Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ذهن سازگار () کتابی است که در سال ۱۹۹۲ توسط انسان شناسان جروم بارکوف و جان توبی و روان شناس لدا کاسمیدز ویرایش شده است. اولین بار توسط انتشارات دانشگاه آکسفورد منتشر شد، به طور گسترده ای متن اصلی روان شناسی فرگشتی در نظر گرفته شده است و دو نویسنده کاسمیدز و توبی همراه با هم مفاهیم زیست شناسی فرگشتی و روان شناسی شناختی، و همچنین بسیاری از مفاهیم دیگر در تحقیقات سازگاری گرایی را تشریح می کنند. خلاصه. مبانی نظری روان شناسی فرگشتی توسط لدا کاسمیدز، جان توبی و جروم بارکوف، در مورد «مبانی روان شناختی فرهنگ» و «در مورد استفاده و سوءاستفاده از داروینیسم» مورد بحث قرار گرفته است. این یکی از اولین متون در این زمینه به نام روان شناسی تکاملی (EP) است. این تخصص از آنچه ادوارد او. ویلسون در اواسط دهه ۱۹۷۰ آن را «اجتماعی شناسی» نامید، تکامل یافت. EP منطق زیست شناسی اجتماعی را در روان شناسی انسان به کار می برد؛ یعنی چگونه انتخاب طبیعی نحوه تفکر و تصمیم گیری انسان ها را شکل داده است؟ همان طور که ویراستاران لدا کاسمیدز، جان توبی و جروم بارکو (صفحه ۷) بیان کردند: «روان شناسی تکاملی روان شناسی است که از این واقعیت آگاه است که مع
ماری موروثی ذهن انسان محصول فرایند تکامل است.» کتاب در مفهوم سازی خود دو هدف دارد (صفحه ۳): «اولین این است که حوزه تازه متبلور روان شناسی تکاملی را به مخاطبان وسیع تری معرفی کند… هدف دوم این جلد، روشن کردن چگونگی این حوزه جدید است. آنها دیدگاه خود را با قرار دادن روان شناسی تکاملی با آنچه که اصطلاح «مدل استاندارد علمی اجتماعی» است، قرار می دهند. فصل یک توسط توبی و لدا کاسمیدز این مدل را با جزئیات بسیار بیشتری تشریح می کند. همان طور که می دانیم، مدل استاندارد علوم اجتماعی اصرار دارد که برای همه اهداف عملی، طبیعت انسان - و بنابراین رفتار انسان - توسط فرهنگ شکل می گیرد. به بیان کمتر، مدل استاندارد علوم اجتماعی بر سه اصل اساسی استوار است - دو تا از آنها صریح، سومی معمولاً ضمنی هستند. اینها عبارتند از: عناوین بخش، تنوع موضوعات تحت پوشش را نشان می دهد: بخش دوم بر همکاری و تبادل اجتماعی تمرکز دارد، و اشاره می کند که این موضوعات دارای پایه های تکاملی هستند. بخش سوم روان شناسی جفت گیری و رابطه جنسی را بررسی می کند. بخش چهارم نگاهی به مراقبت والدین و فرزندان دارد. بخش پنجم ادراک و زبان را تطبیقات تکاملی می داند؛ بخش شش
م نگاهی به زیبایی شناسی محیطی (مانند واکنش های تکامل یافته به مناظر) می اندازد. بخش هفتم فقط یک فصل دارد - به تکامل مکانیسم های روانگردان ها می پردازد. این جلد با مقاله ای از جروم بارکوف به پایان می رسد.
قطار شب () که با نام های قطار () و قطار سریع السیر بالتیک هم شناخته می شود، یک فیلم جنایی-معمایی لهستانی به کارگردانی یژی کاوالروویچ است که در سال ۱۹۵۹ منتشر شد. این فیلم برندهٔ «جایزهٔ ژرژ ملی یس» شد و در بیست و ششمین دورهٔ جشنواره فیلم ونیز موفق به دریافت جایزهٔ «بهترین بازیگر زن خارجی» گشت.
زیگمونت زینتل (؛ ؛ ؛ – ) بازیگر اهل لهستان بود. او در جریان تهاجم آلمان به لهستان یکی از سربازان ارتش لهستان بود و بعدها استاد رشته بازیگری مدرسه ملی فیلم ووچ شد. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "چگونه جنگ جهانی دوم را آغاز کردم"، "به دور از جاده"، "ماجراهای میخاو"، "چهل ساله"، "قطار شب"، "قماری بالاتر از زندگی"، "یک نسل"، "قطار شب"، "چهار تانکچی و یک سگ" و "مادر یوآنای فرشتگان" اشاره کرد.
کوپا ایبروامریکانا یا کوپا ایبریا یک رقابت بین المللی فوتبال بود. این بازی برای رویارویی با قهرمانان جام طلا و کوپا دل ری، در نتیجه توافق نامه امضا شده بین کونمبول و فدراسیون فوتبال سلطنتی اسپانیا ایجاد شد. این مسابقات تنها یک بار بین بوکا جونیورز و رئال مادرید در سال ۱۹۹۴ مورد مناقشه قرار گرفت و تیم اسپانیایی ۴–۳ پیروز شد. در سال ۲۰۱۵، کونمبول، کوپا ایبروامریکانا را در لیست مسابقات رسمی خود قرار داد. جزئیات بازی. بازی برگشت. "رئال مادرید در مجموع ۴–۳ برنده شد."
تبصره ماده ۴۸ آیین دادرسی کیفری یا به اختصار تبصره ماده ۴۸ نام بندی جنجالی از آیین دادرسی کیفری جمهوری اسلامی است که بر اساس آن، متهمان برخی جرایم سیاسی و امنیتی از انتخاب وکیل تعیینی در مراحل بازجویی و تحقیقات دادسرا محروم می شوند. ماهیت و شکل گیری. این تبصره از سال ۱۳۹۴ به آیین دادرسی کیفری ایران اضافه شد. در متن آن آمده: «با شروع تحت نظر قرار گرفتن، متهم می تواند تقاضای حضور وکیل نماید. وکیل باید با رعایت و توجه به محرمانه بودن تحقیقات و مذاکرات، با شخص تحت نظر ملاقات نماید و وکیل می تواند در پایان ملاقات با متهم که نباید بیش از یک ساعت باشد ملاحظات کتبی خود را برای درج در پرونده ارایه دهد. تبصره (اصلاحی ۲۴/۳/۱۳۹۴) ـ در جرایم علیه امنیت داخلی یا خارجی و همچنین جرایم سازمان یافته که مجازات آنها مشمول ماده (۳۰۲) این قانون است، در مرحله تحقیقات مقدماتی طرفین دعوی، وکیل یا وکلای خود را از بین وکلای رسمی دادگستری که مورد تأیید رئیس قوه قضاییه باشد، انتخاب می نمایند. اسامی وکلای مزبور توسط رئیس قوه قضاییه اعلام می گردد.» در محافل حقوقی، حتی در میان مسئولان عالی رتبه قضایی جمهوری اسلامی بارها به این تبصره نقد و م
خالف جدی وارد شده. برگزاری دادگاه های مربوط به خیزش ۱۴۰۱ ایران بیش از پیش باعث طرح این موضوع بین رسانه ها و افکار عمومی شده است. جستارهای وابسته. نقض حقوق بشر توسط جمهوری اسلامی ایران
مدل استاندارد علوم اجتماعی () یا (SSSM) اولین بار توسط جان توبی و لدا کاسمیدز در کتاب ویرایش شده ذهن سازگار در سال 1992 معرفی شد. آنها از مدل استاندارد علوم اجتماعی به عنوان مرجعی به فلسفه های علوم اجتماعی مرتبط با تابولا رازا (لوح سفید به معنی اینکه افراد بدون محتوای ذهنی متولد می شوند و بنابراین تمام دانش از تجربه یا ادراک حاصل می شود)، نسبی گرایی، ساخت گرایی اجتماعی و جبرگرایی فرهنگی استفاده کردند. آن ها استدلال می کنند که آن فلسفه ها، که در درون مدل استاندارد علوم اجتماعی گنجانده شده اند، پارادایم نظری غالب را در توسعه علوم اجتماعی در طول قرن بیستم تشکیل دادند. بر اساس پارادایم پیشنهادی مدل استاندارد علوم اجتماعی آنها، ذهن یک ابزار شناختی همه منظوره است که تقریباً به طور کامل توسط فرهنگ شکل گرفته است.
میشا بروگرگازمن (؛ زادهٔ ) خواننده سوپرانوی اپرا و بازیگر اهل کانادا است. وی دانش آموختهٔ دانشگاه تورنتو در رشتهٔ موسیقی است وی بعدها برای ادامه تحصیل و اخذ مدرک کارشناسی ارشد به دانشگاه روبرت شومان دوسلدورف در آلمان رفت و در سال ۲۰۱۷ دانشگاه کنکوردیا به او مدرک دکترای افتخاری داد. او در سال ۲۰۰۵ یکی از تک خوانان اپرای "ترانه های معصومیت و تجربه" ویلیام بلیک بود که برندهٔ ۳ جایزهٔ گرمی شد. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "ماجراهای مرداک" اشاره نمود.
یوزف وُدینسکی (؛ – ) بازیگر اهل لهستان بود. وی دانش آموختهٔ آکادمی ملی هنرهای نمایشی الکساندر زلوروویچ در ورشو بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "چگونه جنگ جهانی دوم را آغاز کردم"، "آبروی فرزند"، "قطار شب"، "خوبال"، "داستان گناه"، "قماری بالاتر از زندگی"، "بال های سیاه" و "عقاب" اشاره کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب شایستگی شده است.
جان هاروی مک کراکن (۹ دسامبر ۱۹۳۴).۸ آوریل ۲۰۱۱) هنرمند مجسمه ساز مینیمالیست بود. او در لس آنجلس، سانتافه، نیومکزیکو و نیویورک زندگی و کار کرده است. آموزش/تدریس. مک کراکن پس از فارغ التحصیل شدن از دبیرستان، به مدت چهار سال در نیروی دریایی ایالات متحده خدمت کرد. او پس از ثبت نام در کالج هنر و صنایع دستی کالیفرنیا در اوکلند، در سال ۱۹۶۲، مدرک لیسانس هنرهای زیبا را دریافت کرد و پروژه های خود را در کارشناسی ارشد هنرهای زیبا به پایان رساند. در طی این سال ها او با گوردون اونسلو فورد و تونی دلاپ هم کلاس بوده است. فعالیت کاری. زمانی که جان مک کراکن در سطح بین المللی شناخته شد، شروع به ساخت اولین آثار مجسمه سازی خود در دوران تحصیل (در مقطع کارشناسی ارشد) در کالج هنر و صنایع دستی کالیفرنیا نمود. همراهان مینیمالیست او در این دوره جان اسلورپ و پیتر شنور و نقاشان تام نوزم، وینسنت پرز و تری استجون، (۱۹۶۴، ۱۹۶۵) بودند. دنیس اوپنهایم نیز که در آن زمان به همان اندازه شهرت داشت، در مقطع کارشناسی ارشد در استنفورد ثبت نام کرده بود، و از شرکت کنندگان این مقطع از تحصیلات تکمیلی بود. مک کراکن درحالی که با بوم های سه بعدی به آزمایش
هایی مشغول بود، شروع به تولید اشیاء هنری ساخته شده با تکنیک ها و مواد صنعتی، تخته سه لا، لاک، رزین و رنگ دانه کرده و آثار مینیمالیستی با سطوح بسیار بازتابنده و صاف خلق کرد. او تکنیک هایی را به کار برد که در ساخت تخته های موج سواری مورد استفاده قرار می گرفت. بعدها مک کراکن عضوی از جنبش نور و فضا شد، که شامل افرادی چون جیمز تورل، پیتر الکساندر، لری بل، رابرت ایروین نونی گرویلا و دیگران می شود. او در مصاحبه هایی که داشته، بیشترین تأثیرات خود را آثار اکسپرسیونیست انتزاعی بارنت نیومن و مینیمالیست هایی مانند دونالد جاد، دن فلاوین و کارل آندره ذکر می کند. آثار اولیه خلق شده توسط جان مک کراکن از آرم شرکت ها، مانند لوگوی شرکت شورون الهام گرفته شده بودند. مجسمه های او به روابط متقابل موجود بین دنیای مادی و طراحی می پردازد. در سال ۱۹۶۶، مک کراکن به فرم مجسمه سازی با امضای خود رسید: پلانک، قالب باریک، تک رنگی و شکل مستطیلی که با زاویه به دیوار (محل نقاشی) تکیه می کند. و هم زمان وارد فضاهای سه بعدی و فضای فیزیکی می شود. او ایده پلانک را در زمانی تصور کرد که هنرمندان در طیف و سبک، جنبه هایی از نقاشی و مجسمه سازی را در آثار
خود ترکیب می کردند و بسیاری با سطوح بی پالایش و ساده آثار خود را خلق می کردند. مک کراکن خاطرنشان می کند، «من پلانک را بین دو جهان می بینم؛ کف نمایان گر دنیای فیزیکی اشیاء ایستاده، درختان، ماشین ها، ساختمان ها، [و] بدن انسان و… و دیوار نشان دهنده دنیای تخیل می باشد. فضای نقاشی توهم گرایانه، [و] فضای ذهنی انسان». مجسمه ها از فرم های تخته سه لای پوشیده شده با فایبرگلاس و لایه هایی از رزین پلی استر تشکیل می شدند. درحالی که سطح رزین صیقلی و یادآور زیبایی شناسی پلانک موج سواری جنوب کالیفرنیا در دهه ۱۹۶۰ و فرهنگ Kustom Kar (خودروهای اصلاح شده از دهه ۱۹۳۰ تا اوایل دهه ۱۹۶۰ که سبک های سفارشی سازی آن دوره را دارند) بود، این عنوان از شعارهای تبلیغاتی در مجلات مد گرفته شده است. علاوه بر پلانک ها، این هنرمند قطعات دیوار و مجسمه های مستقل را در اشکال و اندازه های هندسی مختلف، از اشکال کوچک تر روی پایه ها گرفته تا سازه های بزرگ، در فضای باز به شکل اهرام، زیگورات، چهاروجهی و گاهی کریستال ـ خلق کرد. او با فولاد ضدزنگ و برنز صیقلی نیز کار می کرد و گه گاه آثاری می ساخت که در واقع پلانک ها را به عناصر نازک و تکراری که در یک ردی
ف به دیواری تکیه می دادند برش می داد. در آثار مک کراکن از رنگ به عنوان «ماده» استفاده می شد. در این آثار، رنگ های ضخیم و پررنگ با پرداخت بسیار صیقلی، نور را به صورت منحصربه فرد منعکس می کنند، و ناظر را به گونه ای محسور می کنند که اثر را در بعد دیگری می بیند. پالت رنگ او شامل صورتی حبابی، زرد لیمویی، یاقوتی کبود و آبنوسی بود، که معمولاً به صورت تک رنگ استفاده می شد. گاهی اوقات استفاده از چندین رنگ، مانند جریان گدازه مذاب، سطح مجسمه را درخشان می کرد. مک کراکن معمولاً به جای استفاده از رزین یا لاک صنعتی، از رزین های دست ساز استفاده می کرد. در اثری که از لاک دست ساز خود مک کراکن استفاده شده، مشخص است که با دقت آن ها را رنگ کاری کرده است."]" سطوح تک رنگ آثار او به دلیل سنباده کاری و صیقل دادن شفاف می باشند. او همچنین آثاری را از چوب رنگ آمیزی شده، برنز بسیار صیقلی و فولاد ضدزنگ بازتابنده ساخته است. در سال های ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۲، مجموعه ای از نقاشی های کمتر دیده شده را بر اساس ماندالای هندو و بودا ساخت، که برای اولین بار در سال ۲۰۱۱ در کاستلو دی ریوولی به نمایش درآمد. کتابی با عنوان «"جان مک کراکن: کتاب طرح"» در سال ۲۰۰۸
توسط ردیوس بوکز منتشر شد. در طول دهه ۱۹۷۰ و اوایل دهه ۱۹۸۰، در دوره ای، او وقت خود را به تدریس در دانشگاه نوادا در رنو و لاس وگاس و در دانشگاه کالیفرنیا، سانتا باربارا اختصاص داد، مک کراکن توجه انتقادی نسبتاً کمی را به خود جلب کرد. نقل مکان او و همسرش، گیل بارینگر، در سال ۱۹۸۵ به لس آنجلس، تأثیر زیادی بر آثار، نمایشگاه ها، گالری ها و شناخت نسل جوان تر از او، فروشندگان، و کار هنری او بخشید. مک کراکن از سال ۱۹۹۴ به بعد در سانتافه زندگی می کند. نمایشگاه ها. مک کراکن اولین نمایشگاه خود در لس آنجلس را در گالری نیکلاس وایلدر، در سال ۱۹۶۵، و اولین نمایشگاه خود در نیویورک را در گالری رابرت الکان، در سال ۱۹۶۶ برگزار کرد. همین طور نمایشگاه بعدی خود در گالری Sonnabend در سال ۱۹۹۲ برگزار کرد. آثار هنری مک کراکن در همه نمایشگاه های مهم مجسمه سازی مینیمالیست در ایالات متحده و اروپا گنجانده شده است، نمایش آثار او با ساختارهای اولیه در موزه یهودی نیویورک، در سال ۱۹۶۶ و مجسمه سازی آمریکایی دهه شصت، در موزه شهرستان لس آنجلس شروع شد. مروری بر آثار مک کراکن توسط کاستلو دی ریوولی - موزه هنرهای معاصر، تورین در بهار ۲۰۱۱ برگزار شد
. از دیگر نمایشگاه های انفرادی اخیر او شامل خانه اینورلیت در باغ گیاه شناسی سلطنتی ادینبورگ (۲۰۰۹) و موزه اشتدلیک آمستردام، گنت (۲۰۰۴) می باشد. او در سال ۲۰۰۷، در Documenta 12 در کاسل مورد تقدیر قرار گرفت، در این مراسم به بررسی کوچکی از هنر او پرداخته شد. حراجی ها. میانگین ده اثر برتر او در حراج همگی بیش از ۲۰۰۰۰۰ دلار است، از جمله امتیاز بالای حراج او برای یک «"تخته سیاه»" هشت فوتی در سال ۱۹۷۲، که به قیمت ۱۸۰٬۰۰۰ پوند (۳۵۸٬۶۳۷ دلار) فروخته شد.
جیک سالی، (انگلیسی: Jake Sully) یا به زبان ناوی تسئیک سولی، یک شخصیت تخیلی و قهرمان اصلی مجموعه فیلم های علمی تخیلی آمریکایی آواتار (فرنچایز) است که توسط جیمز کامرون خلق شده است. جیک سالی در گردان شناسایی یکم تفنگداران دریایی ایالات متحده خدمت می کرد اما پس از جراحتی که باعث فلج شدن او از کمر به پایین شد، مرخص شد. جیک پس از اطلاع از مرگ برادر دوقلویش تام، موافقت می کند که جایگزین او در برنامه آواتار RDA در پاندورا شود، جایی که انسان ها از راه دور هیبریدهای انسان/ناوی را کنترل می کنند تا با خیال راحت در این سیاره حرکت کنند. این شخصیت توسط سم ورثینگتون در آواتار (فیلم ۲۰۰۹) و دنباله های آن، از جمله (۲۰۲۲) و آواتار ۳ که در حال حاضر نام گذاری شده است، به تصویر کشیده شده است. او همچنین در ادبیات، از جمله کتاب های کمیک منتشر شده توسط دارک هورس کامیکس، ظاهر می شود. انتخاب بازیگر. جیمز کامرون اول بار نقش را به مت دیمون پیشنهاد داد، با ۱۰ درصد سهم در سود فیلم، اما دیمون به دلیل تعهدش به فیلم اولتیماتوم بورن، بازی در این فیلم را رد کرد. دیگر بازیگران قابل توجهی که برای این نقش تست دادند عبارتند از کریس پرت، کریس پاین و
جیک جیلنهال برای بازی در این نقش. در نهایت، سه فینالیست برای این نقش، چنینگ تیتوم، کریس ایوانز، و سم ورثینگتون بودند، و کامرون در نهایت بر اساس خواندن او از سخنرانی اوج، با ورثینگتون همراه شد. و در نهایت ورثینگتون برای بازی در فیلم آواتار، جایزه زحل را برای بهترین بازیگر مرد برای بازی در نقش جیک سالی در سی و ششمین جوایز ساترن دریافت کرد. در سال ۲۰۲۲، ورتینگتون برای بازی در آواتار: راه آب، نامزد جایزه انجمن منتقدان فیلم منطقه واشینگتن دی سی برای بهترین اجرای فیلمبرداری حرکتی شد. با این حال، جایزه در نهایت به زوئی سالدانیا، همبازی او رسید.
چکمه پوش (انگلیسی: Bootmen) یک فیلم کمدی رمانتیک استرالیایی-آمریکایی محصول سال ۲۰۰۰ به کارگردانی دین پری با بازی آدام گارسیا، سوفی لی و سم ورثینگتون است. این فیلم توسط کمپانی سرچلایت پیکچرز توزیع شد و توسط شرکت مالی فیلم استرالیا تأمین مالی شد. تولید از ۱۹ ژوئن تا ۱۸ اوت ۱۹۹۹ در سیدنی و نیوکاسل توسط فیلمبردار استیو میسون انجام شد که دو جایزه فیلمبرداری را در جوایز AFI در سال ۲۰۰۰ و جوایز FCCA در سال ۲۰۰۰ دریافت کرد. گردآورنده نقد راتن تومیتوز، این فیلم بر اساس ۱۷ نقد، ۳۵٪ تأیید و میانگین امتیاز ۱۰/۴٫۹ را دارد. در متاکریتیک، فیلم بر اساس ۱۴ منتقد، میانگین وزنی امتیاز ۴۵ از ۱۰۰ را دارد.
کیم ترو یاسودا (؛ زاده ۱۹۶۰) یک هنرمند آمریکایی است که به دلیل پروژه ها و ساخت مجسمه های هنری عمومی که مضامین حافظه جمعی، هویت و تعامل اجتماعی را در فضاهای عمومی نشان می دهد، شناخته می شود. فعالیت ها. یاسودا متولد اوکلند در ایالت کالیفرنیا می باشد. او استاد تمرین بخش هنر دانشگاه کالیفرنیای جنوبی در سانتا باربارا است و پیش تر به عنوان مدیر مؤسسه تحقیقات هنرهای این دانشگاه مشغول به کار بوده است. او در سال ۱۹۸۳ مدرک کارشناسی خود را از دانشگاه ایالتی سن خوزه و کارشناسی ارشد خود را در سال ۱۹۸۸ از دانشگاه کالیفرنیای جنوبی دریافت نموده است. یاسودا بورسیه ها و جوایزی را از بنیاد ملی هنر، بنیاد جوآن میچل و بنیاد زن ناشناس دریافت کرده است. آثار او در موزه هنرهای معاصر نیویورک، موزه هنر آمریکایی اسمیتسونین در واشینگتن دی سی، موزه هنر اوکلند در کالیفرنیا و گالری کمرا ورک لندن به نمایش گذاشته شده است. یاسودا از اداره حمل و نقل متروپولیتن لس آنجلس و همچنین شهرهای سنت لوئیس، سن خوزه و هالیوود سفارش هایی برای ساخت آثار هنری در فضاهای عمومی دریافت کرده است. او از عناصر رسانه ای مختلفی در کار خود استفاده می کند، از جمله نور، ک
ه از آن برای نشان دادن خاطره یا تصویری از منظره ها استفاده کرده است. تمرین ها و شیوه تدریس هنری او مشارکتی است و دانشجویانش را مستقیماً با اجتماعات و مکان های عمومی که پروژه های هنری در آن ها یافت می شود درگیر می کند. در سال ۲۰۰۸ یاسودا مجله "WORD" را تأسیس کرد؛ یک مجله هنری و فرهنگی که توسط شاگردانش در دانشگاه کالیفرنیا و بخش «هنرهای آیلا ویستا» در این دانشگاه اداره می شود. بخش «هنرهای آیلا ویستا» برای بازتعریف تصورات نادرست از واقعه آیلا ویستا پس از قتل های آیلا ویستا در سال ۲۰۱۴، شکل گرفت.
سرنمون سامانه یا الگوهای بنیادین تحلیل سیستم یا کهن الگوهای سیستمی، الگوهایی هستند که مبنای مطالعه رفتار یک سامانه قرار می گیرند؛ بنابراین سیستم هایی که توسط دایره های علیت بیان می شوند ساختار مشابهی دارند. بر اساس این الگوها، می توان انتظار داشت که سامانه ها، بر اساس نمودار علیت حلقوی شان ساختار مشابهی داشته باشند. با شناسایی کهن الگو و یافتن اهرم، می توان در سامانه تغییرات مفیدی ایجاد کرد. ماهیت طبیعی رویدادهای طبیعی این است که هیچ علتی نمی تواند بر گذشته تأثیر بگذارد، اما در کهن الگوهای سیستمی، یک علت می تواند بر اثرات قبل از خود تأثیر بگذارد. نمودار علیت حلقوی. ایده اصلی تفکر سیستمی این است که هر عملی باعث ایجاد واکنش می شود. در پویایی شناسی سیستم ها به این واکنش بازخورد می گویند. دو نوع بازخورد وجود دارد - بازخورد تقویت کننده و بازخورد متعادل کننده. گاهی یک بازخورد (یا یک واکنش) بلافاصله رخ نمی دهد؛ بلکه با تأخیر همراه می شود. هر سامانه ای را می توان به عنوان یک نمودار با نمودارهای علیت حلقوی ترسیم کرد. بازخورد تقویت کننده هر روندی را که یک فرایند داشته باشد، تسریع می کند؛ اگر روند صعودی باشد، رشد را، و
اگر روند نزولی باشد، کاهش را سرعت می بخشد. ریزش بهمن نمونه ای از فرایند بازخورد تقویت کننده است. بازخورد متعادل کننده یا بازخورد تثبیت کننده، در شرایطی کاربرد پیدا می کند که یک «وضعیت مطلوب» وجود داشته باشد. فرایند متعادل سازی، به دنبال کاهش شکاف بین وضعیت فعلی و وضعیت مطلوب است. بازخورد متعادل کننده (منفی)، وضعیت فعلی را، صرف نظر از این که روند نزولی یا صعودی باشد، به وضعیت مطلوب اصلاح می کند. نمونه ای از فرایند بازخورد متعادل کننده، حفظ تعادل دوچرخه در هنگام دوچرخه سواری است. وجود تأخیر در مشاهده بازخوردِ اقدامات در سامانه ها باعث می شود افراد اثر اقدامات را اشتباه متوجه شوند. این امر باعث ارزیابی کمتر یا بیشتر از حدِ اثر یک اقدام می شود و عدم تعادل، ناپایداری یا حتی خرابی را در پی دارد. الگوهای بنیادین. محدودیت های رشد. در یک حلقه بازخورد تقویت کننده، رشد فرآیند تا زمانی که سامانه به اوج خود برسد ادامه پیدا می کند. اما دیر یا زود، محدودیت های داخل یا خارج از سیستم باعث توقف روند می شوند. در صورتی که عوامل بازدارنده به درستی شناسایی نشوند، سیستم قادر به ادامه روند رشد خود نخواهد بود. بنابراین راه حل، شناسای
ی و از بین بردن محدودیت و عوامل بازدارنده است. راه حل های شکست خورده. این الگو، از دو قسمت تشکیل شده است. قسمت اول، نشان دهنده مساله ای است که نیازمند راه حل است؛ مثلا جزئی از سیستم در مسیر درست قرار ندارد. برای حل مساله، از راه حلی استفاده می شود که در این حلقه، مُسکّن نامیده می شود و می تواند نشانه های مساله را بهبود بخشد. جزء دیگر این الگو، تاخیر است؛ مدتی طول می کشد تا عوارض جانبی ناشی از به کارگیری راه حل مسکن، خودش را نشان دهد. این عوارض، گاهی برگشت ناپذیر است و تا قبل از کشف شدن، تاثیر منفی زیادی را در سیستم بر جای گذاشته است. انتقال فشار. الگوی انتقال فشار با یک مساله شروع می شود که با تجویز راه حل های مسکن، نشانه های آن کاهش می یابد و یا برای مدتی محو می شود. بنابراین به نظر می رسد که مشکل حل شده است و نیازی به تمرکز برای حل آن مساله نیست. راه حل مسکن، به نوبه خود دارای عوارض جانبی هستند. راه حل اساسی، راه حلی است که مساله را به طور ریشه ای حل می کند اما مستلزم صرف منابع و زمان بیشتری است و تاثیر آن بر نشانه های مساله، با تاخیر آشکار می شود. با اجرای راه حل های مسکن و تشدید عوارض جانبی، توانایی سیستم
برای تمرکز بر راه حل اساسی کاهش می یابد. ساختار الگوی اساسی انتقال فشار، یک مدل توسعه یافته تر از الگوی اساسی «راه حل های شکست خورده» است. تنزل اهداف. این حلقه در زمانی قابل تشخیص است که فاصله ای بین هدف و عملکرد سازمان وجود داشته باشد. در چنین مواقعی، راه حل منطقی، تعیین اقدامات اصلاحی برای بهبود عملکرد سازمان است. اما انجام چنین اقداماتی، مستلزم صرف زمان و منابع است و گاهی مدیران برای انجام چنین اقداماتی، انگیزه لازم را ندارند. بنابراین به جای این کار، سعی می کنند با کاهش دادن اهداف، فاصله موجود را کم کنند. این الگو، در جهت عکس نیز می تواند عمل کند؛ به این ترتیب که با نزدیک شدن عملکرد سازمان به اهداف، مدیران اهداف را ارتقا دهند. موفقیت برای موفق ها. در این الگو، دو یا چند بازیگر بر سر دریافت منابع (مثلا سرمایه) با هم رقابت می کنند. بازیگری که در ابتدا، به هر دلیل، منابع بیشتری در اختیار داشته باشد، از شانس بیشتری برای موفقیت کامل برخوردار است؛ چون می تواند بازدهی بیشتری داشته باشد و مدیران یا تصمیم گیرندگان را متقاعد کند که نسبت به سایر بازیگران، منابع بیشتری در اختیارش بگذارند. بنابراین موفقیت این بازیگر
در بستر زمان تشدید می شود. رشد و کمبود سرمایه گذاری. این الگو، حالت خاصی از الگوی «محدودیت های رشد» است. حلقه اصلی این الگو، حلقه رشد است که با بهبود شاخص های مطبوب (مثلاً تقاضا یا تولید) همراه است. اما تداوم حرکت این حلقه، محدودیت هایی برای رشد ایجاد می کند که حلقه بعدی را تشکیل می دهد. حلقه دوم، رشد را کاهش می دهد. برای کم کردن تاثیر عوامل محدودکننده و بازگشت به حلقه رشد، لازم است اقداماتی صورت گیرد (مثلاً سرمایه گذاری های جدیدی انجام شود) که حلقه سوم را تشکیل می دهد.
نفس بکش (به انگلیسی: Breathe) یک فیلم اکشن و علمی تخیلی آمریکایی به کارگردانی استفان بریستول، نویسندگی داگ سایمون با بازی جنیفر هادسن، میلا یوویچ، کونزنی والیس، کامن (رپر) و سم ورثینگتون است. داستان فیلم در دنیایی می گذرد که در آن سطح اکسیژن روی زمین کاهش یافته و زندگی روی سطح سیاره بدون تجهیزات تخصصی را غیرممکن می کند. این فیلم در ۲۶ آوریل ۲۰۲۴ در سینماهای محدود، ویدئو به درخواست و فرمت های دیجیتال منتشر شد . تولید. فیلمبرداری در لوکیشن پنسیلوانیا در اواخر سال ۲۰۲۲ انجام شد.
راجر فراپیر (؛ زادهٔ ۱۴ آوریل ۱۹۴۵) فیلم نامه نویس، کارگردان، تدوین گر، بازیگر و تهیه کننده اهل کانادا است. او به عنوان تهیه کننده در فیلم هایی نظیر "نیمه تاریک قلب" (۱۹۹۲)، کیهان (۱۹۹۶)، "لیورپول" (۲۰۱۲)، و "قدرت سگ" (۲۰۲۱) حضور داشته است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه جینی و جایزهٔ گلدن گلوب شده است. فراپیر به همراه جین کمپیون، تانیا سقاچیان، امیل شرمن، و این کنینگ برای فیلم "قدرت سگ" در نود و چهارمین دوره جوایز اسکار نامزد بهترین فیلم شد.
راهی به تمامیت () دهمین آلبوم استودیویی گروه نیو متال آمریکایی کورن است. در ۲ دسامبر ۲۰۱۱ (۱۱ آذر ۱۳۹۰) در اروپا و ۶ دسامبر ۲۰۱۱ (۱۵ آذر ۱۳۹۰) در ایالات متحده منتشر شد. این آلبوم توسط تولیدکنندگان مختلف موسیقی الکترونیک مانند اسکریلکس، نویزیا، اکسیشن و سایر تولیدکنندگان مستقل دیگر تولید شده است. " برخیز! "، یکی از سه آهنگ تولید شده توسط اسکریلکس است و به صورت دانلود دیجیتالی در ۶ می ۲۰۱۱ منتشر شد. " همنوع خوار خودشیفته" به عنوان دومین تک آهنگ در ۱۸ اکتبر ۲۰۱۱ منتشر شد.
دابروا روستایی در لهستان در استان لهستان بزرگ ، در شهرستان شرم ، در گمینا شرم واقع گردیده است. در سال های ۱۹۷۵-۱۹۹۸ ، این شهر از دیدگاه اداری به ایالت پوزنان وابسته بود. این شهر در ۷ کیلومتری شمال شرقی شرم در گوشه جاده ناحیه ای شماره ۲۴۸۰ به چمون از راه لوسینا و شماره ۴۰۷۲ از راه مکلین، در گوشه دریاچه های گوشه نشین و آکسبو رودخانه وارتا قرار گرفته است. ساختمان های تاریخی روستا همانند ساختمان اسکرزیدلوسکی مربوط به روز های پایانی قرن نوزدهم، ساختمان مدرسه متعلق به روز های نخست قرن بیستم، که در لیست آثار تاریخی شهرداری ثبت گردیده است .
لارا لوگان (؛ زادهٔ ) روزنامه نگار، از ۱۹۸۸ و خبرنگار تلویزیونی و رادیو و خبرنگار جنگ اهل آفریقای جنوبی است. لوگان فعالیت خبرنگاری خود را در دهه ۱۹۹۰ در آفریقای جنوبی با سازمان های خبری مختلف آغاز کرد. محبوبیت وی به خاطر گزارشی که در مورد حمله آمریکا به افغانستان در سال ۲۰۰۱ تهیه کرد افزایش یافت. وی در سال ۲۰۰۲ به عنوان خبرنگار سی بی اس نیوز استخدام شد و سرانجام خبرنگار ارشد امور خارجی سی بی اس شد. در سال ۲۰۱۳، گزارشی که از لوگان در مورد حمله به بنغازی در ۲۰۱۲ منتشر شد اختلافات قابل توجهی را دامن زد که وی متعاقباً اشکال آن را پذیرفت و به بهانه رفتن به مرخصی مدتی غایب بود. لوگان در سال ۲۰۱۸ سی بی اس را ترک کرد. پس از عزیمت از سی بی اس، لوگان شروع به مطالبات گسترده ای در مورد انواع نظریه های توطئه در مورد موضوعاتی مانند ویروس ایدز یا خانواده روتشیلد نمود. در سال ۲۰۱۹به گروه پخش سینکلر، یک شرکت رسانه ای محافظه کار پیوست. در ژانویه سال ۲۰۲۰، او به فاکس نیشن، یک سرویس جریان اشتراک که توسط فاکس نیوز اداره می شود، پیوست. در مارس ۲۰۲۲، وی گفت که وی توسط شبکه فاکس نیوز «بیرون انداخته شده». وی همچنین برندهٔ جوایزی همچو
ن جوایز گریسی و کلوپ ملی مطبوعات (ایالات متحده) شده است. دوران جوانی. لوگان در دوربان، آفریقای جنوبی متولد شد و دبیرستان را در کالج دخترانه دوربان گذراند. او در سال ۱۹۹۲ از دانشگاه ناتال در دوربان در رشته بازرگانی فارغ التحصیل شد. لوگان دیپلم زبان، فرهنگ و تاریخ فرانسه را در مؤسسه اتحاد فرانسه در پاریس اخذ کرد. فعالیت حرفه ای. لوگان در طول تحصیلات خود (۱۹۸۸–۱۹۸۹) به عنوان گزارشگر خبری برای ساندی تریبون در دوربان و سپس برای دیلی نیوز (۱۹۹۰–۱۹۹۲) در این شهر کار کرد. در سال ۱۹۹۲، او به تلویزیون رویترز در آفریقا پیوست، عمدتاً به عنوان تهیه کننده ارشد. پس از چهار سال، او به روزنامه نگاری آزاد راه پیدا کرد و به عنوان گزارشگر و ویراستار/تهیه کننده با ITN و Fox/SKY, CBS News, ABC News (در لندن)، NBC، و اتحادیه رادیو و تلویزیون اروپا مشغول به کار شد. او برای CNN کار کرد و در مورد حوادثی مانند بمب گذاری سفارت ایالات متحده در سال ۱۹۹۸ در نایروبی و تانزانیا، درگیری در ایرلند شمالی و جنگ کوزوو گزارش می داد. لوگان در سال ۲۰۰۰ توسط GMTV تلویزیون بریکفست (در انگلستان) به عنوان خبرنگار استخدام شد. او همچنین با رادیو خبری CBS