Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
د سوئیسی امکان پذیر شد. [ "" ] محاصره ناپل. غارت رم و حذف عملی پاپ کلمنت هفتم از صحنه جنگ، واکنش های شتاب زده ای از سوی فرانسه در پی داشت. در ۱۰ اردیبهشت ۱۵۲۷، هنری هشتم و فرانسوای اول پیمان وست مینستر را امضا کردند و متعهد شدند که نیروهای خود را علیه شارل پنجم متحد کنند. فرانسوا که سرانجام موفق شده بود هنری هشتم را به اتحاد کوگناک وارد کند، ارتشی را تحت فرماندهی اودِت دو فوآ و پدرو ناوارو، کنت اولیوتو، از طریق جنوا به سوی ناپل اعزام کرد. در جنوا، آندره آ دوریا به سرعت به فرانسوی ها پیوست و بخش بزرگی از ناوگان جنوایی را در اختیار آنان قرار داد. ارتش فرانسه پس از رسیدن به ناپل، موضع خود را تثبیت کرد و آماده یک محاصره طولانی مدت شد. این مرحله از جنگ، نشان دهنده تغییرات سریع در اتحادها و واکنش های سیاسی اروپا به بحران رم بود؛ بحرانی که نه تنها ساختار کلیسا، بلکه توازن قدرت در مدیترانه مرکزی را نیز دگرگون ساخت. محاصره جنوا. با این که آندره آ دوریا در آغاز به اتحاد فرانسه پیوسته بود، اما به زودی از آن جدا شد و به خدمت شارل پنجم درآمد. این تغییر ناگهانی در وفاداری، ضربه ای سنگین به تلاش های فرانسه وارد کرد. در همین
زمان، طاعون در اردوگاه فرانسوی ها در اطراف ناپل شیوع یافت و موجب فروپاشی کامل محاصره شد؛ بیشتر نیروهای ارتش از بین رفتند و فرماندهان اصلی، از جمله اودِت دو فوآ و پدرو ناوارو، جان باختند. دوریا در جنوا حمله ای موفقیت آمیز ترتیب داد، محاصره شهر را شکست و فرانسوی ها را در ساوونا مجبور به تسلیم کرد. هم زمان، نیروی کمکی فرانسه به فرماندهی فرانسوا دو بوربون، کنت سن پول، در نبرد لاندریانو به طور قاطع شکست خورد. این مجموعه شکست ها، امیدهای فرانسوای اول برای بازپس گیری سلطه بر ایتالیا را به کلی نقش بر آب کرد و عملاً پایان نفوذ فرانسه در شبه جزیره را رقم زد. در نتیجه، شارل پنجم نه تنها موقعیت خود را در ایتالیا تثبیت کرد، بلکه توانست از این پیروزی ها برای تحکیم قدرت امپراتوری در سراسر اروپا بهره برداری کند. این تحولات، نقطه عطفی در تاریخ سیاسی و نظامی قرن شانزدهم بود و مسیر آینده روابط میان قدرت های بزرگ اروپایی را شکل داد. بارسلونا، کامبری و بولونیا. پس از شکست ارتش هایش، فرانسیس به دنبال صلح با چارلز بود. مذاکرات در ژوئیه ۱۵۲۹ در شهر مرزی کامبره آغاز شد؛ این مذاکرات عمدتاً بین مادر فرانسیس، لوئیز ساووی، از طرف فرانسو
ی ها و خواهرشوهرش مارگارت اتریشی از طرف برادرزاده اش امپراتور انجام شد (که منجر به شناخته شدن آن به عنوان صلح بانوان شد)، خود چارلز کمی قبل از آن از بارسلونا "به" ایتالیا سفر کرده بود. شرایط نهایی تا حد زیادی منعکس کننده شرایط پیمان مادرید سه سال قبل بود؛ فرانسیس حقوق خود را بر آرتوا، فلاندر و تورنه واگذار کرد و موظف شد قبل از آزادی پسرانش، دو میلیون اکو طلایی باج بپردازد. با این حال، تسلیم تحقیرآمیز خود بورگوندی و نکات مختلف مربوط به چارلز دو بوربون، که دو سال قبل کشته شده بود و دیگر کاندیدای رهبری پادشاهی مستقل پرووانس نبود، حذف شد. پیمان نهایی کامبره، که در ۳ اوت امضا شد، فرانسه را از جنگ خارج کرد و ونیز، فلورانس و پاپ را در مقابل چارلز تنها گذاشت. شارل پس از ورود به جنوا، برای ملاقات با پاپ به بولونیا رفت. کلمنت، شرکت کنندگان در غارت رم را تبرئه کرد و قول داد که شارل را تاجگذاری کند. در عوض، راونا و سرویا را دریافت کرد؛ شهرهایی که جمهوری ونیز مجبور شده بود آنها را - به همراه متصرفات باقی مانده اش در آپولیا - به شارل تسلیم کند، در ازای اینکه اجازه داشته باشد دارایی هایی را که در مارینیانو به دست آورده بود،
حفظ کند. سرانجام، فرانچسکو اجازه یافت به میلان بازگردد - شارل از طرح قبلی خود برای به تخت نشاندن الساندرو د مدیچی، تا حدی به دلیل اعتراضات ونیزی ها - در ازای مبلغ ۹۰۰۰۰۰ اسکودی صرف نظر کرده بود. سقوط جمهوری فلورانس. تنها جمهوری فلورانس بود که تا واپسین لحظات در برابر نیروهای امپراتوری، به فرماندهی شاهزاده اورانژ، مقاومت کرد. ارتش فلورانس به رهبری فرانچسکو فروچو در نبرد گاوینانا در سال ۱۵۳۰ با نیروهای امپراتوری درگیر شد. هرچند خود شاهزاده اورانژ در این نبرد کشته شد، اما ارتش امپراتوری پیروزی قاطعی به دست آورد و جمهوری فلورانس ده روز بعد تسلیم شد. پس از این شکست، پاپ کلمنت هفتم، آلِساندرو دِ مدیچی را به عنوان دوک فلورانس منصوب کرد. از آن پس، فلورانس از یک جمهوری آزاد به قلمروی موروثی تحت سلطه خاندان قدرتمند مدیچی تبدیل شد، و با این انتصاب، قرن ها حکومت جمهوری خواهانه در این شهر به پایان رسید. این تحول نه تنها ساختار سیاسی فلورانس را دگرگون کرد، بلکه نشانه ای از تثبیت قدرت های سلطنتی و اشرافی در برابر آرمان های مردمی و نهادهای انتخابی در ایتالیا بود.
آلساندرو دِ مدیچی (۲۲ ژوئیه ۱۵۱۰ - ۶ ژانویه ۱۵۳۷)، ملقب به " ایل مورو " به دلیل رنگ پوست تیره اش، دوک پنه و اولین دوک جمهوری فلورانس (از سال ۱۵۳۲)، از سال ۱۵۳۰ تا زمان مرگش در سال ۱۵۳۷ حاکم فلورانس بود. الساندرو، اولین مدیچی که به عنوان یک پادشاه موروثی بر فلورانس حکومت کرد، همچنین آخرین مدیچی از خاندان ارشد خانواده بود که رهبری شهر را بر عهده داشت. ترور او به دست پسرعموی دورش، لورنزاچو، باعث شد عنوان دوک به کوزیمو اول دِ مدیچی ، از شاخه جوان تر خانواده، منتقل شود. زندگی. آلساندرو که در فلورانس متولد شده بود، توسط بسیاری از معاصرانش به عنوان تنها پسر لورنزو دوم دِ مدیچی، دوک اوربینو ، نوه لورنزو دِ مدیچی "باشکوه" شناخته می شد. برخی دیگر معتقد بودند که او پسر نامشروع جولیو دِ مدیچی (بعدها پاپ کلمنت هفتم ) است، اما در آن زمان و امروز این یک دیدگاه اقلیت بود. اسکیپیونه آمیراتو ، مورخ دربار دوک نشین بزرگ مدیچی می نویسد: "... برخی که اعتبار آنها معتبر است و این راز را از خدمتکاران پنترالیا به دست آورده اند، فکر می کنند که او پسر کلمنت بوده و از یک خدمتکار خانه در زمانی که شوالیه سنت جان بود، متولد شده است." لقب او
"ایل مورو" به دلیل رنگ پوست نسبتاً تیره اش است.. برخی مورخان، از جمله کریستوفر هیبِرت، دو فرضیه درباره ٔ تبار آلِساندرو دِ مدیچی مطرح کرده اند: گفته می شد که او فرزند نامشروع کاردینال جولیو (بعدها پاپ کلمنت هفتم) بوده و مادرش یا برده ای مور از شمال آفریقا بوده یا زنی روستایی از ناحیهٔ کامپانیا در اطراف رم. با این حال، اسناد تاریخی مادر او را سیمونتا دا کولِوِکّیو معرفی می کنند؛ خدمتکاری در خانهٔ آلفونسینا اورسینی، مادربزرگ آلِساندرو. نویسندهٔ فرانسوی، ژان نِستور، در دههٔ ۱۵۶۰ گزارش داد که شایعهٔ منشأ برده وار مور، نخستین بار توسط دشمنان تبعیدی آلِساندرو در ناپل منتشر شد و پایه ای نداشت. همچنین، مورخ دانشگاه فلورانس، جورجو اسپینی، این روایت را بی اساس دانسته و مادر آلِساندرو را زنی دهقان از حومهٔ رم معرفی کرده که بعدها با یک باربر اهل لاتزیو ازدواج کرده بود. این اختلاف نظرها دربارهٔ تبار آلِساندرو نه تنها بازتابی از فضای سیاسی و رقابت های خانوادگی در فلورانس قرن شانزدهم است، بلکه نشان دهندهٔ نقش شایعه سازی در تضعیف مشروعیت چهره های سیاسی آن دوره نیز هست. اوایل زندگی. آلِساندرو دِ مدیچی دوران کودکی خود را در ر
م گذراند، جایی که تحت نظارت پاپ لئوی دهم و کاردینال جولیو دِ مدیچی، آموزش انسان گرایانه ای از پیریو والریانو بولتسانی دریافت کرد. در همین سال ها، چندین مرگ غیرمنتظره در شاخه اصلی خاندان مدیچی رخ داد: جولیانو دِ مدیچی، دوک نمور، در سال ۱۵۱۶؛ لورنزو دوم دِ مدیچی، دوک اوربینو، در سال ۱۵۱۹؛ و سرانجام خود پاپ لئوی دهم در سال ۱۵۲۱. این وقایع کاردینال جولیو را، که در آن زمان «گران ماسترو» فلورانس بود و بعدها به پاپ کلمنت هفتم تبدیل شد، بر آن داشت تا بازماندگان خاندان مدیچی را به پوجو آ کایانو، در نزدیکی فلورانس، منتقل کند: آلِساندرو؛ خواهر ناتنی اش کاترین، که بعدها ملکه فرانسه شد؛ و پسرعمویش ایپولیتو، که بعدها به معاونت صدارت کلیسای کاتولیک رسید.. در سال ۱۵۲۲، کاردینال جولیو عنوان «دوک پنّه» را برای آلِساندرو از شارل پنجم، امپراتور مقدس روم، خریداری کرد. این اقدام نه تنها جایگاه سیاسی آلِساندرو را تثبیت کرد، بلکه نشان دهنده تلاش خاندان مدیچی برای حفظ نفوذ و تداوم قدرت در شرایطی بود که با بحران های خانوادگی و سیاسی روبه رو بودند. وقتی کاردینال جولیو در سال ۱۵۲۳ به مقام پاپ کلمنت هفتم رسید، رهبری فلورانس را به الساندر
و و ایپولیتو، تحت نیابت کاردینال سیلویو پاسرینی، نماینده پاپ، واگذار کرد. متأسفانه، الساندرو و ایپولیتو «فقط از یک نظر شبیه هم بودند، نفرت متقابل از یکدیگر». آنها در طول زندگی کوتاه خود آشکارا با هم دشمنی می کردند. پاسرینی در میان جناح ضد مدیچی در فلورانس و همچنین اعضای خانواده مدیچی مانند کلاریس استروزی ، دختر پیرو نگون بخت ، بسیار منفور بود. او نه تنها پاسرینی، بلکه الساندرو را نیز بی اعتبار می دانست و او را شایسته نام خانوادگی نمی دانست. خشم از نیابت پاسرینی مورد حمایت مدیچی، چهار سال بعد منجر به شورش مردمی شد. در جریان غارت رم در سال 1527، گروهی از فلورانسی ها، مدیچی ها را سرنگون کردند و یک جمهوری تئوکراتیک تحت تأثیر ساونارولا را تأسیس کردند. به الساندرو و ایپولیتو دِ مدیچی توصیه شد که به همراه کاردینال پاسرینی شهر را ترک کنند. بسیاری از حامیان اصلی مدیچی ها از فلورانس گریختند؛ اما کاترین دِ مدیچی هشت ساله جا ماند. الساندرو سه سال بعد را در تبعید گذراند. دوک فلورانس. در سال ۱۵۳۰، پس از حدود ده ماه محاصره فلورانس که با حمایت نیروهای اسپانیایی انجام شد، آلِساندرو دِ مدیچی به عنوان رئیس دولت منصوب شد. پاپ کل
منت هفتم او را به این مقام برگزید و از میان دو گزینه اصلی، ایپولیتو را کنار گذاشت و به مقام کاردینالی رساند. این انتخاب موجب تنش های شدید میان دو پسرعموی مدیچی شد؛ ایپولیتو تا پایان عمر خود آشکارا از تمایلش برای سرنگونی آلِساندرو و رهبری فلورانس سخن می گفت. آلِساندرو در ۱۴ تیر ۱۵۳۱ وارد فلورانس شد تا حکومت را در دست گیرد. نه ماه بعد، شارل پنجم، امپراتور مقدس روم، او را به عنوان دوک موروثی فلورانس منصوب کرد، چرا که توسکانی از نظر حقوقی بخشی از امپراتوری محسوب می شد. این انتصاب، به طور رسمی به جمهوری فلورانس پایان داد و آغاز بیش از دویست سال سلطنت خاندان مدیچی را رقم زد—دوره ای که ساختار سیاسی، فرهنگی و اجتماعی شهر را به کلی دگرگون ساخت. قانون اساسی فلورانس در سال ۱۵۳۲ قدرت دوک آلِساندرو دِ مدیچی را تثبیت کرد. در دوران حیات پاپ کلمنت هفتم، آلِساندرو با مشورت شوراهای منتخب حکومت می کرد و تلاش داشت تا آرامش را به جمهوری خواهان شکست خورده بازگرداند. با این حال، هرچه دوران حکومت او پیش رفت، گرایش های استبدادی اش آشکارتر شد. در سال ۱۵۳۴، آلِساندرو فرمان ساخت دژ فورتتزا دا باسو را صادر کرد؛ بنایی نظامی که هدف آن تثبی
ت کنترل خاندان مدیچی بر شهر پس از بازگشت شان از محاصره فلورانس بود. این دژ همچنین به عنوان محل استقرار نیروهای نظامی گسترده ای طراحی شد. ساخت چنین بنایی نه تنها نماد قدرت نمایی مدیچی ها بود، بلکه نشان دهنده گذار فلورانس از یک جمهوری شهری به یک دولت متمرکز با ساختار سلطنتی و نظامی بود—تحولی که چهره سیاسی و شهری فلورانس را برای قرن ها دگرگون ساخت. حکومت دوک آلِساندرو دِ مدیچی با واکنش های متضادی روبه رو شد. از یک سو، «درایت و حس عدالت خواهی اش دل مردم را به دست آورد» و بنا بر روایت ترانه ها و داستان های عامیانه، «جایگاهی به عنوان حامی فقرا و ناتوانان» کسب کرد. او همچنین حامی هنر بود و آثار برجسته ای را از هنرمندانی چون جورجو وازاری، جاکوپو پونتورمو، بن ونوتو چلینی و آنتونیو دا سانگالو جوان سفارش داد. در مقابل، جامعهٔ تبعیدیان فلورانسی که در خارج از شهر فعال بودند، حکومت او را سرکوبگر، فاسد و بی کفایت می دانستند—برداشتی که میان مورخان محل بحث است. در سال ۱۵۳۵، این تبعیدیان کاردینال ایپولیتو را مأمور کردند تا با امپراتور شارل پنجم دیدار کرده و شکایت هایی علیه حکومت آلِساندرو مطرح کند. اما ایپولیتو در مسیر این دید
ار، در شرایطی مشکوک درگذشت. شایعاتی منتشر شد مبنی بر آن که او به دستور آلِساندرو مسموم شده است. پس از آن که تبعیدیان شکایات خود را به شارل پنجم رساندند، فرانچسکو گوئیچاردینی، دیپلمات فلورانسی، در پاسخ گفت: «فضیلت اعلی حضرت، شهرت او، دیدگاه عمومی شهر دربارهٔ خردمندی و منش نیکوی او، پاسخ کافی است». امپراتور شارل نیز این شکایات را رد کرد و همچنان از آلِساندرو حمایت به عمل آورد. این فصل از تاریخ فلورانس، بازتابی از کشاکش میان مشروعیت سلطنتی و خاطرهٔ جمهوری خواهی بود؛ جایی که هنر، شایعه، دیپلماسی و مرگ های مشکوک، همگی در شکل گیری روایت قدرت نقش داشتند. در سال ۱۵۳۶، امپراتور چارلز با ازدواج دخترش، مارگارت اتریشی ، با دوک آلساندرو، به وعده خود به پاپ کلمنت عمل کرد. به نظر می رسد او به معشوقه ای به نام تادئا مالاسپینا وفادار مانده است که دو فرزند برایش به دنیا آورده است: جولیو دِ مدیچی (حدود ۱۵۳۳/۳۷-۱۶۰۰) و جولیا دِ مدیچی . ترور. در سال ۱۵۳۷، لورنتزیو دِ مدیچی ، پسرعموی دور و دوست نزدیک دوک آلساندرو، معروف به لورنتزاچیو (لورنزوی بد)، او را ترور کرد. این رویداد موضوع نمایشنامه "لورنتزاچیو" اثر آلفرد دو موسه ؛ نمایشنام
ه "لورنتزینو" اثر الکساندر دوما ؛ و مبنای نمایشنامه "تراژدی انتقام جو" اثر توماس میدلتون و آثار دیگر است. در شب عید تجلی (۵/۶ ژانویه)، لورنزینو دِ مدیچی با فریبی ماهرانه دوک آلِساندرو را به دام انداخت؛ وعدهٔ دیدار عاشقانه با بیوه ای زیبا، دوک را تنها و بی سلاح به اتاقی کشاند. در آن جا، لورنزینو به همراه خدمتکارش پیِرو دی جوواناباته، معروف به اسکورونکوکولو، به آلِساندرو حمله کردند. طبق گزارش ها، «آلِساندرو چندین بار با خنجر مورد اصابت قرار گرفت، اما تا جایی مقاومت کرد که بخش قابل توجهی از یکی از انگشتان لورنزینو را با دندان برید». سرانجام، دوک بر اثر جراحات جان باخت و مهاجمان پس از قفل کردن در اتاق، گریختند تا کشف جنایت را به تأخیر بیندازند. این قتل، نقطهٔ پایانی بر نخستین دورهٔ سلطنت مدیچی ها در فلورانس بود و بازتابی از تنش های خانوادگی، رقابت های سیاسی، و بحران مشروعیت در ساختار تازه تأسیس دوک نشین توسکانی. لورنزینو بعدها تلاش کرد قتل را به عنوان اقدامی در راه آزادی فلورانس توجیه کند، اما در تاریخ، این واقعه بیشتر به عنوان نمونه ای از خیانت درون خاندانی و خشونت سیاسی ثبت شده است. از ترس شروع شورش در صورت انت
شار خبر مرگ او، مقامات مدیچی جسد الساندرو را در فرشی پیچیدند و مخفیانه آن را به گورستان سن لورنزو بردند و در آنجا با عجله دفن کردند. در والادولید اسپانیا، در دربار امپراتوری چارلز پنجم، مراسم تشییع جنازه باشکوهی برای الساندرو برگزار شد. لورنزینو، در بیانیه ای که بعداً منتشر شد، گفت که او الساندرو را برای حفظ جمهوری فلورانس کشته است. هنگامی که جناح ضد مدیچی فلورانس نتوانست قیام کند، لورنزینو به ونیز گریخت و در سال 1548 به دستور مستقیم امپراتور چارلز پنجم کشته شد. هواداران مدیچی فلورانس - که از روی گوی های روی بازوهای مدیچی پالسکی نامیده می شدند - تضمین کردند که قدرت به کوزیمو ، اولین نفر از شاخه "کوچکتر" مدیچی که بر فلورانس حکومت کرد، منتقل شود. از آلساندرو دو فرزند نامشروع به جا ماند: پسری به نام جولیو (که در زمان مرگ پدرش چهار ساله بود) با آنجلیکا مالاسپینا ازدواج کرد و دختری به نام جولیا که ابتدا با فرانچسکو کانتلمو ، دوک پوپولی ، و سپس با برنادتو د مدیچی ، شاهزاده اوتاجانو ، ازدواج کرد. چند ماه پس از مرگش، او صاحب یک دختر نامشروع دیگر از مادری ناشناس شد: پورزیا ، که سوگند یاد کرد و راهبه شد. فرهنگ عامه. فی
لم کوتاه ایتالیایی "«ایل مورو»" محصول ۲۰۲۳ به کارگردانی دافنه دی سینتو، بر اساس زندگی الساندرو دِ مدیچی ساخته شده است. این فیلم جوایز متعددی را از آن خود کرده و برای نود و ششمین دوره جوایز اسکار در بخش بهترین فیلم کوتاه زنده در نظر گرفته شده بود. به دلیل دادخواستی که توسط دی سینتو آغاز شده بود، شورای فلورانس به قرار دادن نام دِ مدیچی در جلوی سنگ قبرش، جایی که قبلاً نام او حک نشده بود، رأی مثبت داد. نقشه ترور الساندرو، موضوع اصلی رمان "«شهر انتقام»" نوشته دی. وی. بیشاپ در سال ۲۰۲۱ است که اولین رمان معمایی درباره چزاره آلدو محسوب می شود.
گالری بورگسه () یک گالری هنری در رم، ایتالیا است که در ویلای سابق بورگزه پینچیانا واقع شده است. در ابتدا، ساختمان گالری با باغ های آن ادغام شده بود، اما امروزه باغ های ویلا بورگزه به عنوان یک جاذبه گردشگری جداگانه در نظر گرفته می شوند. گالری بورگزه بخش قابل توجهی از مجموعه نقاشی ها، مجسمه ها و آثار باستانی بورگزه را در خود جای داده است که توسط کاردینال شیپیونه بورگزه، برادرزاده پاپ پل پنجم (حکومت ۱۶۰۵–۱۶۲۱) آغاز شد. این ساختمان توسط معمار فلامینیو پونزیو ساخته شده و طرح هایی از خود شیپیونه بورگزه را توسعه داده است که از آن به عنوان یک ویلای حومه شهر، یک ویلای روستایی در حاشیه رم، استفاده می کرد. این موزه یکی از معتبرترین مجموعه های هنری جهان را با شاهکارهایی از هنرمندانی مانند کاراواجو، برنینی، کانووا، رافائل و تیتیان به نمایش می گذارد. سیپیونه بورگزه از حامیان اولیه برنینی و از مجموعه داران مشتاق آثار کاراواجو بود که در مجموعه آثارش مانند «پسری با سبد میوه»، «نوشته سنت جروم»، «باکوس بیمار» و آثار دیگر به خوبی نمایانده شده است. از دیگر نقاشی های قابل توجه می توان به «عشق مقدس و کفرآمیز» اثر تیتیان، «تدفین مسی
ح» اثر رافائل و آثاری از پیتر پل روبنس و فدریکو باروچی اشاره کرد. برخی از این آثار که از بزرگ ترین شاهکارهای هنر ایتالیایی محسوب می شوند، تکامل هنر بین رنسانس، باروک و نئوکلاسیسیسم، جنبش های هنری متولد شده در شبه جزیره ایتالیا و متعاقباً گسترش یافته در سراسر اروپا را نشان می دهند. تاریخچه. کازینو بورگزه در منطقه ای ساخته شد که در قرن هفدهم خارج از دیوارهای رم بود و نزدیکترین دسترسی به آن «پورتا دل پوپولو» بود. در ابتدا، محوطه ویلا مساحتی با محیط تقریباً ۳ مایل را پوشش می داد. ساختمان اصلی توسط معمار فلاندری، جیووانی واسانزیو، طراحی شده است. این ایوان دارای اسپولیایی برگرفته از طاق کلودیوس، که زمانی در خیابان فلامینیا قرار داشت، بود. تا سال ۱۶۴۴، جان اولین آن را به عنوان «بهشتی از لذت» با «فواره هایی از اختراعات گوناگون، بیشه ها و جویبارهای کوچک آب» توصیف کرد. اولین همچنین ویواریوم را که شترمرغ ها، طاووس ها، قوها و درناها «و جانوران عجیب و غریب» را در خود جای داده بود، توصیف کرد. شاهزاده مارکانتونیو چهارم بورگزه (۱۷۳۰–۱۸۰۰)، که شروع به بازسازی معماری رسمی باغ پارک به یک باغ منظر انگلیسی کرد، حدود سال ۱۷۷۵، تحت
راهنمایی معمار آنتونیو آسپروچی، برای جایگزینی ملیله ها و آویزهای چرمی منسوخ شده و بازسازی کازینا، بازسازی مجسمه ها و آثار باستانی بورگزه در یک چیدمان موضوعی جدید که جایگاه بورگزه در رم را گرامی می داشت، آغاز کرد. بازسازی این ویلای بسیار بازدیدکننده به عنوان یک موزه واقعاً عمومی در اواخر قرن هجدهم، موضوع نمایشگاهی در مؤسسه تحقیقاتی گتی، لس آنجلس، در سال ۲۰۰۰ بود، که با خرید پنجاه و چهار نقاشی مربوط به این پروژه توسط گتی، انگیزه آن را فراهم کرد. در سال ۱۸۰۸، شاهزاده کامیلو بورگزه، برادرزن ناپلئون، مجبور شد مجسمه ها و آثار باستانی رومی بورگزه را به امپراتور بفروشد. نتیجه این شد که گلادیاتور بورگزه، که از دهه ۱۶۲۰ به عنوان تحسین شده ترین مجسمه ویلا بورگزه شناخته می شد، اکنون باید در موزه لوور مورد تقدیر قرار گیرد. «هرمافرودیتوس بورگزه» نیز اکنون در لوور قرار دارد. ویلای بورگزه در طول سال ها اصلاح و گسترش یافت و در نهایت در سال ۱۹۰۲ به همراه کل املاک بورگزه و باغ ها و پارک های اطراف آن به دولت ایتالیا فروخته شد. مجموعه. گالری بورگزه شامل بیست اتاق در دو طبقه است. طبقه اصلی عمدتاً به آثار باستانی کلاسیک قرن های او
ل تا سوم میلادی (از جمله یک موزاییک معروف گلادیاتورها مربوط به سال های ۳۲۰ تا ۳۰ میلادی که در سال ۱۸۳۴ در ملک بورگزه در تورنووا، در ویا کازیلینا در خارج از رم یافت شد) و مجسمه های کلاسیک و نئوکلاسیک مانند ونوس ویکتوریکس اختصاص داده شده است. سالن بزرگ اصلی طبقه اصلی، به نام سالونه، دارای یک نقاشی دیواری سقفی بزرگ با تکنیک ترومپ-لوئیل در اتاق اول اثر هنرمند سیسیلی، ماریانو روسی، است که از کوتاه نمایی چنان به خوبی استفاده کرده که تقریباً سه بعدی به نظر می رسد. این نقاشی دیواری، مارکوس فوریوس کامیلوس را در حال رهایی از محاصره تپه کاپیتولین توسط گال ها نشان می دهد. تزئینات گروتسکی توسط پیترو روتاری و تزئینات حیوانات توسط ونسسلاوس پیتر بوئمو نقاشی شده اند. اولین سالن از سالن، اتاق سر است که گلدانی مرمرین با تصویر ادیپ و ابوالهول در آن قرار دارد. سالن دوم دارای سقفی نقاشی شده با نقاشی دیواری از فرانچسکو کاچیانیگا با موضوع سقوط فائتون است. سالن سوم، آپولو و دافنه اثر برنینی را در خود جای داده است. جیان لورنزو برنینی در بورگزه. بسیاری از مجسمه ها در فضاهایی که برای آنها در نظر گرفته شده بودند، به نمایش گذاشته شده اند،
از جمله بسیاری از آثار جیان لورنزو برنینی که درصد قابل توجهی از آثار مجسمه سازی سکولار او را تشکیل می دهند، از آثار اولیه او مانند بز آمالتئا با نوزاد مشتری و فاون (۱۶۱۵) و آنیاس، آنخیسس و آسکانیوس (۱۶۱۸–۱۹) گرفته تا تجاوز به پروسرپین (۱۶۲۱–۱۶۲۲)، آپولو و دافنه (۱۶۲۲–۱۶۲۵) و داوود (۱۶۲۳) که از آثار برجسته مجسمه سازی باروک محسوب می شوند. علاوه بر این، چندین نیم تنه پرتره در گالری گنجانده شده است، از جمله یکی از پاپ پل پنجم و دو پرتره از یکی از حامیان اولیه او، کاردینال شیپیونه بورگزه (۱۶۳۲). دومین پرتره شیپیونه بورگزه پس از کشف یک ترک بزرگ در سنگ مرمر نسخه اول در طول خلق آن، تولید شد. تالارها. ایوان و تالار ورودی: تالار ورودی میزبان یک مجسمه رومی از آگوستوس، موزاییک گلادیاتور و همچنین مجسمه حقیقت اثر برنینی است. تالار اول پائولین: دیوارهای آن با نقش برجسته های عتیقه اصلی و سایر آثار مربوط به قرن های ۱۸ و ۱۹ تزئین شده است. این تالار میزبان نیم تنه های والادیه (باکوس، هرمس) و در مرکز آن، مجسمه معروف کانووا پائولین بورگزه به عنوان ونوس ویکتوریکس است که نام خود را به این اتاق داده است. تالار دوم داوود: این تالار
به دلیل نقاشی روی طاق آن که نشان دهنده سقوط فایتون است، «اتاق خورشید» نیز نامیده می شود. مجسمه داوود اثر برنینی در مرکز آن قرار دارد. همچنین تابلوی «سامسون در زندان» اثر آنیباله کاراچی و همچنین تابوت های یونانی از قرن دوم در آن قرار دارد. تالار سوم آپولو و دافنه: این تالار میزبان مجسمه آپولو و دافنه اثر برنینی است که موضوع طاق نقاشی شده در پایان قرن هجدهم نیز بوده است. این تالار همچنین میزبان مجسمه های هلنی و رومی و آثاری از نقاش دوسو دوسی است. تالار چهارم امپراتوران: این تالار مجلل که با گچبری، سنگ مرمر، نقاشی های دیواری و نقاشی تزئین شده است، نام خود را به عنوان گالری امپراتوران مدیون نیم تنه های رومی است که در امتداد دیوارها به نمایش گذاشته شده اند. آنتونیو آسپروچی از سال ۱۷۷۸ تا ۱۷۸۰ تزئینات آن را با ترکیب مواد گرانبها و استفاده از پیشرفته ترین تکنیک های زمان انجام داد. طاقچه های دیواری میزبان مجسمه های عتیقه از جمله آرتمیس بورگزه، یک اثر اصلی یونانی از قرن چهارم هستند. دو اثر بزرگ برنینی، «تجاوز به پروسرپینا» از جنس مرمر و «نپتون با دلفین» از جنس برنز، در کنار «گاو نر فارنیز» اثر آنتونیو سوزینی قرار دارن
د. دو میز دوازده ضلعی اثر لوئیجی والادیه و چهار گلدان مرمر سفید با تابلوی «فصل ها» اثر ماکسیمیلیان لابورور (۱۷۳۹–۱۸۱۲) هستند. «تجاوز به پروسرپینا»، کوزه های نمونه اثر لورنزو نیتزا و میزها و فنجان های پورفیری مربوط به زمان کاردینال اسکیپیونه بورگزه هستند. بوم های سقف توسط دومنیکو د آنجلیس نقاشی شده اند که موضوع اسطوره گالاتئا را در پیش گرفته است. هنرمند سیه نا، جیوان باتیستا مارکتی (۱۷۳۰–۱۸۰۰)، معماری پرسپکتیو گروتسک هایی را که آنها را قاب می کند، خلق کرد. کتیبه نقاشی شده در زیر سقف و نقش برجسته های گچبری روی دیوارها از موضوع خدایان دریایی الهام گرفته شده اند. کاشی های شش ضلعی بر روی زمینه میکروموزائیک آبی، که تقلیدی از آثار باستانی هستند، توسط توماسو کونکا طراحی شده اند. ستون های موزاییکی رومی تحت تأثیر مدل های رافائل قرار گرفته اند. تزئینات مرمر کف با تزئینات ترومپ-لوئیل سقف هماهنگ است. تالار پنجم هرمافرودیتو: هرمافرودیتوس خفته یکی از دو کپی از مجسمه برنزی اصلی پولیکلیتوس است. این مجسمه توسط برنینی مرمت شد و پایه مرمری آن را به تشکی تبدیل کرد که شخصیت روی آن استراحت می کند. همچنین، یک موزاییک رومی از قرن دوم
که صحنه ماهیگیری را نشان می دهد. تالار ششم آنیاس و آنخیسس: این تالار میزبان مجسمه مرمری آنیاس و آنخیسس، اثری از دوران جوانی برنینی، است. تالار هفتم مصری: این تالار که بین سال های ۱۷۷۸ تا ۱۷۸۲ ساخته شده و مجسمه های متعددی از جمله یک فاون مرمری سوار بر دلفین از دوره روم را در خود جای داده است، توسط آنتونیو آسپروچی طراحی شده است. دکوراسیون آن از مصر باستان الهام گرفته شده و الگویی از سلیقه آن زمان است که ترکیبی از آثار نادر باستان شناسی و عجایب عجیب و غریب است. توماسو کونکا سقف را نقاشی کرده است، از جمله بوم مرکزی که سیبله را در حال ریختن هدایا به مصر نشان می دهد و تاریخ آنتونی و کلئوپاترا بر روی دیوارها. تزئینات معماری سقف اثر جیوان باتیستا مارچتی است. در کف، سه قطعه موزاییک، ماسکارون هایی از اقیانوس و دیگر شخصیت های دریایی را به تصویر می کشد. تقویم رومی موزاییکی مربوط به نیمه اول قرن سوم است. تالار هشتم سیلنوس: در طول بازآرایی قرن هجدهم، آنتونیو آسپروچی گروه لیسیپوس سیلنوس را که باکوس نوزاد را حمل می کرد، در مرکز تالار قرار داد که سپس نام «اتاق سیلنوس» را به خود گرفت. سپس تمام دکوراسیون با موضوع سیلنوس چیده ش
د. بوم نقاشی با قربانی سیلنوس که توسط توماسو کونکا نقاشی شده است، روی سقف قرار دارد و توسط معماری های عظیم جیوان باتیستا مارکتی احاطه شده است. از سال ۱۸۳۴، ساتیر رقصنده جایگزین گروه لیسیپوس شده است که اکنون در موزه لوور قرار دارد. این تالار به دلیل داشتن شش شاهکار از کاراواجو شناخته می شود: پسری با سبد میوه، باکوس جوان بیمار، مریم مقدس و کودک با سنت آن (دی پالافرنیری)، داوود و سر جالوت، سنت جروم و در نهایت سنت جان باپتیست؛ تالار نهم دیدو: این تالار کاملاً به هنرمندان ایتالیایی یا خارجی دوره رنسانس، مانند پینتوریکیو، برونزینو، رافائل، بوتیچلی یا دل سارتو اختصاص داده شده است. دو «توندی» وجود دارد، یکی اثر بوتیچلی (مریم و کودک با فرشتگان) و دیگری اثر فرا بارتولومئو (پرستش کودک)، و همچنین دو نقاشی از رافائل، از جمله زن جوان با اسب شاخدار. همچنین، یک مریم و کودک اثر پروجینو. تالار دهم هرکول (یا تالار خواب): این اتاق تا پایان قرن هجدهم به دلیل وجود مجسمه ای که تمثیل خواب را نشان می دهد، تالار خواب نامیده می شد. نام آن بعداً به دلیل نقاشی های روی طاق که زحمات هرکول را به تصویر می کشد، به اتاق هرکول تغییر یافت. آثاری
از هنرمندان منش ایتالیایی دیوارها را پوشانده اند، مانند پرتره یک مرد اثر پارمزان یا دانائه اثر کورجو. نقاشی معروف ونوس و کوپید دزد عسل اثر کراناخ پدر نیز در آنجا قرار دارد. تالار یازدهم گانیمد: تغییر مذهب سنت پاول (۱۵۴۵)، اثر گاروفالو در آنجا نگهداری می شود. تالار دوازدهم باکچه: در آن پرتره یک جنتلمن اثر لورنزو لوتو (۱۵۳۵) و یک خانواده مقدس اثر سودوما (۱۵۱۰) قرار دارد. تالار چهاردهم گالری لانفرانکو: این گالری در ابتدا یک ایوان سرپوشیده روباز بود که از آنجا می توانستید باغ های پشت ویلا را تحسین کنید. این ایوان که در پایان قرن ۱۸ بسته شد، به یک گالری تبدیل شد و به همین مناسبت، نقاشی دیواری شورای خدایان اثر جیووانی لانفرانکو در آن نگهداری شد. چندین اثر از برنینی و همچنین مجسمه سفالی لویی چهاردهم در آنجا دیده می شود. نقاشی های متعددی از قرن ۱۷ دیوارها را پوشانده اند، از جمله چهار «توندی» اثر لابان با موضوعات اساطیری، پسر ولخرج اثر گوئرسینو و همچنین یک خودنگاره از برنینی؛ تالار پانزدهم آرورا: شام آخر اثر باسانو (۱۵۴۶)، یکی از شاهکارهای نقاشی منریسم؛ تالار شانزدهم فلورا: ماهیگیری مرجانی، اثر یاکوپو زوکی (۱۵۸۰)، شا