Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
این ملاقات الهی ابراز کند. در بخشی از آن نامه آمده است: سه ماه گذشته. به لطف دان تراپولینی، نوبیل قرار بود شخصاً با پاپ ملاقات کند، اما در ماه مه ۲۰۱۳ حالش رو به وخامت گذاشت و به همین دلیل به بنونتو بازگشت و ماه های آخر عمرش را در خانه خانوادگی اش گذراند. در آن ماه ها، او خود را وقف دعا با روحیه ای سرشار از توکل کامل، رهایی از خود و شکرگزاری از خدا کرد. در آخرین شب زندگی اش، بین ۱۴ و ۱۵ ژوئیه ۲۰۱۳، طبق گزارش ها، پدر نوبیل با کلمات زیر از نوبیل بیدار شد که بارها با لحنی آرام و در حالی که نگاهش به سقف دوخته شده بود، زمزمه می کرد: روز بعد، چند ساعت قبل از مرگش، او آخرین وداع را با عزیزانش انجام داد: پس از دو سال مبارزه، او در سن ۲۴ سالگی درگذشت. مرگ "فرشته ویولن" - همان طور که رسانه ها و وب او را صدا می زدند - در مشهورترین روزنامه ها و کانال های تلویزیونی ملی اعلام شد. شهادت ایمان. مراسم تشییع جنازه او صبح روز ۱۷ ژوئیه ۲۰۱۳ در کلیسای باسیلیکای سن بارتولومئو برگزار شد، آنقدر شلوغ که گنجایش همه جمعیت حاضر را نداشت. پس از خواندن قطعاتی از پیام های شخصی و پیام هایی که کارلوتا با آرامش از "شفا" ی روح خود خبر می داد،
رئیس کلیسا، ماریو د سانتیس، در خطبه خود چنین موعظه کرد: "«جوانان، حرکت کنید، راه بروید و خود را پیدا کنید! او ایمان را یافت. امروز روز غم انگیزی نیست، برعکس، زنگ ها به شکلی شاد به صدا درخواهند آمد، زیرا حتی اگر برای از دست دادن کسی گریه کنیم، از سوی دیگر، این رویداد معنای رستاخیز را به ما ارائه می دهد.»" چند ماه بعد، در روز تولد کارلوتا، اسقف اعظم بنونتو، آندره آ موگیونه، او را به عنوان "«نمونهٔ خارق العاده ای از ایمان و عشق که به فداکاری ختم می شود»" به طور عمومی به یاد خواهد آورد.
داوران ۱۶ ()، شانزدهمین فصل از کتاب داوران در عهد عتیق یا کتاب مقدس عبری است. طبق سنت یهود، این کتاب به ساموئل پیامبر نسبت داده شده است، اما محققان مدرن آن را بخشی از تاریخ تثنیه می دانند که در کتاب های تثنیه تا دوم پادشاهان را در بر می گیرد و به نویسندگان ملی گرا و معتقد به یهوه در زمان پادشاه اصلاح طلب یهودا یوشیا در قرن هفتم پیش از میلاد نسبت داده می شود.
لوسیانا پرکوویچ (متولد ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۷) نویسنده ایتالیایی آثار غیرداستانی، معلم، مترجم و کارگردان مجموعه ای از کتاب ها در مورد تاریخ و معنویت زنان است. او به عنوان «مسافر بین جهان ها و بافندهٔ پیوندهای فضا-زمان» تعریف شده است که «دیدگاه دوراندیشانه اش، پروژه ای از دانش فردی را با تعهد فرهنگی و سیاسی جمعی ترکیب می کند». جنبش زنان. لوسیانا پرکوویچ در شهر گوریتزیا، ایتالیا، در خانواده ای ایتالیایی زبان با ریشه های اروپای مرکزی به دنیا آمد. خانواده ای که پس از پایان جنگ جهانی دوم ناگزیر به ترک شهر فیومه (رییکا) شدند. ریشه های فرهنگی و جغرافیایی او به اتریش و دالماسی بازمی گردد، و این پیوندهای چندلایه، از همان کودکی در شکل گیری نگاه تاریخی و اجتماعی اش نقش داشتند. دوران کودکی و نوجوانی اش را در گوریتسیا گذراند و در آنجا به تحصیل در رشته های مطالعات کلاسیک پرداخت، که پایه ای برای مطالعات بعدی اش در حوزهٔ زبان و ادبیات بود. در سن ۱۸ سالگی به میلان رفت تا تحصیلات دانشگاهی خود را ادامه دهد و در سال ۱۹۷۲ از دانشگاه میلان در رشتهٔ «زبان ها و ادبیات های مدرن خارجی» فارغ التحصیل شد. از آن زمان تاکنون، زندگی و فعالیت حرفه ای
اش در شهر میلان متمرکز بوده است. او به عنوان معلم، مترجم، نویسنده و فعال اجتماعی در پروژه های پیشگامانهٔ جنبش زنان مشارکت داشته—از جمله در تأسیس مراکز سلامت زنان، کتاب فروشی های تخصصی، دوره های آموزشی فرهنگی و سیاسی، و همکاری با انتشارات هایی که به مسائل جنسیتی و اجتماعی می پرداختند. پرکوویچ با تلفیق تجربهٔ زیسته، دانش آکادمیک، و تعهد اجتماعی، به یکی از چهره های تأثیرگذار در جنبش زنان ایتالیا تبدیل شد. فعالیت های او نه تنها در حوزهٔ آموزش و ترجمه، بلکه در ساختن زیرساخت های فرهنگی و سیاسی برای توانمندسازی زنان نقش مهمی ایفا کرده اند. زندگی اش نمونه ای از پیوند میان ریشه های تاریخی، کنش گری اجتماعی، و تلاش برای بازتعریف جایگاه زنان در جامعهٔ مدرن است. در طول دوران دانشگاهش، که با جنبش دانشجویی سال ۱۹۶۸ مشخص شد، پرکوویچ با اولین گروه های آگاهی بخش زنان که انتقاد خود را به قلب ساختار اجتماعی، اقتصادی و سیاسی می بردند، ارتباط برقرار کرد. "«نگرش های مردسالارانه»" (۱۹۷۰) نوشته اوا فیگز، یکی از اولین متون فمینیستی که در ایتالیا خوانده شد، برای او نقطه عطفی بود. او به «لوتا فمینیستا»، گروهی که نقش اقتصادی نامرئی کار
بدون دستمزد زنان را بررسی می کرد، پیوست و کمی بعد به گروهی در مورد بدن و سلامت زنان پیوست. آنها "کتاب «کنترل بارداری از طرف زنان» (۱۹۷۴) را به صورت مستقل" تولید و منتشر کردند که در سال ۱۹۷۸ به پرتغالی ترجمه شد. آنها یکی از اولین کلینیک های سلامت زنان را در منطقه ای محبوب در میلان افتتاح کردند و شیوه خودیاری را که از لس آنجلس و توسط گروه سلامت زنان بوستون به ایتالیا آورده شده بود، معرفی کردند. ظرف چند سال، یک جنبش متنوع سلامت زنان در سراسر ایتالیا گسترش یافت و در کنفرانس های ملی در میلان، رم و فلورانس به بحث و ترویج اطلاعات پرداخت. در سال ۱۹۷۵، قانونی تصویب شد که خدمات بهداشت عمومی را برای زنان آزاد می کرد. جزوه ای کوچک با عنوان "«جادوگران، ماماها و پرستاران»" نوشتهٔ باربارا اهرنرایش و دیردری انگلیش که از ایالات متحده به ایتالیا آورده شد، نقطهٔ عطفی در بازخوانی تاریخی نقش زنان در پزشکی و سرکوب اجتماعی بود. این اثر، با نگاهی کاملاً نو، بازسازی می کرد که «جادوگران» واقعاً چه کسانی بودند و چرا به مدت بیش از سه قرن سوزانده شدند—تحلیلی که ساختارهای قدرت، جنسیت، و دانش را به چالش می کشید. لوسیانا پرکوویچ این جزوه را
ترجمه کرد و با عنوان «ما جادوگران هستیم: نقش پزشکی در سرکوب زنان») در سال ۱۹۷۷ منتشر ساخت. این ترجمه به سرعت محبوب شد و به یکی از متون بنیادین جنبش فمینیستی ایتالیا تبدیل گردید. این انتشار، نخستین تجربهٔ ویراستاری پرکوویچ به عنوان سردبیر مجموعه ای از کتاب ها با عنوان «ظرف پاندورا» بود که توسط انتشارات دانشگاهی در میلان منتشر می شد. این انتشارات، یکی از سه مؤسسهٔ مستقل فمینیستی دههٔ ۱۹۷۰ و سال های پس از آن بود که نقش مهمی در شکل گیری گفتمان های نوین زنان ایفا کردند. این مجموعه تا سال ۱۹۸۶ ادامه یافت و خوانندگان ایتالیایی را با آثاری مانند "«ادبیات خودشان»" نوشته الین شوالتر و "«احساسی برای ارگانیسم"» نوشته اولین فاکس کلر، زندگینامه ای از باربارا مک کلینتاک، برنده جایزه نوبل، آشنا کرد. این آثار، در کنار ترجمهٔ پرکوویچ، به گسترش آگاهی تاریخی، علمی، و فرهنگی دربارهٔ نقش زنان در دانش، هنر، و جامعه کمک شایانی کردند و نشان دادند که چگونه نشر مستقل می تواند بستری برای تحول اجتماعی و فکری باشد. از سال ۱۹۷۵ تا ۱۹۸۶، لوسیانا پرکوویچ عضوی فعال در کتاب فروشی زنان در شهر میلان بود. نهادی فرهنگی و سیاسی که در قلب جنبش فمین
یستی ایتالیا قرار داشت. این کتاب فروشی نه تنها محل عرضهٔ آثار زنان بود، بلکه به عنوان فضایی برای پژوهش جمعی، گفت وگو، و تولید اندیشهٔ فمینیستی عمل می کرد. در این دوره، مجموعه ای از نشریات دوره ای منتشر شد که حامل پژوهش های سیاسی و فرهنگی جمعی زنان بودند و فهرست های کتاب فروشی که به عنوان ابزارهای نظری و عملی در خدمت جنبش قرار گرفتند. پرکوویچ همچنین در مراکز زنان فعال بود، از جمله در «کولکتیوو ویای چروبینی»، «کولکتیوو ویای کول دی لانا»، «سیچیپ و سیچیپ»، و «دانشگاه آزاد زنان» در میلان. این مراکز، بسترهایی برای آموزش، سازمان دهی، و تبادل تجربه میان زنان بودند و نقش مهمی در شکل گیری زیرساخت های فرهنگی و سیاسی جنبش ایفا کردند. او به طور منظم به شهرهای رم، فلورانس و پسکارا سفر می کرد و در نشریات فمینیستی آن دوران مقاله می نوشت. نوشته های او در این نشریات، بازتابی از تعهد فکری، تجربهٔ زیسته، و تلاش برای بازتعریف مفاهیم قدرت، بدن، دانش و اجتماع از منظر زنان بود. پرکوویچ با قلمی جسور و نگاهی تاریخی، به یکی از صداهای مؤثر در گفتمان فمینیستی ایتالیا تبدیل شد.. رشته های علوم و محیط زیست. در سال ۱۹۸۵، پرکوویچ از شریک زندگ
ی مادام العمرش، جانکارلو د مارینیز، صاحب پسری به نام پیترو شد. فاجعه چرنوبیل در ۲۶ آوریل ۱۹۸۶، تحقیقات عمیق تری را در زمینه های علم و محیط زیست برانگیخت، موضوعاتی که از زمان تشکیل گروه های سلامت و پزشکی زنان، در تحقیقات او به محوریت تبدیل شدند لوسیانا پرکوویچ در دههٔ ۱۹۹۰ در دانشگاه آزاد زنان در میلان به تدریس مجموعه ای متنوع از موضوعات پرداخت که بازتابی از نگاه چندوجهی و پیشرو او به مسائل زنان بود. در سال ۱۹۹۵، او به موضوع «پرخاشگری زنانه» پرداخت. در سال ۱۹۹۶، تمرکز او بر «زنان و اسلام» بود، موضوعی حساس و چندلایه که به بررسی موقعیت زنان در جوامع اسلامی، برخوردهای فرهنگی، و چالش های فمینیستی در بسترهای دینی می پرداخت. در سال ۱۹۹۷، او به «انقلاب سایبری» پرداخت و نقش فناوری های نوین را در تحول ارتباطات، هویت، و کنش گری زنان تحلیل کرد—موضوعی که در آن زمان هنوز در مراحل اولیهٔ طرح در گفتمان فمینیستی قرار داشت. در همین سال ها، پرکوویچ با مراکز مستندسازی زنان در نقاط مختلف ایتالیا همکاری داشت. این مراکز، نقش مهمی در گردآوری، حفظ، و انتشار منابع مربوط به تاریخ، فرهنگ، و مبارزات زنان ایفا می کردند و بستری برای پژوهش
و شبکه سازی میان فعالان فمینیستی بودند. هم زمان، او عضو کمیسیون مشورتی استان میلان در امور زنان بود. نهادی رسمی که وظیفهٔ بررسی، پیشنهاد و حمایت از سیاست های مرتبط با حقوق و مسائل زنان را بر عهده داشت. حضور پرکوویچ در این کمیسیون، نشان دهندهٔ پیوند میان فعالیت های فرهنگی و کنش گری نهادی او بود، و گواهی بر تعهدی بود که در تمام سطوح، از آموزش و ترجمه تا سیاست گذاری و مستندسازی، دنبال می کرد. او در سال ۱۹۹۰ برنده جایزه برتر ترجمه ادبی و علمی به ریاست فرانکو فورتینی و ماریو لوزی برای ترجمه کتاب خاطرات زن فضایی نائومی میچیسون ("Diario di una Astronauta" , La Tartaruga، ۱۹۸۸) شد و یک عنوان علمی تخیلی توسط نویسنده زن تولید کرد. زنانگی مقدس. در طول سفر پرکوویچ به استرالیا، افقی جدید به روی او گشوده شد، جایی که او با دیدگاه بومیان در مورد زندگی/طبیعت/دین در آلیس اسپرینگز روبرو شد. او از طریق فرهنگ آراندا، به روایت تی.جی.اچ. استرلو (که کتابش با "عنوان «دین استرالیای مرکزی: تک توتمیسم شخصی در یک جامعه چندتوتمی"» را در سال ۱۹۹۷ ترجمه کرد)، وارد مسیر زنانگی مقدس شد، یعنی دیدگاهی که اساساً با دیدگاه مطرح شده توسط ادیان توح
یدی مردانه اروپا و جاهای دیگر متفاوت بود. او چندین سال به بررسی اعمال شمنی و کندالینی پرداخت و تعدادی از کتاب های زنان پیشگام انسان شناس و متکلم دهه هفتاد و در نهایت آثار ماریا گیمبوتاس را مطالعه کرد. از آن زمان به بعد، بازسازی «داستان او» (یعنی تاریخ پیش از ظهور مردسالاری)، بازیابی دیدگاه کیهانی-زیست شناختی از «ذات الهی» (یا «تعالی فراگیر» به تعبیر مری دالی، متکلم فمینیست رادیکال)، کاوش در اسطوره ها و زبان نمادین جوامع با «زنان در مرکز» به کانون تحقیقات او تبدیل شد. مری دالی، فیلسوف و فمینیست رادیکال آمریکایی، در سال ۲۰۰۲ توسط دانشگاه زنان میلان و در سال ۲۰۰۴ توسط انجمن "Armonie" در بولونیا به ایتالیا دعوت شد. این دعوت ها بخشی از تلاش های فرهنگی برای معرفی اندیشه های فمینیستی رادیکال و معنویت زنانه در فضای فکری ایتالیا بودند. در جریان کنفرانسی با عنوان «پس از الهه»، دالی با ناشر مستقل، کیارا اورلاندینی آشنا شد. این دیدار نقطهٔ آغاز همکاری ای شد که به ترجمهٔ کتاب «جوهر پنجم» از دالی انجامید. اثری که در آن نویسنده به بازاندیشی بنیادین در باب زبان، قدرت، و معنویت زنانه می پردازد و از مفاهیم فلسفی برای بازسازی ج
هان بینی زن محور بهره می گیرد. در ادامهٔ این همکاری، مجموعه ای از کتاب ها با تمرکز بر تاریخ و معنویت زنان شکل گرفت که با عنوان «جغدهای خردمند» در سال ۲۰۰۵ آغاز شد. این مجموعه، بستری برای معرفی آثار نویسندگان زن، اندیشه های فمینیستی، و روایت های معنوی و تاریخی از منظر زنان فراهم آورد و نقش مهمی در گسترش گفتمان های زنانه در نشر مستقل ایتالیا ایفا کرد. این پروژه، نه تنها ترجمهٔ یک اثر فلسفی بود، بلکه تلاشی برای ایجاد پیوند میان سنت های فکری فمینیستی در ایالات متحده و جنبش های فرهنگی زنان در ایتالیا محسوب می شد. ترجمهٔ کامل و روان متن بدون باقی گذاشتن هیچ واژه ای به زبان اصلی: در همان سال، او برای بنیاد بداراکو / آرشیو متحد زنان میلان کتابی با عنوان «وجدان در بدن: زنان، سلامت و پزشکی در دههٔ هفتاد» منتشر کرد. این اثر، یک تاریخچهٔ مستند و دقیق از جنبش سلامت در ایتالیا در دههٔ ۱۹۷۰ است. پس از بازنشستگی از تدریس در دبیرستان کلاسیک مانزونی میلان، او به مناطق روستایی نقل مکان کرد تا به کشاورزی کوچک خانوادگی ارگانیک خود در ابروتسو بپیوندد. در سال های پس از آغاز مجموعهٔ «جغدهای خردمند»، لوسیانا پرکوویچ نقش مهمی در معرفی
آثار نویسندگان زن به خوانندگان ایتالیایی ایفا کرد. او با ترجمه، ویرایش و انتشار کتاب های نویسندگانی چون مری دیلی، مارییا گیمبوتاس، ویکی نوبل، تسولترم آلیونه، استارهوک، ژنویو وان، فیلیس کوروت، کتی جونز و هایده گوتنر آبدنروت، دریچه ای تازه به سوی تاریخ، معنویت و اندیشهٔ زنانه گشود. این آثار، که از سنت های باستانی تا نظریه های فمینیستی معاصر را در بر می گرفتند، به گسترش گفتمان های زن محور، بازاندیشی در مفاهیم قدرت و دانش، و بازسازی معنویت زنانه در فضای فرهنگی ایتالیا کمک کردند. پرکوویچ با پیوند دادن تجربهٔ زیسته، پژوهش تاریخی و نشر مستقل، بستری فراهم آورد که در آن صدای زنان از فرهنگ های گوناگون شنیده شد و به گفت وگویی فراتر از مرزها بدل گشت. با همکاری انجمن لایما، کنفرانس های بین المللی فرهنگ های بومی صلح در تورینو (۲۰۱۲، ۲۰۱۳، ۲۰۱۵) و در رم (به افتخار ماریا گیمبوتاس، ۲۰ سال پس از مرگش، ۲۰۱۴) برگزار شده است. در سال ۲۰۱۵، او در پارلمان ادیان جهان، در سالت لیک سیتی، یوتا، ایالات متحده، میزگردی با عنوان «معنویت مبتنی بر زمین در فرهنگ های بومی گذشته و حال» ارائه داد؛ در سال ۲۰۱۶، او به کنفرانس الهه ها در گلاستونبری
، بریتانیا دعوت شد. او روی کهن الگوهای الهه و در «حلقه های عجوزه ها»، پروژه ای برای بازپس گیری زنان خردمند از سنت های مادرسالاری، کار می کند. جزوات ۱۹۹۳–۲۰۰۳ دوره های دانشگاه دله دان میلانو. یک مقالهٔ بلند (مواضع غیراخلاقی و روابط اخلاقی، نشر له ملوسین، ۱۹۹۳) در کتاب «تصاویر مادر» به ترجمهٔ سیلویا توبرت منتشر شد، ادیشن کاتدره، مادرید ۱۹۹۶. مقالات انگلیسی او نیز در نشریات مختلف منتشر شده اند:
آزمون عملکرد روتاراد یا میلهٔ گردان یک آزمون عملکرد است که بر پایهٔ میلهٔ گردان طراحی شده و فعالیت حرکتی اجباری (معمولاً بر روی جوندگان) را اندازه گیری می کند. در این آزمون، شاخص هایی مانند مدت زمان باقی ماندن بر میله (بر حسب ثانیه) یا استقامت سنجیده می شوند. برخی از کارکردهای این آزمون شامل ارزیابی تعادل، قدرت چنگ زدن و هماهنگی حرکتی آزمودنی ها است؛ به ویژه در بررسی اثر داروهای آزمایشی یا پس از آسیب تروماتیک مغزی. مبنا. در این آزمون، یک جونده بر روی استوانه ای افقی و در حال چرخش قرار داده می شود که در ارتفاعی بالای کف قفس نصب شده است؛ ارتفاع به گونه ای است که برای جانور آسیبی ایجاد نکند، اما به اندازه ای باشد که او از افتادن اجتناب کند. جوندگان به طور طبیعی می کوشند بر روی این استوانهٔ گردان (روتاراد) باقی بمانند و از سقوط پرهیز کنند. مدت زمانی که هر جانور می تواند بر روی این میلهٔ گردان بایستد، معیاری از تعادل، هماهنگی حرکتی، وضعیت جسمانی و برنامه ریزی حرکتی او به شمار می رود. سرعت چرخش روتاراد به صورت مکانیکی تنظیم می شود و می تواند ثابت بماند یا به تدریج افزایش یابد. نمونهٔ مشابه انسانی برای آزمون روتاراد
را می توان در دویدن بر روی تردمیل دید. صاحبان همستر، جربیل و موش نیز می توانند اصل مشابهی را مشاهده کنند، زمانی که جانور به جای داخل چرخ، روی بخش بیرونی آن می دود. با این حال، در آزمون روتاراد چرخش استوانه همیشه به طور مکانیکی هدایت می شود. کاربرد علمی. مزیت این آزمون در آن است که یک متغیر پیوسته و به طور دقیق قابل اندازه گیری (مدت زمان باقی ماندن) ایجاد می کند که می توان از آن برای اهداف آماری و سنجش اثر داروها، شرایط و روش های گوناگون استفاده کرد. در این آزمون قضاوت های ذهنی دخیل نیست و پایایی میان ارزیابان تقریباً کامل خواهد بود. با این حال، پایایی میان آزمایشگاه ها تنها در صورتی به دست می آید که پارامترهایی همچون اندازهٔ استوانه، سرعت چرخش، جنس سطح و میزان تمرین یا آموزش داده شده به جانور نیز یکسان سازی شوند. این آزمایش به طور کلی به راحتی در آزمایشگاه های مختلف قابل تکرار است. افزون بر این، می توان پارامترها را به گونه ای تنظیم کرد که جداسازی آماری شرایط مختلف بهینه شود. برای نمونه، اثر الکل بر موش ها با افزایش سرعت کمتر آشکار می شود. با توجه به نگرانی ها در مورد اختلال رفتاری-حرکتی انسان بر اثر مصرف دا
روهای تجویزی، آزمون روتاراد در مراحل اولیهٔ توسعهٔ دارو به طور گسترده برای غربالگری داروهایی به کار می رود که ممکن است بعدها باعث اختلال های ظریف شوند؛ اختلال هایی که شاید در اپیدمیولوژی انسانی تا مدت ها آشکار نشوند. این آزمون همچنین می تواند شاخص حساسی برای سنجش آسیب ناشی از آسیب مغزی در موش آزمایشگاهی باشد. الکل عملکرد موش ها را در آزمون روتاراد به شدت مختل می کند. پژوهش هایی که با استفاده از آگونیست ها و آنتاگونیست های شیمیایی در آزمون روتاراد انجام می شوند، می توانند به دانشمندان کمک کنند تا دریابند کدام بخش های نورون در اثر مواد شیمیایی نقش دارند. بررسی حیوانات ناک اوت می تواند نشان دهد کدام ژن ها بیشترین نقش را در حفظ تعادل و هماهنگی پستانداران دارند. مقایسهٔ عملکرد جانوران مختلف با ضایعات مغزی مشخص نیز به دانشمندان کمک می کند تا بخش هایی از مغز را که برای حفظ تعادل حیاتی هستند شناسایی کنند.
یوهانس پدرسن (; – ) زبان شناس، و متخصص الهیات اهل قلمروی دانمارک بود.
لشکرکشی ایتالیا در سال های ۱۷۹۶–۱۷۹۷ (به ایتالیایی: "Campagna d'Italia")، که با نام اولین لشکرکشی ایتالیا نیز شناخته می شود، مجموعه ای از عملیات نظامی در ایتالیا در طول جنگ ائتلاف اول بود. ارتش ایتالیا در جمهوری اول فرانسه به رهبری ناپلئون بناپارت، با ارتش های پادشاهی ساردینیا، سلطنت هابسبورگ و ایالات پاپی و همچنین شورش های مختلف، به ویژه در جمهوری ونیز، جنگید و آنها را شکست داد. کارزار ایتالیا که ناپلئون بناپارت در بهار ۱۷۹۶ آغاز کرد، نقطهٔ عطفی در تاریخ نظامی و سیاسی اروپا بود. این عملیات با نبرد مونتنوت در دهم آوریل آغاز شد؛ جایی که ناپلئون با وجود محدودیت های لجستیکی و منابع، از کوه های آلپ گذر کرد و وارد خاک ایتالیا شد. در این مرحله، او با مجموعه ای از پیروزی های برق آسا، پادشاهی ساردینی را از ائتلاف اول خارج ساخت و عملاً جبههٔ غربی دشمن را فروپاشید. پس از این موفقیت، ناپلئون تمرکز خود را بر تعقیب ارتش اتریش در لمباردی گذاشت. این تعقیب با نبرد لودی در دهم مه ۱۷۹۶ به اوج رسید؛ جایی که نیروهای فرانسوی با عبور جسورانه از پل لودی، ارتش اتریش را شکست دادند و روحیهٔ نیروهای فرانسوی را به شدت تقویت کردند. این پ
یروزی، ناپلئون را به چهره ای کاریزماتیک در میان سربازانش بدل کرد و جایگاه فرماندهی اش را تثبیت نمود. در ادامه، ناپلئون شورش هایی را که در شهرهای پاویا و میلان علیه حضور فرانسوی ها شکل گرفته بود، با قاطعیت سرکوب کرد. این اقدامات، کنترل سیاسی و نظامی فرانسه را بر شمال ایتالیا تحکیم بخشید. از ژوئن ۱۷۹۶، تمرکز جنگ به محاصرهٔ طولانی و پیچیدهٔ شهر مانتوا منتقل شد. این محاصره، که از اوت ۱۷۹۶ تا ژانویه ۱۷۹۷ ادامه یافت، شامل چهار تلاش ارتش اتریش برای شکستن حلقهٔ محاصره بود که همگی با شکست مواجه شدند. ناپلئون با مهارت نظامی و چابکی تاکتیکی، توانست هر بار نیروهای امدادی اتریش را در نبردهایی چون کستلیونه، باسانو، و آرکول شکست دهد. هم زمان با محاصرهٔ مانتوا، ناپلئون فرماندهی مجموعه ای از تهاجمات به ایالت های مرکزی و شمالی ایتالیا را نیز بر عهده داشت. او به مودنا و رجیو حمله کرد، با جمهوری جنوا وارد مذاکره شد، و ایالات پاپی را تحت فشار نظامی قرار داد. این اقدامات نه تنها جنبهٔ نظامی داشتند، بلکه بخشی از راهبرد سیاسی فرانسه برای تضعیف نفوذ کلیسا و سلطنت های محلی در ایتالیا بودند. در کنار این تحرکات نظامی و سیاسی، ناپلئون در
دهم اکتبر ۱۷۹۶ موفق به انعقاد پیمانی میان فرانسه، سیسیل و ناپل شد. این پیمان، موقعیت فرانسه را در جنوب ایتالیا تثبیت کرد و از گسترش جبهه های دشمن جلوگیری نمود. کارزار ایتالیا، با ترکیب هوشمندانهٔ عملیات نظامی، دیپلماسی، و سرکوب داخلی، الگویی از فرماندهی مدرن را به نمایش گذاشت و ناپلئون را به یکی از برجسته ترین چهره های نظامی اروپا بدل ساخت. پس از نابودی آخرین نیروی امدادی اتریش در نبرد ریولی در ژانویه ۱۷۹۷، پادگان ضعیف و گرسنهٔ مانتوا سرانجام در دوم فوریه تسلیم شد. ناپلئون در زمان تسلیم حضور نداشت، زیرا درگیر تهاجم دیگری به ایالات پاپی بود که به پیمان تولنتینو در نوزدهم فوریه انجامید. پس از آن، ناپلئون از ایتالیا به سمت شمال حرکت کرد؛ نیروی اصلی او به سوی شمال شرق پیشروی کرد و نیروی دوم وارد تیرول شد. با وجود دشواری های عبور از آلپ، تا پایان مارس به کلگن فورت رسید، اما حملهٔ پشتیبانی که از سوی نیروهای فرانسوی در کنار رود راین انتظار داشت، با تأخیر مواجه شد و در پشت جبهه اش شورش هایی شکل گرفت. ناپلئون به جای عقب نشینی، تصمیم گرفت خطوط ارتباطی خود را در معرض خطر قرار دهد و به عنوان نمایش قدرت، به پیشروی در خاک
اتریش ادامه دهد. این اقدام جسورانه در نهایت به صلح لئوبن در هجدهم آوریل ۱۷۹۷ انجامید. بر اساس مفاد این توافق، اتریش کنترل ونیز را به دست آورد و ناپلئون در ماه مه همان سال جمهوری ونیز را منحل کرد. این مرحله پایانی کارزار ایتالیا، نه تنها پیروزی نظامی فرانسه را تثبیت کرد، بلکه نقشهٔ سیاسی منطقه را به طور بنیادین دگرگون ساخت. لشکرکشی ناپلئون شاهد پیروزی های قاطع فرانسوی ها بود و تسلط فرانسه را بر بخش بزرگی از شمال و مرکز ایتالیا تثبیت کرد. اگرچه ناپلئون تجربه نظامی قبلی داشت، اما این لشکرکشی اولین فرماندهی او بر یک ارتش کامل بود و پیروزی های او منجر به اعتبار شخصی بزرگ و محبوبیت گسترده در فرانسه شد. در طول این لشکرکشی، او به طور مستقل بر سرزمین های فتح شده اعمال قدرت کرد و مجموعه ای از جمهوری های خواهرخوانده را تحت سلطه فرانسه تأسیس کرد. اگرچه ناپلئون اغلب با دستورالعمل های دایرکتوری فرانسه در تضاد بود یا آنها را نادیده می گرفت، پیروزی های او در سراسر ایتالیا و پیشروی او به اتریش، جنگ را برای جمهوری اول فرانسه با پیروزی به پایان رساند و در ۱۷ اکتبر ۱۷۹۷، شخصاً پیمان کامپو فورمیو را امضا کرد. این پیمان شکست امپر
اتوری مقدس روم و ائتلاف اول را تأیید کرد و تسلط نفوذ فرانسه در ایتالیا، به ویژه بر نخبگان شبه جزیره را تأیید کرد. پیشینه. ژنرال بناپارت و ارتش ایتالیا. ناپلئون بناپارت که پس از مشارکت در پیروزی تولون در سال ۱۷۹۳ به درجه سرتیپ ارتقا یافته بود، برای تصدی سمت جدید بازرس توپخانه در ارتش ایتالیا (تحت فرماندهی ژنرال پیر ژادار دو مربیون) به نیس رفت، جایی که دو نماینده کنوانسیون ملی، آگوستین دو روبسپیر (برادر ماکسیمیلیان) و آنتوان کریستوف سالیسیتی، که پیش از این در محاصره تولون با او بودند، به او ملحق شدند. در بهار سال ۱۷۹۴، ارتش ایتالیا که دو سال بود با پادشاهی ساردنی به فرماندهی ویکتور آمادئوس سوم در جنگ بود، در وضعیت بحرانی قرار داشت. نیروهای فرانسوی از شمال توسط ارتش پیمونت و از جنوب توسط نیروی دریایی بریتانیا محاصره شده بودند؛ نیرویی که با همکاری ناوگان دریایی پیمونت مستقر در اونلیا، تجارت دریایی جمهوری جنوا را مسدود کرده بود. در چنین شرایطی، با توجه به استقرار مستحکم نیروهای ساردنی در اطراف سائورجو، ناپلئون تصمیم گرفت با سرعت به تصرف اونلیا اقدام کند و هم زمان حملاتی را در دره های رودخانه های رؤیا و نرویا به سو
ی اورمئا و تا تانارو ترتیب دهد، در حالی که حمله ای فریبنده به سائورجو نیز طراحی شده بود. با اجرای این طرح، ارتباط با جنوا دوباره برقرار می شد، ارتش ساردنی از جناح غافلگیر می گردید و ناچار به عقب نشینی می شد، و ارتش ایتالیا در موقعیتی بسیار مطلوب تر قرار می گرفت—با کنترل گذرگاه های کوهستانی و نزدیکی به دشت های پیمونت. این مانور نه تنها از نظر نظامی هوشمندانه بود، بلکه از نظر سیاسی نیز راه را برای نفوذ بیشتر فرانسه در شمال ایتالیا هموار می کرد. دو مربیون ۲۰٬۰۰۰ نفر از ۴۳٬۰۰۰ نفر خود را به ناپلئون سپرد که بلافاصله ژنرال لشکر آندره ماسنا را برای حمله در ۱۶ آوریل ۱۷۹۴ مأمور کرد. ماسنا به سرعت و بدون مواجهه با مقاومت، اورما را فتح کرد، سپس به سمت غرب تغییر مسیر داد تا عقب نشینی اتریشی های سائورجو را که در این میان تسلیم ارتش دو مربیون شده بودند و از نیس حرکت کرده بودند، قطع کند. اونگلیا، آلبنگا و لوانو در امتداد ساحل سقوط کردند، به طوری که تا ماه مه، ارتش فرانسه گذرگاه های آرگنترا، کوله دی تندا و کوله سن برناردو را تحت کنترل خود درآورده بود. در این مرحله، ناپلئون از طریق نمایندگان روبسپیر و سالیچتی، نقشه بخش دوم حم
له را به پاریس فرستاد، که قرار بود ارتش فرانسه را به موندووی هدایت کند، جایی که مشکلات مربوط به تأمین سربازان که مدتی آنها را آزار می داد، برطرف می شد. ارتش دو مربیون، به ویژه ارتش ایتالیا و ارتش آلپ، باید به سمت شرق پیشروی می کردند و در نزدیکی کونئو که به خوبی محافظت می شد، تجمع می کردند، در حالی که ستون دیگری می توانست پیدمونتی ها را در اطراف کوله دی تندا شکست دهد. وزیر جنگ لازار کارنو و کمیته امنیت عمومی، نقشه ها و عملیات بناپارت را که در ۵ ژوئن آغاز شد، تأیید کردند که بلافاصله تحولات مثبتی را به همراه داشت. با این حال، کارنو هرگونه گام بعدی را متوقف کرد تا منتظر تحولات در جبهه راین بماند و از دور کردن بیش از حد سربازان از جنوب فرانسه، جایی که اخیراً شورشی سرکوب شده بود، جلوگیری کند. خود روبسپیر برای منصرف کردن کمیته به پاریس سفر کرد. در حالی که بحث در جریان بود، کودتایی در ۲۷ ژوئیه ۱۷۹۴ منجر به مرگ ماکسیمیلیان روبسپیر و بیشتر هوادارانش شد. خود ناپلئون نیز در این ماجرا دست داشت: او در ۶ اوت به دستور سالیسیتی به دلیل روابط دوستانه ای که با آگوستین روبسپیر داشت، دستگیر شد. بی تحرکی که ارتش ایتالیا پس از دستگ
یری ژنرال بناپارت دچار آن شد، سالیچیتی را مجبور کرد تا او را تبرئه کند و از ابتکارات نظامی اش حمایت کند؛ نیروهای اتریشی نیز در دره بورمیدا برای بازپس گیری ساونا متمرکز شده بودند. ناپلئون بلافاصله دستور داد تا پادگان شهر لیگوریا تقویت شود و نمایندگان کنوانسیون جدید ترمیدوریا، با وجود اینکه وتوی کارنو هنوز پابرجا بود، حمله را مجاز دانستند. در ۱۹ سپتامبر ۱۷۹۴، فرانسوی ها به حمله دست زدند و اتریشی ها را غافلگیر کردند و آنها تا دگو پیشروی کردند، جایی که در ۲۱ سپتامبر به سختی شکست خوردند. تصمیم باراس. ناپلئون پس از بازگشت به تولون برای شرکت در عملیات نظامی کورس، در ماه مه ۱۷۹۵ به تیپ پیاده نظامی گمارده شد که مأمور سرکوب شورش های منطقهٔ ونده بود. از این مأموریت ناخرسند شد و استعفا داد، اما تنها هشت روز بعد، در ۲۹ ژوئن، ارتش اتریش موفق شد سی هزار سرباز ارتش ایتالیا را تا شهر لوانو عقب براند. فرمانده وقت ارتش، فرانسیس کریستف دی کلرمان، در نامه ای به پاریس نوشت که حتی در حفظ شهر نیس نیز اطمینانی ندارد. این تحولات، دولت فرانسه را ناچار ساخت تا ناپلئون را به عنوان ژنرال توپخانه فراخواند و به ادارهٔ توپ نگاری وزارت جنگ، ی