Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مرکز ملی زیبایی شناسی هنریک ایگیتیان (NCA) (به ارمنی: Գեղագիտության ազգային կենտրոն) یک گالری و موزه در شهر ایروان، ارمنستان است. این بنا از سال ۲۰۲۴ به عنوان موزه هنر کودکان ارمنستان معرفی گردید. مرکز ملی زیبایی شناسی هنریک ایکیتیان که در سال ۱۹۷۰ توسط هنریک ایگیتیان و ژانا آقامیریان تأسیس شد. پیشینه. مرکز ملی زیبایی شناسی در ایروان در نخستین بار در ۱۸ اکتبر ۱۹۷۸ آغاز به کار کرد. این موسسه در زمان تاسیس یک نهاد غیر قانونی محسوب می شد. به گفته هنریک ایگیتیان تا دهه ۱۹۹۰ فعالیت های مرکز ملی زیبایی شناسی خارج از «دستورالعمل های شوروی در مورد بیان هنری و محتوای آموزشی قابل قبول» محسوب می شده است. در سال ۲۰۱۶ به افتخار هنریک ایگیتیان معلم و تاریخ نگار هنر و نقاش اهل ارمنستان، نام رسمی این مرکز از مرکز ملی زیبایی شناسی ایروان به مرکز ملی زیبایی شناسی هنریک ایگیتیان تغییر یافت. در سال ۲۰۲۰ وهان بدلیان به عنوان مدیر این نهاد انتخاب شد و از سال ۲۰۲۴ موزه هنر کودکان به گنجینه این مرکز اضافه شد است. موزه هنر کودکان در واقع طرح اولیه ای بود که در سال ۱۹۷۰ توسط دو هنرمند ارمنی به نام های هنریک ایگیتیان و ژانا آقامیریان م
طرح شده بود. فعالیت ها. مرکز ملی زیبایی شناسی هنریک ایگیتیان دارای استودیوهای هنرهای زیبا و تزئینی، تئاتر، ارکستر و استودیو رقص است. شعبه های این مرکز در شهرهای به جز از ایروان، از جمله در گوریس، گیومری، مغری و وانادزور دفاتری دارد که فعالیت های آن را ترویج می کنند. رسالت دفاتر مرتبط با این مرکز این است که فرهنگ بومی ناحیه خود را منعکس کنند و با تمرکز بر فرهنگ بومی هنر محلی ارمنستان را توسعه دهند. مرکز ملی زیبایی شناسی هنریک ایگیتیان از سال ۲۰۱۰ با نمایش آثار هنرمندان قره باغ فعالیت های خود را گسترش داد و چندی بعد میزبان هنرمندان بین المللی از جمله هنرمندان ایرانی بود. این مرکز در سال ۲۰۱۷ و به مناسبت سالگرد تیگران کبیر میزبان آثار هنرمندان ایرانی بود. همچنین آثاری از هنرمندان قره باغ را به نمایش گذاشت. مرکز ملی زیبایی شناسی هنریک ایگیتیان نمایشگاهی از آثار هنرمندان ایرانی داریوش محمدخانی، علی محمد مسیحا، شهریار حجتی و فاطمه رحیمی یگانه را برگزار کرد. در سال ۲۰۲۱، این مرکز آثار کودکان پناهنده از جمهوری آرتساخ را به نمایش گذاشت. در سال ۲۰۲۲، نمایشگاه دیگری ۹۰ سالگی هنریک ایگیتیان را برگزار کرد. موزه هنر کودکان
. مجموعه هنری کودکان شامل بیش از صد و پنجاه اثر هنری است که توسط کودکان از سراسر جهان، از ۱۲۰ کشور جهان گردآوری شده است. این گنجینه به دو بخش کشورهای اتحاد جماهیر شوروی و سایر کشورها تقسیم می شود. آثار هنرمندان کودک در دو نمایش گروهی و انفرادی به نمایش گذاشته شد. در سال ۱۹۸۳ اولین نمایشگاه فلزکاری کودکان افتتاح شد. در سال ۱۹۸۴ برای درخواست برای نمایش انفرادی، هنرمند باید بین ۳ تا ۱۶ سال سن داشته باشد. این موزه همچنین با نهادهای هنری دیگری در جهان از جمله مرکز هنر کودکان بروکلین دارای تفاهمنامه است. در سال ۱۹۸۰، مجله شوروی لایف این گالری را «تنها در نوع خود در جهان» توصیف کرد. این موفقیت موزه هنر کودکان بود که منجر به تأسیس مرکز ملی زیبایی شناسی شد و تمایل به آموزش هنر در کشور را افزایش داد.
نامه عاشقانه (؛ ) یک مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی در سال ۲۰۰۳ با بازی جو هیون جه، سو ئه و جی جین هی است. این مجموعه از ۱۰ فوریه تا ۱ آوریل ۲۰۰۳، روزهای دوشنبه و سه شنبه ساعت ۲۱:۵۵ (کی اس تی)ام بی سی پخش شد.
نه آخر دو بیرون (؛ ) یک مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی در سال ۲۰۰۷ با بازی سو ئه، لی جونگ جین، لی ته سونگ و هوانگ جی هیون است. این مجموعه از ۱۴ ژوئیه تا ۹ سپتامبر ۲۰۰۷، روزهای شنبه و یکشنبه ساعت ۲۱:۴۰ (کی اس تی) از ام بی سی پخش شد.
معماری رایانش ابری یا معماری محاسبات ابری (به انگلیسی: ) به اجزا و زیرسیستم هایی اشاره دارد که برای اجرای رایانش ابری مورد نیاز هستند. این اجزا معمولاً شامل یک پلتفرم سمت کاربر (front end platform) (مانند کلاینت ضخیم، کلاینت سبک یا دستگاه های همراه)، پلتفرم های سمت سرور (back end platforms) (مانند سرورها و ذخیره سازها)، یک سیستم تحویل مبتنی بر ابر، و یک شبکه (مانند اینترنت، اینترانت یا اینترکلود) می شوند. این اجزا در کنار هم معماری رایانش ابری را تشکیل می دهند. پلتفرم های مشتری. معماری های رایانش ابری شامل پلتفرم های سمت کاربر هستند که به آنها مشتری یا کلاینت ابری گفته می شود. این کلاینت ها شامل سرورها، کلاینت های ضخیم (یا سنگین)، کلاینت های سبک، کلاینت های صفر و دستگاه های همراهی هستند که کاربران به طور مستقیم با آنها تعامل دارند. این پلتفرم های مشتری از طریق یک برنامه کاربردی (میان افزار)، مرورگر وب یا یک جلسه مجازی با فضای ذخیره سازی ابری تعامل می کنند. به ویژه جلسات مجازی نیازمند چارچوب بندی الگوریتم های رمزگذاری ایمن هستند که کل رابط را پوشش می دهد. کلاینت های صفر. کلاینت صفر یا فوق سبک شبکه را برای جمع
آوری فایل های پیکربندی موردنیاز راه اندازی می کند که سپس به آن اطلاع می دهند که فایل های دودویی سیستم عامل کجا ذخیره شده اند. کل دستگاه کلاینت صفر از طریق شبکه اجرا می شود. این موضوع یک نقطه ضعف اصلی ایجاد می کند، به این معنا که اگر شبکه قطع شود، دستگاه عملاً بلااستفاده می شود. ذخیره سازی. یک فضای ذخیره سازی شبکه ای آنلاین که داده ها در آن ذخیره شده و برای چندین کلاینت قابل دسترسی است. ذخیره سازی ابری معمولاً در پیکربندی های زیر به کار گرفته می شود: ، ، ، یا ترکیبی از این سه که به عنوان ابر هیبریدی شناخته می شود. برای اینکه ذخیره سازی ابری کارآمد باشد، باید چابک، انعطاف پذیر، مقیاس پذیر، و ایمن باشد. تحویل. نرم افزار به عنوان سرویس (SaaS). مدل خدمات (SaaS) شامل نصب و نگهداری نرم افزار توسط ارائه دهنده خدمات ابری در فضای ابری است و کاربران از طریق اینترنت (یا اینترانت) نرم افزار را اجرا می کنند. ماشین های کلاینت کاربران نیازی به نصب هیچ نرم افزار خاصی ندارند، زیرا برنامه های ابری در فضای ابری اجرا می شوند. نرم افزار به عنوان سرویس مقیاس پذیر است و مدیران سیستم می توانند برنامه ها را روی چندین سرور بارگذاری کنن
د. در گذشته، هر مشتری نسخه مخصوص به خود از نرم افزار را خریداری و روی سرورهای خود نصب می کرد، اما با SaaS، مشتری می تواند بدون نیاز به نصب نرم افزار به برنامه دسترسی داشته باشد. SaaS معمولاً شامل هزینه های ماهانه یا سالانه است. نرم افزار به عنوان سرویس معادل نرم افزارهای نصب شده در روش سنتی (غیر رایانش ابری) تحویل نرم افزارها را فراهم می کند. نرم افزار به عنوان سرویس چهار رویکرد رایج دارد: از میان این موارد، انعطاف پذیری مستأجر (Flex Tenancy) به عنوان سازگارترین پارادایم نرم افزار به عنوان سرویس با کاربران در مدل های چندورودی چهارجهته شناخته می شود. چنین سیستم هایی بر اساس روش های رمزگذاری ساده شده ای طراحی شده اند که توالی های داده فهرست شده را طی چندین مرحله هدف قرار می دهند. سادگی این مفهوم انعطاف پذیری مستأجر نرم افزار به عنوان سرویس (Flex Tenancy SaaS) را در میان افرادی که تجربه پردازش اطلاعات ندارند، مانند کارکنان تعمیر و نگهداری و نظافت در کسب وکارهای زنجیره ای، محبوب کرده است. توسعه به عنوان سرویس (DaaS). توسعه به عنوان سرویس، مجموعه ای از ابزارهای مشترک مبتنی بر وب است که توسط جامعه کاربران به اشتراک
گذاشته می شود. این معادل ابزارهای توسعه نصب شده به صورت محلی در روش سنتی (غیر رایانش ابری) تحویل ابزارهای توسعه است. داده به عنوان سرویس (DaaS). یک ساختار طراحی مبتنی بر وب است که در آن داده های ابری از طریق یک لایه API تعریف شده قابل دسترسی هستند. خدمات DaaS اغلب به عنوان زیرمجموعه ای تخصصی از خدمات نرم افزار به عنوان سرویس (SaaS) در نظر گرفته می شوند. پلتفرم به عنوان سرویس (PaaS). یک خدمت رایانش ابری است که پلتفرم های کاربردی و پایگاه های داده را به عنوان خدمات در اختیار کاربران قرار می دهد. این معادل میان افزار در روش سنتی (غیر رایانش ابری) تحویل پلتفرم های کاربردی و پایگاه های داده است. زیرساخت به عنوان سرویس (IaaS). شامل مجازی سازی کامل سخت افزار فیزیکی است (مانند تمامی سرورها، شبکه ها، ذخیره سازی و مدیریت سیستم که به طور کامل در فضای ابری وجود دارند). این معادل زیرساخت و سخت افزار در روش سنتی (غیر رایانش ابری) است که در فضای ابری اجرا می شود. به عبارت دیگر، کسب وکارها با پرداخت هزینه (ماهانه یا سالانه) می توانند سرورها، شبکه ها و ذخیره سازی مجازی را از فضای ابری اجرا کنند. این رویکرد نیاز به مرکز داده،
سیستم های گرمایش، سرمایش و نگهداری سخت افزار در سطح محلی را از بین می برد. شبکه. به طور کلی، لایه شبکه ابری باید ویژگی های زیر را ارائه دهد:
سایرس لوینتال (به انگلیسی: Cyrus levinthal) دانشمند برجسته بیوفیزیک و زیست شناسی مولکولی در سال ۱۹۲۲ در خانواده ای یهودی_آمریکایی در فیلادلفیا به دنیا آمد و در سال ۱۹۹۰ در نیویورک از دنیا رفت. وی تحصیلات خود را در رشته های بیوفیزیک و زیست شناسی ادامه داد و مدرک کارشناسی و کارشناسی ارشد خود را در دانشگاه کلمبیا و مدرک دکتری را در دانشگاه برکلی کالیفرنیا اخذ کرد. لوینتال دردهه های ۱۹۶۰ و۱۹۷۰ که اوج شکوفایی تحقیقات در زیست شناسی مولکولی بود، فعالیت داشت، و در دانشگاه میشیگان تدریس می کرد او همچنین در موسسات معتبری چون موسسهٔ فناوری ماساچوست (MIT) و دانشگاه کلمبیا مشغول به فعالیت بود. تمرکز اصلی او بر روی تاخوردگی پروتئین ها و مدل سازی محاسباتی سیستم های زیستی قرار داشت. او از بنیان گذاران زیست شناسی محاسباتی محسوب می شود که توانسته است با استفاده از رایانه، رفتار مولکول های زیستی را شبیه سازی و آنها را مطالعه کند. علت اصلی شهرت او به خاطر "پارادوکس لوینتال" است که در سال ۱۹۶۰ بیان کرد. این پارادوکس به این سؤال پاسخ می دهد که: چرا پروتئین ها با وجود تعداد حالات بی شمار سریع به ساختار نهایی خود می رسند. پارادوکس ل
وینتال. لوینتال در این پارادوکس اشاره می کند که اگر یک پروتئین ۱۰۰ اسید آمینه داشته باشد، تعداد ترکیبات ممکن برای نحوهٔ چینش این آمینواسیدها به قدری زیاد است که پیش بینی دقیق ساختار سه بعدی آن عملاً غیرممکن به نظر می رسد. برای هر اسید آمینه در زنجیره، تعداد زیادی حالت چرخش و پیچ خوردن وجود دارد که مجموع این حالات برای یک پروتئین می تواند به اندازه ای بزرگ باشد که حتی سرعت محاسبات کامپیوتری امروزی هم قادر به محاسبه همه آنها نباشد. با این حال، پروتئین ها نمی توانند به طور تصادفی و با این تعداد ترکیبهای مختلف به ساختار نهایی خود برسند، زیرا روند پیچ خوردگی پروتئین ها بسیار سریعتر و کارآمدتر از آن چیزیست که با استفاده از جستجوی تصادفی برای تمام ترکیبات ممکن قابل توضیح باشد. در نتیجه این پارادوکس به این نکته اشاره دارد که پروتئین ها به طور معجزه آسا و با استفاده از فرآیندهای بسیار سریع و کارآمد، به ساختارهای صحیح و عملکردی خود می رسند.
تری ابلید (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل فنلاند است که به صورت قرضی از فولام برای پارتیک تیستل در پست مهاجم بازی می کند. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال فنلاند, زیر ۱۸ سال فنلاند, زیر ۱۹ سال فنلاند، و زیر ۲۱ سال فنلاند بازی کرده است.
داگلاس آبنر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل برزیل است که در پست مهاجم بازی می کند.
کن آبو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل انگلستان است که در پست مهاجم برای باشگاه استیونیج بازی می کند.
هیمه تاتاراایسوزو-هیمه ؛ اولین امپراتریس ژاپن و همسر امپراتور جینمو بود. فرزندان او تاج و تخت ژاپن را به ارث بردند.
ارمنستان کاروان ورزشی را برای شرکت در بازی های المپیک زمستانی ۱۹۹۴ در لیلهامر، نروژ از ۱۲ تا ۲۷ فوریهٔ ۱۹۹۴ اعزام کرد. این اولین حضور ارمنستان به عنوان یک کشور مستقل در بازی های المپیک زمستانی بود. هیئت ارمنستانی شامل دو بابسلد به نام های کن توپالیان و جو آلماسیان از ارمنی های آمریکا بود. آن ها به عنوان تیمی در رقابت دو نفره شرکت کردند و در جایگاه سی وششم قرار گرفتند. پیش زمینه. جمهوری ارمنستان پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱ دوباره به کشوری مستقل تبدیل شد. کمیتهٔ المپیک ارمنستان در ۳۱ دسامبر ۱۹۹۲ توسط کمیتهٔ بین المللی المپیک به رسمیت شناخته شد. بازی های لیلهامر اولین حضور ارمنستان به عنوان یک کشور مستقل بود، و از آن زمان تاکنون در تمامی المپیک های تابستانی و زمستانی شرکت کرده اند. بازی های المپیک زمستانی ۱۹۹۴ از ۱۲ تا ۲۷ فوریهٔ ۱۹۹۴ برگزار شد و مجموعاً ۱٬۷۳۷ ورزشکار از ۶۷ کمیتهٔ ملی المپیک در آن شرکت کردند. هیئت ارمنستان در لیلهامر شامل دو ورزشکار رشتهٔ بابسلد، کن توپالیان و جو آلماسیان بود. رقابت کنندگان. در زیر فهرست شرکت کنندگان در بازی ها آمده است. بابسلد. کن توپالیان در زمان بازی های لیلها
مر ۳۰ ساله بود و اهل پاتاکیت، رود آیلند است. جو آلماسیان در زمان بازی ها ۲۶ ساله بود و در فرامینگهام، ماساچوست متولد شده است. آن ها از طریق لیگ جوانان ارمنی با یکدیگر دوست بودند و هیچ کدام تا آن زمان به ارمنستان نرفته بودند. رقابت بابسلد دو نفره در طی دو روز، ۱۹ و ۲۰ فوریه، برگزار شد که هر روز دو دور مسابقه انجام شد؛ مجموع زمان های هر چهار دور برای تعیین جایگاه نهایی استفاده شد. در روز اول، سورتمهٔ ارمنستان زمان هایی برابر با ۵۴٫۸۵ ثانیه و ۵۵٫۰۳ ثانیه ثبت کرد. در پایان روز اول، آن ها در جایگاه ۳۷ام از بین ۴۳ تیم شرکت کننده قرار داشتند. در روز دوم، زمان های آن ها به ترتیب ۵۴٫۹۲ ثانیه و ۵۵٫۰۱ ثانیه بود. مجموع زمان آن ها برای مسابقه ۳ دقیقه و ۳۹٫۸۱ ثانیه بود که آن ها را در جایگاه ۳۶ام قرار داد. مدال های طلا و نقره به تیم های سوئیسی و مدال برنز به یک تیم ایتالیایی تعلق گرفت.
ارمنستان کاروان ورزشی را برای رقابت در بازی های المپیک زمستانی ۱۹۹۸ که از ۷ تا ۲۲ فوریهٔ ۱۹۹۸ در ناگانو، ژاپن برگزار شد، اعزام کرد. این حضور، دومین حضور این کشور در المپیک زمستانی به عنوان یک کشور مستقل بود. کاروان ورزشی ارمنستان شامل هفت ورزشکار بود: چهار نفر در اسکیت نمایشی، یک نفر در اسکی نمایشی، یک نفر در اسکی صحرانوردی و یک نفر در اسکی آلپاین. رقابت کنندگان. فهرست تعداد ورزشکاران در این بازی ها به شرح زیر است.
موزهٔ راه آهن ارمنستان یک موزهٔ راه آهن در شهر ایروان کشور ارمنستان است. در ۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۰۹، شرکت راه آهن قفقاز جنوبی (SCR)، اپراتور ترابری ریلی در ارمنستان که تحت مالکیت راه آهن روسیه قرار داشت، موزهٔ راه آهن را در ساختمان ایستگاه راه آهن ایروان افتتاح کرد. به گفتهٔ مهندس ارشد سرگئی هاروتیونیان، این افتتاحیه هم زمان با که در ۲ اوت ۲۰۰۹ جشن گرفته می شود، برگزار شد. تاریخچهٔ راه آهن ارمنستان از سال ۱۸۹۶ تا امروز در این موزه به نمایش گذاشته شده است. در این موزه ۱۰ پنل وجود دارد که هر کدام دوره ای خاص از تاریخ راه آهن را نمایش می دهند. نمایشگاه شامل نسخه هایی از اسناد تاریخی مربوط به ساخت گذرگاه های ریلی در ارمنستان، عکس های قطارهای قدیمی، مدل های قطارهای قدیمی و مدرن، و تجهیزات راه آهن است. برخی از اشیاء نمایشگاه هدایایی از راه آهن روسیه هستند. چندین شیء بزرگ تر در باغی که از موزه قابل دسترسی است قرار دارند. یک لوکوموتیو از دههٔ ۱۹۳۰ با شمارهٔ ۳ա۷۰۵–۴۶ و یک واگن (که قبلاً میزبان نمایشگاهی دربارهٔ ساخت سیستم راه آهن قفقاز بود) در ایستگاه مجاور قرار دارند. در دوران شوروی، موزه فعالیت نداشت و تنها یک نمایشگاه کوچک
در واگنی که روی ریل قرار داشت ارائه می شد. این موزه از دوشنبه تا جمعه از ساعت ۱۰:۰۰ تا ۱۷:۰۰ برای عموم باز است. برچسب های نمایشگاه به زبان های ارمنی و روسی نوشته شده اند.
سِمباتابِرد ( ) یک قلعهٔ قرون وسطایی است که بر روی قله ای از تپهٔ بین روستاهای آرتابوینک و یغگیس در استان وایوتس جور در کشور ارمنستان واقع شده است. این قلعه ممکن است از قرن پنجم میلادی یا پیش از آن وجود داشته باشد، اگرچه منابع دیگر آن را به قرن های ۹ تا ۱۱ میلادی نسبت می دهند. دیوارهای بزرگ بازالت آن به خوبی حفظ شده اند، اما از ساختارهای داخل قلعه کمتر چیزی باقی مانده است. این قلعه به عنوان قلعهٔ اصلی شاهزادگان ارمنی سیونیک در زمانی که یغگیس محل اقامت حکام آن استان بود، عمل می کرد. در قرن سیزدهم میلادی، تحت حکمرانی دودمان اربلیان گسترش بیشتری یافت. اکنون این قلعه یکی از جاذبه های گردشگری برجسته در استان وایوتس جور است. نام. سمباتابرد در ارمنی به معنای «قلعهٔ سمبات» است و به طور سنتی توسط ساکنان منطقه با این نام خوانده می شود. ساخت و نام سمباتابرد به طور سنتی با شاهزادهٔ قرن دهم سمبات از دودمان سیونی مرتبط است. بر اساس نظر دیگری، ساکنان محلی این نام را به قلعه داده اند زیرا شاهزاده سمبات از دودمان اربیلیان () در این نزدیکی و در سکونتگاه یغگیس دفن شده است. قوند آلیشان نام این دژ را به عنوان یک نام فولکلوریک خال
ص در نظر گرفت و قلعه را به نام صومعهٔ نزدیک تساغاتس کار می نامید. گاهی اوقات از نام سمباتابرد برای اشاره به قلعه و یغگیس به طور همزمان استفاده شده است، اگرچه این دو مکان از یکدیگر ۱ تا ۲ کیلومتر فاصله دارند. موقعیت. سمباتابرد در بالای یک قله کوهستانی در شرق روستای آرتابوینک و غرب یغگیس، در ارتفاع ۲۰۰۰ متری قرار دارد. این قلعه در موقعیتی بسیار مناسب ساخته شده است، که توسط صخره های شیب دار در سمت های شرقی، غربی و جنوبی خود محافظت می شود، که این صخره ها توسط دیوارهای قلعه بیشتر تقویت شده اند. دیوارهای بزرگ و هرم شکل دیوار دفاعی که قلعه را به طور کامل احاطه کرده اند، به طور نسبی به خوبی حفظ شده اند. دیوارها از سنگ های بزرگ و هلال شکل بازالت و همچنین سنگ های ناتراشیده ساخته شده اند که با ملات آهک به هم پیوسته اند. دیوارها ضخامت ۲ تا ۳ متر دارند، و برجک های نیم دایره ای در امتداد دیوار، ۸ تا ۱۰ متر ارتفاع دارند. قلعه به دو بخش شمالی و جنوبی تقسیم شده است که هر کدام برجک دفاعی خود را داشته اند. در داخل قلعه چیزی جز بنیادهای ضعیف بناها در نزدیکی دیوارهای دفاعی و نگهبانی که در بلندترین نقطهٔ سایت قرار دارد، باقی نماند
ه است. برخی از ویرانه های ساختمان های قابل سکونت و مخازن آب حفظ شده اند. بخشی از ساختارهای داخل سمباتابرد احتمالاً مکان های خاص زندگی شاهزاده گان بوده که در قرن سیزدهم ساخته شده اند. قلعه دارای سه ورودی است: ورودی های شمالی، شرقی و غربی، اما تنها از ورودی اصلی شمالی می توان به آن دسترسی پیدا کرده و وارد شد. ورودی های شمالی و شرقی به صورت سالن هستند، که ویرانه هایی از نگهبانی ها و برجک های دیده بانی در بالای آن ها قرار دارد. قلعه آب مورد نیاز خود را از چشمه های نزدیک صومعه تساغاتس کار از طریق یک لولهٔ آب تأمین می کرد. تاریخچه. برخی منابع می نویسند که سمباتابرد در قرون ۹، ۱۰ یا ۱۱ ساخته شده است، اگرچه برخی دیگر پیشنهاد می کنند که ممکن است این قلعه از قرن ۵ یا پیشتر وجود داشته و در قرن ۱۰ به طور گسترده تقویت شده باشد. سمباتابرد به عنوان قلعهٔ مسکونی سکونتگاه یغگیس عمل می کرد، که در قرون ۹ و ۱۰ پایتخت شاهزادگان سیونی از سیونیک بود. ساخت و نام سمباتابرد به طور سنتی به شاهزادهٔ قرن ۱۰، سمبات سیونی (که توسط استپانوس اربلیان در ۹۳۶ میلادی ذکر شده است) مرتبط است. در دههٔ ۹۷۰ میلادی، با تأسیس پادشاهی سیونیک، شاخه ای از
دودمان سیونی که پادشاهی را اداره می کرد، کاپان را به عنوان پایتخت خود قرار داد، در حالی که شاخهٔ دیگری از دودمان در یغگیس مستقر بود. در سال های ۱۰۰۲ یا ۱۰۰۳، شاخه ای از سیونی ها مستقر در یغگیس تحت سلطهٔ پادشاه گاگیک یکم از باگراتید قرار گرفت. به گفتهٔ سدراک بارخوداریان، تاریخ نگار و باستان شناس، سمباتابرد، سکونتگاه یغگیس، و صومعهٔ تساغاتس کار «یک مجموعهٔ معماری، روحانی و سیاسی» را در زیر شاخهٔ یغگیس دودمان سیونی ها تشکیل می دادند. این شاخه بعد از سقوط پادشاهی باگراتید (۱۰۴۵) بخش زیادی از اهمیت سیاسی خود را از دست داد و در نهایت توسط اوربلیان ها جایگزین شد، که در قرن ۱۳ بیشتر مناطق وایوتس جور و سیونیک را تحت سلطهٔ خود درآوردند. یغگیس در قرن ۱۳ به اوج خود رسید و اوربلیان ها آن را به عنوان پایتخت خود قرار دادند. شاهزاده اوربلیان سمبات، سمباتابرد را بازسازی و تقویت کرد. سمباتابرد در طول تاریخ خود چندین محاصره را تحمل کرده است. به ویژه، این قلعه در برابر حملهٔ فرماندهٔ ساجی به نام نصرا که از سوی یوسف بن ابی الساج در اوایل قرن ۱۰ میلادی ارسال شده بود، با موفقیت دفاع کرد. طبق یک روایت فولکلوریک، سلجوقیان توانستند ق
لعه را با قطع منابع آب آن فتح کنند، از طریق استفاده از یک الاغ یا اسب تشنه برای پیدا کردن منبع آب. بازسازی و گردشگری. کارهای بازسازی و نظافت در سمباتابرد از سال ۲۰۱۱ به ابتکار وزارت فرهنگ ارمنستان آغاز شد. دیوارهای قلعه تقویت شدند تا از فروپاشی آن ها جلوگیری شود. در طول فرایند بازسازی، بقایای سازه های اضافی در داخل قلعه کشف شد که منجر به توقف کارهای بازسازی شد. در ژوئن ۲۰۱۸، دولت ارمنستان سمباتابرد را به عنوان یک ذخیره گاه تاریخی-فرهنگی محافظت شده اعلام کرد. سمباتابرد به یک جاذبهٔ گردشگری برجسته در ارمنستان تبدیل شده است.
فرزند مریم یک افسانه آلمانی است که توسط برادران گریم در کتاب قصه های برادران گریم در سال ۱۸۱۲ گردآوری شده است. این داستان در دسته بندی آرنه–تامپسون–اوتر از نوع ۷۱۰ است. این داستان توسط برادران گریم در اولین جلد قصه های برادران گریم در سال ۱۸۱۲ منتشر شد و در نسخه های متوالی فقط اندکی تغییر کرده است. در نسخه های دیگر این داستان، طرح داستان ثابت است، اما مضامین مذهبی داستان کم اهمیت می شوند و مریم باکره و دیگر شخصیت های مسیحی داستان جای خود را به پری می دهند. برادران گریم به شباهت داستان به افسانه ایتالیایی دختری با چهره بز و افسانه نروژی لیسی و مادرخوانده اش اشاره کردند. داستان. یک هیزم شکن فقیر و همسرش یک دختر سه ساله داشتند که نمی توانستند به او غذا بدهند. مریم باکره به هیزم شکن ظاهر شد و قول داد که از کودک مراقبت کند، بنابراین آنها کودک را به او دادند. او با خوشحالی در بهشت بزرگ شد. یک روز مریم باکره مجبور شد به سفر برود و کلیدهایی را به دختر داد و به او گفت که می تواند دوازده در را باز کند اما در سیزدهم را نه. او دوازده در اول را باز کرد و رسولان را پشت سر آنها یافت. سپس در سیزدهم را باز کرد. پشت آن تثلیث ب
ود و انگشتش با طلا آغشته شده بود. او سعی کرد آن را پنهان کند و سه بار دروغ گفت و مریم باکره گفت که دیگر نمی تواند به خاطر نافرمانی و دروغگویی خود باقی بماند. او به خواب رفت و از خواب بیدار شد و خود را در یک جنگل یافت. او با زاری از بدبختی خود، در درختی توخالی زندگی می کرد، از گیاهان وحشی می خورد و تمام لباس های خود را پاره می کرد تا اینکه برهنه شد. یک روز پادشاهی او را زیبا اما ناتوان در گفتار یافت. او را به خانه برد و با او ازدواج کرد. یک سال بعد صاحب یک پسر شد. مریم باکره ظاهر شد و از او خواست که اعتراف کند که در را باز کرده است. او دوباره دروغ گفت، باکره پسرش را گرفت و مردم زمزمه کردند که او کودک را کشته و خورده است. سالی دیگر صاحب پسری شد و مثل قبل رفت. سال سوم او صاحب یک دختر شد و مریم باکره او را به بهشت برد و پسرانش را به او نشان داد، اما او اعتراف نکرد. این بار شاه نتوانست اعضای شورای خود را مهار کند و ملکه به اعدام محکوم شد. هنگامی که او را به چوب آوردند، او پشیمان شد و آرزو کرد کاش می توانست قبل از مرگ اعتراف کند. مریم باکره فرزندانش را بازگرداند، قدرت تکلم را به او بازگرداند و بقیه عمر را به او شاد
ی بخشید.
عبدالحمید شومان (۱۸۸۸ – ۹ سپتامبر ۱۹۷۴) اقتصاددان، تاجر، نیکوکار و بانکدار فلسطینی بود.او خودآموخته بود و به ملی گرایی در دورهٔ قیمومیت بریتانیا بر فلسطین شهرت داشت. در سال ۱۹۱۱ به ایالات متحده آمریکا مهاجرت کرد و به تجارت پوشاک پرداخت. پس از بازگشت، بانک عرب را در سال ۱۹۳۰ در قدس تأسیس کرد که نخستین مؤسسهٔ بزرگ عربی اقتصادی در فلسطین به شمار می رود. پس از نکبت موفق شد از بانک محافظت کند و فعالیت آن را گسترش دهد. فعالیت عبدالحمید شومان محدود به عرصه اقتصادی نبود، بلکه به عرصه ملی و علمی نیز کشیده شد. نام وی به مؤسسه ای که به امور فرهنگی و کمک به تأمین مالی تحقیقات و مطالعات علمی و فکری می پردازد، پیوند خورده است که چهار سال پس از مرگش در سال ۱۹۷۸ بنا به وصیتش بنیان گذاری شد. کمک های شومان به بخش بانکی منطقه و تلاش های بشردوستانه او، میراثی ماندگار به جا گذاشته است. زندگی و پیشه. او در سال ۱۸۸۸ یا ۱۸۸۹ در روستای بیت حنینا در ناحیهٔ قدس، متصرفیه قدس، امپراتوری عثمانی، به دنیا آمد. پدرش احمد نام داشت. تحصیلات ابتدایی خود در مکتبی آغاز کرد، اما به اتمام نرساند. به زودی به دلیل بدرفتاری شیخ مکتب با او، در هفت سالگ
ی تحصیل را رها کرد و به کار یدی به عنوان باربر سفال در خدمت معماران در قدس روی آورد. پس از آن به همراه برادرانش عیسی و موسی در معدن سنگ مشغول به کار شد و در آنجا، سنگ ها را از بیت حنینا به بیت المقدس منتقل می کرد و به صاحبان ساختمان ها می فروخت.با گذشت زمان، او توانایی های خود را در محل کار، به ویژه پس از ورود برادرانش به خدمت سربازی در ارتش عثمانی، ثابت کرد و مسئولیت کامل کار را بر عهده گرفت. ایده های اقتصادی او زمانی آشکار شد که به فکر فروختن سنگ های خُردشده (حک شده) به جای خام فروشی افتاد. سود او دو برابر شد تا اینکه در چند ماه به ۵۰ لیرهٔ طلا رسید. میل بزرگی در او به وجود آمد که زندگی خود را تغییر دهد، این تمایل زمانی عمیق شد که او سرگذشت موفقیت آمیز برخی مهاجران فلسطینی و سایر مردم های کشورهای عربی به ایالات متحده آمریکا در تجارت را شنید. همچنین، در نتیجهٔ شرایط بد اقتصادی در اواخر دوران عثمانی، موج مهاجرت به آمریکا افزایش یافته بود. او تصمیم به مهاجرت گرفت و یک روز صبح در تابستان سال ۱۹۱۱ علی رغم مخالفت خانواده اش، خانه و دیار خود را ترک کرد و سوار کشتی عازم آمریکا شد، در حالی که در جیبش فقط ۳۲ دلار بود
. سال های آمریکا. در اولین دورهٔ اقامت خود در آمریکا به عنوان یک دستفروش لباس در خیابان های نیویورک مشغول به کار شد.عبدالحمید شومانِ مهاجر، به عنوان یک فروشندهٔ خیابانی لباس، رفت وآمد بین شهرهای بزرگ ایالات متحده آمریکا را آغاز کرد و در سال های اول رنج های زیادی کشید تا جایی که تقریباً از مهاجرت پشیمان شد. سپس در شهر بالتیمور اقامت گزید در آنجا تعدادی از دستفروشان عرب را به خدمت گرفت و برای آنها اجناس عمده فروشی خرید و بر روند فروش آنها نظارت داشت. پس از این موفقیت، او احساس کرد که این شهر با جاه طلبی او سازگار نیست، بنابراین به نیویورک بازگشت.سپس فروشگاه کوچک تجاری باز کرد که بعدها به فروشگاه بزرگی در نیویورک تبدیل شد. فروشگاه کوچک او که به یک کارخانهٔ پوشاکِ آماده، در شهر نیویورک تبدیل شد؛ عنوانش، هم نام خود او بود. او فروشگاهی برای فروش پارچه های ابریشمی و لباس های آماده تأسیس کرد و تمام تلاش خود را صرف این فروشگاه کرد. پس از جنگ جهانی اول به عنوان کارخانهٔ تولید پوشاک آماده و منسوجات خانگی تأسیس شد، زمانی که او قادر به واردات کالا از خارج از کشور نبود. پس از مدتی او شروع به واردات ابریشم خام از ژاپن، چین
و اروپا کرد و به تولید، دوخت آن، تجارت محصولات پارچه ای و فروش عمدهٔ محصولات خود به تاجرانی در سراسر ایالات متحده پرداخت. قوانین اقتصادی و مقررات بانکی آمریکا تأثیر زیادی در جهت دهی فعالیت عبدالحمید شومان به سمت بانک ها و احساس اهمیت اقتصادی آنها داشت. هنگامی که طلعت حرب، بانک مصر را در سال ۱۹۲۰ تأسیس کرد، عبدالحمید شومان ایده ای را برای او ارسال کرد تا در تأسیس بانکی در قدس به نام «بانک مصری-فلسطینی» با او مشارکت کند، اما طلعت حرب در پذیرش این ایده مردد بود. وی در سال های اقامت در ایالات متحده آمریکا فعالیت های اجتماعی، خیریه و روزنامه نگاری زیادی انجام داد. او زمینی خرید تا قبرستان مسلمانان در نیویورک باشد. به دانشجویان عرب تسهیلات و کمک می کرد و از روزنامه های منتشر شده به زبان عربی حمایت می کرد. او همچنین یک روزنامهٔ عربی به نام «الدبور» منتشر کرد که به صورت رایگان در میان جوامع عرب در آمریکا و مکزیک توزیع می شد. در جمع آوری و ارسال کمک های مالی برای حمایت از مبارزات دو جنبش ملی در فلسطین و سوریه فعال بود. وقتی تاریخ نگار سیاسی عجاج نویهض در سال ۱۹۲۹ در اولین سال دوستی از او پرسید که «دلایل موفقیت شما در