را بر عهده دارد و همچنین «کامران شهریوری» به عنوان تهیه کننده و مدیر تولید، در فصل اول این برنامه را همراهی می کند. «کامران نجف زاده»، میزبانی برنامه و همچنین سرپرستی گروه نویسندگان را برعهده دارد. اولین قسمت برنامهٔ برمودا، شنبه ۳۰ دی ماه ۱۴۰۲ از شبکهٔ نسیم پخش شد. میهمان اولین قسمت، مهدی تاج، رئیس فدراسیون فوتبال ایران بود. فصل دوم برنامهٔ برمودا، یکشنبه ۸ دی ماه ۱۴۰۳ با مهمانی رضا ناجی پخش شد. عوامل. فصل اول. میزبان (مجری): کامران نجف زاده بازیگران: محمود بصیری و جواد انصافی خواننده تیتراژ پایانی: سینا حجازی فصل دوم. میزبان (مجری): کامران نجف زاده بازیگر: جواد انصافی خواننده تیتراژ پایانی: سینا حجازی
مجتبی اصغری، (In English, Mojtaba Asghari)متولد ۲۵ دی ۱۳۷۶ در شهرستان شفت استان گیلان، یکی از کشتی گیران آزاد ایران است که در اوزان مختلف ۶۹، ۷۹ و ۸۶ کیلوگرم و در تیم ملی ایران فعالیت می کند. سوابق و افتخارات. ۲۰۱۵. اصغری در سال ۲۰۱۵، مجتبی اصغری به عنوان نفر اول انتخابی تیم ملی ایران در وزن ۶۹ کیلوگرم انتخاب شد و به عضویت تیم ملی نوجوانان پیوست. در مسابقات جهانی بوسنی و هرزگوین، شهر سارایاوو، موفق به کسب مدال برنز جهان در وزن ۶۹ کیلوگرم شد. ۲۰۱۵. مجتبی اصغری به عنوان عضو تیم ملی نوجوانان ایران، در مسابقات آسیایی دهلی نو هند شرکت کرده و مدال نقره آسیا را در وزن ۶۹ کیلوگرم به دست آورد. ۲۰۱۹. در سال ۲۰۱۹، اصغری به عنوان نفر اول انتخابی تیم ملی امیدهای ایران در وزن ۷۹ کیلوگرم انتخاب شد و در مسابقات جهانی امیدها در کشور رومانی شرکت کرد. او در همان سال، به عنوان عضو تیم ملی بزرگسالان، در مسابقات جهانی بزرگسالان در یاکوتس روسیه شرکت نمود و موفق به کسب عنوان نائب قهرمانی شد. وی در مسابقات کشوری بزرگسالان هم، در وزن ۷۹ کیلوگرم، مجتبی اصغری موفق به کسب مدال برنز شد. ۲۰۲۲. در مسابقات کشوری بزرگسالان در سال ۲۰۲۲، اصغری
به عنوان نفر دوم در وزن ۸۶ کیلوگرم رسید و به عضویت تیم ملی ایران در مسابقات بین المللی یاشاردوغو پیوست.
دونگ چنگ (؛ زادهٔ ) بوکسور زن اهل چین است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال طلا، ۳ مدال نقره، ۳ مدال برنز شده است.
پیرلویجی بیلونه (به ایتالیایی: Pierluigi Bilone; زادهٔ ۱۴ فوریه ۱۹۶۰) آهنگساز ایتالیایی است. او از شاگردان سالواتوره شارینو و هلموت لاخنمان است. فعالیت هنری. بیلونه در میلان و در سیه نا به تحصیل گیتار، موسیقی مجلسی و آهنگسازی پرداخت و همچنین در شهر چیتا دی کاستلو شاگرد سالواتوره شارینو بود. او سپس راهی آلمان شد و در شهر اشتوتگارت زیر نظر هلموت لاخنمان به تحصیل آهنگسازی پرداخت. او جزو سخنرانان ثابت کنسرواتوار پاریس، آکادمی آنسامبل مدرن، کنسرواتوار آمستردام، دانشگاه موسیقی وین و دانشگاه های هاروارد، بوستون، کلمبیا و نیویورک است. آثار او توسط نشرهای استرادیواریوس، کایروس، کل لنیو و دوریان منتشر شده اند.
سد فیلمی ترکیه ای محصول سال ۱۹۷۷ به کارگردانی ارهان آکسوی است. در این فیلم که فیلمنامه آن توسط صفا اونال نوشته شده است، بازیگرانی همچون ناصر ملک مطیعی، ترکان شورای و طارق آکان به ایفای نقش پرداخته اند. خلاصه. ناظم (ناصر ملک مطیعی)، که در سدسازی کار می کند، و آیسل (ترکان شورای)، در فاحشه خانه، شروع به مکاتبه از طریق پست می کنند. عشق ناشی از این مکاتبات به ماجراهای غیرمنتظره ای منجر می شود.
پاسکال دوساپن (به فرانسوی: Pascal Dusapin؛ زادهٔ ۲۹ می ۱۹۵۵) یک آهنگساز فرانسوی است. موسیقی او با ریزپرده، تنش و انرژی شناخته می شود. فعالیت هنری. دوساپن در ابتدا نوازندهٔ ارگ بود. ولی هیچ وقت آن را به عنوان یک حرفه در نظر نگرفت. او خیلی زود علاقه مند به آهنگسازی شد و ابتدا آهنگسازی را به صورت خودآموز آغاز کرد و سپس شاگرد یانیز زناکیس، فرانکو دوناتونی شد. او دانش اموختهٔ دانشگاه پانتئون-سوربن و دانشگاه پاریس ۸ است. ملودی های او کیفیتی آوازی دارند.
هوپ هالیدی () بازیگر و تهیه کننده فیلم اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "راندرز"، "آپارتمان"، "ایرما خوشگله، و "شیفته زن ها" اشاره کرد.
نیومی استیونز (; – ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال های ۱۹۵۶ تا ۱۹۸۹ میلادی فعالیت می کرد. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "آپارتمان"، "ثعلب سیاه"، "دره عروسک ها"، "بابای فوق العاده، و "دوران مشقت" اشاره کرد.
طلعت باکیخانف (; – ) موسیقی دان، کمانچه نواز و خواننده موسیقی مقامی آذربایجانی بود. زندگی نامه. طلعت باکیخانف در ۱۳ ژوئن سال ۱۹۲۷ در شهر باکو به دنیا آمد. «احمد باکیخانف»، عمویش، در تربیت او به عنوان موسیقی دان نقش اساسی از خود نشان داد. طلعت باکیخانف در میان سالهای ۱۹۴۷–۱۹۴۹ در کالج موسیقی تحت کنسرواتوار ملی آذربایجان درس خواند. از سال ۱۹۴۷ به تک نوازی در تالار دولتی فیلارمونیک آکادمیک آذربایجان شروع کرد. طلعت باکیخانف در روز ۳۰ ماه مه سال ۲۰۰۰ در باکو درگذشت. فعالیت. طلعت باکیخانف نه تنها در آذربایجان، بلکه در کشورهایی همچون فرانسه، اندونزی، مالت، ایران، عراق، ترکیه و سوریه کنسرت هایی برگزار کرد. وی همچنین برخی خوانندگان آذربایجانی موسیقی مقامی را با کمانچه همراهی می کرد. در فیلم آن یکی نشد این یکی، که بر اساس اپرت کمدی موزیکال همنام نوشته شده توسط عزیر حاجی بیف ساخته شد، خان شوشینسکی را با کمانچه همراهی کرد. علاوه بر این، طلعت باکوخانف به عنوان نوازنده موسیقی مقامی «سه گاه» در کمانچه نیز شهرت داشت. طلعت باکیخانف شرکت کننده و برنده سمپوزیوم های بسیاری اعم از مسابقات داخلی و بین المللی بود. وی در اولین و دوم
ین سمپوزیوم بین المللی که در دهه های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ در سمرقند برگزار شد، شرکت کرد و به همراه استادانی چون بهرام منصورف و عالم قاسموف قطعاتی از موسیقی مقامی آذربایجانی خواندند.
سَکسَن آخور (به تاجیکی: Саксанохур) ()، نام امروزی یک سکونتگاه از عصر هلنیستی، مربوط به پادشاهی یونانی باختری و شاهنشاهی کوشانی است. این محوطه در روستای شفتالوباغ در نزدیکی فَرخار بر روی فلاتی از زمین های زراعی نزدیک محل تلاقی رودهای قزل سو و پنج در جنوب تاجیکستان امروزی واقع شده است. نام این محوطه از روستای سکسن آخور گرفته شده اما خود این روستا امروزه کُهَن دیار نام دارد. این محوطه شامل یک سکونتگاه مستطیل شکل است که یک ارگ در گوشه شمال شرقی آن قرار دارد و سه متر بالاتر از قلمرو اطراف واقع شده است. سازه اصلی ارگ یک ساختمان مجلل مستحکم با یک حیاط بزرگ است که تقریباً در هر ضلع ۵۰ متر اندازه دارد. در ضلع های غربی، شرقی و جنوبی، حیاط توسط یک راهروی باریک احاطه شده است که امکان دسترسی به مجموعه ای از اتاق های دیگر را فراهم می کند. در ضلع جنوبی حیاط، یک دهلیز با چهار ستون وجود دارد که به ایوان معروف است. درب ایوان به راهروی جداکننده جنوبی و از آنجا به یک تالار بزرگ به عرض حدود ۱۵ متر و طول ۲۲ متر با دو ستون منتهی می شود. تمامی ستون ها به شیوه آزاد کورینتی تعلق دارند. طرح کلی کاخ، «راهروهای جداکننده»، ایوان و استفاد
ه از شیوه آزاد کورینتی همگی از ویژگی های بارز باختری هستند که با مجموعه کاخ در محوطه یونانی-باختری آی خانم در نزدیکی آن مشترک است. این عوامل نشان می دهند که مانند کاخ آی خانم، سکسن آخور در قرن دوم قبل از میلاد ساخته شده است. یافته های سفالگری نیز از این تاریخ پشتیبانی می کند. در جنوب ارگ محله سفالگران کشف شد. تمام سفال های یافت شده در آنجا مربوط به دوره کوشانی تا قرن چهارم پس از میلاد است که نشان می دهد این محل تا دوران باستان پسین همچنان مسکونی بوده است. سکسن آخور توسط باستان شناسان شوروی از سال ۱۹۶۶ تا ۱۹۶۷ و ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۷، زمانی که بخش زیادی از محوطه از قبل هموار شده بود، مورد کاوش قرار گرفت.
یاکوب پِـشِـبیندوفسکی (؛ زادهٔ ۶ ژوئن ۱۹۷۲) بازیگر، موسیقی دان و کارگردان نمایش اهل لهستان است. وی برادر بزرگ تر موسیقیدان ایگور پشبیندوفسکی است. او با مارتینا کلیشفسکا، بازیگر و نقاشی اهل سیلزی، ازدواج کرده است. آن ها دختری به نام میا دارند. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "در خوشی و سختی"، "کارآگاهان جنایی"، "ع چون عشق"، "ماگدا ام."، "در خیابان سپولنی"، "حالا یا هرگز!"، "پدر متیو"، "دوران افتخار"، "خانه کشیش"، "فرصت دوباره"، "رنگ های خوشبختی"، "آغاز بهار (سریال تلویزیونی)"، "آغاز بهار (فیلم سینمایی)"، "کاتین" و "هفته مقدس" اشاره نمود.
جمهوری اسلامی عربی (به ؛ "" پیشنهاد اتحاد تونس و لیبی در سال ۱۹۷۴ بود که معمر قذافی، رئیس دولت لیبی و حبیب بورقیبه، رئیس جمهور تونس با آن موافقت کردند. کشورهای دیگری—مراکش و الجزایر—بعداً در این پیشنهاد گنجانده شدند که هرگز اجرا نشد. زمینه منطقه ای. تلاش برای ادغام تونس و لیبی در یک زمینه تاریخی و منطقه ای انجام شد. سیاست منطقه ای مغربی نقشی را ایفا کرد که در قانون اساسی تونس گنجانده شده بود، مراکش و الجزایر آرمان وحدت مغربی است، اما در تضاد با این آرمان، منافع رقابتی مراکش و الجزایر، دو قدرت بزرگ منطقه است. به گفته حبیب اسلیم، محقق تونسی، "اگر فقط الجزایر بود نه مراکش، یا مراکش و نه الجزایر، هرگز مغرب وجود نداشت. قدرت بزرگ همه ما را می بلعید. برای داشتن مغرب به این دو رقیب نیاز دارید. قدرت هایی که در منطقه با یکدیگر رقابت می کنند». بنابراین تلاش برای اتحاد در مغرب اغلب ابزاری برای مقابله با یک یا هر دو قدرت بزرگ منطقه بود. علاوه بر این، پان عربیسم بر سیاست جهان عرب تأثیر گذاشت. معمر قذافی از طرفداران مشهور این ایدئولوژی بود و از این رو برای اتحاد با چندین کشور عربی مانند مصر، سوریه، سودان و تونس تلاش کرده بو
د. او همچنین به دنبال اتحاد با چاد بود. تونس در ابتدا به مقاصد قذافی مشکوک بود، اما رهبر لیبی در فوریه ۱۹۷۱ و دسامبر ۱۹۷۲ از تونس بازدید کرد، و در تظاهراتی در آن شهر در سفر اخیر، از حمایت از اتحاد میان لیبی و تونس صحبت کرد. رئیس جمهور بورقیبه با شنیدن سخنرانی قذافی به طور زنده در خانه اش از طریق رادیو، به سرعت به سمت تجمع شتافت و پس از اینکه قذافی را به پایان رساند، روی صحنه رفت و این ایده را محکوم کرد که «اعراب تا به حال متحد شده بودند، همه ایده های [قذافی] در مورد اتحاد سریع اعراب را رد کردند. ایده هایی در مورد اتحاد سریع اعراب، و حتی لیبیایی ها را به دلیل آنچه که او به عنوان فقدان وحدت ملی و عقب ماندگی آنها توصیف کرد، مورد سرزنش قرار داد. روابط نزدیک لیبی و مصر، رهبران مغربی را که از نزدیکی مصر در مرزهای شرقی خود می ترسیدند و بنابراین تلاش می کردند تا لیبی را از نفوذ مصر دور کنند، آشفته کرد. در چهارمین کنفرانس سالانه جنبش غیرمتعهدها در الجزیره، بورقیبه خواستار اتحاد الجزایر، تونس و لیبی برای تشکیل «ایالات متحده آفریقای شمالی» شد، حرکتی که او با پیشنهاد انجام آن در مراحلی در یک «مدت زمانی نامشخص» صلاحیتش را
به دست آورد. اعلامیه جربا. در ۱۱ ژانویه ۱۹۷۴، اعلامیه جربا توسط بورگیبا و قذافی امضا شد که دو کشور را متعهد به تبدیل شدن به یک کشور واحد به نام جمهوری اسلامی عربی کرد. این قرارداد در جزیره جربا امضا شد و بنابراین، به عنوان اعلامیه جربا یا پیمان جربا نیز شناخته می شود. همه پرسی در هر کشور برای رأی گیری در مورد این موضوع برنامه ریزی شده بود. تاکتیک خودجوش در تلاش برای به دست آوردن اتحاد با یک کشور دیگر از سوی قذافی، رویکرد متفاوتی را نسبت به تلاش پیشین اتحادیه با مصر نشان می دهد، جایی که مذاکرات طولانی نتیجه نداد. این احتمال وجود دارد که بورقیبه به دنبال اتحاد میان لیبی و تونس بوده باشد، زیرا بورقیبه خواهان یک متحد منطقه ای بود و همچنین می خواست «لیبی را از مصر دور کند». توافق اتحادیه برای ناظران غافلگیرکننده بود، زیرا پیش از این تصور می شد که بورقیبه از این ایده حمایت نکرده است، بخشی از آن به دلیل تنش های ناشی از سخنرانی قذافی در تونس در دسامبر ۱۹۷۲ است. این تغییر حمایت همچنین می توانست تحت تأثیر حضور ۳۰٬۰۰۰ تونسی که در آن زمان در لیبی کار می کردند و به اقتصاد تونس کمک می کردند، باشد. از آنجایی که تونس از ماز
اد نیروی کار، یک میلیارد بدهی خارجی و کمبود منابع طبیعی رنج می برد، یک اتحادیه اقتصادی نزدیک تر با لیبی غنی از منابع اما کارگر فقیر جایگزین جذابی می شد. اینکه چرا بورقیبه تصمیم به موافقت با اتحادیه گرفت کاملاً مشخص نیست، اما مشخص است که توافق جربا از سوی تونسی ها و الجزایری ها و همچنین خارج از این کشورها چه در سطح منطقه ای و چه در سطح بین المللی با سوء ظن دیده شد. قرار بود جمهوری اسلامی عربی «یک قانون اساسی واحد، یک ارتش واحد و یک رئیس جمهور واحد» داشته باشد. بر اساس این توافق، بورقیبه باید رئیس جمهور می شد، اما قذافی می خواست وزارت دفاع را حفظ کند. پیش از اعلامیه جربا، توافق های متعددی که به موضوع منفرد می پردازد، پیشتر میان دو کشور در مورد «تجارت، عوارض گمرکی، سرمایه گذاری، مقررات برای کارگران مهاجر، تأمین اجتماعی و ایجاد یک شرکت کشتیرانی مشترک» ترتیب داده شده بود اما به طور علنی به این توافقات اشاره نشد که اتحاد دو کشور را دنبال می کند. حمایت از اتحاد فراتر از بورقیبه از سوی سایرین در دولت تونس صورت گرفت و فکر می کردند که این امر به نفع اقتصاد تونس خواهد بود. مهم ترین حامی محمد مسمودی وزیر امور خارجه تونس
بود. مدت زمانی که این اتحادیه دوام آورد بحث برانگیز است، به طوری که یک منبع می گوید این اتحادیه یک ماه به طول انجامید، در حالی که منبع دیگر می گوید که تنها یک روز به طول انجامید و منبع سوم نشان می دهد که چند روز طول کشیده است. با این حال، آنچه شناخته شده است این است که تونس بلافاصله پس از امضای آن قرارداد را مورد تجدید نظر قرار داد، زیرا تونس از منافع اقتصادی به دست آمده از اتحادیه حمایت می کرد، اما نه برای دست کشیدن از حاکمیت تونس. بنابراین، از آنجایی که حزب سوسیالیست تونس PSD به دلیل نظر آنها مبنی بر اینکه ترتیبات به اندازه کافی روشن نیست و نحوه ساختار نهادهای سیاسی را شامل نمی شود، در برابر طرح های اتحادیه مقاومت می کند، بورقیبه تصمیم خود برای تشکیل جمهوری اسلامی عربی را لغو کرد. رفراندوم تونس همان طور که در ۱۲ ژانویه ۱۹۷۴ اعلام شد به تعویق افتاد. پس از حذف تونس از توافق توسط بورقیبه، مسمودی، وزیر خارجه تونس، بزرگ ترین حامی این اتحادیه برکنار شد. قذافی پیش از انحلال توافق فکر می کرد که یک ادغام در منطقه منجر به اتحاد منطقه و در نهایت اتحاد جهان عرب می شود. پس از تأسیس اتحادیه و نتیجه آن، قضاوت و ظرفیت بورق
یبه برای رهبری تونس پس از اعلام اتحاد با لیبی مورد تردید قرار گرفت. بچیر بن یاحمد، روزنامه نگار تونسی خاطرنشان کرد: «برای من، او [بورقیبه] در ژانویه ۱۹۷۴ در جربا درگذشت، زمانی که طی چند دقیقه رو در رو با قذافی، او در ایستگاه هتل، منشور معروف اتحادیه را امضا کرد.» شکست اعلامیه جربا. در نتیجه تفاوت های ایدئولوژیک، در مورد اینکه ادغام چگونه به نظر می رسد، اختلاف قابل توجهی نیز وجود داشت. همان طور که بورقیبه درک می کند، خود دولت ها متلاشی نمی شوند، بلکه مرزهای آنها از طریق «یکپارچگی عملکردی»، به شیوه ای مشابه اتحادیه مغرب عربی معاصر، که بیش از یک دهه بعد شکل گرفت، «قابل نفوذ همکاری» می شود. برعکس، قذافی بیشتر به ادغام کامل لیبی و تونس در جمهوری اسلامی عرب علاقه داشت. او لیبی را یک جنبش انقلابی می دانست تا یک کشور سرزمینی. قذافی احساس می کرد که آنها یک ملت هستند و مرزها تنها محصول نخبگان حاکم و تقسیم امپریالیستی توسط فاتحان است. در نهایت، مشکلات سیاسی منطقه ای وجود داشت. همان طور که پیشتر ذکر شد، روابط لیبی و مصر پس از سال ۱۹۷۳ به طور پیوسته رو به وخامت بود. با توجه به کاهش تهدید مصر، الجزایر احساس کرد که دیگر لاز
م نیست و حتی نامطلوب ادغام با لیبی است و طرفدار تونس نیز نبود. بنابراین، در عرض بیست و چهار ساعت پس از اعلام جمهوری، الجزایر تونس را تهدید کرد که در صورت پیشبرد اتحاد تونس، به مداخله نظامی خواهد پرداخت. همچنین اتهاماتی مبنی بر رشوه گرفتن وزرای خارجه تونس از سوی لیبی وجود داشت. هر چه که باشد، اتحاد با لیبی هرگز به پایان نرسید و روابط میان دو کشور به طور پیوسته بدتر شد.
«پول» () ترانه ای از رپر و خواننده تایلندی لیسا عضو بلک پینک گروه دخترانه کره جنوبی از نخستین آلبوم تک آهنگ او "لالیسا" است. این ترانه توسط اینترسکوپ رکوردز به عنوان دومین تک آهنگ از آلبوم در ۹ نوامبر ۲۰۲۱ منتشر شد. ترانه سرایی برعهده بکو بوم و ویتس بوده است و آهنگسازی توسط این دو نفر در کنار ۲۴ و آر. تی انجام شده است.
کلانگ فُروم وین (به آلمانی: Klangforum Wien) یک ارکستر مجلسی مستقر در اتریش و متخصص اجرای آثار موسیقی کلاسیک معاصر است. نوازندگان این ارکستر که به ویرتوزیته، دهنیتی باز با مهارت شنیداری بالا مشهورند، از ۱۲ کشور مختلف جمع شده اند. کلانگ فروم خود را متعهد به تفسیر هنری و بسط فضای تجربی در موسیقی می داند. کلانگ فروم در سال ۱۹۸۵ و توسط بئت فورر آهنگساز استرالیایی - سویسی بنیان گذاشته شد. از رهبران این ارکستر می توان به سیلوین کمبرلینگ و باژ ویگرز اشاره کرد. از کلانگ فروم اغلب به عنوان آنسامبل اصلی موسیقی معاصر اتریش نام برده می شود و به شکل به ویژه ای به اجرای آثار آهنگسازان کشورهای آلمانی زبان مثل هلموت لاخنمان، ولفنگانگ ریم و هانس زندر پرداخته است. کلانگ فروم ارکستر ساکن رویدادهای زیادی مثل جشنواره موسیقی دوناشنگن، فستیوال وین و فستیوال موسیقی معاصر ویتن (به آلمانی: ) بوده است. این آنسامبل همچنان مقام استادی نوازندگی را در دانشگاه موسیقی و هنرهای اجرایی گراتس (به آلمانی: ) را داراست. آثار کلانگ فروم توسط نشر کایروس (KAIROS) منتشر می شوند.
«شونگ!» (؛ ) ترانه ای از خواننده اهل کره جنوبی، ته یانگ با همکاری رپر و خواننده تایلندی لیسا از گروه دخترانه کره جنوبی، بلک پینک است. این ترانه توسط د بلک لیبل در ۲۵ آوریل ۲۰۲۳ به عنوان دومین قطعه از دومین آلبوم چندآهنگه ته یانگ به نام "Down to Earth" (۲۰۲۳) منتشر شد.
فعالیت معماری تا پیش از قرن ۱۹ام در تمام جهان حرفه ای مردانه تلقی می شد و زنان زیادی در آن فعالیت نداشتند، ایران نیز از این قاعده مستثنی نبود و از اواخر دورهٔ قاجار زنان ایرانی در این حرفه مشغول شدند. امروزه رشتهٔ معماری از رشته های محبوب دانشگاهی در میان زنان ایرانی است به طوری که بخش عمده ای از دانشجویان این رشته را زنان تشکیل می دهند.
«لالیسا» () نخستین تک آهنگ انفرادی رپر و خواننده تایلندی لیسا عضو بلک پینک گروه دخترانه کره جنوبی است. این ترانه توسط وای جی انترتینمنت در ۱۰ سپتامبر ۲۰۲۱ به عنوان تک آهنگ آغازین نخستین آلبوم تک آهنگ او با همین نام منتشر شد. متن ترانه توسط تدی پارک، بکو بوم و ۲۴ نوشته شده است.
«اس جی» (؛ سرواژهٔ "Sexy Girl") ترانه ای از تهیه کنندهٔ موسیقی فرانسوی دی جی اسنیک، خوانندهٔ پورتوریکویی اوسونا، رپر آمریکایی مگان دی استالین و رپر و خوانندهٔ تایلندی لیسا از گروه دخترانه کره جنوبی بلک پینک است. این ترانه در ۲۲ اکتبر ۲۰۲۱ توسط دی جی اسنیک میوزیک پروداکشنز و اینترسکوپ رکوردز منتشر شد.
مارماهی سرکه (مارماهی سرکه، نماتد سرکه، "Anguillula aceti") کرم های لوله ای آزاد هستند که از یک کشت میکروبی به نام مادر سرکه (که برای ایجاد سرکه استفاده می شود) تغذیه می کنند و ممکن است در سرکه فیلتر نشده یافت شوند. آنها توسط پیر بورل در سال ۱۵۶۵ کشف شدند محیط طبیعی آنها را به طور استثنایی در برابر تغییرات اسیدی و قلیایی تحمل می کند و ممکن است بتوانند طیف وسیع تری را نسبت به سایر گونه ها تحمل کنند و از پی اچ ۱٫۶ تا ۱۱ زنده بمانند مارماهی های سرکه ای را اغلب به عنوان غذای زنده مانند کرم های میکروبی برای بچه ماهی می دهند. اگرچه آنها بی ضرر و غیر انگلی هستند، برای مثال در ایالات متحده ماندن مارماهی در سرکه قابل اعتراض است و در سرکه برای مصرف کنندگان آمریکایی مجاز نیست. تولیدکنندگان بیشتر محصول خود را قبل از بطری کردن فیلتر و پاستوریزه می کنند و باکتری های زنده و کشت مخمری را که این نماتدها برای نگهداری نیاز دارند از بین می برند. در غلظت بالا در نزدیکی یک مرز، مارماهی های سرکه ای موج های خود را همزمان می کنند و یک موج جمعی را تشکیل می دهند. سالخوردگی در "T. aceti" با کاهش توانایی بازسازی دی ان ای همراه است، یافته