Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
، مدیریت منابع برای استفاده نظامی و توسعه ای، ایجاد نظام های آموزشی انبوه برای آموزش افراد در استدلال نمادین و مشکلاتی در مدیریت اثرات خود صنعتی شدن ایجاد کرده است. بی معنی بودن «جنگ بزرگ» که در آن زمان، بین سال های ۱۹۱۴ تا ۱۹۱۸، که اکنون جنگ جهانی اول نامیده می شود، بر اساس آنچه که تصمیمات «احساسی» و «غیرمنطقی» تلقی می شد، انگیزه ای فوری برای نوعی تصمیم گیری فراهم کرد که «علمی تر» و مدیریت آن آسان تر بود. به عبارت ساده، برای مدیریت شرکت های چندملیتی جدید، خصوصی و دولتی، به داده های بیشتری نیاز بود. داده های بیشتر به ابزاری برای کاهش آنها به اطلاعاتی که بتوان بر اساس آنها تصمیم گیری کرد، نیاز داشتند. اعداد و نمودارها را می توان سریع تر تفسیر کرد و کارآمدتر از متون طولانی به کار برد. در مقابل، ماهیت میان رشته ای و بین رشته ای تحقیقات علمی در مورد رفتار انسان و عوامل اجتماعی و محیطی مؤثر بر آن، بسیاری از علوم به اصطلاح سخت را به روش شناسی علوم اجتماعی وابسته کرده است. نمونه هایی از محو شدن مرزها شامل رشته های نوظهوری مانند مطالعات اجتماعی پزشکی، انسان شناسی زیستی-فرهنگی، عصب روان شناسی و تاریخ و جامعه شناسی علم
است. روش های کمی و کیفی به طور فزاینده ای در مطالعه کنش انسانی و پیامدها و عواقب آن ادغام می شوند. در دهه 1930، این مدل جدید مدیریت تصمیم گیری با معامله جدید در ایالات متحده و در اروپا با نیاز روزافزون به مدیریت تولید صنعتی و امور دولتی، تثبیت شد. مؤسساتی مانند مدرسه جدید تحقیقات اجتماعی، مؤسسه بین المللی تاریخ اجتماعی و بخش های "تحقیقات اجتماعی" در دانشگاه های معتبر، قرار بود تقاضای رو به رشد برای افرادی را که می توانستند تعاملات انسانی را کمّی کنند و بر این اساس مدل هایی برای تصمیم گیری تولید کنند، برآورده کنند. همراه با این نیاز عملی، این باور وجود داشت که وضوح و سادگی بیان ریاضی از خطاهای سیستماتیک تفکر و منطق کل نگر که ریشه در استدلال سنتی دارد، جلوگیری می کند. این روند، بخشی از جنبش بزرگ تری که به عنوان مدرنیسم شناخته می شود، زمینه بلاغی گسترش علوم اجتماعی را فراهم کرد. پیشرفت های معاصر. همچنان حرکت کمی به سمت اجماع در مورد اینکه چه روش شناسی می تواند قدرت و اصلاح لازم برای اتصال یک "نظریه کلان" پیشنهادی با نظریه های برد متوسط مختلف را داشته باشد، وجود دارد. این نظریه ها، با موفقیت چشمگیری، همچنان چارچ
وب های قابل استفاده ای را برای بانک های داده عظیم و رو به رشد فراهم می کنند. (به سازگاری مراجعه کنید.) نظریه های برد متوسط می توانند از ظهور تفکر رشته ای جدید پشتیبانی کنند و به عنوان "گامی حیاتی" به سوی تدوین یک نظریه جامع تر عمل کنند. فیلسوف نانسی کارترایت خاطرنشان می کند که فضایی که نظریه برد متوسط (یا متوسط) اشغال می کند، فضای بین انتزاع، جایی که اصول از نمونه های خاص استخراج می شوند، و تعمیم است، و پیشرفت ها در این فضا اغلب به "چیزهایی که تحت عنوان 'مکانیسم' قرار می گیرند" مربوط می شود. در زمینه ای مانند پرستاری، او پیشنهاد کرده است که نظریه برد متوسط "تنها گزینه موجود" است.
فرماندهی نیروی مشترک ناپل () یا فرماندهی نیروی مشترک متفقین ناپل (JFC Naples) یک فرماندهی نظامی ناتو است که در لاگو پاتریا، در کلان شهر ناپل، ایتالیا مستقر است. این فرماندهی در ۱۵ مارس ۲۰۰۴، پس از بازطراحی مؤثر فرماندهی قبلی خود، نیروهای متفقین جنوب اروپا، که در ابتدا در سال ۱۹۵۱ تشکیل شده بود، فعال شد. در ساختار فرماندهی نظامی ناتو، نیروهای متفقین جنوب اروپا یک «فرماندهی تابعه اصلی» بود. فرمانده ستاد فرماندهی نیروی مشترک ناپل به فرمانده عالی متفقین اروپا در ستاد عالی نیروهای متفقین اروپا، کاستو، بلژیک گزارش می دهد. از سال ۲۰۰۸ فرمانده ستاد فرماندهی نیروی مشترک متفقین ناپل، مسئول انجام طیف کاملی از عملیات نظامی در سراسر منطقه مسئولیت ناتو و فراتر از آن برای جلوگیری از تجاوز و کمک به دفاع مؤثر از قلمرو و نیروهای ناتو، حفاظت از آزادی دریاها و شریان های اقتصادی و حفظ یا بازگرداندن امنیت کشورهای ناتو بود.
فرماندهی زمینی متفقین () که پیش تر نیروهای زمینی متفقین جنوب شرقی اروپا نام داشت، ستاد دائمی نیروهای زمینی ناتو است که در صورت لزوم ممکن است به مناطق دیگری منتقل شود. فرمانده ستاد فرماندهی زمینی متفقین، مشاور اصلی جنگ زمینی فرمانده عالی متفقین اروپا و اتحاد است. هنگامی که فرماندهی زمینی متفقین توسط فرمانده عالی متفقین اروپا هدایت می شود، هسته اصلی ستاد مسئول انجام عملیات زمینی را تشکیل می دهد. این فرماندهی در شیرینیر (بوکا)، ازمیر در ترکیه مستقر است. پیشینه شکل گیری فرماندهی زمینی متفقین به سال ۱۹۵۲ بازمی گردد که فعالیت خود را به عنوان یگان زیرمجموعه فرماندهی نیروی مشترک ناپل آغاز کرد و فرم کنونی آن در سال ۲۰۱۲ تشکیل شد.
در نظریه گراف، درجه یک رأس گراف، تعداد یال هایی است که به آن رأس متصل هستند. درجه یک رأس همچون formula_1 را با formula_2 یا formula_3 نشان می دهند. حداکثر درجهٔ یک گراف مانند formula_4 با نیز با formula_5 نشان داده می شود و مقداری معادل حداکثر مقدار درجهٔ تمام رئوس گراف formula_4 دارد. حداقل درجهٔ یک گراف با formula_7 نشان داده می شود، و مقداری معادل حداقل درجهٔ رئوس گراف formula_4 دارد. در یک گراف منتظم، هر رأس درجه یکسانی دارد و بنابراین می توانیم از "درجه"ٔ گراف صحبت کنیم. یک گراف کامل (که با formula_9 نشان داده می شود و formula_10 در آن تعداد رئوس گراف است) نوع خاصی از گراف منتظم است که در آن همهٔ رئوس حداکثر درجه ممکن (یعنی formula_11) را دارند. در یک گراف چندگانه، یک حلقه از آنجایی که دو انتهای متصل به رأس دارد، ۲ واحد به درجهٔ یک رأس اضافه می کند.
در نظریه گراف، یک رأس غالب، رأسی از یک گراف بدون جهت است که مجاور همهٔ رئوس دیگر گراف باشد. این رأس رأس جهانی نیز نامیده می شود. این رأس، رأس غالب نامیده می شود زیرا یک مجموعه غالب تک عنصری در گراف تشکیل می دهد. گرافی که شامل یک رأس غالب است را می توان مخروط نامید و رأس غالب آن را می توان رأس مخروط نامید.
لسوتو، کشوری در جنوب آفریقا، میزبان چند زبان از جمله فوتی, سوتویی, خوسا, زولو و انگلیسی است. تمامی این زبان ها به جز انگلیسی، به خانواده زبان های نیجر-کنگو تعلق دارند. زبان های ملی و رسمی. زبان سوتویی (یا سوتویی جنوبی)، که یکی از زبان های بانتوی جنوبی است، زبان ملی لسوتو محسوب می شود و بیشتر مردم باسوتو (شهروندان لسوتو) به این زبان سخن می گویند. طبق قانون زبان های ملی و رسمی که در ۱۲ سپتامبر ۱۹۶۶ به تصویب مجلس ملی لسوتو رسید، زبان های سوتویی و انگلیسی به عنوان زبان های رسمی کشور شناخته شده اند. سیاست زبانی این کشور بر دو زبانگی تأکید دارد. همچنین در فصل اول قانون اساسی لسوتو آمده است: بیش از ۹۰٪ جمعیت کشور، زبان اول شان سوتویی است و این زبان به طور گسترده در گفت وگوی روزمره استفاده می شود. در حالی که زبان انگلیسی عمدتاً در موقعیت های رسمی، اداری و حکومتی استفاده می شود، اما کاربرد زبان سوتویی در سیاست، دین و رسانه های جمعی در حال افزایش است. در نظام آموزش ابتدایی، سه سال نخست تدریس به زبان سوتویی انجام می شود و از سال چهارم، زبان آموزش به انگلیسی تغییر می یابد. تسلط به زبان انگلیسی، به ویژه برای اهداف آموزشی،
سیاسی، اجتماعی و اقتصادی در منطقه اهمیت زیادی دارد، و می تواند در یافتن شغل در لسوتو و کشورهای اطراف مؤثر باشد. با این حال، بسیاری از کودکان باسوتو تنها آموزش ابتدایی را می گذرانند و تک زبانه در زبان سوتویی باقی می مانند. زبان های اقلیت و مهاجر. اقلیتی از مردم باسوتو، که شمار آن ها در سال ۱۹۹۳ حدود ۲۴۸٬۰۰۰ نفر برآورد شده است، به زبان زولو سخن می گویند؛ زولو یکی از زبان های رسمی آفریقای جنوبی است. زبان فوتی، که یکی از زبان های نگونی و نزدیک به زبان سوازی (از زبان های رسمی آفریقای جنوبی و اسواتینی) است، توسط حدود ۴۳٬۰۰۰ نفر از باسوتوها در سال ۲۰۰۲ صحبت می شده است. زبان خوسا، یکی دیگر از زبان های نگونی و از زبان های رسمی آفریقای جنوبی، نیز توسط حدود ۱۸٬۰۰۰ نفر در لسوتو صحبت می شود. معمولاً گویشوران این زبان های اقلیتی، به زبان سوتویی نیز تسلط دارند. زبان آفریکانس که عمدتاً در آفریقای جنوبی و نامیبیا رایج است، در لسوتو به عنوان یک زبان مهاجر شناخته می شود.
اسقف اعظم (؛ ؛ زاده ) خلیفه گری ارامنه آذربایجان از آوریل ۲۰۱۰ تا کنون را برعهده دارد.
سپاه سایبری نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا () شاخه جنگ سایبری و جنگ اطلاعاتی نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا است. این شاخه که در اول سپتامبر ۲۰۱۴ توسط جان مک هیو، وزیر وقت ارتش، ایجاد شد، جدیدترین شاخه ارتش ایالات متحده است. نیروی زمینی ایالات متحده این سپاه را به عنوان «شاخه ای مانوری با مأموریت انجام عملیات های دفاعی و تهاجمی فضای مجازی توصیف می کند. سپاه سایبری تنها شاخه ای است که برای مقابله مستقیم با تهدیدات در حوزه فضای مجازی طراحی شده است.» پیش از تأسیس سپاه سایبری، تخصص های حرفه ای نظامی جنگ سایبری و اطلاعاتی توسط چندین شاخه و حوزه عملیاتی دیگر ارتش، عمدتاً سپاه اطلاعات نظامی و سپاه سیگنال ارتش ایالات متحده، مدیریت می شدند. سپاه سایبری مسئول آموزش، مدیریت، توسعه و سازماندهی افسرانی است که به این شاخه اختصاص داده شده اند.
جوزف مایکل والاچی (۲۲ سپتامبر ۱۹۰۴ - ۳ آوریل ۱۹۷۱) یک گانگستر آمریکایی در خانواده جنایی جنوزه بود که در سال ۱۹۶۳ به عنوان اولین عضو مافیای ایتالیایی-آمریکایی وجود این سازمان را به صورت عمومی تأیید کرد. او در شهر نیویورک متولد شد و به عنوان یکی از اعضای سطح پایین خانواده جنوزه فعالیت می کرد. والاچی در سال ۱۹۶۲ پس از ترس از کشته شدن توسط همدستانش، به مقامات قانونی مراجعه کرد. شهادت های او در سال ۱۹۶۳ در برابر کمیته سنای آمریکا منجر به افشای جزئیات بی سابقه ای درباره ساختار و فعالیت های مافیا شد. والاچی اصطلاحات "کوزا نوسترا" را برای توصیف مافیای ایتالیایی-آمریکایی رایج کرد. پس از افشاگری هایش، والاچی تحت برنامه حفاظت از شهود قرار گرفت و تا پایان عمر در خفا زندگی کرد. او در سال ۱۹۷۱ در سن ۶۶ سالگی بر اثر حمله قلبی درگذشت. زندگی اولیه. جوزف والاچی در ۲۲ سپتامبر ۱۹۰۴ در محله هارلم شرقی نیویورک به دنیا آمد. پدر و مادرش، دومنیکو ویلاچی و ماریا میکلا کاساله، مهاجرانی فقیر از شهر چروینارا در منطقه کامپانیای ایتالیا بودند. پدر والاچی فردی معتاد به الکل و خشن بود. خود والاچی بعدها این پیشینه خانوادگی را عامل اصلی گرایشش
به جرایم سازمان یافته دانست. شرایط دشوار زندگی در یک خانواده فقیر و نابسامان، راه او را به سوی دنیای زیرزمینی جنایت هموار کرد. والاچی دوران کودکی سختی را در فقر و تحت تأثیر رفتارهای خشونت آمیز پدرش گذراند. این محیط ناآرام و پرتنش، تأثیر عمیقی بر شکل گیری شخصیت او گذاشت و به گفته خودش، او را به سمت زندگی خلافکارانه سوق داد. حرفه جنایی. دوره مینوتمن والاچی فعالیت جنایی خود را با عضویت در یک باند کوچک به نام «مینوتمن» آغاز کرد. این نام به دلیل توانایی اعضا در انجام سرقت های سریع و فرار در کمتر از یک دقیقه انتخاب شده بود. والاچی در نقش راننده باند فعالیت می کرد و مهارت او در فرارهای سریع، شهرتی به عنوان ستاره ای نوظهور در جهان زیرزمینی جنایت نیویورک برایش به ارمغان آورد. در سال ۱۹۲۱ به اتهام سرقت مهم دستگیر شد و در ۱۹۲۳ پس از یک سرقت ناموفق مجدداً بازداشت گردید. او به اتهام اقدام به سرقت اعتراف کرد و به ۱۸ ماه حبس در زندان سینگ سینگ محکوم شد، اما پس از ۹ ماه آزاد شد. پس از آزادی متوجه شد جایگاهش به عنوان راننده به فرد دیگری واگذار شده و بنابراین باند سرقت جدیدی تشکیل داد. ورود به مافیای آمریکا در سال ۱۹۳۰، والاچ
ی به عنوان عضو رسمی مافیای آمریکا سوگند یاد کرد. او به عنوان سرباز (سولداتو) به خانواده رینا (که بعدها به خانواده لوچزه معروف شد) تحت رهبری گائتانو رینا پیوست. این همزمان با اوج جنگ کاستلامارزه بود - نزاع خونین بین جناح های جو ماسریا و سالواتوره مارانزانو بر سر کنترل فعالیت های مافیایی در آمریکا. پس از ترور رینا که به مارانزانو پیوسته بود، والاچی در جناح مارانزانو جنگید که نهایتاً پس از ترور ماسریا در ۱۵ آوریل ۱۹۳۱ پیروز شد. مارانزانو خود را «کاپو دی توتتی کاپی» (رئیس روسا) نامید و والاچی به یکی از محافظان شخصی او تبدیل شد. این موقعیت کوتاه مدت بود و مارانزانو پنج ماه بعد توسط ائتلافی به رهبری چارلز «لاکی» لوچیانو ترور شد. والاچی سپس به خانواده لوچیانو (بعدها خانواده جنوزه) پیوست و در گروه آنتونی «تونی بندر» استرولو مشغول به کار شد. در ژوئیه ۱۹۳۲ با کارمل رینا، دختر بزرگ گائتانو رینا ازدواج کرد. قتل استیون فرانسه در سال ۱۹۵۳، ویتو جنوزه دستور قتل استیون فرانسه را صادر کرد. جنوزه به فرانسه مأموریت داده بود تا همسرش آنا را در دوران اختفایش در ایتالیا تحت نظر بگیرد. جنوزه که از روابط عاشقانه احتمالی آنا و شکایتش
علیه خود خشمگین بود، به والاچی دستور داد مقدمات قتل فرانسه را فراهم کند. در ۱۸ ژوئن ۱۹۵۳، والاچی فرانسه را به رستورانش در برانکس کشاند، جایی که فرانسه توسط پاسکوال پاگانو و فیوره سیانو (برادرزاده والاچی) خفه شد. شهادت فدرال. والاچی در سال ۱۹۵۹ به اتهام نقض قوانین مواد مخدر محکوم و به ۱۵ سال زندان محکوم شد. انگیزه های او برای تبدیل شدن به یک خبرچین موضوع بحث بوده است: والاچی ادعا می کرد به عنوان یک خدمت عمومی و برای افشای یک سازمان جنگی قدرتمند که زندگی او را نابود کرده بود شهادت می دهد. با این حال، احتمالاً امید به حمایت دولت به عنوان بخشی از یک معامله برای کاهش مجازات از اعدام به حبس ابد برای قتلی که در سال ۱۹۶۲ در زندان مرتکب شده بود نیز در این تصمیم نقش داشت. والاچی و جنوزه هر دو در حال تحمل محکومیت برای قاچاق هروئین بودند. در ۲۲ ژوئن ۱۹۶۲، والاچی با استفاده از یک لوله که در محل ساخت وساز باقی مانده بود، یک زندانی را به قتل رساند که او را با جوزف دیپالرمو، عضو مافیا که فکر می کرد جنوزه برای کشتن او اجیر کرده، اشتباه گرفته بود. پس از گفتگو با مأموران اف بی آی، والاچی داستانی درباره بوسه جنوزه روی گونه اش ت
عریف کرد که آن را «بوسه مرگ» تفسیر کرد. او ادعا کرد جنوزه ۱۰۰٬۰۰۰ دلار برای کشتن او جایزه تعیین کرده بود. زمانی که والاچی تصمیم به همکاری با وزارت دادگستری آمریکا گرفت، ویلیام جی. هاندلی، وکیل دادگستری، به عنوان محافظ او انتخاب شد. هاندلی بعدها گفت: «به او عینک دودی و کلاه گیس می زدیم و به رستوران رما می بردیم. مرد خیلی باحالی بود... همراهی با والاچی به من ثابت کرد که کوزا نوسترا بیش از حد بزرگنمایی شده، درست مثل حزب کمونیست.» در اکتبر ۱۹۶۳، والاچی در جلسات استماع کمیته تحقیقات سنای آمریکا تحت ریاست سناتور جان ال. مکللن شهادت داد و برای اولین بار به صورت عمومی وجود مافیای آمریکایی-ایتالیایی را تأیید کرد. این شهادت اولین نقض بزرگ قانون اومرتا (سکوت مافیایی) و شکستن سوگند خون او بود. والاچی اولین عضو مافیا بود که به صورت عمومی وجود این سازمان را تأیید کرد و به او نسبت داده می شود که اصطلاح «کوزا نوسترا» را رایج کرد. اگرچه افشاگری های والاچی مستقیماً منجر به محاکمه رهبران مافیا نشد، اما او جزئیات زیادی درباره تاریخچه مافیا، عملیات ها و آیین های آن ارائه داد، در حل چندین قتل بی حل کمک کرد و نام بسیاری از اعضا و خ
انواده های جنایتکار بزرگ را فاش کرد. این محاکمه از طریق شهادت تلویزیونی والاچی، جهان را با جنایت سازمان یافته آمریکا آشنا کرد. پس از اینکه وزارت دادگستری ابتدا تشویق و سپس مانع از انتشار خاطرات والاچی شد، پیتر ماس، روزنامه نگار، با استفاده از این خاطرات و مصاحبه با والاچی، زندگینامه ای نوشت که در سال ۱۹۶۸ با عنوان «پرونده های والاچی» منتشر شد. این کتاب اساس فیلمی به همین نام با بازی چارلز برانسون در نقش والاچی قرار گرفت. مرگ. در ۳ آوریل ۱۹۷۱، والاچی در حالی که دوران محکومیت خود را در مؤسسه اصلاحی فدرال لا تونا در آنتونی، تگزاس می گذراند، بر اثر حمله قلبی درگذشت. ماری کی. جکسون از نیاگارا فالز، نیویورک، مسئولیت دریافت جسد او را بر عهده گرفت و والاچی چهار روز بعد در گورستان دروازه بهشت در لوئیستون، نیویورک به خاک سپرده شد. والاچی و جکسون از طریق یک دوست مشترک با هم آشنا شده بودند و شایعاتی مبنی بر رابطه نامشروع بین آنها وجود داشت. بعدها مشخص شد که والاچی او را به عنوان وصی و ذینفع اصلی خود تعیین کرده بود. والاچی و جکسون در کنار یکدیگر دفن شده اند. در فرهنگ عامه. - پرونده های والاچی (۱۹۶۸): کتابی نوشته پیتر ماس
که به ماجراهای والاچی می پردازد. - پرونده های والاچی (۱۹۷۲): فیلمی بر اساس این کتاب که چارلز برانسون نقش والاچی را بازی می کند. - (۱۹۷۴): فرانسیس فورد کوپولا در توضیحات کارگردانی خود اشاره کرده که صحنه های بازجویی سنای مایکل کورلئونه و فرانک پنتانجلی الهام گرفته از جلسات استماع والاچی بوده و شخصیت پنتانجلی شبیه به والاچی است. - سیمپسون ها: در قسمت «همی دلقک»، هومر سیمپسون که به اشتباه به جای کراستی دلقک ربوده شده، نام جو والاچی را به زبان می آورد و گانگسترها او را به عنوان «همان جو والاچی که به سنا درباره جرایم سازمان یافته اطلاعات داد» می شناسند. - پدرخوانده هارلم: ریچارد پتروسلی در این سریال نقش والاچی را بازی می کند.
زبان اشاره لسوتو یکی از گونه های زبان اشاره آفریقای جنوبی است که توسط جامعه ناشنوایان در کشور لسوتو استفاده می شود. این زبان به عنوان یک ابزار ارتباطی اصلی برای افراد ناشنوا در لسوتو به کار می رود و از نظر ریشه و ساختار به زبان اشاره آفریقای جنوبی نزدیک است. با اینکه زبان اشاره لسوتو هنوز به طور رسمی در قوانین این کشور به عنوان یکی از زبان های ملی یا رسمی به رسمیت شناخته نشده، اما در حوزه آموزش و خدمات اجتماعی، به ویژه برای افراد دارای ناتوانی شنوایی، مورد استفاده و حمایت قرار دارد.
حیات الفهد (۱۸ آوریل ۱۹۴۸) بازیگر کویتی است.او یکی از چهره های برجستهٔ درام خلیج است و علاوه بر بازیگری، به نویسندگی بسیاری از آثار تلویزیونی پرداخت و دیوان شعری با عنوان «عتاب» دارد که در اواخر دههٔ ۱۹۷۰ منتشر شد. زندگی و پیشه. حیات احمد یوسف الفهد در ۱۸ آوریل ۱۹۴۸ در منطقهٔ شرق کویت به دنیا آمد. او به همراه خانواده اش در پنج سالگی به شهر مرقاب نقل مکان کرد و در نزدیکی مسجد عبدالله المبارک ساکن شد. پدرش در دوران کودکی اش درگذشت. پس از درگذشت مادرش در سال ۱۹۸۷، خواهر بزرگ ترش شریفه به همراه خواهر دیگرشان غنیمه و تنها برادرشان مسئولیت تربیت او را بر عهده گرفتند. حیات تحصیلات ابتدایی اش را کامل نکرد و به محض یادگیری خواندن و نوشتن، مدرسه را ترک کرد. با این حال، خودش به تنهایی توانست زبان عربی فصیح و انگلیسی را بیاموزد و در هر دو زبان مهارت پیدا کند. او علاقه اش به هنر را در کودکی کشف کرد، زمانی که فیلمی از هنرمند بزرگ فرید الاطرش را دید. پس از آن، همراه خانواده اش مرتب به سینما می رفت. مسیر هنری زمانی آغاز شد که او در بیمارستان صباح کار می کرد. در آن زمان، گروه نمایشی «ابو جسوم» به بیمارستان آمدند و در همان زما
ن همکارش، مجری رسانه ای، امینه الشراح نیز همراهش بود. وقتی ابو جسوم آن ها را دید، از آن ها پرسید که کدام یک علاقه مند به بازیگری اند.حیات الفهد پاسخ داد که او مایل است. ابو جسوم به او گفت که به خانواده اش این را اطلاع دهد و افزود که پس از مدتی برای گرفتن پاسخ، به بیمارستان بازخواهد گشت. حیات در ابتدا نتوانست مادرش را قانع کند؛ وقتی تمایلش به بازیگری را با مادرش در میان گذاشت، مادرش او را کتک زد و با خشونت با او برخورد کرد. اما این موضوع فقط بر پافشاری و لجاجت حیات افزود. پس از دو ماه تلاش برای راضی کردن مادرش، تصمیم گرفت برای رسیدن به هدفش اعتصاب غذا کند. در همین زمان، ابو جسوم با برادر حیات برخورد کرد و تلاش نمود او را قانع کند. برادرش پذیرفت و توانست مادرشان را نیز راضی کند؛ البته به این شرط که برادرش حیات را برای ضبط قسمت ها به تلویزیون همراهی کند. پس از آن، حیات مسیر هنری خود را در تئاتر با نمایشنامه ای به نام «قربانی» در سال ۱۹۶۳ و در کنار هنرمند منصور المنصور آغاز کرد. اما شروع فعالیت او در تلویزیون با سریال «خانوادهٔ بو جسوم» در سال ۱۹۶۴ بود. حیات نخستین دستمزد خود را پس از شرکت در نمایشنامه «می رم سفر
، همین» دریافت کرد که ۳۰ دینار بود. این نمایش در تئاتر الخلیج اجرا شد. با وجود سن کم او در آن زمان — که هنوز به پانزده سالگی نرسیده بود — نقش یک مادر را ایفا کرد. در دههٔ ۱۹۶۰، آثار هنری بسیاری ارائه داد، به ویژه در عرصه تئاتر، از جمله نمایشنامه های: «فلوس و نفوس»، «گرسنگی»، «من و روزگار»، «خانوادهٔ گمشده» و «قربانی» را اجرا کرد. در دههٔ ۱۹۷۰، حیات در سریال «گوژپشت» ایفای نقش کرد، همچنین در نمایشنامه «خروس گم شد» شرکت داشت، و نخستین فیلم خود را در سال ۱۹۷۱ با عنوان «ساکت باش ای دریا» ارائه داد. او همچنین در سریال های «شلوغ کاری»، «علاءالدین»، «شلوغ کاری»، «رنگ هایی از عشق»، «پسر هیزم شکن»، «قصهٔ موال» و «محبوبه» بازی کرد. در همین دهه، او در چندین نمایشنامه موفق نیز حضور یافت که از جمله آن هاست: «همسر جناب وزیر»، «راز امام»، «درخت سدر»، «بنی صامت»، «بحمودن المحطه»، «ای بی خبران» و «۱ ۲ ۳ ۴ بوم». فعالیت های هنری او در دههٔ ۱۹۸۰ افزایش یافت و در تعداد زیادی از سریال ها نقش آفرینی کرد، از جمله: «خانهٔ ابو خالد»، «با سلام به پدر و مادر»، «دانه»، «کیور روی آب»، «درس خصوصی»، «رفت و بازنگشت»، «رویاهای کوچک»، «زندگی ا
ز فردا آغاز می شود»، «دیوارها»، «ازدواج بدون موجودی» و «دختران کوچک در برابر زندگی» و غیره. علاوه بر این، هرچند حضورش در تئاتر کمتر شده بود، اما در سال ۱۹۸۹ سه نمایشنامه را اجرا کرد: «اگر شتر بیفتد»، «خانه مجردها» و «دو چک بدون موجودی». همچنین در نمایشنامه «بای بای عرب» در سال ۱۹۸۶ و «قرقور» در سال ۱۹۸۴ نیز شرکت داشت. در اوایل همین دهه، حیات یک همکاری موفق با سعاد عبدالله، داشت و حاصل این همکاری، آثار هنری موفق متعددی بود، از جمله: «رقیه و سبیکه»، «صلح بر دنیا»، «خاله ام قماشه»، «سلیمان الطیب» و آثار دیگر. در دههٔ ۱۹۹۰ نیز به کار خود ادامه داد و تعداد زیادی آثار در قالب برنامه های ویژه تلویزیونی، سریال ها و نمایشنامه ها ارائه کرد. از جمله سریال هایی که بازی کرد می توان به «جواهر»، «بو مرزوق»، «زن فضول»، «درگیری»، «تنها عشق می ماند»، «خانه ای که سمرا در آن زندگی می کند» و دیگر آثار اشاره کرد. همچنین در مجموعه بزرگی از سریال های رادیویی نیز حضور داشت مانند «نافع و منیره»، «مخروش کطاح بکروش»، «اشک ها و لبخندها»، «عروسی های قیروان»، «هر ورودی، یک خروجی دارد» و غیره. در دههٔ ۲۰۰۰، حیات الفهد مجموعه بزرگی از آثار م
وفق را ارائه داد که از جمله آن ها می توان به «بازار قصاب ها»، «زخم زمان»، «قیمت عمر من»، «دل های سنگی»، «دنیا یک لحظه است»، «جبروت یک زن»، «تهمت»، «فرزندان فقر»، «داماد»، «اشک یتیم» و «احساسات» اشاره کرد. در دههٔ ۲۰۱۰، حیات در آثار برجسته ای درخشیده است، از جمله: «خارج حصارها»، «بانوی خانه»، «خانه، خانه پدر ماست»، «ریحانه»، «حال منایر»، «فروشنده خرما»، «رمانه»، «با سهمی از قلم»، «مرزهای شر»، «ام هارون»، «مارگرت» و «سال های جریش» فعالیت های حیات تنها به بازیگری در تئاتر، تلویزیون و رادیو محدود نشد، بلکه او چندین اثر هنری را نیز نوشت که در برخی از آن ها نیز خود به ایفای نقش پرداخت، از جمله: «فروشندهٔ خرما»، «اشک یتیم»، «داماد»، «تهمت»، «زنان»، «انتظار»، «شمشیر عرب» و دیگر آثار. زندگی شخصی. حیات الفهد برای نخستین بار در سال ۱۹۶۵ هنگامی که ۱۷ سال داشت، ازدواج کرد. همسر نخست او دکتر جراح عراقی از شهر بصره به نام قُصَی جَلَبی بود که به عنوان منشی وزیر اطلاع رسانی کویت فعالیت می کرد. به دلیل این ازدواج، او برای مدت سه سال از دنیای بازیگری فاصله گرفت و همراه همسرش به قاهره رفت؛ جایی که او در حال تحصیل پزشکی بود. در آ
ن دوران، به عنوان گوینده در رادیو فعالیت می کرد، اما خیلی زود به دلیل علاقه شدیدش به هنر از همسرش جدا شد. حاصل این ازدواج تنها دخترش، سوزان، بود که در سال ۱۹۶۷ به دنیا آمد. ازدواج دوم او با خواننده ای لبنانی-فلسطینی تبار به نام محمود حمدی بود که از ازدواج قبلی اش دو دختر دوقلو به نام های مِی و مها داشت که حیات سرپرستی و تربیت آن ها را حتی پس از جدایی اش بر عهده گرفت. همچنین دختری یتیم به نام روزان را نیز همراه با سایر دخترانش بزرگ کرد.
فالی مایولو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری دموکراتیک کنگو است که در حال حاضر برای اشتورم گراتس در پست مهاجم بازی می کند. دوران باشگاهی. مایولو دوران جوانی خود را در آکادمی های اپینه و انتانت اس اس جی گذراند و سپس به لانس پیوست. پس از سه سال حضور در لانس، او در آزمون ورودی پاری سن ژرمن شرکت کرد، اما در نهایت به تیم آلمانی وولفسبورگ پیوست. در فوریهٔ ۲۰۲۲، مایولو به تیم اتریشی بلاو-وایس لینتس ملحق شد. در ۳ مارس ۲۰۲۳، مایولو قراردادی چهارساله با راپید وین امضا کرد که از فصل ۲۴–۲۰۲۳ آغاز می شد. بریستول سیتی. در ۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، مایولو با بریستول سیتی از چمپیونشیپ انگلیس قرارداد امضا کرد. در ۲۶ ژانویهٔ ۲۰۲۵، مایولو بار دیگر به اتریش بازگشت و به صورت قرضی تا پایان فصل به اشتورم گراتس پیوست. دوران ملی. مایولو واجد شرایط است که در سطح ملی برای فرانسه و جمهوری دموکراتیک کنگو بازی کند. زندگی شخصی. برادر کوچک تر مایولو، سنی نیز بازیکن فوتبال است و از محصولات آکادمی جوانان پاری سن ژرمن به شمار می رود.
مؤسسه نظامی ویرجینیا () یک کالج ارشد نظامی دولتی در لکسینگتون، ویرجینیا، ایالات متحده است. این کالج در سال ۱۸۳۹ به عنوان اولین کالج نظامی ایالتی آمریکا تأسیس شد و قدیمی ترین کالج ارشد نظامی دولتی در ایالات متحده است. مؤسسه نظامی ویرجینیا مطابق با اصول تأسیس خود و برخلاف سایر کالج های ارشد نظامی در ایالات متحده، فقط دانشجویان افسری را ثبت نام می کند و منحصراً مدرک کارشناسی اعطا می نماید. این مؤسسه در ۱۴ رشته مهندسی، علوم و هنرهای آزاد مدرک اعطا می کند. در حالی که آبراهام لینکلن ابتدا مؤسسه نظامی ویرجینیا را به دلیل نقش آن در طول جنگ داخلی آمریکا «نقطه غربی جنوب» نامید، این لقب همچنان باقی مانده است زیرا مؤسسه نظامی ویرجینیا نسبت به هر دانشگاه دیگری در ایالات متحده، ژنرال های ارتش بیشتری تربیت کرده است. تقریباً ۶۵٪ از فارغ التحصیلان مؤسسه نظامی ویرجینیا پس از فارغ التحصیلی وارد نیروی زمینی ایالات متحده می شوند و این دانشگاه را به یکی از بزرگ ترین تربیت کنندگان افسران برای ارتش و سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده در هر سال تبدیل می کند.
باشگاه بدون نام ها یا باشگاه ان.ان. یا ان.ان. کیلبرن ؛ ان.ان. مخفف «بدون نام ها»، یک باشگاه فوتبال آماتور انگلیسی بود که در منطقه کیلبرن لندن مستقر بود. تاریخچه. اولین بازی های ثبت شده از این باشگاه، دو پیروزیشان مقابل بارنز در ژانویه و آوریل ۱۸۶۳ بود. این تیم یکی از یازده تیم بنیان گذار اتحادیه فوتبال در ۲۶ اکتبر ۱۸۶۳ بود، و کاپیتان تیم، آرتور پمبر، نماینده باشگاه در اتحادیه بود که به عنوان اولین رئیس اتحادیه فوتبال انگلستان انتخاب شد. اگرچه بی نام ها، یکی از بنیانگذاران اتحادیه فوتبال بودند و در سال ۱۸۶۶ یکی از تنها سه باشگاهی بودند که منحصراً طبق قوانین فوتبال بازی می کردند، اما این باشگاه هرگز به عنوان یکی از باشگاه های برتر در نظر گرفته نشد و پس از مهاجرت آرتور پمبر در سال ۱۸۶۸، توجه به این باشگاه کاهش یافت. در فصل ۷۰–۱۸۶۹، باشگاه اغلب مجبور بود بدون کاپیتان جدیدش تبوت بازی کند و در آخرین بازی ثبت شده از این باشگاه به تاریخ ۵ فوریه ۱۸۷۰ که شکست مقابل آپتون پارک نتیجه اش بود، تنها هفت بازیکن برای بازی حاضر شدند. باشگاه در آن ماه نماینده ای را به جلسه سالانه اتحادیه فوتبال فرستاد و در اولین بازی بین انگلیس