Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ه است. زنانی که به کودک کشی متهم می شوند، بیش از یک سوم از کل زنان بازداشت شده را تشکیل می دهند. قانون گذاری. قانون کیفری سنگال سقط جنین را به طور کامل ممنوع کرده است. آیین نامه اخلاق پزشکی اجازه سقط جنین را تنها در مواردی می دهد که برای نجات جان زن ضروری باشد. اعمال این استثنا نیازمند تأیید سه پزشک و گواهی پزشکی ای است که ۱۰٬۰۰۰ فرانک سی اف ای هزینه دارد. ارائه مشاوره دربارهٔ چگونگی انجام سقط جنین جرم محسوب می شود. صندوق جمعیت سازمان ملل متحد سنگال را یکی از کشورهایی با سخت گیرانه ترین قوانین سقط جنین در آفریقا می داند. تا سال ۲۰۱۷، سنگال یکی از بیست کشوری بود که سقط جنین را به طور کامل ممنوع کرده بودند. بحث عمومی. اکثریت مردم از ممنوعیت سقط جنین حمایت می کنند که این امر ناشی از هنجارهای اجتماعی، باورهای مذهبی و ساختار سنتی خانواده های پرجمعیت است. دولت سکولار است اما تحت تأثیر خانواده های مذهبی قدرتمند قرار دارد. قانون گذاران تحت فشار رهبران مذهبی از حمایت علنی از سقط جنین خودداری می کنند و نگران از دست دادن حمایت سیاسی هستند. یک نظرسنجی در سال ۲۰۲۰ که توسط (, AJS) انجام شد، نشان داد که ۵۸٪ از مردم کشور با
سقط جنین پزشکی مخالف هستند. بیشتر افراد معتقد بودند که سقط جنین تنها در صورتی قابل قبول است که سلامت زن به خطر بیفتد، اما آن را در موارد تجاوز جنسی مجاز نمی دانستند. سازمان برجسته اسلامی "Jamra" علیه اصلاح قوانین سقط جنین کمپین می کند. سخنگوی این سازمان، مامه مکتر گی، اظهار داشته که جنبش های حق سقط جنین تحت کنترل کمک کنندگان غربی و در تضاد با ارزش های آفریقایی هستند. "Jamra" و هم پیمانانش استدلال می کنند که سنگال همیشه تنها در صورتی از سقط جنین حمایت کرده که جان مادر در خطر باشد، اما فمینیست ها این بحث را به سمت قانونی سازی سوق داده اند. یک ائتلاف متشکل از ۴۸ سازمان اسلامی با نام () با تبلیغات طرفداران سقط جنین مخالفت می کند. بااین حال، برخی علمای اسلامی در سنگال معتقدند که اسلام و سقط جنین جای بحث دارد، اما تعداد کمی از گروه های اسلامی برجسته با جنبش های ضد سقط جنین مخالفت می کنند. کارکنان بخش بهداشت برای دسترسی به پیشگیری از بارداری که در فقه اسلامی مجاز است، تلاش کرده اند. تاریخچه. سقط جنین در دورهٔ حکومت استعماری فرانسه غیرقانونی شد. در سال ۱۹۶۷، استثنایی اضافه شد که اجازه سقط جنین را تنها در صورت به خطر
افتادن جان مادر صادر می کرد. در دهه ۱۹۹۰، مطالعات مربوط به شیوع سقط جنین های غیرایمن، باعث شد که جامعهٔ سلامت عمومی این موضوع را به عنوان یک معضل بهداشت عمومی ببیند. سنگال در سال ۱۹۹۴ کنفرانس بین المللی جمعیت و توسعه (ICPD) را تصویب کرد. در سال ۲۰۰۴، سنگال یکی از نخستین کشورهایی بود که پروتکل مابوتو را تصویب کرد، که حق سقط جنین را در موارد تجاوز، زنای با محارم، یا خطر برای سلامت مادر یا جنین به رسمیت می شناخت. در سال ۲۰۱۴، دولت گروهی از فعالان، وکلا، پزشکان و نمایندگان مجلس را برای تطبیق قانون کیفری با این سیاست تشکیل داد. فدراسیون جهانی جامعه های حقوق بشر، همراه با سه گروه دیگر، پیشنهادی برای تدوین قانونی مطابق با این معاهده ارائه کرد. سازمان AJS و گروه حامی J-GEN برای همگام سازی قوانین سقط جنین سنگال با این معاهده فعالیت کرده اند. در سال ۲۰۰۵، مجمع ملی لایحه ای در زمینه سلامت باروری تصویب کرد که به تمامی زنان حق برنامه ریزی خانواده و خدمات مراقبت زایمانی ازجمله مراقبت پس از سقط جنین را می داد. سازمان AJS و وزارت بهداشت (MOH) تلاش کردند تا این قانون شامل سقط جنین در موارد تجاوز یا زنای با محارم شود. این پیشن
هاد با شکست مواجه شد، زیرا برخی اعضای مجمع ملی اعلام کردند که در صورت درج این مفاد، حمایت خود را از قانون پس خواهند گرفت. سازمان هایی مانند AJS و ابتکار جامعه باز داکار برای غرب آفریقا، تلاش کرده اند که قضات و سیاستمداران را آموزش دهند. "Siggil Jigeen"، شبکه ای متشکل از ۱۸ گروه حقوق زنان، از ژوئیه ۲۰۱۰ بحث هایی دربارهٔ قانونی سازی سقط جنین را آغاز کرد که توسط فاتوه کینه کامارا از دانشگاه داکار و AJS هدایت می شد. از سال ۲۰۰۸، AJS مرکزی رایگان در داکار برای ارائه مشاوره و حمایت های روانی-اجتماعی تأسیس کرده است و همچنین به آموزش حقوق یارها برای ارائه کمک های حقوقی می پردازد. در روز جهانی زن ۲۰۱۱، () ارائه ای برای اصلاح قانون سقط جنین برگزار کرد.
سقط جنین در لیبریا () تنها در موارد بارداری به دنبال تجاوز جنسی، ناهنجاری مادرزادی یا خطر برای عوارض بارداری مادر یا مرگ مادر تا هفته ۲۴ بارداری قانونی است. حدود ۳۲٪ از زنان سقط جنین داشته اند که لیبریایی ها آن را «خراب کردن شکم» می نامند. سقط جنین ناامن شایع است و ۱۵٪ از مرگ مادرها در این کشور را شامل می شود. سقط جنین خودالقایی نیز رایج است. سقط جنین پزشکی دارای محدودیت های قانونی است. مراقبت های پس از سقط جنین در مراکز عمومی و خصوصی ارائه می شود. قانون سقط جنین در لیبریا از سال ۱۹۷۶ تصویب شده است. مجلس قانون گذاری لیبریا در سال ۲۰۲۰ لایحه ای برای قانونی سازی سقط جنین ارائه داد. این مجلس در سال ۲۰۲۲ بررسی این اصلاحیه را به پیشنهاد سناتور آگوستین چیا آغاز کرد. گروه های جنبش های حق سقط جنین معتقدند که این قانون باعث کاهش میزان بالای سقط جنین های ناامن خواهد شد. رهبران مذهبی با این لایحه مخالفت کرده و آن را ناقض حقوق جنین دانسته اند. تا سال ۲۰۲۴، این لایحه همچنان در حال بررسی است. قانون گذاری. ماده ۱۶٫۱ از قانون جزایی لیبریا، سقط جنین بدون دفاع قانونی را جرم می داند و ماده ۱۶٫۳ حد مجاز بارداری را ۲۴ هفته تعیین
می کند. قانون سال ۱۹۷۶ سقط جنین را در موارد بارداری به دنبال تجاوز جنسی، زنای با محارم، خطر برای سلامت جسمی یا روانی مادر، خطر مرگ مادر یا ناهنجاری مادرزادی مجاز می داند. در موارد تجاوز یا زنای با محارم، انجام تحقیقات پلیسی و قضایی ضروری است و برای معافیت های پزشکی، تأیید کتبی دو پزشک الزامی است. قانون مشخص می کند که بارداری پس از تکمیل لانه گزینی (جنین انسان) آغاز می شود و شامل اقداماتی که برای جلوگیری از بارداری انجام می شود، نمی گردد. تاریخچه. در ژوئیه ۱۹۷۶، اصلاحیه ای در قانون جزایی با تأیید ریاست جمهوری تصویب شد که شامل ماده ۱۶٫۳ دربارهٔ سقط جنین بود. لیبریا پیش از سال ۱۹۹۶ قرص سقط جنین میفپریستون را قانونی کرده بود. اصلاحیه پیشنهادی (۲۰۲۲). در فوریه ۲۰۲۰، اصلاحیه ای در لایحه بهداشت عمومی در خصوص سقط جنین به مجلس قانون گذاری لیبریا ارائه شد. این پیشنهاد ماده ۱۶٫۳ را اصلاح کرده و سقط جنین را به دلایل وضعیت اجتماعی-اقتصادی قانونی می کرد. همچنین، حد مجاز سقط جنین قانونی را به هفته چهاردهم بارداری کاهش می داد. معاون وزیر بهداشت، ورفی تولای، اظهار داشت که این محدودیت به این منظور اعمال شده که قانون از مرگ ماد
ر جلوگیری کند، نه اینکه سقط جنین را ترویج دهد. در صورت تصویب، این قانون یکی از آزادترین قوانین سقط جنین در آفریقا خواهد شد، منطقه ای که بیشتر زنان در آن تحت قوانین محدودکننده زندگی می کنند. در ۱۳ ژوئن ۲۰۲۲، کمیته های مشترک کنگره ایالات متحده آمریکا بررسی این لایحه را آغاز کرد. این بحث توسط آگوستین چیا از شهرستان ساینو، که رئیس کمیته بهداشت سنا و عضو کمیته قضایی سنا بود، معرفی شد. او در سخنرانی خود برای مجمع قانون گذاری زنان به نمایندگی از رئیس موقت سنا، آلبرت توگبه چیا، اظهار داشت که هدف او جلوگیری از جرم انگاری سقط جنین است. مجلس نمایندگان (لیبریا) این قانون را تصویب کرد. این پیشنهاد به موضوعاتی از جمله آموزش مسائل جنسی و تنظیم خانواده و همچنین سایر مسائل عمده بهداشتی می پرداخت، علی رغم اینکه در افکار عمومی این طور برداشت شده بود که لایحه ای مستقل دربارهٔ سقط جنین است. یک جلسه ویژه در ۲۲ اوت ۲۰۲۳ برگزار شد و در ۵ سپتامبر پس از آنکه جنبش های ضد سقط جنین خواستار رد این لایحه توسط مجلس قانون گذاری شدند، به پایان رسید. تا فوریه ۲۰۲۴، سنا در حال بررسی این قانون است. ائتلاف برای تغییر دموکراتیک با این پیشنهاد مخال
ف است. دبیرکل این حزب، جفرسون تمبا کویجی، استدلال کرد که این لایحه رشد جمعیت را تهدید می کند. جنبش های حق سقط جنین به نرخ بالای سقط های غیرقانونی در لیبریا و خطر عوارض ناشی از آن اشاره کرده اند. گروهی از سناتورها به صورت ناشناس به "Liberian Observer" گفتند: «فکر نمی کنید که زمان تغییر فرا رسیده است؟ بله. انجام سقط جنین غیرقانونی ممکن است منجر به مرگ های بیشتری شود، زیرا در کلینیک های غیررسمی انجام می شود و گاهی ما نوزادانمان را در زباله دان ها رها می کنیم، زیرا بسیاری از زنان حتی توانایی تأمین یک وعده غذایی روزانه یا ایجاد خانه ای مناسب برای فرزندانشان را ندارند.» سازمان Community Health Initiative، که از این قانون حمایت می کند، با دولت ملی همکاری کرده و ائتلاف هایی تشکیل داده و کارگاه هایی را برای روزنامه نگاران دربارهٔ این موضوع برگزار کرده است. سازمان ملی غیرانتفاعی Sister AID Liberia نیز جلسات رسانه ای برای بحث دربارهٔ جلوگیری از سقط های ناایمن برگزار کرده است. معاون رئیس جمهور جول هاوارد تیلور در مصاحبه ای با رادیو دولتی ELBC-FM حمایت خود را از این قانون اعلام کرد. بسیاری از رهبران مذهبی و اقتدار سنتی بر
این باورند که سقط جنین برخلاف تعالیم مسیحی و سنت های محلی است. مخالفان استدلال کرده اند که اولویت دادن به حقوق سقط جنین باعث نادیده گرفتن حقوق جنین می شود. اسقف کوروتو کی. براون، رئیس پیشین شورای کلیساهای لیبریا، از معترضان سرسخت این قانون بوده است. سازمان او، کمپین جلوگیری از سقط جنین در لیبریا، از شهروندان خواسته تا با نمایندگان خود تماس بگیرند و مخالفتشان را اعلام کنند. اعضای شورای مذهبی لیبریا از سفارت سوئد، مونروویا و سایر سازمان هایی که از فعالیت های حمایت از قانونی سازی سقط جنین حمایت مالی کرده اند، انتقاد کرده اند. سفیر سوئد، اوربان شواستروم، از حمایت کشورش از قانونی سازی سقط جنین دفاع کرد و سفارت هرگونه رشوه دادن به قانون گذاران را رد کرد.
شرایط زنان در زامبیا () در سال های اخیر بهبود یافته است. از جمله پیشرفت های حاصل، کاهش نرخ مرگ و میر مادران و تصویب چندین سیاست توسط مجلس ملی زامبیا به منظور کاهش خشونت علیه زنان است. با این حال، همچنان پیشرفت بیشتری مورد نیاز است. بیشتر زنان دسترسی محدودی به مراقبت های بهداشتی باروری دارند و تعداد کل زنان مبتلا به HIV در کشور همچنان رو به افزایش است. علاوه بر این، خشونت علیه زنان در زامبیا همچنان رایج است. نرخ ازدواج کودکان در زامبیا از بالاترین نرخ ها در جهان است و زنان همچنان با سطح بالایی از خشونت جسمی و جنسی مواجه هستند. در تقریباً تمامی شاخص های جنسیتی، اختلاف قابل توجهی بین کیفیت زندگی زنان روستایی، کم سواد و فقیر در مقایسه با زنان شهری وجود دارد. بهداشت. دولت زامبیا چندین معاهده را که حقوق بهداشتی زنان را به رسمیت می شناسد، از جمله کنوانسیون رفع هرگونه تبعیض علیه زنان (CEDAW) و پروتکل جامعه توسعه جنوب آفریقا (SADC) در مورد جنسیت و توسعه تصویب کرده است. ماده ۱۲ کنوانسیون CEDAW از دولت های عضو می خواهد که تبعیض جنسیتی در بهداشت را ریشه کن کرده و خدمات بهداشتی مورد نیاز زنان را فراهم کنند. به طور مشابه،
پروتکل SADC از کشورهای عضو می خواهد استراتژی هایی را برای کاهش نرخ مرگ و میر مادران و افزایش دسترسی به امکانات بهداشتی اجرا کنند. زامبیا همچنین پروتکل منشور آفریقایی حقوق بشر و مردم در مورد حقوق زنان در آفریقا، معروف به پروتکل ماپوتو را تصویب کرده است. ماده ۱۴ این پروتکل، حق زنان در سقط جنین را مشخص می کند. علاوه بر این، به عنوان یکی از اعضای سازمان ملل متحد، دولت زامبیا متعهد به تلاش برای تحقق سند ۲۰۳۰ یونسکو (SDGs) است که اهداف جهانی سازمان ملل برای حل مسائل جهانی تا سال ۲۰۳۰ را تعیین می کند. به طور خاص، اهداف ۳ و 5 SDGs به مراقبت های بهداشتی مادران، حقوق جنسی و حقوق باروری می پردازد. پیشگیری از بارداری و برنامه ریزی خانواده. دولت زامبیا سیاست های متعددی را برای بهبود دسترسی به روش های پیشگیری از بارداری و خدمات برنامه ریزی خانواده اجرا کرده است. سیاست سلامت باروری مصوب ۲۰۰۵ ارائه رایگان روش های پیشگیری از بارداری در مراکز بهداشتی عمومی را تضمین می کند، در حالی که دستورالعمل های ملی برنامه ریزی خانواده زامبیا در سال ۲۰۰۶ راهنمایی هایی را برای کارکنان بهداشت در زمینه ارائه مشاوره و کمک در برنامه ریزی خانواده
ارائه می دهد. کارزارهای سلامت باروری که از طریق رادیو و تلویزیون توسط دولت و گروه های جامعه مدنی پخش شده اند، منجر به افزایش استفاده از روش های پیشگیری از بارداری شده اند. تا سال ۲۰۱۴، استفاده از روش های پیشگیری مدرن از بارداری در میان زنان زامبیا به ۴۵٪ رسیده است. رایج ترین روش های مورد استفاده شامل تزریقی ها، کاشتنی ها و قرص ها هستند. با این حال، میزان دسترسی به روش های پیشگیری از بارداری همچنان در میان دختران در ازدواج های زودهنگام پایین است و تفاوت قابل توجهی در دسترسی به این روش ها در میان طبقات اجتماعی و مناطق جغرافیایی مختلف وجود دارد. تقریباً ۴۵٪ از زنان روستایی از روش های پیشگیری مدرن استفاده می کنند، در حالی که این رقم در میان زنان شهری نزدیک به ۵۵٪ است. تفاوت بین زنان بی سواد و تحصیل کرده حتی بیشتر است، به طوری که کمی بیش از ۳۵٪ از زنان بی سواد از روش های پیشگیری مدرن استفاده می کنند، در حالی که این رقم برای زنان تحصیل کرده حدود ۶۰٪ است. زنان بالای ۳۵ سال که فراتر از سن معمول باروری در زامبیا محسوب می شوند، بالاترین میزان نیاز برآورده نشده به برنامه ریزی خانواده را دارند. مراقبت های سلامت مادران.
زنان در زامبیا به طور متوسط ۴٫۷ فرزند به دنیا می آورند. با این حال، نرخ زاد و ولد در میان زنان روستایی، فقیر و بی سواد بالاتر از زنان شهری، ثروتمند و تحصیل کرده است. ۲۹٪ از دختران زامبیایی بین ۱۵ تا ۱۹ سال زایمان کرده اند یا باردار هستند؛ همچنین دختران روستایی دو برابر بیشتر از دختران شهری در این بازه سنی فرزنددار می شوند. عوارض بارداری در زنان ۳۵ ساله و بالاتر افزایش می یابد، زیرا این زنان فراتر از سن معمول باروری در زامبیا محسوب شده و کمتر احتمال دارد که به مراقبت های سلامت مادران مراجعه کنند. دولت زامبیا چندین برنامه را برای کاهش نرخ مرگ ومیر مادران (MMR) اجرا کرده است، از جمله کمپین کاهش شتابان مرگ ومیر مادران (CARMMA) و گروه های اقدام برای زایمان ایمن (SMAGS) که بر اساس داوطلبی فعالیت می کنند. CARMMA، که ابتکاری از سوی اتحادیه آفریقا و صندوق جمعیت سازمان ملل متحد است، هدفش کاهش نرخ مرگ ومیر مادران از طریق طراحی و اجرای سیستم های بهداشتی یکپارچه تر و تأمین بودجه بیشتر برای خدمات خانواده است. به طور مشابه، SMAGs گروه های اجتماعی هستند که هدفشان کاهش مرگ ومیر مادران از طریق جذب داوطلبانی برای کمک به مادران
باردار در شناسایی نیازهای پزشکی و دسترسی به مراکز درمانی است. CARMMA, SMAGS و سایر تلاش های مشابه نتایج امیدوارکننده ای داشته اند؛ نرخ مرگ ومیر مادران در زامبیا از ۷۲۹ مرگ در هر ۱۰۰٬۰۰۰ زن در سال ۲۰۰۱ به ۳۹۸ مرگ در سال ۲۰۱۴ کاهش یافته است. با این حال، این نرخ همچنان بالا باقی مانده است که عمدتاً به دلیل کمبود مراکز درمانی، کمبود کارکنان پزشکی و تجهیزات، و دسترسی محدود زنان به منابع اقتصادی است. ماده ۱۵A(1) قانون کار، مرخصی زایمان را برای تمامی زنان در نظر گرفته است. خدمات سقط جنین و مراقبت های پس از سقط جنین. با وجود اینکه سقط جنین در سال ۱۹۷۲ از طریق قانون خاتمه بارداری قانونی شد، این موضوع هنوز هم در زامبیا یک موضوع جنجالی است. کلیساهای مسیحی در زامبیا تأثیر سیاسی قابل توجهی دارند و کلیسای کاتولیک در سال ۱۹۷۲ اعتراضاتی نسبت به تصویب این قانون داشت. در سال ۱۹۹۱، فردریک چیلوبا زامبیا را کشوری مسیحی اعلام کرد. پس از آن، بحث در مورد سقط جنین تابو شد. بسیاری از زامبی ها این موضوع را به تضاد بین قانون موجود و هویت مسیحی رسمی کشور نسبت می دهند. در سال ۲۰۱۵، تلاشی ناموفق برای اصلاح منشور حقوق زامبیا صورت گرفت تا به
وضوح ذکر شود که زندگی از لحظه تشکیل نطفه آغاز می شود. به طور کلی، آگاهی از قانونی بودن سقط جنین و دسترسی به خدمات سقط جنین در میان عموم مردم زامبیا پایین است. طبق قانون خاتمه بارداری، سقط جنین در صورتی مجاز است که مشخص شود:(الف) ادامه بارداری شامل موارد زیر است- که بیشتر از ادامه بارداری باشد؛ یا (ب) این که خطر عمده ای وجود دارد که اگر کودک به دنیا بیاید، از اختلالات جسمی یا روانی رنج خواهد برد که باعث ناتوانی جدی خواهد شد." علاوه بر این، قانون جزا در سال ۲۰۰۵ اصلاح شد تا سقط جنین را در موارد بارداری ناشی از تجاوز یا آزار کودکان مجاز کند. با این حال، تعداد سقط جنین های غیرایمن در زامبیا همچنان بالا است. تنها ۵٪ از مراکز بهداشتی کشور خدمات سقط جنین را ارائه می دهند. مناطق روستایی کمترین نرخ سقط جنین ایمن در مراکز بهداشتی را گزارش کرده اند و همچنین بالاترین نرخ مراقبت های پس از عمل را به دلیل عوارض ناشی از سقط جنین های غیرایمن دارند. ۳۰٪ از مرگ و میرهای مادرانه در زامبیا به سقط جنین های غیرایمن مربوط می شود. مطالعات در زامبیا نشان داده است که مشارکت مردان در فرایند درخواست خدمات سقط جنین باعث افزایش توانایی زن
ان در دستیابی به سقط جنین ایمن یا دریافت مراقبت های پس از سقط جنین می شود به دلیل دسترسی بیشتر مردان به منابع مالی و آموزشی.
روز اولتنیا () یک تعطیلی محلی در رومانی است که هر ساله در ۲۱ مارس برگزار می شود. این روز یادآور ورود تودور ولادیمیرسکو، انقلابی رومانیایی، به بخارست در ۲۱ مارس ۱۸۲۱، در جریان قیام والاچیا در ۱۸۲۱ است. تاریخچه. قیام والاچیا در سال ۱۸۲۱ در اولتنیا، جایی که تودور ولادیمیرسکو در آن متولد شد، آغاز گردید. او انقلاب را در ۴ فوریه ۱۸۲۱، با اعلامیه پادش شروع کرد. در ۲۱ مارس ۱۸۲۱، ولادیمیرسکو و ارتش انقلابی او وارد بخارست شدند. روز اولتنیا رسماً به عنوان یک تعطیلی در ۱۳ آوریل ۲۰۱۷، توسط قانون شماره ۶۵/۲۰۱۷، توسط رئیس جمهور کلاوس یوهانیس اعلام شد و در همان روز در "Monitorul Oficial" منتشر شد. پیشنهاد این تعطیلی در ابتدا توسط سنای رومانی در ۱ نوامبر ۲۰۱۶ و توسط مجلس نمایندگان رومانی در ۲۱ مارس ۲۰۱۷ تصویب شد. این تعطیلی برای اولین بار توسط گروهی متشکل از ۲۷ نماینده و سناتور از احزاب مختلف سیاسی رومانی پیشنهاد شد. جشن ها و رویدادها. طبق قانون تأسیس این تعطیلی، مقامات مرکزی و محلی و همچنین مؤسسات فرهنگی عمومی مجاز به برگزاری رویدادهای هنری، فرهنگی و علمی در روز اولتنیا هستند. شرکت تلویزیون رومانی و شرکت رادیو و تلویزیون روم
انی نیز ممکن است برنامه هایی مرتبط با این روز پخش کنند. این روز نماد غرور مردم اولتنیا است و در شهرهایی مانند کرایووا و ترگو ژی جشن گرفته می شود.
ایون چاکا چاکا (متولد Yvonne Machaka، در ۱۸ مارس ۱۹۶۵) یک خواننده، ترانه سرا، کارآفرین، انسان دوست و معلم اهل آفریقای جنوبی است. او با لقب «شاهزادهٔ آفریقا» که در یک تور در سال ۱۹۹۰ به او اعطا شد، شناخته می شود.چاکا چاکا به مدت ۳۵ سال در خط مقدم موسیقی محبوب آفریقای جنوبی قرار داشته و در کشورهایی مانند نیجریه، زیمبابوه، زامبیا، کنیا، گابن، سیرالئون و ساحل عاج محبوبیت زیادی کسب کرده است. آهنگ های ماندگاری مانند «I'm Burning Up» (من می سوزم)، «Thank You Mr. DJ» (متشکرم آقای دی جی)، «I Cry for Freedom» (من برای آزادی گریه می کنم)، «Motherland» (سرزمین مادری) و آهنگ همیشه محبوب «Umqombothi» (به معنای «آبجو آفریقایی»)، ستاره شدن چاکا چاکا را تضمین کردند. آهنگ «Umqombothi» در صحنهٔ افتتاحیهٔ فیلم هتل رواندا در سال ۲۰۰۴ به نمایش درآمد و به یکی از نمادهای فرهنگی آفریقا تبدیل شد. چاکا چاکا نه تنها به عنوان یک هنرمند موفق شناخته می شود، بلکه به عنوان یک انسان دوست و فعال اجتماعی نیز فعالیت های گسترده ای داشته است. او از طریق موسیقی و اقدامات بشردوستانه اش، تأثیر عمیقی بر جامعهٔ آفریقای جنوبی و فراتر از آن گذاشته است. ب
ه عنوان یک نوازندهٔ جوان، چاکا چاکا اولین کودک سیاه پوستی بود که در سال ۱۹۸۱ در تلویزیون آفریقای جنوبی ظاهر شد. از آن زمان، او به عنوان یکی از چهره های پیشرو در موسیقی آفریقای جنوبی شناخته شد و صحنه های مشترکی با هنرمندان و شخصیت های برجسته ای مانند بونو، آنجلیک کیجو، آنی لنوکس، یوسو اندور، گروه Appassionante، گروه راک کلاسیک Queen و هنرمندان آفریقای جنوبی مانند لیبا و میریم سی ای به اشتراک گذاشت. چاکا چاکا برای افراد سرشناس و رهبران جهانی از جمله ملکه الیزابت دوم، رئیس جمهور ایالات متحده بیل کلینتون، رئیس جمهور آفریقای جنوبی تابو امبکی و بسیاری دیگر از رهبران جهان اجرا کرده است. این اجراها نه تنها نشان دهندهٔ استعداد بی نظیر او، بلکه تأثیر فرهنگی و اجتماعی او در عرصهٔ جهانی است. چاکا چاکا به عنوان یک نماد فرهنگی و هنری، نقش مهمی در معرفی موسیقی آفریقای جنوبی به جهان ایفا کرده است. چاکا چاکا به عنوان یک چهرهٔ برجسته در عرصهٔ بشردوستی و فعالیت های اجتماعی، نقش های مهمی در سازمان های بین المللی ایفا کرده است. او قهرمان صندوق جهانی مبارزه با ایدز، سل و مالاریا، فرستادهٔ توسعهٔ هزارهٔ سازمان ملل متحد برای آفریقا،
و سفیر حسن نیت برای همکاری با مالاریا است. چاکا چاکا توسط نلسون ماندلا به عنوان اولین سفیر برای صندوق فرزندانش انتخاب شد. او همچنین بنیاد خیریهٔ خود را با نام بنیاد شاهزاده خانم آفریقا تأسیس کرد، نامی که برای اولین بار در اوگاندا به او داده شد. این بنیاد با مشارکت جهانی حمایت از سلامت ACTION همکاری می کند و در راستای بهبود سلامت و رفاه در آفریقا فعالیت می نماید. در سال ۲۰۱۲، چاکا چاکا به عنوان اولین زن آفریقایی، جایزهٔ کریستال مجمع جهانی اقتصاد را دریافت کرد. این جایزه به پاس تلاش های بی وقفهٔ او در زمینهٔ بهبود سلامت، آموزش و توانمندسازی زنان و کودکان در آفریقا به او اهدا شد. چاکا چاکا نه تنها به عنوان یک هنرمند، بلکه به عنوان یک رهبر اجتماعی و بشردوست، تأثیر عمیقی بر جامعهٔ جهانی گذاشته است. او به صورت پاره وقت در دانشگاه آفریقای جنوبی سوادآموزی تدریس می کند، در چندین هیئت مدیره سازمان های خیریه و غیردولتی عضو است و همچنین در هیئت مدیره شرکت گردشگری ژوهانسبورگ فعالیت دارد. زندگی و پیشه. چاکا چاکا در دابسونویل، واقع در سووتو، از مادری سوازی و پدری پدی به دنیا آمد.دوران کودکی او با سختی های زیادی همراه بود.
پدرش زمانی که چاکا تنها ۱۱ سال داشت، فوت کرد و مادرش، که به عنوان کارگر خانه کار می کرد، مجبور شد سه دخترش را با درآمد ناچیز ۴۰ رند در ماه بزرگ کند. چاکا چاکا در سال ۱۹۸۴ و در سن ۱۹ سالگی، زمانی که فیل هالیس از Dephon Records او را در ژوهانسبورگ کشف کرد، خوانندگی را آغاز کرد. اولین آلبوم او با عنوان (متشکرم آقای دی جی) منتشر شد. آهنگ هایی مانند «من می سوزم»، «من برای آزادی گریه می کنم»، «سانگوما»، «سرزمین مادری» و همچنین ترانهٔ همیشه محبوب «آبجو آفریقایی» به سرعت موقعیت چاکا چاکا را به عنوان یک ستاره در صحنهٔ موسیقی باقانگای آفریقای جنوبی تثبیت کردند. آلبوم سانگوما در سال ۱۹۸۷ توسط مرکوری رکوردز منتشر شد. لیست آهنگ های این آلبوم شامل ترانه هایی مانند «سانگوما»، «یه کم بیا نزدیکتر»، «عاشق خصوصی»، «نجاتم بده»، «Stimela» و «میخوام دیگه دوستت نداشته باشم» بود. آلبوم های بعدی چاکا چاکا که موفق به کسب جوایز شدند، عبارتند از: من می سوزم، سانگوما، رئیس کیه، سرزمین مادری، به آفریقایی بودن افتخار کن، متشکرم آقای دی جی، بازگشت به پای من، ریتم زندگی، قدرت دست کیه؟ (یا ریحانا) و قدرت آفریقا، یوان و دوستانش. چاکا چاکا در ط
ول زندگی حرفه ای خود با افراد سرشناس بسیاری ملاقات کرد، از جمله نلسون ماندلا (که در جشن تولد ۸۵ سالگی اش برای او آواز خواند)، ملکه الیزابت دوم، و اپرا وینفری. میریم ماکبا، معروف به «ماما آفریقا»، در مورد چاکا چاکا گفت: «او بچهٔ من است!» و هیو ماسکلا او را «خواهرزادهٔ دیوانهٔ من» نامید. افسانه های موسیقی مانند دالی راثبی و دوروتی ماسوکا نیز موسیقی چاکا چاکا را به عنوان «چیزی که همه باید به آن گوش دهند» توصیف کرده اند. چاکا چاکا، وقتی از او پرسیده شد چه کسی را بیشتر تحسین می کند، پاسخ داد:او می گوید که از میان رهبران جهانی متعددی که ملاقات کرده است، نلسون ماندلا، مربی و شخصیت پدرگونهٔ مورد علاقه اش است، کسی که او را «دختر عزیز» خود می خواند. ماندلا، که با محبت او را «مادیبا» صدا می زدند، نقل می کند که موسیقی ایوان (چاکا چاکا) به او و دیگر زندانیان در دوران حبس در جزیرهٔ روبن کمک زیادی کرد. او گفت: «موسیقی او الهام بخش و تسلی دهنده بود و به ما امید می داد تا در شرایط سخت مقاومت کنیم.» چاکا چاکا و همسرش، تینی مینگا، صاحب چهار پسر هستند. او دارای مدارک و دیپلم هایی از دانشگاه آفریقای جنوبی است، از جمله یک مدرک در
زمینهٔ آموزش بزرگسالان و دیگری در حوزهٔ دولت محلی، مدیریت و ادارهٔ امور. علاوه بر این، او در کالج ترینیتی لندن در رشتهٔ گفتار و نمایش تحصیل کرد و در سال ۱۹۹۷ با مدرک لیسانس فارغ التحصیل شد. کارآفرینی. چاکا چاکا صاحب برچسب موسیقی و شرکت تولیدی خود است. همچنین، او به همراه همسرش، دکتر ماندلالله (تینی) مینگا، مالک یک شرکت لیموزین نیز می باشد. وکالت و انسان دوستانه. چاکا چاکا به عنوان قهرمان صندوق جهانی برای مبارزه با ایدز، سل و مالاریا، فرستادهٔ توسعهٔ هزارهٔ سازمان ملل متحد برای آفریقا، و سفیر حسن نیت برای مبارزه با مالاریا فعالیت می کند. او همچنین عضو هیئت مدیرهٔ چندین شرکت، از جمله شرکت های فناوری اطلاعات، توسعهٔ منابع انسانی و ساندون موتورز است. در سال ۲۰۰۱، او به عنوان چهرهٔ اولین بانک ملی (FNB) انتخاب شد و در سال ۲۰۰۶، مؤسسهٔ خیریهٔ خود را با نام بنیاد شاهزاده خانم آفریقا تأسیس کرد. بنیاد شاهزاده خانم آفریقا با مشارکت جهانی حمایت از سلامت ACTION همکاری می کند. در سال ۲۰۱۲، چاکا چاکا به عنوان اولین زن آفریقایی، جایزهٔ کریستال مجمع جهانی اقتصاد را دریافت کرد. اخیراً، او فیلم مستند خود با عنوان *تور سرزمین ما
دری - سفری از زنان آفریقایی* را راه اندازی کرده است. این فیلم که حاصل پنج سال سفر و فیلم برداری در سراسر آفریقاست، او را به یک تور جهانی برای تبلیغ دستاوردهای مردمی درگیر در مبارزه با اچ آی وی/ایدز، سل و مالاریا با حمایت صندوق جهانی کشانده است. چاکا چاکا همچنین به عنوان سفیر کمپین ۴۶۶۶۴ نلسون ماندلا فعالیت می کند، کمپینی که آگاهی جهانی را در مورد اچ آی وی/ایدز افزایش می دهد. او علاوه بر این، سفیر دانشگاه آفریقای جنوبی (UNISA)، گردشگری شهر ژوهانسبورگ و گردشگری استان Mpumalanga آفریقای جنوبی نیز بوده است. چاکا چاکا در مناطق روستایی آفریقای جنوبی به ترویج سوادآموزی پرداخته، از حقوق زنان حمایت کرده و برای محافظت از کودکان در سراسر جهان تلاش می کند. او همچنین به عنوان امانت دار سازمان «فردا» فعالیت دارد، سازمانی که به آموزش کودکان یتیم و آسیب پذیر می پردازد. چاکا چاکا به عنوان سرهنگ افتخاری در نیروی هوایی آفریقای جنوبی نیز خدمت کرده است. این عنوان افتخاری نشان دهندهٔ قدردانی از تلاش ها و مشارکت های او در زمینه های مختلف اجتماعی و فرهنگی در کشورش است. در سال ۲۰۱۵، چاکا چاکا نامهٔ سرگشاده ای را امضا کرد که توسط کمپی
ن ONE در حال جمع آوری امضا بود. این نامه خطاب به آنگلا مرکل، صدراعظم آلمان، و نکوزازانا دلامینی زوما، رئیس وقت اتحادیهٔ آفریقا، ارسال شد و از آن ها درخواست کرد تا به عنوان رهبران G7 در آلمان و اتحادیهٔ آفریقا، بر مسائل زنان تمرکز کنند. این اقدام به منظور تعیین اولویت ها در بودجهٔ توسعه، پیش از نشست اصلی سازمان ملل در سپتامبر ۲۰۱۵ انجام شد، نشستی که اهداف توسعهٔ جدیدی را برای نسل آینده تعیین کرد.
پارک طبیعی سرا د کویسرولا () () یک بوستان در شمال شهر بارسلون، مرکز بخش خودگردان کاتالونیا در پادشاهی اسپانیا است. پارک کویسرولا که بر روی رشته کوهی به همین نام واقع شده است، یکی از بزرگترین پارکهای شهری جهان است. این پارک به وسعت ۸،۲۹۵ هکتار، ۳۲ برابر سنترال پارک منهتن و ۸ برابر پارک بولونی پاریس بزرگی دارد.