Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
برنامه نویسی اسکلت سبکی از برنامه نویسی کامپیوتری است که بر اساس ساختارهای ساده برنامه سطح بالا و به اصطلاح کد ساختگی است. اسکلت های برنامه شبیه کدهای کاذب هستند، اما امکان تجزیه ، کامپایل و آزمایش کد را فراهم می کنند. کد ساختگی در اسکلت برنامه برای شبیه سازی پردازش و جلوگیری از پیام های خطای کامپایل درج می شود. ممکن است شامل اعلان های توابع خالی یا توابعی باشد که فقط برای یک مورد آزمایشی ساده که در آن پاسخ مورد انتظار کد مشخص است، نتیجه صحیح را برمی گرداند. برنامه نویسی اسکلت یک رویکرد طراحی از بالا به پایین را تسهیل می کند، که در آن یک سیستم نیمه کاربردی با ساختارهای کامل سطح بالا طراحی و کدگذاری می شود و این سیستم سپس به تدریج گسترش می یابد تا نیازهای پروژه را برآورده کند. گاهی اوقات از اسکلت های برنامه برای توصیف های سطح بالا از الگوریتم ها استفاده می شود. یک اسکلت برنامه همچنین ممکن است به عنوان الگویی که نحو و ساختارهایی را که معمولاً در کلاس وسیعی از مسائل مورد استفاده قرار می گیرند را منعکس می کند، استفاده شود. برنامه های اسکلت در الگوی طراحی روش الگو که در برنامه نویسی شی گرا استفاده می شود، استفاده
می شود. در برنامه نویسی شی گرا ، کد ساختگی مربوط به یک متد انتزاعی ، یک روش خرد یا یک شی ساختگی است . در نام گذاری فراخوانی روش راه دور جاوا (Java RMI)، یک خرد در سمت کلاینت با یک اسکلت در سمت سرور ارتباط برقرار می کند. یک کلاس اسکلت یک طرح کلی از یک کلاس است که در مهندسی نرم افزار استفاده می شود. این شامل توصیفی از نقش های کلاس است و اهداف متغیرها و متدها را توصیف می کند، اما آنها را پیاده سازی نمی کند. کلاس بعداً از اسکلت پیاده سازی می شود. اسکلت همچنین می تواند به عنوان یک رابط یا یک کلاس انتزاعی شناخته شود، با زبان هایی که از یک پارادایم چند شکلی پیروی می کنند. پس زمینه. نرم افزار مدرن اغلب به دلایل زیادی پیچیده است. این می تواند به این معنی باشد که فقط یک برنامه نویس نمی تواند آن را توسعه دهد، یا اینکه ماژول ها یا قطعات دیگر باید جداگانه وارد شوند. این برنامه ها همچنین می توانند به خودی خود بسیار پیچیده باشند، برخی با روش های متعددی که به یک متغیر واحد دسترسی دارند یا حتی پیکسل هایی را برای نمایشگر تولید می کنند. کد اسکلت برای کمک به برنامه نویسان برای توسعه کد خود با کمترین خطا در طول زمان کامپایل استفا
ده می شود. کد اسکلت معمولاً در برنامه نویسی موازی یافت می شود، اما در موقعیت های دیگر مانند مستندسازی در زبان های برنامه نویسی نیز استفاده می شود. این به ساده سازی عملکرد اصلی یک روش بالقوه گیج کننده کمک می کند. همچنین می توان از آن برای اجازه دادن به عملکرد کوچک در یک برنامه بزرگ تر استفاده کرد تا به طور موقت بدون عملکرد کامل کار کند. این روش برنامه نویسی ساده تر از نوشتن یک تابع کامل است، زیرا این توابع اسکلت نیازی به عملکردهای اصلی ندارند و در عوض می توانند برای استفاده در طول توسعه کدگذاری شوند. آنها معمولاً شامل کدهای نحوی صحیح برای معرفی روش و همچنین نظراتی برای نشان دادن عملکرد برنامه هستند. این همیشه برای فراخوانی یک قطعه کد اسکلت متن ضروری نیست. ارتباط با شبه کد. کد شبه معمولاً هنگام توسعه ساختار یک نرم افزار جدید یافت می شود. این یک تصویر انگلیسی ساده از یک عملکرد خاص در یک سیستم بزرگتر است، یا حتی می تواند نمایشی از یک برنامه کامل باشد. شبه کد شبیه به برنامه نویسی اسکلت است، با این حال از این واقعیت منحرف می شود که شبه کد در درجه اول یک روش غیررسمی برنامه نویسی است. کد ساختگی نیز بسیار شبیه به این
است، جایی که کد صرفاً به عنوان یک مکان نگهدار یا برای نشان دادن وجود مورد نظر یک متد در یک کلاس یا رابط استفاده می شود. برنامه نویسان رایانه به شدت به شبه کد وابسته هستند، به طوری که تأثیر قابل اندازه گیری بر روان آنها دارد. یک برنامه نویس معمولی آنقدر مشروط به نوشتن کد ساده شده به شیوه ای است، چه با نوشتن کد شبه یا کد اسکلت، یا حتی فقط با کشیدن یک نمودار، که این امر تأثیر قابل اندازه گیری بر میزان خوبی می تواند اجرای نهایی خود را بنویسد. این در تعدادی از برنامه ها، با برنامه نویسان مختلف که به زبان های مختلف کار می کنند و پارادایم های برنامه نویسی متنوع یافت شده است. این روش طراحی برنامه نیز اغلب بر روی قلم و کاغذ انجام می شود و متن را از چیزی که قرار است پیاده سازی شود بیشتر می کند. برنامه نویسی Skeleton این را تقلید می کند، اما در روشی که معمولاً در یک محیط توسعه یکپارچه یا ویرایشگرهای متن نوشته می شود متفاوت است. این به توسعه بیشتر برنامه پس از مرحله طراحی اولیه کمک می کند. برنامه های Skeleton همچنین به عملکردهای ساده در صورت اجرا اجازه می دهند. پیاده سازی. برنامه نویسی اسکلت را می توان در طیف وسیعی از بر
نامه های برنامه نویسی مختلف پیاده سازی کرد. مستندات زبان برنامه نویسی. اکثر زبان های برنامه نویسی، اگر نگوییم همه، دارای کد اسکلتی هستند که برای کمک به تعریف همه توابع و روش های داخلی استفاده می شود. این یک وسیله ساده برای برنامه نویسان جدیدتر برای درک نحو و اجرای مورد نظر روش های نوشته شده فراهم می کند. جاوا ، یک زبان شی گرا ، به شدت بر روی یک صفحه اسناد ساختاریافته با روش های کاملاً مجزا برای هر قسمت شی از بسته های جاوا تمرکز می کند. زبان های شی گرا به جای یک رویکرد ساده از بالا به پایین که در زبان های دیگر یافت می شود، بر ساختار مبتنی بر سلسله مراتب برای پیاده سازی های خود تمرکز می کنند. "اشیاء" داده ها و متغیرها را در آنها ذخیره می کند، و اجازه می دهد تا یک برنامه معمولا کارآمدتر نوشته شود. این اشیاء دارای توابع جداگانه ای هستند که می توانند به متغیرهای داخلی دسترسی داشته باشند که به عنوان متدها شناخته می شوند. هر روش در قالب یکسان تعریف شده است، با نام روش و همچنین نحو مورد استفاده در یک محیط توسعه یکپارچه به وضوح در بالای یک بلوک قابل مشاهده است. با تمرکز جاوا بر دامنه ، انواع داده ها و وراثت ، این نحو
برای برنامه نویسان جدید، اگر نه همه، بسیار مفید است. این با توضیح عمیق در مورد عملکرد روش، با خطاهای زیر دنبال می شود. پایتون رویکردی مشابه برای مستندسازی روش های داخلی خود دارد، با این حال از عدم تثبیت زبان بر دامنه و انواع داده تقلید می کند. این مستندات سینتکس هر متد را به همراه توضیح کوتاه و مثالی از استفاده معمولی متد یا تابع دارد. کد اسکلت ارائه شده در مثال به برنامه نویسان درک خوبی از عملکرد در یک نگاه سریع می دهد. تعریف کلاس. کلاس هایی که توسط توسعه دهندگان شخص ثالث نوشته شده اند، عمدتاً به عنوان بخشی از کتابخانه ها، برنامه نویسی خود را در قالب کد اسکلت به نمایش می گذارند. این کمک می کند تا به افرادی که در کتابخانه جدید هستند از نحوه عملکرد توابع و روش ها اطلاع داده شود. P5. Js از این قالب در صفحه مستندات خود برای توضیح کاربرد مورد نظر برخی از توابع گنجانده شده استفاده می کند. این با مستندات زبان برنامه نویسی متفاوت است، با این حال، از کد اسکلت برای نمایش پارامترها به جای همه استفاده های ممکن از روش استفاده می کند. رابط های زبان طبیعی (NLI) معمولاً در موقعیت هایی یافت می شوند که برنامه نویسان سعی می کن
ند یک ورودی دریافت کنند، که معمولاً به صورت محاوره ای نامیده می شود (بدون استفاده از اصطلاحات خاص زبان برنامه نویسی) و از آن برای ایجاد یک برنامه یا یک روش استفاده می کنند. پیاده سازی این از مجموعه کوچکی از کدهای اسکلت استفاده می کند تا تابع در حال اجرا در پس زمینه را نشان دهد. سایر اشکال NLI از اشکال مختلف ورودی استفاده می کنند، از سایر کاربرانی که به زبان های مختلف صحبت می کنند تا ورودی مبتنی بر اشاره برای ایجاد یک نتیجه بسیار مشابه. از آنجایی که زبان های برنامه نویسی عمدتاً به زبان انگلیسی توسعه یافته و نوشته می شوند، افرادی که به زبان های دیگر صحبت می کنند، توسعه نرم افزار جدید را دشوار می دانند. NLI در برخی از مطالعات برای کمک به افراد در این شرایط استفاده شده است. این مطالعه کلاس هایی را نشان داد که با استفاده از NLI به زبان جاوا نوشته شده اند. این امر نیاز به یادگیری قواعد نحوی را از بین برد، اما به این معنی بود که کلاس با استفاده از یک مجموعه اولیه از کدهای اسکلت نوشته شده بود. تعاریف مبتنی بر چند شکلی. چندشکلی یک ایدئولوژی است که با پارادایم برنامه نویسی شی گرا دنبال می شود، که در آن روش ها می توانند
سرپوش گذاشته یا بیش از حد بارگذاری شوند (روش هایی با همان نام در کلاس فرزند که بر روش نوشته شده در کلاس والد اولویت دارند). تعریف متدها بر اساس چارچوب اسکلتی است که توسط نحو زبان تعریف شده است. بسیار شبیه به پیاده سازی کلاس، کد اسکلت می تواند برای تعریف متدهایی که بخشی از یک رابط هستند استفاده شود. یک رابط اساساً طرحی از یک کلاس است که به زبان های شی گرا سخت (مانند جاوا ) اجازه می دهد تا از کلاس های بسته های مختلف بدون نیاز به درک کامل توابع داخلی استفاده کنند. اینترفیس ها به سادگی متدهایی را که باید در کلاس وجود داشته باشند تعریف می کنند و به دیگران اجازه می دهند از متدها استفاده کنند یا کلاس را برای نیازهای شخصی خود پیاده سازی کنند. public skeletonExample(); یک کلاس انتزاعی تقریباً مشابه پیاده سازی کلاس است، اما بسته به زبان، حداقل یک متد به عنوان انتزاعی تعریف می شود. این بدان معناست که هر فرزند این کلاس (هر کلاسی که گسترش یا پیاده سازی می کند) باید متدی برای این کار تعریف شده باشد. کلاس های انتزاعی سبک تعریف بسیار مشابهی با رابط ها دارند، با این حال از کلمه کلیدی «abstract» معمولاً برای شناسایی این واقعی
ت استفاده می شود که باید در کلاس های فرزند پیاده سازی شود. public abstract skeletonExample(); این مثال ها از نحو جاوا استفاده می کنند. برنامه نویسی موازی. برنامه نویسی موازی عملیات چند تابع به طور همزمان است که بیشترین استفاده را برای افزایش کارایی دارد. اینها معمولاً سخت ترین انواع برنامه ها برای توسعه هستند، به دلیل پیچیدگی و ارتباط آنها با سخت افزار مورد نظر نیز. بسیاری از توسعه دهندگان تلاش کرده اند تا برنامه هایی با این عملکرد اصلی بنویسند، با این حال نتایج متفاوتی با این کار مواجه شده است. چارچوب های اسکلت الگوریتمی در برنامه نویسی موازی برای توصیف انتزاعی روش های مورد بحث برای توسعه بعدی استفاده می شود. فریمورک ها به یک نوع محدود نمی شوند و هر کدام از این انواع اهداف متفاوتی برای افزایش کارایی برنامه توسعه دهنده دارند. اینها را می توان به سه نوع اصلی دسته بندی کرد: داده موازی ، وظیفه موازی و وضوح. داده موازی. این الگوریتم های اسکلت برای توسعه برنامه هایی استفاده می شوند که روی نرم افزارهای مبتنی بر داده های بزرگ کار می کنند و معمولاً ارتباطات بین داده ها را برای استفاده بعدی شناسایی می کنند. الگوریتم ه
ای موازی داده شامل «نقشه ها»، «چنگال» و «کاهش» یا «اسکن» هستند. وظیفه موازی. این عملیات، همانطور که از نامشان پیداست، بر روی وظایف کار می کنند. هر نوع الگوریتم تحت این به دلیل تغییر در رفتار بین کارها متفاوت است. الگوریتم های موازی کار شامل «squentials»، «farms»، «pipes»، «if»، «for» و «while» هستند. اسکلت های رزولوشن. این اسکلت ها با اسکلت های معمولی که در بالا یافت می شوند بسیار متفاوت هستند. الگوریتم های 'Resolution' از ترکیبی از روش ها برای حل یک مشکل مشخص استفاده می کنند. مسئله داده شده الگوریتم می تواند "خانواده ای از مسائل" باشد. دو نوع اصلی از این اسکلت ها وجود دارد، «تقسیم کن و غلبه کن» یا «برند و محدود کن».
کد حمل اثبات ( PCC ) مکانیزم نرم افزاری است که به سیستم میزبان اجازه می دهد تا ویژگی های یک برنامه را از طریق یک مدرک رسمی که کد اجرایی برنامه را همراهی می کند تأیید کند. سیستم میزبان می تواند به سرعت اعتبار اثبات را تأیید کند، و می تواند نتایج اثبات را با خط مشی امنیتی خود مقایسه کند تا مشخص کند آیا اجرای برنامه امن است یا خیر. این می تواند به ویژه در تضمین ایمنی حافظه مفید باشد (یعنی جلوگیری از مسائلی مانند سرریز بافر ). کد حمل اثبات در اصل در سال 1996 توسط جورج نکولا و پیتر لی توصیف شد. مثال فیلتر بسته. انتشار اولیه در مورد کد حمل اثباتی در سال 1996 از فیلترهای بسته به عنوان مثال استفاده کرد: یک برنامه کاربردی حالت کاربر تابعی را که در کد ماشین نوشته شده است به هسته تحویل می دهد که تعیین می کند آیا یک برنامه به پردازش یک بسته شبکه خاص علاقه دارد یا خیر. از آنجایی که فیلتر بسته در حالت هسته اجرا می شود، اگر حاوی کدهای مخربی باشد که در ساختارهای داده هسته می نویسد، می تواند یکپارچگی سیستم را به خطر بیندازد. رویکردهای سنتی برای این مشکل عبارتند از تفسیر یک زبان خاص دامنه برای فیلتر کردن بسته ها، درج بررسی در
هر دسترسی حافظه ( ایزوله کردن خطای نرم افزار )، و نوشتن فیلتر به یک زبان سطح بالا که قبل از اجرا توسط هسته کامپایل می شود. این رویکردها دارای معایب عملکردی برای کدهایی هستند که اغلب مانند یک فیلتر بسته اجرا می شوند، به جز رویکرد کامپایل درون هسته ای، که تنها زمانی که کد را بارگذاری می کند، نه هر بار که اجرا می شود، کامپایل می کند. با کد حمل اثباتی، هسته یک خط مشی امنیتی را منتشر می کند که ویژگی هایی را مشخص می کند که هر فیلتر بسته باید از آنها تبعیت کند: برای مثال، فیلتر بسته به حافظه خارج از بسته و منطقه حافظه خراش آن دسترسی نخواهد داشت. یک اثبات قضیه برای نشان دادن اینکه کد ماشین این سیاست را برآورده می کند استفاده می شود. مراحل این اثبات ضبط شده و به کد ماشینی که به بارگذار برنامه هسته داده می شود متصل می شود. سپس بارگذار برنامه می تواند به سرعت اثبات را تأیید کند و به آن اجازه می دهد تا پس از آن کد دستگاه را بدون هیچ گونه بررسی اضافی اجرا کند. اگر یک شخص مخرب یا کد ماشین یا اثبات را تغییر دهد، کد حامل اثبات به دست آمده یا نامعتبر یا بی ضرر است (هنوز مطابق با خط مشی امنیتی است).
شیشه های کریستال مایع (LC Glass) نوعی شیشه های هوشمند و از مصالح نوین نوری هستند که امکان تغییر وضعیت بین حالت شفاف و مات را تحت تأثیر یک میدان الکتریکی فراهم می کنند. این شیشه ها ترکیبی از خواص مواد کریستال مایع و شیشه های سنتی را در خود دارند و بسته به نوع فناوری به کاررفته، می توانند در پاسخ به جریان برق، خواص نوری خود را به صورت برگشت پذیر تغییر دهند. این ویژگی باعث شده است که در طی سال های اخیر، شیشه های هوشمند در حوزه هایی نظیر معماری نوین، اتوماسیون ساختمان، امنیت بصری، تجهیزات پزشکی، و نیز طراحی فضاهای نمایشگاهی کاربرد گسترده ای پیدا کنند. تاریخچه و سیر تکامل فناوری. فناوری شیشه های هوشمند نخستین بار در دهه ۱۹۸۰ میلادی، همزمان با پیشرفت نمایشگرهای کریستال مایع (LCD)، مورد توجه پژوهشگران قرار گرفت. ایده اصلی بهره گیری از قابلیت تغییر جهت گیری مولکول های کریستال مایع در برابر میدان الکتریکی و تأثیر آن بر عبور نور بود. این مفهوم با توسعه فناوری های فیلم نازک و لایه های رسانای شفاف، به ساخت محصولاتی انجامید که می توانند شفافیت یا تیرگی خود را به شکل کنترل شده تغییر دهند. در ادامه، فناوری های الکتروکرومیک،
پراکندگی ذرات معلق (SPD) و نانوساختارهای فوتونیکی نیز به این حوزه افزوده شدند. ساختار و عملکرد. شیشه های کریستال مایع معمولاً از چند لایه تشکیل شده اند که مهم ترین آن ها، یک لایه فعال شامل مخلوطی از کریستال های مایع پراکنده در یک بستر پلیمری است. این لایه بین دو لایه شیشه ای قرار می گیرد که سطوح داخلی آن ها با مواد رسانای شفاف مانند اکسید قلع دوپ شده با ایندیوم (ITO) پوشیده شده است. در حالت خاموش، مولکول های کریستال مایع جهت گیری تصادفی دارند و باعث پخش نور و کدر شدن شیشه می شوند. با اعمال جریان الکتریکی، این مولکول ها به صورت منظم در راستای میدان الکتریکی جهت می گیرند و امکان عبور مستقیم نور فراهم می شود که نتیجه آن شفاف شدن شیشه است. خواص فیزیکی و نوری. از نظر خواص فیزیکی و عملکردی، شیشه های هوشمند دارای ویژگی هایی همچون گذردهی نوری قابل تنظیم، زمان پاسخ سریع (معمولاً کمتر از یک ثانیه)، عملکرد بی صدا و بدون حرکت مکانیکی، و مصرف انرژی نسبتاً پایین در حالت پایدار هستند. علاوه بر این، برخی انواع این شیشه ها می توانند در برابر اشعه فرابنفش مقاومت نشان دهند یا حتی به صورت حرارتی کنترل شونده نیز طراحی شوند. همچن
ین، لایه های سازنده آن ها می توانند به گونه ای انتخاب شوند که مقاومت مکانیکی، پایداری در برابر رطوبت و اشعه UV نیز تضمین شود. کاربردها. در حال حاضر، شیشه های هوشمند کاربردهای وسیعی دارند. در معماری مدرن، این شیشه ها به عنوان جداکننده های فضاهای داخلی و پنجره های قابل کنترل برای کاهش مصرف انرژی در سرمایش و گرمایش استفاده می شوند. یکی از نمونه های رایج استفاده از آن ها در اتاق های کنفرانس، دفاتر کاری و اتاق های تعویض لباس در فروشگاه ها است. همچنین در هتل ها، به ویژه در فضاهای بین حمام و اتاق، به کار می روند تا در مواقع لزوم حریم خصوصی را فراهم کنند. در موزه ها نیز از شیشه های هوشمند برای کنترل میزان نور ورودی به آثار حساس استفاده می شود تا از آسیب ناشی از تابش مستقیم نور خورشید جلوگیری شود. روش های تولید. برای ساخت شیشه های هوشمند، ابتدا لایه های شیشه ای سکوریت انتخاب شده و سطح داخلی آن ها با لایه های رسانای شفاف مانند ITO پوشش داده می شود. در مرحله بعد، لایه فعال حاوی کریستال مایع یا مواد الکتروکرومیک بین آن ها قرار می گیرد. این کار ممکن است از طریق روش هایی همچون پوشش دهی غوطه وری یا لمیناسیون انجام شود. سپس،
لایه ها در یک محیط تمیز به هم متصل شده و فرآیند آب بندی و اتصال الکترودهای خارجی صورت می گیرد. در پایان، پنل نهایی تحت آزمایش های نوری، حرارتی، و مکانیکی قرار می گیرد تا عملکرد آن در شرایط مختلف سنجیده شود. مواد به کاررفته. مواد به کاررفته در تولید این شیشه ها نیز متنوع اند. برای ایجاد لایه های رسانا از ترکیباتی مانند ایندیوم تین اکساید (ITO)، فلورین دوپ شده با اکسید قلع (FTO)، و در فناوری های نوین، گرافن یا نانولوله های کربنی استفاده می شود. لایه فعال بسته به نوع فناوری ممکن است از کریستال مایع پراکنده در پلیمر (PDLC)، اکسیدهای فلزی الکتروکرومیک مانند WO₃ یا ذرات معلق استفاده کند. چسب های EVA یا PVB برای لمینیت کردن لایه ها و چسب های اپوکسی برای آب بندی به کار می روند. لایه های بیرونی معمولاً از شیشه سکوریت یا شیشه های کم گسیل (Low-E) هستند که علاوه بر مقاومت حرارتی، به صرفه جویی در مصرف انرژی کمک می کنند. مقایسه فناوری های مختلف. فناوری های متنوعی در زمینه شیشه های هوشمند وجود دارد که هر کدام ویژگی ها، مزایا و معایب خاص خود را دارند. فناوری PDLC از کریستال مایع در بستر پلیمری بهره می برد و مناسب برای کاربر
دهایی با اولویت مات شدن سریع است. فناوری SPD از ذرات معلق بهره می برد و کنترل نور عبوری با دقت بالا را ممکن می سازد. در مقابل، فناوری های الکتروکرومیک بیشتر برای کاربردهایی با نیاز به تغییرات تدریجی در شفافیت مناسب هستند، اگرچه زمان پاسخ آهسته تری دارند. انتخاب فناوری مناسب بستگی به نیاز پروژه، نوع مصرف، قیمت تمام شده و شرایط محیطی دارد. مزایا و معایب. از مهم ترین مزایای شیشه های هوشمند می توان به افزایش بهره وری انرژی، بهبود حریم خصوصی، کاهش نیاز به پرده ها یا کرکره ها، و ارتقاء زیبایی شناسی فضا اشاره کرد. همچنین قابلیت یکپارچه سازی با سیستم های هوشمند ساختمانی، آن ها را به گزینه ای ایده آل برای معماری مدرن تبدیل کرده است. در مقابل، معایبی مانند قیمت بالا، نیاز به نصب تخصصی، محدودیت در ابعاد پنل ها، و در برخی موارد افت عملکرد در طول زمان نیز مطرح هستند. با این حال، پیشرفت فناوری و تولید انبوه می تواند در آینده این موانع را کاهش دهد. چشم انداز آینده. تکنولوژی شیشه های هوشمند همچنان در حال پیشرفت است. در سال های اخیر، تلاش هایی برای کاهش هزینه تولید، بهبود شفافیت، افزایش پایداری طولانی مدت و امکان استفاده در پ
نل های بزرگ تر انجام شده است. همچنین، تحقیقات بر روی استفاده از نانوذرات، به ویژه در بهبود عملکرد نوری و مصرف انرژی، رو به افزایش است. برخی پروژه ها به دنبال تلفیق شیشه های هوشمند با سیستم های هوشمند خانگی و اینترنت اشیاء (IoT) هستند تا کاربر بتواند از راه دور یا از طریق اپلیکیشن، وضعیت شیشه را کنترل کند. جمع بندی. در مجموع، شیشه های هوشمند کریستال مایع، نمادی از همگرایی علم مواد، مهندسی اپتیک و طراحی نوآورانه در معماری مدرن هستند. این فناوری، نه تنها پاسخگوی نیازهای عملکردی و زیبایی شناختی در فضاهای مختلف است، بلکه به عنوان راه حلی مؤثر برای بهینه سازی مصرف انرژی و افزایش بهره وری محیطی در سازه های هوشمند آینده مطرح است.
آهن تلوریک که به آن آهن بومی نیز می گویند، آهنی است که در زمین منشأ گرفته است و به جای سنگ معدن به شکل فلزی یافت می شود. آهن تلوریک بسیار نادر است و تنها یک ذخایر اصلی شناخته شده در جهان در گرینلند واقع شده است. مقدمه. به استثنای هسته مذاب آن، تقریباً تمام آهن عنصری روی زمین به صورت سنگ آهن یافت می شود. تصور می شد که تمام آهن های فلزی در طول رویداد بزرگ اکسیداسیون ، که تقریباً از 2 شروع شد، به اکسیدهای آهن تبدیل شده است. میلیارد سال پیش، در میان سایر نظریه ها. تا اواخر دهه 1800، آهن به عنوان یک فلز بومی ، خارج از گرینلند منزوی، فقط در حد حدس و گمان بود. تنها آهن زمینی شناخته شده به شکل فلزی به عنوان شهاب سنگ یافت شد که از فضای بیرونی بر روی زمین رسوب کرده بود. آهن تلوریک از کلمه لاتین "Tellus" به معنای "زمین" (سیاره، در مقابل "terra" به معنی "زمین": زمین، زمین یا خاک) نامگذاری شده است) که با پسوند "-ic" به معنای "از" یا "زاده شده از" ترکیب شده است و آن را از شهاب سنگ ها متمایز می کند. آهن تلوریک شبیه آهن شهاب سنگ است، زیرا حاوی مقدار قابل توجهی از نیکل و ساختارهای ویدمن استاتن است. با این حال، آهن تلوریک معمو
لاً تنها حاوی حدود 3 درصد نیکل است که برای شهاب سنگ ها بسیار کم است، که هیچ کدام با کمتر از 5 درصد یافت نشده اند. دو نوع آهن تلوریک وجود دارد: هر دو "نوع 1" و "تایپ کنید 2" حاوی مقادیر قابل مقایسه ای از نیکل و سایر ناخالصی ها است. تفاوت اصلی این دو در محتوای کربن است که به شدت بر سختی، کارایی و نقطه ذوب فلز تأثیر می گذارد. خواص مواد. آهن تلوریک آهن فلزی است که در گوشته و پوسته زمین تشکیل شده است. اگرچه ذخایر جزئی آهن تلوریک در سراسر جهان یافت شده است، سواحل غربی گرینلند تنها ذخایر اصلی شناخته شده را در خود جای داده است. با این حال، این ذخایر ممکن است از نظر شکل و ترکیب، حتی در همان منطقه، و همچنین تغییرات شدید بین مناطق مختلف مانند Uivfaq، Asuk، Blaafjeld و Mellemfjord به شدت متفاوت باشند. عامل مشترک این است که تمام نهشته های گرینلند در دایک ها (شکستگی های پر از گدازه در سنگ بستر) یا اکستروژن هایی که سنگ های مذاب قادر به بیرون ریختن بر روی سطح هستند، یافت می شوند. وجه مشترک دیگر این است که همه رسوبات در ارتباط با فلدسپات غنی از گرافیت یافت می شوند که احتمالاً به محتوای کربن بالا و حضور اکسید کم در فلز کمک می
کند، اگرچه مشخص نیست که آیا این فلز توانسته از اکسید شدن با بقیه آهن زمین فرار کند یا اینکه به عنوان بستری از سنگ معدن و زغال سنگ شروع شده است که فرورانش کرده و سپس در محیط طبیعی غنی شده به دلیل ذرات غلیظ تولید شده است. فلدسپات گرافیتی . آهن تلوریک در گرینلند منحصر به فرد است، زیرا تقریباً در تمام فازهای آلیاژهای آهن-کربن و با ساختارهای کریستالی بسیار متفاوت یافت می شود. در برخی از سنگ ها مخلوط با بازالت به صورت دانه های بسیار ریز با گوشه های تیز و شکل های نامنظم یافت می شود، در حالی که در برخی دیگر قطرات کوچک به اندازه دانه در ماگمای مذاب می توانستند به قطرات بزرگ تر و نخودی تبدیل شوند که عمدتاً به شکل کروی یا مستطیلی متبلور می شوند. در برخی دیگر، دایک یا اکستروژن ممکن است تقریباً به طور کامل از چدن با کربن بسیار بالا ساخته شود، که به دلیل ویسکوزیته و نقطه ذوب پایین تر می تواند به راحتی در داخل ماگما ادغام شده و به شکاف ها جاری شود. این چدن اغلب با پوسته یا حاوی قطعات بازالت است، زیرا به صورت توده های کروی بسیار بزرگ درون گدازه از زمین خارج می شود، که از آن سنگ های بزرگ به دلیل فرسایش طبیعی بازالت اطراف تشکی
ل می شوند. آهن تلوریک بسته به میزان کربن، عمدتاً به دو گروه تقسیم می شود. تایپ کنید 1 یک چدن است که معمولاً حاوی بیش از 2.0٪ کربن است، در حالی که نوع آن است 2 جایی بین آهن فرفورژه و فولاد یوتکتوئیدی است. هر دو نوع تمایل دارند به خوبی با هوازدگی در عناصر مقابله کنند، اما تمایل دارند خیلی سریع در فضای خشک و کنترل شده موزه تجزیه و فرو بریزند، اگرچه نوع 2 به مراتب بیشتر مستعد این نوع آسیب است. نوع 1. نوع 1 آهن تلوریک حاوی مقدار قابل توجهی کربن است. نوع 1 یک چدن نیکل سفید است که حاوی 1.7 تا 4 درصد کربن و 0.05 تا 4 درصد نیکل است که بسیار سخت و شکننده است و به خوبی به کار سرد پاسخ نمی دهد. ساختار نوع 1 عمدتاً از پرلیت و سمنتیت یا کوهنیت با ترکیبات ترویلیت و سیلیکات تشکیل شده است. اندازه دانه های فریت به طور معمول حدود یک میلی متر است. اگرچه ترکیب دانه ها ممکن است متفاوت باشد، حتی در یک دانه، آنها عمدتاً از نیکل-فریت نسبتاً خالص تشکیل شده اند. دانه های فریت با لایه های سمنتیتی به هم متصل می شوند. به طور معمول 5-25 میکرومتر ضخامت؛ تشکیل پرلیت نوع 1 به صورت اکستروژن های عظیم یا تخته سنگ های بسیار بزرگ، معمولاً از چند ت
ن تا ده ها تن یافت می شود. این فلز توسط اینویت های باستانی (ساکنان محلی گرینلند) نمی توانست سرد کار شود و حتی با ابزارهای مدرن ماشینکاری بسیار دشوار است. ماشینکاری از نوع 1 احتمالاً با چرخ کربوراندوم و خنک کننده آب به بهترین شکل انجام می شود. با این حال نوع 1 احتمالاً توسط اینویت ها به عنوان سنگ چکش و سندان استفاده می شد. وقتی به نصف اره می شود، تخته سنگ هایی از نوع 1 تمایل به داشتن یک پوسته ضخیم از چدن در خارج دارد که به سختی می توان آن را با چکش های پنوماتیکی شکست، اما در داخل ساختار بسیار شکننده تری از دانه های آهن به شکل تقریبا پودری، متخلخل با هم برای تشکیل یک ماده متخلخل و اسفنجی آهنی که در اثر ضربه چکش پودر می شود. نوع 2. نوع 2 آهن تلوریک نیز حاوی حدود 0.05 تا 4 درصد نیکل است، اما معمولاً کمتر از 0.7 درصد کربن دارد. تایپ کنید 2 یک نیکل - آهن چکش خوار است که به خوبی به کار سرد پاسخ می دهد. محتوای کربن و نیکل تأثیر زیادی بر سختی نهایی قطعه سرد کار می کند. نوع 2 به صورت دانه های کوچک مخلوط شده در سنگ بازالت یافت می شود. دانه ها معمولاً 1-5 هستند میلی متر قطر دانه ها معمولاً به صورت جداگانه یافت می شوند و
توسط بازالت از هم جدا می شوند، اگرچه گاهی اوقات آنها را با هم تف جوشی می کنند تا سنگدانه های بزرگتری را تشکیل دهند. قطعات بزرگتر همچنین حاوی مقادیر کمی کوهنیت، ایلمنیت ، پرلیت و ترویلیت هستند. تایپ کنید 2 توسط اینوئیت ها برای ساخت وسایلی مانند چاقو و اولوس استفاده می شد. معمولاً بازالت را خرد می کردند تا دانه های نخودی را آزاد کنند و سپس به شکل دیسک هایی به اندازه سکه چکش می کردند. این فلز بسیار نرم است و می توان آن را به صورت صفحات بسیار نازک چکش کرد. این دیسک های مسطح معمولاً در شکاف های بلند حک شده در دسته های استخوانی، در ردیف هایی قرار می گرفتند که کمی روی هم قرار می گرفتند و لبه ای را تشکیل می دادند که شبیه ترکیبی از چاقو و اره بود (یک لبه گوش دار معکوس). تاریخچه. جدا از ذخایر بسیار کوچک آهن تلوریک در کاسل، آلمان ، که اکنون تخلیه شده است، و چند ذخایر جزئی دیگر از سراسر جهان، تنها ذخایر عمده شناخته شده در منطقه خلیج دیسکو ، در گرینلند و در نزدیکی آن وجود دارد. این ماده در دشت های آتشفشانی سنگ بازالت یافت شد و توسط اینوئیت های محلی برای ساختن لبه های برش ابزارهایی مانند چاقو و اولوس استفاده شد. اینوئیت ها