Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یی، سازمان های شاخه ای و یک مدرسه عالی تجارت فعالیت می کند. اوایل زندگی و تحصیلات. گارمندیا در سال ۱۹۶۲ در سان سباستین (سرزمین باسک) چشم به جهان گشود. در ۱۸ سالگی، در رشته زیست شناسی در دانشگاه سبیا تحصیل کرد و در زمینه ژنتیک فارغ التحصیل شد. پس از آن، به مادرید نقل مکان کرد، جایی که از دهه ۱۹۸۰ تاکنون در آن زندگی کرده است. در مادرید، او تحصیل در مقطع دکترا در CSIC در مرکز زیست شناسی مولکولی سورئو اوچوا را با تجربیاتش به عنوان استادیار در بخش ژنتیک و زیست شناسی مولکولی دانشگاه خودمختار مادرید تلفیق کرد. او زیر نظر پروفسور مارگاریتا سالاس، دکترای خود را از مرکز زیست شناسی مولکولی سورئو اوچوا در دانشگاه خودمختار مادرید دریافت نمود. گارمندیا همچنین تحصیلات خود را با برنامه کارشناسی ارشد مدیریت کسب وکار/بازرگانی در دانشگاه نابارا، تکمیل کرد. در نتیجه تکمیل دوره مدیریت اجرایی MBA، کریستینا گارمندیا توانست تجربه خود در زیست شناسی را با فعالیت های مدیریتی پیوند دهد. در سال ۱۹۹۲، به عنوان معاون رئیس و مدیر مالی (CFO)، مسئولیت های گوناگونی در ارتباط با توسعه تجاری گروه آماسوا که در صنعت ماهیگیری فعالیت داشت، بر عهده گ
رفت. او این سمت را تا سال ۲۰۰۱ حفظ کرد. حرفه تجاری، ۱۹۹۲–۲۰۰۸. فعالیت گارمندیا در این زمینه پیشگامانه بود و به ایجاد پایه های صنعت زیست فناوری در اسپانیا کمک کرد و تحقیقات را به بخش خصوصی منتقل نمود. او سمت هایی چون مدیرعامل و مدیر اجرایی ژنتریکس را بر عهده داشت و هم زمان پروژه های تجاری دیگری مانند سلریکس (Cellerix)، بیوتراپیکس (Biotherapix)، سنسیا (Sensia)، ایمبیوسیس (Imbiosis)، بیوباید (Biobide)، بیوآلما (BioAlma) و کوروتراپیکس (Coretherapix) را نیز پیش برد. پس از انجام عملیات و ادغام های متعدد شرکتی، گروه ژنتریکس اکنون دارای سهام هایی در شرکت هایی مانند اکس پل (Xpol)، بیوباید (Biobide)، کوروتراپیکس (Corotherapix)، اکسونتراپیکس (Axontherapix)، فنیکس بیوتک (Fenix Biotech) و تیجنیکس (Tigenix) است. از سال ۲۰۱۲، اکس پل پس از توافق با شرکت اسایگنیس (SYGNIS) آلمان، در این کشور وارد بورس شد. در سال ۱۹۹۷، کریستینا گارمندیا بنیاد تحقیقاتی اینبیومد (Inbiomed) را احیا کرد؛ بنیادی که اولین بانک سلول های بنیادی بالغ در اسپانیا را ایجاد کرد. همچنین، در سال ۲۰۰۸، شرکت سرمایه گذاری خطرپذیر یسیوس کپیتال پارتنرز (YSIOS Capi
tal Partners) را تأسیس کرد، جایی که آنها موفق به جمع آوری صندوقی به ارزش ۶۹ میلیون یورو شدند که در حوزه های زیست فناوری و سلامت تخصص داشت. در مارس ۲۰۰۵، دکتر گارمندیا به عنوان رئیس انجمن زیست صنعتی اسپانیا (Asebio)، انجمنی متشکل از شرکت های حوزه زیستی، انتخاب شد. در ادامه، در سال ۲۰۰۶، به عضویت هیئت مدیره کنفدراسیون اسپانیایی سازمان های کارفرمایی (CEOE) دعوت شد؛ سمتی که تا سال ۲۰۰۸، زمانی که به عنوان وزیر علوم و نوآوری اسپانیا منصوب گردید، حفظ کرد. به دلیل روحیه کارآفرینی اش در حوزه زیست فناوری و زیست پزشکی، کریستینا گارمندیا در سال ۲۰۰۶ جایزه «فرمین دلا سیرا» از مدرسه سازمان صنعتی (EOI) را دریافت کرد. همچنین در سال ۲۰۰۸، موفق به دریافت جایزه «تامبور د اورو»، بالاترین نشان افتخار از زادگاهش، شد. این جایزه به افرادی اعطا می شود که تصویر سان سباستین را ارتقا دهند. این افتخار برای تقدیر از تلاش های خانم گارمندیا در ایجاد مجموعه ای از شرکت های زیست فناوری در پارک فناوری سان سباستین و فعالیت هایش در حوزه نوآوری به او تعلق گرفت.
زنان در بیسبال () تاریخ طولانی ای دارند و در طول سال ها تیم های زنانهٔ بسیاری وجود داشته اند. بیسبال در اواسط قرن نوزدهم در کالج های زنان در نیویورک و نیوانگلند بازی می شد؛ تیم هایی در کالج واسر، کالج اسمیت، کالج ولزلی و کالج مونت هولیوک تشکیل شدند. یک تیم زنانهٔ سیاه پوستان آمریکا به نام دالی واردنز فیلادلفیا در سال ۱۸۶۷ تأسیس شد. تعدادی تیم زنانهٔ سیار (barnstorming) در طول تاریخ وجود داشته اند، و زنان در مسابقات نمایشی در کنار بازیکنان لیگ اصلی بازی کرده اند. در ۲ آوریل ۱۹۳۱، جکی میچل ۱۷ ساله (که در ابتدا با نام "Virne Beatrice Mitchell Gilbert" شناخته می شد) از تیم چاتانوگا لوکاوتز موفق شد در یک بازی نمایشی بیب روث و لو گریگ را سه تایی کند. اما کمیسر بیسبال کِنِساو مَونتِن لَندیس قرارداد او را فسخ کرد. نخستین دختری که در تیم بیسبال دبیرستانی پسران بازی کرد، نلی تواردزیک بود که در ۲۴ آوریل ۱۹۳۵ در تیم بارْتْلِت های اسکول ایندیِنز در وبستر، ماساچوست به میدان رفت و بین سال های ۱۹۳۵ تا ۱۹۳۷ به عنوان بازیکن اصلی در بیس اول بازی کرد. نامهٔ ورزشی و دستکش او در نمایشگاه "Diamond Dreams" که به زنان در بیسبال اختصا
ص دارد، در تالار مشاهیر و موزه ملی بیسبال در کوپرزتاون، نیویورک به نمایش گذاشته شده است. در سال ۱۹۴۶، بازیکن پیشین، ادیت هاتون نخستین زنی شد که به عنوان استعدادیاب مستقل در لیگ برتر بیسبال مشغول به کار شد، زمانی که فیلادلفیا فیلیز از لیگ ملی او را استخدام کرد. در سال ۱۹۸۹، گیل گاردنر از شبکهٔ NBC نخستین زنی شد که به طور منظم بازی های لیگ برتر بیسبال را برای یک شبکه تلویزیون بزرگ اجرا کرد. در سال ۲۰۱۵، جسیکا مندوزا نخستین تحلیل گر زن برای یک بازی لیگ برتر بیسبال در تاریخ ای اس پی ان شد. همچنین، مارگارت دوناهو (۱۸۹۲–۱۹۷۸) نخستین زن مدیر اجرایی غیردارنده در لیگ برتر بیسبال آمریکا بود که در سال ۱۹۱۹ به عنوان ماشین نویس برای شیکاگو کابز شروع به کار کرد و در سال ۱۹۲۶ به سمت منشی شرکتی، سپس معاون رئیس و در نهایت منشی اجرایی تیم ارتقا یافت تا در سال ۱۹۵۸ بازنشسته شد. افا مانلی، تنها زن عضو تالار مشاهیر و موزه ملی بیسبال (که در سال ۲۰۰۶ برگزیده شد)، از ۱۹۳۵ تا ۱۹۴۸ همراه همسرش مالک نیوآرک ایگلز در لیگ های سیاه پوستان بود. تاریخچهٔ اولیه. زنان از دههٔ ۱۸۶۰ بیسبال بازی می کردند، اما این امر در آن زمان برای زنان جوان امر
ی غیرمعمول تلقی می شد، زیرا بیسبال به عنوان یک ورزش مردانه شناخته می شد. در واقع، تا اوایل دههٔ ۱۸۹۰ که تب دوچرخه سواری در آمریکا فراگیر شد، زنان معمولاً از انجام فعالیت های ورزشی در فضای باز منع می شدند. با این حال، همان طور که اشاره شد، بیسبال از اواسط قرن نوزدهم در کالج های زنان در نیویورک و نیوانگلند بازی می شد؛ تیم هایی در کالج واسر، کالج اسمیت، کالج ولزلی و ماونت هُلی اُک کالج تشکیل شدند. یک تیم زنانهٔ سیاه پوستان آمریکا به نام دالی واردنز فیلادلفیا در سال ۱۸۶۷ تأسیس شد. در اواخر دههٔ ۱۸۹۰، تلاش هایی برای تشکیل تیم های کاملاً زنانهٔ بیسبال انجام شد که برخی از آن ها موفقیت هایی نیز کسب کردند. یکی از موفق ترین تیم ها باستِن بلومِر گرلز بود. این تیم نام خود را از شلوارهای راحتی که برخی از زنان ورزشکار به جای دامن بلند می پوشیدند، گرفته بود. زنانی که این شلوارها را می پوشیدند، "bloomer girls" نامیده می شدند. در برخی شهرها، مقامات محلی تیم های زنانهٔ بیسبال، از جمله بلومر گرلز را ممنوع کردند، اما در شهرهای دیگر، تماشاگرانی کنجکاو برای دیدن بازیکنان زن استقبال خوبی از آن ها کردند. بلومر گرلز در سال ۱۸۹۷ در سر
اسر ایالات متحده تور برگزار کردند؛ مطبوعات از آن ها به عنوان «قهرمانان زنان جهان» یاد کردند، اگرچه این ادعا ممکن است اغراق تبلیغاتی بوده باشد. یکی از ستاره های برجستهٔ این تیم، مود نلسون بود که مهارت هایش به ویژه در پرتاب توپ تحسین می شد. در ۵ ژوئیه ۱۸۹۸، لیزی آرلینگتون نخستین زنی شد که در یک تیم حرفه ای مردان بازی کرد. او در نهمین اینینگ برای تیم رِدینگ فیلیز در برابر اَلِنتَون پی ناتس بازی کرد و بازی را حفظ کرد. مارگارت دوناهو (۱۸۹۲–۱۹۷۸) نخستین زن مدیر اجرایی غیردارنده در لیگ برتر بیسبال آمریکا بود. ۱۹۲۰–۲۰۰۰. شاید شناخته شده ترین زن جوانی که در اوایل دهه ۱۹۲۰ بیسبال بازی می کرد، لیزی مورفی از رود آیلند بود. او اولین زنی بود که در سال ۱۹۲۲ در برابر بازیکنان لیگ برتر بیسبال بازی کرد. مورفی که در پست بیس اول بازی می کرد، برای تیم مستقلان پراویدنس (رود آیلند) به میدان می رفت و خبرنگاران ورزشی مهارت های او در میدان را تحسین می کردند. نویسندگان ورزشی عنوان کردند که او به اندازه یک بازیکن مرد توانمند بود و اشاره داشتند که او هفته ای ۳۰۰ دلار دریافت می کرد، مبلغی که از دستمزد بسیاری از بازیکنان لیگ های فرعی در ده
ه ۱۹۲۰ بیشتر بود. مورفی که از ده سالگی بیسبال را آغاز کرده بود، رؤیای حضور در لیگ برتر را در سر داشت اما موفق به تحقق این هدف نشد. بااین حال، او در سال ۱۹۲۲ اولین زن بازیکن بیسبال شد که در برابر بازیکنان لیگ برتر بازی کرد، در دیداری خیریه که ستاره های لیگ نیوانگلند و لیگ آمریکا را در برابر بوستون رد ساکس قرار می داد. او توانست دوران حرفه ای طولانی در لیگ های نیمه حرفه ای داشته باشد و یک تیم سیار را هدایت کند که در سراسر شرق ایالات متحده به بازی می پرداخت. بنا بر گزارش های مطبوعاتی، او طرفداران وفاداری داشت که برای تماشای بازی های او و تیمش حضور می یافتند. دوران حرفه ای لیزی مورفی در بیسبال از سال ۱۹۱۸ تا ۱۹۳۵ ادامه داشت. در حالی که مورفی شناخته شده ترین زنی بود که در دهه ۱۹۲۰ در یک تیم کاملاً مردانه بازی می کرد، دست کم یک زن ورزشکار دیگر نیز بود که توانایی بازی بیسبال داشت. بتی شنکل از فیلادلفیا نه تنها در دوران دبیرستان با پسران بیسبال بازی می کرد، بلکه در دیگر ورزش ها از جمله بسکتبال، فوتبال و دوچرخه سواری نیز مهارت داشت. در ۲ آوریل ۱۹۳۱، جکی میچل ۱۷ ساله (با نام اصلی «ویرن بیاتریس میچل گیلبرت») از تیم چاتا
نوگا لوک آوتز در یک بازی نمایشی موفق شد بیب روث و لو گیریگ را سه بار استرایک کند. در نتیجه این اتفاق، کمیسیونر بیسبال کینساو مانتین لندیس قرارداد او را باطل کرد. نخستین دختری که در یک تیم بیسبال دبیرستانی پسران بازی کرد، نلی تواردزیک بود که در ۲۴ آوریل ۱۹۳۵ به میدان رفت. تواردزیک در پست بیس اول برای تیم بارتلت ایندیانز از ۱۹۳۵ تا ۱۹۳۷ بازی کرد. نامه دبیرستانی او و دستکشش در نمایشگاه «رؤیاهای الماس» که ویژه زنان در بیسبال است، در تالار مشاهیر و موزه ملی بیسبال در کوپرزتاون، نیویورک به نمایش گذاشته شده است. افا منلی که در سال ۲۰۰۶ به عنوان تنها زن عضو تالار مشاهیر و موزه ملی بیسبال شناخته شد، از ۱۹۳۵ تا ۱۹۴۸ به عنوان هم مالک تیم نیوارک ایگلز در لیگ سیاه پوستان بیسبال فعالیت می کرد.
منتقدان دانشگاهی به برابری جنسیتی در دوره ویکتوریا به عنوان نمونه ای از تفاوت چشمگیر میان قدرت و ثروت ملی بریتانیا در مقایسه با شرایط اجتماعی آن اشاره کرده اند. این دوره به نام ملکه ویکتوریا نام گذاری شده است. زنان حق رأی نداشتند، نمی توانستند شکایت کنند، و زنان متأهل مالکیت محدودی بر اموال خود داشتند. در عین حال، زنان پس از انقلاب صنعتی با تعداد بیشتری وارد نیروی کار شدند. فمینیسم در میان طبقه متوسط تحصیل کرده گسترش یافت، قوانین تبعیض آمیز لغو شد و جنبش حق رأی زنان در سال های پایانی عصر ویکتوریا شتاب گرفت. در دوره ویکتوریا، حداقل از نگاه طبقه متوسط، زنان به عنوان متعلق به حوزه داخلی دیده می شدند و این کلیشه انتظارات سخت گیرانه ای برای زنان ایجاد می کرد که خانه ای تمیز برای خانواده شان فراهم کنند، غذا آماده کنند و فرزندان خود را پرورش دهند. در این دوران، حقوق زنان بسیار محدود بود و آن ها پس از ازدواج مالکیت درآمد، اموال فیزیکی (به جز املاک) و هرگونه وجه نقدی را که به دست می آوردند، از دست می دادند. حقوق زنان. پیش از تصویب قانون دارایی زنان متأهل ۱۸۷۰ و قانون دارایی زنان متأهل ۱۸۸۲، حقوق قانونی و مالکیت زنان م
تأهل در بریتانیا به شدت محدود بود. طبق حقوق عرفی انگلیس، زن متأهل استقلال قانونی خود را از دست می داد، نمی توانست قرارداد ببندد یا شکایت کند و اموال و تعهدات او عمدتاً تحت کنترل شوهرش قرار می گرفتند. هرگونه دارایی شخصی که زن در طول ازدواج به دست می آورد، عملاً در اختیار کامل شوهر قرار می گرفت. زن متأهل نمی توانست بدون رضایت شوهر هیچ گونه اموالی را واگذار کند. در صورت طلاق، زنان معمولاً هیچ حقی بر اموالی که در طول ازدواج به دست آمده بود، نداشتند و اغلب در فقر رها می شدند. در برخی موارد، زنان می توانستند مالکیت اموالی را که پیش از ازدواج داشتند، حفظ کنند. افزون بر جهیزیه، تعهدنامه ازدواج به زنان متأهل اجازه می داد تا بهره ای از اموال قبلی یا موروثی خود را تحت سرپرستی نگه داشته و درآمد مستقلی از شوهر خود داشته باشند. در کشورهایی مانند فرانسه، زنان حقوق قانونی خود را نسبت به اموالی که پیش از ازدواج داشتند، حفظ می کردند. با این حال، طبق کد ناپلئون، وضعیت قانونی زنان در طول ازدواج مشابه وضعیت آن ها در حقوق عرفی انگلیس بود (شوهر به طور قانونی کنترل تمام دارایی های خانوادگی را در اختیار داشت و زنان بدون اجازه شوهر نم
ی توانستند اموال خود را واگذار کنند). تفاوت عمده این بود که در فرانسه، پس از طلاق، تمام اموالی که در طول ازدواج به دست آمده بود، به طور مساوی تقسیم می شد. ازدواج حق زن را برای رضایت به رابطه جنسی با شوهرش از میان برمی داشت و در عمل به شوهر «مالکیت» بدن زن را می داد. از دیدگاه مدرن فمینیستی، این رضایت زناشویی به یک قرارداد تبدیل می شد که در آن زن خود را به میل شوهرش تسلیم می کرد و این امر نوعی برده داری داوطلبانه به شمار می رفت. بحث های دانشگاهی دربارهٔ آزادی جنسی زنان در دوره ویکتوریا در قوانین (قوانین بیماری های مسری)، گفتمان پزشکی و مؤسسات درمانی (بیمارستان و آسایشگاه لندن لاک) بازتاب داشت. حقوق و امتیازات زنان ویکتوریایی محدود بود و هم زنان مجرد و هم متأهل با سختی ها و نابرابری های گوناگونی روبرو بودند. زنان در این دوران از نظر مالی و جنسی در موضع ضعف قرار داشتند و در ازدواج و جامعه با تبعیض های بسیاری مواجه می شدند. تفاوت های آشکاری میان حقوق مردان و زنان در این دوره وجود داشت؛ مردان از ثبات بیشتر، وضعیت مالی بهتر و قدرت بر خانه هایشان برخوردار بودند. ازدواج برای زنان ویکتوریایی به قراردادی تبدیل شده بود
که خروج از آن در دوران ویکتوریا بسیار دشوار، اگر نگوییم غیرممکن، بود، به ویژه بدون داشتن تخصص حقوقی. گروه های مدافع حقوق زنان برای برابری مبارزه کردند و با گذشت زمان پیشرفت هایی به دست آوردند؛ اما بسیاری از زنان ویکتوریایی همچنان تحت کنترل و حتی ظلم همسران خود قرار داشتند، از جمله خشونت جنسی، سوءرفتار لفظی و محرومیت اقتصادی یا جنسی، و هیچ راه فراری نداشتند. درحالی که شوهران آزادانه روابط نامشروع داشتند، همسرانشان مجبور به تحمل خیانت بودند، زیرا حقی برای طلاق بر اساس این دلایل نداشتند و طلاق به عنوان تابو شناخته می شد. فرمانده خانواده. «فرمانده خانواده» اصطلاحی است که در سال ۱۸۶۱ توسط ایزابلا بیتون در کتاب راهنمای تأثیرگذار او، "کتاب مدیریت خانه خانم بیتون"، معرفی شد. او در این کتاب توضیح می دهد که بانوی خانه را می توان با فرمانده یک ارتش یا رهبر یک بنگاه مقایسه کرد. برای اداره یک خانه محترم و تأمین خوشبختی، آسایش و رفاه خانواده، او باید وظایف خود را با هوشمندی و دقت انجام دهد. برای نمونه، او باید سازماندهی، تفویض اختیار و راهنمایی خدمتکاران را بر عهده بگیرد؛ امری که آسان نبود، زیرا بسیاری از آنان افراد قابل ا
عتمادی نبودند. خوانندگان طبقه متوسطِ بالای کتاب بیتون ممکن بود تعداد زیادی «خدمتکار خانگی» در اختیار داشته باشند، که به نظارت بانوی خانه نیاز داشتند. بیتون به خوانندگان خود توصیه می کند که یک «دفتر حسابداری خانه» برای پیگیری مخارج داشته باشند. او پیشنهاد می کند که ورودی های این دفتر به صورت روزانه ثبت شوند و مانده حساب ها هر ماه بررسی گردد. علاوه بر نظارت بر دستمزد خدمتکاران، بانوی خانه مسئول ثبت و بررسی پرداخت ها به کسبه ای چون قصابان و نانواها نیز بود. اگر خانه ای توانایی استخدام یک خانه دار را داشت، که وظایف او شامل مدیریت حساب های خانه می شد، بیتون توصیه می کند که خوانندگانش به طور منظم حساب های خانه دار را بررسی کنند تا از بروز هرگونه مشکل جلوگیری شود. بیتون جدولی از نقش های مختلف خدمتکاران خانگی و مقیاس مناسب دستمزد سالانه آنان ارائه می دهد («در لباس خدمت» به این معنا بود که کارفرما غذا و لباس کار را برای خدمتکار تأمین می کرد). تعداد زیاد خدمتکاران و وظایف آنان در دوران ویکتوریا نشان می دهد که چرا داشتن مهارت در امور لجستیکی برای بانوی خانه سودمند بود. بیتون توضیح می دهد که فهرست کامل خدمتکاران در این ج
دول، معمولاً در خانه یک «نجیب زاده ثروتمند» یافت می شود؛ خوانندگان کتاب او باید اندازه کارکنان و میزان حقوق آنان را بر اساس بودجه موجود خانه و عواملی مانند سطح تجربه خدمتکاران تنظیم کنند. زندگی خانگی طبقه کارگر. زندگی خانوادگی برای طبقه کارگر بسیار کمتر از دیگر اقشار جامعه راحت بود. استانداردهای قانونی برای حداقل شرایط مسکن، مفهومی جدید در دوران ویکتوریا بود و یک زنِ خانه دار از طبقه کارگر مسئول بود که خانواده اش را تا حد امکان در خانه هایی که اغلب در حال فرسایش و پوسیدگی بودند، تمیز، گرم و خشک نگه دارد (خانه های تراسی پیش از قانون گذاری در بریتانیا). در لندن، تراکم بیش از حد جمعیت در محله های فقیرنشین که محل زندگی طبقه کارگر بود، به معضلی فراگیر تبدیل شده بود (نگاه کنید به زندگی و کار مردم در لندن). زندگی خانواده ها در اتاق های کوچک امری معمول بود. در بدترین مناطق، نمونه هایی از قبیل ۹۰ نفر که در یک خانه ۱۰ اتاقه زندگی می کردند، یا ۱۲ نفر که در یک اتاق (به ابعاد ۷ فوت و ۳ اینچ در ۱۴ فوت) سکونت داشتند، مشاهده می شد. اجاره بها بسیار سنگین بود؛ ۸۵ درصد از خانوارهای طبقه کارگر در لندن حداقل یک پنجم درآمد خود را
صرف اجاره می کردند و ۵۰ درصد آنان بین یک چهارم تا نیمی از درآمدشان را برای اجاره خانه می پرداختند. هرچه محله فقیرتر بود، اجاره ها به طور مطلق بالاتر بود؛ موضوعی که حتی آدام اسمیت را نیز متحیر کرده بود. اجاره بها در منطقه اولد نیکول، در نزدیکی هکنی، بر حسب هر فوت مکعب، پنج تا یازده برابر بیشتر از اجاره بها در خیابان ها و میدان های لوکس وست اند لندن بود. مالکان این خانه های محله های فقیرنشین شامل اشراف، کشیشان و تراست های سرمایه گذاری مربوط به املاک افراد بلندپایه ای بودند که سال ها پیش درگذشته بودند. انجام کارهای خانه برای زنانی که خدمتکار نداشتند، شامل مقدار زیادی شست وشو و نظافت می شد. گرد زغال حاصل از اجاق ها (و کارخانه ها) بزرگ ترین معضل زنان خانه دار ویکتوریایی در حفظ پاکیزگی خانه بود. این گرد زغال که با باد و مه جابه جا می شد، پنجره ها، لباس ها، مبلمان و فرش ها را می پوشاند. رخت شویی معمولاً هفته ای یک بار انجام می شد و لباس ها به صورت دستی در یک تشت بزرگ از جنس روی یا مس شسته می شدند؛ امری که تصور می شد به بهداشت کمک کرده و از تأثیرات شیطانی جلوگیری می کند. مقداری آب گرم به تشت اضافه می شد و گاهی یک مشت
سودا برای نرم کردن آب به آن افزوده می شد. پرده ها هر دو هفته یک بار پایین آورده و شسته می شدند، زیرا به شدت با دود زغال سیاه می شدند و برای تمیز شدن باید ابتدا در آب نمک خیسانده می شدند. یکی دیگر از کارهای روزانه مهم، که نشانه ای از احترام و حیثیت اجتماعی محسوب می شد، شستن و سابیدن پله چوبی ورودی خانه در هر صبح بود.
آتش نشانی در سراسر جهان به طور تاریخی حرفه ای عمدتاً مردانه بوده است. با این حال، از دههٔ ۱۹۷۰، زنان در آتش نشانی های حرفه ای و آتش نشانی داوطلبانه در چندین کشور حضور یافته اند. در دوران معاصر، زنان در نقش های مختلفی در خدمات آتش نشانی از جمله به عنوان فرمانده آتش نشانی فعالیت کرده اند. با این وجود، حتی در کشورهایی که بیشترین تعداد زنان آتش نشان را دارند، زنان کمتر از ۲۰ درصد نیروی آتش نشانی را تشکیل می دهند. تاریخچه. بسیاری از تمدن های باستانی نوعی سازمان آتش نشانی داشته اند. یکی از نخستین خدمات آتش نشانی ثبت شده در امپراتوری روم وجود داشت. بومیان جزیره استرالیا برای هزاران سال به مدیریت و مقابله با آتش سوزی های طبیعی پرداخته بودند که زنان نیز در این امر مشارکت داشتند. از قرن هجدهم به بعد، آتش نشانی سازمان یافته تر شد که ابتدا تحت هدایت شرکت های بیمه و سپس با ظهور خدمات دولتی آتش نشانی در قرن نوزدهم توسعه یافت. در سال ۱۸۱۸، مالی ویلیامز به عنوان نخستین زن آتش نشان در ایالات متحده آمریکا ثبت شد. او که برده ای در نیویورک بود، به یک گروه داوطلبانه آتش نشانی پیوست. در بریتانیا، زنان جوان ساکن خوابگاه ها آموزش ها
یی در زمینهٔ آتش سوزی، از جمله نجات با نردبان بلند، دریافت می کردند. در جنگ جهانی دوم، زنان در خدمات آتش نشانی در بریتانیا، استرالیا و نیوزیلند هم در نقش های پشتیبانی و هم در خط مقدم فعالیت داشتند. در پی موج دوم فمینیسم و تصویب قوانین مرتبط با فرصت های شغلی برابر، موانع رسمی برای ورود زنان از دههٔ ۱۹۷۰ به بعد برچیده شد. نخستین زن آتش نشان در بریتانیا (مری جوی لنگدن) در سال ۱۹۷۶ استخدام شد، و نخستین آتش نشان زن در نیوزیلند (آن بری) در سال ۱۹۸۱ به این حرفه پیوست. بسیاری از آتش نشانی ها آزمون های سخت آمادگی جسمانی را به عنوان شرط ورود قرار دادند که این امر مانعی غیررسمی برای زنان ایجاد کرد و در کشورهای مختلف منجر به پرونده های قضایی شد. در سال ۱۹۷۹، آن بری که در مرکز ارتباطات آتش نشانی کار می کرد، درخواست پیوستن به خدمات آتش نشانی نیوزیلند را ارائه داد اما به دلیل جنسیتش رد شد. او پس از دو سال مبارزهٔ قانونی، در سال ۱۹۸۱ اجازه یافت تا به عنوان آتش نشان حرفه ای به این سازمان بپیوندد. در سال ۱۹۸۲، برندا برکمن در پرونده ای علیه آتش نشانی نیویورک، آزمون محدودکنندهٔ آمادگی جسمانی را به چالش کشید و پیروز شد. او همراه
با ۴۰ زن دیگر نخستین گروه زنان آتش نشان این شهر را تشکیل دادند. پرونده ای مشابه در دیوان عالی کانادا منجر به این حکم شد که آتش نشانی ها نمی توانند از آزمون های آمادگی جسمانی محدودکننده استفاده کنند، مگر آنکه بتوانند نیاز به آن را اثبات کنند. با این وجود، درصد استخدام زنان در آتش نشانی همچنان پایین است. در بریتانیا، زنان تنها ۵٪ از نیروهای آتش نشانی را تشکیل می دهند، که این میزان از درصد زنان در پلیس (۲۹٪)، امدادگران (۳۸٪) و نیروهای نظامی (۱۰٪) کمتر است. گزارشی از سازمان آتش نشانی لندن نشان داد که عواملی مانند تصویر رسانه ای از آتش نشانی، کمبود اطلاعات برای دختران جوان و برداشت های نادرست از این حرفه، از جمله موانع جذب زنان به این حوزه هستند. دیگر مشکلات شامل الگوهای شیفتی هستند که برای مادران دارای فرزند خردسال نامناسب اند. بر پایهٔ کشور. استرالیا. بومیان جزیره استرالیا در ۶۰٬۰۰۰ سال پیش از ورود مهاجران اروپایی، روش هایی برای مدیریت آتش سوزی جنگل توسعه داده بودند که زنان نیز در آن مشارکت داشتند. آتش نشانی زنان آمازون. به جز این پیشگامان بومی، نخستین گروه تماماً زنانهٔ آتش نشانی در سال ۱۹۰۱ در آرمیدال تشکیل شد
. این گروه در واکنش به آتش سوزی در خانهٔ کانینگهام در همان شهر تأسیس شد. این گروه که با نام "آمازون ها" شناخته می شد، یک گروه داوطلب بود که در کنار گروه مردانهٔ آتش نشانی رسمی فعالیت می کرد و نخستین نمونه در استرالیا از همکاری روتین میان گروه های زنانه و مردانه در تمرینات آتش نشانی با تجهیزات مشابه بود. "مینی وب" نخستین زن در استرالیا بود که به مقام فرماندهی در آتش نشانی رسید. ایجاد گروه آتش نشانی زنان آمازون و طراحی لباس های عملیاتی و رسمی آن ها تحت تأثیر "کاپیتان وب"، فرماندهٔ آتش نشانی آرمیدال، انجام شد. کاپیتان "ج. ت.ا. وب" در سال ۱۸۹۸ به این مقام رسید و تا زمان درگذشتش در ۱۷ مه ۱۹۲۴ در این جایگاه ماند. او در اوایل دههٔ ۱۹۰۰ نخستین گروه زنانهٔ آتش نشانی را تأسیس کرد و همچنین در اکتبر ۱۹۲۳ گروه آتش نشانی دخترانه در "مدرسهٔ دخترانهٔ نیو انگلند" و یک گروه آتش نشانی در "مدرسهٔ آرمیدال" را آموزش داد. "موزهٔ آتش نشانی پنریث" مجموعه ای آرشیوی دربارهٔ فعالیت های کاپیتان وب دارد. وب از انگلستان مهاجرت کرده بود، جایی که گروه های آتش نشانی زنانه در مدارس شبانه روزی دخترانه امری رایج بودند (برای اطلاعات بیشتر به بخش
بریتانیا در همین صفحه مراجعه کنید). گروه آمازون ها یک ابتکار محلی منحصربه فرد بود و فرزندان خانوادهٔ وب در هر دو گروه مردانه و زنانه عضو بودند. این مدل در سایر نقاط استرالیا اجرا نشد. با این حال، "دابو دیسپچ" و "ایندیپندنت بولتن" در سال ۱۹۰۵ گزارش کردند که گروه های آتش نشانی دابو در رویدادی در این شهر با حضور بیش از ۷۰ گروه از سراسر نیو ساوت ولز شرکت کردند و گروه آمازون ها نمایش مهارت های استفاده از نردبان و نجات جان را اجرا کرد. برخلاف بریتانیا، ایالت های استرالیا در دوران جنگ جهانی اول گروه های داوطلبانهٔ زنانه تشکیل ندادند، و با وجود استقبال گسترده از آمازون ها در سال های ۱۹۰۱ تا ۱۹۰۵، هیچ ایالت دیگری این ایده را دنبال نکرد. "کاپیتان مینی وب" بعدها به عنوان پرستار در جنگ جهانی اول خدمت کرد.
زنان در ایسلند () از برابری جنسیتی نسبتاً خوبی برخوردارند. تا سال ۲۰۱۸، ۸۸٪ از زنان در سن کار مشغول به کار بودند، ۶۵٪ از دانشجویان دانشگاه ها را زنان تشکیل می دادند و ۴۱٪ از اعضای آلدینگ زن بودند. با این حال، زنان همچنان حدود ۱۴٪ کمتر از مردان درآمد دارند، هرچند این آمار ساعت های کاری، اضافه کاری و انتخاب های شغلی را در نظر نمی گیرد. ایسلند بالاترین میزان حضور زنان در بازار کار را در جهان دارد و از تخصیص کمک هزینه های قابل توجهی برای مراقبت از کودکانِ زنان شاغل برخوردار است. این کشور دارای مرخصی والدینی بی طرف از نظر جنسیتی است که شامل سهمیه ای برای هر والد و بخشی انتقال پذیر است. ایسلند را می توان یکی از فمینیستی ترین کشورهای جهان دانست، چرا که در سال ۲۰۱۱ برای دومین سال متوالی این عنوان را دریافت کرد. ایسلند نخستین کشوری بود که رئیس جمهوری زن، ویگدیس فینبوگادوتیر، را در سال ۱۹۸۰ انتخاب کرد. این کشور همچنین نخستین نخست وزیر زن و آشکارا همجنس گرا را داشت؛ یوهانا سیگورداردوتیر در سال ۲۰۰۹ به این سمت انتخاب شد. ایسلند از نظر مجمع جهانی اقتصاد در رتبه بندی گزارش جهانی فاصله جنسیتی کمترین شکاف جنسیتی را دارد، جای
گاهی که از سال ۲۰۰۹ حفظ کرده است. در سال ۲۰۲۰، این کشور دارای شکاف ۱۲٫۲٪ بود که بر اساس چهار شاخص سلامت، آموزش، مشارکت اقتصادی و فرصت ها، و پیشرفت سیاسی سنجیده شده بود. تفاوت دستمزد بین زنان و مردان با نرخی کاهش می یابد که پیش بینی می شود برابری کامل تا سال ۲۰۶۸ حاصل شود. به طور متوسط، زنان در ایسلند ۷۲٪ از حقوق مردان را دریافت می کنند و همچنان در معرض خشونت خانگی و جنسی قرار دارند. زنان ایسلندی در برخی از حرفه های تخصصی لزوماً عملکرد بهتری نسبت به سایر کشورها ندارند؛ به عنوان مثال، درصد پزشکان زن در ایسلند یکی از پایین ترین ها در میان کشورهای سازمان همکاری و توسعه اقتصادی (OECD) است و تنها ژاپن، کره جنوبی، لوکزامبورگ و ایالات متحده آمریکا درصد کمتری از پزشکان زن دارند. تاریخچه. دوران وایکینگ ها (۷۹۳–۱۰۶۶). عصر استقرار (حدود ۸۷۰–۹۳۰). هم مردان و هم زنان نورس در جریان مهاجرت های عصر وایکینگ از اسکاندیناوی، به انگلستان، جزایر شتلند و اورکنی، و ایسلند مهاجرت کردند. زنان نورس همراه با مردان به عنوان کاوشگران و بعدها به عنوان مهاجران در استقرار ایسلند سفر کردند. تعداد زیادی از زنان از ایرلند و بریتانیا به عنوان بر
ده ربوده شدند - بیش از ۶۰٪ از زنان امروزی ایسلندی دارای دی ان ای سلتیک از این اجداد برده هستند. مهاجر اود خردمند (کتلسدوتیر) یکی از نخستین زنان ایسلندی شناخته شده بود. او یکی از چهار مهاجر اصلی در تاریخ اولیه ایسلند بود. از دیگر شخصیت های برجسته ایسلندی اولیه می توان به کاوشگر گودرید توربیارناردوتیر، شاعر استینون رفسدوتیر و تورگرد ایگیلسدوتیر، همسر اولاف طاووس اشاره کرد. عصر استقرار در سال ۹۳۰ میلادی با تأسیس آلدینگ پایان یافت. دوران مشترک المنافع اولیه. در دوران وایکینگ ها، زنان نورس در کنار مردان در کشاورزی و تجارت فعالیت داشتند و اغلب زمانی که همسرانشان در سفر یا کشته شده بودند، مسئولیت اداره امور را بر عهده می گرفتند. کارگاه هایی برای تولید منسوجات پشمی توسط زنان در ایسلند یافت شده است. منسوجات در ایسلند قرون وسطایی به عنوان شکلی از ارز مورد استفاده قرار می گرفتند و قوانین گراوگاس کهن ترین قوانین (قرن ۱۱ میلادی) در مورد پول رایج را مشخص کرده اند. ایسلند شنل های پشمی زبر را به اروپا صادر می کرد. جامعه عصر وایکینگ ها تحت سلطه مردان بود و نقش های جنسیتی مشخصی داشت. مردگان با برخی از دارایی هایشان دفن می شدند