Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
فتخاری را اخذ نموده است. تقریباً ۱۰۰ اثر از این هنرمند در مجموعه های موزه ای در روسیه، موزه های کشورهای مستقل مشترک المنافع و ایالات متحده، بلژیک، فرانسه، آلمان، ترکیه، اسپانیا، بلغارستان، یوگسلاوی، چکسلواکی و مجموعه های خصوصی نگهداری می شود. در سال های ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۹، نادر قاسمف به عضویت هیئت مدیره اتحادیه نقاشان آذربایجان درآمده و در سال های ۱۹۶۷ و ۱۹۶۹ برای سه دوره به عنوان نماینده به شورای شهر باکو انتخاب شد. در سال های ۱۹۷۰ الی ۲۰۰۰ در دانشگاه هنر به تدریس پرداخت که در آنجا استاد رشته نقاشی بود. نادر قاسمف در ۱۰ مارس سال ۲۰۰۰ در باکو درگذشت.
درناهای آنتیگون ، یک سرده از پرندگان بزرگ از خانواده کلنگان است. گونه های این سرده در گذشته در سردهٔ "Grus" جای داشتند. آرایه شناسی. یک مطالعه تبارزایی مولکولی که در سال ۲۰۱۰ منتشر شد، نشان داد که سردهٔ "Grus" چندتباری است. در بازآرایی بعدی، چهار گونه در سردهٔ بازسازی شده "آنتیگون" قرار گرفتند. این سرده ابتدا در سال ۱۸۵۳ توسط طبیعت شناس آلمانی لودویگ رایشنباخ ساخته شد. گونهٔ نماد آن درنای ساروس ("Antigone antigone") است. گونه ها. این جنس شامل چهار گونه است:
دادود کاظمف (; – ) نقاش آذربایجانی و دریافت کننده عنوان افتخاری نقاش خلق آذربایجان (۱۹۹۲) بود. شرح حال. دادود کاظمف در سال ۱۹۲۶ در باکو زاده شد. وی دانش آموخته مدرسه دولتی هنر آذربایجان شوروی در سال ۱۹۴۵ بود. از سال ۱۹۴۷ در نمایشگاه های سراسری شوروی حضور مستمری پیدا می کرد. از دادود کاظمف همچنین به عنوان استاد گرافیک در عرصه هنرهای زیبا در آذربایجان یاد می شود. از مجموع تصویرگری های او می توان به نقاشی هایی که با الهام از داستان های جلیل محمدقلی زاده، جعفر جبارلی و اشعار میرزا علی معجز پدیدآورده است، اشاره کرد. آثار این هنرمند در کشورهای آلمان، چکسلواکی، ایتالیا، عراق، ترکیه و غیره… به نمایش گذاشته شده است. در حال حاضر تعدادی از آثار وی در موزه ملی هنر آذربایجان، موزه ملی تاریخ آذربایجان و موزه ادبیات نظامی گنجوی در معرض نمایش گذاشته شده است. دادود کاظمف که استاد آکادمی دولتی هنرهای زیبا آذربایجان بود، در دانشکده نگارگری آنجا نیز تدریس می کرد. دادود کاظمف در ۱۴ فوریه سال ۲۰۱۵ در باکو درگذشت.
برج ناقوس نامور () که همچنین "تور سنت - ژاک" (Tour Saint-Jacques) («برج سنت جاکوب») نامیده می شود، ساختمان تاریخی در نامور، بلژیک است. این برج ابتدا در سال ۱۳۸۸ به عنوان بخشی از دیوار شهر ساخته شد و در سال ۱۷۴۶ تبدیل به ناقوس خانه شد. به خاطر اهمیت آنها به عنوان بازنمایی معماری مدنی در اروپا و مدرکی بر رویش و اعتبار شهر، این ناقوس خانه که یکی از ۵۶ ناقوسخانه های بلژیک و فرانسه است توسط یونسکو به عنوان سایت میراث جهانی دسته بندی شده است.
آرام روها تنها سردهٔ موجود از خانواده آرامیدها است. مرغ لنگان "(Aramus guarauna)" تنها عضو زنده این گروه است، اگرچه گونه های دیگری مانند "Aramus paludigrus" از میوسن میانی از آثار فسیلی شناخته شده اند.
رافق مهدی اف (; – ) نقاش و پروفسور آذربایجانی بود. وی یک مرتبه عنوان افتخار نقاش خلق آذربایجان را اخذ نموده و به عنوان استاد و رئیس بخش گرافیک اتحادیه نقاشان آذربایجان فعالیت داشت. رافق مهدی اف همچنین مستمری بگیر ویژه ریاست جمهوری بود. زندگی. رافق مهدی اف در ۱۰ ژوئن سال ۱۹۳۳ در شهرستان شاهبوز جمهوری خودمختار سوسیالیستی نخجوان شوروی به دنیا آمد. در میان سال های ۱۹۴۸ تا ۱۹۵۳ به کالج هنری عظیم عظیم زاده رفت. بین سالهای ۱۹۵۳ الی ۱۹۵۸ در رشته گرافیک مدرسه نقاشی، مجسمه سازی و معماری مسکو تحصیل گرفت. در سال ۱۹۶۲ به معلمی در کالج هنری عظیم عظیم زاده برگزیده شد و سپس به تصدی پست ریاست دانشکده دولتی هنر آذربایجان رسید. بعداً به عنوان معلم در آکادمی دولتی نقاشی آذربایجان مشغول به کار شد. رافق مهدی اف در سال های ۱۹۸۸ و ۱۹۹۲ به ترتیب عنوان های علمی دانشیار و پروفسور را به دست آورد. از سال ۲۰۰۳ مستمری ویژه ریاست جمهوری آذربایجان برای هنرمندان به وی نیز تعلق گرفت. رافق مهدی اف چند بار در انتخابات به دوره های مختلف شورای عالی جمهوری سوسیالیستی آذربایجان شوروی راه یافت. رافق مهدی اف در سال ۲۰۰۹ در باکو درگذشت.
نظارت بر بیماری ، یک عمل همه گیرشناسی است که از طریق آن گسترش بیماری به منظور ایجاد الگوهای پیشرفت نظارت می شود. نقش اصلی نظارت بر بیماری، پیش بینی، مشاهده و به حداقل رساندن آسیب ناشی از شیوع، همه گیری، و موقعیت های دنیاگیری و همچنین افزایش دانش دربارهٔ عواملی است که در چنین شرایطی نقش دارند. بخش کلیدی نظارت بر بیماری نوین، گزارش دادن موارد بیماری است. در دوران نوین، گزارش موارد شیوع بیماری از ثبت سوابق دستی به ارتباطات اینترنتی فوری در سراسر جهان تبدیل شده است. تعداد موارد را می توان از بیمارستان ها جمع آوری کرد- که انتظار می رود بیشتر موارد را ببیند- گردآوری شد و در نهایت عمومی شد. با ظهور فناوری ارتباطات نوین، این امر به طرز چشمگیری تغییر کرده است. سازمان هایی مانند سازمان جهانی بهداشت (WHO) و مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری (CDC) اکنون می توانند موارد و مرگ و میر ناشی از بیماری های مهم را ظرف چند روز گزارش کنند- گاهی در عرض چند ساعت پس از وقوع. علاوه بر این، فشار عمومی قابل توجهی برای در دسترس قرار دادن سریع و دقیق این اطلاعات وجود دارد. گزارش اجباری. گزارش رسمی بیماری های عفونی قابل اطلاع، الزامی است که
توسط بسیاری از دولت های منطقه ای و ملی بر عهده ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی و سازمان بهداشت جهانی برای نظارت بر شیوع بیماری های عفونی در نتیجه انتقال عوامل عفونی است. از سال ۱۹۶۹، سازمان بهداشت جهانی موظف کرده است که تمام موارد بیماری های زیر به سازمان گزارش شود: وبا، طاعون، تب زرد، آبله، تب بازگشتی و تیفوس. در سال ۲۰۰۵، این فهرست گسترش یافت و شامل فلج اطفال و سارس نیز شد. دولت های منطقه ای و ملی معمولاً مجموعه بزرگ تری از بیماری های مسری (حدود ۸۰ مورد در ایالات متحده) را که به طور بالقوه می توانند جمعیت عمومی را تهدید کنند، کنترل می کنند. سل، اچ آی وی، بوتولیسم، هانتاویروس، سیاه زخم و هاری نمونه هایی از این بیماری ها هستند. شمارش بروز بیماری ها اغلب به عنوان شاخص های سلامت برای توصیف سلامت کلی یک جمعیت استفاده می شود. سازمان بهداشت جهانی. سازمان جهانی بهداشت (WHO) آژانس پیشرو برای هماهنگی پاسخ جهانی به بیماری های عمده است. سازمان بهداشت جهانی وبگاه هایی را برای تعدادی از بیماری ها نگهداری می کند و تیم های فعالی در بسیاری از کشورهایی که این بیماری ها در آنها رخ می دهد، دارد. هشدار و پاسخ اپیدمی و همه گیری
سازمان جهانی بهداشت (EPR) برای شناسایی، تأیید سریع و پاسخ مناسب به تهدیدهای بیماری های مستعد اپیدمی و نوظهور، بیماری های زیر را پوشش می دهد:
سُنَّتِ گورو - شیشیا یا پارامپارا، به مجموعه ای از آموزگاران و شاگردان در ادیان هندی از جمله در هندوئیسم، جین، سیک و بودایی گری (مورد آخر در سنت های تبتی و ذن) گفته می شود. هر "پارامپارا" متعلق به "سامپرادایای" خاصی است و ممکن است "گوروکولاهای" مخصوص به خود را برای آموزش داشته باشد و ممکن است در "آخارا"، "گومپا"، "ماتاس"، "ویهارا" یا معابد باشد. این سنت در واقع ارتباط معنوی و راهنمایی یک "گورو" یا "لاما" ( همگی به معنی مرشد یا پیرِ طریقت) با یک یا چند "شیشیا، شرامانا" (سالک)، یا "چلاس" (پیرو) ( همگی به معنی مرید یا شاگرد) است. دانشی که بین گورو و شیشیا تبادل می شود، اعم از آگاما، معنویت، کتاب مقدس، معماری، موسیقی، هنر یا هنرهای رزمی می باشد و میان اساتید و شاگردان نسل به نسل منتقل می شود.
دکتر چا (; ) یک مجموعه تلویزیونی کره جنوبی سال ۲۰۲۳ با بازی اوم جونگ هوا به عنوان نقش اصلی در کنار کیم بیونگ چول، میونگ سه بین و مین وو هیوک است. این مجموعه از ۱۵ آوریل تا ۴ ژوئن ۲۰۲۳، روزهای شنبه و یکشنبه ساعت ۲۲:۳۰ (کی اس تی) از جی تی بی سی برای ۱۶ قسمت پخش شد. "دکتر چا" همچنین برای استریم در تیوینگ در کره جنوبی و نتفلیکس در منطق منتخب قابل دسترسی است.
اوگتای صادق زاده (؛ – ) نقاش آذربایجانی در دوره شوروی بود که آثار خود را در سبک هنرهای تجسمی می کشید. وی همچنین دریافت کننده عنوان افتخار نقاش خلق آذربایجان (۱۹۹۲)، جایزه دولتی جمهوری آذربایجان (۲۰۱۴) و مستمری انفرادی ریاست جمهوری آذربایجان بود. شرح حال. اوگتای صادق زاده در ۲۱ فوریه سال ۱۹۲۱ در شهرستان خیزی متولد شد. در میان سال های ۱۹۳۵ تا ۱۹۳۹ به کالج فنی هنر باکو رفت و اینجا بود که با پدیدآوردن اولین آثارش توجه منتقدان نقاشی را به خود جلب کرد. چون خانواده اوگتای صادق زاده نیز قربانی پاکسازی بزرگ ولادیمیر لنین شده بود، خود او نیز در سال ۱۹۴۱ تبعید شد. اما با وجود شرایط سختی که متحمل آن بود، به فعالیت های هنری اش ادامه داد. به دنبال بازگشت به باکو در سال ۱۹۴۶، به عرصه تصویرگری کتاب متوسل شد و توفیق هایی در این زمینه به دست آورد. سپس به ادامه تحصیل پرداخت و در سال ۱۹۵۶ از رشته گرافیک مدرسه نقاشی، مجسمه سازی و معماری مسکو دانش آموخته شد. آثار اوگتای صادق زاده در طراحی موزه ادبیات نظامی گنجوی، موزه ملی تاریخ جمهوری آذربایجان، و خانه موزه های عزیر حاجی بیگف، حسین جاوید، صمد وورغون و بولبول به طور گسترده به کار ر
فته است. نقاشی های اوگتای صادق زاده در کنار اینکه در موزه ملی هنر جمهوری آذربایجان و نگارخانه ترتیاکوف به تماشا گذاشته شده اند، در نگارخانه های خصوصی در ایالات متحده آمریکا، آلمان، کانادا، اسرائیل و سایر کشورها نیز نگهداری می شوند. اوگتای صادق زاده ۲۰ دسامبر سال ۲۰۱۴ در باکو درگذشت.
برج ناقوس کورتریک () یک برج ناقوس مربوط به دوران قرون وسطی در مرکز تاریخی شهر کورتریک در بلژیک است. این برج ناقوس که یکی از برجسته ترین نمادهای شهر است در سابق منزلگاه خزانه و بایگانی شهرداری بود و به عنوان یک پست دیده بانی برای آگاهی از آتش سوزی و دیگر خطرات خدمت می کرد. برای رفتن به بالای ساختمان، که امروزه اندکی به سمت غرب کج شده است یک راه پله شیبدار باریک وجود دارد که بدون پرداخت هیچگونه وجهی و به طور رایگان در دسترس عموم می باشد. در جهت اهمیت و معماری برج های ناقوس در ناحیه، در بازشناسی مدنی و نه مذهبی، این برج ناقوس در سال ۱۹۹۹ به عنوان بخشی از سایت ناقوسخانه های بلژیک و فرانسه در فهرست میراث جهانی یونسکو به ثبت رسید.
لباس گورکانیان یا لباس مُغُلان به لباس هایی گفته می شود که گورکانیان در قرون ۱۶، ۱۷ و ۱۸ میلادی در سراسر امپراتوری خود به آن پایبند بودند. بسیاری از این نوع البسه در قرن های گذشته و پیش از ورود این خاندان به شبه قاره هند، مورد استفاده قرار می گرفتند. از ویژگی های چنین پوشاکی، سبک های مجلل بود و با چیت موصلی، ابریشم، مخمل و زربفت بافته می شدند. از نقوش استادانه ای شامل نقاط، خطوط و موج هایی با رنگ های رزانه مختلف از جمله کوشینال، سولفات آهن، سولفات مس و سولفات آنتیموان در نگارگری روی لباس ها استفاده می شد. مردان به طور سنتی کت بلندی که به نام جامه معروف بود با کمربندی به نام پاتکا می پوشیدند و زیرِ جامه از شلوارهای سَبُک «پای جامه» (پوشش پا به فارسی هندی که کلمه انگلیسی پیژامه از آن اقتباس شده) استفاده می کردند. پاگری (عمامه) برای تکمیل لباس روی سر قرار می گرفت. زنان «شلوار»، «چوریدر»، «ذیلجه»، «غاراره» و «فرشی» می پوشیدند. آنها جواهرات زیادی از جمله گوشواره، جواهرات بینی، گردنبند، النگو، کمربند و خلخال به سر و دست می بستند. از دیگر انواع لباس ها می توان به روپوش های «پیش واز» و روپوش «یلک» اشاره کرد. سبک های
پاگری عبارت بودند از: «چاؤگوشیه» به صورت چهار گوشه، گنبدی شکل «قبه دار»، «کشیتی»، «دوپالی»، «نوکدر» گل دوزی شده و «مندیل» مخمل دوزی شده. انواع کفش شامل جوتی، کفش، چاروان، سلیم شاهی و خُرد ناو بود که همگی در قسمت جلو خمیده بودند. شهر لاکنو در آن دوران به خاطر کفش ها و نخ دوزی هایش با آغی (زر دوزی) شهرت داشت. عمامه های امپراتور مغول معمولاً زیورآلاتی روی خود داشتند. آنها از طلا و جواهرات گرانبها مانند یاقوت، الماس، زمرد و یاقوت کبود ساخته می شدند. به هر انگشت نیز یک انگشتر می زدند. پوشش سر. در زمان سلطنت اکبر شاه، عمامه معمولی مغول رایج شد که به دلیل نداشتن کلاه، مستقیماً روی سر پیچیده می شد و شامل یک دسته محکم در جلو و یک شیب صعودی به سمت عقب بود به طوری که در نزدیکی پشت برآمده می شد. یک نوار به نام ساش را روی عمامه می پیچیدند تا آن را در جای خود نگه دارد و جنس این نوار متفاوت از جنس عمامه بود. پوشاک زنانه. روال زیبایی. زنان دربار امپراتوری محافل زیبایی مفصلی را برگزار می کردند که شامل شانزده مراسم مشهور بود. ابروها به صورت متقارن قوس دار شده بود، سرمه روی پلک ها کشیده می شد، دندان ها با "میسی" سفید شدند. نث ک
ه روی بینی گذاشته می شد و با الماس تزئین شده بود، معمولاً توسط شوهر به عروس هدیه داده می شد. از برگ ففل بتل برای قرمز کردن لب ها، شیرین کردن نفس و به عنوان بو-زدا استفاده می شد. علیرغم هزینه زیاد، شاهزاده خانم ها همیشه دست ها و پاهایشان را با حنا به رنگ قرمز تزئین می کردند، زیرا به عنوان یک راهکار و درمان برای تازه و شاداب ماندن پوست شناخته می شد. جواهرات. شیوه های جواهرسازی در دوره گورکانیان مغُل رونق گرفت که به خوبی از طریق وقایع نگاری ها و نقاشی ها مستند شده است. نقاشی های گورکانی از دوران سلطنت اکبر به این هنر قوت تازه ای بخشید و طیفی از طرح ها توسعه یافت. گورکانیان تقریباً در تمام زمینه های فنی جواهرات رشد داشتند. استفاده از جواهرات بخشی جدایی ناپذیر از سبک زندگی بود، چه پادشاه، چه زن و چه مرد یا حتی اسب شاه از جواهرات برای زینت خود استفاده می کردند. زنان به داشتن ۸ مجموعه کامل جواهرات معروف بودند. این زیور آلات محبوب شامل موارد ذیل بود: بازوهای دو اینچی پهنی که بالای آرنج را می پوشاند، دستبندها یا مرواریدهایی که در مچ دست قرار می گرفتند و به اندازه ای روی هم قرار می گرفتند که نبض فرد معلوم نباشد، حلقه ه
ای متعدد به خصوص در انگشت شست راست، رشته های مروارید (مثلاً در حد ۱۵ رشته)، نوارهای فلزی یا رشته های مروارید در پایین پاها، و زیورآلاتی که در وسط سر به شکل ستاره، خورشید، ماه یا گل آویزان بود. جواهرات عمامه از امتیازات امپراتور محسوب می شد. در طراحی جواهرات عمامه به وضوح می توان تأثیرات فرهنگی اروپایی را مشاهده کرد. در جلوی عمامه اکبرشاه یک ستون پر ایستاده و عمودی قرار داشت که شیوهٔ مرسوم ایرانیان بود. جهانگیر سبک خاص خود را با ستونی سنگین از مرواریدهای درشت ایجاد کرد. در زمان اورنگ زیب، این شکل در همه جا فراگیر شد. عمامه ها معمولاً به شدت با جواهرات ست می شدند و با ست کلنگی یا ایگرت گره می خوردند، که از نظر سبکی شبیه به لباس سلاطین عثمانی است. برخی از زیورآلات سر محبوبی که مردان می پوشیدند عبارت بودند از جیغا و سرپاتی، سرپیچ، کلگی، موکوت، توره و کَلَنگی. زنان هم خود را با انواع زیور آلات سر مانند بیندولی، کتبیلادر، سکرا، سیفول، تیکا و جهومر می آراستند. علاوه بر اینها، زیورآلات قیطانی بخش مهمی از زیورهای سر زنان را تشکیل می داد. تزیینات گوش نیز در عهد گورکانی بسیار محبوب شد. نقاشی های گورکانیان اغلب گوشواره ب
ه گوش افراد نشان می دهد. هم مردان و هم زنان زیورهای گوش را به خود می آراستند. مور بهانوار، بالی، جومکاس، کانفول و پیپال پاترا یا پتی پاپ از گوشواره های شناخته شده این دوره هستند. گردنی ها از انواع مروارید و سنگ های قیمتی مورد استفاده مردان و زنان بود. برخی از گردنبندهای مردانه شامل لاتکان، گردنبند آمالا و همچنین مالا بودند. زیورهای گردن بخش مهمی از جواهرات زنان را نیز تشکیل می داد و شامل گلوبند، هانس، حَر و حَصولی می شد. تزئینات بینی فقط توسط زنان استفاده می شد. انواع تزیینات بینی که زنان در زمان گورکانی می پوشیدند عبارت بودند از: فول، بِسر، لانگ، بالو، نث و فولی. تن پوش. به دلیل انزوای نسبی زنان در دربار، به دلیل پرده نشینی، پوشاک زنانه در اوایل دوران شاهنشاهی به پوشش سنتی خراسان و ایران مقید بود. با گذشت زمان، روابط اجتماعی و دیپلماتیک بین سلسله گورکانی و بقیه هند (به ویژه راجپوتانا) منجر به تبادل فرهنگی بیشتر در حوزه لباس شد. زنان نجیب زاده در دربار بابر یا همایون شلوارهای گشاد، رنگ شده یا راه راه به تن می کردند. بالاتنه آنها با لباسهای گشاد پوشیده شده بود که در گردن یا با یقه های V شکل بسته می شد. سایر اج
ناس لباس عبارت بودند از یالِک: یک جلیقه محکم چسبیده به طول تقریباً کف، در جلو دکمه دار، با سینه برجسته که در هر دو نوع آستین کوتاه و بلند آن وجود داشت. با باز شدن راه شاهزاده خانم های راجپوت به دربار سلطنت اکبر، لباس هندوها بر دربار تأثیر گذاشت. همسران دیگر درباریان بدون توجه به مذهب متفاوت خود، شروع به پوشیدن لباس های مشابه کردند. اغلب خانم ها چند لایه لباس می پوشیدند، با اندامی تنگ که فقط تا بالای ناف کشیده بود. پیشواز که مدتی به عنوان لباس مردانه مد بود و بعداً توسط زنان پذیرفته شد، به بالاپوش زنان اضافه شد. طول لاس زنانه تا زانو یا پایین تر می رسید، کمر محکم بسته می شد و یقه به شکل "V" بود. دهانه جلوی پیشواز با طلا تزئین شده بود. پوشش پایین تنه با شلوارهای تنگ (تنبان یا ایزار) یا با لا هنگو پوشانده می شد که خود مانند یک لُنگی در انتهای آن با نواری دوخته شده به سمت بالا می رفت. زنان مسلمان به سبک شلوار و زنان هندو به دامن علاقه داشتند. در هر دو سبک، بندهای کِشی با مروارید و جواهرات تزئین می شدند. فقط گران ترین لباس های پنبه ای، ابریشمی یا پشمی توسط درباریان استفاده می شد. در اتاقی که به "زنانه" موسوم بود،
در طول روز زنان چند بار لباس عوض می کردند و هر لباسی را غالباً یک بار بیشتر نمی پوشیدند و بعد به کس دیگری می دادند. خود لباس ها بسیار نازک بودند و وزن هر کدام کمتر از یک اونس بود، توری طلایی به آن اضافه شده بود و «پارچه موصلی آنقدر ظریف بود که تقریباً زیر آن دیده می دید». دلیل این ادعا ممکن است نقاشی های مینیاتوری گورکانیان باشد که سینه های زنان را در تصویر نشان می دهند. سر را با پارچه های طلا یا عمامه هایی با پر می پوشاندند. لباس های بلند (قبا) یا شال کشمیری در هوای سرد استفاده می شد. جامه ور همانند کت و شلواری پشمی با گلدوزی بود که با پشم یا ابریشم در هم تنیده بود و در سرما استفاده می شد. کفش های طرح دار و جواهرنشان، با نوک های پیچ دار به سمت بالا و نوک تیز و پاشنه هایی فرسوده مد بودند.
شعله رئوفی یک دوستدارِ حیوانات اهلِ ایران بود که پناهگاهی در اشتهارد برای گربه های آسیب دیده ساخت. او ۷ شهریورِ ۱۳۹۴ در حادثهٔ آتش سوزی در همین پناهگاه درگذشت. فیلم. محمّدحسن دامن زن فیلمِ مستندی به نامِ "هم نفس" دربارهٔ شعله رئوفی ساخته که پاییزِ ۱۴۰۲ از تلویزیونِ فارسیِ بی بی سی به نمایش درآمد.
لوجک یک سیستم خودروی متصل به اینترنت اشیا و بازیابی وسایل نقلیه سرقت شده است که از جی پی اس و فناوری سلولی برای مکان یابی وسایل نقلیه کاربران، مشاهده تاریخچه سفر، مشاهده سطح باتری، ردیابی سرعت و حفظ سلامت خودرو از طریق یک برنامه بومی استفاده می کند. قبل از فروش یک وسیله نقلیه، فروشندگان لوجک می توانند از این سیستم برای مدیریت و مکان یابی موجودی، مشاهده و مدیریت سلامت باتری و بازیابی موجودی سرقت شده استفاده کنند. نسل قبلی سیستم از سیگنال ردیابی رادیویی استفاده می کرد. این سیستم از یک فرستنده و گیرنده نصب شده پنهان و یک کامپیوتر ردیاب نصب شده در خودروهای پلیس و هواپیماها استفاده می کرد. تاریخچه. سیستم اصلی لوجک در سال ۱۹۷۹ توسط ویلیام ریگان، کمیسر پلیس سابق مدفیلد، ماساچوست، ایجاد و ثبت اختراع شد که در ادامه شرکت لوجک را در مدفیلد تأسیس کرد. ریگان به عنوان اولین مدیرعامل و رئیس هیئت مدیره شرکت خدمت کرد. نام «لوجک» به عنوان «ضد ربایش» ابداع شد که در آن «ربایی» به سرقت وسیله نقلیه از طریق زور اشاره دارد.
زنانه واژه ای به زبان فارسی است که در شبه قاره هند، اصطلاحاً به بخشی از خانهٔ یک خانواده مسلمان، سیک یا هندو اطلاق می شود که مختص زنان آن خانواده است و فضای خصوصی آن ها محسوب می شود. "زنانه" به اتاق های درون خانه گفته می شد که بانوان در آن زندگی می کردند. اتاق ها و فضاهای بیرونی خانه که برای مهمانان و مردان استفاده می شد، "مردانه" نام داشت. کاربرد این واژه در هند قدیم برای خاندان هایی که رسم پرده نشینی داشتند، معادل حرمسرا بود.
چاقوی نان () برای برش نان استفاده می شود و یکی از چاقوهای آشپزخانه است که آشپزها از آن بهره می برند. تیغه های دندانه دار چاقوی نان باعث می شود تا نان نرم بدون له شدن، بریده شود. تاریخچه. در سال ۱۸۹۳، نمونه ای از این چاقو در نمایشگاه جهانی کلمبیا که در شیکاگو برگزار گردید توسط کمپانی فریدریش دیک (اسلینگن، آلمان) در معرض نمایش گذاشته شد. حق امتیاز یک طرح، توسط جوزف برنز اهل سیراکیوس، نیویورک در ایالات متحده آمریکا به ثبت رسید.
آب روان نوعی پارچه موصلی بود که در شبه قاره هند تولید می شد. نام «آبِ روان» را متناسب با طبیعت پارچه که همچون آب روان بود، بر آن نهاده بودند. «آب روان» و «بافت هوا» نام های شاعرانه پارچه های موسلین یا موصلی بود. بافت. آب روان پارچه ای ساده بافت بود که عمدتاً از پنبه بافته می شد و انواع ابریشمین آن نیز در دسترس بود. این یک ساختار شفاف و سبک بود، یکی از بهترین اجناس موصلی که در شهر داکا تولید می شد. بافندگان در فصل باران های موسمی کیفیت هایی بهتری از آب روان می بافتند زیرا نخ از شکستگی در اثر خشکی هوا محافظت می شد. در حکایات. آب روان به دلیل بافت ظریفش در تاریخ ثبت شد. دو داستان مربوط به آب روان وجود دارد که کیفیت برجسته این پارچه را نشان می دهد. اولی مربوط به مشاجره اورنگ زیب ششمین امپراتور مغول و دخترش است که در آن شاه در حال بحث با دخترش دربارهٔ حیا است. داستان دیگر مربوط به نواب بنگال علیوردی خان است که یک بافنده را اخراج کرد چون زمانی که یک گاو داشت پارچه آب روان که روی چمن پهن بود را می بلعید، او بی اعتنا ایستاده بود و متوجه این موضوع نشد. کاربردهای امروزی. با گذشت زمان، کیفیت اصیل پارچه های آب روان دیگر
مشاهده نمی شوند و نمونه های تقلیدی از آن بیشتر شده اند. تاربانه. شکلی از آب روان به نام تاربانه برای لباس ساری وجود دارد. تاربانه یک پارچه نخ ابریشمی و طلایی در ساری است. پارچه مورد استفاده در تولید تاربانه دارای تار ابریشم و پود زربفت است.
فروشگاه آیدل (; ) یک مجموعه تلویزیونی اینترنتی کره جنوبی سال ۲۰۲۳ با بازی لی شین یونگ، شیومین، هیونگ وون، چوی جونگ وون، چوی وون میونگ و لی سه اون است. این مجموعه از ۱۵ سپتامبر ۲۰۲۳، جمعه ها ساعت ۱۶:۰۰ (کی اس تی) از تیوینگ پخش شد. "فروشگاه آیدل" همچنین برای استریم در ویکی در مناطق منتخب قابل دسترسی است.
پوشش دوربین یا پوشش ، تعداد و نوع فیلم خام است که برای ثبت یک صحنه در فیلمسازی و تولید ویدئو استفاده می شود. برای تدوینگر فیلم از پوشش در پس تولید برای تدوین فیلم استفاده می کنند. پوشش در سینما. تکنیک پوشش شامل تصویربرداری از موقعیت های بیشتری نسبت به فیلم نهایی است که به کارگردان اجازه می دهد در طول فرآیند تدوین، نماهایی را انتخاب کند. اگر کارگردان از نتایج موقعیت های دوربین که در ابتدا برنامه ریزی شده بود، ناراضی باشد، نیازی به بازگرداندن بازیگران و خدمه برای پیکاپ ها و فیلم برداری های بعدی نیست. حتی فیلم هایی که با دقت از قبل برنامه ریزی شده، استوری برد و تمرین شده اند، ممکن است احتیاج به پوشش پیدا کنند. پوشش همچنین به تدوینگر این اجازه را می دهد تا کنترل اجرا را در دست بگیرد و زمان بندی را طوری تنظیم کند که نیازهای مخاطب (به جای نیازهای کارگردان یا بازیگر) برآورده شود. به طور کلی چهار نوع فیلمبرداری وجود دارد: پوشش، بخشی از روش صحنه اصلی است، و ممکن است در روش آزاد استفاده گردد. میزان و نوع پوشش عموماً توسط کارگردان و با مشورت فیلمبردار در مرحله پیش تولید تعیین می شود. پوشش به کارگردان و تدوینگر این امکان
را می دهد که سرعت صحنه را تغییر دهند، صحنه را دوباره روی تصاویر مختلف متمرکز کنند یا حتی از برداشت های مختلف استفاده کنند. پوشش همچنین به ویرایشگر اجازه می دهد تا از اشتباهات موجود در فیلم برداری، فقدان قاب های تمیز، یا خطاهای تداوم دوری کند. هنگام فیلمبرداری از انفجارها یا شیرین کاری ها به پوشش بیشتری نیاز است، زیرا تکرار دقیق آنها بسیار دشوار است. اجرای یک بازیگر که به خصوص دشوار است، یا صحنه ای که تعداد زیادی شخصیت دارد، معمولاً به پوشش بیشتری نسبت به صحنه دو نفره با دیالوگ های ساده نیاز دارد.
کارخانه یا قورخانه محل هایی برای تولید و کارگاه های صنعتگران بود که شاهان گورکانی در امپراتوری خود تأسیس کرده بودند. این کارخانه ها واحدهای تولیدی کوچکی برای فنون، هنر و صنایع دستی مختلف و همچنین برای برطرف کردن نیازهای داخلی و نظامی امپراتوری بودند. کارخانه ها بر اساس ماهیت شغل نامگذاری و طبقه بندی می شدند؛ مثلاً رنگ خانه و چاپ خانه برای رنگرزی و چاپ پارچه بودند. اصطلاح توشک خانه برای توصیف کارگاه هایی به کار می رفت که شال می بافتند و آن را گلدوزی یا سوزن دوزی می کردند. کارخانه های شاهنشاهی یا سلطنتی برای کالاها و سلاح های تجملی و زینتی بود. کارخانه ها محلی برای فعالیت های مختلف تولیدی و همچنین اکتشاف فنون و نوآوری های جدید بودند. برخی از عملیات مانند بافندگی، گلدوزی، و کارهای پارچه بافی اغلب زیر سقف انجام می شد که شبیه یک خط مونتاژ یکپارچه بود. کارخانه ها. "کارخانه ها" در عصر گورکانیان به ویژه در زمان اکبر کبیر در مقایسه با دوره سلطان های پیشین بسیار سازماندهی شده تر و بزرگ تر بودند. گورکانیان مُغُل استانداردهای "کارخانه ها" که قبلاً توسط سلاطین پیشین هند در سلسله های مختلف بدست آمده بود، ارتقاء دادند. آن ه
ا با صداقت فراوان به امور اداری می نگریستند و سلسله مراتب دقیقی را در این سیستم حفظ می کردند؛ به عنوان مثال، نظام منصب داری که توسط اکبر تأسیس شد. امپراتوری مغول به چندین "«صوبه»" تقسیم می شد که هریک خود به چند "«سرکار»"، «"پرگنه"» و «"گرم"» تقسیم می شدند، همچنین سه روش جمع آوری درآمد مالیاتی وجود داشت؛ مانند "کانکوت، رای و ". در امپراتوری گورکانی، رشد سریع شهرنشینی و وسعت ارتش بزرگ (که برای اداره صحیح چنین منطقه وسیعی لازم بود)، تولید سلاح و سایر کالاها در مقیاس بزرگ را ضروری می کرد. از این رو تأسیسات بزرگی از کارخانه های سلطنتی به وجود آمده بود. مدیریت. کارخانه ها عمدتاً برای برآوردن نیازهای دولتی کار می کردند. در این مکان ها صنعتگران بر خلاف سیستم صنعتگری سنتی (که در آن آزادی قابل توجه و کنترل مستقلی بر فرایند تولید وجود داشت)، قرار بود طبق دستور (پیروی از دستور سرکارگران) کار کنند. کارخانه های سلطنتی صنعتگران مختلفی را که در صنایع مختلف تخصص داشتند، به کار می گرفتند. کارخانه ها توسط دولت، اعیان، منصبداران و زمینداران نگهداری می شد. در هر کارخانه یک «تحویل دار» به همراه یک «داروغه» و یک ناظر مشغول به کار ب
ودند. "«خانِ سامان"» نامی برای رئیس کارخانه ها یا کارگاه های سلطنتی بود. خان سامان قرار بود بهترین صنایع دستی را با رعایت پروتکل های تعیین شده به امپراتور ارائه کند. از این رو، جذب بهترین صنعتگران کاملاً ضروری به نظر می رسید. طبق گفته های کتاب "آیین اکبری"، ۳۶ کارخانه طبقه بندی شده وجود داشت. شایان ذکر است که یکی از «بخت آورها» که جزء اشراف بودند، کارخانه هایی را در دهلی، آگرا، لاهور و بوهارانپور تأسیس کرد. حسابرسی. کارخانه ها تقریباً مانند بخش های سازمان یافته امروزی عمل می کردند؛ هرچند با بودجه دولتی، مواد با هزینه های از پیش تعیین شده توسط دولت تأمین می شدند و حساب های سود و زیان برای هر یک از کارخانه ها محاسبه می شد. امروزه سوابقی موجود است که فرمانروایان آمبر که از اشراف گورکانی بودند، دربارهٔ کارخانه ای سلطنتی نوشته اند و حسابسرسی را در آن انجام داده اند. در این سند تاریخی حساب ها (سرها) مختلفی آمده؛ مثلاً": جامه خرج، ارهستا، توزی، توزی (توجیه) جامه خرج توپخانه، پالکی خانه، شوترخانه، زین خانه". 'جامه' و 'خرج' در این سند نشان دهنده «دخل» و «خرج» در حسابرسی هستند. سایر اصطلاحات مرتبط ذکر شده در سوابق عبار
تند از: محصولات و انواع. کارخانه ها اسلحه، مهمات و اقلام مختلف برای دربار و امپراتور از قبیل لباس، شال، عمامه، جواهرات، طلا و نقره، عطر، دارو، فرش، ملافه، چادر و لوازم آهنی، مسی و سایر فلزات مربوط به اصطبل شاهنشاهی را تولید می کردند.