Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
باشگاه فوتبال سوسنسه "(مخفف UD Sousense)" یک باشگاه فوتبال پرتغالی است که در فوز دو سوسا، گوندومار در ناحیه پورتو واقع شده است. سوسنسه در حال حاضر در کامپیوناتو پرتغال بازی می کند که رده سوم فوتبال پرتغال است. این باشگاه در ۱ دسامبر ۱۹۳۷ تأسیس شد و آنها مسابقات خانگی خود را در استادیوم ۱ دسامبر در فوز دو سوزا گوندومار برگزار می کنند. این ورزشگاه گنجایش ۲۰۰۰ تماشاگر را دارد. سوسنس در ۷۰ سال اول حضورش در لیگ های منطقه ای پورتو بازی کرد. در فصل ۲۰۰۹–۲۰۱۰، این باشگاه قهرمان شد و بدین ترتیب برای اولین بار به سطح چهارم صعود کرد.
میرزاد میهانوویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بوسنی و هرزگوین است که در حال حاضر برای مس رفسنجان در پست هافبک بازی می کند. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به ملادا بولسلاف و ژلزیارنه پودبرزووا اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۵ سال زیر ۱۷ سال و زیر ۱۸ سال بوسنی و هرزگوین بازی کرده است. دوران باشگاهی. میهانوویچ نخستین بازی خود در فورتونا لیگا را برای ژلزیارنه پودبرزووا برابر ترنتسین در ۲۵ ژوئیهٔ ۲۰۱۵ انجام داد. در اوت ۲۰۱۷، او با فاستاو زلین قرارداد امضا کرد. در تابستان ۲۰۱۸، میهانوویچ به صورت قرضی به اورداباسی در قزاقستان پیوست و تا پایان سال ۲۰۱۹ در آن تیم بازی کرد. قرارداد او با اورداباسی در فوریهٔ ۲۰۲۰ دائمی شد. در ۱۲ ژوئیهٔ ۲۰۲۱، میهانوویچ اورداباسی را ترک کرد و در ۲۱ ژوئیه با قراردادی سه ساله به لیگ برتر بوسنی و هرزگوین و توزلا سیتی پیوست. در ۲۱ اوت ۲۰۲۲، میهانوویچ به دسته اول عربستان و الشعله پیوست.
خط کشتی تنگه کرچ ( , ) یک مسیر کشتیرانی از طریق تنگه کرچ بود که شبه جزیره کریمه و سرزمین کراسنودار را به هم متصل می کرد. این کشتی از باریک ترین قسمت تنگه (حدود بین بندر کریمه (کریمه) در نزدیکی شهر کرچ و بندر قفقاز (بندر قفقاز) در دماغه چوشکا، در محل پل راه آهن سابق کرچ. این کشتی مسافر، خودرو و حمل و نقل ریلی را حمل می کرد. این کشتی در جاده ئی۹۷ اروپا قرار داشت و بخش های خود، بزرگراه های آ۲۹۰ (که قبلاً ام۲۵ نام داشت) و ام-۱۷ را به هم متصل می کرد. پس از الحاق کریمه به روسیه در سال ۲۰۱۴، ترافیک کشتی ها به اوج خود رسید، اما با افتتاح پل کریمه بر روی تنگه در سال های ۲۰۱۸–۲۰۲۰، ترافیک از جریان ترافیک کشتی ها پیشی گرفت و استفاده از آن برای حمل و نقل را از نظر مالی غیرممکن کرد (هیچ عوارضی برای استفاده از پل وجود ندارد) و خط کشتی رانی در اواخر سال ۲۰۲۰ فعالیت خود را متوقف کرد. تاریخچه. این خط کشتیرانی در سال ۱۹۵۴، در محل پل راه آهن سابق کرچ تأسیس شد. از سال ۱۹۹۳ تا ۲۰۰۴ حمل و نقل ریلی به دلیل جایگزینی قطار-کشتی های قدیمی به حالت تعلیق درآمد. از زمان فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، این مسیر توسط روسیه و اوکراین از طریق سرم
ایه گذاری مشترک «کریمه-کوبان کراسینگ» اداره می شد. در سال ۱۹۹۸، این شرکت به یک شرکت دولتی اوکراینی به نام «خط کشتیرانی تنگه کرچ» تبدیل شد. در ۱۷ مارس ۲۰۱۴، در جریان الحاق کریمه به فدراسیون روسیه، این شرکت توسط جمهوری کریمه ملی شد و از آن زمان تاکنون فقط توسط روسیه اداره می شود. استفاده از کشتی پس از الحاق به شدت افزایش یافت و در ژوئن ۲۰۱۵، اپراتور کشتی تعداد مسافران روزانه ۱۱۰۰۰ نفر را به طور عادی در نظر گرفت، که نشان دهنده رشد چشمگیر تقاضا، به ویژه در فصل های گردشگری و دوره های انتقال کالاهای تجاری بود. افتتاح بخش جاده ای پل جدید کریمه در سال ۲۰۱۸، که از تنگه حدود ۱۰ کیلومتر به سمت جنوب عبور می کرد، تقاضا برای این کشتی را به شدت کاهش داد. در نوامبر ۲۰۱۹ اعلام شد که کشتی های مسافربری و باری فعالیت خود را متوقف کرده اند، زیرا این سرویس هنوز به نقطه سربه سر نرسیده بود. در حالی که کشتی های گاه به گاه هنوز برای حمل ونقل ریلی بار استفاده می شدند، افتتاح پل ریلی در سراسر تنگه از آخرین ترافیک باقی مانده پیشی گرفت و در پایان سپتامبر ۲۰۲۰، اپراتور کشتی آن راس ترنس فعالیت خط کشتی ریلی را متوقف کرد و آخرین سفر دریایی در
۲۸ سپتامبر ۲۰۲۰ انجام شد. آن راس ترنس همچنین کشتی مسافربری "نیکولای آکسننکو" را تا آن زمان در حالت آماده باش نگه داشته بود. در ۸ اکتبر ۲۰۲۲، پس از انفجار پل کریمه، روسیه با استفاده از کشتی "کرچ-۲،" فعالیت خط کشتیرانی را از سر گرفت. [ "" ] منابع. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
کشتی کروز ام اس "موبی دادا" (MS Moby Dada) توسط موبی لاینز اداره می شد. این کشتی در سال ۱۹۸۱ با نام فنلاند برای شرکت افوآ در کارخانه کشتی سازی پرنو متعلق به شرکت وارتسیلا در تورکو، فنلاند ساخته شد و در سرویس هلسینکی- استکهلم شرکت سیلا لاین به کار گرفته شد. در سال ۱۹۹۰ به مسیرهای دریایی دی اف دی اس فروخته شد و به "ملکه اسکاندیناوی" تغییر نام داد. از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۶، این کشتی با نام پرنسس ماریا برای خط سنت پیتر بین هلسینکی و سن پترزبورگ، روسیه، فعالیت می کرد. در سال ۲۰۱۶، پس از خرید خط کشتیرانی سنت پیتر توسط موبی لاینز، نام "پرنسس ماریا" به "موبی دادا" تغییر یافت و در نوامبر ۲۰۱۶، پیش از انتقال به عملیات موبی لاینز در دریای مدیترانه، به ثبت ایتالیایی منتقل شد. در ۱۳ مارس ۲۰۲۵، فروش برای اوراق سازی به کارخانه های کشتی سازی آلیاگا اعلام شد. سابقه خدمات. ۱۹۸۱–۱۹۹۰: فنلاند. در ابتدا قرار بود "اسکاندیا" نامگذاری شود، "فنلاندیا" اولین کشتی کروز بزرگ و مدرنی بود که برای خط کشتیرانی سیلجا ساخته شد. در آن زمان، این کشتی همچنین از نظر ظرفیت مسافر، تعداد تخت و حجم، بزرگ ترین کشتی کروز جهان بود. در کنار خواهرش سیلویا رجین
ا (و "وایکینگ ساگا" و وایکینگ ترانهٔ معاصر وایکینگ لاین) او در تغییر مسیر هلسینکی-استکهلم از یک سرویس حمل و نقل به یک مسیر کروز نقش مهمی داشت. "کشتی های فنلاندیا" و "سیلویا رجینا" در ابتدا با دماغه های بسیار «چاق» و خمیده ساخته شده بودند تا ظرفیت حمل خودرو را به حداکثر برسانند، اما این امر، هدایت کشتی را به خصوص در زمستان بسیار دشوار می کرد. در نتیجه، کشتی "فنلاندیا" در ژانویه ۱۹۸۲ (پس از تنها هشت ماه خدمت) در کارخانه کشتی سازی پرنو در وارتسیلا پهلو گرفت تا دماغه آن به شکلی شیک تر بازسازی شود. پس از بازسازی دماغه، بازسازی های بیشتری در کارخانه کشتی سازی تورکو در وارتسیلا انجام شد، جایی که کابین های اضافی ساخته شد و تعمیراتی در رستوران ها انجام شد. در طول دوران فعالیتش برای سیلجا لاین، "فینلاندیا" رابطه ویژه ای با مائونو کویویستو داشت که در آن زمان نخست وزیر و بعداً رئیس جمهور فنلاند بود. "فینلاندیا" در سال ۱۹۸۱ توسط همسر کویویستو، تلروو کویویستو، نامگذاری شد و این دو نفر در دوران ریاست جمهوری کویویستو دو بار با کشتی "فینلاندیا" سفر کردند، اولین بار در سال ۱۹۸۴ در صد و پنجاهمین سالگرد وارتسیلا و بار دیگر در سا
ل ۱۹۸۵ که این دو نفر یک سفر رسمی به سوئد انجام دادند. در سال ۱۹۸۵، فضای داخلی "فنلاندیا" در کارخانه کشتی سازی وارتسیلا در هلسینکی به طور کامل بازسازی شد. در سپتامبر ۱۹۸۸، "فنلاندیا" به سومِن یریتیسراهویتوس فروخته شد تا برای کشتی های جدید مسیر هلسینکی-استکهلم سرمایه گذاری کند. سپس سومِن یریتیسراهویتوس کشتی را برای بازگشت به افوآ اجاره کرد سال. در دسامبر ۱۹۸۹، شرکت سومِن یریتیسراهویتوس "کشتی فنلاند را" برای تحویل در ماه مه ۱۹۹۰ به دی اف دی اس فروخت، که تاریخ تحویل برنامه ریزی شده برای جایگزین "فنلاندیا" سیلجا سرناد بود. سیلجا سرناد. با این حال، به دلیل ورشکستگی بخش کشتی سازی وارتسیلا، تحویل "سیلجا سرناد" چند ماه به تعویق افتاد. دی اف دی اس طبق توافق در ماه مه ۱۹۹۰، کشتی "فنلاندیا" را تحویل گرفت و شرکت اف جان (ادغام اف وا و جانسون لاین که در اوایل سال ۱۹۹۰ تأسیس شد) مجبور شد به دنبال راه حلی برای کمبود کشتی خود در جای دیگری باشد. ۱۹۹۰–۲۰۱۰: ملکه اسکاندیناوی. در ۶ مه ۱۹۹۰، "کشتی فنلاندیا" آخرین توقف خود را در استکهلم انجام داد و برای آماده شدن برای سرویس جدید خود، به بندر سیتی واروت، گوتنبرگ، رفت. پنج روز بعد، نا
م جدید خود، "ملکه اسکاندیناوی"، را دریافت کرد. در ژوئن ۱۹۹۰، کشتی فنلاندیا سرویس خود را در مسیر کپنهاگ - هلسینگبوری - اسلو، در ابتدا به عنوان جفت کشتی پادشاه اسکاندیناوی آغاز کرد. پادشاه اسکاندیناوی، که در اصل ام اس ولامو از افوا نام داشت، کشتی ای که "فنلاندیا" در سرویس هلسینکی-استکهلم جایگزین آن شده بود. در ژانویه-آوریل ۲۰۰۰، "کشتی ملکه اسکاندیناوی" توسط شرکت رمونتووا در گدنیا لهستان بازسازی شد و دارای تکیه گاه های عقب و همچنین یک دماغه جدید و شیک تر شد. دماغه جدید به دلیل نداشتن دروازه یا آفتاب گیر بسیار قابل توجه است، از این رو عرشه های واگن کشتی اکنون فقط از عقب قابل بارگیری/تخلیه هستند. همچنین، یک سیستم تخلیه دریایی جدید در عرشه ۹ اضافه شد. تمام قایق های نجات دیگر برداشته شدند و سیستم تخلیه جدید به جای آن دارای یک ناودان است. در ماه مه ۲۰۰۷، "ملکه اسکاندیناوی" مسیر خود را با پرنسس نروژ عوض کرد و مسیر نیوکاسل-استاوانگر-هاگسوند-برگن را در اختیار گرفت. این امر به دی اف دی اس اجازه داد تا دو کشتی خواهرخوانده، "پرنسس نروژ" و سومین پادشاه اسکاندیناوی را در مسیر نیوکاسل-ایج مویدن به کار گیرد. در ۲۶ نوامبر ۲۰۰۷،
در حالی که "ملکه اسکاندیناوی" در بندر برگن بود، پهلوگیری های جلویی خود را شکست و با کشتی اعزامی برخورد کرد. اچ یو سوردروپ ۲ به شدت آسیب دید، در حالی که "ملکه اسکاندیناوی" فقط آسیب ظاهری دید و توانست طبق برنامه زمانی معمول خود به سمت نیوکاسل حرکت کند. شرکت مسیرهای دریایی دی اف دی اس سرویس زیان ده بریتانیا-نروژ را تعطیل کرد و کشتی ملکه اسکاندیناوی آخرین سفر دریایی خود را در ۱ سپتامبر ۲۰۰۸ انجام داد. پس از آن، ملکه اسکاندیناوی به کورسور رفت و تا زمان اجاره یا فروش، در آنجا اقامت داشت. در فوریه ۲۰۰۹، "کشتی ملکه اسکاندیناوی" به آلستوم اجاره داده شد و به بندر اسکارشمن در سوئد منتقل شد تا به عنوان محل زندگی حدود ۸۰۰ کارگر درگیر در ارتقاء رآکتور ۳ نیروگاه هسته ای اسکارشمن مورد استفاده قرار گیرد. در ۱۶ آوریل ۲۰۰۹، حدود ساعت ۱۱ شب به وقت اروپای مرکزی، آتش سوزی در موتورخانه کشتی آغاز شد. طبق گزارش های اولیه، تمام ۲۳۸ نفر سرنشین کشتی به سلامت تخلیه شدند و آتش تا ساعت ۰:۳۰ بامداد خاموش شد. دلایل دقیق آتش سوزی تا تاریخ ۱۷ آوریل ۲۰۰۹ مشخص نیست. آتش به موتورهای کمکی کشتی آسیب رساند. در ۱۲ مه ۲۰۰۹، دی اف دی اس گزارش داد که آ
نها برای فروش "کشتی ملکه اسکاندیناوی" به یک شرکت جدید مستقر در فنلاند به نام خط دریای نوردیک موافقت کرده اند و تاریخ تحویل آن ژوئن ۲۰۰۹ تعیین شده است. خط دریای نوردیک قصد داشت از این کشتی به عنوان یک هتل شناور و مرکز کنفرانس در سراسر شمال اروپا استفاده کند. با این حال، این فروش لغو شد زیرا خط دریای نوردیک نتوانست پرداخت اولیه را که قرار بود در ۱۵ مه ۲۰۰۹ انجام شود، انجام دهد. پس از پایان قرارداد کشتی اسکاندیناوی در اسکارشمن، "ملکه اسکاندیناوی" برای تعمیرات بیشتر به کلایپدا، لیتوانی منتقل شد. از دسامبر ۲۰۰۹، این کشتی به عنوان یک کشتی اسکان در کپنهاگ به پلیس دانمارک اجاره داده شد. ۲۰۱۰–۲۰۱۶: پرنسس ماریا. در اوایل سال ۲۰۱۰، "کشتی ملکه اسکاندیناوی" برای استفاده در مسیر جدیدی که توسط این شرکت بین سن پترزبورگ و هلسینکی اداره می شد، به خط سنت پیتر اجاره داده شد. نام کشتی به "پرنسس ماریا" تغییر یافت، در مالت دوباره ثبت شد و در ۲۱ آوریل وارد خدمت شد. ۲۰۱۶–۲۰۲۵: موبی دادا. در سال ۲۰۱۶، شرکت موبی لاینز سهام شرکت سنت پیتر لاین را خریداری کرد، با این هدف که "پرنسس ماریا را" به عملیات موبی در دریای مدیترانه منتقل کند و "پر
نسس آناستازیا" در سنت پیتر لاین باقی بماند. در ۸ نوامبر ۲۰۱۶، او آخرین سفر دریایی خود را به مقصد سنت پیتر لاین به پایان رساند و دو روز بعد، در حالی که در سن پترزبورگ روسیه پهلو گرفته بود، "به موبی دادا" تغییر نام داد و تحت پرچم ایتالیا ثبت شد. از ژوئن ۲۰۱۷، "موبی دادا" بین بندر نیس فرانسه و باستیا، کورسیکا، در حال فعالیت است. این کشتی با طرح چند رنگ و با شخصیت های کارتون لونی تونز نقاشی شده است، بدنه آن عمدتاً در سمت چپ به رنگ قرمز و در سمت راست عمدتاً به رنگ آبی است. در سپتامبر ۲۰۱۷، موبی لاینز توافقی را با وزارت کشور اسپانیا (Ministryo del Interior) پذیرفت تا در صورت دستور دولت برای مداخله در همه پرسی استقلال اعلام شده در کاتالونیا در ۱ اکتبر ۲۰۱۷، افسران پلیس اسپانیا را در آنجا مستقر کند. "موبی دادا" در بندر بارسلونا به عنوان یک سرویس اسکان برای حدود ۱۰۰۰ افسر پلیس که دستور شرکت در مداخله دولت در انتخابات را داشتند، مستقر شد. در ۴ ژوئن ۲۰۲۵، کشتی برای تخریب در علیاگا به گل نشست.
برخورد هوایی گرند کنیون در سال ۱۹۵۶ در غرب ایالات متحده، در ۳۰ ژوئن ۱۹۵۶ رخ داد، زمانی که یک هواپیمای داگلاس دی سی-۷ یونایتد ایر لاینز با یک هواپیمای لاکهید ال-۱۰۴۹ سوپر کانستلیشن ترنس ورلد ایرلاینز بر فراز پارک ملی گرند کنیون، آریزونا برخورد کرد. هواپیمای اول به درون دره سقوط کرد در حالی که هواپیمای دیگر به صخره برخورد کرد. تمام ۱۲۸ سرنشین هر دو هواپیما جان باختند و این اولین حادثه هواپیمایی تجاری بود که از مرز صد کشته گذشت. این هواپیماها با فاصله چند دقیقه از یکدیگر از فرودگاه بین المللی لس آنجلس پرواز کرده و به ترتیب به سمت شیکاگو و کانزاس سیتی حرکت کرده بودند. این برخورد در فضای هوایی کنترل نشده رخ داد، جایی که مسئولیت خلبانان حفظ جدایی ("دیدن و دیده شدن") بود. این امر وضعیت قدیمی کنترل ترافیک هوایی را برجسته کرد، که به کانون اصلاحات عمده هوانوردی تبدیل شد.
خطوط هوایی برای آمریکا ( A4A )، که قبلاً با نام انجمن حمل و نقل هوایی آمریکا ( ATA ) شناخته می شد، یک انجمن صنفی و گروه لابی گری آمریکایی مستقر در واشنگتن دی سی است که از سال ۱۹۳۶ نماینده خطوط هوایی اصلی آمریکای شمالی بوده است خطوط هوایی برای آمریکا اغلب در تصمیمات دولت ایالات متحده در مورد صنعت هوانوردی، از جمله ایجاد هیئت هوانوردی غیرنظامی ، ایجاد سیستم کنترل ترافیک هوایی و مقررات زدایی خطوط هوایی ، دخیل است. خطوط هوایی برای آمریکا در تلاش های لابی گری خود، حمل و نقل هوایی را به عنوان یک وسیله ایمن و کارآمد تبلیغ می کند و از مقررات مطلوب در مورد مالیات، رقابت و استانداردهای زیست محیطی حمایت می کند.
سیستم اتوبوس آبی نووسیبیرسک (روسی: Новосибирский речной трамвай) بخشی از شبکه ترابری عمومی نووسیبیرسک، روسیه است. این سیستم از رودخانه اوب برای جابه جایی مسافران استفاده می کند و در فصل های گرم سال فعال است. مسیرهای آن نقاط مختلف شهر را به هم متصل می کنند و به ویژه برای گردشگران و ساکنان مناطق ساحلی کاربرد دارد. اتوبوس های آبی با ظرفیت های مختلف، به طور منظم حرکت می کنند و نقش مکملی برای مترو و اتوبوس های زمینی ایفا می نمایند. تاریخچه. در سال ۱۹۱۰، مقامات شهرداری کشتی بخار «نوونیکولایفسک» را برای سازماندهی یک کشتی بین کرانه های راست و چپ رودخانه اوب خریداری کردند. در سال ۱۹۱۹، «نوونیکولایفسک» با کشتی بخار «برادران» جایگزین شد. این کشتی تا زمان افتتاح پل کومونالنی در سال ۱۹۵۵ عملیاتی بود و نقش مهمی در جابه جایی روزانه کارگران، دانش آموزان و ساکنان محلی ایفا می کرد، به ویژه در فصول سرد که عبور از رودخانه دشوارتر بود. در دهه های ۱۹۵۰ تا ۱۹۷۰، نیاز به ارائه خدمات حمل و نقل بین مرکز شهر و خانه های ییلاقی واقع در دره رودخانه اوب در محدوده شهر وجود داشت. این امر باعث توسعه سیستم حمل و نقل آبی شهری شد که در اواسط دهه
۱۹۷۰ به اوج خود رسید. در آن زمان، ناوگان مسافربری نووسیبیرسک با قایق های قایق باله دار جدید مانند نوع شهاب، نوع وسخود، نوع راکتا و قایق های جت-پمپ هیدروپلین نوع زاریا دوباره پر شد. توسعه بیشتر ترابری مسافر زمینی منجر به کاهش تعداد مسافران و کاهش تعداد مسیرهای سیستم اتوبوس آبی شد. با گسترش خطوط مترو، اتوبوس های سریع السیر و زیرساخت های جاده ای، شهروندان ترجیح دادند از گزینه های زمینی سریع تر و مقرون به صرفه تر استفاده کنند. این تغییر در الگوی حمل ونقل باعث شد برخی ایستگاه های اتوبوس آبی تعطیل شوند و برنامه های حرکتی کاهش یابد. با این حال، اتوبوس آبی همچنان در فصل های گردشگری و برای مسیرهای خاص مورد استفاده قرار می گیرد. وضعیت فعلی. مسیرهای تاکسی دریایی نووسیبیرسک توسط تنها شرکت حمل و نقل خصوصی اداره می شود که از کشتی های مدل مسکوا با عرشه جابجایی استفاده می کند. این شرکت همچنین مسیرهای رفت و آمد حومه شهر به بردسک و سدووا زیمکا را نیز پوشش می دهد. خدمات این شرکت در فصل تابستان با استقبال بیشتری مواجه می شود و کشتی ها به طور منظم در ساعات مشخص حرکت می کنند. همچنین، امکانات رفاهی مناسبی برای مسافران در نظر گرفته
شده است. سیستم تاکسی دریایی نووسیبیرسک شامل مسیرهای زیر است: معمولاً دوره کشتیرانی در اواخر آوریل یا اوایل ماه مه آغاز می شود و در اواخر سپتامبر یا اوایل اکتبر بسته می شود. این زمان بندی با توجه به شرایط آب وهوایی منطقه، سطح آب رودخانه و ایمنی ناوبری تعیین می شود و هر ساله با هماهنگی نهادهای محلی بازبینی می گردد.
مقررات زدایی خطوط هوایی فرآیندی است که طی آن محدودیت های ورود و قیمت اعمال شده توسط دولت بر خطوط هوایی، به ویژه بر شرکت های هواپیمایی مجاز به ارائه خدمات در مسیرهای خاص، لغو می شود. در ایالات متحده، این اصطلاح معمولاً به قانون مقررات زدایی خطوط هوایی مصوب ۱۹۷۸ اطلاق می شود. شکل جدیدی از مقررات تا حدودی برای مقابله با مشکلاتی مانند تخصیص تعداد محدودی از جایگاه های موجود در فرودگاه ها تدوین شده است. با ورود جت ها به بازار در اواخر دهه ۱۹۵۰ و اوایل دهه ۱۹۶۰، این صنعت رشد چشمگیری را تجربه کرد. تا اواسط دهه ۱۹۶۰، خطوط هوایی تقریباً ۱۰۰ میلیون مسافر را حمل می کردند و تا اواسط دهه ۱۹۷۰، بیش از ۲۰۰ میلیون آمریکایی از طریق هوا سفر کرده بودند. این افزایش مداوم در سفرهای هوایی، فشارهای جدی را بر توانایی تنظیم کنندگان فدرال برای مقابله با ماهیت پیچیده روزافزون سفرهای هوایی وارد کرد. شروع تورم بالا، رشد اقتصادی پایین، کاهش بهره وری، افزایش هزینه های نیروی کار و افزایش هزینه های سوخت، برای خطوط هوایی مشکل ساز شد. اگرچه عموماً پذیرفته شده است که هدف از مقررات دولتی ایجاد یک صنعت پایدار است، در دهه های منتهی به مقررات زدایی،
بسیاری از تحلیلگران بازار خطوط هوایی نگرانی هایی را در مورد ساختار سیستم حمل و نقل هوایی مسافربری ایالات متحده ابراز کردند. نگرانی ها شامل موانع زیاد برای ورود خطوط هوایی نوپا، واکنش کند دولت به خطوط هوایی موجود که برای رقابت در جفت سازی های شهری وارد می شوند، و شیوه های انحصاری خطوط هوایی قدیمی که به طور مصنوعی قیمت بلیط مسافران را افزایش می دهند، بود.
هیئت هوانوردی غیرنظامی ( CAB ) آژانسی از دولت فدرال ایالات متحده بود که در سال 1940 از انشعاب سازمان هوانوردی غیرنظامی تشکیل و در سال 1985 منحل شد. این سازمان خدمات هوانوردی (از جمله خدمات خطوط هوایی مسافربری برنامه ریزی شده ) را تنظیم می کرد و تا زمان تأسیس هیئت ملی ایمنی حمل و نقل در سال 1967، تحقیقات مربوط به حوادث هوایی را انجام می داد. دفتر مرکزی این آژانس در واشنگتن دی سی قرار داشت. اختیار هیئت هوانوردی غیرنظامی برای تنظیم خطوط هوایی توسط قانون هوانوردی غیرنظامی سال ۱۹۳۸ تعیین شد. قانون ۱۹۳۸ توسط قانون هوانوردی فدرال سال ۱۹۵۸ اصلاح شد، اما تأثیر اصلی آن تأسیس آژانس هوانوردی فدرال (FAA) بود که در میان سایر موارد، عملیات و ایمنی خطوط هوایی را تنظیم می کرد (همانطور که هنوز هم انجام می دهد). قانون وزارت حمل و نقل سال ۱۹۶۶ که وزارت حمل و نقل ایالات متحده (DOT) را تأسیس کرد، تأثیر بیشتری بر هیئت هوانوردی غیرنظامی داشت. قانون سال ۱۹۶۶، هیئت ملی ایمنی حمل و نقل (NTSB) را به عنوان بخشی از DOT تأسیس کرد که وظیفه ایمنی هیئت هوانوردی غیرنظامی را که وظیفه بررسی اکثر حوادث هواپیمایی را بر عهده داشت، جذب کرد. برخلاف F
AA که (به اداره هوانوردی فدرال تغییر نام داد) در قانون سال ۱۹۶۶ بخشی از وزارت ترابری ایالات متحده آمریکا شد، هیئت هوانوردی غیرنظامی یک آژانس دولتی مستقل باقی ماند.
کانال پچورا-کاما () یا گاهی کانال کاما-پچورا، کانالی پیشنهادی بود که قرار بود حوضه رودخانه پچورا در شمال روسیه اروپایی را به حوضه رود کامه، شاخه ای از رود ولگا، متصل کند. تکمیل این پروژه، پچورا را به سیستم آبراه های روسیه اروپایی، با محوریت ولگا، متصل می کرد - چیزی که قبل از ظهور راه آهن یا قبل از رسیدن اولین راه آهن به پچورا در دهه ۱۹۴۰ اهمیت داشت. بعدها این پروژه عمدتاً برای انتقال آب پچورا به ولگا و از آنجا به دریای خزر پیشنهاد شد. پیشنهادهای قرن نوزدهم. در قرن نوزدهم، ارتباط بین کاما و پچورا عمدتاً از طریق یک جاده باربری ۴۰ کیلومتری بین چردین و یاکشا انجام می شد. همچنین امکان استفاده از قایق های بسیار کوچک وجود داشت که می توانستند از بالاترین قسمت های شاخه های کاما و پچورا بالا بروند و کالاها را از طریق ۴ … حمل کنند. کیلومترها بار باقی مانده است. شرایط نامناسب رودخانه و جاده، حمل و نقل به داخل و خارج از حوضه پچورا را بسیار گران کرده بود و پروژه های مختلف بهبود، از جمله راه آهن باری باریک، پیشنهاد شده بود. با این حال، هیچ کار خاصی انجام نشد. قرن بیستم. کانالی بین پچورا و کاما بخشی از طرح «بازسازی ولگا و حو
ضه آن» بود که در نوامبر ۱۹۳۳ توسط کنفرانس ویژه آکادمی علوم اتحاد جماهیر شوروی تصویب شد. تحقیقات در این راستا توسط هایدوپراجکت، مؤسسه سد و کانال به رهبری سرگئی یاکوولویچ ژوک ( انجام شد). برخی از نقشه های طراحی توسط مؤسسه ژوک بدون تبلیغات زیاد یا کار ساختمانی واقعی تهیه شدند. طرح کانال در سال ۱۹۶۱ در دوران نخست وزیری خروشچف جان تازه ای گرفت. اکنون این طرح بخشی از یک طرح بزرگتر برای «معکوس کردن مسیر رودخانه شمالی» بود که شامل پروژه های مشابه انحراف آب رودخانه در سیبری نیز می شد. آزمایش هسته ای. برخلاف اکثر بخش های دیگر طرح تغییر مسیر رودخانه بزرگ، مسیر پچورا به کاما فقط روی تخته طراحی باقی نماند. این مسیر شاهد کارهای واقعی و میدانی از غیرمعمول ترین نوع بود: در ۲۳ مارس ۱۹۷۱، سه بمب هسته ای زیرزمینی ۱۵ کیلوتنی در نزدیکی روستای واسیوکوو در منطقه چردینسکی استان پرم منفجر شد که حدود در شمال شهر کراسنویشرسک. این آزمایش هسته ای، که با نام تایگا شناخته می شود، بخشی از برنامه انفجارهای هسته ای صلح آمیز شوروی، با هدف نشان دادن امکان استفاده از انفجارهای هسته ای برای ساخت کانال انجام شد. این انفجار سه گانه دهانه ای به عمق
بیش از ایجاد کرد. طول. بعداً تصمیم گرفته شد که ساخت یک کانال کامل به این روش، با استفاده از صدها بار هسته ای، امکان پذیر نخواهد بود و استفاده از بار هسته ای برای حفر کانال کنار گذاشته شد. طرح معکوس سازی رودخانه شمالی در سال ۱۹۸۶ توسط دولت کاملاً کنار گذاشته شد. پیامدهای زیست محیطی. انفجارهای تایگا ممکن است از جمله بمب هایی باشند که بیشترین سهم از بازده خود را از طریق واکنش های همجوشی هسته ای تولید کرده اند، به طوری که ۹۸٪ از بازده انفجاری ۱۵ کیلوتنی آنها از واکنش های همجوشی حاصل شده است، که در مجموع کسر شکافت ۰٫۳ کیلوتن در یک بمب ۱۵ کیلوتنی را نشان می دهد. چنین بمب هایی به عنوان بمب های پاک شناخته می شوند، زیرا شکافت هسته ای مسئول تولید بارش رادیواکتیو است. حدود سال ۲۰۰۰، فعالان محیط زیست محلی چندین سفر اکتشافی به دهانه آتشفشان تایگا انجام دادند و با تنها فردی که هنوز در روستای واسیوکوو ساکن بود، ملاقات کردند. نرده های اطراف دهانه آتشفشان زنگ زده و فرو ریخته بودند و «دریاچه اتمی» یا «دریاچه هسته ای» اکنون یک مکان ماهیگیری محبوب برای ساکنان سایر روستاهای اطراف است، در حالی که سواحل آن به دلیل فراوانی قارچ های
خوراکی شناخته شده است. این منطقه همچنین توسط افرادی که کابل های فلزی و سایر قطعات باقی مانده از آزمایش اصلی را جمع آوری می کنند تا به شرکت های بازیافت فلزات قراضه بفروشند، بازدید می شود. فعالان محیط زیست توصیه کردند که به دلیل ادامه رادیواکتیویته باقی مانده، دریاچه دهانه آتشفشان دوباره حصارکشی شود. آزمایش هسته ای سه گانه «تایگا»، بخشی از پروژه مقدماتی کانال پچورا-کاما در مارس ۱۹۷۱، مقادیر قابل توجهی کبالت-۶۰ با عمر نسبتاً کوتاه را از لوله های فولادی و خاک تولید کرد («"منشأ کبالت-۶۰." "فعال سازی پایدار کبالت، آهن، نیکل (از دستگاه انفجاری و لوله فولادی و از خاک) توسط نوترون ها"». از سال ۲۰۱۱، این محصول فعال سازی نوترونی تولید شده توسط همجوشی، مسئول حدود نیمی از دوز پرتو گاما در محل آزمایش است. پوشش گیاهی فتوسنتزکننده در سراسر دریاچه وجود دارد. یک بررسی تشعشع در سال ۲۰۰۹ از دریاچه و مناطق اطراف آن برای تعیین خطر نسبی منطقه انجام شد، که نشان داد «میزان دوز پرتو گامای خارجی فعلی برای انسان از آلودگی های مرتبط با آزمایش «تایگا» بین ۹ تا ۷۰ میکرو سیورت میکرو سیورت در هفته بود». این گزارش همچنین نظارت دوره ای بر محل
را توصیه کرد. در مقایسه، میزان مواجهه معمول با تشعشعات پس زمینه طبیعی حدود ۳ میلی سیورت در سال یا ۵۷ میکروسیورت در هفته است.
شرکت «آبراو-دورسو» (به روسی: Абрау-Дюрсо؛ نماد در بورس مسکو: ABRD) یک شرکت روسی تولید کننده شراب است که در روستای ابراو-دیورسو واقع شده است. این روستا نزدیک به دریاچه ابراو (به روسی: озеро Абрау)، رودخانه دورسو (به روسی: Дюрсо река) و سواحل دریای سیاه قرار دارد و حدود ۱۵ کیلومتر (۹.۳ مایل) غرب بندر دریای سیاه نووروسیسک واقع است. این کارخانه شراب سازی در سال ۱۸۷۰ به دستور امپراتور تمام روسیه، الکساندر دوم، تأسیس شد. این شرکت به تولید و فروش شراب های گازدار مشغول است و همچنین یک هتل، مرکز اسپا و رستوران نیز اداره می کند.[4][5] ابراو-دیورسو به عنوان یکی از بهترین مناطق شراب سازی روسیه توصیف شده است و از سال ۲۰۰۶ تحت مالکیت بوریس تیتوف از طریق گروه SVL او قرار دارد. در سال ۱۹۷۵، شرکت آبراو-دورسو شروع به صادرات شامپاین خود با نام «نزدوروویا» به کشورهای متعددی از جمله کشورهای اروپای شرقی، بلژیک، برزیل، ایتالیا، کانادا، مکزیک و ایالات متحده کرد، و این صادرات از طریق شرکت وارداتی کاملاً متعلق به پپسی کو به نام «مسیر هنری واینز» (تأسیس شده در ۱۹۳۴) انجام می شد که شامپاین نزدوروویا را همراه با ودکای استولیچنایا به بازا
ر آمریکا عرضه می کرد. این نخستین همکاری تولید مواد غذایی بین ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی در دوران «توافق تنش زدایی» (détente) بود. برای نشان دادن حمایت از آبراو-دورسو، ولادیمیر پوتین در تاریخ ۲۰ اوت ۲۰۱۳ از این کارخانه شراب سازی بازدید کرد. در ژوئیه ۲۰۱۵، گروه شرکت های «خانه شراب روسیه آبراو-دورسو» کارخانه شراب سازی شامپاین در ابراو-دیورسو، کارخانه شراب سازی لازورنایا یاگودا (با برندهای گلندژیک، اوسادبا دیوْنومورسکویه و ابراو) که ارتباط نزدیکی با ولادیمیر پوتین از طریق کاخ او در گلندژیک دارند، خانه شامپاین شاتو دَویز (Champagne، فرانسه، برند Foliage)، و همچنین گروه شرکت های وِدِرنیکوف[k] در منطقه روستوف را تحت کنترل خود داشت. در سال ۲۰۱۹، روزنامه وِدوموستی گزارش داد که گروه شراب سازی ابراو-دیورسو بزرگ ترین تولیدکننده شامپاین و شراب های گازدار در روسیه است و سهم تخمینی ۱۹٪ از بازار روسیه را در اختیار دارد. در دسامبر ۲۰۲۳، هولدینگ شراب سازی ابراو-دیورسو، که شامل کارخانه های شراب سازی ابراو-دیورسو، لوز و کارخانه شراب سازی وِدِرنیکوف بود، تحت کنترل سه نفر قرار داشت: بوریس تیتوف از طریق شرکت Aktiv Capital LL
C با سهم ۵۷.۸٪، پاول تیتوف با سهم ۳۲٪ و ایگور لوزوفسکی با سهم ۱٪.
کریستوفر مولتیسانتی ، با بازی مایکل امپریولی ، یک شخصیت داستانی در سریال تلویزیونی "«سوپرانوها" » از شبکه HBO است. او شاگرد تونی سوپرانو و عضوی از خانواده تبهکار دی مئو است که در طول سریال از درجه دستیاری به درجه کاپیتانی ارتقا می یابد. در سریال، تونی سوپرانو پس از مرگ پدر کریستوفر (دیکی مولتیسانتی)، نقش پدرخوانده را برای او ایفا می کند. تونی با محبت به کریستوفر به عنوان "برادرزاده" اشاره می کند، اما در واقع او پسرخاله درجه دوم کارمل (همسر تونی) محسوب می شود، چرا که پدر کارمل (هیو) و مادربزرگ کریستوفر (لنا) خواهر و برادر بودند. تونی و کریستوفر پیش از آشنایی تونی با کارمل یکدیگر را می شناختند، چرا که هر دو پدرشان در مافیا فعالیت داشتند. همچنین هر دو از طریق نسل های مختلف با تونی بلوندتو نسبت فامیلی دارند. آدریانا لا چروا (دوست دختر کریستوفر) نیز معتقد بود که تونی و کریستوفر از طریق مادر کریستوفر با هم نسبت خانوادگی دوری دارند. (این روابط پیچیده خانوادگی در سریال سوپرانوها، درهم تنیدگی روابط خویشاوندی در دنیای مافیا را به خوبی به تصویر می کشد و بر عمق تعاملات شخصیت ها می افزاید.) زندگینامه. کریستوفر مولتیسانتی