Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
فرانکفورت (به انگلیسی: Frankfort) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان پپین، ویسکانسین واقع شده است. فرانکفورت ۸۰٫۲ کیلومتر مربع مساحت و ۳۶۲ نفر جمعیت دارد و ۲۳۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
بخش فرانکفورت (به انگلیسی: Frankfort Township) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان ویل، ایلینوی واقع شده است. بخش فرانکفورت ۹۵٫۳۹ کیلومتر مربع مساحت دارد ۱۱۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
بخش فرانکفورت (به انگلیسی: Frankfort Township) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان ناکس، نبراسکا واقع شده است. بخش فرانکفورت ۴۶٫۸۷ کیلومتر مربع مساحت و ۸۸ نفر جمعیت دارد و ۴۴۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
لطفعلی رفیعی از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره چهاردهم بعنوان نماینده بم در مجلس شورای ملی حضور داشت. لطفعلی رفیعی پدر خواننده سرشناس ایرانی داریوش رفیعی است. منابع.
خلیل دشتی از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره چهاردهم به عنوان نماینده بوشهر در مجلس شورای ملی حضور داشت. منابع.
بنشی های اینیشرین () یک فیلم تراژیکمدی سیاه محصول سال ۲۰۲۲ به نویسندگی و کارگردانی مارتین مک دونا است. در این فیلم کالین فارل، برندن گلیسون، کری کندن و بری کیوگن به ایفای نقش پرداخته اند. داستان فیلم در جزیرهٔ خیالی «اینیشرین» در سواحل غربی ایرلند اتفاق می افتد، و دو دوست مادام العمر را دنبال می کند، که وقتی یکی از آن ها به طور ناگهانی به رابطه دوستی شان پایان می دهد، خود را در بن بستی می بینند که عواقب نگران کننده ای برای هر دوی آن ها دارد. "بنشی های اینیشرین" نخستین بار در ۵ سپتامبر ۲۰۲۲ در هفتاد و نهمین دوره جشنواره بین المللی فیلم ونیز به نمایش درآمد؛ فارل و مک دونا به ترتیب جوایز جام ولپی و اوسلای طلایی را دریافت کردند. این فیلم در ۲۱ اکتبر توسط سرچلایت پیکچرز اکران شد و مورد تحسین گسترده منتقدان قرار گرفت که فیلمنامه و کارگردانی مک دونا، موسیقی کارتر بورول و بازی بازیگران اصلی را تحسین کردند. این فیلم از سوی هیئت ملی بازبینی فیلم به عنوان یکی از بهترین فیلم های ۲۰۲۲ نام گرفت. "بنشی های اینیشرین" در میان دیگر جوایز، هشت نامزدی پیشرو را در هشتادمین مراسم گلدن گلوب دریافت کرد، که بیشترین تعداد کسب شده توسط
هر فیلمی پس از "کوهستان سرد" (۲۰۰۳) در سال ۲۰۰۴ است، و برنده سه جایزه از جمله بهترین فیلم، بهترین بازیگر مرد (برای فارل) و بهترین فیلمنامه شد. این فیلم در جوایز اسکار نیز نامزد دریافت نه جایزه شامل بهترین فیلم شد. داستان. در دوران پایانی جنگ داخلی ایرلند در سال ۱۹۲۳، در جزیره خیالی اینیشرین ایرلند، کولم دوهرتی، نوازنده فولک، به طور ناگهانی شروع به نادیده گرفتن دوست همیشگی خود و رفیق مشروب خود پادریک سولیابهان می کند. با اینکه پادریک توسط ساکنان جزیره به عنوان فردی مؤدب و مورد پسند شناخته می شود، اما کولم که مایل است بقیه عمر خود را صرف ساختن موسیقی و انجام کارهایی کند که به خاطر آنها به یادگار بماند، او را فردی «کند ذهن» می داند. زندگی پادریک با از دست دادن یکی از معدود دوستانش بی ثبات می شود. همان طور که پادریک از طرد شدن بیشتر مضطرب می شود، کولم در برابر تلاش های دوست قدیمی اش برای صحبت با او مقاومت بیشتری نشان می دهد. کولم در نهایت به پادریک اولتیماتوم می دهد: هر بار که پادریک او را اذیت می کند یا سعی می کند با او صحبت کند، کولم یکی از انگشتان دست چپ خود را با یک قیچی پشم زنی قطع می کند. اگرچه خواهر دلسوز
پادریک، شیوون و پسرِ روان رنجورِ محلی، دومینیک، تلاش می کنند تا نبرد فزاینده بین این زوج را خنثی کنند، تلاش های آنها بی ثمر می ماند. پس از اینکه پادریک در حالت مستی با او در میخانه روبرو می شود و سپس سعی می کند عذرخواهی کند، کولم یکی از انگشتان خود را قطع می کند و آن را روی درب خانه پادریک می اندازد. پادریک سپس ویولن زنی را می بیند که قصد دارد با کولم برای کارهای موسیقی ملاقات کند، او با دروغ گفتن در مورد مرگ پدرش، فرد را فریب می دهد تا به خانهٔ خود بازگردد. با بدتر شدن تنش ها، خانم بزرگ محلی خانم مک کورمیک به پادریک هشدار می دهد که مرگ به زودی به جزیره خواهد رسید. در همین حال، شیوون به آرامی پیشرفت های رمانتیک دومینیک را رد می کند. پادریک به ملاقات کولم می رود تا او را به خاطر رفتار بدش سرزنش کند. کولم فاش می کند که ساختن آهنگ خود را به پایان رسانده است که آن را «بنشی های اینشیرین» می نامد. پادریک به او پیشنهاد می کند که باید به میخانه برود و به آن ها چند پیت سفارش دهد. کولم می گوید که خوب است. پادریک به کولم می گوید که به ویولن زن دروغ گفته بود تا از جزیره فرار کند اما شاید هر سه آن ها بتوانند با هم بنوشند
. کولم چهار انگشت دیگر دست چپش را با قیچی قطع می کند و آنها را به سمت در کلبه پادریک می اندازد. شیوون که از زندگی در جزیره خسته شده است، برای کار در یک کتابخانه به سرزمین اصلی نقل مکان می کند. پادریک به خانه می آید و متوجه می شود که الاغ خانگی اش جنی به دلیل بلعیدن یکی از انگشتان کولم خفه شده و مرده است. پادریک دلشکسته کولم را مسئول مرگ جنی می داند. او با کولم روبرو می شود تا به او بگوید که روز بعد خانه اش را به آتش خواهد کشید. پادریک خانه را به آتش می کشد و سگ کولم را به مکانی امن می برد. هنگامی که پادریک خارج می شود، کولم را می بیند که در داخل ساختمان در حال سیگار کشیدن نشسته است. پلیس محلی، پدر بدرفتار دومینیک، پیدار، به خانه پادریک می رود. او توسط خانم مک کورمیک منحرف می شود، که بی کلام او را به سمت جسد دومینیک که در دریاچه مجاور شناور است هدایت می کند. صبح روز بعد، پادریک، همراه با سگ، کولم را می یابد که در ساحل کنار خانه سوخته اش ایستاده است. کولم بابت مرگ جنی عذرخواهی می کند و پیشنهاد می کند که تخریب خانه به دشمنی آن ها پایان داده است، اما پادریک به او اطلاع می دهد که این کار تنها در صورتی تمام شده اعل
ام می شد، که او در حین آتش سوزی در خانه می ماند. هنگامی که کولم به این فکر می کند که آیا جنگ داخلی به پایان رسیده است، پادریک اظهار می کند که او معتقد است که ممکن است چیزهای خوبی وجود داشته باشد که نمی توان از آنها خارج شد. هنگامی که پادریک به رفتن روی می آورد، کولم از او برای مراقبت از سگش تشکر می کند. بی آنکه بدانند خانم مک کورمیک آنها را از دور در کنار کلبه سوخته کولم تماشا می کرد. نام فیلم. بنشی در افسانه های ایرلندی، روح زنی است که از مرگ خبر دارد. در فیلم خانم مک کورمیک سیاهپوش که همه از او گریزانند، بنشی است اما فراتر از او در جزیره اینشرین انگار همه پیام آور مرگ هستند. یکی از موجودات فراطبیعی افسانه ها و اسطوره های کهن ایرلندی ها و اسکاتلندی ها «بنسید» یا «بنسیث» (به معنی زنان گورپشته) نام داشته که این نام در زبان ایرلندی امروز به "بنشی" تغییر یافته است. در فرهنگ عامه مردم ایرلند این موجودات با گورپشته ها و تپه های متعدد واقع در سراسر آن کشور مرتبط دانسته می شوند. بنشی ها اغلب به شکل عجوزه هایی مجسم شده اند که پس از قرار گرفتن در سر راه روستاییان، با صدایی همراه با جیغ یا شیون، به آنان خبر از واقعه ای
شوم مانند مرگ خود یا نزدیکانشان می دادند. در این فیلم، خانم مک کورمیک تنها مظهر مجسم بنشی ها نیست، بلکه مراجع قانونی و اجتماعی و دیگر شخصیت های داستان می توانند در جایگاه بنشی وار قرار بگیرند. نام این فیلم در برخی از رسانه ها و پلتفرم های ایرانی، با عنوان "اشباح اینیشرین" هم ترجمه شده است. تولید. در فوریه ۲۰۲۰ اعلام شد که مارتین مک دونا کارگردانی بعدی خود را با سرچلایت پیکچرز انجام خواهد داد و قرار است او دوباره با برندن گلیسون و کالین فارل، ستاره های فیلم "در بروژ" متحد شود. بری کیوگن و کری کندن در اوت ۲۰۲۱ به بازیگران پیوستند. تصویربرداری اصلی در اوت ۲۰۲۱ در اینیشمور در جزایر آران در ایرلند آغاز شد. صحنه هایی نیز در جزیره آشیل فیلمبرداری شدند. فیلم برداری در ۲۳ اکتبر ۲۰۲۱ به پایان رسید. انتشار. "بنشی های اینیشرین" نخستین نمایش جهانی خود را در هفتاد و نهمین دوره جشنواره بین المللی فیلم ونیز در ۵ سپتامبر ۲۰۲۲ انجام داد، جایی که با تشویق ایستاده ۱۵ دقیقه ای تماشاگران مواجه شد که طولانی ترین دوره جشنواره آن سال بوده است. این فیلم همچنین در در همان ماه نمایش داده شد و برای اکران محدودی در ۲۱ اکتبر ۲۰۲۲ برنامه ر
یزی شد. بازخورد. فروش گیشه. در آخر هفته افتتاحیه این فیلم در ایالات متحده، از چهار سالن سینما ۱۸۴٬۴۵۴ دلار به دست آورد که فروش آن به طور میانگین در هر سالن ۴۶٬۱۱۳ دلار ارزیابی شده است، که آن را تبدیل به دومین افتتاحیه پرفروش برای اکران پلتفرم فصل پاییز ۲۰۲۲، پس از فیلم "تیل" کرد. آخر هفته بعد، این فیلم به ۵۸ سینما گسترش یافت و ۵۳۵٫۱۷۰ دلار درآمد داشت. آخر هفته بعد به ۸۹۵ سالن رسید و ۲٫۱ میلیون دلار فروش کرد و در گیشه هفتم شد. این نتایج به تغییر فزاینده رفتار مخاطبان نسبت به فیلم های پرستیژ در محیطی که به دلیل دنیاگیری کروناویروس تغییر کرده بود، نسبت داده شد، جایی که تماشاگران سینما از دیدن و حمایت از این عناوین خاص به نفع فیلم های ترسناک فرنچایز و مستقیم خودداری می کردند. فروش فیلم پس از بازگشت به سینماها در آخر هفته ۲۷ ژانویه ۲۰۲۳ در ایالات متحده، پس از اعلام نامزدی جوایز اسکار، ۳۸۳ درصد افزایش یافت. پاسخ انتقادی. این فیلم برای کارگردانی، نویسندگی و اجراهایش مورد تحسین منتقدان قرار گرفت. پیتر بردشاو از "گاردین" به این فیلم رتبهٔ چهار از پنج ستاره داد و آنرا «به عنوان مطالعه ای دربارهٔ تنهایی مردانه و خشم فرو
خورده، به طرز عجیبی قانع کننده و اغلب بسیار خنده دار» دانست. تاد مک کارتی از "ددلاین هالیوود" نوشت که این فیلم «داستانی ساده و شیطانی از پایان یک دوستی بود که با طنز تند و لحظات ناگهانی خشونت حیرت انگیز به تصویر کشیده شده است»، او همچنین فیلم برداری بن دیویس و موسیقی کارتر برول را تحسین کرد. دیوید ارلیش از ایندی وایر به آن امتیاز «B+» داد و نوشت: «جریان نهفته و دائمیِ طنز این فیلم، زمینه ای مضحک را برای فوری ترین سؤالات داستان فراهم می کند، زمینه ای که از پوچ بودن تمام هستی صحبت می کند». او همچنین آن را بهترین اثر مک دونا از زمان "در بروژ" (۲۰۰۸) نامید. این فیلم در فهرست تعدادی از منتقدان از بهترین فیلم های سال ۲۰۲۲ ظاهر شد و در چندین فهرست در رتبه نخست قرار گرفت.
فتحعلی ایپکچیان از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره چهاردهم بعنوان نماینده تبریز در مجلس شورای ملی حضور داشت. منابع.
حبیب الله محیط از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره چهاردهم بعنوان نماینده بانه و سقز در مجلس شورای ملی حضور داشت. منابع.
آکلروهیدریا () یا هیپوکلروهیدریا به حالت هایی گفته می شود که تولید اسید هیدروکلریک در ترشحات معده معده و سایر اندام های گوارشی به ترتیب وجود ندارد یا کم است. این اختلال با سایر مشکلات پزشکی دیگر همراه است.
هیپرکلرمی () یک اختلال الکترولیتی است که در آن سطح یون های کلرید در خون افزایش می یابد. محدوده طبیعی سرم برای کلرید ۹۶ تا ۱۰۶ میلی اکی والان در لیتر است، بنابراین سطوح کلرید بالای ۱۱۰ میلی اکی والان در لیتر معمولاً نشان دهنده اختلال عملکرد کلیه است زیرا تنظیم کننده غلظت کلرید است. در حال حاضر هیچ علامت خاصی از هیپرکلرمی وجود ندارد. با این حال، می تواند تحت تأثیر ناهنجاری های متعددی باشد که باعث از دست دادن مایع بدون الکترولیت، از دست دادن مایع هیپوتونیک یا افزایش تجویز کلرید سدیم می شود. این ناهنجاری ها ناشی از اسهال، استفراغ، افزایش مصرف کلرید سدیم، اختلال عملکرد کلیوی، استفاده از دیورتیک ها و دیابت است. هیپرکلرمی را نباید با اسیدوز متابولیک هیپرکلرمیک اشتباه گرفت زیرا اسیدوز متابولیک هیپرکلرمیک با دو تغییر عمده مشخص می شود: کاهش pH خون و سطوح بی کربنات و همچنین افزایش سطح کلرید خون. در عوض، افراد مبتلا به اسیدوز متابولیک هیپرکلرمیک معمولا مستعد هیپرکلرمی هستند. شیوع هیپرکلرمی در محیط های بیمارستانی در زمینه پزشکی مورد پژوهش قرار گرفته است زیرا یکی از منابع اصلی درمان در بیمارستان ها تجویز محلول نمکی است. پی
ش از این، مدل های حیوانی با کلرید بالا نشانگرهای التهابی، تغییرات فشار خون، افزایش انقباض عروق کلیوی و جریان خون کلیوی کمتر و همچنین در فیلتراسیون گلومرول را نشان می دادند، که همه اینها محققان را بر آن می دارد تا بررسی کنند که آیا این تغییرات یا موارد دیگر ممکن است در بیماران وجود داشته باشد یا خیر. برخی از مطالعات ارتباط احتمالی بین افزایش سطح کلرید و مرگ یا آسیب حاد کلیوی را در بیماران شدیداً بیمار که ممکن است به بیمارستان مراجعه کنند یا ویزیت های طولانی مدت داشته باشند، گزارش کرده اند. مطالعات دیگری وجود دارد که هیچ رابطه ای پیدا نکرده است.
هیپرکلروهیدریا () که گاهی کلرهیدریا، معده ترش یا معده اسیدی نامیده می شود، به حالتی در معده اشاره دارد که در آن سطح اسید معده بالاتر از محدوده نرمال و طبیعی است. در انسان، pH طبیعی حدود ۱ تا ۳ است که در طول روز متفاوت است. بالاترین سطح ترشح پایه در اواخر عصر (حدود ۱۲ صبح تا ۳ بعد از ظهر) است. هیپرکلروهیدریا معمولاً به عنوان داشتن pH کمتر از ۲ تعریف می شود. این عواقب منفی ندارد مگر اینکه شرایط دیگری مانند بیماری ریفلاکس معده (GERD) نیز وجود داشته باشد. یکی از دلایل هیپرکلروهیدریا افزایش تولید گاسترین است.
بی نهایت () یک فیلم درام فرانسوی-ایتالیایی محصول سال ۲۰۲۲ به کارگردانی امانوئله کریالسه است. در این فیلم لوانا جولیانی در کنار پنه لوپه کروز و وینچنتسو آماتو ایفای نقش می کنند. طرح داستان. داستان فیلم در شهر رم در دههٔ ۱۹۷۰ اتفاق می افتد و یک خانوادهٔ جنجالی را به تصویر می کشد که متشکل از یک زوج متأهل ناراضی شامل کلارا (یک اسپانیایی تبعیدشدهٔ بدخلق)، شوهرش فلیس (تاجری که با منشی خود به کلارا خیانت می کند) و فرزندانشان آدریانا، جینو و دیانا می باشد. آدریانای ۱۲ ساله فرزند بزرگ خانواده، (که در هنگام تولد جنسیت زن به او اختصاص داده شده است) دچار دیسفوریای جنسیتی می شود و خود را به عنوان یک مرد می شناسد و نام آندرئا (نامی عمدتاً مردانه در ایتالیا) را برای خود برگزیده است. آندرئا به سارا علاقه مند می شود، دختری که هویت جنسیتی آندرئا را می پذیرد. آندرئا و کلارا با احساس مشترک خارجی بودن، به هم نزدیک تر می شوند. تولید. فیلمنامه توسط کریالسه، فرانچسکا مانیری و ویتوریو مورونی نوشته شده است. این فیلم به عنوان یک محصول مشترک ایتالیایی-فرانسوی، توسط وایلدساید، برادران وارنر انترتینمنت ایتالیا، چپتر ۲، پاته و فرنس ۳ سینما
تولید شده است. انتشار. این فیلم نمایش افتتاحیه خود را در هفتاد و نهمین دوره جشنواره بین المللی فیلم ونیز در ۴ سپتامبر ۲۰۲۲ انجام داد و قرار است در ۱۵ سپتامبر ۲۰۲۲ در ایتالیا توسط برادران وارنر پیکچرز اکران شود. بازخورد. لزلی فلپرین از "هالیوود ریپورتر" فیلم را به عنوان «یک رابطهٔ خانوادگی پر جنب وجوش، اما بیش از حد فشرده» خلاصه کرد. گای لاج از "ورایتی" نوشت که این فیلم «به به طور محسوس دردناک و خالصانه درست شده، که نمی توان آن را کوچک نامید، اما از برخی جهاتی حساس و عجیب است که آن را ضعیف و شکننده نشان می دهد». رابی کالین از "تلگراف" به این فیلم ۴ از ۵ ستاره داد و تصویر «خودزندگی نامهٔ شگفت انگیز» را «پرتره ای از غم و اندوه خانگی و ولع فرار از آن از دید یک کودک» دانست. وندی آید از "اسکرین اینترنشنال" عملکرد کروز را به عنوان «تقابلی بین سوفیا لورن و یک شراره خورشیدی» برجسته دانست. استفانی بانبری از "ددلاین هالیوود" معتقد است که در اعماق وجود، این فیلم «اساساً بسیار تیره وتار است، اما چهره ای لذت بخش دارد».
هیپواوریسمی () به معنی سطحی از اسید اوریک در سرم خون است که کمتر از حد طبیعی است. در انسان، محدوده طبیعی این جزء خونی دارای آستانه پایین تری در محدوده ۲ میلی گرم در دسی لیتر تا ۴ میلی گرم در دسی لیتر است، در حالی که آستانه بالایی برای زنان ۵۳۰ میکرومول در لیتر (۶ میلی گرم در دسی لیتر) و ۶۱۹ میکرومول است. /L (۷ mg/dL) برای مردان. هیپواوریسمی معمولاً خوش خیم است و گاهی اوقات نشانه یک وضعیت پزشکی است. پیامدها. اگرچه به طور معمول خوش خیم است، هیپواوریسمی ایدیوپاتیک کلیه ممکن است خطر نارسایی حاد کلیه ناشی از ورزش را افزایش دهد. همچنین شواهدی وجود دارد که نشان می دهد هیپواوریسمی می تواند شرایطی مانند آرتریت روماتوئید را بدتر کند، به ویژه هنگامی که با جذب کم ویتامین C همراه باشد، به دلیل آسیب رادیکال های آزاد.
راه آهن زیرزمینی معکوس نامی است که به شکل طعنه آمیز به رویه ای درقبل از جنگ داخلی آمریکا داده می شد که به ربودن برده های فراری در ایالات آزاد و حتی سیاه پوستان آزاد و انتقال آنها به ایالت های برده دار، فروش آنها به عنوان برده، یا گهگاه گرفتن پاداش به خاطر بازگشت فراری ها اشاره دارد. کسانی که از این اصطلاح استفاده می کردند طرفدار برده داری بودند و از «راه آهن زیرزمینی» که به بردگان کمک می کرد تا فرار کنند، خشمگین بودند. همچنین «راه آهن زیرزمینی معکوس» حوادثی داشت اما به طور شبکه ای نبود و فعالیت های آن همیشه به صورت مخفیانه انجام نمی شد. نجات سیاه پوستانی که ربوده شده بودند، غیرعادی بود. سه روش آدم ربایی به کار گرفته می شد: آدم ربایی فیزیکی، اغوا (ربودن از طریق حیله) سیاه پوستان آزاد و دستگیری فراریان.راه آهن زیرزمینی معکوس به مدت ۸۵ سال از سال ۱۷۸۰ تا ۱۸۶۵ فعالیت کرد. این نام اشاره ای به راه آهن زیرزمینی است، شبکه ای غیررسمی از ابولیشنیزم در ایالات متحده و کسانی که به برده های فراری برای آزادی کمک می کردند، عموماً در کانادا و همچنین در مکزیک که برده داری در آنجا لغو شده بود. رواج. آمریکایی های آفریقایی تبار آ
زاد اغلب از جنوبی ترین ایالت های آزاد، در امتداد مرزهای ایالت های برده دار دلاور، مریلند، کنتاکی و میسوری ربوده می شدند، اما آدم ربایی در ایالت های شمالی تر، مانند نیویورک، پنسیلوانیا و ایلینویز نیز رواج داشت. و همچنین دربرخی از ایالت های جنوبی که تمایل به لغو قانون داشتند مانند تنسی. نیویورک و پنسیلوانیا. سیاه پوستان آزاد در نیویورک و فیلادلفیا به ویژه در برابر آدم ربایی آسیب پذیر بودند. در نیویورک، باندی به نام «پرنده های سیاه» به طور منظم مردان، زنان و کودکان را سرکشی می کردند که گهگاه با حمایت و مشارکت پلیس و مقامات شهری اینکار را انجام می دادند. در فیلادلفیا، روزنامه های سیاه پوست اغلب آگهی هایی برای کودکان گمشده منتشر می کردند، از جمله یکی از این آگهی ها برای دختر ۱۴ ساله سردبیر روزنامه بود. کودکان به ویژه در معرض آدم ربایی بودند. در یک دوره دو ساله، حداقل صد کودک تنها در فیلادلفیا ربوده شدند. دلاور، مریلند و ویرجینیا. از سال ۱۸۱۱ تا ۱۸۲۹، مارتا «پتی» کانن رهبر گروهی بود که برده ها و سیاه پوستان آزاد را از شبه جزیره دلماروا در دلاور، مریلند، ویرجینیا وخلیج چساپیک می دزدید و آنها را به صاحبان مزارع در من
اطق جنوبی تر می فروخت. او برای چهار قتل در سال ۱۸۲۹ متهم شد و در حالی که در انتظار محاکمه بود، در زندان درگذشت. ظاهراً خودکشی از طریق مسمومیت با آرسنیک بود. ایلینوی. جان هارت کرنشاو یک زمین دار بزرگ، نمک ساز و تاجر برده بود، از دهه ۱۸۲۰ تا ۱۸۵۰، مستقر در جنوب شرقی ایلینویز در شهرستان گالاتین و یکی از همکاران تجاری قانون گذار کنتاکی و قانون شکن، جیمز فورد بود. گفته می شود کرنشاو و فورد سیاه پوستان آزاد را در جنوب شرقی ایلینوی می دزدیدند و در ایالت کنتاکی می فروختند. اگرچه ایلینویز یک ایالت آزاد بود، کرنشاو حوزچه تبخیر نمک را در نزدیکی ایکوالیتی، ایلینویز از دولت ایالات متحده اجاره کرد، که استفاده از بردگان را برای کار طاقت فرسای کشیدن و جوشاندن آب نمک از چشمه های نمک محلی برای تولید نمک مجاز می دانست. بعدها به دلیل نگهداری و «پرورش» بردگان توسط کرنشاو و ربودن سیاه پوستان آزاد تحت فشار قرار گرفتند، خانه او به عنوان خانه برده قدیمی شناخته شد. موارد دیگر راه آهن زیرزمینی معکوس در ایلینویز در بخش های جنوب غربی و غربی این ایالت، در امتداد رودخانه می سی سی پی در مرز ایالت برده داری میزوری رخ داد. در سال ۱۸۶۰، جان و
نانسی کورتیس به دلیل تلاش برای ربودن بردگان آزاد شده خود در شهرستان جانسون، ایلینویز برای فروش مجدد به برده داری در میزوری دستگیر شدند. سیاه پوستان آزاد نیز در جرسی کانتی، ایلینوی ربوده شدند و به عنوان برده در میزوری فروخته شدند. ایالات جنوبی. ملوانان سیاه پوستی که به ایالت های جنوبی سفر می کردند با خطر آدم ربایی مواجه شدند. کارولینای جنوبی قانون دریانوردان سیاه پوست را در سال ۱۸۲۲ به دلیل ترس از اینکه ملوانان سیاه پوست آزاد الهام بخش شورش های برده ها شوند، تصویب کرد که بر اساس آن تا زمانی که کشتی شان لنگر انداخته بود، زندانی بودند. این امر می تواند منجر به فروخته شدن ملوان های سیاه پوست به بردگی شود، اگر کاپیتان هایشان هزینه های ناشی از زندانی شدن آن ها را پرداخت نکنند، یا اگر اسناد آزادی شان گم شود. در دهه های ۱۸۲۰ تا ۱۸۳۰، جان آ. مورل یک باند غیرقانونی را در غرب تنسی رهبری کرد. او یک بار به خاطر یک برده آزاد که در ملک اوبود، گرفتار شد. روش او این بود که بردگان را از مزارعشان ربوده، به آنها وعده آزادی می داد ولی آنها را به دیگر صاحبان برده می فروخت. اگر مورل در خطر گرفتار شدن با بردگان ربوده شده قرار می گرف
ت، بردگان را می کشت تا از دستگیری با اموال مسروقه که جرم بزرگی در جنوب ایالات متحده تلقی می شد فرار کند. در سال ۱۸۳۴، مورل دستگیر و به ده سال زندان در زندان ایالتی تنسی در نشویل به جرم دزدی برده محکوم شد. مسیرها. روزنامه دیده بان آفریقایی در سال ۱۸۲۷ توضیح داد که چگونه چندین کودک فیلادلفیا را با وعده هلو، پرتقال و هندوانه در یک شیب کوچک، در لنگرگاه رودخانه دلاور، فریب دادند، سپس بلافاصله درزنجیر به کشتی انداختند، و یک سفر طولانی با کشتی طی کردند. هنگامی که فرود آمدند، آنها از میان نیزار، باتلاق و مزارع ذرت به خانه جو جانسون و جسی و پتی کانن، در خط مرزی بین دلاور و مریلند، راهپیمایی کردند، جایی که آنها را برای مدت قابل توجهی در قل و زنجیر نگه داشتند. از آنجا، آنها را دوباره به مدت یک هفته یا بیشتر سوار کشتی دیگری کردند، یکی از بچه ها شنید که کسی در مورد خلیج چساپیک در مریلند صحبت می کند. پس از پیاده شدن از کشتی، آنها دوباره صدها مایل در آلاباما راهپیمایی کردند تا اینکه به راکی اسپرینگز، می سی سی پی رسیدند. در همین بخش، زنجیره ای از پست های ریلی زیرزمینی معکوس «تأسیس شده از پنسیلوانیا تا لوئیزیانا» توضیح داده ش
د. در غرب، آدم ربایان سوار بر آب رودخانه اوهایو می شدند، بردگان را در کنتاکی می دزدیدند و افراد آزاد را در اوهایو جنوبی، ایندیانا و ایلینوی می ربودند که سپس به ایالت های برده منتقل می کردند. شرایط سفر. بسیاری از سیاه پوستان ربوده شده با پای پیاده به سمت جنوب حرکت کردند. برای جلوگیری از فرار مردان آنها به هم زنجیر شده بودند، در حالی که زنان و کودکان کمتر محدود بودند. پیشگیری و نجات. در اوایل سال ۱۷۷۵،آنتونی بنزت و دیگران در فیلادلفیا با یکدیگر ملاقات کردند و انجمنی برای امداد سیاه پوستان آزاد که به طور غیرقانونی در باندج نگهداری می شدند، تشکیل دادند تا بر مداخله در پرونده های سیاه پوستان و سرخپوستانی که ادعا می کردند به طور غیرقانونی برده شده اند، تمرکز کنند. این گروه بعداً به عنوان انجمن لغو دو نژادی پنسیلوانیا سازماندهی مجدد شد. انجمن حفاظت از فیلادلفیا، یکی از اعضای کمکی و حمایت کننده انجمن لغو پنسیلوانیا، در سال ۱۸۲۷ برای «جلوگیری از آدم ربایی و دزدی انسان» تأسیس شد. در ژانویه ۱۸۳۷، کمیته هوشیاری نیویورک، که به دلیل اینکه هر سیاه پوست آزاد در معرض خطر ربوده شدن بود، تأسیس شد، گزارش داد که از ۳۳۵ نفر در برا
بر برده داری محافظت کرده است. دیوید ای راگلز، سردبیر روزنامه سیاه پوست و خزانه دار سازمان، در مقاله خود از تلاش های بیهوده خود برای متقاعد کردن دو قاضی نیویورکی برای جلوگیری از آدم ربایی غیرقانونی و همچنین نجات فیزیکی موفق دختر جوانی به نام چاریتی واکر از خانه نیویورک ربایندگانش می نویسد. قدرتهای ایالتی و شهری در جلوگیری از آدم ربایی، حتی قبل از قانون برده فراری در سال ۱۸۵۰، با مشکل مواجه بودند. انجمن لغو پنسیلوانیا سوابق سیاه پوستان دستگیر شده را برای آزادی افرادی که به اشتباه بازداشت شده اند مقایسه کرد، فهرستی از افراد ناپدید شده را که ربوده شدگان احتمالی بودند، نگه داشت و کمیته آدم ربایی را تشکیل داد. با این حال مشخص شد که این تلاش ها پرهزینه هستند و به دلیل عدم پایداری، کارایی خوبی ندارند. شهروندان، به ویژه شهروندان سیاه پوست آزاد، در لابی کردن دولت های محلی برای اتخاذ تدابیر قوی تر علیه آدم ربایی فعال بودند. در سال ۱۸۰۰، ریچارد آلن و ابسالوم جونز طوماری را از۷۳ شهروند سیاه پوست آزاد به کنگره فرستادند و خواستار توقف آدم ربایی شدند، نادیده گرفته شد. به دلیل عدم کارایی نهادهای دولتی، سیاه پوستان آزاد اغلب م
جبور به استفاده از روش های خاص خود برای محافظت از خود و خانواده خود شدند. چنین روش هایی شامل نگه داشتن مدارک آزادی خود در هر زمان و اجتناب از تماس با غریبه ها وهمچنین مناطق خاص بود. گروه های هوشیار نیز برای حمله به آدم ربایان، از جمله آدم ربایان سیاهپوست، تشکیل شدند که بعدها جهانی شدند، توسط جامعه آزاد آفریقایی-آمریکایی محکوم شدند. در فیلادلفیا، پاسبان ساموئل پارکر گاریگز چند سفر به ایالت های جنوبی به دستور شهردار جوزف واتسون انجام داد تا کودکان و بزرگسالانی را که از خیابان های شهر ربوده شده بودند، نجات دهد. او همچنین با موفقیت به دنبال آدم ربایان آنها رفت. یکی از این موارد چارلز بیلی بود که درچهارده سالگی در سال ۱۸۲۵ربوده شد و سرانجام توسط گاریگز پس از جستجوی سه ساله نجات یافت. متأسفانه، این جوان کتک خورده و لاغر چند روز پس از بازگرداندن به فیلادلفیا درگذشت. گاریگز توانست رباینده بیلی، کاپیتان جان اسمیت، با نام مستعار توماس کالینز، رئیس باند جانسون را پیدا کند و دستگیر کند. او همچنین جان پورنل از باند Patty Cannon را ردیابی و دستگیر کرد. واتسون شکار آدم ربایان را در چندین روزنامه منتشر کرد و ۵۰۰ دلار جایزه د
اد. در یک مورد، یک پسر۱۵ساله سیاه پوست شجاع به نام سام اسکامپ دربارهٔ ربوده شدن خود در هنگام تلاش برای فروش به یک کشاورز سفیدپوست جنوبی به نام جان همیلتون صحبت کرد. خود کارخانه دار با شهردار واتسون تماس گرفت تا پسر و یک جوان ربوده شده دیگر را نجات دهند. در فرهنگ عامه. در سال ۱۸۵۳،سالومون نورثاپ کتاب "دوازده سال بردگی" را منتشر کرد، خاطراتی از ربوده شدن خود از نیویورک و دوازده سالی که به عنوان برده در لوئیزیانا گذرانده بود. کتاب او پس از انتشار در ۳۰۰۰۰نسخه فروش رفت. روایت او به فیلمی در سال ۲۰۱۳ تبدیل شد که برنده سه جایزه اسکارشد. "Comfort: A Novel of the Reverse Underground Railroad" اثر HA Maxson و Claudia H. Young در سال ۲۰۱۴ منتشر شد. نشریات ابلیشینست، اغلب برای نشریات خود از گزارش های افرادی که به بردگی ربوده شده بودند استفاده می کردند. ثار قابل توجهی که این گزارش ها را منتشر کردند عبارتند از The "African Observer"، یک نشریه ماهانه که از گزارش های دست اول برای نشان دادن زشتیهای برده داری استفاده می کرد، و همچنین "داستان های ظلم آیزاک هاپر"، مجموعه ای از گزارشهای آدم ربایی توسط آیزاک هاپر.
هیپراوریسمی () به معنی سطح بالا و غیرطبیعی اسید اوریک در خون است. در شرایط pH مایع بدن، اسید اوریک تا حد زیادی به صورت اورات، به شکل یون وجود دارد. غلظت اسید اوریک سرم بیشتر از ۶ میلی گرم در دسی لیتر برای زنان، ۷ میلی گرم در دسی لیتر برای مردان و ۵.۵ میلی گرم در دسی لیتر برای جوانان (زیر ۱۸ سال) به عنوان هیپراوریسمی تعریف می شود. مقدار اورات در بدن به تعادل میان مقدار پورین های خورده شده در غذا، مقدار اورات سنتز شده در بدن (به عنوان مثال از طریق گردش سلولی) و مقدار اوراتی که در ادرار یا از راه دستگاه گوارش دفع می شود، بستگی دارد. تراکت هیپراوریسمی ممکن است نتیجه افزایش تولید اسید اوریک، کاهش دفع اسید اوریک یا افزایش تولید و کاهش دفع باشد. علائم و نشانه ها. اگر اینکه سطح بالای اسید اوریک خون در آزمایشگاه بالینی مشخص نشود، هیپراوریسمی ممکن است در اکثر افراد علائم قابل توجهی ایجاد نکند. ایجاد نقرس - که یک اختلال دردناک و کوتاه مدت است - شایع ترین پیامد هیپراوریسمی است که باعث رسوب کریستال های اسید اوریک معمولاً در مفاصل اندام ها می شود، اما ممکن است باعث ایجاد سنگ های کلیوی شود که یک اختلال دردناک دیگر است. علائ
م نقرس معمولاً التهاب، تورم و قرمزی یک مفصل، مانند انگشت پا یا زانو، همراه با درد شدید است. همه افراد مبتلا به هیپراوریسمی به نقرس مبتلا نمی شوند.