Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
زودتر از تعطیلات بازگشتند تا از قربانیان مراقبت کنند و بخش های بیمارستان که برای تعطیلات تابستان بسته بودند، دوباره باز شدند تا مصدومان را پذیرش کنند. پس از حمله، تظاهرات بزرگی در پیازا ماجوره (میدان مرکزی بولونیا) برگزار شد. انتقادات شدیدی به نمایندگان دولت ایتالیا که در مراسم تشییع جنازه قربانیان در بازیلکا سن پترونیو در ۶ اوت حضور داشتند، وارد شد. تنها تشویق ها به رئیس جمهور ساندرو پرتینی تعلق گرفت، که همان روز با هلیکوپتر به بولونیا رسید و با اشک گفت: "من هیچ کلمه ای ندارم؛ ما با جنایتی بی سابقه در ایتالیا روبه رو هستیم." اتوبوس شماره ۳۷ (برای انتقال قربانیان استفاده شد) و ساعت (که در ۱۰:۲۵ متوقف شد) نمادهای کشتار بودند. این حمله بدترین جنایت در ایتالیا از زمان جنگ جهانی دوم بود. تحقیقات. دولت به رهبری نخست وزیر دموکرات مسیحی فرانچسکو کسسیگا ابتدا فرض کرد که حادثه ناشی از انفجار تصادفی یک دیگ بخار قدیمی در زیرزمین ایستگاه بوده است. با این حال، شواهد به زودی به تروریسم اشاره کرد. روزنامه "ل'Unità" وابسته به حزب کمونیست ایتالیا (PCI) در ۳ اوت مسئولیت حمله را به نئو فاشیست ها نسبت داد. بعدها در جلسه ویژه ای
از سنا، کسسیگا نیز نظریهٔ دخالت نئو فاشیست ها را تأیید کرد: "برخلاف تروریسم چپ که از طریق نمایندگان خود به قلب دولت حمله می کند، تروریسم راست اعمالی مانند کشتار را ترجیح می دهد زیرا اعمال خشونت شدید موجب ایجاد وحشت و واکنش های فوری می شود." بعداً مشخص شد که بمب شامل مواد انفجاری بود: از TNT و Composition B و از T4 ( نیتروگلیسرین برای مصارف مدنی). اطلاعات غلط و سرنخ های نادرست. ژنرال های پیترو موزومچی، عضو Propaganda Due (P2)، و بلمونته از SISMI یک گروهبان پلیس را وادار کردند تا یک چمدان پر از مواد منفجره را روی قطار در بولونیا قرار دهد. این چمدان همچنین حاوی وسایل شخصی دو افراطی راست گرا، یک فرانسوی و یک آلمانی بود. موزومچی همچنین پروندهٔ تقلبی ای به نام "ترور در قطارها" تهیه کرد. او به جعل شواهد برای متهم کردن روبرتو فیوره و گابریل آدینولفی، دو رهبر گروه راست گرای ترزا پوزیزیونه که به لندن گریخته بودند، متهم شد. هر دو رهبر ترزا پوزیزیونه گفتند که موزومچی تلاش داشت توجه ها را از سرپرست P2 لیچیو جلی منحرف کند. دادستانی و محاکمه. حمله به گروه NAR (هسته های مسلح انقلابی)، یک سازمان تروریستی نئو فاشیست نسبت داده
شده است. پس از بمب گذاری، پروندهٔ قضایی طولانی و جنجالی آغاز شد. فرانچسکا مامبرو و والریو فیوراوانتی ابتدا به حبس ابد محکوم شدند. دیوان عالی در آوریل ۲۰۰۷ حکم لوئیجی چی آواردینی، عضو NAR با ارتباط نزدیک با ترزا پوزیزیونه، را تأیید کرد. چی آواردینی به دلیل نقش خود در حمله به ۳۰ سال زندان محکوم شد. او پس از سرقت مسلحانه بانک Banca Unicredito di Roma در ۱۵ سپتامبر ۲۰۰۵ دستگیر شده بود. چی آواردینی همچنین به اتهام ترور فرانچسکو اوانجلیستا در ۲۸ مه ۱۹۸۰ و قاضی ماریو آما تو در ۲۳ ژوئن ۱۹۸۰ متهم شد. در ۲۶ اوت ۱۹۸۰، دادستان بولونیا بیست و هشت حکم دستگیری برای اعضای راست گرای NAR و ترزا پوزیزیونه صادر کرد. از جملهٔ دستگیرشدگان ماسیمو مورسلّو (آیندهٔ بنیان گذار سازمان و حزب سیاسی نئو فاشیست فورزا نواوا), فرانچسکا مامبرو، آلدو سِمِراری, مائوریزیو نری و پائولو سینورلی بودند. آن ها در فرارا, رم, پادوا و پارما بازجویی شدند. همهٔ آن ها در ۱۹۸۱ از زندان آزاد شدند. سِمِراری یک سال بعد توسط کامورا به قتل رسید. اولین محاکمه در بولونیا در ۹ مارس ۱۹۸۷ آغاز شد. ماسیمیلیانو فاچینی، والریو فیوراوانتی، فرانچسکا مامبرو، سرجیو پیچیافوک
و، روبرتو رینانی و پائولو سینورلی به قتل متهم شدند. جیلبرتو کاوالینی، فاچینی، فیوراوانتی، اگیدیو جولیانی، مارچلو یانیلی، مامبرو، جووانی ملیولی، پیچیافوکو، روبرتو راهو، رینانی و سینورلی به تشکیل گروه مسلح متهم شدند. مارکو بالان، جوزپه بلمونته، فابیو د فلیچه, استفانو دل کیاچه, فاچینی, لیچیو جلی, مائوریزیو جورجی, پیترو موزومچی, فرانچسکو پازینزا, سینورلی و آدریانو تیلگر به همکاری برانداز متهم شدند. بلمونته، جلی، موزومچی و پازینزا به تهمت متهم شدند. در ۱۱ ژوئیه ۱۹۸۸، فاچینی، فیوراوانتی، مامبرو و پیچیافوکو به حبس ابد محکوم شدند؛ رینانی و سینورلی تبرئه شدند. کاوالینی، فاچینی، فیوراوانتی، جولیانی، مامبرو، پیچیافوکو، رینانی و سینورلی به تشکیل گروه مسلح محکوم شدند؛ یانیلی، ملیولی و راهو تبرئه شدند. بالان، بلمونته، د فلیچه، دل کیاچه، فاچینی، جلی، جورجی، موزومچی، پازینزا، سینورلی و تیلگر از اتهام همکاری برانداز تبرئه شدند. بلمونته، جلی، موزومچی و پازینزا به تهمت محکوم شدند.فرآیند تجدیدنظر در ۲۵ اکتبر ۱۹۸۹ آغاز شد. در تجدیدنظر، فاچینی، فیوراوانتی، مامبرو، پیچیافوکو، رینانی و سینورلی در ۱۸ ژوئیه ۱۹۹۰ از اتهام قتل تبرئه شدن
د. کاوالینی، فیوراوانتی، مامبرو و جولیانی به تشکیل گروه مسلح محکوم شدند. بلمونته و موزومچی به تهمت محکوم شدند و دیگر متهمان تبرئه شدند. در ۱۲ فوریه ۱۹۹۲، دیوان عالی دادگستری ایتالیا رینانی و سینورلی را از اتهام قتل تبرئه کرد؛ سینورلی همچنین از تشکیل گروه مسلح و همکاری برانداز تبرئه شد. دادگاه همچنین سایر متهمان را تبرئه، حکم قبلی را لغو و محاکمهٔ جدیدی را دستور داد زیرا احکام "غیرمنطقی، ناسازگار، عدم ارزیابی شواهد به درستی، عدم در نظر گرفتن وقایع قبل و بعد از حادثه، بدون انگیزه یا با انگیزهٔ ضعیف و در برخی بخش ها حمایت از استدلال های غیرممکن که حتی دفاع آن ها هم مطرح نکرده بود" بودند. محاکمهٔ جدید در ۱۱ اکتبر ۱۹۹۳ آغاز شد. ماسیمیلیانو فاچینی، والریو فیوراوانتی، فرانچسکا مامبرو و سرجیو پیچیافوکو به قتل متهم شدند؛ جیلبرتو کاوالینی، ماسیمیلیانو فاچینی، اگیدیو جولیانی، والریو فیوراوانتی، فرانچسکا مامبرو، سرجیو پیچیافوکو و روبرتو رینانی به تشکیل گروه مسلح متهم شدند و جوزپه بلمونته، لیچیو جلی، پیترو موزومچی و فرانچسکو پازینزا به تهمت متهم شدند. در ۱۶ مه ۱۹۹۴، فیوراوانتی، مامبرو و پیچیافوکو به حبس ابد محکوم شدند؛ فا
چینی تبرئه شد. کاوالینی، فیوراوانتی، جولیانی، مامبرو و پیچیافوکو همچنین به تشکیل گروه مسلح محکوم شدند؛ فاچینی و رینانی تبرئه شدند. بلمونته، جلی، موزومچی و پازینزا به تهمت محکوم شدند. در ۲۳ نوامبر ۱۹۹۵، دیوان عالی احکام فیوراوانتی، مورا، مامبرو، جلی، پازینزا، موزومچی و بلمونته را تأیید کرد و محاکمهٔ جدید پیچیافوکو را دستور داد (که در دادگاه تجدیدنظر فلورانس در ۱۸ ژوئن ۱۹۹۶ تبرئه شد و این حکم در ۱۵ آوریل ۱۹۹۷ توسط دیوان عالی تأیید شد). در آوریل ۱۹۹۸، مامبرو به حبس خانگی محکوم شد و اجازه داشت در طول روز از زندان خارج شود. در ژوئن ۲۰۰۰، ماسیمو کارمینی (عضو NAR)، ایوانو بونجیووانی (حامی راست گرا) و فدریگو مانوچی بنینکاسا (SISMI افسر) به جرم اختلال در روند تحقیق محکوم شدند. کارمینی و مانوچی بنینکاسا در دسامبر ۲۰۰۱ به دلیل کمبود شواهد تبرئه شدند و محکومیت بونجیووانی تأیید شد. در ۳۰ ژانویه ۲۰۰۳، دیوان عالی کارمینی و مانوچی بنینکاسا را تبرئه نهایی کرد. در مقاله ای نوشتهٔ آلفیو برنابئی برای مجلهٔ بریتانیایی ضد فاشیسم "سرچلایت" در آوریل ۲۰۲۲ گزارش شد که: "در گامی مهم برای یافتن حقیقت پشت بمب گذاری در ایستگاه راه آهن بول
ونیا که در ۲ اوت ۱۹۸۰، ۸۵ نفر را کشت و ۲۰۰ نفر را زخمی کرد، عضو راست گرای پائولو بلینی به دخالت مستقیم در این کشتار محکوم شده است. او به حبس ابد محکوم شد. جلسات دادگاه بولونیا از آوریل ۲۰۲۱ آغاز شد و قاضی فرانچسکو کاروزو ریاست آن را بر عهده داشت، با حضور تعدادی وکیل از سوی انجمن خانواده های قربانیان. بلینی، اکنون ۶۹ ساله، عضو سازمان راست گرای آوانگاردیا نازionale بود که به دستور آن در ۱۹۷۵ یک فعال چپ جوان به نام آلچسته کامپانیله را کشت. در ۱۹۹۹، او این قتل را اعتراف کرد و افزود که چندین نفر دیگر را نیز به نمایندگی از رؤسای مافیا کشته است. اما او هرگونه دخالت در کشتار بولونیا را انکار کرد." فرضیه های جایگزین. به دلیل طولانی شدن روند قضایی و ردّ سرنخ های غلط، در سال های پس از حمله، نظریه های متعددی مطرح شد. از جملهٔ مشارکت مقامات سرویس های اطلاعاتی ایتالیا پیشنهاد شد. بین ۱۹۹۹ و ۲۰۰۶، در جلسات کمیسیون پارلمانی که برای بررسی تروریسم در ایتالیا و ناکامی در شناسایی مسئولان کشتار بولونیا تشکیل شده بود و همچنین کمیسیونی که فعالیت های اطلاعاتی ایتالیا و آرشیو میترخین را بررسی می کرد، اطلاعات جدیدی دربارهٔ شبکه های تر
وریستی بین المللی و سرویس های اطلاعاتی ایتالیا در بلوک سابق شوروی و کشورهای عربی مانند سوریه، لبنان، لیبی، یمن و عراق به دست آمد. توافقات سری با رهبری فلسطین که به قاچاق اسلحه میان جبهه مردمی برای آزادی فلسطین و ایتالیا مرتبط بود و هشدار به سرویس ضدتروریسم ایتالیا سه هفته قبل از کشتار کشف شد. توماس کرام، عضو یک گروه تروریستی آلمانی که به کارلوس، جکال و فلسطینی ها مرتبط بود، در روز کشتار در بولونیا حضور داشت. در ۱۷ نوامبر ۲۰۰۵، دادستان بولونیا پرونده ای با شماره (Dossier 7823/2005 RG) علیه افراد ناشناس گشود. بر اساس گزارش های رسانه ای در سال های ۲۰۰۴ و ۲۰۰۷، فرانچسکو کوسیگا در نامه ای به انزو فراگالا از کمیسیون میترخین احتمال دخالت فلسطینی ها را مطرح کرد. در سال ۲۰۰۵، کارلوس، جکال اظهار داشت که "کمیسیون میترخین سعی دارد تاریخ را تحریف کند" و "سی آی ای و موساد در بولونیا ضربه زدند" با هدف تنبیه ایتالیا به خاطر رابطه اش با سازمان آزادی بخش فلسطین. پس از دستگیری عضو سابق Triple A آرژانتین، رودولفو آلمیرون، وکیل اسپانیایی خوزه آنخل پرز نیواس اعلام کرد که "احتمال دارد آلمیرون همراه با استفانو دله کیه و آگوستو کاوچی
در بمب گذاری ایستگاه قطار بولونیا در ۱۹۸۰ مشارکت داشته باشند". در سال ۱۹۹۸، دیوان عالی آرژانتین از استرداد کاوچی به ایتالیا خودداری کرد. در مه ۲۰۰۷، پسر ماسیمو اسپارتی گفت: "پدرم همیشه دربارهٔ تحقیقات بولونیا دروغ گفته است". در مصاحبه ای با بی بی سی در سال ۲۰۰۸، رئیس جمهور سابق ایتالیا، فرانچسکو کوسیگا، بار دیگر بر این باور خود تأکید کرد که کشتار ناشی از گروه های مقاومت فلسطینی فعال در ایتالیا بوده است (نه تروریسم راست گرا) و بر بی گناهی فرانچسکا مامبرو و والریو فیوراونتی تأکید کرد. جبهه مردمی برای آزادی فلسطین همیشه مسئولیت را رد کرده است. در ۱۹ اوت ۲۰۱۱، دادستان بولونیا تحقیقات دربارهٔ دو تروریست آلمانی، توماس کرام و کریستا مارگوت فرولیش، که هر دو به گروه کارلوس، جکال وابسته بودند و در روز حمله در بولونیا حضور داشتند، آغاز کرد. میراث. اقوام قربانیان در ۱ ژوئن ۱۹۸۱، "Associazione dei familiari delle vittime della strage alla stazione di Bologna del 2 agosto 1980" را تأسیس کردند تا آگاهی دربارهٔ بمب گذاری را حفظ و ترویج دهند. این گروه که با ۴۴ عضو آغاز شد، به ۳۰۰ نفر رسید. در ۶ آوریل ۱۹۸۳، این انجمن همراه با
انجمن های قربانیان بمب گذاری های پیازا فونتانا، پیازا دلا لوگیا و ایتالیکوس اکسپرس اتحادیهٔ «اقوام قربانیان کشتارها» (Unione dei Familiari delle Vittime per Stragi) را در میلان تشکیل داد. شهر بولونیا و "Associazione tra i familiari delle vittime della strage alla stazione di Bologna del 2 agosto 1980" هر سال یک مسابقهٔ بین المللی آهنگسازی برگزار می کنند که با کنسرتی در پاتسا ماگیوره در ۲ اوت، روز ملی یادبود تمامی کشتارهای تروریستی، خاتمه می یابد. هرچند بخش آسیب دیدهٔ ایستگاه عمدتاً بازسازی شده است، کاشی اصلی که توسط انفجار سوراخ شده بود باقی مانده و یک ترک عمیق (با پوشش شیشه ای) در دیوار اصلی بازسازی شده حفظ شده است. انفجار باعث توقف ساعت ایستگاه در زمان حادثه (۱۰:۲۵) شد. تصاویر ساعت متوقف شده به سرعت به نماد بصری تراژدی تبدیل شد. ساعت ابتدا تعمیر شد اما در سال ۱۹۹۶ مقامات تصمیم گرفتند آن را به طور دائم در ساعت ۱۰:۲۵ ثابت کنند. در فوریه و ژوئیه ۲۰۲۰، هفته نامهٔ ایتالیایی گزارشی منتشر کرد که مدعی شد زوج Licio Gelli و Umberto Ortolani تروریست های بمب گذاری را تأمین مالی کرده و پس از آن با حمایت Federico Umbert
o D'Amato موانع و عوام فریبی های لازم را ایجاد کرده اند. مسابقهٔ بین المللی آهنگسازی "2 Agosto" به نمایندگی از انجمن خانوادهٔ قربانیان کشتار تأسیس شد و از سال ۱۹۹۵ به طور سالانه برگزار می شود. در فرهنگ عامه. رمان ۱۹۹۸ Robert Hellenga با عنوان "The Fall of a Sparrow" بر تأثیرات پس از بمب گذاری بر یک خانوادهٔ آمریکایی (تخیلی) تمرکز دارد. شخصیت اصلی درگیر پیگرد قانونی عاملان بمب گذاری و زندگی در بولونیا می شود. بمب گذاری زمینهٔ یک فصل از رمان Laurent Binet با عنوان "" است. این رمان فرانسوی ۲۰۱۷ که زندگی سیاسی و فکری پاریس در اواخر قرن بیستم را به طنز می کشد، داستان دو کارآگاه را روایت می کند که به اشتباه به تحقیق دربارهٔ قتل فیلسوف Roland Barthes می پردازند. این کارآگاهان برای مصاحبه با Umberto Eco به بولونیا سفر می کنند و در جریان حمله به سختی از آسیب جان سالم به در می برند.
نجلاء بنت محمد العَوَر سیاستمدار اماراتی است. او از ۱۱ فوریهٔ ۲۰۱۶ تا ۱۹ اکتبر ۲۰۱۷ سمت وزیر توسعهٔ اجتماعی در امارات متحده عربی را بر عهده داشت. پیش از آن، او از مارس ۲۰۰۶ دبیرکل شورای وزرا امارات بود. زندگی و پیشه. او دارای کارشناسی فناوری اطلاعات از دانشگاه امارات و همچنین چندین دورهٔ آموزشی در زمینه های مدیریتی از مدرسه کسب وکار لندن دیده است. نجلاء محمد العور از مارس ۲۰۰۶ دبیرکل شورای وزرا بود. او بر دبیرخانهٔ شورا نظارت داشته است. در تهیهٔ پیش نویس قوانین فدرال به شکل نهایی، انجام تشریفات قانونی صدور آن ها، ارائهٔ پیشنهاد برای توسعهٔ فعالیت وزارتخانه ها و نهادهای فدرال و پیگیری و ارزیابی عملکرد شوراها و کمیته های تشکیل شده توسط شورای وزرا و ارائهٔ توصیه ها و سازماندهی ارتباطات دولتی در دولت فدرال نقش داشته است. وی سابقهٔ برجسته ای در زمینه های اداری و فنی دارد و در مناصب متعددی در نهادهای کشوری فعالیت کرده است، از جمله: دفتر اجرایی دولت دبی که در آنجا در تدوین قوانین و رویه های اداری و منابع انسانی، پیگیری پروژه ها و مشارکت در راه اندازی چندین ابتکار و پروژهٔ مهم در دبی نقش داشته است؛ برنامهٔ «إعداد» که
به ارائه بورس های تحصیلی خارجی برای دانش آموزان ممتاز اماراتی اختصاص دارد؛ تأسیس دبیرخانهٔ شورای اجرایی دبی. نجلاء محمد العور همچنین عضو هیئت مدیرهٔ مؤسسهٔ دبی برای زنان بوده است. تجربهٔ فنی در شهرداری دبی و شرکت دوبال در حوزهٔ فناوری اطلاعات و مدیریت پروژه ها دارد و از جمله سمت هایش می توان به ریاست صندوق زکات، عضویت در هیئت مدیرهٔ تأمین اجتماعی، کمیتهٔ جامعه و میراث بازی های المپیک، کمیتهٔ ملی انتخابات، کمیتهٔ توسعهٔ برنامه های درسی ملی و شورای آموزش و منابع انسانی اشاره کرد. او از ۱۱ فوریهٔ ۲۰۱۶ تا ۱۹ اکتبر ۲۰۱۷ سمت وزیر توسعهٔ اجتماعی در امارات متحده عربی را بر عهده داشت. طی تصدی این وزارتخانه بر سیاست ها و برنامه های کلیدی در حوزهٔ خانواده، سالمندان، افراد دارای توانمندی های ویژه، داوطلبی، مدارس جامعه محور و حمایت از خانواده های تولیدکننده نظارت داشت. هم اکنون به عنوان مشاور پروژه های دولتی و عضو هیئت مدیرهٔ دفتر مؤسس وزارت امور ریاست مشغول فعالیت می کند.او از سال ۲۰۲۱ عضو هیئت امنای مؤسسهٔ فرهنگی سلطان بن علی العویس است.
کورتادو یک نوشیدنی اسپانیایی است که از اسپرسو مخلوط با مقدار تقریبی برابر از شیر گرم تشکیل شده است تا اسیدیته آن کاهش یابد، اگرچه نسبت های دقیق آن در مناطق مختلف تفاوت های قابل توجهی دارد. شیر در کورتادو بخارپز می شود، اما به صورت فومی و «بافت دار» مانند بسیاری از نوشیدنی های قهوه ایتالیایی نیست. کورتادو به طور معمول در سرتاسر اسپانیا سرو می گردد. واژه "کورتادو" شکل گذشته فعل اسپانیایی () است، به معنای رقیق کردن و می تواند به طور مختلف به نوشیدنی های قهوه یا اسپرسو در کشورهای اسپانیایی و پرتغالی زبان اشاره کند. نوشیدنی های مشابه. در اسپانیا، "کافه سولو کورتو" مقدار کمی قهوه سیاه (معمولاً یک شات اسپرسو) است، در حالی که "کافه کورتادو" یا به طور معمول فقط "کورتادو" اسپرسویی است که با کمی شیر مخلوط شده است. اصطلاح "کورتادو" به طور کلی با انواع مختلف نوشیدنی های قهوه یا اسپرسو که با شیر «بریده» داده شده اند، مرتبط است. کورتادو بسیار مشابه یا همانند "ماکیاتوی" ایتالیایی یا "نویزت" فرانسوی است. کورتادیتو در کوبا به طور خاص به یک نوشیدنی کوچک مشابه کافه سولو کورتوی اشاره دارد که شامل یک شات اسپرسو استاندارد است، اما
برخلاف کورتو سولو، کورتادیتو کوبایی معمولاً با شیر غلیظ شیرین گرم بریده می شود، زیرا این نوع شیر به عنوان یک شکل نگهداری شده بیشتر در دسترس است و شیر تازه از نظر تاریخی اغلب در دسترس نبوده است. یک کورتادیتو معمولاً در یک لیوان ویژه سرو می شود که اغلب دارای پایه فلزی و دسته سیمی است. چندین نوع نامی شامل کورتادو کوندنسادا، کافه کون لچه کوندنسادا یا بومبون (اسپرسو با شیر غلیظ) است؛ لچه و لچه یک نوع مشابه است، اما با شیر غلیظ که در تمام نوشیدنی ادغام شده و یک قاشق خامه روی آن قرار دارد. نوشیدنی کورتادیتو که در دهه ۱۹۶۰ توسط آمریکایی های کوبایی تبار به محله لیتل هاوانا در میامی، فلوریدا آورده شد و اکنون در سرتاسر شهر یافت می شود و بخشی مهم از فرهنگ روزمره، به ویژه در میان کوبایی ها است. با این حال، کورتادیتو، از اسپرسو کوبایی متمایز است که علاوه بر شیر شامل شکر نیز می شود و روش دم آوری خاص خود را به عنوان اسپرسو دارد. در کشورهای غیر اسپانیایی زبان که کورتادو در منوی قهوه های خاص ظاهر می شود، معمولاً باید از "کافه ماکیاتو"، "کاپوچینو" یا فلت وایت متمایز شود. ماکیاتو فقط مقدار کمی (یک علامت یا نقطه) فوم شیر اضافه شد
ه دارد، در حالی که یک "کاپوچینو" دارای هم فوم و شیر است. فلت وایت معمولاً با نسبت معادل مشابهی از اسپرسو به شیر تهیه می شود، اما از شیر بخارپز و بافت دار (مانند میکروفوم) استفاده می کند که منجر به نوشیدنی داغ تر و سبک تری می شود که بیشتر به "کافه لاته" شباهت دارد. نوشیدنی مشابهی در استرالیا به عنوان "پیکولو لاته" یا به سادگی "پیکولو" شناخته می شود. این نوشیدنی شامل یک شات "ریسترتو" در یک لیوان "ماکیاتو" است که به شیوه ای مشابه "لاته" با شیر بخارپز، پر می شود. یک نوشیدنی بزرگ تر، که در پرتغال محبوب است، "گالائو" نام دارد که از نسبت ۱:۳ استفاده می کند، اما به طور کلی مشابه "کورتادو و مانچادو" است. نام ها و گونه های دیگر. در کاتالان، "تالات" به معنای بریده شدن است، در حالی که نزدیک ترین واژه در باسکی "اباکی" و "پینگادو" در پرتغالی است. در ایالات متحده، معنای این نام بسته به منطقه متفاوت است، اما در ساحل شرقی ایالات متحده، معمولاً به عنوان "کورتادو" شناخته می شود. در جمهوری چک، کافه کاستا کورتادو را با نام تجاری "کورتو کلاسیک" به فروش می رساند. گیبرالتار. نام گیبرالتار از سانفرانسیسکو سرچشمه گرفته است، جایی که بر
شته کاران - ابتدا شرکت قهوه بلو باتل، بعدها برشته کاران ریتوال کافی و دیگران - با سرو کردن این نوشیدنی در ظروف شیشه ای شرکت لیبی گلس با همین نام، روند کورتادو را آغاز کردند. در حالی که برخی منابع ادعا می کنند که هیچ تفاوتی بین "گیبرالتار و کورتادو" وجود ندارد، این دو اصطلاح کاملاً قابل تعویض نیستند. "کورتادو" یک اصطلاح عمومی تر است که به هر اسپرسویی که با مقدار تقریبی برابر شیر «بریده» شده اشاره دارد. در مقابل، "گیبرالتار" به طور دقیق تری با ابعاد ظرف سرو آن – یک لیوان ۱۳۵ میلی لیتری (4½ اونس آمریکایی) از شیشه لیبی گیبرالتار تعریف می شود. این نوشیدنی معمولاً شامل ۶۰ میلی لیتر (۲ اونس آمریکایی) اسپرسو دابل است که با حدود ۷۵ میلی لیتر (۲½ اونس آمریکایی) شیر بخارپز فومی پوشانده می شود و خود لیوان جزئی جدایی ناپذیر از هویت این نوشیدنی است.
بالاد شماره ۳ در لا بمل ماژور، اپوس ۴۷، اثری از فردریک شوپن هست که در قالب بالاد و برای تک نوازی پیانو نوشته شده هست. شوپن این اثر را در سال ۱۸۴۱ ساخت و در همان سال منتشر کرد. پیش زمینه. به نظر می آید این قطعه در تابستان ۱۸۴۱ ساخته شد. نخستین نسخه آلمانی این اثر توسط انتشارات برایتکپف و هرتل به چاپ رسید. شوپن این بالاد را به یکی از شاگردانش تقدیم کرد. گفته می شود شوپن برای نوشتن بالاد شماره ۳، از یکی اشعار آدام میتسکیه ویچ الهام گرفته بود. ساختار. اجرای معمول این بالاد، بین هفت تا ۸ دقیقه زمان می برد. در بالاد شماره ۳، سه تم نواخته می شود که پس از تم سوم، تم دوم و تم اول دوباره نواخته می شود و سپس قطعه با کودا به پایان می رسد. این قطعه تنها بالاد شوپن هست که در گام مینور به پایان نمی رسد. تم اول دو بخش دارد که بخش اول آن مانند ترانه، و بخش دوم شبیه رقص هست. در بین چهار بالاد شوپن، بالاد شماره ۳ متراکم ترین ساختار را دارد. بالاد شماره ۳، با پرلود «قطرات باران»، اثر دیگری از شوپن، شباهت های ساختاری دارد؛ به عنوان مثال در هر دو قطعه در بخش دو دیز مینور، مدلاسیونی از لا بمل به سل دیز رخ می دهد.
بیت آگیون (، که با نام بیت روش هممشالا () نیز شناخته می شود) (به معنای تحت اللفظی: "خانه نخست وزیر") یا به طور کنایه آمیز بالفور، اقامتگاه رسمی نخست وزیر اسرائیل است. این مکان در خیابان اسمولنسکین ۹، در گوشه خیابان بالفور در محله مرفه نشین رهاویا در مرکز اورشلیم واقع شده است. تاریخچه. این خانه بین سال های ۱۹۳۶ تا ۱۹۳۸ برای ادوارد آگیون، تاجر یهودی-یونانی و ساکن ثروتمند اسکندریه مصر، ساخته شد. طراحی آن را ریچارد کافمن، معمار آلمانی، بر عهده داشت. در سال ۱۹۴۱، پتر دوم یوگسلاوی، در این خانه اقامت داشت. در طول جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل، این خانه به عنوان بیمارستانی برای جنگجویان ایرگون مورد استفاده قرار گرفت. در سال ۱۹۵۲، دولت اسرائیل این خانه را به منظور تبدیل آن به اقامتگاه رسمی وزیر امور خارجه خریداری کرد. در سال ۱۹۷۴، دولت اسرائیل تصمیم گرفت اقامتگاه رسمی نخست وزیر را از بیت جولیوس جیکوبز، که بین سال های ۱۹۵۰ تا ۱۹۷۴ به عنوان اقامتگاه رسمی نخست وزیر اسرائیل خدمت می کرد، به بیت آگیون منتقل کند. در طول دهه ۱۹۹۰، به دلایل امنیتی دیواری در اطراف خانه ساخته شد و بخشی از خیابان بالفور به روی ترافیک بسته شد. بنیامین
نتانیاهو، نخست وزیر، تا ژوئیه ۲۰۲۱، بیش از یک ماه پس از برکناری از سمت خود توسط ائتلافی به رهبری نفتالی بنت و یائیر لاپید، در بیت آگیون اقامت داشت. از آن زمان، بازسازی ها در بیت آگیون در حال انجام است. در طول دوران نخست وزیری، بنت در اقامتگاه خانوادگی خود در رعنانه ماند و لاپید در طول دوران نخست وزیری خود عمدتاً در تل آویو زندگی می کرد. معماری. این ساختمان از چندین بلوک مربعی متصل به یکدیگر تشکیل شده است و در مرکز ساختمان یک راه پله وجود دارد که با ردیفی از پنجره ها در جلو تزئین شده است. جلوی ساختمان همچنین شامل بخشی است که به صورت دایره ای و به شکلی قایق مانند، که از ویژگی های سبک بین المللی است، قالب گیری شده است. خانه با سنگ اورشلیم پوشیده شده است. این بنا شامل یک حیاط داخلی (پاسیو) است - عنصری که با سبک بین المللی رایج متفاوت است، اما در بین ساختمان های به سبک اسلامی رایج است. پیشنهاد جابجایی محل سکونت. در ۸ فوریه ۲۰۰۹، دولت اسرائیل پروژه آلموگ را تصویب کرد که مقرر می کرد اقامتگاه رسمی نخست وزیر با دفتر او در مجتمع دولتی ادغام شود و بدین ترتیب جایگزین بیت آگیون شود. هزینه این پروژه برنامه ریزی شده حدود ۶۵
۰ میلیون شِکِل (۱۶۲ میلیون دلار آمریکا) بود و به همین دلیل به عنوان یک پروژه بیش از حد اسراف آمیز مورد انتقاد قرار گرفت. در ۵ آوریل، تصمیم به جابجایی اقامتگاه رسمی نخست وزیر اسرائیل لغو شد. در سال ۲۰۱۴، طرح آلموگ دوباره آغاز شد. با این حال، در اکتبر ۲۰۱۸، پیشرفت آن متوقف شد. در سال ۲۰۱۹، دفتر نخست وزیر شروع به توسعه یک طرح جایگزین، در مکان دیگری در پردیس دولتی در اورشلیم - پروژه «شیرا» - کرد. علاوه بر این، توصیه شد که تا زمان ساخت ساختمان جدید، دفتر نخست وزیر باید نواقص ایمنی و حفاظتی در بیت اغیون را اصلاح و ترمیم کند. پروژه شیرا (به عبری: פרויקט שירה) یک پروژه و ابتکار عمل است که بر ساخت یک ساختمان یکپارچه جدید متمرکز است که به عنوان اقامتگاه رسمی نخست وزیر اسرائیل و همچنین دفتر نخست وزیری عمل خواهد کرد. این پروژه بین ساختمان های فعلی دفتر نخست وزیر و وزارت کشور در کریات هایوول، اورشلیم واقع شده است. هزینه این پروژه صدها میلیون شِکِل، نزدیک به یک میلیارد شِکِل (معادل بیش از ۱۵۰٬۰۰۰٬۰۰۰ دلار) تخمین زده می شود. در ابتدا، این پروژه به دفتر معماری «کیمل اشکولوت» واگذار شد. به گفته مقامات دفتر نخست وزیر، اگر تصمی
م به تصویب پروژه «شیرا» گرفته شود، تکمیل آن حدود شش سال طول خواهد کشید. در ۳۰ ژوئن ۲۰۲۴، دولت نتانیاهو ۳۷٫۵ میلیون شکل جدید برای ساخت مجتمع جدید تصویب کرد.
آتلانتا در جنگ داخلی آمریکا ()، شهر آتلانتا، در شهرستان فولتن (جورجیا)، یک مرکز مهم ریلی و تجاری در زمان جنگ داخلی آمریکا بود. اگرچه این شهر از نظر جمعیت نسبتاً کوچک است، اما در جریان کمپین آتلانتا در سال ۱۸۶۴، زمانی که یک ارتش اتحادیه قدرتمند از تنسی نزدیک شد، به یک نقطه بحرانی اختلاف تبدیل شد و در نهایت موجب انحلال کنفدراسیون شد. سقوط آتلانتا نقطه حساسی در جنگ داخلی بود که به اتحادیه (جنگ داخلی آمریکا) اعتماد بیشتری داد و (همراه با پیروزی های خلیج موبایل و وینچستر) منجر انتخاب مجدد آبراهام لینکلن در انتخابات سال ۱۸۶۴ ریاست جمهوری ایالات متحده شد. تصرف «شهر دروازه ای جنوب» (آتلانتا) برای لینکلن به ویژه از اهمیت بالایی برخوردار بود، زیرا او در موقعیت یک مبارزه انتخاباتی جنجالی علیه رقیب دموکرات خود جورج بی مک کلن قرار داشت. سقوط آتلانتا (۱–۲ سپتامبر ۱۸۶۴). ژنرال هود با قطع تمام خطوط تدارکاتی خود، آتلانتا را ترک کرد. در شب اول سپتامبر، نیروهایش از شهر به سمت لاوجوی (جورجیا) راهپیمایی کردند. ژنرال هود دستور داد که ۸۱ واگن قطار پر از مهمات و سایر تجهیزات نظامی نابود شوند. صدای آتش و انفجار ناشی از آن تا کیلومتره
ا شنیده می شد. ژنرال شرمن در گزارش رسمی خود اظهار داشت:
فرانچسکو چیلئا (پالمی ۲۳ ژوئیه ۱۸۶۶ - واراتزه ۲۰ نوامبر ۱۹۵۰) آهنگساز ایتالیایی بود. امروزه او به ویژه برای اپراهای لارلسیانا و آدریانا لکوورور شناخته می شود. زندگینامه. چیلئا که در پالمی، نزدیک رجیو دی کالابریا، متولد شده بود، فرزند یک وکیل برجسته بود و در ابتدا قصد داشت راه پدرش را در حرفه وکالت ادامه دهد. اما از همان آغاز، زمانی که در چهار سالگی اجرایی از اپرای نورما اثر وینچنزو بلینی را شنید و به شدت تحت تأثیر آن قرار گرفت، استعداد خود را در موسیقی نشان داد. او برای تحصیل موسیقی به کنسرواتوار سن پیترو آ ماجلا به ناپل فرستاده شد، جایی که او به سرعت پشتکار و استعداد زودهنگام خود را نشان داد و مدال طلا را از وزارت آموزش و پرورش دریافت کرد. در سال ۱۸۸۹، برای امتحان نهایی پایان دوره تحصیلی اش، اپرای جینا را با لیبرتویی از انریکو گولیشیانی که اقتباسی از نمایشنامه قدیمی فرانسوی «کاترین، یا صلیب طلایی» اثر بارون آن-اونوره-ژوزف دوویریه دو ملسویل (۱۷۸۷-۱۸۶۵) بود، ارائه داد. این «ملودرام رمانتیک» در تئاتر کالج اجرا شد و توجه ناشران سونزونیو را به خود جلب کرد، که در سال ۱۸۹۲ اجرای دوم آن را در فلورانس ترتیب دادند. سو
نزونیو سپس به چیلئا سفارش «لا تیلدا»، اپرای وریسمو در سه پرده کوتاه بر روی اشعار «غیرت روستایی» اثر پیترو ماسکانی، را داد. لا تیلدا با لیبرتوی آنجلو زاناردینی، نخستین اجرای موفق خود را در آوریل 1892 در تئاتر پالیانو در فلورانس داشت و پس از اجرا در تعدادی از تئاترهای ایتالیا، در 24 سپتامبر 1892 به همراه سایر آثار شرکت سونزونیو به نمایشگاه وین رسید. آهنگساز هرگز همدلی زیادی با این اثر نشان نداد، موضوعی که با اکراه موافقت کرد برای جلب رضایت سونزونیو و جلوگیری از از دست دادن یک فرصت حرفه ای نادر، به موسیقی تبدیل شود. از دست رفتن پارتیتور ارکستر این اثر مانع از احیای مدرن آن شده است. با این حال، ارکستراسیون جدید توسط موسیقی شناس و آهنگساز، جانکوزیمو روسو، امکان اجرای مدرن آن را در سال 2025 فراهم کرد که از آن یک سی دی صوتی تهیه شد. در ۲۷ نوامبر ۱۸۹۷، تئاتر لیریکو در میلان شاهد نخستین اجرای سومین اپرای چیلئا، «لارلسیانا»، بر اساس نمایشنامه ای از آلفونس دوده، با لیبرتویی از لئوپولدو مارنکو بود. در میان بازیگران، انریکو کاروزو جوان نیز حضور داشت که با موفقیت زیادی «سوگنامه ای برای فدریکو» را اجرا کرد، عاشقانه ای که قر