Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
م آمادئوس پنجم، کنت ساووی، آئوستا و موریانا، و همسر اولش، سیبیلا یا سیمونا اهل باوژ بود که باز هم به گفته ساموئل گیشنون تنها دختر ارباب باوژ و برس، گی دوم باوژ بود، در حالی که در مورد مادرش هیچ توافقی بین مورخان وجود ندارد، اما او دوفین اهل سنت بونه بود و نه بئاتریس اهل مونتفرات، دختر ویلیام ششم اهل مونتفرات. زندگی نامه. در سال ۱۳۳۷، همان طور که توسط آرشیو دولتی تأیید شده است، پدرش، آیمونه، سفیرانی از پادشاه بوهمیا و کنت لوکزامبورگ، جان اول بوهمیا، دریافت کرد که پیشنهاد نامزدی آمادئوس را با خواهرزاده اش، مارگارت، دختر امپراتور آینده، چارلز، مطرح کردند. سال بعد، یک پیمان ازدواج بین آمادئوس و مارگارت منعقد شد. این پیمان هرگز عملی نشد. آمادئوس، هنگامی که حدود ۸ سال داشت، مادرش را از دست داد؛ در ۱۴ دسامبر ۱۳۴۲ در حالی که منتظر پنجمین فرزندش بود، مادرش، ویولانته وصیت نامه ای را تنظیم کرد و در آن مقرر کرد که او را در ابیئیتاکام به خاک سپردند. همچنین تعدادی وصیت را به فرزندان خود اختصاص داد، جووانی، لودوویکو و آمادئو. مادرش، ویولانته، در ۲۴ دسامبر ۱۳۴۲ درگذشت، مشخص نیست که آیا قبل، در حین یا بعد از زایمان و در صومعه
آلتاکومبا به خاک سپرده شد. پس از حدود شش ماه، پدرش، آیمونه، نیز درگذشت. در آغاز سال ۱۳۴۳، او ناگهان دچار بیماری شدیدی شد و قبل از مرگ، در ۱۱ ژوئن ۱۳۴۳، وصیت نامه خود را تنظیم کرد که در آن درخواست کرده بود در آلتاکومبا به خاک سپرده شود، و با یادآوری اینکه با مهر پادشاه فرانسه، مشکل جانشینی در شهرستان ساووی را به طور قطعی حل کرده است، سه فرزند مشروع خود، بیانکا، جیووانی و آمدئو را که هنوز زنده هستند، به عنوان وارثان خود اعلام کرد. آیمونه در ۲۲ ژوئن ۱۳۴۳ در مونملیان درگذشت و در صومعه آلتاکومبا به خاک سپرده شد. آمادئوس که هنوز ۱۰ سال نداشت، تحت سلطنت پسرعموهایش، لویی دوم وو و آمادئوس سوم ژنو، جانشین پدرش، آیمونه، با عنوان آمادئوس ششم شد. این دو نفر تا زمان رسیدن آمادئوس به سن قانونی، بر این شهرستان حکومت کردند. سال های اولیه. هنگامی که پدرش در سال ۱۳۴۳ درگذشت، آمادئوس وارث شهرستان ساووی شد. از آنجایی که او تنها نه سال داشت، وصیت نامه پدرش دو پسرعمو را به عنوان نایب السلطنه مشترک تعیین کرد: آمادئوس سوم از ژنو و لویی دوم از وود. این دو نفر با سندی موافقت کردند که قدرت آنها را به عنوان نایب السلطنه محدود می کرد. هی
چ کدام نمی توانستند بدون دیگری تصمیم مهمی بگیرند و تصمیمات هر دو توسط شورای نجیب زادگان ساکن که نماینده تمام بالیس های شهرستان بودند، قابل بررسی بود. کمی پس از آنکه آمادئوس شهرستان را تصرف کرد، پسرعمویش، ژاندارک ساووی، ادعای خود را بر شهرستان ساووی تجدید کرد و گفت که از نسل عموی آمادئوس، ادوارد، کنت ساووی است، اگرچه ادعای او قبلاً طبق سنت نیمه سالیک ساووی رد شده بود. اگرچه او سال بعد درگذشت، اما در وصیت نامه اش، شهرستان را به فیلیپ، دوک اورلئان، واگذار کرد تا از پسرعموهایش متنفر باشد. در سال ۱۳۴۵، او به توافقی مشابه با توافق ژاندارک با آیمون دست یافت و این ادعا را در ازای ۵۰۰۰ لیور سالانه پذیرفت. آمادئوس از نظر جسمی و ذهنی آموزش دیده بود. او از یادگیری جنگیدن و سوارکاری لذت می برد. تحصیلات او شامل آثار کلاسیکی مانند «دربارهٔ نظامی» و متون مدرن تر، از جمله «دربارهٔ اصول» بود. او همچنین از خودگذشتگی مذهبی نشان داد و درخواست یک محراب قابل حمل و حق کشیش خود را برای خواندن مراسم عشای ربانی هر روز صبح در هر کجا که باشد، کرد. او نذر کرد که بیشتر از آنچه برایش سالم بود، روزه بگیرد و سپس از پاپ کلمنت ششم خواست که او ر
ا از این نذرها معاف کند. پاپ موافقت کرد و در عوض از او خواست که به دوازده نفر از فقرا در هفته غذا بدهد. هنگامی که ملکه جوان آنژوین، خوانا اول ناپل، تاج و تخت را به دست گرفت، چندین نفر در شمال ایتالیا به دنبال سوءاستفاده از بی تجربگی او و تصرف زمین هایش در آنجا بودند. ژان دوم، مارکی مونتفرات، اولین حملات را رهبری کرد، در حالی که جیمز پیدمونت، پسرعمو و دست نشانده آمادئوس، از ملکه حمایت کرد. پس از شکست اولین ارتش او در سال ۱۳۴۵، مهاجمان به قلمرو تحت حکومت جیمز حمله کردند. در سال ۱۳۴۷، جیمز از آمادئوس درخواست کمک کرد و آمادئوس ارتشی فرستاد. آن ارتش تا ژوئیه همان سال مهاجمان را عقب راند و آمادئوس در چند هفته آخر به نبرد پیوست. سپس جان از هامبرت دوم، دوفین وینوا، دشمن قدیمی ساوویاردها، و توماس دوم، مارکز سالوتزو، کمک گرفت. آنها با هم سرزمین های آنژوین را فتح کردند. پاپ کلمنت ششم سال ۱۳۴۸ را صرف مذاکره برای آتش بس جهت پایان دادن به جنگ کرد، که هیچ یک از جنگجویان از آن راضی نبودند. از سال ۱۳۴۸ تا ۱۳۵۱، مرگ سیاه سرزمین های ساووی را ویران کرد و جمعیت برخی از روستاها را به نصف کاهش داد. در سال ۱۳۴۸، بسیاری از دهقانان تص
ور می کردند که این بیماری ناشی از مسموم کردن چاه ها و فواره ها توسط یهودیان است. اگرچه قلعه نشینان در برخی مناطق سعی در محافظت از آنها داشتند، اما تعداد زیادی از آنها کشته شدند. در شامبری، یهودیان برای محافظت از خود در قلعه حبس شدند، اما جمعیتی وارد شدند و چندین نفر را کشتند. سپس مأموران دادگاه تحت فشار قرار گرفتند تا بقیه را به جرم مسمومیت مجرم شناخته، یازده نفر را اعدام کرده و از بقیه جریمه ای معادل ۱۶۰ فلورین در ماه برای شش سال آینده دریافت کنند. در سال ۱۳۴۹، آمادئوس با معاهده ای بین خود، آمادئوس ژنو، جیمز پیدمونت و خاندان ویسکونتی، حاکمان میلان، برای دفاع و کمک متقابل موافقت کرد. این معاهده شامل مفادی برای ازدواج گالئاتزو دوم ویسکونتی با بیانکا ساووی، خواهر کنت، بود. برای بزرگداشت این ازدواج در سال ۱۳۵۰، آمادئوس نشان قو سیاه را ایجاد کرد. در سال ۱۳۴۹، هومبر دوم دو لا تور دو پین، دوفن دو وینوا، آخرین دوفن دو وینوا، عنوان و قلمرو خود را به چارلز پنجم، پادشاه آینده فرانسه، واگذار کرد. در آن زمان، دوفین جدید نوه پادشاه فعلی فیلیپ ششم فرانسه و پسر وارث او، ژان دوم فرانسه بود. هامبرت دوم در یک صومعه دومینیکن با
زنشسته شد. کنت ساووی. در سال ۱۳۵۰، گیچارد تاول، اسقف سیون و متحد ساووی، تلاش کرد تا حقوق برخی از اشراف را در وله، مرز ساووی، به دست آورد. هنگامی که او و پیروانش در اوت ۱۳۵۱ مورد حمله قرار گرفتند، پاپ کلمنت ششم شورشیان را تکفیر کرد و آمادئوس سی شوالیه فرستاد. هشت هزار دهقان در پاسخ قیام کردند و چند قلعه را تصرف کردند. صد شوالیه دیگر نیز اعزام شدند و شورشیان را به عقب راندند. در مارس ۱۳۵۲، آمادئوس ارتشی را تشکیل داد، از جمله آمادئوس ژنو و جان مونتفرات، و کنت در ماه آوریل از دره عبور کرد. شورشیان به سرعت تسلیم شدند و آمادئوس اقتدار از دست رفته عمویش ادوارد را بر سیون دوباره برقرار کرد. در تابستان ۱۳۵۲، هیو از ژنو، عموی آمادئوس از ژنو و از اشراف دوفینه، دشمنی دیرینه با ساووی را دوباره شعله ور کرد. کنت ساووی به افتخار آمادئوس از ژنو در رابطه با معاهده ای که بین ساووی و دوفینه منعقد کرده بود، توهین کرد و بنابراین آمادئوس از ژنو شورا را ترک کرد و یکی از اعضای دیگر، ویلیام دو لا باوم، که جایگزین لویی وود در شورا شده بود، را به چالش کشید. در ۶ ژوئن ۱۳۵۲، کنت ساووی با آلبرت دوم، دوک اتریش، برای کمک متقابل در درگیری ها،
متحد شد. آمادئوس از سرزمین های ایتالیایی خود ارتشی را برای جنگ جمع آوری کرد. هنگامی که آنها در حال عبور از آلپ بودند، شورش در والیس و سیون دوباره آغاز شد. آمادئوس ابتدا ارتش خود را به آنجا فرستاد و در ۳ نوامبر شورشیان را به سختی شکست داد. صبح روز چهارم، مشاور او، ویلیام، او را به مقام شوالیه رساند. سپس بخشی از دیوار سیون را ویران کرد و ارتش او شهر را غارت کرد. او همچنین شهروندان را به شدت جریمه کرد. او لقب کنت سبز را زمانی به دست آورد که در جشن نوزدهمین سالگرد تولدش در سال ۱۳۵۳، در مجموعه ای از مسابقات با لباس هایی با پرهای سبز بر کلاه خود، یک پارچه ابریشمی سبز بر روی زره و اسبی با کلاه های سبز ظاهر شد. او با اسکورتی از یازده شوالیه با لباس سبز وارد شد که هر کدام توسط یک خانم که او نیز لباس سبز پوشیده بود و اسب شوالیه خود را با طنابی سبز هدایت می کرد، هدایت می شدند. از آن به بعد، رنگ سبز رنگ مورد علاقه لباس های او و دربارش بود. در بهار ۱۳۵۳، آمادئوس ارتش خود را برای حمله به دوفینه آماده کرد. ژان دوم فرانسه مداخله کرد و در ماه ژوئیه آتش بس برقرار کرد، زیرا امیدوار بود از هر دو ارتش در گاسکونی علیه انگلیسی ها
استفاده کند و جنگ صد ساله را ادامه دهد. با این حال، هیو بلافاصله آتش بس را شکست. آمادئوس از ۲۶ اکتبر تا ۱۱ نوامبر نیروهای هیو را در گکس محاصره کرد، زمانی که آمادئوس شهر را شکست داد و به آتش کشید. پاپ اینوسنت ششم و جان هر دو هیئت هایی را برای مذاکره در مورد آتش بس فرستادند، اما آمادئوس و هیو تا آوریل ۱۳۵۴ به مبارزه خود ادامه دادند. جنگ زمانی پایان یافت که آمادئوس ارتش هیو را در نزدیکی لس ابرت نابود کرد. در پیمانی که در سال ۱۳۵۵ در پاریس منعقد شد، آمادئوس موافقت کرد که در ازای به رسمیت شناخته شدن به عنوان حاکم بلامنازع فوسینی و شهرستان گکس، و همچنین تبدیل شدن به ارباب مطلق کنت های ژنووا، که تمام عناوین آنها موضوع اختلاف قبلی بین کنت های ساووی و دوفین های وینوا بود، قلمرو خود را در دوفینه آن سوی رودخانه های رون و گویر مبادله کند. آمادئوس همچنین مارکز سالوتزو را مجبور به پرداخت خراج به خود کرد و بدین ترتیب حکومت خود را به سمت ایتالیایی آلپ گسترش داد. آمادئوس در سال ۱۳۶۵ توسط امپراتور چارلز چهارم به عنوان جانشین امپراتوری آرلات منصوب شد، تلاشی که به نتیجه نرسید، برای احیای سلطه امپراتوری بر پادشاهی آرل (آرلات). سا
ل بعد، چارلز چهارم پس از انتقال شهرستان ساووی به حوزه قضایی پادشاهی آلمان، حقوق خود را بر تاج آرل به لویی اول آنژو واگذار کرد. جنگ صلیبی، ۱۳۶۶. آمادئوس در سال ۱۳۶۶ میلادی، یک جنگ صلیبی کوچک (با ۱۵ کشتی و ۱۷۰۰ نفر) را علیه مراد اول امپراتوری عثمانی آغاز کرد تا به پسرعمویش، جان پنجم پالایولوگوس، امپراتور بیزانس و پسر ملکه بیوه، آن ساووی، کمک کند. در این لشکرکشی، آمادئوس به نیروهای فرانچسکو اول لسبوس و پادشاه مجارستان، لویی کبیر، پیوست و آنها ترک ها را از گالیپولی بیرون راندند. (البته این پیروزی کوتاه مدت بود، زیرا آنها چند سال بعد گالیپولی را به سلطان مراد اول ترک واگذار کردند) در این زمان، جان پنجم توسط بلغارها اسیر شد. آمادئوس نیروهای خود را علیه بلغارستان به کار گرفت و بنادر دریای سیاه مزمبریا و سوزوپولیس را تصرف کرد. سپس وارنا را محاصره کرد و به تزار ایوان الکساندر اولتیماتوم فرستاد تا جان پنجم را آزاد کند یا شکست بیشتری متحمل شود. ایوان الکساندر جان پنجم را آزاد کرد و آمادئوس برای گذراندن زمستان در مزمبریا بازگشت و قبل از کریسمس به همراه جان پنجم به آنجا رسید. سال های بعد. از سال ۱۳۷۲ تا ۱۳۷۳، او در کنار ا
نگوراند هفتم، لرد کوکی در ایتالیا، به عنوان بخشی از نیروهای پاپ علیه خانواده ویسکونتی جنگید. در سال ۱۳۷۷، او دستور نصب اولین ساعت مکانیکی عمومی در منطقه را داد و مأموری را برای نگهداری آن منصوب کرد. او سیستمی از کمک های مردمی با حمایت دولت ایجاد کرد که یکی از اولین ها در نوع خود در اواخر قرون وسطی بود. در سال ۱۳۸۱ در تورین، او بین جنوا و ونیز میانجیگری کرد و از پیمان صلحی حمایت کرد که به جنگ کیوجا و جنگ بزرگتر ونیز-جنوا پایان داد. جمهوری جنوا و جمهوری ونیز مدت ها بر سر مالکیت جزیره تندوس در دریای اژه در نزدیکی داردانل اختلاف داشتند. سرانجام، طبق پیمان تورین توافق شد که به عنوان یک مصالحه، جزیره پس از تخلیه جمعیت و غیرنظامی شدن، رسماً به آمادئوس، کنت ساووی، پسرعموی خانواده امپراتوری پالایولوگوس، واگذار شود. بعدها، آمادئوس توسط آنتی پاپ کلمنت هفتم (مطیع آوینیون) متقاعد شد تا لویی اول، دوک آنژو را در لشکرکشی به ناپل همراهی کند. در اینجا در سال ۱۳۸۲، کنت با لویی در فتوحات موفقیت آمیز ابروزی و آپولیا شریک شد. او در ۲۷ فوریه ۱۳۸۳ در نزدیکی کاستروپیگنانو درگذشت و در ۱۵ ژوئن ۱۳۸۳ در صومعه اوتکومب به خاک سپرده شد. آما
دئوس به خاطر خرید قلمرو گذرگاه کوهستانی، کول دو لارژانتیه، که امروزه گذرگاه مادالنا در مرز فرانسه و ایتالیا است، شناخته می شود. این خرید در سال ۱۳۸۸، پس از مرگ او، با مبلغ ۶۰٬۰۰۰ اکو (واحد پول اکوادور) انجام شد. ازدواج و فرزندان. در طول دوران جوانی اش، مذاکراتی برای ازدواج او با یک عروس سلطنتی انجام شد. در سال ۱۳۳۸، او با مارگارت بوهمیا، دختر سه ساله چارلز چهارم، امپراتور مقدس روم، نامزد شد. از سال ۱۳۴۰ تا ۱۳۴۴، او با جوآنا بوربون، خواهرزاده فیلیپ ششم فرانسه، نامزد بود. این ازدواج با جهیزیه پنجاه هزار فلورین همراه بود. در سال ۱۳۴۷، او از این نامزدی صرف نظر کرد و به جای آن با جوآن بورگوندی، دختر فیلیپ بورگوندی و جوآن اول، کنتس اوورن، نامزد شد. این امر آمادئوس را به عنوان وارث برادرش، فیلیپ اول، دوک بورگوندی، قرار می داد. وارث سه ساله برای بزرگ شدن به دربار ساووی آورده شد. در تابستان ۱۳۵۱، آمادئوس به ادوارد سوم انگلستان فرستاد و به دنبال ازدواج با دخترش، ایزابلا، بود. این دادخواست توسط آمادئوس ژنو مورد اعتراض قرار گرفت. ژاندارک تا ۱۸ آوریل ۱۳۵۵ در دربار ماند، سپس برای گذراندن زندگی به صومعه ای در پوآسی فرستاده
شد. او در سال ۱۳۵۵ در پاریس با بون بوربون، خواهرزن شارل پنجم فرانسه ازدواج کرد. آنها صاحب سه فرزند شدند: در ادبیات. آمادئوس یکی از شخصیت های اصلی رمان جدید و عجیب «درخت اوریونه» (۲۰۰۷) نوشته والریو اوانجلیستی است. او همچنین شخصیتی فرعی در مجموعه «جوانمردی» نوشته کریستین کامرون است و لقب او عنوان سومین رمان، «شمارش سبز» (۲۰۱۷) را به خود اختصاص داده است.
رافائله کانتونی (۱۹۷۱-۱۸۹۶) یهودی ایتالیایی و از فعالان برجسته ضد فاشیسم بود که بیشتر به خاطر تلاش های گسترده و جسورانه اش در نجات یهودیان ایتالیا از هولوکاست شناخته می شود. او از مدیران دلسم پیش و هنگام اشغال آلمان در جنگ جهانی دوم بود و پس از آن به ریاست اتحادیه جوامع یهودی ایتالیا رسید. کانتونی همچنین فراماسون و سوسیالیست بود. زندگی نامه. کانتونی در ونیز به دنیا آمد و در رشته اقتصاد تحصیل کرد. او مشاور بانکا ناتسیوناله دل لابورو و رئیس شرکت فیدوچیاریا شد. در جنگ جهانی اول به طور قهرمانانه جنگید و در ماجرای فتح فیومه به رهبری گابریله دانونتسیو شرکت کرد. با گرایش به سوسیالیسم، به سرعت به یکی از منتقدان رژیم فاشیستی بدل شد و در سال ۱۹۳۰ به همراه ریکاردو بائر و فروچو پاری بازداشت گردید. در ۱۹۳۳ رهبری «کمیته کمک به یهودیان ایتالیایی» وابسته به دلسم را برعهده گرفت. با تصویب قوانین نژادی ۱۹۳۸ در ایتالیا، اختلافی میان رهبران جدید اتحادیه (مانند دانته آلمَنسی و لِلیو ویتوریو والوبرا) و جناح ضد فاشیست یهودی پدید آمد. کانتونی با کمیته توزیع مشترک یهودیان آمریکا و کنگره جهانی یهودیان همکاری داشت و چندین مرکز هخشارا در
ایتالیا بنیان گذاری کرد. او همچنین تلاش کرد بریتانیا را به پذیرش طرح تشکیل یگان یهودی ترغیب کند؛ طرحی که بعدها با ایجاد بریگاد یهودی تحقق یافت. مقاومت در برابر فاشیسم. کانتونی در طول جنگ جهانی دوم به طور مداوم به یهودیان ایتالیا و اروپا یاری رساند. او در ۱۹۴۰ بازداشت و به اردوگاه های اوریبزاگلیا و جزایر ترمیتی تبعید شد، اما همچنان به فعالیت ادامه داد. سپس در توسکانی به عنوان رابط مالی دلسم فعالیت کرد و با کشیشانی چون لِتو کازینی و جورجو نیسیم همکاری داشت. در ۱۹۴۳ به وسیله نازی ها در فلورانس دستگیر و به سوی آشویتس منتقل شد، اما در نزدیکی پادووا از قطار گریخت و نجات یافت. او سپس به سوییس رفت و به همراه استوره مایر به بازسازی زندگی یهودیان ایتالیایی و راه اندازی مدارس و مؤسسات اجتماعی پرداخت. پس از جنگ، ریاست جوامع یهودی میلان را بر عهده گرفت و در کمیته آزادی بخش ملی ایتالیا (CLNAI) فعال شد. همچنین از رهبران او.اس.ای و پشتیبان علیا بت بود و در دگرگون کردن پرورشگاه سلویو برای سامان دهی حدود ۸۰۰ کودک بازمانده هولوکاست نقش کلیدی داشت. سال های پایانی. میان سال های ۱۹۴۶ تا ۱۹۵۴ او ریاست اتحادیه جوامع یهودی ایتالیا ر
ا بر عهده داشت و برای به رسمیت شناختن حقوق دینی یهودیان در برابر کلیسای کاتولیک تلاش کرد. او همچنین در سازمان بهداشت یهودی و کنگره جهانی یهودیان پست های مهمی داشت و تا پایان عمر برای پیوند میان یهودیان دیاسپورا و اسرائیل کوشید. پس از درگذشت او، «بنیاد رافائله کانتونی» در اسرائیل تأسیس شد که بورسیه هایی برای جوانان یهودی مهاجر از ایتالیا فراهم می کند.
پرترهٔ موسیقی دان () نقاشی ای از لئوناردو دا وینچی است که حدود سال 1490 کشیده شد. این اثر تنها پرترهٔ مردانهٔ شناخته شده ای است که لئوناردو کشیده و امروزه در پیناکوتکا آمبروزیانا در میلان نگهداری می شود. تاریخچه. نقاشی در اواخر دههٔ 1480 یا اوایل 1490 در میلان کشیده شد، زمانی که لئوناردو در دربار لودوویکو سفورزا مشغول به کار بود. موضوع نقاشی ناشناس است، اما برخی پژوهشگران او را فرانچینو گافوریو یا یوسکین د پره می دانند. این تابلو مدت ها در مجموعهٔ آمبروزیانا نگهداری شده و از قرن نوزدهم مورد توجه پژوهشگران قرار گرفت. توصیف. تابلو مردی جوان با موهای مجعد و نگاه نافذ را نشان می دهد که کاغذی در دست دارد. کاغذ حاوی خطوط موسیقی است که به هویت او به عنوان یک موسیقی دان اشاره دارد. پس زمینهٔ تیره، تمرکز بیننده را بر چهره و دست های سوژه جلب می کند. تحلیل. پرترهٔ موسیقی دان با سایر پرتره های لئوناردو تفاوت دارد؛ رنگ گذاری آن ساده تر است و جزئیات دقیق مانند در «مونالیزا» دیده نمی شود. برخی منتقدان این اثر را ناتمام دانسته اند. سبک نورپردازی و استفاده از تضاد روشن و تاریک (کیا رُسکورو) در این اثر نشانهٔ توجه لئوناردو به
عمق روان شناختی مدل است. اهمیت. این تابلو به عنوان یکی از معدود پرتره های مردانهٔ لئوناردو جایگاه ویژه ای در تاریخ هنر دارد. همچنین برای پژوهش دربارهٔ ارتباط نزدیک لئوناردو با موسیقی و موسیقی دانان دورهٔ رنسانس اهمیت دارد.
بون بوربون (؛ ۱۳۴۱ – ۱۹ ژانویه ) او از طریق ازدواج با آمادئوس ششم ساووا، کنتس ساووا بود. او در چندین نوبت به عنوان نایب السلطنه ساووا خدمت کرد: در دوران غیبت شوهرش از سال ۱۳۶۶ تا ۱۳۶۷، به همراه پسرش در سال ۱۳۸۳، و سرانجام در دوران خردسالی نوه اش، آمادئوس هشتم، دوک ساووا، از سال ۱۳۹۱ تا ۱۳۹۵. خاستگاه. بونا، بر اساس هر دو کتاب «تاریخ بوربون ها و بوربون هایی که صاحبشان بودند»، جلد ۱، و «تاریخ ژنئالوگیک و کرونولوژی خانه سلطنتی فرانسه»، دختر دومین دوک بوربون و کنت کلرمون، پتر اول، و همسرش، شاهدخت فرانسوی ایزابلای والوا بود که بر اساس «وقایع پاریسی ناشناس دو قرن چهاردهم»، دختر کنت والوا، کنت آنژو و ماین، کنت آلنسون و کنت شارتر بود که همچنین همسر امپراتور روم شرقی و پادشاه آراگون، شارل والوا و همسر سومش، ماتیلد شاتیون و خواهر (بونا خواهرزاده) پادشاه آینده فرانسه، فیلیپ والوا بود، و از بلانش والوآ (۱۳۱۷–۱۳۴۸)، همسر چارلز، کنت لوکزامبورگ، پادشاه بوهمیا، پادشاه رومیان و امپراتور آینده روم مقدس. بوربون، کنت کلرمون و کنت لا مارکه، لویی یکم، و همسرش، ماری آونس، که به نام ماری هاینو نیز شناخته می شود. بونا خواهر جوآنا، همس
ر شارل پنجم فرانسه، و بلانش، همسر پادشاه کاستیا و لئون، پتر اول، بود. زندگی نامه. بون دختر پتر اول، دوک بوربون، و ایزابلای والوا بود. او به عنوان بخشی از پیمان پاریس (۱۳۵۵) با آمادئوس ششم، کنت ساووا، نامزد شده بود که شامل جهیزیه سه هزار فلورین در سال می شد. او در سپتامبر ۱۳۵۵ در پاریس با آمادئوس ازدواج کرد. بلافاصله پس از عروسی آنها، شوهرش مجبور شد به ارتش خود بازگردد، که هنوز درگیر جنگ صد ساله بود. ازدواج. او با آمادئوس ششم، کنت ساووی، نامزد شد، که از او دو پسر به دنیا آورد، به عنوان بخشی از پیمان پاریس (۱۳۵۵)، که شامل جهیزیه سه هزار فلورین در سال بود. این ازدواج به صورت وکالتی در سال ۱۳۵۵ در هتل سن-پل، اقامتگاه سلطنتی، در پاریس انجام شد. سفیر شهرستان ساووی، گیوم دو لا باوم، به نمایندگی از پادشاه خود به عنوان داماد عمل کرد. بونا با اسب به سمت شهرستان ساووی حرکت کرد و سفری دوازده روزه را طی کرد. آمادئوس ششم ارتش خود را ترک کرد تا در شهر پونت-دو-ویل منتظر او باشد. او همسر جوان خود را به قلعه بورژه برد و جشن های بزرگی را آغاز کرد. بلافاصله پس از عروسی آنها، شوهرش مجبور شد به ارتش خود بازگردد، که هنوز درگیر جنگ
صد ساله بود. در سال ۱۳۴۷، همان طور که توسط بایگانی دولتی تأیید شده است، آمادئوس ششم با ژاندارک بورگوندی، دختر مرحوم فیلیپ بورگوندی، کنت اوورنی و بولونی، قرارداد ازدواجی تنظیم کرده بود. این قرارداد در مقدمه ای بر تاریخ خانوادگی سلطنتی خانه ساووی گزارش شده است. با این حال، این ازدواج با مخالفت پادشاه فرانسه روبرو شد، تا جایی که ناپدری ژاندارک، پادشاه فرانسه، ژان خوب، نامزدی را در سال ۱۳۵۴ لغو کرد. پس از پیمان پاریس، نامه ای از ژان خوب وجود داشت که فسخ نامزدی بین آمادئوس و ژاندارک را تأیید می کرد. در همین حال، آمادئوس ششم طبق سندی که در «پیش گفتار تاریخ خانوادگی خانه سلطنتی ساووی» بازتولید شده است، از دختر دومین دوک بوربون، پیتر اول بوربون، خواستگاری کرده بود. اولین دوره نیابت سلطنت. در سال ۱۳۶۶، هنگامی که شوهرش برای جنگ صلیبی به بلغارستان رفت، بون را با مشورت شورای خود به عنوان نایب السلطنه ساووی برای مدت غیبتش منصوب کرد. در سال ۱۳۶۷، جیمز، لرد پیدمونت، پسر عموی آمادئوس، درگذشت و منجر به اختلاف بر سر جانشینی بین پسر ارشدش، فیلیپ، و بیوه اش، مارگارت بوژو، که به نمایندگی از پسران کوچکش، آمادئوس و لویی عمل می کرد،
شد. بون به عنوان نایب السلطنه توانست از تبدیل شدن درگیری به جنگ آشکار جلوگیری کند، اما نتوانست این اختلاف را حل کند. فیلیپ در نهایت مجبور شد از آمادئوس در ونیز درخواست حل و فصل کند. او از دریاچه های کوهستانی آلپ ساووی بسیار لذت می برد و سعی می کرد مطمئن شود قلعه هایی که در آنها اقامت داشت، چشم انداز خوبی به آنها داشته باشند. در سال ۱۳۷۱، او بر ساخت کاخ ریپای نظارت داشت و به دنبال ساخت عمارتی بود که بتواند دربار بزرگتر کنت را به راحتی در خود جای دهد. کاخ جدید پنجره های بزرگی مشرف به دریاچه ژنو داشت. او از طرفداران پروپاقرص موسیقی بود و به خاطر مهارتش در نواختن چنگ شناخته می شد. در ژوئیه ۱۳۸۲، بودجه برای جنگ های مداوم شوهرش در ایتالیا رو به اتمام بود، بنابراین او مقداری از جواهرات خود را به قیمت بیش از ۴۰۰ فلورین فروخت تا به او در تجهیز مجدد کمک کند. دومین دوره نیابت سلطنت. در سال ۱۳۸۳، هنگامی که همسرش، آمادئوس ششم، درگذشت، وصیت نامه ای از خود به جا گذاشت که به همسرش قدرت حکومت ساووی را می داد، با وجود اینکه پسرشان، آمادئوس هفتم، در اوایل بیست سالگی اش بود. بون با حمایت شورا، به رهبری لویی دو کوسونای و متشکل ا
ز چندین تن از متحدانش، مانند اوتون دو گراندسون، ساووی را به نام پسرش اداره می کرد. به گفته ماکس بروشه، یکی از ترس های شورا در آن روزها، نفوذ روزافزون شاهزادگان فرانسوی بر ساووی بود: دوک بری دخترش را به ازدواج آمادئوس هفتم درآورده بود و نوه اش، آمادئوس هشتم، روزی بر ساووی حکومت می کرد. آمادئوس جوان همچنین با مری، دختر فیلیپ دوم، دوک بورگوندی، نامزد شده بود. هر دو شاهزاده برادران کوچکتر شارل پنجم، پادشاه فرانسه، بودند و اکنون به عنوان نایب السلطنه برادرزاده شان، شارل ششم، عمل می کردند. سومین دوره نیابت سلطنت. هنگامی که آمادئوس هفتم در سال ۱۳۹۱ بر اثر کزاز درگذشت و بون به عنوان نایب السلطنه منصوب شد. نفوذ او بر ساووی زمانی به پایان رسید که پزشک آمادئوس هفتم (که به طور گسترده مسئول مرگ کنت شناخته می شود) کنتس را به صدور دستور مرگ پسرش در سال ۱۳۹۵ متهم کرد. دوک های بری و بورگوندی نیز چندین عضو شورای کنت را به همدستی در قتل متهم کردند و بون از نیابت سلطنت و مراقبت از نوه اش، کنت جدید آمادئوس هشتم، برکنار شد. بون در قلعه ماکون درگذشت.
فرانچسکو ماریا تریکاریکو (؛ زادهٔ ) که بیشتر با نام تریکاریکو شناخته می شود، خواننده و ترانه سرا اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۰۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. تریکاریکو عمدتاً به خاطر آهنگ های پرفروشش مانند آهنگ «Io sono Francesco» که در سال ۲۰۰۰ منتشر شد و «Vita tranquilla» که در جشنواره موسیقی سانرمو ۲۰۰۸ منتشر شد، شناخته می شود.است حرفه. تریکاریکو در سال ۲۰۰۰ زمانی که اولین تک آهنگ خود به نام «Io sono Francesco» را منتشر کرد، به شهرت رسید، این آهنگ در ایتالیا به رتبه اول رسید و بیش از ۶۰۰۰۰ نسخه از آن به فروش رسید و به دلیل محتوای ترانه هایش، که شامل توهین به یک معلم مدرسه بود و به همین دلیل توسط برخی از ایستگاه های رادیویی سانسور شد، جنجال هایی را به پا کرد. اولین آلبوم تریکاریکو که با نام خودش همنام بود، دو سال بعد منتشر شد. پس از انتشار دومین آلبوم با نام "«Frescobaldo nel recinto»" تریکاریکو آهنگ «Solo per te» را نوشت و ضبط کرد. این آهنگ در سال ۲۰۰۶ نامزد دریافت جایزه روبان نقره ای برای بهترین آهنگ شد. در سال ۲۰۰۹، تریکاریکو با آهنگ «Vita tranquilla» در بخش هنرمندان بزرگ پنجاه و هشتمین جشنواره م
وسیقی سانرمو شرکت کرد که جایزه منتقدان میا مارتینی را دریافت کرد. این آهنگ در سومین آلبوم استودیویی او با نام «"Giglio»" گنجانده شد. تریکاریکو در سال ۲۰۰۹ با اجرای آهنگ «Il bosco delle fragole» و در سال ۲۰۱۱ با خواندن «Tre colori» در جشنواره موسیقی سانرمو به رقابت پرداخت، اما هر دو اثر به فینال نرسیدند. او در سال ۲۰۱۳، ششمین آلبوم استودیویی خود را "به نام" "«Invulnerabil»" منتشر کرد.
آلدو گاستالدی (۱۷ سپتامبر ۱۹۲۱ – ۲۱ مهٔ ۱۹۴۵) یک رهبر مقاومت ایتالیا در دوران جنگ جهانی دوم بود. زندگی نامه. گاستالدی در ناحیهٔ گرانارولو در جنوا در ۱۷ سپتامبر ۱۹۲۱ زاده شد. او کوهنورد و شکارچی پرشوری بود و در ۱۳سالگی به تنهایی با ۱۲ ساعت پیاده روی به قلهٔ مونته آنتولا صعود کرد. در جوانی در تیم راگبی دبیرستان خود بازی می کرد و در باشگاه «Società Canottieri Genovesi Elpis» پاروزن بود. پس از فارغ التحصیلی از مؤسسهٔ گالیله گالیله در جنوا، در انصالد در ستری پوننته کار می کرد و در دانشگاه جنوا اقتصاد می خواند. در جریان جنگ جهانی دوم او در ۲۰سالگی به خدمت سربازی فراخوانده شد و به هنگ پانزدهم مهندسان با درجهٔ ستوان دوم در چیاواری به عنوان بی سیم چی اعزام شد. در ۲۵ ژوئیهٔ ۱۹۴۳، هنگام مأموریت انتظامی در روز سقوط فاشیسم، او نمادهای خانهٔ فاشیسم در چیاواری را ویران کرد. پس از آتش بس کاسیبله، سلاح هایش را از آلمانی ها پنهان کرد و سپس با پیشنهاد اعضای حزب کمونیست ایتالیا (با آن که یک کاتولیک بود) گروهی پارتیزانی تشکیل داد. بدین ترتیب در زمستان ۱۹۴۳ نخستین هستهٔ «بخش پارتیزانی چیچرو» در کوه های پیرامون جنوا شکل گرفت و گاست
الدی با نام جنگی «بیساگنو» به یکی از رهبران آن بدل شد و یورش های موفقی علیه مواضع آلمانی ها و فاشیست ها انجام داد. در نوامبر ۱۹۴۴ توانست کل یک گردان از لشکر آلپینی چهارم «مونتروزا» را به مقاومت بپیوندد. گاستالدی که کاتولیک پرشور و بی طرفی سیاسی بود، همراه با کمونیست جووانی سرباندینی قوانین سخت گیرانه ای برای افراد «بخش چیچرو» وضع کرد که به «کد چیچرو» شهرت یافت. این قوانین شامل اطاعت از فرماندهان در عملیات، انتخاب رهبر توسط همراهان، فداکاری رهبر در خطرناک ترین مأموریت ها، پرداخت یا جبران آنچه از مردم گرفته می شد، ممنوعیت تعرض به زنان و پرهیز از کفرگویی بود. او در ۲۱ مهٔ ۱۹۴۵ هنگام بازگرداندن سربازان پیشین گردان «وستونه» به خانه هایشان، بر اثر سقوط از کامیون در باردولینو درگذشت. پس از مرگ، نشان مدال طلای شجاعت نظامی به او اعطا شد. در سال ۲۰۱۹ او به عنوان خادم خدا اعلام شد.