Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
س بیمارستان ها، کتابخانه ها، و مراکز امدادرسانی، انجام داده است. این حزب اگرچه در ابتدا از نهضت استقلال پاکستان حمایت نکرد، پس از تأسیس پاکستان در ۱۹۴۷، به فعالیت سیاسی روی آورد و در دهه های اولیه تأسیس تحت سرکوب قرار گرفت، اما در دوره حکومت محمد ضیاءالحق(۱۹۷۷ ـ ۱۹۸۸) موقعیت سیاسی و ایدئولوژیک خود را تقویت کرد و نقش مهمی در سیاست و شورش های منطقه ای داشت. فعالیت های این حزب بر اسلامی سازی نظام حقوقی و اجتماعی تمرکز کرد. با وجود نفوذ انتخاباتی محدود، جماعت اسلامی به دلیل سازمان دهی، تربیت کادر سیاسی، و تأثیر فکری و فرهنگی از طریق آثار مودودی و فعالیت های اجتماعی، نقش قابل توجه در جامعه پاکستان ایفا کرده است. جماعت اسلامی مواضع و تصمیمات سیاسی متعددی اتخاذ کرده است؛ از جمله حمایت از طالبان و شبه نظامیان اسلام گرا در افغانستان، مخالفت با حضور نظامی آمریکا در افغانستان و پاکستان، حمایت از حق تعیین سرنوشت و آزادی مردم کشمیر هند، مخالفت با لایحه حمایت از زنان، همکاری در سرنگونی دولت ذوالفقار علی بوتو و دخترش بی نظیر بوتو.، و حمایت از دو کوتای نظامی پاکستان به رهبری محمد ضیاءالحق (۱۹۷۷) و پروز مشرف(۱۹۹۹). رهبران: دی
دگاه ها و انتخاب ها. ۱. ابوالاعلا مودودی (۱۹۴۱ ـ ۱۹۷۲). ابوالاعلی مودودی (۱۹۰۳–۱۹۷۲) بنیان گذار و رهبر جماعت اسلامی بود. او متفکر و فیلسوف سیاسی اسلامی شناخته می شد و معتقد بود سیاست بخشی جدایی ناپذیر از ایمان اسلامی است و تشکیل دولت اسلامی می تواند مشکلات اجتماعی و اقتصادی مسلمانان را حل کند. مودودی مخالف استعمار حکومت بریتانیا در کشورهای مسلمان، و نیز مخالف جنبش ملی گرای مسلمانان بود و با تقسیم هند مخالفت کرد، زیرا آن را مغایر با وحدت امت اسلامی می دانست. جماعت اسلامی در ۱۹۴۱ در لاهور تأسیس شد و به صورت یک حزب سلسله مراتبی و پیشاهنگ فعالیت می کند. اعضای کامل حزب رهبرانی وفادار هستند و گروه گسترده تر از «همدل »ها و کارکنان نیز در فعالیت های اجتماعی و آموزشی مشارکت دارند. جماعت اسلامی شاخه هایی برای زنان و دانشجویان/طلاب دارد و فعالیت هایی مانند کمک به پناهندگان و خدمات درمانی انجام می دهد. مهاجرت به پاکستان. پس از تقسیم هند در ۱۹۴۷، مودودی و جماعت اسلامی پاکستان از پنجاب هند به لاهور مهاجرت کردند. آنان به پناهندگان هندی کمک می کردند و فعالیت های اجتماعی و درمانی انجام دادند. در دهه های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰، حزب با حک
ومت های مختلف درگیر بود، دفاتر آن بسته شد و مودودی چند بار زندانی شد. JIP در انتخابات سیاسی شرکت کرد و خواستار اجرای شریعت اسلامی، تفکیک قوا، حقوق اقلیت ها و روابط قوی با جهان اسلام شد، اما نتایج قابل توجهی در انتخابات کسب نکرد. حزب با برنامه های سوسیالیستی و حرکت های استقلال طلبانه در پاکستان شرقی مخالفت کرد و شاخه دانشجویی/طلاب آن، گروه «البدر» را برای مقابله با شبه نظامیان بنگلادشی «موکتی باهینی»(نیروی آزادی) سازماندهی کرد که مخالف اتحاد با پاکستان بود. مودودی تا ۱۹۷۲ رهبری حزب را بر عهده داشت و پس از استعفای او، میان طفیل محمد به عنوان رهبر جدید و نعیم صدیقی به عنوان دبیر کل انتخاب شدند. ۲. میان طفیل محمد (۱۹۷۲ـ ۱۹۸۷). پس از انتخاب ذوالفقار علی بوتو (۱۹۷۳–۱۹۷۷)، شاخه دانشجویی جماعت اسلامی پاکستان (جماعت اسلامی طلبه ها) تصاویر نمادین او را در لاهور آتش زد و انتخاب او را «روز سیاه» اعلام کرد. مودودی، رهبر JIP، حتی از ارتش خواست دولت بوتو را به دلیل «فساد اخلاقی ذاتی» سرنگون کند. جماعت اسلامی حرکت ضد بوتو را تحت عنوان "نظام مصطفی" رهبری کرد و بوتو تلاش کرد با زندانی کردن اعضای حزب و شاخه دانشجویی آن، فعالیتش
ان را سرکوب کند. در انتخابات ۱۹۷۵ نیز اعضای JIP بازداشت شدند تا نتوانند نامزد شوند. با این حال، تا ۱۹۷۶، JIP دو میلیون عضو ثبت شده داشت. در انتخابات ۱۹۷۷، JIP بخشی از ائتلاف ملی پاکستان (PNA) بود که تنها ۹ کرسی از ۳۶ کرسی مخالفان را کسب کرد. ائتلاف، انتخابات را ناعادلانه می دانست و مودودی، که در زندان بود، احزاب اسلامی را به نافرمانی مدنی فراخواند. دولت سعودی به آزادی مودودی کمک کرد و هشدار انقلاب در پاکستان داد. JIP با ائتلاف ملی همکاری کرد تا بوتو سرنگون شود و شب قبل از اعدام بوتو، با محمد ضیاالحق دیدار کرد. جماعت اسلامی از کودتای ضیاالحق (حکومت: ۱۹۷۷–۱۹۸۷) حمایت کرد و این حمایت باعث شد اهمیت حزب در سیاست عمومی از اندازه واقعی اعضایش فراتر رود. حزب از سیاست های جهادی ضیا، به ویژه جنگ علیه اتحاد جماهیر شوروی در افغانستان، حمایت کرد، و شاخه خواهر آن در افغانستان جمعیت اسلامی به رهبری برهان الدین ربانی بخشی از ائتلاف هفت گانه احزاب مجاهدین افغانستان در پیشاور شد که کمک های مالی و نظامی از عربستان، آمریکا و دیگر حامیان جهاد دریافت می کردند. در ۱۹۸۷، میا ن طفیل محمد به دلیل مشکلات سلامتی از رهبری JIP کناره گیری
کرد و حسین احمد به عنوان رهبر جدید انتخاب شد. حسین احمد (۱۹۸۷ _ ۲۰۰۸). پس از مرگ ضیاالحق در ۱۹۸۷، حزب مسلم لیگ ائتلاف راست گرای "اتحاد جمهوری اسلامی" را تشکیل داد. در سال ۱۹۹۰، با روی کار آمدن نواز شریف، JIP از کابینه کناره گیری کرد و اعلام کرد که هم حزب مردم پاکستان (PPP) و هم مسلم لیگ به یک اندازه مشکل آفرین هستند. در انتخابات ۱۹۹۳، جماعت اسلامی تنها سه کرسی کسب کرد. در همین سال، این حزب عضو کنفرانس تمام احزاب حریت (APHC) شد که خواهان استقلال جامو و کشمیر از هند است. پیش از آن، گفته شده جماعت اسلامی حزب المجاهدین کشمیر را برای حمایت از جدایی کشمیر و الحاق آن به پاکستان ایجاد کرده بود تا با جبهه آزادی بخش کشمیر که خواهان استقلال کامل منطقه است، مقابله کند. حسین احمد سال ۲۰۰۷ در اعتراض به فساد، از موقعیت خود در سنای پاکستان کناره گیری کرد. راهپیمایی طولانی و موفقیت آمیز علیه دولت بوتو. در ۲۰ ژوئیه ۱۹۹۶، حسین احمد اعلام کرد که اعتراضاتی علیه دولت بی نظیر بوتو به دلیل فساد آغاز خواهد شد. او در ۲۷ سپتامبر از سنای پاکستان استعفا داد و در ۲۷ اکتبر با همراهی احزاب مخالف، راه پیمایی طولانی خود را آغاز کرد. در ۴ نوام
بر همان سال، دولت بوتو توسط رئیس جمهور فاروق لغاری به دلیل فساد برکنار شد. جماعت اسلامی انتخابات ۱۹۹۷ را تحریم کرد و نمایندگی خود در پارلمان را از دست داد، اما همچنان فعالیت سیاسی داشت، از جمله اعتراض به سفر نخست وزیر هند، آتال بیهاری واجپایی، به لاهور. در ۱۹۹۹، پرویز مشرف با کودتای نظامی قدرت را به دست گرفت. ابتدا JIP او را پذیرفت اما با آغاز اصلاحات سکولار و پیوستن پاکستان به جنگ علیه تروریسم (متحد امریکا علیه حکومت طالبان) در ۲۰۰۱ مخالفت کرد و مشرف را به خیانت به طالبان متهم کرد. حزب وقایع ۱۱ سپتامبر را محکوم کرد و همزمان اشغال افغانستان توسط آمریکا را نیز محکوم نمود. در انتخابات ۲۰۰۲، JIP به همراه دیگر احزاب اسلامی ائتلاف متحده مجلس امل (MMA) را تشکیل داد و ۵۳ کرسی عمدتاً در ایالت خیبر پختونخوا به دست آورد. جماعت اسلامی همچنان با جنگ علیه تروریسم و حضور نیروهای آمریکایی در پاکستان مخالفت کرد و خواستار بازگرداندن استقلال قضایی شد. در ۲۰۰۶، جماعت اسلامی با لایحه حمایت از زنان مخالفت کرد و خواستار اجرای عادلانه و فهم بهتر قوانین توسط قضات شد. حسین احمد و دیگر اعضا تأکید کردند که قوانین اسلامی موجود به نفع زن
ان است و هدف از آن ها حفاظت از زنان و جلوگیری از مشکلات اضافی قضایی است. در ۲۳ ژوئیه ۲۰۰۷، حسین احمد از مجلس ملی استعفا داد تا اعتراض خود را به عملیات ارتش در مسجد لال (لعل) نشان دهد. منور حسن (۲۰۰۸ _ ۲۰۱۴). در سال ۲۰۰۸، JIP و حزب تحریک انصاف (PTI) دوباره انتخابات را تحریم کردند. حسین احمد به دلیل مشکلات سلامتی از نامزدی خود کناره گیری کرد و سیدمنور حسن به عنوان امیر جدید حزب انتخاب شد. سراج الحق (۲۰۱۴_ ۲۰۲۴). در تاریخ ۳۰ مارس ۲۰۱۴، سراج الحق که در آن زمان وزیر ارشد در دولت ایالت خیبر پختونخوا و معاون حزب بود، به عنوان امیر جدید حزب انتخاب شد. او جایگزین منور حسن، امیر حزب و لیاقت بلوچ، دبیرکل حزب، شد. از مجموع ۳۱٬۳۱۱ عضو حزب، ۲۵٬۵۳۳ نفر در این انتخابات رأی دادند. این نخستین بار بود که حزب پس از تنها یک دوره، امیر خود را کنار می زد. بنابراین، سراج الحق از سمت وزیر ارشد کناره گیری کرد. این رویداد هم زمان با حمله پهپادی به یک مدرسه دینی در ناحیه باجور بود. در سال ۲۰۱۶، سراج الحق نماز جنازه ممتاز قادری را برگزار کرد؛ قادری به دلیل ترور سلمان تاثیر، فرماندار پنجاب، در حالی که به عنوان محافظ شخصی او خدمت می کرد، ا
عدام شده بود. سراج الحق از مردم پاکستان خواست تا در اعتراض به اعدام قادری، در سراسر کشور تظاهرات برگزار کنند. حافظ نعیم الرحمن (۲۰۲۴ _ تاکنون). حافظ نعیم الرحمن در ۴ آوریل ۲۰۲۴ به عنوان امیر جماعت اسلامی انتخاب شد و دوره ریاست او تا آپریل ۲۰۲۹ ادامه خواهد داشت. سازمان ها. جماعت اسلامی پاکستان اتحادیه هایی برای پزشکان، معلمان، وکلا، کشاورزان، کارگران و زنان دارد، از جمله اتحادیه دانشجویان اسلامی (IJT) و شاخه زنان آن، و همچنین گروه جوانان. این حزب چندین نهاد انتشاراتی و رسانه ای دارد که مهم ترین آن ها روزنامه «جسارت» با تیراژ حدود ۵۰٬۰۰۰ نسخه و نشریات هفتگی و ماهانه دیگر است. JIP در حوزه آموزش و رفاه نیز فعال است. نهاد "نظارت بر تعلیم اسلامی" ۶۳ مدرسه و ۱۶۴ مدرسه دینی را حمایت می کند. این حزب پروژه های مدرسه ای، مراکز آموزش فنی زنان، برنامه های سوادآموزی بزرگسالان، بیمارستان ها و خدمات خیریه را اداره می کند. در مجموع، حدود ۱۰۰۰ مدرسه دینی وابسته به جماعت اسلامی در پاکستان ثبت شده که بیشترین آن ها در خیبر پختونخوا قرار دارد. شاخه جماعت اسلامی در کشمیر آزاد سال ۱۹۷۴ تأسیس شد تا گسترش ایده های سکولار را در این منط
قه محدود کند. فعالیت اصلی این شاخه حمایت از جهاد در کشمیر تحت کنترل هند است. این شاخه در همکاری با جماعت اسلامی، گروه های اسلام گرا در کشمیر را تحت گروه «حزب المجاهدین» متحد کرد و سید صلاح الدین به عنوان رهبر آن منصوب شد. شاخه دانشجویی آن نیز IJT است و بسیاری از اعضایش به مرور به حزب المجاهدین می پیوندند. با توجه به محبوبیت و گستردگی فعالیت های اجتماعی، جماعت اسلامی با اتهامات و ارتباطات با گروه های تروریستی نیز مواجه شده است. از جمله ارتباطات ادعایی با «تحریک نفاذ شریعت محمدی» و همکاری این گروه با شبکه طالبان پاکستان (TTP) پس از تحولات مسجد لال. روابط بین گروه های مختلف شبه نظامی در پاکستان پیچیده و گاه هم پوشان و هم رقیب یکدیگر هستند و JIP نیز بخشی از این شبکه ها محسوب می شود، به ویژه در مناطق قبیله ای و مالاکند. سیاست ها و مواضع جماعت اسلامی پاکستان درباره افغانستان. از زمان کودتای کمونستی نورمحمد تره کی در دهه ۱۹۷۰ و تسلط حکومت های چپگرا در افغانستان، حزب جماعت اسلامی پاکستان خود را در مسیر حمایت از جریان های اسلام گرا تعریف کرد. شروع این حمایت با همکاری روحانیون ارشد این حزب و دولت پاکستان صورت گرفت. رهب
ران JIP مانند مودودی و قاضی حسین احمد با ضیاء الحق دیدار کردند تا سیاست گذاری حزب را در ماموریت ضدکمونیستی منطقه ای هماهنگ کنند. در دوران تجاوز شوروی به افغانستان، JIP از مجاهدین افغان به صورت عمومی حمایت می کرد و با کمک های مالی و لجستیک از کشورهای عربی و سازماندهی تظاهرات علیه اشغال شوروی، نقش خود را به عنوان جریان فکری پشت جهاد برجسته ساخت. این حزب همچنین در آموزش و اعزام برخی از اعضا به کمپ های آموزش نظامی در مناطق مرزی نقش داشت؛ گرچه رهبران حزب اعلام کردند که افراد به صورت داوطلبانه و بدون دستور رسمی حزب به این کمپ ها رفته اند. با فروپاشی شوروی و شروع تنش های داخلی در افغانستان، JIP همچنان در کنار طالبان باقی ماند. این حزب مواضعی را اتخاذ کرد مبنی بر مخالفت با مداخله آمریکا و ناتو در افغانستان، و از ورود نیروهای خارجی به این کشور به شدت انتقاد کرد. سراج الحق امیر این گروه حملات طالبان با دولت افغانستان و نیروهای خارجی را نبرد رهایی بخش خوانده بود. در دهه های بعد، به ویژه پس از بازگشت طالبان به قدرت در سال ۲۰۲۱، امیر جماعت اسلامی، سراج الحق در مواضعی علنی پیروزی طالبان را تحسین کرد، آن را شکست «امپریالیسم
آمریکا» خواند، و خواستار خروج نیروهای خارجی و تشکیل حکومتی بر اساس قوانین اسلامی شد. در سطح فرهنگی و منطقه ای، رهبران JIP از «تنش زدایی» و تقویت همکاری بین اسلام آباد و کابل سخن گفته اند. حافظ نعیم الرحمان، امیر فعلی حزب، تأکید کرده که افغانستان نباید سکوت اختیار کند، بلکه باید در برابر تهدیدات مشترک مانند افزایش تروریسم در مناطق مرزی با پاکستان همکاری مسالمت آمیز داشته باشد. همچنین دیدگاه های دیگری درباره ضرورت اتحاد استراتژیک منطقه ای میان پاکستان، افغانستان و ایران تحت لوای وحدت اسلامی مطرح شده است.
رگی لوشکیا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آلبانی است که در پست هافبک هجومی برای باشگاه فوتبال تراکتور در لیگ برتر خلیج فارس بازی می کند. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۹ سال و زیر ۲۱ سال آلبانی بازی کرده است. دوران باشگاهی. اوایل دوران. لوشکیا در سال ۲۰۱۱ دوران جوانی خود را در بسا کاوایه آغاز کرد. در طول فصل ۲۰۱۳–۲۰۱۲ او برای تیم زیر ۱۷ سال بازی کرد که توسط یِلی تلیتی هدایت می شد و یک زوج خط حمله قوی با آردیت دلیو تشکیل داد، جایی که در نیمه نخست فصل این زوج ۹۰٪ از تمام گل های تیم زیر ۱۷ سال بسا را به ثمر رساندند. او در فصل ۲۰۱۵–۲۰۱۴ وارد تیم اصلی شد و خیلی زود به عنوان بازیکن ثابت زیر نظر سرمربی بلدار سینلا جا افتاد و در ۱۵ مسابقه به عنوان بازیکن ثابت و در ۳ بازی دیگر به عنوان یار تعویضی بازی کرد. در فصل بعد جایگاه خود را به عنوان بازیکن اصلی حفظ کرد و در ۱۲ مسابقه بازی کرد و ۱۰ بار هم ۹۰ دقیقه کامل را به پایان رساند. لاچی. در ۲۰ ژانویه ۲۰۱۶ لوشکیا با مبلغی نامشخص به لاچی پیوست. او نخستین بازی رسمی خود را در ۷ فوریه همان سال در شکست خانگی ۳–۰ مقابل تیرانا انجام داد که مربوط به هفته بیستم مسابقات بود. شریف
تیراسپول. در ۲ فوریه ۲۰۲۲ لوشکیا به شریف تیراسپول پیوست. تیرانا. در ۱۰ ژانویه ۲۰۲۳ لوشکیا رسماً با تیرانا که مدافع عنوان قهرمانی سوپرلیگ آلبانی بود قرارداد امضا کرد. دوران ملی. لوشکیا برای زیر ۱۹ سال آلبانی بازی کرده است و نخستین بازی خود را در ۲۹ اوت ۲۰۱۴ در یک دیدار دوستانه برابر زیر ۱۹ سال بلغارستان انجام داد. پس از مصدومیت سه بازیکن زیر ۲۱ سال آلبانی یعنی قاظم لاچی، لئوناردو مالوکو و امانوئله ندی در طول اردو برای بازی دوستانه مقابل زیر ۲۱ سال فرانسه در ۵ ژوئن ۲۰۱۷ و مسابقه افتتاحیه مقدماتی قهرمانی زیر ۲۱ سال اروپا ۲۰۱۹ برابر زیر ۲۱ سال استونی در ۱۲ ژوئن ۲۰۱۷، سرمربی البوشی لوشکیا را به همراه آگیم زکا به عنوان جانشین فراخواند. او بخشی از تیم ۱۸ نفره ای که در مسابقه افتتاحیه مقدماتی برابر زیر ۲۱ سال استونی حضور داشت، نبود.
موزه کودکی در جنگ (بوسنیایی: "Muzej ratnog djetinjstva") یا موزه دوران کودکی در جنگ یک موزه تاریخی در سارایوو، بوسنی و هرزگوین است که در ژانویه ۲۰۱۷ افتتاح شد. این موزه تجربیات کودکانی را که در طی جنگ بوسنی زندگی کرده اند، از طریق اشیاء، شهادت های ویدیویی و گزیده هایی از تاریخ شفاهی به نمایش می گذارد. جایزه موزه شورای اروپا در سال ۲۰۱۸، یکی از معتبرترین جوایز در حوزه موزه، به عنوان بخشی از جایزه سال موزه اروپا در سال ۲۰۱۸ به موزه کودکی در جنگ اهدا شد. این پروژه در سال ۲۰۱۰ آغاز شد، زمانی که یاسمینکو هلیلویچ، کارآفرین، فعال و «کودک جنگ» اهل سارایوو، از یک پلتفرم آنلاین برای جمع آوری خاطرات کوتاه از جوانانی که در طی جنگ بوسنی در دودان کودک قرار داشتند، استفاده کرد. بیش از ۱٬۰۰۰ جوان خاطرات خود را ارسال کردند. هلیلویچ این خاطرات را در کتابی گردآوری کرد که در سال ۲۰۱۳ منتشر شد. این کتاب متعاقباً به زبان آلمانی و ژاپنی ترجمه شده است. همچنان که هلیلویچ شروع به مکاتبه با جوانانی کرد که خاطرات خود را ارسال می کردند، متوجه شد که بسیاری از «کودکان جنگ» سابق هنوز اشیاء خاصی دارند که آنها را با خاطرات خود در آن دوران مرت
بط می کند. او با تیمی از متخصصان جوان دیگر برای توسعه یک مجموعه موزه شروع به همکاری کرد و در نهایت بیش از ۳٬۰۰۰ شیء و بیش از ۶۰ شهادت تاریخ شفاهی جمع آوری کرد. موزه کودکی در جنگ در ماه مه ۲۰۱۶، اولین نمایشگاه موقت خود را در موزه تاریخ بوسنی و هرزگوین برگزار کرد. نمایشگاه های بیشتری در شهرهای زنیتسا و ویسوکو برگزار شد. در ژانویه ۲۰۱۷، نمایشگاه دائمی موزه در خیابان لوگاوینا در سارایوو افتتاح شد. مجموعه های موزه شامل دفتر خاطرات، اسباب بازی ها، عکس ها، لباس ها و انواع اشیاء دیگر اهدایی بازماندگان جنگ است. تمام اقلام در کنار خاطرات شخصی از فردی که آنها را اهدا کرده است، به نمایش گذاشته شده اند. علاوه بر این موارد، بازدیدکنندگان می توانند به شهادت های ضبط شده گوش دهند و بخش هایی از مصاحبه های تاریخ شفاهی را بخوانند.
باشگاه فوتبال اگناتیا روگوژین () یک باشگاه فوتبال مستقر در روگوژین، آلبانی است که در حال حاضر در سوپر لیگ فوتبال آلبانی، بالاترین رده لیگ فوتبال در این کشور، به رقابت می پردازد. تاریخچه. شور و اشتیاق برای بازی فوتبال از سال های اولیه جنگ جهانی اول در قلب شهروندان محلی و میهن پرستان جای گرفت. روگوژین که همسایه کاوایه، شهری با سنت دیرینه در فوتبال در سطح ملی بود، توانست از این تجربه به نفع خود استفاده کند و در ابتدا یک تیم در سطح آماتور تشکیل داد که بعدها در دسته دوم فوتبال آلبانی به رقابت پرداخت. اولین مسابقه تاریخ باشگاه یک دیدار دوستانه با بسا در سال ۱۹۳۴ بود که با شکست ۷–۱ به پایان رسید. مصطفی کارا، دانشجوی رشته زراعت در باری ایتالیا که برای تعطیلات به خانه بازگشته بود (او در آن زمان بازیکن باشگاه فوتبال فیدلیس آندریا، باشگاهی از سری بی ایتالیا بود)، ۵ گل برای بسا به ثمر رساند. پس از آزادی کشور بعد از جنگ جهانی دوم، ساختار لیگ تغییر کرد و تنها به تیم های سطح ناحیه ای اجازه داده شد در دو دسته برتر رقابت کنند. این امر باعث شد برای روگوژین، که در آن زمان یک منطقه کوچک بود، رقابت در سطح ملی دشوار شود. اگناتیا پ
س از کسب صعود در تابستان ۲۰۰۴، یک فصل در بالاترین سطح فوتبال آلبانی حضور داشت. آن ها تنها در همان تلاش نخست سقوط کردند، و در طول فصل آلفرد فرکو جانشین هیسن ددیا و پتریت حاجیا به عنوان سرمربی تیم اصلی شد. سال های اخیر. اگناتیا در ۲ مه ۲۰۲۱ برای دومین بار در تاریخ خود، پس از پیروزی ۱–۰ برابر رقیب محلی بسا کاوایه در دور پلی آف لیگ دسته اول فوتبال آلبانی ۲۱–۲۰۲۰، به سطح نخست فوتبال آلبانی یعنی سوپر لیگ فوتبال آلبانی صعود کرد. تحت هدایت سرمربی گوگاش ماگانی، آن ها فصل عادی را با صدرنشینی در گروه ب به پایان رساندند و به دور پلی آف راه یافتند، جایی که باز هم صدرنشین شدند و جایگاه خود را در فینال قهرمانی که در ۲۱ مه ۲۰۲۱ برابر قهرمان گروه الف، دینامو تیرانا برگزار شد، تثبیت کردند. در این دیدار با گل دیرهنگام ندریچیم شتوبینا ۱–۰ به پیروزی رسیدند. در ۲۶ مه ۲۰۲۴، اگناتیا نخستین عنوان قهرمانی خود در سوپر لیگ فوتبال آلبانی را با پیروزی برابر پارتیزانی در فینال به دست آورد.
ارانا جیمز (؛ زادهٔ ۱۷ فوریه ۱۹۹۹) بازیگر اهل نیوزیلند است. او بیشتر برای نقش تونی شالیفو در مجموعهٔ تلویزیونی "وحشی ها" (۲۰۲۰–۲۰۲۲) شناخته می شود. اوایل زندگی. ارانا جیمز در وانگاری، نیوزیلند، در یک خانوادهٔ مائوری به دنیا آمد و در یک مزرعه بزرگ شد. او تا سن ۱۰ سالگی همراه با خانواده اش در همان جا زندگی کرد و سپس به ولینگتون نقل مکان کرد. جیمز اکنون در ملبورن، استرالیا اقامت دارد. تبار قبیله ای او به نگاتی فاتوآ اوراکی و وایکاتو تاینوی بازمی گردد.
آدارش گوراو بهاگاواتولا (؛ زادهٔ ۸ ژوئیهٔ ۱۹۹۴) بازیگر هندی است که به خاطر فعالیت هایش در فیلم ها و مجموعه های تلویزیونی به زبان های هندی و انگلیسی شناخته می شود. او بازیگری را با فیلم درام "من خان هستم" (۲۰۱۰) آغاز کرد. گوراو با ایفای نقش راننده، بالرام هالوی، در فیلم "ببر سفید" (۲۰۲۱) به شهرت بین المللی رسید؛ نقشی که برای او نامزدی جایزه بفتای بهترین بازیگر نقش اول مرد و جایزهٔ ایندیپندنت اسپیریت برای بهترین بازیگر مرد را به همراه داشت. آدارش همچنین در مجموعه کمدی نوجوانانه "هاستل دِیز" (۲۰۱۹–۲۰۲۱)، مجموعه کمدی جنایی "اسلحه ها و گل ها" و فیلم درام "کجا خودمان را گم کردیم" (هر دو در سال ۲۰۲۳) نقش آفرینی کرده است. اوایل زندگی و پیشینه. آدارش گوراو بهاگاواتولا در خانواده ای تلوگو زبان در شهر جمشیدپور، ایالت جارکند، هند به دنیا آمد. پدرش، ساتیش نارایانا بهاگاواتولا، اهل بخش سریکاکولم و مادرش، پادماواتی بهاگاواتولا، اهل ویزیاناگارام در ایالت آندرا پرادش هستند. گوراو در جمشیدپور بزرگ شد و در مدرسهٔ لویولا، جمشیدپور تحصیل کرد. او بعدها به بمبئی نقل مکان کرد و در کالج نارسی موندجی ادامه تحصیل داد. در سال ۲۰۰۷، زمان
ی که پدر گوراو که کارمند سنترال بنک ایندیا بود به بمبئی منتقل شد، خانواده تصمیم گرفتند به این شهر نقل مکان کنند. او در دبیرستان لیلَوَتیبای پودار درس خواند. در همان سال، هنگام اجرای آواز در جشنواره هنرهای کالا غودا ۲۰۰۷ مورد توجه قرار گرفت و از او پرسیدند آیا علاقه ای به امتحان کردن بازیگری دارد یا نه. او تنها به این دلیل پذیرفت که هیجان زده بود روی صفحه تلویزیون ظاهر شود. پس از یک سال آزمون بازیگری، برای نقش شاهرخ خان جوان در فیلم "من خان هستم" انتخاب شد. او بعدها در مدرسهٔ تئاتر بمبئی تحصیل کرد. گوراو به مدت ۹ سال موسیقی کلاسیک هندوستانی را نزد استادان مختلف آموخت. او در دوران کالج مقدماتی به موسیقی غربی علاقه مند شد و در گروه موسیقی کالج به نام Steepsky خوانندگی می کرد. این گروه یک تک آهنگ با عنوان «Good guys finish last» ضبط کردند. در دانشگاه نیز او خوانندهٔ گروه راک پیشرو Oak Island بود؛ گروهی که در برنامه MTV Indies – Never Hide Sounds نیز معرفی شد.
کالوم نیل (به انگلیسی: Calum Neill) استاد روان کاوی و فلسفه قاره ای در دانشگاه نپیر ادینبرو در ادینبرو، اسکاتلند است. او ویراستار مجموعه آثار لکان انتشارات پالگریو و نویسندهٔ کتاب های «بدون زمینه: اخلاق لکانی و فرض سوبژکتیویته»، «اخلاق و روان شناسی: فراتر از قواعد عمل» و «ژاک لکان: مبانی» است. او به همراه درک هوک و استین وانهوئل، چهار جلد از مجموعه «خواندن نوشته های لکان» را ویرایش کرده است.
فولکلور هزارگی گنجینه ای از فرهنگ عامهٔ مردم هزاره است که در قالب ادبیات شفاهی، موسیقی، آیین ها، ضرب المثل ها و باورهای سنتی تجلی یافته است. این میراث فرهنگی بازتابی از تاریخ، هویت و مقاومت این قوم در برابر چالش های تاریخی است. ادبیات شفاهی. دوبیتی ها: شعرهای عامیانه ای هستند که با زبان ساده و احساسات عمیق، موضوعاتی مانند عشق، رنج و زندگی روزمره را بیان می کنند. این اشعار، بخش مهمی از ادبیات فولکلوریک هزارگی را تشکیل می دهند و در کتاب هایی مانند ترانه های غرجستان گردآوری شده اند. مخته: نوعی نوحه خوانی است که مردمان هزاره در مراسم سوگواری اجرا می کنند. مخته ها، غم و اندوه ناشی از فقدان عزیزان را بازتاب می دهند و به ویژه در دوران جنگ های هزاره ها با عبدالرحمان خان شکل گرفته اند. لالایی ها (لَلی): مادران هزاره برای خواباندن کودکان خود، لالایی هایی می خوانند که آرزوهایشان برای آیندهٔ فرزندان را بیان می کند. برای مثال، آرزوی والی شدن فرزند در بامیان، در لالایی ها تکرار می شود.«"لُورلَی لُورلَی باچِه مَه - اُو نُورِ دُو دیدِه مَه"» «"باچِه ازمو کلان شوَه - والی یِی بامیان شوَه"» موسیقی سنتی. دمبوره: ساز اصلی موسیقی
هزارگی است که در جشن ها و مراسم مختلف نواخته می شود. این ساز، نقش مهمی در حفظ و انتقال موسیقی سنتی هزاره ها دارد. دیدوی یا بولبی: آوازهایی هستند که چوپان ها و مردم در عروسی ها و جشن ها می خوانند. این آوازها، احساسات عاشقانه و لحظات شادی را بیان می کنند. ضرب المثل ها و باورهای عامه. ضرب المثل های هزارگی، بخش مهمی از فرهنگ شفاهی این قوم را تشکیل می دهند و در انتقال ارزش ها و تجربیات نسل ها نقش دارند. این ضرب المثل ها، در موقعیت های مختلف زندگی روزمره به کار می روند و نشان دهندهٔ خرد جمعی مردم هزاره هستند. منابع و پژوهش ها. ترانه های غرجستان: اثر دکتر اسدالله شعور، شامل ۸۱۱ دوبیتی هزارگی است که از هفت ولایت گردآوری شده اند. نمونه هایی از فرهنگ شفاهی هزارگی: تألیف شاه علی اکبر شهرستانی، که به بررسی جنبه های مختلف فرهنگ عامهٔ هزاره ها می پردازد. موسیقی اصیل هزاره: کتابی که به معرفی سازها و سبک های موسیقی هزارگی می پردازد و نقش آن ها در حفظ فرهنگ هزاره ها را بررسی می کند.
لورنتسیو پوپسکو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل رومانی است که در حال حاضر برای باشگاه ورزشی یونیورسیتاتئا کرایووا بازی می کند. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال پولیتکنیک یاش و باشگاه ورزشی یونیورسیتاتئا کرایووا اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۶ سال و زیر ۱۹ سال رومانی بازی کرده است.
یاکوف آلکساندروویچ مالیک (۱۹ دسامبر ۱۹۰۶ – ۱۱ فوریهٔ ۱۹۸۰) دیپلمات شوروی بود. مالیک، در طول سالیان، سمت هایی همچون معاون وزیر خارجه و نمایندهٔ دائم اتحاد شوروی در سازمان ملل متحد را بر عهده داشت. یاکوف مالیک در روستایی در فرمانداری خارکف در یک خانوادهٔ دهقانی به دنیا آمد و در سال ۱۹۳۷ به دستگاه دیپلماسی پیوست. او زمانی که تنها ۳۶ سال داشت، در سال ۱۹۴۲، به عنوان سفیر کشورش در ژاپن منصوب شد و تا سال ۱۹۴۵ در این مقام باقی ماند. در سال ۱۹۵۳ نیز به سفارت اتحاد شوروی در بریتانیا گماشته شد و این سمت را تا سال ۱۹۶۰ بر عهده داشت. او در سازمان ملل متحد در دو دورهٔ متوالی نمایندگی کشورش را بر عهده گرفت: از ۱۹۴۸ تا ۱۹۵۲ و از ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۶. در فوریهٔ ۱۹۵۰، جلسات شورای امنیت سازمان ملل را تحریم کرد و ایالات متحده از این فرصت بهره گرفت تا قطعنامه ای را برای مداخلهٔ سازمان ملل در کره، بدون مواجهه با وتوی شوروی، به تصویب برساند. همچنین جاکوب مالیک دو بار پیاپی به سمت معاون وزیر خارجه منصوب شد: بار نخست از ۱۹۴۶ تا ۱۹۵۳ و بار دوم از ۱۹۶۰ تا زمان مرگش. زندگی و پیشه. مالیک در روستای اُستروورخیفکا، در فرمانداری خارکف، امپراتوری روس
یه، در یک خانوادهٔ دهقانی به دنیا آمد. او ابتدا اقتصاد خواند و در سال ۱۹۳۰ از مؤسسهٔ اقتصاد ملی خارکف فارغ التحصیل شد. در اوایل دههٔ ۱۹۳۰ در اوکراین سمت های اقتصادی داشت. به عنوان اقتصاددان و همچنین کارگزار حزب کمونیست در خارکف کار کرد و از سال ۱۹۳۷ به خدمت وزارت خارجه در مسکو پیوست. او از سال ۱۹۴۲ تا ۹ اوت ۱۹۴۵، زمانی که دولت شوروی به امپراتوری ژاپن اعلام جنگ کرد، سفیر شوروی در ژاپن بود؛ پس از نخستین مأموریتش در سازمان ملل، در دههٔ ۱۹۵۰ سفارت شوروی در بریتانیا را بر عهده داشت. از سال ۱۹۶۰، مالیک معاون وزیر خارجه شد و مسئولیت آفریقا و خاورمیانه را بر عهده داشت. برخلاف بسیاری از دیپلمات های شوروی در سمت های کلیدی، او در آن زمان عضو کمیتهٔ مرکزی حزب کمونیست نبود. در دههٔ ۱۹۵۰ عضو علی البدل بود، اما در سال ۱۹۶۱ حذف شد. در زمان تصویب قطعنامه ۸۲ شورای امنیت در ۲۵ ژوئن ۱۹۵۰، مالیک در اعتراض به حضور نمایندهٔ چین ملی گرا جلسات شورا را تحریم کرده بود. غیبت او سبب شد که قطعنامه به اتفاق آرا با ۹ رأی موافق تصویب شود. در ۲۳ ژوئن ۱۹۵۱، در صحن سازمان ملل، او پیشنهاد آتش بس در جنگ کره را مطرح کرد؛ میان چین سرخ و کره شمالی ا
ز یک سو، و کره جنوبی، ایالات متحده و دیگر نیروهای سازمان ملل از سوی دیگر. مالیک همچنین به خاطر ارائهٔ توجیهات اتحاد شوروی در شورای امنیت دربارهٔ اشغال چکسلواکی در اوت ۱۹۶۸ شناخته می شود. او دو قطعنامهٔ مربوط به این موضوع را وتو کرد: یکی درخواست آزادی سیاستمداران بازداشت شدهٔ چکسلواکی و خروج ارتش های کمونیست از این کشور، و دیگری لزوم انتخاب فرستادهٔ ویژهٔ سازمان ملل برای چکسلواکی. در سال ۱۹۵۵، زمانی که سفیر شوروی در بریتانیا بود، چراغ های معروف بلکپول را روشن کرد. از ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۱، او ریاست ادارهٔ آفریقای وزارت خارجهٔ شوروی را بر عهده داشت. مالیک دو بار پیاپی به سمت معاون وزیر خارجه منصوب شد: بار نخست از ۱۹۴۶ تا ۱۹۵۳ و بار دوم از ۱۹۶۰ تا زمان مرگش. یاکوف مالیک در ۱۱ فوریهٔ ۱۹۸۰ پس از یک دوره بیماری در مسکو درگذشت. زندگی شخصی. مالیک به عنوان فردی خوش پوش شناخته می شد. سال ها از ناراحتی قلبی روماتیسمی رنج می برد که گاه فعالیت هایش را محدود می کرد. پیش از آن، گفته می شد که به پیاده روی، تنیس، شنا و قایقرانی علاقه مند بوده است.