Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بلانش دوبوا ()، یک شخصیت خیالی در اتوبوسی به نام هوس (نمایش نامه) اثر تنسی ویلیامز، برنده جایزه پولیتزر ۱۹۴۷ - است. این شخصیت برای تلولا بنک هد نوشته شد و با اقتباس سینمایی الیا کازان در سال ۱۹۵۱ از نمایشنامه ویلیامز، به نام "اتوبوسی به نام هوس (فیلم ۱۹۵۱)"، با بازی ویوین لی و مارلون براندو برای مخاطبان بعدی محبوبیت پیدا کرد. مرور کلی شخصیت ها. بلانش دوبوا به عنوان یک زن زیبای جنوبی مسن توصیف می شود که در وحشت دائمی از زیبایی رو به زوال خود و نگرانی از نحوهٔ نگاه دیگران به ظاهرش زندگی می کند. او وسواس دوری از نور مستقیم را دارد و حتی یک لامپ را با یک فانوس کاغذی می پوشاند. او همواره به شدت به دنبال توجه بوده است و سابقهٔ بی بندوباری جنسی دارد. او قبلاً معلم بود که به دلیل رابطه با یکی از دانش آموزان نوجوانش اخراج شد. ویلیامز او را در سن ۳۰ سالگی می دید. مایکل کان، رئیس سابق برنامه نمایش جویلیارد و از آشنایان ویلیامز، بلانش را اینگونه توصیف کرد: «پروانه ای که بیش از حد نزدیک شعله بال می زند» و «به دنبال جای امنی می گردد». تصاویر. بلانش دوبوا چندین بار روی صحنه و پرده سینما به تصویر کشیده شده است. به گفته کان،
«هر بلانشی که نقش او را بازی می کرد و تنسی آن را می دید، به او می گفت که بلانش مورد علاقه اش است؛ زیرا هر بازیگر زن چیزی متفاوت از دیگری به نقش اضافه می کرد و من فکر می کنم او این را دوست داشت.» جسیکا تندی برای بازی در نقش بلانش در نمایش اصلی برادوی جایزه تونی را دریافت کرد. اوتا هاگن نقش بلانش را برای تور ملی که توسط هارولد کلورمن کارگردانی شده بود، بر عهده گرفت. نقش بلانش همچنین توسط ویوین لی در نمایش تئاتر لندن که توسط همسر آن زمانش لارنس اولیویه کارگردانی شده بود، به تصویر کشیده شد. او این نقش را در اقتباس سینمایی ۱۹۵۱ نیز تکرار کرد. این فیلم توسط الیا کازان کارگردانی شد و لی برای این اجرا دومین جایزه اسکار خود را دریافت کرد.
کلیسای اوغوزلو (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر آنی (شهر باستانی)، استان قارص ترکیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده های ۹-۱۰ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
چارلز هایهام (; – ) شاعر، نویسنده، زندگی نامه نویس، ویراستار، روزنامه نگار، و منتقد ادبی اهل بریتانیا بود.
راستش، عزیزم، برام مهم نیست ()، خطی از فیلم بربادرفته (فیلم ۱۹۳۹) با بازی کلارک گیبل و ویوین لی محصول ۱۹۳۹ است. این خط توسط رت باتلر (گیبل) به عنوان آخرین سخنان او به اسکارلت اوهارا (لی) در پاسخ به سؤال گریان او: "کجا بروم؟ چه کنم؟" گفته می شود. اسکارلت به این امید چسبیده است که بتواند او را دوباره به دست آورد. این خط در رمان بر باد رفته اثر مارگارت میچل در سال ۱۹۳۶ بربادرفته (رمان) کمی متفاوت است، که فیلم از آن گرفته شده است: در رمان آمده است: «عزیزم، من به هیچ وجه نمی دانم.» این دیالوگ نشان می دهد که رت بالاخره از اسکارلت و رابطهٔ پر فراز و نشیبشان ناامید شده است. پس از بیش از یک دهه جستجوی بی ثمر عشق او، دیگر برایش مهم نیست که چه اتفاقی برای او می افتد، حتی با اینکه اسکارلت بالاخره اعتراف کرده که واقعاً عاشق اوست. صحنه دیالوگ. [رت برمی گردد تا از پله ها پایین برود] [اسکارلت رت را در حال رفتن به سمت در تماشا می کند] ا*سکارلت: رت! [دنبال رت از پله ها پایین می دود] ا*تسکارلت: رت، رت! [او را در حالی که از در ورودی بیرون می رود، می بیند .] [رت در مه فرومی رود] میراث. این نقل قول در سال ۲۰۰۵ توسط مؤسسه فیلم آمری
کا به عنوان ۱۰۰ سال…۱۰۰ نقل قول به انتخاب بفا (نقل قول برتر تمام دوران) انتخاب شد. با این حال، مارلون براندو از نحوه ادای این جمله توسط گیبل انتقاد کرد و - در فایل های صوتی توزیع شده توسط «به من گوش کن مارلون» (۲۰۱۵) - اظهار داشت: «وقتی یک بازیگر کمی بیش از حد به سمت در می رود، می دانید که می ایستد و برمی گردد و می گوید: راستش، عزیزم، برام مهم نیست. (یا: من اهمیتی نمی دم)
صومعه استپانوس مقدس (شوروت) (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر شوروت، جمهوری خودمختار نخجوان جمهوری آذربایجان می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۹ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای مریم مقدس (خاخو) (؛ Խախուվանք, Խախուի Սուրբ Մարիամ Աստվածածին) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در استان ارزروم ترکیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۹ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای هاروتیون مقدس (پاراکار) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر پاراکار، استان آرماویر ارمنستان می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۹ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کارمیر وانک (کارواجار) (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر -آپاهن، استان شاهومیان جمهوری آرتساخ می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۹ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
داپوتس وانک (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر نوراتوس، استان گغارکونیک ارمنستان می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده های ۹-۱۰ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
آکتاه (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در استان بیتلیس ترکیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۹ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
آرگنی وانک (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر استان آدانا ترکیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۹ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای مریم مقدس (نوراتوس) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر نوراتوس، استان گغارکونیک ارمنستان می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۹ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
فرانچسکو باراکا (; – ) برترین خلبان تک خال ارتش سلطنتی ایتالیا در جنگ جهانی اول بود. او ۳۴ پیروزی هوایی کسب کرد. نشان اسب سیاهی که او در هواپیمایش در می پوشید، یعنی اسبی سیاه که روی دو سم عقب خود ایستاده است، الهام بخش انزو فراری برای استفاده از آن در ماشین مسابقه ای و بعداً در شرکت خودروسازی اش شد. زندگی نامه. باراکا در لوگو دی رومانیا زاده شد. او پسر زمین دار ثروتمند، کنت انریکو باراکا و همسرش پائولینا بود. باراکای جوان ابتدا در یک مدرسه خصوصی در فلورانس تحصیل کرد و سپس در اکتبر ۱۹۰۷ وارد آکادمی نظامی مودنا شد. او پس از اعزام به خدمت در سال ۱۹۱۰، به عنوان سوارکار در هنگ سواره نظام سلطنتی پیمونت مشغول به کار شد. اولین مأموریت او به او اجازه می داد در کنسرت ها و اپراهای رم شرکت کند و همچنین به شکار و مسابقات سوارکاری بپردازد. او در مسابقات اخیر به شهرت رسید. این دوران کوتاه و آرام با دستور گزارش به شهری کوچک در مرکز ایتالیا خراب شد. باراکا سپس به هوانوردی علاقه مند شد و در ریمز فرانسه پرواز را آموخت و در ۹ ژوئیه ۱۹۱۲ گواهینامه خلبانی خود را دریافت کرد. سپس در گردان هوانوردی و در سال ۱۹۱۴ در اسکادران پنجم و شش
م خدمت کرد. جنگ جهانی اول. در طول ماه های بین شروع جنگ جهانی اول و ورود ایتالیا به جنگ، اختلافات سیاسی شدیدی در ایتالیا بین جناح های طرفدار جنگ و طرفدار صلح وجود داشت. باراکا بی طرف ماند اما آماده خدمت به ملت خود بود. پس از ورود ایتالیا به جنگ در ماه مه ۱۹۱۵ به نفع متفقین، او به پاریس فرستاده شد تا به هواپیماهای دو نفره نیوپورت تغییر نام دهد. پس از بازگشتش در ماه ژوئیه، به اسکادران هشتم آ نیوپورت منصوب شد. هواپیماهای نیوپورت ۱۰ که این اسکادران را تجهیز می کردند، تقریباً در برابر حملات اتریش-مجارستان بی فایده بودند. آنها خیلی کند بودند و سرعت صعودشان هم خیلی کم بود تا بتوانند مزاحمان را با نظم و ترتیب به نبرد بکشانند. خلبانان ناامید ایتالیایی حتی برای بهبود عملکرد، ناظران خود را روی زمین رها می کردند، اما فایده ای نداشت. در موارد نادری که نبرد آغاز می شد، توپ های نیوپورت ها معمولاً از کار می افتادند. تغییر نام واحد به اسکادران ۱ جنگنده در اول دسامبر ۱۹۱۵ هیچ کمکی به حل مشکلات نکرد. جنگنده تک سرنشین نیوپورت ۱۱ با توپ های لوییس در آوریل ۱۹۱۶ وارد خدمت شد و در ۷ آوریل، باراکا با پرواز با این جنگنده جدید، اولین پی
روزی خود را به دست آورد و با سوراخ کردن مخزن سوخت یک هواپیمای هانسا-براندنبورگ سی. آی اتریشی که چهل و پنج بار مورد اصابت قرار گرفته بود، مجبور به فرود شد و خدمه آن، متشکل از گروهبان آدولف اوت و ستوان ناظر فرانتس لنارچیچ (که بعداً بر اثر جراحات درگذشت) هواپیمای فلیک ۱۹، به اسارت درآمدند. این همچنین اولین پیروزی هوایی ایتالیا در جنگ بود. این اولین پیروزی، مانور مورد علاقه او را نشان می داد، که عبارت بود از نزدیک شدن به پشت و زیر دشمن بدون دیده شدن و شلیک مسلسل خود از برد تپانچه. در همین زمان بود که باراکا به احترام هنگ سواره نظام سابق خود، یک اسب سیاه رقصان را بر روی نیوپورت ۱۷ خود به عنوان نشان شخصی خود برگزید. این باعث شد برخی او را «سواره آسمان ها» بنامند. او با نیوپورت ۱۷ و سپس، از مارس ۱۹۱۷، با اسپاد ۷ پرواز می کرد و هم به صورت انفرادی و هم در ترکیب با دیگر آس های ایتالیایی امتیاز کسب می کرد. دومین پیروزی باراکا، یک لوهنر اتریشی بر فراز گوریزیا در ۲۳ آوریل ۱۹۱۶ بود. پس از سومین پیروزی، او به اسکادران ۷۰ منتقل شد. به کاپیتانو ارتقا یافت؛ در ۲۸ نوامبر، پنجمین هواپیمای خود را در نبرد سرنگون کرد و نام خود را د
ر فهرست آس ها ثبت کرد. آن روز، باراکا در اواخر صبح در تولمزو با ۳۰ شلیک مسلسل علیه فرمانده براندنبورگ از فلیک ۱۶ به فرماندهی ناظر کالمان سارکوزی، که زخمی و زندانی شد و فریتز فوکس، که از دوئل جان سالم به در نبرد، برد، به پیروزی رسید. در ۱ ژانویه ۱۹۱۷، باراکا یک هواپیمای براندنبورگ اتریشی از فلیک ۱۲ را در نزدیکی کاستاگنِویتزا که در تاریخ ۱۷ نوامبر پرواز می کرد، سرنگون کرد. در ۱۱ فوریه، باراکا (در تاریخ ۱۷ نوامبر) به همراه فولکو روفو دی کالابریا (در تاریخ ۱۷ نوامبر)، سرگرد جولیو پولی و سرجوخه آنتونیو پالیاری هواپیمای سی. ۱ سرجوخه لودویگ فلک را به همراه ناظر ستوان ویلهلم سیمینسکی از ناو فلیک ۳۵ سرنگون کردند. این هواپیما پس از برخورد به تانک سرجوخه آنسلمو کاسلی از ناو نیوپورت ۱۱ که به صورت اضطراری بازگشته بود، به آن حمله کرد. در حالی که هواپیمای شناسایی با دو خدمه زخمی پس از نبردی بر فراز آسمان اودینه، با برخورد به درخت و از بین رفتن بال هایش در چمنزارهای نزدیک رمانزاکو، فرود اضطراری انجام داد. ویتوریو امانوئل سوم از ساووی نیز در این پرواز حضور داشت. امانوئل سوم روز بعد برای تبریک به خلبانان به اردوگاه رفت. در ۲۶
آوریل، باراکا با کمک سرگ، هواپیمای سی. ۱ از ناو جوزف مجسای و امریخ تریت از ناو فلیک ۳۵ را سرنگون کرد. گوفردو گورینی (که قبلاً از اسکادران سوم توپخانه بود) و آتیلیو ایمولسی از اسکادران ۷۹ در نزدیکی سن مارتینو دل کارسو، به ۸ پیروزی رسیدند و نشان نظامی ساووی را دریافت کردند. باراکا در این واحد ماند تا اینکه با ۹ پیروزی، در ۱ مه ۱۹۱۷ به اسکادران ۹۱ تازه تأسیس، معروف به «اسکادران آس ها»، منتقل شد. در آن زمان، فهرست روزافزون پیروزی های او، او را در سطح ملی مشهور کرده بود. در حالی که او در ابتدا از مسئولیت ها و کاغذبازی های مربوط به فرماندهی طفره می رفت، سرانجام به رهبری اسکادران رسید. در ۱ مه، طی یک مأموریت شناسایی بر فراز مونفالکونه، فرانک لینک-کرافورد، خلبان هواپیمای هانزا-براندنبورگ از فلیک ۱۲، این فرصت را داشت که با هواپیمای اسپاد ۷ باراکا درگیر شود: این دو برای مدت طولانی، در نبردی بسیار سخت که از ۴۰۰۰ متر به ارتفاع پایین گسترش یافت، با هم دوئل کردند. باراکا متقاعد شده بود که حریف خود را سرنگون کرده است، اما لینک-کرافورد با وجود ۶۸ سوراخ گلوله که در هواپیما پیدا شد، توانست مأموریت را به پایان برساند. در ۱۰ مه،
باراکا هواپیمای هانزا-براندنبورگ از فلیک ۴۱ به فرماندهی زوگسفور رودولف استور را در نزدیکی ورتوبا سرنگون کرد و به نهمین پیروزی رسمی خود دست یافت. در ۱۳ مه، باراکا با همکاری یکدیگر پیروزی دیگری بر … به دست آورد. فرمانده کل ۱، خلبان یولیوس بوسا و دیده بان هرمان گروسلر از هنگ ۱ در کوه کورادا. در ۲۰ مه، به عنوان بخشی از دهمین حمله ایسونزو، باراکا یک هواپیمای شناسایی براندنبورگ از هنگ ۱۲ را در مونته سانتو در گوریزیا با گلوله های آتش زا هدف قرار داد که در ارتفاع ۳۶۳ متری پلاوا، چند متری سنگرهای ایتالیایی، سقوط کرد. در ۳ ژوئن، باراکا هواپیمای شناسایی هانسا-براندنبورگ از هنگ ۱ یوهان روتر را به همراه خلبان مکس بدنارزیک از هنگ ۱ بین پلاوا و مونته کوکو دی پلاوا سرنگون کرد. دوست باراکا، فولکو روفو دی کالابریا، در ژوئن ۱۹۱۷ تقریباً به حرفه و زندگی باراکا پایان داد. روفو دی کالابریا از میان ابری ظاهر شد و با شلیک مستقیم به سمت یک هواپیمای دشمن، به سختی به باراکا اصابت کرد. بعداً، روی زمین، باراکا به همراهش اطمینان داد: «فولکوی عزیز، دفعه بعد که خواستی من را سرنگون کنی، چند متر به راست نشانه بگیر. حالا بیا برویم یک نوشیدنی
بخوریم و دیگر در موردش صحبت نکنیم!» باراکا در اکتبر ۱۹۱۷ به طور موقت به اسپاد ۱۳ ارتقا یافت و با استفاده از آن در ۲۲ اکتبر به چند پیروزی دست یافت و در ۲۵ اکتبر در یک سورتی پرواز مشترک با پیر پیچیو به پیروزی رسید. آن شب او نوشت: «اسپاد من شلیک شد و لانگرون آن توسط آتش مسلسل دشمن در یک نبرد هوایی تکه تکه شد.» در نتیجه، باراکا به اسپاد ۷ که مانورپذیری بیشتری داشت بازگشت و اظهار داشت: «مهم نیست که اسپاد ۷ به یک توپ مجهز باشد. اگر جنگجوی خوبی باشید، یک توپ کافی است.» با این وجود، پس از تعمیر، او گاهی اوقات به اسپاد ۱۳ برمی گشت. باراکا، یک خلبان جنگنده فداکار، زندگی دور از جبهه را غیرقابل تحمل یافت و تا حد امکان در اسکادریلیای ۹۱ باقی ماند، حتی پس از آنکه در نوامبر ۱۹۱۷ به درجه ماجیوره ارتقا یافت. باراکا مردی متواضع، حساس و آگاه به وظیفه خود و دلسوز نسبت به رفقای اسکادران و دشمنان شکست خورده اش باقی ماند. او سعی می کرد پس از آن به عیادت قربانیان خود در بیمارستان برود، ادای احترام کند، یا تاج گلی بر مزار کسانی که کشته بود، قرار دهد. او تا پایان سال ۱۹۱۷ امتیاز خود را به ۳۰ رسانده بود. کمی بعد، باراکا، پیچیو و روفو د
ی کالابریا وظیفه ارزیابی جنگنده جدید آنسالدو ای. ۱ بالیلا را بر عهده گرفتند. باراکا در این زمان شخصاً توسط پادشاه ویکتور امانوئل سوم در لا اسکالا نشان افتخار دریافت کرد. مارس ۱۹۱۸ بود که باراکا مافوق های خود را متقاعد کرد که به جبهه تعلق دارد. او خیلی زود خود را در موقعیتی مشابه اواخر اکتبر قبلی یافت: اسکادران او در ۲۷ آوریل به دلیل پیشروی دشمن مجبور به عقب نشینی شد. تقریباً در همین زمان بود که او نشان گریفین را به عنوان نشان هواپیماهای واحد خود برگزید. اکثر خلبانان او آن را پذیرفتند، اگرچه برخی هنوز هم به عنوان نشان احترام به فرمانده خود، از نشان اسب نریان استفاده می کردند. مرگ. فرانچسکو باراکا در کنار سی و چهارمین و آخرین پیروزی خود ژست گرفته است. در ۱۵ ژوئن ۱۹۱۸، باراکا و آلیپرتا، آلباتروس ۳ به خلبانی ستوان سیگیسموند فون یوسیپوویچ را در سن بیاجیو دی کالالتا به زمین نشاندند. باراکا در سال ۱۹۱۸ عملیات کمی را تجربه کرد، اما او پیروزی های بیشتری را به دست آورد و در مجموع ۳۴ پیروزی کسب کرد، قبل از اینکه در ۱۹ ژوئن از یک مأموریت بمباران در منطقه مونتلو (تپه) بازنگردد. ایتالیایی ها از برتری هوایی خود برای انجام م
اموریت های حمله زمینی با استفاده از نوک درختان در میان طوفانی از آتش سلاح های سبک استفاده می کردند. در مأموریت پشتیبانی از نیروها در ساعت ۶:۳۰، باراکا و خلبان تازه کار تننته فرانکو اوسناگو مورد اصابت آتش زمینی قرار گرفتند و از یکدیگر جدا شدند. چند دقیقه بعد، هم در فرودگاه محل سکونت باراکا و هم در اوسناگو، یک هواپیمای در حال سوختن سقوط کرد. طبق منابع دیگر، باراکا اوسناگو را ترک کرده بود تا هنگام شیرجه به سمت سنگرهای دشمن، پوشش بالایی برای خود فراهم کند. اوسناگو فرمانده خود را از دست داد و سپس چیزی را در حال سوختن در دره ای در نزدیکی دید. چند روز بعد، در ۲۴ ژوئن، پس از عقب نشینی اتریش-مجارستان، بقایای باراکا از جایی که در چهار متری بقایای سوخته هواپیمای اسپاد هفتم او قرار داشت، بازیابی شد. بعدها بنای یادبودی به یاد او در این مکان ساخته شد. اوسناگو، فروچیو رانزا و روزنامه نگاری به نام گارینی جسد او را برای مراسم تشییع جنازه بزرگی که در شهر زادگاهش لوگو برگزار شد، بازیابی کردند. طبق گزارش ها، جسد او، هنگامی که پیدا شد، آثار گلوله ای به سر داشت. تپانچه او از غلاف خارج شده بود، اما از بدنش دور بود، که منجر به سوءظن
هایی شد مبنی بر اینکه او ترجیح داده جان خود را بگیرد تا اینکه در یک تصادف بمیرد یا اسیر شود. طبق گزارش ها، یک خلبان اتریشی ادعا کرده است که او را در نبرد سرنگون کرده است. این ادعا ظاهراً توسط شواهد پشتیبانی می شود، اما پذیرفته شده ترین روایت این است که باراکا مورد اصابت آتش زمینی قرار گرفته است. تحقیقات در سوابق اتریش-مجارستان نشان می دهد که او توسط توپچی یک هواپیمای دو نفره اتریشی هنگام حمله از بالا و پشت کشته شده است. (در آن روز ساعت ۱۸:۱۰ یک هواپیمای شناسایی از کلاس فلیک ۲۸ به خلبانی مکس کاور و آرنولد بارویگ به عنوان ناظر-توپچی به پرواز درآمد. آنها مجبور بودند برای گرفتن عکس به جلوی لشکر ۱۷ پرواز کنند، کاری خطرناک با توجه به تسلط هوایی که اکنون توسط نیروی هوایی ایتالیا تضمین شده بود. در طول پرواز، آنها دو جنگنده اسپاد را دیدند که در حدود یک کیلومتری نزدیک می شدند و به سرعت برای نبرد با آنها مانور دادند. ابتدا، ناظر یک رگبار ۱۵ تا ۲۰ گلوله به یکی از آنها که در حال سقوط بود شلیک کرد، سپس دیدند که او به سمت راست بالا می رود و دوباره به او شلیک کردند و او را به آتش کشیدند) ستوان آرنولد بارویگ در فونیکس به خلب
انی زگسف مکس کاور، ادعا کرد که خلبان ایتالیایی را سرنگون کرده است. خدمه اتریشی همچنین از هواپیمای سرنگون شده عکس گرفتند و زمان و مکان درگیری را یادداشت کردند. میراث. مجموع ۳۴ پیروزی باراکا تا حد زیادی از تلفات شناخته شده اتریش-مجارستان و سوابق نظامی باقی مانده قابل تأیید است و این خلبان ایتالیایی را به عنوان یکی از خلبانان متفقین با بالاترین امتیاز در طول درگیری معرفی می کند. پس از جنگ، خانه او در لوگو دی رومانیا به موزه فرانچسکو باراکا تبدیل شد که یادگاری ها، یونیفرم ها و مدال های زندگی باراکا و همچنین سکان ها و توپ های گرفته شده از هواپیماهای سرنگون شده را به نمایش می گذارد. در دهه ۱۹۲۰، یک فروند اسپاد ۷ که زمانی توسط باراکا در دسامبر ۱۹۱۷ به پرواز درآمده بود، برای نمایش ارائه شد که متعاقباً توسط انجمن حفاظت از هوانوردی ایتالیا بازسازی شد. بسیاری از جاده ها در ایتالیا به نام باراکا نامگذاری شده اند. فرودگاه بولزانو، شهری در منطقه ترنتینو-آلتو آدیجه، پایگاه نیروی هوایی ایتالیا در رم-سنتوسل، و فرودگاه لوگو دی رومانیا، همگی به نام باراکا نامگذاری شده اند.[نیازمند منبع] بنای یادبود بزرگی به یاد او در میدان اصلی
شهر زادگاهش در لوگو دی رومانیا قرار دارد. در سال های بعد، مادر باراکا نشان اسب نریان رقصان او، کاوالینو رامپانته، را به انزو فراری اهدا کرد. اسب رقصان از سال ۱۹۲۹ نماد رسمی تیم مسابقه ای اسکودریا فراری و از زمان شروع تولید خودروهای فراری بوده است. ترن هوایی در دنیای فراری در جزیره یاس، به نام او نامگذاری شده و با تم او طراحی شده است. او با نشان ستاره کاراجورده به همراه شمشیر و تعدادی دیگر از تزئینات، مفتخر به دریافت نشان شد.
شاهزاده آدالبرتو، دوک برگامو (; – ) ژنرال ارتش سلطنتی ایتالیا و شاهزاده ایتالیایی از دودمان ساووی بود. زندگی نامه. شاهزاده آدالبرتو، متولد تورین، چهارمین پسر شاهزاده توماسو، دوک جنوا (۱۸۵۴–۱۹۳۱) و همسرش، پرنسس ایزابلا از باواریا (۱۸۶۳–۱۹۲۴) بود. در ۲۲ سپتامبر ۱۹۰۴، عنوان دوک برگامو به او اعطا شد. شاهزاده آدالبرتو در ارتش سلطنتی ایتالیا مشغول به کار شد و به درجه ژنرالی رسید. او در جنگ جهانی اول در اکتبر ۱۹۱۷ در مونتلو و در فوریه ۱۹۱۸ در والاگارینا جنگید. در سال ۱۹۳۶، او فرماندهی لشکر ۲۴ پینرولو، گران ساسو، را در طول جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی و بعداً فرماندهی لشکر ۵۸ لگنانو را بر عهده داشت. وقتی ایتالیا به جنگ جهانی دوم پیوست، او فرمانده ارتش هشتم ایتالیا (۱۹۴۰–۱۹۴۲) و بعداً در سال ۱۹۴۳ فرمانده ارتش هفتم شد. بنیتو موسولینی از همجنسگرایی مخفی شاهزاده آدالبرتو سوءاستفاده کرد تا وفاداری او و همچنین وفاداری سایر اعضای ال جی بی تی خاندان ساووی را به حزب فاشیست تضمین کند. پس از جنگ، او بی سروصدا و عمدتاً ناشناس زندگی کرد و در ویلایی در ملک دوستش، گرترود کیفر فون رافلر (بیوه ماسیمو اولیوتی، پسر کامیلو اولیوتی) ساکن شد،
جایی که در سال ۱۹۸۲ درگذشت.
لاماکو فلو نام یک کراس اوور کوچک و اقتصادی از تولیدات آرین پارس موتور است که در بهار ۱۴۰۴ برای اولین بار، رونمایی شد. این خودرو که در اصل نمونه ری بج شده است، از تابستان ۱۴۰۴ در کارخانه آرین پارس موتور، واقع در شهرستان خمین استان مرکزی، روی خط تولید رفته و فروش آن نیز از اواخر تابستان ۱۴۰۴، آغاز شد. ابعاد و طراحی ظاهری. لاماکو فلو به عنوان یک کراس اوور کوچک، طول بدنه ۴۳۸۵ میلیمتری دارد و بر روی دو محور به فاصله ۲۶۵۵ میلیمتر سوار است؛ تناسباتی که در بازار ایران، این خودرو را در مقابل رقبایی نظیر MVM X33 Cross، زوتی DL5 و همچنین تیگارد X35 قرار می دهد. همچنین به واسطه فاصله دو محور ۲۶۵۵ میلیمتری می تواند فضای کافی برای ۵ سرنشین ارائه دهد. پیشرانه. برای پیشرانه، لاماکو یک موتور ۱.۵ لیتری توربوشارژ را برای FLO انتخاب کرده که با ۱۴۳ اسب بخار قدرت، توان تولید ۲۴۰ نیوتن متر گشتاور را داشته، به گیربکس CVT متصل است. منبع تغذیه این موتور ۴ سیلندر بنزینی با کُد مشخصه SFG15TA، یک باک ۵۰ لیتری است. و این یعنی با هر باک پُر از بنزین و با توجه به متوسط مصرف سوخت ۶.۵ لیتر در ۱۰۰ کیلومتر سیکل ترکیبی، روی کاغذ می توان تا ۷۷۰ ک
یلومتر پیمایش بدون نیاز به سوخت گیری با LAMACO FLO داشت. امکانات. در لیست امکانات ایمنی لاماکو فلو، مواردی نظیر دو ایربگ، ABS+EBD، کنترل پایداری الکترونیک، کنترل حرکت در سربالایی و سرازیری، TPMS، اتوهُلد، دوربین دنده عقب و کروزکنترل جلب نظر می کنند. در بخش رفاهی نیز باید به بهره مندی لاماکو فلو از امکاناتی نظیر تهویه اتوماتیک، ورود و استارت بدون کلید، مولتی مدیا ۸.۸ اینچ، کامپیوتر سفری ۳.۵ اینچ، سیستم صوتی با ۶ بلندگو و سانروف پانورامیک اشاره کنیم. قیمت. در حال حاضر که در اواسط شهریور ماه ۱۴۰۴ قرار داریم، فعلا قیمت قطعی و شرایط فروش لاماکو فلو اعلام نشده اما برخی نمایندگی ها، شروع به ثبت نام خودرو با قیمت ۱.۷۵۰.۰۰۰.۰۰۰ تومان کرده اند. البته تا زمان اعلام قیمت رسمی از سوی آرین پارس موتور، نمی توان این قیمت نمایندگی ها را قطعی دانست. گفته شده است که تا پایان مرداد ماه ۱۴۰۴ روی هم رفته ۶۴۵ دستگاه لاماکو فلو توسط آرین پارس موتور به تولید رسیده و این یعنی با آغاز فروش، احتمالا شاهد تحویل فوری اولین سری ثبت نامی ها به مشتریان خواهیم بود.
صومعه منجی مقدس (یرازگاوورس) (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر یرازگاوورس، استان قارص ترکیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۹ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
صومعه معجزه گر (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر آرتسکه، استان بیتلیس ترکیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
سیون آناپات مقدس (هرهر) (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر هرهر، استان وایوتس جور ارمنستان می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کامرجادزوری وانک (؛ Սուրբ Աստվածածին) یک مجموعه صومعه ای متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در ترکیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
سامبوکا یک لیکور طعم دار با طعم انیسون ایتالیایی است. رایج ترین نوع آن غالباً به عنوان "سامبوکای سفید" شناخته می شود تا آن را از سایر انواع که آبی تیره ("سامبوکای سیاه") یا روشن قرمز ("سامبوکای قرمز") هستند، متمایز کند. مانند سایر لیکورهای طعم دار با انیس، اثر اوزو گاهی هنگام ترکیب با آب مشاهده می شود. مواد لازم. سامبوکا با روغن های اسانس به دست آمده از بادیان ختایی یا کمتر رایج، انیسون سبز طعم دار می شود. ادویه های دیگری مانند گل آقطی، شیرین بیان و سایر ادویه ها ممکن است گنجانده شوند، اما طبق تعریف قانونی، وجود آن ها الزامی نیست. این نوشیدنی با حداقل ۳۸٪ الکل در هر حجم در بطری ها عرضه می شود. روغن ها به الکل خالص، یک محلول غلیظ از شکر و طعم دهنده های دیگر اضافه می شوند. تاریخچه. سامبوکا از واژه لاتین "sambucus" به معنای 'سکستوس' نشأت می گیرد. واژه "سامبوکا" برای اولین بار به عنوان نام یک لیکور دیگر از سکستوس که در چیویتاوکیا در حدود سال ۱۸۵۰ توسط لوئیجی مانزی ساخته شده، استفاده شد. نحوه سرو. سامبوکا ممکن است به صورت خالص سرو شود. همچنین می تواند با یخ یا با آب سرو شود که منجر به اثر اوزو از آنتول در انیسون م
ی شود. مانند سایر لیکورهای انیسون، ممکن است بعد از قهوه به عنوان "آماتزاکافه" (ایتالیایی: "کشنده قهوه") مصرف شود یا به طور مستقیم به قهوه اضافه شود به جای شکر تا "کافه کورته" (ایتالیایی: "قهوه اصلاح شده") تولید کند. یک سرو از سامبوکا می تواند یک شات با هفت دانه قهوه باشد که نمایانگر هفت تپه رم است. به همین ترتیب، یک شات با یک دانه قهوه، که "کون لا موسک"ا نامیده می شود (ایتالیایی: "با مگس")، نیز رایج است. سرو سنتی با سه دانه قهوه است که هر یک نمایانگر سلامتی، شادی و رفاه هستند. شات ممکن است برای آتش زدن دانه های قهوه روشن شود و شعله بلافاصله قبل از نوشیدن خاموش گردد. سامبوکا به دلیل طعم قوی اش، به مقدار کم در آشپزی نیز استفاده می شود. معمولاً در دسرها و دستورهای غذایی دریایی استفاده می شود.
همه چیز رستگاری می خواند () یک سریال تلویزیونی درام ایتالیایی است که بر اساس رمانی به همین نام نوشته دانیله منکارلی ساخته شده است. فصل اول در ۱۴ اکتبر ۲۰۲۲ در نتفلیکس منتشر شد. فرضیه. مرد جوانی در بخش روان پزشکی از خواب بیدار می شود، در حالی که خانواده اش ناخواسته او را به قتل رسانده اند. این سریال، هفته ای را که او در بیمارستان بستری است، دنبال می کند. تولید. این سریال توسط نتفلیکس در ماه مه ۲۰۲۲ اعلام شد، و تاریخ انتشار سریال در ۱۴ اکتبر ۲۰۲۲ در ژوئیه همان سال اعلام شد. در مورد این سریال، النورا آندریاتا، معاون رئیس بخش سریال های اورجینال ایتالیایی نتفلیکس، اظهار داشت: «ما داستان های سرگرم کننده ای می خواهیم که بتوانند تابوها را بشکنند و مردم را به چالش بکشند… ما در تلاشیم تا برنامه خود را بسازیم: اقتباس از آی پیهای بزرگ، داستان های اورجینال و خلق روایت های ضدقهرمان. ایتالیا قبلاً چنین داستان هایی نداشت.» فیلمبرداری طی ۱۴ هفته در رم، آنزیو و اوستیا انجام شد. اگرچه رمان در طول جام جهانی فوتبال ۱۹۹۴ اتفاق می افتد، اما سریال در زمان حال اتفاق می افتد. انتشار. این سریال در سال ۲۰۲۳ برای فصل دوم تمدید شد. فصل دو
م در ۲۶ سپتامبر ۲۰۲۴ منتشر شد. پذیرش. جوئل کلر از "نیویورک پست" از این سریال به عنوان «برداشتی ملایم تر و خوش بینانه تر از "پرواز بر فراز آشیانه فاخته"» یاد کرد.