Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اینتیمیسیمی یک برند ایتالیایی پوشاک است که در سال ۱۹۹۶ تأسیس شد و در تولید سوتین، شورت، لباس زیر زنانه، جلیقه و پیژامه برای زنان و مردان تخصص دارد. لباس های "اینتیمیسیمی" از طریق یک قرارداد مشارکت شخص ثالث به ویکتوریا سیکرت فروخته شد. در سال ۲۰۰۷، این همکاری برای فروش "اینتیمیسیمی" در ۲۴۰ فروشگاه ویکتوریا سیکرت گسترش یافت. در سال ۲۰۱۵ مدل شلومیت مالکا به چهره "اینتیمیسیمی" تبدیل شد. او کمپین های تبلیغاتی بین المللی شرکت را رهبری کرد تا اینکه در سال ۲۰۱۷، داکوتا جانسون جایگزین او شد. در اکتبر ۲۰۱۷، این برند چهارمین نسخه "اینتیمیسیمی" را روی یخ در ورزشگاه ورزشگاه ورونا با لباس هایی که توسط کیارا فرانی طراحی شده بود، عرضه کرد. "اینتیمیسیمی" یکی از برندهایی بود که او از آن به عنوان "واژگان نمادین" استفاده می کرد. در اکتبر ۲۰۱۷، "اینتیمیسیمی" فروشگاهی به مساحت ۵۰۰ فوت مربع در خیابان پنجم نیویورک افتتاح کرد. برای کمپین ۲۰۱۷ ماریو تستینو از ورزشکار سابق صرب، آنا ایوانوویچ، نویسنده غذا، "الا میلز"، مدل ایرینا شایک و بازیگر داکوتا جانسون عکاسی کرد. در ژوئن ۲۰۲۰، "اینتیمیسیمی" سرویس "قفسه اینفینیتی" را راه اندازی کرد،
سیستمی که با استفاده از پنجره تجارت الکترونیک، خطر کمبود موجودی را از بین می برد.
ترینگا اسمایلی مارتینی وِزای (۱۸۸۰ – ۲ نوامبر ۱۹۱۷)، شهره به ترینگا اسمایلی، و همچنین یانیتزا در خارج از آلبانی، یک مبارز چریک آلبانیایی بود که علیه امپراتوری عثمانی در منطقه استان مالِسی-اِ-ماده جنگید. او دختر اسمایل مارتینی، یکی از رهبران قبیله کاتولیک از قبیله گروده مالسی بود. خانواده. او در سال ۱۸۸۰ به دنیا آمد. پدرش اسمایل مارتینی از رهبران قبیله آلبانیایی قبیله گرودا (واقع در جنوب شرقی مونته نگرو) بود. امضای او در طومارهای اعتراضی قبایل آلبانیایی شمالی که به سفیران و مشاوران اروپایی معتبر در امپراتوری عثمانی ارسال شده بود، شامل امضای ۹ مه ۱۸۷۸ برای سفیر فرانسه در استانبول یا ۱۵ ژوئن ۱۸۷۸ وجود دارد. طومارها ابراز ناراحتی و نارضایتی قبایل آلبانیایی با تصمیمات پیمان سن استفانو و کنگره برلین را نشان می داد که بخش اعظم استان اسکوتاریرا را به شاهزاده مونته نگرو واگذار کرده بود. او در جریان اتحادیه دفاع از حقوق ملت آلبانی بسیار فعال شد و به شورشیان پیوست. او بعداً در سال ۱۸۸۶ دستگیر و در آناتولی زندانی شد و از آنجا هرگز بازنگشت. علاوه بر این، دو پسر اسمایل، جیون و زف، برادران ترینگا، نیز به اتحادیه دفاع از حقو
ق ملت آلبانی پیوستند و در سال ۱۸۸۳ در نبرد کشته شدند. زندگی نامه. در زمان مرگ برادرانش، ترینگا سوگند یاد کرد که در خانه و خانواده خود خواهد ماند و هرگز ازدواج نخواهد کرد و خانه را ترک نخواهد کرد. او همچنان به عنوان یک زن زندگی می کرد، و همچنان لباس های سنتی زنان آلبانیایی را می پوشید، همان طور که در تمام تصاویر او دیده می شود. ترینگا به شورشیان پیوست و نقش خود را در نبرد دسیچ برجسته کرد. او در امضای "یادداشت یونان" (اعلامیه ای بود با دوازده درخواست برای ایجاد یک استان خودمختار آلبانیایی در داخل امپراتوری عثمانی) در ۲۳ ژوئن ۱۹۱۱ شرکت کرد. فعالیت شورشی او پس از اعلامیه استقلال آلبانی (۲۸ نوامبر ۱۹۱۲) ادامه یافت. او هرگز ازدواج نکرد و هرگز صاحب فرزند نشد، همان طور که قبلاً تعهد کرده بود. او در ۲ نوامبر ۱۹۱۷ درگذشت و در محل دفن خانواده در کوه های نزذیک روستای کشوه، در مونته نگرو امروزی به خاک سپرده شد. دو سال بعد، ارتش مونته نگرو (بخشی از پادشاهی یوگسلاوی) قبر او را هنگام یورش به منطقه ویران کرد. میراث. قهرمانی او باعث شهرت او شد و در ترانه های حماسی مونته نگروها و آلبانیایی ها ثبت گردید. نسخه فولکلور قهرمانی او
زنجیره کمی متفاوت از وقایع را بیان می کند: اسمایل مارتینی، رهبر قبیله در سال ۱۹۱۱ توسط عثمانی ها در ورانیه ربوده شد و جسد او هرگز پیدا نشد و ترینگا را مجبور کرد که جای پدرش را پر کند. از آنجایی که قیام مالیسوری در سال ۱۹۱۱ توسط نیکولاس اول پادشاه مونته نگرو حمایت شد، این آهنگ حماسی داستان واقعی مرگ پدرش را حذف کرد، و هر گونه خاطره ای از دوره اتحادیه دفاع از حقوق ملت آلبانی را پنهان کرد، که باعث ایجاد اختلافات ارضی بین آلبانیایی ها و پادشاهی مونته نگرو می شد. از قضا، درگیری بین آلبانیایی ها و مونته نگرو اندکی پس از آن تکرار شد. در سال ۱۹۱۱، نیویورک تایمز بر اساس نسخه مونته نگرویی داستان که در جایی در پودگوریتسا توسط خبرنگار تایمز شنیده شد، ترینگا اسمایلی را «ژاندارک آلبانیایی» توصیف کرد. ترینگا را علاوه بر قهرمانی، «زن جوانی زیبا» توصیف می کند. افسانه او در سراسر بالکان به عنوان یکی از قهرمان ترین زنان جنگجو در تاریخ منطقه زنده است. چندین خیابان در کوزوو و آلبانی به نام او نامگذاری شده است و او به عنوان قهرمان مردم آلبانی شناخته می شود.
لامبورگینی اگویستا (به انگلیسی: Lamborghini Egoista) یک خودروی مفهومی است که توسط لامبورگینی برای پنجاهمین سالگرد بنیانگذاری این شرکت رونمایی شد. مدل کاملاً کارآمد بر اساس گالاردو است. این خودرو دارای یک موتور وی۱۰ با قدرت است. لامبورگینی اگویستا دارای یک کابین منحصربه فرد یک صندلی است که شبیه به یک هواپیمای جنگنده مدرن است و دارای یک در سایبان است که کاملاً قابل جابه جایی است. برای ورود و خروج به خودرو مانند خودروهای فرمول یک، فرمان باید برداشته شود. ظاهر منحصربه فرد لامبورگینی اگویستا شبیه گاو نر آماده شارژ است اگر از پهلو به آن نگاه کنید. نورپردازی شبیه به یک هواپیمای مدرن است که نشانگرهای کناری و نشانگرها در کناره ها و بالای خودرو و همچنین جلو و عقب دارد. بدنه از پانل های آیرودینامیکی فعال تشکیل شده است که برای نیروی رو به پایین و پایداری بهینه بالا و پایین می روند. بدنه و چرخ ها از مواد ضد رادار ساخته شده اند تا حتی بیشتر با جت های جنگنده شناسایی شوند. در زبان های هلندی، ایتالیایی، اسپانیایی، چکی، پرتغالی، لهستانی، رومانیایی، مجارستانی، صربی و فرانسوی، «Egoista» به معنای واقعی واژه به معنای خودخواه است.
به گفته طراح این مدل، والتر دی سیلوا، Egoista «نماینده لذت گرایی است که به حد زیاده روی رسیده است». این خودرو اکنون در موزه لامبورگینی واقع در سانتاگاتا بولونیزه به نمایش گذاشته شده است.
عمو فستر عضوی از خانواده خیالی آدامز است. او توسط جکی کوگان در مجموعه تلویزیونی "خانواده آدامز" (۱۹۶۴)، کریستوفر لوید در فیلم های داستانی "خانواده آدامز" (۱۹۹۱) و "ارزش های خانواده آدامز" (۱۹۹۳)، توسط پاتریک توماس در فیلم دیدار گردهمایی خانواده آدامز (۱۹۹۸) بازی شد. توسط مایکل رابردز در مجموعه تلویزیونی "خانواده آدامز جدید" (۱۹۹۸-۱۹۹۹)، توسط فرد آرمیسن در مجموعه تلویزیونی جریانی "ونزدی" (۲۰۲۲) و در موزیکال برادوی توسط کوین چمبرلین ایفای نقش شد. شخصیت. عمو فستر مردی کاملاً بدون مو، قوز کرده و بشکه ای شکل با چشمان تیره و گود رفته و اغلب لبخندی آشفته است. او همیشه یک کت خز سنگین و تمام قد می پوشد. فستر از شخصیتی گرفته شده بود که توسط کاریکاتوریست چارلز آدامز طراحی شده بود، اگرچه اینها کارتون های تک صفحه ای بدون داستان یا نام شخصیت بودند. با این وجود این شخصیت در تعدادی از کارتون ها هم از نظر ظاهر (طاس، خمیده و چشم های فرورفته) و هم رفتارش (مثلا تبدیل دوش به یک محیط «جوش گرفته» خاص، غذا دادن به گیاهان باغ، و رها کردن عقاب روی کبوترهای خانگی همسایه قابل تشخیص است.). گاهی به او نشان داده می شود که در یک کلبه کوچک ا
حاطه شده توسط یک حصار فرفورژه زندگی می کند. فستر توانایی عجیبی در تولید الکتریسیته دارد (در فیلم خانواده آدامز حافظه خود را از دست می دهد و پس از اصابت صاعقه دوباره آن را به دست می آورد که منجر به این قدرت می شود، البته در سایر اقتباس ها هرگز گفته نمی شود که قدرت خود را از کجا آورده است). او اغلب این موضوع را با گذاشتن یک لامپ در دهانش نشان می داد که روشن می شد، همراه با صدای بلند و ترقه. او ادعا می کند که در یک قسمت از سریال کمدی ۱۱۰ ولت برق دارد، در حالی که در قسمت دیگر کیفیت «مغناطیسی» خود را با بالا بردن وزنه کاغذی فلزی تا دستش نشان داد. در مجموعه نتفلیکس ونزدی او می تواند رعد و برق را مستقیماً از دستان خود شلیک کند و از آن برای احیای یک چیز تقریباً مرده استفاده می کند. همچنین اعتقاد بر این است که این توانایی به او مقاومت در برابر رعد و برق می دهد. بازی های ویدیویی. عمو فستر در چندین بازی ویدیویی خانواده آدامز به عنوان یک شخصیت قابل بازی ظاهر شده است. او قهرمان "ماموریت فستر" ، یک بازی نینتندو و شخصیت اصلی قابل بازی در بازی "ارزش های خانواده آدامز برای" سوپر نینتندو است. او همچنین شخصیت اصلی ماشین آرکید "
برق اندازی " است، که در آن "شوک های الکتریکی" شبیه سازی شده از طریق بازیکن درحالی که دو دسته را نگه می دارند منتقل می شود.
راپتیو () اصطلاحی لاتین است که برای ربودن زنان در مقیاس بزرگ به کار می رود: ربودن دختران برای ازدواج، هم بالینی یا بردگی جنسی. اصطلاح آلمانی معادل آن Frauenraub (به معنای تحت اللفظی دزدی همسر) است. این اصطلاح در زبان انگلیسی باستان و زبان ادبی انگلیسی هم کاربرد داشته و بعدها واژهٔ rape (به معنای تجاوز جنسی) از همین اصطلاح گرفته شده است. راپتیو را نباید با عروس ربایی اشتباه گرفت؛ از این نظر که اولی ربودن یک زن توسط یک مرد (و دوستان و بستگان او) است، در حالی که اصطلاح دومی به معنای ربودن گروهی از زنان توسط عده ای از مردان است، مثلاً در هنگام جنگ. اصطلاح شناسی. واژه انگلیسی «تجاوز جنسی» در زبان ادبی انگلیسی معنای لاتین خود را حفظ کرده است، اما آن معنای اصلی قدیمی، امروزه با معنای رایج تر «تجاوز جنسی» به محاق رفته است. این واژه شباهت هایی به واژه های انگلیسی غارت، خلسه، غارت گر، حریص و زنای به عنف دارد و در گذشته به هتک حرمت های عمومی تر همچون چپاول، تخریب و اسارت شهروندان که در زمان جنگ بر شهر یا کشوری وارد می آمد گفته می شد؛ مثلاً وقایع رخ داده در جریان تجاوز و کشتار نانجینگ. فرهنگ انگلیسی آکسفورد معادل های «عم
لِ به زور بردنِ یک شخص، به ویژه یک زن» را علاوه بر تعریف هایِ عام تر «عمل گرفتن هر چیزی به زور» (منسوخ شده) و «هتک حرمت یا تجاوز به عنف به یک زن»، را برای این واژه ارائه کرده است. واژه «تجاوز به عنف» در زبان انگلیسی از قرن چهاردهم به معنایِ عامِ «تصرف طعمه، گرفتن با زور» به کار می رفت و برگرفته از «راپر» است یک اصطلاح حقوقی فرانسوی باستان برای «تصرف کردن» است که آن هم به نوبه خود از واژهٔ لاتین «راپره» به معنیِ «تصاحب کردن، حمل کردن با زور، دزدیدن» گرفته شده است. این اصطلاح لاتین نیز در معنایِ «تجاوز جنسی» استفاده می شد، اما نه همیشه. بحث و جدل هایی بر سر این موضوع انجام شده است که رویداد افسانه ای موسوم به «تجاوز به زنان اهل سابین»، در حالی که در نهایت انگیزه جنسی داشت، منجر به تجاوز جنسی به زنان سابین در همان مکان نشد، بلکه رومی ها این زنان را ربودند و سپس از آنان درخواست کردند که با آنها ازدواج کنند. (بدون انعقاد قرارداد یا انجام معامله با پدران یا برادران این زنان، آنگونه که طبق قانون و سنت های آن دوران لازم بود). اگرچه مفهوم جنسی این واژه امروزه غالب است، واژهٔ تجاوز (rape) را می توان در زمینهٔ غیرجنسی د
ر زبان انگلیسی ادبی به کار برد. در کتاب «"یورش بر طره"» اثر الکساندر پوپ، این اصطلاح به معنای «سرقت یک دسته [مو]» است که اشاره و استعاره به «اغراق آمیز جلوه دادنِ تخطی جزئی و بی اهمیتِ یک شخص» است. در قرن بیستم، جی. آر. آر. تالکین که تحصیلات دانشگاهی کلاسیک داشت، در کتاب "سیلماریلیون" خود از این کلمه به معنای قدیمی آن یعنی «تصرف و گرفتن» استفاده کرد. در تئاتر موزیکال «"فنتستیکس"» در سال ۱۹۶۰ که بازگوکننده یک داستان تمثیلی است، یک ترانه جنجالی با عنوانِ «بستگی داره چقدر پول بدی» وجود دارد که در مورد «یک آدم ربایی سنتی» است. همچنین به صفت «rapacious» در زبان انگلیسی توجه کنید که معنای عمومی «حریص/طماع» و «(در چنگ یا در دست) گیرنده» را همچنان حفظ کرده است. در قانون کلیسایی کلیسای کاتولیک، این واژه به ممنوعیت قانونی ازدواج در صورتی که عروس به زور ربوده شود، اشاره دارد. (قانون شرع ۱۰۸۹، سی آی سی) تاریخچه. گمان می رود که این عمل از دوران بسیار دور در میان مردمان و اقوام رایج بوده است. حفاری در سایت فرهنگ لینربندکرامیک اروپای دوران نوسنگی واقع در آشپارن آندر سایا اتریش، بقایای قربانیان کشته شدهٔ متعددی را نشان داد.
در میان آنها، زنان و کودکان جوان به وضوح کمتر دیده می شود که نشان می دهد مهاجمان، مردان را کشته اند اما زنان واجدِ شرایطِ ازدواج و همسری را ربوده اند. بررسی اسکلت های دوران نوسنگی یافت شده در گودال مرگ تالهایم در آلمان نشان می دهد که مردان ماقبل تاریخ در قبایل مجاور و همسایه، حاضر به نبرد و کشتن یکدیگر بودند تا از زنان خود محافظت کنند یا زنان قبیله دیگر را بربایند. علاوه بر دزدیدن احشام، ربودن زنان در جریان نبرد، در میان جوامع قبیله ای رایج بوده است. در مهاجرت های تاریخی انسان، تمایل دسته های متحرک نرهای مهاجم به ربودن ماده های بومی در پایداری بیشتر تک گروه دی ان ای میتوکندریایی انسانی در مقایسه با تک گروه دی ان ای کروموزوم Y انسانی منعکس شده است. تجاوز به زنان اهل سابین بخش مهمی از افسانه های مربوط به چگونگی پیدایش روم باستان (قرن هشتم قبل از میلاد) است. امپراتور رومولوس، سکونت گاهی را در تپه پالاسیوم ایجاد کرده بود که اکثراً ساکنان آن مرد بودند. رومی ها در جستجوی همسر، با قبیله مجاور خود که سابین نام داشتند، وارد مذاکره شدند که موفقیتی در پی نداشت. رومیان برای جلوگیری از انقراض جامعه خود، به فکر ربودن زنان
سابین افتادند. امپراتور رومولوس خانواده های سابین را به جشنواره نپتون دعوت کرد. در جلسه او علامتی داد که در آن رومی ها، دختران سابین را گرفتند و با مردان سابینی مبارزه کردند. سپس رومولوس از ربوده شدگان رنجیده خاطر و برآشفته، عاجزانه درخواست کرد که مردان رومی را به همسری خود بپذیرند. تیتوس لیویوس ادعا می کند که هیچ تجاوز جنسی صورت نگرفته است. او اظهار داشت که رومولوس به آنها حق انتخاب آزاد را پیشنهاد داده و وعده حقوق مدنی و مالکیت مساوی را به آن دختران داده است. به گفتهٔ تیتوس لیویوس، او شخصاً با آنها صحبت کرد، «و به آنها اشاره کرد که همه اینها به دلیل غرور والدین شان در انکار حق ازدواج با همسایگانشان است. آنها پس از ازدواج، شرافتمندانه زندگی خواهند کرد و شوهران تمام دارایی و حقوق مدنی خود را به اشتراک خواهند گذاشت؛ و - عزیزتر از همه برای طبیعت بشر - مادران انسانهای آزاد خواهند بود.» آن زنان با مردان رومی ازدواج کردند، اما سابین ها به جنگ با رومی ها آمدند. این درگیری سرانجام زمانی حل شد که زنانی که اکنون از شوهران رومی خود صاحب فرزند شده بودند، در نبرد دخالت کرده و برای آشتی دادن طرفینِ درگیر واردِ عمل شدند. ن
ویسنده داستان های کوتاه انگلیسی ساکی نقیضه ای از این داستان در «شیوهٔ شارتز-ماترکلوم» نگاشته است. این واقعه همچنین طرح اصلی فیلم نامه "هفت عروس برای هفت برادر" است. در ادبیات سانسکریت، به این عمل «راکشاسا ویواها» («ازدواج از طریق آدم ربایی، ازدواج شیطان») می گویند که به عنوان مثال چاناکیا از آن یاد کرده است. «راکشاسا ویواها» یکی از اشکال هشت گانه ازدواج است و کتاب مقدس آن را محکوم کرده است. به نظر می رسد در قرن سوم، مسیحیت گوت ها تحت تأثیر زنان مسیحی اسیرشده توسط گوت ها در موئسیا و تراکیه آغاز شد: در سال ۲۵۱ پس از میلاد، ارتش گوت ها به استان های رومی موئسیا و تراکیه حمله کرد، امپراتور روم «دسیوس» را شکست دادند و او را کشتند. سپس تعدادی اسیر (عمدتاً زن) که بسیاری از آنها مسیحی بودند را به اسارت بردند. تصور بر آن است که این نخستین تماس مستمر گوت ها با مسیحیت باشد. در قرآن، ازدواج با اسیران زن که اسلام را پذیرفته اند، برای کسانی توصیه شده است که بر اساس شریعت اسلام، نمی توانند با زنان مسلمان دیگر ازدواج کنند (سوره نساء، آیهٔ ۲۵). ربودن متقابل زنان بین جوامع مسیحی و مسلمان در منطقهٔ بالکانِ تحت سلطهٔ عثمانی رایج
بود و مضمونی تکرارشونده در ترانه های سربازان پیاده نظام در آن دوره بود. کتاب زندگی نامه ای «"یانوئاما"»، دربارهٔ زندگی «هلنا والرو» دختری از قبیله بومی «یانومامی» در جنگل های آمازون در مرز ونزوئلا و برزیل است. زمانی که قبایل یانومامی با قبایل مجاور می جنگیدند و به آنها حمله می کردند، زنان اغلب مورد تجاوز قرار می گرفتند و به کومه های محلی بازگردانده می شدند تا در قبیله متخاصم به عنوان اسیر زندگی کنند.
دیوید بروور (; – ) فیلم بردار، طرفدار محیط زیست، و کوهنورد اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان ستاره برنزی شده است.
&lt;templatestyles src="Hlist/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt; قانون جدید ازدواج (همچنین اولین قانون ازدواج، Chinese) یک قانون ازدواج مدنی بود که در ۱ مه ۱۹۵۰ در جمهوری خلق چین تصویب شد. این یک تغییر اساسی نسبت به آداب و رسوم ازدواج مردسالارانه چینی موجود بود و نیاز به حمایت مداوم از کمپین های تبلیغاتی داشت. از آن زمان به بعد توسط قانون ازدواج دوم در سال ۱۹۸۰ جایگزین شد. این قانون به طور رسمی توسط قانون مدنی در سال ۲۰۲۱ لغو شد اصلاحات ازدواج یکی از اولین اولویت های جمهوری خلق چین بود که در سال ۱۹۴۹ تأسیس شد حقوق زنان یکی از علایق شخصی مائوتسه تونگ بود (همان طور که در بیانیه وی: "زنان نیمی از آسمان را بالا نگه می دارند")، و از زمان جنبش فرهنگ جدید در دهه های ۱۹۱۰ و ۱۹۲۰، دغدغه روشنفکران چینی بود. به طور سنتی، ازدواج چینی اغلب ترتیب داده شده یا اجباری بود، صیغه امری عادی بود، و زنان نمی توانستند درخواست طلاق کنند. پیاده سازی. قانون جدید ازدواج در ماه می ۱۹۵۰ توسط خود مائو تسه تونگ به تصویب رسید. این سازمان ثبت احوالی را برای ازدواج های قانونی ایجاد کرد، سن ازدواج را برای مردان به ۲۰ سال و برای زنان را به
۱۸ سال رساند و ازدواج با وکالت را ممنوع کرد. هر دو طرف باید به ازدواج رضایت می دادند. فوراً به بخش اساسی اصلاحات ارضی تبدیل شد، زیرا زنان در جوامع روستایی دیگر به صاحبخانه ها فروخته نمی شدند. شعار رسمی این بود: «زن و مرد برابرند، هر کس ارزش نمک خود را دارد.» در نتیجه کمپین های تبلیغاتی سالانه از سال ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۵ برای رواج این قانون، بیش از ۹۰ درصد ازدواج ها در چین ثبت شد و در نتیجه مطابق با قانون جدید ازدواج در نظر گرفته شد. با این وجود، گزارش های فدراسیون زنان مواردی از خشونت را هنگام تلاش زنان برای استفاده از حقوق طلاق که توسط قانون به آنها اعطا شده است نشان می دهد: برای مثال، فدراسیون زنان Shaanxi، ۱۹۵ مورد مرگ مربوط به موارد ازدواج را تا پایان سال ۱۹۵۰ در آن استان برشمرده است. . به عنوان یک روش اجرایی، فدراسیون زنان «ماه قانون ازدواج» را در سال ۱۹۵۳ ترویج و سازماندهی کرد تا تلاشی برای فرونشاندن درگیری هایی که پس از تصویب این قانون ایجاد شده بود. آهنگ ها و اپراها برای نشان دادن سقوط «روش های قدیمی» اجرا شد. تأثیر در ثبت ازدواج. قانون جدید ازدواج که ایجاد شد نیز تأثیر جدیدی بر سیستم ثبت نام موجود در چین داش
ت. این قانون نه تنها برای زنان برابری می کرد، بلکه شرکا را نیز تضمین می کرد که از نظر ازدواج انتخابی آزاد داشته باشند. طبق قانون جدید، این سیستم به مقامات اجازه می داد ازدواج هایی را که اجباری تشخیص داده می شد، مانند قاچاق انسان، کودکان و نوزادان، و ازدواج هایی که توسط پدرسالاران اجباری می شد، رد کنند. زوجی که ازدواج می کنند تنها طرف مجاز برای ثبت نام خواهند بود. این سیستم با اجازه دادن به شهروندان برای ایفای نقش در تعیین استانداردهای سالم و کمک به ساختن جامعه جدیدی که بسیار متفاوت از گذشته است، به ایجاد انتظارات جدیدی از ازدواج کمک می کند. تأثیر. نرخ طلاق در چین، اگرچه کمتر از کشورهای غربی است، اما در حال افزایش است. زنان چینی نیز اهمیت مالی بیشتری در خانواده دارند. بحث های تاریخی در مورد اثربخشی قانون جدید ازدواج از نظر تعهد دولت به این سیاست و در نتیجه موفقیت آن وجود دارد. قانون ازدواج دوم. قانون جدید ازدواج در سال ۱۹۸۰ توسط قانون ازدواج دوم به روز شد، که طلاق را آزاد کرد، سیاست تک فرزندی را تقویت کرد و به دادگاه ها دستور داد تا از منافع زنان و کودکان در توزیع اموال در طلاق حمایت کنند. ماده ۲۸ قانون ازدواج
سال ۱۳۵۹ نیز وظایف نسل جوان به بزرگتر و از نسل قدیم به جوان را رسمیت می دهد: بندهای خروج در قانون ("چه کسی می تواند آن را بپردازد") سخاوتمندانه اعمال می شود. این قانون با اعمال یکسان برای «پدربزرگ و مادربزرگ یا پدربزرگ و مادربزرگ مادری»، رد ترجیح سنتی برای مادربزرگ پدری را نیز رسمیت می بخشد. این ترجیح فرهنگی سنتی به دنبال موفقیت کمونیست ها در جنگ داخلی چین از بین رفته بود. به روز رسانی های بیشتر در سال ۱۹۸۳ روند قانونی ازدواج بین شهروندان چینی و اتباع خارجی را رسمیت بخشید. قانون ازدواج دوم نیز در سال ۲۰۰۱ اصلاح شد تا زندگی مشترک افراد متأهل با شخص ثالث را غیرقانونی اعلام کند، با هدف جلوگیری از ظهور مجدد صیغه در شهرهای بزرگ.
بناز محمود (، ۱۶ دسامبر ۱۹۸۵ – ۲۴ ژانویه ۲۰۰۶) یک زن کرد عراقی ۲۰ ساله بود که در میچام، جنوب لندن، انگلستان زندگی می کرد. او به دستور خانواده اش در یک قتل ناموسی به قتل رسید، زیرا به ازدواج اجباری خشونت آمیز و آزاردهنده پایان داد و با شخصی به انتخاب خودش رابطه برقرار کرد. پدر، عمو و سه پسر عمویش بعداً به جرم قتل او محکوم شدند. زمینه. خانواده. محمودها یک خانواده کاملاً سنتی کرد از منطقه قبیله ای روستایی Mirawdale در قلادیزه در کردستان عراق بودند. محمود بابکر محمود و همسرش بهیا یک پسر و پنج دختر داشتند. این خانواده در سال ۱۹۹۵ زمانی که باناز ده ساله بود از انگلستان درخواست پناهندگی کردند. محمود بزرگ ترین چهار برادری بود که در جنوب لندن زندگی می کردند. اگرچه او بزرگ تر بود، اما سرپرستی خانواده را برادر کوچک ترش آری آقا محمود بر عهده گرفت. خواهر بزرگ بناز مانند خواهر کوچکترش پیمان (همچنین با نام پایزی) که در سن ۱۶ سالگی با مردی ۱۵ سال بزرگتر از او ازدواج کرد ، ازدواج کرد. بخال، دو سال بزرگتر از بناز، در سال ۲۰۰۲ از خانه خود گریخت و مدتی را در پرورشگاه گذراند. چهار دختر بزرگ از جمله بناز مورد ختنه زنان قرار گرفتند
. بخال گزارش داد که او مورد آزار جسمی و تهدید قرار گرفته است، زیرا با افرادی که خانواده اش آنها را تأیید نمی کردند مخلوط کرده و لباس ها و مدل های موی غربی را آزمایش کرده است. او گزارش داد که تلاش برای کشتن او صورت گرفته و پدرش تهدید کرده است که در صورت عدم بازگشت او به خانه، مادر، خواهران و خودش را خواهد کشت. بخال به جای بازگشت به خانه، مخفیانه زندگی می کرد، مدام در حال حرکت بود و هرگز بدون حجاب کامل از خانه بیرون نمی رفت. ناکامی محمود بابکر محمود در کنترل بخال به عنوان ضعف در جامعه کردی تلقی می شد و در نتیجه او در معرض درجه ای طرد شد. جدول زمانی. باناز در سن ۱۶/۱۷ سالگی مجبور به ازدواج با مردی از زادگاه خانواده قلادیزه شد. به گزارش او ۱۰ سال از او بزرگتر، بی سواد و قدیمی بود. او طرز فکر او را چیزی مربوط به «پنجاه سال قبل» توصیف کرد. او در طول ازدواجش با پلیس در تماس بود و گزارش داد که چندین بار مورد تجاوز و ضرب و شتم قرار گرفته است. خانواده او از خشونتی که بر او تحمیل شده بود آگاه بودند، اما به او گفتند که ترک شوهرش باعث شرمساری آنها خواهد شد. با وجود این، و با ادامه آزار، سرانجام پس از دو سال ازدواج، او را
ترک کرد. او در جولای 2005 به خانه خانواده بازگشت و با شخصی به نام رحمت سلیمانی به انتخاب خود رابطه برقرار کرد. هم عموی بناز، آری آقا محمود، و هم پدر محمود با اعمال او مخالفت کردند و به آنها اطلاع داده شد که بناز و رحمت علیرغم ادعاهایشان در رابطه با یکدیگر باقی مانده اند. در ۲ دسامبر ۲۰۰۵، جلسه ای در خانه آری آقا محمود برگزار شد که در آن توافق شد که هر دو به دلیل شرمساری خانواده و جامعه کشته شوند. بنااز از ترس امنیت خود به پلیس رفت و گزارش داد که عمویش او و دوست پسرش را تهدید به قتل کرده است و ظاهراً پس از شنیدن تماس تلفنی بین عمو و مادرش در ۲ دسامبر از نقشه مطلع شد. در ۱۲ دسامبر، او نامه ای را به ایستگاه پلیس ویمبلدون تحویل داد که در آن نام کسانی را که ادعا می کرد آماده کشتن او هستند، ارائه کرد. در شب سال نو، پلیس به کافه ای در ویمبلدون فراخوانده شد، جایی که باناز با حالتی مضطرب به آنجا آمده بود و گفت که پدرش قصد کشتن او را داشته است. او تحت تأثیر مشروبات الکلی بود که پدرش او را وادار به نوشیدن آن کرده بود، و در دستانش جراحات وارد شد و در حین فرار یک پنجره را شکست. در حالی که شاهدان باناز را پریشان و وحشت زده
از کارکنان کافه و بیمارستان توصیف کردند، پلیسی که با او مصاحبه کرد، پی سی آنجلا کورنز او را باور نکرد. او از او به عنوان «دستکاری» و «ملودراماتیک» یاد کرد و می خواست او را به جرم شکستن پنجره متهم کند. زمانی که بناز در بیمارستان بود، شرح وقایعی را برای دوست پسرش تعریف کرد که او آن را با تلفن خود ضبط کرد و بعد به پلیس تحویل داد. در ۲۲ ژانویه، تلاش برای ربودن رحمت سلیمانی صورت گرفت. سه نفر از افراد درگیر از جمله کسانی بودند که بناز قبلاً نام آنها را به پلیس معرفی کرده بود. هم او و هم رحمت به طور جداگانه این حادثه را گزارش کردند، و بناز قرار بود در ۲۴ ژانویه به ایستگاه پلیس بازگردد، اما او هرگز نرسید. قتل. در صبح روز ۲۴ ژانویه ۲۰۰۶، والدین باناز خانه خانواده را ترک کردند تا کوچک ترین دخترشان را به مدرسه ببرند و به خرید بروند و بانز را در سالن خواب رها کردند. محمد مرید حما، محمد صالح علی و عمر حسین اندکی پس از آن به ملک رسیدند. بر اساس ضبط های پنهانی که حما با یکی از بازدیدکنندگان در بازداشت به سر می برد، ضبط شده است، این سه نفر قبل از خفه شدن با بنداز، بیش از دو ساعت مورد تجاوز جنسی و شکنجه قرار گرفتند. جسد بناز
را در یک چمدان گذاشتند، به خانه ای در Handsworth، بیرمنگام منتقل کردند و در باغ دفن کردند. تحقیق و بررسی. در ۲۵ ژانویه ۲۰۰۶، سلیمانی ناپدید شد، که پس از عدم امکان تماس با او، نگران رفاه او شده بود. پلیس در ابتدا این گزارش را جدی نگرفت. پدر و مادرش خود را به عنوان خانواده ای آرام و بردبار معرفی می کردند و ادعا می کردند که باناز اغلب یک شبه بیرون می ماند و اصرار داشتند که او گمشده ای نیست. رحمت اصرار داشت، با این حال، «آزار و اذیت» پلیس را برای اقدام. در نتیجه، پدر و مادر و عموی او مورد مصاحبه قرار گرفتند و خانه های آنها تفتیش شد. مصاحبه ها ناهماهنگی ها را در گزارش اولیه والدین او آشکار کرد و تجزیه و تحلیل سوابق تلفنی سلیمانی نشان داد که پدر باناز آن پدر و مادری که ادعا می کرده بود، نبوده است. بررسی های متقابل در برابر تماس های متعددی که بناز قبلاً با پلیس داشته است، آنها را قادر می سازد تا فهرستی از افراد مورد نظر تهیه کنند. این تحقیقات توسط فرماندهی قتل و جرایم جدی پلیس متروپولیتن انجام شد و توسط بازرس ارشد کارآگاه کارولین گود هدایت شد. در ابتدا با این فرض که بناز زنده است و برخلاف میلش در بازداشت به سر می ب
رد، عملیات جستجو و دستگیری انجام شد. یورش های همزمان به املاک در سراسر کشور انجام شد، اما هیچ نشانی از باناز وجود نداشت. تلفن او از اواخر روز ۲۳ ژانویه فعال نبود و حساب بانکی او دست نخورده باقی ماند. پدر و عموی بناز به همراه دیگر مظنونان احتمالی دستگیر شدند. همه در مصاحبه ها همکاری نکردند و کارآگاهان با تلاش اعضای جامعه کرد برای خنثی کردن تحقیقات و محافظت از کسانی که درگیر بودند، مواجه شدند. با وجود ممانعت از اجتماع، در ۴ فوریه ۲۰۰۶، محمد مرید حما به قتل متهم شد. عامل اصلی این تصمیم، شناسایی مثبت سلیمانی از حما به عنوان یکی از کسانی بود که قبلاً قصد ربودن او را داشته و او و بناز را تهدید به کشتن کرده بود. حما در حبس به طور مخفیانه در مورد نقش خود و نقش دیگران در قتل بناز و از بین بردن جسدش لاف می زد. او مستقیماً عموی او، آری آقا محمود، و پسرعموهایش، محمد صالح علی، عمر حسین و دانا امین را درگیر کرد. این ضبط ها، همراه با داده های ردیابی گوشی و خودرو، امکان یافتن بقایای باناز را فراهم کرد. جسد او در ۲۸ آوریل ۲۰۰۶ پیدا شد. در ۱ می ۲۰۰۶، عموی بناز، آری آقا محمود به قتل متهم شد. چند ماه بعد، در ماه اوت، پدر بناز، م