Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نارینه میساکی بالایان (؛ زادهٔ ) یک دامپزشک و سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۰ تا تاریخ ۱۹۹۵ سمت نمایندگی دوره اول شورای عالی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت وی پیشتر از تاریخ ۱۹۸۵ تا تاریخ ۱۹۹۰ سمت وزیر کار و امور اجتماعی ارمنستان شوروی را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۳۰ ژوئن ۱۹۴۰ در استپاناکرت به دنیا آمد و از انستیتو دام پروری و دام پزشکی ایروان (۱۹۶۲)، (۱۹۷۰) و دانشگاه دولتی علوم اجتماعی روسیه (۱۹۷۷) فارغ التحصیل شد. وی همچنین برنده مدال مخیتار هراتسی (۲۰۱۰)، نشان دوستی خلق و روبان نشان برجسته افتخار شده است.
کارن رشتونو بابایان (؛ زادهٔ - درگذشته ) پزشک متخصص پوست، استاد اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۳۰ اکتبر ۱۹۴۷ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه پزشکی دولتی ایروان (۱۹۷۱) فارغ التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال مخیتار هراتسی (۲۰۰۲) شده است. وی در ۳۱ اکتبر ۲۰۲۱ در سن ۷۴ سالگی در ایروان در همه گیری کووید ۱۹ درگذشت.
ویکتور تادئوسی آپویان (؛ زادهٔ - درگذشته ) جراح اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۲۹ مهٔ ۱۹۳۰ در تفلیس به دنیا آمد و از دانشگاه پزشکی دولتی ایروان (۱۹۵۵) فارغ التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال مخیتار هراتسی (۲۰۰۱) و شده است. وی در ۱۸ فوریهٔ ۲۰۱۳ در سن ۸۲ سالگی در ایروان درگذشت.
پاول پطروسی آنانیکیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) پزشک، جراح اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۷ مهٔ ۱۹۳۰ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه پزشکی دولتی ایروان (۱۹۵۵) فارغ التحصیل گشت. عضو اتحادیه نویسندگان ارمنستان و همچنین برندهٔ جوایزی همچون دانشمند شایسته جمهوری ارمنستان ()، مدال مخیتار هراتسی () و مدال مخیتار گش شده است. وی در ۳ دسامبر ۲۰۱۸ در سن ۸۸ سالگی در ایروان درگذشت.
سلاویک سورنی آمیریان (؛ زادهٔ ) پزشک، جراح و سیاستمدار اهل ارمنستان که از تاریخ ۱۹۹۰ تا تاریخ ۱۹۹۵ سمت نمایندگی دوره اول شورای عالی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت زندگی نامه. وی در ۱۹ آوریل ۱۹۵۶ ‏در گوریس به دنیا آمد و از دانشگاه پزشکی دولتی ایروان فارغ التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال مخیتار هراتسی () شده است.
گریگور آقاسو آقایان (؛ زادهٔ - درگذشته ) پزشک اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۲۷ دسامبر ۱۹۵۵ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه پزشکی دولتی ایروان فارغ التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال مخیتار هراتسی (۲۰۰۳) شده است. وی در ۷ ژوئیهٔ ۲۰۰۵ در سن ۴۹ سالگی در ایروان درگذشت.
باگرات گغامی آلکیان (؛ زادهٔ ) پزشک، جراح اهل ارمنستان است. زندگی نامه. وی در ۱۵ آوریل ۱۹۵۱ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه پزشکی دولتی ایروان (۱۹۷۴) فارغ التحصیل گشت. گغام آلکیان پدر وی بود. همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال مخیتار هراتسی (۲۰۰۳) نشان دوستی، نشان افتخار فدراسیون روسیه، مدال بزرگداشت ۸۵۰مین سالگرد مسکو (۱۹۹۷) و جایزه علمی و فنی دولتی روسیه شده است.
شاه نقش فیلمی ایرانی به کارگردانی شاهد احمدلو و تهیه کنندگی علی قائم مقامی محصول سال ۱۴۰۳ است. "شاه نقش" در بخش سودای سیمرغ چهل و سومین دوره جشنواره فیلم فجر حضور یافت و در بخش بهترین بازیگر نقش مکمل مرد با بازی عنایت بخشی برنده دیپلم افتخار جشنواره شد. داستان فیلم. شهاب و ناصر در انتخابات انجمن هنروان سینما کاندید می شوند. هر کدام سعی می کنند در انتخابات برنده شوند...
آلکساندر گریگوری آلاوردیان (؛ زادهٔ ) آسیب شناس، استاد اهل ارمنستان است. زندگی نامه. وی در ۶ ژوئن ۱۹۲۳ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه پزشکی دولتی ایروان (۱۹۴۹) و فارغ التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال مخیتار هراتسی (۲۰۰۳) شده است.
رازمیک آرشالویسی آبراهامیان (؛ زادهٔ ) پزشک ماما، استاد اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۲۴ اوت ۱۹۴۳ در به دنیا آمد و از دانشگاه پزشکی دولتی ایروان فارغ التحصیل گشت. وی عضو فرهنگستان ملی علوم ارمنستان بود. همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال مخیتار هراتسی (۲۰۰۲)، پزشک شایسته جمهوری ارمنستان (۲۰۰۹) نشان درجه یک دانشگاه پزشکی دولتی ایروان و قرن بیست و یکم مالت صلیب مالتی (۲۰۰۲) شده است.
مصادره (به انگلیسی: The Rip) - (به معنای واقعی کلمه: «مصادره» از کلمه «ripping» و شکل کوتاه شده آن «rip» از اصطلاح عامیانه پلیس میامی)، یک فیلم اکشن، پلیسی و جنایی آمریکایی آماده اکران به نویسندگی و کارگردانی جو کارنهان با بازی مت دیمون، بن افلک، استیون ین، تیانا تیلور، ساشا کایه، کاتالینا ساندینو مورنو، با حضور اسکات ادکینز و کایل چندلر است. این فیلم قرار است در تاریخ ۱۶ ژانویه ۲۰۲۶ (۲۶ دی ۱۴۰۴) از شبکه نتفلیکس منتشر شود. داستان. گروهی از پلیس های میامی ذخیره ای از میلیون ها پول نقد را کشف می کنند که باعث بی اعتمادی افراد خارجی در مورد مصادره بزرگ می شود و آنها را به این سوال وا می دارد که به چه کسی تکیه کنند. ساخت. فیلمبرداری در ۳ اکتبر ۲۰۲۴ در لس آنجلس آغاز شد و در ۱۱ دسامبر به پایان رسید. صحنه های اضافی نیز در ماه نوامبر در نیوجرسی فیلمبرداری شدند.
کاروان المپیکی استرالیا، یکی از کاروان های شرکت کننده در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ بود. این دوره از بازی ها از ۲۶ ژوئیه تا ۱۱ اوت ۲۰۲۴ (۵ تا ۲۱ امرداد ۱۴۰۳ خورشیدی) به میزبانی پاریس، پایتخت فرانسه برگزار شد. استرالیا به همراه فرانسه، بریتانیا، یونان و سوئیس تنها کاروان هایی هستند که در تمامی ادوار مدرن المپیک شرکت کرده اند. در آیین گشایش این دوره از بازی ها، با توجه به میزبانی بریزبن در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۳۲، استرالیا و ایالات متحده به عنوان میزبان های بعدی بازی های المپیک، پس از فرانسه در رژه ملل، وارد خیابان پلاسه دو تروکادرو شدند. کاروان استرالیا در این دوره توانست بهترین نتیجه تاریخ خود را کسب کند. آنها با کسب ۵۳ مدال رنگارنگ شامل ۱۸ طلا، ۱۹ نقره و ۱۶ برنز در جایگاه چهارم رده بندی کلی این دوره از بازی ها قرار گرفتند. مدیریت. کاروان نهایی استرالیا شامل ۴۶۱ ورزشکار (۲۰۵ مرد و ۲۵۶ زن) بود که در ۳۳ رشته ورزشی به رقابت پرداختند. آنا میرز، دوچرخه سوار شهیر استرالیایی به عنوان رئیس هیات این کاروان برگزیده شد. در ۲۴ ژوئیه ۲۰۲۴، بازیکن هاکی روی یخ ادی اوکیندن به همراه قایقران اسلالوم جسیکا فاکس پرچم دا
ران این کاروان در آیین گشایش این بازی ها بودند. همچنین در ۱۰ اوت، قایقران بادبانی متیو وارن و شناگر، کیلی مک کیون، که هردو موفق به کسب مدال طلا شده بودند، به عنوان پرچمداران آیین پایانی معرفی شدند. شرکت کنندگان. فهرست زیر به تعداد ورزشکاران این کاروان اشاره دارد.
سنسورهای مادون قرمز (IR) یکی از ابزارهای اصلی در رباتیک نسل اولیه بوده اند. این سنسورها که به دلیل قیمت مناسب و سادگی استفاده محبوبیت زیادی داشتند، در پروژه های آموزشی، صنعتی، و تحقیقاتی برای تشخیص موانع و ارتباط بی سیم استفاده می شدند. تاریخچه. سنسورهای مادون قرمز در دهه ۱۹۸۰ میلادی به عنوان ابزاری ساده و قابل اعتماد برای تشخیص فاصله و موانع وارد دنیای رباتیک شدند. این سنسورها در ابتدا در ربات های مسیریاب و ربات های مانع پذیر به کار گرفته شدند و نقش مهمی در توسعه مفاهیم ابتدایی رباتیک ایفا کردند. نحوه عملکرد سنسورهای مادون قرمز. سنسورهای مادون قرمز از یک فرستنده برای ارسال امواج مادون قرمز و یک گیرنده برای تشخیص بازتاب آن ها استفاده می کنند. فاصله یا وجود موانع با بررسی شدت سیگنال بازتاب شده تعیین می شود. این فناوری در ساده ترین شکل خود، امکان پیمایش و شناسایی موانع را برای ربات های اولیه فراهم می کرد. مزایا و معایب. مزایا: معایب: کاهش محبوبیت سنسورهای IR. با ظهور فناوری های جدید مانند LIDAR، سنسورهای اولتراسونیک، و حسگرهای تصویری پیشرفته، کاربرد سنسورهای مادون قرمز در رباتیک مدرن کاهش یافت. بااین حال، این س
نسورها همچنان در پروژه های آموزشی و ارزان قیمت به کار می روند.
بنسون جیمز بون (؛ زادهٔ ) خواننده و ترانه پرداز آمریکایی است. او که در مونرو، واشینگتن به دنیا آمده و بزرگ شده است، کار موسیقی خود را زمانی آغاز کرد که در یک نمایش استعدادیابی جانشین موقت یکی از دوستانش شده بود. بون بعداً در برنامه تلویزیونی موسیقی آمریکایی "امریکن آیدل" ظاهر شد و برای مدت کوتاهی قبل از کناره گیری داوطلبانه به رقابت پرداخت. او همچنان در تیک تاک به کسب محبوبیت ادامه داد و متعاقباً قراردادی با نایت استریت رکوردز، لیبل موسیقی متعلق به خواننده ایمجین درگنز یعنی دن رینولدز امضا کرد. نخستین تک آهنگ بون، «شهر متروکه»، در اکتبر ۲۰۲۱ منتشر شد و در ۱۶ کشور وارد جدول فروش شد. بون از آن زمان چندین تک آهنگ موفق منتشر کرده است، از جمله «در ستاره ها» (آوریل ۲۰۲۲) و «چیزهای زیبا» (ژانویه ۲۰۲۴)، که دومی در صدر جداول بریتانیا، استرالیا، کانادا، فرانسه، آلمان، ایرلند و نیوزیلند قرار گرفت. «چیزهای زیبا» نخستین ترانهٔ او بود که وارد پنج رتبهٔ برتر "بیلبورد" هات ۱۰۰ ایالات متحده شد و به رتبه دو رسید. نخستین آلبوم استودیویی او به نام "آتش بازی و رول بلیدها" در ۵ آوریل ۲۰۲۴ منتشر شد.
ریچارد دین مک کورمیک (زاده ۷ اکتبر ۱۹۶۸) یک سیاستمدار و پزشک آمریکایی است. او که عضو حزب جمهوری خواه است، از سال ۲۰۲۳ نماینده در مجلس نمایندگان ایالات متحده بوده است مک کورمیک نماینده ثروتمندترین ناحیه کنگره در ایالت جورجیا است. مک کورمیک در سال ۱۹۶۸ در لاس وگاس به دنیا آمد و در سال ۱۹۸۶ از دبیرستان کاتولیک مرکزی در پورتلند، اورگان فارغ التحصیل شد او در سال ۱۹۹۰ مدرک لیسانس علوم را از دانشگاه ایالتی اورگان دریافت کرد او کارشناسی ارشد مدیریت بازرگانی خود را از دانشگاه ملی در سال ۱۹۹۹ و دکترای پزشکی خود را در دانشکده پزشکی مورهاوس در سال ۲۰۱۰ دریافت کرد.
عبدالوهاب الکَیّالی (۱۹۳۹ – ۷ دسامبر ۱۹۸۱) سیاستمدار، تاریخ نگار و نویسندهٔ فلسطینی بود.او در سال ۱۹۶۱ از دانشگاه آمریکایی بیروت لیسانس علوم سیاسی، در سال ۱۹۶۵ از همان دانشگاه فوق لیسانس و در سال ۱۹۷۰ از دانشکدهٔ مطالعات شرقی و آفریقایی دانشگاه لندن مدرک دکترا گرفت. وی در سال ۱۹۶۳ در وزارت ارشاد کویت مشغول به کار شد. در سال ۱۹۶۹ بنیاد مطالعات و انتشارات عربی را در بیروت تأسیس و مدیریت کرد. او سومین مرکز بین المللی مطالعات و انتشارات را در لندن در سال ۱۹۷۶ برپا ساخت. در سال ۱۹۶۸ جبهه آزادیبخش عرب را تأسیس کرد که در سال ۱۹۷۲ دبیرخانهٔ آن را برعهده گرفت. وی در سال ۱۹۶۸ به عنوان عضو مجلس ملی فلسطین انتخاب شد که باعث شد وی واجد شرایط ورود به کمیتهٔ اجرایی سازمان آزادی بخش فلسطین در سال های ۱۹۷۴–۱۹۷۷ شود. او در نیمهٔ اول دهه ۱۹۷۰ در رهبری کنش ملی فلسطین در لبنان فعال بود و چندین پروژهٔ فرهنگی و فکری را برای خدمت به اهداف عربی و فلسطینی تأسیس کرد. عبدالوهاب الکیالی علاوه بر فعالیت های سیاسی و تشکیلاتی، در سازماندهی سمینارها و سخنرانی های فرهنگی و فکری در دانشگاه های مختلف عربی با هدف روشن سازی تاریخ فلسطین و رابطهٔ
صهیونیسم با آن شرکت داشت. همچنین در زمینه های رسانه ای و انتشاراتی فعالیت داشت و به عنوان سردبیر مجلهٔ «الرائد العربی» در کویت مشغول به کار شد و همچنین به عنوان سردبیر مجلهٔ «فلسطین آزاد» فعالیت می کرد. زندگی و پیشه. او در سال ۱۹۳۹ در شهر یافا، ناحیهٔ لیدا، فلسطین، در خانواده ای سوری تبار به دنیا آمد و تحصیلات ابتدایی خود را در آنجا گذراند. او پس از نکبت ۱۹۴۸ به اردن رفت و تحصیلات متوسطه خود را در امان و بیروت به پایان رساند. پس از جنگ ۱۹۴۸ فلسطین، به همراه خانواده اش به امان پناه برد و در سال ۱۹۵۹ برای مدت کوتاهی توسط نیروهای امنیتی اردن دستگیر شد. همچنین در مدرسه مبلغان برومنا در بیروت درس خواند. سپس برای ادامه تحصیلات عالی به دانشگاه آمریکایی بیروت پیوست و در سال ۱۹۶۰ به دلیل تظاهراتی که در حمایت از انقلاب الجزایر به راه افتاد به همراه شماری از هم کلاسی هایش از آن اخراج شد. اما تحت فشار اعتصاب فراگیر دانشجویی به همراه هم کلاسی هایش بازگردانده شد.الکیالی در طول تحصیلات دانشگاهی خود درگیر امور عمومی شد. او یکی از بنیانگذاران اتحادیهٔ عمومی دانشجویان فلسطین-شعبهٔ لبنان بود و در برنامه ریزی و شرکت در رویدادهای
ملی که توسط دانشجویان در آن زمان برگزار می شد، فعال بود. عبدالوهاب الکیالی در سال ۱۹۵۸ به حزب عربی سوسیالیستی بعث پیوست و در سال ۱۹۶۰ به عضویت دفتر ملی فلسطین این حزب درآمد، در سال ۱۹۶۱ به عنوان دبیر بخش فلسطین آن در لبنان انتخاب شد. سپس به کویت رفت و در سال ۱۹۶۳ در وزارت ارشاد و اطلاعات مشغول به کار شد. در پایان به فلسطین بازگشت و به کار در روزنامهٔ حزب بعث، «الاحرار»، به عنوان مسئول صفحات افکار و آرا ادامه داد. مدرک کارشناسی ارشد خودر را در سال ۱۹۶۵ اخذ کرد. او در هفتمین کنفرانس حزب ناسیونالیست در سال ۱۹۶۴ و هشتمین کنفرانس در سال ۱۹۶۵ شرکت کرد. از سال ۱۹۶۸ به عضویت مجلس ملی فلسطین درآمد. زمانی که جبهه آزادیبخش عرب در ۱۹۶۹ تأسیس شد، الکیالی به عنوان یکی از اعضای رهبری آن انتخاب شد. وی در دهمین کنگره ملی به عنوان یکی از اعضای رهبری ملی حزب بعث عرب سوسیالیست عراق از سال ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۷ انتخاب شد. الکیالی دکترای خود را در سال ۱۹۷۰ از دانشگاه لندن دریافت کرد و پایان نامهٔ او دربارهٔ تاریخ مقاومت عرب های فلسطین در برابر استعمار و صهیونیسم بود و «مقاومت اعراب فلسطین در برابر استعمار و صهیونیسم در قرن بیستم» نام داشت
. او در لندن در سال ۱۹۶۸ در انتشار اولین مجلهٔ خارجی زبان دربارهٔ مقاومت فلسطین به نام «فلسطین آزاد» شرکت کرد و اولین سردبیر آن بود. او در سال ۱۹۷۲ ریاست اولین کنفرانس جبهه آزادیبخش عرب را بر عهده داشت و برای بیش از یک سال به عنوان دبیرکل آن انتخاب شد. سپس از سال ۱۹۷۴ تا ۱۹۷۷ به عضویت کمیته اجرایی سازمان آزادیبخش فلسطین برگزیده شد. وی ریاست ادارهٔ امور آموزشی و فرهنگی آن را برعهده گرفت. او به عضویت کمیته عالی سیاسی امور فلسطین در لبنان درآمد. الکیالی در فاصله سال های ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۵ به طور فعال برای مسئلهٔ فلسطین در عرصهٔ لبنان شرکت کرد. او بنیاد غربی مطالعات و انتشارات را تأسیس کرد و از زمان انتشار مجلهٔ «قضایا عربیة» در سال ۱۹۷۴ سردبیر آن بود. او مرکز عربی برای مطالعات استراتژیک را تأسیس کرد که یک دانشنامهٔ نظامی منتشر می کرد و همچنین سردبیر دانشنامهٔ سیاست بود. او مرکز مطالعات و انتشارات جهان سوم را در سال ۱۹۷۹ در لندن تأسیس کرد. . درگذشت. عبدالوهاب کیالی در ۷ دسامبر ۱۹۸۱ در دفترش در محلهٔ ساقیة الجنزیر بیروت توسط مهاجمان ناشناس ترور شد و روز بعد جسد او به امان منتقل و در آنجا در قبرستان شهدای ام الحیران خاک
سپرده شد. آثار. برخی از کتاب های خود را در مورد مسئله فلسطین به زبان انگلیسی منتشر کرد. وی کتاب های متعددی به زبان های عربی و انگلیسی دارد، از جمله عناوین عربی آن ها: ترجمه ها:
رود پله دوی () یک رودخانه در استان یاقوتستان کشور روسیه است.
رود ایه کیت () یک رودخانه در استان یاقوتستان کشور روسیه است.
منطقه حفاظت شده دلتای رود لنا () یک پناهگاه حیات وحش در استان یاقوتستان کشور روسیه است.
رود ژابای () یک رودخانه در استان آق مولای کشور قزاقستان است.
این فهرست پژوهش های فلسفی () است، که بر اساس حروف الفبا تنظیم شده است.
کاروان المپیکی امارات متحده عربی، یکی از کاروان های حاضر در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ بود. این دوره از بازی ها از ۲۶ ژوئیه تا ۱۱ اوت ۲۰۲۴ (۵ تا ۲۱ امرداد ۱۴۰۳ خورشیدی) به میزبانی پاریس، پایتخت فرانسه برگزار شد. امارات یازدهمین حضور خود در بازی های المپیک را تجربه کرد و نتوانست هیچ مدالی کسب کند. شرکت کنندگان. ورزشکاران امارات در ۵ رشته ورزشی زیر به رقابت پرداختند.
ریخته ابوالقاسمی یا رخته یا ابوالقاسمی نام روستایی متروکه و دارای استحکامات از توابع بخش مرکزی شهرستان کاشمر در استان خراسان رضوی است. این روستا در دهستان بالا ولایت قرار دارد و برپایهٔ سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت آن خالی از سکنه بوده است. از جاذبه های گردشگری آن می توان به قلعه ابوالقاسمی اشاره کرد.
زورنا یکی از سازهای بادی سنّتی ارمنستان و سایر مناطق قفقاز است. این ساز از چوب ساخته شده و شکلی مخروطی دارد که در انتهای آن یک زبانهٔ دوگانه، قرار گرفته است. زورنا به طور معمول در موسیقی های فرهنگی-سنّتی (فولکلوریک)، جشن ها و مراسم های مختلف استفاده می شود و صدایی قوی و پر طنین دارد که می تواند در فضاهای باز نیز، به خوبی شنیده شود. تاریخچهٔ استفاده از زورنا به دوران باستان برمی گردد و این ساز، هنوز هم به عنوان یکی از نمادهای فرهنگی و موسیقایی ارمنستان، شناخته می شود. نوازندگان زورنا معمولاً تکنیک های خاصّی برای نفس گیری و نواختن این ساز استفاده می کنند که اجرای موسیقی را، بسیار منحصر به فرد و دلنشین، می کند. واژه شناسی. نام این ساز، «سرنا»، سرنخ هایی از منشأ آن ارائه می دهد. یک نظریه پیشنهاد می کند که «سرنا» از کلمهٔ فارسی «سورنای» مشتق شده است که از ترکیب «سور» (به معنای: جشن، مهمانی) و «نای» (به معنای: نی، نی لبک) تشکیل شده است. این ریشه شناسی به ارتباط تاریخی سرنا با مناسبت های جشن، اشاره دارد. نظریهٔ دیگری بیان می کند که اصطلاح ارمنی زورنا از واژهٔ هیتی یا لوویایی «زورنی» به معنای «شاخ» گرفته شده است. این
ارتباط نشان دهندهٔ پیوند احتمالی با سازهای باستانی آناتولی است. تاریخچه و منشأ. سرنا یک ساز بادی دو زبانه است که تاریخی غنی دارد و طی هزاران سال در مناطق جغرافیایی وسیعی، رواج یافته است. باور بر این است که این ساز از آسیای مرکزی و آناتولی باستان منشأ گرفته است. این امر با حضور سازهای مشابه سرنا در آثار هنری هیتی ها که به ۲۰۰۰ تا ۱۲۰۰ پیش از میلاد باز می گردد، تأیید می شود. تصاویر ساز مشابهی با نام «کرنا» نیز در آثار باستانی ایران از قرن ششم پیش از میلاد یافت شده است. سرنا تا قرن ششم پس از میلاد به عنوان یکی از سازهای برجسته در ایران شناخته می شد و محبوبیّت آن با گسترش اسلام بین قرون هفتم تا پانزدهم میلادی، افزایش یافت. امپراتوری عثمانی که تحت تأثیر فرهنگ ایران، قرار داشت؛ سرنا را به عنوان عنصری کلیدی در موسیقی مهتر (گروه های نظامی) خود پذیرفت. گسترش و تنوع یابی. گسترش وسیع امپراتوری عثمانی به طور قابل توجهی به انتشار سرنا در مناطق مختلف کمک کرد: گسترش به شرق: سرنا در قرن شانزدهم به چین رسید، جایی که به نام «سونا» شناخته می شود. گسترش به غرب: سرنا از طریق عثمانی ها به بالکان و بخش هایی از اروپای غربی معرفی شد
و منجر به ایجاد تنوعات منطقه ای مانند «زورلا» در مقدونیه شد. تأثیر در شمال آفریقا: سازهای مشابهی در شمال آفریقا ظهور کردند، مانند «زمّار» در تونس و طنجه. تأثیر ترکیه در سوریه. در سوریه، این ساز به جای «مزمار» عربی، «سرنا» نامیده می شود. این ترجیح برای نام گذاری ترکی ممکن است به دلیل تأثیرات تاریخی و فرهنگی ترکیه در این منطقه باشد. استفاده از سرنا در گروه های «عراضه» سوریه نیز، این ارتباط ترکی را، بیشتر نشان می دهد. میراث سرنا. تأثیر سرنا فراتر از گسترهٔ جغرافیایی آن، است. این ساز به عنوان پیشروی «شوم» اروپایی در نظر گرفته می شود که در نهایت به «اوبوا»ی مدرن تبدیل شد. این تبار، سهم مهم سرنا در توسعه سازهای موسیقی غربی را نشان می دهد. با وجود منشأ باستانی اش، سرنا همچنان بخشی حیاتی از سنت های موسیقی فولکلور در بسیاری از نقاط جهان است. حضور پایدار آن نشان دهندهٔ اهمیّت فرهنگی ماندگارش و صدای قدرتمند و برانگیزاننده ای است که تولید می کند.
در پایین صفحه فهرستی از مهرهای دمونها جمع آوری شده است. در دیوشناسی سیگیل ها امضاهای تصویری هستند که به دیوها، فرشتگان و دیگر جانداران فراطبیعی نسبت داده می شود. در دوره قرون وسطی سیگیل ها در جادوی مراسمی برای احضار این شیاطین مورد استفاده قرار می گرفت.
دوباره می سازمت وطن از مشهورترین شعرهای سیمین بهبهانی است. او این شعر را در روزهای آخر اسفند ۱۳۶۰ سرود که فضای ایران درگیر ناملایمات گوناگون بود. بهبهانی در نامه به صدرالدین الهی، فضای سرایش این شعر را توصیف کرد و گفت که آن را به سیمین دانشور هدیه داده است. اجرا. داریوش اقبالی این شعر را در آلبوم دوباره می سازمت وطن اجرا کرده است. او دربارهٔ این ترانه می گوید: «من همهٔ آهنگهام رو دوست داشتم که خوندمشون ولی به آهنگ «دوباره می سازمت وطن» افتخار می کنم.» همچنین شهرام ناظری این شعر را در مراسم درگذشت سیمین بهبهانی به آواز اجرا کرد.
داوید ریگون (؛ زادهٔ ) راننده خودروی مسابقه ای اهل ایتالیا است.
انجمن های اسلامی-مسیحی سازمان های سیاسی عرب فلسطینی بودند که در سال ۱۹۱۸ به عنوان بخشی از تلاش های جنبش ملی فلسطین برای ایجاد یک نهاد سیاسی مخالف صهیونیسم تشکیل شدند. هدف تشکیل آن «تلاش برای استقلال و اتحاد عربی، دفاع از حقوق عرب ها و اماکن مقدس آنها از نظر اقتصادی، سیاسی و اجتماعی، تلاش برای امنیت عرب ها از راه های مشروع مسالمت آمیز، کار برای پیشرفت عربها از منظر اخلاقی و مادی» اعلام شد. بستر اصلی این گروه ها عبارت بودند از: استقلال خواهی، مخالفت با اعلامیهٔ بالفور و ایدهٔ خانه ملی یهودیان در فلسطین، و مخالفت با مهاجرت گسترده یهودیان به فلسطین. انجمن های مسلمان-مسیحی به عنوان اولین مظاهر جنبش ناسیونالیستی فلسطینی با پایهٔ گسترده تلقی می شوند. در پایان دهه ۱۹۲۰ آنها دیگر اهمیت نداشتند. اعضای آن از طبقات بالای اجتماعی بودند و ثابت کردند که در متوقف کردن پیشرفت های صهیونیست ها بی اثر بودند و نتوانستند رهبری برای مردمی که به طور فزاینده ای نگران آینده بودند، فراهم کنند. تاریخ. در سال ۱۹۱۸، به دنبال شکست بریتانیا از ارتش عثمانی و ایجاد حکومت نظامی در فلسطین، تعدادی باشگاه سیاسی به نام انجمن های مسلمانان و مسیحیان
در تمام نقاط اصلی شهرها تأسیس شدند. انجمن های اسلامی-مسیحی فلسطینی در سال ۱۹۱۸ تشکیل یافتند. علی رغم روشن بودن هویت ملی عربی این انجمن ها، بنیانگذاران آنها مجبور شدند برای اجتناب از اعلام گرایش عربی در نامگذاری، تسلیم تمایل بریتانیا شوند که با توجه به اعلامیهٔ بالفور با عرب های فلسطین بر این اساس رفتار می شد که آنها «جمعیت غیر یهودی» فلسطین هستند، هرچند عرب ها ادر آن زمان اکثریت قریب به اتفاق جمعیت فلسطین را تشکیل می دادند. فشار بریتانیا در نظام انجمن که در اوایل سال ۱۹۱۹ توسط مقامات تصویب شد، نیز منعکس شده است. اولین انجمن مسلمان-مسیحی در نیمه اول سال ۱۹۱۸ در یافا به ریاست راغب ابوالسعود الدجانی و عضویت افراد سرشناس، تجار و برخی از روشنفکران یافا تأسیس شد. سپس این انجمن به ریاست عارف پاشا الدجانی در قدس تأسیس شد که اعضای آن شامل انجمن های لاتین و ارتدکس و برخی از نمایندگان مردم روستاهای مجاور قدس بود. این انجمن ها گسترش یافت و همهٔ شهرهای فلسطین را دربر گرفت. از جمله اعضای سرشناس، نجیب نصار، روزنامه نگار و سیاست مدار بود. او در سومین کنفرانس عرب فلسطین که در دسامبر ۱۹۲۰ در حیفا برگزار شد، به عنوان نمایندهٔ
انجمن های اسلامی-مسیحی در طبریه شرکت کرد؛ وی در آن کنفرانس بر ضرورت تشکیل نهادهای کارگری و دهقانی برای مقابله با شهرک سازی صهیونیست ها تأکید کرد.همچنین در چهارمین کنفرانس عرب فلسطین که در ماه مه تا ژوئن ۱۹۲۱ در قدس برگزار شد، به عنوان نمایندهٔ انجمن های اسلامی-مسیحی در حیفا شرکت کرد. این انجمن ها توانستند اولین کنگرهٔ ملی فلسطین را در سال ۱۹۱۹ در قدس برگزار کنند و به نمایندگی از عرب های فلسطین سخنرانی کنند. تلاش کردند بر سیاست در حال توسعهٔ بریتانیا در فلسطین تأثیر بگذارد و با نفوذ کمیسیون صهیونیستی که در آوریل ۱۹۱۸ از فلسطین بازدید کرد، مقابله کند. در سخنرانی در کنفرانس صلح پاریس، به سازماندهی افکار عمومی در مقابل کمیتهٔ کینگ رکراین، اعتراض به ادعاها و اقدامات صهیونیست ها، مخالفت با سیاست میهن ملی یهود، ترک سرزمین ها و مهاجرت یهودیان پرداختند. انجمن های اسلامی-مسیحی به سازماندهی برخی تظاهرات جهانی، طومارنویسی ها، درخواست ها و تقاضای دولت نمایندهٔ ملی کردند بدون اینکه به خشونت در روش های آن دست بزنند. به دلیل ترکیب طبقاتی و فرقه ای رهبران مربوطه، این انجمن ها و رهبران نتوانستند مخالفت عربی فلسطینی با صهیونیسم
را مؤثر جلوه دهند. این انجمن ها با افزایش کنترل جوانان بر اقدامات ملی فلسطین و ظهور امین الحسینی در صحنهٔ سیاسی به تدریج از بین رفتند.
فیزوستوم ها (physostome)، ماهی هایی هستند که دارای یک مجرای پنوماتیکی هستند. این مجرا بادکنک شنا را به لوله گوارشی متصل می کند و اجازه می دهد تا بادکنک شنا از طریق دهان پر یا تخلیه شود. این امکان نه تنها به ماهی اجازه می دهد تا مثانه خود را با تنفس دهانی (بلعیدن هوا) پر کند، بلکه میتواند به سرعت به سمت بالا و سطح آب بالا رود بدون اینکه مثانه تا نقطه ترکیدن منبسط شود. در مقابل، ماهیانی که بادکنک هوا ندارند، فیزوکلیستی نامیده می شوند. ماهی هایی که دارای فیزوستوم هستند شامل پرباله ماهیان، ماهی سرسوسماری ، بعضی از گونه های کپور، قزل آلا، شاه ماهی، گربه ماهی، مارماهی و شش ماهی است. در حالی که بادکنک شنا در ماهی به طور عمده به عنوان یک اندام شناوری عمل می کند، برخی از فیزوستوم ها (اگرچه نه همه) می توانند از بادکنک شنای خود به عنوان ریه استفاده کنند. این مکانیزم به آنها اجازه می دهد در شرایطی که سطح اکسیژن آب به حدی کاهش یافته است که منجر به مرگ ماهی های دیگر می شود، از اکسیژن بلعیده شده از اتمسفر و موجود در بادکنک شنا استفاده کرده و زنده بمانند.
جنایت در آفریقای جنوبی شامل تمامی جنایات خشونت آمیز و غیرخشونت آمیز است که در این کشور یا تحت صلاحیت آن رخ می دهند. هنگامی که این کشور با کشورهای دیگر مقایسه می شود، آفریقای جنوبی دارای سطح های بالای جنایات های خشونت آمیز است و شهرت دارد که همواره یکی از بالاترین سطح های قتل در جهان را دارد. این کشور همچنین نسبت به سایر کشورها سطح های بالای جرم های سازمان یافته را تجربه می کند. مجریان قانون و عدالت. آفریقای جنوبی به یک سیستم عدالت کیفری وابسته است که درگیر مشکلات زیادی است، از جمله ناکارآمدی، فساد و قطب بندی داخلی. پلیس. یک نظرسنجی در سال ۲۰۱۹ توسط Global Corruption Barometer نشان داد که پلیس آفریقای جنوبی (SAPS) به عنوان فاسدترین نهاد در کشور شناخته می شود. در سال ۲۰۲۰، اندرو ویتفیلد از حزب Democatic Alliance این نیرو را «فاسد تا اعماق» توصیف کرد و پیشنهاد تشکیل کمیته موقت پارلمانی برای بررسی فساد در پلیس آفریقای جنوبی (SAPS) را مطرح کرد. بسیاری از افسران (SAPS) رشوه هایی از دنیای زیرزمینی جرم قبول می کنند، به ویژه زمانی که مقامات عالی رتبه آن ها نیز در فساد مشهود هستند. افسران با درجات مختلف در اشکال مختلف
فساد، از جمله تقلب، باج خواهی، کمک به فرار زندانیان یا اعطای غیرقانونی قراردادها، دست داشته اند. تا سال ۲۰۲۰، ۲۸۶ پرونده فساد که شامل ۵۶۴ افسر پلیس می شد، در حال رسیدگی بودند. جنایات خشونت آمیز. آفریقای جنوبی دارای نرخ بسیار بالای قتل، خشونت مبتنی بر جنسیت، سرقت و درگیری های خشونت آمیز است. یک نظرسنجی برای دوره ۲۰۰۰–۱۹۹۰ که توسط دفتر مقابله با مواد مخدر و جرم سازمان ملل متحد گردآوری شده است، آفریقای جنوبی را از نظر حمله و قتل (به هر وسیله) به صورت سرانه در رتبه دوم و از نظر تجاوزات جنسی در رتبه اول بین ۶۰ کشور قرار داده است. جرم و جنایت کلی به صورت سرانه در میان این ۶۰ کشور در رتبه دهم قرار داشت. مؤسسه بین المللی تحقیقات جرم و عدالت سازمان ملل متحد پژوهشی را انجام داده است که نشان می دهد وضعیت جرم و جنایت در آفریقای جنوبی بیشتر شبیه به کشورهای در حال توسعه است. بر اساس آمار پلیس آفریقای جنوبی (SAPS) و آمار آفریقای جنوبی (SSA)، نرخ افزایش جرایم خشونت آمیز در آفریقای جنوبی (۲۰۱۶–۲۰۲۰) روند کندتری پیدا کرده بود، اما تا سال ۲۰۱۹/۲۰ معمولاً میزان این نوع جرایم به صورت سالانه افزایش می یافت. در آوریل ۲۰۲۲، نومبیو گ
زارش داد که ۵ مورد از ۲۰ شهر خطرناک جهان در آفریقای جنوبی قرار دارند. در سال ۲۰۲۳، شاخص جهانی صلح IEP، آفریقای جنوبی را از نظر صلح در رتبه ۱۳۰ از ۱۶۳ کشور (۳۲ از ۴۴ کشور در آفریقای جنوب صحرایی) قرار داد و هزینه خشونت در سال ۲۰۲۲ حدود ۳.۳۰ تریلیون راند (۱۷۶.۴۹ میلیارد دلار) یا ۱۵٪ تولید ناخالص داخلی کشور برآورد شد. قتل. در سه ماه آخر سال ۲۰۲۳، حدود ۸۵ نفر در روز در آفریقای جنوبی به قتل رسیدند. نرخ قتل در اواخر دهه ۱۹۸۰ و اوایل دهه ۱۹۹۰ به سرعت افزایش یافت. در سال ۲۰۰۱، احتمال کشته شدن یک شهروند آفریقای جنوبی در قتل بیشتر از مرگ در تصادف خودرو بود، اما نرخ قتل بین سال های ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۹ به نصف کاهش یافت و از ۶۷ به ۳۴ قتل در هر ۱۰۰,۰۰۰ نفر رسید. بین سال های ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۵، این نرخ به حدود ۳۲ قتل در هر ۱۰۰,۰۰۰ نفر تثبیت شد، هرچند تعداد کل کشته شدگان به دلیل افزایش جمعیت افزایش یافت. در سال ۲۰۱۶/۱۷، نرخ قتل به ۵۲ نفر در روز رسید و ۱۹,۰۱۶ قتل بین آوریل ۲۰۱۶ تا مارس ۲۰۱۷ ثبت شد. در سال ۲۰۲۲، نرخ قتل ۴۵.۵۳ در هر ۱۰۰,۰۰۰ نفر بود که چهارمین نرخ بالای جهان به گزارش UNODC محسوب می شد. استان های کیپ شرقی، کیپ غربی و کوازولو-ن