Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ل سوزانده شد. کیجی به مدرسه و خانه هایی که در حال بازسازی بودند، بازگشت. خانواده اش فقیر بودند و کیجی همیشه برای غذا شکار می کرد. او همچنین شروع به جمع آوری زباله و شیشه کرد تا آنها را به اقلامی تبدیل کند که بتواند بفروشد. روزی، نسخه ای از مانگا «شین-تاکاراجیما» («جزیره گنج جدید») اثر اوسامو تزوکا پیدا کرد. با الهام از این کتاب، او شروع به نوشتن مانگای خودش و خواندن مجلات مانگا در کتابفروشی های محلی کرد. کیجی یکی از آثار مانگای خود را به مجله «اوموشیرو بوک» ارسال کرد که آن را پذیرفت و منتشر کرد. کیجی که می خواست مهارت های نقاشی خود را بهبود بخشد، به عنوان نقاش تابلو برای یک جانباز سابق جنگ شروع به کار کرد. نسخه خطی دوم که برای «اوموشیرو بوک» ارسال شد، او را در یک مسابقه مقام دوم را به دست آورد. کیجی از پول جایزه برای خرید یک پالت استفاده کرد. یک شب سال نو، مادر کیجی، کیمیو، شروع به خونریزی کرد. او تمام داروهایی را که می توانست خرید، چون می خواست خاطرات خوبی برایش رقم بزند، و او کم کم سلامتی اش را بازیافت. کیجی به توکیو نقل مکان کرد تا حرفه اش را به عنوان هنرمند مانگا آغاز کند. ویراستار کیجی برای او شغلی به عن
وان دستیار دایجی کازومینه پیدا کرد. یک سال و نیم بعد، عناوین مانگا او در مجلات مختلف به صورت سریالی منتشر شدند. وقتی او برای ملاقات با مادرش به هیروشیما بازگشت، مادرش بهبود یافته بود، هرچند نمی توانست آزادانه راه برود. او تمام شماره های مجلاتی را که آثارش در آنها منتشر شده بود، جمع آوری کرد و کیجی به او گفت که حالش خوب شود تا بتواند توکیو را به او نشان دهد. کیجی در بازگشت به توکیو، با زنی آشنا شد که عاشقش شد و با او ازدواج کرد. کیمیو با ملاقات با همسر کیجی به او گفت که زندگی اش اکنون کامل شده است. او در حالی که کیجی و همسرش در مسیر توکیو بودند، درگذشت. وقتی جسدش را سوزاندند، تشعشعات باقی مانده از بمب در او باعث شد استخوان هایش متلاشی شوند و به جای خاکستر معمول، فقط غبار سفید باقی بماند. کیجی که دچار آسیب روحی و عصبانیت شده بود، تصمیم گرفت از طریق مانگا با بمب اتمی مبارزه کند. پنج سال پس از مرگ کیمیو، کیجی کنار برکه ای ایستاده و آرزو می کند که کاش در زمان بهتری به دنیا آمده بود. با نگاه کردن به زمان، متوجه می شود که نزدیک به مهلت انجام کارش برای «'هفته نامه شونن جامپ» است. او به خانه برمی گردد تا سر کار برود.
خاطرات یک کارمند (؛ ) مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی سال ۲۰۱۲ با بازی لی بوم سو، جونگ ریو وون، جونگ گیو وون و هونگ سو هیون است. داستان مجموعه یک کمدی عجیب و در عین حال معمایی جنایی است دربارهٔ یک کارمند عادی که ناخواسته درگیر ماجرای جاسوسان شرکتی و رقابت میان شرکت های داروسازی می شود. این مجموعه با بهره گیری از بستر سیاست های اداری و شرکتی مدرن، به شکل طنزآمیز به رویدادهای تاریخی دوران جنگ میان ایالت های چو و هان در چین (۲۰۶ تا ۲۰۲ پیش از میلاد) اشاره می کند. "خاطرات یک کارمند" از ۲ ژانویه تا ۳۱ مارس ۲۰۱۲، روزهای دوشنبه و سه شنبه ساعت ۲۱:۵۵ از شبکهٔ اس بی اس پخش شد.
دوک نشین گائتا () یک ایالت در اوایل قرون وسطی بود که مرکز آن در شهر ساحلی گائتا در جنوب ایتالیا قرار داشت. این ایالت در اوایل قرن نهم میلادی، زمانی که جامعه محلی شروع به رشد خودمختاری کرد، آغاز به کار کرد، زیرا قدرت بیزانس در مدیترانه و شبه جزیره به دلیل تهاجم لومباردها و ساراسن ها رو به افول بود. منبع اصلی تاریخ گائتا در دوران دوک نشینی آن، "مجموعه قوانین کایتانوس" است، مجموعه ای از منشورها که تاریخ گائتا را بهتر و با جزئیات بیشتری نسبت به کشورهای ساحلی همسایه اش: ناپل، آمالفی و سورنتو حفظ می کند. در سال ۷۷۸، این مکان مقر فرماندهی پاتریسین سیسیل بود که از آنجا لشکرکشی علیه مهاجمان ساراسن کامپانیا را هدایت می کرد. ظهور دوکیبیلان ها. اولین کنسول گائتا، کنستانتین، که پسرش مارینوس را با خود همراه کرد، نماینده بیزانس و دست نشانده اندرو دوم ناپل بود. کنستانتین از شهر در برابر غارت دزدان دریایی مسلمان دفاع کرد و آن را تقویت کرد و قلعه هایی نیز در اطراف آن ساخت. او، احتمالاً با خشونت، توسط دوکیبیلیس اول، که سلسله ای تأسیس کرد و گائتا را "عملاً" مستقل ساخت، برکنار شد. سلسله های دوکیبیلیایی مرتباً برای پیشبرد منافع گا
ئتانی از طریق اتحاد با هر قدرتی که در آن زمان بیشترین توانایی را داشت، تلاش می کردند. آنها در نبرد اوستیا با ساراسن ها علیه همسایگان مسیحی خود و با پاپ علیه دزدان دریایی مسلمان متحد شدند. آنها کاخی عظیم ساختند و اعتبار و ثروت شهر را به میزان زیادی افزایش دادند. گائتانی ها تا اواسط قرن دهم رسماً بیزانسی باقی ماندند و در نبرد گاریگلیانو زیر پرچم آنها جنگیدند. با این حال، موفقیت اصلی دوکیبیلیایی ها در بیرون کشیدن گائتانی از "دوکاتوس ناپولیتانوس" بود. دوکیبیلیس دوم (درگذشته ۹۵۴) اولین کسی بود که عنوان "دوک" یا دوک (۹۳۳) را به خود اختصاص داد. دوکیبیلیس گائتا را در اوج قدرت دید، اما روندی را آغاز کرد که به موجب آن گائتا عمدتاً تضعیف شد. او فوندی را به پسر دوم خود مارینوس با عنوان معادل دوک داد و سابقه ای برای تقسیم دوک نشین گائتان و تقسیم آن به دوک نشینان ایجاد کرد که به مرور زمان اقتدار دوک نشین را از بین برد. افول قدرت دوک ها. در سال ۹۶۲، گائتا خود را تحت فرمان پاندولف آیرون هد، شاهزاده لومبارد کاپوا، درآورد. با این حال، در سال ۹۶۳، فقط حاکمان شهری در منشورها ظاهر شدند. در سال ۹۷۶، امپراتور مقدس روم، اتو دوم، و پ
اپ، اربابان شناخته شده گائتا بودند. از زمان تصاحب عنوان دوک و جایگزینی امپراتور غربی به عنوان حاکم شرقی، یک انقلاب کامل رخ داده بود. گائتا در اواخر قرن دهم و اوایل قرن یازدهم از اهمیت افتاد. در سال ۱۰۱۲، بحران جانشینی آن را بیش از پیش تضعیف کرد. ژان چهارم درگذشت و یک پسر از همسرش سیچلگایتا، خواهر سرگیوس چهارم ناپل، به جا گذاشت. این پسر، ژان پنجم، تحت نیابت سلطنت مورد مناقشه مادربزرگش امیلیا حکومت می کرد. عمویش لئو اول، دوک نشین را غصب کرد، اما تنها چند ماه بعد برکنار شد و عموی دیگرش، لئو دوم، بر سر نیابت سلطنت با امیلیا جنگید. تا سال ۱۰۲۵ اوضاع آرام نشد. پس از آن، ژان پنجم، سرگیوس فراری ناپل را پناه داد و با کمک نورمن ها به او در بازپس گیری شهرش کمک کرد. به همین دلیل، ژان پنجم دشمنی پاندولف چهارم کاپوا را برانگیخت و دوک نشین او در سال ۱۰۳۲ فتح شد. سلسله محلی، که از نوادگان دوکیبیلیس بود، هرگز دوک نشین خود را پس نگرفت. دوره لومبارد. گائتا در سال ۱۰۳۲ توسط لومباردها فتح شد. در سال ۱۰۳۸، فاتح، پاندولف کاپوآ، برکنار و گوایمار چهارم سالرنو جایگزین او شد. گوایمار مدت زیادی شخصاً سلطنت نکرد و سپس رانولف درنگوت، رئیس
مزدوران نورمن خود، را به عنوان دوک منصوب کرد. با این حال، پس از مرگ رانولف، گائتایی ها نامزد لومباردی خود، آتنولف، کنت آکینو، را انتخاب کردند. در زمان آتنولف و پسرش، آتنولف دوم، گائتا عملاً مستقل باقی ماند، اما ریچارد اول کاپوآ و پسرش جردن آن را در سال ۱۰۵۸ و سپس دوباره در سال ۱۰۶۲ تحت سلطه خود درآوردند. در سال ۱۰۶۴، حاکم لومبارد اخراج شد و یک نورمن، ویلیام مونتروی، جای او را گرفت و با بیوه لومبارد آتنولف اول، ماریا، دختر پاندولف، ازدواج کرد. جایگاه زنان در حکومت گائتا قابل توجه بود.
اشرافیت ایتالیایی (زبان ایتالیایی: "Nobiltà italiana") شامل افراد و خانواده های آنان در شبه جزیره ایتالیا و جزایر وابسته به آن بود که از سوی حاکمان شهر-دولت های ایتالیایی از قرون وسطی و پس از وحدت ایتالیا تحت سلطه پادشاهان ایتالیا به رسمیت شناخته شدند. اشرافان دارای وضعیت قانونی ویژه ای بودند و بخش عمده ثروت و امتیازات مختلفی را در اختیار داشتند که از دیگر طبقات، عمدتاً سیاستمداران، دریغ می شد. در بیشتر دولت های پیشا-وحدت ایتالیا، تنها این طبقه امکان دسترسی به پست های عالی حکومتی را داشت. آن ها علاوه بر کلیسای کاتولیک برای چندین قرن نماینده بالاترین جایگاه های ملت های شبه جزیره بودند. اشکال مختلف اشرافیت در طول زمان در مناطق مختلف متغیر بود. از دوران قرون وسطی تا قرن نوزدهم و مارس ۱۸۶۱، ایتالیا یک دولت متحد و یکپارچه نبود. این شبه جزیره شامل چندین پادشاهی، دوک نشین و دیگر شاهزاده نشین های کوچک بود که بسیاری از دودمان سلطنتی در آن ها حکومت می کردند. این دودمان ها غالباً از طریق ازدواج با دولت های همسایه ایتالیا و دیگر دودمان های اروپایی بزرگ و کوچک مرتبط بودند. به رسمیت شناختن اشرافیت ایتالیایی با تأسیس ایتالی
ا در ۱۹۴۶ پایان یافت. اگرچه بسیاری از عناوین هنوز موجود هستند، اما به عنوان نشانه احترام اجتماعی استفاده می شوند و در قانون ایتالیا به رسمیت شناخته نمی شوند. تعداد محدودی از اشراف پاپی طبق ماده ۴۲ پیمان لاتران تا زمان لغو آن در ۱۹۸۵ به طور رسمی به رسمیت شناخته شدند. تاریخچه. پیش از وحدت. پیش از وحدت ایتالیا در ۱۸۶۱، شبه جزیره ایتالیا محل سکونت خانواده های اشرافی فراوان بود. از برجسته ترین آن ها می توان به سفورزاهای میلان و دودمان مدیچیهای فلورانس اشاره کرد که هر دو نقش مهمی در گسترش رنسانس ایتالیا در مناطق خود ایفا کردند. شاید تأثیرگذارترین دودمان سیاسی اشرافی، دودمان ساووی بود که رهبری آن نقش اساسی در تأسیس پادشاهی ایتالیا در قرن نوزدهم داشت. از قرن پانزدهم تا هجدهم، شبه جزیره ایتالیا میزبان خانواده های اشرافی متنوعی بود که بسیاری از آن ها از طریق انتصاب قضایی، انتخاب در سناهای منطقه ای یا پست های عالی در کلیسای کاتولیک به برجستگی رسیدند. علاوه بر اشرافیت تازه ارتقا یافته، بسیاری از خانواده ها نسل ها و گاه قرن هاست که دارای مقام اشرافی بوده اند. تاریخ نگار لئوپولد فون رانکه در قرن نوزدهم، نسل های طولانی اشرا
فی در رم را چنین توصیف کرد: اشراف سیسیل. اشراف سیسیل طبقه ای موروثی و ممتاز در پادشاهی سیسیل، پادشاهی دو سیسیل و پادشاهی ایتالیا بود که ریشه های آن به قرن یازدهم میلادی بازمی گردد. تابعیت رومیها، امپراتوری بیزانسها و سارازنها بخش های مختلفی از ساختار آریستوکراسی خود را به جزیره سیسیل منتقل کردند، اما تا حمله نورمن ها در ۱۰۶۱ به رهبری راجر یکم، کنت سیسیل، اشرافیت و نظام فئودالی سیسیل ریشه نگرفت. در طول قرن ها، خانواده های اشرافی تثبیت شده در درجات بالای اشرافی ترقی یافتند. تا قرن هجدهم، عناوین "شاهپور"، "دوک (عنوان)" و "مارکی" توسط بسیاری از مردانی که اجدادشان تنها چند قرن پیش بارون یا ارباب بودند، نگهداری می شد. "کنت (عنوان)"، "signore" و "شوالیه" از عناوینی بودند که توسط اشراف سیسیل به کار گرفته شدند. در طول زمان، بسیاری از خانواده ها به عنوان اشراف مالک زمین یا طبقه ممتاز مشابه اشراف و مقام اعیانی انگلیس شناخته شدند. اشراف پاپی. در این دوره، در سراسر ایتالیا خانواده های تأثیرگذار از طریق کنکلاو پاپ یکی از اعضای خانواده به مقام پاپ رسیدند یا از طریق ترفیع های کلیسایی به درجات اشرافیت ارتقا یافتند. این خانواد
ه ها آزادانه با اشراف ازدواج می کردند. مانند دیگر خانواده های اشرافی، کسانی که هم قدرت پاپی و هم ثروت داشتند، می توانستند کومونهها یا زمین های دیگر را خریداری کنند و پدران خانواده و دیگر بستگان را به عناوین اشرافی برسانند. پدران موروثی به عنوان "دوک"، "مارکی" و حتی "شاهزاده" در شاهزاده نشینهای قرن های ۱۶ و ۱۷ منصوب شدند. طبق نظر رانکه: پاپها معمولاً اعضای خانواده های برجسته را به مقام کاردینال منصوب می کردند؛ به ویژه فرزندان دوم و سوم که به ارث عناوین نمی رسیدند. پاپ ها همچنین اعضای خانواده خود، به ویژه برادرزادگان، را به مقام ویژه Cardinal-Nephew ارتقا می دادند. خانواده های برجسته می توانستند دفاتر کوریا (روم باستان) را برای فرزندان خود خریداری کنند و این کار را به طور مرتب انجام می دادند، با این امید که فرزند از طریق مراتب کلیسا به اسقف یا کاردینال برسد و از این موقعیت بتواند عناوین و موقعیت های بیشتری به دیگر اعضای خانواده اعطا کند. این دوره به خویشاوندسالاری پاپی مشهور بود و بسیاری از خانواده ها مانند باربرینی و پامفیلی از داشتن یک خویشاوند پاپ بهره زیادی بردند. خانواده هایی که پیش تر تنها در فعالیت های ک
شاورزی یا بازرگانی محدود بودند، گاهی تنها در یک یا دو نسل به اشراف رم ارتقا یافتند، زمانی که یکی از بستگانشان به مقام پاپی رسید. ایتالیا امروزی پر از یادگارهای موفقیت آن هاست – "پالازو"های مختلف خانواده ها امروز گواهی بر صعود گاهی سریع آن ها به قدرت است. اشراف جنوا. در مورد جمهوری جنوا، از طریق اصلاحات قانون اساسی و قوانین ۱۵۲۸، ۱۵۴۸ و ۱۵۷۵، یک جمهوری اشرافی پایه گذاری شد که تا ۱۷۹۷ ادامه یافت. با اصلاح قانون اساسی ۱۵۲۸، عضویت در آلبرگو از حالت اختیاری به اجباری تبدیل شد و در عمل، آلبرگوها به فهرست های ثبت نام اشراف شهر تبدیل شدند که توسط دولت به رسمیت شناخته می شد. این اصلاحات ایجاب می کرد که ثروتمندترین شهروندانی که صاحب شش خانه یا بیشتر بودند، یک آلبرگوی جداگانه ایجاد کنند. در آن زمان تصمیم گرفته شد تا یک نظم واحد برای شهروندان اشرافی، که به عنوان اشراف قدیمی شناخته می شدند، ایجاد شود و این نظم به بیست و سه آلبرگوی قدیمی تقسیم شد و پنج آلبرگوی جدید برای این مناسبت ایجاد شد. این انجمن ها برای جلوگیری از بازگشت خصومت های قدیمی و حفاظت از ثروت و قدرت خانواده های ثروتمند تشکیل شدند. اشراف فلورانس. اشراف جمهوری
فلورانس و سپس دوک نشین بزرگ توسکانی در دو طبقه برجسته شدند: پاتریسی ها، که از پیش از ۱۵۳۲ به عنوان اشراف به رسمیت شناخته می شدند، عضو نظم سنت استفان بودند و تنها در سرزمین های باستانی اشرافی مانند فلورانس، سیه نا، پیزا، پیستویا، آرتزو، ولترا، مونته پولچیانو و کورتونا سکونت داشتند؛ و اشراف ساده، اشراف شهری، سناتورها و فرماندهان که در سرزمین های «جدید» اشرافی مانند سانسپولکرو، سان مینیاتو، لیورنو، پشا و پراتو سکونت داشتند. به طور کلی، اشراف فلورانس به سه دسته فئودالی، سناتوری و ارجح تقسیم می شد. اشراف میلان. در میلان، اولین فهرست رسمی اشراف، "Matricula nobilium familiarum Mediolani" توسط Ottone Visconti در ۲۰ آوریل ۱۳۷۷ تهیه شد که در آن تنها خانواده های اشرافی میلان که به خانواده ویسکونتی در تصرف قدرت شهرداری میلان کمک کرده بودند، ثبت شده بودند و بنابراین به عنوان وفادارترین و قدیمی ترین اشراف در آینده شهر شناخته شدند. از ۵ سپتامبر ۱۳۹۵، دوک های میلان به طور رسمی حق اعطای مقام اشرافی به هر تعداد از نجیب زادگان را کسب کردند، مطابق با به رسمیت شناختن دوک نشین میلان. در طول دوره دوک نشینی، ابتدا ویسکونتی و سپس سف
ورزا، اشراف مقیم شهر به تدریج تمایل پیدا کردند که به اشراف درباری تبدیل شوند و مستقیماً در خدمت دوک باشند، به ویژه در زمینه نظامی و اتحادهای جنگی. این خانواده ها در این دوره نقش اساسی در سیاست منطقه ایفا کردند، بدون آنکه هرگز جایگاه دوک را کاملاً تحت الشعاع قرار دهند. بیشتر پاتریسی های میلان با این دوره مرتبط هستند که در قرون بعدی تمایزی بین اشراف اعطا شده "به میلان توسط دوک خود" و اشراف اعطا شده توسط "بیگانگان" ایجاد کرد. اشراف ونیز. پاتریسی های ونیزی یکی از سه گروه اجتماعی بودند که جامعه جمهوری ونیز را تشکیل می دادند، همراه با شهروندان و بیگانگان. "پاتریزیو" عنوان اعضای آریستوکراسی (طبقه) حاکم بر شهر ونیز و جمهوری بود. این عنوان به اختصار، قبل از نام، با حروف N.H. ("Nobil Homo") برای مردان و N.D. ("Nobildonna") برای زنان نوشته می شد. داشتن عنوان پاتریسی ونیزی افتخار بزرگی بود و بسیاری از پادشاهان و شاهزادگان اروپایی و همچنین خانواده های اشرافی خارجی برای دریافت این عنوان ممتاز درخواست داده و آن را دریافت کردند. خاندان های اشرافی عمدتاً به خانه های قدیمی ("Case vecchie") و جدید ("Case nuove") تقسیم می شدند،
که خانه های قدیمی به انتخاب اولین دوجه در سال ۶۹۷ میلادی شناخته می شدند. خانه های جدید نیز اهمیت کمتری نداشتند و بسیاری از آن ها در تأثیرگذاری بر تاریخ جمهوری ونیز بسیار برجسته شدند. خانواده ها همچنین به چندین «دسته» دیگر تقسیم می شدند، از جمله خانه های دوک نشینی (که دوجه می دادند)، جدیدترین خانه ها ("Case nuovissime"), پاتریسی های غیر ونیزی و «خانه های پول ساز» (معمولاً خانواده های بسیار ثروتمند مالک زمین یا بورژوازی که از تجارت ثروتمند شده بودند). اگرچه خانه های اشرافی متعددی در سرزمین اصلی و سرزمین های خارج ونیز وجود داشت، جمهوری در واقع به صورت یک الیگارشی توسط حدود ۲۰ تا ۳۰ خانواده از اشراف شهری ونیز اداره می شد که دوجه را انتخاب می کردند، مناصب سیاسی و نظامی داشتند و مستقیماً در اداره روزانه دولت مشارکت می کردند. آن ها عمدتاً بازرگان بودند و منبع اصلی درآمدشان تجارت با شرق و دیگر فعالیت های کارآفرینی بود که باعث ثروتمندی عظیم آن ها شد. برخی از مهم ترین خانواده ها که سیاست و تاریخ دولت را تحت سلطه داشتند شامل Contarini, کورنارو، Dandolo, Giustiniani, لوردان، موچنیگو، Arellano, موروسینی و ونییر بودند. پاد
شاهی ایتالیا (۱۸۶۱–۱۹۴۶): دودمان ساووی. دودمان ساووی، دودمان سلطنتی حاکم بر دوک نشین ساووی، سپس پادشاهی ساردنی و بعداً پادشاهی ایتالیا از ۱۸۶۱ تا ۱۹۴۶ بود. اشراف این دودمان نقشه ریز تأسیس پادشاهی ایتالیا بودند. در سال های پیش از جنبش های سیاسی و اجتماعی که منجر به اتحاد دولت های مختلف شبه جزیره ایتالیا در یک دولت واحد، یعنی پادشاهی ایتالیا شد، وجود پادشاهی ساردنی، پادشاهی دو سیسیل (قبل از ۱۸۱۶: پادشاهی ناپولی و پادشاهی سیسیل), دوک نشین بزرگ توسکانی، دوک نشین پارما، Duchy of Modena، دوک نشین ساووی، ایالات پاپی و پادشاهی لمباردی-ونیز اتریش منجر به وجود اشرافیت های موازی با سنت ها و قوانین متفاوت شد. وحدت. ایتالیا مدرن در جریان وحدت ایتالیا در ۱۷ مارس ۱۸۶۱ به یک دولت-ملت تبدیل شد، زمانی که بیشتر ایالات شبه جزیره و پادشاهی دو سیسیل تحت سلطه پادشاه ویتوریو امانوئله دوم از دودمان ساووی متحد شدند، که پیش از آن پادشاه پادشاهی ساردنی شامل پیه مونته بود. معمار وحدت ایتالیا کامیلو دی کاوور، نخست وزیر ویتوریو امانوئله بود. خود رم برای دهه ای دیگر تحت سلطه پاپ باقی ماند و تنها در ۱۸۷۰ بخشی از پادشاهی ایتالیا شد. در سپتامب
ر همان سال، نیروهای ایتالیایی وارد ایالت پاپ شدند و اشغال پس از آن، پیوس نهم را وادار کرد تا خود را در واتیکان اسیر اعلام کند، همان طور که جانشینان او نیز تا زمان پیمان لاتران ۱۹۲۹ عمل کردند. اشرافیت در پادشاهی. در پادشاهی ایتالیا متحد، یک اشرافیت ملی جدید ایجاد شد، که تلاش ناکامل برای اعمال قانون یکسان اشرافیت بود، شامل ارث بری مردانه (اگرچه امکان انتقال عناوین باستانی به وارث از خط زنانه با اختیار سلطنتی وجود داشت) و برخی عناوین اعطا شده توسط فرانسیس دوم از دو سیسیل در تبعید توسط پادشاه ایتالیا با صدور عناوین جدید به همان نام به رسمیت شناخته شدند. آن اشرافی که وفاداری خود را به پاپ حفظ کردند، به اشراف سیاه مشهور شدند. پس از وحدت ایتالیا، پادشاهان آن همچنان عناوین اشرافی برای افراد برجسته ایتالیایی ایجاد کردند، این بار معتبر در سراسر قلمرو ایتالیا. به عنوان مثال، ژنرال انریکو چیالدینی به عنوان "دوک گائتا" برای نقش خود در دوران وحدت منصوب شد. این رویه تا قرن بیستم ادامه یافت، زمانی که انتصابات توسط نخست وزیر ایتالیا انجام و توسط تاج تأیید می شد. پس از جنگ جهانی اول، بیشتر ایتالیایی هایی که نجیب شدند، عناوین خ
ود را از حمایت دولت بنیتو موسولینی دریافت کردند. نمونه ها شامل ژنرال آرماندو دیاز ("دوک پیروزی"), دریاسالار پائولو تاون دی رِول ("دوک دریا"), کامودور لوئیجی ریتزو ("کنت گرادو و پرمودا"), کستانزو چیانو ("کنت کورتلاتزو و بوکاری"), دینو گراندی ("کنت موردانو") و چزاره ماریا د وکی ("کنت وال چیسمن") بودند. بسیاری از این ها عناوین پیروزی برای خدمات ارائه شده به کشور در جنگ بزرگ بودند. نویسنده و خلبان گابریله دآنونزیو در ۱۹۲۴ به عنوان "شاهزاده مونتنووزو" منصوب شد و فیزیکدان، مخترع و جایزه نوبل گولیلمو مارکونی نیز در همان سال به عنوان "مارکی مارکونی" نجیب شد. در ۱۹۳۷، اتوره تولومئی به عنوان "کنت دلا وِتا" نجیب شد. زمانی که کاردینال پیوس دوازدهم در ۱۹۳۹ به پاپ رسید، موسولینی عنوان "شاهزاده" را به طور پس از مرگ به برادر پاپ فرانچسکو پاچلی اعطا کرد، که در طول زندگی خود توسط کلیسا به "مارکی" منصوب شده بود. در ۱۹۲۹، پیمان لاتران همه عناوین پاپی ایجاد شده پیش از آن تاریخ را به رسمیت شناخت و متعهد شد که عناوین اعطا شده توسط کلیسای مقدس به شهروندان ایتالیایی در آینده را بدون سؤال به رسمیت بشناسد. پس از جنگ دوم ایتالیا و اتیوپ
ی موفق، دولت موسولینی برخی از ایتالیایی ها را برای دریافت عناوین اشرافی به پادشاه ایتالیا معرفی کرد. به عنوان مثال، مارشال پیترو بادولیو به عنوان "مارکی دل سابوتینو" و بعداً "دوک آدیس آبابا" منصوب شد، در حالی که ژنرال رودولفو گراتزیانی به "مارکی دی نگلی" رسید. در مه ۱۹۳۶، پادشاه ویکتور امانوئل سوم به عنوان امپراتور اتیوپی نامیده شد و این عنوان را تا سپتامبر ۱۹۴۳ حفظ کرد، زمانی که ایتالیا در جریان جنگ جهانی دوم به متفقین تسلیم شد. در نوامبر ۱۹۴۳، ویکتور امانوئل سوم از دودمان ساووی ادعاهای خود بر عنوان امپراتور اتیوپی (و همچنین پادشاه آلبانی، که در ۱۹۳۹ کسب کرده بود) را کنار گذاشت. جمهوری ایتالیا. در سال ۱۹۴۶، پادشاهی ایتالیا با یک جمهوری جایگزین شد. طبق قانون اساسی ایتالیا که در ۱۹۴۸ به تصویب رسید، عناوین اشرافی، هرچند همچنان به عنوان احترام استفاده می شوند، از نظر قانونی به رسمیت شناخته نمی شوند. برخی "predicati" (ذرات اشرافی و/یا نشانه های سرزمینی) که پیش از ۱۹۲۲ به رسمیت شناخته شده اند، می توانند همچنان به نام خانوادگی متصل شده و در اسناد قانونی استفاده شوند. اغلب این ها سرزمین های فئودالی تاریخی خانواده ها
ی اشرافی بودند. اگرچه یک حکم دادگاه عالی در ۱۹۶۷ به طور قطعی اعلام کرد که قانونگذاری هرالدیک-اشرافی پادشاهی ایتالیا (۱۸۶۱–۱۹۴۶) قانون جاری نیست، عنوان رئیس خانواده اشرافی هنوز به همه نسل ها به عنوان عناوین افتخاری اعطا می شود. عناوین اشرافی. پادشاهی های جنوب ایتالیا مانند ناپل، سیسیل و ساردینیا، و همچنین ایالات پاپی، عناوین اشرافی مانند دوک، مارکی، کنت و بارون اعطا می کردند، مشابه سایر پادشاهی ها مانند اسپانیا، فرانسه یا انگلستان. عنوان ویسکانت به اندازه سایر کشورها در ایتالیا رایج نبود. ژوزف بناپارت عنوان «شاهزاده» را به فرزندان و نوه های خود به صورت ارثی اعطا کرد. اغلب کومونههای ایتالیا (همچنین در پادشاهی ناپولی) و جمهوری ها، عنوان پاتریسیان (اروپای پس از روم) را اعطا یا به رسمیت می شناختند. جمهوری ونیز نیز عناوین فئودالی اعطا می کرد. در قرون وسطی: در دوران رنسانس، خانواده های اشرافی اکثر شهر-دولت های ایتالیا را فتح کردند به جز جمهوری های ونیز، جمهوری جنوا، جمهوری لوکا، سان مارینو و جمهوری راگوسا. تا سال ۱۸۰۶، بخش هایی از ایتالیا امروزی بخشی از پادشاهی ایتالیا بودند که تحت امپراتوری مقدس روم قرار داشتند. وق
تی در ۱۸۶۱ پادشاه ساردینیا دیگر ایالت های ایتالیا را ضمیمه کرد، Consulta Araldica (دانشگاه هرالدیک ایتالیا) این سیستم های مختلف را در سلسله مراتب زیر یکپارچه کرد. درجات سلطنتی. درجات رسمی تحت سلطنت ایتالیا (۱۸۶۱–۱۹۴۶) عبارت بودند از: این سلسله مراتب ناشی از هم پوشانی عناوین اعطا شده توسط ایالت های پیش از اتحاد بود، اگرچه این عناوین با یکدیگر تفاوت داشتند. پس از جنگ جهانی دوم. تا سال ۱۹۴۶ و با لغو سلطنت، برخی از عناوین خانوادگی در ایالت های پیش از اتحاد (دو سیسیل، دولت پاپ و غیره) هنوز توسط ثبت نشده بودند.
تجسم پول (؛ ) مجموعهٔ تلویزیونی محصول کره جنوبی سال ۲۰۱۳ است که به موضوع طمع، جاه طلبی و عشق می پردازد. در این مجموعه کانگ جی هوان، پارک سانگ مین، هوانگ جونگ اوم، اوه یون آه، چوی یو جین و کیم سو می ایفای نقش کردند و از ۲ فوریه تا ۲۱ آوریل ۲۰۱۳ روزهای شنبه و یکشنبه ساعت ۲۲:۰۰ از شبکهٔ اس بی اس پخش شد.
کلیسای کاتولیک در ژاپن ()، بخشی از کلیسای کاتولیک جهانی است که تحت رهبری معنوی پاپ در رم فعالیت می کند. تا سال ۲۰۲۱، تقریباً ۴۳۱٬۱۰۰ کاتولیک در ژاپن وجود داشت (۰٫۳۴٪ از کل جمعیت)، که ۶۲۰۰ نفر از آنها روحانی، مذهبی و طلبه هستند. ژاپن ۱۵ اسقف نشین دارد، از جمله سه اسقف نشین کلان شهری (حوزه قضایی مذهبی) با ۳۴ اسقف، ۱۲۳۵ کشیش و ۴۰ شماس. در ۹۵۷ کلیساها (کلیساها، شبه کلیساها، ایستگاه های مأموریت و مراکز تجمع) پراکنده شده اند.
اولین عشق یک شاهزاده سلطنتی (؛ ) مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی سال ۲۰۰۴ با بازی سونگ یو ری و چا ته هیون است. این مجموعه از ۲۳ ژوئن تا ۲۶ اوت ۲۰۰۴، روزهای چهارشنبه و پنجشنبه ساعت ۲۱:۵۵ (کی اس تی) از ام بی سی پخش شد.
سونائو تسوبوی ; – ) اهل ژاپن بود. او یک فعال ضد هسته ای، ضد جنگ و معلم ژاپنی بود. او یک هیباکوشا و از بازماندگان بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی بود و ریاست مشترک کنفدراسیون سازمان های قربانیان بمب اتمی و هیدروژنی ژاپن (Nihon Hidankyo) را بر عهده داشت. این کنفدراسیون، سازمانی در سراسر ژاپن برای قربانیان بمب اتمی و هیدروژنی بود. او در سال ۲۰۱۱ جایزه صلح کیوشی تانیموتو را دریافت کرد.
سمندر جویباری ساردینی یا سمندر کوهستانی ساردینی (Euproctus platycephalus) گونه ای از سمندر از خانواده سمندران است که فقط در ساردینیا، ایتالیا یافت می شود. توضیحات. سمندر جویباری ساردینی می تواند تا حدود رشد کند. طول بدن این سمندر معمولاً کمتر از این مقدار است و ماده ها کمی بزرگتر از نرها هستند. این سمندر بسیار شبیه به سمندر جویباری کورسیایی است، اما سر آن صاف تر، گلو خالدارتر و غدد پاراتوئید آن کوچکتر است. فک کوتاه تر از فک بالا است. پوست آن به جز چند برآمدگی نامنظم، صاف است. رنگ آن زیتونی، خاکستری یا قهوه ای مایل به قرمز است که اغلب دارای لکه های قرمز، قهوه ای یا سیاه و رگه های طولی است و اغلب یک نوار نازک زرد یا قهوه ای در امتداد ستون فقرات وجود دارد. قسمت زیرین آن کمرنگ تر است و اغلب دارای یک ناحیه مرکزی قرمز یا زرد و لکه های سیاه است. نر آن روی هر اندام عقبی خود یک خار دارد. تنها گونه ای که احتمالاً با آن اشتباه گرفته می شود، سمندر غار در خانواده سمندر بی شش است. پراکندگی و زیستگاه. سمندر جویباری ساردینیایی بومی مناطق کوهستانی در ضلع شرقی جزیره ساردینیا در دریای مدیترانه است. این سمندر در ارتفاعات بین یاف
ت می شود. که بیشتر مشاهدات در وسط این محدوده است. این ماهی در نهرها و رودخانه های با جریان آهسته، دریاچه های کوچک و برکه ها یافت می شود، جایی که زیر سنگ ها پنهان می شود. وقتی در خشکی است، معمولاً در زیر بوته ها یا زیر سنگ ها یافت می شود و معمولاً نزدیک آب می ماند. زیست شناسی. سمندر نهر ساردینیایی عمدتاً آبزی است، اگرچه به خواب زمستانی می رود و گاهی در خشکی نزدیک لبه آب به خواب زمستانی می رود. جفت گیری در آب انجام می شود، نر ابتدا ماده غیرفعال را با فک های خود به مکانی مناسب حمل می کند. او بدن ماده را با فک های خود می گیرد و بدن خود را خم می کند و دم خود را دور دم ماده می پیچد. او اسپرماتوفورها را از کلوآک خود به کلوآک ماده منتقل می کند، گاهی با کمک خارهایش. ماده تا ۲۲۰ تخم را به صورت جداگانه در طول یک دوره چند هفته ای در شکاف ها و زیر سنگ ها و احتمالاً در شن و ماسه دفن می کند. او کلوآک متحرک خود را به صورت لوله ای شکل می دهد و به پشت می چرخد تا آنها را در مکان های مناسب قرار دهد. لاروها بسته به دمای آب شش تا ۱۵ ماه طول می کشد تا دگردیسی کنند. در سال ۱۹۹۹، گزارش شد که بالغان از نظر جنسی با بقایای آبشش ها پیدا
شده اند، که نشان می دهد این گونه ممکن است پدومورفوزیس را نشان دهد. وضعیت. سمندر جویباری ساردینیایی در فهرست قرمز گونه های در معرض خطر اتحادیه بین المللی حفاظت از طبیعت به عنوان گونه آسیب پذیر طبقه بندی شده است، زیرا منطقه ای که اشغال می کند کمتر از است. در مجموع و به تعدادی جمعیت جداگانه تقسیم شده است. این گونه به دلیل از دست دادن زیستگاه، آلودگی آبراه ها، شرایط خشک ناشی از استخراج بیش از حد آب و اختلال ناشی از گردشگری در معرض تهدید است. به نظر می رسد تعداد آن رو به کاهش است. بیشتر نمونه های یافت شده نر بودند و به نظر می رسد این گونه دیگر در برخی از مکان هایی که قبلاً یافت می شد، وجود ندارد.
فولکس واگن گلف ام کا۸ (همچنین با نام گلف VIII نیز شناخته می شود) یک خودروی کامپکت، و نسل هشتم فولکس واگن گلف و جانشین فولکس واگن گلف ام کا۷ است. این خودرو در ۲۴ اکتبر ۲۰۱۹ در ولفسبورگ رونمایی شد و در دسامبر ۲۰۱۹ به نمایشگاه های آلمان رسید. گلف ام کی۸ همان پلتفرم MQB Evo را به کار می گیرد که در نسل چهارم آئودی ای۳ و سیات لئون نیز به کار رفته است.