Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شکر ۴ که اکنون تحت فرماندهی سرلشکر ریموند او. بارتون بود، در ۱۲ آوریل ۱۹۴۳ به فورت دیکس، نیوجرسی نقل مکان کرد، جایی که به عنوان یک لشکر پیاده نظام استاندارد سازماندهی مجدد شد و در ۴ اوت همان سال به لشکر ۴ پیاده تغییر نام داد. این لشکر از ماه سپتامبر در مانورها و آموزش های میدان نبرد در فلوریدا شرکت کرد و پس از این تمرین آموزشی پاییزی، در ۱ دسامبر ۱۹۴۳ به کمپ جکسون، کارولینای جنوبی نقل مکان کرد. در این ایستگاه، به لشکر برای حرکت به خارج از کشور آماده باش داده شد و از ۴ ژانویه ۱۹۴۴ قبل از عزیمت از بندر نیویورک در ۱۸ ژانویه ۱۹۴۴، در کمپ کیلمر، نیوجرسی مستقر شد. لشکر چهارم پیاده در ۲۶ ژانویه ۱۹۴۴ وارد انگلستان شد. لشکر چهارم پیاده به محض ورود به انگلستان، درگیر «درجه ای باورنکردنی از آموزش های سخت و واقع گرایانه» برای حمله آبی-خاکی به قاره اروپا شد. سربازان هر مرحله از حمله قریب الوقوع را با جزئیات تمرین کردند، از تمرینات واحدهای کوچک شروع کردند و تا مقیاس کل نیروی یوتا، از جمله لشکر چهارم و واحدهای الحاقی متعدد، پیش رفتند. در طول این تمرین نهایی برای فرودهای روز دی، یعنی رزمایش ببر، بود که این لشکر در واقع بزرگ
ترین تلفات خود را در ارتباط با فرودهای روز D متحمل شد. قایق های الکترونیکی آلمانی به منطقه تمرین نفوذ کردند و چندین کشتی فرود را با اژدر هدف قرار دادند و حداقل ۷۴۹ نفر از نیروهای این لشکر را کشتند. این حادثه تا مدت ها پس از جنگ کمتر مورد توجه قرار گرفت. لشکر چهارم پیاده نظام بیشترین تعداد تلفات جنگی را در بین هر لشکر پیاده نظام ایالات متحده که تنها در یک نبرد یا صحنه جنگ جهانی دوم درگیر بود، متحمل شد. جنگ ویتنام. لشکر ۴ پیاده در ۲۵ سپتامبر ۱۹۶۶ از فورت لوئیس به کمپ اناری، پلیکو، ویتنام اعزام شد (تیپ دوم در واقع در ۲۱ ژوئیه اعزام شد و در ۲ آگوست با کشتی نلسون ام واکر به ویتنام رسید و به پلیکو منتقل شد) و بیش از چهار سال خدمت کرد. دو تیپ در ارتفاعات مرکزی/منطقه سپاه دوم فعالیت داشتند، اما تیپ سوم آن، شامل گردان زرهی لشکر، به استان تای نین در شمال غربی سایگون اعزام شد تا در عملیات اتلبورو (سپتامبر تا نوامبر ۱۹۶۶) و بعداً عملیات جانکشن سیتی (فوریه تا مه ۱۹۶۷)، هر دو در منطقه جنگی سی، شرکت کند. پس از تقریباً یک سال نبرد، گردان های تیپ سوم رسماً در ازای گردان های تیپ سوم لشکر ۲۵، که در آن زمان در کوانگ بود، به لشکر
۲۵ پیاده پیوستند. این لشکر پس از ۴ سال حضور در جنگ ویتنام، در ۸ دسامبر ۱۹۷۰ به فورت کارسون، کلرادو بازگشت. جنگ عراق. در ۱۹ ژانویه ۲۰۰۳ به لشکر ۴ پیاده برای حضور در جنگ عراق آماده باش داده شد و قرار بود در بهار ۲۰۰۳ با رهبری پیشروی از ترکیه به شمال عراق در جنگ عراق شرکت کند. قرار بود این اعزام شامل بیش از ۸۰٬۰۰۰ نیرو باشد. پارلمان ترکیه از اعطای مجوز برای این عملیات خودداری کرد و تجهیزات این لشکر در طول آماده سازی برای جنگ، در کشتی ها در ساحل باقی ماند. مأموریت اولیه لشکر ۴ پیاده، نگهداری ۱۳ لشکر عراقی در امتداد «خط سبز» در شمال عراق بود. امتناع ترکیه از اجازه ورود به ترکیه، مانع از شرکت این لشکر در حمله طبق برنامه اولیه شد و در عوض به عنوان نیروی کمکی به جنگ پیوست. پس از سازماندهی سریع تجهیزات و نیروی انسانی در بنادر کویت، این لشکر در آوریل ۲۰۰۳ به مواضع اطراف بغداد منتقل شد. پس از استقرار تمام دارایی های لشکر در عراق، تیم های رزمی تیپ به مناطق منتخب حمله کردند. مسیرهای اصلی حمله این لشکر از طریق تکریت و موصل به سمت شمال امتداد داشت. لشکر چهارم پیاده که مقر آن در کاخ های سابق صدام حسین بود، در منطقه شمالی مث
لث سنی مستقر شد. لشکر چهارم پیاده در سراسر شمال عراق از کرکوک تا مرز ایران و تا جنوب الوحده، جنوب شرقی بغداد، پراکنده بود. ستاد فرماندهی این لشکر در پایگاه هوایی آیرون هورس در مجتمع قدیمی ریاست جمهوری صدام در تکریت قرار داشت، در حالی که ستاد فرماندهی تیم رزمی تیپ اول در پایگاه هوایی رایدر در جنوب شهر بود. در جنوب، در استان دیاله که منطقه ای ناآرام بود، ستاد فرماندهی تیم رزمی تیپ دوم در پایگاه هوایی وارهورس درست در شمال شرقی بعقوبه قرار داشت. تیم رزمی تیپ سوم در پایگاه هوایی آناکوندا در پایگاه هوایی بلد در شمال غربی خالص و دیوارتی، به همراه عناصری از گردان اول، هنگ ۴۴ توپخانه دفاع هوایی در پایگاه هوایی توپچی، فرودگاه التاجی، مستقر بود. در منتهی الیه شمال، عناصری از تیپ چهارم توپخانه این لشکر و واحدهای وابسته، تا اواسط سپتامبر در یک پایگاه هوایی درست در حومه شهر کرکوک مستقر بودند و سپس به تکریت بازگردانده شدند. لشکر چهارم پیاده همچنین در ژوئیه-اوت ۲۰۰۳، جنگجویان مجاهدین خلق را در شمال عراق خلع سلاح کرد. در ۱۳ دسامبر ۲۰۰۳، عناصری از تیم رزمی تیپ اول در عملیات سپیده دم سرخ با نیروهای عملیات ویژه ایالات متحده شرکت
کردند که صدام حسین، رئیس جمهور سابق عراق، را دستگیر کردند. این لشکر در بهار ۲۰۰۴ از عراق خارج شد و توسط لشکر اول پیاده جایگزین شد. برخی از لشکر تحت فرماندهی فرمانده وقت آن، سرلشکر ریموند تی. اودیرنو، انتقاد کرده اند و موضع آن را در طول ورود اولیه به عراق پس از توقف جنگ زمینی، خصمانه خوانده و استدلال کرده اند که فقدان رویکرد «قلب ها و ذهن ها» در این واحد در سرکوب شورش بی اثر بوده است. اودیرنو و دیگران در دفاع از واحد خود استدلال کرده اند که فعالیت دشمن در منطقه عملیاتی لشکر چهارم عراق به دلیل تمرکز بالای گروه های مقاومت سنی که هنوز به رژیم صدام حسین وفادار بودند، بیشتر از هر منطقه دیگری از کشور بود. واحد او در زادگاه صدام حسین مستقر بود و این محیط، رویکردی متفاوت از واحدهای مستقر در مناطق آرام تر جنوب و شمال کشور را ایجاب می کرد. دومین اعزام این لشکر به عراق در پاییز ۲۰۰۵ آغاز شد. ستاد این لشکر جایگزین لشکر ۳ پیاده شد که پیش از این به عنوان ستاد لشکر چندملیتی - بغداد، عملیات امنیتی را هدایت می کرد. لشکر چهارم پیاده در ۷ ژانویه ۲۰۰۶ مسئولیت چهار استان در مرکز و جنوب عراق: بغداد، کربلا، نجف و بابل را برعهده گرف
ت. در ۷ ژانویه ۲۰۰۶ این لشکر همچنین مسئولیت آموزش نیروهای امنیتی عراق و انجام عملیات امنیتی در چهار استان را برعهده گرفت. در طول دومین اعزام، تیپ سوم لشکر ۴ پیاده، منطقه عملیاتی استان های صلاح الدین و دیاله بود و به انجام عملیات امنیتی و آموزشی تحت فرماندهی گروه ضربت برادران، که در ابتدا توسط لشکر ۱۰۱ هوابرد و بعداً لشکر ۲۵ پیاده مستقر در پایگاه هوایی وارهورس هدایت می شد، منصوب شد. بعداً در طول سومین اعزام، این واحد در نبرد شهر صدر در سال ۲۰۰۸ شرکت داشت. در مارس ۲۰۰۸، تیم رزمی تیپ اول به عراق اعزام و در بغداد مستقر شد. گردان اول، هنگ زرهی ۶۶، از تیپ جدا و به تیپ چهارم، لشکر ۱۰ کوهستان که در پایگاه عملیاتی رستمیه در الامین، بغداد مستقر بود، ملحق شد. این تیپ در مارس ۲۰۰۹ به خانه خود، فورت هود، تگزاس، بازگشت و بلافاصله شروع به آماده سازی برای انتقال به فورت کارسون، کلرادو، کرد. تلفات لشکر ۴ پیاده در این ۳ اعزام به عراق: ژوئیه ۲۰۰۹ شاهد تغییر فرماندهی دیگری در لشکر بود، زیرا سرتیپ دیوید پرکینز فرماندهی را به دست گرفت و به عنوان پنجاه و ششمین فرمانده لشکر ۴ پیاده منصوب شد. با این تغییر فرماندهی، رویدادهای مهم تری
نیز رخ داد، زیرا این لشکر پس از ۱۴ سال خدمت در فورت هود، تگزاس، به فورت کارسون، کلرادو، جایی که از اواخر ۱۹۷۰ تا اواخر ۱۹۹۵ خدمت کرده بودند، بازگشتند. در این زمان بود که ستاد لشکر ۴ و تیم رزمی تیپ اول به فورت کارسون، کلرادو منتقل شدند. تیپ های دوم و چهارم قبلاً جابجا شده بودند و تیپ سوم در فورت کارسون بود و هرگز به فورت هود منتقل نشده بود و تیپ هوابرد لشکر ۴ پیاده در فورت هود، تگزاس، باقی ماند. تیپ سوم لشکر ۴ پیاده از مارس ۲۰۱۰ تا مارس ۲۰۱۱ در حمایت از عملیات آزادی عراق و طلوع نو در نقش «مشاوره و کمک» به جنوب عراق اعزام شد. سربازان تیپ سوم در کنار بیش از ۵۰۰۰۰ نفر دیگر از اعضای نیروهای مسلح ایالات متحده تحت فرماندهی نیروهای ایالات متحده - عراق خدمت کردند. سربازان این تیپ در آموزش و آماده سازی نیروهای عراقی که وظیفه داشتند مسئولیت بخش جنوبی عراق را پس از خروج احتمالی نیروهای آمریکایی از منطقه برعهده بگیرند، کمک کردند. سربازان تیپ سوم از عنوان «تیم رزمی تیپ» به عنوان «تیپ مشاوره و کمک» تغییر نام دادند. این تیپ همچنان وظیفه تکمیل عملیات رزمی در منطقه عملیاتی بخش جنوبی در عراق را برعهده داشت و در معرض نبرد مستقیم
با نیروهای ضد ائتلاف فعال در منطقه عملیاتی قرار داشت. تیپ سوم این لشکر در مارس ۲۰۱۱ به فورت کارسون بازگشت تا وظایف پادگانی خود را از سر بگیرد. جنگ در افغانستان. در ماه مه ۲۰۰۹، تیپ چهارم لشکر ۴ پیاده برای پشتیبانی از عملیات آزادی پایدار برای یک دوره رزمی ۱۲ ماهه اعزام شد. گردان اول هنگ دوازدهم پیاده به فرماندهی منطقه ای جنوب اعزام شد. گروه ویژه ۱–۱۲ در ولسوالی میوند و ولسوالی ژری، یعنی دره رودخانه ارغنداب، در غرب شهر قندهار فعالیت می کرد. سربازان گروه ویژه ۱–۱۲ که به دلیل شهرتش به عنوان زادگاه طالبان، به «قلب تاریکی» معروف است، در یک محیط جنگی بسیار پیچیده فعالیت می کردند. در این دوره، بخش عمده ای از نبردها در مزارع انگور بسیار متراکم انجام شد که نیروهای شورشی از آنها به عنوان پوشش و مخفیگاه برای انواع حملات پیچیده به نیروهای ائتلاف استفاده می کردند. گردان دوم هنگ دوازدهم پیاده به فرماندهی منطقه ای شرق اعزام شد و در دره رودخانه پچ، استان کنر، محل دره کورنگال، وایگال، شوریاک و واتا پور مستقر بود. در طول دوران خدمت خود، گردان دوم شاهد نبردهای سنگینی در سراسر منطقه بود. گروه سوم سواره نظام ۶۱ نیز به فرماندهی من
طقه ای شرق اعزام شد و در طول دوران خدمت خود در استان های کنر و نورستان خدمت کرد. گروه ویژه ناوشکن شاهد نبردهای شدیدی بود، به ویژه نبرد کامدیش که در آن یک پاسگاه رزمی در یک حمله پیچیده در ۲۰ مایلی مرز پاکستان توسط بیش از ۳۰۰ شورشی مورد حمله قرار گرفت. به خاطر شجاعت آنها، در ۳ اکتبر ۲۰۰۹، گروه براوو ۳–۶۱ سواره نظام به پرافتخارترین واحد جنگ افغانستان تبدیل شد. نبرد کامدش اولین نبرد در ۵۰ سال گذشته بود که در آن به دو سرباز زنده مدال افتخار اهدا شد. برخی گزارش ها حاکی از آن است که سربازان آمریکایی هنگ چهارم لشکر ۴ پیاده به تلاش های خود در نبرد ادامه ندادند و در داخل ساختمان ها عقب نشینی کردند تا منتظر رسیدن نیروهای واکنش سریع از عناصر لشکر ۱۰ کوهستان باشند. در ماه مه ۲۰۱۰، عناصری از تیپ چهارم لشکر ۴ پیاده، شروع به استقرار مجدد در فورت کارسون کردند و بلافاصله شروع به کمک و آموزش واحدهای موازی برای عملیات احتمالی آینده و همچنین آموزش برای استقرارهای رزمی آینده خود کردند. ۳۸ سرباز از این تیپ در طول استقرار جان باختند. به خاطر اقداماتش، به تیپ چهارم این لشکر، جایزه واحد شجاع، دومین نشان عالی واحد اعطا شده به واحدهای ن
یروی زمینی ایالات متحده، اعطا شد. پس از استقرار مجدد به فورت کارسون، قرار بود بقیه لشکر به افغانستان اعزام شوند. تیم های رزمی تیپ اول و دوم نیز در افغانستان با تکیه بر تلاش های آغاز شده توسط فرماندهی لشکر، خدمت کردند. لشکر ۴ پیاده بار دیگر با ظرفیت مشاوره در افغانستان مستقر شد و مأموریت آموزش و آماده سازی نیروهای امنیتی افغانستان را برای واگذاری کلیه عملیات رزمی در سال های آینده ارائه داد. تیم های رزمی تیپ اول و دوم در سال ۲۰۱۷ برای پشتیبانی از عملیات نگهبان آزادی به افغانستان اعزام شدند.
مالویل () یک فیلم فرانسوی پسا آخرالزمانی، محصول ۱۹۸۱ به کارگردانی کریستین دو شالونگ است. این فیلم برگرفته از رمان علمی تخیلی قلعه مالویل است که در سال ۱۹۷۲ توسط روبر مرل نوشته شده است
کریستین دو شالونگ (؛ زادهٔ ) بازیگر، کارگردان فیلم، فیلم نامه نویس، و کارگردان تلویزیونی اهل فرانسه است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه سزار بهترین فیلم شده است.
شی ()، کلام اصلی منظوم چینی است. شی و شیه در زبان چینی برای شعر واژه ای وجود ندارد اما برای انواع شعر واژه هایی هست. شی نخست برای ترانه های عامیانه، سرودها و آواز به کار می رفت. قدیم ترین نمونه های شی در مصرع های منظم پنج واژه ای مربوط به قرن اول ق. م است. شکل ها. الف: گوشی (Gushi) که به معنای «شعر کهن» است، به دو معنا مطرح است: ب: Jintishi به معنای «شعر مدرن» است، در واقع از قرن پنجم به بعد سروده شده است و به نظر می رسد که به طور کامل در اوایل سلسله تانگ توسعه یافته است. این آثار عمدتاً در خطوط پنج و هفت کاراکتری نوشته شده اند و شامل الگوهای لحن محدودی هستند. فرم های اصلی عبارتند از جوجو چهار خطی، "لوشی" هشت خطی و "پایلو" "نامحدود."
آنان () یک فیلم درام اِروتیک لهستانی به کارگردانی ماوگوژاتا شوموفسکا است که در سال ۲۰۱۱ منتشر شد. این فیلم روایت گر بخشی از زندگی «آن» روزنامه نگار فرانسوی مجله مد و پوشاک «اِل» در پاریس است که در حال نوشتن مقاله ای دربارهٔ فاحشه گری دختران دانشجو است ...
طبیعت گرایی اخلاقی (که تعریف شناختی طبیعت گرایانه نیز نامیده می شود) دیدگاه فرااخلاقی است که ادعا می کند: بررسی اجمالی. نسخه های متفاوت طبیعت گرایی اخلاقی که پایدارترین علاقه فلسفی را دریافت کرده اند، برای مثال، واقع گرایی کرنل ()، با این موضع که «چیزها همیشه آن طور که باید باشند» که تعداد کمی از طبیعت گرایان اخلاقی آن را باور دارند متفاوت است. با این حال، طبیعت گرایی اخلاقی، تمایز واقعیت-ارزش را رد می کند: این نشان می دهد که تحقیق در جهان طبیعی می تواند دانش اخلاقی ما را به همان روشی که دانش علمی ما را افزایش می دهد، افزایش دهد. در واقع، طرفداران طبیعت گرایی اخلاقی استدلال کرده اند که بشریت نیاز به سرمایه گذاری در علم اخلاق دارد، حوزه ای گسترده و ضعیف که از شواهدی از زیست شناسی، نخستی شناسی، انسان شناسی، روان شناسی، علوم اعصاب و سایر حوزه ها برای طبقه بندی و توصیف رفتارهای اخلاقی استفاده می کند. طبیعت گرایی اخلاقی شامل هر گونه تقلیل ویژگی های اخلاقی، مانند «خوبی» به ویژگی های غیراخلاقی است. نمونه های بسیار متفاوتی از این تقلیل ها وجود دارد، و بنابراین انواع مختلفی از طبیعت گرایی اخلاقی وجود دارد. برای مثال ه
دونیسم این دیدگاه است که نیکی در نهایت فقط لذت است. انتقادات. طبیعت گرایی اخلاقی بیشتر توسط جرج ادوارد مور غیرطبیعی گرای اخلاقی، که بحث پرسش باز () را فرموله کرد، مورد انتقاد قرار گرفته است. گارنر و روزن می گویند که یک تعریف رایج از «مالکیت طبیعی» تعریفی است که «می توان آن را با مشاهده حسی یا تجربه، آزمایش یا از طریق هر یک از ابزارهای موجود علم کشف کرد.» آنها همچنین می گویند که یک تعریف خوب از «مالکیت طبیعی» مشکل ساز است، اما «تنها در نقد طبیعت گرایانه، یا در تلاش برای تمایز بین نظریه های تعریف گرای طبیعت گرایانه و غیرطبیعی است که به چنین مفهومی نیاز است.» یچار مروین هیe همچنین طبیعت گرایی اخلاقی را به دلیل تعریف غلط آن از اصطلاحات «خوب» یا «درست» مورد انتقاد قرار داد و گفت که اصطلاحات ارزشی که بخشی از زبان اخلاقی تجویزی ما هستند قابل تقلیل به اصطلاحات توصیفی نیستند: «اصطلاحات ارزشی دارای یک کارکرد ویژه در زبان، یعنی ستایش هستند؛ و بنابراین به وضوح نمی توان آنها را بر اساس کلمات دیگری که خودشان این کار را انجام نمی دهند، تعریف کرد.» اخلاق به عنوان یک علم. سام هریس استدلال کرده است که ما ارتباط بسیاری از استدل
ال ها علیه علم اخلاق را بیش از حد برآورد می کنیم، استدلال هایی که به اعتقاد او دانشمندان با خوشحالی و به درستی در حوزه های دیگر علم مانند فیزیک نادیده می گیرند. برای مثال، دانشمندان ممکن است خود را در تلاش برای استدلال علیه شکاکان فلسفی بیابند، وقتی هریس می گوید که آنها باید عملاً بپرسند - همان طور که در هر حوزه دیگری می پرسند - "چرا در وهله اول به یک سولیپسیست گوش کنیم؟" هریس معتقد است که این بخشی از معنای تمرین علم اخلاق است.
فرمالیسم یا صورت گرایی حقوقی هم یک نظریه توصیفی و هم یک نظریه هنجاری است. این نظریه توضیح می دهد که قضات چگونه باید در مورد پرونده ها تصمیم بگیرند. در معنای توصیفی آن، صورت گرایان معتقدند که قضات با به کار بردن اصول غیر مناقشه برانگیز در حقایق به تصمیم خود می رسند. صورت گرایان بر این باورند که یک منطق اساسی در بسیاری از اصول حقوقی وجود دارد که ممکن است زمینه ساز موارد مختلف باشد. آنها ادعا می کنند که این اصول ساده هستند و هر کسی که تخصص حقوقی دارد به راحتی می تواند آنان را کشف کند. نقطه مقابل صورت گرایی حقوقی، واقع گرایی حقوقی که در آن گفته می شود «شاید فراگیرترین و پذیرفته شده ترین نظریه در مورد چگونگی دستیابی قضات به تصمیمات قانونی باشد». این مفهوم توصیفی از «صورت گرایی حقوقی» را می توان به یک نظریه هنجاری تعمیم داد، که معتقد است قضات باید با اعمال اصول غیر مناقشه برانگیز در واقعیت ها تصمیم بگیرند.
ماریا سادوفسکا (؛ زادهٔ ) خواننده-ترانه پرداز، تهیه کننده موسیقی، کارگردان فیلم و فیلم نامه نویس اهل لهستان است. وی دانش آموختهٔ دانشگاه موسیقی شوپن و مدرسه ملی فیلم ووچ است. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "دختران خریدنی" اشاره نمود.
خطا ()، انحراف از قواعد دستور زبان است. نا مصطلح. Solecism از soloikos است، آنچه که قوانین دستور زبان را نقض کند. اشتقاق لغات. این کلمه در ابتدا توسط یونانیان برای آنچه که آنها به عنوان اشتباهات گرامری در زبان خود درک می کردند استفاده می شد. همچنین برای نشان دادن "مطالب نامربوط" استفاده می شد. خطای دستوری در معنی وسیع تر به هر خطا و سهوی که حاکی از نادانی و بیسوادی باشد گفته می شود. این اصطلاح به عنوان برچسبی برای اشتباهات دستوری در هر زبانی اقتباس شده است. "solecism" به اشتباهات در نحو و در ساخت جملات اشاره دارد.
نقد فناوری، تحلیلی از اثرات نامطلوب فناوری های صنعتی و دیجیتالی است. استدلال می شود که در همه جوامع صنعتی پیشرفته (نه لزوماً فقط جوامع سرمایه داری)، فناوری به وسیله ای برای سلطه، کنترل و استثمار یا به طور کلی تر فناوری ممکن است به تهدیدی که بقای بشریت را تهدید می کند، تبدیل شود. برخی از فناوری هایی که تندروترین منتقدان با آن مخالفت می کنند ممکن است شامل محصولات روزمره خانگی مانند یخچال، رایانه و دارو باشد. با این حال، انتقاد از فناوری در انواع مختلفی مطرح می شود. بررسی اجمالی. از نویسندگان برجسته ای که به نقد فناوری پرداخته اند می توان به دانا هاراوی، ژاک یول، وندی هوی کیونگ چون، جوآنا برایسون، کیت کرافورد، ژیل دلوز، تد کزینسکی، ایوان ایلیچ، ریتش کومار، ژوزف وینروزان، لنگدون وزترونز، لنگدون ایزوترز، ژوزف وینروز، نیل پستمن، مارتین هایدگر، پنتی لینکولا، اندرو فینبرگ، دیوید اسکربینا، مایک کولی، جان زرزن، لوئیس مامفورد، دریک جنسن و لیلا عبدالرحیم اشاره کرد. برخی از نویسندگان مانند چلیس گلندینینگ و کرک پاتریک سیل خود را نئو-لادیت می دانند و معتقدند که پیشرفت تکنولوژی تأثیر منفی بر بشریت داشته است. کار آن ها بر جست
جوی معنا از تغییرات تکنولوژیکی متمرکز بود، به ویژه مبارزه با این پرسش که «چگونه ابزارها و توانایی هایشان تغییر می کنند و ساختار زندگی روزمره را تغییر می دهند». به عنوان مثال، ایلول معتقد است که وقتی مردم ادعا می کنند که فناوری ابزار آزادی یا وسیله ای برای دستیابی به سرنوشت تاریخی یا اجرای احکام الهی است، منجر به تجلیل و تقدیس «تکنیک و فناوری» می شود. در این حالت فناوری به چیزی تبدیل می شود که به زندگی معنا و ارزش می دهد نه مجموعه ای از مواد به هم پیوسته. این انتقاد توسط منتقدان بلاغی نیز تکرار می شود. به گفته آنان گفتمان فناورانه به نهادها و افرادی که آن نهادها را تشکیل می دهند به دلیل ایدئال سازی و ظرفیت داشتن فناوری برای مقدس شدن به تعریف افراد از سلسله مراتب اجتماعی آسیب می زند.
تقابل دوتایی یا تقابل دوشقی از ارکان فلسفه دیکانستراکشن یا ساختارشکنی، و از مباحث انتقادی فلسفه مدرن است. با توجه به مباحث توصیفی، نظری، و انتقادی، تقابل دو تایی، به دوتایی های ناهمگون و مقابل هم، یا زوجی از اضداد تلقی می شود، که معمولاً در نظام نامه و سیستمی سلسله مراتبی که شامل رتبه بندی است قرار می گیرند. هنگامی که صحبت از رتبه بندی و ارجحیت گذاری به میان می آید، منظور و مفهوم به این نکته اشاره دارد، که همواره در مباحث نظری، به یکی از تقابل ها بر دیگری، برتری و رجحان داده شده است. مثال های متداول و ساده برای نشان دادن تقابل دوتایی، تقابل بین روشن و تیره، روز و شب، مذکر و مؤنث، ملفوظ و مکتوب، گفتار و نوشتار یا تقابل میان عقلانیت و عواطف است. به عنوان مثال در جایگاه تاریخی فلسفه، اندیشهٔ غرب همواره گفتار را بر نوشتار ارجح می داند و برای عقل جایگاهی والاتر از عاطفه قائل است. مثال دیگر تقابلِ بین سیاه و سفید است یا حتی سفید و غیر سفید. همگونی و تجانس بین شق های برتر در این مثال ها، بیانگر گرایشی تاریخی در اندیشه غربی از فلسفه باستان تاکنون می باشد که مکتب فلسفی ساختارشکنی یا دیکانستراکشن نقدهای جدی بر آن وارد
کرده است. در این باب ساختارشکنان با نظر و آرا ساختار گرایان به مخالفت ایستاده اند و تقابل دوتایی را نه تنها سازنده و سازمان دهندهٔ بنیادین اندیشده بشر نمی دانند، بلکه آن را نوعی خط فکری مغرضانه و مبحث ساخته و خاص اندیشهٔ غربی می دانند. با این وجود آغاز بحث چیستی تقابل های دوتایی و مسئله به چالش کشیدن تقابل دوشقی ها با ارجاع به آرا فیلسوف فقید ژاک دریدا و واکاوی فلسفه وی که در آن به وضوح به مخالفت و انتقاد در مقابل این مبحث اشاره گردیده، و نظریه سبک دیکانستراکشن یا ساختارشکنی مقدور است. ژاک دریدا را بنیانگذار سبک ساختارشکنی می دانند. ساختارشکنی شیوه ای از تحقیق است که بر پایه آن، نوشته ها سرشار از سردرگمی، چند پهلویی، چند مفهومی و تناقض است. و در خوانش یک متن، آرا، تفسیر و تأویل های متفاوتی از موضوع همان یک متن واحد را بیان می کند. به همین جهت ژاک دریدا، با بیان این روش، صداقت و معنای تک وجهی، حقیقی، مصرانه، و دائمی را از متن می گیرد، امکان خوانش های متفاوتی را به خواننده می دهد و در واقع با این نگرش بیان می کند که هر فرد مالک سلیقه و برداشتی متفاوت است. این مفهوم، در روزگار کنونی معاصر در همه رشته های هنر، مع
ماری، علوم اجتماعی، زبان شناسی، علوم انسانی، و حتی علوم سیاسی، رخنه کرده است.با این اوصاف تقابل های دوتایی موضوع اساسی در مبحث فلسفه دریداست. به زعم وی تقابل های دوتایی همچون روز و شب، زشت و زیبا، ذهن و عین، بالا و پایین، گفتار و نوشتار همواره در فلسفه غرب مطرح بوده است و همواره یکی بر دیگری برتری داشته است. ولی او با بیان بحث چالش برانگیز ساختارشکنی و با ایستادگی در مقابل آرا ساختارگرایان که در حمایت از نظریه تقابل های دوتایی برخواسته بودند، اعلام کرد؛ که در آرا و اندیشه او هیچ ارجحیتی برای هیچ کدام از تقابل ها وجود ندارد. به زعم دریدا تقابل دوتایی از ارکان شکل گیری نظریهٔ انتقادی تبعیض نژادی، نظریه پسااستعماری، پست فمینیسم، و پست آنارشیسم است و مدعی این ادعاست که وجود این تقابل بین مرد و زن، متمدن و وحشی، و سفید و غیرسفید، به ساختارهای قدرت غربی که انسان سفیدپوست غربی و به اصطلاح «متمدن» را برتر می دانند، یا حقوق مدنی و مالی بالاتر و بیشتری برای مردان، در مقابل زنان قائم کرده است، دوام و مشروعیت بخشیده است. نقد ساختارشکنانه نمی خواهد ترتیب های مطرح شده در تقابل های دوتایی را دستکاری کند، یا جانمایی، اولویت
بندی، و اهمیت یکی از شق ها را با دیگری جابجا یا معکوس کند، بلکه در پی ساختارشکنی و غیرسیاسی توصیف کردن آن است. به این معنی که ذاتاً مخالف طرفداری از یک شق در مقابل شق دیگر است. کما اینکه در تقابل ها، از زمان افلاطون تاکنون همواره یکی بر دیگری برتری داشته است، اما دریدا با بیان فلسفه ساختارشکنی، پافشاری دارد که هیچ ارجحیتی وجود و متبین نیست. او این منطق سیاه و سفید، و مسئله یا این یا آن را رد و مردود می داند و برای بیان وضوح این گفتار در نقد تقابل های دوتایی، به این نکته اشاره می کند؛ که در فلسفه غرب همیشه گفتار بر نوشتار به دلیل حضور گوینده ارجحیت داشته است. اما معنای متن را گوینده تعیین نمی کند، بلکه شنونده یا خواننده متن است که با توجه به ذهنیت و تجربه خود این معنا را که می تواند متفاوت از منظور و غرض گوینده یا مؤلف باشد را مشخص کند؛ لذا لزوماً گفتار بر نوشتار ارجح نیست.
در فلسفه تحلیلی، پادواقع گرایی، ضد واقع گرایی یا ضد رئالیسم موضعی است که انواع مختلفی از جمله زمینه های متافیزیکی، ریاضیاتی، معنایی، علمی، اخلاقی و معرفتی را در بر می گیرد. این اصطلاح اولین بار توسط فیلسوف بریتانیایی مایکل دامت در استدلالی علیه نوعی رئالیسم بیان شد که دامت آن را «تقلیل گرایی بی رنگ» می دانست. در ضد رئالیسم، صدق یک گزاره بر اثبات پذیری آن از طریق مکانیسم های منطق درونی، مانند اصل بافت و زمینه () یا منطق شهودی استوار است و در تقابل مستقیم با این واقع گرایی قرار دارد. در ضد رئالیسم این واقعیت بیرونی فرضیه ای (hypothetical) است و مفروض (assumed) نیست. ضد واقع گرایی در کلی ترین معنای آن را می توان در تقابل با یک "رئالیسم عمومی" دانست که معتقد است اشیاء متمایز از یک موضوع وجود دارند و دارای ویژگی هایی مستقل از باورها و طرح های مفهومی فرد هستند. روش هایی که ضد واقع گرایی این نوع ادعاها را رد می کند، می تواند به طور چشمگیری متفاوت باشد. از آنجا که این شامل گزاره هایی است که شامل اشیاء ایدئال انتزاعی (یعنی اشیاء ریاضی) می شود، ضد واقع گرایی ممکن است در طیف وسیعی از موضوعات فلسفی، از اشیاء مادی گرفته ت
ا نهادهای نظری علم، بیانیه های ریاضی، حالات ذهنی، رویدادها و فرایندها، گذشته و آینده را شامل و دیده شود.
تصنیف نامه ()، مجموعه اشعاری است که برای موسیقی تنظیم شده است و حاوی اشعار آهنگ ها است. کتاب آهنگ. کتاب های شامل نت (موسیقی) برای اشعار با حداقل کلمات هستند. شعر و موسیقی. برخی از اشعار تصنیف ها به گونه ای است که بدون موسیقی هویت مستقل شعری ندارند مانند تصنیف «موسم گل» ساختهٔ عبدالحسین شهنازی در آواز دشتی.
تامی اوست (؛ زادهٔ ) بازیگر و خواننده اهل دانمارک است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "کوتاه و بلند"، "کاتینکا"، "زنی که رؤیای مردی را داشت" و "یک مرد خوشبخت" اشاره کرد.
اسکاردنامه نام دو نسخه کتاب خطی پوستی به زبان ایسلندی باستان است. اسکاردنامه رونویسی ای از یونس نامه، نسخه خطی اسناد رسمی است که شامل یونس نامه و چندین راهکار حقوقی است. نسخه خطی سال ۱۳۶۳ میلادی کتابت شده است. باور این است که نسخه خطی در صومعه هلگافل نوشته شده، و برای اورمور اسنوراسون، وکیلی از اسکاردی بوده است. نسخه خطی در ارنسافن قرار داشته و دارای شماره مجموعه AM 350 fol است.
استروف ()، نخستین بخش سرود همسرایان در درام یونانی است. استروف. استروف () در این حال همسرایان هنگام حرکت از سویی به سوی دیگر صحنه می خوانند. پس از آن برگشت (آنتی استروف) می آید که عکس حرکت اول است و پس از آن نیز epode (مقطع) می آید که وزنی متفاوت دارد و همسرایان آن را ایستاده می خوانند. ساختار شاعرانه. در معنای کلی تر، استروف یک جفت مصراع با فرم متناوب است که ساختار یک شعر معین بر اساس آن استوار است، به طوری که استروف معمولاً با مصراع در شعر مدرن یکسان است و چینش و تکرار قافیه ها به آن شخصیت می دهد. در شعر کر، یافتن استروف و به دنبال آن یک ضد استروف از لحاظ معیار یکسان معمول است.
جام باشگاه های جهان کوچک ۱۹۵۳ (دومین تورنمنت) سومین دوره جام باشگاه های جهان کوچک بود؛ مسابقاتی که دوره اول آن بین سال های ۱۹۵۲ تا ۱۹۵۷ و دوره دوم آن بین سال های ۱۹۶۳ و ۱۹۶۵در ونزوئلا برگزار شد. این مسابقات با حضور چهار شرکت کننده، نیمی از اروپا و نیمی از آمریکای جنوبی برگزار شد. ستاره های برجسته ای مانند لاسلو کوبالا، آنتونی رامالتس و استانیسلاو باسورا برای بارسلونا، ژیلمار و بالتازار برای کورینتیانس، اجیستو پاندولفینی و کارلو گالی برای رم. این دومین تورنمنتی بود که در سال ۱۹۵۳ برگزار شد. هیچ کدام در سال تقویمی بعدی برگزار نشد. پس از اینکه واسکو دوگاما (قهرمان جام کاریوکا ۱۹۵۲) دعوت را رد کرد، کورینتیانس (به عنوان قهرمان جام پائولیسا ۱۹۵۲) وارد مسابقات شد. لاسلو کوبالا مهاجم بارسلونا به همراه لوئیزینیو هافبک برزیلی هر کدام با ۵ گل بهترین گلزن این رقابت ها شدند.