Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ود که نیروهای مهاجم پیمان ورشو قادر به قطع خط تدارکاتی حیاتی از طریق گذرگاه برنر نخواهند بود. برای کمک به دفاع از دره، بخشی از استحکامات پیش از جنگ جهانی دوم دیوار آلپ دوباره فعال و ارتقا یافت. تاریخچه. «این لشکر» در ۱ مه ۱۹۵۱ در شهر بریکسن تأسیس شد. نام این تیپ از نام لشکر تریدنتینا ونیز گرفته شده است، نامی که توسط زبان شناس گراتزیادیو ایسایا آسکولی برای منطقه تیرول جنوبی ابداع شده بود و رسماً بین سال های ۱۹۱۹ تا ۱۹۴۸ برای این منطقه استفاده می شد. بر این اساس، نشان این تیپ بر اساس نشان پایتخت منطقه، ترنتو، است. این تیپ کاملاً در داخل منطقه مستقر بود و اکثر نیروهای خود را از آن جذب می کرد. وظیفه این تیپ دفاع از دره پوستر بود تا اطمینان حاصل شود که نیروهای مهاجم پیمان ورشو قادر به قطع خط تدارکاتی حیاتی از طریق گذرگاه برنر نخواهند بود. برای کمک به دفاع از دره، بخشی از استحکامات پیش از جنگ جهانی دوم دیوار آلپ دوباره فعال و ارتقا یافت. تیپ تریدنتینا اولین تیپ آلپینی بود که یک دسته چترباز آلپینی دریافت کرد. این دسته در ۱ سپتامبر ۱۹۵۲ در بریکسن فعال شد و در ۱ آوریل ۱۹۶۴ با دسته های چترباز چهار تیپ آلپینی دیگر ادغام
شد و گروهان چترباز آلپینی را تحت فرماندهی مستقیم سپاه چهارم ارتش تشکیل داد. در همان سال، گروهان ششم خمپاره انداز منحل شد و خمپاره اندازها و نیروهای آن بین سه گردان آلپینی تیپ تقسیم شدند. با اصلاحات ارتش ایتالیا در سال ۱۹۷۵، سطح هنگ لغو شد و گردان ها تحت فرماندهی مستقیم تیپ های چند رشته ای قرار گرفتند. در همان زمان، ارتش نیروهای خود را کاهش داد و آرایش مجدد داد و بنابراین، تریدنتینا شاهد تغییراتی در ترکیب خود بود: هنگ ششم آلپینی، هنگ دوم توپخانه کوهستانی و گروه توپخانه کوهستانی «ورونا» منحل شدند، در حالی که ستاد تیپ و گروهان سیگنال برای تشکیل واحد فرماندهی و سیگنال «تریدنتینا» ادغام شدند. یک گروهان ضد تانک ایجاد شد، واحد هواپیماهای سبک «تریدنتینا» به هنگ چهارم هوانوردی سبک ارتش «آلتایر» از سپاه چهارم ارتش که به تازگی تشکیل شده بود، منتقل شد، گروهان خدمات «تریدنتینا» به عنوان یک گردان لجستیک سازماندهی مجدد شد و گردان آلپینی «بولزانو» به واحد ذخیره کاهش یافت. پس از انحلال گروه توپخانه کوهستانی «ورونا» و انتقال گروه اول توپخانه سنگین «آدیجه» از ورونا به پایگاه خالی الواس. پس از اصلاحات، دو گردان آلپینی این تیپ،
به استثنای گردان «وال برنتا» که وظیفه استقرار استحکامات در دره های پوستر و پیاوه را بر عهده داشت، دارای قدرت مجاز ۹۵۰ نفر بودند. «وال برنتا» سه گروهان فعال و نه گروهان ذخیره با قدرت جنگی بیش از ۲۲۰۰ نفر داشت. دو گروه توپخانه دارای قدرت مجاز ۶۱۰ نفر بودند و هر کدام ۱۸ توپ هویتزر ۱۰۵ میلی متری ام۵۶ را در میدان نبرد داشتند. انحلال. سازماندهی مجدد بیشتر واحدها در ماه مه ۲۰۰۱ منجر به انحلال هنگ پنجم توپخانه کوهستانی و به دنبال آن انتقال هنگ پنجم آلپ به تیپ آلپ «جولیا» شد، در حالی که هنگ ششم آلپ، که خودمختار شده بود، تحت فرماندهی نیروهای آلپ، به عنوان فرماندهی مناطق آموزشی تیرول جنوبی، قرار گرفت. فرماندهی تیپ در پایان سال ۲۰۰۲ منحل شد و نام «تریدنتینا» به فرماندهی لشکر تازه تأسیس منتقل شد. سازماندهی مجدد. پس از بازسازی ارتش ایتالیا در سال ۱۹۷۵، سپاه چهارم آلپ مسئول دفاع از مرز ایتالیا در امتداد زنجیره اصلی آلپ از مرزهای سوئیس و اتریش در غرب تا مرز شرقی با یوگسلاوی شد. در صورت درگیری با یوگسلاوی، سپاه چهارم آلپ در موقعیت خود ثابت می ماند و از جناح چپ سپاه پنجم ارتش محافظت می کرد که با نیروهای دشمن در دشت های فریولی-
ونیز جولیا درگیر می شد. تنها تیپی که در این مورد درگیر نبرد می شود تیپ «جولیا» خواهد بود. در یک درگیری فرضی با پیمان ورشو، سپاه چهارم آلپ دو طرح عملیاتی را پیش بینی کرد: یکی برای نیروهای شوروی و ارتش مجارستان که از یوگسلاوی عبور می کردند، و دیگری برای پیمان ورشو که بی طرفی اتریش را نقض می کرد و از اتریش عبور می کرد. اگر نیروهای دشمن از طریق یوگسلاوی از «دروازه گوریزیا» عبور می کردند، «جولیا» جناح چپ کوهستانی سپاه پنجم ارتش را پوشش می داد، که با چهار تیپ زرهی و پنج تیپ مکانیزه خود، سعی می کرد دشمن را قبل از اینکه بتواند از طریق دره پو به شمال ایتالیا گسترش یابد، تضعیف کند، در حالی که سایر تیپ های آلپی ثابت می ماندند.
تیپ ۳ موشکی آکویلیا () یک تیپ توپخانه و موشکی ارتش ایتالیا و تحت امر سپاه پنجم ایتالیا بود که بین سال های ۱۹۵۹ تا ۱۹۹۱ فعال بود. این تیپ در شمال شرقی ایتالیا مستقر بود و به عنوان بخشی از مشارکت ایتالیا در برنامه اشتراک هسته ای ناتو، به سیستم های موشکی و توپخانه ای که قادر به شلیک سلاح های هسته ای تاکتیکی بودند، مسلح بود. در زمان صلح، این تیپ تحت فرماندهی سپاه پنجم ارتش ایتالیا قرار گرفت، اما در زمان جنگ، این تیپ تابع فرماندهی نیروهای زمینی متفقین ناتو در جنوب اروپا در ورونا بود. پس از پایان جنگ سرد، این تیپ منحل شد و سیستم های تسلیحاتی آن از رده خارج شدند. تاریخچه. در اوایل دهه ۱۹۵۰، ناتو سلاح های هسته ای تاکتیکی را برای مقابله با برتری پیمان ورشو در سیستم های تسلیحاتی متعارف معرفی کرد. در ۲۰ اکتبر ۱۹۵۴، ایتالیا و ایالات متحده مجموعه ای از توافق نامه های مخفی را برای تنظیم دفاع هسته ای ایتالیا امضا کردند: ایتالیا و ایالات متحده آمریکا همچنین در سال ۱۹۵۴ یک توافق نامه نظامی دوجانبه امضا کرده بودند که به نیروهای آمریکایی که پس از امضای پیمان دولتی اتریش در سال ۱۹۵۵، اتریش را ترک کرده بودند، اجازه می داد از پایگ
اه های ایتالیا استفاده کنند. در پایان سال ۱۹۵۵، ۱۰۰۰۰ سرباز آمریکایی اتریش را ترک کردند و به نیروی ویژه جنوب اروپا در ایتالیا پیوستند. نیروی ویژه جنوب اروپا شامل دو گردان توپخانه مسلح هسته ای بود که تجهیزات آنها پس از کاهش اندازه نیروی ویژه جنوب اروپا و بازگشت بیشتر نیروهای آن به قاره آمریکا، به ارتش ایتالیا تحویل داده شد. پس از بررسی تمام جزئیات، ۴۴ سرباز ایتالیایی از هنگ ۳ توپخانه سنگین، آموزش خود را در پایگاه ارتش ایالات متحده در گردان ۷۷ توپخانه صحرایی در ویچنزا در ۱۰ ژانویه ۱۹۵۹ آغاز کردند. در ابتدا تنها سیستم پرتاب، موشک سطح به سطح ام جی آر-۱ با قابلیت حمل کلاهک هسته ای بود و در ۲۵ فوریه ۱۹۵۹، ایتالیایی ها اولین موشک خود را از شهر ساحلی بیبیونه در دریای آدریاتیک پرتاب کردند. در ۱ مارس ۱۹۵۹، هنگ سوم توپخانه سنگین، دو گروه راکت انداز مسلح به سیستم های موشکی جان آنست را فعال کرد. در ۱ اکتبر ۱۹۵۹، نام این هنگ به هنگ سوم توپخانه سنگین (موشکی) تغییر یافت و به اولین واحد تیپ ۳ موشکی در ویچنزا تبدیل شد. این هنگ در ۱۵ نوامبر ۱۹۶۰ سومین گروه پرتابگر موشک و در ۱۵ نوامبر ۱۹۶۲ چهارمین گروه پرتابگر موشک را به ناوگان
خود اضافه کرد. هر گروه چهار سامانه پرتاب موشک جان آنست را در اختیار داشت و در الواس، اودرزو، کودونیه و پورتوگروارو مستقر بودند.
هنگ ۷ برسالیری () یک واحد فعال نیروی زمینی ایتالیا است که در آلتامورا در آپولیا مستقر است. این هنگ بخشی از یگان تخصصی برسالیری سپاه پیاده نظام ارتش است و از نظر عملیاتی به تیپ مکانیزه «پینرولو» اختصاص داده شده است. این هنگ در سال ۱۸۷۱ توسط ارتش سلطنتی ایتالیا با گردان های از پیش موجود تشکیل شد. در طول جنگ جهانی اول، این هنگ در جبهه ایتالیا حضور داشت. در جنگ جهانی دوم، این هنگ به لشکر ۱۰۲ موتوریزه «ترنتو» اختصاص داده شد، که با آن در نبرد صحرای غربی در شمال آفریقا جنگید. در نوامبر ۱۹۴۲، این هنگ در طول نبرد دوم العلمین نابود شد. پس از بازسازی در طرابلس در لیبی، این هنگ در نبرد تونس جنگید، جایی که برای دومین بار نابود شد. در سال ۱۹۷۶ پرچم و سنت های این هنگ به گردان ۱۰ برسالیری «بِزِکا» واگذار شد که در ۲۱ اکتبر ۱۹۷۵ به یک واحد خودمختار تبدیل شده بود. در سال ۱۹۹۲، هنگ هفتم برسالیری در باری اصلاح و به تیپ مکانیزه «پینِرولو» واگذار شد. سالگرد این هنگ، مانند تمام واحدهای برسالیری، در ۱۸ ژوئن ۱۸۳۶، روزی که تخصص برسالیری تأسیس شد، قرار دارد.
تیپ مکانیزه پینرولو () تیپ پیاده نظام مکانیزه ارتش ایتالیا و تحت امر لشکر آکوئی است که در منطقه جنوبی آپولیا مستقر است. این تیپ که نام شهر پیدمونتی پینرولو را یدک می کشد، نشان آن از روی نشان این شهر الگوبرداری شده است. تاریخچه. پس از آنکه چارلز آلبرت ساردینیا در ۲۷ آوریل ۱۸۳۱ به تخت سلطنت پادشاهی ساردینیا نشست، اصلاحات اساسی در ارتش انجام شد؛ بنابراین در ۱۳ نوامبر ۱۸۳۱ تیپ «پینرولو» با دو هنگ پیاده نظام ارتقا یافت. این دو هنگ، «هنگ والاحضرت سالوتزو» بودند که در سال ۱۶۷۲ با نام هنگ «لولین» تأسیس شد و یک هنگ جدید با نیروهای هنگ خواهرش تشکیل شد. از ۱ نوامبر ۱۸۱۵ تا ۱۸۲۱، «هنگ والاحضرت سالوتزو» با نام تیپ «سالوتزو» شناخته می شد و در شهر سالوتزو مستقر بود. از ۱۸۲۱ تا ۱۳ نوامبر ۱۸۳۱، این تیپ با نام «تیپ پینرولو» شناخته می شد و در جنوا مستقر بود، با این حال، از نظر اندازه و عملکرد، هر دو تیپ شبیه یک هنگ پیاده نظام با دو گردان بودند. پس از تأسیس تیپ «پینرولو»، دو هنگ آن هر کدام شامل سه گردان بودند: گردان های اول و دوم این هنگ، سه گروهان تفنگدار و یک گروهان نارنجک انداز را در میدان نبرد قرار دادند، در حالی که گردان ها
ی سوم شامل چهار گروهان تیرانداز بودند. بعداً یک گردان چهارم به هر هنگ اضافه شد و قدرت گروهان ها افزایش یافت. تا سال ۱۸۳۹، هر هنگ چهار گردان را در میدان نبرد قرار داد که به نوبه خود ۴ گروهان ۲۵۰ نفره را در اختیار داشتند. در سال ۱۸۳۹، هنگ های «پینرولو» شماره گذاری و به تیپ سیزدهم هنگ «پینرولو» و تیپ چهاردهم هنگ «پینرولو» تغییر نام دادند. این تیپ در جنگ اول استقلال ایتالیا شرکت کرد و در نبردهای سانتا لوسیا و نووارا جنگید. در سال ۱۸۵۵، این تیپ دو گردان برای سپاه اعزامی ساردینیا در جنگ کریمه فراهم کرد. در جنگ دوم استقلال ایتالیا، این تیپ در نبردهای ماژنتا و سولفرینو به کار گرفته شد. در جنگ سوم استقلال ایتالیا، این تیپ در نبرد کاستوزا جنگید. در آغاز جنگ جهانی اول، این تیپ در شهر پادوا مستقر بود و دو هنگ آن هر کدام سه گردان و هر گردان شامل چهار گروهان و یک گردان مسلسل دار بود. در ۲۴ مه ۱۹۱۵، این تیپ به سمت جنوب پالمانووا به داخل خاک اتریش پیشروی کرد تا اینکه در نزدیکی روستای سلز با مواضع اتریشی ها روبرو شد. در طول نبرد اول ایزونزو، این تیپ سعی کرد منطقه سلز و تپه مستحکم «سی بوسی» در نزدیکی آن را تصرف کند، اما تنها ت
وانست برخی از سنگرهای اتریشی ها را تصرف کند. در طول نبرد دوم ایزونزو، این تیپ دوباره سعی کرد همان دو موضع را تصرف کند. تنها موفقیت این نبرد در ۲۴ ژوئیه حاصل شد، زمانی که هنگ چهاردهم موفق شد وارد سیستم سنگرهای اتریشی ها در «سی بوسی» شود، اما آتش توپخانه و ضدحمله های اتریشی ها، این هنگ را تا شب به موقعیت اولیه خود بازگرداند. در اوایل دهه ۱۹۹۰، گردان ها به نام های سنتی هنگ خود بازگشتند. به عنوان مثال، در ۳۰ سپتامبر ۱۹۹۲، گردان نهم پیاده نظام مکانیزه «باری» بدون تغییر ترکیب یا اندازه، به هنگ نهم پیاده نظام «باری» تغییر نام داد. در ۳۱ دسامبر ۱۹۹۰، کاهش گسترده نیروها در ارتش پس از پایان جنگ سرد، با انحلال گردان سیزدهم پیاده نظام مکانیزه «والبلا» به تیپ «پینرولو» رسید. در ۱ ژوئیه ۱۹۹۱، این تیپ، گردان ۶۷ برساگلیری «فاگاره» و هنگ یازدهم توپخانه صحرایی خودکششی «ترامو» را به تیپ برسالیری «گاریبالدی» واگذار کرد. هنگ یازدهم توپخانه خودکششی با هنگ دوم توپخانه خودکششی «پوتنزا» در بارلتا جایگزین شد. سال های بعد تغییرات بیشتری را به همراه داشت: در مارس ۲۰۰۱، هنگ ۱۳۱ توپخانه صحرایی خودکششی «سنتارو» به هنگ ۲۱ توپخانه صحرایی خود
کششی «تریسته» تغییر نام داد که از تیپ هواگرد «فریولی» منتقل شده بود. در ۵ نوامبر ۲۰۰۱، هنگ ۸۲ پیاده نظام «تورینو» از تیپ ۱۳۲ زرهی «آریته» به بارلتا نقل مکان کرد و به «پینرولو» پیوست. در همان سال، هنگ یازدهم مهندسی از موتا دی لیونزا در شمال ایتالیا به فوجیا نقل مکان کرد و به پینرولو پیوست، در حالی که هنگ ۱۳۳ تانک منحل شد. سازمان. در ۱ ژانویه ۲۰۱۱، هنگ ۳۱ تانک به لچه منتقل شد و به مدرسه سواره نظام پیوست. متعاقباً، این تیپ در ۱ اکتبر ۲۰۱۱ به تیپ مکانیزه «پینرولو» تغییر نام داد. در سال ۲۰۱۳، این تیپ هنگ لجستیک «پینرولو» را دریافت کرد و در ۲۸ فوریه ۲۰۱۷، هنگ ۳۱ تانک به «پینرولو» بازگشت. در ۱۰ ژانویه ۲۰۲۰، هنگ ۳۱ تانک به عنوان هنگ «کاوالگگری دی لودی» (پانزدهم) سازماندهی مجدد شد.
هنگ ۱۳۱ تانک ایتالیا () یک هنگ تانک غیرفعال ارتش ایتالیا است که در پرسانو در کامپانیا مستقر بود و آخرین بار به تیپ برساگلیری "گاریبالدی" اختصاص داده شد. این هنگ در ژوئیه ۱۹۴۱ توسط ارتش سلطنتی ایتالیا تشکیل شد و برای مدت کوتاهی به لشکر ۱۳۱ زرهی "سنتارو" اختصاص داده شد. در ژانویه ۱۹۴۲، این هنگ به یک واحد مستقل تبدیل شد و به سیسیل منتقل شد، جایی که علیه نیروهای متفقین که در ۱۰ ژوئیه ۱۹۴۳ در جزیره پیاده شده بودند، جنگید. بقایای این هنگ پس از اعلام آتش بس کاسیبیل در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ توسط نیروهای آلمانی منحل شد. در سال ۱۹۷۶، پرچم و سنت های این هنگ به گردان ۱۰۱ تانک زاپالا واگذار شد که در ۲۱ اکتبر ۱۹۷۵ به یک واحد خودمختار تبدیل شده بود. در سال ۱۹۹۳، گردان ۱۰۱ تانک زاپالا خودمختاری خود را از دست داد و به هنگ ۱۳۱ تانک اصلاح شده پیوست. در ابتدا، این واحد، مانند تمام واحدهای تانک ایتالیایی، بخشی از بازوی پیاده نظام ارتش بود، اما در ۱ ژوئن ۱۹۹۹، تخصص تانک ها از بازوی پیاده نظام به بازوی سواره نظام منتقل شد. در نتیجه، در همان تاریخ، این هنگ پرچم خود را با پرچم سواره نظام جایگزین کرد. در سال ۲۰۱۳، این هنگ منحل شد و پرچم آن ب
رای نگهداری به معبد پرچم ها در ویتوریانو در رم منتقل شد. سالگرد تأسیس این هنگ، مانند تمام واحدهای تانک که هنوز در نبرد خود را متمایز نکرده اند، مصادف با ۱ اکتبر ۱۹۲۷ است، روزی که تخصص تانک ها تأسیس شد.
روز بمب ()، کتابی ناداستان است که توسط نویسنده اتریشی کارل بروکنر در سال ۱۹۶۱ نوشته شده است. داستان دربارهٔ یک دختر ژاپنی به نام ساداکو ساساکی است که در هیروشیما زندگی می کرد و بر اثر بیماری ناشی از قرار گرفتن در معرض تشعشعات به دنبال بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی در اوت ۱۹۴۵ درگذشت. این کتاب به اکثر زبان های اصلی ترجمه شده، در شبکه جهانی وب (وب جهان گستر) منتشر شده و اغلب به عنوان منبعی برای آموزش صلح در مدارس سراسر جهان مورد استفاده قرار می گیرد.
جرالد ویزنور (؛ زادهٔ ) شاعر، نویسنده، نمایشنامه نویس، هیئت علمی، منتقد ادبی، روزنامه نگار، و رمان نویس اهل ایالات متحده آمریکا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه کتاب آمریکا شده است. اوایل زندگی. جرالد ویزنور از مادری سوئدی-آمریکایی متولد شد.
آندره کاروف (؛ 1924 – ) مؤلف اهل فرانسه بود. نویسنده فرانسوی داستان های علمی تخیلی و داستان ترسناک بود. آثار فراوان او، عمدتاً توسط انتشارات فلو نوآر منتشر می شد. کاروف یکی از نویسندگان برجسته کتاب های ترسناک محبوب و سپس علمی تخیلی انتشارات فلو نوآر، آنگویس و پیش بینی، بود. او برای آنگویس، شخصیت مادام آتوموس، یک زن دانشمند ژاپنی میانسال درخشان اما پیچیده را خلق کرد که می خواهد از ایالات متحده به خاطر بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی، محل تولدش، انتقام بگیرد. هجده رمان بین سال های ۱۹۶۴ تا ۱۹۷۰ منتشر شد و اخیراً در یک نسخه شش جلدی توسط ریویر بلانش جمع آوری شده است.
سایه های سوخته ()، رمان کامله شمسی محصول ۲۰۰۹ است. این کتاب در فهرست نهایی جایزه ادبیات داستانی زنان قرار گرفت و برنده جایزه کتاب انیسفیلد-ولف برای داستان شد.
سه چرخهٔ شین ()، این کتاب اولین بار در سال ۱۹۹۲ به زبان ژاپنی با عنوان شین-چان نو-سان رین شا و ترجمه انگلیسی آن در سال ۱۹۹۵ منتشر شد. این کتاب داستان واقعی شینیچی تتسوتانی (鉄谷伸一، تتسوتانی شینیچی) (شین)، پسری سه ساله که در بمباران اتمی کشته شد، را روایت می کند. خلاصه داستان. کوداما، که خود از بازماندگان بمباران هیروشیما است، داستان را از دیدگاه پدر شین، ، روایت می کند. شینیچی در حال بازی با سه چرخه اش است که بمب منفجر می شود. نوبو، شینِ به سختی زنده را می بیند که هنوز دسته سه چرخه را گرفته و زیر آوار خانه ویران شده شان گیر افتاده است. تلاش های نوبو برای نجات پسرش بی فایده است و شین همان شب می میرد. نوبو، شین را با سه چرخه اش دفن می کند. چهل سال بعد، نوبو، شین و دو خواهرش را که آنها نیز در بمباران جان باختند، نبش قبر می کند تا در یک گورستان، مراسم تدفین مناسبی برایشان برگزار کند. هنگام کندن همه چیز، لوله ای پیدا شد که گمان می رود بخشی از سه چرخه ای باشد که شینیچی داشته است. کمی بعد، آنها بقایای اسکلت دو دست انسان را پیدا کردند؛ بقایای جسد متعلق به شینیچی و دوست محلی اش، کیمیکو، بود که همراه با او و در حالی که د
ست هایش را گرفته بودند، جان باخته بودند. نوبو سه چرخه را به موزه صلح هیروشیما اهدا کرد، جایی که در حال حاضر در معرض نمایش است. بازخورد. پس از انتشار، چندین منتقد به امتناع نویسنده از کاستن از وحشت داستان «سه چرخه شین» اشاره کردند و برخی اظهار داشتند که محتوای گرافیکی کتاب برای خوانندگان مورد نظرش (۷ تا ۱۰ سال) نامناسب است. این کتاب متعاقباً به دلیل پرداختن قدرتمند به موضوع مورد ستایش قرار گرفته است.
آخرین قطار از هیروشیما ()، کتابی از نویسنده آمریکایی چارلز آر. پلگرینو است که در ۱۹ ژانویه ۲۰۱۰ توسط هنری هولت و کمپانی منتشر شده است که زندگی در هیروشیما و ناگاساکی را مستند می کند. داستان بر روی افرادی مانند تسوتوما یاماگوچی، هیباکوشا (فرد آسیب دیده از انفجار) متمرکز است که تنها فردی بود که توسط دولت ژاپن تأیید شد که از پیکا دون (فلش بنگ) هر دو حمله جان سالم به در برده است. داستان تأثیرات وارده در ژاپن بر ساکنان دو شهر مورد هدف و واکنش دولت ژاپن به این حمله با جزئیات آمریکایی هایی که مأموریت ها را انجام داده اند و واکنش های آن ها به خساراتی که وارد کرده اند، آمیخته است. پلگرینو با انتقاد اعضای گروه کامپوزیت ۵۰۹، واحد ایجاد شده توسط نیروی هوایی نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا که وظیفه استقرار عملیاتی دو سلاح هسته ای را بر عهده داشت، به دلیل ارائه جزئیات گسترده توسط جوزف فوکو، که به دروغ ادعا کرده بود به عنوان مهندس پرواز در مأموریت هیروشیما حضور داشته است، به عنوان یک جایگزین در آخرین لحظه، مورد انتقاد قرار گرفت. همچنین سوالاتی در مورد وجود دو شخصیتی که به عنوان بازماندگان توصیف شده اند، مطرح شد. پس از تحقیق
ات بیشتر، شرکت هنری هولت و کمپانی اعلام کرد که انتشار بیشتر این کتاب را به حالت تعلیق درآورده است. این کتاب در سال ۲۰۱۵ با عنوان «به جهنم و بازگشت: آخرین قطار از هیروشیما» دوباره منتشر شد.
مارکو یوهانسون (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سوئد است که در پست دروازه بان برای باشگاه فوتبال تراکتور در لیگ برتر خلیج فارس بازی می کند. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به مالمو، ترلبورگ، گایس، میالبی، هامبورگ، بوخوم، هالمستاد و هانزا روستوک اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال، زیر ۱۹ سال و زیر ۲۱ سال سوئد بازی کرده است.
کاچیو ا پپه () یک نوع پاستا است که مختص منطقه لاتزیو در ایتالیا است. این غذا شامل پنیر رنده شده پکورینو رومانو و فلفل سیاه با تونارلی یا "اسپاگتی" است. یک باور عامیانه در مورد این غذا جود دارد که چوپانان از جوامع دامپروری لاتسیو، آبروتزو، توسکانی و اومبریا در قرن ۱۸ یا ۱۹ این غذا را ایجاد کردند. احتمالاً فلفل سیاه خیلی دیرتر به این غذا اضافه شده است، زیرا در آن زمان گران قیمت و به راحتی در دسترس چوپانان نبود. دستیابی به بافت نرم و خامه ای در حین تهیه نیاز به توجه ویژه دارد، زیرا پنیر مستعد گلوله گلوله شدن است. ریشه شناسی. کاچیو ا پپه به معنای «پنیر و فلفل» در گویش های مرکزی ایتالیایی است. آماده سازی. این پاستا در آب نمک دار جوشان تهیه می شود؛ سپس به پنیر رنده شده پکورینو رومانو که با فلفل سیاه مخلوط شده و کمی از آب داغ و نشاسته دار پخت اضافه، ریخته می شود. حرارت پنیر را ذوب می کند و نشاسته های موجود در آب به چسباندن فلفل و پنیر به پاستا کمک می کند. با وجود سادگی ظاهری کاچیو ا پپه، پکورینو رومانو می تواند به راحتی به جای نرم و خامه ای شدن، گلوله گلوله شود. تأثیر دما بر روی پروتئین های پنیر و غلظت نشاسته توسط م
حققان مورد مطالعه قرار گرفته است، که راهی علمی و قابل اعتماد برای تهیه این غذا ابداع کرده اند.
شهر برمی خیزد (به ایتالیایی : La città che sale) (1910) یک نقاشی رنگ روغن از نقاش ایتالیایی، اومبرتو بوچونی است. این اولین اثر بزرگ فوتوریستی او بود. پیشینه. عنوان اصلی این نقاشی «کار» (Il "lavoro") بود، همان طور که در نمایشگاه هنر آزاد ("Mostra d'arte libera") در میلان در سال ۱۹۱۱ به نمایش درآمد. اگرچه عناصر واقع گرایانه ای مانند ساختمان در آن وجود دارد و فضا هنوز از طریق پرسپکتیو ارائه می شود، اما این نقاشی اولین اثر فوتوریستی واقعی اومبرتو بوچونی محسوب می شود، هرچند تفاوت قابل توجهی با چندین اثر قبلی او که بر حومه شهر متمرکز بودند، ندارد. در این نقاشی، دیدگاه ناتورالیستی آثار قبلی تا حدودی کنار گذاشته شده و با دیدگاهی پویاتر جایگزین شده است. موضوع. ساختمان های در حال ساخت در حومه شهر با دودکش هایی در قسمت بالایی دیده می شوند، اما بیشتر فضا توسط مردان و اسب ها اشغال شده است که در تلاشی پویا در هم آمیخته اند؛ بنابراین، بوچونی بر برخی از معمول ترین عناصر آینده گرایی، تجلیل از کار انسان و اهمیت شهر مدرن که بر اساس نیازهای مدرن ساخته شده است، تأکید می کند. این نقاشی، ساخت یک شهر جدید با پیشرفت ها و فناوری را به
تصویر می کشد. حومه شهر و محیط شهری به طور کلی، اساس بسیاری از نقاشی های بوچونی را تشکیل می دهند، از ثبت صداهای منقطع ساخت و ساز در "«سنگفرش خیابان»" گرفته تا شورش صدا و رنگی که به ناظر صحنه های خیابانی ارائه می شود، همان طور که در "«خیابان وارد خانه می شود»" نمونه بارز آن است. منشأ. در سال ۱۹۱۲، این نقاشی توسط نوازنده ای به نام فروچیو بوزونی در جریان نمایشگاه سیار هنر فوتوریستی در اروپا خریداری شد. این نقاشی به عنوان بخشی از مجموعه دائمی موزه هنر مدرن در شهر نیویورک به نمایش گذاشته شده است.
دو لتی فدریکو دا مونته فلترو و باتیستا سفورتزا دو نقاشی رنگ روغن اثر هنرمند ایتالیایی پیرو دلا فرانچسکا هستند که قدمت آنها به سال های ۱۴۷۳ تا ۱۴۷۵ میلادی برمی گردد. این پرتره دوتایی مشهور اغلب به اشتباه "«دوک و دوشس اوربینو»" نامیده می شود - همان طور که در وب سایت گالری اوفیتزی، که مالک آن است، آمده است. از آنجایی که باتیستا سفورتزا در سال ۱۴۷۲ درگذشت و فدریکو دا مونته فلترو تا سال ۱۴۷۴ به مقام دوک نرسید، باتیستا هرگز عنوان دوشس را به دست نیاورد. پیدایش اثر. موزه اوفیتزی این اثر را به شرح زیر توصیف می کند:این نقاشی دو لتی که یکی از مشهورترین پرتره های رنسانس ایتالیا است، دوک اوربینو، فدریکو دا مونته فلترو (۱۴۲۲–۱۴۸۲) و همسرش باتیستا اسفورتزا (۱۴۴۶–۱۴۷۲) را به تصویر می کشد. در سنت قرن چهاردهم، با الهام از طرح سکه های باستانی، دو چهره به صورت نیمرخ نشان داده شده اند، زاویه ای که شباهت خوب و نمایش دقیقی از جزئیات چهره را تضمین می کند، بدون اینکه اجازه دهد احساساتشان نمایان شود: در واقع، دوک و "دوشس" اوربینو تحت تأثیر آشفتگی و احساسات قرار نگرفته اند. این زوج رو به روی یکدیگر ایستاده اند و عنصر فضایی توسط نور و ت
داوم منظرهٔ مواج در پس زمینه القا می شود که نشان دهندهٔ منطقه ای از مارچس است که بر آن حکومت می کردند. پیرو دلا فرانچسکا پس زمینهٔ منظره را به گونه ای نقاشی کرده است که این زوج را به عنوان مالکان زمین و حاکمان منطقهٔ اوربینو به تصویر می کشد. به نظر می رسد که حالت ایستادن و نمای نیمرخ آنها، جایگاه و انزوای آنها را افزایش می دهد، زیرا آنها رو به روی یکدیگر قرار دارند و به نظر می رسد که از بالا نظاره گر یکدیگر هستند. تضاد رنگی بین تُن های برنزی پوست فدریکو و تُن های کم رنگ باتیستا اسفورتزا چشمگیر است؛ رنگ پریدگی او… نه تنها به قراردادهای زیبایی شناختی که در دوران رنسانس مد بودند، احترام می گذارد، بلکه می تواند به مرگ نابهنگام او در سال ۱۴۷۲ نیز اشاره داشته باشد. در پشت تابلوها، زوج در حالی که پیروزمندانه بر روی ارابه های باستانی حمل می شوند، به همراه فضایل مسیحی به تصویر کشیده شده اند؛ کتیبه های لاتین به ارزش های اخلاقی این زوج ادای احترام می کنند. وجود تصاویر در پشت تابلو نشان می دهد که این دو نقاشی که اکنون در یک قاب مدرن قرار گرفته اند، زمانی بخشی از یک نقاشی دو لتی بوده اند. یکی از مشهورترین آثار پیرو دلا فر
انچسکا، پرتره دوتایی، نمایانگر رابطه بین نقاش و [حاکمان] مونته فلترو است؛ پیرو مهمان مکرر دربار آنها بود، … که به زودی به یکی از مهم ترین قلب های فرهنگی و هنری ایتالیا تبدیل شد. این استاد نقاش، رویکرد سختگیرانه به پرسپکتیو آموخته شده در دوران تحصیل در فلورانس را با نمایش عدسی شکل که بیشتر مشخصه نقاشی فلاندری است، پیوند می دهد و به نتایج خارق العاده و اصالت بی نظیری دست می یابد.عموماً فرض بر این بوده است که این اثر به سفارش فدریکو خلق شده است. جیمز آر. بنکر، زندگینامه نویس پیرو، این دیدگاه را دارد و می گوید که «مطمئن است که پیرو این نقاشی دولتی را کمی پس از مرگ باتیستا نقاشی کرده است.» با این حال، این فرض که فدریکو این اثر را سفارش داده است، توسط یکی از محققان مورد تردید قرار گرفته است. میشل ماردر کامهی در مقاله ای بر اساس پایان نامه کارشناسی ارشد خود در مورد این اثر، موافق است که این اثر احتمالاً کمی پس از مرگ نابهنگام باتیستا خلق شده است، اما استدلال می کند که تأکید کتیبه ها بر اعمال و فضایل شوهرش با غم عمیق او از فقدان همسرش مغایرت داشته است. او در عوض پیشنهاد می کند که این نقاشی دولتی توسط شخص دیگری (شاید
لورنزو د مدیچی) به عنوان هدیه ای هم برای بزرگداشت او به خاطر لشکرکشی نظامی پیروزمندانه اش در ولترا در سال ۱۴۷۲ و هم برای تسلی خاطر او به خاطر از دست دادن همسر جوان محبوبش که در غیاب او بیمار شده و کمی پس از بازگشت او درگذشت، سفارش داده شده است. پیروزی های تمثیلی. صحنه های تمثیلی پشت پرتره ها منحصر به فرد هستند و معنای آنها با کتیبه های لاتین روی پایه معماری شبیه سازی شده در زیر آنها تقویت می شود. شمایل نگاری آنها مبتنی بر سنتی پیچیده است که به پیروزی روم بازمی گردد، که توسط مجموعه ای از اشعار تمثیلی شاعر ایتالیایی قرن چهاردهم، فرانچسکو پترارکا (پترارک)، غنی تر شد. پیروزی های روم، پیروزی های نظامی را جشن می گرفتند، اما پیروزی های پترارک تمثیلی از عشق، عفت، مرگ، شهرت، زمان و ابدیت بودند. ارابه پیروزی فدریکو توسط تیمی از اسب های سفید کشیده می شود، همان طور که برای فرماندهان پیروز در دوران باستان سنتی بود. او با چهره های تمثیلی از چهار فضیلت کاردینال - تدبیر، عدالت، شجاعت و میانه روی - که از ویژگی های یک رهبر خوب هستند، همراهی می شود. کتیبه او را می توان به شرح زیر ترجمه کرد:آن نامدار در پیروزی باشکوهی کشیده شده
است که، برابر با برترین سرداران کهنسال، آوازه برتری اش به شایستگی ستایش می شود، همچنان که عصای سلطنتش را در دست دارد.فدریکو در واقع یک فرمانده پیروز بود که به خاطر مهارتش مشهور بود. او به عنوان یکی از بزرگ ترین فرماندهان رنسانس ایتالیا، در تابستان ۱۴۷۲ توسط شهر فلورانس به افتخار پیروزی زنده ای مفتخر شد تا شکست ولترا را به نمایندگی از حاکمان مدیچی فلورانس جشن بگیرد. نقاشی پیرو می تواند به خوبی به آن رویداد اشاره داشته باشد. ماشین پیروزی باتیستا توسط اسب های تک شاخ کشیده می شود که نماد پاکدامنی هستند و سه فضیلت الهیاتی - ایمان، امید و نیکوکاری (عشق) - را حمل می کنند. ترجمه کتیبه او به این صورت است:آن که در بخت نیک، حیا را حفظ کرد اکنون از میان دهان همه مردان پرواز می کند آراسته به ستایش کارهای شوهر بزرگش.