Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
د طلایی با ستون های ۲۰ متری برگزار شد. تصویری از این کاخ در پشت اسکناس ۵۰۰ سامانی، که واحد پول ملی تاجیکستان است، چاپ شده است. در سپتامبر ۲۰۱۸، الکساندر لوکاشنکو، رئیس جمهور بلاروس، اولین رهبر خارجی بود که از تالارها و اتاق های چوبی جدید این کاخ بازدید کرد. کاخ ریاست جمهوری قدیمی، مقر سابق شورای وزیران جمهوری سوسیالیستی تاجیکستان شوروی که در خیابان رودکی واقع شده بود، در سال ۲۰۲۳ تخریب شد. به جای آن، چین به ساخت ساختمان جدیدی برای دولت و پارلمان این جمهوری کمک کرد.
مدال خدمات ممتاز دفاعی () یک نشان نظامی در وزارت دفاع ایالات متحده است که به سربازان نیروهای مسلح ایالات متحده برای انجام وظایف فوق العاده ای که به امنیت ملی یا دفاع ایالات متحده مرتبط می باشد، اهدا می شود. این مدال در ۹ ژوئیه ۱۹۷۰ توسط رئیس جمهور ریچارد نیکسون در فرمان اجرایی ۱۱۵۴۵ ایجاد شد. پرزیدنت نیکسون اولین مدال را، در روز امضای فرمان اجرایی، به ژنرال ارل ویلر، که پس از خدمت به عنوان رئیس ستاد نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا و سپس رئیس ستاد مشترک نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا در حال بازنشستگی بود، اعطا کرد.
جنبش چاوتاکوا (Chautauqua) یکی از مهم ترین و تأثیرگذارترین جنبش های فرهنگی و آموزشی در تاریخ ایالات متحده است که از اواخر قرن نوزدهم تا اوایل قرن بیستم در سراسر کشور گسترش یافت. ریشه ها و آغاز. جنبش چاوتاکوا در سال ۱۸۷۴ توسط جان هِیْل وینسنت (John H. Vincent) و لوئیس میلر (Lewis Miller) در کنار دریاچه چاوتاکوا در ایالت نیویورک آغاز شد. هدف اولیه آن آموزش معلمان مدارس یکشنبه بود، اما به سرعت به برنامه ای گسترده تر تبدیل شد که شامل آموزش عمومی، سرگرمی های فرهنگی و فعالیت های مذهبی می شد. با گذشت زمان، چاوتاکوا از یک برنامه محلی به جنبشی ملی تبدیل شد. تا سال ۱۹۰۴، ۱۵۷ مجمع مستقل چاوتاکوا در سراسر آمریکای شمالی برگزار می شد که برنامه هایی تابستانی به مدت ۲ تا ۴ هفته ارائه می دادند. از سال ۱۹۰۴، نوع جدیدی از چاوتاکوا به نام «چاوتاکوای دوره گرد» شکل گرفت. این برنامه ها با استفاده از چادرهای بزرگ در شهرهای کوچک و روستاها برگزار می شدند و شامل سخنرانی های انگیزشی، اجراهای موسیقایی و نمایش های صحنه ای بودند. در اوج خود در دهه ۱۹۲۰، این برنامه ها در بیش از ۱۰٬۰۰۰ جامعه در ۴۵ ایالت برگزار می شدند و به بیش از ۴۵ میلیون ن
فر خدمات ارائه می دادند. افول جنبش. با ظهور رادیو، سینما و تلویزیون، محبوبیت چاوتاکوا کاهش یافت. آخرین نمایش های چاوتاکوای دوره گرد در دوران رکود بزرگ اقتصادی برگزار شدند. با این حال، برخی از مؤسسات چاوتاکوا، مانند مؤسسه چاوتاکوا در نیویورک، همچنان به فعالیت های فرهنگی و آموزشی خود ادامه می دهند. میراث چاوتاکوا. جنبش چاوتاکوا تأثیر عمیقی بر فرهنگ و آموزش در ایالات متحده داشت. این جنبش به ترویج آموزش بزرگسالان، ارتقاء فرهنگی و تقویت حس جامعه پذیری کمک کرد. رئیس جمهور تئودور روزولت از چاوتاکوا به عنوان «آمریکایی ترین چیز در آمریکا» یاد کرد.
نوارسطویی گرایی دیدگاهی از ادبیات و نقد بلاغی است که توسط مکتب شیکاگو، رونالد کرین، الدر اولسون، ریچارد مک کئون، وین بوث، و دیگران تبلیغ می شود؛ به این معنی: نگاهی به ادبیات و نقد که به تاریخ ادبیات نگرشی کثرت گرایانه دارد و به دنبال نگاه درونی به آثار ادبی و نظریه های انتقادی است. در حوزه ارتباطات گفتاری که امروزه مطالعات ارتباطی است، نوارسطویی گرایی از اولین روش های بلاغی نقد بود. اولین اشاره به استفاده از مفاهیم ارسطو برای نقد در مقاله «آیا می توانیم مطالعه خلق را مدرن کنیم؟» از هوپول هادسون در سال ۱۹۲۱ دیده شد. هادسون به طور ضمنی استفاده از توپو را برای «سخنرانی یا استدلال» بیان کرد. ویژگی های اصلی نوارسطویی گرایی در «نقد ادبی خطابه» هربرت ویکلنز در سال ۱۹۲۵ به طور کامل توضیح داده شد، و بر تجزیه و تحلیل روش شناسی زمینه توانایی یک سخنران برای انتقال یک ایده به مخاطبان تمرکز داشت. در سال ۱۹۴۳ نوارسطویی گرایی بیشتر تبلیغ شد و پس از انتشار "تاریخ و نقد سخنرانی عمومی آمریکا"، اثر ویلیام نوروود بریگنس، محبوبیت یافت.
نیم رسانای اکسیدفلزِ مُکمِلی احتمال گرایانه (پی سیماس) یک فناوری ساخت نیم رسانا است که توسط پی آر کریشنا پالم از دانشگاه رایس و مدیر موسسه NTU برای نانوالکترونیک بازیافت پذیر (ISNE). این فناوری امیدوار است با فناوری فعلی سیماس رقابت کند. طرفداران ادعا می کنند که یک ۳۰ام بیشتر توان مصرف نمی کند در حالی که هفت برابر سریعتر از سریعترین فناوری فعلی کار می کند. نشان داده شد که معماری های سامانه روی تراشه مبتنی بر پی سیماس در مقایسه با تحقق مبتنی بر سیماس با انرژی-پربازده بر اساس کاربردهای مبتنی بر الگوریتم های احتمال گرایانه مانند اَبَر-رمزگذاری، شبکه های بیزی، شبکه های عصبی تصادفی و ماشین های خودکار سلولی، دستاوردهایی به اندازه ضریب فزاینده قابل توجه ۵۶۰ دارند.
مفهوم «سینمای جاذبه ها» (Cinema of Attractions)، یکی از مفاهیم کلیدی در مطالعات سینمایی است که توسط تام گانینگ (Tom Gunning) در مقاله ای با عنوان «The Cinema of Attractions: Early Film, Its Spectator and the Avant-Garde» معرفی شد. این مفهوم به دوره ای از تاریخ سینما اشاره دارد که در آن، فیلم ها بیشتر بر نمایش و جلب توجه مخاطب تمرکز داشتند تا بر روایت داستانی. تعریف و ویژگی ها. «سینمای جاذبه ها» به فیلم هایی اطلاق می شود که بین سال های ۱۸۹۵ تا ۱۹۰۸ تولید شدند و بیشتر به نمایش مستقیم و تحریک حواس بیننده می پرداختند. در این نوع سینما، عناصر بصری جذاب، ترفندهای سینمایی و تعامل مستقیم با مخاطب اهمیت داشتند. برای مثال، بازیگران مستقیماً به دوربین نگاه می کردند یا حرکات نمایشی انجام می دادند تا توجه بیننده را جلب کنند. در مقابل، سینمای روایی که پس از این دوره شکل گرفت، بر ساختار داستانی، شخصیت پردازی و تدوین متمرکز بود. در این نوع سینما، هدف اصلی انتقال داستانی منسجم و ایجاد دنیایی خیالی برای مخاطب بود. در حالی که «سینمای جاذبه ها» بیشتر به نمایش و تجربه بصری می پرداخت، سینمای روایی به دنبال ایجاد ارتباط احساسی و دا
ستانی با بیننده بود. تأثیرات و میراث. اگرچه «سینمای جاذبه ها» به عنوان مرحله ای ابتدایی در تاریخ سینما شناخته می شود، اما تأثیرات آن در سینمای معاصر نیز قابل مشاهده است. فیلم های تجربی، ویدئو آرت ها و برخی از آثار سینمایی مدرن همچنان از عناصر این نوع سینما بهره می برند. همچنین، این مفهوم به پژوهشگران کمک کرده است تا درک بهتری از تحول سینما و نقش مخاطب در تجربه سینمایی داشته باشند. نمونه های تاریخی. از نمونه های معروف سینمای جاذبه ها می توان به فیلم های برادران لومیر (مانند "Arrival of a Train at La Ciotat Station", 1896) و فیلم های ژرژ ملی یس مانند "A Trip to the Moon" (1902) اشاره کرد. این فیلم ها به جای روایت کلاسیک، بیشتر بر ایجاد حیرت و شگفتی از طریق جلوه های بصری تمرکز داشتند.
در تاریخ ۱۹ سپتامبر ۱۹۰۸، ژوزف دِبری (Joseph Debrie) ثبت اختراعی برای دوربینی به نام "Parvo" انجام داد که سال بعد به بازار عرضه شد. طراحی و توسعه این دوربین به دست پسر او، آندره دِبری (André Debrie) صورت گرفت، کسی که بعدها در سال ۱۹۱۹ رهبری شرکت را نیز بر عهده گرفت. ویژگی های فنی و مهندسی. دوربین "Parvo" با طراحی دقیق مهندسی شده، بسیار پایدار و به طرز چشمگیری جمع وجور بود و تنها اندکی بیشتر از ده پوند وزن داشت. این ویژگی ها باعث شد که جایگزینی شایسته برای دوربین قدیمی Pathé Professional باشد که پس از جنگ جهانی اول منسوخ شده بود. یکی از ویژگی های منحصربه فرد "Parvo" سیستم بارگذاری فیلم آن بود: مجله هایی که ظرفیت ۱۲۰ متر فیلم داشتند، از وسط باز می شدند و در دو طرف بدنه دوربین قرار می گرفتند. این طراحی نوآورانه امکان مشاهده مستقیم تصویر روی فیلم را فراهم می کرد، که یک پیشرفت بزرگ در آن زمان محسوب می شد. افزودن قابلیت های هنری. در سال ۱۹۲۰، مکانیزم «دیزالو خودکار» (automatic dissolve mechanism) به این دوربین اضافه شد. این قابلیت به ویژه توسط فیلم سازان آوانگارد (avant-garde) فرانسه مورد استفاده قرار گرفت و در آثا
ر تجربی آن ها نقش مهمی ایفا کرد. تاثیرگذاری. دوربین "Parvo" نه تنها از لحاظ فنی پیشرفته بود، بلکه در شکل گیری زبان تصویری سینمای مدرن و هنری نیز نقشی کلیدی ایفا کرد. سادگی حمل، دقت عملکرد و امکاناتی چون دیزالو خودکار، این دوربین را به یکی از مهم ترین ابزارهای فیلم برداری دهه های اولیه قرن بیستم بدل کرد.
الکساندر اوسپویچ درانکوف (Aleksandr Osipovich Drankov) یکی از چهره های برجسته و پیشگام سینمای اولیه روسیه بود که نقش مهمی در بنیان گذاری و گسترش صنعت فیلم در دوران امپراتوری روسیه داشت. او نه تنها به عنوان یک فیلم بردار و کارگردان فعالیت کرد، بلکه در عرصه تولید و پخش فیلم نیز نقشی کلیدی ایفا کرد. زندگی نامه. درانکوف در سال 1886 در اودسا به دنیا آمد و فعالیت حرفه ای خود را به عنوان عکاس خبری آغاز کرد. استعداد او در ثبت لحظات مهم و همچنین علاقه اش به تکنولوژی جدید باعث شد که به سرعت به سوی فیلم سازی جذب شود. سینما. در اوایل قرن بیستم، درانکوف یکی از اولین استودیوهای فیلم سازی در روسیه را تأسیس کرد. او نخستین فیلم های خبری و همچنین داستانی را تولید کرد. فیلم معروف «دستگیری استولیپین» از جمله آثار اولیه اوست. درانکوف در کنار سایر پیشگامان مانند خنژونکوفسکی و گانچاروف، تکنیک های اولیه فیلم برداری و تدوین را توسعه داد. او همچنین نقش مهمی در شکل گیری سینمای خبری و فیلم های تبلیغاتی در دوران امپراتوری ایفا کرد. با ظهور رقبایی چون خنژونکوفسکی و شرکت پاته، درانکوف با چالش های بزرگی مواجه شد. او در رقابت با این غول های
نوظهور نتوانست موقعیت خود را حفظ کند و به تدریج از صحنه فیلم سازی کنار رفت. سال های پایانی. با وقوع انقلاب روسیه، درانکوف همانند بسیاری دیگر از هنرمندان، کشور را ترک کرد. او مدتی در اروپا و سپس در ایالات متحده زندگی کرد اما دیگر هرگز به اوج شهرت و تأثیر سابق خود بازنگشت. میراث. اگرچه آثار درانکوف در مقایسه با برخی از فیلم سازان بزرگ تر دوران خام دستانه به نظر می رسند، اما نقش او در بنیان گذاری ساختار تولید، توزیع، و نمایش فیلم در روسیه غیرقابل انکار است.
بَدِل ([ˈbæd.del]; بَد-دِل) و بَدْلینگ ([ˈbæd.liŋɡ]; بَد-لینگ) اصطلاحاتی در زبان انگلیسی کهن هستند که به دسته هایی از جنسیت یا گرایش جنسی غیرهنجاری اشاره دارند. این واژگان در تعداد محدودی از فرهنگ نامه ها و رساله های توبه قرون وسطی (راهنماهایی برای انجام توبه مذهبی) آمده اند و معنای دقیق آن ها (و تفاوت شان با یکدیگر، در صورت وجود) مورد بحث پژوهشگران است. هر دو واژه غالباً با نرمی، زن صفتی و زنا در ارتباط قرار گرفته اند. واژهٔ بَدِل در دو فرهنگ نامه موجود – هر دو از یک منبع – به عنوان دوجنسه و مردی با هر دو جنسیت ترجمه شده است، در حالی که بَدْلینگ معمولاً با واژگانی مرتبط با نرمی و زن صفتی همراه است. دیکشنری انگلیسی آکسفورد، با استناد به زبان شناس ژولیوس زوپیتسا، واژهٔ بَد (bad) در زبان انگلیسی را ریشه گرفته از بَدِل می داند، اگرچه برخی پژوهشگران ریشه های دیگری برای آن پیشنهاد کرده اند، از جمله ریشه ای مشترک میان بَدِل و بَدْلینگ. ترجمه انگلیسی کهن از رساله توبهٔ قرون وسطایی Paenitentiale Theodori بین مردان و بَدْلینگ ها تفاوت قائل شده است؛ این متن داشتن رابطه جنسی مردان با دیگر مردان یا با بَدْلینگ ها را به ع
نوان گناهان جداگانه ای ذکر می کند و می گوید که بَدْلینگ ها باید برای داشتن رابطه جنسی با بَدْلینگ های دیگر توبه کنند. این واژه ممکن است به افرادی اشاره داشته باشد که در بدو تولد زن تشخیص داده می شدند اما نقش های اجتماعی مردانه بر عهده می گرفتند، یا به افراد بیناجنسی اشاره کند. برخی تدفین های غیرهنجاری از نظر جنسیتی که به آن دوره تعلق دارند با این اصطلاح مرتبط دانسته شده اند و پژوهشگران پیشنهاد کرده اند که بَدْلینگ ها می توانسته اند نمایانگر جنس سومی خارج از دوگانهٔ زن/مرد یا شکلی از ناسازگاری جنسیتی در جامعه آنگلوساکسون باشند. فرهنگ نامه انگلیسی قرن یازدهمی آنتورپ واژهٔ بَدِل را با واژهٔ نادری به نام وَپن ویفستره ([ˈwæːpnˌwiː.ves.tre]؛ وَپْن-وی-وِس-تره) مرتبط می سازد، که ظاهراً به زنی دارای آلت مردانه یا نوعی مردانگی فالویکی اشاره دارد. تعریف. بَدِل و بَدْلینگ واژگانی از زبان انگلیسی کهن اند که به نوعی از جنسیت، سکسوالیته یا هویت جنسی اشاره دارند که خارج از هنجارهای جامعه انگلوساکسون در انگلستان بوده است؛ با این حال، معنای دقیق و دامنهٔ این واژه ها همچنان مورد بحث میان پژوهشگران است. در حالی که بَدِل در فرهنگ
نامه های موجود با افراد دوجنسه (بیناجنسی) مرتبط دانسته شده، به نظر می رسد که مفهومی از نرمی یا زن صفتی نیز داشته باشد. از سوی دیگر، پژوهشگران معتقدند بَدْلینگ به نوعی ناسازگاری جنسیتی، انفعال جنسی یا حتی یک جنسیت سوم اشاره دارد. این اصطلاحات بسیار نادر و مبهم اند؛ واژهٔ بَدْلینگ تنها در تعداد محدودی از منابع از جمله دو فرهنگ نامه و دو رسالهٔ توبه ثبت شده، در حالی که بَدِل تنها در دو مدخل از فرهنگ نامه آنتورپ در قرن یازدهم آمده است. زبان شناس و ریشه شناس آناتولی لیبرمن این دو واژه را مترادف توصیف می کند. در فرهنگ نامه آنتورپ، واژهٔ بَدِل برای ترجمهٔ دو عبارت لاتین به کار رفته است: این ها تنها معادل های موجود برای واژهٔ بَدِل هستند. در همین منبع، بَدِل با واژهٔ بسیار نادر وَپن ویفستره نیز مرتبط شده است، که به صورت تحت اللفظی یعنی زنی با سلاح (آلت مردانه) و به نظر می رسد به نوعی مردانگی فالوس گونه در زنان اشاره دارد. این ساختار مشابه واژهٔ رایج وَپنِدمان (به معنای شخصِ مسلح یا مرد) است. احتمال داده می شود که واژهٔ بَدْلینگ از بَدِل مشتق شده باشد، یا با پسوند پدرانهٔ -ing یا با پسوند کوچک سازِ پدرانهٔ -ling. این
واژه در چهار منبع باقی ماندهٔ خود سه معادل لاتین مختلف دارد، از جمله: سومین معادل در فرهنگ نامهٔ هارلی واژهٔ cariar است، که تفسیر آن دشوار است و ممکن است اشاره ای باشد به منطقهٔ کاریا در آناتولی. این منطقه محل چشمهٔ افسانه ای سالماسیس است که گفته می شد قدرت تلطیف و زنانه کردن مردان را دارد. این ارجاع احتمالی به آناتولی همچنین ممکن است اشاره ای به خصی ها (eunuchs) داشته باشد، که غالباً با امپراتوری بیزانس و شرق به طور کلی مرتبط بودند. در دیگر فرهنگ نامه ها نیز—مانند فرهنگ نامه کلئوپاترا از دورهٔ سلطنت آتلستان (۹۳۷–۹۲۴ میلادی)—بَدْلینگ با نرمی و زن صفتی پیوند داده شده است. ترجمهٔ انگلیسی کهن از راهنمای توبهٔ Paenitentiale Theodori بین مردان و بَدْلینگ ها تمایز قائل می شود، و رابطهٔ جنسی مردان با مردان دیگر و رابطهٔ مردان با بَدْلینگ ها را به عنوان گناهان جداگانه (اما هم سنگ) توصیف می کند. این متن می نویسد که بَدْلینگ هایی که با دیگر بَدْلینگ ها رابطه جنسی داشته باشند باید ده زمستان (ده سال) توبه کنند، و آن ها را نرم مانند زنی زناکار توصیف می کند. فرهنگ نامهٔ آنتورپ نیز چنین مقایسه ای با زنا برای بَدِل ها ارائه
داده است. این رساله همچنین تصریح می کند که هم بزرگسالان و هم کودکان می توانند بَدْلینگ باشند، و برای بَدْلینگ ها در سنین مختلف، دوره های متفاوتی از توبه در نظر گرفته است. تاریخ نگار جیکوب بل این احتمال را مطرح می کند که اشاره به رابطه جنسی میان دو بَدْلینگ ممکن است به پدرآموزی (pederasty) اشاره داشته باشد. تحلیل. اگرچه پژوهشگرانی چون زبان شناس رابرت دی. فالک و تاریخ نگار دیوید کلارک اشاره کرده اند که واژهٔ بَدْلینگ ممکن است به شریک جنسی منفعل در روابط همجنس گرایانه اشاره داشته باشد، اما اشاره به رابطهٔ جنسی میان دو بَدْلینگ این تعریف را به عنوان معنایی مطلق پیچیده می کند. این ارتباط با نرمی یا زن صفتی ممکن است به افرادی اشاره داشته باشد که در بدو تولد مذکر در نظر گرفته می شدند، اما نقش های اجتماعی زنانه یا ظاهر جنسیتی زنانه اختیار می کردند. در میان پژوهشگران همچنان این موضوع محل بحث است که بَدِل ها و بَدْلینگ ها چگونه در نظام جنسیتی انگلوساکسون جای می گرفتند. ممکن است بَدْلینگ ها به عنوان دسته ای سوم از جنسیت در نظر گرفته شوند که خارج از مرزهای مردانگی و زنانگی قرار داشتند، یا به عنوان افرادی اخته شده یا مرد
زدوده که همراه با زنان و کودکان جایگاهی در مقابل مردان مردانه نما داشتند. این واژه همچنین ممکن است به افرادی اشاره داشته باشد که در بدو تولد مؤنث شناخته می شدند اما نقش های اجتماعی مردانه اختیار کرده بودند، یا همانند واژهٔ بَدِل، به افراد بیناجنسی اشاره داشته باشد. فالک همچنین این واژگان را با **تدفین های ناسازگار با هنجارهای جنسیتی در دورهٔ انگلوساکسون مرتبط دانسته است، از جمله اسکلت های مذکر که در کنار اشیاء زنانه دفن شده اند. ریشه شناسی. در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، پژوهشگرانی چون جی.آر.سی. هال و فردیناند هولتاوزن برای واژهٔ انگلیسی کهن _bædan_ به معنای وادار کردن (که احتمالاً واژهٔ بَدِل از آن مشتق شده است) معنای افزوده ای نیز پیشنهاد کردند، یعنی: نجس کردن یا لکه دار کردن. آنان به یک واژه نامهٔ لاتین در زبور ادوین متعلق به قرن دوازدهم استناد می کنند. با این حال، این نسخه از زبور برای برخی واژگان لاتین معادل هایی غیرمعمول و نادرست ارائه می دهد، و همین امر باعث شد زبان شناسانی چون هربرت دین مریت (در سال ۱۹۵۴) این معنا را رد کنند. فالک نیز در سال ۲۰۰۴ با نظر مریت هم عقیده بود و ریشهٔ واژهٔ بَدِل را
به یک واژهٔ فرضی در انگلیسی کهن اولیه یعنی _bai-daili-_ نسبت داد، به معنای دو بخش، که مشابه ریشهٔ واژه های دوجنسه در دیگر زبان های ژرمنی است – مانند واژهٔ دانمارکی _tvetulle_ به معنای دو ابزار. هیچ اشارهٔ شناخته شده ای به این واژه در دورهٔ اواخر قرون وسطی یافت نشده، اما در یک بالاد آرتوریایی از قرن هفدهم به زبان اسکاتس، واژهٔ _Badlyng_ دیده می شود؛ پژوهشگر ویلیام سیرز در مقاله ای در سال ۲۰۱۹ این واژه را به معنای لواط کار (sodomite) شناسایی کرده است. واژه ای گویشی به نام _badling_ که در شمال انگلستان ثبت شده و معانی گوناگونی چون اوباش، شخص بی ارزش یا کودک شیطان دارد، ممکن است بازمانده ای از بَدْلینگ باشد؛ گرچه ممکن است منشأیی مستقل و متأخر داشته باشد، برآمده از واژهٔ bad و پسوند -ling. فرهنگ لغت زبان انگلیسی کهن (Dictionary of Old English) برای واژهٔ بَدْلینگ ریشه شناسی مشخصی ارائه نمی دهد و تنها با احتیاط آن را به صورت مرد زن صفت یا همجنس گرا تعریف می کند. ارتباط با واژه bad. زبان شناس یولیوس زوپیتسا این نظریه را مطرح کرد که واژهٔ انگلیسی bad (بد) از واژهٔ کهن _bæddel_ مشتق شده است. جیمز موری، نخستین سردبیر
فرهنگ لغت آکسفورد (OED)، از نظریهٔ زوپیتسا حمایت کرد و آن را در نخستین نسخهٔ این فرهنگ نامه در سال ۱۸۸۴ گنجاند. گنجاندن این ریشه شناسی در OED باعث شد که این نظریه به طور گسترده ای در میان زبان شناسان پذیرفته شود، اگرچه برخی از فیلولوژیست ها همچنان با آن مخالفت می کردند. فرهنگ ریشه شناسی انگلیسی آکسفورد (Oxford Dictionary of English Etymology) این پیوند را با احتیاط بیشتری مطرح می کند و آن را تنها به عنوان یک احتمال در نظر می گیرد. نسخهٔ آنلاین OED و همچنین ویرایش دوم این فرهنگ نامه در سال ۱۹۸۹ همچنان از نظریهٔ زوپیتسا پشتیبانی می کنند؛ در این نسخهٔ دوم، ریشه شناسی های جایگزین برگرفته از واژگان سلتیک را کاملاً مردود می دانند، در حالی که منشأ احتمالی از واژهٔ _bædan_ را نیز مطرح می کنند. ویلیام سیرز (Sayers) در ادامه، ریشه ای مشترک برای واژگان bad, bæddel و bædling پیشنهاد می کند، بر اساس واژهٔ بازسازی شدهٔ زبان گل (Gaulish) توسط زبان شناس زاویه دلامار (Xavier Delamarre): _baitos_ به معنای احمق، دیوانه، غیراخلاقی. این صفت ممکن است از طریق شکل فرضی _baed_ وارد زبان انگلیسی کهن شده باشد و معنای نقص فیزیکی یا اخلا
قی را القا کند – ویژگی هایی که احتمالاً انگلیسی زبانان کهن با جمعیت بومی بریتانیای جزایر دیگر مرتبط می دانستند. زبان شناس ریچارد کویتس نیز در سال ۱۹۸۸ واژگان bæddel و bædling را مشتق از نیاواژه ای مشترک با bad می داند، به صورت واژهٔ فرضی _badde_ که ممکن است به معنای بی ارزش یا نحس بوده باشد. آناتولی لیبرمن، هم نظر با کویتس دربارهٔ پیوند ریشه شناسی با _badde_، معتقد است که واژهٔ _bæddel_ از bad مشتق شده است. هرچند واژهٔ _yfel_ واژهٔ معیار برای بد در دوران انگلیسی کهن بود، اما bad تا قرن سیزدهم به اندازهٔ کافی جا افتاده بود که به صورت لقب (در قالب _bæd_) رواج داشته باشد. کاربرد bad به عنوان صفت، از دوران انگلیسی میانه ثبت شده و یک نمونهٔ مستند از سال ۱۲۹۷ میلادی در دست است.
شیوه های بلاغی که با عنوان شیوه های گفتمان نیز شناخته می شوند، طبقه بندی گسترده ای از انواع اصلی نگارش رسمی و آکادمیک (از جمله سخنرانی عمومی) با هدف بلاغی (متقاعدکنندگی) آن ها در روایت، توصیف، بیان و استدلال است. اولین بار ساموئل پی نیومن در "یک سیستم عملی بلاغی" در سال ۱۸۲۷، علی رغم انتقادهایی که از قدرت توضیحی این طبقه بندی ها برای نوشتارهای غیرمدرسه ای می شود، بر روی شیوه های گفتمان که مدت ها بر آموزش نوشتن در ایالات متحده و به ویژه طراحی ارزیابی های نوشتاری تأثیر گذاشته است کوشش نمود. تعاریف. تعاریف مختلفی از شیوه ها برای انواع مختلف نوشتار اعمال می شود. کریس بالدیک شیوه را به عنوان یک اصطلاح انتقادی نامشخص تعریف می کند که نوعی روش، حالت یا شیوه ادبی گسترده اما قابل شناسایی را مشخص می کند که منحصراً به یک فرم یا ژانر خاص مرتبط نیست. برای مثال می توان به شیوه طنز، کنایه، کمیک، ادبیات شبانی و ادبیات تعلیمی اشاره کرد. فردریک کروس از این اصطلاح به معنای نوعی مقاله استفاده می کند و آن ها را به چهار نوع تقسیم می کند که مربوط به چهار کارکرد اساسی نثر است: "روایت" یا گفتن. "شرح" یا تصویرسازی؛ "توضیح" یا توصیف؛ و
"استدلال" یا اقناع. سوزان انکر بین نه حالت مختلف تألیف تمایز قائل می شود: "روایت" یا نوشتن که داستان سرایی می کند. "تصویر" یا نوشته ای که مثال هایی ارائه می کند. "توصیف" یا نوشته ای که تصاویر را در کلمات ایجاد می کند. "تجزیه و تحلیل فرآیند" یا نوشتنی که توضیح می دهد که چگونه اتفاق رخ می دهد. "طبقه بندی" یا نوشته ای که چیزها را به گروه ها دسته بندی می کند. "تعریف" یا نوشته ای که معنی چیزی را بیان می کند. "مقایسه و تضاد" یا نوشته ای که شباهت ها و تفاوت ها را نشان می دهد. "علت و معلول" یا نوشته ای که دلایل یا نتایج را توضیح می دهد. و "استدلال" یا نوشته ای که متقاعد می کند. هر شیوه داستان نویسی اهداف و قراردادهای خاص خود را دارد. ایوان مارشال، نویسنده ادبی، پنج حالت مختلف داستان نویسی را بیان می کند: کنش، خلاصه، گفتگو، احساسات یا افکار، و پس زمینه. جسیکا پیج مورل، نویسنده و معلم نویسندگی، شش حالت ارائه را برای داستان نویسی فهرست می کند: کنش، نمایش، توصیف، گفتگو، خلاصه و انتقال. نویسنده پیتر سلگین به شیوه هایی اشاره می کند که شامل این شش روش است: کنش، گفتگو، افکار، خلاصه، صحنه و توصیف. نگارش روایی. هدف از روایت بی
ان یک داستان یا روایت یک رویداد یا مجموعه ای از حوادث است. این حالت نوشتن اغلب از ابزارهای نوشتن توصیفی (نگاه کنید به زیر) و توضیح استفاده می کند. روایت یک ابزار مفید مخصوصاً برای توالی یا قرار دادن جزئیات و اطلاعات در نوعی نظم منطقی و زمانی است. کار بر روی روایت به ما کمک می کند توالی های واضح و جدا از شیوه های های دیگر را ببینیم. یک مقاله "روایی" "اتفاقی را بازگو می کند". این که چیزی می تواند به کوچکی یک تجربه شخصی جزئی یا به بزرگی یک جنگ باشد، و لحن راوی می تواند صمیمی و معمولی یا بی طرفانه، عینی و جدی باشد، ناگزیر بخش خوبی از روایت را توصیف می کند. اما یک مقاله روایی در تأکید بر "زمان" و "ترتیب" با مقاله توصیفی تفاوت دارد. مقاله نویس تبدیل به داستان نویس می شود و مشخص می کند که یک سری رویدادهای مرتبط کی و به چه ترتیبی اتفاق افتاده است. دقیقاً از همان دستورالعمل هایی که برای یک مقاله توصیفی یا روایی وجود دارد می توان برای پاراگراف توصیفی یا روایی استفاده کرد. یعنی چنین پاراگرافی باید واضح ودقیق باشد، به طوری که جزئیات به چیزی بیش از مشاهدات تصادفی تبدیل شود. نمونه هایی از نگارش روایی عبارتند از: نگارش توصی
فی. هدف از توصیف، بازآفرینی، اختراع، یا ارائه بصری یک شخص، مکان، رویداد یا عمل است تا خواننده بتواند آنچه را که توصیف می شود به تصویر بکشد. نگارش توصیفی را می توان در سایر شیوه های بلاغی یافت. نمونه هایی از نگارش توصیفی عبارتند از: نگارش تشریحی. نگارش تشریحی نوعی نوشتار است که هدف آن توضیح یا اطلاع رسانی به مخاطب در باره یک موضوع است. نگارش تشریحی یکی از چهار حالت رایج بلاغی به حساب می آید. هدف از نگارش تشریحی توضیح و تحلیل اطلاعات با ارائه یک ایده، شواهد مرتبط و بحث مناسب است. در زمینه های روایی (مانند تاریخ و داستان)، توصیف اطلاعات پس زمینه ای برای آموزش یا سرگرمی فراهم می کند. در سایر زمینه های غیرداستانی هدف آموزش و اطلاع رسانی است. نمونه هایی از نگارش تشریحی عبارتند از: نگارش استدلالی. استدلال ادعایی است که برای حمایت یا تشویق مخاطب به سمت باور به یک ایده خاص مطرح می شود. در زندگی معمولی، به بحث بین افرادی که دو یا چند طرف مخالف یک موضوع را نمایندگی می کنند نیز اشاره دارد. اغلب به صورت شفاهی انجام می شود و یک بحث شفاهی رسمی بین دو طرف یک بحث است. هدف از استدلال اثبات اعتبار یک ایده یا دیدگاه با ارائه دلی
ل، بحث و استدلال صحیح برای متقاعد کردن کامل خواننده است. نگارش استدلالی با هدف ترغیب خواننده به انجام نوعی عمل است. نمونه هایی از نگارش استدلالی عبارتند از: زمانی که موضع یک مقاله نویس به طور ضمنی بیان نمی شود، بلکه آشکارا گفته می شود، نگارش "استدلالی" است. یک نگارش استدلالی صرفاً "تلاشی مستدل برای پذیرفته شدن نظرات شخص" است. ایده آل این است که شواهدی ارائه شود که به قدری آشکار به موضع فرد اشاره می کند که فرد بتواند نسبت به کسانی که خلاف آن را باور دارند، مدنی و حتی سخاوتمند رفتار کند. یکی دیگر از اشکال نگارش استدلالی، استفاده از شوخی یا طنز برای بیان نکته ای در مورد جنبه ای از زندگی یا جامعه است. شاید مشهورترین نمونه، "پیشنهاد مؤدبانه" جاناتان سوییفت باشد.
چرا اکنون توقف کنیم؟ فیلمی محصول سال ۲۰۱۲ و به کارگردانی فیل دورلینگ و ران نیسوانر است. در این فیلم بازیگرانی همچون جسی آیزنبرگ، ملیسا لیو، تریسی مورگان، ایسایا ویتلک جونیور، استفانی مارچ، پال کالدرون و نیل هاف ایفای نقش کرده اند.
روش های بلاغی در بلاغت، به اشکال گفتاری که به عنوان یکی از چهار عملیات بلاغی طبقه بندی می شوند گفته می شود: اضافه (adiectio)، حذف (detractio)، جایگزینی (substitutio) و جابجایی (transmutatio). ریشه های کلاسیک. کتاب لاتین "بلاغت هرنیوسی" (نویسنده ناشناخته) مربوط به دهه ۹۰ پیش از میلاد، این چهار عمل را انتقال، فروماندگی، افزونگی، و تناوب می نامد. فیلون اسکندریه (حدود ۲۵ پیش از میلاد - حدود ۵۰ پس از میلاد)، که به زبان یونانی می نوشت، این روش ها را به عنوان جمع (πρόσθεσις)، تفریق (ἀφαίρεσις)، جابجایی (μετάθεσις) و تبدیل (ἀλλοίωσις) فهرست کرد. کوئینتلی (حدود ۳۵ - حدود ۱۰۰) از آن ها در "آموزش فن بیان" (حدود ۹۵ پس از میلاد) نام برده است. کوئینتلی بلاغت را علم انحراف احتمالی از یک هنجار معین، یا از متنی از قبل موجود که به عنوان الگو گرفته شده است، می دید. هر تنوع را می توان به عنوان یک "شکل" (شکل های گفتاری یا شکل های فکری) مشاهده کرد. از این منظر، کوئینتلی چهار روش اساسی را با توجه به تحلیل هر گونه تغییر فرموله کرد. هاینریش لاسبرگ یکی از کامل ترین و مفصل ترین خلاصه های بلاغت کلاسیک را از منظر روش های چهارگانه کوئینتل
ی در رساله "کتاب راهنمای بلاغت ادبی" خود در سال ۱۹۶۰ ارائه می دهد. بلاغت تصویر. نشانه شناسان بلژیکی روشی برای تحقیق در نقاشی ابداع کردند تا روش های بلاغی اساسی را در تفسیر یک اثر نقاشی به کار ببرند. این روش که بلاغت معنایی ساختاری نامیده می شود، با هدف تعیین ویژگی های سبکی و زیبایی شناختی هر نقاشی از طریق عملیات جمع، حذف، جابجایی و تبدیل از یک نقاشی پایه است.