Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ندارند، انجام می شود. (رجوع شود به سقط جنین ناامن.) یکی از روش های رایج سقط جنین در جمهوری دومینیکن استفاده از داروهای بدون نسخه مانند اکسی توسین، پروستاگلاندین ها، آلکالوئید ارگوت و میزوپروستول است. این داروها باعث انقباض شدید رحم می شوند که منجر به دفع جنین می گردد. هنگامی که این داروها به طور مخفیانه مصرف می شوند، افراد معمولاً از دوز مناسب اطلاع ندارند. مصرف بیش از حد این داروها می تواند باعث عوارض جدی شود. یک عارضه شایع در مصرف بیش از حد داروها خونریزی است. در چنین مواردی، رحم ممکن است به طور کامل پاک سازی نشود، که می تواند منجر به عفونت یا حتی سوراخ شدن رحم و ایجاد خونریزی داخلی شود. اگر فرد باردار از این عوارض جان سالم به در ببرد، ممکن است در آینده با مشکلات تولیدمثلی مواجه شود. سایر عوارض ناشی از سقط جنین ناامن می تواند شامل سقط ناقص، عفونت و آسیب باشد. سابقه ای از عوارض بهداشتی مرتبط با سقط جنین در جمهوری دومینیکن وجود دارد. در مطالعه ای که در سال ۲۰۲۱ توسط سلامت جهانی بی ام جی در سال ۲۰۱۸ انجام شد، پژوهشگران دریافتند که نرخ عوارض پس از سقط جنین در جمهوری دومینیکن بالاترین نرخ در جهان است، به طوری که
این نرخ ۱۰٫۳ در هر ۱۰۰۰ زن در سنین ۱۵ تا ۴۴ سال است. تخمین زده می شود که ۱۰ درصد از تخت های زایمان در بیمارستان ها معمولاً توسط زنانی که با مشکلات ناشی از سقط جنین ناامن مواجه هستند، اشغال شده است. تخمین زده می شود که سالانه ۲۵٬۰۰۰ زن و دختر به دلیل عوارض ناشی از سقط جنین یا سقط های ناقص که بسیاری از آن ها به صورت مخفیانه انجام می شوند، در بیمارستان بستری می شوند. مطالعه سلامت جهانی بی ام جی همچنین نشان داد که مراقبت های پس از سقط جنین در جمهوری دومینیکن تقریباً وجود ندارد و اطلاعات کافی در مورد این مراقبت ها در دسترس نیست. افرادی که برای درمان پس از سقط جنین به بیمارستان مراجعه می کنند، نمی توانند نام پزشک خود را اعلام کنند، زیرا ممکن است پزشک مورد نظر دستگیر شود. این انگ قانونی و کمبود اطلاعات می تواند باعث شود افراد درمان های پس از سقط جنین را به تأخیر بیندازند یا از دریافت مراقبت های بهداشتی خودداری کنند؛ بنابراین، افرادی که نیاز به سقط جنین دارند، به دنبال جایگزین های نامناسب برای مراقبت صحیح می گردند، حتی با وجود افزایش خطر عوارض مرتبط. قانون. ماده ۳۱۷ از قانون کیفری جمهوری دومینیکن، که همه اشکال سقط ج
نین القایی را ممنوع می کرد، در سال ۱۸۸۴ تصویب شد. پیش از اقدامات اخیر جمهوری دومینیکن برای تأیید موضع دیرینه خود علیه سقط جنین، تلاش هایی در قرن بیستم برای افزایش دسترسی به سقط جنین صورت گرفت. در اوایل دهه ۱۹۹۰، یک کد بهداشت جدید اجرا شد تا استثناهایی برای قانون موجود علیه سقط جنین ایجاد کند؛ بنابراین، سقط جنین در مواردی که سلامت جسمی یا روانی مادر به دلیل بارداری به خطر می افتاد یا در مواردی که کودک ناتوان یا دارای نقص متولد می شد، مجاز بود.
در شبکه های رایانه ای و مخابرات، روش های جلوگیری از برخورد تلاش می کنند تا از رقابت بر سر منابع با تلاش برای اجتناب از تلاش های همزمان برای دسترسی به یک منبع یکسان جلوگیری کنند. روش های جلوگیری از برخورد شامل زمان بندی قبلی بازه زمانی، طرح های تشخیص حامل، زمان های دسترسی تصادفی و پس از تشخیص برخورد است. علاوه بر روش های جلوگیری از برخورد ذکر شده، یکی دیگر از تکنیک های مهم که معمولاً در شبکه های رایانه ای و مخابرات برای جلوگیری از رقابت بر سر منابع استفاده می شود، پیاده سازی پروتکل هایی مانند دسترسی چندگانه حس گر حامل با تشخیص برخورد و دسترسی چندگانه حس گر حامل با جلوگیری از برخورد (CSMA/CA) است. CSMA/CD پروتکلی است که در شبکه های اترنت برای تنظیم دسترسی به رسانه شبکه استفاده می شود. قبل از ارسال داده، دستگاهی که از CSMA/CD استفاده می کند، ابتدا به شبکه گوش می دهد تا بررسی کند که آیا بیکار است یا خیر. اگر شبکه مشغول باشد، دستگاه قبل از تلاش مجدد برای ارسال، برای مدت زمان تصادفی منتظر می ماند. اگر در حین انتقال برخوردی تشخیص داده شود، دستگاه های درگیر ارسال داده را متوقف کرده و یک الگوریتم پس روی را برای جلوگیر
ی از برخوردهای بیشتر اجرا می کنند. CSMA/CA پروتکلی است که معمولاً در شبکه های بی سیم برای جلوگیری از برخورد استفاده می شود. با CSMA/CA، دستگاه ها قبل از ارسال داده به کانال بی سیم گوش می دهند. اگر کانال خالی باشد، دستگاه می تواند به انتقال ادامه دهد. اگر کانال مشغول باشد، دستگاه قبل از تلاش مجدد برای ارسال، برای مدت زمان تصادفی منتظر می ماند. علاوه بر این، دستگاه ها ممکن است از پیام های درخواست برای ارسال' و پاک سازی برای ارسال' برای رزرو کانال قبل از ارسال داده استفاده کنند، که احتمال برخورد را بیشتر کاهش می دهد. این پروتکل ها و روش ها برای اطمینان از ارتباط کارآمد و قابل اعتماد در محیط های شبکه ای با به حداقل رساندن تأثیر برخوردها و رقابت بر سر منابع، در نهایت بهبود عملکرد کلی و مقیاس پذیری شبکه ضروری هستند.
آی تریپل ئی ۸۰۲٫۱۱ (طرح قدیمی) یا به طور دقیق تر آی تریپل ئی ۸۰۲٫۱۱-۱۹۹۷ یا آی تریپل ئی ۸۰۲٫۱۱-۱۹۹۹ به نسخه اولیه استاندارد آی تریپل ئی ۸۰۲٫۱۱ شبکه بی سیم اشاره دارد که در سال ۱۹۹۷ منتشر و در سال ۱۹۹۹ شفاف سازی شد. امروزه بیشتر پروتکل هایی که در این نسخه اولیه توصیف شده اند به ندرت استفاده می شوند. توضیحات. این استاندارد، دو نرخ داده خام ۱ و ۲ مگابیت بر ثانیه را مشخص کرده بود که می بایست از طریق سیگنال های فروسرخ یا به وسیله پرش فرکانس' یا طیف گسترده با توالی مستقیم' در باند صنعتی، علمی و پزشکی با فرکانس ۲٫۴ گیگاهرتز ارسال شوند. فروسرخ تا استاندارد IEEE 802.11-2016 در آن باقی ماند، اما هرگز پیاده سازی نشد. علاوه بر این، استاندارد اصلی حسگر حامل با اجتناب از برخورد را به عنوان روش دسترسی به رسانه تعریف می کند. از طریق سازوکارهای CSMA/CA، درصد قابل توجهی از ظرفیت خام کانال فدا می شود تا قابلیت اطمینان انتقال داده در شرایط متنوع و نامساعد محیطی بهبود یابد. آی تریپل ئی ۸۰۲٫۱۱-۱۹۹۹ واحد زمانی دودویی TU را نیز معرفی کرد که برابر با ۱۰۲۴ میکروثانیه تعریف می شود. حداقل هفت محصول تجاری مختلف که تا حدی با یکدیگر سازگار
بودند، بر پایه این مشخصه اولیه پدید آمدند. از جمله محصولاتی از شرکت های آلواریون (PRO.11 و BreezeAccess-II)، BreezeCom، دیجیتال / کابلتران (RoamAbout)، لوسنت، Netwave Technologies (با محصولات AirSurfer Plus و AirSurfer Pro)، Symbol Technologies (با محصول Spectrum24) و Proxim Wireless (OpenAir (اُپن ایر) و رِینج لَن۲). یکی از ضعف های این مشخصه اولیه این بود که گزینه های اختیاری بسیاری را عرضه می کرد و همین باعث می شد پیاده سازی هم کنش پذیری بین محصولات شرکت های مختلف گاهاً دشوار باشد. در واقع، این استاندارد بیشتر شبیه یک «مشخصه بتا» بود تا یک مشخصه کاملاً سخت گیرانه. زیرا در ابتدای کار به فروشندگان محصولات اجازه می داد محصولاتشان را به شکل متمایز ارائه دهند، اما همپوشانی اندکی بین محصولات شرکت های مختلف وجود داشت. نسخه DSSS از ۸۰۲٫۱۱ اولیه به سرعت با تصویب متمم ۸۰۲٫۱۱بی در سال ۱۹۹۹ تکمیل شد (و رواج یافت) و نرخ بیت را به ۱۱ مگابیت بر ثانیه افزایش داد. پذیرش گسترده شبکه های ۸۰۲٫۱۱ تنها پس از انتشار ۸۰۲٫۱۱بی رخ داد و در پی آن، محصولات هم کنش پذیر گوناگونی از سوی چندین تولیدکننده بزرگ عرضه شدند. در نتیجه، شبکه ها
ی نسبتاً کمی بر پایه استاندارد ۸۰۲٫۱۱-۱۹۹۷ پیاده سازی گردیدند. مطالعه بیشتر.
باربا گوسه یا جوزفا بی فلکسنر (; تولد ۱۹۰۳ یا ۱۹۰۴؛ درگذشت )، معروف به پپیتا باربا (۱۹۰۳ یا ۱۹۰۴–۲۵ ژوئن ۲۰۰۰)، دانشمند اسپانیایی بود که در سال ۱۹۳۷ طی جنگ داخلی اسپانیا تبعید شد و به ایالات متحده آمریکا مهاجرت کرد، جایی که بیشتر عمر خود را به عنوان بخشی از جامعه آمریکایی سپری نمود. او ابتدا در داروسازی و حقوق به تحصیل پرداخت و پس از کار در آزمایشگاه شیمی و نقل مکان به آمریکا به نورولوژی علاقه مند شد. جوزفا بی فلکسنر در سن ۹۶ یا ۹۷ سالگی در اثر کهولت سن درگذشت. از زندگی او تا دهه اول قرن بیستم اطلاعات زیادی در دست نبود تا اینکه زندگی نامه اش توسط نوریا پی سونیر که با او در انستیتو فیزیولوژی بارسلون همکاری می کرد به رشته تحریر درآمد. زندگی نامه. دوران تحصیل و پژوهش. جوزفا متولد خانواده ای سرشناس بود، او همزمان در رشته های داروسازی (به انگیزه علاقه علمی) و حقوق (به عنوان چالش شخصی در رقابت با برادرش ادواردو) تحصیل کرد. بخش مورد علاقه او از مطالعات داروسازی، پژوهش های آزمایشگاهی بود. در سال ۱۹۲۶ و در ۲۲ سالگی به مادرید نقل مکان کرد و در «رزیدنسیا د سینیوریتاس» اقامت گزید - موسسه ای پرستیگوسو که آزمایشگاه شیمی مج
هزی تحت مدیریت بیوشیمیست آمریکایی مری فاستر داشت. او در ۱۹۲۷ به بارسلون بازگشت و در انستیتو فیزیولوژی بارسلون تحت نظر آگوستو پی سونیر و خسوس ماریا بلیدو ی گولفریکس مشغول به کار شد. با حمایت «هیئت گسترش مطالعات و پژوهش های علمی» (JAE) که سانتیاگو رامون ای کاخال ریاست آن را بر عهده داشت، موفق به دریافت بورسیه تحصیلی در انجمن سلطنتی داروسازی بریتانیا برای دوره دسامبر ۱۹۲۸ تا اوت ۱۹۲۹ شد. پس از بازگشت از انگلستان و دفاع از رساله دکتری در مادرید (۱۹۲۹)، به عضویت انجمن سلطنتی فیزیک و شیمی اسپانیا درآمد. در اوایل دهه ۱۹۳۰ با دریافت بورسیه از بنیاد ماریا پاتخوت ی رابِل (تأسیس شده توسط حامی علمی رافائل پاتخوت ی ژوبرت)، برای تکمیل مطالعات به دانشکده پزشکی جانز هاپکینز در بالتیمور رفت. در این دوره با لویی فلکسنر (۱۹۰۲–۱۹۹۶)، نوروفیزیولوژیست آمریکایی آشنا شد که این آشنایی به رابطه ای عاطفی و حرفه ای تبدیل گردید. پس از اتمام تخصص در ۱۹۳۲ به بارسلون بازگشت. پس از سال ها به عنوان یکی از استعدادهای درخشان «مکتب زیست شناسی کاتالان»، در ژوئیه ۱۹۳۷ از جنگ داخلی گریخت و به طور قاچاقی از پیرنه عبور کرد. همراه لویی فلکسنر (که اکنو
ن همسرش بود) به آمریکا مهاجرت کرد و زندگی جدید علمی اش را در دانشگاه جانز هاپینز آغاز نمود. او نام خانوادگی همسرش را پذیرفت و به همکاری پژوهشی پرداخت. بسیاری از دستاوردهای علمی او در زمینه نوروفیزیولوژی پس از ۱۹۵۱ و با انتقال به دانشگاه پنسیلوانیا در فیلادلفیا محقق شد. در ۱۹۵۳ آنها «مؤسسه علوم اعصاب» پرسدیگوسو را تأسیس کردند که تحت مدیریت لویی فلکسنر قرار داشت. پس از ۵۹ سال زندگی و پژوهش مشترک، لویی در آوریل ۱۹۹۶ درگذشت و باربا-گوسه چهار سال بعد در ۹۷ سالگی بدرود حیات گفت. داستان زندگی او تا پایان دهه اول قرن بیست ویکم ناشناخته ماند، تا اینکه نام پپیتا باربا در خاطرات نوریا پی سونیر (برادرزاده آگوستو پی سونیر) ظاهر شد که در انستیتو فیزیولوژی بارسلون با او همکاری داشت.
سارا سیگر (؛ زادهٔ ) یک اخترشناس و دانشمند علوم سیاره ای کانادایی-آمریکایی است که به عنوان استاد در مؤسسه فناوری ماساچوست فعالیت می کند و به دلیل تحقیقات پیشگامانه خود در مورد سیارات فراخورشیدی و جو آنها شهرت جهانی دارد. او مؤلف دو کتاب درسی معتبر در این زمینه است و تحقیقاتش توسط نشریات معتبری مانند پاپیولار ساینس، دیسکاور مگزین، نیچر و تایم مورد تقدیر قرار گرفته است. در سال ۲۰۱۳، سیگر به پاس کار نظری پیشگامانه اش در زمینه تشخیص امضاهای شیمیایی در جو سیارات فراخورشیدی و توسعه رصدخانه های فضایی کم هزینه برای مشاهده گذر سیارات، موفق به دریافت کمک هزینه مک آرتور شد. این دانشمند برجسته که به عنوان یکی از پیشگامان حوزه سیارات فراخورشیدی شناخته می شود، روش های نوآورانه ای برای مطالعه جو این سیارات ابداع کرده و در توسعه نسل جدید تلسکوپ های فضایی نقش مؤثری داشته است. سیگر در طول دوران حرفه ای خود جوایز متعددی از جمله جایزه هلن وارنر در سال ۲۰۰۷، جایزه انجمن اخترشناسی آمریکا در سال ۲۰۱۰، جایزه بنیاد سیمونز در سال ۲۰۱۲ و جایزه کاولی در نجوم در سال ۲۰۱۷ را دریافت کرده است. پیش زمینه. سارا سیگر در تورنتو، انتاریو کانادا
در یک خانواده یهودی متولد شد. پدرش دیوید سیگر که در ۱۹ سالگی موهایش را از دست داده بود، از پیشگامان کاشت مو بنیانگذار مرکز پیوند مو سیگر در تورنتو محسوب می شد. او مدرک کارشناسی خود را در رشته های ریاضیات و فیزیک از دانشگاه تورنتو در سال ۱۹۹۴ با کمک بورسیه تحقیقاتی NSERC دریافت کرد و سپس دکترای نجوم خود را در سال ۱۹۹۹ از دانشگاه هاروارد تحت راهنمایی دیمیتر ساسلوف تکمیل نمود. رساله دکترای او شامل توسعه مدل های نظری اتمسفر سیارات فراخورشیدی بود. سیگر بین سال های ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۲ به عنوان پژوهشگر فوق دکترا در مؤسسه مطالعات پیشرفته فعالیت کرد و تا سال ۲۰۰۶ نیز عضو ارشد گروه پژوهشی مؤسسه کارنگی واشینگتن بود. او در ژانویه ۲۰۰۷ به عنوان استادیار در رشته های فیزیک و علوم سیاره ای به مؤسسه فناوری ماساچوست پیوست، در ژوئیه ۲۰۰۷ به درجه استادیاری دائم دست یافت و در ژوئیه ۲۰۱۰ به مقام استاد تمام ارتقا پیدا کرد. وی در حال حاضر کرسی «کلاس ۱۹۴۱» را در اختیار دارد. سیگر در سال ۲۰۲۰ به عنوان عضو افتخاری انجمن نجوم آمریکا انتخاب شد. او همسر چارلز مدیسین است و از ازدواج اول خود که همسرش مایکل ووریک در سال ۲۰۱۱ بر اثر سرطان درگذشت، دو
پسر دارد. پژهش ها. تحقیقات سیگر عمدتاً معطوف به کشف و تحلیل سیارات فراخورشیدی بوده است، به ویژه پژوهش های او بر روی سیارات نادری که مشابه زمین هستند متمرکز شده، تا جایی که ناسا به او لقب «ایندیانا جونز اخترشناسی» داده است. سیگر در مدل سازی های خود از سیاره فراخورشیدی گلیز ۵۸۱ سی از اصطلاح «کوتوله گازی» برای توصیف یک ابرزمین پرجرم استفاده کرد که عمدتاً از هیدروژن و هلیوم تشکیل شده است. این اصطلاح همچنین برای اشاره به سیارات کوچکتر از غول های گازی با جو غلیظ هیدروژن و هلیوم به کار رفته است. او به همراه مارک کوچنر، وجود سیارات کربنی را نیز پیش بینی کرده بود. سیگر ریاست تیم تعریف علم و فناوری ناسا را برای مأموریت پیشنهادی «استارشید (مأموریت دنیاهای نو)» بر عهده داشته است. این مأموریت شامل پرتاب یک دیسک اکلتی آزادپرواز است که نور ستاره دوردست را مسدود می کند تا تلسکوپ بتواند نور بسیار کم نورتر سیاره فراخورشیدی واقع در منطقه قابل سکونت ستاره را تشخیص دهد. از سال ۲۰۲۰ به بعد، تمرکز اصلی سارا بر تحقیقات مربوط به سیاره زهره بوده است، به ویژه با کشف احتمالی فسفین - یک گاز زیست محور - در جو فوقانی این سیاره. این کشف می
تواند نشانه ای از وجود حیات در زهره باشد و توجه جامعه علمی جهانی را به خود جلب کرده است.
لینا سولومونُونا شترن (روسی: Лина Соломоновна Штерн؛ ۲۶ اوت ۱۸۷۸–۷ مارس ۱۹۶۸) زیست شیمیدان، فیزیولوژیست و انسان دوست در اتحاد جماهیر شوروی بود که اکتشافات پزشکی اش جان هزاران نفر را در جبهه های جنگ جهانی دوم نجات داد. او بیشتر به خاطر کار پیشگامانه اش در مورد سد خونی-مغزی شناخته می شود که در سال ۱۹۲۱ آن را با عنوان «سد هماتو-آنسفالیک» توصیف کرد. زندگی نامه. دوران ابتدایی زندگی. لینا شترن در ۲۶ اوت ۱۸۷۸ در لیپایا (لیپاجای امروزی در لتونی) - بزرگ ترین شهر منطقه کورلند در غرب لتونی - به دنیا آمد (برخی منابع اشاره کرده اند که او در سال ۱۸۷۵ در محله ویلینیامپوله شهر کاوناس متولد شد و دبیرستان را در لیپایا گذرانده است). او از یک خانواده ثروتمند و پرجمعیت یهودی بود. در سال ۱۸۹۸، شترن در دانشگاه ژنو سوئیس مشغول به تحصیل شد، هرچند پیش از عزیمت به سوئیس، تلاش ناموفقی برای ورود به دانشگاه دولتی مسکو داشت. به دلیل پیشینه یهودی اش، ورود به دانشگاه های روسیه برای او بسیار دشوار بود و همین امر او را ناگزیر به تحصیل در خارج از کشور کرد. در سوئیس، او با همسران گئورگی پلخانوف و الکسی باخ دوست شد. حرفه علمی. در سال ۱۹۰۳، او رسا
له دکترای خود را دربارهٔ عملکرد حرکتی مجرای ادرار نوشت و موفق به اخذ مدرک دکترای پزشکی شد. با وجود آزاداندیشی نسبی سوئیس در مقایسه با دیگر کشورهای اروپایی، شترن همچنان هیچ چشم انداز شغلی در آنجا نداشت؛ بنابراین به لیپایا بازگشت و در آنجا امتحانات لازم برای دریافت مدرک دکترای پزشکی معتبر در روسیه را گذراند، چرا که مدارک دانشگاه های خارجی در آن زمان در روسیه پذیرفته نمی شد. در حالی که خود را برای یافتن شغل پزشکی در روسیه آماده می کرد، ژان-لوئی پرووست (رئیس دپارتمان فیزیولوژی دانشگاه ژنو) از او دعوت کرد تا به عنوان دستیار در این دپارتمان مشغول به کار شود، پیشنهادی که شترن آن را پذیرفت. تحقیقات دربارهٔ سد خونی-مغزی. تحقیقات دربارهٔ سد خونی-مغزی نشان می دهد که این سد به مانع نفوذی اشاره دارد که توسط دیواره های اندوتلیال رگ های خونی و مویرگ های مغز تشکیل می شود و از ورود بیشتر مواد موجود در خون به مغز جلوگیری می کند، در حالی که به مولکول های کوچکی مانند اکسیژن و دی اکسید کربن اجازه انتشار آزادانه می دهد. لینا شترن در دوران فعالیتش در دانشگاه ژنو، با همکاری ریموند گوتیر، مجموعه ای از مطالعات را منتشر کرد که وجود سد
خونی-مغزی را اثبات می نمود. از سال ۱۹۱۸، این دو محقق به انجام آزمایش های سیستماتیک دربارهٔ حرکت مواد مختلف از خون به سیستم عصبی پرداختند و میزان نفوذپذیری این مواد به مغز را ارزیابی کردند که نتایج این پژوهش ها به آن ها امکان داد تا وجود یک مانع بین خون و مغز را اثبات کنند و آن را در زبان فرانسه "barrière hématoencéphalique" (سد خونی-مغزی) نامیدند. در مقاله ای که در سال ۱۹۳۴ منتشر شد، شترن به صورت مستقل مفاهیم گزینش پذیری سد و مقاومت سد را معرفی کرد و دریافت که سد خونی-مغزی همزمان دو عملکرد حیاتی دارد: هم اجازه عبور انتخابی به برخی مواد خاص را می دهد و هم محیط داخلی مغز را از تغییرات محیط خونی حفظ می کند. امروزه این دو ویژگی به عنوان عملکردهای اصلی سد خونی-مغزی شناخته می شوند و شترن با این کشفیات انقلابی، بنیان های درک مدرن ما از فیزیولوژی مغز را پی ریزی کرد.
جولیان مارگارت بئات کوپکه (؛ زادهٔ ) یک مامالوژیست آلمانی-پرویی است که تخصص اصلی او در مورد خفاش ها می باشد. او فرزند دو جانورشناس آلمانی به نام های ماریا و هانس-ویلهلم کوپکه است و تنها بازمانده سانحه هوایی پرواز ۵۰۸ شرکت هواپیمایی لانسا در سال ۱۹۷۱ محسوب می شود. زمانی که هواپیما مورد اصابت صاعقه قرار گرفت، او در حالی که به صندلی خود بسته شده بود از ارتفاع ۳۰۰۰ متری (۱۰۰۰۰ فوتی) سقوط کرد و دچار مصدومیت های متعددی از جمله ضربه مغزی، شکستگی ترقوه و پارگی رباط زانو شد. جولیان به مدت ۱۱ روز به تنهایی در جنگل بارانی آمازون پرو زنده ماند تا اینکه با پیدا کردن یک اردوگاه چوب بری محلی توانست خود را نجات دهد. دوران کودکی و تحصیلات. جولیان کوپکه در ۱۰ اکتبر ۱۹۵۴ در لیما، پرو به دنیا آمد. او تنها فرزند دو جانورشناس آلمانی به نام های ماریا (با نام خانوادگی اصلی فون میکولیچ-رادتسکی؛ ۱۹۲۴–۱۹۷۱) و هانس-ویلهلم کوپکه (۱۹۱۴–۲۰۰۰) بود. والدین او در زمان تولدش در موزه تاریخ طبیعی لیما مشغول به کار بودند. در ۱۴ سالگی، جولیان به همراه والدینش لیما را ترک کرد تا ایستگاه تحقیقاتی پانگوانا را در جنگل بارانی آمازون تأسیس کنند، جایی که
او مهارت های بقا را آموخت. مقامات آموزشی با این وضعیت مخالف بودند و از او خواستند تا برای امتحانات نهایی به مدرسه آلمانی الکساندر فون هومبولت لیما بازگردد، که در ۲۳ دسامبر ۱۹۷۱ از آنجا فارغ التحصیل شد. سانحه. در ۲۴ دسامبر ۱۹۷۱، تنها یک روز پس از فارغ التحصیلی، کوپکه سوار پرواز شماره ۵۰۸ لانسا شد. مادرش ماریا اینیتیالی می خواست جولیان در ۱۹ یا ۲۰ دسامبر به پانگوانا بازگردد، اما جولیان اصرار داشت در مراسم فارغ التحصیلی خود در لیما در ۲۳ دسامبر شرکت کند. سرانجام ماریا موافقت کرد که برای مراسم بمانند و به جای آن پروازی را برای شب کریسمس رزرو کردند. تمام پروازها کامل بودند به جز پرواز لانسا. هانس-ویلهلم، پدر جولیان، به همسرش هشدار داده بود به دلیل سابقه بد این شرکت هواپیمایی، با آن پرواز نکند. با این حال، بلیط رزرو شد. در میانه پرواز، هواپیما مورد اصابت صاعقه قرار گرفت و شروع به متلاشی شدن کرد قبل از آنکه به سمت زمین سقوط کند. جولیان خود را در حال سقوط از ارتفاع ۳۰۰۰ متری (۱۰۰۰۰ فوتی) به سمت جنگل بارانی آمازون یافت، در حالی که هنوز به ردیف صندلی ها بسته شده بود. کوپکه از سقوط جان سالم به در برد، اما دچار مصدومیت
هایی از جمله شکستگی ترقوه، بریدگی عمیق در بازوی راست، آسیب چشمی و ضربه مغزی شد. او سپس ۱۱ روز را در جنگل بارانی گذراند که بیشتر آن صرف حرکت در امتداد یک نهر به سمت رودخانه شد. در این مدت، او با نیش حشرات مواجه شد و لارو مگس پاشنه در بازوی آسیب دیده اش تخم گذاشت. پس از نه روز، توانست به یک اردوگاه چوب بری محلی برسد. چند ساعت بعد، چوب برها او را پیدا کردند، روی زخم هایش بنزین ریختند (برای کشتن لاروها)، و با قایق به مدت ۱۱ ساعت او را به منطقه مسکونی تری منتقل کردند. در نهایت با بالگرد به بیمارستان منتقل شد. بقای غیرمنتظره کوپکه موضوع بحث های بسیاری بوده است. کارشناسان معتقدند او به این دلیل از سقوط جان سالم به در برد که به صندلی پنجره ای بسته شده بود که به دو صندلی کناری متصل بود و این مجموعه سه تایی مانند یک چتر نجات یا بالگرد عمل کرد و سرعت سقوط را کاهش داد. همچنین جریان هوای بالارونده از طوفان و شاخ و برگ متراکم درختان در محل فرود ممکن است از شدت ضربه کاسته باشد. به موازات جولیان حدود ۱۴ مسافر دیگر نیز در ابتدا از سقوط جان سالم به در برده بودند، اما در انتظار نجات جان سپردند.
دیوار مرزی افغانستان و پاکستان () به دیوار مرزی گفته می شود که پاکستان از مارس ۲۰۱۷ در امتداد مرز خود با افغانستان ساخته است. هدف از ایجاد این مانع جلوگیری از تروریسم، قاچاق اسلحه و مواد مخدر و همچنین پناهندگان، مهاجرت غیرقانونی، قاچاق و نفوذ در مرز بین المللی افغانستان و پاکستان به طول تقریبی ۲۶۷۰ کیلومتر (۱۶۶۰ مایل) است. مرز افغانستان و پاکستان توسط هشت گذرگاه رسمی و نزدیک به ۱۰۰۰ قلعه نظامی حفاظت می شود. علاوه بر این قلعه ها، سمت پاکستانی مرز نیز با بیش از ۱۲۰۰ پاسگاه مرزی کنترل شده است. بیش از ۴۰۰ قلعه تنها در منطقه شمال غربی وجود دارد که با دوربین ها و برج های دیده بانی کامل شده اند، در حالی که بیش از ۸۰۰ پهپاد به حفاظت و کنترل دیوار کمک می کنند. مرز بخش بلوچستان با پاکستان با حدود ۶۰۰ قلعه مشخص شده است. قبل از تصرف افغانستان توسط طالبان در سال ۲۰۲۱، دیوار و سایر اقدامات برای جلوگیری از عبور آزادانه طالبان افغانستان و طالبان پاکستانی از مرز برای هماهنگی و انجام حملات علیه دولت های افغانستان و پاکستان و فرار از مقامات دو طرف طراحی شده بود. علیرغم اینکه دو سازمان طالبان ادعا می کنند کاملاً از یکدیگر جدا هس
تند، رهبران طالبان افغان در کمپ های پناهندگان افغانستانی در پاکستان فعالیت می کنند و رهبران طالبان پاکستانی در حالی که به طور سیستمی یک شبکه مشترک شبه نظامی را با همتایان افغان خود هماهنگ می کنند، از مجریان قانون پاکستان در افغانستان تحت کنترل طالبان پنهان شده اند. نقشه های اولیه حصار کشی. در سپتامبر ۲۰۰۵، پاکستان اعلام کرد که قصد دارد یک حصار به طول ۲۴۰۰ کیلومتر (۱۵۰۰ مایل) در امتداد مرز خود با افغانستان بسازد تا از ورود شورشیان و قاچاقچیان مواد مخدر بین دو کشور جلوگیری کند. استحکامات و حصار پیشنهادی اولیه در سال ۲۰۰۵ توسط ایالات متحده پشتیبانی شد. سرلشکر شوکت سلطان، سخنگوی سابق ارتش پاکستان، گفت که این اقدام برای جلوگیری از نفوذ شبه نظامیان از طریق مرز به پاکستان ضروری است. پرویز مشرف، رئیس جمهور سابق پاکستان، بعداً پیشنهاد کرد که مرز را نیز مین گذاری کنند. طرح های حصارکشی و مین گذاری مرز دوباره در سال ۲۰۰۷ و سپس در سال ۲۰۰۹ مورد بررسی قرار گرفت، اما به طور کامل اجرا نشد. با این حال، بخشی به طول ۳۵ کیلومتر (۲۲ مایل) در امتداد مناطق مرزی منتخب حصارکشی شد، اما به دلیل کمبود بودجه، کار متوقف شد. در ژوئن ۲۰۱۱،
سرلشکر اطهر عباس، سخنگوی وقت ارتش، گفت: «ما حدود ۳۵ کیلومتر از منطقه مرزی را حصارکشی کردیم، زیرا با تهاجم های مداوم شبه نظامیان مواجه بودیم. این یک پروژه مشترک بین آیساف و افغانستان بود که بعد از آن آنها عقب نشینی کردند. این یک پروژه بسیار پرهزینه بود.» در دوران مشرف، پاکستان یک سیستم بیومتریک در گذرگاه های مرزی نصب کرد. افغانستان به این سیستم اعتراض داشت. سیستم بیومتریک در مرز همچنان دست نخورده باقی مانده است، اگرچه هنوز به طور کامل عملیاتی نشده است. ترددات مرزی. مرز افغانستان و پاکستان روزانه شاهد تردد هزاران نفر از طریق گذرگاه های مرزی مختلف است. هزاران کامیون نیز از این نقاط برای جابجایی کالا از پاکستان به افغانستان و آسیای میانه و برعکس استفاده می کنند. آمار موجود در «خراسان دیاری»، یک پورتال خبری مستقل، نشان می دهد که در یک سال، ۱,۳۷۴,۳۹۴ نفر از هر دو طرف عبور کرده اند و در همین بازه زمانی ۲۳۴,۹۴۴ وسیله نقلیه از پایانه مرزی عبور کرده اند.
امیلی اسنیفیچ یا ماریا امیلی اشنیتلاگه (؛ ۱۳ آوریل ۱۸۶۸ – ) طبیعت شناس و پرنده شناس آلمانی-برزیلی بود که به مطالعه پرندگان آمازون پرداخت. او از سال ۱۹۰۵ تا پایان عمرش در برزیل به جمع آوری نمونه های طبیعی مشغول بود و بین سال های ۱۹۱۴ تا ۱۹۲۲ به عنوان مدیر موزه پارائنسه امیلیو گوئلدی خدمت کرد. چندین گونه پرنده توسط او برای اولین بار توصیف علمی شدند. اوایل زندگی. اشنیتلاگه در کرانتس (که اکنون بخشی از گرانزه است) در استان براندنبورگ پروس متولد شد. پس از فوت مادرش، توسط پدرش کشیش لوتری، امیل اشنیتلاگه، در خانه آموزش دید. در سال ۱۸۸۹ با موفقیت در امتحانی رسمی، مجوز تدریس در مدارس دخترانه را کسب کرد. در ۲۱ سالگی برای تحصیل زبان فرانسه به نوشاتل رفت و سپس چند سالی در انگلستان، ایرلند و آلمان به عنوان معلم سرخانه کار کرد. علاقه او به طبیعت از طریق مطالعه کتاب «سفرهای اکتشافی در مزرعه و بیشه» اثر هرمان واگنر شکل گرفت و از جوانی شروع به جمع آوری گیاهان برای هرباریوم کرد و یادداشت هایی دربارهٔ مشاهدات پرنده شناسی خود برای رودولف بلاسیوس می فرستاد. در سال ۱۸۹۹ و در ۳۰ سالگی، تصمیم گرفت در دانشگاه برلین علوم طبیعی بخواند.
شرایط تحصیل برای او بسیار محدودکننده بود: باید پنج دقیقه قبل از شروع کلاس حاضر می شد و پشت یک پرده می نشست، حق پرسیدن سؤال در کلاس را نداشت و باید حداقل پانزده دقیقه پس از پایان کلاس در محل می ماند. اشنیتلاگه از پیشگامان تحصیل زنان در دانشگاه بود و پس از برلین، در دانشگاه های ینا و فرایبورگ به تحصیل ادامه داد و در سال ۱۹۰۴ با درجه عالی (summa cum laude) دکترای خود را دریافت کرد. موضوع پایان نامه او دربارهٔ عضلات حشرات بود و اوت وایزمان استاد راهنمای او بود. پس از فارغ التحصیلی، به عنوان دستیار جانورشناسی در موزه تاریخ طبیعی برلین مشغول به کار شد تا اینکه در سال ۱۹۰۵ به توصیه دکتر آ. ریشنو، توسط امیلیو گوئلدی برای کار در موزه تاریخ طبیعی بلم استخدام شد. فعالیت های اشنیتلاگه در آمازون برزیل او را به مناطق دوردستی مانند آکره برد. پس از مرگ ژاک هوبر، گیاه شناس، در سال ۱۹۱۴ به سمت مدیر موزه پارائنسه امیلیو گوئلدی منصوب شد و تا ۱۹۲۲ در این سمت باقی ماند. در سال ۱۹۱۴ کتاب «فهرست پرندگان آمازون» را منتشر کرد و در ۱۹۱۵ به عضویت افتخاری اتحادیه پرنده شناسان بریتانیا درآمد. در سال ۱۹۲۱ به عنوان «طبیعت گرد» به موزه ملی ب
رزیل در ریو دو ژانیرو رفت و تحقیقات میدانی خود را در ایالت های مختلف برزیل از جمله میناس گرایس، مارانیائو، سئارا، اسپیریتو سانتو، سانتا کاتارینا، پارانا، سائو پائولو و آمازون برزیل ادامه داد. در جریان یکی از سفرهای اکتشافی در سال ۱۹۱۴ در رودخانه کوروا (شاخه اصلی رود ایریری)، دستش در آب آویزان بود که توسط یک پیرانیا گزیده شد. زخم او عفونت کرد و در نهایت مجبور شد با یک ماچت، انگشت وسط دست راستش را خودش قطع کند. اشنیتلاگه در حالی که در یک سفر تحقیقاتی در پورتو ولخو، روندونیا بود، بر اثر نارسایی قلبی درگذشت و در گورستان "بی گناهان" به خاک سپرده شد. در آخرین نامه اش که اندکی قبل از مرگ نوشته بود، به ملاقات با مارگارت فونتن، گردآورنده انگلیسی پروانه ها اشاره کرده بود. برادرزاده او، دکتر امیل هاینریش اشنیتلاگه، قوم شناس بود. میراث. میراث علمی ماریا اشنیتلاگه در قالب چندین گونه جانوری که یا توسط خودش توصیف شده اند یا به افتخارش نامگذاری شده اند، جاودانه شده است. او شخصاً گونه ای جدید از مرغ مگس خوار به نام هیمیتریکوس ماینور (مرغ مگس خوار کوچک اشنیتلاگه) را توصیف کرد. در سال ۲۰۰۲ نیز گونه ای جدید از طوطی به نام پیرورا