Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بیشتری تهیه کرد، آن ها را برید و باز هم نیمه کاره رها کرد تا شب بخوابد. روز بعد، کفش ها بار دیگر آماده بودند. این چرخه ادامه یافت تا اینکه وضعیت مالی کفاش به مرور بهتر شد و از فقر نجات یافت. نزدیک کریسمس، کفاش به همسرش گفت: «امشب بیدار بمانیم و ببینیم چه کسی در تاریکی شب به ما کمک می کند.» شب، آن دو در گوشه ای از مغازه مخفی شدند. نیمه شب، دو کوتولهٔ کوچک و چابک از راه رسیدند، با سرعتی حیرت آور کفش ها را ساختند و ناپدید شدند. صبح روز بعد، زن گفت: «این موجودات کوچک ما را ثروتمند کرده اند، ولی خودشان لخت و عور هستند. باید قدردانی کنیم.» بنابراین او برایشان لباس و کفاش هم برای هر یک کفشی کوچک دوخت. شب بعد، وقتی کوتوله ها برای کار آمدند، لباس ها را دیدند، با خوشحالی آن ها را پوشیدند، رقصیدند و آواز خوانان از مغازه خارج شدند. از آن شب به بعد دیگر بازنگشتند، اما کفاش زندگی خوبی یافت و کارش رونق گرفت. داستان دوم: دایه ای برای کوتوله ها. خدمتکاری فقیر در حال جارو زدن خانه بود که نامه ای در میان خاک ها یافت. او سواد نداشت، پس نامه را به اربابش داد. در نامه از او دعوت شده بود که در غسل تعمید کودکی از قوم کوتوله ها، به ع
نوان مادرخوانده شرکت کند. ابتدا تردید کرد، ولی در نهایت پذیرفت. کوتوله ها او را به کوهستانی بردند که درون آن خانه ای بسیار مجلل اما کوچک وجود داشت. او در مراسم غسل تعمید شرکت کرد. وقتی خواست برگردد، از او خواستند سه روز مهمانشان باشد. پس از گذشت سه روز خوش و آرام، بالاخره با اصرار اجازه بازگشت یافت. اما زمانی که به خانه اش برگشت، متوجه شد که هفت سال گذشته است و ارباب و صاحبخانه اش از دنیا رفته اند. داستان سوم: کودک دزدیده شده. زنی کودکش را در گهواره خوابانده بود، اما شبانه کوتوله ها کودک را ربودند و موجودی عجیب، زشت و غیرعادی را جای او گذاشتند؛ این موجود، تعویضی یا «چینج لینگ» بود. زن نزد همسایه اش رفت و راه چاره خواست. همسایه گفت: «باید این موجود را روی آتش بنشانی، آب در پوست تخم مرغ بجوشانی و این صحنه باعث خنده اش می شود، و اگر بخندد، کار تمام است.» زن مطابق دستور عمل کرد. وقتی تعویضی خندید، ناگهان دسته ای از کوتوله ها ظاهر شدند، کودک واقعی را بازگرداندند و تعویضی را بردند. دربارهٔ کوتوله ها. در متن اصلی آلمانی، به این موجودات «ویشتلمنر» (Wichtelmänner) گفته می شود، که به معنای «مردان کوچک جادویی» است. واژه
ٔ «ویشت» ریشه ای مشترک با واژهٔ انگلیسی «wight» و واژهٔ نورس باستانی «vættr» دارد، که همگی به معنای موجود، روح یا چیز جادویی هستند. میراث فرهنگی. داستان کفاش و کوتوله ها الهام بخش اقتباس های بسیاری در فرهنگ معاصر شده است. از جمله:
منطقه نمونه گردشگری شاندیز یک منطقه گردشگری بین المللی که شهر شاندیز، شهرستان طرقبه شاندیز در استان خراسان رضوی واقع شده است. مجموعه یک هزار و 200 هکتار منطقه، 660 هکتار آن به صورت حفاظت شده به شکل طبیعی و به منظور توسعه گردشگری استفاده می شود. وی گفت: 540 هکتار باقیمانده آن نیز برای توسعه گردشگری متمرکز در نظر گرفته شده است. دیبرشورای بررسی و تصویب طرحهای مطالعاتی معاونت سرمایه گذاری سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری با اشاره به این که طرح مذکور شامل 35 دهکده گردشگری ، توریستی و اکوتوریستی است، اظهار داشت: این دهکده ها شامل دهکده سلامتی،تمدن ایرانی، کودک و طبیعت، گلف، موزه، فرهنگی، باغهای ایرانی، همایش، ورزشی و دانش است. جستارهای وابسته. منطقه نمونه گردشگری
یک مجموعه انیمه تلویزیونی ژاپنی ۲۵ قسمتی ساختهٔ پی.ای. ورکس و به کارگردانی سویچی ماسوی است. این مجموعه از ۵ آوریل تا ۲۰ سپتامبر ۲۰۱۷ پخش شد. این انیمه به عنوان بخشی از «مجموعه های کاری» پی.ای. ورکس توصیف می شود که داستان هایشان دربارهٔ مردم و شغل آنهاست. از جمله "هاناساکو ایروها" و "شیروباکو". خلاصه داستان. یوشینو کوهارو زن جوانی است که در توکیو به دنبال کار می گردد اما تلاش هایش بی نتیجه بوده. با این حال، او با یک پیشنهاد کاری عجیب دریافت می کند. او باید با هیئت گردشگری روستای مانویاما که از نظر اقتصادی در مشکل است، همکاری کرده و «ملکهٔ» آنها شود. یوشینو که هیچ گزینهٔ دیگری پیش رویش نیست، پیشنهاد را می پذیرد و به مانویاما سفر می کند تا اینکه متوجه می شود که او را با شخص دیگری اشتباه گرفته اند و مدت قراردادش نیز به جای یک روز، یک سال است. یوشینو که هیچ جایی برای رفتن ندارد، با اکراه ملکه مانویاما می شود. او به مردم شهر کمک می کند تا بتوانند رفاه بیشتری برای خود به ارمغان بیاورند.
جورینده و جورینگل یا جوریندا و جوریندل یا یورینده و یورینگل (به آلمانی: "Jorinde und Joringel") یک افسانه ی آلمانی است که توسط برادران گریم گردآوری شده است و با شمارهٔ KHM 69 در مجموعهٔ آن ها آمده است. این داستان در شاخص آرنه–تامپسون–اوتر با کد ATU 405 طبقه بندی شده است. این افسانه عمدتاً در آلمان روایت شده و تنها در معدود کشورهایی مانند سوئد و آمریکا نسخه هایی از آن یافت شده است. در ترجمه های انگلیسی، این داستان گاهی با عنوان های "Jorinda and Jorindel"، یا حتی "Florinda and Florindel" شناخته می شود. خلاصه داستان. در دل جنگلی تاریک، جادوگر پیر و قدرتمندی زندگی می کرد که توانایی تغییر شکل داشت. او می توانست حیوانات وحشی و پرندگان را به سوی خود جذب کند و پس از آن که آن ها را به دام می انداخت، برای تغذیه می کشت. او هر مردی را که به محدودهٔ قلعه اش نزدیک می شد به سنگ تبدیل می کرد، و دوشیزگان بی گناه را به پرنده تبدیل می نمود و در قفسی زندانی می کرد. جورینه و جورینگل، دو جوان عاشق که به زودی قرار بود با یکدیگر ازدواج کنند، روزی برای قدم زدن وارد جنگل شدند. آن ها ناآگاهانه به نزدیکی قلعهٔ جادوگر رسیدند. جادوگر با د
یدن آن ها جورینه را به یک بلبل تبدیل کرد و جورینگل را بر جای خود خشک و بی حرکت ساخت. پس از آن که پرنده را با خود برد، جورینگل را آزاد کرد و با خنده ای شیطانی گفت که او هرگز جورینه را نخواهد دید. جورینگل با دلی شکسته به روستا بازگشت، اما شب ها خواب هایی می دید از گلی سرخ رنگ که می توانست تمام جادوها را باطل کند. پس از آن که این خواب چندین بار تکرار شد، تصمیم گرفت در پی آن گل جادویی بگردد. نُه روز در کوه ها و دشت ها گشت تا بالاخره گل را پیدا کرد. گل درخشنده و زیبا بود و رایحه ای عجیب داشت. جورینگل با گل به سمت قلعه بازگشت. برخلاف قبل، این بار وقتی به دروازه نزدیک شد، جادوگر نتوانست او را به سنگ تبدیل کند. درهای قلعه به رویش گشوده شد. او وارد تالار شد و جادوگر را دید که در حال غذا دادن به پرندگان در قفس ها بود. جادوگر سعی کرد جورینگل را طلسم کند اما بی فایده بود. در همین هنگام جورینگل متوجه قفسی شد که بلبلی زیبا در آن بود. حس قلبی اش گفت که آن بلبل همان جورینه است. او گل را به جادوگر زد و با این کار، تمامی قدرت های شیطانی اش از بین رفت. سپس گل را به جورینه زد و او دوباره به دختر زیبای پیشین خود بازگشت. جورینگل س
پس سایر پرندگان را نیز با لمس گل به شکل انسانی شان بازگرداند. آن ها همگی زنانی بودند که پیش تر توسط جادوگر طلسم شده بودند. پیوند به بیرون. مجموعهٔ کامل افسانه های گریم (شامل جورینه و جورینگل)
ماریا یوهانا گابریلای اتریش (; – ) یک نجیب زادهٔ و آرشیدوشس اهل اتریش و یازدهمین فرزند ملکه ماریا ترزا و فرانتس یکم امپراتور مقدس روم بود. در ابتدا قرار بود او با فردیناند چهارم ازدواج کند، اما به دلیل مرگ ماریا یوهانا به دلیل آبله برنامه های ازدواج بهم ریخت و هرگز به سرانجام نرسید. دوران کودکی. ماریا یوهانا در ۴ فوریه ۱۷۵۰ در کاخ هفبورگ در وین اتریش به عنوان یازدهمین فرزند و هشتمین دختر فرانتس یکم امپراتور مقدس روم و ملکه ماریا ترزا متولد شد. او در "کیندزکامر" با خواهر و برادرهای بسیار خود بزرگ شد، اگرچه او به خصوص با خواهرش ماریا ژوزفا بسیار صمیمی بود که یک سال پس از ماریا یوهانا در سال ۱۷۵۱ به دنیا آمد. این دو با هم تحصیل کردند و معلمان یکسانی داشتند. ماریا یوهانا از سه سالگی به شدت تحت آموزش زیان های لاتین فرانسوی، ایتالیایی، یونانی، اسپانیایی، آلمانی، انگلیسی فرار گرفت و علوم تاریخ، جغرافیا، نقشه برداری از زمین، ریاضیات و الهیات را هم فرا گرفت. او همچنین نحوه رقصیدن و آواز خواندن را آموخته بود، و معروف بود که در این دروس و هنرها بسیار خوب است. علاوه بر این، ماریا یوهانا و خواهرانش در زمینهٔ هنرهای رقص و
آواز تحصیلات عالی داشتند. در حالی که به برادرانش نواختن سازهای مختلف آموزش داده شد، به ماریا یوهانا و خواهرانش آموزش آواز دادند. یک سالن نمایش ویژه در کاخ شون برون مخصوص این کودکان ساخته شد. ماریا یوهانا و خواهر و برادرش به طور مکرر برنامه های موسیقی اجرا می کردند. در مجموع، ماریا یوهانا و خواهرش ماریا ژوزفا «به طور رضایت بخشی پیشرفت کردند، در فراگیری درس های خود سخت کوش بودند و در جشن های متعددی حضور داشتند که در آن ها مشتاقانه مشارکت می کردند.» نامزدی. ماریا ترزا و شاه کارلوس سوم اسپانیا هر دو توافق کردند که خواهر ماریا یوهانا، ماریا آمالیا، با پسر کارلوس، ردیناند، پادشاه سیسیل و چهارم ناپل ازدواج کند، با این حال، کارلوس سوم بعداً به دلیل اینکه ماریا آمالیا پنج سال از فردیناند بزرگتر بود، خواست نامزدی را فسخ کند. از آنجایی که ماریا یوهانا فقط یک سال از فردیناند بزرگتر بود، به جای خواهرش، او با فردیناند نامزد شد. مرگ. در نیمه دوم قرن هجدهم، آبله در امپراتوری مقدس روم در حال گسترش و تباهگری بود. لئوپلد موتسارت پدر ولفگانگ آمادئوس موتسارت نوشت که «در کل وین، چیزی به جز آبله صحبت نمی شد. اگر ۱۰ کودک در فهرست مر
گ ثبت می شدند، ۹ نفر از آنها در اثر آبله مرده بودند.» مرگ دردناک ماریا یوهانا توسط خواهر شوهرش ایزابلا توصیف شد. مادرش، ماریا ترزا از این واقعیت که ماریا یوهانا قبل از مرگش اعتراف کامل به گناهان خود نزد یک کشیش کاتولیک کرد، آرامش یافت. ماریا ترزا به ماریا کریستینا، خواهر ماریا یوهانا نوشت: «خواهرت سه ربع ساعت، با دقت و توبه و اخلاص به گناهان خود اعتراف کرده است که اشک اقرارگر او را درآورده است. از آن زمان، او بسیار ضعیف است. من نمی توانم خدای مهربان را به اندازه کافی شکر کنم که این آرامش را به من می دهد. من او را کاملاً به دست او می سپارم و انتظار دارم که سرنوشت او چیزی جز خوشبختی نباشد.» عواقب بعدی. از دست دادن ماریا یوهانا در اثر آبله، همراه با مرگ سایر اعضای خانواده بر اثر این بیماری، به تصمیم ملکه ماریا ترزا برای مایه کوبی اعضای کوچکتر خانواده اش و همچنین پذیرش مایه کوبی آبله به مردم در اتریش کمک کرد.
به نامِ من گردِ هم آیید کتابِ خاطراتی از مایا آنجلو، نویسنده و شاعر آمریکایی است که در سال ۱۹۷۴ میلادی منتشر شد. این اثر دومین کتاب از مجموعه ی هفت گانه ی زندگی نامه ای آنجلو است. روایت این کتاب، که سه سال پس از انتشار کتاب «": می دانم چرا پرنده در قفس می خواند»" نوشته شد، بلافاصله پس از وقایع آن کتاب آغاز می شود و آنجلو (با نام «ریتا» در داستان) را در سنین ۱۷ تا ۱۹ سالگی دنبال می کند. عنوان کتاب برگرفته از کتاب مقدس است، اما همچنین بازتابی از زندگی یک زن سیاه پوست در جامعه ی سفیدمحور آمریکا پس از جنگ جهانی دوم به شمار می آید. مایا آنجلو در این کتاب بسیاری از موضوعاتی را که در نخستین زندگی نامه اش مطرح کرده، باز می کند؛ از جمله مادری و خانواده، نژادپرستی، هویت، آموزش و سوادآموزی. در این کتاب، ریتا (مایا آنجلو) به مادرش نزدیک تر می شود و برای تأمین معاش پسر خردسالش و یافتن جایگاه خود در جهان، مشاغل و روابط گوناگونی را تجربه می کند. آنجلوی در «"به نام من گرد هم آیید»" هم چنان به نژادپرستی می پردازد، اما به جای سخن گفتن از جانب تمامی زنان سیاه پوست، بر تجربه ی شخصی یک زن جوان متمرکز می شود. این کتاب در عین نمایش
خودمحوری دوران جوانی، به کشف هویت شخصیت اصلی نیز می پردازد. همچون دیگر زندگی نامه های آنجلو، این اثر نیز بر فرآیند خودآموزی و رشد فکری او تأکید دارد. "به نام من گرد هم آیید" به اندازه ی نخستین زندگی نامه ی آنجلو مورد تحسین منتقدان قرار نگرفت، اما به طور کلی نقدهای مثبتی دریافت کرد و از نظر نگارش، اثری قوی تر از کتاب پیشین او شناخته شد. ساختار کتاب که شامل مجموعه ای از روایت های پراکنده اما مرتبط از نظر مضمون و محتوا است، بازتابی از آشفتگی دوران نوجوانی محسوب می شود. برخی منتقدان این ویژگی را عاملی دانسته اند که آن را به دنباله ای نامنسجم برای "می دانم چرا پرنده در قفس می خواند" تبدیل می کند. جابه جایی های مکرر ریتا در سراسر کتاب، که بر ساختار و کیفیت آن تأثیر گذاشته است، باعث شده حداقل یک منتقد آن را در زمره ی آثار سفرنامه ای طبقه بندی کند. پس زمینه. "Gather Together in My Name" که در سال ۱۹۷۴ (۱۳۵۳) منتشر شد، دومین کتاب مایا آنجلو در مجموعه هفت جلدی زندگی نامه های اوست و سه سال پس از نخستین زندگی نامه اش، "I Know Why the Caged Bird Sings : می دانم چرا پرنده در قفس می خواند"، نوشته شد. در سال ۱۹۷۱ (۱۳۵۰)، آن
جلو نخستین مجموعه شعر خود را با عنوان «"Just Give Me a Cool Drink of Water 'fore I Diiie : تنها جرعه ای آب خنک، پیش از آنکه بمیرم»" منتشر کرد که پرفروش شد و نامزد جایزه پولیتزر گردید. آنجلو در ابتدای کار خود، به طور متناوب کتاب های نثر و شعر منتشر می کرد. در سال ۱۹۹۳ (۱۳۷۲)، او شعر «"On the Pulse of Morning: با نبض بامداد»" را در مراسم تحلیف بیل کلینتون خواند و نخستین شاعری شد که پس از رابرت فراست در مراسم تحلیف ریاست جمهوری جان اف. کندی در سال ۱۹۶۱ (۱۳۴۰)، چنین کاری انجام داد. با نگارش این زندگی نامه و روایت داستان زندگی اش در کتاب های خود، آنجلو به عنوان سخن گویی برجسته برای سیاه پوستان و زنان شناخته شد. به گفته پژوهش گر، جوآن براکستون، او «بی تردید... مشهورترین زن سیاه پوست زندگی نامه نویس آمریکا» شد. عنوان. عنوان "«به نام من گرد هم آیید»" از آیه ای در انجیل متی (۱۸:۱۹–۲۰) الهام گرفته شده است: "باز به شما می گویم که اگر دو نفر از شما در زمین دربارهٔ هر چیزی که بخواهند توافق کنند، از جانب پدر من که در آسمان است برای آنان انجام خواهد شد. زیرا هر جا که دو یا سه نفر به نام من جمع شوند، من در میان آنان هستم." (
نسخهٔ کینگ جیمز) مایا آنجلو ضمن تأیید این منشأ، بیان کرده است که این عنوان در برابر گرایش بسیاری از بزرگ سالان به پنهان کاری یا تحریف گذشته شان برای کودکان قرار می گیرد. پژوهشگر Sondra O'Neale ساندرا اُنیل معتقد است که این عنوان اشاره ای به آموزه ای در عهد جدید است که روحِ در سفر را به دعا و ارتباط معنوی در انتظار رهایی فرامی خواند. Selwyn R. Cudjoe سلوین آر. کودجو، منتقد ادبی، نیز نظر مشابهی دارد و می گوید: "اتفاقات این کتاب صرفاً به نام مایا آنجلو گرد هم آورده شده اند." منتقد Hilton Als هیلتون آلس بر این باور است که عنوان "Gather Together in My Name" ممکن است بازتابی از مضمون کتاب باشد ـ اینکه چگونه یک زن سیاه پوست توانست در بستر گسترده تر آمریکا پس از جنگ زنده بماند، درحالی که هم زمان به نمایندگی از تمامی زنان سیاه پوست سخن می گوید و چگونگی بقای آنان را در جامعه ای تحت سلطهٔ سفیدپوستان روایت می کند. خلاصه طرح. کتاب در سال های پس از جنگ جهانی دوم آغاز می شود. مایا آنجلو که هنوز با نام "مارگریت" یا "ریتا" شناخته می شود، به تازگی پسرش کلاید را به دنیا آورده و همراه با مادر و ناپدری اش در سان فرانسیسکو زندگی م
ی کند. روایت، زندگی مارگریت را از ۱۷ تا ۱۹ سالگی دنبال می کند، از خلال مجموعه ای از روابط، شغل ها و شهرها، در تلاش برای بزرگ کردن پسرش و یافتن جایگاه خود در دنیا. این کتاب مضامینی همچون انزوای آنجلو و تنهایی او را که در جلد نخست زندگی نامه اش مطرح شده بود، ادامه می دهد و به چگونگی مقابله او با نژادپرستی، تبعیض جنسیتی و قربانی شدن مداومش می پردازد. ریتا از یک شغل به شغل دیگر و از یک رابطه به رابطه ای دیگر می رود، درحالی که امید دارد شاهزاده ای از ناکجاآباد سر برسد و زندگی اش را متحول کند. آنجلو می نویسد: "خیالات من تفاوتی با دختران هم سن وسالم نداشت. او می آمد، می آمد... وارد زندگی ام می شد، مرا می دید و برای همیشه عاشقم می شد... منتظر همسری بودم که مرا روحانی و معنوی دوست داشته باشد و در مواقعی نادر (اما زیبا)، جسمانی". در طول داستان، ریتا در تلاش برای تأمین زندگی خود و پسرش با وقایع مهمی روبه رو می شود. در سن دیگو، او به مدیر غایب دو روسپی همجنس گرا تبدیل می شود. اما وقتی با خطر زندان و از دست دادن پسرش به دلیل فعالیت های غیرقانونی مواجه می شود، همراه کلاید به خانه مادربزرگش در "استمپز، آرکانزاس" پناه می برد
. بااین حال، پس از آنکه مادربزرگش او را به خاطر درگیری با دو زن سفیدپوست در یک فروشگاه مجازات فیزیکی می کند، تصمیم می گیرد برای امنیت و محافظت از ریتا و کلاید، آن ها را دوباره به سان فرانسیسکو بفرستد. در بازگشت به سان فرانسیسکو، ریتا تلاش می کند به ارتش بپیوندد اما در بحبوحهٔ هراس سرخ (کمونیست هراسی)، به دلیل تحصیل در مدرسه کارگری کالیفرنیا در نوجوانی رد صلاحیت می شود. از دیگر اتفاقات مهم در این دوره، حضور کوتاهش در دنیای رقص و نمایش است. باوجود عجیب ترین آزمون ورودی، او برای مدتی همراه با آر. ال. پول، همکار و معشوقش، رقص می آموزد. اما زمانی که پول به معشوقه سابقش بازمی گردد، دوران کوتاه حضور ریتا در دنیای نمایش به پایان می رسد. نقطهٔ عطف کتاب، عشق ریتا به یک قمارباز به نام "اِل. دی. تولبروک" است. او ریتا را فریب می دهد و به دنیای فحشا می کشاند. با بستری شدن مادرش در بیمارستان و مرگ همسر برادرش، بیلی، ریتا به خانه مادرش بازمی گردد. او پسرش را نزد پرستاری به نام "بیگ مری" می گذارد، اما وقتی برای بردنش بازمی گردد، متوجه می شود که بیگ مری همراه با کلاید ناپدید شده است. ریتا از تولبروک درخواست کمک می کند، اما او
با تحقیر و بی اعتنایی پاسخش را می دهد. ریتا تازه متوجه می شود که تولبروک تنها از او سوءاستفاده کرده است. بااین حال، موفق می شود بیگ مری و کلاید را در "بیکرزفیلد، کالیفرنیا" پیدا کند و با پسرش دیداری احساسی داشته باشد. آنجلو در این باره می نویسد: "در حیاط شخم خورده ای در بیکرزفیلد، تازه فهمیدم چقدر هر انسان موجودی یگانه و مستقل است. او سه ساله بود و من نوزده ساله، و از آن پس هرگز به او به عنوان بخشی از خودم نگاه نکردم". در پایان، ریتا از زندگی شکست خورده و تسلیم شده است: "برای اولین بار بی دفاع نشستم تا ببینم زندگی چه ضربه ای به من خواهد زد". اما ملاقاتش با یک معتاد به مواد مخدر که تأثیر ویران گر اعتیاد را به او نشان می دهد، باعث می شود از مسیر اعتیاد فاصله بگیرد و تصمیم بگیرد زندگی خود و پسرش را تغییر دهد. زمینه ها. مادری و خانواده. از «"به نام من گرد هم آیید»"، مسائل مادری و خانواده به عنوان مضامینی کلیدی در سراسر زندگی نامه های مایا آنجلو مطرح می شوند. این کتاب به تغییر و اهمیت رابطهٔ ریتا با مادرش می پردازد—مادری که در کودکی او و برادرش را ترک کرده بود. این تحول در بازگشت ریتا به مادرش در پایان کتاب نمایان
می شود؛ جایی که او درمی یابد چقدر به پرتگاه سقوط نزدیک شده است، هم به عنوان یک زن و هم به عنوان یک مادر. در این میان، ویوین بکستر (مادر ریتا) از پسر خردسال او مراقبت می کند، درحالی که ریتا تلاش دارد زندگی خود را سر و سامان دهد. منتقد Mary Jane Lupton مری جین لوپتون می گوید: "در سراسر این کتاب، احساس وابستگی عمیق ریتا به مادرش آشکار است." در این کتاب، رابطهٔ آنجلو با مادرش اهمیت بیشتری می یابد و ویوین نقش پررنگ تری در شکل گیری نگرش های آنجلو ایفا می کند. لوپتون، ربوده شدن کلاید (پسر ریتا) را به عنوان "روایتی تأثیرگذار از تجربهٔ فقدان مادر" توصیف می کند و آن را به ربوده شدن پسر کلاید در دههٔ ۱۹۸۰ مرتبط می داند. مانند بسیاری از نویسندگان، آنجلو نیز فرایند نویسندگی و خلق آثارش را همچون فرزندآوری می دانست. این استعاره در مورد این کتاب کاملاً معنادار است، چراکه داستان آن با تولد پسرش در پایان کتاب نخست، "من می دانم چرا پرنده در قفس می خواند"، پیوند می خورد. نژاد و نژادپرستی. مایا آنجلو از نخستین اثر خودزندگی نامه ای خود، هدف داشت که "حقیقت زندگی زنان سیاه پوست را روایت کند"، اما این هدف در جلدهای بعدی به مستندسازی
فراز و نشیب های زندگی شخصی اش تغییر یافت. خودزندگی نامه های او ساختاری مشابه دارند: آنجلو نه تنها تصویری تاریخی از مکان هایی که در آن زندگی می کرد ارائه می دهد، بلکه نشان می دهد چگونه در جامعه ای تحت سلطهٔ سفیدپوستان با چالش ها کنار آمد و زندگی اش چگونه در این بستر شکل گرفت. Selwyn Cudjoe سلوین کادجو، منتقد ادبی، معتقد است که آنجلو در به نام من گرد هم آیید همچنان به این پرسش می پردازد که یک زن سیاه پوست در آمریکا بودن چه معنایی دارد، اما تمرکز خود را بر برهه ای خاص از تاریخ، یعنی سال های پس از جنگ جهانی دوم، معطوف کرده است. کتاب با پیش گفتاری آغاز می شود که سرگردانی و سرخوردگی جامعهٔ آفریقایی-آمریکایی در آن دوران را به تصویر می کشد، وضعیتی که بازتابی از زندگی آشفته و ازهم گسیختهٔ شخصیت اصلی است. McPherson مک فرسون اشاره می کند که در آن زمان به آفریقایی-آمریکایی ها وعدهٔ یک نظم نژادی جدید داده شد، اما این وعده هرگز تحقق نیافت. در میانه کتاب روی دادی رخ می دهد که تفاوت دیدگاه ریتا و مادربزرگش در مواجهه با نژادپرستی را نشان می دهد. زمانی که ریتا در سفری به استامپز از سوی یک فروشندهٔ سفیدپوست مورد توهین قرار می
گیرد، با سرسختی واکنش نشان می دهد، اما وقتی مادر بزرگش (مامان) از این ماجرا مطلع می شود، به جای حمایت از ریتا، او را تنبیه کرده و به کالیفرنیا بازمی گرداند. برای ریتا، این توهین به شخصیت و کرامت او بود، اما مادربزرگ باور داشت که رفتار نوه اش خطرناک است. پس از این رویداد، مادربزرگ تأثیر خود را در زندگی ریتا از دست می دهد و آنجلو نشان می دهد که برای مبارزه با نژادپرستی، باید از تفکر محافظه کارانهٔ نسل های قبل فراتر رفت. Jocelyn A. Glazier جاسلین ای. گلازیِر، پژوهشگر آموزش در دانشگاه جرج واشنگتن، از کتاب می دانم "چرا پرنده در قفس آواز می خواند" و "به نام من گرد هم آیید" برای آموزش روی کردهای روایی و چندفرهنگی در تدریس و ایجاد بحث های مرتبط با نژاد در کلاس درس استفاده کرده است. به گفتهٔ گلازیِر، کاربرد لحن ملایم، خودانتقادی، طنز و کنایه در آثار آنجلو باعث می شود که خوانندگان نه تنها دربارهٔ آنچه او توصیف کرده تأمل کنند، بلکه دربارهٔ مواردی که ممکن است ناگفته مانده باشد نیز بیندیشند. توصیف آنجلو از تجربیاتش از نژادپرستی، خوانندگان سفیدپوست را وادار می کند که احساسات خود دربارهٔ نژاد و جایگاه برتر اجتماعی شان را بر
رسی کنند. گلازیِر دریافته است که اگرچه منتقدان بیشتر بر جایگاه آنجلو در ژانر خودزندگی نامه نویسی آفریقایی-آمریکایی و تکنیک های ادبی او تمرکز می کنند، اما خوانندگان اغلب با شگفتی به روایت های او واکنش نشان می دهند، به ویژه زمانی که با انتظارات کلیشه ای دربارهٔ این ژانر وارد متن می شوند. هویت. «به نام من گرد هم آیید« تازگی و طراوت «می دانم "چرا پرنده در قفس آواز می خواند»" را حفظ کرده، اما آگاهی از خود در آن آشکارتر از جلد اول است. Hilton Als هیلتر آلز، نویسنده، معتقد است که آنجلو در این کتاب "زبان تاریخ اجتماعی را با زبان روان درمانی جای گزین کرده است". این کتاب خودشیفتگی و درگیر بودن با خود، ویژگی های معمول جوانی را نشان می دهد. در این جلد، ریتای نوجوان در مرکز روایت قرار دارد و سایر شخصیت ها در حاشیه هستند، و آن ها اغلب با "سطحی نگری ماهرانه ای همچون توصیف صحنه ای در تئاتر" ارائه می شوند و تاوان خودمحوری ریتا را می پردازند. آنجلو در این جلد، بیشتر واکنشی می نویسد تا تأملی. آنجلو برای نمایش خودشیفتگی ریتا ساختار معمول خودزندگی نامه را کنار می گذارد. برخلاف جلد نخست که دارای روایتی منسجم با آغاز، میانه و پایان
است، در جلد دوم هیچ تجربهٔ محوری مشابه روایت تجاوز در کودکی آنجلو وجود ندارد. مری جین لوپتون معتقد است که این تجربهٔ مرکزی به کتابی دیگر در آینده منتقل شده است. مانند بسیاری از آثار ادبی آفریقایی-آمریکایی، "به نام من گرد هم آیید" نیز جستجوی هویت، عزت نفس و کشف خویشتن در میان دشواری های نژادپرستی را روایت می کند و نشان می دهد که چگونه او، مانند سایر سیاه پوستان، توانست از این موانع عبور کند. جستجوی هویت هم در سطح مادی، از طریق نیازهای زندگی، و هم درونی، از طریق روابط خانوادگی و عاطفی، نمود پیدا می کند. در جلد اول، علی رغم تجربه های تلخ و طرد شدن از سوی والدین، دنیای ریتای کودک تا حدی امن است، اما در جلد دوم، بارها شکست و از هم پاشیدن روابط را تجربه می کند. این تنهایی، که گاه به افسردگی شدید و افکار خودکشی منجر می شود، احساس ناپایداری و گم گشتگی او را تشدید می کند. ریتای نوجوان از هویت و آیندهٔ خود اطمینان ندارد، بنابراین در قالب های مختلفی قرار می گیرد و با بی قراری و سرخوردگی دست به آزمون و خطا می زند، همان طور که بسیاری از جوانان در این دوره از زندگی شان چنین می کنند. این تجربیات در نهایت بخشی از آموزش شخصی
او برای ورود به بزرگسالی می شود. لوپتون موافق است که ریتای جوان از طریق آزمون و خطا، در مسیر تعریف خویش به عنوان یک زن سیاه پوست حرکت می کند. آنجلو نیز این اشتباهات را "لغزش های جوانی که سزاوار بخشش هستند" می داند، اما در عین حال، ریتای نوجوان خود را ملزم به پذیرش مسئولیت زندگی خود و فرزندش می بیند. Maria Lauret ماریا لورت، پژوهشگر فمینیست، بر این باور است که "به نام من گرد هم آیید" نه تنها بر شکل گیری هویت فرهنگی زنان تأکید دارد، بلکه آنجلو را به عنوان یک الگو برای زنان سیاه پوست معرفی می کند. او با دیگر منتقدان هم نظر است که آنجلو در سراسر خودزندگی نامه هایش، تصویر زن سیاه پوست را بازسازی می کند و از هویت های گوناگون و نقش های متعددی که در زندگی داشته است، برای بازتاب لایه های مختلف ستم و تاریخ شخصی خود بهره می گیرد. این تکنیک از جلد اول آغاز می شود و در جلد دوم نیز ادامه می یابد، به ویژه در نمایش "عادت نژادپرستانهٔ" تغییر نام سیاه پوستان. لورت همچنین معتقد است که قدرت فردی و توانایی غلبه بر چالش ها، از درون مایه های اصلی تمامی خودزندگی نامه های آنجلو است. سلوین کادجو اظهار می کند که آنجلو همچنان به این پر
سش می پردازد که زن سیاه پوست بودن در آمریکا چه معنایی دارد، اما اکنون یک نوع خاص از زن سیاه پوست را در مقطعی مشخص از تاریخ و تحت تأثیر نیروهای اجتماعی ای توصیف می کند که او را به شکلی بی رحمانه تحت فشار قرار داده اند. وقتی آنجلو نگران این بود که مخاطبانش چگونه به افشای تجربه اش در روسپی گری واکنش نشان دهند، همسرش، Paul Du Feu پل دو فو، او را تشویق کرد که صادق باشد و حقیقت را همان طور که هست بیان کند. بااین حال، کادجو می گوید که هرچند این تجربه ها در رشد اجتماعی آنجلو نقش مهمی دارند، او در متن، تمایل چندانی به بیان آن ها نشان نمی دهد و به نظر نمی رسد که به آن دوره از زندگی اش افتخار کند. آموزش و سواد. تمام خودزندگی نامه های آنجلو، به ویژه این جلد و جلد پیشین آن، "به شدت درگیر آن چیزی است که [آنجلو] می دانست و چگونگی یادگیری آن". لوپتون آموزش غیررسمی آنجلو را که در این کتاب توصیف شده، با آموزش دیگر نویسندگان سیاه پوست قرن بیستم مقایسه می کند. مانند نویسندگانی چون کلود مک کی، لنگستون هیوز و جیمز بالدوین، آنجلو نیز مدرک دانشگاهی نگرفت و به جای آن، بر آموزش مستقیم از طریق اشکال فرهنگی آفریقایی-آمریکایی تکیه کرد. H
agen هاگن خاطرنشان می کند که از آنجا که آنجلو از دوران کودکی به مطالعه ادبیات تشویق شده بود، این عادت را تا بزرگسالی ادامه داد و خود را در معرض طیف گسترده ای از نویسندگان قرار داد، از شعرهای کانتی کالن گرفته تا آثار لئو تولستوی و دیگر نویسندگان روس.خود آنجلو نیز اشاره کرده است که در دوره ای که به عنوان رئیس یک فاحشه خانه فعالیت می کرد و زندگی اش سرشار از دسیسه و فریب شده بود، به کشف نویسندگان روس پرداخت. پذیرهٔ انتقادی. کتاب "به نام من گرد هم آیید" به اندازه ی اولین خودزندگی نامه ی آنجلو تحسین نشد، اما در مجموع نقدهای مثبتی دریافت کرد و به عنوان اثری با نگارش بهتر شناخته شد. مجله ی Atlantic Monthly (ماهنامه اتلانتیس) این کتاب را "به طرز درخشانی نوشته شده" توصیف کرد. کادجو آن را "نه از نظر سیاسی و نه از نظر زبانی اثری بی گناه" دانست. اگرچه کادجو این کتاب را خودزندگی نامه ای ضعیف تر نسبت به "می دانم چرا پرنده در قفس می خواند" می داند، اما تأکید می کند که استفاده ی آنجلو از زبان، نقطه ی قوت این اثر است و آن را "جریانی پیوسته و ماندگار از نثری فصیح و سرشار از لطافت" توصیف می کند. بااین حال، او معتقد است که ساختار