Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اسناد رسمی چندجانبه مورد استناد قرار می گیرند. عضویت عضویت در پارلمان برای سازمان هایی با جایگاه قانونی شناخته شده در حقوق بین الملل آزاد است. این سازمان ها عبارتند از: سازمان های بین دولتی بین المللی و منطقه ای سازمان های غیردولتی منتخب با جایگاه مشورتی و دسترسی جهانی درخواست ها توسط شورای هماهنگی بررسی می شوند و نیاز به تأیید رسمی دارند. جلسات پارلمان عمومی حداقل چندین بار در سال تشکیل جلسه می دهد که به طور متناوب بین واشنگتن دی سی و ژنو برگزار می شود. جلسات فوق العاده ممکن است به درخواست اکثریت ساده اعضا تشکیل شود. کمیسیون ها و گروه های کاری تخصصی در تمام طول سال، چه حضوری و چه از طریق پلتفرم های دیجیتال ترکیبی، فعالیت می کنند تا تداوم و پاسخگویی به تحولات نوظهور جهان را تایید کنند. کمیسیون ها کمیسیون حقوق بین الملل و امور حقوقی کمیسیون صلح و امنیت جهانی کمیسیون محیط زیست و توسعه پایدار کمیسیون حکومتداری دیجیتال و نوآوری کمیسیون تجارت جهانی و همکاری اقتصادی کمیسیون بهداشت عمومی و آموزش کمیسیون های موقت برای پاسخگویی به مسائل اضطراری (مانند بیماری های همه گیر، تغییرات اقلیمی، بحران های پناهندگان، تهدیدات ام
نیت سایبری) ایجاد می شوند. نقش و نفوذ استراتژیک اگرچه پارلمان به معنای کلاسیک حقوقی، یک نهاد حاکم نیست، اما به عنوان یک مرکز هماهنگی استراتژیک عمل می کند و نقش حیاتی فزاینده ای در موارد زیر ایفا می کند: هماهنگ سازی چارچوب های نظارتی در نهادهای بین المللی تسهیل گفتگوهای پیش از مذاکره در مورد مسائل حساس ارائه بستری برای هشدار زودهنگام و اقدام مشترک ترویج حکومتداری مبتنی بر ارزش ها که ریشه در حقوق بشر، شمول و پایداری دارد با گذشت زمان، پارلمان در گفتگوهای بنیادی در زمینه هایی مانند موارد زیر مشارکت داشته است: حکمرانی هوش مصنوعی فرامرزی و استانداردهای اخلاقی مکانیسم های تأمین مالی آب و هوا برای کشورهای جنوب جهان چارچوب های هماهنگی بهداشت عمومی جهان اعتماد دیجیتال، حاکمیت داده ها و پاسخگویی پلتفرم روابط بین الملل پارلمان علاوه بر پایگاه های خود در واشنگتن و ژنو، روابط کاری رسمی با مراکز بین المللی نیز دارد. پارلمان از طریق دفتر تعامل جهانی خود با موارد زیر همکاری می کند: دبیرخانه دبیرخانه بر امور حقوقی، ارتباطات، مدیریت اسناد، لجستیک و زیرساخت های دیجیتال نظارت دارد وتایید می کند که تمام فرآیندهای نهادی شفاف، فراگ
یر و همسو با بهترین شیوه های حکمرانی جهانی باشند. حمایت تحصیلی برنامه بورسیه پسادکتری چارچوب قانونی و وضعیت نهادی پارلمان تحت منشور همکاری بین المللی، یک ابزار قانونی غیرمبتنی بر معاهده که توسط نهادهای شرکت کننده امضا شده است، فعالیت می کند. اگرچه پارلمان به همان شیوه ای که دولت ها یا سازمان های بین دولتی تابع حقوق بین الملل نیستند، دارای یک وضعیت شبه پارلمانی منحصر به فرد است که به عنوان یک شخص حقوقی تحت توافق نامه های کشور میزبان در ایالات متحده و سوئیس عمل می کند. این پارلمان از امتیازات و مصونیت هایی مشابه با مأموریت های دیپلماتیک و سازمان های بین المللی برخوردار است که به آن اجازه می دهد ضمن رعایت چارچوب های قانونی داخلی، به طور مستقل عمل کند. حکمرانی دیجیتال و لیدرشیب نوآوری پارلمان به عنوان بخشی از مأموریت استراتژیک خود، رهبر دیپلماسی دیجیتال و نوآوری در حکومتداری جهانی است. این پارلمان، پلتفرم همکاری دیجیتال (DCP) خود را توسعه داده است - محیطی امن و مبتنی بر ابر برای مذاکرات ترکیبی، تهیه پیش نویس اسناد و هماهنگی کمیسیون ها. این پلتفرم از تعاملات چندزبانه، تحلیل شده و با ادغام با سیستم های داده باز برا
ی افزایش شفافیت، مشارکت و یادگیری نهادی پشتیبانی می کند. آینده نگری پارلمان نمایندگان دائم با نگاه به آینده، پیش بینی می کند که به مجمع پیشرو غیرحاکمیتی جهان برای هماهنگی سیاست ها در میان شکاف های نهادی تبدیل شود. برنامه هایی برای گسترش نمایندگی منطقه ای، تقویت نیروی قانونی چارچوب های مصوب پارلمان از طریق تأییدیه های بین سازمانی و ایجاد دفاتر رابط دائمی در آفریقا، آسیای جنوب شرقی و آمریکای لاتین در حال انجام است. پارلمان از طریق نوآوری، فراگیری و چابکی نهادی، قصد دارد به عنوان تکیه گاهی برای یک نظم چندجانبه مرتبط تر، هماهنگ تر و پاسخگوتر عمل کند.
اگیدیوس مایوس (به انگلیسی: Egidijus Majus؛ زادهٔ ۵ ژانویهٔ ۱۹۸۴) بازیکن سابق فوتبال اهل لیتوانی است که در پست مدافع بازی می کرد. او سابقهٔ بازی در باشگاه های داک ۱۹۰۴ دونایسکا استردا و استیل آذین تهران را دارد. او در جام حذفی روسیه، یک بازی برای تیم اصلی زنیت سن پترزبورگ انجام داد.
حلقه پرتاب (به انگلیسی: Launch loop) یا حلقه لوفستروم (به انگلیسی: Lofstrom loop)، سامانه ای پیشنهادی برای پرتاب اجسام به مدار با استفاده از یک سیستم متحرک کابل مانند است که درون غلافی قرار گرفته، از دو انتها به زمین متصل شده و در بخش میانی خود بر فراز جو معلق است. طرح مفهومی این ایده توسط کیت لوفستروم منتشر شد و یک سازه فعال مَگْلِوْ ترابری کابلی را توصیف می کند که طولی در حدود ۲٬۰۰۰ کیلومتر (۱٬۲۴۰ مایل) دارد و در ارتفاعی تا ۸۰ کیلومتر (۵۰ مایل) نگه داشته می شود. یک حلقه پرتاب در این ارتفاع به واسطه تکانه یک تسمه که در سراسر سازه در گردش است، معلق می ماند. این گردش، در عمل، وزن سازه را به یک جفت یاتاقان مغناطیسی، یکی در هر انتها، که آن را پشتیبانی می کنند، منتقل می کند. حلقه های پرتاب برای دستیابی به پرتاب فضایی غیر راکتی وسایل نقلیه با وزن ۵ تن از طریق شتاب دهی الکترومغناطیسی طراحی شده اند تا به مدار زمین یا حتی فراتر از آن پرتاب شوند. این امر توسط بخش مسطح کابل که یک مسیر شتاب دهی بر فراز جو تشکیل می دهد، محقق می شود. این سامانه برای پرتاب انسان ها به منظور گردشگری فضایی، اکتشاف فضایی و اسکان در فضا مناسب
طراحی شده و شتاب نسبتاً پایین ۳’‘جی’' را فراهم می کند. تاریخچه. حلقه های پرتاب توسط کیت لوفستروم در نوامبر ۱۹۸۱ در بخش «انجمن خوانندگان» خبرنامه انجمن فضانوردی آمریکا و در اوت ۱۹۸۲ در خبرنامه انجمن ال۵ توصیف شدند. در سال ۱۹۸۲، پاول برچ مجموعه ای از مقالات را در ‘’ژورنال انجمن بین سیاره ای بریتانیا‘’ منتشر کرد که در آن حلقه مداری ها را توصیف نمود و شکلی از آن را که «سامانه حلقه مداری جزئی» (Partial Orbital Ring System یا PORS) نامید، شرح داد. ایده حلقه پرتاب با جزئیات بیشتری در حدود سال های ۱۹۸۳–۱۹۸۵ توسط لوفستروم توسعه یافت. این طرح، نسخه تکمیل شده ای از PORS است که به طور خاص برای تشکیل یک مسیر شتاب دهی مَگْلِوْ مناسب برای پرتاب انسان به فضا تنظیم شده است؛ اما در حالی که حلقه مداری از شناوری مغناطیسی ابررسانا استفاده می کرد، حلقه های پرتاب از تعلیق الکترومغناطیسی (EMS) بهره می برند. شرح. یک توپ بزرگ را در جزیره ای تصور کنید که گلوله ای را به لایه های بالایی جو شلیک می کند. گلوله در پرواز اولیه خود مسیری تقریباً سهموی را دنبال می کند، اما پسا آن را کند کرده و باعث می شود در مسیری بسیار عمودی تر به زمین بازگرد
د. می توان با محصور کردن مسیر پیش بینی شده در یک لوله و تخلیه هوای آن، مسیر را کاملاً بالستیک کرد. معلق نگه داشتن چنین لوله ای بسته به طول مسیر، یک مشکل اساسی خواهد بود. با این حال، می توان از خود گلوله برای تأمین این نیروی بالابرنده، حداقل به طور موقت، استفاده کرد. اگر لوله دقیقاً در امتداد مسیر پرواز گلوله نباشد، بلکه کمی پایین تر از آن قرار گیرد، با عبور گلوله از داخل لوله، به سمت پایین رانده می شود و در نتیجه نیرویی رو به بالا بر لوله وارد می کند. برای معلق ماندن، این سامانه به شلیک مداوم گلوله ها نیاز دارد. حلقه پرتاب اساساً نسخه پیوسته ای از این مفهوم است. به جای یک توپ که گلوله ای شلیک می کند، یک راه انداز جرمی کابلی را در یک مسیر مشابه شتاب می دهد. این کابل توسط یک لوله تخلیه شده از هوا احاطه شده است که با استفاده از آهنرباهای الکتریکی که کابل را به پایین فشار می دهند، در هوا معلق می ماند. هنگامی که کابل در انتهای دیگر مسیر به زمین بازمی گردد، توسط یک راه انداز جرمی دوم گرفته شده، ۱۸۰ درجه خم می شود و در مسیر مخالف به بالا فرستاده می شود. نتیجه، یک حلقه واحد است که به طور مداوم در حال حرکت است و لوله
را در هوا معلق نگه می دارد. برای استفاده از این سامانه به عنوان یک پرتابگر فضایی، یک حلقه پرتاب باید حدود ۲٬۰۰۰ کیلومتر طول و ۸۰ کیلومتر ارتفاع داشته باشد. حلقه به شکل یک لوله است که به آن ‘‘غلاف’’ (sheath) گفته می شود. در داخل غلاف، یک لوله پیوسته دیگر به نام ‘‘روتور’’ (rotor) شناور است که نوعی تسمه یا زنجیر محسوب می شود. روتور یک لوله آهنی با قطر تقریبی ۵ سانتی متر (۲ اینچ) است که با سرعت ۱۴ کیلومتر بر ثانیه (۳۱٬۰۰۰ مایل بر ساعت) در اطراف حلقه حرکت می کند. معلق نگه داشتن این سامانه به مقدار قابل توجهی نیروی بالابر نیاز دارد و مسیر حاصل بسیار مسطح تر از مسیر بالستیک طبیعی روتور است. به دلیل احتمال خرابی حلقه و سقوط آن به زمین، معمولاً در نظر گرفته می شود که بین دو جزیره و خارج از مسیرهای کشتیرانی پرتردد اجرا شود. قابلیت معلق ماندن. در حالت سکون، حلقه در سطح زمین قرار دارد. سپس روتور تا رسیدن به سرعت مورد نظر شتاب می گیرد. با افزایش سرعت روتور، خم شده و یک قوس تشکیل می دهد. سازه توسط نیروی روتور که تلاش می کند یک مسیر سهموی را دنبال کند، بالا نگه داشته می شود. لنگرهای زمینی آن را مجبور می کنند تا پس از رسیدن
به ارتفاع ۸۰ کیلومتری، موازی با زمین حرکت کند. پس از بالا رفتن، سازه برای غلبه بر انرژی تلف شده به توان مداوم نیاز دارد. انرژی اضافی برای تأمین نیروی هر وسیله نقلیه ای که پرتاب می شود، مورد نیاز خواهد بود. پرتاب محموله ها. برای پرتاب، وسایل نقلیه توسط یک کابل «آسانسور» که از سکوی بارگیری ایستگاه غربی در ارتفاع ۸۰ کیلومتری آویزان است، بالا برده شده و روی مسیر قرار می گیرند. محموله یک میدان مغناطیسی اعمال می کند که جریان گردابی را در روتور سریع الحرکت ایجاد می کند. این کار هم محموله را از کابل بلند کرده و هم آن را با شتاب ۳’‘جی’’ (۳۰ متر بر ثانیه مربع) به جلو می کشد. سپس محموله بر روی روتور حرکت می کند تا به سرعت مداری مورد نیاز برسد و مسیر را ترک کند. اگر به یک مدار پایدار یا دایره ای نیاز باشد، پس از اینکه محموله به بالاترین نقطه مسیر خود رسید، یک موتور راکت روی آن (“موتور ضربه ای” یا kick motor) یا وسیله دیگری برای دایره ای کردن مسیر به مدار مناسب زمین مورد نیاز است. تکنیک جریان گردابی فشرده، سبک و قدرتمند است، اما بازده کمی دارد. با هر پرتاب، دمای روتور به دلیل اتلاف توان، ۸۰ کلوین افزایش می یابد. اگر پرتاب
ها با فاصله زمانی بسیار کمی انجام شوند، دمای روتور می تواند به ۷۷۰ درجه سانتی گراد (۱۰۴۳ کلوین) نزدیک شود که در این نقطه، روتور آهنی خواص فرومغناطیسی خود را از دست داده و مهار روتور از بین می رود. ظرفیت و قابلیت ها. مدارهای بسته ای که حضیض آن ها ۸۰ کیلومتر است، به سرعت دچار واپاشی شده و مجدداً وارد جو می شوند، اما علاوه بر چنین مدارهایی، یک حلقه پرتاب به تنهایی قادر است محموله ها را مستقیماً به مدارهای گریز، مسیرهای کمک گرانشی از کنار ماه و دیگر مدارهای بازمانند نزدیکی نقاط تروجان تزریق کند. برای دسترسی به مدارهای دایره ای با استفاده از حلقه پرتاب، یک «موتور ضربه ای» نسبتاً کوچک باید همراه با محموله پرتاب شود که در اوج مداری شلیک کرده و مدار را دایره ای می کند. برای قرار گرفتن در مدار زمین هم زمان (GEO)، این موتور باید دلتا-وی حدود ۱٫۶ کیلومتر بر ثانیه فراهم کند؛ برای دایره ای کردن مدار پایینی زمین (LEO) در ارتفاع ۵۰۰ کیلومتری، به دلتا-وی تنها ۱۲۰ متر بر ثانیه نیاز است. راکت های معمولی برای رسیدن به GEO و LEO به ترتیب به دلتا-وی حدود ۱۴ و ۱۰ کیلومتر بر ثانیه نیاز دارند. حلقه های پرتاب در طراحی لوفستروم نزدیک
به خط استوا قرار می گیرند و فقط می توانند مستقیماً به مدارهای استوایی دسترسی پیدا کنند. با این حال، ممکن است از طریق تغییر صفحه مداری در ارتفاعات بالا، اغتشاشات قمری یا تکنیک های آیرودینامیکی به صفحات مداری دیگر دست یافت. ظرفیت نرخ پرتاب یک حلقه پرتاب در نهایت به دما و نرخ خنک سازی روتور محدود می شود و به ۸۰ پرتاب در ساعت می رسد، اما این امر به یک نیروگاه ۱۷ گیگاواتی نیاز دارد؛ یک نیروگاه скромнееتر ۵۰۰ مگاواتی برای ۳۵ پرتاب در روز کافی است. صرفه اقتصادی. برای اینکه یک حلقه پرتاب از نظر اقتصادی مقرون به صرفه باشد، به مشتریانی با نیازهای پرتاب محموله در مقیاس بزرگ نیاز دارد. لوفستروم تخمین می زند که یک حلقه اولیه با هزینه تقریبی ۱۰ میلیارد دلار و بازگشت سرمایه یک ساله، می تواند سالانه ۴۰٬۰۰۰ تن محموله را پرتاب کرده و هزینه های پرتاب را به ۳۰۰ دلار به ازای هر کیلوگرم کاهش دهد. با ۳۰ میلیارد دلار و ظرفیت تولید برق بیشتر، حلقه قادر به پرتاب ۶ میلیون تن محموله در سال خواهد بود و با در نظر گرفتن دوره بازگشت سرمایه پنج ساله، هزینه های دسترسی به فضا با یک حلقه پرتاب می تواند تا ۳ دلار به ازای هر کیلوگرم کاهش یابد. م
قایسه ها. مزایای حلقه های پرتاب. در مقایسه با آسانسورهای فضایی، نیازی به توسعه مواد جدید با استحکام کششی بالا نیست، زیرا سازه با پشتیبانی از وزن خود توسط انرژی جنبشی حلقه متحرک، و نه با استحکام کششی، در برابر گرانش زمین مقاومت می کند. انتظار می رود حلقه های پرتاب لوفستروم با نرخ بالایی (چندین پرتاب در ساعت، مستقل از آب و هوا) پرتاب انجام دهند و ذاتاً آلاینده نیستند. راکت ها به دلیل دمای بالای گازهای خروجی، آلودگی هایی مانند نیترات ها را در اگزوز خود ایجاد می کنند و بسته به انتخاب پیشران، می توانند گازهای گلخانه ای تولید کنند. حلقه های پرتاب به عنوان نوعی از پیشرانش الکتریکی می توانند پاک باشند و با انرژی زمین گرمایی، هسته ای، بادی، خورشیدی یا هر منبع انرژی دیگری، حتی منابع متناوب، کار کنند، زیرا این سامانه دارای ظرفیت ذخیره سازی انرژی داخلی عظیمی است. برخلاف آسانسورهای فضایی که باید طی چندین روز از کمربند وان آلن عبور کنند، مسافران حلقه پرتاب می توانند به مدار پایینی زمین که پایین تر از این کمربندها قرار دارد، یا در عرض چند ساعت از میان آنها پرتاب شوند. این وضعیت مشابه وضعیتی است که فضانوردان آپولو با آن روبر
و بودند که دوز تابش آنها حدود ۰٫۵٪ از مقداری بود که آسانسور فضایی به سرنشینان خود می داد. برخلاف آسانسورهای فضایی که در تمام طول خود در معرض خطرات زباله های فضایی و شهاب سنگ ها قرار دارند، حلقه های پرتاب در ارتفاعی قرار می گیرند که مدارها به دلیل پسا هوا ناپایدار هستند. از آنجایی که زباله ها در این ارتفاع باقی نمی مانند، فقط یک شانس برای برخورد با سازه دارند. در حالی که دوره فروپاشی آسانسورهای فضایی از مرتبه سال تخمین زده می شود، انتظار می رود آسیب یا فروپاشی حلقه ها به این روش نادر باشد. علاوه بر این، خود حلقه های پرتاب حتی در صورت وقوع حادثه، منبع قابل توجهی از زباله های فضایی نیستند. تمام زباله های تولید شده دارای حضیضی هستند که با جو برخورد می کند یا در سرعت گریز قرار دارند. حلقه های پرتاب برای حمل و نقل انسان طراحی شده اند و شتاب ایمن ۳’‘جی’’ را فراهم می کنند که اکثریت قریب به اتفاق مردم قادر به تحمل آن هستند، و راهی بسیار سریع تر از آسانسورهای فضایی برای رسیدن به فضا خواهند بود. حلقه های پرتاب در حین کار بی صدا خواهند بود و برخلاف راکت ها، هیچ گونه آلودگی صوتی ایجاد نمی کنند. در نهایت، هزینه های پایین ح
مل محموله توسط آنها، با گردشگری فضایی در مقیاس بزرگ و حتی اسکان در فضا سازگار است. دشواری های حلقه های پرتاب. یک حلقه در حال کار، مقدار بسیار زیادی انرژی در تکانه خطی خود خواهد داشت. در حالی که سیستم تعلیق مغناطیسی بسیار افزونه خواهد بود و خرابی بخش های کوچک تأثیر چندانی نخواهد داشت، اما اگر یک خرابی بزرگ رخ دهد، انرژی موجود در حلقه (۱٫۵×۱۰۱۵ ژول یا ۱٫۵ پتاژول) به کل انرژی آزاد شده در یک انفجار بمب هسته ای (معادل ۳۵۰ کیلوتن معادل تی ان تی) نزدیک می شود، هرچند که تشعشعات هسته ای منتشر نمی کند. در حالی که این مقدار انرژی قابل توجه است، بعید است که به دلیل اندازه بسیار بزرگ سازه، بخش زیادی از آن را تخریب کند و زیرا بیشتر انرژی در هنگام تشخیص خرابی، به طور عمدی در مکان های از پیش تعیین شده تخلیه می شود. ممکن است لازم باشد اقداماتی برای پایین آوردن کابل از ارتفاع ۸۰ کیلومتری با حداقل آسیب، مانند استفاده از چتر نجات، انجام شود. بنابراین، به دلایل ایمنی و مکانیک مداری، حلقه های پرتاب برای نصب بر فراز اقیانوسی نزدیک به خط استوا و به دور از مناطق مسکونی در نظر گرفته شده اند. طراحی منتشر شده از یک حلقه پرتاب به کنترل ا
لکترونیکی شناوری مغناطیسی برای به حداقل رساندن اتلاف توان و پایدارسازی کابل که در غیر این صورت کم-میرا (under-damped) است، نیاز دارد. دو نقطه اصلی ناپایداری، بخش های چرخشی (turnaround) و خود کابل هستند. بخش های چرخشی به طور بالقوه ناپایدار هستند، زیرا حرکت روتور به دور از آهنرباها باعث کاهش جاذبه مغناطیسی می شود، در حالی که حرکت نزدیک تر باعث افزایش جاذبه می شود. در هر دو حالت، ناپایداری رخ می دهد. این مشکل به طور معمول با سیستم های کنترل سروو موجود که قدرت آهنرباها را تغییر می دهند، حل می شود. اگرچه قابلیت اطمینان سروو یک مسئله بالقوه است، اما با توجه به سرعت بالای روتور، برای از بین رفتن مهار روتور، لازم است که بسیاری از بخش های متوالی از کار بیفتند. بخش های کابل نیز با این مشکل بالقوه روبرو هستند، هرچند نیروها بسیار کمتر است. با این حال، یک ناپایداری اضافی در این است که مجموعه کابل/غلاف/روتور ممکن است دچار حالت های حرکت پیچشی (meandering) (مشابه زنجیر کمندی) شوند که دامنه آنها بدون محدودیت رشد می کند. لوفستروم معتقد است که این ناپایداری نیز می تواند به صورت بی درنگ توسط مکانیزم های سروو کنترل شود، اگرچه ای
ن امر هرگز آزمایش نشده است. طرح های رقیب و مشابه. در آثار الکساندر بولونکین اشاره شده است که پروژه لوفستروم مشکلات حل نشده بسیاری دارد و با فناوری فعلی فاصله زیادی دارد. به عنوان مثال، پروژه لوفستروم دارای اتصالات انبساطی بین صفحات آهنی ۱٫۵ متری است. سرعت آنها (تحت تأثیر گرانش و اصطکاک) می تواند متفاوت باشد و بولونکین ادعا می کند که ممکن است در لوله گیر کنند؛ و نیرو و اصطکاک در بخش های چرخشی زمینی با قطر ۲۸ کیلومتر، عظیم است. در سال ۲۰۰۸، بولونکین یک کابل حلقه بسته چرخان ساده را برای پرتاب دستگاه های فضایی به روشی مناسب برای فناوری فعلی پیشنهاد کرد. پروژه دیگری به نام کابل فضایی (space cable)، طرحی کوچک تر از جان نپمن است که برای کمک به پرتاب راکت های معمولی و گردشگری زیرمداری در نظر گرفته شده است. طرح کابل فضایی به جای یک روتور پیوسته، مانند معماری حلقه پرتاب، از پیچ های گسسته استفاده می کند. نپمن همچنین به صورت ریاضی نشان داده است که ناپایداری پیچشی را می توان مهار کرد. قلاب آسمانی (skyhook) یکی دیگر از مفاهیم سامانه پرتاب است. یک قلاب آسمانی می تواند چرخان یا غیرچرخان باشد. قلاب آسمانی غیرچرخان از مدار پای
ینی زمین تا بالای جو زمین آویزان است (کابل قلاب آسمانی به زمین متصل نیست). قلاب آسمانی چرخان این طرح را تغییر می دهد تا سرعت انتهای پایینی خود را کاهش دهد؛ کل کابل به دور مرکز گرانش خود می چرخد. مزیت این کار، کاهش سرعت بیشتر برای وسیله نقلیه پرتابی است که به سمت انتهای پایینی قلاب آسمانی چرخان پرواز می کند که باعث افزایش بار و کاهش هزینه پرتاب می شود. دو عیب این روش عبارتند از: زمان بسیار کم برای اتصال وسیله نقلیه پرتابی در انتهای پایینی قلاب آسمانی چرخان (تقریباً ۳ تا ۵ ثانیه)، و عدم انتخاب در مورد مدار مقصد. جستارهای وابسته. تسمه (مکانیک) ترابری کابلی شناوری مغناطیسی راه انداز جرمی مهندسی کلان مقیاس پرتاب فضایی غیر راکتی حلقه مداری آسانسور فضایی تفنگ فضایی فواره فضایی گردشگری فضایی استارترام پیشرانه افسار
اورگون (به انگلیسی: Orgone /ˈɔːrɡoʊn/"OR-gohn") یک مفهوم شبه علمی است که به اشکال مختلف به عنوان یک انرژی باطنی یا نیروی حیاتی جهانی فرضی توصیف می شود. این مفهوم که در ابتدا در دهه ۱۹۳۰ توسط ویلهلم رایش پیشنهاد شد، و پس از مرگ رایش در سال ۱۹۵۷ توسط شاگردش، چارلز کلی، توسعه یافت، به عنوان اصل ضد آنتروپیک جهان، یک بستر خلاق در تمام طبیعت، قابل مقایسه با مغناطیسم حیوانی مسمر (۱۷۷۹)، نیروی اودیک (۱۸۴۵) کارل فون رایشباخ و ‘’نیروی حیات‘’ (۱۹۰۷) آنری برگسون تصور می شد. اورگون به عنوان ماده ای بی جرم و همه جا حاضر، شبیه به اتر نورانی، اما بیشتر مرتبط با انرژی زنده تا ماده بی جان، در نظر گرفته می شد. گفته می شود که این نیرو می تواند برای ایجاد سازمان در همه مقیاس ها، از کوچک ترین واحدهای میکروسکوپی—که در نظریه اورگون «بیون» (bions) نامیده می شوند—تا ساختارهای ماکروسکوپیک مانند موجودات زنده، ابرها یا حتی کهکشان ها، به هم بپیوندد. رایش استدلال می کرد که کمبودها یا محدودیت ها در اورگون بدن، ریشه بسیاری از بیماری ها، به ویژه سرطان است، بسیار شبیه به اینکه کمبودها یا محدودیت ها در لیبیدو می توانند روان نژندی ها را در نظریه
فرویدی ایجاد کنند. رایش حدود سال ۱۹۴۲ پس از مهاجرت به ایالات متحده در سال ۱۹۳۹، مؤسسه اورگون را برای پیگیری تحقیقات در زمینه انرژی اورگون تأسیس کرد؛ او از این مؤسسه برای انتشار ادبیات و توزیع مواد مرتبط با این موضوع برای بیش از یک دهه استفاده کرد. رایش «انباره های انرژی اورگون» ویژه ای را طراحی کرد—دستگاه هایی که ظاهراً انرژی اورگون را از محیط جمع آوری می کردند—تا مطالعه انرژیاورگون را ممکن ساخته و برای بهبود سلامت عمومی و سرزندگی به کار گرفته شوند. در نهایت، سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) یک حکم بازدارنده فدرال برای ممانعت از توزیع بین ایالتی مواد مرتبط با اورگون به دست آورد، زیرا رایش و همکارانش ادعاهای نادرست و گمراه کننده ای را مطرح می کردند. اما یکی از همکاران رایش این حکم را نقض کرد و یک قاضی بعداً رایش را به زندان محکوم کرد و دستور ممنوعیت و نابودی تمام مواد مرتبط با اورگون در مؤسسه را صادر نمود. رایش این ادعا را که انباره های اورگون می توانند با فراهم کردن توانایی ارگاستیک، سلامت جنسی را بهبود بخشند، رد کرد. "مرکز ملی سلامت مکمل و یکپارچه" اورگون را به عنوان نوعی «انرژی فرضی» فهرست کرده و می نویسد ک
ه «میدان های انرژی فرضی (که بیوفیلد نیز نامیده می شوند) تاکنون از اندازه گیری با روش های تکرارپذیر سر باز زده اند. درمان های مبتنی بر میدان های انرژی فرضی بر این مفهوم استوارند که انسان ها با شکلی ظریف از انرژی آغشته شده اند. این انرژی حیاتی یا نیروی حیات پیشنهادی در فرهنگ های مختلف با نام های متفاوتی شناخته می شود، مانند چی … پرانا، انرژی اتری، فوهات، اورگون، نیروی اودیک، مانا و رزونانس هومیوپاتیک». پس از مرگ رایش، تحقیق در مورد مفهوم اورگون به برخی از شاگردان او مانند کلی و بعدها به نسل جدیدی از محققان منتقل شد. مؤسسه ای برای علم ارگونومیک در سال ۱۹۸۲ در نیویورک تأسیس شد که به ادامه کار رایش اختصاص داشت؛ این مؤسسه یک مجله دیجیتال منتشر می کند و آثار مربوطه را جمع آوری می نماید. با این حال، هیچ پشتیبانی تجربی برای مفهوم اورگون در پزشکی یا علوم فیزیکی وجود نداشت و تحقیقات در مورد این مفهوم با پایان کار مؤسسه به نتیجه نرسید. با این وجود، استفان موشنیش، یک روان پزشک در آلمان که مشتاق کشف یک پایه تجربی برای فرضیه اورگون بود، نتایج مثبتی را در دهه های ۱۹۸۰ و ۹۰ منتشر کرد. تاریخچه. مفهوم اورگون به کارهای متأخر رای
ش پس از مهاجرت او به ایالات متحده تعلق دارد. کارهای اولیه رایش بر اساس مفهوم فرویدی لیبیدو بود، هرچند تحت تأثیر درک های جامعه شناختی قرار داشت که فروید با آنها مخالف بود اما تا حدی توسط نظریه پردازان برجسته دیگری مانند هربرت مارکوزه و کارل یونگ دنبال می شد. در حالی که فروید بر روی یک مفهوم خودتنهاانگارانه از ذهن تمرکز کرده بود که در آن سائق های اولیه ناخودآگاه و ذاتاً خودخواهانه (عمدتاً سائق جنسی یا لیبیدو) توسط بازنمایی های درونی (کاتکسیس های) چهره های والدین (فراخود) سرکوب یا والایش می شدند، برای رایش لیبیدو یک نیروی حیات بخش بود که مستقیماً توسط جامعه سرکوب می شد. به عنوان مثال، در یکی از تحلیل های مشهورترش، رایش یک گردهمایی سیاسی کارگران را مشاهده می کند و متوجه می شود که شرکت کنندگان مراقب بودند تا تابلوهایی را که راه رفتن روی چمن را ممنوع کرده بود، نقض نکنند؛ رایش این را به عنوان تسخیر پاسخ های ناخودآگاه به اقتدار والدین توسط دولت به عنوان وسیله ای برای کنترل رفتار می دید. او به دلیل این اختلافات بر سر ماهیت لیبیدو و موضع گیری سیاسی فزاینده اش از مؤسسه روانکاوی اخراج شد. او اندکی پس از به قدرت رسیدن هیت
لر مجبور به ترک آلمان شد. رایش دیدگاهی به طور فزاینده زیست انرژتیک نسبت به لیبیدو اتخاذ کرد، که شاید تحت تأثیر استادش پاول کامرر و زیست شناس دیگری به نام اتو هاینریش واربورگ بود. در اوایل قرن بیستم، زمانی که زیست شناسی مولکولی در مراحل ابتدایی خود بود، زیست شناسی رشدی به طور خاص هنوز رازهایی را در خود داشت که ایده یک انرژی حیاتی خاص را محترم می شمرد، همان طور که توسط نظریه پردازانی مانند هانس دریش بیان شده بود. رایش به عنوان یک روانکاو، چنین نظریه هایی را با لیبیدوی فرویدی همسو کرد، در حالی که به عنوان یک ماده گرا، معتقد بود که چنین نیروی حیاتی باید در معرض آزمایش های فیزیکی قرار گیرد. رایش در مشهورترین کتاب خود، «’کارکرد ارگاسم‘’ نوشت: «بین سال های ۱۹۱۹ و ۱۹۲۱، من با ‘فلسفه ارگانیک» و «نظریه نظم» دریش آشنا شدم… استدلال دریش برای من غیرقابل انکار به نظر می رسید. او استدلال می کرد که در حوزه کارکرد حیات، کل می تواند از یک جزء توسعه یابد، در حالی که یک ماشین را نمی توان از یک پیچ ساخت… با این حال، من نمی توانستم کاملاً تعالی گرایی اصل حیات را بپذیرم. هفده سال بعد توانستم این تناقض را بر اساس فرمولی مربوط به کار
کرد انرژی حل کنم. نظریه دریش همیشه در ذهن من بود وقتی به زنده گرایی فکر می کردم. احساس مبهمی که در مورد ماهیت غیرعقلانی فرض او داشتم، در نهایت موجه از آب درآمد. او به جمع اسپیریتوالیست ها پیوست.» مفهوم اورگون از این کار در روان فیزیولوژی لیبیدو نتیجه شد. پس از مهاجرت رایش به ایالات متحده، او شروع به گمانه زنی در مورد توسعه و تکامل بیولوژیکی کرد و سپس به گمانه زنی های بسیار گسترده تری در مورد ماهیت جهان پرداخت. این امر او را به مفهوم «بیون ها» رساند، وزیکول های زیرسلولی خود-فروغ که او معتقد بود در مواد در حال پوسیدگی قابل مشاهده هستند و احتمالاً به طور جهانی وجود دارند. در ابتدا، او بیون ها را موجوداتی الکترودینامیک یا رادیواکتیو می پنداشت، همان طور که زیست شناس روسی الکساندر گورویچ نیز چنین کرده بود، اما بعداً به این نتیجه رسید که نیرویی کاملاً ناشناخته اما قابل اندازه گیری را کشف کرده است، که سپس آن را «اورگون» نامید: یک نوساخته که احتمالاً از ریشه یونانی ‘‘org-’’ به معنای «تکانه، هیجان» (مانند ‘’org-asm‘’)، به علاوه پسوند خنثی یونانی ‘’-one’’ (مانند ‘’oz-one‘’) تشکیل شده است. برای رایش، روان نژندی به یک تظا
هر فیزیکی تبدیل شد که او آن را «زره بدنی» می نامید—تنش ها و بازداری های عمیق در بدن فیزیکی که از هیچ گونه اثرات ذهنی قابل مشاهده ای جدا نبودند. او رویکرد درمانی را توسعه داد که آن را گیاه درمانی (vegetotherapy) نامید و هدف آن باز کردن و آزاد کردن این زره بدنی بود تا رفلکس های غریزی آزاد—که او آنها را نشانه سلامت روانی می دانست— بتوانند کنترل را به دست گیرند. تأثیر سینمایی. دوشان ماکاویف فیلم طنزآمیز خود در سال ۱۹۷۱ با نام "W.R.: اسرار ارگانیسم" را با پوشش مستند رایش و توسعه انباره های اورگون او آغاز کرد و این را با تصاویر دیگر و یک زیرداستان داستانی در قالب کلاژی که مقامات جنسی و سیاسی را به سخره می گرفت، ترکیب کرد. صحنه ها شامل یکی از معدود «ده تا پانزده جعبه اورگون باقی مانده در کشور» در آن زمان بود.
دارالسلطان کاخ دودمان مرینی در روستای اوباد، ۲ کیلومتری جنوب تلمسان در الجزایر است. این کاخ بخشی از مجموعه بزرگتر مسجد سی دی ابومدین است. این کاخ به نام «دارالسلطان» به معنای «خانه شاه» نامگذاری شده است، زیرا شاهان در سفر خود به عباد در آنجا می ماندند. ساخت کاخ همزمان با ساخت مسجد سی دی ابومدین در سال ۱۳۳۹ انجام شد. پس از هشت سال، یک مدرسه نیز در آنجا پایه گذاری شد. اگرچه این کاخ کوچک است، ولی دارای حیاط پشتی، طاق های قوسی، آبراه ها و سراچه های بسیار است. این کاخ پس از برافتادن دودمان مرینی رها شد. این سازه نمونه ای برجسته از معماری اسلامی دوران مرینی شمرده می شود.