Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ه ۱۹۵۸ تا ژانویه ۱۹۶۰ به عنوان محقق در دانشگاه آزاد آمستردام و سپس به عنوان دانشیار حقوق بین الملل از ۱ ژانویه ۱۹۶۰ تا ۲۰ فوریه ۱۹۶۴ در آنجا کار کرد. وی با گذراندن تحصیلات خود در رشته دکترای حقوق در حقوق اساسی، دکترا گرفت. وی مدرک تحصیلی خود را در رشته اقتصاد (لیسانس اقتصاد) در سال ۱۹۵۵ و مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشته حقوق (کارشناسی ارشد حقوق) در سال ۱۹۵۷ دریافت مود. در سال ۱۹۶۴ پیتر دکترای خود را در رشته حقوق اساسی (دکتری حقوق) به پایان رساند و دکترین حقوق گرفت. تز دکترای او عبارت بود از برابری دولت ها؛ تحقیق در مورد مبانی حقوق بین الملل در دانشگاه آزاد. در سال ۱۹۵۱ تحصیلات خود را در رشته اقتصاد و حقوق هلند در دانشگاه وریج آمستردام آغاز کرد. وی مدرک نامزدی خود را در رشته اقتصاد (کارشناسی اقتصاد) در سال ۱۹۵۵ و مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشته حقوق (کارشناسی ارشد حقوق) در سال ۱۹۵۷ دریافت کرد. وی با پایان نامه دکترین حقوقی دکترای خود را در حقوق اساسی (دکترای حقوق) گرفت. دکترای او در خصوص برابری دولت ها؛ تحقیق در مورد مبانی حقوق بین الملل در دانشگاه آزاد در سال ۱۹۶۴ بود. شغل علمی و سیاسی. پس از فارغ التحصیل
ی، کویجمانس به عنوان استاد حقوق بین الملل عمومی و حقوق اروپا از ۲۰ فوریه ۱۹۶۴ تا ۱۱ مه ۱۹۷۳ به هیئت علمی دانشگاه پیوست. وی از سال ۱۹۷۸ تا ۱۹۹۲ به عنوان استاد حقوق بین الملل عمومی در دانشگاه لیدن خدمت کرد. وی از سال ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۷ در وزارت امور خارجه هلند به عنوان وزیر امور خارجه خدمت کرد. پس از انتخابات ۱۹۷۲ کویجمانس تا ۱۹ دسامبر ۱۹۷۷ به عنوان وزیر امور خارجه در کابینه یوپ دن اویل منصوب شد. کابینه یوپ دن اویل در ۲۲ مارس سقوط کرد. در ۱۹۷۷ پس از چهار سال تنش در ائتلاف و ادامه خدمت پیتر در دولت، در ماه مه ۱۹۷۷ کویجمانس اعلام کرد که برای انتخابات ۱۹۷۷ نامزد نخواهد شد. پس از تشکیل کابینه در سال ۱۹۷۷، کویجمانس در کابینه جدید پست کابینه ای نگرفت. در ۱۹ دسامبر ۱۹۷۷ کابینه یوپ دن اویل با کابینه ون آگت جایگزین شد. کویجمانس که در سیاست نیمه بازنشسته شد، در بخش عمومی فعال گشت و از ۱۰ ژانویه ۱۹۷۸ تا ۲۰ دسامبر ۱۹۹۲ به عنوان استاد حقوق بین الملل و روابط بین الملل در دانشگاه لیدن و از ۱ اوت ۱۹۷۹ تا ۱ نوامبر ۱۹۸۹ در آکادمی حقوق بین الملل لاهه خدمت کرد. کویجمانس همچنین به عنوان یک دیپلمات از طرف سازمان ملل متحد و به عنوان گزارشگ
ر ویژه حقوق بشر و شکنجه فعالیت داشت. کویجمانس پس از انتصاب هانس ون دن بروک به عنوان کمیسر اروپا و در ۳ ژانویه ۱۹۹۳ به عنوان وزیر امور خارجه در کابینه لابر۳ منصوب شد. کابینه لابر۳ در ۲۲ اوت ۱۹۹۴ جایگزین کابینه کوک۱ شد. او از سال ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۶ به عنوان قاضی در دیوان بین المللی دادگستری خدمت کرد. در ۵ فوریه ۲۰۱۴، دانشگاه کویجمانس، دانشگاه آزاد آمستردام، مؤسسه کویجمانس را راه اندازی کرد.
بدعت در مسیحیت بیانگر انکار یا تردید رسمی یک دکترین اصلی ایمان مسیحی است، که توسط یک یا چند کلیسای مسیحی تعریف شده است. مطالعهٔ بدعت مستلزم درک رشد ارتدکس و نقش عقیده در تعریف باورهای ارتدکس است، زیرا بدعت همیشه در رابطه با ارتدکس تعریف می شود. ارتدکس قرن هاست که با روشن ساختن باورهایی که در تقابل با افراد یا آموزه هایی که نادرست تلقی می شوند، خود را بر اساس ایمانش تعریف می کند. لغت شناسی. کلمه بدعت از haeresis، ترجمه لاتین کلمه یونانی بوده و در اصل به معنای انتخاب، برگزیدن، روش عمل، یا به معنای گسترده، یک فرقه یا مکتب فکری است، که در قرن اول دلالت بر جناح های متخاصم و روحیه حزب داشت. این کلمه در عهد جدید آمده است که معمولاً به عنوان فرقه ترجمه می شود و توسط کلیسا به معنای فرقه یا اختلافی است که اتحاد مسیحیان را تهدید می کند. بدعت در نهایت به عنوان انحراف از ارتدکس تلقی شد، معنایی که در آن هترودوکسی بلافاصله پس از سال ۱۰۰ مورد استفاده مسیحیان بود. تعریف. بدعت امروزه برای نشان دادن انکار یا تردید رسمی یک آموزه اصلی ایمان مسیحی که توسط یک یا چند کلیسای مسیحی تعریف شده است، استفاده می شود. این از هر دو ارتداد و
انشقاق متمایز است، ارتداد تقریباً همیشه کنار گذاشتن همیشگی و کامل ایمان مسیحی پس از پذیرفته شدن آزادانه است. و انشقاق، نقض رسمی و عمدی وحدت مسیحی و لغزش از کار نیکوست بدون اینکه اساساً مبتنی بر دکترین باشد. مسیحیت اولیه (قرن اول - حدود ۳۲۵ پس از میلاد). توسعه ارتدکس. توسعه آموزه ها، موقعیت ارتدکس، و رابطه بین کلیسای اولیه و گروه های بدعت گذار اولیه، موضوع بحث آکادمیک است. والتر بائر، در کتابش «ارتدکس و بدعت در مسیحیت اولیه»(۱۹۳۴/۱۹۷۱)، می گوید که در مسیحیت اولیه، ارتدکس و بدعت در ارتباط با یکدیگر به عنوان اولیه و ثانویه نبودند، اما در بسیاری از مناطق بدعت تجلی اصلی مسیحیت بود. بائر به عنوان یک مورخ، در مقدمه کتابش، این دیدگاه عموما غالب را ارزیابی کرد، که در دوره خاستگاه مسیحی، آموزه های کلیسایی قبلاً چیزی را نشان می داد که اصلی است، در حالی که بدعت ها، به نوعی انحراف از واقعیت اصلی هستند. محققانی مانند پیگلز و ایرمان کار خود را بر اساس تز اصلی بائر بنا نهادند.آنها با تکیه بر تمایزات بین یهودیان مسیحی، مسیحیان غیریهودی، و گروه های دیگر مانند گنوسی ها و مرقیونیه، استدلال می کنند که مسیحیت اولیه تکه تکه و با ار
تدوکس های رقیب هم زمان بود. نظر ایرمان این است که در حالی که نکات آنچه بائر آورد بعداً رد شد، اما ادراکات او به طور گسترده توسط محققان پذیرفته شد و فراتر از تصور خود او تأیید شد. آنگونه که ترنر، در پاسخ به تز بائر در سال ۱۹۵۴ کفته است، «آنچه به ارتدکس رسمی تبدیل شد، در اوایل توسط اکثر معلمان کلیسا آموزش داده شد، البته نه به شکل کاملاً توسعه یافته.» به گفته دارل باک، یک مدافع رسمی مسیحیت، نظریه بائر یک برابری بین کلیسای سازمان یافته و افراد خارج از کلیسا مانند شمعون مجوسی را نشان نمی دهد. گوناگونی. دوره قبل از نیقیه (قرن دوم تا سوم) شاهد ظهور تعداد زیادی از فرقه ها، شاخه ها و جنبش های مسیحی با ویژگی های وحدت بخش قوی بود که در دوره مبلغین وجود نداشت.آنها تفاسیر مختلفی از کتاب مقدس داشتند، به ویژه الوهیت عیسی و ماهیت تثلیث. برخی از فرقه ها، شاخه ها و جنبش های اصلی با تفاسیر متفاوت از کتاب مقدس با تفاسیر کلیسای پروتو-ارتدوکس عبارت بودند از: اواخر باستان (۳۱۳–۴۷۶) و قرون وسطی اولیه (۴۷۶–۷۹۹). مسیح شناسی. اولین مناقشات در دوران باستان متأخر در مورد تفسیر الوهیت (ابدی) عیسی و انسانیت.عموماً ماهیت مسیح شناسی داشتند.
در قرن چهارم، آریوس و آریانیسم معتقد بودند که مسیح، در حالی که صرفاً فانی نبود، تا ابد الوهیت نبود و بنابراین، از جایگاهی کمتر از خدای پدر برخوردار بود. آریانیسم در شورای نیقیه (۳۲۵) محکوم شد، اما با این وجود در بخش عمده قرن چهارم بر اکثر کلیسا تسلط داشت. این اغلب با کمک امپراتوران روم بود که از آنها حمایت می کردند. تثلیث معتقد بود که خدای پدر، خدای پسر و روح القدس همگی کاملاً یک موجود با سه اقنوم هستند. ، Euchites یک فرقه بر قانونی قرن چهارم از مقدونیه معتقد بودند که خدای سه گانه خود را به یک شکل زیستی واحد تبدیل کرد تا با ارواح کامل متحد شود. آنها ضد روحانی بودند و غسل تعمید و مقدسات را رد می کردند و معتقد بودند که با دعا می توان بر احساسات غلبه کرد و به کمال رسید. سرکوب قانونی ارتداد. پس از قانونی شدن مسیحیت، که در زمان کنستانتین یکم در سال ۳۱۳ آغاز شد، در کلیسای ارتدوکس اعتقادات مختلف شروع شد و از طریق فتواهای اعلام شده توسط شورای سراسری مسیحیت، ترویج و فرموله شد.اولین استفاده شناخته شده از اصطلاح "ارتداد" در زمینه حقوق مدنی در سال ۳۸۰ توسط فرمان تسالونیکی" تئودوسیوس اول بود. قرون وسطی عالی (۸۰۰–۱۲۹۹) و ق
رون وسطی متأخر و اوایل رنسانس (۱۳۰۰–۱۵۲۰). از اواخر قرن یازدهم به بعد، با رایج شدن فزاینده گزارش ها، بدعت بار دیگر مورد توجه مقامات کاتولیک قرار گرفت،
بریل آگاتا گیلروی (؛ ۳۰ اوت ۱۹۲۴ – ۴ آوریل ۲۰۰۱) یک معلم، رمان نویس، روان درمانگر قومی و شاعر گویانی بود. "گاردین" او را «یکی از مهم ترین مهاجران کارائیب پس از جنگ بریتانیا» توصیف کرد. او در سال ۱۹۵۱ به عنوان بخشی از نسل ویندراش به لندن مهاجرت کرد تا در دانشگاه لندن تحصیل کند، سپس چندین دهه به تدریس، نوشتن و بهبود آموزش گذراند. او عمدتاً با زنان و کودکان سیاه پوست به عنوان روان درمانگر کار می کرد و کتاب های کودکان او به عنوان برخی از اولین نمایش های لندن سیاه تحسین می شوند. او شاید بیشتر به عنوان اولین معلم سیاهپوست در لندن شناخته می شود. دوران جوانی. بریل گیلروی در ۳۰ اوت ۱۹۲۴ در اسپرینگلندز، گویان بریتانیا در خانواده ای بسیار پرجمعیت به دنیا آمد. پدرش در جوانی درگذشت و او به عنوان یک کودک بیمار تحت مراقبت پدربزرگ و مادربزرگ مادری اش بزرگ شد. هر دو تأثیرگذار بودند: پدربزرگش به او یاد داد که چگونه بخواند و مادربزرگش، سالی لوئیزا جیمز، عمیقاً بر او تأثیر گذاشت. او یک گیاه پزشک بود که مالکیت کوچک خانوادگی را مدیریت می کرد. گیلروی زمان زیادی را صرف گوش دادن به صحبت های زنان در حین کار کرد. مادربزرگش به ویژه قصه
های فولکلور و ضرب المثل های گویان را برای او تعریف می کرد. گیلروی نوشتن خلاقانه را در دوران کودکی خود آغاز کرد و در خانه آموزش دید، زیرا پدربزرگ و مادربزرگش فکر نمی کردند که تحصیلات رسمی برای او کافی باشد. در سن ۱۲ سالگی، او برای تحصیل به جورج تاون فرستاده شد و این فرصتی بود برای او تا استقلالش را کشف کند. گیلروی در سال ۱۹۴۵ مدرک درجه یک را از یک کالج تربیت معلم در جورج تاون دریافت کرد، سپس در برنامه تغذیه یونیسف به تدریس و سخنرانی پرداخت. او همچنین رئیس مدرسه بخش نوزادان مدرسه دولتی محلی بود. در سال ۱۹۵۱ او به بریتانیا نقل مکان کرد و دیپلم رشد کودک را از دانشگاه لندن گرفت. در مصاحبه ای در سال ۱۹۸۶، او عنوان کرد که باید انگلیسی را دوباره بیاموزد، زیرا با لهجه و اصطلاحات گویانی صحبت می کرد. شغل تحصیلی. سیاه پوست بودن و کارائیبی بودن، یافتن شغل معلمی را برای گیلروی دشوار می کرد. او و یوستاس ادوارد ریکاردو بریتویت دو تن از معدود معلمان کارائیب بودند که به دنبال شغل در لندن بودند و با برخوردهای وحشتناکی از سوی کارفرمایان بریتانیایی مواجه شدند، یعنی اعتقاد آنها مبنی بر اینکه کارائیبی ها آدمخوار هستند و بهداشت خوبی
ندارند. در این بین او در یک کارخانه سفارش پستی، به عنوان خدمتکار و به عنوان ظرفشویی در یک کافه برای تأمین مخارج زندگی خود کار می کرد. او سرانجام در سال ۱۹۵۳ توسط اداره آموزش داخلی لندن استخدام شد و او را به اولین معلم زن سیاه پوست در لندن تبدیل کرد. اولین شغل معلمی او در یک مدرسه کاتولیک فقیر در بتنال گرین بود، جایی که دانش آموزان سال سوم او قبلاً توسط والدینشان کلیشه های نژادپرستانه را آموزش داده بودند. او در کتاب خاطراتش در سال ۱۹۷۶"، معلم سیاه"، یادآور می شود که بچه ها در ابتدای ورودش به کلاس زیر میز ناله می کردند و پنهان می شدند. در همین زمان بود که با پاتریک گیلروی، دانشمند بریتانیایی آلمانی که یک ضد استعمار فعال بود آشنا شده و با او ازدواج کرد. او بین سال های ۱۹۵۶و ۱۹۶۸ از تدریس کناره گیری کرد تا فرزندانشان دارلا جین و پل را بزرگ کند و مدرک کارشناسی ارشد خود را در روان شناسی به دست آورد. او در سال ۱۹۶۸ به تدریس بازگشت، این بار به عنوان معاون مدرسه ابتدایی بکفورد (در سال ۲۰۲۱ به مدرسه ابتدایی وست همپستد تغییر نام داد). در دوران دوری او، مدارس از نظر نژادی متنوع تر شده بودند. او به طور متغیر تخمین زد که
اکنون بین ۳۳ تا ۵۵ ملیت مختلف کلاس ها را پر کرده اند. پارلمان بریتانیا قانون روابط نژادی ۱۹۶۵ را به تصویب رساند و این امکان را برای او فراهم کرد که در هیئت روابط نژادی خدمت کند. در سال ۱۹۶۹ او اولین معلم سیاهپوست در لندن شد. وی علیرغم جایگاهی که داشت، دستمزد کمتری نسبت به همکاران متعصبش دریافت می کرد. او در سال ۱۹۸۰ مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشته آموزش در دانشگاه ساسکس دریافت کرد. نهایتاً او بکفورد را در سال ۱۹۸۲ ترک کرد و به مرکز آموزش چند فرهنگی که توسط مؤسسه آموزش دانشگاه لندن و اداره آموزش داخلی لندن اداره می شد نقل مکان کرد. در اوایل دهه ۱۹۸۰ او یک گروه اطلاعاتی و پشتیبانی برای زنان سیاه پوست محلی با نام کامدن بلک سیستر را تأسیس کرد. او دکترای خود را در سال ۱۹۸۴ در دانشگاه سنت در ایالات متحده آغاز کرد و دکترای خود را در روان شناسی مشاوره در سال ۱۹۸۷ به پایان رساند. او در سال ۱۹۹۰ مرکز را ترک کرد. نوشتن. اثر اولیه گیلروی تأثیر زندگی در بریتانیا بر خانواده های هند غربی را بررسی می کند و آثار بعدی او به بررسی مسائل مربوط به غربت و برده داری آفریقایی و کارائیب می پردازد. بسیاری از داستان های او، چه داستان
ی و چه غیرداستانی، اغلب از دوران معلمی اش یا داستان هایی که مادربزرگش در کودکی تعریف کرده بود، سرچشمه می گرفت. زمانی که او بین سال های ۱۹۵۶ تا ۱۹۶۸ با فرزندانش در خانه بود، شروع به نوشتن چیزی کرد که به سریال "نیپرز" تبدیل می شد. اینها اولین داستانهای کودکانه در مورد حضور سیاهپوستان بریتانیایی در لندن محسوب می شوند و قرار بود جایگزین کتابهای قدیمی "جانت و جانت" شوند. او احساس می کرد که این سریال برای بچه ها از همه نژادها قابل استفاده است، زیرا «آنها مشکلات یکسانی دارند، فقط آنها آن را نمی دانند یا نمی پذیرند.» "New People at Twenty-Four"، یکی از کتاب های سری "نیپر بود که" دربارهٔ ازدواج بین نژادی بحث می کند. این اولین کتاب برای کودکان توسط نویسنده ای از نژادی دیگر بود.
شاهد ۱۳۱ با نام روسی ГЕРАНЬ-۱ (گل شمعدانی-۱)، یک پهپاد ساخت ایران است که در اکتبر ۲۰۲۲ و در جریان تهاجم روسیه به اوکراین مورد توجه قرار گرفت. طراحی. شاهد-۱۳۱ از پیشرانه وانکل صراط-۱ استفاده می کند که یک کپی از پیشرانه وانکل MDR-208 است. از این پهپاد در حمله به تأسیسات نفتی آرامکو (۲۰۱۹) استفاده شد و به عنوان بخشی از تحقیقات قطعنامه ۲۲۳۱ به دبیرخانه سازمان ملل ارجاع شد. واحد کنترل پرواز شاهد-۱۳۱ قادر به اتصال با ماهواره های ایریدیوم است که این موضوع روی کاغذ به آن اجازه می دهد تا مسیر پرواز را در اواسط پرواز تغییر دهد. واحد کنترل پرواز دارای یک سیستم ناوبری اینرسی است و توسط ژیروسکوپ MEMS پشتیبانی می شود. به گزارش "ماهنامه نیروی هوایی،" طرح های هواگرد پرسه زن کنترون ARD-10 در سال ۵/۲۰۰۴ به سازمان صنایع هوایی ایران فروخته شد و توسط صنایع هوایی شاهد برای توسعه پهپادهای شاهد ۱۳۱ و شاهد ۱۳۶ مورد استفاده قرار گرفت. با این حال، موسسه رویال یونایتد سرویسز در مقاله ای بیان کرد که منشأ شاهد ۱۳۱ مبهم است. وزن کلاهک این پهپاد ۱۵ کیلوگرم و برد آن ۹۰۰ کیلومتر است. تاریخچه عملیاتی. حمله به بقیق و خریص. ادعا شده است که این پ
هپاد برای اولین بار در شبه جزیره عربستان دیده شده و در توسط جنبش حوثی ها برای حمله به اهداف سعودی استفاده شده است. با این حال "واشینگتن پست" مدعی شد که در این حملات از پهپادهای دیگری استفاده شده است. حمله روسیه به اوکراین. از این پهپاد در جریان تهاجم روسیه به اوکراین در سال ۲۰۲۲، با نام روسی ژران-۱ استفاده شد.
سنی بازار عبدالرسول، روستایی در دهستان تلنگ بخش تلنگ شهرستان قصرقند در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۶۱ نفر (۱۸ خانوار) بوده است.
چب شاه محمد یا تحصیل آباد، روستایی در دهستان تلنگ بخش تلنگ شهرستان قصرقند در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۸۳ نفر (۲۶ خانوار) بوده است.
لگوربیت یا اسلام آباد، روستایی در دهستان تلنگ بخش تلنگ شهرستان قصرقند در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۰۴ نفر (۳۱ خانوار) بوده است.
کاترین جین "جینی" الیس (متولد ۱۸۱۳–۱۳ آوریل ۱۸۶۴) روزنامه نگار و هنرمند بریتانیایی با اصلیت اسکاتلندی بود. او بیشتر به خاطر وقایع نگاری و نقاشی های آبرنگش در سفر به کانادا در سال ۱۸۳۸ سرشناسی دارد، جایی که او و خواهرش در نبرد بوهارنوآ اسیر شدند. پیشینه. الیس، نجیب زاده اسکاتلندی، زن جوان زیبایی بود که عاشق شوهرش بود. او چند زبانه بود، به زبان های گالیک، انگلیسی، ایتالیایی و فرانسوی صحبت می کرد، اگرچه استعداد او در هنرهای موسیقی تسلط او بر ویولن و پیانو و همچنین مراحل آواز و رقص او (ترجیحاً رقص اسکاتلندی) بود. او همچنین یک نقاش بود، صحنه های مختلفی را که در طول سفرهایش در کانادا شاهد بود، با آبرنگ نقاشی کرد، همچنین آنچه از دفتر خاطرات او برمی داشت می شود او را زنی توصیف می کند که دارای فرهنگ رفتاری با عامه مردم است. او به تئاتر می رفت، شعر می سرود، و به آواز علاقمند بود و اغلب در مسابقات اسب دوانی شرکت می کرد و همواره در زندگی روحیه بالایی داشت. اوایل زندگی و ازدواج. او در سال ۱۸۱۳، به عنوان دومین دختر از هشت فرزند اگلانتین کاترین فوردایس (۱۷۸۹–۱۸۵۱) و سر رابرت بالفور به دنیا آمد. او به ایتالیایی و فرانسوی صحب
ت می کرد، یک نقاش و آبرنگ کار ماهر بود و پیانو و گیتار می نواخت. او در ۱۵ ژوئیه ۱۸۳۴ با ادوارد الیس ازدواج کرد. همسرش رئیس دفتر فرماندار کل کانادا بود. در ۲۴ آوریل ۱۸۳۸، او به همراه همسرش ادوارد الیس همراه، جان لمبتون، ارل اول دورهام، که به فرمانداری کل کانادا منصوب شده بود با کشتی "هستینگ" به مقصد کانادا حرکت کردند. اسارت در نبرد بوهارنوآ. در طول نبرد بوهارنوآ، او، همسرش و خواهرش - همراه با دیگر اعضای خانواده شوهرش - در یک محاصره شبانه به رهبری فرانسوا-ماری-توماس شوالیه دو لورمیه غافلگیر و سپس به عنوان زندانی نگهداری شدند. شوهرش جدا نگه داشته شد. الیس با شورشیان مذاکره کرد و به آنها اجازه داده شد تا در خانه کشیش کاتولیک منطقه بروند، و برای غذا از گوشت و شیر دام های متعلق به الیس استفاده کنند. در نهایت ۶۲ نفر را که در خانه ای به نام خانه الیس اسیر شده بودند، اینگونه نگهداری کنند. خود وی خانه را به یک زندان عادی توصیف می کند. در روز، ۱۰ نوامبر ۱۸۳۸، بریتانیا در نبرد پیروز شد، رهبران شورشیان اسیر شدند و زندانیان وفادار آزاد شدند. خانم الیس یک دفتر خاطرات نوشته بود و طرح هایی از مناظر کشیده بود. لرد دورهام در ۹
اکتبر ۱۸۳۸ استعفا داده بود و به انگلستان بازگشت، خانواده الیس نیز قرار بود در ۹ نوامبر به سفرشان پایان دهند، اما در آن زمان اسیر بودند. این خانواده سرانجام در ۲۶ دسامبر ۱۸۳۸ به انگلستان بازگشتند هنر. کاترین الیس طراحی را نزد استاد طراحی لرد دورهام، کوک اسمیت، آموخت که به کاترین و لیدی دورهام در کانادا درس می داد. تصاویر آبرنگ الیس از جنبه هایی از شورش ۱۸۳۷، نقاشی شده در زمان اقامت دربوآرنوآ، کبک، و همچنین آثار دیگری که مربوط به کبک هستند، در آلبوم هنری او گنجانده شده است که اکنون در کتابخانه و بایگانی های کانادا به همراه دفتر خاطرات او نگهداری می شود. پس از بازگشت. پدرشوهرش، ادوارد الیس - که از او خواسته بود خاطرات سفر به کانادا را بنویسد مکرراً میزبان بازدیدکنندگان برجسته اسکاتلند بود، در ۱۸۵۹ ریچارد دویل میهمان آنها بود و یک دفتر خاطرات مصور از سفر به جزایر رونا و سکای به او داده شد. در سال ۱۸۵۳، خواهرش، اگلانتین تینا، با پسر عموی شوهرش، رابرت الیس (۱۸۱۶–۱۸۵۸)، پسر ژنرال رابرت الیس ازدواج کرد. پس از مرگ او، در سال ۱۸۶۴، ادوارد الیس دوباره ازدواج کرد.
شرلی فرانکو رودریگز (; ؛ زادهٔ ۴ ژوئن ۱۹۸۷) یک دانشمند علوم سیاسی و سیاستمدار اهل بولیوی است که از سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۰ به عنوان یکی از اعضای فهرست انتخاباتی مجلس نمایندگان از کوچابامبا به خدمت مشغول بوده است. او قبلاً از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۴ نیز در شورای شهرداری کوچابامبا خدمت کرده است. فرانکو که در بحبوحهٔ درگیری های اجتماعی اوایل تا اواسط دههٔ ۲۰۰۰ بزرگ شد، یک سال پس از فارغ التحصیلی از دانشگاه، وارد عرصهٔ سیاست شد. او در سال ۲۰۰۹ به جبههٔ وحدت ملی پیوست و وارد رقابت برای کسب کرسی در مجلس نمایندگان شد، اما موفق به کسب کرسی نشد. با این حال، او از این شکست ناامید نشد و در انتخابات محلی سال بعد نتایج بهتری را کسب کرد و موفق به کسب یک کرسی در شورای شهرداری کوچابامبا شد. فرانکو در سال ۲۰۱۴ به عرصهٔ سیاست در سطح ملی بازگشت و به عنوان نمایندهٔ ائتلاف وحدت دموکراتیک در مجلس نمایندگان انتخاب شد و به یکی از جوان ترین نمایندگان پارلمان در مجلس قانونگذاری تبدیل شد. فرانکو در میانای پراکندگی گروه های مخالف در مجلس قانونگذاری، از حزب وحدت ملی جدا شد و به جنبش سوسیال دموکرات پیوست. این جنبش در سال ۲۰۱۹ فرانکو را به عنوان معاون ا
سکار اورتیز و برای همراهی او نامزد کرد. فرانکو که در تلاش برای دستیابی به جایگاه معاونت ریاست جمهوری با شکست مواجه شد، به دنبال انتخاب مجدد در انتخابات عمومی زودهنگام ۲۰۲۰ بود، اما همزمان با خروج حزبش از رقابت ها، نامزدی او نیز باطل شد. فرانکو به عنوان یکی از گزینه های محتمل برای شهرداری کوچابامبا شناخته می شد؛ با این حال از نامزد شدن در انتخابات خودداری کرد. اوایل زندگی و فعالیت سیاسی. شرلی فرانکو در ۴ ژوئن ۱۹۸۷ متولد شد. او در میان چهار فرزند خانواده، سومین فرزند بود و پدرش رائول فرانکو و مادرش لیبرتاد رودریگز بودند. خانوادهٔ او، خانواده ای متوسط اهل کوچابامبا بودند. او پیش از رفتن به دانشگاه عالی سن سایمون، تحصیلات ابتدایی و متوسطهٔ خود را در مؤسسهٔ آمریکایی شهر به پایان رساند. او در سال ۲۰۰۸ با مدرک کارشناسی علوم سیاسی از دانشگاه سن سایمون فارغ التحصیل شد. در سال های بعد، فرانکو تحصیلات تکمیلی خود را در دانشگاه واله و دانشگاه سالامانکا به پایان رساند و دو مدرک کارشناسی ارشد در زمینه های حکومت داری و مدیریت سیاسی و سیاست گذاری عمومی شهرداری و انسجام اجتماعی را دریافت کرد. علاوه بر این، او دوره های تحول سیا
سی را در مؤسسه بین المللی دموکراسی و کمک در انتخابات به پایان رساند. فرانکو متعلق به نسلی از فعالان شهری است که در مخالفت با جنبش حاکم برای سوسیالیسم وارد عرصهٔ سیاست شدند. در فضای قطبی شدهٔ اواخر دههٔ ۲۰۰۰—دوره ای که مشخصهٔ آن بازسازی سیاسی پس از فروپاشی احزاب سیاسی سنتی بود—شخصیت هایی مانند فرانکو به قهرمان بسیج های مردمی ضد دولتی تبدیل شدند؛ به ویژه در کوچابامبا که از جامعه ای به شدت متنوع برخوردار بود و در سال ۲۰۰۷ ناآرامی های اجتماعی در آن به اوج خود رسیده بود. با توسعه یافتن احزاب اپوزیسیون جدید، بسیاری از این احزاب این جنبش های زنان و جوانان شهری را در صفوف خود قرار دادند. تمایلات لیبرال و سوسیال دموکراتیک فرانکو به نوبهٔ خود او را به پیوستن به جبهه وحدت ملی سوق داد؛ جبهه ای که در سال ۲۰۰۹ او را به عنوان نمایندهٔ بیست و سوم کوچابامبا به عنوان عضو جایگزین در مجلس نمایندگان نامزد کرد. اگرچه فرانکو در آن مناقصه ناموفق بود، اما همچنان به همکاری خود با حزب ادامه داد و در سال بعد به نمایندگی از آن به شورای شهرداری کوچابامبا راه یافت. فرانکو که در زمان تحلیف خود ۲۲ سال داشت، چهار سال دیگر نیز به عنوان مشاور ش
هرداری خدمت کرد تا اینکه در سال ۲۰۱۴ استعفا داد تا برای دومین بار برای راه یابی به عرصهٔ سیاست ملی تلاش کند. مجلس نمایندگان. انتخابات. با شروع مبارزات انتخاباتی عمومی در سال ۲۰۱۴، فرانکو نامزدی خود را اعلام کرد تا به نمایندگی از ائتلاف وحدت دموکراتیک (UD)، که ائتلافی بین جبههٔ وحدت ملی و جنبش سوسیال دموکراتیک (MDS) بود، برای کسب یک کرسی در مجلس نمایندگان وارد رقابت در عرصهٔ انتخابات شود. او در صدر فهرست انتخاباتی ائتلاف وحدت دموکراتیک در بخش کوچابامبا قرار گرفت و برای تصدی این سمت انتخاب شد و به یکی از جوان ترین اعضای گروه مخالفان تبدیل شد که مشخصهٔ آن تعداد بالای قانون گذاران زن جوان بود. تصدی. فرانکو در طول مدت تصدی در پارلمان، سه لایحهٔ مهم را ارائه کرد که دو لایحهٔ مرتبط با بهداشت، یکی با هدف افزایش توجه دولت به افراد مبتلا به دیابت و دیگری با تمرکز بر تهیهٔ درمان های جدید برای سرطان دهانه رحم از جملهٔ آن ها بودند. با این حال، قابل توجه ترین پیشنهاد او مربوط به سال ۲۰۱۶ بود، که شامل لایحه ای برای تصویب مجازات آزار و اذیت خیابانی با حداکثر هشت ساعت بازداشت توسط پلیس و جریمهٔ ۵۰۰ بولیویانو می شد. فرانکو منت
قد سرسخت قانون شمارهٔ ۳۴۸ بولیوی بود که به ظاهر حقوق مدنی و سیاسی زنان را تضمین می کند و این طور استدلال می کرد که علاوه بر کمبود منابع عمومی برای اجرا، این قانون نتوانسته است به رسیدگی به مسائل عمدهٔ زنان نیز کمک کند. او به ویژه اظهار کرده است که برای جلوگیری از آزار و اذیت کلامی، کاهش شکاف جنسیتی دستمزدها، افزایش دسترسی و ماندگاری زنان در آموزش و اطمینان از آموزش یکسان مهارت ها به دختران و پسران، باید تغییرات فرهنگی وضع شود. لایحهٔ فرانکو در مورد آزار و اذیت خیابانی به عنوان بخشی از اصلاحات دولت در سال ۲۰۱۷ در قانون مجازات گنجانده شد، اما کل قانون در نهایت به دلیل اعتراض به بخش های غیرمرتبط لغو شد. با این وجود، فرانکو بعداً از اینکه حداقل یک بحث ملی را در این زمینه آغاز کرده است، ابراز خرسندی کرد. فرانکو، علیرغم ورود به پارلمان به عنوان یکی از حامیان حزب وحدت ملی، روابط خود را با دیگر بخش اصلی وحدت دموکراتیک، یعنی جنبش سوسیال دموکراتیک نیز تقویت کرد، و به گفتهٔ معاون این حزب، جیمنا کوستا، مشاهده شده است که او از نخستین روز حضورش در اداره، در جلسات داخلی حزب شرکت کرده است. رابطه بین حرب وحدت ملی و جنبش سوسیا
ل دموکراتیک «در نخستین روزی که آنها (قانونگذاران) در سال ۲۰۱۵ بر کرسی های خود نشستند، پایان یافت» و بسیاری از کارهای فرانکو به ناچار به مبارزه با گروه بی ضابطه و بی نظمی که به واسطهٔ این اختلافات داخلی ایجاد شده بود، اختصاص یافت. با نزدیک شدن به پایان دورهٔ تصدی او، و با در پیش بودن انتخابات عمومی ۲۰۱۹، این مسائل با شکاف میان حزب وحدت ملی و جنبش سوسیال دموکراتیک بر سر اینکه چه کسی باید گزینهٔ این ائتلاف برای نامزدی در انتخابات ریاست جمهوری باشد، برجسته تر شد. در نهایت، اسکار اورتیز از جنبش سوسیال دموکراتیک به عنوان نامزد ریاست جمهوری ائتلاف تازه تاسیسی با نام «بولیوی می گوید نه» (BDN) معرفی شد، در حالی که ساموئل دوریا مدینا، رهبر حزب وحدت ملی، خروج کامل حزب خود از رقابت را اعلام کرد. فرانکو مدعی شد که این تصمیم در همکاری با نمایندگان فعلی حزب وحدت ملی در پارلمان مورد بحث قرار نگرفته است و این موضوع باعث شد که او رسماً از این حزب جدا شود. در اوایل سال ۲۰۱۹ و در جریان انتخابات سالانهٔ داخلی برای رهبری وحدت دموکراتیک، فرانکو نامزدی خود را برای ریاست این گروه اعلام کرد و وارد رقابت با نامزد از پیش منتخب وحدت ملی،
ماریا یوجنیا کالسینا شد. در یک جلسه پرحاشیه، فرانکو با آرای حمایتی جنبش سوسیال دموکراتیک انتخاب شد که باعث تحکیم جدایی او از حزب وحدت ملی شد. نزدیک شدن فرانکو به جنبش سوسیال دموکراتیک زمانی سودمند بود که در ماه ژوئیه، ادوین رودریگز، معاون اورتیز، به طور ناگهانی از رقابت کنار گذاشته شد و پراکندگی احتمالی آراء به نفع حزب حاکم، به عنوان دلیل این تصمیم اعلام شد. در حالی که ائتلاف بولیوی می گوید نه برای انتخاب یک نامزد جدید برای نخست وزیری تلاش می کرد، نام فرانکو به عنوان یکی از رقبای مهم معرفی شد. پس از محدود کردن فهرست نامزدهای احتمالی به سه نامزد نهایی، فرانکو برای همراهی اورتیز در بلیت این ائتلاف انتخاب شد. با این حال و در نهایت، جذابیت فرانکو به واسطهٔ جوان بودنش نتوانست شانس انتخاباتی این ائتلاف را به طور قابل توجهی تقویت کند و این ائتلاف در روز انتخابات جایگاه چهارم را کسب کرد. در مواجهه با موفقیت فاجعه بار چهار درصدی در نظرسنجی ها، چشم انداز جنبش سوسیال دموکراتیک به سرعت بازگشت، زیرا اتهامات تقلب در انتخابات باعث فروپاشی دولت اوو مورالس و الحاق جانین آنیس، سناتور جنبش سوسیال دموکراتیک، به ریاست جمهوری شد.
با در رأس قرار گرفتن آنیس، این حزب مجدداً کمپین خود را برای انتخابات عمومی ۲۰۲۰ آغاز کرد. در کوچابامبا، جنبش سوسیال دموکراتیک در تلاش برای تصدی فرانکو برای دومین دوره در مجلس نمایندگان، او را در انتخابات نامزد کرد. با این حال، نامزدی او همراه با نامزدی کل برگهٔ پارلمانی حزب پس از تصمیم آنیس برای کناره گیری از رقابت، باطل شد. فرانکو مدت کوتاهی پس از پایان دورهٔ تصدی خود، به عنوان نامزد شهرداری کوچابامبا از جنبش سوسیال دموکراتیک معرفی شد، اما به دلیل «تفرق شدید» آراء به نفع حزب حاکم از شرکت در انتخابات خودداری کرد.
جان محمد بازار، روستایی در دهستان تلنگ بخش تلنگ شهرستان قصرقند در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۹۶ نفر (۳۴ خانوار) بوده است.