Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شد) باید به مداخله خارجی سایر کشورهای اروپایی برای غلبه بر اتریش متکی بود. برای این منظور، نخست وزیر پیدمونت، کامیلو بنسو، کنت کاوور، با فرانسه اتحادی تشکیل داد و موافقت کرد که استان فرانسوی زبان ساووی و استان نیس را در ازای حمایت نظامی علیه اتریش به فرانسه واگذار کند. این حمایت برای موفقیت ایتالیا در جنگ دوم وحدت ایتالیا حیاتی بود، که منجر به واگذاری لومباردی توسط اتریشی ها به پیدمونت شد. در اواسط ژوئن ۱۸۶۶، جنگ بین اتریش و پروس بر سر اداره شلسویگ و هولشتاین و آینده کنفدراسیون آلمان درگرفت. ایتالیا با جانبداری از پروس در این درگیری، از این موقعیت استفاده کرد و در ۲۰ ژوئن به اتریش اعلام جنگ داد. دولت ایتالیا امیدوار بود که نبرد مداوم اتریش-پروس به ارتش های آنها اجازه دهد تا از پهلو به نیروهای اتریشی حمله کنند و ونیز، فریولی، ترنتینو و تریسته را با کمترین مشکل تصرف کنند. نیروهای اتریشی ارتش ایتالیا را در نبرد کاستوزا و نیروی دریایی ایتالیا را در نبرد لیسا شکست دادند. با این حال، در این میان، داوطلبان جوزپه گاریبالدی در حمله به ترنتینو به سمت ترنتو پیشروی کرده و در نبرد بزسکا پیروز شدند. بعداً، هابسبورگ ها به د
لیل فروپاشی ارتش های شمالی خود پس از نبرد سرنوشت ساز سادووا و پیشروی سریع پروس به بوهمیا و به سمت وین، مجبور به درخواست آتش بس با ایتالیا شدند. در ۱۲ اوت، اتریش و ایتالیا در کورمونس آتش بس امضا کردند و به جنگ پایان دادند. مفاد پیمان. در جریان مذاکرات پیمان صلح، امپراتوری اتریش پذیرفت که سرزمین های جمهوری ونیز—شامل مناطق امروزی ونتو و فریولی—و همچنین استان مانتوا را واگذار کند. این تصمیم بخشی از توافقات دیپلماتیک پیچیده ای بود که در سایه تحولات جنگ اتریش و پروس شکل گرفت. دیپلمات های ایتالیایی تلاش کردند تا منطقه ترنتینو را تا مرز سالورنو نیز به دست آورند، اما این خواسته با مخالفت اتریش مواجه شد، زیرا دولت اتریش به مفاد آتش بس کورمونز پایبند ماند؛ آتش بسی که مرز میان دو کشور را بر اساس قلمرو سابق پادشاهی لومباردی–ونتیا تعیین کرده بود. این موضع گیری موجب شد مناطق ایتالیایی زبان گوریتسیا و تریسته نیز از توافق خارج شوند و همچنان تحت سلطه اتریش باقی بمانند. پیش از این، امپراتور فرانتس ژوزف موافقت کرده بود که ونتیا و مانتوا را به فرانسه واگذار کند، مشروط بر آن که فرانسه در جنگ اتریش و پروس مداخله نکند. فرانسه که نقش
میانجی میان اتریش و پروس را ایفا می کرد، در تاریخ ۱۹ اکتبر این مناطق را به ایتالیا منتقل کرد. این واگذاری در چارچوب یک پیمان محرمانه صورت گرفت که در آن، ایتالیا پیش تر با الحاق ساووا و نیس به فرانسه موافقت کرده بود. در متن پیمان صلح تصریح شده بود که الحاق این مناطق به ایتالیا تنها پس از برگزاری همه پرسی و اعلام نظر مردم اجرایی خواهد شد. این همه پرسی در روزهای ۲۱ و ۲۲ اکتبر برگزار شد و نتیجه آن به طور قاطع به نفع پیوستن به پادشاهی ایتالیا بود. علاوه بر واگذاری سرزمین ها، پیمان صلح دولت ایتالیا را موظف ساخت تا برای هر دژ اتریشی موجود در ونتیا غرامت نقدی پرداخت کند. همچنین، ایتالیا موظف شد بدهی های دولتی انباشته شده در دوران سلطه اتریش بر ونتیا را تقبل کند. یکی دیگر از مفاد نمادین این پیمان، الزام اتریش به شناسایی رسمی پادشاهی ایتالیا بود—گامی مهم در تثبیت جایگاه بین المللی دولت جدید ایتالیا. افزون بر این، اتریش موظف شد تاج آهنین لومباردی را نیز به ایتالیا تحویل دهد؛ تاجی تاریخی که در قرون وسطی توسط پادشاهان لومباردی استفاده می شد و نمادی از مشروعیت سلطنتی و میراث تاریخی شمال ایتالیا به شمار می رفت. این مجموعه
توافقات، نه تنها به گسترش قلمرو ایتالیا انجامید، بلکه نقطه عطفی در روند وحدت ملی و تثبیت حاکمیت آن در برابر قدرت های بزرگ اروپا بود. هم زمان، این تحولات نشانه ای از افول تدریجی امپراتوری هابسبورگ و ظهور ایتالیا به عنوان یکی از قدرت های نوظهور قاره اروپا بود. پیامدهای پیمان. پیمان وین، همراه با صلح پراگ که میان اتریش و پروس امضا شد، برای امپراتوری اتریش به عنوان یک شکست ملی و تحقیرآمیز تلقی گردید. یکی از ژنرال های اتریشی با تلخی اظهار داشت: «ما [اتریش] به سطح ترکیه سقوط کرده ایم» —بیانی که عمق ناامیدی و احساس سقوط جایگاه امپراتوری را در آن دوران بازتاب می دهد. شکست هم زمان از دو جبهه، پروس در شمال و ایتالیا در جنوب، نه تنها اعتبار سیاسی اتریش را خدشه دار کرد، بلکه موجب شد دولت اتریش با بدهی عظیم دولتی مواجه شود و ساختار حکومتی آن دچار بحران گردد. در شرایطی که امپراتوری در آستانه فروپاشی قرار داشت، دولت وین ناگزیر شد در سال ۱۸۶۷ به مصالحه ای تاریخی با مجارستان تن دهد—مصالحه ای که به «سازش اتریش-مجارستان» معروف شد. این توافق، دولت اتریش را مجبور ساخت تا خودمختاری قابل توجهی به بخش مجارستانی امپراتوری اعطا کند. ن
تیجه این سازش، تغییر ساختار سیاسی امپراتوری و تبدیل آن به "امپراتوری اتریش-مجارستان" بود؛ ساختاری دوگانه که در آن، توازن بیشتری میان جمعیت های آلمانی زبان و مجارستانی زبان برقرار شد و هر یک از دو بخش امپراتوری دارای نهادهای حکومتی مستقل شدند. از سوی دیگر، با واگذاری ونتیا به ایتالیا، نفوذ اتریش در شبه جزیره ایتالیا—که از زمان کنگره وین در سال ۱۸۱۵ برقرار شده بود—به پایان رسید. این تحول، نمادی از افول قدرت اتریش در جنوب اروپا بود و نشان داد که امپراتوری دیگر قادر به حفظ جایگاه خود در میان قدرت های بزرگ نیست. مجموعه این شکست ها و تحولات ساختاری، تصویری از اتریش به عنوان یک قدرت درجه دوم در اروپا ترسیم کرد؛ کشوری که دیگر نمی توانست در معادلات سیاسی و نظامی قاره نقش تعیین کننده ای ایفا کند. این دوره، نقطه عطفی در تاریخ اتریش بود که آغازگر تغییرات عمیق در ساختار داخلی و جایگاه بین المللی آن شد. این پیمان برای دولت ایتالیا اعتبار بیشتری به ارمغان آورد و جایگاه دیپلماتیک آن را در اروپا به عنوان یک قدرت بزرگ ارتقا داد. با این حال، به دلیل عملکرد ضعیف ایتالیا در جنگ، اتریش توانست چندین گذرگاه کوهستانی استراتژیک و قله
های کوهستانی در آلپ را حفظ کند. این امر پیامدهای استراتژیک جدی برای ایتالیا در طول جنگ جهانی اول، هنگام جنگ در جبهه آلپ علیه اتریش، داشت. اتحاد ایتالیا. پیمان وین نقطه عطفی در روند وحدت ملی ایتالیا بود؛ پیمانی که با الحاق ونیز و منطقه ونتو به قلمرو پادشاهی ایتالیا، گامی بزرگ در تحقق آرمان وحدت سرزمینی برداشت. با این حال، پس از پایان جنگ، پادشاه ویکتور امانوئل جمله ای تاریخی بیان کرد: «ایتالیا ساخته شد، اما کامل نیست» —بیانی که بازتابی از احساس ناتمام بودن پروژه وحدت در میان رهبران و مردم بود. اگرچه این پیمان منطقه ونتیا را برای ایتالیا تضمین کرد، اما بخش هایی از دولت و بسیاری از ملی گرایان ایتالیایی، از جمله جوزپه گاریبالدی، احساس می کردند که این دستاورد کافی نیست. آن ها امیدوار بودند که این توافق شامل مناطق ترنتینو و تریسته نیز شود، و حتی برخی تا جایی پیش رفتند که خواستار الحاق نواحی جنوب تیرول، فیومه (رییکا)، و سواحل دالماسی شدند—مناطقی که از نظر زبانی، فرهنگی یا تاریخی با هویت ایتالیایی پیوند داشتند. این احساس ناکامی، به تدریج به نیروی محرکه ای برای شکل گیری جنبش "ایرِدِنتیسم" تبدیل شد—جنبشی که در اواخر قر
ن نوزدهم خواستار بازپس گیری «سرزمین های گمشده» بود. همین آرمان ها، به ویژه تمایل به تصرف تریسته و ترنتینو، یکی از دلایل اصلی ورود ایتالیا به جنگ جهانی اول در برابر امپراتوری اتریش-مجارستان شد. پس از پایان جنگ و در جریان پیمان سن-ژرمن در سال ۱۹۱۹، بخشی از این آرزوها تحقق یافت: ترنتینو-جنوب تیرول و تریسته به ایتالیا واگذار شدند. با این حال، تحقق کامل اهداف سال ۱۸۶۶ تنها در دوران حکومت ایتالیای فاشیست موسولینی صورت گرفت، زمانی که ایتالیا سواحل دالماسی را اشغال کرد—اقدامی که پس از شکست فاشیسم و پایان جنگ جهانی دوم لغو شد. این فراز و نشیب ها نشان می دهند که وحدت ایتالیا نه تنها یک پروژه نظامی و دیپلماتیک بود، بلکه آرمانی تاریخی و فرهنگی بود که نسل ها از ملی گرایان ایتالیایی را به خود مشغول داشت و در تحولات سیاسی قرن بیستم نقشی تعیین کننده ایفا کرد.
اتحاد ایتالیا-پروس یک پیمان نظامی بود که در ۸ آوریل ۱۸۶۶ توسط پادشاهی ایتالیا و پادشاهی پروس امضا شد. این پیمان شرایطی را که دو کشور بر اساس آن علیه اتریش وارد جنگ می شدند و غرامت های مربوطه را در صورت پیروزی تعیین می کرد. برای ایتالیا، این ونتو و برای پروس، سایر سرزمین های اتریش بود. این اتحاد منجر به جنگ اتریش-پروس شد که در جبهه ایتالیا نام سومین جنگ استقلال ایتالیا را به خود گرفت. در پایان این درگیری، به لطف پیروزی های پروس، ایتالیا ونتو را به دست آورد در حالی که پروس خود را در رأس کنفدراسیون آلمان شمالی قرار داد. پیشینه. ابتکارات کاوور و لا مارمورا. پس از آتش بس ویلافرانکا که به دومین جنگ استقلال ایتالیا پایان داد و تأیید کرد که ونتو همچنان اتریشی باقی خواهد ماند، نخست وزیر ایتالیا، کاوور، متوجه شد که کشورش ممکن است بتواند از طریق توافق با پروس، خروج اتریش از این استان را تضمین کند. در ژانویه ۱۸۶۱، چند ماه قبل از مرگش، کاوور ، آلفونسو لا مارمورا را به برلین فرستاد تا رسماً نماینده پادشاهی ایتالیا در مراسم تاجگذاری قیصر ویلهلم اول باشد. با این حال، این مأموریت همچنین هدف مخفیانه ای برای بررسی نیات دولت پرو
س در مورد توافق احتمالی علیه اتریش داشت. این مأموریت نتیجه مثبتی نداشت، به ویژه به دلیل محافظه کاری پروس که از اتحاد با کشوری که در سیاست هایش بیش از حد لیبرال می دانست، محتاط بود. بین سال های ۱۸۶۱ تا ۱۸۶۶، دولت تازه تأسیس پادشاهی ایتالیا تلاش های دیپلماتیک متعددی برای به دست آوردن منطقه ونتو از امپراتوری اتریش انجام داد. از آن جا که اتریش حاضر به شناسایی رسمی پادشاهی ایتالیا نبود، مذاکرات مستقیم ممکن نبود و ایتالیا ناچار بود از طریق میانجی گری فرانسه یا بریتانیا وارد گفتگو شود. نخستین گام در این مسیر توسط جوزپه پازولینی در دسامبر ۱۸۶۳ برداشته شد، و تلاش دوم در نوامبر ۱۸۶۴ توسط لا مارمورا صورت گرفت. با وجود امیدواری های اولیه، هیچ یک از این تلاش ها به نتیجه ملموسی نرسید و اتریش همچنان بر مواضع خود پافشاری می کرد. در اکتبر ۱۸۶۵، دیپلماسی ایتالیا آخرین تلاش خود را برای دستیابی به ونتو بدون توسل به جنگ انجام داد. لا مارمورا مأموریت محرمانه ای را به کنت الساندرو مالاگوتسی والری سپرد تا با دولت اتریش وارد مذاکره شود. در این مذاکرات، پیشنهاد شد که در ازای واگذاری منطقه ونتو، مبلغ قابل توجهی به اتریش پرداخت شود. با
این حال، این مأموریت نیز با شکست مواجه شد، زیرا اتریش همچنان به مفاد آتش بس کورمونز و مرزهای تعیین شده در آن پایبند بود و حاضر به واگذاری ونتو نبود. این ناکامی های دیپلماتیک نشان دهنده محدودیت های ایتالیا در آن دوران بود؛ کشوری که هنوز جایگاه بین المللی تثبیت شده ای نداشت و برای تحقق اهداف وحدت ملی خود، ناگزیر به اتکا به قدرت های بزرگ تر بود. در نهایت، دستیابی به ونتو تنها از طریق جنگ و پیمان های پس از آن ممکن شد، و این تجربه به عنوان بخشی از مسیر پرچالش وحدت ایتالیا در تاریخ ثبت گردید. مانورهای بیسمارک. در سال ۱۸۶۵، اتو فون بیسمارک، صدراعظم پروس، تصمیم گرفت با شکست دادن آلمان در جنگ، به نفوذ اتریش بر این کشور پایان دهد؛ بنابراین، او تماس های اکتشافی با فرانسه و ایتالیا را آغاز کرد. در پایان ژوئیه ۱۸۶۵، او یکی از دیپلمات های خود، ، را مأمور کرد تا از نخست وزیر لا مارمورا بپرسد که ایتالیا در صورت بروز درگیری بین اتریش و پروس چه موضعی خواهد داشت. پاسخ لا مارمورا محتاطانه بود: برای اینکه متحد قدیمی خود را از دست ندهد، اعلام کرد که نمی تواند بدون اطلاع از نیات ناپلئون سوم فرانسه، تعهدی بدهد. در ۱۳ اوت ۱۸۶۵، سفیر
ایتالیا در پاریس، کوستانتینو نیگرا، در این مورد از وزیر امور خارجه فرانسه ، دروین دو لویس، سؤال کرد و او گزارش داد که فرانسه در صورت وقوع جنگ اتریش و پروس بی طرف خواهد ماند و با دخالت ایتالیا به نفع پروس مخالفتی نخواهد کرد. در سپتامبر ۱۸۶۵، اتو فون بیسمارک، صدراعظم پروس، به نماینده ایتالیا در برلین، کویگینی پولیکا، تأیید کرد که برخورد نهایی با امپراتوری اتریش همچنان در دستور کار قرار دارد. با این حال، بیسمارک به خوبی آگاه بود که ورود به جنگ با اتریش می تواند خطر حمله از سوی قدرت های همسایه را به همراه داشته باشد؛ بنابراین، پیش از هر اقدام نظامی، او باید از بی طرفی روسیه و بی تفاوتی بریتانیا اطمینان حاصل می کرد. پس از تثبیت این مواضع، بیسمارک به سراغ فرانسه رفت و در اکتبر و نوامبر همان سال، دیدارهایی با ناپلئون سوم در بیاریتز و پاریس ترتیب داد. در این مذاکرات، امپراتور فرانسه تأکید کرد که در صورت وقوع جنگ میان پروس و اتریش، فرانسه موضع بی طرفی اتخاذ خواهد کرد. این تضمین دیپلماتیک از سوی فرانسه، برای بیسمارک اهمیت حیاتی داشت، زیرا به او اجازه می داد بدون نگرانی از مداخله قدرت های بزرگ، برنامه ریزی نظامی خود را
برای مقابله با اتریش پیش ببرد. این مرحله از دیپلماسی پیش دستانه بیسمارک، بخشی از استراتژی بزرگ تر او برای تضعیف اتریش و تقویت موقعیت پروس در آلمان و اروپا بود—استراتژی ای که در نهایت به جنگ اتریش-پروس در سال ۱۸۶۶ و تحولات بنیادین در ساختار سیاسی آلمان منجر شد. هم زمان، این تحولات زمینه ساز نزدیکی بیشتر میان پروس و ایتالیا شد، زیرا هر دو کشور اهداف مشترکی در تضعیف سلطه اتریش داشتند. بیسمارک پس از بازگشت از فرانسه، روابط اتریش و پروس را رو به وخامت گذاشت. ابتدا او باعث بروز حوادثی در دوک نشین های سابق دانمارکی شلسویگ و هولشتاین شد که پس از جنگ دوم شلسویگ بین پروس و اتریش تقسیم شده بودند. سپس، در ۲۶ ژانویه ۱۸۶۶، او یادداشت اعتراضی تندی به اتریش فرستاد و آن را به توطئه با آگوستنبرگ ها، مدعیان تاج و تخت دوک نشین ها، متهم کرد. در ۷ فوریه، وزیر امور خارجه اتریش، الکساندر فون منسدورف، به نوبه خود به دخالت پروس در اداره دوک نشین هولشتاین و علیه فضای غیرقابل تحملی که پروس ایجاد کرده بود، اعتراض کرد. سرانجام، در برلین، در ۲۸ فوریه ۱۸۶۶، شورای سلطنتی پروس به نفع جنگ علیه اتریش و تشکیل اتحاد با ایتالیا تصمیم گرفت. مذاکرات
نهایی. در همان نشست کلیدی شورای سلطنتی پروس، تصمیم گرفته شد تا برای بررسی مسائل نظامی مرتبط با اتحاد احتمالی میان پروس و ایتالیا، هر دو کشور افسرانی را به پایتخت های یکدیگر اعزام کنند. بر این اساس، دولت پروس از ایتالیا خواست تا یک افسر ارشد را به برلین بفرستد تا دربارهٔ جزئیات همکاری نظامی مذاکره کند، و در مقابل، یک افسر پروسی نیز به فلورانس اعزام می شد—پایتخت پادشاهی ایتالیا در آن زمان. از سوی ایتالیا، ژنرال جوزپه گووونه مأمور انجام این مأموریت حساس شد. او در ۱۰ مارس ۱۸۶۶ وارد برلین شد تا مذاکرات نظامی را آغاز کند. گوونه، که پیش تر در مأموریت های دیپلماتیک و نظامی نقش فعالی ایفا کرده بود، در این مأموریت نیز نقش کلیدی در تنظیم مقدمات اتحاد نظامی میان دو کشور داشت. حضور او در برلین، گامی مهم در هم سویی استراتژیک ایتالیا با پروس بود، که در نهایت به اتحاد نظامی علیه امپراتوری اتریش و آغاز جنگ اتریش-پروس در همان سال انجامید. این همکاری نظامی، بخشی از دیپلماسی فعال بیسمارک برای منزوی کردن اتریش و تقویت موقعیت پروس در آلمان و اروپا بود، و برای ایتالیا نیز فرصتی فراهم کرد تا با حمایت یک قدرت بزرگ، گام دیگری در مسیر
وحدت ملی و گسترش قلمرو بردارد. ژنرالی که فلورانس را با دستورالعمل های «چندگانه و کلی» ترک کرد، از اولین گفتگویش با بیسمارک برداشت چندان دلگرم کننده ای نداشت. در واقع، صدراعظم ابتدا یک معاهده عمومی با ایتالیا پیشنهاد داد که فاقد هرگونه جزئیات نظامی بود و به نظر می رسید بیشتر برای ارعاب اتریش به منظور کسب امتیاز در مسئله شلسویگ و هولشتاین مناسب باشد تا هر چیز دیگری. این به این دلیل بود که طرح های بیسمارک در دربار ویلهلم یکم، امپراتور آلمان مورد مخالفت قرار گرفت، این امر او را قادر ساخت تا فوراً یک معاهده نظامی متقابل با ایتالیا منعقد کند، چیزی که لا مارمورا می خواست. با این حال، تشویق ناپلئون سوم برای استفاده از فرصت و انعقاد پیمان، ایتالیایی ها را متقاعد کرد که ملاحظات خود را کنار بگذارند. کوستانتینو نیگرا در ۲۳ مارس ۱۸۶۶ از پاریس به روزنامه لا مارمورا نوشت که امپراتور به ایتالیا توصیه کرده است که اتحاد با پروس را بپذیرد و اگر پروس از درگیری عقب نشینی کند، اجازه حمله اتریش به ایتالیا را نخواهد داد. پیمان. پس از بررسی پیش نویس معاهده از بیسمارک، در ۲۸ مارس ۱۸۶۶، لا مارمورا به نماینده خود در برلین، جولیو دو بار
ال، تلگرافی ارسال کرد تا برداشت مطلوبی را که این پیشنهاد در فلورانس دریافت کرده بود به او اطلاع دهد. در روز ۳۱ام، پیام دیگری از نیگرا به لا مارمورا ارسال شد که تمایل ناپلئون سوم را برای آغاز جنگ به منظور یافتن راهی برای گسترش مرزهای فرانسه در راین نشان می داد؛ و همچنین اطمینان می داد که اگر اتریش ابتدا به ایتالیا حمله کند، فرانسه علیه اتریش مداخله خواهد کرد. در این مرحله کاری جز نتیجه گیری باقی نمانده بود. بر این اساس، پیمان اتحاد ایتالیا و پروس در ۸ آوریل ۱۸۶۶ در برلین توسط دو بارال و گووونه از طرف ایتالیا و توسط بیسمارک از طرف پروس امضا شد. متن آن مقرر می داشت: توافق میان پروس و ایتالیا برای اتحاد علیه اتریش در سال ۱۸۶۶، به صورت محرمانه صورت گرفت و هر دو طرف متعهد شدند که مفاد آن را فاش نکنند. این محرمانگی بخشی از استراتژی بیسمارک بود تا بتواند در فضای دیپلماتیک اروپا، بدون تحریک زودهنگام قدرت های دیگر، برنامه های خود را پیش ببرد. بلافاصله پس از امضای این پیمان، بیسمارک طرحی را به مجلس فرانکفورت ارائه داد که هدف آن تأسیس کنفدراسیون جدیدی از دولت های آلمانی بود—کنفدراسیونی که اتریش از آن کنار گذاشته می شد. ا
ین پیشنهاد، در ظاهر گامی برای بازسازی ساختار سیاسی آلمان بود، اما در واقع تلاشی بود برای تضعیف جایگاه اتریش به عنوان رهبر سنتی کنفدراسیون آلمان و ایجاد سردرگمی در میان مقامات اتریشی. با این حال، واکنش مجلس فرانکفورت به این پیشنهاد، آن گونه که بیسمارک انتظار داشت پیش نرفت. نمایندگان با بی اعتمادی و حتی طعنه به این طرح نگاه کردند، و بسیاری آن را اقدامی حساب شده برای تحریک درگیری و بی ثباتی تلقی کردند. این واکنش نشان داد که بیسمارک هنوز باید مسیر دیپلماتیک پیچیده ای را طی کند تا بتواند حمایت داخلی و منطقه ای لازم برای اجرای برنامه های خود را به دست آورد. با وجود این، طرح بیسمارک در نهایت بخشی از روند بزرگ تر تحول سیاسی آلمان شد، که با جنگ اتریش-پروس و تأسیس کنفدراسیون شمال آلمان در سال های بعد به ثمر نشست. این مرحله، آغازگر پایان سلطه اتریش بر جهان آلمانی زبان و مقدمه ای برای وحدت آلمان تحت رهبری پروس بود. تحولات پس از پیمان. پیشنهاد اتریش برای فروش ونتو. با انتشار خبر اتحاد میان ایتالیا و پروس در سال ۱۸۶۶، امپراتوری اتریش تلاش های دیپلماتیک متعددی برای شکستن این اتحاد انجام داد. مهم ترین و جسورانه ترین اقدام ات
ریش، پیشنهاد واگذاری منطقه ونتو به فرانسه بود—اقدامی که به طور غیرمستقیم هدفش جلب بی طرفی فرانسه و ایتالیا در صورت وقوع جنگ میان اتریش و پروس بود. از آن جا که اتریش به طور رسمی پادشاهی ایتالیا را به رسمیت نمی شناخت، نمی توانست مستقیماً با دولت ایتالیا مذاکره کند؛ بنابراین، فرانسه به عنوان واسطه انتخاب شد. اتریش پیشنهاد کرد که ونتو را به فرانسه واگذار کند، مشروط بر آن که فرانسه و ایتالیا در درگیری احتمالی میان اتریش و پروس بی طرف باقی بمانند. این پیشنهاد، در واقع تلاشی بود برای منزوی کردن پروس و جلوگیری از شکل گیری جبهه ای متحد علیه اتریش. با این حال، این ابتکار دیپلماتیک موفقیت آمیز نبود. فرانسه، که پیش تر در مذاکرات با بیسمارک بی طرفی خود را اعلام کرده بود، حاضر نشد نقش فعال تری در حمایت از اتریش ایفا کند. ایتالیا نیز، با وجود وسوسه دریافت ونتو بدون جنگ، به اتحاد با پروس پایبند ماند، زیرا این اتحاد را راهی مطمئن تر برای تحقق آرمان های ملی خود می دانست. این شکست دیپلماتیک، یکی دیگر از نشانه های افول قدرت چانه زنی اتریش در اروپا بود و نشان داد که حتی واگذاری سرزمینی مهم مانند ونتو نمی تواند مانع از شکل گیری ائ
تلاف های جدید و مؤثر علیه آن شود. در نهایت، جنگ اتریش-پروس آغاز شد و با شکست اتریش، مسیر وحدت آلمان و گسترش قلمرو ایتالیا هموارتر شد. این پیشنهاد توسط دولت اتریش به ناپلئون سوم ارائه شد که در ۴ مه ۱۸۶۶ به نیگرا اطلاع داد. دومی، روز بعد، به لا مارمورا تلگراف زد. این پیشنهاد مشروط به عدم مداخله فرانسه و ایتالیا به نفع پروس بود و شامل نکات زیر بود. در ابتدا، این پیشنهاد برای لا مارمورا جالب به نظر می رسید، به خصوص از آنجایی که پیمان تازه منعقد شده با پروس، پروس را ملزم به کمک به ایتالیا در صورت حمله اتریش نمی کرد. با این حال، این پیشنهاد خالی از اشکال نبود. اول از همه، این پیشنهاد نقض پیمان با پروس بود که می توانست به دشمن ایتالیا تبدیل شود. ثانیاً، ایتالیا به خاطر واگذاری ونتو به فرانسه بدهکار می شد. ثالثاً، پیشنهاد وین با اشغال سیلزی توسط اتریش مرتبط بود که کاملاً بعید به نظر می رسید. لا مارمورا می خواست واکنش احتمالی پروس را در صورت حمله پیشگیرانه اتریش به ایتالیا بررسی کند تا بتواند با آرامش خاطر بیشتری در مورد پیشنهاد وین تصمیم بگیرد. در ۷ مه، او پاسخی از سفیر دو بارال دریافت کرد مبنی بر اینکه بیسمارک و ویل
یام اول، با وجود اینکه معاهده صراحتاً چنین چیزی را پیش بینی نکرده بود، تضمین داده اند که پروس در صورت حمله اتریش به کمک ایتالیا خواهد آمد. بدین ترتیب، پس از تبادل نظر ثمربخش بین گووونه و نیگرا در پاریس (که هر دو مخالف پذیرش پیشنهاد بودند)، لا مارمورا با اطمینان خاطر تصمیم گرفت پیشنهاد اتریش را رد کند «[...] دولت فلورانس مصمم است در مورد تعهدات پذیرفته شده با پروس، فراتر از محدودیت هایی که پروس مایل به انجام آن است، در مورد تعهدات پذیرفته شده با ایتالیا مصالحه نکند»، همان طور که به گووونه اطلاع داد، که پس از ورود به پایتخت، عصر روز چهاردهم دوباره به مقصد پاریس حرکت کرد. مانورهای ناپلئون سوم. با کنار گذاشته شدن پیشنهاد اتریش برای واگذاری ونتو به فرانسه، اتحاد میان ایتالیا و پروس با آزمون دیپلماتیک تازه ای روبه رو شد. ناپلئون سوم، امپراتور فرانسه، که به تدریج نسبت به منافع کشورش از جنگ میان اتریش و پروس دچار تردید شده بود، پیشنهاد تشکیل یک کنگره اروپایی را مطرح کرد. هدف این کنگره، حل وفصل تنش های موجود در اروپا بود—از جمله مسئله ونتو، مناقشه شلسویگ-هولشتاین، و اصلاح ساختار کنفدراسیون آلمان. علاوه بر این، ناپلئون
سوم قصد داشت در این کنگره موضوع تأسیس یک دولت بی طرف در منطقه راین را نیز مطرح کند؛ طرحی که منافع استراتژیک فرانسه را در برابر قدرت های آلمانی تأمین می کرد. اتریش، که در ازای این طرح وعده هایی مبهم برای جبران دریافت کرده بود، با این حال بر این باور بود که تنها از طریق جنگ می تواند منطقه سیلزی را بازپس گیرد و ونتو را حفظ کند؛ بنابراین، پیشنهاد تشکیل کنگره را رد کرد و ابتکار دیپلماتیک فرانسه ناکام ماند. با وجود این شکست، ناپلئون سوم موفق شد در تاریخ ۱۲ ژوئن ۱۸۶۶ توافقی محرمانه با وین به دست آورد: در صورت پیروزی اتریش بر پروس، ونتو به فرانسه واگذار می شد. در مقابل، فرانسه تعهد می داد که در جنگ مداخله نکند و ایتالیا را نیز به اتخاذ موضع بی طرفی ترغیب کند. این توافق، بخشی از بازی پیچیده قدرت ها در آستانه جنگ اتریش-پروس بود—جایی که هر کشور تلاش می کرد با مانورهای دیپلماتیک، موقعیت خود را تثبیت کند و از درگیری های آتی بیشترین بهره را ببرد. در نهایت، با آغاز جنگ و شکست اتریش، این توافق نیز بی اثر شد و مسیر واگذاری ونتو به ایتالیا از طریق فرانسه، همان طور که در پیمان وین مشخص شد، عملی گردید. این رویدادها نشان دهنده پ
یچیدگی روابط بین الملل در قرن نوزدهم و نقش محوری دیپلماسی در شکل گیری مرزهای جدید اروپا بودند. شیوع جنگ. در ۱۲ ژوئن (روز توافق با فرانسه)، وین روابط دیپلماتیک خود را با برلین قطع کرد و در ۱۴ ژوئن، پیشنهادی برای بسیج فدرال علیه پروس به مجلس آلمان ارائه داد. سپس برلین اعلام کرد که کنفدراسیون آلمان منحل شده است و در پانزدهم ژوئن ارتش خود را به سمت جنوب پیشروی کرد و به پادشاهی ساکسونی که از اتریش حمایت کرده بود، حمله کرد. در شانزدهم ژوئن، نبرد عملاً آغاز شد. لا مارمورا در ۲۰ ژوئن ۱۸۶۶ اعلامیه جنگ ایتالیا را به وین مخابره کرد و آغاز خصومت ها را برای ۲۳ ژوئن تعیین کرد. در همین حال، در ۲۱ ژوئن، نیروهای پروس به مرز شمالی اتریش رسیده بودند. در فلورانس، لا مارمورا به عنوان رئیس ستاد منصوب شد و بتینو ریکاسولی جایگزین او در دولت شد. سپس لا مارمورا به میدان فرستاده شد و در ۲۴ ژوئن توسط اتریشی ها در کاستوزا شکست خورد. با این حال، در ۳ ژوئیه، پروسی ها در نبرد سادووا پیروز شدند و ارتش اصلی اتریش را از کار انداختند. میانجیگری فرانسه و پایان اتحاد. روز قبل از شکست در سادووا، اتریشی ها دومین تلاش خود را برای شکستن اتحاد ایتالیا
-پروس آغاز کرده بودند. امپراتور اتریش، فرانتس جوزف اول، که ژنرال بندیک از فاجعه نظامی قریب الوقوع در شب بین ۲ و ۳ ژوئیه ۱۸۶۶ هشدار داده بود، به این فکر افتاد که فوراً و بدون قید و شرط ونتو را به ناپلئون سوم پیشنهاد دهد تا آتش بس با ایتالیا برقرار شود. پس از سادووا، در روز چهارم، او بر اساس این فکر که عصر همان روز به سفیر اتریش در پاریس ابلاغ شده بود، عمل کرد. ناپلئون سوم، که کم کم داشت به طور جدی از عواقب یک موفقیت چشمگیر و قاطع پروس می ترسید، در ۵ ژوئیه به ویکتور امانوئل دوم تلگراف زد و پیشنهاد داد که در ازای صلح با اتریش، ونتو را به او پیشنهاد دهد. همزمان، او خبر این پیشنهاد را در روزنامه Le Moniteur Universel منتشر کرد تا فشار بیشتری ایجاد کند. دولت ایتالیا واکنش بسیار سردی به ابتکار امپراتور فرانسه نشان داد، اگرچه پاریس همچنان به فلورانس فشار می آورد. برای نخست وزیر ریکاسولی، رد کامل میانجیگری فرانسه غیرممکن بود، اما او با خرید زمان، عملیات نظامی را با حداکثر انرژی تا حد امکان ادامه داد. ناپلئون همچنین به پروس پیشنهاد میانجیگری داد که بیسمارک، با اطمینان از دستیابی به اهداف جنگ، آن را پذیرفت. این امر منجر
به توافق اصولی بین اتریش و پروس شد که ایجاد کنفدراسیون آلمان شمالی تحت رهبری پروس و محرومیت اتریش از تمام امور آلمان را در پی داشت. پس از پذیرش این طرح توسط وین و برلین، آتش بس برقرار شد. در این میان، ارتش ایتالیا، ونتو را که توسط اتریشی ها رها شده بود، اشغال کرده بود و اکنون در ترنتو در حال پیشروی بود. آتش بس بین اتریشی ها و پروسی ها در ۲۱ ژوئیه منعقد شد و از ظهر ۲۲ ژوئیه معتبر بود. دولت فلورانس خبر این توافق را تنها به طور غیرمستقیم، از طریق فرانسه، دریافت کرد. با این حال، ایتالیا به دنبال پیروزی نظامی بود و در پاسخ به درخواست های ناپلئون سوم برای صلح، در ابتدا پاسخ داد که منتظر ابلاغ رسمی مستقیم از متحد پروسی خود است. با این حال، در ۲۲ ژوئیه، خبر شکست قاطع نیروی دریایی ایتالیا توسط اتریش در نبرد لیسا رسید و روز بعد ایتالیا نیز با آتش بس موافقت کرد. آتش بس از صبح روز ۲۵ ژوئیه آغاز شد. در آن تاریخ، نیروهای ایتالیایی بخشی از ترنتینو را اشغال کرده بودند و دولت ایتالیا نگران حفظ کنترل بر این قلمرو بود. بیسمارک با این امر مخالفت کرد و ادعا کرد که پیشنهاد فرانسه برای تمامیت امپراتوری اتریش به استثنای ونتو را پذی
رفته است. سپس وزیر امور خارجه ایتالیا، امیلیو ویسکونتی ونوستا، آتش بس را به امید یک پیروزی محلی که به او اجازه دهد ترنتینو را حفظ کند، به حالت تعلیق درآورد. با این حال، ایتالیا که با امضای مقدمات صلح بین اتریش و پروس در ۲۶ ژوئیه مواجه شد، در ۲۹ ژوئیه شرایط خود را برای فرانسه، قدرت میانجی، ارسال کرد. اتریش از واگذاری هر چیزی غیر از ونتو خودداری کرد و پروس از ادامه جنگ در کنار ایتالیا امتناع ورزید. سپس نیروهای ایتالیایی در ترنتینو به فرماندهی گاریبالدی و مدیچی فراخوانده شدند و در ۱۲ اوت، در کورمونس، آتش بس نهایی بین ایتالیا و اتریش منعقد شد و در ۳ اکتبر با صلح وین دنبال شد. این امر واگذاری تنها ونتو به ایتالیا از طریق فرانسه را قطعی کرد. سومین جنگ استقلال و به همراه آن اتحاد ایتالیا-پروس به پایان رسید.