Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
گاو با استفاده از همان سیستم، رسیده بودند. تولید ۲۸ هزار تن افزایش یافت کیلوگرم در سال و گله بزرگ آنها به طور متوسط روزانه یک کیلو چربی تولید می کرد. در سال ۱۹۸۱، فرانک، آلن و بث اولین مزرعه خود را در رپوروا راه اندازی کردند. آنها سال بعد با خرید مزرعه همسایه، گسترش خود را آغاز کردند و تا سال ۱۹۹۹، ۶۰۰۰ گاو در مزارع متعدد در سراسر نیوزیلند داشتند. در سال ۲۰۰۹ آنها صاحب ۲۲ مزرعه بودند که ۱۸ تای آنها لبنیاتی بودند و ۲۰٬۰۰۰ گاو داشتند، که آنها را به بزرگ ترین کسب و کار خانوادگی لبنیات در نیوزیلند تبدیل می کرد. در طول دهه ۲۰۰۰، چندین بار در دادگاه محیط زیست به دلیل تخلیه غیرقانونی پساب های ذخیره تحت پیگرد قانونی قرار گرفت. در آگوست ۲۰۰۸، ایان بالمه، رئیس کمیته نظارتی محیط زیست وایکاتو، خانواده کرافار را به عنوان «نمونه بارز لبنیات کثیف» توصیف کرد که «سابقه آنها نشان می دهد که آبراه های عمومی را مکان کاملاً مناسبی برای تخلیه پساب گاوداری خود می دانند». خانواده کرافار تا آن زمان چهار بار تحت پیگرد قانونی قرار گرفته بودند و دو پیگرد قانونی دیگر نیز در انتظار رسیدگی بود. بالمه اظهار داشت که اکثر کشاورزانی که سیستم ه
ا و زیرساخت های کشاورزی خوبی دارند، حق دارند از کشاورزانی مانند کرافارها که به صنعت آسیب رساندند، خشمگین باشند. در سال ۲۰۰۹، پس از انتشار ویدئویی در یوتیوب که گوساله های گرسنه را در یکی از مزارع آنها نشان می داد، آنها توسط ماف به دلیل بی توجهی به حیوانات مورد بررسی قرار گرفتند. در اکتبر ۲۰۰۹، پس از آنکه دیگر قادر به پرداخت بدهی های فزاینده خود نبودند، مزارع به وضعیت توقیف دارایی (یا توقیف اموال) منتقل شدند. در سال ۲۰۱۰، پس از آسیب رساندن به انباری واقع در مزرعه کرافار مزارع خشمگین شدند. پس از انتقاد از خانواده کرافار در رسانه ها، استفن اسمیت، کشاورز اهل اومارو، صفحه ای در فیسبوک در حمایت از آلن کرافار راه اندازی کرد. راسل بوما، پسر یکی از دوستان خانوادگی که در حمله ای به خانه شان در چند متری خانهٔ خود خانوادهٔ کرافار به قتل رسید، گفت که آنها شش ماه مزرعه شان را بدون هیچ دستمزدی اداره کردند و آنها را «عاملان بسیار کارآمدی توصیف کرد که به بسیاری از مردم کمک کرده اند.» تخلیه پساب. در سال ۲۰۰۱، شورای ماهی و شکار، کمپین عمومی برای آبراه های پاک تر در پایین دست مزارع لبنیات را آغاز کرد که بعدها به عنوان کمپین لبنیا
ت کثیف شناخته شد. آنها مزارع لبنیات را عامل اصلی آلودگی آبراه ها دانستند، به طوری که یک گاو به اندازه چهارده انسان آلودگی ایجاد می کند. اولین پیگرد قانونی خانواده کرافار به دلیل تخلیه پساب لبنی به آبراه ها در سال ۲۰۰۱ صورت گرفت، زمانی که شرکت والی که آقای کرافار یکی از مدیران آن است، به دلیل تخلیه غیرقانونی پساب به زمینی که می توانست وارد آبراه ها شود، ۱۳۰۰۰ دلار جریمه شد. به گفته آلن کرافار، از سال ۲۰۰۳ کدهای انطباق جدیدی اجرا شد که بسیاری از کشاورزان از جمله کرافارها را درگیر کرد. در سال ۲۰۰۷، دو پیگرد قانونی دیگر علیه مطرح شد. شرکت به دلیل تخلیه غیرقانونی پساب لبنی به زمین، ۳۵۰۰۰ دلار جریمه شد. شرکت به دلیل تخلیه فاضلاب لبنی به یکی از شاخه های رودخانه اسک، ۱۳۰۰۰ دلار جریمه شد. در پرونده دوم، آلن کرافار شخصاً ۵۰۰۰ دلار جریمه شد، در حالی که شیردوش مزرعه ۲۰۰۰ دلار جریمه شد. سال بعد، چهارمین پیگرد قانونی تأیید شد و مزرعهٔ در دشت های به دلیل تخلیهٔ غیرقانونی پساب لبنی به مبلغ ۳۷۵۰۰ دلار جریمه شد. این بزرگ ترین جریمه تا به امروز برای یک پرونده قضایی واحد بود، و قاضی گفت که ارسال یک حکم بازدارنده برای گروه شرکت ه
ای کرافار ضروری بوده است. در مارس ۲۰۰۹، نشریه نشنال بیزینس ریویو گزارش داد که آلن کرافار و گروه کرافارم، توسط بسیاری از افراد در این صنعت، به عنوان «نمونه بارز لبنیات کثیف» شناخته شده اند. در پاسخ، خانواده کرافار ماشین آلات جدیدی آوردند و یکی از پسرانشان به عنوان مأمور انطباق با استانداردها منصوب شد تا اطمینان حاصل کند که همه مزارع از استانداردهای جدید پیروی می کنند. چهار ماه بعد، دادگاه محیط زیست، شرکت، آلن کرافار، فرانک کرافار و الیزابت کرافار را به دلیل ۳۴ مورد تخلیه پساب های لبنی تحت پیگرد قانونی قرار داد. تخلفات مربوط به نشت پساب لبنیات از استخرها، پدهای خوراک، شلنگ آبیاری شکسته و چاهک ها بود که منجر به آبیاری بیش از حد چراگاه ها می شد. دادگاه محیط زیست، شرکت، آلن کرافار و فرانک کرافار را هر کدام به مبلغ ۲۹۵۰۰ دلار جریمه کرد و الیزابت کرافار نیز ۱۵۰۰ دلار جریمه شد که در مجموع به ۹۰۰۰۰ دلار رسید. رفاه حیوانات. در ۲۹ سپتامبر ۲۰۰۹، برنارد هیکی، روزنامه نگار حوزه کسب و کار، ویدئویی را در یوتیوب منتشر کرد که گوساله های گرسنه و بی آب را در مزرعه لبنی بنی دیلِ شرکت کرافار فارمز، بین توکوروا و ته کویتی، نشان می
داد. هیکی اظهار داشت که وزارت کشاورزی و جنگلداری (ماف) در ۷ سپتامبر ۲۰۰۹ (پس از ضبط ویدیو) از مزرعه بازدید کرده و بسیاری از گوساله ها را معدوم کرده است، همان طور که کارکنان مزرعه نیز این کار را انجام داده اند، اما اجازه داده اند که کشاورزی ادامه یابد. هیکی فقدان رفاه حیوانات را به آموزش نامناسب کارکنان و مدیریت ضعیف و فشارهای بدهی های گسترده کرافار برای گسترش مزارع کرافار نسبت داد. در ۳۰ سپتامبر ۲۰۰۹، بازرسان رفاه حیوانات، تمام مزارع متعلق به خانواده کرافار را برای یافتن موارد بی توجهی به حیوانات بازرسی کردند. آنها اظهار داشتند که «مشکلات قابل توجهی در رفاه حیوانات» در بین ۲۰٬۰۰۰ گاو در ۲۲ مزرعه متعلق به خانواده کرافار وجود دارد، از جمله مواردی مانند تراکم بیش از حد دام، تغذیه ناکافی، حیوانات کم وزن و کمبود سرپناه برای گوساله ها. در پنج مزرعهٔ کرافار، ۵۰ گاو باید کشته می شدند. طبق گزارش ها، آلن کرافار گفته بود که ماف مشکلات را بزرگنمایی کرده و بازرسان آن هیچ درکی از کشاورزی ندارند. او گفت؛ «آنها در عمرشان هرگز گاوی را ندوشیده و هرگز دست هایشان را کثیف نکرده اند.» در ۷ ژوئن ۲۰۱۰، سخنگوی وزارت کشاورزی و جنگلدار
ی به روزنامه دومینیون پست اطلاع داد که تحقیقات آنها کامل نشده و هنوز خیلی زود است که بگوییم آیا پیگرد قانونی برای جرائم مربوط به ظلم به حیوانات انجام خواهد شد یا خیر. سخنگوی ماف گفت که تحقیقات به دلیل نیاز به ارزیابی مالکیت، کنترل و مسئولیت رفاه حیوانات در روابط پیچیده گروه مزارع کرافار، زمان بر است. در ژوئن ۲۰۱۱، پنج نفر از افراد دخیل در مزرعه لبنیات کرافرز تاهاروآ، در برابر ۷۱۴ مورد اتهام مربوط به جرائم مربوط به رفاه حیوانات، اظهار بی گناهی کردند. دریافت و فروش. در ۵ اکتبر ۲۰۰۹، شرکت کرافر توسط وام دهندگانش به بخش تصفیه دارایی ها منتقل شد و مایکل استیاسنی و برندون گیبسون به عنوان تصفیه کنندگان دارایی ها منصوب شدند. روزنامه نیوزلند هرالد گزارش داد که وست پک، رابوبانک و پی جی جی رایتسون فایننس حدود ۲۰۰ میلیون دلار نیوزیلند بدهکار بودند و به دلیل نقض تعهدات وام ها، شرکت کرافار فارمز را به حالت تعلیق درآورده اند. خانواده کرافار می گویند رکود اقتصادی و کاهش پرداختی فونترا عامل اصلی دررفتن کسب و کار آنها به مرحله تصفیه حساب بود. در سال ۲۰۰۷، فونترا به ازای هر کیلو شیر خشک ۷٫۹۰ دلار پرداخت کرد که رکورد جدیدی محسوب
می شود. این رقم در سال ۲۰۰۸ دو دلار کاهش یافت و در سال ۲۰۰۹ به تنها ۴٫۵۵ دلار رسید. خانواده کرافار با استفاده از مزارع موجود خود به عنوان اهرم، به سرعت گسترش یافته بودند و دیگر نمی توانستند بدهی خود را پرداخت کنند. شرکت دایری هولدینگ که پیش از این شناخته می شد، موافقت کرد که مزارع خانوادگی کرافار را خریداری کند و این خرید منوط به تأیید دفتر سرمایه گذاری خارجی بود. نخست وزیر جان کی «نگرانی هایی» را در مورد فروش زمین به منافع خارجی اذعان می کند، و شرکت چینی به پیشنهاد (پایین تر) شرکت دولتی لندکورپ اعتراض کرد. در دسامبر ۲۰۱۰، به توصیه دفتر سرمایه گذاری خارجی، دولت تصمیم گرفت درخواست برای خرید ۱۶ مزرعه از پذیرندگان را تأیید نکند. در ژانویه ۲۰۱۱، پیشنهادی برای خرید ۱۶ مزرعه جزیره شمالی ارائه داده شد و برای کسب رضایت به دفتر سرمایه گذاری خارجی مراجعه کرد. در ۲۷ ژانویه ۲۰۱۲، وزیر اطلاعات زمین و معاون وزیر دارایی به شرکت گروه شانگهای پنگ شین لیمیتد اجازه دادند تا ۱۶ مزرعه کرافار را از طریق شرکت تابعه خود، میلک نیوزیلند هولدینگ لیمیتد، خریداری کند. در ۱۵ فوریه ۲۰۱۲، دادگاه عالی این تصمیم را لغو کرد و پس از بررسی قضای
ی درخواست شده توسط گروه خرید مزارع کرافار، به دولت دستور داد تا دوباره درخواست را بررسی کند. در ۲۰ آوریل ۲۰۱۲، موریس ویلیامسون، وزیر اطلاعات زمین و جاناتان کولمن، معاون وزیر دارایی، گزارش اصلاح شده ای از دفتر سرمایه گذاری خارجی را تأیید کردند و به شرکت میلک نیو نیوزیلند اجازه خرید ۱۶ مزرعه کارافار را دادند.
رفاه حیوانات در نیوزیلند توسط قانون رفاه حیوانات مصوب ۱۹۹۹ اداره می شود و تعدادی از سازمان ها به طور فعال از رفاه حیوانات و حقوق حیوانات حمایت می کنند. کنترل آفات و شیوه های کشاورزی با توجه به مسائل مربوط به رفاه حیوانات مورد بررسی دقیق قرار گرفته اند. قانونی بودن کشتن سگ ها و گربه ها برای مصرف خوراکی نیز مورد انتقاد قرار گرفته است. مسائل مربوط به رفاه حیوانات. اقتصاد نیوزیلند به شدت به کشاورزی وابسته است و بسیاری از مسائل مربوط به رفاه حیوانات مربوط به بخش کشاورزی است. اگرچه نیوزیلند استانداردهای بالایی برای رفاه حیوانات دارد، اما گزارشی در سال ۲۰۱۶ از کمیته ملی مشورتی رفاه حیوانات، که به بررسی استفاده از جعبه های زایمان در مزارع خوک پرداخته بود، نشان داد که صنعت گوشت خوک الزامات آن را طبق قانون رفاه خوک ها (۲۰۱۰) نمی پذیرد و عدم رعایت قوانین رفاه خوک ها (۲۰۱۰) توسط این صنعت امری عادی است. علاوه بر این، قانون رفاه خوک ها (۲۰۱۰) با حقوق حیوانات برای ابراز الگوهای رفتاری طبیعی که در قانون رفاه حیوانات ۱۹۹۹ ذکر شده است، مغایرت دارد از سال ۲۰۲۳، دو سوم گوشت خوک مصرفی در نیوزیلند از کشورهایی با استانداردهای پایین
تر رفاه خوک، مانند ایالات متحده و کانادا، وارد می شود که می توانند آن را ارزان تر تولید کنند. نگرانی هایی در مورد رفاه حیوانات در مزرعه بحث برانگیز وجود داشت و در ژوئن ۲۰۱۱، پنج نفر از افراد درگیر در مزرعه لبنیات در ۷۱۴ مورد اتهام مربوط به جرائم مربوط به رفاه حیوانات، اظهار بی گناهی کردند. در سال ۲۰۱۳، یک کشاورز پس از شکستن یا آسیب رساندن به دم ۲۳۰ گاو، به جرم نقض حقوق حیوانات محکوم و از داشتن گاو محروم شد. این بدترین مورد از این نوع بود که مقامات دیده بودند. درخواست رضایت منابع تحت قانون مدیریت منابع ۱۹۹۱ برای کشاورزی فشرده گاو در حوزه مکنزی در سال ۲۰۰۹ به دلیل نگرانی ها در مورد رفاه حیوانات، با مخالفت روبرو شد، اگرچه رفاه حیوانات بخشی نیست. این درخواست طبق مفاد «درخواست» شد. استفاده از ماده ۱۰۸۰ در نیوزیلند (به عنوان یک اقدام کنترل آفات و سلامت حیوانات) به دلایل رفاه حیوانات با مخالفت هایی روبرو شده است، اما ارزیابی سال ۲۰۰۷ از ماده ۱۰۸۰ (سدیم فلوئورواستات) نشان داد که مزایای آن بر خطراتش غلبه دارد. در سال ۲۰۱۰، مقاله ای با عنوان "«ابزارهای کنترل آفات ما چقدر انسانی هستند؟»" تهیه کرد. عوامل سمی مختلف مهره
داران مانند ۱۰۸۰، برودیفاکوم، کوله کلسیفرول و غیره، تله های کشنده در گونه های پستانداران، روش های کنترل خرگوش در لانه و تله های نگهدارنده پا، روتنون، آلفاکلروالوز به بررسی «تأثیر رفاه حیوانات» (انسانی بودن) این ابزارهای کنترل پرداختند. این مقاله به تفصیل شرح می دهد که چگونه سموم مختلف بر حیوانات مختلف تأثیر می گذارند. اطلاعات مربوط به سطح هوشیاری در زمان ها/رویدادهای مختلف پس از مصرف دارو هنوز برای ارزیابی کامل تجربیات منفی و انسانی بودن آن مورد نیاز است. تحقیقات حیوانی. تحقیقات حیوانی تحت نظارت قانون رفاه حیوانات مصوب ۱۹۹۹ است و سازمان هایی که از حیوانات استفاده می کنند باید از یک آیین نامه اخلاقی مصوب پیروی کنند. این سند، سیاست ها و رویه هایی را که باید توسط سازمان و کمیته اخلاق حیوانات آن اتخاذ و دنبال شوند، تعیین می کند. هر پروژه باید توسط یک کمیسیون نظارت بر کمیسیون (AEC) که شامل اعضای غیرمتخصص است، تأیید و نظارت شود. حیوانات همراه. پس از آنکه یک مرد تونگایی ساکن نیوزیلند در سال ۲۰۰۹ سگ خود را در حیاط خلوت خود پخت، درخواست هایی برای ممنوعیت این عمل مطرح شد، اما این اتفاق نیفتاد. حمل و نقل دام. در ۱۴ آوری
ل ۲۰۲۱، دولت نیوزیلند اعلام کرد که به منظور ارتقاء استانداردهای رفاه حیوانات، تصمیم گرفته است که صادرات دام از طریق دریا را تا سال ۲۰۲۳ پس از یک دوره گذار تا دو سال، به تدریج متوقف کند. این اولین کشور در تاریخ بود که این کار را انجام داد؛ فعالان از استرالیا و سایر کشورها خواستند که از این اقدام پیروی کنند. قاچاق حیات وحش. نیوزیلند تعدادی گونه نادر و در معرض خطر انقراض دارد و مواردی از قاچاق حیات وحش گزارش شده است. گروه اجرای قوانین حیات وحش، متشکل از سه اداره دولتی، به طور مشترک قاچاق به نیوزیلند و از نیوزیلند را بررسی می کنند. این سه سازمان عبارتند از: خدمات گمرکی نیوزیلند، وزارت کشاورزی و جنگلداری و وزارت حفاظت از محیط زیست. نیوزیلند یکی از امضاکنندگان کنوانسیون تجارت بین المللی گونه های در معرض خطر جانوران و گیاهان وحشی (CITES) است که برای اطمینان از عدم تهدید بقای گونه های جانوری و گیاهی توسط تجارت بین المللی ایجاد شده است. CITES توسط وزارت حفاظت از محیط زیست اداره می شود. تعدادی از سازمان ها در نیوزیلند به طور فعال مسائل مربوط به رفاه حیوانات را دنبال می کنند. انجمن سلطنتی پیشگیری از ظلم به حیوانات نیوزی
لند یا به طور رایج تر، قدیمی ترین سازمان حمایت از حیوانات در نیوزیلند، در سال ۱۸۸۲ در داندین تشکیل شد و از انجمن انگلیسی پیشگیری از ظلم به حیوانات الهام گرفته شده بود. (نجات حیوانات از استثمار) یک گروه مدافع حقوق حیوانات است که تعدادی کمپین پر سر و صدا را اجرا کرده است. انجمن کمپینی علیه پرورش متراکم خوک به راه انداخت که در آن کمدین مایک کینگ حضور داشت، کسی که پیش از این در یک کمپین تبلیغاتی، فروش گوشت خوک را تبلیغ می کرد. مؤسسه خیریه بین المللی رفاه حیوانات، با نام «حمایت جهانی از حیوانات»، شعبه ای در نیوزیلند دارد. منابع. رفاه حیوانات در وزارت صنایع اولیه
آکادمی سینما و تلویزیون کانادا یک سازمان غیرانتفاعی کانادایی است که در سال ۱۹۷۹ برای قدردانی از دستاوردهای بیش از ۴۰۰۰ متخصص صنعت فیلم و تلویزیون کانادا، به ویژه از طریق جوایز سینمایی کانادا، تأسیس شد. وظیفه آکادمی تجلیل از دستاوردهای برجسته؛ افزایش آگاهی عمومی و افزایش حضور مخاطبان در سینما و تلویزیون کانادا و قدردانی از آنها؛ و ارائهٔ برنامه ها، کنفرانس ها و انتشارات توسعهٔ حرفه ای با کیفیت بالا و بسیار مورد نیاز است.
کیوی یا کیوی یکی از محصولات عمده صادراتی باغبانی برای نیوزیلند است. نیوزیلند اولین کیوی تجاری قابل کشت را توسعه داد و بازارهای صادراتی را توسعه داد و تقاضا برای این میوه را که امروزه وجود دارد، ایجاد کرد. امروزه نیوزیلند دومین کشور تولیدکننده کیوی، پس از چین و ایتالیا است، و تقریباً ۳۰٪ از سهم بازار را در اختیار دارد. در فصل ۲۰۰۸–۲۰۰۹، ارزش صادرات کیوی نیوزیلند ۱٫۴۵ میلیارد دلار نیوزیلند بود. منشأ میوه. کیوی از مناطق کوهستانی مرکز چین، از جمله استان های مدرن هونان و هوبئی، سرچشمه می گیرد. اگرچه در حال حاضر هیچ مدرکی مبنی بر کشت کیوی به عنوان یک محصول سنتی در چین وجود ندارد، حتی در اوایل قرن بیستم، جوامع روستایی در این مناطق به طور سنتی میوه های وحشی از جنس "آکتینیدیا" را برای فروش در بازارها جمع آوری می کردند. کشت کیوی کرک دار در اوایل قرن بیستم از چین گسترش یافت، زمانی که بذرهای گونه 'کیوی کرکی' توسط مری ایزابل فریزر، مدیر کالج دخترانه وانگانویی، به نیوزیلند معرفی شد. فریزر پس از بازدید از خواهرش، یک معلم مبلغ مذهبی که در ییچانگ، استان هوبئی چین، در سال ۱۹۰۳ زندگی می کرد، بذرها را به نیوزیلند آورد. این میوه
توسط ارنست هنری ویلسون، گردآورنده گیاهان بریتانیایی، در میان جوامع غربی ساکن ییچانگ رواج یافته بود و دانه هایی که فریزر با خود آورده بود، احتمالاً از گیاهانی بودند که توسط ویلسون از سیچوان جمع آوری شده بودند. در حالی که دانه های کیوی نیز در همان دوره زمانی به ایالات متحده و اروپا معرفی شدند، تنها دانه های نیوزیلند به انواع تجاری تبدیل شدند. بذرها در سال ۱۹۰۶ توسط الکساندر آلیسون، متخصص نهالستان، در ملک خود در لتهام، در جنوب وانگانویی، کاشته شدند و تاک ها اولین بار در سال ۱۹۱۰ باردهی دادند. آلیسون بذرها را به سایر نهالستان ها و باغداران در سراسر جزیره شمالی داد، و تا سال ۱۹۱۷، این گیاه با نام انگور فرنگی چینی به نهالستان ها فروخته می شد و پرورش دهندگان تشویق می شدند که میوه های کشیده یا بیضی شکل بزرگ تر را انتخاب کنند. این نام تا دهه ۱۹۶۰ نام رایج این میوه در نیوزیلند باقی ماند. با گذشت زمان، ارقام متعددی توسط پرورش دهندگان مختلف پرورش داده شدند. در اوایل دهه ۱۹۵۰، هارولد موات از بخش تحقیقات میوه وزارت تحقیقات علمی و صنعتی، بسیاری از گونه های مهم شناخته شده، از جمله ابوت، آلیسون، برونو، گریسی، هیوارد، مونتگومر
ی و الموود را طبقه بندی و استاندارد کرد. برونو، که به نام برونو جاست نامگذاری شده بود، به خاطر کشیده بودن خاصش شناخته می شد، در حالی که هیوارد مهم ترین رقم از نظر تجاری محسوب می شد. همه این ارقام از سه گیاه مجزا (یک تاک نر و دو تاک ماده) که توسط آلیسون پرورش داده شده اند، نشأت گرفته اند. هیوارد حدود سال ۱۹۲۴ در آوندیل، نیوزیلند توسعه یافت و به نام خالق آن، هیوارد رایت، نامگذاری شد. اولین صادرات از سال ۱۹۵۹، این رقم تا اواخر دهه ۱۹۶۰ به رقم غالب کیوی صادراتی از نیوزیلند تبدیل شده بود، و تا سال ۱۹۷۵ تنها رقم صادراتی بود، تا دهه ۱۹۹۰. ریشه های این صنعت. تا دهه ۱۹۲۰، گیاهان کیوی در نهالستان ها فروخته می شدند و در دهه های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ به طور فزاینده ای محبوب شدند، اگرچه در درجه اول در باغ های خصوصی پرورش داده می شدند و گهگاه در بازارهای محلی فروخته می شدند. برونو جاست، پرورش دهنده، تأثیر عمده ای در ایجاد محبوبیت این گیاهان داشت، کسی که در اواخر دهه ۱۹۲۰ حدود ۸۰۰۰ تا ۱۰۰۰۰ گیاه را در سراسر جزیره شمالی، عمدتاً در مناطق تائورانگا و ته پوکه، فروخت. اولین باغ های تجاری در نیوزیلند توسط فرد جی. واکر در اوایل دهه ۱۹۳۰ در
نزدیکی وانگانویی تأسیس شد، و پس از آن، آنهایی که در خلیج فراوانی بودند. یکی از شناخته شده ترین باغداران اولیه خلیج پلنتی، جیم مک لافلین بود که اغلب به عنوان «پدر» صنعت کیوی از او یاد می شود و کاشت تاک را در سال ۱۹۳۲ در تِ پوک آغاز کرد. این محصول در طول جنگ جهانی دوم، به دلیل افزایش محدودیت ها در واردات میوه به نیوزیلند، علاقه بیشتری به نیوزیلند نشان داد و این میوه در بین نظامیان بریتانیایی و آمریکایی مستقر در نیوزیلند در طول جنگ جهانی دوم محبوبیت پیدا کرد. تا دهه ۱۹۵۰، تعداد فزاینده ای از باغ های کیوی برای تأمین بازار داخلی کاشته شدند. در سال ۱۹۵۲، مک لافلین به فدراسیون میوه نیوزیلند مراجعه کرد که موافقت کرد حمل و نقل و بازاریابی میوه به بازارهای خارج از کشور را تسهیل کند. این اولین صادرات انگور فرنگی چینی از نیوزیلند بود. صادرات بین المللی به دلیل تحقیقات پیشگامانه در مورد چگونگی قابلیت حمل و نقل میوه توسط جان پیلکینگتون هادسون و دیگران در وزارت کشاورزی ولینگتون امکان پذیر شد. محموله های اولیه از سال ۱۹۵۳ عمدتاً شامل کیوی رقم ابوت و تعداد کمی کیوی برونو بودند. این محموله ها عمدتاً به بریتانیا و استرالیا ارسا
ل می شدند. در سال ۱۹۵۵، وزارت تحقیقات علمی و صنعتی نیوزیلند اولین تحقیقات خود را در مورد اصلاح نژاد مرتبط با کیوی انجام داد، زمانی که این وزارتخانه "کیوی قطب شمال" (معروف به کیوی) را از انگلستان به نیوزیلند وارد کرد. تغییر نام تجاری انگور فرنگی چینی. در اواخر دهه ۱۹۵۰، واردکنندگان میوه در کالیفرنیا به دلیل ترس مأموران قرنطینه وزارت کشاورزی ایالات متحده از احتمال آلودگی به قارچ آنتراکنوز، که یک مشکل شناخته شده مرتبط با انگور فرنگی اروپایی است و در نزدیکی زمین رشد می کند و به راحتی توسط خاک آلوده می شود، مشکلاتی را در مورد نام انگور فرنگی چینی گزارش کردند. نام «ملونت» توسط هاروی ترنر از شرکت نیوزیلندی پیشنهاد شد و این میوه در دهه ۱۹۵۰ برای مدت کوتاهی با این نام به ایالات متحده صادر شد. یک واردکننده آمریکایی به نام نورمن سونداگ از شرکت زیل و شرکا در سانفرانسیسکو، شکایت کرد که این نام به بدی انگور فرنگی چینی است زیرا خربزه و انواع توت هر دو مشمول تعرفه های بالای واردات هستند و در عوض درخواست یک نام کوتاه مائوری کرد که به سرعت تداعی کننده نیوزیلند باشد. نام کیوی توسط جک ترنر در جریان ملاقاتی بین سر هاروی ترنر، جک
ترنر و گراهام ترنر در ژوئن ۱۹۵۹ ابداع شد. این نام به گونه ای انتخاب شد که مشابه میوه گل ساعتی باشد، اما کیوی را نیز در بر بگیرد، نامی غیررسمی که برای توصیف نیوزیلندی ها استفاده می شود و ترنر احساس می کرد که نظامیان ایالات متحده مستقر در اقیانوس آرام در طول جنگ جهانی دوم با آن ارتباط خوبی خواهند داشت. اولین اشاره چاپی شناخته شده به کیوی از بروشور که مربوط به سپتامبر ۱۹۵۹ است. این نام جدید خیلی زود به طور گسترده در کالیفرنیا مورد استفاده قرار گرفت، که بخشی از آن به خاطر فریدا کاپلان، بنیانگذار شرکت فریدا در لوس آلامیتوس بود که نقش کلیدی در رواج کیوی در ایالات متحده داشت و مدیران فروشگاه های زنجیره ای را متقاعد کرد که این میوه را عرضه کنند. یکی دیگر از عوامل اصلی در ایجاد محبوبیت این نام، استفاده از آن توسط باغداران کالیفرنیایی بود که هنگام پرورش محصول در محل، این نام را برگزیدند. این میوه تا دهه ۱۹۶۰ در نیوزیلند همچنان با نام انگور فرنگی چینی شناخته می شد، اما به تدریج از محبوبیت آن کاسته شد. تا سال ۱۹۷۰، تمام صادرات نیوزیلند از نام کیوی استفاده می کردند. افسانه های متعددی با نامگذاری کیوی مرتبط هستند، از جمله
اینکه تغییر نام با احساسات ضد چینی در ایالات متحده مرتبط بوده است، یا اینکه این میوه به نام پرنده کیوی، نماد ملی نیوزیلند با ظاهری مشابه میوه، نامگذاری شده است.
آلودگی آب در کانتربری، نیوزیلند، به یک مسائل زیست محیطی تبدیل شده است که عمدتاً به دلیل آلودگی ناشی از منابع کشاورزی و همچنین منابع صنعتی و شهری است. منابع آب تحت صلاحیت اداره محیط زیست کانتربری طبق قانون مدیریت منابع (RMA) قرار دارند؛ برداشت و استفاده از آب برای اهداف آبیاری نیاز به رضایت منبع دارد. آب شهری کرایست چرچ از سفره های آب زیرزمینی زیر شهر تأمین می شود. پیشینه. به دلیل اثر سایه باران کوه های آلپ جنوبی، میزان بارندگی در کانتربری کمتر از بسیاری از مناطق دیگر کشور و بین ۵۰۰ تا ۷۰۰ است. میلی متر در سال. آب حاصل از ذوب برف و یخ و همچنین آب ناشی از بارندگی، به رودخانه های عمدتاً بافته شده در دشت های کانتربری سرازیر می شود. رودخانه ها سفره های آب زیرزمینی زیر دشت ها را تغذیه می کنند. منطقه کانتربری به طور سنتی کشاورزی و دامداری بود، اما تعداد زیادی از صنایع لبنی در این منطقه تغییر کاربری داده شده اند. در سال های اخیر ، دامداری در سراسر جزیره جنوبی گسترش چشمگیری داشته است. دامداری نیاز به استفاده شدید از آب دارد و تقاضای زیادی را برای منابع آب در منطقه کانتربری ایجاد می کند. مسائل. رودخانه ها و آب های زیرز
مینی با نیترات و "باکتری ای کولای" آلوده می شوند. بر اساس داده های سال ۲۰۱۷ سازمان محیط زیست کانتربری، غلظت نیترات در آب های زیرزمینی در حدود ۷ درصد از چاه های تحت نظارت، بالاتر از استانداردهای آب آشامیدنی است. طبق گزارش پیشرفت سال ۲۰۱۷ سازمان محیط زیست کانتربری در مورد استراتژی مدیریت آب کانتربری، ۷۱٪ از ۲۲۴ چاه نمونه برداری شده در سال ۲۰۱۵ هیچ روند افزایشی یا کاهشی در میزان نیترات نشان ندادند، ۲۵٪ از چاه ها روند افزایشی نیترات و ۴٪ روند کاهشی نیترات را نشان دادند. طبق اعلام وزارت محیط زیست، ۷۷ درصد از رودخانه ها و دریاچه های کانتربری برای شنا عالی یا مناسب و ۴ درصد ضعیف ارزیابی شده اند. مواد مغذی معدنی، که نشانه ای از کیفیت آب هستند، کم در نظر گرفته می شوند اما با نزدیک شدن به ساحل افزایش می یابند. در سال های ۲۰۰۰–۲۰۰۱، ۲۸٪ از مکان های آزمایش شده به دلیل وجود آلاینده های آلی در وضعیت «هشدار» طبقه بندی شدند. آلودگی آب دو رودخانه آون/اوتاکارو و اوپاواهو/هیتکوت که از شهر کرایست چرچ می گذرد، نگران کننده است. فاضلاب تصفیه نشده می تواند در مواقع بارندگی زیاد به رودخانه ها سرازیر شود. مصب رودخانه ای که دو رودخانه
در آن تخلیه می شدند، آب تصفیه شده ای از تصفیه خانه فاضلاب که فاضلاب شهر را تصفیه می کرد، دریافت می کرد. با این حال، یک خط لوله برای تخلیه آب به خلیج پگاسوس ساخته شد. این سامانه در سال ۲۰۱۰ عملیاتی شد. طرح آب دشت های مرکزی، طرحی در مقیاس بزرگ برای انحراف آب، سدسازی، شبکه سازی و آبیاری در منطقه ای به مساحت ۶۰٬۰۰۰ هکتار است. تعداد زیادی از درخواست های رضایت منابع برای دامداری های متراکم در حوزه مکنزی با مخالفت مواجه شد که بخشی از آن به دلیل اثرات بالقوه بر کیفیت آب بود. نیک اسمیت، وزیر محیط زیست، تحت قانون منابع طبیعی (RMA) خواستار اخذ مجوزهای لازم برای منابع شد. از اکتبر ۲۰۰۴، شرکت Cheviot از سال ۲۰۱۰ اخطار جوشاندن آب داشته است. کاهش خطر. توافق نامهٔ لبنیات و جریان های پاک توسط فونترا و تعدادی از سازمان های دولتی به عنوان وسیله ای برای کاهش آلودگی منابع غیرنقطه ای تنظیم شد. این توافق به دلیل عدم دستیابی به اهدافش مورد انتقاد قرار گرفته است. در سال های اخیر، اداره محیط زیست کانتربری الزامات زیست محیطی سختگیرانه تری را برای مزارع وضع کرده است، به طوری که اکنون اکثر مزارع ملزم به داشتن طرح های محیط زیست مزرعه هستن
د و بسیاری از مزارع محدودیت های تخلیه مواد مغذی برای تلفات نیتروژن دارند. طرح های محیط زیستی مزارع، مزارع را ملزم به برنامه ریزی و نشان دادن مدیریت فعال شیوه های زیست محیطی مانند کاربرد مواد مغذی، خطر فرسایش، آبیاری، پساب های لبنی و حفاظت از آبراه ها (از طریق حصارکشی آبراه ها در مناطق با تراکم بالای دام و کاشت گیاهان در حاشیه رودخانه) می کند. ارزیابی های اخیر از کیفیت آب در کانتربری نشان داده است که معرفی این الزامات جدید به بهبود کیفیت آب کمک می کند. نیتروژن، فسفر، رسوب و ای کولای، همگی در مکان های تحت نظارت بیشتر، در حال بهبود هستند تا بدتر شدن. کدورت تنها معیاری است که نشان می دهد تعداد بیشتری از سایت ها بدتر شده اند. پیگردهای قانونی. در سال های اخیر، پیگردهای قانونی به دلیل ایجاد آلودگی آب انجام شده است:
داس دو یا بنده خدا فیلمی هندی محصول سال ۲۰۱۸ و به کارگردانی سودهیر میشرا است. در این فیلم بازیگرانی همچون راهول بات، ریچا چادا، ادیتی رائو حیدری، سراب شوکلا، آنورانگ کاشیاپ و دالیپ تاهیل ایفای نقش کرده اند.
ائتلاف نجات دره شاد (SHVC) یک جنبش فعال محیط زیستی است که با هدف صریح جلوگیری از ادامه فعالیت معدن سایپرس، یک معدن زغال سنگ روباز در ساحل غربی نیوزیلند، تشکیل شده است. این ائتلاف عضوی از گروه فراگیر زیست محیطی «سازمان های محیط زیست و حفاظت از محیط زیست آوتئاروا نیوزیلند» است. افرادی که قبلاً در ائتلاف «نجات دره شاد» فعالیت داشتند، کار خود را در گروه هایی مانند «شبکه اقدام زغال سنگ در آوتئاروا» و «انجمن دفاع از تنوع زیستی» ادامه داده اند. تاریخچه. در سال ۲۰۰۴، شرکت دولتی سولید انرژی نیوزیلند، تحت قانون مدیریت منابع، برای معدن سایپرس، یک معدن زغال سنگ روباز پیشنهادی، درخواست مجوز منابع کرد. این رضایت نامه ها توسط شورای ناحیه بولر و شورای منطقه ای ساحل غربی اعطا شده است. گروه حفاظت از بولر، جنگل و پرندگان و وزارت حفاظت از محیط زیست، به تصمیم رضایت به دادگاه محیط زیست اعتراض کردند. درخواست تجدیدنظر رد شد و رضایت منابع در تصمیمی که در ۲۴ مه ۲۰۰۵ صادر شد، تأیید شد. جان اوسترمن، سخنگوی این کمپین، علناً قول داد که یک کمپین اقدام مستقیم برای متوقف کردن معدن آغاز خواهد شد. سازمان جنگل و پرنده نسبت به این تصمیم در دادگا