Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بوریانا کریشتو (؛ زادهٔ ) یک سیاست مدار کروات بوسنیایی است که از ژانویهٔ ۲۰۲۳ به عنوان رئیس شورای وزیران بوسنی و هرزگوین فعالیت می کند. او پیش تر از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۱ هشتمین رئیس فدراسیون بوسنی و هرزگوین بود. وی نخستین زنی است که هر دو سمت را بر عهده داشته است. کریشتو دارای مدرک حقوق از دانشکده حقوق دانشگاه بانیا لوکا است. از ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۷، به عنوان وزیر دادگستری فدرال خدمت کرد. پس از انتخابات عمومی ۲۰۰۶، در فوریه ۲۰۰۷ رئیس فدراسیون بوسنی و هرزگوین شد و تا مارس ۲۰۱۱ در این سمت باقی ماند. در ژوئن ۲۰۱۱، کریشتو یکی از نامزدهای تصدی سمت رئیس شورای وزیران بوسنی و هرزگوین بود اما در نهایت منصوب نشد. او از سال ۱۹۹۵ عضو اتحاد دموکراتیک کروات های بوسنی و هرزگوین است و در ۲۰۱۰ و ۲۰۲۲، نامزد این حزب برای عضویت در ریاست جمهوری بوسنی و هرزگوین به عنوان نماینده کروات ها بود، اما در هر دو انتخابات ناکام ماند. کریشتو همچنین عضو مجلس اقوام و مجلس نمایندگان در سطح ملی بوده است. در ژانویه ۲۰۲۳، پس از انتخابات عمومی ۲۰۲۲، او به عنوان رئیس شورای وزیران بوسنی و هرزگوین منصوب شد. اوایل زندگی و تحصیلات. دختر «یوژه کرژل» و «یانیا»، کری
شتو در لیونو رشد یافت و در سال ۱۹۸۰ از دبیرستان اقتصاد فارغ التحصیل شد. سپس در سال ۱۹۸۴ مدرک حقوق خود را از دانشگاه بانیا لوکا دریافت کرد و آزمون وکالت را در سارایوو گذراند. کریشتو در بخش های حقوقی چندین شرکت کار کرده است، حرفه سیاسی. کریشتو در سال ۱۹۹۵ وارد عرصه سیاست شد و به اتحاد دموکراتیک کروات های بوسنی و هرزگوین پیوست. از سال ۲۰۰۷ نایب رئیس این حزب است. او از ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۰ وزیر دادگستری کانتون ۱۰ و از ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۲ دبیر دولت کانتونی بود. در انتخابات عمومی ۲۰۰۲، به مجلس نمایندگان فدراسیون بوسنی و هرزگوین انتخاب شد، اما به علت انتصاب به سمت وزیر دادگستری دولت فدرال، عضویت در مجلس را نپذیرفت. در انتخابات ۲۰۰۶، او به مجلس نمایندگان بوسنی و هرزگوین راه یافت و به عضویت هیئت بوسنی و هرزگوین در مجمع پارلمانی شورای اروپا درآمد. با انتخاب به عنوان رئیس فدراسیون بوسنی و هرزگوین در ۲۲ فوریه ۲۰۰۷، از هر دو سمت کناره گیری کرد. او نخستین زنی بود که رئیس فدراسیون شد. او تا ۱۷ مارس ۲۰۱۱ در این سمت باقی ماند و ژیوکو بودیمیر جانشینش شد. در انتخابات ۲۰۱۰، او برای عضویت در ریاست جمهوری بوسنی و هرزگوین به عنوان نماینده کروات ه
ا نامزد شد اما تنها ۱۹٫۷۴٪ آرا را کسب کرد و ژلیکو کومشیچ با ۶۰٫۶۱٪ انتخاب شد. پس از آن، به عنوان عضو مجلس اقوام بوسنی و هرزگوین منصوب شد. در ژوئن ۲۰۱۱، کریشتو یکی از سه نامزد سمت رئیس شورای وزیران بوسنی و هرزگوین بود که از سوی ریاست جمهوری ارزیابی شدند، اما نفر سوم شد. در انتخابات ۲۰۱۴، کریشتو دوباره به مجلس نمایندگان انتخاب شد و در انتخابات عمومی بوسنی ۲۰۱۸ نیز مجدداً انتخاب شد. در ژوئن ۲۰۲۲، حزب اتحاد دموکراتیک اعلام کرد که کریشتو نامزد ریاست جمهوری در انتخابات عمومی بوسنی خواهد بود. در انتخابات ۲ اکتبر ۲۰۲۲، با کسب ۴۴٫۲۰٪ آرا، از ژلیکو کومشیچ شکست خورد که ۵۵٫۸۰٪ آرا را کسب کرده بود. رئیس شورای وزیران (۲۰۲۳–اکنون). انتصاب. پس از انتخابات عمومی ۲۰۲۲، ائتلافی متشکل از اتحاد سوسیال دموکرات های مستقل، اتحادیه دموکراتیک کروات های بوسنی و هرزگوین و ائتلاف لیبرال تروئیکا (بوسنی و هرزگوین) به توافقی برای تشکیل دولت جدید رسیدند و کریشتو را به عنوان رئیس شورای وزیران معرفی کردند. ریاست جمهوری بوسنی و هرزگوین رسماً در تاریخ ۲۲ دسامبر او را به عنوان نامزد ریاست منصوب کرد. مجلس نمایندگان بوسنی و هرزگوین انتصاب کریشتو را
در ۲۸ دسامبر تأیید کرد و او به عنوان نخستین زن رئیس شورای وزیران منصوب شد. در ۲۵ ژانویه ۲۰۲۳، مجلس نمایندگان انتصاب کابینه کریشتو را نیز تصویب کرد. کریشتو وعده داد که دولت ملی را رهبری خواهد کرد که به سختی برای ازسرگیری روند ادغام بوسنی و هرزگوین در اتحادیه اروپا تلاش خواهد کرد. تغییرات کابینه. در مه ۲۰۲۳، زوران تگلتیا، وزیر دارایی و خزانه داری و معاون رئیس شورای وزیران، به عنوان رئیس اداره مالیات غیرمستقیم بوسنی و هرزگوین منصوب شد. در ۱۵ ژوئن ۲۰۲۳، وی رسماً این سمت را پذیرفت و از کابینه کریشتو کناره گیری کرد. در اوت ۲۰۲۳، سرجان آمیدژیچ به دنبال نامزدی کریشتو، به عنوان وزیر جدید دارایی و خزانه داری منصوب شد. در دسامبر ۲۰۲۴، نناد نشیچ، وزیر امنیت، دستگیر و سپس به جرم فساد سیاسی متهم شد. پس از صدور کیفرخواست، نشیچ در ۲۳ ژانویه ۲۰۲۵ استعفای خود از سمت وزارت را اعلام کرد و این رویداد موجب تغییر دیگری در کابینه شد. سیاست خارجی. در ۱۶ فوریه ۲۰۲۳، کریشتو نخستین سفر رسمی خود را به کشور همسایه کرواسی انجام داد و با نخست وزیر آندری پلنکوویچ دیدار کرد. در این دیدار دربارهٔ روابط دوجانبه و همکاری اقتصادی گفت وگو شد. در
آوریل ۲۰۲۳، او با پاپ فرانسیس در واتیکان دیدار کرد. کریشتو در مصاحبه ای با روزنامه "اسرائیل هیوم" حمایت خود را از انتقال سفارت بوسنی و هرزگوین در اسرائیل به اورشلیم اعلام کرد، اما گفت که این تصمیم به نظر نهایی ریاست جمهوری بستگی دارد. با آغاز جنگ غزه در اکتبر ۲۰۲۳، کریشتو حملات حماس را «ناعادلانه و وحشیانه» توصیف کرده و حمایت خود از اسرائیل را اعلام کرد.
موت نجمت (؛ ) یک ملکه همسر اهل مصر باستان و همسر بزرگ سلطنتی حورمحب آخرین دودمان هجدهم مصر بود. نام موت نجمت به معنی «موت شیرین است» یا «موت بانمک است» ترجمه می شود. او دومین همسر فرعون حورمحب پس از امینیا بود که پیش از آنکه حورمحب فرعون شود، درگذشت. القاب و عنوان های رسمی. شاهزاده موروثی (jryt-pʿt)، همسر بزرگ سلطنتی (ḥmt-nswt-wrt)، بزرگ ترین در ستایش ها (wrt-ḥswt)، بانوی جذابیت (nbt-jmʒt)، شیرین در عشق (bnrt-mrwt)، سرور مصر علیا و سفلی (ḥnwt-šmʿw -mḥw)، خنیاگر حاثور (ḥsyt-nt-ḥwt-ḥrw) و خنیاگر آمون (smʿyt-nt-jmnw). موت نجمت خواهر احتمالی نفریتی. برخی از مصرشناسان حدس زده اند که موت نجمت همان خواهر نفرتیتی موت بنرت/موت نجمت باشد، که در خصوص قرائت نام او اختلاف نظر وجود دارد. همان طور که ایان مِلاژوف اشاره کرده است، در استفاده از علائم «ندجم» (nḏm) و «بنر» (bnr) در نام ملکه تانجمت ابهامی وجود دارد که قطعاً باید به این صورت خوانده شود، اما یک مکمل آوایی سبب می شود که قرائت «ندجم» صحیح باشد، برای آنکه نوشتار در اصل «بنر» است. در نتیجه، تفاوت ظاهری میان نام های نوشته شده موت نجمت و موت بنرت به حدی نیست که افراد مخ
تلف را به طور قطعی مشخص کند: خواه خواهر نفرتیتی و همسر حورمحب در واقع یک شخص باشند یا نه، احتمالاً نامش همان خواهد بود. چه نام ها یکسان باشند یا نباشند، هویت این دو نفر نمی تواند به طور قطعی اثبات شود. همان طور که جفری مارتین می نویسد: «نام موت نجمت در دوران پایانی دودمان هجدهم چندان نادر نبود و حتی اگر او خواهر نفرتیتی بود، ازدواج او با حورمحب تأثیری بر مشروعیت یا کاندیداتوری حورمحب نداشت، چرا که موت نجمت (که در مقبره های خصوصی در الاقصر تصویر شده است) خود از خون سلطنتی نبود. به هر حال، چه پیشینه ای که برای او فرض کنیم، موت نجمت ممکن است قبل از آنکه حورمحب فرعون شود، با او ازدواج کرده باشد.» از سوی دیگر، بسیاری از مصرشناسان مانند آیدان دادسون معتقدند که نفرتیتی به پادشاه مؤنث (یعنی ملکه حکمران) نفرنفروآتون تبدیل شده است، که در این صورت، اگر همسر حورمحب موت نجمت خواهر نفرتیتی بوده باشد، او شوهرش را به طور نزدیک تری با دودمان یک پادشاه پیشین مرتبط می ساخته است. علاوه بر این، ممکن است نفرتیتی و خواهرش موت بنرت/موت نجمت دختران پادشاه آینده ای، آیی جانشین بعدی حورمحب بوده باشند، که این امر باعث می شد حورمحب پس از
پدرزنش و از طریق او به سلطنت برسد. کمبود شواهد قطعی این نکات را غیرقابل اثبات می کند. مرگ و دفن. موت نجمت پس از سال سیزدهم سلطنت همسرش در حدود ۴۰ سالگی درگذشت و این نتیجه گیری مبتنی بر یک برچسب بر روی یک کوزه شراب که در اتاق دفن مقبره حورمحب در سقاره در منف پیدا شده است و همچنین یک مجسمه و دیگر اشیاء متعلق به اوست که در آنجا کشف شدند. مومیایی او در مقبره استفاده نشده حورمحب در منف همراه با مومیایی یک نوزاد مرده و نارس یافت شد. به نظر می رسد که او در مقبره منف حورمحب دفن شده باشد، کنار همسر اولش، امینیا. مومیایی موت نجمت نشان می دهد که او چندین بار زایمان کرده بود، اما آخرین پادشاه دودمان هجدهم در زمان مرگ خود وارث زنده ای نداشت. پیشنهاد شده است که او دست کم یک دختر داشته که در هیچ کدام از آثار یادبود ذکر نشده است. وجود نوزاد همراه با موت نجمت در مقبره نشان می دهد که این ملکه در هنگام زایمان درگذشته است. یک کوزهٔ کانوپی متعلق به ملکه اکنون در موزه بریتانیا نگهداری می شود. مقبره QV33 در دره ملکه ها جایی که ملکه تانجمت، همسر ستی یکم دفن شده بود، به عنوان مقبره موت نجمت پیشنهاد شده بود که دلیلش اشتباه در خواندن
نام ملکه در کارتوش ها بود. این پیشنهاد نادرست بعدها رد شده است.
تاریخ زنان در آلمان شامل نقش های جنسیتی، شخصیت ها و جنبش های مربوط به زنان از دوران قرون وسطی تا به امروز در سرزمین های آلمانی زبان است. قرون وسطی. ملکه ها و امپراتریس های دودمان اتونی (از جمله ماتیلدا از رینگلهایم، آدلاید ایتالیا، تئوفانو، کونیگونده لوگزامبورگ) از قدرتمندترین زنان کل قرون وسطی به شمار می آمدند. امپراتریس های دودمان سالی نیز، اگرچه کمتر مورد توجه قرار گرفتند (به دلیل شرایط خاص)، اما همچنان قدرتمند بودند. برجسته ترین و بااستعدادترین آن ها احتمالاً گیزلا از شوابن بود. رئیس راهبه ها، به ویژه آن هایی که در صومعه های امپراتوری بودند، قدرت عظیمی در اختیار داشتند و نفوذ آن ها شامل حوزه های معنوی، اقتصادی، سیاسی و فکری می شد. ماتیلدا کوئدلینبورگ و ماتیلدا اسن نمونه های برجسته ای بودند. ماتیلدا کوئدلینبورگ در دوران سلطنت اتوی سوم به همراه آدلاید ایتالیا و تئوفانو مثلثی از نایبان سلطنت را تشکیل داد. در همین زمان، ماتیلدا اسن قدرت سیاسی عظیمی داشت و یکی از مهم ترین حامیان هنر بود. قرون بعدی شاهد زنانی بود که نه تنها حامی هنر بودند، بلکه خود به عنوان هنرمند و نویسنده نیز فعالیت می کردند. هروسویتای گاندرز
هایم، گربرگا دوم، رئیس صومعه گاندرزهایم، آوا، هیلدگارد بینگنی، الیزابت از شوناو، هراد از لاندسبرگ، مکتیلد از مگدبورگ، مکتیلد از هاکه بورن، گرترود بزرگ و آرگولا فون گمباخ از برجسته ترین نویسندگان زن در سراسر قرون وسطی بودند. این زنان در زمینه های متنوعی از جمله پزشکی، آهنگ سازی، نویسندگی مذهبی و سیاست حکومتی و نظامی فعالیت داشتند که نمونه بارز آن هیلدگارد بینگنی است. او به عنوان «بزرگ ترین عارف تاریخ» و یکی از «بزرگ ترین اندیشمندان غرب» ستایش شده است. از طریق منابعی مانند سالنامه های کوئدلینبورگ (منبع اصلی تاریخ اوتونی، که تحت سرپرستی رئیس دیر آدلاید قرار داشت و احتمالاً توسط کاتبان زن نوشته شده بود)، روشنفکران زن گزارش های خود را از تاریخ آلمان و اروپا به جا گذاشتند. آوا، نخستین شاعر زن آلمانی، همچنین نویسنده نخستین حماسه آلمانی و نخستین زنی بود که به یک زبان محاوره ای اروپایی نوشت. قانون سالیک، که در بسیاری از مناطق اجرا می شد، زنان را از نظر حقوق مالکیت و ارث در وضعیت نامساعدی قرار می داد. بیوه های ژرمنی نیاز به قیم مرد داشتند تا نماینده آن ها در دادگاه باشند. برخلاف حقوق آنگلوساکسون یا قانون ویزیگوت ها، قا
نون سالیک زنان و نوادگان از خط مادری را از جانشینی سلطنتی محروم می کرد. مقام امپراتوری انتخابی بود و در ابتدا قوانین سختگیرانه ای برای جانشینی آن وجود نداشت. در مورد تئوفانو، انتظار می رفت که در صورت نداشتن فرزند پسر از سوی اتوی دوم، او امپراتور شود. در دوره های بعدی، جانشینی امپراتوری به فرزندان از خط مادری نیز منتقل شد، مانند خاندان سالی که نوادگان اتوی یکم از طریق خط مادری بودند. زمانی که تاج وتخت امپراتوری تحت هابسبورگ ها تقریباً به ارثی تبدیل شد، تلاش کارل ششم برای جانشین کردن دخترش ماریا ترزا با موانع زیادی روبه رو شد. گرچه اکثر حکومت های اروپایی مصوبه پراگماتیک را به رسمیت شناختند، اما در عمل، ارثیه او همچنان مورد اختلاف بود. در نهایت، او سلطنت مجارستان، بوهمیا و اتریش را به دست آورد، درحالی که مقام امپراتوری انتخابی به شوهرش فرانتس یکم رسید. وضعیت کلی زنان بسته به دوره های مختلف متفاوت بوده است. جستیس و گوریش بیان می کنند که منابع اوتونی هیچ گونه زن ستیزی را نشان نمی دهند و جامعه اساساً نقش ها و توانایی های زنان (به جز قدرت بدنی) را به رسمیت می شناخت، بنابراین موقعیت ویژه ای که معمولاً برای امپراتریس
ها و ملکه ها در نظر گرفته می شد، در این زمینه برجسته به نظر نمی رسید. بر اساس گفته های ساگارا، جایگاه اجتماعی بر اساس نقش های نظامی و بیولوژیکی تعیین می شد، واقعیتی که در آیین های مربوط به نوزادان مشهود است، به طوری که نوزادان دختر نسبت به نوزادان پسر ارزش کمتری داشتند. استفاده از نیروی فیزیکی علیه همسران تا قرن هجدهم در قوانین باواریا مجاز بود. مجموعه حماسی اوایل قرن شانزدهم، "آمبرسر هلدنبوش"، که یکی از مهم ترین آثار ادبیات قرون وسطایی آلمان محسوب می شود، عمدتاً بر شخصیت های زن تمرکز دارد (با متون برجسته ای همچون نسخه های آن از "سرود نیبلونگ ها"، "کودرون" و شعر "نیبلونگن کلاگه") و از مفهوم "Frauenehre" (افتخار زنانه) در برابر زن ستیزی فزاینده آن زمان دفاع می کند. این اثر توسط جمع آوری کننده مالیات، هانس رید، در بولتسانو برای امپراتور ماکسیمیلیان یکم، امپراتور مقدس روم نوشته شد. دوران مدرن اولیه. قبل از قرن ۱۹، زنان جوان تحت اقتدار اقتصادی و انضباطی پدران خود زندگی می کردند تا زمانی که ازدواج می کردند و تحت کنترل شوهرانشان قرار می گرفتند. برای تضمین یک ازدواج موفق، زنان نیاز داشتند که جهیزیه ای قابل توجه به ه
مراه داشته باشند. در خانواده های مرفه، دختران جهیزیه خود را از خانواده دریافت می کردند، در حالی که زنان فقیر نیاز داشتند که برای پس انداز کردن حقوق خود کار کنند تا شانس بهتری برای ازدواج داشته باشند. طبق قوانین آلمان، زنان حقوق مالکیتی بر جهیزیه و ارثیه های خود داشتند که مزیت ارزشمندی بود، زیرا نرخ بالای مرگ و میر منجر به ازدواج های پیاپی می شد. قبل از سال ۱۷۸۹، بیشتر زنان در محدوده دایره خصوصی جامعه، خانه، زندگی می کردند. ساگارا یادآور می شود که عصر روشنگری تغییرات زیادی برای زنان نیاورد: مردان، از جمله علاقه مندان به روشنگری، بر این باور بودند که زنان به طور طبیعی برای نقش های اصلی همسری و مادری مقدر شده اند. در میان طبقات تحصیل کرده، باور بر این بود که زنان باید به اندازه کافی تحصیل کرده باشند تا بتوانند گفت وگوهایی هوشمندانه و دلپذیر با شوهران خود داشته باشند. با این حال، زنان طبقات پایین تر انتظار می رفت که از نظر اقتصادی تولیدکننده باشند تا به شوهرانشان در تأمین معاش کمک کنند. تعطیلی صومعه ها به دلیل اصلاحات پروتستانی، به همراه تعطیلی دیگر بیمارستان ها و مؤسسات خیریه، تعداد زیادی از زنان را مجبور به ازد
واج کرد. در حالی که کنیزهای کشیش ها پیش از آن پذیرفته شده بودند، ازدواج لزوماً لکه ننگ همخوابی با کشیش ها را از بین نمی برد، و همچنین یک زن نمی توانست دستمزد معینی که ممکن بود یک خدمتکار زن از آن برخوردار باشد را مطالبه کند. ازدواج های کشیش های پروتستانی به ابزاری برای خانواده های بورژوازی شهری تبدیل شد تا تعهد خود را به اصلاحات نشان دهند. طبق گفته کی گودمن، محققان فمینیست آغاز ادبیات زنان آلمانی (که راه را برای فمینیسم قرن نوزدهم هموار کرد) به دوران رمانتیسیسم (قرن هجدهم) نسبت می دهند. دوروتی ارکسلبن، اولین زن پزشک آلمانی، محدودیت های اجتماعی را در مورد نقش زنان که آن ها را فقط به عنوان همسر، مادر و مراقب تعریف می کرد، به چالش کشید. بین قرن شانزدهم و هجدهم تعداد زیادی از زنان به عنوان سرپرستان سرزمینی وجود داشتند. تا قرن هجدهم، معمولاً زنان نخبه تنها می توانستند قدرت سیاسی (مانند ماریا ترزا یا دوشس ماریا آنتونیا؛ کاترین کبیر که از نظر قومی آلمانی بود اما قدرت سیاسی را در روسیه به دست آورد) در نام شوهران و پسران خود به دست آورند. امپراتریس الئونور مگدالن از نوبرگ یکی از قدرتمندترین همسران سلطنتی هابسبورگ بود.
فرایند حذف سرپرستی جنسیتی یک روند پیچیده بود که عمدتاً به نفع زنان کارآفرین بود. برخی از برجسته ترین زنان کارآفرین آلمانی این دوره شامل گلوکل از هاملن، آنا واندنهوک، کارولین کاولا، آلتا هانیل، هلن آمالی کروپ بودند. کاترینا هنوت، که احتمالاً نخستین رئیس پست آلمان بود، در میانه یک نبرد قانونی میان خانواده اش و خانه تورن و تاکسی به اتهام جادوگری اعدام شد. پست امپریالی پست دار از سال ۱۶۲۱ به صورت موروثی از طریق خط زنانه به ارث رسید (این موقعیت در سال ۱۶۱۵ از طریق خط مردانه موروثی شد). در سال ۱۶۲۸، خانه تورن و تاکسی، که قبلاً نام خانوادگی او de Rye بود، به عنوان رئیس پست امپراتوری منصوب شد. سده ۱۹ تا اوایل ۲۰. زنان برجسته. مهم ترین زنانی که با جنبش رمانتیک مرتبط بودند، آهنگساز، تصویرگر و نویسنده بتینا فون آرنیم و شاعر کارولین فون گندروده بودند که یک شبکه هم جنس گرا بین زنان اندیشمند ایجاد کردند. در قرن نوزدهم، سالون های ادبی (که معمولاً تحت رهبری زنان اداره می شدند) نقش مهمی در تمدن سازی جامعه ایفا کردند. در سایه اتو فون بیسمارک، سالونیست ها ماری فون شلینیتز و آنا فون هلمهولتز دایره های علمی موفق و تأثیرگذاری را
با ایده های لیبرالی رهبری کردند. فانی مندلسون و کلارا شومان دو آهنگساز برجسته قرن نوزدهم بودند، اگرچه آن ها تنها پس از مرگ شان شناخته شدند. امی نوتر که اغلب بزرگ ترین ریاضیدان زن تاریخ شناخته می شود، شاخه های جدیدی از جبر را توسعه داد. آملی دِ دیترین یکی از صنعت گران مهم دوران ناپلئونی بود. الیزابت برنبرگ، وارث خانواده خانواده برنبرگ، یک بانکدار برجسته بود. تِرِز کروب نقش مهمی در توسعه خاندان تجاری کروب ایفا کرد. ارزش های بورژوایی در آلمان روستایی گسترش یافت. یکی از تغییرات اجتماعی مهم در فاصله سال های ۱۷۵۰ تا ۱۸۵۰، بسته به منطقه، پایان سیستم خانه بزرگ ("گانتس هاوس") بود، جایی که خانواده صاحب خانه در یک ساختمان بزرگ با خدمتکاران و صنعتگران استخدامی اش زندگی می کردند. آن ها سازماندهی های جدیدی برای زندگی پیدا کردند. دیگر همسر صاحب خانه مسئول مدیریت همه زنان در خانواده های مختلف داخل خانه بزرگ نبود. در سیستم جدید، صاحب خانه ها به حرفه ای تر شدن و سودگراتر شدن روی آوردند. آن ها مزارع و بخش های بیرونی خانه را طبق دستورها فناوری، علم و اقتصاد مدیریت می کردند. همسران کشاورز مسئول مراقبت از خانواده و بخش داخلی خانه
بودند که استانداردهای سختی از تمیزی، نظم و صرفه جویی بر آن اعمال می شد. نتیجه این تغییرات گسترش ارزش های بورژوایی شهری به روستاهای آلمان بود. خانواده های ضعیف تر اکنون به طور جداگانه با دستمزد زندگی می کردند و باید به خودشان نظارت، مراقبت از سلامت، تحصیل و دوران پیری را فراهم می کردند. در عین حال، به دلیل گذار جمعیتی، تعداد فرزندان کاهش یافته و این امکان را فراهم کرد که توجه بیشتری به هر کودک معطوف شود. به تدریج، خانواده های طبقه متوسط به حریم خصوصی و درون گرایی بیشتر ارزش می دادند و ارتباطات بیش از حد با دنیای کار را کنار می گذاشتند. علاوه بر این، طبقات کارگر، طبقه متوسط و طبقه بالا از نظر فیزیکی، روانی و سیاسی بسیار از هم جدا شدند. این امر به ظهور سازمان های طبقه کارگر کمک کرد و به کاهش مذهب گرایی در میان طبقه کارگر منجر شد که دیگر تحت نظارت روزانه قرار نمی گرفتند. گذار جمعیتی. این دوره شاهد گذار جمعیتی در آلمان بود. این گذار از نرخ های بالای تولد و مرگ به نرخ های پایین تولد و مرگ بود، زیرا کشور از یک اقتصاد کشاورزی پیش صنعتی به یک سیستم مدرن کشاورزی و اقتصادی صنعتی شهری در حال رشد سریع تبدیل شد. در قرون پی
ش، کمبود زمین به این معنا بود که همه نمی توانستند ازدواج کنند و ازدواج ها پس از ۲۵ سالگی انجام می شد. پس از سال ۱۸۱۵، افزایش بهره وری کشاورزی به معنای تأمین غذای بیشتر و کاهش قحطی ها، اپیدمی ها و سوءتغذیه بود. این امر باعث شد که زوج ها زودتر ازدواج کنند و فرزندان بیشتری داشته باشند. ازدواج های ترتیب شده کم کم غیررایج شد زیرا جوانان حالا می توانستند شریک زندگی خود را انتخاب کنند، البته تحت نظارت والدین. نرخ بالای تولد با نرخ بسیار بالای مرگ و میر نوزادان و مهاجرت، به ویژه پس از حدود سال ۱۸۴۰، که عمدتاً به آلمانی آمریکایی ها بود، جبران شد. طبقات بالا و متوسط شروع به اعمال کنترل بر تولد کردند و کمی بعد کشاورزان نیز چنین کردند. جنبش های حقوق زنان. فرایند وحدت آلمان پس از ۱۸۷۱ به شدت تحت سلطه مردان بود و به موضوع «وطن پرستی» و مسائل مربوط به مردان مانند توانایی نظامی اولویت می داد. با این حال، زنان طبقه متوسط در "Bund Deutscher Frauenvereine"، اتحادیه سازمان های فمینیستی آلمان (BDF) عضو شدند. این سازمان که در سال ۱۸۹۴ تأسیس شد، از ۱۹۰۷ تا ۱۹۳۳ که رژیم نازی آن را منحل کرد، شامل ۱۳۷ گروه حقوق زنان بود. BDF به سازمان
های زنان که از دهه ۱۸۶۰ شروع به شکل گیری کرده بودند، جهت دهی ملی داد. از ابتدا، BDF یک سازمان بورژوایی بود که اعضای آن در تلاش برای برابری با مردان در زمینه هایی مانند آموزش، فرصت های مالی و زندگی سیاسی بودند. زنان طبقه کارگر خوش آمد گفته نمی شدند؛ آن ها توسط سوسیالیست ها سازماندهی می شدند. سازمان های رسمی برای ترویج حقوق زنان در دوره ویلهلمینی رشد کردند. فمینیست های آلمانی شروع به برقراری ارتباط با فمینیست های کشورهای دیگر کرده و در رشد سازمان های بین المللی مشارکت کردند. تحصیل. در کتاب «جنسیت در آموزش، یا فرصتی برابر برای دختران» (۱۸۷۳)، معلم آمریکایی ادوارد اچ. کلارک به تحقیق دربارهٔ استانداردهای آموزشی در آلمان پرداخت. او دریافت که تا دهه ۱۸۷۰، آموزش رسمی برای دختران طبقات متوسط و بالای جامعه در شهرهای آلمان به یک هنجار تبدیل شده بود، هرچند این آموزش با شروع دوران قاعدگی دختران که معمولاً در سن ۱۵ یا ۱۶ سالگی اتفاق می افتاد، پایان می یافت. پس از این سن، آموزش آن ها ممکن بود در خانه با معلمان خصوصی یا از طریق سخنرانی های گاه به گاه ادامه یابد. کلارک نتیجه گرفت که «مشخصاً این باور که آموزش یک پسر و یک دختر
باید یکسان باشد و اینکه این یکسان بودن به معنای همان چیزی است که برای پسر است، هنوز در ذهن آلمانی ها نفوذ نکرده است. این تفکر هنوز شکل نگرفته است که آموزش باید برای هر دو جنس یکسان باشد.» آموزش برای دختران کشاورز رسمی نبود و آن ها مهارت های کشاورزی و خانه داری را از والدین خود می آموختند. این آموزش ها آن ها را برای زندگی پر از کار سخت در مزرعه آماده می کرد. در سفری به آلمان، کلارک مشاهده کرد که: دختران طبقات متوسط و بالای جامعه شروع به فشار آوردن به خانواده ها و دانشگاه ها برای فراهم کردن دسترسی به آموزش عالی کردند. آنیتا آسپیورگ، اولین زن فارغ التحصیل دانشگاه در آلمان، با مدرک حقوق از دانشگاه زوریخ در سوئیس فارغ التحصیل شد. چندین زن آلمانی دیگر که نتوانستند وارد دانشگاه های آلمان شوند، به دانشگاه زوریخ رفتند تا تحصیلات خود را ادامه دهند. در سال ۱۹۰۹، دانشگاه های آلمان سرانجام اجازه ورود زنان به دانشگاه ها را صادر کردند، اما زنان فارغ التحصیل اجازه نداشتند شغل خود را در حرفه حقوقی شروع کنند، زیرا آن ها از «ممنوعیت کار در بخش خصوصی و پست های اداری عمومی برای وکلا» برخوردار بودند. اولین سازمان حقوقی کمک به زنا
ن توسط ماری استریت در سال ۱۸۹۴ تأسیس شد؛ تا سال ۱۹۱۴، ۹۷ چنین سازمان های حقوقی وجود داشت، که برخی از آن ها از فارغ التحصیلان زن حقوق استفاده می کردند. زنان طبقه متوسط پایین تر معمولاً شغل هایی در نقش های مشاور تغذیه و دستیاران غذایی پیدا می کردند. این مشاغل به لطف توسعه سریع علم تغذیه و شیمی غذایی ممکن شد. پزشکان همچنین توجه بیشتری به رژیم غذایی داشتند و بر این باور بودند که ترکیب انتخاب علمی مواد اولیه و آماده سازی با کیفیت بالا برای بیماران با اختلالات متابولیکی مفید است. منشأ اجتماعی این زنان از طبقه متوسط پایین تر باعث می شد که مشاوران تغذیه هرگز وضعیت حرفه ای دریافت نکنند. دوره وایمار ۱۹۱۹–۱۹۳۳. دوره وایمار (۱۹۱۹–۱۹۳۳) به طور کلی زمان مناسبی برای زنان آلمانی بود، اگرچه در سال های ابتدایی دوران تورم و همچنین سال های بحران اقتصادی در انتهای دوره مشکلات اقتصادی شدیدی وجود داشت. هنگامی که دولت های جمهوری خواه به طور ناگهانی و غیرمنتظره در سال ۱۹۱۹ به تمام زنان حق رای دادند، گروه های زنان محافظه کار که مخالف حق رأی بودند، مواضع خود را تغییر داده و خود را در مسئولیت های مدنی جدیدشان مشغول کردند، با تأکید بر بر
نامه های آموزشی دربارهٔ چگونگی رأی دادن. بزرگ ترین گروه زنان، انجمن زنان پروتستان (Evangelische Frauenhilfe) با سرعت و موفقیت اعضای خود را بسیج کرد. میزان مشارکت زنان در ژانویه ۱۹۱۹، ۸۲ درصد بود. فرصت های آموزشی که از دهه ۱۸۸۰ و ۱۸۹۰ شروع به باز شدن کرده بودند، اکنون به ثمر نشسته و زنان به طور چشمگیری از دانشگاه ها و مدارس فنی فارغ التحصیل می شدند. آنها شروع به پیشه های حرفه ای کردند، اما معمولاً این مسیرها به دلیل سیاست های واکنشی رژیم نازی پس از ۱۹۳۳ مختل شد. دوره نازی ۱۹۳۳–۱۹۴۵. تاریخ نگاران توجه خود را به نقش زنان در سال های نازی معطوف کرده اند. زنان در آلمان نازی تابع اصول ایدئولوژی های حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان بودند که ترویج می کرد زنان از دنیای سیاسی کنار گذاشته شوند. در حالی که حزب نازی اعلام کرد که «زنان نه می توانند به هیئت اجرایی حزب و نه به کمیته اداری وارد شوند»، این امر مانع از آن نشد که بسیاری از زنان به عضویت حزب درآیند. ایدئولوژی نازی ها نقش مردان آلمانی را ارتقا داده و بر مهارت های رزمی و برادری میان هموطنان مرد تأکید می کرد. زنان در رژیمی زندگی می کردند که ویژگی آن سیاستی بود که
آنها را به نقش های مادر و همسر محدود کرده و از تمام موقعیت های مسئولیت پذیر، به ویژه در حوزه های سیاسی و علمی، کنار می گذاشت. سیاست نازیسم تضاد شدیدی با تکامل آزادی خواهی تحت جمهوری وایمار داشت و از نظر نگرش های پدرسالارانه و محافظه کارانه در دوران امپراتوری آلمان (۱۸۷۱–۱۹۱۹) نیز قابل تمایز بود. سازمان دهی زنان در قلب سازمان های ماهواره ای حزب نازی، همچون یا , هدف نهایی خود را تقویت انسجام «جامعه مردم» می دانست. اولین و مهم ترین جنبه در ایدئولوژی نازی ها در مورد زنان، مفهوم مادری و باروری برای کسانی بود که در سن باروری بودند. زن نازی مدل کار نمی کرد و مسئولیت آموزش فرزندان خود و خانه داری را بر عهده داشت. زنان تنها حق آموزش محدود در زمینه وظایف خانگی داشتند و به مرور از تدریس در دانشگاه ها، مشاغل پزشکی و از پذیرفتن مسئولیت های سیاسی در داخل NSDAP منع شدند. بسیاری از محدودیت ها هنگامی که ضرورت های جنگی نیاز به تغییر سیاست ها را در پایان رژیم ایجاب کرد، لغو شدند. سیاست های واپس گرایانه. تاریخ نگاران توجه ویژه ای به تلاش های آلمان نازی برای معکوس کردن دستاوردهای زنان قبل از ۱۹۳۳ داشته اند، به ویژه در جمهوری نسب
تاً لیبرال جمهوری وایمار. به نظر می رسد که نقش زنان در آلمان نازی بسته به شرایط تغییر کرده است. نظریه پردازان نازی ها معتقد بودند که زنان باید تابع مردان باشند، از شغل و حرفه دوری کنند، خود را به بارداری و پرورش کودکان اختصاص دهند و همراهی برای پدر مسلط سنتی در خانواده سنتی باشند. با این حال، پیش از ۱۹۳۳، زنان در سازمان نازی نقش های مهمی ایفا می کردند و به آن ها اجازه داده می شد که برخی خودمختاری داشته باشند تا زنان دیگر را بسیج کنند. پس از آنکه هیتلر در ۱۹۳۳ به قدرت رسید، زنان فعال با زنان بوروکراتی که بر فضائل زنانه، ازدواج و زایمان تأکید می کردند جایگزین شدند. با آماده سازی آلمان برای جنگ، تعداد زیادی از زنان به بخش عمومی وارد شدند و با نیاز به بسیج کامل کارخانه ها در ۱۹۴۳، از تمام زنان خواسته شد تا در دفاتر کاری ثبت نام کنند. دستمزد زنان همچنان نابرابر باقی ماند و زنان از تصدی موقعیت های رهبری یا کنترل منع شدند. تعداد زیادی از زنان آلمانی در نقش های تابع مانند منشی ها و کارمندان پرونده، در سازمان های جنگی از جمله نگهبانان در سیستم اردوگاه های کار اجباری، اردوگاه های اعدام و هولوکاست ایفای نقش می کردند. خل