Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آلبنا پترووا دِنکوا (؛ زاده ۳ دسامبر ۱۹۷۴) رقصنده روی یخ اهل بلغارستان است. او همراه با شریکش و نامزدی خود مکسیم استاویسکی، دو بار قهرمان جهان در سال های ۲۰۰۶ و ۲۰۰۷، دو بار مدال نقره قهرمانی اروپا در سال های ۲۰۰۳ و ۲۰۰۴ و قهرمان فینال گرند پری اسکیت نمایشی ۲۰۰۶ است. دِنکوا و استاویسکی نخستین بلغاری هایی هستند که در مسابقات جهانی اسکیت نمایشی مدال کسب کردند. این زوج همچنین دو بار نایب قهرمان اروپا شدند و در سال ۲۰۰۶ قهرمان نهایی گرند پری شدند. آن ها نخستین بلغاری هایی بودند که در مسابقات قهرمانی جهان مدال کسب کردند. دِنگُووا ابتدا به عنوان ژیمناست فعالیت خود را آغاز کرد، اما در سن هشت سالگی به رقص روی یخ روی آورد. او با کریستو نیکولوف شروع به همکاری کرد و پس از آن با ماکسیم استاویسکی به موفقیت های بین المللی رسیدند. این زوج در سال ۲۰۰۷ از دنیای رقابت های حرفه ای کناره گیری کردند. دِنگُووا دارای مدرک اقتصاد از دانشگاه صوفیه است و در زندگی شخصی خود نیز به فعالیت های اجتماعی و فرهنگی علاقه مند است. زندگی حرفه ای. او فعالیت ورزشی خود را از سن چهار سالگی با ژیمناستیک آغاز کرد و حدوداً در ۸ یا ۹ سالگی به اسکیت نمای
شی روی آورد. او از سن ۱۲ سالگی شروع به رقص روی یخ کرد. اولین شریک رقص یخ او هیستوی نیکولوف بود اما آنها به دلیل داشتن آرزوهای متفاوت از هم جدا شدند. در سال ۱۹۹۶, دِنکوا موفق شد با مکسیم استاویسکی در مسکو آزمایش دهد و استاویسکی به صوفیه منتقل شد تا برای بلغارستان با او رقابت کند. آنها به زودی به یک زوج خارج از پیست نیز تبدیل شدند. در سپتامبر ۲۰۰۰، دِنکوا / استاویسکی زمان خود را بین صوفیه و اودینتسوفو در نزدیکی مسکو تقسیم کردند، جایی که با مربی الکسی گورشکوف و طراح رقص سرگئی پتوخوف همکاری کردند. دِنکوا / استاویسکی از مسابقات قهرمانی اروپا ۲۰۰۰ انصراف دادند پس از اینکه استاویسکی به بیماری ذات الریه مبتلا شد. در آخرین تمرین قبل از رقص آزاد در مسابقات جهانی ۲۰۰۰، پتر چرنیشف تیغه اسکیت خود را به پای دِنکوا بالای بوتش زد، دو تاندون و یک ماهیچه را برید و او را برای سه ماه از راه رفتن ناتوان کرد. او در نهایت به تمرینات بازگشت اما دچار ورم در پای خود شد. پس از اینکه از انجمن اسکیت ایالات متحده پرسید که آیا چرنیشف بیمه برای پوشش هزینه های پزشکی او دارد، برگزارکنندگان دعوتنامه دِنکوا / استاویسکی برای اسکیت آمریکا ۲۰۰۰ را
پس گرفتند. دِنکوا و استاویسکی هر دو قبل از مسابقات قهرمانی اروپا ۲۰۰۱ به آنفولانزا مبتلا شدند و دِنکوا ورم بیشتری را تجربه کرد اما آنها در این رویداد شرکت کردند و در جایگاه هشتم قرار گرفتند که بهترین نتیجه آنها تا آن زمان بود. دِنکوا / استاویسکی در مسابقات قهرمانی اروپا ۲۰۰۳ مدال نقره کسب کردند و تبدیل به نخستین اسکیت بازان بلغاری شدند که در یک رقابت ISU مدال گرفتند. سپس آنها اولین بلغاری ها شدند که در مسابقات جهانی مدال گرفتند و در مسابقات جهانی ۲۰۰۳ مدال برنز کسب کردند. در فصل بعد، آنها بار دیگر در قهرمانی اروپا ۲۰۰۴ مدال نقره گرفتند و در مسابقات جهانی ۲۰۰۴ به عنوان نایب قهرمان جهان شناخته شدند. در ۲۰۰۴–۲۰۰۵، دِنکوا / استاویسکی از مسابقات قهرمانی اروپا انصراف دادند و در مسابقات جهانی ۲۰۰۵ در جایگاه پنجم قرار گرفتند. در پایان فصل، آنها از گورشکوف جدا شدند و به نیوآرک (دلاور)، ایالات متحده، منتقل شدند تا با ناتالیا لینیچوک و گنادی کارپونوسووا تمرین کنند. آنها در سومین المپیک خود در جایگاه پنجم قرار گرفتند. در مسابقات جهانی ۲۰۰۶، آنها اولین بلغاری ها شدند که مدال طلای جهانی اسکیت نمایشی را کسب کردند. در اکتبر
۲۰۰۶، اعلام شد که دِنکوا به عنوان رئیس فدراسیون اسکیت بلغارستان انتخاب شده است. در ۲۰۰۶–۲۰۰۷، دِنکوا / استاویسکی در فینال گرند پری اسکیت نمایشی مدال طلا گرفتند، در قهرمانی اروپا ۲۰۰۷ مدال برنز کسب کردند و دوباره در مسابقات جهانی ۲۰۰۷ مدال طلا گرفتند. در ۱۰ آوریل ۲۰۰۷، آنها نشان سفیر استارا پلنینا را که بالاترین جایزه بلغارستان است دریافت کردند. در ۱۹ آوریل ۲۰۰۷، آنها ستاره ای در پیاده روی مشاهیر بلغارستان دریافت کردند. در ۵ اوت ۲۰۰۷، مکسیم استاویسکی در بلغارستان یک تصادف رانندگی ایجاد کرد که منجر به مرگ پتر پتروف ۲۴ ساله و کما رفتن مانوئلا گورسووا نامزد ۱۸ ساله او شد. در اکتبر ۲۰۰۷، او بازنشستگی خود را از اسکیت رقابتی اعلام کرد و دِنکوا نیز مجبور به بازنشستگی شد. آنها به اسکیت در نمایش های مختلف در سراسر جهان ادامه دادند و همچنین در زمینه طراحی رقص با برایان ژوبر همکاری کردند. دِنکوا در سال ۲۰۰۴ گفته بود که بلغارستان امکانات و مربیان زیادی برای اسکیت ندارد، بنابراین او مدرسه اسکیت «SC Ice Dance Denkova/Staviski» را همراه با استاویسکی در صوفیه افتتاح کرد. آنها همچنین در برنامه تلویزیونی روسی "یخ عصر" شرکت کرد
ه اند. زندگی شخصی. دِنکوا و استاویسکی نامزد شده اند. پسر آنها دانیل در ۳۰ ژانویه ۲۰۱۱ به دنیا آمد. دِنکوا یک خواهر ناتنی به نام اینا دمیرووا دارد که او نیز در رقص روی یخ رقابت کرده است. برادر شوهرش آندری لوته ای، اسکیت باز انفرادی است. دِنکوا فارغ التحصیل علم اقتصاد از دانشگاه صوفیه است.
پرسلاوا کولِوا ایوانُوا (؛ زادهٔ پتیا کولِوا ایوانُوا در ۲۶ ژوئن ۱۹۸۴)، که بیشتر با نام هنری پرسلاوا شناخته می شود، خواننده ای اهل بلغارستان است. او یکی از چهره های کلیدی موسیقی مدرن بلغاری به شمار می رود و از زمان آغاز فعالیت خود در سال ۲۰۰۴، بیش از ۶۰ جایزه کسب کرده است. اوایل زندگی پرسلاوا در دوبریچ سپری شد و در مدرسه ای با گرایش موسیقی به آموزش گدولا و آواز در گروه کر پرداخت. در تابستان ۲۰۰۳، او به صوفیه نقل مکان کرد و با شرکت در مسابقات موسیقی، توجه تهیه کنندگان را جلب کرد. اولین آهنگ موفق او، "Niamash Sarce" (دل نداری)، در سال ۲۰۰۴ منتشر شد که نسخه بلغاری آهنگ "Ravno Do Kosovo" از ماریا ساویچ بود. پرسلاوا با انتشار آلبوم های متعدد و تک آهنگ های موفق، به یکی از محبوب ترین هنرمندان در صنعت موسیقی بلغارستان تبدیل شد. او همچنین در جوایز موسیقی مختلف حضور داشته و جوایز متعددی را کسب کرده است. زندگی شخصی پرسلاوا نیز مورد توجه رسانه ها بوده است. او در سال ۲۰۱۸ نام خانوادگی خود را به پرسلاوا کولوا ایوانوا تغییر داد. پرسلاوا با صدای گرم و حضور پرانرژی خود در صحنه، تأثیر بسزایی در موسیقی معاصر بلغارستان داشته و ب
ه عنوان یکی از نمادهای موسیقی پاپ-فولک این کشور شناخته می شود. زندگی و حرفه. اوایل زندگی (۱۹۸۴–۲۰۰۳). پتیا کولِوا ایوانُوا در ۲۶ ژوئن ۱۹۸۴ در دوبریچ، بلغارستان به دنیا آمد. مادرش، یانکا تونچِوا، خیاط بود و پدرش، کولیو تونچِف، راننده مسابقات اتومبیل رانی در سطح جهانی بود. ایوانُوا خواهری بزرگ تر به نام ایوِلینا دارد که خوانندهٔ فولکلور است. او اولین بار در سن ۷ سالگی آواز خواند. علی رغم مخالفت والدینش، از ۱۵ سالگی در کلوب های شبانه به اجرا پرداخت. او تحصیلات موسیقایی خود را در رشته آواز فولکلور با گرایش گادولکا به پایان رساند. آغاز حرفه و پرسلاوا (۲۰۰۴). در زمستان ۲۰۰۴، میلکو کالایدژیف، خواننده مشهور شرکت پاینر، از او دعوت کرد تا با گروهش در چند اجرا همکاری کند. تحت تأثیر استعداد چشم گیر او، به پرسلاوا کمک کرد تا وارد شرکت شود. در آغاز سال ۲۰۰۴، اولین آهنگش با عنوان «اخاذی لطیف» ("Nezhen reket") را در قالب دوئت با میلکو کالایدژیف منتشر کرد. در همان سال، نام هنری "پرسلاوا" را برگزید و مسیر هنری خود را تغییر داد. در حالی که آثار اولیه اش در سبک فولک پاپ بودند، آهنگ های بعدی اش مانند «کلمه ای برای وفاداری» ("Duma
za vyarnost")، «این شب دیوانه وار» ("Tazi nosht bezumna") و «عزیزم» ("Mili moy") دارای صدایی مدرن تر بودند. این قطعات در نخستین آلبومش با عنوان "پرسلاوا" که در دسامبر منتشر شد، قرار داشتند و شامل ۱۶ آهنگ بود. این آلبوم بسیار مورد استقبال قرار گرفت و در جوایز سالانه مجله "نو فولک" جایزه «آلبوم سال» را دریافت کرد. در همان مراسم، او جایزه «پدیده و آغاز سال» را نیز از آن خود کرد. در جوایز موسیقی سالانه تلویزیون پلَنِتا در سال ۲۰۰۴، جوایز «بهترین آغاز سال» و «موفق ترین هنرمند سال» به او تعلق گرفت. او در سال ۲۰۰۳ چشمه ژِتیووا را در مِرامور ساخت. آرزوی شیطانی و دسَیسه (۲۰۰۵–۲۰۰۶). در بازه آوریل تا ژوئن ۲۰۰۵، دو تک آهنگ جدید با عنوان های «آرزوی شیطانی» ("Dyavolsko zhelanie") و «برای همیشه از آن تو» ("Zavinagi tvoya") منتشر شدند. هر دو آهنگ به ویژه «آرزوی شیطانی» با استقبال بسیار خوبی مواجه شدند و آهنگ دوم موفق به دریافت جایزه «آهنگ سال» در جوایز موسیقی سالانه پلنتا تی وی در سال ۲۰۰۵ شد. پرسلاوا برای نخستین بار در تور تابستانی پلنتا تی وی شرکت کرد. در نوامبر همان سال دومین آلبومش با عنوان "آرزوی شیطانی" منتشر شد و هم
زمان موزیک ویدئویی از تک آهنگ جدیدش «واژه های پایانی» ("Finalni dumi") نیز ارائه شد. او در جوایز سالانه نو فولک در سال ۲۰۰۵ عنوان «موفق ترین هنرمند سال» را کسب کرد. در آوریل ۲۰۰۶ تک آهنگ جدیدی به نام «و وقتی سحر فرا می رسد» ("I kogato samne") منتشر شد که موفق به کسب عنوان «آهنگ سال» در جوایز موسیقی پلنتا تی وی و نو فولک در همان سال شد. او مجدداً در تور تابستانی پلنتا تی وی شرکت داشت. در پایان سال ۲۰۰۶، دو تک آهنگ دیگر با نام های «قسمت می دهم» ("Zaklevam te") و «دروغه» ("Lazha e") منتشر شدند و هم زمان سومین آلبوم استودیویی اش با عنوان "دسَیسه" ("Intriga") نیز ارائه شد. «دروغه» نخستین آهنگ راک او بود. زندگی شخصی. از اواخر سال ۲۰۱۷، او با تاجر بلغاری، پاوِل لازاروف، وارد رابطه شد. در ۱۴ سپتامبر ۲۰۱۸، او دختری به نام پائولا به دنیا آورد. دیسکوگرافی. پرسلاوا فعالیت حرفه ای خود را با آلبوم نخستش به نام «پرسلاوا» در سال ۲۰۰۴ آغاز کرد. این آلبوم با سبکی تازه در فضای فولک پاپ مدرن معرفی شد و به سرعت محبوب شد. ترانه هایی چون «Duma za vyarnost» و «Tazi nosht bezumna» با صدای خاص و اجرای احساسی اش باعث شدند تا این اثر ع
نوان "آلبوم سال" را کسب کند و شروعی قدرتمند برای او رقم بخورد. در سال ۲۰۰۵، با انتشار آلبوم دومش «آرزوی شیطانی (Dyavolsko Zhelanie)»، جایگاه خود را به عنوان یکی از چهره های مطرح موسیقی پاپ-فولک بلغار تثبیت کرد. ترانهٔ اصلی این آلبوم با استقبال زیادی مواجه شد و به "ترانه سال" تبدیل گشت. در ادامه، آلبوم «دسَیسه (Intriga)» در سال ۲۰۰۶ نشان از جسارت او در تجربه سبک های جدید داشت. این آلبوم نخستین مواجههٔ پرسلاوا با فضای راک بود و ترانهٔ «Lazha e» در همین راستا مورد توجه قرار گرفت. سال ۲۰۰۷ آلبوم «من فرشته نیستم (Ne Sam Angel)» با لحنی احساسی تر و مضمونی عاشقانه منتشر شد که مخاطبانش را بیشتر با ابعاد شخصی تر شخصیت هنری او آشنا کرد. در سال ۲۰۰۹، با انتشار آلبوم «مواظب دوست دخترهات باش (Pazi Se Ot Priyatelki)»، او به مسائل اجتماعی و روابط میان زنان و مردان پرداخت. این اثر، نگاهی هشداردهنده و زنانه به روابط داشت و به خوبی در میان هوادارانش جا باز کرد. دو سال بعد، آلبوم «چطور بهت میاد؟ (Kak Ti Stoi)» در ۲۰۱۱، با فضایی شاد و پرانرژی عرضه شد و بیشتر برای مهمانی ها و اجراهای زنده مناسب بود. پس از وقفه ای چند ساله، پرسلاو
ا در سال ۲۰۱۹ با آلبوم «بسوزه در عشق (Da gori v lyubov)» بازگشت؛ اثری پخته تر و عمیق تر از نظر مضمون و اجرا، که تجربه های عاشقانه تلخ و شیرین را بازتاب می داد و مورد تحسین منتقدان قرار گرفت. سرانجام، در سال ۲۰۲۴، جدیدترین آلبوم او با نام «خیابان (Ulitsata)» منتشر شد. این اثر به زندگی شهری، روابط مدرن و پیچیدگی های اجتماعی امروز می پردازد و بلوغ کامل هنری پرسلاوا را به نمایش می گذارد. آلبوم ها:
دیمیترانا ایوانووا, نام هنگام تولد "پترووا" (، ۱۸۸۱–۱۹۶۰)، مصلح آموزشی، فعال حق رأی زنان و فعال حقوق زنان در بلغارستان بود. او از سال ۱۹۲۶ تا ۱۹۴۴ ریاست اتحادیه زنان بلغارستان را بر عهده داشت. او یکی از چهره های برجسته در جنبش آغازین حقوق زنان در بلغارستان در اوایل سده بیستم بود. او برای حقوق مدنی و سیاسی زنان مبارزه کرد و نقش مهمی در ارتقای آموزش دختران و مشارکت زنان در حوزه های عمومی و حرفه ای ایفا نمود. به عنوان روزنامه نگار، در نشریاتی که به ترویج حقوق زنان و توانمندسازی آنان در بلغارستان می پرداختند، مطلب می نوشت. زندگی نامه. دیمیترانا ایوانووا با نام اصلی پترووا در ۱ فوریه ۱۸۸۱ در روسه، بلغارستان زاده شد. دختر یک تاجر بود و در مدرسه دخترانه محلی و دبیرستان دختران تحصیل کرد. در دوران او، زنان از سال ۱۸۹۶ در دانشگاه صوفیه تنها اجازه شنیدن سخنرانی ها را داشتند، اما تا سال ۱۹۰۱ مجاز به ثبت نام رسمی نبودند. با این حال حتی پس از آن نیز پذیرش زنان دشوار بود، زیرا دبیرستان های دخترانه تنها شش پایه از هفت پایه لازم برای ورود به دانشگاه را ارائه می دادند. از این رو، دیمیترانا ایوانووا از پذیرش در رشته حقوق صوفیه
بازماند. در نتیجه، برای ادامه تحصیل در رشته آموزش و فلسفه به سوئیس رفت و در دانشگاه زوریخ نخستین زن دانشجوی آنجا شد. او در سال ۱۹۰۰ به بلغارستان بازگشت و به عنوان معلم استخدام شد، که در آن زمان تقریباً تنها حرفه در دسترس زنان بود (اگرچه تا سال ۱۹۰۴، تدریس برای زنان متأهل ممنوع بود). او در شهرهای پوپووو، بلغارستان، شومن (بلغارستان), پلون (بلغارستان), ولیکو ترنوو و روسه، بلغارستان به آموزش دختران پرداخت. همزمان با تدریس، ایوانووا مقالاتی دربارهٔ مسائل آموزشی در نشریات تخصصی مانند "اوچیتل" ("معلم") و "اوچیلیشن پرگلد" ("بررسی مدرسه") می نوشت. از سال ۱۹۰۵، او در روزنامه های "اوچیتلسکا پروبودا" ("بیداری معلم") و "ژن سکی گلاس" ("صدای زن") مطلب می نوشت و از سپتامبر ۱۹۲۰ تا سپتامبر ۱۹۴۴ سردبیر "ژن سکی گلاس" بود. در سال ۱۹۰۸، عضو انجمن «دوبرواتل» در روسه، بلغارستان شد که تمرکز آن بر آموزش زنان و رهایی فرهنگی آنان بود. او از سال ۱۹۰۸ تا ۱۹۱۱ ریاست این انجمن را بر عهده داشت. دیمیترانا ایوانووا همچنین در زمان جنگ های بالکان (۱۹۱۲–۱۹۱۳) به عنوان پرستار خدمت کرد. در سال ۱۹۱۴ با دانچو ایوانوف، که او نیز معلم بود، ازدواج کرد،
اما به فعالیت حرفه ای خود ادامه داد (زیرا ممنوعیت تدریس برای زنان متأهل در سال ۱۹۰۴ برداشته شده بود). او مادر سه فرزند بود که به ترتیب در سال های ۱۹۱۶، ۱۹۱۷ و ۱۹۱۸ به دنیا آمدند. در سال ۱۹۲۱، او مجدداً برای تحصیل در دانشکده حقوق دانشگاه صوفیه درخواست داد و با موافقت مواجه شد و در سال ۱۹۲۷ فارغ التحصیل شد. پس از ۹ سپتامبر ۱۹۴۴، زندگی دیمیترانا ایوانوا دگرگون شد. در ۲۸ سپتامبر ۱۹۴۴، او توسط جمهوری خلق بلغارستان جدید به دلیل روابط گسترده اش با آلمان و مظنون به حمایت از جنبش های فاشیستی و طرفداری از آلمان دستگیر شد. او پس از چهار ماه آزاد شد، به شرطی که صوفیه را ترک کرده و به روسه، بلغارستان منتقل شود. سپس به صوفیه بازگشت. دیمیترانا ایوانوا در ۲۹ مه ۱۹۶۰ در صوفیه در سن ۷۹ سالگی درگذشت. فعالیت های حقوق زنان. در ژوئن ۱۹۱۱، دیمیترانا ایوانوا به عنوان نماینده در کنگره اتحادیه زنان بلغارستان (Българския женски съюз) شرکت کرد، جایی که در مورد مفاد قانون اساسی مربوط به حقوق رای دادن زنان بحث شد. او به طور فعال در مسائل مرتبط با خانواده، نقش های همسران و مادران و حمایت اجتماعی از مادران و کودکان مشارکت داشت. او همچنین ع
ضو جامعه مبارزه با بزهکاری نوجوانان بود و در سال ۱۹۲۵ کمک کرد تا جامعه حفاظت از کودکان (Дружество за защита на децата) را تأسیس کند و تا سال ۱۹۳۵ در هیئت مدیره آن خدمت کرد. در اوایل دهه ۱۹۲۰، او که قبلاً فعال و متعهد به جنبش حقوق زنان بود، تشخیص داد که تحصیلات حقوقی می تواند به تلاش های او کمک کند و موجب پیشرفت در حق برابر زنان شود. او تلاش کرد تا در دانشکده حقوق دانشگاه صوفیه ثبت نام کند، اما درخواست او به دلیل این که «تحصیلات متوسطه خود را تکمیل نکرده بود» رد شد (مدارس عالی بلغارستان اخیراً به هشت سال افزایش یافته بودند، در حالی که او تنها شش سال تحصیل کرده بود). او که مصمم بود با «بی عدالتی هایی که زنان با آن روبرو بودند و با فرمالیسم» مبارزه کند، در نهایت پس از تکمیل سال هشتم، در دانشکده حقوق ثبت نام کرد و در سال ۱۹۲۷ فارغ التحصیل شد. دیمیترانا ایوانوا شروع به انتشار و ویرایش مجله ماهانه «زن» (۱۹۲۹–۱۹۳۱) کرد که در آن به مسائل حقوقی پیرامون وضعیت فرودست زنان پرداخته می شد. او همچنین برای روزنامه های مختلف در زمینه های مرتبط با زندگی و آینده زنان نوشت. از سال ۱۹۲۶ تا ۱۹۴۴، او رهبری اتحادیه زنان بلغارستان را
بر عهده داشت و پس از دوره جولیا مالینوا به این سمت رسید. او مدافع قوی برابری جنسیتی در آموزش و حق زنان برای کار به عنوان وکیل و قاضی بود؛ بنابراین، تحت ریاست او، دو مسئله به طور خاص مورد توجه قرار گرفت: اجازه دادن به زنان برای کار به عنوان وکیل، که به عنوان یک مسئله نمادین برای نشان دادن حق زنان برای دسترسی به سایر حرفه های مشابه محسوب می شد، و حق رای زنان. سرانجام، پس از مبارزه طولانی، او یکی از نخستین زنان بلغاری شد که حق کار به عنوان وکیل یا قاضی را کسب کرد. علاوه بر این، در سال ۱۹۳۷، زنان متأهل، مطلقه و بیوه بالای ۲۱ سال حق رای در انتخابات شهری را به دست آوردند، اگرچه هنوز اجازه کاندیدا شدن برای انتخابات را نداشتند. این اولین گام برای تضمین حق رای برای تمام زنان در سال ۱۹۴۴ بود. از سال ۱۹۳۵ تا ۱۹۴۰، او عضو هیئت مدیره اتحادیه بین المللی زنان بود. او به یک چهره معروف و جنجالی در بحث های عمومی تبدیل شد و اغلب در مطبوعات به صورت کاریکاتور کشیده می شد.
الیزا اورژسکوا (; – ) نویسنده، مقاله نویس، مترجم، و نویسندهٔ داستان کوتاه اهل امپراتوری روسیه بود. او یکی از نویسندگان برجسته لهستان در دوره پوزیتیویسم بود و به خاطر آثارش که به مسائل اجتماعی و حقوق زنان می پرداخت، شناخته می شود. در سال ۱۹۰۵، او به همراه هنریک سینکیه ویچ برای دریافت جایزه نوبل ادبیات نامزد شد. زندگی و حرفه. او به عنوان ایلیزا پاوِلوُسکا در یک املاک در میلکوفشچینا (که آن زمان در امپراتوری روسیه قرار داشت و اکنون در بلاروس است) به دنیا آمد و در نزدیکی گرودنو (که اکنون در بلاروس است) درگذشت. از سال ۱۸۵۲ تا ۱۸۵۷، در ورشو زندگی کرد و به مدرسه رفت. در آنجا با ماریا کونوپنیکا، نویسنده لهستانی دیگری آشنا شد. پس از بازگشت به میلکوفشچینا، در سن شانزده سالگی با پیوتر ارژِشکو، یک شلختا لهستانی که دو برابر سن او بود و پس از قیام ژانویه به سیبری تبعید شده بود، ازدواج کرد. آنها در سال ۱۸۶۹ به طور قانونی جدا شدند. در سال ۱۸۹۴، او پس از یک رابطه ۳۰ ساله با استانیسواف ناهورسکی دوباره ازدواج کرد، که چند سال بعد درگذشت. در سال ۱۸۶۶، او به گرودنو نقل مکان کرد و شروع به نوشتن رمان کرد. ارژِشکوا مجموعه ای از ۳۰ رما
ن و ۱۲۰ داستان کوتاه، نمایشنامه و رمان کوتاه نوشت که شرایط اجتماعی کشور اشغال شده خود را بررسی می کرد. رمان "ایلی ماکوور" (۱۸۷۵) روابط میان یهودیان لهستان و شلختا لهستانی را توصیف می کند؛ و "میر عزوفویچ" (۱۸۷۸) به تعارض میان ارتدکس بودن یهودی و لیبرالیسم مدرن پرداخته است. در سال ۱۸۸۸، ارژِشکوا دو رمان در مورد رودخانه نمان نوشت: "چام" (دهقان) که به زندگی ماهیگیران می پردازد؛ و مشهورترین رمان او، "ناد نیمن" (در کنار نیمن) که اغلب با رمان "پان تادئوش" مقایسه می شود، مسائل اشرافیت لهستانی را در پس زمینه نظم سیاسی و اجتماعی تحلیل می کند. مطالعه ای در زمینه میهن پرستی و جهان وطنی او در سال ۱۸۸۰ منتشر شد. یک نسخه کامل از آثار او بین سال های ۱۸۸۴ و ۱۸۸۸ در ورشو منتشر شد که بسیاری از آثار او به زبان آلمانی نیز ترجمه شده است. در سال ۱۹۰۵، ارژِشکوا به همراه هنریک سینکیه ویچ و لئو تولستوی برای دریافت جایزه نوبل ادبیات نامزد شد. جایزه به سینکیه ویچ تعلق گرفت. طبق سوابق رسمی کمیته جایزه نوبل، ایده تقسیم جایزه رد شد زیرا آن را عمل تحقیرآمیز می دانستند و تنها سینکیه ویچ به عنوان برنده اعلام شد. یادبود. در سال ۱۹۲۹، مجسمه ارژ
ِشکوا در گرودنو (بلاروس کنونی) رونمایی شد. در سال ۱۹۳۸، bust ایلیزا ارژِشکوا که توسط هنریک کونا طراحی شده بود، در پارک پراسکی ورشو رونمایی شد. در سال ۱۹۷۸، یک فیلم بیوگرافی با عنوان "تو به بالا خواهی رفت…" که به ایلیزا ارژِشکوا اختصاص داشت، به کارگردانی زیگمونت اسکونیچنی ساخته شد و هانا ماریا گیزا در نقش نویسنده ظاهر شد. این فیلم بخشی از مجموعه فیلم های "شخصیت های ادبیات لهستانی" بود و در سال ۱۹۸۰ به نمایش درآمد. در سال ۲۰۲۳، در دوازدهمین دوره روز ملی خواندن، کتاب "ناد نیمن" او در مکان های عمومی مختلف خوانده شد. رئیس جمهور لهستان، آندژی دودا، و بانوی اول لهستان، آگاتا کورنهائوسر-دودا، در این کمپین شرکت کردند. آثار منتخب. آثار ایلیزا ارژِشکوا در زمینه های مختلفی از جمله رمان، داستان کوتاه، مقاله و روزنامه نگاری اجتماعی به گستردگی تأثیرگذار بودند. او با نوشتن ۳۰ رمان و بیش از ۱۲۰ داستان کوتاه، به بررسی شرایط اجتماعی و سیاسی کشور خود در دوران اشغال لهستان پرداخت. رمان های برجسته او مانند "ناد نیمن" و "چام" به مسائل مربوط به اشرافیت لهستانی، تضادهای اجتماعی و فرهنگی و مسائلی مانند میهن پرستی و جهان وطنی پرداخته ا
ند. ارژِشکوا همچنین در آثارش به روابط میان گروه های اجتماعی مختلف، از جمله یهودیان و لهستانی ها، توجه ویژه ای داشته است، چنان که در رمان "میر عزوفویچ" به تضاد بین ارتدوکسی یهودی و لیبرالیسم مدرن پرداخته است. او همچنین در عرصه روزنامه نگاری برای عدالت اجتماعی فعال بود و مقالاتی چون "دربارهٔزنان" و "دربارهٔ یهودیان و مسئله یهودی" را منتشر کرد که به مسائل اجتماعی و حقوقی گروه های مختلف در جامعه پرداخته اند. آثار ارژِشکوا نه تنها در لهستان بلکه به زبان های مختلفی ترجمه شده و به عنوان بخشی از میراث فرهنگی لهستان شناخته می شوند. آثار او در ترکیب با سبک های نوشتاری قوی و تحلیل های اجتماعی عمیق، تصویری واقع گرایانه از جامعه و مشکلات آن دوران ارائه می دهند.
زوفیا ناؤکوفسکا (; – ) نویسنده، نمایشنامه نویس، روزنامه نگار، شاعر، مقاله نویس، سیاستمدار، و نثرنویس اهل لهستان بود. او یکی از نویسندگان و نمایشنامه نویسان برجسته لهستان در دوره بین دو جنگ جهانی بود و تأثیر زیادی بر ادبیات این کشور داشت. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان دهمین سالگرد خلق لهستان شده است. او در دوره میان دوران جنگ به عنوان عضو اجرایی آکادمی ادبیات لهستان (۱۹۳۳–۱۹۳۹) خدمت کرد. زندگی نامه. نالکوفسکا در خانواده ای از روشنفکران به دنیا آمد که به مسائل عدالت اجتماعی علاقه مند بودند و در دانشگاه فلایینگ تحت تقسیم بندی روسی تحصیل کرد. پس از بازگشت لهستان به استقلال و تأسیس جمهوری دوم لهستان، او یکی از برجسته ترین نویسندگان فمینیست کشور شد که رمان ها، داستان های کوتاه و نمایشنامه هایی با ویژگی های اجتماعی گرایانه و عمق روان شناختی نوشت. تولیدات ادبی. اولین موفقیت ادبی نالکوفسکا، رمان "رومانس ترز هِنرت" (رومانس ترز هِنرت، ۱۹۲۳) بود که پس از آن رمان های محبوبی را منتشر کرد. او بیشتر به خاطر کتاب هایش "گرانیکا" (مرز، ۱۹۳۵)، "وِزلی ژیچیا" (پیوندهای زندگی، ۱۹۴۸) و "مدالیونی" ("مدال ها", ۱۹۴۷) شناخته می شود
. در آثارش، نالکوفسکا با شجاعت به موضوعات دشوار و جنجالی پرداخته است، و در مقاله اش در سال ۱۹۳۲ به نام «سازماندهی اروتیسم» که در مجله "" منتشر شد – معتبرترین مجله ادبی لهستان در آن زمان – اظهار داشت که: ... باید رویکردی عقلانی و حتی فکری به اروتیسم تشویق و تقویت شود، تا بتوان اروتیسم را در ارتباط با سایر جنبه های زندگی جامعه انسانی بررسی کرد. اروتیسم تنها یک موضوع خصوصی برای فرد نیست. این مسئله در همه حوزه های زندگی انسان تأثیرگذار است و نمی توان آن را از این حوزه ها جدا کرد و تنها به عنوان یک مسئله بیولوژیکی در نظر گرفت یا به آن بی احترامی کرد. قدردانی. در ۱۰ نوامبر ۲۰۱۴ گوگل با یک گوگل دودل تولد ۱۳۰ سالگی او را جشن گرفت. از مه ۲۰۲۴، نسخه ای از "دفتر خاطرات" نالکوفسکا در نمایشگاه دائمی در کاخ مشترک المنافع در ورشو به نمایش گذاشته می شود. آثار. زوفیا نالکوفسکا یکی از برجسته ترین نویسندگان لهستانی قرن بیستم بود که آثار متنوع و تأثیرگذاری در زمینه های مختلف ادبیات از خود به جا گذاشت. او با نوشتن رمان ها، داستان های کوتاه و نمایشنامه ها به بررسی مسائل اجتماعی، روان شناختی و فمینیستی پرداخت. برخی از آثار مهم او ش
امل رمان های "گرانیکا" (مرز) و "وِزلی ژیچیا" (پیوندهای زندگی) است که در آن ها به تحلیل روابط انسانی و مشکلات اجتماعی می پردازد. نالکوفسکا همچنین در زمینه داستان کوتاه نیز شناخته شده است، به ویژه با کتاب "مدالیونی" (مدال ها)، مجموعه ای از داستان های کوتاه که در آن ها به جنایات نازی ها علیه ملت لهستان پرداخته است. این مجموعه از مهم ترین آثار او در حوزه داستان کوتاه به شمار می رود. در زمینه نمایشنامه نیز او آثاری مانند "دوم کوبیت" و "دیِین یِگو پاوْروتو" را نوشته است که موضوعات انسانی و اجتماعی را بررسی می کنند. آثار نالکوفسکا به دلیل برخورداری از عمق روان شناختی و نگاه انتقادی به جامعه، هنوز هم مورد توجه بسیاری از خوانندگان و محققان قرار دارند.
اریکا کرمر (; – ) شیمی فیزیک دان آلمانی و استاد بازنشسته دانشگاه اینسبروک بود که به عنوان یکی از مهم ترین پیشگامان کروماتوگرافی گازی شناخته می شود. او این روش را در سال ۱۹۴۴ به صورت مستقل ابداع کرد، پس از ریچارد لاورنس ساینگ و آرچر جی.پی. مارتین که در سال ۱۹۴۱ این تکنیک را معرفی کرده بودند. کرمر در ۲۰ مه ۱۹۰۰ در مونیخ، آلمان در خانواده ای از دانشمندان و استادان دانشگاه متولد شد. او تنها دختر و فرزند میانی ماکس کرمر و السبت رزموند بود. پدرش، ماکس کرمر، استاد فیزیولوژی و مخترع الکترود شیشه ای بود. او دو برادر به نام های هوبرت کرمر، ریاضیدان، و لوتار کرمر، متخصص آکوستیک داشت. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه اروین شرودینگر شده است. تحصیلات و اوایل حرفه. پدر کرمر به سمت جدیدی در برلین نقل مکان کرد و او در تطبیق با سیستم مدرسه پروسی جدید مشکل داشت. کرمر در سال ۱۹۲۱ از دبیرستان در برلین فارغ التحصیل شد و در دانشگاه برلین در رشته شیمی ثبت نام کرد. در دانشگاه برلین، او در کلاس های فریتس هابر، والتر نرنست، ماکس پلانک، ماکس فون لائو و آلبرت اینشتین شرکت کرد. کرمر در سال ۱۹۲۷ مدرک دکترای خود را با درجه ممتاز تحت نظر
ماکس بودنشتاین دریافت کرد. رساله او دربارهٔ سینتیک واکنش هیدروژن-کلر بود. این مقاله فقط تحت نام او منتشر شد زیرا نتیجه گیری کرد که واکنش هیدروژن-کلر یک واکنش زنجیره ای است که در آن زمان هنوز مفهومی بسیار نوآورانه محسوب می شد. به دلیل این مقاله و کارهایش در زمینه سینتیک، نیکلای سمیونوف، برنده آینده جایزه نوبل در مطالعه سینتیک، از او دعوت کرد تا در لنینگراد کار کند. او این پیشنهاد را رد کرد و در آلمان ماند تا در مؤسسه قیصر ویلهلم برای شیمی فیزیک و الکتروشیمی با کارل فریدریش بونهوفر روی مسائل کوانتومی فتوشیمی کار کند. کرمر برای مدت کوتاهی با بورسیه تحصیلی در دانشگاه فرایبورگ با جورج د هوسی روی تجزیه الکل ها با استفاده از کاتالیزورهای اکسید مطالعه کرد. سپس به برلین بازگشت تا با مایکل پولانی در مؤسسه هابر کار کند، جایی که آنها تبدیل هیدروژن و اورتو-هیدروژن در یک حالت اسپین به پارا-هیدروژن را بررسی کردند. او تا سال ۱۹۳۳ که حزب نازی در آلمان به قدرت رسید و مؤسسه به دلیل شهرت ضد نازی اش منحل شد، در آنجا باقی ماند. کرمر به مدت چهار سال نتوانست کار پیدا کند یا تحقیقاتش را ادامه دهد. حرفه علمی قبل و در طول جنگ جهانی دوم
. کرمر در سال ۱۹۳۷ به اتو هان در مؤسسه قیصر ویلهلم برای شیمی پیوست تا ترکیبات رادیواکتیو کمیاب را مطالعه کند. او کمی بعد آزمایشگاه را ترک کرد تا روی جداسازی ایزوتوپ تمرکز کند. در سال ۱۹۳۸، کرمر مدرک سازگاری خود را از دانشگاه برلین دریافت کرد. در شرایط عادی، این مدرک منجر به موقعیت های استادی می شد؛ اما دولت نازی آن زمان قانون موقعیت حقوقی کارمندان زن دولت را تصویب کرده بود. این قانون زنان را از موقعیت های ارشد (مانند استادی) منع می کرد و از زنان می خواست پس از ازدواج استعفا دهند. بسیاری از دانشمندان و محققان زن بیکار شدند یا با محدودیت در چشم اندازهای شغلی مواجه شدند. پس از شروع جنگ جهانی دوم و اعزام دانشمندان و استادان مرد، کرمر در سال ۱۹۴۰ توانست به عنوان مدرس در دانشگاه اینسبروک در اتریش مشغول به کار شود. با این حال، به او گفته شد که پس از پایان جنگ و بازگشت مردان، شغل خود را ترک خواهد کرد. کرمر از موقعیت و محل جدیدش راضی بود زیرا می توانست به کوهنوردی، که از علایقش بود، بپردازد. کشف و توسعه جداسازی گازها. در اینسبروک، کرمر روی هیدروژن دار کردن استیلن تحقیق می کرد و در جداسازی دو گاز با گرمای جذب مشابه با