Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
در علوم کامپیوتر و طراحی کامپایلر، سینتکس قندی نوعی سینتکس یا نحو خاص است که به یک زبان برنامه نویسی اضافه می شود تا نوشتن کد و گاهی فهمیدن آن را برای دیگران راحت تر و سریع تر کند. این نحو اضافه شده با ساختاری واضح تر و مختصر، در کنار نحو اصلی، باعث به اصطلاح «شیرین تر» شدن آن زبان برنامه نویسی برای انسان می شود. معمولا سینتکس قندی روشی مختصرتر برای بیان یک دستور رایج و نسبتاً طولانی تر است. در واقع برنامه نویس می تواند هم سینتکس قندی و کوتاه تر و هم نحو اصلی و طولانی تر را استفاده کند، اما معمولاً از شکل کوتاه تر استفاده می شود که نوشتن و خواندن و فهمیدن آن برای همه سریع تر و راحت تر است. مثلاً در خیلی از زبان های برنامه نویسی، روش های متفاوتی برای بررسی و ایجاد و تغییر عناصر یک آرایه، ارائه می شود که اگر بخواهیم کلی تر نگاه کنیم، واکشی مقدار یک عنصر می تواند یک تابع با دو آرگومان ورودی باشد: یکی خود آرایه و دیگری اندیس عنصر مدنظر در همان آرایه که می تواند به صورت codice_1 بیان شود. ولی بسیاری از زبان ها در کنار این، نحو دیگری مانند codice_2 هم ارائه می کنند که نمونه ای از سینتکس قندی است. در عمل هم می توان
سینتکس قندی را کاملاً از زبان حذف کرد و این کار هیچ تأثیری در عملکرد و قدرت زبان نمی گذارد، فقط حذف شدن سینتکس های قندی باعث طولانی تر شدن و ناخواناتر شدن کدها می شود، ولی توانایی ها، همان است. بیشتر کامپایلرها و مفسرها، ساختار سینتکس های قندی را قبل از پردازش، به معادل های اصلی زبان تبدیل می کنند. به این فرایند گاهی اوقات به آن «قند زدایی» یا «desugaring» هم می گویند. نمونه ها. به عنوان مثال در خیلی از زبان های برنامه نویسی به این صورت داریم: int i = 2 i = i + 3 // Sugar i += 3 i -= 3 //Sugar i++ // i += 1 --===&gt; i = i + 1 i-- // i -= 1 --===&gt; i = i - 1 نمونه بالا بسیار رایج است و می شود آن را در خیلی از زبان های برنامه نویسی دید سی شارپ / سی پلاس پلاس. در زبان سی شارپ، استنتاج نوع (Type Inference) از طریق کلمه کلیدی codice_3 هم نوعی سینتکس قندی است : int y = 4 // Base Syntax var x = 8 // Syntactic Sugar همین فرایند در ++C با استفاده از کلمه کلیدی codice_4 یک نمونه سینتکس قندی است : int x = 16 // Base syntax auto y = 8 // Syntactic Sugar جاوا اسکریپت / تایپ اسکریپت ( خانواده اِکما اسکریپت). به عنوان مث
ال در جاوا اسکریپت تعرف یک شئ از طریق codice_5 که در ES6 اضافه شده است، به شکل زیر یک سینتکس قندی است: class ClassA { constructor(foo, bar) { this.Foo = foo this.Bar = bar const bux = new ClassA("Hello", "World") // bux.Foo is "Hello" // bux.Bar is "World" نمونه پایین حالت واقعی همین مثال بالاست که از ES5 به قبل استفاده می شد : const ClassA = function (foo, bar) { this.Foo = Foo; this.Bar = bar; const bux = new ClassA("Hello", "World") // bux.Foo is "Hello" // bux.Bar is "World"جاوا اسکریپت در واقع ارثبری را در میان اشیاء از طریق پروتوتایپ ها انجام می دهند . codice_6 تعریف شده در هر دو مثال، پروتوتایپ شئ تولید شده خواهد بود. پایتون. در پایتون، دکوراتورها یک سینتکس قندی هستند. در واقع حالت زیر حالت واقعی سینتکس زبان است: def Y(): pass Y = X(Y) که سینتکس قندی آن به این صورت است : @X def Y(): pass گو (زبان برنامه نویسی). دستور زیر در زبان گو، نوعی سینتکس قندی است : var m map[string]int = map[string]int{} //Base syntax m := map[string]int{} //Syntactic sugar یا مثال دیگر آن کلمه کلیدی codice_7 است : func main() {
var a interface{} // any a = "Hello, world" b = a fmt.Println(a == b) // true در این مثال میبینید که codice_7 همان codice_9 است (در Playground ببینید) و کامپایلر مشکلی ندارد نوع codice_7 با codice_9 مقایسه شود یا مقدار دیگری در این یکی قرار گیرد. در ابتدا هم codice_9 در سینتکس وجود داشت اما بعد کلمه کلیدی codice_7 را به عنوان یک alias برای codice_9 به زبان گو اضافه کردند. مفهوم codice_9 از پیچیده ترین مفاهیم سیستم تایپ دهی در گولنگ است. علت اینکه {}interface هر نوع داده ای را در خود جا می دهد، روش پیاده سازی آن است. هر اینترفیس در زبان گو از دو نشان گر به دو مجموعه تشکیل شده است. یکی از این نشان گر ها، اشاره به محتوای بین دو codice_16 codice_17 دارد. نشانگر دیگر اشاره به محتوایی که بعدا در codice_18 قرار میگیرد. تایپ سیستم باید بین آن چیز هایی که در زمان اجرا در codice_18 قرار میگیرند، محتوای داخل codice_16 codice_17 را پیدا کند. اگر پیدا کرد، اجازه میدهد که داده ها در آن متغیر ذخیره شوند. وگرنه برنامه را میبندد. اگر محتوایی بین codice_16 و codice_17 قرارندهید، هر داده ای در متغیر ذخیره می شود و اینگونه تایپ
codice_7 به تایپ سیستم go راه می یابد. بطور ویژه هرگونه استنتاج نوع در زبان های برنامه نویسی مثل سی شارپ، سی پلاس پلاس، تایپ اسکریپت، پایتون و... یک سینتکس قندی است. همان طور که گفته شد، سینتکس قندی را می توان حذف کرد و هیچ تأثیری در کارایی زبان ندارد فقط کد را خواناتر و تمیزتر می کند. اصطلاحات مربوط. سینتکس شور. این استعاره با ابداع اصطلاح "سینتکس شور" معروف شده است، که شاره آن به سینتکسی است که باعث سخت تر شدن کار و بدتر نوشته شدن کد است. مثلاً در سی شارپ برای جلوگیری از مشکلاتی که نحوه پیاده سازی دستور switch وجود دارد، برنامه نویس ملزم است که از عبارت codice_25 (یا عبارت های codice_26 ،codice_27 یا codice_28) در انتهای هر codice_29 استفاده کند. در زبان های سطح پایین تری مثل C یا C++ فلسفه وجودیا ین دستور این است که اگر داده A باید با داده B و C و... مقایسه شود، بجای اینکه هر بار خود A را در کنار B و C و... در رجیستر پردازنده قراردهیم، یک بار A را در رجیستر بگذاریم و فقط B و C و... را در یه رجیستر قرار دهیم و مقایسه کنیم. باگ پیاده سازی این ماجرا این است که وقتی در یکی از codice_29 ها (فرضا این codice_29
در خط n قرار دارد) به برابری میرسیدیم، دستور کامپایر این بود که دیگر شرطی بررسی نشود، A از رجیستر خارج و کد ها از همان خط n به بعد اجرا شوند. وقتی محدوده codice_29 ما به پایان می رسید، کامپایلر متوفق نمیشد چون شرطی بررسی نمیشد و قرار بود کد ها از خط n به بعد اجرا شوند و به همین ترتیب ممکن بود کد های codice_29 های دیگر نیز اجرا شوند. به همین علت برنامه نویس ها مجبور بودند در انتهای هر codice_29 یک دستور codice_25 یا codice_26 یا codice_27 و... که کار بلوک را تمام میکنند را قرار میدادند تا بقیه کد ها ناخواسته اجرا نشوند. اما در زبان سطح بالاتری مانند سی شارپ که اصلا با پردازنده ارتباط چنین مستقیمی ندارد می شد کامپایلر را به گونه ای طراحی کرد که دستور codice_25 در انتهای هر codice_29 لازم نباشد. ایراد اینجاست که سی شارپ به عنوان یه ویژگی این را ارائه نکرده است. اگر شما codice_25 در انتهای هر codice_29 قرار ندهید، کامپایلر به شما ارور سینتکس میدهد که یعنی گذاشتن آن codice_25 آنجا اجباریست. این یک سینتکس شور است. 4 کاراکتر اضافه به کد های شما افزوده می شود در حالی که لازم نبوده اند و کد های شما شلوغ تر می شوند.
«پل» () داستانی کوتاه از فرانتس کافکا است. این داستان پس از مرگ وی در مجموعه داستان کوتاه "دیوار بزرگ چین" (؛ برلین، ۱۹۳۱) به چاپ رسید. نخستین ترجمه انگلیسی آن از ویلا و ادوین میور توسط مارتین سکر در لندن در سال ۱۹۳۳ به چاپ رسید. این داستان در "دیوار بزرگ چین: داستان ها و بازتاب ها" (نیویورک: شوکن بوکس، ۱۹۴۶) جای داشت.
حمد الیامی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عربستان سعودی است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال الهلال بازی می کند. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال القادسیه عربستان سعودی، باشگاه فوتبال الشباب عربستان سعودی و باشگاه فوتبال الهلال اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۰ و زیر ۲۳ سال عربستان سعودی بازی کرده است.
آرتیوفابولا یک تبارشاخه است که از گرازسانیان و آب بازنشخوارکنندگان تشکیل شده است. تبارشاخه ای که در آنالیزهای فیلوژنتیک مولکولی پیدا شد و با روابط سنتی بر اساس تجزیه و تحلیل مورفولوژیکی در تناقض بود. ریشه شناسی. نام آرتیوفابولا از یونانی "artios" (به معنای کامل یا کامل در نوع خود یا از نظر اعداد زوج) و لاتین "fabula" (به معنی افسانه) گرفته شده است. مورد آخر به این اشاره دارد که این تبارشاخه دیدگاه های سنتی درباره طبقه بندی جفت سمان را که بر اساس تحلیل های مورفولوژیک بود، شکست، جایی که شترها با نشخوارکنندگان گروه بندی می شدند، اسب های آبی با خوک ها، و نهنگ ها هیچ ارتباطی نداشتند. تبارزایی. تحلیل های تبارزایی (فیلوژنتیک) جفت سمان (آرتیوداکتیل ها) روابط زیر را آشکار کرد.:
«کوپید» () ترانه ای از گروه دخترانه اهل کره جنوبی، فیفتی فیفتی است. این ترانه به عنوان "آغاز: کوپید"، یک آلبوم تک آهنگ شامل ورژن انگلیسی (با عنوان «تویین ورژن»)، خوانده شده توسط اعضای گروه، شیو و آران، در ۲۴ فوریه ۲۰۲۳ منتشر شد.
تاپوتاپواته ئآ مارائه یک مجموعه بزرگ مارائه در اوپوآ وافع در تاپوتاپواته ئآ، در ساحل شرقی رایاتئا است. این بودگاه دارای تعدادی مارائه و دیگر سازه های سنگی است و زمانی معبد مرکزی و مرکز مذهبی پلی نزی شرقی به حساب می آمد. این مارائه عبادتگاهی برای خدای اُورو بود. طبق سنن، زمانی در این مکان، گردهمایی هایی برگزار می شد که بازدیدکنندگانی از جزایر دیگر مجمع الجزایر انجمن، از راروتونگا، روتوما، جزایر آسترل و حتی از آئوتاروآ / نیوزلند به این مکان می آمدند (هنری ۱۹۲۸: ۱۲۳). رایاتئا توسط جوامع پلینزی در پلینزی مرکزی، هاوایی، جزایر کوک، روتوما و آئوتاروآ / نیوزیلند به عنوان وطن اجدادی شناخته شده است. در سال ۲۰۱۷، منطقه تاپوتاپواته ئآ و مجموعه مارائه به دلیل اهمیت سیاسی و مذهبی و اهمیت آن در فرهنگ سنتی پلی نزی شرقی در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شد. توصیف. مجموعه مارائه در انتهای شبه جزیره ای قرار دارد که به کولاب (لاگون)اطراف رایاتئا منتهی می شود. مرکز مجموعه، که مارائه را در خود جای داده است، یک حیاط مستطیل شکل سنگفرش شده با سنگ بازالت و به ابعاد ۴۴ در ۶۰ متر می باشد. در انتهای شرقی مارائه، آهو قرار دارد، سکویی از باز
الت و سنگ های مرجانی قرار دارد که برای برگزاری مراسم استفاده می شد. سایر مارائه ها در مجموعه های مارائه دیگر قرار دارند، از جمله مارائه هائوویری که برای نام گذاری سران جزیره استفاده می شد. تاریخچه. منطقه مقدس دماغه "ماتاهیرا-ایی-ته-رائی" ته-پُو نام دارد، جایی که ایزدان در آن سکنی گزیده اند. مارائه اصلی به ایزد تاآروآ (خالق برتر) تقدیم شد، اگرچه در نهایت پرستش اُورو (ایزد زندگی و مرگ) غالب شد. طبق اسطوره ها، «هیرو» از نوادگان اُورو، مارائه را ساخت و آن را «تاپوتاپواته ئآ» به معنای، «فدیه در دوردست» نام نهاد. طبل تائی موانا در هنگام قربانی کردن انسان مورد استفاده قرار می گرفت. سنگ سفید ته پاپاته آ-او-روئه آ در ساحل مجاور (در حال حاضر بخشی از مارائه هائوویری است) برای تزئین سران رایاتئا با کمربند پر قرمز مارُوئرا استفاده می شد. بُتی به ارتفاع سه فوت (تقریباً ۹۱٫۵ سانتی متر) از ایزد اُورو که "اُوروی پوشیده با کمربندی از پرهای قرمز"، نامیده می شد، در این عبادتگاه قرار داشت. با گسترش آیین نیایش ایزد اُورو، تاپوتاپواته ئآ به مرکزی برای باورمندانی شد، که برای برگذاری مراسم آئینی به آن مکان سفر می نمودند. احتمال دارد
که مارائه در اوایل سال ۱۰۰۰ پس از میلاد بنانهاده شده باشد و حداقل در دو نوبت جداگانه بین سده های ۱۴ و ۱۸ گسترش یافته و بازسازی شده است. مارائه مکانی برای یادگیری بود که در آن کاهنان و دریانوردان از سراسر اقیانوس آرام گرد هم آمده تا برای ایزدان قربانی نموده و دانش خود را در مورد ریشه های تبارشناسی جهان و دریانوردی در اقصی نقاط اقیانوس به اشتراک بگذارند. اتحادی به نام تی ئاها اوا اواته آ با جزایر اطراف، ته آاوته آ (جزایری که در غرب رایاتئا قرار داشتند) و ته آاُئوری (جزایری واقع در شرق) ایجاد شد. این اتحاد همچنین شامل جزایر کوک، جزایر آسترل، "کاپوکاپواکه آ" در هاوایی و "تاپوتاپواته آ" در نیوزیلند بود. مارائه های جدیدی در هر یک از این جزایر مذکور، با سنگی که از تاپوتاپواته ئآ در رایاتئا گرفته شده بود، بنا نهاده شد تا به عنوان پیوندی معنوی عمل نماید. کاهنان، رؤسا و جنگجویان از جزایر دیگر به طور دوره ای در رایاتئا گردهم می آندند، تا اتحاد فی مابین را حفظ نموده و در قربانی کردن انسان، برای ایزد اُورو شرکت نمایند.با این حال، سرانجام زمانی که در طی یک گردهمایی، درگیری آغاز شده و دو کاهن اعظم نماینده اتحاد کشته شدند، ا
تحاد مذکور شکسته شد. مردم جزایر غربی، رایاتئا را ترک نموده و به جای عبور از گذرگاه مقدس ته آوا-موئا ، از طریق گذرگاه ته آوا-روا واقع در آبسنگ از جزیره خارج شدند، که این امر به عنوان یک نشانه بد، در نظرگرفته شد. در سال ۱۹۹۵ تلاش شد تا این عمل نکوهیده جبران و آشتی برقرار شود. در حدود سال ۱۷۶۳، جنگجویانی از بورا بورا به جزیره حمله ور شده و توپایا را شکست داده و جزیره را غارت کردند. این شامل تخریب خانه های ایزدان در تاپوتاپواته ئآ، خراب کردن سازه سنگی مارائه، و قطع درختان مجاور آن بود. در ۲۰ ژوئیه ۱۷۶۹ جیمز کوک، جوزف بنکس، دنیل سولندر و توپایا با کشتی اچ ام اس اندور وارد رایاتئا شدند تا آن جزیره و جزایر اطراف بورا بورا، هواهین و تاهائا را به نام جورج سوم پادشاه بریتانیا تصرف نمایند. به نظر می رسید که این نقطه اوج پیش گویی بود که قبلاً توسط کاهن جادوگر وایتا انجام شده بود، مبنی بر اینکه مردم جدیدی سوار بر قایق هایی بدون تیر کنارهٔ قایق می رسند و جزایر را تصاحب می کنند.در اوایل قرن نوزدهم، مبلغان مذهبی مسیحی به جزیره رسیدند و مجموعه مارائه اندکی پس از آن متروکه شد.
حمید خرمدل (زادهٔ ۱۳۵۶) سرتیپ دوم سپاه پاسداران انقلاب اسلامی است، که هم اکنون فرماندهی سپاه امام صادق بوشهر را برعهده دارد. وی از ۱۳۸۸ تا ۱۳۹۱ مسئول سازمان بسیج دانشجویی و فرهنگیان استان بوشهر بود، از ۱۳۹۱ تا ۱۳۹۲ فرماندهی سپاه پاسداران شهرستان بوشهر را برعهده داشت، در فاصله سال های ۱۳۹۲ تا ۱۳۹۷ به عنوان جانشین فرمانده سپاه امام صادق بوشهر فعالیت می کرد و از مهرماه ۱۳۹۷ تا اردیبهشت ۱۴۰۴ فرمانده سپاه فتح کهگیلویه و بویراحمد بود. خرمدل در سال ۱۳۹۸ درجه سرتیپ دومی دریافت کرد. ۱۸ سپتامبر ۲۰۲۴ وزارت خزانه داری آمریکا خرمدل را به همراه ۱۱ نفر از مقام های سپاه پاسداران و مقام های سازمان زندان های جمهوری اسلامی به دلیل داشتن ارتباط با سرکوب خشونت آمیز و بی رحمانه اعتراضات مسالمت آمیز و عملیات های مرگبار در خارج از کشور تحریم کرد. این تحریم ها در هماهنگی با کانادا و استرالیا صورت گرفته که آنها نیز تحریم هایی را اعمال کرده اند.
سوفیا سیسنیگا (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۰۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "ایلیزیم"، "بیگانه را بگیر" اشاره کرد.
سوسای (؛ زادهٔ ) کشتی گیر کشتی حرفه ای، هنرمند، و بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا است.
جنگ صدساله (۱۴۱۵–۱۴۵۳) که به جنگ لنکستری مشهور است، سومین و آخرین مرحله از جنگ های صدساله بین انگلستان و فرانسه بود که از سال ۱۴۱۵، زمانی که هنری پنجم، پادشاه انگلستان به نرماندی حمله کرد، تا سال ۱۴۵۳، زمانی که انگلیسی ها به طور قطعی در آکیتن شکست خوردند، ادامه یافت. این جنگ ها پس از یک دوره طولانی صلح از پایان دوره شارلی در سال ۱۳۸۹ بود. این دوره از نام خاندان لنکستر، خاندان حاکم پادشاهی انگلستان، که هنری پنجم به آن تعلق داشت، نامگذاری شده است. سالهای اولیه جنگ لنکستری تحت تسلط نیروهای دودمان پلانتاژنه بود که تاج و تخت انگلیس را در دست داشته و همچنین ادعای سلطنت فرانسه را داشتند. موفقیت های اولیه انگلیسی ها، به ویژه در نبرد آزینکورت، همراه با شکاف در میان طبقه حاکم فرانسه، به هنری پنجم اجازه داد تا بیعت بخش های بزرگی از فرانسه را به دست آورد. بر اساس شرایط پیمان تروا در سال ۱۴۲۰، هنری پنجم پادشاه انگلیس با شاهزاده خانم فرانسوی کاترین والوا دختر فیلیپ ششم ازدواج کرد و به عنوان نایب السلطنه و وارث تاج و تخت فرانسه منصوب شد. به این ترتیب انگلیسی ها به یک پیروزی روی کاغذ دست یافتند و ادعاهای آنها اکنون دارای اعت
بار قانونی است. با این حال، برخی از اشراف فرانسوی از به رسمیت شناختن این توافق امتناع کردند و بنابراین درگیری نظامی ادامه یافت. هنری پنجم و پس از مرگش، برادرش جان، دوک بدفورد، انگلیسی ها را با تاجگذاری یک شاه پلانتاژنه در پاریس به اوج قدرت خود در فرانسه رساندند. نیمه دوم این مرحله از جنگ تحت سلطه نیروهای وفادار به خاندان والوا، رقبای فرانسوی الاصل پلانتاژنه ها بود که همچنان مدعی تاج و تخت فرانسه بودند. در آغاز سال ۱۴۲۹، نیروهای فرانسوی با الهام از ژان آرک، لا هیر و کنت دونوا، و با کمک دوک های بورگوندی و بریتانی که قبلاً در کنار پلانتاژنه ها بودند، ضدحمله کردند. شارل هفتم در سال ۱۴۲۹ در کلیسای جامع رنس تاجگذاری کرد و از آن پس تسخیر مجدد آهسته اما پیوسته سرزمین های فرانسه تحت تصرف انگلیسی ها آغاز شد. در نهایت انگلیسی ها از فرانسه اخراج خواهند شد، به جز قلمروی کاله که یک قرن بعد دوباره توسط فرانسوی ها تصرف شد. نبرد کاستیون (۱۴۵۳) آخرین درگیری اصلی جنگ صدساله بود، اما فرانسه و انگلیس تا زمان معاهده پیکوینی در سال ۱۴۷۵ طور رسمی در جنگ باقی ماندند. پادشاهان انگلیسی، و بعداً بریتانیایی، تا سال ۱۸۹۲ به طور اسمی ادعای
تاج وتخت فرانسه را ادامه دادند، هرچند دیگر هرگز به طور جدی آن را دنبال نخواهند کرد.
سونیا لافونته (؛ زادهٔ ) اسکیت باز نمایشی اهل اسپانیا است.
امیر سرتیپ دوم خلبان غفور قجاوند، متولد 14 اردیبهشت 1335 در روستای بتلیجه از توابع شهرستان فریدن بود. وی از خلبانان گردان ترابری نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران بود . او حین مراجعت از مأموریت قرقیزستان در سانحه هوایی بوئینگ 707نهاجا در تاریخ 24دی ماه 1397در فرودگاه پیام استان البرز درگذشت. پیشینه. سرتیپ خلبان غفور قجاوند، چهاردهم اردیبهشت سال 1335در روستای بتلیجه از توابع شهرستان فریدن استان اصفهان متولد شد.وی دوران تحصیلی خود را تا متوسطه در همین روستا طی کرد اما بنا به مهاجرت خانواده خویش به تهران وی تحصیلات خود را در دبیرستان خورشید منطقه نارمک در سال 1354 در رشته ریاضی به پایان رسانید. وی در سال 1355 وارد دانشکده افسری ارتش شد و در ادامه برای طی کردن دوره تکمیلی تحصیل به ایالات متحده اعزام شد و تا سال 1357 در آمریکا باقی ماند. پس از انقلاب وی به ایران مراجعت نموده و در گردان های ترابری نیروی هوایی مشغول گشت . وی در جنگ ایران عراق تا سال 1365 در 100 ماموریت ترابری شرکت داشت.پس از آغاز جنگ داخلی سوریه وی ماموریت های پشتیبانی را از سر گرفت. درگذشت. پس از اعمال تحریم های آمریکا علیه ایران در سال ۱۳۹۷ نیر
وی هوایی ارتش ماموریت ترابری برخی اقلام مورد نیاز مردم را بر عهده گرفت که یکی از آنها واردات گوشت از کشور های شرقی بود.او حین مراجعت از مأموریت قرقیزستان در سانحه هوایی بوئینگ 707نهاجا در روز 24دی ماه 1397 در فرودگاه پیام استان البرز درگذشت. مقبره وی در قطعه 50 گلزار شهدای بهشت زهرای تهران قرار دارد. جایزه ها و نشان های افتخار. این بخش شامل نشان ها و جایزه های رسمی غفور قجاوند است، که بر روی لباس همسان او نصب می شود، ولی جایزه های غیرنظامی و غیررسمی را در برنخواهد داشت.
توپایا که به نام های توپه ئآ یا توپیا نیز شناخته شده است. (زاده در حدود ۱۷۲۵- درگذشته ۲۰ دسامبر ۱۷۷۰) یک دریانورد پُلی نِزیایی و آریئُوری (نوعی از کاهن) اهل تاهیتی بود. وی در اصل از مردم جزیره رایاتئا در گروه جزایری از اقیانوس آرام است که برای اروپائیان به نام جزایر انجمن شناخته می شود. مهارت های ناوبری قابل توجه او و دانش او ازجغرافیای اقیانوس آرام، توسط دریانوردو کاوشگر معروف بریتانیایی کاپیتان جیمز کوک مورد استفاده قرار گرفت، هنگامی که او را به عنوان راهنمای سفر اکتشافی به سرزمین ناشناخته جنوبی، در کشتی اچ ام اس اندور به همراه خود برد. توپایا به همراه جیمزکوک به نیوزیلند سفر کرده و به عنوان رهیاب سفر اکتشافی به سرزمین مائوری های پُلی نِزیایی و استرالیا خدمت نمود. وی در دسامبر ۱۷۷۰ در اثر یک بیماری شیوع پیدا کرده در کشتی درگذشت، زمانی که اچ ام اس اندور برای تعمیرات قبل از سفر بازگشت به انگلستان در باتاویا پهلو گرفته بود. سالهای اولیه زندگی. توپایا در حوالی سال ۱۷۲۵ در بندر هائامانینو در رایاتئا به دنیا آمد و آریوری (کاهن) اعظم در تاپوتاپواته ئآ مارائه شد. وی در "فاره-آی-رائا-ئوپو" یا مکاتب آموزشی، در مورد م
نشأ کیهان، دودمان نامه ها، تقویم، ضرب المثل ها و تواریخ آموزش دیده بودهمچنین به او چگونگی فن اخترناوبری آموزش داده شده بود. دانش او شامل فهرست جزایر، از جمله اندازه، آبسنگ ها و مکان های بنادر، و این مسئله که آیا آن جزایر مسکونی هستند و اگر چنین بود، نام رئیس و مواد غذایی تولید شده، در آن جزایر بود. مهم تر از همه، مهارت های او شامل مکان و موقعیت هر جزیره، زمان رسیدن به آنجا، و زنجیره ستارگان و جزایری است که باید برای رسیدن به جزایر مذکور دنبال کرد. این جزایر شامل جزایر انجمن، جزایر آسترل، جزایر کوک، به علاوه ساموآ، تونگا، توکلائو و روتوما بودند. در حدود سال ۱۷۶۳، جنگجویانی از بورا بورا به رایاتئا حمله ور شدند، توپایا را مجروح کردند و او را مجبور به فرار به تاهیتی نمودند، جایی که او در پناه رئیس پاپارا، آمو و همسرش اوبریا (پوره آ) قرار گرفت. توپایا به زودی مشاور و کاهن اعظم ایشان و در نهایت معشوق اوبریا شد. توپایا در هنگام مشاهده خورشید گرفتگی با ساموئل والیس دوست شد و سپس در سال ۱۷۶۹ با جوزف بنکس آشنا شد، در زمانی که وی برای مشاهده گذر زهره به تاهیتی سفر نموده بود. به گفته آن سالموند، پس از آن، توپایا «خود را
به بریتانیایی ها متصل کرد». توپایا همچنین یک هنرمند بود و ده نقاشی با آبرنگ، از وی باقی مانده است. سفر با اچ ام اس اندور. توپایا در ژوئیه ۱۷۶۹ به کشتی اچ ام اس اندور پیوست، در زمانی که آن کشتی در مسیر حرکتش از پلیموث در انگلستان به اقیانوس آرام، به جزیره زادگاه توپایا رایاتئا رسید. وی با اصرار سر جوزف بنکس، گیاه شناس رسمی در سفر اکتشافی ناخدا جیمز کوک، و بر اساس مهارت مشهود او به عنوان یک ناوبر و نقشه بردار، به کشتی دعوت شده و مورد استقبال قرار گرفت. زمانی که از توپایا برای جزئیات منطقه سؤال شد، وی نقشه ای را ترسیم نمود که ۱۳۰ جزیره را در شعاع ۲٬۰۰۰ مایلی (۳۲۰۰ کیلومتر) نشان می داد. و او می توانست ۷۴ جزیره از جزایر مذکور را نام برد. جوزف بنکس از علاقه این کاهن اهل رایاتئا به سفر با کشتی اندور به انگلستان به دلیل مفید بودن او برای سفر اکتشافی و همچنین گفتگو و سرگرمی پیش بینی شده (به گفته محقق استرالیایی ونسا اسمیت، احتمالاً دوستی واقعی) استقبال نمود. همچنین امید بود که بتوان او را به عنوان یک تحفه برای مطالعات انسان شناختی در انگلستان معرفی نمود. از آنجایی که کوک در ابتدا به دلایل مالی اجازه نداد، توپایا به سف
ر اکتشافی بپیوندد، بنکس پذیرفت که مسئولیت نگهداری و تأمین آسایش این کاهن رایاتئایی را در زمان حضور وی در کشتی بر عهده بگیرد. کاوشگری و نقشه توپایا. از آنجایی که کوک قصد داشت تا قبل از رفتن به جنوب، چندین هفته را در جزایر انجمن بگذراند، توپایا به عنوان یک مذاکره کننده و مترجم با قبایل محلی، کاوشگری را مساعدت نمود. او همچنین در تهیه اطلاعات جامعی در مورد تاهیتی و ساکنان آن با بنکس همکاری نزدیک داشت. در ۱۵ اوت ۱۷۶۹، توپایا با همکاری کوک، بنکس و تنی چند از افسران کوک، کار بر روی نقشه ای از اقیانوس آرام را آغاز نمود. تحقیقات قدیمی تر خلاصه شده توسط جوآن دروت فرض می کرد که تجربه سفر خود توپایا محدود بود. وی بر این باور است که توپایا از رایاتئا سفرهای کوتاهی به ۱۳ جزیره نشان داده شده را داشته و او از غرب پلی نزی دیداری ننموده است؛ زیرا از زمان پدربزرگش، وسعت سفر رایاتئایی ها به جزایر پلی نزی شرقی کاهش یافته بود. پدربزرگ و پدرش اطلاعات مربوط به موقعیت جزایر اصلی پلی نزی غربی و اطلاعات ناوبری لازم برای سفر به روتوما، ساموآ و تونگا را به توپایا منقل نموده بودند. همچنین فرض بر این بود که ناخدا جیمز کوک کمتر از بنکس از م
هارت های ناوبری آشکار توپایا خرسند بوده و در عوض تصمیم گرفت بر اکتشافات خود در منطقه اتکا نماید. تحقیقات جدیدتر این دیدگاه را که سفرهای توپایا در منطقه محدودی بوده، را به چالش می کشد و درک نادرست کوک از توپایا را به عنوان تفسیر نادرست از منبع مورد تردید قرار می دهد. لارس اکشتاین و آنیا شوارتز در یک مطالعه گسترده از نقشه توپایا اذعان دارند که توپایا دانش ناوبری دقیقی داشت که شامل سراسر مثلث پلی نزی می شد (احتمالا فقط به استثنای نیوزلند). تقشه ای که او در اوت ۱۷۶۰ برای جیمز کوک ترسیم نمود، مسیرهای سفری به هم پیوسته را نشان می دهد که از روتوما در غرب ساموآ، از طریق ساموآ و تونگا، جزایر کوک جنوبی و مجمع الجزایر آسترل، مانگاروا و پیت کرن تا راپا نویی را شامل می شود. دومین مسیر مرکب اصلی از تاهیتی از طریق مجمع الجزایر توآموتو به جزایر مارکیز و به اوآهو در هاوایی منتهی می شود. توپایا یک سیستم نقشه برداری برای کوک و مردانش ابداع نمود، که یک موقعیت شمالی را از هر جزیره ای که او می کشید در مرکز نمودار خود قرار می داد (که با کلمه "avatea" مشخص شده است، این "[خورشید در] ظهر است"). این روش به او اجازه داد تا دانش راهیابی
خود را برای سفرهای جزیره به جزیره به منطق و شرایط قطب نمای کوک ترجمه کند. نسخه خطی دریاسالاری مجله جیمز کوک نشان می دهد که توپایا به کوک گفته است که خود او (یا اجدادش) به جزایری که در نمودار ترسیم شده اند به جز روتوما (شمال فیجی) و اوآهو در هاوایی سفر نموده اند. توپایا، ناخدا کوک را در سفر اکتشافی وی به نیوزلند همراهی نمود و برخی از مائوری ها به عنوان توهونگا (یک متخصص) از توپایا استقبال نموده. و به نظر می رسد که ردای بلند ارزشمندی از پوست سگ به وی اهدا نمودند. بسیاری از مردم مائوری داستان هایی در مورد توپایا و نسب او دارند که امروزه نیز در نیوزلند باقی مانده است. توپایا در اواخر آوریل ۱۷۷۰ در خلیج بوتانی، استرالیا قدم به ساحل گذاشت. جیمز کوک در مورد توپایا گفته است: "... با استفاده از توپایا… شما همیشه افراد را وادار می کردید که شما را از جزیره ای به جزیره دیگر همراهی نمایند و مطمئن باشید که درهر جزیره، با بک پذیرایی دوستانه و نوشیدنی ها از شما استفبال خواهد شد. مرگ. بر اساس سوابق جمع آوری شده از کشتی اچ ام اس اندور، توپایا در ۲۰ دسامبر ۱۷۷۰ درگذشت.با این حال، تاریخ های دیگری توسط "جوزف بنکس" و "جیمز کوک" در
یادداشت های روزانه ایشان درج شده است. در یادداشت های روزانه سفر جوزف بنکس، تاریخ ۱۱ نوامبر ذکر شده است که در آن نوشته بود «ما خبر مرگ توپایا را دریافت کردیم»، با این حال، "سر جوزف بنکس"، خود در بیشتر زمان اقامتش در باتاویا بیمار بوده و مطالب زیادی را در آن زمان با تاریخ های نادرست نوشته است. یادداشت های روزانه "جیمز کوک"، به تاریخ این واقعه را ۲۶ دسامبر اشاره داشته که در آن نوشته بود «ما توپایا را … از دست دادیم». توپایا بر اثر اسهال خونی یا مالاریا درگذشت، که هر دوی آن بیماری ها در هنگام پهلوگیری "اچ ام اس اندور" برای تعمیر در باتاویا در آن کشتی شایع شده بودند. ناخدا کوک درگذشت وی را در یادداشت های روزانه خود چنین نوشت: «او مردی زیرک، خردمند و دارای قوه ابتکار بود، اما مغرور و خود رای، که اغلب وضعیت او را در کشتی، هم برای خودش و هم برای اطرافیانش ناخوشایند می ساخت.» یادبود. هنگامی که کوک در سال ۱۷۷۳ به نیوزیلند بازگشت، مائوری ها با فریاد "توپایا! توپایا!" به استقبال کشتی او آمدند. همان طور که کوک اشاره کرد، "... نام توپایا در آن زمان چنان در میان آنها محبوب بود، که جای تعجب نیست که در حال حاضر در بخش بزرگی
از نیوزیلند شناخته شده باشد."