Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ستناد به قوانین و از طریق دادگاه ها، در برابر برنامه های دولت برای تعطیلی این پروژه مقاومت کنند. در اوت ۲۰۱۳، دادگاه تجدیدنظر ایالات متحده حکمی صادر کرد که کمیسیون انرژی هسته ای و دولت اوباما را موظف ساخت یا باید با درخواست وزارت انرژی برای ساخت سایت دفن زباله در کوه یوکا موافقت یا مخالفت کنند، و نمی توانند صرفاً با نادیده گرفتن قانون، برای تعطیلی آن برنامه ریزی نمایند. در مهٔ ۲۰۰۹، استیون چو، وزیر وقت انرژی ایالات متحده، در این خصوص اظهار داشت: در سال ۲۰۰۸، کمیته محیط زیست و کارهای عمومی سنای ایالات متحده اعلام کرد که عدم پایبندی به الزامات قراردادی ممکن است تا سال ۲۰۲۰ تا ۱۱ میلیارد دلار برای مالیات دهندگان هزینه داشته باشد.این برآورد در سال ۲۰۱۳ به ۲۱ میلیارد دلار افزایش یافت. در ژوئیه ۲۰۰۹، مجلس نمایندگان ایالات متحده با ۳۸۸ رأی موافق در برابر ۳۰ رأی مخالف، به اصلاحیه های لایحه HHR3183 (رأی گیری شماره ۵۹۱، به نقل از وبگاه رسمی مجلس) رأی داد تا بودجهٔ پروژه یوکاماونت در بودجه مالی سال ۲۰۱۰ حذف نشود. در سال ۲۰۱۳، مجلس نمایندگان طی دو رأی گیری در جریان بررسی بودجه انرژی و آب سال ۲۰۱۴، با اکثریتی بیش از ۸۰ در
صد با حذف پروژه یوکاماونت به عنوان تنها راهکار مدیریت پسماند هسته ای کشور مخالفت کرد. در ۱۳ آوریل ۲۰۱۰، ایالت واشینگتن دادخواستی برای جلوگیری از بسته شدن پروژه یوکاماونت ثبت کرد، چراکه این اقدام تلاش ها برای پاک سازی مجموعه هسته ای هنفورد را به تأخیر می انداخت. ایالت کارولینای جنوبی، شهرستان ایکن (محل سایت ساوانا ریور) و چند طرف دیگر به ایالت واشینگتن در این دادخواست پیوستند. دادگاه استیناف ناحیه کلمبیا در ژوئیه ۲۰۱۱ دادخواست را رد کرد و اعلام نمود که کمیسیون تنظیم مقررات هسته ای هنوز دربارهٔ خروج از فرایند صدور مجوز تصمیم گیری نکرده است. واشینگتن و کارولینای جنوبی در ۲۹ ژوئیه بار دیگر دادخواست جدیدی ثبت کردند. با دریافت ۳۲ میلیارد دلار از شرکت های برق برای تأمین مالی پروژه و صرف ۱۲ میلیارد دلار برای مطالعات و ساخت، دولت فدرال ۲۷ میلیارد دلار (شامل بهره بانکی) در اختیار داشت. در مارس ۲۰۱۲، سناتور لیندزی گراهام لایحه ای ارائه داد که بر اساس آن سه چهارم این مبلغ به مشتریان بازگردانده شود و باقی مانده برای بهبود زیرساخت های ذخیره سازی در اختیار شرکت ها قرار گیرد. در اوت ۲۰۱۳، دادگاه استیناف ناحیه کلمبیا به کمیسی
ون تنظیم مقررات هسته ای دستور داد که درخواست وزارت انرژی ایالات متحده برای تأسیس یک سایت ذخیره سازی پسماند در یوکاماونت را یا تأیید یا رد کند. نظر حقوقی دادگاه بیان می کرد که کمیسیون تنظیم مقررات هسته ای با نادیده گرفتن قانون، به دولت اوباما اجازه داده بود که به برنامه ریزی برای بستن این سایت ادامه دهد، در حالی که قانون فدرال همچنان یوکاماونت را به عنوان محل ذخیره سازی ملی پسماند هسته ای تعیین می کرد.دادگاه تصریح کرد که رئیس جمهور نمی تواند صرفاً به دلیل مخالفت های سیاسی از اجرای یک قانون مصوب خودداری کند. در پاسخ، کمیسیون تنظیم مقررات هسته ای جلدهای نهایی گزارش ارزیابی ایمنی یوکاماونت را منتشر کرد که در آن، کارکنان کمیسیون اعلام کردند محل پیشنهادی با تمام استانداردهای قابل اعمال سازگار است. در عین حال، آن ها اعلام کردند که صدور مجوز ساخت باید تا زمان تأمین حقوق زمین و منابع آب و تکمیل پیوست زیست محیطی به تعویق بیفتد. در ۳ مارس ۲۰۱۵، کمیسیون به کارکنان خود دستور داد تا پیوست زیست محیطی را تکمیل و پایگاه دادهٔ مربوط به صدور مجوز یوکاماونت را با استفاده از بودجه های باقی مانده در دسترس عموم قرار دهند. در مارس ۲
۰۱۵، سناتور لمار الکساندر لایحه «قانون اداره پسماند هسته ای ۲۰۱۵» را در سنای ایالات متحده ارائه کرد. هدف این لایحه ایجاد نهادی کاملاً مستقل با عنوان «اداره پسماند هسته ای» برای توسعه سایت های ذخیره سازی و دفن نهایی پسماند هسته ای بود. ساخت چنین تأسیساتی مستلزم رضایت دولت های ایالتی، محلی و قبیله ای ذی نفع بود. بر اساس این لایحه، اداره پسماند هسته ای موظف بود برنامه ای برای راه اندازی یک مرکز ذخیره سازی آزمایشی تا سال ۲۰۲۱ برای پسماند راکتورهای غیرفعال و سایر موارد اضطراری تهیه کند. هدف بعدی، راه اندازی تأسیسات ذخیره سازی برای پسماند راکتورهای فعال یا «پسماند غیر اولویت دار» تا سال ۲۰۲۵ و ایجاد محل دفن دائمی تا پایان سال ۲۰۴۸ بود. محدودیت کنونی ۷۰٬۰۰۰ تن متریک برای ظرفیت نخستین محل دفن دائمی لغو می شد. همچنین، هرگونه هزینه جدیدی که پس از تصویب این قانون برای مدیریت پسماند هسته ای جمع آوری شود، در «صندوق سرمایه در گردش» جدیدی نگهداری می شد. اداره پسماند هسته ای می توانست در صورت عدم وجود محدودیت های بودجه ای سالانه، از این صندوق برداشت کند. این لایحه در کمیته متوقف شد. تا ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۱، ارزش سرمایه گذاری شده
صندوق پسماند هسته ای به ۵۲٫۴ میلیارد دلار رسیده بود. در ۱۵ مارس ۲۰۱۷، دولت ترامپ اعلام کرد که از کنگره درخواست ۱۲۰ میلیون دلار برای ازسرگیری روند صدور مجوز پروژه یوکاماونت خواهد کرد. همچنین بخشی از این بودجه برای ایجاد یک برنامه ذخیره سازی موقت تخصیص می یافت. این پروژه قرار بود پسماندهای هسته ای ذخیره شده در مناطق مختلف کشور از سال ۲۰۱۰ را در یوکاماونت متمرکز کند. این درخواست بودجه ای توسط سنای ایالات متحده رد شد. با وجود تخصیص منابع مالی از سوی دولتش، ترامپ در اکتبر ۲۰۱۸ اعلام کرد با استفاده از یوکاماونت به عنوان محل دفن مخالف است و اظهار داشت با «مردم نوادا» هم عقیده است. در ۱۱ مه ۲۰۱۸، مجلس نمایندگان ایالات متحده لایحه H.R.3053 را با ۳۴۰ رأی موافق در برابر ۷۲ رأی مخالف تصویب کرد. این لایحه وزارت انرژی را موظف به ازسرگیری فرایند صدور مجوز یوکاماونت می کرد. طبق مفاد آن، صدور مجوز برای این محل دائمی ممکن بود تا پنج سال زمان ببرد. قانون اصلاح سیاست پسماند هسته ای به ابتکار جان شیمکوس تدوین شده بود. پایگاه خبری "The Hill" گزارش داد که این قانون مسیر پیشبرد فرایند برنامه ریزی و ساخت سایت یوکاماونت در نوادای جنوب
ی را برای وزارت انرژی مشخص می کرد، مالکیت زمین را به وزارت منتقل می نمود، سازوکار مالی را تسهیل می کرد و امکان ساخت یا صدور مجوز برای سایت موقت را فراهم می نمود. این لایحه وزارت انرژی را ملزم می کرد تا فرایند صدور مجوز یوکاماونت به عنوان محل دائمی دفن پسماند هسته ای کشور را احیا کند. این اقدام، پسماندهای ۱۲۱ نقطه در ۳۹ ایالت را گردهم می آورد.همه نمایندگان نوادا با این لایحه مخالفت کردند. قرار بود این طرح در مرحله بعد به سنا ارائه شود و در صورت تصویب، کمیسیون تنظیم مقررات هسته ای باید ظرف ۳۰ ماه دربارهٔ آن تصمیم گیری می کرد. پایگاه "The Hill" گزارش داد که این لایحه با حمایت گسترده قانون گذارانی روبه رو شد که خواهان انتقال پسماندها از حوزه های انتخاباتی خود به یوکاماونت بودند؛ مفهومی که مورد مخالفت نمایندگان نوادا قرار داشت. دینا تیتوس، نماینده نوادا، این لایحه را «نوادای فریب خورده ۲٫۰» خواند. او اصلاحیه ای پیشنهاد داد تا ذخیره سازی درازمدت تنها در مناطقی صورت گیرد که رضایت خود را اعلام کرده اند؛ پیشنهادی که رد شد. در مخالفت با استفاده از یوکاماونت، نمایندگان نوادا با حمایت سناتور دایان فاینستاین از کالیفرنیا
و سایر سیاستمداران همراهی شدند. در ژوئن ۲۰۱۸، دولت ترامپ و شماری از نمایندگان کنگره بار دیگر پیشنهاد استفاده از یوکاماونت را مطرح کردند، اما با مخالفت سناتورهای نوادا روبه رو شدند. تا اوایل ۲۰۱۹، پروژه یوکاماونت در «بلاتکلیفی سیاسی» قرار گرفت، چرا که مخالفت ها موجب بن بست شده بود. در ژانویه ۲۰۱۹، هیئتی از دانشمندان گزارشی با عنوان «بازنگری در مدیریت پسماند هسته ای آمریکا» به کنگره ارائه داد که در آن یوکاماونت به عنوان یکی از گزینه های پیشنهادی معرفی شده بود، مشروط به شکل گیری فرایندی اجماعی برای انتخاب محل. در آوریل ۲۰۱۹، مسئولان سایت امنیت ملی نوادا اعلام کردند که مرکز مونتاژ تجهیزات در برابر خطر زمین لرزه ایمن است. با این حال، مقام های رسمی نوادا عنوان کردند که فعالیت های لرزه ای منطقه برای ذخیره سازی پسماند مناسب نیست. در ۱ آوریل ۲۰۱۹، "لاس وگاس ریویو-ژورنال" گزارش داد که دموکرات های نوادا در مجلس نمایندگان تلاش دارند از طریق فرایند بودجه ای، جلوی انتقال پلوتونیوم از سوی وزارت انرژی به ایالت را بگیرند.
مأمور مخفی () فیلمی در ژانر تاریخی سیاسی جاسوسی محصول سال ۲۰۲۵ است که توسط کلبر مندونسا فیلیو نویسندگی و کارگردانی شده است. این فیلم با بازی واگنر مورا، اودو کی یر، گابریل لئونه و ماریا فرناندا کاندیدو، داستان مارسلو را روایت می کند که معلمی گرفتار در آشفتگی های سیاسی سال های پایانی دیکتاتوری نظامی برزیل است. این فیلم همکاری مشترک برزیل، فرانسه، آلمان و هلند است. "مأمور مخفی" نخستین بار در بخش رقابت اصلی جشنواره فیلم کن ۲۰۲۵، در ۱۸ مه ۲۰۲۵ به نمایش درآمد و در این رویداد، واگنر مورا جایزه بهترین بازیگر مرد و کلبر مندونسا جایزه بهترین کارگردانی را کسب کردند.
شورش عشایری ۱۳۰۹–۱۳۰۷ فارس یکی از مهم ترین مقاومت های عشایر منطقه فارس علیه حکومت رضاشاه پهلوی بود. این شورش ها عمدتاً توسط عشایر قشقایی، بویراحمدی، ممسنی، ایلات خمسه ایلات کوهمره سرخی و سایر عشایر و روستاییان جنوب ایران شکل گرفتند و واکنشی به سیاست های تمرکزگرایانه و مدرن سازی اجباری رضاشاه بود. با سرکوب این شورش ها رفته رفته از نفوذ سران ایل کاسته شد و ساختار عشایری فارس رو به تحلیل رفت. همچنین با پایان آن روند اسکان اجباری عشایر (تخته قاپو) آغاز شد. جنگ دورگ مدینه. در پاییز سال ۱۳۰۷ بین عشایر بویراحمدی و نیروهای دولتی جنگ سختی درگرفت، که سرآغاز برخوردهای خونین فارس محسوب می شد. مقامات نظامی با اجبار عده ای از سواران ایل قشقایی را برای سرکوب این شورش همراه بردند. اما این نبرد که به نبرد دورگ مدینه (مدو) مشهور شد، با دلاوری های فرمانده بویراحمدی ها، کای لهراسب، شکست سنگینی بر نیروهای دولتی وارد آمد. در پی جنگ دورگ مدو، صولت الدوله ایلخان قشقایی دو بار در تهران به اتهام تحریک عشایر به شورش و اغتشاش دستگیر شد. برخی از طوایف قشقایی در اعتراض به بازداشت صولت الدوله شوریدند و با ناتوانی حکومت در سرکوب آن ها، رفته
رفته تمام گروه ها و طایفه های قشقایی و سران بزرگ و کوچک روستاها و بلوکات نیز به آن ها پیوستند. سران ایل های دیگر نواحی فارس از جمله بویراحمد، ممسنی، خمسه، دشتستانی ها، تنگستانی ها و دشتی ها، و برخی از طایفه های کوچک و تعدادی از روستاییان نیز به این مقاومت پیوستند. این برای نخستین بار در تاریخ شناخته شدهٔ فارس بود که گروه های گوناگون از لحاظ سیاسی و نظامی متحد شدند. شورش عشایری ۱۳۰۸. پس از گسترده شدن شورش، از ملک منصور خان، پسر دوم صولت الدوله، که همراه با دیگر اعضای خانواده در تهران به تبعید به سر می برد، خواسته شد که که به فارس برود و شورشیان را به آرامش دعوت کند. ملک منصورخان فوراً در آق چشمه به دیدار سران شورشی قشقایی رفت. اما وی نه تنها اوضاع را آرام نساخت بلکه خود رهبری قیام کنندگان را بر عهده گرفت. در بهار ۱۳۰۸ جنگجویان ایل قشقایی و نیز ایلات خمسه ـ به جز باصری ها که اعلام بی طرفی کرده بودند ـ و برخی از بویراحمدی ها، در نقاط مختلف فارس، با نظامیان رضاشاه درگیر شدند. این درگیری های چند ماهه، ضربات سنگینی بر دولت وارد آورد. در اولین اقدام نظامی، قشقایی ها به سرعت بر بخش عمدهٔ جاده های شیراز- بوشهر و شیرا
ز- آباده مسلط شدند، پاسگاه های ژاندارمری را تسخیر کردند و در ارتفاعات جنوب شیراز موضع گرفتند. از سویی دیگر در شرق فارس ایل بهارلو به رهبری کاظم خان بهارلو شورید و داراب را تصرف کرد. سپس با پیشروی به سمت فسا با ایل های عرب خمسه و اینالو همراه شد. نیروهای دولتی به فرماندهی ابوالحسن خان پورزند در حدود کوشک قاضی ابتدا کاظم خان را شکست دادند ولی با رفتن پورزند به شیراز، کاظم خان به فسا حمله کرد و در اول تیرماه ۱۳۰۸ شهر را تصرف نمود. شیخ ابوالحسن سرکوهی نیز با نیروهای تحت فرمان خود نی ریز را تصرف کرد. شهر لار نیز به تصرف زادخان از خوانین عشایر نفر شورشی درآمد. به سبب این اغتشاشات، اکبر میرزا والی فارس و سرلشکر زاهدی فرماندهٔ ژاندارمری فارس به تهران احضار شدند و همراه فیروز میرزا نصرت الدوله وزیر مالیه به دلیل اقدامات خائنانه دربارهٔ شورش فارس دستگیر و زندانی شدند. سپس سرلشکر حبیب الله شیبانی به عنوان متصدی امور نظامی-اداری فارس منصوب شد. او مأموریت یافته بود که به اغتشاشات خاتمه دهد. نیروهای او در پل خان مورد شبیخون نیروهای قشقایی قرار گرفت و عده ای از سربازان و افسران وی کشته شدند، و مقادیری سلاح و مهمات به غنیمت
قشقایی ها درآمد. در روزهای بعد طی درگیری شدید در باجگاه و ارتفاعات باباکوهی (شمال شیراز) تلفات زیادی به نیروهای دولتی وارد شد و همچنین یکی از سران طایفه کشکولی و پسرش کشته شدند. نیروهای دیگر قشقایی نیز از جنوب شیراز شبانه به نیروهای سرلشکر شیبانی شبیخون زدند. افراد تحت امر مهدی خان سرخی و نفرات عمله نیز به فرودگاه نظامی شهر حمله کردند و تعدادی از هواپیماها را به آتش کشیدند. در این عملیات بر نظامیان تلفات زیادی وارد شد، از عشایر نیز بین بیست تا سی تن کشته شدند. پس از درگیری های شیراز، در اردکان نیروهای بویراحمدی تحت امر کای لهراسب و میرغلام یک ستون نظامی را منهدم کردند. با تلاش سرلشکر شیبانی ملک منصورخان قشقایی برای آرام ساختن اوضاع رسماً به سمت ایلخانی قشقایی منصوب شد. این آخرین به رسمیت شناختن یک ایلخانی قشقایی از سوی دولت به شمار می آید. بنا بر اصرار سرلشکر شیبانی مهم ترین خواستهٔ قشقایی ها که بازگشت صولت الدوله بود، انجام شد و صولت الدوله از زندان آزاد و به شیراز اعزام گردید. با ورود صولت الدوله به فارس به میزان زیادی از تشنجات کاسته شد. کمی بعد قشقایی ها که به خواسته خود رسیده بودند، دست از جنگ برداشتند و
با اعلام عفو عمومی توسط دولت، شورش در فارس فروکش کرد. در شرق نیز در شهریور همان سال دولت سرهنگ محمدتقی خان عرب شیبانی را به عنوان حاکم خمسه و لارستان برگزید و او با هنگ همراهش، پس از درگیری های سنگین فسا را تصرف نموده و پس از نبرد گدار گاوی داراب را نیز آزاد کرد. این هنگ سپس برای سرکوب شورش حکام محلی لارستان و عشایر به لار روانه شد که طی نبرد موسوم به نبرد قلعه گراش شورش آن منطقه را نیز سرکوب کرد. جنگ تامرادی. در تابستان ۱۳۰۹ سرلشکر شیبانی پس از آرام ساختن نقاط دیگر فارس، برای سرکوب عشایر بویراحمد و ممسنی نیروهای خود را بسیج کرد و از قشقایی ها درخواست نمود تا وی را همراهی کنند. ناصرخان با برخی از سران طایفه ها به همراه ۵۰۰ نفر از قشقایی ها به شیبانی پیوست. ناصرخان تلاش زیادی کرد تا شیبانی را از این حمله منصرف کند. اما تلاش های وی به نتیجه ای نرسید و نیروهای دولتی در تنگ تامرادی محاصره شدند. این جنگ که جنگ تامرادی نام گرفت، با شکست و تلفات سنگینی به نیروهای دولتی به پایان رسید.
مغز متفکر () یک فیلم آمریکایی در ژانر سرقت محصول سال ۲۰۲۵ به نویسندگی و کارگردانی کلی رایکارد است. از بازیگران فیلم می توان به جاش اوکانر، آلانا هایم، جان ماگارو، هوپ دیویس و بیل کمپ اشاره کرد. داستان فیلم در دههٔ ۱۹۷۰ میلادی جریان دارد. نخستین نمایش جهانی این فیلم در بخش رقابت اصلی جشنواره فیلم کن ۲۰۲۵ در ۲۳ مه ۲۰۲۵ برگزار شد و برای دریافت نخل طلا نامزد گردید.
دو دادستان () فیلمی در ژانر درام تاریخی محصول سال ۲۰۲۵ به نویسندگی و کارگردانی سرگئی لوزنیتسا است که بر پایهٔ رمان کوتاهی به همین نام اثر گئورگی دمیدوف ساخته شده است. در این فیلم الکساندر کوزنتسوف و الکساندر فیلیپنکو ایفای نقش کردند. داستان فیلم دربارهٔ یک دادستان جوان شوروی است که در جریان پاکسازی بزرگ دوران ژوزف استالین در پی احقاق عدالت برای یک زندانی برمی آید. این فیلم نخستین بار در بخش رقابت اصلی هفتاد و هشتمین جشنواره فیلم کن در ۱۴ مهٔ ۲۰۲۵ به نمایش درآمد و جایزه فرانسوا شاله را از آن خود کرد. اکران عمومی فیلم در آلمان، توسط کمپانی پراگرس از ۱۹ فوریهٔ ۲۰۲۶ آغاز خواهد شد.
رومریا () فیلمی در ژانر درام محصول سال ۲۰۲۵ به نویسندگی و کارگردانی کارلا سیمون است. در این فیلم، یوسیا گارسیا در نقش مارینا، زن جوان یتیمی ایفای نقش می کند که در جست وجوی حقیقتی دربارهٔ گذشتهٔ پدرِ بیولوژیکی خود است. این فیلم نخستین بار در ۲۱ مه ۲۰۲۵ در بخش رقابت اصلی هفتاد و هشتمین جشنواره فیلم کن به نمایش درآمد و قرار است در ۵ سپتامبر ۲۰۲۵ توسط الاستیکا فیلمز در اسپانیا اکران شود.
رنوآر (; ژاپنی: ルノワール) فیلمی در ژانر درام بلوغ محصول سال ۲۰۲۵ به نویسندگی و کارگردانی چی ئه هایاکاوا است. این فیلم با بازی یویی سوزوکی، لیلی فرانکی، هیکاری ایشیدا و آیومو ناکاجیما، به دوران کودکی دختری ۱۱ ساله به نام فوکی در توکیو اواخر دههٔ ۱۹۸۰ می پردازد. این فیلم در ۱۷ مهٔ ۲۰۲۵ در بخش رقابت اصلی هفتاد و هشتمین جشنواره فیلم کن برای نخستین بار به نمایش درآمد و قرار است در تاریخ ۲۰ ژوئن ۲۰۲۵ به صورت عمومی در ژاپن اکران شود.
هوندا ۵۰۰ تویین یک موتورسیکلت ژاپنی با انجین ۴۷۱ سی سی موتور دوسیلندر خطی و قدرت ۴۷ اسب بخار که توسط کمپانی هوندا سه مدل؛ سی بی ۵۰۰اف، سی بی آر ۵۰۰آر و سی بی ۵۰۰ایکس بین سال های ۲۰۱۳ تا ۲۰۲۴ تولید شد.
آنگرا (به انگلیسی: Angra) یک گروه پاور متال و پراگرسیو متال برزیلی است که در نوامبر سال ۱۹۹۱ در شهر سائوپائولو توسط آندره ماتوس (خواننده، نوازندهٔ کیبورد و نوازندهٔ چند ساز) و رافائل بیتنکورت و آندره لینهرس (نوازندگان گیتار)، تشکیل شد. پس از تشکیل اولیهٔ گروه، نوازندگان لوئیس ماریوتی (بیس) و مارکو آنتونس (درام) به آنها پیوستند و آندره لینهرس جای خود را به آندره هرناندز و بعداً به کیکو لوریرو داد. بیتنکورت، تنها عضوی بود که در تمام آلبوم های گروه به عنوان نوازنده حضور داشت. آنها تا به امروز ده آلبوم استودیویی معمولی، شش آلبوم چندآهنگه و هفت سی دی/دی وی دی زنده منتشر کرده اند. این گروه به رهبری رافائل بیتنکورت تا حدی در ژاپن و اروپا محبوبیت پیدا کرده است. در ۲ آوریل ۲۰۱۵، نوازندهٔ گیتار کیکو لوریرو، گروه آنگرا را ترک کرد تا به گروه ترش متال آمریکایی مگادث بپیوندد. سبک موسیقی. سبک موسیقی آنها به عنوان پاور متال، پراگرسیو متال، و نئو-کلاسیکال متال توصیف شده است.
نادیا ملیتی (؛ زادهٔ ۲۰۰۱ یا ۲۰۰۲) بازیگر اهل فرانسه است. او با بازی در فیلم "خواهر کوچک" (۲۰۲۵) به کارگردانی حفصیه حرزی، نخستین تجربهٔ بازیگری خود را انجام داد و برای این نقش، جایزه بهترین بازیگر زن جشنواره فیلم کن را دریافت کرد. اوایل زندگی. ملیتی از سوی مادرش اصالتی الجزایری دارد و به زبان عربی مسلط است. او پیش از ورود به عرصهٔ بازیگری، فوتبالیست بود و در دانشگاه سوربن شمالی در رشته علوم و تکنیک های فعالیت های بدنی و ورزشی (STAPS) تحصیل کرده است. حرفه. در حالی که ملیتی هنوز دانشجو بود و هیچ تجربه ای در بازیگری نداشت، توسط یک کارگردان انتخاب بازیگر در خیابان های پاریس کشف شد. در سال ۲۰۲۵، او برای نخستین بار در فیلم درام "خواهر کوچک" به کارگردانی حفصیه حرزی، که در "جشنواره فیلم کن ۲۰۲۵" به نمایش درآمد، بازی کرد. این نقش با تحسین گسترده منتقدان مواجه شد و او جایزه بهترین بازیگر زن جشنواره فیلم کن را از آن خود کرد.
خواهر کوچک (; ترجمه تحت اللفظی: 'The Little Last One') فیلمی در ژانر درام بلوغ محصول سال ۲۰۲۵ به نویسندگی و کارگردانی حفصیه حرزی است. این فیلم اقتباسی از رمان نیمه زندگی نامه ای "آخرین" اثر فاطیما داس (۲۰۲۰) است. در این فیلم، نادیا ملیتی (در نخستین تجربهٔ بازیگری خود) نقش دختری از خانواده ای مهاجر الجزایری در پاریس را ایفا می کند که میان انتظارات خانواده اش و شکل گیری هویت شخصی خود دچار کشمکش است. از بازیگران مکمل می توان به پارک جی مین، لویی ممی، مونا سوالم و چندین بازیگر دیگر اشاره کرد. این فیلم محصول مشترک فرانسه و آلمان است. "خواهر کوچک" در ۱۶ مه ۲۰۲۵ در بخش رقابت اصلی هفتاد و هشتمین جشنواره فیلم کن برای نخستین بار به نمایش درآمد و موفق به دریافت نخل کوئیر و جایزه بهترین بازیگر زن شد. اکران عمومی فیلم در فرانسه از ۱ اکتبر ۲۰۲۵ توسط کمپانی آد ویتام آغاز خواهد شد.
جنبش جنوب ایران در جنگ جهانی دوم که نهضت جنوب نیز نامیده می شود، به مجموعه ای از مقاومت ها، شورش ها و فعالیت های سیاسی و نظامی اطلاق می شود که در جنوب ایران، عمدتا در مناطق فارس، خوزستان، کهگیلویه و بویراحمد و بوشهر، شکل گرفت. این جنبش در واکنش به اشغال ایران توسط نیروهای متفقین در شهریور ۱۳۲۰ و همچنین نفوذ گسترده خارجی در جنوب کشور به وجود آمد. فارس. در زمان اشغال ایران در جنگ جهانی دوم، قشقایی ها با گمان اینکه حمله آلمانی ها به قفقاز آغازی برای لشکرکشی آن ها به ایران و آزادی ایران از دست انگلیسی هاست، همچون جنگ جهانی اول طرف آلمانی ها را گرفتند. انگلیسی ها که دوباره از اتحاد ارتشیان هوادار آلمان با قشقایی ها بیمناک شده بودند، دولت مرکزی را واداشتند تا سپهبد شاه بختی را فرمانده نیروهای جنوب و به استانداری فارس منسوب کند تا وی قشقایی ها را سرکوب کند. بدین ترتیب جنگی در اردیبهشت ۱۳۲۲ با حمله نیروهای تحت فرمان شاه بختی به قشقایی ها آغاز شد. حملات نیروهای دولتی در یک روز به طور هماهنگ از شهرهای بهبهان، فیروزآباد، جهرم، لار، شهر کرد، شیراز و کازرون شروع شد. در این عملیات حدود سی هزار تن از نیروی نظامی شرکت داشتند
. نبرد قلعه پریان. در نخستین مرحلهٔ رویارویی دو طرف که در قلعهٔ پریان قیروکارزین به وقوع پیوست، قشقایی ها به فرماندهی خسرو خان شکست سختی بر یک تیپ ارتش وارد ساختند. در نتیجه، تعداد زیادی اسلحه و مهمات به دست قشقایی ها افتاد. نبرد گردنه موک. دومین نبرد در گردنهٔ موک واقع در ۴۰ کیلومتری شمال فیروزآباد روی داد. در این جنگ فرماندهی قشقایی ها بر عهدهٔ ناصرخان بود. نیروهای دولتی که از دو تیپ ارتش تشکیل شده و مجهز به توپخانه بودند در آستانهٔ شکست قرار داشتند اما با ورود نیروهای ایلات خمسه به فرماندهی ابراهیم خان قوام الملک از سمت جنوب ورق برگردانده شد و قشقایی ها در محاصره قرار گرفتند و اقدام به عقب نشینی کردند. محاصره قلعه پریان. پس از نبرد موک، نیروهای قشقایی به دو بخش عمده تقسیم شدند. از آنجا که دو پادگان نظامی در مناطق قشلاقی (قلعه پریان) و ییلاقی (سمیرم) ایجاد شده بود، بنابراین تصمیم گرفته شد که گروهی به فرماندهی ناصرخان به قلعهٔ پریان حمله ور شوند و گروه دیگر نیز به فرماندهی خسرو خان به پادگان سمیرم حمله کنند. ناصرخان در قلعهٔ پریان با نیروهای دولتی درگیر شدد. قشقایی ها در یک عملیات شبیخون قلعه را به محاصرهٔ خ
ود درآوردند. در نتیجه، سپهبد شاه بخشی تلاش کرد با حملات هوایی و بمباران نیروهای قشقایی و اعزام نیروهای تازه نفس امدادی محاصره شوندگان را نجات دهد. اما این محاصره تا مدت ها ادامه یافت و به یک جنگ فرسایشی مبدل یافت. نبرد سمیرم. در حین درگیری های مناطق گرمسیری فارس، سپهبد شاه بختی به فرماندهٔ لشکر اصفهان دستور داد تا یک ستون نظامی متشکل از هفتصد نفر به فرماندهی سرهنگ حسین علی شقاقی ۵ به سمیرم گسیل کند تا در صورت تحرکات احتمالی قشقایی ها، آنان را سرکوب سازد. سرهنگ شقاقی که برخلاف میل خود به سمیرم اعزام شده بود، به محض ورود به منطقه، با مشاهده شدت نفرت و مخالفت مردم با نیروهای دولتی، وضعیت را به شیراز و اصفهان گزارش داد و درخواست کرد که سپهبد شاه بختی اجازه دهد تا ستون اعزامی از سمیرم بازگردد، اما تقاضای وی با مخالفت شاه بختی روبرو شد. به این ترتیب، سرهنگ شقاقی ناگزیر به جنگ با قشقایی ها گردید. خسرو خان که قبلاً در پیمان چم اسپید با بویراحمدی ها قرارداد اتحاد امضا کرده بود، با اعزام پیکی به بویراحمد از آنان درخواست کرد تا در حمله به پادگان سمیرم قشقایی ها را همراهی کنند. نیروهای بویراحمد نیز به فرماندهی عبدالله خا
ن ضرغام پور راهی سمیرم شدند. در تیر ماه ۱۳۲۲ نیروهای قشقایی با متحدان بویراحمدی خود پادگان سمیرم را محاصره کردند. به رغم درخواست نیرو از لشکر اصفهان از سوی سرهنگ شقاقی توجه چندانی به این تقاضا نشد. در نتیجه، پس از چندین روز زد و خورد با کشته شدن سرهنگ شقاقی در یازدهم تیر ماه ۱۳۲۲ و تسلیم پادگان این نبرد خاتمه یافت. پس از آن، انگلیسی ها به دلیل ممانعت از برانگیختن احساسات ملی ایرانیان و همچنین آغاز شکست آلمان در جبههٔ نبرد، به جای ادامهٔ مقابله با قشقایی ها همسو با دولت ایران تلاش کردند تا از راه مذاکره، با قشقایی ها به توافق برسند.
پاچاکوتی اینکا یوپانکی () که به آن پاچاکوتک نیز می گویند، نهمین ساپا اینکا از فرمانروایی کوسکو بود که او آن را به امپراتوری اینکاها تبدیل کرد. اکثر باستان شناسان اکنون بر این باورند که مکان معروف اینکاها در شهر ماچو پیچو در پرو سرزمینی است که در ابتدا برای پاچاکوتی ساخته شد. نام. ترکیب پاچاکوتی به یک مفهوم کیهان شناسی باستانی آند اشاره دارد که نشان دهنده تغییرو تحولات عظیم دورانهای مختلف است. در تحقیقات نام شناسی این نام در وقایع نگاری ها و اسناد استعماری اولیه قرن شانزدهم به صورت ⟨پاچاکوتی⟩ یا ⟨پاچاکوت⟩ یافت شده است. این شکل نوشتاری را می توان در زبان کچوا به صورت پاچا کوتی به معنای «چرخش جهان» بازسازی کرد. شکل ⟨پاچاکوتک⟩ (به املای زبان امروزی کچوا: ⟨پاچاکوتیق⟩ توسط نویسنده اینکا گارسیلاسو د لا وگا در کتاب «نظرات واقعی اینکاها» که در سال ۱۶۰۹ منتشر شد، معرفی شد.قبل از تاجگذاری، از پاچاکوتی به عنوان اینگا یوپانگویی یاد می شد، و دریانورد اسپانیایی پدرو سارمینتو د گامبوا نیز ادعا کرده است که نام کوچک پاچاکوتی، کوزی بوده است. مآخذ. تاریخ اینکا از طریق سنت ها و دهان به دهان، ریسمان های کیپو و تصویرنگاری ها منتقل
می شد، و دارای گونه ها و نسخه های مختلف تاریخ نگاری، عمدتاً " زندگی نامه" ها و "شجره نامه" ها بود. منابع اصلی روایت سلطنت پاچاکوتی، وقایع نگاران استعماری، پدرو سارمینتو د گامبوا و همچنین خوان د بتانزوس است که روایت خود را بر اساس تاریخچه ها و نقل قول ها از افراد خاندان اینکا یا مجموعه ای از منابع مختلف که توسط گروه های تباری اینگا در کوسکو تأیید شده است، بدست می آورد. زندگی نامه ها در زمان مرگ ساپا اینکا گردآوری شدند و توسط خاندان حاکم بر روی کیپوهایی ترسیم شد و در نزدیکی مومیایی های سلطنتی اینکا قرار داده شده و نگهداری شدند. زندگی نامه پاچاکوتی با حمله چانکا آغاز شد و با مرگ امپراتور و شعر کوتاهی که به او نسبت داده شده بود، پایان یافت. تاریخ نگاری. پاچاکوتی، علیرغم عناصر اسطوره ای مختلف در دوران سلطنتش، اغلب به عنوان اولین امپراتور تاریخی اینکاها در نظر گرفته می شود، مورخان مختلف، پاچاکوتی را با بازنویسی سلطنت حاکمان قبلی اینکا مرتبط می دانند تا گسترش امپراتوری اینکا را توجیه کنند. ماهیت سلطنت پاچاکوتی، مفاهیم کیهانی مرتبط با آن، فقدان نمایان سازی های فیزیکی و شواهد باستان شناسی، برخی از محققان را به این نتی
جه رساند که پاچاکوتی یک مفهوم ایدئولوژیک و کیهانی اینکا بوده است. زبان شناسان، مردم شناسان، باستان شناسان، قوم شناسان و مورخان مارتی پرسینن، کاترین جولین، رودولفو سرون پالومینو، آلفرد متراوکس، برایان اس. باوئر، جان هاولند فرانسپینوزا، جان هاولند فرانکنوزا، سوریانو، خوزه آنتونیو دل بوستو دوتوربورو، و ماریا روستوروفسکی، و کارمن برناند پاچاکوتی را شخصیتی تاریخی می دانند، در حالی که دیگران مانند پیر دوویولس، خوان اوسیو آکونا، راینر تام زویدما، گاری اورتون و فرانک گارسیا، پاچاکوتی را شخصیتی اسطوره ای یا اسطوره ای- تاریخی می دانند. زندگی و اصل و نسب. نام کوچک پاچاکوتی، کوزی یوپانکی یا ریپاک بود و از طرف مادری به دودمان ایناکا پاناکا، در دسته هانان کوسکو (کوسکوی بالا)، در رویارویی با دسته هورین کوسکو (کوسکوی پایین) وصل می شد. طبق روایت های وقایع نگاران اسپانیایی، او پسر هشتمین حاکم کوسکو، اینکا ویراکوچا بود، که البته دودمان او سوچو پاناکا بود. . با اینحال ماریا روستوروفسکی، مورخ و انسان شناس، با تحلیل نوشته های باقی مانده از دوران استعماری به این نتیجه رسید که بر اساس سنت های جانشینی آند، که به "تواناترین" افراد اجا
زه می داد قدرت را به دست بگیرند، پاچاکوتی پسر اینکا ویراکوچا نبود، و این امر او را از نظر اسپانیایی ها که معتقد به مفاهیم اروپایی ارشدیت بودند، نامشروع می کرد. به گفته کاترین جولین، مشروعیت اینکاها به جای اینکه بر اساس نسب مستقیم از آخرین حاکم باشد، بر جایگاه آنها تمرکز می کرد، جایگاهی که به نوادگان مستقیم مانکو کاپاک و همسر خواهرش داده می شد و با خدای خورشید مرتبط بود و از مادر یا پدر به ارث می رسید.