Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
از بزرگ ترین بناهای مذهبی کارتاژ روم بود. این معبد به زیارتگاهی مقدس برای زائرانی از سراسر شمال آفریقا و اسپانیا تبدیل شد. نماد شناسی. نماد او، نشان تانیت، که بر روی بسیاری از سنگ نگاره های باستانی دیده می شود، شامل یک مثلث به عنوان نماد بدن انسان، دایره ای در بالا به عنوان سر، و یک خط افقی میان آن ها به عنوان بازوها است. در دوره های بعد، اغلب به جای ذوزنقه، از مثلث متساوی الساقین استفاده شد. این نماد توسط اف. اُ. هویدبرگ-هانسن، پروفسور زبان شناسی سامی، به صورت زنی با دستان برافراشته تفسیر شده است. او همچنین با هلال ماه و نماد سیاره زهره (ونوس) نیز شناخته می شود. تانیت اغلب در حالی به تصویر کشیده می شود که سوار بر شیر است یا خود سری شبیه شیر دارد، که نشان دهنده ی جنبه جنگجویانه ی اوست. همچنین در بسیاری از نگاره ها برهنه یا نیمه برهنه است، که نماد باروری و شهوانیت به شمار می آید. او گاه با بال به تصویر کشیده می شود، که احتمالاً تحت تأثیر هنر مصری و تصویرگری های مربوط به ایزیس است. حیوان ها و گیاهان وابسته به تانیت عبارت اند از: شیر، کبوتر، درخت نخل و گل رز. در برخی نقش مایه ها، او با شخصیت اسطوره ای ائوروپه ه
مانندسازی شده و به صورت زنی سوار بر گاو تصویر شده است، که آن گاو ممکن است نمایانگر خدایی دیگر ـ احتمالاً «اِل» ـ باشد. آیین ها. تشریفات. مراسم آیینی زنان بربر در شمال آفریقا (تونس، الجزایر و مراکش) حول محورهایی مانند درمان، باروری، نیایش، سوگواری و چرخه های زندگی شکل گرفته است. برای زنان بربر، این آیین ها قرار است نوعی رضایت فردی و جمعی ایجاد کنند؛ از نظر اجرای دینی، معنویت، نیازهای عاطفی، تقویت پیوندهای خانوادگی و اجتماعی و دستیابی به اهداف آموزشی. این مراسم می توانند عمومی یا خصوصی باشند. یکی از نمونه های آیین عمومی، "مراسم تاخونجا" یا "تیسلیت ن اونزار" (به معنای «عروس باران») است. این یکی از کهن ترین آیین هایی است که در زمان خشکسالی و کم آبی، برای طلب باران از آسمان برگزار می شود تا از تهدید خاک و کشاورزی جلوگیری شود. منشأ این آیین به سنتی باستانی برمی گردد که در آن مردم گرد هم می آمدند و در برابر الهه تانیت می خواندند و از او درخواست باران می کردند. شکل اجرای این آیین در مناطق مختلف کمی تفاوت دارد، اما این تفاوت ها جزئی هستند. در این مراسم، کاروانی از روستایی به روستای دیگر و از زیارتگاهی به زیارتگاه دیگر
حرکت می کند و در مسیر، تندیس یا نمادی از یک زن را با خود حمل می کنند. در طول مسیر، مردم از بالکن ها و پنجره های خانه ها، عروس باران را با آب پاشیده و خیس می کنند. به رهبر کاروان هدایای نقدی داده می شود. پول و غذاهای جمع آوری شده برای برگزاری یک مهمانی بزرگ در کنار چشمه یا در زیارتگاهی که معمولاً در بالای تپه قرار دارد، استفاده می شود. قربانی کودکان. شواهد قابل توجهی، هرچند مورد مناقشه ای وجود دارد، چه در منابع باستانی مکتوب و چه در داده های باستان شناسی، که نشان می دهد قربانی کردن کودکان بخشی از پرستش تانیت و بعل هامون بوده است. برخی باستان شناسان چنین نظریه ای مطرح کرده اند که قربانی کردن نوزادان در این آیین ها انجام می شده است. لارنس ای. استیجر، که در دههٔ ۱۹۷۰ حفاری های «توفت کارتاژ» را رهبری می کرد، معتقد است که در این مکان آیین های قربانی نوزاد صورت می گرفته است. پائولو اکزلا از شورای ملی تحقیقات ایتالیا در رم، خلاصه ای از شواهد نوشتاری، کتیبه ای و باستان شناسی مرتبط با قربانی کردن کودکان در کارتاژ را گردآوری کرده است. توفت واژه ای عبری است که در کتاب مقدس عبری برای اشاره به مکانی در نزدیکی اورشلیم به ک
ار رفته؛ جایی که کنعانیان و اسرائیلیانی که از یکتاپرستی یهودی منحرف شده و به بت پرستی کنعانی روی آورده بودند، گفته می شود که در آن کودکان را قربانی می کردند. امروزه این واژه به طور کلی برای اشاره به تمامی مکان هایی به کار می رود که در آن ها بقایای سوزانده شدهٔ انسان و حیوان یافت شده است. در کتاب مقدس عبری، مشخص نشده که قربانی های اسرائیلی دفن می شده اند یا نه؛ فقط به سوزاندن آن ها اشاره شده، هرچند احتمالاً «محل سوزاندن» در نزدیکی محل دفن قرار داشته است. اطلاعی وجود ندارد که کارتاژی ها خودشان این مکان های سوزاندن یا دفن را چه می نامیدند، یا اینکه برای اشاره به خود این آیین ها چه اصطلاحی به کار می بردند. چندین مکان که به نظر می رسد توفت باشند، شناسایی شده اند؛ مهم ترین آن ها توفت بزرگ شهر کارتاژ است که به نام توفت سلامبو شناخته می شود، به سبب محله ای که در آن در سال ۱۹۲۱ کشف شد. در خاک توفت سلامبو، مقدار زیادی زغال چوب درخت زیتون یافت شده که احتمالاً از هیزم های آتش سوزی قربانیان بوده است. این مکان، جایگاه معبد الهه تانیت و همچنین گورستان بود. بقایای حیوانات—بیشتر گوسفند و بز—که درون برخی از کوزه های تدفین پیدا
شده، به روشنی نشان می دهد که این مکان صرفاً گورستان کودکانی که به طور طبیعی مرده اند نبوده است. این حیوانات به خدایان قربانی می شده اند، احتمالاً به جای کودکان (چرا که در یکی از سنگ نوشته های باقی مانده، به حیوان به عنوان «جایگزین» اشاره شده است). گمان می رود کودکانی که خوش شانس نبودند تا جایگزینی داشته باشند، نیز قربانی شده و سپس در توفت دفن می شدند. بقایای پیدا شده شامل اجساد نوزادان بسیار خردسال و حیوانات کوچک است. کسانی که طرفدار نظریه قربانی کردن کودکان اند، استدلال می کنند: اگر حیوانات قربانی می شده اند، پس کودکان نیز همین سرنوشت را داشته اند. مساحت توفت در کارتاژ احتمالاً تا قرن چهارم پیش از میلاد به بیش از ۶۰۰۰ متر مربع رسیده بود و شامل ۹ لایه تدفین متفاوت می شد. حدود ۲۰٬۰۰۰ کوزه بین سال های ۴۰۰ تا ۲۰۰ پیش از میلاد در آنجا به خاک سپرده شده اند و این آیین تا اوایل دوران مسیحی ادامه داشته است. کوزه ها حاوی استخوان های سوخته نوزادان و در برخی موارد، استخوان های جنین ها و کودکان دو ساله بوده اند. در مواردی که بقایای دو کودک در یک کوزه یافت شده، این گونه تفسیر شده که در صورت مرده زایی (زایمان با جنین مرده
)، والدین فرزند زنده بعدی خود را قربانی می کرده اند. یک تحلیل دقیق از سن کودکان دفن شده در توفت کارتاژ شامل افراد پیش زاده نیز می شود؛ یعنی نوزادان مرده زاده. برخی پژوهشگران استدلال می کنند که توزیع سنی بقایای انسانی در این مکان با مرگ طبیعی کودکان، اندکی پیش یا پس از تولد، همخوانی دارد. سرجیو ریبیکینی، باستان شناس، معتقد است که توفت کارتاژ در واقع نکروپلیسی (گورستانی) برای کودکان بوده است که به دلایل طبیعی مانند بیماری یا تولد زودرس فوت کرده اند، و برای همین «تقدیم» به خدایان خاص شده و در مکانی جدا از گورستان بزرگسالان دفن می شده اند. به گفتهٔ او، این عمل احتمالاً بخشی از تلاش خانواده ها برای جلب حمایت و محافظت خدایان از بازماندگان بوده است. با این حال، این تحلیل مورد تردید و مخالفت جدی قرار گرفته است. پاتریشیا اسمیت و همکارانش از دانشگاه عبری اورشلیم و دانشگاه هاروارد با بررسی های دندانی و اسکلتی در توفت کارتاژ نشان داده اند که میانگین سن مرگ نوزادان دفن شده حدود دو ماه بوده است، در حالی که اگر این نوزادان به طور طبیعی مرده بودند، سن مرگ آن ها باید بیشتر در دورهٔ پری ناتال (در زمان تولد یا بلافاصله بعد از آ
ن) متمرکز می بود. این ناسازگاری سنی، یکی از شواهدی است که نظریهٔ قربانی کردن نوزادان را تقویت می کند.
دانشکدهٔ هنر و معماری دانشگاه شیراز در سال ۱۳۷۳ با پذیرش ۲۵ نفر دانشجو در محل دانشکدهٔ ادبیات و علوم انسانی دانشگاه شیراز فعالیت خود را آغاز کرد. این دانشکده از سال ۱۳۷۷ به طور مستقل به فعالیت خود ادامه داد و از شهریور سال ۱۳۷۹ به محلی که با همت احمدنادر کاظمی از خیرین بنام شیراز در گلدشت معالی آباد احداث شده؛ منتقل شده است و به فعالیت خود ادامه می دهد. تاریخچه. در سال ۱۳۷۳ با پذیرش ۲۵ نفر دانشجو در مقطع کاردانی در محل دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه شیراز فعالیت خود را آغاز نمود. در مهر ماه ۱۳۷۵ به دلیل مشکل کمبود مکان و گستردگی فعالیت های کارگاهی، به دانشکده مهندسی منتقل و به صورت زیرمجموعه ای از آن دانشکده فعالیت نمود. در مهر ماه سال ۱۳۷۷ دانشکده به طور رسمی مستقل شد. از شهریور سال ۱۳۷۹، این دانشکده به محلی که با همت احمدنادر کاظمی از خیرین بنام شیراز در گلدشت معالی آباد احداث گردیده؛ منتقل شده است و به فعالیت خود ادامه می دهد.
در ریاضیات، به ویژه هندسه دیفرانسیل، منیفلد فینسلر یک منیفلد دیفرانسیل پذیر formula_1 است که در آن یک نرم میکوفسکی (احتمالا پادمتقارن) formula_2 روی هر فضای مماس formula_3 فراهم می شود و به کمک آن می توان طول هر خم هموار formula_4 را به فرم زیر تعریف کرد: formula_5 منیفلدهای فینسلر کلی تر از منیفلدهای ریمانی هستند زیرا برای تعریف نرم مماس نیازی به ضرب داخلی نیست. الی کارتان این منیفلدها را به افتخار پل فینسلر که این هندسه را در پایان نامه خود مطالعه کرد، منیفلدهای فینسلر نامید. تعریف. منیفلد فینسلر یک منیفلد دیفرانسیل پذیر به همراه متریک فینسلری که یک تابع پیوسته نامنفی formula_6 است که روی بسته مماس طوری تعریف می شود که برای هر نقطه formula_7 در formula_1 : formula_12 formula_15 به عبارت دیگر ، formula_2 یک نرم پادمتقارن روی هر فضای مماس formula_3 . متریک فینسلر formula_20 نیز باید هموار باشد، به طور دقیق تر:
خانه تابستانی خصوصی یا داچا سوبستونیایا (تا سال ۱۷۴۰ به نام داچای پریمورسکایا) مجموعه ای از کاخ ها و باغ ها در پترگوف قدیمی در حومه سن پترزبورگ است که به امپراتریس الیزابت پتروونا تعلق داشت. این مجموعه در زمره کاخ های کوچک بین راهی قرار می گیرد. خصوصی بودن این کاخ با این واقعیت تأکید می شد که ورود به آن بدون گزارش قبلی ممکن نبود. تاریخچه. داچا سوبستونیایا در سه کیلومتری غرب پارک پایینی پترگوف واقع شده است. این مکان توسط امپراتور پتر کبیر به دانشمند، سیاستمدار و روحانی برجسته، تئوفان پروکوپوویچ، که از نزدیکان وی در امور کلیسایی بود، اهدا شد. ساخت این عمارت سنگی در سال ۱۷۲۷ آغاز شد. به دلیل نزدیکی به دریا، آن را «داچای پریمورسکایا» (عمارت ساحلی) نامیدند. اینجا محلی بود که امپراتریس ها، از جمله آنا ایوانونا و الیزابت پتروونا، به آن سر می زدند. پس از درگذشت تئوفان در سال ۱۷۳۶، این ملک به مالکیت الیزابت درآمد. او پس از رسیدن به مقام امپراتوری، این ملک را به نام «داچا سوبستونیایا» نام گذاری کرد. در دوران کاترین کبیر، این بنا رو به فرسودگی رفت. در دهه ۱۷۷۰، ظاهر این عمارت مرمت و تغییر یافت: بسیاری از سازه ها تخریب ش
دند و نمای اصلی بازسازی شد. در سال ۱۸۴۳، نیکلای اول این عمارت را به وارث خود، شاهزاده الکساندر نیکولاویچ (امپراتور آینده الکساندر دوم) هدیه داد. الکساندر دوم ماه عسل خود را در این مکان گذراند. پس از انقلاب ۱۹۱۷ روسیه، این بنا ابتدا به موزه تبدیل شد و سپس به عنوان اقامتگاه ییلاقی کارکنان ارشد حزب لنینگراد مورد استفاده قرار گرفت. در سال ۱۹۶۰، به موجب مصوبه شورای وزیران جمهوری فدراتیو سوسیالیستی روسیه، «داچا سوبستونیایا» تحت حفاظت دولتی قرار گرفت.
پاولوو، روستایی در منطقه وسولوژسکی، استان لنینگراد است که جزئی از شهرک شهری کلتوشسکویه محسوب می شود. در این روستا، شعبه ای از مؤسسه فیزیولوژی به نام ای. پی. پاولوف (آکادمی علوم روسیه) قرار دارد. نام گذاری. این روستا به افتخار ایوان پاولوف، فیزیولوژیست برجسته روس، نام گذاری شده است. تاریخچه. تاریخچه روستای «پاولوو» و دهکده «کلتوشی» تا اوایل دهه ۱۹۲۰ به هم گره خورده است، زیرا این دو مکان قبلاً یک نقطه سکونتگاهی بودند. آزمایشگاه در کلتوشی. در سال ۱۹۲۶، یک ایستگاه زیستی به نام «آزمایشگاه کلتوشی» در کلتوشی ایجاد شد. این آزمایشگاه به مؤسسه پزشکی تجربی تعلق داشت و دولت شوروی بیش از ۱۲ میلیون روبل برای آن در اختیار پاولوف قرار داد. در ابتدا، ایستگاه در ساختمانی کوچک و نامناسب در ملک پیشین سرگئی آرکادیویچ دِ کارریر قرار داشت. به همین دلیل، کلتوشی «پایتخت بازتاب های شرطی» نامیده شد. ساخت شهرک علمی پاولوو از سال ۱۹۲۹ آغاز شد و در سال ۱۹۳۲ به پایان رسید. در اوایل سال ۱۹۳۳، فعالیت های پژوهشی در این شهرک آغاز شد. در زمان زندگی ایوان پاولوف، این شهرک میزبان شخصیت های برجسته ای چون فیزیکدان نیلز بور، هنرمندان میخائیل نستروف
و آرکادی ریلوف، و نویسنده علمی-تخیلی هربرت جرج ولز بود. در ۱ ژانویه ۱۹۳۸، شهرک پاولوو به عنوان بخشی از «شورای روستایی کلتوشی» در منطقه وسولوژسکی ثبت شد. در همان سال، جمعیت آن ۶۰۹ نفر بود. دوران جنگ. در طول جنگ، لودمیلا آلکسیونا وربیتسکایا در پاولوو زندگی می کرد. پس از جنگ. از سال ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۹، خانواده های مقامات ارشد حزبی و دولتی لنینگراد در خانه های متعلق به مؤسسه پاولوف ساکن شدند. طبق اسناد پرونده لنینگراد، این افراد از زمین های کشاورزی مؤسسه برای باغ های خصوصی، و از منابع مؤسسه برای نگهداری خوک ها، سگ های شکاری و مرغ ها استفاده می کردند.
گورستان محلی کماروفسکویه () گورستانی است که در منطقه کوماروو (سن پترزبورگ) واقع در سن پترزبورگ قرار دارد. زمانی که روستای «کِللوماکی» در سال ۱۹۴۸ به کامارووا تغییر نام یافت، این گورستان نیز به همین نام خوانده شد. تاریخچه. این گورستان در حدود دو کیلومتری ایستگاه راه آهن کوماروو، در امتداد خیابان «اُزیورنایا»، پیش از رسیدن به دریاچه شوچیه (کوماروو)، قرار دارد. ایجاد و اولین دفن. گورستان در اوایل قرن بیستم تأسیس شد. قدیمی ترین مدفن متعلق به آهنگساز وی.ئی. ساوینسکی است که در سال ۱۹۱۵ در این مکان دفن شد. تا سال ۱۹۴۴، گورستان دارای حدود ده قبر فنلاندی و سه قبر روسی بود که در کنار جاده قرار داشتند. صلیب ها از جنس چدن ساخته شده بودند و هیچ سنگ قبر یا حصاری وجود نداشت. گورستان شخصیت های برجسته. با آغاز سال ۱۹۴۵، در کوماروو و مناطق نزدیک مانند رپینو (سن پترزبورگ) و زِلنوگورسک (سن پترزبورگ) خانه های خلاقانه ای برای نویسندگان، آهنگسازان، هنرمندان نمایشی، و ویلاهای آکادمیک ساخته شد. از دهه ۱۹۵۰، در کنار ساکنان محلی، افراد سرشناس حوزه های علمی، ادبی و هنری نیز در این گورستان به خاک سپرده شدند (بیش از ۲۰۰ قبر). این مسئله با
عث شد که گورستان به «نکروپولیس کوماروفسکی» شهرت یابد. در ۱۰ مارس ۱۹۶۶، آنا آخماتووا، شاعر مشهور روس، در این گورستان دفن شد.
تعریف. کروماتوگرافی میل ترکیبی روشی برای جداسازی یک مولکول زیستی از یک مخلوط است که بر اساس یک برهمکنش ماکرومولکولی بسیار خاص بین مولکول زیستی و ماده دیگر است. نوع خاصی از برهمکنش اتصال به بیومولکول مورد نظر بستگی دارد. آنتی ژن و آنتی بادی، آنزیم و سوبسترا، گیرنده و لیگاند، یا پروتئین و اسید نوکلئیک برهمکنش های اتصال اغلب برای جداسازی بیومولکول های مختلف مورد استفاده قرار می گیرند. کروماتوگرافی میل ترکیبی به دلیل گزینش پذیری بالا و تفکیک جداسازی آن، در مقایسه با سایر روش های کروماتوگرافی مفید است. اصول کروماتوگرافی میل ترکیبی. کروماتوگرافی میل ترکیبی دارای مزیت برهمکنش های اتصال خاص بین آنالیت مورد نظر (که معمولاً در فاز متحرک حل می شود) و یک شریک یا لیگاند (تحرک در فاز ثابت) دارد. در یک آزمایش کروماتوگرافی میل ترکیبی معمولی، لیگاند به یک ماتریس جامد و نامحلول – معمولاً پلیمری مانند آگارز یا پلی آکریل آمید – که از نظر شیمیایی اصلاح می شود تا گروه های عاملی واکنش پذیر را معرفی کند که لیگاند می تواند با آنها واکنش نشان دهد و پیوندهای کووالانسی پایدار ایجاد کند، متصل می شود. فاز ثابت ابتدا در ستونی بارگذاری می ش
ود که فاز متحرک به آن وارد می شود. مولکول هایی که به لیگاند متصل می شوند با فاز ساکن باقی می مانند. سپس یک بافر شستشو برای حذف بیومولکول های غیرهدف با برهم زدن برهمکنش های ضعیف تر آن ها با فاز ساکن اعمال می شود، در حالی که زیست مولکول های مورد نظر محدود می مانند. مولکول های زیستی هدف ممکن است با استفاده از یک بافر به اصطلاح شستشو حذف شوند، که برهم کنش بین مولکول های زیستی هدف محدود و لیگاند را مختل می کند؛ بنابراین مولکول هدف در محلول شستشو بازیابی می شود. کروماتوگرافی میل ترکیبی نیازی به وزن مولکولی، بار، آبگریزی یا سایر خواص فیزیکی آنالیت مورد علاقه ندارد، اگرچه آگاهی از خواص اتصال آن در طراحی یک پروتکل جداسازی مفید است. انواع برهمکنش های اتصال که معمولاً در روش های کروماتوگرافی میل ترکیبی مورد استفاده قرار می گیرند. راه اندازی دسته و ستون. اتصال به فاز جامد ممکن است با کروماتوگرافی ستونی حاصل شود که به موجب آن محیط جامد روی یک ستون بسته بندی می شود، مخلوط اولیه از ستون عبور می کند تا ته نشین شود، بافر شستشو از ستون عبور می کند و سپس بافر شستشو به ستون اعمال می شود و جمع آوری می شود. . این مراحل معمولاً در
فشار محیط انجام می شود. از طرف دیگر، اتصال ممکن است با استفاده از یک تیمار دسته ای حاصل شود، به عنوان مثال، با افزودن مخلوط اولیه به فاز جامد در ظرف، مخلوط کردن، جدا کردن فاز جامد، حذف فاز مایع، شستشو، سانتریفیوژ مجدد، افزودن بافر شستشو، سانتریفیوژ مجدد و حذف مایع شستشو باشد. گاهی اوقات از یک روش ترکیبی استفاده می شود به طوری که اتصال به روش دسته ای انجام می شود، اما فاز جامد با مولکول هدف محدود شده روی یک ستون بسته می شود و شستشو و شستشو روی ستون انجام می شود. لیگاندهای مورد استفاده در کروماتوگرافی میل ترکیبی هم از منابع آلی و هم از منابع معدنی به دست می آیند. نمونه هایی از منابع بیولوژیکی پروتئین های سرم، لکتین ها و آنتی بادی ها هستند. منابع معدنی اسید مورونیک، کلات های فلزی و رنگ های تریازین هستند. روش سوم، جذب بستر منبسط شده، که ترکیبی از مزایای دو روش ذکر شده در بالا است، نیز توسعه یافته است. ذرات فاز جامد در ستونی قرار می گیرند که فاز مایع از پایین به داخل پمپ می شود و از بالا خارج می شود. گرانش ذرات تضمین می کند که فاز جامد با فاز مایع از ستون خارج نمی شود. ستون های میل ترکیبی را می توان با تغییر غلظت
نمک، pH, pI، بار و قدرت یونی به طور مستقیم یا از طریق یک گرادیان برای جداسازی ذرات مورد نظر شستشو داد. اخیراً، تنظیماتی که از بیش از یک ستون به صورت سری استفاده می کنند، توسعه یافته اند. مزیت در مقایسه با تنظیمات تک ستونی این است که مواد رزین را می توان به طور کامل بارگذاری کرد زیرا محصول غیر الزام آور مستقیماً به یک ستون متوالی با مواد ستون تازه منتقل می شود. این فرآیندهای کروماتوگرافی به عنوان کروماتوگرافی ضد جریان دوره ای (PCC) شناخته می شوند؛ بنابراین هزینه رزین به ازای هر مقدار محصول تولید شده می تواند به شدت کاهش یابد. از آنجایی که یک ستون همیشه می تواند شسته و بازسازی شود در حالی که ستون دیگر بارگذاری می شود، در حال حاضر دو ستون برای استفاده کامل از مزایا کافی است. ستون های اضافی می توانند انعطاف پذیری بیشتری را برای زمان شستشو و بازسازی، به قیمت تجهیزات اضافی و هزینه های رزین، به ارمغان آورند. کاربردهای کروماتوگرافی میل ترکیبی. کروماتوگرافی میل ترکیبی یکی از مفیدترین روش ها برای جداسازی و خالص سازی محصولات خاص است. کاربردهای عمده آن شامل موارد ذیل می شود: استفاده های خاص. کروماتوگرافی میل ترکیبی را می
توان در تعدادی از کاربردها، از جمله خالص سازی اسید نوکلئیک، خالص سازی پروتئیناز عصاره های عاری از سلول، و تصفیه از خون استفاده کرد. با استفاده از کروماتوگرافی میل ترکیبی، می توان پروتئین هایی را که به قطعه خاصی متصل می شوند از پروتئین هایی که به آن قطعه خاص متصل نمی شوند، جدا کرد. از آنجایی که این روش خالص سازی به ویژگی های بیولوژیکی پروتئین مورد نیاز متکی است، این یک تکنیک مفید است و پروتئین ها را می توان در یک مرحله چندین برابر خالص کرد. رسانه های وابسته مختلف. بسیاری از رسانه های میل ترکیبی مختلف برای انواع استفاده های ممکن وجود دارد. به طور خلاصه، آنها (تعمیم) فعال/عملکردی می شوند که به عنوان یک فاصله دهنده عملکردی عمل می کنند، ماتریس پشتیبانی می کنند و جابجایی معرف های سمی را حذف می کنند. محیط اسید آمینه با انواع پروتئین ها، پروتئین ها، پپتیدها و آنزیم های سرم و همچنین rRNA و dsDNA استفاده می شود. محیط زیست بیوتین آویدین در فرآیند خالص سازی بیوتین/آویدین و مشتقات آنها استفاده می شود. پیوند کربوهیدرات اغلب با گلیکوپروتئین ها یا هر ماده حاوی کربوهیدرات دیگر استفاده می شود. کربوهیدرات با لکتین ها، گلیکوپرو
تئین ها یا هر پروتئین متابولیت کربوهیدرات دیگری استفاده می شود. محیط لیگاند رنگ غیر اختصاصی است اما از سوبستراها و پروتئین های بیولوژیکی تقلید می کند. گلوتاتیون برای جداسازی پروتئین های نوترکیب برچسب دار GST مفید است. هپارین یک لیگاند میل ترکیبی عمومی است و برای جداسازی پروتئین های انعقاد پلاسما، همراه با آنزیم های اسید نوکلئیک و لیپازها مفید است. رسانه های ایمونوفینیتی از ویژگی بالای آنتی ژن ها و آنتی بادی ها برای جداسازی استفاده می کنند. کروماتوگرافی میل ترکیبی فلزی بی حرکت به تفصیل در زیر توضیح داده شده است و از برهمکنش بین یون های فلزی و پروتئین ها (معمولاً به طور خاص برچسب گذاری شده) برای جداسازی استفاده می کند. نوکلئوتید/کوآنزیمی که برای جداسازی دهیدروژنازها، کینازها و ترانس آمینازها عمل می کند. اسیدهای نوکلئیک برای به دام انداختن mRNA، DNA، rRNA و سایر نوکلئیک اسیدها/الیگونوکلئوتیدها عمل می کنند. برای خالص سازی ایمونوگلوبولین ها از روش پروتئین A/G استفاده می شود. رسانه های تخصصی برای یک کلاس یا نوع خاصی از آنزیم پروتئین/co طراحی شده اند. این نوع محیط فقط برای جداسازی یک پروتئین یا کوآنزیم خاص کار می کن
د. پروتئین های نوترکیب. احتمالاً رایج ترین استفاده از کروماتوگرافی میل ترکیبی برای خالص سازی پروتئین های نوترکیب است. پروتئین هایی با میل ترکیبی شناخته شده به منظور کمک به خالص سازی پروتئین برچسب گذاری می شوند. ممکن است این پروتئین از نظر ژنتیکی اصلاح شده باشد تا بتوان آن را برای اتصال میل ترکیبی انتخاب کرد. این به عنوان یک پروتئین فیوژن شناخته می شود. برچسب های پروتئینی شامل هگزا هیستیدین (His)، گلوتاتیون-S-ترانسفراز (GST)، پروتئین اتصال دهنده مالتوز (MBP) و تگ CL7 نوع کولیسین E7 است. برچسب های هیستیدین میل ترکیبی به یون های نیکل، کبالت، روی، مس و آهن دارند که با تشکیل پیوندهای کووالانسی مختصات با یک کلاتور موجود در فاز ساکن بی حرکت شده اند. برای شستشو، مقدار اضافی از یک ترکیب که می تواند به عنوان لیگاند یون فلزی عمل کند، مانند ایمیدازول، استفاده می شود. GST میل ترکیبی به گلوتاتیون دارد که به صورت تثبیت شده به صورت گلوتاتیون آگاروز در بازار موجود است. در طول شستشو، گلوتاتیون اضافی برای جابجایی پروتئین برچسب گذاری شده استفاده می شود. CL7 میل و اختصاصی برای Immunity Protein 7 (Im7) دارد که بصورت تجاری بی حرکت
به عنوان رزین آگارز Im7 موجود است. برای شستشو، یک پروتئاز فعال و محل خاص به رزین Im7 اعمال می شود تا پروتئین بدون برچسب آزاد شود. کروماتوگرافی میل ترکیبی بورونات. کروماتوگرافی میل ترکیبی بورونات شامل استفاده از اسید بورونیک یا بورونات برای شستشو و تعیین کمیت مقادیر گلیکوپروتئین است. سازگاری های بالینی از این نوع کروماتوگرافی برای استفاده در تعیین ارزیابی طولانی مدت بیماران دیابتی از طریق تجزیه و تحلیل هموگلوبین گلیکوزیله آنها استفاده کرده اند. کروماتوگرافی میل ترکیبی ضعیف. کروماتوگرافی میل ترکیبی ضعیف (WAC) یک تکنیک کروماتوگرافی میل ترکیبی برای غربالگری میل ترکیبی در تولید دارو است.WAC یک تکنیک کروماتوگرافی مایع مبتنی بر میل ترکیبی است که ترکیبات شیمیایی را بر اساس تمایلات ضعیف متفاوت آنها به یک هدف بی حرکت جدا می کند. هر چه ترکیب میل ترکیبی بالاتری نسبت به هدف داشته باشد، مدت بیشتری در واحد جداسازی باقی می ماند و این به عنوان زمان ماندگاری طولانی تری بیان می شود. اندازه گیری میل ترکیبی و رتبه بندی میل ترکیبی را می توان با پردازش زمان ماند به دست آمده از ترکیبات تجزیه شده به دست آورد. کروماتوگرافی میل ترکیبی
بخشی از مجموعه بزرگ تری از تکنیک های مورد استفاده در شناسایی هدف دارویی مبتنی بر شیمی پروتئومیک است. فناوری WAC در برابر تعدادی از اهداف پروتئینی مختلف - پروتئازها، کینازها، چپرون ها و اهداف تعامل پروتئین-پروتئین (PPI) نشان داده شده است. نشان داده شده است که WAC نسبت به روش های ثابت شده برای غربالگری مبتنی بر قطعه مؤثرتر است.
کرملین سوزدال () قدیمی ترین بخش شهر سوزدال در روسیه است که قدمت آن به قرن دهم میلادی بازمی گردد. مشابه سایر کرملین های روسیه، این مکان در ابتدا به عنوان یک قلعه یا دژ ساخته شد که مرکز مذهبی و اداری شهر به شمار می رفت. این مجموعه بیشتر به دلیل قرارگیری کلیسای جامع میلاد شناخته می شود. در کنار چندین سازه دیگر در شهر مجاور ولادیمیر، کرملین سوزدال در سال ۱۹۹۲ به عنوان یک میراث جهانی یونسکو ثبت شد. تاریخچه. شواهد باستان شناسی نشان می دهد که کرملین سوزدال در اوایل قرن دهم میلادی سکونتگاه بوده است. با این حال، خود قلعه در اواخر قرن یازدهم یا اوایل قرن دوازدهم ساخته شده است. این قلعه در موقعیت استراتژیکی بر روی خم رودخانه کامنکا، با سه طرف حفاظت شده توسط آب و خندق در شرق، قرار داشت. این مکان توسط خاکریزهایی احاطه شده بود که تا به امروز باقی مانده اند. یک سکونتگاه ("posad" زبان روسی: посад) در شرق این مجموعه به محل سکونت جمعیت غیرمذهبی شامل مغازه داران و صنعتگران تبدیل شد، در حالی که کرملین خود محل زندگی شاهزاده، اسقف اعظم، و روحانیون ارشد بود. از قرن سیزدهم تا شانزدهم، چندین صومعه و کلیسا در این منطقه ساخته شدند که ا
ز جمله آن ها می توان به کلیسای جامع میلاد، و صومعه ناجی و سنت اوفیمیوس اشاره کرد.
کلیسای جامع میلاد والده مقدس () در سوزدال، روسیه، یکی از میراث جهانی و یکی از هشت بناهای سفید ولادیمیر و سوزدال است. این کلیسا یکی از پیچیده ترین بناهای معماری قرون وسطای روسیه به شمار می آید. ساخت اولیه این کلیسا در دوران حکومت ولادیمیر دوم مونوماخ در اواخر قرن یازدهم آغاز شد. این کلیسا در میان حلقه ای از دیوارهای خاکی و در خم رودخانه کامنکا قرار دارد. این بنا به دلیل آن که نخستین کلیسای جامع شهری است که برای استفاده انحصاری نیاز یا خانواده اش ساخته نشده، اهمیت ویژه ای دارد. این کلیسا همچنین محل دفن پسر یوری دولگوروکی، شاهزادگان خانواده شویسکی و دیگران است. تاریخچه. ساخت اولیه کلیسا در سال ۱۱۰۲ و در دوران حکومت ولادیمیر دوم مونوماخ آغاز شد. در سال ۱۲۲۲، به دستور یوری دوم ولادیمیر، این ساختمان قدیمی تخریب و با ساختمانی جدید از سنگ های توفا سفید و تزئین شده با سنگ آهک جایگزین شد. در سال ۱۲۳۸، سوزدال توسط مغول ها غارت شد و فضای داخلی کلیسا تخریب شد. این بنا قرن ها از دوران یوغ مغولی-تاتاری جان سالم به در برد، اما نهایتاً در سال ۱۴۴۵ دچار آتش سوزی شد و فروریخت. در سال های ۱۵۲۸–۱۵۳۰، واسیلی سوم کلیسا را بازسازی ک
رد. در جریان این بازسازی، دیوارهای قدیمی تا سطح طاق پایین آورده شد، سنگ سفید با آجر جایگزین شد و کلیسا به سبک معماری مسکویی ساخته شد. با وجود چندین آتش سوزی و تغییرات متعدد در طول تاریخ، کلیسا تا به امروز باقی مانده است. این کلیسا به عنوان یکی از بناهای شاخص فرهنگ قرون وسطای روسیه شناخته می شود.
نیایشگاه ناجی سنت یوثیمیوس () یک صومعه در سوزدال، روسیه است که در سال ۱۳۵۲ تأسیس شد. تاریخچه. تأسیس. این صومعه در سال ۱۳۵۲ توسط راهب یوفیمی از نیژنی نووگورود تأسیس شد. او توسط شاهزاده بزرگ بوریس کنستانتینوویچ از سوزدال-نیژنی نووگورود دعوت شده بود. صومعه، که در ابتدا «اسپاسکی» نام داشت، بر روی ارتفاعات کنار رود کامنکا قرار گرفته بود و به عنوان قلعه ای برای حفاظت از شهر عمل می کرد. ساختمان های اولیه صومعه چوبی بودند، اما اطلاعات دقیقی از ظاهر آن ها در دست نیست. راهب یوفیمی (یوفیمیوس) اولین ارشیماندریت صومعه بود و تا سال ۱۴۰۴ در اینجا زندگی کرد. پس از مرگ او، صومعه به «صومعه اسپاسو-یوفیمیوس» تغییر نام یافت. نبرد بزرگ نبرد سوزدال در نزدیکی صومعه رخ داد و به شکست روس ها انجامید. واسیلی دوم اسیر شد و به اسارت پسران اولغ محمد یعنی محمود کازان و یعقوب درآمد. مغول ها سوزدال را غارت کردند و به ولادیمیر (شهر) حرکت کردند. قرون میانه متأخر. اولین کلیسای چوبی ناجی در سال های ۱۵۰۷–۱۵۱۱ بر فراز آرامگاه سنت یوفیمیوس ساخته شد. در سال ۱۵۹۴، کلیسای جدیدی با چهار ستون داخلی در اطراف این کلیسا ساخته شد. بخش قدیمی تاریخی به «شبستان