Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ن حامیان بین المللی و طرح های پیشنهادی زنان محلی بود. لوسنج، شریک ارشد پروژه جدید DRC با موضوع مسایل رسانه ای برای زنان است، یک سازمان غیرانتفاعی که تمرکز اصلی آن پر کردن شکاف دیجیتال برای زنان و دختران منزوی در جوامع فقیر و مناطق دورافتاده آفریقا است که به اطلاعات مربوط به حقوق خود دسترسی ندارند و در معرض خطر خشونت مبتنی بر جنسیت و عمیق تر شدن فقر هستند. کارهای حمایتی لوسنج به فراتر از مرزهای DRC گسترش یافت. او در کمیته مشورتی بین المللی توقف تجاوز جنسی و خشونت جنسیتی در مناطق درگیری و دچار جنگ فعالیت دارد و نایب رئیس اتحادیه بین المللی زنان برای صلح و آزادی (WILPF) است. در سال ۲۰۲۰، سازمان جهانی بهداشت (WHO) لوسنج را به عنوان رئیس مشترک (در کنار Aïchatou Mindaoudou) یک کمیسیون مستقل هفت نفره برای بررسی ادعاهای استثمار و سوء استفاده جنسی توسط امدادگران در طول شیوع ابولا در سال ۲۰۱۸ در جمهوری دموکراتیک کنگو (DRC) منصوب کرد. جوایز و تقدیر. جایزه بین المللی حقوق زنان. لوسنج برای کار خود در سطح بین المللی شناخته شده است. در سال ۲۰۱۸، گروهی متشکل از ۲۵ سازمان حقوق بشری، جایزه بین المللی حقوق زنان در سال ۲۰۱۸ را د
ر اجلاس ژنو برای حقوق بشر و دموکراسی به لوسنج اعطا کردند. او این جایزه را در مراسمی که در ۲۰ فوریه ۲۰۱۸ در مقر سازمان ملل در ژنو برگزار شد، دریافت کرد و در آنجا در مقابل ۷۰۰ حضار سازمان ملل سخنرانی کرد. دیپلمات ها، فعالان حقوق بشر و روزنامه نگاران. 'ام اس. هیلل نویر، مدیر اجرایی دیده بان سازمان ملل، گفت که لوسنج برای این جایزه «به دلیل فداکاری فداکارانه اش به حقوق بشر زنان کنگو در میان وحشت جنگ، و صدایی برای بی صداها» انتخاب شد. جایزه ژینتا ساگان. صندوق جینتتا ساگان (GSF) به افتخار ژینتا ساگان که یک فعال حقوق بشر آمریکایی بود و عمدتاً به خاطر همکاری با عفو بین الملل شناخته می شد، ایجاد شد. GSF سالانه ۲۰۰۰۰ دلار برای (تجلیل و کمک به زنان برجسته از سراسر جهان که زندگی میلیون ها نفر را به سوی بهتر شدن تغییر می دهند" اعطا می کند. همراه با کمک مالی ۲۰۰۰۰ دلاری، از لوسنج دعوت شد تا با GSF به ایالات متحده سفر کند تا داستان خود را در مورد مبارزه با نقض حقوق بشر به اشتراک بگذارد. جوایز دولت فرانسه. لوسنج در سال ۲۰۱۲ جایزه حقوق بشر را از سفارت فرانسه دریافت کرد. لوسنج همچنین در سال ۲۰۱۳ توسط دولت رسمی فرانسه به عنوان ش
والیه افتخار آفرین لژیون انتخاب شد. جایزه آرورا برای بیداری بشریت. او در صومعه ارامنه در جزیره سان لازارو در ونیز، ایتالیا، در ۱۰ اکتبر ۲۰۲۱، جایزه شفق قطبی را برای بیداری بشریت دریافت کرد. جایزه سازمان ملل متحد در زمینه حقوق بشر. لوسنج همچنین در بینبرندگان جایزه سال ۲۰۲۳ سازمان ملل متحد در زمینه حقوق بشر بود.
ویولا پاتریشیا آمهرد (زاده ۷ ژوئن ۱۹۶۲) یک سیاستمدار سوئیسی است که از سال ۲۰۱۹ به عنوان عضو شورای فدرال سوئیس و به عنوان رئیس جمهور کنفدراسیون سوئیس برای سال ۲۰۲۴ (بین ۱ ژانویه تا ۳۱ دسامبر آن سال) خدمت کرده است. او رئیس دپارتمان فدرال دفاع، حفاظت مدنی و ورزش را برعهده دارد. آمهرد در سال ۲۰۲۱، به حزب دموکراتیک محافظه کار (BDP/PBD) پیوست تا در تشکیل میانه (DM/LC) نقش یابد. وی قبل از این عضو حزب مردم دموکرات مسیحی (CVP/PDC) بود. زندگی نامه. حرفه سیاسی. آمهرد از سال ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۶ عضو شورای شهر بریگ گلیس ("استادترات"، عضو اجرایی)، معاون شهرداری بریگ گلیس از سال ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۰ و رئیس شهرداری بریگ گلیس از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۲ بود. او به نمایندگی از کانتون واله، از ۳۱ مه ۲۰۰۵ تا ۳۱ دسامبر ۲۰۱۸ عضو شورای ملی سوئیس شد. آمهرد در انتخابات شورای فدرال در ۹ دسامبر ۲۰۱۵ شرکت کرده و برای کسب کرسی خالی ایولین ویدمر-شلومپف تا ۳۱ دسامبر بعدی تلاش کرد، اگرچه نام خود را به عنوان نامزد مطرح نکرده بود. این کرسی در نهایت به گای پارملین رسید. در جریان گمانه زنی ها در مورد نامزدی او برای عضویت در شورای فدرال، آمهرد نامزدی خود را برای جایگزی
نی دوریس لوتارد در ۵ اکتبر ۲۰۱۸ اعلام کرد. در ۱۶ نوامبر ۲۰۱۸، آمهرد و هایدی زی گراخن، یکی از مدیران محلی در کانتون آوری، در حزب CVP/PDC به عنوان نامزدهای شورای فدرال معرفی شدند. در ۵ دسامبر بعدی، او با ۱۴۸ رای به عنوان رای نخست، در کنار کارین کلر-شوتر از جناح لیبرال های FDP به عضویت شورای فدرال انتخاب شد. در ۱۰ دسامبر ۲۰۱۸، اعلام شد که آمهرد از ۱ ژانویه ۲۰۱۹ ریاست دپارتمان فدرال دفاع، حفاظت مدنی و ورزش (DDPS) را بر عهده خواهد داشت. امهرد اولین زنی بود که این مقام را به دست آورد. پس از تهاجم روسیه به اوکراین در سال ۲۰۲۲، آمهرد در آوریل ۲۰۲۲ نامه ای به توماس باخ، رئیس کمیته بین المللی المپیک نوشت و از کمیته بین المللی المپیک خواست تا مقامات روسیه و بلاروس را تعلیق کنند، کما این که کمیته المپیک هم ممنوعیت حضور ورزشکاران و مقامات هر دو کشور از مسابقات را توصیه کرد. آمهرد از تقویت نیروهای مسلح سوئیس دفاع کرده و با عضویت سوئیس در ناتو مخالفت است. در ۷ دسامبر ۲۰۲۲، آمهرد در کنار آلین برست، که به عنوان رئیس جمهور انتخاب شده بود، معاونت رئیس شورای فدرال را در سال ۲۰۲۳ تجربه کرد. در ۱۳ دسامبر ۲۰۲۳، مجلس فدرال آمهرد را
با ۱۵۸ رای از ۲۴۳ رای رئیس جمهور کنفدراسیون سوئیس برای سال ۲۰۲۴ برگزید. او در ۱ ژانویه ۲۰۲۴ در آن سمت شروع به خدمت کرد. به عنوان رئیس جمهور، آمهرد سخنرانی سنتی سال نو را ایراد کرده است. دوره او به عنوان رئیس جمهور در ۳۱ دسامبر ۲۰۲۴ به پایان رسید، زیرا کارین کلر شوتر روز بعد این مسئولیت را بر عهده گرفت. در ۱۵ ژانویه ۲۰۲۵، امهرد اعلام کرد که در مارس ۲۰۲۵ از عنوان مشاور فدرال استعفا خواهد داد. زندگی شخصی. آمهرد در سال ۱۹۸۲ از مدرسه گرامر لاتین در کالج بریگ فارغ التحصیل شد. وی از ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۷ در دانشگاه فریبورگ در رشته حقوق تحصیل کرد و در سال ۱۹۸۷ لیسانس "قانونین" را دریافت کرد. پس از آن، تا سال ۱۹۹۰ یک دوره کارآموزی را به عنوان وکیل و سردفتر در بریگ گلیس به پایان رساند. در سال ۱۹۹۰ مجوز دفتر اسناد رسمی کانتون واله و در سال ۱۹۹۱ مجوز وکالت و آزمون وکالت کانتون واله را کسب نمود. از سال ۱۹۹۱، او به عنوان یک وکیل و دفتر اسناد رسمی در بریگ گلیس و از سال ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۶ به عنوان قاضی پاره وقت در کمیسیون استیناف کارکنان فدرال کار کرده است. ویولا آمهرد مجرد است و در بریگ گلیس زندگی می کند.
سوفی لیهاو کانزا یا زالا لوسیبو انکانزا (زادهٔ ۸ فوریه ۱۹۴۰ – درگذشتهٔ ۲ آوریل ۱۹۹۹) سیاستمدار و جامعه شناس اهل کنگو بود. او نخستین زن در کشورش بود که مدرک تحصیلات متوسطه را دریافت کرد، اولین زنی که از دانشگاه فارغ التحصیل شد، و همچنین اولین زنی که در جمهوری دموکراتیک کنگو به یک سمت دولتی دست یافت. وی از ۳۱ اکتبر ۱۹۶۶ تا ۶ دسامبر ۱۹۷۰ به عنوان وزیر امور اجتماعی فعالیت کرد. دوران ابتدایی زندگی و تحصیل. سوفی کانزا در ۸ فوریه ۱۹۴۰ در لئوپولدویل، کنگوی بلژیک به دنیا آمد. او ششمین فرزند از هفت فرزند الیزابت مانسانگازا و دانیل کانزا بود. تحصیلات ابتدایی و متوسطه خود را عمدتاً در برازاویل، کنگوی فرانسه گذراند. در زمان استقلال کنگوی بلژیک در سال ۱۹۶۰، کانزا تنها زنی بود که در مقطع متوسطه تحصیل می کرد. او در ژوئن ۱۹۶۱ از دبیرستان قلب مقدس فارغ التحصیل شد و تا سال ۱۹۶۶ به عنوان دستیار مدرس در همان مؤسسه فعالیت داشت. کانزا در سال های ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۶ در دانشگاه هاروارد تحصیل کرد و موفق به دریافت مدرک کارشناسی ارشد و دکترای جامعه شناسی شد. حرفهٔ سیاسی. در ۳۱ اکتبر ۱۹۶۶، کانزا به عنوان وزیر امور اجتماعی منصوب شد. این انتصاب د
ر حالی صورت گرفت که او مشغول تحصیل در مقطع دکترا در دانشگاه ژنو بود، اما برای تصدی این پست، تحصیلات خود را ناتمام گذاشت. او در ابتدای فعالیت وزارتی، بخش عمده ای از وقت خود را صرف بررسی و رسیدگی به برنامه های وزارتخانه برای تأمین نیازهای مردم کرد. کانزا از حامیان برابری فرصت های تحصیلی برای دختران و پسران بود و در سال ۱۹۶۷ به عنوان نماینده در اجلاس سازمان اتحاد آفریقا در کینشاسا (لئوپولدویل سابق) شرکت کرد. وی در ۱۳ اکتبر ۱۹۶۷ به عضویت دفتر سیاسی جنبش مردمی انقلاب درآمد. دوران وزارت او تا ۶ دسامبر ۱۹۷۰ ادامه یافت تا اینکه با تغییر کابینه از سمت خود برکنار شد. در سال های ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۷، کانزا عضو هیئت امنای مؤسسه آموزش و تحقیقات سازمان ملل متحد (UNITAR) بود. او سپس از ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۵ به عنوان معاون دستیار مدیر کل یونسکو و از ۱۹۸۵ تا ۱۹۸۸ در سمت رئیس هیئت مدیرکل این سازمان فعالیت کرد. زندگی شخصی. کانزا در ۲۶ دسامبر ۱۹۶۴ با مارسل لیهاو، که بعدها به مقام ریاست دیوان عالی دادگستری رسید، ازدواج کرد. این زوج صاحب شش دختر شدند. با این حال، به دنبال فشارها و آزارهای سیاسی در کنگو، کانزا مجبور به ترک کشور شد و آنها بخش عمده ا
ی از سال های بعدی زندگی را به صورت جداگانه سپری کردند. در سال ۱۹۹۸، کانزا در پاریس دچار تصادف رانندگی شدیدی شد که منجر به فلج او گردید. پس از این اتفاق، او از سمت خود در یونسکو استعفا داد و تمام انرژی خود را صرف حمایت از حقوق افراد دارای معلولیت در عرصه بینالمللی کرد. کانزا به کشورهای مختلف سفر کرد تا برای بهبود شرایط زندگی این افراد تلاش نماید. مرگ و میراث. کانزا در اثر ایست قلبی در دوم آوریل ۱۹۹۹ درگذشت. پیکر او در منطقه لوزی به خاک سپرده شد. در سال ۲۰۰۴، کانزا به عنوان یکی از نخستین زنان در تاریخ کنگو، در پانتئون ملی این کشور جای گرفت. مجسمه نیم تنه او اکنون در گالری حافظه به نمایش گذاشته شده است. به پاسداشت یاد او، انجمنی از استادان زن کنگویی با نام «حلقه سوفی کانزا» تشکیل شد. در ۲۸ مارس ۲۰۱۵، سه تن از دختران کانزا به همراه خانواده، مراسم باشکوهی در گومبه برگزار کردند تا یاد پدر و مادرشان را گرامی بدارند. این مراسم با حضور چهرههای سرشناسی همچون لئون کنگو و خوزه اندوندو بوننگ همراه بود.
میشائیل لودرز ، زادهٔ ۱۹۵۹ در برمن آلمان، نویسنده و شرق شناس برجسته است. او که مدت ها به خبرنگاری برای هفته نامهٔ آلمانی زبان دی تسایت در هامبورگ مشغول به کار بوده، کشورهای منطقهٔ خاور نزدیک و خاورمیانه را از نزدیک می شناسد. کنش سیاسی. لودرز که بارها به عنوان متخصص اسلام در برنامه های تلویزیونی و رادیویی شرکت داشته است، تا پیش از دولت ائتلافی سوسیال دموکرات-سبز کارشناس دولت در مسائل خاورمیانه بود، به واسطهٔ تفاسیر سیاسی دربارهٔ مسائل افغانستان و جنگ سوریه در انتقاد از مواضع دولت، ناتو و آمریکا، از کار برکنار شد و حتی در برنامه های تلویزیونی هم بایکوت گردید. او به تازگی وارد فعالیت سیاسی شده و به حزب «اتحاد زارا واگن کشت برای عقل و عدالت» (Bündnis Sahra Wagenknecht – Vernunft und Gerechtigkeit) پیوسته است. آقای لودرز با ۹۸ درصد آرای اعضای حزب به عضویت هیئت رئیسه درآمد و و در سخنرانی خود گفت که دلیل حضورش این است که «اکنون وقت عمل است.»او در روز افتتاحیهٔ حزب در ۲۷ ژانویهٔ ۲۰۲۴، افزون بر پیوستن به این حزب به عنوان نخستین کنش حزبی خود، نطق کوتاهی ارائه کرد که می توان آن را چون مانیفستی دربارهٔ این حزب دانست. آثا
ر. از این نویسنده کتاب های متعددی به قلم مرجانه فشاهی از زبان آلمانی ترجمه و در ایران منتشر شده بود: آثار دیگری هم از او منتشر شده، که هنوز ترجمه نشده اند: اما نکتهٔ جالب تر دربارهٔ لودرز این است که او رمان نویس قابلی نیز هست. از جمله، رمان ژانر سیاسی-معمایی «هرگز چیزی نگو» (Never say anything) که در سال ۲۰۱۶ منتشر شده و ترجمهٔ آن هم با قلم خانم فشاهی در دست انتشار است. البته این کتاب جلد اول سه گانهٔ زوفی شلینگ (Sophie-Schelling-Reihe) است و لودرز جلد دوم و سوم آن را با عنوان «رد پای شغال ها» (Die Spur der Schakale) و «یخ درخشان» (Strahlendes Eis) در سال ۲۰۲۰ و ۲۰۲۴ منتشر کرده. او پیشتر هم رمان هایی مثل «رستوران آمینه» (Aminas Restaurant) در ۲۰۰۶ و «سگ دیوانه» (Blöder Hund) را در ۲۰۱۰ منتشر کرده بود. آخرین کتاب لودرز با عنوان «جنگ بی پایان» (Krieg ohne Ende?) و عنوان فرعی «چرا صلح در خاورمیانه مستلزم تغییر موضع غرب در قبال اسرائیل است» (Warum wir für Frieden im Nahen Osten unsere Haltung zu Israel ändernmüssen) در انتشارات گولدمن، وابسته به مؤسسه انتشارتی پنگوئن، منتشر شد. کتاب «جنگ بی پایان» از زاویه یک ارو
پایی، به خصوص آلمانی، به مسئله فلسطین می پردازد.
انقلاب ماهِ مه () مجموعه ای از رویدادهای انقلابی یک هفته ای بود که از ۱۸ تا ۲۵ مه ۱۸۱۰ در بوئنوس آیرس، پایتخت نایب السلطنه ریو دِ لا پلاتا، رخ داد. این انقلاب یک هفته ای سپس موجب آغاز جنگ استقلال آرژانتین شد و نهایتاً به ایجاد کشور آرژانتین مدرن منجر گردید. بزرگداشت ها. تاریخ ۲۵ مه در تقویم میهن پرستانه در آرژانتین جایگاه ویژه ای دارد و به عنوان روز تأسیس اولین دولت میهنی شناخته می شود و با ویژگی یک جشن ملی برابری می کند. این تعطیلات توسط قانون ۲۱٫۳۲۹ ثبت شده است و غیرمنقول است، به این معنی که بدون توجه به روز هفته دقیقاً در ۲۵ مه جشن گرفته می شود. جشن دویستمین سالگرد تأسیس آرژانتین در سال ۲۰۱۰ در همین تاریخ برگزار شد. ۲۵ می در سال ۱۸۱۳ به عنوان یک تاریخ میهن پرستانه تعیین شد، اما اعلامیه استقلال آرژانتین یک روز ملی جایگزین برای آن محسوب می گردد. در آغاز، این اختلاف نظر به درگیری های بین بوئنوس آیرس و استان ها در طول جنگ داخلی آرژانتین افزود، زیرا تاریخ ماه مه صرفاً مربوط به وقایعی است که در شهر بوئنوس آیرس رخ داده و تاریخ ۹ جولای مربوط به کل کشور است. در نتیجه، برناردینو ریواداویا، سیاستمدار اتحادگرا، جشن ۹
ژوئیه را لغو کرد و خوان مانوئل د روساس، حامی فدرالیست ها، اجازه داد که این تاریخ در تقویم باشد؛ اما جشن های ماه مه را هم در کنار آن حفظ کرد. در سال ۱۸۸۰، با فدرال شدن شهر بوئنوس آیرس، مفاهیم محلی حذف شد و انقلاب مه تولد ملت در نظر گرفته شد. هم تاریخ و هم تصویر عمومی "کابیلدو بوئنوس آیرس، در اشکال مختلف برای گرامیداشت انقلاب مه بازنمایی شده. دو مورد از برجسته ترین آنها آونیدا د مایو و پلازا د مایو در بوئنوس آیرس هستند؛ که دو مکان مهم شهر در نزدیکی محل کابیلدو سابق هستند و به یاد انقلاب مه نامگذاری شده اند. پیرامید د مایو یک سال پس از انقلاب در میدان ساخته شد و در سال ۱۸۵۶ به شکل کنونی خود بازسازی شد. ' ("25 مه") از نام های رایج برای نامگذاری بخش های اداری، شهرها، فضاهای عمومی و خیابان های آرژانتین است. بخش هایی به این نام در استان های چاکو، میسیونس، سان خوان، ریو نگرو، و بوئنوس آیرس وجود دارد که دومی دارای شهری به نام Veinticinco de Mayo" هم است. شهرهای روزاریو (سانتافه)، جونین (بوئنوس آیرس) و رزیستنسیا (چاکو) دارای میدان های همنام مشابهی هستند. جزیره کینگ جورج تحت ادعای حاکمیت آرژانتین، بریتانیا و شیلی (به عن
وان بخشی از قطب جنوب آرژانتین، قلمرو قطب جنوب بریتانیا، و قلمرو قطب جنوب شیلی) در کشور آرژانتین با نام ' نامیده شده است. روی سکه های ۲۵ سنتی تصویر یادبود کابیلدو نقش بسته و تصویری از خورشید ماه مه روی سکه ۵ سنتی پزو آرژانتین فعلی حک شده. تصویری از کابیلدو در دوران انقلاب در پشت اسکناس ۵ پزوی موندا ناسیونال سابق هم بود. در فرهنگ عامه. سالگرد ۲۵ ماه مه موضوع مقاله هایی است که هر سال در مجلات کودکان در آرژانتین، به عنوان مثال "Billiken" ، منتشر می شود و در کتاب های درسی مورد استفاده در مدارس ابتدایی شرح داده می شود. این نشریات اغلب برخی از جنبه های رویداد تاریخی را حذف می کنند، زیرا خشونت و محتوای سیاسی آن ها ممکن است برای افراد کم سن و سال نامناسب تلقی شود، مانند مسلح کردن مردم پس از تدارک حمله دوم بریتانیا، یا مبارزه طبقاتی بین کریولوها و اسپانیایی ها. ادبیات کودک اغلب انقلاب را به عنوان یک رویداد عاری از خشونت نشان می دهد که به ناچار به هر طریقی اتفاق می افتاد، و تأکید بر مسائل فرعی است مانند اینکه آیا در آن روز باران می بارید یا نه، یا این که استفاده از چتر گسترده بود یا محدود به یک اقلیت خاص بود. حضور کارگر
ان مختلف از جمله یک "مازاموررو که" در روز ۲۵ مه در میدان ۲۵ ماه مه در بین مردم کیک پخش می کرد، به عنوان کهن الگوی انقلاب ارائه می شود. نمایشنامه های مدرسه یا برنامه های تلویزیونی در تعطیلات ملی شامل چنین بازآفرینی صحنه هایی است. صدمین سالگرد آرژانتین منجر به خلق آثار و نمایش نامه های مختلفی شد. نقاش شیلیایی پدرو سوبرکاسو نقاشی های مرتبط بسیاری را به درخواست آنجل کارانزا خلق کرد، مانند ' ; تصویری که ماریانو مورنو روی میزتحریر می نویسد. "آغوش مایپو" بین سن مارتین و برناردو اوهیگینس و اولین پخش سرود ملی آرژانتین. چنین آثاری بعداً به تصاویر متعارف انقلاب تبدیل شدند. این صدمین سالگرد منجر به تولید فیلم صامت اولیه ' هم شد که در سال ۱۹۰۹ توسط ماریو گالو فیلمبرداری شده و در سال ۱۹۱۰ به نمایش درآمد. این اولین فیلم داستانی آرژانتینی بود که با بازیگران حرفه ای ساخته شد. از جمله آهنگ های الهام گرفته شده از وقایع ماه مه، "Candombe de 1810" است. خواننده تانگو، کارلوس گاردل، نیز آهنگ "El Sol del 25" را با اشعار دومینگو لومباردی و جیمز روکا خواند و "Salve Patria" توسط یوجنیو کاردناس و گیلرمو باربیری خوانده شد. به همین ترتیب،
پیتر بروتی «Gavota de Mayo» را با موسیقی محلی خلق کرد. یک تحلیل انقلاب ماه مه از دیدگاه داستان های ادبی، رمان "" است که در سال ۱۹۸۷ منتشر شد. ("انقلاب یک رویای ابدی است")، نوشته آندرس ریورا. این روایت بر اساس خاطرات خیالی خوآن خوزه کاستلی است که به دلیل رفتارش در جریان مبارزات فاجعه بار نخستین اردوکشی به پرو علیا محاکمه شد. ریورا از طریق روایت تخیلی یک اسپانیایی بیمار و مریض، تاریخ رسمی و ماهیت انقلاب را نقد می کند. دویستمین سالگرد در سال ۲۰۱۰ آثار مرتبط کمتری نسبت به صدمین سال تولید کرد.
لُجِین عمران (زاده ۲۶ اکتبر ۱۹۷۷) مجری تلویزیون اهل عربستان سعودی و شخصیت رسانه های اجتماعی است. او قبلاً برنامه ای در یک کانال تلویزیونی در بحرین اجرا کرده و یکی از بازیگران مجموعه تلویزیونی واقع نمای نتفلیکس با عنوان دبی بلینگ (۲۰۲۲) بوده است. اوایل زندگی شخصی. لجین عمران در ۲۶ اکتبر ۱۹۷۷ در شهر جبیل، استان شرقی عربستان سعودی به دنیا آمد. پدرش احمد عمران نام دارد و او سه خواهر و برادر دارد: دو برادر به نام های مازن عمران و باسیل عمران و یک خواهر به نام اسیل عمران که بازیگر است. در سال ۲۰۰۱، او به بحرین نقل مکان کرد و در آنجا به کار در زمینه بانکداری پرداخت. او ابتدا در بانک علوال (بانک هلندی سابق عربستان سعودی) مشغول به کار شدو بعداً به عنوان مدیر عملیات فعالیت کرد. سپس به سیتی بانک بحرین رفت و پس از آن، در شرکت Fotoon Edu-Tinment به عنوان مدیر عملیاتی مشغول به کار شد. او این سمت را تا سال ۲۰۰۴ حفظ کرد. گزارش ها حاکی از آن است که او پیشتر با شیخ سلمان آل ثانی ازدواج کرده و از او دو فرزند دارد: یک پسر به نام سمیر و یک دختر به نام جیلان که گفته می شود در دسامبر ۲۰۱۸ در بحرین ازدواج کرده است. او در حال حاضر با
سیف المنصوری، یک تاجر برجسته از امارات متحده عربی ازدواج کرده است. پیشه. لجین عمران پیش از اجرای برنامه «صبح بخیر اعراب!»، در چندین برنامه تلویزیونی دیگر از جمله «وضعیت با لجین»، «یا هلا»، «اطراف خلیج» و «دنیای حوا» حضور داشته است. مجله فوربس او را در سال ۲۰۱۷ در رتبه ۵۵ از فهرست ۱۰۰ چهره مشهور عرب قرار داد و او یکی از پنج فرد عربستانی حاضر در این لیست بود. او به عنوان «یکی از تأثیرگذارترین شخصیت های رسانه ای در خاورمیانه» شناخته می شود. عمران در شبکه اجتماعی اینستاگرام بیش از ۱۱ میلیون دنبال کننده دارد و در میان پنج تأثیرگذار برتر مد و زیبایی در امارات متحده عربی قرار گرفته است. مجله Gulf Businessدر سال ۲۰۱۸ او را در رتبه ۸۷ از فهرست قدرتمندترین افراد عرب قرار داد و از او به عنوان «اینفلوئنسر و مجری تلویزیون» یاد کرد.
کارلوتیسم یک جنبش سیاسی بود که بین سالهای ۱۸۰۸ و ۱۸۱۲ در نایب الملک نشین ریو دِ لا پلاتا طرفدارانی یافت. این جنبش قصد داشت کارلوتا خواکینا، اینفانته ی اسپانیا و ملکه پرتغال را به عنوان پادشاه خود به رسمیت بشناسد. پس از حمله ناپلئون به اسپانیا، فرناندو هفتم، برادر کوچکتر کارلوتا، مجبور شد از سلطنت کناره گیری کند و تاج و تخت را به ژوزف بناپارت بدهد. اکثر اسپانیایی ها او را یک پادشاه قانونی نمی دانستند و کارلوتا، یک زن جاه طلب، گزینه ای ممکن برای حفظ سلسله سلطنتی اسپانیا به نظر می رسید. کارلوتا در آن زمان در برزیل زندگی می کرد؛ زیرا ناپلئون پرتغال را هم تصرف کرده بود و اشراف پرتغالی به برزیل کوچیده بودند. جنبش کارلوتیسم با مقاومت شدید بسیاری از طرف های درگیر مواجه شد: نایب الملک ها، دیگر مقامات اسپانیایی در قاره آمریکا، بخشی از کریولوها و بریتانیایی ها. این طرح هرگز اجرا نشد و هواداران آن بعداً به حمایت از استقلال کامل از اسپانیا روی آوردند. توسعه پیشنهاد. در سال ۱۸۰۸، دریاسالار بریتانیایی سِر سیدنی اسمیت، که نگران خطر نفوذ فرانسه در آمریکای جنوبی بود، تلاش کرد تا پدر سباستین، شاهزاده دون پدرو کارلوس، را متقاعد
کند که با مادرشوهر و عمه آینده اش، دونا کارلوتا خواکینا ازدواج کند تا میراث دو کشور به او رسد. کارلوتا مشتاقانه از این طرح حمایت کرد و امیدوار بود که بتواند از طریق برادرزاده اش بر مستعمرات سابق اسپانیا حکومت یابد. ساتورنینو خوزه رودریگز پنیا و مانوئل بلگرانو نیز این پیشنهاد را از بوئنوس آیرس به کارلوتا ارائه کردند. اگرچه ولیعهد آن زمان ژوائو پیش از این به فکر تأسیس دادگاهی برای پدرو کارلوس در بوئنوس آیرس یا یکی دیگر از نایب السلطنه های اسپانیا برای مقابله با نفوذ فرانسه بود، اکنون نقشه جاه طلبانه کارلوتا را تهدیدی برای پرتغال و برزیل می دانست و برادرزاده خود را متقاعد کرد که این پیشنهاد را رد کند. با این وجود، کارلوتا مصمم بود با پسر کوچکترش میگل به عنوان وارثش، ریودوژانیرو را ترک کند تا خود را به عنوان نایب السلطنه اسپانیا تثبیت کند. در ماه مه ۱۸۰۹، شوهرش موفق شد پروژه او را با کمک پرسی اسمیت، ششمین ویسکونت استرنگفورد، دریاسالار بریتانیایی که او را با ناوگان خود به بوئنوس آیرس می برد، برملا کند. در سال ۱۸۱۰، حکومت بوئنوس آیرس، در تضاد با دولت در تبعید اسپانیایی ها در کادیز، کارلوتا را به عنوان ملکه قانون اس
اسی استان های متحد (آرژانتین امروزی) پیشنهاد کرد. آنها می خواستند کارلوتا به عنوان یک پادشاه مطلقه بر سراسر قلمرو اسپانیایی حکومت کند که باعث شد بوینس آیرس پیشنهاد خود را پس بگیرد. پیشنهادهای مشابه. در سال ۱۸۱۶، نمایندگان بوئنوس آیرس - که از ایده و طرح اینکاها یعنی از دست دادن قدرتشان و سپردن اداره مملکت به یک دولت مرکزی در کوسکو خوششان نمی آمد - شاهزاده دون سباستین جوان، نوه کارلوتا را به عنوان پادشاه پیشنهاد کردند. در سال ۱۸۱۹ کنگره به جای آن قانون اساسی اشرافی و همچنین یک سلطنت را تصویب کرد، اما شاه آن را شاهزاده لوکا (چارلز دوم، دوک پارما) معرفی کرد. تاجگذاری چارلز با شکست بوئنوس آیرس در طول نبرد سپدا ناکام ماند و یک دوره بی دولتی را آغاز کرد. شاهزاده لوکا یکی از بوربن های خاندان پادشاهی اسپانیا بود. نخست وزیران فرانسه، ریشلیو و دزول از طرح برهم زدن فعالیت های بریتانیا در منطقه حمایت کردند. این طرح پس از آن صورت گرفت که پیشنهاد بلگرانو برای تاجگذاری اینفانته فرانسیسکو دو پائولا اسپانیا، برادر پادشاه فردیناند، شکست خورد و پادشاه لوئیس هجدهم فرانسه طرح ریواداویا برای دعوت از لویی فیلیپ، دوک اورلئان را به عن
وان پادشاه وتو کرد. کتابشناسی. [[رده:جنبش های سیاسی]] [[رده:جنگ شبه جزیره]] [[رده:جنگ های استقلال آمریکا از اسپانیا]] [[رده:دودمان بوربون (اسپانیا)]] [[رده:سلطنت طلبی در آرژانتین]] [[رده:ایدئولوژی های سیاسی برگرفته از نام افراد]] [[رده:نایب الملک نشین ریو د لا پلاتا]]
پرو علیا ( ; ) نامی است برای سرزمینی که توسط رئال آئودینسیا چارکاس اداره می شد. این نام در بوئنوس آیرس در اواخر قرن 18 پس از اینکه آئودینسیا در سال ۱۷۷۶ از نایب السلطنه پرو به معاونت سلطنتی ریو د لا پلاتا منتقل شد، سرچشمه گرفت. این استان شامل فرمانداری های پوتوسی، لاپاز، کوچابامبا، چیکیتوس، موکسوس و چارکاس (پیش از زمان تغییر نام سوکره) بود. پس از جنگ استقلال بولیوی، این منطقه به یک کشور مستقل تبدیل شد و به افتخار سیمون بولیوار به بولیوی تغییر نام داد.
وانگ ساناک ()، نخست وزیر امپراتوری گوگوریو در زمان سلطنت پادشاه یانگ وون بود. بر اساس "سامگوک ساگی" نوشته شده، "گومونگو" توسط او با استفاده از فرم ساز چینی باستان "گوچین" (همچنین «چیلهیونگوم»، به معنای «هفت سیم» نامیده می شود) اختراع شد. پس از مرگ او، این ساز به «اوک بوگو»، «سون میونگدوک»، «گوی گوم»، «آن جانگ»، «چونگ جانگ» و «گوک جونگ» رسید، و به طور گسترده در قلمرو امپراتوری گوگوریو پخش شد.
مسلمه بن عبدالملک (عربی: مسلمة بن عبد الملک) (درگذشته ۲۴ دسامبر ۷۳۸) شاهزاده اموی و یکی از برجسته ترین فرماندهان نظامی عرب در اوایل سده هشتم میلادی بود.او فرماندهی چندین لشکرکشی مهم علیه امپراتوری بیزانس و خاقانات خزر را بر عهده داشت و بیشتر به دلیل محاصره ناموفق قسطنطنیه در سال های ۷۱۷-۷۱۸ میلادی شهرت یافته است. خانواده و نسب. او پسر خلیفه عبدالملک بن مروان (حک. ۶۸۵-۷۰۵) و برادر ناتنی خلفای ولید بن عبدالملک (حک. ۷۰۵-۷۱۵)، سلیمان بن عبدالملک (حک. ۷۱۵-۷۱۷)، یزید بن عبدالملک (حک. ۷۲۰-۷۲۴) و هشام بن عبدالملک (حک. ۷۲۴-۷۴۳) بود.مسلمه به دلیل اینکه مادرش کنیز بود از خط جانشینی خلافت محروم شد. در حدود سال ۶۹۱ میلادی، عبدالملک ازدواج او را با الرباب دختر زفر بن حارث الکلابی، رئیس قبیله قیس، ترتیب داد. این ازدواج بخشی از توافق برای پایان دادن به شورش زفر علیه امویان بود. فعالیت های نظامی. مسلمه فعالیت نظامی خود را با فرماندهی یورش های سالانه به مناطق مرزی بیزانس در آناتولی آغاز کرد. تا سال ۷۰۹ میلادی، او به حکمرانی قنسرین، جزیره، ارمنستان و آذربایجان منصوب شد و کنترل تمام مرزهای شمالی خلافت را به دست گرفت. او نخستین ل
شکرکشی های اعراب علیه خزرها در ماورای قفقاز را رهبری کرد. در سال ۷۱۵، برادرش خلیفه سلیمان بن عبدالملک در سال ۹۶ به جنگ لئوی ایزوری لئوی سوم (امپراتور بیزانس) گسیل داشت. از این پیکار باز هم به شکست مسلمان ها تمام شد و در این نبردها بود که عبدالله معروف به بطال (یعنی قهرمان) شهرت عظیمی یافت و بعدها ترک ها او را قهرمان ملی خود و جنگجوی شکست ناپذیر اسلام شمردند. این محاصرهبه شکست انجامید و مسلمه به دستور خلیفه بعدی، عمر بن عبدالعزیز، در سال ۷۱۸ مجبور به عقب نشینی شد. ویژگی های شخصی. مسلمه به دانش پژوهان احترام ویژه ای می گذاشت و در وصیتنامه اش یک سوم اموال خود را به آنان اختصاص داد. این اقدام نشان دهنده توجه خاص او به توسعه علم و دانش بود. میراث. مسلمه املاک گسترده ای در بالیس، دره بلیخ و جنوب عراق داشت که پس از سقوط امویان توسط عباسیان مصادره شد. با این حال، به احترام شهرت نظامی اش، فرزندان او از آزار عباسیان در امان ماندند.
ماریانا شیمنیس (؛ ؛ زادهٔ ) بازیگر، تهیه کننده فیلم اهل برزیل است. نخستین نقش او در تله نوولای "شیفتگی" در سال ۱۹۹۸ بود که در آن نقش امیلیا گوویا را به تصویر کشید. در همان سال او نقش روث استرن را در فیلم "مسیر رؤیاها" ایفا نمود. در سال ۲۰۰۰، او در فیلم "اوگا-اوگا" در نقش «بیوندا» بازی کرد. این نقش آفرینی سبب شهرت فراوان او در برزیل و در سطح بین المللی شد. بعدها در سال ۲۰۰۱، او دوبلور پرتغالی شخصیت شارون اسپیتز در مجموعهٔ انیمیشن کانادایی/چینی "بریس فیس" بود. او در سال ۲۰۰۶ نقش اصلی را در فیلم "مارها و مارمولک ها" و نقش لارا در تله نوولای "مورد علاقه" را ایفا نمود. در سال ۲۰۱۰، او نخستین نقش شرور و منفی خود را در تله نوولای تحسین شده "شور و اشتیاق" بازی کرد. از سال ۲۰۱۰ او در چندین تله نوولا، سریال های تلویزیونی، فیلم ها و اجراهای تئاتری ظاهر شده است. در سال ۲۰۱۶، او در سریال جایگزین "خیالباف محض" به نام "دل داشته باش"، همراه با مالوینو سالوادور بازی کرد. ماریانا شیمنیس همچنین در طول دوران بازیگری خود چندین تمجید از جمله: «بهترین سال»، «جایزه مطبوعات بهترین بازیگر زن»، «جایزه جشنواره گرامادو»، «جایزهٔ جشنوارهٔ