Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
در سال ۱۲۳۲ رخ داده است. برادرش آمادئوس، پسر ارشد، جانشین توماس اول به عنوان آمادئوس چهارم شد. در سال ۱۲۳۸، برادرش آمادئوس چهارم، وصیت نامه ای تنظیم کرد که در آن مشخص کرد که در غیاب وارث مرد، وارث او برادرش توماس سپس فیلیپ و سپس پیتر است، با این بند که آنها و کسانی که پدر خود را دارند، باید بدهی خود را بپردازند. در سال ۱۲۳۹، فیلیپ، اسقف متز به همراه مادرش (پدرخوانده اش) و برادرانش آمادئوس چهارم و بونیفاس، اسقف بللی، به مارگارت، کنتس کیبورگ، که به ترتیب دختر و خواهرشان بود، کمک مالی کردند، همان طور که در سند شماره ۱۲۳ پیتر در زوایت، گراف فون ساوین، مارکگراف در ایتالیا تأیید شده است. فیلیپ در سال ۱۲۳۹ به عنوان اسقف لوزان، سپس در سال ۱۲۴۵ به عنوان اسقف والانس و در نهایت، در سال ۱۲۴۶ به عنوان اسقف اعظم لیون انتخاب شد. او در فلاندر، فرانسه و انگلستان دارای مناصب مذهبی بود، اما طبق رسم آن زمان، مجبور به پذیرش دستورات مقدس نبود. در سال ۱۲۶۴، خواهرش، بئاتریس، کنتس همسر پروونس و فورکالکویر، برادران، بونیفاس، اسقف اعظم کانتربری و پیتر را به عنوان وارثان خود نامزد کرد. پس از کناره گیری از دغدغه های کلیسایی، در سال ۱۲۶۷
با کنتس چهل و هشت ساله بورگوندی، آلیس مرانیا (۱۲۰۹–۱۲۷۹)، یا آدلاید اول بورگوندی ازدواج کرد. همان طور که از سند قرارداد ازدواج قید شده توسط والدین، که در تاریخ شجره نامه سیرهای سالین (بزانسون) گزارش شده است، برمی آید، دختر اول، آلیس یا آدلاید، دختر ارشد دوک آندکس و مرانیا و همسر کنت بورگوندی، اتو اول آندکس و مرانیا و همسر اولش، کنتس بورگوندی، بئاتریس دوم بود که دختر دوم کنت بورگوندی و برای مدت کوتاهی نیز کنت لوکزامبورگ، اتو اول و همسرش ("داستان امپراتور هراکلس و فتح سرزمین های اوترمر")، ادامه دهنده) مارگارت بلویس تأیید شده است؛ آلیس یا آدلاید بیوه هیو از شالون بود که به او ۱۲ فرزند داده بود. اگرچه او شصت سال داشت و همیشه با مشکلات کلیسایی، اما مسالمت آمیز، زندگی کرده بود، اما مجبور شد زمام امور شهرستان را به دست بگیرد، زیرا آلیس یا آدلاید وظیفه حکومت را به او سپرده بود. در سال ۱۳۶۷ پسرش، اتو، ناپدری خود را به عنوان کنت بورگوندی می شناسد. سال بعد، دوک بورگوندی و پادشاه اسمی تسالونیکی نیز فیلیپ ساووی را به عنوان کنت بورگوندی به رسمیت شناخت، همان طور که در نامه ای به راهب بزرگ کلونی طبق سند شماره ۵۱۵۶ قابل خواند
ن است. سال بعد، پس از مرگ برادرش، پتر دوم ساووی، که در ۱۲ مه ۱۲۶۸ رخ داد، او همچنین عنوان کنت ساووی را به ارث برد، همان طور که پتر در آخرین وصیت نامه اش بیان کرده بود، جایی که او درخواست کرده بود در هاتکومب دفن شود و برادرش فیلیپ را به عنوان جانشین خود در شهرستان تعیین کرده بود و همچنین میراث های مختلف را برای سایر بستگانش مشخص کرده بود، طبق سند شماره ۷۴۹ از پتر در زویت، گراف فون ساوویِن، مارکگراف به زبان ایتالیایی، که او یک متمم به آن اضافه کرده بود، در کتاب خاطرات و اسناد منتشر شده توسط انجمن تاریخ و باستان شناسی ژنو - جلد ۷ گزارش شده است، جایی که او تصریح کرده بود که وارثان او برادرش فیلیپ و دخترش بئاتریس هستند. فیلیپ، مورات و برن را به ایالت های خود اضافه کرد و برای تصرف این متصرفات در سوئیس، مجبور شد با رودولف، کنت هابسبورگ، بنیانگذار خاندان اتریش، که به عنوان پادشاه رومی ها انتخاب و در اکتبر ۱۲۷۳ تاجگذاری کرده بود، بجنگد. او مبارزه ای تلخ را رهبری کرد که او را به پادشاه فرانسه، فیلیپ جسور، نزدیک تر کرد و در نهایت، با صلح لوزان، به یک راه حل آبرومندانه دست یافت. حرفه کلیسایی. فیلیپ در ایگوبل، ساووی، به ع
نوان هشتمین و آخرین پسر کنت توماس اول ساووی و مارگارت ژنو متولد شد. خانواده اش او را برای یک حرفه روحانی آماده کردند. در سال ۱۲۳۶، برادرش ویلیام توانست از نفوذ خود در هنری سوم انگلستان استفاده کند تا فیلیپ را در کلیساهای هیلینگدون، آکسنی و گدینگتون به مقام اسقفی برساند. در سال ۱۲۴۰، او با حمایت برادرش پیتر به عنوان اسقف لوزان انتخاب شد، اما مجبور به استعفا شد. در عوض، او در سال ۱۲۴۱ اسقف والانس شد. برادرش توماس، فیلیپ را به عنوان صدراعظم فلاندر و رئیس کلیسای سنت دوناتین دو بروژ منصوب کرد. در سال ۱۲۴۳، در حالی که هنری در گاسکونی می جنگید، فیلیپ خواهرش بئاتریس ساووی و خواهرزاده اش سانچیا پرووانس را برای دیدار با النور، هنری و نوزاد تازه متولد شده شان بئاتریس همراهی کرد. این امر پادشاه محاصره شده را چنان شاد کرد که هدایای بیشتری به اسقف داد. در سال ۱۲۴۴، پاپ اینوسنت چهارم از رم گریخت و فیلیپ برادرش، کنت آمادئوس چهارم ساووی، را متقاعد کرد که اجازه دهد پاپ از ساووی عبور کند. فیلیپ پاپ را تا لیون همراهی کرد و سپس برای اطمینان از امنیت او نزد او ماند. پاپ اینوسنت در سال ۱۲۴۵ انتخاب فیلیپ را به عنوان اسقف اعظم لیون ت
ضمین کرد. در حالی که در آنجا بود، فیلیپ سیاست های خانوادگی خود مبنی بر حکومت از طریق تجارت را ادامه داد. در سال ۱۲۴۸، او با آیمار سوم والنتینویس مذاکره کرد تا مالیاتی را که بازرگانان برای مواد غذایی که از سرزمین های او عبور می کردند، پرداخت می کردند، کاهش دهد و در چند سال بعد، به شهرهای سراسر منطقه امتیاز داد. سلطنت. هنگامی که فیلیپ، برخلاف انتظارات، وارث بعدی ایالت ساووی شد، در ۱۲ ژوئن ۱۲۶۷ از مناصب کلیسایی خود دست کشید و با کنتس آدلاید از بورگوندی ازدواج کرد. او در سال ۱۲۶۸ کنت ساووی شد و در سال ۱۲۷۲ نیز کنت برس را به دست آورد. در حالی که او در ابتدا در گسترش قدرت ساووی موفق بود، در سال ۱۲۸۲ با ائتلافی از شاه رودولف اول، چارلز آنژو (که همچنین کنت پرووانس بود)، دوفین وینوا و کنت های ژنو روبرو شد. طبق وصیت نامه او، خواهرزاده اش ملکه النور از پرووانس و پسرش شاه ادوارد اول انگلستان به عنوان داوران املاک او منصوب شدند. آنها برادرزاده اش، آمادئوس، را به عنوان جانشین او منصوب کردند. فیلیپ در سال ۱۲۸۵ بدون فرزند در روسیون درگذشت.
اورسته بونومی (۱۵ ژوئیهٔ ۱۹۰۲، میلان – ۲۶ آوریل ۱۹۸۳، رم) یک سیاستمدار فاشیست ایتالیایی بود که از فوریه تا ژوئیهٔ ۱۹۴۳ به عنوان آخرین وزیر مبادلات و ارزها (دارایی) در دولت موسولینی خدمت کرد. زندگی نامه. فرزند جیووانی بونومی و آنجلا پناگینی، او به عنوان بازرگان و حسابدار فعالیت می کرد و رئیس فدراسیون ملی بازرگانان شد. در اوایل دههٔ ۱۹۲۰، به عنوان یک «اسکادریستا» در میلان فعالیت داشت و در راهپیمایی به سوی رم شرکت کرد. در سال ۱۹۳۴ با حزب ملی فاشیست به مجلس نمایندگان ایتالیا راه یافت و در ۱۹۳۹ به عضویت شورای دسته ها و شرکت ها درآمد. او سمت هایی چون مدیرکل گردشگری و کمیسر نایب برای نمایشگاه جهانی ۱۹۴۲ در رم را بر عهده داشت. در جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی به عنوان خلبان بمب افکن در نیروی هوایی سلطنتی ایتالیا خدمت کرد و در نبردهای شیری، تمبیِن و آمبا ارادام شرکت داشت. همچنین در پرواز نمایشی بر فراز آدیس آبابا حضور یافت و مدال نقره دلاوری نظامی دریافت کرد. با آغاز جنگ جهانی دوم، در مأموریت های بمباران در شمال آفریقا و مدیترانه شرکت کرد و مدال برنز دلاوری نظامی گرفت. از ۶ فوریه تا ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳، او وزیر مبادلات و ارزها د
ر واپسین مرحلهٔ دولت موسولینی بود. پس از سقوط فاشیسم و اشغال آلمان در ایتالیا، او به سوییس گریخت.
آمادئوس پنجم (؛ 1252/1253 – ) سیاستمدار اهل ایتالیا بود. وی از سال ۱۲۸۵ تا زمان مرگش کنت ساووی بود. به پاس خدماتش به امپراتوری مقدس روم، عناوین کنت امپراتوری و نایب السلطنه لومباردی، همراه با فرمانروایی بر آستی و ایوریا به او اعطا شد. او که یک حاکم برجسته قرون وسطایی بود، نقشی محوری در گسترش و تحکیم نفوذ خاندان ساووی در مناطقی که امروزه بخش هایی از فرانسه، ایتالیا و سوئیس را تشکیل می دهند، ایفا کرد. زندگی. آمادئوس پسر توماس دوم ساووی و بئاتریس فیشی بود. او از طریق مادرش نوه برادر پاپ اینوسنت چهارم بود. پس از ازدواج با سیبیل باگه در سال ۱۲۷۲، آمادئوس زندگی خود را در خدمت پسرعمویش، شاه ادوارد اول انگلستان، به عنوان یک شوالیه خانگی آغاز کرد و در جنگ اول ولز در سال ۱۲۷۷ خدمت کرد. در طول جنگ دوم ولز در سال ۱۲۸۲، او فرماندهی نیروهای ادوارد در چستر را بر عهده داشت که محاصره قلعه رودلان را شکستند. عموی پدری بدون فرزند او، کنت فیلیپ اول ساووی، در سال ۱۲۸۵ درگذشت. در همین حال، پیش از آن، در سال ۱۲۸۲، برادر بزرگترش، توماس سوم پیدمونت، به طور تصادفی در سال ۱۲۸۲ درگذشت. وصیت نامه فیلیپ، ارث ساووی را به خواهرزاده اش، النور
پرووانس، و پسرش ادوارد اول انگلستان، واگذار کرد. آمادئوس به عنوان شهرستان ساووی منصوب شد و برای کاهش رقابت خانوادگی، برادر کوچکترش لویی به عنوان بارون جدید وو منصوب شد و لویی اول وو شد. از طریق ازدواج با سیبیلا، کنتس بوگی و برس، او توانست این مناطق بورگوندی را در ایالت های خود بگنجاند. گسترش بعدی قلمرو او باعث افزایش بیشتر شد. در ۱ اکتبر ۱۲۸۵، آمادئوس پس از مذاکره با اسقف ژنو، به عنوان محافظ ژنو اعلام شد. این عنوان ارثی متعلق به آمادئوس دوم، کنت ژنو بود که با اسقف اختلاف داشت. در سال ۱۲۸۷، آمادئوس قلعه ایل در رون نزدیک ژنو را محاصره کرد و پس از چهارده هفته آن را تصرف کرد. در سال ۱۲۹۵، آمادئوس قلعه شامبری را از مالک قبلی آن، هیو از لاروشت، به دست آورد. او ژرژ دو آکیلا، شاگرد جوتو از فلورانس، را به دربار خود آورد. ژرژ قلعه را با نقاشی ها، چوب های حکاکی شده و نقاشی های دیواری تزئین کرد. او تا زمان مرگش در سال ۱۳۴۸ در آنجا برای ساوویاردها کار می کرد. پیروزی های نظامی بر آمادئوس دوم ژنو و هامبرت اول دوفین وینوا، که منجر به اشغال شهر ژنو در ژوئن ۱۲۸۷ شد، منجر به امضای پیمان آنماس در ۱۸ نوامبر ۱۲۸۷ شد که به موجب آن
، آنها خود را به عنوان خراجگزار او تسلیم کردند. در طول جنگ گاسکونی (۱۲۹۴–۱۳۰۳)، او به عنوان نماینده شاه ادوارد اول انگلستان در مذاکراتی که منجر به پیمان مونتروی (۱۲۹۹) و پیمان پاریس (۱۳۰۳) شد، عمل کرد. او به طور جداگانه، ازدواج ادوارد اول با مارگارت فرانسه را ترتیب داد. در سال ۱۳۰۱، آمادئوس همچنین اختلاف خود بر سر کنترل والیس را با اسقف نشین کاتولیک رومی سیون حل و فصل کرد. با این حال، دوران سلطنت او شاهد اصطکاک بین شهرستان ساووی و دوک نشین اتریش نیز بود. او اتحاد با پادشاهی فرانسه را دنبال کرد و در نتیجه روابط خوب اولیه، موله وریه را در نرماندی پذیرفت. بازپس گیری نهایی لیون توسط پادشاهان فرانسه، آمادئوس را از تمایلات توسعه طلبانه آنها به سمت مناطق آلپ آگاه کرد. او به دنبال متحدی قدرتمند در برابر خصومت بالقوه هنری هفتم، پادشاه آلمان، بود که با مارگارت برابانت، خواهرزن آمادئوس، ازدواج کرده بود. آمادئوس در لشکرکشی هنری به ایتالیا در سال های ۱۳۱۰ تا ۱۳۱۳، که به تاجگذاری هنری به عنوان امپراتور مقدس روم در ۲۹ ژوئن ۱۳۱۲ منجر شد، هنری را همراهی کرد. به عنوان پاداش خدماتش، آمادئوس عنوان کنت امپراتوری، جانشین امپراتوری
لومباردی و فرمانروایی آستی و ایوریا را دریافت کرد. هنری همچنین آئوستا و شابل را به دوک نشینی ارتقا داد، اگرچه آنها همچنان بخشی از قلمرو ساووی بودند. در سال ۱۳۱۵، آمادئوس به شوالیه های هوسپیتالر در دفاع از رودس در برابر ترک ها کمک کرد. او در ۱۶ اکتبر ۱۳۲۳ در آوینیون درگذشت. خانواده و فرزندان. او ابتدا با سیبیل دو بائوگه، دختر گی اول داماس دو بائوگه، بارون کوزان (حدود ۱۲۳۰–۱۲۶۹) و دوفین دو لاویو، ازدواج کرد و از او هشت فرزند داشت: در سال ۱۲۹۷، او با ماری برابانت، که دختر جان اول، دوک برابانت و مارگارت فلاندرز بود، ازدواج کرد. پدربزرگ و مادربزرگ مادری او، گای دامپیر و همسر اولش، ماتیلدا بتون بودند. آنها ۴ فرزند داشتند:
در اوایل صبح ۱۵ نوامبر ۱۹۵۹، چهار عضو خانواده کلاتر — هرب کلاتر، همسرش بانی و فرزندان نوجوانشان نانسی و کنیون — در خانه روستایی خود درست بیرون از جامعه کشاورزی کوچک هولکامب، کانزاس به قتل رسیدند. دو محکوم سابق، پری اسمیت و ریچارد هیکاک، به جرم قتل مجرم شناخته شده و به مجازات مرگ محکوم شدند. هر دو در ۱۴ آوریل ۱۹۶۵ اعدام شدند. ترومن کاپوتی جزئیات این قتل ها را در رمان غیرداستانی خود با عنوان "در کمال خونسردی" که در سال ۱۹۶۶ چاپ شد، شرح داده است.
باغ های فارنزه ( ) که با نام «باغ های فارنیز بر فراز پالاتین» نیز شناخته می شوند، مجموعه ای تاریخی در شهر رم، ایتالیا است که در سال ۱۵۵۰ میلادی به ابتکار کاردینال الساندرو فارنیز در بخش شمالی تپهٔ پالاتین احداث شد. این باغ ها از نخستین باغ های گیاه شناسی خصوصی در اروپا به شمار می آیند؛ در حالی که نخستین باغ های گیاه شناسی عمومی اروپا اندکی بعد، در میانهٔ سدهٔ شانزدهم، به همت دانشگاه های ایتالیا شکل گرفتند. آلساندرو فارنزه در سال ۱۵۳۴ و در سن ۱۴ سالگی توسط پدربزرگش پاول سوم ، که دو ماه قبل به مقام پاپی انتخاب شده بود ، به عنوان کاردینال کلیسای کاتولیک روم منصوب شد. او به عنوان یک عتیقه شناس شناخته می شود که بزرگترین مجموعه مجسمه های رومی را که از دوران باستان در دست افراد خصوصی بود، یعنی مجموعه معروف فارنزه را جمع آوری کرد. در سال ۱۵۵۰، هنگامی که فارنزه بخش شمالی تپه پالاتین (که از نظر تاریخی قدیمی ترین تپه از هفت تپه روم است) را به دست آورد، ویرانه های کاخ رومی تیبریوس در انتهای شمال غربی بالای تپه را پر کرد و به یک خانه تابستانی تبدیل نمود. این مکان مشرف به میدان رومی و نزدیک طاق تیتوس است. این باغ به سبک کل
اسیک ربع ها با یک چاه یا فواره در مرکز آن تقسیم شده بود که برگرفته از طراحی کاخ های رومی پریستیلیوم در این منطقه بود که توسط معمار مشهور ویگنولا بازسازی شده بود. طراحی ویلا ابتدا به نام میکل آنژ ثبت شد، اما بعدها به وینیولا و جیرولامو رائینالدی نسبت داده شد. باغ ها به صورت تراس هایی چیده شده بودند. پله ها از تراسی به تراس دیگر از کنار نینفئو دلا پیوگا (یک نیمفئوم) می گذشتند و در تئاتر دل فونتانونه به پایان می رسیدند. لانه های پرندگان در مرکز کازینا قرار داشتند که دارای نقاشی های دیواری بودند. مسیرهای پیاده روی در پایین گنبد تیبریانا شامل گذرگاه های زیرزمینی و مجسمه های باستانی بود. اگرچه امروزه بخش کمی از باغ های فارنیز باقی مانده است، اما برخی از سازه های باقی مانده را می توان مشاهده کرد. این باغ ها در قرن های ۱۸ و ۱۹ دوباره محبوب شدند، زیرا مسافران گرند تور از رم بازدید می کردند. نام گیاه آکاسیا فارنزیانا از نام این باغ ها و نام فارنسول، ماده بیوشیمیایی مهم، از اسانس گل آن گرفته شده است.
= فرآیند کلر آلکالی = فرآیند کلر آلکالی یا Chlor-alkali process به مجموعهٔ فرآیندهای صنعتی گفته می شود که در آن از الکترولیز محلول آب نمک برای تولید سه محصول اصلی استفاده می گردد: گاز کلر (Cl₂)، سود سوزآور (سدیم هیدروکسید، NaOH) و گاز هیدروژن (H₂). این فرآیند از نظر صنعتی بسیار مهم است زیرا محصولات آن خوراک پایه ای برای صنایع تولید PVC، مواد شوینده، صنایع دارویی، تصفیه آب و سایر صنایع شیمیایی به شمار می روند. تاریخچه. اولین تلاش ها برای تولید کلر از طریق الکترولیز محلول آب نمک به سال ۱۸۰۰ و دانشمند ویلیام کرویکشانک نسبت داده می شود، اما تولید صنعتی و موفق کلر با استفاده از این روش حدود ۹۰ سال بعد و در سال ۱۸۹۲ آغاز شد. قوانین الکترولیز محلول های آبی توسط فارادی در سال ۱۸۳۳ تدوین شد و در نیمهٔ قرن نوزدهم، حق اختراع های متعددی برای تولید کلر به صورت تجاری صادر گردید. فناوری های اصلی که در طول زمان مورد استفاده قرار گرفتند عبارت اند از سلول های جیوه ای (Mercury cell)، سلول های دیافراگمی (Diaphragm cell) و در دهه های اخیر سلول های غشایی (Membrane cell). به دلیل مسائل زیست محیطی مرتبط با جیوه و همچنین پیشرفت های ف
نی، فناوری های کمتر پاک تر (مانند سلول های جیوه ای و برخی سلول های دیافراگمی مبتنی بر آزبست) تا حد زیادی در کشورهای توسعه یافته کنار گذاشته شده اند. واکنش های شیمیایی (خلاصه). فرآیند الکترولیز آب نمک در یک سلول ساده را می توان با معادلات نیم واکنش آند و کاتد خلاصه کرد: آند (اکسیداسیون): −2Cl− (aq) → Cl2 (g) + 2 e کاتد (کاهش، در حضور آب): 2H+ (aq) + 2 e− → H2 (g) ترکیب آیون ها (در حضور Na⁺) منجر به تشکیل NaOH می شود و محصولات نهایی معمولاً به صورت گاز کلر، محلول سود (که معمولاً به غلظت های صنعتی تغلیظ می شود) و هیدروژن عرضه یا به کار گرفته می شوند. انواع سلول ها (تکنولوژی ها). ۱. سلول جیوه ای (Mercury cell) در این روش جیوه به عنوان کاتد مایع عمل می کند؛ سدیم تولیدشده به صورت آمالگام با جیوه حل شده و سپس آمالگام با آب واکنش داده و NaOH آزاد می شود. این روش از نظر بازدهی در گذشته محبوب بود اما به دلیل آلودگی و سمیت جیوه و پیامدهای زیست محیطی، در بسیاری از کشورها بازنشسته یا در مسیر حذف قرار گرفته است. پیمان میناماتا و برنامه های بین المللی کاهش جیوه تأکید بر ترک این فناوری دارند. ۲. سلول دیافراگمی (Diaphragm cel
l) از یک دیافراگم نفوذپذیر بین آند و کاتد استفاده می شود که از اختلاط مستقیم محصولات جلوگیری می کند اما اجازهٔ عبور یون ها را می دهد. در گذشته از آزبست به عنوان مادهٔ دیافراگم استفاده می شد که به خاطر نگرانی های سلامتی و زیست محیطی نیز جایگزین شد یا بهبود یافت. ۳. سلول غشایی (Membrane cell) فناوری رایج و رو به گسترش که در آن از غشاهای تبادل یونی پلیمری (مثلاً Nafion و انواع دیگر) استفاده می شود تا فقط یون های سدیم عبور کنند و کیفیت NaOH بهتر و آلودگی کمتر باشد. سلول های غشایی معمولاً از نظر انرژی و زیست محیطی برتر شناخته می شوند و در کارخانه های جدید روش ترجیحی است. کاربردها. محصولات حاصل، کاربردهای وسیعی دارند: بازار و وضعیت جهانی. ظرفیت و تولید جهانی کلر-آلکالی در دههٔ اخیر بسیار بزرگ است؛ تخمین های بازار و گزارش های صنعتی نشان می دهد تولید سالانه در سطح جهانی در محدودهٔ حدود ۹۰ میلیون تن (یا مقادیر نزدیک) قرار دارد و بخش عمدهٔ تولید در آسیا (از جمله چین، هند) متمرکز است. چین به عنوان بزرگ ترین تولیدکننده و مصرف کنندهٔ کلر شناخته می شود. روند کلی بازار شامل رشد تدریجی تقاضا برای محصولات پایین دستی و حرکت صن
عت به سمت فناوری های کم آلاینده و کم مصرف انرژی است. تولیدکنندگان بزرگ جهانی. برخی از شرکت های بزرگ جهانی در صنعت کلر-آلکالی عبارتند از: صنعت کلر آلکالی در ایران. ایران دارای چندین واحد تولیدی فعال در بخش کلر آلکالی است که شرکت هایی مانند کلر پارس (Chlor Pars)، کلران (Chloran) و نیروکلر (Nirou Chlor) از تولیدکنندگان شناخته شدهٔ داخلی اند؛ بیشتر واحدهای تولید کلر در ایران به فناوری های غشایی مهاجرت کرده اند تا مصرف انرژی و ریسک های زیست محیطی را کاهش دهند.
هلنای صربستان، ملکه مجارستان (; پس از ۱۱۰۹ – پس از ۱۱۴۶) ملکه حاکم، همسر بلای دوم اهل مجارستان بود. پس از مرگ همسرش، او به همراه برادرش، بلوش، از سال ۱۱۴۱ تا سپتامبر ۱۱۴۶ به عنوان نایب السلطنه بر مجارستان حکومت کرد. اوایل زندگی. هلنا دختر شاهزاده بزرگ صربستان اوروش اول (حکومت حدود ۱۱۱۲–۱۱۴۵) از سلسله ووکانوویچ، و شاهزاده خانم بیزانسی آنا دیوگنیسا بود.
مهمانی هرگز تمام نمی شود (به انگلیسی: The Party Never Ends) پنجمین و آخرین آلبوم استودیویی رپر آمریکایی جوس ورلد است که سومین آلبوم پس از مرگ او محسوب می شود. این آلبوم در ۲۹ نوامبر ۲۰۲۴ توسط گریید ای پروداکشنز و اینترسکوپ رکوردز منتشر شد و شامل همکاری هایی با هنرمندانی مانند نیکی میناژ، امینم، بنی بلانکو، د کید لروی، آفست و فال اوت بوی است. آلبوم به عنوان دنباله ای بر آلبوم مبارزه با شیاطین (۲۰۲۱) معرفی شد و با تمرکز بر تم های جشن زندگی جوس ورلد، پس از چندین تأخیر به دلیل لو رفتن آهنگ ها، منتشر گردید. پیش زمینه. انتشار این آلبوم ابتدا در سال ۲۰۲۱ توسط تیم جوس ورلد اعلام شد و به عنوان سومین آلبوم پس از مرگ او توصیف گردید که قرار بود مانند یک جشن برای زندگی او باشد. لیل بیبی، مدیر اجرایی گریید ای پروداکشنز، در فوریه ۲۰۲۳ تأیید کرد که این آلبوم آخرین پروژه جوس ورلد خواهد بود و رکس کودو، یکی از تهیه کنندگان نزدیک به جوس، آن را «آلبوم رویایی» او نامید. تولید آلبوم توسط افرادی مانند مکس لورد مدیریت شد و شامل آهنگ هایی بود که از آرشیو جوس ورلد انتخاب گردیدند، با تمرکز بر ترکیبی از سبک های پاپ-پانک و هیپ-هاپ. تأخیره
ا عمدتاً به دلیل لو رفتن آهنگ ها در سال ۲۰۲۲ رخ داد و لیلی بیبی اعلام کرد که انتشار به تعویق افتاده تا کیفیت حفظ شود. این آلبوم بخشی از میراث جوس ورلد بود که پس از مرگ او در دسامبر ۲۰۱۹ به دلیل اوردوز، توسط تیمش مدیریت می شد. انتشار. انتشار آلبوم با تک آهنگ هایی مانند «lace it» (با همکاری امینم و بنی بلانکو) در دسامبر ۲۰۲۳ و «ای جی ای تی اس۲ (اینسکور)» (با نیکی میناژ) در نوامبر ۲۰۲۴ همراه بود. تریلر آلبوم در ژوئیه ۲۰۲۱ منتشر شد. نسخه استاندارد آلبوم در سپتامبر ۲۰۲۴ و نسخه گسترش یافته آن در اکتبر همان سال منتشر شد تا هیجان را افزایش دهد. تبلیغ شامل همکاری با فورتنایت بود، جایی که اسکین جوس ورلد در نوامبر ۲۰۲۴ عرضه شد و یکی از آهنگ ها در رویداد زنده بازی پخش گردید. آلبوم به عنوان آخرین پروژه تحت قرارداد گریید ای و اینترسکوپ معرفی شد وچگونگی انتشارات آینده توسط خانواده جوس ورلد تعیین خواهد شد. عملکرد تجاری. آلبوم در چارت بیلبورد ۲۰۰ در رتبه ۴ قرار گرفت و ۸۶٬۰۰۰ واحد فروش داشت که شامل ۱۲۳٫۴۳ میلیون استریم بود. در چارت اسپاتیفای ایالات متحده، آلبوم در روز اول ۱۳٫۳ میلیون استریم دریافت کرد و ۹ آهنگ از آن در چارت جه
انی اسپاتیفای قرار گرفتند، از جمله «میس فیت» با ۲٫۲۳ میلیون استریم. در بریتانیا، آلبوم در رتبه ۵ چارت رسمی آلبوم ها قرار گرفت و برای ۴ هفته در چارت ماند. در آی تیونز آمریکا، آلبوم در رتبه ۳ قرار گرفت و تا دسامبر ۲۰۲۴ در چارت ماند. آلبوم پس از ۱۷ هفته از چارت بیلبورد ۲۰۰ خارج شد. نظرات منتقدین. آلبوم نقدهای متوسطی دریافت کرد و بسیاری آن را ناامیدکننده و فاقد عمق توصیف کردند. آنتونی فانتانو در نقد خود آن را بهبود جزئی نسبت به آلبوم های قبلی پس از مرگ دانست، اما تولید را بیش از حد تمیز و فاقد انرژی خام جوس ورلد خواند. در هیپ هاپ دی ایکس، آلبوم به عنوان یک خداحافظی فراموش شدنی توصیف شد که بیشتر به میراث جوس آسیب می زند تا آن را جشن بگیرد. منتقدان در ردیت و دیگر سایت ها آن را بی احترامی به میراث جوس دانستند و گفتند که آلبوم فاقد نوآوری است و بیشتر شبیه یک مجموعه آهنگ های لو رفته است. در ال استوک، آلبوم به عنوان یادآوری غم انگیز پایان مهمانی ها نقد شد و امتیاز پایینی دریافت کرد. با این حال، برخی ترک ها مانند «خداحافظی» و «بهترین دوست» برای انرژی پاپ-پانک شان ستایش شدند.
بَراق خان (درگذشت ۱۴۲۹) خان اردوی زرین از ۱۴۲۳ تا ۱۴۲۹ بود. پدر او قیورچوق، پسر اُروس خان بود که خود از تبار توکا تیمور، پسر جوجی خان و نوهٔ چنگیز خان به شمار می رفت. براق با حمایت الغ بیگ، امیر دودمان تیموری، در سال ۱۴۲۲ کی پک، الغ محمد و دولت بردی، خان های اردوی زرین را برکنار کرد. او همچنین سنگناق را از تیموریان بازپس گرفت. با این حال، در سال ۱۴۲۷ از الغ محمد شکست خورد و به زودی به دست محمد، یکی از نوادگان جوجی، ترور شد؛ فردی که مدعی سرزمین میان اورال و سیردریا برای دودمان خود بود. در دههٔ ۱۴۶۰، پسر براق، جانیبک خان، علیه ابوالخیر خان شورید و به همراه کَری خان به ناحیهٔ هفت آب مهاجرت کرد و خانات قزاق را بنیان گذاشت.
مدرنیته دوم مفهومی است که توسط اولریش بک (۱۵ می ۱۹۴۴–۱ ژانویه ۲۰۱۵) جامعه شناس آلمانی ابداع شده است و اصطلاح او برای دوره پس از مدرنیته است. در جایی که مدرنیته جامعه کشاورزی را به نفع جامعه صنعتی درهم شکست، مدرنیته دوم جامعه صنعتی را به یک جامعه شبکه ای جدید و بازتابی تر یا جامعه اطلاعاتی تبدیل می کند. جامعه خطر. مدرنیته دوم با آگاهی جدیدی از خطرات - خطرات برای همه اشکال حیات، گیاه، حیوان و انسان - مشخص می شود که ناشی از موفقیت های مدرنیته در مقابله با مشکل کمبود انسان است. نظام هایی که پیشتر به نظر می رسید از خطرات طبیعی و اجتماعی محافظت می کنند، به طور فزاینده ای به عنوان تولید خطرات جدید ساخته دست بشر در مقیاس جهانی به عنوان محصول جانبی عملکرد خود شناخته می شوند. چنین نظام هایی به بخشی از مشکل تبدیل می شوند، نه راه حل. خودِ مدرنیته و پیشرفت های اطلاعاتی، خطرات اجتماعی جدیدی مانند جرایم سایبری را ایجاد می کنند، در حالی که پیشرفت های علمی، حوزه های جدیدی مانند کلون سازی یا مهندسی ژنتیک را می گشایند، که در آنها تصمیمات لزوماً بدون ظرفیت کافی برای ارزیابی پیامدهای بلندمدت گرفته می شوند. با تشخیص معضلات جدید ای
جاد شده توسط این مدرنیته بازتابی، بک یک «رئال پلیتیک جهان وطنی» جدید را برای غلبه بر مشکلات جهانی پیشنهاد کرده است که در آن منافع ملی دیگر نمی توانند به تنهایی در سطح ملی به طور مؤثر ترویج شوند. جامعه دانش. مدرنیته دوم همچنین به اصطلاح جامعه دانش مرتبط شده است، که با تکثر انواع مختلف دانش مشخص می شود. این جامعه به ویژه با خطرهای وابسته به دانش - عدم قطعیت های ایجاد شده توسط خود دنیای اطلاعات - مشخص می شود. مقاومت. اشکال مختلفی از مقاومت، از جمله، اروپاگریزی در برابر مدرنیته دوم ظهور کرده است. بک القاعده را نه تنها در استفاده از ابزارهای فناوری اطلاعات، بلکه در ایدئولوژی تلفیقی آن، به عنوان محصول جانبی مدرنیته دوم و همچنین مقاومت در برابر آن می بیند.
ابوسعید جانی بک بهادر خان بن بَراق سلطان، مشهور به جانیبک خان، هم بنیان گذار و دومین خان خانات قزاق از ۱۴۷۳ تا ۱۴۸۰ بود. خانواده. او پسر براق خان، خان اردوی زرین از ۱۴۲۲ تا ۱۴۲۷ بود. پدر براق، قیورچاق، نوهٔ اُروس خان و از نوادگان مستقیم چنگیز خان بود. نسب او چنین است: چنگیز خان ← جوجی خان ← توکا تیمور ← اوز تیمور ← خواجه ← باداقون اوغلان ← اروس خان ← قیورچاق ← براق خان ← جانیبک خان. از همسرش جهان بیگم خانم، جانیبک صاحب ۹ پسر شد: قاسم (که جانشین او شد)، محمود، ایرانجی، ایتیک، جانیش، قانابار، تِنیش، اوسوق و جواک. او همچنین دو دختر داشت: سُیُمبیکه و امانبیکه. دوران فرمانروایی. جانیبک خان از رهبران بنیان گذار خانات قزاق بود که پس از شورش موفق علیه خان ازبک ها، ابوالخیر خان در سال های ۱۴۶۵ و ۱۴۶۶، شکل گرفت. پدر او، براق خان، به دست امیران اردوی سفید مسموم شده بود. او همراه با کری (یا گِرِی/کری)، خویشاوندش و از نوادگان اروس خان، این شاخه جداشده را رهبری کرد. به خاطر خرد و تدبیرش، لقب «آز» به معنی «خِردمند» در زبان قزاقی به او داده شد و او را «آز-جانیبک» می خواندند. پسرش قاسم خان قوانین مردمانش را مدون ساخت.
یک پلیس و نصفی یک فیلم کمدی-پلیس رفیق آمریکایی محصول سال ۱۹۹۳ به کارگردانی هنری وینکلر با بازی برت رینولدز، نورمن دی. گلدن دوم و ری شارکی (در آخرین نقشش) در آن بازی می کنند. رینولدز نقش یک پلیس کهنه کار را بازی می کند که با اکراه یک پسر هشت ساله (گلدن) را به عنوان همکار خود برای حل یک پرونده قتل انتخاب می کند. فیلم «یک پلیس و نصفی» در آمریکا اکران شد و با بودجه ای ۱۴ میلیون دلاری، ۴۰٫۷ میلیون دلار در سراسر جهان فروش داشت. پس از این فیلم، دنباله آن با بودجه ای کمتر و به صورت فیلم ویدئویی، با نام «یک پلیس و نصفی: سرباز جدید» (۲۰۱۷)، منتشر شد. ساخت. برای بازی در نقش کودک با مکالی کالکین تماس گرفته شد. کالکین به همراه کرت راسل که قرار بود نقش کارآگاه مک کنا را بازی کند، زمانی که فیلم به دلیل بازنویسی فیلمنامه به تعویق افتاد، از پروژه کنار رفتند. نقش همکار کودک دوباره به زن تغییر داده شد، اما وقتی گلدن انتخاب شد، به مرد برگردانده شد. یک فیلم کامل با بازی پیتر ولر در نقش پلیس اصلی فیلمبرداری شد. وقتی مشخص شد که ولر فیلم را خیلی جدی می گیرد، حضور او در این فیلم لغو شد. فیلمبرداری بین آوریل تا ژوئن ۱۹۹۲ در تامپا، فلو
ریدا انجام شد. گیشه. این فیلم در اولین اکران خود در رتبه اول قرار گرفت. در هفته دوم به رتبه سوم سقوط کرد. تحلیلگران صنعت انتظار داشتند که با ۴ میلیون دلار افتتاحیه داشته باشد، اما ۶ میلیون دلار فروش داشت. ورایتی، افتتاحیه فیلم را به پوستر آن نسبت داد که به گفته آنها یادآور فیلم «پلیس کودکستان» است. این فیلم در مجموع ۳۱٫۹ میلیون دلار در ایالات متحده و ۸٫۸ دلار دیگر در سایر مناطق، در مجموع ۴۰٫۷ میلیون دلار در سراسر جهان فروش داشت که این فیلم را با وجود بودجه ناچیز ۱۴ میلیون دلاری خود، به موفقیت قابل توجهی تبدیل کرد.