Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مناطق عربی با «ماوراء اردن» بود. سال های اول. جنگ اعراب و اسرائیل با توافقنامه های آتش بس ۱۹۴۹ که مرزهای نوار غزه را تعیین می کرد، به پایان رسید. دولت فلسطین نه طرف این توافق بود و نه در مذاکرات آن نقشی داشت. نوار غزه تنها منطقه از قلمرو سابق تحت قیمومیت بریتانیا بود که تحت کنترل اسمی دولت سراسری فلسطین قرار داشت. بقیه سرزمین های تحت قیمومیت بریتانیا یا بخشی از اسرائیل شد یا کرانه باختری رود اردن، که توسط ماوراء اردن الحاق شده بود (اقدامی که از نظر بین المللی به رسمیت شناخته نشد). در واقع، نوار غزه تحت اداره مصر بود، هرچند مصر هرگز ادعایی نسبت به هیچ یک از سرزمین های فلسطینی نداشت یا آن را ضمیمه خاک خود نکرد. مصر به فلسطینی ها شهروندی ارائه نداد. تحت سیاست های ناصر. پس از انقلاب ۱۹۵۲ مصر و به قدرت رسیدن جمال عبدالناصر، حمایت مصر از پان عربیسم و آرمان فلسطین افزایش یافته است. با این حال، قانون جدید به طور فزاینده ای در جهت تضعیف خودمختاری فلسطین عمل کرد. در سال ۱۹۵۲، اتحادیه عرب، فلسطین را رسماً تحت "نظارت" مصر قرار داد. در سال ۱۹۵۳، دولت سراسری فلسطین رسماً منحل شد، به جز سمت نخست وزیری حلمی که به نمایندگی از
فلسطین در جلسات اتحادیه عرب شرکت می کرد. در جریان بحران سوئز در سال ۱۹۵۶، اسرائیل به نوار غزه و شبه جزیره سینای مصر حمله کرد. اسرائیل سرانجام از سرزمین هایی که اشغال کرده بود عقب نشینی کرد و دولت سراسری فلسطین همچنان حاکمیت رسمی خود را در غزه حفظ کرد. در سال ۱۹۵۷، قانون اساسی غزه یک شورای قانونگذاری تأسیس کرد که می توانست قوانینی را تصویب کند که برای تأیید به مدیر کل عالی ارائه می شدند. انحلال. اوضاع پس از اتحاد مصر و سوریه در سال ۱۹۵۸ و تشکیل جمهوری متحد عربی، دوباره تغییر کرد. در ژوئن ۱۹۵۹، جمال عبدالناصر رسماً با صدور فرمانی دولت سراسری فلسطین را لغو کرد، با این استدلال که دولت سراسری فلسطین در پیشبرد آرمان فلسطین شکست خورده است. علاوه بر این، ناصر قصد خود را برای تشکیل یک دولت جدید فلسطینی که برای «آزادسازی تمام فلسطین» مبارزه کند، اعلام کرد. این طرح با مخالفت دولت اردن که در آن زمان کرانه باختری را تحت کنترل خود داشت، مواجه شد. در آن زمان، امین الحسینی از مصر به لبنان نقل مکان کرد و نوار غزه مستقیماً توسط مصر اداره شد. در مارس ۱۹۶۲، دولت مصر قانون اساسی نوار غزه را صادر کرد و یک شورای قانونگذاری جدید تأ
سیس نمود. اداره مصر و همچنین عملکرد آن شورای قانونگذاری در ژوئن ۱۹۶۷، زمانی که نوار غزه در جنگ شش روزه توسط اسرائیل تصرف شد، به پایان رسید.
بنیاد آقاخان برای فرهنگ (AKTC) یکی از نهادهای وابسته به شبکه توسعه آقاخان است؛ شبکه ای از مؤسسات که توسط آقاخان چهارم با مأموریت هایی متمایز اما مکمل برای بهبود رفاه و آینده مردم در کشورهای در حال توسعه، به ویژه در آسیا و آفریقا، تأسیس شده است. تمرکز اصلی این بنیاد بر احیای همه جانبه جوامع در دنیای اسلام از جنبه های فیزیکی، اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی است. در سال ۱۹۸۸ تأسیس شده و به عنوان یک بنیاد خیریهٔ خصوصی و غیر وابسته به مذهب خاص، در ژنو، سوئیس به ثبت رسیده است. بنیاد آقاخان برای فرهنگ را آقاخان چهارم در سال ۱۹۸۸ در ژنو بنیان نهاد. هدف آن ترویج آگاهی نسبت به اهمیت محیط های شهری و معماری، هم در بستر تاریخی و هم معاصر، و تلاش برای دستیابی به تعالی در معماری است. آقاخان منابع چشمگیری را وقف ترویج درک بهتر از اسلام کرده است؛ نه صرفاً به عنوان یک دین، بلکه به عنوان یک تمدن جهانی بزرگ که دارای گوناگونی سنت ها، و بیان های اجتماعی، فکری و فرهنگی است. در راستای این اهداف، آقاخان چهارم مجموعه ای از برنامه های خلاقانه را راه اندازی کرده است. مهم ترین نهاد در این زمینه، بنیاد آقاخان برای فرهنگ است که مسئولیت هایی چون:
جایزهٔ آقاخان برای معماری؛ برنامهٔ معماری اسلامی آقاخان (تأسیس شده در سال ۱۹۷۹ در دانشگاه هاروارد و مؤسسه فناوری ماساچوست) برای آموزش معماران و شهرسازان در راستای پاسخ گویی به نیازهای جوامع مسلمان معاصر؛ و برنامه شهرهای تاریخی (تأسیس شده در سال ۱۹۹۱) برای حفظ و باززنده سازی ساختمان ها و فضاهای عمومی در شهرهای تاریخی اسلامی، مانند قاهره که در آن پارک الازهر ساخته شد و نیز موزهٔ آقاخان در تورنتو را برعهده دارد.
شبیه سازی نظامی () که به طور غیررسمی با عنوان بازی جنگ نیز شناخته می شوند، شبیه سازی هایی هستند که در آن ها می توان نظریه های جنگ را بدون نیاز به خصومت های واقعی آزمایش و اصلاح کرد. شبیه سازی های نظامی به عنوان راهی مفید برای توسعه راه حل های تاکتیکی، دکترین نظامی و استراتژیکی دیده می شوند، اما منتقدان استدلال می کنند که نتیجه گیری های حاصل از چنین مدل هایی، به دلیل ماهیت تقریبی مدل های مورد استفاده، ذاتاً ناقص هستند. شبیه سازی های نظامی در اشکال مختلف و با درجات مختلفی از واقع گرایی وجود دارند. در دوران اخیر، دامنه این شبیه سازی ها گسترش یافته است و نه تنها عوامل نظامی، بلکه عوامل سیاسی و اجتماعی را نیز شامل می شود که به طور جدایی ناپذیری در یک مدل جنگ واقع گرایانه در هم تنیده شده اند. در حالی که بسیاری از دولت ها از شبیه سازی، چه به صورت فردی و چه به صورت مشارکتی، استفاده می کنند، اطلاعات کمی در مورد آن در خارج از محافل حرفه ای وجود دارد. با این حال، مدل سازی اغلب وسیله ای است که دولت ها از طریق آن سیاست های نظامی و سیاسی خود را آزمایش و اصلاح می کنند.
سید سهراب ولی بدخشانی عالم دینی نزاری اسماعیلی در سدهٔ پانزدهم میلادی/ نهم هجری قمری و نویسنده ای از بدخشان بود که به عنوان مشهورترین هم عصران خود در دوران اولیه پس از سقوط الموت شناخته می شود. وی در خانواده ای غیر اسماعیلی زاده شد، اما اندکی پس از رسیدن به دوازده سالگی به اسماعیلیه گروید و باقی عمر خود را در بدخشان سپری کرد. او به دعوت شاخهٔ محمدشاهی از اسماعیلیهٔ نزاری پیوست، شاخه ای که در آن زمان بر دعوت شاخهٔ قاسم شاهی غالب بود. اثری که او با عنوان «سی و شش صفحه» (که گاه «صحیفة الناظرین» نیز نامیده می شود) نوشت و در سال ۸۵۶ هجری/۱۴۵۲ میلادی به پایان رساند، یکی از اندک آثار باقی مانده از اسماعیلیهٔ نزاری در آن دوران مبهم تاریخی به شمار می رود. تاریخ وفات او مشخص نیست، اما به احتمال زیاد مدت زیادی پس از سال ۸۵۶ق/ ۱۴۵۲م نبوده است. زندگی. نخستین و مهم ترین زندگینامهٔ قدیسانه از سیّد سهراب، «سِلکِ گوهرریز» نام دارد که توسط خواجه احرار ــ که مدعی بود از نوادگان سیّد سهراب است ــ حدود سال ۱۲۵۱ هجری قمری / ۱۸۳۵ میلادی در شهر «جرم»، واقع در منطقه ای که اکنون ولایت بدخشان افغانستان است، نگاشته شد. این متن، سیّد سهر
اب را از نسل پیامبر اسلام و موسی کاظم معرفی می کند. در آن آمده است که پدر سیّد سهراب، شخصی به نام میر سیّد حسن بوده است. میر از وجود ناصر خسروِ نام آور آگاه می شود و درویشی برجسته به نام بابا حیدر را مأمور می کند تا سیّد سهرابِ چهار ساله را نزد ناصر ببرد. سیّد سهراب در کنار عمر یمگی به تحصیل می پردازد، اما ناصر، سهراب را به عنوان شاگرد و جانشین اصلی خود برمی گزیند (که به احتمال، بازتاب دهندهٔ سیاست های معنوی جامعهٔ اسماعیلی ای است که این متن را پدیدآورد، نه بازتابی از واقعیت تاریخی). سید سهراب، که شخصیتی کاریزماتیک داشته، در ادامه پیروان بسیاری برای خود گرد آورد. بسیاری از خانواده های اسماعیلی آسیای مرکزی هنوز هم سیّد سهراب را نیای خود و سرچشمهٔ اقتدار معنوی شان می دانند. قدیس نگاری برجستهٔ دیگری از سیّد سهراب با عنوان «بحر الاخبار» شناخته می شود. به گفتهٔ دانیال بِبِن، «گسترهٔ حضور سیّد سهراب در سنت های شجره نامه ای منطقهٔ بدخشان نشان می دهد که نام او دست کم با شخصیتی تاریخی مرتبط بوده است».او استدلال می کند که با وجود پیوند سنتی میان سیّد سهراب و ناصر خسرو ــ که دلالت بر قرن دوازدهم میلادی دارد ــ اما شجره
نامه ها در واقع تاریخ تولدی در حدود سال ۱۴۰۰ میلادی را برای سیّد سهراب نشان می دهند. از آنجا که متن اسماعیلی «صحیفهٔ ناظِرین» در اغلب نسخه های موجود به سیّد سهراب نسبت داده شده، اما در یک روایت دیگر به غیاث الدین علی اصفهانی از قرن پانزدهم میلادی منسوب است، بِن حتی این احتمال را مطرح کرده که سیّد سهراب در اصل، همان غیاث الدین علی بوده باشد.
جنگ در هوای سرد () با نام های جنگ منطقه سرد، جنگ قطب شمال یا جنگ زمستانی نیز شناخته می شود، شامل عملیات نظامی تحت تأثیر برف، یخ، شرایط ذوب شدن یخ یا سرما، چه در خشکی و چه در دریا، همچنین استراتژی ها و تاکتیک های مورد استفاده نیروهای نظامی در این موقعیت ها و محیط ها می شود. شرایط هوای سرد در تمام طول سال در ارتفاعات یا عرض های جغرافیایی بالا رخ می دهد و در جاهای دیگر به صورت فصلی در طول دوره زمستان تحقق می یابد. جنگ کوهستانی اغلب در هوای سرد یا در زمینی که تحت تأثیر یخ و برف است، مانند آلپ و هیمالیا، رخ می دهد. از نظر تاریخی، بیشتر این عملیات ها در طول زمستان در نیم کره شمالی انجام شده است. برخی از آنها در بالای دایره قطب شمال رخ داده اند که در آن برف، یخ و سرما ممکن است در طول سال رخ دهد. گاهی اوقات، سرما یا پیامدهای آن، مانند ذوب شدن یخ، عامل تعیین کننده ای در شکست یک لشکرکشی بوده است، مانند حمله فرانسه به روسیه در سال ۱۸۱۲، حمله شوروی به فنلاند در سال ۱۹۳۹ و حمله آلمان به اتحاد جماهیر شوروی در طول جنگ جهانی دوم.
استرومسو () برنامه تلویزیونی فنلاندی (به زبان سوئدی) است. این برنامه شنبه ها از شبکه اوله یک (Yle TV1) پخش می شود و یکشنبه ها از شبکه Yle Fem تکرار می شود. این برنامه که از سال ۲۰۰۲ تولید می شود، به کارهای مختلف خانه مانند آشپزی، صنایع دستی، باغبانی و سرگرمی ها می پردازد. استرومسو یکی از محبوب ترین برنامه های Yle Fem است و در بین بینندگان فنلاندی زبان و همچنین در سوئد و نروژ نیز محبوب است. استرومسو از ۲۹ اوت ۲۰۰۲ تاکنون پخش می شود. این برنامه در ویلای استرومسو (که نام برنامه از آن گرفته شده است)، ویلایی در شمال شهر واسا، ساخته می شود. این ویلا در دهه ۱۸۶۰ ساخته شد و حدود ۱۰۰ سال به عنوان اقامتگاه تابستانی یک خانواده تاجر اهل واسا مورد استفاده قرار می گرفت. استرومسو در سال ۲۰۰۹ جایزه تلویزیون طلایی را گرفت. آخرین قسمت این برنامه به شکل فعلی به علت صرفه جویی های اوله و تعدیل نیروها در مه ۲۰۲۵ فیلم برداری شد. این برنامه دیگر هر هفته تولید نخواهد شد.
مجوز امنیتی () یا گواهی امنیتی وضعیتی است که به افراد اعطا می شود و به آنها اجازه می دهد پس از تکمیل بررسی کامل سوابق، به اطلاعات طبقه بندی شده (اسرار محرمانه دولتی یا سازمانی) یا به مناطق محدود دسترسی داشته باشند. اصطلاح «گواهی امنیتی» گاهی در سازمان های خصوصی که فرایند رسمی برای بررسی دسترسی کارمندان به اطلاعات حساس دارند نیز استفاده می شود. مجوز امنیتی به خودی خود معمولاً برای دسترسی کافی نیست؛ سازمان همچنین باید تعیین کند که فرد دارای مجوز امنیتی باید چه اطلاعات خاصی را بداند. در سیستم های امنیتی، قرار نیست به هیچ فردی صرفاً به دلیل رتبه، موقعیت سازمانی یا مجوز امنیتی، دسترسی خودکار به اطلاعات طبقه بندی شده اعطا شود.
تنوع زیستی حشرات بخش بزرگی از کل تنوع زیستی روی کره زمین را تشکیل می دهد - بیش از نیمی از ۱٫۵ میلیون گونه ارگانیسم توصیف شده، به عنوان حشرات طبقه بندی می شوند. تنوع گونه ای. تخمین ها دربارهٔ تعداد کل گونه های حشرات یا گونه های مربوط به راسته های خاص اغلب بسیار متغیر هستند. به طور میانگین، پیش بینی های جهانی حاکی از آن است که حدود ۱٫۵ میلیون گونه سوسک و ۵٫۵ میلیون گونه حشره وجود دارد، در حالی که در حال حاضر تنها حدود ۱ میلیون گونه حشره شناسایی و توصیف شده اند. از میان تمام گونه های جانوری توصیف شده، بین ۹۵۰ هزار تا ۱ میلیون گونه به حشرات تعلق دارد؛ بنابراین، بیش از ۵۰ درصد از تمام یوکاریوتهای توصیف شده (معادل ۱٫۸ میلیون گونه)، حشرات هستند (به تصویر مراجعه شود). با در نظر گرفتن تنها ۹۵۰ هزار گونه غیرحشره ای شناخته شده، اگر تعداد واقعی گونه های حشرات ۵٫۵ میلیون باشد، این گروه ممکن است بیش از ۸۰ درصد از کل گونه ها را تشکیل دهند. با توجه به اینکه سالانه تنها حدود ۲۰ هزار گونه جدید از تمام موجودات زنده توصیف می شوند، به احتمال زیاد بیشتر گونه های حشرات ناشناخته باقی خواهند ماند، مگر آن که سرعت توصیف گونه ها به طور
چشم گیری افزایش یابد. از میان ۲۴ راسته شناسایی شده حشرات، پنج راسته از نظر تعداد گونه های توصیف شده غالب هستند؛ این راسته ها عبارت اند از: قاب بالان، پروانه سانان و شب پره، مگس و پشه، مورچه ها، زنبورها، زنبور بی عسل و اره مگس و نیم بالان که شامل حشرات مکنده واقعی مانند جیرجیرک ها، شته ها، زنجره ها، ساس ها و حشرات شکاری می شوند. دست کم ۹۰۰٬۰۰۰ گونه توصیف شده — معادل حدود ۹۰ درصد از تمام حشرات شناخته شده— به این پنج راسته تعلق دارند که هر یک بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ گونه دارند؛ در حالی که راسته ششم از نظر تنوع، یعنی راسته راست بالان که شامل ملخ آفت، ملخ ها و جیرجیرک هامی شود، کمتر از ۲۴٬۰۰۰ گونه دارد. شواهد فسیلی مربوط به حشرات به صدها میلیون سال پیش بازمی گردد. این شواهد نشان می دهند که در طول زمان، همواره سطحی از گونه زایی و انقراض گونه های قدیمی در جریان بوده است. گاهی نیز این رکورد فسیلی نشانه هایی از انقراض های دسته جمعی حشرات را نشان می دهد. رویداد انقراض پرمین–تریاس بیشترین میزان کاهش جمعیت حشرات را در پی داشته و رویداد انقراض کرتاسه–پالئوژن رتبه را از این نظر داراست. پس از این انقراض های بزرگ، تنوع حشرات دوباره ا
حیا شده است؛ زیرا در دوره هایی خاص، نرخ پیدایش گونه های جدید افزایش یافته است — هرچند این روند بازیابی ممکن است میلیون ها سال به طول بینجامد. حفاظت. در حالی که کاهش تنوع زیستی یک مشکل جهانی به شمار می رود، حفاظت از زیستگاه های مربوط به گونه های حشرات نادر بوده و معمولاً در اولویت های پایین قرار دارد، اگرچه استثناهایی نیز وجود دارد. در اغلب موارد، حفاظت از حشرات به صورت غیرمستقیم انجام می شود؛ یا از طریق اختصاص دادن بخش های وسیعی از زمین با هدف «حفاظت از مناطق بکر طبیعی»، یا از طریق حفاظت از مهره داران کاریزماتیک (جاندارانی که توجه عمومی را جلب می کنند). برخی مطالعات برآورد می کنند که جمعیت جهانی حشرات به سرعت در حال کاهش است — شاید تا ۸۰٪ در چند دهه اخیر. پدیده ای به نام پدیده شیشه جلو خودرو به این موضوع اشاره دارد که افراد هنگام رانندگی های طولانی، متوجه می شوند که حشرات بسیار کمتری به شیشه جلوی خودرو برخورد می کنند؛ و این ممکن است بازتابی از کاهش چشمگیر جمعیت حشرات در سراسر جهان باشد. حفاظت از یک گونه خاص از حشرات می تواند به طور غیرمستقیم منجر به حفظ گونه های دیگر نیز شود؛ این نوع حفاظت ناخواسته با عنوان گ
ونه چتر شناخته می شود. حشراتی که ظاهر جذاب و چشم نواز دارند، مانند پروانه ها یا سوسک های بزرگ و رنگارنگ، می توانند به عنوان گونه پرچم عمل کرده و موجب افزایش آگاهی عمومی و کمک های مالی برای تلاش های حفاظتی شوند. کشورهای ثروتمندی مانند ایالات متحده آمریکا گونه های در معرض تهدید را فهرست می کنند و گاه حشرات را نیز در فهرست گونه های در خطر انقراض قرار می دهند. در سال ۲۰۱۷، بیش از ۸۰ گونه حشره در این فهرست به عنوان گونه های در معرض خطر ثبت شده بودند که اکثراً از میان سوسک ها یا پروانه ها بوده اند؛ درصد قابل توجهی از این گونه های ثبت شده، بومی انحصاری جزایر هاوایی هستند. گونه های مهاجر مانند پروانه شهریار نیازمند روش های حفاظتی ویژه هستند. یک گونه مهاجر ممکن است برای دوره های مختلف مهاجرتی خود، به چندین زیستگاه در نقاط مختلف نیاز داشته باشد.
جنگل های نانتاکت تاریخچهٔ غیرمعمولی دارند. بادهای مداوم اشباع شده با نمک و خاک های فقیر از نظر مواد مغذی، محدودیت های شدیدی را بر رشد درختان و محصولات چوبی که ممکن است هم توسط مردم بومی و هم توسط مهاجران استعماری قابل دسترسی باشد، اعمال می کنند. درختان کوتاه و الوارهای کوتاه. جزیره نانتاکت در ۴۸ کیلومتری ساحل جنوبی کیپ کاد، ماساچوست واقع شده است. در سال ۱۷۷۵، نانتاکت بزرگ ترین بندر صید نهنگ در جهان و سومین بندر بزرگ در ماساچوست بود. با این حال، تسلط بر این ماجراجویانه ترین، خطرناک ترین و بالقوه پرسودترین تجارت دریایی، توسط یک صنعت کشتی سازی گسترده و محلی پشتیبانی نمی شد. جنگل های اولیه نانتاکت غیرمعمول بودند و دامنه ساخت کشتی های چوبی بومی و استعماری را در جزیره نانتاکت تعیین می کردند. علیرغم اظهارات متعدد در مورد جنگل های جزیره ای به عنوان منبع چوب (به گزارش ۱۸۸۹ سازمان زمین شناسی ایالات متحده که فقط سنت شفاهی محلی را تکرار می کند مراجعه کنید)، می توان با قاطعیت گفت که نانتاکت در ۴۰۰۰ سال گذشته، حداقل از نظر آنچه معمولاً به عنوان جنگل در نظر گرفته می شود - درختان بلند متعدد با ارتفاع ۵۰ فوت یا بیشتر - جنگلی
نداشته است. بازدیدکنندگان از نانتاکت در اواخر قرن ۱۸ و اوایل قرن ۱۹، این جزیره را تقریباً بدون درخت توصیف می کنند. با این حال، بسیاری از نشریات از جنگل های پس از یخبندان متشکل از بلوط، به همراه مقداری راش، کاج، افرا و گردوی آمریکایی نام می برند.این درختان وجود داشتند اما تعدادشان کم بود و ارتفاعشان به شدت کاهش یافته بود. آنها در دهه های پس از سکونت در سال ۱۶۵۹ برای هیزم، تیرهای حصار و الوارهای کوتاه ساختمانی قطع شدند. گمانه زنی ها مبنی بر اینکه پس از قطع درختان جزیره، خاک غنی آن در اثر فرسایش شسته شده و از بین رفته است، قابل تأیید نیست. نانتاکت دره های خشک و کوچک زیادی دارد که به دریا راه ندارند و خاک لوم غنی در این مناطق یافت نمی شود. جنگل های قدیمی در طول ۲۰۰۰ سال گذشته یا بیشتر وجود نداشته اند، کپک برگ غنی و عمیق وجود ندارد و عمق خاک کافی برای ایجاد لنگرگاه ریشه برای درختان بزرگ وجود ندارد. این عکس از یک دشت امروزی در نانتاکت، منظره ای را با درختان کم نشان می دهد که هیچ کدام خیلی بلند نیستند و تنه های صافی هم ندارند که بتوان از آنها الوارهای بلند برای کشتی سازی یا ساخت خانه ساخت. این جزئیات اشاره ای مرتبط
به تاریخ جنگل های نانتاکت دارند. چوب بلوط برای ساخت خانه ها و کشتی ها نمی توانسته از درختان جزیره تولید شده باشد. جزیره نانتاکت محیطی کم ارتفاع و پوشیده از تپه های شنی با باتلاق های زغال سنگ باستانی متعدد و بادهای مداوم اشباع شده از نمک است. بلندترین نقاط جزیره نانتاکت، تپه فولگر با ارتفاع ۱۰۹ فوت (۳۲۰ متر) از سطح دریا و صخره آلتار با ارتفاع ۱۰۸ فوت (۴۲۰ متر) هستند. در اواسط قرن بیستم، تنها دو نوار کوچک از خاک رس خوب در جزیره قابل شناسایی بود و هر دو کم عمق بودند. شواهد نشان می دهد که آخرین درختان بلند جنگلی در نانتاکت حداقل ۲۰۰۰ سال پیش از بین رفته اند، بخش هایی از تنه های آنها در باتلاق های باستانی تورب حفظ شده است. اینها بقایای تنه درختانی هستند که حداکثر قطر آنها ۱۲ فوت و ارتفاع تنه آنها تنها چند فوت از سطح زمین بوده است. درختانی با ارتفاع 20 – ۲۵ فوت نشان داده شده اند، ارتفاعی که به دلیل قرار گرفتن مداوم در معرض بادهای نمکی، به ندرت می توان از آن فراتر رفت. بقایای تنه درختان یافت شده در این باتلاق های باستانی متعلق به تنها سه گونه درخت است که می توانند در چنین محیط هایی به مدت طولانی دوام بیاورند: سرو، س
رو قرمز و سرو سفید. این گونه های درختی به آب شیرین نیاز دارند، دیگر در نانتاکت رشد نمی کنند و هرگز برای ساختمان های بلند یا الوارهای کشتی در دسترس و مناسب نبوده اند.قرار گرفتن مکرر در معرض بادهای شدید و نمک دمیده شده، حداکثر ارتفاع ممکن را برای گونه های درختان پهن برگ و مخروطی به شدت محدود می کند. طوفانی با نمک اشباع شده، بادهایی با سرعت ۶۰ – ۸۰ درجه سانتیگراد سرعتش شاخه های بالایی درخت را از جا می کند. دمیدن نمک همچنین به پوست و برگ ها می چسبد و بی وقفه به چوب نفوذ می کند تا باعث پوسیدگی و مرگ بافت شود.درختان در مکان های حفاظت شده تر، بیش از چند متر ارتفاع دارند. با این وجود، بادهای بی وقفه و اشباع شده از نمک، آنها را مجبور به پذیرش الگوی رشدی نامتعادل می کند. حداکثر ارتفاع به شدت کاهش یافته است، و نیمرخ آنها همان طور که در نقاشی تئودور رابینسون که در سال ۱۸۸۲ کشیده شده است، دیده می شود، بسیار متمایز است. «در نانتاکت، بلوط، کاج و راش می توانند تنها به ارتفاع چند فوت برسند، البته با تنه های کج و معوج که عرض آنها نشان دهنده یک درخت بلند با ارتفاع معمول است. یک بلوط سیاه معمولی ("Quercus velutina") که به این شک
ل شکل گرفته است، ممکن است قطر تنه ۲۰ اینچ داشته باشد، اما مورفولوژی آن به شدت توسط «هرس باد» محدود شده و در نتیجه کمتر از یک فوت ارتفاع دارد و شاخه های آن در امتداد زمین دفن شده یا رشد می کنند؛ یا به طور جایگزین، عرض پایه آن در پایه چندین فوت است، اما ارتفاع آن تا شاخه های تنه که شاخه ها در آن شکل می گیرند، کمتر از دو فوت است.» ریشه های سدر می توانند روی زمین پخش شوند و به هم بپیوندند و توده بزرگی از چوب ایجاد کنند که تقریباً هیچ ارتفاعی ندارد و تنه درخت نیست. تپه های کم ارتفاع در بخش شمال شرقی جزیره در گذشته از هرس شدید باد محافظت می کردند، اما فرسایش شدید از سال ۱۸۹۶ ارتفاع این تپه ها را به میزان زیادی کاهش داده است. در برخی از مناطق حفاظت شده، درختان بلوط و راش تا ارتفاع ۲۰ – ۲۵ فوت رشد می کردند و اغلب در حدود ۵۰ سالگی برای تیرهای حصار و هیزم بریده می شدند. دوره ای از قطع شدید درختان بلوط و راش باقی مانده با این اندازه و قدمت در اواخر قرن نوزدهم شناسایی شده است. یک استثنای همیشگی در این کوتاه قدی گونه های درختی ، کاج سیاه ژاپنی است. این گیاه در محیطی تقریباً مشابه با نانتاکت تکامل یافته و در اواخر قرن نوزد
هم معرفی شده است. کاج پیچ نیز در خاک های بسیار اسیدی به ارتفاع مشخصی می رسد، اما احتمالاً قبل از سال ۱۸۴۷ که برای استفاده در بادشکن ها معرفی شد، در نانتاکت وجود نداشت. «قطعات کوچکی از خاک های خشک مرتفع در این جنگل ها حاوی نمونه های زیبا و قدیمی از راش آمریکایی، بلوط سیاه، بلوط سفید و خاس آمریکایی است. این گونه های درختی اکنون در نانتاکت نسبتاً کمیاب هستند.» عکس های این مقاله، مجموعه ای از باتلاق ها و مرداب ها را به تصویر می کشند که ویژگی هایشان شبیه به تصاویر بازسازی شده از مرداب های باستانی نانتاکت است. آنها بهترین تلاش برای به تصویر کشیدن باتلاق ها، مرداب ها و درختان جنگلی مجاور باستانی در نانتاکت بیش از ۲۰۰۰ سال پیش هستند. وامپانواگ - قایق، خانه بلند، جنگل. احتمالاً مردم بومی تا زمان شروع عقب نشینی یخبندان ویسکانسین در حدود ۱۶۰۰۰ سال قبل از میلاد، به نیوانگلند دسترسی نداشتند. در حداکثر پیشروی خود، صفحات یخی عظیم به جزایر نانتاکت و مارتا وینیارد رسیده بودند. شواهدی وجود دارد که نشان می دهد سرخپوستان پالئو در نانتاکت ساکن شدند، همان مردمی که در پایان آخرین عصر یخبندان در سراسر آمریکای شمالی حضور داشتند. تاری
خ گذاری رادیوکربن نشان می دهد که اولین ظهور آن در نیوانگلند، حدود ۱۰۰۰۰ سال قبل از میلاد مسیح بوده است. آب برای ماهیگیری و تجارت در مسافت های طولانی ضروری بود. فرهنگ های اوایل دوره جنگل تا حدود سال صفر میلادی ادامه داشتند. در نانتاکت، قبایل بومی تا حدود سال ۰ میلادی، همان طور که در بالا ذکر شد، به درختان جنگلی به اندازه کافی بلند دسترسی داشتند تا تنه های بلند درختان را برای قایق ها و اقامتگاه فراهم کنند. وامپانواگ ها پس از تماس با اروپاییان، در میان بومیان نانتاکت غالب بودند. آنها این هویت را در سال ۱۶۱۶ از جان اسمیت به دست آوردند. در این زمان. حدود ۱۲۰۰۰ نفر از مردم وامپانواگ در جنوب شرقی ماساچوست و رود آیلند، مارتا وینیارد، نانتاکت و جزیره الیزابت زندگی می کردند. زبان آنها، آنها را در خانواده آلگونکویان از بومیان آمریکا قرار می دهد. تهیه منابع وامپانواگ بر اساس چرخه های فصلی غذاهای گیاهی و حیوانی بود. اطلاعات کمی در مورد کشتی های دریایی وامپانواگ در دسترس است. قایق های آنها کوچک بود و مطمئناً اغلب در آب های ساحلی، رودخانه ها و نهرها، زمانی که مردم وامپانوگ ماهیگیری و شکار می کردند، مورد استفاده قرار می گرفت
ند. قایق ها همچنین برای سفرهای تجاری گاه به گاه به جزایر دیگر و سرزمین اصلی مورد استفاده قرار می گرفتند. درختان کوتاه نانتاکت می توانستند الوارهایی را فراهم کنند که از آنها یک قایق کوچک ساخته شود. درخت توس، اگر اصلاً وجود داشت، بسیار نادر بود، و اگر قایق های ساخته شده از پوست درخت توس در نانتاکت بودند، وارداتی بودند. بزرگ ترین ساختمان در معماری روستای وامپانواگ، خانه ای طویل بود که در زمستان چندین خانواده را در دره های سرپوشیده اسکان می داد. ساخت خانه های طویل به الوارهای ساختمانی بزرگ که برای ساخت خانه ها و ساختمان های شهری به سبک انگلیسی ضروری بودند، نیازی نداشت. همانند تمام مردمان بومی که هم شکارچی/گردآورنده و هم کشاورز بودند، با منابع موجود در تمام جایگاه های اکولوژیکی که غذا را تأمین می کردند، با دقت و با در نظر گرفتن حفظ زیستگاه و پرورش جمعیت ها برای درازمدت رفتار می شد. جنگل های بسیار باستانی نانتاکت که درختان بلندی داشتند، به دلایلی که هیچ ارتباطی با استفاده اجداد وامپانواگ از جنگل نداشت، ناپدید شدند. ما فقط می توانیم نتیجه بگیریم که چوب های معماری و کشتی سازی با اندازه بزرگ در دسترس استعمارگران اولیه
اروپایی و آمریکایی جزیره نانتاکت و همچنین اولین ملت وامپانواگ که در طول سال برای شکار و ماهیگیری به آب های ساحلی، رودخانه ها و نهرها می رفتند، نبوده است.
سایت گردشگری اوندال، یک مکان تاریخی و پارک موضوعی با محوریت تاریخ گوگوریو است که در منطقه دانیانگ گونگ، استان چونگ چئونگ بوکدوبوک- کره جنوبی واقع شده. این سایت همچنین به عنوان مکان فیلمبرداری سریال های مشهوری مانند «یون گه سومون» محصول شبکه SBS، «افسانه» تولید شبکه MBC و «سرزمین بادها» که از شبکه KBS پخش شده، استفاده شده است. طرح کلی. این شهر در منطقه "یئونگ چون-میون"، شهرستان "دانیانگ" از استان "چونگ چئونگ بوک" (چونگ بوک) واقع شده است. این منطقه محل قرارگیری "دژ اوندالسان سونگِ دانیانگ" (丹陽 溫達山城) است که به عنوان اثر تاریخی شماره ۲۶۴ در جمهوری کره ثبت شده و همچنین "غار اوندال" (洫遟) نیز در همین منطقه قرار دارد. جشنواره فرهنگی "اوندال دانیانگ" هر ساله در این مکان برگزار می شود و این منطقه گاه به عنوان مکان فیلم برداری نمایش ها و مجموعه های تاریخی نیز مورد استفاده قرار می گیرد.[۱] عملیات توسعه ای این ناحیه که مساحتی نزدیک به ۳۰ هزار "پیونگ" (واحد سنتی اندازه گیری زمین در کره) را شامل می شد، در سال ۱۹۹۵ آغاز شد و پس از دو سال، در سال ۱۹۹۷ به پایان رسید. معماری. قلعه اوندالسان سئونگ. این منطقه ای است که جامه های ز
مان امپراتوری گوگوریو و تاریخ آنها را به نمایش می گذارد. این دیدگاه تاریخی ژنرال اوندال ، داماد پادشاه پیونگ وون از گوگوریو است. در زیر صخره هایی که در امتداد "رودخانه نام هان" و در شمال شرقی قلعه قرار دارند، غاری آهکی به نام "اوندال گول" جای گرفته است. در کوهی که در آن سوی رودخانه و در سمت شمال قلعه قرار دارد نیز، افسانه ای درباره "سردار اوندال" روایت می شود که با این منطقه پیوند خورده است. با توجه به اینکه دیواره های قلعه تا به امروز در وضعیت خوبی از نظر ساختاری و حفاظتی باقی مانده اند، این دژ به عنوان یادگاری ارزشمند شناخته می شود که امکان مطالعه بر روش ها و فنون ساخت قلعه در دوره های کهن را فراهم می آورد. بر پایه ی آنچه در "سامگوک ساگی" (تاریخ سه پادشاهی) آمده است، "سردار اوندال"، داماد "پادشاه پیونگ وون" از پادشاهی "گوگوریو"، این دژ را بنا نهاد و هنگام حمله ی نیروهای "شیلا"، دلاورانه جنگید، اما در همان نبرد جان خود را از دست داد. پیرامون این قلعه ۶۸۳ متر است. ارتفاع دیوار آن در بخش شرقی ۶ متر، در بخش های جنوبی و شمالی بین ۷ تا ۸ متر و در سمت غربی به ۱۰ متر می رسد. ضخامت دیواره ها نیز میان ۳ تا ۴ متر است.