Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تی اُآی-۱۴۵۲ بی یک سیاره ابرزمین تأیید شده، احتمالاً یک دنیای اقیانوسی است (همهٔ سطح آن را آب پوشانده است) که به دور ستارهٔ کوتوله قرمز تی اُآی-۱۴۵۲ (TOI-1452) در فاصلهٔ ۱۰۰ سال نوری از منظومه خورشیدی می چرخد. کشف. این سیاره فراخورشیدی را یک تیم بین المللی به رهبری دانشگاه مونترال با استفاده از داده های ماهواره نقشه بردار فراخورشیدی گذران (TESS) ناسا کشف کردند. کشف این "دنیای اقیانوسی" اولین بار در ژوئن ۲۰۲۲ صورت گرفت. "تی اُآی-۱۴۵۲ بی " حدود ۷۰ درصد از زمین بزرگ تر است و تقریباً پنج برابر آن جرم دارد. این نشان می دهد که چگالی آن از زمین کم تر است، در زمین فلز و سنگ ۹۹ درصد جرم سیاره را تشکیل می دهند و آب تنها ۱ درصد جرم آن است.
تولوی بالا (به سوئدی: Bortre Tölö) منطقه چهاردهم هلسینکی و در عین حال یک منطقه بزرگ متعلق به شهر داخلی هلسینکی است. نام متداول. تولو نام کلی برای دو محله بزرگ تولوی پائین و تولوی بالا در ضلع غربی هلسینکی است. قدمت این منطقه حدود ۱۰۰ سال است. ۸۳ درصد از ساکنان فنلاندی، ۱۱ درصد سوئدی و ۶ درصد به زبان های دیگر صحبت می کنند. گسترش این منطقه از دهه ۱۹۶۰ آغاز شده است. ۳۶ هکتار پارک در منطقه وجود دارد و ۱۵ هکتار از منطقه به عنوان جنگل طبقه بندی شده است.
قطار مسافربری قطاری است که برای جابجایی افراد در طول یک خط راه آهن استفاده می شود. این قطارها ممکن است از واگن های راه آهن مسافربری بدون نیرو (که به عنوان واگن یا واگن نیز شناخته می شوند) تشکیل شده باشند که توسط یک یا چند لوکوموتیو حمل می شوند، یا ممکن است خودکششی باشند. قطارهای مسافربری خودکششی به عنوان چند واحد یا واگن ریلی شناخته می شوند. قطارهای مسافری در ایستگاه ها یا انبارها توقف می کنند، جایی که مسافران می توانند سوار و پیاده شوند. در بیشتر موارد، قطارهای مسافربری بر اساس برنامه زمانی ثابتی کار می کنند و نسبت به قطارهای باری اولویت دارند. قطارهای مسافری ممکن است از تعدادی واگن مسافری تشکیل شده باشند که توسط یک یا چند لوکوموتیو حمل می شوند یا ممکن است از واگن های خودکششی تشکیل شده باشند. طراحی خودرو و ایمنی کلی قطارهای مسافری به طور چشمگیری در طول زمان تکامل یافته است و سفر با راه آهن را به طور قابل توجهی ایمن کرده است. برخی از قطارهای مسافربری، چه در مسافت های طولانی و چه در مسافت های کوتاه، از واگن های دوطبقه (دو طبقه) برای جابه جایی مسافران بیشتری در هر قطار استفاده می کنند. قطارهای مسافری که توسط لک
وموتیوها جابجا می شوند، گران تر از چندین واحد هستند، اما ظرفیت مسافر بیشتری دارند. بسیاری از خدمات معتبر قطارهای مسافربری نام ویژه ای به خود اختصاص داده اند که برخی از آنها در ادبیات و داستان مشهور شده اند. تاریخچه. اولین موردی که لوکوموتیو راه آهن قطاری را که مسافران حمل می کرد، در سال ۱۸۰۴ در کارخانه آهن پنیدارن در ولز کشید، زمانی که ۷۰ کارمند کارخانه آهن با موتوری که توسط ریچارد ترویتیک طراحی شده بود، ۹ مایل جابجا شدند. در سال ۱۸۰۸، Trevithick یک قطار مسافربری به نام "Catch Me Who Can" را در یک حلقه کوچک از مسیر در لندن اجرا کرد. این نمایشگاه که به مدت پو هفته ادامه داشت، هزینه سواری را از مسافران دریافت می کرد. اولین قطار مسافربری در خدمات عادی، قطاری با اسب در راه آهن سوانسی و مامبلز بود. اولین قطار بخار حامل مسافران در راه آهن عمومی توسط "لوکوموشن شماره ۱" در راه آهن استاکتون و دارلینگتون در سال ۱۸۲۵ با سرعت ۱۵ مایل در ساعت حرکت کرد. سفر با قطارهای مسافربری در ایالات متحده در دهه ۱۸۳۰ آغاز شد و در دهه ۱۸۵۰ و ۱۸۶۰ رایج شد. در ایالات متحده، قطارهای ساده، مانند "شهر سانفرانسیسکو"، از دهه ۱۹۲۰ برای تقویت مج
دد خدمات قطارهای مسافربری و رقابت با خودروها و هواپیماها توسعه یافتند. اولین قطار مسافربری برقی در نمایشگاه صنعتی برلین در سال ۱۸۷۹ به نمایش گذاشته شد. اولین قطار مسافربری الکتریکی تجاری موفق، تراموا گروس-لیچترفلد، یک سال بعد در لیخترفلده حرکت کرد. قطارهای راه دور. قطارهای مسافت طولانی بین بسیاری از شهرها یا مناطق یک کشور حرکت می کنند و گاهی اوقات از چندین کشور عبور می کنند. آنها اغلب یک ماشین ناهار خوری یا ماشین رستوران دارند تا مسافران بتوانند در طول سفر خود غذا بخورند. قطارهایی که یک شبه حرکت می کنند ممکن است واگن های خواب نیز داشته باشند. در حال حاضر، بسیاری از سفرها در این مسافت های بیش از ۵۰۰ مایل (۸۰۰ کیلومتر) در بسیاری از کشورها از طریق هوا انجام می شود، اما در کشورهای دیگر، سفرهای طولانی با راه آهن، محبوب یا تنها راه ارزان برای سفر در مسافت های طولانی است. = قطار سریع السیر = شینکانسن سری N700 "نوزومی" بین توکیو و اوزاکا در حدود دو ساعت و نیم حرکت می کند. مقاله اصلی: راه آهن پرسرعت یکی از دسته بندی قطارهای مسافت طولانی قابل توجه و رو به رشد، ریل های سریع السیر است که عموماً با سرعت های بالاتر از ۲۰۰
کیلومتر در ساعت (۱۲۰ مایل در ساعت) حرکت می کند و اغلب در یک مسیر اختصاصی کار می کند که بررسی شده و برای تطبیق با سرعت های بالا آماده شده است. اولین نمونه موفق سیستم ریلی مسافری پرسرعت Shinkansen ژاپن بود، که در زبان عامیانه به عنوان "قطار گلوله" شناخته می شود، که در اکتبر ۱۹۶۴ شروع به کار کرد. نمونه های دیگر عبارتند از LeFrecce ایتالیا، TGV فرانسه (Train à Grande). Vitesse، به معنای واقعی کلمه "قطار پرسرعت")، ICE آلمان (Inter-City Express) و AVE اسپانیا (Alta Velocidad Española). در بیشتر موارد، سفر با ریل پرسرعت زمانی که مسافت ها از ۵۰۰ تا ۶۰۰ کیلومتر (۳۱۰ تا ۳۷۰ مایل) تجاوز نمی کنند، از نظر زمان و هزینه با سفر هوایی رقابت می کنند، زیرا مراحل ورود و ورود به فرودگاه می تواند حداقل دو ساعت به آن اضافه کند. زمان کلی حمل و نقل همچنین، هزینه های عملیاتی راه آهن در این فواصل زمانی که مقدار سوخت جت مصرف شده توسط هواپیما در طول برخاستن و صعود در نظر گرفته شود، ممکن است کمتر باشد. سفر هوایی با افزایش مسافت سفر مقرون به صرفه تر می شود، زیرا سوخت کمتر از هزینه عملیاتی کلی هواپیما را تشکیل می دهد. برخی از سیستم های ریلی
سریع السیر از فناوری کج برای بهبود پایداری در منحنی ها استفاده می کنند. نمونه هایی از قطارهای کج شده عبارتند از: قطار مسافری پیشرفته (APT)، پندولینو، سری N700 Shinkansen , Amtrak 's "Acela" و Talgo اسپانیایی. کج کردن شکلی پویا از بالا بردن ارتفاع است که به ترافیک کم سرعت و پرسرعت اجازه می دهد تا از مسیر یکسانی استفاده کنند (البته نه به طور همزمان)، و همچنین سواری راحت تری را برای مسافران ایجاد می کند. = قطارهای بین شهری = قطار برقی شیب دار، سریع ترین قطار استرالیا، بین بریزبن و راکهمپتون در کوئینزلند، با مسافت ۶۱۵ کیلومتر کار می کند. نوشتار اصلی: راه آهن بین شهری «بین شهری» یک اصطلاح کلی برای هر سرویس ریلی است که از قطارهایی با توقف محدود برای ارائه سفرهای طولانی مدت سریع استفاده می کند. خدمات بین شهری را می توان به سه گروه عمده تقسیم کرد: تمایز بین سه نوع خدمات ریلی بین شهری ممکن است نامشخص باشد. قطارها می توانند به عنوان خدمات بین شهری بین شهرهای بزرگ حرکت کنند، سپس به یک سرویس قطار سریع السیر (یا حتی منطقه ای) برگردند تا به جوامع در دورترین نقاط سفر برسند. این روش به جوامع کم جمعیت اجازه می دهد تا به مقرو
ن به صرفه ترین راه خدمات ارائه دهند، به هزینه زمان سفر طولانی تر برای کسانی که مایل به سفر به ایستگاه پایانه هستند. = ریل پرسرعت = مقاله اصلی: ریل پرسرعت خدمات ریلی پرسرعت با حداکثر سرعت بالاتر از قطارهای معمولی بین شهری اما کمتر از خدمات ریلی پرسرعت کار می کنند. این خدمات پس از بهبود زیرساخت های ریلی معمولی برای پشتیبانی از قطارهایی که می توانند با خیال راحت با سرعت های بالاتر کار کنند، ارائه می شوند. قطارهای مسافت کوتاه. قطارهای شهری. قطارهای حومه ای بمبئی روزانه ۷٫۲۴ میلیون مسافر را جابجا می کنند. نوشتار اصلی: راه آهن شهری بسیاری از شهرها و مناطق اطراف آنها توسط قطارهای شهری (همچنین به عنوان قطارهای حومه شهر شناخته می شود) خدمات رسانی می کنند، که به مسافرانی که خارج از شهری که در آن کار می کنند زندگی می کنند یا بالعکس خدمات ارائه می دهند. به طور خاص، در ایالات متحده، خدمات ریلی رفت و آمدی به این صورت تعریف می شود: «حمل و نقل ریلی مسافری کوتاه مدت در مناطق شهری و حومه شهر معمولاً با کاهش کرایه، بلیط های چند سفره و رفت وآمد و عملیات های اوج صبح و عصر». قطارها در مقایسه با حمل و نقل جاده ای برای جابجایی تعداد
زیادی از مردم به طور همزمان بسیار کارآمد هستند. در حالی که ممکن است خودروها به دلیل ازدحام ترافیک تأخیر داشته باشند، قطارها بر اساس حق عبور اختصاصی کار می کنند که به آنها اجازه می دهد از چنین ازدحام عبور کنند. با استفاده از واگن های دو سطحی که به اندازه کافی بلند هستند تا دو سطح صندلی داشته باشند، خدمات ریلی شهری می تواند تا ۱۵۰ مسافر در هر واگن قطار و بیش از ۱۰۰۰ مسافر در هر قطار را جابجا کند که به طور قابل توجهی از ظرفیت خودروها و اتوبوس ها پیشی می گیرد. واگن ریلی. نوشتار اصلی: واگن ریلی Bombardier Talent واگن راه آهن منطقه ای را بیان کرد در استفاده بریتانیایی و استرالیایی، «رایل واگن» یک وسیله نقلیه راه آهن خودکششی است که برای جابجایی مسافران طراحی شده است. این اصطلاح معمولاً برای اشاره به قطاری استفاده می شود که از یک واگن مسافری (کالسکه، اتوبوس) با کابین راننده در یک یا هر دو انتها تشکیل شده است. برخی از راه آهن ها، به عنوان مثال راه آهن بزرگ غربی، از اصطلاح «موتور راه آهن» استفاده می کردند. اگر واگن ریلی بتواند یک قطار کامل را بکشد، به احتمال زیاد به آن «موتور واگن» یا «موتور واگن» می گویند. اصطلاح «ری
ل واگن» گاهی اوقات به عنوان نام جایگزین برای انواع کوچک واحدهای چندگانه نیز استفاده می شودکه از بیش از یک مربی تشکیل شده است. حمل و نقل سریع. مقاله اصلی: حمل و نقل سریع قطارهای ترانزیت سریع، ریل های حمل ونقل شهری هستند که در حق تقدم انحصاری کار می کنند و عابران پیاده یا وسایل نقلیه ممکن است به آن دسترسی نداشته باشند. راه آهن سبک. مقاله اصلی: راه آهن سبک ریل های سبک قطارهای مسافربری شهری با نیروی برق هستند که در امتداد یک حق عبور انحصاری در سطح زمین، سازه های مرتفع، تونل ها یا در خیابان ها حرکت می کنند. سیستم های ریل سبک معمولاً از تجهیزات سبک تری استفاده می کنند که با سرعت های پایین تری کار می کنند تا انعطاف پذیری بیشتری در ادغام سیستم ها در محیط های شهری ایجاد کنند. تراموا. یک تراموا در پاریس، فرانسه مقاله اصلی: تراموا تراموا (که در آمریکای شمالی به عنوان تراموا نیز شناخته می شود) نوعی قطار مسافربری است که در کنار خیابان های شهری عمومی در مسیر تراموا حرکت می کند و اغلب شامل بخش هایی از حق تقدم برای مسافران و وسایل نقلیه است. منابع. https://en.wikipedia.org/wiki/Passenger_train
مارک ادوارد ویتکر یک مدیر بازرگانی آمریکایی است که در سال ۱۹۹۵، زمانی که رئیس بخش محصولات زیستی آرچر دنیلز میدلند (ای دی ام) بود مورد توجه عموم قرار گرفت و به سطح بالاترین مدیر اجرایی شرکتی در تاریخ ایالات متحده تبدیل شد که در اداره تحقیقات فدرال افشاگری کرده. به مدت سه سؤال از ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۵ او با اف بی آی همکاری کرد تا تلاش ای دی ام را برای تثبیت قیمت ها افشا کند. در اواخر دهه ۱۹۹۰ او به ۹ سال حبس در زندان فدرال به جرم دریافت رشوه نه و نیم میلون دلاری در حین همکاری با اف بی آی محکوم شد. فیلم اطلاع رسانی! ساخته برادران وارنر بر اساس رسوایی تثبیت قیمت و زندگی او در تاریخ ۱۸ سپتامبر ۲۰۰۹ منتشر شد. مت دیمون نقش مارک ویتکر را در این فیلم ایفا کرد. زندگی شخصی. ویتکر در ۱۶ ژوئن ۱۹۷۹ با معشوقه دبیرستانی خود، جینجر گیلبرت، ازدواج کرد. آنها با هم صاحب سه فرزند شدند. ویتاکر در طول حبس خود مسیحی شد و از زمان آزادی او در دسامبر ۲۰۰۶، اغلب با جامعه مسیحی - از جمله شبکه پخش مسیحی (CBN) - دربارهٔ رستگاری، فرصت دوباره و اهمیت ایمانش مصاحبه کرده است.
آراکان یا اَروکَن ( or ) یک منطقه ساحلی تاریخی در آسیای جنوب شرقی است. مرزهای آن با خلیج بنگال در غرب، شبه قاره هند در شمال و برمه در شرق آن روبرو بود. کوه های آراکان این منطقه را منزوی کرده و این منطقه تنها از طریق شبه قاره هند و دریا قابل دسترسی بود. این منطقه اکنون ایالت راخین در میانمار را تشکیل می دهد. آراکان به یکی از اولین مناطق در جنوب شرقی آسیا تبدیل شد که ادیان هندی، به ویژه بودیسم و هندوئیسم را پذیرفت. اسلام با بازرگانان عرب در قرن هشتم به این منطقه وارد شد. پادشاهی «Mrauk U» به مدت ۳۰۰ سال به عنوان یک پادشاهی مستقل آراکانی ظهور کرد. در عصر کاوش و توسعه اقتصادی عمده بنگال سوبا (به انگلیسی:)، آراکان مورد توجه کمپانی هند شرقی هلند و امپراتوری پرتغال قرار گرفت. در اواسط قرن هفدهم، امپراتور گورکانی اسلامی اورنگ زیب بر آن تسلط داشت. آراکان از قرن ۱۸ به بعد و پس از تسخیر توسط امپراتوری مغول به طور پیوسته رو به زوال نهاد. آراکان پس از فتح توسط کمپانی هند شرقی بریتانیا به یکی از بخشهای هند بریتانیا تبدیل شد و مهاجرانی را از بخش همسایه چیتاگونگ از پرزیدنسی فورت ویلیام پذیرفت. در سال ۱۹۳۷ میلادی، این منطقه ب
ه بخشی از برمه بریتانیا تبدیل شد. بخش آراکان زمانی یکی از صادرکنندگان پیشرو برنج بود. در طول جنگ جهانی دوم، این منطقه توسط امپراتوری ژاپن اشغال شد. نیروهای متفقین آراکان را در طی عملیات برمه آزاد کردند. پس از استقلال برمه آراکان همچنان یک تقسیم اداری بود. و بعدها به استان تبدیل شد. در اوایل دهه ۱۹۶۰ میلادی، بخش شمالی آراکان از یانگون به عنوان منطقه مرزی مایو اداره می شد. در سال ۱۹۸۲ میلادی، قانون تابعیت برمه بسیاری از ساکنان منطقه، به ویژه روهینگیاها را از شهروندی محروم کرد. در سال ۱۹۸۹ میلادی، خونتای نظامی برمه نام رسمی برمه را به میانمار تغییر داد. در دهه ۱۹۹۰ میلادی، حکومت نظامی نام ایالت آراکان را به ایالت راخین تغییر داد - نامی که نشان دهنده تسلط اکثریت راخین است. بسیاری از اقلیت روهینگیا به شدت با این تغییر مخالفت کردند. این منطقه شاهد درگیری بین دولت برمه، ملی گرایان راخین و شورشیان روهینگیا بوده است. در زمان های اخیر، ایالت راخین به دلیل مهاجرت پناهجویان به کشورهای همسایه به دلیل عملیات نظامی توسط تاتماداو (نیروهای مسلح میانمار) قابل توجه بوده است. ریشه شناسی. کلودیوس بطلمیوس آراکان را «"Argyré» معرفی
" کرد. اسناد پرتغالی نام را «"Arracao» نوشته اند". این نام در بسیاری از نقشه ها و نشریات قدیمی اروپایی به صورت «"Araccan»" نوشته شده است. این منطقه در زمان حکومت بریتانیا برمه به عنوان بخش آراکان () نامگذاری شد.
لویی لارته «Louis Lartet "1840 - 1899 زمین شناس و دیرینه شناس فرانسوی بود. او اسکلتهای اصلی کرومانیون را کشف کرد. خانواده. لویی لارته در Castelnau-Magnoac، در Seissan در بخش ژرس به دنیا آمد. پدرش، ادوارد لارته، زمین شناس ماقبل تاریخ برجسته ای بود که در دهه های ۱۸۶۰ و ۱۸۷۰ نقش کلیدی در یافتن شواهدی مبنی بر زندگی انسان ها در دوره کواترنری ایفا کرد و لوئیس تحقیقات پدرش را در زمینه ماقبل تاریخ بشر ادامه داد. او در سال ۱۸۶۳ به عضویت "Société géologique de France" "(انجمن زمین شناسی فرانسه)" درآمد و به هیئت اعزامی که توسط دوک لوین برای کاوش در فلسطین ترتیب داده شده بود، پیوست. این منجر به انتشار "(1876-7) Exploration géologique de la mer Morte" شد که پایان نامه دکترای او را تشکیل داد. کشف انسان کرومانیون. در سال ۱۸۶۸، پس از اینکه کارگران با استخوان های حیوانات منقرض شده، ابزار سنگ چخماق و جمجمه های انسان برخورد کردند، از لارته خواسته شد تا در پناهگاه صخره ای در نزدیکی دهکده فرانسوی Les Eyzies حفاری انجام دهد. لارته اسکلت های جزئی چهار فرد بالغ ماقبل تاریخ و یک نوزاد را به همراه صدفهای سوراخ دار که به عنوان زیورآلات
استفاده می شد و اشیاء ساخته شده از عاج و شاخ گوزن شمالی کشف کرد. این انسان های کرومانیون به زودی به عنوان یک نژاد انسان ماقبل تاریخ جدید از فسیلهای انسان نئاندرتال که در سال ۱۸۶۵ در آلمان کشف شد، شناسایی شدند. سابقه علمی. لارته در سال ۱۸۷۳ تدریس زمین شناسی را در دانشگاه تولوز آغاز کرد و در سال ۱۸۷۹ استاد زمین شناسی در این دانشگاه شد. او در سال ۱۸۷۹ به عضویت انجمن باستان شناسی دومیدی فرانسه، و در سال ۱۸۸۰ به عضویت انجمن کشاورزی درآمد. آکادمی علوم در سال ۱۸۸۲ و انجمن تاریخ طبیعت در سال ۱۸۸۲.
ناوچه مکه با شماره شناسایی ۸۱۴ یک ناوچه از کلاس لافیت متعلق نیروی دریایی سلطنتی سعودی است. طراحی و توسعه. ناوچه مکه یک ناوچه از ناوچه های کلاس لافیت است که مخصوصاً برای عملیات ضدهوایی توسعه یافته است. وزن این ناوچه در حالت بارگیری به ۴۷۰۰ تن می رسد. طول ناوچه ۱۳۳ متر و عرض آن ۱۵ متر است. سیستم های رزمی کشتی توسط دو گروه نیوال و گروه تالس ساخته شده اند. این ناوچه مجهز به موشک های سطح به هوای آستر ۱۵ می باشد که از سیلوهای عمودی کشتی شلیک می شوند. موشک اصلی ضد کشتی همانند کلاس لافیت همان موشک اگزوسه است. همچنین این ناوچه بر روی سینه خود توپ ضدهوایی اوتو ملارا ۷۶م م حمل می کند. در عقب و روی پاشنه کشتی چهار محفظه پرتاب اژدر ۵۳۳ میلی متری وجود دارد که اژدرهای سنگین تورپدو از آن قابل شلیک هستند. حداکثر سرعت این ناوچه به ۴۶ کیلومتر بر ساعت می رسد و توانایی ۱۳۰۰۰ کیلومتر دریانوردی دارد. میزان آب و غذای مخصوص خدمه به اندازه ۵۰ روز در داخل کشتی ذخیره می شود. این کشتی در عقب خود دارای آشیانه برای پذیرایی از بالگرد است. ساخت و تحویل. ناوچه مکه در تاریخ ۲۰ ژوئیه ۲۰۰۱ در اسکله DCNS در لوریان آب اندازی شد و در ۳ آوریل ۲۰۰۴ ب
ه صورت رسمی وارد خدمت شد. ناوچه های کلاس الریاض. سه ناوچه از این کلاس تاکنون برای نیرویی دریایی سعودی ساخته شده است که عبارتند از:
مرکز شهر هلسینکی (فنلاندی: "Helsingin kantakaupunki"، سوئدی: "Helsingfors innerstad") در ابتدا به منطقه متعلق به شهر هلسینکی، فنلاند قبل از الحاق بزرگ در ۱ ژانویه ۱۹۴۶ اشاره داشت. پس از الحاق، نام های «مرکز هلسینکی» و «منطقه الحاقی» استفاده شد که منطقه هلسینکی بزرگ را با هم تشکیل دادند. پیشینه. در طول سال ها، استفاده از اصطلاح «منطقه الحاقی» کاهش یافت و مرزهای مرکز شهر مبهم تر شد. معنای اصطلاحی مرکز شهر به این بستگی داشت که خود گوینده چگونه آن را درک کند. غالباً مرکز شهر هلسینکی به معنای بخشی از شهر است که توسط شبکه تراموا هلسینکی (که امروزه فقط به مونکنیمی در خارج از مرکز شهر خدمت می کند) مورد پوشش قرار می گیرد. یکی دیگر از تعریف های رایج مرکز شهر، بخشی از شهر است که خانه ها در ارتباط محکم با یکدیگر و با حیاط های داخلی محصور ساخته شده اند. تعریف سوم منطقه ای است که بزرگراه های منتهی به حومه شهر به آن ختم می شوند. حتی در دهه ۱۹۶۰ مرز شمالی مرکز شهر تا حدودی به وضوح توسط لبه شمالی مناطق ساخته شده می لاهتی، لااکسو و واللیلا مشخص شد، اما برای مثال کپوله حتی قبل از الحاق، به هلسینکی تعلق داشت، اما از شهر جدا شده
بود. در ادامه مناطق پاسیلا و پیککوهووپالاهتی به عنوان بخشی از مرکز شهر ساخته شدند و مرز را مبهم تر کردند. قبلاً در دهه ۱۹۵۰ منطقه جزیره سوئومن لینا (منطقه ۵۲) از نظر آماری به عنوان بخشی از مرکز شهر به حساب می آمد. لاوتتاساری (منطقه شماره ۳۱) نیز چنین حالتی دارد. در اوایل سال ۲۰۱۴، ۱۰۶۲۰۱ نفر در ناحیه اصلی جنوبی هلسینکی ساکن بودند. جمعیت شبه جزیره هلسینکی در سال ۱۹۶۷ حدود ۳۰۰۰۰۰ نفر بود و در سال ۲۰۰۶ تقریباً نیمی از آن کاهش یافت و به ۱۷۰۰۰۰ نفر رسید. این کاهش جمعیت ناشی از نوسازی آپارتمان ها برای استفاده اداری بود و با وجود اینکه بسیاری از خانواده ها در دهه ۱۹۶۰ در آپارتمان های کوچک در مرکز شهر زندگی می کردند، بسیاری از آنها پس از آن به آپارتمان های بزرگ تر در شهرهای مجاور اسپو، وانتا و کاونیاینن نقل مکان کردند. . آپارتمان های هلسینکی نیز امروزه کمتر مورد استفاده قرار می گیرند، برای مثال در حالی که یک آپارتمان معمولی یک خوابه در کاللیو قبلاً خانه چهار نفر بود، امروزه حتی یک آپارتمان دو خوابه ممکن است تنها توسط یک فرد مجرد استفاده شود. مرکز شهر. زیر مجموعه های هلسینکی در سال ۱۹۸۴ مورد استفاده قرار گرفت. از نظر
آماری تقسیم بندی زیر از دهه ۱۹۶۰ تا ۱۹۸۴ رسماً آغاز شد:
زیردریایی هواپیمابر به نوعی زیردریایی گفته می شود که مجهز به هواپیما برای مأموریت های شناسایی، نظارتی یا حمله است. این زیردریایی ها بیشترین کاربرد خود را در طول جنگ جهانی دوم تجربه کردند اما اهمیت عملیاتی آن ها نسبتاً کم بود. معروف ترین آن ها زیردریایی کلاس آی-۴۰۰ ژاپنی و زیردریایی سورکوف فرانسوی بودند. تعداد کمی از زیردریایی های مشابه برای نیروی دریایی سایر کشورها نیز ساخته شد. بیشتر زیردریایی های هواپیمابر عملیاتی، به استثنای کلاس های آی-۴۰۰ و AM، از هواپیماهای خود برای شناسایی و نظارت استفاده می کردند. این ویژگی، برخلاف ناوهای هواپیمابر سطحی معمولی است که وظیفهٔ اصلی آن ها به عنوان پایگاهی برای هواپیماهای تهاجمی است. جنگ جهانی اول. آلمان نخستین کشوری بود که یک زیردریایی هواپیمابر را آزمایش کرد. یک هواپیمای دریایی تازه اصلاح شده و مجهز به بمب های ۱۲ کیلوگرمی از یک زیردریایی اس ام یو-۱۲ به پرواز درآمد و در سراسر کانال انگلیس و رود تیمز پرواز کرد و بمب هایی را در حومهٔ لندن پرتاب کرد اما تنها خسارت جزئی ایجاد کرد و توسط جنگنده های انگلیسی تعقیب شد اما به سلامت به پایگاه بازگشت. در نخستین مأموریت بمباران، آشکا
ر بود که هواپیما از کمبود بُرد بیشتر رنج می برد. انگلیسی ها نیز طرحی مشابه آلمان ها را آغاز کردند با این حال، درست مانند آزمایش آلمان، هواپیما بدون محافظت روی عرشه حمل می شد و زیردریایی قادر به غوطه ور شدن با وجود آن ها نبود. بین جنگ های جهانی اول و دوم. فرانسه. زیردریایی سورکوف یک زیردریایی فرانسوی بود که در دسامبر ۱۹۲۷ سفارش داده شد، در ۱۸ اکتبر ۱۹۲۹ به آب انداخته شد و در مه ۱۹۳۴ به بهره برداری رسید که بزرگ ترین زیردریایی جهان در آغاز جنگ جهانی دوم بود. زیردریایی سورکوف به عنوان یک «رزمناو زیر آب» طراحی شده بود که هدف آن جستجو و شرکت در نبردهای سطحی بود. این زیردریایی، یک هواپیمای شناور شناسایی را در آشیانه ای که در قسمت انتهایی برج ارتباطی تعبیه شده بود، حمل می کرد. در این زیردریایی همچنین اژدرافکن و توپ های ضدهوایی و مسلسل نصب شده بود. ایتالیا. نیروی دریایی سلطنتی ایتالیا در اواخر دههٔ ۱۹۲۰ یک زیردریایی اتوره فی یراموسکا با آشیانهٔ ضدآب برای یک هواپیمای دریایی کوچک شناسایی را سفارش داد. در سال ۱۹۲۸، اروماکی و پیاجو هر کدام سفارش هایی برای هواپیماهای مناسب دریافت کردند اما این برنامه لغو شد و آشیانهٔ هواپی
ما در دسامبر ۱۹۳۱، پیش از تحویل زیردریایی اتوره فی یراموسکا برداشته شد. ژاپن. ژاپنی ها مفهوم «ناو هواپیمابر زیردریایی» را به طور گسترده ای به کار بردند، که با کلاس J2 I-6 و کلاس J3 در سال های ۱۹۳۷–۱۹۳۸ آغاز شد. در مجموع ۴۲ زیردریایی با قابلیت حمل هواپیماهای شناور ساخته شد که یکی از آن ها زیردریایی آی-۸ است. انگلستان. پس از پیمان دریایی واشینگتن زیردریایی های کلاس ام به کاربردهای دیگر تبدیل شدند. تا سال ۱۹۲۷، اچ ام اس ام۲ با یک آشیانهٔ ضدآب برای یک هواپیمای دریایی پارنال پتو با بال های تاشو وارد خدمت شده بود که می شد آن را با کمک یک دریک به آب انداخت و بازیابی کرد. در اکتبر ۱۹۲۸، منجنیق هیدرولیکی بر روی آن تعبیه شد که به هواپیمای دریایی اجازه می داد از یک سطح شیب دار روی رمپ جلو پرتاب شود. سپس زیردریایی و هواپیمای آن می توانستند شناسایی انجام دهند و در صورت تهدید، به زیر آب بروند. خود اچ ام اس ام۲ در سال ۱۹۳۲ از دست رفت و طرح زیردریایی های حامل هواپیما توسط نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا رها شد. ایالات متحده. ایالات متحده مطالعهٔ این مفهوم را در سال ۱۹۲۲ آغاز کرد. نیروی دریایی ایالات متحده ۶ فروند Cox-Klemin XS
-1 و شش فروند مارتین ام اس-۱ را سفارش داد. هر دو در اکتبر و نوامبر ۱۹۲۳ روی یواس اس اس-۱ آزمایش شدند. با وجود تولید انواع دیگر، نیروی دریایی ایالات متحده علاقهٔ خود را به این مفهوم از دست داده بود. جنگ جهانی دوم. آلمان. "کریگس مارینه" (نیروی دریایی آلمان) نیز توسعهٔ زیردریایی هایی را آغاز کرد که قادر به حمل و پرتاب هواپیما بودند و در اوایل سال ۱۹۳۹ چهار فروند او-بوت بسیار بزرگ سفارش داد. آن ها قرار بود ۱۱۰ خدمه داشته باشند و تنها یک هواپیمای شناور آرادو آر ۲۳۱ را حمل کنند، اما با شروع جنگ در اواخر همان سال لغو شدند. برخی از او-بوت ها نوعی هواگرد موسوم به فوکه آکلیس اف ای-۳۳۰ را حمل می کردند. Type IX D 2 (مونسون). یکی دیگر از او-بوت های دوربرد آلمانی نوع مونسون بود که در اقیانوس هند و منطقهٔ خاور دور مستقر در پنانگ (مالایای اشغالی) استفاده می شد و در اقیانوس هند و به طور پراکنده در اقیانوس اطلس جنوبی استفاده می شد، اما استفاده از آن مانع از توانایی زیردریایی برای غوطه ور شدن سریع شده بود. بالگرد شناسایی فلتنر Fl 282 A " "Kolibri" " نیز برای استفاده از زیردریایی های دوربرد، برنامه ریزی شده بود. این بالگرد تک صن
دلی اما هرگز روی یک زیردریایی آلمانی مستقر نشد. ژاپن. ژاپنی ها مفهوم زیردریایی هواپیمابر را به طور گسترده ای به کار بردند. در مجموع ۴۷ زیردریایی با قابلیت حمل هواپیماهای دریایی ساخته شد. بیشتر زیردریایی های هواپیمابر ژاپن می توانستند تنها یک هواپیما را حمل کنند، اگرچه تعداد کمی از آن ها می توانستند دو هواپیما را حمل کنند و زیردریایی های غول پیکر کلاس آی-۴۰۰ می توانستند سه هواپیما را حمل کنند. زیردریایی تیپ بی۱ (۲۰ فروند). زیردریایی ها تیپ بی۱ (سری آی-۱۵) (آی-۱۵, آی-۱۷ , "آی-۱۹", "آی-۲۱", آی-۲۳, "آی-۲۵", "آی-۲۶", "آی-۲۷", "آی-۲۸", "آی-۲۹", آی-۳۰,آی-۳۱، آی-۳۲، آی-۳۳، آی-۳۴، آی-۳۵، آی-۳۶، آی-۳۷، آی-۳۸، آی-۳۹) پرشمارترین نوع زیردریایی های نیروی دریایی امپراتوری ژاپن در طول جنگ جهانی دوم بودند. در مجموع ۲۰ عدد ساخته شد که با شمارهٔ آی-۱۵ شروع شد که نام این سری شد. این زیردریایی ها سریع بودند، برد بسیار زیادی داشتند و یک هواپیمای دریایی یوکوسوکا ایی۱۴وای حمل می کردند که در آشیانه ای قرار داشت و توسط یک منجنیق پرتاب می شد. این سری به ویژه در ابتدای جنگ، بسیار موفق بود. در سال ۱۹۴۲، آی-۲۶، ناو هواپیمابر یواس اس سارات
وگا را فلج کرد. آی-۱۹، در ۱۵ سپتامبر ۱۹۴۲، شش اژدر به ناو یواس اس وسپ شلیک کرد که دو تای آن به ناو اصابت کرد و آن را فلج کرد و اژدرهای باقی مانده به ناو جنگی یواس اس نورث کارولینا و ناوشکن یواس اس اوبراین که بعداً غرق شد، آسیب رساندند. "زیردریایی آی-۲۵" تنها بمباران هوایی را در سپتامبر ۱۹۴۲ بر روی ایالات متحده انجام داد که هواپیمای پرتاب شده از آن، دو بمب آتش زا بر روی جنگلی در نزدیکی شهر بروکینگس، اورگن پرتاب کرد. AM Type (آی-۱۳ و آی-۱۴). زیردریایی AM (A Modified) یک زیردریایی بزرگ حامل هواپیمای دریایی بود که دارای فضای آشیانه برای دو هواپیما بود. این زیردریایی های غول پیکر در اصل از نوع A2 بودند، اما پس از شروع ساخت، طراحی آن ها اصلاح شد تا بتوانند هواپیمای دوم را حمل کنند. هواپیماهای دریایی موردنظر، بمب افکن ام۶ای۱ آیچی با ۸۰۰ کیلوگرم بمب بودند. برد و سرعت این زیردریایی ها قابل توجه بود (۲۹۰۰۰ کیلومتر) و ، اما عملکرد زیر آب آن ها به خطر افتاد و آن ها را به اهدافی آسان تبدیل کرد. آی-۱۳ در ۱۶ ژوئیهٔ ۱۹۴۵ توسط ناوشکن اسکورت یواس اس لارنس سی تیلور و هواپیماهای ناو هواپیمابر پشتیبان یواس اس انزیو حدود ۸۹۰ کیلوم
تری شرق یوکوسوکا غرق شد. آی-۱۴ در پایان جنگ، در دریا تسلیم شد و بعداً از بین رفت. کلاس آی-۴۰۰. زیردریایی های کلاس آی-۴۰۰ بزرگ ترین زیردریایی های جنگ جهانی دوم بودند و تا زمان ساخت زیردریایی های پرتاب کنندهٔ موشک هسته ای در دههٔ ۱۹۶۰، بزرگ ترین زیردریایی های ساخته شده بودند. آن ها بیش از ۱۲۰ متر طول داشتند و سه هواپیمای ام۶ای۱ آیچی حمل می کردند. علاوه بر این، دارای سه توپ ضدهوایی و یک تفنگ عرشهٔ بزرگ و همچنین هشت لولهٔ اژدر بود که می توانستند بزرگ ترین، طولانی ترین و کشنده ترین اژدر مورد استفاده در آن زمان یعنی «لانگ لنس» را شلیک کنند. سه زیردریایی از این کلاس، ساخته شد، "I-400"، زیردریایی آی-۴۰۱ و "I-402". هر کدام نیرو داشته و ظرفیت سوخت کافی، بیش از میزان کافی برای رسیدن به ایالات متحده از هر جهت را داشتند. این زیردریایی ها قادر به حمل سه فروند هواپیمای ام۶ای۱ آیچی) بودند که هر کدام ۸۰۰ کیلوگرم بمب حمل می کردند. برای قرار دادن هواپیماها در آشیانه، بال های هواپیما به عقب تا می شد، تثبیت کننده های افقی تا می شدند و بالای تثبیت کنندهٔ عمودی تا می شد تا نمای کلی هواپیما به قطر پروانه اش باشد. جهار نفر خدمه می تو