Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
در علوم کامپیوتر، نحو یک زبان رایانه ای مجموعه ای از قواعد است که ترکیب های مجاز از نمادها را برای تشکیل دستورات یا عبارات به درستی ساختار یافته در آن زبان تعریف می کند. این مفهوم هم در زبان های برنامه نویسی (که سند نشان دهنده کد منبع است) و هم در زبان های نشانه گذاری (که سند نشان دهنده داده ها است) کاربرد دارد. نحو یک زبان فرم سطحی آن را تعریف می کند. زبان های کامپیوتری مبتنی بر متن بر اساس توالی کاراکترها هستند، در حالی که زبان های برنامه نویسی بصری بر اساس چیدمان فضایی و ارتباط بین نمادها (که می توانند متنی یا گرافیکی باشند) ساخته می شوند. اسنادی که از نظر نحوی نامعتبر هستند، دارای خطای نحوی محسوب می شوند. در طراحی نحو یک زبان، طراح ممکن است با نوشتن مثال هایی از رشته های مجاز و غیرمجاز شروع کند و سپس سعی کند قواعد کلی را از این مثال ها استخراج نماید. بنابراین، نحو به فرم کد اشاره دارد و در مقابل آن، معناشناسی یا سمانتیک به معنای کد مربوط می شود. در پردازش زبان های کامپیوتری، پردازش معنایی معمولاً پس از پردازش نحوی انجام می شود؛ با این حال، در برخی موارد، پردازش معنایی برای تکمیل تحلیل نحوی ضروری است و این
دو به صورت هم زمان یا موازی انجام می شوند. در یک کامپایلر، تحلیل نحوی بخش فرانت اند را تشکیل می دهد، در حالی که تحلیل معنایی بخش بک اند (و در صورت تمایز، بخش میانی) را شامل می شود. سطوح نحو. نحو در زبان های برنامه نویسی معمولاً به سه سطح تقسیم می شود: این تفکیک باعث ایجاد ماژولاریتی (ساختار پیمانه ای) می شود، به طوری که امکان توصیف و پردازش هر سطح به صورت جداگانه و اغلب مستقل فراهم می گردد. ابتدا، یک لکسر (lexer) توالی خطی کاراکترها را به توالی خطی توکن ها تبدیل می کند؛ این فرایند با عنوان «تحلیل واژگانی» یا لکسینگ (lexing) شناخته می شود. سپس، پارسِر (parser) توالی خطی توکن ها را به یک درخت نحوی سلسله مراتبی تبدیل می کند؛ این مرحله به طور خاص «پارسینگ» (parsing) نامیده می شود. این مرحله اطمینان حاصل می کند که توالی توکن ها با گرامرهای رسمی زبان برنامه نویسی مطابقت دارد. مرحلهٔ پارسینگ خود می تواند به دو بخش تقسیم شود: درخت پارس یا درخت نحو صوری (Concrete Syntax Tree) که توسط گرامر تعیین می شود ولی معمولاً برای استفاده عملی بسیار جزئی و پیچیده است، و درخت نحو انتزاعی (Abstract Syntax Tree - AST) که ساختار را
ساده تر و قابل استفاده می سازد. مراحل AST و تحلیل زمینه ای می توانند به عنوان نوعی تحلیل معنایی در نظر گرفته شوند، زیرا آن ها به نحو معنا و تفسیر می افزایند؛ یا می توان آن ها را به عنوان پیاده سازی های غیررسمی و دستی از قواعد نحوی دانست که توصیف یا پیاده سازی رسمی شان دشوار یا ناخوشایند است. در گام سوم، تحلیل زمینه ای (Contextual Analysis) به شناسایی و تفسیر نام ها و بررسی انواع داده می پردازد. این ساختار پیمانه ای گاهی امکان پذیر است، اما در بسیاری از زبان های برنامه نویسی در دنیای واقعی، یک مرحلهٔ قبل به مرحله بعدی وابسته است – برای مثال، در زبان C، چیزی به نام «lexer hack» وجود دارد، چون توکنیزاسیون بسته به زمینه (context) متفاوت است. حتی در چنین مواردی نیز تحلیل نحوی غالباً به عنوان تقریبی از این مدل ایده آل در نظر گرفته می شود. این سطوح معمولاً با سطوح موجود در سلسله مراتب چامسکی (Chomsky hierarchy) متناظر هستند: واژه ها در یک زبان منظم (regular language) تعریف می شوند که توسط گرامر واژگانی مشخص می شود، که یک گرامر نوع-۳ (Type-3) بوده و معمولاً با عبارات منظم (regular expressions) تعریف می گردد. عبارات د
ر یک زبان مستقل از زمینه (Context-Free Language - CFL) تعریف می شوند، که اغلب از نوع مستقل از زمینهٔ قطعی (Deterministic Context-Free Language - DCFL) هستند. این ها توسط گرامر ساختار عبارتی تعریف می شوند، که گرامر نوع-۲ (Type-2) بوده و معمولاً با فرم بکوس-نائر (Backus–Naur Form - BNF) بیان می شوند. گرامرهای عبارتی معمولاً در قالب گرامرهایی بسیار محدودتر از گرامرهای مستقل از زمینهٔ کامل تعریف می شوند، تا تحلیل آن ها ساده تر گردد؛ در حالی که پارسرهای LR می توانند هر زبان DCFL را در زمان خطی پارس کنند، پارسرهای ساده تر مانند LALR و حتی LL کارایی بیشتری دارند، اما تنها گرامرهایی را می توانند پردازش کنند که قواعد تولیدی آن ها محدودتر باشد. از نظر تئوری، ساختار زمینه ای را می توان با گرامرهای وابسته به زمینه (context-sensitive grammar) توصیف کرد و به صورت خودکار از طریق روش هایی مانند گرامرهای وابسته به ویژگی (attribute grammars) تحلیل نمود؛ اما در عمل، این مرحله به صورت دستی انجام می شود، از طریق قوانینی برای نام گذاری (name resolution) و بررسی نوع (type checking)، و با استفاده از جدول نمادها (symbol table) که نام
ها و انواع داده را در هر حوزه (scope) ذخیره می کند. ابزارهایی وجود دارند که به طور خودکار از یک مشخصه واژگانی (نوشته شده با عبارات منظم) یک لکسر و از یک گرامر عبارتی (نوشته شده در BNF) یک پارسِر تولید می کنند: این امکان را فراهم می سازد که از برنامه نویسی اعلامی (declarative programming) استفاده شود، به جای نیاز به برنامه نویسی رویه ای یا تابعی. مثالی شاخص از این ابزارها، جفت lex-yacc است. این ابزارها به صورت خودکار یک درخت نحو صوری تولید می کنند؛ سپس نویسندهٔ پارسر باید به صورت دستی کدی بنویسد که نحوه تبدیل این ساختار به درخت نحو انتزاعی را مشخص کند. تحلیل زمینه ای نیز معمولاً به صورت دستی پیاده سازی می شود. با وجود این ابزارهای خودکار، در بسیاری از موارد، تحلیل نحوی به صورت دستی پیاده سازی می شود، به دلایل مختلف – مثلاً ممکن است ساختار عبارتی مستقل از زمینه نباشد، یا پیاده سازی جایگزین عملکرد بهتری داشته باشد یا پیام های خطا را بهتر مدیریت کند، یا امکان تغییر گرامر را ساده تر سازد. پارسِرها اغلب در زبان های تابعی مانند Haskell، یا زبان های اسکریپتی مانند Python یا Perl، یا در C و ++C نوشته می شوند. مثال ها
یی از خطاها. مقالهٔ اصلی: خطای نحوی (Syntax error) برای مثال، codice_1 یک برنامهٔ معتبر از نظر نحوی در زبان Lisp است (به فرض اینکه تابع codice_2 وجود داشته باشد، در غیر این صورت تحلیل نام شکست می خورد) که عدد ۱ و ۱ را با هم جمع می کند. با این حال، مثال های زیر نامعتبر هستند: codice_3 لکسر قادر به شناسایی خطای اول نیست – تنها چیزی که می داند این است که پس از تولید توکن codice_4 یعنی codice_5، باقی ماندهٔ برنامه نامعتبر است، زیرا هیچ قاعدهٔ واژگانی با codice_6 شروع نمی شود. خطای دوم در مرحلهٔ پارسینگ شناسایی می شود: پارسر، بر اساس توکن codice_5، قاعدهٔ تولیدی مربوط به «فهرست» (list) را شناسایی کرده (به عنوان تنها تطبیق موجود)، و بنابراین می تواند پیام خطا ارائه کند؛ البته به طور کلی این ممکن است مبهم باشد. خطاهای نوع (type errors) و خطاهای متغیرهای تعریف نشده گاهی وقتی در زمان کامپایل شناسایی می شوند، به عنوان خطای نحوی در نظر گرفته می شوند (که معمولاً در زبان های با نوع دهی قوی اتفاق می افتد)، هرچند معمول است که این نوع خطاها به جای آن به عنوان خطای معنایی دسته بندی شوند. برای مثال، کد زیر در زبان Python: codi
ce_8 دارای خطای نوع است زیرا یک رشتهٔ متنی را با یک عدد صحیح جمع می کند. چنین خطاهای نوعی را می توان در زمان کامپایل شناسایی کرد: اگر کامپایلر قواعد مجزایی داشته باشد که اجازه دهد codice_9 ولی نه codice_10، در مرحلهٔ پارسینگ (تحلیل عبارتی) شناسایی می شوند. هرچند معمول تر است که کامپایلر از قاعده ای استفاده کند که تمام عبارات به شکل codice_11 را بپذیرد، و در این صورت، خطا در مرحلهٔ تحلیل زمینه ای (contextual analysis) و در زمان بررسی نوع (type checking) شناسایی خواهد شد. در برخی موارد این اعتبارسنجی اصلاً توسط کامپایلر انجام نمی شود و چنین خطاهایی تنها در زمان اجرا آشکار می شوند. در زبان های با نوع دهی پویا (dynamically typed)، که نوع تنها در زمان اجرا قابل تعیین است، بسیاری از خطاهای نوع تنها در زمان اجرا قابل شناسایی اند. برای مثال، کد زیر در Python: codice_12 در سطح نحوی (عبارتی) معتبر است، اما درستی نوع متغیرهای codice_13 و codice_14 تنها در زمان اجرا مشخص می شود، چون در Python، متغیرها نوع ندارند، بلکه مقدارها دارای نوع هستند. در حالی که دربارهٔ اینکه آیا خطای نوعی که توسط کامپایلر شناسایی می شود باید خطا
ی نحوی نامیده شود (یا بهتر است آن را خطای معنایی ایستا دانست) اختلاف نظر وجود دارد، اما خطاهای نوعی که فقط در زمان اجرای برنامه قابل شناسایی هستند، همواره به عنوان خطاهای معنایی در نظر گرفته می شوند، نه نحوی. تعریف نحو. نحو در زبان های برنامه نویسی متنی معمولاً با استفاده از ترکیبی از عبارات منظم (برای ساختار واژگانی) و فرم بکوس–نائر (Backus–Naur form) (که یک فرامل برای ساختار دستوری است) تعریف می شود تا به صورت استقرایی، دسته های نحوی (غیرنهایی ها) و نمادهای نهایی را مشخص کند. دسته های نحوی توسط قواعدی به نام تولیدها (productions) تعریف می شوند که مقادیر مجاز برای یک دستهٔ نحوی خاص را مشخص می کنند. نمادهای نهایی (terminal symbols) نویسه ها یا رشته هایی از نویسه ها هستند (برای مثال، کلمات کلیدی مانند codice_15، codice_16، codice_17 یا codice_18) که برنامه های نحوی معتبر از آن ها ساخته می شوند. نحو را می توان به دو نوع مستقل از زمینه و وابسته به زمینه تقسیم کرد. نحو مستقل از زمینه شامل قواعدی است که از فرامل زبان برنامه نویسی پیروی می کنند. این قواعد تحت تأثیر زمینهٔ اطراف یا ارجاع دهنده به آن بخش از نحو نیستن
د، در حالی که نحو وابسته به زمینه چنین محدودیت هایی را دارد. یک زبان می تواند گرامرهای معادل مختلفی داشته باشد، مانند عبارات منظم معادل (در سطح واژگانی) یا قواعد عبارتی متفاوت که همان زبان را تولید می کنند. استفاده از دستهٔ گسترده تری از گرامرها – مانند گرامرهای LR – می تواند منجر به گرامرهایی کوتاه تر یا ساده تر نسبت به دسته های محدودتر (مانند گرامرهای LL) شود که ممکن است نیازمند گرامرهای طولانی تری با قواعد بیشتر باشند. گرامرهای عبارتی مختلف ولی معادل، ممکن است درخت های نحوی متفاوتی تولید کنند، گرچه زبان زیربنایی (مجموعه اسناد معتبر) یکسان باقی می ماند. مثال: S-Expressions در Lisp. در ادامه یک گرامر ساده با استفاده از نشانه گذاری عبارات منظم و فرم نائر - بسط یافته (Extended BNF) تعریف شده است. این گرامر نحو S-Expressions را توصیف می کند؛ نحوی داده ای که در زبان برنامه نویسی Lisp استفاده می شود و تولیدهایی برای دسته های نحوی expression, atom, number, symbol و list تعریف می کند: codice_19 این گرامر موارد زیر را مشخص می کند: در اینجا، رقم های ده دهی، حروف بزرگ و کوچک انگلیسی و پرانتزها جزو نمادهای نهایی (ترمین
ال) محسوب می شوند. نمونه هایی از توالی های توکن که طبق این گرامر به درستی شکل گرفته اند عبارت اند از: codice_20 گرامرهای پیچیده. گرامری که برای تعریف یک زبان برنامه نویسی لازم است، را می توان با جایگاه آن در سلسله مراتب چامسکی (Chomsky hierarchy) طبقه بندی کرد. گرامر عبارتی بیشتر زبان های برنامه نویسی را می توان با یک گرامر نوع-۲ (Type-2) مشخص کرد، یعنی آن ها گرامرهای مستقل از زمینه (context-free grammars) هستند، اگرچه نحو کلی زبان وابسته به زمینه است (به دلیل اعلان متغیرها و حوزه های تودرتو)، و بنابراین نوع-۱ محسوب می شود. با این حال، استثنائاتی نیز وجود دارد و در برخی زبان ها، گرامر عبارتی از نوع صفر (Type-0) است، یعنی توانای تورینگ (Turing-complete). در برخی زبان ها مانند Perl و Lisp، تعریف (یا پیاده سازی) زبان به گونه ای است که امکان اجرای سازه هایی در مرحلهٔ پارسینگ را فراهم می کند. علاوه بر این، این زبان ها دارای سازه هایی هستند که به برنامه نویس اجازه می دهند رفتار پارسر را تغییر دهد. این ترکیب به طور مؤثری مرز میان پارس کردن و اجرا را محو می کند و موجب می شود تحلیل نحوی در این زبان ها مسئله ای حل ناپذ
یر (undecidable) باشد؛ به این معنا که ممکن است مرحلهٔ پارسینگ به پایان نرسد. برای مثال، در Perl امکان اجرای کد در حین پارس کردن با استفاده از دستور codice_21 وجود دارد، و پروتوتایپ توابع در Perl می توانند تفسیر نحوی کد باقی مانده را تغییر دهند، و حتی ممکن است اعتبار نحوی آن را نیز تحت تأثیر قرار دهند. به صورت محاوره ای، این حالت با عبارت مشهور «فقط Perl می تونه Perl رو پارس کنه» توصیف می شود (زیرا کد باید در حین پارس اجرا شود و می تواند گرامر را تغییر دهد)، یا به شکل قوی تر «حتی خود Perl هم نمی تونه Perl رو پارس کند» (چون از نظر تئوری این فرایند حل ناپذیر است). به طور مشابه، ماکروهای Lisp که با دستور codice_22 معرفی می شوند، نیز در زمان پارس شدن اجرا می شوند، به این معنا که یک کامپایلر Lisp باید دارای یک سیستم اجرای کامل Lisp در هنگام پارسینگ باشد. در مقابل، ماکروهای زبان C صرفاً جایگزینی رشته ای هستند و نیازی به اجرای کد ندارند. نحو در مقابل معناشناسی. نحو (syntax) یک زبان، شکل و قالب برنامه ای معتبر را توصیف می کند، اما هیچ اطلاعاتی دربارهٔ معنای آن برنامه یا نتیجهٔ اجرای آن ارائه نمی دهد. معنایی که به ترکی
بی از نمادها داده می شود، توسط معناشناسی (semantics) مشخص می شود (خواه به صورت رسمی و ریاضی، یا به صورت کدنویسی شده در پیاده سازی مرجع). نحو باید ابتدا به درستی برقرار شود تا معناشناسی بتواند از آن برداشت معنایی داشته باشد. همهٔ برنامه های نحوی معتبر، از نظر معنایی نیز معتبر نیستند. بسیاری از برنامه هایی که از نظر نحوی درست هستند، با توجه به قوانین زبان، همچنان نادرست ساختاری (ill-formed) محسوب می شوند؛ و ممکن است (بسته به مشخصات زبان و صحت پیاده سازی آن) در زمان ترجمه یا اجرا منجر به خطا شوند. در برخی موارد، چنین برنامه هایی ممکن است رفتار نامعین (undefined behavior) داشته باشند. حتی زمانی که یک برنامه از نظر نحوی و معنایی در زبان تعریف شده باشد، ممکن است معنایی داشته باشد که با قصد نویسندهٔ برنامه متفاوت باشد. با استفاده از زبان طبیعی به عنوان مثال، ممکن است نتوان به جمله ای که از نظر دستوری صحیح است، معنایی نسبت داد، یا جمله ای ممکن است درست ساخته شده باشد اما معنایی نادرست را بیان کند: قطعه کد زیر در زبان C از نظر نحوی معتبر است، اما عملیاتی انجام می دهد که از نظر معناشناسی تعریف نشده است (زیرا اشاره گر c
odice_23 برابر NULL است، و عملیات codice_24 و codice_25 بی معنا هستند): codice_26 مثال ساده تری از این موضوع: codice_27 این کد از نظر نحوی معتبر است، اما از نظر معناشناسی تعریف نشده است، زیرا متغیر codice_28 مقداردهی اولیه نشده است. هرچند که کامپایلرهای برخی زبان های برنامه نویسی (مانند Java یا C#) می توانند چنین خطاهایی را شناسایی کنند، اما این نوع خطاها باید به عنوان خطاهای معنایی در نظر گرفته شوند، نه خطاهای نحوی.
بزرگراه شهید نجفی رستگار یا نام قبل از افتتاح بزرگراه دولت آباد و با شماره بزرگراه ۲۱ یکی از بزرگراه های تهران است که جهت شمالی-جنوبی دارد. این بزرگراه که در جنوب شرق تهران واقع شده، از بزرگراه آزادگان آغاز شده و پس از گذشتن از تقاطع بزرگراه امام علی به تقاطع بزرگراه امام رضا و آزادراه شوشتری منتهی می شود.
طناب کشی نخستین آلبوم استودیویی از خواننده-ترانه پرداز کانادایی کارلی ری جپسن می باشد که در فصل پنجم "کانادین آیدل" مقام سوم را کسب کرد. تهیه کنندگی این آلبوم برعهدهٔ تهیه کننده و ترانه پرداز کانادایی رایان استوارت بوده است. این آلبوم در ابتدا به صورت محدود در کانادا از سوی ناشر مستقل میپل موزیک رکوردینگز و فونتانا نورث در ۳۰ سپتامبر سال ۲۰۰۸ منتشر گردید و پس از اینکه جپسن در سال ۲۰۱۱ با ۶۰۴ رکوردز قرارداد امضاء کرد، آلبوم به صورت رسمی و گسترده تر منتشر شد که شامل انتشار دیجیتال آن در آی تیونز استور ایالات متحده در ۱۴ ژوئن بود. طناب کشی در سال ۲۰۱۳ روی سی دی در ایالات متحده از سوی آلیانس انترتینمنت توزیع گردید.
کنجکاوی دومین آلبوم چندآهنگهٔ خوانندهٔ کانادایی کارلی ری جپسن می باشد که در ۱۴ فوریهٔ سال ۲۰۱۲ از سوی ۶۰۴ رکوردز منتشر گردید. "کنجکاوی" از لحاظ موسیقایی اثری پاپ است که تحت تأثیر ژانرهای مختلفی نظیر دنس پاپ، فولک و آراندبی قرار دارد و محتوای اشعار آن عمدتاً در مورد عشق هستند.
«این بوسه» ترانه ای از خوانندهٔ کانادایی کارلی ری جپسن می باشد که در دومین آلبوم استودیویی وی تحت عنوان "بوسه" قرار دارد. «این بوسه» در ۱۰ سپتامبر سال ۲۰۱۱۲ به عنوان سومین تک آهنگ از این آلبوم منتشر گردید. این قطعهٔ دنس پاپ مید تمپو از لحاظ غنایی دربارهٔ بوسه ای که جسپن نمی تواند در برابرش مقاومت کند و همچنین لب های معشوقش صحبت می کند.
ابعاد شناختی یا "ابعاد شناختی نمادها"، اصول طراحی برای نمادها، رابط های کاربری و زبان های برنامه نویسی هستند که توسط پژوهشگری به نام «توماس آر. جی. گرین» معرفی شده اند و بعدها با همکاری «ماریان پتر» بیشتر مورد بررسی قرار گرفتند. این ابعاد می توانند برای ارزیابی میزان کاربرپسندی یک ابزار اطلاعاتی موجود به کار روند، یا به عنوان اصول راهنما در طراحی ابزارهای جدید استفاده شوند. این مفاهیم در طراحی تعامل انسان و رایانه (Human-Computer Interaction) کاربرد زیادی دارند. ابعاد شناختی با هدف ارائه روشی ساده و کم هزینه برای تحلیل کیفیت یک طراحی ارائه شده اند، نه برای توصیف دقیق و جزئی آن. این ابعاد، واژگان مشترکی را برای بحث درباره جنبه های مختلف طراحی نمادها، رابط های کاربری یا زبان های برنامه نویسی فراهم می کنند. همچنین، ابعاد شناختی به بررسی گزینه های مختلف طراحی کمک می کنند، از طریق تغییرات هدفمندی که به منظور بهبود طراحی در یکی از ابعاد انجام می شود. فهرست ابعاد شناختی. توماس گرین در ابتدا 14 بعد شناختی را تعریف کرد: آیا تصمیماتی وجود دارد که باید قبل از در دسترس بودن تمام اطلاعات لازم اتخاذ شود؟ آیا می توان آن تصم
یمات را بعداً تغییر داد یا اصلاح کرد؟ ابعاد دیگر. علاوه بر موارد گفته شده، گاهی در حوزه پژوهش تعامل انسان و رایانه (HCI) ابعاد جدیدی نیز پیشنهاد می شوند که میزان پذیرش و تکامل آن ها متفاوت است. برخی از این ابعاد پیشنهادی شامل موارد زیر هستند: - ابهام خلاقانه: آیا نمادگذاری به گونه ای است که امکان تفسیر چندگانه از یک عنصر را فراهم می کند؟ - نمایه سازی: آیا عناصری وجود دارند که به یافتن بخش خاصی از ساختار کمک کنند؟ - خلاصه نمایی (Synopsis): آیا یک دید کلی و یکپارچه (مانند دیدگاه گشتالت) از کل ساختار حاشیه نویسی شده ارائه می شود؟ - نابرابری (Unevenness): آیا برخی مسیرهای ایجاد محتوا ساده تر از دیگر مسیرها هستند، به طوری که این امر باعث سوگیری در ایده های ارائه شده در محصول نهایی شود؟ فعالیت های کاربر. نویسندگان چهار فعالیت اصلی کاربران هنگام کار با ابزارهای تعاملی را شناسایی کرده اند: ۱. افزودن (incrementation یا creation) ۲. رونویسی (transcription) ۳. اصلاح (modification) ۴. طراحی اکتشافی (exploratory design) هر یک از این فعالیت ها نیازمند ملاحظات متفاوتی در زمینه کاربرپسندی در ابعاد شناختی هستند. برای مثال، *و
یسکوزیته* (یعنی مقاومت در برابر تغییر) اگر زیاد باشد، برای فعالیت هایی مانند اصلاح و طراحی اکتشافی زیان بار است، چون کاربر باید بتواند به راحتی تغییرات اعمال کند. اما در فعالیت هایی مثل رونویسی یا افزودن، که معمولاً یک بار انجام می شوند، ویسکوزیته بالا چندان مشکل ساز نیست. مانورهای طراحی. مانور طراحی به تغییری گفته می شود که طراح در طراحی یک نماد (notation) ایجاد می کند تا موقعیت آن را در یکی از ابعاد شناختی تغییر دهد. ابعاد شناختی به گونه ای طراحی شده اند که به صورت دوتایی مستقل از یکدیگر باشند، یعنی طراح بتواند یکی از ابعاد را تغییر دهد بدون اینکه الزاماً بعد دوم را تحت تأثیر قرار دهد. اما در عمل، این تغییرات معمولاً منجر به مصالحه بین ابعاد می شوند. به این معنا که بهبود کاربرپسندی در یک بعد (در حالی که بعد دوم ثابت نگه داشته می شود)، اغلب باعث کاهش کارایی یا کاربرپسندی در بعد سومی می شود. این موضوع بازتابی از این فرض بنیادین در چارچوب ابعاد شناختی است که «رابط کاربری کامل وجود ندارد» و مصالحه و توازن بین ابعاد، بخش جدایی ناپذیر از طراحی کاربرپسند است. یک نمونه از مانور طراحی، کاهش ویسکوزیته (مقاومت در براب
ر تغییر) از طریق افزودن مکانیزم های انتزاعی است. برای مثال، می توان در یک سیستم که در آن هر آیتم به صورت جداگانه استایل خاص خود را دارد، استایل شیت (style sheet) را وارد کرد — یعنی یک انتزاع که ویژگی های ظاهری مشترک بین آیتم ها را تعریف می کند. پس از اعمال این تغییر، ویرایشگر می تواند تنها با تغییر استایل شیت، ظاهر همه آیتم ها را به طور همزمان تغییر دهد؛ بنابراین نیاز به تغییر تک تک آیتم ها از بین می رود و ویسکوزیته ناشی از تکرار کاهش می یابد.
ویلوبی تاکر، همیشه عاشقت خواهم بود دومین آلبوم استودیویی از خواننده-ترانه پرداز و تهیه کنندهٔ موسیقی آمریکایی اتل کین می باشد که در ۸ اوت سال ۲۰۲۵ از سوی ناشر موسیقی مستقل وی تحت نام داوترز او کین منتشر گردید و پس از "منحرفین" (۲۰۲۵) دومین اثر او در سال جاری بود.
وادی فیران () ناحیه ای است در شبه جزیره سینای مصر قرار گرفته است ولی بزرگترین رود فصلی یا همان وادی در این ناحیه محسوب می شود. این وادی، رودی فصلی است که توسط کوههای اطراف دیر کاترین مقدس بالا می آید.
«من واقعاً دوستت دارم» ترانه ایز از خوانندهٔ کانادایی کارلی ری جپسن می باشد که در سومین آلبوم استودیویی وی تحت عنوان "هیجان" (۲۰۱۵) قرار دارد. این ترانه در ۲ مارس سال ۲۰۱۵ به عنوان تک آهنگ اصلی آلبوم منتشر گردید.
«تو رو توی اتاقم می خواهم» ترانه‎ ای از خوانندهٔ کانادایی کارلی ری جپسن می باشد که به عنوان ششمین و آخرین تک آهنگ از چهارمین آلبوم استودیویی وی تحت عنوان "متعهد" منتشر گردید. این ترانه در به رتبهٔ ۳۲ در فهرست ۵۰ بهترین آهنگ های سال ۲۰۱۹ از نظر مجله "رولینگ استون" دست یافت.
جرمی مانگا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال لستر سیتی در پست هافبک بازی می کند. دوران باشگاهی. جرمی مانگا نخستین بازی حرفه ای خود برای باشگاه فوتبال لستر سیتی را در تاریخ ۷ آوریل ۲۰۲۵، در سن ۱۵ سال و ۲۷۱ روزگی انجام داد. او در دقیقهٔ ۷۴ به عنوان یار تعویضی به جای بلال الخنوس وارد زمین شد، در حالی که تیمش با نتیجهٔ ۰–۳ مقابل باشگاه فوتبال نیوکاسل یونایتد در رقابت های لیگ برتر شکست خورد. با این کار، او پس از ایتن انوانری به دومین بازیکن جوانی بدل شد که در لیگ برتر بازی کرده است.
ویلا لیسیس (در ابتدا با نام "لا گلوریِت" و امروزه با عنوان "ویلا فِرسِن")، عمارتی ست در جزیرهٔ کاپری ایتالیا که در ۱۹۰۵ به دست صنعتگر و شاعر فرانسوی، "ژاک د آدلسوِرد-فرسن" ساخته شد. این ویلا که «تقدیم شده به جوانیِ عشق» بود، پناهگاه خودخواستهٔ فرسن از فرانسه پس از رسوایی جنسی ای مربوط به دانش آموزان پاریسی و اجرای تابلوی زنده (با بدن برهنه یا نیمه برهنه) به شمار می رفت. تاریخچه. ساخت و ساز و سال های آغازین. فرسن در ۱۹۰۴ قطعه زمینی به وسعت ۱۲٬۰۰۰ متر مربع را به قیمت ۱۵٬۰۰۰ لیره از خانواده سالویا خریداری کرد. طراح این ویلا ناشناخته است؛ برای سال ها تصور می شد که هنرمند فرانسوی، "ادوار شیمو"، سازندهٔ آن باشد (زیرا پس از وقوع یک حادثه در محل ساخت، در جریان محاکمه درگیر شد)، اما بررسی های تازه از نامه های "ژاک د آدلسوِرد-فرسن" به "شیمو" نشان می دهد که طراحی بنا از او نبوده است. طراحی باغ پیرامون ویلا برعهدهٔ "میمی روژرو" بود که به افتخار الهه ونوس، درختان برگ بو و مورد را در آن کاشت. ویلا با جزئیات در رمان "تبعیدی در کاپری" (۱۹۵۹) نوشتهٔ روژه پِیرفیت، که بازآفرینی تخیلی سال های اقامت فرسن در کاپری به همراه معشوقش
"" است، توصیف شده است. فرسن در جریان ساخت ویلا و در سفری به سری لانکا (با نام قدیم سیلان)، به تریاک معتاد شد (پِیرفیت می نویسد که یکی از کارگران در جریان ساخت کشته شد و فرسن برای فرونشاندن خشم محلی، به سفر رفت) و پس از جنگ جهانی اول، شروع به مصرف کوکائین کرد. او سرانجام در ۱۹۲۳ با مصرف بیش ازحد کوکائین دست به خودکشی زد. پس از مرگ فرسن، ویلا ابتدا به خواهرش "ژرمن" رسید، ولی حق انتفاع آن به "نینو چزارینی" واگذار شد. نینو این حق را به مبلغ ۲۰۰٬۰۰۰ لیره به "ژرمن" فروخت و به رم نقل مکان کرد. "ژرمن" بعدها ویلا را به دخترش، "کنتس کاستِلبیانکو" بخشید. کنتس نیز ویلا را به میلیاردر فرانسوی، "فلیکس مشولان"، فروخت. سال های بعد. نگهداری از ویلا از سال ۱۹۳۴ متوقف شد و تا دههٔ ۱۹۸۰، عمارت عملاً به ویرانه ای بدل گشت. در ۱۹۸۹، وزارت میراث فرهنگی ایتالیا، این بنا را به عنوان بنای تاریخی به ثبت رساند. در دههٔ ۱۹۹۰، انجمن صندوق لیسیس (تاسیس شده در ۱۹۸۶ توسط مالک نگارخانه ای ناپلی به نام "لوچو آمِلیو") و شهرداری کاپری، کار مرمت را آغاز کردند. معمار اهل توسکانی، "مارچلو کوئیریکونی" و زندگی نامه نویس فرسن، روژه پِیرفیت، نظارت این پ
روژه را بر عهده داشتند. همهٔ تزئینات گچی بنا، توسط "آنتونیو سنزی"، هنرمند اهل کاپری و نوهٔ سنزیِ اصلی (که در ساخت اولیهٔ ویلا مشارکت داشت) بازسازی شد. در ۱۹۹۵، خانوادهٔ مشولان، ویلا را به وکیلی به نام "مَنفرِدونیا" فروختند و او نیز آن را در ۱۹۹۸ به یک تاجر آمریکایی با اصل و نسب ایتالیایی به نام "آرماندو کامپیونه" واگذار کرد؛ اما کامپیونه هرگز در ویلا ساکن نشد و اندکی پس از خرید، در حادثه ای در تاهیتی درگذشت. سرانجام شهرداری کاپری در ژانویهٔ ۲۰۰۱، مالکیت ویلا را به دست گرفت. پس از مرمت، ویلا لیسیس به روی گردشگران گشوده شد. این مکان قابلیت اجاره برای مناسبت های خاص را دارد و رویدادهای فرهنگی گوناگونی در آن برگزار شده اند، از جمله نمایشگاهی از عکس های ویلهلم فن گلودن در ۲۰۰۹. در مارس ۲۰۱۰، ویلا برای فروش گذاشته شد. در آگهی، مساحت آن ۴۵۰ متر مربع همراه با باغی به وسعت ۱۲٬۰۰۰ متر مربع ذکر شده بود. معماری و تزئینات داخلی. از لحاظ معماری، این ویلا ترکیبی از سبک آرت نوو و عناصر نئوکلاسیک است؛ سبکی که می توان آن را «نئوکلاسیک دِکادانت» نامید. کتیبهٔ لاتین معروفی که بالای پلکان جلویی نصب شده (AMORI ET DOLORI SACRVM، به
معنای «قربانگاهی برای عشق و اندوه») بازتابی از نگاه رمانتیک فرسن به خویشتن است. این نوشته به دست "نینو چزارینی" در گوشهٔ شمال شرقی دیوار نصب شد. عنوان «لیسیس» اشاره ای ست به گفت وگوی افلاطونی «لیسیس» که دربارهٔ دوستی ست، و در خوانش امروزی ما، به عشق همجنس خواهانه نیز دلالت دارد. در سرسرای ورودی، پلکانی از مرمر با نرده های آهنی کارشده، به طبقهٔ اول می رسد؛ جایی که اتاق خواب هایی با تراس هایی مشرف به منظره و نیز اتاق غذاخوری قرار دارد. اتاق بزرگ فرسن در طبقهٔ بالا و رو به شرق بود، با سه پنجره به سوی خلیج ناپل و سه پنجره به سوی کوه تیبر. نینو نیز اتاقی در طبقهٔ بالا داشت. در طبقهٔ همکف، تالاری با کاشی های آبی و سرامیک سفید وجود دارد که به سوی خلیج ناپل مشرف است. در زیرزمین، اتاقی برای استعمال تریاک وجود دارد که با عنوان «اتاق چینی» شناخته می شود. محوطه. باغ بزرگ اطراف ویلا از طریق پلکانی به بنای اصلی متصل می شود که به یک ایوان با ستون های ایونیک ختم می شود. ویرانه های "ویلا یوویس"، یکی از دوازده ویلای تیبریوس در کاپری، چند صد متر به سمت شرق-جنوب شرقی ویلا لیسیس واقع شده است.
بررسی عوامل مؤثر بر ذوب مستقیم فلز با لیزر (DMLS). تف جوشی مستقیم لیزری فلزات که به اختصار به آن DMLS می گویند یکی از انواع فرآیندهای ساخت افزودنی است که امکان چاپ لایه به لایه قطعات فلزی با هندسه های پیچیده را مستقیماً از داده های سه بعدی CAD فراهم می کند. تف جوشی یک فرایند حرارتی در مهندسی مواد است که در آن ذرات پودری یک ماده بدون ذوب شدن کامل، تحت تأثیر گرما و گاهی فشار به هم متصل شده و یک ساختار جامد را تشکیل می دهند. در روش تف جوشی مستقیم لیزری فلزات، یک لیزر پرانرژی پودر فلز را تف جوشی کرده و مواد را به هم متصل می کند تا یک ساختار جامد ایجاد شود. این کار با یک برنامه کامپوتری انجام می گیرد. DMLS در واقع یک فرایند شکل نهایی است و امکان تولید قطعات بسیار پیچیده و سفارشی را بدون تحمیل هزینه اضافی ناشی از پیچیدگی آن ها فراهم می کند. DMLS برای ساخت قطعات فلزی پیچیده ای استفاده می شود که تولید آن ها با روش های سنتی دشوار است و در نتیجه، آزادی طراحی بسیار زیادی را برای طراحان فراهم می کند. با این حال، هنگام طراحی قطعات برای چاپ با این روش، ملاحظات خاصی در زمینه طراحی برای ساخت پذیری (DFM) باید رعایت شود. DFM ب