Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
گه داشت، در حالی که به مشاغل خود توصیه می کرد در مورد اثرات تحریم های ایالات متحده از مشاوره حقوقی استفاده کنند. از اواخر سال ۲۰۲۲، حقوق بشر در ایران به یک عامل حیاتی تأثیرگذار بر روابط دوجانبه تبدیل شده است. پس از مرگ مهسا امینی و اعتراضات پس از آن، نیوزیلند اقدامات دولت ایران را محکوم کرد و با تعلیق گفتگوی دوجانبه حقوق بشر و اعمال ممنوعیت سفر برای مقامات ایرانی، از نقض حقوق بشر توسط این کشور انتقاد کرد. از سال ۲۰۲۴، نیوزیلند موضع قاطعی علیه اقدامات دولت ایران اتخاذ کرده است، از جمله محکوم کردن حملات نظامی آن علیه اسرائیل و حمایت از قطعنامه های بین المللی علیه نقض حقوق بشر ایران. در واکنش به وقوع جنگ ایران و اسرائیل در اواسط ژوئن ۲۰۲۵، سفارت نیوزیلند در تهران در ۱۹ ژوئن تعطیل شد. وزیر امور خارجه نیوزیلند وینستن پیترز تأیید کرد که دو نفر از کارکنان سفارت نیوزیلند در تهران و خانواده هایشان از طریق آذربایجان همسایه تخلیه شده اند. در ۲۲ ژوئن، پیترز تأیید کرد که حدود ۸۰ نیوزیلندی در نیوزیلند ثبت نام کرده اند. او و وزیر دفاع جودیت کالینز تأیید کردند که دولت نیوزیلند یک سی-۱۳۰جی سوپر هرکولس را به خاورمیانه اعزام خو
اهد کرد تا نیوزیلندی ها را در ایران و اسرائیل تخلیه کند. در اواخر اوت ۲۰۲۵، وزیر امور خارجه پیترز حملات تحت حمایت دولت ایران علیه مؤسسات یهودی در استرالیا را محکوم کرد و از تصمیم دولت آلبانی برای اخراج سفیر ایران ابراز حمایت کرد. در حالی که پیترز گفت که وزارت امور خارجه و تجارت نگرانی های نیوزیلند را به رضا نظرآهاری، سفیر ایران، منتقل خواهد کرد، او تأیید کرد که نیوزیلند از استرالیا در اخراج سفیر ایران پیروی نخواهد کرد. همکاری های آموزشی و فرهنگی. در سال ۲۰۱۶، هر دو کشور تفاهم نامه ای برای ارتقای همکاری های آموزشی امضا کردند که به دولت ایران اجازه می دهد از دانشجویان برای تحصیل در نیوزیلند حمایت مالی کند. این توافق زمینه را برای تقویت تبادلات فرهنگی و دانشگاهی بین دو ملت فراهم کرد. مسائل و جنجال ها. نیوزیلندی های بازداشت شده. در ژوئیه ۲۰۲۲، دو نفر از اینفلوئنسرهای رسانه های اجتماعی و شهروندان نیوزیلندی، کریستوفر ریچ وایت و بریجت تاکوری، هنگام ورود به ایران توسط مقامات بازداشت شدند. آنها در اکتبر ۲۰۲۲ آزاد شدند. گلریز قهرمان، نماینده مجلس سبزها و سخنگوی حقوق بشر حزب سبزها، گفت که اگرچه «از اینکه آنها اکنون ایرا
ن را ترک کرده اند بسیار آسوده خاطر است»، اما همچنین اظهار داشت: «موضع نیوزیلند و عدم تمایل ما برای ... معرفی نوع اقدامات یا اظهاراتی که سایر کشورهای همفکر انجام داده اند، بسیار غیرمعمول بوده است... منطقی است که فرض کنیم این [بازداشت این زوج] تأثیری داشته است». در پاسخ، نخست وزیر جاسیندا آردرن گفت که این بازداشت منجر به موضع نرم تری نشده است: «این اتفاق نیفتاد. البته، ما هم محکومیت خود را اعلام کرده ایم. در عین حال، وظیفه داشتیم که تلاش کنیم و اطمینان حاصل کنیم که آن نیوزیلندی ها بتوانند از ایران خارج شوند.» آردرن همچنین گفت که دولت نیوزیلند چندین ماه است که برای تضمین آزادی آنها «سخت تلاش می کند». او گفت که این زوج در «شرایط سختی» بوده اند، اما از گفتن اینکه در کجای ایران نگهداری می شدند، خودداری کرد. گزارش شده است که رسانه ها تصمیم گرفته اند تا زمان آزادی آنها، عمداً گزارشی در مورد بازداشت این زوج منتشر نکنند. ریچویت پسر تاجر نیوزیلندی دیوید ریچ وایت است.
پائولا ماریا مارلا (زاده ۱۶ فوریه ۱۹۶۳ – درگذشته ۲۱ سپتامبر ۲۰۲۴) یک معمار، طراح و مجری تلویزیون ایتالیایی بود. زندگی نامه. او که در میلان متولد شد، در دبیرستان کلاسیک تحصیل کرد و در سال ۱۹۸۸ در رشته طراحی داخلی از دانشکده معماری دانشگاه پلی تکنیک میلان فارغ التحصیل شد. او کار خود را به عنوان یک مشاور املاک به عنوان کارمند در گروهی که در آن زمان زیرمجموعه های املاک و مستغلات را مدیریت می کرد، آغاز کرد. پس از چند سال، این شرکت با مشکلاتی مواجه شد، بنابراین در سال ۱۹۹۳ تصمیم گرفت به همراه مدیر فروش گروهی که در آن زمان در آن کار می کرد، شرکتی تأسیس کند. در سال ۲۰۰۶، او به یکی از شخصیت های اصلی کانال تلویزیونی تازه تأسیس «ریل تایم» تبدیل شد و ابتدا مجری برنامه سرکو کاسا پراکنده بود. و در سال ۲۰۰۹ با برنامه فروش خانه های پراکنده ادامه یافت. در سال ۲۰۱۳ او مجری دو برنامه ریل تایم دیگر، سبک خوش آمدید بود. و "شب خرید: نسخه خانگی،" که دومی به همراه مکس ویولا منتشر شد. در سال ۲۰۱۱، او همکاری خود را با انجمن فرهنگی فضای آرامش آغاز کرد و دوره هایی را برای آموزش چهره حرفه ای صحنه پرداز خانگی برگزار کرد. در سال ۲۰۱۲، او عض
و افتخاری انجمن متخصصان صحنه پردازی خانگی اچ اس پی شد. بین سال های ۲۰۱۴ و ۲۰۱۵، او میزبان برنامه های هتل سرکاسی و رختکن، همیشه به صورت زنده، بود. او همچنین ستون هایی را برای لا کوچینا ایتالیانا سرپرستی می کرد. در سال ۲۰۱۶، او دیسکاوری را ترک کرد تا به اسکای ایتالیا بپیوندد، و در آنجا مجری گری برنامه "«من پائولا را" در سیلو» را آغاز کرد. بعداً در سال ۲۰۱۷، او ستونی در مورد مد با عنوان "«پائولا مارلا: میگلیورا ایل تو آرمادیو»" برای برنامه گفتگوی واقعی داشت. در تی وی ۸"." از سال ۲۰۱۶ تا ۲۰۲۱ او عضو هیئت مدیره فیماا انجمن مشاوران املاک در زمینه خدمات چیدمان منزل و املاک و مستغلات برای میلان و بریانزا بود. از سال ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۲ او برنامهٔ "«یک قطعهٔ چیاوه» را در" شبکهٔ تلویزیونی ال ای ۷ اجرا کرد، در حالی که در سال ۲۰۱۹ مجری اولین دورهٔ برنامهٔ "«یک ناشناس در افیتو»" برای شبکهٔ اسکای ینو بود که از سال ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۳ دوباره پیشنهاد شد. در سال ۲۰۲۳ او برای همکاری در برنامهٔ تلویزیونی دیسکاوری اچ جی تی وی (کانال تلویزیونی ایتالیایی) بازگشت. کانال تلویزیونی با برنامه طراحی داخلی بیا لا وُرری. در سال ۲۰۱۱ به او سرطان سینه ت
شخیص داده شد. به نظر می رسید که بر تومور غلبه کرده است، اما در سال ۲۰۲۰ متوجه شد که دوباره یک ندول خوش خیم دارد. در سال ۲۰۲۱ به سرطان پانکراس مبتلا شد که از قبل متاستاز داده بود. پائولا مارلا در ۲۱ سپتامبر ۲۰۲۴ در میلان، در بیمارستان سن رافائله، در سن ۶۱ سالگی، به دلیل عواقب بیماری که از آن رنج می برد، درگذشت. مراسم تشییع جنازه دو روز بعد در کلیسای سن مارکو در منطقه بررا میلان برگزار شد. زندگی شخصی. او متأهل بود و یک پسر به نام نیکولا داشت که در سال ۱۹۹۵ متولد شد.
فدریکا ماسولین (متولد ۷ مه ۱۹۸۵) روزنامه نگار ورزشی ایتالیایی و مجری تلویزیونی برنامه های فوتبال اسکای اسپورت است. او مجری اصلی پوشش مسابقات اتومبیل رانی فرمول یک در اسکای اسپورت بود و پیش از این والیبال مردان و زنان و همچنین لیگ های فوتبال سری آ و سری ب، کوپا آمریکا ۲۰۱۱، المپیک تابستانی ۲۰۱۲ لندن و المپیک زمستانی ۲۰۱۴ سوچی را برای این کانال پوشش داده است. زندگی نامه. ماسولین در ۷ مه ۱۹۸۵ در میلان، ایتالیا متولد شد، دختر بزرگ والدینی با اصالت فریولی؛ پدرش فلاویو اهل لاتیسانا و پدربزرگ مادری اش اهل کودرویپو است و نام مادرش فرانکا است. ماسولین یک خواهر کوچکتر دارد، که به او حسادت می کرد، و پدرش او را در جوانی برای جلوگیری از مشاجره دو خواهر و برادر، برای تماشای مسابقات ورزشی مانند مسابقات اتومبیلرانی و تنیس می برد. او همچنین باله کار می کرد، و از دانشگاه کاتولیک ساکرو کور با مدرک ادبیات مدرن فارغ التحصیل شد. پس از مدتی همکاری های جزئی با روزنامه های محلی، ماسولین در سن ۲۰ سالگی در کادر تحریریه کانال تلویزیونی ورزشی اسکای اسپورت دوره کارآموزی گذراند. او از حمایت کامل والدینش برخوردار بود، و تجربه ای که در اسکای
اسپورت به دست آورد به او این امکان را داد که به عنوان خبرنگار والیبال در کنار لیگ والیبال مردان ایتالیا و لیگ زنان سری ای۱ فعالیت کند. در سال ۲۰۰۹، ماسولین به عنوان گزارشگر کناری اسکای اسپورت، شروع به پوشش لیگ های فوتبال سری آ و سری ب کرد. او اغلب برای پوشش مسابقات باشگاه های جنوا سی اف سی و دانشگاه سمپدوریا اعزام می شد، و متعاقباً پوشش کوپا آمریکا ۲۰۱۱ را به عهده داشت. ماسولین همچنین مجری برنامه یورو کالچو بود که به پخش لیگ های فوتبال خارجی در ایتالیا اختصاص داشت. در سال ۲۰۱۲، او توسط اسکای اسپورت برای پوشش المپیک تابستانی ۲۰۱۲ به لندن اعزام شد، و سال بعد به دستور برخی از سردبیران، اجرای برنامه اسکای اسپورت ۲۴ را آغاز کرد. ماسولین همچنین برای پوشش المپیک زمستانی ۲۰۱۴ در سوچی اعزام شد. او پس از ملاقات با یکی از مدیران اسکای در سوچی در فوریه همان سال، به عنوان مجری پوشش سه روزه رویدادهای اسکای اسپورت از مسابقات اتومبیلرانی فرمول یک از فصل ۲۰۱۴ به بعد منصوب شد و همچنین ارائه های پیش فصل تیم مسابقه فراری را انجام داد. ماسولین با بررسی مقررات این ورزش و صحبت با همکارانش در مورد آن، برای این نقش آماده شد. او اولی
ن حضور خود را به عنوان مجری در گرند پری استرالیا ۲۰۱۴ تجربه کرد و رابطه کاری و شخصی سالمی با کارشناسان همکار خود، داویده والسکی و ژاک ویلنوو، برنده قهرمانی رانندگان جهان در سال ۱۹۹۷، برقرار کرده است. ماسولین بخش های قبل و بعد از مسابقه پادوک لیو و همچنین ستون اجتماعی قبل از مسابقه پوشش فرمول یک اسکای اسپورت را اجرا می کند. او در فوریه ۲۰۲۴ تیم اسکای اسپورت اف۱ را ترک کرد و بر ارائه پوشش فوتبال این کانال تمرکز کرد. در سال ۲۰۱۷، او با ۵۲٫۴ درصد آرا، بالاتر از همکارش جورجیا روسی، به عنوان گزارشگر تلویزیونی سال انتخاب شد. او سفیر بنیاد ورزش برای خیر و صلاح لاروس است و در رویدادهای خیریه این بنیاد شرکت کرده است. ماسولین بخشی از جامعه آن آهنگ را اجرا کنید بوده که برای بنیادهای کمک به کودکان در بنگلادش، غنا و آفریقای جنوبی پول جمع آوری می کند. او از صحبت کردن در مورد زندگی خصوصی اش با رسانه ها خوشش نمی آید. ماسولین به چهار زبان مسلط است. او می گوید که صبح زود از خواب بیدار می شود، و چهار ساعت قبل از شروع پخش تلویزیونی به پیست مسابقه می رسد تا برای ۳۰ ساعت پخش در طول یک جلسه آماده شود، و یک هوادار اینتر باشد. ماسولین
می گوید که در فرمول یک احساس آرامش بیشتری نسبت به فوتبال داشته و متوجه شده که در فرمول یک تعصب کمتری وجود دارد.
رومولوس، که به صورت گرافیکی با نام نمایش داده می شود، یک مجموعه تلویزیونی درام تاریخی ایتالیایی است که توسط ماتئو رووره دربارهٔ تأسیس رم ساخته شده است. این سریال به دلیل استفاده از زبان لاتین باستانی به جای ایتالیایی قابل توجه است. دو قسمت از این سریال که توسط اسکای ایتالیا، کاتلیا و گروئنلندیا تهیه شده است، در جشنواره فیلم رم ۲۰۲۰ برای اولین بار به نمایش درآمد. این سریال اولین بار در ۶ نوامبر ۲۰۲۰ در ایتالیا از شبکه اسکای آتلانتیک پخش شد. در آوریل ۲۰۲۱ برای فصل دوم تمدید شد. این سریال در بیش از ۴۰ کشور جهان به فروش رسید. تولید. فصل اول این سریال در سال ۲۰۱۹ چراغ سبز گرفت و در ۲۸ هفته در رم فیلمبرداری شد. در ابتدا به زبان لاتین قدیمی فیلمبرداری شد. پذیرش. این سریال جایزه روبان نقره ای ۲۰۲۱ را برای بهترین سریال تلویزیونی ایتالیایی از آن خود کرد. سایر رسانه ها. از ۲۹ اکتبر ۲۰۲۰، سه گانه ای از رمان ها که جهان روایی را گسترش می دهد، یک پروژه منتشر نشده بین رسانه ای برای ایتالیا، توسط انتشارات هارپرکالینز منتشر شده است. نوشته لوکا آزولینی، این مجلدات با عنوان های "رومولوس: کتاب اول - خون گرگ" (۲۹ اکتبر ۲۰۲۰)، "روم
ولوس: کتاب دوم - ملکه نبردها" (نوامبر ۲۰۲۰) و "رومولوس: کتاب سوم - شهر گرگ ها" (ژانویه ۲۰۲۱) منتشر شده اند.
میمون فیلیپینی () متلکی است که توسط شوخی کنندگان رادیویی در پخش رادیوییهای دریایی، به ویژه در خلیج فارس، حداقل از دهه ۱۹۸۰ استفاده می شد. این متلک همچنین به عنوان نامی برای شوخی کنندگانی استفاده می شود که تماس های عجیب، گیج کننده یا حتی تهدیدآمیزی را در VHF کانال دریایی ۱۶، که کانال VHF و اضطرار است، برقرار می کنند. کشتی ها در دریا موظفند کانال را رصد کنند، که قرار است فقط برای برقراری تماس قبل از تغییر به کانال کاری استفاده شود. تاریخچه. در اواخر دهه ۱۹۸۰ در خلیج فارس، نیروی کار وارداتی فیلیپینی زیادی، به ویژه نیروی کار دریایی، وجود داشت. اواخر شب، بومیان عرب و ایرانی، فیلیپینی ها را از طریق ناشناس بودن رادیو مسخره می کردند. روایتی از عملیات ایالات متحده در طول عملیات اراده جدی در خلیج فارس در سال ۱۹۸۸ شامل این توصیف از یک پخش معمولی شبانه است: برخی گزارش می دهند که این عبارت در اصل توهینی به فیلیپین دریانوردانی بوده که کانال اضطراری VHF را رصد می کردند. حادثه دریایی آمریکا و ایران در ژانویه ۲۰۰۸. در ۷ ژانویه ۲۰۰۸، دولت ایالات متحده آمریکا گزارش داد که روز قبل از آن، تعدادی از قایق های تندرو نیروی دریایی ایر
ان، کشتی های جنگی ایالات متحده را که از تنگه هرمز، گذرگاه باریکی بین خلیج فارس و خلیج عمان، عبور می کردند، مورد آزار و اذیت و تهدید قرار داده بودند. در یک کلیپ ویدیویی که توسط دولت منتشر شده است، یکی از خدمه یک کشتی جنگی این پیام رادیویی را منتشر می کند. پیام: پس از آن فیلمی از قایق های تندروی کوچک تر که با سرعت بالا در اطراف کشتی های جنگی ایالات متحده حرکت می کنند، پخش می شود. صدای خدمه در رادیو شنیده می شود که به پنج شناور ناشناس هشدار می دهد که به کشتی های جنگی ائتلاف نزدیک می شوند و از آنها می خواهد خود را معرفی کرده و اهداف خود را گزارش دهند. بعداً، صدای خدمه شنیده می شود که به شناورها هشدار می دهد که دور بمانند. سپس صدایی با لهجه غلیظ شنیده می شود که پاسخ می دهد: این حادثه سه روز قبل از سفر رئیس جمهور بوش به اسرائیل و کشورهای عربی خلیج فارس برای گفتگو در مورد روابط اسرائیل و فلسطین، فروش اسلحه ایالات متحده به کشورهای عربی خلیج فارس و ادعای آمریکا مبنی بر اینکه ایران یک کشور خطرناک با قصد تولید سلاح های هسته ای است (به برنامه هسته ای ایران مراجعه کنید) رخ داد. کاخ سفید اعلام کرد که این حادثه نمونه ای از.
.. رفتار غیرمسئولانه، تحریک آمیز و تهاجمی دولت ایران، با هشدار رئیس جمهور بوش مبنی بر اینکه "همه گزینه ها برای تأمین امنیت" دارایی های نظامی ایالات متحده روی میز است. دولت ایران این حادثه را یک رویارویی معمول بین کشتی های نیروی دریایی به منظور شناسایی یکدیگر و کم اهمیت جلوه داد و بعداً کلیپ ویدیویی خود از این حادثه را که توسط یکی از قایق های تندروی ایرانی ضبط شده بود، منتشر کرد. این کلیپ با تصاویر متحرک تعدادی از کشتی های جنگی آغاز می شود و صدای یک ایرانی به زبان فارسی شنیده می شود که سعی می کند شماره کناری یکی از کشتی های جنگی ("۷۳") را بخواند. بعداً یک پرسنل نیروی دریایی سپاه پاسداران ایران در حال صحبت با یک فرستنده رادیویی، در فاصله ای از تعدادی از کشتی های جنگی نشان داده می شود. صدای یک آمریکایی شنیده می شود که پاسخ می دهد: پس از تکرار مکالمه، صدای پرسنل ایرانی شنیده می شود که از کشتی جنگی ائتلاف می خواهند به کانال ۱۱ تغییر مسیر دهد و صدای آمریکایی پاسخ می دهد که آنها در حال تغییر مسیر به کانال ۱۱ هستند. صدای ایرانی ها شنیده می شود که به کانال ۱۱ تغییر مسیر می دهند و به مکالمه خود با پرسنل کشتی جنگی ادامه
می دهند. کلیپ بدون هیچ گونه درگیری یا زبان تهدیدآمیزی از سوی هیچ یک از طرفین پایان می یابد. با مقایسه دو کلیپ و صداهای شنیده شده از رادیو، تعدادی از خبرنگاران گزارش دادند که صدای تهدیدآمیز شنیده شده در کلیپ آمریکایی بسیار متفاوت از صدای پرسنل نیروی دریایی ایران است که در کلیپ ایرانی نشان داده شده است و احتمالاً صدای تهدیدآمیز شنیده شده در کلیپ نیروی دریایی ایالات متحده، در واقع صدای یک شوخی کننده با لقب «میمون فیلیپینی» است.
اختلاف دریایی ایران و آمریکا در سال ۲۰۰۸ () «اختلاف دریایی ایران و ایالات متحده در سال ۲۰۰۸» به مجموعه ای از رویارویی های دریایی بین قایق های تندروی ایران و ایالات متحده آمریکا در تنگه هرمز در دسامبر ۲۰۰۷ و ژانویه ۲۰۰۸ اشاره دارد. حادثه. در ۶ ژانویه ۲۰۰۸، پنج قایق گشتی ایرانی که خدمه آنها سپاه پاسداران بودند به سه کشتی جنگی نیروی دریایی ایالات متحده در تنگه هرمز نزدیک شدند: رزم ناو یواس اس پورت رویال (سی جی-۷۳)، ناوشکن یواس اس هاپر (دی دی جی-۷۰) و ناوچه کلاس الیور هازارد پری یواس اس اینگراهام (اف اف جی-۶۱). در مجموعه ای از ویدیو و صدای منتشر شده توسط پنتاگون از تحریک آمیزترین لحظات این رویارویی، افسر رادیوی ناو «هاپر» یواس اس دیده و شنیده می شود که در تلاش برای برقراری تماس رادیویی با قایق های ایرانی است. چند لحظه بعد، صدای دیگری از طریق رادیو به «هاپر» می گوید: «من به سمت شما می آیم. شما [در عرض یا بعد از] ["static"] دقیقه منفجر خواهید شد.» گزارش های اولیه ایالات متحده نشان می داد که از آنجا که قایق های ایرانی به دور کشتی های جنگی ایالات متحده می چرخیدند و دیده شده بود که چندین بسته را به داخل آب می اندازند،
کشتی های ایالات متحده چاره ای جز جدی گرفتن تهدیدها و حفظ حالت دفاعی نداشتند. مقامات پنتاگون گفتند که کشتی های آمریکایی در شرف آتش گشودن بودند که قایق های ایرانی عقب نشینی کردند. فرمانده ناو «هاپر» علناً تکذیب کرد که کشتی های آمریکایی قصد آتش گشودن دارند. جف جیمز، فرمانده «هاپر»، گفت: «در تمام این مدت، ما در حال بررسی واکنش های از پیش برنامه ریزی شده و واکنش های سنجیده و بسیار منظم خود بودیم تا قبل از اینکه مجبور به انجام هرگونه اقدام مرگباری شویم، آنها را از این کار منصرف کنیم. و خوشبختانه برای همه افراد درگیر، آنها قبل از اینکه به نقطه ای برسیم که نیاز به آتش گشودن داشته باشیم، به سمت ما برگشتند.» مقامات ایالات متحده گفتند که ایرانی ها «آزار و اذیت کردند و کشتی های نیروی دریایی آنها را تحریک کرد و به فاصلهٔ یکی از کشتی های جنگی رسید. مقامات ایرانی در واکنش به این حادثه، آن را یک برخورد معمولی از نوعی که همیشه در آب های شلوغ خلیج فارس اتفاق می افتد، نامیدند. در پاسخ، وزارت دفاع ایالات متحده در ۸ ژانویه ۲۰۰۸ خلاصه ای از بخشی از فایل های صوتی و تصویری این حادثه را که شامل تهدید رادیویی نیز می شد، منتشر کرد. یک
منبع سپاه پاسداران ایران اظهار داشت: «فیلم های منتشر شده توسط نیروی دریایی ایالات متحده، تصاویر آرشیوی هستند و صداها ساختگی هستند.» در ۱۰ ژانویه ۲۰۰۸، ایران ایالات متحده را به ایجاد «هیاهوی رسانه ای» متهم کرد. سپس پرس تی وی ایران ویدیوی خلاصه شده خود از این حادثه را منتشر کرد که در آن هیچ تهدیدی شنیده نمی شود. ایالات متحده بعداً یک ویدیوی ۳۶ دقیقه ای از این حادثه منتشر کرد. در مورد منبع پخش این صداهای تهدیدآمیز رادیویی، سردرگمی هایی وجود داشته است. فارسی زبانان و ایرانیان به «واشینگتن پست» گفته اند که لهجه موجود در صدای ضبط شده آمریکایی ها، ایرانی به نظر نمی رسد. «نیویورک تایمز» خاطرنشان کرد که صدای منتشرشده توسط ایالات متحده شامل هیچ گونه صدای محیطی از نوعی که اگر پخش از یکی از قایق های تندرو باشد، انتظار می رود، نیست. «نیروی دریایی تایمز» نوشت که این حادثه می تواند توسط یک مزاحم محلی معروف به میمون فیلیپینی ایجاد شده باشد و خاطرنشان کرد که صدای تهدیدآمیز با صدای افسر ایرانی متفاوت است. چندین رسانه گزارش دادند که نیروی دریایی، صدای ضبط شده تهدید ادعایی ایران را به یک نوار ویدیویی از این حادثه متصل کرده است.
سخنگوی پنتاگون که قایق های ایرانی را «قایق گشتی با مانور بالا» توصیف کرد که «به وضوح مسلح» بود، توجه نکرد که چنین قایق هایی معمولاً فقط دو یا سه خدمه دارند و معمولاً فقط به مسلسل مسلح هستند. تنها قایقی که به اندازه کافی نزدیک بود تا برای کشتی های ایالات متحده قابل مشاهده باشد، غیرمسلح بود، همان طور که عکس بزرگ شده قایق از ویدیوی نیروی دریایی نشان می دهد. در ۱۲ ژانویه ۲۰۰۸، مشخص شد که برخلاف گزارش های قبلی، بسته هایی که قایق های ایرانی به آب انداخته بودند، هیچ تهدیدی برای کشتی های ایالات متحده ایجاد نمی کرد. کشتی های پیشرو ایالات متحده مشاهده کردند که آنها اشیاء شناور سبک بی خطری هستند و آنها را به عنوان یک خطر گزارش نکردند تا کشتی های ایالات متحده را تعقیب کنند. در ۱۲ ژانویه ۲۰۰۸، دو حادثه قبلی در دسامبر ۲۰۰۷ توسط مقامات نیروی دریایی ایالات متحده فاش شد که در یکی از آنها در پاسخ به یک قایق کوچک ایرانی که در ۱۹ دسامبر به آن نزدیک می شد، شلیک اخطار شلیک کرد. طبق گزارش ها، قایق ایرانی پس از شلیک گلوله ها عقب نشینی کرد. به گزارش خبرگزاری دانشجویی ایسنا، علی شیرازی، دستیار روحانی میان رده علی خامنه ای، رهبر ایران
، در سخنرانی ۸ ژوئیه خود خطاب به سپاه پاسداران انقلاب اسلامی گفت: «رژیم صهیونیستی مقامات کاخ سفید را برای حمله به ایران تحت فشار قرار می دهد. اگر آنها چنین حماقتی مرتکب شوند، تل آویو و کشتی های ایالات متحده در خلیج فارس اولین اهداف ایران خواهند بود و آنها سوزانده خواهند شد.» زمینه تاریخی. حضور کشتی های جنگی ایالات متحده در تنگه هرمز از ۳ ژوئیه ۱۹۸۸، زمانی که رزم ناو نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا یواس اس وینسنس یک پرواز تجاری ایران را در حریم هوایی ایران بر فراز تنگه سرنگون کرد و ۲۹۰ غیرنظامی را کشت، حادثه ای که ایالات متحده هرگز بابت آن عذرخواهی نکرد، اگرچه غرامت مالی پرداخت کرد. زمینه سرزمینی. برای عبور از تنگه هرمز، که در باریک ترین حالت خود عرض دارد، کشتی ها از آب های سرزمینی ایران و عمان تحت مفاد «عبور ترانزیتی» کنوانسیون ملل متحد درباره حقوق دریاها عبور می کنند. نه ایران و نه ایالات متحده این کنوانسیون را تصویب نکرده اند، اما ایالات متحده قوانین سنتی ناوبری را آنطور که در کنوانسیون منعکس شده است، می پذیرد. ایران اعلام کرده است که «حق درخواست مجوز قبلی برای کشتی های جنگی جهت اعمال حق عبور بی ضرر از دری
ای سرزمینی خود را برای خود محفوظ می دارد.» مشخص نیست که آیا این حادثه در آب های سرزمینی ایران یا عمان رخ داده است.
ائتلاف نیروهای فلسطینی () ائتلاف سیاسی سست مستقر در دمشق، متشکل از هشت سازمان فلسطینی است. این ائتلاف در دسامبر ۱۹۹۳ در دمشق، توسط ده جناح فلسطینی که با مذاکراتی که منجر به پیمان های اسلو شد، مخالف بودند، ایجاد شد. در میان ده عضو بنیان گذار، همه به جز حماس، مقرشان در دمشق بود. هشت نفر از اعضای بنیان گذار قبلاً عضو سازمان آزادی بخش فلسطین بودند و دو نفر دیگر، از حماس و جهاد اسلامی فلسطین بودند. این ائتلاف، خواستار آزادسازی کل سرزمین فلسطین است و گاهی از آن با عنوان «دمشق ۱۰» یاد می شود. اعضا. ده عضو بنیان گذار ائتلاف نیروهای فلسطینی، عبارتند از: دو جناح اصلی سکولار، جبهه خلق برای آزادی فلسطین و جبهه دموکراتیک برای آزادی فلسطین، در سال ۱۹۹۸ در نتیجه تمایلشان به گفتگو با تشکیلات خودگردان فلسطین به رهبری یاسر عرفات، از این ائتلاف، خارج شدند.
پیرینو جلمینی (; – ) یک کشیش برجستهٔ کاتولیک رومی اهل ایتالیا بود که مرکز بازپروری معتادان به مواد مخدر "Comunità Incontro" (ملاقات جامعه) را تأسیس کرد. او همچنین به عنوان پیشگام در کمک به معتادان شناخته می شود و مورد تحسین افرادی همچون سیلویو برلوسکونی و مائوریتزیو گاسپارری قرار گرفته است. شخصاً توسط دوازده مرد جوان به سوءاستفادهٔ جنسی متهم شد که ادعا کردند در هنگام درمان در مرکز بازپروری جلمینی قربانی شده اند. وی در ژوئن ۲۰۱۰ تحت محاکمه قرار گرفت، اما به دلیل شرایط مالی متعدد، محاکمه چندین بار به تعویق افتاد و با مرگ او در ۲۰۱۴، پرونده بسته شد. جلمینی به درخواست خودش از کشیشی اخراج شد. زندگی نامه. پیرینو جلمینی با نام اصلی پیِترو جلمینی در ۱۹۲۵ در پتزوئولو مارتزانا در استان میلان به دنیا آمد و در لومباردی بزرگ شد. او در سال ۱۹۴۹ به کشیشی کلیسای کاتولیک منصوب شد. برادر کوچکترش، آنجلو جلمینی، در سال ۱۹۵۲ کشیش شد و به عنوان پادره الیجیو شناخته می شود. جلمینی در دههٔ ۱۹۵۰ به رم منتقل شد و منشی شخصی کاردینال آرژانتینی سانتیاگو کوپلو شد و در اینفرنتو، حومهٔ رم، مستقر گردید. تجربیات او در رم باعث شد تا گروه بازپرو
ری معتادان "Comunità Incontro" (انجمن ملاقات) را در امیلیا، ایتالیا تأسیس کند. در دهه های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، جلمینی به دلیل اتهامات مالی و بانکی تحت تحقیق قرار گرفت. او سه بار بین ۱۹۶۰ تا ۱۹۷۶ بازداشت شد. جلمینی در ویتنام جنوبی نیز با مشکلات مشابه روبرو شد و اتهاماتی در خصوص اختلاس از Huế و نگو دین تئو مطرح شد. در ایتالیا، او در ۱۹۷۱ به چهار سال زندان محکوم گردید. هرچند که مدتی از کار کشیشی او تعلیق شد، اما کلیسا او را بخشید و ادامه داد. علیرغم مشکلات شخصی، "Comunità Incontro" به شبکه ای جهانی از مراکز بازپروری و خدمات اجتماعی تبدیل شد و در اواخر دههٔ ۲۰۰۰ بیش از ۲۰۰ شعبه در سراسر جهان، از جمله خارج از ایتالیا و در آمریکای جنوبی و آسیا داشت. سیلویو برلوسکونی در ژانویهٔ ۲۰۰۵ به مناسبت تولد جلمینی سخنرانی کرد و کمک مالی اهدا نمود. جنجال ها. اتهامات سوءاستفاده و گرایش ضدیهودی. در ۲۰۰۷، نه مرد جوان جلمینی را به سوءاستفادهٔ جنسی در مرکز "Comunità Incontro" امیلیا متهم کردند و سه نفر دیگر نیز اتهامات مشابه داشتند. رسانه های ایتالیایی این پرونده را به طور گسترده پوشش دادند و برخی از سیاستمداران حامی جلمینی تلاش کردند از ا
و دفاع کنند. همزمان، بخشی از کلیسای کاتولیک نیز از لحن محتاطانه استفاده کرد و خواستار روشن شدن قضیه شد. در ۲۰۰۸، جلمینی به درخواست خودش از کشیشی اخراج شد. گزارش نیویورک تایمز اشاره کرد که او اتهامات را به گروه های "یهودی رادیکال شیک" نسبت داد و این سخنان واکنش تند سازمان های یهودی در ایتالیا را به دنبال داشت. پس از انتقادات شدید، جلمینی از یهودیان عذرخواهی کرد و تأکید نمود که قصد توهین نداشته است. گرایش ضداسلامی. در مارس ۲۰۰۰، جلمینی در ارائهٔ منشور ائتلاف ملی شرکت کرد و اظهار داشت که مسلمانان در ایتالیا ۱۰–۱۵٪ جمعیت خواهند بود و تهدیدی برای ارزش ها محسوب می شوند. این اظهارات با واکنش منفی انجمن های اسلامی و مدافعان حقوق اقلیت ها در ایتالیا روبه رو شد و از سوی منتقدان به عنوان نمونه ای از گفتمان ضداسلامی قلمداد گردید. برخی از اعضای کلیسا نیز در همان زمان تأکید کردند که گفت وگو میان ادیان باید جایگزین ادبیات تقابلی شود. منابع.
فرد اسکولنیک () فرد اسکولنیک نویسنده، ویراستار و مترجم آمریکایی تبار است. او در شهر نیویورک به دنیا آمد و از سال ۱۹۶۳ در اسرائیل زندگی می کند و بیشتر در حوزه ویراستاری و ترجمه فعالیت داشته است. او بیشتر به عنوان سردبیر ویرایش دوم دانشنامه جودائیکا در ۲۲ جلد شناخته می شود که برنده مدال دارتموث در سال ۲۰۰۷ شد و از سوی نشریه "لایبرری ژورنال" به عنوان «دستاوردی شاخص» ستوده شد. او همچنین نویسنده چهار رمان و بیش از صد داستان و مقاله است. گزیده ای از ۲۶ داستان او در سال ۲۰۱۷ با عنوان «آمریکایی ها و داستان های دیگر» منتشر شد. اسکولنیک کار بر روی دایرة المعارف را در اوت ۲۰۰۳ آغاز کرد و کار ویرایشی کل پروژه را در اوایل سال ۲۰۰۶ به پایان رساند، و از دفتر خود در اورشلیم بر کار بیش از ۵۰ ویراستار بخش و حدود ۱۲۰۰ همکار نظارت داشت. بیش از نیمی از ۲۰ هزار مدخل نسخه نخست (۱۹۷۲) بازنگری یا به روزرسانی شدند و بیش از ۲۵۰۰ مدخل جدید تولید شد که مجموعاً شامل ۴.۷ میلیون کلمه جدید بود. علاوه بر این، حدود ۳۰ هزار مورد کتاب شناسی جدید افزوده شد. از جمله دانشمندان بین المللی برجسته ای که به عنوان ویراستار خدمت کردند می توان به مایکل بر
نباوم (هولوکاست، ایالات متحده، همچنین ویراستار اجرایی)، برندگان جایزه اسرائیل مناحم ایلان (حقوق یهودی)، آویزر راویتسکی (فلسفه یهود)، موشه ایدل (قباله و حسیدیت)، یعقوب لاندائو (اسلام و کشورهای مسلمان) و زیوا آمی شای مایزلز (هنر) اشاره کرد. جودیت آر. باسکین ریاست بخش کاملاً جدید زنان و جنسیت را بر عهده داشت و شما فریدمن نوسازی بخش تلمود را بر اساس تحولات مطالعات تلمودی نظارت می کرد. دینا پورات (ضدیهودیت)، سرجیو دلاپرگولا (جمعیت شناسی) و جاناتان سارنا (ایالات متحده) به عنوان ویراستاران مشاور فعالیت داشتند. در تقدیرنامه جایزه دارتموث، این دایرة المعارف جدید یهودیت به عنوان «بررسی معتبر، بین رشته ای و جامع همه جنبه های زندگی، تاریخ و فرهنگ یهودیان» توصیف شده است. از دیگر پروژه های برنده جایزه که اسکولنیک در آن ها فعالیت داشته می توان به دایرة المعارف جدید یهودیت (ویراستار مشترک، ۲۰۰۲) و دایرة المعارف سه جلدی زندگی یهودیان قبل و در طول هولوکاست (ویراستار ارشد، ۲۰۰۱) اشاره کرد.