Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سهیل این گونه قوانین و گسترش دسترسی به روش های سقط می باشند. قوانین سقط جنین تفاوت قابل توجهی بین دستگاه های قضایی دارد، و از وضع ممنوعیت صریح بر روش های سقط تا تخصیص بودجه عمومی برای سقط را در بر می گیرد. در دسترس بودن سقط جنین ایمن نیز در سراسر جهان متفاوت است. بررسی اجمالی. در دوران باستان، مسائلی همچون سقط جنین و شیرخوارکُشی در بافتار تنظیم خانواده، انتخاب جنسیت فرزند، کنترل جمعیت، و حقوق مالیکت پدرسالار ارزیابی می شود. به ندرت نیز حقوق مادر آینده و بسیار کمتر از آن حقوق آن فرزند در نظر گرفته می شد. سپس تا به امروز، این بحث ها اغلب با طبیعت نوع بشر، وجود روح هنگامی که زندگی آغاز می شود، و آغاز تشخّص یک انسان مرتبط شده است. مباحثه در مورد تشخّص فرضی جنین می تواند به وسیلهٔ وضعیت حقوقی فعلی کودکان پیچیده شود. یک جنین یا یک رویان مانند خردسالان در ایالات متحده از نظر قانونی یک «شخص» نیست، به سن بلوغ نرسیده و قادر به انعقاد قرارداد و شکایت کردن یا مورد شکایت قرار گرفتن نمی باشد. خردسالان از دههٔ ۱۸۶۰ میلادی به طور محدود در قانون توهین به شخص در بریتانیا از جمله ایرلند شمالی به عنوان شخص در نظر گرفته شدند، اگر
چه این رویکرد به وسیلهٔ تعدیل قانونی ۱۹۶۷ سقط جنین در انگلستان، اسکاتلند و ولز تعدیل شد. علاوه بر این، دشواری های آمایه ای در فرض کردنِ جنین به عنوان «هدف اقدام مستقیم» وجود دارد. یک قاضی دادگاه عالی نیوجرسی چنین خاطرنشان کرده است: «اگر جنین یک شخص باشد، شخصی است در شرایط بسیار ویژه؛ به تمامی در بدن شخص بسیار بزرگ تر دیگری وجود دارد و معمولاً نمی تواند توسط دیگری هدف اقدام مستقیم قرار گیرد.» پیشنهادهایی در مناظرهٔ کنونی از ممنوعیت کامل روش های سقط جنین (حتی اگر برای نجات جان مادر ضروری باشد) تا قانونی سازی کامل با بودجهٔ عمومی متفاوت است. اصطلاحات. بسیاری از اصطلاحات به کاررفته در این مناظره، به عنوان چارچوب بندی سیاسی در نظر گرفته می شوند؛ اصطلاحاتی که برای معتبرسازی موضع خود در عین بی اعتبارکردن موضع مخالفین به کار می رود. برای نمونه، برچسب های «طرفدار انتخاب» و «طرفدار زندگی» به طور ضمنی به پشتیبانی از ارزش های گسترده پسندی همچون آزادی یا حق زندگی می پردازند، در حالی که این مناظره را تقابل «ضد انتخاب» یا «ضد زندگی» جلوه می دهند. برخی نیز اصطلاحاتی همچون «طرفدار سقط» را به کار می برند؛ در حالی که این اصطلاح
ات همیشه بازتاب دهندهٔ یک دیدگاه سیاسی یا در راستای این دوقطبی نیست. در یک داده خواهی از طرف مؤسسه دین پژوهی عمومی، از هر ده آمریکایی هفت نفر خودشان را «طرفدار انتخاب» توصیف کردند در حالی که تقریباً دو-سوم ایشان خود را «طرفدار زندگی» می دانستند. «مخالف بردگی» شناسهٔ دیگری در این مناظره است که به تلاش ضد برده داری در سدهٔ نوزدهم برمی گردد. در مناظرهٔ سقط جنین، اغلب به حقوق جنین ، زن باردار ، یا دست اندرکاران دیگر استناد می شود که می تواند سردرگمی بیافریند؛ اگر "نوع" این حقوق (اعم از شهروندی، طبیعی، یا غیره) مشخص نباشد یا اگر به سادگی "فرض" شود که حقّ مورد استناد باید بر دیگر حقوق متعارض اولویت داشته باشد (مثالی از مصادره به مطلوب). نام مناسب برای ارگانیسم انسانی قبل از تولّد نیز مورد مناقشه است. برخی طرفداران ضد سقط بر این نظر هستند که اصطلاحات پزشکی «رویان» و «جنین» انسان زدایانه است، در حالی که برخی طرفداران حقّ سقط اصطلاحات روزمره ای چون «کوچولو» و «کودک» را برانگیزانندهٔ احساسات می دانند. برخی صاحب نظران استفاده از عبارت «کوچولو» برای توصیف ارگانیسم انسانی به دنیانیامده را بخشی از تلاش برای منتسب کردن عامل
یت جانداری می دانند. انتساب عاملیت در خدمت ایجاد بیش تر تشخّص جنینی است. کنشگران ضد سقط گهگاه در ارجاع به تعداد سقط های انجام شده در ایالات متحده از سال ۱۹۷۳، از عبارت «هلوکاست خاموش» استفاده می کنند. مناظره سیاسی. مناظرات دربارهٔ وسعت قوانین سقط فراوان است. بعضی از طرفداران حقوق سقط استدلال می کنند که دولت ها نباید برای سقط فراتر از دیگر اقدامات پزشکی قانون بگذارند. در هر دو سوی این مناظره، برخی استدلال می کنند که دولت ها باید مجاز باشند که سقط خودخواسته را بعد از ۲۰ هفتگی، زنده مانی جنین، یا سه ماهه دوم بارداری ممنوع کنند. برخی هم خواستار ممنوعیت تمام سقط ها از بدو لقاح هستند. حریم خصوصی. در ایالات متحده، این مناظره در قالب جنبه ای از حریم خصوصی مطرح شده است. اگرچه حق حریم خصوصی در بسیاری از قوانین اساسی دولت های مستقل به طور آشکار گفته نشده است، بسیاری از مردم آن را یکی از پایه های دموکراسی درست می بینند. به طور کلّی، حقّ حریم خصوصی را می توان متّکی بر قانون امنیت قضایی ("Habeas corpus") یافت که به طور رسمی نخستین بار تحت فرمانروایی هنری دوم در انگلستان سدهٔ یازدهم بیان شد؛ هرچند پیشینه ای در قانون انگلوسا
سکونی دارد. این قانون حقّ آزادی از دخالت دلخواه حاکمیت را علاوه بر رویه عادلانه تضمین می کند. چنین فهمی از حقّ حریم خصوصی در تمام کشورهایی که از طریق اعلامیهٔ پذیرش از حقوق مشترک انگلستان اقتباس کرده اند، در جریان است.
قانون ویژه خانواده روسیه () مرجع اصلی قانون خانواده در فدراسیون روسیه است. این قانون در روز ۸ دسامبر ۱۹۹۵، توسط دومای دولتی به تصویب رسید و در روز ۲۹ دسامبر ۱۹۹۵، با امضاء رئیس جمهور روسیه، بوریس یلتسین به قانون تبدیل شد و در روز ۱ مارس ۱۹۹۶، لازم الاجرا شد. این قانون از آن زمان به بعد، چند مرتبه مورد بازنگری قرار گرفت و اصلاح گردید که آخرین بار در ماه ژوئن ۲۰۰۸، اصلاحاتی در آن انجام پذیرفت.
ادگار پاچکو (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال اهل پرتغال است که در پست مهاجم بازی می کرد. او در آنگولا متولد شد و نماینده پرتغال در سطح بین المللی بود. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۶ سال پرتغال، زیر ۱۷ سال پرتغال، زیر ۱۸ سال پرتغال، زیر ۲۰ سال پرتغال، زیر ۲۱ سال پرتغال و پرتغال بازی کرده است.
دانشگاه بیلیم آنتالیا (دانشگاه بین المللی آنتالیا سابق) دومین دانشگاه و اولین دانشگاه پایه است که در تاریخ ۲۱ ژوئیه ۲۰۱۰ در آنتالیا تأسیس شد. دانشگاه بیلیم آنتالیا توسط بنیاد ورزش و محیط زیست سلامت تأسیس شده است. رئیس دانشگاه اسماعیل یوکسک است. در سال تحصیلی ۹۱–۲۰۲۱ تعداد ۵۵۲۴ دانشجو (در مقاطع کاردانی ۱۲۶۰ نفر، کارشناسی ۳۷۱۴ نفر، کارشناسی ارشد ۵۴۶ نفر و دکتری ۴ نفر) مشغول به تحصیل بودند. تا سال ۲۰۲۲، در مجموع ۲۸۷ هیئت علمی شامل ۴۷ استاد، ۱۹ دانشیار، ۱۲۰ دکتر، ۶۳ مدرس و ۳۸ دستیار پژوهشی در دانشگاه مشغول به کار بودند.
دانشگاه الون یک دانشگاه خصوصی در ایلان، کارولینای شمالی است. الون که در سال ۱۸۸۹ به عنوان کالج الون تأسیس شد، در شش مدرسه سازماندهی شده است که اکثر آنها مدرک لیسانس و تعدادی از آنها مدرک کارشناسی ارشد یا دکترای حرفه ای ارائه می دهند. تیم های دو و میدانی بین دانشگاهی ایلان در دو و میدانی ان سی ای ای بخش یکم به عنوان عضوی از انجمن دو و میدانی رقابت می کنند. کمتر از بیست درصد از دانشجویان کارشناسی الون بومی ایالت کارولینای شمالی هستند. موسسه ای که برای سال ها بیشتر ساکنان کارولینای شمالی را ثبت نام می کرد، در اواسط دهه ۱۹۷۰ شروع به ثبت نام تعداد قابل توجهی از دانشجویان از ایالت های میانه آتلانتیک کرد و شروع به بهبود استانداردهای تحصیلی خود برای پذیرش کرد. در آغاز قرن بیست و یکم، حدود ۶۸ درصد از دانشجویان این دانشگاه از خارج از ایالت می آمدند و تنها در صورتی پذیرفته می شدند که استانداردهای تحصیلی بالایی داشته باشند. تا سال ۲۰۱۳، ۸۲ درصد از دانشجویان ورودی از خارج از ایالت بودند.
پاتریک اکنگ (; – ) بازیکن فوتبال اهل کامرون بود که در پست هافبک دفاعی بازی می کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال کامرون و کامرون بازی کرده است.
دن اکنر (; – ) بازیکن فوتبال اهل سوئد بود که در پست مهاجم بازی می کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بی سوئد بازی کرده است.
جرارد اسکودا (; – ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا بود که در پست مهاجم بازی می کرد.
عفت ماهباز (زادهٔ ۱۳۳۸ در لنگرود) فعال سیاسی و حقوق بشری، فعال حقوق زنان و زندانی سیاسی سابق ایرانی است. او از زندانیان سیاسی دههٔ ۶۰ و جان به در بردگان اعدام دسته جمعی زندانیان عقیدتی سیاسی ایران در تابستان ۱۳۶۷ است. زندگی و فعالیت ها. عفت ماهباز که زادهٔ سال ۱۳۳۸ در شهر لنگرود است، تحت تأثیر سازمان چریک های فدایی خلق ایران در دهه ۱۳۵۰، و پس انقلاب ۱۳۵۷ در تهران به یکی از تشکل های دانشجویی این سازمان به نام «پیشگام» می پیوندد. او در این تشکل دانشجویی، با همسر خود، شاهپور اسکندری آشنا می شود و پس از مدتی با یکدیگر ازدواج می کنند. پس از انشعاب سازمان چریک های فدایی خلق در تیرماه ۱۳۵۹، او و همسرش به به شاخه اکثریت این سازمان می پیوندند. عفت ماهباز و شاهپور اسکندری در نوروز ۱۳۶۳ در یکی از خیابان های تهران توسط پاسداران جمهوری اسلامی دستگیر و به زندان اوین منتقل می شوند. زندان و دههٔ ۶۰. طبق داده های بنیاد عبدالرحمان برومند، برادر عفت ماهباز، علی ماهباز، که از اعضای سازمان فداییان خلق (اکثریت) بوده است، در آذر ماه ۱۳۶۰ در زندان اوین تهران به اتهام «گفتار یا پندار ضدانقلابی» اعدام و پیکر وی در گورستان خاوران به خا
ک سپرده می شود. عفت ماهباز و همسرش شاپور اسکندری در تاریخ ۲ فروردین ۱۳۶۳ دستگیر می شوند. عفت ماهباز ۷ سال را زندان به همراه شکنجه گذرانده است. بعدتر در تابستان ۱۳۶۷ اعلام می شود که همسرش علیرضا اسکندری، در جریان اعدام دسته جمعی زندانیان عقیدتی سیاسی ایران در تابستان ۱۳۶۷ اعدام شده و در گورستان خاوران دفن شده است. شکنجه ها در زندان. عفت ماهباز که در طول مدت بازداشت خود در زندان اوین تحت شکنجه قرار داشته است، دربارهٔ شرایط زندان گفت: «شلاق می زدند که نماز بخوانیم؛ شکنجه می کردند تا انسان را از انسانیت اش به درآورند، می خواستند بشوی «میمون لاجوردی»... می خواستند انسان نباشی.» او همچنین در نامه ای که برای همسر ابراهیم رئیسی نوشته بود اذعان داشت: «به عنوان یک فرد که در دادگاهی چند دقیقه محاکمه شدم به جرم نخواندن نماز روزها و ساعت ها شکنجه شدم و امروز پس گذشت سال ها، هنوز صدای اذان و نوحه آهنگران تنم را به رعشه می اندازد یعنی هنوز پس از از گذشت سی سال، اثرات شکنجه باقی مانده است.» مهاجرت. عفت ماهباز در مصاحبه ای به ایران وایر گفت که به دلیل شرایط سخت زندگی در ایران، دو سال و نیم پس از آزادی به آلمان مهاجرت کرد. نام
ه به جمیله علم الهدی. در اردیبهشت ماه ۱۳۹۶، عفت ماهباز در نامه ای به جمیله علم الهدی از اعدام دسته جمعی زندانیان عقیدتی سیاسی ایران در تابستان ۱۳۶۷ گفت و به او گفت که همسرش سید ابراهیم رئیسی در این کشتار دست داشته است. او در قسمتی از نامهٔ خود به علم الهدی نوشته است: او دربارهٔ انتشار نامهٔ خود گفت که قصدش از این کار اطلاع رسانی به مردم ایران درمورد کشتارهای دههٔ ۶۰ توسط نظام جمهوری اسلامی بوده است. آثار. «"فراموشم مکن"» کتابی از عفت ماهباز است در بیستمین سالگرد کشتار زندانیان در تابستان سال ۱۳۸۷ منتشر شد. او در این کتاب خاطرات خود در فاصله سال های ۱۳۶۳ تا ۱۳۶۹ در زندان های جمهوری اسلامی را شرح داده است. او در آغاز این کتاب از رابطهٔ عاشقانه اش با همسرش و مرگ فرزند خردسالش می گوید. او همچنین در این کتاب به جزئیات زندگی، روابط زندانیان و چگونگی شرایط زندان ها و اعدام می پردازد.
سو هی جونگ (؛ زادهٔ ۲۸ مه ۱۹۷۳) بازیگر اهل کره جنوبی است. او حرفهٔ بازیگری خود را در سال ۱۹۹۴ در تئاتر آغاز کرد و از آن پس تاکنون، در تئاترها، فیلم ها و مجموعه های تلویزیونی ایفای نقش کرده است. او به خاطر ایفای نقش مکمل در "کی۲" (۲۰۱۶)، "" (۲۰۲۱)، "بیست و پنج بیست و یک" و "ستاره های دنباله دار" (۲۰۲۲) شناخته می شود. سو همچنین در فیلم های "سانی" (۲۰۱۱) و "مزاحم" (۲۰۲۰) حضور پیدا کرده است.
گورستان یهودیان چنای () یک گورستان برای یهودیان پارادسی (Paradesi Jews) چنای، هند است. این گورستان در منطقه ای نزدیک جاده لویدز واقع شده است. گورستان، تنها به عنوان نشانه ای از جمعیت قابل توجه یهودیان در چنای، که اکنون قریب به یقین منقرض شده اند، به یادگار باقی مانده است. این مکان، قبر تاجران الماس یهودی قرن هجده که فوت شده اند، را شامل می شود. این گورستان، منزلگاه کمتر از ۳۰ قبر است که برخی از آنها بیش از ۳۰۰ سال قدمت دارند.
فردریک گوتکونست، ( به انگلیسی: Frederick Gutekunst زاده ۲۵ سپتامبر ۱۸۳۱ – درگذشته ۲۷ آوریل ۱۹۱۷) یک عکاس چهره آمریکایی اهل فیلادلفیا، پنسیلوانیا بود. او اولین استودیوی عکاسی پرتره خود را با برادرش در سال ۱۸۵۴ افتتاح کرد و به مدت شصت سال با موفقیت تجارت خود را اداره کرد. او در طول جنگ داخلی آمریکا به شهرت ملی رسید و تجارت خود را به دو استودیو و یک عملیات چاپ فتوتایپ بزرگ گسترش داد. او به دلیل پرتره های باکیفیت از شخصیت های برجسته و مشاهیر به عنوان «رئیس عکاسان آمریکایی» شناخته می شود. او به عنوان عکاس رسمی راه آهن پنسیلوانیا کار می کرد و برای عکس هایش از میدان نبرد گتیسبرگ و یک عکس پانورامای نوآورانه سه متری از نمایشگاه صدمین سالگرد شهرت ملی و بین المللی، جایزه دریافت کرد.
گورستان یهودیان ورشو () یکی از بزرگ ترین گورستان های یهودیان در اروپا و دنیا است. این گورستان در خیابان اوکوپوا (Okopowa)ورشو و در مجاورت گورستان پوونسکوفسکی که متعلق به مسیحیان است، واقع شده است. مساحت این گورستان که در سال ۱۸۰۶ تأسیس شد بالغ بر ۳۳ هکتار (۸۳ جریب فرنگی) است. گورستان بیش از ۲۵۰٫۰۰۰ سنگ قبر، و هم چنین گور دسته جمعی قربانیان گتوی ورشو را دربر گرفته است. اگر چه این گورستان در طی جنگ جهانی دوم تعطیل شد ولی بعد از پایان جنگ دوباره باز شد و بخش کوچکی از آن فعال باقی مانده است تا به جمعیت یهودیان ورشو، خدمات ارائه دهد.
دبستان دخترانه ناموس از نخستین مدارس دخترانه در ایران است که به دست ایرانیان مسلمان تأسیس شده است. این مدرسه در سال ۱۲۸۳ هجری خورشیدی به همت طوبی آزموده در خانه شخصی او، کمی پایین تر از چهارراه «یوسف آباد» (حافظ کنونی) در نزدیک میدان حسن آباد افتتاح شد. میرزا حسن رشدیه در اداره مدرسه، آزموده را یاری می کرده است. آزموده به پاس جبران کمک ها و هدایت های میرزاحسن رشدیه نسبت به ایشان در نظام نامه مدرسه مقرر داشته بود که برای همیشه و تا هر زمان که مدرسه ناموس پابرجاست، یکی از دختران خاندانِ رشدیه می تواند در آن تدریس کند. با این وجود، دانش آموزان و کارکنان این مدارس به علت حملات و توهین و اهانت های پی در پی، امنیت لازم را نداشتند. چنان که چندین بار به دختران و مدرسان این مدارس حمله شد و چند تن از آنان به قتل رسیدند. مدرسه ناموس چند سال بعد از تأسیس به خیابان فرمانفرما و بعد از آن به محل بزرگتری در خیابان شاهپور (حافظ فعلی) منتقل شد. در این زمان مدرسه ناموس به قدری توسعه یافته بود که به صورت یکی از مهم ترین و مجهزترین مدارس متوسطه کامل درآمد و تا پایان دوره دبیرستان دختران را آموزش می داد، به طوری که در ۱۳۰۷ ش. اولی
ن گروهِ دیپلمه مدرسه ناموس فارغ التحصیل شدند. دسته اول این گروه شامل خانم ها توران آزموده، فخر عظمی ارغنون، بی بی خانم خلوتی، گیلان خانم، فرخنده خانم و مهرانور سمیعی بودند.
فرحناز فروتن (زادهٔ ۱۹۹۲) روزنامه نگار و فعال حقوق زنان اهل افغانستان است. او در زمان رژیم مجاهدین به همراه خانواده اش به ایران نقل مکان کرد. فرحناز در سال ۲۰۰۱ به افغانستان بازگشت، اما در سال ۲۰۲۰ پس از قرار گرفتن در فهرست ترور طالبان به فرانسه پناهنده شد. زندگی شخصی. در سال ۱۹۹۶، زمانی که فرحناز سه ساله بود و طالبان به شهر زادگاهش، کابل رسیدند، او و خانواده اش به دلیل جنگ داخلی در افغانستان به ایران مهاجرت کردند. فرحناز و خواهرانش به دلیل مهاجرت یا پناهندگی از تحصیل محروم شدند. او سرانجام توانست مدرسه را از صنف اول تا چهارم در یک مکتب خصوصی با منابع بسیار محدود ادامه دهد. فعالیت حرفه ای. فرحناز فروتن بین سال های ۲۰۱۲ تا ۲۰۲۰ در سه ایستگاه اصلی پخش تلویزیونی در افغانستان از جمله شبکه تلویزیونی آریانا کار می کرد.او مجری برنامه های مهمی برای طلوع نیوز و گفتگوی ویژه و برنامه هفتگی مناظره کابل برای تلویزیون یک بوده است. فرحناز به سراسر کشور و خارج از افغانستان سفر کرده است تا از داستان های مربوط به افغانستان گزارش تهیه کند، از جمله گزارش هایی از ولسوالی سنگین هلمند درست زمانی که این منطقه یک منطقه جنگی خطرناک تح
ت کنترل طالبان بود. شجاعت او توسط بسم الله خان محمدی، رهبر تیم، پس از آن که از دستور او برای عقب ماندن سرپیچی کرد مورد تحسین قرار گرفت. او با تهیه یک مستند تحقیقی در مورد زندگی زندانیان طالبان که روند فکری و منطقی آنها را برای نه فقط نیروهای افغان و بین المللی، بلکه عموم مردم در افغانستان تجزیه و تحلیل می کرد، به شهرت رسید. در سال های ۲۰۱۹ و ۲۰۲۰، فرحناز یک کمپین در رسانه های اجتماعی به راه انداخت و در تلاش برای جلوگیری از استفاده طالبان از روند صلح افغانستان برای لغو آزادی هایی که از زمان سقوط طالبان به دست آمده بود، به سراسر کشور سفر و شهادت های زنان را جمع آوری کرد. از این شهادت ها برای لابی کردن رهبران افغان، دیپلمات های خارجی و گروه های جامعه مدنی استفاده شد و کمپین فرحناز از حمایت زنان سازمان ملل در افغانستان برخوردار بود. در سال ۲۰۱۹، «نیویورک تایمز» گزارش داد که کمپین رسانه های اجتماعی او، معروف به #myredline، «از زنان می خواهد که برای دفاع از حقوق خود استادگی کنند».در ۴ آوریل ۲۰۱۹، «رویترز» گزارش داد که او «با اعلام این که قلم او، نماد حرفه اش، خط قرمز او بود، این جنبش را راه اندازی کرد.» در ۲۱ آوریل
۲۰۱۹، فرحناز به «خبرگزاری فرانسه» گفت که رئیس جمهور اشرف غنی توییت کرده است که حقوق زنان «خط قرمز» در روند صلح است. فرحناز در ۲۴ ژوئیه ۲۰۱۸ یکی از سیزده زن تأثیرگذار افغانستان بود که با مریم منصف وزیر زن کانادا دیدار کرد تا در مورد چالش های پیش روی زنان افغانستان گفتگو کند. در سال ۲۰۱۹ او و فردوس صمیم «بنیاد تاک» را برای افزایش آگاهی از حقوق اساسی از طریق آموزش و مشارکت عمومی تأسیس کردند. در ۹ نوامبر ۲۰۲۰، فرحناز تماسی از کمیته ایمنی خبرنگاران افغانستان دریافت کرد که به او اطلاع دادند که طبق اطلاعات سرویس های اطلاعاتی خارجی، او در لیست سیاه افراد طالبان قرار دارد، لیستی که «نیویورک تایمز» عنوان «لیست ترور» به آن داده است، که او را مجبور کرد به فرانسه، پناهنده شود.
انتقاد از عیسی از قرن اول وجود داشته است. عیسی توسط فریسیان و کاتبان به دلیل نافرمانی از شریعت موسی مورد انتقاد قرار گرفت. او در یهودیت به عنوان یک مدعی شکست خورده مسیحیت یهودی و یک پیامبر دروغین توسط اکثر فرقه های یهودی مورد انتقاد قرار گرفت. یهودیت نیز پرستش هر شخصی را نوعی بت پرستی می داند، و ادعای الهی بودن عیسی را رد می کند. برخی از روانپزشکان، علمای دینی و نویسندگان توضیح می دهند که خانواده عیسی، پیروان () و معاصران به طور جدی او را فردی متوهم، شیطانی و یا دیوانه می دانستند. منتقدان اولیه عیسی و مسیحیت شامل کلسوس در سدهٔ دوم و پورفیری در سدهٔ سوم بودند. در سدهٔ نوزدهم، فریدریش نیچه به شدت از عیسی انتقاد کرد، زیرا او تعالیم او را در برخورد با موضوعاتی مانند تمایلات جنسی «ضد طبیعت» می دانست. از منتقدان برجستهٔ معاصر عیسی می توان به آین رند، هکتور آوالوس، سیتا رام گوئل، کریستوفر هیچنز، برتراند راسل و دینندا سرسوتی اشاره کرد. نقد معاصران عیسی. نافرمانی از قانون موزاییک. فریسیان و کاتبان از عیسی و شاگردانش به خاطر رعایت نکردن شریعت موسی انتقاد کردند. آنها از شاگردانش انتقاد کردند که چرا دست های خود را قبل از
غذا نشویید. (رهبران مذهبی به پاکسازی تشریفاتی مانند شستن تا آرنج و غسل تعمید فنجان ها و بشقاب ها قبل از خوردن غذا در آنها مشغول بودند.—, Matthew 15.) عیسی همچنین به خاطر غذا خوردن با باجگیران مورد انتقاد قرار می گیرد (). فریسیان همچنین از شاگردان عیسی به خاطر جمع آوری غلات در روز سبت انتقاد کردند (). ادعای حجت الهی. بارزترین خصوصیات سخنان عیسی، ادعای خدایی او بود (که تنها توسط پیروان و دشمنانش بیان می شد) که به همین دلیل برخی از یهودیان سعی کردند او را سنگسار کنند و عده ای نیز موفق شدند او را برای مصلوب شدن تحویل دهند (که پیلاطس بود). خودش، به خاطر ارتکاب توهین به مقدسات، احساس نکرد که این کار درست یا صحیح است:یهودیان گفتند: «ما تو را برای هیچ کار نیکی سنگسار نمی کنیم، بلکه به خاطر کفرگویی، زیرا تو که مردی خود را خدا می دانی».همچنین لحن اقتدار از سوی او و این ادعا وجود داشت که آرامش و رستگاری معنوی را صرف پذیرش رهبری او می توان یافت. فرازهایی مانند: "یوغ مرا بر خود بگیرید... و برای جان های خود آرامش خواهید یافت" (متی xi. 29); "هر که جان خود را به خاطر من از دست بدهد... آن را نجات دهد" (viii. 35). «از آنجا که
شما آن را برای یکی از کوچک ترین این برادرانم کردید، آن را برای من کردید» (متی xxv. 40)، نشان دهنده یک فرض قدرت است که قطعاً در تاریخ یهود منحصر به فرد است، و در واقع عامل بسیاری است. تا آنجایی که وجود دارد، ضدیت یهودیان مدرن نسبت به عیسی است. از سوی دیگر، در هیچ یک از این سخنان اندکی وجود دارد که نشان دهد منظور گوینده این است که به چیزی بیش از روابط شخصی با او اعمال شود. و ممکن است در تجربه خود دریافته باشد که تسکین معنوی اغلب با اعتماد ساده انسانی به حسن نیت و قدرت هدایت او حاصل می شود. اتهامات تصرف و جنون. خانواده و معاصران عیسی او را فردی متوهم، جن زده یا دیوانه می دانستند. اتهام مندرج در انجیل یوحنا بیشتر تحت اللفظی است. معجزات و جن گیری هایی که با جادو انجام می شود. در نیمه دوم سده اول و تا سده دوم، یهودیان و مخالفان بت پرست مسیحیت استدلال می کردند که معجزات و جن گیری های عیسی و پیروانش نتیجه جادو است که با دمون و علوم خفیه مرتبط است.
لاله جعفری نویسنده ی خردسال و کودک و نوجوان، دانش آموخته ی رشته ی ادبیات نمایشی از دانشکده هنرهاى دراماتیک دانشگاه تهران است. او برای گروه های سنی مختلف کودک، نوجوان و خردسال داستان نوشته و ترجمه کرده است ولی بیش از همه آثارش برای خردسالان اختصاص دارد. نگاه کودکانه، زبان شیرین و خردسالانه، دایره ی واژگان کاملا ویژه ی این گروه سنی، محتوای صلح آمیز و ترویج دوستی و مهر و عشق ویژگی داستان هایش است.
آشیل اسخلسترات (; – ) بازیکن فوتبال اهل بلژیک بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کورتریک و باشگاه فوتبال سرکل بروژ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بلژیک بازی کرده است.
ویکتور اوئت (؛ زادهٔ - درگذشته نامشخص) بازیکن فوتبال اهل بلژیک بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بلژیک بازی کرده است.
موریس ژیلیس (; – ) بازیکن فوتبال اهل بلژیک بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال استاندارد لیژ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بلژیک بازی کرده است.
ژرژ دو اسپائه (؛ زادهٔ - درگذشته نامشخص) بازیکن فوتبال اهل بلژیک بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال خنت اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بلژیک بازی کرده است.
فرانسوا دمول (; – ) بازیکن فوتبال اهل بلژیک بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال یونیون سنت ژیل اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بلژیک بازی کرده است.
آلبر اندریکس (; – ) بازیکن فوتبال اهل بلژیک بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بلژیک بازی کرده است.
بورلی پپر (; – ) یک مجسمه ساز آمریکایی بود که به خاطر آثار تاریخی و هنرهای زمینی اش شناخته می شود. او از هر جنبش هنری خاصی مستقل ماند. او از دهه ۱۹۵۰ در ایتالیا زندگی می کرد، عمدتاً در تودی. سنین جوانی و تحصیل. پپر در ۲۰ دسامبر ۱۹۲۲ در بروکلین، شهر نیویورک، بورلی استول به دنیا آمد. پدر و مادر او مهاجران یهودی، بئاتریس (هورنشتاین) و ایروین استول بودند. او با پدری که فرش و مشمع کف اتاق می فروخت و مادری که داوطلب انجمن ملی برای پیشرفت رنگین پوستان (NAACP) بود بزرگ شد. او در مصاحبه ای گفت: «خانواده جالبی بود. می بینید، من با این فکر بزرگ نشده ام که باید یک زن باشم. مادر و مادربزرگش شخصیت های قوی داشتند، که او را متقاعد کرد که می تواند زندگی خود را دور از بروکلین بسازد. هیچ وقت فکر نمی کردم چیزی مرا محدود کند، زیرا مادر و مادربزرگم زنان بسیار قوی ای بودند. نمی دانستم زنان این طور رفتار نمی کنند!» در شانزده سالگی برای تحصیل در زمینه طراحی تبلیغات، عکاسی و طراحی صنعتی وارد موسسه پرات در بروکلین، نیویورک شد. او سپس به عنوان یک کارگردان هنری تجاری شروع به کار کرد. او در لیگ دانشجویان هنر نیویورک تحصیل کرد و در کلاس ها
ی شبانه در کالج بروکلین شرکت کرد، از جمله نظریه هنر با گیورگی کپس، که او را با کارهای لازلو موهولی-ناگی و من ری آشنا کرد. در آن زمان، در اواسط دهه ۲۰ زندگی اش، با هنرمند محیط زیست فردریک کیزلر آشنا شد. او که در سال ۱۹۴۹ به اروپای پس از جنگ کشیده شد، نقاشی را در پاریس در آکادمی د لا گراند شومیر خواند. در آنجا او در کلاس هایی با نقاش کوبیست آندره لوته و با فرناند لژه در آتلیه او شرکت کرد. او همچنین از استودیوهای Ossip Zadkine و Brâncuși بازدید کرد. کار. پپر ابتدا کار خود را به عنوان یک نقاش آغاز کرد. او پس از سفر در سال ۱۹۶۰ به انگکور وات، کامبوج، جایی که ویرانه های معبدی که در زیر رشد جنگل باقی مانده بود، او را پر از هیبت کرد، به مجسمه سازی روی آورد. او اولین کار خود را در سال ۱۹۶۲ با نمایشگاهی از تنه درختان حکاکی شده در گالری در رم انجام داد. پپر واژگان مجسمه سازی خود را با ادغام کنده کاری روی چوب و ریخته گری فلز معرفی کرد. روزالیند کراوس ، منتقد هنری، کار خود را ناقض سنت های مدرنیستی توصیف کرده است: «صنعت سنتی کنده کاری به روی او بسته بود… او با مته ها و اره های برقی به این کنده ها حمله کرد.» پس از چندین نما
یشگاه در نیویورک و رم، او یکی از ۱۰ هنرمندی بود که توسط جیووانی کاراندنت دعوت شده بود، به همراه دیوید اسمیت، الکساندر کالدر، آرنالدو پومودورو، لین چادویک و پیترو کونساگرا، برای ساخت آثاری در کارخانه های Italsider در ایتالیا برای نمایشگاهی در فضای باز که در تابستان ۱۹۶۲ در اسپولتو برگزار شد. پپر که مستقیماً در کارخانه کار می کرد، مانند مجسمه های اصلی بعدی "، «هدیه ایکاروس»، «لدا»، «چشم انداز بهار»"، دو اثر بزرگ دیگر و ۱۷ اثر کوچکتر را خلق کرد. با پیشرفت دهه ۱۹۶۰، پپر استفاده از فولاد ضدزنگ صیقلی را آزمایش کرد. در برخی از اولین آثار، یکی از روش های او استفاده از مشعل برای کنده کاری از عناصر فولادی ضدزنگ به ضخامت یک اینچ بود. از آنجا، قطعات او تبدیل به ضدزنگ بسیار صیقلی با فضای داخلی رنگ شده شدند. آنها آثاری توهمی هستند که ناپدید می شوند و دوباره ظاهر می شوند و مناظر اطراف را منعکس می کنند. در مصاحبه ای با باربارا رز، مورخ هنر، پپر گفت: «یکی دیگر از تأثیراتی که من سعی می کنم با این پوشش روشن به دست بیاورم، صرفاً توهم نیست، بلکه شامل کردن شخصی است که به آن نگاه می کند، به طوری که تبادل دائمی بین آنها در جریان است
." تمام مجسمه های پپر از ابتدای کار مجسمه سازی او در فضای باز به نمایش گذاشته شد. در نهایت، او آزمایش های خود را با استفاده از زمین برای گنجاندن یک مجسمه آغاز کرد. به گفته خودش، در دهه هفتاد من مفهوم «مجسمه های زمینی» را توسعه دادم، یعنی مجسمه هایی که ظاهراً در زمین متولد شده یا از روی زمین برمی خیزند.» در دهه ۱۹۷۰ که بیشتر با زادگاهش نیویورک درگیر شد، ایده های مترقی او در کمیسیون هایی مانند کار مهمش "Amphisculpture" (1974-1976) تحقق یافت. او با تداوم تجربه خود در فولاد، در طول این مدت از فولاد هوازده استفاده کرد. هنگامی که در یک کارخانه فولاد ایالات متحده در Conshohocken، پنسیلوانیا کار می کرد. او با لذت بردن از سطوح زنگ زده کورتن، قطعاتی مانند "کانال زمینی دالاس" (۱۹۷۱–۱۹۷۵) ساخت. او در واقع یکی از اولین هنرمندانی بود که از فولاد هوازده در مجسمه سازی استفاده کرد. از دهه ۱۹۷۰ تا به امروز، او زندگی دو قاره ای را در سفر بین اروپا و ایالات متحده داشته است. زندگی شخصی. او در سال ۱۹۴۱ با لارنس گوسین ازدواج کرد. آنها در سال ۱۹۴۸ طلاق گرفتند. در سال ۱۹۴۸ با نویسنده کرتیس بیل پپر ازدواج کرد و ازدواج آنها تا زمان مرگ
او در سال ۲۰۱۴ ادامه یافت. آنها دو فرزند داشتند: جوری گراهام شاعر برنده جایزه پولیتزر و جان راندولف پپر عکاس، کارگردان و بازیگر. جوری گراهام در کتاب "Fast" در سال ۲۰۱۷ به ضعف انسان و چالش های خانوادگی پرداخت. پیری، بیماری، زوال پدر و مادرش و همچنین تشخیص سرطان خودش این حجم باریک را نشان می دهد. نمایشگاه ها و قطعات جمع آوری شده. آثار پپر توسط موزه ها و گالری های بزرگ در سراسر جهان به نمایش گذاشته شده و جمع آوری شده است، از جمله: