Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
۲۶)، برای قربانیان آتش سوزی در سیرک المپیک آنتونیو فرانکونی کمک مالی کرد؛ او ۵۰۰ فرانک کمک مالی کرد. دوشس بری و همسر اولش، شارل-فردیناند دارتوا، از مجموعه داران مشتاق آثار هنری بودند. فروش او در سال ۱۸۲۲ به دلیل کاتالوگ آن که شامل کپی های لیتوگرافی از تمام آثار بود، نوآورانه بود. لیتوگرافی، که توسط آلوئیس زنفلدر اختراع شد، تنها در سال ۱۸۱۸ به طور کامل در کتاب جامع لیتوگرافی که در سال ۱۸۱۹ به فرانسوی ترجمه شد، توصیف شده بود. لیتوگرافی ها، که توسط ایزیدور لوران دروی تولید شده بودند، علاقه به این تکنیک را به عنوان وسیله ای برای بازتولید هنر برانگیختند. او یک مجموعه دار مناظر بود؛ مجموعه او حداقل سه اثر از رویزدائل را شامل می شد. او چندین صحنه ژانر از آگوست-خاویر لپرینس داشت و صاحب آثاری از یان ون در هایدن، میشل فیلیبر گنو، فرانسوا ماریوس گرانت، پائولین اوزو، ژان-کلود بونفوند، چارلز ماری بوتون، مارتین درولینگ، هورتنس هادبور-لسکوت، آشیل اتنا میچالون، پل ورونزه، تیتیان و بلینی، و بسیاری دیگر بود. دوشس به خاطر حمایت از کارخانه چینی سازی سِور و سفارش آثار برجسته ای از ژان-شارل-فرانسوا لِلوی شناخته می شد. سال های پایا
نی. او که در آغاز سال ۱۸۶۴، دخترش، دوشس پارما، و شوهر دومش را که او را به ورشکستگی کشانده بود - پنج میلیون فرانک بدهی - ظرف دو ماه از دست داده بود، پسرش، کنت شامبورد، را وادار کرد که بدهی او را در ازای املاکش در برونسی و کا' لوردان وندرامین کالرگی بپردازد. او در ۱۶ آوریل ۱۸۷۰، در قلعه اجدادی شوهرش در برونسی در استیریا، اتریش، نابینا درگذشت و در گورستان مورک، در کنار پدر شوهرش، به خاک سپرده شد.
سبک معماری گوتیک به شدت تحت تأثیر معماری رومانسک پیش از خود قرار داشت. اینکه چرا سبک گوتیک از رومانسک پدید آمد و تأثیرات کلیدی بر توسعه آنچه بود، مسئله ای دشوار است که شواهد مشخصی برای آن وجود ندارد، زیرا معماری گوتیک قرون وسطی، برخلاف «رنسانس» و رساله های آن، با نظریه مکتوب معاصر همراه نبود. تعدادی نظریه متضاد در مورد ریشه های گوتیک مطرح شده است: به عنوان مثال، اینکه گوتیک به صورت ارگانیک به عنوان پاسخی «خردگرایانه» به چالش های ساختاری ظهور کرد؛ اینکه گوتیک از روش های فلسفه اسکولاستیک قرون وسطی الهام گرفته است؛ اینکه گوتیک تلاشی برای تقلید از بهشت و نوری بود که در متون مختلف کتاب مقدس مانند مکاشفه به آن اشاره شده است؛ اینکه گوتیک «مدرنیسم قرون وسطایی» بود که عمداً اشکال «تاریخی» معماری کلاسیک را رد می کرد. فراتر از نظریه های خاص، این سبک همچنین توسط زمینه جغرافیایی، سیاسی، مذهبی و فرهنگی خاص اروپا در قرن دوازدهم به بعد شکل گرفت (به اجماع علمی، «اولین» ساختمان گوتیک، کلیسای سنت دنیس در فرانسه در دهه ۱۱۴۰ میلادی در نظر گرفته می شود). سیاسی. در پایان قرن دوازدهم، اروپا به انبوهی از دولت شهرها و پادشاهی ها تقسیم
شده بود. منطقه ای که شامل آلمان امروزی، جنوب دانمارک، هلند، بلژیک، لوکزامبورگ، سوئیس، اتریش، جمهوری چک و بخش عمده ای از شمال ایتالیا (به استثنای ونیز و ایالات پاپی) می شد، اسماً بخشی از امپراتوری مقدس روم بود، اما حاکمان محلی خودمختاری قابل توجهی داشتند. فرانسه، دانمارک، لهستان، مجارستان، پرتغال، اسکاتلند، کاستیل، آراگون، ناوار و قبرس پادشاهی های مستقلی بودند، همان طور که امپراتوری آنژوین که پادشاهان پلانتاژنه آن بر انگلستان و قلمروهای وسیعی در آنچه که قرار بود فرانسه مدرن شود، حکومت می کردند، پادشاهی های مستقلی بودند. [ 'نروژ تحت تأثیر انگلستان قرار گرفت، در حالی که سایر کشورهای اسکاندیناوی و لهستان تحت تأثیر ارتباطات تجاری با اتحادیه هانزا قرار گرفتند. پادشاهان سوابی سنت گوتیک را از آلمان به جنوب ایتالیا، بخشی از پادشاهی نورمن سیسیل، آوردند، در حالی که ] ' جنگ صلیبی اول، پادشاهان لوزینیان معماری گوتیک فرانسوی را به قبرس و پادشاهی اورشلیم معرفی کردند. [ "" ] در سراسر اروپا در این دوره، رشد سریع تجارت با گسترش چشم گیر شهرها همراه بود. در آلمان و مناطق پست شمالی، شهرهای بزرگ و پررونقی پدید آمدند که در فضای نس
بتاً آرام، در رقابت تجاری با یکدیگر شکوفا شدند یا برای منافع مشترک، همانند اتحادیه هانز، به اتحادهای منطقه ای دست یافتند. در این شهرها، ساخت وسازهای شهری—به ویژه بناهای عمومی—اهمیت فراوانی داشتند و به عنوان نماد ثروت، غرور مدنی، و هویت جمعی تلقی می شدند. در مقابل، انگلستان و فرانسه همچنان ساختارهای عمدتاً فئودالی خود را حفظ کرده بودند. در این کشورها، معماری باشکوه بیشتر در خدمت طبقات سلطنتی و کلیسایی بود: کاخ هایی برای پادشاهان، اقامتگاه هایی برای دوک ها، و بناهایی برای اسقف ها، نه تالارهای شهری برای شهروندان یا بازرگانان. این تفاوت، بازتابی از ساختار اجتماعی و سیاسی متنوع اروپا در قرون وسطی و اوایل دوران مدرن است—جایی که برخی مناطق به سوی نهادهای شهری و اقتصاد بازار حرکت کردند، در حالی که دیگران در چارچوب های سلسله مراتبی و زمین داری باقی ماندند. مذهبی. کلیسای کاتولیک رومی در این زمان در سراسر اروپای غربی غالب بود و نه تنها بر ایمان، بلکه بر ثروت و قدرت نیز تأثیر می گذاشت. اسقف ها توسط اربابان فئودال (پادشاهان، دوک ها و دیگر زمین داران) منصوب می شدند و اغلب به عنوان شاهزاده های واقعی بر املاک بزرگ حکومت می ک
ردند. دوره های اولیه قرون وسطی شاهد رشد سریع رهبانیت بود، و چندین فرقه مختلف رواج داشتند و نفوذ خود را به طور گسترده گسترش می دادند. در صدر آنها بندیکتین ها بودند که کلیساهای بزرگ صومعه های آنها از نظر تعداد بسیار بیشتر از سایر کلیساها در فرانسه، نرماندی و انگلستان بود. [ ' ] بخشی از تأثیر آنها این بود که شهرهایی در اطرافشان توسعه یافتند و به مراکز فرهنگ، آموزش و تجارت تبدیل شدند. [ ' ] آنها سازندگان صومعه سنت دنیس و صومعه سنت رمی در فرانسه بودند. [ "" ] پروژه های بعدی بندیکتی (ساخت و سازها و نوسازی ها) شامل صومعه سنت اوئن در روئن، صومعه لا شز دیو و گروه کر مونت سن میشل در فرانسه می شود. نمونه های انگلیسی آن عبارتند از صومعه وست مینستر که در ابتدا به عنوان یک کلیسای رهبانی فرقه بندیکتی ساخته شده بود؛ و بازسازی کلیسای بندیکتی در کانتربری. فرقه های کلونیایی و سیسترسی در فرانسه نفوذ چشم گیری داشتند، به ویژه صومعه بزرگ کلونی که الگویی نظام مند برای طراحی معماری صومعه ها ارائه داد—مدلی که برای قرن ها بر ساخت وسازهای مذهبی تأثیر گذاشت. این الگو شامل سازمان دهی دقیق فضاهای عبادی، اقامتی، کشاورزی و خدماتی بود، به گون
ه ای که نه تنها نیازهای رهبانی را برآورده می کرد، بلکه نظم و زیبایی شناسی خاصی را نیز به همراه داشت. فرقه سیسترسی، با تأکید بر سادگی و ریاضت، این سبک را به شرق و جنوب اروپا گسترش داد؛ تا لهستان و مجارستان، جایی که صومعه هایی با پلان های مشابه و تزئینات مینیمالیستی ساخته شدند. در کنار این دو جریان بزرگ، فرقه های کوچک تری چون کارتوزی ها و پرمونسترها نیز فعال بودند و حدود ۲۰۰ کلیسا بنا کردند—اغلب در نزدیکی شهرها، جایی که بتوانند هم به جامعه خدمت کنند و هم از منابع شهری بهره مند شوند. این موج ساخت وساز مذهبی، نه تنها بیانگر گسترش معنویت و نظم رهبانی در اروپا بود، بلکه به عنوان نیرویی معماری، فرهنگی و اقتصادی عمل کرد که چهره شهرها و حومه ها را دگرگون ساخت. در قرن سیزدهم، فرانسیس آسیزی فرقه فرانسیسکن ها یا به اصطلاح «راهبان خاکستری» را تأسیس کرد. سنت دومینیک، فرقه دومینیکن های گدا را در تولوز و بولونیا تأسیس کرد و به ویژه در ساخت کلیساهای گوتیک ایتالیا تأثیرگذار بودند. [ "" ] فرقه توتونیک، یک فرقه نظامی، هنر گوتیک را در پومرانی، پروس شرقی و منطقه بالتیک گسترش داد. جغرافیایی. از قرن دهم تا سیزدهم، معماری رمانسک به س
بکی فراگیر در سراسر اروپا بدل شد—سبکی که بناهایی از ایرلند تا کرواسی، از سوئد تا سیسیل را تحت تأثیر قرار داد. این معماری، با ویژگی هایی چون دیوارهای ضخیم، طاق های نیم دایره، برج های استوار، و پلان های کلیسایی منظم، به عنوان زبان مشترک ساخت وساز مذهبی در سراسر قاره شناخته می شد. با ظهور معماری گوتیک، همان گستره جغرافیایی بار دیگر دستخوش تحول شد، اما پذیرش سبک گوتیک و شیوه های ساخت آن در مناطق مختلف، متفاوت بود—هم در اجرا، هم در سلیقه زیبایی شناختی. نزدیکی جغرافیایی برخی مناطق باعث شد که مرزهای امروزی کشورها نتوانند مرزهای سبک شناختی را تعریف کنند. برای نمونه، سبک های گوتیک در شمال فرانسه و فلاندر، یا در آلمان و بوهم، شباهت هایی دارند که از تعاملات منطقه ای نشأت می گیرند. در مقابل، کشورهایی چون انگلستان و اسپانیا ویژگی هایی متمایز در معماری گوتیک پدیدآوردند—مانند "گوتیک عمودی و کشیده انگلیسی" یا "گوتیک تزئینی و چندگانه اسپانیایی"—که در دیگر نقاط اروپا کمتر دیده می شوند، مگر در مواردی که صنعتگران دوره گرد یا اسقف های مهاجر آن ها را منتقل کرده باشند. تفاوت های منطقه ای که در کلیساهای دوره رمانسک قابل مشاهده اند،
در دوره گوتیک حتی برجسته تر می شوند؛ زیرا گوتیک، برخلاف رمانسک، ظرفیت بیشتری برای تنوع تزئینی، نوآوری سازه ای، و بیان محلی داشت. دسترسی محلی به مصالح، هم بر ساخت و ساز و هم بر سبک تأثیر گذاشت. در فرانسه، سنگ آهک در درجه های مختلف به راحتی در دسترس بود، سنگ آهک سفید بسیار مرغوب کان برای تزئینات مجسمه سازی مورد توجه قرار می گرفت. [ "" ] انگلستان سنگ آهک درشت و ماسه سنگ قرمز و همچنین سنگ مرمر پوربک سبز تیره داشت که اغلب برای ویژگی های معماری مورد استفاده قرار می گرفت. در شمال آلمان، هلند، شمال لهستان، دانمارک و کشورهای حوزه بالتیک، کمبود سنگ ساختمانی محلی باعث شد که سنتی نیرومند در معماری آجری شکل گیرد. نتیجه این سنت، پیدایش سبک "گوتیک آجری" بود که در آلمانی و اسکاندیناوی با عنوان شناخته می شود و ارتباط نزدیکی با شهرهای عضو "اتحادیه هانز" دارد. این سبک، با استفاده از آجرهای پخته شده، طاق های نوک تیز، و تزئینات هندسی، چهره ای منحصربه فرد به معماری گوتیک در مناطق فاقد منابع سنگی بخشید. در مقابل، در ایتالیا سنگ به ویژه برای ساخت استحکامات و بناهای دفاعی به کار می رفت، اما در ساختمان های غیرنظامی، آجر ترجیح داده می
شد. با توجه به وجود ذخایر گسترده و متنوع سنگ مرمر در مناطق مختلف ایتالیا، بسیاری از ساختمان ها با نمای مرمرین پوشانده می شدند—یا در مواردی، نمای آن ها ساده و ناتمام باقی می ماند تا در آینده با مرمر تزئین شود. این رویکرد، نه تنها از نظر زیبایی شناسی، بلکه از نظر اقتصادی و برنامه ریزی ساخت وساز نیز اهمیت داشت. این تفاوت های مصالح و سبک، بازتابی از شرایط جغرافیایی، منابع طبیعی، و سنت های شهری در اروپا هستند. دسترسی به چوب، یکی از عوامل تعیین کننده در شکل گیری سبک های معماری در اروپا بود. در اسکاندیناوی، ساختمان های چوبی به سبب وفور منابع جنگلی، به ویژه در مناطق سرد و کوهستانی، رواج داشتند و سنت های ساخت وساز با چوب در قالب کلیساهای چوبی، خانه های روستایی، و انبارهای کشاورزی تثبیت شدند. در سطح قاره، کمبود یا فراوانی چوب مستقیماً بر شیوه های ساخت سقف تأثیر گذاشت. در انگلستان، به ویژه در اواخر دوره قرون وسطی، کاهش منابع جنگلی—ناشی از ساخت کشتی ها و بناهای بزرگ—منجر به ابداع "سقف های چکشی تیر" شد. این نوع سقف، بدون نیاز به تیرهای بلند و مستقیم، امکان پوشش دهانه های وسیع را فراهم می کرد و در عین حال، جلوه ای باشکوه و
تزئینی به فضای داخلی می بخشید. کلیساهای بزرگ نمونه ای برجسته از این نوآوری هستند. سنت رومانسک. معماری گوتیک از ژانر معماری قبلی، رومانسک، نشأت گرفت. در بیشتر موارد، برخلاف آنچه بعداً در فلورانس رنسانس با احیای سبک کلاسیک در اوایل قرن پانزدهم رخ داد، گسست کاملی از آن وجود نداشت. [ "" ] تا قرن دوازدهم، سازندگان در سراسر اروپا سبک های معماری رومانسک را توسعه دادند (که در انگلستان به دلیل ارتباط آن با فتح نورمن ها، معماری نورمن نامیده می شود). محققان بر دسته های ساختمان های رومانسک/نورمن، از جمله کلیسای جامع، کلیسای محلی، کلیسای ابی، صومعه، قلعه، کاخ، تالار بزرگ، دروازه، ساختمان شهری، انبار و موارد دیگر تمرکز کرده اند. بسیاری از ویژگی های معماری که امروزه با سبک گوتیک شناخته می شوند، در واقع ریشه در معماری رمانسک دارند و پیش از ظهور گوتیک، به ویژه در ساخت کلیساهای جامع و صومعه ها، به کار گرفته شده بودند. از جمله این عناصر می توان به "طاق های دنده دار"، "پشتیبان های بیرونی" (بوترس ها)، "ستون های خوشه ای"، "راه روهای پیرامونی"، "پنجره های چرخ مانند"، "مناره ها"، "شیشه های رنگی"، و "تیمپان های درگاهی با حجاری های غ
نی" اشاره کرد. این عناصر، که در معماری مذهبی قرون وسطی نقش ساختاری و نمادین داشتند، در دوره گوتیک به طرزی فزاینده پیچیده تر و تزئینی تر شدند. برای نمونه، طاق های دنده دار که در رمانسک برای استحکام سقف ها به کار می رفتند، در گوتیک به ابزارهایی برای خلق فضاهای بلند و نورگیر بدل شدند. پنجره های شیشه ای رنگی، که در رمانسک اغلب کوچک و محدود بودند، در گوتیک به روایت گر داستان های کتاب مقدس در قالب نور و رنگ تبدیل شدند. اساساً توسعهٔ طاق های نوک تیز بود که تغییری را ایجاد کرد که گوتیک را از رومانسک جدا می کند. [ ' ] این تغییر تکنولوژیکی، سنت بنایی عظیم و دیوارهای توپر با دهانه های کوچک را شکست و آن را با سبکی جایگزین کرد که در آن به نظر می رسد نور بر ماده غلبه دارد. [ ' ] با استفاده از آن، بسیاری از ابزارهای معماری دیگر نیز توسعه یافتند که قبلاً در ساختمان های پراکنده مورد آزمایش قرار گرفته و سپس برای برآوردن نیازهای سازه ای، زیبایی شناختی و ایدئولوژیک سبک جدید به کار گرفته شدند. این ابزارها شامل پشت بندهای معلق، ستون های نوک تیز و پنجره های مشبک می شوند. معماری مسیحی شرقی، ساسانی و اسلامی. قوس نوک تیز، یکی از ویژگی
های شاخص سبک گوتیک، در معماری بیزانسی اواخر روم و معماری ساسانی ایران در اواخر دوران باستان ظاهر می شود، اگرچه این شکل قبلاً نیز مورد استفاده قرار گرفته بود، مانند معبد بعل، دورا اروپوس در بین النهرین رومی که احتمالاً قرن اول میلادی ساخته شده است. در بافت رومی، این قوس در ساختمان های کلیسا در سوریه و گاهی اوقات در سازه های سکولار، مانند پل کاراماگارا در ترکیه مدرن، دیده می شد. در معماری ساسانی، قوس های سهموی و نوک تیز هم در کاخ و هم در بناهای مقدس به کار می رفتند. یک قوس بسیار کمی نوک تیز که در سال ۵۴۹ ساخته شده است، در محراب کلیسای سنت آپولینار در کلاس در راونا وجود دارد و نمونه ای کمی نوک تیزتر از کلیسایی است که در سال ۵۶۴ در قصر ابن وردان در سوریه رومی ساخته شده است. توسعه طاق های نوک تیز ممکن است تحت تأثیر طاق های بیضوی و سهموی باشد که اغلب در ساختمان های ساسانی با استفاده از طاق های آجری شیب دار به کار می رفتند، که هرگونه نیاز به مرکزسازی چوبی را برطرف می کرد و برای هزاره ها در بین النهرین و سوریه مورد استفاده قرار می گرفت. قدیمی ترین طاق های نوک تیز در معماری اسلامی در قبه الصخره، که در سال ۶۹۱/۲ تکمیل
شد، وجود دارد، در حالی که برخی دیگر در مسجد جامع دمشق، که در سال ۷۰۵ آغاز شد، دیده می شوند. امویان مسئول قدیمی ترین طاق های نوک تیز قابل توجه در اروپای غربی قرون وسطی بودند و آنها را در کنار طاق های نعل اسبی در مسجد جامع قرطبه، که از سال ۷۸۵ ساخته شده و بارها گسترش یافته است، به کار بردند. کاخ عباسیان در الاخیدر در سال ۷۷۸ از طاق های نوک تیز به عنوان یک طرح غالب، چه از نظر ساختاری و چه از نظر تزئینی، در سراسر نماها و طاق های مجموعه استفاده کرد، در حالی که مقبره المنتصر، که در سال ۸۶۲ ساخته شد، از گنبدی با پروفیل قوس نوک تیز استفاده کرد. سامرای عباسی طاق های نوک تیز زیادی داشت، به ویژه باب العما (دروازه سه گانه یادبود) که هنوز پابرجاست. تا قرن نهم، طاق نوک تیز در مصر و شمال آفریقا مورد استفاده قرار می گرفت: در نیلومتر در فسطاط در سال ۸۶۱، مسجد ابن طولون در قاهره در سال ۸۷۶ و مسجد جامع قیروان در دهه ۸۷۰. در طول قرن های هشتم و نهم، طاق نوک تیز به عنوان استاندارد در ساختمان های سکولار در معماری در سراسر جهان اسلام به کار گرفته می شد. الجعفریه در ساراگوسا در قرن دهم، اشکال متعددی از طاق را به نمایش می گذارد، از ج
مله طاق های نوک تیز زیادی که با سطحی از پیچیدگی طراحی تزئین و ساخته شده اند که تا دو قرن دیگر در معماری گوتیک دیده نشد. افزایش ارتباطات نظامی و فرهنگی با جهان اسلام، از جمله فتح سیسیل اسلامی توسط نورمن ها بین سال های ۱۰۶۰ تا ۱۰۹۰، جنگ های صلیبی، از آغاز سال ۱۰۹۶، و حضور اسلام در اسپانیا، ممکن است بر پذیرش طاق های نوک تیز توسط اروپای قرون وسطی تأثیر گذاشته باشد، اگرچه این فرضیه همچنان بحث برانگیز است. به نظر می رسد مزایای ساختاری طاق های نوک تیز ابتدا در یک بافت مسیحی لاتین قرون وسطایی در کلیسای صومعه ای معروف به "کلونی سوم" در صومعه کلونی تحقق یافته است. کلیسای بزرگ رومانسک "کلونی سوم" که توسط راهب هیو از کلونی در سال ۱۰۸۹ آغاز شد، در زمان تکمیل در سال ۱۱۳۰ بزرگ ترین کلیسای غرب بود "." کنت جان کونانت ، که محل ویرانه های کلیسا را کاوش کرد، استدلال کرد که نوآوری های معماری "کلونی سوم" از معماری اسلامی سیسیل از طریق مونته کاسینو الهام گرفته شده است. صومعه مونته کاسینو جامعه بنیادی فرقه بندیکتین بود و در پادشاهی نورمن سیسیل قرار داشت. طاق جناغی با قوس های نوک تیز در صومعه لسای در نرماندی در سال ۱۰۹۸، کلیسای جامع
چفالو در سیسیل و تقریباً همزمان در کلیسای جامع دورهام در انگلستان مورد استفاده قرار گرفت. در آن بخش هایی از مدیترانه غربی که تحت کنترل یا نفوذ اسلام بودند، انواع غنی منطقه ای پدید آمدند که سنت های رومانسک، بیزانس و بعدها گوتیک را با اشکال تزئینی اسلامی در هم می آمیختند، همان طور که به عنوان مثال در کلیساهای جامع مونرئاله و چفالو، آلکازار سویل و کلیسای جامع تروئل دیده می شود.
پوست قورباغه ای (در ایران با عنوان پلنگی)، که همچنین به عنوان شکارچی مرغابی شناخته می شود، یک الگوی استتار لباس رزم با خال و رنگ آمیزی گیج کننده برای ترکیب در محیطی شبیه به پوست دیدگریز قورباغه است. الگوی پوست قورباغه ای M1942 نخستین تلاش ارتش ایالات متحده برای استتار رنگ آمیزی گیج کننده بود.
جنتولیو کامپانیولو (۲۶ اوت ۱۹۰۱–۳ فوریه ۱۹۸۳) دوچرخه سوار مسابقه ای ایتالیایی و مخترعی بود که سیخ کباب پزی سریع را به ثبت رساند و همچنین بنیانگذار شرکت قطعات دوچرخه کامپانیولو بود. کامپاگنولو همچنین بنیان گذار شرکت کامپانیولو بود، یکی از معتبرترین تولیدکنندگان قطعات دوچرخه در جهان، که به ویژه در میان دوچرخه سواران حرفه ای شهرت دارد. محصولات این شرکت، از دسته دنده ها تا توپی ها و سیستم های انتقال قدرت، به خاطر دقت مهندسی، دوام بالا، و طراحی زیباشناختی مورد تحسین قرار گرفته اند. بسیاری از دوچرخه سواران حرفه ای از قطعات کامپانیولو استفاده کرده اند، از جمله فائوستو کوپی، جینو بارتالی، ادی مرکس (مرککس دوست صمیمی کامپانیولو بود و به نمادی نمادین از این شرکت تبدیل شد)، برنارد اینو، گرگ لوموند، میگل ایندوراین و فیلیپ گیلبرت. پیشینه. جنتولیویو کامپاگنولو در سال ۱۹۰۱ در شهر ویچنزا، ایتالیا، در خانواده ای از طبقه ی متوسط به دنیا آمد. علاقه ی او به اختراع و مهندسی از همان دوران کودکی شکل گرفت، زمانی که در فروشگاه ابزارآلات پدرش مشغول به کار بود. در این محیط، او با قطعات مکانیکی مختلف آشنا شد و نخستین تجربه های عملی و فنی
خود را کسب کرد؛ تجربه هایی که بعدها پایه ی نوآوری ها و اختراعات او در زمینه ی دوچرخه سازی شد و مسیر حرفه ای او را شکل داد. در سال ۱۹۲۲، جنتولیویو کامپاگنولو فعالیت خود را به عنوان دوچرخه سوار آماتور آغاز کرد. او با شور و اشتیاق فراوان در مسابقات گوناگون شرکت می کرد، از جمله جیرو دی لومباردیا، میلان–سان رمو و چند مرحله ی مقدماتی المپیک. این تجربه های ورزشی نه تنها توانایی های بدنی و استقامت او را بهبود بخشیدند، بلکه درک عملی و عمیق او از نیازهای فنی دوچرخه سواران را نیز شکل دادند. همین آگاهی عملی بعدها به او کمک کرد تا نوآوری های مهمی در طراحی و تولید قطعات دوچرخه ارائه دهد و مسیر او را به عنوان مخترعی تأثیرگذار در صنعت دوچرخه سازی هموار سازد. در ۱۱ نوامبر ۱۹۲۷، در هوای یخبندان و برف، کامپانیولو در حالی که در دولومیت های ایتالیا مسابقه می داد، به دلیل اینکه نتوانست مهره چرخ را برای تعویض دنده باز کند، مسابقه را باخت. عنوان قهرمانی که در گردنه کروچه دان از دست رفت، کامپانیولو را تشویق کرد تا مکانیزم قفل چرخ با قابلیت جدا شدن سریع را توسعه دهد. این سیخ با قابلیت جدا شدن سریع، که امروزه نیز مورد استفاده قرار می
گیرد، امکان جدا کردن و اتصال سریع چرخ دوچرخه را فراهم می کند و اولین اختراع از اختراعات متعدد او در کارگاه پدرش در ویچنزا بود که به خاطر آن شناخته می شود. اختراعات. در طول زندگی خود، تولیو کامپاگنولو موفق شد برای مجموعه ای گسترده از اختراعات و طراحی ها ثبت اختراع و مالکیت صنعتی به دست آورد؛ برخی از این نوآوری ها حتی فراتر از حوزه ی دوچرخه و قطعات مرتبط با آن بودند. طراحی های او تأثیری عمیق و پایدار بر صنعت گذاشتند و در بسیاری موارد مورد تقلید سایر تولیدکنندگان قرار گرفتند. با این حال، مصرف کنندگان و ورزشکاران حرفه ای همواره نسخه های اصلی را به عنوان نمادی از اعتبار و تضمین کیفیت ترجیح می دادند و ارزش افزوده ای که از نوآوری و دقت تولید کامپاگنولو ناشی می شد را به رسمیت می شناختند. در سال ۱۹۳۰، کامپاگنولو موفق شد مکانیزم اهرم بادامکی رهاسازی سریع را ثبت کند؛ نوآوری ای که به سرعت به استانداردی صنعتی در دوچرخه سازی بدل شد و تغییر بنیادینی در راحتی و کارایی تعویض چرخ ها ایجاد کرد. سه سال بعد، در سال ۱۹۳۳، نخستین توپی های رهاسازی سریع توسط شرکت او تولید شدند و به بازار عرضه گردیدند. در همان سال، کامپاگنولو اختراعات
دیگری نیز ارائه کرد: توپی لغزنده و سیستم تعویض دنده با اهرم دوگانه که به میله های زین متصل می شد و با عملکرد پدال معکوس کار می کرد. این طراحی نوآورانه موجب شد که تعویض دنده ها سریع تر و دقیق تر انجام شود. در سال ۱۹۴۹، او این سیستم تعویض دنده پیشرفته را در نمایشگاه تجاری میلان معرفی کرد؛ اولین نمونه از دنده عقب مدرن با طراحی موازی گرای دو کابل که نقطه ی عطفی در تاریخ تجهیزات دوچرخه سواری به شمار می رود و مبنایی برای فناوری های مدرن بعدی شد. کامپاگنولو در مهندسی مواد برای طراحی و ساخت قطعات دوچرخه نیز پیشگام بود. در سال ۱۹۶۱، او نخستین فردی شد که از ریخته گری کم فشار منیزیم برای تولید قطعات دوچرخه استفاده کرد؛ روشی نوآورانه که امکان ساخت قطعات سبک تر و در عین حال مقاوم تر را فراهم می کرد و مرزهای فناوری آن زمان را جابجا کرد. علاوه بر این، کامپاگنولو از آلیاژهای جدید آلومینیوم و فلز تیتانیوم بهره گرفت؛ موادی که در آن زمان هنوز در صنعت دوچرخه سازی به طور گسترده به کار نمی رفتند، اما به او امکان می داد قطعاتی بسازد که هم عملکردی بهتر و هم وزن کمتری داشتند. در سال ۱۹۶۶، او اختراع دیگری را به ثبت رساند: در بازکن خو
د-مرکزکننده بطری شراب؛ ابزاری با طراحی دقیق و عملکرد مکانیکی بی نقص که نشان دهنده ی علاقه و توانایی او در مهندسی فراتر از حوزه ی دوچرخه سازی بود. این اختراع گواهی است بر ذهن خلاق و مهندسی دقیق کامپاگنولو، که توانست دانش فنی خود را در زمینه های مختلف عملی و کاربردی به کار گیرد. میراث. جنتولیویو کامپاگنولو در سال ۱۹۸۳ درگذشت، اندکی پس از معرفی مجموعه قطعات پنجاهمین سالگرد شرکتش. این مجموعه ویژه عمدتاً از آلومینیوم مرغوب ساخته شده بود و با قطعاتی به رنگ طلایی تزئین شده بود تا از تولیدات معمول شرکت متمایز گردد و به عنوان نسخه ای یادبود و نمادی از تاریخ و اعتبار برند کامپاگنولو شناخته شود. در همان سال، قطعه شماره ۰۰۰۲ این مجموعه در یک دیدار خصوصی به پاپ ژان پل دوم اهدا شد؛ مراسمی که با حضور گروهی از دوچرخه سواران و علاقه مندان ایتالیایی برگزار گردید و به شکلی نمادین، هم نوآوری های فنی کامپاگنولو و هم جایگاه او در تاریخ دوچرخه سواری را گرامی داشت. این اقدام نه تنها ارج نهادن به میراث او بود، بلکه پیوندی میان تکنولوژی، هنر و فرهنگ دوچرخه سواری در ایتالیا ایجاد کرد. برای بزرگداشت هشتادمین سال تأسیس شرکت کامپانیولو، م
جموعه ای ویژه نیز تولید شد. در فرهنگ عامه. «تولیو» نام یک آهنگ بی کلام از آلن هولدزورث، گیتاریست جاز فیوژن، از آلبوم استودیویی او "با نام «منطقهٔ کلاه سخت»" در سال ۱۹۹۳ است. هولدزورث خود از علاقه مندان به دوچرخه سواری بود.
ستوان فلاویو تورلو باراچینی (به ایتالیایی: [ˈflaːvjo barakˈkiːni]) یکی از خلبانان برجسته جنگ جهانی اول بود که با ۲۱ پیروزی هوایی تأییدشده و ۹ مورد تأییدنشده شناخته می شود. این تعداد پیروزی او را در جایگاه چهارم میان خلبانان ایتالیایی موفق در آن جنگ قرار می دهد. باراکینی با مهارت های پروازی چشمگیر و شجاعت در نبردهای هوایی، به یکی از چهره های نمادین نیروی هوایی ایتالیا در دوران جنگ بدل شد. پس از پایان جنگ، فلاویو تورلو باراچینی فعالیت خود را به عنوان مخترع آغاز کرد و در حوزه های ارتباطات هوایی و مواد منفجره به پژوهش و نوآوری پرداخت. او در این زمینه ها، با بهره گیری از تجربه نظامی و دانش فنی خود، به توسعه فناوری هایی پرداخت که در آن زمان در حال شکل گیری بودند. متأسفانه، در سال ۱۹۲۸، باراکینی بر اثر جراحاتی که در پی یک حادثه آزمایشگاهی متحمل شد، جان خود را از دست داد. پایانی تلخ برای زندگی یکی از چهره های برجسته هوانوردی ایتالیا. دوران نظامی. فلاویو در ۲۸ ژوئیه ۱۸۹۵ در ویلافرانکا در لونیجیانا متولد شد. او در مدارس فنی در لا اسپتزیا تحصیل کرد. با شدت گرفتن جنگ جهانی اول، به گردان سوم مهندسی ارتش ایتالیا منصوب شد.
با این حال، در پاییز ۱۹۱۵، برای آموزش خلبانی به مدرسه SIT در تورینو گزارش داد. در ۱۵ اکتبر و ۱ دسامبر ۱۹۱۵ مجوز پرواز دریافت کرد. سپس در ۲۷ ژانویه ۱۹۱۶ در وویسین ها واجد شرایط شد. در ۲۸ فوریه ۱۹۱۶، به "اسکادران هفتم" (که بعداً به "اسکادران ۲۶" تغییر نام داد) اعزام شد و تا ۲۰ نوامبر ۱۹۱۶ برای آنها وویزین خلبانی کرد. در دسامبر ۱۹۱۶، به عنوان "ستوان دوم" مأمور شد. او همچنین برای آموزش جنگنده های نیوپورت به مزرعه کاستا گزارش داد. با این که فلاویو تا ماه مه ۱۹۱۷ هنوز موفقیت چشمگیری در مقام خلبان جنگنده کسب نکرده بود، پیوستن او به اسکادران تازه تأسیس ۸۱ نقطه عطفی در مسیر حرفه ای و رزمی اش به شمار می رفت. اگرچه ادعای پیروزی او در روز پانزدهم مه توسط مراجع رسمی تأیید نشد، اما تنها پنج روز بعد، نخستین پیروزی رسمی خود را ثبت کرد؛ او توانست یک هواپیمای آلباتروس را در جنوب مارکو سرنگون کند، عملیاتی که شجاعت و مهارت او را به اثبات رساند. در ادامه، فلاویو در روزهای ۲۳ و ۲۵ مه نیز موفق شد دو پیروزی دیگر به کارنامه خود اضافه کند، که نشان دهنده ی پیشرفت سریع او در هنر نبرد هوایی و تثبیت جایگاهش به عنوان یک خلبان جنگنده ماهر ب
ود. این موفقیت ها نه تنها توان رزمی او را به رخ کشید، بلکه آغازگر مرحله ای از درخشش او در تاریخ هوانوردی نظامی شد. در ۶ ژوئن ۱۹۱۷، فلاویو باراچینی در حالی که با هواپیمای نیوپورت ۱۱ پرواز می کرد، یک پیروزی دیگر به کارنامه خود افزود. اندکی پس از آن، او به مدل پیشرفته تر نیوپورت ۱۷ ارتقا یافت و با این هواپیمای جدید توانست چهار پیروزی دیگر در همان ماه به دست آورد. تا روز ۲۲ ژوئن ۱۹۱۷، باراچینی در مدت ۳۹ روز و طی ۳۵ نبرد هوایی موفق شد هشت پیروزی رسمی کسب کند؛ دستاوردی که مهارت، جسارت و دقت استثنایی او را در نبردهای هوایی به نمایش گذاشت. به دنبال این عملکرد درخشان، فلاویو باراچینی به نخستین خلبان جنگنده ایتالیایی تبدیل شد که مدال طلای شجاعت نظامی را دریافت می کرد؛ بالاترین نشان افتخار نظامی در ایتالیا، که به پاس دلاوری و شجاعت در میدان نبرد اعطا می شود و جایگاه او را به عنوان نمادی از شجاعت و توانایی رزمی تثبیت کرد. او در ۱۴ ژوئیه ۱۹۱۷ به "اسکادریگلیا ۷۶a" و هانریوت اچ دی.۱ منتقل شد. او همچنین یک اسکادران قرضی اسپاد ۷ را برای استفاده احتمالی توسط اسکادران ارزیابی کرد؛ این پیشنهاد رد شد. باراکینی در ماه ژوئیه دو پیر