Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
وزهٔ انضباطی نیز، وزیر دادگستری می تواند پیشنهاد اقدام انضباطی علیه قضات را مطرح کند، اما تصمیم نهایی در این زمینه با شورای عالی قضایی است. این سازوکار، از یک سو امکان نظارت و پاسخ گویی را فراهم می سازد، و از سوی دیگر، مانع از اعمال فشار سیاسی یا اجرایی بر قضات می شود. در مجموع، قانون تأسیس شورا، تعادلی میان نظارت اجرایی و استقلال قضایی برقرار کرده است؛ به گونه ای که وزیر دادگستری نقش مشورتی و هماهنگ کننده دارد، اما تصمیم گیری های اساسی در حوزهٔ قضایی، به ویژه در امور انضباطی و انتصابات، در اختیار نهادی مستقل و قانون مند باقی می ماند. این ساختار، بازتابی از اصل تفکیک قوا و تضمین استقلال دستگاه قضایی در نظام جمهوری ایتالیاست. به دستور وزیر دادگستری، شورا اختیار دارد تا مکان های محروم را شناسایی کند تا انتقال قضات به آن مکان ها را بررسی کند. این بدان معناست که ممکن است قاضی درخواست انتقال را نداده باشد (اگرچه ممکن است موافقت یا در دسترس بودن خود را اعلام کرده باشد) و شورا نحوهٔ استقرار قضات در مکان های محروم را تعیین می کند. انتقال باید شامل تغییر منطقه باشد و مکان جدید باید بیش از صد و پنجاه کیلومتر از مکانی ک
ه قاضی قبلاً در آن آموزش دیده یا کار کرده باشد، فاصله داشته باشد. دفاتر قضایی که «محروم» تلقی می شوند، دفاتر باسیلیکاتا، کالابریا، سیسیل و ساردینیا هستند که در آنها مکان های موجود از طریق آزمون پر نشده اند، بیش از ۵۰٪ از پست های کارکنان خالی هستند، نرخ جرم و جنایت (به ویژه مربوط به جرایم سازمان یافته) و نرخ بالای پرونده های مدنی با توجه به اندازهٔ منطقه و تعداد کارکنان وجود دارد. اعتراض به این تصمیمات می تواند به دادگاه اداری منطقه ای ارائه شود. لاتزیو در وهله اول و شورای ایالتی در وهله دوم. اعتراض به مجازات های انضباطی از طریق فرایند جداگانه ای انجام می شود که در نهایت شامل تجدیدنظرخواهی در دادگاه تجدیدنظر نیز می شود. نقش سیاسی. اغلب وقتی شورا در حوزه سیاسی، به بهانه حفاظت از استقلال و خودمختاری قوه قضائیه در برابر حملات خارجی، مداخله می کند و وقتی شورا قوانین نظارتی تصویب می کند، جنجال به پا می شود. تلاش های سیاسی برای محدود کردن توانایی شورا در وضع مقررات، مانند پیشنهادهای اصلاح قانون اساسی ماسیمو دالما (که هرگز تصویب نشدند) صورت گرفته است. این شورا حق اظهار نظر سیاسی ندارد و بنابراین، به طور دقیق، هیچ نقش
سیاسی ندارد و هیچ هدف سیاسی را تعیین یا دنبال نمی کند. با این حال، طبق قانون اساسی، شورا نقش اداره قوه قضائیه و حفاظت از استقلال و خودمختاری آن را بر عهده دارد؛ بنابراین، برخی از سیاستمداران این شورا را به ایفای نقشی که قانون اساسی به آن نداده است، متهم کرده اند و آن گسترش اختیارات خود به منظور تعارض با اختیارات پارلمان و دولت است. انتقادها بر دو نوع فعالیت شورا متمرکز است: به ویژه هنگامی که شورا دیدگاه های انتقادی خود را دربارهٔ فعالیت های قانون گذاری مطرح می کند، واکنش های دولت و نمایندگان پارلمان بسیار شدید و پرشور است به طور خاص، گفته می شود که این گونه فعالیت ها خلاف قانون اساسی است اعضای شورا و انجمن ملی قضات اغلب در دفاع از اقدامات شورا در این موقعیت ها صحبت می کند. دفاع از «اسناد حفاظتی» مدعی است که حق شهروندان برای بحث و انتقاد از تصمیمات قضایی نباید به تخریب مشروعیت قاضی صادرکننده حکم منجر شود و نهاد خودگردان قوه قضائیه باید در چنین مواردی برای حفظ استقلال و خودمختاری کلی قوه قضائیه وارد عمل شود مقررات داخلی شورا که توسط رئیس جمهوری ایتالیا به عنوان رئیس شورا امضا شده است، صراحتاً اجازه استفاده از
«اسناد حفاظتی» را می دهد. در رابطه با «نظرات»، قانونی که شورا را تأسیس کرده است صراحتاً بیان می کند که شورا «باید در مورد پیش نویس قوانین مربوط به ترتیبات قضایی، اجرای عدالت و هر چیز دیگری که به هر نحوی به موارد فوق مربوط می شود، به وزیر نظر بدهد.» طرفداران استدلال می کنند که بنابراین شورا باید نظرات خود را به وزیر دادگستری ارائه دهد تا آنها بتوانند آنها را در مباحث خود در پارلمان در نظر بگیرند. منتقدان استدلال می کنند که «نظرات» با دخالت در روند قانونگذاری، تفکیک قوا را نقض می کنند. ترکیب. بر اساس قانون اساسی جمهوری ایتالیا، شورای عالی قضایی نهادی مستقل و دارای جایگاه قانون اساسی است که وظیفهٔ نظارت بر قوهٔ قضائیه و تضمین استقلال قضات را بر عهده دارد. ریاست این شورا بر عهدهٔ رئیس جمهور ایتالیاست، که به عنوان نماد وحدت ملی، نقش تشریفاتی و نظارتی در رأس نهاد ایفا می کند. علاوه بر رئیس جمهور، دو مقام عالی رتبه قضایی نیز به طور قانونی و بدون نیاز به انتخاب، عضو شورا محسوب می شوند: این دو مقام، به عنوان نمایندگان عالی ترین سطح قضایی کشور، حق عضویت در شورا را دارند و حضور آنان تضمین کنندهٔ پیوند مستقیم میان شورای
عالی قضایی و دیوان کشور است. چنین ساختاری، استقلال قضایی را در برابر نفوذ سیاسی تقویت می کند و در عین حال، هماهنگی نهادی میان سطوح مختلف قوهٔ قضائیه را حفظ می نماید. در کنار این اعضای حقوقی، شورا شامل قضات منتخب، اعضای دانشگاهی حقوق، و نمایندگان پارلمان نیز هست، که ترکیب آن تلاش دارد تا هم استقلال قضایی و هم نظارت دموکراتیک را در ساختار قضایی جمهوری ایتالیا برقرار سازد. سایر مناصب در شورای عالی قضایی انتخابی هستند. اگرچه قانون اساسی تعداد اعضایی را که می توانند در شورا شرکت کنند مشخص نمی کند، اما مقرر می دارد که دو سوم اعضا از میان قضات (به اصطلاح "اعضای توگات") و یک سوم دیگر توسط پارلمان، که در جلسه مشترک فراخوانده می شوند، از میان اساتید دانشگاه در رشته حقوق یا وکلایی که حداقل چهارده سال در کانون وکلا ثبت نام کرده اند (به اصطلاح "اعضای غیر روحانی") انتخاب شوند. انتخاب اعضای غیر روحانی به عنوان یک مکانیسم تفکیک قوا در نظر گرفته می شود و از این طریق تضمین می کند که قوه قضاییه به منافع مردم ایتالیا پایبند باشد. به همین ترتیب، رئیس جمهور ایتالیا ریاست جلسات شورا را بر عهده دارد، اگرچه این نقش بیشتر نمادین است ت
ا اینکه دارای اختیارات اساسی باشد. برای انجام وظایف قانونی و اساسی، اعضای شورای عالی یک معاون رئیس را از بین اعضای غیر روحانی انتخاب می کنند که تمام اختیارات یک عضو ارشد شورا به او واگذار شده است. از آنجا که قانون اساسی تعداد اعضای شورای عالی قوه قضائیه را مشخص نکرده است، این موضوع توسط قوانین عادی تنظیم می شود در حال حاضر، شانزده عضو قضایی وجود دارند که از این میان دو نفر قاضی دادگاه عالی، چهار نفر دادستان و ده نفر قاضی دادگاه های بدوی هستند، در حالی که اعضای غیرقضایی هشت نفرند و مجموع اعضای منتخب به بیست و چهار نفر می رسد هر عضو منتخب چهار سال خدمت می کند و پس از پایان دوره خود نمی تواند بلافاصله دوباره وارد سمت شود اعضای غیرقضایی نمی توانند همزمان نقش نماینده ملی یا منطقه ای سیاسی را با عضویت در شورای عالی قوه قضائیه ترکیب کنند. اعضای فعلی شورا. شورای عالی قضایی در ترکیب فعلی خود، متشکل از بیست و چهار عضو منتخب شورا (که هشت نفر از آنها عضو غیر روحانی و شانزده عضو توگات هستند) به علاوه سه عضو شورا با حق قانونی، یعنی رئیس جمهور ایتالیا، رئیس جمهور اول و دادستان کل دیوان عالی کشور، تشکیل شده است. در مجموع، بی
ست و هفت عضو شورا در شورای عالی قضایی عضویت دارند. فابیو پینلی به عنوان معاون رئیس شورای عالی قضایی فعالیت می کند. اعضای غیر روحانی فعلی از ۱۷ ژانویه ۲۰۲۳ توسط پارلمان و در جلسه مشترک انتخاب شدند. قضات عادی در تاریخ ۱۸ و ۱۹ سپتامبر ۲۰۲۲ برای انتخاب اعضای دادگاه بدوی رأی خود را به صندوق انداختند. منابع. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
محمدعلی جهانشاهلو (زادهٔ ۱۳۲۹ در سمقاور – ۱ مهر ۱۳۵۹) خلبان جنگنده نورثروپ اف-۵ نیروی هوایی ایران بود. وی در سال ۱۳۴۹ به دانشکده خلبانی پیوست و در سال ۱۳۵۳ پس از گذراندن دوره های آموزشی در ایران و آمریکا به عضویت رسمی نیروی هوایی درآمد. جهانشاهلو در یکم مهرماه ۱۳۵۹ در قالب عملیات کمان ۹۹ از پایگاه دوم شکاری تبریز برخاست و پس از انهدام جنگنده اش به وسیله پدافند سنگین ارتش عراق به اسارت درآمد و پس از مدتی که مشخص نیست در زیر شکنجه درگذشت. بنابر اعلام ارتش عراق، وی ۱۸ روز پس از دستگیری درگذشت و در قبرستان زبیر در استان نینوای عراق به خاک سپرده شد. پیکر وی در سال ۱۳۸۱ شمسی به ایران بازگشت.
کاخ شورا یا کاخ مشاوره (ساخته شده در سال های ۱۷۳۲ تا ۱۷۳۷) کاخی به سبک باروک متأخر در مرکز رم، ایتالیا است؛ از سال ۱۹۵۵، دادگاه قانون اساسی جمهوری ایتالیا در آن قرار دارد. این کاخ در مقابل میدان دل کویرینال، اقامتگاه رسمی رئیس جمهور ایتالیا، کاخ کویرینال، واقع شده است. تاریخچه. پیش از قرن هفدهم، در زمان سلطنت پاپ سیکتوس پنجم، کاخی برای کاردینال فررو ساخته شده بود. پاپ کلمنت دوازدهم (کورسینی) کاخ فعلی را به فردیناندو فوگا سفارش داد و در سال ۱۷۳۷ تکمیل شد تا دبیرخانه "جماعت مقدس شورا" (که به عنوان شورای اصلی ایالت ها و دادگاه پاپ عمل می کرد) و همچنین دو سپاه از واحدهای گارد پاپ را در خود جای دهد. از سال ۱۷۹۸ تا ۱۸۱۴، این کاخ به عنوان فرماندار رم مورد استفاده قرار می گرفت. در سال ۱۸۴۹، در طول جمهوری روم، این کاخ محل حکومت سه گانه بود. پس از الحاق ایالت های پاپ به پادشاهی ایتالیا، از سال ۱۸۷۱ تا ۱۸۷۴، شاهزاده اومبرتو اول و همسرش مارگاریتا ساووی در اینجا زندگی می کردند. از سال ۱۸۷۴ تا ۱۹۲۲، وزارت امور خارجه و از سال ۱۹۲۴ تا ۱۹۵۳ وزارت مستعمرات در آن قرار داشت. در سال ۱۹۵۵، این ساختمان به محل دادگاه قانون اساسی ایت
الیا تبدیل شد. این توصیف معماری، نمایی دوطبقه را به تصویر می کشد که به دستور فردیناندو فوگا طراحی شده و نمونه ای شاخص از زبان باروک متأخر در رم است—ترکیبی از شکوه پاپی، نظم کلاسیک، و نشانه های سلطنتی. در طبقهٔ بالا، که معمولاً محل سکونت اشراف یا کاردینال ها بوده، پنجره ها دارای سرهای قوسی کم ارتفاع هستند و در قاب هایی برجسته جای گرفته اند. این طبقه بر طبقهٔ همکف با یک نیم طبقهٔ کم ارتفاع قرار دارد که احتمالاً برای خدمات یا انبار استفاده می شده است. طبقهٔ پایین با سنگ های "روستایی کانالیزه شده" تزئین شده—سنگ کاری با شیارهای عمیق که حس قدرت و سنگینی را القا می کند؛ یعنی سنگ های برجسته ای که ساختار گوشه ها را تقویت و برجسته می سازند. نیم ستون های تزئینی تنها در بخش مرکزی سه دهنه ای نما و در گوشه ها دیده می شوند؛ این بخش مرکزی اندکی از سطح نما بیرون زده، اما به گونه ای ظریف و کنترل شده، بدون اغراق در حجم. در امتداد خط بام، نشان بزرگ خانوادگی پاپ کورسینی قرار دارد. نمادی از اقتدار مذهبی که از نظر ترکیب بندی و شکوه، یادآور نشان سلطنتی است. در بخش ورودی، در سطح پایین تر، یک پادشاه ایتالیا نشان سلطنتی خود را نصب کرده
است؛ این افزودن، احتمالاً در دورهٔ پس از وحدت ایتالیا انجام شده و بیانگر تلاش سلطنت برای تثبیت حضور خود در فضاهای تاریخی رم است. این نما، نه تنها از نظر زیبایی شناسی، بلکه از نظر نمادشناسی، ترکیبی از قدرت مذهبی، سلطنتی و نظم شهری را در خود دارد—نوعی معماری بیانی که تاریخ سیاسی و دینی ایتالیا را در سنگ و گچ مجسم می سازد. طی قرون، فضای داخلی این کاخ دستخوش تزئینات متعدد فرسکو شده است که هر دوره، لایه ای از روایت هنری و سیاسی را بر دیوارهای آن افزوده است. نخستین تزئینات قرن هجدهم توسط آنتونیو بیچیراِی و جووانی دومنیکو پیاسترینی اجرا شد، اما امروزه تقریباً به طور کامل از میان رفته اند، جز چند نقش تمثیلی پراکنده در آپارتمان های کاردینال ها که همچنان باقی مانده اند و یادآور شکوه اولیه اند. در سال ۱۷۸۷، با ورود کاردینال روموالدو براسکی-اونستی، کاخ بار دیگر توسط برناردینو نوکی بازآرایی شد. این تزئینات نیز تا حد زیادی از بین رفته اند، اما فرسکوهایی با موضوع اسطورهٔ پرسفون در "سالونه پومپئانو" و نقاشی های سقف "استودیو دی جودیچی" که نماد نیکوکاری و چهار فضیلت اخلاقی را به تصویر می کشند، هنوز باقی مانده اند و از لحاظ نم
ادپردازی، پیوندی میان اسطوره، اخلاق و اقتدار قضایی برقرار می کنند. در دورهٔ سلطنت ساووی، تزئینات جدیدی به کاخ افزوده شد که توسط هنرمندان برجسته ای چون دومنیکو بروسکی، چکروپه بارِیلی و آنیباله برونیولی اجرا گردید. این آثار، نه تنها بازتابی از ذوق هنری اواخر قرن نوزدهم هستند، بلکه نشان دهندهٔ تلاش سلطنت برای تثبیت حضور خود در فضاهای تاریخی رم و بازتعریف هویت ملی از طریق هنر رسمی اند.
هواسونگ-۱۹ ()، یک موشک بالستیک قاره پیمای سوخت جامد ساخت کره شمالی است. هواسونگ-۱۹ که اولین بار در ۳۱ اکتبر ۲۰۲۴ آزمایش شد، نسخه ارتقا یافته از هواسونگ-۱۸ است که برد و کلاهک سنگین تری دارد. رسانه های دولتی کره شمالی، هواسونگ-۱۹ را قوی ترین موشک جهان معرفی کرده اند. براساس تصاویر و اطلاعات منتشر شده از اولین شلیک و آزمایش این موشک در ۳۱ اکتبر ۲۰۲۴، مشخص شد که هواسونگ-۱۹ یک موشک سه مرحله ای با سوخت جامد است که از طریق پرتاب سرد توسط یک پرتابگر متحرک ۱۱ محوره پرتاب شده است. هواسونگ-۱۹ ظاهراً از مدل قبلی خود بزرگ تر است. این موشک از یک پرتابگر متحرک ۱۱ محوره استفاده می کند که از طرح پوشش بدنه یکپارچه بهره می برد. بدنه موشک از هواسونگ-۱۸ بلندتر و عریض تر است، بنابراین، هواسونگ-۱۹ سوخت جامد بیشتری نسبت به مدل قبلی خود حمل می کند که باعث شده زمان پرتاب تا فرود و اوج ارتفاع آن به ترتیب ۱۳ دقیقه و ۱,۱۰۰ کیلومتر (۶۸۰ مایل) افزایش یابد. همچنین، به دلیل قطر بیشتر و ظرفیت حمل کلاهک سنگین تر، موشک هواسونگ-۱۹ توانایی حمل کلاهک های جنگی با قابلیت هدف گیری مستقل چندگانه، حتی از نوع حجیم و قدیمی تر متعلق به طراحی های دهه ۱۹۶۰،
را دارد. برد طولانی آن، که حداقل ۱۵,۰۰۰ کیلومتر (۹,۳۰۰ مایل) تخمین زده می شود، به آن اجازه می دهد تا تمام نقاط ایالات متحده را هدف قرار دهد. طول موشک هواسونگ-۱۹ حداقل ۲۸ متر (۹۲ فوت) تخمین زده می شود که از هواسونگ-۱۸ و همچنین موشک های بالستیک قاره پیمای متحرک روسیه بلندتر است. با این حال، اندازه بزرگ آن می تواند محدوده استقرار و قابلیت تحرک آن را کاهش دهد. در نتیجه، پیش از شلیک، در برابر شناسایی شدن توسط سازمان های اطلاعاتی ایالات متحده و کره جنوبی آسیب پذیر خواهد بود و به یک هدف اولویت دار برای حملات پیشگیرانه دشمن تبدیل می شود.
کاخ لاتران () کاخی باستانی متعلق به امپراتوری روم و بعدها اقامتگاه اصلی پاپ در رم است. این کاخ که در میدان سنت جان در لاتران بر روی تپه کائلیان واقع شده است، در مجاورت کلیسای جامع سنت جان لاتران، کلیسای جامع رم، قرار دارد. خانواده ثروتمند لاتران (لاترانی) در طول امپراتوری روم، این کاخ را در اختیار داشتند و این ملک سرانجام به دست امپراتور کنستانتین کبیر افتاد که آن را به پاپ داماسوس اول که در باسیلیکای سانتا پودنزیانا اقامت داشت، هدیه داد. از قرن چهارم، این کاخ اقامتگاه اصلی پاپ ها بود و حدود هزار سال به همین منوال ادامه یافت تا اینکه اقامتگاه رسولان در نهایت به واتیکان در همان نزدیکی منتقل شد. این کاخ اکنون توسط موزه تاریخی واتیکان مورد استفاده قرار می گیرد که تاریخ ایالت های پاپ را به تصویر می کشد. این کاخ همچنین دفاتر اسقف نشین رم و همچنین آپارتمان های مسکونی کاردینال ویکار، نماینده پاپ برای اداره روزانه اسقف نشین را در خود جای داده است. تا سال ۱۹۷۰، این کاخ همچنین محل نگهداری مجموعه های مهم موزه لاتران بود که اکنون در میان آن و سایر بخش های موزه های واتیکان پراکنده شده اند. ساختمانی که امروز، پس از موج های
فراوان ساخت و ساز و تخریب از زمان روم، تقریباً تماماً از بازسازی آغاز شده در دهه ۱۵۸۰ تا طرح های دومنیکو فونتانا است. این یک ساختمان مستطیل شکل با یک حیاط مرکزی است، بلندتر اما کم وسعت تر و بنابراین کوچکتر از کاخ قرون وسطایی که تنها قطعاتی از آن باقی مانده است و خود آنها نیز بعداً تا حد زیادی بازسازی شده اند. تریکلینیوم لئونی، دیوار انتهایی یک سالن بزرگ قرون وسطایی، و سانتا اسکالا یا «پله های مقدس» بزرگ ترین آنها هستند. این ها اکنون در یک ساختمان جداگانه در آن سوی میدان، روبروی کاخ اصلی، گنجانده شده اند. پس از پیمان لاتران در سال ۱۹۲۹، کاخ و کلیسای مجاور آن، جزو اموال فراسرزمینی سریر مقدس محسوب می شود. تاریخچه. کاربری پیش از پاپ. مکانی که کلیسای سن جیووانی در لاترانو در آن قرار دارد، در اوایل امپراتوری روم توسط خاندان پلوتی لاترانی اشغال شده بود. لاترانی ها به عنوان مدیران چندین امپراتور خدمت کردند؛ گفته می شود جد آنها، لوسیوس سکستیوس لاترانوس، اولین پلبی بود که در سال ۳۶۶ قبل از میلاد به مقام کنسولی رسید. یکی از لاترانی ها، پلوتیوس لاترانوس، کنسول منصوب، به دلیل متهم شدن توسط نرون به توطئه علیه امپراتور مشه
ور شد. این اتهام منجر به مصادره و توزیع مجدد اموال او شد. دوران کنستانتین. دوموس لاترانی زمانی به مالکیت امپراتور درآمد که کنستانتین اول با همسر دومش فاوستا، خواهر ماکسنتیوس، ازدواج کرد. حدود سال ۳۱۲، کنستانتین پادگان های سواره نظام امپراتوری مجاور کاخ را که در این زمان به عنوان دوموس فاوستا یا «خانه فاوستا» شناخته می شد، ویران کرد. آگوستی های متفقین از ماکسنتیوس در برابر کنستانتین حمایت کرده بودند. او دستور ساخت کلیسای جامع سن جیووانی در لاترانو را در این مکان صادر کرد. دوموس لاترانی سرانجام توسط کنستانتین اول به اسقف روم داده شد. اعتقاد بر این است که این اتفاق در زمان پاپ میلتیادس رخ داده است، درست زمانی که در سال ۳۱۳ میزبان شورای اسقف ها بود که برای به چالش کشیدن دوناتیست ها تشکیل شد. کاخ قرون وسطایی. با کاهش توانایی بیزانس در جلوگیری از تهاجم لومبارد، دستگاه پاپی استقلال بیشتری از امپراتوری پیدا کرد. قبل از اوایل قرن هشتم، محل اقامت اسقف های رم کاخ نامیده نمی شد، بلکه «پاتریارک لاتران» (پاتریارکیوم) نامیده می شد. انگیزه برای بازسازی پاتریارک لاتران به عنوان یک کاخ واقعی، ایجاد یک اقامتگاه امپراتوری بود که
از آنجا پاپ بتواند نه تنها اقتدار معنوی، بلکه اقتدار دنیوی را نیز اعمال کند. کاخ پاپ در لاتران در رم در اواخر قرن هشتم توسط پاپ هادریان اول (۷۷۲–۷۹۵) و پاپ لئو سوم (۷۹۵–۸۱۶) به طور گسترده تکمیل شد. پاپ هادریان اول رواق کنار راه پله ورودی (رواق زکریا) را بازسازی کرد و برج دیگری در کنار آن ساخت که به عنوان فضای مسکونی عمل می کرد. این رواق برای توزیع صدقات استفاده می شد و همچنین محل مجسمه گرگ کاپیتولین و میزهای لکس د ایمپریو وسپاسیانی بود. پاپ لئو سوم حدود سال ۸۰۰ دو تریکلینیا (که اولی به سادگی با نام تریکلینیوم یا تریکلینیوم مأیوس و دومی با نام آئولا کانسیلی شناخته می شد) ساخت تا به عنوان قلب مراسم پاپ عمل کند. از نظر معماری، آنها یادآور ساختمان های امپراتوری بیزانس در قسطنطنیه بودند. هر دو تریکلینیا با موزاییک و فواره تزئین شده بودند و محل برگزاری مراسم، ضیافت ها و جلسات پاپ بودند. تزئینات آشکارا مضمونی سیاسی داشتند و قرار بود نمادی از قدرت و اقتدار پاپ باشند. تریکلینیوم لئونی یا تریکلینیوم مأیوس یکی از مشهورترین تالارهای کاخ باستانی و تالار ضیافت دولتی بود که با موزاییک پوشیده شده بود. این بنا دو طبقه بود و
از ابتدا تا انتها ۵۰ متر طول داشت. طبقه بالا از یک تالار اصلی بزرگ به طول ۲۶ متر با یک محراب اصلی در انتها و یک محراب در هر طرف و یک پیش تالار ورودی مستطیل شکل، شاید با یک رواق، تشکیل شده بود. نقاشی های دیواری دو محراب بیرون زده از تالار اصلی و دو محراب در پیش تالار را پوشانده بودند، در حالی که محراب اصلی با موزاییک پوشیده شده بود و میزبان تخت پاپ بود. چیزی از این باقی نمانده است، اما در سال ۱۷۴۳ کپی هایی از موزاییک ها از روی نقاشی ها ساخته شد و در یک سازه مخصوص روبروی کاخ قرار گرفت. سازه موجود باستانی نیست، اما نمایشی از موزاییک های اصلی در یک موزاییک سه قسمتی حفظ شده است: در مرکز، مسیح مأموریت خود را به حواریون می دهد؛ در سمت چپ، او کلیدهای سنت پیتر و لاباروم را به کنستانتین می دهد؛ در حالی که در سمت راست، سنت پیتر، استول را به لئو سوم و پرچم را به شارلمانی می دهد، تصویری که قرار بود نشان دهنده وظیفه پادشاه فرانکی برای محافظت از کلیسا باشد. دومین تریکلینیوم ساخته شده توسط لئو سوم، که با نام آئولا کونسیلی ("تالار شورا") نیز شناخته می شود، در کنار باسیلیکا و عمود بر آن قرار داشت. این یک تالار مستطیلی باشکوه (
۵۳ متر طول و ۱۳ متر عرض) با یازده محراب بود، محراب اصلی در یک انتها و پنج محراب در هر طرف. محراب های جانبی قطر ۶٫۷ متر داشتند و ۲٫۳۴ متر از هم فاصله داشتند، در حالی که محراب های انتهایی ۴٫۴۷ متر از دیوارهای جلویی و انتهایی فاصله داشتند. یک فواره بزرگ پورفیری در جلوی محراب اصلی قرار داده شده بود که فواره های آب را از لوله های تحت فشار آکوا کلودیا بازسازی شده، که یک شگفتی فنی برای تحت تأثیر قرار دادن بازدیدکنندگان بود، به بیرون می پاشید. هر یک از ۱۰ محراب جانبی، آکوبیتا را برای ضیافت ها، بر اساس مدل تالار پذیرایی ۱۹ آکوبیتا در کاخ بزرگ قسطنطنیه، نگه می داشتند. محراب اصلی با موزاییکی تزئین شده بود که مسیح و مریم را به همراه قدیسان پطرس و پولس و سه چهره دیگر نشان می داد، در حالی که هر یک از ده محراب جانبی با نقاشی های دیواری که یک حواری را در حال موعظه به غیریهودیان نشان می داد، تزئین شده بود. در سمت چپ محراب اصلی، راه پله ای بود که به باسیلیکا منتهی می شد. تالار با ستون ها، ستون نماها و یک کف به سبک اوپوس سکتایل تزئین شده بود. نقاشی از پومپئو اوگونیو (BAV، کد بارب. lat. 2160، برگ 157v) به عنوان شاهدی بر ساختار و
تزئینات آن باقی مانده است. لئو سوم و جانشینش پاسکال اول (۸۱۷–۸۲۴) سانکتا سانکتوروم ("قدس الاقداس"، کلیسای خصوصی پاپ) را با گنجینه های جواهرنشان جدید و یک صندوقچه گنجینه که از روی صندوق عهد الگوبرداری شده بود، تزئین کردند. این صندوقچه برخی از گرانبهاترین آثار باستانی رم را در خود جای داده بود. در حدود دهه ۸۲۰، لیبر پونتیفیکالیس شروع به نامیدن این مجموعه به عنوان کاخ، پالاتیوم، کرد. آپارتمان های خصوصی پاپ ها در این کاخ بین تریکلینیوم و دیوارهای شهر قرار داشت. بعدها به دلیل نقش آن به عنوان محل برگزاری جلسات، آئولا کونسیلی ("تالار شورا") نامیده شد. در قرن دهم، سرگیوس سوم پس از یک آتش سوزی فاجعه بار، کاخ را مرمت کرد و بعدها توسط اینوسنت سوم به طرز چشمگیری تزئین شد. این دوره، دوران اوج شکوه و جلال کاخ بود، زمانی که دانته از آن به عنوان فراتر از تمام دستاوردهای بشری یاد می کند. در این زمان، مرکز میدان توسط کاخ و برج خانواده آنیبالدی اشغال شده بود. پس از جدایی بزرگ سال ۱۰۵۴، کاخ لاتران محل برگزاری اولین شورای جهانی بود که در سال ۱۱۲۳ در اروپای غربی برگزار شد. چهار شورای جهانی دیگر (در سال های ۱۱۳۹، ۱۱۷۹، ۱۲۱۳ و ۱۵۱۲
) نیز در این مکان برگزار شدند. بین این کاخ و کلیسای جامع لاتران، مجسمه سوارکاری مارکوس اورلیوس قرار داشت که در آن زمان به اشتباه تصور می شد که نمایانگر امپراتور مسیحی کنستانتین است (که احتمالاً همین ارتباط باعث حفظ آن شده است). یک کپی از مجسمه سوارکار اکنون در مرکز میدان کاپیتولین قرار دارد، در حالی که نمونه اصلی آن برای نمایش در موزه های کاپیتولین به طور ایمن نگهداری می شود. بونیفاس هشتم، ایوان بزرگ بندیزیونی را به ضلع شمالی تالار کنفرانس اضافه کرد. به جای آن، ابلیسک لاتران نصب شد. این ابلیسک که در ابتدا به دستور فرعون توتموز سوم از سلسله هجدهم ساخته شده بود، توسط نوه اش توتموز چهارم تکمیل شد. این ابلیسک با ارتفاع ۳۲٫۱۸ متر (۴۵٫۷۰ متر شامل پایه) بلندترین ابلیسک در رم و بزرگ ترین ابلیسک ایستاده مصر باستان در جهان است که بیش از ۲۳۰ تن وزن دارد. پس از الحاق مصر به امپراتوری، این ابلیسک از معبد آمون در کارناک گرفته شد و توسط کنستانتیوس دوم به همراه ابلیسک دیگری به اسکندریه آورده شد. از آنجا در سال ۳۵۷ به تنهایی به رم آورده شد تا اسپینای سیرکوس ماکسیموس را تزئین کند. با این حال، تقدیم روی پایه، شکوه را به کنستانت
ین اول می دهد، نه به پسرش که آن را به رم آورد. مقام پاپی آوینیون. سقوط کاخ از این جایگاه باشکوه، نتیجهٔ خروج پاپ ها از رم در دوران پاپی آوینیون بود. دو آتش سوزی مخرب، در سال های ۱۳۰۷ و ۱۳۶۱، خسارات جبران ناپذیری به بار آورد و اگرچه مبالغ هنگفتی از آوینیون برای بازسازی ارسال شد، اما کاخ دیگر هرگز شکوه سابق خود را به دست نیاورد. در این برهه، کاخ دارای عناصر معماری گوتیک بود. هنگامی که پاپ ها به رم بازگشتند، ابتدا در کلیسای سانتا ماریا در تراستوره، سپس در کلیسای سانتا ماریا ماجوره اقامت گزیدند و در نهایت محل اقامت خود را در واتیکان تثبیت کردند. کلیسای سنت پیتر، که آن هم توسط کنستانتین ساخته شده بود، تا آن زمان عمدتاً به عنوان یک کلیسای زیارتی عمل می کرد. سیکتوس پنجم، که بیشتر به برنامه ریزی شهری منطقی توجه داشت تا حفظ آثار باستانی، در سال ۱۵۸۶ آنچه را که هنوز از کاخ باستانی لاتران باقی مانده بود، ویران کرد و تنها سانکتا سانکتوروم را حفظ کرد و بنای بسیار کوچک تر فعلی را که توسط معمار مورد علاقه اش، دومنیکو فونتانا، طراحی شده بود، به جای آن بنا کرد. ساختمان قرن شانزدهم. معماری که او بلافاصله پس از انتخابش استخدام
کرد، دومنیکو فونتانا بود که همزمان مشغول تغییرات در کلیسای جامع بود. سبک قوی و محدود فونتانا تحت تأثیر جیاکومو ویگنولا بود و از پالاتزو فارنزه به دلیل نمای اصلی منظم و هماهنگ، هرچند تا حدودی ملایم، الگوبرداری شده بود. اساس مهندسی قوی فونتانا و قدرت هماهنگی یک برنامه معماری پیچیده در یک مکان کاملاً محدود، که سیکتوس با حداکثر سرعت آن را پیش می برد، قابل توجه تلقی شده است. اطلاعیه ای در ۲۹ اوت ۱۵۸۹ اعلام کرد که کار تکمیل شده است: «کاخ بزرگی در میدان لاتران توسط سیکتوس پنجم تکمیل شده است.» فونتانا نقوش کاخ لاتران را در بخشی از کاخ واتیکان که شامل آپارتمان های فعلی پاپ بود، که بعداً آن را به عهده گرفت، و در الحاقات خود به کاخ کوئیرینال، دوباره به کار برد. نمای شرقی در زمان کلمنت دوازدهم به پایان رسید، که در سال ۱۷۳۵ با نشان سلطنتی خود بر آن افزود. از بناهای قدیمی لاتران، سه بنای تاریخی باقی مانده است که دو تا از آنها در یک ساختمان که توسط دومنیکو فونتانا در سال ۱۵۸۹ روبروی کلیسای لاتران ساخته شده است، قرار دارند. این بناها عبارتند از اسکالا سانتا و کلیسای کوچک سانکتا سانکتوروم. استفاده مدرن. لاتران تا زمان رشد روم
مدرن در اواخر قرن نوزدهم، در محیطی حومه شهر، احاطه شده توسط باغ ها و تاکستان ها، باقی ماند. با این حال، محل آن در تابستان های مالاریاخیز روم ناسالم تلقی می شد. در اواخر قرن هفدهم، اینوسنت دوازدهم، در بخشی از آن، آسایشگاهی برای یتیمانی که در یک کارخانه ابریشم کوچک مشغول به کار بودند، قرار داد. در قرن نوزدهم، گرگوری شانزدهم و پیوس نهم در لاتران موزه ای از هنر مذهبی و فرهنگ بت پرستی برای سرریز از گالری های واتیکان تأسیس کردند. در سال ۱۹۲۵، پیوس یازدهم یک موزه مردم شناسی اختصاص داده شده به آثار باستانی ارسالی توسط مبلغان مذهبی تأسیس کرد. در ۱۱ فوریه ۱۹۲۹، پیمان لاتران در اینجا امضا شد که سرانجام روابط بین سریر مقدس و دولت ایتالیا را تنظیم می کرد. این امر ثابت کرد که هم کلیسای جامع و هم کاخ لاتران، دارایی های فراسرزمینی سریر مقدس هستند و از امتیازاتی مشابه سفارتخانه های خارجی در خاک ایتالیا برخوردارند. در طول جنگ جهانی دوم، لاتران و ساختمان های مرتبط با آن، پناهگاهی امن در برابر نازی ها و فاشیست های ایتالیایی برای تعدادی از یهودیان و سایر پناهندگان فراهم کردند. در میان کسانی که در آنجا پناه گرفتند، می توان به آلس
ید د گاسپری، پیترو ننی، ایوانوئه بونومی و دیگران اشاره کرد. به دختران خیریه سنت وینسنت دو پل و شصت پناهنده یتیمی که از آنها مراقبت می کردند، دستور داده شد که صومعه خود را در خیابان کارلو امانوئله ترک کنند. خواهران ماریا بامبینا، که در آشپزخانه مدرسه علمیه بزرگ رومی در لاتران کار می کردند، بخشی از صومعه خود را ارائه دادند. این محوطه همچنین محل اسکان سربازان ایتالیایی بود. پدران وینچنزو فاگیولو و پیترو پالازینی، معاون رئیس مدرسه علمیه، به دلیل تلاش هایشان برای کمک به یهودیان توسط ید واشم مورد تقدیر قرار گرفتند. مقر اسقف نشین رم. پاپ ژان بیست و سوم با تثبیت مقر اسقف نشین و دفاتر اسقف نشین رم، برخی از کارکردهای روحانی را به کاخ بازگرداند. او مجموعه های موزه لاتران را به واتیکان منتقل کرد. از سال ۱۹۸۷، کاخ لاتران میزبان موزه استوریکو واتیکان بوده است که در سال ۱۹۹۱ افتتاح شد و تاریخ ایالات پاپی را به تصویر می کشد. در ۲۷ ژوئیه ۱۹۹۳، انفجار بمبی نمای ساختمان اسقف نشین رم در کلیسای جامع سنت جان لاتران را ویران کرد. به طور گسترده فرض می شود که این حمله کار مافیای ایتالیا بوده است، هشداری علیه اظهارات مکرر ضد مافیایی پ