Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
فرانچسکو فاچینتی (؛ زادهٔ ) که با نام دی جی فرانچسکو یا اُز نیز شناخته می شود، مجری تلویزیون، دی جی و خواننده اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۰۳ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. او در تابستان ۲۰۰۳، زمانی که اولین تک آهنگ خود با نام «La canzone del capitano» را منتشر کرد، به عنوان یک خواننده به شهرت رسید. این تک آهنگ در ایتالیا بسیار محبوب شد. او قبل از بازنشستگی از حرفه موسیقی در سال ۲۰۰۷، سه آلبوم استودیویی منتشر کرد و سه بار در جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد. او بنیان گذار موسیقی رقص الکترونیکی با نام «We Are PresidentS» است. فاچینی از سال ۲۰۰۸، مجری چهار سری اول برنامه "اکس فکتور"، نسخه ایتالیایی برنامه استعدادیابی ایکس فاکتور ساخته سایمون کاول بود. وقتی شبکه رای تصمیم به توقف این برنامه گرفت، فاچینتی مجری "استار آکادمی" شد که جایگزین "«اکس فاکتور»" شده بود. زندگی نامه. فرانچسکو فاچینتی در ۲ مه ۱۹۸۰ در میلان از خواننده ایتالیایی، رابی فاچینتی و روزاریا لانگونی متولد شد. در طول برنامه واقع نمای "«جزیره فاموسی»" ، فاچینتی رابطه ای را با آیدا یسپیکا دیگر شرکت کننده و شخصیت تلویزیونی ونزوئلایی آغاز کرد. رابطه
آنها تا ژوئیه ۲۰۰۶ ادامه داشت. در اوت ۲۰۱۰، فاچینتی با آلیسیا مارکوزی مجری تلویزیون ایتالیایی وارد رابطه شد. در ۴ سپتامبر ۲۰۱۱، مارکوزی اولین دخترشان میا فاچینتی را به دنیا آورد. در ۹ اکتبر ۲۰۱۲، آلیسیا مارکوزی و فرانچسکو فاچینتی جدایی خود را از طریق یک پیام رسمی مشترک که در حساب های رسمی فیس بوک و توییتر خود منتشر کردند، اعلام کردند. در ۱۱ دسامبر ۲۰۱۴، فاچینتی با ویلما هلنا فیسول ازدواج کرد. پسر آنها لئون در اکتبر ۲۰۱۴ و دخترشان آنجلیکا کاترین در مارس ۲۰۱۶ به دنیا آمدند. حرفه. فاچینتی پس از عضویت در یک گروه پانک، مجری کانال تلویزیونی ماهواره ای ایتالیایی «Hit Channel 102.5» شد که توسط کلودیو چچتو اداره می شد. پس از انتشار اولین تک آهنگ او با نام «La canzone del capitano» در ایتالیا به یک آهنگ محبوب تبدیل شد و به مدت چهار هفته متوالی در رتبه سوم فدراسیون صنعت موسیقی ایتالیا قرار گرفت و گواهی طلایی دریافت کرد. دومین تک آهنگ او به نام «سالتا» یکی دیگر از 20 آهنگ برتر ایتالیا شد. در اکتبر همان سال، دی جی فرانچسکو نامزد دریافت جایزه بهترین کشف ایتالیایی سال در چهارمین دوره جوایز موسیقی ایتالیا شد. سومین تک آهنگ
فاچینتی «Ti adoro» نام داشت که در فوریه ۲۰۰۴ منتشر شد. در مارس همان سال، دی جی فرانچسکو با آهنگ «Era bellissimo» در پنجاه و چهارمین جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد و در بین ۲۲ آهنگ، رتبه یازدهم را کسب کرد. این آهنگ در اولین آلبوم استودیویی او به نام «"Bella di padella»" که شامل تک آهنگ های قبلی دی جی فرانچسکو نیز بود گنجانده شد. او در سپتامبر ۲۰۰۴ به عنوان یکی از شرکت کنندگان برنامه واقع نمای "«جزیره" "معروف»" انتخاب شد. در مارس ۲۰۰۵، برای دومین بار در جشنواره موسیقی سانرمو با اجرای آهنگ «فرانچسکا» به عنوان عضوی از گروه دی جی فرانچسکو شرکت کرد. این آهنگ در بخش گروه های موسیقی شرکت داده شد، اما پس از دور دوم مسابقه حذف شد. این آهنگ به عنوان تک آهنگ اصلی دومین آلبوم استودیویی دی جی فرانچسکو به نام "«Il mondo di Francesca»" انتخاب شد. در همین حال، فاچینتی به عنوان صداپیشه، فعالیت خود را آغاز کرد و در نسخه ایتالیایی انیمیشن "ربات ها" نقش رادنی را دوبله کرد. وی در سال ۲۰۰۶، شروع به اجرای برنامه رادیویی خود با "نام «Non esco, c'è Francesco"» کرد که از کانال «RTL 102.5» پخش می شد. در ۱۶ ژوئن همان سال، اولین تک آهنگ خ
ود را برای سونی موزیک با نام «Non cado più» با نام مستعار فرانچسکو منتشر کرد. این تک آهنگ که در مسابقه خوانندگی فستیوال بار اجرا شد، در ایتالیا گواهینامه طلایی دریافت کرد. در فوریه ۲۰۰۷، در پنجاه و هفتمین جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد و آهنگ «Vivere normale» را که یک دوئت با پدرش رابی فاچینتی بود، اجرا کرد. این آهنگ در بین بیست آهنگ، هشتم شد و بعداً در سومین آلبوم استودیویی فرانچسکو با همین عنوان قرار گرفت. این آلبوم همچنین تک آهنگ های «Amante e regina» و «Superman» را به همراه داشت. در سپتامبر ۲۰۰۷، او شروع به اجرای مشترک سری پنجم برنامه "«جزیره معروف»" از جزایر کایوس کوچینوس در هندوراس کرد. در نتیجه، او در مارس ۲۰۰۸ جایزه «Premio Regia Televisiva» که با نام اسکار تی وی نیز شناخته می شود را برای معرفی شخصیت تلویزیونی سال دریافت کرد. در مارس ۲۰۰۸، فاچینتی مجری اولین فصل از برنامه استعدادیابی ایتالیایی "ایکس فاکتور" شد. فاچینتی همچنین مجری سه فصل بعدی این برنامه نیز بوده است. در سال ۲۰۱۱، هنگامی که شبکه رای ۲ تصمیم گرفت جایگزینی "ایکس فاکتور" با "آکادمی ستاره" را تأیید نکند، فاچینتی به عنوان مجری برنامه جدید
انتخاب شد. او در همان سال، برنامه موسیقی محور «"Ciak si canta» را" با بلن رودریگز اجرا کرد.
اتزیو کاموسی (فلورانس، ۱۶ ژانویه ۱۸۷۷ - میلان، ۱۱ اوت ۱۹۵۶)، نوازنده پیانو و آهنگساز ایتالیایی بود. زندگینامه. او در ۱۶ ژانویه ۱۸۷۷ در فلورانس، از جووانی و کاندیدا گووی، زاده شد. در رم آغاز به یادگیری ساز پیانو آموخت، جایی که تحصیلات خود را در سیزده سالگی نزد آ. وسلا آغاز کرده و نزد چ. لیپی به پایان رساند و او بود که کاموسی را در آن سنین بسیار کم به عنوان نوازنده پیانو کنسرت به حرفه خود وارد کرد. در سال ۱۸۹۵، در سن هجده سالگی، با موفقیت در مقابل مخاطبان فرهیخته و سخت گیر رمی در سالن دانته اجرا کرد. در فوریه سال بعد، او پنج قطعه غنایی برای پیانو را ارائه داد - اثری که هجده سال بعد با موفقیت قابل توجهی توسط کاریش و جانیچن منتشر شد. در سال ۱۸۹۶، مهارت های اجرایی او در مجموعه ای از کنسرت ها در سالن فیلارمونیک فلورانس مورد توجه قرار گرفت. سپس تحصیلات تکمیلی خود در رشته نوازندگی پیانو و آهنگسازی را در زادگاهش فلورانس آغاز کرد. در سال ۱۸۹۷، او با افتخارات در رشته پیانو و آهنگسازی از دبیرستان موسیقی بولونیا فارغ التحصیل شد و در سال ۱۸۹۸، وارد کلاس آهنگسازی شد که توسط ژول ماسنه در کنسرواتوار پاریس تدریس می شد. دوره دو
ساله آموزش پیشرفته در پاریس تأثیر تعیین کننده ای بر پیشرفت او داشت. علاقه او به آهنگسازی توسط مدرسه ماسنه بیشتر، و منجر به انتخاب اپرا به عنوان رسانه موردعلاقه وی شد. تاثیرات سبکی مدرسه اپرای فرانسه در پایان قرن بیستم برای همیشه در کارهای او باقی ماند. پس از بازگشت به ایتالیا در سال ۱۹۰۰، در پیزا اقامت گزید، جایی که کار خود را به عنوان نوازنده کنسرت، اغلب در گروه های کوچک آغاز کرد. همچنین به عنوان منتقد، به همکاری با روزنامه ایل ماتاچینو و نشریه ایل ساجاتوره ادامه داد و از جمله در سال ۱۹۰۱ مقاله ای در ایل ساجاتوره در مورد "سوئیت های ارکستر" اثر ماسنه (شماره ۱) منتشر کرد. در همین سال به سمت رهبر گروه کر کلیسای جامع پیزا انتخاب شد و سمفونی آرولدو اثر جوزپه وردی را در شب بزرگداشت وی در تئاتر نوئوو رهبری کرد که در آن ماسکانی نیز شرکت داشت. در این دوره بود که او کار بر روی موسیقی اپرای «لا دو باری» (La Du Barry) را بر اساس متنی از کامیلو آنتونا-تراورسی و اتوره گولیشیانی (Ettore Golisciani) آغاز کرد. او در سال ۱۹۰۵، به تشویق ماسنه، در مسابقه ای که توسط ناشر آستروک و با حمایت شاهزاده آلبرت موناکو در پاریس برگزار می
شد، شرکت کرد. این اپرا در سال ۱۹۰۸ توسط کمیسیونی، به عنوان بهترین اثر در این مسابقه انتخاب شد. البته اجرای آن در اپرای مونت کارلو (جایی که قرار بود طبق قوانین مسابقه اجرا شود) به تعویق افتاد، و پس از سالها، سرانجام در ۷ نوامبر ۱۹۱۲ در تئاتر لیریکو در میلان به روی صحنه رفت. این اجرا موفقیت چشمگیری داشت. این اپرا برای شش اجرا در فهرست آثار لیریکو باقی ماند. موفقیت عمومی با تحسین تقریباً یک صدای منتقدان همراه بود و منتقد روزنامه تریبونا، از آن با عنوان «وعده مطمئنی از هنر ما» یاد کرد، و هرچند برخی مانند منتقد روزنامه «کوریره دلا سرا» از او بخاطر اقتباس از مکتب ماسنه انتقاد کردند، اما این اپرا، آهنگساز جوان را با شهرت ناگهانی، در کانون توجه ها نشاند. موفقیت بزرگی که البته در آثار بعدی او دیگر چندان تکرار نشد. در سال ۱۹۱۲ اپرایی از «یوهانیس فوئر» ("Johannisfeuer") اثر هرمان سودرمن، یکی از چهره های برجسته تئاتر اروپایی اوایل قرن بیستم، توسط خود او تحت عنوان «آتش های سنت جان»، برای آهنگسازی کاموسی اقتباس شد. در سال ۱۹۲۳، نیز کار روی «اسکامپولو»، کمدی موفق داریو نیکودمی را براساس لیبرتویی از خود او آغاز کرد. این اثر
حول محور یک دختر جوان سرکش و گستاخ، پابرهنه و ژنده پوش، اما به شیوه ای پوپولیستی، به عنوان یک زن گلفروش خیابانی بود، و فرصتی برای بیان درخشان و احساساتی موسیقیایی را فراهم کرد. او از سال ۱۹۰۸ ساکن میلان شد، و به طور مداوم روی آخرین اپرایش، «ایل دونزلو» کار می کرد که نسخه ناتمام آن را قبل از مرگش نابود کرد. در سال ۱۹۵۳، با اجرای دوباره «چهره باکره» در تئاتر نوئوو، در هفتاد و شش سالگی، مورد تقدیر نهایی مخاطبان قرار گرفت. و سه سال بعد، در ۱۱ آگوست ۱۹۵۶، در همین شهر درگذشت. آثار. اپراها. این اپرا که بین سال های ۱۹۰۵ تا ۱۹۰۸ نوشته شده و برنده ی مسابقه ی آهنگسازی در پاریس شده است، پس از برخی مشکلات در تریسته به روی صحنه رفت و با استقبال زیادی از سوی مخاطبان و منتقدان روبرو شد و تحسین های فراوانی را برای آهنگساز آن به همراه داشت. در میان اجراکنندگانِ نخستین اجرای آن، ادواردو گاربین، خواننده ی تنور (که به خاطر خلق شخصیت فنتون در فالستاف شاهکار جوزپه وردی شناخته می شود)، جی. بالداساره تدسکی، خواننده سوپرانو، و چزاره فورمیکی حضور داشتند. داستان این اپرا در اواخر قرن هجدهم در فرانسه اتفاق می افتد، و سرگذشت پرتلاطم بانو
یی را روایت می کند که پس از یک زندگی مجلل به عنوان معشوقه ی لویی پانزدهم، با وقوع انقلاب فرانسه از پا درآمده است. در سال های بعد، این اپرا در تئاترهای مهم ایتالیایی و خارجی اجرا شد. دیگر آثار. "پنج قطعه غنایی"، برای پیانو (۱۹۱۳) "صحنه های قرون وسطایی"، برای ویولن و ارکستر (۱۹۲۷) "سوئیت رومی"، برای ارکستر (۱۹۲۷) تأملات گولدونی، برای ارکستر (۱۹۲۷) "میان پرده های شوخی آمیز"، برای تئاتر عروسکی (۱۹۲۷) "ترانه از ام. ای. د کارولیس"، تنظیم شده با موسیقی اتزیو کاموسی (۱۹۲۷) "پانتومیم رمانتیک"، برای ارکستر کوچک (۱۹۳۸) "اورتور فستیوال" (۱۹۳۸) "جوکاتولی"، سوئیت کودکان برای پیانو (۱۹۳۳) "سوئیت کوتاه"، لالایی طنزآمیز برای پیانو و ارکستر (۱۹۳۵) پیوند به بیرون. 2.
ساپره () یک مجله علمی عامه پسند است که از سال ۱۹۳۵ منتشر می شود و دفتر مرکزی آن در رم، ایتالیا قرار دارد. این مجله یکی از اولین نشریات ایتالیایی در این دسته است. تاریخچه و مشخصات. "ساپره" توسط ناشر ایتالیایی اولریکو هوپلی در سال ۱۹۳۵ تأسیس شد. این مجله توسط انتشارات ددالو به صورت دوماهنامه منتشر می شود. "ساپره" در دهه ۱۹۷۰ به صورت ماهانه منتشر می شد. دفتر مرکزی آن در رم است. "مجله ساپره" مقالاتی در مورد علم، اخبار، نقد و بررسی منتشر می کند و شامل رمان های گرافیکی و عکاسی است. این مجله از زمان آغاز به کار خود در سال ۱۹۳۵، از تصاویر و عکس های گسترده ای استفاده کرده است در دهه ۱۹۴۰، مخاطبان هدف آن کسانی بودند که به میان رشته ای بودن دانش علمی و فرهنگ مدرن علاقه مند بودند. مشارکت کنندگان و محتوا. یکی از اولین نویسندگان این مجله، گویدو لندرا بود که مقالاتی حاوی نتایج مطالعات نژادی خود می نوشت. از دیگر نویسندگان آن می توان به انریکو فرمی، گوگلیلمو مارکونی، آدریانو بوتزاتی-تراورسو، جولیو ماکاکارو و کارلو برناردینی که دانشمند بودند، اشاره کرد. "ساپره" در دوره فاشیسم مطالب تبلیغاتی را پوشش می داد که یکی از آنها درباره
ٔ فرهنگ هویت ژاپنی بود. این مجله گزیده ای از مقاله بومونت نیوهال با عنوان "«دیدگاه انتزاعی جدید»" در سال ۱۹۴۷ را منتشر کرد. گروهی از نویسندگان "ایل مانیفست" در اواسط دهه ۱۹۷۰ به این مجله پیوستند. رهبری آنها بر عهده جولیو آلفردو ماکاکارو بود که به عنوان سردبیر "ساپره" منصوب شد. اعضای این گروه از سال ۱۹۷۸ مقالاتی در مورد تاریخ و نقد علم منتشر کردند یکی دیگر از موضوعات مقالات آنها تعامل بین سیاست و بوم شناسی بود که به افزایش سطح آگاهی سیاسی-بوم شناختی در میان ایتالیایی ها کمک کرد. این گروه تا سال ۱۹۸۲ این مجله را اداره می کرد در دهه ۱۹۸۰ ، ماسیمو پیلیوچی از نویسندگان دائمی "ساپره" بود.
ایل سلواجیو (به ایتالیایی: "وحشی" یا "وحشی") یک مجله سیاسی و هنری بود که بین سال های ۱۹۲۴ تا ۱۹۴۳ منتشر می شد. این مجله رسانه ای متعلق به یک گروه روشنفکری به نام استراپایز (به ایتالیایی: سوپرویلاژ) بود. تاریخچه و مشخصات. "ایل سلواجو" توسط آنجلو بنچینی و مینو ماکاری، هنرمند و روزنامه نگار فاشیست ایتالیایی، در سال ۱۹۲۴ در کول دی وال دالسا به عنوان یک مجله سیاسی تأسیس شد. اولین شماره این مجله دوماهنامه در ۱۳ ژوئیه ۱۹۲۴ منتشر شد. مدیر مؤسس آنجیولو بنچینی بود که تا سال ۱۹۲۶ که مینو ماکاری جانشین او شد، این سمت را بر عهده داشت. دومی همچنین سردبیری مجله را بر عهده داشت. این مجله مقالاتی در مورد هنر، سیاست و طنز منتشر می کرد. قطع مجله ۵۰x۳۵ سانتی متر بود، اما به ۴۴x۳۲ سانتی متر تغییر یافت. تعداد صفحات آن متغیر و از چهار تا دوازده صفحه بود. از سال ۱۹۲۶، دفتر مرکزی "ایل سلواجو" در فلورانس بود. در همان سال، دولت فاشیست مجله را مجبور کرد تا مطالب فرهنگی و طنز را نیز در مطالب خود بگنجاند و بدین ترتیب هدف خود را برای ترویج نسخه ای از هنر ضد روشنفکری آشکار کرد. سپس مجله بر هسته اصلی روح ایتالیایی که «در گهواره تمدن ایتالیا،
یعنی تپه ها و حومه توسکانی» مشاهده می شد، تمرکز کرد. در این دوره، این مجله به صورت هفتگی منتشر می شد و به عنوان نماینده افراط گرایی روستایی توسکانی عمل می کرد. دفاتر تحریریه "ایل سلواجیو" در سال ۱۹۲۹ به سینا و سپس در سال ۱۹۳۰ به تورین منتقل شدند. در سال ۱۹۳۲ دفتر مرکزی آن به رم منتقل شد. تعداد انتشار مجله نیز مرتباً تغییر می کرد اما بیشتر به صورت نامنظم منتشر می شد. لئو لونگانزی، آردنگو سوفیچی، کارلو کارا، ماریو تینتی، مانلیو مالابوتا، آمریگو بارتولی ناتینگورا، جوزپه پنسابن و اوتون روزای از جمله نویسندگان برجسته این مجله بودند. در سال ۱۹۳۲، سوفیچی مقالاتی را در مورد تجربیات خود در پاریس در سال های اولیه قرن بیستم در این مجله منتشر کرد. با گذشت زمان، "ایل سلواجیو" به جای موضوعات سیاسی، بر موضوعات هنری، از جمله موضوعات معماری، تمرکز کرد. آخرین شماره این مجله در ژوئن ۱۹۴۳ منتشر شد.
ست، که با نام "کوریره دلا سرا" نیز شناخته می شود، یک مجله خبری، سیاسی و سبک زندگی است که در میلان، ایتالیا مستقر است. این مجله ضمیمه هفتگی روزنامه "کوریره دلا سرا" است. این اولین ضمیمه رنگی بود که با یک روزنامه روزانه در ایتالیا توزیع می شد. تاریخچه و مشخصات. "مجله ست" در سپتامبر ۱۹۸۷ تأسیس شد. صاحب امتیاز این مجله گروه رسانه ای آر سی اس و ناشر آن گروه رسانه ای آر سی اس اس آی پا است. دفتر مرکزی این مجله در میلان است. "ست" به صورت هفتگی با نسخه پنجشنبه "روزنامه کوریره دلا سرا" به فروش می رسید. در اکتبر ۱۹۸۷، توزیع آن با نسخه جمعه روزنامه آغاز شد. آندره آ مونتی سردبیر "هفته نامهٔ ست" بود. پیر لوئیجی ورسزی سردبیر این هفته نامه است که مقالاتی در مورد سیاست، اخبار، مد، هنر، اوقات فراغت، فرهنگ، سرگرمی و سبک زندگی منتشر می کند. در ماه مه ۲۰۰۴ عنوان مجله از پیک عصر "هفت" به مجله کوریره دلا سرا تغییر یافت. در ۲۶ نوامبر ۲۰۰۹ نام دوباره تغییر کرد و عنوان اصلی، کوریره دلا سرا هفت"،" شروع به استفاده کرد. گردش خون. تیراژ "مجله ست" در سال ۲۰۰۰، ۶۹۰٬۰۰۰ نسخه، در سال ۲۰۰۱، ۶۸۳٬۰۰۰ نسخه و در سال ۲۰۰۲، ۶۳۴٬۰۰۰ نسخه بود بین دسام
بر ۲۰۰۲ و نوامبر ۲۰۰۳، میانگین تیراژ این مجله ۶۲۳٬۳۳۵ نسخه بود. از ژانویه تا اوت ۲۰۰۳، تیراژ آن به ۶۳۴٬۰۰۰ نسخه افزایش یافت. تیراژ کل آن در سال ۲۰۰۳، ۶۲۶٬۰۰۰ نسخه بود. در سال ۲۰۰۴، این مجله ۶۴۸٬۰۰۰ نسخه فروخت. این مجله در سال ۲۰۰۷، دومین مجله خبری پرفروش در ایتالیا بود و تیراژ آن ۵۲۸٬۷۹۲ نسخه بود. در نوامبر ۲۰۱۳، "انتشارات سِت" ۴۶۴٬۴۲۸ نسخه، شامل تیراژ نسخه های چاپی و دیجیتال، فروخت.
سوگنو یک مجله ایتالیایی فتورومانزو بود که بین سال های ۱۹۴۷ تا ۲۰۱۱ منتشر می شد. در ابتدا با عنوان "«ایل میو سونیو» (Il mio sogno") اولین نسخه در ۸ مه ۱۹۴۷ به دکه های روزنامه فروشی رسید. جورجیو د فونسکا، مالک شرکت انتشاراتی نوویسیما، توانست تنها ۱۵ روز زودتر از انتشارات رقیب "، بولرو فیلم،" وارد بازار شود و به این ترتیب به اولین مجله کامل فتورومانزو تبدیل شود. این عنوان در سال ۱۹۷۵ توسط شرکت انتشاراتی خریداری شد که سوگنو را تا زمان تعطیلی شرکت در سال ۲۰۱۱ منتشر می کرد. این مجله استعدادهایی را استخدام کرد که بعدها در صنعت فیلم موفق شدند، از جمله داریو آرجنتو که به عنوان سردبیر مجله فعالیت می کرد، و بازیگرانی مانند جینا لولوبریجیدا (در نقش جیانا لوریس) و سوفیا لورن (در نقش سوفیا لازارو)
باد رفته است ()، (۲۰۰۱) اولین رمان نوشته آلیس رندال است. این یک داستان تاریخی است که روایتی جایگزین از داستان در رمان آمریکایی بربادرفته (رمان) (۱۹۳۶) اثر مارگارت میچل را بیان می کند. در حالی که داستان بربادرفته بر زندگی دختر یک برده دار ثروتمند، اسکارلت اوهارا متمرکز است. این داستان زندگی بردگان را از طریق سینارا، یک زن برده شده در همان دوره زمانی و رویدادها، روایت می کند. خلاصه داستان. داستان «باد رفته» از طریق دفتر خاطرات سینارا، یک زن برده دورگه که دختر مامی (پالاس) و پلانتر (مشابه با جرالد اوهارا پدر اسکارلت)، ارباب سفیدپوست مزرعه است، روایت می شود و سینارا را به خواهر ناتنی «آتر» (مشابه اسکارلت اوهارا) تبدیل می کند. سینارا با احساس نادیده گرفته شدن، تحت الشعاع فداکاری مامی برای آتر بزرگ می شود و در نهایت در نوجوانی برای جلوگیری از رسوایی فروخته می شود. سال ها بعد، پس از مرگ مامی، سینارا به تاتا (مشابه تارا) بازمی گردد. در آنجا او با خاطرات خانواده از هم پاشیده اش روبرو می شود و نامه ای را که توسط مامی نوشته شده است، می خواند که احساسات پیچیده مادرش نسبت به او را آشکار می کند - هم افتخار به هوش او و هم پ
شیمانی از اینکه او را ناامید کرده است. سینارا همچنین از مرگ آتر مطلع می شود که او را مجبور می کند در مورد رقابتی که زندگی اش را شکل داده است، تأمل کند. سینارا معشوقه آر. (مشابه رت باتلر) می شود که از آتر جدا شده است. رابطه آنها هم صمیمی و هم عمل گرایانه است و به سینارا امنیت مادی می دهد، اما در عین حال موقعیت اجتماعی متزلزل او را نیز برجسته می کند. در طول دوران بازسازی، سینارا به همراه آر. به واشینگتن دی سی سفر می کند، جایی که با رهبران سیاسی برجسته سیاه پوست روبرو می شود. او رابطه ای را با یک نماینده سیاه پوست کنگره آغاز می کند، اما با توجه به اقتضائات شغلی و ازدواج او، فرزند تازه متولد شده شان را به او و همسرش می سپارد تا کودک در یک خانواده پایدار بزرگ شود. رمان با نوشته های سینارا در دفتر خاطراتش که دیدگاه خودش را در مورد زوال جنوب قدیم و ظهور جیم کرو بیان می کند، به پایان می رسد. او از طریق نوشته هایش، افسانه های رمانتیک شده بر باد رفته را رد می کند و با اعلام تاریخی که بر صدای خودش متمرکز است تا خانواده سفیدپوست مزرعه دار، قدرت خود را بازپس می گیرد.
سرایا انصار السنه یک سازمان مسلح ضد شیعه و ضد علوی در سوریه است که از ایدئولوژی تکفیری پیروی می کند. در ۲۲ ژوئن ۲۰۲۵، این گروه از طریق پستی در صفحه تلگرام خود، مسئولیت حمله به کلیسای مار الیاس در دمشق را بر عهده گرفت. تاریخچه. این گروه در ۱ فوریه ۲۰۲۵ در سوریه توسط ابوعایشه الشامی تأسیس شد، کسی که پس از پی بردن به رویکرد ملایم احمد الشرع و هیئت تحریر شام نسبت به شیعیان و علویان، آن را ترک کرد. در همان روز، این گروه مسئولیت حمله ای را که منجر به کشته شدن ۱۲ علوی در ارزه شد، بر عهده گرفت و جنگجویان آن به تل ذهب حمله کردند و پنج نفر از نیروهای امنیتی سابق رژیم اسد را کشتند. آنها همچنین مسئولیت کشته شدن ۱۰ روستایی شیعه در حما را بر عهده گرفتند.این گروه اعلام کرد که تنها انگیزه اش ادامه حملات تا «حذف» کامل شیعیان و علوی ها از سوریه یا آوارگی آنها به کشورهای دیگر است. این گروه غیرمتمرکز و بدون دفتر مرکزی رسمی است. این گروه با تلاش های دولت انتقالی سوریه برای عفو اعضای سابق دولت بعثی مخالف است. در ۵ مارس ۲۰۲۵، سرایا انصار السنه ادعا کرد که آتش سوزی های جنگلی را در قرداحه آغاز کرده و هشدار داد که علویان را به خاطر جن
ایاتی که دولت بعث مرتکب شده است، هدف قرار خواهد داد. به گفته موسسه مطالعات جنگ، «مشخص نیست که آیا این گروه خود این حملات را انجام می دهد یا اینکه به دروغ ادعا می کند که حوادث امنیتی رخ داده است.»
خانه و موزه مارگارت میچل ()، یک خانه موزه واقع در آتلانتا، جورجیا است. این بنا در اوایل قرن بیستم، خانه نویسنده مارگارت میچل بود. این بنا در میدتاون، در خیابان کرسنت ۹۷۹ واقع شده است. این بنا که توسط کورنلیوس جی. شیهان به عنوان یک اقامتگاه تک خانواری در بخشی از خیابان مسکونی پیچ تری که در آن زمان شیک بود، ساخته شد، آدرس اصلی ساختمان خیابان پیچ تری ۸۰۶ بود. این خانه زمانی که میچل و همسرش در آپارتمان میدتاون زندگی می کردند، با نام آپارتمان های کرسنت شناخته می شد. ۱ در طبقه همکف از سال ۱۹۲۵ تا ۱۹۳۲. زمانی که میچل در آنجا زندگی می کرد، بخش عمده ای از رمان برنده ۱۹۳۶ جایزه پولیتزر برای داستان را نوشت. خانه است در ثبت ملی مکان های تاریخی ذکر شده و همچنین به عنوان یک ساختمان تاریخی توسط شهر آتلانتا تعیین شده است.
بانک سان تراست علیه شرکت هاتون میفلین () 2001، پرونده ای بود که توسط دادگاه تجدیدنظر حوزه یازدهم ایالات متحده علیه مالک رمان «بر باد رفته» نوشته مارگارت میچل در سال ۱۹۳۶، مورد رسیدگی قرار گرفت و حکمی را که ناشر رمان تقلیدی «باد رفته» نوشته آلیس رندال در سال ۲۰۰۱ را از توزیع کتاب منع می کرد، لغو کرد. دادگاه تجدیدنظر، حق نشر چندین شخصیت از فیلم «بربادرفته» را به رسمیت شناخت و دریافت که فیلم «بر باد رفته» «شخصیت ها، صحنه ها و پیچش های داستانی متعددی را به طور مناسب [در خود] دارد». با این حال، دادگاه تصمیم گرفت که این تصرف تحت اصل استفاده منصفانه محافظت می شود.
ویلای پاپیروس ها (، همچنین با نام "Villa dei Pisoni" و در گزارش های اولیه کاوش به عنوان "Villa Suburbana" شناخته می شود) یک ویلای باستانی رومی در هرکولانوم، در ناحیه ای که اکنون ارکولانو، در جنوب ایتالیا است، بود. این ویلا به دلیل کتابخانه منحصربه فرد طومارهای پاپیروسی خود که در سال ۱۷۵۰ کشف شد، نام گذاری شده است. این ویلا یکی از مجلل ترین خانه ها در سراسر هرکولانوم و جهان روم باستان به شمار می رفت. شکوه آن با معماری بی نظیرش و همچنین تعداد بسیار زیاد آثار هنری برجسته کشف شده از جمله فرسکوها، مجسمه های برنزی و پیکره سازی مرمرین نمایان است. این مجموعه بزرگ ترین گردآوری مجسمه های یونانی و مجسمه های رومی است که تاکنون در یک بستر واحد کشف شده است. این ویلا در خط ساحلی باستانی، پایین تر از آتشفشان وزوو قرار داشت و هیچ مانعی برای دیدن دریا وجود نداشت. احتمالاً مالک آن لوسیوس کالپورنیوس پیزو کایسونیوس، پدرزن ژولیوس سزار بود. در سال ۱۹۰۸، اتل راس بارکر پیشنهاد داد که فیلودموس ممکن است مالک آن بوده باشد. در سال ۷۹ میلادی، فوران کوه وزوو در سال ۷۹ میلادی تمام هرکولانوم را با لایه هایی تا از مواد آتشفشانی ناشی از جریان
پیروکلاستیک پوشاند. نخستین بار، هرکولانوم بین سال های ۱۷۵۰ تا ۱۷۶۵ توسط کارل وبر از طریق حفر تونل کاوش شد. نام این ویلا از کشف کتابخانه آن گرفته شده است؛ تنها کتابخانه ای از جهان یونانی-رومی که به طور کامل باقی مانده است. این کتابخانه شامل بیش از ۱۸۰۰ طومار پاپیروسی بود که اکنون به دلیل حرارت فوران کربنی شده و با نام «پاپیروس های هرکولانوم» شناخته می شوند. بخش عمده ای از ویلا هنوز زیرزمین مدفون است. قسمت هایی از رسوبات آتشفشانی پاک سازی شده اند. بسیاری از یافته ها در موزه ملی باستان شناسی ناپل به نمایش گذاشته شده اند. موزه ویلای گتی در مالیبو، کالیفرنیا، بازسازی ای از ویلای پاپیروس ها است. چیدمان. ویلا چند صد متر با نزدیک ترین خانه در هرکولانوم فاصله دارد. اگرچه اکنون درون خشکی قرار گرفته است، پیش از فوران آتشفشانی اکتبر سال ۷۹ میلادی، این سازه بیش از از خط ساحلی خلیج ناپل را اشغال کرده بود. در سمت های دیگر آن باغی بسته، تاکستان ها و جنگل ها قرار داشتند. ویلا دارای چهار طبقه در زیر طبقهٔ اصلی بود که به صورت تراس بندی شده و مشرف به دریا طراحی شده بود. اخیراً مشخص شده است که طبقهٔ اصلی در دوران باستان بالاتر از
سطح دریا قرار داشته است. چیدمان ویلا نسخهٔ گسترش یافته ای از "ویلا سوبوربانا" سنتی در کامپانیا بود. ورود از طریق "فاوسس" انجام می شد و سپس به آتریوم می رسیدند که به عنوان تالار ورودی و راهی برای دسترسی به بخش های گوناگون خانه عمل می کرد. ورودی در سمت رو به دریا با یک رواق ستونی باز می شد. پس از عبور از "تابلینوم"، نخستین پریستیل قرار داشت که از ده ستون در هر طرف تشکیل شده و در مرکز آن یک استخر شنا بود. در این بخش، هِرم های برنزی یافته شد که یکی اقتباسی از دوریفوروس اثر پولیکلایتوس و دیگری هِرم یک آمازون ساختهٔ آپلونیوس، پسر آرخیاس از آتن بود. با عبور از یک "تابلینوم" بزرگ می شد به پریستیل دوم و بزرگ رسید که در زیر یک "پروپیلایون" مجسمهٔ کهن آتنا پروماخوس قرار داشت. در درون "تابلینوم" مجموعه ای از نیم تنه های برنزی نگهداری می شد، از جمله سر اسکیپیون آفریکانوس. بخش های مسکونی و پذیرایی در اطراف رواق ها و تراس ها گرد آمده بودند و به ساکنان نور فراوان و چشم اندازی به روستا و دریا می دادند. در بخش های مسکونی، تأسیسات حمام آشکار شد و کتابخانهٔ طومارهای کربنی شدهٔ پاپیروسی درون capsae چوبی، بخشی بر روی قفسه های معم
ولی چوبی در اطراف دیوارها و بخشی بر روی دو طرف یک قفسهٔ مرکزی قرار داشت. زمین های اطراف شامل باغ های وسیع سرپوشیده و روباز برای قدم زدن در سایه یا آفتاب بودند. در باغ ها گالری ای از نیم تنه ها، و پیکره های کوچک مرمری و برنزی وجود داشت. این ها میان ستون ها در بخش باز باغ و در لبه های استخر بزرگ قرار گرفته بودند. آثار هنری. مجلل بودن ویلا نه تنها با تعداد فراوان آثار هنری، بلکه به ویژه با شمار زیاد مجسمه های برنزی کمیاب که همگی شاهکار بودند، آشکار است. این ویلا مجموعه ای دست کم از ۸۰ مجسمهٔ بسیار باکیفیت را در خود جای داده بود. بسیاری از آن ها اکنون در موزه ملی باستان شناسی ناپل نگهداری می شوند. از جملهٔ آن ها هرمس نشستهٔ برنزی است که در سال ۱۷۵۸ در ویلا یافت شد. در اطراف ایمپلویوم آتریوم، ۱۱ پیکرهٔ فوارهٔ برنزی قرار داشت که ساتیرها را در حال ریختن آب از کوزه و آمورینی ها را در حال ریختن آب از دهان یک دلفین نشان می دادند. دیگر مجسمه ها و نیم تنه ها در گوشه های دیوارهای آتریوم یافت شدند. پنج مجسمهٔ برنزی در اندازهٔ واقعی از زنان رقصنده با پپلوس دوریایی، در حالت های متفاوت و با چشمان مرصع ساخته شده بودند. این ها
نسخه های اقتباسی رومی از اصل های سدهٔ پنجم پیش از میلاد بودند. آن ها همچنین هیدروفورای هایی بودند که از یک فواره آب می کشیدند. اپیکوریسم و کتابخانه. مالک خانه، احتمالاً لوسیوس کالپورنیوس پیزو کایسونیوس، کتابخانه ای با محتوای عمدتاً فلسفی تأسیس کرد. اعتقاد بر این است که این کتابخانه ممکن است توسط دوست و مشتری خانوادگی پیزو، فیلودموس گادارا، فیلسوف اپیکوری جمع آوری و انتخاب شده باشد، هرچند این نتیجه قطعی نیست. پیروان اپیکور آموزش های این فیلسوف اخلاق و طبیعت را مطالعه می کردند. این فلسفه می آموزاند که انسان فانی است، کیهان نتیجهٔ تصادف است، خدایی خیرخواه وجود ندارد و معیارهای زندگی خوب لذت و اعتدال هستند. ارتباطات فیلودموس با پیزو به او فرصت داد تا بر دانشجویان جوان ادبیات و فلسفهٔ یونانی که در هرکولانوم و ناپل گرد آمده بودند تأثیر بگذارد. بخش عمده ای از آثار او در حدود هزار طومار پاپیروس در کتابخانهٔ فلسفی بازیابی شده در هرکولانوم کشف شد. اگرچه آثار نثری او به سبک طولانی و غیر دوره ای معمول نثر هلنیستی پیش از احیای سبک آتیک پس از سیکرو نوشته شده اند، فیلودموس از استاندارد ادبی متوسط که اکثر اپیکوری ها آرزو داش