Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
قنات بنه، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بافت در استان کرمان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان بزنجان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۲۶ نفر ( ۹ خانوار) بوده است.
موزهٔ عکاسی لتونی تنها بنیاد حافظه در لتونی، اختصاص داده شده به رسانهٔ عکاسی است. این موزه محدودهٔ کاملی از فرصت های پژوهشی مانند مجموعهٔ، بایگانی و کتابخانه ارائه می دهد. در پایان سال ۲۰۲۳، موزه به مکانی موقت منتقل داده شد. یک فضای عمومی در آنجا ساخته شد که اکنون به عنوان مکانی برای یادگیری، پژوهش و گفتگو دربارهٔ عکسی تبدیل شده است. مجموعه موزه عکاسی لتونی شامل نزدیک به ۷۰۰۰۰ مورد از جمله لوح های شیشه ای، نگاتیوهای فیلم، اسلایدها و عکس ها و همچنین کارت پستال، آلبوم و تجهیزات عکاسی است. اشیاء موزه در مجموعه هایی سازماندهی شده اند. پیوند به بیرون. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
پارا دوچرخه سواری ()یکی از رویدادهای پارالمپیک تابستانی ۲۰۲۴ بود که از ۲۹ اوت تا ۷ سپتامبر ۲۰۲۴ ( تا ۱ سپتامبر پیست و از ۴ سپتامبر جاده) در کلیشی سو بوآ در منطقه سن-سن-دنی برای دوچرخه سواری جاده و پیست سن-کونتان-ان-ایولین برای دوچرخه سواری پیست برگزار شد. برخلاف دوره پیش، هیچ ورزشکاری از ایران جواز حضور در این رویداد را کسب نکرد. پیشتر مهدی محمدی در توکیو ۲۰۲۰ نماینده ایران بود. کشورهای شرکت کننده. اعلام شده در ژوئن ۲۰۲۴. جدول مدال ها. جدول زیر به تمامی کشورهای مدال آور رویداد پارا دوچرخه سواری در پارالمپیک اشاره دارد.
پره خان کمپونگ سوای () مجموعه ای باستان شناسی در کامبوج است که با نام های پراسات باکان (طبق تلفظ محلی) یا "باکان سوای رولای" نیز شناخته می شود. این مجموعه در ۱۰۰ کیلومتری شرق آنگکور، در استان پره ویهار کامبوج واقع شده است. پره خان کمپونگ بزرگ ترین مجموعه مذهبی است که تا به حال در دوران آنگکوری ساخته شده است؛ زیرا محوطه بیرونی آن بیش از ۲۲ کیلومتر مربع مساحت دارد. تاریخچه. اطلاعات تاریخی کمی در مورد پره خان کمپونگ سوای وجود دارد. برخی از محققان فرانسوی استدلال کرده اند که این بنا در قرن یازدهم، احتمالاً توسط سوریاوارمان اول تأسیس شده است. شواهد به دست آمده از تجزیه و تحلیل رسوب نشان می دهد که این سایت در اواخر قرن چهارده تا پانزده کاملاً رها شده است و نگهداری و تعمیر معابد و زیرساخت ها در اواسط قرن چهاردهم متوقف شده است. این مجموعه به دلیل استفاده از آن به عنوان اقامتگاه سلطنتی در زمان پادشاهی سوریاوارمان دوم و به عنوان یک پایگاه نظامی برای جایاورمان هفتم در طول درگیری با چام ها در اواخر قرن دوازدهم قابل توجه است. برخی از نظریهٔ ذکر شده توسط میچ هندریکسون و دامیان ایوانز در مورد اینکه پره خان کمپونگ سوای در اص
ل چه چیزی بوده است؛ شامل پادشاهی خمرها، یک نهاد مستقل، یک پایگاه تجاری و یک مرکز دفاعی است. کشف مجدد. در سال ۱۸۷۳، کاوشگر، لوئی دلاپورت از این مجموعه بازدید کرد و ویرانه های آن را مورد مطالعه قرار داد. با توافق پادشاه کامبوج، او نمونه هایی از نقش برجسته ها و مجسمه های سنگی را به فرانسه فرستاد که در موزه هندوچین تروکادرو به نمایش گذاشته شدند و سپس در سال ۱۹۲۷ به مجموعه های موزه گیمه منتقل شدند. پس از تعدادی مأموریت فرانسوی در حوالی قرن نوزدهم، ویکتور گلوبو در سال ۱۹۳۷ به بررسی های هوایی پرداخت که وسعت واقعی این مجموعه را آشکار کرد. بسیاری از مجسمه های مشهور خمر از این مکان آمده اند، مانند سردیس احتمالی جایاورمان هفتم که در موزه ملی کامبوج به نمایش گذاشته شده است. مجسمه ها و کنده کاری های پره خان از جمله آثار برجسته هنر خمر هستند و معابد در گذشته به طور گسترده غارت شده اند. دزدان همچنین در نیمه دوم دهه ۱۹۹۰، در حین غارت مجسمه ها و کنده کاری ها، به بسیاری از سازه ها آسیب رساندند. وضعیت میراث جهانی. این سایت در تاریخ ۲۷ مارس ۲۰۲۰ (در ابتدا در ۱ سپتامبر ۱۹۹۲ اعلام شد) در دسته فرهنگی به فهرست آزمایشی میراث جهانی یو
نسکو اضافه شد.
باشگاه فوتبال هامارکامراتن یک باشگاه حرفه ای که در لیگ برتر فوتبال نروژ است و در شهر هامار در کشور نروژ حضور دارد. این باشگاه در سال ۱۹۱۸ بنا نهاده شده است. افتخارات. لیگ دسته اول فوتبال نروژ
کالویان ( ; بلغاری قدیمی: , "Kalōjěnŭ") و دسیسلاوا ( ; بلغاری قدیم: ، "دسیسلاوا") نجیب زادگان بلغاری قرن سیزدهم و والیان شهر سردتس (صوفیه کنونی) و مناطق اطراف آن در دوران سلسله آسن از امپراتوری دوم بلغارستان بودند. آنها به عنوان اهدا کنندگان و حامیان اصلی کلیسای بویانا شناخته می شوند. پرتره های آنها که در سال 1259 توسط نقاشان مکتب هنری تارنوو در کلیسای بویانا ایجاد شده است، توسط بسیاری از کارشناسان برجسته به عنوان اولین تصاویر رنسانس در هنر اروپا در نظر گرفته شده است بسیاری از مورخان هنر این نقاشی های دیواری را به عنوان یکی از برجسته ترین آثار رنسانس پالئولوگ می شناسند.
مقبره کندویی که به عنوان مقبره تولوس نیز شناخته می شود (جمع tholoi؛ از یونانی θολωτός τάφος، θολωτοί τάφοι، "قبرهای گنبدی")، یک سازه آرامگاهی است که مشخصه آن گنبد کاذب است که توسط پتکانه ایجاد شده است و با روی هم قرار گرفتن حلقه های متوالی کوچکتر از آجرهای گلی یا گاه سنگ چینی تکامل می یابد. ساختار آن شبیه کندوی زنبور عسل است، از این رو «کندویی» اطلاق می شود. تولوس در چندین فرهنگ در مدیترانه و غرب آسیا برای تدفین استفاده می شد، اما در برخی موارد برای اهداف مختلف دیگری مانند خانه ها (قبرس)، آیین ها (بلغارستان، سوریه) و حتی استحکامات (اسپانیا، ساردینیا) استفاده شد. اگرچه ماکس مالوان از همین نام برای خانه های مدور متعلق به فرهنگ نوسنگی تل حلاف (عراق، سوریه و ترکیه) استفاده می کرد، اما هیچ رابطه ای بین آنها وجود ندارد.
️تایرِنت (انگلیسی: tyrant, ) در معنای مدرن انگلیسی به کسی گفته می شود که یکه سالار است و هیچ محدودیتی از سوی قانون برای او وجود ندارد، یا کسی است که سلطنت یک حاکمیت قانونی را غصب کرده است. تایرنت ها معمولاً به عنوان افرادی ظالم، مستبد و بی رحم نشان داده می شوند و ممکن است برای حفظ قدرت خود از روش های سرکوبگرانه استفاده کنند. واژهٔ یونانی اصلی به معنای حاکمی بود که بدون داشتن حق قانونی به قدرت می رسید، اما در دوره کهن و اوایل دوره کلاسیک، این واژه بار معنایی منفی نداشت و خنثی بود. با این حال، افلاطون، فیلسوف یونانی، tyrannos را نوعی منفی از حکومت می دانست و به دلیل تأثیر تعیین کننده فلسفه بر سیاست، آن را «چهارمین و بدترین اختلال در یک دولت» می خواند. فیلسوفان افلاطون و ارسطو، تایرنت را فردی تعریف کردند که بدون قانون حکومت می کند و با استفاده از روش های افراطی و ظالمانه بر مردم خود و دیگران فرمان می راند. "آنسیکلوپدی" این واژه را به عنوان کسی که قدرت سلطنتی را غصب کرده و «رعایای خود را قربانی احساسات و خواسته های ناعادلانه اش می کند، خواسته هایی که جایگزین قوانین می شوند» تعریف کرده است. در اواخر قرن پنجم و چها
رم پیش از میلاد، نوع جدیدی از تایرنت به ویژه در سیسیل به وجود آمد که از حمایت ارتش برخوردار بود. می توان اتهامات استبداد را به انواع مختلف حکومت ها نسبت داد: واژه شناسی. اسم انگلیسی tyrant در زبان انگلیسی میانه از طریق زبان فرانسوی باستان از دههٔ ۱۲۹۰ میلادی وارد شده است. این کلمه از کلمه لاتین tyrannus به معنی «حاکم غیرقانونی» گرفته شده و این خود از واژه یونانی باستان τύραννος (tyrannos) به معنی «پادشاه، حاکم یک پولیس» گرفته شده است. واژه tyrannos ریشه ای پیشایونانی دارد، که احتمالاً از زبان لیدیایی است. پسوند -t در زبان فرانسه قدیم به خاطر ارتباط با فعل های حال استمراری که پسوند -ant دارند، به وجود آمده است.
پنج شب با فردی ۲ (انگلیسی: Five Nights at Freddy's 2) یک فیلم ترسناک فراطبیعی آمریکایی آماده اکران به کارگردانی اما تامی است. این اولین دنباله فیلم پنج شب با فردی (۲۰۲۳) و دومین قسمت از مجموعه فیلم های این مجموعه محسوب می شود. این فیلم بر اساس مجموعه بازی های ویدیویی پنج شب با فردی ساخته است. جاش هاچرسون، الیزابت لیل، پایپر روبیو و متیو لیلارد در این فیلم نقش های خود را از فیلم قبلی بازی می کنند. این فیلم در حال حاضر قرار است در تاریخ ۵ دسامبر ۲۰۲۵ توسط یونیورسال پیکچرز در ایالات متحده اکران شود.
«چه می شد اگر… دکتر استرنج به جای دستانش، قلبش را از دست می داد؟» (به ) چهارمین قسمت از فصل اول انیمیشن آمریکایی چه می شود اگر… ؟ بر اساس مجموعه کمیک مارول به همین نام می باشد. این قسمت، به بررسی این موضوع می پردازد که اگر در فیلم دکتر استرنج (محصول ۲۰۱۶ در دنیای سینمایی مارول) دکتر استرنج به جای اینکه بر اثر تصادف دستانش را از دست بدهد دوست دختر خود، کریستین پالمر را از دست می داد، چه اتفاقی می افتاد. این قسمت توسط ای.سی. بردلی نوشته شده و برایان اندروز کارگردانی آن را بر عهده داشته است. جفری رایت وقایع این قسمت را به عنوان ناظر، روایت می کند و در این قسمت علاوه بر وی، بندیکت کامبربچ، ریچل مک آدامز، بندیکت وانگ، تیلدا سوئینتن و آیک عمادی نیز به صداپیشگی پرداخته اند. این قسمت یک داستان عاشقانهٔ غم انگیز را روایت می کند که در آن، دکتر استرنج، سعی می کند با استفاده از جادو، از مرگ کریستین پالمر جلوگیری کند. این قسمت در ۱ سپتامبر ۲۰۲۱، در دیزنی پلاس منتشر شد. منتقدان داستان تاریک و پایان این اپیزود را ستایش کردند، اما نظرات متفاوتی برای جلوه های بصری آن و خط داستانی سرد پالمر ارائه کردند.
رزکوئیه، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بافت در استان کرمان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان بزنجان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۶۲ نفر ( ۱۸ خانوار) بوده است.
رودخانه سرخ، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بافت در استان کرمان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان بزنجان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۸۵ نفر ( ۲۳ خانوار) بوده است.
نوشیدنی قهوه قوطی یک نوع نوشیدنی از پیش تهیه شده است که به صورت آماده نوشیدن فروخته می شود. این محصول به ویژه در ژاپن، کره جنوبی و سایر نقاط آسیا محبوب است که در سبک های مختلف و توسط تعداد زیادی از شرکت ها تولید می شود. این نوشیدنی ها در سوپرمارکت ها و خواربارفروشی ها در دسترس است، تعدادی زیادی از آنها دستگاه های فروش قهوه فروخته می شود که در پاییز و زمستان نوشیدنی گرم و در ماه های گرم سال نوشیدنی گرم ارائه می دهند.
کارنیولای بالا ( ; ) یک منطقه سنتی در اسلوونی است که بخش شمالی کوهستانی منطقه بزرگتر کارنیولا را تشکیل می دهد. بزرگ ترین شهر در این منطقه کرانی است، و دیگر مراکز شهری شامل کامنی، یسنیتسه، دومژاله و شکوفیا لوکا هستند. این منطقه حدود ۳۰۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد که ۱۴٪ جمعیت اسلوونی را شامل می شود.
استیو استوارت-ویلیامز ، (متولد ۱۹۷۱) استاد روان شناسی فرگشتی در دانشکده روان شناسی در دانشگاه ناتینگهام مالزی و نویسنده کتاب های "داروین، خدا و معنای زندگی" (۲۰۱۰) و "میمونی که جهان را درک کرد" (۲۰۱۸) است. او در ولینگتون نیوزلند به دنیا آمد. او در دانشگاه ماسی تحصیل کرد و در آنجا مدرک دکترای خود را در روان شناسی و فلسفه به پایان رساند.
گریغان، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بافت در استان کرمان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان بزنجان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۷۲ نفر ( ۲۱ خانوار) بوده است.
ادوارد داشویچس (؛ زادهٔ ۱۲ ژوئیه ۲۰۰۲) بازیکن فوتبال اهل لتونی است که برای باشگاه فوتبال ریگا در پست هافبک بازی می کند.
در بهمن ۱۴۰۳، شهر دهدشت واقع در استان کهگیلویه و بویراحمد، صحنه اعتراضات گسترده ای علیه قطع مکرر برق، مشکلات اقتصادی و سرکوب های حکومتی بود. این اعتراضات که از ۲۱ بهمن ۱۴۰۳ آغاز شد و در چندین شب متوالی ادامه یافت، با واکنش شدید نیروهای امنیتی همراه بود. منابع نزدیک به رژیم تلاش کردند اعتراضات را به عنوان درگیری های قومی جلوه دهند، اما معترضان شعارهای قومی سر نمی دهند، بلکه علیه رژیم و رهبران آن شعار می دهند. پیش زمینه. در ماه های اخیر، ایران با بحران اقتصادی شدیدی مواجه بوده است. تحریم های بین المللی، فساد و مدیریت نادرست اقتصادی، منجر به کاهش ارزش ریال و افزایش تورم شده اند. بنا بگزارش وال استریت ژورنال، کمبودهای انرژی، به دلیل سال ها سوء مدیریت و سرمایه گذاری های ناکافی، بحران را تشدید کرده است. این کمبودها باعث تعطیلی ادارات دولتی، مدارس، دانشگاه ها و اختلال در تولید ده ها کارخانه شده است. به گزارش اتاق بازرگانی ایران، در ماه گذشته، تأسیسات صنعتی، به دلیل کمبود برق و گاز طبیعی، تنها با ۴۱٪ ظرفیت خود فعالیت می کردند. این کاهش تولید، در میان تأمین کنندگان مرغ و گوشت، امنیت غذایی کشور را تهدید می کند. همچنین،
به گزارش خبرگزاری کار ایران (ایلنا)، کمبود انرژی، منجر به تعطیلی ۲۲ کارخانه سیمان و نیز کاهش تولید دارو شده است. این مشکلات به نارضایتی عمومی و افزایش اعتراضات در مناطق مختلف کشور دامن زده است. کالاهای اساسی مانند برنج، محصولات لبنی و روغن در سال گذشته با افزایش قیمتی تا ۱۱۰ درصد مواجه شده اند که فشار اقتصادی بر خانواده ها را تشدید کرده است. در جریان اعتراضات سراسری ۱۴۰۱ در ایران که پس از کشته شدن مهسا امینی آغاز شد، شهر دهدشت یکی از کانون های اصلی ناآرامی ها بود. در ۲۵ آبان ۱۴۰۱، نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی به سوی معترضان در این شهر تیراندازی کردند که به کشته شدن چندین نفر انجام شد. در میان کشته شدگان، پدرام آذرنوش، نوجوان ۱۷ ساله، نیز جان خود را از دست داد. گزارش ها نشان می دهند که او در نزدیکی خانه اش با شلیک مستقیم به قلب کشته شد. پس از کشته شدن او، خانواده اش تحت فشارهای امنیتی قرار گرفتند. بر اساس گزارش های منتشرشده، مقامات جمهوری اسلامی آن ها را برای عدم پیگیری پرونده قضایی تحت فشار قرار داده و محدودیت هایی برای برگزاری مراسم یادبود او اعمال کرده اند. مادر پدرام آذرنوش به دلیل تلاش برای دادخواهی مورد
تهدید قرار گرفته و برخی اعضای خانواده نیز بازداشت یا احضار شده اند. تظاهرات. دلایل اعتراضات. دلیل اصلی اعتراضات در دهدشت، قطع گسترده برق در سرمای شدید زمستان بود. مردم این شهر به خیابان ها آمدند تا به ناتوانی دولت در مدیریت این بحران اعتراض کنند. علاوه بر این، وضعیت اقتصادی نامناسب و افزایش فشارهای امنیتی، باعث گسترش دامنه اعتراضات شد. علاوه بر این، تظاهرات در حوالی سالگرد انقلاب اسلامی ایران آغاز شد و هنوز هم علیه آن صورت می گیرد. شهروندان نارضایتی خود را نسبت به قطعی های مکرر برق ابراز کرده و دولت را متهم کرده اند که منتظر پایان سالگرد انقلاب ۱۳۵۷ مانده تا قطع گسترده برق را از سر بگیرد. در ویدئویی منتشر شده، یکی از شهروندان با لحنی کنایه آمیز قطع برق را نمادی از «اوج پیشرفتی» توصیف می کند که علی خامنه ای بدون شرم مدعی دستیابی به آن شده بود. اقدامات معترضان. معترضان با فریادهای مختلف علیه حکومت و رهبران آن («مرگ بر خامنه ای»، «اصلاح طلب، اصول گرا دیگه تمومه ماجرا»، «مرگ بر دیکتاتور»، «مرگ بر جمهوری اسلامی سر می دادند. در»، «امسال سال خون است، سید علی سرنگون است»)، نارضایتی خود را ابراز کردند، آن ها همچنین د
ر حال روشن کردن آتش مشاهده شدند و صدای تیراندازی به گوش می رسید. در جریان اعتراضات اخیر در دهدشت، معترضان یک پایگاه بسیج را به آتش کشیدند. جوانان دهدشت خواستار ادامه اعتراضات شده و از مناطق همجوار دعوت کرده اند که به آن ها بپیوندند. آن ها با بیان اینکه «سکوت در برابر ظلم خیانت است» بر ضرورت همبستگی تأکید کرده اند. واکنش حکومت. نیروهای امنیتی به سرعت وارد عمل شدند و با استفاده از گاز اشک آور و گلوله های ساچمه ای شلیک کردند، معترضان را سرکوب کردند. گزارش ها حاکی از آن است که دست کم شش نفر و از جمله دو زن، در دهدشت بازداشت شدند. منابع مختلف گزارش دادند که پلیس در جریان این اعتراضات، جاده ها را مسدود کرد و اینترنت را مختل نمود. در پی ادامه اعتراضات، حکومت نیروهای امنیتی را در شهر دهدشت افزایش داده است. در میدان مرکزی شهر، نیروهای امنیتی با حضور گسترده از تجمع بیش از دو نفر جلوگیری کرده و عابران را در صورت سردادن شعار به بازداشت تهدید می کنند. همچنین بعد از شروع تظاهرات در دهدشت چندین خودروی زرهی ضد شورش متعلق به سپاه پاسداران جهت جلوگیری از گسترش تظاهرات به دیگر شهرها وارد یاسوج (مرکز استان کهگیلویه و بویراحمد) ش
د. تعدادی از کاربران ایرانی نیز همزمان در شبکه های اجتماعی تصاویری از پیامک های ارسالی توسط حکومت ایران به شهروندان دهدشت را منتشر کرده اند که در آن از شهروندان خواسته اند که مانع از حضور فرزندانشان در اعتراضات شوند. گسترش تظاهرات. اعتراضات همچنین در پایتخت، تهران هم شعله ور شده است و قطع برق، باعث سردادن شعارهای شبانه علیه جمهوری اسلامی شده است. قطع گسترده برق در پایتخت، بخاطر مصرف بیاندازه گاز و نیز محدودیت در تأمین آن نسبت داده شده است که در نتیجه، منجر به تعطیلی مدارس و ادارات دولتی در اکثر استان ها شده است. اعتراضات به شهرهای شیراز، یزد، پرند، شازند، بوکان، هشتگرد و کامیاران نیز گسترش یافته است. در این شهرها، شهروندان با سردادن شعارهایی به قطع مکرر برق اعتراض کردند. در همین حال، در اراک نیز معترضان بار دیگر به خیابان ها آمده و نسبت به آلودگی هوا تجمع کردند. این شهر که به دلیل نزدیکی به نیروگاه ها و مراکز صنعتی مدت هاست با مشکل آلودگی روبه رو است، امسال با شرایط وخیم تری مواجه شده است.
چوئونگ اک (، ) مشهور به مرکز نسل کشی چوئونگ، باغی سابق در پنوم پن، کامبوج است که بین سالیان ۱۹۷۵ و ۱۹۷۹ توسط خمرهای سرخ در انجام نسل کشی کامبوج به عنوان کشتارگاه مردم مورد استفاده قرار گرفت. این مکان در حدود ۱۷ کیلومتری (۱۱ مایلی) بازداشتگاه تیول اسلنگ قرار دارد. پس از سقوط رژیم خمرهای سرخ، اجساد ۸۸۹۵ قربانی از این محل خارج شد. افراد قربانی معمولاً برای صرفه جویی در استفاده مهمات با کلنگ اعدام و سپس در گورهای دسته جمعی دفن می شدند. چوئونگ اک شناخته شده ترین کشتارگاه از حدود ۳۰۰ کشتارگاه است که در آن رژیم خمرهای سرخ به طور جمعی بیش از یک میلیون نفر را به عنوان بخشی از نسل کشی کامبوج بین سال های ۱۹۷۵ تا ۱۹۷۹ به طور جمعی اعدام کرد. توضیحات. پس از سقوط رژیم خمرهای سرخ، گورهای دسته جمعی حاوی ۸۸۹۵ جسد در چوئونگ اک کشف شد. بسیاری از کشته شدگان زندانیان سیاسی سابق بودند که خمرهای سرخ در بازداشتگاه تیول اسلنگ و سایر بازداشتگاه های کامبوج نگهداری می کردند و سپس به این محل برای کشتن منتقل می کردند. امروزه، چوئونگ اک به عنوان یک بنای یادبود با یک استوپا (معبد بودایی) مشخص شده است. این استوپا دارای دیواره هایی از جنس شیشه
پلی متیل مناکریلات است و با بیش از ۵۰۰۰ جمجمه قربانیان پر شده است. برخی از طبقات پایین تر استوپا در طول روز باز هستند تا جمجمه ها به طور مستقیم قابل مشاهده باشند. بسیاری از این جمجمه ها شکسته یا خرد شده اند. دولت کامبوج از گردشگران برای بازدید از چوئونگ اک دعوت می کند. علاوه بر استوپا، گودال هایی نیز وجود دارد که اجساد از آنها بیرون آورده شده است. هنوز هم استخوان های قربانیان در این مکان پراکنده هستند. در ۳ مه ۲۰۰۵، شهرداری پنوم پن اعلام کرد که قراردادی ۳۰ ساله برای توسعه بنای یادبود چوئونگ اک با شرکت JC Royal منعقد کرده است. بر اساس این قرارداد، نباید به بقایای موجود در این مکان دست زده شود.
زابابا (، "dza-ba4-ba4"، ) یکی از خدایان بین النهرینی بود. او خدای حامی شهر کیش بود و خدای جنگ به شمار می رفت. او در ابتدا به عنوان پسر انلیل در نظر گرفته می شد، اگرچه در آشور در دوران سلطنت سناخریب به عنوان پسر آشور شناخته می شد. الهه باو پس از ورودش به شهر کیش در دوره بابلی باستان به عنوان همسر او دانسته می شد. پرستش زابابا برای اولین بار در منابع مربوط به دوره دودمان نخستین، از جمله متن های به دست آمده در کیش و سایر شهرهای بین النهرین، برای مثال "سرودهای زمه" از ابوسلبیخ ، مستند شده است. اهمیت او در دوره سارگونی و اور سوم کاهش یافت، اما در دوره بابلی باستان جایگاه برجسته تری به دست آورد. در هزاره اول پیش از دوران مشترک او هم در بابل و هم در آشور پرستش می شد. هیچ افسانه ای که بر زابابا متمرکز شده باشد، شناخته نشده است، اگرچه به او در یک تصنیف UD.GAL.NUN در مورد ساخت معبد انلیل، در تعدادی از افسانه ها در مورد فرمانروایان امپراتوری اکد، و در متن های شناخته شده از طریق رونوشت های متأخر مانند "اوراش و مردوک" و "شکست انمشارا" اشاره شده است. نام. نام زابابا در خط میخی به صورت dza-ba4-ba4 نوشته می شد. شخصیت. زاباب
ا یکی از خدایان جنگ بود. ارتباط با سایر خدایان. خانواده و درباریان. زابابا را می توان پسر انلیل در نظر گرفت. باو که در اصل زن نینگیرسو بود، زن زابابا نیز می تواند در نظر گرفته شود. اشاره اولیه به این سنت را می توان در "مرثیه برای سومر و اور" یافت. شناسایی با سایر خداییان بین النهرین. شخصیت زابابا با شخصیت نینورتا مقایسه شده است. سرود "همتایی با مردوک" (لوح BM 47406) از زابابا به عنوان «مردوک جنگاوری» یاد می کند. پرستش. هزاره سوم پیش از دوران مشترک. زابابا همچنین خارج از کیش، سمت جنوب در بین النهرین سفلی شناخته می شد. دو متن ستایشی نیز که در آنها زابابا فراخوانی می شود در میان متن های ابلا به دست آمده اند. هزاره دوم پیش از دوران مشترک. دوره بابلی باستان. چندین نام تئوفوری که در آنها زابابا فراخوانی شود، از دوره بابلی باستان در کیش شناخته شده اند. هزاره اول پیش از دوران مشترک. فهرستی از زیارتگاه های نئو آشوری واقع در اشارا، معبد آشور (ایزد) در شهر آشور، نشان می دهد که یکی از آنها به زابابا اهدا شده است. در همان دوره، زابابا همچنین یکی از اعضای اصلی پانتئون محلی آربلا بود. هم منابع نئو-آشوری و هم منابع بابلی نو
ذکر می کنند که یکی از دروازه های بابل به نام زابابا نام گذاری شده است. این دروازه احتمالاً در جاده به سوی مرکز آیین او، کیش قرار داشته است. فرض بر این است که با «دروازه کیسیان» که هرودوت در توصیف شهر از آن یاد کرده است، یکسان است. خیابانی که از آن عبور می کند به نام Zababa-muḫalliq-gārîšu شناخته می شود، به معنای «زابابا نابودگر دشمنانش است». زابابا در دوره نئو-بابلی در اوروک پرستش می شد، اگرچه در هیچ منبع قبلی از این شهر گواهی نشده است. اساطیر. والتر سالابرگر بیان می کند که هیچ افسانه ای که بر زابابا متمرکز شده باشد، شناخته نشده است.
تالش ها در آذربایجان شوروی تحت سیاست جذب اجباری قرار گرفتند. این سیاست به طور مشترک با ایجاد و تبلیغ روایاتی توسط مقامات اتحاد جماهیر شوروی آذربایجان و قوم نگاران شوروی انجام شد که ادعا می کرد «همان سازی کامل و داوطلبانه تالش ها به آذربایجانی ها» در آذربایجان شوروی بود. این روایت برای توجیه سیاست یکسان سازی رهبری اتحاد جماهیر شوروی آذربایجان در قبال مردم تالش ایجاد شد و از طرق مختلف از جمله دایرةالمعارف ها، نقشه ها و کتاب های درسی توزیع شد. سیاست مشابهی نیز در رابطه با تات ها، گرجستان-اینگیلوی و دیگر مردمان اتحاد جماهیر شوروی آذربایجان دنبال شد. سیر وقایع. بر اساس سرشماری سال ۱۹۳۹، ۸۷۵۱۰ تالشی در جمهوری شوروی آذربایجان وجود داشت؛ بنابراین، تالشی ها پنجمین ملیت بزرگ آذربایجان (بعد از آذربایجانی ها، روس ها، ارمنی ها و لزگین ها) بودند که یکی از بزرگ ترین اقلیت های قومی در جمهوری بودند. با این حال، سرشماری سال ۱۹۵۹ تنها ۸۵ نفر از ملیت تالشی در آذربایجان را به خود اختصاص داد. توضیح رسمی مقامات دربارهٔ «ناپدید شدن» تقریباً کامل تالشی ها در این سرشماری این بود که «تالشی ها داوطلبانه و به صورت دسته جمعی خود را آذربای
جانی معرفی کردند» در مقابل سرشماری کنندگان. کریستا گاف در کتاب خود با شواهد مستند نشان می دهد که اداره مرکزی آمار مسکو برنامه هایی برای گنجاندن مقوله ملیت تالشی در سرشماری سال ۱۹۵۹ داشته است، اما این مقوله در هنگام جمع آوری و تهیه گزارش های سرشماری در خود آذربایجان حذف شده است. به گفته گاف، رهبری اتحاد جماهیر شوروی آذربایجان، از داده های سرشماری در قوم نگاری شوروی استفاده کرد و روایتی دربارهٔ «همون سازی کاملاً داوطلبانه و طبیعی» مردم تالش ایجاد کرد. پس از آن، حجم زیادی از مطالب قوم نگاری، زبانی، تاریخی-جغرافیایی و دیگر مطالب، در حال توسعه و بازتولید روایت هایی بود که به گفته گاف، برای توجیه «محو» ملی تالش ها و تقویت اسطوره رسمی «همان سازی داوطلبانه» آنها طراحی شده بود. قوم شناسان شوروی با توصیف آنچه بر تالش ها گذشت، بر ویژگی های مشترک آنها در فرهنگ و زندگی با آذربایجانی ها تأکید کردند و «همون سازی» تالش های ایرانی زبان توسط آذربایجانی های ترک زبان را به عنوان «دستاورد چشمگیر» دولت شوروی، «پیشرفت قومی-تاریخی» معرفی کردند؛ بنابراین، برای مثال، دایرةالمعارف بزرگ شوروی شروع به گفتن کرد که «در اتحاد جماهیر شوروی،
تالش ها تقریباً با آذربایجانی ها که از نظر فرهنگ مادی و معنوی بسیار نزدیک هستند، ادغام شدند، بنابراین در سرشماری ۱۹۷۰ از آنها جدا نشدند». به گفته محققان، «پاک کردن» تالش ها از سرشماری و همچنین برخی از مردمان دیگر، یکی از راه های اصلی افزایش اکثریت «عنوان» آذربایجان در جمهوری و همگن سازی آن بوده است. این سیاست یکسان سازی فشار اجتماعی، سیاسی و اقتصادی زیادی بر تالش ها و زندگی روزمره آنها وارد کرد و آنها را به «ادغام» با ملت عنوان دار آذربایجان تحریک کرد. به عنوان مثال، تالشی ها نمی توانند به عنوان نماینده ملیت تالشی در اسناد رسمی ثبت شوند و والدین نمی توانند فرزندان خود را در مدارسی که به زبان تالشی تدریس می کنند ثبت نام کنند. برخی از تالشی ها از مقامات درخواست کردند که در اسناد دولتی حقوق خود را به عنوان تالشی معرفی کنند، اما همه این درخواست ها تا سال ۱۹۸۹ از سوی مقامات رد شد. برخی دیگر که راه چاره ای نیافتند، برای پرهیز از تبعیض در زندگی روزمره، مثلاً هنگام درخواست شغل، هویت آذربایجانی را اتخاذ کردند. کریستا گاف همچنین به داستان هایی از تالشی ها اشاره می کند که اعتراف کرده اند که به دلیل انگ ملیت، نبود مدرسه،
کتاب و سایر منابع در میان تالشی های آذربایجان و همچنین عدم تمایل به تالشی بودن، آنها خودشناسی آذربایجانی و زبان آذربایجانی را ترجیح می دهند، حتی می ترسند فرزندانشان در صورت صحبت با زبان تالشی آذربایجانی با تبعیض مواجه شوند. نمایندگان مردم تالش اغلب این روایت های شبیه سازی را که به آنها گفته می شد و در دایرةالمعارف ها، مقاله ها و سایر مطالب چاپی یافتند، شبیه سازی می کردند. از سال ۱۹۶۰ تا ۱۹۸۹، تالشی ها به عنوان یک قوم جداگانه در سرشماری ها قرار نگرفتند، زیرا آنها بخشی از آذربایجانی ها (ترک های آذربایجانی) محسوب می شدند. در سال ۱۹۷۸، بخشی از تالش ها به اداره مرکزی آمار مسکو و روزنامه پراودا با شکایت دسته جمعی مبنی بر امتناع کارکنان سرشماری از ثبت نام آنها به عنوان تالش در سرشماری آتی سال ۱۹۷۹ مراجعه کردند. که پاسخ نامه ای از رئیس اداره سرشماری سراسری ایسوپوف دریافت کردند که در آن گفته شد که مقوله ملیت تالشی در سرشماری گنجانده نخواهد شد، زیرا ایسوپوف با اشاره به گزارش قوم نگاری در مورد همسان سازی تالش ها نوشت، تالشی ها اکنون آذربایجانی هستند. منابع. Goff, Krista A. (2021). "Nested Nationalism: Making and Unmaki
ng Nations in the Soviet Caucasus. Ithaca, New York: Cornell University Press. ISBN 978-1-5017-5329-9."
گلوئیه، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بافت در استان کرمان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان دشتاب قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن کمتر تر از ۳ خانوار بوده است.
لایلا کرین () شخصیتی تخیلی است که توسط نویسنده آمریکایی رابرت بلاک در رمان هیجان انگیز "روانی" در سال ۱۹۵۹ خلق شده است. او خواهر ماریون کرین، قربانی نورمن بیتس، است. او به عنوان قهرمان واقعی رمان در فصل های پایانی، پس از چندین قهرمان دروغین از جمله خواهرش که به قتل رسیده، پدیدار می شود. لایلا توسط ورا مایلز در نسخه سینمایی ۱۹۶۰ (به کارگردانی آلفرد هیچکاک) و توسط جولین مور در نسخه ۱۹۹۸ به تصویر کشیده شده است. به علاوه، لایلا در رمان دنباله ای "روانی ۲" در سال ۱۹۸۲، و دنبالهٔ سینمایی نامرتبط در سال ۱۹۸۳ با همین نام که در آن نقش هماورد داستان را دارد، ظاهر می شود.