Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کاریکاتورهای محمد در روزنامه جیلندز-پوستن، خود این کاریکاتورها را نیز محکوم کردند. او همچنین از امضاکنندگان «نامه مشترک بین ما و شما» بود. نامه ای سرگشاده از سوی علمای اسلام به رهبران مسیحی که بر ضرورت صلح و تفاهم بین ادیان تأکید داشت. فعالیت های تبلیغی الکحلاوی مورد تقدیر سوزان مبارک، بانوی اول مصر قرار گرفت که مسیر حرفه ای او را همچون راهپیمایی باشکوهی در مسیر خدمت خیریه و وعظ دینی توصیف کرد. الکحلاوی در مصر با تأسیس سازمان خیریه ای مهم در منطقه مُقطم قاهره، خدمات گسترده ای به یتیمان و همچنین بیماران سرطانی و مبتلایان به آلزایمر ارائه نمود. انتشارات. الکحلاوی آثار متعددی در زمینه فقه اسلامی تألیف کرده است که از جمله می توان به این کتاب ها اشاره کرد:
استر آخنوخ فانوس یا استر فانوس (عربی: إستر فانوس‎، Ester Wissa) (زادهٔ ۱۹ فوریه ۱۸۹۵ در اسیوط، مصر – درگذشتهٔ اوت ۱۹۹۰) فمینیست و فعال حقوق زنان مصری بود. او از بنیانگذاران انجمن زنان جدید به شمار می رفت و در تأسیس کمیته مرکزی زنان وفد در سال ۱۹۲۰ نقش داشت. پسرش، هانا فهمی ویسا، در کتاب خاطرات خانوادگی خود با عنوان «اسیوط» دربارهٔ زندگی او نوشته است. زندگی. استر فهمی ویسا، دختر آخنوخ فانوس و بالسام ویسا، از یک خانواده سرشناس قبطی-مسیحی بود. فضای ملی گرایانه و مذهبی حاکم بر خانه پدری، تأثیر عمیقی بر شکل گیری شخصیت او گذاشت. او درک خود از آزادی را از طریق گفتگوها و اندیشه هایی که در خانواده جریان داشت، و همچنین از طریق کتاب های ارزشمند کتابخانه پدرش، فراگرفت. روزی که مکرم عبید، وکیل نامدار و دوست خانواده، به خانه آنها آمد، استر فانوس متوجه شد سعد زغلول پاشا قصد دارد به همراه گروهی از یارانش به انگلستان سفر کند و خواستار پایان قیمومیت بریتانیا بر مصر شود. این اتفاق او را بر آن داشت تا در اوایل سال ۱۹۱۹ به جنبش ضداستعماری علیه حکومت بریتانیا بپیوندد. استر، هنگامی که تظاهرات سراسر مصر را فرا گرفت و انگلیسی ها به ر
وی تظاهرکنندگان آتش گشودند، در نام های خطاب به رئیس جمهور ایالات متحده وودرو ویلسون نوشت: استر به قاهره رفت تا با صفیه زغلول دیدار کند. در این ملاقات، پیشنهاد شد که سه زن پیامی اختصاصی به رئیس جمهور ویلسون امضا کنند. صدها زن گرد هم آمدند تا این بیانیه را امضا کرده و اعتراض خود را اعلام نمایند. سپس آنها در تظاهراتی فمینیستی شرکت کردند، پرچم های خود را به اهتزاز درآورده و شعارهای اعتراضی سر دادند. استر فانوس به همراه هدی شعراوی تصمیم گرفتند کمیته ای را به نمایندگی از زنان مصر تشکیل دهند تا همگام با این هیئت فعالیت کنند. در کلیسای سنت مارک، جلسه ای با حضور زنان برگزار شد که در آن هدی شعراوی به عنوان رئیس و فکریه حسنی، احسان القوسی و استر فانوس به عنوان منشی انتخاب شدند. آن ها سپس یک گردهمایی سیاسی در مسجدی ترتیب دادند و برای نخستین بار در جمع مردان به سخنرانی پرداختند. در مارس ۱۹۲۳، استر فانوس به همراه گروهی از زنان پیشرو، اتحادیه فمینیست مصر را بنیان نهادند. هدف این اتحادیه ارتقای جایگاه زنان در عرصه های ادبی و اجتماعی، و احقاق حقوق برابر برای آنان در تمام زمینه ها بود. او علاوه بر این فعالیت های انقلابی، در سا
زمان های مؤثری همچون انجمن مسیحی زنان جوان، انجمن کارگری مصر و چندین نهاد خیریه دیگر نیز حضوری فعال داشت. استر فانوس در اوت ۱۹۹۰ چشم از جهان فروبست، اما میراثی ماندگار از خود بر جای گذاشت. او نقشی کلیدی در تحکیم وحدت ملی مصر و پیشبرد جنبش آزادی بخش زنان ایفا کرد. تلاش های خستگی ناپذیرش زمینه ساز تحولات اجتماعی عمیقی شد که تا امروز در جامعه مصر تأثیرگذار است. منابع. Hanna Fahmy Wissa, "Assiout: the saga of an Egyptian family", 2000.
از ۱۱ مارس تا ۱۵ مارس ۲۰۲۵، گروهی از رهبران امنیت ملی ایالات متحده در مورد عملیات نظامی قریب الوقوع علیه حوثی ها در یمن از خدمات ارتباطی ناامن و دستگاه های شخصی برای انجام یک گفتگوی گروهی در پیام رسان سیگنال استفاده کردند. برخی از اعضای گروه عبارت بودند از: جی دی ونس، معاون رئیس جمهور. پیت هگست، وزیر دفاع؛ مارکو روبیو، وزیر امور خارجه؛ تولسی گابارد مدیر اطلاعات ملی ; و مایکل والتز، مشاور امنیت ملی. این افشاگری زمانی رخ داد که والتز به اشتباه جفری گلدبرگ، سردبیر مجله آمریکایی "آتلانتیک" را به گروه اضافه کرد. در ۱۵ مارس، هگزت از گروه برای به اشتراک گذاشتن جزئیات حملات هوایی قریب الوقوع، از جمله زمان پرتاب و حمله استفاده کرد. نام یک افسر زن مخفی فعال سیا توسط مدیر سیا در چت عنوان شد، ونس و هگزت نیز در پیام هایی در گروه نسبت به متحدان اروپایی ابراز انزجار کردند. محتوای گروه در ۲۴ مارس، زمانی که گلدبرگ رونوشت نیمه ویرایش شده ای را در "آتلانتیک" منتشر کرد، عمومی شد. برایان هیوز، سخنگوی شورای امنیت ملی کاخ سفید، صحت این گفتگو را تأیید کرد. پس از اینکه دیگر مقامات دولت ترامپ در توصیف گلدبرگ از بخش های ویرایش شده به ع
نوان احتمالاً حاوی اطلاعات طبقه بندی شده مخالفت کردند، "آتلانتیک" کل متن را در ۲۵ مارس منتشر کرد. این حادثه نگرانی هایی را در مورد عملکردهای امنیت اطلاعات رهبران امنیت ملی، اطلاعات حساس دیگری که ممکن است فاش کرده باشند، قوانین حفظ سوابق، پاسخگویی در دولت ترامپ و موارد دیگر را برانگیخت. رسوایی سیاسی و نشت اطلاعاتی دولت ایالات متحده سیگنال گیت نامیده شده است. پیش زمینه. حملات آمریکا به یمن. پس از حمله حماس به اسرائیل در ۷ اکتبر ۲۰۲۳ و جنگ متعاقب آن در غزه، دولت حوثی در یمن حملات خود را به اسرائیل و علیه کشتی رانی بین المللی در دریای سرخ از جمله بمباران، ربودن و انهدام کشتی های تجاری آغاز کرد. در ژانویه ۲۰۲۴، ایالات متحده و بریتانیا در اقدامی تلافی جویانه یک سری حملات هوایی علیه حوثی ها را آغاز کردند. پس از روی کار آمدن در ژانویه ۲۰۲۵، دولت ترامپ مدعی شد که نسبت به اختلالات حوثی ها در خطوط کشتیرانی بین المللی واکنش قاطع تری نسبت به آنچه دولت بایدن انجام داده بود، اجرا خواهد کرد. پس از اجرای آتش بس جنگ غزه در سال ۲۰۲۵ در ۱۹ ژانویه، حوثی ها اعلام کردند که به جز کشتی های وابسته به اسرائیل، حمله به دیگر کشتی های عبو
ری از دریای سرخ را متوقف خواهند کرد. پس از آنکه اسرائیل از ورود کمک های بشردوستانه به غزه جلوگیری کرد، حوثی ها حملات خود را در ۱۱ مارس از سر گرفتند. در ۱۵ مارس، ایالات متحده یک سری حملات هوایی دیگر در یمن انجام داد. پیام رسان سیگنال. سیگنال، یک برنامه پیام رسانی تلفن همراه است که به لطف ویژگی هایی مانند رمزگذاری سرتاسر برای همه پیام ها و تماس های صوتی به طور پیش فرض، جمع آوری حداقل داده ها و حذف خودکار پیام ها، به ویژه پس از نقض ارتباطات راه دور چین در سال ۲۰۲۴، در بین عموم محبوبیت پیدا کرد. دولت ایالات متحده استفاده از سیگنال برای تجارت رسمی را به دلیل قوانین حفظ سوابق و به دلیل اینکه در صورت به خطر افتادن دستگاه کاربر ممکن است ویژگی های امنیتی برنامه کار نکند، منع کرده است. در ۱۸ مارس ۲۰۲۵، پنتاگون با ارسال یادداشتی به سراسر وزارتخانه هشدار داد: «لطفاً توجه داشته باشید: برنامه های پیام رسان شخص ثالث (مانند سیگنال) طبق خط مشی برای تمرین های پاسخگویی/ فراخوان طبقه بندی نشده مجاز هستند، اما برای پردازش یا ذخیره اطلاعات غیرمحرمانه نظامی غیرعمومی تأیید نشده اند.». اظهارات گذشته اعضای دولت ترامپ. اعضای دولت ترامپ
که در چت گروه سیگنال شرکت داشتند یا بعداً فاش شدن آن را کم اهمیت جلوه دادند، قبلاً از هیلاری کلینتون به دلیل جنجال های ایمیلی اش انتقاد کرده بودند: دونالد ترامپ در سال ۲۰۱۶ گفت که کلینتون تلاش کرد "امنیت دولت را دور بزند" و "اطلاعات طبقه بندی شده را روی یک سرور ناامن ارسال و دریافت کرد و امنیت مردم آمریکا را در معرض تهدید قرار داد". پیت هگست در سال ۲۰۱۶ گفت که متحدان آمریکا "نگران خواهند شد که رهبران ما ممکن است آنها را به دلیل سهل انگاری فاحش یا سهل انگاری آنها در مدیریت اطلاعات افشا کنند" استفان میلر در سال ۲۰۲۲ گفت که "دشمنان خارجی به راحتی می توانند عملیات طبقه بندی شده و اطلاعات اطلاعاتی را به دلیل استفاده از "ارتباطات غیرقانونی" هک کنند. در حالی که مایک والتز چگونه کلینتون توانست "۳۳ هزار ایمیل دولتی را در یک سرور خصوصی حذف کند" محکوم کرد. سایر اعضای دولت ترامپ که در گفتگوی گروهی سیگنال شرکت داشتند نیز قبلاً بر لزوم مجازات شدید نقض های امنیتی تأکید کرده بودند. تولسی گابارد در ۱۴ مارس ۲۰۲۵ گفت: «هر گونه انتشار غیرمجاز اطلاعات طبقه بندی شده نقض قانون است و با آن رفتار خواهد شد»، در حالی که جان رتکلیف در
سال ۲۰۱۹ اظهار داشت: «استفاده نادرست از اطلاعات طبقه بندی شده همچنان نقض قانون جاسوسی است.» اعضا. ۱۹ عضو این گروه شامل این افراد به علاوه یک افسر سیا بودند که نامش توسط "آتلانتیک" مخفی شد:
در ۲۸ مارس ۲۰۲۵ در ساعت ۱۲:۵۰:۵۴ به وقت محلی (۰۶:۲۰:۵۴ UTC)، زمین لرزه ای به قدرت ۷٫۷ ریشتر ناحیه زاگاین میانمار با کانونی نزدیک به ماندالی، دومین شهر بزرگ کشور را لرزاند. شوک گسلی امتداد لغز به حداکثر شدت مرکالی اصلاح شده IX (خشن) دست یافت. این قوی ترین زمین لرزه ای بود که میانمار را از زمان زمین لرزه ۱۹۱۲ می میو با قدرت ۷٫۹ ریشتر رخ داد. این زمین لرزه خسارات قابل توجهی را در میانمار و در همسایگی تایلند وارد کرد. این زمین لرزه منجر به مرگ بیش از ۵٬۳۵۰ نفر در میانمار، ۵۱ نفر در تایلند شد و یک نفر در ویتنام شد. همچنین ۸۲۰ نفر همچنان مفقود هستند. تعداد زخمی ها بیش از ۶٬۶۲۰ نفر گزارش شده است. صدها نفر دیگر مفقود شده اند، از جمله در محل یک ساختمان در حال ساخت در بانکوک که به دلیل زمین شناسی کم ژرفا، به لرزه های زمین لرزه از فواصل دور حساس تر است و آگاهی کم از این مسئله، آسیب پذیری شهر را در برابر تأثیرات زمین لرزه افزایش داده است. تا ۲۸ مارس، مقامات وضعیت اضطراری اعلام کردند و انتظار دارند تعداد کشته ها افزایش یابد. جنگ داخلی جاری در میانمار دشواری امدادرسانی را بیشتر کرده است. این زمین لرزه مرگبارترین زمین لرزه
در میانمار از زمان زمین لرزه باگو در سال ۱۹۳۰ بوده و دومین زمین لرزه مرگبار در تاریخ این کشور محسوب می شود. محیط تکتونیکی. میانمار بین چهار صفحه تکتونیکی قرار گرفته است - صفحات هند، اوراسیا، سوندا و برمه که به دلیل فرآیندهای زمین شناسی فعال با هم تعامل دارند. در امتداد سواحل غربی جزایر کوکو، در سواحل راخین، و به بنگلادش، یک مرز همگرای بسیار مورب وجود دارد که به مگاتراست سوندا معروف است. این گسل بزرگ مرز بین صفحات هند و برمه را مشخص می کند. ابر رانش از بستر دریا در بنگلادش بیرون می آید، جایی که به موازات و شرق تپه های چین امتداد دارد. این مرز به سمت شمال میانمار ادامه می یابد، جایی که به شرق هیمالیا ختم می شود. یک گسل تبدیل به طول ۱۴۰۰ کیلومتر (۸۷۰ مایل) از میانمار می گذرد و مرکز گسترش آندامان را به منطقه برخورد در شمال متصل می کند. این گسل که گسل ساگاینگ نامیده می شود، مرزی بین صفحات برمه و سوندا است که با فاصله ۱۸ تا ۴۹ میلی متر (۰٫۷۱ تا ۱٫۹۳ اینچ) در سال از کنار یکدیگر می لغزند. این بزرگ ترین و فعال ترین منبع زمین لرزه میانمار است که از شهرهای بزرگ مانند یانگون، نایپیداو و ماندالی می گذرد یا نزدیک آن است. ز
مین لرزه های بزرگ و مخرب در امتداد این گسل در سال های ۱۹۳۱ (Ms ۷/۵)، ۱۹۴۶ (Mw ۷٫۳ و ۷٫۷)، ۱۹۵۶ (Ms ۷/۰)، ۱۹۹۱ (Mw ۶/۹) و ۲۰۱۲ (Mw ۶/۹) رخ داده است. بزرگی زمین لرزه های روی گسل ساگینگ در سراسر منطقه گسل متفاوت است، از Mw ۷/۰ تا ۸٫۰ فاصله عود نیز بسته به محل در امتداد گسل متفاوت است. بخش های جنوبی آن که در سال ۱۹۳۰ پاره شد دارای دوره های بازگشت ۱۰۰ تا ۱۵۰ ساله بر اساس مطالعات دیرینه سیسم شناسی است. زلزله های مخرب برای قرن ها این منطقه را تحت تأثیر قرار داده اند، اما تحقیقات آکادمیک محدودی برای درک ویژگی های لرزه شناسی آنها وجود دارد. بیشتر زمین لرزه های میانمار، از جمله رویدادهای بزرگ و گسیختگی سطح، به خوبی درک نشده اند. زمین لرزه بزرگ ۸/۵–۸/۸ مگاوات در سال ۱۷۶۲ بخشی از ساندا را در سواحل راخین پاره کرد. این زمین لرزه ممکن است به دلیل فرورانش صفحه هند در زیر صفحه برمه در امتداد مگاتراست ایجاد شده باشد. بقایای صفحه فرورانش شده هند در زیر مرکز میانمار نیز باعث زمین لرزه های درون تخته ای می شود. زلزله سال ۱۹۷۵ باگان به دلیل گسل معکوس در صفحه هند در عمق متوسط رخ داد.
ایزابل استنگرز (زاده ۱۹۴۹) فیلسوف بلژیکی است که به خاطر آثارش در زمینه فلسفه علم شناخته شده است. او که به عنوان شیمیدان آموزش دیده است، با شیمیدان روسی-بلژیکی ایلیا پریگوژین و فیلسوف/جامعه شناس فرانسوی برونو لاتور و دیگران همکاری کرده و آثار زیادی در زمینه تاریخ علم و فلسفه دانانی چون ژیل دلووز، آلفرد نورت وایت هد، دانا هاراوِی، و میشل سر نوشته است. زندگی نامه. استنگرز دختر مورخ ژان استنگرز است. او شیمی را مطالعه کرد و با مدرک این رشته از دانشگاه آزاد بروکسل فارغ التحصیل شد اما بعدها به فلسفه و تاریخ علم نیز علاقه مند شد و آثاری را در این زمینه منتشر کرد. آثار. علایق پژوهشی او شامل فلسفه علم و تاریخ علم است. او کرسی استادی فلسفه علم را در دانشگاه آزاد بروکسل دارد و در سال ۱۹۹۳ جایزه بزرگ فلسفه را از آکادمی فرانسه دریافت کرد. استنگرز دربارهٔ فیلسوف انگلیسی آلفرد نورت وایت هد نوشته است؛ آثار دیگر او شامل فلسفه دانان قاره ای مانند میشل سر، ژیلبر سیموندون، ژیل دلووز یا وینسیان دِسپِرت و همچنین فیلسوفان علم و محیط زیست آمریکای شمالی مانند دانا هاراوِی می شود. استنگرز همچنین با روان پزشک لئون چرتوک و جامعه شناس علم
برونو لاتور همکاری کرده است. بخشی مهم از آثار اخیر او شامل گفتگوها و ترجمه هایی از آثار دانا هاراوِی است که خود آن را وظیفه ای دشوار توصیف می کند: «باید اعتراف کنم که ترجمه هاراوِی آسان نیست، زیرا نوشتاری که او به کار می گیرد، به گفته خودش، از نوع 'فناورانه' است. برای هاراوِی، این که نوشتار عمل می کند، واژه ها کنش دارند، و داستان ها و شیوه روایت آن ها اهمیت دارند، همواره صادق است – حتی زمانی که بلاغت متنی هدفش این است که خواننده را در موقعیتی قرار دهد که ناگزیر از پیگیری استدلال باشد، بی آنکه راه گریزی داشته باشد، تا دیدگاهی را بپذیرد که اساساً به صورت ناشناس ارائه شده است. ازاین رو، حتی زمانی که متن در برابر ایده ای که باید با آن موافقت شود، عقب نشینی می کند و صرفاً وسیله ای برای آن است. اما متن هاراوِی عقب نشینی نمی کند: همانند یک متن شاعرانه، این که فقط آن را 'به رسمیت بشناسیم' یک اشتباه جزئی محسوب می شود.» دانا هاراوِی به درهم تنیدگی اندیشه های ایزابل استنگرز، دانا هاراوِی، برونو لاتور و وینسیان دسپرت، در میان دیگران، به عنوان شبکه ای از «شکل های ریسمانی» اشاره کرده است. استنگرز کتاب هایی دربارهٔ نظریه آ
شوب با ایلیا پریگوژین، شیمی دان فیزیکی روسی-بلژیکی و برنده جایزه نوبل، نوشته است. پریگوژین به خاطر پژوهش هایش دربارهٔ ساختارهای گسسته، سیستم های پیچیده و برگشت ناپذیری شناخته می شود. از جمله این آثار می توان به "نظم از درون آشوب" (۱۹۸۴) و "پایان قطعیت: زمان، آشوب و قوانین جدید طبیعت" (۱۹۹۷) اشاره کرد. استنگرز و پریگوژین اغلب از آثار ژیل دلووز بهره می برند و او را منبعی فلسفی مهم برای اندیشیدن دربارهٔ پرسش های مرتبط با برگشت ناپذیری و جهان به عنوان یک سیستم باز در نظر می گیرند. آثار اخیر استنگرز بر پیشنهاد او دربارهٔ "کیهان سیاسی" متمرکز است که یکی از جنبه های کلیدی آن توسط برونو لاتور به عنوان «ترکیب تدریجی جهانی مشترک» توصیف می شود؛ جهانی که در آن عناصر انسانی و غیرانسانی به طور جدایی ناپذیری در هم تنیده اند. علاوه بر این، او به بازبینی و تغییر عمل گرایانه فلسفه گمانه زن آلفرد نورت وایت هد پرداخته است. مجموعه آثار "کیهان سیاسی" در سال ۲۰۱۳ برنده جایزه لودویک فلک شد.
کاترین گولدن بیتینگ (۲۹ آوریل ۱۸۶۹ – ۱۵ اکتبر ۱۹۳۷) یک شیمیدان غذایی در وزارت کشاورزی ایالات متحده آمریکا و انجمن ملی کنسروسازان بود. او نویسنده ای پرکار در زمینه نگه داری غذا بود. همان طور که در "گزارش سالانه کتابدار کنگره" (۱۹۴۰) آمده است، او برای انجام تحقیقاتش «مواد مربوط به منابع، آماده سازی و مصرف غذاها، شیمی، باکتری شناسی، نگه داری و غیره، از قدیم ترین دوران تا زمان حال» را گردآوری کرده بود. او و همسرش، آرویل بیتینگ، مجموعه ای ارزشمند از کتاب ها و منابع مرتبط با آشپزی را به کتابخانه کنگره اهدا کردند. مجموعه بیتینگ شامل تعداد زیادی از انتشارات انگلیسی و آمریکایی در زمینه تهیه غذا از قرن هجدهم و نوزدهم و همچنین نمونه هایی از آثار برجسته فرانسوی، آلمانی و ایتالیایی است. بسیاری از روش ها و تکنیک های مدرن ایمنی غذایی مستقیماً از تحقیقات این زوج ناشی شده است. زندگی شخصی. کاترین بیتینگ در ۲۹ آوریل ۱۸۶۹ در استراتفورد، انتاریو، کانادا به دنیا آمد. خانواده او در دوران کودکی اش به ماساچوست در ایالات متحده مهاجرت کردند. او با آرویل وین بیتینگ، استاد علوم دامپزشکی، کارشناس آشپزی و نویسنده چندین کتاب آشپزی ازدواج کر
د. کاترین و آرویل وین بیتینگ همکاری نزدیکی داشتند و در یک مؤسسه کار کرده و در انتشار چندین اثر با یکدیگر همکاری کردند. تحصیلات و اوایل حرفه. بیتینگ در سال ۱۸۸۶ از مدرسه نرمال سیلم (که اکنون دانشگاه ایالتی سیلم نام دارد) فارغ التحصیل شد. او مدرک کارشناسی علوم را در سال ۱۸۹۰، کارشناسی ارشد علوم را در ۱۸۹۲ و دکترای علوم را در ۱۸۹۵ از دانشگاه پردو دریافت کرد. در دوران نگارش پایان نامه کارشناسی ارشدش، او به عنوان دستیار گیاه شناسی در ایستگاه تحقیقات کشاورزی پردو فعالیت داشت. در سال ۱۸۹۳، او به عنوان مدرس در دانشگاه پردو شروع به تدریس زیست شناسی، گیاه شناسی ساختاری و باکتری شناسی کرد. حرفه. در سپتامبر ۱۹۰۷، بیتینگ به عنوان ریزتحلیل گر در بخش شیمی وزارت کشاورزی ایالات متحده آمریکا، اداره شیمی منصوب شد، جایی که با آرویل بیتینگ همکاری داشت و در زمینه نگه داری غذا تخصص پیدا کرد. او نزدیک به پنجاه مقاله در این حوزه منتشر کرد. در مدت حضورش در اداره شیمی، کاترین به عنوان ریزگیاه شناس فعالیت داشت. نخستین پروژه او شامل همکاری با همسرش برای توسعه روشی برای تولید کچاپ بدون افزودن مواد نگه دارنده بود. آن ها خانه خود را در لافا
یت به یک کارخانه تولید کچاپ تبدیل کردند و صدها بطری از این محصول تولید کردند. همچنین نمونه هایی از کچاپ تولید شده در ده ها کارخانه را برای تحلیل جمع آوری کردند. با مشاهده نمونه ها و انجام آزمایش های فساد، دریافتند که افزودن شکر و سرکه از فساد جلوگیری می کند. آرویل بیتینگ یافته های آن ها را در سال ۱۹۰۹ تحت عنوان "آزمایش هایی دربارهٔ فساد کچاپ گوجه فرنگی" منتشر کرد. در سال ۱۹۱۵، دو تک نگاری دیگر با عنوان "روش های تولید کچاپ" و "ریزساختار کچاپ" منتشر شد. در دهه ۱۹۲۰، بیتینگ ها به عنوان ریزتحلیل گر برای انجمن ملی کنسروسازان شروع به کار کردند. آن ها در سال ۱۹۳۷ کتاب "Appertizing or, The Art of Canning" را منتشر کردند. این عنوان، که به ظاهر دارای غلط املایی است، درواقع ارجاعی به نیکولا آپر، مخترع فرانسوی روش های نگه داری مواد غذایی در ظروف دربسته است. مجموعه گاسترونومی. مجموعه ۴۳۴۶ جلدی او از ادبیات گاسترونومی که دوره ای از قرن پانزدهم تا بیستم را پوشش می دهد، اکنون در بخش کتاب های نایاب و مجموعه های ویژه کتابخانه کنگره نگهداری می شود. او مجموعه بزرگی از منابع را گردآوری کرد تا: «تحقیقات خود را تسهیل کند»، همان طور
که در "گزارش سالانه کتابدار کنگره" (۱۹۴۰) آمده است، او «مواد مربوط به منابع، آماده سازی و مصرف غذاها، شیمی، باکتری شناسی، نگه داری و غیره، از قدیمی ترین دوران تا زمان حال» را گردآوری کرده بود. سرپرست این مجموعه، لئونارد ن. بک، آن را به طور حرفه ای ارزیابی کرد و مجموعه او را در کنار مجموعه نویسنده غذایی الیزابت رابینز پنل قرار داد. عنوان "Two Loaf-Givers" به ریشه شناسی واژه انگلیسی "lady" در زبان انگلیسی قدیم اشاره دارد. نسخه دیجیتالی این اثر نیز در دسترس است. در سال ۱۸۹۵، آکادمی علوم ایندیانا او را به عنوان عضو همکار منصوب کرد.
پروفسور ویویان وینگ-وا یام (زادهٔ ۱۰ فوریه ۱۹۶۳) یک شیمی دان اهل هنگ کنگ است. یام جوان ترین زن عضو آکادمی علوم چین است که تاکنون انتخاب شده است. او در سال ۲۰۱۱ به عنوان برندهٔ جوایز لورئال-یونسکو برای زنان در علم شناخته شد به دلیل کارهایش روی مواد نورافشان و روش های نوآورانهٔ جذب انرژی خورشیدی. سال های اولیه و تحصیلات. ویویان وینگ-وا یام در هنگ کنگ بریتانیا متولد شد. پدرش مهندس عمران بود، اما یام می گوید که هیچ کدام از والدینش او را به سمت این حرفه سوق ندادند. یام از دیدن جیوه و داشتن معلم زیست شناسی که تا لحظهٔ آخرِ بارداری اش تدریس می کرد، به عنوان عواملی که علاقهٔ او را برانگیختند، یاد می کند. یام در یک مدرسهٔ دستور زبان انگلیکان تحصیل کرد. او در سال ۱۹۸۵ مدرک کارشناسی علوم در شیمی و در سال ۱۹۸۸ مدرک دکترای خود را از دانشگاه هنگ کنگ دریافت کرد. او در تیم بدمینتون دانشگاه بود و زیر نظر "چی-مینگ چه" تحصیل کرد. حرفه. در سال ۱۹۸۸، او به عنوان عضو هیئت علمی جوان در دپارتمان علوم کاربردی دانشگاه پلی تکنیک شهر هنگ کنگ منصوب شد؛ در آن زمان، هیچ امکاناتی برای تدریس شیمی وجود نداشت. او به تأسیس اولین کتاب های شیمی د
ر کتابخانه و همچنین سفارش اولین بشرها و مواد شیمیایی کمک کرد. تحقیقات یام او را در اواخر دههٔ ۱۹۸۰ به کلتک برد، جایی که او طیف سنجی حالت برانگیخته را زیر نظر هری بی. گری بررسی کرد. پس از مدتی در دانشگاه روچستر (با دیوید جی. ویتن) در سال ۱۹۹۰، او در سال ۱۹۹۱ به کالج سلطنتی لندن رفت (با جفری ویلکینسون، برندهٔ جایزهٔ نوبل) و تا سال ۱۹۹۲ در آنجا ماند. تحقیقات او به سنتز آلی-فلزی معطوف شد، «مطالعهٔ درخشندگی کمپلکس هایی با برهم کنش های فلز-فلز». او با تترااتیل سرب کار کرد که در آن زمان هنوز به عنوان افزودنی سوخت ممنوع نشده بود. این پژوهش در مرز میان شیمی آلی و شیمی معدنی قرار داشت. یام به ویژه با عناصر اوسمیوم، پلاتین و روتنیوم مرتبط بوده است. او در سال ۲۰۰۱ به دانشکده دانشگاه هنگ کنگ پیوست و هم اکنون استاد شیمی و انرژی «فیلیپ وونگ ویلسون وونگ» در این دانشگاه است. یام در سال ۲۰۰۷ به عنوان یک بورسیه فولبرایت انتخاب شد. یام در سال ۲۰۰۱، در سن ۳۸ سالگی، به عضویت آکادمی علوم چین انتخاب شد و جوان ترین عضو زن این آکادمی شد. رکورد قبلی این عنوان متعلق به مربی پیشین او، چی-مینگ چه، بود. او در سال ۲۰۰۶ به عنوان عضو "آکادمی
علوم جهان در حال توسعه" و در سال ۲۰۱۲ به عنوان عضو خارجی آکادمی ملی علوم ایالات متحده انتخاب شد. کاربردها. پژوهش های یام در زمینه دیودهای ارگانیک گسیل نور (OLED) است که در مقایسه با دیودهای نوری قدیمی تر، روشن تر و کارآمدتر هستند. تحقیقات او باعث ایجاد نمایشگرهای بسیار کارآمدتر برای تلفن های همراه و لپ تاپ ها شده است. این OLEDها را می توان روی پلاستیک شفاف، شیشه یا سایر مواد غیرمعمول نیز لایه نشانی کرد و چراغ های جلوی خودروهای بهبودیافته و صفحه نمایش های بزرگ تر تلویزیون های تخت را نیز ایجاد کرد. یام اشاره می کند که تقریباً یک پنجم برق جهان برای تأمین روشنایی مصرف می شود و توسعه روشنایی کارآمدتر تأثیر قابل توجهی بر مصرف برق جهانی خواهد داشت. او معتقد است که نظریه کوانتومی داخلی نشان می دهد که می توان لامپ هایی مبتنی بر ترکیبات فلزی تولید کرد که بازدهی ۱۰۰٪ داشته باشند. جوایز و افتخارات. از جمله جوایز او می توان به جایزه پژوهشگر برجسته دانشگاه هنگ کنگ (۲۰۰۰–۱۹۹۹)، بورس پژوهشی ارشد بنیاد کراوچر (۲۰۰۱–۲۰۰۰)، انتخاب به عنوان یکی از ده جوان برجسته هنگ کنگ در سال ۲۰۰۲، جایزه زنان حرفه ای و کارآفرین برجسته (۲۰۰۵)، ج
ایزه ملی علوم طبیعی (رتبه دوم، ۲۰۰۵)، مدال و سخنرانی یادبود انجمن سلطنتی شیمی (۲۰۰۶/۲۰۰۵)، جایزه سخنرانی انجمن فتوشیمی ژاپن برای شیمی دانان فتوشیمی آسیایی و اقیانوسی (۲۰۰۶)، جایزه دستاورد پژوهشی برجسته دانشگاه هنگ کنگ (۲۰۰۷/۲۰۰۶)، جایزه زنان برجسته حرفه ای و کارآفرین هنگ کنگ (۲۰۰۸)، جایزه علمی و فناوری هو لئونگ هو لی (۲۰۱۱)، جایزه لوریل-یونسکو برای زنان در علم (۲۰۱۱)، سیزدهمین جایزه برجسته جهانی چینی (۲۰۱۳)، و جایزه لودویگ موند از انجمن سلطنتی شیمی (۲۰۱۵) اشاره کرد. سیارک یامینگهو، که توسط بیل یونگ در سال ۲۰۰۱ کشف شد، به افتخار او نام گذاری شده است. نام گذاری رسمی این سیارک توسط مرکز سیاره های کوچک در ۱۷ مه ۲۰۱۱ منتشر شد (). در سال ۲۰۱۶، او در فهرست ۱۰۰ دانشمند برجسته آسیا توسط "ایژین ساینتیست" قرار گرفت. زندگی شخصی. در سال ۱۹۹۰، او با پاتریک شینگ-تات مک () ازدواج کرد. آن ها در آزمایشگاه چی-مینگ چه، جایی که با هم تحقیق می کردند، با یکدیگر آشنا شدند. آن ها دو دختر دارند.
خیابان دیاگونال () به معنای "خیابان مورب") نام یکی از خیابان های اصلی، پهن و طولانی شهر بارسلون، در منطقه خودمختار کاتالونیا در پادشاهی اسپانیا است.
سالی واتسون پنی چیزم (متولد ۱۹۴۷) یک اقیانوس شناس زیستی اهل آمریکا است که در مؤسسه فناوری ماساچوست فعال است. او متخصص در بوم شناسی و تکامل میکروب های اقیانوسی است. تحقیقات او به طور خاص بر روی پرجمعیت ترین فیتوپلانکتون دریایی، "پروکلروکوکوس" متمرکز است که او در دهه ۱۹۸۰ با همکاری راب اولسن و دیگر پژوهشگران کشف کرد. او یک سخنرانی تد دربارهٔ این کشف و اهمیت آن با عنوان «موجود کوچک که به طور پنهانی سیاره را به حرکت درمی آورد» ارائه داده است. زندگی اولیه و تحصیلات. چیزم در مارکی، میشیگان متولد شد و در سال ۱۹۶۵ از دبیرستان مارکت سینیر فارغ التحصیل شد. او در کالج اسکیدمور تحصیل کرد و در سال ۱۹۷۴ دکترای خود را از دانشگاه ایالتی نیویورک در آلبانی دریافت کرد. پس از دریافت دکترا، او از ۱۹۷۴ تا ۱۹۷۶ به عنوان پژوهشگر فوق دکترا در مؤسسه اقیانوس شناسی اسکریپس فعالیت کرد. حرفه. چیزم از سال ۱۹۷۶ عضو هیئت علمی مؤسسه فناوری ماساچوست بوده و از سال ۱۹۷۸ به عنوان دانشمند مهمان در "مؤسسه اقیانوس شناسی وودز هول" فعالیت کرده است. تحقیقات او بر بوم شناسی فیتوپلانکتون های دریایی متمرکز است. تحقیقات اولیه چیزم بر فرآیندهای جذب مواد مغذ
ی توسط پلانکتون ها و تأثیر آن ها بر چرخه زندگی این موجودات در مقیاس های زمانی روزانه متمرکز بود. این امر او را به استفاده از فلو سیتومتری سوق داد که می تواند ویژگی های سلول های منفرد را اندازه گیری کند. کاربرد فلو سیتومتری در نمونه های محیطی باعث شد که چیزم و همکارانش (به ویژه راب اولسن و هایدی سوسیک) کشف کنند که پلانکتون های کوچک تر (به ویژه "پروکلروکوکوس" و "سینکوکوکوس") سهم بسیار بیشتری از تولید زیستی اقیانوسی را نسبت به آنچه قبلاً تصور می شد، بر عهده دارند. پیش از این، اقیانوس شناسان زیستی عمدتاً بر دیاتومه های سیلیسی به عنوان مهم ترین فیتوپلانکتون تمرکز داشتند که سالانه ۱۰ تا ۲۰ گیگاتن کربن جذب می کنند. تحقیقات چیزم نشان داد که مقدار حتی بیشتری از کربن از طریق این جلبک های کوچک چرخه می شود، که ممکن است در چرخه نیتروژن جهانی نیز نقش مهمی داشته باشند. سالی واتسون "پنی" چیشولم (زادهٔ ۱۹۴۷) یک اقیانوس نگاری زیستی آمریکایی در مؤسسه فناوری ماساچوست است. او در زمینه میکروب های اقیانوسی و تکامل آن ها تخصص دارد. پژوهش های او عمدتاً بر روی فراوان ترین فیتوپلانکتون دریایی، "پروکلروکوکوس"، متمرکز است که در دهه ۱۹۸۰
همراه با راب اولسون و دیگر همکارانش آن را کشف کرد. او یک سخنرانی تد با عنوان "موجود ریزی که به طور مخفیانه سیاره را نیرو می بخشد" دربارهٔ این کشف و اهمیت آن دارد. زندگی اولیه و تحصیلات. چیشولم در مارکی، میشیگان به دنیا آمد و در سال ۱۹۶۵ از دبیرستان مارکت سینیور فارغ التحصیل شد. او در کالج اسکیدمور تحصیل کرد و در سال ۱۹۷۴ دکترای خود را از دانشگاه ایالتی نیویورک در آلبانی دریافت کرد. پس از دریافت مدرک دکترا، او از ۱۹۷۴ تا ۱۹۷۶ به عنوان پژوهشگر فوق دکتری در مؤسسه اقیانوس شناسی اسکریپس فعالیت کرد. حرفه. چیشولم از سال ۱۹۷۶ عضو هیئت علمی مؤسسه فناوری ماساچوست بوده و از ۱۹۷۸ به عنوان دانشمند مهمان در مؤسسه اقیانوس شناسی وودز هول فعالیت کرده است. پژوهش های او عمدتاً بر روی فیتوپلانکتون های دریایی متمرکز بوده اند. چیشولم در سال های اخیر نقش فعالی در مخالفت با استفاده از کوددهی با آهن به عنوان یک راه حل فناورانه برای تغییرات اقلیمی ناشی از انسان داشته است. در سال ۱۹۹۴، چیشولم یکی از ۱۶ عضو زن هیئت علمی دانشکده علوم مؤسسه فناوری ماساچوست بود که نامه ای را خطاب به رئیس وقت دانشکده علوم، رابرت بیرگنو، امضا کردند. این اقدا