Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
لیل های محیط شناسی دیرینه نشان می دهد که این سایت یک زیستگاه مرتفع مختلط بوده است. پیشنهاد شده بود که آثار باستانی الدوایی و اوایل آشولی از ملکا کونتوره به قدمت ۲ میلیون سال پیش بازمی گردد، اگرچه با تحلیل های دقیق کرونوستراتیگرافی این فرضیه به طور قطعی رد شده است. توالی باستان شناسی با سایت اولدوایی کاره آغاز می شود که حدود ۱٫۷ میلیون سال قدمت دارد و می توان آن را به سطح B گومبوره I که در کرانه راست رود آواش واقع شده مرتبط دانست. سایت اولدوایی هم زمان احتمالی دیگری در گاربا IV مستند شده است. توالی مغناطیسی-استراتیگرافیک جارامیلو بین توف A، که بر روی سایت های اولدوایی قرار دارد، و توف B قرار دارد که تاریخ گذاری آن بین ۱٫۰ و ۰٫۸۴ میلیون سال پیش است. برخی سایت های مهم مانند گاربا XII و سیمبرو III که به فاز انتقالی از اواخر اولدوایی به آغاز آشولی (گاربا XII) یا به فاز باستانی آشولی (سیمبرو) قابل تاریخ گذاری هستند، نیز در این بازه زمانی قرار دارند. فاز بعدی آشولی آفریقایی به خوبی در چندین سایت در منطقه گومبوره II (تاریخ گذاری شده به حدود ۰٫۸ میلیون سال پیش) نمایان است. جدیدترین سایت آشولی، گاربا I است که تاریخ گذا
ری آن به حدود ۰٫۵ میلیون سال پیش می رسد، در حالی که پایان این توالی طولانی در ملکا کنتوره با سایت گاربا III نشان داده می شود که تاریخ گذاری آن به حدود ۰٫۲ میلیون سال پیش است و می توان آن را به عنوان یک سایت انتقالی به دوران سنگی میانه در نظر گرفت. برخی از سطوح فهرست شده در بالا بقایای انسان های مختلف را به همراه داشته اند: یک قطعه استخوان بازو از «H". cf. "erectus» در گومبوره I؛ یک نیمه فک از یک کودک «H." cf. "erectus» در گاربا IV؛ دو قطعه جمجمه انسان راست قامت در گومبوره II؛ و سه قطعه جمجمه انسان خردمند باستانی در گاربا III. دوران سنگی جدید شرق آفریقا در ملکا کنتوره به طور ضعیفی مستند شده است و تاکنون تنها برخی یافته ها از سایت های ووفی و کلا را شامل می شود. کمتر از ۷ کیلومتر از ملکا کنتوره، در سایتی به نام بالچیت، برش های عظیمی از ابسیدین وجود دارد. همان طور که تجزیه و تحلیل های اخیر از نمونه هایی از چندین سایت در ملکا کنتوره نشان می دهند، این برش ها از ابتدای فازهای اولدوایی به عنوان منبع مهمی از مواد خام مورد استفاده قرار گرفته اند. استخراج ابسیدین در منطقه ملکا تا دوره های تاریخی ادامه یافت و انبوه های و
سیعی از ده ها هزار تیغه، هسته و آثار این سنگ آتشفشانی به جا گذاشته است. نمایشگاه ها. یک موزه در سایت توسط کمیسیون فرهنگ و گردشگری اورومیا با کمک مالی از اتحادیه اقتصادی اروپا ساخته شده است که شامل چهار ساختمان با نمایشگاه ها است—یکی در مورد آفریقا پیش تاریخ، دیگری در مورد زمین شناسی و آتشفشان شناسی، سومی در مورد پالیوان انرولوژی، و چهارمی در مورد پیش تاریخ ملکا کنتوره. همچنین یک «موزه فضای باز» وجود دارد که حفاری های دو سایت آشولی که به ۰٫۸ میلیون سال پیش تاریخ گذاری شده اند را نمایش می دهد. در حال حاضر (مه ۲۰۱۶) یک موزه جدید در حال ساخت است که توسط بانک جهانی تأمین مالی می شود.
آشپزی الجزایری شامل طعم ها و تأثیرات متعددی است که تاریخ و موقعیت این کشور را در چهارراه مدیترانه منعکس می کند. این بر اساس هر دو محصولات زمینی و دریایی است. فتوحات یا حرکت جمعیتی به سمت قلمرو الجزایر دو عامل اصلی مبادلات بین اقوام و فرهنگ های مختلف بود. برای مکان آن، سنت های آشپزی الجزایری تلفیقی آمازیغ، اندلسی، عربی، عثمانی، مدیترانه ای است. آشپزی الجزایری بسته به منطقه و فصل، غذاهای متنوعی ارائه می دهند، اما سبزیجات و غلات در هسته آن باقی می مانند. بیشتر غذاهای الجزایری حول محور نان، گوشت (گوشت بره، گوشت گاو یا مرغ)، روغن زیتون، سبزیجات و سبزی های تازه است. سبزیجات اغلب برای سالاد، سوپ، طاجین، کوسکوس و غذاهای مبتنی بر سس استفاده می شود. از بین تمام غذاهای سنتی الجزایری، معروف ترین آن کوسکوس است که از زمان پادشاهی نومدیا به عنوان یک غذای ملی شناخته شده است. مواد اولیه. الجزایر، مانند سایر کشورهای مغرب عربی، دامنه وسیعی از میوه ها و سبزیجات مدیترانه ای و حتی برخی میوه های گرمسیری تولید می کند. گوشت بره به طور معمول مصرف می شود. غذاهای دریایی مدیترانه ای و ماهی نیز خورده می شود. گوشت ها. الجزایری ها مقدار زیا
دی گوشت مصرف می کنند و این ماده غذایی تقریباً در هر وعده غذایی وجود دارد.. گوشت میش پر مصرف ترین گوشت در این کشور است. مرغ و گوشت گاو نیز استفاده می شود؛ انواع دیگر گوشت که کمتر رایج هستند شامل گوشت شکار، پرندگان و گوشت گوزن به عنوان خوراکی های لوکس در نظر گرفته می شوند. در جنوب، گوشت شتر نیز خورده می شود. "مرقاز" نوعی سوسیس است که از مردم بربر نشأت گرفته است. سبزیجات. سبزیجاتی که معمولاً استفاده می شوند شامل سیب زمینی ("باتاتا"/"بتته"), هویج ("زرودیا"/"سناریه"), شلغم ("لفت"), پیاز ("بسل"/"بسلّا"), گوجه فرنگی ("توماتیش"/"تومتیش"/"ت ماتم"), کدو ("کُرجت"/"قرع"/"خیار"), سیر ("اتوم"), کلم ("کرومب"), بادنجان ("بیدنجان"), زیتون ("زیتون"), نعناع ("فلیو"), کنگر ("کرشف"), لوبیا ("فول"), نخود ("حمص"), آرتیشو ("قرنّون") و فلفل تند ("فلفل") هستند. سبزیجات معمولاً در خورشت ها ("تاجین"/"جواز"/"دجوئیزا") و سوپ ها ("چوربا"/"حریره"/"جاری") استفاده می شوند یا به سادگی سرخ یا بخارپز می شوند. ماهی و غذاهای دریایی. ساردین، هیک ("Merluccius merluccius"), میگو، اختاپوس، تن ماهی و ماهی کاد از جمله مواد اصلی دریایی هستند که معمولاً د
ر آشپزی الجزایری و عمدتاً در خورشت ها یا سرخ شده مصرف می شوند. ادویه ها. در آشپزی الجزایری، بسیاری از ادویه جات مورد استفاده می شود، از جمله فلفل قرمز خشک (از انواع مختلف)، زیره، زردچوبه، دارچین، زنجبیل، پاپریکا، گشنیز، زعفران، ماسه، میخک، رازیانه، انیس، جوز هندی، فلفل کاین، شنبلیله و فلفل سیاه. برخی از مخلوط های ادویه نیز در منطقه شمال آفریقا سنتی هستند، مانند "راس الحانوت" که می تواند از حداکثر ۲۷ ادویه تشکیل شود. "حرور" یک مخلوط ادویه است که به طور خاص در آشپزی الجزایری استفاده می شود و عمدتاً از زنجفیل، کوب، جوز هندی و دارچین تهیه می شود، اما دستورها ممکن است متفاوت باشند و شامل ادویه ها و گیاهان بیشتری مانند رازیانه یا شیرین بیان باشند. غذاها. پیش غذا. برخی از پیش غذاهای کوچک می توانند قبل از غذای اصلی خورده شوند (که به طور سنتی در ماه رمضان تهیه می شوند). این پیش غذاها معمولاً سوپ ها هستند (که معروف ترین آن "چوربا" است) همچنین شامل ""، برخی از خوراک ها از آب گوشت (مانند جگر یا قلوه) یا هویج با زیره ("زرودیا مخارملّا") می شوند. برخی از سالادهای سنتی مانند "چلاتا فلفل" (سالادی از فلفل های کبابی/دودی، گوجه
فرنگی، پیاز یا پیازچه و سیر با روغن زیتون و سرکه، که معمولاً سرد سرو می شود)، "زالوک" (یک نوع راتاتویی از بادنجان و گوجه فرنگی که معمولاً گرم یا سرد سرو می شود) یا سالادهایی که با چغندر، ذرت، خیار، گوجه فرنگی و تخم مرغ تهیه می گردند نیز می توانند قبل از وعده غذایی سرو شوند. غذاهای اصلی. یکی از غذاهای رایج و محبوب در آشپزی الجزایری کوسکوس است. سمولینا به طور سنتی از گندم تهیه می شود اما می تواند از جو نیز درست شود. دانه ها همچنین می توانند تخمیر شوند تا "ال حموم" کوسکوس تهیه شود. این غذا می تواند به روش های مختلفی تهیه شود، معمولاً با سس و گوشت گاو یا گوشت بره و کدو، هویج، نخود و لوبیا سبز، مرغ، عدس و لوبیا چشم بلبلی. کوسکوس همچنین می تواند به صورت "مصفوف" (یا "ثامقفولت" در کابیله) مصرف شود، که نوع خشک بدون سس و سبزیجاتی مانند لوبیا، نخود یا همچنین با کشمش و خرما است، که به طور سنتی همراه با شیر تخمیر شده سرو می شود. در آشپزی سنتی الجزایری، چندین نوع غذا با ماکارونی وجود دارد: "رشتا"، "چخچوخه"، "برکوقس"، ' (که همچنین ' نامیده می شود)، ' و ' یا "". این غذاهای سنتی از ماکارونی معمولاً در خورشتی قرمز تهیه می شون
د، به جز رشتا که معمولاً در خورشتی سفید در الجزایر درست شده و با گوشت و سبزیجات سرو می شود. غذاهای گیاهی نیز بخش مهمی از رژیم غذایی الجزایری هستند، مانند "کارنتیتا" (فلان نخود)، "" (خورش سبزیجات)، شاکشوکا، "زالوک" (راتاتویی از بادنجان و گوجه فرنگی که معمولاً گرم یا سرد سرو می شود). این غذاها معمولاً با نان مصرف می شوند. "تاجین" یا "djouez" غذاهای سنتی هستند که در خورش تهیه می شوند یا به روشی مشابه پخته می شوند که در اصل در قابلمه سفالی هستند. آنها می توانند گیاهخوار باشند، اما به طور کلی از گوشت (یا بره یا مرغ) و سبزیجات درست می شوند. "تاجین های" خاصی که در سس قرمز درست می شوند، "chtitha" نامیده می شوند (برای مثال "chtitha djaj" یک غذای مرغ است که در سس قرمز با نخود پخته می شود). سایر غذاهای معروف عبارتند از "کوبب" (مرغ پخته شده در سس سفید با دارچین و نخود و با سیب زمینی سرخ شده غلیظ و جعفری سرو می شود)، "زویتی"، "" (مخصوص تلمسان). "طاجین" یا "دژوئز" غذاهای سنتی هستند که در خورش یا به شیوه ای مشابه تهیه می شوند و در ابتدا در یک ظرف سفالی پخته می شدند. این غذا می توانند گیاهی باشند، اما معمولاً از گوشت (یا بره
یا مرغ) و سبزیجات تهیه می شوند. طاجین های خاصی که در سس قرمز تهیه می شوند "شتیحه" نامیده می شوند (به عنوان مثال "شتیحه دجاج" یک غذا از مرغ است که در سس قرمز با نخود پخته می شود). دیگر غذاهای معروف شامل "کوبب" (مرغ پخته شده در سس سفید با دارچین و نخود و سرو شده با سیب زمینی سرخ کرده ضخیم و جعفری)، "زویتی" و "" (مخصوص تلمسان) هستند. برخی از غذاهای دیگر عبارتند از: سوپ ها. الجزایر چهار سوپ سنتی معروف دارد که در سرتاسر کشور مصرف می شود: "چوربا فریک" (که در برخی مناطق به جای "فریک" با "کنافه" پخته می شود)، "حریره"، "جاری" و "تچیچا". این سوپ های سنتی الجزایری در ابتدای وعده غذایی به عنوان پیش غذا سرو می شوند و عمدتاً از گوشت بره، گوشت گوسفند یا مرغ، نخود، گوجه فرنگی، ورمیشل، گندم، ادویه جات و سبزیجات و حبوبات مختلف تهیه می شوند. این سوپ های متنوع در ماه رمضان بسیار محبوب هستند. "گاسپاشو اورانیس" نسخه الجزایری غذای مانچگو است. "چوربا" یک نوع دیگر نیز دارد، "چوربا بیدا" (چوربای سفید) که با مرغ، "کادایف"، نخود و جعفری بدون هیچ گوجه فرنگی پخته می شود. این سوپ به طور سنتی با لیمو ترش سرو می شود.
پریپولسیس () فرآیندی است که طی آن یک سلول به سلول دیگر متصل می شود. این فرایند با امپریپولسیس متفاوت است، زیرا در امپریپولسیس، یک سلول توسط سلول دیگر بلعیده می شود. پریپولسیس به عنوان یک مکانیسم فیزیولوژیک در تنظیم برخی از فرآیندهای پاسخ ایمنی در نظر گرفته می شود. این فرایند در تعامل بین لنفوسیت و ماکروفاژ پس از پیوند پوست بین افراد، و همچنین پس از چالش ایمنی با آنتی ژن ها مشاهده شده است. پریپولسیس همچنین در کیسه هوایی ریه مشاهده شده است، جایی که ماکروفاژهای تحت پریپولسیس آسیب ندیدند، اما به نظر می رسید غشای سلولی آن ها به طور موقت تغییر کرده باشد. در بیماران مبتلا به سارکوئیدوز فعال، که با همکاری لنفوسیت-ماکروفاژ مشخص می شود، پریپولسیس لنفوسیت ها به صورت تجمعی رخ می داد و می توانست از چند دقیقه تا چند ساعت ادامه یابد. در این حالت، لنفوسیت ها در حالی که تماس خود را با ماکروفاژ حفظ می کردند، در اطراف آن حرکت می کردند.
سیاه چاله ها و جهان های نوزاد و مقاله های دیگر یک کتاب علمی عامه فهم نوشته فیزیکدان انگلیسی استیون هاوکینگ است که در سال ۱۹۹۳ منتشر شد. این کتاب مجموعه ای از مقاله ها و سخنرانی هایی است که توسط هاوکینگ نوشته شده و عمدتاً در مورد آرایش سیاه چاله ها و اینکه چرا آنها ممکن است گره هایی باشند که جهان های دیگر از آن رشد می کنند. هاوکینگ ترمودینامیک سیاهچاله، نسبیت خاص، نسبیت عام و مکانیک کوانتومی را مورد بحث قرار می دهد. هاوکینگ همچنین زندگی خود را در دوران جوانی و تجربه بعدی خود از بیماری اسکلروز جانبی آمیوتروفیک را شرح می دهد. این کتاب همچنین شامل مصاحبه با پروفسور هاوکینگ است.
رودی آرنولد (زادهٔ ۱۹۰۲–درگذشتهٔ ۱۹۶۶) یک عکاس آمریکایی بود که در عکاسی هوانوردی تخصص داشت. عکاسی. آرنولد کار خود را به عنوان عکاس برای روزنامه "نیویورک ژورنال" آغاز کرد. در دهه ۱۹۲۰، او از صنعت روزنامه نگاری کنار کشید تا بر عکاسی هوانوردی تمرکز کند. در ابتدا کسب وکار خود را در فرودگاه کورتیس فیلد در لانگ آیلند راه اندازی کرد. سپس به فرودگاه فلوید بنت در بروکلین، نیویورک منتقل شد که در دهه های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ به نقطه توقف مهمی برای پرواز فراساحلی تبدیل شد. این فرودگاه در عملیات تجاری خود موفق نبود و به مکانی برای انجام پروازهای رکوردشکن در «دوره طلایی هوانوردی» تبدیل شد. آرنولد از بسیاری از هواپیماها و خلبانان تاریخی این دوران عکس هایی گرفت، از جمله چارلز لیندبرگ و آملیا ارهارت. او تنها عکسی که از آغاز پرواز فراساحلی «راه اشتباهی» داگلاس کوریگان گرفته شده است را ثبت کرد. مجموعه عکس های آرنولد در حال حاضر توسط موزه هوا و فضای اسمیتسونین نگهداری می شود. جستارهای وابسته. عکاسی هوانوردی
زیگوتن ()(از ریشه یونانی به معنای «رشته های جفت شده») دومین مرحله از میوز است، فرایند تقسیم سلولی ویژه ای که تعداد کروموزوم ها را به نصف کاهش می دهد تا گامت های هاپلوئید تولید شوند. این مرحله پس از مرحله لپتوتن و قبل از مرحله پاکیتن قرار دارد. تکمیل سیناپسیس. رویداد اصلی در زیگوتن، تکمیل سیناپسیس بین کروموزوم همتا است. سیناپسیس در مرحله لپتوتن آغاز می شود، زمانی که کروموزوم های همتا شروع به جفت شدن و اتصال طولی می کنند. این فرایند توسط ساختار پروتئینی کمپلکس سیناپتونمال تسهیل می شود. در مرحله زیگوتن، کمپلکس سیناپتونمال به طور گسترده تری بین کروموزوم های جفت شده تشکیل می شود. این کمپلکس کروموزوم های همتا را در تمام طول خود به هم متصل می کند و عناصر جانبی کمپلکس با هر کروموزوم مرتبط بوده و ناحیه مرکزی آن ها را کنار هم نگه می دارد. این اتصال نزدیک امکان جفت شدن دقیق و وقوع رویدادهای بازترکیب ژنتیکی را فراهم می کند. تراکم کروموزوم ها. در زیگوتن، کروموزوم ها به صورت ساختارهای رشته ای مشخص فشرده می شوند. هر کروموزوم اکنون ضخیم تر به نظر می رسد زیرا کروماتیدهای خواهری نزدیک به هم قرار دارند. ندول های بازترکیب. با تک
میل سیناپسیس، ندول های پروتئینی بازترکیب در طول کمپلکس سیناپتونمال بین کروموزوم های همتا ظاهر می شوند. این ندول ها نشان دهنده مکان های وقوع رویدادهای تبادل ژنتیکی (کراس اور) هستند، جایی که تبادل قطعات کروموزومی بین کروماتیدهای غیرخواهری رخ می دهد. گذار به پاکیتن. پس از تکمیل سیناپسیس و کراس اور، سلول به مرحله پاکیتن در پروفاز I منتقل می شود. این مرحله شامل کروموزوم های کاملاً فشرده و جفت شده است که ندول های بازترکیب به وضوح قابل مشاهده هستند. اهمیت زیگوتن. مرحله زیگوتن برای بازترکیب ژنتیکی و جدایش صحیح کروموزوم ها در میوز حیاتی است. نقص در سیناپسیس، بازترکیب یا تنظیم کراس اور می تواند به آنوپلوئیدی و ناهنجاری های کروموزومی در گامت ها منجر شود.
ساختار در مقیاس بزرگ از فضا-زمان رساله ای است که در سال ۱۹۷۳ در مورد فیزیک نظری فضازمان توسط استیون هاوکینگ و جرج الیس منتشر شد.
مرحلهٔ پاکیتن () یا مرحلهٔ سِتَبرنَواره که از کلمات یونانی به معنای «رشته های ضخیم» گرفته شده است، سومین مرحله از میوز است. این فرایند تقسیم سلولی تخصصی، تعداد کروموزوم را به نصف کاهش می دهد تا گامت های هاپلوئید تولید کند. مرحله پاکیتن پس از زیگوتن قرار دارد و پس از آن مرحله دیپلوتن آغاز می شود. کروموزوم های سیناپس شده. در مرحله ستبرنواره، کروموزوم های همتا به طور کامل توسط ساختار پروتئینی کمپلکس سیناپتونمال که در مراحل قبلی شکل گرفته، جفت شده اند. این ساختار کروموزوم های همتا را نزدیک به هم نگه می دارد و امکان تعاملات دقیق DNA را فراهم می کند. تراکم کروموزوم ها. در مرحله پاکیتن، کروموزوم ها به بیشترین سطح تراکم خود می رسند. هر کروموزوم از دو کروماتید خواهری تشکیل شده است که در تمام طول خود نزدیک به هم قرار دارند. این کروموزوم ها به صورت رشته های مشخص و به خوبی تعریف شده زیر میکروسکوپ دیده می شوند. با این حال، کروموزوم جنسی کاملاً یکسان نیستند و فقط در یک ناحیه کوچک به نام ناحیه شبه اتوزومی اطلاعات تبادل می کنند. ندول های بازترکیب. ندول های بازترکیب به وضوح در طول کروموزوم های جفت شده همتا دیده می شوند. این س
اختارهای پروتئینی محل وقوع رویدادهای تبادل ژنتیکی (کراس اور) بین کروماتیدهای غیرخواهری را نشان می دهند که در مرحله زیگوتن آغاز شده بود. پروتئین هایی مانند MLH1 و MLH3 کراس اورها را تثبیت می کنند و اطمینان حاصل می کنند که حداقل یک کراس اور اجباری در هر بازوی کروموزومی وجود دارد. تعمیر دی ان ای. در طول پاکیتن، شکست های دورشته ای DNA که از رویدادهای بازترکیب قبلی باقی مانده اند، تعمیر می شوند. پروتئین های تعمیر عدم تطابق به اصلاح اشتباهات جفت شدن بازها بین کروموزوم های همتا کمک می کنند. کنترل کیفی در میوز. مرحله پاکیتن شامل یک نقطه کنترلی حیاتی است که سیناپسیس و بازترکیب کروموزومی را نظارت می کند. خطاهای شناسایی شده در این مرحله می توانند چرخه سلولی می وزی را متوقف کرده و آپوپتوز (مرگ برنامه ریزی شده سلولی) سلول معیوب را آغاز کنند. گذار به دیپلوتن. پس از تثبیت رویدادهای کراس اور، کمپلکس سیناپتونمال تجزیه می شود و کروموزوم ها به تدریج از هم جدا می شوند، و سلول به مرحله دیپلوتن منتقل می شود. اهمیت. مرحله پاکیتن برای بازترکیب گسترده ژنتیکی و جدایش دقیق کروموزوم ها در میوز ضروری است. نقص در این مرحله می تواند منجر ب
ه آنوپلوئیدی و ناهنجاری های کروموزومی شود.
پرچم اروپا از دوازده ستارهٔ طلایی تشکیل شده است که دایره ای را روی یک زمینهٔ آبی تشکیل می دهند. این پرچم، که پرچم رسمی اتحادیه اروپا است، در سال ۱۹۵۵ توسط شورای اروپا (CoE) به عنوان نمادی برای کل اروپا طراحی شد و به تصویب رسید. از سال ۱۹۸۵، این پرچم نماد اتحادیه اروپا (EU) که ۲۷ کشور عضو آن همگی عضو شورای اروپا نیز هستند نیز بوده است، اگرچه در آن سال اتحادیهٔ اروپا هنوز نام فعلی یا شکل قانونی کنونی (که در سال های ۱۹۹۳ و ۲۰۰۹ موجودیت یافت) را به خود نگرفته بود. پذیرش توسط اتحادیه اروپا، که در آن زمان با نام اتحادیه اقتصادی اروپا شناخته می شد، منعکس کنندهٔ تمایل دیرینهٔ شورای اروپا به مشاهدهٔ کاربرد این پرچم از سوی سایر سازمان های اروپایی بود. استفادهٔ رسمی اتحادیه اروپا از این پرچم در دههٔ ۱۹۹۰ به طور قابل توجهی گسترش یافت. با این وجود، این پرچم تا به امروز در هیچ یک از معاهدات اتحادیه اروپا جایگاهی نداشته است. تصویب این پرچم به عنوان یک نماد رسمی به عنوان بخشی از قانون اساسی اروپا در سال ۲۰۰۴ برنامه ریزی شده بود، اما به تصویب نرسید. اشاره به این پرچم که در متن معاهدهٔ لیسبون آمده بود، در سال ۲۰۰۷ و پس از تصوی
ر این معاهده از متن آن حذف شد. از سوی دیگر، ۱۶ عضو اتحادیهٔ اروپا در آن سال، به اضافهٔ فرانسه در سال ۲۰۱۷، رسماً (با بیانیهٔ شمارهٔ ۵۲۲۴) پیوستن خود به این پرچم را به عنوان نماد اتحادیهٔ اروپا تأیید کردند. این پرچم از سوی سایر نهادهای اروپایی مانند تیم های گلف متحد تحت عنوان «تیم اروپا» مورد استفاده قرار می گیرد. بلازون. در بلازون (توصیف پرچم) ارائه شده از سوی اتحادیهٔ اروپا در سال ۱۹۹۶، این طرح چنین توصیف شده است: «در یک زمینهٔ لاجوردی، دایره ای متشکل از دوازده کفال طلایی که رئوس آن ها با هم تماس ندارند.» نمادشناسی. پرچم اروپا از دایره ای متشکل از دوازده ستارهٔ طلایی بر روی زمینه ای آبی تشکیل شده است. این پرچم که در ابتدا در سال ۱۹۵۵ برای شورای اروپا طراحی شد، توسط جوامع اروپایی، پیشینیان اتحادیهٔ کنونی اروپا، در سال ۱۹۸۶ به تصویب رسید. شورای اروپا این پرچم را به صورت نمادین به شکلی که در زیر آمده توصیف کرده است، اگرچه در توصیف نمادین رسمی تصویب شده توسط اتحادیهٔ اروپا اشاره به «جهان غرب» حذف شده است: مشخصات. بر پایهٔ مشخصات گرافیکی که در سال ۲۰۰۴ توسط شورای اروپا به صورت آنلاین منتشر شد، این پرچم به شکل مست
طیل و دارای نسبت های ۲:۳ است: پرواز (عرض) آن یک و نیم برابر طول اهتزاز (ارتفاع) آن است. دوازده ستارهٔ زرد در یک دایره (که شعاع آن یک سوم طول اهتزاز است) روی یک زمینهٔ آبی متمرکز شده اند. همهٔ ستارگان به صورت قائم هستند (یک رأس مستقیماً به سمت بالا)، دارای پنج رأس هستند و دارای فاصله ای برابر با یکدیگر هستند، طرحی که به موقعیت اعداد روی صفحه ساعت می ماند. قطر هر ستاره برابر با یک نهم ارتفاع اهتزاز است. رنگ های این پرچم در راهنمای ۱۹۹۶ شورای اروپا، و به طور معادل در راهنمای ۲۰۰۴ شورای اروپا تنظیم شده اند. رنگ پایهٔ پرچم تحت عنوان پنتون «آبی رفلکس» تعریف شده است، و ستاره های طلایی نیز در پنتون «زرد» به تصویر کشیده شده اند: لوگوی شورای اروپا در سال ۲۰۱۳ دارای رنگ های زیر است:
ساردین آب شیرین () که با نام های ساردینجه آب شیرین، شاه ماهی آب شیرین یا ساردین بامبون نیز شناخته می شود، گونه ای ساردین آب شیرین است که به طور انحصاری در فیلیپین یافت می شود. این تنها عضو شناخته شده از جنس "ساردینچه ها" است که به طور کامل در آب شیرین زندگی می کند. در محلی، این ماهی به زبان فیلیپینی تویلیس نامیده می شود. "S. tawilis" در خزانه طعم، کاتالوگ بین المللی غذاهای میراثی در معرض خطر، که توسط جنبش غذای آهسته تنظیم شده، ثبت شده است. در ژانویه ۲۰۱۹، اتحادیه بین المللی حفاظت از طبیعت "S. tawilis" را به عنوان گونه ای در معرض خطر اعلام کرد. ریشه شناسی و تاریخچه طبقه بندی. "Sardinella" از واژه یونانی "sarda" گرفته شده است که به معنای «ساردین کوچک» است. این گونه در ابتدا در سال ۱۹۲۷ توسط آلبرت ویلیام هره، رئیس بخش شیلات دفتر علوم در مانیلا، شناسایی و "Harengula tawilis" نام گذاری شد. بعدها، این گونه به جنس "ساردینچه ها" منتقل شد که از نظر طبقه بندی دقیق تر است. توصیف. ساردین آب شیرین ماهی کوچکی است که تا ۱۵ سانتی متر رشد کرده و کمتر از ۳۰ گرم وزن دارد. مانند سایر اعضای خانواده خود، بدن آن ها به صورت جانبی فش
رده است و شکمشان با پوسته های سخت و فلس مانند پوشیده شده است. آن ها دارای یک باله پشتی مثلثی و یک باله دمی دوشاخه هستند. در دهانشان، چنگال های آبششی بلند و باریکی دارند. زیستگاه و پراکندگی. جمعیت های ساردین آب شیرین تنها در دریاچه تال در استان های باتانگا در جزیره لوزون در فیلیپین یافت می شوند. دریاچه تال، سومین دریاچه بزرگ فیلیپین، در کاسه آتشفشانی آتشفشان تال واقع شده است. این دریاچه با مساحتی حدود ، در میان ۹ شهرستان و دو شهر قرار دارد. در مرکز آن، جزیره آتشفشانی به مساحت قرار دارد که در مرکز آن یک دریاچه دهانه ای با قطر دیده می شود. حداکثر عمق دریاچه و میانگین عمق آن است. پیش تر، این دریاچه بخشی از خلیج بالایان بود که با گذر زمان به دلیل باریک شدن یک کانال به رود پانسیپیت تبدیل شد. آتشفشان تال به طور کامل دریاچه را از دریا جدا کرد و در نهایت آب آن به آب شیرین تبدیل شد. "S. tawilis" یکی از گونه هایی است که از دریای اولیه در این دریاچه به دام افتاده و به طور کامل به گونه ای آب شیرین تکامل یافته است. بوم شناسی. ساردین آب شیرین مانند سایر اعضای خانواده خود، یک پالیده خوار ناحیه نورگیر است که با استفاده از چنگ
ال های آبششی خود پلانکتون ها را هنگام شنا با دهان باز از آب جدا می کند. این ماهی ها در گروه های بزرگ و نزدیک به سطح آب دریاچه حرکت می کنند، زیرا ماهیت آتشفشانی و رسوبی دریاچه، غذای پلانکتونی آن ها را به سطح محدود می کند. این ماهی ها ترجیح می دهند طعمه های بزرگ تر مانند پاروپایان بالغ را بخورند و چرخان تباران و کک های آبی نیز خوراک مکمل آن ها هستند. در ماه های تابستان که تراکم پاروپایان کوچک تر بسیار زیاد است، محتویات معده آن ها بیشتر شامل پرشمارواران پاروپایان است که از گونه های کوچک تر آن ها بزرگ تر هستند. این موضوع نشان می دهد که ماهی ها تا حدودی توانایی انتخاب طعمه دارند و فقط به پالیده خواری ساده اکتفا نمی کنند. اطلاعات کمی دربارهٔ تولیدمثل این گونه موجود است. اما مشخص شده است که این ماهی ها در ماه های آوریل تا ژوئیه، زمانی که دمای سطح آب بالاتر است، تخم ریزی می کنند. تولیدمثل این گونه پس از فوران ۲۰۲۰ آتشفشان تال کاهش یافت. اهمیت برای انسان ها. علیرغم وضعیت در خطر انقراض این گونه، ذخایر در دریاچه تال چندین دهه است که به صورت تجاری صید می شوند. این ماهی غذایی محبوب در فیلیپین است و مقادیر زیادی از آن به ش
هرهای بزرگ کشور ارسال می شود. حفاظت. به دلیل عواملی نظیر ماهیگیری بی رویه، جمعیت این گونه با تهدید مواجه است. گزارش فهرست سرخ آی یوسی ان نشان داده است که صید این گونه از سال ۱۹۹۸ به دلیل ماهیگیری غیرقانونی و کیفیت پایین آب کاهش یافته است. برداشت "tawilis" در ۱۰ سال گذشته حداقل ۵۰ درصد کاهش یافته است؛ بنابراین، آی یوسی ان این گونه را در فهرست گونه های در خطر انقراض قرار داده است. در فوریه ۲۰۲۱، به دلیل فعالیت آتشفشانی، تعدادی از این ماهی ها برای حفاظت از دریاچه تال به دانشگاه فیلیپین در لوس بانوس منتقل شدند.
در شیمی، شکستن پیوند یا شکافت پیوند (Bond fission)، شکسته شدن پیوندهای شیمیایی است. وقتی یک مولکول به دو یا چند قطعه تقسیم می شود، به طور کلی می توان به این تفکیک اشاره کرد. در برخی موارد، شکستن پیوند به کاتالیزور نیاز دارد. به دلیل انرژی تفکیک پیوند بالا پیوندهای C-H، حدود ، مقدار زیادی انرژی برای جدا کردن اتم هیدروژن از کربن و پیوند یک اتم متفاوت به کربن مورد نیاز است. معمولاً دو دسته برای برش پیوند وجود دارد: همولیتیک و هترولیتیک که بر اساس ماهیت فرایند تعیین می شوند. با بررسی انرژی های تحریک سه گانه و منفرد یک پیوند سیگما، می توان مشخص کرد که آیا پیوند دچار شکاف همولیتیک یا هترولیتیک می شود. با این حال، توجه به این نکته مهم است که یک پیوند سیگمای فلز-فلز از این الگو منحرف می شود، زیرا انرژی تحریک آن فوق العاده زیاد است و بنابراین نمی توان از آن برای اهداف مشاهده ای استفاده کرد. برش همولیتیک. در فرایند برش همولیتیک، که به آن همولیز نیز گفته می شود، دو الکترون درون یک پیوند کووالانسی شکافته شده به طور مساوی بین محصولات حاصل توزیع می شوند. این پدیده به طور متناوب با نام شکافت همولیتیک یا شکافت رادیکال شناخته
می شود. انرژی تفکیک پیوند یک پیوند نشان دهنده انرژی لازم برای جدا کردن پیوند به روش همولیتیک است. این تغییر در آنتالپی به عنوان شاخصی از استحکام پیوند عمل می کند. انرژی مورد نیاز برای تفکیک همولیتیک به عنوان انرژی تحریک سه گانه یک پیوند سیگما نامیده می شود. با این حال، توجه به این نکته مهم است که انرژی واقعی تحریک ممکن است از انرژی تفکیک پیوند به دلیل دافعه الکترون در حالت سه گانه فراتر رود. برش هترولیتیک. در فرایند شکاف هترولیتیک یا هترولیز، پیوند به روشی شکسته می شود که یکی از قطعات، جفت الکترون های مشترک اولیه را حفظ می کند. در نتیجه، یک قطعه یک الکترون به دست می آورد که دارای هر دو الکترون پیوندی است، در حالی که قطعه دیگر یک الکترون را از دست می دهد. به این پدیده شکافت یونی نیز می گویند. انرژی مورد نیاز برای تفکیک هترولیتیک به عنوان انرژی تحریک منفرد یک پیوند سیگما شناخته می شود. با این حال، انرژی واقعی تحریک منفرد ممکن است کمتر از انرژی تفکیک پیوند هترولیز به دلیل جاذبه کولمبی بین قطعات یونی باشد. علیرغم داشتن استحکام پیوند به ترتیب ۸۰ کیلوژول بر مول و ۷۰ کیلوژول بر مول، انرژی برانگیختگی یک پیوند سیگما
سیلیکون-سیلیکون کمتر از پیوند سیگما کربن-کربن است. این به این دلیل است که سیلیکون میل الکترونی بالاتر و پتانسیل یونیزاسیون کمتری نسبت به کربن دارد. هترولیز به طور طبیعی در واکنش هایی انجام می شود که لیگاندهای دهنده الکترون و فلزات واسطه با اوربیتال های خالی درگیر هستند. حلقه باز شدن. در طی یک واکنش باز کردن حلقه، مولکولی که شکافته می شود به عنوان یک موجودیت یکپارچه دست نخورده باقی می ماند. پیوند شکسته شده است، با این حال دو قطعه حاصل از طریق سایر اجزای ساختار مولکولی به هم متصل می شوند. به عنوان مثال، یک حلقه اپوکسید را می توان با شکستن یکی از پیوندهای قطبی کربن-اکسیژن به روش هترولیتیک باز کرد و در نتیجه یک ساختار غیر حلقوی منفرد تشکیل شد. برنامه های کاربردی. کاتابولیسم به فرایند بیوشیمیایی تجزیه مولکول های بزرگ با شکستن پیوندهای داخلی آنها اشاره دارد. لیازها آنزیم هایی هستند که مسئول کاتالیز کردن شکاف پیوند هستند، مگر اینکه از طریق هیدرولیز یا کاهش اکسیداسیون عمل کنند، که در این صورت به ترتیب هیدرولازها و اکسیدوردوکتازها نامیده می شوند. عوامل شکاف نقش مهمی در پروتئومیکس ایفا می کنند، زیرا در تجزیه و تحلیل پر