Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اس با لباس یک تاجر انگلیسی و تنها با دِآواریه مورد علاقه اش آنجا را ترک کرد و از مسیر سواسون، لان و موبوژ به مادام دو بالبی در مونس سفر کرد، در حالی که ماری ژوزفین از طریق جاده شمالی از طریق دوآی و اورکیز به همراه گوربیلون مورد علاقه اش سفر کرد. هر کدام از آنها بدون هیچ مشکلی از مرز عبور کردند و در نامور به هم پیوستند. تبعید (۱۷۹۱–۱۸۱۰). از نامور، ماری ژوزفین به دنبال لویی استانیسلاس به بروکسل در هلند اتریشی رفت، جایی که آنها دوباره با کنت آرتوا متحد شدند. پروانس و آرتوا از فرماندار هلند اتریشی، ماریا کریستینا، دوشس تشن، درخواست کردند که قبل از بازگرداندن پادشاه و ملکه، که همراهشان دستگیر شده بود، به پاریس، با نیروی نظامی از طریق مرز مداخله کند، اما او امتناع کرد زیرا برای این کار به اجازه امپراتور نیاز داشت، که در آن زمان دیگر خیلی دیر شده بود. پس از ملاقات با گوستاو سوم سوئد در آخن، آنها از طریق بن به کوبلنز ادامه دادند، جایی که توسط عموی خود، اسقف اعظم-انتخابگر کلمنس ونسسلاو ساکسونی، مورد استقبال قرار گرفتند، که کاخ شونبورنسلاس را به آنها واگذار کرد و در آنجا دربار مهاجر خود را در تبعید مستقر کردند. لویی ا
ستانیسلاس، که خود را نایب السلطنه اعلام کرد، زندگی درباری را مطابق با آداب و رسوم درباری رژیم باستان برقرار کرد، که در آن ماری ژوزفین نقشی تشریفاتی داشت. کوبلنز پر از مهاجران سلطنت طلب فرانسوی بود و زندگی اجتماعی او پر هرج و مرج و ولخرجانه توصیف می شد، با پذیرایی های منظم از سوی انتخاب کننده و شاهزادگان. با این حال، اگرچه ماری ژوزفین رسماً بانوی اول دربار مهاجران بود، اما به نظر می رسد تحت الشعاع مهاجران زن اشرافی که به عنوان «ملکه های مهاجرت» شناخته می شدند، قرار گرفته است، یعنی معشوقه شاهزاده کنده، ماریا کاترینا برینول، معشوقه برادر شوهرش، لوئیز دو پولاسترون، و معشوقه شوهرش، ندیمه اش، کنتس آن دو بالبی، که به دلیل نفوذش بر لویی استانیسلاس مورد توجه قرار گرفته بود. ماری ژوزفین از همان ابتدا آماده جدایی از همسرش و بازگشت به کشور زادگاهش بود. در ۲۵ ژوئیه ۱۷۹۱، دوک ژنووا در دفتر خاطرات خود نوشت که او به دربار پدرش در تورین بازمی گردد: «پیمونت به من گفته است که مادام به اینجا می آید، اما پادشاه اصرار دارد که او تنها بیاید. به هر حال، یک چیز قطعی است - جایی که او در حال حاضر است، گرسنه و بدون یک پنی است.» از او خو
استه شد که بدون همسرش بیاید، زیرا پدرش به دلیل تعداد زیاد مهاجران اشرافی در ساردینیا، در وضعیت دیپلماتیک دشواری با دولت فرانسه قرار داشت. او در اوایل سال ۱۷۹۲ در کشور زادگاه سابقش به طور شایسته مورد استقبال قرار گرفت. شوهرش که از زمان انحلال دربار مهاجران پس از نبرد والمی در هام در وستفالن زندگی می کرد، بین دسامبر ۱۷۹۳ تا مه ۱۷۹۴ قبل از ادامه سفر به ورونا، در تورین از او دیدن کرد، اما او در آنجا به او نپیوست. در ۸ ژوئن ۱۷۹۵، تنها پسر بازمانده از لویی شانزدهم و ماری آنتوانت، که توسط لژیتیمیست ها به عنوان «لویی هفدهم فرانسه» شناخته می شد، در حالی که در معبد زندانی بود، درگذشت و در ۱۶ ژوئن، سلطنت طلبان فرانسوی تبعیدی، کنت پرووانس را به عنوان پادشاه فرانسه با عنوان لویی هجدهم اعلام کردند. بدین ترتیب، ماری ژوزفین توسط لژیتیمیست ها به عنوان ملکه همسر فرانسه شناخته شد. در دربار تورین، ماری ژوزفین به عنوان ملکه و خواهرش ماریا ترزا به عنوان «مادام» شناخته شدند، اما برای جلوگیری از تحریک روابط دیپلماتیک بین فرانسه و ساردینیا، او رسماً به عنوان «کنتس لیل» در تورین اقامت گزید. در آوریل ۱۷۹۶، هنگامی که ساردینیا در جریان ل
شکرکشی های ایتالیا در جنگ های انقلاب فرانسه، توسط فرانسه به رهبری ناپلئون بناپارت شکست خورد، ماری ژوزفین و خواهرش ماریا ترزا، همزمان با عزیمت شوهر ماری ژوزفین از ورونا، تورین را به مقصد نووارا ترک کردند. در حالی که خواهرش پس از صلح بین فرانسه و ساردینیا در ماه مه به تورین بازگشت، ماری ژوزفین به اتریش رفت و در اوت ۱۷۹۶ با مارگریت دو گوربیلون در بودویس ساکن شد، در حالی که لویی استانیسلاس به بلانکنبرگ نقل مکان کرد. در طول این دوره تبعید، کنت و کنتس دائماً با هم می جنگیدند، اگرچه مکاتبات منظمی داشتند. برخی از مورخان رابطه احتمالی ماری ژوزفین با مارگریت دو گوربیلون را عامل اصلی می دانند، در حالی که برخی دیگر رابطه لویی استانیسلاس با آن دو بالبی را دلیل اصلی می دانند. در سال ۱۷۹۹، لویی از ماری ژوزفین خواست تا در میتاو در کورلند روسیه به او بپیوندد تا در مراسم عروسی خواهرزاده شوهرش، ماری ترز، تنها فرزند باقی مانده لویی شانزدهم و ماری آنتوانت، با برادرزاده اش لویی آنتوان، دوک آنگولم، در دربار در تبعید فرانسه که تحت حمایت تزار پل اول روسیه فعالیت می کرد، شرکت کند. لویی از او خواست که گوربیلون را ترک کند. لویی استانیسل
اس، مارگریت دو گوربیلون را به اخاذی جواهرات و پول از ماری ژوزفین و پوشیدن لباس های او متهم کرد و اظهار داشت که نوع رابطه او با ماری ژوزفین، همراهی او را برای نقش جدید ملکه ای که قرار بود ماری ژوزفین در میتاو ایفا کند، نامناسب می کند. پس از نوشتن نامه به تزار و درخواست مداخله از او به نفع گوربیلون و عدم دریافت پاسخ، آنها با هم به آنجا سفر کردند. وقتی ماری ژوزفین به همراه گوربیلون و در دو کالسکه جداگانه وارد شد، کالسکه ای که گوربیلون در آن بود از بقیه جدا و به خانه فرماندار هدایت شد و در آنجا دستگیر شد. وقتی ماری ژوزفین رسید و متوجه غیبت گوربیلون شد، با اعتراض عمومی در مقابل کل دربار واکنش نشان داد. او با صحنه ای که در آن آشکارا اعلام کرد که قبل از اجازه پیوستن به گوربیلون، از تعویض لباس یا اقامت در اقامتگاه خود امتناع خواهد کرد، رسوایی عمومی ایجاد کرد. این تاکتیک ناموفق بود، زیرا شوهرش اظهار داشت که او را از ترک میتاو منع کرده است و در عوض، او پس از آن از ترک اتاق هایش خودداری کرد و در آنجا با یک بطری مشروب خود را منزوی کرد. گوربیلون، در اتحاد با میشل دو بونویل، بعداً با متقاعد کردن تزار برای اخراج لویی از روس
یه در ژانویه ۱۸۰۱، انتقام او را گرفت. ماری ژوزفین در مراسم استقبال از ماری ترز و عروسی پس از آن شرکت کرد، اما رابطه او و لویی بهبود نیافت و مشخص شد که او از صحبت با لویی خودداری می کند. در سال ۱۸۰۰، ماری ژوزفین به اقامتگاه تفریحی باد پیرمونت در آلمان رفت و چندین سال با نام کنتس دو لیل در آنجا ماند، و پزشکان از او حمایت کردند، چرا که آب و هوای سرد روسیه و همچنین سفر به آنجا را برای سلامتی او نامناسب می دانستند. در سال ۱۸۰۴، ماری ژوزفین مجبور شد برخلاف میلش به لویی بازگردد، زیرا وضعیت مالی رو به وخامت لویی دیگر نمی توانست دو خانه جداگانه را اداره کند. در سال ۱۸۰۸، ماری ژوزفین به همراه ماری ترز میتاو را ترک کرد تا به همسرش در انگلستان بپیوندد، جایی که به آنها اجازه داده شد تا یک دادگاه تبعیدی فرانسوی را در خانه هارتول، محل اقامت انگلیسی خانواده سلطنتی تبعیدی فرانسه، تأسیس کنند. او هنگام ورود به انگلستان به ورم مبتلا شد و تا زمان مرگش دو سال بعد بسیار محتاطانه زندگی کرد. مرگ. ماری ژوزفین در ۱۳ نوامبر ۱۸۱۰ بر اثر همین ورم درگذشت. او که در روزهای پایانی زندگی اش توسط اکثر دربار فرانسه احاطه شده بود، برای هرگونه خطا
یی که ممکن است مرتکب شده باشد، به ویژه لویی، طلب بخشش کرد. او به لویی اطمینان داد که هیچ کینه ای نسبت به او ندارد. مراسم تشییع جنازه او مراسم باشکوهی بود که تمام اعضای دربار تبعید در آن حضور داشتند و نام هایشان توسط جاسوسان پلیس ثبت و به ناپلئون گزارش شد. پس از تشییع جنازه، کالسکه خانواده سلطنتی بریتانیا به همراه ماری ژوزفین به خاک سپرده شد و ماری ژوزفین در کلیسای لیدی در وست مینستر ابی به خاک سپرده شد. پس از مرگ او، لویی استانیسلاس در چندین نامه از این واقعیت که همسر تازه درگذشته اش را دوست دارد و دلتنگ اوست، صحبت می کند. او این را در نامه های خصوصی خود به همراه نزدیکش دوک آوره نوشت، بنابراین این نامه ها برای تأثیر عمومی در نظر گرفته نشده بودند، اما برخی از مورخان آنها را به عنوان احساسات واقعی او در نظر می گیرند. جسد او یک سال بعد به دستور لویی برداشته شد و در پادشاهی ساردینیا به خاک سپرده شد؛ امروزه در کلیسای جامع کالیاری قرار دارد. در آنجا، برادرش، شاه چارلز فلیکس ساردینیا، بنای یادبودی باشکوه بر روی قبر او ساخت.
قلعهٔ روکا بورومئو دی انجرا، یا روکا دی انگرا، که همچنین به نام قلعه بورومئو شناخته می شود، یک روکا بر فراز تپه ای بالای شهر انجرا در استان وارزه در سواحل جنوبی دریاچه ماجوره است. این قلعه ریشه ای قرون وسطایی دارد و در ابتدا متعلق به اسقف اعظم میلان بود. سپس به ویسکونتی های میلان منتقل شد و بعد به خانواده بورومئو رسید، که هنوز مالک آن هستند. این قلعه از آن سوی دریاچه از آرونا قابل مشاهده است، جایی که بقایای قلعه دیگری با همان سابقه مالکیت، روکا دی آرونا، قرار دارد. قلعه از چهار بخش تشکیل شده که در دوره های مختلف ساخته شده اند و یک حیاط داخلی را در بر می گیرند. در سمت شمال شرق، دیواری با برجک های گوشه ای خارج از ساختمان امتداد یافته و تا لبه صخره ای که یک باغ را در بر می گیرد، خم می شود. تاریخچه. ریشه های روکا به یک برج دیده بانی اوایل قرون وسطی برمی گردد که بعدها سایر قسمت های ساختمان در اطراف آن توسعه یافتند. این برج متعلق به کلیسای میلان بود و در قرن سیزدهم، پس از آنکه اسقف اعظم لئون دا پرگو توسط جناح شهر به رهبری خانواده دلا توره مجبور به فرار از میلان شد، به آنجا پناه برد. دوره ویسکونتی. خاندان دلا توره د
ر نبرد دسیو در سال ۱۲۷۷ توسط خانواده ویسکونتی، رهبر حزب اشراف میلان، شکست خوردند. اوتون ویسکونتی، اسقف اعظم و اولین لرد میلان، قلعه را گسترش داد و جناح جدیدی را که امروزه جناح اوتونی یا ویسکونتی نامیده می شود، به آن اضافه کرد. پس از مرگ اوتون، ویسکونتی ها روکا و سایر املاک متعلق به کلیسای میلان را به تصرف خود درآوردند. آنها توجه زیادی به آنگرا داشتند زیرا آن را خاستگاه افسانه ای خود می دانستند. بال اتونی که کاملاً از سنگ های محلی مربع شکل و صاف ساخته شده است، نمونه ای عالی از معماری مسکونی قرن سیزدهم است. نمای آن با پنجره های باریک ساده در طبقه همکف و پنجره های چندوجهی در طبقه بالا مشخص شده است. بدنه ساختمان در مقابل دژ باستانی بنا شده و دسترسی اصلی به دژ را مسدود کرده است. بخش اتونیایی شامل تالار عدالت است که توسط یک نقاش ناشناس با نقاشی های دیواری که نمایانگر بخش هایی از زندگی اسقف اعظم اتونه ویسکونتی، پیروزی او در برابر دلا توره و آرام شدن متعاقب میلان است، تزئین شده است. این نقاشی های دیواری احتمالاً توسط برادرزاده اتونه، ماتئو ویسکونتی، برای بزرگداشت یاد او سفارش داده شده اند. این نقاشی ها بر بزرگواری ات
ونه ویسکونتی و اراده او برای به دست آوردن حکومت شهر به صورت مسالمت آمیز، همان طور که با حضور مداوم صلیب مسیحی بالای سر او نشان داده شده است، تأکید می کنند. نمادهای نجومی رویدادهای اتونه را در قسمت بالایی دیوار همراهی می کنند. نقاشی های دیواری باید شش ضلع تالار عدالت را می پوشاندند تا هر دوازده علامت زودیاک را در خود جای دهند. دیواری که نقاشی های دیواری آن تا حدودی باقی مانده است، چرخ بخت را نشان می دهد تا نمادی از تناوب وقایعی باشد که شاهد گذر دلا توره از تسلط بر شهر میلان به شکست آنها بود. دوره بورومئو. بی ثباتی های سیاسی در میلان پس از مرگ جیان گالئاتزو ویسکونتی (۱۴۰۲) منجر به از دست رفتن نفوذ مستقیم دوک های میلان بر آنگرا شد. در ابتدا، گاسپار ویسکونتی از اوبرتو، کنت قدرتمند آرونا در نزدیکی و پسرعموی دور دوک ها، از این فرصت استفاده کرد و حق تصرف شهر آنگرا و شاید قلعه آن را به دست آورد. در سال ۱۴۳۹، دوک فیلیپو ماریا، در تلاش برای لغو سلطه نوادگان گاسپار بر بخش جنوبی دریاچه ماجیوره، آرونا را به خزانه دار خود، ویتالیانو بورومئو، از نوادگان یک خانواده ثروتمند از بازرگانان و بانکداران پادوآیی و توسکانی، واگذار ک
رد. ده سال بعد، در سال ۱۴۴۹، کنت جدید آرونا، صلاحیت قضایی آنگرا را با ۱۲۸۰۰ لیره به دست آورد. از آن لحظه، آنگرا بخشی از ایالت کوچکی شد که بورومئوها در اطراف دریاچه ماجیوره در حال ساخت آن بودند. به جز دوره کوتاهی پس از ۱۴۹۷، زمانی که آنگرا تحت کنترل مستقیم اسفورزاها، دوک های جدید میلان، بازگشت، روکا دی آنگرا همیشه متعلق به بورومئوها بود که هنوز هم آن را در اختیار دارند. امروزه. روکا بیشتر به خاطر تالار عدالت با نقاشی های دیواری قابل توجهش شناخته می شود. دو اتاق دیگر عبارتند از (تالار مراسم)، با نقاشی های دیواری قرن پانزدهمی که پس از بمباران جنگ جهانی دوم از کاخ بورومئو در میلان بازیابی شده اند، و (تالار شکوه بورومئو)، حاوی نقاشی هایی که خانواده بورومئو را ستایش می کنند. این قلعه همچنین موزهٔ عروسک و اسباب بازی را در خود جای داده است که در سال ۱۹۸۸ توسط شاهزاده بونا بورومئو آرسه تأسیس شد و بیش از هزار عروسک از سراسر جهان را که از قرن ۱۸ تا به امروز ساخته شده اند، به نمایش می گذارد. از برج نگهبانی قلعه می توان نمای گسترده ای از منطقهٔ جنوبی دریاچهٔ ماگیوره را مشاهده کرد. در نمای بیرونی، به سمت دریاچه، یک باغ قرو
ن وسطایی با گیاهان دارویی، گیاهان معطر و یک تاکستان قرار دارد. این قلعه از آن سوی دریاچه آرونا، جایی که بقایای قلعه دیگری با همان تاریخچه ملکی، روکا دی آرونا، قرار دارد، قابل مشاهده است. این قلعه شامل چهار بخش است که در دوره های مختلف ساخته شده اند و یک حیاط داخلی را در بر می گیرند. در ضلع شمال شرقی، دیواری با برجک های گوشه ای به بیرون ساختمان امتداد یافته و به سمت دریاچه تا لبه صخره که باغی را در بر می گیرد، خم شده است.
ماری ترز لوئیز ساوی (; – ) یک زن اشراف زاده ایتالیایی و عضو شاخه ساووی-کارینیانو از دودمان ساووی بود. او در سن ۱۷ سالگی با لویی الکساندر دو بوربون-پنتی یور، شاهزاده دو لامبال، وارث بزرگ ترین ثروت فرانسه، ازدواج کرد. پس از ازدواجش که یک سال طول کشید، به دربار سلطنتی فرانسه راه یافت و محرم اسرار ملکه ماری آنتوانت شد. او در قتل عام سپتامبر ۱۷۹۲ در طول انقلاب فرانسه کشته شد. جوانی. ماریا ترزا لوئیزا در ۸ سپتامبر ۱۷۴۹ در کاخ کارینیانو در تورین متولد شد. او ششمین فرزند و پنجمین دختر لویی ویکتور ساووی، شاهزاده کارینیانو، نوه مادری پادشاه ویکتور آمادئوس دوم ساردینیا و معشوقه اش ژان دالبرت دو لوئین بود. مادرش لندگراوین کریستین هنریت از هسه-راینفلز-روتنبرگ بود. گفته می شود که در هنگام تولد او، بسیاری از شهروندان عادی در خیابان ها صف کشیدند و به خاطر تولد ماریا ترزا هورا کشیدند و آواز خواندند. اطلاعات کمی در مورد دوران کودکی او وجود دارد. ازدواج. در ۳۱ ژانویه ۱۷۶۷، ماریا ترزا به وکالت با لویی الکساندر دو بوربون-پنتی یور ازدواج کرد. او پسر لویی دو بوربون-تولوز، دوک پنتی یور و پرنسس ماریا ترزا دِسته بود، و بدین ترتیب او ن
وه لویی الکساندر دو بوربون، پسر مشروع لویی چهاردهم، بود. این ازدواج پس از پیشنهاد لویی پانزدهم به عنوان یک زوج مناسب ترتیب داده شد، زیرا عروس و داماد هر دو عضو شاخه فرعی هر دو خانواده حاکم بودند و خانواده ماریا ترزا آن را پذیرفتند زیرا پادشاه ساردینیا مدت ها آرزوی اتحاد بین خاندان ساووی و خاندان بوربون را داشت. عروسی به وکالت، و پس از آن مراسم همخوابگی و ضیافت، در دربار سلطنتی ساوویارد در تورین برگزار شد و پادشاه ساردینیا و درباریانش در آن حضور داشتند. در ۲۴ ژانویه، عروس از پل بووآزین بین ساووی و فرانسه عبور کرد، جایی که او از همراهان ایتالیایی خود جدا شد و توسط همراهان جدید فرانسوی اش مورد استقبال قرار گرفت که او را تا داماد و پدر شوهرش در کاخ نانگیس همراهی کردند. او در ماه فوریه توسط ماریا فورتوناتا، کنتس دو لا مارکه، به دربار سلطنتی فرانسه در کاخ ورسای معرفی شد و در آنجا تأثیر مطلوبی بر او گذاشت. در فرانسه، او نسخه فرانسوی نام خود، ماری ترز لوئیز، را برای خود برگزید. این ازدواج در ابتدا بسیار شاد توصیف شد، زیرا هر دو طرف مجذوب زیبایی یکدیگر بودند. با این حال، تنها پس از چند ماه، لویی الکساندر با دو بازیگر
زن خیانت کرد که طبق گزارش ها ماری ترز را ویران کرد. او توسط پدر شوهرش که به او نزدیک شده بود، تسلی یافت. در سال ۱۷۶۸، در سن ۱۹ سالگی، ماری ترز که تنها یک سال از ازدواجش می گذشت، پس از مرگ شوهرش بر اثر یک بیماری مقاربتی در کاخ لووسیان، بیوه شد. همسر و خواهر ماری ترز از او پرستاری می کردند. ماری ترز ثروت قابل توجه شوهرش را به ارث برد و او را به ثروتی عظیم رساند. پدر شوهرش با موفقیت او را متقاعد کرد که از آرزوی راهبه شدن دست بکشد و در عوض به عنوان دختر شوهرش با او بماند. ماری ترز در غم و اندوه همسرش او را تسلی می داد و در پروژه های خیریه گسترده اش در رامبویه به او ملحق می شد، فعالیتی که باعث شد ماری ترز به او لقب «پادشاه فقرا» و ماری ترز به او لقب «فرشته پنتی یور» بدهند. ماری ترز در سال ۱۷۶۸ به دلیل بیماری مقاربتی درگذشت. در سال ۱۷۶۸، پس از مرگ ماری لشچینسکا، ملکه فرانسه که بلافاصله به ماری ترز لوئیز علاقه مند شد، مادام ماری آدلاید از ازدواج پدرش با پرنسس دو لامبال، ماری ترز، که وارث ملکه بود، حمایت کرد. گفته می شود که او ملکه ای را ترجیح می داد که جوان و زیبا اما فاقد جاه طلبی باشد؛ ملکه ای که بتواند پدرش را جذ
ب و از امور دولتی منحرف کند و امور را به خود مادام آدلاید واگذار کند. این ازدواج توسط خانواده نوآیل حمایت می شد. با این حال، ماری ترز حاضر نبود شخصاً این ازدواج را تشویق کند و پدرزن سابقش، دوک پنتی یور، حاضر به رضایت نبود. طرح ازدواج هرگز عملی نشد. ماری ترز در هتل دو تولوز در پاریس و کاخ رامبویه زندگی می کرد. در ۴ ژانویه ۱۷۶۹، خبر ازدواج خواهرزن ماری ترز، مادمازل دو پنتی یور، با فیلیپ دو اورلئان جوان اعلام شد. ندیمه دربار. ماری ترز نقشی در مراسم سلطنتی داشت و هنگامی که دوفین جدید، ماری آنتوانت، در سال ۱۷۷۰ به فرانسه رسید، به همراه دوک ها و دوشس های اورلئان، شارتر، بوربون و دیگر «شاهزادگان خون» به همراه پدر شوهرش در کومپین به او معرفی شد. در طول سال ۱۷۷۱، دوک دو پنتیور شروع به پذیرایی از افراد بیشتری، از جمله ولیعهد سوئد و پادشاه دانمارک، کرد. ماری ترز میزبان او بود و بیشتر در دربار حاضر می شد و در مهمانی هایی که مادام دو نوا به نام ماری آنتوانت برگزار می کرد، شرکت می کرد. گفته می شود که ماری آنتوانت مجذوب ماری ترز شده بود و او را غرق در توجه و محبتی می کرد که تماشاگران از آن غافل نبودند. در مارس ۱۷۷۱، سفیر ات
ریش گزارش داد: مدتی است که دوفین علاقه زیادی به پرنسس دو لامبال نشان داده است. این پرنسس جوان شیرین و دوست داشتنی است و با بهره گیری از امتیازات یک پرنسس خون سلطنتی، می تواند از لطف والاحضرت خود بهره مند شود. روزنامه گازت دو فرانس به حضور ماری ترز در کلیسای کوچک در مراسم عشای ربانی در پنجشنبه مقدس اشاره می کند که در آن پادشاه به همراه خانواده سلطنتی، از جمله دوک دو بوربون و دوک دو پنتی یور، حضور داشت. در ماه مه ۱۷۷۱، ماری ترز به فونتنبلو رفت و در آنجا توسط پادشاه به پسرعمویش، کنتس دو پروانس آینده، معرفی شد و در شام بعد از آن شرکت کرد. در نوامبر ۱۷۷۳، یکی دیگر از پسرعموهایش با شاهزاده سوم، کنت آرتوا، ازدواج کرد و او در تولد لویی فیلیپ در اکتبر ۱۷۷۳ در پاریس حضور داشت. پس از ازدواج پسرعموهایش با برادران همسر ماری آنتوانت، ماری ترز توسط ماری آنتوانت به عنوان یکی از بستگانش پذیرفته شد و در طول این سال های اول، کنت ها و کنتس های پروانس و آرتوا حلقه ای از دوستان را با ماری آنتوانت و ماری ترز تشکیل دادند و گفته می شود که زمان زیادی را با هم می گذراندند، ماری ترز تقریباً همیشه در کنار ماری آنتوانت توصیف شده است. مادر
ماری آنتوانت، ماریا ترزا، تا حدودی از این وابستگی بیزار بود، زیرا او به طور کلی از افراد مورد علاقه و دوستان صمیمی خانواده سلطنتی خوشش نمی آمد، اگرچه ماری ترز به دلیل رتبه اش، در صورت نیاز به چنین دوست صمیمی، انتخابی قابل قبول محسوب می شد. در ۱۸ سپتامبر ۱۷۷۵، پس از به سلطنت رسیدن شوهر ماری آنتوانت در ماه مه ۱۷۷۴، ماری آنتوانت، ماری ترز را به عنوان «سرپرست خانه ملکه» منصوب کرد، که بالاترین رتبه ممکن برای یک ندیمه در کاخ ورسای بود. این انتصاب بحث برانگیز بود: این منصب بیش از سی سال خالی بود، زیرا این منصب پرهزینه و غیرضروری بود و قدرت و نفوذ بسیار زیادی به متصدی آن می داد، به او رتبه و قدرتی برتر از سایر ندیمه ها می داد و مستلزم آن بود که تمام دستورات هر زن دیگری که در مناصب سلطنتی خدمت می کرد، قبل از اجرا توسط او تأیید شود. ماری ترز، اگرچه از رتبه کافی برای انتصاب برخوردار بود، اما بسیار جوان تلقی می شد که این امر باعث رنجش کسانی می شد که زیردست او بودند، اما ملکه این را فقط پاداشی برای دوستش می دانست. پس از ملکه شدن ماری آنتوانت، دوستی صمیمانه او با ماری ترز بیشتر مورد توجه قرار گرفت و سفیر مرسی گزارش داد: ا
علیحضرت دائماً شاهدخت دو لامبال را در اتاق های خود می بیند. این خانم با شخصیتی بسیار صمیمی و به دور از دسیسه و هرگونه نگرانی، به شیرینی و لطافت بسیار می پیوندد. ملکه مدتی است که دوستی واقعی را برای این پرنسس جوان در نظر گرفته است و این انتخاب عالی است، زیرا مادام دو لامبال اگرچه اهل پیدمونت است، اما به هیچ وجه با منافع خانم دو پرووانس و دارتوا همسو نیست. با این حال، من احتیاط کرده ام که به ملکه خاطرنشان کنم که لطف و مهربانی او نسبت به پرنسس دو لامبال تا حدودی بیش از حد است تا از سوءاستفاده از آن ناحیه جلوگیری شود. ملکه ماریا ترزا از ترس اینکه ماریا ترز، به عنوان پرنسس سابق ساووی، سعی کند از طریق ملکه به منافع ساوویارد سود برساند، سعی در دلسرد کردن این دوستی داشت. طبق گزارش ها، ماری آنتوانت در اولین سال ملکه بودنش به همسرش که از دوستی او با ماری ترز بسیار راضی بود، گفت: «آه، اعلیحضرت، دوستی پرنسس دو لامبال جذابیت زندگی من است.» ماری ترز از برادرانش در دربار استقبال کرد و به خواست ملکه، به برادر مورد علاقه ماری ترز، اوژن، یک پست پردرآمد در هنگ خودش در ارتش سلطنتی فرانسه اعطا شد. بعدها، ماری ترز همچنین توسط ملکه
به عنوان فرماندار پویتیو برای برادر شوهرش منصوب شد. ماری ترز به عنوان فردی مغرور، حساس و با زیبایی ظریف اما نامنظم توصیف شده است. او که شوخ طبع نبود و اهل توطئه هم نبود، می توانست ماری آنتوانت را سرگرم کند، اما ذاتاً گوشه گیر بود و ترجیح می داد به جای شرکت در محافل اشرافی، وقت خود را تنها با ملکه بگذراند: او از چیزی که به عنوان «اختلالات عصبی، تشنج، غش» توصیف می شد، رنج می برد و بنا به گزارش ها، می توانست ساعت ها غش کند و بیهوش بماند. مقام سرپرست ایجاب می کرد که او تمام دستورات مربوط به ملکه را قبل از اجرا تأیید کند، تمام نامه ها، دادخواست ها یا یادداشت ها به ملکه از طریق او ارسال شود و به نام ملکه پذیرایی کند. این مقام حسادت زیادی را برمی انگیزد و به دلیل تقدم رتبه ای که به او می داد، مورد توهین بسیاری از افراد دربار قرار می گرفت. همچنین حقوق هنگفتی معادل ۵۰٬۰۰۰ کرون در سال به او می داد و به دلیل وضعیت اقتصادی کشور و ثروت زیاد شاهزاده خانم، از او خواسته شد که از حقوق خود صرف نظر کند. وقتی او به خاطر حفظ مقام و رتبه خود امتناع ورزید و اظهار داشت که یا تمام امتیازات این مقام را خواهد داشت یا بازنشسته می شود،
خود ملکه حقوق را به او اعطا کرد. این حادثه تبلیغات بسیار بدی را برانگیخت و در نتیجه ماری ترز را به عنوان یک فرد مورد علاقه حریص سلطنتی به تصویر کشید و غش های معروف او به عنوان شبیه سازی های فریبکارانه به طور گسترده مورد تمسخر قرار گرفت. او آشکارا به عنوان فرد مورد علاقه ملکه شناخته می شد و وقتی در اوقات فراغت خود به سراسر کشور سفر می کرد، تقریباً به عنوان یک عضو خانواده سلطنتی مورد استقبال قرار می گرفت و اشعار زیادی به او تقدیم شده بود. با این حال، در سال ۱۷۷۵، ماری ترز به تدریج جای خود را به یولاند دو پولاسترون، دوشس دو پولیگناک، داد. یولاندِ خوش برخورد و اجتماعی، ماری ترزِ کم حرف را فردی بی ادب می دانست، در حالی که خود ماری ترز از تأثیر بدی که یولاند بر ملکه داشت، بیزار بود. ماری آنتوانت که قادر به ایجاد هماهنگی بین آنها نبود، شروع به ترجیح دادن معاشرت با یولاند کرد، چرا که یولاند می توانست نیاز او به تفریح و لذت را بهتر برآورده کند. در آوریل ۱۷۷۶، سفیر مِرسی گزارش داد: «شاهزاده خانم دو لامبال محبوبیت زیادی را از دست می دهد. من معتقدم که او همیشه مورد لطف ملکه قرار خواهد گرفت، اما دیگر اعتماد کامل او را ندا
رد»، و در ماه مه با گزارش «نزاع های مداوم، که در آنها به نظر می رسید شاهزاده خانم همیشه مقصر است» ادامه داد. وقتی ماری آنتوانت شروع به شرکت در تئاتر آماتور در پتی تریانون کرد، یولاند او را متقاعد کرد که از پذیرش ماری ترز در آنها خودداری کند و در سال ۱۷۸۰، سفیر مرسی گزارش داد: «شاهزاده خانم خیلی کم در دربار دیده می شود. درست است که ملکه پس از مرگ پدرش به دیدار او رفت، اما این اولین نشان مهربانی است که او برای مدت طولانی دریافت کرده است.» اگرچه ماری ترز به عنوان معشوقه جایگزین یولاند شد، اما دوستی با ملکه به طور متناوب ادامه یافت: ماری آنتوانت گهگاه به اتاق های او سر می زد و طبق گزارش ها، در بین سرگرمی هایی که یولاند به او ارائه می داد، از آرامش و وفاداری او قدردانی می کرد و یک بار اظهار داشت: «او تنها زنی است که می شناسم که هرگز کینه به دل نمی گیرد؛ نه نفرت و نه حسادت در او یافت نمی شود.» پس از مرگ مادر ماری آنتوانت، ماری آنتوانت، خود را با ماری ترز و یولاند منزوی کرد. زمستان را برای سوگواری. ماری ترز پس از از دست دادن مقام خود به عنوان معشوقه، مقام سرپرست خود را در دربار سلطنتی فرانسه حفظ کرد و به انجام وظایف
خود ادامه داد - او به نام ملکه مهمانی برگزار می کرد، دختران تازه وارد را به او معرفی می کرد، در پذیرایی از مهمانان سلطنتی خارجی به او کمک می کرد و در مراسم مربوط به تولد فرزندان ملکه و مراسم سالانه عشای ربانی عید پاک ملکه شرکت می کرد. با این حال، خارج از وظایف رسمی خود، او اغلب در دربار غایب بود و به سلامتی بد خود و پدر شوهرش رسیدگی می کرد. او به دوستی نزدیک خود با ندیمه مورد علاقه خود، کنتس اتینِت دِ آمبلیمون دِ لاژ دِ وُلود، و همچنین به امور خیریه و علاقه اش به فراماسون ها می پرداخت. ماری ترز، و همچنین خواهر شوهرش، در سال ۱۷۷۷ به لژ فرزندخواندگی زنان فراماسونری سنت ژان دو لا کاندور راه یافتند و در ژانویه ۱۷۸۱ به عنوان بانوی اعظم لژ اسکاتلندی منصوب شدند. اگرچه ماری آنتوانت عضو رسمی نشد، اما به فراماسونری علاقه مند بود و اغلب از ماری ترز در لژ فرزندخواندگی سؤال می کرد. در جریان ماجرای معروف گردنبند الماس، ماری ترز در تلاشی ناموفق برای ملاقات با ژان دو لا موت زندانی در لا سالپتریه دیده شد؛ هدف از این دیدار ناشناخته است، اما در آن زمان شایعات گسترده ای را ایجاد کرد. ماری ترز از ضعف جسمانی رنج می برد، که در اوا
سط دهه ۱۷۸۰ چنان رو به وخامت گذاشت که اغلب قادر به انجام وظایف اداری خود نبود. در یک مورد، او حتی دسلون، شاگرد فرانتس مسمر، را برای هیپنوتیزم کردن خود استخدام کرد. او تابستان ۱۷۸۷ را در انگلستان گذراند و پزشکان به او توصیه کردند که برای درمان سلامتی اش از آب های انگلیس در بث استفاده کند. این سفر به عنوان یک مأموریت دیپلماتیک مخفی از طرف ملکه تبلیغ شد، با این گمانه زنی که او قرار بود از وزیر تبعیدی، کالون، بخواهد برخی از وقایع را از خاطراتی که قرار بود منتشر کند، حذف کند، اما کالون در واقع در آن زمان در انگلستان نبود. پس از سفر به انگلستان، سلامتی ماری ترز به طور قابل توجهی بهبود یافت و او توانست بیشتر در دربار شرکت کند، جایی که ملکه اکنون دوباره به او محبت بیشتری نشان می داد و از وفاداری ماری ترز پس از شروع به وخامت دوستی بین ماری آنتوانت و یولاند قدردانی می کرد. در این مرحله، ماری ترز و خواهر شوهرش به پارلمان پیوستند تا از طرف دوک اورلئان که تبعید شده بود، دادخواستی ارائه دهند. در بهار ۱۷۸۹، ماری ترز در ورسای حضور داشت تا در مراسم افتتاحیه ساختمان عمومی املاک در فرانسه شرکت کند. ماری ترز ذاتاً کم حرف بود و د