Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
انبار خالی را برای اسکان مردانی که به دلیل رکود اقتصادی خانه نشین شده بودند، باز کند. در سال ۱۸۵۴ او و همسر یک پزشک، آنا آر. امِت، بیمارستان پرورش و بیمارستان کودکان را تأسیس کردند که بر نیازهای زنان فقیر و کودکان کوچک آنها تمرکز داشت. این بیمارستان نوزادان پیدا شده را حمایت می کرد، مراقبت روزانه و پرستاران شیرده را برای نوزادان زنان شاغل فراهم می کرد، و اولین بیمارستان در نیویورک سیتی بود که نوزادان زیر دو سال را پذیرفت. دو بوآ و امِت بیمارستان را با بودجه شخصی و جمع آوری کمک های مالی پرانرژی از میان دوستان و جامعه وسیع تر، از جمله برگزاری توپ های خیریه، اداره می کردند، تا اینکه توانستند از طریق لابی گری در مجلس ایالتی نیویورک حمایت دریافت کنند. دایی او، ادوارد دلافیلد، اولین رئیس هیئت پزشکی بیمارستان بود و پزشک مشاور آنجا بود. او یک مدیر فعال بیمارستان بود؛ در سال ۱۸۷۰، دو بوآ پزشک اطفال آبراهام جاکوبی را از بیمارستان اخراج کرد، زمانی که او نامه ای منتشر کرد که از سیاست های بیمارستان انتقاد می کرد. بیمارستان دو بوآ در نهایت با برنامه های پزشکی بزرگتر ادغام شد و اکنون بخشی از بیمارستان پرسبیترین نیویورک در م
رکز پزشکی ویل کورنل به حساب می آید. با وجود تقاضاهای ناشی از تلاش های نیکوکارانه اش، خانه داری بزرگ و مشکلات سلامتی (یا شاید به دلیل زندگی پرمشغله اش)، دو بوآ مجسمه سازی را به عنوان یک آماتور جدی دنبال کرد. او عضو انجمن هنر بروکلین بود. او تصاویر مینیاتوری ساخت، گاهی اوقات کلاس های هنر تدریس می کرد و به آکادمی طراحی ملی انتخاب شد. او دوست مجسمه ساز ادوارد آگوستوس براکت بود. زندگی شخصی. در سال ۱۸۳۲، مری آن دلافیلد با کورنیلیوس دو بوآ (۱۸۱۰–۱۸۸۲)، وکیل و تاجر تنباکو، ازدواج کرد. آنها با هم ده فرزند داشتند که بین سال های ۱۸۳۳ و ۱۸۵۲ به دنیا آمدند؛ چهار نفر از آنها در دوران نوزادی فوت کردند. همسر او در سال ۱۸۸۲ درگذشت و مری آن تقریباً شش سال بعد در سال ۱۸۸۸، در سن ۷۵ سالگی، بر اثر عوارض مرتبط با دیابت درگذشت. او در گورستان ماربل نیویورک دفن شد. نسل ها. مری آن مادربزرگ فیزیولوژیست یوجین فلوید دو بوآ (۱۸۸۲–۱۹۵۹) بود. یکی دیگر از نوه های او، دلافیلد دو بوآ، همسر نویسنده تئودورا مک کورمیک دو بوآ بود.
کورین می بوتز (زاده ۱۹۷۷) هنرمند بصری و استاد آمریکایی است که فعالیت هایش شامل عکاسی، نویسندگی و فیلم سازی می شود. آثار او که بر فضا، جنسیت و بدن تمرکز دارند، شامل "مطالعات مقبره های مرگ های غیرقابل توضیح" (انتشارات موناکلی، ۲۰۰۴)، "خانه های تسخیر شده" (انتشارات رندوم هاوس/موناکلی، ۲۰۱۰)، و مستندهای کوتاه برنده جایزه "سبک بیمارستانی" (۲۰۱۶) و "کارخانه شیر" (۲۰۲۱) می شود. پنلوپه گرین در یک مقاله برای "نیویورک تایمز" نوشت، «آثار عکاسی بوتز مانند یک دی اس ام از زندگی معاصر آمریکایی و تاریک ترین جنبه های خانگی به نظر می رسد.» زندگی اولیه و تحصیلات. بوتز در ریدج وود، نیوجرسی به دنیا آمد. زمانی که بوتز در دوران پیش دبیرستان در گلن راک، نیوجرسی بود، او و دو خواهرش در یک بخش از برنامه "گود مورنینگ آمریکا" به عنوان «مثال بد» در داستانی در مورد اتاق های نامرتب بچه ها ظاهر شدند. او در سال ۱۹۹۵ از دبیرستان گِلن راک فارغ التحصیل شد. بوتز مدرک لیسانس هنرهای زیبا را از مؤسسه هنر دانشگاه مریلند و فوق لیسانس هنرهای زیبا (MFA) را از مدرسه تحصیلات تکمیلی هنرهای میلٹن ایوری، کالج بارد دریافت کرد. برای پروژه پایان نامه خود در بار
د در سال ۲۰۰۶، او خانه ها و دارایی های افراد مبتلا به آگورافوبیا را عکاسی و ثبت کرد. حرفه. بوتز در کاتسکیل، نیویورک مستقر است. او دریافت کننده چندین اقامت هنری است و از بنیاد هنرهای نیویورک و بنیاد جروم کمک هزینه دریافت کرده است. بوتز در هیئت علمی مرکز بین المللی عکاسی و دانشگاه جان جی عدالت کیفری، دانشگاه شهری نیویورک تدریس می کند. انتشارات. "مطالعات مقبره های مرگ های غیرقابل توضیح" (انتشارات موناکلی، ۲۰۰۴). این کتاب شامل عکاسی و نثر درباره دیوراماهای صحنه جرم است که توسط جرم شناس آماتور و وارث فرانسیس گلسنر لی ایجاد شده است. لوسی سانت درباره کتاب نوشت: «دیوراماهای مقبره ای جذاب، کمی نگران کننده و به طرز جالبی عجیب هستند—هیچ وقت به نظر نمی رسید که کلمات 'جنایی' و 'زیبا' در یک جمله استفاده شوند. کورین می بوتز کار بزرگی در نمایش این آثار به عموم مردم و عکاسی از آن ها با چنین واقع گرایی افراطی انجام داده است.» "خانه های تسخیر شده" (انتشارات موناکلی، ۲۰۱۰). این کتاب مجموعه ای از عکاسی های با فرمت بزرگ و روایت های شفاهی از هشتاد خانه ای است که ادعا می شود تسخیر شده اند. این سری از عکاسی ها با الهام از عکس های روح
ی اوایل قرن و داستان های ارواح ویکتوریایی نوشته شده توسط زنان به عنوان راهی برای بیان نارضایتی های خانگی شکل گرفت. با ارائه تصاویری از فضاهای خالی، بوتز به بینندگان این امکان را می دهد که نادیدنی ها را تصور کنند. آثار ویدئویی. "سبک بیمارستانی" (۲۰۱۶) بر شبیه سازی های بیمار استاندارد واقعی تمرکز دارد تا جنبه اجرایی ملاقات های پزشک-بیمار و مسائلی مانند همدلی را بررسی کند. این فیلم شامل عصب شناس و نویسنده آلیس فلاهرتی است که نقش او از بیمار استاندارد به بیمار واقعی و سپس پزشک تغییر می کند. این فیلم جایزه هیئت داوران بهترین فیلم کوتاه را در سال ۲۰۱۶ برنده شد. "کارخانه شیر" (۲۰۲۱)، یک پروژه عکاسی و ویدئویی است که به بررسی کار و زحمت های مرتبط با مراقبت از نوزادان می پردازد. این ویدئو عمدتاً در اتاق شیردهی دوحزبی در مجلس نمایندگان ایالات متحده فیلمبرداری شده است، همان جایی که قوانین مربوط به سیاست های والدینی و حقوق تولیدمثل تصویب می شود. این پروژه در دوران پاندمی کرونا منتشر شد، زمانی که کمبود حمایت از مادران شاغل بحران جهانی به وجود آورد. این پروژه برنده جایزه اول در مسابقات سالانه عکس های سال بین المللی در دسته
زندگی روزمره مستند شد.
هنریتا هیل سووپ (; – ) ستاره شناس آمریکایی بود که در زمینه ستاره های متغیر مطالعه می کرد. او به ویژه رابطه دوره-درخشندگی را برای ستاره های قیفاووسی اندازه گیری کرد که ستاره های متغیر درخشانی هستند و دوره های تغییرپذیری آنها مستقیماً با درخشندگی ذاتی شان مرتبط است؛ بنابراین دوره های اندازه گیری شده آنها می تواند با فاصله شان مرتبط باشد و برای اندازه گیری اندازه کهکشان راه شیری و فاصله های کهکشان های دیگر استفاده شود. زندگی شخصی. او دختر ماری هیل و جرارد سووپ و خواهرزاده هربرت بایارد سووپ بود. هر دو والدینش در اواخر دهه ۱۸۹۰ در هال-هاوس در شیکاگو تدریس می کردند، جایی که با هم آشنا شدند. پدرش در مؤسسه فناوری ماساچوست تحصیل کرده بود و مهندس بود. او برای جنرال الکتریک کار می کرد و در نهایت در سال ۱۹۲۲ به ریاست شرکت رسید و این امکان را فراهم کرد که دخترش در طول زندگی اش از استقلال مالی برخوردار باشد. او در حالی که با خانواده اش در نانتاکت تعطیلات می گذراند، از سخنرانی های رصدخانه ماریا میچل مطلع شد و همراه با برادرش در یک کلاس شبانه در آنجا شرکت کرد. او همچنین سخنرانی هارلو شپلی، ستاره شناس هاروارد را شنید؛ در نهای
ت او برای کار بر روی ستاره های متغیر به همکاری با او پرداخت. تحصیلات. سووپ در کالج بارنارد تحصیل کرد و در سال ۱۹۲۵ با مدرک AB در ریاضیات فارغ التحصیل شد. او تنها در سال آخر خود یک کلاس نجوم از هارولد جاکوبی گذراند. پس از کالج، او به شیکاگو بازگشت و در مدرسه مدیریت خدمات اجتماعی دانشگاه شیکاگو تحصیل کرد، اما تنها برای یک سال. در حالی که با هارلو شپلی کار می کرد، در سال ۱۹۲۸ مدرک کارشناسی ارشد نجوم را از کالج ردکلیف دریافت کرد. تاریخچه حرفه ای. او فهمید که دکتر شپلی در هاروارد بورسیه هایی را برای زنان جهت کار بر روی یافتن ستاره های متغیر ارائه می دهد. سووپ در سال ۱۹۲۶ برای شپلی شروع به کار کرد و به همراه دیگر «دختران» برای شناسایی ستاره های متغیر در کهکشان راه شیری کار کرد. او با سیسیلیا پین-گاپوشکین و آدلاید ایمز دوست شد. او با حقوقی از هاروارد و کمکی مالی از خانواده اش از خود حمایت می کرد. او در تخمین قدر ستاره ها از تصاویر روی صفحات عکاسی متخصص شد. سووپ هاروارد را ترک کرد تا در سال ۱۹۴۲ در آزمایشگاه تابشی MIT کار کند. در تاریخ شفاهی خود می گوید: «... آنها پرسیدند، 'در هاروارد چقدر دریافت می کردی؟' و من گفتم،
فکر می کنم ۲۰۰۰ دلار. این چیزی بود که گفتند به من می پردازند، آنچه دریافت می کردم، اما برای آنها خیلی کم بود. آنها نمی توانستند؛ بنابراین من نسبتاً سریع ارتقا یافتم.» از سال ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۷، او بر روی جداول ناوبری لوران کار کرد. از سال ۱۹۴۷ تا ۱۹۵۲، سووپ نجوم را در کالج بارنارد و کالج کنتیکت برای زنان تدریس و با استفاده از صفحات قدیمی هاروارد دربارهٔ ستارگان تحقیق می کرد. در سال ۱۹۵۲، والتر باده از رصدخانه های مؤسسه کارنگی واشینگتن از طریق مارتین شوارتزشیلد به عنوان واسطه از او خواست تا برای کار بر روی ستاره های متغیر کشف شده در کهکشان های دیگر توسط تلسکوپ جدید ۲۰۰ اینچی هیل در رصدخانه پالومار به او بپیوندد. اگرچه او به عنوان دستیار تحقیقاتی باده استخدام شد، در گروه «مطالعات سحابی»، او به طور مستقل کار می کرد حتی تا حدی که پس از مرگ او مقالات علمی را با نام او منتشر می کرد. او برای بقیه عمر حرفه ای خود در مؤسسه کارنگی ماند؛ او رسماً در سال ۱۹۶۸ بازنشسته شد.
الیسا بلانت مورهد (که گاهی به صورت "بلانت-مورهد" نیز نوشته می شود) یک تهیه کننده، هنرمند، نویسنده، متصدی و مدرس ساکن بالتیمور است. او از طریق فعالیت های میان رشته ای خود در زمینه های هنرهای تجسمی، موسیقی، طراحی و فیلم، از تغییرات اجتماعی حمایت می کند. او از اوایل دهه ۹۰ میلادی به تولید رویدادهای هنری عمومی، نمایشگاه های گالری، نمایش فیلم و برنامه های آموزشی پرداخته است. تحصیلات و پیشینه. بلانت مورهد در بروکلین، نیویورک به دنیا آمد و رشد کرد. او در محله بدفورد–استایوسنت، بروکلین در بروکلین، نیویورک زندگی می کرد تا اینکه در سال ۲۰۱۴ به بالتیمور، مریلند نقل مکان کرد. او در دانشکده حقوق دانشگاه سیراکیوز تحصیل کرد و در سال ۱۹۹۳ مدرک خود را دریافت کرد و سپس در سال ۲۰۰۷ مدرک کارشناسی ارشد هنرهای زیبا را در رشته طراحی داخلی از مدرسه طراحی پارسونز دریافت کرد. او دو فرزند به نام های مه ساتی و زیگی دارد. حرفه. بلانت مورهد از سال ۱۹۹۱ به تولید رویدادهای هنری عمومی، نمایشگاه های نگارخانه، نمایش فیلم و برنامه های آموزشی پرداخته است. بلانت-مورهد یکی از بنیان گذاران "رد کلی"، یک سازمان غیرانتفاعی هنری مستقر در بروکلین است که
به ارائهٔ بستری برای رسانه های نوظهور و بیان هنری تجربی اختصاص دارد. در "رد کلی آرتز"، او بیش از ۲۰ نمایشگاه و برنامه را در نیویورک و لندن سرپرستی و تولید کرد. این نمایشگاه ها شامل "رخدادهای تصادفی" (۲۰۰۵)، یک نمایشگاه چندمکانه در همکاری با "پروژهٔ تنوع"؛ "سوت زدن های خیابانی" (۲۰۰۱)، پروژه ای دربارهٔ آزار خیابانی در "انز ورهَوس" و موزهٔ شهر نیویورک؛ و مجموعهٔ آزمایشی آغازین "پراکتی کوم" در مرکز "بریک آرتز مدیا" در سال ۲۰۰۲ هستند. با "رد کلی آرتز"، الیسا بلانت-مورهد به جامائیکا سفر کرد، جایی که او و تیمش به کودکان عکاسی، عکاسی خبری، هنرهای رسانه ای نوین و بیان هنری تجربی آموزش دادند. بلانت مورهد مدیر طراحی، برنامه ریزی و نمایشگاه ها در "مرکز یادبود ویکس ویل" بود. او هم متصدی پروژهٔ "فانک، خدا، جز و پزشکی: بروکلین رادیکال سیاه"، همکاری ای میان کریتیو تایم و "مرکز یادبود ویکس ویل" بود. این نمایشگاه هنری یک ماهه و قابل پیاده روی شامل چهار اثر هنری مبتنی بر اجتماع از زنوبیا بیلی، سیمون لی، گروه "اوتابِنگا جونز و همکاران" و بردفورد یانگ بود. او مدیر برنامهٔ آموزشی هنری "راش کیدز" در "نگارخانهٔ راش آرتز" بین سال ه
ای ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۳ بود. بلانت مورهد دورهٔ «کثرت گرایی فرهنگی» را برای مدرسهٔ تحصیلات تکمیلی هنر و مدیریت فرهنگی مؤسسه پرات بین سال های ۱۹۹۹ تا ۲۰۱۱ طراحی و تدریس کرد و از سال ۲۰۱۲ نیز در مدرسه طراحی پارسونز در «کوپر هیویت» به تدریس پرداخت. او در سطح بین المللی سخنرانی می کند و آثارش منتشر می شوند که موضوعاتی چون طراحی محیطی، تاریخ و موزه شناسی را پوشش می دهند. او یکی از بنیان گذاران تیم هنر و کنش اجتماعی «تَندِم» و استودیوی فیلم سازی «تی اِن ای جی» است. او در سال ۲۰۱۳ همکاری خود را با فیلم برداران آرتور جافا و مالک سعید آغاز کرد و استودیوی فیلم «تی اِن ای جی» را پایه گذاری کرد. هدف آن ها توسعه و تولید فیلم های مستقل سیاه پوستان است، اما فیلم هایی که همچنین «درک ما را از سینمای نوین سیاه گسترش دهند و نه تنها روایت های جدید بلکه زیبایی شناسی و معیارهای فنی تازه ای را در سینمای سیاه ایجاد کنند». او می گوید: «به نظرم فیلم مستقل به طور کلی مورد توجه و حمایت بیشتری قرار گرفته است. اگر فقط به ۲۰ سال پیش نگاه کنید، اصلاً چیزی به نام آی اف سی وجود نداشت. حالا بسترهای جایگزین بیشتری وجود دارد، مثل نتفلیکس، که کارهایی را س
فارش و تأمین مالی می کنند که مستقیماً از طریق کانال های خودشان پخش می شود ــ این ها راه هایی هستند برای ایجاد بستری برای مردم و امیدوارم برای اینکه فیلم سازان بتوانند صدایی خلق کنند که وابسته به جریان اصلی و انتظارات هالیوودی نباشد.» بلانت مورهد در سال ۲۰۱۵ کتاب تصویری الفبای کودکان با عنوان «پی، مثل پوسی» را نوشت، که کتابی پر از کنایه های دوپهلو بود. در فوریهٔ ۲۰۲۴ اعلام شد که او نخستین دریافت کنندهٔ اقامت هنری تحت حمایت «روبی ها» از طریق همکاری با آرت اُمی در درهٔ هادسون است.
آنا بلانت (؛ – ) پزشک و [عال حق رأی اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی یک زن پزشک از اهالی شیکاگو و اوک پارک، ایلینوی بود که در تاریخ ۱۷ ژوئن ۱۸۹۷ از دانشگاه نورث وسترن دکترای پزشکی خود را دریافت کرد. بلانت خدمات پزشکی خود را به طور داوطلبانه در هال هاوس، یک خانه مسکونی در شیکاگو که در سال ۱۸۸۹ تأسیس شده بود، ارائه داد. او همچنین دیگر زنان را به شغل پزشکی ترغیب می کرد و رئیس انجمن زنان پزشک ایالات متحده آمریکا بود. آموزش جنسی و پیشگیری از بارداری. بلانت از پیشگامان پیشگیری از بارداری و رهبر جنبش پیشگیری از بارداری در ایالات متحده آمریکا بود. او به طور مکرر در ژورنال علمی «"بررسی پیشگیری از بارداری"» (مرجع علمی پیشگیری از بارداری برای پزشکان این حوزه) مطلب می نوشت و عضو کمیته نخستین کنفرانس پیشگیری از بارداری آمریکا بود. بلانت در مدارس دبیرستانی شیکاگو، باشگاه ها و دانشگاه ها دربارهٔ «بهداشت جنسی» سخنرانی می کرد و جزواتی همچون «صحبتی با مادران» (A Talk With Mothers) که به استفاده از کاندوم می پرداخت، ایجاد کرد. او معتقد بود که پنهان سازی اطلاعات در مورد بیماری های آمیزشی از زنان اشتباه است. هنگامی که هنوز این اطل
اعات غیرقانونی بود، بلانت به طور عمدی اقدام به توزیع اطلاعات در مورد پیشگیری از بارداری کرد تا این قوانین را به چالش بکشد. بلانت همچنین از ایده های «اصلاح نژاد» (یوجنیک) حمایت می کرد. او این جنبش را «مهم ترین حرکت دوران مدرن» می دانست و ریاست جامعه آموزشی اصلاح نژاد در شیکاگو را بر عهده داشت. بلانت معتقد بود که افراد باید تنها با کسانی که از نظر جسمی و روحی سالم هستند، بچه دار شوند. وی معتقد بود که «خشونت و وحشیگری پدیده ای وراثتی است.» او همچنین ارتباط مشکلات اجتماعی مانند الکلیسم را با وراثت می دانست و معتقد بود که کاهش جمعیت می تواند از جنگ و گرسنگی جهانی جلوگیری کند. بلانت همچنین مخالف زندگی های زناشویی ناموفق بود و پیشنهاد می کرد که دسترسی به طلاق در دادگاه ها آسان تر شود. او از تشکیل هیئت منصفه زنانه در دادگاه های طلاق حمایت می کرد. حق رأی زنان. بلانت یکی از رهبران جنبش حق رأی زنان بود. او عضو باشگاه زنان شیکاگو و باشگاه زنان قرن نوزدهم اوک پارک بود. بلانت علیه سازمان های باشگاهی که تلاش می کردند از پیوستن زنان سیاه پوست به این باشگاه ها جلوگیری کنند، سخنرانی می کرد. دربارهٔ مشارکت دکتر بلانت در جنبش حق
رأی زنان، جنتل فورس می گوید: توجه داشته باشید که گریس هال همینگوی مادر نویسنده ارنست همینگوی و آنا لوید رایت مادر معمار آمریکایی فرانک لوید رایت بود. در کتاب "همینگوی جوان" مایکل رینولدز می گوید: «در سال ۱۹۰۷، برای سرگرمی مردان اوک پارک، کنوانسیون حق رأی برابر ایلینوی در مؤسسه اسکویلویل برگزار شد، جایی که دکتر آنا بلانت، یک زن محلی، فکاهی ترین و در عین حال متقاعدکننده ترین سخنرانی را داشت.» دربارهٔ شهرت زیاد بلانت، در صفحات ۱۰۶–۱۰۷ رینولدز می نویسد:
کاس بِرد (زادهٔ ۱۹۷۴) هنرمند، عکاس و کارگردان است که در شهر نیویورک زندگی می کند و فعالیت دارد. نمایشگاه ها. برد آثار خود را به طور گسترده ای در سراسر ایالات متحده و خارج از کشور به نمایش گذاشته است. از جمله نمایشگاه های او می توان به "فمینیسم جهانی" در موزه بروکلین نیویورک (۲۰۰۷)، "یوتوپیای لزبین جی دی" در پروژه های دیچ نیویورک (۲۰۰۵) همراه با جی دی سمسون، "کلبه چوبی" در اسپیس آرتیستز نیویورک (۲۰۰۵)، جشنواره A&amp;C برای هنرمندان نوظهور نیویورک، "آینده ماکرو" در موزه هنر معاصر رم ایتالیا و "یک دقیقه نیویورکی" در پالازو کاوور شهر تورین، ایتالیا اشاره کرد. برد همچنین در موزه بروکلین نمایشگاه داشته و آثار او در مجموعه دائمی این موزه نیز قرار دارند. او بخشی از پایگاه هنری فمینیستی مرکز الیزابت ای. سکلر برای هنر فمینیستی در موزه بروکلین بوده است. او نمایشگاه های انفرادی در کالونی هنری بروئری لس آنجلس و پروژه های دیچ نیویورک برگزار کرده است. آثار او همچنین در نمایشگاه های گروهی در نگارخانه اسپرینگ استریت نیویورک، کالکتیو دومبا بروکلین نیویورک، اسپیس آرتیستز، نیویورک، نگارخانه گریت هال کوپر یونیون نیویورک، گالری هن
ر زیبای یان لارسون نیویورک، مؤسسه وان، لس آنجلس و نیز جشنواره عکاسان نوظهور "آرت + کامرس" در ژاپن، مادرید و بروکلین به نمایش درآمده است. آثار برد در مجموعه دائمی موزه بروکلین و موزه هنر کالج اسمیت نگهداری می شوند. او در حال حاضر در نیویورک زندگی می کند و فعالیت دارد. عکاسی. کَس برد هنرمند، عکاس و کارگردان آمریکایی است که با آثار جسورانه اش در مد و هنر معاصر، نگاه نوینی به زنانگی و هویت ارائه می دهد. برد به عنوان عکاس مد، با نشریاتی چون "مجله نیویورک تایمز"، "رولینگ استون"، "جی کیو"، "نایلون"، "اوت" و "پیپر" همکاری کرده است. از دیگر مشتریان تجاری او می توان به شرکت عینک واربی پارکر، گپ، لیوایز، رَنگلر، ترو ریلیجن، نایکی و چمپیون اشاره کرد. او از بازیگران، مدل ها و موسیقی دانان، همچنین دوستان و خانوادهٔ خود عکاس گرفته است. از سوژه های شناخته شدهٔ او می توان به جی-زی، ام.آی.ای، پاز د لا هوئرتا، لی لی آلن، کارن السون، دنیل ردکلیف، فریا بی ها اریکاسن، داریا ورباوی، اندرو گارفیلد، آدام درایور و ویگو مورتنسن اشاره کرد. او به صورت جهانی توسط شرکت آرت + کامرس نمایندگی می شود. فیلم. برد نخستین تجربهٔ کارگردانی خود را ب
ا فیلمی برای برند مد "سوفومور" آغاز کرد. او سپس پروژه هایی برای لیوایز، جی. کرو، اربن اوت فیترز، رَنگلر، لیسی ترالی، ریوونتس، کدز، و اسکای فریرا تولید کرد. او همچنین فیلم هایی با حضور سوژه هایی مانند جی-زی، کیت بلانشت، و سلما هایک کارگردانی کرده است. انتشارات. در فوریهٔ ۲۰۱۲، برد کتابی با عنوان "بازوحشی سازی" با همکاری ناشر دامیانی منتشر کرد. عکاس های این کتاب در طی دو هفته در تابستان های ۲۰۰۹ و ۲۰۱۰ گرفته شدند و تمرکز آن بر محیط طبیعی جامعه ای هنری در تنسی است. سالی سینگر از مجلهٔ "ووگ" مقدمهٔ این کتاب را نوشته است. سینگر کتاب را این گونه معرفی می کند: «جشنی لطیف و زیرکانه برای زنانگی ای با نوارهایی بسیار مدرن.» زندگی شخصی. از سال ۲۰۰۳ تا ۲۰۲۲، کَس برد با نماینده رزرو استعداد، علی برد، در رابطه بود. آن ها با هم دو فرزند به نام های لئو و مِی دارند. در ژوئیهٔ ۲۰۲۳، برد در اینستاگرام رابطه اش با جنا لیونز را اعلام کرد.
هایدی بی. همل (؛ زادهٔ ) یک ستاره شناس سیاره ای آمریکایی است که به طور گسترده بر روی نپتون و اورانوس مطالعه کرده است. او بخشی از تیم تصویربرداری از نپتون توسط ویجر ۲ در سال ۱۹۸۹ بود. او تیم استفاده از تلسکوپ فضایی هابل را برای مشاهده برخورد شومیکر-لوی ۹ با مشتری در سال ۱۹۹۴ رهبری کرد. او از تلسکوپ فضایی هابل و تلسکوپ کک برای مطالعه اورانوس و نپتون استفاده کرده و اطلاعات جدیدی دربارهٔ لکه های تاریک، طوفان های سیاره ای و حلقه های اورانوس کشف کرده است. در سال ۲۰۰۲، او به عنوان دانشمند میان رشته ای برای تلسکوپ فضایی جیمز وب انتخاب شد. همل زمان بیشتری را به عنوان یک مروج علم صرف می کند. او دریافت کننده مدال کارل ساگان در سال ۲۰۰۲ است که به دانشمندی اعطا می شود که ارتباطات او درک عمومی از علوم سیاره ای را به طور قابل توجهی افزایش داده است. او در سال ۲۰۰۳ یکی از ۵۰ زن مهم در علم از مجله دیسکاور بود. علاوه بر کار عمومی او در ناسا، او در سال ۲۰۱۰ معاون اجرایی انجمن دانشگاه های تحقیقات نجوم (AURA) شد. همل در ایالت کالیفرنیا متولد شد و مادر سه فرزند است. تحصیلات. همل مدرک کارشناسی خود را از مؤسسه فناوری ماساچوست (MIT) د
ر سال ۱۹۸۲ و دکترای خود را در فیزیک و نجوم از دانشگاه هاوایی در سال ۱۹۸۸ دریافت کرد. پس از یک موقعیت پسادکتری در آزمایشگاه پیشرانه جت ناسا در پاسادنا، کالیفرنیا، همل به MIT بازگشت، جایی که نزدیک به نه سال به عنوان دانشمند ارشد تحقیقات در گروه علوم زمین، جو و سیارات گذراند. حرفه. همل معاون اجرایی انجمن دانشگاه های تحقیقات نجوم (AURA) است، یک کنسرسیوم متشکل از ۴۴ عضو آمریکایی (دانشگاه ها و مؤسسات آموزشی و غیرانتفاعی) و ۵ وابسته بین المللی. AURA رصدخانه های نجومی در سطح جهانی از جمله تلسکوپ فضایی هابل، رصدخانه ملی نجوم نوری، رصدخانه ملی خورشیدی و رصدخانه جمنی را اداره می کند. همل در سال ۲۰۱۰ معاون اجرایی انجمن دانشگاه های تحقیقات نجوم (AURA) شد. همل می گوید حدود ۱۵ سال پس از شروع حرفه اش متوجه شد که جامعه علمی به افرادی نیاز دارد که برای آینده علم برنامه ریزی و تلاش می کنند. او گفت: «چند سال پیش متعهد شدم که از انجام تحقیق به امکان سازی تحقیق حرکت کنم… می خواهم مطمئن شوم که… جوانان با ابزارهای جدیدی که هم اکنون در حال توسعه آن هستیم، فرصت هایی برای پیشبرد مرزهای علم دارند.» پیش از انتصاب در AURA، همل به عنوان دا
نشمند ارشد تحقیقات و معاون تحقیقات در مؤسسه علوم فضایی در بولدر، کلرادو مشغول به کار بود. در سال ۲۰۰۲، او به عنوان دانشمند میان رشته ای برای جانشین تلسکوپ فضایی هابل، تلسکوپ فضایی جیمز وب انتخاب شد که در سال ۲۰۲۱ پرتاب شد. او همچنین عضو گروه کاری علوم برای تلسکوپ آینه غول پیکر بخش بندی شده بود. او در کارگروه مشترک ناسا/بنیاد ملی علوم برای سیارات فراخورشیدی خدمت کرد و در تیم تعریف علوم و فناوری برای مأموریت تاج نگار یابنده سیاره زمینی ناسا بود. حوزه های اصلی علاقه همل، مشاهدات نجومی زمینی و فضایی از جو سیارات بیرونی و قمرهای آنها در طول موج های مرئی و مادون قرمز نزدیک با استفاده از فناوری اپتیک تطبیقی (AO) است.
روزاموند برنیه (۱۹۱۶–۲۰۱۶) روزنامه نگار و سخنرانی بود که به خاطر بنیان گذاری مجلهٔ مستقر در پاریس و ارائه هایش دربارهٔ تاریخ هنر در "موزه متروپولیتن هنر" شناخته می شد. زندگی و حرفه. برنیه با نام کامل "روزاموند مارگارت روزنبام" در فیلادلفیا، پنسیلوانیا به دنیا آمد. به دعوت پدرش، که رئیس هیئت مدیرهٔ "ارکستر فیلادلفیا" بود، افراد مشهوری در زمینهٔ موسیقی کلاسیک به خانهٔ آن ها رفت وآمد داشتند، از جمله آهنگ ساز "سرگئی راخمانینف" و رهبر ارکستر "لئوپولد استوکوفسکی". او در دوران کالج و در جریان سفری به مکزیک، در یکی از تمرین های "کارلوس چاوس" با "آرون کوپلند" که در حال نواختن پیانو بود، و همچنین نقاش دیواری "دیه گو ریورا" و نقاش "فریدا کالو" آشنا شد و با همهٔ آن ها دوستی برقرار کرد. او کالج "سارا لارنس" را رها کرد و در سال ۱۹۴۶ به فرانسه نقل مکان کرد و به عنوان نخستین "سردبیر مطالب ویژهٔ اروپا" در مجلهٔ "ووج" مشغول به کار شد. دو سال بعد، با روزنامه نگار "ژرژ برنیه" ازدواج کرد. در سال ۱۹۵۵، آن ها مجلهٔ "ال اولی" را که یک ژورنال هنری انگلیسی زبان مستقر در پاریس بود، بنیان گذاشتند. این مجله آثار اصیل هنرمندان مشهور را من
تشر می کرد، از جمله برخی از آن ها که برنیه در خاطرات خود با عنوان «ماتیس، پیکاسو، میرو: آن گونه که می شناختمشان» در سال ۱۹۹۱، از دوستی با ایشان یاد کرده است. یک زیرمجموعه از این مجله، ۱۶ کتاب هنری را تحت برند "برنیه" منتشر کرد. در سال ۱۹۷۰، آن ها پس از ۲۰ سال زندگی مشترک طلاق گرفتند و برنیه به ایالات متحده نقل مکان کرد. در جستجوی شغلی جدید، دوستی که در کالج ترینیتی تدریس می کرد پیشنهاد داد که او تدریس تاریخ هنر را آغاز کند. او ابتدا در کالج ترینیتی شروع کرد و سپس به دانشگاه رایس منتقل شد و در نهایت به نیویورک رفت. در آنجا، او حرفه ای جدید به عنوان گوینده حرفه ای دربارهٔ هنر و هنرمندان در "موزه متروپولیتن هنر" آغاز کرد. سخنرانی های او در ساعت ۸ شب، که بدون یادداشت و با لباس شب کامل ارائه می شد، ماه ها پیش از تاریخ برگزاری به طور کامل فروخته می شد. در اواخر دهه ۱۹۷۰ و اوایل دهه ۱۹۸۰، او با هنرمندان مصاحبه کرد و مستندهایی را برای شبکه های تلویزیونی از جمله سی بی اس و پی بی اس روایت کرد. در سال ۱۹۷۵، او با "جان راسل" منتقد هنر "نیویورک تایمز" که پیش از این نویسندهٔ همکار مجله "ال اولی" بود، ازدواج کرد؛ در این مرا
سم، "آرون کوپلند" و "لئونارد برنشتاین" نقش های مرکزی را ایفا کردند و معمار "فیلیپ جانسون" میزبان مراسم بود. پس از حدود ۲۵۰ اجرا، برنیه در سال ۲۰۰۸ که سال مرگ راسل بود، تدریس را متوقف کرد. در سخنرانی وداعی او، قبل از دریافت تشویق ایستاده، برنیه دربارهٔ تاریخ مد صحبت کرد و در پایان از موزه، مخاطبان و همسرش تشکر کرد و گفت: «او هرگز اعتراف نخواهد کرد، اما برخی از بهترین جملات من را او نوشته است.» به خاطر کمک هایش به فرهنگ فرانسه، در سال ۱۹۸۰ از سوی دولت فرانسه به عنوان افسرِ «"ordres des Arts et des Lettres»" منصوب شد و در سال ۱۹۹۹ به عنوان شوالیه لژیون دونور شناخته شد. در همان سال، پادشاه "خوان کارلوس اول" از اسپانیا به خاطر مشارکت هایش در فرهنگ اسپانیایی، به او «صلیب ایزابلای کاتولیکا» را اهدا کرد. در سال ۱۹۹۸، او و "جان راسل" هرکدام به عنوان «اعضای افتخاری مادام العمر» از سوی "موزه و مدرسه هنرهای زیبا" نام گذاری شدند. در سال ۲۰۰۴، آن ها به عنوان «گنجینه های ملی» از سوی "جامعه هنری شهری نیویورک" معرفی شدند. سخنرانی ها. سیزده سخنرانی او در "موزه متروپولیتن هنر" ضبط شده و برای توزیع تجاری منتشر شده است. اولین مجم
وعهٔ پنج برنامهٔ یک ساعته اش دربارهٔ ماتیس، پیکاسو و میرو و مجموعهٔ دوم چهارقسمتی اش دربارهٔ "امپرسیونیسم فرانسوی" در تلویزیون عمومی ملی پخش شده است.
آن سول یانگ (؛ ۲ ژانویه ۱۸۷۱ – ) یک ستاره شناس آمریکایی بود. او به مدت ۳۷ سال استاد نجوم در کالج مونت هولیوک بود. تأثیر او بر برنامه نجوم در مونت هولیوک عمیق بود و بسیار فراتر از دوران فعالیتش به عنوان یکی از هشت عضو انجمن آمریکایی رصدکنندگان ستارگان متغیر (AAVSO) ادامه یافت. زندگی اولیه. آن سیول یانگ در ۲ ژانویه ۱۸۷۱ در بلومینگتون، ویسکانسین متولد شد. پدرش کشیش آلبرت آدامز یانگ و مادرش مری سیول بود. یانگ از خانواده ای با سنت قوی و ارتباط عمیق با نجوم برخاست. پدربزرگش، پروفسور آیرا یانگ، کرسی فلسفه طبیعی و نجوم را در کالج دارتموث داشت و پدربزرگ بزرگ و عمویش همگی از ستاره شناسان مورد احترام دارتموث بودند. حتی عموی بزرگش رصدخانه دارتموث را طراحی کرده بود. تحصیلات. او در سال ۱۸۹۲ مدرک کارشناسی (B.L.) را از کالج کارلتون در مینه سوتا دریافت کرد. سپس به والا والا، واشینگتن رفت و به مدت سه سال ریاضیات در کالج ویتمن تدریس کرد قبل از اینکه به کارلتون بازگردد و مدرک کارشناسی ارشد (M.S.) خود را در سال ۱۸۹۷ دریافت کند. او دکترای خود را در سال ۱۹۰۶ از دانشگاه کلمبیا اخذ کرد. رساله دکترای او به ارزیابی اندازه گیری های عکس