Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ه برطرف شده است. در ۲۰ آبان ۱۳۸۸ خبرگزاری ایسنا در گزارشی پیرامون پروژه های نیمه تمام کرمانشاه که هریک به مدت چند دهه به درازا انجامیده اند از هتل بین المللی کرمانشاه در کنار پروژه های دیگری مانند بیمارستان دکتر محمد کرمانشاهی، بیمارستان ۹۶ تختخوابی سنقر و کلیایی، موزه بزرگ غرب کشور و دانشگاه صنعتی کرمانشاه به عنوان یکی از معضلات اقتصاد کشور نام برد که سال هاست بخش زیادی از منابع کشور را می بلعد، اما هنوز مردم از خدمات آن بهره مند نشده اند. در ۱۵ اردیبهشت ۱۳۸۹ محمد فروزنده رییس وقت بنیاد مستضعفان انقلاب اسلامی که به کرمانشاه آمده بود در جلسه ای در محل استانداری کرمانشاه اعلام کرد که کار ساخت هتل با ۶۱ درصد پیشرفت روند مناسبی را طی می کند و تا پاییز ۱۳۸۹ افتتاح خواهد شد. وی وعده داد که حدود یک هکتار فضای فرهنگی و ورزشی عمومی نیز در هتل بین المللی ایجاد خواهد شد که به جز مسافران، عموم مردم هم امکان استفاده از آن را خواهند داشت. احد محمدی مدیرعامل سازمان سیاحتی و گردشگری بنیاد مستضعفان نیز اعلام کرد که تجهیزات مورد نیاز هتل سفارش داده شده و کار جذب نیروی انسانی هتل بین المللی کرمانشاه نیز به زودی آغاز می شود و و
عده داد که ۸۰ تا ۱۰۰ نفر نیروی انسانی مورد نیاز هتل از افراد بومی استان کرمانشاه جذب خواهند شد. در ۱۱ خرداد ۱۳۸۹ اسدالله بیرانوند مدیرکل وقت میراث فرهنگی و گردشگری استان کرمانشاه گفت هتل بین المللی کرمانشاه مراحل پایانی ساخت خود را طی می کند و تا پایان تابستان ۱۳۸۹ افتتاح خواهد شد. در ۹ شهریور ۱۳۸۹ نیز سید دادوش هاشمی استاندار وقت کرمانشاه هتل بین المللی کرمانشاه را آماده افتتاح اعلام کرد. در ۱۵ آذر ۱۳۸۹ سیروس گل عنبر نایب رییس وقت اتحادیه هتل داران استان کرمانشاه اظهار داشت که قرار است «هتل پارسیان» کرمانشاه تا پیش از نوروز ۱۳۹۰ به بهره برداری برسد. در ۱۷ بهمن ۱۳۸۹ محمدجواد سبزواری که به عنوان مدیرعامل هتل بین المللی کرمانشاه منصوب شده بود ضمن نام بردن از این هتل به عنوان نخستین هتل پنج ستاره در غرب ایران، سرمایه ساخت آن را ۲۱۰ میلیارد ریال از محل منابع اختصاصی بنیاد مستضعفان و مشارکت بانک عنوان و اعلام کرد که کار ساخت پروژه ۸۸ درصد پیشرفت فیزیکی داشته و مرحله اول آن که بخش اقامتی هتل است تا پایان سال ۱۳۸۹ به بهره برداری خواهد رسید. با این وجود در ۲۰ بهمن ۱۳۸۹ کیومرث فرهبد معاون سرمایه گذاری اداره کل میراث ف
رهنگث و گردشگری استان کرمانشاه اعلام کرد که این هتل برخلاف قرار قبلی آماده بهره برداری در دهه فجر امسال نیست و وعده داد که هتل بین المللی کرمانشاه تحت نام «هتل پارسیان کرمانشاه» در نوروز ۱۳۹۰ آماده بهره برداری باشد. وی مساحت هتل را ۱۵۰۰۰ مترمربع، زیربنای آن را ۱۲۳۰۰ متر مربع در ۸ طبقه و ظرفیت آن را ۲۳۰ نفر در بخش اقامت و ۵۰۰ نفر در بخش رستوران اعلام کرد و گفت سرمایه گذاری انجام شده برای ساخت این هتل ۲۰۰ میلیون ریال بوده که ۱۳۰ میلیارد و ۲۶۰ میلیون ریال آن از طریق تسهیلات بانکی تأمین شده که تاکنون ۸۰ میلیارد و ۸۰۰ میلیون ریال آن پرداخت شده است. در ۲۷ اسفند ۱۳۸۹ سیروس گل عنبر نایب رییس وقت اتحادیه هتل داران استان کرمانشاه اظهار داشت که بخشی از کارهای جزئی برای راه اندازی هتل بین المللی پارسیان کرمانشاه همچون راه اندازی تأسیسات و چیدمان مبلمان انجام نشده و به همین دلیل امکان پذیرش مسافر هنوز در این هتل وجود ندارد، اما پیش بینی می شود از نیمه دوم تعطیلات نوروز ۱۳۹۰ شرایط برای پذیرش مسافر در این هتل فراهم شود. افتتاح پس از ۳۶ سال. پروژه هتل بین المللی ۵ ستاره کرمانشاه سرانجام پس از ۳۶ سال، در ۱۹ فروردین ۱۳۹۰ با حض
ور حمید بقایی معاون رئیس جمهور و رییس سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری با نام رسمی «هتل ۵ ستاره پارسیان کرمانشاه» به عنوان یکی از هتل های زنجیره ای بین المللی پارسیان تحت پوشش و مالکیت بنیاد مستضعفان افتتاح شد. هزینه ساخت این هتل در مراسم گشایش آن حدود ۲۴ میلیارد و ۵۰۰ میلیون تومان اعلام شد.
کوره ذوب شیشه (Glass melting furnace) یکی از مهم ترین اجزای سیستم تولید شیشه است. این کوره ها به منظور ذوب مواد خام به شیشه طراحی و ساخته می شوند. بسته به کاربرد طراحی های گوناگونی از کوره های ذوب شیشه وجود دارد که از منابع انرژی مختلفی از جمله سوخت های فسیلی، منابع کاملا الکتریکی یا ترکیبی از آن ها استفاده می کنند. کوره ذوب شیشه از یک ماده نسوز ساخته می شود. نوع کوره برای ذوب شیشه به طور کلی به نوع و مقدار شیشه تولید شده و منبع انرژی بستگی دارد. به طور کلی کوره های ذوب شیشه متداول را می توان در دو دسته قرار داد: کوره های بوته ای (Pot furnaces) و کوره های مخزنی (Tank furnaces). کوره های بوته ای (Pot furnaces). کوره های بوته ای، کوره هایی هستند که از مواد نسوز ساخته شده و در آن ها هیچ تماسی بین کوره و شیشه وجود ندارد. شیشه در چندین دیگ (Pot) که از مواد نسوز ساخته شده اند و می توانند دمای زیادی را تحمل کنند به مدت چندین ساعت ذوب می شود. این دیگ ها در یک چرخه 24 یا 18 ساعت کار می کنند و به صورت پیمانه ای در هر بار بارگیری می گردند. یک دیگ متوسط می تواند 600-700 کیلوگرم شیشه را در بر گیرد. کوره های بوته ای در موا
قعی استفاده می شوند که شیشه به صورت دستی و با روش دمیدن تولید می شود. یکی از مزیت های این روش این است که انواع مختلفی از شیشه می توانند در آن واحد در آن ها ذوب شوند. یک پات می تواند تقریبا برای 30 سیکل ذوب استفاده شود و در نتیجه آن در حدود 18 تا 21 تن شیشه تولید کند. صرفه جویی در مصرف سوخت به طور معمول با بازیابی یعنی پیش گرم کردن هوای احتراق توسط گرمای هدررفته از گاز های خروجی کوره حاصل می شود. در این سیستم پیش گرمایش هوای احتراق با عبور هوا از لوله های فلزی انجام می شود که در سطح خارجی آن ها گازهای خروجی کوره به سمت دودکش جریان می یابند؛ بنابراین تبادل حرارت پیوسته است. همچنین برای ذوب می توان از انرژی الکتریکی نیز استفاده کرد. کوره های مخزنی (Tank furnaces). کوره های مخزنی زمانی استفاده می شوند که جریان پیوسته ای از شیشه برای تغذیه ماشین های شیشه سازی اتوماتیک نیاز باشد. این کوره ها در استفاده از سوخت به صرفه تر هستند و عمدتا برای تولید در مقیاس بزرگ محصولاتی چون مخازن، شیشه تخت، لامپ، لوله و ظروف خانگی به کار می روند. یک کوره مخزنی بزرگ شیشه شناور می تواند 2000 تن ظرفیت داشته باشد. کوره مخزنی از یک حمام ک
ه از ماده نسوز بسیار خاصی ساخته شده است و می تواند در مقابل اثرات شیمیایی مذاب شیشه در دماهای بیش از 1500 درجه سانتی گراد مقاومت کند و یک بنای فوقانی که در آن احتراق صورت می گیرد، تشکیل شده است. کیفیت مواد نسوز مورد استفاده در ساخت حمام به حدی بهبود یافته است که درحالی که حدود 30 سال پیش عمر یک کوره بسیار کمتر از 2 سال بود، امروزه عمر آن ها به بیش از 9 سال رسیده است. معمولا از نفت کوره سنگین یا گاز طبیعی در کوره های مخزنی استفاده می شود. از آنجایی که شیشه در دمای بالا رسانای الکتریکی است، می توان با استفاده از الکتریسیته نیز آن را ذوب کرد. با این حال الکتریسیته بسیار گران است و معمولا برای افزایش خروجی از کوره های گازسوز یا نفت استفاده می شود. با این وجود پیشرفت تکنولوژی در ذوب الکتریکی، امکان استفاده از کوره های ذوب شیشه تمام الکتریکی را حتی با هزینه بالای برق فراهم کرده است. به منظور دستیابی به دمای ذوب بالا و مصرف بهینه سوخت، از یک سیستم احیاکننده (Regenerative system) یا بازیابی (Recuperative system) استفاده می شود. هردوی این سیستم ها از گرمای تلف شده احتراق برای پیش گرم کردن هوای احتراق ورودی استفاده می
کنند. احیاکننده (Regenerator). درحالی که در سیستم بازیابی (Recuperative system) تبادل حرارت میان هوای احتراق و گازهای اتلافی به صورت پیوسته می باشد، در سیستم احیاکننده (Regenerative system) گازهای اتلافی از یک محفظه بزرگ پر شده از آجرهای نسوز عبور داده می شوند که در طرحی مرتب شده اند که امکان جریان آزاد گاز ها را می دهد؛ آجرهای نسوز توسط گاز های اتلافی گرم شده و پس از چند دقیقه گرم شدن، جهت فرآیند عوض می شود؛ بدین صورت که هوای احتراق از محفظه عبور می کند و گرمای دریافت شده توسط آجر ها برای پیش گرمایش هوای احتراق به کار می رود. بنابراین هر x دقیقه یک بار جهت فرآیند عکس می شود. زمان چرخه می تواند برای دستیابی به بهترین نتیجه تبادل گرما تغییر داده شود؛ کوره های مدرن دارای سیستم های کنترل کامپیوتری هستند که می توانند زمان فرآیند در هر جهت را به نحوی کنترل و تنظیم کنند که بهترین شرایط تبادل حرارتی حاصل شود. در این روش میزان احیای انرژی در حدود 65 درصد است. بازیاب (Recuperator). یک بازیاب (Recuperator) در واقع یک مبدل حرارتی فلزی بین گاز خروجی و هوای احتراق ورودی می باشد و به صورت پیوسته کار می کند. به دلیل سطح مبد
ل فلزی (لوله های آلیاژی فولادی در ترکیب با یک پوسته فلزی)، یک بازیاب تنها می تواند در دماهای پایین گاز های خروجی کار کند و در نتیجه بازدهی آن نسبت به احیاکننده (Regenerator) کمتر است(حدود 40 درصد)؛ بنابراین در این روش دمای پیش گرمایش نسبتا کمتری(بیشینه 800 درجه سانتی گراد) حاصل می شود. این کوره ها کاندیدای مناسبی برای فرآیند احتراق با اکسیژن (Oxy-fuel combustion) هستند؛ با استفاده از اکسیژن به جای هوا برای احتراق سوخت، از آنجایی که دیگر جزء نیتروژن هوا گرم نمی شود، می توان به دماهای بیشتر احتراق دست یافت و مصرف سوخت نیز کاهش می یابد که این رویکرد، با توجه به اینکه راندمان حرارتی این کوره ها بسیار کمتر از از کوره های با احیاکننده (Regenerative furnaces) است، می تواند مفید باشد. بازیاب (Recuperator) هزینه نصب و راه اندازی پایین تری دارد وهمچنین به فضا و سرمایه گذاری کمتری نیاز دارد. اما بازدهی کم تر آن سبب کاهش صرفه اقتصادی آن می شود به طوری که حتی ممکن است در یک دوره طولانی کارکرد، تاثیر منفی در نهایت از لحاظ اقتصادی داشته باشد. برای دستیابی به بیشترین سطح ممکن صرفه جویی در انرژی و عملکرد بهینه سیستم، ترکیبی ا
ز احیاکننده (Regenerator) و بازیاب (Recuperator) نیز توسعه داده شده است. ذوب تمام الکتریکی (All-Electric Melter). این کوره ها تمام انرژی لازم برای ذوب شیشه را از انرژی الکتریکی تامین می کنند. جریان الکتریکی از طریق الکترود ها از شیشه عبور داده می شود. به دلیل مقاومت الکتریکی شیشه، گرمایش ژول سبب گرم شدن آن می گردد. الکترودها معمولا از مولیبدن ساخته می شوند؛ با این حال اکسید قلع، پلاتین، گرافیت و آهن نیز استفاده می شوند؛ الکترودها معمولا از نوع میله ای یا صفحه ای هستند و می توانند در دیواره های جانبی یا پایین دستگاه قرار گیرند. ماده نسوز در این کوره ها بسیار سریع تر از بین می رود و در نتیجه عمر این کوره ها کوتاه و معمولا کمتر از 2 سال می باشد. ظرفیت اکثر این کوره ها کمتر از 36 تن در روز است؛ با این حال، کوره هایی با ظرفیتی به بزرگی 180 تن در روز نیز توسعه داده شده اند. با توجه به طراحی این کوره ها، معمولا برای احتراق غنی از اکسیژن مناسب نیستند.
بانو با بادبزن () یک نقاشی رنگ روغن روی کرباس و آخرین اثر گوستاو کلیمت است. این نقاشی پرتره یک زن ناشناس است که هنگام مرگ کلیمت در سال ۱۹۱۸ هنوز روی سه پایه ای در کارگاه اش قرار داشت. این نقاشی تحت تأثیر هنر آسیایی است و بخشی از روند ژاپنیسم است که به تأثیر هنر و طراحی ژاپنی در میان هنرمندان اروپای غربی اشاره دارد. در این نقاشی همچنین تعدادی درون مایه چینی وجود دارد از جمله ققنوس که نماد جاودانگی و تولد دوباره است و همچنین گل نیلوفر که نماد عشق است. بانو با بادبزن یکی از معدود پرتره های کلیمت است که در اختیار یک مالک خصوصی بود. این تابلو که در سال ۱۹۹۴ به قیمت ۱۱٫۶ میلیون دلار فروخته شده بود؛ در سال ۲۰۲۳ در حراجی سادبیز به یک مجموعه دار هنگ کنگی به قیمت ۱۰۸٫۴ میلیون دلار فروخته شد و رکورد گران ترین اثر هنری فروخته شده در یک حراجی در اروپا را شکست.
ایت بیت , همچنین تحت نام ۸بیت شناخته می شود، یک استودیو پویانمایی ژاپنی است که در سپتامبر ۲۰۰۸ تأسیس شد. "بلو لاک" و "اسلایم" از تولیدی های این استودیو هستند.
شرکت آبجوسازی ابیتا یک کارخانه آبجوسازی در کاوینگتن، لوئیزیانا، و در ۶۹ کیلومتر شمال نیواورلئان در ایالات متحده است. ابیتا توسط جیم پاتون و راش کامینگ در سال ۱۹۸۶ میلادی، در مرکز شهر ابیتا اسپرینگز، لوئیزیانا تأسیس شد. مکان اصلی کارخانه در مرکز شهر ابیتا اسپرینگز در حال حاضر میخانه آبجو ابیتا است. آبجوسازی. این شرکت آبجو خود را با آب چاه های آرتزین دم می کند. در آگوست ۲۰۰۵، "مجله استف" سیستم تخمیر ابیتا را بهترین در آمریکا نامید. در سال ۲۰۱۲ "ابیتا باک" در فهرست ۱۰ آبجو برتر بهاری توسط فاکس نیوز قرار گرفت "ابیتا باک" اولین آبجو فصلی این کارخانه است و از ژانویه تا مارس تولید می شود میخانهٔ آبجو ابیتا. میخانهٔ آبجو ابیتا، تحت مالکیت مستقل، در محل اصلی آبجوسازی در ابیتا اسپرینگ واقع شده است و آبجو ابیتا را عرضه می کند.
درگیری ها در شاخ آفریقا از قرن هفدهم قبل از میلاد در جریان بوده است. شاخ آفریقا شامل کشورهای جیبوتی، اریتره، اتیوپی و سومالی و همچنین به صورت دفاکتو، شامل سومالی لند است.
ماکسول استوارت تامپسون (؛ ۳۱ دسامبر ۱۹۵۶ – ۲۷ ژوئن ۲۰۲۳) فوتبالیست اهل انگلستان بود. او که یک مدافع میانی بود، طی ده سال در ۱۳۷ بازی در لیگ فوتبال حضور داشت و ۸ گل به ثمر رساند. او با سن ۱۷ سال و ۱۲۸ روز در نخستین بازی خود در مهٔ ۱۹۷۴، جوانترین بازیکن تاریخ لیورپول شد (رکورد او پس از آن شکسته شد). او سه سال بعد به بلکپول پیوست و در یک دورهٔ چهار ساله ۹۹ بازی در لیگ برای این باشگاه انجام داد و در این مدت به دالاس تورنادو و سیاتل ساندرز نیز قرض داده شد. او سپس دههٔ ۱۹۸۰ را با باشگاه های مختلف در سراسر جهان سپری کرد: ای اف سی بورنموث، پورت ویل، بالتیمور بلست (ایالات متحده آمریکا)، آکادمیا (پرتغال)، نورتویچ ویکتوریا، کایرنارفون تاون، فلیتوود، نیوپورت کانتی، کرمفورس (سوئد) و ساوتپورت. او بعداً در آنفیلد به عنوان فیزیوتراپیست مشغول به کار شد. حرفه. تامپسون حرفهٔ خود را با لیورپول آغاز کرد و پس از آن که بیل شنکلی اجازه داد که او نخستین بازی خود در لیگ دسته اول را در پایان فصل ۱۹۷۳–۱۹۷۴ برابر تاتنهام هاتسپر در ۸ مهً ۱۹۷۴ در سن ۱۷ سال و ۱۲۸ روز تجربه کند، رکورد این باشگاه برای جوانترین بازیکن حاضر در تیم لیورپول را شک
ست. جک رابینسون، که اولین بازی خود را برای لیورپول در سن ۱۶ سالگی انجام داد، بعداً رکورد او را شکست. تامپسون در پیروزی تیم مقابل لیدز یونایتد در جام خیریه انگلستان در ورزشگاه ومبلی، روی نیمکت تعویضی های تیم بود. او هرگز به زمین بازی نرسید، هرچند بعداً زیر نظر باب پیزلی در فصل های ۱۹۷۴–۷۵، ۱۹۷۵–۷۶ و ۱۹۷۶–۷۷ مجدداً در لیگ حضور یافت. تامپسون در دسامبر ۱۹۷۷ با مبلغ ۸۰٬۰۰۰ پوند به بلکپول تحت نظارت آلن براون رفت. «نارنگی ها» در پایان فصل ۱۹۷۷–۷۸ در لیگ دسته دوم به رده های پایین تر سقوط کردند. باب استوکو، سرمربی جدید این تیم، آنها را در فصل ۱۹۷۸–۷۹ در لیگ دسته سوم به رتبهٔ دوازدهم رساند و پس از آن فصل ۱۹۷۹–۸۰ را در جایگاه هجدهم تحت سرپرستی آلن بال به پایان رساندند. همزمان که این باشگاه در آشفتگی به سر می برد، آلن براون به صندلی داغ بازگشت و در فصل ۱۹۸۰–۸۱ این تیم را به لیگ دسته چهارم برد. تامپسون در دوران حضورش در بلومفیلد رود در ۹۹ بازی لیگ حضور یافت و ۶ گل به ثمر رساند. در طول دوران حضورش در این باشگاه، او تابستان های ۱۹۷۷ و ۱۹۷۸ را در لیگ فوتبال آمریکای شمالی با دالاس تورنادو گذراند و تابستان ۱۹۸۰ را نیز با سیاتل
ساندرز پشت سر گذاشت. تامپسون با قراردادی را با باشگاه سوانزی سیتی امضا کرد و به «قوها» تحت نظارت جان توشاک کمک کرد تا با کسب مقام ششم در لیگ برتر در فصل ۱۹۸۱–۸۲، انتظارات از این تیم را برآورده کنند. با این حال آنها در پایان فصل ۱۹۸۲–۸۳ به رده های پایین تر سقوط کردند. تامپسون در ۲۶ بازی لیگ در وچ فیلد موفق شد دو گل به ثمر برساند. او سپس در مدت کوتاه حضورش در دین کورت، ۹ بازی در لیگ دسته سوم برای ای اف سی بورنموث انجام. او در نوامبر ۱۹۸۳ به صورت قرضی به پورت ویل تحت نظارت جان مک گراث پیوست، اما فقط دو بازی در لیگ دسته سوم را برای «والیانتز» انجام داد. تامپسون بعداً برای تیم های بالتیمور بلاست در لیگ فوتبال داخل سالن آمریکا، آکادمیکا د کویمبرا در پرتغال، باشگاه نورثویچ ویکتوریا در لیگ کنفرانس، تیم کرنارفون تاون در لیگ برتر شمالی، فلیت وود، نیوپورت کانتی، کرمفورس سوئد و ساوتپورت نیز بازی کرد. پس از بازنشستگی. تامپسون قبل از اینکه در لیورپول و سپس در ساوتپورت به عنوان فیزیوتراپیست مشغول به کار شود، سرمربی نوزلی یونایتد شد. تامپسون در ۲۷ ژوئن ۲۰۲۳در سن ۶۶ سالگی درگذشت. افتخارات. لیورپول
آب انبار فاضلخانی مربوط به دوره صفوی است و در سرایان، میدان کوثر واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۸۷۳۶ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تله خرچنگ برای طعمه، فریب و گرفتن خرچنگ برای استفاده تجاری یا تفریحی استفاده می شود. خرچنگ یا صید خرچنگ سرگرمی تفریحی و شغل تجاری ماهیگیری خرچنگ است. انواع مختلفی از تله ها بسته به نوع خرچنگ صید شده، موقعیت جغرافیایی و ترجیحات شخصی استفاده می شود. تاثیرات محیطی. تله خرچنگ که گم می شود یا رها می شود (معمولاً با جدا شدن تصادفی) به یک خطر زیست محیطی مداوم تبدیل می شود. خرچنگ ها همچنان وارد این تله می شوند تا طعمه را بخورند، به دام می افتند و از گرسنگی می میرند و خرچنگ های بیشتری و سایر موجودات دریایی را جذب کنند. یک تله ممکن است ده ها خرچنگ را به این روش بکشد. به همین دلیل، تله های خرچنگ در بسیاری از حوزه های قضایی باید دارای یک "پانل پوسیدگی" باشند، یک پانل چوبی به اندازه بزرگترین ورودی تله. این پانل با قرار گرفتن چند هفته ای در معرض آب دریا متلاشی می شود و تله را باز می کند و به خرچنگ های داخل اجازه می دهد تا فرار کنند. نهنگ ها در تله خرچنگ گیر می کنند. آنها در خطوط عمودی بین تله های خرچنگ در کف اقیانوس و شناورهای سطحی درگیر می شوند. به عنوان مثال، از سال ۲۰۱۴ تعداد فزاینده ای از درگیری ها در سواحل ایالات متحد
ه وجود داشت. اقدامات مدیریتی توسط خدمات ملی شیلات دریایی NOAA اجرا شده است.
کمیستری () دهمین آلبوم استودیویی خوانندهٔ آمریکایی کلی کلارکسون است. این آلبوم در ۲۳ ژوئن ۲۰۲۳ از طریق آتلانتیک رکوردز منتشر شد. "کمیستری" به وسیلهٔ همکاران طولانی مدت کلارکسون، جیسون هالبرت و جسی شاتکین و همچنین تهیه کنندگان تازه وارد، اریک سرنا و ریچل اورشر تهیه شده است. در این آلبوم استیو مارتین و شیلا ئی.. به عنوان هنرمندان مهمان حضور دارند. دو تک آهنگ «مال خودم» و «من» برای تبلیغِ آلبوم منتشر شد. به گفته کلارکسون، "کمیستری" «قوس یک رابطهٔ کامل» را توضیح می دهد و هر احساسی که شخص از آغاز تا پایان تجربه می کند را به نمایش می گذارد. این آلبوم نقدهای عموما مثبتی از طرف منتقدان دریافت کرد. کلارکسون برای پشتیبانی از این آلبوم، نخستین اقامت کنسرتی خود را از ۲۸ جولای تا ۱۹ اوت ۲۰۲۳ به مدت ده شب در لاس وگاس اجرا کرد.
اَگنس اشتراب (؛ ۲ آوریل ۱۸۹۰ – ) بازیگر اهل رایش آلمان بود. او کار بازیگری را از سن ۱۳ سالگی با بازی در نمایش و تئاتر در داخائو آغاز کرد. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "مهرگیاه" و "ویلیام تل" اشاره کرد.
شرکت آبجوسازی سیرا نوادا در سال ۱۹۷۹ توسط آبجوسازان خانگی کن گروسمن و پل کاموسی در چیکو، کالیفرنیا، ایالات متحده تأسیس شد. در سال ۲۰۱۰ این کارخانه آبجوسازی تولید کرد و از سال ۲۰۱۶ شرکت آبجوسازی سیرا نوادا هفتمین شرکت بزرگ آبجوسازی در ایالات متحده و سومین کارخانه آبجوسازی خصوصی بزرگ در ایالات متحده است. این کارخانه آبجوسازی در سال ۲۰۱۰ توسط آژانس حفاظت از محیط زیست ایالات متحده به دلیل اقدامات خود در زمینه پایداری، به عنوان «کسب و کار سبز سال» انتخاب شد. تاریخ. شرکت سیررا نیوادا بریونگ در سال ۱۹۷۹ میلادی تأسیس شد، بنیان گذاران آن کن گروسمن و پل کاموسی بودند که سرگرمی مورد علاقه خود یعنی تولید آبجو را در چیکو، کالیفرنیا گسترش دادند. علاوه بر محل ساخت آبجو، گروسمن ادعا می کند که وجه تسمیه شرکت از عشق او به پیاده روی در کوه های سیرا نوادا آمده است. گروسمن و کاموسی با گرفتن قرض ۵۰٬۰۰۰ دلاری از دوستان و خانواده، یک انبار ۳٬۰۰۰ مترمربعی را اجاره کردند و تجهیزات فلزات دور ریز را برای ساخت تجهیزات آبجوسازی خود جمع کردند. در ادامه و پیش از اینکه در سال ۱۹۸۹ میلادی به تأسیسات بزرگتر و فعلی خود منتقل شوند، این دو توانستن
د کاسه های مسی دست دوم را از آلمان خریداری کنند. این شرکت در سال اول خود آبجو فروخته و در سال دوم این مقدار را دو برابر کرد. اولین کارمند این شرکت استیو هریسون بود که مسئول بازاریابی و فروش بود. استیو درسلر در سال ۱۹۸۳ استخدام شد، زمانی که تولید کارخانه ۲۵ تا ۳۰ بشکه در هفته بود، و در سال ۲۰۱۷ بازنشسته شد. تا سال ۱۹۸۷، آبجوی این کارخانه در هفت ایالت توزیع می شد و تولید به در سال رسیده بود که باعث شد شرکت به دنبال ساخت یک کارخانه آبجوسازی جدید باشد. کاموسی در سال ۱۹۹۸ بازنشسته شد و سهم خود را در شرکت به گروسمن فروخت. در سال ۲۰۱۰، شرکت آبجوسازی سیرا نوادا با صومعه نیو کلروو شریک شد و صومعه در سال ۲۰۱۱ شروع به تولید آبجوهای سبک درمانی کرد. صومعه هنوز توسط انجمن بین المللی تراپیست تأیید نشده است، در نتیجه صومعه آبجو رسمی تراپیست را تولید نمی کند. این کارخانه آبجوسازی در سال ۲۰۱۱ حدود ۴۵۰ نفر را در استخدام دارد در ژانویه ۲۰۱۲، سیرا نوادا اعلام کرد که دومین کارخانه آبجوسازی را با یک رستوران متصل در میلز ریور، کارولینای شمالی خواهد ساخت. ساختمان دارای گواهینامه استاندارد پیشرو در طراحی محیطی و انرژی در اوایل سال ۲۰۱
۴ در یک مسیر جنگلی در مجاورت فرودگاه منطقه ای اشویل افتتاح شد و از درختان قطع شده به عنوان چوب هم در ساختمان و هم برای مخازن آب باران که توالت ها را تخلیه می کنند، استفاده کرد.
ناوگان ماهیگیری مجموعه ای از کشتی های ماهیگیری تجاری است. این اصطلاح ممکن است برای همه کشتی هایی که بیرون از یک بندر خاص فعالیت می کنند، همه کشتی هایی که در نوع خاصی از ماهیگیری مشغولند (مانند "ناوگان ماهیگیری ماهی تن")، یا همه کشتی های ماهیگیری یک کشور یا منطقه استفاده شود. اگرچه کشتی های ماهیگیری به طور رسمی سازمان دهی نشده اند که گویی یک ناوگان دریایی هستند، اما اغلب محدودیت های زمان و آب وهوا به گونه ای است که همه آنها باید با هم ترک کنند یا برگردند، بنابراین، حداقل در ظاهر یک بدنه سازمان یافته را ایجاد می کند (برخی کشورها مانند اتحاد جماهیر شوروی پیشین، ناوگان ماهیگیری خود را تا حدی در امتداد خطوط دریایی سازماندهی کرده بود و از کشتی ها برای جمع آوری اطلاعات دریایی نیز استفاده کرده بود). ماهیگیرانی که نوع خاصی از کشتی ها یا در یک بندر خاص را اداره می کنند اغلب به یک انجمن محلی وابستگی دارند که اطلاعات را منتشر می کند و ممکن است برای هماهنگ کردن فعالیت ها مانند بهترین روش برای جلوگیری از صید بی رویه در مناطق خاص استفاده شود.
کرمنچوگ-کنستانتینوفسکویه (به لاتین: Kremenchug-Konstantinovskoye) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در کاباردینو-بالکاریا واقع شده است. کرمنچوگ-کنستانتینوفسکویه ۱٬۶۰۳ نفر جمعیت دارد.
پرینت سه بعدی چند ماده ای روش تولید افزودنی است که در آن از چند ماده به صورت همزمان برای ساخت یک شی استفاده می شود. شبیه به تولید مواد افزودنی منفرد، می توان آن را از طریق روش هایی مانند FFF، SLA و Inkjet (جت کردن مواد) پرینت سه بعدی محقق کرد. با گسترش فضای طراحی به ماده های مختلف، امکان ایجاد اشیا به کمک پرینت سه بعدی با رنگ های متنوع یا با خاصیت های مواد مختلف مانند کشش یا حلالیت ایجاد می شود. نخستین پرینتر سه بعدی چند متری Fab@Home در سال ۲۰۰۶ در دسترس عموم قرار گرفت. این مفهوم به سرعت در صنعت استفاده شد و بعداز آن توسط تعداد زیادی از پرینترهای سه بعدی چند متری مصرف کننده استفاده شد. فن آوری های چاپ سه بعدی چند ماده ای. ساخت فیلامنت ذوب شده (که همچنین از آن به عنوان مدل سازی رسوب ذوب شده - FDM یاد می شود) فرایند اکستروژن مداوم یک خط از مواد ترموپلاستیک برای شکل دادن یک مدل سه بعدی را شرح می دهد. فرایند FFF انواع مواد از مواد زیست تخریب پذیر مانند PLA تا PETG، ABS و همچنین مواد مهندسی مانند PEEK را پشتیبانی می کند. این فناوری افزون بر این امکان، استفاده از مواد انعطاف پذیر همچون TPU را فراهم می کند. دو راه
حل ممکن برای تحقق یک پرینتر سه بعدی FFF چند ماده ای عبارتند از: طراحی تک نازل. طراحی تک نازل، مواد مختلف را قبل یا در منطقه ذوب سر چاپ مخلوط می کند به طوری که مواد از طریق همان نازل اکسترود می شوند. به عنوان مثال: رشته های مختلف را می توان پیش از ورود به محفظه ذوب، برش زد و مجدداً به یک رشته از یک رشته مخلوط وصل کرد. اینگونه تکنیکی در پالت موزاییک پیاده سازی شده است. مثالی دیگر، ارتقاء چندماده ای توسط Prusa3d است که در بالای یک پرینتر ماده نصب شده است تا قابلیت های چند ماده ای را اضافه کند. از یک سیستم اکستروژن روکش سیم با یک محور اضافه برای برش و انتخاب مواد استفاده می کند. برای جلوگیری از ناخالصی های درون جسم، یک محفظه ذوب ترکیبی باید قبل از استفاده از یک ماده جدید از مواد قبلی پاک بشود. بسته به اجرا، مقدار مواد زائد تولید شده در طول فرایند پرینت ممکن است قابل توجه باشد. در برخی از پیاده سازی ها، ممکن است از مواد قبلی به عنوان پرکننده برای جلوگیری از هدر رفت استفاده شود یا همزمان برای چاپ یک جسم متفاوت که رنگ در آن اهمیتی ندارد. طراحی چند نازل. طراحی چند نازلی دارای یک نازل مجزا برای هر ماده می باشد. نازل م
ی تواند روی همان سر چاپ یا روی سرهای چاپ مستقل نصب شود. برای این روش، نازل های مختلف باید دقیقاً به همان ارتفاع نسبت به سطح چاپ کالیبره شوند تا از تداخل یک نازل غیرفعال با شی چاپ شده جلوگیری کنند. طراحی به این صورت در مقایسه با طراحی یک نازل که از مواد قبلی به عنوان پرکننده یا برای چاپ یک شی دیگر استفاده نمی کند، مقدار مواد زائد را در طول فرایند چاپ به طور چشم گیری کاهش می دهد. استریولیتوگرافی (SLA). ستریولیتوگرافی فرایند انجماد لایه لایه یک فوتوپلیمر با لیزر برای تشکیل یک جسم سه بعدی می باشد. برای به انجام رساندن چاپ های چند ماده ای به کمک این فناوری، می توان از چند مخزن برای فتوپلیمرهای مختلف استفاده کرد. مشکل اصلی این روش، حذف موادی است که هنوز پلیمریزه نشده اند، زیرا ممکن است که چاپ حاوی حفراتی باشد که با مواد قدیمی تر پر شده اند، که باید قبل از استفاده از مواد بعدی خالی شوند. رزین های فوتوپلیمر مورد استفاده برای SLA ممکن است خواص فیزیکی بسیار متفاوتی داشته باشند، به طور کلی شکننده تر می باشند و دارای دمای انحراف حرارتی کمتری هستند. رزین های استاندارد SLA در رنگ ها و تاری های مختلف عرضه می شوند. علاوه بر
مواد درجه مهندسی همانند رزین های ABS مانند یا رزین های PP مانند، مواد بیومتریالی وجود دارد که برای کاربردهای پزشکی و رزین های منعطف مورد استفاده قرار می گیرند. جت کردن مواد. فرایند پرتاب مواد، که معمولاً از آن به عنوان پرینت سه بعدی جوهرافشان یاد می شود، شبیه به روش چاپ جوهرافشان دو بعدی می باشد. سر چاپ متشکل از چندین نازل کوچک است که در صورت نیاز، قطرات فوتوپلیمر به بیرون پرتاب می شوند. هر نازل می تواند مواد متفاوتی را خارج کند که امکان ایجاد قطعات چندماده ای را فراهم می کند. سپس قطرات مواد سریعاً با استفاده از منبع نور ماوراء بنفش که روی سر چاپ نصب شده است، خشک می شوند. برخلاف فرایند چاپ FFF، یک لایه با حرکت هد چاپ در طول یک مسیر از پیش محاسبه شده تشکیل نمی شود، بلکه با اسکن لایه خط به خط تشکیل می شود. به عنوان مثال Statasys J750 امکان چاپ تمام رنگی را فراهم می کند. موادی که توسط فرایند چاپ جت مواد پشتیبانی می شوند شبیه به مواد فرایند SLA هستند و به همین خاطر خواص مشابهی دارند. به علاوه، پیشرفت هایی در زمینه جهش مواد فلزات با تعلیق نانوذرات فلزی در یک سیال صورت گرفته است. بعد از حذف مواد نگهدارنده، لازم است