Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ادیونیلا پیزی (; ۱۶ آوریل ۱۹۱۹ – ۱۲ مارس ۲۰۱۱)، که با نام هنری نیلا پیزی شناخته می شد، خواننده و بازیگر ایتالیایی بود. او در سانتاگاتا بولونیزه، ایتالیا به دنیا آمد و در دهه های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ در ایتالیا به ویژه مشهور شد. او بیشتر به دلیل پیروزی در اولین دوره جشنواره موسیقی سانرمو در سال ۱۹۵۱ با اجرای آهنگ «سپاس از گل ها» شناخته می شود. در سال بعد (۱۹۵۲) او به ترتیب با آهنگ های «پرواز کن کبوتر»، «خشخاش ها و مرغابی ها» و «زنی دعا می کند» مقام های اول تا سوم را کسب کرد؛ رکوردی که هنوز شکسته نشده است. در طول دوران حضورش در سانرمو، او در مجموع سی و یک آهنگ اجرا کرد و سه بار دیگر به عنوان مهمان و یک بار به عنوان مجری حضور یافت. با صدایی گرم و کاریزماتیک، او موفق ترین خواننده تاریخ سانرمو محسوب می شود. زندگی و فعالیت حرفه ای. زندگی اولیه و آغاز فعالیت ها. ادیونیلا پیزی دختر آنجلو، کشاورز و مسئول نگهداری جاده های شهری، و ماریا، خیاط و دوزنده بود. او دو خواهر کوچک تر داشت. او ابتدا در خیاطی مشغول به کار شد، سپس در نانوایی نظامی در کازارالتا (یکی از محله های بولونیا) و در نهایت به عنوان آزمایش کننده رادیو در دوکاتی، همچن
ین در بولونیا، فعالیت کرد. حرفه پیزی از شرکت در مسابقات زیبایی آغاز شد که در اواخر دهه ۱۹۳۰ برگزار شدند. در ۴ نوامبر ۱۹۳۸، در سن ۱۹ سالگی، او در نمایشی برای سربازان هنگ ۵۹ پیاده نظام بولونیا به مناسبت جشن نیروهای مسلح ایتالیا شرکت کرد. در سال ۱۹۳۹ در مسابقه Miss Italia شرکت کرد. در سال ۱۹۴۰، او در نمایش های دیگری برای نیروهای مسلح اجرا کرد و حتی به عنوان نماد هنگ ۳۵ پیاده نظام بولونیا انتخاب شد. در سال ۱۹۴۲، او در مسابقه ای برای صداهای جدید که توسط EIAR، سازمان رادیویی ایتالیا برگزار شد و ده هزار رقیب حضور داشتند، برنده شد و آهنگ های «موسیقی الهی تو» اثر آلبرتو رابالیاتی و «فردا مرا منتظر نباش» اثر اسکار کاربنی را اجرا کرد. او سپس با ارکستر زمه همکاری کرد و همان سال در رادیو با آهنگ «خانه ای میان گل ها» ساخته گیدو چرگولی به روی آنتن رفت. اولین آلبوم او برای پارلفون در ۲۰ فوریه ۱۹۴۴ ضبط شد و در آن با برونا راتانی در «والس بهاری» دوئت کرد و اِلزا پی رون را در «گرداب تنها» همراهی کرد. در ۲۳ فوریه، نخستین آهنگ تک نفره او «سپیده دم زندگی» منتشر شد. با این حال، پیزی همیشه این موضوع را رد می کرد و ادعا داشت که این خ
طا از سوی پارلفون روی برچسب رخ داده است. او پس از رأی منفی استاد تیتو پترالیا در بهار ۱۹۴۴ از رادیو حذف شد، زیرا صداش بیش از حد جذاب و متفاوت برای ایتالیای فاشیست تلقی شد. با این حال، او در سال های ۱۹۴۵ و ۱۹۴۶ به تور تئاترها و سالن های رقص در سراسر ایتالیا ادامه داد و ارکستر استاد چینیکو آنجلینی را همراهی کرد که رابطه ای عاشقانه با او داشت. بازگشت دائمی او به رادیو در سال ۱۹۴۶ رخ داد، زمانی که قراردادی ضبط با Cetra امضا کرد. گزارش شده است که او مجبور بود با نام های مستعار ضبط کند و برخی از آثار بدون ذکر نام منتشر شدند. تا سال ۱۹۴۹، پیزی بالاخره اجازه یافت تنها با نام خود ضبط کند. با وجود نام های مستعار و ناشناس بودن، او بسیار محبوب شد و بسیاری از آهنگ های مشهور را ارائه کرد. دوره ۱۹۴۸ تا ۱۹۵۰ روندها و سلیقه های عمومی را تغییر داد، به دلیل نفوذ سبک آمریکای لاتین که از طریق هالیوود توسط شاویه کوگات و کارمن میراندا معرفی شد و سپس در ایتالیا آهنگ هایی با ریتم سامبا، رومبا، بایون، کالیپسو (موسیقی) و چاچاچا رواج یافت. با این حال، نیلا پیزی توانست آهنگ های شاد شاخص خود را با تفسیرهای طنزآمیز حفظ کند. او همچنین دوئت
هایی با همکار خود لوچیانو بنونو اجرا کرد، با آهنگ هایی مانند «بونگو بونگو بونگو»، «با دختران چه کار می کنیم؟» و «جلو و عقب».
کیارا بادیانو (۲۹ اکتبر ۱۹۷۱ – ۷ اکتبر ۱۹۹۰) زن اهل مردم ایتالیا بود که توسط کلیسای کاتولیک بئاتیفیه شد. او در ۹ سالگی به Focolare Movement پیوست و توسط بنیان گذار آن Chiara Lubich با لقب «لوتسه» ("نور") شناخته شد. وقتی ۱۶ سال داشت، به استئوسارکوم، یک نوع سرطان دردناک استخوان، مبتلا شد. کیارا پس از دو سال مبارزه با بیماری در ۷ اکتبر ۱۹۹۰ درگذشت. او در ۲۵ سپتامبر ۲۰۱۰ در مزار حضرت مریم عشق الهی در رم بئاتیفیه شد. روز جشن او ۲۹ اکتبر گرامی داشته می شود. زندگی اولیه. کیارا بادیانو در ۲۹ اکتبر ۱۹۷۱ در روستای کوچک ساسلو، ایتالیا، به والدینش، روجر و ماریا ترزا بادیانو، متولد شد. این زوج یازده سال صبر کردند و دعا کردند تا کیارا به دنیا بیاید. در حالی که روجر به عنوان راننده کامیون کار می کرد، ماریا ترزا در خانه ماند تا دخترشان را بزرگ کند. کیارا با والدین خود رابطه ای قوی و سالم داشت، اما همیشه از دستوراتشان پیروی نمی کرد و گاهی با آنها بحث می کرد. جنبش فوکولاره. کیارا در سپتامبر ۱۹۸۰، اولین جلسه خود در Focolare Movement را در سن ۹ سالگی شرکت کرد. این گروه، به ویژه بنیان گذار آن Chiara Lubich، تأثیر عمیقی بر زندگی ک
یارا داشتند. این گروه بر تصویر مسیح رهاشده تمرکز می کرد تا راهی برای عبور از زمان های دشوار فراهم کند. کیارا بعدها نوشت: «من کشف کردم که عیسی رهاشده کلید اتحاد با خداست و می خواهم او را تنها همسر خود انتخاب کنم. می خواهم آماده باشم تا وقتی می آید، او را بپذیرم و او را بالاتر از همه چیز ترجیح دهم.» کیارا دانش آموزی با وجدان بود، اما در مدرسه با مشکلاتی روبه رو می شد و حتی سال اول دبیرستان را مردود شد. او اغلب به دلیل باورهای قوی اش در مدرسه مورد تمسخر قرار می گرفت و لقب «خواهر» به او داده شد. او از سرگرمی های معمول نوجوانان مانند گوش دادن به موسیقی پاپ، رقص و آواز لذت می برد. همچنین تنیس باز مشتاقی بود و از پیاده روی و شنا لذت می برد. در تابستان ۱۹۸۸، وقتی ۱۶ ساله بود، کیارا تجربه ای تحول آفرین در رم با جنبش فوکولاره داشت. او به والدینش نوشت: «این لحظه ای بسیار مهم برای من است: این ملاقات با عیسی رهاشده است. پذیرش این رنج آسان نبوده، اما صبح امروز کیارا لوبیچ به کودکان توضیح داد که آنها باید همسر عیسی رهاشده باشند.» پس از این سفر، او به طور منظم با لوبیچ مکاتبه کرد. سپس درخواست نام جدید کرد زیرا این شروع زندگی
جدیدی برای او بود. لوبیچ نام کیارا لوتسه را به او داد. این نام بازی با کلمات بود، زیرا در ایتالیایی «کیارا» نام رایج دخترانه است که به عنوان مثال از نام کلر آسیزی گرفته شده است، اما همچنین به معنای روزمره «روشن» است. «لوتسه» گاهی به عنوان نام دخترانه در ایتالیا یافت می شود، اگرچه بیشتر سکولار است تا مذهبی؛ و همچنین به معنای روزمره «نور» است؛ بنابراین «کیارا لوتسه» به معنای «نور روشن» است. لوبیچ به کیارا نوشت: «چهره درخشان تو عشق تو به عیسی را نشان می دهد»، به همین دلیل نام لوتسه را به او داد.
کاترینا کازلی (زاده ۱۰ آوریل ۱۹۴۶) خواننده، نوازنده گیتار بیس، تهیه کننده موسیقی و مدیر موسیقی ایتالیایی است. زندگی نامه. کازلی در مودنا به دنیا آمد اما در شهر نزدیک ساسوئولو بزرگ شد. او حرفه موسیقی خود را با نواختن گیتار بیس در کلوپ های محلی آغاز کرد. در سال ۱۹۶۶، او در جشنواره موسیقی سانرمو با قطعه "Nessuno mi può giudicare" که در ابتدا به آدریانو چلنتانو پیشنهاد شده و بعد رد شده بود، حضور پیدا کرد. این قطعه بیش از یک میلیون نسخه فروش داشت و موفق به دریافت گواهی نامه فروش موسیقی ضبط شده شد. کازلی همچنین با نسخه ایتالیایی آهنگ "Days of Pearly Spencer" اثر دیوید مک ویلیامز با نام "Il volto della vita" موفقیت زیادی کسب کرد. نخستین آلبوم او، "Casco d'oro" (کلاه ایمنی طلایی)، برگرفته از لقبی بود که مطبوعات موسیقی به او داده بودند. در سال ۱۹۶۶ او با قطعه "پردونو" بار دیگر موفقیت داخلی کسب کرد. او دوباره با بازخوانی "Sono bugiarda"، نسخه ای از آهنگ "I'm a Believer" گروه مانکیز (۱۹۶۷)، صدر جدول های ایتالیا را به دست آورد. در سال ۱۹۶۸، کازلی با آلبوم «کارناوال» و نسخه ای پویا از قطعه ای نوشته پائولو کونته با عنوان «
با تو دیگر همراه نیستم» موفقیت بیشتری کسب کرد. کازلی بعدها نسخه ای جدید از این آهنگ را برای موسیقی متن فیلم میکله سواوی در ژانر نئو-نوآر "«بوسه خداحافظی»" در سال ۲۰۰۶ ضبط کرد و برنده داوید دی دوناتلو بهترین آهنگ شد. در سال ۱۹۷۰، او با پیرو شوگر، مدیر برچسب موسیقی CGD، ازدواج کرد. کازلی شروع به همکاری با همسرش کرد و در نهایت به ریاست موسیقی شوگر رسید و از فعالیت اجرایی کناره گیری کرد. او هنرمندانی مانند آندره آ بوچلی، جونی روسو، الیزا (خواننده ایتالیایی), نگرامارو و ارکستر کوچک آویون تراول را کشف و تولید کرد. پسر کازلی و شوگر، فیلیپو شوگر، مدیرعامل کنونی این شرکت است. در سال ۱۹۸۳، کازلی با ضبط آهنگ «دوست است» با داریو بالدان بمبو به دنیای موسیقی بازگشت. این قطعه در جدول های ایتالیا به رتبه پنجم رسید.
روسانا روساندا (۲۳ آوریل ۱۹۲۴ – ۲۰ سپتامبر ۲۰۲۰) سیاستمدار کمونیست، روزنامه نگار و فعال فمینیسم ایتالیایی بود. زندگی نامه. روساندا در پولا، که آن زمان بخشی از پادشاهی ایتالیا بود، به دنیا آمد. او در میلان تحصیل کرد و شاگرد فیلسوف Antonio Banfi بود. در سنین کم در جنبش مقاومت ایتالیا شرکت کرد. پس از پایان جنگ جهانی دوم، به حزب کمونیست ایتالیا (PCI) پیوست. پس از مدتی کوتاه، دبیر حزب پالمیرو تولیاتی او را مسئول امور فرهنگی حزب کرد. او برای اولین بار در سال ۱۹۶۳ به مجلس نمایندگان ایتالیا انتخاب شد. در سال ۱۹۶۸، روساندا یک مقاله کوتاه با عنوان "L'anno degli studenti" ("سال دانشجویان") منتشر کرد که در آن از جنبش جوانان حمایت کرد. روساندا بخشی از اقلیت داخل PCI بود که مخالف اتحاد جماهیر شوروی بود و همراه با لوییجی پینتور، والنتینو پارلاتو و لوسیو ماگری حزب و روزنامه "ایل مانیفستو" را تأسیس کرد. این اقدام باعث اخراج او از PCI پس از کنگره دوازدهم ملی حزب در بولونیا شد. در انتخابات سراسری ایتالیا ۱۹۷۲، "ایل مانیفستو" ۰٫۸٪ آراء را کسب کرد. در سال ۱۹۷۴، این حزب با حزب وحدت پرولتاریایی ادغام شد و حزب وحدت پرولتاریایی برای
کمونیسم (PdUP) را تشکیل داد. او بعدها فعالیت حزبی را ترک کرد اما نقش خود به عنوان مدیر "ایل مانیفستو" را حفظ کرد. بین سال های ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۳، او همچنین عضو هیئت تحریریه مجله فمینیستی "L'Orsaminore" بود. روساندا در ۲۰ سپتامبر ۲۰۲۰ در سن ۹۶ سالگی درگذشت.
راینا یاکیموا کابایوانسکا (؛ زاده ۱۵ دسامبر ۱۹۳۴) خواننده اُپرا اهل بلغارستان است و یکی از برجسته ترین سوپرانوی لیریکو-اسپینتوهای نسل خود به شمار می آید، که به ویژه با آثار جوزپه وردی و جاکومو پوچینی شناخته می شود، هرچند در نقش های متنوعی نیز آواز خوانده است. زندگی نامه. او در بورگاس، بلغارستان متولد شد و در صوفیه نزد پروکوپوا و یوسفوف تحصیل کرد و در سال ۱۹۵۷ با نقش تاتیانا در "یوگنی آنگین (اپرا)" اثر پیتر ایلیچ چایکوفسکی در اپرای ملی بلغارستان در صوفیه اولین اجرا خود را انجام داد. سال بعد برای ادامه تحصیل به ایتالیا رفت و نزد زینا فوماگالی-ریوا در میلان و جولیا تس در ورچلی آموزش دید. دو سال بعد در فانو (ایتالیا) به عنوان ندا در "پالیاچی" اثر روجرو لئونکاوالو موفقیت چشمگیری کسب کرد. در سال ۱۹۶۱، نخستین اجرای خود را در لا اسکالا میلان با نقش آگنزه در "بئاتریس دی تندا" اثر وینچنتزو بلینی و در کنار دِیم جوان ساترلند ارائه داد. او در شهرهای مختلف ایتالیا مانند جنوآ، ونیز، پارما و به ویژه در تورین در سال ۱۹۷۳، با نقش النا در "شام های سیسیلی" و در تنها تولیدی که توسط ماریا کالاس کارگردانی شد، اجرا کرد. در سال ۱۹۶۲،
او نخستین اجرای خود را در تالار اپرای سلطنتی لندن با نقش دزدِدمونا در "اتلو (وردی)" اثر جوزپه وردی و در تالار اپرای متروپولیتن نیویورک با نقش "پالیاچی" انجام داد. سپس در تالار بولشوی مسکو، تئاتر کولون در بوئنوس آیرس، کاخ گارنیه، اپرای دولتی وین، تالار اپرای ملی مجارستان، اپرای لیریک شیکاگو، اپرای سان فرانسیسکو، اپرای دالاس، تئاتر اپرای رم و دیگر مراکز اپرا اجرا کرد. او همچنین در چند فیلم اپرا نقش آفرینی کرد، از جمله "پالیاچی" در کنار جان ویکرز در ۱۹۶۸، "تروبادور (اپرا)" در کنار فرانکو بونیزولی در ۱۹۷۵ و "توسکا (اپرا)" در کنار پلاسیدو دومینگو در ۱۹۷۶. کابایوانسکا جوایز بین المللی متعددی دریافت کرده است: بلینی (۱۹۶۵)، ویوتی دور (۱۹۷۰)، پوچینی (۱۹۷۸)، ایلیکا (۱۹۷۹)، مونته وردی (۱۹۸۰)، جایزه آکادمی 'مدیچی' – لورنزو ایل ماگنیفیکو، فلورانس (۱۹۹۰)، جایزه بزرگ 'یک زندگی وقف موسیقی'، ونیز (۲۰۰۰). او اجرای «اوه مریم» از اپرای اتلو (وردی) اثر جوزپه وردی را برای آغاز مراسم تدفین لوچیانو پاواروتی در مودنا، ایتالیا در ۸ سپتامبر ۲۰۰۷ اجرا کرد. کابایوانسکا همچنین نقش کنتس را در "ملکه پیک ها" اثر چایکوفسکی در پنج اجرا (۳۱ ژا
نویه – ۱۹ فوریه ۲۰۰۸) در کاپیتول تولوز بازی کرد. او استاد در ایتالیا در آکادمی موسیقی چیگیانا در سیه نا، در مؤسسه موسیقی وچی-تونلی در مودنا و در دانشگاه جدید بلغارستان در صوفیه است. او همچنین عضو هیئت داوران بسیاری از رقابت های معتبر در سراسر جهان است.
کیارا بادیانو (۲۹ اکتبر ۱۹۷۱ – ۷ اکتبر ۱۹۹۰) زن اهل مردم ایتالیا بود که توسط کلیسای کاتولیک بئاتیفیه شد. او در ۹ سالگی به Focolare Movement پیوست و توسط بنیان گذار آن Chiara Lubich با لقب «لوتسه» ("نور") شناخته شد. در سن ۱۶ سالگی، به استئوسارکوم، نوعی سرطان استخوان دردناک، مبتلا شد و پس از دو سال مبارزه با بیماری، در ۷ اکتبر ۱۹۹۰ درگذشت. او در ۲۵ سپتامبر ۲۰۱۰ در مزار حضرت مریم عشق الهی در رم بئاتیفیه شد و روز جشن او ۲۹ اکتبر گرامی داشته می شود. زندگی اولیه. کیارا بادیانو در ۲۹ اکتبر ۱۹۷۱ در روستای ساسلو، ایتالیا، به والدینش، روجرو و ماریا ترزا بادیانو، متولد شد. والدینش یازده سال صبر کردند و دعا کردند تا او به دنیا بیاید. در حالی که روجرو به عنوان راننده کامیون کار می کرد، ماریا ترزا در خانه ماند تا کیارا را بزرگ کند. او با والدینش رابطه ای گرم و سالم داشت، اما همیشه از دستوراتشان پیروی نمی کرد و گاهی با آن ها جربحث می کرد. جنبش فوکولاره. کیارا اولین جلسه خود در Focolare Movement را در سپتامبر ۱۹۸۰، در سن ۹ سالگی، تجربه کرد. این گروه، به ویژه بنیان گذار آن Chiara Lubich، تأثیر عمیقی بر زندگی او گذاشت. این گرو
ه بر تصویر مسیح رهاشده تمرکز داشت تا راهی برای عبور از دشواری ها فراهم کند. کیارا بعدها نوشت: «من فهمیدم که عیسی رهاشده کلید اتحاد با خداست و می خواهم او را تنها همسر خود انتخاب کنم. می خواهم آماده باشم تا وقتی می آید او را بپذیرم و او را بالاتر از همه چیز ترجیح دهم.» کیارا دانش آموزی با وجدان بود، اما در مدرسه با مشکلاتی روبرو می شد و حتی سال اول دبیرستان را مردود شد. او اغلب به دلیل باورهای قوی اش در مدرسه مورد تمسخر قرار می گرفت و لقب «خواهر» به او داده شد. او از سرگرمی های معمول نوجوانان مانند گوش دادن به موسیقی پاپ، رقص و آواز لذت می برد و تنیس باز مشتاق بود و از پیاده روی و شنا نیز لذت می برد. در تابستان ۱۹۸۸، وقتی ۱۶ ساله بود، کیارا تجربه ای تحول آفرین در رم با جنبش فوکولاره داشت. او به والدینش نوشت: «این لحظه برای من بسیار مهم است: این ملاقات با عیسی رهاشده است. پذیرش این رنج آسان نبوده، اما صبح امروز کیارا لوبیچ به کودکان توضیح داد که آن ها باید همسر عیسی رهاشده باشند.» پس از این سفر، او به طور منظم با لوبیچ مکاتبه کرد و درخواست نام جدید کرد زیرا این آغاز زندگی جدیدی برای او بود. لوبیچ نام کیارا لوتس
ه را به او داد. این نام بازی با کلمات بود: در ایتالیایی «کیارا» نام رایج دخترانه است و همچنین به معنای «روشن» است؛ «لوتسه» گاهی به عنوان نام دخترانه استفاده می شود و معنای «نور» دارد؛ بنابراین «کیارا لوتسه» به معنای «نور روشن» است. لوبیچ به کیارا نوشت: «چهره درخشان تو عشق تو به عیسی را نشان می دهد»، به همین دلیل نام لوتسه را به او داد.
تلگاتو () (ترکیبی از «تلویزیون» و «گاتو» به معنی «گربه» که برگرفته از نام جایزه است و مجسمه کوچکی به شکل گربه است) یک جایزه تلویزیونی ایتالیایی بود که اولین بار در سال ۱۹۷۱ پس از مسابقه «Gran Premio internazionale dello Spettacolo» مطرح شد، اگرچه اولین مراسم اهدای جایزه تا سال ۱۹۸۴ برگزار نشد. این مراسم با نام «تله گاتو» (Telegatti) که جمع «تله گاتو» است، شناخته می شود. این مراسم توسط مجله هفتگی لبخندها و آهنگ های تلویزیونی حمایت مالی و از کانال ۵ پخش می شد. جایزه این مراسم یک مجسمه گربه طلایی با حروف اول نام شبکه روی آن بود که از کارتونی از مجموعه تلویزیونی «Super Classifica Show» که یک برنامه پرطرفدار در دهه ۱۹۸۰ و اوایل ۱۹۹۰ بود، الهام گرفته شده بود. مراسم اهدای جایزه در سال ۲۰۰۹ لغو شد. در ۱۲ مارس ۲۰۱۸، به مناسبت کنفرانس مطبوعاتی برای کتاب عکاسی اختصاص داده شده به این رویداد، و یک دهه پس از آخرین دوره، آلدو ویتالی، مدیر «TV Sorrisi e Canzoni»، فرضیه بازگشت این رویداد در میلان را برای اکتبر همان سال، با اجرای کارلو کونتی، مطرح کرد. با این حال، این برنامه هرگز دوباره برگزار نشد.
اولگ الکسیویچ نیکولایف ( روسی : Олег Алексеевич Николаев ‎؛ زادهٔ ۱۰ دسامبر ۱۹۶۹) دولتمرد، سیاستمدار و اقتصاددان روسی است که از ۲۲ سپتامبر ۲۰۲۰ رئیس جمهور چاووش است . او از ۶ فوریه ۲۰۲۰ رئیس کابینه وزیران جمهوری چاووش و از سال ۲۰۲۰ عضو شورای مرکزی حزب «روسیه عادل» است. زندگینامه. اوایل زندگی. اولگ نیکولایف در 10 دسامبر 1969 در چربای در یک خانواده دهقانی چوواش متولد شد . والدین او، الکسی تیموفیویچ و والنتینا فیودوروونا، در مزرعه اشتراکی "مارکسیست" در منطقه کراسنوچه تایسک کار می کردند. الکسی راننده بود و والنتینا یک کشاورز اشتراکی معمولی بود. خواهر کوچکتر اولگ، لیودمیلا و اسلاوا، برادرش هستند. الکسی در سن 30 سالگی در اثر ایست قلبی در یک پرواز در پاییز 1976، زمانی که اولگ شروع به رفتن به کلاس اول کرد، درگذشت. والنتینا، که سه فرزند خردسال داشت، در همان سال در ماه دسامبر درگذشت. بعداً، اولگ در خانواده برادر مادرش - نیکولای گریگوریف - به همراه پسر عمویش، نینا نیکولایونا، بزرگ شد. در کلاس اول، اولگ شروع به رفتن به مدرسه ای واقع در روستای همسایه یامانی کرد . در طول دوران مدرسه، او به ورزش می پرداخت (او هر روز صبح می
دوید، در خانه وزنه و دمبل داشت که در خانه پدربزرگ پدرش بود)، عاشق رقص چاوشی بود، زیاد مطالعه می کرد، در مزرعه جمعی و در حیاط مزرعه جمعی کار می کرد. از کلاس پنجم، او شروع به تحصیل در مدرسه ای واقع در روستای همسایه نوویه آتای کرد. به گفته معلم محترم جمهوری چاوشی، ام. ام. ولکووا، فارغ التحصیل او، اولگ نیکولایف، "فقط با نمرات عالی درس خواند." در گواهی پایان دوره هشت ساله، دو "چهار" (از جمله به زبان آلمانی) وجود داشت. در مناطق روستایی، او تا کلاس هشتم بزرگ شد. از سال ۱۹۸۵ تا ۱۹۸۹ در دانشکده فنی ساختمانی چبوکساری وزارت ساخت و ساز اتحاد جماهیر شوروی تحصیل کرد، جایی که تحصیلات فنی متوسطه را با مدرک تکنسین ساخت و ساز مهندسی صنعتی و عمران دریافت کرد. در طول تعطیلات تابستانی، او در ساخت مزرعه ای در روستا کار می کرد. در آوریل 1989، او به عنوان نصاب سازه های بتن مسلح در SU-15 PSO Monolitstroy در چبوکساری استخدام شد . از مه 1989 تا مه 1991 در صفوف ارتش شوروی خدمت کرد. در ارتش، او به درجه گروهبان ارشد، معاون فرمانده دسته ارتقا یافت؛ تخصص مکانیک رادیویی گروه چراغ های فرود درجه 2 را دریافت کرد. پس از ترخیص از خدمت، او به روست
ای زادگاهش بازگشت و مدتی به همراه دیگر روستاییان به ساخت خانه در موردوویا، شهر همسایه، مشغول شد . فعالیت حرفه ای. از آگوست ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۲، نیکولایف در چبوکساری به عنوان مونتاژکار برای نصب سازه های فولادی و بتن مسلح در SU-17 انجمن تولید و ساخت Monolitstroy کار کرد. از سال ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۵ در مرکز امنیت و ایمنی "Bodyguard LTD" LLP به عنوان راننده-محافظ، در Tekstilmash OJSC به عنوان نگهبان امنیتی، در Voskhod-1 LLP (منطقه اورمارسکی) به عنوان تکنسین ساخت و ساز و از ژوئیه ۱۹۹۵، به عنوان حسابدار ارشد مشغول به کار بود. او بعداً به عنوان حسابدار ارشد به LLC PSF "Spetsvyazstroy" (منطقه اورمارسکی) منتقل شد. از سال ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۰، او به عنوان حسابدار ارشد، معاون مدیر (از ژانویه ۱۹۹۷) در یک شرکت ساختمانی و مخابراتی، CJSC Production and Construction Company Telefonstroy در نووچبوکسارسک ، که خود در ایجاد آن مشارکت داشت، کار کرد. در سال ۱۹۹۸، در دانشگاه ایالتی چاووش به نام ای. ان. اولیانوف، دیپلم تحصیلات عالی را در رشته تخصصی «نظریه اقتصادی» (مدرک «اقتصاددان») دریافت کرد. در سال ۱۹۹۹، در همان دانشگاه، دوره های آموزشی را تحت برنامه ف
درال آموزش پرسنل مدیریتی گذراند و یک دوره کارآموزی یک ساله را در آلمان به عنوان بخشی از برنامه ریاست جمهوری «بازسازی فعالیت های شرکت های صنعتی» به پایان رساند. پس از یک سال کارآموزی، دولت آلمان مسابقه ای را برای آزمایش دانش به دست آمده اعلام کرد. کمیسیون اعطای کمک هزینه، جایزه اول را به این پروژه که توسط شرکت نیکولایف، ZAO PSF Telefonstroy، اجرا می شد، اعطا کرد: در اواخر دهه ۹۰، تمام سیستم های دریافت تلویزیون بر اساس تجهیزات یک شرکت آلمانی در نووچبوکسارسک با تلویزیون کابلی جایگزین شدند. برای اولین بار در این شهر شبکه ای ساخته شد که امکان تقسیم فرکانس ها و اطمینان از دریافت سیگنال برگشتی را فراهم می کرد. او تحت برنامه ریاست جمهوری برای آموزش پرسنل مدیریتی برای سازمان های اقتصاد ملی روسیه، و همچنین در سرویس فدرال روسیه برای ورشکستگی و بازیابی مالی تحت یک برنامه آموزشی استاندارد موقت برای متخصصان مدیریت بحران در سال 1999، آموزش های تکمیلی دریافت کرد. در سال 2000، به توصیه آناتولی آکساکوف، نماینده دومای دولتی ، او ریاست شرکت لیزینگ کسب و کارهای کوچک LLC در چبوکساری را که توسط CJSC PSF Telefonstroy و صندوق جمهوری
برای حمایت از کسب و کارهای کوچک جمهوری چاووش تأسیس شده بود، بر عهده گرفت و تا سال 2002 به عنوان مدیر فعالیت داشت. فعالیت دولتی و سیاسی در چاوشیا. در ژانویه 2002، به توصیه آکساکوف، نیکولایف در کابینه وزیران جمهوری چاووش - دولت ناتالیا پارتاسووا - رئیس دپارتمان توسعه فعالیت های کارآفرینی وزارت توسعه اقتصادی و تجارت، به خدمت دولتی پذیرفته شد. از ژانویه 2003، او همچنین به عنوان معاون وزیر توسعه اقتصادی و تجارت خدمت کرد. قرار بود این وزارتخانه با ایجاد سازوکارهایی برای توسعه مشاغل کوچک و متوسط، بازار مصرف، روابط اقتصادی خارجی و توسعه صنایع دستی مردمی سروکار داشته باشد. نیکولایف تا اکتبر 2004 در این وزارتخانه سمت هایی را بر عهده داشت، پس از آن به ساختار کارآفرین ولادیمیر یرمولایف - به OJSC Kontur در چبوکساری به عنوان معاون مدیر کل توسعه استراتژیک - منتقل شد. در سال 2004، او به شرکت ZAO PSF Telefonstroy بازگشت، جایی که تا سال 2008 به عنوان معاون مدیر کل و بعداً در شرکت ساختمانی Alza LLC به عنوان معاون مدیر اقتصاد و دارایی مشغول به کار شد. تا سال 2007، او عضو حزب مردم فدراسیون روسیه بود که به توصیه آکساکوف به آن پیوس
ت. در سال 2007، او به عضویت حزب سیاسی "روسیه عادلانه" درآمد که شامل حزب مردم فدراسیون روسیه نیز می شد. از سال 2008 تا 2009، او در انجمن غیردولتی بانک های منطقه ای روسیه به عنوان مدیر مرکز روابط بین الملل، معاون رئیس جمهور و مدیر مرکز همکاری های بین المللی کار کرد. از سال 2009 تا 2011، او مدیر دفتر عملیات چبوکساری شعبه شماره 6 Mosoblbank JSCB (OJSC) شد. و از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۳، او در سمت مدیر شعبه شماره ۱۹ بانک سهامی همان بانک مشغول به کار بود. در سال ۲۰۱۱، نیکولایف از حزب «روسیه عادل» برای عضویت در شورای دولتی جمهوری چاووش در مجلس پنجم کاندید شد و در نتیجه توزیع اختیارات، به عنوان عضو پارلمان منطقه ای انتخاب شد. او عضو کمیته شورای دولتی جمهوری چاووش در امور بودجه، امور مالی و مالیات و کمیته شورای دولتی جمهوری چاووش در امور سیاست اقتصادی، مجتمع کشاورزی-صنعتی و محیط زیست بود. او اختیارات پارلمانی خود را به صورت غیردائم و بدون وقفه در شغل اصلی خود انجام داد. از فوریه ۲۰۱۳، او در بانک Otkritie OJSC به عنوان مدیر پروژه برای بهینه سازی فرآیندهای عملیاتی و فناوری بلوک عملیاتی و فناوری در مسکو مشغول به کار شد و در سال
۲۰۱۵، به عنوان مدیر پروژه برای بخش بهینه سازی فرآیندهای عملیاتی و فناوری در بانک PJSC Khanty-Mansiysk Otkritie در مسکو مشغول به کار شد . در سپتامبر 2015، نیکولایف برای سمت رئیس جمهوری چاووش کاندید شد و همزمان برای نمایندگی مجلس نمایندگان شهر چبوکساری نیز نامزد شد . در نتیجه انتخابات، او 14.7 درصد از آرا را در انتخابات رئیس جمهوری به دست آورد، عضو شورای شهر شد، اما از این سمت خودداری کرد و همچنان عضو پارلمان جمهوری باقی ماند. در 18 سپتامبر 2016، او در انتخابات شورای دولتی جمهوری چاووش دوره ششم از شاخه منطقه ای حزب "روسیه عادل" شرکت کرد. او نفر اول در فهرست تک نفره نامزدهای حزب بود، [ "نیازمند منبع" ] او همچنین در حوزه انتخابیه تک نفره یادرینسکی شماره 9 کاندید شد. پس از انتخاب شدن، به دلیل انتخابش به دومای دولتی ، از کرسی در پارلمان چاووش خودداری کرد . در سال 2016، او وضعیت یک کارآفرین فردی را داشت. از ژوئیه تا سپتامبر ۲۰۱۶، او به عنوان مشاور مدیر کل خانه حراج روسیه فعالیت داشت. عضو دومای دولتی. همزمان، در 18 سپتامبر 2016، نیکولایف از حزب "روسیه عادل" به عنوان عضو دومای ایالتی دوره هفتم انتخاب شد. او در فهرست ن
امزدهای فدرال (شماره اول در گروه منطقه ای شماره 10) و همچنین در حوزه انتخابیه تک حوزه ای شماره 38 چبوکساری شرکت کرد. پس از نتایج انتخابات، او در فهرست حزبی، یک کرسی در دومای ایالتی به دست آورد. در حوزه انتخابیه تک حوزه ای، او با امتیاز 11.99٪ پس از نامزد حزب روسیه متحد، لئونید چرکسوف، که 46.77٪ آرا را کسب کرده بود، در جایگاه دوم قرار گرفت. دومای دولتی سمت نایب رئیس کمیسیون دومای دولتی در زمینه کنترل اعتبار اطلاعات مربوط به درآمد، دارایی و تعهدات ملکی ارائه شده توسط اعضای دومای دولتی، مسائل مربوط به اختیارات و مسائل مربوط به اخلاق اعضا را بر عهده گرفت. در 22 ژانویه 2020، او به عنوان رئیس کمیته امور ملیت ها در دومای دولتی منصوب شد. در 29 ژانویه 2020، او در رابطه با انتصاب رئیس موقت جمهوری چاووش، از عضویت در دومای دولتی استعفا داد؛ حکم خالی شده عضو دومای دولتی به ایگور مولیاکوف ، عضو شورای دولتی چاووش، منتقل شد . رئیس جمهوری چاووش. در 29 ژانویه 2020، با حکم رئیس جمهور روسیه، ولادیمیر پوتین ، نیکولایف پس از برکناری میخائیل ایگناتیف به دلیل از دست دادن اعتماد، به عنوان رئیس موقت جمهوری چاوشی منصوب شد. نیکولایف در
مورد انتصاب خود به عنوان رئیس موقت چاوشیا چنین اظهار نظر کرد: «صادقانه بگویم، احساسات بر من غلبه می کند. من یک مرد ساده روستایی هستم، هرگز خواب نمی دیدم که وارد کرملین شوم و با رئیس جمهور کشور دست بدهم.» از لحظه انتصاب، او شروع به تشکیل ترکیب جدیدی از کابینه وزیران جمهوری چاووش کرد. به توصیه خودش، آکساکوف، عضو دومای دولتی، رئیس نهاد مشورتی ایجاد شده تحت ریاست جمهوری چاووش - شورای عمومی مسائل اقتصادی - شد. هنگام تشکیل دولت جدید جمهوری چاووش، او از پرسنل کابینه وزیران قبلی جمهوری چاووش، از جمله اعضای حزب روسیه متحد، استفاده می کند. در 6 فوریه 2020، او وظایف رئیس کابینه وزیران جمهوری چاووش را بر عهده گرفت و جایگزین ایوان موتورین در این پست شد. در ۱۵ فوریه ۲۰۲۰، او از سمت ریاست شاخه منطقه ای چاووش حزب «روسیه عادل» استعفا داد و اعلام کرد که در سپتامبر ۲۰۲۰ به عنوان کاندیدای خودخوانده برای انتخابات ریاست جمهوری چاووش نامزد خواهد شد. در طول روز انتخابات واحد در سپتامبر 2020، در انتخابات رئیس جمهوری چاووش، نیکولایف با کسب 75.61٪ آرا و با مشارکت 55.51٪ از کل رأی دهندگان ثبت نام شده، از همه رقبای خود پیشی گرفت، در انتخ
ابات پیروز شد و رئیس جمهوری شد. مراسم تحلیف او برای 22 سپتامبر 2020 برنامه ریزی شده بود . در سال 2021، اختیارات رئیس کابینه وزیران جمهوری چاووش به معاون اول رئیس کابینه وزیران، میخائیل نوزدریاکوف ، منتقل شد.