Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
عا می کند که حدود ساعت ۱۹:۳۷ از صحنه عبور کرده و یک خودروی شاسی بلند پلیس را دیده که روبه روی خودروی موری پارک شده بود. او برای لحظه ای توقف کرد، اما کسی را در داخل یا خارج هیچ یک از خودروها ندید و تصمیم گرفت به مسیرش ادامه دهد و به خانه برود. این اظهارات شاهد، با گزارش رسمی پلیس که زمان رسیدن پلیس هیوِریل را ۹ دقیقه دیرتر ثبت کرده، در تضاد است. ساعت ۱۹:۴۶: رسیدن پلیس به محل حادثه. طبق گزارش رسمی پلیس، ساعت ۱۹:۴۶، یک افسر پلیس هیوریل به صحنه حادثه رسید، اما راننده زن ناپدید شده بود. هیچ کس داخل یا اطراف خودرو نبود. خودرو از سمت راننده به یک درخت برخورد کرده بود و چراغ جلوی سمت چپ به شدت آسیب دیده و رادیاتور ماشین را به داخل فن فشار داده بود که باعث از کار افتادن خودرو شده بود. شیشه جلوی خودرو از سمت راننده ترک خورده بود و هر دو کیسه هوا فعال شده بودند. خودرو قفل بود. در داخل و خارج خودرو، افسر پلیس لکه های قرمزی کشف کرد که به نظر شراب قرمز بودند. در داخل خودرو، او یک بطری آبجوی خالی و یک جعبه شراب فرانزیای آسیب دیده را روی صندلی عقب پیدا کرد. علاوه بر این، یک کارت امداد خودرو به نام موری؛ دستکش، لوح های فشرده
(سی دی)، لوازم آرایشی و جواهرات الماس؛ مسیرهای رانندگی به سمت برلینگتون و حیوان عروسکی محبوب موری را یافت. کارت عابر بانک، کارت های اعتباری و تلفن همراه موری گمشده بودند و هیچ یک از آن ها پس از ناپدید شدن او پیدا یا استفاده نشده اند. جو مک گی، روزنامه نگار نشریه پتریوت لجر در کوئینسی ماساچوست، این حادثه را این گونه خلاصه کرده است: «در یک پیچ تند، او از جاده خارج شد، ماشینش به درخت برخورد کرد، در همان لحظه، یک نفر که راننده اتوبوس و از همسایگان بود، سر رسید. او پرسید که آیا به کمک نیاز دارد؟ موری درخواست کمک را رد کرد. حدود ۱۰ دقیقه بعد، پلیس در صحنه حاضر شد و مائورا موری ناپدید شده بود.» ساعت ۲۰:۰۰ تا ۲۱:۳۰ : گزارش مشاهده. بین ساعت ۲۰:۰۰ تا ۲۰:۳۰، یک پیمانکار که از فرانکونیا، نیوهمپشایر، در حال رفتن به خانه بود، گزارش داد که یک فرد جوان را در حال حرکت سریع با پای پیاده به سمت شرق در جاده ۱۱۲ دیده است. این مکان حدود ۶ تا ۸ کیلومتر شرقِ جایی بود که خودروی موری کشف شد. او متوجه شد که فرد جوان شلوار جین، یک کت تیره و یک کلاه (هودی) رنگ روشن پوشیده است. این پیمانکار، گزارش مشاهده خود را فوراً به پلیس نداد، زیرا د
ر مورد تاریخ دچار سردرگمی بود و بعد از گذشت سه ماه (پس از بررسی سوابق کاری خود) متوجه شد که فرد جوان را در همان شبی دیده که موری ناپدید شده است افسر حاضر در صحنه و راننده اتوبوس، در منطقه به جستجوی موری پرداختند. کمی قبل از ساعت ۲۰:۰۰، نیروهای امداد و یک ماشین آتش نشانی به صحنه رسیدند. تا ساعت ۲۰:۴۹، خودرو به یک گاراژ در همان نزدیکی یدک کشیده شد. حدود ساعت ۲۱:۳۰، افسر حاضر در صحنه از آنجا رفت. تلاش برای جستجو. تحقیقات اولیه (۲۰۰۴-۲۰۰۵). گزارش شده بود که موری یک کت تیره، شلوار جین و یک کوله پشتی سیاه به تن دارد. ساعت ۱۵:۲۰، یک پیام صوتی روی دستگاه پیغام گیر خانه فِرِد (پدر موری) گذاشته شد که اعلام می کرد خودروی او رها شده پیدا شده است. فِرِد در خارج از ایالت مشغول کار بود و این تماس را دریافت نکرد. ساعت ۱۷:۰۰، یکی از خواهران بزرگ تر موری با پدرش تماس گرفت تا او را از وضعیت مطلع کند. سپس فِرِد با پلیس هیوِریل تماس گرفت و به او گفته شد که اگر تا صبح روز بعد موری به عنوان فردی سالم گزارش نشود، اداره شکار و ماهیگیری نیوهمپشایر جستجو را آغاز خواهد کرد. فِرِد در ۱۱ فوریه، پیش از طلوع آفتاب، به هیوِریل رسید. ساعت ۸:۰
۰ صبح، خانواده موری، اداره شکار و ماهیگیری نیوهمپشایر و بقیه جستجو را آغاز کردند. یک سگ ردیاب، بوی یکی از دستکش های موری را تا ۱۰۰ یارد (حدود ۹۱ متر) در شرق محل کشف خودرو دنبال کرد اما بو در آنجا از بین رفت. این امر برای پلیس نشان داد که او منطقه را با خودروی دیگری ترک کرده است. ساعت ۱۷:۰۰، دوست پسر موری به همراه والدینش به هیوِریل رسیدند. از دوست پسر موری به صورت خصوصی بازجویی شد و سپس والدینش نیز برای پرسش و پاسخ به او ملحق شدند. ساعت ۱۹:۰۰، پلیس گفت که معتقد است موری یا قصد فرار داشته یا قصد خودکشی؛ خانواده او این احتمالات را دور از ذهن می دانستند. دوست پسر موری در طول پرواز به هیوِریل، تلفن همراه خود را خاموش کرده بود. او در مقطعی یک پیام صوتی دریافت کرد که معتقد بود صدای گریه و هق هق موری است. این تماس از طریق یک کارت تلفن صادرشده توسط صلیب سرخ آمریکا ردیابی شد. ۱۲ فوریه ساعت ۱۵:۰۵، پلیس گزارش داد که موری ممکن است به سمت منطقه بزرگراه کانکاماگوس رفته باشد و او «در فهرست افراد در معرض خطر و احتمالاً دارای تمایلات خودکشی» قرار گرفته است. گزارش پلیس همچنین بیان داشت که موری در محل تصادف مست بوده است، اگرچه
راننده اتوبوسی که با او صحبت کرده بود، گفته بود که او نشانه ای از مستی نداشته. رئیس پلیس هیوِریل گفت: «نگرانی ما این است که او ناراحت یا دارای تمایلات خودکشی باشد.» خانواده موری، جستجوی خود را به ایالت ورمونت گسترش دادند، زیرا از اینکه مقامات آنجا از ناپدید شدن او مطلع نشده بودند، ناراحت بودند. اگرچه رسیدگی به پرونده های افراد مفقودشده معمولاً توسط پلیس محلی و ایالتی انجام می شود، اما اف بی آی ده روز پس از ناپدید شدن موری به تحقیقات پیوست. اف بی آی با اقوام او در ماساچوست مصاحبه کرد و رئیس پلیس هیوِریل اعلام کرد که جستجو اکنون در سراسر کشور در جریان است. ده روز پس از ناپدید شدن، اداره شکار و ماهیگیری نیوهمپشایر دومین جستجوی زمینی و هوایی را انجام داد و از یک هلیکوپتر مجهز به دوربین تصویربرداری حرارتی، سگ های ردیاب و سگ های جسدیاب استفاده کرد. در ۲۶ فوریه، خواهر بزرگ تر موری یک لباس زیر زنانه سفید و پاره را که در برف و در یک مسیر دورافتاده در نزدیکی جاده فرنچ پاند افتاده بود، کشف کرد، اما آزمایش های دی ان ای نشان داد که لباس زیر متعلق به موری نبوده است. در پایان ماه فوریه، پلیس وسایل کشف شده در خودروی موری را
به خانواده اش بازگرداند. ناپدید شدن بریانا میتلند در ماه مارس ۲۰۰۴ در مونتگومری، ورمونت، که تنها ۶۶ مایل (۱۱۰ کیلومتر) از آخرین محل مشاهده موری در وودسویل فاصله داشت، به دلیل شباهت های موجود، منجر به مقایسه هایی از سوی رسانه ها و مأموران اجرای قانون شد. با این حال، پلیس ایالتی اعلام کرد که هیچ ارتباطی بین این دو پرونده وجود ندارد. در آوریل و مجدداً در ژوئن، پلیس نیوهمپشایر و ورمونت هرگونه ارتباط بین پرونده موری و میتلند را رد کردند. آن ها در یک بیانیه مطبوعاتی اعلام کردند که معتقدند «مائورا به سمت مقصدی نامعلوم می رفت و ممکن است برای ادامه مسیر به آنجا، سوار خودروی دیگری شده باشد»، و افزودند که هیچ مدرکی دال بر ارتکاب جرم کشف نکرده اند. آن ها همچنین احتمال وجود یک قاتل سریالی را رد کردند. ژوئیه ۲۰۰۴–دسامبر ۲۰۰۵. در ۱ ژوئیه، پلیس وسایلی را که در خودروی موری پیدا شده بود، برای بررسی مجدد از خانواده اش پس گرفت. در ۱۳ ژوئیه، جستجویی در شعاع یک مایل (حدود ۱.۶ کیلومتر) توسط نزدیک به ۱۰۰ نفر، از جمله پلیس های ایالتی، امدادگران و داوطلبان انجام شد. این چهارمین جستجو در اطراف محل تصادف و اولین جستجویی بود که بدون وجود
برف بر روی زمین انجام می شد. تمرکز اصلی پلیس بر یافتن کوله پشتی سیاهی بود که موری همراه داشت اما در خودرویش پیدا نشده بود. پلیس اعلام کرد که این جستجو «هیچ نتیجه قطعی» در پی نداشته است. اواخر سال ۲۰۰۴، مردی ادعا کرد که یک چاقوی زنگ زده و لکه دار را به پدر موری تحویل داده است. این چاقو متعلق به برادر آن مرد بود که سابقه کیفری داشت و کمتر از یک مایل با محل کشف خودروی موری فاصله داشت. گفته می شد که برادر او و دوست دخترش پس از ناپدید شدن موری، رفتارهای عجیبی از خود نشان داده اند، و برادر آن مرد ادعا کرده بود که اعتقاد دارد از آن چاقو برای قتل موری استفاده شده است. چند روز پس از تحویل چاقو به پدر موری، برادر آن مرد ظاهراً خودروی ولوو خود را اوراق کرده بود. اعضای خانواده مردی که چاقو را تحویل داده بود، ادعا کردند که او این داستان را برای دریافت پول جایزه در تحقیقات ساخته است و سابقه مصرف مواد مخدر داشته است. جستجوهای بعدی (۲۰۰۶–۲۰۱۰). در سال ۲۰۰۶، «اتحادیه بازرسان نیوهمپشایر» که متشکل از ده افسر و کارآگاه بازنشسته پلیس بود، به همراه «بنیاد مولی بیش»، کار روی این پرونده را آغاز کردند. تام شمیشاک، رئیس سابق پلیس و ع
ضو «انجمن کارآگاهان خصوصی ماساچوست»، گفت: «به نظر می رسد... که این موضوع چیزی فراتر از یک پرونده ساده مفقودشدن است. احتمال دارد اتفاق شومی در اینجا رخ داده باشد.» در اکتبر ۲۰۰۶، داوطلبان یک جستجوی دو روزه را در چند مایلی محل کشف خودروی موری رهبری کردند. در کمد یک خانه چوبی در حدود ۱ مایل (۱.۶ کیلومتر) دورتر از محل تصادف، سگ های جسدیاب ظاهراً به شدت واکنش نشان دادند، که احتمال وجود بقایای انسان را مطرح کرد. این خانه قبلاً محل اقامت مردی بود که برادرش در سال ۲۰۰۴ چاقوی زنگ زده را به فِرِد (پدر موری) داده بود. نمونه ای از موکت آن خانه به پلیس ایالتی نیوهمپشایر فرستاده شد، اما نتایج آن به صورت عمومی منتشر نشد. در ژوئیه ۲۰۰۸، داوطلبان جستجوی دو روزه دیگری را در مناطق جنگلی هیوِریل سازماندهی کردند. این گروه شامل تیم های سگ های ردیاب و کارآگاهان خصوصی بود. پیشرفت های بعدی (۲۰۱۱ تاکنون). در سال ۲۰۱۴، مقاله ای که در دهمین سالگرد ناپدید شدن مائورا در نشریه نیویورک دیلی نیوز منتشر شد، گزارش شد که فِرِد موری معتقد است دخترش مرده و در همان شب ناپدید شدن، ربوده شده است. در فوریه ۲۰۱۹، در پانزدهمین سالگرد ناپدید شدن موری، ف
ِرِد مجدداً اعتقاد خود مبنی بر مرگ دخترش و همچنین سوءظنش به خانه نزدیک محل حادثه که سگ های جسدیاب به آن واکنش نشان داده بودند را تکرار کرد و گفت: «من قویاً معتقدم که دخترم آنجاست.» در اوایل آوریل همان سال، عملیات حفاری در زیرزمین آن خانه انجام شد. فِرِد قبلاً می خواست آن ملک را جستجو کند، اما مالکان قبلی همکاری نکرده بودند. پس از فروش ملک، مالکان جدید اجازه چندین عملیات جستجو را دادند؛ با این حال، حفاری که در اوایل آوریل انجام شد، «هیچ چیز قطعی، جز آنچه به نظر می رسید یک تکه سفال یا لوله قدیمی باشد» پیدا نکرد. در ۱۴ سپتامبر ۲۰۲۱، پلیس ایالتی نیوهمپشایر اعلام کرد که چند تکه استخوان در کوه لون در لینکلن، نیوهمپشایر، تقریباً ۲۵ مایل (۴۰ کیلومتر) شرق محل تصادف پیدا شده اند. به گفته خواهر موری، او قبلاً به این کوه رفته بود و با منطقه آشنایی داشت. تکه های استخوان «بسیار کوچک» توصیف شدند و انتظار می رفت حداقل دو ماه طول بکشد تا مشخص شود آیا متعلق به موری هستند یا خیر. در ماه نوامبر، اعلام شد که این بقایا متعلق به موری نبوده اند.
صندوق امانی زرتشتیان اروپا (، ZTFE) سازمانی مذهبی، فرهنگی و اجتماعی برای زرتشتیان ساکن اروپا، به ویژه بریتانیا است. این سازمان را ۳۱ اکتبر ۱۸۶۱ مونچرجی هرموشجی کاما و دادابهای نائوروجی تأسیس کردند. در زمان تأسیس این صندوق تقریباً پنجاه زرتشتی در انگلستان حضور داشتند که عمدتاً دانشجو بودند. با این حال، زرتشتیان مدت ها قبل از تأسیس ZTFE در بریتانیا حضور داشته اند؛ اولین ورود پارسی شناخته شده، نوروز رستم مانک ست (نوروز رستمجی) در سال ۱۷۲۱ یا ۱۷۲۴ بود. در حال حاضر، حدود ۵۰۰۰ نفر عضو ZTFE هستند. دبیرخانه و محل اصلی وابسته به این سازمان، مرکز زرتشتیان در منطقه رینرز لین در هارو است. این مرکز، سینما آس سابق با معماری درجه دو* است که در فهرست آثار هنری قرار دارد. علاوه بر این، ZTFE مدیریت «آرامگاه پارسیان» را که در سال ۱۸۶۲ در گورستان بروک وود تأسیس شد هم بر عهده دارد. این گورستان تنها گورستان فعال زرتشتیان در اروپا است. در سال های اخیر افرادی چون شاهزاده فیلیپ، دوک ادینبورگ؛ روآن ویلیامز؛ اسقف اعظم کانتربری؛ شاهزاده ادوارد، ارل وسکس؛ و سوفی، کنتس وسکس از مرکز زرتشتیان بازدید کرده اند. تاریخچه. اولین اقدام رسمی برای
سازماندهی جامعه رو به رشد پارسی در بریتانیا از سوی مونچرجی کاما بود. دادابهای نائوروجی در سال ۱۸۶۱ طی نامه نگاری هایی به پنجاه پارسی که در لندن بودند، به او پیوست. صندوق های امانی زرتشتیان اروپا در ابتدا با نام Europena Zarthost Dharmanu Khatu (صندوق های مذهبی زرتشتیان در اروپا به زبان گجراتی) در کنزینگتون، لندن تأسیس شد. اولین جلسه با حضور پانزده پارسی در محل سکونت کاما در خیابان دوونشایر، پلاک ۲۴، برگزار شد. صندوق های مذهبی زرتشتیان اروپا برای خرید زمین برای دفن مردگان، کمک به زرتشتیان سرگردان یا بی بضاعت، خرید و تولید کتاب در مورد زرتشتی گری، تأمین مالی تحقیقات در مورد زرتشتی گری، تأسیس نیایشگاه، و همچنین به عنوان صندوقی عمومی برای هزینه های متفرقه فعالیت می کرد. طبق مقررات آن، چهار نفر از هفت متولی اجرایی باید دانشجو می بودند و سایر اعضا نماینده انجمن در دانشگاه آکسفورد، دانشگاه کمبریج و دانشگاه ادینبورگ بودند. اگرچه این انجمن در ابتدا فقط از پارسیان تشکیل شده بود، اما این انجمن برای مبارزه در راستای حقوق زرتشتیان تحت آزار و اذیت در ایران هم فعال بود. دادابهای نائوروجی و منچرجی بهوناگری، هر دو رئیس ZTFE و
نماینده مجلس، در این مورد در مجلس عوام سخنرانی کردند. در شش باری که ناصرالدین شاه قاجار از لندن بازدید کرد، هیئت های پارسی از ZTFE برای دفاع از همکیشان ایرانی خود که در دوران سلسله قاجار به شدت مورد آزار و اذیت قرار می گرفتند، حضور داشتند.
روبین دوت (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال هندی تبار اهل آلمان است. وی سرمربی تیم هایی همچون باشگاه ورزشی فرایبورگ، باشگاه فوتبال بایر لورکوزن، باشگاه ورزشی وردر برمن و باشگاه فوتبال بوخوم بوده است.
استیل هارت () یک گروه گلم متال آمریکایی است که در سال ۱۹۸۹ در نورواک، کنتیکت تشکیل شد. اعضای بنیان گذار این گروه که اولین آلبوم را ضبط کردند شامل میلینکو ماتیجویچ، خواننده، کریس ریسولا، گیتاریست اصلی، فرانک دی کستانزو، گیتاریست ریتم، جیمز وارد، نوازنده گیتار بیس و جان فاولر، درامر، بودند. هم اکنون میلینکو ماتیویچ، مایک هامبرت، جو پسیا و جیمز وارد اعضای گروه هستند. اولین آلبوم استیل هارت، با نام با نام گروه خودشان استیل هارت در سال در ۱۰ مه ۱۹۹۰ منتشر شد. این آلبوم در ۳۰ ژوئیه ۱۹۹۱ توسط انجمن صنعت ضبط موسیقی ایالات متحده آمریکا گواهی طلا دریافت کرد.
بیمارستان عمومی بی دی پتیت پارسی () بیمارستانی در کومبالا هیل، بمبئی است. تاریخچه. در سال ۱۸۹۶، هند دچار قحطی شدیدی شد و مردم بمبئی از بیماری های کشنده زیادی رنج می بردند. ناوروجی هرموسجی پاتوک، مدیر پتیت میلز، به خانواده پتیت پیشنهاد تأسیس بیمارستانی برای جامعه پارسی را داد. این بیمارستان را صنعتگر مشهور پارسی، بومانجی دینشاو پتیت، تأسیس کرد. او ۵۰۰ روپیه پیشنهاد داده و بودجه آن را تأمین کرد. ناوروجی نصروانجی وادیا و کخوشرو ان بهادرجی ۱۰٬۰۰۰ روپیه از طرف پنچایات پارسی برای احداث بیمارستان اهدا کردند. آنها بیمارستانی موقت هم در پارل تأسیس کردند. بومانجی املاک خود در هتل خانوادگی کومبالا هیل و ۵۰٬۰۰۰ روپیه وثیقه اهدا کرد. کمیته کمک مالی او را پذیرفت و موافقت کرد که بیمارستان را به نام او نامگذاری کنند. در سال ۱۹۰۷، پایه و اساس بیمارستان را فرماندار بمبئی، سر جورج کلارک، گذاشت. برای اداره بیمارستان، از جامعه زرتشتی کمک های مالی دریافت می شود. امکانات. این بیمارستان بخشی اصلی، رختشویخانه، بخش تغذیه، خانه سالمندان، درمانگاه و اقامتگاه پزشکان دارد. بخش اصلی در سال ۲۰۰۹ بازسازی شده است. این بیمارستان برای فقرا امتی
از ویژه ای ارائه می دهد. پیوند به بیرون. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
رادیو مارکونی یک شرکت ایتالیایی است که از سال ۱۹۹۳ تجهیزات صوتی و تصویری و رادیویی را نصب و سرویس می کند. این شرکت سیستم های ارتباطی چندرسانه ای تعاملی طراحی می کند. این شرکت همچنین چندین برنامه کاربردی برای تئاترها، مراکز کنفرانس، موزه ها و استادیوم ها توسعه داده است. [ "" ] این شرکت در طول حیات خود به مرکز خدمات رسانی برای برندهایی مانند سونی، سنهایزر، نویمان و تله ویک تبدیل شده است و مشتریانی از رادیو، تلویزیون، تئاتر، مقامات دولتی و نیروهای امنیتی دارد. تاریخچه. در سال ۲۰۰۴، پس از تکمیل پروژه ای برای تئاتر آلا اسکالا در میلان، رادیو مارکونی از یک شرکت با نام تجاری نامشخص به یک شرکت با مسئولیت محدود تبدیل شد. رادیو مارکونی در سال ۲۰۰۶ تمرکز خود را بر توسعه فناوری های اختصاصی آغاز کرد و گسترش بین المللی خود را آغاز کرد، به طوری که اولین پروژه بین المللی آن در سال ۲۰۰۷ در خانه اپرای اسلو به اجرا درآمد. این شرکت در نوامبر ۲۰۰۷ درخواست ثبت اختراع خود را در ایتالیا ارائه داد. در سال ۲۰۰۹، این شرکت فناوری خود را با هدف کاهش مصرف انرژی توسعه داد. فناوری چندرسانه ای (معروف به موده۲۳). درخواست های ثبت اختراع به ارو
پا، ایالات متحده، کانادا، چین، عمان، قطر و امارات متحده عربی گسترش یافت. در سال ۲۰۱۰، این شرکت برای فناوری موده۲۳ خود در کشور مبدأ، حق ثبت اختراع دریافت کرد. کاربردهای آن به سایر بازارهای موازی، مانند بازارهای مرتبط با ورزش، گسترش می یابد. در سال ۲۰۱۱، رادیو مارکونی در اولین نصب گسترده جهانی فناوری چندرسانه ای تعاملی در خانه اپرای سلطنتی مسقط در عمان مشارکت داشت. این پروژه در بخش «غیرفعال ترین مرکز تفریحی و سرگرمی» در جوایز مسابقات اینوایشن ۲۰۱۳، فینالیست شد. در سال ۲۰۱۲، رادیو مارکونی برای فناوری موده۲۳ خود، حق ثبت اختراع اروپایی ۲۱۶٫۸۵۵ را دریافت کرد. جوایز. در سال ۲۰۱۱، رادیو مارکونی «جایزه نوآوری» شرکت سیسکو را دریافت کرد. این شرکت به عنوان «نوآورانه ترین شبکه تأثیرگذار بر کسب وکار سال» توصیف شد. در همان سال، رادیو مارکونی در غرفه سیسکو میزبان بود. در سال ۲۰۱۳، رادیو مارکونی به خاطر سیستم چندرسانه ای تعاملی پشتی صندلی که در اپرای سلطنتی مسقط ادغام شده بود، در بخش «باهوش ترین مرکز تفریحی و سرگرمی» در مراسم جوایز مسابقات اینوایشن ۲۰۱۳ به فینال رسید. فناوری و محصولات. این شرکت عمدتاً به خاطر سیستم های زیرنوی
س و زیرنویس بالا و همچنین لیبرتوی الکترونیکی، عناوین پشت صندلی و فناوری ترجمه لیبرتو شناخته می شود. همچنین به خاطر فناوری بی سیم و صفحه لمسی خود شناخته شده است. این دستگاه ها مبتنی بر کامپیوتر نیستند، در نتیجه هیچ قطعه متحرکی ندارند، صدا ندارند و بیش از حد گرم نمی شوند. این محصولات به کاربران امکان می دهند کانال های ویدیویی را مشاهده کنند، محتوا را دانلود کنند و در نظرسنجی ها شرکت کنند، در میان سایر برنامه ها. سیستم های رادیو مارکونی می توانند هر کاراکتر زبانی موجود را بازتولید کنند و می توانند برای ترجمه و ایجاد و به اشتراک گذاری اطلاعات چندزبانه مانند هشدارها، اطلاعیه های عمومی و سایر اطلاعات عمومی مورد استفاده قرار گیرند.
شرکت برتون (Breton SpA) یک شرکت خصوصی ایتالیایی است که در سال ۱۹۶۳ تأسیس شد و ماشین آلات و دستگاه هایی برای سنگ های مهندسی شده و فلزکاری تولید می کند. ماشین آلات و دستگاه های برتون می توانند در بخش های متنوعی مانند قالب سازی، هوافضا، خودروسازی، اتومبیل های مسابقه ای، انرژی، چرخ دنده ها، مکانیک عمومی، فرآوری سنگ و تولید صفحه کابینت آشپزخانه مورد استفاده قرار گیرند. تاریخچه. شرکت برتون در سال ۱۹۶۳ در کاستلو دی گودگو، ایتالیا، توسط مارچلو تونچلی تأسیس شد، که شروع به توسعه فناوری های جدید و ساخت کارخانه های صنعتی برای تولید سنگ مهندسی شده کرد. او فناوری برتون استون، که با نام ویبروکامرش تحت خلاء نیز شناخته می شود، را اختراع کرد، یک فناوری ثبت اختراع شده که امروزه توسط تولیدکنندگان سنگ مهندسی شده استفاده می شود. در اواسط دهه ۱۹۹۰، این شرکت تصمیم گرفت به بازار ابزار ماشینی گسترش یابد و مراکز ماشینکاری را برای صنایع مکانیکی تولید کند. در سال ۲۰۰۳، مارچلو تونچلی درگذشت و کنترل شرکت به پسرانش لوکا و داریو تونچلی واگذار شد که از آن زمان به همراه روبرتو چیاواچی، نایب رئیس هیئت مدیره، شرکت را اداره می کنند. در سال ۲۰۱۱،
این شرکت شرکت بیده ایمپیانتی را خریداری کرد و با قایق و سیم، تولیدکننده سیم های الماس، قرارداد همکاری امضا کرد. در سال ۲۰۱۴، برتون به عضویت رسمی پروژه پرچمدار گرافن درآمد، یکی از بزرگ ترین طرح های تحقیقاتی کمیسیون اروپا که بر کاربردهای بالقوه گرافن تمرکز دارد. محصولات. برتون ماشین آلات و فناوری را برای زمینه های زیر تولید می کند: جوایز. راهکار برتون برای اتصال از طریق فضای ابری جهت مدیریت خدمات از راه دور برای ۴۰۰۰ دستگاه و صدها مشتری در سراسر جهان، در سال ۲۰۱۲ توسط مایکروسافت با جایزه تعالی شرکای ویندوز امبدد برای تولید، اعطا شد.
فرشتگان شر که با نام "والانزاسکا (فرشتگان شر") نیز شناخته می شود، یک فیلم جنایی ایتالیایی محصول سال ۲۰۱۰ به کارگردانی میشل پلاسیدو است. این فیلم بر اساس زندگینامهٔ «گل شر. راهزن در میلان» ("Il fiore del male". Bandito "a" Milano) دربارهٔ سارق بانک رناتو والانزاسکا، نوشتهٔ روزنامه نگار ایتالیایی کارلو بونینی ساخته شده است. طرح. رناتو والانزاسکای پیر (کیم روسی استوارت) که به خاطر جرایمش به حبس ابد محکوم شده، خاطرات جوانی اش را که ریاست یک سندیکای جنایی معروف به «باندا دلا کوماسینا» را بر عهده داشته، مرور می کند؛ سندیکیایی که در دهه ۱۹۷۰ در میلان، مملو از سرقت، آدم ربایی، قتل و فرار از مجازات بود. تولید. در سال ۲۰۰۸، شرکت فاکس قرن بیستم پروژه ای از فیلم رناتو والانزاسکا را به میشل پلاسیدو نشان داد و به او پیشنهاد کارگردانی آن را داد. این کارگردان که در ابتدا علاقه ای به این کار نداشت، تنها پس از آنکه کیم روسی استوارت، که می خواست نقش شخصیت اصلی را بازی کند، با او تماس گرفت، این کار را پذیرفت. پلاسیدو برای اولین بار در مصاحبه ای در ژانویه ۲۰۰۹ در این مورد صحبت کرد و در آن برنامه های خود را برای آینده، کارگردانی "
والانزاسکا" و دو فیلم دیگر، اعلام کرد. انتشار. ایتالیا. شرکت فاکس قرن بیستم مسئولیت توزیع فیلم در سینمای ایتالیا را بر عهده گرفته است. پیش از تأیید به عنوان شرکت توزیع، تهیه کنندگان به مدوسا فیلم و رای سینما فکر کرده بودند، اما هیچ کدام به مطالعات سینمایی علاقه ای نداشتند و فیلمنامه را رد کردند. در ۱۲ ژوئیه ۲۰۱۰، میشل پلاسیدو در یک بیانیه مطبوعاتی دربارهٔ فیلم گفت که هر دو شرکت به دلیل «احترام ریاکارانه» در ایتالیا، از خرید حق پخش خودداری کرده اند. در ابتدا قرار بود "والانزاسکا" در اکتبر ۲۰۱۰ در سینماهای ایتالیا اکران شود، اما فاکس قرن بیستم آن را چند ماه بعد، تا ۱۷ دسامبر به تعویق انداخت. ما. این فیلم در سال ۲۰۱۱ با عنوان "فرشته شر" در ایالات متحده اکران شد. پذیرش. در سایت راتن تومیتوز، این فیلم بر اساس نقدهای ۲۵ منتقد، امتیاز ۵۲٪ و میانگین امتیاز ۵٫۶ از ۱۰ را کسب کرده است. متاکریتیک بر اساس نظر ۵ منتقد، میانگین امتیاز ۴۸ از ۱۰۰ را به فیلم اختصاص داده است که نشان دهنده «نقدهای مختلط یا متوسط» است.
آنیتا بی. یک فیلم درام ایتالیایی محصول سال ۲۰۱۴ به کارگردانی روبرتو فائنزا است. این فیلم تا حدودی بر اساس رمان زندگینامه ای سال ۲۰۰۹ با عنوان «"چند ستاره در آسمان چشمک می زنند" "»" نوشته ادیت بروک ساخته شده است. طرح. سال ۱۹۴۵ است، جنگ جهانی دوم تازه تمام شده است و آنیتا، دختر ۱۶ سالهٔ یهودی مجارستانی که از آشویتس جان سالم به در برده اما یتیم شده بود، توسط عمه اش مونیکا در زویکوفسکی، چکسلواکی، به سرپرستی گرفته می شود. آنیتا اکنون با عمه اش، عمویش آرون، پسر نوزادشان رابی و الی، برادر آرون و سپس برادر شوهر مونیکا، در خانه ای که توسط دولت چکسلواکی از آلمانی های اخراج شده از کشور پس از جنگ مصادره شده بود، زندگی می کند. اما آنیتا بلافاصله با سردی مونیکا روبرو می شود و مونیکا او را از صحبت در مورد تجربه اش در اردوگاه کار اجباری منع می کند. او همچنین اجازه خروج از خانه را ندارد، زیرا دختر فاقد مدارک شناسایی است. با این وجود، عمه و عمویش که به این آشفتگی اعتماد دارند، او را دعوت می کنند و یک شب در یک مهمانی شرکت می کنند. در آنجا دو پلیس که متوجه می شوند او مجارستانی است، متوجه می شوند که او در وضعیت خوبی نیست و او را
دستگیر می کنند. او که زندانی شده بود، چند روز بعد با دریافت مدارکش آزاد می شود. روزها می گذرد و آنیتا در یک خیاطی شروع به کار می کند، جایی که با دیوید دوست می شود. در همین حال، یک رابطه عاشقانه پر فراز و نشیب بین آنیتا و الی آغاز می شود. روزی، آنیتا متوجه می شود که باردار است: او دوست دارد به دیوید اعتماد کند، اما مرد جوان به اورشلیم رفته است. وقتی او وضعیت خود را برای الی فاش می کند، مرد واکنش بدی نشان می دهد و تصمیم می گیرد معشوقش را به پراگ ببرد تا او را سقط کند. آنیتا تمایلی ندارد، اما او را تا پراگ دنبال می کند، زیرا معتقد است که عاشق او شده است. در زمان عمل، پزشک متوجه می شود که آنیتا می خواهد بچه را نگه دارد و به او یک آرام بخش می دهد تا بیهوشی را شبیه سازی کند. سپس با پس دادن پولی که الی برای سقط جنین پرداخت کرده بود، او را مرخص می کند. آنیتا به همراه الی به اتاق هتلشان برمی گردد و الی او را در اتاق حبس می کند. آنیتا که بالاخره متوجه می شود الی دوستش ندارد، با پریدن از بالکن فرار می کند و به مرکز پذیرش یهودیان شهر می رسد، جایی که می داند سفرهایی به مارسی ترتیب داده شده است و سپس با کشتی به فلسطین می ر
ود. دختر جوان بالاخره موفق می شود با دیگر پسران یهودی به اورشلیم، جایی که دیوید در آنجاست، برود و سوار بر کامیونی که او را به مارسی می برد، با آرامش به گذشته قوم خود سفر می کند، تنها با یک چمدان: آینده.
یک زن به عنوان یک دوست () یک فیلم کمدی رمانتیک محصول سال ۲۰۱۴ به نویسندگی و کارگردانی جیووانی ورونزی و با بازی فابیو دی لوئیجی و لتیتیا کاستا است. طرح. فرانچسکو دِ بیاس، وکیل، و کلودیا کازاماچیا، دامپزشک فرانسوی الاصل، دوستان بسیار نزدیکی هستند. روزی جیووانی به زندگی او هجوم می آورد و در مدت کوتاهی با او ازدواج می کند. با این حال، شوهرش خشن از آب در می آید و کلودیا به خانه فرانچسکو پناه می برد، که در این میان با لیا، همکارش نامزد کرده و قرار است با هم زندگی کنند. فرانچسکو خیلی زود متوجه می شود که دوستی بین یک مرد و یک زن دشوارتر از آن چیزی است که انتظار می رود و شروع به دروغ گفتن به لیا در مورد دوستی بین خودش و کلودیا می کند. کمی بعد، پس از اینکه کلودیا شوهرش را ترک می کند، در یک لحظه مستی، فرانچسکو اجازه می دهد او را ببوسد. او که پشیمان شده، به خودش اجازه می دهد شبی با لوکا، یکی از همکلاسی های سابقش، رابطه جنسی داشته باشد. فرانچسکو که به طور اتفاقی او را در حال خروج از خانه با لباس های مبدل می بیند، او را تعقیب و جاسوسی می کند و پس از دیدن نمایش کثیف او، می فهمد که زمان قطع کامل روابط با کلودیا فرا رسیده است
. مدتی بعد، منشی فرانچسکو از ورود دختری خبر می دهد که خود را به عنوان منشی جدید او جا زده است: او آنا، خواهر کلودیا است که از یک مرکز ترک اعتیاد معتادان بیرون آمده و وکیل به او قول کاری در استودیویش را داده بود. آنا کارت پستالی از کلودیا به او می دهد که برای زندگی با مادرش به پاریس برگشته است، اما فرانچسکو دیگر نمی خواهد چیزی در این مورد بداند. او آخرین پول دختر را می دهد و به توصیه او عمل می کند تا به کنار دریا برود و بستنی بخورد، جایی که با جولیا آشنا می شود. هفت سال بعد، فرانچسکو روی صندلی راحتی در اتاق انتظار فرودگاه خوابیده است که کلودیا ظاهر می شود و با دیدن او در حال خواب، به شوخی شروع به اذیت کردنش می کند و به صورتش فوت می کند. در این لحظه، دختر کوچکی از راه می رسد، دختر فرانچسکو، که بلافاصله معلوم می شود از کلودیا محتاط است. دختر کوچک پدرش را بیدار می کند در حالی که دوست سابقش برای پنهان شدن می دود، و در همین حال مادرش، جولیا، با نوزاد دیگری در کیسه اش از راه می رسد که به دلیل دیر رسیدن به هواپیما با او تماس می گیرد.
دیولا فلدمان (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل مجارستان بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال فرنتس واروش و باشگاه فوتبال ام تی کی بوداپست اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مجارستان بازی کرده است.
ویلیبرت کرمر (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل آلمان بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ویکتوریا کلن، باشگاه فوتبال دویسبورگ، باشگاه فوتبال بروسیا مونشن گلادباخ، و باشگاه فوتبال هرتابرلین اشاره کرد.