Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ناتاشا ناتووا (با نام اصلی ناتالی اشمیت)(۸ اوت ۱۹۰۵ – ۷ مارس ۱۹۸۸) یک رقاص در سبک آداجیو زاده روسیه بود که در دهه های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ ستاره وودویل محسوب می شد. زندگی نامه. او در سن پترزبورگ به دنیا آمد اما در جریان انقلاب ۱۹۱۷ همراه با والدینش از روسیه گریخت و در نیس ساکن شد. او در اپرای پاریس تحصیل کرد و به رقص مدرن علاقه مند شد. در سال ۱۹۲۳، به عنوان رقاص برجسته در نمایش رِیویو "پاریس بی پرده"، که مجالی برای نمایش استعدادهای خود در کنار خواهران دالی در کافه امباسادور بود، کار کرد و در همان سال در نمایش دیگری به نام "نقش های موسیقایی" در گومون-پالاس به رقص پرداخت. در سال ۱۹۲۴، پس از انتخاب نام ناتووا، با رقاص فرانسوی ژن میریو (با نام اصلی آنری ژان رائول دلتِی، ۱۸۹۹–۱۹۷۵) همکاری کرد. این دو نفر در کلوب شبانه "او کاناری" به عنوان تیم رقصنده آداجیو، که ترکیبی از رقص و آکروباتیک بود، فعالیت کردند. آلبرت دو کورویل، امپرساریوی مشهور، آن ها را برای اجرای یک نمایش در تئاتر پالادیوم لندن به کار گرفت. این اجرا بسیار موفق بود و مجله بریتانیایی "دنیای تئاتر" از رقص آن ها به عنوان «فوق العاده و در سطحی که خارج از باله روسیه
به ندرت دیده می شود» یاد کرد. ناتووا به خاطر زیبایی و خلاقیتش مشهور بود و طراحی صحنه و لباس هایش را خودش انجام می داد، اما خلق وخوی آتشینی نیز داشت. او و میریو در نمایش بعدی دو کورویل با نام "فراز آسمان" در سال ۱۹۲۵، همراه با هنرمندان استرالیایی توتس و لورنا پاوندز حضور یافتند. اما به دلیل اختلافاتی بین ناتووا و خواهران پاوندز، او و میریو نمایش را ترک کردند. آن ها در کابارههای لندن اجرا داشتند، جایی که توسط نماینده آمریکایی آژانس ویلیام موریس دیده شدند و برای حضور در نمایش فولیز گرینویچ ویلیج در نیویورک دعوت شدند. ناتووا و میریو نخستین اجرای خود را در نیویورک در نوامبر ۱۹۲۵ انجام دادند و بلافاصله مورد توجه قرار گرفتند، به طوری که در بخشی از اجرا، ناتووا از ارتفاع ۱۵ فوتی (حدود ۴٫۵ متر) در دستان میریو می پرید. آن ها با نمایش به تور رفتند، اما هنگام تمرین یک حرکت جدید، ناتووا سقوط کرد و بینی اش شکست. پس از بهبودی، میریو تصمیم به ترک گروه گرفت. ناتووا با جانشینش درگیر شد و در نتیجه از فهرست هنرمندان شرکت تئاتری جونز و گرین حذف شد. او به اجراهای خود ادامه داد و با یک شریک رقص جدید، رودیون گریتزانوو (۱۸۹۶–۱۹۶۸) که
زاده روسیه بود، همکاری کرد. آن ها از ۱۹۲۶ تا ۱۹۲۸ با عنوان «ناتووا و رودیون» اجرا داشتند. اجرای آن ها شامل یک نمایش «بید و شعله» بود که از نظر احساسی و مهارت، رقبای خود را پشت سر گذاشت. بااین حال، خلق وخوی ناتووا بار دیگر باعث مشکلاتی شد و او درگیر دعاوی حقوقی علیه مدیران و نمایندگانش شد. او همچنین بار دیگر سقوط کرد و مچ پایش شکست، و در نتیجه رودیون نیز تصمیم به ترک همکاری گرفت. در دوران نقاهت، ناتووا یک اجرای جدید طراحی کرد که در آن، صحنه به شکلی به نظر می رسید که گویی یک خط مونتاژ خودکار گروهی از رقاصان مرد را تحویل می دهد. او گفت: «من نمایانگر برق هستم. مدتی با هر شریک می رقصم و سپس او را به ماشین بازمی گردانم.» او به تور وودویل کیت بازگشت و این بار با باب گانژو و یک رقاص مرد دیگر، با عنوان «ناتووا و گروه» روی صحنه رفت. در ادامه، فرد سومی به نام نیکلاس گاکل داکس (۱۸۹۹–۱۹۷۸) به این گروه پیوست؛ او و ناتووا در اکتبر ۱۹۲۸ ازدواج کردند. آن ها به اجرای تورهای خود ادامه دادند و در فیلم موزیکال بلند ام جی ام به نام "هالیوود ریویو ۱۹۲۹" ظاهر شدند. در سال ۱۹۳۰، ناتووا همراه با داکس، باب گانژو و برادرش جورج گانژو، ی
ک اجرای «هندسه محور» ترتیب داد که بخشی از آن شامل لباس اسکلت نورانی بود. برادران گانژو بعدها گروه خود را با یک برادر دیگر و یک رقاص زن دیگر تشکیل دادند. در اوج شهرت، ناتووا برای یک مجسمه اثر سرژ یوریه ویچ با عنوان "رقاصه ناتووا" مدل شد که بسیار محبوب و در مقیاس گسترده ای بازتولید شد. از سال ۱۹۳۱، ناتووا به عنوان یک هنرمند تک نفره آداجیو فعالیت کرد و رقص «رقص باد» را معرفی نمود، که در آن «او از یک گلدان بزرگ استفاده می کرد که گل های بزرگ استیلیزه شده ای از آن بیرون می آمدند. هر شکوفه یک سکوی فلزی محکم بود که ناتووا با شجاعت خیره کننده ای روی آن ها می پرید. او در حین پرواز در فضا، روی یک آزالیا عربسک اجرا می کرد، روی یک شقایق پیروئت می زد و روی یک لاله روی نوک انگشتانش می ایستاد.» اجرای او در قالب یک نمایش تئاتری قرار گرفت که تا سال ۱۹۳۲ در تور بود. پس از یک تور اروپایی، او در ۱۹۳۴ به نیویورک بازگشت و اجرایی را ارائه کرد که شامل رقصی با این مضمون بود که «چه اتفاقی می افتد اگر یک مخترع شیطانی یک پرتو رادیویی بسازد که بتواند افکار انسان ها را کنترل کند.» به نظر می رسد که آخرین اجراهای او در سال ۱۹۳۵ در رادیو سیتی
موزیک هال بوده، جایی که او به عنوان بخشی از یک گروه سه نفره آداجیو و همچنین همراه با یک گروه از رقاصان مرد، از جمله داکس، به اجرا پرداخت. ناتووا پیش از ۱۹۴۰ از دنیای اجرا کناره گیری کرد و همراه با داکس در نیویورک زندگی می کرد. آن ها بعدها از یکدیگر جدا شدند. در دهه ۱۹۵۰، او به لس آنجلس نقل مکان کرد و در آنجا (با نام ناتالی داکس) در فعالیت های هنری و صنایع دستی مشارکت داشت. او در سال ۱۹۸۸ در پاسادینا، در سن ۸۲ سالگی درگذشت.
جین کوئیک (با نام اصلی ریچاردز, ‏۳۱ اوت ۱۸۷۸ − ۲۴ فوریه ۱۹۶۵)، زن بریتانیایی-آمریکایی بود که از غرق شدن کشتی "تایتانیک" در ۱۵ آوریل ۱۹۱۲ جان سالم به در برد. زندگی نامه. اوایل زندگی. جین ریچاردز در ۳۱ اوت ۱۸۷۸ در پلیموث، انگلستان زاده شد. والدینش توماس و مری آن ریچاردز بودند. او دو خواهر ناتنی از ازدواج نخست مادرش به نام های بسی و مارتا داشت. جین در سال ۱۹۰۲ با فردریک چارلز کوئیک، گچ کار، ازدواج کرد و صاحب دو دختر به نام های وینیفرد در ۱۹۰۴ و فیلیس در ۱۹۰۹ شد. در ۱۹۱۰، خانواده کوئیک به دیترویت، میشیگان در ایالات متحده مهاجرت کردند. جین و دو دخترش در ۱۹۱۲ برای دیدار بستگان به انگلستان بازگشتند و قرار بود در آوریل ۱۹۱۲ بازگردند. در "تایتانیک". جین به همراه وینیفرد هشت ساله و فیلیس دوساله در ۱۰ آوریل ۱۹۱۲ در ساوت همپتون، انگلستان سوار کشتی "تایتانیک" شدند و در کلاس دوم سفر می کردند. بوی رنگ تازه در کابینشان آن چنان شدید بود که جین درِ اتاق را نیمه باز گذاشت. در شب برخورد، یک پیشخدمت به در کابین خانواده کوئیک کوبید و به آن ها گفت که حادثه ای رخ داده اما جدی نیست. جین با آرامش دخترانش را بیدار کرد، اما در نهایت پیش
خدمت دوباره وارد اتاق شد و فریاد زد: «به خاطر خدا بلند شوید! برای لباس پوشیدن وقت نگذارید. فقط جلیقه های نجاتتان را بپوشید. آن ها با یک کوه یخ برخورد کرده اند و کشتی در حال غرق شدن است!» این سه نفر خود را به عرشه قایق رساندند، جایی که وینیفرد به طور هیستریک شروع به گریه کرد، زیرا تصور می کرد که باید به دریا بپرد. هر دو دختر به قایق نجات شماره ۱۱ منتقل شدند؛ در ابتدا از ورود جین جلوگیری شد، اما او با اعتراض موفق شد وارد شود، زیرا اعلام کرد که از فرزندانش جدا نخواهد شد. زمانی که قایق نجات در آب بود، پاروها مدام به پشت جین برخورد می کردند، درحالی که او بی حرکت نشسته بود. دخترش فیلیس به خواب رفت، و وینیفرد همچنان به دلیل از دست دادن کفش هایش گریه می کرد، زیرا پاهایش در آب یخ زده آویزان بود. او سرانجام پس از دعا آرام شد و به خواب رفت. هنگامی که کشتی "کارپاتیا" صبح روز بعد رسید، وینیفرد و فیلیس در کیسه های کنفی بالا کشیده شدند، درحالی که جین را با صندلی مهار کردند و سوار کشتی کردند. فرد کوئیک هنگام ورود کشتی به نیویورک در ۱۸ آوریل، خانواده اش را ملاقات کرد و با خیالی آسوده آن ها را در آغوش گرفت، چرا که گمان می کرد
دیگر هرگز همسر و دخترانش را نخواهد دید. آن ها شب را در انجمن پناهگاهی و کمک به مهاجران عبری گذراندند و سپس با قطار به خانه شان در دیترویت رفتند و در ۲۰ آوریل به مقصد رسیدند. زندگی بعدی و مرگ. جین و همسرش بعدها صاحب دو دختر دیگر به نام های ویویان (۱۹۱۶) و ویرجینیا (۱۹۱۸) شدند. چند سال پس از فاجعه، جین در سراسر ایالات متحده سفر کرد و داستانش را بازگو کرد. او دخترانش را به تور وودویل در میشیگان برد، جایی که آن ها مرتباً داستان بقای خود را روایت می کردند. اما پس از مدتی، این خاطرات برای او بسیار دردناک شد و از صحبت درباره آن دست کشید. جین در ۲۴ فوریه ۱۹۶۵ بر اثر حمله قلبی در سن ۸۶ سالگی در گروس پوینت، میشیگان درگذشت. او بیشتر از همسرش و دخترش فیلیس عمر کرد؛ فیلیس در ۱۹۵۴ خودکشی کرده بود. وینیفرد در سال های بعدی. وینیفرد گاهی مصاحبه هایی انجام می داد اما بیشتر اوقات زندگی خصوصی خود را حفظ می کرد. شهرت او پس از انتشار فیلم "تایتانیک" اثر جیمز کامرون در ۱۹۹۷ شدت گرفت و نوه اش مراقب حریم خصوصی او بود. او در ۴ ژوئیه ۲۰۰۲ در ۹۸ سالگی درگذشت و چهارمین بازمانده ای بود که فوت کرد. با مرگ او، لیلیان آسپلوند تنها بازمانده ا
ی شد که خاطراتی از غرق شدن کشتی داشت. وینیفرد آخرین بازمانده ای بود که در این حادثه یکی از اعضای خانواده اش را از دست نداده بود.
باشگاه فوتبال مونیسیپال لیبریا یک تیم فوتبال کاستاریکایی است که در لیگ کاستاریکا بازی می کند. این تیم در لیبریا، گواناکاسته مستقر است. ورزشگاه خانگی آنها ورزشگاه ادگاردو بالتودانو بریسنو است.
سینیسکا (؛ ؛ زاده شده حوالی ۴۴۰ پیش از میلاد) که با نام کینیسکا () هم شناخته می شود، ورزشکار اهل اسپارت بود. سینیسکا یک شاهدخت اسپارتی ثروتمند بود. او نخستین زنی بود که در بازی های المپیک به قهرمانی رسید و از این لحاظ در تاریخ شهرت دارد. سینیسکا برای اولین بار در سال ۳۹۶ پیش از میلاد وارد رقابت های المپیک شد و با تیم اسب هایی که خود تربیت کرده بود، جایزه اول را به دست آورد. در سال ۳۹۲ قبل از میلاد، سینیسکا اسب های خود را برای بار دوم در المپیک وارد کرد و در همان رویداد دوباره پیروزی دیگری کسب کرد. نام. در زبان یونانی باستان، نامِ "کینیسکا" به معنای «توله سگ ماده» یا «سگ شکاری کوچک» است. او برگرفته از نام پدربزرگش، زوکسیداموس است که "کینیسکوس" نیز نامیده می شد. سارا بی. پومروی پیشنهاد می کند که این نام غیرمعمول ممکن است لقب یک زن پسرانه نما بوده باشد و به علاقه به شکار اشاره دارد. احتمال دارد که این نام از سنت های شکار نخبگان اسپارتی گرفته شده باشد. به گفته کارتلیج، این نام ممکن است به گونه ای از سگ های اسپارتی که در هنگام شکار به عنوان جستجوگر شناخته می شدند، اشاره داشته باشد. پومروی اشاره می کند که نام های ب
ستگان نزدیک زن او نشان دهنده علاقه به اسب سواری در نسل آنها است. اوایل زندگی. سینیسکا احتمالاً در حدود ۴۴۰ قبل از میلاد در دولت شهر اسپارت یونان باستان زاده شد. او از دودمان اروپونتید بود و دختر پادشاه آرکیداموس دوم و همسرش ایوپولیا بود. او احتمالاً خواهر نانتنی آگیس دوم (که در دوران ۴۲۷–۴۰۰ قبل از میلاد سلطنت کرد) و خواهر تنی آژیلاوس دوم (که در دوران ۴۰۰–۳۶۰ قبل از میلاد سلطنت کرد) بود، که هر دو به عنوان پادشاهان اسپارت پس از پدرشان بر تخت نشستند. او خواهر دیگری به نام پروآوگا داشت. در دوران کودکی، ممکن است سینیسکا تجربه هایی در زمینه ورزش از برنامه تربیت بدنی ویژه دختران اسپارتی (معادل آگوگای پسران) که احتمالاً در آن شرکت کرده بود، کسب کرده باشد. با توجه به اینکه او از خانواده ای ثروتمند بود، می توانست اسب های مسابقه ای داشته باشد. طبق گفته پوسانیاس سینیسکا نخستین زنی بود که اسب ها را پرورش داد و به شدت در پی موفقیت در بازی های المپیک بود. چندین منبع از گزنفون و پلوتارک اشاره دارند که چگونه آژیلاوس دوم او را تشویق کرد تا اسب ها را پرورش دهد و در بازی ها رقابت کند. با این حال، انگیزه های او برای این کار اخیر
اً مورد بحث قرار گرفته است. طبق این منابع باستانی، آژیلاوس احتمالاً موفقیت در مسابقات ارابه سواری را پیروزی ای بی ارزش می دانست. برخلاف سایر رویدادها که در آن شجاعت و فضیلت مردان عوامل قطعی تصمیم گیرنده بودند، او معتقد بود که مسابقات ارابه سواری تنها دارایی و ثروت افراد را نشان می دهد، چرا که نیاز به دخالت مستقیم صاحب اسب ها ندارد. هر دو نویسنده باستانی اشاره کردند که آژیلاوس قصد داشت نشان دهد که این ورزش چندان «مردانه» نیست و بیشتر تفریحی اشرافی است و همینکه یک زن می تواند در آن پیروز شود خود دلیلی بر این واقعیت است. با این حال، در واقعیت، پیروزی های سینیسکا مانع از این نشد که اسپارتی های ثروتمند به این ورزش ادامه دهند. از سوی دیگر، چندین محقق مدرن بر این باورند که انگیزه های آژیلاوس دوم بیشتر عملی بوده است. آن ها گمان می کنند که او از پیروزی ها و ثروت سینیسکا برای ارتقاء حرفه سیاسی خود و به دست آوردن حمایت عمومی از طریق ارتباط استفاده می کرد، نه برای ارائه یک درس اخلاقی. شواهدی که از این نظریه حمایت می کند این است که پیروزی های دوگانه سینیسکا در المپیک باستان، همچنین شهرتی بیشتر برای آژیلاوس دوم و خانه ای و
سیع تر برای اروپونتید به ارمغان می آورد. علاوه بر این، تأسیس فرقه قهرمان یونانی سینیسکا پس از مرگش می تواند نشان دهد که آژیلاوس حتی پس از مرگ خواهرش همچنان از شهرت او بهره برداری می کرد. تأثیر فرهنگی سینیسکا. بر اساس شواهد باستان شناسی مانند مکان های وقف ها و پرستشگاه قهرمانی او و همچنین حدس و گمانه زنی پژوهشگران معاصر، پیروزی سینیسکا در المپیک احتمالاً تأثیر زیادی نه تنها بر هموطنان اسپارتی اش بلکه بر زنان در سراسر دنیای یونان داشت. پس از پیروزی سینیسکا، چندین زن یونانی دیگر به موفقیت های مختلفی در ورزش ارابه سواری دست یافتند، از جمله اوریلئونیس، بلستیکه، زوکسو، انکراتیا و هرمیونه، تیمارِتا، تئودوتا و کاسیا. با این حال، طبق گفته پائوزانیاس، هیچ یک از این زنان به اندازه سینیسکا برای پیروزی هایشان شهرت نیافتند. زمانی که برنیس دوم از مصر در مسابقه ارابه سواری چهار اسبه در المپیک در اوایل قرن سوم قبل از میلاد پیروز شد، او شعری از شاعر پوسیدیپوس سفارش داد که در آن به طور صریح ادعا کرد که شهرت (κῦδος) سینیسکا را «دزدیده است.» شعر او در مجموعه ای از آثار به نام «مجموعه شعر یونانی» گنجانده شده است که نشان دهنده اهمی
ت مداوم آن پس از پیروزی خود است. برخی از محققان پیشنهاد کرده اند که پیروزی های المپیک و ویژگی های قهرمانی سینیسکا احتمالاً توسط مردان نیز مورد احترام قرار گرفته است، بر اساس این که پرستشگاه قهرمانی او در مکانی برجسته نزدیک به پلاتانیستاس، محل آموزش اسپارتی مردان جوان قرار داشت. در دوران مدرن، سینیسکا توسط شاعر یونانی، زویی کارلی گرامی داشته شده است که شعری دربارهٔ عشق او به اسب ها و پیروزی المپیک نوشت که نام او را در تاریخ یونان مشهور کرد. سینیسکا در نمایشگاه هنری فمینیستی "میهمانی شام" جودی شیکاگو در سال ۱۹۷۹ که زنان تاریخی معروف را در سراسر تمدن ها گرامی می داشت، گنجانده شد. در ورزش های دوران مدرن، سینیسکا همچنان شناخته می شود. تیم دوچرخه سواری سینیسکا یک تیم حرفه ای زنان ثبت شده در ایالات متحده آمریکا است که به نام شاهدخت اسپارتی نام گذاری شده است. سازمان «کینیسکا» در بریتانیا به حمایت از ایجاد محیطی ایمن برای زنان در ورزش ها می پردازد. «کینیسکا هوپس» یک باشگاه بسکتبال دخترانه «اتحادیه ورزشکاران آماتور» (AAU) است که همچنین در مسابقات بسکتبال ملی جوانان دخترانه ایالات متحده شرکت می کند.
ورتیگو انترتینمنت یک شرکت آمریکایی تولید فیلم و تلویزیون مستقر در لس آنجلس است که در سال ۲۰۰۱ توسط روی لی و داگ دیویسون تأسیس شد. در سال ۲۰۰۱، پس از ترک شرکت تولید فیلم بندر اسپینگ، روی لی با شریک خود داگ دیویسون، "ورتیگو اینترتینمنت" را راه اندازی کرد. در اصل، این شرکت قراردادی را با دایمنشن فیلمز امضا کرد تا فیلم های بلند خود را به مدت سه سال تولید کند. از محصولات تولیدی این کمپانی می توان به فیلم های؛ "حلقه" (۲۰۰۲)، "کینه" (۲۰۰۴)، "حلقه دو" (۲۰۰۵)، "کینه ۲" (۲۰۰۶)، "تهاجم" (۲۰۰۷)، "قرنطینه" (۲۰۰۸)، "ناخوانده" (۲۰۰۹)، "انقراض" (۲۰۱۸)، "مادر" (۲۰۲۳) و "پسر جهان را می کشد" (۲۰۲۴) اشاره کرد.
موزهٔ هانس کریستیان آندرسن (به انگلیسی: Hans Christian Andersen Museum) یا اچ سی آندرسن ادنسه (به انگلیسی: H.C. Andersens Odense) مجموعه ای از موزه ها/ساختمان هایی است که به افتخار نویسندهٔ معروف هانس کریستیان آندرسن وقف شده اند. این ساختمان ها در ادنسه، دانمارک واقع شده اند. این موزه تشکیل شده از موزهٔ اچ سی آندرسن (موزهٔ کنونی)، محل تولد آندرسن (موزه اصلی)، خانهٔ دوران کودکی آندرسن و حتی مونترگاردن (موزهٔ شهر). یک ساختمان جدید به نام "خانهٔ پریان" (موسوم به موزه جدید آندرسن) در اواخر سال ۲۰۲۰ افتتاح شد. این موزه توسط موزه های شهر ادنسه، بخشی از شهرداری ادنسه، اداره و مدیریت می شود.
گیاه فریزیا (Freesia)، گونه ای از گیاهان گلدار علفی چندساله از خانواده زنبق سانان (Iridaceae) است که برای نخستین بار در سال ۱۸۶۶ توسط کریستیان فریدریش اکلون (۱۸۸۶–۱۷۹۵) به عنوان یک سرده توصیف شد. این سرده به افتخار فردریش فریز (۱۸۷۶–۱۷۹۵)، گیاه شناس و پزشک آلمانی، نام گذاری شده است. فریزیا، بومی نیمه شرقی جنوب آفریقا است و از کنیا تا آفریقای جنوبی گسترده شده و بیش تر گونه های آن در استان کیپ یافت می شوند. همچنین، گونه های سرده قبلی Anomatheca اکنون جزو سرده فریزیا محسوب می شوند. گیاهانی که معمولاً به نام «فریزیا» شناخته می شوند و دارای گل های معطر قیفی شِکل هستند، در واقع دورگه های پرورشی حاصل از چندین گونه فریزیا می باشند. برخی گونه های دیگر نیز به عنوان گیاهان زینتی کشت می شوند. ویژگی ها. ارتفاع گیاه. بین ۳۰ تا ۶۰ سانتی متر است. رنگ گل ها. سِفید، زرد، صورتی، قرمز، بنفش و حتی ترکیبی از رنگ ها است. فصل گل دهی. معمولاً در زمستان و اوایل بهار گل می دهد. عطر. بسیار خوشبو و کارآمد ،برای از بین بردن بوی نامطبوع محیط است. نمادها. این گل نماد دوستی، اعتماد و پاکی است. رنگ های مُختلف آن معانی متفاوتی دارند؛ مثلاً رنگ
سفید آن نماد پاکی و اعتماد، و گل صورتی نماد عشق و لطافت است. نگهداری و کاشت. این گل علاوه بر زیبایی، به دلیل عطر خاصش در ساخت عطرها و محصولات آرایشی و بهداشتی نیز استفاده می شود.
کریستین مور (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار و پرستار کانادایی است که از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۹ به عنوان نماینده پارلمان (MP) خدمت کرده است. به عنوان یکی از اعضای حزب دموکراتیک نوین (NDP)، او برای اولین بار در انتخابات فدرال کانادا در سال ۲۰۱۱ انتخاب شد. او در انتخابات فدرال ۲۰۱۵ مجدداً پیروز شد. او در انتخابات فدرال ۲۰۱۹ ترجیح داد نامزد انتخابات نشود. مور علیرغم نام انگلیسی زبانش، فرانسوی زبان است. از در فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی مانند "وایلد" حضور داشته است. او بیش از سه سال در کنار نیروهای مسلح کانادا خدمت کرد. کریستین مور همچنین یکی از اعضای سازمان پرستاران بدون مرز است. زندگی. مور در لارین، کبک به دنیا آمد. مور به عنوان یک تکنسین پزشکی آموزش دیده بود. او در نیروی ارتش واحد شربروک تحصیل کرد و در سال ۲۰۰۵ فارغ التحصیل شد. او دیپلم تحصیلات کالج در رشته پرستاری طی کرد و در سال ۲۰۰۸ مدرک لیسانس گرفت. او یک دوره کارآموزی یک ماهه بشردوستانه را در سنگال به عنوان بخشی از مدرک پرستاری خود در سال ۲۰۰۹ گذراند، و بیش از سه سال در کنار نیروهای کانادایی خدمت کرد. او همچنین یکی از اعضای پرستاران بدون مرز است. فعالیت سیاسی. در ۲۶
می ۲۰۱۱، مور به عنوان اپوزیسیون رسمی فدرال برای نظارت بر تدارکات نظامی منصوب شد. پرونده های کلیدی که مور مسئول آنها بود شامل خرید جنگنده اف-۳۵ لایتنینگ ۲، نوسازی کشتی های مختلف نیروی دریایی و جایگزینی هواپیماهای جستجو و نجات بود. در نتیجه، او بیشتر در کمیته دائمی دفاع ملی، انجمن اصلی رسیدگی به این مسائل، کار می کرد. او همچنین به جک هریس در انجام وظایفش به عنوان نماینده رسمی اپوزیسیون فدرال برای دفاع ملی کمک کرد. در نوامبر ۲۰۱۳، مور به عنوان معاون منتقد انرژی و منابع طبیعی برای حزب دموکراتیک نوین منصوب شد. پرونده های کلیدی تحت پوشش این مسئولیت شامل جنگلداری، معادن، هسته ای و خطوط لوله گاز است. در سال ۲۰۱۴، مور پیشنهادی را برای ترویج استراتژی ملی در مورد جنگلداری در کانادا ارائه کرد. این طرح از دولت فدرال خواست تا با مشورت استان ها و مناطق، اقوام اولیه، ذینفعان و مردم، یک استراتژی ملی برای پیشبرد بخش جنگل داری کانادا با هدف ایجاد مشاغل با ارزش افزوده بالا، توسعه جنگل های ما به روشی پایدار، تنوع و ترویج محصولات مبتنی بر چوب و توسعه بازارهای بین المللی چوب و توسعه سیستم های ساختمانی بین المللی کانادا، ارائه کند.
در طول رقابت های رهبری حزب دموکرات جدید ۲۰۱۱–۲۰۱۲، مور از رومئو ساگاناش حمایت کرد. مور در طول مبارزات انتخاباتی در سال ۲۰۱۵ زایمان کرد. او از زمانی که در پاییز سال ۲۰۱۵ به پارلمان بازگشته بود، برای دریافت منابع بیشتر از نمایندگان مجلس برای نوزادان تازه متولد شده تلاش می کرد. در ۲۴ مارس ۲۰۱۶، مور لایحه ای را ارائه کرد که مالیات فدرال را بر برخی محصولات مرتبط با کودکان حذف می کرد. در ۷ ژوئن ۲۰۱۹ مور اعلام کرد که به دنبال انتخاب مجدد در انتخابات فدرال ۲۰۱۹ نخواهد بود.
ورا گیز (; – ) اخترشناس اهل اتحاد جماهیر شوروی بود که بر روی سحابی گسیلشی و سیارات کوچک مطالعه می کرد. او حدود ۱۵۰ سحابی جدید کشف کرد و پس از مرگش به خاطر کشف سیاره کوچک ۲۳۸۸ گیز و دهانه گیز در زهره، که هر دو به نام خود او نامگذاری شده اند، مورد تجلیل قرار گرفت. وی بین سال های ۱۹۲۱ تا ۱۹۵۴ میلادی فعالیت می کرد. اوایل زندگی و تحصیلات. گیز در ۲۹ دسامبر ۱۸۹۹ در سن پترزبورگ روسیه به دنیا آمد. بین سالهای ۱۹۲۱ و ۱۹۲۶، او در مؤسسه نجوم لنینگراد (مؤسسه نجوم نظری پبشرو) کار کرد و در دانشگاه پتروگراد تحصیل کرد. او در سال ۱۹۲۴ فارغ التحصیل شد و در سال ۱۹۲۶ برای کار به رصدخانه پولکوو رفت. فعالیت علمی. او در هیئت بررسی گرانشی ۱۹۲۹ و مأموریت اکتشافی ۱۹۳۶ برای مشاهده خورشید گرفتگی کامل شرکت کرد.[۲] کسوف سال ۱۹۳۶ از قلمرو شوروی گذشت و فقط در داخل اتحاد جماهیر شوروی قابل مشاهده بود. نزدیک به ۳۰ هیئت اکتشافی بین المللی در ۱۹ ژوئن برای مشاهده این خورشیدگرفتگی که به مدت دو ساعت قابل مشاهده بود، به روسیه سفر کردند. بین سال های ۱۹۳۶ و ۱۹۴۰، گیز قربانی «سرکوب سیاسی» شد، که ناشی از حادثه ای بود که آوازه نامطلوبی را برای رصدخانه پولک
وو به ارمغان آورد. در سال ۱۹۳۵، او متوجه شد که گزارشی که توسط نیکولای میخایلوویچ به او داده شده بود تا به انگلیسی ترجمه شود، حاوی اشتباهاتی در محاسبات است. در این مقاله بود که گیز خطاها را پیدا کرد و آن را به مافوق خود گزارش داد. هنگامی که از ورونوف در این رابطه سؤال شد، او اعتراف کرد که از نظریه خود در انجام محاسبات استفاده نکرده است و مکان های سیاره را تخمین زده است. این رسوایی باعث شد که او اخراج شود، اما مطبوعات فشار آوردند و در نتیجه همه دست اندرکاران دستگیر شدند. از آنجایی که گیز قبلاً چندین مقاله او را ترجمه کرده بود، مشکوک به کمک به او تشخیص داده شد. او سرانجام زمانی که هیچ شهادت امضا شده ای بر علیه او به دست نیامد، آزاد شد. در سال ۱۹۴۰، گیز به رصدخانه سیمیز نقل مکان کرد، که بخشی از رصدخانه اخترفیزیک آبستومانی گرجستان بین سال های ۱۹۴۱ و ۱۹۴۵ بود و سپس بخشی از رصدخانهٔ اخترفیزیکی کریمه آکادمی علوم شوروی شد. او در سال ۱۹۴۰ تغییراتی را در طیف گاما ذات الکرسی کشف کرد. او حدود ۱۵۰ سحابی گسیلی جدید کهکشانی را کشف کرد.[۹] در سال ۱۹۵۲، گیز کتابی را با موضوعیت برخی از نتایج مطالعه سحابی های گازی و نگرش خود به
کیهان شناسی منتشر کردند.[۱۰] مرگ و میراث. گیز در ۳ اکتبر ۱۹۵۴ در لنینگراد (سنت پترزبورگ) درگذشت و در گورستان یادبود اخترشناسان، در نزدیکی رصدخانه پولکوو در خارج از سن پترزبورگ به خاک سپرده شد. پس از مرگ، سیاره ای به نام گیز ۲۳۸۸ که در سال ۱۹۷۷ کشف شده بود، به نام او نامگذاری شد، همان طور یک دهانه در زهره نیز به نام او نامگذاری شد.
ساناز سعیدی (زاده ۲۴ فروردین ۱۳۶۸) بازیگر ایرانی است. او به دلیل ظاهر و زیبایی چهره اش مورد تحسین واقع شده است. از کارهای معروف او می توان به بازی در مجموعه تلویزیونی فریبا اشاره کرد. ساناز سعیدی در حاشیه جشنواره فجر ضمن انتقاد از بی توجهی به بازیگران زن گفت: «اگر بستر مناسب برای بازیگران زن فراهم شود، شاهد خلق آثار به یاد ماندنی و شخصیت های پیچیده خواهیم بود، چرا نقش های زنانه درست و چالش برانگیز نوشته نمی شوند؟ آیا بازیگران توانایی لازم را ندارند؟ بشخصه، بعید می دانم. به همین دلیل باید به این مسئله توجه کرد که چرا اینگونه نقش ها ساخته نمی شود و بستر مناسبی برای آن وجود ندارد.» فیلم شناسی. نمایش خانگی. تئاتر گمشده در یانکرز ۱۳۹۲
آدلاید ایمز (؛ ۳ ژوئن ۱۹۰۰ – ۲۶ ژوئن ۱۹۳۲) یک ستاره شناس آمریکایی و دستیار پژوهشی در دانشگاه هاروارد بود. او بیشتر به دلیل کارش بر روی بررسی های دقیق از درخشان ترین سحابی های مارپیچی فرا کهکشانی شناخته می شود. او با تألیف مشترک خود به نام «بررسی کهکشان های بیرونی روشن تر از قدر سیزدهم»، که بعداً به عنوان کاتالوگ شیپلی-ایمز شناخته شد، به مطالعه کهکشان ها کمک به سزایی کرد. ایمز یکی از اعضای جامعه اخترشناسی آمریکا بود. او هم عصر با سیسیلیا پین-گاپوشکین و نزدیکترین دوست او در رصدخانه بود. ایمز در سال ۱۹۳۲ در یک حادثه قایق سواری در دریاچه اسکوام به همراه یکی از دوستانش درگذشت، درست در همان سالی که کاتالوگ شیپلی-ایمز منتشر شد. پیکر او در گورستان ملی آرلینگتون به خاک سپرده شده است. زندگی نامه. ایمز از سال ۱۹۱۸ تا ۱۹۲۲ در کالج واسار تحصیل کرد، سپس در کالج رادکلیف ادامه تحصیل داد، جایی که اخیراً یک برنامه فارغ التحصیلی در رشته نجوم ایجاد شده بود. زمانی که در کالج بود، آرزو داشت که روزنامه نگار شود و علاوه بر شرکت در کلاس های نجوم، برای مطبوعات محلی گزارش تهیه می کرد. ایمز در ژانویه ۱۹۲۳ اولین دانشجوی فارغ التحصیل رصدخ
انه کالج هاروارد در رشته نجوم شد. ایمز در سال ۱۹۲۴ به عنوان اولین زن با مدرک ام ای در رشته نجوم از رادکلیف فارغ التحصیل شد. ایمز یکی از اعضای جامعه اخترشناسی آمریکا بود و در سال ۱۹۲۸ به عضویت کمیته بین المللی سحابی ها و خوشه ها انتخاب شد. او نماینده کنگره اتحادیه بین المللی نجوم (IAU) در لیدن، هلند در سال ۱۹۲۸ بود و دبیر کمیته سازماندهی کنگره بعدی اتحادیه بین المللی نجوم بود که در سال ۱۹۳۲ در هاروارد برگزار شد. او در ابتدا قصد داشت روزنامه نگار شود، اما هیچ کاری در آن منطقه پیدا نکرد و در عوض شغلی به عنوان دستیار پژوهشی در رصدخانه کالج هاروارد (HCO) پذیرفت، شغلی که تا زمان مرگ زودهنگام او در سن ۳۲ سالگی بر اثر یک حادثه قایقرانی در دریاچه اسکوام ادامه داشت. تمرکز او بر فهرست نویسی کهکشان های صورت فلکی خوشه گیسو و سنبله بود. در سال ۱۹۳۱، کاتالوگ تمام شده شامل نزدیک به ۲۸۰۰ شی بود. این باعث عضویت او در کمیسیون سحابی ها و خوشه های ستاره ای شد. در ۲۶ ژوئن ۱۹۳۲، هنگامی که ایمز در حال گذراندن تعطیلات در دریاچه اسکوام بود و با یکی از دوستانش در دریاچه در حال گشت و گذار با قایق بودند قایقشان واژگون شد. از همان ابتدا ف
رض بر این بود که او غرق شده است و نهایتاً جسد او پس از ده روز جستجو در ۵ ژوئیه ۱۹۳۲ پیدا شد. او در سن ۳۲ سالگی درگذشت و بعداً در گورستان ملی آرلینگتون به خاک سپرده شد. خانواده. پدر آدلاید که تی ال ایمز نام داشت به عنوان سرهنگ در ارتش ایالات متحده خدمت می کرد. مادرش مارگتا ناتالین کلتون ایمز بود. آنها توسط دوستانشان به عنوان والدینی فداکار و ستایشگر توصیف شدند، زیرا ایمز هیچ خواهر و برادری نداشت. ایمز اغلب به همراه والدینش به پایگاه های ارتش مستقر در سراسر جهان سفر می کرد و مدتی را در فیلیپین و واشینگتن دی سی زندگی می کرد.