Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بورگ (۱۸۳۲–۱۹۱۳) ازدواج کرد، که سفیر اتریش ابتدا در برلین، سپس در سن پترزبورگ و در نهایت (از ۱۸۹۴) در پاریس بود. از این زمان به بعد، او خود را «کنتس اشلینیتز-وولکنشتاین» می نامید. در تابستان ها، آنها به ملک روستایی خانواده وولکنشتاین، قلعه «ایوانو» در جنوب کنت نشین تیرول می رفتند. پس از بازنشستگی شوهر دومش در سال ۱۹۰۴، آنها به برلین بازگشتند، جایی که هر دو قبل از آغاز جنگ جهانی اول درگذشتند. ریشارد واگنر. ماری فون اشلینیتز از اوایل دهه ۱۸۶۰ به شدت طرفدار ریشارد واگنر (۱۸۱۳–۱۸۸۳) شد، زمانی که او برای اولین بار در یک کنسرت در وروتسواف با او آشنا شد. به عنوان همسر وزیر دربار پروس، فون اشلینیتز از تأثیر اجتماعی خود که به مقام جدیدش مرتبط بود، برای حمایت و معرفی حرفه واگنر در میان محافل برجسته جامعه پروس استفاده کرد. او از واگنر در دربار پروس حمایت کرد؛ امپراتور ویلهلم یکم افتتاح جشنواره جشنواره بایرویت را در سال ۱۸۷۶ به او اعطا کرد. فون اشلینیتز در سال ۱۸۷۰ کمک کرد تا «انجمن پاتروانات بایرویت» (Bayreuth Patronage Club) تأسیس شود، که هدف آن تأمین مالی پروژه های مختلف واگنر، از جمله ساخت تالار اپرای بایرویت بود که
در سال ۱۸۷۶ تکمیل شد. ماری فون اشلینیتز و واگنر از اولین دیدار خود دوستان نزدیک شدند و نامه های زیادی میان آنها رد و بدل شد. پس از ازدواج مجدد واگنر در سال ۱۸۷۰، فون اشلینیتز به دوست نزدیک همسر دوم واگنر، کازیما واگنر، تبدیل شد، که دخترش دانیلا، بعدها خانم هنری توده، را در دهه ۱۸۸۰ به محافل برلینی معرفی کرد. واگنر در سال ۱۸۸۳ درگذشت. محفل ادبی. از ابتدای ازدواج خود، فون اشلینیتز در محل اقامت وزیر همسرش در خیابان ویلهلم اشترس اشتراسه ۷۷ در برلین یک محفل ادبی برگزار می کرد. او تأکید خاصی بر جهت گیری فرهنگی و علمی سالن خود داشت، که به شهرت بعدی او به عنوان تنها زن اشرافی در برلین که در شکل دهی فرهنگی پایتخت امپراتوری آلمان جدید نقش داشت، کمک کرد. او عناصر اشرافی و بورژوایی را در محفل خود ترکیب می کرد که این موضوع در جامعه هنوز به نسبت فئودالی پروس، نوآورانه بود. تا آن زمان، اشراف، افسران و مقامات مدنی به ندرت با اندیشمندان، دانشمندان و بازرگانان ارتباط برقرار می کردند. در نتیجه ازدواج دومش با وولکنشتاین، فون اشلینیتز محفل خود را در برلین تعطیل کرد و همراه با شوهر جدید خود به مأموریت های دیپلماتیک او در کشورهای م
ختلف رفت. پس از بازنشستگی او در سال ۱۹۰۴، او خانه خود را در برلین دوباره گشود و تا زمان مرگش در سال ۱۹۱۲، دوستان شخصی و اعضای زندگی سیاسی و فرهنگی رایش را پذیرایی می کرد. بیسمارک. علاوه بر دوستی او با واگنر، فون اشلینیتز به دلیل رقابت خود با اتو فون بیسمارک (۱۸۱۵–۱۸۹۸) نیز شناخته می شد. نخست وزیر پروس و بعدها صدراعظم آلمان، که حکومتی محافظه کار و اقتدارگرایانه بر پروس و آلمان برقرار کرده بود، به دلیل ذهنیت لیبرال فون اشلینیتز نسبت به او نظر مساعدی نداشت. بیسمارک دشمن شوهر او بود، که یکی از شخصیت های برجسته دوران به اصطلاح «دوره جدید» از ۱۸۵۸ تا ۱۸۶۲ بود، زمانی که ویلهلم یکم، امپراتور آلمان و همسرش ماریا لوئیزا آگوستا کاترینا استراتژی ملایم مدرن سازی و لیبرال سازی دولت پروس را دنبال می کردند. الکساندر فون اشلینیتز محبوب ملکه آگوستا، با ذهنیت لیبرال بود. با این حال، فون اشلینیتز چندین تلاش ناموفق برای آشتی دادن بیسمارک با شوهرش و خود انجام داد. نقش تاریخی. ماری فون اشلینیتز به عنوان یک شخصیت نمادین از مخالفت لیبرال-اشرافی علیه سیاست های محافظه کارانه بیسمارک در زمان تأسیس رایش آلمان ایستاده است، همچنین نمایانگر
دوره ای کوتاه و پرشور از فرهنگ و دانش در آلمان است که تاریخی میان افول رمانتیسم و آغاز مدرنیته قرار دارد. سالن های اشلینیتز و دوست او آنا فون هلمهولتز (سالن هلمهولتز عمدتاً میزبان دانشمندان بود) دو تا از تأثیرگذارترین سالن های برلین در امپراتوری بودند. اگرچه خود فون اشلینیتز بیشتر از سیاست به موسیقی و ادبیات علاقه مند بود، اما اتحاد میان این دو سالن، طبق گفته پتره ویلمه، تقریباً به معنای تلاش برای ساخت یک امپراتوری درونی بود که اشراف زادگان فرهنگی و نخبگان فکری را تحت حمایت لیبرال ها به هم پیوند می داد. طبق گفته تاریخ نگار میکائیل فوند، «شخصیت های بزرگ کشور، امپراتورها و پادشاهان، ولیعهدها، ژنرال ها، دیپلمات ها و دولتمردان در خانه خانم فون اشلینیتز دیدار می کردند؛ اما احترام نیز به نمایندگان برجسته زندگی فکری نشان داده می شد. هر کسی که به سالن انحصاری خانم فون اشلینیتز راه می یافت، آزمون پذیرش برای جامعه بالای پروس را با موفقیت پشت سر گذاشته بود».
ایمی، لیدی دادلی (با نام تولد رابسارت؛ ۷ ژوئن ۱۵۳۲ – ۸ سپتامبر ۱۵۶۰) اولین همسر رابرت دادلی، مورد علاقه الیزابت یکم بود. او عمدتاً به خاطر مرگش که ناشی از سقوط از پله ها بود شناخته می شود، که شرایط آن اغلب مشکوک تلقی شده است. ایمی رابسارت تنها فرزند یک اشراف بزرگ از نورفک بود. در زبان رایج آن زمان، نام او به صورت آمی دَدلی نوشته می شد. در تقریباً ۱۸ سالگی، او با رابرت دادلی، پسر جان دادلی، ازدواج کرد. در سال ۱۵۵۳، رابرت دادلی اعدام و در برج لندن زندانی شد، جایی که به ایمی دادلی اجازه داده شد تا از او دیدن کند. پس از آزادی او، این زوج در شرایط مالی دشوار زندگی می کردند تا اینکه با دستیار شدن الیزابت یکم در اواخر ۱۵۵۸، دادلی به مقام مسئول اسب ها، یک مقام مهم در دربار رسید. شایعه هایی وجود داشت که ملکه به زودی عاشق او شد و صحبت هایی به میان می آمد که ایمی دادلی که شوهرش را به دربار نمی برد، از بیماری رنج می برد و شاید الیزابت او را برای ازدواج با محبوبش در صورت مرگ همسرش بپذیرد. شایعات وقتی بیشتر شد که الیزابت برخلاف انتظارات عمومی که او یکی از خواستگاران خارجی اش را می پذیرد، مجرد ماند. ایمی دادلی با دوستانش در
مناطق مختلف کشور زندگی می کرد، خانه ای مستقل داشت و به ندرت شوهرش را می دید. در صبح ۸ سپتامبر ۱۵۶۰، در Cumnor Place نزدیک آکسفورد، او خواست که خدمتکارانش را مرخص کند و بعدها در حالی که در پای پله ها افتاده بود و گردنش شکسته و دو زخم بر روی سرش داشت، مرده پیدا شد. نظر هیئت بررسی پزشکی این بود که او به دلیل سقوط از پله ها مرده است؛ حکمی که به عنوان «بدبیاری»، مرگ تصادفی ثبت شد. مرگ ایمی دادلی موجب رسوایی شد. با وجود نتیجه بررسی ها، رابرت دادلی به طور گسترده ای متهم شد که مرگ همسرش را ترتیب داده است، دیدگاهی که با دیدگاه بیشتر مورخان معاصر همخوانی ندارد. او همچنان محبوب ترین فرد در دربار الیزابت بود، اما از نظر اعتبار او، نمی توانست با او ازدواج کند. سنتی که توسط سر ریچارد ورنی، پیرو رابرت دادلی، ایجاد شده بود، مرگ خشونت آمیز ایمی دادلی را به زودی گسترش داد و "Leicester's Commonwealth"، یک کتاب افترا به شهرت و تأثیرگذاری ۱۵۸۴ علیه رابرت دادلی، در آن زمان ارل لستر، این نسخه از وقایع را جاودانه کرد. علاقه به سرنوشت ایمی دادلی در قرن نوزدهم توسط رمان والتر اسکات، "کنیلورث" دوباره زنده شد. رایج ترین توضیحات مدرن بر
ای مرگ او سرطان سینه و خودکشی است، اگرچه تعدادی از مورخان به سناریوهای قتل پرداخته اند. شواهد پزشکی گزارش پزشکی قانونی که در سال ۲۰۰۸ پیدا شد، با تصادف، خودکشی و سایر خشونت ها سازگار است. زندگی. ایمی رابسارت در نورفک متولد شد و وارث یک اشراف و دامپروری بزرگ، سر جان رابسارت از سایدرستون و همسرش، الیزابت اسکات بود. ایمی رابسارت در خانه مادرش، استنفیلد هال (نزدیک ویندام) بزرگ شد و مانند همسر آینده اش، در یک خانواده به شدت پروتستانتیسم زندگی می کرد. او آموزش خوبی دید و خط خوشی داشت. سه روز قبل از ۱۸ سالگی اش با رابرت دادلی، پسر کوچک جان دادلی ازدواج کرد. ایمی و رابرت که هم سن بودند، احتمالاً حدود ده ماه قبل از ازدواجشان یکدیگر را ملاقات کرده بودند. قرارداد ازدواج مه ۱۵۵۰ مشخص کرده بود که ایمی تنها پس از مرگ هر دو والدینش اموال پدرش را به ارث خواهد برد، و پس از ازدواج، این زوج جوان بیشتر به هدایا و کمک های پدرانشان وابسته بودند، به ویژه هدایا و کمک های رابرت. این احتمالاً یک ازدواج عشقی بود، یک «ازدواج شهوانی»، همان طور که مهمان ازدواج ویلیام سسیل بعداً با نارضایتی یاد کرده است. مراسم ازدواج در ۴ ژوئن ۱۵۵۰ در کاخ
سلطنتی شین برگزار شد و ادوارد ششم در آن حضور داشت. ارل وارویک و دوک آینده دوک نورثامبرلند، قدرتمندترین مرد انگلستان بود که دولت پادشاه جوان ادوارد ششم را رهبری می کرد. این پیوند، هرچند که یک جایزه بزرگ نبود، برای او قابل قبول بود زیرا نفوذش را در نورفک تقویت می کرد. این زوج جوان بیشتر در دربار یا در خانه های والدین ایمی در کاخ ایلی زندگی می کردند؛ در نیمه اول ۱۵۵۳ آنها در خانه سامرست، جایی که رابرت دادلی نگهبان این کاخ بزرگ رنسانس بود، زندگی می کردند. در مه ۱۵۵۳ جین گری به خواهرزن ایمی دادلی تبدیل شد و پس از حکومت نه روزه اش به عنوان ملکه انگلستان، رابرت دادلی به مرگ محکوم و در برج لندن زندانی شد. او از ژوئیه ۱۵۵۳ تا اکتبر ۱۵۵۴ در آنجا ماند؛ از سپتامبر ۱۵۵۳ به ایمی اجازه داده شد تا به دیدار او برود و در آنجا با او بماند. پس از آزادی اش، رابرت دادلی پول کافی نداشت و او و ایمی توسط خانواده هایشان از نظر مالی حمایت شدند. سبک زندگی آنها همچنان باید مودبانه می بود، با این حال، لرد رابرت (همان طور که او شناخته می شد) بدهی های قابل توجهی انباشته می کرد. سر جان رابسارت در سال ۱۵۵۴ درگذشت؛ همسرش در بهار ۱۵۵۷ از دنیا ر
فت، به این معنی که دودلی ها می توانستند املاک رابسارت را با اجازه ملکه به ارث ببرند. خانه اجدادی لیدی ایمی در سایدرستون برای دهه ها غیرقابل سکونت بوده است، خانه کودکی اش، استنفیلد، پس از مرگ شوهر اول مادرش به او بازگشته بود، اما پس از مرگ مادرش، این خانه به نیمه برادر ایمی، جان آپلیارد، تعلق گرفت. این زوج اکنون در تراکینگ، هرتفوردشر در خانه ویلیام هاید زندگی می کردند، وقتی که در لندن نبودند. در آگوست ۱۵۵۷، رابرت دادلی برای جنگیدن به نفع فلیپه دوم (که در آن زمان شوهر ماری یکم، ملکه انگلستان بود) در نبرد سن کوئنتین در فرانسه شرکت کرد. از این زمان یک نامه تجاری از ایمی دادلی باقی مانده است که بدهی های شوهرش را در غیاب او تسویه کرده است، «اگرچه فراموش کردم که قبل از رفتن او این موضوع را به او بگویم، او که خیلی نگران امور سنگین خود بود و من نیز کاملاً از رفتن ناگهانی او راحت نبودم». در تابستان ۱۵۵۸، رابرت و ایمی دادلی در جستجوی یک اقامتگاه مناسب در نورفک بودند تا در آنجا مستقر شوند؛ اما قبل از مرگ ماری یکم، ملکه انگلستان در نوامبر ۱۵۵۸، هیچ نتیجه ای نداشت. پس از به تخت نشستن الیزابت یکم، رابرت دادلی به Master of t
he Horse تبدیل شد و مکان او در دربار، تقریباً به صورت مداوم در کنار ملکه بود. تا آوریل ۱۵۵۹، به نظر می رسید که ملکه الیزابت عاشق لرد رابرت شده است و چندین دیپلمات گزارش دادند که برخی در دربار از قبل گمان می کردند که ملکه او را برای ازدواج خواهد پذیرفت، «در صورتی که همسرش بمیرد»، چرا که لیدی ایمی دادلی به شدت بیمار بود و یکی از پستان هایش مشکل داشت. او در ایستر ۱۵۵۹ چند روزی به دیدار همسرش در تراکینگ رفت و ایمی دادلی در مه ۱۵۵۹ به مدت یک ماه به لندن آمد. در این زمان، در ۶ ژوئن، سفیر جدید اسپانیا دی کوادرا نوشت که سلامت او بهبود یافته است، اما او مراقب غذا خوردن خود بود. او همچنین سفری به سافک داشت؛ و تا سپتامبر در خانه سر ریچارد ورنی در کامپتون ورنی در واریک شر ساکن شد. تا اواخر ۱۵۵۹، چندین شاهزاده خارجی در حال رقابت برای دست ملکه بودند؛ دیپلمات های اسپانیایی از این که الیزابت علاقه زیادی به نامزدهایشان نشان ندادند، بسیار ناخشنود بودند. سفیر اسپانیا دی کوادرا و همتای امپراتوری مقدس روم او به یکدیگر و مافوق هایشان اطلاع دادند که لرد رابرت به همسرش سم خورانده و الیزابت فقط آنها را فریب می دهد، «که لرد رابرت دشمن
ان خود و کشور را با کلمات مشغول نگه داشته است تا این اقدام شیطانی قتل همسرش انجام شود». بخش هایی از اشراف نیز دادلی را مسئول عدم ازدواج الیزابت می دانستند و طرح های زیادی برای ترور او وجود داشت. در مارس ۱۵۶۰، دی کوادرا به فیلیپ دوم اطلاع داد: «لرد رابرت به کسی گفته است که … اگر یک سال دیگر زنده بماند، موقعیت او از حالا بسیار متفاوت خواهد بود. … آنها می گویند که او به طلاق از همسرش فکر می کند». لیدی ایمی از زمان بازدیدش از لندن در ۱۵۵۹ دیگر شوهرش را ندید. یک سفر پیش بینی شده برای دیدار با او و دیگر اعضای خانواده هیچ گاه محقق نشد. ملکه الیزابت به واقع اجازه نداد که محبوبش همسر داشته باشد؛ بر اساس یک کرونیک تاریخی از دربار، او «مجبور بود بگوید که وقتی به او می رسید، هیچ کاری با او نمی کرد، چون به ندرت به دیدنش می رفت». از دسامبر ۱۵۵۹ تا زمان مرگش، ایمی دادلی در Cumnor Place زندگی کرد، که گاهی به آن Cumnor Hall نیز گفته می شد، در روستای Cumnor در بارکشر (در حومه آکسفورد، و اکنون در آکسفوردشر) این خانه، که یک مجموعه اصلاح شده از یک صومعه قرن چهاردهمی بود، توسط دوست و احتمالاً خویشاوند ایمی، سر آنتونی فورستر اجاره
شده بود. او در آنجا با همسرش و خانم های Odingsells و Owen که بستگان صاحب خانه بودند زندگی می کرد. اتاق ایمی رابسارت یک آپارتمان بزرگ و مجلل در طبقه بالا بود که بهترین اتاق خانه به حساب می آمد، با یک ورودی و پله های جداگانه که به آن می رسید. در پشت خانه یک باغ تراس، یک برکه و یک پارک گوزن قرار داشت. ایمی دادلی عایدات املاک رابسارت را مستقیماً به دست خود دریافت می کرد و عمدتاً هزینه های خانه خود را می پرداخت، که شامل حدود ۱۰ خدمتکار می شد. او به طور منظم لباس ها و تزئینات سفارش می داد و حساب ها و نامه ای از او تا تاریخ ۲۴ اوت ۱۵۶۰ موجود است. او همچنین از شوهرش هدایا دریافت می کرد. هیچ تصویری از او باقی نمانده است، اگرچه به گفته سفیر امپراتوری روم مقدس، کاسپار برونر، که در سال ۱۵۵۹ نوشته است، او «همسر بسیار زیبایی بود». با این حال، در سال ۲۰۰۹، اریک آیوِس پیشنهاد کرد که یک پرتره مینیاتوری که اکنون در مرکز هنر بریتانیا در ییل نگهداری می شود، که به نام مینیاتور ییل شناخته می شود، در واقع تصویر آمی رابسارت است. کریس اسکیدمور در کتاب خود در سال ۲۰۱۰ با عنوان "مرگ و دوشیزه: الیزابت، دادلای و سرنوشت مرموز آمی رابسارت"
با این موضوع موافق است و اضافه می کند که رابرت دادلای از بلوط به عنوان نماد شخصی در دوران جوانی خود استفاده می کرد، و مدل در تصویر، برگ های بلوط و گل های خوشه ای در سینه اش دارد. اخیراً نکته ای که مطرح شده این است که شاخه گل های زرد در سینه خانم با رنگ های نشان خانوادگی رابسارت، یعنی سبز و زرد، یا "Vert" و "Or" مطابقت دارد. نام "gilliflower" یا "gillyflower" از واژه فرانسوی "giroflée" که از یونانی "karyophyllon" به معنای "برگ مغز" می آید، گرفته شده است. این ارتباط از بوی گل ها نشأت می گیرد و ممکن است به عنوان بازی کلمات دیگری برای بلوط برای رابرت یا حتی رابسارت باشد، زیرا "Robur" در زبان لاتین به معنی بلوط است. یک پرتره مینیاتوری از همان زن در سال ۱۹۸۳ توسط دوک بوفورت، نسل مستقیم لتیس کالی، که همسر دوم بیوه آمی رابسارت، رابرت دادلای بود، در ساتبیز فروخته شد.
چیزهایی که هرگز به شما نگفتم و فیلمی محصول سال ۱۹۹۶ و به کارگردانی ایزابل کوشت است. در این فیلم بازیگرانی همچون لیلی تیلور، اندرو مک کارتی، پگی وست، شریلین لاوسون، لیندا روث گورتز، کاترین هرد، چاندا واتس، کاتلین ادواردز، آلکسیس آرکت و سیمور کاسل ایفای نقش کرده اند.
سوسینا ام. هیل (؛ زادهٔ ) سوسینا ام. هایله (گیئز: ሶስና ሃይሌ، متولد ۲۸ ژوئیه ۱۹۶۶) شیمیدان اتیوپیایی-آمریکایی است که به عنوان توسعه دهنده نخستین پیل های سوختی اسید جامد شناخته می شود. او استاد علوم و مهندسی مواد در دانشگاه نورث وسترن، ایلینوی، ایالات متحده است. هایله جوایز متعددی دریافت کرده است که از جمله آنها می توان به جایزه پژوهشگر جوان ملی بنیاد ملی علوم (۱۹۹۹–۱۹۹۴)، بورسیه هومبولت (۱۹۹۳–۱۹۹۲)، بورسیه فولبرایت (۱۹۹۲–۱۹۹۱) و بورسیه تحقیقاتی مشارکتی ایتی اند تی (۱۹۹۲–۱۹۸۶) اشاره کرد. بورسیه های هومبولت و فولبرایت از تحقیقات او در مؤسسه تحقیقات حالت جامد ماکس پلانک در اشتوتگارت آلمان حمایت کردند. او همچنین برنده جایزه جی.بی. واگنر بخش مواد دمابالا از انجمن الکتروشیمی، جایزه کوبل از انجمن سرامیک آمریکا و جایزه رابرت لنسینگ هاردی از انجمن TMS شده است. در سال ۲۰۱۰، از هایله برای ارائه سخنرانی در مجموعه «زنان برجسته در علم» در دانشگاه ایندیانا دعوت شد. در سال ۲۰۱۸، او به عنوان عضو انجمن تحقیقات مواد انتخاب شد. همچنین در سال ۲۰۲۱، جایزه سخنرانی ارتباطات ام ای سی را دریافت کرد. زندگی نامه. هایله در سال ۱۹۶۶ در آدیس
آبابا، اتیوپی به دنیا آمد. خانواده اش در میانه های دهه ۷۰ میلادی و پس از کودتا از اتیوپی گریختند، زمانی که سربازان پدرش، گتاچو هایله (تاریخدان و عضو پارلمان موقت اتیوپی) را دستگیر و نزدیک بود او را بکشند. در حدود ۱۰ سالگی، خانواده اش در مینه سوتای روستایی ساکن شدند و هایله در مدرسه سنت جانز پریپراتوری تحصیل کرد و در سال ۱۹۸۳ فارغ التحصیل شد. او مدرک کارشناسی و دکترای خود را از مؤسسه فناوری ماساچوست (MIT) دریافت کرد. همچنین مدرک کارشناسی ارشد خود را از دانشگاه کالیفرنیا، برکلی دارد. رساله دکترای او با عنوان «سنتز، ساختار بلوری و رسانایی یونی برخی سیلیکات های قلیایی خاکی کمیاب» بود که تحت راهنمایی برنهارد جی. وونش انجام شد. هایله سه سال به عنوان استادیار در دانشگاه واشینگتن، سیاتل فعالیت کرد. در سال ۱۹۹۶ به عضویت هیئت علمی مؤسسه فناوری کالیفرنیا (Caltech) درآمد و به مدت ۱۸ سال در آنجا کار کرد تا اینکه در سال ۲۰۱۵ به دانشگاه نورث وسترن نقل مکان کرد. در نورث وسترن، او استاد والتر پی. مورفی در رشته علوم و مهندسی مواد و همچنین استاد فیزیک کاربردی است. پژوهش ها. تحقیقات هایله بر رسانایی یونی در جامدات متمرکز است. هد
ف او درک مکانیسم های انتقال یون و به کارگیری این درک برای توسعه الکترولیت های جامد پیشرفته و دستگاه های الکتروشیمیایی نوین است. کاربردهای رساناهای یونی سریع شامل باتری ها، حسگرها، پمپ های یونی و پیل های سوختی می شود که مورد آخر از اولویت های پژوهشی اوست. گروه او ترکیبات اسید جامد پروتون رسانا، پرووسکایت های پروتون رسانا، پرووسکایت های مختلط اکسیژن-الکترون رسانا، اکسیدهای اکسیژن رسانا و سیلیکات های قلیایی رسانا را بررسی می کنند. روش استاندارد این گروه برای بررسی خواص الکتریکی، طیف سنجی امپدانس AC است. رسانایی یونی ارتباط تنگاتنگی با ساختار بلوری و تغییرات ساختاری در ماده رسانا دارد. رشد بلور، تعیین ساختار با پراش پرتو ایکس و نوترون و آنالیز حرارتی نیز از جنبه های مهم تحقیقات هایله هستند. به عنوان مثال، گروه او نشان داد که طیف گسترده ای از جامدات حاوی پروتون، گذار از ساختار مونوکلینیک به مکعبی را تجربه می کنند که با افزایش چندین مرتبه ای رسانایی همراه است. در مثالی دیگر، گروه او ثابت کرد که Ba0.5Sr0.5Co0.8Fe0.2O3−d فعالیت استثنایی به عنوان کاتد در پیل های سوختی اکسید جامد مبتنی بر سریا دارد. تحقیقات هایله در زم
ینه یونیک حالت جامد توسط بنیاد ملی علوم، دفتر تحقیقات ارتش و وزارت انرژی حمایت می شود. در گذشته، سازمان پروژه های تحقیقاتی پیشرفته دفاعی، دفتر تحقیقات نیروی دریایی، کمیسیون انرژی کالیفرنیا، بنیاد پاول و بنیاد کیرش نیز از تحقیقات او حمایت کرده اند. حمایت های صنعتی نیز از سوی جنرال موتورز، EPRI, HRL و هانیول انجام شده است.
ایستر () یک فیلم مستند محصول سال ۲۰۰۴ به کارگردانی دیوید باریسون و دنیل راس است. این فیلم بر اساس آثار فیلسوف مارتین هایدگر، به ویژه سخنرانی های او در سال ۱۹۴۲ با عنوان "شعر «ایستر» هولدرلین"، که دربارهٔ شعری است به نام «ایستر» از شاعر آلمانی فردریش هولدرلین. این فیلم در سال ۲۰۰۴ در جشنواره بین المللی فیلم روتردام به نمایش درآمد. منبع فیلم. ایستر از یک دوره سخنرانی که در سال ۱۹۴۲ توسط مارتین هایدگر ایراد شده، الهام گرفته شده است، و در سال ۱۹۴۸ با عنوان "شعر «ایستر» هولدرلین" منتشر شد. سخنرانی های هایدگر به شعری از شاعر آلمانی فردریش هولدرلین دربارهٔ رود دانوب مربوط می شود. فیلم ایستر در امتداد رود دانوب به سمت سرچشمه رو حرکت می کند، درحالی که چندین مصاحبه شونده دربارهٔ هایدگر، هولدرلین و فلسفه بحث می کنند. این فیلم همچنین به موضوعات دیگری نیز می پردازد، از جمله: زمان، شعر، تکنولوژی، خانه، جنگ، سیاست، اسطوره، نازیسم، هولوکاست، پولیس یونان باستان، سوفوکل، "آنتیگونه"، اگنس برناوئر، ادموند هوسرل، نبرد ووکوار در سال ۱۹۹۱ و بمباران یوگسلاوی توسط ناتو. مصاحبه شوندگان. ایستر دارای مصاحبه هایی با فیلسوفان فرانسوی برنا
رد استیگلر، ژان لوک نانسی و فیلیپ لاکو لابارت و همچنین هانس-یورگن زیبربرگ کارگردان فیلم آلمانی است. مصاحبه های دیگری نیز با یک مهندس سازه (نمانیا کالیچ)، یک گیاه شناس آماتور (توبیاس مایر) و یک باستان شناس رومانیایی (الکساندر سوکوئانو) انجام شده است. یک مصاحبه نیز با فیلسوف ورنر هاماخر در دی وی دی فیلم گنجانده شده است. مکان ها در فیلم. این فیلم به سمت بالای رودخانه سفر می کند: از دلتای دانوب، که به دریای سیاه در رومانی باز می شود، تا سرچشمه رودخانه در جنگل سیاه جنوب آلمان. در طول مسیر از سایت باستان شناسی هیستریا، از طریق نووی ساد در صربستان، ووکوار در کرواسی، بوداپست، دونافولدوار، و دونااوی واروش در مجارستان، وین و اردوگاه کار اجباری ماوتهاوزن در اتریش عبور می کند. همچنین از کنار معبد والهالا در نزدیکی رگنسبورگ، بفرایونگسهال در کلهایم، مقبره اگنس برناوئر، و قلعه زیگمارینگن که مارشال پتن در سال ۱۹۴۵ به آن جا گریخت. مکان هایی از زندگی خود هایدگر که در این فیلم به چشم می خورد عبارتند از زادگاه او در مسکیرش، کلبه اش در توتنابرگ، و سالن سخنرانی در دانشگاه فرایبورگ. در نهایت فیلم به دوناشینگن و به برگ ریور و بریگاخ
می رسد، دو شاخه ای که محل تلاقی آن ها نقطه ای است که رودخانه به نام دانوب شناخته می شود. سپس فیلم به سمت بالادست در امتداد برگ، از کنار فورنباخ و فورت وانگن می گذرد و در جستجوی سرچشمه کوهستانی «واقعی» دانوب حرکت می کند. ساختار. "ایستر" به پنج فصل، به اضافه یک مقدمه و یک پایان تقسیم شده است: موسیقی متن. سه گزیده از آثار کلاسیک در این فیلم به چشم می خورد: اولین نمایش و جوایز. "ایستر" برای اولین بار در جشنواره بین المللی فیلم روتردام در ۲۳ ژانویه ۲۰۰۴ به نمایش درآمد. برنده دو جایزه شده است: علاوه بر این، رابرت کوهلر، منتقد فیلم برای "ورایتی"، "ایستر" را به عنوان دومین فیلم برتر اکران شده در سینماهای ایالات متحده در سال ۲۰۰۶ فهرست کرد. بازخورد. این فیلم بر اساس ۸ نقد در راتن تومیتوز، با میانگین امتیاز ۷٬۱/۱۰، دارای ۸۸ درصد محبوبیت است. در متاکریتیک نیز بر اساس ۶ نقد، امتیاز ۷۵ از ۱۰۰ را به خود اختصاص داده است.
لالایی های ایرانی، ترانه هایی عامیانه و سروده هایی مادرانه هستند که مادران در گوش جان فرزندانشان خوانده اند تا آن ها را به آرامش و خوابی راحت دعوت کنند. مضامینی که در لالایی ها نهفته اند، آنچنان با شرایط عاطفی مادر و تأثیرات محیط بر روحیهٔ او در ارتباط اند که گاه لالایی ها را می توان بازگوکننده گله گذاری ها و شکایت های مادرانه از مشقت های تحمیلی روزگار و تلخ کامی ها و ناکامی های زندگی یا حتی ابراز ناراحتی از جور همسالان نسبت به فرزندان دانست و گاه به عنوان ابزاری برای آشنا ساختن کودک با زندگی و محیط پیرامون در نظر گرفت. لالایی های ایرانی بخشی از فرهنگ شفاهی است. لالایی به صورت سنتی در تمام فرهنگ ها و ملل رواج داشته برگرفته از باورها، احساسات و شرایط سیاسی و اجتماعی … هر دوره و زمان سال های سال مادران در گوش فرزندان زمزمه کرده اند؛ از دردها، آرزوها، غصه ها، بیم ها و امیدها. نوزادان شنیدن صدای والدین به صورت ملایم و آرام را دوست دارند. صدای نرم و لطیف در کنار ملودی ریتم دار حس آرامش به کودکان می دهد. لالایی ها یکی از داشته های گران بهاست که به دلیل نادیده انگاشته شدن از سوی والدین به ویژه مادران، در معرض فراموش
ی و حذف از زیست کودکان قرار گرفته است. این در حالی است که لالایی مهم ترین ژانر زنانه در ادبیات منظوم عامه شناخته می شود که زبان و تفکرات مادرانه در آن تجلی یافته است. هدف از خواندن لالایی. هدف از خواندن لالایی، آرامش دادن به کودک است تا راحت تر و زودتر بخوابد. به خاطر همین لالایی ها ساختاری ساده و تکراری دارد. چیزی که لالایی را خاص و شگفت انگیز می کند ماهیت اشتراکی آن است. آوایی که در همه فرهنگ ها از همان دوران باستان بوده است. با همه این اشتراکات، ریشه لالایی مشخص نیست اما وجود واژه های مشابه در زبان های دیگر مثل «لالابای» (Lullaby) در زبان انگلیسی، «لالاره» در زبان لاتین، «لولن» در زبان آلمانی، و «لولا» در زبان سوییسی می تواند دلیلی باشد بر ریشه یکسان تاریخی این کلمات. راوی در لالایی ایرانی. برای بررسی نقش و جایگاه راوی در یک روایت داستانی باید به سه عامل زیر توجه کرد: در لالایی های ایرانی راوی که همان مادر یعنی اول شخص است. ضمیر شخصی «من/م» در بیشتر لالایی ها دیده می شود. لایه های فرهنگی لالایی ایرانی. ادبیات شفاهی بخش مهم و گسترده ای از «فرهنگ مردم» و «لالایی ها» یکی از غنی ترین ابعاد فرهنگ معنوی و جوامع
به حساب می آیند و همچون آیینه ای هستند که تحولات اجتماعی، سبک و شیوه زندگی مردم، آمال و آرزوهای مادران یک سرزمین را در آن ها می توان نظاره کرد. در سال های پس از دوره مشروطه، لالایی در مقاصد سیاسی و در جهت خدمت به محرومان و بیان دردها و مشکلات اجتماعی به کار رفت و لالایی سیاسی پدید آمد، که آغازگر آن نسیم شمال بود با سرودن: «بخواب ای دختر زیبا / بالام لای لای لالای لای لای _ میان محمل زیبا / … / بخواب ای طفل نوخیزم / نهال فصل پاییزم / ز چشمم خون همی ریزم …» پس از آن نیز دهخدا در لالایی «خاک به سرم بچه به هوش اومده / بخواب ننه یه سر و دو گوش اومده» به انتقاد زیرکانه از حکومت و اختناق حاکم پرداخت. احمد شاملو نیز لالایی معروفی سروده است که بند نخست آن چنین است: «لالالای لای گل پونه / لالای لای / بابات رفته دلم خونه / لالای لای / بابات امشت نمی آید / لالای لای / گرفتن بردنش شاید / لالای لای / بخواب آروم چراغ من / لالای لای / گل شب بوی باغ من / لالای لای / بابات شب رفته از خونه / لالای لای / که خورشید و بجنبونه / لالای لای.» گونه دیگر لالایی، لالایی مذهبی است که معمولاً در مراسم عزاداری، شبیه خوانی و سینه زنی و برای
برانگیختن احساسات مذهبی مردم خوانده می شود؛ مثلاً در نوحه ای که برای علی اصغر شیرخوار از زبان رباب مادرش گفته اند: «لالایی لایی از سفر برگشته رودم _ شیر از پستان مادر خورده رودم …» گوناگونی لالایی های ایرانی. در مناطق مختلف ایران، گوناگونی موسیقی، کلام، نوع صدا و تحریر، مقام ها و فراز و فرودها در لالایی ها در نتیجه گوناگونی آب و هوا است. برای نمونه، در مناطق کوهستانی یا عشایر مرزنشین، لالایی جنبه حماسی دارد؛ مثلاً در کردستان بچه را به شکار و سوارکاری تشویق می کنند تا پهلوان و قوی بشود: «من می خوام سوار اسب بشی، آهو شکار کنی…» یا «بغداد مثل یک لیمو در دست توست یعنی قدرت داری». اما در مناطق کویری سرسبز نیستند و مردم، زندگی آرام تری دارند صحبت از گل و گیاه در لالایی برای آنها مهم هست. اما درونمایه همه این لالایی ها دعا و بیان دوستی مادر به فرزند است.
سارالا روی (؛ ۱۸۶۱ – ۱۹۴۶) مربی، فمینیست و کنشگر اجتماعی هندی بود. او یکی از نخستین زنانی بود که از دانشگاه کلکته مدرک دیپلم گرفت و همچنین اولین زنی بود که به عضویت سنا دانشگاه درآمد. او یک مدرسه دخترانه و چندین مؤسسه خیریه آموزشی زنان را تأسیس کرد و از اعضای مؤسس و بعدها رئیس کنفرانس سراسری زنان هند بود. در سال ۱۹۳۲ به عنوان رئیس کنفرانس سراسری زنان هند، نقش کلیدی در سازماندهی تلاشها برای حق رأی زنان و مبارزه با ازدواج کودکان ایفا کرد. او همچنین حامی قدرتمند حقوق آموزشی زنان و دختران بود. دوران کودکی و تحصیل. او دختر دورگا موهان داس، اصلاح طلب اجتماعی برجسته بود و خواهرش آبالا بوس نیز از مربیان مشهور به شمار می رفت. سرالا روی به همراه کادامبینی گانگولی، پزشک هندی، از اولین زنانی بودند که اجازه شرکت در امتحانات دیپلم دانشگاه کلکته را یافتند و او بعدها اولین زنی شد که به عضویت سنا دانشگاه کلکته درآمد. فعالیتهای برجسته. روی در دهه ۱۹۲۰ در تلاش برای بهبود دسترسی زنان و دختران به آموزش فعال بود. در سال ۱۹۰۵، او سازمان محلی زنان بنگال به نام ماهیلا سامیتی را تأسیس کرد و در سال ۱۹۱۴ سازمان دیگری به نام انجمن آموزش