Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
به عنوان دستیار آزمایشگاهی در دفتر زمین شناسی دانشگاه وارسا کار کرد. از ۱ آوریل ۱۹۰۹ تا ۲۹ سپتامبر ۱۹۱۳، او در مؤسسه پولی تکنونیک دون در نوچرکاسک به عنوان استاد زمین شناسی و پالئونتولوژی و رئیس بخش معدن عمل کرد. در سال ۱۹۱۳، او باقی مانده های خزنده های انقراض از منطقه رودخانه دان را در موزه بریتانیا بررسی کرد. در حالی که در لندن بود، او امضا خود را روی مبل لیڈی اسمیت ووودوارد (زن آرتور اسمیت وودوارد) گذاشت. پروواسلاڤلوف یکی از گونه ها را، الاسموسوروس آمالیتسکی، بر اساس نمونه ای که حاوی فقرات، کمربندهای استخوان و استخوان استخوان است، نامید. با این حال، پرووشوف و همکارانش ای. آمالیتسکی را یک الاسموساریدها نامحدد می دانند. از سال ۱۹۱۵، پروواسلافلوف در دانشگاه سنت پترزبورگ (در آن زمان دانشگاه لینینگراد) کار کرده بود. پس از مرگ امالیتسکی، پروواسلافلوف گونه های جدیدی از فاونا فقرات فسیل دیرین پرمیا را از رودخانه دیوا شمالی منطقه آرخانگلسک روسیه شمالی اروپا توصیف کرد. در سال ۱۹۲۷ او اولین توصیف رسمی "انسترانسویا" را منتشر کرد، یک جنس از بین رفته از تراپسیدهای بزرگ گوشتخور. او در یک مقالهٔ خود چندین گونه اضافی را نام
گذاری کرد و مورفولوژی دو اسکلت شناخته شدهٔ من. الکساندری را به طور دقیق بررسی کرد. از میان تمام گونه های نامگذاری شده، من. لاتیفرون تنها گونه ای بود که به طور واضح در این گونه شناخته شده است، که بر اساس جمجمه هایی که در آرکانگلسک اوبلاست کشف شده و همچنین یک اسکلت بسیار نامکمل از روستای زافرازیه در ولادیمیر اوبلاست است. اگرچه کار پاول پراووسلاولف اهمیت قابل توجهی داشت، اما برای گسترش درک زیست شناسی این حیوانات بررسی مجدد آناتومی اسکلت لازم است. او اولین کسی بود که رسوبات آتلی را که در بخش های پایینی رودخانه ولگا و در محل تلاقی ولگا-اورال شناسایی کرده بود، توصیف کرد. این رسوبات مربوط به یک مرحله پسروی در تاریخ اواخر پلیستوسن دریای خزر است که به عنوان پسروی آتلی شناخته می شود. پاول پراووسلالف در ۱۲ اکتبر ۱۹۴۱ در لنینگراد درگذشت. حافظه. در سال ۱۹۴۸، فدوروف یک نرم تن منقرض شده خزر را دیداکنا "پراووسلاوی" به نام پاول پراووسلالف نامید. در سال ۱۹۵۲، ویوچکوف یک جنس منقرض شده از گورگونوپسیان تراپسیدها "به نام پراوسلاولویا را" به نام او نامگذاری کرد.
بسته یا ساشه، کیسه یا کیسه کوچکی است که از کاغذ، فویل، فیلم پلاستیکی یا نوع دیگری از مواد بسته بندی ساخته شده و اغلب برای نگهداری مقادیر یکبار مصرف مواد غذایی یا کالاهای مصرفی مانند سس کچاپ یا شامپو استفاده می شود. بسته ها معمولاً با ایجاد یک شکاف یا پارگی کوچک در بخشی از بسته و سپس فشردن محتویات آن باز می شوند. موارد استفاده. چاشنی هایی که در بسته ها توزیع می شوند شامل کچاپ، خردل، مایونز، خامه سالاد، سس HP، سس رلیش، سس تارتار، سرکه و سس سویا هستند. این چاشنی ها روشی ساده و کم هزینه برای توزیع مقادیر کم چاشنی با غذاهای بسته بندی شده آماده مانند هات داگ، سیب زمینی سرخ کرده یا همبرگر ارائه می دهند و در رستوران های فست فود رایج هستند. این بسته ها آلودگی و کثیفی کمتری نسبت به چاشنی های موجود در فنجان های یکبار مصرف کوچک یا ظروف دیگر ایجاد می کنند، به خصوص اگر غذا قبل از صرف غذا در حال حمل باشد. عطرهای عطر نیز در بسته های کوچک فروخته می شوند. پاکت های عطر با گیاهان و گل های معطر پر می شوند یا از ورمیکولیت حاوی روغن معطر استفاده می شود. این ها به عنوان بسته های لباس عطر شناخته می شوند. در آرژانتین و اروگوئه، شیر و
ماست نیز در بسته ها فروخته می شوند. در سال ۱۹۸۳، شرکت هندی کاوین کاره شروع به فروش شامپو در بسته های پلاستیکی کوچک به جای بطری های بزرگ کرد تا خرید آن برای فقرا مقرون به صرفه تر باشد. فروش مقادیر کم شامپو و مواد شوینده در بسته های پلاستیکی در سراسر فیلیپین، هند و سایر کشورهای شرقی بسیار محبوب است. در سال ۲۰۱۱، ۸۷٪ از شامپوهای فروخته شده در هند به صورت ساشه بودند. تاریخچه. بنجامین آیزنشتات پس از تلاش ناموفق برای بسته بندی و فروش چای کیسه ای، دستگاهی اختراع کرد که بسته بندی شکر مدرن را تولید می کرد و بعدها اقلام دیگری از جمله سس ها را نیز بسته بندی کرد. شرکت سنفورد ردموند، دستگاه No Mess DispensERpak را برای تولید ساشه مخصوص کار با یک دست طراحی کرد. این دستگاه که در سال ۱۹۹۰ وارد استرالیا شد، در کشورهای دیگر نیز مورد استفاده قرار می گیرد، اما این طرح به طور گسترده در ایالات متحده مجوز نگرفته است. در سال ۲۰۱۰، شرکت هاینز یک بسته کچاپ جدید طراحی کرد. طراحی جدید به صورت فنجانی و به راحتی پاره می شد، بنابراین فرو بردن غذا بدون بشقاب را آسان تر می کرد و سه برابر کچاپ بیشتری در خود جای می داد. این بسته بندی به طور گس
ترده مورد استقبال قرار نگرفته است.
کولیچ نام زبان روسی برای نان عید پاک است. برای اسلاوهای شرقی، نان جشن به شکل گرد و بلند پخته می شود و روی آن با خمیر تزئین می گردد. شکل استوانه ای کیک با سنت کلیسایی پخت آرتوس مرتبط است. سنت نان پاسکا در فرهنگ هایی که با امپراتوری بیزانس در ارتباط بودند گسترش یافت و بخشی از فرهنگ کشورهای دارای مسیحیت ارتدکس شرقی است. این نان در کشورهایی مانند روسیه، بلاروس، اوکراین، رومانی، ارمنستان، گرجستان، مولداوی، مقدونیه شمالی و صربستان خورده می شود. کولیچ گونه ای از نان های عید پاک پاسکا است و نه تنها عید پاک بلکه بهار را نیز نمایندگی می کند. عید پاک در کشورهای اروپای شرقی جشنی بسیار مهم است، حتی مهم تر از کریسمس. آماده سازی. به طور سنتی پس از مراسم عید پاک، کولیچ که درون یک سبد گذاشته و با گل های رنگارنگ تزئین شده، توسط کشیش تبرک می شود. کولیچ تبرک شده پیش از صبحانه هر روز خورده می شود. هر کولیچ باقی مانده ای که تبرک نشده باشد، همراه پاسخا به عنوان دسر خورده می شود. کولیچ در قالب های بلند و استوانه ای (مانند قوطی قهوه یا آبمیوه) پخته می شود. پس از خنک شدن، روی آن را با روکش سفید (که کمی از کناره ها سرازیر می شود) و گل
های رنگی تزئین می کنند. در گذشته معمولاً آن را با پنیر پاسخا که حروف ХВ (از تبریک سنتی عید پاک (، «مسیح برخاسته است»)) روی آن نوشته شده بود، سرو می کردند. کولیچ تنها بین عید پاک و عید پنجاهه خورده می شود. دستور پخت کولیچ شبیه پانِتونه ایتالیایی است، اما بافت آن متراکم تر و وزنش بسیار بیشتر است. خاستگاه. کولیچ نمونه ای شبیه به آرتوس کلیسایی است — نان بزرگ خمیرمایه دار که نسخه مردمی و «خانگی» آن به شمار می رود. در سنت روسی، آرتوس نانی بلند و استوانه ای است که در نخستین روز عید پاک و در لیتورژی پس از دعای پس از آمون تقدیس می شود و در شنبه روشن پس از خواندن دعا و قطعه کردن، میان مؤمنان توزیع می گردد. به گفتهٔ و.گ. خولودنایا، کولیچ تحت تأثیر سنت اسلاوی پخت نان آیینی بهاری شکل گرفته است. کولیچ عید پاک به عنوان نان آیینی پیش از آغاز کارهای کشاورزی و با خمیر ترش پخته می شد. این نان مقدس را روستاییان در آیین های باروری و محافظتی به کار می بردند و باقی ماندهٔ آن را برای فال گیری دربارهٔ محصول و زاد و ولد دام استفاده می کردند. و.و. پوخلیوبکین بر این باور است که در گذشته در روسیه کولیچ را دو تا سه بار در سال، یعنی نه فقط
برای عید پاک، بلکه در بزرگ ترین جشن ها نیز می پختند. نام. در گویش های روسی نام های دیگری نیز یافت می شود — "کولیتسا" و "کولیچکا" (گویش پسکوف)، هرچند "کولیچکا" همچنین به معنای «واتروشکا» (گویش های ولادیمیر، کاستروما، یاروسلاول)، «کِرِندل خمیر بی مخمر» (یاروسلاول)، «پیرای عروسی» و «مجلسی که پس از مراسم ازدواج برگزار می شود» (روستوف-یاروسلاول) نیز به کار می رود. در زبان اوکراینی و گویش های جنوب روسیه برای اشاره به کولیچ از واژهٔ "پاسکا" استفاده می شود. گرچه گاهی پاسکا را به سبب داشتن تزئینات خمیری و نداشتن روکش قندی از کولیچ متمایز می دانند، در عمل این دو اغلب از نظر دستور پخت و ظاهر تفاوتی ندارند (برای نمونه، در یک فروشگاه کی یف را ببینید). در دورهٔ شوروی. در شوروی، از حدود دههٔ ۱۹۳۰، محصول قنادی رایجی به نام کیک «بهاری» (همچنین با نام «مایوی») تولید می شد. این محصول از خمیر مایه دار همراه با کشمش و گردو تهیه و با پودر قند تزئین می شد. کیک «بهاری» در فصل بهار عرضه و معمولاً تا نیمهٔ ماه مه در دسترس بود. این کیک به طور رسمی جایگزین کولیچ عید پاک معرفی شد و با وجود سیاست الحاد دولتی در شوروی، محبوبیت زیادی یافت.
در سال ۱۹۲۹، کارزار ضد مذهبی در شوروی آغاز شد که طی آن کولیچ به عنوان نماد آیین های مذهبی خانگی و قابل حذف در نظر گرفته شد. بر اساس یادداشت روزانهٔ یکی از ساکنان سن پترزبورگ در سال ۱۹۲۹، فشار بر مذهب سبب شد که پخت کولیچ در نانوایی های دولتی و خصوصی متوقف شود و حتی تلاش هایی برای عرضهٔ کولیچ در قالب کِرِندل صورت گیرد. کتاب «کار باشگاهی مدرسه» در سال ۱۹۳۰ پیشنهاد می کرد که از تصویر کولیچ در فعالیت های ضد مذهبی پیشاهنگان استفاده شود و خوردن کولیچ توسط پیشاهنگ تخلفی جدی و مستوجب اخراج از سازمان محسوب می شد. در دورهٔ شوروی، حذف کولیچ از مصرف به سبب ارتباطات مذهبی آن مد نظر بود. اما با نفوذ دیدگاه میخائیل کالینین که در سال ۱۹۳۳ بیان و در سال های ۱۹۳۵–۱۹۳۶ مورد توجه قرار گرفت، کولیچ صرفاً به عنوان نوعی نان در نظر گرفته شد و از بار آیینی آن کاسته شد. موضع رسمی اجازهٔ خوردن کولیچ را می داد، اما تقدیس آن و آیین های وابسته را محکوم می کرد. از اول مه ۱۹۳۶، روزنامهٔ «پراودا» کیک «بهاری» را به عنوان جایگزین روشنفکرانهٔ پخت عید پاک تبلیغ می کرد. در سال های ۱۹۳۵–۱۹۳۶ بازگرداندن و بازآفرینی برخی نمادهای آیینی مانند درخت سال
نو و کولیچ در قالبی جدید آغاز شد. در سال ۱۹۴۳، در بحبوحهٔ جنگ بزرگ میهنی و نزدیکی موقت دولت و کلیسا، دستور تولید کیک «بهاری» صادر شد که در عمل همان کولیچ بود و در دوران جنگ و پس از آن فروخته می شد. یادداشت روزانهٔ ۲۷ آوریل ۱۹۴۳ فروش کولیچ با کوپن نان سفید در مسکو و علاقهٔ مردم به عید پاک را تأیید می کند. با این حال، محدودیت بر آیین های مذهبی ادامه داشت، چنان که در سال ۱۹۵۰ به یک کارمند بوفهٔ وزارت صنایع کشتی سازی به دلیل فروش تخم مرغ رنگی در عید پاک تذکر داده شد. پس از جنگ، مقابله با خوراکی های آیینی ادامه یافت، ولی بسیاری از واحدهای تغذیهٔ عمومی همچون رستوران ها و کافه تریاها عملاً با سیاست رسمی مخالفت کرده و طرح های فروش خود را اجرا می کردند. در بهار ۱۹۵۰، دستور پخت رسمی کیک «بهاری» تهیه شد که سازشی با ایدئولوژی الحادی بود. تا آن زمان، دستور رسمی کولیچ در صنعت نان وجود نداشت. با وجود نام «کیک بهاری» طبق گُست، این محصول عملاً همان کولیچ بود و در فرهنگ تجاری شوروی نیز چنین شناخته می شد. با آغاز کارزار ضد مذهبی خروشچف در ۱۹۶۰، فشار بر تولید و فروش کولیچ افزایش یافت. این موضوع در یادداشت بوریس ورونسکی در ۱۹۶۱ و
شعر طنز مجلهٔ «کروکودیل» در ۱۹۶۲ منعکس شد. اولگا کولچینا، دبیر دوم کمیتهٔ حزبی استان مسکو، نیز در بیست و دومین کنگرهٔ حزب کمونیست اتحاد شوروی فروش کولیچ تحت عنوان «کیک بهاری» را نقد کرد. در سال ۱۹۶۱ در مسکو ۵۸۰ تُن کیک بهاری (کولیچ) پخته شد. در نسخهٔ ۱۹۳۹ کتاب «کتاب خوراکی خوشمزه و سالم»، دستور خوراک مناسب سفرهٔ عید پاک با عنوان «کیک» آمده بود. نسخهٔ ۱۹۵۲ این کتاب دستور «کولیچ» را درج کرد و این دستور در چاپ های بعدی دههٔ ۱۹۶۰ نیز باقی ماند، حتی در اوج کارزار ضد مذهبی. در سال های ۱۹۶۱–۱۹۶۲ مقامات شوروی دریافتند که کیک «بهاری» همان کولیچ سنتی است و محدودیت هایی موقت اعمال کردند. پس از پلنوم سپتامبر ۱۹۶۵ کمیته مرکزی حزب کمونیست اتحاد شوروی، با تأکید بر بهره وری اقتصادی، تولید کولیچ با همان نام سابق از سر گرفته شد. این محصول عملاً به نشانهٔ غیررسمی فصل عید پاک تبدیل شد و حضور «کیک های بهاری» در بازار خبر از نزدیک شدن عید می داد، هرچند خود عید در شوروی تبلیغ نمی شد. به گفتهٔ نویسنده سرگئی افرُس در مقاله ای در سال ۱۹۷۶، «کیک بهاری» فقط در دوره ای مشخص عرضه می شد، همچون نان های آیینی. نمونه های مشابه با استاندارد گ
ُست («نان های مایسکی» با کشمش، کیک «اسلاوی») نقش نشانگر تقویمی را در چارچوب سنت ارتدکس بازی می کردند، در حالی که برای مصرف سکولار سازگار شده بودند. دستور «کیک بهاری» شامل گلازوری یا پاشیدنی بادام زمینی بود که آن را به کولیچ کلاسیک نزدیک می کرد، هرچند همه این دو را یکی نمی دانستند. به گفتهٔ افرُس، خرید چنین محصولاتی توسط افراد غیردینی شکلی غیرمستقیم از مشارکت در آیین مذهبی محسوب می شد.
مدووکا یا مِدووُخا ( ؛ ، ; ، ، ) یک نوشیدنی الکلی بر پایهٔ عسل در میان اسلاوها است. این نوشیدنی بسیار شبیه به می انگبین است، اما مِدووُخا بسیار سریع تر تولید می شود (حدود کمتر از یک ماه تخمیر). واژه های انگلیسی "mead" و روسی "medovukha" با هم خویشاوند هستند و ریشهٔ آن ها به واژهٔ زبان نیا-هندواروپایی "*médʰu" (عسل) بازمی گردد. این نوشیدنی از زمان های پیش از مسیحیت در اروپای شرقی تولید می شده و محبوبیت خود را تا قرن نوزدهم حفظ کرد (برخلاف اروپای غربی که در قرون وسطی، می انگبین تا حد زیادی جای خود را به شراب و آبجو داده بود). مِدووُخا نوشیدنی روسی کم الکل با ۱٫۲ تا ۹٫۰ درصد حجم الکل الکل اتیلیک است که با روش تخمیر از آب، عسل (حداقل ۸٪) و مخمر یا با مخلوط سادهٔ آب، عسل و الکل تهیه می شود. این نوشیدنی در قرن هجدهم پدید آمد و هیچ ارتباطی با عسل نوشیدنی کهن روسی نداشتکه نخستین اشاره ها به آن در سال ۸۸۰ میلادی در سالنامه آمده است. تاریخچه. نخستین شواهد مکتوب از مصرف الکل در میان اسلاوهای شرقی در سالنامه لاورنتین مربوط به سال ۹۴۶ میلادی دیده می شود: «اینک نزد شما می آیم، عسل های فراوان در آن شهر آماده کنید، همان جا ک
ه شوهرم را کشتند، تا بر مزارش بگریم و برایش تریزنا برپا کنم». در قرن پانزدهم، تولید گستردهٔ عسل نوشیدنی به شدت کاهش یافت و در قرن شانزدهم کاملاً متوقف شد. در قرن هفدهم این نوشیدنی تنها به صورت پراکنده و خانگی دیده می شد. دلیل این امر ظهور و گسترش ودکا بود. مِدووُخا در قرن هجدهم در ولیکی نووگورود پدید آمد و در قرن بیستم محبوب شد. در سال های نخست حکومت شوروی، با گسترش زنبورداری، اغلب عسل نارس برداشت می شد که نه قابل نگهداری بود و نه مناسب فروش. به همین دلیل، برخی زنبورداران برای استفادهٔ مجدد آن، عسل را با آب رقیق کرده و با مخمرهای «وحشی» یا مخمر نان تخمیر می کردند. همچنین فناوری هایی توسعه یافت که امکان تخمیر عسل کامل را نیز فراهم می کرد، با رقیق سازی و جوشاندن (استریلیزاسیون) سیتای حاصل. مشهورترین سنت های عسل سازی در سوزدال و ولیکی نووگورود حفظ شده اند. مِدووُخا از نشانه های شاخص ولیکی نووگورود به شمار می رود. شیوهٔ تولید. زنبورداری وحشی یکی از نخستین حرفه های اسلاوها بود. آن ها دریافتند که عسل قابلیت تخمیر در فرآوری غذایی دارد و نخستین عسل تخمیری به عنوان یک کالای لوکس در اروپا پدید آمد که در مقادیر زیاد وار
د می شد. فرایند تخمیر به طور طبیعی بین ۱۵ تا ۵۰ سال طول می کشید و در نتیجه محصول بسیار گران قیمت بود و تنها برای نجیب زادگی قابل دسترسی بود. با این حال، اسلاوها دریافتند که اگر مخلوط عسل را گرم کنند، تخمیر بسیار سریع تر انجام می شود و این امکان را فراهم کرد که مِدووُخا به یک نوشیدنی مردمی در قلمرو روس' تبدیل شود.
ماهواره ناهید ۲ میکروماهواره ای مخابراتی است که برای انجام ماموریت های مخابراتی در مدار مدار پایینی زمین و توسعهٔ تکنولوژی زیر سیستم های حساس ماهواره های مخابراتی مدار زمین آهنگ طراحی شده است. مشخصات فنی. ماهواره ناهید ۲ با جرم ۱۱۰ کیلوگرم توسط پرتابگر سیمرغ در مدار ۵۰۰ کیلومتری با شیب ۵۶ درجه تزریق خواهد شد. پرتاب. بنا به تأیید وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات کشور، پرتاب ماهواره ناهید ۲ در روز جمعه، ۳ مرداد ۱۴۰۴ (۲۵ ژوئیه ۲۰۲۵) با موفقیت انجام شد. عملیات پرتاب با استفاده از پرتابگر روسی سایوز-۲٫۱b از پایگاه فضایی وستوچنی در سیبری روسیه صورت گرفت. این پرتاب بخشی از یک مأموریت «اشتراک پرتاب» بود که در آن، محموله های اصلی دو ماهوارهٔ روسی به نام «یونسفر-ام» بودند و ناهید ۲ به همراه ۱۷ ماهواره کوچک دیگر به عنوان محموله های ثانویه پرتاب شدند.
کریل یوریویچ یسکوف ( (متولد ۱۶ سپتامبر ۱۹۵۶)، همچنین با نام مستعار کیریل اسکوف، نویسنده، زیست شناس و دیرینه شناس روسی است. او به عنوان نویسنده به خاطر "«انجیل آفرانیوس»" که در آن تفسیری الحادی از وقایع انجیل ارائه می دهد، و "«آخرین حامل حلقه»" که در آن "ارباب حلقه های" جی. آر. آر. تالکین را از دیدگاه موردوریایی بازگویی می کند، شناخته می شود. شغل. در زیست شناسی. یسکوف در سال ۱۹۷۹ از دانشکده زیست شناسی دانشگاه دولتی مسکو فارغ التحصیل شد. در سال ۱۹۸۶، او از پایان نامه خود برای دکترای علوم زیستی در مؤسسه مورفولوژی تکاملی و بوم شناسی حیوانات سورتسوف آکادمی علوم اتحاد جماهیر شوروی با موضوع «عنکبوت های شمال سیبری (تحلیل طالع بینی)» دفاع کرد. علایق علمی اصلی او به عنوان یک زیست شناس بر عنکبوت های سیبری و خاور دور روسیه و به عنوان یک دیرینه شناس، بر دوران پالئوزوئیک و سنوزوئیک متمرکز است. او محقق ارشد آزمایشگاه بندپایان مؤسسه دیرینه شناسی آکادمی علوم روسیه و نایب رئیس انجمن عنکبوت شناسی اوراسیا است. او از سال ۱۹۸۸ در این مؤسسه مشغول به کار بوده است او ۸۶ اثر علمی منتشر کرده بود. یسکوف چندین جنس جدید از عنکبوت ها را کش
ف کرده است. در میان هفت گونه ای که او در سال ۱۹۸۸ کشف کرد، "کیکیمورا پالوستریس" قرار دارد. این عنکبوت متعلق به خانواده لینیفییده است و در روسیه و فنلاند یافت می شود. نام آن از لاتین به معنای "کیکیمورای مرداب" ترجمه شده است. (کیکیمورا در اساطیر اسلاوی یک روح زن است و عبارت روسی "кикимора болотная" ("kikimora bolotnaya"، "کیکیمورای مرداب") در زبان روسی به خوبی شناخته شده است) او یک جنس از عنکبوت های لینیفیید را به نام شخصیت تالکین، "سائورون،" نامگذاری کرده است. او نویسنده کتاب "تاریخ زمین و اشکال حیات آن" است (، مسکو، ۲۰۰۸)، به عنوان کتاب درسی زیست شناسی برای دبیرستان ها در نظر گرفته شده است. به عنوان نویسنده. یسکوف به عنوان نویسنده داستان های تخیلی، کتاب های متعددی منتشر کرده است که یکی از شناخته شده ترین آن ها "«آخرین حامل حلقه»" ( است)، بازگویی جایگزین (یا دنباله) "ارباب حلقه ها" اثر جی. آر. آر. تالکین، همان طور که از دیدگاه نیروهای سائورون با توجه به ضرب المثل «تاریخ توسط فاتحان نوشته می شود» روایت می شود. این کتاب در سال ۱۹۹۹ در سرزمین مادری اش «منتشر شد تا مورد تحسین قرار گیرد». ترجمه های این کتاب در سایر
کشورهای اروپایی نیز منتشر شده است، اما ترس از خاندان هوشیار و دادخواه تالکین تاکنون مانع از انتشار آن به زبان انگلیسی شده است. با این حال، در اواخر سال ۲۰۱۰، ترجمه انگلیسی مورد تأیید یسکوف در لایو ژورنال منتشر شد. لورا میلر، روزنامه نگار آمریکایی، "آخرین حامل حلقه را" «یک داستان ماجراجویی پرانرژی و خوش نوشته» توصیف کرد که تفسیری جذاب از آنچه برخی منتقدان به عنوان اخلاق بیش از حد ساده انگارانه شاهکار تالکین توصیف کرده اند، ارائه می دهد. از دیگر کتاب های یسکوف می توان به انجیل افرانیوس (روسی: Евангелие от Афрания) اشاره کرد، تصویری دراماتیک از عیسی. در این اثر، او روایتی اسطوره زدایی شده و تاریخی از وقایع انجیل ها ارائه می دهد.
نان زنجبیلی تولا () یا پریانیک تولا (, "تولْسکی پریانیک") نوع مشهور و مُهرخورده ای از پریانیک روسی است که از شهر تولا می آید. معمولاً پریانیک تولا به شکل یک کاشی مستطیلی یا یک شکل تخت ساخته می شود. ساخت پریانیک مُهرخورده یک هنر به شمار می آید. نقش ها می توانند شامل طرح های گوناگون، نمادها، تصاویر کرملین تولا، نام ها یا پیام های تبریک باشند. پخت پریانیک تولا با آماده سازی خمیر آغاز می شود. خمیر از آرد چاودار، عسل، تخم مرغ، آب و ادویه ها تهیه می شود. سپس خمیر به قطعاتی تقسیم و پهن می گردد. هر قطعه روی یک ویژه با نقش کنده کاری شده قرار می گیرد تا شکل مورد نظر به خمیر داده شود. لایهٔ نخست خمیر با لایهٔ دومی پوشانده می شود که در میان آن مغزی قرار می گیرد. برای چسبیدن دو لایه، لبه ها را به هم می فشارند. سپس کیک برگردانده می شود تا نقش مُهرخورده رو به بالا باشد و سطح آن با شربت قند لعاب داده می شود. شربت، نقش را می پوشاند تا پس از پخت وضوح بیشتری پیدا کند. به طور سنتی، هر تختهٔ کنده کاری شده تنها برای یک طرح به کار می رود و برای هر نقش جدید، تختهٔ تازه ساخته می شود. در گذشته، ساخت تخته های پریانیک کار صنعتگران بود ا
ما امروزه بیشتر طرح های تازه توسط هنرمندان حرفه ای ساخته می شود. پریانیک های مدرن تولا معمولاً دارای مغزی مربا یا شیر غلیظ شده شیرین هستند، در حالی که مادهٔ سنتی در خمیر عسل است که گاهی با شکر جایگزین می شود. ساخت پریانیک در تولا از سدهٔ هفدهم میلادی رواج دارد. نخستین اشاره به پریانیک تولا در کتاب سرشماری تولا در سال ۱۶۸۵ میلادی دیده می شود. امروزه، پریانیک تولا در کارخانه های شیرینی پزی «تولای کهن» (به روسی: "Staraya Tula") و «یاسنایا پولیانا» و همچنین توسط چند شرکت کوچک تر تولید می شود. در سال ۱۹۹۶، تولا موزه ای ویژهٔ پریانیک های خود گشود. تاریخچه. در روسیه تزاری. نخستین اشارهٔ مکتوب به پریانیک تولا به سال ۱۶۸۵ بازمی گردد، اما به گفتهٔ تاریخ دانان، این شیرینی در روس حدود یک قرن پیش از آن پدید آمده بود. در آن زمان تقریباً در همهٔ شهرها و روستاهای روسیه پریانیک می پختند، اما در تولا این فرایند به اوج تکامل رسید و تقریباً به یک هنر بدل شد. این دسر محبوبیت فراوانی داشت و برای هر ذائقه ای نوعی از آن یافت می شد: جوشاندنی، عسلی، خامه ای، میوه ای، نعنایی و حتی خردلی. قالب های پخت پرانیک را از تخته های چوبی می ساختن
د که از چوب نراد، گلابی یا غان تراشیده و سپس خشک می کردند و نقش ها را به صورت تصویر آینه ای روی آن حک می کردند. خمیر را در قالب می گذاشتند و فشرده می کردند تا طرح مورد نظر روی آن نقش ببندد — از همین رو تا امروز این نوع شیرینی ها را «مهرخورده» می نامند. روی آن ها معمولاً تصاویر بناهای محلی یا صحنه هایی از زندگی روزمره نقش می بست. هر شیرینی پز قالب های ویژهٔ خود را داشت و افراد آگاه می توانستند با یک نگاه به محصول، سازنده اش را تشخیص دهند. مشهورترین شیرینی پز استان تولا واسیلی گرچیخین بود که هم در روسیه و هم در خارج از کشور شهرت داشت. او در نمایشگاه جهانی (۱۸۸۹) در پاریس پرانیکی به وزن دو پود ارائه داد و جایزهٔ گراند پری را دریافت کرد. یازده سال بعد، دوباره به فرانسه رفت و در نزدیکی برج ایفل، در غرفه ای که به طور کامل از پرانیک ساخته شده بود، به فروش شیرینی پرداخت. به مناسبت سیصدمین سالگرد خاندان رومانوف، او شیرینی هایی عرضه کرد که هر یک در صندوقچه ای با قفل بسته بندی شده بودند. بعدها در کارخانهٔ او پرانیکی با تصویر نقشهٔ تولا تولید شد. در دههٔ آخر پیش از انقلاب، ۱۷ تولیدکنندهٔ پرانیک در تولا فعال بودند. از جمل
ه: در دههٔ ۱۹۲۰، کارخانه های گرچیخین، سریکوف و سکورتسوف ادغام و به کارخانهٔ «استارایا تولا» (بر پایهٔ کارخانهٔ سابق سریکوف) تبدیل شدند که هنوز هم با همین نام فعالیت دارد. استادان پرانیک پز دستورها را به صورت محرمانه و نسل به نسل منتقل می کردند. یکی از رازهای آن ها استفاده از سنگریزه ها و تکه های فلز به جای وزنه های استاندارد برای اندازه گیری مواد بود که آن ها را در جای امنی پنهان می کردند. به همین دلیل، فقط معدودی از افراد از دستور تهیهٔ بهترین پرانیک ها آگاهی داشتند. سال های شوروی. به همین دلیل، در آغاز سدهٔ بیستم صنعت پرانیک پزی در معرض نابودی قرار گرفت؛ پس از انقلاب، استادان یا به خارج مهاجرت کردند یا سرکوب شدند. گفته می شود که در دههٔ ۱۹۳۰، استپان ساووست یانوف — شاگرد پیشین خانوادهٔ گرچیخین — سنت ها را احیا کرد. او در کودکی در یک روز جشن مخفیانه وارد کارگاه شد و همهٔ وزنه های مخفی استادش را اندازه گرفت. این گونه تنها یک دستور از پرانیک های تولا — از میان دستورهای بسیار — به روزگار ما رسید. تولید مدرن پرانیک در تولا از سال ۱۹۵۴ از سر گرفته شد. در همان سال نمایشگاه کشاورزی سراسری اتحاد شوروی در مسکو دوباره
گشایش یافت. به دستور مقامات، صنعت غذایی تولا باید تولید پرانیک های سنتی را از سر می گرفت. ایوان لوکیچ داویدوف، رئیس ادارهٔ صنایع غذایی تولا، با جست وجو چند استاد سالخوردهٔ بازمانده را یافت، تجهیزات قدیمی را بازسازی کرد، دستورهای کهن را گردآورد و قالب های چوبی جدید را در کارخانهٔ اسلحه سازی تولا ساخت. نخستین سری پرانیک ها موفق نبود، اما پس از شش ماه کیفیت آن ها به حد مطلوب رسید. نخستین محمولهٔ موفق به واسیلی پترویچ زوتوف، وزیر صنایع غذایی شوروی، ارائه شد و سپس به آناستاس میکویان، معاون رئیس شورای وزیران اتحاد شوروی، رسید. او نیز آن را به نیکیتا خروشچف و گئورگی مالنکوف داد. نتیجه شگفت انگیز بود: پرانیک ها دیر بیات می شدند، انعطاف داشتند و بسیار خوش طعم بودند. دستور آغاز تولید انبوه صادر شد و آرد و کرهٔ ممتاز از ذخایر دولتی به تولا اختصاص یافت. از آن زمان، پرانیک تولا دوباره به نماد شهر قهرمان و منطقهٔ تولا بدل شد. دوران معاصر. امروزه پرانیک های تولا در کارخانه های «تولسکی پرانیک زاودسکوی»، «استارایا تولا»، «یاسنایا پولیانا»، «سنت های عسلی» و همچنین در نانوایی های خصوصی و تولیدکنندگان کوچک تر ساخته می شوند. در س
ال ۱۹۹۶ موزهٔ پرانیک تولا در این شهر گشایش یافت. از سال ۲۰۱۶، در تولا جشنوارهٔ «روز پرانیک» برگزار می شود..
کیف حرارتی نوعی کانتینر حمل و نقل عایق حرارتی به شکل کیسه است که می توان آن را حمل کرد و معمولاً از مواد عایق حرارتی و گاهی اوقات از ژل مبرد ساخته می شود. این کیف برای کمک به حفظ دمای محتویات خود، سرد نگه داشتن اقلام سرد و گرم نگه داشتن اقلام گرم استفاده می شود. کیسه های عایق بندی شده سال هاست که در صنعت، مصارف پزشکی/دارویی، تحویل غذا ، کیسه های ناهار و غیره مورد استفاده قرار می گیرند. طرح های مختلفی از آنها موجود است. انواع کیسه حرارتی. کیسه های خرید. کیسه های خرید حرارتی تجاری، برای حمل خریدهای حساس به دما به خانه بدون شکستن زنجیره سرما ، برای اولین بار توسط فروشگاه های مواد غذایی و سایر فروشگاه ها در اروپا در اواسط دهه 1980 معرفی شدند. یک کیسه حرارتی برای گرم نگه داشتن پیتزاهای تحویل داده شده توسط اینگرید کوسار در سال 1983 اختراع شد و اکنون معمولاً مورد استفاده قرار می گیرد. یک جعبه خنک از نظر مفهومی بسیار مشابه است، اما معمولاً بزرگتر و به شکل یک جعبه سفت و سخت است. استفاده پزشکی. کیسه های دارویی حرارتی برای حمل داروهای حساس به دما طراحی شده اند و از آنها در برابر آسیب های ناشی از دما، ضربه و نور محافظت م
ی کنند. بسیاری از واکسن ها مواد بیولوژیکی ظریفی هستند که در صورت یخ زدن، قرار گرفتن در معرض دمای بیش از حد یا قرار گرفتن در معرض نور شدید، می توانند بخشی یا تمام اثر خود را از دست بدهند. چنین واکسن هایی باید در محدوده دمایی مشخصی، معمولاً نگهداری شوند. ، از زمان تولید تا زمان استفاده. طبق گزارش سازمان بهداشت جهانی ، حداقل ۷٪ از محصولات پزشکی حساس به دما در حین حمل و نقل دچار کاهش قابل توجه قدرت می شوند. مواد ساخت. کیسه های حرارتی معمولاً با مقادیر مختلفی از مواد زیر تولید می شوند:
پنیر کورد () یا میان وعده کوارد، شکلات پنیر کوارد، بار پنیر کاتیج یا بار پنیر کوارد نوعی فراورده لبنی شیرین است که از کوارک (لبنیات) با یا بدون روکش و با یا بدون مغز تهیه می شود. این محصول در دوران اتحاد جماهیر شوروی بسیار رایج شد و امروزه در کشورهای پساشوروی، مانند کشورهای بالتیک (با نام «Kohuke» در استونی)، روسیه (به نام «tvorozhnyi syrok»)، اوکراین، گرجستان و همچنین در برخی کشورهای سابق متحد شوروی مانند مجارستان (با نام «Túró Rudi»)، لهستان، رومانی و مغولستان محبوب است. تاریخچه. تولید انبوه میان وعده های کوارد از دهه ۱۹۵۰ در اتحاد جماهیر شوروی آغاز شد و به سرعت محبوب شدند. در ابتدا، طعم ها ساده بودند و از موادی مانند وانیل، پودر کاکائو و کشمش استفاده می شد، اما از دهه ۱۹۹۰ به بعد تنوع طعم ها بیشتر شد و شامل موادی مانند تکه های بیسکویت، نگهدارنده میوه، مربا و شیرعسلی جوشیده نیز شدند. در سال ۲۰۱۲، میان وعده «Kārums» به عنوان محبوب ترین محصول توسط مصرف کنندگان لتونی انتخاب شد و ۲۰٪ آرا را کسب کرد. میان وعده های کوارد در استونی نیز همچنان محبوب اند. طبق نظرسنجی مصرف کنندگان در سال ۲۰۱۰، ۷۴٪ استونیایی ها به هما