Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کاخ پریوری () یا شهرداری یکی از بهترین نمونه های کاخ های عمومی دوران کومونه قرون وسطی (قرن ۱۱) در ایتالیا است. این کاخ در میدان مرکزی Piazza IV Novembre در پروجا، اومبریا قرار دارد. ساختمان در طول تا خیابان بونکامبی امتداد دارد. هنوز بخشی از کومونه در آن مستقر است و در طبقه سوم، گالری ملی اومبریا قرار دارد. نام آن از پریوری ها گرفته شده است، بالاترین مقام سیاسی حاکم بر شهر در دوران قرون وسطی. تاریخچه و معماری. این کاخ به سبک معماری گوتیک بین سال های ۱۲۹۳ تا ۱۴۴۳ در چند مرحله ساخته شد. نامنظمی نما به دلیل طولانی بودن ساخت و الحاقات مداوم و ادغام ساختمان های پیشین توضیح داده می شود. قدیمی ترین بخش کاخ، محل سالن Sala dei Notari است که در گوشه بین Piazza IV Novembre و قرار دارد. این بخش دارای سه پنجره trifora با یک درگاه سه برگی به سمت میدان و ده پنجره trifora و چهار پنجره نورگیر به سمت کورسو است. این نخستین محل ساخت، بین ۱۲۹۳ و ۱۲۹۷، توسط معماران یاکوپو دی سروادیو و جیووانلو دی بنونتو، هر دو اهل پروجا، ایجاد شد. در اوایل قرن ۱۴، کل کاخ کاپیتانو دل پاپولو، که پیش تر برج-خانه مادونا دیالدیانا بود، در سمت غربی، یعن
ی بخش پنهان کاخ، ادغام شد. گسترش بعدی، بین ۱۳۱۷ تا ۱۳۲۶، توسط معمار آمبروگیو مایتانی از سیه نا مدیریت شد که همراه با برادرش لورنزو، برای مرمت آبراه مونتپاتسیانو استخدام شده بودند تا آب را به فواره میدان برسانند. در همین دوره، اقامتگاه هایی برای مقام جدید پریوری ها (تأسیس ۱۳۰۳، شامل ده نماینده از هر یک از انجمن های اصلی هنر، از مجموع ۴۴ انجمن موجود؛ آن ها تنها برای دو ماه در سمت خود خدمت می کردند و در کاخ مستقر می شدند) ساخته شد. محل اقامت آن ها شامل خوابگاه ها و اتاق های شورا در طبقه اول، آشپزخانه و سالن غذاخوری در طبقه دوم و سالن اصلی در طبقه سوم بود. این مکان ها از سال ۱۳۲۵ مورد استفاده قرار گرفتند، که هم زمان با ساخت Portale Maggiore بود، که ورودی اصلی کاخ شد. بین ۱۳۲۶ تا ۱۳۳۱، کومونه از بنونتو دی کولای دِی سرویتوری یک برج-خانه خریداری کرد که توسط یک گذرگاه به کاخ متصل شد، بالای خیابان فعلی Via dei Priori. بر روی برج قدیمی یک برج ناقوس ساخته شد. در سال ۱۳۳۱، کاپلا پریوری () در این مکان ساخته شد و به سن لوئیس از تولوز، برادر رابرت ناپل که از خاندان آنژو و متحد کومونه بود، وقف گردید؛ به همین دلیل، نشان لیلی
حکاکی شده بر روی نیم دایره درگاه و سمت کاخ در طول Via dei Priori در تقاطع با Via della Gabbia ظاهر شده است.
«به حال خود گذاشتن» ترانه ای از خوانندهٔ آمریکایی لیتون گرین و رپر آمریکایی لیل بیبی به همراهٔ گروهٔ موسیقی هیپ هاپ دونفرهٔ آمریکایی سیتی گرلز و رپر آمریکایی پی ان بی راک می باشد که در ۲۹ مهٔ سال ۲۰۱۹ به عنوان تک آهنگ اصلی آلبوم گردآوری شدهٔ کوالیتی کنترل تحت عنوان "خیابان هارا کنترل کن، جلد ۲" (۲۰۱۹) منتشر گردید. این ترانه توسط هیتمیکا و کاردیاک تهیه و تولید شده و نمونه برداری از ترانهٔ «نمی تونم به حال خودشون بذارمشون» اثر سی یرا به همراهٔ ۵۰ سنت در آن به کار رفته است.
خانواده بنتیوولیو () یک خانواده اشرافی ایتالیایی بود که در دوران رنسانس عملاً حاکم بولونیا شدند و مسئول اعطای خودمختاری سیاسی به شهر بودند، اگرچه حکومت آنها یک قرن دوام نیاورد. تاریخچه. حضور خانواده بنتیوولیو در بولونیا برای اولین بار در سال ۱۳۲۳ ثبت شده است. این خانواده که اصالتاً اهل قلعه ای به همین نام در همسایگی بولونیا بودند، ادعا می کردند که از نسل انزیو، پادشاه ساردینیا، پسر نامشروع فردریک دوم، امپراتور مقدس روم، هستند. در طول قرن چهاردهم، این خانواده که متعلق به یکی از اصناف کارگری در بولونیا بود، به عنوان رهبران طرفدار پاپ در قرن چهاردهم به قدرت رسیده بودند. در بحبوحه درگیری های جناحی کمون، در ۱۴ مارس ۱۴۰۱، جیووانی اول بنتیوولیو، با کمک جیان گالئاتزو ویسکونتی، خود را سینیوره و گونفالونیه دی جوستیزیا اعلام کرد. با این حال، ویسکونتی ها از جووانی دلخور شدند و او در ۲۶ ژوئن ۱۴۰۲ در نبرد کازالکیو شکست خورد و کشته شد و در کلیسای سن جاکومو ماجوره به خاک سپرده شد. در طول چند دهه بعد، وضعیت سیاسی شهر - و سرنوشت خانواده - غیرقابل پیش بینی باقی ماند. پسر جووانی اول، آنتون گالئاتزو (یا آنتونگالئاتزو، حدود ۱۳۸۵–۱
۴۳۵)، مدرس حقوق مدنی بود که برای مدت کوتاهی در سال ۱۴۲۰ قدرت را در بولونیا به دست گرفت، اما به سرعت سرنگون شد. او به یک کوندوتیرو تبدیل شد و در ۲۳ دسامبر ۱۴۳۵ به دلیل ترس از قدرت روزافزونش توسط مقامات پاپ ترور شد (او در ماه دسامبر به بولونیا بازگشته بود). در طول سلطنت خود، بنتیوولیو تیول قلعه بولونیز را دریافت کرد. در سال ۱۴۳۸، آنیبال اول بنتیوولیو، پسر فرضی آنتون گالئاتزو (گفته می شود مادرش، لینا کانیجیانی، از نسب پسر مطمئن نبود و این موضوع با تاس حل شد)، شورشی را در شهر علیه پاپ رهبری کرد. او سعی کرد با ویسکونتی میلان صلح کند و پاپ را متقاعد کند که بولونیا را تحت سلطه پاپ قرار ندهد. در سال ۱۴۴۲، نیکولو پیچینینو، از کوندوتیرهای ویسکونتی، آنیبال و هوادارانش را در وارانو زندانی کرد، اما آنیبال در سال ۱۴۴۲ توسط گالئاتزو مارسکوتی آزاد شد. هنگامی که آنیبال به بولونیا بازگشت، اختیارات حکومت به او واگذار شد، نشانه ای از اینکه شهر اهمیت سیاسی خانواده را به رسمیت شناخته است. با این حال، در ۲۴ ژوئن ۱۴۴۵، با حمایت پاپ اوژن چهارم، باتیستا کانشی، موفق به ترور رقیب خود آنیبال شد. سانته اول (۱۴۲۶–۱۴۶۳) جانشین آنیبال شد. سا
نته نیز از پدر و مادری مشکوک برخوردار بود، اما گفته می شود که پسر ارکوله بنتیوولیو، پسرعموی آنیبال اول، بوده است. سانته که در اصل شاگرد صنف پشم فلورانس بود، از سال ۱۴۴۲ به عنوان رئیس بولونیا حکومت کرد. سانته بنتیوولیو که توسط کوزیمو د مدیچی حمایت مالی می شد، دوره کوتاهی از آرامش سیاسی را آغاز کرد. این شهر که همیشه از نظر فنی تحت حاکمیت پاپ بود، به نوعی خودمختاری واقعی دست یافت و رژیمی از نوع فئودالی را با یک سنای اشتراکی متشکل از اشراف زمین دار، ثروتمندان جدید و اشراف پاپ بازسازی کرد. بولونیا همچنین روابط خود را با ونیز، میلان و فلورانس تقویت کرد. جانشین سانته، جیووانی دوم (۱۴۴۳–۱۵۰۸)، پسر آنیبال اول، بود که به عنوان مستبد واقعی بولونیا حکومت می کرد. در سال ۱۵۰۶، خانواده اشرافی بنتیوولیو توسط پاپ ژولیوس دوم، زمانی که جووانی دوم را از بولونیا اخراج کرد، به نابودی کشیده شدند. آنیباله دوم (۱۴۶۹–۱۵۴۰)، پسر جووانی دوم، در سال ۱۴۸۷ با لوکرزیا دِسته، دختر نامشروع دوک ارکوله اول فرارا، ازدواج کرد. او به عنوان یک کوندوتیر خدمت می کرد. در جریان شورشی در سال ۱۵۱۱ علیه ژولیوس دوم، آنیباله دوم با کمک فرانسوی ها کنترل بولو
نیا را به دست گرفت، اما تنها یک سال توانست حکومت کند. او مورد نفرت سایر خانواده های رقیب، مانند گیسلیری و کانِتولی، قرار گرفت و متعاقباً ترور شد. آنیباله دوم آخرین حاکم از نسل او بود. در تبعید، خانواده بنتیوولیو در فرارا مستقر شدند و چندین اسقف برجسته را تربیت کردند.
قلعه فنیس (, ) یک قلعهٔ قرون وسطایی ایتالیایی است که در شهر فنیس واقع شده است. این قلعه یکی از مشهورترین قلعه های واله دائوستا محسوب می شود و به دلیل معماری خاص خود و داشتن برج ها و دیوارهای قلعه ای، به یکی از جاذبه های اصلی گردشگری این منطقه تبدیل شده است. تاریخچه. این قلعه برای نخستین بار در سال ۱۲۴۲ در یک سند به عنوان ملک ویکنتهای آوستا، خانواده ذکر شده است. در آن زمان، احتمالاً قلعه تنها یک برجک دفاعی ساده با دیوارهایی احاطه شده بود. از سال ۱۳۲۰ تا ۱۴۲۰، تحت حکومت آیمون چالان و پسرش بونیفاس یکم چالان، قلعه به شکل فعلی خود گسترش یافت. در دوران حکومت آیمون، قلعه شکل پنج ضلعی به خود گرفت، دیوار مرزی خارجی ساخته شد و بسیاری از برج ها تکمیل گردیدند. در سال ۱۳۹۲ بونیفاس چالان کمپین ساخت و ساز دوم را آغاز کرد تا پلکان و بالکن های حیاط داخلی و زندان ساخته شوند. او همچنین نقاش پیه مونته ای به نام جاکومو جاکریو را برای نقاشی نقاشی های دیواری در کلیسا و حیاط داخلی مأمور کرد. تحت حکومت بونیفاس یکم، قلعه به اوج شکوه خود رسید و به یک حیاط ثروتمند با باغچه، تاکستان و باغی تبدیل شد که ارباب و مهمانانش در آن استراحت می کر
دند. قلعه تا سال ۱۷۱۶ در مالکیت اربابان چالان باقی ماند، تا اینکه ژرژ-فرانسوا چالان مجبور شد آن را به کنت بالداساره کاستلّار از سالوتزو پاسانا بفروشد تا بدهی های خود را پرداخت کند. این فروش برای قلعه آغاز دوره ای از افول محسوب شد و قلعه به یک منزل روستایی تبدیل شد و از آن به عنوان اصطبل و انبار استفاده شد. در سال ۱۸۹۵ معمار آلفردو دَ آندراده آن را خرید و کمپینی برای مرمت ساختارهای آسیب دیده آغاز کرد. در سال ۱۹۳۵ کمپین دوم توسط دو وچّی و مستورینو مرمت را تکمیل کرد و به قلعه شکل کنونی آن را داد. اتاق ها نیز با مبلمان دوره چوبی تجهیز شدند. امروزه قلعه در مالکیت منطقه خودمختار دره آوستا قرار دارد و به موزه تبدیل شده است.
قلعه سنت پیر (, ) یک قلعهٔ اواخر قرن دوازدهم است که در شهرستان سنت پیر در واله دائوستا، ایتالیا واقع شده است. تاریخچهٔ اولیه. نخستین مدارک مربوط به قلعه به اواخر قرن دوازدهم بازمی گردد و تصور می شود که در همان زمان قلعه نخستین بار ساخته شده است. قلعهٔ اصلی که بسیار ساده تر از شکل کنونی بود، تنها شامل دیوارهای ابتدایی و دو برج می شد. در طول قرون بعدی، قلعه مالکان متعددی داشت که از جمله اعضای دودمان ساووی بودند. یک خانواده از اشراف محلی به نام خانهٔ رونکاس (یا "Maison de Roncas" به فرانسوی) در قرن هفدهم قلعه را خریداری کردند و این خانواده قلعه را به یک اقامتگاه بزرگ و مستحکم توسعه دادند. تاریخچهٔ بعدی. پس از آن، قلعه به حال خراب افتاد تا اینکه در دههٔ ۱۸۷۰ توسط بارون امانوئله بولاتی خریداری شد. او قلعه را بازسازی کرد و بسیاری از امکانات آن را مدرن کرد. قلعه تا قرن بیستم در مالکیت خانوادهٔ او باقی ماند و سپس به شهر سنت پیر واگذار شد و به موزهٔ منطقه ای علوم طبیعی تبدیل شد. در سال ۱۸۲۴، قلعه توسط هنرمند سیار جیمز دافیلد هاردینگ نقاشی شد. در پای قلعه، کلیسای جامع سنت پیر با نمای سفید گچ، که در سال ۱۸۷۲ ساخته شده ا
ست، قرار دارد.
قلعه استنزه () (قلعهٔ خاندان استه) یا ("قلعهٔ سنت میکل") یک خندقدار قرون وسطایی است که در مرکز فرارا، شمال ایتالیا واقع شده است. این قلعه از یک بنای بزرگ با چهار برج گوشه ای تشکیل شده است. تاریخچه. در تاریخ ۳ مه ۱۳۸۵، مردم فرارایی که از مالیات ها و سیلاب هایی که خرابی های زیادی به بار آورده بود به شدت ناامید شده بودند، به کاخ مارکویس نیکولو دوم د’استه رفتند تا از توماسو دا تورتونا، مقام عالی که مسئول وضعیت وخیم شناخته می شد، مشورت بگیرند. نیکولو تمام روز تلاش کرد شورش را آرام کند، اما تا عصر مشخص شد که خشم مردم افزایش یافته و امنیت خانواده استه در خطر است؛ بنابراین دستور داده شد تا توماسوی بدنام فراخوانده شود؛ او اعتراف و مراسم عشای ربانی دریافت کرد و سپس به جمعیت سپرده شد که او را تکه تکه کردند. این رویداد که بعدها به مرگ رهبران شورش انجامید، مارکویس را متقاعد کرد که کاخ خانواده (که اکنون پالازو کوموناله است) برای تضمین امنیت اشراف در صورت ناآرامی کافی نیست؛ بنابراین او دستور ساخت یک قلعهٔ دفاعی در سمت شمال کاخ را داد و پروژه را به معمار بارتولینو دا نووارا سپرد. او از یک برج موجود قبلی (Torre dei Leoni) که
بخشی از دیوارهای دفاعی بود، استفاده کرد. در آن زمان این برج بسیار جنوبی تر از موقعیت کنونی قرار داشت و تقریباً در امتداد کورسو جیووکا و ویاله کاور قرار داشت. این برج با دیوارهای پرده ای به سه برج دیگر که برای این پروژه ساخته شده بودند متصل شد. بین اقامتگاه استه و قلعهٔ جدید یک گذر هوایی (احتمالاً چوبی) ساخته شد تا مردم بتوانند از یکی به دیگری فرار کنند. با رشد شهر، دیوارهای شهری جابجا شدند و عملکرد دفاعی قلعه کمتر اهمیت یافت و آپارتمان هایی در داخل آن ساخته شد که اکنون به عنوان الحاقیه ای به کاخ دربار محسوب می شد. از زمان هرکول اول د’استه، مدارک متعددی از ساخت آپارتمان ها و گسترش و بهبود آن ها موجود است. تغییرات نهایی توسط هرکول دوم پس از آتش سوزی در ۱۵۴۴ که محل اقامت پیشین را آسیب زده بود، دستور داده شد. معمار جیورلامو دا کارپی ظاهر خارجی قلعه را به شکلی داد که هنوز امروز قابل مشاهده است، هرچند فضای داخلی چندین بار در طول زمان بازسازی شده است. پس از انتقال خانواده استه به مودنا، قلعه به محل اقامت نمایندهٔ پاپ تبدیل شد که قلمرو فرارا را به عنوان فرماندار مدنی اداره می کرد (برای مدت حداکثر چهار سال). تغییرات ک
می در ساختار ساختمان انجام شد که برجسته ترین آن افزایش ارتفاع راولین شمالی (اتاقی که اکنون کافه در آن قرار دارد) بود. در سال ۱۸۶۰ فرارا به پادشاهی ایتالیا ملحق شد. قلعه که اکنون مالکیت دولتی داشت، در سال ۱۸۷۴ توسط استان فرارا به قیمت ۷۰٬۰۰۰ لیره ایتالیا خریداری شد و ساختمان به عنوان مرکز فرمانداری استفاده شد. در دهه های بعد، قلعه پروژه های بازسازی کوچک زیادی را تجربه کرد، به ویژه بین ۱۹۱۰ تا ۱۹۳۰ که برخی تلاش ها بسیار مشکوک بودند. در جریان جنگ جهانی دوم، قلعه توسط بمباران هوایی فرارا در جنگ جهانی دوم به شدت آسیب دید و در سال ۱۹۴۶ بخشی از آن بازسازی شد.
خاندان اوردلافی () خانواده ای اشرافی بودند که از قرن سیزدهم تا ۱۵۰۴، با برخی دوره های فترت، بر رومانیای سفلی و ناپولی حکومت می کردند. تاریخچه. ریشه خاندان اوردلافی مشخص نیست، اما خودشان مدعی نسب بردن از «لور د لافیا»، سربازی آلمانی تحت خدمت برنگار اول ایتالیا در سال ۸۸۹ بودند. او به عنوان فرماندار فورلی منصوب شد که شروع به حکومت به عنوان یک کمون آزاد کرد. در سال ۹۱۰، لور د لافیا تلاش کرد تا شهر را فتح کند، اما به راونا تبعید شد. وارثان او با نام های مستعار «لوردلافی»، «اوردلاف» و در نهایت «اوردلافی» شناخته شدند. شاخه رومانیا. در قرن سیزدهم، تئوبالدو اوردلافی با کشتن جولیوس سوم ناپولی، فورلی را فتح کرد و آن را به دژی برای گیبلین ها تبدیل کرد. تئوبالدو به امپراتور فردریک دوم نزدیک بود و راونا و فائنتسا را با خود محاصره کرد. فردریک دوم برای جبران، رسماً تئوبالدو را به عنوان سینیور فورلی منصوب کرد. پسر تئوبالدو، اسکارپتا اوردلافی، در سال ۱۳۰۲ با حمایت گوئلف های «سفید» به رهبری دانته آلیگیری، جنگی را علیه جمهوری فلورانس آغاز کرد. در سال ۱۳۰۳، اسکارپتا با پودستا فولچیری دا کالبولی برای کنترل فورلی جنگید. در نهایت،
کالبولی ها شکست خوردند و اوردلافی ها آنها را از شهر بیرون کردند. بعدها، اسکارپتا برتینورو را فتح کرد. برادر اسکارپتا، فرانچسکو اول اوردلافی، جانشین او شد تا بر فورلی حکومت کند و با خاندان مونته فلترو علیه خاندان مالاتستا، خاندان گوئلف که بر چزنا و ریمینی حکومت می کردند، متحد شد. فرانچسکو دوم اردلافی، برادرزاده فرانچسکو اول، در سال ۱۳۵۶ میلادی، زمانی که کاردینالد آلبورنوز برای برقراری مجدد نظام پاپی در رومانیا منصوب شد، قدرت را از دست داد. فرانچسکو دوم که توسط دشمنان احاطه شده بود، ابتدا فائنتسا، سپس چزنا و برتینورو را در سال ۱۳۵۷ از دست داد. فرانچسکو دوم سعی کرد مزدوران شرکت بزرگ را به کار گیرد، اما آلبورنوز ابتدا آنها را استخدام کرد. فرانچسکو دوم که شکست خورد، از فورلی اخراج شد و تنها کاستروکارو و فورلیمپوپولی را به دست آورد. در سال ۱۳۷۶، سینیبالدو اول اردلافی، فورلی و سرزمین های آن را دوباره فتح کرد، اما توسط برادرزاده اش پینو اول اردلافی مسموم شد، کسی که بعداً در سال ۱۳۹۹، پسر سینیبالدو، جیووانی، را نیز مسموم کرده بود تا فورلی را برای خود به دست آورد. این قتل ها آغاز زوال اودرلافی را رقم زد، اگرچه جانشینان
پینو مدتی به حکومت بر فورلی ادامه دادند. در سال ۱۴۲۵، پس از مرگ تئوبالدو دوم اردلافی، فورلی تحت کنترل اسقف نشین درآمد. در سال ۱۴۳۳، آنتونیو اردلافی، سیگنوریا را احیا کرد، اما اردلافی ها توسط پاپ سیکتوس چهارم از فورلی اخراج شدند و او برادرزاده اش، جیرولامو ریاریو، را به عنوان لرد فورلی و ایمولا منصوب کرد. در سال ۱۵۰۳، چزاره بورجیا، که تنها دو سال قبل به عنوان «دوک رومانیا» لقب گرفته بود، و خانواده اش قدرت خود را در ایالات پاپی از دست دادند، و آنتونیو ماریا اردلافی بار دیگر کنترل فورلی را به دست گرفت. با این حال، تنها یک سال بعد، آنتونیو ماریا بدون فرزند پسر درگذشت و به سلسله خاندان اردلافی پایان داد. شاخه ونیزی. سلسله خاندان فالیرو. دیگر نوادگان لور د لافیا به جمهوری ونیز نقل مکان کردند و نام خانوادگی خود را به «فالیرو» یا «فالدرو» تغییر دادند که شکل معکوس «اوردلاف» است. در ونیز، شاخه فالیرو قدرتمند شد و در اوایل قرن دوازدهم نیز دو دوج داشت: ویتاله فالیرو (۱۰۸۴–۱۰۹۵) و اوردلافو فالیرو (۱۱۰۲–۱۱۱۷). در سال ۱۲۱۱، فالیروها اولین مهاجران ونیزی در دوک نشین کاندیا (کرت فعلی) بودند و تجارت سودآوری را با سایر کشورهای
مدیترانه آغاز کردند. افول این خانواده در سال ۱۳۵۵ آغاز شد، زمانی که دوج مارینو فالیرو سعی کرد کودتایی را در ونیز انجام دهد و سلطنت برقرار کند، اما شکست خورد و سر از تنش جدا شد. اگر فالیروهای مهم دیگری وجود داشتند، دیگر هرگز دوج نشدند و در پایان قرن چهاردهم این خانواده ناپدید شد.
اورسانمیکله، یا (؛ از کوتاه شدن عبارت توسکانی "Orto di San Michele"، به معنی "باغ" یا "باغچه آشپزخانه میکائیل") یک ساختمان شهرداری و کلیسا (ساختمان) در شهر فلورانس در ایتالیا است. ویژگی منحصربه فرد این بنا در معماری نه تنها به دلیل چندمنظوره بودن آن به عنوان بازار غلات، انبار غله و نمازخانه است، بلکه میشکان ساخته اورکانیا، که به اوج هنر معماری گوتیک ایتالیا شناخته می شود، و برنامه مجسمه سازی در چهار نما، که قدیس حامیان انجمن های اصلی فلورانس را نشان می دهد، نیز استثنایی است. این بنا شامل چندین نخستین اثر در مجسمه سازی مرمر و مجسمه برنزی و آثار جاودانه هنر رنسانس توسط لورنتسو گیبرتی، دوناتلو و نانی دی بانکو است. پیشینه تاریخی. در اواخر قرن سیزدهم، فلورانس دوره ای از شکوفایی و آرامش نسبی را تجربه کرد. طبقه متوسط در انجمن ها سازماندهی شد و در دو جناح سیاسی مخالف قرار گرفت: "گوئلف ها و گیبلین ها" که در نبرد با ارباب رعیتی اشرافیت قدرت را به دست آورده بودند، به پاپ وفادار بودند، در حالی که جناح دیگر به امپراتور مقدس روم وفادار بود. پس از وقایع مهم دهه ۱۳۶۰ و پس از ۱۴۸۲، الیگارشی ثروتمندترین و قدرتمندترین انجمن ها
بر شهر حکومت کرد. این انجمن ها شامل بانکداران، قضات و دفترخانه ها، تولیدکنندگان پارچه و بازرگانان بودند و نجیب زادگان که عضو انجمن ها نبودند، کنار گذاشته شدند. فلورانس شاهد رونق ساخت و ساز بود، با ساخت بناهای خصوصی، عمومی و کلیسایی و همچنین زیرساخت های جدید: کلیسای جامع سانتا ماریا دل فیوره (۱۲۹۶)، کلیسای دومینیکن باسیلیکای سنت ماریا نولا (۱۲۹۴) و کلیسای فرانسیسکن سانتا کروچه (۱۲۹۵)، کاخ وکیو (۱۲۹۸)، بازسازی بادیا و سومین توسعه دیوارهای شهر (۱۲۹۴)، که شامل سانتیسیما آنونزیاتا و اگنیسانتی شد، و بازار غلات اورسانمیکله (۱۲۹۰) با وجود درگیری ها و جنگ های مکرر، سیلاب ۱۳۳۳ که چهار پل شهر را تخریب کرد، ورشکستگی دو بانک اصلی در ۱۳۴۶ و برداشت بد دو سال بعد، شدیدترین بحران، مرگ سیاه بود. نخستین ظهور آن در ۱۳۴۰ و شیوع فراگیر اروپایی در ۱۳۴۸، حدود نیمی از ۱۰۰٬۰۰۰ ساکن فلورانس را از بین برد.
کاپلا کولئونی (زبان ایتالیایی: "Cappella Colleoni") یک نمازخانه تدفینی رنسانس است که در سال ۱۴۷۶ به دستور بارتولومئو کولئونی به عنوان آرامگاه شخصی او ساخته شد، طراحی آن توسط جووانی آنتونیو آمادئو انجام شد و به سنت یوحنا تعمیددهنده اختصاص یافت. این کاپلا در میدان کلیسای جامع برگامو، در کنار باسیلیکای سنت ماریا ماجوره قرار دارد. تاریخ. این بنا به دستور بارتولومئو کولئونی به عنوان آرامگاه یادمانی خود ساخته شد و به سنت های ناتانائیل، مرقس و یحیی اختصاص یافت. ساخت آن بین سال های ۱۴۷۰ تا ۱۴۷۶ انجام شد اما به طور کامل تکمیل نشد و برخی کارها بعداً افزوده شدند. در ابتدا ساخت توسط دوست کوندوتیرو، معمار آلسیو آگلیاردی، نظارت شد که به عنوان عضو با طرف های ذینفع در تماس بود تا مجوزهای مختلف، هم مذهبی و هم شهرداری، لازم برای ساخت را دریافت کند. در مورد تاریخ ها، به ویژه سال آغاز ساخت، بحث هایی وجود دارد: برخی ۱۴۷۰ و برخی دیگر، مانند بلوتی، ۱۴۷۲ ذکر کرده اند. هر دو تاریخ قابل قبول است اگر به نویسنده قرن هفدهم، دوناتو کالوی، که در ۱ ژوئن ۱۴۷۰ نوشت "[...] امروز پایه های کاپلا یا نمازخانه مجاور سنت ماریا ماجوره گذاشته شد، که ت
وسط کاپیتان مشهور بارتولومئو در یاد همیشگی خود ساخته شد و آرامگاه باشکوه او بعداً در آنجا برپا گردید." با این حال، تمام اسناد رسمی مشاوره شده نشان می دهد تا ۱۴۷۲ هیچ کاری آغاز نشده بود. در ۶ مارس ۱۴۷۰، دختر مورد علاقه کوندوتیرو، مدا، فوت کرد و این امر می توانست انگیزه ای قوی برای ساخت آرامگاه فراهم کند، که نشان می دهد کالوی ممکن است تاریخی را ذکر کرده باشد که اگر واقعی نبوده، حداقل مورد نظر و با انگیزه کولئونی بوده است. با این حال، ساخت واقعی مجموعه یادمانی از سال ۱۴۷۲ با تخریب صندوقخانه کلیسا سنت ماریا ماجوره و ایوان جلوی آن آغاز شد. وجود این sacristy در ابتدای ۱۴۷۲ با درخواستی از سوی روسای کلیسا به کولئونی که "eum rogabant ne destrueret"، اثبات می شود.
خاندان بوربون-دو سیسیلی () شاخه ای از خاندان بوربون است که بیش از یک قرن در قرن های ۱۸ و ۱۹ بر جنوب ایتالیا و سیسیل حکومت کردند. این خاندان از طریق فیلیپ، دوک آنژو (که بعدها فیلیپ پنجم اسپانیا شد)، نوه کوچکتر لویی چهاردهم فرانسه (۱۶۳۸–۱۷۱۵) که سلسله بوربون را در سال ۱۷۰۰ در اسپانیا با نام فیلیپ پنجم (۱۶۸۳–۱۷۴۶) تأسیس کرد، از دودمان کاپتی ها به ارث رسیده است. در سال ۱۷۵۹، نوه کوچکتر شاه فیلیپ به پادشاهی های ناپل و سیسیل پیوست و به ترتیب فردیناند چهارم و فردیناند سوم (۱۷۵۱–۱۸۲۵) را از آن قلمروها به دست آورد. نوادگان او تاج و تخت مشترک را که در سال ۱۸۱۶ به عنوان «پادشاهی دو سیسیل» ادغام شد، تا سال ۱۸۶۱ اشغال کردند و پس از آن از تبعید ادعای آن را کردند و خانواده بوربون-دو سیسیل موجود را تشکیل می دهند. جانشینی خاندان بوربون-دو سیسیل از سال ۱۹۶۰ مورد اختلاف بین خاندان ارشد کالابریایی، که در حال حاضر توسط شاهزاده پدرو، دوک کالابریا (متولد ۱۹۶۸) نمایندگی می شود، و خاندان جوان کاسترو، که در حال حاضر توسط شاهزاده کارلو، دوک کاسترو (متولد ۱۹۶۳) نمایندگی می شود، بوده است. تلاش هایی برای آشتی در سال ۲۰۱۴ انجام شد، اما پس
از آن، بحث و جدل در خانواده ادامه یافت، زیرا شاهزاده کارلو، دوک کاسترو، در سال ۲۰۱۶ قانون ارشدیت مطلق پسر را لغو کرد و با مخالفت با سنت جانشینی پسر در خاندان بوربون-دو سیسیلی، دختر ارشد خود را وارث خود قرار داد. نام. نام «بوربون-دو سیسیلی» (که گاهی اوقات به «بوربون-سیسیلی» خلاصه می شود) ترکیبی از تبار پدری (بوربون) و نام سرزمینی سابق آنها (دو سیسیلی) است. پادشاهی دو سیسیل. نام پادشاهی دو سیسیل از اتحاد پادشاهی سیسیل با پادشاهی ناپل (که پادشاهی شبه جزیره سیسیل نامیده می شود) توسط شاه آلفونسو پنجم آراگون در سال ۱۴۴۲ گرفته شده است. این دو از زمان نماز مغرب سیسیل در سال ۱۲۸۲ از هم جدا شده بودند. با مرگ شاه آلفونسو در سال ۱۴۵۸، پادشاهی ها بین برادرش جان دوم آراگون که سیسیل را در اختیار داشت و پسر نامشروعش فردیناند که پادشاه ناپل شد، تقسیم شدند. تاج و تخت های ناپل و سیسیل از نظر عملکردی از هم جدا ماندند، هرچند اغلب توسط یک پادشاه اداره می شدند، تا زمان اتحاد رسمی آنها در سال ۱۸۱۶. هنگامی که شاهزاده فردیناند پیوس در سال ۱۹۶۰ درگذشت، هیچ فرزند ذکوری از خود به جا نگذاشت و دو شاخه از خانواده ادعای حق جانشینی او به عنوا
ن رئیس خاندان را داشتند. فردیناند پیوس هفت برادر کوچکتر داشت. در زمان مرگ فردیناند پیوس در سال ۱۹۶۰، برادر بزرگتر، کارلوس (۱۸۷۰–۱۹۴۹) فوت کرده بود، اما فرزندانی از خود به جا گذاشته بود. برادر بعدی که زنده ماند، رانیری (۱۸۸۳–۱۹۷۳) بود. طبق قانون ارشدیت، ریاست معمولاً از طریق کارلوس به پسرش آلفونسو منتقل می شد. رانیری ادعای آلفونسو را با این استدلال که کارلوس هنگام اجرای قانون کن در سال ۱۹۰۰، در انتظار ازدواجش در سال بعد با مرسدس، پرنسس آستوریاس، وارث احتمالی تاج و تخت اسپانیا، از هرگونه ادعایی بر جانشینی دو سیسیلی از سوی خود و وراثش صرف نظر کرده بود، به چالش کشید. آلفونسو تفسیر متفاوتی از قانون کن ارائه داد و آن را تنها در صورتی مؤثر دانست که کارلوس به تخت سلطنت اسپانیا برسد. او همچنین این موضع را اتخاذ کرد که قانون کن طبق قوانین جانشینی خود خاندان دو سیسیلی نامعتبر است، زیرا این قوانین تنها یک دلیل خاص برای انصراف ارائه می دهند و آن در صورتی است که تاج و تخت اسپانیا و دو سیسیلی در یک نفر متحد شود - که از سال ۱۷۵۹ اتفاق نیفتاده است. علیرغم تحقیقات پنج نهاد عالی دولت اسپانیا که به اتفاق آرا به این نتیجه رسیدند
که مدعی مشروع، مرحوم اینفانته کارلوس، دوک کالابریا، است، خاندان جوان همچنان ادعای خود را ادامه می دهد. در ۲۵ ژانویه ۲۰۱۴، نمایندگان دو شاخه رقیب، شاهزاده کارلو (از نسل کاسترو) و شاهزاده پدرو، که در آن زمان دوک نوتو (از نسل کالابریا) بود، به طور مشترک تعهد آشتی نسبی را امضا کردند. این سند هر دو شاخه را به عنوان اعضای یک خاندان به رسمیت شناخت و هر دو را متعهد کرد که به دنبال آشتی و توافق بیشتر باشند، در عین حال عناوینی را که در آن زمان توسط هر شاخه ادعا می شد، به رسمیت شناخت. در مراسم عشای ربانی مقدس در کلیسای سنت پیتر که در ۱۴ مه ۲۰۱۶ در رم برگزار شد، در جریان زیارتی توسط اعضای نشان کنستانتین که توسط شاهزاده کارلو به رم و شهر واتیکان اعطا شده بود، شاهزاده کارلو تصمیم خود را برای تغییر قوانین جانشینی علنی کرد. او ادعا کرد که این تغییر به این دلیل است که قوانین جانشینی (همان طور که ادعا می کرد) با قوانین بین المللی و اروپایی سازگار باشد و هرگونه تبعیض بین زن و مرد را ممنوع کند. از این پس، قانون ارشدیت مطلق برای نوادگان مستقیم او اعمال می شود و دختر بزرگترش توسط او به عنوان وارث آشکار معرفی می شود. شاهزاده پدرو ع
لناً اعتراض کرد که اعلامیه شاهزاده کارلو ناقض مفاد توافق نامه آشتی آنها است، و کارلو در پاسخ گفت که «بی ثبات سازی» بیشتر می تواند منجر به فسخ پیمان ۲۰۱۴ شود. القاب. فرزندان و نوه های پسری پادشاه دو سیسیل عنوان شاهزاده(ان) سلطنتی دو سیسیل را با عنوان والاحضرت سلطنتی به خود اختصاص دادند. سایر نوادگان پدری پادشاه، که از ازدواج های مجاز متولد شده بودند، عنوان شاهزاده(ان) دو سیسیل را با عنوان والاحضرت سلطنتی به خود اختصاص دادند. از سال ۱۸۶۱، و مشابه اعضای خاندان بوربون-پارما، عنوان شاهزاده(ان) بوربون-دو سیسیل برای اعضای این خانواده و توسط آنها برای برجسته کردن عضویتشان در خاندان بوربون استفاده شده است. عنوان پرنسس همچنین توسط همسران شاهزادگان این خاندان به شرط تأیید ازدواج از سوی سلسله، به آنها داده می شود.
خانواده آپیانی () یک خانواده اشرافی ایتالیایی بودند که اصالتاً اهل آل پیانو یا آپیانو بودند، نامی که اکنون ناپدید شده و با نام مدرن لا پیوه در کومونه پونساکو، توسکانی شناخته می شود. آنها از اوایل قرن پانزدهم تا سال ۱۶۲۸، قلمرو پیومبینو را در اختیار داشتند. تاریخچه. این خانواده در منطقه آپیانو وال دِرا، در استان امروزی پیزا، ریشه داشتند. اولین عضو شناخته شده، گوآرنیتو دِآپیانو، سردفتر اسناد رسمی است که بین سال های ۱۲۰۰ تا ۱۲۵۵ زندگی می کرد؛ پسرش یاکوپو (که در پیزا حدود سال های ۱۲۳۰ تا ۱۲۹۰ شکوفا شد) نیز سردفتر اسناد رسمی بود و همچنین نوه اش بنونوتو که رئیس شرکت سردفتران اسناد رسمی پیزان شد. نوه او، وانی، که او نیز سردفتر اسناد رسمی بود، در سال ۱۳۴۷ به مقام آنزیانو ("بزرگتر"، به معنی کنسول) پیزا و سپس صدراعظم سنای لوکا رسید، پیش از آنکه در ماه مه ۱۳۵۵ در پیزا گردن زده شود. پسرش، یاکوپو (حدود ۱۳۲۲–۱۳۹۸) صدراعظم جمهوری پیزا و رئیس حزب سیاسی راسپانتی، وابسته به خانواده دلا گراردسکا، شد. در سال ۱۳۹۲، پس از ترور پیترو گامباکورتی و پسرانش، او عملاً حاکم پیزا شد. در سال ۱۳۹۸ پسرش گراردو (حدود ۱۳۷۰–۱۴۰۵) جانشین او شد،