Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
راه پدرشان را در پیش گرفته بود. او پیش از آغاز تحصیلات دانشگاهی، آموزش های خصوصی دریافت کرده بود و در سال ۱۸۹۸، در سن ۲۱ سالگی، برای تحصیل در رشته پزشکی راهی ادینبرا شد. در سرشماری سال ۱۹۰۱، محل سکونت او در منطقه نیوینگتون ثبت شده است. در طول دوران تحصیل، او در سه نشانی مختلف اقامت داشت و در نهایت در سالن ماسون واقع در میدان جورج مستقر شد. در سال تحصیلی پایانی اش، یعنی ۱۹۰۲ تا ۱۹۰۳، خانواده اش تعطیلات را به صورت مشترک در آبویْن، اسکاتلند گذراندند. متیوز در ژوئیه 1903، امتحانات حرفه ای سطح سوم در پزشکی و جراحی را با موفقیت گذراند، و در 17 اکتبر 1903، پس از تحصیل به عنوان دستیار در دانشگاه ادینبورگ، مستقر در کالج پزشکی زنان ادینبورگ ، در رشته پزشکی واجد شرایط شد. اساتید دانشگاهی او شامل شیمیدان تحلیلی، WI Macadam ، رادیولوژیست پیشگام داوسون ترنر ، دی. نوئل پاتون ، ویلیام کریگ ، ویلیام راسل ، هاروی لیتل جان و متخصص مغز و اعصاب الکساندر بروس و همچنین دکتر گریس کادل در درمانگاه شهر جدید بودند. او بعداً در سال ۱۹۰۵ به عنوان یک زن مجرد تعطیلات خود را در برایتون گذراند. متیوز در ژوئیه ۱۹۰۳ موفق شد آزمون های حرفه ای س
طح سوم در رشته پزشکی و جراحی را با موفقیت پشت سر بگذارد و در نهایت در تاریخ ۱۷ اکتبر همان سال به طور رسمی صلاحیت طبابت را کسب کرد. او این مسیر را به عنوان دانشجوی آزاد خارج از چارچوب رسمی دانشگاه ادینبرا طی کرد، اما آموزش های خود را در کالج پزشکی زنان ادینبرا دریافت نمود؛ نهادی که در آن زمان نقش مهمی در فراهم سازی فرصت های تحصیلی برای زنان در رشته های پزشکی ایفا می کرد. در طول دوران تحصیل، متیوز تحت آموزش گروهی از استادان برجسته و متخصصان حوزه های مختلف پزشکی قرار گرفت. از جمله این افراد می توان به ویلیام آی. مک آدام، شیمی دان تحلیلی؛ داوسون ترنر، پیشگام در رادیولوژی؛ دی. نوئل پاتون، متخصص فیزیولوژی؛ ویلیام کریگ، داروساز و استاد بالینی؛ ویلیام راسل، آسیب شناس؛ هاروی لیتل جان، متخصص پزشکی قانونی؛ و الکساندر بروس، متخصص مغز و اعصاب اشاره کرد. افزون بر این، او در درمانگاه نیو تاون تحت راهنمایی دکتر گریس کادل نیز آموزش عملی دید؛ پزشکی که خود از پیشگامان آموزش زنان در حوزه پزشکی محسوب می شد. شغل. فاجعه مسینا و کالابریا. متیوز داوطلبانه در زلزله مسینا در سال ۱۹۰۸ خدمت کرد، زمانی که شهر تقریباً نیمی از جمعیت خود از
جمله پرستاران و پزشکان را از دست داد. او از جمله کسانی بود که در تلاش های امدادی بین المللی شرکت داشتند و مدال شاه ویکتور امانوئل را دریافت کردند. از او انتظار می رفت که نقشی پزشکی در یک جامعه جذامی در چین بر عهده بگیرد، اما به آنجا نرسید، او با کشتی ای که به طور ویژه برای کمک به ایتالیا اجاره شده بود، از تبت بازگشت. گفته می شود که با متیوز به عنوان یکی از سربازان هنگام پیوستن به سرباز نارنجک انداز رفتار شده و در حین تلاش برای نجات جان انسان ها در این فاجعه ویرانگر، "وحشت های غیرقابل توصیف" یا "مناظر وحشتناک" از جمله "جهنمی بدتر از آنچه دانته به تصویر کشیده است" را دیده است. در سال 1910، متیوز تنها زن و تنها انگلیسی زبان در میان سربازانی بود که به غیرنظامیان در روستای سینکفروند ، کالابریا کمک می کردند، جایی که عفونت آبله نیز شایع بود و شهر "زیر پرچم زرد " قرار داشت. او خودش مجبور شد قبل از بازگشت به خانه، با یک "بیماری جدی" نامشخص در رم استراحت کند. همکاران سابق او در سالن کودکان مجله "جنتل وومن" با لحنی نسبتاً رمانتیک درباره او نوشتند: «او، غریبه ای سرسخت در اردوگاه، با اراده کار می کرد و سختی های مردان را ت
حمل می کرد.» در سال ۱۹۱۱ او مفتخر به دریافت مدال صلیب سرخ ایتالیا و مدال یادبود شاه ویکتور امانوئل شد. تجربیات خدمت در جنگ. جنگ بالکان 1912–1913 مونته نگرو. در سال های ۱۹۱۲-۱۹۱۳ او به عنوان جراح در ارتش مونته نگرو و خبرنگار جنگی برای "روزنامه «اسفر»" مشغول به کار شد. او مفتخر به دریافت نشان دانیلو نیز شد. مقاله های روزنامه نگاری جنگی متیوز، از جمله آنچه در شماره ژانویه ۱۹۱۳ نشریه منتشر شد، جزئیات بیشتری از تجربیات او در میدان های نبرد را روشن می سازد. در یکی از این خاطرات، او شرح می دهد که چگونه در شبی طوفانی و برفی، هنگام حرکت برای کمک به یک افسر مجروح، در جاده ای ناهموار زمین خورد. در حالی که تلاش می کرد از تجهیزات پزشکی ای که همراه داشت محافظت کند، فک اش شکست، چند دندانش آسیب دید و صورتش دچار بریدگی شد. با وجود این جراحات، او مسیر را ادامه داد و پای زخمی آن افسر را درمان کرد. پس از چند روز استراحت برای بهبود نسبی خود، دوباره به پست بیمارستانی اش بازگشت. متیوز در همان مقاله، از روحیه میهن پرستانه مردم مونته نگرو سخن می گوید؛ مردمی که با وجود فقر شدید و زخم های عمیق ناشی از جنگ، همچنان با غرور و تعهد به کشور
شان پایبند بودند. او همچنین به وضعیت نسبی راحتی اسیران جنگی ترک اشاره می کند، که در مقایسه با شرایط سخت مردم محلی، در آسایش بیشتری به سر می بردند. در نوامبر ۱۹۱۲، در "کتاب «زن محترم" »، مطلبی با عنوان «یک پزشک خانم در جبهه»، می گوید که او قبل از داوطلب شدن برای کار در بیمارستان نظامی در سوریه بوده و بنابراین برای آب و هوای بالکان لباس نامناسبی پوشیده بوده است. خاطرات او جزئیات شایعه پراکنی از سفرش ارائه می دهد که با رویکردی واقع گرایانه به شرح جزئیات مجروحان جسمی و روحی که در طول نگرانی های مربوط به بهداشت بی کیفیت و کمبود منابع در بیمارستان نظامی با آنها مواجه شده، در تضاد است. او می گوید که در هر هفته ۴۰۰۰ مجروح تحت درمان قرار می گرفتند و فقط پرستاران آماتور و حتی کودکان به عنوان «بهیار بخش» در آنجا بودند، اما با کمال تعجب، با وجود مشکلات زبانی خودش و عدم حمایت پزشکان روسی، تنها ۱۶ نفر جان خود را از دست می دادند. او همچنین شجاعت و جوانمردی مردان مجروح را ستایش می کند که آنها را «شجاع، صبور، سپاسگزار» می نامد... اما مشتاق است که دوباره «بیرون» رفته و در جبهه خدمت کند. جنگ جهانی اول. با شروع جنگ جهانی اول، مت
یوز دوباره داوطلب شد، این بار با هزینه شخصی خود در صربستان خدمت کند، و پس از رد شدن طرحش برای پیوستن به سرویس آمبولانس صحرایی صربستان، به عنوان افسر پزشکی در ارتش صربستان مشغول به کار شد. او (برخلاف بسیاری از زنان طبقه متوسط یا بالای آن زمان که فاقد تاب آوری او بودند) گفت که با استفاده از مهارت هایش، احساس می کند که «زندگی در این روزها ارزش زیستن دارد.» مقالات او برای "نشریه اسفر" یک دفتر خاطرات جنگی مصور را تشکیل می داد، مثلاً در ژوئیه 1915، که واحد زنان اسکاتلندی را در حال سفر به مالت برای کمک به مجروحان تخلیه شده و سپس به یونان و از آنجا به نیش ( نیش ) در صربستان توصیف می کرد. او به روابط بین اسیرکنندگان و اسیران جنگی اشاره می کند و گروه بین المللی زنان (و مردان) را که در بیمارستان های نظامی در شرایط بسیار دشوار کار می کردند، از جمله در طول شیوع شدید تیفوس که منجر به کشته شدن دو نفر از پزشکان بیمارستان زنان اسکاتلند شد، ستایش می کند. آخرین نقش او در میدان، داوطلب شدن برای ماندن در کنار مجروحان و مسئولیت بیمارستان نظامی اوزسیتسی، برای صلیب سرخ صربستان ، پس از عقب نشینی صربستان در 13 اکتبر 1915 بود، اگرچه می
دانست که توسط نیروهای متفقین اتریشی در حال پیشروی دستگیر خواهد شد. این اتفاق در شب رخ داد، سربازان آلمانی او را هل دادند، تهدید و ارعاب کردند، ] در حالی که اتاقش را برای یافتن دارو جستجو می کردند. از آنجایی که او بعداً از درمان ارتش اشغالگر که پتوهای بیماران را دزدیده بودند، خودداری کرد، به جاسوسی متهم شد و به عنوان زندانی به بلگراد برده شد. او سرانجام به واحد آمبولانس زنان اسکاتلندی در مجارستان منتقل شد و اجازه یافت با آنها آنجا را ترک کند، اما در سفر از طریق سوئیس با چالش های بیشتری روبرو شد و با «جاسوسان» آلمانی روبرو شد، که گفته می شود یکی از آنها را در لوسرن از قطار بیرون رانده است. تصویر متیوز پس از بازگشتش با عنوان «خانم دکتر با لباس خاکی» در صفحه اول "روزنامه شفیلد ایندیپندنت" منتشر شد. لباس او با شلوارک و کتی شبیه به کت افسران، توجه ها را به خود جلب کرده بود، اما برای اسب سواری بسیار کاربردی بود. مکاتبات از جبهه. نشریه "اسفر" در تاریخ های ۱ و ۲۲ آوریل ۱۹۱۶، دو گزارش مصور دوصفحه ای از تجربیات جنگی دکتر کارولین متیوز منتشر کرد که با عنوان «در دستان دشمن – روایت شخصی دکتر کارولین متیوز» شناخته می شدند.
در این نوشته ها، متیوز با صراحت از پیچیدگی های روانی و اخلاقی تعامل با اسیرکنندگان خود سخن گفت؛ اینکه در برخی لحظات باید شجاع و سرسخت بود، و در مواقع دیگر محتاط و فروتن، تا بتوان جان خود را حفظ کرد و همچنان به وظیفه انسانی خود پایبند ماند. با وجود حملات فیزیکی و رفتارهای خشونت آمیز، او از تصمیم راسخ خود برای جلوگیری از آنچه «رضایت مطلوب آلمانی ها از دیدن ترس در چشمان بریتانیایی ها» می نامید، سخن گفت. این جمله، که در متن مقاله آمده، نشان دهنده روحیه مقاوم و عزت مند او در برابر تحقیر و تهدید بود؛ روحیه ای که نه تنها از او یک پزشک متعهد، بلکه یک نماد مقاومت انسانی در شرایط جنگی ساخت. تجربیات جنگی او، که در کنار هم «شاید خارق العاده ترین دوران یک زندگی متنوع» را توصیف می کنند، توسط انتشارات میلز و بون در کتابی "با عنوان «تجربیات یک پزشک زن در صربستان»" در سال 1916 منتشر شد، که او آن را «با عشق و قدردانی به ایمی ام. جانز، دوستی در هزاران سال» تقدیم کرد. این کتاب توسط "روزنامه کوریر" به عنوان «یک چشم انداز گرافیکی» و «روایت هیجان انگیز» توصیف شد. او جزئیاتی را شرح داد، مانند همکاری دوستانه با افسر ارشد پزشکی مجارس
تان در طول شیوع مرگبار دیفتری ، که قرار بود با یک مدیر ارشد پزشکی «بزدل» جایگزین شود، که وارد بخش وبا نشد، اما متیوز را مسئول گذاشت. او داستان های خود را از ورود دشمن، بردن تمام پتوهای بیماران برای سربازان خود و دزدیدن ابزار پزشکی و پول او با جزئیات شرح داد. اما او گفت که «با یک پرچم یونیون جک روی یک جعبه شکلات تشویق و دلگرم شده است». متیوز توضیح می دهد که خودش دیفتری گرفته و احساس ناامیدی کرده اما در بخش ها «خزیده» شده است. داستان های او شامل وحشیگری در شب دستگیری اش، سپس برده شدن در «یک گاری گاو نر، در هوای تلخ» به عنوان زندانی تحت اسکورت، و تحمل محرومیت های مختلف، از جمله گرسنگی شدید که حلقه ازدواجش را با شکلات معامله کرده بود، می شود. به گفته خودش، که در "روزنامه یورکشایر پست" نقل شده است، با وجود تجربه ارواح شیطانی در نگاه مردان، حیله گری و خون خواهی، متیوز «هرگز پیش از این چنین ابراز نفرت مطلق و شیطانی عجیبی را که آن افسران توتنی به سمت من نشانه گرفته بودند، ندیده بود.» در طول جلسه دادرسی و بازجویی در مورد اتهام ساختگی جاسوسی، متیوز با گستاخی از نحوه برخورد با خود و سرقت ها شکایت کرد، اما به او گفته شد
که "دیگر کنوانسیون ژنوی وجود ندارد". و او از لذت شنیدن ناگهانی یک صدای آشنا با عنوان "حالت چطور است، تویگی!" گفت. این صدا دکتر آلیس هاچیسون از بیمارستان زنان اسکاتلند بود (که 31 نفر از آنها نیز در آنجا اسیر بودند). این وقایع با برخوردهای بعدی او با چوپانان در دوران نقاهت پس از بیماری اش در سال ۱۹۱۶ در «روز کریسمس در اورشلیم» که در مقاله دیگری در "اسفر" آمده است، در تضاد است. کار او با نوشته های خودزندگی نامه ای فلورا سندس، زن دیگری که به عنوان یک جنگجوی داوطلب در ارتش صربستان خدمت می کرد، مقایسه شد، کسی که خاطراتش با هدف جمع آوری پول برای صرب ها نوشته شده بود. داستان های متیوز و توجه به شجاعت او در گزارش های مطبوعاتی، به استرالیا و همچنین در سراسر مطبوعات منطقه ای بریتانیا سفر کرد. گفته شده است که کتاب "«تجربیات" » او را می توان به عنوان «یادبودی از شجاعت و جسارت تقریباً فراانسانی دکتر کارولین متیوز» دانست؛ و «داستانی بی پیرایه از شجاعت و فداکاری در انجام وظیفه» است که «به کشور زادگاهش افتخار می کند» ؛ و «داستانی تأثیرگذار از فداکاری و قهرمانی» است و یک قرن بعد دوباره منتشر شده است. زندگی شخصی پس از جنگ. پس ا
ز جنگ، متیوز دوستی خود را با ایمی ماریا جانز ادامه داد و به او «دلبسته و وفادار» شد، کسی که کتاب "«تجربه ها»ی" سال 1916 خود را به او تقدیم کرده بود. ایمی جانز شعری به عنوان پیشگفتار برای متیوز سرود: متیوز و جانز پس از جنگ، بیش از یک سال با هم در هند سفر کردند، اما جانز در سال 1923، در قطاری از دوور به لندن، هنگام بازگشت، ناگهان درگذشت و در داون به خاک سپرده شد. از آنجایی که متیوز به اسپیریتوالیسم علاقه داشت و یک واسطه مرگ ناگهانی او را پیش بینی کرده بود، مرگی که او معتقد بود به دلیل بیماری باقی مانده اش (از جمله ابتلا به "حملات قلبی") "در نتیجه محرومیت هایش هنگام خدمت به عنوان پزشک در طول عقب نشینی صربستان" رخ خواهد داد، 500 پوند اوراق قرضه جنگی را به جانز منتقل کرده بود. اما در این صورت جانز بود که اول فوت کرد. متیوز سپس به وصیت دوستش برای انتقال مجدد این اوراق قرضه اعتراض کرد، اما این درخواست رد شد. با وجود این اختلاف، خانواده دوستش اجازه دادند که متیوز در نهایت در سال 1927 در قبر جانز دفن شود. دارایی خود متیوز 1904 پوند ارزش گذاری شد. [ "" ] مرگ و یادبود. سلامت متیوز واقعاً به دلیل تجربیات جنگی اش آسیب دید
و او در سن ۴۹ سالگی در خانه اش در لانگتون گروو، سیدنم ، بر اثر ذات الریه پس از آنفولانزا درگذشت قبر ایمی جانز در گورستان کوچکی در داون ، نزدیک فارنبورو به خاک سپرده شد. مراسم تشییع جنازه توسط کشیش محلی، کشیش ای.ای. گیبسون، برگزار شد و "ادای احترام بسیار زیادی" با طیف وسیعی از "ابراز محبت و تاسف" به او اهدا شد. متیوز در روزنامه "ایونینگ تلگراف" " بلبل فلورانس بالکان" نامیده شد. یونیفرم و سایر متعلقات جنگی او توسط موزه ملی جنگ جستجو شد. اکنون کوله پشتی خاکی متیوز، که در کتابش به آن اشاره شده است، و لباس فارغ التحصیلی او و همچنین برخی از تجهیزات پزشکی میدانی او، و مدال هایش، در موزه علوم لندن یا مجموعه پزشکی کتابخانه ولکام قرار دارند.
مارکوس کریستینو فیوراوانتی (۱۷۷۵–۱۸۶۲) یک جراح ایتالیایی بود که در نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا خدمت می کرد و یکی از بنیانگذاران شهر سانتو آنتونیو دا پاترولها در ریو گرانده جنوبی، برزیل بود. زندگی نامه. فیوراوانتی در سال ۱۷۷۵ (یا ۱۷۷۹) در جزیره ایونی لفکادا، در جمهوری ونیز آن زمان، از فرانسیسکو آنجلو فیوراوانتی متولد شد. او در رشته پزشکی فارغ التحصیل شد و به عنوان پزشک در نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا در جنگ های ناپلئونی خدمت کرد. در سال ۱۸۰۳، هنگامی که به عنوان جراح بر عرشه کشتی HMS Seahorse خدمت می کرد، فرصتی برای پیاده شدن در بندری در سواحل برزیل یافت؛ بندری که در آن زمان با نام «دسترو» شناخته می شد و امروزه «فلوریانوپولیس» نام دارد. توقف او در این منطقه تنها یک ایستگاه کوتاه در مسیر دریانوردی به نظر می رسید، اما سرنوشت مسیر دیگری را برایش رقم زد. پس از آشنایی با شرایط سرزمین و مردمان محلی، تصمیم گرفت به جای ادامه خدمت صرف در ناوگان نظامی، آینده ای تازه برای خود برگزیند. او به شهر اوسوریو در ایالت ریو گرانده دو سول کوچ کرد و در همان جا ساکن شد. این انتخاب در حقیقت آغاز دگرگونی مهمی در زندگی او بود؛ چرا که ا
ز آن پس پیوندی عمیق با جنوب برزیل برقرار کرد و حضورش تأثیری پایدار بر جامعه و تحولات آن منطقه بر جای گذاشت. در تاریخ ۱۷ ژوئن ۱۸۰۴، در شهر اوسوریو واقع در ایالت ریو گرانده دو سول برزیل، او با امرنسیانا ماریا از ژسوس خواکینا بیتنکورت ازدواج کرد. امرنسیانا دختر فرانسیسکو بیتنکورت و دونا آنا از ژسوس بود. این ازدواج در دفتر ثبت کلیسای Nossa Senhora da Conceição ثبت شده است، در کتاب شماره ۱، صفحه ۱۶ مربوط به ازدواج ها. ثمره این ازدواج، یازده فرزند بود. نخستین فرزند آن ها، کاندیکا ایناسیا کریستینا فیوراوانتی، در ۱۵ مارس ۱۸۰۵ به دنیا آمد. پس از او، مارکوس کریستینو پاترولهنسه فیوراوانتی در سال ۱۸۰۷، آنسلمو کریستینو فیوراوانتی در ۱۸۱۱، آنتونیو آنژلو کریستینو فیوراوانتی در ۱۸۱۳، ماکسیمیلیا جونیا کریستینا فیوراوانتی در ۱۸۱۶، آناتاسیا فیوراوانتی در ۱۸۱۷، و لوئیزا فیوراوانتی در ۱۸۲۰ متولد شدند. فرزندان دیگر نیز در سال های بعدی به دنیا آمدند، و خانواده فیوراوانتی به یکی از خانواده های برجسته منطقه تبدیل شد. این نسل سازی، نقش مهمی در شکل گیری جامعه محلی و انتقال میراث فرهنگی و اجتماعی آن دوران ایفا کرد. در ۷ دسامبر ۱۸۰۹، پس
از قبولی در امتحانی در برزیل، گواهی جراح بودن او به رسمیت شناخته و تأیید شد. بر اساس اسناد ثبت شده، در تاریخ ۳ آوریل ۱۸۱۱، فیوراوانتی یکی از بنیان گذاران شهر سانتو آنتونیو دا پاترویا در ایالت ریو گرانده دو سول برزیل بود. او در این شهر نخستین خانه دوطبقه را ساخت که نه تنها از نظر معماری در آن زمان بی سابقه بود، بلکه به عنوان نمادی از پیشرفت و استقرار دائمی در منطقه شناخته می شد. این خانه محل زندگی او و خانواده اش بود و تا سال ۱۸۵۶ در آن سکونت داشت. در آن سال، فیوراوانتی تصمیم گرفت تمام دارایی های خود را در سانتو آنتونیو دا پاترویا بفروشد و به همراه خانواده اش به شهر سائو بورخا نقل مکان کند. این جابه جایی، نقطه عطفی در زندگی او بود و نشان دهنده مرحله ای جدید از فعالیت های اجتماعی و خانوادگی اش در منطقه ای دیگر از جنوب برزیل. نقش او در بنیان گذاری شهر و ساخت نخستین خانه دوطبقه، جایگاه ویژه ای در تاریخ محلی برای او رقم زد و نامش را به عنوان یکی از چهره های تأثیرگذار در توسعه اولیه منطقه ثبت کرد. او یک فواره به سبک باروک ساخت که وظیفه تأمین آب شهر را بر عهده داشت. این فواره نه تنها از نظر عملکردی اهمیت داشت، بلکه
به عنوان نمادی از پیشرفت شهری و زیبایی شناسی معماری در آن دوران شناخته می شد. در سال ۱۸۲۶، زمانی که امپراتور دوم پدرو اول به همراه ارتش امپراتوری از شهر بازدید کرد و از این فواره آب نوشید، نشان سلطنتی امپراتوری برزیل بر آن نصب شد. این رویداد، فواره را به یک اثر تاریخی و نماد افتخار محلی تبدیل کرد که یادآور ارتباط مستقیم شهر با خاندان سلطنتی و تاریخ ملی برزیل است. در سال ۱۸۳۷، مارکوس کریستینو فیوراوانتی با همسر دوم خود دونا کاندیکا گومز د آلمیدا ازدواج کرد و آنها فلوریسبلا کریستینا فیوراوانتی (متولد ۱۸۳۸) و سیپریانا گومز د آلمیدا فیوراوبانتی (۱۸۴۰) را منتشر کردند. در ۲ ژوئیه ۱۸۵۴، فیوراوانتی مورد لطف امپراتور برزیل، دوم پدرو دوم، قرار گرفت و به مقام نشان گل سرخ مفتخر شد. مرگ. مارکوس کریستینو فیوراوانتی در تاریخ ۲۵ مارس ۱۸۵۹ در شهر سائو بورخا، ایالت ریو گرانده دو سول، برزیل، در سن ۸۰ سالگی درگذشت. این واقعه در دفتر ثبت کلیسای سائو فرانسیسکو در سائو بورخا ثبت شده است. او یکی از چهره های برجسته مهاجران اولیه اروپا در جنوب برزیل بود که با فعالیت های اجتماعی، پزشکی و عمرانی خود، نقش مهمی در توسعه منطقه ایفا کرد. زن
دگی اش، از مهاجرت به برزیل تا مشارکت در بنیان گذاری شهرها و ساخت بناهای تاریخی، بازتابی از تعهد، پیشگامی و میراثی ماندگار در تاریخ محلی است. مارکوس فیوراوانتی، جراح مهاجر ایتالیایی که در اوایل قرن نوزدهم در جنوب برزیل سکونت گزید، نه تنها در توسعه شهری و پزشکی منطقه نقش مهمی ایفا کرد، بلکه نسل های بعدی او نیز در تاریخ سیاسی و فرهنگی برزیل تأثیرگذار بودند. یکی از نوادگان برجسته او، ژوآئو نِویس دا فونتورا بود؛ سناتور، وزیر امور خارجه برزیل، و عضو آکادمی ادبیات برزیل که تا زمان درگذشتش در سال ۱۹۶۳، جایگاه مهمی در دیپلماسی و فرهنگ کشور داشت. سلسله نسب مستقیم از خط نخست زادگی خانواده فیوراوانتی به شرح زیر ادامه می یابد: میراث. نوادگان مارکوس کریستینو فیوراوانتی اکنون در ایالت های جنوبی برزیل، کشورهای همسایه برزیل، ایالات متحده آمریکا و کانادا پراکنده شده اند.
سایه گویی گفتار یک روش آزمایشی در روان زبان شناسی است که در آن شرکت کنندگان گفتار شنیده شده را با اندکی تأخیر تکرار می کنند. فاصلهٔ زمانی میان شنیدن گفتار و پاسخ دادن، نشان دهندهٔ مدت زمانی است که مغز برای پردازش و تولید گفتار نیاز دارد. در این وظیفه، از شرکت کنندگان خواسته می شود گفتار را سایه گویی کنند؛ این کار باعث شکل گیری قصد بازتولید عبارت می شود، در حالی که نواحی حرکتی مغز به طور ناخودآگاه نحو و معناشناسی واژه ها را پردازش می کنند. واژه هایی که در جریان سایه گویی تکرار می شوند، معمولاً سبک و لحن گفتار اصلی را نیز تقلید می کنند. زمان واکنش میان درک گفتار و تولید آن در یک آزمون استاندارد حدود ۲۵۰ میلی ثانیه ثبت شده است. با این حال، در افرادی که نیم کرهٔ چپ مغز آن ها غالب است، این زمان تا ۱۵۰ میلی ثانیه کاهش یافته است. مطالعات تصویربرداری کارکردی نشان داده اند که سایه گویی گفتار از طریق مسیر پشتی انجام می شود. این مسیر بازنمایی های شنیداری و حرکتی گفتار را به هم متصل می کند و از قشر گیجگاهی فوقانی آغاز شده، به قشر آهیانه ای تحتانی گسترش می یابد و در قشرهای پیش پیشانی پشتی و تحتانی، به ویژه در ناحیه بروکا
پایان می یابد. روش سایه گویی گفتار در اواخر دههٔ ۱۹۵۰ به عنوان یک شیوهٔ پژوهشی توسط گروه لنینگراد به سرپرستی لودمیلا چیستوویچ و والری کوژونیکوف ابداع شد. در همین دوره، نظریهٔ حرکتی درک گفتار نیز توسط آلوین لیبرمن و فرانکلین اس. کوپر در حال شکل گیری بود. این روش برای پژوهش در زمینهٔ لکنت زبان و توجه تقسیم شده به ویژه در ارتباط با حواس پرتی ناشی از شنیدن گفت وگو هنگام رانندگی نیز به کار رفته است. افزون بر این، سایه گویی گفتار کاربردهایی در یادگیری زبان، تفسیر، و خوانندگی نیز دارد. تاریخچه. گروه لنینگراد به اختلاف زمانی میان تولید و دریافت گفتار علاقه مند بود. روش سایه گویی گفتار برای اندازه گیری این اختلاف طراحی شد. برای سنجش آغاز گفتار، کام بالایی مصنوعی در دهان گوینده قرار داده می شد. هنگامی که زبان برای شروع ادای واژه حرکت کرده و با کام مصنوعی تماس پیدا می کرد، اندازه گیری زمان واکنش آغاز می شد. نتیجهٔ آزمایش نشان داد که زمان واکنش برای همخوان ها همواره کوتاه تر از واکنش به واکه ها است. همچنین زمان واکنش به یک واکه وابسته به همخوان پیش از آن بود. این یافته از این دیدگاه پشتیبانی می کرد که واج، و نه هجا، ابتد
ایی ترین واحد گفتاری است که توسط مغز ثبت می شود. واج کوچک ترین واحد قابل تمایز آواشناختی است، اما کوچک ترین واحدی که دارای معناست هجاهای همخوان–واکه هستند. لودمیلا چیستوویچ و والری کوژونیکوف بر فرایندهای ذهنی متمرکز شدند که کارکردهای ادراک و تولید گفتار را در ارتباط زبانی فعال می کنند. در زبان شناسی، ادراک گفتار معمولاً فرایندی خطی در نظر گرفته می شد که واژه های مشابه را با سرعت یکنواخت پردازش می کند؛ اما چیستوویچ و کوژونیکوف نشان دادند که ادراک گفتار ادغام پله ای هجاهاست که از آن با نام «پویایی های غیرخطی» یاد می شود. این مفهوم به تنوع آواها و هجاها در گفتار اشاره دارد که بدون آگاهی از تأخیر درک می شود و به علت ظرفیت محدود حافظهٔ کاری به سرعت فراموش می شود. این مشاهده، پژوهش های روان زبان شناسی را به سوی روش سایه گویی هدایت کرد. در آزمایش ها، از سایه گویی برای سنجش زمان واکنش در تکرار هجاهای همخوان–واکه استفاده شد. همخوان های دندانی-لثوی هنگامی اندازه گیری می شدند که زبان با کام مصنوعی تماس پیدا می کرد و همخوان های لبی از طریق تماس قطعات فلزی در برخورد لب بالا و پایین ثبت می شدند. شرکت کننده در همان لحظه ای
که گوینده ادای همخوان را به پایان می رساند، تقلید آن را آغاز می کرد. این پاسخ سریع و یکنواخت باعث شد تمرکز پژوهش ها به سمت «سایه گویی نزدیک» جلب شود. سایه گویی نزدیک حالتی است که در آن تکرار گفتار باید به صورت فوری و در سریع ترین زمانی که فرد قادر به انجام است، صورت گیرد. در این روش، شرکت کننده فرصت شنیدن کامل جمله یا درک معنای واژه ها تا پایان عبارت را ندارد. پژوهش ها نشان دادند که سایه گویی نزدیک می تواند با تأخیری در حدود ۲۵۰ میلی ثانیه انجام شود. همچنین در مغزهایی که نیم کرهٔ چپ غالب است، این زمان حداقل به حدود ۱۵۰ میلی ثانیه می رسد. نیم کرهٔ چپ مغز معمولاً با کارکردهای زبانی، پردازش اطلاعات و الگوهای تحلیلی اندیشه مرتبط است و همین امر موجب سهولت در انجام وظیفهٔ سایه گویی می شود. این واکنش سریع به این دلیل رخ می دهد که نواحی حرکتی مغز نشانه های مربوط به همخوان ها را از پیش ثبت کرده اند. مغز سپس هجاهای واکه ای پس از آن را پیش بینی می کند. هنگامی که واکه از طریق سامانهٔ شنیداری دریافت می شود، عمل تولید گفتار بر اساس همان پیش بینی تأیید می گردد. اگر پیش بینی واکه درست نباشد، کمی تأخیر در پاسخ رخ می دهد تا نا
حیهٔ حرکتی واکهٔ جایگزین را پیکربندی کند. کارکرد زیستی. پژوهش ها مدلی زیستی ارائه کرده اند که توضیح می دهد چگونه معنای گفتار می تواند در لحظه درک شود، حتی اگر جمله پیش تر هرگز شنیده نشده باشد. برای این فرایند، نخست باید ویژگی های نحوی، واژگانی و واجی گفتار شناخته شوند. ادراک گفتار همچنین نیازمند اجزای فیزیکی سامانهٔ شنوایی است تا شباهت های آوایی را بازشناسی کند. در غشای پایه ای، انرژی منتقل می شود و بسامدهای ویژه دریافت شده و مژک های شنوایی را فعال می کنند. این مژک ها در صورتی که یک آوای کشیده برای حدود ۱۰۰ میلی ثانیه ادامه یابد، تحریک بیشتری پیدا می کنند. این مدت نشان می دهد که توانایی سایه گویی گفتار با جمله هایی با آهنگ میانه تقویت می شود. سایه گویی پیچیده تر از صرفاً استفاده از سامانهٔ شنوایی است. پاسخ سایه گویی می تواند با تحلیل اختلاف زمانی میان ادای واج ها در یک هجا، تأخیر را کاهش دهد. در جریان یک تکلیف سایه گویی، فرایند دریافت گفتار و پاسخ گفتاری به صورت جداگانه رخ نمی دهد بلکه هم پوشانی جزئی دارند. سامانهٔ شنوایی میان مرحلهٔ «ترجمه» برای دریافت واج ها و مرحلهٔ «گزینش» برای پیش بینی واج های بعدی جابه
جا می شود تا پاسخی فوری ایجاد کند. این هم پوشانی بسته به ترکیب واکه ها و همخوان ها میان ۲۰ تا ۹۰ میلی ثانیه طول می کشد. مرحلهٔ ترجمه شامل رمزهای آوران است که سامانهٔ شنوایی و شبکه های عصبی را به کار می گیرند. مرحلهٔ گزینش شامل رمزهای وابران است که گروه های ماهیچه ای را برای پاسخ فعال می کنند. این دو دستگاه رمزگذاری از نظر کارکردی متفاوت اند اما با هم تعامل دارند و چرخه ای از بازخورد مثبت در کارکرد شنوایی ایجاد می کنند. این پیوند میان دریافت و پاسخ در سایه گویی گفتار می تواند با دستورالعمل هایی که به شرکت کنندگان داده می شود تقویت گردد. بررسی تفاوت های دستورالعمل ها نشان داده که در هر حالت، سامانه های حرکتی برای پاسخ بهینه آماده می شوند و زمان واکنش کاهش می یابد. این نقاط تعامل میان دستگاه های دریافت و تولید گفتار بدون آگاهی رخ می دهند و چرخهٔ بازخورد به صورت خطی تجربه می شود. هنگامی که از شرکت کنندگان خواسته می شود گفتار را سایه گویی کنند، واقعیت کارکردی شامل قصد بازتولید گفتار، شنیدن فعال و تولید آن است. ادراک گفتار همچنین با مهارت های پردازش واج شناختی پیوند دارد. این مهارت ها شامل بازشناسی همهٔ واج های یک
زبان و ترکیب آن ها برای ساخت هجاهای رایج است. درک پایین از هنجارهای واج شناختی می تواند عملکرد در وظیفهٔ سایه گویی گفتار را تضعیف کند. این امر از طریق گنجاندن واژه های واقعی و بی معنا در تکلیف اندازه گیری می شود. مهارت بالای پردازش واجی زمان واکنش را کوتاه تر می کند و مهارت پایین تر با تردید و واکنش کندتر همراه است. نظریهٔ حرکتی درک گفتار. سازوکارهای سایه گویی گفتار را می توان با نظریهٔ حرکتی درک گفتار نیز توضیح داد. این نظریه بیان می کند که واژه های سایه گویی شده از طریق تمرکز بر حرکات و اشاراتی که هنگام تلفظ ایجاد می شوند دریافت می گردند، نه از طریق توجه به ریتم یا ویژگی های صوتی. نظریهٔ رفتارگرایانه نیز تأکید می کند که دستگاه حرکتی در هر دو فرایند ادراک و تولید گفتار نقش اصلی دارد. تحلیل های شنیداری و دیداری نشان داده اند که دستگاه گفتاری در جریان سایه گویی، همخوان ها و واکه ها را به صورت هم زمان سازی (هم تلفظی) ترکیب می کند. این موضوع شواهدی به دست می دهد که گفتار انسان شکلی از رمزگذاری کارآمد برای ارتباط است، نه متکی بر معناشناسی و نحو پیچیده. همچنین تعامل میان رمزگذاری ادراک و تولید گفتار در این نظریه ب