Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یاسی. شی ژنهوا، وزیر اداره حفاظت از محیط زیست چین، استعفا داد و ژو شنگشیان، مدیر سابق اداره جنگلداری کشور، جانشین او شد. انتقاد. مطبوعات چین از واکنش مقامات به این فاجعه انتقاد کردند. شرکت پتروشیمی جیلین، که کارخانه ای را که دچار انفجار شده بود اداره می کند، در ابتدا هرگونه نشت آلاینده ای را که در اثر انفجار به رودخانه سونگهوا نشت کرده بود، رد کرد و گفت که فقط آب و کربن دی اکسید تولید کرده است. رسانه ها بیشتر بر هاربین تمرکز کرده اند و تقریباً هیچ اطلاعاتی در مورد تأثیر این لکه بر شهرها و شهرستان های استان جیلین ندارند. هیلونگ جیانگ یک هفته کامل پس از وقوع انفجارها به بحران واکنش نشان داد - در اطلاعیه اولیه آنها، قطعی قریب الوقوع برق به «تعمیر و نگهداری» نسبت داده شد و فقط یک روز قبل اطلاع داده شد؛ این دومین اطلاعیه در روز بعد بود که دلیل قطعی برق را روشن کرد و قطعی برق را به تعویق انداخت. در پاسخ، جیائو ژنگ ژونگ، معاون استاندار جیلین و ژنگ یوکانگ، معاون مدیر کل شرکت ملی نفت چین، از هاربین بازدید کرده و عذرخواهی خود را از این شهر ابراز کردند. در ۶ دسامبر، وانگ وی، معاون شهردار جیلین، در خانه اش مرده پیدا شد.
این اقدام پس از آن صورت گرفت که دولت چین تهدید کرد هر کسی را که شدت حادثه را پنهان کرده باشد، به شدت مجازات خواهد کرد. این تهدید فقط در مورد انفجار اولیه صدق می کرد و شامل لاپوشانی گسترده لکه بنزن نمی شد.
میترک (نقشه برداری تبخیر و تعرق با وضوح بالا با کالیبراسیون داخلی) یک مدل کامپیوتری است که توسط دانشگاه آیداهو توسعه داده شده است و از داده های ماهواره لندست برای محاسبه و نقشه برداری تبخیر و تعرق (ET) استفاده می کند. میترک، ET را به عنوان باقیمانده ای از تعادل انرژی سطحی محاسبه می کند، که در آن ET با در نظر گرفتن کل تابش خالص موج کوتاه و موج بلند در سطح پوشش گیاهی یا خاک، مقدار گرمای هدایت شده به خاک و مقدار گرمای منتقل شده به هوای بالای سطح، تخمین زده می شود. تفاوت این سه عبارت، میزان انرژی جذب شده در طول تبدیل آب مایع به بخار را نشان می دهد که همان ET است. میترک گرادیان های دمای نزدیک سطح مورد استفاده در همرفت گرما را به عنوان توابع شاخص گذاری شده از دمای سطح رادیومتری بیان می کند و در نتیجه نیاز به دمای سطح کاملاً دقیق و نیاز به اندازه گیری دمای هوا را از بین می برد. تراز انرژی سطحی به صورت داخلی با استفاده از ET مرجع زمینی که مبتنی بر آب و هوای محلی یا مجموعه داده های آب و هوایی شبکه بندی شده است، کالیبره می شود تا بایاس های محاسباتی ذاتی تراز انرژی مبتنی بر سنجش از دور کاهش یابد. توابع شیب و جهت شیب و ا
فت دما برای کاربرد در مناطق کوهستانی استفاده می شوند. الگوریتم های میترک برای کاربردهای نسبتاً روتین توسط مهندسان آموزش دیده و سایر متخصصان فنی که با تعادل انرژی و فیزیک تابش پایه آشنایی دارند، طراحی شده اند. ورودی های اصلی این مدل عبارتند از تصاویر حرارتی موج کوتاه و موج بلند از ماهواره هایی مانند لندست و MODIS، یک مدل ارتفاعی رقومی و داده های آب و هوایی زمینی که در داخل یا نزدیکی منطقه مورد نظر اندازه گیری شده اند. «نقشه های» ET، یعنی تصاویر از طریق METRIC، ابزاری برای تعیین کمیت ET به صورت میدانی و از نظر نرخ و توزیع مکانی فراهم می کنند. استفاده از موازنه انرژی سطحی می تواند کاهش تبخیر و تعرق ناشی از کمبود آب را تشخیص دهد. در دهه ای که از معرفی سیستم میترک در آیداهو می گذرد، این سیستم در مونتانا، کالیفرنیا، نیومکزیکو، یوتا، وایومینگ، تگزاس، نبراسکا، کلرادو، نوادا و اورگان نیز مورد استفاده قرار گرفته است. روش نقشه برداری این ایالت ها را قادر ساخته است تا در مورد حقوق آب بومیان آمریکا مذاکره کنند؛ انتقال آب از کشاورزی به شهری را ارزیابی کنند؛ تخلیه سفره های آب زیرزمینی را مدیریت کنند، بر رعایت حقوق آب نظارت
داشته باشند؛ و از گونه های در معرض خطر محافظت کنند.
خاک گلی سول یا گلی، خاکی هیدریک است که اگر زهکشی نشود، به مدت کافی با آب های زیرزمینی اشباع می شود تا الگوی رنگی مشخصی ایجاد کند. این الگو اساساً از رنگ های مایل به قرمز، قهوه ای یا زرد در سطوح ذرات خاک و/یا در افق های بالایی خاک تشکیل شده است که با رنگ های مایل به خاکستری/آبی در داخل خاکدانه ها و/یا در اعماق خاک مخلوط شده اند. گلی سول ها همچنین به عنوان "گلیزم ها"، "خاک های چمنزار"، زیررده های "آبی" انتیسول ها، اینسپتیسول ها و مالیسول ها (طبقه بندی خاک USDA) یا به عنوان "خاک های آب زیرزمینی" و "خاک های هیدرومورفیک" شناخته می شوند. اصطلاح گلی یا گلی (glei) از گرفته شده است و در سال ۱۹۰۵ توسط دانشمند اوکراینی، گئورگی ویسوتسکی، وارد اصطلاحات علمی شد. گلی سول ها در طیف وسیعی از مواد غیر یکپارچه، عمدتاً رسوبات رودخانه ای، دریایی و دریاچه ای با سن پلیستوسن یا هولوسن، با کانی شناسی بازیک تا اسیدی یافت می شوند. آنها در مناطق فرورفته و موقعیت های پست چشم انداز با آب های زیرزمینی کم عمق یافت می شوند. رطوبت، محدودیت اصلی در کشاورزی گلی سول های بکر است؛ اینها با پوشش گیاهی باتلاقی طبیعی پوشیده شده اند و بیکار می مانند ی
ا برای چرای گسترده استفاده می شوند. کشاورزان از گلی سول های زهکشی شده مصنوعی برای کشت محصولات زراعی، دامداری و باغبانی استفاده می کنند. گلی سول ها در مناطق گرمسیری و نیمه گرمسیری به طور گسترده با برنج کاشته می شوند. گلی سول ها مساحتی حدود ۷۲۰ میلیون هکتار را در سراسر جهان اشغال کرده اند. آنها خاک های آزونی هستند و تقریباً در همه اقلیم ها یافت می شوند. بیشترین وسعت گلی سول ها در شمال روسیه، سیبری، کانادا، آلاسکا، چین و بنگلادش است. تخمین زده می شود که حدود ۲۰۰ میلیون هکتار گلی سول در مناطق گرمسیری، عمدتاً در منطقه آمازون، آفریقای استوایی و باتلاق های ساحلی جنوب شرقی آسیا یافت می شود. آنها به دلیل شرایط تالابی فاقد اکسیژن، رنگ خاک سبز-آبی-خاکستری از خود نشان می دهند. در معرض نور، با اکسید شدن آهن موجود در خاک، رنگ ها به الگوی لکه داری از تکه های قرمز، زرد یا نارنجی تبدیل می شوند. در طول تشکیل خاک ("گلینگ")، به دلیل رطوبت خاک در حالت اشباع، تأمین اکسیژن در پروفیل خاک محدود می شود. میکروارگانیسم های بی هوازی با استفاده از جایگزین هایی برای اکسیژن آزاد به عنوان پذیرنده الکترون برای پشتیبانی از تنفس سلولی، از تنفس
سلولی پشتیبانی می کنند. در جایی که ارگانیسم های بی هوازی اکسید آهن را به اکسید آهن کاهش می دهند، ترکیبات معدنی کاهش یافته رنگ معمول خاک رس را تولید می کنند. زنگ سبز، یک هیدروکسید دوگانه لایه ای (LDH) از آهن (II) و آهن (III) است که می تواند به عنوان کانی فوژریت در خاک رس یافت شود. خاک های گلی ممکن است چسبنده و کار با آنها دشوار باشد، به خصوص در مواردی که چسبندگی آنها ناشی از تجمع آب سطحی روی یک لایه با نفوذپذیری کم باشد. با این حال، برخی از خاک های گلیِ آب های زیرزمینی، افق های پایین تر نفوذپذیری دارند، از جمله، برای مثال، برخی از ماسه ها در گودال های درون سیستم های تپه های ماسه ای (که به عنوان اسلک شناخته می شوند) و در برخی از موقعیت های آبرفتی. گلی سویل های آب زیرزمینی در جایی ایجاد می شوند که زهکشی ضعیف است زیرا سطح ایستابی (سطح آب آزاد) بالا است، در حالی که گلی سویل های آب سطحی زمانی رخ می دهند که بارش ورودی به سطح، آزادانه از طریق زمین زهکشی نشود. یک محیط کاهنده در لایه های اشباع وجود دارد که به دلیل وجود آهن دو ظرفیتی و مواد آلی، به رنگ آبی مایل به خاکستری یا قهوه ای مایل به خاکستری لکه دار می شوند. وجود
لکه های قرمز یا نارنجی نشان دهنده اکسیداسیون مجدد موضعی نمک های آهن در ماتریس خاک است و اغلب با کانال های ریشه، لانه های حیوانات یا ترک خوردگی مواد خاک در طول دوره های خشکسالی مرتبط است. در پایگاه مرجع جهانی منابع خاک (WRB), خاک هایی که فرآیندهای اکسایش-کاهش ناشی از آب های زیرزمینی صعودی دارند، به گروه خاک مرجع گلی سول ها تعلق دارند. خاک هایی که به دلیل آب راکد، فرآیندهای اکسایش-کاهش در آنها رخ می دهد ، استاگنوسول ها و پلانوسول ها هستند.
دیوار سپری () یا دیوار محافظ یک آرایش نظامی است که در جنگ های باستانی و قرون وسطایی رایج بود. این آرایش تغییرات جزئی زیادی داشت، اما عامل مشترک، سربازانی بودند که شانه به شانه می ایستادند و سپرهای خود را طوری نگه می داشتند که در مجاورت یا همپوشانی باشند. بنابراین هر سرباز از محافظت سپر سربازهای کناری و سپر خود بهره مند می شد. اگرچه به دلیل وجود سلاح گرم و مواد منفجره، استفاده از سپرها به عنوان یک تاکتیک نظامی منسوخ شده است، اما دیواری از سپرهای ضد شورش همچنان یک آرایش رایج برای پلیس در سراسر جهان برای محافظت در برابر گروه های بزرگی است که از سلاح های دست ساز، مشت، لگد و اشیاء پرتاب شده مانند آجر، بطری و کوکتل مولوتف استفاده می کنند.
دینو دانا یک سریال تلویزیونی کمدی-درام علمی تخیلی کانادایی استکه توسط جی جی جانسون ساخته و کارگردانی شده است . این سریال به عنوان دنباله ای بر "" ساخته شد ودر 27 مه 2017 در آمازون پرایم ویدیو به نمایش درآمد. دینو دانا: فیلم در سپتامبر 2020 در پرایم ویدیو منتشر شد. در ابتدا قرار بود در 21 مارس 2020 به صورت سینمایی اکران شود، اما به دلیل همه گیری کووید-19 در کانادا به تعویق افتاد و بعداً لغو شد . یک اسپین آف جدید از "دینو دانا" با عنوان "دینو دکس" در اکتبر 2024 آغاز به کار کرد. طرح. "« دینو دانا»" که دنباله ای بر "" است ، بر دختری نه ساله به نام دانا جین تمرکز دارد که قصد دارد «آزمایش های دینو» را انجام دهد که به او اطلاعات بیشتری درمورد دایناسورها ، پتروسورها ، خزندگان دریایی ماقبل تاریخ ، سیناپسیدها ، حشرات ماقبل تاریخ و پستانداران ماقبل تاریخ می دهد . او همچنین اغلب در نتیجه درس هایی که هنگام حل آزمایش ها آموخته، درک خود را از زندگی افزایش می دهد و در زندگی شخصی خود رشد می کند. شخصیت های دیگر عبارتند از خواهر ناتنی بزرگترش، سارا؛ مادرش، آوا؛ ناپدری اش، اهمن؛ و گلوریا، مادربزرگ مادری اش، و دکستر، برادر ناتنی
نوزادش که در ابتدای فصل سوم به دنیا آمد. جیسون اسپواک و ترک بوچینو نیز به عنوان مهمان به صورت دوره ای در نقش های دن و ترک هندرسون ظاهر می شوند. این مجموعه، فیلم زنده را با انیمیشن CGI ترکیب می کند. جوایز. 2017 : برنده جایزه بهترین سریال جدید از جشنواره کیداسکرین 2018 : برنده جایزه کیداسکرین برای بهترین سریال غیر انیمیشن یا ترکیبی 2019 : برنده جایزه امی روزانه برای بهترین بازیگر در برنامه کودک 2019 : برنده جایزه YMA 2019 برای بهترین برنامه، لایو اکشن با فیلمنامه و بدون فیلمنامه، ویژه پیش دبستانی پخش. در 6 اکتبر 2016، کلیپ های کوتاه مقدماتی "دینو دانا برای اولین بار در" یوتیوب منتشر شد که از فیلم های دو نمایش قبلی استفاده می کرد. "دینو دانا" در 24 مه 2017 در TVOKids کانادا پخش شد. دو روز بعد، این نمایش در 26 مه در آمازون پرایم ویدیو در ایالات متحده و بریتانیا به نمایش درآمد . در استرالیا "دینو دانا" در ABC Kids نمایش داده می شود . در امارات متحده عربی، برای اولین بار در e-Junior و در آمریکای لاتین ، برای اولین بار در Nat Geo Kids آمریکای لاتین پخش شد .
گروه رزمی () یا گروه ویژه در نظریه نظامی مدرن، واحد اساسی تشکیل دهنده یگان رزمی نیروی زمینی است. یک گروه رزمی حول یک گردان پیاده نظام یا هنگ زرهی تشکیل می شود که معمولاً توسط یک سرهنگ دوم فرماندهی می شود. گردان یا هنگ همچنین عنصر فرماندهی و ستاد یک گروه رزمی را فراهم می کند که با ترکیبی مناسب از تجهیزات زره پوش، پیاده نظام و پرسنل پشتیبانی و سلاح های مربوط به وظیفه ای که از آن انتظار می رود انجام شود، تکمیل می گردد. سازماندهی یک گروه رزمی انعطاف پذیر است و می تواند به سرعت برای مقابله با هرگونه تغییر وضعیت بازسازی شود. یک گروه رزمی تهاجمی ممکن است حول یک هنگ زرهی با دو اسکادران تانک اصلی جنگی که توسط یک گروهان پیاده نظام پشتیبانی می شوند، ساختار یابد. برعکس، یک گروه رزمی دفاعی تر ممکن است حول یک گردان پیاده نظام با دو گروهان و یک گردان زرهی ساختار یابد. در پشتیبانی، یک گروه شناسایی، یک گروه پدافند هوایی سطح پایین، یک بخش ضد تانک، یک گروه مهندسی و پشتیبانی توپخانه وجود خواهد داشت. گروه های رزمی اغلب به چند گروهان (که در ارتش ایالات متحده «تیم» نامیده می شوند) تقسیم می شوند که شامل یک گروهان پیاده نظام با پشتیب
انی یک گروهان تانک و واحدهای پشتیبانی مختلف دیگر است.
اِگُن اِروین کیش (به آلمانی: Egon Erwin Kisch؛ ۱۸۸۵–۱۹۴۸) یا اِگُن کیش، نویسنده، روزنامه نگار و گزارشگر برجستهٔ اتریشی-چک تبار بود. او یکی از مهم ترین خبرنگاران تاریخ روزنامه نگاری و نمایندهٔ مهم ادبیات آلمانی پراگ محسوب می شود. او به عنوان «گزارشگر بی قرار» شناخته می شود که برگرفته از عنوان یکی از مجموعه گزارش های او به نام "rasender Reporter است". کیش به خاطر سفرهای بی شمارش به دورترین نقاط جهان و مقالات متعددش که در مدت زمان نسبتاً کوتاهی منتشر کرد، به خاطر توسعهٔ گزارش های ادبی، مخالفتش با رژیم نازی آدولف هیتلر و کمونیسمش مورد توجه قرار گرفت. زندگی. کودکی و جوانی. اِگُن کیش در یک خانواده یهودی آلمانی زبان در پراگ بزرگ شد. او دومین پسر از پنج فرزند هرمان کیش، تاجر پارچه، و همسرش ارنستین بود. خانواده آن ها در خانه ای رنسانسی به نام «دو خرس طلایی» واقع در خیابان ملانتریخ پراگ زندگی می کردند و فروشگاه پارچه پدرش در طبقه همکف همان خانه قرار داشت. تحصیلات ابتدایی کیش در مدارس خصوصی کاتولیک سپری شد. او در سال ۱۸۹۱ به مدرسه سیدل در «صومعه سروایتِ سنت میکائیل» رفت و از سال ۱۸۹۲ تحصیلات خود را در مدرسه ای وابسته به
«صومعه پیاریست» ادامه داد. از سال ۱۸۹۵ نیز وارد دبیرستان دولتی آلمانی پراگ شد که عموماً با نام «مدرسه نیکولاندِر» شناخته می شد. کیش بعدها بسیاری از تجربیات این دوران را در داستان ها و گزارش های خود منعکس کرد. پدرش که علاقه مند به ادبیات و عضو فعال «کنکوردیا» (انجمن نویسندگان و هنرمندان آلمانی در بوهم) بود، نقش مهمی در آینده او داشت. به لطف ارتباطات پدر، اِگُن از سنین پایین با روزنامه نگاران و نویسندگان مشهور، از جمله آلفرد کلار و گوستاو میرینک (خالق رمان گولم)، آشنایی شخصی پیدا کرد. پس از درگذشت پدرش در سال ۱۹۰۱، اِگُن کیش با حمایت مالی مادرش توانست در سال ۱۹۰۳ اولین سفر بلندمدت خود را آغاز کند. او در این سفر از مناطق مختلف اتریش و باواریا دیدن کرد و برداشت های خود را در دفتر خاطراتش به ثبت رساند. در اکتبر همان سال، تحصیل در دانشگاه فنی پراگ را آغاز کرد، اما پس از یک ترم به «دانشگاه آلمانی کارل-فردیناند» منتقل شد تا در کلاس های تاریخ ادبیات آلمان و فلسفه قرون وسطی شرکت کند. در همین دوره، در سال ۱۹۰۳، کیش به عضویت انجمن دانشجویی دوئل (به آلمانی: Burschenschaft) «زاکسونیا پراگ» درآمد. به عنوان عضوی از این انجم
ن، او در چندین دوئل شمشیربازی (مِنسور) شرکت کرد؛ از جمله مبارزه ای علیه رئیس انجمن ملی گرای «ژرمانیا» و دوئلی دیگر در برابر یک پزشک یهودی. کیش بعدها رساله ای دربارهٔ آیین منسور در پراگ نوشت که این نوشته در کتاب معروفش، «از خیابان ها و شب های پراگ»، گنجانده شده است. آغاز آفرینش ادبی و کار روزنامه نگاری. نخستین تجربه های ادبی اِگُن کیش به دوران تحصیل او بازمی گردد. حدود سال ۱۹۰۰، او شعری را با نام مستعار «اروین کیش» در روزنامه ای در پراگ منتشر کرد. کیش این نام را برای خود برگزید تا از مجازات انضباطی مدرسه بپرهیزد، زیرا مدیریت «مدرسه نیکولاندِر» دانش آموزان خود را از انتشار مطلب در مطبوعات منع کرده بود. نام میانی «اروین» که او برای خود انتخاب کرده بود، بر روی جلد اولین کتابش نیز ظاهر شد. این اثر، مجموعه شعری با عنوان «از شاخهٔ شکوفای جوانی» (Vom Blütenzweig der Jugend) بود که در سال ۱۹۰۵ با حمایت مالی مادرش در درسدن به چاپ رسید. کیش این کتاب را با نام کامل «اِگُن اروین کیش» امضا کرد و از آن زمان به بعد، همواره از همین نام دوگانه در آثارش استفاده نمود. در سال ۱۹۰۶، دومین کتاب اِگُن کیش با عنوان «فرانتس گستاخ و دا
ستان های دیگر» منتشر شد. این مجموعه داستان کوتاه که در برلین به چاپ رسید، تنها اثر او در این ژانر ادبی بود. اقامت کیش در برلین به دلیل تحصیل او در «مدرسه روزنامه نگاری وِرِده» بود که بلافاصله پس از پایان خدمت سربازی در آن ثبت نام کرد. با این حال، کیش تنها یک ترم در این مدرسه ماند و در مارس ۱۹۰۶ به پراگ بازگشت. او کار خود را به عنوان کارآموز در روزنامه آلمانی زبان «پراگر تاگبلات» آغاز کرد و حدود شش هفته در آنجا فعالیت داشت. در آوریل همان سال، به عنوان خبرنگار محلی در روزنامه معتبر «بوهمیا» در پراگ استخدام شد و به پوشش رویدادهای روزانه شهر پرداخت. این لحظه، سرآغاز فعالیت حرفه ای کیش به عنوان یک خبرنگار و روزنامه نگار بود. کیش در روزنامه «بوهمیا»، جایی که از ۱۹۰۶ تا ۱۹۱۳ به مدت هفت سال در آن کار کرد، با پاول ویگلر، نویسنده و روزنامه نگار باتجربه، همکاری داشت که از او حمایت می کرد. در سال های ۱۹۱۰–۱۹۱۱، او ستون ثابتی با عنوان «گشت وگذار در پراگ» می نوشت، اما فعالیت هایش بسیار فراتر از این ستون هفتگی بود. به واسطه حرفه اش، کیش اغلب با دنیای زیرزمینی و تبهکاران پراگ در ارتباط بود و در گزارش های خود به وقایعی چون سر
قت، آتش سوزی عمدی و نزاع های خیابانی می پرداخت. او بعدها این تجربیات را در آثار گزارش گونه خود مانند «از خیابان ها و شب های پراگ» (۱۹۱۲) و «ماجراجویی در پراگ» (۱۹۲۰) و همچنین در تنها رمانش با عنوان «دختر چوپان» (۱۹۱۴) که به زندگی فاحشگان و دلالان محبت در پراگ می پردازد، منعکس کرد. در تبعید سیاسی (۱۹۳۳–۱۹۴۶). یک روز پس از آتش سوزی رایشستاگ، در ساعت ۵ صبح روز ۲۸ فوریه، کیش دستگیر شد و پس از بازجویی در اداره پلیس الکساندرپلاتس، در شب اول به دوم مارس به اتهام «سوءظن شدید به مشارکت در خیانت به کشور» به زندان اشپانداو که بعدها به زندان جنایتکاران جنگی تبدیل شد، منتقل گردید. کیش از تباری یهودی و شهروند اتریش-مجارستان و سپس چکسلواکی بود. پس از مداخله سفارت چکسلواکی، او در ۱۱ مارس آزاد شد و با اسکورت پلیس به مرز آلمان و چکسلواکی منتقل و از آلمان اخراج گردید. او گزارشی دربارهٔ این تجربه با عنوان «در دخمه های اشپانداو» نوشت که در روزنامه مصور کارگران پراگ منتشر شد و توجه زیادی را به خود جلب کرد. کیش بی درنگ به مقاومت علیه ناسیونال سوسیالیسم پیوست. در سال ۱۹۳۳، او در کنگره کارگران ضدفاشیست اروپا در پاریس سخنرانی کرد. در
سال ۱۹۳۴ به پاریس و ورسای نقل مکان کرد که تا سال ۱۹۳۹ «پایگاه های» او برای سفرهای بعدی اش بودند. کتاب های او از آن پس توسط ناشران مهاجر آلمانی در پاریس، آمستردام و مکان های دیگر به چاپ می رسید.
ارتش گوریو، نیروی نظامی اصلی سلسله گوریو بود. در طول دوره سه پادشاهی پسین، وانگ گان، گونگ یه، حاکم ته بونگ، را سرنگون کرد و نام آن حکومت را از ته بونگ تغییر و برگرفته از گوگوریو، گوریو نهاد. او ارتش ها و نیروهای دریایی پادشاهی را علیه شیلا و بکجه جدید رهبری کرد و شبه جزیره را متحد ساخت. گوریو قادر بود در زمان جنگ، قدرت نظامی قابل توجهی را بسیج کند. در دوره اولیه، این ارتش به خاطر دفاع موفقیت آمیز از مرزهای شمالی در برابر خیتان ها و جورچن ها شناخته می شد. اما دربار امپراتوری و علمای رسمی با نظامیان بدرفتاری کردند و امپراتور را سرنگون کردند و یک رژیم نظامی برقرار کردند که یک قرن دوام آورد. در دوره میانی، این ارتش به خاطر دفع امپراتوری مغول نیز شناخته می شد تا اینکه آنها پس از نهمین حمله تسلیم شدند و امپراتور را به مقام پادشاه تنزل دادند. رژیم نظامی با حکومت مغول ها مخالفت می کرد تا اینکه دربار سلطنتی به دستور آنها، آنها را سرنگون کرد. ارتش سامبیولچو در پاسخ علیه مغول ها شورش کرد تا اینکه آنها را سرکوب کردند. نیروی دریایی به خاطر کمک به مغول ها در حمله به ژاپن شناخته شده بود، اما ژاپنی ها آنها را شکست دادند و جن
وب را در برابر حملات دزدان دریایی ووکو بی دفاع گذاشتند. نیروی دریایی پس از استفاده مغول ها در حمله به ژاپن، سلاح های باروتی را ابداع کرد تا کشتی های خود را با توپ و موشک مجهز کند و دفاع دریایی خود را تقویت کند. در اواخر دوره، پادشاه گونگمین، گوریو را از نفوذ مغول ها پاکسازی کرد و حاکمیت خود را دوباره به دست آورد. آنها به شمال حمله کردند و برخی از سرزمین های گوگوریو در جنوب منچوری را پس گرفتند. با این حال، آنها را در طول تهاجم دستار قرمزها به گوریو از دست دادند اما آنها را دفع کردند. با این حال، جنگ ها گوریو را به ویرانی کشاندند.[ "" ] ژنرال یی سونگ گی، که دستور حمله به مینگ برای بازپس گیری لیائودونگ را داشت، از ویهوادو عقب نشینی کرد و گوریو را سرنگون و سلسله چوسون را تأسیس کرد. تاریخچه. دوره سه پادشاهی بعدی و جنگ برای اتحاد. از سال ۸۸۹ تا ۹۳۵ میلادی، شیلای متحد به دلیل فساد و درگیری های داخلی شروع به زوال کرد که منجر به احیای باکجه جدید و گوگوریو جدید شد. راهبی به نام کونگ یه، هوگوگوریو را تأسیس کرد اما در سال های بعد نام ها را به ماجین و ته بونگ تغییر داد. پدر ته جو، وانگ یونگ (که بعدها پس از مرگش نام معبد س
جو از گوریو به او داده شد)، به همراه بسیاری از قبایل محلی، به سرعت تسلیم کونگ یه شدند. تجو وانگ گون پس از پدرش به خدمت گونگ یه، رهبر آینده ته بونگ، درآمد و خدمت خود را تحت فرمان گونگ یه آغاز کرد. در سال ۹۰۰، او لشکرکشی موفقیت آمیزی را علیه طوایف محلی و ارتش بکجه جدید در منطقه چونگجو رهبری کرد و شهرت و اعتبار بیشتری از پادشاه کسب کرد. در سال ۹۰۳، او یک لشکرکشی دریایی معروف را علیه خط ساحلی جنوب غربی بکجه جدید (ناجو) که قلب بکجه جدید نام داشت، رهبری کرد، در حالی که گیون هوان در حال جنگ با شیلا بود. او چندین لشکرکشی نظامی دیگر را رهبری کرد و به مردم تحت سلطه شیلا که در فقر زندگی می کردند، کمک کرد. مردم به دلیل رهبری و سخاوت او، او را دوست داشتند. او همچنین نیروی دریایی ته بونگ را رهبری کرد، گومسونگ را از بکجه جدید گرفت، آن را به ناجو تغییر نام داد و در سال ۹۰۳ سربازان را مستقر کرد. در سال ۹۰۹، تجو وانگ گون، دریاسالار نیروی دریایی شد و نیروهای دریایی را رهبری کرد. گیون هوان کشتی فرستاده را از شهرستان یئومهائه در حوزه قضایی (گوانگجو امروزی) تصرف کرد. در آن سال، تجو وانگ گون با ۲۵۰۰ سرباز، جیندو و کویدو (皐夷島) از بک
جه جدید را تصرف کرد. سال بعد، هنگامی که کیون هوان دوباره ناجو را تهدید کرد، وانگ کون نیروهای دریایی گیون هوون را در بندر ناجو شکست داد و به بندر باننام هیون (潘南縣) رسید، رهبر دزدان دریایی نونگ چانگ را دستگیر کرد و برای گردن زدن او به گونگ یه فرستاد. این فعالیت نظامی دریایی وانگ کون قبل از تأسیس گوریو و همزمان با فعالیت دریایی ته بونگ بود. با این حال، گونگ یه شروع به نامیدن خود به عنوان بودا کرد و افرادی را که مخالفت خود را با استدلال های مذهبی او ابراز می کردند، مورد آزار و اذیت قرار داد. او بسیاری از راهبان، و سپس بعداً، حتی همسر و دو پسرش را اعدام کرد و عموم مردم شروع به رویگردانی از او کردند. آیین های پرهزینه و حکومت خشن او باعث مخالفت بیشتر شد. در سال ۹۱۸، چهار نفر از ژنرال های او - هونگ یو، پائه هیون-گیونگ، سین سونگ-گیوم و بوکجی گیوم، ته بونگ را سرنگون کردند و وانگ گون را به عنوان پادشاه ته جو، اولین پادشاه گوریو، منصوب کردند. در سال ۹۲۷، گیون هوان از بکجه جدید، نیروها را به پایتخت شیلا، گیونگجو، هدایت کرد و پادشاه آن، پادشاه گیونگه، را دستگیر و اعدام کرد. سپس او پادشاه گیونگسون را به عنوان پادشاه دست نشا
نده خود منصوب کرد، قبل از اینکه ارتش خود را به سمت گوریو سوق دهد. با شنیدن این خبر، تجو با ۵،۰۰۰ سواره نظام حمله ای را برای حمله به نیروهای گیون هوون در راه بازگشت به خانه در گونگسان در نزدیکی دگو برنامه ریزی کرد. او با نیروهای بکجه جدید روبرو شد و شکست فاجعه باری را متحمل شد و بیشتر ارتش خود، از جمله ژنرال هایش کیم ناک و سین سونگ گیوم، همان مردی که وانگ را به عنوان پادشاه تاجگذاری کرد، را از دست داد. با این حال، گوریو به سرعت از شکست خود بهبود یافت و با موفقیت از حمله بکجه جدید در جبهه خود دفاع کرد. در سال ۹۳۵، آخرین پادشاه شیلا، پادشاه گیونگ سان، احساس کرد که هیچ راهی برای احیای پادشاهی اش وجود ندارد و تمام سرزمین خود را به تجو تسلیم کرد. تجو با کمال میل تسلیم او را پذیرفت و به او عنوان شاهزاده داد و دخترش را به عنوان یکی از همسرانش پذیرفت (وانگ شش ملکه و همسران بسیار بیشتری داشت زیرا با دختران هر رهبر محلی ازدواج کرده بود). این امر باعث انزجار زیادی برای کیون هوان شد. پدر کیون که ادعای مالکیت منطقه سانگجو را داشت، نیز به گوریو گریخت و تسلیم شد و به عنوان پدر یک پادشاه پذیرفته شد. پسر بزرگ کیون هوان، کیون س
ینگ-گوم، به همراه برادرانش یانگ-گوم و یونگ-گوم، علیه پدرشان که برادر ناتنی شان، کووم-گانگ، را به عنوان جانشین خود برای تاج و تخت ترجیح می داد، کودتا کردند. کیون هوان به تبعید فرستاده شد و در گومسانسا زندانی شد، اما به گوریو فرار کرد و مانند پدر تجو که درست قبل از تسلیم شدنش درگذشت، با او رفتار شد. در سال ۹۳۶، وانگ آخرین لشکرکشی خود را علیه کیون سینگ-گوم از بکجه جدید رهبری کرد. کیون سینگ-گوم با تائجو جنگید، اما با مواجهه با معایب و درگیری های داخلی فراوان، تسلیم تائجو شد. وانگ سرانجام رسماً بکجه جدید را اشغال کرد و برای دومین بار از زمان شیلای متحد، ملت را متحد کرد. او تا سال ۹۴۳ حکومت کرد. جنگ گوریو-خیتان. تجو دشمنی شدیدی با خیتان هایی که بالهائه را نابود کرده بودند، نشان داد. سلسله لیائو در سال ۹۴۲، ۳۰ فرستاده به همراه ۵۰ شتر به عنوان هدیه فرستاد، اما وانگ کون، با وجود پیامدهای دیپلماتیک عمده، فرستادگان را تبعید کرد و شترها را به تلافی قتل بالهائه، زیر پلی از گرسنگی مرد. طبق گفته زی ژی تونگ جیان، تجو به گائوزو از جین جدید پیشنهاد داد که به عنوان انتقام نابودی بالهائه به خیتان ها حمله کنند. علاوه بر این، او د
ر ده فرمان خود به فرزندانش اظهار داشت که خیتان ها هیچ تفاوتی با حیوانات ندارند و باید در برابر آنها محافظت شوند. «حادثه پل مانبو» در سال ۹۴۲، گوریو را مجبور کرد تا خود را برای درگیری با امپراتوری خیتان آماده کند: جئونگ جونگ در سال ۹۴۷ یک نیروی ذخیره نظامی متشکل از ۳۰۰۰۰۰ سرباز به نام «ارتش درخشان» تأسیس کرد و گوانگ جونگ قلعه هایی در شمال رودخانه چونگچون ساخت و به سمت رودخانه یالو گسترش یافت. خیتان ها گوریو را یک تهدید بالقوه می دانستند و با افزایش تنش ها، در سال ۹۹۳ به آن حمله کردند. کره ای ها در اولین رویارویی خود با خیتان ها شکست خوردند، اما با موفقیت در برابر آنها در رودخانه چونگچون دفاع کردند. مذاکرات بین فرمانده گوریو، سو هوی، و فرمانده لیائو، شیائو سانینگ، آغاز شد. در نتیجه، گوریو وارد یک رابطه خراجگزاری اسمی با لیائو شد و روابط خود را با سونگ قطع کرد و لیائو سرزمین شرق رودخانه یالو را به گوریو واگذار کرد. پس از آن، گوریو «شش شهرک پادگانی در شرق رودخانه» را در قلمرو جدید خود تأسیس کرد. در سال ۹۹۴، گوریو به سونگ پیشنهاد حمله نظامی مشترک به لیائو را داد، اما رد شد. پیش از این، در سال ۹۸۵، زمانی که سونگ پی
شنهاد حمله نظامی مشترک به لیائو را داده بود، گوریو این پیشنهاد را رد کرده بود. برای مدتی، گوریو و لیائو از یک رابطه دوستانه برخوردار بودند. در سال ۹۹۶، سونگ جونگ با یک شاهزاده خانم لیائو ازدواج کرد با گسترش و قدرتمندتر شدن امپراتوری خیتان، از گوریو خواسته شد که شش شهرک پادگانی را واگذار کند، اما گوریو امتناع ورزید. در سال ۱۰۰۹، کانگ چو "کودتایی" ترتیب داد و موکجونگ را ترور کرد و هیون جونگ را بر تخت نشاند. در سال بعد، به بهانه انتقام موکجونگ، امپراتور شنگ زونگ از لیائو با ارتشی متشکل از ۸۰۰/۰۰۰ سرباز به گوریو حمله کرد. در همین حال، گوریو سعی کرد با سونگ روابط برقرار کند اما نادیده گرفته شد، زیرا سونگ در سال ۱۰۰۵ با پیمان چان یوان موافقت کرده بود. گوریو در اولین نبرد علیه لیائو به رهبری یانگ کیو پیروز شد، اما در دومین نبرد به رهبری کانگ چو شکست خورد: ارتش گوریو تلفات سنگینی متحمل شد و پراکنده شد و بسیاری از فرماندهان، از جمله خود کانگ چو، دستگیر یا کشته شدند. بعداً، پیونگ یانگ با موفقیت دفاع شد، اما ارتش لیائو به سمت که سونگ پیشروی کرد. هیون جونگ، به توصیه کانگ کام-چان، به جنوب ناجو تخلیه شد و کمی پس از آن که س