Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ه خدمات برجسته و عملکرد درخشان در یک حوزه مهم فعالیت، شاخص باشد. این نشان ممکن است به صورت پس از مرگ اعطا شود و ممکن است بیش از یک بار به یک فرد اعطا شود، اگرچه از سال ۱۹۹۹ به این صورت اهدا نشده است. نشان امتیاز افتخاری است که توسط دولت پاکستان به افسران نظامی نیروهای مسلح پاکستان و شهروندانی که دستاوردهای برجسته ای دارند که باعث شناسایی جهانی پاکستان شده، اعطا می شود. برای غیرنظامیان، این نشان به دلیل شایستگی برجسته در زمینه های ادبیات، هنر، ورزش، پزشکی یا علم اعطا می شود. این جایزه معمولاً به افراد اهدا می شود، زیرا هدف از این جایزه، شناسایی برتری فردی است. برای پرسنل نظامی، نشان امتیاز پس از ارائه خدمات برجسته اعطا می شود و بالاترین جایزه ای است که می تواند به افرادی در رتبه های ژنرال ها (ارتش)، مارشال ارشد هوایی (نیروی هوایی) و دریاسالار های نیروی دریایی، گارد ساحلی و تفنگداران دریایی اعطا شود. کمیته مجلس پاکستان برای اعطای جوایز و شناخت خدمات به دولت پاکستان، افراد واجد شرایط را انتخاب و گزارش نهایی را به نخست وزیر پاکستان ارسال می کند. رئیس جمهور بر اساس توصیه نخست وزیر، مراسمی را برگزار می کند که به صو
رت ملی پخش و مخابره می شود. این مراسم یک بار در سال برگزار می شود، نامزدها در روز استقلال پاکستان اعلام و مراسم در روز پاکستان در کاخ ریاست جمهوری انجام می شود. نشان امتیاز در یک مراسم عمومی توسط رئیس جمهور پاکستان به نامزدها اعطا می شود. نشان امتیاز به شکل یک ستاره طلایی خالص با مینای سفید روشن و محیطی سبز از زمرد در داخل ستاره طلایی طراحی شده است. در اطراف زمرد سبز، عبارت نشان امتیاز با کلمات طلایی نوشته شده است. یک یاسمن طلایی بین نقطه های ستاره قرار گرفته است. این نشان با روبانی زرد، زرد روشن و سفید (برای غیرنظامیان) یا سبز روشن و سفید (برای افسران نظامی) با حاشیه های سفید در گردن آویخته می شود. در سطح ویژه، نشان با طراحی بزرگ تر به عنوان ستاره ای روی سینه چپ پوشیده می شود. علاوه بر این، این نشان به صورت یک نوار بر روی شانه راست، با رُزت (زرد با لبه های سفید (برای غیرنظامیان) یا سبز (فقط افسران نظامی) با لبه های سفید و زرد) همراه با دیسک نشان در مرکز آن، روی لگن چپ قرار می گیرد. در مراسم ها، هر دو نشان می توانند به طور همزمان پوشیده شوند. برای افسران نظامی، این مدال با یک نوار روبانی برای استفاده بر روی ی
ونیفورم نظامی، یک مدال کوچک برای استفاده روی یونیفورم رسمی و یک نشان یقه برای استفاده روی لباس غیرنظامی همراه است.
سارینا غفاری سنگ نورد ایرانی است. او در آبان ۱۴۰۳، در مسابقات سنگنوردی نوجوانان و جوانان قهرمانی آسیا که در شهر جمشیدپور هندوستان جریان داشت، در بخش دختران، در مرحله نهایی مادهٔ «لید» ردهٔ سنی جوانان با کسب رتبه اول، به مدال طلا دست یافت. همچنین موفق شد در مادهٔ بولدرینگ به مدال طلای این رده سنی دست یابد. او در شهریور ۱۴۰۳ در مسابقات سنگ نوردی نوجوانان و جوانان قهرمانی جهان (در شهر گویانگ چین)، با کسب رتبه چهارم جهان در ماده بولدرینگ جوانان و رتبهٔ هفتم در ماده لید دختران رده سنی جوانان موفق به کسب جایگاه دوم جهان در رتبه بندی کمباین (مجموع مواد) شد.
خانواده جدید سوئیسی رابینسون فیلمی تلویزیونی محصول سال ۱۹۹۹ و به کارگردانی استوارت رافیل است. در این فیلم بازیگرانی همچون جین سیمور، دیوید کارادین، جیمز کیچ، جان اشر، بلک باشوف و جامی رنه اسمیت ایفای نقش کرده اند.
سعید فضل اله (زاده ۱۸ مرداد ۱۳۷۱ - بندر انزلی) قایقران ایرانی و عضو تیم ملی قایقرانی ایران است. بازی های آسیایی. او به همراه علی آقامیرزایی توانست در ماده کایاک دو نفره، پس از صعود به مرحله نهایی مسابقات قایقرانی، در بازی های آسیایی ۲۰۱۴ اینچئون کره جنوبی، با ایستادن در جایگاه دوم، به نشان نقره بازی ها برسد. پس از مسابقات، از تلاش برای کسب سهمیه المپیک ۲۰۱۶ ریو دو ژانیرو خبر داد.
جعفر شریعتی ( – ) با نام هنری مهرداد نیویورک خواننده ایرانی با تابعیت ایالات متحده آمریکا بود و در اهواز متولد شد. او در ۵ دی ۱۴۰۲ در ایران در خانه خود در خیابان ۶۴ منطقه یوسف آباد ربوده شد و در ۲۵ آبان ۱۴۰۳ پس از ۱۰ ماه مفقودی، قتل او توسط پلیس تهران تأیید و بقایای جسد سوخته و مثله شده او در آبسرد دماوند پیدا شد. این جنایت که در نتیجه یک نقشه پیچیده برای تصاحب اموال و املاک میلیاردی او رخ داد، بازتاب گسترده ای در رسانه ها داشت. زندگی و حرفه. مهرداد نیویورک با آثاری از جمله ترانه "میون این همه خوشگل کیو انتخاب کنم" و "دوست دختر من نازه" در دهه ۱۳۸۰ شناخته شد. این ترانه ها به دلیل لحن شوخ طبعانه و ریتم جذاب، در میان علاقه مندان به موسیقی محبوبیت پیدا کردند. او مالک املاک و مستغلات بسیاری در ایران بود که ارزش آن ها بیش از ۴ هزار میلیارد تومان برآورد می شد. مهرداد برای مدیریت دارایی های خود به ایران سفر کرد. او به دلیل تمایل به داشتن خانواده ای پرجمعیت و انتقال دارایی خود به فرزندانش، از روش اجاره رحم برای بچه دار شدن استفاده کرد. او قراردادی با سه زن ایرانی بست که هر یک حامل فرزندان او شدند. این تصمیم غیرمعمول،
او را به یکی از چهره های خاص و پرحاشیه در جامعه تبدیل کرد. قتل. جزئیات حادثه. بر پایه اعترافات متهمان، سردفتر اسناد رسمی به همراه سرایدار ویلای مهرداد در یوسف آباد تهران نقشه ای برای قتل او طراحی کردند. آن ها با اجیر کردن دو قاتل که یکی از آن ها مدیر تبلیغات مهرداد بود این جنایت را اجرا کردند. متهمان او را با تزریق داروی بیهوشی از ویلای شمال کشور ربودند و سپس به تهران منتقل کردند. او برای مدت ۱۰ روز گروگان گرفته شد و تحت شکنجه مجبور شد اسناد املاک خود را به نام سردفتر منتقل کند. پس از انتقال دارایی ها عاملان از ترس فاش شدن ماجرا او را به قتل رساندند. سپس جسدش را مثله کرده و در بیابان های اطراف دماوند به آتش کشیدند. ناپدید شدن. پسر مهرداد نیویورک در آبان ۱۴۰۲ از آمریکا با خویشاوندان خود در ایران تماس گرفت و از بی خبری از پدرش ابراز نگرانی کرد. کشف جرم. تحقیقات پس از ناپدید شدن مهرداد آغاز شد. شکایت سه زن که با او قرارداد رحم اجاره ای بسته بودند و خبری از پرداخت های مالی یا سرنوشت او نداشتند، در کنار شکایت خواهرزاده اش به وکالت یکی از دوستان صمیمی و از افراد ثروتمند و قاضی پیشین قوه قضاییه عبدالواحد شریفی نهاو
ندی به دلیل مفقود شدن وی سرنخ های اولیه را به پلیس ارائه کردند. همچنین کشف انتقال مشکوک املاک مهرداد به نام سردفتری در غرب تهران، روند تحقیقات را سرعت بخشید. پلیس با استفاده از دوربین های مداربسته و ردیابی تماس ها و تراکنش های مالی بین سردفتر و سرایدار موفق شد همه مظنونان را شناسایی و دستگیر کند. قاتلان اجیرشده اعتراف کردند که بقایای جسد را آتش زده اند و حتی پلاک های ارتوپدی دارای شماره سریال که در زمان تصادف مهرداد در آمریکا در بدنش کار گذاشته شده بود را برای جلوگیری از شناسایی، در زباله انداختند. روند تحقیقات. انگیزه قتل. بررسی ها نشان داد که انگیزه اصلی این قتل، برای تصاحب دارایی های او بوده است. املاک مهرداد نیویورک که ارزشی بالغ بر ۴ هزار میلیارد تومان داشت، هدف اصلی عاملان جنایت بود. مظنونان با اعمال فشار و شکنجه، اسناد انتقال این املاک را از او دریافت کرده و سپس او را به قتل رساندند. کشف بقایای جسد. پس از اعترافات عاملان جنایت، بقایای سوخته جسد مهرداد در ویلایی در دماوند پیدا شد. متهمان. در این پرونده، چهار متهم دستگیر شدند: متهمان پس از دستگیری به جرم خود اعتراف کردند. بقایای جسد مهرداد نیویورک برای ب
ررسی و شناسایی به پزشکی قانونی ارسال شد. پیامدهای اجتماعی و قضایی. این پرونده نشان دهنده ضعف های نظارتی در ثبت املاک و معاملات قانونی در ایران بود و بحث های زیادی دربارهٔ جرایم سازمان یافته و نقش طمع در فجایع انسانی برانگیخت. دستگیری متهمان و اعترافات آنها به روشن شدن ابعاد ماجرا کمک کرد. اما این جنایت تأثیری عمیق بر افکار عمومی گذاشت. آرزو و وصیت برای نوع مرگ. مهرداد نیویورک در یکی از برنامه های خود دربارهٔ آرزوی خود برای زمان مرگ اظهار داشت که امیدوار است بعد از ۱۵۰ سالگی از دنیا برود و در همان جایی که متولد شده دفن شود تا هر کسی که خواهان انرژی مثبت است، به آرامگاهش بیاید و بگوید: «مهرداد نیویورک، به من انرژی بده.» او همچنین به تجربه های ناخوشایند مرتبط با مرگ های دشوار اشاره کرد و افزود: «بد است که آدم به بیمارستان برود و بستگانش برای ملاقات به سراغش بیایند. امیدوارم هیچ کسی چنین تجربه ای را نداشته باشد.»
بَندَلی صلیبا الجَوْزی (۲ ژوئیه ۱۸۷۱ – ۱۹ ژانویهٔ ۱۹۴۲) تاریخ نگار و زبان شناس عثمانی فلسطینی بود.او به عنوان اندیشمند و پژوهشگر شرق شناسی و زبان های سامی در نیمهٔ اول سدهٔ بیستم در روسیه شناخته شده بود و خدمت ارزنده ای به جنبش شرق شناسی به زبان عربی کرد.خاورشناسان او را به پاندلی (به انگلیسی:Pandali یا Pandéli) می شناختند و علی رغم مخالفت هایشان با وی، او را مرجعی برای خود می دانستند. او در قدس به دنیا آمد، بورسیهٔ تحصیلی کلیسا را برای تحصیل در روسیهٔ تزاری دریافت کرد و از آنجا به آکادمی کازان رفت تا در سال ۱۸۹۹ مدرک فوق لیسانس خود را در علوم اسلامی دریافت کند. او چندین سمت آکادمیک داشت و پس از انقلاب روسیه به استادی ادبیات و زبان عرب در دانشگاه باکو منصوب شد و سپس به عنوان اولین رئیس زبان های شرقی آنجا مشغول شد. الجوزی بر بسیاری از زبان های باستانی و نوین تسلط داشت و آثار او به زبان روسی بیست و شش کتاب است که موضوعات گوناگونی را شامل می شود. او همچنین مقالات زیادی در مجلات لبنانی مانند «الآثار» و «الکلیه» و مجلات مصری مانند «الهلال»، «المقتطف» و «الرابطة الشرقیة» منتشر کرد. زندگی و پیشه. بندلی بن صلیبا الجو
زی در ۲ ژوئیه ۱۸۷۱ یا ۲۰ آوریل ۱۸۷۰ در قدس، سنجق قدس، امپراتوری عثمانی، در خانواده ای عرب مسیحی ارتدکس به دنیا آمد که ریشهٔ آن به قبیلهٔ غسان برمی گردد مادرش با به دنیا آوردن او درگذشت و پدرش که نجار بود را در شش سالگی از دست داد. خانواده اش به ویژه عمویش نقولا، تاجر عتیقه جات، برادرش قسطندی و خواهرانش کاترینا و هیلانه از او مراقبت می کردند. تحصیلات ابتدایی و متوسطه خود را در دانشکده ارتدوکس دیر المَصَلبه در قدس گذراند و سپس در مدرسهٔ شبانه روزی ارتدوکس یونانی در روستای بکفتین واقع در الکوره در شمال لبنان به تحصیل ادامه داد. و در سال ۱۸۹۱ برای تکمیل تحصیل علوم الهیات در آکادمی مذهبی مسکو مأموریت کلیسایی به روسیه دریافت کرد، اما تمایلی به ادامه تحصیل در آنجا نداشت و در سال ۱۸۹۵ به آکادمی کازان نقل مکان کرد. او در واقع برای تحصیل در رشتهٔ الهیات و فارغ التحصیل شدن به عنوان کشیش به روسیه مهاجرت کرده بود، اما پس از سه سال تحصیل در رشتهٔ الهیات در مسکو، آن را تغییر داد و دانشگاه کازان به علوم عربی و اسلامی و زبان های سامی پرداخت. او در سال ۱۸۹۶ به معاونت زبان عربی و مطالعات اسلامی در دانشگاه کازان منصوب شد. وی در
سال ۱۸۹۹ از این دانشگاه مدرک فوق لیسانس گرفت و موضوع پایان نامهٔ وی «معتزله، تحقیقات تاریخی کلامی در اسلام» بود. در سال ۱۹۰۰، بندلی الجوزی به سرزمین خود فلسطین سفر کرد تا در آنجا ساکن شود، اما مقامات عثمانی او را مجبور به ترک کشور و بازگشت به روسیه کردند و در آنجا به عنوان استادیار زبان عربی و مطالعات اسلامی در دانشگاه کازان مشغول به کار شد. او در سال ۱۹۰۹ به همراه دانشجویان روسی به عنوان بخشی از یک مأموریت علمی یک ساله برای یادگیری زبان عربی از فلسطین و شام دیدن کرد و در طی آن با نویسندگانی مانند محمد اسعاف النشاشیبی، جمیل الخالدی و خلیل السکاکینی آشنا شد. او همچنین در بیروت با خاورشناس روسی، ایگناتی کراچکوفسکی، آشنا شد که زندگی خود را وقف تحقیق در مورد ادبیات عربی کرد. او بین سالهای ۱۹۱۱ و ۱۹۱۷ به عنوان استادیار حقوق اسلامی در دانشکدهٔ حقوق دانشگاه کازان کار کرد. سپس به دانشکده ادبیات و تاریخ رفت و تا سال ۱۹۲۰ در مورد تاریخ مردمان خاور نزدیک سخنرانی کرد. در سال ۱۹۲۰، بندلی الجوزی به همراه خانواده خود به باکو سفر کرد تا در دانشگاه دولتی کار کند. در آن سال از او برای تصدی کرسی زبان و ادبیات عرب دانشگاه بین ال
مللی باکو دعوت شد و کرسی تاریخ نیز به او اختصاص داده شد. او بین سالهای ۱۹۳۰ تا ۱۹۳۳ رئیس بخش عربی شاخهٔ فرهنگستان علوم آذربایجان شد. در سال ۱۹۳۰، بندلی الجوزی به ریاست گروه عربی دانشگاه باکو منصوب شد. در سال ۱۹۳۱ شورای علمی این دانشگاه دکترای افتخاری زبان و ادبیات عرب را به وی اعطا کرد.او سه بار برای اهداف علمی از فلسطین، سوریه، عراق، مصر و ایران دیدن کرد. بندلی الجوزی در سال ۱۹۲۱ در رشتهٔ ادبیات عرب و زبان عربی مدرک دکترا گرفت. در آن سال به عنوان یک مأموریت علمی به ایران سفر کرد و در نتیجه تعداد زیادی نسخهٔ خطی عربی و فارسی را با خود آورد و در اختیار کتابخانه دانشگاه باکو قرار داد. او در سال ۱۹۲۸ از فلسطین دیدن کرد و در آنجا در مورد تاریخ و جنبش های فکری در میان عرب ها و مسلمانان سخنرانی کرد. وی همچنین در هفتمین کنفرانس عرب فلسطین که در ژوئن همان سال برگزار شد، شرکت کرد و به عضویت کمیتهٔ اجرایی عرب برآمده از آن، انتخاب شد. او در سال ۱۹۳۰ به فلسطین بازگشت و در چندین شهر فلسطینی، یک سلسله سخنرانی های اجتماعی و فلسفی ارائه کرد. او همچنین به همراه دوستانش خلیل السکاکینی و عادل جبر از قاهره دیدن کرد و روشنفکران آ
نجا از آنها تجلیل کردند. در سال ۱۹۳۸ ریاست بخش عربی آکادمی علوم شعبه باکو را بر عهده داشت و بیش از پنجاه مقاله برای دایرةالمعارف آذربایجان نوشت. اما پس از مدت کوتاهی بازنشسته شد. درگذشت. در سال ۱۹۳۲، بندلی الجوزی از بیماری قلبی رنج می برد که او را تا سال ۱۹۳۷ از کار بازداشت و یک سال بعد بازنشسته شد. وی در اوایل سال ۱۹۴۲، در روز ۱۹ یا ۲۰ ژانویه، در باکو، جمهوری سوسیالیستی آذربایجان شوروی، در سن ۷۰ سالگی درگذشت و در آنجا به خاک سپرده شد. زندگی شخصی. خواهرانش، مریم، کاترینا، هیلانه؛ برادرانش قسطندی و صلیبا نام داشتند. همسرش لیودمیلا لورنشیتفنا زویفا بود، زادهٔ ۲۵ اکتوبر ۱۸۸۰ و درگذشتهٔ ۳۰ ژوئن ۱۹۳۱ در باکو. آن دو در سال ۱۹۰۳ ازدواج کردند. پدرش لافرانتین زاخرفیتش زویفا، تاجر، و مادرش باربار باولوفیتا بود؛ هر دو از روس های ارتدکس بودند. بندلی از او هفت فرزند داشت، سه پسر و چهار دختر؛ پسرانش ولادیمیر، جورجی، بوریس و دخترانش، آناستاسیا، الکساندرا، تامارا و اولگا نام داشتند. آثار. بندلی الجوزی به بسیاری از زبان های باستانی و نوین مسلط بود. او به عربی و روسی نوشت و از از آن دو به آلمانی ترجمه کرد و با همکاری قسطنطین ز
ریق کتاب «اُمرای غسان» نوشته خاورشناس آلمانی تئودور نلدکه (چاپ ۱۹۳۱) را ترجمه کرد. او علاوه بر مقالات علمی بسیاری در مجلات عربی، اولین قسمت از کتاب خود «از تاریخ جنبش های فکری در اسلام» را در سال ۱۹۲۸ در قدس منتشر کرد. در این اثر، او جنبش های اجتماعی را بر اساس نظریه های علمی-مارکسیستی پژوهید و به شهرت وسیعی دست یافت. ناجی علوش و جلال السید مقالات بندلی الجوزی را که در روزنامه ها و مجلات چاپ شده بود جمع آوری کردند و در بیروت در کتابی با عنوان «مطالعات زبان و تاریخ اقتصادی و اجتماعی در میان عرب ها» (به عربی:دراسات فی اللغة والتاریخ الاقتصادی والاجتماعی عند العرب) منتشر کردند. از الجوزی کتاب های بسیاری به زبان های عربی و روسی منتشر شده است. اکثر آنها به زبان عربی هستند، اگرچه او پانزده زبان عربی، روسی، فرانسوی، انگلیسی، آلمانی، یونانی، ترکی، فارسی و آذربایجانی را می دانست. او همچنین به زبان های لاتین، یونانی باستان، عبری باستان و سریانی تسلط نسبی داشت ایتالیایی و اسپانیایی را روان می خواند.از جمله آثارش با عنوان های عربی:
رامین کامران (زاده آبان ۱۳۳۷ در تهران) جامعه شناس، نویسنده، مترجم و فعال سیاسی ایرانی ساکن فرانسه است. او از سال ۱۳۵۵ در فرانسه زندگی می کند و از همکاران نزدیک شاپور بختیار، نخست وزیر سابق ایران بوده است. رامین کامران و همکارش در سال ۲۰۰۷ برای کتاب "ما ایران را فراموش کردیم. توتالیتاریسم قرن بیستم" برندهٔ بهترین کتاب سال فرهنگستان علوم اخلاقی و سیاسی فرانسه در رشتهٔ علوم انسانی به نام جایزهٔ لوئیس مارین شدند. او یکی از امضا کنندگان بیانیهٔ ۵۰ نفر از هنرمندان، نویسندگان، روشنفکران و دانشگاهیان ایرانی در دفاع از سلمان رشدی در برابر فتوای سید روح الله خمینی بود که به همت مهشید امیرشاهی منتشر شد و در آن هنگام، بازتابی جهانی پیدا کرد. رامین کامران به دنبال براندازی جمهوری اسلامی و جایگزینی آن با یک نظام سیاسی دمکراتیک، لیبرال و لائیک می باشد. یکی از مؤثرترین تلاش های وی تهیه و تدوین استراتژی و ارائه روش عملی برای براندازی جمهوری اسلامی است که به صورت رایگان و خطاب به آزادیخواهان ایران نوشته شده است. نکته قابل توجهی که در وهلهٔ اول، توجه نظر مخاطبِ کتاب را به خود جلب می کند، انتخاب نام آن است که دقیقاً به قرینهٔ نا
م کتاب مشهور سید روح الله خمینی، معروف به "ولایت فقیه (برقراری حکومت اسلامی) و" در تقابل و تضاد با آن، یعنی ضد ولایت فقیه (براندازی حکومت اسلامی) نامگذاری شده است. زندگی نامه. رامین کامران تحصیلات ابتدایی را در مدرسهٔ دو زبانه و مختلط ماریکا در تهران و تحصیلات متوسطه را در دبیرستان دو زبانه و مختلط رازی در تهران گذاراند. وی بعد از اخذ دیپلم طبیعی برای ادامهٔ تحصیلات، به فرانسه رفت و در دانشگاه پاریس ۱۰ (دانشگاه نانتر) در رشتهٔ جامعه شناسی به تحصیل ادامه داد و دکترای خود را در سال ۱۹۸۷ اخذ نمود. وی سپس در سال ۱۹۹۶ از دانشگاه پاریس ۱ (پانتئون سوربن) فوق لیسانس فلسفه اخذ نمود. تحصیلات و فعالیت های علمی. رامین کامران دکترای خود را در جامعه شناسی سیاسی در دانشگاه پاریس ۱۰ در پاریس و فوق لیسانس خود را در فلسفه از دانشگاه پانتئون-سوربن پاریس دریافت کرد. او به عنوان پژوهش گر در «مرکز تاریخ نظام های فکری مدرن»، در دانشگاه پانتئون سوربن، و به عنوان مدرس در مؤسسهٔ ملی زبان های شرقی کار کرد. زمینه های تحقیقاتی وی شامل رژیم های سیاسی، روابط بین الملل، الهیات، تاریخ معاصر ایران و نظریه انتقادی است. انتشارات او شامل "فتوای
علیه رشدی، یک تفسیر استراتژیک" (۱۹۹۷)؛ "ستیز و مدارا" (۱۹۹۹)؛ "بازیگر و دلایل او، ترکیبات پیشنهادی به ریموند بودون" (۲۰۰۰)؛ "جنبه های جهانی شدن سیاسی" (۲۰۰۳)؛ "دفترچه های علوم اخلاقی و سیاسی" (۲۰۰۳) و "ایران، اسلام گرایی در بن بست" (۲۰۰۳) است. همکاری با ژان بشلر. نتیجهٔ همکاری رامین کامران و ژان بشلر (Jean Baechler)* اثری به ویراستاری ژان بشلر و رامین کامران بود که با عنوان «جنبه های جهانی شدن سیاسی»"(Aspects de la mondialisation politique)" در سال ۲۰۰۳ میلادی منتشر شد. فعالیتهای سیاسی. بنا به اظهارات رامین کامران، او در سال های آغازین انقلاب به صف مخالفان جمهوری اسلامی پیوسته است. او با تأسیس سازمان ملی و مستقل دانشجویان ایرانی در پاریس به هواداری از شاپور بختیار پرداخت و سپس با گروه خود به عنوان بخشی از نهضت مقامت ملی فعالیت کرده و سازمان جوانان نهضت مقاومت ملی ایران را ایجاد کرد. او چند سال بعد از ترور شاپور بختیار به همراه حسن بهگر اقدام به تأسیس سازمان ایران لیبرال کرد. چهار خانواده سیاسی عصر مدرن ایران. رامین کامران در مقاله ای با اقتباس از پژوهشی که به زبان فرانسه انجام داده است، با ترسیم دقیق مرزهای ز
مانی تاریخ معاصر ایران، به کاوش در رویدادهای سرنوشت ساز این دوره پرداخته است. وی با نگاهی ریزبینانه، ارتباط بین این رویدادها را آشکار ساخته و با شناسایی بازیگران اصلی صحنهٔ سیاست، آن ها را در چهار خانواده سیاسی گنجانده است. این پژوهش نشان می دهد که تمامی کشمکش های تاریخ معاصر ایران، ناشی از تقابل و رقابت این چهار خانواده سیاسی بوده و دگرگونی های عمیق اجتماعی نیز تحت تأثیر مستقیم اهداف هر یک از این خانواده ها شکل گرفته، چرا که هر کدام خواستار یک نظام معین سیاسی خاص می باشند. بدین ترتیب، رامین کامران با محور قرار دادن سیاست، به تحلیل جامع و منسجمی از تحولات تاریخ معاصر ایران دست یافته است. این پژوهش برای فارسی زبانان در مقاله ای به زبان فارسی تلخیص گشته. رامین کامران بر این باور است که برای درک بهتر چرایی وضعیت کنونی ایران و حل مشکلات فعلی ایرانیان، بررسی و تقسیم بندی تاریخ معاصر ایران از منظر سیاسی ضروری است تا بتوان تصویری دقیق از کشمکش های آن به دست آورد. او تاریخ ایران را بر اساس تأثیرگذارترین رویداد سیاسی-تاریخی، یعنی انقلاب مشروطه، به دو دورهٔ قبل و بعد از آن تقسیم می کند و این انقلاب را، به دلیل تغییر بن
یادین در شیوهٔ حکمرانی ایران، نقطهٔ عطفی در تاریخ کشور می داند. به باور رامین کامران، ایرانیان با این انقلاب پا به دوران مدرن نهادند و با تبدیل سلطنت به نظام مشروطهٔ پادشاهی، از طریق تجدد سیاسی و استقرار نظام سیاسی لیبرال دموکراسی، کشور را در مسیر تجدد قرار دادند. وی محور اصلی تمام کشمکش های تاریخ معاصر ایران، از زمان برقراری نظام لیبرال با انقلاب مشروطه تا استقرار نظام استبدادی مذهبی کنونی را، جدال بر سر تعیین نظام سیاسی ایران می داند. به باور وی در عصر جدید چهار انتخاب سیاسی پیش روی ایرانیان و مردم تمام ممالکی است که پا به دوران تجدد گذاشته اند. این گزینه ها عبارتند از: دمکراسی لیبرال، توتالیتاریسم ارتجاعی، توتالیتاریسم رادیکال و نظام اتوریتر. دموکراسی لیبرال دارای نقش محوری است و به معنای واقعی کلمه معادل تجدد سیاسی است. این چهار انتخاب باعث شکل گیری چهار خانواده سیاسی در جامعهٔ مدرن گشته که هر کدام خواستار برقراری یکی از این چهار انتخاب سیاسی می باشند. درگیری میان این چهار خانواده سیاسی عامل اصلی تغییرات عمدهٔ تاریخ معاصر ایران بوده که با انقلاب مشروطه آغاز و تاکنون ادامه داشته و تا روی کار آمدن دموکراسی
لیبرال ادامه خواهد داشت. کودتای رضا شاه، نهضت ملی نفت و انقلاب اسلامی نقاط اصلی و تلاقی های این جدال سیاسی هستند که هر کدام، بسته به پیروزی هر طرف، منجر به تغییر نظام سیاسی شده اند. در این سیر تاریخی، دموکراسی لیبرال و آزادی خواهان ایرانی، یک بار در کودتای ۱۲۹۹ توسط رضا شاه، بار دیگر در کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ توسط محمدرضا شاه، و بار سوم در سال ۱۳۵۷ با پیروزی انقلاب اسلامی و استقرار نظام استبدادی توتالیتر مذهبی، از کسب قدرت سیاسی بازماندند. شاپور بختیار، آخرین تلاش عمدهٔ لیبرال ها در این نزاع سیاسی تا به امروز بود که با وجود تمام قابلیت ها و شجاعتش در برابر خمینی و استقرار نظام اسلامی، در این مبارزهٔ تاریخی ناکام ماند؛ بنابراین، محمد مصدق و شاپور بختیار به عنوان چهره های شاخص لیبرال های ایران تا به امروز شناخته می شوند. رامین کامران بر این باور است که در دور بعدی این کشاکش سیاسی-تاریخی، خواستاران آزادی با نظام سیاسی مطلوبشان، یعنی دموکراسی لیبرال و لائیک، پیروز خواهند شد. او شانس آزادی خواهان را در این رقابت سرنوشت ساز، بیشتر از سایر رقبای استبدادیش می داند. همان طور که در ابتدای این بخش گفته شد، وی پیرو همین مو
ضوع، پژوهشی را به زبان فرانسه تحت عنوان چهار خانوار سیاسی عصر مدرن ایران انجام داده و در ابتدای مقاله مرتبط با این پژوهش خود به آن اشاره می کند:این مقاله که دو بخش دارد صورت تلخیص شده پژوهش مفصلی است که به زبان فرانسه انجام داده ام و در شرف انتشار است. طولانی شدن آن به دلیل لزوم گردآوری رئوس مطالب است که برای به دست دادن تصویر کامل لازم است.تلخیص شدهٔ پژوهش چهار خانواده سیاسی ایران و رئوس مطالب: نظرات و عقاید. رضا شاه و خمینی. رامین کامران در واکنش به افرادی که لزوم ظهور رضا شاه جدیدی را برای مقابله با حکومت اسلامی ساختهٔ دست خمینی ملزم بیان می کنند، به تشریح نظام سیاسی که به دست رضا شاه بر پا گردید می پردازد. او حکومت استبدادی رضا شاه را نظامی اتوریتر (نظام سیاسی اقتدارگرا) معرفی می دارد و ضمن صحه گذاری بر وجود عیوب فردی رضا شاه، توجهات را به اهمیت عیب اصلی او جلب کرده و با تعریف وظیفهٔ اصلی حکومت، باقی وظایف آن را فرعی می شمارد، از جمله خدماتی را که برای رضا شاه شمرده می شود. وی به وجه اشتراک رضا شاه و خمینی نیز اشاره کرده و چنین می نویسد: کودتای ۲۸ مرداد و حامیانش. رامین کامران دربارهٔ کسانی که از کودتای ۲
۸ مرداد حمایت می کنند و آن را اقدامی قابل قبول می شمارند؛ در مصاحبه ای چنین اظهار نظر کرد: «افرادی که کودتای ۲۸ مرداد را تأیید می کنند انگیزهٔ سیاسی پستی دارند. خارجی را (اگر) بگذارید، در تمام امورات شما دخالت می کند. پول خرج می کند و وزیر و نخست وزیر تعیین می کند. (بنابراین) دست خارجی باید کوتاه بشود.» جمهوری اسلامی. رامین کامران در خصوص رژیم جمهوری اسلامی و لزوم تغییر این رژیم چنین می گوید: نظام پادشاهی. رامین کامران در مورد میزان مقبولیت نظام پادشاهی، نزد جامعهٔ ایران در سال ۱۳۵۷ می گوید: دلایل مدافعان فلسطین در تقابل با اسرائیل. رامین کامران به لیستی از دلایلی اشاره می کند که از سوی آن هایی که از فلسطین دفاع می کنند به کرات بیان گردیده است. رامین کامران در این باره می نویسد: «آن هایی که از فلسطین دفاع می کنند، دفاعی که مترادف موضع گیری علیه اسرائیل است، دلایلی دارند که می توان به سادگی فهرست کرد ـ بارها تکرار شده است. رامین کامران در ادمه، حق و استقلال رأی برای افرادی را که این دلایل را نپذیرند محفوظ دانسته و به این ترتیب از نقش رسانه های فارسی زبان بزرگ در تبلیغ گفتار جایگزین در واکنش به این دلایل ارجاع
می کند و نقش رضا پهلوی را، واسطهٔ دخالتی می بیند که اسرائیل برای ایران در نظر دارد. رامین کامران با در نظر گرفتن حق آزادی اندیشه و بیان برای هر کس این حق را محترم می شمارد که بخواهد موضع طرفداری از سیاست اسرائیل در قبال ایران را اتخاذ کند ولی حق این را ندارد که این خواسته ها را که از دید وی، جز منافع و تأمین سیاست های اسرائیل، چیز دیگری نیست را به عنوان خواست و منافع ملت ایران جا بزند و چنین تصویری را وانمود کند. وی این مطالب را بدین شرح می نگارد: رامین کامران در ادمه، حق مخالفت یا عدم پذیرش این دلایل از سوی افراد را، محفوظ دانسته و در این زمینه مخاطب را به نقش رسانه های فارسی زبان بزرگ در واکنش به این دست از دلایل به تلاش بی وقفه آن ها در تبلیغ گفتاری جایگزین و متقابل ارجاع می دهد که در آن پهلوی واسطهٔ دخالتی است که اسرائیل برای ایران در نظر دارد. رامین کامران با در نظر گرفتن حق آزادی اندیشه و بیان، این حق را محترم می شمارد که هر کسی باید بتواند موضع طرفداری از سیاست اسرائیل در قبال ایران را چنانچه مفید میپندارد، اتخاذ کند ولی حق این را ندارد که این خواسته ها را که جز منافع و تأمین سیاست های اسرائیل، چیز دیگ
ری نیست، به عنوان خواست و منافع ملت ایران جا بزند و چنین تصویری را وانمود کند. وی این مطالب را بدین شرح می نگارد: «میتوان این براهین را نپذیرفت و گفتار جایگزینی عرضه کرد که همه روزه از سوی رسانه های بزرگ فارسی زبان خارج تبلیغ می گردد. طرف مقابل هم براهین سیاسی دارد، هرچند بسط نایافته و خام. اصلش این است که اسرائیل متحد مردم ایران است علیه نظام اسلامی. واسطهُ دخالت اسرائیل هم پهلوی است که به صورت منجی به ایرانیان معرفی می شود، البته با تبلیغاتی که هرچند وسیله بسیار در اختیار دارد، از نظر ساختار به نهایت ابتدایی است و در حد کتاب مصوری که برای بچه ها سر هم کرده اند. نمی گویم که کسی حق ندارد این راه را انتخاب نماید، ولی قاطعا می گویم که این حرف ها بی پایه است و خلاف منافع ایران و مردمش ـ حال نظام سیاسی کشور هر چه باشد. هرکس می تواند موضع طرفداری از سیاست اسرائیل در قبال ایران را اتخاذ کند، ولی حق ندارد این را طرفداری از منافع ایران وانمود سازد. حق همه برای انتخاب سیاسی محفوظ است، ولی حق دیگران نیز برای نقد و رد اعتبار آن نیز به همچنین. کسی نمی تواند حقوق مردم فلسطین را انکار نماید و از دیدگاه انسانی و فرهنگی دفاع
از این حقوق را مردود بشمارد. اگر هم بخواهد فقط از دریچه سیاست و فارغ از هر دغدغهٔ دیگر به این مسئله بنگرد، می باید براهینی محکمتر از اینهایی که می شنویم به دیگران عرضه بدارد.» تلاش برای فروپاشی ایران توسط بیگانگان. رامین کامران در مصاحبه ای چنین می گوید: نقل قول ها. ‫جلال بابایی در نقد و بررسی کتاب نظرات و مناظرات (نوشتهٔ رامین کامران)، ‬عدم ذکر برخی اطلاعات جانبی در خصوص ‫این کتاب را به عنوان نقص موجود در آن قلمداد می کند و در این باب می نویسد‪:‬‫ «اگر نویسنده کتاب‪، ‬تاریخ نخستین هریک از مقاله ها و نقدها و مصاحبه ها را با ذکر نام نشریاتی که در‬ آن ها به چاپ رسیده است، ‬در فهرست مندرجات یا در ذیل مقاله ها ذکر می کرد‪، ‬البته سودمندتر‬ بود‪ «. ‬‬