Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ها اسیر شدند. در سال ۷۳۹، در حالی که لیوتپراند در حال لشکرکشی علیه کلیسا در دوک نشین رم بود، هیلدپراند در حال ویران کردن سرزمین های کلیسایی اطراف راونا بود. در ماه اوت، لیوتپراند به او پیوست و به پنتاپولیس حمله کرد. تا سال ۷۴۳، سلامتی لیوتپراند دوباره رو به وخامت گذاشت و ممکن است یک حزب طرفدار پاپ در پادشاهی به رهبری دوک راچیس ظهور کرده باشد. سال بعد، لیوتپراند درگذشت و هیلدپراند بدون هیچ رقیبی جانشین او شد و در پاویا، نزدیک کلیسای سانتا ماریا دله پرتیچه، در حضور ارتش لومبارد انتخاب شد. او خود را به عنوان مخالف بیزانسی ها و پاپ ثابت کرده بود و ظرف چند ماه توسط شورشی به رهبری راچیس سرنگون شد، که بلافاصله با پاپ زاخاری صلح کرد. زندگی نامه. پسر دوک آستی، سیگیپراند، و نوه لیوتپراند، حدود سال ۷۳۲، او به همراه پردئو، دوک ویچنزا، موفق به فتح راونا شد. این فتح که به نظر می رسید نویدبخش اتحاد تمام ایتالیا تحت سلطنت لومبارد باشد، زودگذر بود: اندکی پس از آن، ناوگان ونیزی، که توسط اگزارش اوتیچیوس و پاپ گرگوری سوم درخواست کمک کرده بود، پایتخت اگزارشات را دوباره تحت سلطه بیزانس درآورد. پردئو سقوط کرد و هیلدبراند به اسارت
درآمد و بیزانسی ها را دوباره احیا کرد، تا جایی که آگاتو، دوک بیزانسی پروجا، تلاش کرد بولونیا را دوباره فتح کند، اما به شدت توسط ارتش لومبارد شکست خورد. در سال ۷۳۷، او به ابتکار اشراف لومبارد، پس از بیماری جدی سلف خود، به تخت سلطنت پیوست. به گفتهٔ پاول شماس، لیوتپراند، پس از بهبودی، در ابتدا با خشم واکنش نشان داد، اما سپس ضرورت این اقدام را برای تضمین جانشینی مسالمت آمیز تشخیص داد (او فرزند پسری نداشت و برادرزاده اش را به عنوان وارث پذیرفت). پس از مرگ لیوتپراند، در سال ۷۴۴، او در پاویا، در کلیسای سانتا ماریا آله پرتیچه در مقابل ارتش مسلح به عنوان پادشاه انتخاب شد. با این حال، او به مدت هشت ماه (از ژانویه تا اوت) سلطنت کرد و سپس توسط دوک هایی که به دنبال خودمختاری برای قلمرو خود و سیاست صلح با روم و بیزانس بودند، برکنار شد. عزل هیلدبراند، که در غیر این صورت چهره ای معمولی بود، نقطه عطفی در سیاست لومبارد بود که در دوران سلطنت طولانی لیوتپراند با توسعه طلبی جنگجویانه و تمرکز قدرت هدایت می شد. پسر عمویش راخیس به جای او بر تخت سلطنت نشست.
آینده و آزادی (به ) که نام کامل آن «آینده و آزادی برای ایتالیا» ("Futuro e Libertà per l'Italia"، به اختصار FLI) بود، یک حزب سیاسی در ایتالیا بود که شامل عناصر لیبرال و محافظه کار ملی می شد. حزب آزادی ایتالیا (FLI) توسط پیروان جانفرانکو فینی در ژوئیه ۲۰۱۰ به عنوان انشعابی از حزب مردم آزادی (PdL)، حزب اصلی راست میانه ایتالیا در آن زمان، به رهبری سیلویو برلوسکونی، تشکیل شد. فینی، رهبر سابق جنبش اجتماعی ایتالیا (MSI) و اتحاد ملی (AN) و از بنیانگذاران PdL در سال ۲۰۰۹، سفری طولانی را از دوران پسافاشیسم تا تبدیل شدن به یک محافظه کار لیبرال طی کرده بود. اندکی پس از تأسیس PdL، او به منتقد دولت و سبک رهبری برلوسکونی تبدیل شد. هسته اصلی FLI توسط نسل ایتالیا (GI) به رهبری ایتالو بوچینو تشکیل شده بود، که همچنین توسط فینی به عنوان معاون رئیس حزب منصوب شد. اعضای FLI اکثراً از طرفداران سابق MSI/AN بودند، با برخی استثنائات قابل توجه. تاریخچه. پیشینه. تا حدودی جای تعجب است که جانفرانکو فینی، رهبر سابق حزب ملی-محافظه کار اتحاد ملی (AN) و رئیس مجلس نمایندگان، به دلیل دیدگاه های مترقی خود در مورد تحقیقات سلول های بنیادی، مسائل م
ربوط به پایان عمر، دستورالعمل های پیشرفته مراقبت های بهداشتی و مهاجرت، به تأثیرگذارترین نماینده جناح سوسیال لیبرال حزب تبدیل شد. فینی همچنین از حامیان صریح اصل جدایی کلیسا از دولت بود و همچنین به منتقد صریح سیلویو برلوسکونی و سبک رهبری او بر کشور و حزب تبدیل شد. مواضع فینی او را از اکثر اعضای برجسته سابق AN (از جمله ایگنازیو لاروسا، مائوریتزیو گاسپاری، جیانی آلمانو، آلترو ماتئولی و جورجیا ملونی) که در عوض متحدان نزدیک برلوسکونی شدند، دور کرد. در همین حال، گروهی از وفاداران فینی، معروف به "فینیانی"، شروع به متحد شدن در حمایت از رهبر خود کردند. در آوریل ۲۰۱۰، ایتالو بوچینو انجمنی را در حزب PdL با نام نسل ایتالیا راه اندازی کرد تا دیدگاه های فینی را در حزب بهتر نمایندگی کند و برای یک سازمان حزبی متفاوت تلاش کند. فینی نوعی اولتیماتوم به برلوسکونی داد و به تشکیل گروه های جداگانه از PdL در پارلمان اشاره کرد. در مقطعی، برخی از "فینیانی ها" حتی تشکیل یک حزب جدید خارج از PdL را پیشنهاد دادند. پس از چند روز پرتنش، این احتمال مطرح شد که فینی و گروهش به عنوان یک جناح اقلیت در حزب باقی بمانند. در ۲۲ آوریل ۲۰۱۰، کمیته ملی
PdL برای اولین بار در یک سال در رم تشکیل جلسه داد. درگیری بین فینی و برلوسکونی به صورت زنده از تلویزیون پوشش داده شد. قطعنامه ای که رفتار فینی را محکوم و خط سیاسی حزب را مجدداً تأیید می کرد، با اختلاف زیادی توسط مجلس تصویب شد. جدا شدن از حزب PdL. تنش ها و درگیری ها میان فینی و برلسکونی به طور فزاینده ای افزایش یافت و در اواخر ژوئیهٔ ۲۰۱۰ به اوج خود رسید، زمانی که فینی اخلاق برخی از سران حزب PdL که تحت تحقیق بودند را زیر سؤال برد. در ۲۹ ژوئیهٔ ۲۰۱۰، هیئت اجرایی PdL سندی منتشر کرد (که با رأی ۳۳ عضو از ۳۷ عضو تصویب شد) که در آن فینی «ناسازگار» با خط سیاسی PdL توصیف شده و ناتوان از انجام وظایف خود به عنوان رئیس مجلس نمایندگان به صورت بی طرفانه اعلام شده بود. برلسکونی از فینی خواست تا از سمت خود کناره گیری کند و هیئت اجرایی پیشنهاد تعلیق عضویت سه تن از سخت گیران طرفدار فینی (ایتالو بوکینو، فابیو گراناتا و کارملو بریگوگیو) را ارائه داد که به شدت برلسکونی را مورد انتقاد قرار داده و برخی اعضای حزب را به ارتکاب جرایم متهم کرده بودند. در ۳۰ ژوئیه، فینی یک کنفرانس مطبوعاتی برگزار کرد و در آن اعلام کرد که گروه های جداگان
ه ای از PdL در هر دو مجلس نمایندگان و سنا با نام «آینده و آزادی برای ایتالیا» (FLI) تشکیل می شود. او همچنین حمایت گروه خود، که شامل چند عضو کابینه بود، از دولت برلسکونی را تأیید کرد. از ابتدا، ۳۳ نماینده و ۱۰ سناتور به این گروه های پارلمانی جدید پیوستند. تنها اقلیتی از نمایندگان PdL که پیش تر عضو اتحاد ملی بودند، رهبر سابق خود، فینی، را در حزب جدید دنبال کردند، اما این تعداد به اندازه ای بود که در مجلس نمایندگان تعادل نیروها را حفظ کند. علاوه بر این، برخی اعضای پیشین فورزا ایتالیا، حزب برلسکونی پیش از ادغام آن با PdL، نیز به این حزب جدید پیوستند (بندتو دلا وِدووا و باربارا کونتینی). در ۵ ژوئیه، مجلس نمایندگان دربارهٔ تعلیق جیاکومو کالیندو، سناتور PdL که تحت تحقیق بود، از سمت خود به عنوان معاون وزیر دادگستری رأی گیری کرد. گروه FLI به همراه اتحادیه مرکز، اتحاد برای ایتالیا و جنبش برای خودمختاری ها از رأی دادن خودداری کردند و به اصطلاح «منطقه مسئولیت» را تشکیل دادند. این طرح رأی نیاورد، اما ضربه ای به کابینه چهارم برلسکونی بود که اکثریت خود را تنها با حمایت FLI حفظ کرده بود.
راچیس (; ۸۰۰ – ۷۵۰) دوک فریولی (۷۳۹–۷۴۴) و سپس پادشاه لومباردها (۷۴۴–۷۴۹) بود. راچیس پسر دوک پمو از فریولی و برادرزاده لیوتپراند پادشاه لومبارد بود که با وجود سابقه درگیری با پمو، راچیس را به جانشینی پدرش در سال ۷۳۷ منصوب کرد. راچیس با زنی رومی به نام تاسیا ازدواج کرد. در طول حکومت خود بر فریولی، او یک لشکرکشی علیه اسلاوها در کارنیولا، در سراسر آلپ شرقی راه اندازی کرد و شخصاً در طول نبردها می جنگید. او در سال ۷۴۴، پس از عزل هیلدپراند، به احتمال زیاد با حمایت دوک های خودمختارتر لومبارد، پادشاه لومبارد شد. راتچی در ابتدا در صلح حکومت می کرد، به ویژه با حاکم همسایه، راونا، که تحت حکومت بیزانس بود. با این حال، شاید به دلیل فشار احزاب سنتی تر در میان پیروانش، در سال ۷۴۹ به دوک نشین پنتاپولیس حمله کرد و پروجا را محاصره کرد. پاپ زاخاری او را متقاعد کرد که محاصره را لغو کند، اما این امر اعتبار او را در میان دوک ها بیشتر کاهش داد، که سال بعد او را در مجمعی در میلان عزل کردند. برادرش آیستولف جانشین او شد. راتچی در ابتدا سعی کرد با تصمیم مجمع مخالفت کند، اما خیلی زود مجبور شد به رم پناه ببرد. او بعداً به همراه خانواده ا
ش وارد صومعه مونته کاسینو شد. پس از درگذشت آیستولف در سال ۷۵۶، راتچی برای بازپس گیری تاج و تخت جنگید. او توانست با حمایت چندین اشراف لومباردی، کنترل کاخ سلطنتی در پاویا را به دست آورد، اما توسط دوک توسکانی، دسیدریوس، که از حمایت پاپ استفان دوم و پادشاه فرانکی، پپین کوتاه قد، برخوردار بود، شکست خورد. در سال ۷۵۷، راچیس دوباره به صومعه ای، یا مونته کاسینو یا سروارو، پناه برد. زندگی نامه. نوه پادشاه لیوتپراند و پسرعموی هیلدبراند، در سال ۷۳۷ به عنوان دوک فریولی منصوب شد. او توسط خود پادشاه منصوب شد، که او را وفادار می دانست، با وجود اینکه پسر پمون بود، دوکی که به دلیل تمایلات خودمختارانه اش توسط لیوتپراند عزل شده بود، تمایلاتی که در مخالفت شدیدش با اسقف آکویلیا، کالیکستوس، آشکار شده بود. خاندان فریولی پیش از این در زمان پدرش، آنسپران، با خاندان لیوتپراند اختلاف داشتند، با این حال پادشاه به وضوح اعتماد خود را به راچیس نشان داد و حتی به خاطر پدرش به او عفو داد. پولس دیاکون روایت می کند که این اعتماد بلافاصله جبران شد: هنگامی که لیوتپراند، که در دادگاه پاویا نشسته بود، دستور دستگیری همه هواداران پمو (به جز دوک مخلوع
و پسرانش که مصونیت دریافت کرده بودند) را داد، برادر کوچکتر راچیس، آستولفو، تهدید کرد که شمشیر خود را فوراً می کشد و پادشاه را می کشد. خود راچیس مانع او شد. در بازگشت به سیویدال، او لشکرکشی به کارنیولا علیه اسلاوها، که تهدیدی دائمی از شرق برای پادشاهی لومبارد بودند، را رهبری کرد و تعداد زیادی از آنها را از بین برد و قلمرو آنها را ویران کرد. در آن زمان، او با یک عمل قهرمانانه نظامی خود را متمایز کرد: در حالی که دشمنانش به او حمله کردند، در حالی که هنوز قادر به کشیدن نیزه خود نبود، با این وجود توانست اسلاو را که تنها با چماقی که در دست داشت با او روبرو شده بود، شکست دهد. راچیس، پس از خلع هیلدبراند، احتمالاً در سال ۷۴۴ توسط جناح خودمختارتر دوک ها، که انتظار امتیازات بیشتری برای خودمختاری از یکی از اعضای خانواده پمونه داشتند، به تخت سلطنت پاویا رسید. با این حال، راچیس تلاش کرد تا با معرفی خود به عنوان وارث و جانشین سیاست های لیوتپراند، غصب خود را مشروعیت بخشد. با وجود اعتبار نظامی که قبلاً به دست آورده بود، به زودی خود را در شرایطی یافت که مجبور به میانجیگری دشوار بین منافع متضاد بود و فاقد مهارت های سیاسی و دیپلم
اتیک لیوتپراند بود. سیاست. ضعف سیاسی او در دولتی آشکار شد که در امور خارجی پایدار و آرام بود، اما آشفته و با درگیری های عمیق داخلی مشخص می شد. این امر در قوانینی که راچیس وضع کرد، از مجازات های شدیدی که برای قضاتی که وظایف خود را نادیده می گرفتند، تا تلاش های او برای مهار نافرمانی و جاسوسی علیه دوک ها و دربار، مشهود است. این مقررات و سایر مقررات (به ویژه مقرراتی که با هدف کنترل حرکت بیگانگان در ایتالیا و محدود کردن مهاجران وضع شده بودند) نشان دهنده ترس از شورش هایی است که توسط سایر قدرت های اروپایی، به ویژه فرانک ها، حمایت می شدند. فرانک ها کارگزار کاخشان، پپین کوتاه (پادشاه بالفعل قبل از تبدیل شدن به پادشاه دو ایور در سال ۷۵۱)، فرزندخوانده لیوتپراند بود و بنابراین به طور بالقوه با غاصب جانشین مشروع پادشاه بزرگ خصومت داشت، کسی که از جمله دلایل دیگر، بخش زیادی از مشروعیت سلطنت خود را مدیون او بود. او برای تقویت موقعیت خود، که از حمایت ضعیف اشراف جنگجوی بزرگ لومبارد برخوردار بود، تمام تلاش خود را برای حمایت از اشراف کوچک «گاسیندی»، آزادگان فقیر و توده مردم رومانسک انجام داد. او خود با زنی رومی به نام تاسیا ازدو
اج کرد و این کار را طبق آیین رومی به جای آیین سنتی لومبارد انجام داد. از سال ۷۴۶، او به جای عنوان سنتی پادشاه لومباردها، عنوان رومی شدهٔ «شاهزاده» را برگزید: نشانه ای آشکار از تمایل او برای قرار دادن خود، به پیروی از امپراتوران روم، بالاتر از گروه های قومی مختلفی که در پادشاهی او ساکن بودند. استناد. این انتخاب های سیاسی، که با پذیرش ویژگی های طرفدار رومی در دربار تقویت می شد، واکنش سنت گرایان لومباردی را برانگیخت، که از تلاش پادشاه برای صلح پایدار با روم و بیزانس نیز آزرده خاطر بودند. برای پاسخ به این فشارهای فزاینده، او در سال ۷۴۹ سیاست خود را تغییر داد و به پنتاپولیس حمله کرد و پروجا، یک مرکز حیاتی در مسیر بین روم و اگزارخات را محاصره کرد. با این حال، مداخلهٔ پاپ زاخاری او را متقاعد کرد که محاصره را لغو کند. بدین ترتیب، اعتبار راچیس در میان افرادش ضربهٔ قاطعی خورد. در ژوئیه همان سال، ۷۴۹، مجلس لومباردها که در میلان تشکیل جلسه داد، او را برکنار و برادرش آیستولف را به جای او منصوب کرد. راچیس تلاش کرد در برابر خلع قدرت مقاومت کند، اما خیلی زود مجبور شد به رم فرار کند، جایی که او و تمام خانواده اش سوگند یاد کرد
ند. سپس او به همراه پسرانش به مونته کاسینو پناه برد، در حالی که تاسیا و دخترش روترودا وارد صومعه پلومباریولا شدند. انتخاب راچیس، که توسط منابع کلیسایی کاملاً معنوی تلقی می شد، با این وجود تنها جایگزین حذف فیزیکی برای یک پادشاه مخلوع بود. با این حال، تحقیقات تاریخی احتمال یک درگیری داخلی واقعی را کاملاً رد نمی کند. در راچیس، مانند سایر حاکمان لومبارد (از جمله برادر و جانشینش آیستولف)، درگیری آشتی ناپذیری بین وجدان فردی کاتولیک و خواسته های مخالفت با دستگاه پاپی که توسط سیاست پادشاه برای اتحاد ایتالیا دیکته شده بود، پدیدار می شود. افسانه ها، تأسیس صومعه منجی مقدس در دامنه های شرقی کوه آمیاتا را به راچیس نسبت می دهند. طبق روایات، پادشاه تثلیث را دید که از بالای شاخ و برگ جنگل آمیاتا بالا می رود و همین امر او را بر آن داشت تا در محل ظهور، صومعه ای وقف منجی بسازد. پادشاهی دوم. پس از مرگ آیستولف در سال ۷۵۶، او مونته کاسینو را ترک کرد و تلاش کرد تا تاج و تخت را پس بگیرد؛ او به پاویا رسید و کاخ سلطنتی را تصرف کرد و حمایت گسترده ای را در شمال ایتالیا به دست آورد. با این حال، دسیدریوس، دوک توسکا، از توسکانی نقل مکان کر
د و تاج و تخت را برای خود مطالبه کرد و حمایت همه مخالفان خاندان فریولیایی راچیس و آیستولف را به دست آورد. مدعی همچنین حمایت پاپ استفان دوم و فرانک های پپین کوتاه را به دست آورد که نیروهایی را در اختیار او قرار دادند. سپس پاپ مستقیماً بر «شاه راهب» فشار آورد، که مردد بود و با رویگردانی هوادارانش که از مداخله جدید فرانک ها می ترسیدند، تضعیف شده بود. در مارس ۷۵۷، او به صومعه بازگشت و کار تبشیر را در سرزمین سنت بندیکت آغاز کرد. در همان سال، او به صومعه مونته کاسینو یا نزدیک سروارو رفت و در آنجا به یک جامعه رهبانی الهام گرفته از فرقه ماریان جان بخشید. امروزه کوهی در آنجا نام خود را از او گرفته است.
نسل ایتالیا ("Generazione Italia" , GI) یا فینیانی انجمنی بود که با حزب سیاسی آینده و آزادی (FLI)، و پیش از آن با حزب مردم آزادی (PdL)، مرتبط بود. اگرچه بیشتر اعضای آن از حزب محافظه کار اتحاد ملی (AN) بودند و پیش از این عضو جنبش اجتماعی ایتالیا (MSI) نیز بودند، GI یک جناح سوسیال لیبرال در حزب PdL بود. اعضای این جناح خود را به عنوان حامیان نزدیک جانفرانکو فینی، رهبر سابق MSI/AN و منتقد مکرر سیلویو برلوسکونی از سمت ریاست مجلس نمایندگان معرفی می کردند. در طول این سال ها، رهبر سابق پسافاشیست، مواضع بحث برانگیزی در مورد تحقیقات سلول های بنیادی، مسائل مربوط به پایان عمر، دستورالعمل مراقبت های بهداشتی پیشرفته و مهاجرت اتخاذ کرده بود. فینی همچنین از حامیان صریح اصل جدایی کلیسا و دولت و یک سازمان حزبی ساختاریافته تر بود. اگرچه اکثر "فینیانی ها"، مانند بوچینو، آدولفو اورسو، فابیو گراناتا، کارملو بریگوگلیو، فلاویا پرینا و جولیا بونجورنو، در مورد مسائل اخلاقی و مهاجرت کاملاً با فینی همسو بودند، بسیاری دیگر، از جمله آندره آ رونچی، رویکرد بسیار متفاوتی در مورد این مسائل داشتند. در واقع، اکثر "فینیانی ها" محافظه کاران جنوبی
بودند که با رهبری برلوسکونی، اتحاد محکم او با حزب سابقاً جدایی طلب لگا نورد، سیاست اقتصادی حزب و اصلاحات فدرال مخالف بودند. تاریخچه. «نسل ایتالیا» در دسامبر ۲۰۰۹ توسط ایتالوی بوکینو، نایب رئیس PdL در مجلس نمایندگان، راه اندازی شد تا دیدگاه های فینی را بهتر درون حزب نمایندگی کند و برای سازمان دهی متفاوت حزب تلاش کند، سازمانی که به عقیدهٔ آن ها بیش از حد وابسته به شخصیت برلسکونی بود. بوکینو توضیح داد که قصد او یا فینی تخریب حزب نیست، بلکه هدفشان ترویج دموکراسی داخلی از طریق بحث و تقویت حزب بود، به ویژه در شمال کشور، جایی که حزب در انتخابات منطقه ای ۲۰۱۰ ضربهٔ سنگینی از لیگای شمال متحمل شده بود. با این حال، این جناح به زودی باعث ایجاد ناآرامی بزرگی در درون حزب شد. در ۱۵ آوریل، فینی نوعی اخطار نهایی به برلسکونی داد و به تشکیل گروه های پارلمانی جداگانه از PdL در مجلس اشاره کرد. برخی از فینیانی ها حتی پیشنهاد تأسیس یک حزب جدید خارج از PdL را مطرح کردند. پس از چند روز پرتنش، به نظر می رسید که فینی و گروهش به عنوان یک جناح اقلیت در حزب باقی بمانند. در ۲۰ آوریل، ۵۲ نماینده مجلس (۳۹ نماینده و ۱۳ سناتور) سندی را در حما
یت از فینی و تزهای او امضا کردند، در حالی که ۷۴ نماینده سابق حزب AN، از جمله ایگناتسیو لا روسا، مائوریتزیو گاسپاری، آلترو ماتئولی و جورجیا ملونی، به همراه شهردار رم، جیانی آلمانو، سند جایگزینی را امضا کردند که در آن وفاداری خود را به حزب و برلوسکونی مجدداً اعلام کردند. این پایان وحدت اعضای سابق حزب AN در حزب PdL بود و اکثر چهره های مهم آن حزب به رهبر سابق خود پشت کردند. فینی، به نوبه خود، شروع به جذب برخی از اعضای PdL از پیشینه های سیاسی مختلف، از رادیکال سابق، بندیتو دلا ودووا گرفته تا دموکرات مسیحی های سابق مانند جوزپه پیسانو، به جناح خود کرد. در ۲۲ آوریل، کمیته ملی PdL برای اولین بار در یک سال در رم تشکیل جلسه داد. درگیری فینی و برلوسکونی به صورت زنده از تلویزیون پخش شد. در پایان روز قطعنامه پیشنهادی رهبری حزب به مجمع گذاشته شد. "فینیانی" که به این قطعنامه رای منفی دادند، ۱۳ نفر از ۱۷۲ عضو کمیته بودند: روبرتا آنجلیلی، آندریا اوجلو، ایتالو بوچینو، کارملو بریگوگلیو، چزاره کورسی، فابیو گراناتا، دوناتو لامورته، سیلوانو موفا، فلاویا رودولورونینا، آندره آئوجلو، آندره آئوجلو، فلاویا رودولونیا، پاسکواله ویسپولی در
۳ مه، فینی رسماً از «نسل ایتالیا» (GI) از طریق یک پیام ویدیویی در وب سایت جناح حمایت کرد و پیروان خود را تشویق کرد تا شبکه ای از محافل GI در سراسر ایتالیا تشکیل دهند. در همین حال، گروهی از فینیانی های میانه رو به رهبری آوژلو و مافا گروهی به نام «فضای باز» (Open Space) تشکیل دادند که شامل برخی از حامیان نزدیک برلسکونی از حزب پیشین فورزا ایتالیا نیز بود، تا خود را از سخت گیران به رهبری بوکینو جدا کنند و با برلسکونی وارد گفتگو شوند، در حالی که حامیان محافظه کار فینی دوباره خود را در قالب «منطقه ملی» (National Area) به رهبری روبرتو منیا و مافا سازمان دهی کردند. با این حال، اکثر فینیانی ها، از جمله مافا و منیا، تصمیم گرفتند که به GI نیز بپیوندند. از آن زمان، درگیری ها بین فینی و برلسکونی به طور فزاینده ای افزایش یافت و در اواخر ژوئیه به اوج خود رسید، زمانی که فینی اخلاق برخی از سران حزب که تحت تحقیق کیفری بودند را زیر سؤال برد. در ۲۹ ژوئیه ۲۰۱۰، هیئت اجرایی حزب سندی منتشر کرد (که با رأی ۳۳ عضو از ۳۷ عضو تصویب شد) که در آن فینی «ناسازگار» با خط سیاسی PdL توصیف شده و ناتوان از انجام وظایف خود به عنوان رئیس مجلس نما
یندگان به صورت بی طرفانه اعلام شده بود. برلسکونی از فینی خواست تا از سمت خود کناره گیری کند و هیئت اجرایی پیشنهاد تعلیق عضویت سه تن از سخت گیران فینیانی (ایتالو بوکینو، فابیو گراناتا و کارملو بریگوگیو) را ارائه داد که به شدت برلسکونی را مورد انتقاد قرار داده و برخی اعضای حزب را به ارتکاب جرایم متهم کرده بودند. برای هر دو طرف، این نقطه ای بود که دیگر بازگشتی نداشت. در ۳۰ ژوئیه، فینی و پیروانش (در آن زمان ۳۳ نماینده و ۱۰ سناتور) گروه های جداگانه ای را هم در مجلس و هم در سنا تحت عنوان «آینده و آزادی» (FLI) سازماندهی کردند. تنها اقلیتی از نمایندگان و سناتورهای عضو اتحاد ملی، فینی، رهبر سابق و قدیمی خود را به حزب جدید ملحق کردند، اما این تعداد برای حفظ تعادل در مجلس نمایندگان کافی بود. GI هسته اصلی گروه های پارلمانی جدید بود. در انتخابات عمومی ۲۰۱۳، FLI تنها ۰٫۴ درصد آرا را به دست آورد و هیچ کرسی در مجلس نمایندگان نداشت. هر دو حزب FLI و GI اندکی پس از آن منحل شدند.
برنارد دی ایتالیا (; ۷۹۷ – ۸۱۸) پادشاه ایتالیا از سال ۸۱۰ تا ۸۱۷، در امپراتوری کارولنژی بود. او پسر نامشروع و جانشین پادشاه پپین ایتالیا بود. او علیه عمویش، امپراتور لویی پرهیزگار، توطئه کرد، زمانی که شورای امپراتوری دوم، برنارد را به عنوان دست نشانده پسر عمویش لوتار، منصوب کرد. هنگامی که توطئه او کشف شد، لویی او را تا پایان سال ۸۱۷ از سلطنت خلع و سپس محکوم و نابینا کرد، عملی که منجر به مرگ او شد. زندگی. برنارد در سال ۷۹۷ از پادشاه پپین ایتالیا، که خود پسر امپراتور شارلمانی بود، متولد شد. در سال ۸۰۶، امپراتور یک توافق جانشینی صادر کرد و نه تنها ایتالیا، بلکه بایرن و مرزهای شرقی آن را نیز به پپین واگذار کرد. در سال ۸۱۰، پپین بر اثر بیماری که در محاصره ونیز به آن مبتلا شده بود، درگذشت. برنارد در پادشاهی ایتالیا، قلمرویی متمایز در امپراتوری کارولنژی، جانشین او شد و در سال های ۸۱۲ و ۸۱۳ توسط خود شارلمانی تأیید شد. قلمرو او شامل ایتالیای شمالی و مرکزی بود که از لومباردی تا دوک نشین فریولی و توابع شرقی آن امتداد داشت. قلمرو برنارد شامل باواریا نمی شد، زیرا پدرش پپین قبل از شارلمانی (درگذشته ۸۱۴) درگذشت و بنابراین ت
وافق نامه ۸۰۶ به طور کامل به اجرا در نیامد. پیش از این در سال ۸۱۴، عموی برنارد، امپراتور جدید لویی پرهیزگار، باواریا و توابع شرقی آن را به پسر بزرگش لوتار اعطا کرد؛ بنابراین، در مورد تعیین حدود بین حوزه های قضایی برنارد و لوتار در مرزهای جنوب شرقی امپراتوری کارولنژی، وضعیت پیچیده ای شروع به ظهور کرد. در سال ۸۱۷، امپراتور لویی، توافق نامه ای در مورد جانشینی صادر کرد که به عنوان نظم امپراتوری شناخته می شود و پسرش لویی را به عنوان پادشاه باواریا منصوب کرد، با اختیارات اضافی بر کارانتانیا، بوهمیا و سایر اسلاوها و آوارهای وابسته. از آنجایی که کارانتانیا قبلاً تحت صلاحیت دوک نشین فریولی بود که متعلق به قلمرو ایتالیایی پپین بود، اعلام انتقال آتی آن به حوزه قضایی باواریا، نشان دهنده کاهش دامنه های برنارد بود. چالش های دیگر برای برنارد ناشی از این واقعیت بود که برخلاف پسران لویی، نامی از او در نظم امپراتوری برده نشده بود، که شامل یک بند مبهم در مورد وضعیت قلمرو ایتالیا بود. طبق این بند، بیان شده بود که ایتالیا باید به همان شیوه ای که در دوران سلطنت امپراتوران شارلمانی و لویی انجام می شد، اداره شود و تأکید می شد که اگر
لوتار، پسر بزرگ لویی و امپراتور مشترک، زنده بماند و جانشین پدرش به عنوان امپراتور جدید شود، باید همین ترتیبات رعایت شود. این مفاد که به راحتی قابل تفسیر بودند و به صراحت حاکمیت برنارد بر قلمرو ایتالیا را تأیید و تضمین نمی کردند، در ایتالیا به عنوان دلیلی برای نگرانی تلقی می شدند. برخی از مشاوران برنارد، از جمله کنت اگیدئو، و پیشکار رگینهارد، برنارد را متقاعد کردند که این ترتیبات موقعیت او را تهدید می کند. افراد برجسته دیگری نیز در این امر دخیل بودند، مانند رگینهار، نوه یک شورشی تورینگی علیه شارلمانی، و اشراف زاده هاردراد، در حالی که اسقف های آنشلم میلان و تئودولف اورلئان نیز مظنون به دخالت بودند، اما هیچ مدرکی برای تأیید یا رد این موضوع در مورد تئودولف وجود نداشت، در حالی که دخالت آنشلم همچنان نامشخص بود. پیش از این، به نظر می رسد رابطه برنارد با عموی پدری اش دوستانه بوده است و به نظر می رسید که شکایت اصلی برنارد در سال ۸۱۷ این تصور بود که او نیز به عنوان رعیت امپراتور مشترک، لوتار، تبدیل شود. از نظر عملی، موقعیت واقعی او به هیچ وجه تحت تأثیر مفاد این فرمان تغییر نکرده بود و او می توانست با خیال راحت به حکوم
ت خود تحت چنین سیستمی ادامه دهد. با این وجود، گزارش های «تا حدودی درست» به لویی پرهیزگار رسید مبنی بر اینکه برادرزاده اش قصد دارد یک رژیم «غیرقانونی» (یعنی مستقل) در ایتالیا تأسیس کند. لویی پرهیزگار به سرعت به این توطئه واکنش نشان داد و به سمت جنوب به سمت شالون لشکرکشی کرد. برنارد و همکارانش غافلگیر شدند. برنارد برای مذاکره به شالون سفر کرد، اما او و سردسته ها مجبور به تسلیم شدن به لویی شدند. لویی آنها را به آخن برد و در آنجا برنارد را محاکمه، به خیانت محکوم، خلع و به اعدام محکوم کرد. لویی مجازات آنها را به کور کردن تخفیف داد، که برنارد را به عنوان یک تهدید خنثی می کرد، بدون اینکه واقعاً او را بکشد. با این حال، روند کور کردن (که با فشار دادن یک سوزن داغ به کره چشم انجام می شد) چنان آسیب زا بود که برنارد دو روز پس از انجام عمل، در اثر درد و رنج درگذشت. در همان زمان، لویی برادران ناتنی خود، دروگو، هیو و تئودریک، را نیز به زور سر بریدند و در صومعه ها زندانی کرد تا از به چالش کشیدن خط اصلی توسط سایر شاخه های کارولنژی جلوگیری کند. او همچنین با کسانی که گناهکار یا مظنون به توطئه با برنارد بودند، به شدت رفتار کرد: ت
ئودولف اورلئان زندانی شد و اندکی پس از آن درگذشت. توطئه گران غیرروحانی کور شدند، روحانیون عزل و زندانی شدند؛ همه زمین ها و افتخارات خود را از دست دادند. برنارد در ۱۷ آوریل ۸۱۸ بر اثر جراحات وارده درگذشت. برنارد با کونیگونده از لان ازدواج کرد، اما سال ازدواج آنها نامشخص است. آنها یک پسر به نام پپن اول، کنت ورماندوا، داشتند که در سال ۸۱۷ متولد شد. متنی با عنوان «رؤیای زن فقیر لان» از لویی به خاطر مرگ برنارد انتقاد می کند. میراث. کمی پس از عزل برنارد، حکومت بر قلمرو ایتالیا به پسر ارشد لویی، لوتار، واگذار شد. در سال ۸۲۱، امپراتور لویی برخی از همدستان برنارد را عفو کرد، و در سال ۸۲۲ نیز در آتیگنی توبه عمومی کرد، جایی که در برابر همه درباریان به قتل گناهکارانه برادرزاده اش اعتراف کرد، و همچنین برادران ناتنی خود را دوباره به نفع خود پذیرفت. این اقدامات احتمالاً ناشی از احساس گناه او به دلیل نقشش در مرگ برنارد بود. برخی از مورخان استدلال کرده اند که رفتار لویی او را در معرض سلطه روحانیون قرار داد و از اعتبار و احترام او در میان اشراف فرانکی کاست. با این حال، برخی دیگر خاطرنشان می کنند که توطئه برنارد تهدیدی جدی برای
ثبات پادشاهی بود و واکنش به آن نیز کمتر از یک تهدید نبود؛ بنابراین، توبه لویی «یک حرکت سنجیده برای بازگرداندن هماهنگی و تثبیت مجدد اقتدارش بود.»
رودولف دوم بورگوندی (; ۸۸۵ – ۱۲ ژوئیه ۹۳۷) از سال ۹۱۲ تا ۹۳۳ پادشاه بورگوندی علیا و سپس از سال ۹۳۳ تا زمان مرگش در سال ۹۳۷ پادشاه پادشاهی متحد بورگوندی (حکومتی که بعدها به پادشاهی آرل معروف شد) بود. او همچنین از سال ۹۲۲ تا ۹۲۶ پادشاه ایتالیا بود. او در ابتدا جانشین پدرش، پادشاه رودولف اول، در بورگوندی علیا شد. در سال ۹۳۳، رودولف دوم پادشاهی بورگوندی سفلی (پرووانس) را از شاه هیو ایتالیا در ازای چشم پوشی از ادعاهایش بر تاج و تخت ایتالیا به دست آورد و بدین ترتیب پادشاهی متحد بورگوندی را تأسیس کرد. زندگی. رودولف، عضوی از مجلس بزرگان ولف، پسر پادشاه بورگوندی علیا، رودولف اول، و همسرش گیلا از پرووانس بود. رودولف دوم پس از به تخت نشستن در سال ۹۱۲، وارد یک درگیری مرزی با دوک های همسایه سوابیا شد و به املاک تورگاو و زوریخ لشکرکشی کرد. دوک بورچارد دوم سوابیا سرانجام او را در نبرد وینترتور در سال ۹۱۹ شکست داد. هر دو حاکم صلح کردند و رودولف در سال ۹۲۲ با برتا، دختر بورچارد، ازدواج کرد. در همان زمان، چندین اشراف ایتالیایی به رهبری مارگراف آدالبرت اول ایوریا از رودولف خواستند تا از طرف آنها در ایتالیا علیه امپراتور برنگار