Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ساموئل رومانلی (متولد ۱۹ سپتامبر ۱۷۵۷ در مانتوا؛ درگذشته ۱۷ اکتبر ۱۸۱۴ در کازاله مونفراتو) یک یهودی "ماسکیل" و شاعر عبری متولد ایتالیا بود. رومانلی مردی با استعدادهای فراوان اما در عادات ناپایدار، از اوایل زندگی شروع به سفر کرد. او ابتدا به مراکش رفت و چهار سال را در آنجا گذراند. او تجربیات خود را در آنجا در اثری که بسیار محبوب شده است شرح داده است (به پایین مراجعه کنید). پس از بازگشت به اروپا، او به طور متوالی در برلین (۱۷۹۱)، وین (۱۷۹۳)، لندن (۱۷۹۹) و لیل (فرانسه) زندگی کرد و حدود سال ۱۸۰۰ به کشور مادری خود بازگشت. آخرین سال های زندگی او در کازاله گذشت، جایی که ناگهان بر اثر سکته درگذشت. رومانلی با تدریس و نوشتن اشعار عبری و ایتالیایی برای عروسی ها، جشن های میهن پرستانه و مناسبت های مشابه امرار معاش می کرد؛ اما از آنجایی که دمدمی مزاج و اهل تمسخر دین بود، دشمنان زیادی برای خود تراشید و همیشه در فقر شدید زندگی می کرد. او علاوه بر اشعار عبری، ترجمه هایی، به ویژه از کتاب دعا، از عبری به ایتالیایی و از ایتالیایی به عبری نوشت. از جمله ترجمه های قابل توجه او از ایتالیایی می توان به ملودرام «تمیستوکلس» اثر متاستاز
یو و تراژدی «مروپه» اثر مافی اشاره کرد. دومی توسط ویکرت، یک راهب بندیکتی (رم، ۱۹۰۳، چاپ دوم ۱۹۰۴) ویرایش شده است، در حالی که اولی هنوز به صورت نسخه خطی است. رومانلی برای نام های موجود در نسخه اصلی، جایگزین های عبری ارائه می دهد، مانند مِراب به جای مِروپه، پالتی به جای پولیفونته و غیره. نسخه عبری، اگرچه به معنای واقعی کلمه از نسخه اصلی پیروی نمی کند، اما نه تنها شاعرانه است، بلکه ترجمه ای وفادار نیز می باشد.
لشکر ۲۴ پینرولو () یک لشکر پیاده نظام ارتش سلطنتی ایتالیا در طول جنگ جهانی دوم بود. این لشکر در کیتی مستقر بود و هنگ های آن در منطقه آبروتزو قرار داشتند. این لشکر به نام شهر پینرولو نامگذاری شده بود. انبارهای هنگ این لشکر با لشکر ۶۲ پیاده مارماریکا که در درنا در لیبی مستقر بود و افراد خود را از آبروتزو استخدام و آموزش می داد، مشترک بود. تاریخچه. اصل و نسب این لشکر با تیپ پینرولو که در ۲۱ دسامبر ۱۸۲۱ تأسیس شد، آغاز می شود که در ۱۹ دسامبر ۱۸۳۱ به هنگ های ۱ و ۲ پیاده نظام تحت فرماندهی این تیپ تقسیم شد. در ۴ مه ۱۸۳۹، این دو هنگ به عنوان تیپ هنگ ۱۳ «پینرولو» و تیپ هنگ ۱۴ پینرولو شماره گذاری شدند. جنگ جهانی اول. این تیپ در جنگ جهانی اول در جبهه ایتالیا جنگید. در ۱۰ نوامبر ۱۹۲۶، این تیپ نام تیپ ۲۴ پیاده را به خود گرفت و هنگ ۲۲۵ پیاده آرتزو را از تیپ منحل شده «آرتزو» دریافت کرد. این تیپ، بخش پیاده نظام لشکر ۲۴ سرزمینی کییتی بود که شامل هنگ ۱۸ توپخانه نیز می شد. در سال ۱۹۳۴، این لشکر نام خود را به لشکر ۲۴ پیاده گران ساسو تغییر داد. جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی. این لشکر در جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی شرکت کرد، جایی که در منط
قه تیگرای فعالیت داشت و در نبرد شایر جنگید. پس از جنگ، این لشکر به ایتالیا بازگشت. در ۱ مارس ۱۹۳۷، هنگ ۲۲۵ پیاده آرتزو به لشکر ۶۳ پیاده سیرنه در لیبی منتقل شد. در ۱ مارس ۱۹۳۸، هنگ ۲۲۵ پیاده نظام «آرتزو» به هنگ ۱۵۸ پیاده لیگوریا تغییر نام داد و در همان روز، هنگ ۲۲۵ پیاده آرتزو در آسکولی پیچنو از نو تأسیس شد. در ۲۴ مه ۱۹۳۹، این لشکر، هنگ ۲۲۵ پیاده آرتزو را به لشکر ۵۳ پیاده تازه فعال شده «آرتزو» واگذار کرد. در همان روز، تیپ ۲۴ پیاده منحل شد و دو هنگ پیاده نظام باقی مانده تحت فرماندهی مستقیم لشکر قرار گرفتند و هنگ ۱۸ توپخانه نام «پینرولو» را به خود گرفت. جنگ جهانی دوم. در طول حمله ایتالیا به فرانسه در ژوئن ۱۹۴۰، این لشکر نیروی ذخیره سپاه اول ارتش بود و در منطقه مونچنیسیو و باردونکیا باقی ماند. جنگ یونان و ایتالیا. در ژانویه ۱۹۴۱، این لشکر برای تقویت جبهه در حال فروپاشی ایتالیا در جریان حمله یونان در جنگ یونان و ایتالیا به آلبانی اعزام شد. در ۱۸ ژانویه ۱۹۴۱، این لشکر در برات بود و وارد جبهه نزدیک کلسیِر شد. این لشکر در ماه بعد در نبردهای دفاعی جنگید که با دفاع از تپِلِنِه به پایان رسید. از ۹ مارس ۱۹۴۱، این لشکر در
حمله بهاری ایتالیا شرکت کرد و پس از نبردی سخت به چارشووه در مرز یونان و آلبانی پیشروی کرد. در ۶ آوریل، تهاجم نیروهای محور به یوگسلاوی آغاز شد و در ۸ آوریل ۱۹۴۱، پینِرولو به مرز آلبانی و یوگسلاوی در نزدیکی دریاچه اوهرید حرکت کرد، از مرز عبور کرد و اوهرید در مقدونیه را تصرف کرد. از ۹ آوریل، این لشکر در پرِنِخاس بود. در ژوئن ۱۹۴۱، این لشکر برای سرکوب مقاومت رو به رشد یونان به لاریسا در تسالی، یونان منتقل شد. در طول مدت حضورش در تسالی، پینرولو غیرنظامیان یونانی را در قتل عام دومنیکون به قتل رساند. در نوامبر ۱۹۴۱، هنگ ۵۰ پیاده پارما از لشکر ۴۹ پیاده پارما، هنگ ۳۱۳ پیاده پینرولو را در ماچراتا تشکیل داد. هنگ ۳۱۳ پیاده در مارس ۱۹۴۲ به پینرولو در یونان پیوست. در حالی که پینرولو در یونان مشغول انجام وظیفه اشغال بود، هنگ ۱۴ پیاده نظام «پینرولو» در ۱ ژانویه ۱۹۴۲، هنگ ۲۳۵ پیاده پیچنو را برای لشکر ۱۵۲ پیاده پیچنو تشکیل داد. این لشکر تا زمان اعلام آتش بس کاسیبیله در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ به انجام وظیفه ضد پارتیزانی خود ادامه داد. در آشفتگی پس از آتش بس، این لشکر تنها لشکر ایتالیایی در یونان قاره ای بود که از درخواست های آلمان برا
ی تسلیم شدن امتناع ورزید. در حالی که لشکر ۲۹ پیمونته، لشکر ۳۶ فورلی، لشکر ۳۷ مودنا، لشکر ۵۶ کاساله و لشکر ۵۹ کالیاری به نیروهای پایین تر آلمانی تسلیم شدند، پینرولو از لاریسا در برابر حملات آلمان دفاع کرد. در ۱۵ سپتامبر، این لشکر به رشته کوه پیندوس نقل مکان کرد، جایی که فرمانده لشکر، آدولفو اینفانته، با میانجیگری یک هیئت نظامی بریتانیا، توافق نامه همکاری با ارتش آزادی بخش خلق یونان منعقد کرد. با این حال، تا ماه اکتبر، ارتش آزادی بخش خلق یونان نیروهای باقی مانده پینرولو را مجبور به تسلیم آذوقه و سلاح های خود کرد و از سربازان ایتالیایی به عنوان نیروی کار اجباری برای بقیه جنگ استفاده کرد. بقایای این لشکر در مارس ۱۹۴۵ به ایتالیا بازگردانده شدند. در ۱۵ آوریل ۱۹۵۲، ارتش ایتالیا لشکر پیاده نظام «پینرولو» را از نو تشکیل داد. در ۱ سپتامبر ۱۹۶۲، این لشکر به تیپ کاهش یافت و از آن زمان تاکنون با نام تیپ مکانیزه پینرولو فعال بوده است.
پاراگونه. واژه «پاراگونه» به معنای «مقایسه» است و از دو بخش یونانی para به معنای «پیرامون» و agon به معنای «جدال، کشمکش یا مسابقه» تشکیل شده است. در ایتالیایی، این واژه همچنین برای اشاره به سنگ محک طلا و نقره به کار می رفته و معنای «رقابت» را نیز منتقل می کند.«پاراگونه» نام دست نوشته ای از لئوناردو داوینچی است که ابتدا توسط گولیلمو ماندزی ، ناشر سده نوزدهمی مجموعه آثار داوینچی، بر این اثر گذاشته شد و از آن زمان به بعد، این عنوان برای نوشته هایی که به صورت جدلی به مقایسه هنرها می پردازند، استفاده می شود.این رساله، نخستین بخش از هشت بخش رساله داوینچی درباره نقاشی است که شامل مجموعه ای از ۱۸ دفترچه بوده و توسط فرانچسکو ملزی ، شاگرد داوینچی، در فاصله سال های ۱۵۲۰ تا ۱۵۷۰ گردآوری شده است. در دوران رنسانس ایتالیا، بحث درباره مقایسه هنرها بسیار پررونق بود و داوینچی در این کتاب، نقاشی را بر شعر ، موسیقی و مجسمه سازی برتری داد. تأثیر این دیدگاه را می توان در بسیاری از نظام های فلسفی پس از رنسانس مشاهده کرد. به عنوان نمونه ،شوپنهاور موسیقی را عالی ترین هنر می دانست و بر این باور بود که تنها موسیقی قادر است تمام جنبه ها
ی اراده ای که به زندگی مربوط است را به طور کامل بیان کند، در حالی که هایدگر عقیده داشت که همه هنرها با لذت های شعرسرایی ("Dichtung") پیوند دارند.
لشکر ۵۶ کازاله () لشکر پیاده نظام ارتش سلطنتی ایتالیا در طول جنگ جهانی دوم بود. لشکر کازاله در ۱۵ ژوئن ۱۹۳۹ در فورلی فعال شد و به نام شهر کازاله مونفراتو نامگذاری شد و بیشتر افراد خود را از منطقه رومانیا استخدام کرد. این لشکر به عنوان نیروی اشغالگر و مسلح به یونان اعزام شد. در آنجا، این لشکر پس از اعلام آتش بس کاسیبیله در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، توسط نیروهای مهاجم آلمانی در منطقه اتولیا-آکارنانیا یونان منحل شد. تاریخچه. اصل و نسب این لشکر با تیپ «کازاله» که در ۲۱ دسامبر ۱۸۲۱ تأسیس شد، آغاز می شود که در ۲۵ اکتبر ۱۸۳۱ به هنگ های پیاده نظام اول و دوم تحت فرماندهی تیپ تقسیم شد. در ۴ مه ۱۸۳۹، این دو هنگ به عنوان هنگ های پیاده نظام یازدهم و دوازدهم شماره گذاری شدند. جنگ جهانی اول. این تیپ در جنگ جهانی اول در جبهه ایتالیا جنگید. در ۲۸ اکتبر ۱۹۲۶ فرماندهی تیپ منحل شد و دو هنگ این تیپ به تیپ های دیگر منتقل شدند: هنگ یازدهم پیاده نظام «کاساله» به تیپ هفدهم پیاده نظام و هنگ دوازدهم پیاده نظام «کاساله» به تیپ دوازدهم پیاده نظام. در ۲۴ مه ۱۹۳۹، هنگ ۱۲ پیاده نظام «کازاله» در تریسته نام خود را به هنگ ۷۳ پیاده نظام «لومباردیا» تغییر
داد و به لشکر تازه فعال شده ۵۷ پیاده نظام «لومباردیا» پیوست. در همان تاریخ، یک هنگ دوازدهم پیاده نظام جدید «کازاله» در چزنا تشکیل شد. در ۱۵ ژوئن ۱۹۳۹، لشکر ۵۶ پیاده نظام «کازاله» در فورلی فعال شد و دو هنگ پیاده نظام همنام خود و هنگ توپخانه ۵۶ تازه تأسیس «کاساله» را دریافت کرد. جنگ جهانی دوم. در ۱۴ مارس ۱۹۴۱، لشکر کازاله ایتالیا را به مقصد آلبانی ترک کرد تا حمله بهاری شکست خورده ایتالیا در طول جنگ یونان و ایتالیا را تقویت کند. این لشکر بلافاصله وارد جبهه در دره شوشیچه شد. تا ۲۰ مارس ۱۹۴۱، کازاله به سپاه بیست و پنجم ارتش اختصاص یافت و در منطقه تپلنه جنگید. ارتباط با نیروهای یونانی در حال عقب نشینی اندکی پس از آغاز نبرد یونان در ۶ آوریل ۱۹۴۱ قطع شد و کازاله در امتداد رودخانه درین با احتیاط پیشروی کرد. در ۱۸ آوریل ۱۹۴۱، لشکر کازاله در لومی ای کاردیقیت با یک عقبه یونانی روبرو شد و تا ۱۹ آوریل ۱۹۴۱، لشکر به گیروکاستر رسیده بود. در ۲۲ آوریل ۱۹۴۱، لشکر به مرز یونان در نزدیکی دلویناکی رسید، جایی که با گشت های آلمانی روبرو شد. پس از آن، از این لشکر برای عملیات پاکسازی در یونان در منطقه زیتسا، نگرادس و پارامیتیا استفاد
ه شد. در حالی که لشکر ۵۶ پیاده نظام «کاسال» در یونان مشغول به انجام وظیفه بود، انبارهای هنگ این لشکر در ایتالیا، لشکر ۱۵۳ پیاده نظام «ماچراتا» را تشکیل دادند: انبار هنگ یازدهم پیاده نظام «کازاله» هنگ ۱۲۱ پیاده نظام «ماچراتا»، انبار هنگ دوازدهم پیاده نظام «کازاله» هنگ ۱۲۲ پیاده نظام «ماچراتا» و انبار هنگ ۵۶ توپخانه «کازاله» هنگ ۱۵۳ توپخانه «ماچراتا» را تشکیل دادند. پس از اتمام این وظیفه، کازاله به جنوب خلیج آمبراسیا منتقل شد و پادگان هایی در آگرینیو، آمفیلوچیا و میسولونگی تأسیس کرد. این لشکر چندین حمله ضد پارتیزانی در آگرینیو، کاتو آخایا، کریسوویتسا و سایر مکان ها انجام داد. پس از اعلام آتش بس کاسیبیل در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، بخش هایی از هنگ یازدهم پیاده نظام به پارتیزان های یونانی پیوستند، در حالی که بقیه لشکر توسط نیروهای آلمانی منحل شد.
کلیسای کوچک پازی (ایتالیایی: Cappella dei Pazzi) کلیسایی است که در "اولین صومعه" در ضلع جنوبی کلیسای سانتا کروچه در فلورانس ایتالیا واقع شده است. این کلیسا که معمولاً به فیلیپو برونلسکی نسبت داده می شود، یکی از شاهکارهای معماری رنسانس محسوب می شود. تاریخچه. اگرچه بودجه این کلیسا در سال ۱۴۲۹ توسط آندره آ پازی، رئیس خانواده پازی، که ثروتشان پس از مدیچی در رتبه دوم قرار داشت، جمع آوری شد، اما ساخت آن تا حدود سال ۱۴۴۲ آغاز نشد. این کلیسا در سال ۱۴۷۸ تکمیل شد. این ساختمان به عنوان یک شاهکار رنسانس اولیه در نظر گرفته می شود. این بنا که قبلاً اثری از فیلیپو برونلسکی (متوفی ۱۴۴۶) در نظر گرفته می شد، اکنون تصور می شود که او مسئول طرح آن بوده است که بر اساس اشکال هندسی ساده، مربع و دایره است، اما نه برای اجرا و جزئیات ساختمان. رایج ترین استدلال برای نسبت دادن این بنا به برونلسکی، شباهت آشکار این کلیسا به کلیسای قدیمی سن لورنزو است. برخی دیگر استدلال می کنند که سبک او در این فاصله بیست ساله توسعه یافته و کلیسای پاتزی نمایانگر یک گام رو به عقب است. اولین اشاره کتبی به برونلسکی به عنوان معمار، توسط نویسنده ای ناشناس در ده
ه ۱۴۹۰ نوشته شده است. محققان اکنون این کلیسا را ​​​​احتمالاً کار جولیانو دا مایانو یا میکلوتزو می دانند. نمایی که تصور می شود توسط برونلسکی آغاز شده باشد و فقط نمای پایینی آن دیده می شود، تا حدی با افزودن یک ایوان پنهان شده است. الهام اصلی این اثر، صومعه دومینیکن سانتا ماریا نوولا، واقع در فلورانس، بوده است. هدف اصلی این ساختمان، خانه ی کلیسای جامع (اتاق جلسات برای شورای حکومتی) و استفاده به عنوان کلاس درس برای آموزش راهبان و سایر اهداف مذهبی بود. همچنین یک کلیسای کوچک در پشت محراب وجود داشت که خانواده ی سفارش دهنده حق دفن مردگان خود را در آن داشتند. انگیزه ی پنهان پازی ها از ساخت این کلیسا احتمالاً ایجاد نشانه ای بر شهر فلورانس و تأکید بر ثروت و قدرت خود بود. این واقعیت که شهر در آن زمان با شهر همسایه در جنگ بود و هنوز بودجه ی ساخت این کلیسا را ​​​​به دست می آورد، اهمیت آن را برای خانواده ی پازی و مردم فلورانس نشان می داد. اندازه ی کلیسا توسط دیوارهای موجود از پیش تعیین شده بود و وضعیتی غیرمعمول ایجاد می کرد، با این حال، فضا مانند محراب قدیمی که الگوی این ساختمان بود، مربع نبود، بلکه مستطیل شکل و شبیه به یک
گذرگاه بود و بنابراین در تضاد با محراب مربعی شکل و محوری قرار گرفته بود. با وجود این، و تاریخ پیچیده اش، این ساختمان به ما بینشی از جاه طلبی های معماران رنسانس در تلاششان برای ایجاد انسجام در زبان معماری ستون ها، ستون های نیم ستون، طاق ها و گنبدها می دهد. بین ستون های نیم ستون در جناح کلیسا، پنل های بلند، خالی و گرد و بالای آنها، دایره ها، نقوش تزئینی رایج رنسانس، وجود دارد. معماری داخلی با استفاده از پیترا سرنا، نوعی ماسه سنگ تیره، مرغوب و ریزدانه، به خوبی نمایان شده است، هرچند در واقع سازه ی باربر ساختمان، مصالح آن است، یعنی دیوارهایی که طاق ها و گنبدها را نگه می دارند، نه ستون های ستونی که بیشتر تزئینی هستند تا سازه ای. تندی های حواریون نشسته اثر لوکا دلا روبیا است که تزئینات سفالی گنبد ایوان را نیز انجام داده است. گردی های سفالی لعاب دار چهار انجیلی درون کلیسا از تندی های مشابه اثر دوناتلو در محراب قدیمی سن لورنزو، فلورانس، گرفته شده است، با این ویژگی که هر انجیلی کتابی را باز نگه داشته است که به نظر می رسد آن قدیس در حال کپی کردن آن است، یک شمایل نگاری غیرمعمول.
انیا ناوارینی (؛ ۱ آوریل ۱۸۸۵ – ) ژنرال ارتش سلطنتی ایتالیا بود که در جنگ جهانی دوم حضور داشت. وی از ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۱ به عنوان فرمانده لشکر ۵۶ کازاله فعالیت می کرد. زندگی نامه. انیا ناوارینی در سال ۱۸۸۵ زادهٔ شد. وی فعالیت نظامی را از سال ۱۹۰۵ در ارتش سلطنتی ایتالیا آغاز کرد. از سال ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۱، ناوارینی فرماندهی لشکر ۵۶ پیاده کازاله را بر عهده داشت. در ۱۴ مارس ۱۹۴۱، این لشکر برای شرکت در جنگ یونان و ایتالیا به آلبانی سوار کشتی شد. پس از حمله آلمان به یونان، ناوارینی به جبهه شمال آفریقا منتقل شد و در آنجا فرماندهی سپاه بیست و یکم ارتش را بر عهده گرفت. در آفریقا، ناوارینی به یکی از معتمدترین دستیاران اروین رومل تبدیل شد و در برهه ای از زمان نیز به عنوان فرمانده گروه فرماندهی عالی ایتالیا در شمال آفریقا منصوب شد تا اینکه در ۱۴ اکتبر ۱۹۴۲ به ایتالیا بازگشت. او به درخواست مستقیم رومل، برای نبرد دوم العلمین به شمال آفریقا بازگشت و بار دیگر فرماندهی سپاه بیست و یکم را بر عهده گرفت. پس از شکست ارتش پانزر آفریقا، او تا فوریه ۱۹۴۳ فرماندهی واحدهای بازمانده را بر عهده داشت، تا اینکه پس از شکست اجتناب ناپذیر جبهه شمال آفری
قا در تونس، به ایتالیا منتقل شد. ناوارینی که پس از آتش بس کاسیبیله به عنوان فرمانده سپاه نوزدهم ارتش در کامپانیا منصوب شده بود، موفق به فرار و رسیدن به شمال ایتالیا شد، جایی که به نیروهای ارتش تازه تأسیس جمهوری اجتماعی ایتالیا پیوست. از سال ۱۹۴۴، او فرمانده واحد آموزش نیروهای ویژه ارتش جمهوری اجتماعی ایتالیا شد. پس از پایان جنگ، در آوریل ۱۹۴۵، او تحت یک فرآیند اداری پاکسازی سیاسی قانونی ("محاکمه اداری") قرار گرفت و نقش و رتبه خود را از دست داد، اما در طول همان سال، چنین اقداماتی با تصمیم قانونی یک دادگاه عالی عدالت ("محاکمه قضایی") لغو شد.
لشکر ۵۹ کالیاری () یک لشکر پیاده نظام ارتش سلطنتی ایتالیا در طول جنگ جهانی دوم بود. لشکر کالیاری به عنوان یک لشکر پیاده نظام کوهستانی طبقه بندی می شد، به این معنی که توپخانه این لشکر به جای کالسکه های اسبی لشکرهای پیاده نظام خطی، توسط قاطرهای بارکش جابجا می شد. لشکرهای واقعی جنگ کوهستانی ایتالیا، شش لشکر آلپاین بودند که توسط نیروهای کوهستانی آلپینی اداره می شدند. این لشکر در ۵ آوریل ۱۹۳۹ در ورچلی تشکیل شد و به نام شهر کالیاری نامگذاری شد. این لشکر که در ورچلی مستقر بود، تقریباً به طور کامل از مردانی از شمال پیمونت، به ویژه از شهرهای ورچلی و ایوریا تشکیل شده بود. این لشکر در جنگ یونان و ایتالیا در سال های ۱۹۴۰–۱۹۴۱ شرکت کرد و سپس به عنوان یک واحد پادگانی به پلوپونز در یونان اعزام شد. در آنجا، پس از اعلام آتش بس کاسیبیل بین ایتالیا و متفقین در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، این لشکر توسط نیروهای مهاجم آلمانی منحل شد.
مردم مضطرب (؛ عنوان اصلی سوئدی: Folk med ångest) رمانی از نویسندهٔ سوئدی فردریک بکمن است که در سال ۲۰۱۹ توسط انتشارات فروم منتشر شد. این رمان در سال ۲۰۲۱ به زبان انگلیسی نیز منتشر شد. این اثر در یک مجموعه تلویزیونی با همین نام در نتفلیکس اقتباس شد که در ۲۹ دسامبر ۲۰۲۱ پخش شد. بازخوردها. "واشینگتن پست" نوشت که «بکمن بار دیگر جوهرهٔ پرهرج و مرج انسان بودن را به تصویر می کشد». "یواس ای تودی" این رمان را «داستانی دربارهٔ این که مهربانی و همدلی چقدر در گذراندن هر روز اهمیت دارند – درسی برای زمانهٔ ما» توصیف کرد. "پیپل" رمان را «داستانی عجیب و در عین حال بزرگوارانه؛ زیرک، خردمندانه و اغلب خنده دار» ستود. اقتباس ها. این رمان در مینی سریال شش قسمتی اقتباس شد که در ۲۹ دسامبر ۲۰۲۱ از نتفلیکس پخش شد. همچنین اقتباس سینمایی از رمان با بازی آنجلینا جولی در حال فروش به توزیع کنندگان در جشنواره فیلم کن ۲۰۲۵ بود. کارگردانی این فیلم برعهده مارک فورستر است و فیلم نامهٔ آن توسط دیوید مگی نوشته خواهد شد. هر دو پیش تر اقتباسی از کتاب دیگری از بکمن با عنوان "مردی به نام اوه" انجام داده اند. فروش بین المللی این فیلم توسط شرکت بلک بر
پیکچرز مدیریت می شود.
لشکر ۳۶ فورلی () یک لشکر پیاده نظام ارتش سلطنتی ایتالیا در طول جنگ جهانی دوم بود. لشکر فورلی به عنوان یک لشکر پیاده نظام کوهستانی طبقه بندی می شد، به این معنی که توپخانه این لشکر به جای کالسکه های اسبی لشکرهای پیاده نظام خطی، توسط قاطرهای بارکش جابجا می شد. لشکرهای واقعی جنگ کوهستانی ایتالیا، شش لشکر آلپاین بودند که توسط نیروهای کوهستانی آلپینی اداره می شدند. این لشکر در ۳۱ مارس ۱۹۳۹ تشکیل شد و به نام شهر فورلی نامگذاری شد. این لشکر در سالوتزو مستقر بود و بیشتر نیروهای آن در منطقه اطراف لانگه در جنوب پیمونت به خدمت گرفته شدند. دو هنگ پیاده نظام این لشکر در آلبا (چهل و سوم) و سالوتزو (چهل و چهارم) مستقر بودند و هنگ توپخانه این لشکر نیز در سالوتزو مستقر بود. تاریخچه. اصل و نسب این لشکر با تیپ سیزدهم که در ۲۴ ژوئن ۱۸۵۹ با هنگ های پیاده نظام ۲۳ و ۲۴ ارتش استان های متحد ایتالیای مرکزی تأسیس شد، آغاز می شود. در ۱۶ سپتامبر ۱۸۵۹، این تیپ نام «فورلی» را دریافت کرد. در ۲۵ مارس ۱۸۶۰، سه روز پس از آنکه پادشاهی ساردینیا استان های متحد ایتالیای مرکزی را ضمیمه خود کرد، تیپ «فورلی» وارد ارتش سلطنتی ساردینیا شد. پیش از ورود ب
ه ارتش سلطنتی ساردینیا، دو هنگ پیاده نظام این تیپ در ۳۰ دسامبر ۱۸۵۹ به عنوان هنگ پیاده نظام ۴۳ و هنگ پیاده نظام ۴۴ شماره گذاری شده بودند. جنگ جهانی اول. این تیپ در جنگ جهانی اول در جبهه ایتالیا جنگید. در ۱۰ اکتبر ۱۹۲۶، این تیپ نام تیپ ۳ پیاده نظام را به خود گرفت و هنگ ۳۷ پیاده نظام «راونا» را از تیپ منحل شده «راونا» دریافت کرد. این تیپ، بخش پیاده نظام لشکر سوم سرزمینی آلساندریا بود که شامل هنگ یازدهم توپخانه صحرایی نیز می شد. در سال ۱۹۳۰، این لشکر، هنگ ۴۴ پیاده نظام «فورلی» را با هنگ ۳۸ پیاده نظام «راونا» به همراه لشکر چهارم سرزمینی کونئو عوض کرد. در سال ۱۹۳۵، این لشکر نام خود را به لشکر سوم پیاده نظام «مونفراتو» تغییر داد. در ۱ آوریل ۱۹۳۴، این لشکر، هنگ ۳۸ پیاده نظام «راونا» را با هنگ ۳۰ پیاده نظام «پیزا» و لشکر ۲۶ پیاده نظام «آسیِتا» معاوضه کرد. در ۳۱ مارس ۱۹۳۹، لشکر ۳۶ پیاده نظام «فورلی» در سالوتزو فعال شد و در همان روز، لشکر ۳ پیاده نظام «مونفراتو» به لشکر ۳ پیاده نظام «راونا» تغییر نام داد و بدین ترتیب وارث تیپ «راونا» شد، در حالی که سنت های تیپ «فورلی» به لشکر ۳۶ تازه فعال شده منتقل شد. در همان روز، فور
لی هنگ ۴۳ پیاده نظام «فورلی» را از لشکر راونا و هنگ ۴۴ پیاده نظام «فورلی» را از لشکر ۴ منطقه ای کونئو دریافت کرد. در ۳ سپتامبر ۱۹۳۹، هنگ ۳۶ توپخانه توسط انبار هنگ ۱۱ توپخانه «راونا» در سالوتزو بازسازی و به این لشکر اختصاص داده شد. جنگ جهانی دوم. در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰، لشکر فورلی بخشی از ارتش اول ایتالیا بود و در حمله ایتالیا به فرانسه شرکت کرد. این لشکر در ابتدا در مرز فرانسه در مواضع دفاعی در دره آرگنترا و بین کوه های روکا پرونی و مونته مانیگلیا مستقر شد. در ۲۲ ژوئن ۱۹۴۰، لشکر فورلی به سمت میرون و محل اتصال جاده ای لا کوندامین-شاتلارد حمله کرد و پس از دور زدن مدافعان فرانسوی در شمال کوه تته دو ویرایس، در ۲۳ ژوئن دژهای بک دو لیور و تته دور را تصرف کرد. در نتیجه، فورلی در آن روز به سرعت پیشروی کرد و مالبواست را تصرف کرد، قبل از اینکه با خبر آتش بس فرانسه و ایتالیا، در مقابل روستای لارچه متوقف شود. در اوایل سال ۱۹۴۱، لشکر فورلی برای تقویت نیروهای ایتالیایی که در جنگ یونان و ایتالیا می جنگیدند، به آلبانی نقل مکان کرد. در ۱۲ فوریه ۱۹۴۱، وارد خط مقدم غرب دریاچه اوهرید، در منطقه لیبراژد-کالیواچ-دونیچه و تا حدی در امتداد
رودخانه شکومبین شد. در ۲۰ فوریه، ارتش یونان با تمرکز بر کوه کوشیچه و دره کالیواچ در شهرداری کورچه، به مواضع فورلی حمله کرد. در ۱۰ آوریل ۱۹۴۱، فورلی به عنوان بخشی از نبرد یونان به رهبری آلمان، به حالت تهاجمی درآمد. این لشکر از ولوسیشت به گوریشت حمله کرد. تا ۱۴ آوریل ۱۹۴۱، به سمت لمینوت حرکت کرد. هنگامی که ارتش یونان به دلیل پیشروی سریع آلمانی ها در شرق شروع به عقب نشینی کرد، فورلی توانست در ۱۷ آوریل ۱۹۴۱ به ارسکه برسد و در آنجا در رودخانه آئوس توقف کند. پس از تسلیم یونان، به این لشکر دستور داده شد تا برای انجام وظایف اشغال به لاریسا برود. در حالی که فورلی در یونان در حال انجام وظیفه اشغال بود، انبارهای هنگ این لشکر در ایتالیا، لشکر ۱۵۴ پیاده نظام «مورگه» را تشکیل دادند: انبار هنگ ۴۳ پیاده نظام «فورلی» هنگ ۲۵۹ پیاده نظام «مورگه»، انبار هنگ ۴۴ پیاده نظام «فورلی» هنگ ۲۶۰ پیاده نظام «مورگه» و انبار هنگ ۳۶ توپخانه «فورلی» هنگ ۱۵۴ توپخانه «مورگه» را تشکیل دادند. در اوت ۱۹۴۲، فورلی وظایف اشغال و دفاع ساحلی در لاریسا، ولوس و لامیا را بر عهده گرفت. در سال ۱۹۴۳، فورلی به جنوب نقل مکان کرد و منطقه لامیا - آمفیکلیا - لیوا
دیا - تبس و آتیکا را پوشش داد. همچنین، فورلی مسئول کنترل تنگه اوریپوس، جزیره اوبویا و منطقه اطراف آتن بود. در ۶ مارس ۱۹۴۳، نیروهای فورلی شهر سرویا را به تلافی شکست و اسارت یک گردان ایتالیایی در نبرد فاردیکامبوس توسط مقاومت یونان به آتش کشیدند. فورلی پس از آتش بس کاسیبیله به نیروهای آلمانی در یونان تسلیم شد و در ۱۶ سپتامبر ۱۹۴۳ منحل شد.
مردم مضطرب () یک فیلم کمدی آمریکایی به کارگردانی مارک فورستر و اقتباسی از رمانی با همین نام اثر فردریک بکمن است و فیلم نامهٔ آن توسط دیوید مگی نوشته شده است. از جمله بازیگران این فیلم می توان به آنجلینا جولی، ایمی لو وود و جیسون سیگل اشاره کرد. تولید. "مردم مضطرب" به کارگردانی مارک فورستر اقتباسی است از رمان "مردم مضطرب" (۲۰۱۹) اثر فردریک بکمن و فیلم نامهٔ آن توسط دیوید مگی نوشته شده است. فورستر و مگی پیش تر در اقتباس سینمایی دیگری از کتاب بکمن با عنوان "مردی به نام اوه" همکاری کرده بودند. فردریک ویکستروم نیکاسترو و رنه وولف از شرکت 2DUX² تهیه کنندگان فیلم هستند و تولید و تأمین مالی پروژه توسط هوپ استودیوز انجام شده است. بازیگران اصلی فیلم آنجلینا جولی و ایمی لو وود هستند. فیلم برداری. فیلمبرداری اصلی در ۲ سپتامبر ۲۰۲۵ در لندن، انگلستان آغاز شد، زمانی که جیسون سیگل به جمع بازیگران پیوست.
کوچور () یک فیلم درام به نویسندگی و کارگردانی آلیس وینکور است. در این فیلم آنجلینا جولی، لویی گارل، الا رامپف و گرونس ماریلیه ایفای نفش کردند. این فیلم برای نخستین بار در بخش نمایش های ویژه جشنواره بین المللی فیلم تورنتو ۲۰۲۵، در ۷ سپتامبر ۲۰۲۵ به نمایش درخواهد آمد. خلاصه داستان. یک فیلم ساز آمریکایی سفری را آغاز می کند زمانی که برای هفته مد به پاریس می رسد. تولید. در نوامبر ۲۰۲۴ اعلام شد که آنجلینا جولی، لویی گارل، الا رامپف، گرونس ماریلیه، آنی یر آنی و فینگان اولدفیلد به جمع بازیگران فیلم پیوسته اند. این فیلم که در آن زمان با عنوان "Stitches" شناخته می شد، به کارگردانی آلیس وینکور و بر اساس فیلم نامه ای از خود اوست. فیلمبرداری اصلی در همان ماه در پاریس، فرانسه آغاز شد. در فوریه ۲۰۲۵ اعلام شد که عنوان فیلم به "کوچور" تغییر یافته است.
لشکر ۲۹ پیه مونته () لشکر پیاده نظام ارتش سلطنتی ایتالیا در طول جنگ جهانی دوم بود. این لشکر در مسینا در سیسیل مستقر بود و عمدتاً در این جزیره جذب نیرو می کرد. این لشکر در یونان بود که آتش بس کاسیبیله در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ اعلام شد و سه روز بعد توسط نیروهای آلمانی منحل شد. تاریخچه. اصل و نسب این لشکر با تیپ «پیمونته» که در سال ۱۸۱۵ تأسیس شد، آغاز می شود که در ۲۵ اکتبر ۱۸۳۱ به هنگ های ۱ و ۲ پیاده نظام تحت فرماندهی این تیپ تقسیم شد. در ۴ مه ۱۸۳۹، این دو هنگ به عنوان هنگ های ۳ و ۴ پیاده نظام شماره گذاری شدند. جنگ جهانی اول. این تیپ در جبهه ایتالیا در جنگ جهانی اول جنگید. در نوامبر ۱۹۲۶، این تیپ نام تیپ ۲۹ پیاده را به خود گرفت و هنگ ۷۵ پیاده نظام «ناپولی» را دریافت کرد. این تیپ، واحد پیاده نظام لشکر بیست و نهم مسینا بود که شامل هنگ بیست و چهارم توپخانه نیز می شد. در سال ۱۹۳۴، این لشکر نام خود را به لشکر بیست و نهم پیاده نظام «پلوریتانا» تغییر داد. جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی. در ۲۸ فوریه ۱۹۳۵، پلوریتانا برای جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی بسیج شد و در ۵ مارس ۱۹۳۵ به سومالی اعزام شد. این لشکر در ابتدا وظیفه دفاع از شهرهای ساحلی
موگادیشو، مرکا و کیسمایو را بر عهده داشت. این لشکر در مارس ۱۹۳۶ وارد نبرد شد و هرار در کنار رودخانه ارر را تصرف کرد. در آخرین پیشروی ایتالیا در آوریل ۱۹۳۶، این لشکر به وظایف خط دوم تنزل یافت. پس از پایان جنگ، پلوریتانا در هرار ماند و قبل از بازگشت به ایتالیا، با بقایای نیروهای اتیوپی و مبارزان مقاومت در شهرهای جیجیگا، دیره داوا، کومبولچا و منطقه امهارا جنگید. در ۱۵ آوریل ۱۹۳۹، هنگ ۷۵ پیاده نظام «ناپولی» به لشکر ۵۴ پیاده نظام تازه فعال شده «ناپولی» منتقل شد و در همان تاریخ، تیپ ۲۹ پیاده نظام منحل شد و دو هنگ پیاده نظام باقی مانده تحت فرماندهی مستقیم این لشکر قرار گرفتند که نام خود را به لشکر ۲۹ پیاده نظام «پیمونته» تغییر داد. جنگ جهانی دوم. در سپتامبر ۱۹۴۰، در آماده سازی برای جنگ یونان و ایتالیا، پیمونته از سیسیل به آلبانی منتقل شد. این هنگ بخشی از ذخیره استراتژیک نیروهای ایتالیایی در کورچه و منطقه پوگرادتس بود. در ۱۳ نوامبر ۱۹۴۰، چهار گردان از این لشکر وارد خط مقدم علیه نیروهای یونانی در نزدیکی قافا ای قریت شدند، درست زمانی که جبهه ایتالیا شروع به فروپاشی کرد. اکثر واحدهای لشکر تا مارس ۱۹۴۱، ناحیه پوگرادتس ر
ا ترک نکردند، زمانی که لشکر به کلسی یره منتقل شد و در دره توموریکا پشت لشکر چهارم آلپ «کونینس» موضع گرفت. لشکر پیمونته در نبردهای دفاعی در برگاس شرکت کرد. در ۱۳ آوریل ۱۹۴۱، لشکر پیمونته شروع به پیشروی کرد و پس از درگیری با عقبه های یونانی به ارسکه در مرز یونان رسید. پس از جنگ، لشکر به طور موقت در کورچه مستقر شد و در ژوئن ۱۹۴۱ به شبه جزیره پلوپونز، در امتداد کانال کورینت نقل مکان کرد. این لشکر در پاتراس، آیجیو، پارالیا پلاتانوس و پیرگوس مستقر بود، در حالی که دسته های گردان در جزیره زاکینتوس و نافپلیو بودند. پس از اعلام آتش بس کاسیبیل در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، این لشکر با حمله نیروهای آلمانی در ۱۱ سپتامبر ۱۹۴۳ منحل شد.