Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ارمنستان شرقی () بخش شرقی ارتفاعات ارمنستان، وطن سنتی مردم ارمنی را در بر می گیرد. بین قرون چهارم و بیستم میلادی، سرزمین ارمنستان چندین بار تقسیم شد و اصطلاحات ارمنستان شرقی و غربی برای اشاره به بخشهای مربوطه آن تحت اشغال یا کنترل خارجی به کار رفته است، اگرچه مرز مشخصی بین این دو وجود نداشته است. این اصطلاح برای اشاره به موارد زیر استفاده شده است: برای مطالعه بیشتر. Riegg, Stephen Badalyan. "Russia's Entangled Embrace: The Tsarist Empire and the Armenians, 1801-1914" (Ithaca, NY: Cornell University Press, 2020). ISBN 978-1-5017-5011-3. Suny, Ronald Grigor. "Looking toward Ararat: Armenia in Modern History" (Bloomington, IN: Indiana University Press, 1993). ISBN 978-0-253-20773-9.
سعید اسماعیلی لیوسی (زاده ۲۴ تیر ۱۳۸۲) کشتی گیر فرنگی کار ایرانی است. از افتخارات وی می توان به کسب مدال طلا در المپیک ۲۰۲۴ پاریس و قهرمانی در مسابقات قهرمانی آسیا ۲۰۲۴ و مسابقات قهرمانی جهان ۲۰۲۵ زاگرب کرواسی اشاره کرد. زندگی ورزشی. قهرمانی نوجوانان جهان ۲۰۱۹. اسماعیلی کار خود در تیم ملی را در رده نوجوانان آغاز کرد و در مسابقات قهرمانی نوجوانان جهان به مدال طلا رسید. قهرمانی جوانان جهان ۲۰۲۱. او در اولین دوره حضورش در مسابقات جوانان جهان در فینال به مدال نقره رسید. قهرمانی جوانان جهان ۲۰۲۲. اسماعیلی با قهرمانی در وزن ۶۰ کیلوگرم قهرمانی جوانان جهان ۲۰۲۲، اولین گام برای رسیدن به بالاترین سطوح کشتی فرنگی ایران را برداشت. قهرمانی آسیا ۲۰۲۴. اسماعیلی کار خور را در وزن ۶۷ کیلوگرم آغاز کرد. او پیش از فینال در سه مرحله با امتیاز عالی به پیروزی رسید و هیچ امتیازی به حریفان خود نداد. در مسابقه فینال هم مقابل رزاق بیشکیف از قرقیزستان تنها یک امتیاز با اخطار از دست داد و با نتیجه ۳ بر ۱ پیروز شد و به قهرمانی آسیا رسید. مسابقات رنکینگ مجارستان ۲۰۲۴. اسماعیلی پس از قهرمانی در جام تختی، جام وهبی امره و قهرمانی آسیا در چرخه
انتخابی المپیک رقیب محمدرضا گرایی شد. با نظر کادر فنی، این دو کشتی گیر به مسابقات رنکینگ مجارستان اعزام شدند تا با توجه به نتایج کسب شده توسط این دو، کشتی گیر اعزامی به المپیک را انتخاب کنند. با توجه به این که محمدرضا گرایی در مسابقات قهرمانی جهان ۲۰۲۳ سهمیه این وزن را برای ایران کسب کرده بود، اگر سعید اسماعیلی در مسابقات مجارستان مدالی کسب نمی کرد یا گرایی نتیجه بهتری از اسماعیلی می گرفت، گرایی نماینده این وزن در المپیک می شد؛ هر کدام هم که مدال طلا کسب می کردند راهی المپیک می شدند. به غیر از این موارد اگر اسماعیلی نتیجه بهتری از گرایی کسب می کرد یک دیدار انتخابی بین این دو کشتی گیر برای تعیین نماینده ایران در المپیک برگزار می شد و اگر هر دو کشتی گیر مدال برنز کسب می کردند، دیدار انتخابی بین این دو به نحوی برگزار می شد که گرایی در صورت یک بار پیروزی در برابر اسماعیلی راهی المپیک می شد اما اسماعیلی به دو پیروزی در برابر گرایی نیاز داشت. در مرحله نیمه نهایی مسابقات، گرایی شکست خورد و به رده بندی راه یافت. حریف اسماعیلی در دیگر نیمه نهایی این وزن، لوئیس اورتا بود که یک سال قبل مدال طلای مسابقات قهرمانی جهان ۲۰
۲۳ را به دست آورده بود. اسماعیلی در ادامه درخشش های خود در این وزن در آستانه پیروزی در مقابل این کشتی گیر بود اما با یک اشتباه در آخرین ثانیه های کشتی شکست خورد و مانند گرایی به رده بندی رفت. این اشتباه او و رها کردن کشتی در چند ثانیه پایانی، از صحنه های خبرساز این مسابقات بود که مورد واکنش بسیاری واقع شد و تا مدت ها در شبکه های اجتماعی منتشر می شد. اسماعیلی با این شکست عجیب نه تنها یک برد ارزشمند مقابل قهرمان جهان را از دست داد، بلکه با عدم راه یابی به فینال شانس کسب مدال طلا و حضور مستقیم در المپیک را از دست داد. حالا در مرحله رده بندی، بدون توجه به نتیجه کسب شده توسط گرایی، درصورت عدم کسب مدال توسط اسماعیلی، او شانس حضور در المپیک را از دست می داد. روند مسابقه رده بندی برای اسماعیلی برخلاف نیمه نهایی پیش رفت و او در حالی که تا آخرین ثانیه ها از حریف خود عقب بود این بار موفق به کسب پیروزی شد تا شانس حضور در المپیک همچنان برای او باقی بماند. در دیگر دیدار رده بندی گرایی هم به مدال برنز رسید تا دیدار انتخابی المپیک با شرط یک پیروزی برای گرایی و دو پیروزی برای اسماعیلی برگزار شود. اسماعیلی با پیروزی در هر دو د
یدار نخست مقابل گرایی، شگفتی ساز شد و با حذف گرایی، قهرمان المپیک ۲۰۲۰، در آستانه ۲۰ سالگی به المپیک ۲۰۲۴ راه یافت. این بار به جای صحنه شکست اسماعیلی مقابل اورتا، خبر این پیروزی و راه یابی او به المپیک در رسانه ها خبرساز شد. المپیک ۲۰۲۴ پاریس. در وزن ۶۷ کیلوگرم که ۱۶ نفر حضور داشتند، سعید اسماعیلی در دور نخست با نتیجه ۱۰ بر صفر مقابل اسحاق قایو از الجزایر به پیروزی رسید. وی در دور بعد هم با نتیجه قاطع ۸ بر صفر لوئیس اورتا قهرمان جهان و المپیک از کوبا را شکست داد و راهی نیمه نهایی شد. اسماعیلی در این مرحله هم در یک کشتی زیبا و پر اُفت و خیز مقابل اسلاویک گالستیان از ارمنستان به برتری رسید و گام به فینال گذاشت. این نتیجه در حالی رقم خورد که اسماعیلی در تایم اول مسابقه در حالی که با نتیجه ۵ بر ۲ از حریفش پیش بود، ضربه شد، اما با اعتراض به موقع و تیزبینی حسن رنگرز داوران نتیجه را برگرداندند و رأی به نفع نماینده کشورمان دادند. اسماعیلی در فینال به مصاف پرویز نصیب اف از اوکراین رفت و با نتیجه ۶ بر ۵ از سد حریفش گذشت و دومین مدال طلا را برای کاروان ایران به ارمغان آورد. پیش از او محمدهادی ساروی ایران را صاحب اولین م
دال طلا کرده بود. قهرمانی آسیا ۲۰۲۵. وزن ۶۷ کیلوگرم سعید اسماعیلی پس از استراحت در دور اول، در دور دوم با نتیجه ۱۰ بر ۴ سون مان-گوانگ از کره شمالی را شکست داد و به مرحله نیمه نهایی راه یافت. وی در این مرحله با نتیجه ۸ بر صفر نظیم جان بایکازیف از ازبکستان را مغلوب کرد و به دیدار فینال راه یافت. اسماعیلی در این دیدار با نتیجه ۳ بر صفر رازاک بیشیکیف از قرقیزستان را شکست داد و به مدال طلا دست یافت.
ایچیجو میکاکو یا میکا-نو-کیمی، نام دوران کودکی نوبوکیمی؛ (تولد ۱۸۳۵ – مرگ ۱۸۹۴)، یک زن در دوره ادو، زن اصلی (سی شیتسو) یا میدای دوکورو شوگون پانزدهم توکوگاوا یوشینوبو بود. پدر اصلی او ایماده گاوا کینهیسا نام داشت. ایچیجو تروکو پدرخواندهٔ او بود. سال ۱۸۵۲، میگا-نو-کیمی ۲۱ ساله با یوشینوبو که در آن زمان ۱۹ سال داشت ازدواج کرد. ظن رابطه یوشینوبو با توکوشین-این. به نظر می رسد میکاکو چندین بار از یوشینوبو به خاطر رفت و آمدهای مکررش به توکوشین-این (بیوه ارباب رئیس قبلی خاندان هیتوتسوباشی توکوگاوا) شکایت کرده بود، اما یوشینوبو هیچ توجهی به او نمی کرد. این شایعه یا واقعیت که شوهر جوان ترش با یک زن مسن تر، رابطهٔ نزدیکی داشت، غرور میکاکو را به شدت جریحه دار کرد. روزی توکوشین-این، شعر نو را در حضور او به یوشینوبو آموزش می داد. میکاکو که شاهد رابطهٔ صمیمانه بین این دو بود، نتوانست مقاومت کند و «فوراً با خشم به سوی شوهرش فریاد زد»، که ثبت شده است. در آن زمان برای یک زن غیرقابل تصور بود که در ملاء عام بر سر شوهرش، رئیس خانواده، فریاد بزند. شایعاتی مبنی بر اقدام به خودکشی و خیانت یوشینوبو. در ژوئن ۱۸۵۶، حدود شش ماه پس از ا
زدواج، دوازدهمین شوگون دوازدهم، توکوگاوا ایه یوشی، اندکی پس از ورود کشتی های سیاه، در صحنه سیاسی عمومی درگذشت. جانشین او، سیزدهمین شوگون، توکوگاوا ایه سادا، از نظر سلامتی ضعیف بود و قادر به اداره امور دولتی نبود. او فرزندی نداشت، بنابراین این تقاضا مطرح شد که «هیتوتسوباشی یوشینوبو باید جانشین شوگون باشد»، آشوبی در درون خانواده هیتوتسوباشی درگرفت. در همین هنگام میکاکو اقدام به خودکشی کرد. شیمازو ناری آکیرا، ارباب قلمرو ساتسوما که از هیتوتسوباشی یوشینوبو به عنوان شوگون بعدی حمایت می کرد، نامه زیر را به رفیقش، ماتسودایرا یوشیناگا (شونگاکو)، ارباب قلمرو اچیزن، فرستاد: «در ۱۶ ژوئن، میکاکو، همسر کیکی، اقدام به خودکشی کرد، اما به نحوی نجات یافت.» اقدام به خودکشی همسر یوشینوبو، میکاکو، با شوکی برای اطرافیانش گزارش شد. سیشوئین، مادر واقعی ماتسودایرا کیناگا، میکاکو را «زنی حسود» توصیف کرد و نوشت: «آیا ممکن است بین یوشینوبو و توکوشین-این رابطه ای وجود داشته باشد؟ من شک دارم که اینطور باشد، اما اختلاف سنی زیادی بین آنها وجود ندارد…» و در مورد احتمال رابطه بین یوشینوبو و توکوشین-این نوشت. به عبارت دیگر، فقط میکاکو نبود که
به رابطه بین یوشینوبو و توکوشین-این مشکوک بود. اتفاقاً، ماتسودایرا یوشیناگا برادر کوچکتر شوهر فقید توکوشین-این، هیتوتسوباشی یوشیتوشی، بود بنابراین توکوشین-این همسر برادر او بود. او چه واکنشی به شایعات رسواکننده بین همسر برادرش و هیتوتسوباشی یوشینوبو، که او از او به عنوان شوگون بعدی حمایت می کرد، نشان داد؟ ماتسودایرا یوشیناگا همچنین این حادثه را به داته مونه ناری، ارباب قلمرو اوواجیما در آیو (استان اهیمه امروزی)، که او نیز از هیتوتسوباشی یوشینوبو به عنوان شوگون بعدی حمایت می کرد، گزارش داد و پاسخ زیر را از داته مونه ناری دریافت کرد: «به نظر می رسد شما (کیناگا) معتقدید که اقدام به خودکشی اخیر همسر لرد یوشینوبو به دلیل رابطه بین لرد یوشینوبو و توکوشین-این بوده است. ظاهر همسر برادر شما کاملاً با همسر لرد یوشینوبو متفاوت است، بنابراین باید برای برادر مرحومتان بسیار ناراحت باشید.» به عبارت دیگر، داته مونه ناری تا حدودی از وجود رابطه بین یوشینوبو و توکوشینین مطمئن بود و می گفت: «توکوشینین بسیار زیباتر از میگا-نو-کیمی است، بنابراین اشتباهاتی از این دست احتمالاً رخ می دهد» و حرف های بسیار بی ادبانه ای به میکاکو زد. ب
رخی معتقدند که اقدام به خودکشی میکاکو یک نمایش بوده است. او از همان ابتدا قصد مردن نداشت و با ایجاد جنجال و هیاهو سعی در انتقام گرفتن از شوهرش داشت. در هر صورت، شکی نیست که رابطه نزدیک یوشینوبو و توکوشین-این در آن زمان، میکاکو را عذاب می داد. حبس خانگی کیکی. با این حال، این آشفتگی در سال ۱۸۵۸ به طور غیرمنتظره ای پایان یافت. به یوشینوبو دستور داده شد که در حبس خانگی قرار گیرد و در اتاقی در جلوی عمارتش محبوس شود و دیگر قادر به ملاقات با میکاکو یا توکوشین-این نبود. در همان سال، ای نائوسوکه، که به عنوان مشاور ارشد شوگون سالاری یا تایرو منصوب شده بود، بدون کسب اجازه از دربار امپراتوری، پیمان دوستی و تجارت بین ایالات متحده و ژاپن را امضا کرد. او همچنین تصمیم گرفت که جانشین سیزدهمین شوگون، ایه سادا، که موضوع اختلاف نظرهای زیادی بود، توکوگاوا ایه موچی از قلمرو کیشو باشد که رقیب او هیتوتسوباشی یوشینوبو محسوب می شد. در ماه ژوئن، یوشینوبو به قلعه ادو رفت تا از ای نائوسوکه در مورد بی احترامی نشان داده شده به دربار امپراتوری هنگام امضای پیمان سؤال کند. با این حال، ای نائوسوکه به طرز ماهرانه ای طفره رفت و ماه بعد یوشینوبو
از رفتن به قلعه منع شد و به او دستور بازنشستگی و حبس خانگی داده شد. از دیدگاه ای، با مجازات یوشینوبو، او توانست مسئله جانشین شوگون را حل و فصل کند. اتفاقاً، ماتسودایرا یوشیناگا و داته مونه ناری، که از یوشینوبو به عنوان شوگون بعدی حمایت کرده بودند، نیز به بازنشستگی و حبس خانگی محکوم شدند. در واقع، در ماه ژوئیه همان سال، درست پس از آنکه به یوشینوبو دستور داده شد که دیگر به قلعه نرود، میکاکو یک دختر به دنیا آورد. امید می رفت که تولد فرزند یوشینوبو به احیای رابطه بین این زوج کمک کند، اما دختر بچه تنها ۲۰ روز پس از تولدش درگذشت. حبس یوشینوبو حدود دو سال ادامه یافت و او سرانجام در سپتامبر ۱۸۶۰، شش ماه پس از ترور ای تایرو در بیرون دروازه ساکورادامون، آزاد شد. با این حال، او هنوز اجازه ملاقات یا مکاتبه با اقوام یا دیگران را نداشت و طبیعتاً، میکاکو نیز نمی توانست با وجود حضور در عمارت، او را ملاقات کند. این ممنوعیت تا آوریل ۱۸۶۲، دو سال بعد، ادامه یافت. با این حال، توانایی میکاکو برای ملاقات با یوشینوبو کوتاه مدت بود. در پایان همان سال، یوشینوبو پیش از شوگون ایه موچی به کیوتو رفت که در آشفتگی بود. جدایی های بعدی. از آ
ن به بعد، یوشینوبو بیشتر وقت خود را در کیوتو به مدت شش سال بعدی تا سال ۱۸۶۸ گذراند. به عبارت دیگر، از سال ۱۸۵۸، زمانی که یوشینوبو توسط ای تایرو از ورود به قلعه منع شد، می توان گفت که میکاکو تقریباً هیچ فرصتی برای گذراندن وقت با یوشینوبو نداشت. گفته می شود میکاکو در دورانی که مسئول عمارت هیتوتسوباشی بود، تمایل به افسردگی داشت. با این حال، ممکن است رابطه او با توکوشین-این، که در همان عمارت زندگی می کرد، به تدریج بهبود یافته باشد. تنها کاری که میکاکو و توکوشین-این می توانستند انجام دهند، تماشای دوران آشفته از درون عمارت، بدون حضور یوشینوبو بود. در ژوئیه ۱۸۶۶ (کیو ۲)، چهاردهمین شوگون، ایه موچی، بر اثر بیماری در قلعه اوساکا درگذشت. او در میانه رهبری اولین لشکرکشی چوشو بود. در پاسخ به این موضوع، بزرگان شوگون سالاری توصیه کردند که هیتوتسوباشی یوشینوبو، که در آن زمان سمت فرمانده کل گارد امپراتوری را بر عهده داشت و حضور پررنگی در کیوتو داشت، مناسب ترین فرد برای شوگون بعدی باشد. در دسامبر همان سال، یوشینوبو به عنوان پانزدهمین شوگون در کیوتو منصوب شد. به عبارت دیگر، میکاکو همسر شوگون شد. همسر شوگون باید در اواوکوی قلعه
ادو (حرمسرای شوگون) می بود و حضور مرکزی در اواوکو بود. در آن زمان، اواوکو توسط تنشو-این (آتسوهیمه)، بیوه سیزدهمین شوگون، ایه سادا، و همچنین توسط چیکاکو، شاهدخت کازو، بیوه چهاردهمین شوگون، ایه موچی، اداره می شد. با این حال، یوشینوبو از قلعه ادو دور بود و بدون شوگون، میکاکو نمی توانست وارد اواوکو شود. در اکتبر سال بعد، ۱۸۶۷، یوشینوبو قدرت را به دربار امپراتوری در کیوتو بازگرداند. این امر منجر به لغو شوگون سالاری ادو شد و یوشینوبو دیگر شوگون نبود. به عبارت دیگر، یوشینوبو هرگز به عنوان شوگون وارد قلعه ادو نشد و میکاکو به همسر شوگونی تبدیل شد که هرگز وارد اواوکو نشد. زندگی با کیکی. در ژانویه ۱۸۶۸، پس از شکست از نیروهای دولتی جدید در نبرد توبا-فوشیمی، یوشینوبو به عنوان دشمن دربار ژاپن اعلام شد و به ادو بازگشت. با توجه به اینکه یوشینوبو هدف انقیاد قرار گرفته بود و نیروهای دولتی جدید به ادو هجوم آورده بودند، مشخص نیست که آیا میکاکو توانسته با یوشینوبو ملاقات کند یا خیر. حتی اگر آنها می توانستند ملاقات کنند، احتمالاً فقط برای مدت کوتاهی بود. در ماه فوریه، یوشینوبو قلعه ادو را ترک کرد و وارد معبد کانئی در اوئنو شد، جای
ی که دوره حبس خانگی خود را آغاز کرد. سپس، در ۱۴ آوریل، هنگامی که قلعه ادو بدون خونریزی تسلیم شد، یوشینوبو به سمت قلمرو میتو حرکت کرد و در آنجا در میتو، جایی که دوران کودکی خود را گذرانده بود، تحت بازداشت خانگی قرار گرفت. در ماه ژوئیه، او به شیزوئوکا، جایی که خانواده اصلی توکوگاوا نیز به آنجا منتقل شده بودند، نقل مکان کرد و دوره حبس خود را در معبد هودای-این، که با خاندان توکوگاوا ارتباط داشت، ادامه داد. در این مدت، میکاکو اقامتگاه هیتوتسوباشی در نزدیکی قلعه ادو را ترک کرد و به نظر می رسد زمانی را با توکوشین-این و مادر یوشینوبو، تیهو-این (شاهدخت یوشیکو)، در اقامتگاه میتو در کویشیکاوا، ادو گذرانده است. در پایان سپتامبر ۱۸۶۹، سرانجام حبس یوشینوبو برداشته شد و او از هودای-این به محل اقامت سابق قاضی در شیزوئوکا نقل مکان کرد. در این زمان، میکاکو با کمک مادرشوهرش و توکوشین-این، میکاکو به شیزوئوکا رفت و با یوشینوبو زندگی کرد. میکاکو ۳۵ ساله بود. در همین حال، یوشینوبو دختران دو سامورایی را به عنوان همسر غیراصلی گرفت و یکی پس از دیگری صاحب فرزند شد. تعداد کل فرزندان ۱۰ پسر و ۱۱ دختر بود. با این حال، یوشینوبو اصرار داشت
که میکاکو همسر قانونی اوست و مادر فرزندانش میکاکو است. پس از آن، مادر یوشینوبو، سادایوشی-این، و توکوشین-این برای ملاقات به شیزوئوکا می آمدند و هر بار یوشینوبو و میکاکو از آنها استقبال گرمی می کردند. روزهای او در شیزوئوکا احتمالاً آرام ترین و شادترین دوران زندگی اش بود. در سال ۱۸۹۴، میکاکو به سرطان پستان مبتلا شد و برای جراحی به توکیو سفر کرد، اما مدت کوتاهی پس از آن در محل اقامت توکوگاوا ایساتو در سنداگایا (یکی از محله های توکیو) درگذشت. او ۶۰ سال داشت. شعر واکا که او برای یوشینوبو، که او را در شیزوئوکا بدرقه می کرد، فرستاد، آخرین کلام او شد. «پس با جاده خداحافظی می کنم، تنها ردپای سفرمان برف سفیدی است که بر لبهٔ آن نقش بسته.» میکاکو اکنون در گورستان یاناکا در کنار یوشینوبو آرام گرفته است.
آکیکوجوئو نام دوران کودکی آسامیاکو؛ (تولد ۱۸۳۵ – مرگ ۱۸۹۴)، یک زن در دوره ادو، زن اصلی (سی شیتسو) یا میدای دوکورو شوگون چهارم توکوگاوا ایه تسونا بود.
تاکاتسوکاسا نوبوکو ، نام بودایی جوکو-این؛ (تولد ۱۶۵۱ – مرگ ۱۷۰۹ میلادی)، یک زن در دوره ادو، زن اصلی (سی شیتسو) یا میدای دوکورو شوگون پنجم توکوگاوا تسونایوشی بود. او دختر یک اشراف درباری یا کوگیو ، تاکاتسوکاسا نوریهیرا و خواهر تاکاتسوکاسا فوساسوکه سشو (از ۱۶۶۴ تا ۱۶۶۸) و کانپاکو (از ۱۶۶۸ تا ۱۶۸۲) بود.
هالی مورگان (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال اهل انگلستان است که در پست مدافع برای لستر سیتی در سوپر لیگ زنان اتحادیه فوتبال انگلیس بازی می کرد. او در سال ۲۰۰۴ در سن ۱۱ سالگی به لستر پیوست.
الا موریس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل انگلستان است که در پست مدافع برای باشگاه ساوتهمپتون در لیگ قهرمانی زنان انگلستان بازی می کند. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال زنان انگلستان, زیر ۱۹ سال زنان انگلستان، و زیر ۲۳ سال زنان انگلستان بازی کرده است.
ورزشگاه سلطان ابراهیم یک ورزشگاه فوتبال در شهر اسکندر پوتری، ایالت جوهر، مالزی است. این ورزشگاه به افتخار حاکم کنونی ایالت، سلطان ابراهیم ابن المرحوم سلطان اسکندر نامگذاری شده است. این ورزشگاه از سال ۲۰۲۰، به عنوان زمین خانگی جدید باشگاه جوهور دارالتعظیم در سوپر لیگ مالزی، جایگزین ورزشگاه لارکین شد که از سال ۱۹۶۴ میزبان تیم فعلی و تمام تیم های فوتبال جوهر در سالهای قبل بود. کل هزینه ساخت و ساز بالغ بر ۲۰۰ میلیون رینگیت مالزی برآورد شده بود. این استادیوم با ظرفیت ۴۰٬۰۰۰ تماشاگر در ۲۲ فوریه ۲۰۲۰ افتتاح شد. طراحی. طرح ورزشگاه که از برگ موز الهام گرفته شده است، به عنوان ایده و طرح نهایی تأیید شده، توسط تونکو اسماعیل ادریس در مراسمی که در شهر اسکندر پوتری، ایالت جوهر برگزار شد، رونمایی گردید. گستردگی ورزشگاه بالغ بر ۱۴۰٬۰۰۰ متر مربع است و مساحت کل ساخته شده ۷۰٬۰۰۰ متر مربع است که دارای ظرفیت ۴۰٬۰۰۰ تماشاگر است. ال ئی دی هایی به رنگ قرمز، آبی و سفید (رنگ پرچم ایالت جوهر) در نمای بیرونی ورزشگاه به منظور روشنایی هنگام شب نصب گردیده است. ساخت. به منظور ساخت ورزشگاه جدیدی که هزینه آن ۲۰۰ میلیون رینگیت برآورد شده بود، س
لطان ایالت جوهر با ساخت ورزشگاه جدید موافقت کرد و هزینه ساخت آن را متقبل شد. ساخت ورزشگاه جدید به شرکت خصوصی با مسئولیت محدود کانتری گاردن پاسیفیک ویو واگذار شد. در ماه ژانویه ۲۰۱۷، باشگاه اعلام کرد که در پی اصلاحات انجام گرفته توسط تونکو اسماعیل در مکان ساخت و تغییرات فنی و طراحی بر روی آن، ساخت ورزشگاه چند ماه به تأخیر خواهد افتاد و انتظار می رود ساخت ورزشگاه تا بین ماه ژوئیه و اواخر سال ۲۰۱۸، تکمیل گردد.
دانیل مورفی (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال اهل انگلستان است. که در پست مدافع یا هافبک برای میلوال لاینز، چارلتون اتلتیک، واتفورد و بارنت بازی می کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زنان انگلستان بازی کرده است. او ۲۳ بازی ملی برای انگلیس در سطح بین المللی بزرگسالان انجام داد.
امیلی مورفی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل انگلستان است که در پست مهاجم برای تیم فوتبال زنان ویک فورست دمون دیکنز بازی می کند. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال زنان انگلستان و زنان جمهوری ایرلند بازی کرده است.
خاندان سرابندی یا سربندی یکی از طوایف بزرگ سیستانی است که در یک دوره طولانی از قدرتمندترین طوایف سیستان بوده اند و از وابستگان طایفه براهویی (محمدحسنی) به شمار می آیند. این طایفه همراه با نادرشاه در تسخیر هندوستان شرکت داشتند و بعدها در حکومت نادرشاه، فراز و فرودهایی داشتند تا این که بارها کردن خانه به دوشی به زندگی کشاورزی روآوردند. آنها خود را بازماندگان خاندان سورن در سیستان می دانند که نسل به نسل مرزبانان و فرماندهان و حاکمان سیستان بوده اند. مؤلف کتاب نوزدهم بهمن جواد محمدی خمک می نویسد من اولین بار نام آنها را همراه نام شهرکی ها، به تاریخ سلطنت شاه تهماسب اول صفوی، در احیاء الملوک دیده ام که در آن زمان همراه ایل شهرکی در رامرود و زره سیستان (سمت چپ سرشیله و جنوب تاسوکی کنونی یا به عبارتی دیگر در دلتای جنوبی هیرمند)، جمعی از آنها بود و باش داشته اند و بزرگانشان اختیار دار این منطقه بوده و هرگز به حاکم برگزیده شده از سوی حکومت صفوی دخل نمی داده اند و در میانشان نقیب محمد شاهی ملا (به احتمال ملاشاهی های امروزی)، مشهور به سخت کمان و، نقیب جمال، هردو سربندی، و نقیب رئیس شهرکی: «هرگز هیچ کس را از طوایف اتراک
گماشتگان حکومت صفوی به ایشان دست نبود» سربندی ها منسوب به ناحیه سربند سیستان اند و محل آن در ناحیهٔ جنوب شهر زابل کنونی در بخش سفرنامه اسمیت ذکر شده است. ریشه شناسی. بزرگان این طایفه خود را از قوم سیستانی و سیستانی الاصل می داند، که در سیستان مرزدار بودند، نیروی متمرکز آن ها موجب شد، که یک بار در زمان دیلمیان و بار دیگر در زمان تیمور به نقاط دیگر ایران تبعید شوند، ولی هربار پس از افول قدرت تبعیدکنندگان سربندی ها به وطن خود بازگشتند. محمد رضا خان آخرین رئیس طایفه سربندی، این طایفه و طایفه براهوئی از اعقاب مالک اشتر نخعی هستند، که در زمان خلافت عمر به ایران آمده می داند. شهرت این طایفه به نخعی بنا به قول راوی بستگی آن ها به مالک اشتر است. نامبرده می گوید: این طایفه بعد از آمدن به ایران نخست با نام نخعی در کردستان ایران ساکن شدند، ولی بعدها به عراق عجم و حدود اراک امروزی مهاجرت کرده و در کوه هایی به نام سربند مسکن گزیدند، و از آن زمان این طایفه به علت سکونت در ناحیه سربند (که درحوزه سیرآخوراست) به طایفه سربندی شهرت یافتند. به نظر یکی از بزرگان این طایفه اگر برخی از سرداران این طایفه خود را از نسل عرب دانسته اند،
به علت سیاست حاکم بر زمان بوده که عرب ها مصدر قدرت بوده اند، و سران طایفه برای حفظ خود از صدمه آنان خودرا عرب قلمداد کرده اند. کرزن می نویسد: تیمور سربندی ها را از سیستان به همدان انتقال داد، ولی نادرشاه و شاهرخ آن ها را برگردانید. به نظر سایکس سربندی ها ساکنین قدیمی سیستان بوده اند. تیمور لنگ آن ها را به بروجرد کوچ داد ولی نادرشاه دوباره آن ها را به وطن خود بازگردانید. وی در جای دیگر می نویسد: سربندی ها یعنی مقتدرترین ایلات این ناحیه می باشند، تیمور این طایفه را قلع و قمع نمود، و معدودی را که باقی مانده بودند، به بروجرد کوچ داد، و نادرشاه نیز بعدها عده ای از سربندی ها را که در حدود سه هزار خانوار بودند، به سیستان فرستاد. بسیاری از منابع انتقال سرابندی ها به سیستان را از جانب نادر دانسته اند، اما به طوری که تاریخ شفاهی این طایفه نشان می دهد ، انتقال سربندی ها به سیستان توسط نادرشاه حقیقت ندارد، زیرا سربندی ها قبل از نادر هم در سیستان مقیم و صاحب قدرت بوده اند، و حتی وقتی درسال ۱۱۵۰ نادر برای تسخیر قندهار اقدام کرد، زمانی که برای انتظام اموریه سیستان رفت، رئیس و بزرگ طایفه سربندی میرقنبرخان بود، نادرشاه او را
باخود به قندهار برد، میرقنبرخان درگرفتن قندهار خدمت نموده اعتبار در حضور نادرشاه پیداکرد. حکومت در سیستان. مقر اصلی سرابندی ها در سیستان، «سه کوهه» نام داشت. رئیس آنان فردی به نام میرقنبر(قمبر) بود که کلانتر این منطقه محسوب میشد. پس از او قدرت وی در خانواده اش به ارث ماند.
تترای ماهرخ آفریقایی ، گونه ای از تتراهای آفریقایی است که در رودخانه های با جریان کم جریان میانی و پایینی رودخانه کنگو یافت می شود. این ماهی اغلب در آکواریوم نگهداری می شود، اما اطلاعات کمی دربارهٔ پراکنش و عادات آن وجود دارد. عادات. این ماهی اغلب پیرامون سازه های زیر آب نظیر ریشه ها و تنه های داخل آب و زیر گیاهان شناور یافت می شود. "یک گونه" همه چیزخوار است که از حشرات کوچک آبزی و همچنین مواد گیاهی تغذیه می کند.
قانون کار بریتانیا روابط بین کارگران، کارفرمایان و اتحادیه های کارگری را تنظیم می کند. افراد شاغل در بریتانیا دارای حداقل مجموعه ای از حقوق استخدامی هستند، از قوانین پارلمان، مقررات، قانون مشترک و عدالت. این شامل حق حداقل دستمزد ۱۲.۲۱ پوند برای افراد بالای ۲۳ سال از آوریل ۲۰۲۵ بر اساس قانون حداقل دستمزد ملی ۱۹۹۸ است. مقررات زمان کار ۱۹۹۸ حق ۲۸ روز تعطیلات با حقوق، وقفه از کار و تلاش برای محدود کردن ساعات طولانی کار را می دهد. قانون حقوق استخدامی ۱۹۹۶ حق مرخصی برای مراقبت از کودک و حق درخواست الگوهای کاری انعطاف پذیر را می دهد. قانون بازنشستگی ۲۰۰۸ این حق را می دهد که به طور خودکار در یک مستمری شغلی پایه ثبت نام شوند، که وجوه آن باید طبق قانون بازنشستگی ۱۹۹۵ محافظت شود. کارگران باید بتوانند به متولیان حقوق بازنشستگی شغلی خود بر اساس قانون بازنشستگی ۲۰۰۴ رأی دهند. در برخی از شرکت ها مانند دانشگاه ها یا صندوق های بنیاد NHS، کارکنان می توانند به مدیران سازمان رأی دهند. در شرکت هایی با بیش از ۵۰ پرسنل، کارگران باید با هدف توافق بر سر هر گونه قرارداد یا تغییر سازمان محل کار، پیشرفت های اقتصادی عمده یا مشکلات مذاکره
شوند. قانون حاکمیت شرکتی بریتانیا مشارکت کارگران را در رای دادن به هیئت مدیره یک شرکت فهرست شده توصیه می کند، اما هنوز از استانداردهای بین المللی در حمایت از حق رای در قانون پیروی نمی کند. چانه زنی جمعی، بین اتحادیه های کارگری سازماندهی شده دموکراتیک و مدیریت شرکت، به عنوان یک «کانال واحد» برای کارگران انفرادی برای مقابله با سوء استفاده کارفرما از قدرت در هنگام اخراج کارکنان یا اصلاح شرایط کار در نظر گرفته شده است. چانه زنی جمعی، بین اتحادیه های کارگری سازماندهی شده دموکراتیک و مدیریت شرکت، به عنوان یک «کانال واحد» برای کارگران انفرادی برای مقابله با سوء استفاده کارفرما از قدرت در هنگام اخراج کارکنان یا اصلاح شرایط کار در نظر گرفته شده است. قراردادهای جمعی در نهایت توسط حق اتحادیه کارگری برای اعتصاب حمایت می شود: یک نیاز اساسی جامعه دموکراتیک در حقوق بین الملل. بر اساس قانون ۱۹۹۲ اتحادیه کارگری و روابط کار (تجمیع) از اعتصاب حمایت می شود که «در فکر یا پیشبرد یک اختلاف تجاری باشد». تاریخچه. قانون کار مدرن عمدتاً ساخته سه دهه آخر قرن بیستم است. با این حال، قانون کار به عنوان یک سیستم تنظیم روابط کار از زمانی که
افراد کار می کردند وجود داشته است. در انگلستان فئودال، پس از مرگ سیاه با کمبود کارگر و در نتیجه افزایش قیمت ها، فرمان کارگران ۱۳۴۹ و اساسنامه کارگران ۱۳۵۱ دستمزدها را تا سطح قبل از طاعون سرکوب کرد، اتحادیه کارگران را ممنوع کرد و برای هر فرد توانمندی جرایم ایجاد کرد. که کار نکرد در نهایت این امر منجر به شورش دهقانان در سال ۱۳۸۱ شد که به دنبال آن اساسنامه کمبریج در سال ۱۳۸۸، رفت و آمد کارگران را در سراسر کشور ممنوع کرد. همه این اعمال سرکوبگرانه نشانه هایی از فروپاشی نظام رعیت بود. قوانین روشنگرانه تر کامیون، که مربوط به سال ۱۴۶۴ است، مستلزم آن بود که کارگران به صورت نقدی و نه خیرخواهانه حقوق دریافت کنند.
مجسمه های هومل (همچنین به عنوان مجسمه های MI Hummel یا Hummels شناخته می شوند) مجموعه ای از مجسمه های چینی بر اساس نقاشی های ماریا اینوسنتیا هومل هستند. تاریخ. هنر طراحی ماریا اینوسنتیا هومل در دهه ۱۹۳۰ در آلمان و سوئیس شروع شد که عمدتاً نقاشی های شبانی یا پاستورال از کودکان بود. ناشر هنری آلمانی Ars Sacra در محبوبیت اولیه این هنر در کارت پستال نقش داشت. «کارت های هنری» هومل در سراسر آلمان محبوب شد و توجه فرانتس گوبل، سازنده چینی و رئیس W. Goebel Porzellanfabrik را به خود جلب کرد. گوبل حقوقی را به کسب کرد تا طراحی هومل را به مجسمه تبدیل کند و اولین خط تولید را در سال ۱۹۳۵ ایجاد کرد. این مجسمه ها در نمایشگاه تجاری لایپزیگ، یک نمایشگاه بزرگ اروپایی برای صنعت، معرفی شدند. گوبل به دلیل ارائه محصولات جدید و بدیع که توزیع کنندگان آمریکایی را به خود جلب کرد، شهرت داشت. تا پایان سال، ۱۹۴۶ نقوشماریا اینوسنتیا هومل در بازار آمریکا وجود داشت که در Marshall Field &amp; Co در شیکاگو و سایر خرده فروشان فروخته می شد. پس از پایان جنگ جهانی دوم، محبوبیت مجسمه های هومل افزایش یافت زیرا سربازان آمریکایی مستقر در آلمان غربی شروع