Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ای مدت کوتاهی رهبری امارت بابان را برعهده گرفت، با این حال، سلطنت او کوتاه مدت بود و یک سال بعد با حمایت شاه ایران، فتحعلی شاه قاجار، عبدالرحمن در سلیمانیه پایتخت بابان، به قدرت بازگشت. در طول سلطنت خالد پاشا عبدالرحمن حداقل پنج بار مجبور به فرار از سلیمانیه شد. در نهایت عبدالرحمن پاشا در سال ۱۸۱۳ درگذشت. شورش. در سال ۱۸۰۶ عبدالرحمن پاشا شورشی را ترتیب داد. برخی از مورخان کرد این شورش را اولین شورش با احساسات ملی گرایانه میدانند، با این حال هدف واقعی او گسترش قلمرو خود به قیمت از دست دادن والی بغداد بود و او سعی داشت با تأیید سلطان و با قدرت اقتصادی و نظامی که در دست داشت، تنها قدرت در منطقه باشد، نه یک کردستان مستقل. همانطور که جی سی ریچ، ساکن بریتانیا و دوست نزدیک عبدالرحمن پاشا می گوید، پاشا به دنبال استقلال کامل نبود، او فقط میخواست «کشورش را خراج گذار باب عالی کند، اما از هر پاشای همسایه مستقل باشد». دلیل این شورش این بود که وقتی ابراهیم پاشا، عموی عبدالرحمن پاشا درگذشت، مقامات عثمانی یکی از اعضای قبیله رقیب را به عنوان امیر منصوب کردند. در ژوئن ۱۸۱۰، عبدالرحمن پاشا به سمت بغداد لشکرکشی کرد تا حاکم نیمه
مستقل و کوچک سلیمان پاشا، که به استانبول خراج نداده بود، سرنگون کند. نیرو های ارتش بغداد حمله ای خشن به ارتش عبدالرحمن پاشا انجام دادند که باعث پراکندگی نیرو های او شد و بسیاری از آنها به ارتش بغداد یا خالد پاشا پیوستند. اما در نهایت عبدالرحمن پاشا پیروز شد، زیرا تلفات نیرو های او تنها ۱۰۰۰۰ نفر بود، درحالی که تلفات نیرو های مخالف ۱۰۰۰۰۰ نفر بود و سلیمان پاشا کشته شد. این نبرد به عنوان نبرد تنگه ها یا نبرد دربند شناخته میشود. این پیروزی، عبدالرحمن پاشا را در استانبول به جایگاه قابل توجهی رساند. پس از بازگشت او به عنوان مباشر در حلقه داخلی سلطان منصوب شد .
نورد-فرویا یک شهرداری پیشین در شهرستان قدیمی سور-تروندلاگ نروژ بود. این شهرداری به مساحت ۱۳۹ کیلومتر مربع (۵۴ مایل مربع) از سال ۱۹۰۶ تا زمان انحلالش در سال ۱۹۶۴ وجود داشت. شهرداری نورد-فرویا شامل بخش شمالی جزیرهٔ فرویا و همهٔ جزایر کوچک شمالی و شمال شرقی آن—نظیر سولا، موسوند، فروآن و هالتن—می شد که اکنون در محدودهٔ شهرداری فرویا در استان تروندلاگ قرار دارند. کلیسای اصلی این شهرداری، کلیسای نورد-فرویا (که اکنون کلیسای سلتّا نامیده می شود) بود که در منطقهٔ سوِلینگن، مرکز اداری شهرداری، در ساحل شمالی جزیره قرار داشت. پیش از انحلال در سال ۱۹۶۴، شهرداری نورد-فرویا با مساحت ۱۳۸٫۶ کیلومتر مربع (۵۳٫۵ مایل مربع)، از نظر وسعت در رتبهٔ ۴۵۰ از میان ۶۸۹ شهرداری نروژ قرار داشت. این شهرداری از نظر جمعیت، با حدود ۴٬۳۶۲ نفر، دویست ودومین شهرداری پرجمعیت نروژ بود. تراکم جمعیت آن ۳۱٫۵ نفر در هر کیلومتر مربع (۸۲ نفر در هر مایل مربع) بود و جمعیت آن طی دههٔ پیش از انحلال، ۱٫۷٪ کاهش یافته بود. اطلاعات عمومی. شهرداری نورد-فرویا در ۱ ژانویه ۱۹۰۶ تأسیس شد، زمانی که شهرداری قدیمی فروین به دو شهرداری جدید تقسیم شد: شهرداری سور-فرویا در
جنوب (با جمعیت ۲٬۰۹۱ نفر) و شهرداری نورد-فرویا در شمال (با جمعیت ۳٬۹۷۲ نفر). در دههٔ ۱۹۶۰، به دلیل فعالیت های کمیتهٔ شِی، ادغام های گسترده ای در شهرداری های نروژ صورت گرفت. در ۱ ژانویه ۱۹۶۴، شهرداری سور-فرویا (با جمعیت ۲٬۲۰۸ نفر) و نورد-فرویا (با جمعیت ۴٬۳۴۸ نفر) مجدداً با هم ادغام شدند و شهرداری جدید فرویا شکل گرفت. نام. نام شهرداری از جزیرهٔ فرویا گرفته شده است. پیشوند «نورد» به معنای «شمالی» است، و در این جا به معنای «بخش شمالی فرویا» به کار رفته. بخش دوم نام از اسطوره شناسی نورس می آید. اگرچه «فرویا» شکل تغییریافته ای از نام الههٔ نورس، فریا (Freyja)، است، اما شکل کهن نورسی نام جزیره «فروی» یا «فری» بوده. حرف «a-» در شکل امروزی در واقع حرف تعریف معین است—بنابراین، «فرویا» یعنی «فروی». از این رو، نام جزیره احتمالاً با نام ایزد نورس، فریر (Freyr)، برادر فریا، هم ریشه است. نام های فریا و فریر در اصل عنوان هایی بوده اند به معنای «بانو» یا «ارباب». معنای کهن تر واژهٔ «فری» احتمالاً «کسی که در پیشاپیش است؛ پیشتاز، پیش رو» بوده؛ و در این جا، به معنای «جزیره ای در پیشِ هیترا» به کار رفته است. تا پیش از سال ۱۹۰۶،
نام جزیره و شهرداری پیشین آن «Frøien» نوشته می شد (پایانهٔ «-en» حرف تعریف معین در دانمارکی–نروژی است). هنگامی که شهرداری جدید در سال ۱۹۰۶ تأسیس شد، نام آن به شکل «Nordfrøya» ثبت شد؛ سپس در ۳ نوامبر ۱۹۱۷، با حکم سلطنتی، شیوهٔ نگارش به «Nord-Frøya» تغییر یافت. کلیساها. کلیسای نروژ یک بخش (سوکن) در محدودهٔ شهرداری نورد-فرویا داشت. در زمان انحلال شهرداری، این بخش جزئی از «پریستگیلد فرویا» و تحت قلمرو «پروستی سور-فوسن» (ناحیهٔ دینی) در اسقف نشین نیداروس بود.
&lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt; کمربند سیاه منطقه ای در ایالت آلابامای آمریکا است. این اصطلاح در ابتدا به خاک غنی و سیاه منطقه اشاره داشت، بخشی عمده از آن در ردهٔ خاک شناسی "ورتیسول ها" قرار می گیرد. این واژه در قرن نوزدهم معنایی ثانویه یافت، هنگامی که منطقه برای کشاورزی مزارع پنبه توسعه یافت؛ در این مزارع، نیروی کار عمدتاً از آفریقایی تباران برده بود. پس از جنگ داخلی آمریکا، بسیاری از بردگان آزادشده در منطقه باقی ماندند و به عنوان "زارع اشتراکی" یا "کشاورز اجاره کار" مشغول به کار شدند. آن ها در بسیاری از شهرستان های این منطقه همچنان اکثریت جمعیت را تشکیل می دادند. جغرافیای طبیعی «کمربند سیاه» به منطقه ای بسیار گسترده تر از جنوب ایالات متحده اشاره دارد که از ایالت دلاویر تا تگزاس امتداد دارد؛ اما کانون آن در نواحی مرتفع ایالت های جورجیا، آلاباما، می سی سی پی و لوئیزیانا است. در دوران پیش از جنگ داخلی آمریکا (عصر آنتبلوم) و دورهٔ جیم کرو، نخبگان سفیدپوست منطقهٔ کمربند سیاه بر سیاست ایالت آلاباما سلطه داشتند—و این روند تا دههٔ ۱۹۶۰ ادامه یافت و تا به امروز نیز ب
ه نوعی تداوم یافته است. همچون دیگر ایالت های جنوبی، قوهٔ مقننهٔ ایالت آلاباما که در اختیار سفیدپوستان بود، قوانینی و حتی قانون اساسی ای را به تصویب رساند که موانعی برای ثبت نام رأی دهندگان ایجاد می کرد؛ و در عمل، بیشتر سیاه پوستان و بسیاری از سفیدپوستان فقیر را از حق رأی محروم می ساخت. افزون بر این، قوهٔ مقننهٔ ایالت آلاباما پس از سال ۱۹۰۱ هیچ گونه بازتقسیم حوزه های انتخاباتی کنگره یا قانون گذاری ایالتی انجام نداد تا اینکه در دههٔ ۱۹۶۰ و به دستور دیوان عالی ایالات متحده ناگزیر به این کار شد. در این مدت، نخبگان سفیدپوست روستایی همچنان بر سیاست ایالتی مسلط بودند، حتی با وجود رشد شهرهای صنعتی شده و شهری مانند بیرمنگام. شهر مونتگُمری—بزرگ ترین شهر کمربند سیاه—از سال ۱۸۴۶ پایتخت ایالت آلاباماست. مونتگمری، سلما و دیگر بخش های کمربند سیاه در دورهٔ جنبش حقوق مدنی (حدود سال های ۱۹۵۴ تا ۱۹۶۸) از مراکز برجستهٔ فعالیت اجتماعی و سیاسی آفریقایی تباران بودند. از زمانی که جمعیت سیاه پوست آمریکا با قانون حق رأی سال ۱۹۶۵ دوباره امکان استفاده از حق رأی خود را به دست آورد، آن ها عمدتاً از نامزدهای حزب دموکرات حمایت کرده اند. این
روند در تضاد با مناطق عمدتاً سفیدپوست ایالت است؛ جایی که از اواخر قرن بیستم، محافظه کاران به طور گسترده ای از حزب دموکرات به حزب جمهوری خواه گرایش یافته اند. منطقه میراث ملی کمربند سیاه آلاباما در سال ۲۰۲۲ در قانون منطقه میراث ملی تأسیس شد، که در ۶ ژانویه ۲۰۲۳ توسط رئیس جمهور جو بایدن به امضا رسید.ناحیهٔ میراث ملی کمربند سیاه در سال ۲۰۲۲ با تصویب قانون نواحی میراث ملی ایجاد شد و در ۶ ژانویهٔ ۲۰۲۳ با امضای رئیس جمهور جو بایدن رسمیت یافت. هدف آن حفاظت از مکان های تاریخی مرتبط با تاریخ سیاه پوستان آمریکا و جنبش حقوق مدنی، و نیز تقویت گردشگری در ۱۹ شهرستان این منطقه است. زمین شناسی. زیرساخت زمین شناختی منطقهٔ کمربند سیاه از لایه ای نازک از خاک سیاه و حاصلخیز تشکیل شده که بر روی بستر سنگ گچ مانند گروه سلما (Selma Group) قرار گرفته است—واحدی زمین شناسی که قدمت آن به دورهٔ کرتاسه بازمی گردد. تاریخچه. در نبود منابع آبی مطمئن، نخستین مهاجران از کشاورزی در خاک سیاه این ناحیه پرهیز می کردند—تا زمانی که کشف شد می توان با حفر چاه های آرتزینی عمیق، آب مورد نیاز مردم، دام ها و محصولات کشاورزی را تأمین کرد. از دههٔ ۱۸۳۰، پس
از کوچ اجباری بومیان آمریکا (Indian Removal)، مزارع پنبه ای ایجاد شدند که این محصول را به کالای اصلی و منبع بزرگ ثروت آلاباما تبدیل کردند. پیش از جنگ داخلی آمریکا، این مزارع با نیروی کار هزاران بردهٔ آفریقایی تبار اداره می شدند. منطقهٔ کمربند سیاه، از نظر تراکم جمعیت، بالاترین میزان را در میان نواحی ایالت داشت و اکثریت آن را جمعیت سیاه پوست تشکیل می داد. طبقهٔ زمین دار سفیدپوست و نمایندگان منتخب آن ها در منطقهٔ کمربند سیاه، در دوران شکوفایی کشت پنبه، قدرت سیاسی چشمگیری در مجلس ایالتی آلاباما به دست آوردند. این نخبگان روستایی، سلطهٔ خود را حتی در دوره ای که ایالت به سمت شهرنشینی و صنعتی شدن حرکت کرد، حفظ کردند. از سال ۱۹۰۱ تا ۱۹۷۲، مجلس ایالتی هیچ بازتقسیمی برای تطبیق با تغییرات جمعیتی و رشد شهرها انجام نداد—تا اینکه در پی پرونده هایی مهم در زمینهٔ تقسیم عادلانهٔ حوزه ها، نظیر *Baker v. Carr* (۱۹۶۴)، دادگاه فدرال دستور به اصلاح داد. شهر بیرمنگام، به عنوان بزرگ ترین و صنعتی ترین شهر آلاباما، یکی از مناطقی بود که ساکنانش—چه سیاه پوست و چه سفیدپوست—برای دهه ها در مجلس ایالتی نمایندگی مناسبی نداشتند.
ذخیره گاه تاریخی هاپوپو / جی ام بارکر یکی از سه ذخیره گاه تاریخی ملی در نیوزیلند است. این شهر در نزدیکی خلیج هانسون در انتهای شمال شرقی جزیره چاتهام، جزیره اصلی جزایر چاتهام، واقع شده است. این ذخیره گاه در سال ۱۹۷۹، پس از اهدا زمین توسط یک شرکت محلی، تأسیس شد. هدف از این اقدام، حفاظت از ۳۳ هکتار جنگل کُپی (درخت کاراکا یا Corynocarpus laevigatus) بود که شامل کنده کاری های درختی موروری، موسوم به موموری-راکائو (momori-rakau یا dendroglyph) می شود. در سال ۱۹۹۶، به دلیل اهمیت این مکان به عنوان نمادی از سنت های موروری، این منطقه به طور رسمی به عنوان یک ذخیره گاه تاریخی ملی به ثبت رسید. تاریخچه. "هاپوپو" در سال ۱۹۷۹ توسط شرکت بارکر برادرز (برادران و خواهران) به دولت نیوزیلند اهدا شد. این مکان یکی از سه منطقه حفاظت شده تاریخی ملی در نیوزیلند است. ذخیره گاه تاریخی هاپوپو نمادی از ارزش های عمیق فرهنگی و معنوی آن برای مردم موروری در رِکوهو (جزایر چاتهام) است. این مکان، یکی از معدود نشانه های برجای مانده از فرهنگ موروری پیش از تماس با اروپاییان را در خود جای داده—کنده کاری هایی درختی به نام موموری-راکائو که نیاکان، نماده
ای طبیعی و روح جهان پیرامون را به تصویر می کشند. موموری-راکائوها (momori rakau) از معدود نشانه های بازماندهٔ فرهنگ موروری پیش از تماس با اروپایی ها هستند. این کنده کاری ها تصاویری از کاراپونا (karapuna، نیاکان موروری) و نمادهای دنیای طبیعی—نظیر پاتیکی (ماهی کف شیر یا flounder) و هوپو (پرندهٔ آلباتروس)—را نمایش می دهند. در بررسی ای در اواخر سال ۱۹۹۸، تعداد ۸۲ درخت دارای این کنده کاری ها ثبت شد. اما شمار این آثار به طور مداوم در حال کاهش است؛ دلایلی چون کهنسالی درختان میزبان، چرای دام، باد و—در سال های گذشته—برداشتن این کنده کاری ها توسط بازدیدکنندگان به عنوان یادگاری، موجب این روند شده اند. در سال ۱۹۸۰، برای محافظت از کنده کاری های درختی (موموری-راکائو) در برابر چرای دام، اطراف ذخیره گاه حصارکشی شد—و این اقدام اکنون آثار احیای بسیار خوبی را نشان داده است. در حال حاضر، وزارت حفاظت از منابع طبیعی نیوزیلند (DOC) و جامعهٔ موروری در حال برنامه ریزی برای اختصاص بخشی کوچک از این ذخیره گاه هستند تا هنرمندان موروری معاصر بتوانند نسل جدیدی از موموری-راکائو را خلق کنند. بله، شرکت Barker Bros اخیراً بیشتر زمین های کشاورزی
باقی ماندهٔ خود—از جمله زمین هایی که اطراف ذخیره گاه تاریخی هاپوپو را در بر می گیرند—را به اعتماد موروری هوکوتِهی (Hokotehi Moriori Trust) واگذار کرده است. این نهاد، سازمان رسمی و مورد تأیید برای مدیریت دارایی ها، خریدها و مذاکرات مربوط به مردم موروری است. این بخش از تاریخ موروری، هم از نظر فرهنگی و هم از نظر حقوق معنوی، بسیار حساس و پرچالش است. در سال ۲۰۰۷، نویسنده ای به نام ریس ریچاردز کتابی با عنوان Manu Moriori: Human and Bird Carvings on Live Kopi Trees on the Chatham Islands منتشر کرد که در آن ادعا می کند بیشتر کنده کاری های موموری-راکائو پرندگان را به تصویر می کشند و نام جدیدی برای آن ها پیشنهاد می دهد: «مانو-موروری» (manu-moriori)، که می تواند به معنای «مردم پرنده» ترجمه شود. اما نمایندگان رسمی موروری در جزیرهٔ چاتهام با انتشار و فروش این کتاب مخالف اند، چرا که آن را نمونه ای دیگر از بهره برداری مالی از حقوق فرهنگی و معنوی مردم موروری می دانند. آن ها تأکید دارند که خود را «مردم پرنده» نمی دانند، بلکه پیوندی عمیق و هم افزا با طبیعت پیرامون خود احساس می کنند. جالب اینکه تنها نمونهٔ ثبت شده از کنده کاری
درختی توسط یک موروری به دههٔ ۱۸۴۰ بازمی گردد، زمانی که مردی پس از دفن همسر و فرزند مقتولش در جزیرهٔ پیت، درختی را حکاکی کرد—و این نمونه نیز هیچ ارتباطی با پرندگان ندارد. منابع. "Declaring J M Barker (Hapupu) Historic Reserve to be a National Reserve". "New Zealand Gazette". New Zealand Government. 8 February 1996. 1996-ln844. Retrieved 15 October 2023. پیوند به بیرون. Moriori education resources
آلاس (به یاقوتی: *Алаас*) نوعی فرورفتگی کم عمق زمین شناختی است که عمدتاً در جمهوری ساخا (یاکوتیا) در شمال شرق روسیه دیده می شود. این پدیده، حاصل نشست تدریجی زمین بر اثر ذوب و انجماد مکرر یخ های زیرزمینی در نواحی دارای پرمافراست (یخبندان دائمی) است؛ پدیده ای که به ویژه در اقلیم های قطبی رایج است. فرایند تشکیل آلاس با ذوب یخ های موجود در لایه های پرمافراست آغاز می شود که منجر به ایجاد یک حوضهٔ کم عمق می گردد. در مراحل ابتدایی، این حفره ها به وسیلهٔ آب های حاصل از ذوب یخ پر می شوند و به صورت دریاچه های ترموکارست ظاهر می گردند. با گذشت زمان و به ویژه در اقلیم خشک قاره ای یاکوتیا، این دریاچه ها خشک می شوند و کف آن ها با گونه های گیاهی علفی نظیر گندمیان و سایر گیاهان مرتعی پوشیده می شود. از منظر محیط زیستی و اقتصادی، آلاس ها منابع مهمی برای دامداری سنتی هستند و به طور ویژه برای چرای اسب و برداشت علوفه (یونجه) استفاده می شوند. همچنین در دشت های مرکزی یاکوتی، این فرورفتگی ها به عنوان چشم اندازهای ژئومورفیک غالب شناخته می شوند. بزرگ ترین نمونهٔ شناخته شده، آلاسی به نام میوریو در ناحیهٔ اوست-آلدان است. علاوه بر اهمیت ز
مین شناسی، آلاس ها نقش برجسته ای در هویت فرهنگی قوم یاقوت نیز دارند. در آیین سال نو سنتی آن ها موسوم به ایسیخ(Ysyakh)، که در تابستان برگزار می شود، گردهمایی های گسترده ای در آلاس ها شکل می گیرد که گاه تا ۲۰٬۰۰۰ نفر را شامل می شود. در این مراسم، سازه هایی موقت از پوست درخت غان به نام *اوراها* ساخته می شوند و آیین های مذهبی و نمادین برگزار می گردد که پیوند انسان و طبیعت را بازنمایی می کند. مثال ها. آلاس با فرورفتگی های ترموکارستی که در دیگر مناطق قطبی دیده می شوند تفاوت مهمی دارد. درحالی که بسیاری از فرورفتگی های ترموکارستی در عرض های بالاتر، دریاچه هایی دائمی یا نیمه دائمی را در خود جای می دهند، آلاس ها ماهیتی موقت دارند. این تفاوت عمدتاً ناشی از ویژگی های اقلیمی خاص جمهوری ساخا (یاکوتیا) در شمال شرقی سیبری است. آب وهوای این منطقه به شدت خشک و قاره ای است و تبخیر بالا همراه با بارندگی اندک، موجب می شود که دریاچه ای که در مراحل اولیهٔ تشکیل آلاس در حفرهٔ حاصل از نشست پرمافراست شکل می گیرد، دوام چندانی نداشته باشد. زمانی که یخ های زیرسطحی موجود در پرمافراست به طور کامل ذوب شوند، منبع تغذیهٔ این دریاچه از بین می
رود و در نتیجه دریاچه خشک شده و جای خود را به پوشش گیاهی مرتعی می دهد. این ویژگی—یعنی موقتی بودن دریاچه و گذار آن به دشت های علفی—یکی از بارزترین شاخص هایی است که آلاس را از دیگر سامانه های ترموکارستی قطبی متمایز می سازد. چنین تحول ژئومورفولوژیکی، پیامد مستقیم فرایندهای اقلیمی خاص منطقه بوده و در شکل گیری چشم اندازهای اکولوژیکی و کاربری های سنتی بومیان منطقه، نقش مهمی ایفا می کند. آلاس ها غالباً به عنوان چراگاه اسب و همچنین مزرعهٔ یونجه مورد استفاده قرار می گیرند. پس از خشک شدن دریاچهٔ کم عمق اولیه، کف این فرورفتگی ها با پوشش گیاهی علفی نسبتاً غنی پوشیده می شود که برای دامپروری مناسب است. به ویژه در نواحی مرکزی دشت یاکوتی، این چشم اندازهای طبیعی به طور گسترده ای برای معیشت سنتی مردم منطقه به کار گرفته می شوند. علاوه بر کارکرد زیست محیطی، آلاس ها یکی از برجسته ترین اشکال ژئومورفولوژیکی جمهوری ساخا به شمار می روند و حضور گسترده ای در بخش های میانی این ناحیه دارند. بزرگ ترین آلاس شناخته شده در جهان نیز «میوریو» نام دارد که در ناحیهٔ اوست-آلدان واقع شده و از نظر وسعت و کاربری نمونه ای شاخص محسوب می شود. این آلاس،
نمونه ای منحصربه فرد از تأثیرات بلندمدت ذوب پرمافراست و تعامل آن با شرایط اقلیمی خشک سیبری مرکزی است. آلاس ها افزون بر اهمیت زمین شناختی و زیست محیطی، جایگاه برجسته ای در فرهنگ مردم یاقوت دارند. در جشنوارهٔ سنتی ایسیخ، که سال نو یاقوتی به حساب می آید و در فصل تابستان برگزار می شود، هزاران نفر از ساکنان جمهوری ساخا گرد هم می آیند. برخی سال ها شمار شرکت کنندگان در آلاسی در اطراف شهر یاکوتسک به بیش از ۲۰٬۰۰۰ نفر می رسد. در این گردهمایی ها، فضای آلاس برای چند روز به یک مرکز فرهنگی و آیینی زنده تبدیل می شود. شرکت کنندگان سازه هایی موقتی از پوست درخت غان برپا می کنند که به آن ها اوراها (به یاقوتی: Ураһа) گفته می شود. در کنار این سکونت گاه های سنتی، مجسمه های چوبی و دیگر ساختارهای نمادین نیز برپا می شود که بازتاب دهندهٔ پیوند عمیق مردم یاقوت با طبیعت و میراث نیاکانی شان است. در کنار آلاس های بزرگ، جشن های کوچکتری نیز در دیگر نقاط جمهوری ساخا برگزار می گردد. به این ترتیب، آلاس ها نه فقط به عنوان عوارض ژئومورفولوژیک، بلکه به عنوان بسترهایی برای تداوم آیین های جمعی، انتقال فرهنگی و تقویت هویت قومی شناخته می شوند. این
تقاطع ژئومورفولوژی و مردم نگاری، جایگاه آلاس را در مطالعات میان رشته ای علوم انسانی و محیطی برجسته می سازد. منابع. Evolution of the Alas of Central Yakutia (in Russian)
بازرس کل () به یک مسئول دولتی گفته می شود که وظیفه بازرسی یک سازمان نظامی یا غیرنظامی را برعهده دارد. بازرس کل گاهی سازمانی را رهبری می کند که وظیفه بررسی اقدامات یک سازمان دولتی، سازمان نظامی یا پیمانکار نظامی را به عنوان حسابرس عمومی عملیات آنها برعهده دارد تا اطمینان حاصل شود که آنها مطابق با سیاست های کلی دولت عمل می کنند، اثربخشی رویه های امنیتی را حسابرسی می کند، یا احتمال سوء رفتار، اتلاف، کلاهبرداری، سرقت یا انواع خاصی از فعالیت های مجرمانه توسط افراد یا گروه های مرتبط با عملیات سازمان را کشف می کند، که اغلب شامل سوءاستفاده از بودجه یا اعتبار سازمان است. در ایالات متحده، دفاتر بازرس کل متعددی در سطوح فدرال، ایالتی و محلی وجود دارد؛ دفتر بازرس کل ارتش ایالات متحده یک نمونه نظامی است. چارچوب دفاتر بازرس کل در دولت ایالات متحده با قانون بازرس کل سال ۱۹۷۸ تأسیس شد.
کانال مونتگومری () که در محاوره با عنوان «مونتی» شناخته می شود، کانال مونتگومری، کانالی نیمه مرمت شده در شرق ناحیهٔ پاویس (در کشور ولز) و شمال غربی شهرستان شراپشایر (در انگلستان) است. این کانال به طول تقریبی ۵۳ کیلومتر از نقطه ای موسوم به «تقاطع فرانکتون» در کانال لنگولن آغاز می شود و از طریق مناطق لانی مانک و ولش پول به شهر نیوتاون می رسد. در مسیر خود، این کانال از مرز میان انگلستان و ولز عبور می کند. این کانال رسماً در قانون آبراه های بریتانیا در سال ۱۹۸۷ به عنوان کانال مونتگومری نامگذاری شد. با این حال، قبل از این اقدام، به طور غیررسمی با این نام شناخته می شد. این کانال از شاخه های شرقی و غربی کانال مونتگومریشر و شاخه لانیمنک کانال السمیر تشکیل شده است. کانال مونتگومری شایر از Llanymynech تا نیوتاون امتداد داشت. این کانال به نام شهرستان تاریخی مانتگُمری شر نام گذاری شد، چراکه مسیر آن از این ناحیه عبور می کرد. کانال مانتگُمری شر به دو شاخهٔ غربی و شرقی تقسیم شده بود که در منطقه ای به نام گارثمِل (Garthmyl) به هم می پیوستند. در نزدیکی شهر لانی مانک (Llanymynech)، در محل دریچه های قفل دار کارِهُوفا (Carreghof
a Locks)، این کانال به شاخهٔ لانی مانک از کانال الزمیر (Ellesmere Canal) متصل می شد. شاخهٔ لانی مانک نیز از کارهُوفا تا فرانکتون جانکشن (Frankton Junction) ادامه می یافت، جایی که با کانال امروزی لنگولن (Llangollen Canal) پیوند می خورد. کانال مانتگُمری هرگز به شهر مانتگُمری نرفته و در هیچ مرحله ای از تاریخ نیز به آن منتهی نشده است. نام این کانال از شهرستان مانتگُمری شر گرفته شده، نه از خود شهر. ترکیب امروزیِ «کانال مانتگُمری» در حقیقت از سه بخش تاریخی تشکیل شده که در میانهٔ قرن نوزدهم به سیستم کانال های اتحادیهٔ شراپشایر (Shropshire Union Canal) پیوستند: - شاخهٔ الزمیر به همراه شاخهٔ لانی مانک در سال ۱۸۴۶ - شاخهٔ شرقی کانال مانتگُمری شر در سال ۱۸۴۷ - شاخهٔ غربی این کانال در سال ۱۸۵۰ کانال مانتگُمری پس از یک شکستگی (نشت ساختاری) در سال ۱۹۳۶ به تدریج از کاربری افتاد و در نهایت در سال ۱۹۴۴ به صورت رسمی رها شد. در حال حاضر، تنها ۸ مایل (معادل ۱۳ کیلومتر) از مسیر این کانال—from فرانکتون جانکشن تا پل کرک هِیث—قابل کشتیرانی و به شبکهٔ ملی *Canal &amp; River Trust* متصل است. علاوه بر این، یک بخش کوتاه به طول ۰٫۵ مایل
(حدود ۰٫۸ کیلومتر) در لانی مانک و همچنین بخش مجزای دیگری به طول ۱۲ مایل (نزدیک به ۱۹ کیلومتر) پیرامون منطقهٔ ولش پول نیز قابل کشتیرانی اند، اما این دو قطعه از شبکهٔ اصلی کانال های کشور بریتانیا جدا هستند و اتصال پیوسته ای با آن ندارند. فعالیت های مرمتی همچنان ادامه دارد تا این بخش های پراکنده به یکدیگر متصل شوند و مسیر کامل تری برای کشتیرانی و استفادهٔ تفریحی احیا گردد. این تلاش ها، بخشی از برنامهٔ بلندمدت برای احیای فرهنگی، زیست محیطی و گردشگری این مسیر آبی تاریخی محسوب می شود. تاریخچه. کانال مانتگُمری شر با هدفی متفاوت از بسیاری دیگر از کانال های بریتانیا در همان دوران طراحی شد. در حالی که اغلب کانال های هم عصر آن از طریق حمل ونقل کالا درآمدزایی می کردند و از نظر مالی پایدار بودند، کانال مانتگُمری شر برای عبور از نواحی روستایی طراحی شده بود—جایی که نه تراکم جمعیتی بالایی داشت و نه فرصت های تجاری گسترده. در نتیجه، هدف اصلی از احداث این کانال، انتقال آهک برای مصارف کشاورزی بود؛ ماده ای که می توانست کیفیت خاک درهٔ «سیوِرن علیا» را افزایش دهد و آن منطقه را برای کشت و زرع مناسب تر سازد. به بیان دیگر، این پروژه ر
اهکاری بود برای اصلاح اراضی و توسعهٔ کشاورزی در یکی از مناطق کمتر توسعه یافتهٔ ولز و انگلستان. در همین راستا، بسیاری از سرمایه گذاران اصلی این کانال، مالکان محلی زمین های کشاورزی بودند که به جای کسب سود از سهام، امید داشتند از طریق بهبود عملکرد محصولات زراعی و افزایش بهره وری زمین هایشان، بازگشت سرمایه را تجربه کنند.
در ۲۷ خرداد ۱۴۰۴، گزارش هایی از اختلال گسترده در خدمات بانک سپه، یکی از بانک های دولتی اصلی ایران – منتشر شد. این اختلال باعث شد خدمات بانکداری الکترونیک، دستگاه های خودپرداز و سایر خدمات دیجیتال با اختلال مواجه شوند و بسیاری از مشتریان نتوانند عملیات بانکی روزمره خود را انجام دهند. در ادامه روز، ویدیویی منتشر شد که فضای داخلی مرکز داده بانک را نشان می داد؛ در این ویدیو چند نفر مشاهده می شوند که به صورت فیزیکی با سرورها در حال تعامل هستند، بدون آن که توضیح روشنی دربارهٔ هویت یا مأموریت آن ها ارائه شود. انتشار این ویدیو موجی از گمانه زنی در شبکه های اجتماعی ایران برانگیخت، و برخی از کاربران احتمال دادند که اختلال به دلیل نفوذ فیزیکی به مرکز داده رخ داده باشد، نه صرفاً یک مشکل فنی. بانک سپه در ابتدا مدعی شد که اختلال ها ناشی از به روزرسانی های دوره ای سیستم است، اما دربارهٔ حضور افراد ناشناس در محل سرورها توضیح رسمی ارائه نکرد. پیش زمینه. در مارس ۲۰۲۵، گروه هکری «کُدبریکرز»، از نفوذ گسترده به سامانه های بانک سپه، یکی از قدیمی ترین و مهم ترین مؤسسات مالی ایران – پرده برداشت. این گروه ادعا کرد که حدود ۱۲ ترابایت
از اطلاعات حساس بانکی را سرقت کرده است؛ اطلاعاتی که مربوط به حدود ۴۲ میلیون مشتری بوده و شامل حساب های بانکی، گذرواژه ها، نشانی ها، اطلاعات تماس و سوابق تراکنش ها می شد. هکرها از بانک سپه درخواست کردند که ظرف ۷۲ ساعت مبلغ ۴۲ میلیون دلار به صورت بیت کوین پرداخت کند، در غیر این صورت اطلاعات را منتشر خواهند کرد. بانک از پرداخت این مبلغ خودداری کرد. در واکنش، گروه کُدبریکرز بخشی از اطلاعات را منتشر کرد و باعث شوک گسترده ای در افکار عمومی شد؛ از جمله جزئیات حساب های برخی مقام های نظامی از جمله «رائول پولارک» (با موجودی حدود ۶۳۴ هزار میلیارد ریال) و افراد دیگری با حساب هایی نجومی. پیامدها. به گزارش رسانه های ایرانی، این اختلال بر فعالیت جایگاه های سوخت تأثیر گذاشت، چرا که عملکرد آن ها به زیرساخت های بانکی بانک سپه وابسته است. این وضعیت نگرانی هایی دربارهٔ بروز بحران گسترده تر در ارائه خدمات عمومی به وجود آورد. علاوه بر این، تعطیلی بانک بر پرداخت حقوق کارکنان سپاه پاسداران تأثیر خواهد گذاشت، زیرا حقوق آنها از طریق بانک پرداخت می شود.
مبارزه یا پرواز فیلمی محصول سال ۲۰۲۵ و به کارگردانی جیمز مدیگان است. در این فیلم بازیگرانی همچون جاش هارتنت، چاریترا چاندران، مارکو زارور، کتی سکف، یولیان کوستوف و جوجو چان ایفای نقش کرده اند.
دریاچه تایرل (همچنین با نام ذخیره گاه حیات وحش دریاچه تایرل شناخته می شود) یک گودال کم عمق و پوشیده از نمک در منطقه مالی در شمال غربی ویکتوریا در استرالیا است. نام «تایرل» از کلمه محلی ورگایا به معنای «آسمان» گرفته شده است، مردم بومی بورونگ این منطقه به خاطر علاقه شان به افسانه های ستارگان متمایز هستند. قوم بورونگ، یکی از طوایف بومی ورگایا در شمال غربی ایالت ویکتوریای استرالیا، به خاطر دانش پیشرفته شان در زمینهٔ ستاره شناسی سنتی شناخته می شوند. آن ها با نگاهی فرهنگی و کیهانی به آسمان شب، صورت های فلکی را نه فقط به عنوان پدیده های طبیعی، بلکه به عنوان شخصیت هایی در داستان های اسطوره ای خود می دیدند. در سنت های بورونگ، هر ستاره یا گروهی از ستارگان نمایندهٔ یک حیوان، انسان، یا رویداد خاص بود. برای نمونه، ستارهٔ آکتوروس (Arcturus) را Marpeankurrk می نامیدند—زنی که به مردم روش برداشت لارو مورچه های چوبی را آموخت. ستارهٔ آلتایر (Altair) نیز با نام Totyarguil شناخته می شد، که نماد طوطی تاج بنفش بود و داستانی از مرگ او به دست موجوداتی افسانه ای به نام بانیپ ها روایت می شد. این داستان ها نه تنها جنبهٔ سرگرمی داشتند، ب
لکه با تقویم های فصلی، مهاجرت حیوانات، زمان برداشت خوراکی های بومی و آیین های مذهبی نیز پیوند داشتند. آسمان شب برای بورونگ ها همچون کتابی زنده بود که دانش بقا، اخلاق، و تاریخ نیاکان را در خود جای داده بود. در میانهٔ دههٔ ۲۰۱۰، دریاچهٔ تایرل به یکی از مقاصد گردشگری پرطرفدار، به ویژه در میان گردشگران چینی، تبدیل شد. این دریاچه به دلیل سطح آینه مانندش، به ویژه در فصل زمستان، مورد توجه گستردهٔ عکاسان و کاربران شبکه های اجتماعی قرار گرفت. در این فصل، آب های زیرزمینی به سطح نفوذ می کنند و جریان هایی از رود آووکا و شاخهٔ تایرل وارد دریاچه می شوند، که باعث ایجاد لایه ای نازک از آب روی بستر نمکی آن می شود. این پدیده، بازتابی شفاف از آسمان و مناظر اطراف را روی سطح دریاچه ایجاد می کند که جلوه ای چشم نواز و منحصربه فرد دارد. در دوره های خشکی، زمانی که سطح آب دریاچهٔ تایرل پایین می آید یا به طور کامل خشک می شود، لایه ای از نمک بر کف دریاچه تشکیل می شود که در برخی نقاط به اندازه ای سخت و سفت است که امکان راه رفتن روی آن وجود دارد. این سطوح نمکیِ متراکم، به ویژه در مناطق مرکزی و کم شیب دریاچه، حالت کف صلب پیدا می کنند و به