Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
جدید را فراهم کرد، بلکه ایتالیا را به پذیرش مدل تولید و مدیریت آمریکایی ترغیب نمود و زمینه را برای جهش بزرگ بعدی آماده ساخت. اوج: معجزه اقتصادی ایتالیا (۱۹۵۸–۱۹۶۳). دوران طلایی مثلث صنعتی، همزمان با معجزه اقتصادی ایتالیا ("il miracolo economico italiano") بود. در این دوره، ایتالیا با نرخ رشد اقتصادی سالانه بیش از ۶٪، از یک کشور عمدتاً کشاورزی به یکی از قدرت های صنعتی جهان تبدیل شد و مثلث صنعتی موتور اصلی این تحول بود. عوامل متعددی در این رشد انفجاری نقش داشتند: دسترسی به انرژی ارزان (نفت خام و گاز طبیعی)، نیروی کار فراوان و ارزان (به لطف مهاجرت از جنوب)، و عضویت ایتالیا در بازار مشترک اروپا (که بازارهای جدیدی را برای صادرات گشود). تقاضای داخلی و خارجی برای کالاهای مصرفی مانند خودرو (به ویژه مدل های محبوب فیات ۵۰۰ و فیات ۶۰۰)، لوازم خانگی و موتورسیکلت های وسپا به شدت افزایش یافت. تولید انبوه به سبک فوردیسم، بهره وری را به اوج رساند و میلیون ها شغل جدید ایجاد کرد. این رشد انفجاری، موج عظیمی از مهاجرت داخلی را از جنوب فقیر و کشاورزی ایتالیا به شهرهای صنعتی شمال به راه انداخت که پیامدهای اجتماعی گسترده ای به همرا
ه داشت. در این دوره، مثلث صنعتی نه تنها یک واقعیت اقتصادی، بلکه یک نماد فرهنگی از مدرنیته، مصرف گرایی و پیشرفت ایتالیا بود. افول و تحول (از دهه ۱۹۷۰ به بعد). از اواخر دهه ۱۹۶۰، مدل توسعه مبتنی بر صنایع سنگین با چالش های جدی روبرو شد. تنش های کارگری که در پاییز گرم (Autunno caldo) سال ۱۹۶۹ به اوج رسید، منجر به افزایش چشمگیر دستمزدها و قدرت اتحادیه ها شد و حاشیه سود شرکت ها را کاهش داد. به دنبال آن، شوک نفتی ۱۹۷۳ هزینه انرژی را به شدت بالا برد و صنایع انرژی بر مانند فولاد و شیمیایی را با بحران مواجه کرد. این دهه که به «سال های سربی» (Anni di piombo) معروف است، با بی ثباتی اجتماعی، خشونت سیاسی و تروریسم همراه بود که فضای کسب وکار را مسموم می کرد. افزایش رقابت جهانی (به ویژه از سوی ژاپن در صنعت خودروسازی) شرکت های ایتالیایی را مجبور به نوسازی و اتوماسیون کرد. در دهه های بعد، منطقه وارد فرایند طولانی "صنعت زدایی" (Deindustrialization) و تحول ساختاری شد. بسیاری از کارخانه های بزرگ تعطیل یا کوچک سازی شدند و اقتصاد به سمت بخش خدمات، فناوری های پیشرفته و شبکه ای از شرکت های کوچک و متوسط منعطف حرکت کرد. تورین از یک شهر
تک صنعتی به مرکزی برای طراحی و فناوری تبدیل شد، میلان جایگاه خود را به عنوان پایتخت مالی و مد تثبیت کرد و جنوا بر روی لجستیک و گردشگری تمرکز نمود. اگرچه دوران اوج مثلث صنعتی به پایان رسیده است، اما میراث اقتصادی و اجتماعی آن همچنان شمال ایتالیا را شکل می دهد. پیامدهای اجتماعی و فرهنگی. توسعه سریع مثلث صنعتی، جامعه ایتالیا را به شکلی عمیق و پایدار دگرگون کرد. این تحولات تنها به اقتصاد محدود نشد و تمام جنبه های زندگی اجتماعی، فرهنگی و سیاسی کشور را تحت تأثیر قرار داد. مهاجرت داخلی و تغییرات جمعیتی. یکی از مهم ترین پیامدهای «معجزه اقتصادی»، به راه افتادن موج عظیمی از مهاجرت داخلی از مناطق فقیر و عمدتاً کشاورزی جنوب ("Mezzogiorno") به شهرهای صنعتی شمال بود. بین سال های ۱۹۵۵ تا ۱۹۷۰، میلیون ها نفر در جستجوی کار و زندگی بهتر، زادگاه خود را ترک کردند و به تورین، میلان و جنوا سرازیر شدند. این بزرگ ترین جابجایی جمعیتی در تاریخ مدرن ایتالیا بود. این مهاجران که اغلب با لهجه ها و آداب و رسوم متفاوت بودند، در ابتدا با چالش های بزرگی برای ادغام در جوامع میزبان روبرو شدند. آن ها معمولاً در حومه های شهرها ("periferie") و در
مسکن های بی کیفیت و پرازدحام ساکن می شدند و با تبعیض و بدبینی از سوی ساکنان محلی مواجه بودند. این تقابل فرهنگی و اجتماعی، تنش های جدیدی را در بطن جامعه شهری ایجاد کرد، اما در درازمدت به شکل گیری یک هویت ملی پیچیده تر و مدرن تر کمک کرد. ظهور طبقه کارگر جدید و تنش های اجتماعی. کارخانه های بزرگ مثلث صنعتی، میزبان نسل جدیدی از کارگران غیرمتخصص بودند که مستقیماً از مزارع جنوب به خطوط مونتاژ آمده بودند. این کارگران، که اغلب تحت شرایط سخت و با دستمزدهای پایین کار می کردند، به تدریج یک هویت جمعی و طبقاتی قوی پیدا کردند. اتحادیه های کارگری، به ویژه در دهه ۱۹۶۰، نفوذ فوق العاده ای در میان این نیروی کار عظیم به دست آوردند. نارضایتی از شرایط کاری، بیگانگی ناشی از کار تکراری در خط مونتاژ و نابرابری های اجتماعی، زمینه ساز بزرگ ترین موج اعتصابات در تاریخ ایتالیا، موسوم به پاییز گرم (۱۹۶۹)، شد. این اعتراضات که از کارخانه های فیات در تورین آغاز شد، به سرعت سراسر کشور را فراگرفت و منجر به دستاوردهای مهمی برای کارگران، مانند افزایش دستمزد، بهبود شرایط کاری و به رسمیت شناختن حقوق اتحادیه ها (از طریق "Statuto dei Lavoratori" در
سال ۱۹۷۰) شد. شهری شدن و تحول چهره شهرها. رشد صنعتی، چهره شهرهای مثلث را برای همیشه تغییر داد. تورین، که به «پایتخت خودرو» معروف بود، به یک شهر تک صنعتی عظیم تبدیل شد که زندگی میلیون ها نفر به طور مستقیم یا غیرمستقیم به کارخانه فیات وابسته بود. میلان، علاوه بر صنعت، به مرکز مالی، اداری و رسانه ای کشور تبدیل شد. جنوا نیز با توسعه بندر خود، به دروازه اصلی واردات و صادرات صنعتی ایتالیا بدل گشت. این رشد سریع و اغلب بی برنامه، منجر به گسترش بی رویه حومه های شهری شد. محله های جدیدی برای اسکان کارگران ساخته شد که اغلب فاقد خدمات شهری مناسب مانند حمل و نقل عمومی، مدارس و فضاهای سبز بودند. این دوگانگی میان مرکز شهر مرفه و حومه های کارگری، یکی از ویژگی های بارز شهرهای صنعتی در این دوره بود. مصرف گرایی و تغییر سبک زندگی. برای اولین بار در تاریخ ایتالیا، میلیون ها خانواده به کالاهای مصرفی دسترسی پیدا کردند که پیش از آن لوکس محسوب می شد. خودروی شخصی (به ویژه فیات ۶۰۰)، تلویزیون، یخچال و ماشین لباسشویی به نمادهای اصلی این دوره جدید از رفاه تبدیل شدند. تلویزیون (به ویژه شبکه دولتی RAI) نقش مهمی در یکسان سازی فرهنگی و زبانی
کشور ایفا کرد و سبک زندگی مبتنی بر مصرف گرایی را ترویج داد. این تحولات، ساختار سنتی خانواده و روابط اجتماعی را نیز دگرگون کرد. افزایش قدرت خرید، اوقات فراغت و تحرک جغرافیایی (به لطف خودرو)، به ویژه برای نسل جوان، افق های جدیدی گشود و ایتالیا را به جامعه ای مدرن و سکولارتر نزدیک کرد. ساختار اقتصادی و تحولات معاصر. از اواخر دهه ۱۹۷۰، مدل کلاسیک مثلث صنعتی مبتنی بر تولید انبوه فوردیستی، به دلیل بحران های نفتی، افزایش رقابت جهانی و تحولات ساختاری اقتصاد، کارایی خود را از دست داد. این منطقه وارد دوران طولانی "صنعت زدایی" و بازسازی شد که سیمای اقتصادی و اجتماعی آن را برای همیشه تغییر داد. افول صنایع سنتی و ظهور اقتصاد نوین. دهه های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ دوران گذاری دردناک برای صنایع سنتی بود. رقابت فزاینده از سوی تولیدکنندگان آسیایی، اتوماسیون صنعتی که نیاز به نیروی کار را کاهش داد، و سیاست های خصوصی سازی، منجر به کوچک سازی یا تعطیلی بسیاری از کارخانه های بزرگ فولاد و کشتی سازی و اخراج گسترده کارگران شد. این تحولات، به ویژه در تورین و جنوا، بحران های اجتماعی و شهری عمیقی را به وجود آورد. با این حال، این منطقه با تکیه بر زیرس
اخت ها، دانش فنی و روحیه کارآفرینی خود، یک فرایند بازسازی اقتصادی چشمگیر را آغاز کرد. اقتصاد از تمرکز بر تولید انبوه به سمت مدل های انعطاف پذیرتر و تخصصی تر حرکت نمود. شرکت های کوچک و متوسط (SMEs) که در زنجیره تأمین صنایع بزرگ یا در بازارهای تخصصی مانند طراحی صنعتی، رباتیک، ماشین آلات دقیق و مُد فعالیت می کردند، به ستون فقرات جدید اقتصاد منطقه تبدیل شدند. همزمان، بخش خدمات، به ویژه خدمات مالی، فناوری اطلاعات و لجستیک، رشد چشمگیری را تجربه کرد. وضعیت کنونی قطب های اصلی. امروزه، هر یک از شهرهای مثلث صنعتی هویت اقتصادی متمایزی پیدا کرده اند، اگرچه همچنان به عنوان یک سیستم اقتصادی یکپارچه عمل می کنند. میلان: پایتخت مالی و نوآوری. میلان با موفقیت گذار از یک شهر صنعتی به یک کلان شهر خدماتی جهانی را طی کرده است. این شهر اکنون مرکز اصلی مالی ایتالیا و مقر بورس ایتالیا (Borsa Italiana) و بانک های بزرگ کشور است. علاوه بر این، میلان به عنوان یکی از پایتخت های جهانی مد و طراحی شناخته می شود و میزبان رویدادهای بین المللی مانند هفته مد میلان و هفته طراحی میلان است که هزاران شرکت و متخصص را به خود جذب می کند. اقتصاد دانش بن
یان نیز در میلان حضوری پررنگ دارد. پروژه هایی مانند MIND (Milano Innovation District) که در محل سابق نمایشگاه اکسپو ۲۰۱۵ در حال توسعه است، با هدف ایجاد یک اکوسیستم برای شرکت های فناوری، استارتاپ ها و مراکز تحقیقاتی در حوزه علوم زیستی و داده طراحی شده است. تورین: از خودروسازی تا هوافضا و فناوری. تورین، که زمانی به عنوان پایتخت تک صنعتی خودروی ایتالیا شناخته می شد، فرایند متنوع سازی اقتصادی گسترده ای را تجربه کرده است. اگرچه میراث خودروسازی با حضور دفتر مرکزی استلانتیس و مراکز طراحی آن همچنان قوی است، اما این شهر به قطبی مهم در صنایع هوافضا و فناوری اطلاعات تبدیل شده است. تورین میزبان Aerospace &amp; Defense Meetings است و شرکت های بزرگی مانند لئوناردو در آن فعالیت گسترده ای دارند. دانشگاه پلی تکنیک تورین نیز نقش کلیدی در توسعه هوش مصنوعی، رباتیک و اینترنت اشیاء ایفا می کند و به رشد اکوسیستم استارتاپی شهر کمک کرده است. صنعت گردشگری، به ویژه پس از میزبانی المپیک زمستانی ۲۰۰۶، نیز به یکی از منابع درآمدی مهم شهر تبدیل شده است. جنوا: قطب لجستیک و اقتصاد دریایی. جنوا با تکیه بر موقعیت استراتژیک خود، جایگاهش را به عن
وان بزرگ ترین بندر ایتالیا از نظر حجم کالا و یکی از مهم ترین بنادر دریای مدیترانه تثبیت کرده است. مجموعه بنادر جنوا (شامل جنوا، پرایا و ساوونا) به عنوان دروازه اصلی لجستیک برای شمال ایتالیا و بخش هایی از اروپای مرکزی عمل می کند. سرمایه گذاری های عظیمی برای توسعه زیرساخت های بندری و اتصال ریلی آن در حال انجام است. علاوه بر لجستیک، اقتصاد جنوا بر کشتی سازی پیشرفته (به ویژه کشتی های کروز و نظامی توسط شرکت فینکانتیری)، فناوری های دریایی و گردشگری (به ویژه با وجود آکواریوم معروف آن) متمرکز است. این شهر همچنین در حال توسعه بخش فناوری پیشرفته، با تمرکز بر رباتیک و مهندسی است که توسط "مؤسسه فناوری ایتالیا" (IIT) رهبری می شود. میراث ماندگار در ایتالیای معاصر. با وجود دگرگونی های عمیق، میراث مثلث صنعتی همچنان در ایتالیای معاصر به وضوح قابل مشاهده است: امروزه، اگرچه اصطلاح «مثلث صنعتی» دیگر بیانگر واقعیت اقتصادی مبتنی بر کارخانه های غول پیکر گذشته نیست، اما این منطقه به عنوان یک "مثلث نوآوری و خدمات" عمل می کند و نقشی حیاتی در اتصال ایتالیا به اقتصاد جهانی ایفا می نماید.
جواد نظری بازیگر اهل ایران است که در عرصه تئاتر کودک و نوجوان و تئاتر خیابانی نیز فعال است. زندگی نامه. جواد نظری متولد ۸ مرداد ۱۳۶۱ در تهران، ایران است. از سال ۱۳۸۰ فعالیت خود را در عرصهٔ بازیگری آغاز کرد و در سینما، تلویزیون و تئاتر حضور داشته است. وی به همراه گروه تئاترش با نمایش «ترنج و غول درخت آرزوها» در بیست و هشتمین جشنواره بین المللی تئاتر کودک و نوجوان همدان مورد تقدیر قرار گرفت و جایزه کسب کرد. این موفقیت در دورهٔ همان جشنواره در شهرستان اردکان نیز تکرار شد و اثر او به عنوان یکی از آثار برگزیده معرفی گردید. حضور و فعالیت نظری در جشنواره های معتبر تئاتر خیابانی، از جمله در سیزدهمین دورهٔ جشنوارهٔ شهروند لاهیجان، نیز مورد توجه رسانه ها قرار گرفته است. چهاردهمین دوره از این جشنواره ملی که با حضور گروه های نمایشی از سراسر کشور برگزار شد، که شاهد فعالیت هنرمندانی از جمله جواد نظری بود.
دو چهره فیلمی هندی محصول سال ۱۹۷۸ و به کارگردانی کوال میشرا است. در این فیلم بازیگرانی همچون درمندرا، پریم نات، بیندو، آریونا ایرانی، دورگا کوته و مراد ایفای نقش کرده اند.
واحدهای نیروهای ویژه در نیروهای دفاعی اسرائیل تعریف گسترده ای از واحدهای متخصص را در بر می گیرند. چنین واحدهایی معمولاً از نظر قدرت یک هنگ یا یک گردان هستند. سایرت ()، یا واحدهای "شناسایی" در نامگذاری نیروهای دفاعی اسرائیل، در جمع آوری اطلاعات و نظارت تخصص دارند. در عمل، این واحدها علاوه بر شناسایی، در نقش های کماندویی و سایر نیروهای ویژه نیز تخصص دارند (درجه تخصص بسته به واحدها و نیازهای فعلی متفاوت است). مستعربین ()، واحدهای ضدتروریسمی هستند که اعضای آنها به طور خاص برای عملیات مخفی در خاک دشمن به منظور ترور یا دستگیری اهداف تحت تعقیب آموزش دیده اند. واحدهای نیروهای ویژه در ارتش اسرائیل. واحد ۱۰۱. واحد کماندویی ۱۰۱، واحد بنیانگذار نیروهای ویژه اسرائیل، در اوت ۱۹۵۳ به دستور نخست وزیر داوید بن گوریون توسط آریل شارون تأسیس و فرماندهی شد. آنها به سلاح های غیراستاندارد مسلح بودند و وظیفه انجام عملیات های تلافی جویانه در سراسر مرزهای کشور - به ویژه، ایجاد مانورهای کوچک واحدی، فعال سازی و تاکتیک های ورود و خروج - را بر عهده داشتند. اعضای این واحد فقط از کیبوتص های کشاورزی و موشاوها استخدام می شدند. عضویت در این وا
حد فقط با دعوت نامه امکان پذیر بود و هر عضو جدید قبل از پذیرش باید توسط همه اعضای موجود رأی گیری می شد. این واحد در ژانویه ۱۹۵۴، به دستور ژنرال دایان، رئیس ستاد، در گردان ۸۹۰ چترباز ادغام شد، زیرا او می خواست تجربه و روحیه آنها در بین تمام واحدهای پیاده نظام ارتش اسرائیل، از جمله چترباز، گسترش یابد. گفته می شود که آنها تأثیر قابل توجهی در توسعه واحدهای بعدی نیروهای ویژه اسرائیل داشته اند. واحدهای سایرت امروز. تمام تیپ های رزمی در ارتش اسرائیل شامل یک واحد با سلاح ها و آموزش های بهبود یافته هستند که برای ماموریت های شناسایی و نیروهای ویژه استفاده می شوند و برای استفاده از سلاح های پیشرفته و فناوری شناسایی و همچنین نبرد تن به تن آموزش دیده اند. از نظر تاریخی، تیپ ها فقط یک واحد به اندازه گروهان برای انجام این کار داشتند که با نام پالسار (مخفف عبری: פלוגת-סיור، "گروهان شناسایی") شناخته می شد. اگرچه "پالسارها" عمدتاً در پشتیبانی از میدان نبرد (که "دلیل وجودی" آنهاست) متمرکز هستند، بسیاری از آنها در طول سال ها در عملیات ویژه شرکت کرده اند. در حالی که در گذشته اختلافاتی بین واحدهای "سیور" وجود داشت، ارتش اسرائیل با
درس گرفتن از وقایع گذشته و به منظور بهبود و توسعه نیروهایشان، آنها را در واحدهای بزرگتری با قابلیت های متنوع ادغام کرده است: واحدهایی در اندازه گردان به نام گادسار (مخفف "گدود سیور"، "گردان شناسایی"). هر "گادسار" از سه "گروهان" تخصصی تشکیل شده است: مهندسی تخریب و رزمی ("پلاگات حبله هنداسیت" یا پالهان)، شناسایی ("پلاگات سیور"، پالسار) و ضد تانک ("پلاگات نگد تانکیم" یا پالنات). در اواخر دسامبر ۲۰۱۵، چندین واحد از نیروهای ویژه ارتش اسرائیل به تیپ عوز منتقل شدند. سایر واحدهای نیروهای ویژه یا "سایرت" واحدهای بزرگتری هستند که مستقیماً تحت نظر ستاد کل فعالیت می کنند. آنها وظیفه حساس ترین ماموریت ها را بر عهده دارند، اما در صورت نیاز از سایر واحدهای متعارف و نیروهای ویژه نیز پشتیبانی می کنند. این واحدها سایرت متکل، شایتت ۱۳ و شلداگ هستند. واحدهای ارتش اسرائیل. واحدهای شناسایی. اینها شناخته شده ترین واحدهای شناسایی هستند. اپراتورهای آنها در ناوبری انفرادی برد بلند مهارت دارند، برخلاف سایر واحدهای نیروهای ویژه در ارتش اسرائیل که ناوبری برد بلند را با حداقل دو اپراتور انجام می دهند. سپاه پیاده نظام. تیپ های پیاده نظام.
پنج تیپ پیاده نظام منظم (گولانی، گیواتی، نهال، کفیر و چترباز) "پالسارهای" خود را اداره می کنند و امروزه با "پالنات" و "پالهان" برای تشکیل یک "گدسار/گدود سیور" یا گردان شناسایی، متحد شده اند. هر واحد تابع یک فرماندهی تیپ خاص است، هرچند محدود به آن نیست.
روش گلدان یا تکنیک گلدان شیوه ای در آزمایش های حیوانی است که در پژوهش های محرومیت از خواب به کار می رود. این روش به گونه ای طراحی شده است که امکان خواب غیرحرکت سریع چشم (NREM) را فراهم کند اما مانع از بروز خواب حرکت سریع چشم شود. آزمایش معمولاً بر روی جوندگان انجام می گیرد. روش. در مطالعات محرومیت از خواب، یک موش آزمایشگاهی در محفظه ای پر از آب قرار داده می شود که تنها یک سکو یا سطح خشک کوچک (به طور سنتی یک گلدان وارونه درون سطلی از آب، که نام روش نیز از آن گرفته شده است) اندکی بالاتر از سطح آب (بیش از ۱ سانتی متر) در آن وجود دارد. در هنگام خواب غیر REM، موش همچنان تونوس ماهیچه ای خود را حفظ می کند و می تواند بر بالای سکو بخوابد. اما زمانی که وارد خواب REM می شود، تونوس ماهیچه ای خود را از دست داده و از روی سکو به درون آب می افتد؛ سپس برای جلوگیری از غرق شدن دوباره بالا می رود و به خواب غیر REM بازمی گردد، یا بینی اش در آب فرورفته و باعث بیداری ناگهانی او می شود. به این ترتیب موش می تواند استراحت بدنی داشته باشد و از خستگی ماهیچه ای جلوگیری کند، اما از خواب REM که برای کارکرد طبیعی ذهن لازم است محروم می گردد.
پس از آن می توان از موش در وظایف جسمی و ذهنی استفاده کرد و عملکرد او را با جوندگان کنترل مقایسه نمود، یا بافت های بدن او ــ به ویژه مغز ــ مورد بررسی قرار گیرد… یا بافت های بدن او ــ به ویژه مغز ــ مورد بررسی قرار گیرد.
سیدرال فیلم کوتاهی محصول سال ۲۰۲۱ به کارگردانی کارلوس سگوندو است. داستان پانزده دقیقه ای این فیلم که به صورت سیاه و سفید فیلمبرداری شده، نگاهی کوتاه به زندگی یک خانواده برزیلی است که تحت تأثیر رویداد غیرمعمول پرتاب موشک از یک مرکز نزدیک قرار گرفته اند. این فیلم کوتاه در جشنواره های متعددی به نمایش درآمده است، از جمله جشنواره فیلم کن ، جشنواره فیلم کلرمون-فران و جشنواره فیلم تلیوراید به نمایش درآمده و چندین جایزه از جمله جایزه واجد شرایط اسکار برای بهترین فیلم کوتاه بین المللی در جشنواره بین المللی فیلم کوتاه پام اسپرینگز ۲۰۲۲ را از آن خود کرده است. طرح. در شهر ساحلی ناتال، در شمال شرقی برزیل، اولین پرتاب موشک این کشور در شرف وقوع است. هنگامی که فضاپیما زمین را ترک می کند، زندگی خانواده ای که در نزدیکی زمین محل پرتاب زندگی می کنند به شدت تحت تأثیر قرار خواهد گرفت. پذیرش. از زمان اولین نمایش جهانی آن در جشنواره فیلم کن ،۲۰۲۱ این فیلم در جشنواره ها و آکادمی های گوناگونی در سراسر جهان انتخاب شده است:
زندان عوفر (، "کِلِه عوفر")، که قبلاً رسماً با نام بازداشتگاه ۳۸۵ (מתקן כליאה 385‎) شناخته می شد، یک زندان نظامی اسرائیل در کرانه باختری اشغالی، بین بیتونیا و گیوات زیو است. این زندان به همراه مجدو و کتزیوت، سه زندان دیگر هستند که دو مورد آخر در اسرائیل و نه در کرانه باختری واقع شده اند. زندان عوفر توسط سازمان زندان های اسرائیل اداره می شود و مانند دو زندان دیگر، قبلاً توسط سپاه پلیس نظامی نیروهای دفاعی اسرائیل اداره می شد. این مکان زمانی که تحت کنترل نیروهای دفاعی اسرائیل بود، می توانست تا ۸۰۰ زندانی، چه آنهایی که محاکمه شده بودند و چه آنهایی که تحت بازداشت اداری بودند، را در خود جای دهد. سازمان های غیردولتی اعلام کرده اند که زندانی کردن کودکان یکی از موارد نقض حقوق بشر است که در زندان عوفر رخ می دهد. تاریخچه. کمپ عوفر در دسامبر ۱۹۶۸، در محل یک پایگاه سابق ارتش اردن قبل از جنگ شش روزه تأسیس شد. این کمپ به نام سرهنگ دوم زوی عوفر، فرمانده واحد شناسایی هاروف، که در اوایل همان سال در عملیات کشته شد، نام گذاری شد. [ "" ] این زندان در سال ۱۹۸۸، پس از آغاز انتفاضه اول، در این پایگاه ساخته شد. پس از پیمان های اسلو و
آزادی های متعدد زندانیان در سال ۱۹۹۵، زندانیان و بازداشت شدگان باقی مانده عوفر به زندان مگیدو منتقل شدند و عوفر تعطیل شد. این بنا رسماً در ۲۹ مارس ۲۰۰۲، به عنوان بخشی از عملیات دیوار دفاعی، بازگشایی شد. قرار بود ساخت کامل آن در ۱۰ اوت ۲۰۰۲ به پایان برسد. در ۳ اکتبر ۲۰۰۶، کنترل زندان عوفر به سازمان زندان های اسرائیل منتقل شد و این آخرین مرکز نگهداری فلسطینی ها بود که به سازمان زندان های اسرائیل منتقل شد (اگرچه دو بازداشتگاه در کرانه باختری هنوز توسط سپاه پلیس نظامی کنترل می شوند). نقض حقوق بشر. بسیاری از بازداشت شدگان در زندان عوفر از تحقیر و سوءاستفاده سیستماتیک، از جمله ضرب و شتم توسط نگهبانان و دستبند زدن تقریباً مداوم، و شرایطی به بی رحمی آنچه در اردوگاه بازداشت سدی تیمان متحمل شده بودند، خبر داده اند. سازمان های غیردولتی مانند «دیده بان ماچسوم» از زندانی شدن کودکان در زندان عوفر گزارش داده اند. هیئتی از نمایندگان مجلس بریتانیا که از این مراکز بازدید می کردند، ادعا کردند که دستبند زدن به کودکان نقض حقوق بشر است. هیئتی از وکلای بریتانیایی که از این مراکز بازدید کردند، استفاده از زنجیرهای آهنی را برای کودکا
ن مشاهده کردند که آن را نقض ماده ۴۰ کنوانسیون حقوق کودک سازمان ملل و قوانین حداقل استاندارد سازمان ملل دانستند.[ "" ] شکنجه و مرگ عدنان البرش. در ۱۹ آوریل ۲۰۲۴، دکتر عدنان البرش، رئیس بخش ارتوپدی بیمارستان الشفاء در شهر غزه، در زندان عوفر درگذشت. او توسط نیروهای اسرائیلی در نوار غزه دستگیر شده بود. مقامات اسرائیلی به خانواده اش اطلاع ندادند و از افشای هرگونه جزئیاتی در مورد مرگ او خودداری کردند. زندانیان دیگری که او را می شناختند و آزاد شده بودند، گفتند که البرش قبل از مرگش در بازداشت، به شدت شکنجه و گرسنگی کشیده بود. مقامات فلسطینی و گروه های مدافع حقوق بشر، مرگ او را به شکنجه و بدرفتاری در بازداشت نسبت داده اند و دفتر کمیساریای عالی حقوق بشر تأیید کرده است که بدن او علائم شکنجه را نشان می دهد. جدعون لوی در هاآرتص نوشت که البرش در زندان اسرائیل شکنجه و تا سر حد مرگ مورد ضرب و شتم قرار گرفت و پاسخ سازمان زندان های اسرائیل - «این سازمان به شرایط مرگ بازداشت شدگانی که شهروند اسرائیل نیستند، رسیدگی نمی کند.» - جسارت محض بود. کارکنان. از سال ۲۰۰۶، زندان عوفر تحت مدیریت سازمان زندان های اسرائیل است که در سال ۲۰۰۶
کنترل آن را به دست گرفت. کارکنان این زندان شامل زندانبانان و افسران، و همچنین گروهی از واحد ویژه سازمان زندان های اسرائیل، واحد واکنش سریع (کتر)، و بازجویان شاباک هستند.[ "" ] پیش از آی پی اِس، این زندان توسط سپاه پلیس نظامی ارتش اسرائیل اداره می شد. کارکنان آن شامل سربازانی بودند که زندانبانان بازداشت شدگان فلسطینی را تکمیل می کردند ( دوره آموزشی "متاپلی آتزوری هشتاهیم")، شامل گروهان وظایف ویژه (اختصار "پالمام"). زندان به طور کلی یک واحد در سطح گردان بود که توسط یک سرهنگ دوم فرماندهی می شد.[ "" ] فرماندهان. زندان عوفر توسط سرهنگ اران فایر اداره می شود.
امپراتور خدا ترامپ یک مجسمه و شناور پاپیه ماشه بود که دونالد ترامپ، رئیس جمهور ایالات متحده، را در لباس خدای خیالی امپراتور بشر از مجموعه بازی جنگی مینیاتوری وارهمر ۴۰٬۰۰۰ به تصویر می کشید. این اثر توسط هنرمند ایتالیایی، فابریزیو گالی، برای کارناوال ویارجو در سال ۲۰۱۹ ساخته شد. طراحی. این مجسمه، دونالد ترامپ را در حالی که زره طلایی بر اساس زره امپراتور خدا از بازی "وارهمر ۴۰٬۰۰۰" به تن داشت، به تصویر می کشید. زانوبندها و شانه های زره، سر چهره های سیاسی مختلف را به تصویر می کشید. ترامپ در دست راستش شمشیری با چهار پرنده آبی داشت که نمایانگر توییتر بود، پلتفرمی که از طریق آن دشمنان فرضی خود را مورد انتقاد قرار می داد و مواضع خود را تبلیغ می کرد. عبارت ایتالیایی وظایف شما که به «مالیات های شما» یا «وظایف شما» ترجمه می شود، اما همچنین جناسی از "دیک های شما" به معنای «شما در دردسر هستید» است. به گفته فابریزیو، این عبارت می تواند به معنای «اینجا تعرفه های لعنتی شماست» باشد. این مجسمه شامل چندین قسمت متحرک بود. نمادگرایی. فابریزیو گالی، هنرمند این مجسمه، اظهار داشت که این مجسمه با هدف تمسخر ریاست جمهوری ترامپ ساخته ش
ده است و ترامپ شباهت هایی با دیکتاتور خیالی بازی "وارهمر ۴۰٬۰۰۰" دارد. گالی با اشاره به اهداف ترامپ برای استعمار مریخ و ایجاد نیروی فضایی ایالات متحده، اظهار داشت که سیاست، روشنفکری را به نفع «فانتزی» و «زندگی مجازی» کنار گذاشته است. شمشیر به عنوان نمادی از ترامپ در نظر گرفته شده است که «سعی می کند ملت ها را با اقتصاد به جای موشک های هسته ای نابود کند». این به عنوان اشاره ای به مفهوم نابودگر یا نابودی کل سیاره در "بازی وارهمر ۴۰٬۰۰۰" تفسیر شده است. تصاویر فتوشاپ شده دونالد ترامپ روی زره امپراتور خدا بشریت، و همچنین عنوان «امپراتور خدا ترامپ»، میم های اینترنتی بودند که هواداران ترامپ قبل از شروع به کار این شناور از آنها استفاده می کردند. پذیرش. اگرچه این مجسمه با هدف انتقاد از ترامپ ساخته شده بود، بسیاری از هواداران او از آن استقبال کردند، به طوری که امرالد رابینسون، خبرنگار کاخ سفید برای شبکه خبری وان آمریکا، اظهار داشت که کارناوال ایتالیایی به دلیل وجود این مجسمه «شادتر» از رژه روز شکرگزاری آمریکا به نظر می رسد. چندین مفسر محافظه کار این مجسمه را ادای احترامی به ترامپ تفسیر کردند و ادعا کردند که این کارناوال
رژه ای به افتخار اوست. "هافینگتون پست" این مجسمه را «وحشتناک» توصیف کرد.
کلاهخود فیراموسکا (به ایتالیایی: l'Elmo di Fieramosca) اثر یادبود برنزی است که توسط مجسمه ساز و نقاش آرتورو کازانووا برای شهر کاپوا ساخته و در میدان اومبرتو اول نصب شده است. این اثر، یک کلاهخود غول پیکر از جنس برنز و فولاد است که ماهیت استثنایی آن از طریق شیب عجیب ۱۶ درجه ای محور نسبت به سطح تکیه گاه نیز اعمال می شود و از حدود ۱۵۰ صفحه برنزی جوش داده شده به هم تشکیل شده است که ابعاد آنها به ۹ متر ارتفاع و ۶ متر قطر و وزنی حدود ۱۵ تن می رسد. کلاهخود او پیش از نصب در میدان اومبرتو اول در شهر کاپوا، در دوسالانه ونیز ۵۴. پاویون ایتالیا، سال ۲۰۱۱ به سرپرستی ویتوریو اسگاربی به نمایش گذاشته شده است. تاریخچه. این اثر عظیم که توسط هنرمند به عنوان یک مجسمه کاربردی بزرگ طراحی شده است، باز می شود، بنابراین، معماری مورد استفاده برای سکونت و زندگی بوده است. نه یک کلاه ایمنی محافظ، بلکه کلاهی که به یک «تفکر خانگی» تبدیل می شود. بزرگ ترین بنای اختصاص داده شده به رهبر کاپوآنو، اتوره فیراموسکا، دارای ارتفاع نه متر، قطر شش و وزن ۱۵ تن است و محل پذیرایی، فضای فیزیکی و مجازی شهر کاپوآ، پنجره ای به جهان و به ویژه نمادی محلی خواهد
بود. خود کلاه ایمنی به عنوان نوعی سازه در مقیاس شهری، تنها نمونه در ایتالیا است که ارزش هنری آن با عملکرد نقطه اطلاعاتی برای گردشگران ترکیب شده و در داخل قابل استفاده است. اما بنای یادبود نقطه اطلاعاتی فیراموسکا همچنین و بالاتر از همه یک اثر عظیم در یک زمینه جدید است که کیهان ۱۶ معماری و شهری است، فضایی چند منظوره برای خدمت به شهر و مسافر. در این کلاه ایمنی فضایی شهری، به عنوان یک نگهبان متفکر برای دفاع از قلمرو ایستاده است. میدان اومبرتو ۱ به منطقه ای خدماتی تبدیل می شود که می تواند میزبان یک پارکینگ طبقاتی باشد که به دلیل موقعیت استراتژیک و هندسه فضا، به عنوان تکیه گاهی برای فعالیت های عمومی، تجاری و خدماتی جمعی موجود در دیوارهای شهر تاریخی مجاور عمل می کند؛ بنابراین، فضای وسیع حدود ۶۰۰۰ متر مربعی، یک پارکینگ زیرزمینی دو طبقه با ظرفیت حدود ۲۵۰ خودرو را در خود جای خواهد داد. این ابتکار عمل، حمایت CIRA، مرکز تحقیقات هوافضای ایتالیا، و برترین مرکز فناوری کاپوآنا را نیز به همراه داشته است که با به اشتراک گذاشتن مسیر نوآورانه مرتبط با این رویداد، سهم خود را در این امر ادا کرده است. جنبه انتقادی. همان طور که می د
انیم، المو پیش از این در دوسالانه ونیز در سال ۲۰۱۱ حضور داشته و بخشی از میراث هنری تاریخی و بین المللی است، و نه تنها کاپوا. و بنابراین داستان با هنر معاصر به شکلی بسیار قوی روبرو می شود که به همه اجازه می دهد تا در این رویارویی با هنر معاصر قرار گیرند. میدان اومبرتو اول با کازمو۱۶ مطمئناً می تواند جایگاه خود را در بازارهای بزرگ اروپایی و سراسر جهان حفظ کند. " "این پروژه - معمار پالمیرو توضیح داد - یک قمار واقعی بود و در نهایت به لطف مجموعه ای از ترفندهای ساختاری، شما توانستید مجسمه شیب دار را متعادل کنید تا آن را نه تنها به بنای یادبود میدان، بلکه به یکی از عناصر آن، به عنوان بخشی جدایی ناپذیر از گزارش هایی که قرار است ایجاد شود، تبدیل کنید." و این آنتونیو پیکولو را تأیید می کند: "این یک پروژه بلندپروازانه و نوآورانه است. ما کارآفرینان جوان محلی که تا آخر به آن اعتقاد داشتیم، در مسابقه پیروز شدیم و به لطف یک بازی تیمی واقعی توانستیم به آن دست یابیم. تنها از این طریق بود که می توانستیم بر همه مشکلات بوروکراتیک غلبه کنیم. ما می خواستیم به نسل جوان و این ابتکار جدید که شامل کلاه ایمنی و کیهان ۱۶ می شود، اعتماد