Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آنفارکتوس میوکارد نقش دارند. استیلاسیون ژنهای آنژیوتانسین 2 و ژنهای فعال کننده مسیر های سیگنالینگ نظیر GSK3 و NTCH1 و P53 که نقش مهاری دارند در بروز نارسایی های قلبی دخیل اند. استیلاسیون ژنهای RUNX2 و استئوکلسین و SOX2 سبب کلسیفه شدن عروق میشوند. استیلاسیون هیستون تأثیر مهمی در تنظیم اپی ژنتیکی بیماری های قلبی دارد. نقش فرآیندهای اپی ژنتیکی با واسطه HAT و HDAC در هموستاز عروقی و بیماری های قلبی عروقی توجه گسترده ای را به خود جلب کرده است. تحقیقات نشان داده است که SIRT1 با تنظیم فعال سازی اکسید نیتریک سنتاز اندوتلیال (eNOS) از تشکیل پلاک های آترواسکلروزدر موش های ApoEکه منفی هستند جلوگیری می کند. بنابراین SIRT1 سرعت تشکیل آترواسکلروز را کند کرد. با این حال، استیل زدایی با واسطه HDAC3 در ژن eNOS باعث افزایش آترواسکلروز می شود. سطح نیتریک اکسید سنتاز قابل القاء (iNOS) نیز در ضایعات آترواسکلروتیک افزایش می یابد. در سلول های اندوتلیال، فاکتور هسته ای κB (NF-κB) با تحریک بیان Nos2 (رمز کننده iNOS) و ژن های پیش التهابی باعث افزایش آترواسکلروز می شود. .96 گزارش شده است که استیلاسیون لیزین می تواند ایسکمی میوکارد – آس
یب خونرسانی مجدد و انفارکتوس میوکارد را تنظیم کند. بیان بیش از حد SIRT1 می تواند آسیب ایسکمی- پرفیوژن مجدد را در میوکار موش صحرایی کاهش دهد. آسیب با استیلاسیون سیکلوفیلین D و جلوگیری از باز شدن منافذ انتقال نفوذپذیری میتوکندری که منجر به مرگ سلولی می شود. ~1 با استیل زدایی (د استیله کردن)سایت K197 خود. در نهایت منجر به افزایش تولید گونه های اکسیژن فعال و تشدید آسیب اکسیداتیو کاردیومیوسیت ها می شود. نارسایی قلبی. نارسایی قلبی با دیساپوپتوز سلول های میوکارد، افزایش بافت اسکار فیبروتیک و هیپرتروفی پاتولوژیک میوکارد مشخص می شود. کمبود SIRT2 فیبروز میوکارد ناشی از آنژیوتانسین را تشدید می کند. کاهش SIRT4 فیبروز میوکارد ناشی از آنژیوتانسین II را تضعیف کرد. شن و همکاران 105 دریافتند که سطح SIRT6 به طرز قابلتوجهی در کاردیومیوسیتهای نوزادی موشها کاهش یافته است که به افزایش سطح p300 استیل ترانسفراز و هیپرتروفی کاردیومیوسیتی منجر شده است. بیان بیشازحد SIRT6 هیپرتروفی قلبی ناشی از فنیلافرین را با تجزیه P300 کاهش میدهد. در مطالعات In vitro ، کاهش HDAC4 در فیبروبلاستهای ریه انسان، تشکیل میوفیبروبلاستها را مهار میکند. با این
حال، کاهش HDAC6 در فیبروبلاستهای قلب موشها، انقباض سلولها را بلوکه میکند. این یافته ها نشان میدهند که استیلاسیون هیستون تنظیم کننده فیبروز شدن سلولهای عضلانی قلبی در دوران نارسایی قلبی است. بازسازی پاتولوژیک قلبی در نارسایی قلب با آپوپتوز بی نظم میگردد. افزایش SIRT1، آپوپتوز کاردیومیوسیتهای نوزادی موشها را در مطالعات in vitro با واژنی استیله کردن اسیدیلاسیون گیرنده اکردن ایزو دایمر NOTCH1 افزایش داد. بنابراین پایداری[[ NOTCH1 کاهش یافته و ارگان سلولهای کاردیومیوسیتی مهار شد. با این حال، افزایش بیش ازحد SIRT2 هیپرتروفی کاردیومیوسیتی را بیشتر کرده، اما از آپوپتوز کاردیومیوسیتها تحت گرسنگی سرم در مطالعات in vitro، محافظت نمود. SIRT7 با دی استیله کردن p53 و افزایش مقاومت در برابر استرس، آپوپتوز میوفایبروبلاستهای قلبی را در مطالعات in vitro مهار میکند. این نتایج نشان میدهند که استیلاسیون هیستون ممکن است در تکثیر و آپوپتوز کاردیومیوسیتها نقش داشته باشد. تحقیقات نشان داده است که SIRT1 تشکیل پلاکهای آترواسکلروتیک را در موش های ApoE-/- با تنظیم فعال سازی نیتریک اکسید سنتاز اندوتلیال (eNOS) مهار می کند. بنابراین، SIRT
1 باعث کاهش سرعت تشکیل آترواسکلروز می شود. با این حال، دی استیلاسیون نیتریک اکسید سنتاز (eNOS) توسط HDAC3 ترویج کننده آترواسکلروز را تقویت می کند. همچنین سطح نیتریک اکسید سنتاز (iNOS) نیز در لسیون های آتروسکلروز افزایش می یابد. در سلول های اندوتلیال، عامل هسته ای-کپاB (NF-κB) با فعال سازی اکسپرسیون Nos2 (کُدکننده[[ iNOS) و ژن های پروالفین آلودگی، آترواسکلروز را ترویج می دهد. SIRT1 فعالیت NF-κB را با دی استیله کردن P65 و حذف تعامل بین P300 و NF-κB مهار می کند. تحقیقات نشان داده است که دی استیله لیزین می تواند زخمیگی ایسکمی-رپرفیوژی قلب و حمله قلبی را تنظیم کند. بیان ژن SIRT1 می تواندایسکمی یا خونریزی مجدد را در عضله قلب موش های دارای منفذ کاهش دهد. SIRT2 با دی استیله­ کردن Forkhead box O3A (FOXO3A) در آسیب [[ایسکمی]] و خونریزی، آپوپتوز سلول را افزایش می دهد. SIRT3 با د استیله­ کردن سیکلوفیلین D، زخمیگی رپرفیوژی را مهار کرده و باعث جلوگیری از باز شدن منافذ تردپویی پویشی میتوکندری، منجر به مرگ سلول می شود. علاوه بر این، در مدل های موش صحرایی زخمیگی ایسکمی رپرفیوژی قلب، HDAC6 با داستیله کردن سایت K197 [[پروکسی رد
وکسین]] 1 ، فعالیت آن را کاهش می دهد. در نهایت، منجر به افزایش تولید گونه های اکسایش ناشی از اکسیژن و تشدید آسیب اکسایشی سلول های قلب می شود. نارسایی قلبی به دلیل [[آپوپتوز]] (مرگ سلولی ناشی از خارج شدن سلول از پروتکل و آغاز فرآیند مرگ سلول) سلول های عضلانی قلب، افزایش بافت فیبروتیک و هیپرتروفی پاتولوژیک قلب مشخص می شود. کمبود SIRT2 سبب تشدید فیبروز قلبی ناشی از آنژیوتانسین II را تشدید می کند. SIRT3 می تواند GSK3β را از طریق دی اسیتیلاسیون K15 فعال سازی کند که در نتیجه SMAD3 را فسفریله سازی کرده و به تخریب آن منجر شود، در نتیجه از فیبروز ناشی از TGF β جلوگیری می کند. به عبارت دیگر، کاهش SIRT4 فیبروز قلبی ناشی از آنژیوتانسین II را کاهش می دهد. پیدا شد که سطح SIRT6 به طور قابل توجهی در سلول های ماهیچه ای نوزادان موش های نر پدید آمده توسط فنیل افرین، که با افزایش سطح p300 ، اسیل ترانسفراز و هیپرتروفی کاردیومیوسیت ها همراه بود، کاهش یافت. SIRT6 افزایش یافته، هیپرتروفی قلبی ناشی از فنیل افرین را با تخریبp300 برطرف می کند. در آزمایشگاهی، کاهش HDAC4 در فیبروبلاست های ریه انسان، تمایز میوفیبروبلاست را مهار می کند. با
این حال، کاهش HDAC6 در فیبروبلاست های قلب موش منجر به مسدود شدن از انبساط سلولی می شود. این یافته ها نشان می دهند که آسیتیلاسیون هیستون نقش مهمی در فیبروز سلول های عضلانی قلب در دوران نارسایی قلبی دارد. افزایش SIRT1 آپوپتوز میوکاردیوسیت های موش ها را در آزمایشگاهی با واکنش اسیدی دیمر ایزودیمر ریسپتور NOTCH1 را کاهش داد و انبساط سلول های کاردیومیوسیتی را مهار کرد. با این حال، افزایش SIRT2 به طور قابل ملاحظه ای هیپرتروفی کاردیومیوسیت ها را افزایش داد. SIRT7 با دی استیلاسیون p53 و افزایش مقاومت استرسی، آپوپتوز میوکارد را در آزمایشگاهی مهار کرد. این نتایج نشان می دهد که آستیلاسیون هیستون ممکن است در انبساط سلولی و آپوپتوز کاردیومیوسیت ها دخالت داشته باشد." نقش RNA های غیر کد کننده در بیماری های قلبی-عروقی. در سال های اخیر، تعدادی از مطالعات تایید کرده اند که miRNA ها می توانند روند پاتوفیزیولوژیک بیماری های قلبی عروقی را تنظیم کنند. در حال حاضر، نقش miRNA در توسعه بیماری قلبی عروقی و سندرم قلبی حاد مشخص شده است. یک مطالعه گزارش کرد که miRNA-SNP rs41291957 افزایش بیان miRNA-143 و miRNA-145 در سلول های صاف عضله قل
بی انسان را افزایش می دهد و تبدیل فنوتیپی VSMCs را کنترل می کند.به عبارتی miRNA-SNP rs41291957 می تواند به عنوان یک ژن مهم در پیش آگهی بیماری قلبی عروقی در نظر گرفته شود. از طرفی گزارش شده که مهار mir-1 نه تنها پاسخ التهابی سلول های اندوتلیال را در شرایط in vitro کاهش داد، بلکه وقوع آترواسکلروز را هم تسکین داد. علاوه بر این، miRNA-106a-3p و miRNA-342-5p تأثیرات ضد آترواسکلروتیک روی سلول های اندوتلیال دارند در حالی که miRNA-92a باعث وقوع آترواسکلروز می شود. برخی مطالعات نشان داده است که miRNA-125b، miRNA-21a-5p، miRNA-25-3p و miRNA-144 تأثیرات محافظتی روی [[میوسیت]] های قلبی دارند و می توانند به عنوان اهداف درمانی بالقوه برای آنفارکتوس حاد میوکارد در آینده استفاده شوند.طی مطالعات دیگری متوجه شدند که سطح سرمی miRNAهای اگزوزومی به نام miRNA-122-5P و miRNA-126 با تنگی شریان های قلبی در بیماران مبتلا به آنژین ناپایدار و آنفارکتوس حاد میوکارد تعامل مثبت داشتند. بنابراین، مطالعات نشان داده اند که اگزوزوم های miRNA-21، miRNA-122-5p و miRNA-126 بیومارکرهای نوآورانه برای تشخیص سندرم قلبی حاد هستند. مطالعات نشان داده ان
د که miRNA-590-3p و miRNA-199a-3p می توانند رشد سلول های عضله قلبی را در ناحیه آسیب دیده در موش ها افزایش دهند. این موضوع بیان می کند که ممکن است درمان به واسطه هدف قرار دادن miRNA-590-3p و miRNA-199a-3p بتواند پس از انفارکتوس میوکارد، عملکرد سلول های عضله قلبی را بازیابی کند. مطالعات حاکی از این است که سطح miRNA425 وmiRNA744 در [[فیبروبلاست]] های قلبی (CFs) تحت تاثیر [[آنژیوتانسین]]کاهش یافته است. miRNA425وmiRNA744 فرایند سنتز کلاژن و سلولز و فعالیت CFs را کاهش دادند و با هدف قرار دادن TGF-β بازسازی قلبی را بهبود بخشیدند. بنابراین، miRNA425 وmiRNA744 برای درمان و شاخص های نارسایی قلبی استفاده شوند. به طور کلی انتظار میرود که miRNA های اگزوزومی های به عنوان ابزار جدیدی برای تشخیص و درمان نارسایی قلبی مورد استفاده قرار گیرند. این miRNA ها به شدت با وقوع و توسعه کلسیفیکاسیون عروقی مرتبط است.طی بررسی هایی که بر روی مدل های حیوانی انجام شد دریافتند که miRNA-30b یک عامل تنظیمی بالقوه داخلی برای کلسیفیکاسیون عروق است که تأثیر محافظتی بر روی کلسیفیکاسیون دارد. مکانیسم اصلی این است که miRNA-30b با مهار مسیر سیگنالینگ
mTOR و فعالیت را در VSMCها افزایش می دهد، همچنین تعادل میتوکندری را حفظ کرده و تبدیل فنوتیپی VSMCها به فنوتیپ استخوانی را کاهش می دهد. علاوه بر این، در VSMCهایی که با [[بتا-گلیسروفسفات درمان شده بودند، miRNA-30b با هدف مهار SOX9 و کاهش فعال سازی پروتئین مورفوژنیک استخوان 2 [[(BMP2) و جلوگیری از تمایز سلول های استخوانی، وقوع کلسیفیکاسیون VSMCها را کاهش داد. مطالعه ی بالینی نشان داد که سطح های پلاسمایی miRNA-204 در بیماران مبتلا به کلسیفیکاسیون شریان های تاجی به طور قابل توجهی پایین تر از کنترل ها بودند. سطح پلاسمایی miRNA-204 به صورت مستقل و معنی داری با کلسیفیکاسیون شریان های تاجی مرتبط بود. بنابراین، سطح پلاسمایی miRNA-204 می تواند به عنوان یک پیش بین برای ارزیابی شدت کلسیفیکاسیون [[شریان های تاجی استفاده شود. با اینحال، گزارش شده است که miRNA-128‐3p افزایش دادن Wnt‐1، بتا-کاتنین، GSK‐3β و بیکس را با کاهش Islet1 (ISL1) به وسیله فعال سازی مسیر Wnt، و به موجب افزایش شدید کلسیفیکاسیون قلبی در موش های دیابتی نوع 2 تشدید می کند. نشان داده شده است که miRNA-19A-3p با هدف هدایت 3’UTR HDAC4، مهار HDAC4 و افزایش میزا
ن [[RUNX2]] و [[استئوکلسین، و فعالیت ALP را افزایش داده و به تبع این افزایش تمایز و کلسیفیکاسیون استخوانی [[سلول های بنیادی مزانشیمی]] انسانی (hMSCs) را ترویج می کند. LncRNA در پیشروی بیماریهای قلبی عروقی، به عنوان یک شمشیر دو لبه تنظیم کننده که هم فعال کننده مثبت و هم منفی است عمل می کنند. مطالعات نشان داده اند که Linc1405، LncRNA PANCR و LncRNA Handdown (Hdn) قادر به برنامه ریزی مجدد فیبروبلاست های قلبی به کاردیومیوسیت ها و فعال سازی تمایز آنها میباشند. علاوه بر این، LncRNA CAREL با هدف گیری miRNA-296، بازسازی و تمایز قلب را مهار میکند. همچنین، LncRNA NR_045363 و LncRNA SIRT1 به وسیله هدف قرار دادن miRNA-216a و mRNA SIRT1 به ترتیب، باعث فعالسازی بازسازی قلب میشوند. همچنین LncRNA CRRL و LncRNA AZIN2-sv با استفاده گیر miRNA-199a-3p و miRNA-214 تنظیم کنندگی از تکثیر سلولهای عضلانی قلب را انجام میدهند. در مقایسه با بیماران بدون عارضه های واضح، LncRNA-SRA حجم های پلاسما در بیماران دارای بیماری قلبی عروقی دیابت نوع دو نتیجه چشمگیری را نشان داد. این مکانیسم ممکن است به¬این دلیل باشد که LncRNA-SRA در تنظیم تکثیر وا
حد های عضلانی [[صفاق]] خروجی، به عنوان اینکه تنظیم کننده در مشارکت در تولید و توسعه بیماری¬های قلبی عروقی مشارکت دارد. همچنین، مقدار بیان رونویسی های غیر پروتین کد کننده در مدلهای موشهای [[هیپوکسی]] مزمن دوره های متقارن چرخشی را از طریق آزمایش میکرو چیپ LncRNA و تجزیه و تحلیل بیوانفورماتیکی رونویسی ها در مسیریابی بیماریهای قلبی عروقی باعث ارائه یک ایده جدید برای بررسی مکانیسمهای ایجاد شده بیماری های قلبی عروقی مزمن شد. در سالهای اخیر توجه بیشتری به تنظیم cirRNAها در بیماری قلبی عروقی و انفارکتوس میوکارد اختصاص یافته است. قطعاً cirRNAها می توانند به عنوان نشانگر بالینی بالقوه برای تشخیص بیماری قلبی عروقی از طریق تکنولوژی بازیابی پرسرعت و تجزیه و تحلیل میکروچیپ endogenous ceRNA مطرح گردند. CirRNA-SATB2، cirRNA-0044073، cirRNA-284 و cirRNA_RUSC2 با هدف قرار دادن miRNA-939، miRNA-107، miRNA-221 و miRNA-661 به ترتیب در کنترل آترواسکلروز از طریق افزایش و مهاجرت VSMCs شرکت دارند و CirRNA cdr1as، MFACR و Cir_Nfix نقش های کلیدی در بازسازی و آپوپتوز قلبی را با هدف قرار دادنmiRNA-7a، miRNA-652-3p و miRNA-214 ایفا می کنن
د . Circ-Ttc3 از طریق مهار فعالیت miRNA-15b-5p از آپوپتوز میوکارد ناشی از انفارکتوس میوکارد را حفاظت می کند. CircNfix مسیرهای سیگنال دهی Gsk3b را از طریق miRNA-214 تنظیم می کند. کاهش انتشار circNfix می تواند درمان انفارکتوس میوکارد را نیز بهبود بخشد. CircSlc8a1، CircRNA_010567، CircHIPK3 و CircNFIB از طریق مهار miRNA-133a، miRNA-141، miRNA-29b-3p و miRNA-433 تنظیم رشد و مهاجرت فیبروبلاست های قلبی را انجام می دهند و از این راه نیز تغییرات در ساختار قلب و توسعه کارکرد قلبی ایجاد می کنند. CircNCX1 آپوپتوز میوکارد و آسیب ایسکمی میوکارد را از طریق اتصال رقابتی که به miRNA-133A-3p دارد افزایش می دهد. Circ ACR آسیب ایسکمی و ایسکمی میوکارد را با سرکوب اتوفاژی از میان برده و کاهش می دهد. درمان اپی ژنتیک برای بیماری های قلبی عروقی. متیلاسیون DNA. مهارکننده های DNA متیل ترانسفراز یا داروهای مرتبط با تنظیم وضعیت متیلاسیون و سطح بیان ژن های هدف در درمان بیماری های قلبی عروقی مانند بیماری های قلبی عروقی و نارسایی قلبی نقش دارند. اگرچه در حال حاضر، تحقیقات در مورد متیلاسیون DNA به عنوان یک درمان برای بیماری های قلبی عروقی ا
ست. هنوز در مرحله توسعه است. با این حال، زیرا تغییرات متیلاسیون DNA برگشت پذیر است، که چشم انداز خوش بینانه ای را برای درمان بیماری آترواسکلروز و بیماری عروق کرونر قلب ارائه می دهد. مطالعات نشان داده است که درمان 5-Aza-dC (دسیتابین) موش های Ldlr-/- می تواند مهاجرت و چسبندگی [[ماکروفاژ]] ها به سلول های اپیتلیال را مهار کرده، نفوذ ماکروفاژها به پلاک های آترواسکلروتیک و بیان ژن های التهابی را در ماکروفاژها کاهش می دهد. مهارکننده DNMT RG108 با مهار فعالیت DNMT1 و DNMT3a نقش مهمی در تصلب شرایین و بیماری عروق کرونر قلب دارد. نشان داده شده است که دمتیلاسیون توسط Deoxycytidine (DAC) 5-Aza-2 برای درمان آترواسکلروز و بیماری عروق کرونر قلب با تنظیم مثبت بیان سلولهای [[عضله صاف]] نرمال و سلول های اندوتلیال Era، ERb و COL15A1 است. یک مطالعه اخیر گزارش داد که عصاره کاکائو با مهار سطح بیان ژن DNMTs و [[متیلن تتراهیدروفولات ردوکتاز (MTHFR) آترواسکلروز و بیماری عروق کرونر قلب را در شرایط آزمایشگاهی بهبود بخشید. استیلاسیون هیستون برای درمان آترواسکلروز بسیار مهم است. دارویی به نام رسور-آترول می تواند اختلالات متابولیک، تصلب شر
ایین و بیماری عروق کرونر قلب را با تنظیم مثبت SIRT1 در سلول های اندوتلیال بهبود بخشد. و HDAC2 به پروموترهای ژن IL-8 (CXCL8) و MCP1 (CCL2)متصل می شود که تا حدی فعالیت کلی HDAC را بازیابی می کند. H4K8) و به کارگیری پروتئین های اتصال دهنده به CREB 300، NF-KB، و RNA پلیمراز II، که به نوبه خود التهاب آترواسکلروتیک را کنترل می کنند. در پایان، تأثیر قابل توجهی بر پاتوژنز آترواسکلروز دارد. علاوه بر این، تریکوستاتین A، یک مهارکننده HDAC، تنظیم مثبت محیط اورمی را مسدود می کند - نشانگرهای ناشی از اختلال عملکرد اندوتلیال (مولکول چسبندگی بین سلولی- 1، گیرنده Toll مانند سطح 4، [[فاکتور فون ویلبراند]]) و گونه های اکسیژن فعال. بدین ترتیب تریکوستاتین A می تواند تصلب شرایین و بیماری عروق کرونر قلب را درمان کند. 238 تا سکته قلبی و آسیب ایسکمی خونرسانی مجدد مهارکننده های هیستون داستیلاز به عنوان داروها و استراتژی های زمینه ای برای درمان انفارکتوس میوکارد و آسیب ایسکمی-پرفیوژن مجدد در نظر گرفته می شوند. مطالعه نشان داد که انتیوستات (MS-275)، یک مهارکننده HDAC ویژه کلاس I، بیان SOD2 و کاتالاز را در میتوکندری میوکارد پس از ایسکمی-پ
رفیوژن مجدد از طریق [[فاکتور رونویسی]] FOXO3A هسته ای افزایش داد. بنابراین، MS -275 به طور قابل توجهی اندازه انفارکتوس میوکارد را کاهش داد و عملکرد بطن چپ و شادابی بافت را بهبود بخشید. در نهایت، از عملکرد سیستولیک قلب پس از ایسکمی محافظت کرد. در سال های اخیر، شواهد فزاینده ای برای عملکرد RNA های غیر کدکننده در تنظیم ژن و پاتوژنز بیماری های قلبی عروقی جمع آوری شده است. RNA های غیر کدکننده، اهدافی جذاب برای مداخلات بالینی بالقوه هستند. در حال حاضر، زمینه ژن درمانی نوکلئوتیدی، از جمله [[الیگونوکلئوتید آنتی سنس (ASO) و siRNA، به سرعت در حال توسعه است. آنالوگ ها یا مهارکننده های RNA غیرکدکننده به راحتی سنتز می شوند و هنگامی که به داخل بدن منتقل می شوند سمیت سلولی پایینی دارند. بنابراین، به دنبال این است که داروهای بالقوه درمانی برای بیماری قلبی انسان باشد. با کاوش مکانیسم RNA غیرکدکننده در بیماری های قلبی عروقی، ما معتقدیم که درمان RNA غیرکدکننده در بیماری های قلبی عروقی، پیشرفت جدیدی را به همراه خواهد داشت. mRNA 3 (ANGPTL3) که سطح بیان لیپو پروتئین های آترواسکلروزی را در موش و انسان کاهش داد و پیشرفت آترواسکلروز
را به تاخیر انداخت. نقش RNA غیر کدکننده و داروهای مرتبط در درمان [[سکته قلبی]] به تدریج توجه را به خود جلب کرده است. در میان بیماران مبتلا به سندرم کرونری حاد تحت درمان با استاتین های با شدت بالا، بیمارانی که با آلیروکوماب تحت درمان قرار گرفتند، نسبت به بیمارانی که با دارو نما درمان می شدند، خطر بروز حوادث قلبی عروقی ایسکمیک مکرر کمتری داشتند. کاهش مطلق حوادث قلبی عروقی در بیماران مبتلا به [[دیابت]] تحت درمان با آلیروکوماب تقریباً دو برابر بیشتر از بیماران بدون دیابت بود. درمان با آلیروکوماب خطر ابتلا به دیابت جدید را افزایش نداد. گزارش کرده اند که در بیماران مبتلا به انفارکتوس میوکارد، lncRNA MIAT در برش Wnt7b از طریق [[مسیرهای سیگنالینگ miRNA-150-5p و VEGF هدف قرار می گیرد و به طور متفاوت در خون محیطی بیماران بیان می شود. بنابراین، lncRNA MIAT می تواند به عنوان یک استراتژی بالقوه و دارو برای درمان بیماران انفارکتوس میوکارد هم استفاده شود. محققان دریافتند کهcirRNA MFACR در انفارکتوس میوکارد تنظیم مثبت شده است. CiRNA MFACR آپوپتوز ناشی از هیپوکسی کاردیومیوسیت ها را با کاهش miRNA-125b افزایش داد. بنابراین، مها
ر هدفمند cirRNA MFACRممکن است به عنوان یک هدف اساسی برای درمان انفارکتوس میوکارد و محافظت از سلول های میوکارد عمل کند. نارسایی قلبی برخی از داروها با تنظیم RNA غیرکدکننده، نقش مهمی در درمان نارسایی قلبی دارند. نشان داده شده است که MRG110 و CDR132L نقش مهمی در درمان نارسایی قلبی با هدف قرار دادن miRNA-92a و miRNA132 ایفا می کنند و در حال حاضر در مرحله آزمایشات بالینی فاز یک هستند. با توجه به cirRNA به عنوان یک هدف درمانی هدفمند برای بیماری های قلبی عروقی، cirRNA (HRCR) می تواند از پیشرفت هیپرتروفی قلبی و نارسایی قلبی جلوگیری کند و منتظر تبدیل شدن به یک ژن کنترل کننده برای درمان بیماری های قلبی است. نارسایی قلبی و هیپرتروفی قلبی در آینده. علاوه بر این، مطالعه نشان داد که بیان نابجای circ-FOXO3 با اتصال به[[ CDK2 و مهارکننده کیناز وابسته به سیکلین 1 (یا P21) از پیشرفت [[چرخه سلول|چرخه سلولی]] جلوگیری می کند و در همان زمان، بیان آن را کاهش می دهد. این پروتئین ها در هسته و فنوتیپ پیری سلول را ترویج می کنند. در نهایت، یک استراتژی درمانی جدید برای به تاخیر انداختن پیری قلب و محافظت از قلب ارائه کرد. .به طور کلی تاری
خچه ای که مبنی بر وقوع رخداد های مهم عوامل اپی ژنتیکی در بیناری های قلبی دارد عبارت است از: سال 2005 : وو و همکاران دریافتند غیرفعال کردن متیلاسیون MCT3 سبب تنظیم توسعه بیماری آترواسکلروز میشود. سال 2006: مهار کننده های کلاس یک و دو HADC ( هیستون د استیلاز) به نام [[تریکوستاتین A]] که هایپر تروفی قلبی را کاهش می دهد. سال 2011: مهار mir-33a و mir-33b سبب افزایش تخریب لیپیدهای مرتبط با بیماری قلبی و عروقی شده و ریسک ابتلا به آنرا کاهش میدهد. سال 2014: suberoylanilide hydroxamic acid ها که مهار کننده های HADC هستند با القا [[اتوفاژی]] سبب بهبود ایسکمی و خونریزی مجدد قلبی میشوند. سال 2016: کشف داروی IONIS-Apo a که با کاهش غلظت [[لیپوپروتئین]]A در بهبود بیماران قلبی و عروقی موثر است. سال 2017: خونسازی کلونال مرتبط با فقدان TET2 سبب تسریع آترواسکلروز می شود. سال 2018: تاثیر داروی الیروکومب بس از درمان به واسطه دوز های شدید استاتین سال 2019: [[لوکوس ژن]] HDAC9 به عنوان اولین لوکوس دارای ریسک مرتبط با بروز کلسیفیکاسیون عروق شناخته شد. سال 2020: بیماری فشار خون [[شریان کرونری]]به طور بالقوه با پتانسیل جهش های [[پروتئی
ن]] TET2 مرتبط است. سال 2022: استفاده از [[آنزیم]] اپی ژنتیکی DOT1L برای اولین بار که با استفاده از مسیر سیگنالینگ NFKB از بروز آترواسکلروز جلوگیری می کند. نتیجه گیری. مشخص شده است که متیلاسیون DNA و استیلاسیون هیستون به طور گسترده و عمیق در زمینه های بیماری عروق کرونر قلب، نارسایی قلبی، و کلسیفیکاسیون عروقی مورد مطالعه قرار گرفته است. با این حال، نقش متیلاسیون هیستون در مکانیسم های مختلف بیماری های قلبی عروقی کم کاوش است. علاوه بر این، در سال های اخیر، مطالعات بیشتر و بیشتری نقش داروهای اپی ژنتیک بالقوه مختلف را در درمان بیماری های قلبی عروقی تایید کرده اند. در حال حاضر، در زمینه بیماری های قلبی عروقی، کاربرد مهارکننده های HDAC در درمان آترواسکلروز، انفارکتوس میوکارد و نارسایی قلبی نسبتاً بیشتر مورد مطالعه قرار گرفته است. توسعه مهارکننده های HDAC رویکردهای جدیدی را برای درمان بیماری های قلبی عروقی باز کرده است. با این حال، محققان قبلی فقط در سطح حیوانات کاوش کردند. بنابراین، با خلاصه کردن کارآزمایی های بالینی بر روی درمان اپی ژنتیک برای بیماری های قلبی عروقی، دریافتیم که مهارکننده های متیلاسیون DNA و استیلاس
یون هیستون به طور گسترده در بیماری عروق کرونر قلب، انفارکتوس میوکارد و فشار خون بالا مورد مطالعه قرار گرفته اند که در حال حاضر در فاز 1 الی 3 [[کارآزمایی بالینی]] هستند. به دلیل فقدان شواهد قابل اعتماد از مطالعات پایه و بالینی در مقیاس بزرگ، هنوز مشکلات زیادی (مانند اثرات خارج از هدف) وجود دارد که باید در توسعه RNA غیر کدکننده مبتنی بر RNA مورد توجه قرار گیرند. درمان ها اجرای موثر و ایمنی درمان RNA های غیرکدکننده در عمل بالینی یک چالش بزرگ باقی مانده است. مطالعات بالینی در مقیاس بزرگ هنوز برای توسعه داروهای مولکولی کوچک مبتنی بر متیلاسیون هیستون و بیان RNA غیر کد کننده به عنوان اهداف درمانی مورد نیاز است. به طور خلاصه، اپی ژنتیک یک زمینه امیدوارکننده در تشخیص و مداخله بیماری های قلبی عروقی است. توسعه سریع اپی ژنتیک و ژنومیک ممکن است به عنوان یک جهت جدید برای درمان دقیق بیماری های قلبی عروقی عمل کند. توسعه داروهای مرتبط با اپی ژنتیک بیشتر با ویژگی بالاتر، عوارض جانبی کمتر و مقاومت دارویی کمتر برای انواع مختلف بیماری های قلبی عروقی، هدف توسعه آینده خواهد بود. ترکیبی از داروهای تنظیم کننده اپی ژنتیک و داروهای هد
فمند که ژن های تنظیم کننده بیماری های قلبی عروقی را هدایت می کنند ممکن است یک هدف موثر برای غلبه بر مقاومت دارویی باشد که امید جدیدی را برای غلبه بر مشکلات مقاومت دارویی ایجاد می کند. اعتقاد بر این است که در آینده نزدیک، اکتشاف و تحقیق مداوم و توسعه داروهای تنظیم کننده اپی ژنتیک برای بیماری های قلبی عروقی چشم انداز کاربرد گسترده تری خواهد داشت و به نفع بیماران بیشتری با بیماری های قلبی عروقی است. در آینده، ما امیدواریم که مکانیسم مولکولی اپی ژنتیک تنظیم کننده بیماری های قلبی عروقی را بیشتر بررسی کنیم و راهبردهای بیشتری برای پیشگیری و درمان بیماری های قلبی عروقی پیدا کنیم تا بتوانیم درمان بالینی را بهتر هدایت کنیم. منابع. Shi, Y., Zhang, H., Huang, S., Yin, L., Wang, F., Luo, P., &amp; Huang, H. (2022). Epigenetic regulation in cardiovascular disease: mechanisms and advances in clinical trials. Signal Transduction and Targeted Therapy, 7(1), 200 Abi Khalil, C. (2014). The emerging role of epigenetics in cardiovascular disease. Therapeutic advances in chronic disease, 5(4), 178-187
یک eSIM یا به بیانی سیم کارت جاسازی شده شکلی از سیم کارت است که مستقیماً در دستگاه تعبیه شده است. به جای یک مدار مجتمع که روی یک سیم کارت قابل جابجایی قرار دارد، که معمولاً از پی وی سی ساخته شده است، یک eSIM در عمل شامل یک یک تراشه eUICC است به همراه نرم افزاری است که بر روی آن نصب شده است. این ترکیب سخت افزار و نرم افزار به طور دائم به یک دستگاه متصل است. اگر eSIM سازگار با eUICC باشد، می توان آن را با اطلاعات یک سیم کارت جدید دوباره برنامه ریزی کرد. در غیر این صورت، در در زمان تولید دستگاه، eSIM با ICCID/IMSI مربوطه و سایر اطلاعات برنامه ریزی شده و دیگر قابل تغییر نیست. همه تلفن های همراه از سیم کارت الکترونیکی پشتیبانی نمی کنند. ممکن است سیم کارت بر روی گوشی دائمی و برنامه ریزی شده باشد، یا برای استفاده هر اپراتور شبکه سیار که از این فناوری پشتیبانی می کند قابل برنامه ریزی مجدد باشد. تلفن های همراه ممکن است فقط از سیم کارت های فیزیکی، فقط eSIM یا هر دو پشتیبانی کنند. هنگامی که پیکربندی eSIM یک شرکت مخابراتی بر روی یک eUICC نصب شد، همانند یک سیم کارت فیزیکی عمل می کند که دارای یک ICCID منحصر به فرد و کلید ا
حراز هویت شبکه تولید شده توسط شرکت مخابراتی است. استاندارد eSIM برای اولین بار در سال 2016 منتشر شد. از آن زمان، eSIM شروع به جایگزینی سیم کارت فیزیکی در حوزه هایی از جمله تلفن همراه کرده است. تاریخچه. از سال 2010، انجمن سامانه جهانی ارتباطات سیار در رابطه با امکان استفاده از سیم کارت مبتنی بر نرم افزار مباحثی را مطرح می کرد. در حالی که موتورولا اصرار بر آن داشت که eUICC برای دستگاه های صنعتی طراحی شده است، شرکت اپل اشاره داشت به "هیچ متنی مبنی بر ممنوعیت استفاده از UICC در یک محصول مصرف کننده وجود ندارد".[ "" ] در حال حاضر، GSMA دو نسخه متفاوت از استاندارد را حفظ می کند: یکی برای دستگاه های مصرف کنندگان و دیگری برای دستگاه های ماشین به ماشین (M2M). اولین نسخه از استاندارد در مارس 2016 منتشر شد و به دنبال آن نسخه دوم در نوامبر 2016 منتشر شد. پیاده سازی. در سال 2016، ساعت هوشمند سامسونگ گیر 2 کلاسیک 3G[] اولین دستگاهی بود که eSIM را پیاده سازی کرد. در سال 2017، در خلال کنگره جهانی موبایل ، کوالکام یک راه حل فنی را با نمایش زنده پیاده سازی آن بر روی تراشه سخت افزاری اسنپدراگون خود با استفاده از نرم افزارهای مرت