Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ندارد. در گفت وگوهای عمومی مانند مناظره ها و نظرسنجی ها، این اصطلاح اغلب به طور صریح تعریف نمی شود. انجمن بین المللی ترابری هوایی (IATA) یک پرواز کوتاه برد را به عنوان «پروازی با مدت زمان ۶ ساعت یا کمتر» تعریف می کند و پروازهای بیش از ۶ ساعت را پرواز بلندبرد می نامد. در عمل، دولت ها و سازمان ها استانداردهای متفاوتی تعیین کرده اند؛ گاهی بر اساس فاصلهٔ مستقیم بین شهرها به صدها کیلومتر، و گاهی نیز بر اساس مدت زمانی که قطار طی آن می تواند همان مسیر را طی کند. به عنوان یک نمونه، دانشگاه خرونینگن محدودیت هایی را بر اساس هر دو معیار تعیین کرده است: کارکنان این دانشگاه اجازه ندارند مسیرهایی را با هواپیما طی کنند که کمتر از ۵۰۰ کیلومتر فاصله داشته باشند یا مسافتی که بتوان آن را با قطار در کمتر از ۶ ساعت پیمود. با این حال، در محاسبه و تطبیق این دو معیار، نوعی سردرگمی وجود دارد؛ برای مثال، فاصلهٔ مستقیم بین خرونینگن و برلین ۴۶۵ کیلومتر است، اما از طریق جاده ۵۷۷ کیلومتر؛ همچنین، زمان سفر با قطار در این مسیر بین ۵ ساعت و ۴۰ دقیقه تا ۶ ساعت و ۳۰ دقیقه متغیر است. نمای کلی. سازمان ها و کسب وکارها. سازمان ها، از جمله نهادهای
دولتی، سازمان های غیردولتی (NGO) و شرکت های تجاری، گاهی محدودیت هایی برای پروازهای کوتاه برد کارکنان خود در سفرهای کاری اعمال می کنند. در این موارد، معمولاً از کارکنان خواسته می شود یا به آن ها دستور داده می شود که به جای هواپیما از قطار استفاده کنند. در برخی موارد استثناهایی نیز در نظر گرفته می شود، مانند شرایط اضطراری یا مقاصدی که دسترسی به آن ها با قطار دشوار است. اگر پرواز یک کارمند با مقررات تعیین شده توسط کارفرما مطابقت نداشته باشد، هزینه های سفر او بازپرداخت نخواهد شد. اداره کل لندن بزرگ: در ۱۲ مارس ۲۰۰۸، شهردار وقت لندن، کن لیوینگستون، پروازهای کوتاه برد را برای تمامی ۲۰٬۰۰۰ کارمند اداره کل لندن، شرکت حمل و نقل لندن و آژانس توسعه لندن ممنوع کرد. در گزارشی که همان روز از سوی ساختمان مرکزی شهر منتشر شد، اعلام گردید که تمامی سفرهای درون بریتانیا و بیشتر شهرهای اروپایی باید با قطار انجام شود، مگر آنکه مدت زمان سفر با قطار بیش از ۶ ساعت باشد. در گزارشی که اداره حمل ونقل لندن در سال ۲۰۱۰ منتشر کرد، آمده است: «از آنجا که سفر با قطار نسبت به سفر با هواپیما، کربن کمتری تولید می کند، بسیاری از سازمان ها اکنون پ
روازهای کوتاه برد را در مواردی که سفر جایگزین با قطار کمتر از شش ساعت طول می کشد، ممنوع کرده اند». بی بی سی جهانی (که اکنون استودیوهای بی بی سی نام دارد): شرکت پخش بریتانیا (BBC) در اکتبر ۲۰۰۹ تصمیم گرفت که تمام کارکنانبی بی سی دیگر مجاز نباشند با هزینه شرکت پروازهای داخلی یا کوتاه برد انجام دهند، مگر در مواردی که سفر با قطار بیش از سه ساعت به زمان سفر آن ها اضافه می کرد. علاوه بر این، کارکنان موظف بودند پیش از رزرو هر پرواز بلندبرد، به طور رسمی توضیح دهند که چرا امکان برگزاری جلسه از طریق یکی از پنج اتاق ویدیوکنفرانس بی بی سی وجود ندارد. این اقدامات با هدف کاهش تأثیرات زیست محیطی و صرفه جویی در هزینه ها اتخاذ شد.
خودگرده افشانی نوعی گرده افشانی است که در آن گرده به کلاله گل (در گیاهان گلدار) یا به تخمک (در بازدانگان) همان گیاه می رسد. اصطلاح گرده افشانی متقابل برای مورد مخالف استفاده می شود، جایی که گرده از یک گیاه به گیاه دیگری منتقل می شود. دو نوع خود گرده افشانی وجود دارد: در خودگشنی، گرده به کلاله همان گل منتقل می شود؛ در ژئیتونوگامی، گرده از پرچم یک گل به کلاله گل دیگری در همان گیاه گلدار یا از میکروسپورانژیوم به تخمک در یک گیاه بازدانه (تک پایه) منتقل می شود. برخی گیاهان مکانیسم هایی دارند که خودزایی را تضمین می کنند، مانند گل هایی که باز نمی شوند (بسته همسری) یا پرچم هایی که برای تماس با کلاله حرکت می کنند. اصطلاح خودگشنی که اغلب به عنوان مترادف استفاده می شود، محدود به خودگشنی نیست، بلکه در مورد دیگر انواع خودگشنی نیز کاربرد دارد. انواع گل های خودگرده افشان. هم گونه های نرماده و هم گونه های تک پایه جنسی این قابلیت را دارند که گرده افشانی خودی انجام دهند و در نتیجه به خودباروری منجر شوند، مگر آن که سازوکاری برای جلوگیری از آن وجود داشته باشد. حدود ۸۰٪ از گیاهان گل دار دوجنسی هستند، به این معنا که هر گل، هم اندا
م نر (بساک) و هم اندام ماده (کلاله) را دارد. حدود ۵٪ از گونه های گیاهی تک پایه هستند، یعنی گل های نر و ماده جدا از هم ولی روی یک گیاه قرار دارند. در نتیجه، ۱۵٪ باقی مانده، دوپایه هستند، به این معنا که هر گیاه تنها گل نر یا گل ماده تولید می کند. از جمله گیاهانی که گرده افشانی خودی انجام می دهند می توان به برخی انواع ارکیده ها و آفتاب گردان ها اشاره کرد. قاصدک نیز توانایی گرده افشانی خودی و همچنین گرده افشانی دگرگشتی را دارد. مزایا. گل هایی که گرده افشانی خودی انجام می دهند، دارای چندین مزیت هستند: حفظ صفات ژنتیکی مطلوب: اگر ژنوتیپ یک گیاه با محیط زندگی اش به خوبی سازگار باشد، گرده افشانی خودی به حفظ و پایداری این ویژگی ها در نسل های بعدی کمک می کند. استقلال از عوامل گرده افشان: گیاه برای تولید بذر نیازی به زنبورها، باد یا سایر گرده افشان ها ندارد و حتی در غیاب آن ها نیز می تواند گرده افشانی و تولیدمثل انجام دهد. کارآمدی در شرایط محدود: در شرایطی که تعداد گل ها کم باشد یا گل ها با فاصله زیادی از هم قرار گرفته باشند، گرده افشانی خودی یا دگرگشتی هر دو می توانند مفید واقع شوند. کاهش اتلاف گرده: در گرده افشانی خودی
، دانه های گرده مستقیماً به کلاله همان گل منتقل می شوند، بنابراین اتلاف گرده بسیار کمتر است. عدم وابستگی به ناقلان بیرونی: گیاهانی که گرده افشانی خودی دارند، برای تولیدمثل به ناقلان خارجی نیاز ندارند. حفظ خلوص صفات: به دلیل انتقال گامت ها درون همان گل، ویژگی های والدین بدون تغییر باقی می مانند و ترکیب ژنتیکی گونه به طور خالص حفظ می شود. عدم نیاز به جذب گرده افشان: این گل ها برای جذب گرده افشان نیازی به تولید شهد، رایحه یا داشتن رنگ های درخشان ندارند، که باعث صرفه جویی در انرژی و منابع گیاه می شود. معایب. معایب خودگرده افشانی ناشی از فقدان تنوع است که امکان سازگاری با محیط در حال تغییر یا حمله احتمالی عوامل بیماری زا را فراهم نمی کند. خودگشنی می تواند منجر به رکود درون زایی ناشی از بیان جهش های مغلوب مضر، یا کاهش سلامت گونه، به دلیل پرورش نمونه های خویشاوند، شود. به همین دلیل است که بسیاری از گل هایی که می توانند خودگرده افشانی کنند، مکانیسمی درونی برای اجتناب از آن دارند، یا در بهترین حالت، آن را به انتخاب دوم تبدیل می کنند. نقص های ژنتیکی در گیاهان خودگرده افشان را نمی توان با نوترکیبی ژنتیکی از بین برد و فر
زندان تنها می توانند از طریق یک جهش تصادفی که در یک گامت رخ می دهد، از به ارث بردن ویژگی های مضر جلوگیری کنند.
تغییرات اقلیمی در نیجریه باعث افزایش دما و تغییرپذیری بارندگی (افزایش در مناطق ساحلی و کاهش در مناطق قاره ای) شده است که منجر به خشکسالی، بیابان زایی، بالا آمدن سطح دریا، فرسایش، سیل، رعد و برق، آتش سوزی بوته ها، رانش زمین، تخریب زمین و شرایط آب و هوایی شدید و مکرر شده است. تغییرات آب وهوایی منجر به از دست رفتن تنوع زیستی، کاهش امنیت غذایی و آب، افزایش فقر، درگیری، جابه جایی جمعیت، بی ثباتی اقتصادی و پیامدهای منفی بهداشتی در نیجریه می شود. نیجریه به شدت آسیب پذیر است و آمادگی کافی برای مقابله با اثرات تغییرات آب وهوایی را ندارد. بخش کشاورزی به ویژه آسیب پذیر است. نیجریه در بین ۲۵ کشور برتر منتشرکننده گازهای گلخانه ای قرار دارد و ۰٫۸٪ از کل انتشار گازهای گلخانه ای جهان را به خود اختصاص می دهد.نیجریه متعهد شده است تا ۲۰٪ از انتشار گازهای گلخانه ای خود را به طور مستقل کاهش دهد و در صورت دریافت حمایت بین المللی، این کاهش را به ۴۷٪ تا سال ۲۰۳۰برساند. نیجریه همچنین متعهد شده است تا تا سال ۲۰۶۰ به انتشار خالص صفر برسد. برنامه های کاهش و سازگاری با تغییرات اقلیمی نیجریه بر کشاورزی و امنیت غذایی (از طریق مثال: کشاورزی
هوشمند مبتنی بر اقلیم)، جنگل ها و تنوع زیستی، منابع آب، انرژی و زیرساخت ها (مثلاً: گذار به انرژی های تجدیدپذیر مانند انرژی خورشیدی)، بهداشت، سکونتگاه های انسانی، صنعت و تجارت، حمل و نقل و ارتباطات تمرکز دارد.در حالی که بحث هایی دربارهٔ ضرورت توانمندسازی در سطح فردی، گروهی و اجتماعی برای مشارکت در واکنش های مربوط به تغییرات آب وهوایی وجود دارد، توجه کمتری به توانمندسازی در سطوح بالاتر، مانند سطح ایالتی و ملی، معطوف شده است. در سراسر مناطق جغرافیایی کشور، چالش های تغییرات آب وهوایی یکسان نیستند. هر منطقه با تهدیدهای خاصی روبه رو است که تحت تأثیر عوامل طبیعی، اقتصادی و اجتماعی قرار دارند. این به دلیل دو رژیم بارندگی است: بارندگی زیاد در بخش هایی از جنوب شرقی و جنوب غربی و بارندگی کم در منطقه شمالی. این رژیم ها می توانند منجر به خشکی، بیابان زایی و خشکسالی در شمال؛ فرسایش و سیل در جنوب و سایر مناطق شوند. انتشار گازهای گلخانه ای. در سال ۲۰۲۳، کل انتشار گازهای گلخانه ای نیجریه ۶۰٫۷۳ میلیون تن معادل دی اکسید کربن (MtCO2e) بود که کمتر از ۰٫۸٪ از انتشار جهانی است. این بدان معناست که انتشار گازهای گلخانه ای به ازای هر
فرد در سال کمتر از ۲ تن است، در حالی که میانگین جهانی بیش از ۶ تن می باشد. با این حال، نیجریه در بین ۲۵ کشور اول جهان از نظر انتشار گازهای گلخانه ای قرار دارد. این گازهای گلخانه ای، عمدتاً دی اکسید کربن و متان، عمدتاً از تولید نفت و گاز، تغییر کاربری زمین، جنگلداری، کشاورزی و انتشار گازهای گلخانه ای فراری تولید می شوند.قتصاد به شدت وابسته به تولید نفت است، بنابراین ممکن است دستیابی به هدف انتشار خالص صفر تا سال ۲۰۶۰ دشوار باشد اقتصاددانان می گویند که یارانه های بنزین «ویرانگر» هستند. ثبت شده است که بخش حمل ونقل در سال ۲۰۲۱ مسئول ۲۸٪ از انتشار گازهای گلخانه ای بوده است. منبع اصلی این انتشار، سوختن سوخت های فسیلی مانند بنزین و دیزل در خودروها است. تولید برق نیز که ۲۵٪ از انتشار گازهای گلخانه ای را تشکیل می دهد، به افزایش میزان این انتشار کمک می کند. بخش صنعت، که مسئول ۲۳٪ از انتشار گازهای گلخانه ای است، عمدتاً از سوخت های فسیلی برای انجام واکنش های شیمیایی و تولید انرژی استفاده می کند.۱۳ درصد از انتشار گازهای گلخانه ای، از جمله گرما و سرما در ساختمان ها، از بخش های تجاری و مسکونی ناشی می شود. دام ها و خاک های
کشاورزی منابع اصلی کشاورزی هستند که ۱۰ درصد از انتشار گازهای گلخانه ای را تشکیل می دهند. ۱۲ درصد از انتشار گازهای گلخانه ای توسط کاربری زمین و جنگلداری جبران می شود، زیرا جنگل های مدیریت شده از سال ۱۹۹۰ تاکنون عامل اصلی انتشار گازهای گلخانه ای بوده اند برای گرم کردن بیوسفر تا دمایی مناسب برای سکونت انسان، گازهای گلخانه ای (GHGs) بخش قابل توجهی از ۱۶۱ وات بر متر مربع را جذب و دوباره منتشر می کنند، که آن ها را برای زندگی روی زمین ضروری می سازد. دمای سطح زمین اخیراً به دلیل گرم شدن بیوسفر که ناشی از افزایش غلظت گازهای گلخانه ای در جو است، افزایش یافته است. از سال ۱۷۵۰، کشاورزی سالانه بین ۱۰ تا ۱۴ درصد از انتشار گازهای گلخانه ای ناشی از فعالیت های انسانی را در سراسر جهان تولید کرده و به طور مستقیم بر پنج منبع اصلی تابشی مؤثر بر تغییرات اقلیمی تأثیر گذاشته است. کشاورزی بیشتر از هر عامل دیگری گازهای گلخانه ای را تحت تأثیر قرار داده است. تأثیرات بر محیط طبیعی. آب و هوای فعلی. نیجریه سه منطقهٔ اقلیمی متفاوت دارد: اقلیم گرم و نیمه خشک ساحلی در شمال، اقلیم موسمی گرمسیری در جنوب، و محیط ساوانای گرمسیری در مناطق مرکزی. د
ر حالی که مناطق مرکزی فقط یک فصل بارانی و یک فصل خشک دارند، بخش های جنوبی بین ماه های مارس تا اکتبر بارش های سنگین را تجربه می کنند. در شمال کشور تغییرات سالانهٔ زیادی وجود دارد که باعث وقوع خشکسالی و سیلاب می شود. میانگین دمای سالانهٔ کشور بین مناطق ساحلی و داخلی تفاوت زیادی دارد؛ دمای میانگین در فلات بین ۲۱ تا ۲۷ درجهٔ سانتی گراد است، در حالی که مناطق داخلی معمولاً دمایی بیش از ۲۷ درجه را تجربه می کنند. بارش نیز از آوریل تا اکتبر تغییرات زیادی دارد و میانگین دمای سالانهٔ کشور ۲۶٫۹ درجهٔ سانتی گراد است. نیجریه دارای آب وهوای گرمسیری با دو فصل (بارانی و خشک) است. مناطق داخلی، به ویژه در شمال شرقی، بیشترین نوسانات دمایی را تجربه می کنند؛ به طوری که پیش از آغاز بارندگی ها، دما گاهی تا ۴۴ درجه سانتی گراد افزایش می یابد و بین دسامبر تا فوریه به ۶ درجه سانتی گراد کاهش می یابد. در مایدوگوری، دمای حداکثر ممکن است در ماه های آوریل و مه به ۳۸ درجه سانتی گراد برسد، در حالی که در همان فصل یخبندان های شبانه نیز رخ می دهند. برای مثال، در لاگوس، میانگین دمای بیشینه در ژانویه ۳۱ درجه سانتی گراد و کمینه ۲۳ درجه سانتی گراد اس
ت، در حالی که در ژوئن میانگین بیشینه ۲۸ درجه سانتی گراد و کمینه ۲۳ درجه سانتی گراد می باشد. مناطق جنوب شرقی، به ویژه بخش هایی که در نزدیکی ساحل قرار دارند، مانند جزیره بانی (جنوب پورت هارکورت) و شرق کالابار، بیشترین میزان بارندگی سالانه را با حدود ۴۰۰۰ میلی متر دریافت می کنند. تغییرات آب و هوایی. تغییرات آب وهوایی در نیجریه باعث تغییر مناطق اقلیمی شده است. منطقهٔ بیابانی در شمال در حال عقب نشینی به سمت شمال است، منطقهٔ استپ در شمال در حال گسترش به سمت جنوب می باشد، اقلیم ساوانای گرمسیری در حال توسعه است، و مناطق موسمی گرمسیری در جنوب به سمت شمال حرکت می کنند و جایگزین جنگل های بارانی گرمسیری می شوند. تصور عمومی. یک مطالعه روی دانشجویان دانشگاه جُس نشان داد که ۵۹٫۷٪ از پاسخ دهندگان دارای دانش خوبی دربارهٔ تغییرات آب وهوایی بودند و ارتباط آن را با مسائلی مانند سوخت های فسیلی، آلودگی، جنگل زدایی و شهرنشینی درک می کردند. یک نظرسنجی از ۱۰۱۹ نفر در جوامع روستایی جنوب غربی نیجریه نشان داد که پاسخ دهندگان دانش خوبی دربارهٔ اثرات تغییرات آب وهوایی داشتند اما آگاهی کمی از علل آن داشتند، و بسیاری از آن ها تغییرات آب وهو
ایی را به عوامل ماوراءالطبیعه نسبت می دادند. برخی از چالش های موجود در جوامع غیرمتخصص شامل کمبود اطلاعات زمینه ای دربارهٔ تغییرات آب وهوایی و موانع زبانی در ارتباطات محلی هستند. منابع. Text was copied from this source, which is available under an Open Government Licence v3.0. © Crown copyright.
محیط فضا شاخه ای از کیهان نوردی، مهندسی هوافضا و فیزیک فضا است که به دنبال درک و بررسی شرایط موجود در فضا است که بر طراحی و عملکرد فضاپیما تأثیر می گذارند. یک موضوع مرتبط، هواشناسی فضایی، به فرآیندهای دینامیکی در منظومه شمسی-زمینی می پردازد که می توانند اثراتی بر فضاپیماها داشته باشند، اما می توانند بر جو، یونوسفر و میدان مغناطیسی زمین نیز تأثیر بگذارند و منجر به انواع دیگری از اثرات بر فناوری های انسانی شوند. اثرات بر فضاپیما می تواند ناشی از تابش، زباله های فضایی و برخورد شهاب سنگ، نیروی پسای جو فوقانی و بار الکترواستاتیکی فضاپیما باشد. استراتژی های مختلفی برای کاهش اثرات مخرب اتخاذ شده است. تابش. تابش در فضا معمولاً از سه منبع اصلی ناشی می شود: برای ماموریت های طولانی مدت، دوزهای بالای تشعشعات می تواند به قطعات الکترونیکی و سلول های خورشیدی آسیب برساند. یک نگرانی عمده همچنین «اثرات تک رویدادی» ناشی از تابش مانند آشفتگی تک رویدادی است. ماموریت های سرنشین دار معمولاً از کمربندهای تابشی اجتناب می کنند و ایستگاه فضایی بین المللی در ارتفاعی بسیار پایین تر از شدیدترین مناطق کمربندهای تابشی قرار دارد. در طول روید
ادهای پرانرژی خورشیدی (شعله های خورشیدی و فوران های تاج خورشیدی) ذرات می توانند تا انرژی های بسیار بالایی شتاب بگیرند و در زمان هایی به کوتاهی ۳۰ دقیقه به زمین برسند (اما معمولاً چند ساعت طول می کشد). این ذرات عمدتاً پروتون ها و یون های سنگین تری هستند که می توانند باعث آسیب های تشعشعی، اختلال در مدارهای منطقی و حتی خطراتی برای فضانوردان شوند. ماموریت های سرنشین دار برای بازگشت به ماه یا سفر به مریخ، علاوه بر سهم مهم در دوزهای ناشی از پرتوهای کیهانی پس زمینه سطح پایین، باید با مشکلات عمده ای که رویدادهای ذرات خورشیدی برای ایمنی تابش ایجاد می کنند، دست و پنجه نرم کنند. در مدارهای نزدیک به زمین، میدان ژئومغناطیسی زمین، فضاپیماها را از بخش بزرگی از این خطرات محافظت می کند - فرآیندی که سپر ژئومغناطیسی نامیده می شود. آوار. زباله های فضایی و شهاب سنگ ها می توانند با سرعت بالا به فضاپیماها برخورد کنند و باعث آسیب مکانیکی یا الکتریکی شوند. سرعت متوسط زباله های فضایی در حالی که سرعت متوسط شهاب سنگ ها بسیار بیشتر است. برای مثال، شهاب سنگ های مرتبط با بارش شهابی برساوشی با سرعت متوسط . آسیب های مکانیکی ناشی از برخورد آو
ارها از طریق ماموریت های فضایی از جمله LDEF که در طول مأموریت ۵٫۷ ساله خود بیش از ۲۰٬۰۰۰ برخورد ثبت شده داشت، مورد مطالعه قرار گرفته است. ناهنجاری های الکتریکی مرتبط با رویدادهای برخوردی شامل فضاپیمای المپوس آژانس فضایی اروپا می شود که در طول بارش شهابی برساوشی در سال ۱۹۹۳ کنترل وضعیت خود را از دست داد. رویداد مشابهی با فضاپیمای لندست ۵ در طول بارش شهابی برساوشی در سال ۲۰۰۹ رخ داد. شارژ الکترواستاتیک. شارژ الکترواستاتیکی فضاپیما توسط محیط پلاسمای داغ اطراف زمین ایجاد می شود. پلاسمایی که در ناحیه مدار زمین ثابت با آن مواجه می شویم، در طول طوفان های فرعی ژئومغناطیسی ناشی از اختلالات باد خورشیدی گرم می شود. الکترون های «داغ» (با انرژی هایی در محدوده کیلوالکترون ولت) روی سطوح فضاپیما جمع می شوند و می توانند پتانسیل های الکترواستاتیکی در حدود کیلوولت ایجاد کنند. در نتیجه، تخلیه های الکتریکی می توانند رخ دهند و به عنوان منبع بسیاری از ناهنجاری های فضاپیما شناخته می شوند. استراتژی های کاهش اثرات. راه حل های ابداع شده توسط دانشمندان و مهندسان شامل موارد زیر است، اما محدود به آنها نیست: حفاظ گذاری فضاپیما، «مقاوم سازی
» ویژه سیستم های الکترونیکی، و سیستم های مختلف تشخیص برخورد. ارزیابی اثرات در طول طراحی فضاپیما شامل کاربرد مدل های مختلف محیطی، از جمله مدل های کمربند تابشی، مدل های برهمکنش فضاپیما-پلاسما و مدل های جوی برای پیش بینی اثرات پسا در مدارهای پایین تر و در طول ورود مجدد به جو است. این رشته اغلب با رشته های اخترفیزیک، علوم جوی، فیزیک فضا و ژئوفیزیک همپوشانی دارد، البته معمولاً با تأکید بر کاربرد. دولت ایالات متحده یک مرکز پیش بینی آب و هوای فضایی در بولدر، کلرادو دارد. مرکز پیش بینی آب و هوای فضا (SWPC) بخشی از اداره ملی اقیانوسی و جوی (اداره ملی اقیانوسی و جوی) است. SWPC یکی از مراکز ملی پیش بینی محیطی (NCEP) سازمان هواشناسی ملی (NWS) است. قانون. حقوق محیط زیست در حقوق فضا در حال بررسی است اما فاقد جایگاه تثبیت شده است، اما با توجه به افزایش زباله های فضایی به یک مسئله تبدیل شده است. محیط زیست گرایی فضایی. محیط زیست گرایی فضایی، حمایتی است که فضا را عاری از نیاز به تنظیم و حفاظت نمی داند و مورد توجه تعداد فزاینده ای از دانشگاهیان، مانند موریبا جاه قرار گرفته است.
ارزیابی زیست محیطی راهبردی (SEA) یک فرایند پشتیبانی تصمیم گیری نظام مند است که با هدف اطمینان از در نظر گرفتن مؤثر جنبه های زیست محیطی و احتمالاً دیگر جنبه های پایداری در سیاست گذاری، برنامه ریزی و تدوین برنامه ها انجام می شود. در این زمینه، به پیروی از فیشر (۲۰۰۷) SEA را می توان به صورت زیر در نظر گرفت: ارزیابی محیطی راهبردی (SEA) مؤثر در یک چارچوب تصمیم گیری ساختاریافته و لایه ای عمل می کند و با تمرکز اساسی بر سوالات، مسائل و گزینه هایی که باید در سیاست گذاری، طرح و برنامه (PPP) در نظر گرفته شوند، قصد دارد از تصمیم گیری مؤثرتر و کارآمدتر برای توسعه پایدار و بهبود حکمرانی پشتیبانی کند. SEA ابزاری مبتنی بر شواهد است که با استفاده از روش ها و تکنیک های ارزیابی مناسب، دقت علمی را به ایجاد مشارکت عمومی-خصوصی می افزاید. احمد و ارنستو، سانچز-تریانا (۲۰۰۸) رویکردی را برای طراحی و اجرای سیاست های عمومی توسعه دادند که به جای یک مداخله گسسته، از یک فرایند پیوسته پیروی می کند. تاریخچه. دستورالعمل اتحادیه اروپا در مورد ارزیابی اثرات زیست محیطی (۸۵/۳۳۷/EEC، که با نام "دستورالعمل ارزیابی پیامد زیست محیطی" نیز شناخته می شو
د) فقط برای پروژه های خاصی اعمال می شد. این طرح ناقص تلقی می شد، زیرا فقط به اثرات خاص در سطح محلی می پرداخت، در حالی که بسیاری از تصمیمات مخرب زیست محیطی قبلاً در سطح استراتژیک تری گرفته شده بودند (برای مثال، این واقعیت که زیرساخت های جدید ممکن است تقاضای بیشتری برای سفر ایجاد کنند). مفهوم ارزیابی های استراتژیک از توسعه منطقه ای/برنامه ریزی کاربری زمین در کشورهای توسعه یافته سرچشمه گرفته است. در سال ۱۹۸۱، "وزارت مسکن و توسعه شهری ایالات متحده،" "کتاب راهنمای ارزیابی تأثیر منطقه ای" را منتشر کرد. در اروپا "، کنوانسیون ارزیابی اثرات زیست محیطی در یک زمینه فرامرزی، که" به "کنوانسیون اسپو" معروف است، پایه های معرفی ارزیابی زیست محیطی محیطی (SEA) را در سال ۱۹۹۱ بنا نهاد. در سال ۲۰۰۳، کنوانسیون اسپو با پروتکلی در مورد ارزیابی استراتژیک زیست محیطی تکمیل شد. دستورالعمل SEA اروپا ۲۰۰۱/۴۲/EC مقرر می کرد که همه کشورهای عضو اتحادیه اروپا باید این دستورالعمل را تا ۲۱ ژوئیه ۲۰۰۴ در قانون کشور خود تصویب کرده باشند. کشورهای اتحادیه اروپا ابتدا اجرای جنبه های کاربری زمین SEA را آغاز کردند، برخی از آنها برای پذیرش این دستورال
عمل نسبت به سایرین زمان بیشتری صرف کردند، اما اکنون می توان اجرای این دستورالعمل را تکمیل شده دانست. بسیاری از کشورهای عضو اتحادیه اروپا از جمله دانمارک، هلند، فنلاند و سوئد سابقه طولانی تری در ارزیابی قوی زیست محیطی دارند. کشورهای عضو جدیدتر اتحادیه اروپا در اجرای این دستورالعمل عجله کرده اند. ارتباط با ارزیابی اثرات زیست محیطی. در بیشتر موارد، ارزیابی زیست محیطی محیطی (SEA) قبل از انجام ارزیابی اثرات زیست محیطی (EIA) مربوطه انجام می شود. این بدان معناست که اطلاعات مربوط به تأثیر زیست محیطی یک طرح می تواند از طریق سطوح تصمیم گیری به سطوح پایین تر منتقل شود و در مرحله بعدی در ارزیابی اثرات زیست محیطی مورد استفاده قرار گیرد. این باید میزان کاری را که باید انجام شود کاهش دهد. روال واگذاری پیش بینی شده است. اهداف و ساختار. دستورالعمل SEA فقط در مورد طرح ها و برنامه ها اعمال می شود، نه سیاست ها، اگرچه احتمالاً سیاست های درون طرح ها ارزیابی می شوند و SEA می تواند در صورت نیاز در مورد سیاست ها اعمال شود و در بریتانیا مطمئناً، اغلب این اتفاق می افتد. ساختار SEA (تحت دستورالعمل) بر اساس مراحل زیر است: دستورالعمل اتحا
دیه اروپا شامل اثراتی غیر از اثرات زیست محیطی، مانند دارایی های مادی و اماکن باستانی نیز می شود. در بیشتر کشورهای اروپای غربی، این موضوع گسترش بیشتری یافته و جنبه های اقتصادی و اجتماعی پایداری را نیز دربر گرفته است. ارزیابی زیست محیطی محیطی (SEA) باید تضمین کند که طرح ها و برنامه ها، اثرات زیست محیطی ناشی از آنها را در نظر می گیرند. اگر این اثرات زیست محیطی بخشی از تصمیم گیری کلی باشند، به آن "ارزیابی تأثیر استراتژیک" می گویند. در اتحادیه اروپا. ارزیابی زیست محیطی (SEA) یک رویه ارزیابی قانونی است که طبق دستورالعمل 2001/42/EC (معروف به دستورالعمل SEA) الزامی است. دستورالعمل SEA با هدف معرفی ارزیابی سیستماتیک اثرات زیست محیطی طرح ها و برنامه های مرتبط با کاربری اراضی استراتژیک تدوین شده است. این امر معمولاً در مورد برنامه های منطقه ای و محلی، توسعه، پسماند و حمل و نقل، در اتحادیه اروپا اعمال می شود. برخی از طرح ها، مانند طرح های مالی و بودجه یا طرح های دفاع مدنی، از دستورالعمل SEA معاف هستند، همچنین این دستورالعمل فقط در مورد طرح هایی اعمال می شود که طبق قانون الزامی هستند، که طرح ها و برنامه های دولت ملی را شا
مل نمی شود، زیرا طرح های آنها «داوطلبانه» است، در حالی که معمولاً دولت های محلی و منطقه ای ملزم به تهیه طرح های خود هستند. بریتانیا. SEA در بریتانیا به دلیل مقررات، راهنمایی ها و رویه های مختلف بین انگلستان، اسکاتلند، ولز و ایرلند شمالی پیچیده است. به طور خاص، قانون SEA در اسکاتلند (و در ایرلند شمالی، که به طور خاص به استراتژی توسعه منطقه ای اشاره دارد) شامل این انتظار است که SEA هم در مورد استراتژی ها و هم در مورد طرح ها و برنامه ها اعمال شود. در بریتانیا، ارزیابی پایداری اجتماعی (SEA) از اصطلاح «پایداری» جدایی ناپذیر است و انتظار می رود که یک ارزیابی پایداری اجتماعی (SEA) به عنوان بخشی از یک ارزیابی پایداری (SA) گسترده تر انجام شود، که پیش از دستورالعمل SEA نیز برای بسیاری از انواع طرح ها الزامی بود و علاوه بر عوامل زیست محیطی، شامل عوامل اجتماعی و اقتصادی نیز می شود. اساساً، هدف از یک ارزیابی پایداری، آگاه سازی بهتر تصمیم گیرندگان در مورد جنبه های پایداری طرح و اطمینان از درک کامل تأثیر طرح بر پایداری است. بریتانیا در استراتژی توسعه پایدار خود، "«کیفیت بهتر زندگی»" (مه ۱۹۹۹)، توسعه پایدار را بر اساس چهار ه
دف توضیح داد. اینها عبارتند از: این اهداف اصلی معمولاً در موقعیت های محلی مورد استفاده قرار می گیرند تا تأثیر طرح یا برنامه ارزیابی شود. بین المللی. منطقه پان اروپایی. پروتکل ارزیابی استراتژیک زیست محیطی توسط کشورهای عضو کمیسیون اقتصادی سازمان ملل متحد (در این مورد اروپا، قفقاز و آسیای مرکزی) مورد مذاکره قرار گرفت. برای لازم الاجرا شدن، تصویب آن توسط ۱۶ کشور لازم بود که در ژوئیه ۲۰۱۰ این اتفاق افتاد. اکنون برای همه کشورهای عضو سازمان ملل متحد باز است. این پروتکل، علاوه بر کاربرد جغرافیایی بالقوه گسترده تر (جهانی)، با دستورالعمل مربوطه اتحادیه اروپا در کاربرد غیرالزام آور آن در سیاست ها و قوانین - نه فقط طرح ها و برنامه ها - متفاوت است. این پروتکل همچنین تأکید زیادی بر توجه به سلامت دارد و تفاوت های ظریف تری نیز بین این دو سند وجود دارد. نیوزیلند. SEA در نیوزیلند بخشی از یک فرایند برنامه ریزی و ارزیابی یکپارچه است و برخلاف ایالات متحده، به شیوه ارزیابی اثرات زیست محیطی مورد استفاده قرار نمی گیرد. قانون مدیریت منابع مصوب ۱۹۹۱، مدیریت پایدار را به عنوان یک هدف اصلی در نظر گرفته است. SEA به طور فزاینده ای برای پر
وژه های حمل و نقل در نظر گرفته می شود. همکاری های توسعه ای. کمک های توسعه ای به طور فزاینده ای از طریق مداخلات در سطح استراتژیک، با هدف مؤثرتر کردن کمک ها، ارائه می شوند. SEA نیاز به اطمینان از در نظر گرفتن ملاحظات زیست محیطی در این زمینه کمک های جدید را برآورده می کند. به کارگیری SEA در همکاری های توسعه ای، شواهد محیطی لازم برای پشتیبانی از تصمیم گیری آگاهانه تر و شناسایی فرصت های جدید را با تشویق بررسی سیستماتیک و کامل گزینه های توسعه فراهم می کند. تیم ویژه کمیته کمک های توسعه ای سازمان توسعه و همکاری اقتصادی (DAC) در زمینه SEA, راهنمایی در مورد چگونگی به کارگیری SEA در همکاری های توسعه ای تدوین کرده است. این سند، مزایای استفاده از SEA در همکاری های توسعه ای را توضیح می دهد و مراحل کلیدی برای کاربرد آن را بر اساس تجربیات اخیر تعیین می کند.
تور کوسه، بخشی غوطه ور از تورهای آبششی است که در ساحل قرار داده می شود و برای گرفتن حیوانات دریایی بزرگ از جمله کوسه ها طراحی شده است، با هدف کاهش احتمال حمله کوسه به شناگران. تورهای گوشگیر، دیواری از تور را تشکیل می دهند که در آب آویزان است و با گیر افتادن، حیوانات دریایی را به دام می اندازد. تورهای کوسه منطقهٔ ممنوعه ای بین کوسه ها و انسان ها ایجاد نمی کنند و نباید با موانع کوسه اشتباه گرفته شوند. تورهای کوسه به طور کامل از حملات کوسه در منطقه محصور جلوگیری نمی کنند، اما بر اساس اصل «کوسه کمتر، حملات کمتر» عمل می کنند. به طور خاص، هدف آنها کاهش وقوع حملات از طریق گیر انداختن و از طریق مرگ و میر کوسه ها است. تورهای کوسه مانند تورهای نیو ساوت ولز برای گیر انداختن و گرفتن کوسه هایی که از نزدیکی آنها عبور می کنند، طراحی شده اند. کاهش جمعیت کوسه های محلی، احتمال حمله را کاهش می دهد. آمار تاریخی حملات کوسه نشان می دهد که استفاده از تورهای کوسه و طناب های محافظ کوسه، در صورت اجرای منظم و مداوم، به طور قابل توجهی میزان وقوع حمله کوسه را کاهش می دهد. با این حال، یک مطالعه در سال ۲۰۱۹ استدلال کرد که این نتیجه گیری عو