Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نقش "پوگلونیک" را بر عهده گرفت، تشکیل دهد. به پیروی از الگوی سایر رژیم های فاشیستی در اروپا، اوستاشها قوانین نژادی را وضع کردند و هشت اردوگاه کار اجباری را تشکیل دادند که اقلیت صرب ها، رم ها، و جمعیت یهودی و همچنین مخالفان مسلمان کروات و بوسنیایی رژیم را هدف قرار دادند. بزرگ ترین اردوگاه کار اجباری Jasenovac در کرواسی بود. NDH برنامه ای داشت که توسط مایل بوداک تدوین شده بود تا کرواسی را از صرب ها پاکسازی کند، با "کشتن یک سوم، اخراج یک سوم دیگر و جذب یک سوم باقی مانده". هدف اصلی آزار و شکنجه صرب ها بودند که تقریباً ۳۳۰۰۰۰ نفر از آنها کشته شدند. گروه های مختلف چتنیک ملی گرای صرب نیز در بسیاری از مناطق لیکا و بخش هایی از شمال دالماسی مرتکب جنایات علیه کروات ها شدند. در طول جنگ جهانی دوم در یوگسلاوی، چتنیک ها حدود ۱۸۰۰۰ تا ۳۲۰۰۰ کروات را کشتند. جنبش پارتیزانی به رهبری کمونیست ضد فاشیست، بر اساس ایدئولوژی پان یوگسلاوی، در اوایل سال ۱۹۴۱ تحت فرماندهی یوسیپ بروز تیتو متولد کرواسی ظهور کرد و به سرعت در بسیاری از مناطق یوگسلاوی گسترش یافت. اولین یگان پارتیزان سیساک، که اغلب به عنوان اولین واحد مقاومت مسلحانه ضد فاشیس
ت در اروپای اشغالی مورد ستایش قرار می گیرد، در کرواسی، در جنگل برزوویکا در نزدیکی شهر سیساک تشکیل شد. با شروع محبوبیت این جنبش، پارتیزان ها از کروات ها، بوسنیایی ها، صرب ها، اسلوونیایی ها و مقدونی ها که به یک کشور متحد، اما فدرال، یوگسلاوی اعتقاد داشتند، قدرت یافتند. در سال ۱۹۴۳، جنبش مقاومت پارتیزانی دست بالا را به دست آورد و در سال ۱۹۴۵، با کمک ارتش سرخ شوروی (فقط از بخش های کوچکی مانند ویوودینا عبور می کرد)، نیروهای محور و حامیان محلی را بیرون کرد. شورای دولتی ضد فاشیست برای آزادی ملی کرواسی (ZAVNOH) از سال ۱۹۴۲ فعالیت کرد و تا سال ۱۹۴۳ یک دولت مدنی موقت تشکیل داد. ملادن لورکوویچ و آنته ووکیچ وزرای جنگ و امنیت داخلی NDH سعی کردند به طرف متفقین بروند. پاولیچ در ابتدا از آنها حمایت می کرد، اما وقتی متوجه شد که باید موقعیت خود را ترک کند، آنها را در زندان لپوگلوا زندانی کرد، جایی که آنها را اعدام کردند. پس از شکست دولت مستقل کرواسی در پایان جنگ، تعداد زیادی از اوستاها، غیرنظامیان از آنها حمایت کردند (از هواداران، سربازان جوان، ضد کمونیست ها و رعیت های معمولی که انگیزه آنها جنایات پارتیزانی بود)، چتنیک ها و ضد
کمونیست ها به امید تسلیم شدن به نیروهای بریتانیایی و پناه دادن به آنها سعی کردند به سمت اتریش فرار کنند. پس از بازگرداندن بلیبورگ، آنها در عوض توسط نیروهای انگلیسی بازداشت شدند و به پارتیزان ها بازگشتند و در معرض اعدام های دسته جمعی قرار گرفتند. یوگسلاوی سوسیالیستی (۱۹۴۵–۱۹۹۱). رهبری LCY توسط تیتو (۱۹۴۵–۱۹۸۰). کرواسی یکی از شش جمهوری سوسیالیستی تشکیل دهنده جمهوری سوسیالیستی فدراتیو یوگسلاوی بود. تحت سیستم کمونیستی جدید، کارخانه ها و املاک خصوصی ملی شدند و اقتصاد مبتنی بر نوعی سوسیالیسم بازار برنامه ریزی شده بود. این کشور تحت یک فرایند بازسازی قرار گرفت، پس از جنگ جهانی دوم بهبود یافت، صنعتی شدن را طی کرد و توسعه گردشگری را آغاز کرد. سیستم سوسیالیستی کشور نیز آپارتمان های رایگانی را از شرکت های بزرگ تهیه می کرد که با سرمایه گذاری های خودمدیریتی کارگران هزینه فضای زندگی را پرداخت می کردند. از سال ۱۹۶۳، شهروندان یوگسلاوی به دلیل سیاست بی طرفانه اجازه داشتند تقریباً به هر کشوری سفر کنند. برای سفر به کشورهای شرقی یا غربی یا کشورهای سرمایه دار یا کمونیستی نیازی به ویزا نبود. چنین سفر رایگان در آن زمان در کشورهای ب
لوک شرق و همچنین در برخی از کشورهای غربی (مثلاً اسپانیا یا پرتغال، هر دو دیکتاتوری در آن زمان) سابقه نداشت. این برای ساکنان کرواسی که کار در کشورهای خارجی را از نظر مالی مفیدتر می دانستند، مفید بود. پس از بازنشستگی، یک طرح محبوب بازگشت به زندگی در کرواسی (یوگسلاوی آن زمان) برای خرید ملک گران تر بود. در یوگسلاوی، مردم کرواسی از مراقبت های بهداشتی رایگان، مراقبت های دندانپزشکی رایگان و حقوق بازنشستگی مطمئن برخوردار بودند. نسل های قدیمی تر این را بسیار راحت می دانستند، زیرا حقوق بازنشستگی گاهی از حقوق قبلی شان بیشتر می شد. تجارت آزاد و سفر در داخل کشور همچنین به صنایع کرواسی کمک کرد که در تمام جمهوری های سابق واردات و صادرات داشتند. دانش آموزان و پرسنل نظامی تشویق شدند تا برای آشنایی بیشتر با کشور از جمهوری های دیگر دیدن کنند و تمامی مقاطع تحصیلی از جمله آموزش متوسطه و آموزش عالی رایگان بود. در واقع، مسکن با گرما و لوله کشی ضعیف، مراقبت های پزشکی اغلب حتی در دسترس نبودن آنتی بیوتیک ها ضعیف بود، مدارس ماشین های تبلیغاتی بودند و سفر برای تأمین ارز کشور ضروری بود. مبلغان، که می خواهند مردم باور کنند «سیاست های بی ط
رف» صرب ها و کروات ها را برابر کرد، آزادی بیان را به شدت محدود کردند و از شهروندان در برابر حملات قومی محافظت نکردند. عضویت در اتحادیه کمونیستهای یوگسلاوی به همان اندازه که در اتحاد جماهیر شوروی در زمان جوزف استالین یا نیکیتا خروشچف شرط لازم برای پذیرش در کالج ها و مشاغل دولتی بود. کسب وکارهای بخش خصوصی رشد نکردند، زیرا مالیات بر شرکت های خصوصی اغلب بازدارنده بود. مدیریت بی تجربه گاهی بر سیاست ها حاکم می شد و تصمیمات را با زور وحشیانه کنترل می کرد. اعتصاب ممنوع بود و مالکان/مدیران مجاز به ایجاد تغییرات یا تصمیماتی نبودند که بر بهره وری یا سود آنها تأثیر بگذارد. اقتصاد به نوعی سوسیالیسم به نام "samoupravljanje" (خودمدیریتی) تبدیل شد که در آن کارگران شرکت های دارای مالکیت اجتماعی را کنترل می کردند. این نوع سوسیالیسم بازار شرایط اقتصادی بسیار بهتری را نسبت به کشورهای بلوک شرق ایجاد کرد. کرواسی در دهه های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ با افزایش چند برابری تولید صنعتی و با پیشی گرفتن زاگرب از بلگراد در صنعت، صنعتی شدن شدیدی را پشت سر گذاشت. کارخانه ها و سایر سازمان ها اغلب به نام پارتیزانی که قهرمانان ملی اعلام شده بودند نامگذاری م
ی شدند. این عمل به نام خیابان ها و همچنین نام پارک ها و ساختمان ها نیز سرایت کرد. قبل از جنگ جهانی دوم، صنعت کرواسی توسعه نیافته بود و اکثریت قریب به اتفاق مردم در کشاورزی مشغول به کار بودند. در سال ۱۹۹۱، کشور به طور کامل به یک کشور صنعتی مدرن تبدیل شد. در همان زمان، سواحل آدریاتیک کرواسی به یک مقصد توریستی محبوب تبدیل شده بود، و جمهوری های ساحلی (اما اکثراً کشور کرواسی) از این امر سود زیادی بردند، زیرا تعداد گردشگران به سطوحی رسید که هنوز در کرواسی مدرن بی نظیر است. دولت رشد اقتصادی و صنعتی بی سابقه، سطح بالای امنیت اجتماعی و نرخ بسیار پایین جرم و جنایت را به ارمغان آورد. این کشور به طور کامل از جنگ جهانی دوم بهبود یافت و به تولید ناخالص داخلی و نرخ رشد اقتصادی بسیار بالایی دست یافت که به طور قابل توجهی بالاتر از جمهوری کنونی است. قانون اساسی ۱۹۶۳ قدرت را در کشور بین کروات ها و صرب ها متعادل کرد و عدم تعادل ناشی از این واقعیت را که کروات ها دوباره در موقعیت اقلیت قرار گرفتند، کاهش داد. روندهای پس از سال ۱۹۶۵ (مانند سقوط رئیس OZNA و UDBA، الکساندر رانکویچ از قدرت در ۱۹۶۶)، به بهار کرواسی ۱۹۷۰–۱۹۷۱ منجر شد، زم
انی که دانشجویان در زاگرب تظاهراتی را برای دستیابی به آزادی های مدنی بیشتر و خودمختاری بیشتر کرواسی ترتیب دادند. . رژیم اعتراض عمومی را خفه کرد و رهبران را زندانی کرد، اما این امر منجر به تصویب قانون اساسی جدید در سال ۱۹۷۴ شد که به جمهوری های فردی حقوق بیشتری داد. هسته های رادیکال اوستاشه مهاجران کرواسی مستقر در استرالیا و اروپای غربی، برنامه ریزی و تلاش کردند تا اقدامات خرابکارانه را در یوگسلاوی انجام دهند، از جمله حمله ۱۹ مرد مسلح از اتریش در ژوئن ۱۹۷۱، که هدف ناموفق برانگیختن قیام مردمی کرواسی علیه آنچه آنها می نامیدند. رژیم «کمونیست صرب» در بلگراد. تا زمان فروپاشی یوگسلاوی (۱۹۸۰–۱۹۹۱). در سال ۱۹۸۰، پس از مرگ تیتو، مشکلات اقتصادی، سیاسی و مذهبی شروع شد و دولت فدرال شروع به فروپاشی کرد. بحران کوزوو و در سال ۱۹۸۶ ظهور اسلوبودان میلوشویچ در صربستان واکنش بسیار منفی را در کرواسی و اسلوونی برانگیخت. سیاستمداران هر دو جمهوری می ترسیدند که انگیزه های او استقلال جمهوری هایشان را تهدید کند. با تغییر جو در سراسر اروپای شرقی در طول دهه ۱۹۸۰، هژمونی کمونیستی به چالش کشیده شد (در همان زمان، دولت میلوشویچ شروع به تمرکز
تدریجی قدرت یوگسلاوی در صربستان کرد و درخواست ها برای انتخابات آزاد چند حزبی بلندتر شد). در ژوئن ۱۹۸۹، اتحادیه دموکراتیک کرواسی (HDZ) توسط ناراضیان ناسیونالیست کرواسی به رهبری فرانجو توجمان، مبارز سابق جنبش پارتیزانی تیتو و ژنرال JNA، تأسیس شد. در این زمان، یوگسلاوی هنوز یک دولت تک حزبی بود و مظاهر آشکار ناسیونالیسم کرواسی خطرناک تلقی می شد، بنابراین حزب جدیدی به شیوه ای تقریباً توطئه آمیز تأسیس شد. تنها در ۱۳ دسامبر ۱۹۸۹ بود که اتحادیه حاکم بر کمونیست های کرواسی با قانونی کردن احزاب سیاسی مخالف و برگزاری انتخابات آزاد در بهار ۱۹۹۰ موافقت کرد در ۲۳ ژانویه ۱۹۹۰، در چهاردهمین کنگره، اتحادیه کمونیست یوگسلاوی به حذف انحصار قدرت سیاسی خود رأی داد. در همان روز، زمانی که اتحادیه کمونیست های اسلوونی پس از اینکه اسلوبودان میلوشویچ، رئیس جمهور صربستان، تمام پیشنهادهای اصلاح طلبانه آنها را مسدود کرد، از اتحادیه کمونیست های اسلوونی کناره گیری کرد و همین امر باعث شد اتحادیه کمونیست های کرواسی بیشتر از این ایده فاصله بگیرد، عملاً به عنوان یک حزب ملی وجود نداشت. یک دولت مشترک جمهوری کرواسی (۱۹۹۱–اکنون). معرفی نظام سیاسی چند
حزبی. در ۲۲ آوریل و ۷ می ۱۹۹۰، اولین انتخابات آزاد چند حزبی در کرواسی برگزار شد. اتحادیه دموکراتیک کرواسی (HDZ) به رهبری فرانجو توجمان با اختلاف ۴۲ درصدی در برابر حزب اصلاح شده کمونیست تغییر دموکراتیک (SDP) به رهبری ایویکا راچان که ۲۶ درصد آرا را به دست آورد، پیروز شد. سیستم انتخاباتی کرواسی که اولین بار در گذشته بود، توجمان را قادر ساخت تا دولت را به طور نسبتاً مستقل تشکیل دهد، زیرا این پیروزی به ۲۰۵ کرسی (از ۳۵۱ کل) تبدیل شد. HDZ برخلاف میل برخی از صرب های قومی در جمهوری و سیاستمداران فدرال در بلگراد، قصد داشت استقلال کرواسی را تضمین کند. آب و هوای بیش از حد قطبی شده به زودی به بیگانگی کامل بین دو ملت تبدیل شد و به خشونت فرقه ای تبدیل شد. در ۲۵ ژوئیه ۱۹۹۰، مجلس صربستان در صرب، شمال کنین، به عنوان نماینده سیاسی مردم صرب در کرواسی تأسیس شد. مجلس صربستان «حاکمیت و خودمختاری مردم صرب در کرواسی» را اعلام کرد. موضع آنها این بود که اگر کرواسی بتواند از یوگسلاوی جدا شود، صرب ها نیز می توانند از کرواسی جدا شوند. میلان بابیچ، دندانپزشک اهل شهر جنوبی کنین، به عنوان رئیس جمهور انتخاب شد. شورشیان صرب کرواسی تعدادی شبه
نظامی شبه نظامی را تحت رهبری میلان مارتیچ، رئیس پلیس کنین تأسیس کردند. در ۱۷ اوت ۱۹۹۰، صرب های کرواسی چیزی را آغاز کردند که به انقلاب لگ معروف شد، جایی که سنگرهایی از کنده ها در سراسر جاده های جنوب به عنوان بیانی از جدایی آنها از کرواسی نصب شد. این عمل کرواسی را به دو نیم کرد و منطقه ساحلی دالماسیا را از بقیه کشور جدا کرد. دولت کرواسی به محاصره جاده ها با اعزام تیم های پلیس ویژه با هلیکوپتر به محل واکنش نشان داد، اما آنها توسط جت های جنگنده نیروی هوایی SFR یوگسلاوی رهگیری شدند و مجبور شدند به زاگرب برگردند. قانون اساسی کرواسی در دسامبر ۱۹۹۰ تصویب شد و صرب ها را در کنار سایر اقوام به عنوان یک گروه اقلیت طبقه بندی کرد. در ۲۱ دسامبر ۱۹۹۰، دولت بابیچ ایجاد یک استان خودمختار صربستان کراجینا (یا "SAO Krajina") را اعلام کرد. سایر جوامع تحت تسلط صرب ها در شرق کرواسی اعلام کردند که آنها نیز به SAO Krajina خواهند پیوست و پرداخت مالیات به دولت زاگرب را متوقف کردند. در یکشنبه عید پاک، ۳۱ مارس ۱۹۹۱، اولین درگیری های مرگبار زمانی رخ داد که پلیس وزارت کشور کرواسی (MUP) برای بیرون راندن نیروهای شورشی صرب وارد پارک ملی دریاچه
های Plitvice شد. شبه نظامیان صرب در کمین اتوبوس حامل پلیس کرواسی به پارک ملی در جاده شمال کورنیچا نشستند که باعث درگیری مسلحانه یک روزه بین دو طرف شد. در جریان درگیری، یک پلیس کروات و یک پلیس صرب کشته شدند. بیست نفر دیگر مجروح شدند و بیست و نه شبه نظامی و پلیس صرب کراینا توسط نیروهای کرواسی اسیر شدند. در میان زندانیان گوران هاجیچ بود که بعداً رئیس جمهور کراجینا صربستان شد. در ۲ می ۱۹۹۱، پارلمان کرواسی به برگزاری همه پرسی استقلال رأی داد. در ۱۹ مه ۱۹۹۱، با مشارکت تقریباً ۸۰ درصدی، ۹۳٫۲۴ درصد به استقلال رای دادند. کراینا همه پرسی را تحریم کرد. آنها رفراندوم خود را یک هفته قبل در ۱۲ مه ۱۹۹۱ در مناطقی که تحت کنترل خود داشتند برگزار کرده بودند و به ماندن در یوگسلاوی رای دادند. دولت کرواسی همه پرسی آنها را معتبر نشناخته است. در ۲۵ ژوئن ۱۹۹۱، پارلمان کرواسی استقلال خود را از یوگسلاوی اعلام کرد. اسلوونی در همان روز استقلال خود را از یوگسلاوی اعلام کرد. جنگ استقلال (۱۹۹۱–۱۹۹۵). در طول جنگ استقلال کرواسی، جمعیت غیرنظامی "به طور دسته جمعی" از مناطق درگیری مسلحانه فرار کردند و صدها هزار کروات از مناطق مرزی بوسنی و صربست
ان دور شدند. در بسیاری از نقاط، توده های غیرنظامی توسط ارتش ملی یوگسلاوی (JNA) که عمدتاً متشکل از سربازان وظیفه از صربستان و مونته نگرو، و سربازان غیرقانونی از صربستان بودند، مجبور شدند تا در آنچه به عنوان پاکسازی قومی شناخته می شود، شرکت کنند. شهر مرزی ووکوار در جریان نبرد ووکوار تحت محاصره سه ماهه قرار گرفت. بیشتر شهر ویران شد و اکثریت مردم مجبور به فرار شدند. این شهر در ۱۸ نوامبر ۱۹۹۱ به تصرف نیروهای صرب درآمد و قتل عام ووکوار رخ داد. آتش بس های بعدی تحت حمایت سازمان ملل متعاقب آن، و طرف های متخاصم عمدتاً مستقر شدند. ارتش خلق یوگسلاوی از کرواسی به بوسنی و هرزگوین عقب نشینی کرد، جایی که چرخه جدیدی از تنش ها در حال افزایش بود - جنگ بوسنی در آستانه شروع بود. در طی سالهای ۱۹۹۲ و ۱۹۹۳، کرواسی همچنین حدود ۷۰۰۰۰۰ پناهجو از بوسنی را که عمدتاً مسلمانان بوسنیایی بودند، اداره کرد. درگیری های مسلحانه در کرواسی تا سال ۱۹۹۵ متناوب و عمدتاً در مقیاس کوچک باقی ماند. در اوایل ماه اوت، کرواسی عملیات طوفان را آغاز کرد، حمله ای که به سرعت بیشتر مناطق را از مقامات جمهوری صربستان کراجینا بازپس گرفت و منجر به مهاجرت گسترده جمعیت
صربستان شد. تخمین زده می شود که تعداد صرب هایی که قبل، حین و بعد از عملیات فرار کرده اند، از ۹۰۰۰۰ تا ۲۰۰۰۰۰ نفر است. در نتیجه این عملیات، چند ماه بعد جنگ بوسنی با مذاکره بر سر قرارداد دیتون پایان یافت. ادغام مسالمت آمیز مناطق باقی مانده تحت کنترل صربستان در شرق اسلاوونی در سال ۱۹۹۸ تحت نظارت سازمان ملل کامل شد. اکثر صرب هایی که از کراجینا سابق گریخته بودند به دلیل ترس از خشونت قومی، تبعیض و مشکلات بازپس گیری اموال بازنگشتند. و دولت کرواسی هنوز به شرایط لازم برای ادغام مجدد کامل دست نیافته است. بر اساس گزارش کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل، حدود ۱۲۵۰۰۰ صرب قومی که از جنگ ۱۹۹۱–۱۹۹۵ گریخته اند به عنوان بازگشته به کرواسی ثبت شده اند که حدود ۵۵۰۰۰ نفر از آنها به طور دائم باقی می مانند. از پایان جنگ. کرواسی در سال به عضویت شورای اروپا درآمد. در حالی که سال های ۱۹۹۶ و ۱۹۹۷ دوره بهبود پس از جنگ و بهبود شرایط اقتصادی بود، کرواسی در سال های ۱۹۹۸ و ۱۹۹۹ دچار رکود اقتصادی شد که منجر به بیکاری هزاران نفر شد. باقیمانده کراینا سابق، در مجاورت یوگسلاوی FR، در مورد روند ادغام مجدد صلح آمیز با دولت کرواسی مذاکره کرد. توا
فقنامه موسوم به اردوت این منطقه را تحت الحمایه موقت اداره انتقالی سازمان ملل برای اسلاونیای شرقی، بارانیا و سیرمیوم غربی قرار داد. این منطقه تا سال ۱۹۹۸ به طور رسمی به کرواسی ادغام شد. دولت فرانجو توجمان محبوبیت خود را از دست داد زیرا به دلیل دخالت در معاملات مشکوک خصوصی سازی در اوایل دهه ۱۹۹۰ و همچنین به دلیل انزوای بین المللی مورد انتقاد قرار گرفت. این کشور در سال های ۱۹۹۸ و ۱۹۹۹ یک رکود خفیف را تجربه کرد. توجمان در سال ۱۹۹۹ درگذشت و در اوایل انتخابات پارلمانی سال ۲۰۰۰، دولت ملی گرای اتحاد دموکراتیک کرواسی (HDZ) با ائتلاف چپ میانه تحت حزب سوسیال دمکرات کرواسی جایگزین شد و ایویکا راچان به عنوان نخست وزیر جایگزین شد. در همان زمان، انتخابات ریاست جمهوری برگزار شد که توسط یک میانه رو، استیپان مسیچ، پیروز شد. دولت جدید راچان قانون اساسی را اصلاح کرد و سیستم سیاسی را از نظام ریاستی به نظام پارلمانی تغییر داد و اکثر اختیارات اجرایی ریاست جمهوری را از رئیس جمهور به نهادهای پارلمان و نخست وزیر منتقل کرد. دولت جدید همچنین چندین پروژه ساختمانی بزرگ از جمله مسکن با حمایت دولت، تلاش های بازسازی بیشتر برای امکان بازگشت پ
ناهجویان و ساخت بزرگراه A1 را آغاز کرد. این کشور در این سال ها به رشد اقتصادی قابل توجهی دست یافت، در حالی که نرخ بیکاری تا سال ۲۰۰۱ افزایش یافت و سرانجام شروع به کاهش کرد. کرواسی در سال ۲۰۰۰ به عضویت سازمان تجارت جهانی (WTO) درآمد و در سال ۲۰۰۳ عضویت کرواسی به اتحادیه اروپا را آغاز کرد. در اواخر سال ۲۰۰۳، انتخابات پارلمانی جدید برگزار شد و یک حزب اصلاح شده HDZ به رهبری ایوو سنادر، که نخست وزیر شد، پیروز شد. الحاق اروپا به دلیل مناقشات در مورد استرداد ژنرال های ارتش به دادگاه جنایی بین المللی یوگسلاوی سابق (ICTY) از جمله آنته گوتووینا فراری به تعویق افتاد. سنادر در انتخابات پارلمانی سال ۲۰۰۷ که با مناقشه نزدیک بود دوباره انتخاب شد. سایر پیچیدگی ها همچنان روند مذاکرات اتحادیه اروپا را متوقف می کند، به ویژه محاصره اسلوونی برای الحاق کرواسی به اتحادیه اروپا در سال های ۲۰۰۸–۲۰۰۹. در ژوئن ۲۰۰۹، صنادر به طور ناگهانی از سمت خود استعفا داد و جادرانکا کوسور را به جای او معرفی کرد. کوسور اقدامات ریاضتی را برای مقابله با بحران اقتصادی معرفی کرد و یک کمپین ضد فساد را با هدف مقامات دولتی راه اندازی کرد. در اواخر سال ۲۰۰۹،
کوسور با بوروت پاهور، نخست وزیر اسلوونی موافقت نامه ای امضا کرد که به پیوستن به اتحادیه اروپا اجازه ادامه داد. در انتخابات ریاست جمهوری کرواسی، ۲۰۰۹–۲۰۱۰، ایوو یوسیپوویچ، نامزد SDP، یک پیروزی قاطع به دست آورد. صنادر در سال ۲۰۱۰ سعی کرد به HDZ بازگردد، اما پس از آن اخراج شد و USKOK به زودی او را به اتهامات متعدد فساد دستگیر کرد. در نوامبر ۲۰۱۲، دادگاهی در کرواسی ایوو صنادر، نخست وزیر سابق را که از سال ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۹ در سمت خود بود، به دلیل دریافت رشوه به ۱۰ سال زندان محکوم کرد. صنادر سعی کرد استدلال کند که پرونده علیه او انگیزه سیاسی دارد. در سال ۲۰۱۱، موافقتنامه الحاق منعقد شد که به کرواسی کاملاً واضح برای پیوستن به آن، منعقد شد. انتخابات پارلمانی کرواسی در سال ۲۰۱۱ در ۴ دسامبر ۲۰۱۱ برگزار شد و ائتلاف کوکوریکو پیروز شد. پس از انتخابات، دولت چپ میانه به رهبری نخست وزیر جدید زوران میلانوویچ تشکیل شد. پس از تصویب معاهده الحاق ۲۰۱۱ و همه پرسی موفقیت آمیز عضویت کرواسی در اتحادیه اروپا در سال ۲۰۱۲، کرواسی در ۱ ژوئیه ۲۰۱۳ به اتحادیه اروپا پیوست در انتخابات ریاست جمهوری کرواسی ۲۰۱۴–۱۵، کولیندا گرابار-کیتاروویچ اولین ر
ئیس جمهور زن کرواسی شد. انتخابات پارلمانی کرواسی در سال ۲۰۱۵ منجر به پیروزی ائتلاف میهنی شد که دولت جدیدی را با پل لیست های مستقل تشکیل داد. با این حال، رای عدم اعتماد کابینه تیهومیر اورشکوویچ را سرنگون کرد. پس از انتخابات پارلمانی کرواسی در سال ۲۰۱۶، کابینه آندری پلنکوویچ تشکیل شد. در ژانویه ۲۰۲۰، زوران میلانوویچ، نخست وزیر سابق سوسیال دموکرات (SDP) در انتخابات ریاست جمهوری پیروز شد. او کولیندا گرابار-کیتاروویچ از حزب حاکم کرواسی دموکراتیک (HDZ) را شکست داد. در مارس ۲۰۲۰، زاگرب، پایتخت کرواسی ، زلزله ای به بزرگی ۵٫۳ ریشتر را تجربه کرد که خسارت قابل توجهی به این شهر وارد کرد. در ژوئیه ۲۰۲۰، حزب حاکم راست میانه HDZ در انتخابات پارلمانی پیروز شد. در ۱۲ اکتبر ۲۰۲۰، دانیجل بزوک، یک راست افراطی ، اقدام به حمله به ساختمان دولت کرواسی کرد، در این فرایند یک افسر پلیس را زخمی کرد و سپس خود را کشت. در دسامبر ۲۰۲۰. بانوینا یکی از مناطق کمتر توسعه یافته کرواسی توسط زمین لرزه ۶٫۴ متری لرزید که چندین نفر را کشت و شهر پترینیا را ویران کرد. در طول دو سال و نیم همه گیری جهانی COVID-19، ۱۶۱۰۳ شهروند کرواسی بر اثر این بیماری جا
ن خود را از دست دادند. در مارس ۲۰۲۲، یک هواپیمای بدون سرنشین Tu-141 ساخت شوروی در زاگرب سقوط کرد که به احتمال زیاد به دلیل تهاجم روسیه به اوکراین در سال ۲۰۲۲ بود. در ۲۶ ژوئیه ۲۰۲۲، مقامات کرواسی پل Pelješac را افتتاح کردند و به این ترتیب جنوبی ترین بخش کرواسی را با بقیه کشور متصل کرد. در ۱ ژانویه ۲۰۲۳ کرواسی به عضویت هر دو منطقه یورو و منطقه شنگن درآمد.
خرمای سنگ شکن بومی استان فارس بوده و شباهت زیادی به خرمای زاهدی یا قصب دارد، با این تفاوت که کمی کشیده تر و خشک تر از خرمای زاهدی می باشد. این خرما در منطقه خنج استان فارس کشت و با نام سنگ شنکو شناخته می شود ولی در بین افراد محلی شهر جیرفت استان کرمان که محل دیگر کشت این رقم می باشد، ماهیت آن. این نوع خرما جز خرماهای دیررس بوده و موعد برداشت این خرمای خشک در مهر ماه آغاز شده و تا اواسط آبان ماه ادامه دارد.
گاو یاقوتستان ، در زبان سخا، یک نژاد گاو بومی است که در شمال مدار شمالگان در جمهوری سخا پرورش داده شده است. آنها به دلیل سختی بسیار زیاد و تحمل در برابر دماهای انجماد مورد توجه هستند. شکم بزرگ و دستگاه گوارش طولانی آنها به آنها این امکان را می دهد که هم از چمن و هم از سرشاخه خواری استفاده کنند. در طول فصل کوتاه مرتع، چربی زیرپوستی آنها خیلی سریع رشد می کند و در زمستان در شرایط نامناسب تغذیه زنده می مانند. گاوهای یاقوتستان نسبت به سل، لوکوز و تب مالت مقاومت نشان می دهند.&lt;ref name="FAO/DAD-IS"&gt;Food and Agriculture Organization of the United Nations / Domestic Animal Diversity Information System: ″Yakutskii Skot/Russian Federation.″ Retrieved 30 June 2013.&lt;/ref&gt; میانگین تولید شیر تقریباً ۱۰۰۰ کیلوگرم در سال است. گاوهای یاقوتستان شیری غنی دارند که میانگین چربی آن ۵٫۰۳ درصد و میانگین پروتئین آن ۴٫۶۹ درصد است.&lt;ref name="GlobalDiv 12/2009"&gt;Juha Kantanen (۳۰ دسامبر ۲۰۰۹): ″Article of the month – The Yakutian cattle: A cow of the permafrost.″ "GlobalDiv Newsletter", 2009, issue no. 12, pp. 3–6. 1 pic
ture. Retrieved 30 June 2013.&lt;/ref&gt; گوشت گاو یاقوتستان با حالت گوشت مرمری طبیعی اش شناخته شده است.
یک نژاد بومی نوعی جاندار اهلی شده، سازگار محلی، اغلب سنتی، گونه ای از گونه های جانوری یا گیاهی است که در طول زمان، از طریق سازگاری با محیط طبیعی و فرهنگی کشاورزی و دامداری، توسعه یافته است. و به دلیل جدا شدن از سایر جمعیت های گونه. نژادهای بومی از ارقام و از نژادهای استاندارد متمایز هستند. به یک نژاد بومی یا تولید شده برای مدت طولانی در سیستم کشاورزی که در آن محل یافت می شود، به عنوان یک "نژاد بومی خودمیهن" گفته می شود، در حالی که نژادی که اخیراً معرفی شده است، یک "نژاد بومی دگرمیهن" نامیده می شود.
ویلهلم زولد (زاده ۱۹ آوریل ۱۹۱۱ – درگذشته ۱ سپتامبر ۱۹۹۵) بازیکن فوتبال آلمانی بود. حرفه بین المللی. زولد ۱۲ بازی ملی برای آلمان بین سال های ۱۹۳۵ و ۱۹۴۲ انجام داد او در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۳۶ عضو تیم آلمان بود، اما در هیچ مسابقه ای بازی نکرد.
سگ یاقوتستان یا لایکای یاقوتستان یک نژاد سگ کار باستانی است که در سواحل قطب شمال از جمهوری ساخا (یاکوتیا) سرچشمه گرفته است. سگ های یاقوتستان، لایکاهای چندمنظوره هستند، با دودمان های زیادی که می توانند گوزن های شمالی را گله کنند، جانوری را شکار کنند و/یا سورتمه را بکشند. آنها در سال ۲۰۱۷ در باشگاه کنل روسیه، FCI و خدمات سهام بنیاد AKC ثبت شده اند.
اسب یاقوتستان (ساخا آتا) یا اسب یاقوت یک نژاد اسب بومی از منطقه جمهوری ساخا (یا یاقوتستان) سیبری است. در مقایسه با اسب مغولی مشابه و اسب پرژوالسکی بزرگ تر است. به دلیل سازگاری آن با آب وهوای بسیار سرد یاقوتستان، از جمله توانایی مکان یابی و چرای گیاهانی که در زیر پوشش عمیق برفی قرار دارند، و زنده ماندن بدون سرپناه در دمایی که به می رسد، مورد توجه قرار گرفته است. به نظر می رسد که این اسب ها از اسب های اهلی شده ای که با یاقوت ها در زمان مهاجرت به این منطقه در سده سیزدهم آورده شده اند، تکامل یافته اند و از اسب های وحشی که در دوران نوسنگی در این منطقه ساکن بوده اند، سرچشمه گرفته اند. واریته ها و ویژگی ها. این نژاد به طور میانگین در نریان و در مادیان، و ویژگی های ظاهری خاصی با دیگر نژادهای شمالی مانند اسبچه شتلند، اسب فیورد و اسب ایسلندی دارد، از جمله قد محکم، یال ضخیم و پوشش موی سنگین، پوشش بدن آنها از ۸ تا ۱۵ سانتی متر متغیر است. کاربردها. اسب یاقوتستان عمدتاً برای گوشت آن استفاده می شود که به دلیل داشتن لایه چربی فراوان توسط مردم محلی به عنوان یک غذای لذیذ در نظر گرفته می شود. از شیر آنها نیز بیشتر برای تهیه کوم
یس استفاده می شود. اسب یاقوت برخلاف جثه کوچکی که دارد، به دلیل توانایی سواری دادنش ارزشمند است.
زمین سرگردان ۲ (به چینی: 流浪地球 ۲) یک فیلم علمی تخیلی، اکشن و ماجراجویی چینی محصول سال ۲۰۲۳ به کارگردانی و نویسندگی مشترک فرانت گوو با بازی اندی لاو، وو جینگ و لی ژئوجیان است. این فیلم پیش درآمدی برای فیلم سال ۲۰۱۹ می باشد. این فیلم با نقدهای متفاوتی از سوی منتقدان مواجه شده است. در راتن تومیتوز، این فیلم بر اساس ۱۸ نقد، ۷۸٪ تأیید شده است. متاکریتیک، که از میانگین وزنی استفاده می کند، بر اساس ۷ منتقد، امتیاز ۵۶ از ۱۰۰ را به فیلم اختصاص داد که نشان دهنده «بررسی های مختلط یا متوسط» است.
جون کلر سباستین ( کنی ژوئیه ۶, ۱۹۳۳ – ژوئیه ۲۵, ۲۰۲۱) یک بازیگر شناخته شده در فیلم های درجه ب در اواخر دهه ۱۹۵۰ بود. جون کلر کنی در بوستون ماساچوست متولد شد. او تنها فرزند فردریک کنی لوله کش ایرلندی تبار و ادنا خانه دار فرانسوی کانادایی تبار بود. او در دوران کودکی در حومه شهر مالدن، ماساچوست زندگی می کرد.
اسب ایسلندی یک نژاد اسب است که در ایسلند پرورش یافته است. اگرچه اسب ها کوچک هستند، اما گاهی به اندازه اسبچه ها هستند، اما بیشتر دفتر ثبتی ایسلندی از آن به عنوان اسب یاد می کنند. اسب های ایسلندی عمر طولانی و مقاومی دارند. در کشور مادری خود بیماری های کمی دارند. قانون ایسلند از واردات اسب به این کشور جلوگیری می کند و جانوران صادراتی اجازه بازگشت ندارند. اسب ایسلندی علاوه بر راه رفتن معمولی، یورتمه سواری و کانتر/گالوپ که معمولاً توسط دیگر نژادها نشان داده می شود، دو نوع راه رفتن را نیز نشان می دهد. تنها نژاد اسب در ایسلند، آنها همچنین در سطح بین المللی محبوب هستند و جمعیت قابل توجهی در اروپا و آمریکای شمالی وجود دارد. این نژاد هنوز هم برای کارهای سنتی چوپانی در کشور بومی خود و همچنین برای اوقات فراغت، نمایش و مسابقه استفاده می شود. اسب ایسلندی به ویژه در اروپای غربی، اسکاندیناوی و آمریکای شمالی محبوب است. حدود ۸۰۰۰۰ اسب های ایسلندی در ایسلند (در مقایسه با جمعیت انسانی ۳۱۷۰۰۰ نفر) و حدود ۱۰۰۰۰۰ در خارج از کشور وجود دارند. تقریباً ۵۰۰۰۰ نفر در آلمان هستند که دارای بسیاری از باشگاه های سوارکاری فعال و انجمن های پرو
رش نژاد هستند.
فردریک روسینگ بول (نروژی: Fredrik Rosing Bull) زاده ۲۵ دسامبر ۱۸۸۲ در کریستیانیا و مرگ به تاریخ ۷ ژوئن ۱۹۲۵م در سن ۴۲ سالگی در اسلو، یک مهندس و مخترع نروژی بود. فردریک روسینگ بول در کنار شغل عادی خود در یک شرکت بیمه، تجهیزات فنی را توسعه داد. از جمله تکمیل و ثبت حق امتیاز یک دستگاه ثبت آمار (مرتب سازی) و جمع آوری (جدول ساز) برای بایگانی های بزرگ که دستگاه کارت پانچ نیز نامیده می شود. پس از مرگ وی، ایده های او گسترش یافت و اساس تشکیل یک گروه بزرگ کامپیوتری فرانسوی و بین المللی را بنا نهاد که نام وی را یدک می کشد. پیشینه. فردریک روسینگ بول پسر یک پزشک سرشناس و خانواده ای پر جمعیت با ۱۵ فرزند بود. بعضی دیگر از اعضای این خانواده از جمله پدر و چند تن از برادرانش نیز در توسعه فناوری و انتشار مطالب علمی در روزگار خود نقش مؤثری داشتند. فردریک خود در سال ۱۹۰۴م، تحصیلات متوسطه را با موفقیت سپری کرد و سپس در سال ۱۹۰۷م، در رشته مهندسی سازه از آموزشگاه فنی کریستیانیا فارغ التحصیل گشت. یک سال به عنوان کارشناس برق و از سال ۱۹۰۸ تا ۱۹۱۰م، به عنوان دستیار منشی در یک شرکت بیمه به کار مشغول بود. سپس بعد از ۳ سال کار آزاد در سال