Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
له «کامانویال» آن را «خوب ساختار یافته، به اندازه کافی نوشته شده، به طرز شگفت آوری کارگردانی شده … و به شکل عالی بازی شده» توصیف کرد. روزنامه «بروکلین دیلی ایگل» اظهار داشت که اکشن نمایشنامه «در لحظاتی به صورت ناگهانی» اتفاق می افتد، اما بازیگری و نوآوری استفاده از هیئت منصفه را ستایش کرد. منتقد «نیویورک پست»، جان میسون براون، گفت که نمایشنامه دارای برخی نقص هاست، اما یک ملودرامای هیجان انگیز و فراتر از متوسط محسوب می شود. بروکس اتکینسون در «نیویورک تایمز» نقد منفی ارائه کرد و آن را «ترکیبی معمولی از حماقت» خواند. نقدی از «تیاتر آرتس مانثلی» نیز این اثر را به عنوان «بازی مد روز» که در مجلس پذیرایی سرگرم کننده است اما روی صحنه «کاملاً احمقانه» به نظر می رسد، رد کرد. برخی نقدها بر وودز به عنوان منبع ویژگی های مثبت نمایشنامه تمرکز داشتند، زیرا او پیش از این موفقیت های تئاتری زیادی کسب کرده بود. «تایم» گفت که وودز در حال تکرار فرمول موفقیت آمیز از «محاکمه مری دوگان» است. نقدهایی که این عناصر را تحسین می کردند برای رند شرم آور بود، زیرا تغییرات وودز را منفی می دانست؛ و باز هم منتقدان به جنبه های گسترده تری که رند
آن ها را مهم می دانست، توجه نکردند. اجراهای حرفه ای در سایر شهرهای آمریکای شمالی معمولاً نقدهای مثبتی دریافت کردند. آستین بی. فنگر، اجرای سان فرانسیسکو در تئاتر «جیاری» را «تئاتری فوق العاده»، «به خوبی بازی شده» و «به وضوح نوشته شده» توصیف کرد. چارلز کالینز گفت اجرای شیکاگو «داستانی درجه یک» است که توسط گروه بازیگری برجسته به خوبی اجرا شده است. توماس آرچر در نقد اجرای مونترال، آن را «واقع گرایانه» و «جذاب» توصیف کرد. اجرای لندن در سال ۱۹۳۶ نقدهای عمدتاً مثبتی دریافت کرد، اما از نظر تجاری موفق نبود. منتقدی از روزنامه «تایمز» بازی فاستر را «تنش زا و زیبا» توصیف کرد. در «دیلی تلگراف»، منتقد دبلیو. ای. دارلینگتون گفت که نمایش برای مخاطبان محبوب خواهد بود، اما اجرا در کمتر از یک ماه به پایان رسید. نقد «گلاسگو هیرالد» آن را به عنوان «تریلری قوی و سریع» توصیف کرد، اگرچه دیالوگ های آن نسبت به «"محاکمه مری دوگان"» ضعیف تر تلقی شد. منتقد «اسپکتیتور» انتقاد بیشتری داشت و اظهار کرد که خود نمایش قوی است، اما توسط «بازی متوسط» از «بازیگران ضعیف» تضعیف شده است. احیای ۱۹۷۳ با عنوان «"افسانه پنت هاوس"» شکست خورده و نقدهای بسی
ار منفی دریافت کرد. منتقدی در «ویلج ویس» نقاط پیچشی ملودراماتیک داستان را تحسین کرد، اما گفت که نمایشنامه «به طرز مضحکی بد نوشته شده» و تولید آن «سنتی و سردستی» است. در «نیویورک تایمز»، کلیو بارنز نمایشنامه را خسته کننده دانست و بازیگری را «به طور ویژه خوب» ندانست. این اجرا ظرف چند هفته به پایان رسید. آکادمی ها و زندگی نامه نویسان نیز نظرات متفاوتی دربارهٔ این نمایشنامه داشته اند. پژوهشگر تئاتر، جرالد بوردمن، آن را «یک درام دادگاهی معمولی» دانست که با عنصر هیئت منصفه محبوبیت یافته است، هرچند بازیگری بریز و پیجین را ستایش کرد. تاریخ دان جیمز بیکر رفتار دادگاهی رند را غیرواقعی قلمداد کرد، اما گفت مخاطبان این نکته را می بخشند زیرا لحظات دراماتیک نمایشنامه «بسیار سرگرم کننده» هستند. او اظهار داشت که این نمایشنامه «سرگرمی بزرگی» است که با «یک زن به شدت جذاب» و یک «ترفند نوآورانه» به هم پیوسته شده، اما «فلسفه نیست» و نمی تواند موضوعات مورد نظر رند را به خوبی منتقل کند. جنیفر برنز دیدگاهی مشابه داشت و بیان کرد که تلاش های نمایشنامه برای به تصویر کشیدن فردگرایی «نتایج مشکوکی دارد… رند قصد داشت بیورن فالکنر تجسم فردگر
ایی قهرمانانه باشد، اما در نمایشنامه او چیزی بیش از یک تاجر بی رحم با سلیقه ای برای رابطه جنسی خشن به نظر نمی رسید». پژوهشگر ادبیات، میمی ریزل گلَدتاین، این اثر را «اهمیت دار از نظر نبوغ دراماتیک و محتوای موضوعی» توصیف کرد. آن هلر، زندگی نامه نویس رند، آن را «جذاب، اگرچه خشک» دانست، در حالی که رونالد مریل آن را «یک درام ماهرانه ساخته شده» اما با «ناتوانی عجیب رند در نوشتن یک طرح معمایی مؤثر بدون بر جا گذاشتن خلأها» توصیف کرد. منتقد نشریه میستری، ماروین لاچمن، نوآوری استفاده از هیئت منصفه را برجسته دانست اما نمایشنامه را به عنوان غیرواقعی با «دیالوگ های خشک» و «شخصیت های کلیشه ای» می دانست. اقتباس ها. فیلم ها. حقوق فیلم سازی نمایشنامه «"شب ۱۶ ژانویه"» ابتدا در اکتبر ۱۹۳۴ توسط مترو-گلدویین-مایر (MGM) و به عنوان یک پروژه احتمالی برای لرتا یانگ خریداری شد. آن ها رند را استخدام کردند تا یک فیلمنامه بنویسد، اما این پروژه کنار گذاشته شد. پس از انقضای حق انتخاب MGM، وودز به فکر ساخت نسخه ای سینمایی از طریق شرکت تولیدی خود افتاد، اما در سال ۱۹۳۸ استودیو RKO حقوق پخش فیلم را به مبلغ ده هزار دلار (معادل ۲۱۰ هزار دلار در
سال ۲۰۲۲) خریداری کرد، که این مبلغ بین وودز و رند تقسیم شد. RKO کلودت کولبر و لوسیل بال را به عنوان ستارگان احتمالی در نظر گرفت، اما آن ها نیز از اقتباس صرف نظر کردند. حقوق فیلم در ژوئیه ۱۹۳۹ به پارامونت پیکچرز با قیمت ۳۵ هزار دلار (معادل ۷۴۰ هزار دلار در سال ۲۰۲۲) فروخته شد. پارامونت در سال ۱۹۴۱ یک فیلم منتشر کرد؛ رند در تولید این فیلم مشارکت نداشت. فیلم توسط ویلیام کلمِنز کارگردانی شد و دلمر دیوِس، رابرت پیروش و ایو گرین برای تهیه فیلمنامه جدید استخدام شدند. فیلمنامه جدید تغییرات قابل توجهی در طرح داستان ایجاد کرد و بر روی استیو ون رویل (رابرت پریستون)، یک ملوان که پست هیئت مدیره یک شرکت تحت رهبری بیورن فالکنر (نیلز آستر) را به ارث می برد، تمرکز داشت. برخلاف نمایشنامه، که در آن فالکنر قبلاً مرده است، او در فیلم به عنوان شخصیتی زنده ظاهر می شود که ظاهراً کشته شده است. مظنون اصلی به قتل، منشی فالکنر، کیت لین (الن درو) است؛ ون رویل تصمیم می گیرد دربارهٔ جرم ادعا شده تحقیق کند. فالکنر در کوبا پنهان شده و پس از جعل مرگ خود پیدا می شود. رند گفت که تنها یک خط از دیالوگ اصلی او در فیلم وجود داشت که آن را به عنوان
«ابتذال ارزان و زشت» رد کرد. این فیلم هنگام انتشار توجه کمی را جلب کرد و بیشتر نقدها در مورد آن منفی بود. در سال ۱۹۸۹، "گواهی"، یک اقتباس هندی از نمایش «شب "۱۶ ژانویه"»، منتشر شد. بازیگر هندی، زینات آمان، در نقشی اصلی به ایفای نقش پرداخت و در کنار او شکهار کاپور و آشوُتوش گاواریکر حضور داشتند. تلویزیون و رادیو. در دهه های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰، نمایشنامه «"شب ۱۶ ژانویه"» دستمایه اقتباس توسط چندین سریال تلویزیونی بود. اولین اقتباس مربوط به برنامه «"تئاتر تلویزیونی برادوی"» شبکه تلویزیونی WOR بود که در ۱۴ ژوئیه ۱۹۵۲ پخش شد و در آن بازیگرانی مانند نیل همیلتون و ویرجینیا گیلمور حضور داشتند. در شبکه CBS، سریال «"تئاتر ویدئویی لوکس"» نسخه ای از «"شب ۱۶ ژانویه"» را در ۱۰ مه ۱۹۵۶ ارائه داد که فیلیس تاکستر در نقش آندره بازی می کرد. در بریتانیا، ماکسین ادلی نقش اصلی را در برنامه «"نمایش هفتگی آی تی وی"» که در ۱۲ ژانویه ۱۹۶۰ پخش شد، برعهده داشت؛ در حالی که سس لیندر نقش دادستان منطقه ای را بازی کرد. پخش این برنامه ابتدا برای ۶ اکتبر ۱۹۵۹ برنامه ریزی شده بود، اما به منظور جلوگیری از برداشت های احتمالی به عنوان اظهار نظر سیاسی پیش ا
ز انتخابات عمومی که در همان هفته برگزار می شد، به تعویق افتاد. همچنین یک اقتباس رادیویی از نمایشنامه در ۴ اوت ۱۹۶۲ در سرویس خانگی بی بی سی پخش شد.
برده داری در مصر باستان حداقل از دوره پادشاهی کهن وجود داشته است. بحث برده داری در مصر باستان با اصطلاحاتی که مصریان برای اشاره به طبقات مختلف بردگی در طول تاریخشان به کار می بردند، پیچیده است. سه نوع بردگی در مصر باستان وجود داشت: برده داری تملیکی، برده داری رهنی و بیگاری کشیدن. حتی این نوع برده داری ها که به ظاهر کاملاً متمایز شده اند، بر اساس تفسیر فردی تاریخدانان و مصر شناسان هستند. کلمه ای که در زبان مصری به عنوان "برده" ترجمه شده است، با اصطلاحات مدرن یا سنتی کارگری مطابقت ندارد. متون مصری به کلمات «بَک» و «هِم» اشاره دارد که به معنای کارگر یا برده است. در برخی از زبان های مصری به افراد برده مانند «سقر ـ نح» به معنای «زندانی و اسیر جنگی» اشاره می کنند. کار اجباری و بردگی در سراسر مصر باستان دیده می شود. مصریان خواهان تسلط بر متصرفات خود بودند و افکار سیاسی و اجتماعی را به نفع منافع اقتصادی خود تغییر می دادند. وجود برده داری نه تنها برای مصر باستان سودآور بود، بلکه حفظ قدرت و ثبات پادشاهی را آسان تر می کرد. تاریخچه. پادشاهی کهن. در دوران پادشاهی کهن، اسیران جنگی که توسط ارتش مصر اسیر می شدند sqr.w-ꜥnḫ نا
میده می شدند ("زندانیان زنده"؛ معنی اصلی sqr "ضربه زدن، ضربه زدن" است، بنابراین به عنوان "(کسی که ضربه خورده است)" نامگذاری شد. همانطور که قبلاً گفته شد، این یک اصطلاح متمایز برای "برده" نبود، بلکه برای اسیران جنگی بود. اصطلاح «حم» حداقل با دو کاربرد متمایز به وجود آمد: 1) «کارگر» و 2) «خدمتکار». شواهد مستندی در اوایل سلطنت اسنفرو، در قرن 26 قبل از میلاد وجود دارد، لشکرکشی های جنگی در قلمرو نوبیا، که در آن اسیران جنگی برچسب skrw-ꜥnḫ می خوردند - و لیبیایی ها که همه آنها برای انجام کار استفاده می شدند - صرف نظر از اراده شان - در غیر این صورت - یا - در غیر این صورت - به خدمت سربازی می رفتند. نقش برجسته های این دوره اسیران جنگی اسیر شده را با دست های بسته از پشت به تصویر می کشد. نوبیا به دلیل نزدیکی جغرافیایی، شباهت فرهنگی و رقابت پذیری در سلطه امپراتوری مورد هدف قرار گرفت و سپس دامنه کارزارهایی که برای به دست آوردن اسیران جنگی خارجی به لیبی و آسیا گسترش یافت. مصریان محلی نیز به دلیل اقتصاد بی ثبات و بدهی، به بندگی وارد شدند. مقاماتی که از قدرت خود سوء استفاده می کردند نیز می توانستند به بندگی تقلیل یابند. دوره م
یانی اول و پادشاهی میانه. در طول دوره میانی اول، بردگان ابتدا به عنوان مردانی با وقار تعریف می شدند، اما همچنان به عنوان دارایی رفتار می شدند. زمانی که پول قرض گرفته شده به افراد ثروتمند در جامعه مصر قابل بازپرداخت نبود، اعضای خانواده - به ویژه زنان - در ازای آن به بردگی فروخته شدند. در طول پادشاهی میانه، سوابق نشان می دهد که کارگران اجباری شامل سربازان وظیفه (hsbw)، فراری (tsjw) و کارگران سلطنتی (hmw-nsw) می شدند. پاپیروس های رایسنر و ال لاهون زندانیان را در حال استخدام در شرکت های دولتی به تصویر می کشند. پاپیروس بروکلین 35.1446 نیز کار اجباری را نشان می دهد که در زمین های قابل کشت دولتی انجام می شود. بردگان، به ویژه با منشأ شام، در اردوگاه های یهودی نشین گروه بندی می شدند تا برای ایالتی که در آن در شرایط سخت زندگی می کردند، کار کنند، اغلب شامل ضرب و شتم توسط اربابانشان. اصطلاح «آسیایی مرد» در زبان مصر باستان مترادف با «برده» شد. اگر فردی که به کار اجباری می رود، سعی می کند فرار کند یا از کار خود غیبت کند، ممکن است مادام العمر به کار اجباری محکوم شود. یکی از پاپیروس های لهون نمونه ای از این اتفاق را شرح می د
هد: «حکم زندان بزرگ در سال سی و یکم، سومین ماه فصل تابستان، روز پنجم، مبنی بر اینکه طبق تصمیم دادگاه، او با تمام خانواده اش به کار مادام العمر در زمین دولتی محکوم شود.» لشکرکشی ها برای کاهش آسیایی ها به بردگی ادامه یافت و بردگان دولتی (کارگران سلطنتی) در موقعیتی مشابه با این بردگان آسیایی قرار داشتند. آسیایی ها اغلب می توانستند نام های مصری داشته باشند، اما گاهی اوقات کتیبه ها یا پاپیروس هایی که آنها را ذکر می کنند، باز هم یک ویژگی قومی را اعمال می کنند، مانند نامی که از «آدونا آسیایی و پسرش آنخو» نام می برد. هم آسیایی ها و هم برده های دولتی می توانستند مشاغل مختلفی را انجام دهند: «ما کارگران سلطنتی را می یابیم که به عنوان کارگران مزرعه، خدمتکار خانه و پینه دوز استخدام می شوند؛ کارگران زن به عنوان آرایشگر، باغبان، و بافنده». اگر یک خدمتکار خانه به اندازه کافی کار خود را انجام ندهد، می تواند از خانه ای که در آن کار می کرد اخراج شود. در برخی موارد، به نظر می رسد که خدمتکاران از نظر عاطفی برای خانواده خود مهم شده اند، همانطور که در کاسه قاهره به تصویر کشیده شده است. دوره میانی دوم و پادشاهی نوین. یکی از پاپیروس
های برلین نشان می دهد که در زمان دوره میانی دوم، یک برده می توانست هم در اختیار یک فرد نخبه (مانند پادشاه) و هم یک جامعه باشد. بعلاوه، جامعه قدرت خود را افزایش داده بود و اکنون ظرفیت مالکیت و اداره اموال عمومی، از جمله بردگان را در اختیار داشت و جایگزین برخی از قدرت سنتی پادشاه و کارگران خصوصی سلطنتی او شده بود. در این دوره، بردگان نیز می توانستند گاهی شهروند شوند. یکی از روش هایی که می توانست این اتفاق بیفتد، ازدواج بود. در طول دوره پادشاهی جدید، ارتش و هزینه های آن افزایش یافت و بنابراین برای حفظ آن به نیروی کار اجباری اضافی نیاز بود. به این ترتیب، "پادشاهی جدید، با عملیات نظامی بی امان خود، دوران برده داری خارجی در مقیاس بزرگ است". به نظر می رسد این بازار مدیترانه ای توسط بادیه نشینان آسیایی کنترل می شد که افرادی مانند مسافران را اسیر می کردند و در بازار می فروشند. مقبره اهموس اول حاوی متن زندگینامه ای است که چندین افتخار را در مورد دستگیری بردگان آسیایی خارجی به تصویر می کشد. با خدمتکاران مصری به عنوان کارمند رفتاری انسانی تر داشت، در حالی که بردگان خارجی هدف تجارت بودند. به عنوان مثال، خارجیانی که در جری
ان لشکرکشی های نظامی اسیر شده اند، در سالنامه های توتموس سوم با عنوان «مردان در اسارت» و از افراد به عنوان «وابسته ها» (mrj) یاد می شود. به پاداش خدماتش در ساخت معابد در سراسر مصر، توتموس سوم به مینموس رسمی خود بیش از 150 «وابسته» پاداش داد. در طول سلطنت آمنهوتپ دوم و پس از آن، کار اجباری معبد فقط توسط برده های مرد و زن انجام می شد. در مدینت هابو، مردم دریا شکست خورده به عنوان اسیر جنگی اسیر شده و به بردگی تبدیل شده اند. در این دوره گاهی می شد بردگان را اجاره کرد. یکی از دست نوشته های معروف به پاپیروس هریس اول، رامسس سوم ادعا می کند که برده های خارجی بی شماری را اسیر کرده است: من کسانی را که شمشیر من از آنها در امان بود، با دستانشان از پشت در مقابل اسبهایم، و زنان و فرزندانشان را دهها هزار، و دامهایشان را صدها هزار دام، بازگرداندم. رهبران آنها را در قلعه هایی به نام خودم زندانی کردم و رؤسای کمانداران و فرزندان قبایل را با نام و نام و نشان خود به آنها اضافه کردم. به همین ترتیب رفتار می شود.» در پاپیروس فرزندخواندگی، اصطلاح «برده»/ «خدمت کار» با اصطلاح «شهروند آزاد (nmhj) سرزمین فرعون» مقایسه شده است. اغلب، عبا
رت nmhj به طور سنتی به یک یتیم یا فقیر اشاره دارد. روش هایی که بردگان می توانستند به آزادی خود دست یابند، شامل ازدواج یا ورود به خدمت معبد («پاک شدن») بود. مورد دوم، برای مثال، در استلای بازسازی توت عنخخامن به تصویر کشیده شده است. رامساید مصر شاهد پیشرفتی در نهاد برده داری بود که در آن برده ها اکنون می توانستند به اشیاء مالکیت خصوصی (و نه صرفاً عمومی) تبدیل شوند و آنها را بخرند و بفروشند. خود برده ها اکنون می توانستند دارایی هایی داشته باشند و از حمایت های قانونی اندکی برخوردار بودند، اگرچه تعداد آنها زیاد نبود. انواع برده داری. برده داری تملیکی (بردگی زیر نظر ارباب به عنوان خدمتکار). بردگان شاتل بیشتر اسیر جنگ بودند و به شهرها و کشورهای مختلف آورده می شدند تا به عنوان برده فروخته شوند. همه اسیران، از جمله غیرنظامیانی که بخشی از نیروهای نظامی نیستند، به عنوان منبع سلطنتی تلقی می شدند. فرعون می توانست اسیران را با انتقال آنها به مستعمرات برای کار، دادن آنها به معابد، دادن آنها به عنوان پاداش به افراد شایسته، یا دادن آنها به سربازان خود به عنوان غارت، اسکان دهد. برخی از بردگان خانه به عنوان افراد آزاد شروع به ک
ار کردند که به ارتکاب اعمال غیرقانونی مجرم شناخته شدند و مجبور شدند از آزادی خود چشم پوشی کنند. غلامان دیگر از مادر برده به دنیا آمدند. برده داری رهنی(کار کردن برای پرداخت قرض). مصریان باستان می توانستند خود و کودکان را به شکلی از کار اجباری به بردگی بفروشند. خود بیع به عبودیت همیشه انتخابی نبود که با اراده آزاد افراد صورت می گرفت، بلکه نتیجه افرادی بود که قادر به پرداخت بدهی خود نبودند. طلبکار با به دست آوردن فرد بدهکار به عنوان برده، همراه با فرزندان و همسرش، این بدهی را پاک می کرد. بدهکار همچنین باید از تمام آنچه که در اختیار داشت صرف نظر کند. دهقانان همچنین می توانستند خود را برای غذا یا سرپناه به بردگی بفروشند. برخی از برده ها را در بازارهای برده داری در نزدیکی منطقه آسیایی می خریدند و سپس به عنوان اسیر جنگی می بستند. همه از مناطق خارجی خارج از مصر نبودند، اما یافتن و جمع آوری برده ها در خارج از کشور بسیار رایج بود. این عمل بردگی باعث افزایش موقعیت و قدرت نظامی مصر شد. کارگران مقید رویای رهایی را در سر می پروراندند، اما هرگز نمی دانستند که آیا هرگز قابل دستیابی است یا خیر. بردگان خارجی مصر امکان بازگشت ب
ه وطن را داشتند، اما کسانی که از نوبیا و لیبی آورده شدند مجبور شدند در مرزهای مصر بمانند. کار اجباری(بیگاری کشیدن). چندین بخش در دولت مصر باستان توانستند کارگرانی را از جمعیت عمومی برای کار در ایالت با یک سیستم کار کوروی فرا بخوانند. کارگران برای پروژه هایی مانند اکسپدیشن های نظامی، استخراج معادن و معادن و پروژه های ساختمانی برای ایالت استخدام شدند. این بردگان بسته به سطح مهارت و موقعیت اجتماعی آنها برای کارشان دستمزد دریافت می کردند. کارگران اجباری مانند سایر بردگان متعلق به افراد نبودند، بلکه به عنوان وظیفه ای در قبال دولت ملزم به انجام کار بودند. کار اجباری نوعی مالیات توسط مقامات دولتی بود و معمولاً در سطح محلی زمانی اتفاق می افتاد که مقامات عالی از رهبران روستاهای کوچک دعوت می کردند. اربابان. اربابان مصر باستان در هنگام مالکیت برده تحت تعهد بودند. به اربابان اجازه داده شد تا از توانایی های بردگان خود با به کارگیری آنها در شیوه های مختلف از جمله خدمات خانگی (آشپز، خدمتکار، آبجوساز، پرستار بچه و غیره) و خدمات کارگری (باغبان، دستان پایدار، دستان مزرعه و غیره) استفاده کنند. اربابان همچنین حق داشتند برده را م
جبور به یادگیری حرفه یا پیشه ای کنند تا برده ارزشمندتر شود. اربابان از وادار کردن بردگان کودک به کارهای سخت بدنی منع شدند. اقتصاد و برده داری. مصر باستان اقتصادی مبتنی بر دهقانان بود و تا دوره یونانی-رومی بود که برده داری تأثیر بیشتری داشت. خرید و فروش برده در مصر باستان از طریق دلالان خصوصی انجام می شد و نه از طریق بازار عمومی. معامله باید قبل از شورای محلی یا مقامات با سندی حاوی بندهایی انجام می شد که در سایر فروش های ارزشمند استفاده می شد. با این حال، فرعون ها توانستند این را دور بزنند و این قدرت را داشتند که به هر کسی که صلاح می دانستند برده بدهند، معمولاً وزیر یا نجیب بودند. زندگی یک برده. بسیاری از بردگانی که برای املاک معابد کار می کردند در شرایط تنبیهی زندگی می کردند، اما به طور متوسط ​​برده مصر باستان زندگی مشابه یک رعیت داشت. آنها قادر به مذاکره در مورد معاملات و مالکیت دارایی شخصی بودند. به بردگان چتل و بدهکار غذا می دادند اما احتمالاً دستمزدی به آنها داده نمی شد. بردگان مصری، به ویژه در دوران پادشاهی جدید، از سرزمین های خارجی سرچشمه می گیرند. خود بردگان به عنوان دستاوردی برای سلطنت پادشاهان مصر و
نشانه ای از قدرت تلقی می شدند. بردگان یا باک به عنوان دارایی یا کالایی برای خرید و فروش تلقی می شدند. ویژگی های انسانی آنها نادیده گرفته شد و صرفاً به عنوان دارایی برای استفاده برای کار استاد تلقی شد. بر خلاف اصطلاح مدرن تر، "رعیت"، بردگان مصری به زمین وابسته نبودند. مالک(ها) می توانند از برده برای مقاصد مختلف شغلی استفاده کنند. بردگان می توانند در جهت بهره وری منطقه و جامعه خدمت کنند. برده ها عموماً مرد بودند، اما زنان و خانواده ها می توانستند مجبور شوند به خدمات خانگی صاحبخانه بپردازند. سیال بودن اشغال یک برده به «آزادی» ترجمه نمی شود. به دلیل کمبود منابع و مطالب مربوط به این دوران باستان، استفاده از کلمه «آزاد» به عنوان یک اصطلاح برای توصیف استقلال سیاسی یا اجتماعی برده دشوار است. بسیاری از تحقیقات انجام شده در مورد برده داری مصری ها بر موضوع پرداخت پول به بردگان متمرکز شده است. اربابان معمولاً برای خدمت یا وفاداری به بردگان خود دستمزد معمولی نمی دادند. بردگان کار می کردند تا یا وارد مصر شوند و امید به زندگی بهتر داشته باشند، یا غرامت محل زندگی و غذا دریافت کنند و یا در زندگی پس از مرگ به آنها اجازه کار دا
ده شود. اگرچه بردگان «آزاد» یا به درستی مستقل نبودند، بردگان در پادشاهی جدید می توانستند ارباب خود را در صورت داشتن «شکایت قابل توجیه» ترک کنند. مورخان اسنادی را در مورد موقعیت هایی خوانده اند که ممکن است این امکان وجود داشته باشد، اما هنوز مشخص نیست که آیا استقلال از بردگی قابل دستیابی است یا خیر. اهرام سه گانه را بردگان نساخته اند! در میان مصرشناسان اتفاق نظر وجود دارد که اهرام بزرگ توسط بردگان ساخته نشده اند.به گفته باستان شناسان برجسته مارک لهنر و زاهی هاواس، اهرام توسط بردگان ساخته نشده اند. اکتشافات باستان شناسی حواس در دهه 1990 در قاهره نشان می دهد که کارگران به جای برده، کارگران مزدبگیر بودند. در عوض این کشاورزان بودند که اهرام را در هنگام سیل ساختند، زمانی که نمی توانستند زمین های خود را کار کنند. این ادعا که بردگان اسرائیلی اهرام را ساخته اند اولین بار توسط مورخ یهودی ژوزفوس در کتاب آثار باستانی یهودیان در قرن اول میلادی مطرح شد، روایتی که متعاقباً در دوره رنسانس رایج شد. در حالی که این ایده که اسرائیلی ها به عنوان برده در مصر خدمت می کردند، در کتاب مقدس آمده است، محققان عموماً موافق هستند که این دا
ستان به جای یک واقعیت تاریخی، یک افسانه مبدأ است. اما این واقعیت که تصویر انجیل از بندگی اسرائیل مطابق با آنچه در مورد برده داری در مصر باستان شناخته شده است، برخی از محققان را متقاعد کرده است که این داستان احتمالاً دارای مبنای تاریخی است.به هر حال ساخت اهرام در داستان کتاب مقدس نیامده است. باستان شناسان مدرن معتقدند که اسرائیلیان بومی کنعان بودند و هرگز در مصر باستان به تعداد قابل توجهی سکونت نداشتند.
جیم لوپس (; – ) با نام اصلی آلخاندرو گالان () مربی فوتبال اهل آرژانتین بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال جیمناسیا لاپلاتا اشاره کرد.
روبنس مینلی (; – ) مربی فوتبال ایتالیایی تبار اهل برزیل بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال سائو پائولو اشاره کرد.
متین تورل (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل ترکیه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی استانبول اسپور، باشگاه فوتبال گالاتاسرای، و باشگاه ورزشی تقسیم اشاره کرد.
محمد الخراشی (؛ زادهٔ ) بازیکن و مربی فوتبال اهل عربستان سعودی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال الهلال اشاره کرد. وی در سه مقطع زمانی، ۱۹۹۴، ۱۹۹۵ و ۱۹۹۸ سرمربی تیم ملی فوتبال عربستان سعودی بوده است.
ته جونگسانگ (زندگی: ۶۲۹–۶۹۷ میلادی)، که با نام گولگول جونگسانگ نیز شناخته می شود، یکی از عوامل کلیدی در بنیان گذاری پادشاهی بالهه و پدر ته جویونگ، بنیان گذار بالهه بود. اگرچه بخش زیادی از اعتبار بنیان گذاری بالهه به پسرش تعلق دارد ام بسیاری از مورخان هنوز ته جونگسانگ را به عنوان حامی و رهبر اصلی در بنیان گذاری بالهه می شناسند. پیش زمینه. منابع تاریخی گزارش های متفاوتی از قومیت و پیشینه ته جویونگ پسر ته جونگسانگ ارائه می دهند. در میان آثار رسمی تاریخ دودمان تانگ، تاریخ جدید تانگ به ته جویونگ و دولت او به عنوان سومو موهه (منسوب به جورچن ها و بعدها منچوها) وابسته به گوگوریو اشاره می کند. تاریخ قدیم تانگ نیز پیشینه قومی ته جونگسانگ را از مردمان مالگال بیان می کند اما می افزاید که او یک «گائولی بیژونگ» (高麗別種) بوده است. این اصطلاح توسط مورخان کره جنوبی و شمالی به معنای «شاخه ای از مردم گوگوریو» تفسیر شده است، اما توسط محققان ژاپنی و چینی به عنوان «متمایز از گوگوریو» تفسیر شده است. سامگوک یوسا، مجموعه ای از تاریخ و افسانه های کره مربوط به سده سیزدهم میلادی، ته جونگسانگ را به عنوان یک رهبر سومو موهه توصیف می کند. با
این حال، روایت دیگری از ته جونگسانگ ارائه می دهد که او ژنرال سابق گوگوریو بوده است و به یک سند شیلایی که اکنون گم شده است، اشاره می کند. الکساندر کیم این موضوع را بعید می داند زیرا گوگوریو در سال ۶۶۸ سقوط کرد در حالی که ته جونگسانگ در سال ۷۱۹ میلادی درگذشت و مردان جوان نمی توانستند رتبه ژنرالی دریافت کنند. زندگی نامه. در سال ۶۹۶ میلادی، خیتان شورشی را رهبری کرد که منجر به کشته شدن فرماندار ظالم منطقه تحت الحمایه و بازگرداندن ینگژو به خیتان شد. «ته جونگسانگ» با «گولسا بیو» ( پین یین: Qǐsì bǐyǔ) رهبر «بایشان موهه» متحد شد و این دو قدرت در سال ۶۹۸ با نفوذ تانگ مخالفت کردند. این دو رهبر در برابر حمله تانگ مقاومت کردند، اما مجبور به عقب نشینی شدند. گولسا بیو و ته جونگسانگ هر دو در نبرد جان باختند، اما ته جویونگ سربازان باقی مانده گوگوریو و مالگال را رهبری کرد و ارتش تانگ را در نبرد تیانمنلینگ (چونمونریونگ) شکست داد و پادشاهی بالهه را تأسیس کرد. این دولت توسط رهبر قوم مالگال ایجاد شد که قبایل همسایه را با نیروی دیپلماتیک و نظامی مطیع خود کرد. مردم گوگوریو تابع قدرت دیپلماتیک بودند و داوطلبانه او را به عنوان رهبر خو
د به رسمیت شناختند. بر اساس تاریخ جدید تانگ، وو زتیان، ته جونگسانگ را به عنوان حاکم محلی ژن (جین) و گولسا بیو را به عنوان حاکم محلی ژو (هو) گماشت و جنایات آنها را بخشید. گولسا بیو این عنوان را نپذیرفت و وو زتیان ژنرال لی کایگو را برای سرکوب شورش ها فرستاد. گولسا بیو در نبرد تیانمنلینگ کشته شد، ته جویونگ دیگران را در پیروزی علیه لی کایگو رهبری کرد. ته جونگسانگ پس از نبرد بر اثر بیماری درگذشت. خانواده. برجسته ترین و مشهورترین فرزند ته جونگسانگ، بزرگترین فرزندش ته جویونگ بود. ته جونگسانگ احتمالاً پسر دیگری علاوه بر ته جویونگ نیز نام ته یابال (대야발) داشت است، زیرا نسل سلطنتی پادشاهی بالهه از دو دودمان، یکی از ته جویونگ و دیگری از ته یابال تشکیل شده بود.
خرارد فن در لم (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل هلند است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اوترخت، باشگاه فوتبال اسپارتا روتردام، باشگاه فوتبال فاینورد، و باشگاه فوتبال رودا جی سی کرکراد اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال هلند بازی کرده است.
مارتین کوپمان (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل هلند است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال گو اهد ایگلز، باشگاه فوتبال توئنته، و باشگاه ورزشی کامبور اشاره کرد.
شَستک کوچولو یا داومسدیک (به آلمانی: "Daumesdick"؛ به انگلیسی: "Thumbling") یک افسانه مشهور آلمانی است که توسط برادران گریم گردآوری و نخستین بار در نسخهٔ دوم کتاب افسانه های کودکانه و خانوادگی در سال ۱۸۱۹ با شمارهٔ ۳۷ (KHM 37) منتشر شد. این داستان از نوع ۷۰۰ در نمایه آآرنه-تامپسون است که تحت عنوان کلی «تام تامب» (Tom Thumb) شناخته می شود و همچنین شامل یک قسمت از نوع ۴۱ ("پرخوری در شربت خانه") است. خلاصهٔ داستان. روزی روزگاری، یک زن و شوهر فقیر و بی فرزند آرزو می کنند که صاحب فرزندی شوند، حتی اگر آن کودک به کوچکی انگشت شست باشد. پس از هفت ماه، همسر بیمار می شود و پسری به دنیا می آورد که قدش از انگشت شست بزرگ تر نیست. آن ها او را شَستک کوچولو «داومسدیک» (در آلمانی به معنای: شست کلفت) می نامند. با وجود کوچکی، او پسر باهوش و زرنگی است. شَستک کوچولو که مایل است در کارهای خانه به پدرش کمک کند، پیشنهاد می دهد در گوش اسب بنشیند و با فرمان دادن، اسب را به سوی جنگل هدایت کند. دو غریبهٔ رهگذر، این صحنهٔ عجیب را می بینند و از پدر شَستک کوچولو می خواهند که او را به آنان بفروشد تا با نشان دادن او به مردم ثروتمند شوند. پدر