Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ال، ازکیل مونترو، سوکراتس کوینتانا، خوزه آگوئرو، میگل میگ و ساتورنو ویلاورده و کاپیتان خوزه ماریا کاستل بود که تنها بازیکن باشگاه مادرید در ترکیب بود. علی رغم اینکه تیم ضعیف تری نسبت به تورنمنت های پیشین بودند، اما موفق شدند برای نخستین بار در تاریخ این تیم قهرمان مسابقات شوند و ساتورنینو ناشناخته در آن زمان با سه گل ستاره مسابقات شد - یک دو گل مقابل کاتالونیا در نتیجه ۲–۲. تساوی و برنده مقابل کانتابریک در یک برد ۳–۲ - در حالی که میگ و آگوئرو گل های بازی تعیین کننده مقابل کاتالونیا را به ثمر رساندند. در نسخه ۱۹۱۸، آنها برای رویارویی با Cantabric در فینال دو بازی آماده شدند و سنترو در هر دو بازی با نتیجه ۶–۳ پیروز شد و گلزنان کاستیلیا فلیسیانو ری، گومار، خوزه ماریا سانسینیا (۲) و رامون اولالکیاگا (۲). آنها همچنین یک مبارزات به یاد ماندنی در جام شاهزاده آستوریاس ۲۴ –۱۹۲۳ داشتند، جایی که آنها گالیسیا را ۱–۰ در یک چهارم نهایی شکست دادند، همان طور که گالیسیا در مرحله یک چهارم نهایی دوره پیشین با آنها انجام داد و سپس جنوب را شکست داد. تیم ۲–۱ در نیمه نهایی به لطف دو گل خوان مونژاردین و در فینال مقابل کاتالونیا به ن
ظر می رسید که مونژاردین یک بار دیگر قهرمان شده است که در ابتدای وقت اضافه در اوایل وقت اضافه گلزنی کرد و مادرید را ۴–۳ جلو انداخت. اما در دو دقیقه باقیمانده ساگی باربا امتیازات را ۴–۴ به تساوی کشاند، و مجبور به تکرار بازی شد که در آن مونژاردین دو بار گلزنی کرد، اما تلاش های او بی فایده بود زیرا کاتالونیا ۳–۲ برنده شد. رکود. فدراسیون "سنترو" در دهه ۱۹۳۰ به فدراسیون فوتبال کاستیلیا و در دهه ۱۹۸۰ به فدراسیون مادرید تبدیل شد. هر دو سازمان خود را جانشین "سنترو" می دانستند، از تاریخ تأسیس آن در سال ۱۹۱۳ به عنوان مبنایی برای جشن های پنجاهمین سالگرد خود در سال ۱۹۶۳ و صدمین سالگرد در سال ۲۰۱۳، از جمله برنامه های ویژه با حضور یک تیم نماینده منطقه. افتخارات. جام شاهزاده آستوریاس:
گهرسنجاقک سرخ کوچک ، یک گونه از گهرسنجاقک ها از خانواده گهرسنجاقکان (Chlorocyphidae) است.
کاروانسرای دایه خاتون (به ترکمنی: Daýahatyn kerwensaraýy) یک کاروانسرای قدیمی است که در کناره چپ رود آمودریا واقع شده است. نام دایه خاتون فارسی و به معنی «بانوی دایه» یا «مادرخوانده» است. نام محلی این بنا همچنین بای خاتون است که زن ثروتمند معنی می دهد. این بنا در حدود ۱۷۰ کیلومتری شمال غربی شهر امروزی چارجوی (آمل باستان)، ولایت لبِ آب، نزدیک مرز بین ترکمنستان و ازبکستان قرار دارد. این بنا یک محوطهٔ چهارگوش مستحکم به ضلع ۵۳ متر است. استحکام دایه خاتون نمونه ای بارز از تسلط معماران ایرانی دوره سلجوقی در آجرچینی در طول قرن های یازدهم و دوازدهم است. به دلیل برتری هنری، دایه خاتون به عنوان یکی از ارزشمندترین نمونه ها و شاید بهترین نمونهٔ باقی ماندهٔ ساختار کاروانسرا در آسیای مرکزی شناخته می شود. شکل بنا مستطیل شکل (۱۱۲×۱۲۵ متر) و گوشه های بیرونی آن دارای برجک است و در وسط نیز قلعه ای مستطیل شکل ساخته شده است. در وسط کاروانسرا حیاط بزرگی به ابعاد ۵۳×۵۳ متر وجود داشت که دور تا دور آن را ایوان های سرپوشیده احاطه کرده بود. دارای اتاق هایی برای مسافران و اتاق های مستطیلی برای اسب ها است که با گنبد پوشیده شده است. بین ه
ر طرف حیاط ایوانی با سقف و حیاط وجود دارد و همچنین انبارها و اتاق ها از طاق نماها وارد می شوند. ضلع بیرونی و داخلی دیوارها از آجر پخته و وسط آن از آجر خام ساخته شده است. ضلع جلویی (شمال شرقی) دایه خاتون با نمای بزرگ و زیبایی تزئین شده است، آجرها به صورت طولی و ضربدری (به روش طاق) و نام خلفای چهارگانه (ابوبکر، عمر، علی و عثمان) به خط کوفی نوشته شده اند. تاریخ. افسانه ها. افسانه های متعددی در مورد ساخت دایه خاتون وجود دارد. یکی از آن ها این است که رباط دایه خاتون توسط یک حاکم محلی ساخته شده است که می خواست از زنی زیبا به نام دایه پنهان شود. روایت دیگری مربوط به مرد ثروتمندی به نام بای است که به خیانت همسرش مشکوک شد و خانه را در جامه درویشی ترک کرد. همسرش بای خاتون سال های زیادی منتظر بازگشت او بود. برای رفع ظن او، او بنای دایه خاتون زیبا را ساخت تا عشق و وفاداری خود را به شوهرش نشان دهد. پس از سال ها سرگردانی، بای سرانجام به عنوان کارگر در ساخت کاروانسرا به وطن خود بازگشت. بای خاتون او را شناخت و آن ها برای همیشه در خوشی زندگی کردند. تاریخچه. باور بر این است که این بنا در اصل قلعه ای بوده که در قرن نهم توسط طاه
ر بن حسین، بنیان گذار دودمان ایرانی طاهریان ساخته شده است. در سده یازدهم، این قلعه به کاروانسرایی با سازه های آجری جذاب تبدیل شد و نه تنها پناهگاهی برای کاروان ها بلکه برای افراد سرشناس در سفرهای طولانی آن ها نیز بود. اطلاعات مورخان قرون وسطی، به ویژه ابن خردادبه (قرن دهم) و یاقوت حموی (قرن سیزدهم) این موضوع را تأیید می کنند. با توجه به شواهد تحلیل معماری و مصالح ساختمانی، به نظر می رسد کاروانسرای دایه خاتون نیز در همان زمان ساخته شده و احتمالاً در نیمه دوم قرن یازدهم، دیوارهای خشتی آن با آجر پخته روکش شده است. این کاروانسرا در دوره سلجوقیان (قرن های یازدهم و دوازدهم)، در اواخر قرن دوازدهم و اوایل قرن سیزدهم در دوره خوارزمشاهیان انوشتکینی، در دوره ایلخانیان (قرن های سیزدهم و چهاردهم) و در دوره تیموریان و بعد از آن فعال بود. این بنا بارها مرمت و بازسازی شده است. در نتیجه عملیات مرمتی متأخر، بخش ورودی اصلی کمی تغییر کرده است. در همان زمان، چندین طاق و بخش هایی از دیوارهای ورودی اصلی بازسازی شدند. به نظر دانشمندان، این کارها در نیمه دوم قرن پانزدهم، در دوره حکومت سلطان حسین بایقرا، از پادشاهان تیموری، انجام شده
است. وزیر او، نظام الدین میر علیشیر - شاعر برجسته ادبیات فارسی و فیلسوف نامدار - از ساخت پل ها، جاده ها، کانال ها و همچنین از حفظ و نگهداری مسیرهای تجاری قدیمی و بناهای بین راهی حمایت مالی می کرد. با این وجود، درخشان ترین دوره در تاریخ کاروانسرای دایه خاتون مربوط به دوره سلجوقیان است. در این زمان بود که دایه خاتون نمای آراسته خود را به دست آورد که اکنون هویت این شاهکار معماری را تعیین می کند و به عنوان اصلی ترین ویژگی آن شناخته می شود. حفاظت. این مکان توسط دولت ترکمنستان برای قرار گرفتن در فهرست میراث جهانی یونسکو پیشنهاد شده است. در سال ۲۰۱۲، دایه خاتون از سوی دولت ایالات متحده، «کمک هزینه حفاظت از صندوق سفیران برای حفظ فرهنگ» را دریافت کرد؛ ادارهٔ ملی حفاظت، پژوهش و مرمت بناهای تاریخی و فرهنگی ترکمنستان مسئولیت آن را بر عهده گرفت. گردشگری. با توجه به اینکه دایه خاتون از مسیرهای گردشگری رایج دور افتاده است و رفت و آمد بازدیدکنندگان خارجی همچنان توسط دولتی به شدت اقتدارگرا رصد می شود، شرایط توسعهٔ گردشگری برای دایه خاتون چندان مطلوب نیست. بازدیدکنندگان بسیار کمی قادر به بازدید هستند، هرچند از سال ۲۰۱۸ دیگر ای
ن کاروانسرا پشت حصار مرزی قرار ندارد. به منظور توسعهٔ گردشگری، کاروانسرای دایه خاتون در برنامهٔ توسعهٔ صنعت گردشگری در ترکمنستان در سال های ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۶ گنجانده شده است. در چارچوب این برنامه، بهبود توسعهٔ گردشگری در دایه خاتون می تواند در آیندهٔ نزدیک انجام شود.
گهرسنجاقک یاقوتی سرخ یا گهرسنجاقک سرخ جنوبی ، گونه ای از سنجاقک ها از خانواده گهرسنجاقکان (Chlorocyphidae) است. پراکنش و وضعیت. آفریقای گرمسیری: جمهوری دموکراتیک کنگو؛ مالاوی؛ موزامبیک؛ تانزانیا زامبیا؛ زیمبابوه گونه ای پهناور؛ هیچ تهدید عمده ای شناخته نشده است.
دولت هفتم احمد قوام یکی از دولت های دوران پادشاهی مشروطه در دورهٔ پهلوی است که از مهر ۱۳۲۵ تا خرداد ۱۳۲۶ فعالیت کرد. رئیس این دولت، احمد قوام بود. احمد قوام به تاریخ ۲۵ مهر ۱۳۲۵ استعفای هیئت دولت را به حضور شاه تقدیم داشت و پس از مأموریت یافتن مجدد برای تشکیل کابینه در همین روز، هیئت وزیران جدید را روز ۲۷ مهر ۱۳۲۵ بدون شرکت حزب توده به حضور شاه معرفی کرد.
گهرسنجاقک سردم سرخ غربی ، یک گونه از گهرسنجاقک ها از خانواده گهرسنجاقکان (Chlorocyphidae) است.
گهرسنجاقک نوک سرخ شرقی ، گونه ای از گهرسنجاقک ها از خانواده گهرسنجاقکان (Chlorocyphidae) است.
دولت نخست اسدالله علم یکی از دولت های دوران پادشاهی مشروطه در دورهٔ پهلوی است که از تیر تا بهمن ۱۳۴۱ فعالیت کرد. رئیس این دولت، اسدالله علم بود. امیر اسدالله علم به تاریخ پنج شنبه ۲۸ تیر ۱۳۴۱ به فرمان محمدرضاشاه مأمور تشکیل دولت گردید. وی هیئت وزیران خود را روز ۳۰ تیر به حضور شاه معرفی کرد. هنگامی که اسدالله علم در تیر ۱۳۴۱ به مقام نخست وزیری رسید، اعضای رهبری حزب مردم تصور کردند که علم دبیرکل پیشین حزب، ارزشی برای آنان قائل خواهد شد و احتمالاً مناصب بالای حکومتی را میان آنان تقسیم خواهد کرد. اما علم به زودی نشان داد که قصد ندارد در دوران نخست وزیری خود برای حزب مردم امتیاز و یا جایگاه خاصی قائل شود و دولت خود را «مطیع اوامر اعلیحضرت» و «غیرحزبی» خواند. در جلسه دوشنبه ۲۹ بهمن ۱۳۴۱ نخست وزیر پیشنهاد کرد از آنجا که اجرای مواد ششگانه اصلاحی شاه به نیروی تازه تری احتیاج دارد، لازمست دولت فعلی استعفای خود را تقدیم دارد. بدین جهت دولت علم در تاریخ ۲۹ بهمن ۱۳۴۱ مستعفی گردید.
دم خاری سرخ وسفید ، گونه ای از پرندگان در زیرخانواده Furnariinae از خانواده تنورمرغان (Furnariidae) است که در برزیل، کلمبیا و پرو یافت می شود.
جزیره سنگی () یا جزیرهٔ مرجانی، یک جزیرهٔ صخره ای است که معمولاً برای سکونت انسان بسیار کوچک است و ممکن است به سادگی، تنها یک صخرهٔ سنگی باشد. جزیرهٔ سنگی را می توان یک صخره دریایی با تراکم اندک در نظر گرفت. جزیره های سنگی، ممکن است محل رویش گیاهانی همچون خزه و یا علف های کوچک مقاوم باشند. اینگونه جزیره ها اغلب به عنوان محل استراحت جاندارانی همچون فوک ها و پرندگان دریایی شناخته می شوند.
۵۰ رستوران برتر جهان () فهرستی است که توسط شرکت رسانه ای ویلیام رید تهیه می شود و نخستین بار در مجله بریتانیایی "رستوران" در سال ۲۰۰۲ منتشر شد. این فهرست و جوایز مربوط به آن دیگر به طور مستقیم ارتباطی با مجلهٔ تخصصی "رستوران" ندارند؛ گرچه هردو متعلق به همان شرکت ویلیام رید هستند. علاوه بر رتبه بندی اصلی رستوران ها از ۱ تا ۵۰، تعدادی جوایز ویژه دیگر برای افراد و رستوران ها هم اعطا می شود، از جمله جایزه «وان تو واچ»، «جایزه آیکان»، جایزه «بهترین سرآشپز زن» و جایزه «انتخاب سرآشپزها»، که بر پایهٔ رای پنجاه سرآشپز از رستوران های برتر سال قبل اعطا می شود. در مناطق خاص، کمیتهٔ منتشرکننده این فهرست همچنین یک فهرست ۵۱ تا ۱۰۰ را از قبل اعلام می کند، که مکان های بیشتری را در آن منطقه پوشش داده و معرفی می کند. این فهرست که اغلب به عنوان یک شاخص از روندهای خوراک شناسی جهانی به کار می رود، جلوه ای از انواع غذاها و آشپزی های مختلف از سراسر جهان است. تاریخچه. فهرست ۵۰ رستوران برتر جهان نخستین بار در سال ۲۰۰۲ در مجله بریتانیایی "رستوران" منتشر شد. اندکی پس از آن، یک مراسم شبانهٔ اهدای جوایز نیز برای بزرگداشت انتشار این فهرست
راه اندازی شد. نتایج از طریق شبکه رسانه های اجتماعی ۵۰ رستوران برتر جهان و وب سایت آن در شبِ اهدای جوایز منتشر می شود. فهرست ۵۰ رستوران برتر جهان نتیجه یک نظرسنجی از بیش از ۱٬۰۰۰ کارشناس مستقل است که هر کدام به رستورانی رای داده اند که در آن بهترین تجربه غذایی خود را داشته اند. آکادمی ۵۰ رستوران برتر جهان از نظر جنسیت متعادل است و شامل ۲۷ منطقه در سراسر جهان است. هر منطقه یک رئیس (رئیس آکادمی) دارد و آن رئیس ۴۰ نفر (از جمله خودش) را برای رای دادن گردِ هم می آورد. این گروه داوری، ترکیبی مساوی از سرآشپزها و رستوران دارهای پیشرو در آن منطقه، روزنامه نگاران و منتقدان مواد غذایی و آدم های خوش خوراکی هستند که به اصطلاح محیط دیده هستند و سفرهای زیادی کرده اند. در شرایط معمول، حداقل ۲۵ درصد از اعضای گروه داوری از هر منطقه هر سال تغییر می کنند. فرایند رای گیری و نتایج نهایی برندگان فهرست ۵۰ رستوران برتر منوط به ممیزی و داوری مستقل شرکت دیلویت است. هیچ معیارِ از پیش تعیین شده ای برای رای دادن وجود ندارد. کمیتهٔ مجری، به ۱٬۰۸۰ رای دهنده اجازه می دهد تا مستقلاً تصمیم خود را اتخاذ کنند و سپس آرای آنها را برای ایجاد فهرست
جمع آوری می کند. از سال ۲۰۱۳، ویلیام رید همچنین فهرست رستوران های برتر منطقه ای همچون «۵۰ رستوران برتر آسیا» و «۵۰ رستوران برتر آمریکای لاتین» را منتشر کرده است و از فوریهٔ ۲۰۲۲، فهرست «۵۰ رستوران برتر خاورمیانه و شمال آفریقا» هم بدان افزوده شده است. مطابق قانونی که در سال ۲۰۱۹ وضع شد، برندگان پیشین اجازه شرکت در رقابت را ندارند. رستوران نوما دوباره در سال ۲۰۲۱ واجد شرایط شد، زیرا در سال ۲۰۱۶ بسته شد و در یک مکان جدید و با فلسفه ای نوین بازگشایی گردید. بهترین بهترین ها. در سال ۲۰۱۹، فهرست «بهترین بهترین ها» نیز راه اندازی شد که نوعی تالار مشاهیر برای رستوران هایی است که در لیست ۵۰ بهترین رستوران دنیا به رتبهٔ نخست دست یافته اند. با ایجاد این فهرست، برندگان شماره ۱ دیگر واجد شرایط شرکت در نسخه های جدید فهرست نیستند. رستوران جدید نوما به دلیلِ سه تغییر کلیدی نسبت به رستوران اولیه اش (مکان، رویکرد و مالکیت)، واجد شرایط رقابت برای فهرست ۵۰ رستوران برتر جهان در سال ۲۰۲۱ بود، چرا که رستوران جدیدی محسوب می شد. رستوران قدیمی نوما در چهار نوبت، در سال های ۲۰۱۰، ۲۰۱۱، ۲۰۱۲ و ۲۰۱۴ در صدر این فهرست قرار گرفته بود. رستورا
ن های زیر از زمان شروع این رده بندی در فهرست ۵۰ رستوران برتر جهان، جزء «بهترین بهترین ها» بوده اند و بنابراین دیگر واجد شرایط رای دادن نیستند:
جیتون (ترکمنی: Jeýtun، انگلیسی: Djeitun) یک محوطهٔ باستانی از دورهٔ دوران نوسنگی در جنوب ترکمنستان است، که تقریباً در ۳۰ کیلومتری شمال عشق آباد در رشته کوه های کپه داغ قرار دارد. این سکونتگاه از حدود ۷۲۰۰ تا ۴۵۰۰ پیش از میلاد مسیح مسکونی بوده است، احتمالاً با وقفه های کوتاهی. جیتون نام خود را به کل دورهٔ نوسنگی در دامنه های کوه های کپه داغ داده است. فرهنگ جیتون به دورهٔ نوسنگی در آسیای مرکزی تعلق دارد و به عنوان یکی از اولین فرهنگ های کشاورزی در آسیای مرکزی شناخته می شود. این فرهنگ به خاطر سفال های نقاشی شده و مجسمه های گلی اش معروف است. مردم فرهنگ جیتون از کشاورزی و دامداری امرار معاش می کردند. کاوش ها. جیتون توسط الکساندر ماروشنکو کشف شد و از دهه ۱۹۵۰ توسط بوریس کوفین و میخائیل ماسون حفاری شده است. این محوطه مساحتی حدود ۵۰۰۰ متر مربع را پوشش می دهد. این مکان از خانه های مستقل با یک پلان هم شکل تشکیل شده است. خانه ها مستطیل شکل بودند و دارای یک اجاق بزرگ در یک طرف و یک طاقچه روبروی آن و همچنین حیاط های مجاور بودند. کف آن ها با گچ پوشیده شده بود. ساختمان ها از خشت های استوانه ای آفتاب خورده به طول حدود ۷۰ سان
تی متر و ضخامت ۲۰ سانتی متر ساخته شده بودند. گل با کاه خرد شده مخلوط می شد. حدود ۳۰ خانه وجود داشت که می توانست حدود ۱۵۰ تا ۲۰۰ نفر را در خود جای دهد. مجسمه های گلی کشف شده در مهرگره (پاکستان)، که پیشگام مهمی برای تمدن دره سند است، شبیه مجسمه های کشف شده در تپه زاغه و جیتون هستند. کشاورزی. مردم فرهنگ جیتون جو و دو نوع گندم می کاشتند که با چاقوهای چوبی یا استخوانی یا داس های تیغه سنگی درو می شد. آسیاب های دستی سنگی و سایر ابزارهای سنگی یافت شد. به نظر می رسد این محوطه قدیمی ترین شواهد از کشاورزی دیم در آسیای مرکزی را نشان می دهد. گوسفند و بز قبلاً توسط روستاییان اهلی شده بودند، اما آن ها همچنین برای تکمیل رژیم غذایی خود شکار می کردند. نتایج تحقیقات دیوید آر. هریس نشان می دهد که در این منطقه هیچ کدام از گونه های وحشی گندم تک دانه یا جو وجود نداشتند که بتوان از آن ها برای اهلی کردن استفاده کرد، بنابراین این ها از جای دیگری به طور اهلی شده آورده شده اند. همین مورد در مورد گوسفند نیز صدق می کند. از سوی دیگر، بز وحشی کل و بز در آسیای مرکزی به وفور یافت می شد و بنابراین می توانست در این منطقه اهلی شده باشد. انواع مخ
تلفی از نخستین مصنوعات جیتون، مانند مجسمه های گلی، سفال های تزئینی و تبرهای سنگی کوچک، شباهت هایی را با مصنوعات اولیهٔ محوطه های نوسنگی کشاورزی در زاگرس، مانند قلعه جرمو (عراق) نشان می دهند. این ممکن است نشان دهندهٔ حرکت مردم نوسنگی از سرزمین شام به آسیای میانه، از طریق رشته کوه های زاگرس باشد. این احتمال وجود دارد که نفوذ جیتون در اواخر به سمت جنوب، از کوه های کپه داغ به استان کرمانشاه و استان لرستان، به مکان هایی مانند تپه گوران، تپه سراب و گنج دره گسترش یافته باشد. فرهنگ جیتون. با قضاوت از قدمت سنگ چخماق (بسطام)، که اولین سکونتگاه کشف شده با چنین مصنوعاتی است، فرهنگ جیتون ممکن است پیش از ۷۰۰۰ سال قبل از میلاد آغاز شده باشد. در همان منطقه دشت گرگان، دیگر محوطه های مرتبط عبارتند از یاریم تپه و تورنگ تپه. حدود بیست محوطهٔ باستانی به فرهنگ جیتون منسوب شده اند که در دو طرف رشته کوه های کپه داغ یافت می شوند. آن ها به طور خاص در کوهپایه های جنوب غربی ترکمنستان رایج هستند. این محوطه ها تا شاهرود در غرب و تا هریرود که از افغانستان به سمت شمال جریان دارد، در شرق امتداد دارند. دو محوطهٔ دیگر جیتون اولیه، چوپان و توقو
لوق در نزدیکی آن قرار دارند. منجوقلی ده محوطهٔ دیگری است که در آن مصنوعات فرهنگ جیتون کشف شده است. این محوطه برای تعیین گاه شماری منطقه ای بسیار مهم است. پس از دوره جیتون در ترکمنستان امروزی، فرهنگ آب نو ظهور کرد. پیوند به بیرون. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
اعلامیه آفریقایی حقوق و آزادی های اینترنت (AfDec) اعلامیه ای است که در رسیدن به ارتقای یک محیط اینترنتی که با استانداردهای حقوق بشری تثبیت شده مطابقت داشته و نیازهای توسعه اجتماعی و اقتصادی آفریقا را برآورده می کند. این بیانیه در سال ۲۰۱۳ در مجمع حاکمیت اینترنت آفریقای (AfIGF) در نایروبی، کنیا مورد توافق قرار گرفت و در سال ۲۰۱۴ در مجمع جهانی حاکمیت اینترنت در استانبول، ترکیه ابلاغ و منتشر شد. این بیانیه یک چارچوب هنجاری ارائه می کند که بر اساس آن توصیه هایی برای سیاست ها و فرآیندهای قانونی در مورد حقوق، آزادی ها و حکمرانی اینترنت در آفریقا ارائه می نماید. ساختار آن را می توان در سطوح ملی، فرا منطقه ای و منطقه ای اعمال کرد. پس زمینه. این اعلامیه (AfDec) در واکنش به افزایش دسترسی آفریقایی ها به اینترنت به شکل گرفت و با توجه به اینکه میلیون ها نفر به صورت آنلاین با موضوعاتی مانند مسائل سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و حکومتی درگیر هستند، بسیاری از کشورهای آفریقایی در تلاش اند به نوعی اینترنت را کنترل کنند. برای نمونه، در سال ۲۰۲۲، تعداد کاربران اینترنت در آفریقا به ۵۶۵ میلیون نفر رسید که شش برابر تعداد کاربران در سال ۲
۰۱۰ است. با این حال، بسیاری از کشورهای آفریقایی مقررات را از کشوری های دیگر کپی کردند که این قوانین و مقرارت خودشان دارای مشکل بودند و اغلب ناقض حقوق بشر بوده و آن را نقض می کنند. به عنوان مثال، چین در تلاش است تا فناوری کنترل اینترنت خود را به آفریقا صادر کند، که مبتنی بر یک مدل حاکمیت سایبری استبدادی است و سعی دارد نفوذ خود به عنوان یک «ابر قدرت فضای مجازی» گسترش دهد. در نتیجه، بسیاری از کشورهای آفریقایی که کنترل ضعیفی بر محیط های اینترنتی داشتند توانستند این محیط را با مقرارت زیادی به یک محیط کنترل شده تبدیل کنند و با عنوان جلوگیری از جرم و جنایت، صداهای انتقادی مانند انتقاد از دولت ها را نیز محدود کنند. از این رو، اعلامیه (AfDec) سعی می کند اصولی را که برای حمایت از حقوق بشر و مردم در راستای استفاده از اینترنت ایجاد نماید و یک محیط اینترنتی که بتواند به بهترین شکل نیازها و اهداف توسعه اجتماعی و اقتصادی آفریقا را برآورده کند توسعه دهد. اعلامیه (AfDec)از موضوعات و روندهای مختلف در مقررات و حقوق اینترنت که در یک مقاله پس زمینه توضیح داده شده، پدید آمده است. پیش نویس و طراحی. اعلامیه آفریقا حقوق و آزادی های ا
ینترنت را بر پایهٔ اسناد حقوق بشری معتبر آفریقای که شامل موارد اشاره شده مانند ، منشور حقوق بشر و مردم آفریقا (۱۹۸۱)، اطلاعیه ویندهوک دربارهٔ ترویج یک مطبوعات مستقل و چند صدایی در آفریقا (۱۹۹۱)، منشور آفریقایی پخش رادیو و تلویزیون (۲۰۰۱)، اطلاعیه اصول آزادی بیان در آفریقا (۲۰۰۲) و اعلامیه آفریقایی دسترسی به اطلاعات (۲۰۱۱) می باشد ایجاد نموده است. طرح آفدک، در نشست حکمرانی اینترنت آفریقا در سال ۲۰۱۳ در نایروبی، کنیا مطرح شد. سپس فرایند تدوین در یک نشست ادامه دار در سال ۲۰۱۴ آغاز شد. گروه تدوین کنندگان به رهبری اِدِتاِن اوجو (مدیر اجرایی دستور کار حقوق رسانه ها) محتوا، هدف و متن اعلامیه را توسعه دادند. آن ها بازخوردهایی را از مشاوره های عمومی آنلاین و از ذینفعان آفریقایی و بین المللی دریافت کردند. در آغاز فرایند تدوین، روشن شد که در گذشته پروژه های منطقه ای موفقی وجود داشته اند که استانداردهای منطقه ای برای آزادی اینترنت را تعریف کرده اند. این ابتکارات تأثیر شگرفی در شکل گیری جنبش ها و افزایش آگاهی در بالاترین سطوح سیاسی داشته اند. چالش بعدی، جمع آوری این ایده ها و بهبود این اهداف در یک سند واحد بود که برای این
منظور، یک جلسه در فوریه ۲۰۱۴ برنامه ریزی شد. این نشست برای آغاز و ساخت یک کمپین مشترک جامعهٔ مدنی و توسعهٔ اغراض و استراتژی ها برای طراحی یک اعلامیهٔ آفریقایی حقوق و آزادی های اینترنت به کار گرفته شد. فرایند تدوین با ارزیابی اصولی منشورهای موجود، و همچنین تلاش برای درک اهداف اصلی آن ها و تحلیل نقاط قوت و ضعف شان آغاز شد، پس از آن شرکت کنندگان بر اساس منشأ منطقه ای خود به گروه هایی تقسیم شدند و اولویت های برتر لازم خود را برای یک اعلامیه تعیین کردند. بر اساس اولویت های شناسایی شده که مورد اشاره قرار گرفت، شرکت کنندگان به گروه های مبتنی بر موضوع تقسیم شدند. هر گروه یک موضوع اولویت دار را از فهرست های توسعه یافته انتخاب می کرد و چالش های مرتبط با آن را که در یک اعلامیه مورد توجه قرار می گرفت بررسی می کرد که شامل استانداردهای موجود در ارتباط با آن موضوع و اینکه چه خواسته هایی باید در هر اعلامیه ای در رابطه با آن موضوع گنجانده شود. در نتیجه، فهرستی از موافقان احتمالی که باید برای کسب حمایت و گسترش دامنهٔ اعلامیه به دست می آمد توسعه داده شد. این فهرست شامل شبکه های آفریقایی، سازمان های بین دولتی، بخش های تأمین مال
ی و دهنده ها، به علاوه حامیان بین المللی بود. در پایان جلسه پیش نویس در فوریه ۲۰۱۴ با عنوان اعلامیه مورد توافق قرار گرفت و یک برنامه کاری برای ۷ تا ۱۲ ماه بعد طراحی شد. پیش نویس نهایی تا بهار در دسترس عموم قرار گرفت و آفدک بازبینی شده در سپتامبر ۲۰۱۴ صورت گرفت. هدف این بود که این اعلامیه به ویژه «در موسسات مختلف درگیر در زمینه های حاکمیت اینترنت از جمله اتحادیه آفریقا و یونسکو» ترویج داده شود. محتوا. اعلامیه آفریقا در خصوص حقوق بشر در اینترنت، ۱۳ اصل کلیدی را اعلام می کند. این اعلامیه برای همه دولت ها، نهادهای منطقه ای و زیر منطقه ای، دولت های ملی، سازمان های جامعه مدنی، نهادهای رسانه ای و شرکت های اینترنتی مربوط کاربرد دارد. این ماده می گوید دولت های ملی باید اقداماتی را برای احترام، به حفاظت و تضمین حقوق مندرج در این اعلامیه انجام دهند. این راهکارها شامل فراهم آوردن چارچوب های قانونی و مؤثر بر ضد موارد نقض حقوق بشر می باشد، و همچنین باید تضمین کنه که نظارت کردن شفاف و مشخص و مستقل بر اینترنت باشد. در عمل، این اعلامیه اعلام می کند که کشورها باید اقداماتی را در راستای بررسی اینترنت و حقوق شهروندی پیگیری نماین
د که می توانند بهترین اقدامات را از سایر کشورهای آفریقایی اتخاذ کنند. اصول اساسی. اصول کلیدی عبارتند از: واکنش ها و حامیان. از زمان تأسیس اعلامیه حقوق و آزادی های اینترنتی، این گروه در رسانه های اجتماعی تحت عنوان حساب کاربری توئیتر @AfricaNetRights فعالیت داشته است، و مطالب منتشر شده شان را از به روز رسانی کرده اند و همچنین وب سایت ها و پروژه های سازمان ها و پروژه های مشابه در زمینه آزادی اینترنت در آفریقا ترویج پیدا کرده اند. از اواسط ژوئن ۲۰۲۲، اعلامیه توسط ۴۵ کشور آفریقایی، ۹ کشور غیر آفریقایی، ۱۵۱ سازمان و ۱۸۶ نفر (در مجموع ۳۶۹ حامی) تأیید شده است.
جام جهانی فوتبال ساحلی ۲۰۲۵ سیزدهمین دوره جام جهانی فوتبال ساحلی مردان است که قرار است به میزبانی جزایر سیشل برگزار شود. تعداد تیم های شرکت کننده در این رقابت ها ۱۶ تیم است.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;38937603&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2024-02-26T19:33:08Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;HujiBot&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;minor /&gt; &lt;comment&gt;: افزودن رده های همسنگ&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;38937962&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; دم خاری بزرگ ، یک گونه نزدیک تهدید از پرندگان در زیرخانواده Furnariinae از خانواده تنورمرغان (Furnariidae) و بومی پرو است. دم خاری بزرگ در تمام طول سال ساکن است.
دم خاری ابروسفید ، گونه ای از پرندگان در زیرخانواده Furnariinae از خانواده تنورمرغان (Furnariidae) است که در کلمبیا، اکوادور، پرو و ونزوئلا یافت می شود.پ
دم خاری شانه سرخ ، گونه ای از پرندگان در زیرخانواده Furnariinae از خانواده تنورمرغان (Furnariidae) و بومی برزیل است.
دم خاری چانه زرد ، یک پرنده گنجشک سان است که در نواحی گرمسیری از ترینیداد و کلمبیا در جنوب تا آرژانتین و اروگوئه یافت می شود. عضوی از خانواده پرندگان تنورمرغان (Furnariidae) آمریکای جنوبی است. این پرنده با دامنه گستره توسط IUCN در معرض خطر تلقی نمی شود.
دم خاری های دارخزکی ، سرده ای از پرندگان نوگرمسیری از خانواده پرندگان تنورمرغان (Furnariidae) است. این سرده دارای دو گونه است:
پرچم دعای تبت یک پارچه مستطیلی رنگارنگ است که اغلب در امتداد مسیرها و قله های بلند هیمالیا به رشته تحریر درآمده است. آنها برای برکت دادن به حومه اطراف و برای اهداف دیگر استفاده می شوند. اعتقاد بر این است که پرچم های دعا از سنت دینی بون سرچشمه گرفته است. در بون، بونپو شمن باوری از پرچم های ساده رنگ های اصلی در تبت استفاده کرد. پرچم های سنتی دعا شامل متن و تصاویر چاپ نقش چوبی است. تاریخ. سوتراهای نپال، که در اصل روی بنرهای پارچه ای نوشته شده بودند، به عنوان پرچم دعا به دیگر مناطق جهان منتقل شدند. افسانه منشأ پرچم دعا را به گوتاما بودا نسبت می دهد، که دعاهایش بر روی پرچم های جنگی نوشته شده بود که دواها علیه دشمنانشان، اسوراها استفاده می کردند. این افسانه ممکن است بهیکشو هندی دلیلی برای حمل پرچم آسمانی به عنوان راهی برای نشان دادن تعهد او به آهیمسا داده باشد. این دانش تا سال ۸۰۰ پس از میلاد به تبت منتقل شد و پرچم های واقعی حداکثر تا سال ۱۰۴۰ پس از میلاد معرفی شدند و در آنجا اصلاح شدند. راهب هندی آتیشا (۹۸۰–۱۰۵۴ پس از میلاد) روش هندی چاپ روی پرچم های پارچه ای نماز را به تبت و نپال معرفی کرد. در طول انقلاب فرهنگی،
پرچم های دعا از بین رفتند اما به طور کامل حذف نشدند. بسیاری از طرح های سنتی ممکن است گم شده باشند. در حال حاضر، سبک های مختلفی از پرچم های دعا در سراسر منطقه تبت دیده می شود.
کوه های تنن (به آلمانی: Tennengebirge) یک رشته کوه کوچک، اما ناهموار در کوه های آلپ شمالی سنگ آهکی است که در تمام طول خود در مقابل کوه های آلپ شرقی قرار دارد. این یک فلات مرتفع بسیار کارستی، حدود ۶۰ کیلومتر مربع، با غارهای فراوان است. این محدوده در اتریش در ناحیه زالتسبورگ در نزدیکی بیشوفس هوفن قرار دارد. حدود ۳۷ کیلومتر مربع از فلات تنن بالای خط ۲۰۰۰ متری قرار دارد و آن قسمت از محدوده ایالت سالزبورگ در سال ۱۹۸۲ به یک ذخیره گاه طبیعی تبدیل شد.