Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کمرکلی سرقهوه ای یک پرنده آوازخوان کوچک بومی جنگل های کاج در سراسر جنوب شرقی ایالات متحده است. تجزیه و تحلیل های ژنتیکی تمایز کمی بین جمعیت های شمالی و جنوبی در فلوریدا را نشان داد، اما این مطالعه همچنین تنوع ژنتیکی کمتری را در میان جمعیت های فلوریدا جنوبی نشان داد که ممکن است نتیجه افزایش گستگی زیستگاه باشد که مستند شده است. کمرکلی باهاما در گذشته یک زیرگونه در نظر گرفته می شد ("S. p. insularis")، از آن زمان به عنوان گونه جداگانه خود طبقه بندی شده است. دو مطالعه اخیر دربارهٔ ارزیابی صداها در باهاما و جمعیت کمرکلی قاره ای تفاوت های مهمی را نشان دادند. یکی از مطالعات همچنین نشان داد که جمعیت های قاره ای و باهاما به صداهای جمعیت دیگر پاسخ تهاجمی نشان نمی دهند. این نوع مطالعه پاسخ به صدا اغلب برای کمک به تعریف گونه های پنهان استفاده می شود. این پرنده، مانند دیگر کمرکلی های، دارای منقاری سیاه و تیز میخمانند است که از آن برای کوبیدن دانه های باز استفاده می کند. این یک مهاجر پیاپی از ایستگاه های تغذیه است و علاقه زیادی به دانه های آفتابگردان و کیک های سوت دارد. این پرنده جسور و کنجکاو، به آسانی توسط انسان قابل دستر
سی است. آشکار شده است که کمرکلی سرقهوه ای ترجیح می دهد که لانه های خود را در بالای شاخه های کوتاه بسازد.
یازدهمین تری یناله دی میلانو یا یازدهمین سه سالانهٔ میلان ، سه سالانه ای در میلان در سال ۱۹۵۷ میلادی بود که توسط دفتر نمایشگاه های بین المللی (بی آی ای) تصویب شد. موضوع آن "ارتقای کیفیت بیان در تمدن امروز" بود. مطالب. بررسی مجسمه سازی ۵۰ سال گذشته انجام شد که آثاری از امبرتو بوچونی، کنستانتین برانکوزی، الکساندر کالدر، آرتورو مارتینی، آنری ماتیس، هنری مور، پابلو پیکاسو، پیر اگوست رنوآر و اگوست رودن را نشان می داد. گیلو دورفلس، لئوناردو ریچی، لوئیجی روسلی و مارکو زانوسو نمایشگاه محصولات صنعتی را برپا کردند. و یک بخش معماری. تیمو سارپانوا ۲ جایزهٔ بزرگ، کای فرانک، دورا یونگ و کیلیکی سالمنهارا هر کدام یک جایزه بردند. آنتی نورمسنیمی، اوکی نومی، ایلماری تاپیووآرا، ووکو اسکولین، برتل گاردبرگ و سوری یاناگی مدال های طلا را به دست آوردند، یاناگی برای چهارپایه پروانه ای خود. سارا هوپئا برای شیشهٔ لیکور فلامینگو مدال نقره گرفت. پاویون ایالات متحدهٔ آمریکا توسط والتر دوروین تیگ و پل مک کاب طراحی شده بود.
کشتی های نِمی دو کشتی با اندازه های متفاوت بودند که در زمان سلطنت امپراتور روم کالیگولا در قرن اول پس از میلاد در دریاچه نِمی ساخته شدند. اگر چه هدف از کشتی ها با قطعیت روشن نیست، اما تصور می شد که ایندو کشتی هایی تفریحی بودند. کشتی بزرگتر یک قصر شناور استادانه بود که حاوی مقادیری سنگ مرمر، کف موزاییک، گرمایش و لوله کشی، و امکاناتی مانند حمام بود. هر دو کشتی دارای فناوری بودند که تصور می شد که خیلی دیرتر به لحاظ تاریخی توسعه یافته است. گفته شده است که امپراتور تحت تأثیر سبک زندگی تجملاتی حاکمان هلنیستی سیراکوز و مصر بطلمیوسی بوده است. این کشتی ها که در سال ۱۹۲۹ از بستر دریاچه بازیابی شدند، در سال ۱۹۴۴ در طول جنگ جهانی دوم در اثر آتش سوزی نابود شدند. کشتی بزرگتر ۷۳ متر در طول و ۲۴ متر پهنا داشت. طول کشتی دیگر ۷۰ بود و عرض آن ۲۰ متر. مکان اکتشاف. دریاچه نمی ( ، ) یک دریاچه آتشفشانی مدور کوچک در منطقه لاتزیو ایتالیا است، جنوب رم. سطح آن است و حداکثر عمق . در مورد اینکه چرا امپراتور کالیگولا تصمیم به ساخت دو کشتی بزرگ روی چنین دریاچه کوچکی گرفت، حدس و گمان های متفاوتی وجود دارد. با توجه به اندازه کشتی ها، مدت ها
تصور می شد که کشتی های تفریحی هستند، اما از آنجایی که دریاچه مقدس بود، طبق قوانین روم هیچ کشتی نمی توانست روی آن حرکت کند (به نقل از پلینی جوان در Litterae VIII-2) و استثنا از آن مستلزم یک معافیت مذهبی بود. کالیگولا به ویژه از فرقه مصری ایزیس که در رم تأسیس کرده بود، حمایت می کرد و همچنین از کیش دیانا نمورنسیس حمایت می کرد، که در سنت رومی تلفیق گرایی ، احتمالاً او را گونه ای از ایزیس می نگریست. شهرهای گنزانو و نمی در طرف مقابل دریاچه و بالای دیواره های دهانه قرار دارند. گنزانو توسط رومیان به الهه سینتیا تقدیم شد، فرقه ای که با کیش دیانا نمورنسیس مرتبط است. نمی در زمان رومیان وجود نداشت. نام نِمی از کلمه لاتین "nemus Aricinum" (بیلستانِ Ariccia) گرفته شده است، آریچا یک شهر مهم در نزدیکی دریاچه است که با پرستش دیانا و خدای ویربیوس (نام لاتین هیپولوتوس ، مرد جوانی که دایانا دوستش داشت) مرتبط است. در نمی ویرانه های معبد باستانی اختصاص داده شده به دیانا قرار دارد که از طریق راه ویربیا به جادهٔ آپیا (جاده رومی بین رم و بریندیزی) متصل می شد. در زمان امپراتوری روم ، منطقه اطراف گنزانو توسط شهروندان ثروتمند رومی به دل
یل هوای پاک، آب بدون آلودگی و دمای خنک تر در طول ماه های گرم تابستان مورد استفاده قرار می گرفت. این دریاچه خُرداقلیم خاص خود را دارد و توسط دیواره های دهانه از باد محافظت می شود. یوهان ولفگانگ فون گوته ، لرد بایرون و شارل گونو همگی در نِمی زندگی می کردند و انعکاس ماه را که در تابستان در مرکز دریاچه دیده می شد، ثبت کرده اند. این پدیده منشأ نام رومی دریاچه، "Speculum Dianae" (آینه دیانا) است. بازیابی. ماهیگیران محلی از مدت ها پیش از وجود این لاشه ها آگاه بودند و آنها را کاوش کرده و آثار کوچکی را برداشته بودند و اغلب از قلاب های قلاب گیر برای بیرون کشیدن قطعات استفاده می کردند و به گردشگران می فروختند. در سال ۱۴۴۶، پروسپرو کاردینال کولونا و لئون باتیستا آلبرتی داستانهای مربوط به بقایای بقایای را دنبال کردند و آنها را در عمق کشف کردند. ، که در آن زمان برای نجات مؤثر بسیار عمیق بود. آنها با استفاده از طناب هایی با قلاب به کشتی ها آسیب رساندند تا تخته ها را از آنها جدا کنند. آلبرتی فراتر از نوع چوب و پوشیده شدن آن با غلاف سربی از این کاوش ها متوجه شد. در سال ۱۵۳۵، فرانچسکو دی مارکی با استفاده از کلاه غواصی روی کشتی
غواصی کرد. یافته های او شامل آجر، سنگ فرش های مرمر، برنز، مس، مصنوعات سربی و تعداد زیادی تیرهای چوبی بود. از مواد بازیابی شده، روشن شد که در ساخت کشتی ها از مفاصل مورتیس و تنون استفاده شده است. با وجود نجات موفقیت آمیز کل سازه ها و قطعات، هیچ علاقه آکادمیک به کشتی ها وجود نداشت، بنابراین تحقیقات بیشتری انجام نشد. اشیاء کشف شده گم شده اند و سرنوشت آنها مشخص نیست. در سال ۱۸۲۷، علاقه به بازیابی کشتی ها دوباره احیا شد و این باور عمومی شد که مواد اولیه به دست آمده یا بخشی از معبد دیانا بوده است یا از ویلای ژولیوس سزار (که توسط سوتونیوس نقل شده است). آنسیو فوسکونی یک سکوی شناور ساخت که می توانست با آن لاشه ها را بالا ببرد. در حین بالابردن، چند تا از کابل هایش پاره شد و او پروژه را متوقف کرد تا بتواند کابل های قوی تری پیدا کند. وقتی برگشت، متوجه شد که مردم محلی سکوی او را برای ساخت بشکه های شراب برچیده اند. این باعث شد که او از این پروژه صرف نظر کند. در سال ۱۸۹۵، با حمایت وزارت آموزش، دانشگاه ها و پژوهش ایتالیا ، سیگنور الیزئو بورگی مطالعه سیستماتیک محل کشتی های غرق شده را آغاز کرد و برای نخستین بار متوجه شد که این
مکان دارای دو کشتی غرق شده است. از جمله موادی که بورگی به دست آورد، سر پنجه برنزی یکی از سکان ها و سرهای برنزی بسیاری از حیوانات وحشی بود. بورگی تمام یافته های خود را در موزه خود قرار داد و پیشنهاد فروش مجموعه را به دولت داد. الوارهایی که او پیدا کرد دور انداخته و گم شدند، در حالی که هیچ ارجاع متنی برای هیچ یک از یافته های او ثبت نشد. فلیچه برنابئی، مدیر کل دپارتمان آثار باستانی و هنرهای زیبا، ادعا کرد که تمامی آثار برای موزه ملی وجود دارد و گزارشی مبنی بر توقف بازیابی به دلیل "ویران شدن دو کشتی شکسته" ارائه کرد. یک مهندس از "نیروی دریایی سلطنتی ایتالیا" سایت را بررسی کرد تا امکان بازیابی دو کشتی دست نخورده را تعیین کند. مهندس به این نتیجه رسید که تنها راه عملی، زهکشی جزئی دریاچه است. در سال ۱۹۲۷، بنیتو موسولینی ، رئیس شورای وزیران ، به گوئیدو اوچلی دستور داد که دریاچه را تخلیه و کشتی ها را بازیابی کند. با کمک "نیروی" دریایی سلطنتی ایتالیا)، "ارتش سلطنتی ایتالیا"، صنعت و افراد خصوصی، یک مجرای آب زیرزمینی روم باستان که دریاچه را به مزارع خارج از دهانه ارتباط می داد، دوباره فعال شد. این مجرا در ۲۰ اکتبر ۱۹۲۸ ب
ه یک سکوی پمپاژ شناور متصل شد و سطح دریاچه شروع به کاهش کرد. در ۲۸ مارس ۱۹۲۹، سطح آب کاهش یافته بود ، و اولین کشتی ("ناو اصلی") سطح را شکست. در ۱۰ ژوئن ۱۹۳۱، "ناو اصلی" بازیابی شد و کشتی دوم ("ناو دوم") در معرض دید قرار گرفت. در این زمان سطح آب با حذف بیش از 40,000,000 متر مکعب آب، بیش از کاهش یافته بود. در نتیجه کاهش وزن، در ۲۱ اوت ۱۹۳۱، ۵۰۰ هزار متر مکعب گل از لایه های زیرین فوران کرد که باعث شد از کف دریاچه فروکش کند. کار متوقف شد و در حالی که خطرات ادامه پروژه مورد بحث بود، دریاچه شروع به پر کردن مجدد کرد. از آنجایی که ناو دوم قبلاً تا حدی خشک شده بود، غوطه ور شدن باعث آسیب قابل توجهی به آن شد. در ۱۰ نوامبر ۱۹۳۱، وزیر فواید عامه دستور داد این پروژه و تمام تحقیقات متوقف شود. در ۱۹ فوریه ۱۹۳۲، وزارت نیروی دریایی، که در بازیابی شریک بود، از موسولینی درخواست کرد که پروژه را از سر بگیرد. با پیوستن به وزارت آموزش، آنها مجوز لازم را دریافت کردند و پمپاژ برای تخلیه دریاچه در ۲۸ مارس ۱۹۳۲ دوباره آغاز شد. در همین زمان یک قایق کوچک پیدا شد که حدود درازا داشت و سر آن نوک تیز و دم آن مربع بود. برای غرق کردن آن با سنگ
بارگیری شده بود و گمان می رفت که هم عصر با کشتی ها باشد. مشکلات فنی تا اکتبر ۱۹۳۲ مانع از بازیابی "ناو دوم" شد. یک موزه هدفمند ساخته شده بر روی هر دو کشتی در ژانویه ۱۹۳۶ افتتاح شد. نحوهٔ ساخت، تزئینات و شناورسازی. هر دو کشتی با استفاده از "روش ویترویوس" ساخته شدند، تکنیکی که رومی ها برای اولین بار در ساخت پوسته استفاده می کردند. گونه های چوب انتخاب شده به خوبی برای کشتی سازی مدیترانه کار می کردند. کشتی رانان از بلوط برای مازه و ستون های انتهایی، ستون فقرات کشتی استفاده می کردند. آنها همچنین از بلوط برای قاب بندی داخلی، تیرهای عبوری و پایه ها استفاده کردند. برای تیرها و قاب ها از الوارهای منحنی طبیعی استفاده می شد. کشتی سازان مدیترانه ای چوب های نرم مانند کاج و صنوبر را به دلیل انعطاف پذیری و مقاومت در برابر آب ارزشمند می دانستند. آنها تخته بندی را در بدنه بیرونی و الوارهای ضخیم شده در بیرون و داخل، ویل ها و رشته ها را فراهم می کردند، که همگی باید در جای خود خم می شدند. بدنه در سه لایه غلاف سربی پوشانده شده بود تا از چوب ها در برابر کرم های کشتی محافظت شود. از آنجایی که در دریاچه های آب شیرین هیچ کرم کشتی ای و
جود ندارد، این ویژگی طراحی نه تنها هزینه و وزن زیادی داشت، بلکه بی فایده بود. اما این نشانه ای است که بدنه کشتی های نمی به جای طراحی در راستای هدف، بر اساس روش های استاندارد کشتی سازی رومی ساخته شده اند. الوارهای بالا با رنگ و پشم قیر خورده محافظت می شدند و بسیاری از سطوح آنها با سنگ مرمر ، موزاییک و کاشی های مسی طلاکاری شده تزئین شده بود. عدم هماهنگی بین ساختار بدنه و ساختار روبنا وجود داشت، که نشان می دهد معماران دریایی بدنه ها را طراحی کرده اند و معماران عمران پس از اتمام بدنه، روبنا را برای استفاده از فضای موجود پس از تکمیل بدنه طراحی کردند. پس از بازیابی، بدنه کشتی ها کاملا خالی و بدون تزئینات یافته شد. آنها با استفاده از پاررو هایی به بلندی هدایت می شدند. "ناو دوم" مجهز به چهار محل پارو، دو تا از هر ربع و دو تا از شانه های کشتی، در حالی که "کشتی نخست" مجهز به دو محل پارو بود. جفت های مشابهی از تخته های فرمان غالباً در تصاویر کشتی های اوایل قرن دوم میلادی دیده می شوند. "ناو دوم" تقریباً به طور قطع از پاروها نیرو می گرفت، زیرا تکیه گاه های ساختاری برای موقعیت های پارویی در امتداد کناره های بدنه بیرون زده
است. "ناو نخست" هیچ وسیله محرکه قابل مشاهده ای نداشت، بنابراین به احتمال زیاد هنگام استفاده به مرکز دریاچه کشیده می شد. یک لوله سربی که روی یکی از خرابه ها پیدا شده بود، دارای "مهر گایوس سزار آگوستوس ژرمانیکوس" بود در حالی که بسیاری از کاشی ها دارای تاریخ ساخت بودند. در مجموع، تردید کمی در مورد اینکه کشتی ها چه زمانی ساخته شده اند یا برای چه کسی ساخته شده اند، باقی می گذارد. سوئتونیوس دو کشتی ساخته شده برای کالیگولا را توصیف می کند. "... ده کرانه پارو... مدفوع آنها پر از جواهرات بود... حمام ها، گالری ها و سالن ها در آن فراوان بود و با تنوع زیادی از انگورها و درختان میوه عرضه می شد." منطقی است که حدس بزنیم که کشتی های نمی به استانداردهای مشابه مجهز شده بودند. یک سال پس از شناورسازی، پس از ترور کالیگولا (۲۴ ژانویه ۴۱ پس از میلاد)، کشتی ها از اشیاء گرانبها خالی گشته، بیش از حد بارگیری و سپس عمدا غرق شدند.
فرانسیس میشل باتور (؛ ؛ – ) یک اقتصاددان و سیاست مدار مجارستانی-آمریکایی بود. او استاد ممتاز دانشکده اقتصاد سیاسی هاروارد کندی بود. او در بوداپست مجارستان به دنیا آمد. باتور در مؤسسه فناوری ماساچوست تحصیل کرد و در سال ۱۹۵۶ مدرک دکترا گرفت. او از سال ۱۹۶۵ تا ۱۹۶۷ قائم مقام مشاور امنیت ملی ایالات متحده بود. او همچنین دستیار ویژه رئیس جمهور لیندون بی. جانسون بود. فرانسیس اِم. باتور استاد بازنشسته اقتصاد سیاسی در دانشکده دولتی کندی هاروارد بود جایی که او رئیس مؤسس برنامه سیاست عمومی دانشکده و مدیر مطالعات آن بود. او قبل از آمدن به هاروارد در سال ۱۹۶۷ به عنوان معاون مشاور امنیت ملی رئیس جمهور لیندون بی. جانسون خدمت می کرد و روابط ایالات متحده و اروپا و سیاست های اقتصادی خارجی را پوشش می داد. به مناسبت خروج او از کاخ سفید، اکونومیست لندن مقاله ای را درباره خدمات وی با عنوان «دستیار اروپا» منتشر کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون کمک هزینه گوگنهایم شده است.
چربی سفید چربی خام و سفت گوشت گوساله، بره یا گوسفندی است که در اطراف کمر و کلیه ها یافت می شود. چربی سفید دارای نقطه ذوب بین و سفت شدگی بین است. نقطه دودی بالا آن را برای سرخ کردن عمیق و تولید شیرینی ایدئال می سازد. استفاده اولیه از پربی سفید برای تهیه پیه است، اگرچه از آن به عنوان یک ماده در آشپزی نیز استفاده می شود، به ویژه در پودینگ های پخته شده سنتی، مانند پودینگ کریسمس بریتانیا است. چربی سفید در فرآیندی به نام رنده کردن به پیه تبدیل می شود که شامل ذوب کردن چربی ها و آرام پزی درازمدت و سپس صاف کردن و سپس سرد شدن است. سپس کل فرایند معمولاً برای پالایش محصول تکرار می شود. دسترسی. چربی سفید از پیش بسته بندی شده ای که در سوپرمارکت ها به فروش می رسد، چربی سفید کم آب است. آن را با آرد مخلوط می کنند تا در دمای اتاق پایدار شود، و در هنگام استفاده از آن برای دستورالعمل هایی که نیاز به چربی سفید تازه دارند، نیاز به مراقبت دارد، زیرا نسبت آرد به چربی می تواند تغییر کند. بیشتر دستورالعمل های نوین فرآوری شده چربی سفید بسته بندی شده را مشخص می کنند. چربی سفید سبزیجات نیز موجود است که از روغن نباتی تصفیه شده تهیه می شود
. خوراک پرنده. کیک چربی سفید معمولاً برای تغذیه پرندگان وحشی استفاده می شود و ممکن است با دیگر چربی های جامد مانند گوشت خوک درست شود. جو دوسر، دان پرندگان، آرد ذرت، کشمش و آجیل بدون نمک اغلب در کیک های چربی سفید گنجانده می شوند. در آمریکای شمالی، پرندگانی مانند دارکوب ها، سهره طلایی، سازونشنین، کاردینال، توکاها، زاغ ها، سسک تاجی، کبودمرغ، چرخ ریسو، کمرکلی، الیکایی و سار ، دان خوری پرندگان را ترجیح می دهند.
ژیلبر-لوک دویاناز (زادهٔ ۱۹ ژوئیه ۱۹۵۳) یک سیاستمدار فرانسوی است. او عضو حزب سوسیالیست است. وی از سال ۲۰۱۸ عضو سنا بوده است. او از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۵ مشاور عمومی رون بود. در سال ۲۰۱۷ به عنوان مشاور شهرداری ویلوربان انتخاب شد. او چندین دوره به عنوان معاون شهردار ویلوربان خدمت کرده است. او همچنین ریاست گروه دوستی بین پارلمانی فرانسه و ارمنستان را بر عهده دارد. زندگی نامه. ژیلبر-لوک دویاناز در سال ۱۹۵۳ در لیون، فرانسه متولد شد. او تقریباً بدون وقفه عضو بوده و مسئولیت های مختلفی را بر عهده گرفته است. او محقق مرکز مطالعات فنی لیون بود. وی برای اولین بار در سال ۱۹۸۳ به عنوان مشاور شهرداری شهر ویلوربان منصوب شد.
کیک چربی سفید یا توپ چربی مکمل های غذایی برای پرندگان وحشی هستند که در تغذیه پرندگان استفاده می شوند. آنها معمولاً از دانه های آفتابگردان و دانه های گندم یا جو دوسر مخلوط با چربی سفید، چربی گوشت خوک یا روغن نارگیل تشکیل شده اند. مخلوط های بیشتر ممکن است دارای آجیل، میوه ها، کرم های مفتولی و دیگر حشرات باشد. در کنار توپ ها، که عمدتاً در اروپای شمالی و مرکزی رایج است، کیک های چربی ممکن است شکل های مختلفی مانند مستطیل، حلقه یا چرخی داشته باشند. توپ های چربی اغلب در یک توری پلاستیکی خوب فروخته می شوند که امکان آویزان کردن آنها را فراهم می کند، مانند روی شاخه ها یا در بوته ها. با این حال، تورها می توانند خطری برای گونه های دیگر مانند گوزن ها باشند که ممکن است توپ ها را پیدا کنند و آنها را کامل بخورند. دیگر شکل های کیک چربی را می توان در قفس های آویزان قرار داد.
دریاچه نِمی ( ، ) یک دریاچه آتشفشانی مدور کوچک در منطقه لاتزیو ایتالیا است، جنوب رم. سطح آن است و حداکثر عمق . لاشه کشتی های نمی در این دریاچه کشف شد.
سرخ قبای بیابانی، کاردینال بیابانی یا پیرولوکسیا (pyrrhuloxia) یک پرنده آوازخوان آمریکایی شمالی با اندازه متوسط است که در جنوب غربی آمریکا و شمال مکزیک یافت می شود. این گونه متمایز با منقاری کوتاه و تنومند و تاج و بال های قرمزرنگ، شباهت زیادی به کاردینال شمالی و کاردینال شنگرفی دارد که از یک سرده هستند. این کاردینال نسبتاً غیرمهاجر است، اگرچه گاهی ممکن است کمی به سوی شمال از محدوده معمول خود منحرف شود. کاردینال بیابانی زیستگاه در امتداد بستر رودخانه را ترجیح می دهد. در مناطقی که دامنه کاردینال بیابانی و کاردینال شمالی همپوشانی دارند، دورگه زایی ممکن است بین آنها رخ دهد. از آنجایی که مناطق گسترده ای از زیستگاه کاردینال بیابانی در محدوده شمالی آن به دست انسان ها رفته است، برخلاف کاردینال شمالی، به نظر می رسد جمعیت پیشین در حال کاهش اندکی باشد.
دمای اتمسفری یا دمای جوّی () به اندازه گیری دما در سطوح مختلف اتمسفر زمین گفته می شود. فشار اتمسفری تحت تأثیر چندین عامل است، از جمله تابش ورودی خورشیدی، رطوبت و ارتفاع. مخفف MAAT اغلب برای اشاره به میانگین سالانه دمای هوای یک مکان جغرافیایی به کار می رود. دمای هوای نزدیک به سطح. دمای هوای نزدیک به سطح زمین در رصدخانه های هواشناسی و ایستگاه های هواشناسی اندازه گیری می شود. این کار معمولاً با استفاده از دماسنج هایی انجام می شود که در پناهگاهی مانند جعبه اسکرین استیونسون که یک سرپناه ابزار استاندارد، دارای تهویه مناسب و با رنگ سفید است، مستقر شده اند. دماسنج ها باید ۱٫۲۵ تا ۲ متر بالاتر از سطح زمین قرار گیرند. جزئیات این تنظیمات توسط سازمان جهانی هواشناسی (WMO) تعریف شده است. میانگین روزانه واقعی دما را می توان با استفاده از یکدما-آب نگار ضبط کننده پیوسته به دست آورد. معمولاً این پارامتر با میانگین خوانش های گسسته (به عنوان مثال خوانش های ۲۴ ساعته، چهار خوانش ۶ ساعته و غیره) یا با میانگین حداقل و حداکثر خوانش روزانه به صورت تقریبی اندازه گیری می شود. هرچند اندازه گیری از روی میانگین حداقل و حداکثر خوانش روزانه
می تواند منجر به دمای متوسط تا ۱ درجه سلسیوس سردتر یا گرم تر از میانگین واقعی شود. میانگین دمای هوای سطحی جهان حدود ۱۴ درجه سلسیوس است. تغییرات دما در برابر ارتفاع. دما در ارتفاعات مختلف نسبت به سطح زمین بسیار متفاوت است. این تفاوت در دما چهار لایه موجود در اتمسفر زمین را مشخص می کند که عبارتند از تروپوسفر، استراتوسفر، مزوسفر و ترموسفر. تروپوسفر پایین ترین لایه از این چهار لایه است و از سطح زمین تا حدود در جوّ زمین امتداد دارد، یعنی جایی که تروپوپاز (مرز بین استراتوسفر و تروپوسفر) قرار دارد. عرض تروپوسفر بسته به عرض جغرافیایی می تواند متفاوت باشد: به عنوان مثال، تروپوسفر در مناطق مدارگانی ضخیم تر و در حدود است، زیرا مناطق مدارگانی معمولاً گرم تر هستند. از سوی دیگر عرض تروپوسفر در قطب ها نازک تر و در حدود است، زیرا قطب ها سردتر هستند. به ازای هر کیلومتر افزایش ارتفاع، دمای هوا به طور متوسط ۶٫۵ درجه سلسیوس (۱۱٫۷ درجه فارنهایت) کاهش می یابد. از آنجا که تروپوسفر گرم ترین دماهای خود را نزدیک به سطح زمین تجربه می کند، حجم بالایی از حرکت عمودی گرما و بخار آب در نزدیک سطح وجود دارد که باعث تلاطم های جوّی می شود. این
تلاطم، همراه با وجود بخار آب، دلیلی بر این است که چرا تغییرات وضع هوا در تروپوسفر رخ می دهد. پس از تروپوپاز، لایه استراتوسفر قرار دارد. این لایه از تروپوپاز تا استراتوپاز در ارتفاع حدود ، امتداد دارد. با افزایش ارتفاع از تروپوپاز تا ارتفاع ، دما ثابت می ماند، پس از این ارتفاع، با افزایش ارتفاع، دما نیز شروع به افزایش می کند. از این به عنوان وارونگی یاد می شود و به دلیل این وارونگی است که استراتوسفر دارای تلاطم نیست. استراتوسفر گرمای خود را از خورشید و لایه ازون که جذب کننده تابش فرابنفش است، دریافت می کند. لایه بعدی یعنی مزوسفر، از استراتوپاز تا مزوپاز در ارتفاع امتداد دارد. در مزوسفر دما با افزایش ارتفاع کاهش می یابد و سردترین دمای جوّ زمین در این لایه است. این کاهش دما را می توان به کاهش تابش های دریافتی از خورشید نسبت داد که بیشتر آن قبلاً توسط ترموسفر جذب شده است. لایه چهارم جوّ زمین به عنوان ترموسفر شناخته می شود و از مزوپاز تا «بالای» اتمسفر برخوردی گسترش می یابد. به دلیل دریافت پرتوهای یونیزان قوی در سطح کمربند تابشی ون آلن، برخی از گرم ترین دماها را می توان در اینجا یافت.
سرخ قباها یا کاردینال ها یک سرده از پرندگان تیرهٔ کاردینالان (Cardinalidae) است. سه گونه در سراسر منطقه دریاچه های بزرگ تا شمال آمریکای جنوبی وجود دارد.
هنوز اینجا هستم () یک فیلم درام زندگی نامه ای سیاسی محصول سال ۲۰۲۴ به کارگردانی والتر سالس از فیلمنامه ای به نویسندگی موریلو هاوزر و هیتور لورگا است که بر اساس کتاب چاپ ۲۰۱۵ به همین نام اثر مارسلو روبنس پایوا ساخته شده است. در این فیلم فرناندا تورس و فرناندا مونته نگرو نقش اونیسی پایوا، مادر و فعالی که در جستجوی شوهر گمشده اش در دوران دیکتاتوری نظامی برزیل است را بازی می کنند. بلافاصله پس از اکران در سینماهای برزیل در ۷ نوامبر ۲۰۲۴، این فیلم هدف بایکوت ناموفق جناح راست افراطی برزیل قرار گرفت. این فیلم ۲۹٫۹ میلیون دلار فروش فروش داشت در حالی که بودجهٔ تولید آن ۱٫۵ میلیون دلار بود و به پرفروش ترین فیلم برزیلی از زمان دنیاگیری کووید-۱۹ تبدیل شد. این فیلم نخستین نمایش جهانی خود را در ۱ سپتامبر ۲۰۲۴ در هشتاد و یکمین جشنواره بین المللی فیلم ونیز داشت که در آن جا با تحسین منتقدان همراه بود و به اتفاق آرا نقش آفرینی فرناندا تورس را ستایش کردند، و برنده جایزه بهترین فیلم نامه جشنواره شد. این فیلم از سوی هیئت ملی بازبینی به عنوان یکی از ۵ فیلم بین المللی برتر سال ۲۰۲۴ برگزیده شد. "هنوز اینجا هستم" در هشتاد و دومین مراس
م گلدن گلوب نامزد بهترین فیلم خارجی زبان و برندهٔ بهترین بازیگر زن – فیلم درام برای تورس شد. این فیلم در نود و هفتمین دوره جوایز اسکار نامزد جوایز بهترین بازیگر زن (تورس) و بهترین فیلم شد و با کسب جایزه اسکار بهترین فیلم بین المللی، نخستین فیلم ساخت برزیل بود که برندهٔ جایزهٔ اسکار شد. داستان. در دسامبر ۱۹۷۰، روبنس پایوا در خانه ای رؤیایی نزدیک ساحل لبلون همراه با همسرش اونیسی پایوا و پنج فرزندشان زندگی می کند. او پس از برکناری از سمتش در جریان کودتای ۱۹۶۴ برزیل، به زندگی غیرنظامی بازگشته اما همچنان به تبعیدی های سیاسی کمک می کند، بی آنکه فعالیت هایش را با خانواده در میان بگذارد. پس از آنکه جنبش های انقلابی سفیر سوئیس در برزیل را می ربایند، کشور با بی ثباتی سیاسی مواجه می شود. دوستان خانواده پایوا، فرناندو و دالوا گاسپاریان تصمیم می گیرند به لندن بروند و دختر بزرگ پایواها، ورا، را نیز با خود می برند. ورا پیش تر شاهد خشونت نظامیان در راه بازگشت از سینما بود. کمی بعد، نظامیان به خانه پایوا یورش برده و روبنس را در ژانویه ۱۹۷۱ دستگیر کرده و ناپدید می کنند. پیگیری های عمومی اونیسی درباره سرنوشت شوهرش منجر به بازدا
شت و شکنجه ی ۱۲ روزه او می شود. دختر نوجوانشان، الیانا، نیز یک روز بازداشت می شود و سپس آزاد می گردد. اونیسی بارها تحت بازجویی قرار می گیرد که آیا شوهرش با جنبش های طرفدار دموکراسی همکاری داشته است یا نه، و او همواره انکار می کند. رسانه ها به دروغ گزارش می دهند که روبنس از کشور فرار کرده و به تبعید رفته، اما اونیسی و دوستانش به این ماجرا شک دارند. او با کمک وکیل لینو ماچادو دادخواست حبس کورپوس ارائه می دهد و از دوست خانوادگی شان بوکایووا کونیا می فهمد که روبنس پنهانی به تبعیدی های سیاسی کمک می کرده است. یک معلم سابق به نام مارتا تأیید می کند که همراه روبنس زندانی بوده، اما از ترس حاضر نیست علنی صحبت کند؛ با این حال بعدها نامه ای درباره ی دستگیری اش می نویسد. خبرنگاری به نام فلیکس، دوست خانواده، به اونیسی می گوید که روبنس کشته شده، هرچند مقامات نظامی هرگز این موضوع را تأیید نمی کنند. اونیسی که حالا باید به تنهایی از فرزندانش مراقبت کند، خانه شان را می فروشد و به سائوپائولو نقل مکان می کند تا زندگی تازه ای را نزدیک خانواده مادری اش آغاز کند. ۲۵ سال بعد، در سال ۱۹۹۶، در حالی که کشور دوباره به دموکراسی بازگشته اس
ت، اونیسی هنگام دریافت گواهی فوت رسمی روبنس از دولت برزیل، در میان خبرنگاران خواستار جبران خسارت برای خانواده های قربانیان و پاسخگویی عاملان دیکتاتوری نظامی می شود. در سال ۲۰۱۴، در یک گردهمایی خانوادگی با حضور فرزندان و نوه هایش، اونیسی ۸۵ ساله با آلزایمر پیشرفته زندگی می کند. وقتی گزارشی خبری درباره ی کمیسیون حقیقت ملی و پرونده روبنس پخش می شود، او در حالی آشفته می شود که به نظر می رسد همسرش را به یاد آورده است. در اپیلوگ فیلم آشکار می شود که پنج نفر به عنوان عاملان قتل روبنس شناسایی شدند. او بین ۲۱ تا ۲۲ ژانویه ۱۹۷۱ در مقر DOI-CODI به قتل رسید، اما هیچ یک از عاملان محاکمه نشدند. همچنین اشاره می شود که اونیسی در ۴۸ سالگی از دانشکده حقوق فارغ التحصیل شد و به یکی از معدود متخصصان حقوق بومیان در برزیل تبدیل شد و به عنوان مشاور برای دولت فدرال، گروه بانک جهانی و سازمان ملل فعالیت کرد. او در سال ۲۰۱۸ در ۸۹ سالگی درگذشت.
آخرین شوگرل () یک فیلم درام آمریکایی محصول سال ۲۰۲۴ به کارگردانی جیا کوپولا و نویسندگی کیت گرستن است. در آن بازیگرانی چون پاملا اندرسون، جیمی لی کرتیس، دیو باتیستا، برندا سونگ، کرنان شیپکا، بیلی لورد و جیسون شوارتزمن به ایفای نقش پرداخته اند. این فیلم نخستین نمایش جهانی خود را در جشنواره بین المللی فیلم تورنتو در تاریخ ۶ سپتامبر ۲۰۲۴ داشت و در ۱۳ دسامبر ۲۰۲۴ در ایالات متحده اکران شد. منتقدان نقدهای عموماً مثبتی به آن دادند. این فیلم در هشتاد و دومین مراسم گلدن گلوب نامزد دو جایزه بهترین بازیگر زن – فیلم درام برای اندرسون و بهترین ترانه غیراقتباسی شد. زمینهٔ داستان. پس از یک دوره موفق سی ساله، شوگرل باتجربه ای (اندرسون) پس از خاتمهٔ ناگهانی نمایش باید برای آینده اش برنامه ریزی کند.
برگه گوشت یا «جِرکی» یا «چارکی» گوشت بدون چربی است که به صورت نوار بریده شده و برای جلوگیری از فاسد شدن، آبگیری می شود. به طور معمول، این خشک کردن شامل افزودن نمک برای جلوگیری از رشد باکتری است. کلمه «جرکی» از واژهٔ زبان کچوا "ch'arki" به معنای «گوشت خشک و شور» گرفته شده است. برگه های تولیدشده نوین اغلب ترش می شوند، با ادویه چاشنی یا مایع تهیه می شوند، یا با حرارت کم (معمولا زیر دودی می شوند). برگه ای که در فروشگاه خریداری می شود معمولاً شامل شیرین کننده هایی مانند شکر قهوه ای است. برگه آماده مصرف، نیازی به آماده سازی اضافی ندارد و می توان آن را برای ماه ها بدون یخچال نگهداری کرد. برای اطمینان از حداکثر ماندگاری، محتوای پروتئین به رطوبت مناسب در محصول پخت نهایی مورد نیاز است.