Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
زدهم توسط پاپ الکساندر ششم برچیده شد و سنگ مرمر آن برای پله های کلیسای سنت پیتر استفاده شد. برخی از نویسندگان این سؤال را مطرح کرده اند که آیا اهرام رومی از روی اهرام مصری با نوک بسیار کمتر شیب دار، مانند اهرام معروف جیزه، الگوبرداری شده اند یا خیر. با این حال، اهرام نسبتاً کم عمق نوع جیزه منحصراً توسط مصریان مورد استفاده قرار نمی گرفتند؛ اهرام شیب دارتر از نوع نوبی مورد علاقه سلسله بطلمیوسی مصر بودند که با فتح روم در سال ۳۰ قبل از میلاد به پایان رسیده بودند. در هر صورت، این هرم در دوره ای ساخته شد که روم در حال گذر از یک مد برای همه چیز مصری بود. تلفیق سبک های رومی و مصری با این واقعیت که نمای بیرونی به طور مشخص «مصری» است، در حالی که فضای داخلی نقاشی های دیواری کلاسیک رومی و سقف طاق ضربی را به نمایش می گذارد، بیشتر برجسته می شود. سیرکوس ماکسیموس توسط آگوستوس با یک هرم مصری تزئین شد و اهرام در جاهای دیگر امپراتوری روم در همین زمان ساخته شدند. در طول ساخت دیوارهای اورلیان بین سال های ۲۷۱ تا ۲۷۵، این هرم در دیوارها گنجانده شد تا یک دژ مثلثی شکل تشکیل دهد. این هرم یکی از سازه های متعدد شهر بود که برای تشکیل بخش
ی از دیوارهای جدید، احتمالاً برای کاهش هزینه و امکان ساخت سریع تر سازه، مورد استفاده مجدد قرار گرفت. این هرم هنوز هم بخشی از یک بخش به خوبی حفظ شده از دیوارها را تشکیل می دهد که در فاصله کمی از پورتا سن پائولو قرار دارد. ریشه های این هرم در قرون وسطی فراموش شد. ساکنان رم به این باور رسیدند که این مقبره رموس (متا رمی) است و همتای آن در نزدیکی واتیکان، مقبره رومولوس است، باوری که توسط پترارچ ثبت شده است. منشأ واقعی آن توسط کاوش های پاپ الکساندر هفتم در دهه ۱۶۶۰ روشن شد، که پوشش گیاهی که هرم را پوشانده بود را پاکسازی کرد، کتیبه های روی سطوح آن را کشف کرد، به داخل اتاق دفن مقبره تونل زد و پایه های دو مجسمه برنزی را که در کنار هرم قرار داشتند، پیدا کرد. این هرم برای بسیاری از کسانی که در قرن های ۱۸ و ۱۹ به تور بزرگ می رفتند، منظره ای ضروری بود. این بنا مورد تحسین معماران قرار گرفت و به الگوی اصلی اهرام ساخته شده در غرب در این دوره تبدیل شد. پرسی بیش شلی در آدونائیس، مرثیه ای که در سال ۱۸۲۱ برای جان کیتس نوشت، آن را به عنوان «یک هرم تیز با شکوه و عظمت گوه ای» توصیف کرد. در عوض، توماس هاردی، رمان نویس و شاعر انگلیسی
، در سال ۱۸۸۷ در بازدید از گورستان پروتستان در همان نزدیکی، این هرم را دید و الهام گرفت تا شعری با عنوان «رم: در هرم سستیوس در نزدیکی مقبره های شلی و کیتس» بنویسد که در آن از خود می پرسید: «پس سستیوس که بود/ و او برای من چیست؟» در سال ۲۰۰۱، ورودی و فضای داخلی هرم تحت مرمت قرار گرفت. در سال ۲۰۱۱، کار بیشتری برای تمیز کردن و مرمت روکش مرمر به شدت آسیب دیده هرم اعلام شد، که از طریق آن نشت آب، نقاشی های دیواری درون آن را به خطر انداخته است. این مرمت توسط تاجر ژاپنی یوزو یاگی حمایت مالی می شود که کمک مالی یک میلیون یورویی او منجر به فراخوان مناقصه برای انجام کار توسط نظارت ویژه بر میراث باستان شناسی رم شد که مقامات آن پروژه را تدوین کرده و به همراه وزارت میراث فرهنگی ایتالیا بر چنین مداخله ای نظارت دارند. کار مرمت در مارس ۲۰۱۳ آغاز شد. این هرم همنام ایستگاه هرم متروی رم است.
آرامگاه آگوستوس () مقبره بزرگی است که توسط امپراتور روم آگوستوس در سال ۲۸ پیش از میلاد در پردیس مارتیوس در رم، ایتالیا ساخته شده است. این مقبره در میدان آگوستو ایمپراتوره، نزدیک گوشه خیابان ویا دی ریپتا در امتداد رودخانه تیبر واقع شده است. محوطه آن مساحتی معادل چند بلوک شهری را در بر می گیرد که بین کلیسای سن کارلو آل کورسو و موزه آرا پاسیس قرار دارد. پس از چهارده سال تعطیلی برای کارهای مرمت، این مقبره در مارس ۲۰۲۱ برای عموم بازگشایی شد. توضیحات. این مقبره دارای پلان دایره ای شکل بود و از چندین حلقه متحدالمرکز از خاک و آجر تشکیل شده بود که نمای بیرونی آن با تراورتن پوشیده شده بود و در طبقه بالا درختان سرو کاشته شده بود. کل سازه (احتمالاً، زیرا بازسازی ها در بهترین حالت مطمئن نیستند) توسط یک سقف مخروطی و یک مجسمه برنزی عظیم آگوستوس پوشانده شده بود. طاق ها سقف را نگه می داشتند و فضاهای دفن زیر آن را باز می کردند. دو ستون هرمی شکل گرانیتی صورتی رنگ در دو طرف ورودی قوسی شکل قرار داشتند. این ستون ها برداشته شده اند؛ یکی از آنها اکنون در میدان اسکوئیلینو (در ضلع شمال غربی کلیسای سانتا ماریا ماجوره) و دیگری در کنار ف
واره کوئیرینال قرار دارد. مقبره تکمیل شده ۹۰ متر (۲۹۵ فوت) قطر و ۴۲ متر (۱۳۷ فوت) ارتفاع داشت. یک راهرو از ورودی به قلب مقبره امتداد داشت، جایی که یک محفظه با سه طاقچه برای نگهداری کوزه های طلایی که خاکستر خانواده امپراتوری را در خود جای داده بودند، وجود داشت. دو ستون در دو طرف ورودی با پلاک های برنزی که روی آنها عبارت Res Gestae Divi Augusti حک شده بود، سندی که دستاوردها و پیروزی های آگوستوس را شرح می دهد، نصب شده بودند اطراف مقبره، پارکی محوطه سازی شده شبیه به پارک های عمومی مدرن وجود داشت که مکانی برای خلوت در قلب کمپس مارتیوسِ به شدت شهری شده رم فراهم می کرد. تاریخچه. باستان. این مقبره یکی از اولین پروژه هایی بود که توسط آگوستوس در شهر رم پس از پیروزی او در نبرد آکتیوم در سال ۳۱ پیش از میلاد آغاز شد. داستان سنتی این است که در سال ۴۱۰ میلادی، در جریان غارت رم توسط آلاریک، ویزیگوت های غارتگر به خزانه ها دستبرد زدند، کوزه ها را دزدیدند و خاکسترها را بدون آسیب رساندن به سازه ساختمان پراکنده کردند. با این حال، پلاتنر و اشبی اظهار داشتند که «داستان غارت آن توسط آلاریک در سال ۴۱۰ هیچ پایه تاریخی ندارد و ما چیزی
از تخریب آن نمی دانیم.». قرون وسطی. تا پایان قرن دهم، مقبره تا حد زیادی در زیر زمین دفن شده و با درختان پوشیده شده بود، تا جایی که به آن مونس آگوستوس می گفتند. افسانه ای از آن زمان به فرمانی منسوب به آگوستوس اشاره دارد که دستور داده بود از هر استان امپراتوری سبدی خاک بر روی مقبره اش ریخته شود تا بتواند بر خاک تمام جهانی که بر آن حکومت می کرد، آرام گیرد. در بالای مقبره، کلیسای کوچکی برای فرشته مقرب میکائیل قرار داشت، در حالی که در کنار آن کلیسای سانتا ماریا (یا شاید مارتینا) در آگوستو (که بعدها به سن جیاکومو دگلی اینکورابیلی تبدیل شد) قرار داشت. تا قرن دوازدهم، این مقبره به عنوان یک قلعه مستحکم شده بود - همان طور که مقبره هادریان، که به قلعه سنت آنجلو تبدیل شد - و توسط خانواده کولونا اشغال شده بود. پس از شکست فاجعه بار کمون روم به دست کنت توسکولوم در سال ۱۱۶۷، کولونا بی آبرو و تبعید شد و استحکامات آنها در کامپو برچیده شد. در طول رنسانس، این قلعه به مالکیت چندین خانواده بزرگ رومی درآمد که از آن به عنوان باغ استفاده می کردند. مدرن. در اوایل قرن بیستم، فضای داخلی آرامگاه به عنوان یک سالن کنسرت به نام آگوستئو مورد
استفاده قرار می گرفت، تا اینکه بنیتو موسولینی در دهه ۱۹۳۰ دستور تعطیلی آن را داد و آن را به وضعیت یک مکان باستانی بازگرداند. بازسازی آرامگاه آگوستوس به مکانی برجسته، در طرح جاه طلبانه موسولینی برای سازماندهی مجدد شهر رم که تلاش می کرد آرمان های فاشیسم ایتالیایی را با افتخارات سابق امپراتوری روم پیوند دهد، برجسته شد. موسولینی خود را به ویژه با دستاوردهای آگوستوس مرتبط می دانست و خود را به عنوان یک «آگوستوس دوباره متولد شده» می دید که آماده است تا عصر جدیدی از سلطه ایتالیا را آغاز کند. این بازسازی در سال ۱۹۳۷، در دو هزارمین سالگرد تولد آگوستوس، انجام شد. مرمت. بی توجهی به مقبره - بسته بودن آن به روی عموم، پوشیده از پوشش گیاهی و استفاده از آن به عنوان محل دفن زباله - انتقاداتی را به ویژه پس از افتتاح موزه آرا پاسیس در آن سوی خیابان در سال ۲۰۰۶ برانگیخت. طرحی برای مرمت مقبره به موقع برای دو هزارمین سالگرد مرگ آگوستوس در سال ۲۰۱۴ به دلیل کمبود بودجه شکست خورد. در ژانویه ۲۰۱۷، مقامات ایتالیایی از کمک هزینه ۶ میلیون یورویی از شرکت مخابرات ایتالیا برای مرمت جامع مقبره آگوستوس خبر دادند که به این ترتیب برای اولین بار
از دهه ۱۹۷۰ به روی عموم باز شد. قرار بود مقبره تا آوریل ۲۰۱۹ به طور کامل مرمت شود و شامل یک نمایشگاه چندرسانه ای از روم مدرن و باستان باشد که بر روی دیوارهای داخلی سازه نمایش داده می شود. این برنامه محقق نشد و مهلت به اوایل سال ۲۰۲۱ تغییر یافت. هزینه ها به ۱۱ میلیون یورو افزایش یافت، اگرچه این هزینه تا حدی با کمک های مالی اضافی از سوی شرکت جانشین تلکام ایتالیا، جبران شد. این آرامگاه در سال ۲۰۲۱ به روی بازدیدکنندگان گشوده شد، اگرچه مرمت های اضافی - از جمله استوانه مرکزی که اتاق دفن آگوستوس را در خود جای داده است - انجام نشده باقی ماند و قرار است در سال ۲۰۲۲ تکمیل شود. تاریخ پیش بینی شده برای بازگشایی آرامگاه متفاوت بوده است و در حال حاضر، آرامگاه از ۶ ژوئن ۲۰۲۲ به طور موقت بسته شده است تا امکان توسعه مجدد میدان آگوستو ایمپراتوره فراهم شود. دفن ها. اولین کسی که در آرامگاه خانوادگی دفن شد، مارکوس کلودیوس مارسلوس جوان، برادرزاده مورد علاقه و وارث تعیین شده آگوستوس بود که به طور ناگهانی در سال ۲۳ پیش از میلاد درگذشت. پس از او، آتیا بزرگ، مادر آگوستوس، به خاک سپرده شد. سپس داماد آگوستوس، مارکوس ویپسانیوس آگریپا، پ
سرخوانده اش دروسوس بزرگ و برادرزاده هایش لوسیوس و گایوس سزار در آنجا دفن شدند. خود آگوستوس در سال ۱۴ پیش از میلاد با شکوه فراوان در آنجا دفن شد و مرکز آرامگاه را اشغال کرد. بعدها، خاکستر جانشینان او، امپراتوران و بستگان سلسله جولیو-کلودیان، در آنجا دفن شدند: نوه هایش دروسوس کوچک و ژرمانیکوس، همسرش لیویا دروسیلا، و پسرخوانده اش و امپراتور بعدی تیبریوس. کالیگولا خاکستر مادرش آگریپینا و برادرانش نرو سزار و دروسوس سزار را در آنجا دفن کرد. بعدها، بقایای خواهر دیگرش، جولیا لیویلا، و همچنین بقایای دروسیلا، و شاید خاکستر خود کالیگولا و کلودیوس، به آنجا آورده شد. نرون جسد محبوب همسرش پوپایا سابینا را در آنجا دفن کرد، اما خود او، مانند دختر آگوستوس، جولیا بزرگ، از آرامگاه سلطنتی کنار گذاشته شد و در آرامگاه خانواده پدری اش، دومیتی آهنوباربی، قرار گرفت. پس از دوره پرآشوب پس از مرگ نرون، آخرین کسی که در این آرامگاه دفن شد، امپراتور سالخورده نروا در سال ۹۸ میلادی بود. مشخص نیست که وسپاسیان کجا دفن شده است. جانشین نروا، تراژان، سوزانده شد و خاکسترش در کوزه ای طلایی درون ستون تراژان قرار داده شد، در حالی که هادریان آرامگاه ج
دید و عظیمی - که اکنون قلعه سنت آنجلو نامیده می شود - ساخت که خاکستر امپراتوران از قرن دوم تا سلسله سوران در آن دفن می شد. از جمله کسانی که بقایای آنها قبل از مرگ آگوستوس در داخل مقبره قرار داده شده بود، می توان به موارد زیر اشاره کرد: پس از مرگ آگوستوس، مقبره میزبان بقایای افراد زیر بود: مراسم تشییع جنازه آگوستوس. سوتونیوس نقل می کند که جسد آگوستوس از نولا (جایی که درگذشته بود) به بوویله، زادگاه خاندان جولیا، و سپس به رم منتقل شد. او دو خطابه تشییع جنازه دریافت کرد: یکی توسط تیبریوس در مقابل معبد جولیوس الهی، دیگری توسط دروسوس صغیر، پسر تیبریوس، از بالای روسترای باستانی. بلافاصله پس از آن، سناتورها او را بر دوش خود به کمپس مارتیوس بردند و در آنجا سوزانده شد. یک گارد سالخورده پرتورین سوگند یاد کرد که بلافاصله پس از سوزاندن جسدش، عقابی را دیده است که با روح آگوستوس به آسمان صعود می کند. تأثیرگذارترین چهره های فرقه سوارکاری، با لباس های تونیک، بدون کمربند و پابرهنه، بقایای او را در آرامگاهی که به او اختصاص داده شده بود، قرار دادند. این آرامگاه در دوران ششمین کنسولی او بین جاده فلامینیا و سواحل تیبر ساخته شده بو
د و در آن زمان بیشه ها و مسیرهای پیاده روی اطراف آن را به روی عموم باز کرده بودند. میراث. شاعر رومی، مارسیال، در مورد این بنا نوشت: برای من دو پیمانه از فالرنیان، کالیستوس، بریزید، و تو آلسیموس، برف های تابستانی را روی آن ذوب کن، بگذار موهای براق من از عطر اضافی خیس شود، پیشانی من زیر گل رز دوخته شده خسته شود. مقبره به ما می گوید که زندگی کنیم، آن که در نزدیکی است، به ما می آموزد که خود خدایان نیز می توانند بمیرند. غارت و تخریب. این بنای تاریخی که احتمالاً از قبل متروکه شده بود، در جریان غارت رم توسط آلاریک در سال ۴۱۰ غارت شد. کوزه ها و تزئینات گرانبها به سرقت رفتند، لوح های برنزی Res Gestae کنده و ذوب شدند و خاکسترها پراکنده شدند. احتمالاً مقداری از سنگ مرمر مقبره در کوره های بندر رودخانه ای مجاور، ریپتا، آهک پزی شده است. کوزه حاوی خاکستر آگریپینا یکی از معدود آثار باستانی باقی مانده است، به لطف این واقعیت که در قرون وسطی سوراخ شده و به عنوان پیمانه غلات استفاده می شد. این کوزه در موزه کاپیتولین نگهداری می شود. در قرون وسطی، این مکان در معرض سیل تیبر قرار گرفت. در تاریخی نامعلوم، هرم های مصری در ورودی به صور
ت تکه تکه فرو ریختند و این بنای تاریخی به یک معدن سنگ و مرمر تبدیل شد. در طول سال ها، به آرامی و به طور سیستماتیک از سنگ مرمر و سایر مواد ارزشمند خود جدا شد و تنها پایه ها و شالوده ها باقی ماندند. پس از گم شدن مقبره، یک تابوت مرمری رومی از قرن سوم میلادی که تصویر تجاوز به پروسرپینا را به تصویر می کشید، در روم به عنوان مقبره آگوستوس شناخته می شد. این تابوت توسط امپراتور فردریک بارباروسا به آلمان آورده شد، جایی که شارلمانی، بنیانگذار امپراتوری جدید ژرمنی، در سال ۱۱۶۷ به خاک سپرده شد. این تابوت هنوز در گنجینه کلیسای جامع آخن نگهداری می شود. از قلعه تا آمفی تئاتر. در طول قرن دوازدهم، خانواده کولونا سازه های باقی مانده را به یک دژ تبدیل کردند؛ در روم، استفاده مجدد از پایه های محکم بناهای باستانی برای ساخت دژهای خصوصی اشرافی، امری رایج بود. کائتانی ها همین کار را با مقبره سیسیلیا متلا، اورسینی با تئاتر پمپی و اورسی در تپه کاپیتولین انجام دادند. در آغاز قرن شانزدهم، این بنای تاریخی به دست اورسینی ها، به ویژه از سال ۱۵۱۲ به بعد تحت فرمان فرانسیوتو اورسینی، افتاد. در طول قرن، این محله دوباره مسکونی شد و ارزش زمین های
مجاور افزایش یافت: گمانه زنی ها در مورد خانه های ساخته شده در مقابل مقبره، قیمت مصالح و مجسمه ها را که برای فروش برداشته شده بودند، به طور قابل توجهی افزایش داد. در سال ۱۵۱۹، حفاری هایی در پای مقبره انجام شد و یکی از دو ابلیسک که ورودی دوران باستان را تزئین کرده بودند، کشف شد. در سال ۱۵۸۷، سیکتوس پنجم، ابلیسک را به کنار کلیسای سانتا ماریا ماجوره منتقل کرد. این بنا به مالکیت خانواده سودرینی درآمد و آنها آن را به یک باغ تفریحی دور از قلب شهر تبدیل کردند. مجموعه باغ و تاکستان در قرن ۱۸ با ساخت آمفی تئاتر کورئا به یک آمفی تئاتر و سالن کنسرت تبدیل شد. از نیمه دوم قرن ۱۹ تا سال ۱۹۳۶، آرامگاه آگوستوس برای رومی ها با نام تئاتر آگوستو شناخته می شد. این مکان به عنوان یک سالن کنسرت و محل اصلی ارکستر سانتا چچیلیا مورد استفاده قرار می گرفت، به طوری که صدها اثر با مشارکت نوازندگان برجسته دوران معاصر در آنجا اجرا شد. رهبران ارکستر بزرگی مانند آرتورو توسکانینی، گوستاو مالر، ایگور فئودوروویچ استراوینسکی و پیترو ماسکانی در طول زمان در آرامگاه اجرا داشته اند. اولین مرمت ها. در طول بیست سال فاشیسم، به ویژه بین سال های ۱۹۳۶ تا ۱۹
۴۰، ساختمان هایی که در اطراف و مجاور مقبره ساخته شده بودند، تخریب شدند و کار برای کشف ساختمان رومی که توسط شرکت تودینی و تالنتی انجام می شد، ادامه یافت. توسعه شهری منطقه اطراف مقبره که با ایجاد میدان آگوستو ایمپراتوره در سال ۱۹۳۸ به اوج خود رسید، توسط معمار ویتوریو بالیو مورپورگو مطابق با طرح جامع ۱۹۳۱ طراحی شد. مرمت های جدید. مرمت این مجموعه در سال ۲۰۰۸ آغاز شد و عمدتاً بر فضای داخلی از طریق حفاری لایه نگاری متمرکز بود که امکان ترسیم ساختار اصلی را فراهم کرد و در نتیجه منجر به بازیابی آن شد. مرحله اول این پروژه شامل ساخت سازه های موقت برای نگهداری مواد باستان شناسی موجود در خارج از محفظه دفن و مجموعه ای از حفاری ها بود که امکان بازسازی ظاهر سازه را از طریق بررسی عناصر کشف شده فراهم می کرد. مداخلات بیشتر با هدف تحکیم بخش های ضعیف تر سازه و ایمن سازی کل منطقه انجام شد. در مارس ۲۰۱۴، شورای شهر یک پروژه مرمت ۱۲ میلیون یورویی برای میدان اطراف تصویب کرد که هدف آن نوسازی سنگفرش و نصب تزئینات و درختان جدید و همچنین ایجاد یک غار برای اجراها بود. در اوایل سال ۲۰۱۷، بنیاد تیم پروژه ای برای مرمت بنای یادبود راه اندازی ک
رد و یک وب سایت اختصاصی برای نظارت بر پیشرفت آن ایجاد کرد. این کار در سال ۲۰۲۰ به پایان رسید؛ همان طور که در دسامبر ۲۰۲۰ توسط شهردار رم، ویرجینیا راگی، اعلام شد، این بنای یادبود در ۱ مارس ۲۰۲۱ برای عموم بازگشایی شد و بازدید از آن فقط با رزرو قبلی و تا ۲۱ آوریل (روز تولد رم) رایگان بود. ساختار. شبیه سازی گرافیکی معماری اصلی آگوستئوم توسط لوئیجی کانینا این بنای تاریخی که در اثر قرن ها غارت و حذف مصالح ویران شده و سرانجام در سال ۱۹۳۶ از حفاری ها پاکسازی شد، با قطر ۳۰۰ فوت رومی (تقریباً ۸۷ متر)، بزرگ ترین مقبره دایره ای شناخته شده است. ساختار پیچیده سطوح همپوشانی توسط یک پایه تراورتن ۱۲ متری مشخص می شود که احتمالاً در بالا توسط یک کتیبه دوریک با متروپ ها و تریگلیف ها قرار دارد. این سازه، ساختمان دایره ای را که از هفت حلقه متحدالمرکز تشکیل شده و توسط دیوارهای شعاعی به هم متصل شده اند، پشتیبانی می کند. دو ردیف دیوار اضافی، سری دوم اتاق ها را تشکیل دادند. در نهایت، اولین اتاق قابل دسترسی، در انتهای راهروی ورودی طولانی وجود داشت: یک بخش قوسی شکل، که در ابتدا توسط یک دیوار بسیار بلند و ضخیم پوشیده از تراورتن پوشانده ش
ده بود، که در آن دو ورودی باز می شد. این دیوار که تنها بخش کوچکی از آن باقی مانده است، قطعاً زیربنای یک طبل را تشکیل داده است که باید از تپه بیرون آمده و سطح دومی را ایجاد کرده باشد: بنابراین ما با ساختاری پیچیده با سطوح همپوشانی روبرو هستیم. در آن سوی دیوار، یک راهروی حلقه ای شکل قابل عبور، از حجره دایره ای شکل پشتیبانی می کرد که مجهز به یک ورودی محوری و سه طاقچه متقارن مربوط به محورها بود. در مرکز، یک ستون بزرگ شامل یک اتاق مربع کوچک بود که احتمالاً با مقبره آگوستوس مطابقت داشت و به طور قابل توجهی با مجسمه برنزی امپراتور که زمانی بالای ستون قرار داشت، مطابقت داشت. در جلوی ورودی، دو ابلیسک از مصر آورده شده بود که از گرانیت، سنگ مصری و دارای کتیبه های هیروگلیف ساخته شده بودند. این ستون ها لوح های برنزی حک شده با زندگینامه رسمی امپراتور را در خود جای داده بودند، که نسخه ای از آن، که بر روی معبد آگوستوس و روم در آنکارا و بر روی ساختمان های استان های دیگر حک شده است، تا به امروز باقی مانده است. برای تصور مقبره به شکلی که در ابتدا بود، دیوار بزرگی را تصور کنید که پایه را احاطه کرده و در بالای آن، دو یا چند بخش اس
توانه ای هم پوشان، که توسط ستون ها احاطه شده اند. کل بنا با سنگ مرمر پوشیده شده و در نهایت به مجسمه آگوستوس ختم می شود. قرار بود مقبره در باغ های بزرگی که به سفارش آگوستوس ساخته شده بود، قرار گیرد و برای همه باز باشد. دو هرم گرانیتی که از مصر برای تزئین ورودی مقبره آورده شده بودند، بعداً مورد استفاده مجدد قرار گرفتند و هنوز در میدان دل کویریناله و میدان دل اسکوئیلینو پابرجا هستند. هرم گرانیتی موجود در میدان دل کویریناله از تخریب بیمارستان سن روکو در ریپتا، مربوط به قرن شانزدهم، بین سال های ۱۷۷۲ تا ۱۷۷۶، به دست آمده است. این مقبره با الهام از مدل های شرقی و اتروسک ساخته شده است که با خاک و گیاهان همیشه سبز پوشانده شده بودند. در تلاش های اخیر برای مرمت، درختان سرو در قله کاشته شده اند، اما این ویرانه اساساً غیرقابل شناسایی است و در طول تاریخ طولانی خود، شاید بیش از هر بنای تاریخی رومی دیگر، دستخوش دگرگونی هایی شده است. این بنا به قلعه ای تبدیل شده، به عنوان معدن سنگ، تاکستان، میدان گاوبازی، تئاتر و در قرن نوزدهم حتی به عنوان آسایشگاهی برای زنان مسن بی بضاعت مورد استفاده قرار گرفته است. بخش داخلی. آنچه در حال حا
ضر در داخل مقبره قابل مشاهده است - سازه های آجری و سنگ قبرهای مرمری که نام جولیو-کلودیان را بر خود دارند - عمدتاً نتیجه بازسازی در دهه ۱۹۳۰ است. از میان مقبره های جولیو-کلودین، تنها مقبره آگریپینا بزرگ، مادر کالیگولا، دست نخورده باقی مانده است، زیرا در قرون وسطی از سنگ به عنوان معیاری برای وزن کردن دانه استفاده می شد. روی سنگ قبر این کتیبه نوشته شده است: «استخوان های آگریپینا؛ دختر مارکوس آگریپا، همسر آلمانی دیوینیکوس، نوه شاهزاده کاساریس، نوه شاهزاده کاخوس، آلمانی. گایوس سزار آگوستوس ژرمنیکوس.» مقبره آگریپینا در بخش بایگانی به نمایش گذاشته شده است.
خطر (مخاطره) روانی-اجتماعی یا عامل استرس زا کاری به هر خطر شغلی مرتبط با شیوهٔ طراحی، سازماندهی و مدیریت کار و همچنین زمینه های اقتصادی و اجتماعی کار گفته می شود. برخلاف سه دستهٔ دیگر از خطرهای شغلی (شیمیایی، زیستی و فیزیکی)، آنها از یک ماده فیزیکی، جسم یا انرژی خطرناک ناشی نمی شوند. خطرهای روانی-اجتماعی بر سلامت روانی و جسمی کارگران، از جمله توانایی آنها برای مشارکت در محیط کار در میان دیگر افراد، تأثیر می گذارند. آنها نه تنها باعث پیامدهای روانی و روان شناختی مانند فرسودگی شغلی، اختلال های اضطرابی و افسردگی می شوند، بلکه می توانند باعث آسیب یا بیماری جسمی مانند بیماری های قلبی-عروقی یا آسیب اسکلتی-ماهیچه ای نیز شوند. خطرهای روانی-اجتماعی با سازماندهی کار و همچنین خشونت در محل کار مرتبط هستند و در سطح بین المللی به عنوان چالش های اصلی برای ایمنی و بهداشت شغلی و همچنین بهره وری شناخته می شوند. انواع خطرها. طبق نظرسنجی مؤسسهٔ اروپایی ایمنی و بهداشت کار، مهم ترین خطرهای روانی-اجتماعی - عوامل استرس زای کاری - عبارتند از: دیگر آسیب های روانی-اجتماعی عبارتند از: افزون بر این، سطوحی از سر و صدا یا کیفیت هوا که از د
یدگاه خطرهای فیزیکی یا شیمیایی قابل قبول تلقی می شوند، ممکن است همچنان خطرهای روانی-اجتماعی ناشی از آزاردهنده بودن، تحریک کننده بودن یا ایجاد ترس از دیگر اثرات بهداشتی ناشی از محیط را ایجاد کنند.
ورزشگاه دومیتیان () همچنین با نام سیرکوس آگونالیس شناخته می شود، در زیر میدان ناوونای فعلی که از طرح کلی آن پیروی می کند و بقایای آن را در خود جای داده است، در شمال کمپس مارتیوس باستانی در رم، ایتالیا قرار داشت. این ورزشگاه حدود سال ۸۰ میلادی توسط امپراتور تیتوس فلاویوس دومیتیانوس به عنوان هدیه ای به مردم رم سفارش داده شد و تقریباً به طور کامل برای مسابقات ورزشی مورد استفاده قرار می گرفت. در سنت مسیحی، اگنس رومی در آنجا به شهادت رسید. تاریخچه. این ورزشگاه بین سال های ۸۵ و ۸۶ میلادی توسط دومیتیان در محوطه دانشگاه مارتیوس ساخته شد، هم برای اینکه مکانی اضافی برای جشن (و ستایش امپراتور) در اختیار مردم قرار گیرد و هم برای ارضای اشتیاق امپراتوری به ورزش. موقعیت آن در نزدیکی تیبر، یادآور یک استادیوم چوبی موقت است که توسط آگوستوس در سال های پایانی قرن اول پیش از میلاد ساخته شده و توسط دیو کاسیوس ذکر شده است. این استادیوم شکلی مستطیلی و کشیده داشت که یکی از اضلاع کوتاه آن نیم دایره ای بود. طول آن ۲۷۶ متر و عرض آن ۱۰۶ متر بود. ابعاد میدان ۱۹۳ در ۵۴ متر بود و تفاوت اصلی آن با سیرک، ابعاد کوچکتر آن و عدم وجود ستون های ست
ونی، هرمی و کارسرس بود. این ورزشگاه تقریباً ۳۰۰۰۰ تماشاگر را در خود جای می داد. شکل آن از استادیوم های المپیا و آتن الهام گرفته شده بود و برای بازی های ورزشی یونانی ساخته شده بود که امپراتور بسیار از آن قدردانی می کرد، کسی که امیدوار بود رومیان را به تمرین بیشتر ورزش تشویق کند. جایگاه ها از سنگ ساخته شده بودند و دارای عناصر معماری زیبایی بودند که از معماری یونانی الهام گرفته شده بودند. در تاریخ روم باستان، استادیوم دومیتیان تنها نمونه از یک استادیوم آجری بود (به همراه استادیوم آنتونینوس پیوس در پوتزولی). عمدتاً رویدادهای ورزشی در آنجا برگزار می شد: دو و میدانی، سنگین وزن، کشتی آزاد و پرش (به همین دلیل این استادیوم به نام کمپس آگونیس نامگذاری شد). متأسفانه، بازی های یونانی که امپراتور بسیار دوست داشت، برای رومیان باستان چندان سرگرم کننده نبود، زیرا آنها را غیرمردانه، غیرسخت و بدون خشونت می دانستند. این مکان در قرن سوم توسط الکساندر سوروس بازسازی شد - از این رو نام سیرکوس الکساندرینوس را به خود گرفت که در طول قرون وسطی نیز حفظ شد - و تا قرن پنجم مورد استفاده قرار گرفت. در طول قرون وسطی، ساختمان های محقری بر روی
سازه های سیرک ساخته می شدند و پس از آن کاخ ها و کلیساهایی ساخته می شدند که از مصالح آن استفاده می کردند و از محیط اطراف آن پیروی می کردند. با این حال، فضای میدان، اگرچه به آرامی در اثر فروریختن ها و همچنین سیل های رودخانه تیبر پر می شد، اما هرگز به طور دائم اشغال نشد و اکنون میدان ناوونا است. سطح کف باستانی، همان طور که از نمای طاق های مشرف به تور سانگوینا دیده می شود، حدود ۵ متر پایین تر از سطح مدرن است و با این حال، دیوارهای امپراتوری همیشه تا حدی شناخته شده بودند، هرچند غار در نظر گرفته می شدند و با آنها خاطره سیرک نیز باقی مانده بود: به عنوان مثال، کلیسای سنت آنیسه در آگون، سنت آنیسه د کریپتیس آگونیس نامیده می شد. پس از اولین کاوش های سردابه ها در سال ۱۵۱۱، که منجر به کشف پایه های حجاری شده و کتیبه ها شد، سیرکوس آگوناله به معدن مصالح ساختمانی ارزشمندی نیز تبدیل شد: پیوس چهارم بخشی از ضلع رو به کورسو دل ریناسیمنتو به سمت پالازو ماداما را برای ساخت کازینوی خود در باغ های واتیکان تخریب کرد؛ مصالح ضلع دیگر به تدریج برای ساخت سن نیکولا دی لورنزی، پالازو پامفیلی در میدان ناوونا و پالازو براسکی مورد استفاده قرا
ر گرفت. در سال ۱۹۳۶، تخریب ساختمان های ضلع شمالی میدان، سرانجام بخش بزرگی از منحنی شمالی در طبقه همکف ورزشگاه، شامل دیوارها، ستون ها و پله های منتهی به طبقات بالا را آشکار کرد. یک ساختمان بزرگ و واحد آی ان ای بر روی فضای آزاد شده ساخته شد، اما دیوارهای باستانی حفظ شدند و تا حدی از بیرون قابل مشاهده و در دسترس بازدیدکنندگان باقی ماندند. از سال ۲۰۱۴، توسعه و استفاده از فضای باستان شناسی به افراد خصوصی واگذار شده است. این مکان معمولاً برای بازدیدکنندگان باز است و میزبان نمایشگاه ها می باشد. بقیه مجموعه امپراتوری هنوز در انبارهای ساختمان های بالا قرار دارد. ساخت و طراحی. ورزشگاه دومیتیان در سال ۸۶ میلادی، به عنوان بخشی از یک برنامه ساختمانی امپراتوری در کمپس مارتیوس و جاهای دیگر، پس از آسیب یا تخریب بیشتر ساختمان های آن در اثر آتش سوزی در سال ۷۹ میلادی، اختصاص داده شد. این اولین مکان دائمی رم برای مسابقات ورزشی رقابتی بود که برای جشن بازی های کاپیتولین توسط دومیتیان ساخته شد. این ورزشگاه با الگوبرداری از ورزشگاه های یونانی ساخته شده بود و تقریباً ۳۰۰۰۰ نفر گنجایش داشت. زیرسازی ها و قاب های نگهدارنده از آجر و بتن
- یک ماده مقاوم، ضد حریق و نسبتاً ارزان - با روکش مرمر ساخته شده بودند. از نظر سبک شناسی، نمای استادیوم شبیه به نمای کولوسئوم بوده است؛ نقشه کف آن مشابه استادیوم های یونانی بود و انتهایی نیم دایره ای مشابه داشت. کولینی (۱۹۴۳) طول کل استادیوم را تقریباً ۲۷۵ متر و عرض کل آن را ۱۰۶ متر تخمین می زند، در حالی که منابع بعدی ارتفاع نیمکت های محیط بیرونی آن را ۳۰ متر (۱۰۰ فوت) بالاتر از سطح زمین و نیمکت های محیط داخلی آن را ۴٫۵ متر (۱۵ فوت) بالاتر از کف میدان می دانند. این چیدمان، نمای واضحی از مسیر مسابقه را از اکثر صندلی ها ارائه می داد. طرح معمول یونانی، نام یونانی لاتین شده آن، in agones (محل یا محل مسابقات) را به استادیوم داده است. انتهای مسطح آن توسط دو گالری ورودی عمودی پلکانی مهر و موم شده بود و محیط آن در زیر سطوح صندلی ها طاق نمایی شده بود و ستون های تراورتن بین محفظه های آن قرار داشتند. تشکیل یک مسیر مسابقه پیوسته توسط یک «اسپینا» یا نوار برجسته حدس زده شده است. استادیوم دومیتیان در آن زمان شمالی ترین ساختمان از مجموعه ای از ساختمان های عمومی در پردیس مارتیوس بود. در جنوب آن، اودئون دومیتیان کوچک تر و صمیم