Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
هرتا هاس (۲۹ مارس ۱۹۱۴–۵ مارس ۲۰۱۰) یک پارتیزان اسلوونیایی و یوگسلاوی در طول جنگ جهانی دوم و همسر دوم یوسیپ بروز تیتو، رهبر پارتیزان ها و رئیس جمهور آینده یوگسلاوی بود. هاس پس از فارغ التحصیلی در سال ۱۹۳۳ در مدرسه عالی اقتصادی و بازرگانی زاگرب در ماریبور تحصیل کرد و در سال ۱۹۴۵ فارغ التحصیل شد. در سال ۱۹۳۶ در اتحادیه کمونیست های یوگسلاوی پذیرفته شد. از سال ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۱، او پیک کمیته مرکزی اتحادیه و همراه تیتو بود. در سال ۱۹۴۰، هاس همسر دوم تیتو شد و صاحب پسری به نام میشا شد. پس از جنگ، تیتو از او طلاق گرفت. وی پس از پایان جنگ در وزارت صنایع جمهوری کرواسی مشغول به کار بود و بعداً به عنوان منشی در دولت جمهوری کرواسی مشغول به کار شد. زندگی نامه. هاس در سال ۱۹۱۴ در سلونسکا بیستریتسا که در آن زمان بخشی از اتریش-مجارستان بود به دنیا آمد. او در دبیرستان به جنبش کارگران انقلابی پیوست و به عنوان پیک بین گروه هایی در یوگسلاوی و فرانسه کار کرد. هاس در سال ۱۹۳۷ با تیتو در پاریس ملاقات کرد. در این زمان یک سال بود که از طلاق همسر تیتو، پلاگیجا «پولکا» بلوسووا می گذشت. در سال ۱۹۴۰، هاس به استانبول سفر کرد تا گذرنامه ای را ب
ه تیتو که از سفر به مسکو بازمی گشت، تحویل دهد. بر اساس زندگینامه "عشق های جوسیپ بروز تیتو،" رابطه آنها به زودی عاشقانه شد. این زوج در سال ۱۹۴۰ ازدواج کردند و با استفاده از نام مستعار به یوگسلاوی بازگشتند. آنها تا زمان تهاجم به یوگسلاوی، زمانی که تیتو به بلگراد نقل مکان کرد، در زاگرب زندگی کردند، در حالی که هاس، که تنها فرزندشان را باردار بود، در زاگرب ماند. جنگ جهانی دوم. در ماه مه ۱۹۴۱، هاس تنها پسر خود را به دنیا آورد، میشو بروز، که از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۹ سفیر کرواسی در اندونزی بود پارتیزان های یوگسلاوی هاس و پسرش را از مقامات آلمان نازی و متحدان آنها پنهان کردند، اما او در نهایت دستگیر شد. او در سال ۱۹۴۳ در تبادل اسرا بین آلمانی ها و پارتیزان ها با یک افسر آلمانی مبادله شد. زمانی که هاس آزاد شد و دوباره به پارتیزان ها در سال ۱۹۴۳ پیوست، تیتو با منشی شخصی خود داوورجانکا پاونوویچ، که اسم رمز «زدنکا» داشت، رابطه نامشروع داشت. هاس و تیتو به طور ناگهانی در سال ۱۹۴۳ در یایسه در خلال جلسه دوم شورای ضد فاشیست برای آزادی ملی یوگسلاوی پس از فاش شدن رابطه شوهرش و داوورجانکا پاونوویچ از او جدا شد. هرتا با عصبانیت به اسلو
ونی رفت و تا پایان جنگ در آنجا ماند. هاس بیشتر زمان باقی مانده از جنگ جهانی دوم را در اسلوونی و دور از تیتو گذراند. پس از جدایی از تیتو. بنا بر گزارش ها، هاس تنها یک بار پس از جنگ جهانی دوم در جریان بازدید از دفتر ریاست جمهوری وی در بلگراد با تیتو ملاقات کرد. داووریانکا معشوقه تیتو به طور ناگهانی درگذشت و جوسیپ را ناامید کرد. او نامه ای به گرتا نوشت و از او خواست که برگردد، اما او نپذیرفت و گفت که هرگز خیانت جوسیپ را نخواهد بخشید. آخرین باری که شوهرش را دید در سال ۱۹۴۶ بود. او برای مدت طولانی در کمیته اجرایی اتحادیه به عنوان دستیار یکی از سیاستمداران کار می کرد، اما در عین حال چهره ای منزوی از خود را حفظ کرد.پس از پایان جنگ، هاس در چندین مؤسسه دولتی یوگسلاوی کار کرد. او دوباره ازدواج کرد و دو دختر به دنیا آورد. او بیشتر عمر بعدی خود را در گمنامی نسبی گذراند. هاس در ۵ مارس ۲۰۱۰ در بلگراد، صربستان در سن ۹۵ سالگی درگذشت
سوزان مری جیلیان تراورز (زاده ۲۳ سپتامبر ۱۹۰۹ - درگذشته ۱۸ دسامبر ۲۰۰۳) پرستار و راننده آمبولانس بریتانیایی بود که در طول جنگ جهانی دوم در صلیب سرخ فرانسه خدمت می کرد. او بعداً تنها زنی شد که در لژیون خارجی فرانسه نام نویسی کرد و در طول جنگ اول هندوچین نیز در هندوچین فرانسه خدمت کرد. اوایل زندگی. تراورز در کنزینگتون به دنیا آمد و سالهای اولیه خود را در انگلستان گذراند، او دختر فرانسیس ایتون تراورز، آدمیرال نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا و النور کاترین بود. جنگ جهانی دوم. در آغاز جنگ جهانی دوم، تراورز به عنوان پرستار به صلیب سرخ فرانسه پیوست. بعدها، او در سال ۱۹۳۹ راننده آمبولانس با نیروی اعزامی فرانسه به فنلاند رفت. پس ازنبرد فرانسه، او به لندن رفت و به فرانسوی های آزاد تحت رهبری شارل دو گل پیوست. در سال ۱۹۴۲، او در جریان لشکرکشی سوری لبنانی، که طی آن نیروهای متفقین به سوریه و لبنان حمله کردند و سوریه و لبنان را از فرانسوی های ویشی گرفتند، او در تیپ ۱۳ نیمه لژیون خارجی به عنوان راننده افسر پزشکی خدمت کرد و در آنجا لقب «خانم» را به دست آورد. نیمی از تیپ ۱۳ در تیپ ۱ از لشکر ۱ آزاد فرانسه به فرماندهی سرهنگ ماری پ
یر کونیگ ادغام شد. تراورز به عنوان راننده وی منصوب شد. و ایندو وارد رابطه عاشقانه ای شدند. در ماه مه ۱۹۴۲، اولین تیپ آزاد فرانسوی در بیر حکیم ، انتهای جنوبی خط ارتش هشتم بریتانیا در غزاله در لیبی مستقر شد. همان طور که ارتش پانزر آفریقا برای حمله به خط بریتانیا آماده می شد، کونیگ دستور داد همه زنان از منطقه خارج شوند. نیروهای محور در ۲۶ مه حمله کردند و نبرد غزاله و نبرد بئر حکیم آغاز کردند. اندکی بعد، تراورز به کاروانی در قسمت عقب ملحق شد و کونیگ به او اجازه داد تا به بئر حکیم بازگردد، زیرا به نظر می رسید حمله نیروهای محور شکست خورده بود. طی دو هفته بعد، نیروهای محور به حملات خود ادامه داد و بئر حکیم را به شدت گلوله باران و بمباران کرد. در طول بمباران، یک گلوله به سقف ماشین کونیگ اصابت کرد. تراورس با کمک یک راننده ویتنامی بلافاصله در محل حادثه آن را تعمیر کرد. ساعت ۱۰:۳۰ در ۱۱ ژوئن، ستون وی وارد خطوط بریتانیا شد. خودروی تراورس یازده سوراخ گلوله داشت، که یک کمک فنر از بین رفته بود و ترمزها غیرقابل استفاده بودند. کونیگ به درجه ژنرال ارتقا یافت و آفریقای شمالی را برای فرماندهی بالاتر و ملاقات مجدد با همسرش ترک کر
د. تراورز با رانندگی یک اسلحه ضد تانک خودکششی در لژیون خارجی فرانسه باقی ماند. او بعداً در کمپین ایتالیا و جبهه غربی (در فرانسه و آلمان) خدمت کرد، که طی آن هنگام رانندگی از روی مین زمینی مجروح شد. پس از جنگ. پس از جنگ، وضعیت نظامی او منظم شد. او درخواست داد و رسماً در "لژیون خارجی" به بادرجه استوار یکم معرفی شد. تراورز در هندوچین خدمت می کرد. او با استوار یکم"،" نیکلاس شلگلمیلچ، که در بیر حکیم با تیپ ۱۳ دمی جنگیده بود، ازدواج کرد. در دوران بازنشستگی، آنها در حومه پاریس زندگی می کردند. از این زوج دو پسر به یادگار مانده است. او قبل از نوشتن خاطراتش مایل بود که هیچ فردی در زمان حیات خویش نباشد. سپس در سال ۲۰۰۰، در سن ۹۱ سالگی، با کمک وندی هولدن، زندگی نامه خود "را با عنوان فردای شجاع بودن: خاطرات تنها زنی که تا به حال در لژیون خارجی فرانسه خدمت کرده است"، نوشت. ().
هاریس موبری (hæ. ɹɪs moʊbreɪ، Harris Mowbray/؛ متولد ۱۹۹۹) زبان شناس و برنامه نویس آماتور اهل ایالات متحده آمریکا است. او به دلیل ایجاد چندین پیشنهاد برای رمزگذاری زبان های اقلیت در سراسر جهان به خط بریل، مانند زبان گاگائوزی و زبان سوربی، مشهور است. او به طور گسترده در مطبوعات لهستان به دلیل پیشنهاد بریل کاشوبی خود مورد توجه قرار گرفت. پیشنهادهای الفبای بریل او برای زبان لیوونی، زبان فولانی و زبان لاکوتا پذیرفته شده است. او همچنین یک الفبای دستی (الفبای زبان اشاره) برای زبان فولانی بر اساس خط آدلام ایجاد کرد.
در قانون، افراد تحت مراقبت افرادی خردسال یا بزرگسال ناتوان هستند که تحت مراقبت یک ولی یا نهاد دولتی، مانند یک دادگاه قرار می گیرند. از چنین فردی می توان به عنوان «تحت مراقبت دادگاه» نام برد. ریشهٔ این مفهوم به بریتانیا بازمی گردد.
رگدپ جدید، روستایی در دهستان حمیری بخش ساربوک شهرستان قصرقند در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۰۷ نفر (۲۸ خانوار) بوده است.
بیتا کیتسیکیس (۱۴ ژوئیه ۱۹۰۷ هراکلیون ،دولت کرت - ۷ فوریه ۱۹۸۶ آتن)، فمینیست یونانی و مبارز کمونیست در جنگ داخلی یونان در پایان جنگ جهانی دوم بود. شوهرش نیکلاس کیتسیکیس از طبقه اشراف یونان بود. بیتا یک پسر بنام دیمیتری و همچنین دو دختر به نام های بئاتا ماریا کیتسیکیس پاناگووپولوس (شهروند آمریکایی) و السا اشمید-کیتسیکیس، (شهروند سوئیس) داشت که هر دو استاد دانشگاه بودند. زندگی. پدر او، امانوئل کیتسیکیس (۱۸۴۲–۱۹۱۵) از یک خانواده معروف کرت از شهرهای هراکلیون و ریتیمنو بود. او در هراکلیون به دنیا آمد و به عنوان یک تاجر در قاهره ساکن شد. او در مصر با کورینا ازدواج کرد، دختر یک کنت یونانی-ایتالیایی. امانوئل در سال ۱۹۱۵ در هراکلیون درگذشت و بیوه او کورینا که ۱۹ سال از او کوچکتر بود، در هراکلیون نزد مشهورترین وکیل شهر، آریستیدیس استرگیادیس، که همسن با او بود زندگی کرد. او به دستور الفتریوس ونیزلوس، نخست وزیر یونان، به عنوان کمیسر عالی اشغال یونانی در ۱۹۱۹–۱۹۲۲ به سمورنا شهری باستانی در فلات آناتولی فرستاده شد. در سال ۱۹۲۱، نیکلاس کیتسیکیس، (۱۸۸۷–۱۹۷۸) مهندس عمران و استاد دانشگاه پلی تکنیک آتن، در حال ساخت بندر جدید هر
اکلیون بود و در آنجا با بیتا که ۱۴ سال داشت ملاقات کرد که او را به آتن بازگرداند. وی در سال ۱۹۲۳ با او ازدواج کرد. پسر آنها دیمیتری در سال ۱۹۳۵ به دنیا آمد. بیتا هرگز خود را با جامعه عالی آتن که نیکلاس به آن تعلق داشت وفق نداد و علیه آنچه که او یک الیگارشی بیهوده می دانست شورید. در طول جنگ یونان علیه تهاجم ایتالیا به آلبانی، در سال های ۱۹۴۰–۱۹۴۱، او به عنوان پرستار در بیمارستان های نظامی آتن، که مملو از سربازان مجروح که از جبهه آلبانی بازگردانده شده بودند، داوطلب خدمت شد. در طول اشغال یونان توسط آلمان (۱۹۴۱–۱۹۴۴) او به جبهه آزادی بخش ملی جنبش مقاومت (یونان) و همچنین به حزب کمونیست یونان، پیوست. زمانی که آتن آزاد شد، او به شبه نظامیان کمونیست (سازمان حفاظت از مبارزه خلق) پیوسته بود. اتهامات برای جاسوسی به نفع حزب غیرقانونی کمونیست یونان. در ۹ آوریل ۱۹۴۸، در میانه جنگ داخلی، یک دادگاه نظامی در آتن متعهد شد تا در مورد اتهامات بیتا برای جاسوسی به نفع حزب غیرقانونی کمونیست یونان قضاوت کند، در حالی که شوهرش هنوز رئیس انجمن یونان-شوروی بود. موضع شجاعانه او در طول شکایت، افکار عمومی را تحت تأثیر قرار داد او را دولوری
س ایباروری یونانی خواندند. پسرش دیمیتری توسط اکتاو مرلیه رئیس مؤسسه فرانسوی در آتن به یک مدرسه شبانه روزی در پاریس فرستاده شد، زیرا مادرش به عنوان یک مبارز کمونیست به مرگ محکوم شده بود. او شکنجه شد اما هرگز حاضر نشد اعلامیه معمول توبه و ندامت را در محکومیت کمونیسم امضا کند. در ۱ مه ۱۹۴۸، کریستوس لاداس، وزیر دادگستری که حکم اعدام او را امضا کرده بود، توسط یکی از اعضای شبه نظامی ترور شد و روزنامه ها بیتا را متهم کردند که دستور قتل وزیر را از داخل زندان او صادر کرده است. با این وجود، به دلیل تأثیری که همسرش نیکلاس کیتسیکیس هنوز در حلقه های بالای جامعه یونان از آن برخوردار بود، اعدام او انجام نشد و در پایان سال ۱۹۵۱، پس از پایان جنگ داخلی، از زندان آزاد شد. پسرش دیمیتری در سال با همسر بریتانیایی خود آن هابارد، دختر یک قاضی ارشد، در اسکاتلند ازدواج کرد. سیاست. در سال ۱۹۵۵، نیکلاس کیتسیکیس با نمایندگان پکن در استکهلم گفتگو کرد. چینی ها از او خواستند تا یک انجمن یونانی- چینی در آتن تأسیس کند، در زمانی که تنها تایوان توسط دولت یونان به عنوان نماینده چین به رسمیت شناخته شد. نیکلاس کیتسیکیس پاسخ داد که از همسرش بیتا می
خواهد که این کار را انجام دهد. در آن زمان چین برای مردم یونان کاملاً ناشناخته بود. بیتا بلافاصله آنچه را که بزرگ ترین موفقیت حضور چین در کل اروپا در آن زمان تلقی می شد، سازماندهی کرد. از آن زمان، او مرتباً به چین سفر می کرد و در آنجا از نزدیک با رهبران چینی مائو تسه تونگ ،جئو ئن لای و دنگ شیائوپینگ آشنا شد. در طغیان کودتای سرهنگ های یونان در ۲۱ آوریل ۱۹۶۷، او با یک پاسپورت جعلی سوئیسی به سوئیس و سپس به پاریس پرواز کرد. پس از سقوط حکومت نظامی در سال ۱۹۷۴، او به یونان بازگشت. شوهرش در سال ۱۹۷۸ درگذشت و او در ۷ فوریه ۱۹۸۶ پس از یک مبارزه طولانی مدت با بیماری سل یادگار خدمت او در سال ۱۹۴۰ به عنوان پرستار در بیمارستان های نظامی بود، درگذشت. او توسط حزب کمونیست یونان مورد تقدیر قرار گرفت.
&lt;templatestyles src="Module:Infobox/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt; مدال فلورانس نایتینگل یک جایزه بین المللی است که به پرستاران برجسته اهدا می شود و به نام پرستار بریتانیایی فلورانس نایتینگل نامگذاری شده است. این جایزه در سال ۱۹۱۲ توسط کمیته بین المللی صلیب سرخ (ICRC) پس از هشتمین کنفرانس بین المللی انجمن های صلیب سرخ در لندن در سال ۱۹۰۷ تأسیس شد و بالاترین جایزه بین المللی است که یک پرستار می تواند به آن دست یابد. این جایزه به پرستاران یا دستیاران پرستاری که "شجاعت و فداکاری استثنایی به مجروحان، بیماران یا معلولان یا قربانیان غیرنظامی درگیری یا فاجعه" یا "خدمات نمونه یا روحیه خلاق و پیشگام در زمینه های بهداشت عمومی یا آموزش پرستاری " داشته اند اعطا می شود. کمیسیون مدال فلورانس نایتینگل متشکل از چندین عضو و کارمند کمیته بین المللی صلیب سرخ، که تعدادی از آنها متخصصان پرستاری هستند، و سرپرست پرستار فدراسیون بین المللی صلیب سرخ و جمعیت های هلال احمر است. نماینده شورای بین المللی پرستاران نیز در این کمیسیون شرکت می کند. تاریخچه. این مدال در ابتدا برای اعطای سالانه به شش پرستار تنظیم شد، اگرچه ۴۲ جایزه
اول تنها در سال ۱۹۲۰ به دلیل توقف فرایند اعطا در جنگ جهانی اول اهدا شد. اولین دریافت کنندگان از بریتانیای کبیر (امپراتوری بریتانیا در آن زمان)، اتریش، بلژیک، چکسلواکی، دانمارک، فرانسه، یونان، مجارستان، ایتالیا، ژاپن، رومانی و ایالات متحده بودند. برندگان اولیه اهل بریتانیای کبیر و امپراتوری بریتانیای آن زمان عبارت بودند از: بئاتریس ایزابل جونز، مارگارت مک دونالد، و هستر مکلین. شش پرستار آمریکایی نیز به نام های فلورانس مریام جانسون، هلن اسکات هی، لیندا کی. میرس، مارتا ام. راسل، مری ای. گلدوین، و آلما ای. فورستر برنده شدند. همچنین سه پرستار آلمانی از جمله الزبث فون کودل جایزه را دریافت کردند. آیدا اف. باتلر پانزدهمین دریافت کننده آمریکایی این جایزه در سال ۱۹۲۱ بود. این مدال تا زمانی که مقررات در سال ۱۹۹۱ تغییر کرد، صرفاً به پرستاران زن محدود بود. طبق مقررات جدید، این جایزه به همه پرستاران اعطا می شود و هر دو سال یک بار به حداکثر پنجاه دریافت کننده در سراسر جهان داده می شود. توضیحات مدال. مدال به شکل دو دایره گره خورده از طلا و نقره است و پرتره ای از فلورانس نایتینگل با عبارت "Ad memoriam Florence Nightingale 182
0-1910" بر روی آن نقش بسته است. در پشت، نام دریافت کننده و تاریخ جایزه حک شده است و اطراف آن چنوشته «Pro vera misericordia et cara humanitate perennis décor universalis» («انسان دوستی واقعی و دوست داشتنی – یک اقتضای عمومی پایدار») نقش می بندد. این مدال توسط یک گیره که دارای یک صلیب مینای قرمز احاطه شده با یک تاج لور سبز به یک نوار سفید و قرمز متصل می شود. همچنین به دریافت کنندگان یک دیپلم پوستی از این جایزه و از سال ۱۹۲۷، یک نسخه مینیاتوری از مدال که می تواند راحت تر پوشیده شود، ارائه می شود. مدال و دیپلم معمولاً توسط رئیس دولت در مراسمی در هر کشور ارائه می شود. مراسم لازم است "خصلت رسمی، مطابق با خواست بنیانگذاران" داشته باشد. مجموعه مدال ها. در سال ۲۰۰۷، چهل و یکمین مجموعه مدال به ۳۵ دریافت کننده از ۱۸ کشور اهدا شد. در سال ۲۰۰۹، چهل و دومین مجموعه مدال به ۲۸ دریافت کننده از ۱۵ کشور اهدا شد. از جمله یک مدال برای اولین بار به یک پرستار در افغانستان به نام خواهر انیسه. در سال ۲۰۱۱، چهل و سومین مجموعه مدال ها به ۳۹ دریافت کننده از ۱۹ کشور، از جمله برای اولین بار به دو پرستار کنیایی، و همچنین به اولین دریافت کنن
ده از جمهوری آفریقای مرکزی - سیلو انگواداکپا، اهدا شد. در سال ۲۰۱۳، چهل و چهارمین مجموعه مدال به ۳۲ دریافت کننده از ۱۶ کشور اهدا شد که یکی از آنها به خلیل دیل MBE، نماینده صلیب سرخ بریتانیا و پس از مرگش تعلق گرفت. در سال ۲۰۱۵، چهل و پنجمین مجموعه مدال ها به ۳۶ دریافت کننده از ۱۸ کشور، از جمله یکی به یک پرستار سیرالئونی، آقای موریسون موسی، که در یک مرکز درمانی ابولا کار می کرد و درگذشت اهدا شد. در سال ۲۰۱۷، چهل و ششمین مجموعه مدال به ۳۹ دریافت کننده از ۲۲ کشور جهان اهدا شد که یکی از آنها به دریاسالار سیلویا ترنت آدامز، جراح موقت ایالات متحده آمریکا تعلق گرفت. روزلین نوگبا بالله به دلیل فعالیت در اپیدمی ابولا، اولین لیبریایی بود که این مدال را دریافت کرد. در سال ۲۰۱۹، چهل و هشتمین مدال به ۲۹ پرستار از ۱۹ کشور اهدا شد که یکی از آنها به کاپیتان فلیسیتی گپس، پرستار صلیب سرخ نیوزیلندی تعلق گرفت. در سال ۲۰۲۱، چهل و نهمین مجموعه مدال به ۲۵ پرستار از ۱۸ کشور جهان اهدا شد که دو مدال به برنادت گلیسون، پرستار استرالیایی و آراستا باخیشووا، پرستار آذربایجانی پس از مرگشان تقدیم شد.
دموکراسی جنسیتی یک تئوری هنجارمحور مرتبط با جریان سازی جنسیتی است که هدف آن دستیابی به شرایط دموکراتیک بین مردان و زنان در کل جامعه و همچنین به طور خاص در شرکت ها، بوروکراسی های اداری و سایر سازمان ها می باشد. این امر از طریق آموزش های جنسیتی که آگاهی از نابرابری های موجود را افزایش می دهد و روش هایی را برای دموکراتیک کردن روابط بین جنسیت ها ایجاد می کند، محقق می شود. واژه دموکراسی جنسیتی اولین بار توسط جامعه شناس آلمانی هالینا بدکوفسکی ابداع شد و توسعه یافت. تاریخچه. به گفته هالینا بدکوفسکی، او اصطلاح و مفهوم دموکراسی جنسیتی را در اوایل دهه ۱۹۹۰ طی یک سفر تحقیقاتی به ایالات متحده، که به سفارش وزیر زنان اتریش، یوهانا دوهال، با هدف شناسایی نوآوری های علیه خشونت خانگی انجام شده بود، ارائه کرد. " متعاقباً، در سال ۱۹۹۳، این اصطلاح در عنوان یک نشریه ویرایش شده توسط وزارت آموزش و امور زنان فدرال اتریش، "آزمایش غرب: Geschlechterdemokratie und Gewalt" (آزمایش غرب: دموکراسی جنسیتی و خشونت) ظاهر شد. پیشگامان دموکراسی جنسیتی از ارائه یک تعریف ثابت و مشخص از این اصطلاح اجتماعی پرهیز کرده اند. بدکوفسکی بر این عقیده است که
«به محض اینکه یک اصطلاح در فرهنگ لغت تعریف و توسط دیگر نظریه پردازان و تئوریسین ها به کار گرفته شود، حیات واقعی خود را از دست داده است. این به ویژه برای اصطلاحاتی که در جریان درگیری های سیاسی واقعی ایجاد شده اند صادق خواهد بود. گوندا ورنر، که در سال ۱۹۹۹ اصول اساسی دموکراسی جنسیتی را برای بنیاد هاینریش بل بیان کرد، می گوید: «دموکراسی جنسیتی هیچ دستور نظری یا عملی آماده ای ندارد. این یک جنبش اکتشافی و برای جستجو، یافتن و به کارگیری دیدگاه های جدید است.» با وجود این، برخی از اصول دموکراسی جنسیتی را می توان چنین تعریف کرد: اهداف و روش ها. هدف دموکراسی جنسیتی دستیابی به مشارکت برابر همه زنان و مردان در سیاست، شرکت ها، بروکراسی های اداری و در تمام بخش های جامعه از طریق اصلاح ساختارهای غیردموکراتیک و لغو تمامی همه اشکال قدرت مبتنی بر ظلم و خشونت است. این رویکرد مبتنی بر تعریف گسترده ای از دموکراسی است - تعریفی که خواستار حقوق و فرصت های برابر برای مردم با همه تنوع های نژادی، فرهنگی و جنسیتی می باشد. از آنجایی که تعداد زیادی از هویت های جنسیتی وجود دارد، دموکراسی جنسیتی دوگانگی محض مردان و زنان را رد می کند و در عو
ض استدلال می کند که هر انسانی - زن، مرد یا غیره - باید حق و توانایی تعیین سبک زندگی و موقعیت اجتماعی خود را داشته باشد. این روابط که فراتر از تصورات کلیشه ای و هر نوع ذات گرایی در مورد زن و مرد است. دموکراسی جنسیتی هدف خود را حرکت از سوی خشم علیه زنان به برابری جنسیتی با استفاده از محورهای زیر می داند: دموکراسی جنسیتی ساختارها و محتویات نظام های دموکراتیک را به منظور تبدیل آن ها به ساختارهایی که برابری جنسیتی را فراهم می کند، ایجاد کرده اند، بررسی و زیر سؤال می برد. ابزار کلیدی برای اجرای دموکراسی جنسیتی، «آموزش های جنسیتی» است که هدف آن زیر سؤال بردن نقش های جنسیتی سنتی، تحلیل چارچوب اجتماعی، و توسعه روش هایی است که برابری جنسیتی بیشتر در سازمان ها را فراهم می کند. دموکراسی جنسیتی در سازمان ها. در زیر چند نمونه برای سازمان هایی که دموکراسی جنسیتی را بخشی از ساختارهای نهادی خود قرار داده اند مثال زده شده است:
گرترود مری کاکس (زاده ۱۳ ژانویه ۱۹۰۰ – درگذشته ۱۷ اکتبر ۱۹۷۸) آماردان آمریکایی و مؤسس بخش آمار تجربی در دانشگاه ایالتی کارولینای شمالی بود. او بعداً به عنوان مدیر مؤسسه آمار دانشگاه کارولینای شمالی و بخش تحقیقات آمار دانشگاه ایالتی کارولینای شمالی منصوب شد. مهم ترین و تأثیرگذارترین پژوهش های او به طراحی آزمایش می پرداخت. او در سال ۱۹۵۰ کتاب "طرح های تجربی را" با همکاری ویلیام کوکران منتشر کرد که سال ها پس از آن به مرجع اصلی در طراحی آزمایش ها برای آماردانان تبدیل شد. در سال ۱۹۴۹ کاکس اولین زنی بود که به عضویت در مؤسسه بین المللی آمار انتخاب شد و در سال ۱۹۵۶ رئیس انجمن آمار آمریکا بود. اوان زندگی و تحصیل. گرترود کاکس در ۱۳ ژانویه ۱۹۰۰ در دیتون، آیووا به دنیا آمد او در دبیرستان پری در پری تحصیل کرد و در سال ۱۹۱۸ فارغ التحصیل شد. در این زمان او تصمیم گرفته بود که در کلیسای متدیست کار کند. با این حال، در سال ۱۹۲۵، او تصمیم گرفت تحصیلات خود را در کالج ایالتی آیووا (که در سال ۱۹۵۹ به دانشگاه ایالتی آیووا تغییر نام داد) در ایمز ادامه دهد. وی در آنجا ریاضیات و آمار خواند و در سال ۱۹۲۹ مدرک کارشناسی و در سال ۱۹۳۱ مدرک
کارشناسی ارشد خود را در رشته آمار دریافت کرد از سال ۱۹۳۱ تا ۱۹۳۳ کاکس در دانشگاه کالیفرنیا در برکلی در رشته آمار روان شناسی تحصیلات تکمیلی خود را انجام داد، سپس به کالج ایالتی آیووا بازگشت تا در بنیانگذاری آزمایشگاه آماری جدید کمک کند. در اینجا او روی طراحی آزمایش ها کار می کرد. فعالیت های دانشگاهی. در سال ۱۹۳۹ کاکس به عنوان استادیار گروه آمار در کالج ایالتی آیووا منصوب شد. در سال ۱۹۴۰ کاکس به عنوان استاد آمار در کالج ایالتی کارولینای شمالی (که در حال حاضر دانشگاه ایالتی کارولینای شمالی است) در رالی منصوب شد. او در آنجا ریاست بخش تازه تاسیس آمار تجربی را بر عهده داشت، وی اولین زن رئیس بخش در این مؤسسه بود. در سال ۱۹۴۵ او مدیر مؤسسه آمار دانشگاه کارولینای شمالی و بخش تحقیقات آمار کالج ایالتی کارولینای شمالی شد که توسط ویلیام جمل کوکران اداره می شد. در همان سال کاکس سردبیر "بولتن بیومتریک" و "بیومتریک" شد و به مدت ۱۰ سال این سردبیری را بر عهده داشت. زمانی که رونالد فیشر، آماردان و متخصص اصلاح نژاد پرکار، انجمن بین المللی بیومتریک را در سال ۱۹۴۷ تأسیس کرد، کاکس یکی از اعضای مؤسس آن بود. در سال ۱۹۶۰ او آخرین پست
خود را به عنوان مدیر امور آمار در مؤسسه تحقیقات مثلث در دورهام کارولینای شمالی بر عهده گرفت. او این سمت را تا زمان بازنشستگی در سال ۱۹۶۵ حفظ کرد وی پس از بازنشستگی، به عنوان مشاور برای ترویج توسعه برنامه های آماری در مصر و تایلند کار کرد. کتاب. در سال ۱۹۵۰ او کار مشترکی را با ویلیام کوکران به نام "طرح های آزمایشی" منتشر کرد، که سال ها پس از آن به مرجع اصلی در طراحی آزمایش ها برای متخصصین آمار تبدیل شد. تجلیل ها. کاکس افتخارات زیادی دریافت کرده است. در سال ۱۹۴۹، او اولین زنی بود که به عضویت در مؤسسه بین المللی آمار انتخاب شد. در سال ۱۹۵۶، او به عنوان رئیس انجمن آمار آمریکا انتخاب شد، وی در سال ۱۹۷۵ او به عنوان عضو آکادمی ملی علوم انتخاب شد. او همچنین عضو مؤسسه آمار ریاضی بود. دانشگاه کارولینای شمالی او را در سال ۱۹۵۹ به عنوان برنده جایزه O. Max Gardner معرفی کرد. دانشگاه ایالتی کارولینای شمالی با نامگذاری یکی از سالن های خود به نام کاکس هال به افتخار کاکس در سال ۱۹۷۰ و اعطای مدال واتاوگا به او در سال ۱۹۷۷ تجلیل کرد. کالج ایالتی آیووا در سال ۱۹۵۸ به او دکترای افتخاری علوم در آمار اعطا کرد. انجمن زنان در آمار ه
مچنین در سال ۱۹۸۹ بورسیه تحصیلی گرترود ام کاکس را تأسیس کرد.
ادیت کمبل (؛ تلفظ نام خانوادگی: ؛ زاده ۱۲ دسامبر ۱۸۷۱–۱۹۵۱) یک پرستار کانادایی بود. او یکی از اولین پرستاران کانادایی بود که برای کمک به تأسیس بیمارستان صلیب سرخ کانادا (دوشس کانات)، یک بیمارستان صحرایی در تاپلو، باکینگهامشایر، وارد انگلستان شد و در طول جنگ جهانی اول در انگلستان و فرانسه خدمت کرد. وی برنده جوایزی همچون صلیب سرخ سلطنتی است. پس از جنگ، او سرپرست شعبه تورنتو از سفارش پرستاران ویکتوریا بود. مدال ها و تعدادی از وسایل شخصی او توسط موزه جنگ کانادا نگهداری می شود. اوایل زندگی. ادیت کمبل در سال ۱۸۷۱ در مونترال کبک متولد شد. او از یک خانواده پزشک بود. پدربزرگ او - فرانسیس ویلند کمبل - رئیس دانشکده پزشکی کالج بیشاپ بود و پدر و عمویش هر دو پزشک بودند. او در خانه به «دیزی» معروف بود. در سال ۱۹۰۷ از مدرسه پرستاری در بیمارستان پرسبیتریان نیویورک فارغ التحصیل شد و متعاقباً در منهتن و مونترال کار کرد. جنگ جهانی اول. کمبل در سپتامبر ۱۹۱۴ در سن ۴۲ سالگی در یگان پزشکی ارتش کانادا ثبت نام کرد او در ۲۴ اکتبر ۱۹۱۴ با آرام اس فرانکونیا وارد بریتانیا شد. او و همتایانش در خدمات پرستاری ارتش کانادا به دلیل یونیفرم پرست
اری آبی رنگ به «پرندگان آبی» معروف بودند. به عنوان یکی از اولین پرستاران کانادایی که به کلاودن رسید، کمبل ابتدا در تأسیس بیمارستان صلیب سرخ کانادا (دوشس کانات)، یک بیمارستان صحرایی در تاپلو، باکینگهامشر، که سر ویلیام اوسلر پزشک مسئول آن بود، کمک کرد. در آوریل ۱۹۱۵، او به عنوان سرپرستار بیمارستان منصوب شد. در زمانی که در کلاودن بود، کمبل درگیر رسوایی به نام " رسوایی تاپلو " بود که شامل اتهامات مربوط به روابط، عدم صداقت، رفتار نامناسب، مستی، و پرکاری پرستاران بود که همه به اقدامات کمبل مربوط نمی شد. کمبل و چارلز گورل از پست های خود عزل شدند. گورل و مرد دیگری متعاقباً خودکشی کردند. کمبل در حالی که او سعی می کرد اعتبار از دست رفته را بازگرداند، گفت که "بدترین جنگ ها همه در سنگر نیست". اوسلر معتقد بود که با کمبل به ناحق برخورد شده و در پاسخ، تهدید به استعفا کرد. بحث در مورد این رابطه در خانواده اسلر ممنوع بود. در ۲۲ ژوئن ۱۹۱۵، از کمبل به خاطر اقداماتش در انگلستان و فرانسه در اعزام ها تقدیر شد و در اکتبر همان سال مدال درجه یک صلیب سرخ سلطنتی را دریافت کرد. او در سال ۱۹۱۶ به فرانسه بازگشت و متعاقباً در اعزام ها برای
بار دوم در سال ۱۹۱۷ به خاطر شجاعتش در طول حملات هوایی دشمن در بیمارستان عمومی کانادایی شماره ۱ در اتاپل فرانسه، که طی آن به پرستاران مجروح مراجعه می کرد، تجلیله شد. برای این کار، او و پنج پرستار دیگر در ۲۵ سپتامبر ۱۹۱۸ مدال افتخار نظامی دریافت کردند نقل قول او در هنگام دریافت جایزه چنین بود: مدال های دیگر او عبارتند از ستاره ۱۹۱۴، مدال جنگ بریتانیا، مدال پیروزی و مدال جوبیلی 1935. او تا آوریل ۱۹۱۹ به خدمت در نیروی اعزامی کانادا ادامه داد. سپس از خدمت خارج شد و به کانادا بازگشت. در بازگشت به کانادا، کمبل سرپرست شعبه تورنتوی محفل پرستاران ویکتوریا شد. او در سال ۱۹۳۴ بازنشسته شد. مرگ و میراث. ادیت کمبل در سال ۱۹۵۱ درگذشت. مجموعه ای از مدال ها و آثار شخصی و نامه های او در موزه جنگ کانادا نگهداری می شود.
مایکل وینی (؛ زادهٔ ) یک ستون نویس، هنرمند، نویسنده، پخش کننده و روزنامه نگار، مستقر در جمهوری ایرلند است. او در برایتون برایتون، انگلستان به دنیا آمد. او که بیشتر به خاطر نوشته هایش دربارهٔ طبیعت شناخته می شود، از سال ۱۹۶۲ با آیریش تایمز همکاری کرده است.