Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تبدیل شد. این زبان بعدها به زبان رسمی تمام ایالت های ایتالیا و پادشاهی ایتالیا در زمان تشکیل آن تبدیل شد. زبان کورسی در جزیره کورسیکا و گونه های انتقالی کورسو-ساردینیایی که در شمال ساردینیا صحبت می شوند (گالوری و ساساری) توسط محققان به عنوان شاخه ای مستقیم از زبان توسکانی قرون وسطی طبقه بندی می شوند، اگرچه اکنون یک گروه زبانی مجزا را تشکیل می دهند. سیاست. مارکه، توسکانی و اومبریا، به همراه امیلیا-رومانیا، چپ گراترین مناطق ایتالیا محسوب می شوند و با هم به عنوان «کمربند قرمز» نیز شناخته می شوند. اقتصاد. تولید ناخالص داخلی این منطقه در سال ۲۰۱۸، ۳۸۰٫۹ میلیارد یورو بود که ۲۱٫۶٪ از تولید اقتصادی ایتالیا را تشکیل می دهد. سرانه تولید ناخالص داخلی تعدیل شده برای قدرت خرید، ۳۱۵۰۰ یورو یا ۱۰۵٪ از میانگین EU27 در همان سال بود. فرهنگ. مناطق مرکزی ایتالیا به دلیل سکونت اقوامی مانند سلت ها، اتروسک ها، پیکن های شمالی، پیکن های جنوبی، اومبری ها، لاتین ها، رومی ها، بیزانسی ها و لومباردها، در معرض تأثیرات تاریخی مختلفی قرار گرفته اند. برخی از جنگل ها و کوه های آن در چندین پارک ملی حفظ شده اند؛ نمونه اصلی آن پارک ملی آبروتزو،
لاتزیو و مولیس است که در آبروتزو واقع شده و بخش های کوچکتری در لاتزیو و مولیس قرار دارد. این پارک قدیمی ترین پارک در کوه های آپنین و دومین پارک قدیمی در ایتالیا است و نقش مهمی در حفظ گونه های بومی مانند گرگ ایتالیایی، بز کوهی آبروتزو و خرس قهوه ای مارسیکان دارد. ایتالیای مرکزی جاذبه های گردشگری مهمی دارد که بسیاری از آنها توسط یونسکو محافظت می شوند. ایتالیای مرکزی احتمالاً پربازدیدترین منطقه در ایتالیا است و شامل جاذبه های محبوب و همچنین مناظر پرطرفدار بسیاری است. رم به شگفتی های باقی مانده از امپراتوری روم و برخی از شناخته شده ترین بناهای تاریخی جهان، مانند کولوسئوم، می بالد. فلورانس، که به عنوان زادگاه رنسانس ایتالیا شناخته می شود، پربازدیدترین شهر توسکانی است و شهرهای نزدیک مانند سینا، پیزا، آرتزو و لوکا نیز دارای میراث فرهنگی غنی هستند. جمعیت اومبریا کم است، اما شهرهای مهم زیادی مانند پروجا و آسیزی دارد. به دلایل مشابه، لاتزیو و توسکانی از پربازدیدترین مناطق ایتالیا و اهداف اصلی اکوتوریسم هستند. این منطقه به خاطر مناظر زیبا شناخته شده است و گردشگرانی از سراسر جهان، از جمله خود ایتالیا را به خود جذب می کند
. مناظر بکر به عنوان یکی از انگیزه های اصلی گردشگران برای بازدید از مرکز ایتالیا عمل می کنند، اگرچه موارد دیگری مانند تاریخ غنی هنر نیز وجود دارد. غذاهای رومی از شهر ایتالیایی رم می آیند. این غذاها شامل مواد اولیه تازه، فصلی و به سادگی تهیه شده از کامپانیای رومی هستند. سپس نخود فرنگی، کنگر فرنگی و باقلا، صدف، بره و بز شیرده و پنیرهایی مانند پکورینو رومانو و ریکوتا را در نظر بگیرید. روغن زیتون بیشتر برای طعم دادن به سبزیجات خام استفاده می شود و استروتو (چربی خوک) و چربی پروسکوتو برای سرخ کردن ترجیح داده می شوند. محبوب ترین شیرینی ها در رم، شیرینی های کوچک تک نفره به نام پاستیچینی، ژلاتو و شکلات ها و آب نبات های دست ساز هستند. غذاهای مخصوص اغلب برای روزهای مختلف هفته رزرو می شوند. به عنوان مثال، گنوچی پنجشنبه ها، باکالا (ماهی کاد نمک سود) جمعه ها و تریپا شنبه ها خورده می شود.
ایتالیای جزیره ای () یکی از پنج منطقه آماری رسمی ایتالیا است که توسط مؤسسه ملی آمار (ISTAT)، یک منطقه سطح اول NUTS و یک حوزه انتخابیه پارلمان اروپا استفاده می شود. ایتالیای جزیره ای شامل دو منطقه از ۲۰ منطقه این کشور است: جغرافیا. ایتالیای جزیره ای یک ششم از مساحت ملی را اشغال می کند. از نظر سرزمینی، سیسیل و ساردینیا شامل چندین جزیره کوچک و مجمع الجزایر هستند که از نظر اداری به جزایر مادر وابسته اند. سیسیل بزرگ ترین جزیره در مدیترانه (۲۵۷۰۸ کیلومتر مربع) و یکی از بزرگ ترین جزایر اروپا است، در حالی که ساردینیا تنها کمی کمتر گسترده است (۲۴۰۹۰ کیلومتر مربع). زمین های پست عموماً در منطقه جغرافیایی محدود هستند و عموماً به صورت کمربندهای ساحلی باریک به نظر می رسند. تنها استثنائات، کامپیدانو و نورا در ساردینیا و دشت کاتانیا در سیسیل هستند که به ترتیب ۱۲۰۰ کیلومتر مربع و ۴۳۰ کیلومتر مربع امتداد دارند. بقیه منطقه عمدتاً تپه ای است و تپه ها ۷۰٪ از خاک را اشغال کرده اند. سیسیل محل کوه اتنا، بلندترین قله غیر آلپی ایتالیا و بزرگ ترین آتشفشان فعال اروپا است. ساردینیا محل رشته کوه جنارگنتو است. جمعیت شناسی. جمعیت جزیره ایتا
لیا تا سال ۲۰۲۵، ۶٬۳۴۰٬۷۱۰ نفر بوده است که کمی بیش از یک دهم جمعیت ملی و تا حد زیادی کمترین میزان در بین تمام کلان منطقه های کشور است. اگرچه این منطقه کوچک ترین کلان منطقه از نظر مساحت است، اما کمترین تراکم جمعیت را نیز دارد. این به دلیل جمعیت کم ساردینیا است که یکی از کم جمعیت ترین مناطق ایتالیا با تنها حدود یک سوم میانگین تراکم جمعیت ایتالیا است. جزایر تقریباً به یک اندازه هستند، اما سه چهارم جمعیت منطقه در سیسیل زندگی می کنند. اقتصاد. تولید ناخالص داخلی این منطقه در سال ۲۰۱۸، ۱۲۳٫۹ میلیارد یورو بود که ۷٪ از تولید اقتصادی ایتالیا را تشکیل می دهد. سرانه تولید ناخالص داخلی تعدیل شده بر اساس قدرت خرید، ۱۸۵۰۰ یورو یا ۶۲٪ از میانگین ۲۷ کشور عضو اتحادیه اروپا در همان سال بود. وضعیت اجتماعی-اقتصادی. نرخ بیکاری سیسیل با ۱۱٫۹٪ بالاترین نرخ بیکاری در کشور است، در حالی که در ساردینیا بین سال های ۲۰۰۶–۲۰۰۷ برای اولین بار به زیر ۱۰٪ کاهش یافت و به ۸٫۶٪ رسید که پایین ترین نرخ بیکاری در بین تمام مناطق مزوجیورنو، به استثنای مولیس و آبروتزو، است. سطح پایین کارآفرینی در سیسیل با فعالیت های مجرمانه سازمان یافته محلی مرتبط است
و در ساردینیا، ناشی از هزینه های عملیاتی نسبتاً گران (برق، حمل و نقل و غیره) است که به دلیل موقعیت محیطی آن از سرزمین اصلی ایتالیا و عدم وجود پیوستگی ارضی مناسب، ۲۰ تا ۵۰ درصد بیشتر از سایر مناطق است. این وضعیت در ساردینیا با توسعه فناوری های اطلاعاتی مانند تیسکالی، شرکت های هواپیمایی کم هزینه مانند رایان ایر و قوانین مربوط به کرایه ها و مسیرهای بین جزایر و سرزمین اصلی ایتالیا کاهش یافته است.
معاون رئیس امارات متحده عربی، معاون رئیس دولت امارات متحده عربی است. در غیاب رئیس به هر دلیلی، متصدی این سمت تمام مسئولیت های رئیس امارات متحده عربی را انجام خواهد داد. در حالی که طبق قانون اساسی امارات متحده عربی الزامی نیست، رویه این است که حاکم دبی همزمان به عنوان معاون رئیس امارات متحده عربی نیز خدمت می کند. معاون رئیس جمهور توسط شورای عالی فدرال برای دوره های پنج ساله قابل تمدید انتخاب می شود. نخستین معاون رئیس، راشد بن سعید آل مکتوم بود که در ۲ دسامبر ۱۹۷۱ به این سمت منصوب شد. از سال ۱۹۷۹، هر نخست وزیری عنوان معاون رئیس را نیز داشته است.
پناهگاه اروپا () گروهی از ساختمان ها و سازه های کاتولیک رومی در اوروپا، بخش شهرداری بیلا، ایتالیا است. این بنا در ارتفاع ۱۱۵۹ متری در دره ای کوچک در آلپی بیله سی واقع شده است. افسانه. طبق افسانه های مذهبی، یک مجسمه چوبی سیاه از مریم مقدس که توسط سنت لوک تراشیده شده بود، توسط اسقف یوسبیوس ورچلی در اورشلیم پیدا شد و در قرن چهارم میلادی به ورچلی آورده شد. این تصویر توسط سنت یوسبیوس ورچلی از خاورمیانه، احتمالاً از سوریه یا لبنان به اسقف نشین خود ورچلی آورده شد. در اواسط قرن چهارم، در جریان آزار و اذیت مسیحیان توسط بت پرستان محلی سلتیک، اوسبیوس به کوه های ساکرو مونته دی اوروپا، حدود ۹ مایلی بیلا، ایتالیا، عقب نشینی کرد و مجسمه مریم مقدس را در غاری پنهان کرد. وقتی بعداً سعی کردند تصویر را جابجا کنند، وزن آن به طور ماوراءالطبیعه افزایش یافت و مجبور شدند آن را در آنجا، در کوه ها، جایی که در حال حاضر بر یک زیارتگاه عظیم نظارت دارد، رها کنند. مؤمنان پرهیزگار، وزن ماوراءالطبیعه تصویر را نشانه ای از مریم مقدس می دانند که او وصیت کرده بود در آنجا یک پناهگاه ساخته شود. افسانه های محلی همچنین ادعا می کنند که قبل از ورود اوس
بیوس، قبایل سلتیک خدای باروری سیاه پوستی را می پرستیدند که ظاهراً با تصویر فعلی مریم مقدس و کودک جایگزین شده است. مریم مقدس سیاه پوست همچنین به عنوان مدونا نرا دی اوروپا یا ماریا رینا د مونته اوروپا شناخته می شود و او حامی شهر لوماس دل میرادور، در لا ماتانزا پارتیدو، استان بوئنوس آیرس، آرژانتین است. تاریخ. این مجسمه از چوب سدر لبنان ساخته شده است، با صورت و دست هایی که به رنگ سیاه رنگ آمیزی شده اند و با طلا و سنگ های قیمتی تزئین شده است. علیرغم افسانه، در واقع «این یک شاهکار نفیس از یک مجسمه ساز اهل واله دائوستا است که قدمت آن به اواخر قرن سیزدهم برمی گردد.» این مجسمه در کلیسای قدیمی نگهداری می شود. تصویر مورد احترام مریم مقدس برای اولین بار توسط اسقف جیاکومو گوریا در ۳۰ اوت ۱۶۲۰ به صورت اسقفی تاجگذاری شد. این رویداد از سال ۱۶۲۰ هر ۱۰۰ سال یکبار با تاجگذاری در آخرین یکشنبه آگوست گرامی داشته می شود. این مراسم در سال ۲۰۲۰ به دلیل همه گیری به مدت یک سال به تعویق افتاد. پاپ فرانسیس در ۵ اوت ۲۰۲۱ حکم رسمی تاجگذاری پاپی را به این تصویر اعطا کرد که توسط رئیس کالج کاردینال ها، جیووانی باتیستا ری در واتیکان امضا و اجر
ا شد. تاجگذاری رسماً در ۲۹ اوت ۲۰۲۱ انجام شد. سانچواریو دی اوروپا. تاریخچه. طبق افسانه ها، یک مجسمه چوبی سیاه از مریم مقدس که توسط سنت لوک تراشیده شده بود، توسط سنت اوسبیوس ورچلی در اورشلیم پیدا شد، در قرن چهارم میلادی به اوروپا منتقل شد و در یک طاقچه کوچک در یک تخته سنگ بزرگ قرار گرفت. در قرون وسطی، کلیسایی در اطراف طاقچه ای که مجسمه در آن قرار داشت ساخته شد و در اوایل قرن هفدهم با آنچه امروزه به عنوان باسیلیکای باستانی شناخته می شود، جایگزین شد. در طول دو قرن بعد، چندین ساختمان دیگر به این مجموعه اضافه شد، از جمله آپارتمان های سلطنتی خانه ساووی، یک کتابخانه بزرگ و دروازه سلطنتی، شاهکاری که توسط معمار فیلیپو جووارا در قرن هجدهم طراحی شده بود. کلیسای علیا. آخرین بخش الحاقی به محراب، کلیسای علیا بود، کلیسایی عظیم که بین سال های ۱۸۸۵ تا ۱۹۶۰ به دلیل تعداد زیاد زائرانی که از اوروپا بازدید می کردند، ساخته شد. این کلیسا می تواند ۳۰۰۰ نفر را در خود جای دهد و گنبد آن ۸۰ متر ارتفاع دارد. در سال ۱۶۱۷، مجموعه ساکرو مونته دی اوروپا (به معنای کوه مقدس اوروپا) در فاصله کمی از محراب ساخته شد. این مکان اکنون مسیری مذهبی است
که از دوازده کلیسای کوچک (به علاوه هفت کلیسای دیگر در نزدیکی) تشکیل شده و شامل گروه هایی از مجسمه هایی است که صحنه هایی از داستان زندگی مریم مقدس را نشان می دهند. در قرن نوزدهم، قبرستان جدیدی در نزدیکی ساکرو مونته ساخته شد تا خانواده های اشرافی قلمرو بیله له بتوانند مقبره های خانوادگی خود را در آن بسازند. برخی از قبرها دارای نمادهای فراماسونری هستند، مانند قبر کوینتینو سلا. عبادت و باورهای مردمی. مجسمه مریم مقدس سیاه همیشه مورد احترام بوده است؛ چندین معجزه و محافظت به مریم مقدس اوروپا نسبت داده می شود. پیر جورجیو فراستی مقدس به خاطر ارادتش به مریم مقدس سیاه اوروپا شناخته می شد. در طول قرن ها، مردم برای تشکر از مریم مقدس، تصاویر نذری (برای فیض) می ساختند. همه این تصاویر هنوز در محراب «گالری نذری» نگهداری می شوند. قدیمی ترین تصویر به سال ۱۵۲۲ برمی گردد و توسط نقاش برناردینو لانینو ساخته شده است. باور عمومی این است که مجسمه چوبی با وجود قدمتش، کرم چوب ندارد، پا با وجود سنت باستانی لمس آن برای خوش شانسی، فرسوده نشده است و گرد و غبار روی صورت مریم مقدس و نوزاد نمی نشیند. زیارت ها. هر ساله حدود ۸۰۰۰۰۰ زائر و صد نف
ر به زیارت این مکان مقدس می روند. طبق سنت رایج، شهر بیلا در طول طاعون قرن هفدهم نذری کرد و ساکنان آن از این عفونت در امان ماندند. به دنبال این لطف، مردم شهر هر ساله برای تشکر از مریم مقدس به زیارت این مکان مقدس می روند. زیارت خاطره انگیز و باستانی از فونتینمور تا اوروپا هر پنج سال یکبار برگزار می شود. حفاظت از طبیعت. منطقه کوهستانی اطراف این مکان مقدس در یک پارک منطقه ای به مساحت ۱۵۱۸٫۲۸ هکتار (کد: EUAP0882) به نام Riserva Naturale Speciale del Sacro Monte di Oropa گنجانده شده است.
زمین صفر یا نقطه صفر فیلمی هندی محصول سال ۲۰۲۵ و به کارگردانی تجاس پرابا ویجی دئوسکار است. در این فیلم بازیگرانی همچون عمران هاشمی، سای تامانکار، زویا حسین و ماکش تیواری ایفای نقش کرده اند.
شارژ اضطراری ( به انگلیسیEmergency Credit) به سرویس ارائه شده توسط اپراتورهای تلفن همراه گفته می شود که به کاربران امکان می دهد در صورت تمام شدن شارژ اصلی سیم کارت، به طور موقت از اعتبار موقت برای تماس، پیامک یا اینترنت استفاده کنند.
بولیتو میستو جوش مخلوط یا گوشت آب پز مخلوط یک خورش کلاسیک شمال ایتالیا است که شبیه به "«پات او فو»" فرانسوی است و معمولاً از برش های سفت تر گوشت گاو و گوساله تشکیل می شود. سوسیس، و یک مرغ یا کاپون کامل، که همگی به آرامی در آب سبزیجات معطری جوشانده شده بودند. "بولیتو میستو" و انواع منطقه ای فراوان آن در سراسر ایتالیا خورده می شود؛ این غذا به ویژه در اِمیلیا-رومانیا، پیه مونته و لومباردی محبوب است. گوشت به صورت برش های نازک سرو می شود و همراه با موستاردا، سس سبز – "سالسا ورده" – و دیگر سس ها ارائه می گردد. تاریخچه و توضیحات. خورش های یک دیگی از دیرباز در بسیاری از آشپزی ها رایج بوده اند. آن هایی که از ترکیبی از گوشت ها استفاده می کنند شامل پوت-او-فو فرانسوی، هوشپوت بلژیکی، پیشلشتاینر آلمانی، کوثیدو اسپانیایی و پوچرو آمریکای جنوبی هستند. "بولیتو میستو" غذایی مشابه از ایتالیا است. آنا دل کونته در "کتاب «غذاشناسی ایتالیا"» در سال ۲۰۰۱ می نویسد که مخلوط گوشت ها در یک بولیتو بسته به محل متفاوت است. در پیه مونته و لومباردی گوشت گاو ماده اصلی است و در امیلیا-رومانیا محصولات گوشت خوک - مقام اول را کسب کنید دل کونته تصر
یح می کند: «یک بولیتو باید شامل گوشت گاو، گوشت گوساله، مرغ، زبان، یک کوتچینو باشد و نصف سر گوساله". گوشت ها بسته به مدت زمان پخت، در زمان های مختلف به قابلمه اضافه می شوند. سرآشپزها و نویسندگان غذا از ایتالیا و جاهای دیگر، مواد اولیه بسیار متفاوتی را تجویز می کنند: بر اساس کتاب "لاروس گاسترونومیک"، گوشت در آبگوشت به همراه پیاز، هویج و کرفس پخته می شود و با سبزیجاتی مانند هویج، شلغم و کرفس ریچی که در مقداری از آبگوشت صاف شده پخته شده اند، سرو می گردد. بسته به منطقه، "بولیتو میستو" با سس های متفاوتی همراه است. دو سس که بیشترین مصرف را دارند، "سالسا ورده" و "باگنت روس" یا "سالسا روسا" (سس گوجه فرنگی) هستند. به گفته دل کونته، معروف ترین "بولیتو میستو"، "گران بوی" پیه مونت، حداقل با سه سس سرو می شود، که در کنار "سالسا ورده" و "سالسا روسا"، "سائوسا دآوی" (ساخته شده از عسل، گردو و خردل) نیز ارائه می گردد. در ونتو، "بولیتو میستو" با "پِوِرادا" همراه است، و در لومباردی "موستاردا دی کرمونا" همراه با "سالسا ورده" سرو می شود. رستوران هایی که بولیتو ارائه می دهند اغلب آن را از چرخ دستی های مخصوص با هر یک از گوشت های مختلف
در محفظه جداگانه پر از آب گوشت داغ سرو می کنند. گوشت از آب گوشت خارج شده و برای هر مشتری به صورت جداگانه برش داده می شود؛ این کار از خشک شدن گوشت ها جلوگیری می کند.
کاسوئلا یا کازوئلا، گاهی به صورت ایتالیایی به صورت "کاسولا"، "کازولا" یا "کازولا" (کلمه به معنای «ماله»، که از نظر ریشه شناسی بی ربط است)، یا بوتاجیو (احتمالاً از کلمه فرانسوی گرفته شده است)، یک غذای زمستانی معمولی محبوب در غرب لومباردی ایتالیا است که عمدتاً از گوشت خوک و کلم ساوی تهیه می شود. این غذا طعمی قوی و قاطع دارد و مورد علاقهٔ آرتورو توسکانینی، رهبر ارکستر، بوده است. یکی از نویسندگان آن را به عنوان «یک غذای اصیل و باستانی میلانی» توصیف می کند، و از لذت وصف ناپذیری می نویسد که «روح و همچنین ذائقه را، به خصوص در یک روز زمستانی، فراهم می کند». ریشه ها. یکی از روایت ها در مورد ریشه های این غذا، آن را به جشن ۱۷ ژانویه سنت آنتونی راهب بزرگ، که همزمان با پایان فصل کشتار خوک بود، مرتبط می داند. قسمت هایی از بدن خوک که برای این غذا استفاده می شد، قسمت هایی بودند که بلافاصله پس از کشتار برای مصرف آماده بودند، در حالی که برش های بهتر گوشت برای بهبود طعم آویزان می شدند. یک افسانه دیگر منشأ این غذا را به قرن شانزدهم نسبت می دهد، زمانی که اسپانیا بر میلان حکمرانی می کرد؛ این افسانه روایت می کند که یک افسر ارتش دست
ور پخت غذا را به معشوقه اش آموخت، و او آن را برای یک خانواده اشرافی میلان پخت، و غذا مورد استقبال قرار گرفت و محبوب شد. منشأ این غذا در دوره اسپانیایی مورد بحث قرار گرفته است، زیرا در قرن دوازدهم در کومونه لومباردی بوستو آرسیزیو غذایی به نام "مانجیاکاکسولا" وجود داشته است، که این موضوع باعث می شود فکر کنیم دستور پخت آن بسیار قدیمی تر است. مواد لازم. گوشت مورد استفاده در این غذا عمدتاً شامل گوشت خوک (معمولاً کم ارزش ترین قسمت ها مانند دنده ها، پوست، سر، پاچه، گوش ها، بینی و دم)، سوسیس ورزینو، و گاهی اوقات گوشت های دیگر مانند مرغ و غاز است. این گوشت ها در یک کسرول (از این رو نام آن) با موادی مانند پیاز، هویج، کرفس و فلفل سیاه به مدت حدود دو ساعت و نیم پخته می شوند، پس از آن کلم ساوی اضافه می شود و پخت و پز به مدت نیم ساعت دیگر ادامه می یابد. معمولاً "کاسولا" با پولنتا و/یا شراب قرمز غلیظ سرو می شود. رسم بر این است که این غذا را بعد از اولین یخبندان فصل می خورند تا کلم نرم تر و خوشمزه تر شود. تغییرات. انواع مختلفی از این غذا در سراسر منطقه وجود دارد، اما همه آن ها استفاده از کلم را مشترک دارند. برای مثال، در است
ان کومو از سر خوک استفاده می شود، اما از سم ها نه، در استان پاویای تنها از دنده ها استفاده می شود، و در استان نووارا در پیه مونته، غاز به آن اضافه می گردد.
کلیسای ولاسی مقدس (رم) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای کاتولیک ارمنی واقع در شهر رم، لاتزیو ایتالیا می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
تصویربرداری عصبی یک روش پزشکی است که به پزشکان و پژوهشگران امکان می دهد از درون بدن یا مغز بیمار تصویر بگیرند. این روش می تواند بخش هایی با فعالیت افزایش یافته، نواحی با جریان خون زیاد یا کم، ساختار مغز یا بدن بیمار، و همچنین برخی ناهنجاری ها را نشان دهد. تصویربرداری عصبی بیشتر برای یافتن محل دقیق برخی بیماری ها یا نواقص مادرزادی مانند تومورها، سرطان ها یا سرخرگ های مسدودشده به کار می رود. تصویربرداری عصبی نخستین بار در دههٔ ۱۸۸۰ میلادی با اختراع تراز گردش خون انسان پدید آمد و پس از آن به اختراع ابزارهای دیگری مانند اشعه ایکس، تهویهٔ بطن ها با هوا، آنژیوگرافی مغزی، اسکن های PET/SPECT، مغناطیس نگاری مغزی و اسکن سی تی با زنون انجامید. تراز گردش خون انسان. تراز گردش خون انسان روشی غیرتهاجمی برای اندازه گیری جریان خون در مغز هنگام فعالیت های ذهنی بود. در این روش، بیمار روی میزی قرار می گرفت که بر روی یک تکیه گاه متحرک سوار بود و بسته به سطح فعالیت مغزی، امکان نوسان میز وجود داشت. هنگامی که بیمار در معرض محرک های پیچیده تر شناختی قرار می گرفت، میز به سمت سر او متمایل می شد. این ابزار که در سال ۱۸۸۲ توسط آنجلو موسو
ساخته شد، به عنوان نخستین روشِ پدیدآمده در زمینهٔ تصویربرداری عصبی شناخته می شود و موسو بیشتر به خاطر همین اختراع شهرت دارد. اشعه ایکس. در سال ۱۸۹۵، ویلهلم رونتگن نخستین رادیوگرافی را ساخت که امروزه بیشتر با نام اشعه ایکس شناخته می شود. رونتگن در سال ۱۹۰۱ به خاطر این کشف جایزهٔ نوبل دریافت کرد. بلافاصله پس از معرفی این روش، دستگاه های اشعه ایکس ساخته شدند و در سراسر جهان در پزشکی به کار رفتند. مغز تقریباً به طور کامل از بافت نرم تشکیل شده و در برابر اشعه ایکس شفاف است، به این معنا که در بررسی های معمول با اشعه ایکس عملاً دیده نمی شود. این موضوع در مورد بیشتر ناهنجاری های مغزی نیز صدق می کند، هرچند استثناهایی هم وجود دارد. برای نمونه، یک تومور کلسیفیه شده (مانند مننژیوم، کرانیوفارنژیوما و برخی انواع گلیوما) به راحتی قابل مشاهده است. تهویهٔ بطن ها با هوا. برای رفع مشکل محدودیت اشعه ایکس، در سال ۱۹۱۸ جراح مغز و اعصاب والتر دندی روشی به نام تهویهٔ بطن ها با هوا ابداع کرد. در این روش، هوای پالایش شده مستقیماً به بطن های جانبی مغز تزریق می شد تا امکان تصویربرداری دقیق تری از سامانهٔ بطنی مغز فراهم گردد. به لطف بی
حس کننده های موضعی، این فرایند دردناک نبود؛ اما بسیار پرخطر به شمار می رفت. خون ریزی، عفونت شدید و تغییرات شدید در فشار درون بطن ها از جمله تهدیدهای این روش بودند. با این وجود، دندی به همین جا بسنده نکرد. او در سال ۱۹۱۹ انسفالوگرافی را معرفی کرد؛ روشی پزشکی برای ثبت فعالیت الکتریکی مغز. در این روش، حسگرهایی به مغز متصل می شدند که سیگنال های الکتریکی آن را شناسایی و اندازه گیری می کردند. سپس این سیگنال ها به تصویر تبدیل می شدند و الگوهای فعالیت مغزی را نشان می دادند. این پیشرفت های نخستین باعث شد تصویربرداری عصبی برای تشخیص بیماری هایی مانند صرع، آسیب های مغزی و اختلالات خواب به کار رود و اطلاعات ارزشمندی دربارهٔ کارکرد مغز فراهم آورد؛ داده هایی که بعدها با پیشرفت تصویربرداری مدرن توسعه یافتند. آنژیوگرافی مغزی. آنژیوگرافی مغزی که در سال ۱۹۲۷ معرفی شد، به پزشکان امکان داد تا ناهنجاری هایی در مغز مانند تومورها و انسداد سرخرگ کاروتید داخلی را با دقت شناسایی و تشخیص دهند. اگاش مونیژ، ابداع کنندهٔ این روش، طی یک سال آزمایش های متعددی با درصدهای گوناگون محلول های رنگی انجام داد که به درون سرخرگ ها تزریق می شد تا رگ
های خونی مغز بهتر دیده شوند. او سرانجام دریافت که محلولی شامل ۲۵٪ یدید سدیم هم برای بیماران ایمن تر است و هم در نمایان سازی رگ ها و سرخرگ های مغزی کارآمدتر عمل می کند. اسکن های PET/SPECT. توموگرافی با گسیل پوزیترون یا اسکن PET روشی تصویربرداری است که نواحی با فعالیت بالا را در بدن نشان می دهد. شیوهٔ کار بدین صورت است که ابتدا یک مادهٔ رادیواکتیو (به نام «ردیاب») از طریق تزریق در دست یا بازوی بیمار وارد بدن می شود. ردیاب در بدن گردش می کند و به ماده ای خاص می چسبد که اندام یا بافت در جریان سوخت وساز تولید می کند، مانند گلوکز. در نتیجه پوزیترون ها ایجاد می شوند و این پوزیترون ها توسط دوربین PET ثبت می گردند. پس از ثبت، رایانه تصویری دوبعدی یا سه بعدی از فعالیت درون اندام یا بافت تولید می کند. ایدهٔ اسکن PET در دههٔ ۱۹۵۰ توسط ویلیام سوئیت مطرح شد، اما نخستین دستگاه PET تمام بدنی در سال ۱۹۷۴ توسط مایکل فِلف ساخته شد. به طور مشابه، توموگرافی با گسیل تک فوتون یا اسکن SPECT نیز بر پایهٔ ردیابی یک مادهٔ ردیاب در بدن بیمار کار می کند. تفاوت اینجاست که در SPECT پرتوهای گامای گسیل شده از محل اتصال ردیاب به طور مستقیم ثب
ت می شوند، در حالی که در PET پوزیترون ها ثبت می شوند. به همین دلیل تصاویر SPECT وضوح کمتری نسبت به PET دارند، هرچند معمولاً هزینهٔ انجام آن کمتر است. SPECT در دههٔ ۱۹۵۰ توسط دیوید کول توسعه یافت. او همچنین در پایه گذاری مبانی ای نقش داشت که بعدها به توسعهٔ PET انجامید. مغناطیس نگاری مغزی. مغناطیس نگاری مغزی (MEG) روشی است برای شناسایی نواحی فعال در مغز از طریق آشکارسازی حرکت گروه های بزرگی از یون های باردار الکتریکی درون سلول ها. این روش در اوایل دههٔ ۱۹۷۰ توسط فیزیک دان دیوید کوهن به عنوان روشی غیرتهاجمی توسعه یافت. برای غیرتهاجمی بودن، دستگاه MEG به شکل یک کلاه خود بزرگ طراحی شد که بیمار سر خود را درون آن قرار می داد و دستگاه پس از روشن شدن، پالس های الکترومغناطیسی ساطع شده از مغز را ثبت می کرد. اندکی بعد، در سال ۱۹۷۲، کوهن دستگاهی به نام SQUID (ابزار تداخل کوانتومی ابررسانا) را اختراع کرد که توانایی MEG را در شناسایی تغییرات بسیار کوچک در یون ها و میدان های مغناطیسی مغز فراهم ساخت. سی تی اسکن با زنون. توموگرافی رایانه ای با زنون یک روش نوین تصویربرداری است که جریان خون در نواحی مختلف مغز را نشان می دهد. در
این اسکن، برای بررسی یکنواختی و کفایت جریان خون در تمام بخش های مغز، بیمار گاز زنون را که به عنوان یک ماده حاجب به کار می رود، تنفس می کند تا نواحی با جریان خون زیاد یا کم آشکار شوند. هرچند در جریان توسعهٔ توموگرافی رایانه ای آزمایش ها و اسکن های آزمایشی فراوانی انجام شد، اما بنیان گذار اصلی این روش گادفری هاونسفیلد، مهندس زیست پزشکی بریتانیایی بود که نخستین سی تی اسکنر را در سال ۱۹۶۷ اختراع کرد و در سال ۱۹۷۹ جایزهٔ نوبل را به خاطر این دستاورد دریافت نمود. با این حال، به کارگیری این اسکنرها در ایالات متحده تا شش سال بعد، یعنی ۱۹۷۳، آغاز نشد. با وجود این، سی تی اسکنر پیش از آن نیز شهرت و محبوبیت چشمگیری یافته بود. تصویربرداری تشدید مغناطیسی. اندکی پس از توسعهٔ اولیهٔ سی تی اسکن، تصویربرداری تشدید مغناطیسی (MRI یا اسکن MR) پدید آمد. در این روش، به جای استفاده از پرتوهای یون ساز یا اشعه ایکس، از تغییرات سیگنال هایی بهره گرفته می شود که پروتون های بدن هنگام قرار گرفتن سر در یک میدان مغناطیسی قوی ایجاد می کنند. از جمله نام های مرتبط با کاربردهای نخستین این روش در بدن انسان می توان به جکسون (۱۹۶۸)، دامادیان (۱۹۷۲)
و آبه و پل لاتر بر (۱۹۷۳) اشاره کرد. لاتر بر و سِر پیتر منسفیلد در سال ۲۰۰۳ به خاطر کشفیاتشان در زمینهٔ MRI برندهٔ جایزه نوبل فیزیولوژی یا پزشکی شدند. در آغاز، کاربردهای ساختاری MRI بیش از کاربردهای کارکردی از معرفی این روش سود بردند. در طول دههٔ ۱۹۸۰، پیشرفت های فنی و کاربردهای تشخیصی MRI به طور چشمگیری گسترش یافت و حتی پزشکان تازه کار نیز توانستند آسیب شناسی های مغزی را تشخیص دهند که یک یا دو دهه پیش در فرد زنده غیرقابل مشاهده یا بسیار دشوار بودند.
جوآن فالتا (زاده ۲۷ فوریه ۱۹۵۴، کوئینز، نیویورک) رهبر ارکستر آمریکایی است. زندگی نامه. فالتا در محله کوئینز در خانواده ای ایتالیایی-آمریکایی بزرگ شد. او در کالج موسیقی مانس و مدرسه جولیارد در شهر نیویورک تحصیل کرد و حرفه موسیقی خود را به عنوان نوازنده گیتار و ماندولین شروع کرد. در بیست سالگی اغلب وقتی اثری نیاز به اجرای اجباری ماندولین یا گیتار داشت، برای اجرا با اپرای متروپولیتن و فیلارمونیک نیویورک فراخوانده می شد. فالتا در سال ۱۹۷۲ به عنوان دانشجوی گیتار وارد مانس شد. رهبری ارکستر دانشجویی در سال اول دانشگاه باعث علاقه او به حرفه رهبری ارکستر شد. مدیریت مانس در آن زمان در مورد توانایی هر زنی برای کسب مقام مدیریت موسیقی ابراز تردید می کرد، اما با انتقال رسمی رهبری به فالتا موافقت کرد. فالتا پس از فارغ التحصیلی، تحصیلات خود را در کالج کوئینز (کارشناسی ارشد رهبری ارکستر) و مدرسه موسیقی جولیارد (مدرک کارشناسی ارشد، مدرک کارشناسی ارشد رهبری ارکستر) ادامه داد. او رهبری ارکستر را نزد رهبرانی مانند خورخه مستر، سیکستن ارلینگ و سمیون بیچکوف آموخت و همچنین در کلاس های کارشناسی ارشد لئونارد برنشتاین شرکت کرد. اولین فع
الیت دائمی فالتا به عنوان مدیر موسیقی ارکستر سمفونی جامائیکا بود. او از سال ۱۹۷۷ تا ۱۹۸۹ با این عنوان فعالیت کرد. فالتا از سال ۱۹۸۳ تا ۱۹۹۲ به عنوان مدیر موسیقی ارکستر مجلسی دنور و از سال ۱۹۸۵ تا ۱۹۸۸ به عنوان رهبر وابسته ارکستر سمفونی میلواکی فعالیت کرد. از سال ۱۹۸۶ تا ۱۹۹۶، مدیر موسیقی فیلارمونیک زنان منطقه خلیج بود. از سال ۱۹۸۹ تا ۲۰۰۰ هم مدیر موسیقی ارکستر سمفونی لانگ بیچ بود در سال ۱۹۹۱، فالتا به عنوان یازدهمین مدیر موسیقی ارکستر سمفونی ویرجینیا (VSO) منصوب شد و به مدت ۲۹ سال (تا ۲۰۲۱) در این مسئولیت ماند. در زمان مدیریت این ارکستر برنده جایزه مدیران موسیقی کانی و مارک جاکوبسون شد. در طول دوران تصدی او، ارکستر سمفونی ویرجینیا در تالار کارنگی در نیویورک و مرکز کندی در واشینگتن اجرا داشت و ۱۸ ضبط از جمله دیسک هایی با برچسب ناکسوس، آلبانی رکوردز، NPR و برچسب همپتون رودز متعلق به ارکستر منتشر کرد. در ماه مه ۱۹۹۸، فالتا به عنوان مدیر موسیقی ارکستر فیلارمونیک بوفالو منصوب شد و رسماً این سمت را از فصل ۱۹۹۹–۲۰۰۰ به عهده گرفت. او اولین رهبر زن بود که یک ارکستر بزرگ آمریکایی را رهبری می کرد. در طول دوران تصدی او د