Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سْوَگ ۲ (؛ به صورت کلی با حروف بزرگ نوشته می شود) نسخهٔ مجدد هفتمین آلبوم استودیویی خوانندهٔ کانادایی جاستین بیبر با نام سْوَگ (۲۰۲۵) است. این آلبوم به طور غافل گیرانه در ۵ سپتامبر ۲۰۲۵ از طریق دف جم رکوردینگز و آی ال اچ پروداکشنز منتشر شد. در این آلبوم، هنرمندانی همچون تمز، باکر، هاریکین کریس، لیل بی و ادی بنجامین به عنوان مهمان حضور دارند. تهیه کنندگی قطعات توسط !دابمجیک!، هاریکین کریس، بنجامین، دیجون، کارتر لنگ، مایک ویل مید ایت، بادی راس، دنیل چتریت، ام کی. جی و دیلن ویگینز و چند تن دیگر انجام شده است. این آلبوم شامل ۲۳ قطعهٔ اضافه است که بر روی ۲۱ آهنگ نسخهٔ اصلی آلبوم "سْوَگ"، منتشرشده در ۱۱ ژوئیه ۲۰۲۵، قرار گرفته اند.
نیکا بیک لیک لی (زادهٔ ۲۹ خرداد ۱۳۶۴ در استان گلستان) مربی بسکتبال ایرانی است. او سابقهٔ مربیگری در تیم ملی بسکتبال سه نفره بانوان ایران و تیم بسکتبال بانوان شهرداری گرگان را دارد. زندگی. بیک لیک لی در استان گلستان به دنیا آمد و از نوجوانی وارد رشتهٔ بسکتبال شد. او پس از دوران بازیگری به مربیگری روی آورد و با حضور در تیم های استانی و ملی به یکی از مربیان شناخته شدهٔ بسکتبال بانوان ایران تبدیل شد. فعالیت حرفه ای. تیم ملی ایران. بیک لیک لی از مربیان تیم ملی بسکتبال سه نفره بانوان ایران بوده است. او در جریان رقابت های آسیایی از دشواری رویارویی با تیم های شرق آسیا از جمله چین تایپه سخن گفته است. همچنین صعود تیم ملی دختران ایران به مرحلهٔ نیمه نهایی مسابقات قهرمانی آسیا در زمان مربیگری او رخ داد. شهرداری گرگان. او مربی تیم بسکتبال بانوان شهرداری گرگان نیز بوده است. بیک لیک لی دربارهٔ عملکرد این تیم بر اهمیت استفاده از بازیکنان بومی و همکاری کادر فنی تأکید کرده است.
حسن محمد دی تیرو (با نام اصلی حسن بن لوبه محمد؛ ۲۵ سپتامبر ۱۹۲۵–۳ ژوئن ۲۰۱۰)، بنیانگذار جنبش آزاد آچه (GAM) بود، سازمانی که از دهه ۱۹۷۰ تلاش کرد آچه را از اندونزی جدا کند. این جنبش از اهداف جدایی طلبانه خود دست کشید و طبق توافق نامه صلح هلسینکی در سال ۲۰۰۵، با خلع سلاح موافقت کرد. او نتیجه مادری تنگکو چیک دی تیرو، یک چریک آچه ای و قهرمان ملی اندونزی بود که در سال ۱۸۹۱ در جنگ با هلندی ها کشته شد. در سال ۲۰۱۰، او اندکی قبل از مرگش تابعیت اندونزیایی خود را پس گرفت. زندگی نامه. دی تیرو که از خانواده ای سرشناس، از روستای تیرو (پیدی ریجنسی) می آمد، از سال ۱۹۳۸ و در طول اشغال ژاپن در مدارس مدرن سازمان PUSA داوود بوریه تحصیل کرد و تا سال ۱۹۴۵ رهبر پیشاهنگان PUSA بود. او در دسامبر ۱۹۴۵ به عنوان رهبر پسیندو (جوانان سوسیالیست) در «انقلاب اجتماعی» علیه اولیبالانگ های اشرافی حاکم آچه فعال بود. او که در آن زمان از طرفداران پرشور پیوند دادن تاریخ آچه با مبارزات ملی گرایانه اندونزی بود، در یوگیاکارتا، پایتخت انقلابی اندونزی، به تحصیل بیشتر پرداخت و دو کتاب در دفاع از این دیدگاه نوشت. سپس تحصیلات خود را در ایالات متحده ادامه
داد، جایی که به صورت پاره وقت برای هیئت نمایندگی اندونزی در سازمان ملل متحد کار می کرد. در سال ۱۹۵۳، در حالی که در شهر نیویورک دانشجو بود، خود را «وزیر امور خارجه» جنبش شورشی دارالاسلام، که در آچه توسط داوود برویه رهبری می شد، اعلام کرد. به دلیل این اقدام، او بلافاصله از تابعیت اندونزیایی خود محروم شد و به همین دلیل چند ماه در جزیره الیس بازداشت شد. شورش دارالاسلام در آچه در سال ۱۹۶۲ با یک توافق صلح پایان یافت. بر اساس این توافق صلح، آچه خودمختاری اسمی دریافت کرد. ایجاد جنبش آزاد آچه. دی تیرو در سال ۱۹۷۴ دوباره در آچه ظاهر شد، جایی که برای قرارداد خط لوله در کارخانه جدید گاز موبیل اویل که قرار بود در منطقه لوکسوماوه ساخته شود، درخواست داد. در یک فرایند مناقصه که دی تیرو فکر می کرد دولت مرکزی کنترل زیادی بر آن دارد، شرکت بکتل پیشنهاد قیمت او را رد کرد. ادعا شده است که در نتیجه این فقدان و مرگ برادرش به دلیل آنچه که او غفلت عمدی یک پزشک با قومیت جاوه ای می دانست، دی تیرو با استفاده از ارتباطات قدیمی خود در دارالاسلام، شروع به سازماندهی یک جنبش جدایی طلبانه کرد. او در ۴ دسامبر ۱۹۷۶ سازمان خود را به عنوان جبهه آز
ادی بخش ملی آچه سوماترا، که بیشتر با نام جنبش آزاد آچه ("Gerakan Aceh Merdeka") شناخته می شود، اعلام کرد. از جمله اهداف آن، استقلال کامل آچه از اندونزی بود. دی تیرو به دلیل تمرکزش بر تاریخ پیش از استعمار آچه به عنوان یک کشور مستقل، استقلال را به عنوان یکی از اهداف GAM به جای خودمختاری انتخاب کرد. ASNLF با شورش سابق دارالاسلام که به دنبال سرنگونی ایدئولوژی سکولار پانکاسیلا اندونزی و ایجاد یک دولت اسلامی پان اندونزیایی مبتنی بر شریعت بود، متمایز بود، هرچند با درجه بالایی از خودمختاری برای آچه در چارچوب چنین دولتی. او در "اعلامیه استقلال" خود، حق وجود اندونزی را زیر سؤال برد، زیرا اندونزی یک کشور چند فرهنگی مبتنی بر امپراتوری استعماری هلند بود و از ایالت های قبلی متعدد و قومیت های زیادی تشکیل شده بود که اشتراکات کمی با یکدیگر داشتند. به همین دلیل، دی تیرو معتقد بود که مردم آچه باید دولت پیش از استعمار آچه را احیا کنند و از دولت "فریبکار" اندونزی جدا باشند. با توجه به این تمرکز جدید بر تاریخ و هویت قومی متمایز آچه، برخی از فعالیت های GAM شامل حمله به مهاجران غیرقانونی، به ویژه کسانی که با ارتش اندونزی همکاری می ک
ردند، در تلاش برای بازگرداندن سرزمین آچه به مردم آچه بود. مهاجران غیرقانونی اهل جاوه از جمله کسانی بودند که اغلب به دلیل ارتباط نزدیکشان با ارتش اندونزی، هدف قرار می گرفتند. با این حال، فعالیت های اصلی نظامی GAM شامل حملات چریکی علیه سربازان و پلیس اندونزی بود. در سال ۱۹۷۷، پس از رهبری یک حمله GAM که در آن یک مهندس آمریکایی کشته و یک مهندس آمریکایی و کره جنوبی دیگر زخمی شدند، حسن تیرو توسط ارتش اندونزی تحت تعقیب قرار گرفت. او در یک کمین نظامی از ناحیه پا مورد اصابت گلوله قرار گرفت و به مالزی گریخت. از سال ۱۹۸۰، دی تیرو در استکهلم، سوئد زندگی می کرد و تابعیت سوئدی داشت. در بیشتر این مدت، زینی عبدالله، که در ژوئن ۲۰۱۲ فرماندار آچه شد، یکی از نزدیکترین همکاران آچه ای او در سوئد بود. پس از سونامی دسامبر ۲۰۰۴، GAM و دولت اندونزی بر سر یک معاهده صلح که در اوت ۲۰۰۵ در هلسینکی امضا شد، به توافق رسیدند. طبق مفاد معاهده صلح، که توسط رهبری سیاسی GAM پذیرفته و توسط دی تیرو تأیید شد، قرار بود خودمختاری گسترده تری برای آچه فراهم شود. اندکی پس از آن، قانون جدیدی در مورد حکومت آچه توسط پارلمان ملی در جاکارتا تصویب شد تا از ا
جرای معاهده صلح حمایت کند. در اکتبر ۲۰۰۸، پس از ۳۰ سال تبعید، دی تیرو به آچه بازگشت. در طول درگیری، دولت اندونزی در سه مورد جداگانه به اشتباه اعلام کرد که حسن دی تیرو فوت کرده است. بازگشت به آچه. حسن دی تیرو پس از ۳۰ سال تبعید خودخواسته در ۱۱ اکتبر ۲۰۰۸ به آچه بازگشت. در نتیجه سکته های قبلی، او برای ایراد سخنرانی در تجمع استقبال بسیار ضعیف بود و در آن زمان هیچ نقش فعالی در روند سیاسی جاری آچه ایفا نکرد. او دو هفته در آنجا ماند و سپس به سوئد بازگشت. یک سال بعد، در اکتبر ۲۰۰۹، او دوباره به آچه بازگشت و تا زمان مرگش در آنجا ماند. در ۲ ژوئن ۲۰۱۰، پس از سال ها زندگی با گذرنامه سوئدی، تابعیت اندونزیایی خود را دوباره به دست آورد. او روز بعد بر اثر سندرم اختلال عملکرد چندین عضو بدن در بیمارستان باندا آچه درگذشت.
فرانکو آنتونیچلی (۱۵ نوامبر ۱۹۰۲–۶ نوامبر ۱۹۷۴) نویسنده، شاعر، ناشر، مقاله نویس و فعال ضدفاشیست ایتالیایی بود. اوایل زندگی و حرفه. آنتونیچلی در خانواده ای ثروتمند از یک مقام رسمی اهل آپولیا متولد شد. او در سال ۱۹۰۸ در حالی که در تورین زندگی می کرد، به دبیرستان کلاسیک "ماسیمو دازگلیو" رفت، او شاگرد اومبرتو کازمو بود و دیپلم دبیرستان خود را دریافت کرد. در دانشگاه ابتدا در رشته ادبیات فارغ التحصیل شد و سپس، در سال ۱۹۳۱، به دنبال رشته حقوق بود تا یک حرفه دیپلماتیک به دست بیاورد. در طول تحصیل، او با بسیاری از نمایندگان روشنفکران تورین آن زمان، مانند آگوستو مونتی، لالا رومانو، لئونه گینزبورگ، چزاره پاوزه، نوربرتو بوبیو، ماسیمو میلا و لودوویکو گیمونا، ملاقات کرد. در ۳۱ مه ۱۹۲۹، او به دلیل امضای نامه ای به همراه دیگر از روشنفکران تورین در همبستگی با بندیتو کروچه دستگیر شد. پس از یک ماه زندان، به سه سال حبس محکوم شد، اما این حکم به یک اخطار تخفیف یافت. سپس به عنوان معلم جایگزین در لیسئو دازگلیو مشغول به کار شد. وی معلم خصوصی جیانی آنیلی بود. از سال ۱۹۳۲ او مدیر مجموعه کتابخانه های اروپا از انتشارات فراسینلی شد. به انت
خاب او، آثار هرمان ملویل و فرانتس کافکا، یوجین اونیل و جیمز جویس و همچنین میکی ماوس والت دیزنی برای اولین بار وارد ایتالیا شدند. مقاومت. او در گروه عدالت و آزادی تورین (Giustizia e Libertà) که در هیئت تحریریه مجله کولتورا منتشر شده توسط ای نودری گرد هم آمده بودند، از جمله کارلو لوی و چزاره پاوزه در این گروه بودند، خبرچینی نویسنده پیتی گریلی باعث دستگیری او در ماه مه ۱۹۳۵ شد. در ۱۵ ژوئیه، آنتونیچلی به سه سال حبس در آگروپولی محکوم شد. در طول دوران حبس، او با رناتا، دختر سردفتر آنیباله ژرمانو، ازدواج کرد. آنتونیچلی اغلب در ویلای او در سوردوولو اقامت داشت و با دوستانش ملاقات می کرد. او در مارس ۱۹۳۶ آزاد شد. در سال ۱۹۴۲، او انتشارات فرانچسکو د سیلوا را تأسیس کرد و به تشویق کروچه، خود را وقف سازماندهی مجدد حزب لیبرال (PLI) نمود. بلافاصله پس از ۸ سپتامبر، او به رم نقل مکان کرد و در ۶ نوامبر توسط آلمانی ها دستگیر و در رجینا کوئلی زندانی شد. در فوریه ۱۹۴۴، او به زندان کاستلفرانکو امیلیا منتقل شد و در ۱۸ آوریل آزاد شد. با بازگشت به تورین، او به عنوان نماینده حزب لیبرال، به کمیته آزادی ملی پیمونت پیوست و در سال ۱۹۴۵ ریا
ست آن را بر عهده گرفت و مدیریت نسخه ای از نشریه مخفی ریزورجیمنتو لیبرال را بر عهده گرفت و با روزنامه های ریزورجیمنتو و ایل پاتریوتا (هر دو نشریه گروه های پارتیزانی لیبرال فعال در پیمونت بودند) همکاری کرد.
ماهنامه شونن جامپ ، یک مجله شونن مانگا بود که به صورت ماهانه در ژاپن توسط شوئیشا از سال ۱۹۷۰ تا ۲۰۰۷ تحت خط مجلات Jump منتشر می شد. این مجله خواهر هفته نامه شونن جامپ بود. مجله ماهانه شونن جامپ در ابتدا به عنوان یک شماره فرعی از مجله هفتگی جامپ با نام بساتسو شونن جامپ (Bessatsu Shōnen Jump) آغاز به کار کرد.
هنر سنتی کاغذبری چینی یا برش کاغذ () در چین ممکن است به قرن دوم میلادی برگردد، زمانی که کاغذ توسط کای لون، یک مقام درباری از سلسله هان شرقی، اختراع شد. در ۲۰ می ۲۰۰۶، برش کاغذ رسماً به عنوان یکی از اولین میراث فرهنگی ناملموس چین، توسط وزارت فرهنگ شانشی، ثبت شد. این هنر در سال ۲۰۰۹ در فهرست میراث فرهنگی ناملموس بشریت یونسکو قرار گرفت. پیش از اختراع کاغذ، چینی های باستان از ورق های نقره و طلا برای ایجاد الگوهای مشابه تزئینات استفاده می کردند. با افزایش دسترسی به کاغذ، برش کاغذ به عنوان راهی برای تزئین درها و پنجره ها رایج شد. این طرح های برش پیچیده با قیچی یا چاقوهای هنری ایجاد می شوند. طرح برش ها می توانند شامل اشکال متنوعی مانند نمادها و حیوانات باشند. با مقرون به صرفه تر شدن تولید کاغذ در سلسله هان شرقی، برش کاغذ به یکی از مهم ترین انواع هنر بومی چینی تبدیل شد. بعدها، این شکل هنری به سایر نقاط جهان گسترش یافت و مناطق مختلف سبک های فرهنگی خود را پذیرفتند. از آنجایی که برش های کاغذ بیشتر برای تزئین درها و پنجره ها استفاده می شوند، بیشتر برش های کاغذی هوآ (hua) نامیده می شوند که به معنی «گل» است. «گل» در اینجا
به معنای الگو است و ارتباطی با گیاه ندارد. برای کاربردهای مختلف تزئینی، گاهی اوقات به آنها "هوآ " گفته می شود. برش های کاغذی که برای تزئین پنجره استفاده می شوند، "گل های پنجره" () یا "برش های کاغذی پنجره" نامیده می شوند. برای آنهایی که به عنوان شابلون برای گلدوزی استفاده می شوند، «گل کلاه» (帽花; mao hua)، «گل بالش» (枕花; zhen hua)، «گل کفش» (鞋花; xie hua) نامیده می شوند. معمولاً این آثار هنری از کاغذ با رنگ قرمز ساخته می شوند، زیرا قرمز در فرهنگ چینی با جشن ها و شانس مرتبط است، اما از رنگ های دیگر نیز برای کاغذبری استفاده می شود. معمولاً از آثار هنری با برش کاغذ، در جشنواره هایی مانند سال نو چینی، عروسی ها و زایمان استفاده می شود، زیرا آثار هنری برش کاغذ نماد شانس و خوشبختی در نظر گرفته می شوند.
ابلیسک زانتی که با نام های زانتیان، زانتیوس یا ستون یادبود زانتیوس، زانتوس یا زانتوس دوزبانه، ستون کتیبه دار زانتیوس یا زانتوس، ستون یادبود هارپاگ، ستون خِرِئی و ستون زانتیاکا نیز شناخته می شود، سنگ یادبودی است که کتیبه ای روی آن حک شده است و در حال حاضر گمان می رود سه زبانه باشد و در آکروپولیس شهر باستانی لیکیه زانتیوس یا زانتوس، در نزدیکی شهر مدرن کینیک در جنوب ترکیه یافت شده است. این ستون زمانی ساخته شد که لیکیه بخشی از امپراتوری هخامنشی ایران بود و به احتمال زیاد به ۴۰۰ سال قبل از میلاد مسیح برمی گردد. این ستون ظاهراً نشانگر تشییع جنازه یک ساتراپ سلسله ای از لیکیه هخامنشی است. نام دودمان مورد بحث بر روی سنگ یادبود ذکر شده است، اما نام او در چندین جایی که از او نام برده شده، عمدتاً مخدوش شده است: او می تواند خِرِئی ("خِرِئی") یا به احتمال بیشتر سلف او خِرِئیگا ("خِرِیگا"، جرجیس در یونانی) باشد. لوح سنگی که در آن کتیبه ای سه زبانه در آکروپولیس شهر لیکیایی زانتوس وجود دارد. این ابلیسک یا ستون در ابتدا با یک آرامگاه در بالای آن قرار داشت که به احتمال زیاد متعلق به خریگا بوده، به شکلی مشابه آرامگاه هارپی. بخش
بالایی به احتمال زیاد در دوران باستان به دلیل یک زلزله فروریخته است. این آرامگاه با نقش برجسته هایی از فتوحات او و با مجسمه ای از ساتراپ که در بالای آن ایستاده بود، تزئین شده بود. سه زبان این کتیبه یونانی باستان، لیکیایی و میلیایی هستند (دو زبان اخیر زبان های آناتولیایی هستند و پیشتر به ترتیب به عنوان لیکیایی A و لیکیایی B شناخته می شدند). در دوران اولیه مطالعه آن، زبان لیکیایی یا قابل فهم نبود یا به عنوان دو گویش از یک زبان تفسیر می شد، از این رو اصطلاح «دو زبانه» به کار رفت. یک کتیبه سه زبانه دیگر از زانتوس، "سنگ نوشته سه زبانه لتوون"، متعاقباً به نام سه زبانه، یونانی، لیکیایی A و آرامی، نامگذاری شد. هر دو چهار وجهی و سه زبانه هستند. محل کشف آنها متفاوت است. واژه های کلیدی و غیرمبهم شامل دو زبانه، لتوون، آرامی، لیکیایی B، میلیایی هستند. واژه های مبهم شامل سنگ نوشته، سه زبانه، زانتوس یا زانتوس است. «کتیبه زانتوس» ممکن است به هر کتیبه ای از زانتوس اشاره داشته باشد. کشف. اولین بررسی زانتوس. این لوح سنگی قرن ها در معرض دید قرار داشت، هرچند بخش بالایی آن در زمان های باستان در اثر یک زلزله شکسته و واژگون شده بود.
فرانسیس بوفورت، که در آن زمان ناخدای نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا بود، در حین نقشه برداری از سواحل لیکیه، این ویرانه ها را بررسی و گزارش داد. بیشتر ویرانه ها در مکان های مرتفعی قرار داشتند که حتی یک مسیر قاطر نیز به آنها نمی رسید. گزارش هایی از آرامگاه های مرمر سفید، که برای مسافران قابل مشاهده بودند، علاقه کاوشگران عصر ویکتوریایی مانند چارلز فلوز را جلب کرد. در روز شنبه، ۱۴ آوریل ۱۸۳۸، سر چارلز فلوز، باستان شناس، هنرمند و کوهنورد، عضو "انجمن بریتانیا" و مردی با امکانات مستقل، با یک کشتی تجاری عرب از قسطنطنیه به بندر تکرووا، مکان فاسلیس باستان، رسید. او روز جمعه از انگلستان به قسطنطنیه آمده بود تا اجازه کاوش را بگیرد. به گفته او، او در حال یک «گردش» در آناتولی در اطراف لیکیه بود. اگرچه دفتر خاطرات او به صورت اول شخص است، از متن مشخص است که افراد دیگری نیز حضور داشتند و او مقداری تجهیزات همراه داشت. او همچنین برای موزه بریتانیا و "انجمن جغرافیایی پادشاهی" شناخته شده بود، که بلافاصله پس از بازگشت با آنها همکاری کرد. امپراتوری عثمانی به دلیل حمایت بریتانیا از عثمانی ها در دفاع در برابر ناپلئون، روابط خوبی با ا
مپراتوری بریتانیا داشت. آنها اجازه دادند و در انتقال بعدی آثار باستانی به موزه بریتانیا همکاری کردند. پیشروی در امتداد ساحل به حدی کند بود که فلوز در کاس پیاده شد، چند اسب تهیه کرد و به سمت آک داغ رفت، شاید تحت تأثیر علاقه خود به کوهنوردی. فلوز در حال صعود از هزاران پا، آرامگاه ها و ویرانه هایی را در سراسر دامنه های کوه ها مشاهده کرد. گروه کوهنوردی خود را کوتاه کرد و به پاترا پایین رفت تا از بادهای شدید غالب در دامنه ها در امان بماند. از پاترا، آنها در امتداد سواحل رودخانه زانتوس سوار بر اسب شدند و در ۱۹ آوریل، در میان آرامگاه های شهر ویران شده اردو زدند. فلوز به معماری ابلیسک و کتیبه های متعدد در شرایط عالی توجه کرد، اما برای بررسی بیشتر آنها درنگ نکرد. پس از انجام یک بررسی اولیه، او به بریتانیا بازگشت تا اولین دفتر خاطرات خود را منتشر کند و از هیئت امنای موزه بریتانیا بخواهد که از لرد پالمرستون (وزیر امور خارجه) درخواست فرمان از امپراتوری عثمانی برای انتقال آثار باستانی را کند. او همچنین به دنبال همکاری سرهنگ ویلیام مارتین لیک، یک باستان شناس و مسافر مشهور بود و همراه با دیگران، از جمله بوفورت، از اعضای بنی
انگذار انجمن جغرافیایی پادشاهی بود. در حالی که منتظر فرمان بود، فلوز برای لیکیه عازم شد و دوباره در سال ۱۸۴۰ به زانتوس رسید. ابلیسک. در بازگشت، با نقشه بوفورت و دستورالعمل های لیک، فلوز به دنبال شهرهای لیکیایی بیشتری رفت و یازده شهر دیگر را پیدا کرد، که در مجموع ۲۴ شهر از ۳۶ شهر ذکر شده توسط پلینی را شامل می شد. او بر روی سکه ها و کتیبه ها تمرکز کرد. در ۱۷ آوریل، او دوباره به زانتوس رسید و نوشت: "زانتوس. — من یک بار دیگر در شهر مورد علاقه خود هستم — ..." او اشاره کرد که دست نخورده باقی مانده است؛ یعنی سنگ های ساختمانی آن دوباره استفاده نشده اند. او دیوارهای سیکلوپین، دروازه ها، جاده های سنگفرش شده، بلوک های سنگی تراش خورده، و بالاتر از همه، کتیبه هایی را دید که بسیاری از آنها به یونانی بودند و او در خواندن و ترجمه آنها مشکلی نداشت. فلوز بیان می کند که در سفر قبلی خود ابلیسکی را دیده بود، که به گفته او، در اولین دفتر خاطرات خود به آن اشاره کرده بود (اگر هم اشاره کرده، در نسخه منتشر شده نبوده است). او در مورد کتیبه گفت: «از آنجایی که حروف به زیبایی حکاکی شده اند، من چندین اثر از آنها گرفتم.» هدف او تعیین اشکال
حروف لیکیایی بود. او مشاهده کرد که «یک زلزله بخش بالایی را که در پای آن قرار دارد، جدا کرده است.» از آنجایی که چندین تن وزن داشت، نمی توانست آن را جابجا کند. او ابلیسکی را که از آن جدا شده بود، هنوز ایستاده بود اما در زمین فرورفته بود، حفاری کرد و متوجه شد که بر روی یک پایه قرار دارد. او در مورد حروف روی آن نوشت: «حروف در سمت شمال غربی، … به سبکی ظریف تر و جسورانه تر حکاکی شده اند و به نظر می رسد باستانی ترین باشند.» با دیدن کتیبه ای به زبان یونانی در سمت شمال شرقی، به اهمیت کشف پی برد، اما نگفت چرا، تنها گفت که به صورت اول شخص نوشته شده است، که «باعث می شود بنای یادبود خود صحبت کند.» سنگ های مرمر زانتیان. در اکتبر ۱۸۴۱، فلوز خبری دریافت کرد که فرمان صادر شده است. کار مقدماتی به پایان رسیده بود و وقایع به سرعت پیش رفت. اچ ام اس "بیکون"، به فرماندهی ناخدا گریوز، برای حمل اشیاء تعیین شده توسط فلوز اختصاص یافته بود، و فلوز قرار بود در مالت سوار کشتی شود. او بلافاصله به موزه بریتانیا نامه نوشت و پیشنهاد داد که خود مدیریت سفر را به صورت رایگان بر عهده بگیرد، اگر بتواند سفر و جیره رایگان را در کشتی های نیروی دریایی
بریتانیا دریافت کند. این پیشنهاد بلافاصله و بدون قید و شرط پذیرفته شد. به محض سوار شدن به کشتی، مشکلات پیش بینی نشده ای با فرمان پیش آمد و آنها متوجه شدند که لازم است به قسطنطنیه سفر کنند. در آنجا آنها تعهد محکمی از سلطان دریافت کردند: «باب عالی به دلیل دوستی صمیمانه موجود بین دو دولت، علاقه مند به اعطای چنین خواسته هایی است.» مشکل اضافی این بود که موزه هیچ بودجه ای برای این سفر اختصاص نداده بود. فلوز پیشنهاد داد که خود هزینه آن را بپردازد، که بلافاصله پاسخی دریافت نشد. در دهانه رودخانه زانتوس، ناخدا گریوز هیچ لنگرگاه امنی پیدا نکرد. فلوز مجبور شد در ۵۰ مایلی آنجا لنگر بیندازد، اما یک ناوچه از قایق های کوچک را تحت فرمان یک ستوان برای حمل و نقل سنگ های مرمر گذاشت. به گفته فلوز، جریان رودخانه زانتوس از رودخانه تیمز بیشتر بود. قایق ها نمی توانستند در جریان های قوی، که فلوز سرعت آنها را ۵ مایل در ساعت تخمین زده بود، پیشروی کنند. در عوض آنها قایق ها را از ساحل به بالا کشیدند. مردم محلی به شدت مهمان نواز بودند و مواد غذایی تازه و توصیه های مرتبط را در اختیار آنها قرار می دادند، تا اینکه یک شب یک گراز را برای شام ک
باب کردند، پس از آن به دلیل خوردن گوشت نجس مورد تحقیر قرار گرفتند. آنها در دسامبر ۱۸۴۱ به زانتوس رسیدند. بارگیری در ژانویه آغاز شد. در محل، آنها محدود بودند که چه چیزی را می توانند در قایق های کوچک حمل کنند. صحنه برای چند ماه آینده دیوانه وار بود، با فلوز که به صورت موقت تصمیم می گرفت چه چیزی بهتر است حذف شود، با عجله برای جدا کردن اشیاء از زمین، در حالی که خدمه آنها را جعبه بندی می کردند. بزرگ ترین اشیاء آرامگاه اسب و بخش هایی از آرامگاه هارپی بودند، که آنها مجبور به جداسازی آنها و بریدن آنها با اره بودند. ابلیسک ها غیرقابل حمل بودند. فلوز به گرفتن قالب های کاغذی از کتیبه ها اکتفا کرد، که به موزه فرستاده شد و موضوع اولین تحلیل و انتشار لیک قرار گرفت. در مجموع آنها ۸۰ تن مواد را در ۸۲ جعبه بسته بندی کردند، که در مارس ۱۸۴۲ برای بارگیری به کشتی که برای این منظور به طور موقت لنگر انداخته بود، به پایین رودخانه منتقل کردند. در مالت، فلوز چند سورپرایز دلپذیر دریافت کرد. موزه قرار بود هزینه سفر را بپردازد. از فلوز دعوت شد تا در موزه بماند. سنگ های مرمر به عنوان سنگ های مرمر زانتیان شناخته شدند. کتیبه ها. این لوح سنگ
ی یک کشف باستان شناسی مهم مربوط به زبان لیکیایی است. مشابه سنگ روزتا، کتیبه هایی هم به زبان یونانی و هم به یک زبان که قبلاً مرموز بود، دارد: لیکیایی، که با تحلیل بیشتر، مشخص شد که دو زبان لوویایی، لیکیایی و میلیایی هستند. ارجاع دهی. اگرچه لوح سنگی در جهت های اصلی قرار نگرفته است، چهار وجه از متن پیوسته را ارائه می دهد که به طور سنتی به صورت جهت دار، جنوب، شرق، شمال و غرب، به همان ترتیب، مانند صفحات یک کتاب، توصیف می شوند. آنها به طور قراردادی با حروف a, b, c, و d مشخص شده اند. کل کتاب کتیبه TAM I 44 است. متن هر صفحه در خطوطی حکاکی شده بود که به طور قراردادی از یک تا شماره آخرین خط در صفحه شماره گذاری می شدند. سه قطعه متن وجود دارد: این ستون بر روی یک مقبره قرار دارد و کتیبه آن متوفی را ستایش می کند: یک کشتی گیر قهرمان. زبان. در بخشی با عنوان "کتیبه های لیکیایی"، از پیوست B دومین دفتر خاطرات خود، فلوز بازنویسی های خود از TAM I 44 را به همراه ملاحظات و تلاش هایی برای تفسیر آنها آورده است. او اعتراف می کند که توانسته کار کمی با آن انجام دهد؛ با این حال، او اشاره می کند، «برخی از تشابه های کنجکاوانه ممکن است در ض
مایر سایر زبان های هندواروپایی-ژرمنی نشان داده شوند». او در آن زمان به این نتیجه رسیده بود که این زبان هندواروپایی است. او این پیوست را از مطالعاتی که در سال ۱۸۴۰ در انتظار فرمان انجام داده بود، نوشته بود. با این حال، نتیجه گیری ها واقعاً متعلق به او نبود. او نامه ای از دستیار زبان شناس خود، دانیل شارپ، که نسخه هایی از آن را برایش فرستاده بود، نقل می کند و به نتیجه گیری گروتفند اشاره می کند که بر اساس پنج کتیبه ای که قبلاً شناخته شده بودند، لیکیایی هندواروپایی است. تا این زمان او به «کتیبه روی ابلیسک در زانتوس» اشاره می کرد. او دریافته بود که از متوفی به عنوان "arppagooû tedēem"، «پسر هارپاگوس»، یاد شده است، که از آن به بعد این لوح سنگی به عنوان «لوح سنگی هارپاگوس» نیز شناخته شد. فلوز این هارپاگوس را با فاتح لیکیه شناسایی کرد و قدمت ابلیسک را به دلیل هارپاگوس تاریخی، ۵۰۰ سال قبل از میلاد تعیین کرد. دیدگاه او توسط آنتونی کین، نظریه هارپاگیدی نامیده شده است.
بازیافت دلار نفتی یا پترودلار، خرج کردن یا سرمایه گذاری بین المللی از محل درآمدهای یک کشور از صادرات نفت (پترودلار) است. این اصطلاح عموماً به پدیده ای اشاره دارد که در آن کشورهای صادرکننده نفت، عمدتاً اعضای اوپک به علاوه روسیه و نروژ، از صادرات نفت خام، درآمد بیشتری نسبت به آنچه می توانند به طور مؤثر در اقتصاد خود سرمایه گذاری کنند، کسب می کنند. وابستگی های متقابل جهانی و جریان های مالی حاصل، از سمت تولیدکنندگان نفت به مصرف کنندگان نفت که می تواند به مقیاس صدها میلیارد دلار آمریکا در سال برسد، از جمله طیف گسترده ای از معاملات با ارزهای مختلف، برخی به دلار آمریکا وابسته هستند. این جریان ها به شدت تحت تأثیر تصمیمات سطح دولت در مورد سرمایه گذاری و کمک های بین المللی قرار دارند و پیامدهای مهمی برای امور مالی جهانی و سیاست های نفتی دارند. این پدیده در دوره هایی که قیمت نفت از نظر تاریخی بالا است، بیشتر خود را نشان می دهد. اصطلاح پترودلار یا دلار نفتی در اوایل دهه ۱۹۷۰ در جریان بحران نفتی ابداع شد و اولین موج بزرگ پترودلار (۱۹۷۴–۱۹۸۱) منجر به پیچیدگی های مالی بیشتری نسبت به موج دوم (۲۰۰۵–۲۰۱۴) شد. تاریخچه. پس از شو
ک نفتی ۱۹۷۳ و افزایش چهار برابری قیمت نفت توسط اوپک، کشورهای تولیدکننده نفت در خاورمیانه و دیگر مناطق، درآمدهای کلانی به دست آوردند. این درآمدها که «پترو-دلار» نامیده شدند، از آنجا که به دلار آمریکا دریافت می شدند، باید در جایی سرمایه گذاری یا خرج می شدند. از آنجا که ظرفیت داخلی اقتصادهای نفتی برای جذب این حجم پول محدود بود، بخش عمده ای از آن به شکل سپرده گذاری در بانک های لندن و وال استریت یا خرید اوراق خزانه داری آمریکا وارد نظام مالی جهانی شد. این فرایند «بازیافت پترو-دلار» نام گرفت و پیامدهای سیاسی و اقتصادی عمیقی داشت. از جمله، صندوق بین المللی پول و بانک جهانی از این منابع برای اعطای وام به کشورهای در حال توسعه استفاده کردند. همچنین، بانک های اروپایی و آمریکایی با واسطه گری این وجوه، نقش مهمی در گسترش بازارهای مالی بین المللی پیدا کردند. گسترش در دههٔ ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰. در دههٔ ۱۹۷۰ بانک های بزرگ بین المللی به ویژه در ایالات متحده و بریتانیا به مراکز اصلی بازیافت پترو-دلار تبدیل شدند. این بانک ها سپرده های کشورهای صادرکننده نفت را جذب کرده و آن ها را به شکل وام در اختیار کشورهای واردکننده نفت قرار دادند؛ کشور
هایی که برای تأمین هزینهٔ واردات انرژی پس از شوک نفتی به شدت نیازمند منابع مالی بودند. این جریان به ویژه در مورد کشورهای در حال توسعه در آمریکای لاتین، آفریقا و آسیا اهمیت یافت. بانک ها وام های عظیمی در اختیار دولت های این کشورها قرار دادند که در ابتدا به رشد سریع سرمایه گذاری و توسعه اقتصادی منجر شد. اما در دههٔ ۱۹۸۰، با افزایش نرخ بهره در ایالات متحده و کاهش قیمت نفت، بسیاری از این کشورها با بحران بدهی روبه رو شدند. در همین دوره، همکاری نزدیکی میان وزارت خزانه داری ایالات متحده، فدرال رزرو، صندوق بین المللی پول و بانک های بزرگ شکل گرفت تا جریان بازیافت پترو-دلار به شکلی کنترل شده هدایت شود. این همکاری به ایالات متحده امکان داد تا کسری حساب جاری خود را تأمین مالی کند، در حالی که کشورهای صادرکننده نفت منابع مالی امنی برای ذخیره سازی و سرمایه گذاری پیدا کردند. تحولات پس از دههٔ ۱۹۹۰. با پایان جنگ سرد و تغییرات ساختاری در اقتصاد جهانی، الگوی بازیافت پترو-دلار نیز دگرگون شد. در دههٔ ۱۹۹۰، بسیاری از کشورهای صادرکنندهٔ نفت به جای سپرده گذاری صرف در بانک های غربی، شروع به ایجاد صندوق های ثروت ملی کردند تا درآمدهای