Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ری می کرد، گروه تأسیس مجدد چپ در سال ۲۰۰۶ رسماً نام خود را به "FRSO/OSCL" تغییر داد و کوته نوشت انگلیسی و اسپانیایی نام سازمان را با هم ترکیب کرد و پس از آن نیز این نام را به راه رهایی بخش (Liberation Road) تغییر داد. پس از انشعاب در دهه ۲۰۰۰. س.س.ر.آ به حمایت صریح از مارکسیسم-لنینیسم ادامه می دهد، بر اساس سانترالیسم دموکراتیک عمل می کند و نسبت به جنبش کمونیستی جهانی دارای یک خط سیاسی ضدرویزیونیستی است. س.س.ر.آ به طور فعال روابط دوستانه اش با بسیاری از احزاب و سازمان های مارکسیست-لنینیست در سراسر جهان را حفظ کرده و در سمینار سالانه بین المللی کمونیست شرکت کرد. کنگره های س.س.ر.آ در دهه ۲۰۰۰. س.س.ر.آ کنگره های سازمانی پس از انشعاب را در سال های ۲۰۰۱، ۲۰۰۴، ۲۰۰۷، ۲۰۱۰، ۲۰۱۴، ۲۰۱۸ و در سال ۲۰۲۲ برگزار کرده است. کنگره سوم س.س.ر.آ در سال ۲۰۰۱، دو سال پس از انشعاب برگزار شد. نمایندگان نسخه جدیدی از «بیانیه وحدت» اصلی را پذیرفتند که به صراحت مارکسیسم-لنینیسم را به عنوان ایدئولوژی سیاسی سازمان معرفی می کرد. تکرارهای قبلی «بیانیه وحدت» س.س.ر.آ به دلیل تقسیمات ایدئولوژیک درون سازمان در آن زمان، نامی از مارکسیسم-لنینیسم
ذکر نکرده بود. در کنگره چهارم در سال ۲۰۰۴، س.س.ر.آ بیانیه وحدت جدیدی را ارائه داد که خط خود را در مورد مسئله ملی در ایالات متحده ترسیم می کند. در بیانیه ای که پس از کنگره منتشر شد، سازمان این بیانیه را بر خلاف ایدئولوژی های سوسیال دمکراتیک که توسط گروه تأسیس مجدد چپ پذیرفته شده است، "گامی نهایی در قرار دادن سازمان ما بر یک مارکسیست-لنینیستی" خواند. در سال ۲۰۰۷، س.س.ر.آ پنجمین کنگره خود را برگزار کرد که شاهد تصویب اولین بخش از برنامه سازمانی س.س.ر.آ بود. این سند، «طبقه در ایالات متحده و استراتژی ما برای انقلاب»، طبقات مختلف در ایالات متحده و استراتژی کلی س.س.ر.آ برای انقلاب را تشریح می کند. س.س.ر.آ بر خلاف اکثر احزاب و سازمان های کمونیستی، به صورت تاریخی برنامه سیاسی نداشته است. این سند پس از کنگره با این هدف منتشر شد تا پس از تکمیل آن در برنامه نهایی س.س.ر.آ ادغام شود. کنگره پنجم همچنین سندی با عنوان "جنبش علیه جنگ در عراق: دوره جدید و وظایف ما" را تصویب و منتشر کرد، که رویکرد س.س.ر.آ به جنبش ضد جنگ تحت حکومت جرج دابلیو. بوش و اشغال عراق توسط ایالات متحده را پوشش می دهد. س.س.ر.آ در دهه ۲۰۱۰. در دهه ۲۰۲۰، س.س.
ر.آ رشد قابل توجهی را تجربه کرد که تا حد زیادی از هجوم کارگران جوان و فعالان دانشجویی نیرو می گرفت. در طول یک دهه، سازمان یک حضور سازمان دهنده توده ای پایدار را در جنبش کارگری و جنبش آزادی سیاهان پرورش داد و حضور خود را در جنبش دانشجویی به ویژه دانشجویان برای یک جامعه دموکراتیک توسعه داد. س.س.ر.آ از نظر جغرافیایی فراتر از سنگر دیرینه خود در منطقه غرب میانه آمریکا گسترش یافت و حوزه های جدیدی را در منطقه جنوب و جنوب غربی ایجاد کرد. همه این رشدها علیرغم یک سری حملات توسط اف.بی.آی به س.س.ر.آ و دیگر فعالان برجسته ضدجنگ در آغاز این دهه انجام شد. س.س.ر.آ از دهه ۲۰۱۰ با تأسیس کمیته توقف سرکوب اف .بی.آی خود را به عنوان نیرویی پیشرو برای قربانیان سرکوب دولتی نشان داد و در کمپین آزادی فعال فلسطینی رسمیه عوده پس از دستگیری وی در سال ۲۰۱۴ نقش اصلی را ایفا کرد. یورش اف.بی.آی به س.س.ر.آ در سال ۲۰۱۰. در ۲۴ سپتامبر ۲۰۱۰، بیش از ۷۰ مامور اف .بی.آی در مینیاپولیس، شیکاگو، و گراندراپیدز میشیگان به طور همزمان با برگه های احضاریه به منازل فعالان برجسته همبستگی بین المللی و ضدجنگ یورش بردند. ماموران کامپیوترها، کتاب ها، مطالب نوشتار
ی، تلفن های همراه، عکس های خانوادگی، لباس و سایر اقلامی را که به نظرشان سیاسی بود را ضبط کردند. مأموران اف.بی.آی همچنین با فعالان در میلواکی، دورهام، کارولینای شمالی و سن خوزه کالیفرنیا ملاقات کردند و سعی کردند آن ها را بازجویی کنند. احکام تفتیش و احضاریه ها نشان می دهد که اف.بی.آی به دنبال شواهد مرتبط با "حمایت مادی از تروریسم" است. در روند یورش به خانه یکی از فعالان، مأموران اف.بی.آی به طور تصادفی پرونده ای از اسناد محرمانه اف.بی.آی را به جای گذاشتند که نشان می داد هدف این حملات افرادی بوده که در س.س.ر.آ عضویت داشته و یا مظنون به عضویت در آن باشند. این اسناد مجموعه ای از سؤالات را نشان می داد که مأموران از فعالان در مورد مشارکت آن ها در س.س.ر.آ و کار آن ها برای همبستگی بین المللی در ارتباط با کلمبیا و فلسطین پرسیده بودند. در ۱۲ ژانویه ۲۰۱۱، اعضای کمیته تازه تشکیل شده برای توقف سرکوب اف.بی.آی کنفرانسی مطبوعاتی در مینه سوتا برگزار کردند و افشا کردند که اف.بی.آی قبل از حملات به منظور جمع آوری اطلاعات یک مخبر را به داخل س.س.ر.آ مؤمور کرده است. در ۲۶ فوریه ۲۰۱۴، یک قاضی فدرال مهر و موم اسناد گسترده ای را که اف.ب
ی.آی در طول نظارت تقریباً سه ساله خود از س.س.ر.آ جمع آوری کرده بود، باز کرد. این اسناد آشکار کرد که اف.بی.آی در جریان و پس از اعتراضات سال ۲۰۰۸ در کنوانسیون ملی جمهوریخواه در سنت پل، یک خبرچین را در اطراف و نهایتاً به داخل س.س.ر.آ نفوذ داده است. این خبرچین، کارن سالیوان، تلاش کرد تا پرونده ای بسازد که س.س.ر.آ با فعالیت ضدجنگ و همبستگی بین المللی خود به طور مادی از نیروهای مسلح انقلابی کلمبیا (فارک) و جبهه خلق برای آزادی فلسطین حمایت می کند. تا به امروز، هیچ اتهامی علیه اعضای س.س.ر.آ یا متهمان غیرمتعهد به س.س.ر.آ مطرح نشده است. کنگره های دهه ۲۰۱۰. س.س.ر.آ در دهه ۲۰۱۰ سه کنگره سازمانی در سال های ۲۰۱۰، ۲۰۱۴ و ۲۰۱۸ برگزار کرد. کنگره ششم، در اواسط سال ۲۰۱۰، قبل از حملات اف.بی.آی در آن سال برگزار شد. این کنگره بیانیه ای از سازمان، یک گزارش سیاسی اصلی و هفت قطعنامه در زمینه های مختلف مبارزه، از جمله جنبش حقوق مهاجران، تهیه کرد. بیانیه ای که پس از کنگره منتشر شد، بر رشد بی سابقه عضویت و پیشرفت آن در جنبش کارگری ایالات متحده، جنبش دانشجویی و جنبش های ملیت های تحت ستم تأکید کرد. در سال ۲۰۱۴، س.س.ر.آ هفتمین کنگره خود را
برگزار کرد که آن را "به خودی خود یک پیروزی" نامید. در بیانیه ای پس از آن، س.س.ر.آ خاطرنشان کرد که کنگره هفتم «چهار سال پس از حملات اف .بی .آی و احضاریه های هیئت منصفه عالی برگزار شد که فعالان از جمله اعضای س.س.ر.آ را به حمایت مادی از تروریسم متهم کرده بودند. برای مقاومت در برابر این حمله دولت ایالات متحده به یک ستون فقرات نیاز بود. ما با چیزی بیشتر از کمکی کوچک از جانب دوستانمان قادر به دفع بدترین حملات بودیم." در این کنگره، نمایندگان سه گزارش را تأیید کردند که خط س.س.ر.آ را در مورد وضعیت سیاسی داخلی ایالات متحده، وضعیت بین المللی و اقتصاد مشخص می کرد. همین بیانیه کنگره را به عنوان "یک موفقیت بزرگ، از نظر تعریف شرایط فعلی، ظرفیت رو به رشد ما برای رهبری و تأثیرگذاری بر جنبش های مردمی، تعمیق درک ما از مارکسیسم-لنینیسم، و عضوگیری و ساختن س.س.ر.آ" جمع بندی می کند. کنگره هشتم، در ماه مه ۲۰۱۸، سه قطعنامه را درباره اوضاع داخلی سیاسی، بین المللی و اقتصادی تصویب کرد که "زمینه ای را برای شناخت شرایط اساسی، نیروهای در حال حرکت در جامعه و همچنین نقاط قوت و ضعف جنبش ها برای تغییر اجتماعی و انقلاب فراهم می کند". شانزده ما
ه پس از ریاست جمهوری دونالد ترامپ، س.س.ر.آ این دوره را «بسیار پویا و سیال» ارزیابی کرد که با «حملات بزرگ و مبارزه گسترده و کلان مقیاس» مشخص شده است... به عنوان کمونیست، ما باید کمپین هایی را رهبری کنیم که تلاش می کنند تا هر چیز به دست آمدنی را به دست بیاورند. بخت از آن هرکسی ست که شجاع و جسور باشد." تغییر نام انشعاب تأسیس مجدد چپ به «راه رهایی». در آوریل ۲۰۱۹، گروه تأسیس مجدد چپ اعلام کرد که نام خود را به "راه رهایی" (به انگلیسی: Liberation Road) تغییر می دهد. راه رهایی در بیانیه ای که در وب سایت خود منتشر کرد، توضیح داد که تغییر نام خود را اقدامی «عمل گرایانه – با انگیزه نیاز به تمایز خود از گروه انشعابی که با نام قدیمی ما به فعالیت خود ادامه می دهند» عنوان کرد که به «س.س.ر.آ»ی امروزی اشاره دارد. این گروه همچنین تعهد ایدئولوژیک خود را به "تأسیس مجدد چپ" تکرار کرد. س.س.ر.آ در دهه ۲۰۲۰. س.س.ر.آ در اعتراضات برای عدالت نژادی ۲۰۲۰-۲۰۲۲ در ایالات متحده که پس از قتل جورج فلوید به وقوع پیوست نقش فعالی داشت. س.س.ر.آ همچین محکومیت درک شووین را جشن گرفت. نشریات س.س.ر.آ. س.س.ر.آ «"فایت بک نیوز"» ("Fight Back! News") را
به صورت چاپی و آنلاین منتشر می کند که شامل بخش اسپانیایی زبان با نام «"لوچا ای رسیسته"» ("Lucha y Resiste") است. س.س.ر.آ همچنین جزوه ها و اسناد نظری مختلفی را منتشر کرده است که به تشریح رویکرد سازمان دهی و خط سیاسی خود می پردازد که در وب سایت آن موجود است. به عنوان مثال، در سال ۲۰۰۹ جزوه «"جنبش حقوق مهاجران و مبارزه برای برابری کامل"» را منتشر کرد، که تحلیلی طبقاتی از جنبش حقوق مهاجران را در رابطه با جنبش ملی چیکانو در آزتلان نشان می دهد. س.س.ر.آ در سال ۲۰۱۹ «"مبارزه طبقاتی در صحن کارخانه: استراتژی برای نسل جدید سوسیالیست ها در ایالات متحده"» را منتشر کرد که اصول اصلی سازماندهی کارگری مانند اتحادیه مبارزه طبقاتی و اقلیت مبارز را ترسیم می کند. این جزوه از ایده های ویلیام زد. فاستر و دیگر رهبران کارگری اولیه حزب کمونیست ایالات متحده آمریکا نشأت می گیرد و استدلال می کند که جنبش رو به رشد سوسیالیست ها باید ریشه در طبقه کارگر، به ویژه در اعضای عادی جنبش اتحادیه ها داشته باشد. در سال ۲۰۲۱، س.س.ر.آ اولین کتاب خود را با عنوان «"دیدگاه های مارکسیستی-لنینیستی در مورد آزادی سیاهان و سوسیالیسم"» اثر فرانک چپمن منتشر کرد.
این کتاب به رابطه تاریخی بین مبارزه برای آزادی سیاهان و مبارزه برای سوسیالیسم در ایالات متحده می پردازد.
لیدیا فیلد امت (به انگلیسی: Lydia Field Emmet) (زاده ۲۳ ژانویه ۱۸۶۶ – درگذشته ۱۶ اوت ۱۹۵۲) یک هنرمند آمریکایی بود که بیشتر به خاطر کارهایش به عنوان یک پرتره ساز شناخته می شود. او از جمله نزد هنرمندان برجسته ای مانند ویلیام مریت چیس، هری سیدونز موبری، کنیون کاکس و تونی رابرت فلوری آموزش دید. امت در طول دوران حرفه ای اش نمایشگاه های گسترده ای را دایر کرده بود، و اکنون می توان نقاشی های او را در کاخ سفید و بسیاری از گالری های هنری معتبر، از جمله موزه هنر متروپولیتن، یافت. اوایل زندگی و خانواده. لیدیا امت در ۲۳ ژانویه ۱۸۶۶ در نیو روشل، نیویورک، هفتمین فرزند از هشت فرزند بازرگان ویلیام جنکینز امت و تصویرگر جولیا کولت پیرسون متولد شد. تحصیلات. امت درسهای اولیه هنری خود را در کودکی از خواهر بزرگترش روزینا آموخت. امت و روزینا در سال های ۱۸۸۴–۱۸۸۵ به آکادمی جولیان در پاریس، فرانسه رفتند. خانواده امت پس از جنگ داخلی دچار مشکلات اقتصادی شدیدی شده بودند. با این حال، آنها از آکادمی جولیان ناامید شدند و روزینا اظهار داشت که استانداردهای پذیرش ""آنقدر پایین است که خیلی الهام بخش نیست." "اگر آنها (مربیان) با وجدان انتقاد می
کردند، برخی از نقاشی های زشت را سوراخ می کردند و آنها را از کشیدن قالب ها شروع می کردند." آنها حداقل نسبت به یکی از مربیان خود، تونی رابرت فلوری، که لیدیا او را ""بسیار تیزتر، جدی تر و مصمم تر و همچنین بسیار الهام بخش می دانست"، عقیده داشتند." حرفه. یکی از اولین دستاوردهای هنری امت در سال ۱۸۸۳، در سن شانزده سالگی، زمانی که او مأمور شد کتاب کودکان هنریتا کریستین رایت را به تصویر بکشد"، مردمی کوچک به رنگ سبز، به دست آمد".
همش برای تو (انگلیسی: All for You) هفتمین آلبوم استودیویی جنت جکسون، خواننده آمریکایی است که در ۲۴ آوریل ۲۰۰۱ توسط ویرجین رکوردز منتشر شد.
ورشکستگی بانکی مارس ۲۰۲۳ () به ورشکستگی بانکی دو بانک بزرگ آمریکا یعنی بانک سیلیکون ولی، سیگنچر بنک و چند بانک دیگر در ایالات متحده آمریکا گفته می شود. نخستین بانک، یعنی بانک سیلورگیت، که در حوزه رمزارز فعالیت داشت، در ۸ مارس اعلام ورشکستگی کرد. دو روز بعد با وقوع بحران بانکداری بانک سیلیکون ولی دچار ورشکستگی شد. سپس سیگنچر بنک که مکرراً با شرکت های رمز ارز کار کرده بود در روز ۱۲ مارس توسط نهاد تنظیم گر ورشکسته اعلام شد. این ورشکستگی پس از ورشکستگی بانکی سال ۲۰۰۸ دومین ورشکستگی بانکی بزرگ در تاریخ آمریکا محسوب می شود. در ۱۶ مارس، جریان های بین بانکی بزرگی از وجوه برای تقویت ترازنامه بانک ها رخ می داد و بسیاری از تحلیلگران از یک بحران عمومی بانکی در ایالات متحده گزارش می دادند. بسیاری از بانک ها ذخایر خود را در اوراق بهادار خزانه داری ایالات متحده سرمایه گذاری کرده بودند که نرخ های بهره پایینی را پرداخت می کردند. همان طور که فدرال رزرو شروع به افزایش نرخ ها در سال ۲۰۲۲ کرد، قیمت اوراق قرضه کاهش یافت و ارزش بازار ذخایر سرمایه بانک را کاهش داد، که باعث شد برخی بانک ها اوراق قرضه را با زیان های شدید بفروشند زیرا
بازده اوراق قرضه جدید بسیار بالاتر بود. یازده تا از بزرگ ترین بانک های ایالات متحده تا ۳۰ میلیارد دلار برای حمایت از بانک منطقه ای فرست ریپابلیک مستقر در سانفرانسیسکو ارائه کردند، و تسهیلات نقدینگی پنجره تخفیف فدرال رزرو تا ۱۶ مارس تقریباً ۱۵۰ میلیارد دلار وام از بانک های مختلف دریافت کرده بود. اولین بانکی که ورشکست شد، بانک سیلورگیت متمرکز بر ارزهای دیجیتال، اعلام کرد که در ۸ مارس به دلیل زیان های متحمل شده در سبد وام خود منحل می شود. دو روز بعد، پس از اعلام تلاش برای افزایش سرمایه، یک بانک در بانک سیلیکون ولی رخ داد، که باعث سقوط آن شد و توسط رگولاتورها در آن روز ضبط شد. سیگنچر بنک، بانکی که اغلب با شرکت های ارزهای دیجیتال تجارت می کرد، دو روز بعد در ۱۲ مارس توسط رگولاتورها بسته شد، و رگولاتورها ریسک های سیستمی را ذکر کردند. فروپاشی بانک سیلیکون ولی و بانک سیگنچر به ترتیب دومین و سومین ورشکستگی بزرگ بانک ها در تاریخ ایالات متحده بودند که تنها از فروپاشی واشینگتن متقابل در سال ۲۰۰۸ در طول بحران مالی جهانی کمتر بود. در واکنش به ورشکستگی های بانکی، شورای حکام فدرال رزرو، شرکت بیمه سپرده فدرال، و وزارت خزانه دا
ری ایالات متحده در بیانیه ای مشترک اعلام کردند که اقدامات فوق العاده ای برای اطمینان از اینکه تمام سپرده ها در بانک سیلیکون ولی و بانک امضا انجام می شود، اتخاذ خواهد شد. فدرال رزرو به طور جداگانه ایجاد برنامه تأمین مالی مدت بانکی (BTFP) را اعلام کرد، برنامه ای که به بانک ها، انجمن های پس انداز، اتحادیه های اعتباری و سایر سپرده گذاران واجد شرایط وام تا یک سال ارائه می دهد. موسساتی که خزانه داری ایالات متحده، بدهی آژانس و اوراق بهادار با پشتوانه وام مسکن و سایر دارایی های واجد شرایط را به عنوان وثیقه تعهد می کنند. بانک سیلورگیت. بانک سیلورگیت یک بانک مستقر در کالیفرنیا است که فعالیت خود را در سال ۱۹۸۸ به عنوان یک انجمن پس انداز و وام آغاز کرد. در دهه ۲۰۱۰، این بانک شروع به ارائه خدمات بانکی به بازیکنان در بازار ارزهای دیجیتال کرد. این بانک در تابستان ۲۰۱۴ به دنبال تأییدیه نظارتی برای تجارت با شرکت های ارزهای دیجیتال بود. این بانک دارایی های موجود در ترازنامه خود را به میزان قابل توجهی گسترش داد - دارایی های خود را در سال مالی ۲۰۱۷ دو برابر کرد و به ۱٫۹ میلیارد دلار رساند - با خدمات رسانی به صرافی های ارزهای دیج
یتال و سایر شرکت هایی که در تجارت ارزهای رمزپایه دخیل بودند و نمی توانستند از بانک های بزرگتر و محافظه کارتر تأمین مالی کنند. علیرغم رشد سریع، این شرکت ردپای فیزیکی کوچکی را حفظ کرد. در سال ۲۰۱۸، بانک تنها سه شعبه داشت که همگی در کالیفرنیای جنوبی قرار داشتند. در سه ماهه چهارم سال ۲۰۲۲، ۹۰ درصد از سپرده های بانک به ارزهای رمزنگاری شده مرتبط شده بود و بیش از ۱ میلیارد دلار سپرده به سام بنکمن-فرید وابسته بود. این بانک علاوه بر ارائه خدمات بانکداری سنتی به مشتریان ارزهای دیجیتال خود، به عنوان یک مرکز تسویه حساب برای مشتریان بانکی خود فعالیت می کرد. خود را در کسب و کار حل و فصل و تسویه معاملات در زمان واقعی از طریق شبکه صرافی سیلورگیت اختصاصی خود درگیر کرد. این شبکه به مشتری اجازه می داد تا بدون نیاز به انتقال سیمی بین بانکی، پرداخت هایی را به دلار آمریکا از حساب های خود در سیلورگیت به حساب های مشتری دیگر بانک ارسال کند. با توجه به سرعت نسبی تسویه تراکنش که در شبکه سیلورگیت به دست آمد، تعداد زیادی از شرکت های ارزهای دیجیتال حساب هایی را با بانک راه اندازی کردند تا از زمان های تسویه سریع تراکنش های سیلورگیت استفاده
کنند. بانک سیلیکون ولی. بانک سیلیکون ولی (SVB) یک بانک تجاری است که در سال ۱۹۸۳ تأسیس شد و دفتر مرکزی آن در سانتا کلارا، کالیفرنیا قرار دارد. تا زمان فروپاشی، بانک سیلیکون ولی شانزدهمین بانک بزرگ در ایالات متحده بود و به شدت به سمت ارائه خدمات به شرکت ها و افراد صنعت فناوری گرایش داشت. تقریباً نیمی از شرکت های فناوری و مراقبت های بهداشتی با پشتوانه سرمایه خطرپذیر توسط بانک سیلیکون ولی تأمین مالی شدند. شرکت هایی مانند Airbnb, Cisco, Fitbit, Pinterest، و Block, Inc. مشتریان این بانک بوده اند. بانک سیلیکون ولی علاوه بر تأمین مالی شرکت های دارای پشتوانه ریسک، به عنوان منبع بانکداری خصوصی، خطوط اعتباری شخصی و وام های رهنی به کارآفرینان فناوری شناخته شده بود. طبق گزارش شرکت بیمه سپرده فدرال (FDIC)، این شرکت در پایان سال ۲۰۲۲ دارایی ۲۰۹ میلیارد دلاری داشت. سیگنچر بنک. سیگنچر بنک یک بانک مستقر در شهر نیویورک بود که در سال ۲۰۰۱ تأسیس شد. این بانک به عنوان یک شرکت تابعه از بانک هاپوالیم شروع به کار کرد که مشتریانی را با دارایی حدود ۲۵۰۰۰۰ دلار پذیرفت و به مشاغل کوچک مستقر در شهر نیویورک و در منطقه شهری اطراف وام داد.
این بانک از سال ۲۰۰۷ در بازار مسکن اجاره ای مسکونی چندخانواری در منطقه کلانشهر نیویورک تأمین مالی می کرد، اگرچه در طول دهه ۲۰۱۰ شروع به کاهش قرار گرفتن در معرض بازار کرد. تا سال ۲۰۱۹، کمی بیش از چهار دهم ارزش وام های بانک به صاحبان خانه های چند خانواری در منطقه کلان شهر نیویورک داده شد که شامل ۱۵٫۸ میلیارد دلار از وام های خالص بانک در آن زمان ۳۸٫۹ میلیارد دلار بود. از ابتدای سال ۲۰۱۸، سیگنچر بنک شروع به جلب نظر مشتریان در صنعت ارزهای دیجیتال کرد، و استخدام هایی را که در این منطقه با تجربه بودند، با هدف دور شدن از وابستگی به وام املاک و مستغلات تضمین کرد. مقدار سپرده های نگهداری شده در بانک به طور قابل توجهی افزایش یافت، با افزایش سپرده ها از حدود ۳۶٫۳ میلیارد دلار در پایان سال مالی ۲۰۱۸ به ۱۰۴ میلیارد دلار تا اوت ۲۰۲۲. در آن ماه، بیش از یک چهارم سپرده های بانک متعلق به شرکت های ارزهای دیجیتال بود. مشتریان بخش کریپتوکارنسی آن شامل اپراتورهای بزرگ مبادلات ارزهای دیجیتال، مانند شبکه سلسیوس و بایننس بودند. تا اوایل سال ۲۰۲۳، سیگنچر بنک به دومین ارائه دهنده خدمات بانکی در صنعت ارزهای دیجیتال تبدیل شده بود – پس از
بانک سیلورگیت، دومین ارائه دهنده خدمات بانکی. علاوه بر ارائه خدمات بانکداری سنتی به مشتریان ارزهای دیجیتال، سیگنچر بنک یک شبکه پرداخت اختصاصی را برای استفاده در بین مشتریان ارزهای دیجیتال خود افتتاح کرد. شبکه پرداخت، Signet، در سال ۲۰۱۹ برای مشتریان تأیید شده افتتاح شد و امکان تسویه ناخالص در زمان واقعی نقل و انتقالات وجوه از طریق بلاک چین را بدون شخص ثالث یا کارمزد تراکنش فراهم کرد. در پایان سال ۲۰۲۰، سیگنچر بنک دارای ۷۴۰ مشتری با استفاده از Signet بود. این شبکه در سالهای بعد به گسترش خود ادامه داد. هر دو کوین بیس و استیبل کوین دلاری TrueUSD به ترتیب در سال های ۲۰۲۲ و ۲۰۲۱ با Signet ادغام شدند.
گزارش برانت گزارشی است که توسط کمیسیون مستقلی به ریاست ویلی برانت در سال ۱۹۸۰ نوشته شده است. یک کمیسیون مستقل در سال ۱۹۷۷ با هدف بررسی مسائل توسعه بین المللی با حضور صدراعظم سابق آلمان که توسط رابرت مک نامارا، رئیس وقت بانک جهانی، به عنوان رئیس معرفی شده بود، تأسیس شد. نتیجه این گزارش درک جدیدی نسبت به تفاوت های شدید در توسعه اقتصادی شمال جهانی و جنوب جهانی را ارائه داد. گزارش برانت در درجه اول پیشنهاد می کند که شکاف بزرگی در استاندارد زندگی در امتداد تقسیم شمال-جنوب وجود دارد و بنابراین باید انتقال گسترده منابع از کشورهای توسعه یافته به کشورهای در حال توسعه صورت گیرد. کشورهای شمال به دلیل تجارت موفق کالاهای تولیدی، بسیار ثروتمند هستند، در حالی که کشورهای جنوب به دلیل تجارت کالاهای واسطه ای و درآمد صادراتی پایین، از فقر رنج می برند. کمیسیون برانت نوع جدیدی از امنیت جهانی را در نظر گرفت. استدلال های خود را بر اساس دیدگاهی کثرت گرایانه بنا کرد به طوری که خطرات اجتماعی، اقتصادی و سیاسی را با خطرات نظامی کلاسیک ترکیب می کند. بیست سال بعد، در سال ۲۰۰۱، گزارش برانت توسط جیمز کویلیگان، که مدیر اطلاعات کمیسیون برانت
بین سال های ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۷ بود، به روزرسانی شد. گزارش به روز شده او «معادله برانت» نام گرفت. خط برانت. خط برانت یک تصویر بصری از تقسیم اقتصادی شمال-جنوب است، که توسط ویلی برانت در دهه ۱۹۸۰، بر اساس تولید ناخالص داخلی سرانه پیشنهاد شد. این خط جهان را در عرض جغرافیایی ۳۰ درجه شمالی احاطه کرده است و از آمریکای شمالی و مرکزی، شمال آفریقا، خاورمیانه و بیشتر شرق آسیا می گذرد، اما به سمت جنوب پایین آمده و ژاپن، استرالیا و نیوزلند را بالای خط نگه می دارد. منابع. Wikipedia contributors, "Brandt Report" Wikipedia, The Free Encyclopedia, https://en.wikipedia.org/wiki/Brandt_Report (accessed March 17, 2023).
دامیتا جو (انگلیسی: Damita Jo) هشتمین آلبوم استودیویی جنت جکسون، خواننده آمریکایی است که در ۳۰ مارس ۲۰۰۴ توسط ویرجین رکوردز منتشر شد.
کنستنس جورجینا مارکِیِویچ (لهستانی: Markiewicz [marˈkʲɛvitʂ]؛ née Gore-Booth؛ ۴ فوریه ۱۸۶۸–۱۵ ژوئیه ۱۹۲۷)، شهره به نام های کنتس مارکیویچ و مادام مارکیویچ، یک سیاستمدار و انقلابی ایرلندی بود. او اولین زنی بود که به عضویت مجلس بریتانیا برگزیده شد و همچنین اولین وزیر زن در اروپا بود هنگامی که برای وزارت امور کارگران ایرلند از سوی اولین دوره دایل ایرین انجام وظیفه کرد. وی از سال ۱۹۲۱ تا ۱۹۲۲ و از ۱۹۲۳ تا ۱۹۲۷ از حوزه انتخابیه دوبلین جنوبی در مجمع عمومی ایرلند (مجلس سفلا و مجلس قانونگذاری) خدمت کرد. او از سال ۱۹۱۸ تا ۱۹۲۲ عضو مجلس عوام بریتانیا بود. پیشینه سیاسی. او یکی از اعضای مؤسس ارتش شهروند ایرلندی بود، که در قیام عید پاک سال ۱۹۱۶ شرکت کرد، زمانی که جمهوری خواهان ایرلندی تلاش کردند به حکومت بریتانیا پایان دهند و جمهوری ایرلندی را تأسیس کنند. به دلیل این فعالیت های سیاسی و نظامی او ابتدا به اعدام محکوم شد اما به دلیل جنسیت با یک درجه تخفیف به حبس ابد محکوم شد. در ۲۸ دسامبر ۱۹۱۸، او اولین زنی بود که به مجلس عوام بریتانیا انتخاب شد، اگرچه در آن زمان در زندان هالووی بود و در سیاست حزبی کرسی خود را گرفت. در عوض، ا
و و سایر نمایندگان مجلس شین فین را تشکیل دادند. او همچنین یکی از اولین زنان در جهان بود که از سال ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۲ به عنوان وزیر کابینه خدمت کرد. مارکیویچ در طی جنگ داخلی ایرلند مخالف پیمان انگلیس و ایرلند بود. او تا یک سال قبل از مرگ عضو شین فین بود. زندگی. کنستانس جورجینا گور بوث در سال ۱۸۶۸ در دروازه باکینگهام لندن به دنیا آمد، وی دختر بزرگ زمیندار بزرگ و کاوشگر قطب شمال سر هنری ویلیام گور بوث بود که دارای ملکی به مساحت ۱۰۰ کیلومتر مربع (۳۹ مایل مربع) بود. در طول قحطی ۱۸۷۹–۱۸۸۰، سر هنری به مستاجرین در املاک خود در خانه لیسادیل در شمال شهرستان اسلایگو در شمال غربی ایرلند غذای رایگان ارائه کرد. این کار نمونه سر هنری الهام بخش جورجینا و خواهر کوچکترش، ایوا گور بوث، شد تا عمیقاً به کارگران و فقرا اهمیت دهند. این خواهران از دوستان دوران کودکی شاعر سرشناس ایرلندی ویلیام باتلر ییتس بودند که به خانه خانوادگی آنها رفت و آمد می کرد و تحت تأثیر ایده های هنری و سیاسی او بودند. گور بوث ابتدا قصد داشت نقاش شود. در سال ۱۸۹۲، او برای تحصیل به مدرسه هنرهای زیبای اسلید در لندن رفت، در این زمان بود که گور بوث برای اولین بار از ن
ظر سیاسی فعال شد و به اتحادیه ملی انجمن های حق رأی زنان پیوست. او بعداً به پاریس نقل مکان و در آکادمی جولیان ثبت نام کرد و در آنجا با همسر آینده اش، کازیمیر مارکیویچ، هنرمندی از یک خانواده ثروتمند لهستانی (اوکراین فعلی) آشنا شد. آنها در سال ۱۹۰۳ به دوبلین نقل مکان کردند و کنستنس به عنوان یک نقاش منظره شهرت یافت. در سال ۱۹۰۵، همراه با هنرمندان سارا پورسر، ناتانیل هون، والتر آزبورن و جان باتلر ییتس، نقش مهمی در تأسیس باشگاه هنرهای متحد داشت، تلاشی برای گرد هم آوردن همه کسانی که دارای تمایلات هنری و ادبی در دوبلین بودند. این گروه شامل چهره های برجسته لیگ گیلیک بود که توسط اولین رئیس جمهور ایرلند، داگلاس هاید، تأسیس شد. اگرچه این اتحادیه به طور رسمی فقط به حفظ زبان و فرهنگ ایرلندی توجه داشت، اما بسیاری از میهن پرستان و رهبران سیاسی آینده را گرد هم آورد. درگذشت. مارکیویچ در ۱۵ ژوئیه ۱۹۲۷ در سن ۵۹ سالگی به دلیل عوارض ناشی از دو عمل آپاندیسیت درگذشت. پیش از این او آخرین دارایی های خود را بخشیده بود و در عذاب عمومی «در میان فقرایی که آرزو داشت باشد» از دنیا رفت. یکی از پزشکانی که از او مراقبت می کرد، همکار انقلابی او
، کاتلین لین بود. کازیمیر و استانیسلاس مارکیویچ، ایمون دی والرا و هانا شیهی اسکفینگتون نیز بر بالین او حضور داشتند. او در روتوندا دفن شد، جایی که او در بسیاری از جلسات سیاسی سخنرانی کرده بود. هزاران دوبلینی که او را دوست داشتند در خیابان اوکانل و میدان پارنل صف کشیدند تا شاهد عبور جسد وی بوده و به «مادام» ادای احترام کنند. چهار ساعت طول کشید تا تشییع جنازه آغاز شود، از روتوندا تا دروازه های گورستان گلاسنوین. ایمون دی والرا سخنرانی تشییع جنازه را انجام داد که مایکل کولینز آن را «تنها سخنی که شایسته است بالای قبر یک زن انقلابی بیان شود» نامید.
دانشگاه نورث همپتون، یک دانشگاه دولتی مستقر در نورث همپتون در انگلستان است. این دانشگاه در سال ۱۹۹۹ با ادغام تعدادی کالج آموزشی تشکیل شد و در سال ۲۰۰۵ به عنوان دانشگاه نورث همپتون، کاملا وضعیت دانشگاهی به خود گرفت. کالج فنی نورث همپتون در سال ۱۹۲۴ در خیابان سنت جورج - که اکنون محل پردیس خیابان است - افتتاح شد. هشت سال بعد، یک ساختمان جدید برای کالج به طور رسمی توسط جرج ششم و دوشس یورک افتتاح شد. مدرسه هنر بعداً در سال ۱۹۳۷ افتتاح شد
جان هاردویگ (به انگلیسی: John Hardwig) فیلسوف، و رئیس گروه فلسفه در دانشگاه تنسی بود. او در زمینه اخلاق زیستی، مسائل پایان زندگی و مفهوم وابستگی معرفتی و نقش متخصصان در آن، مقالات زیادی منتشر کرده است. او بیشتر به خاطر مقاله ای در سال ۱۹۹۷ شناخته می شود که در آن پیشنهاد می کرد که افراد موظفند در شرایطی بمیرند که کسانی که آن ها را دوست دارند، با ادامه مراقبت از آن ها زندگی شان به طور جدی به خطر می افتد. "هاردویگ" در بسیاری از نوشته هایش، خواستار یادگیری «هنر مردن» است، که آن را در زمانی که مرگ خیلی دیر به سراغ انسان می آید، به جای آرزوی زود آمدن مرگ، ضروری توصیف می کند. این پدیده اغلب به عنوان «مرحله چهارم» انتقال اپیدمیولوژیک شناخته می شود. او مکرراً استدلال می کرد که مواردی وجود دارند که در آن ها حق مردن وجود دارد، به ویژه هنگامی که طولانی شدن عمر بار بزرگی را بر دوش اطرافیان تحمیل می کند. استدلال های او در میان فیلسوفان معاصر بسیار تأثیرگذار بوده است.
آبی ترین چشم () نخستین رمان از تونی موریسون است که در سال ۱۹۷۰ منتشر شد. وقایع داستان در لورین، اوهایو (زادگاه نویسنده) اتفاق می افتد و ماجرای یک دختر جوان آمریکایی-آفریقایی تبار به نام «پکولا» است که در دوران پس از رکود بزرگ رشد کرده است. داستان در سال ۱۹۴۱ اتفاق می افتد و حول محور این موضوع می چرخد که چگونه این دختر را به دلیل پوست تیره ای که دارد، زشت می شمارند و در نتیجه، عقدهٔ حقارتی در او پدید می آید. این رمان از دیدگاه «کلودیا مک تیر» — دختر والدین رضاعی «پکولا» — در مراحل مختلف زندگی روایت می شود؛ ضمن اینکه، یک شیوه روایت سوم شخص «دانای کل» نیز وجود دارد که دربرگیرندهٔ روایت های درونی در قالب اول شخص است. موضوعات بحث انگیز کتاب در زمینهٔ مواردی همچون نژادپرستی، زنا با محارم و سوءاستفاده جنسی از کودکان منجر به تلاش های متعدد برای ممنوعیت این رمان در مدارس و کتابخانه های ایالات متحده گردید. که در مجموع، از ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۹ سی و چهارمین کتاب ممنوعه، از ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۹ پانزدهمین کتاب ممنوعه و در نهایت از ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۹ به عنوان دهمین کتاب ممنوعه در فهرست مجموعه کتاب های ممنوعه ایالات متحده قرار گرفت. این رمان در ا