Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یوناپیوس (؛ – ) مورخ، فیلسوف، نویسنده، و زندگی نامه نویس اهل روم باستان بود. مورخ از ساردیس در منطقه لیدیا در آسیای صغیر قرن چهارم پس از میلاد. اثر اصلی بازمانده او «زندگی فیلسوفان و سوفیست ها» است (؛ )، مجموعه ای از زندگی نامه های ۲۳. فیلسوف و سوفسطائیان. تاریخ دقیق مرگ او نامعلوم است اما زمانی پس از ۴۱۴ پس از میلاد در زمان سلطنت تئودوسیوس دوم حدس زده می شود.
آرنولد هیو مارتین جونز (; – ) مورخ، و استاد دانشگاه اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون عضو آکادمی بریتانیا شده است.
آندریاس آلفولدی (; – ) دانشمند در زمینه تاریخ اهل مجارستان بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان اتریش برای علم و هنر شده است.
پل وین (; – ) مورخ، استاد دانشگاه، نویسنده، و مترجم اهل فرانسه بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور (شوالیه) و لژیون دونور (افسر) شده است.
باشگاه فوتبال صحار () یک باشگاه فوتبال در شهر صحار، عمان است. این باشگاه که در سال ۱۹۷۲ تاسیس شده در لیگ حرفه ای فوتبال عمان بازی میکند.
باشگاه فوتبال مرباط () یک باشگاه فوتبال در شهر مرباط، عمان است. این باشگاه که در سال ۱۹۷۳ تأسیس شده در لیگ حرفه ای فوتبال عمان بازی می کند.
باشگاه فوتبال الاتحاد صلاله () یک باشگاه فوتبال در شهر صلاله، عمان است. این باشگاه که در سال ۱۹۶۵ تأسیس شده سابقه یک نایب قهرمانی در لیگ حرفه ای فوتبال عمان را در کارنامه دارد.
باشگاه فوتبال ظفار () یک باشگاه فوتبال در شهر صلاله، عمان است. این باشگاه که در سال ۱۹۷۲ تاسیس شده سابقه ۱۱ قهرمانی در لیگ حرفه ای فوتبال عمان را در کارنامه دارد.
مونخ ساری داغ () یک قله در مرز کشورهای مغولستان و روسیه است.
دریاچه خار (به لاتین: Khar Lake) یک دریاچه در مغولستان است که در مغولستان غربی واقع شده است.
کوه های تووخوش (به لاتین: Tovkhosh Mountains) یک کوه در مغولستان است که در استان زوخان واقع شده است.
دِز () یک مینی سریال سه قسمتی درام تلویزیونی بریتانیایی است که بر اساس دستگیری دنیس نیلسن قاتل زنجیره ای اسکاتلندی در سال ۱۹۸۳، پس از کشف بقایای انسانی که باعث مسدود شدن مجرای فاضلاب در نزدیکی خانه اش بود، ساخته شده است. این سریال برای اولین بار در ۱۴ سپتامبر ۲۰۲۰ پخش شد. تولید. تولید مجموعه در نوامبر ۲۰۱۹، آغاز شد. این درام نهمین سریال از سری مینی سریال های ITV است که پرونده های قتل بدنام بریتانیا که در دو قرن اخیر اتفاق افتاده است را دنبال می کند. بازخورد. رتبه بندی ها. قسمت اول ۵٫۴ میلیون بیننده داشت. اوج آن ۵٫۹ بود و نزدیک به یک سوم بینندگان در زمان پخش آن را تماشا می کردند. این سریال با استقبال خوبی از سوی منتقدان مواجه شد و به عنوان یک درام حساس و ظریف توصیف شد که واقعیت تیره و تاریک نارسیست هیولایی را نشان می دهد. عملکرد تننت بی نقص و از بهترین بازی های او توصیف شد. در وبگاه راتن تومیتوز امتیاز ۸۹٪ کسب کرد. نظر منتقدان این وب سایت می گوید: «دز یک درام جنایی واقعی با فیلم نامه نویسی هوشمندانه و به اندازه کافی وهم آور است که با اجرای هیجان انگیز دیوید تننت تثبیت شده است». جوایز. در سال ۲۰۲۱، دیوید تننت ب
رنده جایزه بین المللی امی بهترین بازیگر مرد، در چهل و نهمین دوره جوایز بین المللی امی، برای بازی در این مجموعه شد.
کوه سوتای (به لاتین: Sutai Mountain) یک کوه در مغولستان است که در رشته کوه آلتای واقع شده است. کوه سوتای ۴٬۲۲۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
سووراگا خیرخان (به لاتین: Suvraga Khairkhan) یک کوه در مغولستان است که در کوهستان خانگای واقع شده است. سووراگا خیرخان ۳٬۱۷۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
نانسی هارکنس لاو (۱۴ فوریه ۱۹۱۴–۲۲ اکتبر ۱۹۷۶) سرهنگ دوم خلبان آمریکایی و فرمانده هواپیمایی در طول جنگ جهانی دوم بود. او در ۱۶ سالگی گواهینامه خلبانی خود را گرفت. او در دهه ۱۹۳۰ به عنوان خلبان آزمایشی و مسابقه هوایی کار می کرد. در طول جنگ جهانی دوم، او سرهنگ ویلیام اچ. تیونر از نیروی هوایی ارتش ایالات متحده را متقاعد کرد که به دنبال راه اندازی گروهی از خلبانان زن برای حمل هواپیما از کارخانه ها به پایگاه های هوایی باشد. این پیشنهاد در نهایت به عنوان زنان خلبان خدمات نیروی هوایی تصویب شد. لاو فرماندهی این واحد تازه تأسیس را قبول کرد. او نشان هوایی را برای خدمت خود در طول جنگ دریافت کرد و در سال ۱۹۴۸ به درجه سرهنگ دوم در نیروی هوایی رزرو آمریکا ارتقا یافت. اوایل زندگی. هارکنس در ۱۴ فوریه ۱۹۱۴ در هاتن، میشیگان، به عنوان دختر یک پزشک ثروتمند به دنیا آمد و در سنین پایین علاقه شدیدی به هوانوردی پیدا کرد. در ۱۶ سالگی اولین پرواز خود را انجام داد و در عرض یک ماه گواهینامه خلبانی خود را گرفت. اگرچه او به تمام مدارس مناسب از جمله آکادمی میلتون در ماساچوست و کالج واسر در نیویورک رفت، اما بی قرار و ماجراجو بود. در سال ۱۹۳
۲، در پایان سال اول تحصیلی، با لقب "فرزند سال اول پرنده!"، مجوز تجاری خود را گرفت و مورد توجه ملی قرار گرفت. در واسر، او با بردن دانش آموزان برای سواری در هواپیمایی که از یک فرودگاه نزدیک کرایه کرده بود، پول بیشتری به دست آورد. قبل از جنگ. در سال ۱۹۳۶، هارکنس با رابرت ام. لاو، سرگرد ذخیره سپاه هوایی نیروی زمینی ایالات متحده، ازدواج کرد. آنها شرکت هواپیمایی موفق خود را در بوستون، با عنوان هوانوردی اینتر سیتی، که نانسی خلبان آن بود، ساختند. او همچنین برای دفتر تجارت هوایی سازمانی فدرال متعلق به دولت پرواز کرد. لاو در سال های ۱۹۳۶ و ۱۹۳۷ وارد مسابقات هوایی شد و در مسابقات هوایی ملی در لس آنجلس و دیترویت شرکت کرد. او پس از کسب مقام دوم در مسابقه دیترویت، دیگر در مسابقات شرکت نکرد. در سال های ۱۹۳۷ و ۱۹۳۸، لاو به عنوان خلبان آزمایشی، در کنار مسابقه دهنده هوایی معروف فرانک هاکس، برای شرکت خودروهای هوایی گوین کار کرد و آزمایش هایی را بر روی تغییرات و نوآوری های مختلف هواپیما انجام داد. در یک پروژه، او به عنوان یک خلبان آزمایشی در ارابه فرود سه چرخ جدید حضور داشت که متعاقباً در اکثر هواپیماها استاندارد شد. در پروژه دی
گری، او به علامت گذاری برج های آبی با نام شهرها به عنوان کمک ناوبری برای خلبانان کمک کرد. در ماه مه ۱۹۴۰، پس از آغاز جنگ جهانی دوم در اروپا، لاو به رابرت اولدز نامه نوشت، که در آن زمان در بخش طرح های ستاد فرماندهی نیروی هوایی ایالات متحده بود، اما، که یک سال بعد، مسئول ایجاد زنان خلبان خدمات نیروی هوایی بود، ۴۹ زن خلبان عالی پیدا کرده بود. این گروه به نام «اصیل ها» هر کدام بیش از ۱۰۰۰ ساعت پرواز داشتند. او پیشنهاد کرد که زنان می توانند در انتقال هواپیما از کارخانه ها به پایگاه ها کمک کنند. اولدز طرحی را برای ادغام خلبانان زن غیرنظامی ارائه کرد. هنری آرنولد، ژنرال فرمانده نیروی هوایی ارتش ایالات متحده، پس از اینکه ژاکلین کاکرن از او قول گرفت که به هیچ پیشنهادی در مورد خلبانان زن عمل نکند که آنها را به افسران وظیفه تحت فرمان زنان تبدیل نکند، آن را رد کرد. جنگ جهانی دوم. در اوایل سال ۱۹۴۲، همسرش رابرت لاو به عنوان معاون رئیس ستاد فرماندهی ساخت مهمات، به واشینگتن دی سی، مأمور به خدمت شد تا با سرهنگ تونر کار کند . لاو، همسرش را به واشینگتن همراهی کرد و در ۱۱ مارس، در بالتیمور، مریلند، در دفتر عملیات بخش شمال شرقی
فرماندهی خدمات هوایی مشغول کار شد. مهارت های خلبانی لاو توجه تونر را به خود جلب کرد که در حال جست و جوی در کشور برای خلبانان ماهر زن بود تا هواپیما را از کارخانه ها به پایگاه ها برساند. سرگرد لاو به تونر پیشنهاد داد مستقیماً با همسرش صحبت کند. لاو، سرهنگ تونر را متقاعد کرد که ایده استفاده از زنان خلبان با تجربه برای تکمیل نیروی خلبان موجود ایده خوبی است. سپس از او خواست تا پیشنهادی برای یک بخش خدمات هوایی زنان بنویسد. هنگامی که توصیه او (و سایر خلبانان زن) برای استخدام در سپاه نظامی زنان (WAAC) رد شد، او را به عنوان مدیر اجرایی خلبانان زن منصوب کرد. در عرض چند ماه، او ۳۰ خلبان زن باتجربه را برای پیوستن به زنان خلبان خدمات نیروی هوایی استخدام کرد. ۲۸ نفر از آموزش فارغ التحصیل شدند. لاو فرمانده آنها شد. در سپتامبر ۱۹۴۲، خلبانان زن از پایگاه گارد ملی هوایی نیوکاسل، ویلمینگتون، دلاور، تحت نظارت گروه فریینگ ۲ شروع به پرواز کردند. تا ژوئن ۱۹۴۳، لاو فرماندهی چهار اسکادران مختلف زنان خلبان خدمات نیروی هوایی را در فرودگاه دالاس لاو نیوکاسل، دلاور؛ رومالوس، میشیگان و لانگ بیچ، کالیفرنیا برعهده داشت.. تعداد زنان خلبان ب
ه دلیل اضافه شدن فارغ التحصیلان گروه آموزش پرواز بانوان در فرودگاه صحرایی اونجر، سوویتواتر، تگزاس، سازمانی که توسط ژاکلین کاکرن حمایت و رهبری می شد، بسیار افزایش یافته بود. در ۵ اوت ۱۹۴۳، گروه آموزش پرواز بانوان و گروه های مشابه در هم ادغام شد و به یک نهاد واحد تبدیل شد: زنان خلبان خدمات نیروی هوایی (WASP). لاو به عنوان مجری تمام عملیات این یگان منصوب شد. تحت فرمان او، خلبانان زن تقریباً با هر نوع هواپیمای نظامی در فهرست موجودی نیروی هوایی ارتش پرواز کردند و رکورد موفقیت آنها قابل توجه بود. لاو در پرواز با ۱۹ هواپیمای نظامی گواهینامه دریافت کرد و اولین زنی شد که گواهینامه پرواز آخرین هواپیمای نظامی از جمله داگلاس سی-۵۴ اسکای مستر، نورث امریکن بی-۲۵ میتچل و همراه با بتی گیلیز، اولین کسی بود که با بوئینگ بی-۱۷ فلایینگ فورترس پرواز کرد. در دالاس، لاو همچنین بر روی نورث امریکن پی-۵۱ ماستنگ، تمرین داشت. در سال ۱۹۴۴، پس از انحلال زنان خلبان خدمات نیروی هوایی، لاو به کار بر روی گزارش هایی که جزئیات کار فرماندهی حمل و نقل هوایی را شرح می داد، ادامه داد. پس از جنگ. در پایان جنگ، لاو و همسرش از تمایز بی نظیری برخوردار
بودند. او نشان خدمات برجسته (ارتش آمریکا) و نشان هوایی را به دلیل «رهبری عملیاتی در آموزش موفقیت آمیز و مأموریت بیش از ۳۰۰ پرواز زن واجد شرایط در پرواز هواپیماهای نظامی پیشرفته» دریافت کرد. پس از جنگ، لاو در حالیکه سه دختر داشت، اما به عنوان رهبر صنعت هوانوردی و همچنین قهرمانی برای به رسمیت شناختن کهنه سربازان ارتش برای زنانی که با این عنوان خدمت کرده بودند، فعالیت هایش را ادامه داد. در سال ۱۹۴۸، پس از ایجاد نیروی هوایی ایالات متحده، به او درجه سرهنگ دوم در نیروی ذخیره نیروی هوایی ایالات متحده اعطا شد. لاو در سال ۱۹۷۶ در سن ۶۲ سالگی بر اثر سرطان درگذشت، بنابراین او زنده نماند تا سه سال بعد رسمیت زنان خلبان خدمات نیروی هوایی را به چشم ببیند. میراث. لاو پس از مرگ در سال ۱۹۹۶ به انجمن حمل و نقل هوایی/تانکر، تالار مشاهیر زن میشیگان در سال ۱۹۹۷، و تالار مشاهیر هوانوردی ملی در دیتون، اوهایو در سال ۲۰۰۵ وارد شد مجسمه ای که به نانسی هارکنس لاو تقدیم شده است در فرودگاه ویلمینگتون (دلاور) قرار دارد.
زن جدید یک آرمان فمینیستی بود که در اواخر قرن نوزدهم نمایان شد و در قرن بیستم تأثیر عمیقی داشت. در سال ۱۸۹۴، نویسنده ایرلندی سارا گراند در مقاله ای تأثیرپذیر از واژه "زن جدید" برای اشاره به زنان آزادی که به دنبال تغییر اساسی بودند، استفاده نمود. در جواب، نویسنده انگلیسی اویدا (ماریا لوئیزا رامه) از این واژه به عنوان مقاله بعدی استفاده نمود. این واژه اغلب از طرف هنری جیمز، نویسنده بریتانیایی-آمریکایی مرسوم گردید، که از آن برای وصف نمودن رشد تعداد زنان حرفه ای فمینیست، تحصیل کرده و آزاد در اروپا و ایالات متحده استفاده کرد. آزادی تنها یک موضوع مربوط به ذهن نبود. همچنین شامل دگرگونی فیزیکی در فعالیت و البسه می شود، چون فعالیت هایی همچون دوچرخه سواری توانایی زنان را برای تعامل با دنیای بزرگ تر و انفعال تر افزایش می دهد. تحول پیدا کردن در نقش های اجتماعی. نویسنده هنری جیمز از غبیل نویسندگانی بود که واژه "زن جدید" را مرسوم نمود، شخصیتی که در قهرمانان رمان هایش پیکر نمایی شد - همچون شخصیت اصلی رمان "دیزی میلر". (سریال ۱۸۷۸) و ایزابل آرچر در "پرتره یک بانو" (مجموعه تلویزیونی سال ۱۸۸۰–۱۸۸۱). به گفته تاریخدان روث بوردین
، واژه زن جدید این بود: «زن جدید» همچنین نام ساختگی بود که به الا هپورث دیکسون، نویسنده انگلیسی رمان داستان یک زن مدرن داده شد. تحصیلات تکمیلی و حرفه ای. گرچه واژه زن جدید به عنوان عضوی از جامعه و نیروی کار در حال تبدیل شدن به یک شرکت انفعال تر در زندگی بود، ولی بیشتر در حال اجرا کردن استقلال خود در ناحیه های خانگی و خصوصی در ادبیات، تئاتر و دیگر نمایش های هنری به تصویر کشیده می شد. نهضت حق رای قرن نوزدهم برای کسب کردن حقوق دموکراتیک زنان، شاخص ترین تأثیر بر زن جدید بود. فرصت های تحصیل و مشغله برای زنان با افزایش شهری و صنعتی شدن کشورهای غربی در حال زیاد شدن بود. نیروی کار «یقه صورتی» به زنان مرتبه ای در ناحیه تجاری و نهادی داد. در سال ۱۸۷۰، زنان در این شغل ها تنها ۶٫۴ درصد از نیروی کار غیرکشاورزی ایالات متحده را تشکیل می دادند. تا سال ۱۹۱۰، این رقم به ۱۰ درصد و بعد از آن به ۱۳٫۳ درصد در سال ۱۹۲۰ افزایش پیدا نمود. زنان کثیری حق حضور یافت در دانشگاه یا دانشکده را کسب کردند. برخی از آنان هم تحصیلات حرفه ای می گرفتند و بعد از آن یا وکیل، دکتر، روزنامه نگار، و استاد می شدند، بیشتر در دانشکده های معتبر تماماً زنان
ه همچون مدارس هفت خواهر: بارنارد، براین ماور، کوه هولیوک، ردکلیف، اسمیت، واسر، و ولزلی. توقعات جنسی و اجتماعی. استقلال یک هدف رادیکال برای زنان در روزهای پایانی قرن نوزدهم بود. این یک حقیقت تاریخی بود که زنان مدام از نظر قانونی و اقتصادی به شوهران، بستگان مرد یا نهادهای اجتماعی و خیریه خود وابسته بودند. آشکار شدن فرصت های تحصیلی و شغلی برای زنان در روزهای پایانی قرن نوزدهم، و همچنین حقوق قانونی نوین برای تملک (گرچه هنوز بدون رای می باشند)، به این مفهوم بود که آنان در موقعیت نوینی از آزادی و انتخاب در رابطه زناشویی و جنسی قرار گرفتند. شرکای زن جدید اهمیت بسیاری برای خودمختاری جنسی خود قائل بود، ولی به سختی می توان آن را انجام داد، چون جامعه هنوز با صدای بلند مخالفت خود را با هرگونه علامتی از بی حرمتی زنان ابراز می نمود. برای زنان در دوران ویکتوریا، هرگونه فعالیت جنسی خارج از ازدواج غیر مورال برسی می شد. دگرگونی قانون طلاق در روزهای پایانی قرن نوزدهم باعث تشکل شدن یک زن جدید شد که می توانست با خودمختاری اقتصادی خود از طلاق جان سالم به در ببرد و تعداد فزاینده ای از زنان مطلقه دوباره ازدواج نمودند. صیانت از احترا
م اجتماعی در حین استفاده از حقوق قانونی که هنوز از طرف بسیاری غیراخلاقی پذیرفته می شود، جدالی برای زنان جدید بود: در رمان های هنری جیمز آشکار بود که قهرمان های او هر چقدر هم که احساس استقلال فکری و جنسی خود را داشته باشند، در نهایت قیمتی برای انتخاب های خود پرداختند. برخی از تمجید کنندگان تمایل زنان جدید از راه شبکه سازی در گروه های زنانه، آزادی درگیر شدن در روابط همجنس گرا را پیدا نمودند. اینگونه توصیف شده است که برای برخی از آنان، «دوست داشتن زنان دیگر مسیری برای گریزی از آنچه آنها به عنوان گمان های سلطه مرد در یک رابطه دگرجنس گرا می دیدند دگرسانی گردید». اختلاف طبقاتی. زن جدید نتیجه احترام رو به رشد تحصیلات تکمیلی و اشتغال برای زنانی بود که به طبقات بالای نخبه جامعه تعلق داشتند. تحصیلات دانشگاهی خود هنوز نشان ثروتمندی مردان در شروع قرن بیستم بود و کمتر از ۱۰ درصد از مردم ایالات متحده تحصیلات پس از متوسطه را در این زمان ها دارا بودند. زنانی که وارد دانشگاه می شدند اغلب از طبقه متوسط سفید پوستان بودند. در نتیجه، طبقه کارگر، رنگین پوستان و مهاجران اغلب در رقابت برای به دست آوردن به این مدل جدید فمینیستی عقب م
انده بودند. نویسندگان زن متعلق به این جوامع به حاشیه رانده شده اغلب از راهکار انتقاد می کردند که آزادی تازه یافته آنان در رابطه با جنسیت آنان به قیمت نژاد، قومیت یا طبقه آنها به اتمام رسید. گرچه آنها به استقلال زن جدید اعتراف می کردند و به آن احترام می گذاشتند، ولی این توانایی را نداشتند که این موضوع را نادیده بگیرند که استانداردهای یک زن جدید دوران پیشرفته، در اغلب موارد، فقط از طرف زنان طبقه متوسط سفیدپوست قابل دستیابی است. دوچرخه سواری. دوچرخه تأثیر موثری در زندگی زنان در زمینه های گوناگون داشت, دستکم در ناحیه اصلاح لباس ویکتوریایی، که تحت عنوان "نهضت لباس عقلانی" نیز نام برده می شود. بیشترین تأثیر آن بر نقش اجتماعی زنان در دهه ۱۸۹۰ و در روند شور دوچرخه اتفاق افتاد که عموم آمریکا و اروپا را بازگرفت. دوچرخه به زنان جنبش اجتماعی کثیری می داد. فمینیست آنی لندندری به عنوان نخستین زن در این هنگام، سفر خودش را با دوچرخه در سرتاسر جهان انجام داد. الیزابت رابینز پنل، که سابقه نویسندگی خودش را با زندگینامه مری ولستون کرافت شروع نمود، در روز های پایانی قرن نوزدهم با سفرنامه های خودش در سرتاسر انگلستان و اروپا پیشروی
دوچرخه گردی بود. با توجه به قیمت و طرح های پرداخت گوناگون که از طرف شرکت های دوچرخه سازی آمریکایی عرضه می گردید، دوچرخه برای بیشتر عموم ارزان و به صرفه بود. با این شرایط، دوچرخه بیشترین تأثیر را بر زنان سفیدپوست طبقه میانی و طبقه بالا میانی داشته است. این کار نقش آنان را در جامعه از برجای ماندن در ناحیه خصوصی یا خانگی به عنوان نگهبان، همسر و مادر به نقشی در ظاهر مردمی و مشارکت اکثر در جامعه تبدیل نمود.
جمهوری سوسیالیستی شوروی آبخاز یک جمهوری کم دوام در منطقه قفقاز اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود که قلمرو آبخازستان را در بر می گرفت و از ۳۱ مارس ۱۹۲۱ تا ۱۹ فوریه ۱۹۳۱ موجودیت داشت. این کشور که پس از حمله ارتش سرخ به گرجستان در ۱۹۲۱ تشکیل شد تا ۱۶ دسامبر ۱۹۲۱ مستقل بود. آبخاز شوروی بعد از پیمان اتحاد با جمهوری سوسیالیستی گرجستان شوروی دیگر استقلال نداشت. جمهوری سوسیالیستی آبخاز شوروی به مثابه یک جمهوری خودمختار شوروی بود با این تفاوت که استقلال صوری خود را از گرجستان حفظ کرده بود و ویژگی های خاصی مانند واحدهای نظامی خودش را داشت که فقط جمهوری های مطلق اتحادیه داشتند. آبخاز از طریق موقعیت خود به عنوان یک «جمهوری قراردادی» با گرجستان به جمهوری فدراتیو سوسیالیستی قفقاز جنوبی شوروی پیوست و جمهوری های سوسیالیستی شوروی ارمنستان، آذربایجان و گرجستان را در یک واحد فدرال متحد کرد. جمهوری سوسیالیستی شوروی آبخاز در ۱۹۳۱ برانداخته شد و جمهوری خودمختار سوسیالیستی شوروی آبخاز در گرجستان شوروی جایگزین آن گشت. جمهوری سوسیالیستی شوروی آبخاز در طول موجودیت اندک خود توسط نستور لاکوبا رهبری می شد که به طور رسمی با عنوان رئیس شور
ای کمیسارهای خلق خدمت می کرد اما کنترل او بر این کشور به حدی بود که آن را در لفظ مداعبت «لاکوبستان» می نامیدند. به دلیل روابط نزدیک لاکوبا با ژوزف استالین، رهبر شوروی، اشتراکی سازی تا پس از الحاق آبخاز به گرجستان به تعویق افتاد. آبخاز در آن دوره یکی از تولیدکنندگان عمده تنباکو بود و بیش از نیمی از ذخایر شوروی را افزایش داد. همچنین این کشور سایر محصولات کشاورزی از جمله چای، شراب و مرکبات را تولید کرد که منجر به تبدیل آبخاز به یکی از ثروتمندترین مناطق اتحاد جماهیر شوروی شد. آب و هوای نیمه گرمسیری نیز آن را به مقصد اصلی تعطیلات تبدیل کرده بود، به طوری که استالین و دیگر رهبران اتحاد جماهیر شوروی دارای خانه های تابستانی در آن منطقه بودند و زمان قابل توجهی را در آنجا سپری می کردند. آبخاز که از نظر قومی متفاوت بود، به طور صوری توسط مردم آبخاز رهبری می شد که کمتر از ۳۰ درصد جمعیت را تشکیل می دادند. سایر گروه های عمده آن هم شامل گرجی ها، ارمنی ها، یونانی ها و روس ها بودند. مردم آبخازی با وجود این که اکثریت را تشکیل نمی دادند اما به شدت مورد حمایت قرار گرفتند و زبان آبخازی در نتیجه سیاست های بومی سازی آن دوران رواج پید
ا کرد. هویت ملی آبخازستان از طریق این سیاست ها گسترش یافت که منجر به ظهور ناسیونالیسم آبخازی شد. میراث اصلی جمهوری سوسیالیستی شوروی آبخاز این است که برای اولین بار در تاریخ معاصر، یک مجموعه جغرافیایی مشخص تحت نام آبخاز ایجاد کرده است. اگرچه در ۱۹۳۱ آبخاز به یک جمهوری شبه مستقل تنزل یافت اما مردم آبخاز فراموش نکردند که این جمهوری روزی وجود داشته است. با ظهور گلاسنوست و پروستیکا در اواخر دهه ۱۹۸۰، رهبران آبخاز خواستار تشکیل مجدد دولت خود و جدایی از گرجستان شدند و از جمهوری سوسیالیستی شوروی آبخاز به عنوان یک پیشینه یاد کردند. این امر منجر به بازگرداندن قانون اساسی جمهوری سوسیالیستی شوروی آبخازستان در ۱۹۲۵ شد که جنگ ۱۹۹۲–۱۹۹۳ آبخاز و درگیری آبخاز–گرجستان را در پی داشت. پیشینه. تاریخچه. امپراتوری روسیه در اوایل قرن نوزدهم آبخاز را ضمیمه خاک خود کرد و تا ۱۸۶۴ اقتدار خود را بر این منطقه تثبیت نمود. مقامات روس که تمایلی به ایجاد واحدهای قومی–سرزمینی نداشتند، این منطقه را با استان کوتایسی ادغام کردند. انتقال جمعیت در مقیاس وسیع، ترکیب قومی آبخاز را به شدت دگرگون کرد و همین طور مقامات امپراتوری روسیه هزاران نفر از قومی
ت های آبخاز را اخراج و مگرلی ها را جایگزین آن ها کردند. پس از انقلاب فوریه ۱۹۱۷ که به امپراتوری روسیه پایان داد، وضعیت آبخاز مبهم بود و مورد مناقشه قرار گرفت. فارغ از حاکمیت روسیه، در ۱۹۱۷ در صدد پیوستن به جمهوری کوهستانی قفقاز شمالی بود و در نهایت به دلیل فاصله بین آبخاز و بقیه گروه های درگیر، تصمیم به این امر گرفت. در فوریه ۱۹۱۸، بلشویک های آبخاز تلاش کردند تا یک کمون ایجاد کنند، سیستمی مشابه با شوراها که در روسیه وجود داشت. این تلاش ناموفق بود و ایفرم ایشبا و نستور لاکوبا، رهبران بلشویک از عملی کردن آن اجتناب کردند. شورای خلق آبخاز هم پس از آن تشکیل شد و عملاً منطقه را تحت کنترل داشت. جمهوری دموکراتیک گرجستان در ماه مه ۱۹۱۸ تشکیل شد و آبخاز را ضمیمه سرزمین خود کرد و آن را بخشی جدایی ناپذیر از خاک خود دانست. گرجستان هرگز کنترل منطقه را به طور کامل به دست نگرفت و تا زمان تهاجم بلشویک ها در ۱۹۲۱، شورای خلق آبخاز بر آن حکومت می کرد. وضعیت آبخاز در قانون اساسی گرجستان در ۱۹۲۱ تصدیق گشت. ماده ۱۰۷ این قانون استقلال «آبخازتی، ناحیه سوخوم» را برای «اداره امور آن ها» مشخص ساخت. قانون اساسی پس از حمله ارتش سرخ به گرج
ستان در فوریه ۱۹۲۱ صادر شد اما ماهیت خودمختاری مقرر هرگز مشخص نشد. به گفته تاریخ دان تیموتی بلوولت، این جمهوری میراث ماندگاری در منطقه داشت زیرا اولین بار در تاریخ معاصر بود که آبخاز به عنوان یک مجموعه جغرافیایی متمایز توصیف شده بود. پایه ریزی. در ۱۵ فوریه ۱۹۲۱ ارتش سرخ به گرجستان حمله کرد. دو روز بعد آبخاز مورد هجوم قرار گرفت. ایشبا و لاکوبا قبل از تهاجم به آبخاز بازگشتند و کمیته انقلابی را برای آماده سازی دولت بلشویکی تشکیل دادند. سوخومی، پایتخت آن، در ۴ مارس به تصرف نیروهای شوروی درآمد. با ادامه جنگ در گرجستان، کمیته انقلابی که انتظار نداشت تنها قدرت آبخاز باشد از سردرگمی استفاده کرد و اقدام به اعلام آبخاز به عنوان یک جمهوری مستقل کرد. آن ها تلگرافی به مسکو فرستادند و در مورد چگونگی ادامه راه مشورت خواستند و پیشنهاد پیوستن به جمهوری سوسیالیستی فدراتیو روسیه شوروی را دادند اما سرگو ارژنیکیدزه، بلشویک برجسته و رهبر دفتر قفقاز این ایده را رد کرد. آن ها نهایتاً در ۳۱ مارس ۱۹۲۱ اعلام کردند که «به اراده کارگران، جمهوری سوسیالیستی شوروی آبخاز متولد می شود.» این امر آبخاز را به یک جمهوری صوراً مستقل تبدیل کرد که د
ر هر دو طرف آبخاز و گرجستان این تفاهم وجود داشت که در نهایت آبخاز به جمهوری تازه تأسیس گرجستان شوروی می پیوندد. آبخاز در آن زمان کاملاً از گرجستان جدا شده بود و به این صورت به آن پرداخته می شد. کمیته انقلابی گرجستان و هیئت حاکمه جمهوری سوسیالیستی گرجستان شوروی، در تلگرافی در ۲۱ مه ۱۹۲۱ از آبخاز استقبال کردند و اذعان داشتند که اشکال روابط باید در اولین کنگره های کارگری هر دو جمهوری حل و فصل شود. موقعیت. کمیته انقلابی آبخاز در موقعیت اعمال قدرت خود تمایلی به برنامه ریزی کنگره برای تعیین وضعیت آینده آبخاز نداشت زیرا این به معنای کنارگذاشتن کنترل بر منطقه بود. دفتر قفقاز، کمیته انقلابی را مجبور به واکنش کرد و مذاکرات بین آبخاز و گرجستان از اکتبر ۱۹۲۱ آغاز شد. نتیجه مذاکرات بین آن ها یک معاهده دو ماده ای بود که در ۱۶ دسامبر ۱۹۲۱ به دست طرفین امضاء شد. متن ماده ها به قرار ذیل بود: این معاهده دو کشور را متحد کرد و آبخاز را به عنوان یک «جمهوری قراردادی» که اسماً تابع گرجستان بود باقی گذاشت. وضعیت ویژه آبخاز در قانون اساسی ۱۹۲۲ گرجستان مستحکم شد که به «پیمان اتحاد ویژه» بین این دو اشاره داشت. همچنین قانون اساسی آبخاز
در ۱۹۲۵ متذکر شد که «بر اساس یک معاهده ویژه» با گرجستان متحد شده است. در ۱۳ دسامبر ۱۹۲۲، زمانی که آبخاز با گرجستان متحد بود، به همراه ارمنستان و آذربایجان به جمهوری فدراتیو سوسیالیستی قفقاز جنوبی شوروی پیوست. این فدراسیون از روی ظاهر برای مقاصد اقتصادی ایجاد شده بود اما احتمال فراوان داشت که برای کنترل شوروی بر این منطقه که مورد مناقشه بود انجام شده است. آبخاز عمدتاً به عنوان یک منطقه خودمختار گرجستان تلقی می شد اما برخلاف سایر کشورهای خودمختار در اتحاد جماهیر شوروی، نمادهای ملی—پرچم و نشان رسمی—و واحدهای ارتش ملی خود را داشت که این حق فقط به جمهوری های مطلق اتحادیه داده می شد. ابتدا نشان رسمی آن در قانون اساسی ۱۹۲۵ به این صورت توصیف شد که «متشکل از یک داس و چکش طلایی است که در پس زمینه منظره ای از آبخاز دارد و کتیبه ای که به زبان آبخازی بر آن جمهوری سوسیالیستی شوروی آبخاز نوشته شده است.» این در ۱۹۲۶، زمانی که شعار جمهوری ها—و در سراسر شوروی— «پرولتاریای همه کشورها متحد شوید!» به زبان های آبخازی، گرجی و روسی نوشته شده بود، کمی اصلاح گشت (قبلاً فقط به زبان آبخازی نوشته می شده است). آبخاز همچنین قانون اساسی خود
را داشت که در ۱ آوریل ۱۹۲۵ تدوین شده بود، حقی که فقط بایستی در انحصار جمهوری های مطلق می بود. اتحاد با گرجستان در میان مردم یا رهبری آبخاز محبوبیتی نداشت. همین گونه در گرجستان هم با استقبال ضعیفی روبرو شد. بلشویک ها این نارضایتی را ترفندی برای منحرف کردن خصومت گرجستان از مقامات مسکو نسبت به مناقشه آبخاز می دانستند زیرا گرجی ها یکی از متخاصم ترین گروه ها نسبت به بلشویک ها بودند. وضعیت دقیق آبخاز به عنوان تنها «جمهوری قراردادی» در اتحاد جماهیر شوروی، به مقامات شوروی و گرجستان مربوط می شد که نمی خواستند سایر مناطق نیز وضعیت مشابهی را درخواست کنند. برای حل این مشکل، تصمیم قطعی بر این شد که آبخاز را از جهاتی تنزل دهند. از این رو، آبخاز در ۱۹ فوریه ۱۹۳۱، مجدداً با عنوان جمهوری سوسیالیستی خودمختار شوروی آبخاز تأسیس شد. همچنین آبخاز تابع جمهوری سوسیالیستی شوروی گرجستان و عضو جمهوری فدراتیو سوسیالیستی قفقاز جنوبی شوروی باقی ماند. این اقدام با اعتراضات عمومی روبرو شد که اولین تظاهرات گسترده در آبخاز علیه مقامات شوروی بود. سیاست. در ابتداء تا زمان تأسیس یک نهاد دائمی، کمیته انقلابی آبخاز توسط ایفرم ایشبا رهبری می شد. د
ر ۱۷ فوریه ۱۹۲۲ شورای کمیسارهای خلق تأسیس و نستور لاکوبا به ریاست آن برگزیده گشت و رئیس دولت جمهوری شد؛ این یک امر رسمی و تشریفاتی برای نستور لاکوبا بود چرا که او عملاْ در ۱۹۲۱، زمانی که بلشویک ها بر آبخاز سیطره داشتند، آبخاز را کنترل می کرد. لاکوبا در کنار ایشبا از بلشویک های پیشرو پس از انقلاب روسیه بود. آن ها در فوریه و آوریل ۱۹۱۸ دو تلاش نافرجام برای تصرف آبخاز را رهبری کردند. پس از شکست تلاش دوم، هر دوی آن ها متواری شدند و تنها در مارس ۱۹۲۱، پس از تثبیت کنترل بلشویک ها به کشور بازگشتند. ایشبا فوراً به مناصب دیگر منتقل شد و لاکوبا را به عنوان رئیس آبخاز تنها گذاشت. لاکوبا عملاً آبخاز را به عنوان یک شاه نشین شخصی، تحت سلطه خود داشت که به شوخی از آن با عنوان «لاکوبستان» یاد می شد، موقعیت او به عنوان رهبر عالی جمهوری هرگز مورد مناقشه یا چالش قرار نگرفت. او در برابر بسیاری از سیاست های سرکوبگرانه ای که در سایر نقاط اتحاد جماهیر شوروی اجرا می شد، نظیر اشتراکی سازی مقاومت کرد. لاکوبا به دلیل روابط شخصی نزدیک خود با رهبر شوروی ژوزف استالین، از اشراف آبخاز حمایت مالی کرد. اقتصاد. آبخاز یکی از تولیدکنندگان عمده تن