Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
به او رای اعتماد داد. او همان روز در برابر قاضی کلارنس توماس سوگند یاد کرد. حرفه تجارت. از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۲۳، ترنر در کمپانی سیستم وِر (Systemware) که یک شرکت نرم افزار مدیریت محتوا است، فعالیت می کرد و در سمت های مختلف این شرکت از جمله مدیر ارشد الهام بخش، خدمت کرد. ترنر مؤسس و رئیس شورای مشارکت و فرصت های جامعه (CEOC) است، سازمانی که از کودکانی که در فقر زندگی می کنند حمایت می کند. شورای مشارکت و فرصت های جامعه با بازسازی لابراتوار سوادآموزی در بونتون که محله ای در دالاس است، خوشنام است. در سال ۲۰۲۳، ترنر به عنوان مدیر ارشد آرمانگرا جی پی آی (JPI) که توسعه دهنده، سازنده و مدیر سرمایه گذاری ملی رتبه اِی (A)، دارایی های چند خانواری دست یافتنی و مقرون به صرفه در سراسر ایالات متحده است، انتخاب شد. ترنر و همسرش، رابین ترنر، مالک یک شرکت پوشاک مردانه سفارشی به نام استیتسمَن کلوسیرز (Statesman Clothiers) هستند. ترنر دارای یک شرکت مشاوره به نام گروه مشاوره اسکات ترنر، ال ال سی (LLC) است. از سال ۲۰۲۰، او به لیگ ملی فوتبال (NFL)، گایدستون فایننشال، اوُندیل دِلِرشیپس، و مؤسسه سیاست اول آمریکا (American First Policy In
stitute) مشاوره داده است. زندگی شخصی. اسکات با رابین ترنر، اهل شهر شمپین در ایالت ایلینوی که از دانشگاه ایلینوی فارغ التحصیل شده بود، ازدواج کرد. این زوج، برادرزاده اسکات را بزرگ کردند که در سال ۲۰۲۴ از دانشگاه ایلینوی فارغ التحصیل شد. ترنر و خانواده اش عضو کلیسای پرستون وود باپتیست هستند که در آنجا با عنوان کشیش همکار خدمت می کند. اسکات در سال ۲۰۱۶، از دانشگاه دالاس باپتیست مدرک دکترای افتخاری دریافت کرد.
زنان در تمدن مایا () نقش مهمی در جامعه داشتند: علاوه بر انتقال فرهنگ از طریق زایش و پرورش فرزندان، زنان مایا در فعالیت های اقتصادی، حکومتی و کشاورزی نیز شرکت می کردند. زندگی زنان در آمریکای میانه باستان به خوبی مستند نشده است: «از سه آرامگاه بنیان گذاران برجسته ای که تاکنون در کوپان کشف شده، دو مورد حاوی بقایای زنان هستند، اما در هیچ یک از متون معاصر شناخته شده یا روایت های بعدی دربارهٔ رویدادها و شخصیت های دوره کلاسیک اولیه کوپان، نامی از زنان برده نشده است.» زنان نقش مهمی در آیین ها ایفا می کردند و مسئول پخت غذا برای مصرف و قربانی بودند. اینکه آیا زنان در این آیین ها شرکت می کردند، مشخص نیست. همچنین تمامی پارچه ها، که منابعی ضروری برای جامعه مایا بودند، توسط زنان تولید می شدند. وضعیت زنان در جامعه مایا را می توان از طریق شیوه های تدفین، متون و شواهد تاریخی استنباط کرد. برخی جوامع مایا مانند تونینا، پس از سلطنت و درگذشت رهبر قدرتمند، لیدی کʼاویل (Lady Kʼawil's)، نظامی مادرتباری برای انتقال قدرت به کار گرفتند. لیدی کʼاویل پس از ناکامی دو رهبر مرد، قدرت را به دست گرفت. دوران سلطنت وی در نقاشی های دیواری ثبت شد
ه است که او را بر روی تخت پادشاهی و در حالی که اسیرانی در پای او نشسته اند، به تصویر می کشد. غذا. آشپزی باستانی مایا به خوبی مستند شده است. تکنیک های مورد استفاده در جوامع دوران پیشاکلمبی مایا شامل کشاورزی در مقیاس وسیع، شکار و جمع آوری خوراکی های طبیعی بود. سیستم کشاورزی میلپا، مواد غذایی اصلی رژیم غذایی مایاها را فراهم می کرد که شامل ذرت، لوبیا و کدو بود. همچنین نوعی برنج کوچک به نام کینوآ داشتند. هنر. نقش برجسته الهه ماه را می توان از طریق تصاویر او در دفترنامهها و نقاشی های دیواری باستانی دریافت. یکی دیگر از ایزدبانوان پرتکرار در آثار هنری، ایکس چل است. پارچهها بخش مهمی از زندگی مایاها بودند و گرچه مشخص نیست که همه زنان به تولید منسوجات مشغول بودند، اما پارچه های تولید شده توسط زنان خلق می شدند. زنان بسته به طبقه اجتماعی خود، از ابزارهای مختلفی برای ریسندگی و بافندگی استفاده می کردند. افراد دارای نجیب زادگی ممکن بود از رزانه در پارچه های خود بهره ببرند. شواهد صنایع دستی و الیاف از شهر سِرِن، که در سال ۶۰۰ میلادی با خاکستر آتشفشانی مدفون شد، نشان می دهد که تا آن زمان، کارهای نساجی زنان به عنوان هنر شناخته
می شد نه صرفاً تولید منسوجات برای مصارف خانگی. این امر نشان می دهد که بازاری برای این محصولات وجود داشته است. زنان از طریق توانایی خود در کار با نخ و خلق آثار ارزشمند، قدرت اجتماعی و اقتصادی داشتند. نقش زنان در آیین ها. جایگاه اجتماعی و سیاسی زنان مایا در پژوهش های باستان شناسی دربارهٔ نقش جنسیت همچنان مورد بحث است. تاکنون، بیشتر شواهد بر اساس بررسی فرهنگ مادی (مانند پیکره های یادبود و نمادنگاری، هنر سفالگری)، استفاده از فضا (معماری مسکونی و تحلیل فعالیت ها)، و داده های تدفینی استوار بوده است. اصل تکمیلیت، یعنی اینکه مردان و زنان نقش های جداگانه اما هم ارزش در جامعه داشتند، در بسیاری از مطالعاتی که مبنای ایدئولوژیک قدرت زنان را بررسی کرده اند، دیده می شود. این اصل در زوج های مرد/زن و ترکیب های جنسیتی گوناگون دیده می شود. برای مثال، در شمایل نگاری آثار عمومی دوران کلاسیک، که نخبگان را به تصویر می کشند، می توان گفت که اگرچه در متون این آثار، زنان به عنوان بخشی از تاریخ مردان ذکر شده اند، اما در تصاویر، ویژگی های جنسی آن ها برجسته نیست. مردان و زنان تنها از طریق پوشش و تزئینات خود قابل شناسایی هستند که نشان دهند
ه یک «هویت نخبه واحد» است، جایی که زوج های مرد/زن به طور دوگانه نمایش داده می شوند. اثاث قبر، کتیبه ها و متون نیز شواهدی از این تکمیلیت را ارائه می دهند که نشان می دهد زنان نخبه از طریق ازدواج با سایر خاندان های حاکم، به قدرت مشروعیت می بخشیدند. غذا در این فرهنگ به عنوان شاخص جایگاه اجتماعی و نمادی از قدرت عمل می کرد. فرایندهای تولید، توزیع و مصرف غذا، مانند سایر فرهنگ ها، منعکس کننده هنجارهای غالب بودند. به نظر می رسد که زنان مایا کنترل غذاهای آیینی را در اختیار داشتند، اما بررسی رژیم غذایی در مکان های مختلف نشان می دهد که زنان نسبت به مردان غذاهای کم ارزش تری مصرف می کردند. در مقابل، زنان غیرنخبه به نظر می رسد که از همان غذاهایی که مردان مصرف می کردند، بهره مند بودند. این یافته ها ممکن است نشان دهد که یا زنان به اندازه مردان در آیین های غذایی شرکت نداشتند، یا اینکه مصرف غذا با هویت جنسیتی ارتباط داشته است. دسترسی ترجیحی مردان به غذاهای آیینی پس از فتح اسپانیا متوقف شد، اما رژیم غذایی مردان همچنان شامل گوشت بیشتری بود. این پدیده ممکن است به دلیل تبدیل آیین های عمومی به آیین های خصوصی، جذب ارزش های جنسیتی اسپ
انیایی، یا تداوم ایدئولوژی زیربنایی تفاوت های تغذیه ای جنسیتی باشد. تقریباً تمام آیین ها شامل ضیافت هایی بودند که زنان مسئول تهیه غذا و نوشیدنی های مورد استفاده در قربانی و مصرف، و همچنین تهیه پارچه برای پیشکش بودند. ضیافت ها و آیین ها ابزارهایی مهم برای نخبگان مایا بودند تا جایگاه خود را به نمایش بگذارند. اینکه آیا زنان به طور فعال در این آیین ها شرکت داشتند یا نه، از اهمیت اجتماعی، نمادین و سیاسی مشارکت آن ها نمی کاهد. علاوه بر مبنای ایدئولوژیک جایگاه بالای زنان، آن ها از طریق کار خود در دوران تاریخی نقش آفرینی می کردند. کار زنان از نظر اجتماعی و اقتصادی اهمیت بالایی داشت، اما مشارکت آن ها در آیین های عمومی محدود بود. به دلیل احتمال وجود سوگیری های فرهنگی و جغرافیایی، ممکن است تفاوت های زمانی و منطقه ای در میزان مشارکت زنان در آیین ها وجود داشته باشد. نقش های جنسیتی. مردان و زنان وظایف متفاوتی را انجام می دادند: «مردان از طریق کار کشاورزی غذا تولید می کردند و در تولید مثل نقش داشتند، در حالی که زنان محصولات زمین را فرآوری می کردند تا آن ها را قابل خوردن سازند.» علاوه بر پرورش گوزن در مواقع ضروری، زنان مسئول
یت های مذهبی مرتبط با آیین های خانگی داشتند. زنان در این جنبه از زندگی نقش های روزانه مهمی ایفا می کردند. در حالی که پسران جوان مهارت های شکار را می آموختند، «دختران در محیط خانه آموزش می دیدند و یادمی گرفتند که چگونه زیارتگاه های مذهبی خانگی را نگهداری کنند.» زنان با آیین های دین مایا و همچنین باورهای آن مرتبط بودند. الهه ماه مایا یکی از برجسته ترین خدایان در پانتئون مایا بود. از طریق ارتباط او با دیگر خدایان، جمعیت مایا به وجود آمد. حاکمان محلی خود را از نسل الهه ماه می دانستند. جنسیت در هنر مایای باستان مبهم است. در برخی تصاویر مرتبط با وارث بلافصل، این دوگانگی به طور صریح نشان داده شده است: در یک طرف فرد تازه منصوب شده، یک شخصیت مذکر دیده می شود و در طرف دیگر یک ملکه مادر حضور دارد. منسوجات. حضور گسترده زنان در آیین ها نشان دهنده اهمیت زنان در ساختار اجتماعی مایا در دوره کلاسیک (۲۵۰ تا ۹۰۰ میلادی) است. زنان بافندگان اصلی منسوجات بودند که بخش عمده ای از هر اقتصاد باستانی در آمریکای میانه را تشکیل می داد. بر اساس تاریخ نگاری قومی و شمایل نگاری، مایاها تولیدکنندگان عمده مواد برای استفاده داخلی و خارجی بودند.
با این حال، طبقه بندی باستان شناسی تولید منسوجات در هر منطقه گرمسیری به دلیل مشکلات حفاظتی پیچیده است. شواهد تولید منسوجات در کاراکول، بلیز. یکی از منابع مهم داده های باستان شناسی مربوط به تولید و توزیع پارچه در منطقه مایای پیشاکلمبی، شهر کاراکول در بلیز است. کاوش های باستان شناسی در کاراکول از سال ۱۹۸۵ تاکنون به طور سالانه انجام شده و داده هایی را جمع آوری کرده است که بینش هایی دربارهٔ تولید اقتصادی و توزیع اجتماعی پارچه در این مکان ارائه می دهد. این امر از طریق بررسی زمینه ها و توزیع های دوک های نخ ریسی، سوزن های استخوانی، سنجاق های استخوانی و سنجاق های مو، درفش های استخوانی و میله های سنگ آهکی انجام می شود. همه این اشیاء به نوعی با بافندگی، توربافی یا پارچه مرتبط هستند. دوک نخ ریسی از جمله اشیائی است که بیشترین ارتباط را با تولید منسوجات دارد. در کاراکول حداقل ۵۷ نمونه از آن ها کشف شده که ۳۸ مورد در ۲۰ تدفین مختلف قرار داشته اند. چندین مورد از این تدفین ها متعلق به زنان بلندپایه ای بوده است که در مهم ترین سازه های معماری این مکان دفن شده اند. محل قرارگیری این تدفین ها نه تنها ارتباط میان زنان و بافندگی را
نشان می دهد، بلکه جایگاه بالای اجتماعی این فعالیت را نیز برجسته می کند و از اهمیت پارچه و نخ ریسی در جامعه مایای باستان حکایت دارد.
زنان در پادشاهی چوسان (۱۳۹۲–۱۸۹۷) با گذر زمان موقعیت اجتماعی متغیری داشتند. آن ها حقوق کمتری نسبت به زنان در دودمان گوریو (۹۱۸–۱۳۹۲) داشتند و حقوق کمتری نسبت به مردان معاصر خود داشتند. موقعیت اجتماعی نزولی آن ها به پذیرش اصول نئوکنفوسیونیسم (با برخی از شیوه های محلی کره) نسبت داده شده است. برای زنان در دوره چوسان امری نادر بود که قادر به خواندن باشند و گاهی انتظار می رفت که زنان لباس هایی بپوشند که بدن و سرشان را به طور قابل توجهی در مکان های عمومی بپوشاند. تاریخ. در دوران گوریو زنان آزادی قابل توجهی داشتند. آن ها می توانستند آزادانه با مردان ارتباط داشته باشند، دارای اموال شخصی باشند و زمین به ارث ببرند. این وضعیت به طور چشمگیری در نیمه دوم پادشاهی چوسان پس از تهاجم ژاپن به کره (۱۵۹۸–۱۵۹۲) تغییر کرد، به طوری که وضعیت زنان به تدریج بدتر شد. زندگی آن ها تحت تأثیر نئوکنفوسیونیسم قرار گرفت، اما به طور قابل توجهی سخت گیرانه تر از چین بود، جایی که این فلسفه سرچشمه گرفته بود. این تغییر در جامعه بر اساس نئوکنفوسیونیسم تحت تأثیر چین می تواند با تمرکز بیشتر بر خط های نسب مردانه که منجر به چاپ "چوکپو" (سلسله نامه ها) ا
ز سال ۱۶۰۰ به بعد مرتبط باشد. تغییرات ایدئولوژیک اجتماعی از ۱۶۵۰ به بعد به طور برجسته ای توصیف شده است. زنان باید به اصول کنفوسیانیسم پایبند می بودند. به عنوان کودکان تحت سرپرستی پدران خود بودند، پس از ازدواج تحت سرپرستی شوهرانشان و در دوران پیری تحت سرپرستی پسر بزرگشان. از آن ها خواسته می شد که فردی با فضیلت باشند، که برای زنان به معنای حیا، اطاعت و وفاداری بود؛ زنان بافضیلت از سال ۱۴۳۴ به تدریج از نظر وضعیت اجتماعی و حمایت مالی از سوی دولت پاداش می گرفتند. زنان یانگبان کاملاً از سایر اعضای جامعه جدا بودند. در طول روز نمی توانستند از خانه بیرون بروند و اگر مجبور می شدند، در تخت روانی به نام "گاما" () حمل می شدند. آن ها از بازی کردن و تفریح در خارج از خانه منع شده بودند؛ اگر چنین می کردند، می توانستند با یک چوب به نام "گنجو" کتک بخورند. این اصول و تفکیک اجتماعی نمی توانست به طور کامل در طبقات پایین تر جامعه اعمال شود، زیرا زنان طبقات پایین و برده ها وظایف مختلفی داشتند. با این حال، حتی در خانه های دهقانان اتاق های جداگانه ای برای مردان و زنان وجود داشت و خانواده های ثروتمند اتاق های مردانه و زنانه داشتند: «ات
اق های بیرونی» به نام "sarangchae" () برای مردان و «اتاق های درونی» به نام "anchae" () یا "anbang" () برای زنان. تا پایان دودمان چوسان، زنان طبقات پایین که وظایف نئوکنفوسیونیسمی خود را در راستای زاییدن یک پسر به انجام می رساندند، سینه های خود را در مکان های عمومی نشان می دادند تا نشان دهنده افتخار باشد، در حالی که زنان نجیب زاده از انجام این کار منع شده بودند زیرا این عمل به عنوان «پایین رده» در نظر گرفته می شد. با این حال، بسیاری از دانشمندان صحت شواهد این روند را مورد تردید قرار می دهند. بیشتر زنان سواد نداشتند، زیرا مدارس عمومی به طور اختصاصی به پسران آموزش می دادند. حتی پس از معرفی هانگول، زمانی که سواد بهبود یافت، تنها ۴٪ از زنان در قرن نوزدهم قادر به خواندن و نوشتن بودند. زنان از طبقه یانگبان می توانستند از خانواده خود آموزش ببینند؛ به عنوان مثال، تاج الملکه قرن هجدهم بانو هه گیونگ توسط یک عمه شوهر خود آموزش خواندن و نوشتن هانگول را فراگرفت. برخی از زنان فیلسوف در حمایت از پدرسالاری نوشته اند، مانند ایم یانگجیدانگ و گانگ جونگیلدانگ، اما تفسیر فمینیستی مدرن بر این است که این زنان تنها در حال تظاهر بودند.
زنان از یادگیری هانجا، کاراکترهای چینی که برای نوشتن زبان کره ای استفاده می شدند، منع شده بودند. زنان همچنین از حق مشارکت در جسا، آیین های احترام به اجداد، که این نیز انحرافی مهم از شیوه های اصلی چینی بود، محروم بودند. خانه هایی که توسط زنان اداره می شدند در ابتدای دوره چوسان ناپدید شدند و به تدریج حق ارث خود را نیز از دست دادند. دلیل آن این بود که ازدواج دختران نیاز به جهیزیه گران قیمت داشت و این امر موجب شد که دختران به نام "دودونگنیو" ()، «دزدها» نامیده شوند. طبق اصول نئوکنفوسیونیسم، زنان پس از ازدواج باید از شوهران و خانواده شوهر خود اطاعت می کردند و خانواده زناشویی آن ها دیگر ضرورتی نمی دیدند که ارثی به دختر خود بدهند، علاوه بر جهیزیه گران قیمت. دختران متأهل اغلب به نام "چولگا اوئین" ()، «کسی که خانواده را ترک کرده و به بیگانه تبدیل شده است»، شناخته می شدند. زنان باید از شوهران و خانواده شوهر خود اطاعت می کردند و هیچ گونه حقی برای درخواست طلاق نداشتند. مردان می توانستند بر اساس "چیلگوجیاک" ()، «هفت گناه»، زنان خود را طلاق دهند: نافرمانی نسبت به خانواده شوهر، عدم توانایی در زاییدن پسر، زنای محصنه، حسادت،
بیماری ژنتیکی، حرف زنی و سرقت. در دوران پایانی این سلسله، از زنان انتظار می رفت که حتی پس از مرگ نیز به شوهران خود وفادار بمانند، بنابراین بیوهها اجازه ازدواج مجدد نداشتند. با این حال، در طبقات پایین تر چنین ازدواج هایی همچنان صورت می گرفت، زیرا خانواده ها، به دلایل مالی یا انتقام های شخصی، بیوه های سربار را به مردانی که توانایی ازدواج نداشتند، می سپردند. در حالی که نقض این قانون در میان طبقات پایین تر عموماً از سوی مقامات نادیده گرفته می شد، بیوه های یانگبان (اشراف) از ازدواج مجدد منع می شدند، وگرنه فرزندان آن ها از طبقه اشرافی طرد می شدند. اعضای خاندان سلطنتی حتی با سختگیری بیشتری مواجه بودند؛ به طوری که سونگ جونگ چوسان دستور اعدام دخترعموی خود را صادر کرد، زیرا پس از بیوه شدن، با یک خدمتکار مرد همخانه شده بود و این امر نشان دهنده آن بود که رابطه ای جنسی میان آن ها برقرار بوده است. از آنجا که زنان دیگر نمی توانستند سرپرست خانوار باشند، بیوه ها اغلب سربار مالی محسوب می شدند و گاهی به خودکشی ناموسی دست می زدند. از زنان انتظار می رفت که به هر قیمتی از عفت خود محافظت کنند و در اواخر دوران چوسان، آن ها اغلب چاق
وهای کوچکی به نام "paedo" () را به norigae (آویز رنگارنگی که از قسمت بالایی هانبوک آویزان می شد) متصل می کردند تا در صورت مواجهه با ننگ، جان خود را بگیرند و از بدنامی خانواده جلوگیری کنند. مردان اجازه داشتند علاوه بر همسر اول خود، همسر دوم و هم بالینی داشته باشند. قرار گرفتن در موقعیت همسر دوم یا معشوقهٔ یک اشراف زاده، از نظر اجتماعی برتر از زنان عامی یا برده محسوب می شد، اما فرزندان این زنان نامشروع تلقی شده و از حقوق یانگبان محروم می شدند. همسران اول و فرزندان مشروع اشراف، معمولاً این زنان را تحقیر می کردند. این کودکان در جامعه طردشده محسوب می شدند، مگر اینکه مستقیماً از خاندان سلطنتی بودند، که در این صورت مورد احترام و گاه بیم و هراس قرار می گرفتند. زنان در دوران چوسان تنها چهار نوع «حرفه» می توانستند داشته باشند: آن ها می توانستند gungnyeo (زنان دربار)، شمن، پزشک یا گیسنگ باشند. گیسنگ ها، که اغلب با گیشاهای ژاپنی مقایسه می شوند، نسبت به سایر زنان آزادی بیشتری داشتند و در اشعار خود خود را به پروانه های سرگردان یا سگ های وحشی تشبیه می کردند. آن ها توانایی خواندن و نوشتن داشتند، در موسیقی، هنر و شعر مهارت دا
شتند و به عنوان همراهان فکری مردان در جامعه ای که همسران، شریکان فکری محسوب نمی شدند، خدمت می کردند. مشهورترین گیسنگ احتمالاً هوانگ جین یی است که در قرن شانزدهم می زیست و امروزه به عنوان نماد زنی پیشرو، آزاداندیش، قدرتمند و آگاه به حقوق خود در کره شناخته می شود. پزشکان زن کمتر مورد توجه گفتمان های مدرن قرار گرفته اند، زیرا پیرامون آن ها داستان های جنجالی کمتری وجود داشته و تمایل به پرداختن به نقاط قوت دوران چوسان کمتر دیده می شود؛ پدیده ای که به عنوان شکلی از خاورگرایی مورد انتقاد قرار گرفته است. قوانین دوران چوسان زنان را از اسب سواری و بازی هایی مانند گو (بازی) منع می کرد. بر اساس سنت، خانه ها دارای دو ورودی مجزا (یکی برای مردان و دیگری برای زنان) بودند و آشپزخانه به عنوان مرزی فیزیکی بین بخش های زنانه و مردانه عمل می کرد. برای اطمینان از جدایی زنان از مردان در خارج از خانه، در ساعات خاصی از روز ناقوسی به صدا درمی آمد که نشان می داد فقط زنان مجاز به حضور در خیابان هستند. حتی زنان طبقه بالا نیز موظف بودند در خانه هایی با دیوارهای بلند زندگی کنند تا میزان مواجهه آن ها با مردان غریبه کاهش یابد. با این حال، زنا
ن طبقات پایین تر، اغلب در مزارع خانوادگی همراه با مردان کار می کردند. در اواخر این دوران، زنان متأهل عمدتاً با نام همسر یا فرزندانشان خطاب می شدند ("همسر فلانی"، "مادر فلانی"). این رویه با کاربرد عنوان "خانم" در زبان انگلیسی که وضعیت تأهل یک زن را نشان می دهد، تفاوت داشت. در اواخر قرن نوزدهم، پایین ترین طبقات زنان به طور آشکار در مبارزات سال نو (که در ماه اول سال جدید برگزار می شد و زمانی بود که بدهی ها تا پایان سال قدیم یا ۱۵ روز مهلت پس از آن پرداخت نشده بود) شرکت می کردند. مبارزات به دلیل انتقام جویی های شخصی نیز میان مردان، گروه های تجاری، روستاها یا گروه های کودکان انجام می شد. شرط بندی بر روی مبارزات زنان رایج بود. با این حال، نه زنان و نه مردان از طبقات بالاتر در مبارزات شرکت می کردند، یا در بهترین حالت، یک اشراف زاده مرد ممکن بود از یک قهرمان برای مبارزه پشت درهای بسته استفاده کند. زنان سرشناس چوسان. فهرست به ترتیب نزولی سال درگذشت، جدیدترین در ابتدا:
بازی های آفریقایی ۱۹۶۵ () یک رویداد چندورزشی است که از ۱۸ تا ۲۵ ژوئیه ۱۹۶۵ در برازاویل، جمهوری کنگو برگزار شده است. کشورهای شرکت کننده. از جمله کشورهایی که در بازی های آفریقایی ۱۹۶۵ شرکت کردند عبارتند از:
جعفر اکسپرس (Urdu: جعفر ایکسپریس) یک قطار مسافربری است که روزانه توسط راه آهن پاکستان بین کویته و پیشاور فعالیت می کند. این سفر تقریباً ۳۴ ساعت و ۱۰ دقیقه طول می کشد تا مسافت منتشر شده ۱٬۶۳۲ کیلومتر (۱٬۰۱۴ مایل) را طی کند و در طول بخشی از خط آهن روهری-چمن و خط آهن کراچی-پیشاور حرکت می کند. تاریخچه. جعفر اکسپرس به نام میرجعفر خان جمالی نامگذاری شده است، که یک رهبر قبیله ای برجسته بلوچ، عضو فعال جنبش پاکستان و دوست نزدیک محمد علی جناح بود. او دایی نخست وزیر سابق، ظفرالله خان جمالی بود. این قطار در تاریخ ۱۶ آوریل ۲۰۰۳ توسط نخست وزیر ظفرالله خان جمالی با واگن های چینی افتتاح شد. ابتدا جعفر اکسپرس بین کویته و راولپندی حرکت می کرد. در آوریل ۲۰۱۷، خط این قطار تا پیشاور توسعه یافت. ربایش ۲۰۲۵. در تاریخ ۱۱ مارس ۲۰۲۵، این قطار که از کویته به پیشاور در حال حرکت بود، توسط ارتش آزادی بخش بلوچستان (BLA) ربوده شد و بیش از ۴۴۰ نفر به گروگان گرفته شدند. BLA ادعا می کند که بیش از ۳۰ نفر از پرسنل ارتش پاکستان را کشته است. در تاریخ ۱۲ مارس، نیروهای امنیتی همه مسافران و پرسنل امنیتی را از دست ارتش آزادی بخش بلوچستان نجات دادند. ا
رتش پاکستان مرگ همه ۳۳ شبه نظامی BLA و همچنین ۲۱ مسافر، ۴ سرباز و راننده قطار را تأیید کرد. تجهیزات. این قطار دارای کلاس های مختلفی از جمله کلاس اقتصادی، AC استاندارد، AC بیزنس و AC خوابیده است.
آگنس میگل (۹ مارس ۱۸۷۹ – ۲۶ اکتبر ۱۹۶۴) نویسنده، روزنامه نگار و شاعر آلمانی بود. او بیشتر به خاطر اشعار و داستان های کوتاهش دربارهٔ پروس شرقی شناخته می شود، اما همچنین به دلیل حمایتش از حزب نازی مورد توجه قرار گرفته است. زندگی نامه. آگنس میگل در ۹ مارس ۱۸۷۹ در کونیگسبرگ و در خانواده ای پروتستان به دنیا آمد. والدین او بازرگانی به نام گوستاو آدولف میگل و هلنه هوفر بودند. میگل در دبیرستان دخترانه کونیگسبرگ تحصیل کرد و سپس بین سال های ۱۸۹۴ تا ۱۸۹۶ در یک خانه مهمان در وایمار زندگی کرد، جایی که اولین اشعار خود را نوشت. در سال ۱۸۹۸، سه ماه را در پاریس گذراند. در سال ۱۹۰۰، در بیمارستان کودکان برلین به عنوان پرستار آموزش دید. بین سال های ۱۹۰۲ تا ۱۹۰۴، به عنوان معلم کمکی در یک مدرسه شبانه روزی دخترانه در بریستول انگلستان مشغول به کار شد. در سال ۱۹۰۴، در برلین آموزش معلمی دید، اما به دلیل بیماری مجبور به ترک آن شد. او همچنین دوره ای را در کالج کشاورزی دخترانه نزدیک مونیخ آغاز کرد که به پایان نرساند. در سال ۱۹۰۶، به کونیگسبرگ بازگشت تا از والدین بیمار خود، به ویژه پدرش که نابینا شده بود، مراقبت کند. مادرش در سال ۱۹۱۳ و پ
درش در سال ۱۹۱۷ درگذشتند. در سال ۱۹۰۰، نخستین آثار منتشرشده آگنس میگل توجه نویسنده بوریس فون مونشهاوزن را به خود جلب کرد. اولین مجموعه شعر او با حمایت مالی مونشهاوزن منتشر شد. در سال های بعد، او همچنان به عنوان حامی خستگی ناپذیر آثار میگل فعالیت می کرد. آگنس میگل تا پیش از اشغال کونیگسبرگ در سال ۱۹۴۵ در آنجا زندگی می کرد و اشعار، داستان های کوتاه و گزارش های روزنامه نگارانه می نوشت. او همچنین سفرهایی را انجام داد. در دوران رایش سوم، او خود را به عنوان یکی از حامیان پرشور رژیم نشان داد. میگل سوگند وفاداری کامل را امضا کرد، بیانیه ای که در سال ۱۹۳۳ توسط ۸۸ نویسنده آلمانی در حمایت کامل از آدولف هیتلر صادر شد. در همان سال، او به اتحادیه زنان ملی سوسیالیست، شاخه زنان حزب نازی پیوست و در سال ۱۹۴۰ به طور رسمی عضو حزب نازی شد. در اوت ۱۹۴۴، در مراحل پایانی جنگ جهانی دوم، آدولف هیتلر او را به عنوان «سرمایه ملی برجسته» در فهرست ویژه مهم ترین هنرمندان آلمانی قرار داد و از تمامی وظایف جنگی معاف کرد. در فوریه ۱۹۴۵، آگنس میگل از نزدیک شدن ارتش سرخ گریخت و با کشتی به دانمارک رسید. پس از آزادی دانمارک در ۵ مه ۱۹۴۵، تا نوامبر
۱۹۴۶ در کمپ پناهندگان اوکس بُل اقامت داشت. در سال ۱۹۴۶ به آلمان بازگشت، اما تا سال ۱۹۴۹ تحت ممنوعیت انتشار قرار گرفت. در همان سال، کمیته نازی زدایی اعلامیه ای مبنی بر عدم اعتراض صادر کرد. در ابتدا، او در آپِلرن با خویشاوندان حامی پیشین خود، بوریس فون مونشهاوزن، که در سال ۱۹۴۵ خودکشی کرده بود، سکونت کرد. در سال ۱۹۴۸، به عنوان یک پناهنده، خانه ای در باد ننندورف به او اختصاص داده شد، جایی که تا زمان مرگش به نوشتن ادامه داد. آگنس میگل در این دوران عمدتاً اشعار و داستان های کوتاهی درباره پروس شرقی، سرزمین جوانی اش، می نوشت. او به عنوان صدای هایما تفریبی نه شناخته می شد؛ مردمان آلمانی زبانی که پیش از جنگ در چکسلواکی، لهستان، و بخش هایی از آلمان زندگی می کردند که پس از جنگ به لهستان و اتحاد جماهیر شوروی پیوست و ناچار به ترک وطن شدند. میگل از سوی تحسین کنندگانش عنوان افتخاری "مادر پروس شرقی" را دریافت کرد. او در ۲۶ اکتبر ۱۹۶۴ در بیمارستانی در باد زالتسوفلن درگذشت.
دولسی ایوون سپتامبر (۲۰ اوت ۱۹۳۵ – ۲۹ مارس ۱۹۸۸) فعال سیاسی ضد آپارتاید اهل آفریقای جنوبی بود که در سال ۱۹۸۸ در پاریس، فرانسه، به قتل رسید. اوایل زندگی. دولسی سپتامبر، دومین دختر بزرگ خانواده جاکوبوس و سوزان سپتامبر، در منطقه گلی مور، یکی از حومه های کیپ تاون، بزرگ شد؛ جایی که علاقه او به فعالیت های سیاسی شکل گرفت. او تحصیلات ابتدایی خود را در مدرسه کلیسای متدیست کلیپفونتین آغاز کرد و سپس به دبیرستان اتلون رفت. در سال ۱۹۵۴، برای دنبال کردن حرفه معلمی، به مدرسه تربیت معلم ویزلی در سالتر ریور پیوست و در سال ۱۹۵۵ مدرک دیپلم معلمی خود را دریافت کرد. او حرفه تدریس خود را در مدرسه سیتی میشن در میتلند آغاز کرد و سپس در سال ۱۹۵۶ در مدرسه ابتدایی بریج تاون ایست در اتلون مشغول به کار شد. در سال ۱۹۵۷، عضو اتحادیه تازه تأسیس دانشجویان شبه جزیره کیپ (CPSU) شد، که وابسته به جنبش اتحاد آفریقای جنوبی بود و هدف آن غلبه بر تفرقه های نژادی و ایجاد همبستگی میان دانشجویان با پیشینه های فرهنگی متفاوت بود. او همچنین عضو شاخه اتلون اتحادیه معلمان آفریقای جنوبی (TLSA) بود. فعالیت ها. در ادامه، دولسی سپتامبر به اتحادیه دموکراتیک مردما
ن آفریقای جنوبی (APDUSA)، که در سال ۱۹۶۰ تأسیس شده بود، پیوست. او سپس عضو گروه مطالعاتی نظامی باشگاه یو چی چان شد که در پایان سال ۱۹۶۲ منحل و در ژانویه ۱۹۶۳ توسط جبهه آزادی بخش ملی (NLF) جایگزین شد. در حین فعالیت های خود در NLF، در ۷ اکتبر ۱۹۶۳ بازداشت و بدون محاکمه در زندان رولند استریت زندانی شد. همراه با نه نفر دیگر، او طبق قانون آئین دادرسی کیفری به «توطئه برای انجام اعمال خرابکارانه و تحریک به خشونت سیاسی» متهم شد. پس از ماه ها دادرسی، حکم در ۱۵ آوریل ۱۹۶۴ صادر شد و سپتامبر به پنج سال زندان محکوم شد. او در این مدت تحت آزارهای شدید جسمی و روانی قرار گرفت. پس از آزادی در آوریل ۱۹۶۹، رژیم پرتوریا فعالیت های او را با یک دستور منع پنج ساله کنترل کرد که او را از انجام فعالیت های سیاسی و اشتغال به حرفه اش منع می کرد. سپتامبر سپس به خانه خواهرش در پائل نقل مکان کرد. در سال ۱۹۷۳، با نزدیک شدن به پایان دستور منع فعالیت، دولسی سپتامبر برای دریافت مجوز خروج دائمی اقدام کرد و توانست موقعیتی در کالج آموزش معلمان میدلی در استافوردشایر به دست آورد. او در ۱۹ دسامبر ۱۹۷۳ آفریقای جنوبی را ترک کرد. در لندن، به فعالیت های جن
بش ضد آپارتاید پیوست و در خط مقدم بسیاری از تجمعات و تظاهرات سیاسی در ساوت آفریقا هاوس در میدان ترافالگار حضور داشت. بعدها، او شغل معلمی خود را رها کرد و به کارکنان صندوق بین المللی دفاع و کمک به آفریقای جنوبی پیوست. در سال ۱۹۷۶، به کنگره ملی آفریقا (ANC) ملحق شد و در اتحادیه زنان ANC فعالیت کرد. در سال ۱۹۷۹، که سال بین المللی کودک (IYC) بود، به عنوان رئیس کمیته IYC در بخش زنان ANC در لندن انتخاب شد. در پایان سال ۱۹۸۳، سپتامبر به عنوان نماینده ارشد ANC در فرانسه، سوئیس و لوکزامبورگ منصوب شد. مرگ. در صبح روز ۲۹ مارس ۱۹۸۸، دولسی سپتامبر در مقابل دفتر ANC در پاریس، واقع در شماره ۲۸، خیابان رو دو پُتیت-اکوری، به ضرب گلوله کشته شد، در حالی که پس از جمع آوری نامه ها، دفتر را باز می کرد. او ۵۲ ساله بود. مرگ او واکنش های شدید مردمی در پاریس برانگیخت، به طوری که بیش از ۲۰ هزار نفر برای عزاداری و ادای احترام گرد هم آمدند.
مگس گیر چکاددار یا مگس گیر مکزیکی گونه ای از پرندگان تیرهٔ ژیان مرغان است. این گونه بومی غرب مکزیک است. پرنده کوچکی است با پرهای خاکستری، سینه سفید، منقار زرد و نوک پرهای خاکستری نوک تیز در بالای سرش. زیستگاه طبیعی مگس گیر جنگل های نیمه گرمسیری است، اما در طول تابستان در بوته زارهای گرمسیری در ارتفاعات یافت می شود. رژیم غذایی آنها عمدتاً از حشرات تشکیل شده است. جنگل زدایی بر جمعیت مگس گیرهای چکاددار تأثیر گذاشته است. اکنون تصور می شود که بین ۲۰۰۰۰ تا ۵۰۰۰۰ پرنده باشد.