Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
انیان از ارمنستان خواست تا روابط قوی تر با روسیه ایجاد کند. در ۱۲ ژوئن، نیکول پاشینیان به پارلمان گفت که دولت او ارمنستان را از سازمان پیمان امنیت جمعی به رهبری روسیه (CSTO) خارج خواهد کرد و پاشینیان گفت: "ما ترک خواهیم کرد. ما تصمیم خواهیم گرفت که چه زمانی خارج شویم… نگران نباشید، ما برنمی گردیم». پاشینیان همچنین گفت که پیمان صلح با آذربایجان رو به اتمام است، اما کشورش درخواست آذربایجان مبنی بر تغییر قانون اساسی ارمنستان را نمی پذیرد. پس از اظهار نظر پاشینیان، درگیری بین پلیس و تظاهرکنندگان در ایروان آغاز شد و معترضان به سمت پلیس بطری و سنگ پرتاب کردند. معترضان پارلمان را محاصره کردند و سعی کردند به ساختمان یورش ببرند، اما پلیس توانست جمعیت را متفرق کند. مقامات پلیس گفتند ۱۷ افسر زخمی شدند. مخالفت با اعتراضات. آرتور هوانیسیان، یک قانونگذار قرارداد مدنی مدعی شد که «تظاهرات ضد دولتی در حال انجام توسط کلیسای حواری ارمنی و روسای جمهور سابق رابرت کوچاریان و سرژ سرکیسیان هماهنگ شده است.» او گفت که آنها تلاش می کنند «کودتا را با ابزارهای غیر دموکراتیک انجام دهند.» در همین حال، در جلسه ۳۰ آوریل مجلس شورای ملی، نماین
دگان قرارداد مدنی گالستانیان را جاسوس روس معرفی کردند. در ۷ مه ۲۰۲۴، آنی خاچاطریان، یکی از اعضای حزب هانراپتویون بر ارتباط بین شرکت کنندگان در راهپیمایی، روحانی برجسته، و روسیه تأکید کرد. خاچاطریان تصریح کرد: «شرکت کنندگان نهضت، یعنی روحانیون، حتی ارتباط خود را با روسیه پنهان نمی کنند» و «تاریخ نشان می دهد که روحانیت بزرگ ترین عامل روسیه بودند». خاچاطریان همچنین اظهار داشت: اسقف اعظم باگرات روحانی مورد استفاده شخصی رابرت کوچاریان است.
خاندان ماتسویی ، یکی از خاندان های ژاپنی بود که از خاندان میناموتو منشعب شده بود. خاندان ماتسویی ملازم اصلی خاندان هوسوکاوا بودند. "اسناد خاندان ماتسویی" مجموعه ای ارزشمند از مطالب تاریخی برای درک میاموتو موساشی است. در نبرد سکیگاهارا در سال ۱۶۰۰، ماتسویی یاسویوکی و پسر ارشدش ماتسویی اوکیناگا/ناگائوکا سادو، شجاعانه زیر نظر هوسوکاوا تادائوکی ارباب قلمرو جنگیدند و در پیروزی ارتش شرقی نقش داشتند. پس از جنگ، خاندان هوسوکاوا در ولایت بوزن و ولایت بونگو (استان فوکوئوکای کنونی و بخشی از استان اویتا) با دارایی خالص بیش از ۳۹۰۰۰۰ ککو به یک ارباب فئودال تبدیل شد و قلعه کیتسوکی در ولایت بونگو به ماتسویی یاسویوکی سپرده شد. هنگامی که هوسوکاوا تادائوکی/سانسای در سال 1646 درگذشت، قلعه یاتسوشیرو تحت مراقبت ماتسویی اوکیناگا قرار گرفت و از آن پس، حاندان ماتسویی برای نسل ها به عنوان مباشر قلعه یاشیرو خدمت کرد. اوکیناگا دختر دوم هوسوکاوا تادائوکی/سانسای را به عنوان همسر اصلی خود گرفت، ششمین پسر سانسای را به عنوان وارث خوانده اش (یوریوکی ماتسویی) قرار داد، نام خانوادگی دیگری از خاندان هوسوکاوا به نام «ناگائوکا» به او داد و خود را
"ناگائوکا سادو نو کامی" نامید. به این ترتیب، خاندان ماتسویی به پایان دوره ادو به عنوان ارباب فئودال 30000 ککو برای هشت نسل، شاخه ای از قلمرو کوماموتو، رسید. خاندان ماتسویی به خاطر دوستی اش با شمشیرزن افسانه ای، میاموتو موساشی معروف است. در خاندان ماتسویی، نامه ای وجود دارد که موساشی به ماتسویی اوکیناگا (نامه ای به ناگائوکا سادو) درست قبل از ورود او به خدمت خاندان هوسوکاوا نوشته است. علاوه بر این، حتی پس از اینکه موساشی به عنوان فرمانده، مهمان قلمرو کوماموتو تبدیل شد، یوریوکی از موساشی حمایت کرد و خود نیز یکی از شاگردان تاکتیک های نظامی موساشی شد. یوریوکی همچنین مراقب موساشی بود که بیمار شد و روی تخت بیماریش مدتی بستری شده بود. این موضوع از نامه های زیادی که بین یوریوکی و موتو ایوری، مادر پرورش دهنده موساشی رد و بدل شد، مشخص می شود. به این ترتیب بسیاری از مصنوعات فرهنگی موساشی مانند نقاشی های جوهر و صنایع دستی به خانواده ماتسویی منتقل شد.
صندلی اداری یا صندلی میز ، نوعی صندلی است که برای استفاده در کنار میز دفاتر کاری، طراحی شده است. این صندلی معمولاً یک صندلی چرخان است که دارای مجموعه ای از چرخ ها برای تحرک و مکانیزم ارتفاع قابل تنظیم است. صندلی های اداری مدرن معمولاً از یک پایه باربر مجزا (که اغلب به آن بالابر گازی می گویند) استفاده می کنند که در زیر نشیمن صندلی قرار می گیرد. در نزدیکی زمین، این پایه به چندین پایه کوچکتر گسترش می یابد که اغلب چرخدار هستند و به آن ها کاستور می گویند. صندلی های اداری در اواسط سده ۱۹ میلادی توسعه یافتند، زیرا تعداد بیشتری از کارگران شیفت های خود را پشت میز می نشستند، که منجر به استفاده از ویژگی هایی شد که در صندلی های دیگر یافت نمی شد. بسیاری از فعالیت های اداری مانند نوشتن یا تایپ کردن شامل وضعیت صندلی رو به جلو در مقابل ایستگاه کاری است که بر استفاده آزادانه از بازوها و دست ها برای دستیابی و انجام فعالیت های ماهرانه تأکید دارد. سایر وظایف، مانند صحبت کردن با تلفن، در وضعیت کشیده نیز اجازه می دهد. وضعیت ایستا، نشستن در یک موقعیت برای مدت طولانی، باعث فشار بر بدن می شود و می تواند منجر به نگرانی های پزشکی شود.
کنفرانس راه دور، یک فعالیت تجاری رایج و در حال افزایش، در مقایسه با تایپ کردن یا تلفن صوتی، محدودیت های وضعیتی کمی دارد. صندلی هایی با تنظیمات اضافی، مانند شیب پشتی صندلی، طیف وسیع تری از موارد استفاده را تأمین می کنند. گاهی این کار با یک میز ایستاده برقی ترکیب می شود تا بدن را به حرکت درآورد. صندلی های چرخ دار روی کف های سخت یا کف پوش های تخصصی به بهترین شکل حرکت می کنند. چرخ ها بار را روی سطوح تماس کوچک متمرکز می کنند و می توانند به برخی از انواع کفپوش ها مانند چوب سخت سنتی آسیب بزنند، مگر اینکه توسط یک روکش سخت مناسب محافظت شوند. غلتاندن و چرخاندن به صورت ترکیبی به یک کارمند اداری اجازه می دهد تا به میزها یا ایستگاه های کاری مختلف در یک دفتر کوچک (اغلب یک اتاقک اداری) فرمان دهد. فرش های مخملی مواد کفپوش نامناسب برای صندلی های چرخدار هستند. به ویژه چرخ های پلاستیکی که بر روی مواد مصنوعی مدرن مانند فرش یا کفپوش پلاستیکی غلت می خورند، می توانند بار ساکن بالایی تولید کنند که در برخی موارد می تواند به دستگاه های الکترونیکی آسیب برساند. برای مقاصد خاص کاستورهای تخلیه الکترواستاتیک (ای اس دی) در دسترس هستند. برخی
از چرخ های صندلی اداری سطح بالاتر دارای سیستم ترمز بدون بار هستند. این سیستم مقداری مقاومت در برابر چرخش را فراهم می کند که به طور خودکار زمانی که صندلی تحت بار نیست فعال می شود. این امر تمایل به غلتیدن در هنگام نشستن یا ایستادن را کاهش می دهد. هنگامی که وزن اعمال می شود، مقاومت چرخش چرخ به طور خودکار لغو می شود و چرخان ها را قادر می سازد آزادانه حرکت کنند. تاریخچه. مفهوم صندلی چرخان با چرخ های چرخان توسط نجیب زادهٔ نورنبرگی، مارتین لوفلهولتس فون کلبرگ، در تصویرسازی های ۱۵۰۵ میلادی او که به اصطلاح دفترنامه لوفلهولتس نامیده می شود، بر روی برگه ر۱۰ به تصویر کشیده شده است. یکی از اولین مبتکران شناخته شده ای که صندلی اداری مدرن را خلق کرد، طبیعت شناس چارلز داروین بود که در اتاق کار خود چرخ هایی را روی صندلی قرار داد تا بتواند سریعتر به نمونه های خود برسد. با ظهور حمل و نقل ریلی در اواسط سده نوزدهم میلادی، کسب و کارها شروع به گسترش فراتر از مدل سنتی یک کسب و کار خانوادگی با تأکید کمی بر مدیریت کردند. کارکنان اداری اضافی موظف بودند که با سفارشات، حسابداری و مکاتبات همراه باشند، زیرا مشاغل حوزه خدمات خود را گسترش د
ادند. در حالی که کار اداری در حال گسترش بود، آگاهی از محیط های اداری، فناوری و تجهیزات بخشی از تمرکز فرهنگی بر افزایش بهره وری شد. این آگاهی باعث ایجاد صندلی هایی شد که به طور خاص برای این کارمندان اداری جدید طراحی شده بودند: صندلی های اداری. مخترع آمریکایی توماس ای. وارن (متولد ۱۸۰۸ میلادی)، صندلی راحتی فنری مرکزگرا را در سال ۱۸۴۹ میلادی طراحی کرد که توسط شرکت صندلی آمریکایی در تروی، نیویورک تولید شد. و برای اولین بار در سال ۱۸۵۱ میلادی در نمایشگاه بزرگ لندن ارائه شد. تنها در حدود سال ۱۸۵۰ میلادی بود که گروهی از مهندسان در ایالات متحده شروع به تحقیق کردند که چگونه صندلی ها می توانند سلامتی و آرامش را با تأکید بر وضعیت و حرکت بهبود بخشند. صندلی اداری به طور استراتژیک برای افزایش بهره وری کارمندان دفتری طراحی شده است و این امکان را برای آن ها فراهم می کند که برای مدت طولانی پشت میز خود بنشینند. یک صندلی چرخان با کاستورها به کارمندان اجازه می دهد که در حالت نشسته بمانند و در عین حال به تعدادی از مکان ها در محل کار خود برسند، و زمان و انرژی صرف شده برای ایستادن را حذف می کند. صندلی زین چوبی برای تناسب و پشتیبانی
از بدن یک کارمند نشسته طراحی شده است و پشتی و تکیه گاه های باریکه پشتیبانی بیشتری برای افزایش راحتی کارمند فراهم می کنند. مانند صندلی های مدرن، بسیاری از این مدل ها تا حدودی قابل تنظیم بودند تا حداکثر راحتی و در نتیجه حداکثر زمان کار را فراهم کنند. طراحان مشهور گاهی صندلی هایی را برای کارمندان اداری طراحی می کردند. انواع. انواع مختلفی از صندلی های اداری وجود دارد که متناسب با نیازهای مختلف طراحی شده اند. ابتدایی ترین آن ها صندلی کار است که معمولاً پشتیبانی از کمر یا پشت سر را ارائه نمی دهد. کاربران این نوع صندلی ها، معمولاً نمی توانند بیش از چند ساعت در یک زمان روی آن ها بنشینند بدون اینکه احساس ناراحتی کنند، اگرچه آن ها اغلب فضای بیشتری را برای حرکت نسبت به صندلی های سطح بالاتر ارائه می کنند. صندلی های پشتی-نیمه، پشتی کامل تری دارند و با طراحی ارگونومیک مناسب، می توانند به مدت چهار ساعت یا بیشتر روی آن بنشینند. صندلی های سطح بالا در این دسته مانند صندلی آئرون هرمان میلر و صندلی جهش استیل کیس برای مدت طولانی راحت هستند. برخی از صندلی های پشتی-نیمه به ویژه گزینه های سفارشی سازی را ارائه می کنند که می تواند ام
کان اضافه کردن پشت سر را نیز فراهم کند. صندلی های مدیریتی یا پشتی-تمام، پشتیبانی کامل از پشت و سر را ارائه می دهند. بسیاری از صندلی های مدیریتی به گونه ای طراحی شده اند که به مدت هشت ساعت یا بیشتر در یک زمان روی آن ها بنشینند. این ها معمولاً گران ترین صندلی های اداری هستند و اغلب دارای روکش چرم طبیعی هستند. برای نشستن مناسب کارمندان اداری قد بلند و/یا سنگین وزن بالاتر از حد متوسط، صندلی های ساخته شده جادار و مستحکم ارائه می شود. صندلی های اداری که برای تحمل وزن ها و اندازه های افزایش یافته طراحی شده اند، باید از اجزای ساختاری بادوام (فلزی) استفاده کنند، که این صندلی ها را سنگین تر از صندلی های اداری طراحی شده برای افراد با سایز متوسط می کند. ارگونومی. در دههٔ ۱۹۷۰ میلادی، ارگونومی به یک موضوع مهم در طراحی تبدیل شد. امروزه صندلی های اداری اغلب دارای نشیمن ها، تکیه گاه های آرنج، پشتی ها، ساپورت کمری، ارتفاع و زیرپایی قابل تنظیم هستند تا از آسیب های گرفتگی پیوسته و کمردرد ناشی از نشستن طولانی مدت جلوگیری کنند. یک صندلی اداری «ارگونومیک» را می توان از طریق چندین گزینه تنظیم «شخصی سازی» کرد: استانداردها. استاندارد
های طراحی و تست صندلی اداری عبارتند از:
توو استیرکه با نام کامل توو آنا لینیا اوستمن استیرکه (زاده ) خواننده و ترانه پرداز سوئدی است.
عاشقانه سلطنتی یا ریجنسی () یک زیرژانر از رمان های عاشقانه هستند که در دوره سلطنت بریتانیا (۱۸۱۱-۱۸۲۰) یا اوایل قرن ۱۹ اتفاق می افتند. رمان های سلطنتی به جای این که نسخه هایی از داستان های عاشقانه معاصر باشند که به یک محیط تاریخی منتقل می شوند، یک ژانر متمایز با پی رنگ و قراردادهای سبکی خاص خود هستند. عاشقانه های سلطنتی نه از آثار معاصر قرن نوزدهم مانند جین آستن، بلکه بیشتر از جورجت هیر نشأت می گیرند که بیش از دوجین رمان را در ژانر سلطنتی نوشت، که از سال ۱۹۳۵ تا زمان مرگش در سال ۱۹۷۴ شروع شد. این گونه دارای دیالوگ های هوشمندانه و سریع بین قهرمان های داستان است و رابطه جنسی صریح یا بحث جنسی در آن بسیار کم است. عناصر مشترک. بسیاری از رمان های عاشقانه سلطنتی دارای عناصر مشترک زیر هستند:
تک نوآر ، (همچنین با نام های سایبر نوآر و نوآر علمی تخیلی نیز شناخته می شود) یک ژانر ترکیبی، به ویژه در فیلم ترکیبی از فیلم نوآر و علمی تخیلی است که توسط ریدلی اسکات با فیلم "بلید رانر" (۱۹۸۲) و جیمز کامرون با فیلم "ترمیناتور" (۱۹۸۴) نمایانده شده است. تک نوآر «فناوری را به عنوان یک نیروی مخرب و دیستوپیایی که تمام جنبه های واقعیت ما را تهدید می کند» معرفی می کند. ریشه ها. کامرون این اصطلاح را در "ترمیناتور" ابداع کرد و از آن در نام یک کلوپ شبانه استفاده کرد.
ارمنستان در مسابقه آواز یوروویژن نوجوانان ۲۰۱۹ که در گلیویتسه، لهستان در ۲۴ نوامبر ۲۰۱۹ برگزار شد، شرکت کرد. پخش کننده ارمنی تلویزیون عمومی ارمنستان (ARMTV) مسئول سازمان دهی ورود این کشور به این مسابقه بود. کارینا ایگناتیان با ترانه «Colours of Your Dream» انتخاب شد. پیش زمینه. پیش از مسابقه ۲۰۱۹، ارمنستان از زمان اولین ورود خود در سال ۲۰۰۷، دوازده بار در مسابقه آواز یوروویژن نوجوانان شرکت کرده بود که بهترین نتیجه آن ها در سال ۲۰۱۰ به دست آمد، زمانی که با ترانه «Mama» که توسط ولادیمیر آرزومانیان اجرا شد، برنده شدند. ارمنستان در ادامه مسابقه آواز یوروویژن نوجوانان ۲۰۱۱ را در پایتخت خود ایروان میزبانی کرد. در مسابقه ۲۰۱۸، لِوون این کشور را در مینسک، بلاروس با ترانه «L.E.V.O.N» نمایندگی کرد. این ترانه با ۱۲۵ امتیاز در میان ۲۰ شرکت کننده رتبه نهم را کسب کرد. قبل از یوروویژن نوجوانان. مقدماتی یوروویژن نوجوانانان ۲۰۱۹. "مقدماتی یوروویژن نوجوانانان ۲۰۱۹" (؛ «به سوی یوروویژن نوجوانان ۲۰۱۹») دومین دوره از فینال ملی بود که نماینده ورودی ارمنستان برای مسابقه آواز یوروویژن نوجوانان ۲۰۱۹ را انتخاب کرد. این رقابت در ۱۵ سپت
امبر ۲۰۱۹ در استودیوهای ارمنستان ۱ در ایروان برگزار شد. ده اثر در این مسابقه شرکت کردند و برنده با ترکیبی از آراء هیئت داوران بین المللی و ارمنی و رأی عمومی تعیین شد. این برنامه از ارمنستان ۱ و به صورت آنلاین از طریق وب سایت پخش کننده "1tv.am" پخش شد. آثار شرکت کننده. دوره ای برای ارسال آثار از ۱۹ ژوئن ۲۰۱۹ برگزار شد. آزمون هایی برای انتخاب شرکت کنندگان نمایش زنده برگزار شد و ده فینالیست در ۳ سپتامبر ۲۰۱۹ معرفی شدند. فینال. فینال ملی در ۱۵ سپتامبر ۲۰۱۹ برگزار شد. برنده از طریق ترکیبی از رأی گیری پیامکی (۱/۳)، هیئت داوران بین المللی بزرگسال (۱/۳) و هیئت داوران بین المللی نوجوانان (۱/۳) انتخاب شد. در پایان رویداد، کارینا ایگناتیان (، زادهٔ ۷ ژوئیه ۲۰۰۶) با ترانه «Colours of Your Dream» انتخاب شد. این ترانه توسط تاراس دمچوک، اوت بارسقیان و مارگاریتا دوروشویچ نوشته شده و شامل اشعاری به زبان ارمنی و انگلیسی بود. در یوروویژن نوجوانان. در مراسم افتتاحیه و قرعه کشی ترتیب اجراها که در ۱۸ نوامبر ۲۰۱۹ برگزار شد، ارمنستان برای اجرا در جایگاه پانزدهم مسابقه در تاریخ ۲۴ نوامبر ۲۰۱۹، پس از هلند و پیش از پرتغال، انتخاب شد. و
یکا مارتیرُسیان سازمان دهنده و طراح حرکات رقص در موزیک ویدیو و اجرای صحنه ای بود. نماینده ارمنستان با ۱۱۵ امتیاز در جایگاه نهم قرار گرفت. رأی گیری. همان سیستم رأی دهی که در دوره ۲۰۱۷ معرفی شد، در این دوره نیز استفاده شد، به طوری که نتایج از ۵۰٪ رأی گیری آنلاین و ۵۰٪ رأی گیری هیئت داوران تعیین می شد. هر کشور یک هیئت داوران ملی داشت که شامل سه نفر از حرفه ای های صنعت موسیقی و دو نوجوان بین ۱۰ تا ۱۵ سال بود که شهروند کشور خود بودند. رتبه بندی این داوران ترکیب شد تا ده رتبه برتر کلی به دست آید. رأی گیری آنلاین شامل دو مرحله بود. مرحله اول رأی گیری آنلاین در تاریخ ۲۲ نوامبر ۲۰۱۹ آغاز شد، زمانی که یک بازبینی از تمام اجراهای تمرینی در وب سایت مسابقه Junioreurovision.tv نمایش داده شد و پس از آن بینندگان می توانستند رأی دهند. پس از این، رأی دهندگان همچنین این گزینه را داشتند که کلیپ های یک دقیقه ای طولانی تری از هر اجرای تمرینی شرکت کنندگان مشاهده کنند. این مرحله اول رأی گیری در تاریخ ۲۴ نوامبر ساعت ۱۵:۵۹ به وقت محلی پایان یافت. مرحله دوم رأی گیری آنلاین در طول نمایش زنده برگزار شد و درست پس از آخرین اجرا آغاز شد و به
مدت ۱۵ دقیقه باز بود. بینندگان بین المللی قادر بودند برای حداقل سه و حداکثر پنج آهنگ رأی دهند. آنها همچنین می توانستند برای آهنگ کشور خود رأی دهند. سپس این رأی ها به امتیازهایی تبدیل می شد که بر اساس درصد رأی های دریافتی تعیین می شد. به عنوان مثال، اگر یک آهنگ ۱۰٪ از رأی ها را دریافت می کرد، ۱۰٪ از امتیازات موجود را دریافت می کرد.
کاروان المپیکی آفریقای مرکزی (به صورت رسمی جمهوری آفریقای مرکزی)، یکی از کاروان های شرکت کننده در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ بود. این دوره از بازی ها از ۲۶ ژوئیه تا ۱۱ اوت ۲۰۲۴ (۵ تا ۲۱ امرداد ۱۴۰۳ خورشیدی) به میزبانی پاریس، پایتخت فرانسه برگزار شد. کاروان این کشور پس از نخستین حضور در المپیک ۱۹۶۸، سه المپیک بعدی را غایب بود؛ ۱۹۶۸ مونیخ به دلیل این که هیچ ورزشکاری جواز حضور در المپیک را کسب نکرد؛ المپیک ۱۹۷۶ به عنوان بخشی از تحریم کنندگان آفریقایی و تحریم المپیک ۱۹۸۰ به پیروی از ایالات متحده. پس از المپیک ۱۹۸۰ مسکو در همه ی ادوار المپیک به صورت پیاپی حضور داشته اند. دو ورزشکار مرد و زن این کاروان موفق به کسب هیچ مدالی نشدند. شرکت کنندگان. در فهرست زیر، چهار ورزشکار این کاروان و ورزش های آنها مشخص شده است.
دپی منکاگان اوروویژن یک برنامه سرگرمی موسیقی ارمنی است که توسط پخش کننده ارمنی تلویزیون دولتی ارمنستان ایجاد شده است. این برنامه به عنوان انتخاب ملی ارمنستان برای مسابقه آواز یوروویژن در سال های ، و استفاده شد. اولین فصل این برنامه در تاریخ ۲۴ دسامبر ۲۰۱۶ با انتخاب آرتسویک به عنوان نماینده ارمنستان در یوروویژن به پایان رسید. فصل دوم در سال ۲۰۱۸ برگزار شد و سِواک خانگیان را با آهنگ «قامی» انتخاب کرد. در سال ، این برنامه برای فصل سوم تمدید نشد و ورودی ارمنستان برای مسابقه از طریق انتخاب داخلی برگزیده شد. برنامه در سال برای فصل سوم بازگشت. خلاصه. فصل ۱ (۲۰۱۶–۲۰۱۷). فصل اول دپی منکاکان در تاریخ ۱ ژوئیه ۲۰۱۶ برگزار شد. بعدها تأیید شد که شرکت کنندگان پیشین یوروویژن ارمنستان آسای آلتونیان، اینگا و آنوش ارشاکیان، هایکو، آرم مپی۳ و ایوتا موکوشیان به عنوان داور در این برنامه حضور خواهند داشت، هرکدام تیمی از شرکت کنندگان را انتخاب کرده و آن ها را در طول برنامه راهنمایی خواهند کرد، مشابه با نحوه کار در "مسابقه تلوزیونی صدا". شرکت کنندگان از تاریخ ۲۲ اکتبر تا ۱۲ نوامبر ۲۰۱۶ در آزمون ها شرکت کردند، که در آن داوران به منظور
تشکیل تیم های خود، شرکت کنندگان موفق را انتخاب کردند. پس از آن، شرکت کنندگان از ۱۹ نوامبر تا ۳ دسامبر با یکدیگر به رقابت پرداختند تا به نیمه نهایی راه یابند. نیمه نهایی ها در تاریخ های ۱۰ و ۱۷ دسامبر برگزار شدند. آرتسویک در مراسم پایانی که در تاریخ ۲۴ دسامبر برگزار شد، برنده مسابقه را اعلام شد. نتایج در نیمه نهایی و فینال بر اساس ترکیبی از رای داوران و تلفن ها تعیین شد، در حالی که در مراحل اولیه، داوران تصمیم می گرفتند که چه کسانی به مرحله بعدی راه یابند. ورودی یوروویژن که آهنگ "با من پرواز کن" نام داشت"،" ماه ها بعد توسط پخش کننده انتخاب شد. فصل ۲ (۲۰۱۸). برگزاری فصل دوم مسابقه "دپی منکاگان" برای در اکتبر ۲۰۱۷ تأیید شد. برخلاف فصل قبلی به جای اجرای آهنگ ها به صورت کاور در طول برنامه، هنرمندان با آهنگ های اصلی خود وارد مسابقه شدند. این برنامه در تاریخ فوریه سال ۲۰۱۸ پخش شد. بیست نفر فینالیست منتخب در ۲۷ دسامبر ۲۰۱۷ معرفی شدند. فصل ۳ (۲۰۲۰). در تاریخ نوامبر ۲۰۱۹، تأیید شد که مسابقه برای فصل سوم خود در سال ۲۰۲۰ برگزار خواهد شد، این تصمیم بعد از اینکه در سال ۲۰۱۹ به دلیل دنیاگیری کووید-۱۹ برگزار نشد، گرفته شد.
مشابه با سال ۲۰۱۸، این مسابقه هم خواننده و هم آهنگ منتخب ارمنی را برای شرکت در مسابقه آواز یوروویژن ۲۰۲۰ انتخاب می کرد. مسابقه شامل یک برنامه واحد بود که در ۱۵ فوریه ۲۰۲۰ برگزار شد. دپی منکاگان اوراتسیل. فصل اول (۲۰۱۸). فصل اول دپی منکاگان اوروویژن شامل دو نیمه نهایی بود که در ۹ و ۱۶ سپتامبر ۲۰۱۸ برگزار شد و یک فینال هم در ۲۲ سپتامبر ۲۰۱۸ برگزار گردید. بیست و سه هنرمند و آهنگ در این مسابقه شرکت کردند که ده هنرمند به فینال راه یافتند. فصل دوم (۲۰۱۹). فصل دوم دپی منکاگان اوروویژن فقط یک قسمت داشت که در ۱۵ سپتامبر پخش شد. ده فینالیست در ۳ سپتامبر معرفی شدند و همراه با آثار رقابتی آن ها داوری شدند.
ولفگانگ اول (متولد 6 اکتبر 1965 ) یک ژنرال آلمانی در نیروی هوایی بوندسوهر و معاون بخش استراتژی نظامی، استقرار و عملیات در وزارت دفاع فدرال آلمان است. حرفه نظامی. اوهل در سال 1985 با شرکت هفتم هنگ آموزش نیروی هوایی 3 در راث به بوندسوهر پیوست و آموزش عمومی اولیه را در آنجا گذراند . سپس به عنوان افسر در خدمت نظامی در مدرسه افسری لوفت وافه در فورستنفلدبروک نزدیک مونیخ آموزش دید . پس از گذراندن دوره یک ساله افسری، اوهل از سال 1986 تا 1990 اقتصاد و علوم سازمانی را در دانشگاه Bundeswehr در هامبورگ خواند . اوهل پس از اتمام تحصیلات خود از سال 1990 تا 1991 به عنوان فرمانده دسته در گروهان شانزدهم هنگ آموزشی نیروی هوایی 1 در گوسلار استخدام شد . در این مدت او همچنین به عنوان مشاور ارتش ملی خلق به مدت سه ماه در جریان اتحاد مجدد آلمان مستقر شد . به دنبال آن یک دوره سه ساله به عنوان افسر جوانان تمام وقت در فرماندهی ناحیه دفاعی 72 در سول به پایان رسید . پس از آن، اوهل از سال 1994 تا 1996 فرمانده گروهان پنجم گردان گارد در زیگبورگ بود . از سال 1996 تا 1998، اوهل به عنوان افسر منظم در بازرسی نیروی هوایی استخدام شد . از سال 1998
تا 2000 او به عنوان افسر در خدمات ستاد کل (بازنشسته) در آکادمی فرماندهی بوندسوره در هامبورگ آموزش دید . یکی از همکاران در این دوره شامل اینگو گرهارتز بود که بعداً بازرس نیروی هوایی شد. اوهل که در آن زمان دارای درجه سرگردی بود ، دوره را در بالاترین سطح کلاس خود به پایان رساند و به همین دلیل با جایزه ژنرال هوزینگر مفتخر شد .
رابرت پراپست (زادهٔ ۱۹۲۱ میلادی - درگذشتهٔ ۲۰۰۰ میلادی)؛ یک مخترع اهل ایالات متحدهٔ آمریکا بود. او مخترع دفتر اقدام بود که به سیستم مبلمان اداری کیوبیکل تبدیل شد. زندگی نامه و کار. پروپست که در کلرادو متولد شد، برای هرمان میلر (تحقیق) در ان آربور، میشیگان کار کرد، جایی که در سال ۱۹۵۸ میلادی توسط رئیس شرکت هیو دی پری استخدام شد تا «مشکلاتی را خارج از صنعت مبلمان پیدا کند و راه حل هایی برای آن ها بیابد». ۱۲۰ اختراع پراپست عبارتند از: در سال ۱۹۵۳ میلادی، او شرکت پراپست را در دنور، کلرادو، برای تجاری سازی اختراعات خود تشکیل داد. آثار پراپست در مرکز هنر واکر در مینیاپولیس، مؤسسه اسمیتسونین و موزهٔ هنری فورد به نمایش گذاشته شده است. کیوبیکل. «پدر کیوبیکل» نامی اشتباه است. هنگامی که پراپست سیستم «دفتر اقدام» را طراحی کرد، به اصطلاح «مزارع کیوبیکل» هدف او نبود. تحقیقات خود پراپست در زمینه توسعه فلسفی دفتر اقدام از بسیاری جهات علیه کیوبیکل بود. سیستم دفتر اقدام برای ارتقای بهره وری، حفظ حریم شخصی و سلامت (آن ها تلاش کردند جریان خون را افزایش دهند) به قیمت استفاده ناکارآمد از فضا طراحی شده است. کیوبیکل ها در حال حاضر ب
ه طور معمول برای به حداکثر رساندن استفاده کارآمد از فضا طراحی می شوند. «کیوبیکل» کارآمد در طراحی اداری به دلیل دیوار متحرکی که در سیستم دفتر اقدام II (ای او۲) دیده می شود، محبوب شد، که در ابتدا باعث صرفه جویی در هزینه های ساخت و توسعه شد. پس از معرفی آن ها به بازار، دفتر اقدام II و سایر سیستم های اداری اصلاح شدند تا حداکثر کارمندان را در یک فضای اداری قرار دهند. این دیدگاه برخلاف مقاصد پراپست بود و او اظهار داشت که «مکعب سازی افراد در شرکت های مدرن یک جنون یکپارچه است.» مرگ. آقای پراپست یک سنگ یادبود در قطعه خانوادگی پراپست در گورستان ریورساید، استرلینگ، کلرادو دارد.
مازِن الحَماده (۳ ژوئیهٔ ۱۹۷۷ – دسامبر ۲۰۲۴) یک کنشگر سوریه ای زادهٔ دیرالزور بود. حماده به دلیل شرکت در تظاهرات ضد دولتی در چارچوب بهار عربی در سال ۲۰۱۱ بیش از یک سال و نیم زندانی و شکنجه شد. او پس از تبعید از سوریه، به یک پناهجو در هلند تبدیل شد و در آنجا علناً به آزارهای و شکنجه هایی که شده بود شهادت داد. در ۲۳ فوریه ۲۰۲۰، زمانی که به سوریه باز می گشت، به دست اطلاعات سوریه در فرودگاه دستگیر شد و قربانی ناپدید شدن اجباری شد. در ۹ دسامبر ۲۰۲۴، پیکر بی جان حماده در زندان صیدنایا پیدا شد. زندگی نامه. حماده فارغ التحصیل سازمان صنعت نفت بود و به عنوان تکنسین برای شرکت چند ملیتی نفت و گاز فرانسوی شلومبرژه کار می کرد. او در تظاهرات خواستار آزادی و دموکراسی بیشتر شرکت کرد و تصمیم گرفت با موبایل خود از این رویدادها فیلمبرداری کند. حماده برای نخستین بار در ۲۴ آوریل ۲۰۱۱ به دست سرویس های اطلاعاتی سوریه دستگیر شد. او پس از یک هفته آزاد شد. پس از دستگیری دوم در ۲۹ دسامبر ۲۰۱۱ و دو هفته بازداشت در همان شعبه، تصمیم به عزیمت به دمشق گرفت. دستگیری، زندان و شکنجه. در مارس ۲۰۱۲، حماده تلاش کرد تا ۵۵ بسته شیر خشک را به حومه دم
شق قاچاق کند. بلافاصله پس از آن، حماده و دو برادرزاده اش دستگیر شدند. آنها به شعبه سرویس اطلاعات نیروی هوایی فرودگاه نظامی مزه آورده شدند. دو برادرزاده حماده در بازداشت جان خود را از دست دادند. دو هفته پس از دستگیری، او با ۱۷۰ زندانی دیگر «در آشیانه ای کوچک به طول کمی بیش از چهل فوت و عرض بیست پا» بازداشت شد. حماده زیر شکنجه وادار شد که به تروریست بودن، داشتن سلاح و کشتن سربازان دولتی اعتراف کند. هنگامی که او از اعتراف خودداری کرد، مأموران را صدا زدند تا بیایند و او را شکنجه کنند. او مورد ضرب و شتم قرار گرفت و از مچ دست آویزان شد. او برای کاهش رنجش با امضای اعتراف اجباری موافقت کرد و اعتراف کرد که سلاحی برای محافظت از تظاهرکنندگان در اختیار دارد، اما از اعتراف به ارتکاب هر جنایتی خودداری کرد. سپس او را به اتاق بازجویی دیگری منتقل کردند و در آنجا لباس هایش را درآوردند و مورد آزار جنسی قرار گرفتند. پس از این شکنجه، او همه اسناد را امضا کرد. او در ابتدای سال ۲۰۱۳ بیمار شد و به بیمارستان نظامی ۶۰۱ منتقل شد که توسط سایر بازداشت شدگان به عنوان "سلاخ خانه" ملقب شد. حماده هنگام انتقال به بیمارستان مورد حمله فیزیکی قر
ار گرفت. به او گفته شد که نام خود را فراموش کند و شماره "۱۸۵۸" به او اختصاص داده شد. در آنجا او زندانیان را دید که تا سرحد مرگ شکنجه شده بودند، اجساد را در توالت ها انباشته کردند و کارکنان بیمارستان را تا حد مرگ کتک زدند. حماده از پزشک خواهش کرد که به بازداشتگاه بازگردانده شود. او در فرودگاه مزه به مدت یک ماه توسط یک پزشک بازداشتی تحت معالجه قرار گرفت و سپس در اول ژوئن ۲۰۱۳ به پلیس نظامی قابون و سپس در ۵ ژوئن ۲۰۱۳ به زندان آدرا منتقل شد و حدود دو ماه در آنجا ماند. مازن در نهایت به دادگاه ضد تروریسم منتقل شد، که دستور آزادی او را در ۳ سپتامبر ۲۰۱۳ صادر نمود. حماده در دوران حبس خود که ۱ سال و ۷ ماه به طول انجامید، به شدت مورد شکنجه قرار گرفت. او مورد آزار جسمی، روحی و جنسی قرار گرفت. مازن در اثر بازداشت خود در زندان های دولتی آسیب های جسمی و روانی دائمی با خود داشت، از جمله آسیب های ناحیه تناسلی که بچه دار شدن را غیرممکن کرده بود. تبعید. مازن حماده پس از آزادی همچنان تحت تعقیب سرویس های اطلاعاتی بود. بنابراین او تصمیم به ترک سوریه گرفت و از هلند درخواست پناهندگی کرد. بازگشت به سوریه و ناپدید شدن اجباری. حماده ت