Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
غ ویتو رفت، از این ترس که پسرک نیز قطعاً انتقام خواهد گرفت. همسر بیوه آنتونیو، برای نجات آخرین فرزند بازمانده اش، چاقویی بر گلوی دون چیچو گذاشت و به ویتو فرصت فرار داد، پیش از آنکه خودش نیز کشته شود. سال ها بعد، ویتوی بزرگ سال به کورلئونه بازگشت و با کشتن شخصی دون چیچو و تمامی عوامل قتل خانواده اش، انتقام گرفت. آنتونیو فردی لجوج، تندمزاج، اما مهربان بود - بسیار شبیه نوه اش سانتینو. اما همین ویژگی ها بود که جانش را گرفت؛ نکته ای که پسرش به خاطر سپرد و در زندگی خود از آن پرهیز کرد. سینیورا آندولینی. همسر آنتونیو آندولینی و مادر پائولو آندولینی و ویتو آندولینی بود. زندگی او زمانی فروپاشید که دون چیچو همسرش را به دلیل امتناع از پرداخت پول حفاظت به قتل رساند. پسر بزرگش، پائولو، سوگند انتقام یاد کرد، اما این کار منجر به مرگ او نیز شد و قلب شکسته اش را بیشتر در هم کوبید. در حالی که سینیورا آندولینی در آرزوی حفظ جان کوچک ترین پسرش بود، نزد دون چیچو رفت و التماس کرد که تنها فرزند باقی مانده اش را ببخشد. اما دون چیچو نپذیرفت. در این لحظه، او چاقویی بر گلوی دون چیچو گذاشت و به ویتوی جوان فرصت فرار داد، پیش از آنکه خودش
با شلیک تفنگ لوپارای موسکا کشته شود. سال ها بعد، ویتو انتقام خانواده اش را گرفت. او پس از کشتن دو جلاد دون چیچو (موسکا و استرولو)، خود دون چیچو را با چاقو به قتل رساند. در سال های بعد، پسرش ازدواج کرد و خانواده ای از خود به جا گذاشت و به این ترتیب سینیورا آندولینی به عنوان مادربزرگ پدری سانی، فردریکو، کستانزا و مایکل کورلئونه شناخته می شود. او نیز مانند سایر اعضای خانواده اش، به شدت از عزیزانش محافظت می کرد و بدون تردید جانش را برای نجات ویتو فدا کرد. کاردینال لامبرتو. کاردینال لامبرتو که پس از پاپ پل ششم با نام پاپ ژان پل اول به رهبری کلیسای کاتولیک رسید، شخصیتی آرام و متواضع بود و از فسادهای شرکت ایموبیلیار دوری میجست. مایکل کورلئونه به توصیه دون توماسینو به دیدار او رفت و از کلاهبرداری فردریک کینزیگ، لیچیو لوچزی و اسقف اعظم گیلدی برایش تعریف کرد. در طول گفتگو، مایکل به سرعت احساس نزدیکی و علاقه عمیقی نسبت به لامبرتو پیدا کرد. کاردینال او را به اعتراف گناهانش تشویق کرد. مایکل ابتدا مقاومت نشان داد - نزدیک به سی سال بود که اعتراف نکرده بود و گناهانش را آنقدر هولناک میدانست که لایق بخشش الهی نباشند. اما سرانج
ام تحت تأثیر اصرارهای ملایم کاردینال تسلیم شد. وقتی به دستور قتل برادرش فردو اعتراف کرد، اشکهایش جاری شد. پس از پایان اعتراف، لامبرتو به مایکل گفت اگرچه گناهانش بخشیده شدهاند، اما میداند که مایکل تغییر نخواهد کرد. بنابراین، شایسته همان عذاب درونی است که سالهاست با آن دست و پنجه نرم میکند. لوسی مانچینی. لوسی مانچینی دوست کانی کورلئونه و معشوقه سانی کورلئونه است. در رمان او پس از مرگ سانی به لاس وگاس می رود و با یک جراح ازدواج می کند. در او به عنوان مادر وینسنت مانچینی (پسر نامشروع سانی) ظاهر می شود. لوسی مانچینی، دختر جیمی مانچینی (سرباز وفادار ویتو کورلئونه)، از دوستان دوران کودکی فرزندان ویتو به ویژه کانی کورلئونه بود. او در سال ۱۹۴۵ به عنوان ساقدوش عروس در مراسم ازدواج کانی با کارلو ریتزی شرکت کرد و در همان شب با سانی کورلئونه رابطه برقرار کرد، رابطه ای که سالها به طول انجامید و در نهایت منجر به تولد وینسنت مانچینی شد - کسی که بعدها به مقام دون خانواده کورلئونه رسید. این رابطه موجب فاصله گرفتن او از کانی شد. خانواده کورلئونه اغلب از آپارتمان او در میدتاون به عنوان خانه امن استفاده میکردند. پس از ترور سانی د
ر سال ۱۹۴۸ و یک اقدام ناموفق به خودکشی به دلیل اندوه شدید، تام هاگن او را به لاس وگاس فرستاد. در آنجا سهم کوچکی (ابتدا پنج و سپس ده درصد) در یکی از هتلهای خانواده به او داده شد و وظیفه نظارت بر فردو کورلئونه که مشغول یادگیری تجارت هتلداری از مو گرین بود به او محول شد. او همچنین به عنوان سهامدار رسمی (به دلیل نداشتن سابقه کیفری) عمل میکرد. لوسی میدانست که از او استفاده میشود، اما به دلیل قدردانی از این فرصت دوم، اعتراضی نداشت. در لاس وگاس، او زندگی جدیدی برای خود ساخت و تا حد زیادی از خانواده کورلئونه مستقل شد، اگرچه احساس تنهایی میکرد و گاهی دلتنگ سانی میشد. او که نمیتوانست با کسی به ارضای جنسی برسد، با دکتر ژول سگال (جراح) آشنا شد که مشکل او را ناشی از شلی مادرزادی واژن تشخیص داد و با یک عمل ساده آن را برطرف کرد. پس از عمل، لوسی توانست از رابطه جنسی با ژول لذت ببرد و همان شب ژول به او پیشنهاد ازدواج داد. او در لاس وگاس با دوستان قدیمی خود از نیویورک - جانی فونتین و نینو والنتی (که حالا بازیگران موفقی شده بودند) - نیز ارتباط مجدد برقرار کرد. لوسی در همان سال به همراه فردو در مراسم تشییع جنازه ویتو کورلئونه شر
کت کرد. جک ولتز. جک ولتز تهیه کننده بی رحم هالیوود است که از دادن نقش به جانی فونتین خودداری می کند. پس از آنکه سر اسب محبوبش (خرطوم) در تختخوابش پیدا می شود، تسلیم می شود و به جانی نقش می دهد. سینیور روبرتو. صاحب خانه در محله هِلز کیتچن بود و یکی از اولین افرادی محسوب می شد که با سبک متقاعدکننده ویتو کورلئونه مواجه شد. روبرتو، مانند بسیاری از ایتالیایی ها، رویای ثروتمند داشت و مردی خوب برای خانواده اش بود. اما فشار مدیریت چندین ساختمان محقر در هِلز کیتچنِ فرسوده «اعصابش را به کلی تحلیل برده بود». او آنیتا کولومبو را به خاطر سگ پرسر و صدایش (که گرچه دوست داشتنی بود اما همسایه ها را آزار می داد) از آپارتمانش اخراج کرد. کولومبو که ناراحت و بی میل به ترک خانواده اش بود، نزد دوستش کارملا کورلئونه رفت. کارملا هم از شوهرش ویتو خواست تا کاری بکند. ویتو از روبرتو خواست تا کولومبو را بازگرداند، اما صاحب خانه امتناع کرد و گفت مستاجران جدیدی دارد. حتی وقتی ویتو پیشنهاد پرداخت چندماه اجاره به جای او را داد، روبرتو نپذیرفت. در این لحظه، ویتو با آرامش اما با کنایه تهدیدآمیزی گفت: "پیشنهاد می کنم در محله درباره من پرس وجو ک
نی... و دوباره فکر کنی." این دیالوگ کلاسیک، اولین نمایش «پیشنهادِ غیرقابلِ رد» ویتو است؛ آلدو تراپانی. آلدو تراپانی، رئیس خانواده جنایتکار تراپانی، پسر جانی و سرافینا تراپانی بود. در ۱۲ سالگی شاهد قتل پدرش توسط خانواده بارزینی بود و دون ویتو کورلئونه به او قول داد زمانی که بزرگتر و قوی تر شد می تواند انتقام بگیرد. نه سال پس از مرگ پدرش، آلدوی ۲۱ ساله به گروهی خلافکار پیوست که به او احترام نمی گذاشتند و با او بدرفتاری می کردند. پس از آشنایی با لوکا براسی، آلدو به کسب وکار خانواده کورلئونه پیوست و در نیویورک به عضو قدرتمند و مورد احترامی تبدیل شد. او در نهایت به مقام دون نیویورک رسید. آلبرت ولپه. آلبرت ولپه یک شخصیت خیالی در فیلم پدرخوانده قسمت سوم (۱۹۹۰) است که کارمین کاریدی آن را بازی کرده است. کاریدی پیشتر در پدرخوانده: قسمت دوم (۱۹۷۴) نقش کارمین روزاتو را ایفا کرده بود. ولپه در این فیلم به عنوان رئیس سازمان جنایی شیکاگو (Chicago Outfit) در دهه ۱۹۷۰ ظاهر می شود. او یکی از روسای مافیایی است که در جلسه آتلانتیک سیتی حضور دارد و هدف ترور قرار می گیرد. ولپه از معدود روسایی است که از این حمله جان سالم به در می بر
د. در داستان فیلم، ولپه پس از حمله هلیکوپتری جوئی زازا، به همراه سایر روسای بازمانده با زازا به توافق می رسد. این شخصیت بر اساس شخصیت های واقعی مافیای شیکاگو در آن دوران ساخته شده است. نکته جالب این است که کارمین کاریدی، بازیگر این نقش، قبلاً در قسمت دوم همین مجموعه فیلم در نقش یک شخصیت کاملاً متفاوت (کارمین روزاتو) ظاهر شده بود که نشان دهنده مهارت او در بازیگری است. مارانزالا. مارانزالا گنگستر ایتالیایی بود که در اوایل قرن بیستم به خاطر مشارکت در گروه "دست سیاه" بدنام شد. او رهبر شبکه جنایی تخصصی در اخاذی، قمار و سرقت مسلحانه بود. شایعاتی وجود داشت که او حامی فانوچی، اخاذ معروفی بود که با تکیه بر این ارتباط مصونیت داشت. با این حال وقتی ویتو کورلئونه فانوچی را کشت، مارانزالا هیچ واکنشی نشان نداد و اینطور فرض شد که بین آنها ارتباطی وجود نداشته است. مارانزالا احتمالاً بر اساس جوزپه مورلو ساخته شده که در اوایل قرن بیستم رهبر مافیا در نیویورک بود. او همچنین حامی ایگنازیو لوپو بود که شخصیت فانوچی از او الهام گرفته است. نام او همچنین شباهت واضحی به سالواتور مارانزانو، کاپو دی توتتی کاپی تاریخی دارد. پائولو آندولینی
. پائولو آندولینی پسر ارشد آنتونیو آندولینی و سینیورا آندولینی و برادر ویتو کورلئونه بود. پسری تندمزاج و عمیقاً وفادار به پدرش که در استفاده از تفنگ ساچمه ای سیسیلی "لوپارا" مهارت داشت. او رابطه ای نزدیک با برادرش ویتو داشت و اغلب با او بازی می کرد و سکوت ذاتی ویتو را دست می انداخت. پس از مرگ آنتونیو در سال ۱۹۰۱، پائولو بر سر قاتل پدرش، دون چیچو، سوگند انتقام یاد کرد. اما توسط مردان دون چیچو، موسکا و استرولو، شکار شد و در حالی که در مراسم تشییع جنازه پدرش به پای مادرش افتاده بود، به ضرب گلوله کشته شد. این واقعه مادرش را واداشت تا نزد دون چیچو برود و برای جان آخرین فرزندش، ویتو، التماس کند. وقتی التماس هایش بی پاسخ ماند، چاقویی بر گلوی دون چیچو گذاشت تا به پسرش فرصت فرار دهد، پیش از آنکه خودش توسط تفنگ موسکا کشته شود. انتقام پائولو و خانواده اش در سال ۱۹۲۲ گرفته شد، وقتی ویتو هر سه نفر - موسکا، استرولو و دون چیچو - را به قتل رساند. بر اساس توصیفات کتاب خانواده کورلئونه، رابطه پائولو و ویتو شباهت قابل توجهی به رابطه سانی و مایکل، پسران ویتو دارد. کالو. کالو چوپان و محافظی وفادار (اگرچه چندان باهوش نبود) بود که
برای دون توماسینو کار می کرد. او از جوانی به خدمت دون توماسینو درآمد و در استفاده از تفنگ ساچمه ای "لوپارا" مهارت داشت. زمانی که مایکل کورلئونه به سیسیل گریخت، کالو و دوستش فابریزیو مأمور محافظت از او شدند. این سه رابطه دوستانه نزدیکی برقرار کردند تا اینکه فابریزیو به مایکل خیانت کرد و با انفجاری که منجر به مرگ آپولونیا (همسر مایکل) شد، تلاش کرد او را بکشد. کالو به مدت چهار دهه پس از آن به طور وفادارانه به توماسینو خدمت کرد. در دهه ۱۹۷۰، هنگامی که سلامت دون توماسینو رو به افول گذاشت، کالو به عنوان رئیس موقت کلن، مسئولیت اداره امور روزمره را بر عهده گرفت. پنج خانواده. پنج خانواده، پنج خانواده مافیایی بزرگ در رمان و فیلم پدرخوانده هستند. این خانواده ها بر اساس پنج خانواده واقعی مافیایی نیویورک سیتی، پنج خانواده بزرگ تبهکار ایتالیایی-آمریکایی ساخته شده اند. خانواده کورلئونه. رؤسای خانواده کورلئونه: ویتو کورلئونه (۱۹۲۰-۱۹۵۵) مایکل کورلئونه (۱۹۵۵-۱۹۸۰) وینسنت کورلئونه (۱۹۸۰-نامعلوم) خانواده تاتالیا. رؤسای خانواده تاتالیا: فیلیپ تاتالیا (دهه ۱۹۲۰-۱۹۵۵) ریکاردو "ریکو" تاتالیا (۱۹۵۵-۱۹۶۲) اسوالدو "اوزی" آلتوبلو (۱۹۶۲
-۱۹۸۰) خانواده بارزینی. رؤسای خانواده بارزینی: جوزپه ماریپوزا (دهه ۱۹۲۰-۱۹۳۴) امیلیو بارزینی (۱۹۳۴-۱۹۵۵) پاولی فورتوناتو (۱۹۵۵- نامعلوم) خانواده کونیو. رؤسای خانواده کونیو: کارمین کونیو/اوتیلیو کونیو (دهه ۱۹۲۰-۱۹۵۵) لئو کونیو (۱۹۵۵-۱۹۷۹) خانواده استراچی. رؤسای خانواده استراچی: آنتونیو استراچی/ویکتور استراچی (دهه ۱۹۲۰-۱۹۵۵) ماریو استراچی (۱۹۵۵-۱۹۷۲) رؤسای کمیسیون مافیا. ۱۹۲۷-۱۹۳۴ — فیلیپ کونیو ۱۹۳۴-۱۹۴۵ — ویتو کورلئونه ۱۹۴۵-۱۹۵۵ — امیلیو بارزینی ۱۹۵۵-۱۹۷۰ — مایکل کورلئونه ۱۹۷۰-۱۹۷۹ — دون آلتوبلو دیگر خانواده ها. خانواده مارانزانو. خانواده جنایتکار مارانزانو یک سازمان تبهکار در نیویورک بود که توسط مهاجر سیسیلی سالواتوره مارانزانو تأسیس و رهبری می شد. تا اوایل دهه ۱۹۳۰، خانواده مارانزانو تمام فعالیت های قمار در منهتن را کنترل می کرد: بازی های تاس در اسکله ها، وام های غیرقانونی، شرط بندی روی مسابقات ورزشی و اسب دوانی، خانه های قمار غیرقانونی و بخت آزمایی در هارلم. مارانزانو با آل کاپون در شیکاگو دوستی داشت و رابطه ای قوی با خانواده تاتالیا برقرار کرده بود. همچنین ارتباطات سیاسی با رهبران تجاری قدرتمند داشت. در سا
ل ۱۹۳۳، ویتو کورلئونه پیشنهاد تقسیم سود و ارتباطات سیاسی را داد که مارانزانو رد کرد. این امر موجب جنگ روغن زیتون شد. مارانزانو دو قاتل حرفه ای کاپون را برای کشتن ویتو فرستاد، اما لوکا براسی آن ها را کشت. مارانزانو متوجه شد در حال شکست است و کاپون از درگیری کنار کشید. دارایی های مارانزانو مصادره شد و سربازانش او را ترک کردند. وقتی مارانزانو برای مذاکره با ویتو درخواست ملاقات کرد، مشاوران ارشدش با ویتو توافق کردند. مارانزانو در یک رستوران بروکلین توسط سالواتور تسیو و چهار قاتل دیگر کشته شد. امپراتوری او به خانواده کورلئونه پیوست و آنها به قدرتمندترین خانواده تبهکار نیویورک تبدیل شدند. خانواده مارانزالا. خانواده مارانزالا قدیمی ترین سازمان مافیایی نیویورک محسوب می شد که توسط مارانزالا تأسیس شد. شایعات حاکی از آن است که او یکی از سران گروه بدنام "دست سیاه" بوده است. سرنوشت این گروه پس از ظهور سازمان های مافیایی دیگر نامشخص است - ممکن است منحل شده باشد یا به عنوان پیشینیان یکی از پنج خانواده نیویورک عمل کرده باشد. اعضای شناخته شده: - مارانزالا (بنیانگذار) - جو پیسانی - ویلی بوفالینو خانواده ماریپوزا. خانواده ماریپ
وزا یکی از نخستین خانواده های مافیایی نیویورک بود که در دهه های ۱۹۲۰ تا اوایل ۱۹۳۰ تحت رهبری جوزپه ماریپوزا فعالیت می کرد. ماریپوزا با متحد کردن بسیاری از باندهای خیابانی زیر پرچم خود، از جمله امیلیو بارزینی، برادرش اتوره، دومنیکو مازا و برادران روساتو، به قدرت و نفوذ رسید. در دوران ممنوعیت الکل، این خانواده به نیرویی مسلط در نیویورک تبدیل شد و با گروه شیکاگو به رهبری آل کاپون اتحاد تشکیل داد. در سال ۱۹۳۴، پس از نابودی سازمان لاکونتی، ماریپوزا در جلسه ای با سایر روسای نیویورک (از جمله ویتو کورلئونه) خود را "کاپو دی توتتی کاپی" (رئیس روسا) اعلام کرد. اما مدت کوتاهی پس از این جلسه، جنگ بین ماریپوزا و کورلئونه درگرفت. اگرچه ماریپوزا از نظر تعداد برتر بود، اما توسط ویتو کورلئونه شکست خورد و توسط زیردستان خود به او خیانت شد. او در جلسه ای با سالواتور تسیو در بروکلین، توسط تسیو و توماسینو چینکومانی به قتل رسید. خانواده بارزینی از بقایای سازمان ماریپوزا تشکیل شد. اگرچه بارزینی به کورلئونه خیانت کرده بود، اما کینه ای از خانواده کورلئونه به دل داشت که یک دهه بعد به جنگ پنج خانواده منجر شد. اعضای کلیدی: - جوزپه ماریپوز
ا (رئیس) - امیلیو بارزینی - اتوره بارزینی - دومنیکو مازا - برادران روساتو زمینه های فعالیت: - قاچاق الکل در دوران ممنوعیت - کنترل باندهای خیابانی نیویورک - اتحاد با مافیای شیکاگو خانواده گرکو (فیلادلفیا). خانواده جنایتکار گرکو یک سازمان تبهکار در فیلادلفیا بود که در دهه های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ تحت رهبری فرانک گرکو فعالیت می کرد. این خانواده در اوایل دهه ۱۹۶۰ جایگزین سندیکای فورلنزا در کمیسیون شد. رهبران: - دون فرانک گرکو معاونان: - نامشخص مشاوران: - نامشخص کاپوها: - نامشخص سربازان: - نامشخص مجریان: - پوبلیو سانتینی - وینی گولاماری سندیکای فورلنزا. سندیکای فورلنزا (معروف به پسران جاده لیک ویل) یک سازمان تبهکار در کلیولند بود که عمدتاً متشکل از ایتالیایی ها و یهودیان تحت رهبری وینسنت فورلنزا فعالیت می کرد. این سازمان ارتباطات نزدیکی با خانواده بارزینی در نیویورک و سندیکای راث در میامی داشت. این گروه قدرتمندترین سازمان قمار در ایالات متحده محسوب می شد. آنها سرمایه گذاری سنگینی در لاس وگاس داشتند و مالک مشترک هتل تروپیگالا بودند تا زمانی که خانواده کورلئونه کنترل آن را به دست گرفت. در اواخر دهه ۱۹۵۰، آنها در هتل ها و کاز
ینوهای هاوانا سرمایه گذاری کردند و مالکیت کازینو نشنال را به دست آوردند، اندکی قبل از اینکه توسط انقلابیون فیدل کاسترو مصادره شود. در اوایل دهه ۱۹۶۰، آنها با شیکاگو اوتفیت و نیک جراچی شروع به توطئه کردند. سالواتور ناردوچی، مشاور فورلنزا، بعدها به دلیل خیانت و حمایت پنهانی از مایکل کورلئونه به قتل رسید. این موضوع منجر به سقوط آنها شد، چرا که دون فورلنزا پس از حمله قلبی و در حالی که به بیمارستان منتقل می شد، به دریاچه پرتاب شد. جایگاه آنها در کمیسیون توسط خانواده گرکو از فیلادلفیا پر شد. گروه جاده لیک ویل بر اساس گروه واقعی "میفیلد رود ماب" از کلیولند ساخته شده که نام اصلی آن "باند جاده لیک ویو" بود. ساختار خانواده فورلنزا (دهه ۱۹۲۰ تا ۱۹۶۱): - رئیس: وینسنت فورلنزا - معاون: نامشخص - مشاور: سالواتور ناردوچی - کاپو: نامشخص - سرباز: آنتونی فایرنزا، آنتونی بوکاتلی - همکاران: فائوستو جراچی، نیک جراچی، هایمن راث، امیلیو بارزینی روسا: دهه ۱۹۲۰ تا ۱۹۶۱ — وینسنت فورلنزا مشاوران: دهه ۱۹۲۰ تا ۱۹۶۱ — سالواتور ناردوچی خانواده زالوچی (دیترویت). خانواده جنایتکار زالوچی یک سازمان تبهکار مستقر در دیترویت است که توسط جوزف زالوچی
در دهه ۱۹۳۰ تأسیس شد. این خانواده به عنوان یکی از صلح طلب ترین خانواده های عضو کمیسیون شهرت داشت و رئیس آن مورد احترام تمام اعضای سازمان، از جمله ویتو کورلئونه - متحد دیرینه خانواده - بود. خانواده زالوچی مالک یکی از پیست های مسابقه اسب دوانی در دیترویت و بخش قابل توجهی از کسب وکار قمار بود. در دهه ۱۹۴۰، هنگامی که قاچاق مواد مخدر در سراسر ایالات متحده گسترش یافت، دون زالوچی ابتدا مقاومت کرد، اما سرانجام پذیرفت که حداقل می تواند بر رعایت اعتدال در این زمینه نظارت داشته باشد. این خانواده در طول دهه های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ قدرت خود را حفظ کرد تا زمان مرگ دون جوزپه. خانواده جنایتکار زالوچی بر اساس سازمان تبهکار دیترویت پارتنرشیپ ساخته شده است. روسای خانواده: دهه ۱۹۳۰ تا ۱۹۷۰ — جوزف زالوچی شیکاگو اوتفیت (شیکاگو). شیکاگو اوتفیت (همچنین معروف به گروه کولوسیو) یک سازمان تبهکار مستقر در شیکاگو است که توسط جیاکومو کولوسیو تأسیس شد. این گروه مستقل از پنج خانواده نیویورک فعالیت می کرد و در اواسط دهه ۱۹۲۰ تحت کنترل آل کاپون قرار گرفت. در ابتدا به دلیل شهرت به خشونت، از عضویت در کمیسیون محروم بود. پنج خانواده نیویورک توافق کرده بو
دند که تمام مناطق غرب شیکاگو تحت کنترل این گروه باشد، به استثنای لاس وگاس که شهر آزاد اعلام شد. در سال ۱۹۳۲، هنگامی که کاپون به دلیل فرار مالیاتی دستگیر شد، پل ریکا کنترل کسب و کار را در دست گرفت در حالی که فرانک نیتی به عنوان چهره ظاهری عمل می کرد. پس از کناره گیری ریکا در سال ۱۹۴۷، لوئی روسو جایگزین او شد و در اواسط دهه ۱۹۵۰ موفق به کسب کرسی در کمیسیون گردید. پس از کشته شدن روسو در درگیری با تام هاگن، جان ویلون جانشین او شد. در دهه ۱۹۵۰، این گروه با استفاده از صندوق بازنشستگی اتحادیه رانندگان، سرمایه گذاری سنگینی در لاس وگاس انجام داد و طی چند دهه با اختلاس از کازینوها میلیون ها دلار به دست آورد. آلبرت ولپه در دهه ۱۹۷۰ رهبری گروه را بر عهده گرفت، اما او نیز در میان روسایی بود که در سال ۱۹۷۹ در جلسه کمیسیون در آتلانتیک سیتی توسط حمله هلیکوپتر کشته شدند. روسای گروه: ۱۹۱۰-۱۹۲۰ --- جیاکومو کولوسیو ۱۹۲۰-۱۹۲۵ --- جانی توریو ۱۹۲۵-۱۹۳۲ — آل کاپون ۱۹۳۲-۱۹۴۳ — فرانک نیتی ۱۹۴۳-۱۹۴۷ — پل ریکا ۱۹۴۷-۱۹۶۱ — لوئی روسو ۱۹۶۱-۱۹۷۰ — جان ویلون ۱۹۷۰-۱۹۷۹ — آلبرت ولپه خانواده ترامونتی (نیواورلئان). خانواده جنایتکار ترامونتی یک س
ازمان تبهکار در جنوب ایالات متحده بود که قدیمی ترین سازمان مافیایی کشور محسوب می شد. کارلو ترامونتی از دهه ۱۹۳۰ تا ۱۹۶۰ ریاست این خانواده را بر عهده داشت. فعالیت اصلی این خانواده قمار بود و آنها سرمایه گذاری سنگینی در کازینوها و فاحشه خانه های هاوانا انجام داده بودند. آنها همچنین یکی از مجلل ترین هتل های میامی بیچ را در اختیار داشتند. در سال ۱۹۶۴، کارلو ترامونتی ترور رئیس جمهور جیمز شیا را دستور داد. اندکی قبل از آنکه برای شهادت در برابر هیئت منصفه احضار شود، با دو گلوله در سر و یک تبر در شکم پیدا شد. آگوستینو ترامونتی، برادر کوچکتر و مشاور او، جانشینش شد. چند سال بعد، آگوستینو نیز قبل از شهادت در مورد ترور شیا، تحت شرایط مشکوکی درگذشت. متی پاریسی در دهه ۱۹۷۰ رئیس خانواده ترامونتی شد. روسای خانواده: ۱۹۳۴-۱۹۶۴ — کارلو ترامونتی ?۱۹۶۴-۱۹۶ — آگوستینو ترامونتی نامعلوم-۱۹۷۹ — متی پاریسی خانواده جنایتکار ویرجیلیو. خانواده ویرجیلیو یک سازمان تبهکار مستقر در فلوریدا بود که تحت رهبری سانتو ویرجیلیو فعالیت می کرد. این خانواده منافع کلانی در کوبا داشت که پس از سرنگونی فولخنسیو باتیستا در سال ۱۹۵۹ از دست رفت. خانواده ویرج
یلیو در داستان بر اساس خانواده تبهکار ترافیکانته ساخته شده است. در رمان بازگشت پدرخوانده، خانواده دراگو معادل خانواده ویرجیلیو محسوب می شود. روسای خانواده: - سانتو ویرجیلیو (دهه ۱۹۵۰) مناطق نفوذ: - فلوریدا - کوبا (پیش از انقلاب ۱۹۵۹) فعالیت های کلیدی: - قمار - سرمایه گذاری در کازینوهای کوبا - روابط با رژیم باتیستا خانواده دی میو. خانواده جنایتکار دی میو از نیوجرسی تحت رهبری مایک دی میو بود و در سال ۱۹۳۴ به محض تأسیس کمیسیون به آن پیوست. این خانواده به دلیل نزدیکی نیوجرسی به نیویورک، یکی از اولین اعضای کمیسیون در کنار پنج خانواده اصلی بود. خانواده دی میو معادل داستانی خانواده جنایتکار واقعی دی کاوالکانته در نیوجرسی است. همچنین این خانواده ارجاعی به خانواده تبهکار نیوجرسی در سریال سوپرانوها محسوب می شود. روسای خانواده: ??۱۹۳۴-۱۹ — مایک دی میو خانواده مولیناری. خانواده جنایتکار مولیناری یک سازمان تبهکار در سانفرانسیسکو بود که توسط آنتونی مولیناری تأسیس شد. این خانواده با خانواده فالکونه از لس آنجلس متحد بود. تخصص اصلی آنها در قاچاق مواد مخدر از مرزها و فعالیت در بنادر سانفرانسیسکو بود. همچنین در زمینه شرط بندی و
رزشی پیشتاز بودند. ساختار خانواده مولیناری (دهه ۱۹۳۰ تا ۱۹۵۵): - رئیس: آنتونی مولیناری - معاون: نیکودمو مولیناری - مشاور: دینو مولیناری - کاپو: نامشخص - سرباز: لفت مانکوزو ساختار خانواده مولیناری (۱۹۵۵ تا نامشخص): - رئیس: نیکودمو مولیناری - معاون: دینو مولیناری - مشاور: نامشخص - کاپو: نامشخص - سرباز: نامشخص روسای خانواده: دهه ۱۹۳۰ تا ۱۹۵۵ - آنتونی مولیناری ۱۹۵۵ تا نامشخص - نیکودمو مولیناری خانواده پانزا. خانواده جنایتکار پانزا یک سازمان تبهکار در بوستون بود که تحت رهبری دومینیک پانزا فعالیت می کرد. این خانواده به دلیل رفتارهای وحشیانه و خشن، مورد تحقیر دیگر خانواده های مافیایی قرار داشت. خانواده پانزا بر اساس خانواده جنایتکار پاتریارکا ساخته شده است. روسای خانواده: دهه ۱۹۴۰ تا نامشخص — دومینیک پانزا خانواده جنایتکار مانگانو. خانواده مانگانو توسط ساموئله مانگانو در سیسیل تأسیس شد. او یک سیسیلی قدیمی بود که برای گسترش امپراتوری تجاری خود - به ویژه از طریق بستگانش - به آمریکا مهاجرت کرد. ساموئله مانگانو مورد احترام مایکل کورلئونه و هایمن راث بود و در جشن تولد راث در هاوانا حضور داشت. پس از مرگ راث، کنترل هتل سوی
لای بیلتمور را به دست آورد، اما با به قدرت رسیدن فیدل کاسترو مجبور به فرار شد. رنگ این خانواده فیروزه ای یا آبی روشن است. پس از انقلاب، مانگانو با دومینیک معامله کرد و اجازه یافت یک انبار در میامی برای ارسال خودرو به سیسیل تأسیس کند. اما هایمن راث با علم به اینکه دومینیک مانگانوها را مقصر خواهد دانست، علیه او توطئه کرد و جنگی بین گروه های تبهکار شعله ور شد. حتی پس از آشکار شدن خیانت راث، ترپانی ها چاره ای جز ادامه جنگ نداشتند. در نهایت، مانگانوها زمانی نابود شدند که دومینیک و مردانش مقر آنها را ویران کردند. اعضا: - رئیس (دون): ساموئله مانگانو - معاون: پروونزانو پورکو، جورجو استروتزی - مشاور: پائولو ریچیتلو - کاپو: دوفو اسپینی، بالدو کامپی - سربازها: لوکینو اولیاری، جووانی کوربینلی، گوچیو فرارا، ژاکوپو واننی، ماریو مانگانو - همکاران: دیل مانگانو (کشاورز)، دیل مانگانو (بقال) خانواده بوچیکیو. خانواده بوچیکیو یک کلان مافیایی از سیسیل جنوبی بودند که پس از سرکوب توسط موسولینی به آمریکا مهاجرت کردند و در دره هادسون نزدیک نیویورک ساکن شدند. آنها به عنوان میانجی بین خانواده های مافیایی فعالیت می کردند. این خانواده به
پیوندهای خانوادگی بسیار قوی و روحیه انتقام جویانه افراطی معروف بودند. اگر به یکی از اعضای آنها آسیب می رسید، تمام خانواده بدون ترس از تهدید یا مرگ، تا نابودی کامل مقصر پیش می رفتند. این ویژگی باعث شد خدمات گروگان گیری را به خانواده های دیگر ارائه دهند. در مذاکرات، خانواده میزبان یکی از بوچیکیوها را به عنوان گروگان می داد. اگر مذاکره کننده اصلی کشته می شد، گروگان نیز کشته می شد و بوچیکیوها از خانواده قاتل انتقام می گرفتند. مثلاً در ملاقات مایکل با سولوتزو، سولوتزو یک بوچیکیو را به عنوان گروگان فرستاد، اگر مایکل کشته می شد، کلمنزا گروگان را می کشت و بوچیکیوها سولوتزو را مسئول می دانستند (نه کلمنزا را). اعضای برجسته شامل دون لوئیس بوچیکیو، فلیکس بوچیکیو و ایتالو بوچیکیو بودند. احتمالاً الهام گرفته از خانواده مورلو یا دیکاوالکانته واقعی بودند. در نهایت، با کشته شدن کارمینه مارینو و کاهش اعضا، نقش میانجی گری آنها پایان یافت. کلن ایندلیکاتو. کلن ایندلیکاتو یک گروه مافیایی در پالرمو، سیسیل بود. رهبر قدرتمند آنها چزاره ایندلیکاتو بود که به عنوان کاپو دی توتتی کاپی (رئیس روسا) در سیسیل حکمرانی می کرد و با مشت آهنین حک
ومت می کرد. این کلن نقش مهمی در توزیع هروئین از سیسیل به ایالات متحده داشت و به طور نزدیک با خانواده استراچی همکاری می کرد، زیرا بیشتر هروئین از طریق اسکله های نیوجرسی قاچاق می شد. خانواده سیانو. یک گروه مافیایی تحت رهبری دون سیانو بود که پس از انتقام کشتن رئیس مافیای قبلی به دلیل قتل پدرش، قدرت را به دست گرفت. این خانواده در بیساکوینو، شهری نزدیک به کورلئون، مستقر بود. در سال ۱۹۴۸، این خانواده زمانی تضعیف شد که دون سیانو توسط سالواتوره جولیانو به قتل رسید. کلن آرزانا. کلن آرزانا در پیانا دی گریچی در استان پالرمو تشکیل شد و تحت رهبری دون آرزانا قرار داشت که برخلاف سایر رهبران مافیایی آن دوره، فردی صلح طلب و دلسوز بود و اغلب عدالت را با رحمت درمی آمیخت. این کلن زمانی تضعیف شد که دون آرزانا در ملک پرنس به قتل رسید. کلن دون پیدو. کلن دون پیدو یک گروه مافیایی از کالتانیستتا بود که در دهه ۱۹۴۰ تحت رهبری دون پیدو فعالیت می کرد. این کلن تا زمان مرگ دون پیدو بدست سالواتوره جولیانو در سال ۱۹۴۸، یکی از گروه های پیشرو در سیسیل محسوب می شد. کلن مارکوزی. کلن مارکوزی یک گروه مافیایی تحت رهبری دون مارکوزی بود که در ویلامورا
فعالیت می کرد. این کلن اساساً با کشته شدن دون مارکوزی در سال ۱۹۴۸ از بین رفت. کلن بوچیلا. کلن بوچیلا یک گروه مافیایی در شهر پارتینیکو، استان پالرمو، سیسیل بود. این کلن در دهه ۱۹۴۰ تحت رهبری دون بوچیلا فعالیت می کرد و به عنوان یکی از برجسته ترین گروه های مافیایی سیسیل شناخته می شد. اعضا: - دون بوچیلا (رئیس) - وینچنزو پنتانجلی همکاران: - فرانک پنتانجلی - کروچه مالو - دون سیانو - دون آرزانا - دون پیدو - دون مارکوزی - گویدو کوینتانا کلن کوینتانا. کلن کوینتانا تحت رهبری گویدو کوینتانا بود و در ابتدا در مونته لپره مستقر بود. با این حال، کوینتانا نتوانست با سالواتوره جولیانو بر سر نفوذ در این منطقه رقابت کند و در عوض در کورلئون نفوذ یافت. این موضوع منجر به رقابت او با دون توماسینو، رئیس کلن توماسینو شد. برخلاف روش مذاکره ای، کلن کوینتانا سازمانی بی رحم بود که معمولاً رقبای خود را حذف می کرد. این کلن پس از کشته شدن دون کوینتانا توسط سالواتوره جولیانو تضعیف شد و نفوذ خود را در کورلئونه از دست داد. با این حال، پس از کشته شدن جولیانو، کلن دوباره کنترل مونته لپره را به دست گرفت. کلن توماسینو. کلن توماسینو یک گروه مافیای