Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
هالووین با خانواده آدامز جدید () یک فیلم کمدی ترسناک آمریکایی ساخته شده برای تلویزیون در سال ۱۹۷۷ است که بر پایهٔ سیتکام "خانواده آدامز" (۱۹۶۴–۱۹۶۶) ساخته شد. این فیلم در ۳۰ اکتبر ۱۹۷۷ از شبکهٔ ان بی سی پخش شد. برخلاف واژهٔ «جدید» در عنوان، بیشتر بازیگران اصلی مجموعهٔ اصلی دوباره نقش های خود را ایفا کردند؛ از جمله جان آستین، کارولین جونز (با عنوان «ستارهٔ مهمان ویژه»)، جکی کوگان، تد کسیدی، لیزا لورینگ و فلیکس سیلا. یازده سال پس از لغو پخش مجموعهٔ تلویزیونی دههٔ ۱۹۶۰، این تنها اثری بود که اکثر بازیگران اصلی را در یک تولید رنگی و به صورت ضبط شده روی نوار ویدئویی، گرد هم آورد. تولید. باربارا کولیتون (با نام دیگر استل باربارا بارب) پس از جدایی از همسرش، چارلز آدامز، در میانهٔ دههٔ ۱۹۶۰ بخشی از حقوق مربوط به کارتون های خانواده آدامز را به دست آورد. در سال ۱۹۷۷، کولیتون به دیوید لوی ــ سازنده مجموعهٔ تلویزیونی دههٔ ۱۹۶۰ ــ پیشنهاد داد تا از این شخصیت ها در تلویزیون استفاده شود. پس از آن که تلاش برای ارائهٔ دوبارهٔ مجموعه به سه شبکهٔ اصلی تلویزیونی با شکست روبه رو شد، لوی توانست طرح را به تهیه کننده چارلز فرایز بفرو
شد؛ کسی که بر اساس قراردادش با شبکهٔ ان بی سی قرار بود یک فیلم تلویزیونی تولید کند. پس از کسب حقوق لازم، فرایز بر این باور بود که آن ها همهٔ حقوق مرتبط با خانواده آدامز را به دست آورده اند. اما تنها یک هفته و نیم پیش از آغاز تولید مشخص شد که برخی عناصر ساخته شده برای مجموعه تلویزیونی در مالکیت شرکت فیلم ویز (دارندهٔ حقوق سریال) قرار دارد و شامل حقوقی که تحت کنترل کولیتون و لوی بود نمی شود. بلوسوم راک، که در نسخهٔ اصلی نقش گرندماما را ایفا کرده بود، در زمان تولید بیمار بود (او در ژانویهٔ ۱۹۷۸، نزدیک به سه ماه پس از پخش این ویژه برنامه، درگذشت) و به همین دلیل نقش او به جین رز سپرده شد. مارگارت همیلتون، بازیگر نقش مادر فرمپ، از حضور در فیلم خودداری کرد و نقش او توسط الویا آلمن ایفا شد. بازیگران شخصیت پرداز پارلی بائر و ویتو اسکاتی، که هر دو در مجموعهٔ اصلی نقش های تکرارشونده داشتند، نیز در این فیلم تلویزیونی ظاهر شدند، اما در نقش هایی متفاوت از کاراکترهای پیشین خود. فیلم طی ۱۲ روز فیلم برداری شد و اغلب ناچار بودند برنامه را با زمان بندی جان آستین هماهنگ کنند، زیرا او هم زمان در حال بازی در مجموعهٔ "عملیات پتی کو
ت" بود. خانه ای که فیلم در آن ساخته شد، پیش تر برای فیلم برداری "بن" استفاده شده بود.
فرماندهی نیروهای آلپ () فرماندهی نیروهای جنگ کوهستانی نیروی زمینی ایتالیا، به نام آلپینی و واحدهای پشتیبانی و آموزشی مختلف را بر عهده دارد. این فرماندهی جانشین سپاه چهارم آلپینو در جنگ سرد است. آلپینی ها واحدهای پیاده نظام سبک هستند که در نبرد کوهستانی تخصص دارند. واحدهای تابعه فرماندهی نیروهای آلپ در طول نبرد در جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم خود را متمایز کردند. تاریخ فرماندهی نیروهای آلپ پس از دومین جنگ استقلال ایتالیا آغاز می شود. پس از پیروزی ایتالیا و فرانسه بر امپراتوری اتریش، پادشاهی ساردنی سفارتخانه های پاپ را در امیلیا رومانیای امروزی ضمیمه کرد، بنابراین در ۲۵ مارس ۱۸۶۰، چهارمین فرماندهی عالی نظامی به عنوان یک فرماندهی ارضی در بولونیا فعال شد و وظیفه دفاع از قلمرو تازه به دست آمده بین رودخانه پانارو و دریای آدریاتیک را بر عهده گرفت. این فرماندهی شامل لشکرهای چهارم، هفتم و سیزدهم خط بود. تاریخچه. تاریخ فرماندهی نیروهای آلپ پس از دومین جنگ استقلال ایتالیا آغاز می شود. پس از پیروزی ایتالیا و فرانسه بر امپراتوری اتریش، پادشاهی ساردینیا، سفارتخانه های پاپ را در امیلیا رومانیای امروزی ضمیمه خود کرد؛ بنابرا
ین در ۲۵ مارس ۱۸۶۰، چهارمین فرماندهی عالی نظامی به عنوان یک فرماندهی منطقه ای در بولونیا فعال شد و وظیفه دفاع از قلمرو تازه به دست آمده بین رودخانه پانارو و دریای آدریاتیک را بر عهده گرفت. این فرماندهی شامل لشکرهای چهارم، هفتم و سیزدهم خط بود. ریشه ها. تاریخچه این یگان پس از دومین جنگ استقلال ایتالیا آغاز می شود. پس از پیروزی ایتالیا و فرانسه بر امپراتوری اتریش، پادشاهی ساردینیا، سفارتخانه های پاپ را در امیلیا رومانیای امروزی ضمیمه خود کرد؛ بنابراین در ۲۵ مارس ۱۸۶۰، چهارمین فرماندهی عالی نظامی به عنوان یک فرماندهی منطقه ای در بولونیا فعال شد و وظیفه دفاع از قلمرو تازه به دست آمده بین رودخانه پانارو و دریای آدریاتیک را بر عهده گرفت. این فرماندهی شامل لشکرهای چهارم، هفتم و سیزدهم خط بود. در آغاز سومین جنگ استقلال ایتالیا، این فرماندهی جناح راست ارتش اصلی را پوشش می داد و در امتداد رودخانه پو ثابت ماند. فرماندهی تحت فرماندهی ژنرال انریکو چالدینی شامل لشکرهای یازدهم، دوازدهم، سیزدهم، چهاردهم، پانزدهم، هفدهم، هجدهم و بیستم خط بود. با این حال، هنگامی که ارتش اصلی ایتالیا نتوانست از سیستم دژهای کوادریلاترو اتریش در
جنوب دریاچه گاردا عبور کند، سپاه پنجم ارتش با شش لشکر از کوه های آپنین عبور کرد، به سپاه چهارم ارتش در رومانیا پیوست و در ۱۵ ژوئیه ۱۸۶۶ با قدرت از رودخانه های پو و آدیجه سفلی عبور کرد. سیالدینی دژهای اتریش و ارتش اصلی در جناح چپ خود را دور زد و ارتش خود را از طریق ونتو به پیش راند. یک لشکر به فرماندهی جیاکومو مدیچی را برای حمله به ترنتینو و قطع خط عقب نشینی اتریش و سه لشکر به فرماندهی رافائله کادورنا را برای پیشروی سریع به سمت شهر تریسته اعزام کرد. ارتش چیالدینیس سرانجام در ۲۴ ژوئیه ۱۸۶۶ به رودخانه ایسونزو رسید. پس از آنکه پادشاهی ساردینیا پس از جنگ با الحاق قلمرو ونتو، مرزهای خود را به سمت شمال گسترش داد، فرماندهی عالی نظامی چهارم در بهار ۱۸۶۷ منحل شد. در ۱۵ اوت ۱۸۷۰، سپاه چهارم ارتش برای لشکرکشی کوتاه مدت برای تصرف رم فعال شد. پس از ورود نیروهای سپاه به رم، این سپاه به فرماندهی کل ارتش تبدیل شد که وظیفه انجام وظایف پادگانی در رم را بر عهده داشت. در طول این لشکرکشی، این سپاه فرماندهی لشکرهای دوم، نهم، یازدهم، دوازدهم و سیزدهم خط مقدم را بر عهده داشت. در سال ۱۸۷۳، این فرماندهی به فرماندهی کل چهارم تغییر نام د
اد و به فلورانس منتقل شد تا به عنوان فرماندهی منطقه ای توسکانی عمل کند. در ۲۲ ژانویه ۱۸۷۷، این سپاه به سپاه چهارم ارتش تغییر نام داد و به پیاچنزا منتقل شد. در سال ۱۸۸۸، سپاه به جنوا نقل مکان کرد. جنگ جهانی اول. در آغاز سومین جنگ استقلال ایتالیا، این فرماندهی جناح راست ارتش اصلی را پوشش می داد و در امتداد رودخانه پو ثابت ماند. فرماندهی تحت فرماندهی ژنرال انریکو چالدینی شامل لشکرهای یازدهم، دوازدهم، سیزدهم، چهاردهم، پانزدهم، هفدهم، هجدهم و بیستم خط بود. با این حال، هنگامی که ارتش اصلی ایتالیا نتوانست از سیستم دژهای کوادریلاترو اتریش در جنوب دریاچه گاردا عبور کند، سپاه پنجم ارتش با شش لشکر از کوه های آپنین عبور کرد، به سپاه چهارم ارتش در رومانیا پیوست و در ۱۵ ژوئیه ۱۸۶۶ با قدرت از رودخانه های پو و آدیجه سفلی عبور کرد. سیالدینی دژهای اتریش و ارتش اصلی در جناح چپ خود را دور زد و ارتش خود را از طریق ونتو به پیش راند. یک لشکر به فرماندهی جیاکومو مدیچی را برای حمله به ترنتینو و قطع خط عقب نشینی اتریش و سه لشکر به فرماندهی رافائله کادورنا را برای پیشروی سریع به سمت شهر تریسته اعزام کرد. ارتش چیالدینیس سرانجام در ۲۴ ژو
ئیه ۱۸۶۶ به رودخانه ایسونزو رسید. پس از آنکه پادشاهی ساردینیا پس از جنگ با الحاق قلمرو ونتو، مرزهای خود را به سمت شمال گسترش داد، فرماندهی عالی نظامی چهارم در بهار ۱۸۶۷ منحل شد. در ۱۵ اوت ۱۸۷۰، سپاه چهارم ارتش برای لشکرکشی کوتاه مدت برای تصرف رم فعال شد. پس از ورود نیروهای سپاه به رم، این سپاه به فرماندهی کل ارتش تبدیل شد که وظیفه انجام وظایف پادگانی در رم را بر عهده داشت. در طول این لشکرکشی، این سپاه فرماندهی لشکرهای دوم، نهم، یازدهم، دوازدهم و سیزدهم خط مقدم را بر عهده داشت. در سال ۱۸۷۳، این فرماندهی به فرماندهی کل چهارم تغییر نام داد و به فلورانس منتقل شد تا به عنوان فرماندهی منطقه ای توسکانی عمل کند. در ۲۲ ژانویه ۱۸۷۷، این سپاه به سپاه چهارم ارتش تغییر نام داد و به پیاچنزا منتقل شد. در سال ۱۸۸۸، این سپاه به جنوا نقل مکان کرد. در بهار ۱۹۱۵، سپاه تحت فرماندهی ژنرال ماریو نیکولیس دی روبیلانت به سمت مرز اتریش حرکت کرد و اولین نبرد خود را در نبرد مونت نرو (امروزه کرن) در آلپ جولیان تجربه کرد. در ادامه جنگ، این سپاه در جبهه ایسونزو جنگید. در دوازدهمین نبرد ایسونزو، این سپاه جناح شمالی ارتش دوم ایتالیا را بین کو
ه رومبون و دولجه پوشش می داد. حمله اصلی اتریش-آلمان متوجه سپاه های چهارم و بیست و هفتم ایتالیا بود. استحکامات ایتالیا به سرعت مغلوب شدند و پیشروی سریع، خط عقب نشینی سپاه چهارم را قطع کرد. بیشتر نفرات و تجهیزات سپاه چهارم توسط نیروهای قدرت های مرکزی اسیر شدند و این سپاه تا پایان جنگ دوباره تشکیل نشد. جنگ جهانی دوم. پس از جنگ جهانی اول، این سپاه بار دیگر به بولونیا منتقل شد تا اینکه در سال ۱۹۲۷ به ورونا منتقل شد و وظیفه انجام وظایف ارضی و دفاعی در امتداد دره آدیجه را بر عهده گرفت. این سپاه شامل لشکر نهم پیاده نظام «پاسوبیو» در ورونا و لشکر یازدهم پیاده نظام «برنرو» در بولزانو بود. در سال ۱۹۳۵، این سپاه به بولزانو منتقل شد، اما به سرعت برای تقویت نیروهای ایتالیایی که در طول حمله ایتالیا به حبشه با مقاومت سرسختانه تری از حد انتظار روبرو بودند، اعزام شد. این سپاه فرماندهی لشکر پنجم پیاده نظام «کوزریا»، لشکر اول پیراهن سیاه «۲۳ مارس» و لشکر پنجم پیراهن سیاه «۱ فوریه» را بر عهده داشت. در طول نبرد در حبشه، سپاه چهارم ارتش در نبرد شایر شرکت کرد. پس از بازگشت از حبشه، این سپاه وظیفه دفاع از مرزهای شمالی ایتالیا را بر ع
هده داشت. به طور خاص در مورد جنگ با رایش سوم هیتلر، این سپاه وظیفه داشت تا دیوار آلپ در تیرول جنوبی را مستقر کند و تا حد امکان پیشروی دشمن را به تأخیر بیندازد. اگرچه آلمان و ایتالیا در سال ۱۹۳۹ پیمان فولاد را امضا کردند، اما ساخت استحکامات در امتداد دیوار آلپ بدون وقفه ادامه یافت. وقتی ایتالیا در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰ به فرانسه اعلام جنگ کرد، سپاه در نزدیکی مرز فرانسه و ایتالیا بود. ارتش ایتالیا تنها گشت های محدودی انجام داد و تا زمانی که فرانسه در ۲۰ ژوئن ۱۹۴۰ درخواست آتش بس کرد، در مواضع خود باقی ماند. روز بعد، لشکرهای ایتالیایی با قدرت از مرز عبور کردند، اما مقاومت سرسختانه فرانسوی ها آنها را پس از چند کیلومتر در کل جبهه متوقف کرد. در طول این نبرد، سپاه فرماندهی لشکر دوم پیاده نظام کوهستانی «اسفورزسکا»، لشکر ۲۶ پیاده نظام کوهستانی «آسیتا» و هنگ سوم آلپینی را بر عهده داشت. پس از حمله ایتالیا به یونان در اکتبر ۱۹۴۰ که تحت مقاومت سرسختانه یونانیان قرار گرفت، سپاه چهارم ارتش برای تقویت نیروهای ایتالیایی در امتداد جبهه اپیروس به آلبانی اعزام شد. این سپاه فرماندهی لشکر پنجم آلپین «پوستریا» و لشکر ۲۲ پیاده نظام «کاچیاتوری
دله آلپی» را بر عهده داشت. پس از جنگ، سپاه به بولزانو بازگشت. در ژوئیه ۱۹۴۲، بنیتو موسولینی تصمیم گرفت تلاش های جنگی ایتالیا در اتحاد جماهیر شوروی را افزایش دهد. هفت لشکر تازه نفس به جنوب روسیه اعزام شدند تا سپاه اعزامی ایتالیا در روسیه را تقویت کنند. لشکر دوم آلپاین لشکر ۳ آلپ جولیا و لشکر چهارم آلپاین به روسیه اعزام شدند و تحت یک سپاه تازه تأسیس قرار گرفتند که سپاه ارتش آلپاین نام گرفت؛ این اولین باری بود که یک سپاه ایتالیایی نام «آلپینی» را بر خود داشت. لشکر ۱۵۶ پیاده نظام «ویچنزا» که وظایف پادگانی را در منطقه عقب سپاه انجام می داد، به سه لشکر آلپاین پیوست. این سپاه و بیشتر نیروهای آن در ژانویه ۱۹۴۳ در جریان عملیات شوروی نابود شدند. جبهه ایتالیا در امتداد رودخانه دن در ۱۶ دسامبر ۱۹۴۲ توسط نیروهای زرهی و مکانیزه شوروی شکسته شد، اما هنگامی که نیروهای شوروی به سمت جنوب و به سمت روستوف-نا-دونو در دریای سیاه تغییر مسیر دادند تا گروه A ارتش آلمان را که در قفقاز می جنگید و ارتش چهارم پانزر آلمان را که در بحبوحه عملیات وینترگوایتر - تلاشی برای کمک به ارتش ششم در استالینگراد - بود، قطع کنند، سپاه آلپ ایتالیا به حف
ظ جبهه در امتداد رودخانه دن ادامه داد. اما در ۱۳ ژانویه ۱۹۴۳، شوروی ها مرحله دوم عملیات زحل را آغاز کردند و چهار ارتش جبهه ورونژ ژنرال فیلیپ گولیکوف را علیه ارتش دوم مجارستان در جناح چپ سپاه آلپ به کار گرفتند. ظرف سه روز، آلپینی ها خود را در دو طرف محاصره شده توسط واحدهای زرهی و مکانیزه شوروی و در فاصله ۲۰۰ کیلومتری از خطوط جدید محور یافتند. در ۱۷ ژانویه، فرمانده کل سپاه، سپهبد گابریل ناشی، سرانجام دستور عقب نشینی کامل را صادر کرد. حدود ۴۰٬۰۰۰ نفر دو ستون تشکیل دادند که لشکر تریدنتینا را دنبال می کردند. این لشکر با پشتیبانی تعداد انگشت شماری از خودروهای زرهی آلمانی، راه را به سمت غرب و به سمت جبهه جدید محور هدایت می کرد. شوروی ها پیش از این تمام روستاها را اشغال کرده بودند و سربازان تریدنتینا نبردهای سختی را برای پاکسازی راه انجام دادند. در ۲۶ ژانویه ۱۹۴۳، بقایای این سپاه سرانجام در نبرد نیکولایوکا از محاصره شوروی آزاد شدند و در ۱ فوریه ۱۹۴۳ به خطوط محور رسیدند. در پانزده روز، سربازان ۲۰۰ کیلومتر را پیاده پیمودند، در بیست و دو نبرد شرکت کردند و چهارده شب را در وسط استپ روسیه اردو زدند. دما در طول شب بین ۳۰- د
رجه سانتیگراد (۲۰- درجه فارنهایت) و ۴۰- درجه سانتیگراد (۴۰- درجه فارنهایت) کاهش یافت. تلفات سرسام آور بود: «کونینس» و «جولیا» نابود شده بودند: کونینس تعداد بازماندگان را از ۱۷۴۶۰ نفر مستقر، ۱۶۰۷ نفر و جولیا تعداد بازماندگان را کمتر از ۱۲۰۰ نفر اعلام کرد. لشکر «تریدنتینا» با عبور ۴۲۵۰ نفر از خطوط روسیه، وضعیت بهتری داشت. لشکر «ویچنزا» در آغاز حمله شوروی ۱۰۴۶۶ نفر را در خود جای داده بود که ۷۷۶۰ نفر از آنها پس از رسیدن بقایای لشکر به خطوط محور کشته یا مفقود شدند. بدترین واحد، هنگ دوم آلپینی بود که ۲۰۸ نفر از ۵۲۰۶ نفر مستقر در آن زنده ماندند. در مجموع، این سپاه در آغاز نبرد، ۳۴۱۷۰ کشته و ۹۴۰۰ زخمی از ۵۷۰۰۰ نفر در نبرد متحمل شد. بقایای لشکرها به وطن خود بازگردانده شدند و به همراه سپاه چهارم که در این مقطع در دورس در پادگان بود، در سپتامبر ۱۹۴۳ پس از حمله آلمان به ایتالیا پس از آتش بس ایتالیا و متفقین منحل شدند. در ادامه جنگ، ستاد سپاه چهارم در بولزانو به ستاد گشتاپو برای منطقه عملیاتی آلپنورلند تبدیل شد. جنگ سرد. پس از آنکه گروه سی ارتش آلمان در ایتالیا در ۲۹ آوریل ۱۹۴۵ تسلیم شد و خصومت ها رسماً در ۲ مه ۱۹۴۵ پایان
یافت، ایتالیا بلافاصله یک فرماندهی عالی نظامی را به بولزانو اعزام کرد تا در آنجا به عنوان فرماندهی نظامی سرزمینی چهارم فعال شود و اطمینان حاصل شود که استان تیرول جنوبی دوباره به اتریش ملحق نخواهد شد. در ۱ مه ۱۹۵۲، این فرماندهی به سپاه چهارم ارتش تغییر نام داد و به یکی از سه سپاه فعال ارتش ایتالیا تبدیل شد. در ابتدا، این سپاه فقط لشکر پیاده نظام «فریولی» و هنگ ششم آلپینی را فرماندهی می کرد. با این حال، در سال ۱۹۴۹، فریولی به فلورانس نقل مکان کرد و سپاه چهارم ارتش فقط شامل هنگ ششم آلپینی و چند واحد پشتیبانی بود. در سال ۱۹۵۱، این سپاه - به همراه سپاه سوم ارتش و سپاه پنجم ارتش - به فرماندهی نیروهای زمینی متفقین ناتو در جنوب اروپا در ورونا منصوب شدند. این سپاه بار دیگر وظیفه دفاع از مرز شمالی ایتالیا در تیرول جنوبی را بر عهده گرفت. در سال ۱۹۵۵، سنتارو به نووارا نقل مکان کرد و به سپاه سوم ارتش پیوست و سپاه چهارم ارتش، فرماندهی نیروهای کارنیا-کادوره را به واحدهای خود اضافه کرد. فرماندهی نیروهای کارنیا-کادوره، فرماندهی در سطح لشکر بود که شامل تیپ آلپاین «جولیا» و تیپ آلپاین «کادوره» می شد. این فرماندهی وظیفه دفاع از
مرز ایتالیا در منطقه کادوره و در امتداد کوه های آلپ کارنیک را بر عهده داشت. در سال ۱۹۷۲، تیپ آلپاین «تائوریننسه» به سپاه چهارم ارتش پیوست که اکنون فرماندهی تمام واحدهای عملیاتی آلپاین، آلپاین و کوهستانی ارتش ایتالیا را بر عهده داشت. به همین مناسبت، این سپاه نام خود را به سپاه چهارم ارتش آلپاین تغییر داد. با اصلاحات ارتش ایتالیا در سال ۱۹۷۵، فرماندهی نیروهای کارنیا-کادوره منحل شد و هر پنج تیپ آلپینی تحت فرماندهی مستقیم سپاه چهارم ارتش آلپ قرار گرفتند که از آن زمان به جای اعداد رومی با اعداد عربی نوشته می شد: سپاه چهارم ارتش آلپ. پس از جنگ سرد. با پایان جنگ سرد، ارتش ایتالیا شروع به کاهش نیروهای خود به مدت یک دهه کرد. اولین تیپی که منحل شد، تیپ آلپین «اوروبیکا» بود که در ۲۷ ژوئیه ۱۹۹۱ به همراه گردان های آلپین خود، ادولو و موربگنو، و گروه توپخانه «برگامو» منحل شد و به تیپ آلپین «تریدنتینا» پیوست. در همان تاریخ، گردان لجستیک مانور ۲۴ «دولومیتی» از اپان به مران نقل مکان کرد، جایی که پرسنل و تجهیزات گردان لجستیک «اوروبیکا» را در خود جای داد. در ۱۵ سپتامبر ۱۹۹۴، این گردان به هنگ گسترش یافت و به هنگ لجستیک مانور ۲۴
«دولومیتی» تغییر نام داد. در ۲۸ اوت ۱۹۹۲، گردان سیگنال چهارم «گاردنا» در بولزانو به هنگ سیگنال دوم آلپین ارتقا یافت و گروهان سیگنال هفتم آلپین را در باسانو دل گراپا ادغام کرد. گروه چهارم توپخانه سنگین صحرایی «پوستریا» در ۴ سپتامبر ۱۹۹۲ منحل شد و به جای آن، گروه توپخانه کوهستانی «ویچنزا» از لشکر تریدنتینا به ترنتو نقل مکان کرد و به دومین هنگ توپخانه آلپاین مسلح به هویتزرهای اف اچ-۷۰ تبدیل شد. در ۱۳ اکتبر ۱۹۹۵، گردان دوم مهندسی معدن آلپینی «ایزئو» از بولزانو به ترنتو نقل مکان کرد، جایی که در همان روز گردان چهارم مهندسی «اورتا» منحل شد و ایزئو تنها گردان از هنگ دوم مهندسی آلپاین فعال شده بود که در این فرایند از یک گردان تونل ساز به یک گردان حفاری تبدیل شد. علاوه بر این، در سال ۱۹۹۵، ساوویا کاوالریا از مران خارج شد و به گروستو در توسکانی نقل مکان کرد و در آنجا به تیپ موتوریزه «فریولی» پیوست. تقریباً در همان زمان، گردان هفتم زرهی کارابینیری به عنوان بخشی از سپاه کارابینیری بازگشت. گروهان چتربازان آلپینی «مونته سروینو» در ۱۴ ژوئیه ۱۹۹۶ به گردان ارتقا یافت و تبدیل خود را از یک واحد هوابرد پیاده نظام کوهستانی نخبه به
یک واحد واجد شرایط تکاور آغاز کرد، فرآیندی که در سال ۱۹۹۹ با تغییر نام این گردان به گردان چتربازان آلپینی «مونته سروینو» به پایان رسید. در ۱۰ ژانویه ۱۹۹۷، تیپ آلپینی «کادوره» منحل شد و هنگ هفتم آلپینی و هنگ شانزدهم «بلونو» آن به تیپ آلپینی «جولیا» پیوستند. در همان سال، مدرسه نظامی آلپینی در آئوستا به مرکز آموزش آلپینی با تنها گردان آلپینی «آئوستا» کاهش یافت که تا سال ۱۹۹۸ تنها شامل گروهان آموزشی ۴۲ و گروهان کوهنوردان ۸۸ بود. در ۱ اکتبر ۱۹۹۷، سپاه چهارم ارتش آلپ به فرماندهی نیروهای آلپ تغییر نام داد. در ۱ دسامبر ۱۹۹۷، هنگ دوم توپخانه آلپ از کام آلپ به تیپ توپخانه جدید ارتش منتقل شد. در ۱ مارس ۱۹۹۸، هنگ شانزدهم «بلونو» از جولیا و هنگ هجدهم «ادولو» از تریدنتینا به سپاه چهارم ارتش آلپ منتقل شدند. هر دو هنگ پس از تعلیق خدمت سربازی اجباری توسط ایتالیا در سال ۲۰۰۱ منحل شدند؛ هنگ هجدهم در ۳۰ سپتامبر ۲۰۰۴ و هنگ شانزدهم در ۳۰ نوامبر ۲۰۰۴. در فوریه ۲۰۰۰، هنگ دوم سیگنال آلپ به تیپ سیگنال تازه تأسیس منتقل شد. در فوریه ۲۰۰۱، هنگ بیست و چهارم لجستیک مانور «دولومیتی» یک گردان تعمیر و نگهداری میدانی و یک گردان پزشکی میدانی ب
ه رده های خود اضافه کرد و به تیپ لجستیک تازه تأسیس منتقل شد. در ژوئیه ۲۰۰۱، هنگ چهارم هوانوردی ارتش «آلتایر» به تیپ تازه تأسیس هوانوردی ارتش منتقل شد. در سال ۲۰۰۲، هنگ دوم مهندسی آلپاین به جولیا منتقل شد. از آنجایی که گردان چتربازان آلپاین «مونته سروینو» از سال ۲۰۰۲ به طور مداوم در جنگ افغانستان مستقر بود، این گردان در سال ۲۰۰۴ یک گروهان سوم تکاور را به خود اضافه کرد و بنابراین در ۲۵ سپتامبر ۲۰۰۴ به هنگ چهارم چتربازان آلپاین ارتقا یافت. آخرین تیپی که منحل شد، تیپ آلپاین «تریدنتینا» بود که برای آخرین بار در ۳۱ دسامبر ۲۰۰۲ پرچم خود را پایین آورد. با این حال، روز بعد، فرماندهی لشکر «تریدنتینا» در بولزانو به عنوان یک فرماندهی لشکر قابل استقرار فعال شد. فرماندهی این لشکر، سنت های لشکر دوم آلپاین «تریدنتینا» و تیپ آلپاین «تریدنتینا» را ادامه می دهد. طرح های استراتژیک در صورت وقوع جنگ. پس از اصلاحات سال ۱۹۷۶، سپاه چهارم ارتش آلپ مسئول دفاع از مرز ایتالیا در امتداد رشته کوه اصلی آلپ از نقطه مرزی سه گانه سوئیس-اتریش-ایتالیا در غرب تا مرز ایتالیا-یوگسلاوی در شرق بود. در صورت جنگ با یوگسلاوی، سپاه چهارم ارتش آلپ در موقع
یت خود ثابت می ماند و از جناح چپ سپاه پنجم ایتالیا محافظت می کرد که با نیروهای دشمن در دشت های فریولی-ونیز جولیا روبرو می شد. تنها تیپی که در چنین حالتی درگیر جنگ می شد، جولیا بود. در صورت جنگ با پیمان ورشو، سپاه چهارم ارتش آلپ دو نقشه جنگی داشت: یکی در صورتی که گروه نیروهای جنوبی شوروی و ارتش مجارستان از یوگسلاوی عبور کنند و دیگری در صورتی که پیمان ورشو بی طرفی اتریش را نقض کرده و از اتریش عبور کند. در صورتی که نیروهای دشمن از طریق یوگسلاوی وارد شوند، جولیا جناح چپ کوهستانی سپاه پنجم را پوشش می دهد که با چهار تیپ زرهی و پنج تیپ مکانیزه خود، سعی می کند دشمن را قبل از اینکه بتواند به دشت پادان شمال ایتالیا نفوذ کند، تضعیف کند. سایر تیپ های آلپینی ثابت می مانند. در حالت محتمل تر، لشکرهای شوروی و مجارستان به اتریش حمله می کردند، از طریق جنوب استیریا و از طریق دره دراوا در کارینتیا پیشروی می کردند، تیپ های آلپینی اولین واحدهای خط مقدم ارتش ایتالیا بودند: تیپ آلپینی "جولیا": با بالا آمدن از دره دراوا، نیروهای بلوک شرق می توانستند در ویلاخ به چپ بپیچند و سعی کنند از طریق دره کانال که توسط واحدهای جولیا مستقر شده بو
د، از آلپ عبور کنند: گردان آلپینی "گموناً درست در مرز در تارویزیو قرار داشت و گردان آلپینی "سیویدال" کمی پایین تر دره در چیوسافورته. قرار بود هر دو گردان توسط گروه توپخانه کوهستانی "بلونو" در پونته با پشتیبانی شوند. گمونا وظیفه داشت دره کانال را درست در مرز مسدود کند، در حالی که سیویدال وظیفه دفاع از گذرگاه ناسفلد و در نتیجه تأمین امنیت جناح چپ گمونا را بر عهده داشت. بزرگ ترین گردان ارتش ایتالیا، گردان آلپینی "وال تالیامنتو" در تولمزو، کمی قبل از انتهای جنوبی دره کانال، مستقر بود. وال تالیامنتو ۱۶ گروهان با قدرت کامل را در میدان نبرد قرار داد و نیروی ارگانیکی بالغ بر ۲۵۰۰ نفر داشت و وظیفه داشت سنگرها و استحکامات دیوار آلپ را در دره کانال مستقر کند. وال تالیامنتو توسط گروه توپخانه کوهستانی "کونگلیانو" و گروه توپخانه کوهستانی "اودینه" مستقر در اودینه و تولیمزو پشتیبانی می شد. گردان آلپینی "تولمزو" در شمال تولمزو در پالوتزا مستقر بود و وظیفه دفاع از گذرگاه پلاکن را بر عهده داشت، چرا که نفوذ به آنجا می توانست به نیروهای دشمن اجازه دهد از طریق دره بوت به پشت سایر واحدهای جولیا پیشروی کنند. حمله از طریق دره کانال م
حتمل ترین سناریو در نظر گرفته شد و بنابراین جولیا با تقریباً ۱۰٬۰۰۰ نفر، قوی ترین تیپ ارتش ایتالیا بود. تیپ آلپین "کادوره": در جناح چپ جولیا، کادوره وظیفه دفاع از دره پیاوه را بر عهده داشت. اگر نیروهای شوروی در امتداد دره دراوا ادامه می دادند، به مرز ایتالیا در وینباخ می رسیدند که توسط گردان آلپین "باسانو" از تیپ تریدنتینا دفاع می شد. تریدنتینا وظیفه دفاع از دره پوستر را بر عهده داشت، با این حال اگر نیروهای شوروی پس از عبور از مرز به سمت جنوب تغییر مسیر می دادند، می توانستند از طریق دره سکستن و از طریق گذرگاه کرویتزبرگ یا از طریق هولنشتاینتال و از طریق گذرگاه چیمابانچه به دره پیاوه برسند؛ بنابراین گردان آلپین "پیوه دی کادوره" در تای دی کادوره مستقر بود و وظیفه حفظ گذرگاه کرویتزبرگ و گذرگاه چیمابانچه را بر عهده داشت. پیوه دی کادوره توسط گروه توپخانه کوهستانی "لانزو" در بلونو پشتیبانی می شد. گردان دوم این تیپ، گردان آلپینی "فلتره" در فلتره به همراه گروه توپخانه کوهستانی "آگوردو" در باسانو دل گراپا، وظیفه پوشش گذرگاه های کوهستانی متعدد دولومیت در جناح چپ گردان آلپینی "پیوه دی کادوره" را بر عهده داشتند. حمله دشمن
در این بخش بعید به نظر می رسید. تیپ آلپینی "تریدنتینا": تریدنتینا وظیفه داشت به هر قیمتی از دره پوستر دفاع کند. دره پوستر که با یک گذرگاه کم ارتفاع به دره دراوا متصل است، در نزدیکی بریکسن به پایان می رسد و نفوذ شوروی به بریکسن می توانست خط ارتباطی مهم بین ارتش ایتالیا و گروه ارتش مرکزی ناتو در جنوب آلمان را از طریق گذرگاه برنر قطع کند. علاوه بر این، نیروهای شوروی می توانستند از بریکسن به سمت شمال حرکت کرده و گروه ارتش مرکزی را در پشت خود بگیرند یا می توانستند از طریق دره آدیجه به سمت جنوب حرکت کرده و به ورونا برسند و سپاه پنجم ایتالیا را در پشت خود بگیرند؛ بنابراین، تریدنتینا دومین تیپ قوی آلپینی بود. این نیرو چهار خط دفاعی را در دره پوستر مستقر کرده بود و سپاه چهارم ارتش آلپ یک گردان زرهی و یک گردان مکانیزه، همچنین هنگ چهارم توپخانه سنگین صحرایی و یک گروه توپخانه خودکششی را به عنوان ذخیره برای پشتیبانی از تریدنتینا در اختیار داشت. علاوه بر این، در روستای الواس در نزدیکی بریکسن، گروه اول توپخانه سنگین "آدیجه" مستقر بود. آدیجه به هویتزرهای ام۱۱۵ مسلح بود و در زمان صلح بخشی از تیپ سوم موشکی "آکیلیاً محسوب می ش
د. در صورت جنگ، آدیجه با آتش توپخانه از تریدنتینا پشتیبانی می کرد، اما اگر پیشروی شوروی قریب الوقوع بود، آدیجه از ابتدا تا انتها دره پوستر را با گلوله های توپخانه هسته ای دبلیو۳۳ که توسط یازدهمین یگان توپخانه صحرایی ارتش ایالات متحده در روستای ناتز در "سایت ریگل" ذخیره شده بودند، پر می کرد. تیپ آلپاین "اوروبیکا": تیپ اوروبیکا با دو گردان آلپینی و دو گروه توپخانه کوهستانی خود، وظیفه دفاع از گذرگاه های حیاتی رشن و برنر را بر عهده داشت. با این حال، مأموریت واقعی اوروبیکا پیشروی به داخل اتریش بی طرف و اتصال به تیپ ۲۳ گبیرگسیگر آلمان از گروه ارتش مرکزی ناتو در جنوب آلمان بود. ایجاد خط ارتباطی بین ارتش ایتالیا و ارتش های متفقین که در آلمان می جنگیدند، حیاتی تلقی می شد؛ بنابراین، گردان آلپینی «موربگنو» و گروه توپخانه کوهستانی «سوندریو» مستقر در استرزینگ، از گذرگاه برنر و از طریق دره ویپ تا اینسبروک پیشروی می کردند، جایی که با نیروهای آلمانی و آمریکایی که از میتنوالد و از طریق دره این پایین می آمدند، ارتباط برقرار می کردند، در حالی که گردان آلپینی «تیرانو» در مالس به همراه گروه توپخانه کوهستانی «برگامو» در شلاندرز از
گذرگاه رشن عبور کرده و تا لندک پیشروی می کردند، جایی که با واحدهای آلمانی که از گذرگاه فرن می آمدند، ارتباط برقرار می کردند. اگرچه طرح های دفاعی نظامی اتریش، دفاعی قوی در اطراف اینسبروک را برای جلوگیری از استفاده نیروی مهاجم از جاده های مهم عبوری از شهر پیش بینی می کرد، اما این درک ضمنی وجود داشت که اگر نیروهای پیمان ورشو ابتدا به اتریش حمله کنند، نیروهای ناتو با آنها مقابله نخواهند کرد. تیپ آلپینی «توریننسه»: قرار بود تاورینسه در حالت ذخیره نگه داشته شود و در صورت نیاز مستقر شود: یا برای تقویت سایر تیپ های آلپینی؛ یا برای مسدود کردن گذرگاه های آپنین به مرکز ایتالیا با تیپ چتربازان «فولگور» و تیپ موتوری «فریولی» در صورتی که نیروهای دشمن می توانستند از رودخانه های آدیجه و پو سفلی عبور کنند؛ یا برای مسدود کردن گذرگاه های کوهستانی فرانسه-ایتالیا با تیپ ۲۷ پیاده نظام کوهستانی فرانسه در صورتی که پیمان ورشو تمام شمال ایتالیا را فتح می کرد. در صورتی که سپاه پنجم ارتش با تقویت سپاه سوم ارتش می توانست در برابر نیروهای پیمان ورشو مقاومت کند، تائوریننس نیروی کمکی تعیین شده ایتالیا برای جبهه نروژ بود. برای کمک به دفاع ا