Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
که ادبیات ایتالیایی قرن هفدهم ارائه می دهد» ستایش می شود) آمده و بارها به انگلیسی ترجمه شده است. پائولی با فرهنگ ایتالیایی همدل بود و زبان مادری خود را یک گویش ایتالیایی می دانست (کورسیایی یک زبان ایتالیایی-دالماتیایی است که با زبان توسکانی ارتباط نزدیکی دارد). نیکولو توماسئو، که "کتاب Lettere" (نامه ها) را گردآوری کرده بود، او را یکی از پیشگامان الحاق گرایی ایتالیایی می دانست. پاسکواله پائولی که ایتالیایی های کورسیایی او را با نام مستعار (پدر سرزمین پدری) می نامیدند، در کتاب نامه ها خود در سال ۱۷۶۸ درخواست تجدیدنظر زیر را علیه فرانسوی ها نوشت: ما از نظر تولد و احساسات، اهل کورس هستیم، اما قبل از هر چیز، از نظر زبان، ریشه ها، آداب و رسوم و سنت ها، احساس ایتالیایی بودن می کنیم؛ و ایتالیایی ها همه برادرند و در برابر تاریخ و در برابر خدا متحدند… ما به عنوان کورس می خواهیم نه برده باشیم و نه «شورشی» و به عنوان ایتالیایی حق داریم با دیگر برادران ایتالیایی برابر رفتار کنیم… یا آزاد خواهیم بود یا هیچ نخواهیم بود… یا پیروز خواهیم شد یا با سلاح در دست خواهیم مرد… جنگ علیه فرانسه درست و مقدس است، همان طور که نام خدا م
قدس و درست است، و اینجا بر کوه های ما خورشید آزادی برای ایتالیا پدیدار خواهد شد… دهه ۱۸۳۰ تا ۱۸۴۸. اولین چهره مهم در توسعه ناسیونالیسم ایتالیایی، جوزپه ماتزینی بود که در دهه ۱۸۲۰ به یک ناسیونالیست تبدیل شد. ماتزینی در دوران فعالیت سیاسی خود، آزادسازی ایتالیا از اشغال اتریش، کنترل غیرمستقیم اتریش، استبداد شاهزاده ای، امتیاز اشرافی و اقتدار روحانی را از اهداف خود می دانست. ماتزینی شیفته روم باستان بود که آن را "معبد بشریت " می دانست و به دنبال ایجاد یک ایتالیای متحد به عنوان " روم سوم " بود که بر ارزش های معنوی رومی تأکید می کرد، ارزش هایی که ناسیونالیست های ایتالیایی ادعا می کردند توسط کلیسای کاتولیک حفظ شده اند. ماتزینی و به طور کلی ناسیونالیست های ایتالیایی مفهوم "رومانیتا" (رومی بودن) را ترویج می کردند، که ادعا می کرد فرهنگ رومی سهم ارزشمندی در تمدن ایتالیا و غرب داشته است. از دهه ۱۸۲۰، ماتزینی از انقلابی برای ایجاد آرمان شهری از یک جمهوری ایده آل ایتالیایی مستقر در رم حمایت کرد. ماتزینی در سال ۱۸۳۲ انجمن انقلابی میهن پرستانه ایتالیای جوان را تشکیل داد. پس از فروپاشی ایتالیای جوان در دهه ۱۸۳۰، ماتزینی آن را
در سال ۱۸۳۹ با هدف جلب حمایت گروه های کارگری بازسازی کرد. با این حال، در آن زمان ماتزینی به دلیل اعتقادش مبنی بر اینکه همه طبقات باید در جهت ایجاد یک ایتالیای متحد متحد شوند تا اینکه علیه یکدیگر تقسیم شوند، با سوسیالیسم دشمنی داشت. وینچنزو جیوبرتی در سال ۱۸۴۳ در کتاب خود "با عنوان «دربارهٔ برتری مدنی و اخلاقی ایتالیایی ها»"، از یک دولت فدرال ایتالیا به رهبری پاپ حمایت کرد. کامیلو بنسو، نخست وزیر آینده پادشاهی ساردینیا و پس از آن پادشاهی ایتالیا، در دهه ۱۸۴۰ به عنوان سردبیر روزنامه ملی گرای ایتالیایی کار می کرد. کاوور نمونه بارزی از ملی گرایی مدنی با توجه ویژه به ارزش هایی از جمله آزادی، مدارا، برابری و حقوق فردی سازگار با ملی گرایی هوشیارانه بود. ملی گرایی اقتصادی، بازرگانان و مقامات دولتی را تحت تأثیر قرار داد تا ایتالیای متحد را ترویج دهند. پیش از اتحاد، دیوارهای تعرفه ای بین ایالت های ایتالیا و سیستم راه آهن نامنظم، مانع توسعه اقتصادی شبه جزیره می شد. پیش از انقلاب های ۱۸۴۸، کارلو کاتانئو از فدراسیون اقتصادی ایتالیا حمایت می کرد.
نقش هنر خیابانی در تحولات سیاسی و فرهنگی شهرهای بزرگ به بررسی تأثیر هنر خیابانی، از جمله گرافیتی، نقاشی های دیواری، چیدمان های موقت و اجراهای شهری، بر جریان های اجتماعی، فرهنگی و سیاسی در کلان شهرهای معاصر می پردازد. هنر خیابانی از نیمهٔ دوم قرن بیستم به یکی از ابزارهای مهم بیان عمومی و اعتراضات سیاسی تبدیل شد. زمینهٔ تاریخی. هنر خیابانی در دههٔ ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ میلادی در شهرهایی چون نیویورک و فیلادلفیا رواج یافت. ابتدا گرافیتی بیشتر جنبهٔ هویتی و فردی داشت، اما به مرور به ابزاری برای بیان جمعی، نقد اجتماعی و مقاومت سیاسی تبدیل شد. تأثیر جهانی. هنر خیابانی از مرزهای جغرافیایی عبور کرده و امروز در شهرهایی چون سائوپائولو، قاهره، تهران و استانبول نیز به بخشی از فرهنگ سیاسی و اجتماعی تبدیل شده است. این هنر به عنوان زبانی جهانی شناخته می شود که می تواند پیام های عدالت، آزادی و تغییر اجتماعی را به سرعت منتقل کند. میراث. هنر خیابانی که زمانی «وَندالیسم» محسوب می شد، امروز به عنوان بخشی جدی از تاریخ هنر معاصر و فرهنگ شهری شناخته می شود. بسیاری از موزه ها و گالری ها آثار هنرمندان خیابانی را گردآوری کرده اند و پژوهش های دان
شگاهی جایگاه آن را در تحولات سیاسی و فرهنگی شهرهای بزرگ تثبیت کرده اند.
تأثیر استعمار بر هنر بومی آفریقا و آسیا به بررسی پیامدهای سلطهٔ استعماری اروپاییان بر سنت های هنری و فرهنگی این دو قاره می پردازد. استعمار نه تنها اقتصاد و سیاست را دگرگون کرد، بلکه هنر بومی را نیز از طریق تحمیل سبک های غربی، مصادرهٔ آثار و بازنمایی نابرابر در موزه ها تحت تأثیر قرار داد. زمینهٔ تاریخی. از قرن شانزدهم تا بیستم، استعمار اروپایی در آفریقا و آسیا گسترش یافت. قدرت های استعماری همچون بریتانیا، فرانسه، هلند و پرتغال نه تنها منابع طبیعی را کنترل کردند، بلکه هنر و فرهنگ بومی را نیز در معرض تغییر قرار دادند. بازتاب در اروپا. هنر بومی آفریقا و آسیا که از طریق استعمار به اروپا منتقل شد، بر بسیاری از هنرمندان مدرن اروپایی تأثیر گذاشت. پابلو پیکاسو، هانری ماتیس و دیگران از نقاب ها و پیکره های آفریقایی الهام گرفتند و سبک هایی چون کوبیسم را شکل دادند. میراث. تأثیر استعمار بر هنر بومی آفریقا و آسیا همچنان موضوعی زنده در پژوهش های تاریخی و فرهنگی است. این میراث هم نشانه ای از سرکوب و سلطه استعماری است و هم منبع الهام برای جنبش های فرهنگی و هنری معاصر در این دو قاره.
فرانکو گالو (؛ زادهٔ ) قاضی، سیاستمدار، وکیل، و حقوق دان اهل ایتالیا است. او همچنین به عنوان وزیر دارایی ایتالیا و رئیس دادگاه قانون اساسی ایتالیا خدمت کرده است. او عضو بنیاد ایتالیا-ایالات متحده و آکادمی لینچئی است. زندگی نامه. گالو در رم و در خانواده ای با اصالت اهل فلوریدیا در سیسیل به دنیا آمد. او پس از فارغ التحصیلی در رشته حقوق از دانشگاه ساپینتزا رم، به تدریس حقوق مالیاتی در دانشکده حقوق دانشگاه لوئیجی کارلی لوئیس و دانشگاه رم تور ورگاتا پرداخت و همچنین در دانشکده علوم سیاسی دانشگاه ناپل فدریکو دوم نیز تدریس کرد. او در دولت کارلو آزلیو چیامپی از ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۴ وزیر دارایی ایتالیا بود. گالو یکی از چهار وزیر «فنی» (غیرحزبی) در آن کابینه بود. اقدام مهم دوران وزارت او ساده سازی گسترده فرم های اظهارنامه مالیاتی بود. همچنین برای نخستین بار «مطالعات بخشی» معرفی شد؛ ابزارهایی که به وسیله آن مأموران مالیاتی درآمد آزادکاران و خوداشتغالان را برآورد می کردند. وی در ۱۴ سپتامبر ۲۰۰۴ به پیشنهاد رئیس جمهور کارلو آزلیو چیامپی به عنوان قاضی قانون اساسی منصوب و در ۱۶ سپتامبر همان سال سوگند یاد کرد. در ۶ دسامبر ۲۰۱۱ از سوی
رئیس آلفونسو کوارانتا به عنوان نایب رئیس دادگاه قانون اساسی برگزیده شد. در ۲۹ ژانویه ۲۰۱۳، گالو به عنوان رئیس دادگاه قانون اساسی ایتالیا انتخاب شد و جانشین آلفونسو کوارانتا گردید. او تا ۱۶ سپتامبر ۲۰۱۳ در این سمت باقی ماند. در ۱۶ فوریه ۲۰۱۴، گالو به عنوان رئیس مؤسسه دانشنامه ایتالیایی تریکانی منصوب شد.
کاهنه ی هاثور به عنوان کاهن الهه هاثور در معبد دندره در مصر باستان بود. این عنوان در دوران پادشاهی کهن مصر داده می شد و در آن زمان بسیار قدرتمند و معتبر بود. جسدهای مومیایی شده ی کاهنان گواهی می دهند که بدن آنها با یک خالکوبی مذهبی تزئین شده بود که ناحیه شکم و اطراف آن را می پوشاند. پس از دوران پادشاهی میانه مصر، این عنوان اغلب به طور غیر متمرکز بر قشر خاصی از جامعه، به زنان خانواده سلطنتی یعنی معمولاً شاهزاده خانم ها، اعطا می شد. تاریخچه. ظهور، سقوط و از بین رفتن مقام کاهنان هاثور در تاریخ فرهنگ مصر باستان دیده می شود. زنانی که می خواستند از نظر اجتماعی قدرتمند شوند، معمولاً به دین پناه می بردند و مسئولیت کاهنی را بر عهده می گرفتند. جامعه مصر باستان، توانمندسازی زنان را بسیار سهل گیرانه تر و راحت تر از جامعه یونان باستان و روم باستان پذیرفت. در مصر به زنان حق مالکیت اموال شخصی داده می شد. با این حال، پس از تبدیل شدن به کاهنه، یک زن مصری نه تنها به عنوان یک شخصیت مهم در جامعه مصر باستان، بلکه به عنوان نمادی زنده از مقام الوهیت نیز دیده می شد. نقش و وظیفه کاهنان. کاهنان هاثور hm ntr hthr نامیده می شدند، که یکی
از رایج ترین عناوین برای زنان در دوران باستان تا اوایل پادشاهی میانه بود. اما پس از پادشاهی میانه مصر، این عنوان اغلب به طور نامنظم فقط به زنان خانواده سلطنتی، معمولاً شاهزاده خانم ها، اعطا می شد. این مورد نیز شامل دختر رامسس دوم نیز می شد. در یک زمان نام آنها به طور کامل از تاریخ پاک شد. به نظر می رسد که این عنوان در پادشاهی قدیم و میانه در واقع به فرقه ی مذهبی هاثور اشاره نداشته، بلکه نقش او را به عنوان نوازنده ی زن در هر فرقه ی دینی در معبد اعلام می کرده است. هاثور الهه ی موسیقی بود و ساختن و نواختن موسیقی خدمت به هاثور محسوب می شد. در پادشاهی جدید، عنوان کاهنه های هاثور بسیار نادر دیده می شد، زیرا عنوان خواننده ی زن رایج شد و جای آن را به عنوان عنوان یک نوازنده ی زن در یک فرقه ی معبدی-محلی گرفت. مصرشناسان نشان داده اند که در روزگاران اولیه، تنها زنان از دودمان های اشرافی می توانستند به مقام کهانت هاثور منصوب شوند. آنها همسر خدا (Hmt nTr) نامیده می شدند. آنها در طول مراسم پرستش، رقص و آواز اجرا می کردند. زنان کاهنه به دلیل قاعدگی و یا زایمان، ناپاک و نامقدس تلقی می شدند، به همین دلیل نمی توانستند وظایف دی
نی مانند آراستن و رسیدگی به مجسمه خدایان را انجام دهند. آغاز فعالیت کاهنان. اولین زنی که به عنوان کاهنه هاثور از او نام برده شده، است. او دختر فرعون جدف رع بود. با این حال، نام هاثور در تاریخ پیشین مصر یافت نمی شود. پرستشگاه ها و آیین نیایش هاثور. کاهنان هاثور، الهه را در زیارتگاه اصلی او که به معبد هاتور معروف بود و در نزدیکی حوضه رود نیل واقع شده بود، پرستش می کردند. تخمین زده می شود که حدود چهارصد کاهن برای خدمت به او مشغول خدمت شده بودند. در معبد هاثور، بیشترین پیشرفت در دوران سلطنت فرعون منکورع رخ داد. باستان شناسان چندین نقاشی رنگارنگ را کشف کرده اند که الهه هاثور و منکورع را به تصویر می کشند. او همچنین کاهنان هاثور را در جاهای دیگر مستقر کرده بود. در مهر سلطنتی منکورع نیز دیده می شود که خود او، هاثور را پرستش می کرده است. پرستش الهه در دوران دودمان پنجم بسیار رایج بود. در این زمان زیارتگاه های او در اوسرکاف و جاهای دیگر تأسیس شد. بت او نیز در معبد تشییع جنازه سلطنتی قرار داشت. دو مکان اصلی پرستش او در گورستان جیزه، در جنوب ممفیس بود. با این حال، روبین گیلام حدس زد که این دو با هم مرتبط هستند. فراز و فر
ود در طول تاریخ. در طول دوران دودمان ششم، سیستم اداری کاهنان دستخوش تغییرات زیادی شد، زیرا قدرت در دست وزرا بود،. تعداد کاهنان در طول سلطنت پپی اول افزایش یافت. با این حال، در طول دودمان دوازدهم، جمعیت کاهنان زن به تدریج کم شد. آخرین کاهن برجسته هاثور، همسر سنوسرت اول، وزیر مهم آن زمان بود. در آن زمان چندین کاهن دیگر نیز وجود داشتند، اما تعداد آنها به سرعت در حال کاهش بود. بعدها نام آنها به طور کامل از تاریخ پاک شد.
آبی ساوی (به ) یا لاجوردی ساوی ( که با نام آبی ایتالیایی ( نیز شناخته می شود)، سایه ای از آبی اشباع شده بین آبی طاووسی و آبی ارغوانی، روشن تر از آبی طاووسی است. از قرون وسطی، این رنگ، رنگ خاندان ساووی، سلسله سلطنتی پادشاهی ایتالیا از سال ۱۸۶۱ تا ۱۹۴۶ بوده است. این رنگ که با پیروزی انقلاب ایتالیا (۱۸۵۹–۱۸۷۰) به نماد ملی ایتالیا تبدیل شد، حتی پس از تأسیس جمهوری ایتالیا (۱۹۴۶) با نام "آبی ایتالیایی" ادامه یافت. در حال حاضر، در نشان ریاست جمهوری ایتالیا، کمربند افسران نیروهای مسلح ایتالیا و روسای جمهور استان های ایتالیا در مراسم رسمی و پیراهن آبی تیم های ورزشی ملی ایتالیا استفاده می شود. خاستگاه تاریخی. به نظر می رسد منشأ این رنگ به ۲۰ ژوئن ۱۳۶۶ بازگردد، زمانی که آمادئوس ششم، کنت ساوی، پیش از عزیمت به جنگ صلیبی اسکندریه برای کمک به پسرعموی خود، امپراتور ژان پنجم، امپراتور بیزانس، خواست که بر روی کشتی پرچم دار ناوگان شامل ۱۷ کشتی و ۲٬۰۰۰ نفر، از جمله یک گالی از جمهوری ونیز، در کنار پرچم سرخ با صلیب نقره ای خاندان ساوی، یک پرچم آبی نیز به اهتزاز درآید: بنابراین این رنگ دارای دلالت ماریایی است، با توجه به این که احت
مال دارد استفاده از پرچم آبی توسط ساوی ها حتی پیش تر نیز آغاز شده باشد. در هر صورت، قدیمی ترین پرچم های مستند ساوی که به سال ۱۵۸۹ بازمی گردند، شامل رنگ های قرمز، سفید (یا رنگ های سپر خاندان) و آبی بوده اند. این رنگ آبی به مرور زمان برتری پیدا کرد تا اینکه به رنگ ملی ایتالیا تبدیل شد. کاربرد. با اشاره به نیایش های مریم مقدس، روبان های نشان بشارت (بالاترین نشان شوالیه گری ساووی) آبی هستند، همان طور که روبان های نشان نظامی ساووی تا سال ۱۸۵۵ و مدال شجاعت نظامی و صلیب جنگی برای شجاعت نظامی تا به امروز آبی هستند. برای افسران، یک کمربند آبی در لباس تعبیه شده بود که از روی شانه راست می گذشت و در سمت چپ گره می خورد. در سال ۱۵۷۲، امانوئل فیلیبرت، دوک ساووی، استفاده از این کمربند را برای همه افسران اجباری کرد. با وجود تحولات مختلف، کمربند آبی ساووی هنوز هم نشان اصلی افسران نیروهای مسلح ایتالیا است که آن را هم در مراسم تشریفاتی و هم گاهی اوقات در نگهبانی می پوشند. سربازان ارتش سلطنتی ساردینیا قبل از سال ۱۸۴۸ یک نشان آبی می پوشیدند. از دیگر کاربردهای آبی ساووی در دوران جمهوری خواهی می توان به حاشیه پرچم ریاست جمهوری ایتال
یا و همچنین روی پرچم های نهادی برخی از مناصب دولتی اصلی (نخست وزیر ایتالیا، وزیر و معاون وزیر دفاع، درجات بالای نیروی دریایی و نیروی هوایی ایتالیا) و همچنین روی نشان های روسای جمهور استان های ایتالیا و روی هواپیماهای مورد استفاده توسط پرچم سه رنگ ایتالیا اشاره کرد. در عرصه ورزش، آبی ساووی تقریباً تمام ورزشکارانی را که نماینده ایتالیا در سطح بین المللی در هر رشته ای هستند، متمایز می کند: منشأ استفاده از این رنگ به ۶ ژانویه ۱۹۱۱ برمی گردد، زمانی که تیم ملی فوتبال ایتالیا در میلان با تیم ملی فوتبال مجارستان روبرو شد. اصطلاح پیراهن آبی اکنون به طور کنایه آمیزی نمایانگر حضور بین المللی ایتالیا است و ورزشکارانی که نماینده این کشور هستند، "آتزوری" نامیده می شوند. هیچ کدگذاری رنگی واحدی برای پیراهن آبی وجود ندارد، به طوری که سایه آبی از نظر تاریخی در طول زمان، هم در یک تیم ملی و هم، به عنوان مثال، در یک دوره تاریخی مشابه بین تیم های ملی رشته های مختلف، متفاوت بوده است.
آنتونیو گاوا (۳۰ ژوئیه ۱۹۳۰ – ۸ اوت ۲۰۰۸) سیاستمدار ایتالیایی و عضو دموکراسی مسیحی (DC) بود. او فرزند سیلویو گاوا، وزیر سیزده بارهٔ دولت ایتالیا بود. آنتونیو گاوا در طول ۲۵ سال، از ۱۹۶۸ تا ۱۹۹۳، یکی از چهره های بانفوذ حزب دموکراسی مسیحی در کامپانیا به شمار می رفت، تا زمانی که به اتهام عضویت در سازمان جنایی تحت پیگرد قرار گرفت. به همراه آرنالدو فورلانی و وینچنزو اسکوتی، او رهبری جناحی موسوم به «ائتلاف مردمی» یا «مرکز بزرگ دوروتئو» را برعهده داشت. زندگی نامه. گاوا در کاستلاماره دی استابیا در استان ناپل به دنیا آمد و در رشته حقوق فارغ التحصیل شد. پدر او سیلویو گاوا بود. او پس از تصدی سمت های استانی و منطقه ای برای دموکراسی مسیحی در کامپانیا، نخستین بار در ۱۹۷۲ به پارلمان ایتالیا راه یافت. در ۱۹۸۰ به عنوان وزیر روابط با پارلمان در دولت آرنالدو فورلانی منصوب شد. بعدها سه بار وزیر پست و مخابرات و دو بار وزیر کشور شد (۱۹۸۸ تا ۱۹۹۰). او در پی ابتلا به سکته مغزی مجبور به کناره گیری از این سمت شد. در ۲۱ سپتامبر ۱۹۹۴ او به اتهام همدستی با کامورا، سازمان جنایی ناپلی، دستگیر شد. گاوا متهم بود که در برابر آرای بسیج شدهٔ کا
مورا، امتیازاتی را مبادله کرده است. بنا بر شهادت توبه کرده ای به نام پاسکواله گالاسو، گاوا و پدرش روابط نزدیکی با آلفونسو روزانووا داشتند که از چهره های بانفوذ کامورا و حامی رافائله کوتولو محسوب می شد. او به همراه وینچنزو اسکوتی در ماجرای آزادی چیرو چیریلو، سیاستمدار ربوده شده به دست بریگاد سرخ در ۱۹۸۱ نیز نقشی جنجالی داشت. هرچند دموکراسی مسیحی در ظاهر از مذاکره با تروریست ها خودداری کرد، اما سیاستمداران و مأموران امنیتی در خفا از رافائله کوتولو، رئیس کامورا، خواستند برای آزادی گروگان مذاکره کند. برای آزادی چیریلو مبلغ هنگفتی به عنوان باج پرداخت شد. با وجود اتهامات فراوان، گاوا پس از ۱۳ سال دادرسی از همه اتهامات ارتباط با کامورا تبرئه شد. او سپس اعلام کرد از دولت به دلیل خسارات مالی و معنوی شکایت خواهد کرد. گاوا در ۸ اوت ۲۰۰۸ در رم و در ۷۸ سالگی درگذشت. او را به دلیل نفوذ طولانی اش در سیاست محلی «نایب السلطنه ناپل» لقب داده بودند. کلاه لبه دار بزرگ، عصای دسته عاجی، حلقهٔ طلایی و سیگار از مشخصه های ظاهری او بود.
کتیبه زَبَد (یا زِبِد) یک کتیبه سه زبانه است که به زبان های یونانی، سریانی و عربی باستانی در روستای زبد واقع در شمال سوریه نوشته شده است. این کتیبه که تاریخ آن به ۵۱۲ میلادی بازمی گردد، بخشی از یک زیارتگاه مسیحی (شهیدمزار) است که به افتخار قدیس سرجیوس ساخته شده بود و روی سردر ورودی آن قرار دارد. کتیبه زبد، نیکوکاری های انجام شده توسط مسیحیان عرب زبان در امپراتوری روم را ثبت کرده است. با وجود اینکه این کتیبه «سه زبانه» خوانده می شود، اما بخش های یونانی، سریانی و عربی آن صرفاً ترجمه یکدیگر نیستند، بلکه منعکس کننده علایق متفاوت جوامع زبانی مختلفی هستند که در نگارش آن دخیل بوده اند. تنها بخش یونانی کتیبه به صراحت به زیارتگاه و قدیس اشاره می کند. افراد نام برده شده در کتیبه ناشناس هستند، اما نقش مهمی در تأمین مالی و ساخت این بنا داشته اند. اگرچه زمانی تصور می شد که این سه کتیبه در زمان های مختلفی ساخته شده اند، اما پژوهش های اخیر نشان می دهند که همه آن ها به صورت همزمان حک شده اند. تصمیم برای گنجاندن بخش عربی در کتیبه را می توان بازتابی از تمایل به بیان هویت فرهنگی نویسنده دانست؛ زیرا زبان یونانی زبان امپراتوری بو
د و زبان سریانی زبان کلیسای میافیزیت بود که توسط غسانیان حمایت می شد و آن ها نیز با فرقه قدیس سرجیوس ارتباط نزدیکی داشتند. امروزه، این کتیبه در موزه هنر و تاریخ بروکسل نگهداری می شود. نام. اگرچه امروزه این کتیبه با نام «زَبَد» شناخته می شود، انتشارات قدیمی تر به آن «زِبِد» می گفتند که به تلفظ محلی آن نزدیک تر است. تاریخ. بخش های یونانی و سریانی این کتیبه نشان می دهند که ساخت بنا در سال ۸۲۳ دوره سلوکی (بر اساس تقویمی که در آن زمان در سوریه استفاده می شد) یا ۵۱۲ میلادی آغاز شده است. متن. ترجمه های زیر از جورج بوان است. کشف و تاریخچه. کتیبه زبد در نیمه دوم قرن نوزدهم در زَبَد، سوریه، توسط یوهان گاتفرید وتیس اشتاین کشف شد. ادوارد ساخائو برای اولین بار آن را در سال ۱۸۷۹ ثبت و در نهایت در سال ۱۸۸۱ منتشر کرد. بر اساس مستندات آدولف بارتلمی در سال ۱۸۹۴، کتیبه همچنان در مکان اصلی خود بود، اما در سال ۱۸۹۸، مارک لیدزبارسکی گزارش داد که به دست یک دلال در حلب افتاده است. با این حال، به دنبال درخواست هنری لمنس، در سال ۱۹۰۴ توسط موزه هنر و تاریخ، که یک موزه عمومی در بروکسل است، خریداری شد. تفسیر. هر کتیبه فهرستی از اسامی پدر
ان را ارائه می دهد. هر دو متن یونانی و سریانی ماه نگارش را ذکر می کنند، اما بخش یونانی از نام ماه مقدونی و بخش سریانی از نام ماه سوری استفاده کرده است. متن یونانی بیشتر به جنبه های مدیریتی پروژه، از جمله نام بنا، نام دو معمار اصلی (سیمئون و لئونتیوس) و سه اهداکننده می پردازد. متن سریانی نام فردی که کتیبه را نوشته، مارا، را ذکر می کند. هر دو کتیبه زبد و DaJ144PAr 1 (با تاریخ ۵۴۸–۵۴۹) که یک کتیبه عربی باستان دیگر است، یک صلیب دارند. استفاده از عبارت «خداوند به یاد داشته باشد» در کتیبه زبد نیز در کتیبه DaJ144PAr 1 و کتیبه دوره اسلامی یزید یافت می شود. زبان شناسی. این کتیبه شبیه دو کتیبه عربی باستان دیگر در قرن ششم است: کتیبه حَرَّان واقع در ترکیه کنونی که آن نیز در یک زیارتگاه یافت شده، و کتیبه ام الجمال. با این حال، کتیبه زبد قدیمی ترین از این سه و همچنین قدیمی ترین کتیبه تأییدشده به خط عربی باستان است. این سه کتیبه به روشن شدن روند تکامل خط نبطی عربی به خط عربی باستان و همچنین گسترش جغرافیایی خط عربی باستان کمک می کنند. در مقایسه با سایر کتیبه های عربی باستان، شکل حرف دال تنها در کتیبه زبد متفاوت است. به همین
ترتیب، فقط در کتیبه زبد است که حرف ها در ابتدای یک کلمه یافت می شود، و شکل حرف «ها» در زبد در کتیبه های دوره اسلامی وجود ندارد.
سیلویو گاوا (; – ) سیاستمدار، و وکیل اهل پادشاهی ایتالیا بود. زندگی. سیلویو گاوا در سال ۱۹۴۴ به عضویت هیئت مدیره ملی حزب دموکراسی مسیحی درآمد. این عضویت نشان دهنده نقش مهم او در سیاست ایتالیا پس از جنگ جهانی دوم بود و موقعیت او را به عنوان یکی از چهره های کلیدی حزب تثبیت کرد. در سال ۱۹۴۸، گاوا موفق شد به سنای ایتالیا راه یابد. حضور او در سنا آغازگر دوره ای طولانی و فعال در عرصه سیاست ملی بود. بین سال های ۱۹۴۸ تا ۱۹۷۵، گاوا در مجموع ۱۳ بار سمت های دولتی مختلفی را برعهده گرفت که شامل برخی از مهم ترین وزارتخانه های کشور می شد. از جمله این سمت ها می توان به وزیر دادگستری، وزیر خزانه داری و وزیر صنایع و بازرگانی اشاره کرد. در این مدت، او نقش مهمی در تصمیم گیری های اقتصادی و قضایی کشور داشت و با بهره گیری از تجربه و تخصص خود، تلاش کرد تا سیاست های حزب دموکراسی مسیحی را در راستای توسعه ملی و ثبات سیاسی اعمال کند. از سال ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۴، سیلویو گاوا ریاست گروه سناتوری حزب دموکراسی مسیحی را برعهده داشت. این مسئولیت نه تنها قدرت و نفوذ او در حزب را افزایش داد، بلکه به او امکان داد تا در تدوین سیاست ها و تصمیم گیری های کلی
دی سنای ایتالیا مشارکت فعال داشته باشد و بر روند قانون گذاری نظارت کند. پسر او، آنتونیو گاوا، نیز مسیر پدر را ادامه داد و به یکی از سیاستمداران برجسته حزب دموکراسی مسیحی تبدیل شد. آنتونیو در سمت های وزارتی مختلف خدمت کرد و تأثیر قابل توجهی بر سیاست های داخلی و خارجی ایتالیا داشت. سیلویو گاوا علاوه بر فعالیت سیاسی، نویسندهٔ چندین کتاب بود. یکی از آثار برجسته او، خاطرات شخصی اش بود که در سال ۱۹۹۹ منتشر شد. این کتاب نمایانگر دیدگاه ها و تجربه های او در طول بیش از سه دهه فعالیت سیاسی است و به پژوهشگران و علاقه مندان تاریخ معاصر ایتالیا امکان می دهد تا با جزئیات بیشتری از دوره های حساس سیاسی و نقش او در حزب دموکراسی مسیحی آشنا شوند.
بوستان آبی شیراز یا پارک آبی شیراز نام بزرگترین بوستان آبی کشور در شهر شیراز مرکز استان فارس است که توسط شهرداری شیراز در حال احداث است. این پروژه ۶۰ هزار مترمربعی و سرمایه گذاری ۵۰۰۰ میلیارد تومانی، از سال ۱۴۰۲ شروع شده است. بوستان آبی شیراز با فضاهای متنوعی از جمله پارکینگ عمومی، واحدهای تجاری، سالن بدنسازی، استخر، حوضچه غواصی و نمک، مجموعه ماساژ، موج سواری، حمام ترکی، سینمای چندبعدی، رستوران و کافی شاپ، بستری جامع برای تفریح، سلامت، خرید و استراحت خانواده ها و جوانان فراهم می کند.
جانکارلو جورجتی (زادهٔ ۱۶ دسامبر ۱۹۶۶) سیاستمدار ایتالیایی و از اعضای برجستهٔ لیگ است که در سال ۲۰۱۶ به عنوان معاون دبیر فدرال این حزب منصوب شد. از اکتبر ۲۰۲۲، جورجتی به عنوان وزیر اقتصاد و دارایی ایتالیا در دولت جورجا ملونی فعالیت می کند. پیش تر او دبیر شورای وزیران ایتالیا از ژوئن ۲۰۱۸ تا سپتامبر ۲۰۱۹ در دولت جوزپه کونته و سپس وزیر توسعه اقتصادی ایتالیا از فوریه ۲۰۲۱ تا اکتبر ۲۰۲۲ در دولت ماریو دراگی بوده است. زندگی و حرفه اولیه. جورجتی در سال ۱۹۶۶ در کاتزاگو برابیا، شهری کوچک در استان وارزه متولد شد. او در رشتهٔ اقتصاد بازرگانی از دانشگاه بوکونی فارغ التحصیل شد و به عنوان مشاور مالیاتی و حسابرس مالی فعالیت کرد. در دوران دانشگاه به جبهه جوانان، شاخهٔ جوانان جنبش اجتماعی ایتالیا (MSI) نزدیک بود. اما در اوایل دهه ۱۹۹۰، به لیگ لومباردی و سپس ، جنبش های جدایی طلب بنیان گذاری شده توسط اومبرتو بوسی پیوست و در ۲۳ آوریل ۱۹۹۵ به عنوان شهردار زادگاهش، کاتزاگو برابیا، انتخاب شد. او این سمت را تا ۱۲ ژوئن ۲۰۰۴ بر عهده داشت. فعالیت سیاسی. او نخستین بار در انتخابات سراسری ایتالیا (۱۹۹۶) به مجلس نمایندگان ایتالیا راه یافت
و در سال های ۲۰۰۱، ۲۰۰۶، ۲۰۰۸، ۲۰۱۳ و ۲۰۱۸ نیز دوباره انتخاب شد. بین سال های ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۶، ریاست کمیسیون بودجه مجلس را برعهده داشت. درون حزب، او از ۲۰۰۲ تا ۲۰۱۲ دبیر ملی لیگ لومباردی بود و از ۲۰۱۶ تاکنون معاون دبیر فدرال لیگ شمال است. "نیویورک تایمز" از او به عنوان یکی از نزدیک ترین همکاران اومبرتو بوسی، بنیان گذار و دبیر فدرال لیگ شمال یاد کرده است و "اکونومیست" او را «ولیعهد» سیاسی بوسی توصیف کرده است. در سال ۲۰۱۰، "گاردین" او را «عضو بانفوذ حزب لیگ شمالِ برلوسکونی» نامید. تحت رهبری ماتئو سالوینی، جانشین بوسی از ۲۰۱۳، جورجتی همچنان از چهره های پرنفوذ حزب باقی مانده است. دیدگاه های سیاسی و جنجال ها. جورجتی سیاستمداری فدرالیست و منطقه گرا است که از تمرکززدایی حمایت می کند. او در ۲۰ اوت ۲۰۱۸ در همایش جنبش کمونیه و آزادی در ریمنی به رشد پوپولیسم پرداخت و گفت: «پارلمان ایتالیا دیگر اهمیتی ندارد زیرا شهروندان آن را به عنوان مکانی بی نتیجه می بینند.» در سال ۲۰۰۶، او در مرکز یک جنجال قرار گرفت زیرا در ۲۰۰۴ رشوه ای بین ۵۰ تا ۱۰۰ هزار یورو از بانکدار ایتالیایی جیانپیرو فیورانی را رد کرده بود. او همچنین از حامیان پرشو
ر نظام انتخاباتی اکثریتی است و بازگشت به قانون انتخاباتی ایتالیا (۱۹۹۳) موسوم به «ماتارلوم» را پیشنهاد کرده است. به گفتهٔ او، این نظام انتخاباتی «امکان حکمرانی» را فراهم می کند و سیاستمداران محلی، کارآفرینان و نمایندگان مناطق مختلف را وارد سیاست ملی می کرد.
ویتوریو گریلی (زادهٔ ۱۹ مهٔ ۱۹۵۷) اقتصاددان و دانشگاهی ایتالیایی است. او از سال ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۳ وزیر اقتصاد و دارایی ایتالیا در کابینهٔ مونتی بود. گریلی پیش تر سمت های دانشگاهی در دانشگاه ییل و کالج برکبک، دانشگاه لندن داشت و سپس در وزارت خزانه داری ایتالیا، بخش خصوصی و همچنین در نهادهای اروپایی فعالیت کرد. زندگی و تحصیل. گریلی در ۱۹ مهٔ ۱۹۵۷ در میلان به دنیا آمد. او در سال ۱۹۸۱ از دانشگاه بوکونی در رشتهٔ اقتصاد فارغ التحصیل شد و سپس در سال ۱۹۸۶ دکترای اقتصاد خود را از دانشگاه روچستر دریافت کرد. حرفه. گریلی بین سال های ۱۹۸۶ تا ۱۹۹۰ استاد یار اقتصاد در دانشگاه ییل بود و سپس از ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۴ استاد اقتصاد مالی در کالج برکبک، دانشگاه لندن شد. او از ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۰ رئیس بخش تحلیل اقتصادی و خصوصی سازی در وزارت خزانه داری بود و پس از آن در کردیت سوئیس فرست بوستون در لندن به عنوان مدیرعامل فعالیت کرد. او سپس در سال ۲۰۰۲ به عنوان حسابدار کل دولت ایتالیا منصوب شد و از ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۱ مدیرکل خزانه داری ایتالیا بود. گریلی همچنین در نهادهای اروپایی، از جمله کمیته اقتصادی و مالی اتحادیه اروپا، سمت های مهمی برعهده داشت. وزارت اقتصاد.
در ژوئیهٔ ۲۰۱۲، گریلی جانشین ماریو مونتی به عنوان وزیر اقتصاد و دارایی شد و تا آوریل ۲۰۱۳ در این سمت باقی ماند. در دورهٔ وزارت او، مباحث مهمی دربارهٔ وضعیت مالی ایتالیا و سیاست های منطقه یورو مطرح بود. فعالیت های دیگر. پس از دوران وزارت، گریلی به عنوان رئیس بخش بانکداری سرمایه گذاری شرکتی در اروپا، خاورمیانه و آفریقا در جی پی مورگان منصوب شد. او همچنین عضو کمیسیون سه جانبه و اندیشکده بروگل است. زندگی شخصی. همسر نخست گریلی، «لیزا لووشتاین»، کارشناس هنر بود.