Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مهدی خان خلعتبری یا خلابری (از طایفه خَلابَران) به دستور کریم خان زند به حکومت تنکابن رسید تا پایان حکومت قاجاریه، خلابران بر تنکابن حکومت کردند. در سال ۱۱۹۵ هجری، مهدی خان، تفنگچیان تنکابنی را همراه مرتضی قلی خان، برادر آقامحمدخان قاجار که از طرف او مأمور فتح گیلان بود، فرستاد و از آقامحمدخان خواست تا با جدایی تنکابن از گیلان و الحاق آن به مازندران موافقت کند. با موافقت آقامحمدخان در این سال، ولایت تنکابن ضمیمه مازندران شد و با الحاق نواحی کلاردشت و کجور به تنکابن، ولایت محال ثلاث (یا ثلاثه) تشکیل شد. زمانی که خان زند به قدرت رسید، هدایت الله خان فومنی، حاکم گیلان، در سال ۱۱۸۵ قمری به منظور توسعه قلمرو خود به طرف شرق گیلان روی آورد و تنکابن را از غرب مازندران ضمیمه گیلان کرده بود. وی یکی از افراد قوی حصارلو را به حکمرانی تنکابن برگزید که بر ذائقه مردم تنکابن، علی الخصوص طوایف مهم و مدعی خوش نیامد. برای چاره جویی، شکوه و شکایت از حاکم ظالم وقت، سه نفر از سران طوایف و بزرگان قبایل و منطقه که یکی از آنان "مهدی خان خلابر" بوده است، به شیراز رفته و به ملاقات با شاه زند نائل آمدند. ایشان نظر خان زند را از طایفه حص
ارلو برگرداندند و کریم خان زند حکم حکومت تنکابن را به نام مهدی خلابر صادر کرد و به وی لقب خان را اعطاء کرد. مهم ترین ماجراجویی و فرصت خواهی خان خلابران، همدستی وی با آقا محمد خان قاجار درایام مبارزاتش علیه زندیه بود. با روی کار آمدن قاجار، خلابران تنکابن برای تحکیم پایه های حکومت قاجار از جان مایه گذاشتند و در سخت ترین لحظات در کنار این ایل قرار داشتند. مهدی خان خلابری (تنکابنی) دربسیاری از صحنه ها به فریاد آقامحمدخان و کسان او رسیده و از همین رو قدرت او رو به فزونی نهاد. خلابران یکی از قدیمی ترین طوایف مهاجر تنکابن می باشند و مرکز این خاندان روستای اُشتُوج می باشد، در زمان خلابران شهر خرم آباد مرکز تنکابن بود. به گفته رابینو، خاندان خلعتبری (خلابران) از نسل احمد شمید حلبی می باشند که در زمان خلافت علی، حامل خلعت برای یکی از حکام محلی بود و پسران او ناصر و یاسر پس از به قدرت رسیدن امویان، به رستمدار در مازندران آمدند. ناصر در منطقه نور (یال رود) و یاسر در منطقه گلیجان تنکابن (گرجیان)، ساکن شد.
معاون دریاسالار ناتسوه کوندو (به ژاپنی:近藤 奈津枝، کوندو ناتسوه، زادهٔ ۱۳ ژانویهٔ ۱۹۶۶) یک افسر نیروی دریایی ژاپنی است. زندگی نامه. کوندو در ۱۳ ژانویه ۱۹۶۶ به دنیا آمد و در سال ۱۹۸۹ پس از فارغ التحصیلی از دانشگاه یاماگوچی به نیروی دفاع شخصی دریایی ژاپن (JMSDF) پیوست. در آوریل ۲۰۱۱، او رئیس اداره انبارداری کشتی ها در نیروی دریانوردی دفاع ازخود ژاپن شد. در اوت ۲۰۱۲، او رئیس بخش پرداخت در دفتر کارکنان دریایی (MSO) شد و سپس در آوریل سال بعد معاون رئیس مالی در MSO شد. پس از آن از دسامبر ۲۰۱۳ کوندو به عنوان مدیر حساب رسی در ساسه بو، ناگاساکی خدمت کرد. او همچنین از سپتامبر ۲۰۱۵ مدیر امور رفاهی در MSO بود. در دسامبر ۲۰۱۶، او به درجه دریابانی ارتقا یافت و به عنوان مدیر کل تدارکات در بخش دفتر ریاست ستاد مشترک نیروهای دفاع شخصی ژاپن مشغول به خدمت شد. کوندو با این انتصاب، اولین دریاسالار زن در این بخش از ارتش ژاپن محسوب می شد. در دسامبر ۲۰۲۳ او به درجه معاون دریاسالار ارتقا یافت و به عنوان فرمانده ناحیه اومیناتو منصوب شد و اولین معاون زن دریاسالار در بخش خود نیز لقب گرفت. حرفه. او که در شهر ایواکونی، استان یاماگوچی به دنیا آ
مده بود در مارس ۱۹۸۸ از دانشگاه یاماگوچی فارغ التحصیل شد و معلم موقت یک دبیرستان به عنوان مدرس زبان ژاپنی شد. پس از دیدن یک آگهی که در آن اعلام شده بود که پرسنل نیروهای دفاع شخصی را در تالار شهر جذب می کنند، تصمیم گرفت افسر نیروهای دفاع شخصی شود و در مارس ۱۹۸۹ به نیروی دریانوردی ژاپن پیوست.وی در مورد احساسات خود در هنگام عضویت در نیروهای دفاع شخصی گفت: اگرچه او می خواست که در کشتی کار کند، اما در آن زمان هیچ محیط مناسبی برای کار زنان در کشتی وجود نداشت، به همین دلیل به کار حسابداری و عرضه در بخش اداری نیروی دریایی پرداخت. در دسامبر ۲۰۱۶ ، او اولین زن در تاریخ نیروی دفاع شخصی دریایی ژاپن بدون احتساب افسران پزشکی، شد که به درجه دستیار دریاسالار که معادل سرلشکر بود، می رسید.علاوه بر این، او اولین زنی بود که سمت رئیس ستاد نیروی دفاع شخصی دریایی (رئیس ستاد بازرسی منطقه ای اومیناتو) را بر عهده گرفت و به عنوان مدیر آموزش سطح چهارم نیروی دریایی دفاع شخصی خدمت کرد. ترفیع کندو به مقام دریاسالاری نیز برای اولین بار بود که برای یک زن در نیروی دریایی ژاپن اتفاق می افتاد.
نینت لینا رون پریرا (۲۳ سپتامبر ۱۹۵۹–۵ مارس ۲۰۱۱) یک رهبر سیاسی ونزوئلا بود. او بنیانگذار و رئیس حزب اتحاد مردمی ونزوئلا بود. حزب او یکی از احزاب حامی هوگو چاوز بود. رون یکی از حلقه های بولیواری ها را اداره می کرد. او در سال ۲۰۱۱ در سن ۵۱ سالگی بر اثر حمله قلبی درگذشت و در گورستان جنوبی پلازا آندرس الوی بلانکو به خاک سپرده شد. چاوز او را به عنوان «یک سرباز واقعی مردم» و «یک انقلابی کامل» تحسین می کرد. اوایل زندگی. لینا رون در ۲۳ سپتامبر ۱۹۵۹ در آناکو، در ایالت آنزواتگی به دنیا آمد. او چهارمین فرزند «مانوئل رون چیراکه» یکی از رهبران سیاسی بود، محسوب می شد. او و شش برادر و هشت پسر عمویش توسط مادرش پس از آنکه پدرش مانوئل محکوم به قتل شد و به زندان رفت، بزرگ شدند. او تا ترم هشتم در دانشگاه مرکزی ونزوئلا در رشته پزشکی تحصیل کرد و سپس ترک تحصیل کرد. سیاست. او در سن ۲۷ سالگی به کاراکاس مهاجرت مکان کرد و قبل از تبدیل شدن به یک رهبر دانشجویی چپ گرا در "Comité de Luchas Populares (CLP)" در یک مرکز خرید کار می کرد. او در آنجا در دفاع از حقوق دانش آموزان، دستفروش های خیابانی و بی خانمان ها تظاهرات کرد. او موهای خود را بل
وند پلاتینیوم رنگ می کرد و نقش مهمی به عنوان یک فعال دانشجویی داشت. رویکرد سیاسی. رون معتقد بود که او به نیابت از بی بضاعت ها خواهد جنگید تا قربانیان ابدی "الیگارشی و امپریالیسم در ونزوئلا" نشوند. او در سال ۲۰۰۲ زمانی که در تظاهرات مقابل سفارت آمریکا در جریان کودتا علیه هوگو چاوز شرکت می کرد، به شهرت رسید. رون در رویکرد سیاسی رادیکالی خود بسیار تهاجمی و بی ثبات بود، تا جایی که حتی چاوز او را "غیرقابل کنترل" می خواند و او را "قسمت زشت یک انقلاب" می نامید. او همچنین رهبر یکی از حلقه های بولیواری به نام "La Piedrita" بود، حلقه تحت رهبری او یک حلقه کاملا مسلح محسوب می شد. در سال ۲۰۰۸، او و همراهانش به کاخ اسقف اعظم در کاراکاس حمله کردند و مردمی را که در آنجا بودند را با خشونت بیرون کردند و قاطعانه خواستار حمایت کلیسای کاتولیک از آرمان های انقلابی خود شدند. در سال ۲۰۰۹، رون رهبری یک حمله مسلحانه به گلوبویژن را بر عهده داشت، جایی که او و مهاجمان گاز اشک آور را به مقر این سازمان خبری پرتاب کردند که باعث زخمی شدن چندین نفر در داخل شد ساختمان شد و امنیت آن ساختمان را با سلاح های گرم خود تهدید کردند. او سپس به مدت سه م
اه، پس از حمله سال ۲۰۰۹ به زندان رفت و ظاهراً به دلیل اعمال خشونت علیه یک شهروند ایالات متحده به عنوان مظنونان تروریستی شناخته شد. مرگ. در ۵ مارس ۲۰۱۱، آندرس ایزارا، رئیس وقت وزارت ارتباطات و اطلاعات اعلام کرد که لینا رون به دلیل "بیماری انسدادی عروق کرونر طولانی مدت" درگذشت. مقامات سردخانه بلو مونته در کاراکاس نیز تأیید کردند که لینا بر اثر مصرف بیش از حد دارو یا مسمومیت نمرده است زیرا هیچ علائمی در هیچ یک از اعضای بدن وی مشاهده نشده است. پس از مرگ او، رئیس جمهور چاوز اظهار داشت که:
رومالی پریهان (; – ) بازیگر، مجری، مدل، ستون نویس، نقاشی، خوانندگی اهل ترکیه بود.
یلدا رینود (؛ زادهٔ ) بازیگر، و بازیگر سینما اهل اتریش و ترکیه است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "لبه بهشت"، "داستانهای استانبول" اشاره کرد.
یشیم سالکین (؛ زادهٔ ) خواننده، بازیگر اهل ترکیه است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "راهزنی" اشاره کرد.
کلودین والت (۲۰ اوت ۱۹۳۲) یک شمشیرباز بلژیکی است. او در مسابقات بخش فلوره انفرادی زنان در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۶۰ شرکت کرد.
مزین سنار (; – ) خواننده-ترانه پرداز اهل ترکیه بود. وی بین سال های ۱۹۳۳ تا ۲۰۰۶ میلادی فعالیت می کرد.
الیزا اولجویان معروف به زهرا بیلیر (؛ – ) خواننده ارمنی تبار اهل امپراتوری عثمانی بود. وی از سال میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. ادیث پیاف ترکیه زندگی نامه. وی با نام اصلی در ۲۶ مارس ۱۹۱۳ در آراپگیر به دنیا آمد و از فارغ التحصیل شد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون شده است. وی در ۲۸ ژوئن ۲۰۰۷ در سن ۹۴ سالگی در استانبول درگذشت و در گورستان زنجیرلی کویو به خاک سپرده شد.
ییوونه سانسون (; – ) بازیگر اهل یونان بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "آ.آ.آ. ماساژدهنده حرفه ای، زیبا، آماده ارائه خدمات…"، "سه تفنگدار"، "شنل"، "دنباله رو"، "عقاب سیاه"، "کوتاه ترین روز"، "همسر زیبای میلر"، "بزرگ ترین شیادان عالم"، "چیچو و فرانکو در سال اختلاف نظر، و "فرشته سپید" اشاره کرد.
زارما (؛ زادهٔ ۱۹۸۳) خواننده، آهنگساز، مدل (شخص)، ترانه پرداز، تهیه کننده موسیقی، و بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا است.
ماکی نیشی یاما (؛ زاده ) مدل و بازیگر ژاپنی است. وی از سال ۲۰۰۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. او در لایو اکشن ویژه "رانما ۱/۲" نقش نابیکی تندو را بازی کرد که در دسامبر ۲۰۱۱ روی آنتن رفت.
سیندی نگامبا (زاده ۱۹۹۸) یک بوکسور بریتانیایی-کامرونی است که برای تیم پناهندگان در بازی های اروپایی ۲۰۲۳ شرکت کرد. زندگی شخصی. نگامبا در کامرون به دنیا آمد. او در سن ۱۱ سالگی به بریتانیا مهاجرت کرد. او جرم شناسی را در دانشگاه بولتون خواند. در سن ۱۷ یا ۲۰ سالگی نگامبا و برادرش هنگام حضور در یک دفتر مهاجرت در بولتون بازداشت شدند و به یک بازداشتگاه در لندن منتقل شدند. هر دوی آنها روز بعد آزاد شدند. به گفته خود او، نگامبا قصد بازگشت به کامرون را ندارد، زیرا در کامرون همجنس گرایی غیرقانونی است. حرفه. نگامبا با جی بی بوکس کار خود را شروع کرد، اگرچه او نمی تواند برای تیم ملی بریتانیا رقابت کند زیرا پاسپورت بریتانیایی ندارد اما همچنان به فعالیت خود در رشته بوکس ادامه می دهد. او برنده مسابقات قهرمانی آماتورهای ملی بریتانیا در سه رده وزنی مختلف شده است و اولین زنی است که پس از ناتاشا جوناس به این شاهکار دست یافته است. در سال ۲۰۲۳، نگامبا برنده یک رویداد بوکس در مجارستان شد، و در وزن زیر ۷۵ کیلوگرم برای تیم پناهندگان در بازی های اروپایی ۲۰۲۳ شرکت کرد. او برای تیم پناهندگان المپیک در مسابقات جهانی انتخابی بوکس المپیک ۲۰۲
۴ شرکت کرد.
ایمِج متریکس یک شرکت انیمیشن سازی سه بعدی چهره و ارائه دهنده نرم افزار و خدمات مرتبط با آن است که دفتر مرکزی آن در ال سگوندو، کالیفرنیا قرار دارد. فناوری ایمِج متریکس، در بیش از ۴۰ بازی ویدئویی، فیلم و آگهی تبلیغاتی در سراسر جهان استفاده شده است.
زلیخه الشهابی (۱۹۰۱–۱۹۹۲)، فعال حقوق زنان فلسطینی بود. او یکی از اعضای مؤسس سازمان پیشگام «انجمن زنان عرب فلسطین» در سال ۱۹۲۹ بود و به عنوان اولین خزانه دار آن خدمت کرد. پیشگامان جنبش زنان فلسطین عموماً از اقلیت زنان طبقه متوسط مدرنیست بی حجاب با تحصیلات غربی بودند که از رهایی زنان برای کمک به موفقیت فلسطین آزاد آینده دفاع می کردند. او تعدادی تظاهرات به نفع استقلال فلسطین ترتیب داد و در آن شرکت کرد. او همچنین در کارهای بشردوستانه به نفع فلسطینی ها مشارکت داشت. وی همچنین یکی از بنیانگذاران سازمان آزادیبخش فلسطین در سال ۱۹۶۴ بود.
پوستر تحت تعقیب پوستری است که برای اطلاع عموم از شخصی که مقامات می خواهند او را دستگیر کنند توزیع می شود. این پوسترها عموماً شامل تصویری از شخص هستند، یا عکسی از صورت یا تصویر چهره نگاری وی که توسط پلیس تهیه شده است.
بابک رضازاده پزشک عمومی و نماینده مردم حوزه انتخابیه مشکین شهر در دوره دوازدهم مجلس شورای اسلامی است. وی با کسب ١٧هزار رأی برگزیده شد.
النی پاتسیئو (به ) (۵ سپتامبر ۱۹۷۱) جودوکار سابق یونانی و دارنده مدال طلای مسابقات جودوی بالکان و قهرمان جودوی یونان است. در سال ۲۰۰۴، چند روز قبل از بازی های المپیک تابستانی ۲۰۰۴، او به جای النی یوانو که دچار مصدومیت شدید شده بود، به این مسابقات فراخوانده شد. او در کلاس سنگین وزن شرکت کرد، اما در راند اول توسط اوا بیسنی فرانسوی حذف شد. او در سال ۲۰۰۷ در مسابقات جودو قهرمانی بالکان که در نئا یونیا یونان برگزار شد در دسته ۷۸ کیلوگرم مدال طلا را کسب کرد. در سال ۲۰۱۳، فدراسیون جودو یونان اعلام کرد که پاتسیئو پس از الکسیا کورتلسی دومین جودوکار زن برجسته یونانی است، که در مجموع ۱۹ مدال (۶ مدال طلا، ۱۰ مدال نقره و ۳ مدال برنز) در مسابقات قهرمانی جودو یونان کسب کرده است. او همچنین دارای یک مدال نقره در یک تورنمنت بین المللی و یک طلا و یک نقره در مسابقات قهرمانی نوجوانان دختران یونان کسب کرده است.
زهرا خدادادی (زاده ۱۲ فروردین ۱۳۶۵، ملکان) نمایندهٔ دورهٔ دوازدهم مجلس شورای اسلامی از حوزهٔ انتخابیهٔ ملکان در استان آذربایجان شرقی است که با کسب ۱۳۶۱۳ رأی به مجلس شورای اسلامی راه پیدا کرد. وی که فرزند سلمان خدادادی نماینده دوره های پنجم، ششم، هفتم، هشتم و دهم مجلس شورای اسلامی است پیش تر مدیر بودجه شرکت نفت و گاز پارس بود که در پرونده زهرا نویدپور به دو سال انفصال از خدمت و ۹۹ ضربه شلاق محکوم گردید.
این جدول زمانی مربوط به زنان در دانمارک است که به رویدادهای مهم در تاریخ زنان دانمارک اشاره می کند.
هامونهٔ هلاس () یک دشت بزرگ و تقریباً دایره ای در نیمکره جنوبی مریخ است که در داخل یک حوضه برخوردی عظیم به نام هلاس قرار دارد. این دشت با قطر تقریباً ۲۳۰۰ کیلومتر، بزرگ ترین ساختار با منشأ برخوردی شناخته شده در این سیاره است. هامونه هلاس یک مشخصه مهم بر روی سیاره بهرام (مریخ) است که به عنوان یکی از بزرگ ترین دهانه های برخوردی در منظومه شمسی شناخته می شود. هامونه هلاس در نیمکره جنوبی مریخ واقع شده است و به عنوان بزرگ ترین عارضه برخوردی این سیاره شناخته می شود. قطری حدود ۲۲۵۰ کیلومتر (۱۴۰۰ مایل) دارد و به عمقی می رسد که نشان دهنده پایین ترین ارتفاع در مریخ است. تشکیل. تصور می شود این حوضه برخوردی عظیم به وسیله برخورد با یک سیارک بزرگ در اوایل تاریخ مریخ، حدود ۴ میلیارد سال پیش، ایجاد شده باشد. این برخورد منجر به شکل گیری این حوضه عمیق شد و آن را به یکی از برجسته ترین ویژگی های مریخ تبدیل کرد. ویژگی ها. این حوضه دارای ویژگی های منحصر به فردی از جمله زمین های نواری است که در ناحیه شمال غربی آن دیده می شود. این زمین نواری از نوارهای صافی از مواد تشکیل شده است که توسط پشته ها یا فرورفتگی ها از هم جدا شده اند و احتم
الاً نشان دهنده فرآیندهای زمین شناسی گذشته مانند فعالیت های یخبندان یا تغییرشکل رسوبات در زیر صفحات یخی است. ارتفاع لبه های این حوضه تا ۹ کیلومتر از کف آن بالاتر است. عمیق ترین نقطه این دشت ۸٫۱۸ کیلومتر پایین تر از سطح مرجع مریخ (معادل سطح دریا در زمین) قرار دارد. اهمیت زمین شناسی. هامونه هلاس در طول زمان تحت فرآیندهای زمین شناسی مختلفی، مانند رسوب گذاری توسط یخچال های طبیعی و نهرها، فعالیت های آتشفشانی که منجر به ایجاد لایه های گدازه شد، و فرسایش بادی قرار گرفته است. با وجود این فرایندها، همچنان یکی از بهترین حوضه های برخوردی بزرگ حفظ شده در مریخ است. امکان وجود آب. با توجه به عمق و شرایط خاص آن، هامونه هلاس به طور بالقوه می تواند از وجود آب پایدار در کم ارتفاع ترین نقاط خود پشتیبانی کند. فشار اتمسفر در این مناطق تقریباً دو برابر بیشتر از ارتفاعات مجاور در مریخ است و شرایطی را ایجاد می کند که آب می تواند روی سطح پایدار بماند. تصور می شود که در گذشته، آب به صورت مایع در این دشت وجود داشته است. مطالعه این دشت می تواند اطلاعات ارزشمندی دربارهٔ تاریخچه برخوردهای سیاره ای و تکامل مریخ در اختیار دانشمندان قرار دهد
. وجود یخ و احتمال وجود آب مایع در گذشته، هامونهٔ هلاس را به یکی از مکان های مورد علاقه دانشمندان در جستجوی حیات در مریخ تبدیل کرده است. کاوشگرهای متعددی در حال حاضر در حال مطالعه این دشت هستند و به دنبال شواهدی از حیات میکروسکوپی می باشند.
شیشهٔ ایمنی شیشه ای با ویژگی های ایمنی است که احتمال شکستن آن را کاهش می دهد یا در هنگام شکستن، خطر کمتری ایجاد می کند. انواع متداول این شیشه ها شامل شیشه های مستحکم شده (سکوریت)، شیشهٔ چندلایه (لمینت) و شیشهٔ مشبک (شیشهٔ سیمی) هستند. شیشهٔ مستحکم شده در سال ۱۸۷۴ توسط "فرانسوا بارتلمی آلفرد رویر د لا باستی" اختراع شد. شیشهٔ مشبک در سال ۱۸۹۲ توسط "فرانک شومان" اختراع شد. شیشه های چندلایه در سال ۱۹۰۳ توسط شیمیدان فرانسوی "ادوارد بندیکتوس" (۱۸۷۸–۱۹۳۰) اختراع شد. این سه نوع شیشه را می توان با هم ترکیب کرد و شیشه ای را فراهم کرد که در عین حال مستحکم شده، لمینیت شده و دارای شبکه ای از سیم است. البته ترکیب یک شبکهٔ سیمی با سایر تکنیک ها غیرمعمول است. در بسیاری از کشورهای توسعه یافته، به کارگیری شیشه های ایمنی، بخشی از مقررات ساختمانی است که باعث ایمن تر شدن ساخت وسازها می شود. شیشهٔ سکوریت. شیشهٔ سکوریت به وسیلهٔ عملیات حرارتی یا شیمیایی کنترل شده برای افزایش استحکام آن پردازش می شود. طراحی این شیشه ها به گونه ای است که باعث می شود ورق شیشه در هنگام شکستن، به جای تبدیل به قطعات متنوع، بی نظم و ناهموار به قطعات کوچک
با اندازه و شکل مشابه با خطرات و آسیب احتمالی کمتر تبدیل شود. شیشهٔ سکوریت به دلیل ایمنی و استحکام خود در کاربردهای مختلف از جمله پنجره های خودروهای سواری، کابین های دوش، درها و میزهای شیشه ای، سینی های یخچال، به عنوان جزئی از شیشه های ضد گلوله، برای ماسک های غواصی، انواع بشقاب و ظروف پخت و پز و … استفاده می شود. شیشهٔ لمینت. شیشه های لمینت از لایه هایی از شیشه و پلاستیک تشکیل شده اند که به وسیلهٔ یک لایه میانی در کنار هم قرار گرفته اند. هنگامی که شیشهٔ لمینت شکسته شود، توسط یک لایهٔ میانی، معمولاً از جنس پلی وینیل بوتیرال (PVB) در جای خود نگه داشته و کمتر پراکنده می شود. این ویژگی مانع از شکستن شیشه به قطعات بزرگ و تیز می شود. هنگامی که ضربهٔ وارد شده برای سوراخ کردن و متلاشی کردن کامل شیشه کافی نباشد، یک الگوی ترک خوردگی مشابه «تار عنکبوت» (ترک های شعاعی و متحدالمرکز) ایجاد می شود. شیشهٔ لمینت معمولاً در شرایطی استفاده می شود که احتمال برخورد انسان به شیشه یا سقوط شیشه وجود داشته باشد. شیشه های نورگیر سقف و شیشه های جلوی خودرو معمولاً از شیشه های چندلایه هستند. در مناطق جغرافیایی که نیاز به ساخت وساز مقاوم
در برابر طوفان دارند، شیشه های چندلایه اغلب در نمای بیرونی فروشگاه ها، دیوارهای پرده ای و پنجره ها استفاده می شود. لایهٔ میانی پلی وینیل بوتیرال همچنین به دلیل اثر میرایی، رتبه بندی عایق صدای بسیار بالاتری به شیشه می دهد و همچنین بیشتر تابش فرابنفش ورودی را مسدود می کند. شیشهٔ مشبک. شیشهٔ مشبک سیمی، دارای یک شبکه یا مِش از سیم فلزی نازکی است که درون شیشه تعبیه شده است. شیشهٔ سیمی در ایالات متحده به دلیل توانایی های خود در برابر آتش استفاده می شود و برای مقاومت در برابر گرما از درجهٔ حفاظتی خوبی برخوردار است. به همین دلیل است که شیشه های سیمی به طور انحصاری در آسانسورهای خدماتی برای جلوگیری از ورود آتش به شفت استفاده می شود و همچنین به همین دلیل است که معمولاً در مکان های سازمانی با حفاظت بالا مورد استفاده هستند. سیم های به کار رفته در این شیشه ها مانع از افتادن شیشه از قاب می شوند و این شیشه ها نسبت به شیشه های لمینت بسیار مقاوم تر در برابر حرارت هستند. شیشه های سیمی، آن گونه که به نظر می رسد، در برابر ضربه ها مستحکم نیستند و به دلیل نفوذ سیم به ساختار شیشه، ضعیف تر از شیشه های بدون سیم هستند. بی نظمی ناشی از
ورود سیم به ساختار این نوع شیشه، شکنندگی آن را افزایش می دهد. این ویژگی، منجر به کاهش استفاده از آن در برخی ساختمان ها، به ویژه در مدارس شده است. در سال های اخیر، مواد جدیدی در دسترس قرار گرفته اند که هم میزان مقاومت در برابر آتش سوزی و هم رتبه بندی ایمنی بالایی دارند؛ بنابراین تداوم استفاده از شیشه های سیمی در سراسر جهان مورد بحث است. قانون بین المللی ساختمان ایالات متحده در سال ۲۰۰۶ استفاده از شیشه های سیمی را ممنوع کرد. قوانین ساختمانی کانادا هنوز استفاده از شیشهٔ سیمی را مجاز می داند، اما این قوانین در حال بازنگری هستند و انتظار می رود استفاده از شیشه های سیمی قدیمی در کانادا نیز بسیار محدود شود.
ناتالی یوهانا می(۱۰ ژانویه ۱۹۰۰–۲۹ ژوئیه ۱۹۷۵) نقاش و گرافیست استونیایی بود. ناتالی می که در جزیره هیوما در استونی به دنیا آمد، یکی از سه دختر یک ناخدای کشتی بود. دو خواهر دیگر او نیز هنرمند بودند و ناتالی و خواهر بزرگترش «لیدیا می» در دوره "عینیت نو" در هنر استونیایی در دهه ۱۹۲۰ به شهرت بسیاری دست یافتند. می همچنین به عنوان طراح لباس نیز فعالیت می کرد و همزمان در مؤسسه هنر تالین نیز تدریس می کرد. می در گورستان راهومه در تالین به خاک سپرده شده است. زندگی نامه. ناتالی می در خانواده ملوان جوهان می که پنج فرزند داشت در لیپاجا، لتونی متولد شد، جایی که پدرش در ساخت یک بندر نظامی همکاری می کرد. در سال ۱۹۱۲، خانواده او به تالین مهاجرت کردند و در سال ۱۹۱۷ ناتالی از دبیرستان دخترانه تالین فارغ التحصیل شد. در بین سال های ۱۹۱۷ تا ۱۹۱۸، او با خانواده اش در پتروگراد زندگی می کرد و در یکی از سمینارهای مدرسه با موضوع "ترویج هنر در جامعه سن پیترزبورگ" شرکت کرد. او تحصیلات هنری خود را قبلاً در تالین زیر نظر نیکولای تریگ گذرانده بود. او در سال ۱۹۱۹ برای اولین بار در یک نمایشگاه شرکت کرد آن نمایشگاه بهاره انجمن هنر پالاس در تار
تو بود. در سال ۱۹۲۱ ناتالی وارد دوره آموزشی معلمان طراح در مدرسه هنر پالاس انجمن هنر شد و در سال ۱۹۲۴ به عنوان یکی از تنها زنان فارغ التحصیل شده از مدرسه هنر پالاس به همراه ادوارد وایرالت، فردی سان و کونو ویبر فارغ التحصیل شد. در سالهای ۱۹۲۴، او به عنوان معلم طراحی در مدرسه ای با نام "Võru" کار کرد، در سال ۱۹۲۹، یک هنرمند جوان به نام "Ants Lauter" را که با آبرنگ کار می کرد دعوت کرد تا در استونی کار با او همکاری کند. در بین سالهای ۱۹۲۵ تا ۱۹۴۰، او به عنوان معلم هنر در یک دبیرستان دخترانه تجاری در تالین کار کرد. در بین سال های ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۵ و ۱۹۴۴ تا ۱۹۵۶، او طراح صحنه و لباس تئاتر استونی نیز بود. بین سال های ۱۹۳۰ تا ۱۹۳۵ رئیس بخش انتخاب لباس، و بین سال های ۱۹۴۴ تا ۱۹۶۴ او مدرس مُد در گزینش لباس های صحنه در مؤسسه هنری دولتی اتحاد جماهیر شوروی استونی بود. بین سال های ۱۹۴۴ تا ۱۹۴۶ و ۱۹۵۰ تا ۱۹۶۴ او رئیس بخش نساجی بود. از سال ۱۹۴۵، او هنرمند شایسته SSR استونی شد. او همچنین از سال ۱۹۵۸ عضو اتحادیه هنرمندان و از سال ۱۹۶۸ عضو انجمن تئاتر SSR استونی شد. کارها. از قبل در مدرسه، ناتالی می شروع به شرکت در نمایشگاه های هنر
های تجسمی و هنرهای کاربردی هم در استونی و هم در خارج از کشور کرد. عمدتاً با آبرنگ کار می کرد اما گاهی اوقات نیز با مدادطراحی می کرد. او اولین هنرمند تئاتر استونیایی بود که هنرش به طراحی صحنه و لباس اختصاص داشت. او نگرش جدیدی را به صحنه نگاری آن زمان آورد و لباس را به عنوان یک جزء اساسی در تئاتر معرفی کرد. او شروع به ساختن لباس های جدید و اختصاصی برای هر نمایش تئاتر کرد. به عنوان یک نقشه کش قوی و یک نقاش آبرنگ خوب، طرح های لباس او ارزش هنری مستقلی داشتند. ناتالی در سال ۱۹۳۷، لباسی برای نمایشنامه های نوشته شده توسط الکساندر توراند طراحی کرد. از سال ۱۹۳۶ او همچنین طراحی صحنه مولیر در تئاتر درام استونی را بر عهده داشت و از سال ۱۹۴۹ دکوراتور اصلی آن صحنه شد. او طرح های صحنه و لباس را برای تئاتر استونی و همچنین تئاتر درام تالین و تئاتر کمدی موزیکال لنینگراد خلق می کرد. می از سال ۱۹۲۰ عمدتاً به طراحی گرافیک کتاب ها مشغول بود. و تا سال ۱۹۳۰ او بسیاری از کتاب ها و داستان های کودکانه را تصویرگری کرد. او برای مدتی برای مجله "Pikker" کاریکاتور می کشید و در آنجا از نام مستعار "Ants Kuunar" استفاده می کرد. در آغاز دهه ۱۹۹۰
، او نقاشی های اکسپرسیونیسمی و مدرنیستی را با ترکیب و استفاده از پرتره های اشخاص و با بهره گیری از تکنیک کلاژ خلق می کرد. ناتالی می همچنین به عنوان یک هنرمند سینما در سال ۱۹۶۴، در تالین فیلم کار کرده است.
ایوان ایوانوویچ زاروبین (؛ ۲۷ سپتامبر ۱۸۸۷ – ۳ فوریه ۱۹۶۴) متخصص زبان های ایرانی، به ویژه زبان های پامیری در اتحاد جماهیر شوروی بود. زندگی. زاروبین در سال ۱۸۸۷ زاده شد. او ده ها کتاب در مورد زبان های ایرانی نوشت و در اتحاد جماهیر شوروی به عنوان مرجع اصلی زبان های پامیری که در ولایت خودمختار بدخشان کوهستانی در جمهوری شوروی سوسیالیستی تاجیکستان صحبت می شد، شناخته می شد. او تا سال ۱۹۴۹ استاد دانشگاه دولتی سن پترزبورگ بود و همچنین مدیر بخش خاورمیانه و آسیای مرکزی در کونستکامرا در سنت پترزبورگ بود. در تابستان سال ۱۹۱۴، زاروبین به همراه رابرت گوتیو، ایران شناس فرانسوی، به پامیر سفر کرد و تحقیقات زبان شناسی و قوم نگاری انجام داد. در طول دهه های آینده، زاروبین به انجام مطالعات زبان شناسی، فولکلور و مردم شناسی در پامیر و سایر نقاط آسیای مرکزی ادامه داد. یکی از بزرگ ترین دستاوردهای او اعزام اکتشافی قوم شناسی آسیای مرکزی در سال های ۱۹۲۶ تا ۱۹۳۰ به نمایندگی از آکادمی علوم بود. بخش بزرگی از مجموعه پامیر در بخش خاورمیانه و آسیای مرکزی کونستکامرا در حین کار زاروبین در پامیر در سال ۱۹۱۴ به دست آمد. زاروبین معمولاً آثار خود ر
ا با نام ای.ای. زاروبین منتشر می کرد. زاروبین در سال ۱۹۶۴ درگذشت.
انجمن جغرافیای نروژ () یک انجمن علمی نروژی است که در سال ۱۸۸۹ تاسیس شد. از جمله بنیانگذاران این انجمن، هانس هنریک رویش، زمین شناس بود که از سال ۱۸۹۸ تا ۱۹۰۳ و مجدداً از سال ۱۹۰۷ تا ۱۹۰۹، ریاست این انجمن را بر عهده داشت. وی همچنین، از اعضا افتخاری آن هم محسوب می گردید.
آدولف لینستروم (; – ) آشپز، و گردشگر اهل نروژ بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان سنت اولاف شده است.
کلوروکاردیوم () یا گرین هارت (قلب سبز) یک سرده از خانواده برگ بوئیان است و تنها شامل ۳ گونه است که بومی مناطق شمالی آمریکای جنوبی می باشد. این گونه ها به شدت توسط صنایع چوب بری استفاده می شوند و همین موضوع در اغلب مواقع، باعث کمبود و قلت ناچیز درختان بالغ و تنومند می شود. الوار آنها ارزش تجاری زیادی دارد و بسیار مورد تقاضا است.
ماریا مورِونا ()، ماری دریایی یا «مرگ کوشچی بی مرگ»، یک افسانه اسلاوی شرقی مشهور است که در کتاب «افسانه های عامیانه روسی» اثر الکساندر آفاناسیف جمع آوری شده است. شهرت این داستان تا حدی به دلیل قرارگیری آن در بین هفت افسانه ای است که ایوان بیلیبین بین سال های ۱۸۹۹ تا ۱۹۰۲ تصویرسازی کرده است. این داستان در مورد نبرد بین ایوان تزارویچ، یک قهرمان جوان، و کوشچی بی مرگ، یک جادوگر شرور و سخت جان است. مارِیا مورِونا یک زن جنگجو یا بوگاتیر است که نمونه های متعددی از آن در مجموعه افسانه های آفاناسیف یافت می شود. علاوه بر قهرمانان داستان، ایوان تزارویچ و مارِیا مورِونا، شخصیت های دیگری نیز در این داستان حضور دارند، از جمله کوشچی، دشمن قسم خورده آنها، و بابا یاگا، جادوگر، که نقش کمتری در داستان دارد. در دهه ۱۹۲۰، این داستان به همراه سه افسانه روسی دیگر، در یک دست نوشته مصور توسط بوریس زووریکین تصویرسازی شد. داستان. شاهزاده ایوان (ایوان تزارویچ) سه خواهر دارد. پس از مرگ پدر و مادرشان، و طبق وصیت آنها، با موافقت ایوان، خواهرانش به ترتیب با یک شاهین، یک عقاب و یک کلاغ، یا بهتر بگوییم سه شوالیه که به شکل این پرندگان هستند، ا