Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سا اقامت کردند. در سال ۱۶۵۲، دالایی لامای پنجم با امپراتور شون ژی از دودمان چینگ دیدار کرد. از او خواسته نشد مانند سایر بازدیدکنندگان کوتو کند، اما همچنان مجبور بود در برابر امپراتور زانو بزند؛ و بعداً یک مهر رسمی برای او فرستاده شد. مرگ دالایی لامای پنجم در سال ۱۶۸۲ به مدت پانزده سال توسط دستیار و محرم او، دسی سانگیه گیاتسو، پنهان نگه داشته شد. دالایی لامای ششم، تسانگیانگ گیاتسو، در ۷ یا ۸ دسامبر ۱۶۹۷ در پوتالا بر تخت نشست. در سال های ۱۷۰۵–۱۷۰۶، درگیری بین نایب السلطنه دالایی لامای ششم و خانات خوشوت منجر به تصرف لهاسا توسط لها-بزانگ خان شد که نایب السلطنه را به قتل رساند و دالایی لامای ششم را خلع کرد. یک مدعی، یشی گیاتسو، توسط لها-بزانگ نصب شد تا اینکه خانات جونغار در سال ۱۷۱۷ حمله کرد و خان خوشوت و مدعی را از قدرت برکنار کرد. دالایی لامای هفتم نصب شد اما جونغارها مردم را به وحشت انداختند که منجر به از دست دادن حسن نیت تبتی ها شد. جونغارها در سال ۱۷۲۰ توسط دودمان چینگ بیرون رانده شدند. فتح چینگ و حکومت اداری (۱۷۲۰–۱۹۱۲). حکومت چینگ بر تبت پس از آنکه نیروهای اعزامی چینگ جونغارها را که تا سال ۱۷۲۰ تبت را اشغال
کرده بودند، شکست دادند، برقرار شد. حکومت چینگ تا سقوط دودمان چینگ در سال ۱۹۱۲ ادامه یافت. امپراتوران چینگ ساکنان امپراتوری معروف به آمبان را به تبت منصوب کردند که فرماندهی بیش از ۲۰۰۰ سرباز مستقر در لهاسا را بر عهده داشتند و به لیفان یوان، یک آژانس دولتی چینگ که در این دوره بر منطقه نظارت می کرد، گزارش می دادند. در این دوره، منطقه تحت سلطه دالایی لاماها با حمایت دودمان چینگ که توسط مردم منچو در چین تأسیس شده بود، قرار داشت. حکومت چینگ. فتح چینگ. امپراتور کانگ شی از دودمان چینگ در پاسخ به اشغال تبت توسط نیروهای خانات جونغار، یک ارتش اعزامی به تبت فرستاد. آنها به همراه نیروهای تبتی تحت فرمان پولهانه سونام توبگیه (که پولهانی نیز نوشته می شود) از تسانگ و کانگچنه (که گانگچنی نیز نوشته می شود)، فرماندار تبت غربی، جونغارها را در سال ۱۷۲۰ از تبت بیرون راندند. در سال ۱۷۲۰، امپراتور کانگ شی فرمانی امپراتوری برای کتیبه های امپراتوری آرام سازی تبت نوشت و شیزانگ (چینی: 西藏) رسماً برای نامیدن این منطقه استفاده شد. اصطلاح تبتی برای شیزانگ، Bod، اصطلاح مانچو برای شیزانگ، Wargi Dzang و اصطلاح مغولی برای شیزانگ، Töbed است. در
سال ۱۷۲۴، پس از اینکه سیزده اصل برای حل و فصل امور چینگ های (چینی: 青海善后事宜十三条) به امپراتور یونگ ژنگ پیشنهاد شد، مرزهای بین تبت، چینگ های، سیچوآن و یون نان مشخص و تعیین گردید. چینگ ها کلزانگ گیاتسو را از کومبوم به لهاسا آوردند و او به عنوان هفتمین دالایی لاما منصوب شد. در سال ۱۷۲۱، چینگ دولتی را در لهاسا متشکل از یک شورا ("کاشاگ") از سه وزیر تبتی به ریاست کانگچنه تأسیس کرد. نقش دالایی لاما در این زمان صرفاً نمادین بود، اما به دلیل اعتقادات مذهبی مغولان همچنان بسیار تأثیرگذار بود. پس از جانشینی امپراتور یونگ ژنگ در سال ۱۷۲۲، کاهش نیروهای چینگ در تبت به صورت مرحله ای رخ داد. با این حال، اشراف لهاسا که با جونغارها متحد بودند، کانگچنه را کشتند و کنترل لهاسا را در سال ۱۷۲۷ به دست گرفتند و پولهانه به نگاری که زادگاهش بود، گریخت. سربازان چینگ در سپتامبر به لهاسا رسیدند و با اعدام کل خانواده های جناح ضد چینگ، از جمله زنان و کودکان، آنها را مجازات کردند. دالایی لاما به صومعه لیتانگ در خام فرستاده شد. پنچن لاما به لهاسا آورده شد و به او قدرت دنیوی بر تسانگ و نگاری داده شد و به این ترتیب یک تقسیم سرزمینی بین دو لامای عالی
رتبه ایجاد شد که به یکی از ویژگی های دیرپای سیاست چین در قبال تبت تبدیل شد. دو آمبان در لهاسا مستقر شدند و تعداد سربازان چینگ افزایش یافت. در دهه ۱۷۳۰، سربازان چینگ دوباره کاهش یافتند و پولهانه قدرت و اقتدار بیشتری به دست آورد. دالایی لاما در سال ۱۷۳۵ به لهاسا بازگشت، اما قدرت دنیوی در دست پولهانه باقی ماند. چینگ، پولهانه را یک مأمور وفادار و حاکمی مؤثر بر یک تبت باثبات یافت، بنابراین او تا زمان مرگش در سال ۱۷۴۷ حاکم بود. در مکان های متعددی مانند لهاسا، باتانگ، دارتسندو، لهاری، چامدو و لیتانگ، سربازان ارتش استاندارد سبز در طول جنگ جونغار مستقر بودند. سربازان ارتش استاندارد سبز و پرچمداران مانچو هر دو بخشی از نیروی چینگ بودند که در جنگ علیه جونغارها در تبت جنگیدند. گفته می شود که فرمانده سیچوآن، یو ژونگ چی (از نوادگان یو فی)، زمانی که ۲٬۰۰۰ سرباز استاندارد سبز و ۱٬۰۰۰ سرباز مانچوی «مسیر سیچوآن» لهاسا را تصرف کردند، اولین کسی بود که وارد لهاسا شد. به گفته مارک سی. الیوت، پس از سال ۱۷۲۸، چینگ به جای پرچمداران، از سربازان ارتش استاندارد سبز برای پادگان لهاسا استفاده کرد. به گفته ایولین اس. راوسکی، هم ارتش استاند
ارد سبز و هم پرچمداران، پادگان چینگ در تبت را تشکیل می دادند. به گفته سابینه دابرینگهاوس، بیش از ۱٬۳۰۰ سرباز چینی استاندارد سبز توسط چینگ در تبت مستقر شدند تا از ارتش ۳٬۰۰۰ نفری تبت پشتیبانی کنند. دولت چینگ در سال ۱۷۲۴ مناطق آمادو و خام را به استان چینگهای تبدیل کرده بود و در سال ۱۷۲۸، خام شرقی را به استان های همجوار چین ضمیمه کرد. دولت چینگ یک کمیسر مقیم ("آمبان") به لهاسا فرستاد. پسر پولهانه، گیورمه نامگیال، پس از مرگ پدرش در سال ۱۷۴۷ جانشین او شد. "آمبان"ها به این باور رسیدند که او قصد شورش دارد، بنابراین او را کشتند. خبر این حادثه به بیرون درز کرد و شورش در شهر به وقوع پیوست و مردم با کشتن "آمبان"ها انتقام مرگ نایب السلطنه را گرفتند. دالایی لاما مداخله کرد و نظم را در لهاسا برقرار نمود. امپراتور چیان لونگ (جانشین یونگ ژنگ) نیروهای چینگ را برای اعدام خانواده گیورمه نامگیال و هفت نفر از اعضای گروهی که "آمبان"ها را کشته بودند، فرستاد. امپراتور بار دیگر دولت تبت ("کاشاگ") را سازماندهی کرد و ظاهراً قدرت دنیوی را به دالایی لاما بازگرداند، اما در واقع قدرت را در دستان "آمبان"های (جدید) تثبیت کرد. گسترش کنترل بر
تبت. شکست تهاجم نپال در سال ۱۷۹۱، کنترل چینگ بر تبت را افزایش داد. از آن لحظه به بعد، تمام امور مهم باید به "آمبان"ها ارائه می شد. این امر قدرت "آمبان"ها را تقویت کرد. "آمبان"ها در مسئولیت امور سیاسی تبت، بالاتر از کاشاگ و نایب السلطنه ها قرار گرفتند. دالایی لاما و پنچن لاما دیگر اجازه نداشتند مستقیماً به امپراتور چینگ عریضه بنویسند، بلکه فقط می توانستند از طریق "آمبان"ها این کار را انجام دهند. "آمبان"ها کنترل دفاع مرزی و امور خارجی تبت را به دست گرفتند. "آمبان"ها فرماندهی پادگان چینگ و ارتش تبت (که قدرت آن ۳٬۰۰۰ نفر تعیین شده بود) را بر عهده گرفتند. تجارت نیز محدود شد و سفر فقط با اسنادی که توسط "آمبان"ها صادر می شد، امکان پذیر بود. "آمبان"ها موظف بودند تمام تصمیمات قضایی را بازبینی کنند. با این حال، به گفته وارن اسمیت، این دستورالعمل ها یا هرگز به طور کامل اجرا نشدند یا به سرعت کنار گذاشته شدند، زیرا چینگ بیشتر به یک ژست نمادین از اقتدار علاقه مند بود تا حاکمیت واقعی. در سال ۱۸۴۱، دودمان دوگرای هندو تلاش کرد تا اقتدار خود را بر او-تسانگ برقرار کند، اما در جنگ چین و سیک (۱۸۴۱–۱۸۴۲) شکست خورد. در اواسط قرن نو
زدهم، جامعه ای از سربازان چینی از سیچوآن که با یک آمبان وارد شده بودند و با زنان تبتی ازدواج کرده بودند، در محله لوبوی لهاسا ساکن شدند. در آنجا، نوادگان آنها جامعه ای تشکیل دادند و در فرهنگ تبتی ادغام شدند. هبالین محلی بود که سربازان مسلمان چینی و فرزندانشان در آن زندگی می کردند، در حالی که لوبو محلی بود که سربازان چینی هان و فرزندانشان در آنجا ساکن بودند. تأثیرات اروپایی در تبت. اولین اروپایی هایی که به تبت رسیدند، مبلغان پرتغالی بودند که اولین بار در سال ۱۶۲۴ به رهبری آنتونیو د آندراده وارد شدند. تبتی ها از آنها استقبال کردند و به آنها اجازه دادند یک کلیسا بسازند. قرن هجدهم شاهد ورود یسوعیان و کاپوسن های بیشتری از اروپا بود. آنها به تدریج با مخالفت لاماهای تبتی روبرو شدند که سرانجام در سال ۱۷۴۵ آنها را از تبت اخراج کردند. بازدیدکنندگان دیگر عبارت بودند از یک نجیب زاده اسکاتلندی به نام جورج بوگل در سال ۱۷۷۴ که برای بررسی تجارت برای کمپانی هند شرقی بریتانیا به شیگاتسه آمد و اولین سیب زمینی ها را به تبت معرفی کرد. پس از سال ۱۷۹۲، تبت تحت نفوذ چین، مرزهای خود را به روی اروپایی ها بست و در طول قرن نوزدهم، تنها س
ه غربی، انگلیسی توماس منینگ و دو مبلغ فرانسوی هوک و گابت به لهاسا رسیدند، اگرچه تعدادی توانستند در حاشیه تبت سفر کنند. در طول قرن نوزدهم، امپراتوری بریتانیا از شمال هند به هیمالیا و افغانستان در حال پیشروی بود و امپراتوری روسیهی تزارها در حال گسترش به سمت جنوب به آسیای مرکزی بود. هر یک از این قدرت ها به نیات دیگری در تبت مشکوک شدند. اما تبت توجه بسیاری از کاشفان را به خود جلب کرد. در سال ۱۸۴۰، شاندور کوروشی چوما به دارجلینگ رسید، به این امید که بتواند منشأ گروه قومی مجار را ردیابی کند، اما پیش از آنکه بتواند وارد تبت شود، درگذشت. در سال ۱۸۶۵، بریتانیای کبیر به طور مخفیانه شروع به نقشه برداری از تبت کرد. جاسوسان-نقشه برداران هندی آموزش دیده که به عنوان زائر یا تاجر درآمده بودند و پاندیت نامیده می شدند، گام های خود را در سفرهایشان در سراسر تبت می شمردند و شب ها اندازه گیری می کردند. ناین سینگ، مشهورترین آنها، طول جغرافیایی، عرض جغرافیایی و ارتفاع لهاسا را اندازه گیری کرد و مسیر رود یارلونگ تسانگپو را ردیابی کرد. لشکرکشی بریتانیا به تبت. در آغاز قرن بیستم، بریتانیا و امپراتوری روسیه برای برتری در آسیای مرکزی در
بازی بزرگ با یکدیگر رقابت می کردند. بریتانیا که قادر به برقراری تماس های دیپلماتیک با دولت تبت نبود و نگران گزارش هایی از معاملات آنها با روسیه بود، در سال های ۱۹۰۳–۰۴، یک هیئت اعزامی بریتانیایی به رهبری کلنل فرانسیس یانگهاسبند را به لهاسا فرستاد تا یک توافقنامه تجاری را تحمیل کند و از برقراری رابطه تبتی ها با روس ها جلوگیری نماید. در پاسخ، وزارت خارجه چینگ ادعا کرد که چین بر تبت حاکمیت دارد، که این اولین بیانیه واضح چنین ادعایی بود. پیش از رسیدن هیئت اعزامی بریتانیا به لهاسا، دالایی لامای سیزدهم به مغولستان بیرونی گریخت و سپس در سال ۱۹۰۸ به پکن رفت. لشکرکشی بریتانیا یکی از محرک های شورش تبت در ۱۹۰۵ در صومعه باتانگ بود، زمانی که لاماهای تبتی ضد خارجی، مبلغان فرانسوی، مقامات مانچو و هان چینگ و مسیحیان تازه گرویده را قتل عام کردند تا اینکه نیروهای چینگ شورش را سرکوب کردند. پیمان لهاسای انگلیس و تبت در سال ۱۹۰۴ با پیمان چین و بریتانیا در سال ۱۹۰۶ دنبال شد. پکن موافقت کرد که ۲٫۵ میلیون روپیه به لندن بپردازد که لهاسا مجبور شده بود در پیمان انگلیس و تبت در سال ۱۹۰۴ با آن موافقت کند. در سال ۱۹۰۷، بریتانیا و روسیه تو
افق کردند که «مطابق با اصل پذیرفته شده فرادستی چین بر تبت» هر دو کشور «متعهد می شوند که جز از طریق واسطه گری دولت چین، با تبت مذاکره نکنند.» دولت چینگ در پکن سپس ژائو ارفنگ، فرماندار شینینگ را به عنوان «فرمانده ارتش تبت» منصوب کرد تا تبت را دوباره با چین ادغام کند. او در سال ۱۹۰۵ (اگرچه منابع دیگر می گویند این اتفاق در سال ۱۹۰۸ رخ داده است) در یک لشکرکشی تنبیهی فرستاده شد. نیروهای او تعدادی از صومعه ها را در خام و آمادو ویران کردند و فرایند چینی سازی منطقه آغاز شد. دالایی لاما بار دیگر گریخت، این بار به هند، و بار دیگر توسط چینی ها از مقام خود خلع شد. با این حال، وضعیت به زودی تغییر کرد، زیرا پس از سقوط دودمان چینگ در اکتبر ۱۹۱۱، سربازان ژائو شورش کردند و سر او را بریدند. تمام نیروهای باقی مانده چینگ پس از آشوب شین های در لهاسا تبت را ترک کردند. استقلال دفاکتو (۱۹۱۲–۱۹۵۱). دالایی لاما در ژوئیه ۱۹۱۲ (پس از سقوط دودمان چینگ) از هند به تبت بازگشت و "آمبان" و تمام سربازان چینی را اخراج کرد. در سال ۱۹۱۳، دالایی لاما اعلامیه ای صادر کرد که بیان می داشت رابطه بین امپراتور چین و تبت «رابطه حامی و کشیش بوده و بر اساس
تبعیت یکی از دیگری نبوده است.» اعلامیه ادامه می داد: «ما ملتی کوچک، مذهبی و مستقل هستیم». برای سی و شش سال بعد، تبت از استقلال "دفاکتو" برخوردار بود در حالی که چین دوره جنگ سالاران، جنگ داخلی و جنگ جهانی دوم را تحمل می کرد. برخی منابع چینی استدلال می کنند که تبت در تمام این دوره بخشی از چین بوده است. کتابی که در سال ۱۹۳۹ توسط یک چین شناس و زبان شناس سوئدی در مورد جنگ در چین منتشر شد، تبت را بخشی از چین قرار داد. دولت چین در دهه ۱۹۳۰ سعی کرد ادعای برتری کند. ایالات متحده آمریکا نیز در این دوره تبت را به عنوان استانی از چین به رسمیت می شناخت، همان طور که در فیلم مستند "چرا می جنگیم" شماره ۶ "نبرد چین" که توسط وزارت جنگ ایالات متحده در سال ۱۹۴۴ تولید شد، دیده می شود. برخی دیگر از نویسندگان استدلال می کنند که تبت پس از پیمان تبت و مغولستان در سال ۱۹۱۳، "دوژور" نیز مستقل بود، که پیش از آن مغولستان توسط روسیه به رسمیت شناخته شده بود. تبت در سال های ۱۹۱۳–۱۹۴۹ به تماس های بسیار محدودی با بقیه جهان ادامه داد، اگرچه نمایندگان بریتانیا پس از مأموریت یانگهاسبند در گیانتسه، یاتونگ و گارتوک (تبت غربی) مستقر بودند. این به ا
صطلاح «مأموران تجاری» در واقع نمایندگان دیپلماتیک دولت هند بریتانیا بودند و در سال های ۱۹۳۶–۳۷ بریتانیا یک هیئت دائمی نیز در لهاسا تأسیس کرد. این در پاسخ به یک «هیئت تسلیت» چینی بود که پس از درگذشت دالایی لامای سیزدهم به پایتخت تبت فرستاده شد و در لهاسا به عنوان یک پست دیپلماتیک جمهوری خواه چین باقی ماند. پس از سال ۱۹۴۷، هیئت بریتانیا به کنترل دولت مستقل جدید هند منتقل شد، اگرچه آخرین نماینده بریتانیا، هیو ریچاردسون تا سال ۱۹۵۰ در لهاسا ماند و به دولت هند خدمت کرد. بریتانیایی ها، مانند چینی ها، تبتی ها را تشویق می کردند که خارجی ها را از تبت دور نگه دارند و هیچ خارجی بین خروج هیئت یانگهاسبند در سال ۱۹۰۴ و ورود یک افسر تلگراف در سال ۱۹۲۰ از لهاسا بازدید نکرد. تنها کمی بیش از ۹۰ اروپایی و ژاپنی در سال های ۱۹۲۰–۱۹۵۰ از لهاسا بازدید کردند که بیشتر آنها پرسنل دیپلماتیک بریتانیا بودند. تعداد بسیار کمی از دولت ها کاری شبیه به یک به رسمیت شناختن دیپلماتیک عادی تبت انجام دادند. در سال ۱۹۱۴، دولت تبت پیمان سیملا را با بریتانیا امضا کرد و چندین منطقه کوچک در سمت جنوبی حوضه آبریز هیمالیا را به هند بریتانیا واگذار کرد. دو
لت چین این توافق را غیرقانونی خواند. در سال ۱۹۳۲، ارتش انقلابی ملی، متشکل از سربازان مسلمان و هان، به رهبری ما بوفانگ و لیو ونهوی، ارتش تبت را در جنگ چین و تبت شکست داد، زمانی که دالایی لامای سیزدهم تلاش کرد تا قلمروهایی را در چینگهای و شیکانگ تصرف کند. همچنین گزارش شد که دولت مرکزی چین این حمله را تشویق کرده بود، به این امید که «وضعیت تبت» را حل کند، زیرا ژاپنی ها به تازگی منچوری را تصرف کرده بودند. آنها به تبتی ها هشدار دادند که دیگر جرأت عبور از رود جینشا را نکنند. آتش بسی امضا شد و به درگیری پایان داد. دالایی لاما زمانی که ارتشش شکست خورد، به بریتانیا در هند تلگراف زد و درخواست کمک کرد و شروع به تنزل درجه ژنرال های خود کرد که تسلیم شده بودند. حکومت جمهوری خلق چین (۱۹۵۰–اکنون). در سال ۱۹۴۹، کاشاگ با دیدن اینکه کمونیست های چینی با حمایت قاطع ژوزف استالین در حال به دست گرفتن کنترل چین هستند، تمام چینی هایی را که با دولت چین در ارتباط بودند، اخراج کرد که این امر اعتراضات کومینتانگ و کمونیست ها را برانگیخت. جمهوری خلق چین (PRC) که در اکتبر ۱۹۴۹ توسط کمونیست های پیروز تحت رهبری مائو تسه تونگ تأسیس شد، زمان زیاد
ی را برای تحمیل حضور جدید چین در تبت از دست نداد. در اکتبر ۱۹۵۰، ارتش آزادی بخش خلق وارد منطقه تبتی چامدو شد و مقاومت پراکنده ارتش تبت را شکست داد. در سال ۱۹۵۱، نمایندگان تبت در مذاکراتی در پکن با دولت چین شرکت کردند. این منجر به یک "توافقنامه هفده ماده ای" شد که حاکمیت چین بر تبت را رسمیت بخشید. این توافقنامه در سال ۱۹۵۹ توسط دالایی لاما تصویب شد، اما در سال ۲۰۲۱ توسط دولت فعلی تبت در تبعید رد شد. از همان ابتدا، آشکار بود که الحاق تبت به چین کمونیستی، دو نظام اجتماعی متضاد را رو در روی هم قرار خواهد داد. با این حال، در تبت، کمونیست های چینی تصمیم گرفتند که اصلاحات اجتماعی را در اولویت فوری خود قرار ندهند. برعکس، از سال ۱۹۵۱ تا ۱۹۵۹، جامعه سنتی تبت با اربابان و املاک اربابی خود بدون تغییر به فعالیت ادامه داد. علی رغم حضور بیست هزار سرباز چینی در تبت مرکزی، به دولت دالایی لاما اجازه داده شد تا نمادهای مهم دوره استقلال "دفاکتو" خود را حفظ کند. کمونیست ها به سرعت برده داری و رعیت داری را در اشکال سنتی آن لغو کردند. آنها همچنین ادعا می کنند که مالیات ها، بیکاری و گدایی را کاهش داده و پروژه های کاری را آغاز کرده ا
ند. آنها مدارس سکولار تأسیس کردند و به این ترتیب انحصار آموزشی صومعه ها را شکستند و سیستم های آب لوله کشی و برق را در لهاسا ساختند. منطقه تبتی خام شرقی که پیش از این استان شیکانگ بود، در استان سیچوآن ادغام شد. خام غربی تحت کنترل کمیته نظامی چامدو قرار گرفت. در این مناطق، اصلاحات ارضی اجرا شد. این اصلاحات شامل تعیین «زمین داران» توسط آشوبگران کمونیست — که گاهی به صورت خودسرانه انتخاب می شدند — برای تحقیر عمومی در جلسات "تامزینگ" () یا «جلسه مبارزه»، شکنجه، نقص عضو و حتی مرگ بود. تا سال ۱۹۵۶، ناآرامی هایی در خام شرقی و آمادو، جایی که اصلاحات ارضی به طور کامل اجرا شده بود، وجود داشت. این شورش ها سرانجام به خام غربی و او-تسانگ گسترش یافت. در سال های ۱۹۵۶–۵۷، چریک های مسلح تبتی به کاروان های ارتش آزادی بخش خلق چین کمین کردند. این قیام کمک های گسترده ای از سوی آژانس اطلاعات مرکزی ایالات متحده (سیا) دریافت کرد، از جمله آموزش نظامی در کمپ هیل، اردوگاه های پشتیبانی در نپال و چندین عملیات هوابرد. در همین حال، در ایالات متحده، «انجمن آمریکایی برای آسیای آزاد»، یک جبهه مالی شده توسط سیا، با انرژی علت مقاومت تبت را تبلیغ
می کرد و برادر بزرگتر دالایی لاما، توبتن جیگمه نوربو، نقش فعالی در آن سازمان داشت. برادر دوم دالایی لاما، گیالو توندوپ، از اوایل سال ۱۹۵۱ یک عملیات اطلاعاتی با سیا تأسیس کرد. او بعداً آن را به یک واحد چریکی آموزش دیده توسط سیا ارتقا داد که نیروهای تازه وارد آن با چتر به تبت بازمی گشتند. بسیاری از کماندوها و مأموران تبتی که سیا به کشور فرستاد، رؤسای قبایل اشرافی یا پسران رؤسا بودند. بر اساس گزارشی از خود سیا، از نود درصد آنها دیگر هرگز خبری نشد، به این معنی که به احتمال زیاد دستگیر و کشته شده اند. گینزبورگ و ماتوس به این نتیجه رسیدند که «تا آنجا که می توان مشخص کرد، بخش عمده ای از مردم عادی لهاسا و حومه اطراف، چه در آغاز و چه در ادامه، در جنگ علیه چینی ها شرکت نکردند.» طبق داده های دیگر، هزاران نفر از تبتیان عادی در شورش شرکت کردند. آرشیوهای از طبقه بندی خارج شده شوروی داده هایی را ارائه می دهند که نشان می دهد کمونیست های چینی، که کمک های نظامی زیادی از اتحاد جماهیر شوروی دریافت می کردند، به طور گسترده از هواپیماهای شوروی برای بمباران صومعه ها و دیگر عملیات های تنبیهی در تبت استفاده می کردند. در سال ۱۹۵۹، سرکو
ب نظامی شورشیان توسط چین در خام و آمادو منجر به «قیام لهاسا» شد. مقاومت تمام عیار در سراسر تبت گسترش یافت. از ترس دستگیری دالایی لاما، تبتی های غیرمسلح اقامتگاه او را محاصره کردند و دالایی لاما به هند گریخت. دوره ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۲ با قحطی گسترده در طول قحطی بزرگ چین که ناشی از خشکسالی و سیاست های چینی جهش بزرگ به پیش بود، مشخص شد که کل چین و نه فقط تبت را تحت تأثیر قرار داد. پانچن لامای دهم ناظر دقیقی بر تبت در این دوره بود و طومار ۷۰٬۰۰۰ کلمه ای را برای تشریح رنج های تبتی ها نوشت و آن را در مه ۱۹۶۲ برای چو ان لای فرستاد. در سال ۱۹۶۲، چین و هند یک جنگ کوتاه بر سر منطقه مورد مناقشه اکسای چین داشتند. اگرچه چین در جنگ پیروز شد، اما نیروهای چینی به شمال خط مک ماهون عقب نشینی کردند. در سال ۱۹۶۵، منطقه ای که از دهه ۱۹۱۰ تا ۱۹۵۹ تحت کنترل دولت دالایی لاما بود (او-تسانگ و خام غربی) به منطقه خودمختار تبت (TAR) تغییر نام داد. خودمختاری مقرر می داشت که رئیس دولت باید از قومیت تبتی باشد؛ با این حال، قدرت واقعی در TAR در دست دبیر اول کمیته منطقه ای خودمختار تبت حزب کمونیست چین است که هرگز یک تبتی نبوده است. نقش تبتی های قومی د
ر سطوح بالاتر حزب کمونیست TAR بسیار محدود باقی مانده است. تخریب بیشتر از ۶٬۰۰۰ صومعه تبت بین سال های ۱۹۵۹ و ۱۹۶۱ توسط حزب کمونیست چین رخ داد. در اواسط دهه ۱۹۶۰، املاک صومعه ها تجزیه شد و آموزش سکولار معرفی شد. در طول انقلاب فرهنگی، گاردهای سرخ کمپینی از خرابکاری سازمان یافته علیه مکان های فرهنگی در کل جمهوری خلق چین، از جمله میراث بودایی تبت، به راه انداختند. هنگامی که دبیرکل هو یائوبانگ در سال های ۱۹۸۰ و ۱۹۸۲ از تبت بازدید کرد، با آنچه که او به عنوان روش های سختگیرانه می دید، مخالفت کرد. هو تعداد کادرهای حزب هان را کاهش داد و کنترل های اجتماعی را سست کرد. در سال ۱۹۸۹، پانچن لاما در سن ۵۰ سالگی بر اثر حمله قلبی شدید درگذشت. جمهوری خلق چین همچنان حکومت خود بر تبت را به عنوان یک بهبود کامل به تصویر می کشد، اما برخی از دولت های خارجی همچنان به جنبه هایی از حکومت PRC در تبت اعتراض می کنند، زیرا گروه هایی مانند دیده بان حقوق بشر نقض های ادعایی حقوق بشر را گزارش می دهند. با این حال، اکثر دولت ها امروز حاکمیت جمهوری خلق چین بر تبت را به رسمیت می شناسند و هیچ کدام حکومت تبت در تبعید را در هند به رسمیت نشناخته اند. شو
رش ها بار دیگر در سال ۲۰۰۸ شعله ور شد. بسیاری از هان ها و هوئی های قومی در این شورش مورد حمله قرار گرفتند و مغازه هایشان تخریب یا سوزانده شد. دولت چین به سرعت واکنش نشان داد و مقررات منع رفت و آمد وضع کرد و دسترسی به مناطق تبتی را به شدت محدود نمود. واکنش بین المللی نیز فوری و شدید بود، به طوری که برخی از رهبران این سرکوب را محکوم کردند و اعتراضات گسترده ای صورت گرفت و برخی نیز از اقدامات چین حمایت کردند. در سال ۲۰۱۸، شرکت خودروسازی آلمانی مرسدس-بنز یک تبلیغ را پس گرفت و به دلیل «جریحه دار کردن احساسات» مردم چین با نقل قولی از دالایی لاما عذرخواهی کرد. از سال ۲۰۰۹، حداقل ۱۶۰ تبتی، از جمله راهبان، راهبه ها و مردم عادی، در اعتراض به سیاست های چین در تبت خودسوزی کرده اند. تبتی ها در تبعید. پس از قیام لهاسا و فرار دالایی لاما از تبت در سال ۱۹۵۹، دولت هند پناهندگان تبتی را پذیرفت. هند زمینی را در منطقه کوهستانی دارمسالا، هیماچال پرادش، هند برای پناهندگان در نظر گرفت، جایی که دالایی لاما و دولت تبت در تبعید اکنون در آنجا مستقر هستند. مشکلات پناهندگان تبتی زمانی توجه بین المللی را به خود جلب کرد که دالایی لاما، رهبر
معنوی و مذهبی دولت تبت در تبعید، در سال ۱۹۸۹ جایزه صلح نوبل را دریافت کرد. دالایی لاما این جایزه را به دلیل تعهد تزلزل ناپذیر خود به اعتراض مسالمت آمیز علیه اشغال تبت توسط چین دریافت کرد. او در نتیجه این امر بسیار مورد احترام قرار گرفت و از آن زمان توسط رهبران دولتی در سراسر جهان پذیرفته شده است. از جمله جدیدترین مراسم و جوایز، او در سال ۲۰۰۷ مدال طلای کنگره را از رئیس جمهور بوش دریافت کرد و در سال ۲۰۰۶ یکی از تنها هفت نفری بود که شهروندی افتخاری کانادا را دریافت نمود. جمهوری خلق چین به طور مداوم به هرگونه تماس رسمی با رهبر تبعیدی تبت اعتراض می کند. جامعه تبتیان در تبعید که در دارمسالا و بیلاکوپه نزدیک میسور در کارناتاکا، جنوب هند، تأسیس شده، از سال ۱۹۵۹ گسترش یافته است. تبتی ها صومعه های تبتی را در هند بازسازی کرده اند و این صومعه ها اکنون ده ها هزار راهب را در خود جای داده اند. آنها همچنین مدارس و بیمارستان های تبتی ایجاد کرده و کتابخانه آثار و بایگانی های تبتی را تأسیس کرده اند—که همگی با هدف ادامه دادن سنت و فرهنگ تبت انجام شده است. جشنواره های تبتی مانند رقص های لاما، جشن لوسار (سال نوی تبتی) و جشنواره
دعای مونلام، در تبعید ادامه دارد. در سال ۲۰۰۶، تنزین گیاتسو، دالایی لامای چهاردهم اعلام کرد که «تبت خودمختاری می خواهد، نه استقلال». با این حال، چینی ها به او بی اعتماد هستند و معتقدند که او واقعاً از تلاش برای استقلال تبت دست نکشیده است. مذاکرات بین نمایندگان دالایی لاما و دولت چین در مه ۲۰۰۸ دوباره آغاز شد اما نتیجه چندانی نداشت.
نشان ملی ناپل شامل یک سپر سامنیت است که به صورت افقی به دو نیم تقسیم شده است، قسمت بالایی طلایی و نیمه پایینی قرمز است. این سپر با یک تاج شهری برجک دار از نوعی که قبل از فرمان سلطنتی شماره ۶۵۲ مورخ ۷ ژوئن ۱۹۴۳ استفاده می شد، مهر شده است. بلازون. این نشان که با فرمان ۱۳ ژانویه ۱۹۴۱ تصویب شد، دارای نشان زیر است: توضیحات بنر به شرح زیر است: این پرچم با مدال طلا به پاس شجاعت نظامی، فداکاری های مردم و فعالیت هایشان در مبارزات پارتیزانی در جریان قیام موسوم به چهار روز ناپل تزئین شده است. تاریخچه. ریشه های نشان ملی این شهر موضوع افسانه های متعددی است که بیشتر آنها ریشه در قرن هفدهم دارند. یکی از افسانه های مربوط به ریشه نشان ملی ناپل ادعا می کند که این نشان به رنگ های آیین خورشید و ماه که توسط ساکنان پیش از مسیحیت این شهر رواج داشت، اشاره دارد. رایج ترین افسانه، که توسط سومونته پشتیبانی می شود، توضیح می دهد که از رنگ های موجود در نشان ملی برای استقبال از امپراتور کنستانتین اول و مادرش النا در سال ۳۲۴ استفاده شده است، زمانی که جمعیت با انکار آیین باستانی خورشید و ماه که این دو رنگ به آن اشاره داشتند، به مسیحیت گرویدن
د. از طرف دیگر، این نشان به عنوان نمادی از مبارزاتی در زمان دوک نشین مستقل (۷۵۵–۱۰۲۷) علیه شاهزاده نشین لانگوبارد بنونتو و در اتحاد با کنت نورمن آورسا رینولفو در نظر گرفته می شد. این تزها قبلاً توسط مورخ بارتولومئو کاپاسو در قرن یازدهم بی اساس اعلام شده بودند. یکی از اولین نمادهای مورد استفاده شهر، اسب بود که در ضرب سکه شهرداری ناپل پس از فردریک دوم، اواسط قرن سیزدهم، استفاده می شد و هنوز هم بر روی نشان شهر کلان شهر ناپل وجود دارد. اولین مدرک مستند استفاده از نشان فعلی، شاید مهری باشد که بر روی سندی به تاریخ ۳۱ ژانویه ۱۴۸۸ وجود دارد و بنابراین یکی از اولین فرضیه های محققان این بود که نشان ناپل از نشان پادشاهان آراگونی (میله های معروف آراگون) گرفته شده است، زیرا رنگ های یکسانی در دو نماد وجود دارد و تصویب آن پس از فتح پادشاهی ناپل توسط آلفونسو پنجم آراگون، که در سال ۱۴۴۲ اتفاق افتاد، صورت گرفته است. در واقع، این واقعیت که دو تصویر از آنچه که می تواند نشان ناپل باشد، در دو سند قبلی، از دوره آنژوین، وجود دارد، منجر به پیش بینی تولد خود نماد می شود. نخستین سند، متعلق به سدهٔ چهاردهم میلادی است؛ این اثر، یک سرود س
تایش آمیز در تجلیل از رابرت ناپل، پادشاه وقت، و به احتمال قوی نوشتهٔ کونوِنِووله دا پراتو بوده که میان سال های ۱۳۲۸ تا ۱۳۳۶ سروده شده است. در این دست نوشتهٔ مُصوَّر، نگاره ای وجود دارد که در آن عَلَم داری دو پرچم را حمل می کند: پرچم اصلی و بزرگ تر، پرچم خاندان کاپت است (زمینهٔ آبی با زنبق های زرین پراکنده) که خاندان آنژو به آن منسوب بود؛ پرچم دوم کوچک تر است و تنها از دو بخش عمودی به رنگ های سرخ و زرین تشکیل شده است. باید توجه داشت که در قرون وسطی، پرچم ها غالباً از نشان های خانوادگی با چرخش ۹۰ درجه ای برگرفته می شدند. به باور پژوهشگران، این نشان دوم ــ که در نگاه نخست با هیچ نماد شناخته شدهٔ آن دوره پیوند آشکار ندارد ــ اغلب «تمثیلی» دانسته می شد یا با اوریفلام، پرچم سنتی خاندان سلطنتی فرانسه، یکی انگاشته می شد. با این حال، هر دو فرضیه مردود است: نخستین، توضیح نمی دهد چرا باید یک نماد «تمثیلی» (پرچم آنژو) با نماد «تمثیلی» دیگری همراه باشد؛ دومین نیز نادیده می گیرد که اوریفلام به طور اختصاصی به پادشاه فرانسه تعلق داشت و از نظر شکل نیز با پرچم موجود در این نگاره تفاوت داشت؛ بنابراین محتمل تر است که این پرچم دو