Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
روژه شامل بازسازی نمای "کاخ سناتوری"، که چند سال پیش بر روی خرابه های دفتر اسناد قدیمی روم باستان ساخته شده بود، و "کاخ محافظه کاران" قرن ۱۵ بود. همچنین شامل ساخت "کاخ جدید" و افزودن مجسمه ها و تندیس های مختلف از جمله "تندیس سوار بر اسب مارکوس اورلیوس" بود که در مرکز میدان قرار گرفت. از دوران قرون وسطی، محل ادارهٔ شهری بوده است. بر روی باقی مانده های قلعه ای متعلق به خانواده کورسینی ساخته شده بود که مردم روم در سال ۱۱۱۴ به تصرف خود درآوردند. این قلعه به عنوان محل سنای شهر در نظر گرفته شد و در قرن ۱۴ توسعه یافت. فضای جلوی قلعه، که برای تجمع مردم اختصاص داشت، با ساختمان هایی احاطه شده بود که به عنوان مقر فرماندهان نیروی نظامی شهر استفاده می شدند. میکل آنژلو. میکل آنژلو دی لودوویکو بوناروتی (۱۴۷۵–۱۵۶۴)، معروف به میکل آنژ، هنرمند و معمار دوران رنسانس بود. او توسط پاپ پل سوم مأمور شد تا این میدان را بازسازی کند، زیرا پاپ می خواست نمادی از روم جدید ایجاد کند تا بر چارلز پنجم، که انتظار می رفت در سال ۱۵۳۸ از رم دیدن کند، تأثیر بگذارد. از زمان قرون وسطی، این میدان به حدی رها شده بود که به آن (تپهٔ بز) نیز گفته می شد،
زیرا پس از سفر پیروزمندانه به افتخار چارلز پنجم در سال ۱۵۳۶ برای چرا کردن بزها استفاده می شد. طرح موجود و کاخ های اطراف آن توسط میکل آنژلو ایجاد شد. در اوج شهرت خود، به او فرصت داده شد تا یک میدان شهری عظیم برای یک شهر بزرگ بسازد و عظمت روم را بازسازی کند. اولین طرح های میکل آنژلو برای بازسازی میدان به سال ۱۵۳۴ بازمی گردد. از ۱۵۳۴ تا ۱۵۳۸، او میدان را کاملاً بازطراحی کرد، هر جزئیات را رسم کرد و باعث شد کاپیتولین دیگر به سمت انجمن رومی نباشد، بلکه به سمت کلیسای جامع سنت پیتر که مرکز سیاسی جدید شهر بود، متمایل شود. در سال ۱۵۴۶، میکل آنژلو طرح بیضوی میدان را ارائه داد که شامل کف پوش مارپیچی پیچیده با ستاره ای دوازده پر در مرکز آن بود. میکل آنژلو نمای ساختمان های رسمی دولت شهری رم، شامل کاخ محافظه کاران، کاخ سناتوری و کاخ جدید را طراحی کرد. او نمای جدیدی برای کاخ محافظه کاران فرسوده طراحی کرد و کاخ جدید را به عنوان یک مکمل متقارن طراحی نمود تا تعادل و هماهنگی میان ساختمان های موجود ایجاد شود. ساخت دو مورد از این ساختمان ها پس از مرگ او تحت نظارت توماس انجام شد. کار آن قدر کند پیش رفت که میکل آنژلو تنها شاهد تکمی
ل پلکان دوگانه ای بود که دسترسی جدید به کاخ را فراهم می کرد و دو تندیس خدایان رودخانه های «تیبر» و «نیل» را در محل خود قرار داد. نمای ساختمان و بالای برج هنوز کامل نشده بود و کاخ جدید هنوز آغاز نشده بود. تندیس سوار بر اسب مارکوس اورلیوس. "تندیس سوار بر اسب امپراتور مارکوس اورلیوس"، از جنس برنز آبکاری شده، پیش تر در میدان سنت جان قرار داشت. میکل آنژلو موقعیت تندیس را در مرکز میدان و بر روی یک میدان بیضوی سنگ فرش شده قرار داد. تندیس اصلی پس از بازسازی، اکنون در موزه های کاپیتولین نگهداری می شود، در حالی که یک نسخهٔ کپی در میدان قرار داده شده است. پاپ پل سوم میکل آنژلو را مأمور کرد تا یک چارچوب مناسب برای تندیس فراهم کند و نظم به تپهٔ نامنظم بالای شهر بدهد، که پیش تر دو ساختمان قرون وسطایی فروپاشیده در زاویهٔ حاد نسبت به یکدیگر در آن قرار داشتند. موزه های کاپیتولین. موزه های کاپیتولین گروهی از موزه های هنری و باستان شناسی درمیدان کاپیتول هستند. این موزه ها شامل کاخ محافظه کاران، کاخ سناتوری و کاخ جدیدمی شوند. این سه کاخ اکنون محل نگهداری آثار موزه های کاپیتولین هستند. کاخ سناتورها و کاخ محافظه کاران یک زاویهٔ ۸۰
درجه تشکیل می دهند، که میکل آنژلو نمای جدید خود را بر آن ها منطبق کرد تا پرسپکتیو به سمت نقطهٔ دید توسط کاخ سناتوری گسترش یابد. برای این منظور، او ایدهٔ ساخت کاخ جدید را برای بستن پرسپکتیو به سمت کلیسای سانتا ماریا در آرا کوئلی و سنگ فرش کردن میدان ارائه داد. کاخ محافظان. کاخ محافظان در سال ۱۴۵۳ ساخته شد، زمانی که پاپ نیکلاس پنجم هنرمند و معمار ایتالیایی برناردو روسلینو را مأمور ساخت این کاخ بر روی بقایای یک معبد ششصد سالهٔ معبد ژوپیتر اوپتیموس ماکسیموسکرد تا مقر قضات محلی، با عنوان محافظان رم ایجاد شود. امروزه بخش هایی از سکوی معبد و پی ها پشت کاخ محافظه کاران در منطقهٔ نمایشگاهی ساخته شده در باغ کافرلی و داخل موزه های کاپیتولین قابل مشاهده است. بخشی از گوشهٔ شرقی آن نیز در خیابانخیابان معبد ژوپیتر قابل مشاهده است. ایوان جلویی محل دفاتر اتحادیه های مختلف بود. اختلافات حاصل از معاملات تجاری در این مکان حل و فصل می شد، مگر آن که اهمیت کافی داشت تا به دادگاه عمومی، مانند دادگاه محافظان، ارجاع شود. این مکان طبیعی برای چنین فعالیتی بود. تا دههٔ ۱۴۷۰، بازار اصلی شهر در اطراف کاپیتولیو برگزار می شد، در حالی که دام
ها همچنان در فوروم قدیمی در جنوب آن، مورد مالیات و فروش قرار می گرفتند. روسِلینو ساختمانی با ایوانی با قوس گرد در طبقهٔ همکف و نمایی با پنجره های صلیبی و لُجیاهای جفت شده ساخت. جهت گیری سازه های پیشین طبق یک اصل طراحی حفظ شد که روسِلینو بعداً در شهر Pienza نیز به کار برد، که منجر به ایجاد یک میدان ذوزنقه ای شد. بازسازی همچنین شامل کاخ سناتوری بود، اما با مرگ پاپ متوقف شد. مجسمهٔ گرگ کاپیتولین در سال ۱۴۷۱ در کاخ محافظه کاران قرار گرفت. کاخ محافظه کاران قرن پانزدهم در موزه های کاپیتولین، تقریباً در سال ۱۵۴۰ توسط میکل آنژلو تخریب شد، اما طرح اولیهٔ آن در نقاشی های نقاش هلندی مارتن ون هیمسکرک که بین ۱۵۳۶ و ۱۵۳۸ کشیده شده بود، مستند شد. میکل آنژلو کاخ محافظان را بازطراحی کرد، تمامی سازه های قبلی را حذف نمود و آن را باکاخ سناتوری هماهنگ کرد. او یک پلکان دوگانه اضافه کرد تا به ورودی جدید دسترسی یابد، ورودی ای که دیگر به سمت فوروم ها نبود بلکه به سمت میدان بود. او همچنین نمای ساختمان را تغییر داد تا با کاخ سناتوری و کاخ جدید منطبق شود و ستون نما غول پیکر، یک قاب با نرده و یک برج به آن افزود. او ایوانی به نمای این کا
خ اضافه کرد و ستون نما بزرگ و کرنیش با نرده و مجسمه ها ایجاد کرد. میکل آنژلو همچنین پلکان شیب دار و نرده ای را طراحی کرد که از آن می توان به میدان آراکوئلی در پایهٔ تپهٔ کاپیتولین نگاه کرد. کاخ سناتوری. کاخ سناتوری در سده های ۱۳ و ۱۴ ساخته شد. جایی که پیش تر آرشیوهای رم باستان در آن نگهداری می شد. بلوک های پپرینو از مجموعه تابولاریم در سمت چپ کاخ و گوشه ای از برج ناقوس مجدداً به کار رفته اند. این کاخ اکنون محل شهرداری رم است و پیش تر در قرن ۱۸ توسط جیووانی باتیستا پیرا نسّی به اقامتگاه سناتور آبوندیو رزونیکو تبدیل شده بود. پلکان دوگانهٔ آن توسط میکل آنژلو طراحی شده است. این پلکان جایگزین پلکان قدیمی و لُجیا دو طبقه در سمت راست کاخ شد. این پلکان را نمی توان تنها به عنوان بخشی از ساختمان در نظر گرفت بلکه باید در بستر کل میدان بررسی شود. پله ها که از مرکز هر بال شروع می شوند، به آرامی بالا می روند تا به گوشهٔ داخلی برسند، هم سطح می شوند و به سطح اصلی نما بازمی گردند. سپس به شکوهی پیوسته به سمت یکدیگر ادامه می دهند و در ورودی مرکزی طبقهٔ دوم به هم می رسند. این تغییر مختصر مسیر قطری و جهت داخلی، محور مرکزی را جذب
می کند و دو طرف کاخ را به هم پیوند می دهد. فوارهٔ جلوی پلکان شامل تندیس های خدایان رودخانه تیبر و نیل و همچنین الههٔ روم است. بخش بالایی نما توسط میکل آنژلو با ستون نماهای بزرگ کرینتی طراحی شد تا با دو ساختمان دیگر هم خوانی داشته باشد. برج ناقوس آن توسط مارتینو لونگی بزرگ طراحی و بین سال های ۱۵۷۸ تا ۱۵۸۲ ساخته شد. نمای کنونی توسط جیاکومو دلا پورتا و جیرولامو راینالدی ساخته شده است. دلا پورتا تکمیل نمایکاخ سناتوری را انجام داد، از جمله جایگذاری تندیس آتنا در طاق مرکزی که از کاخ محافظه کاران برداشته شده بود و در سال ۱۵۹۳ با تندیسی کوچک تر از الهه از پورفری قرمز و مرمر سفید جایگزین شد. در سال ۱۵۸۷، زمانی که شاخه ای از قنات جدید به کاپیتولیو رسید، پاپ سیکستوس پنجم مسابقهٔ عمومی برای ساخت یک فواره در میدان اعلام کرد. طرح ماتئو بارتولینی برنده شد. بارتولانی همان معمار بود که ابتدا مأمور ساخت قنات بود. این پروژه بزرگ، تنها به طور جزئی با ساخت دو مخزن در مرکز نمای کاخ، بین تندیس های دو رودخانه و زیر طاق حاوی تندیس الهه اجرا شد. کاخ جدید. کاخ جدید در سال ۱۶۰۳ ساخته شد تا تقارن میدان را کامل کند و برج کلیسای سانتا ماری
ا این آرا کوئلی را پنهان کند. ساخت آن در سال ۱۶۵۴ به پایان رسید و در سال ۱۷۳۴ به روی عموم باز شد. نمای این کاخ کپی دقیقی از نمای کاخ محافظه است که با استفاده از نقشه های میکل آنژ هنگام بازطراحی آن کاخ یک قرن پیش ساخته شده بود. کوردوناتا. کوردوناتا از کلمهٔ "cordone" که در معماری به معنای «عنصر خطی که حد را برجسته می کند» است راهی با شیب ملایم و عریض است که به تدریج از شهر تا بالای تپه بالا می رود. این مسیر با آثار مجسمه ای مختلف تزئین شده است. عرض آن به اندازه ای طراحی شده که سوارکاران بتوانند بدون پایین آمدن از اسب، تپه را صعود کنند. در کنار دو شیر مصری از بازالت سیاه که در پایهٔ کوردوناتا قرار دارند، در وسط مسیر و در فضای چمن کاری سمت چپ، بنای یادبود کولا دی ریِنتسو، سیاستمدار ایتالیایی (۱۳۱۳–۱۳۵۴)، نصب شده که در سال ۱۸۸۶ ساخته شد. در بالای کوردوناتا مجسمه های دیوسکوری، مجسمه های مرمری کاستور و پولوکس، از معبد کاستور و پولوکس، و دو مجسمه سلاح مرمری از (غنائم ماریو) از میدان ویتوریو قرار دارند. دو فواره ای که در سال ۱۵۸۸ توسط جیاکومو دلا پورتا در میدان کاپیتولیو ساخته شدند، دو شیر از بازالت در دو طرف پایهٔ ک
وردوناتا هستند. این شیرها در سال ۱۵۸۲ از بقایای «معبد ایزیس» منتقل شدند و با دو گلدان مرمری ویژه برای جمع آوری آب تکمیل شدند. دو شیر اصلی در سال ۱۸۸۵ به موزه های واتیکان منتقل شدند، اما در سال ۱۹۵۵ دوباره به جای خود بازگردانده شدند. مداخلات نهایی. میدان کامپیدوگلیو در قرن هفدهم به پایان رسید. بنیتو موسولینی دستور داد که سنگفرش میدان طبق طرح میکل آنژ تکمیل شود، (۱۸۸۴–۱۹۶۰) در سال ۱۹۴۰، بر اساس طرحی از اتین دوپراک، انجام شد. سنگفرش هندسی میدان و مجسمه سوارکار مارکوس اورلیو در پشت اسکناس های ۵۰ سنتی یورویی ضرب شده در ایتالیا و در تمام صفحات گذرنامه ایتالیایی دیده می شود. نمایی از میدان در روی اسکناس های ۱۰۰۰۰ لیری، موسوم به «میکل آنژ»، که توسط بانک ایتالیا از سال ۱۹۶۲ تا ۱۹۷۷ منتشر شده است، قرار دارد.
قلعه ورّس (, ) یک قلعهٔ مستحکم قرن ۱۴ است که در ورّس، در پایین دره آئوستا در شمال غربی ایتالیا واقع شده است. این قلعه یکی از چشمگیرترین بناهای دورهٔ قرون وسطی در این منطقه توصیف شده است. قلعه به عنوان یک دژ نظامی توسط ایبلت دو چالانت در قرن چهاردهم ساخته شد و یکی از اولین نمونه های قلعه ای است که به صورت یک ساختار واحد ساخته شده، نه به شکل مجموعه ای از ساختمان ها که در دیوار محیطی محصور شده باشند. قلعه بر فراز یک صخره در سمت مقابل دورا بالتئا نسبت به قلعه ایسوگنه قرار دارد. قلعه بر شهر ورّس و مسیر دسترسی به دره آ یاس تسلط دارد. از بیرون به شکل یک مکعب ساده به طول سی متر در هر ضلع دیده می شود و عملاً فاقد عناصر تزئینی است. تاریخچه. منشأ. قدیمی ترین اسناد موجود که به وجود قلعه ای در ورّس (در مالکیت خانواده دو وِرتیو) اشاره دارند، به سال ۱۲۸۷ بازمی گردند. در آن زمان، کنترل این منطقه بین اسقف آئوستا و برخی از خانواده های نجیب زاده که وابسته به کنت های ساوی بودند، مورد مناقشه بود: خانواده های دو توریا، دو آرنادو و دو وِرتیو. خانواده دو وِرتیو به ویژه طی سال ها اختلافات شدیدی با اسقف داشتند که در نهایت به ساخت «خان
هٔ مستحکم» (casaforte) اسقفی در ایسوگنه در سال ۱۳۳۳ انجامید. حدود میانهٔ قرن چهاردهم، خانوادهٔ دو وِرتیو منقرض شدند و بدون وارث باقی ماندند، بنابراین املاک آن ها به تصرف کنت های ساوی درآمد و در سال ۱۳۷۲ به ایبلت دو چالانت اعطا شد به عنوان پاداش برای خدمات مختلفی که در خدمت آن ها انجام داده بود. ایبلت قلعه را به طور کامل بازسازی کرد و یک دژ تقریباً غیرقابل نفوذ ایجاد نمود که کاملاً با بیشتر قلعه های هم عصر منطقه که از چند ساختمان محصور در دیوار محیطی تشکیل می شد، متفاوت بود. یک نوشتهٔ لاتین روی سردر دروازهٔ اول که از دشت به قلعه نزدیک می شوید، تکمیل ساخت قلعه توسط ایبلت را در سال ۱۳۹۰ ثبت کرده است: قرن پانزدهم. با مرگ ایبلت در سال ۱۴۰۹، قلعه و سایر دارایی های او به پسرش فرانسوا دو شالان رسید که در ۱۵ اوت ۱۴۲۴ عنوان کنت اول شالان را از آمادئوس هشتم، دوک ساووی، دریافت کرد. ورس یکی از مهم ترین دارایی های او باقی ماند، اما او قلعه را به هیچ وجه تغییر قابل توجهی نداد. فرانسوا در سال ۱۴۴۲ بدون وارث مرد درگذشت و اموالش را برای دخترانش مارگریت و کاترین به ارث گذاشت؛ بنابراین قلعه ورس به مرکز اختلاف ارث بین کاترین که آ
ن را طبق وصیت پدرش برای خود ادعا می کرد و برخی از پسرعموهایش، از جمله ژاک دو شالان که بر اساس قانون سالیک، که اجازه جانشینی در نسل زن را نمی داد، به این وصیت اعتراض کرد، تبدیل شد. ورس در طول این درگیری با ژاک، به یکی از دژهای کاترین و همسرش پیر ساریود دِ اینترود تبدیل شد. افسانه ها می گویند که در یکشنبه تثلیث ۱۴۴۹، کاترین و پیر قلعه را ترک کردند و به میدان شهر رفتند و در آنجا با جوانان شهر رقصیدند. این امر به طور قابل توجهی حمایت مردم از کاترین را افزایش داد و هر ساله در کارناوال تاریخی ورس دوباره اجرا می شود. در سال ۱۴۵۶، پس از مرگ همسرش در یک کمین، کاترین مجبور شد خود و دارایی هایش، از جمله املاک و قلعه ورس را تسلیم کند که به ژاک دو شالان رسید و او کنت دوم شالان شد. قلعه قرن شانزدهم. این قلعه پس از آن، فراز و نشیب های فرزندان ژاک را دنبال کرد و ابتدا به پسرش لویی، سپس به برادرزاده اش فیلیبر و پس از آن به پسر فیلیبر، رنه، رسید که قلعه راحت تر ایسونی را بازسازی کرد و آن را محل اقامت خود قرار داد. از زمان ساخت آن توسط ایبلت، حدود صد و پنجاه سال پیش، قلعه هیچ بازسازی یا کار نگهداری خاصی را تجربه نکرده بود. در س
ال ۱۵۳۶، رنه با کمک کاپیتان اسپانیایی پیترو دو واله، یک معمار نظامی مشهور، قلعه را برای در نظر گرفتن ظاهر سلاح های گرم بازسازی کرد. او پایه سازه مکعبی را با یک دیوار دایره ای با پیشخوان ها و برجک های چندضلعی احاطه کرد که برای مقابله با توپ ها سازگار شده و با قطعات توپخانه ای که از ملک خود در والانژن در سوئیس آورده بود، مجهز شده بود. رنه همچنین باید مسئول هشتی فعلی باشد که از طریق یک پل متحرک قابل دسترسی است، برای پنجره های جدید و برای دروازه های جدید با طاق های موری. کار ساخت و ساز بر روی کتیبه ای سنگی در بالای ورودی هشتی ثبت شده است، که با نشان رنه دو شالان (در سمت چپ متن) و نشان همسر دومش منسیا دو براگانسا (در سمت راست) همراه است: افول و بهبود در قرن نوزدهم. با مرگ رنه دو شالان بدون وارث مرد در سال ۱۵۶۵، اموال او به دامادش جیووانی فدریکو مادروتزو که با دخترش ایزابل ازدواج کرده بود، رسید و این امر آغاز یک درگیری حقوقی طولانی با سایر اعضای مرد خانواده شالان بود، که بار دیگر بر اساس قانون سالیک بود، که طبق آن ایزابل نمی توانست اموال پدرش را به ارث ببرد. بنابراین، خاندان ساووی کنترل مستقیم قلعه ورس را به دست گر
فت و آن را به یک دیده بانی و پادگان نظامی تبدیل کرد، اما در سال ۱۶۶۱، دوک چارلز امانوئل دوم تسلیحات قلعه را برچید و (به همراه تسلیحات قلعه سن ژرمن) به فورت بارد منتقل کرد که در موقعیت استراتژیک تری برای کنترل واله آئوستا قرار داشت. ورس متروکه شد. در سال ۱۶۹۶، اختلاف حقوقی بین وراث ایزابل دو شالانت و خانواده شالانت سرانجام به پایان رسید و قلعه به خانواده شالانت بازگشت. این قلعه تا زمان انقراض خانه آنها در قرن نوزدهم، همچنان متعلق به آنها باقی ماند، اما دیگر مسکونی نبود و رو به ویرانی رفت. دیوارهای بیرونی محکم به خوبی مقاومت می کردند، اما سقف چوبی به عنوان مجازاتی برای عدم پرداخت مالیات برداشته شد و طبقه بالا در معرض عوامل جوی قرار گرفت. پس از یک سری نقل و انتقالات، سرانجام در سال ۱۸۹۴ توسط پادشاهی ایتالیا از آلفردو داندراده خریداری شد و تحت نظارت اداره بناهای تاریخی پیه مونته و لیگوریا قرار گرفت که کار مرمت را انجام می داد. پس از جنگ جهانی دوم، این قلعه به عنوان بنای یادبود ایتالیا اعلام شد و تحت نظارت دره آئوستا قرار گرفت که در دهه ۱۹۸۰ پوشش سنگی آن را بازسازی کرد. مرمت نهایی در سال ۱۹۹۴ انجام شد. در سال ۲۰۰۴
، قلعه برای تقویت و تنظیم سازه بسته شد. از زمان بازگشایی آن در سال ۲۰۰۷، برای تورهای دارای راهنما باز بوده است. توضیحات. این قلعه که به عنوان یک قلعهٔ نظامی ساخته شده است، بر فراز یک صخرهٔ مشرف به رودخانهٔ «اوانسون» قرار دارد و بر شهر «ورّس» تسلط دارد. موقعیت آن علاوه بر اینکه دسترسی به آن را دشوار و دفاع از آن را آسان می کرد، امکان کنترل سرزمین های پایین دست را نیز فراهم می کرد: درهٔ مرکزی و گذرگاه «وال دایاس» که در آن زمان یک مسیر مهم بود. در قرن هجدهم، تاریخ نگار آوستانی «ژان-باپتیست دو تییه» دربارهٔ این قلعه نوشت: از بیرون، این بنا یک مکعب ساده با حدود ۳۰ متر در هر ضلع است که در پایه توسط یک دیوار دایره ای احاطه شده است که کل قله قله را احاطه کرده است. دیوارها (که برخی بیش از ۲٫۵ متر ضخامت دارند) توسط یک خط پیوسته از دیوارهای دفاعی که یک زهکش طوفان را پنهان می کنند، با پنجره های جرزدار قرون وسطایی و صلیبی شکل رنسانسی، پوشانده شده اند. ورودی. به نظر می رسد که هر عنصر قلعه برای افزایش قابلیت دفاع از آن در نظر گرفته شده است. بازدیدکننده پیاده از طریق یک مسیر قاطر بالا می رود که در کوه می پیچد تا به ورودی دیو
ار دایره ای برسد که از طریق یک پل متحرک قابل دسترسی است. این ورودی، مانند دیوار دایره ای خارجی، توسط رنه دو شالان در قرن شانزدهم ساخته شده است، همان طور که کتیبه بالای دروازه نشان می دهد. همان طور که بازدیدکننده مسیر را به سمت قلعه دنبال می کند، دژ همیشه در سمت راست او قرار دارد. این یکی دیگر از ویژگی های دفاعی بود، زیرا سربازان آن زمان معمولاً سپر خود را در دست چپ خود حمل می کردند و بنابراین سمت راست آن نمایان بود. آن سوی دروازه، دهلیزی با پلکانی منحنی وجود دارد که استفاده از دژکوب را دشوار می کند. در این فضا دری وجود دارد که به محوطه داخلی، که زمانی محل نگهداری اصطبل ها بود، و به باروها - که برای بازدیدکنندگان قابل دسترسی نیست - منتهی می شود. بالای هشتی، اتاق دروازه قرار دارد، بالای سیاه چال و اکنون محل گیشه بلیط برای بازدیدکنندگان از عمارت است. جلوی آن ورودی واقعی قلعه است - یک طاق گرد و یک طاق نوک تیز با یک درب چوبی که با میخ هایی به تقلید از درب اصلی تقویت شده است. طبقه همکف. درون قلعه یک تالار ورودی مربع شکل وجود دارد که با طاق هایی از طاق های نوک تیز مسقف شده است، که یک عنصر دفاعی دیگر است. چندین روزنه
به داخل تالار راه دارند و یک دریچه در سقف وجود دارد که از طریق آن می توانستند هر مهاجمی را که در داخل به دام افتاده بود، بمباران کنند. برای ورود به هسته عمارت، لازم است از یک درِ دولنگه با طاقی گرد در سمت رو به سالن ورودی و یک طاق نوک تیز در سمت رو به حیاط داخلی عبور کرد - که زمانی توسط یک دروازه بالارو که دو در را از هم جدا می کرد، محافظت می شد. حیاط داخلی قلعه یک محوطه مربع شکل ساده است که از آن می توان به دو تالار بزرگ که در ضلع شرقی و غربی عمارت قرار دارند، دسترسی داشت. حیاط رو به آسمان باز است و امکان روشنایی بیشتر اتاق ها و جمع آوری آب باران در مخزن بزرگ واقع در زیر آن را فراهم می کند. سنگفرش حیاط شیب دار است به طوری که تمام آب در مرکز، جایی که دریچه ای به مخزن وجود دارد، همگرا می شود. این منبع ذخیره آب در صورت محاصره بسیار ارزشمند خواهد بود. تقسیم بندی داخلی قلعه به سادگی ظاهر بیرونی آن است. طبقه همکف علاوه بر راهروی ورودی، از سه اتاق تشکیل شده است که حیاط داخلی را احاطه کرده اند. تمام سمت شرقی قلعه توسط یک اتاق بزرگ مستطیلی شکل که با یک طاق بشکه ای گرد پوشانده شده، اشغال شده است. این تنها اتاق بدون گ
رمایش قلعه بود و به احتمال زیاد به عنوان انبار و زره خانه استفاده می شد. در حال حاضر، در طول جشن سالانهٔ کارناوال تاریخی، این اتاق به عنوان سالن رقص مورد استفاده قرار می گیرد. در سمت مقابل، سالن بزرگ غربی قرار دارد که از طریق یک درگاه قابل دسترسی است و با یک طاق بشکه ای نوک تیز پوشانده شده است. این سالن که احتمالاً برای سکونت و غذاخوری سربازان و کارکنان خدماتی استفاده می شد، توسط دو شومینهٔ عظیم گرم می شد و از طریق دریچهٔ سرویس به آشپزخانه در سمت جنوب طبقهٔ همکف و از طریق یک پلکان به آشپزخانه در شمال غربی طبقهٔ بالا متصل بود. یک سوراخ تیراندازی از این اتاق به سالن ورودی باز می شود. در برخی نقاط، زمین صخره ای از کف بیرون زده است: قلعه در واقع بر روی صخرهٔ بکر ساخته شده و برداشتن این صخره ها بدون به خطر انداختن پایداری سازه غیرممکن بوده است. طبقه اول. طبقه اول برای ارباب عمارت رزرو شده بود. دسترسی به آن با بالا رفتن از پله های عظیم روی پشت بندهای معلق که حدود دو متر از دیوارهای حیاط امتداد دارند و از دیوارهای داخلی ساختمان بالا می روند، امکان پذیر است. کتیبه اولین دری که هر کس هنگام بالا رفتن از پله ها با آن مو
اجه می شود، نشان می دهد که ایبلت دو شالانت قلعه را در سال ۱۳۹۰ ساخته است. خودِ در به اتاقی منتهی می شود که به عنوان دروازه بان استفاده می شود و در بالای سالن ورودی قرار دارد. در کف اتاق دریچه ای وجود دارد که امکان بمباران دشمنان در اتاق زیرین را فراهم می کند. اتاق توسط پنجره ای در ضلع شمالی روشن می شود که از طریق آن می توان قلعه ویلا در کهالاند-ساینت-ویتور را دید. از این اتاق به آشپزخانه دوم برای پادگان دسترسی وجود دارد که زمانی توسط یک راه پله به تالار طبقه همکف متصل می شد. این اتاق مانند اتاق های بالا و پایین، دارای دریچه ای است که به فضای خالی ضلع شمالی قلعه باز می شود - شاید نوعی مسیر فرار مخفی. این اتاق همچنین دارای یک انباری در دیوار است که سوراخی برای ورود سرما از بیرون و حفظ بهتر غذا دارد و یک شومینه در دیوار که با اتاق غذاخوری ارباب مشترک است و عملکرد دوگانه پخت غذا و گرم کردن اتاق مجاور را دارد. از آشپزخانه به اتاقی که به عنوان اتاق غذاخوری ارباب استفاده می شد، دسترسی وجود دارد (همچنین از راه پله در حیاط قابل دسترسی است). این اتاق بقیه قسمت غربی کف را اشغال کرده بود. سالن توسط دو منقل بزرگ که در گوش
ه ها قرار داشتند گرم می شد و توسط یک دریچه به آشپزخانه در ضلع شمالی قلعه متصل می شد. اتاق از بیرون توسط پنجره های گوتیک چندلایه و از حیاط توسط یک پنجره چهارضلعی قرن چهاردهمی روشن می شد. آشپزخانه ارباب که در ضلع جنوبی طبقه واقع شده است، سه شومینه بزرگ دارد. شومینه ای که در ضلع روبروی حیاط قرار دارد، اندازه ای استثنایی دارد و در ابتدا برای پختن حیوانات کامل در داخل آن طراحی شده بود. این اتاق با چندین طاق و تویزه از زمان رنه دو شالان پوشیده شده است که نشان خانوادگی او و حروف R و M (حروف اول رنه و همسرش منسیا) در مرکز آنها قرار دارد. این تنها بخش از سقف قلعه است که اصلی باقی مانده است - بقیه در قرن بیستم بازسازی شده اند. ضلع شرقی آشپزخانه توسط چند کمد روی دیوار و یک انباری بزرگ که در دیوار تعبیه شده است، اشغال شده است. ضلع شرقی این طبقه توسط اتاق خواب های ارباب اشغال شده است که توسط شومینه های سنگی بزرگ گرم می شوند، با سقف چوبی مشبک پوشیده شده اند و در مجموع به پنج توالت در دیوار مجهز شده اند که به سنگ های زیرین تخلیه می شوند. طبقه دوم. طبقه دوم دژ، که بازدید از آن با تور همراه با راهنما امکان پذیر نیست، تقسیم بن
دی طبقه اول را تکرار می کند و احتمالاً توسط مأموران و مهمانان قلعه مورد استفاده قرار می گرفته است. بالای سالن غذاخوری ارباب، سالنی قرار دارد که احتمالاً در مقطعی به عنوان سالن شورا مورد استفاده قرار می گرفته است. سقف چوبی و شومینه سنگی این سالن، مانند سقف های دیگر اتاق های این طبقه، در چند دهه اخیر بازسازی و مرمت شده اند. این سقف ها بر اثر فرسایش ناشی از هوازدگی که پس از برداشتن سقف عمارت در معرض آن قرار گرفته اند، خراب شده اند. اتاق های ضلع شرقی مانند اتاق های طبقه اول دارای دو توالت هستند. اتاق بالای آشپزخانه در گوشه شمال غربی شامل دریچه ای است که به یک طاقچه در بیرون منتهی می شود و احتمالاً به عنوان خروجی خدمات یا شاید برای علامت دهی استفاده می شده است. راه پله های چوبی، که به طور کامل بازسازی شده اند، این طبقه را به اتاقک زیرشیروانی متصل می کنند. اتاق های زیرشیروانی به همان شیوهٔ طبقات پایین تقسیم بندی شده اند و احتمالاً توسط سربازان و خدمتکاران قلعه استفاده می شدند و برای نگهداری سنگ ها نیز به کار می رفتند. از زیرشیروانی می توان به «شِمین دو رونْد» (راهروی نگهبانی) دسترسی پیدا کرد که اطراف چهار طرف ساختم
ان به طول تقریباً ۱۲۰ متر امتداد دارد و شامل ۱۴۸ تیرکش دروازه قلعه است. در سمت داخلی، یک گالری چوبی قرار دارد که به حیاط داخلی مشرف است و سقف آن برای هدایت آب باران به داخل حیاط طراحی شده است. سقف سنگی نیز به طور کامل در دههٔ ۱۹۸۰ بازسازی شده است. قلعه ورس در فرهنگ عامه. قلعه ورس یکی از پربازدیدترین بناهای تاریخی دره آئوستا است. بین سال های ۲۰۰۷ تا ۲۰۰۹، سالانه حدود ۲۰۰۰۰ بازدیدکننده داشته است. در سال ۱۸۸۴، این عمارت توسط آلفردو دِآندراد به عنوان یکی از مدل هایش برای قلعه و صخره قرون وسطایی در تورین مورد استفاده قرار گرفت، که برای نمایشگاه عمومی هنری و صنعتی ایتالیا در آن سال ساخته شده بود. از سال ۱۹۴۹، هر ساله، به مناسبت این کارناوال تاریخی، مردم ورس ۳۱ مه ۱۴۴۹ را جشن می گیرند، روزی که کاترین دو شالان و همسرش پیر دِ اینترود به میدان روستا رفتند و با مردم شهر شروع به رقصیدن کردند. در طول چهار روز کارناوال، قلعه میزبان شام، مهمانی های بالماسکه و اجرای نمایش جوزپه جاکوزا است.
صومعه نیکوغایوس مقدس (یافا) (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر یافا، استان تل آویو اسرائیل می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۰ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای صلیب مقدس (آگاراک) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر کولوس، جمهوری خودمختار نخجوان جمهوری آذربایجان می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۰ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
صومعه توما وانک (آزنابرت) (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر آزنابرت، جمهوری خودمختار نخجوان جمهوری آذربایجان می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۰ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
فرانچسکو فاآدی برونو (۷ مارس ۱۸۲۵ – ۲۵ مارس ۱۸۸۸) کشیش، ریاضیدان و خیرخواه ایتالیایی بود. او به خاطر مشارکت هایش در ترکیبیات، توابع بیضوی، نظریهٔ نامتغیرها و به ویژه فرمول فاآ دی برونو در حساب دیفرانسیل و انتگرال شناخته می شود. او شاگرد اوگستان لوئیس کوشی در دانشگاه پاریس بود و بعدها در دانشگاه تورین تدریس کرد و شاگردانی برجسته مانند جوزپه پئانو و کورادو سگره را تربیت نمود. فاآ دی برونو علاوه بر ریاضیات، به فعالیت های خیریه و اجتماعی نیز اهمیت می داد. او مؤسسات مذهبی برای کمک به فقرا و نیازمندان تأسیس کرد و به همین دلیل به عنوان «دوست فقرا» شناخته شد. وی توسط پاپ ژان پل دوم در ۲۵ سپتامبر ۱۹۸۸ مبارک شده و روز جشن وی ۲۷ مارس است. آرامگاه اصلی او کلیسای بانوی شفاعت در تورین، ایتالیا است. زندگی. اوایل زندگی. فاا دی برونو در ۷ مارس ۱۸۲۵ در آلساندریا، که در آن زمان بخشی از پادشاهی ساردنی بود، متولد شد. او از خانواده ای اشرافی بود و دوازدهمین و کوچک ترین فرزند لوئیجی فاا دی برونو از خانواده مارکی و لیدی کارولینا ساپا دِ میلانزی بود. او در خانه ای بزرگ شد که با شادی، هنر و توجه به فقرا که ناشی از ایمان قوی کاتولیک وا