Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مقدمه. پیزله (Pizzelle) نوعی شیرینی ایتالیایی است که به شکل وافل نازک و ترد تهیه می شود. مواد اصلی ساخت پیزله آرد، تخم مرغ، شکر، کره یا روغن گیاهی و طعم دهنده هایی مانند بذر بادیان (انیس)، آنیسِت، وانیل یا پوست لیمو هستند. در برخی مناطق ایتالیا، این شیرینی با اسامی مختلفی همچون فرّاتله، نووله یا کاترته شناخته می شود و در مناطق لازیو و مولیز نیز این نام ها متفاوت است. تاریخچه. پیزله یکی از قدیمی ترین شیرینی ها به شمار می رود که احتمالاً ریشه در شیرینی های رومی باستان به نام کرستولوم دارد. این شیرینی ابتدا در شهرداری اورتونا در منطقه آبروتسو تهیه می شد و به مرور به مناطق اطراف مولیز و لازیو گسترش یافت. فرهنگ های مختلف در سراسر جهان نسخه های مشابه این نوع شیرینی دارند. طرز تهیه. خمیر یا مایه شیرینی در قالبی به نام قالب پیزله ریخته می شود که شبیه قالب وافل است. در گذشته این قالب دارای دسته بلند بود و روی شعله اجاق گاز استفاده می شد، اما امروزه اکثراً قالب های برقی استفاده می شود. معمولاً قالب الگوی گل برف روی هر دو طرف شیرینی می زند که شیرینی پس از پختن به رنگ طلایی و با بافتی ترد تبدیل می شود. سرو و مصرف. یکی از
روش های مرسوم سرو پیزله، قرار دادن دو شیرینی در کنار هم و استفاده از کرم کانولی (مخلوط پنیر ریکوتا و شکر) یا کرم فندق است. همچنین پیزله ها در حالت گرم قابل رول شدن به شکل لوله با کمک میله چوبی هستند تا پوسته های کانولی ساخته شود. پیزله مخصوصاً در ایام کریسمس و عید پاک بسیار محبوب است و اغلب در جشن های عروسی ایتالیایی به همراه شیرینی های سنتی دیگر مانند کانولی سرو می شود.
ریچارد دل تورکو (؛ زادهٔ ۷ سپتامبر ۱۹۳۹) خواننده، ترانه سرا و تهیه کننده موسیقی اهل ایتالیا است. وی از سال ۱۹۵۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی و حرفه. دل تورکو در تاریخ ۷ سپتامبر ۱۹۳۹ در فیزوله متولد شد و در سنین جوانی به تحصیل آهنگسازی و آواز پرداخت و در سال ۱۹۵۷ وارد ارکستر ریکاردو رائوچی شد. پس از چند تک آهنگ ضعیف که دل تورکو با آهنگسازان مطرحی مانند جینو پائولی، سرجیو اندریگو و جیانی مکیا نوشت، اولین موفقیت های خود را در سال ۱۹۶۶ با «Figlio unico» و در سال ۱۹۶۷ با «Uno tranquillo» به دست آورد. در سال ۱۹۶۸، با آهنگ «Luglio» به موفقیت بزرگ خود دست یافت، که در ژوئیه ۱۹۶۸ به مدت دو هفته در صدر جدول تک آهنگ های هیت پاراد ایتالیا قرار گرفت و بیش از ۵۰۰ هزار نسخه فروخت. این آهنگ در سراسر اروپا به بازار عرضه شد و توسط جو داسین بازخوانی شد. او در سال ۱۹۶۹، با آهنگ «Cosa hai messo nel caffè» در جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد، اما این آهنگ و تک آهنگ های بعدی نتوانستند موفقیت «Luglio» را تکرار کنند و منجر به تصمیم دل تورکو برای بازنشستگی نسبی در سال ۱۹۷۳ و وقف خود به مدیریت یک بار در فلورانس شد. دل تورکو
در اوایل دهه ۸۰ میلادی با شرکت در دو دوره از جشنواره موسیقی سانرمو، در سال ۱۹۸۲ با آهنگ «Non voglio ali» و در سال ۱۹۸۴ با آهنگ «Serena alienazione» بازگشت و سپس به همراه جیمی فونتانا، نیکو فیدنکو و جیانی مکیا گروه سوپرکواترو را تأسیس کرد. دل تورکو همچنین به عنوان ترانه سرا برای هنرمندان دیگر فعال بود و برای آندره آ بوچلی، مینا، اورنلا وانونی، پتی پراو و ریکاردو فوگلی و دیگران آهنگ نوشت.
ماریا گرازیا دی میکله (؛ زادهٔ ) خواننده و ترانه سرا اهل ایتالیا است. زندگی و حرفه. دی میکله که در تاریخ ۹ اکتبر ۱۹۵۵ در رم از والدینی اهل آبروتسو متولد شد، در سنین بسیار کم به همراه کیارا اسکاتی و کلیا لامورگس گروه موسیقی «زنبور شیشه ای» را تأسیس کرد که پس از چند سال منحل شد. او در سال ۱۹۷۷ به عنوان خواننده تک نفره در فولک استودیو، یک مکان موسیقی در رم، فعالیت خود را آغاز کرد. در آن سال ها او در یک باشگاه فرهنگی در رم به نام «یوهان سباستین» کار می کرد و به عنوان دی جی در رادیو فعالیت داشت. اولین آلبوم او "با نام" "«Cliché»" که با اشعار تحریک آمیز درباره مضامین فمینیستی و اجتماعی مشخص میشد، در سال ۱۹۷۸ منتشر شد. در سال ۱۹۸۳، او آلبوم «"Ragiona col cuore»" را منتشر کرد که آهنگ عنوان آن داستان عشق یک زن همجنسگرا را روایت می کند، سپس در سال ۱۹۸۶ اولین و بزرگترین موفقیت تجاری خود را با تک آهنگ «Le ragazze di Gauguin» و آلبومی با همین نام به دست آورد. بین سال های ۱۹۹۰ تا ۲۰۱۵، او چهار بار در جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد و در سال ۱۹۹۳ با آهنگ «Gli amori diversi» رتبه سوم را کسب کرد.
روزنامه جنوب (به انگلیسی: "روزنامه جنوب")، روزنامه روزانه ایتالیایی، با تمرکز بین منطقه ای است که از جمله مهم ترین و پیشروترین روزنامه های جنوب ایتالیا به شمار رفته و ریشه عمیقی در استان های پولیا و باسیلیکاتا دارد. این روزنامه در سال ۱۸۸۷ در باری، ایتالیا تأسیس شد. ه است آرالدو دی کرولالانتزا، وزیر امور عمومی ایتالیا در کابینه بنیتو موسولینی و از چهره های تأثیرگذار منطقه پس از پایان جنگ جهانی دوم، در آغاز از جمله با این روزنامه همکاری می کرد. این نشریه به دلیل بحران مالی و روند دادگاه علیه مالک آن، ماریو سیانسیو سانفیلیپو، انتشار خود را به طور موقت در ۱ اوت ۲۰۲۱ متوقف کرد، ولی انتشار خود را در ۱۹ فوریه ۲۰۲۲ دوباره از سر گرفت. تاریخچه و مشخصات. این روزنامه نخستین بار در ۱ نوامبر ۱۸۸۷ در باری ایتالیا، توسط مارتینو کاسانو (Martino Cassano)، سردبیر سابق نشریه «هفته» (La Settimana)، منتشر شد. هدف او از انتشار این روزنامه (که در آغاز Corriere delle Puglie نام داشت)، پر کردن جای خالی یک روزنامه محلی در آن منطقه بود. با گذشت سال ها، نشریه رشد کرد و به ساختمانی بزرگتر و مناسب تر منتقل شد. کاسانو همچنین تصمیم گرفت با
افزایش تعداد ستون ها از چهار به پنج، روزنامه را جالب تر و جذاب تر کند و شروع به گزارش دهی از سایر نقاط استان و حتی از باسیلیکاتا کرد، که همین امر منجر به رشد قطعی روزنامه شد. در اواخر قرن نوزدهم، این روزنامه شروع به گسترش منطقه ای کرد و در سال ۱۸۹۰ شعبه ای در لچه افتتاح کرد، و رفته رفته به یک روزنامه پرخواننده فراتر از باری تبدیل شد. جالب آنکه یکی از موانع بزرگ که این نشریه به رغم آن گسترش می یافت بیسوادی مردم بود. (جالب آنکه نرخ بالای بی سوادی برای آپولیا تازه در سال ۱۹۰۵، ۷۰٪ تخمین زده شده است). بعدها در ۲۶ فوریه ۱۹۲۸ عنوان فعلی توسط سردبیران جدید، رافائل گورژوکس (Raphael Gorjux) و و لئوناردو موریسکو (Leonardo Morisco)، برای آن به کار گرفته شد. از دهه ۱۹۹۰ این روزنامه به طور بی غرضانه اخبار مهاجرت به ایتالیا را پوشش داده است. سردبیر روزنامه تا سال ۲۰۲۱ جوزپه د توماسو (Giuseppe de Tomaso) بود. در ۱۱ نوامبر ۲۰۲۱، اسکار یاروسی (Oscar Iarussi) به عنوان سردبیر این روزنامه منصوب شد. تیراژ این نشریه در سال ۲۰۰۸، ۸۸۲۷۵ نسخه بود. این رقم در سال ۲۰۱۶، به ۱۱۰ هزار نسخه رسید. این نشریه به دلیل بحران مالی و روند دادگاه
علیه مالک آن، انتشار خود را به طور موقت در ۱ اوت ۲۰۲۱ متوقف کرد. در ۲۴ سپتامبر ۲۰۱۸، دارایی های ماریو سیانسیو سانفیلیپو، ناشر و کارآفرین کاتانیا، که به اتهام مشارکت در انجمن مافیا تحت بازجویی بود، به درخواست اداره مبارزه با مافیای منطقه توسط دادگاه کاتانیا توقیف شد. از آن لحظه به بعد، نشریه توسط مدیران قضایی منصوب شده توسط دادگاه کاتانیا اداره شد. در ۲۴ مارس ۲۰۲۰، پس از حکم دادگاه تجدیدنظر کاتانیا، که دستور آزادسازی دارایی ها را صادر کرد و آنها را به ناشر سیانسیو، که از اتهامات تبرئه شده بود بازگرداند، و اداره تحت نظارت قوه قضایی به پایان رسید. بار دیگر در ژوئن ۲۰۲۰، دادگاه باری ورشکستگی شرکت های ادیسود و مدیترانئا، به ترتیب ناشر و مالک روزنامه، را با مجموع ۵۰ میلیون بدهی اعلام کرد و مدیریت موقت را برای انتشار روزنامه اعطا کرد، و پس از کش و قوس های فراوان، این روزنامه در ۱۹ فوریه ۲۰۲۲ انتشار خود را از سر گرفت. نسخه های محلی. هفت نسخه محلی مختلف منتشر می شود که با توجه به منطقه، نام های مختلفی را برای خود انتخاب کرده اند: دفاتر تحریریه جداگانه ای از این نشریه در باری، فوجا، لچه، ماترا، بارلتا، پوتنتسا و تارانت
و وجود دارد.
جولیانو ایلیانی (؛ زادهٔ ۱۱ سپتامبر ۱۹۴۷) که بیشتر با نام هنری دوناتِلو شناخته می شود، خواننده اهل ایتالیا است که عمدتاً در نیمه اول دهه ۷۰ میلادی فعالیت داشت. زندگی و حرفه. ایلیانی که در تاریخ ۱۱ سپتامبر ۱۹۴۷ در تورتونا ایتالیا متولد شد، فعالیت موسیقی خود را به عنوان عضوی از گروه «Wanted's» بین سال های ۱۹۶۲ تا ۱۹۶۶ آغاز کرد و در سال ۱۹۶۸ به عنوان گیتاریست در گروه پشتیبان جیانی موراندی مشغول به کار شد. در سال ۱۹۷۰، نام هنری دوناتلو را برای خود برگزید و با آهنگ «Io mi fermo qui» که در یک اجرای دوگانه با گروه دیک دیک بود، در جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد. در همان سال، دوناتلو اولین موفقیت تجاری خود را با آهنگ «Malattia d'amore» به دست آورد که در جدول آهنگ های پرفروش ایتالیا در رتبه دهم قرار گرفت. بین سال های ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۳، او سه بار دیگر در رقابت های اصلی جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد و همیشه فینالیست بود. در همان سال ها، او دو آهنگ از ده آهنگ برتر را با آهنگ های «Com'è dolce la sera» و «Ti voglio» به دست آورد. پس از تک آهنگ «Irene» در سال ۱۹۷۴، او «Dischi Ricordi» را ترک کرد و شروع به دنبال کردن یک مسیر موسیق
ی شخصی تر کرد که با بازیابی صداهای سنتی مشخص می شود. ترانه شناسی. آلبوم آهنگ
آیریس ورساری (؛ زادهٔ ۱۲ دسامبر ۱۹۲۲ – درگذشتهٔ ۱۸ اوت ۱۹۴۴) چریک ایتالیایی و از مبارزان مقاومت ایتالیا در جریان جنگ جهانی دوم بود. او به دلیل شجاعت و از خودگذشتگی اش پس از مرگ به دریافت مدال طلای شجاعت نظامی نائل شد. زندگی نامه. آیریس، دختر آنجلو ورساری، با خانواده اش در تردوزیو، شهری کوچک در نزدیکی فورلی، زندگی می کرد. از سنین جوانی، آیریس با فرار از توجه ناخواستهٔ اعضای مرد خانواده های ثروتمند فورلی که در آنجا به عنوان خدمتکار کار می کرد، روحیهٔ قوی خود را نشان داد. این تحقیر، شخصیت قوی او را شکل داد. کمی پس از بازگشت آیریس به خانه اش در تردوزیو، در پاییز ۱۹۴۳، خانواده اش تصمیم گرفتند یک تیپ پارتیزانی را در خانه شان پنهان کنند. خانهٔ خانوادگی شان در ۲۷ ژانویه ۱۹۴۴ توسط نازی ها به آتش کشیده شد. ورساری موفق به فرار شد، اما خانواده اش (پدر، مادر و دو نفر از سه برادرش) دستگیر شدند. پدرش محاکمه و به چهار سال زندان محکوم شد، سپس در اردوگاه کار اجباری نازی ها زندانی شد و در همان جا درگذشت. کمک به جنبش مقاومت ایتالیا. در ژانویه ۱۹۴۴، آیریس به تیپ پارتیزان های ایتالیایی به فرماندهی سیلویو کورباری پیوست، در کنار او
جنگید و همچنین معشوقه او شد. آنها با هم در بسیاری از عملیات شجاعانه علیه نیروهای نازی شرکت کردند. در ۱۸ آگوست ۱۹۴۴، هنگام سپیده دم، در کا کورنیو (نزدیک تردوزیو)، خانه ای که آیریس به همراه سیلویو کورباری، آرتورو اسپاتزولی و آدریانو کاسادی در آن پنهان شده بود، توسط نیروهای نازی محاصره شد. سربازان که از طریق یک جاسوس از حضور آنها مطلع شده بودند، سعی کردند وارد خانه شوند. اگرچه آیریس به دلیل زخمی شدن پایش در درگیری مسلحانه قبلی نمی توانست حرکت کند، اما موفق شد اولین سربازی را که وارد خانه شد، بکشد. اما سپس متوجه شد که می تواند مانعی برای فرار رفقایش باشد و تصمیم گرفت خودش را بکشد. با وجود فداکاری او، کورباری، اسپاتزولی و کاسادی دستگیر و کشته شدند. جسد او، به همراه دیگر رفقایش، زیر ستون های خیابان کاستروکارو ترمه و سپس بر روی تیر چراغ برق در میدان مرکزی فورلی آویزان شد تا همه بتوانند آنها را ببینند. مرگ. در ۱۸ اوت ۱۹۴۴، واحد ورساری در منطقهٔ تره دوتسیو توسط نیروهای دشمن محاصره شد. او که مجروح شده بود، برای جلوگیری از افتادن همرزمانش به دست دشمن، خود را فدا کرد. این اقدام او به نمادی از فداکاری در جنبش مقاومت ایتال
یا تبدیل شد. کمی پس از بازگشت آیریس به خانه اش در تردوزیو، در پاییز ۱۹۴۳، خانواده اش تصمیم گرفتند یک تیپ پارتیزانی را در خانه شان پنهان کنند. خانه خانوادگی شان در ۲۷ ژانویه ۱۹۴۴ توسط نازی ها به آتش کشیده شد. ورساری موفق به فرار شد، اما خانواده اش (پدر، مادر و دو نفر از سه برادرش) دستگیر شدند. پدرش محاکمه و به چهار سال زندان محکوم شد، سپس در اردوگاه کار اجباری نازی ها زندانی شد و در آنجا درگذشت. افتخارات. به پاس فداکاری ها و شجاعتش، آیریس ورساری پس از مرگ به دریافت مدال طلای شجاعت نظامی مفتخر شد. نام و یاد او در تاریخ مقاومت ایتالیا به عنوان الگویی از ایثار و شجاعت ثبت شده است. تقدیرنامه ها و افتخارات. دو مدرسه متوسطه در ایتالیا به نام آیریس ورساری نامگذاری شده اند: یک مدرسه فنی و حرفه ای در چزنا (FC) و یک دبیرستان در چزنا مادرنو (MB). خیابان هایی در فورلی، چزنا (۱۹۴۹) و رم (۱۹۹۳) نیز به نام او نامگذاری شده اند. در سال ۲۰۰۷، لایحه ای برای بزرگداشت زنانی که در جنبش مقاومت ایتالیا شرکت داشتند، ارائه شد که ساخت دو بنای یادبود با تصویر آیریس ورساری، یکی در فورلی و دیگری در پورتیکو و سن بندتو (FC) را تصویب می کرد.
ورساری در ۱۶ آوریل ۱۹۷۶ به دریافت مدال طلای شجاعت نظامی مفتخر شد:زن جوانی با اصالتی ساده، در دهه بیست زندگی اش، با پیروی از سنت مردم شجاع رومانیا، بدون هیچ تردیدی خود را در معرض خطر قرار داد تا با پیوستن به یک تیپ پارتیزانی محلی، با ستم متکبرانه متجاوز مبارزه کند. او با جسارت و بی باکی، در عملیات چریکی متعددی شرکت فعال داشت و خود را به عنوان یک رهبر و جنگجوی شجاع متمایز کرد. در آخرین نبردش، هنگامی که دشمنان او و دیگر پارتیزان ها را در یک مزرعه دورافتاده محاصره کردند، اگرچه زخمی شده بود و قادر به حرکت نبود، اما یارانش را به شکستن حلقه محاصره تشویق کرد و با نبردی شدید، فرار آنها را تسهیل کرد. پس از سرنگون کردن افسر دشمن که برای اولین بار وارد مزرعه شد، با آگاهی از سرنوشتی که در صورت زنده افتادن به دست دشمن بی رحم در انتظارش بود، خودکشی کرد. بدین ترتیب، او زندگی جوان خود را فدای آرمان هایی کرد که در زندگی کوتاه اما باشکوه خود پرورش داده بود. – سپتامبر ۱۹۴۳ – ۱۸ آگوست 1944
استیون چارلز گولد (به ؛ زادهٔ )، معروف به استیون گولد، نویسندهٔ داستان های علمی-تخیلی اهل ایالات متحده آمریکا است. او ده رمان نوشته است. فیلم "جهنده" (۲۰۰۸) اقتباسی از رمانی از اوست. گولد همچنین داستان های کوتاه فراوانی نوشته است.
باشگاه فوتبال اتلتیک ۲۲۰ یک باشگاه فوتبال حرفه ای مغولستانی مستقر در اولان باتور بود که در لیگ برتر مغولستان رقابت می کرد. این باشگاه در سال ۲۰۱۶ تأسیس شد و پس از نایب قهرمانی در لیگ دسته اول مغولستان در همان سال، به لیگ برتر مغولستان ارتقا یافت. در اوت ۲۰۲۲ اعلام شد که با وجود موفقیت های متوالی از جمله دو حضور در ای اف سی کاپ، این باشگاه به دلیل مشکلات مالی از لیگ برتر مغولستان کناره گیری کرده است.
والتر آئودیزیو ((زاده ۲۸ ژوئن ۱۹۰۹ - درگذشته ۱۱ اکتبر ۱۹۷۳) سیاستمدار پارتیزانی و کمونیست ایتالیایی بود که با "نام مستعار" سرهنگ والریو نیز شناخته می شد. اودوسیو، عضو جنبش مقاومت ایتالیا در طول جنگ جهانی دوم، در مرگ بنیتو موسولینی دست داشت و طبق روایت عموماً پذیرفته شده از این رویداد، شخصاً دیکتاتور و معشوقه اش کلارا پتاچی را اعدام کرد. زندگی نامه. فعالیت های اولیه. والتر آئودیسیو در آلساندریا، در منطقه شمال غربی پیدمونت ایتالیا، در خانواده ای با وضعیت اقتصادی متوسط متولد شد. او در مدرسه به رتبه اول کلاس خود رسید و اولین شغل خود را در یک کارخانه تولید کلاه های بورسالینو پیدا کرد و سپس به عنوان حسابدار مشغول به کار شد. پس از خدمت سربازی، به جنبش زیرزمینی ضد فاشیستی نزدیک شد و در سال ۱۹۳۱ به حزب کمونیست ایتالیا پیوست. در سال ۱۹۳۲ با ارنستینا سریانا، دختر یکی دیگر از مبارزان کمونیست، ازدواج کرد. در ماه مه ۱۹۳۴، گروهی که او عضو آن بود و عمدتاً تبلیغات پخش می کرد، توسط پلیس کشف شد و آئودیسیو دستگیر شد. او به پنج سال تبعید داخلی در جزیره پونزا محکوم شد، جایی که توانست با دیگر کمونیست های تبعیدی ارتباط برقرار کند و
مطالعات خود را در مورد موضوعات سیاسی و نظامی عمیق تر کند. در سال ۱۹۳۵، به دلیل شرکت در یک اعتراض عمومی در پونزا، ده ماه را در زندان پوجیورآله گذراند. در ماه مه ۱۹۳۹ به دلیل ذات الریه در بیمارستان بستری شد. وضعیت نامناسب سلامتی همسرش او را متقاعد کرد که علناً از «اصول براندازانه» خود دست بکشد و درخواست تخفیف مجازات کند. با این حال، تا سال ۱۹۴۲ او فعالیت زیرزمینی خود را با حزب کمونیست از سر گرفته بود. [ "" ] در روزهای پس از امضای آتش بس کاسیبیله در سپتامبر ۱۹۴۳، او در تلاش هایی برای سازمان دهی مقاومت ضدآلمانی مشارکت داشت و پس از شکست آن پنهان شد. پس از گذراندن چند هفته در کازاله مونفراتو، جایی که به سازماندهی گروه های پارتیزانی کمک کرد، به تورین رسید و با کمیته آزادی ملی (CLN) و رهبری پیدمونتی حزب کمونیست ارتباط برقرار کرد. در ژانویه ۱۹۴۴، او به ویگِوانو، لومباردی، فرستاده شد تا GAP محلی، گروه های چریکی شهری زیرزمینی، را راه اندازی کند. از ماه مه تا اوت ۱۹۴۴، او بازرس تیپ های گاریبالدی برای منطقه وارسه و برگامو بود. سپس فرماندهی نظامی منطقه مانتوا و بخش هایی از دره پو به او سپرده شد، جایی که او مسئول حدود هزار
پارتیزانی بود و مستقیماً با فرماندهی کل نیروهای مقاومت، موسوم به «سپاه داوطلبان آزادی» (CVL)، در ارتباط بود. در همین دوره بود که استفاده از نام مستعار «سرهنگ والریو» را آغاز کرد. [ "" ] در دسامبر ۱۹۴۴، جورجو آمندولا که همراه او در پونزا تبعید بود، وی را به لوئیجی لونگو، معاون فرمانده سپاه داوطلبان آزادی بخش ملی (CVL) معرفی کرد. پس از آن، اودیزیو در سازمان دهی قیام عمومی آوریل ۱۹۴۵ شرکت داشت. کشته شدن موسولینی. در ۲۷ آوریل ۱۹۴۵، فرماندهی عالی CVL اعدام بنیتو موسولینی را که در آن روز توسط پارتیزان های کمونیست در نزدیکی دونگو دستگیر شده بود، به او سپرد. او روز بعد در جولینو دی مزگرا، به همراه افسران پارتیزانی دیگر، آلدو لامپردی و میشل مورتی، موسولینی، معشوقه اش و تعدادی از فاشیست های عالی رتبه را اعدام کرد. آئودیسیو همیشه ادعا می کرد که او کسی بوده که دیکتاتور را تیرباران کرده است، ادعایی که توسط یک گزارش خصوصی نوشته شده توسط لامپردی نیز تأیید می شود. برخی منابع این روایت را زیر سؤال برده اند و در عوض ادعا می کنند که اعدام توسط لامپردی، مورتی یا دیگر پارتیزان هایی که با او بودند،توسط افسران SOE بریتانیایی، توسط
لوئیجی لونگو، یا اینکه موسولینی و پتاچی با کپسول های سیانور خودکشی کردند، انجام شده است. در سال های پس از جنگ، آدیزیو درگیر مناقشات گوناگونی شد که پیرامون اسناد محرمانه یا اشیای قیمتی منسوب به موسولینی در زمان دستگیری او، مرگ کلارا پتاچی، و همچنین نمایش عمومی اجساد در میدان پیاتزاله لورتو مطرح بودند. روایت شخصی او از این رویدادها نخستین بار با نام مستعارش در روزنامه حزبی ل اونیتا، طی دوره ای میان ۱۸ نوامبر تا ۱۵ دسامبر ۱۹۴۵ منتشر شد، سپس بار دیگر در مارس ۱۹۴۷ انتشار یافت، و سرانجام در خاطراتش با عنوان به نام ملت ایتالیا که پس از مرگ او در سال ۱۹۷۵ به چاپ رسید، گردآوری و ارائه شد. حرفه پس از جنگ. پس از جنگ، آئودیسیو به همکاری با جنبش کمونیستی ادامه داد. هویت او به عنوان «سرهنگ والریو» در مارس ۱۹۴۷ توسط روزنامه محافظه کار "ایل تمپو" فاش شد و سپس توسط حزب کمونیست تأیید شد. در سال ۱۹۴۸، او به همراه حزب کمونیست ایتالیا، به عنوان بخشی از جبهه دموکراتیک مردمی، اتحادی با حزب سوسیالیست و گروه های چپ گرای کوچک تر، به مجلس نمایندگان ایتالیا از حوزه انتخابیه الساندریا انتخاب شد. او در سال های ۱۹۵۳ و ۱۹۵۸ مجدداً انتخاب شد
و در سال ۱۹۶۳ به مجلس سنا راه یافت در پایان دوره سنا، او سیاست را رها کرد تا برای شرکت نفت ایتالیایی انی کار کند. آودیزیو به عنوان عضوی از انجمن ملی پارتیزان های ایتالیایی (ANPI) و انجمن ملی قربانیان آزار و اذیت سیاسی ضد فاشیست ایتالیایی (ANPPIA) فعال بود. او در سال ۱۹۷۳ در سن ۶۴ سالگی بر اثر حمله قلبی درگذشت. فیلم شناسی. نقش آودیسیو را فرانکو نرو در فیلم «"آخرین روزهای موسولینی»" محصول ۱۹۷۴ بازی می کند.
باشگاه ورزشی السلط یک باشگاه فوتبال حرفه ای مستقر در السلط، اردن است. السلط که در سال ۱۹۶۵ تأسیس شد، برای اولین بار در فصل ۱۹–۲۰۱۸ در لیگ برتر اردن شرکت کرد. تاریخچه. پس از قهرمانی در لیگ دسته اول اردن در فصل ۱۸–۲۰۱۷، السلط برای اولین بار در تاریخ خود به لیگ برتر اردن صعود کرد. در اولین حضور خود در لیگ برتر، السلط در فصل ۱۹–۲۰۱۸ در جایگاه پنجم قرار گرفت. فصل بعد، در سال ۲۰۲۰، آنها چهارم شدند؛ آنها به ای اف سی کاپ ۲۰۲۱ راه یافتند زیرا تنها یکی از سه تیم اردنی بودند که توانستند مجوز ای اف سی را کسب کنند.
انجمن ملی پارتیزان های ایتالیا (ANPI) انجمنی است که توسط پارتیزان ها و شرکت کنندگان در جنبش مقاومت ایتالیا علیه رژیم فاشیستی ایتالیا و سپس اشغال آلمان نازی در طول جنگ جهانی دوم بنیان گذاشته شد. این انجمن در سال ۱۹۴۴ در رم، در حالی که جنگ در شمال ایتالیا ادامه داشت، تأسیس شد. این نهاد در تاریخ ۵ آوریل ۱۹۴۵ به عنوان یک بنیاد خیریه رسمیت یافت و تداوم آن به فعالیت اعضای ضد فاشیستش وابسته است. تاریخچه. انجمن ملی پارتیزان های ایتالیایی توسط داوطلبانی که در جنگ در مناطق مرکزی شبه جزیره ایتالیا شرکت داشتند، ایجاد شد. پس از سقوط جمهوری اجتماعی ایتالیا، ANPI در سراسر کشور تا منتهی الیه جنوبی ایتالیا گسترش یافت. بیشتر پارتیزان هایی که می جنگیدند از مرکز-شمال ایتالیا بودند، اما اعضایی از یوگسلاوی، یونان و فرانسه نیز در آن حضور داشتند. در ۵ آوریل ۱۹۴۵، هم زمان با به رسمیت شناخته شدن «انجمن ملی پارتیزان های ایتالیا» (ANPI) به عنوان یک بنیاد خیریه، این نهاد به عنوان نماینده تمامی پارتیزان های ایتالیایی شناخته شد و توسط شورایی اداره می گردید که در آن نمایندگان بریگادهای مختلف فعال در جنگ حضور داشتند؛ از جمله «بریگادهای گاریب
الدی»، «گروه عدالت و آزادی» به رهبری فروچو پاری، «بریگادهای ماتئوتی»، «انجمن مازینی»، گروه های مستقل و همچنین گروه های پارتیزان کاتولیک. با این حال، پس از برگزاری نخستین کنگرهٔ ملی در رم در سال ۱۹۴۷، اختلافاتی در درون انجمن پدید آمد که ریشه در تفاوت دیدگاه ها نسبت به سیاست های داخلی و خارجی داشت. اهداف. اهداف انجمن ملی پارتیزان های ایتالیا (ANPI) عبارتند از حفظ نقش تاریخی جنگ پارتیزان ها از طریق پژوهش و گردآوری خاطرات شخصی. این نهاد همچنین به دفاع مداوم در برابر بازنگری تاریخی و حمایت ایدئولوژیک و اخلاقی از ارزش های عالی آزادی و دموکراسی که در قانون اساسی ایتالیا سال ۱۹۴۸ بازتاب یافته اند، می پردازد؛ قانونی که ایده آل های مقاومت ایتالیا در آن جمع بندی شده است. اعضا. برخلاف سایر انجمن های کهنه سربازان، کهنه سربازان می توانند در صورت تعلق به یکی از دسته های ذکر شده در ماده ۲۳ آیین نامه ANPI، عضو این انجمن شوند. این موارد شامل پارتیزان ها، میهن پرستان، سربازانی که پس از آتش بس بین ایتالیا و نیروهای مسلح متفقین علیه سربازان آلمانی جنگیدند، زندانیان یا تبعیدشدگان - در طول جنگ داخلی - به دلیل فعالیت های سیاسی یا تب
عیض نژادی، نظامیان زندانی که از جمهوری اجتماعی ایتالیا حمایت نمی کردند و همچنین همه شهروندانی که بدون هیچ تمایز سنی، خود را ضد فاشیست اعلام می کنند، مطابق با آیین نامه ANPI می شود. با معرفی آیین نامه جدیدی که در کنگره چهاردهم، در سال ۲۰۰۶ تصویب شد، ANPI اجازه تغییر نسلی در جهت اعضای انجمن را داد. در سال ۲۰۱۰، تعداد اعضای آن حدود ۱۱۰۰۰۰ عضو وابسته بود. علاوه بر ۱۰٪ از اعضایی که به عنوان «پارتیزان های تاریخی» طبقه بندی می شوند، ۱۰٪ از این سازمان را جوانان بین ۱۸ تا ۳۰ سال تشکیل می دهند و اکثر اعضا (۶۰ تا ۶۵٪) بین ۳۵ تا ۶۵ سال سن دارند. در سه سال بین ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۹، تعداد اعضا از ۸۳۰۰۰ به ۱۱۰۰۰۰ نفر افزایش یافت، و تعداد زیادی از جوانان ضدفاشیست به مناصب عالی رتبه در سطح محلی و ملی انتخاب شدند. در ژوئن ۲۰۱۰، داچیا ماراینی و کونسیتا دِ گرگوریو یک کمپین ثبت نام عضویت ایجاد کردند که بسیاری از هنرمندان و روشنفکران را به عنوان شاهد جذب کرد. در میان آنها مارکو بلوکیو، آندریا کامیلری، ماسیمو کارلوتو، لیلیانا کاوانی، روبرتو سیتران، کریستینا و فرانچسکا کومنچینی، وینچنزو کنسولو، سیمون کریستچی، سرنا دندینی، اما دانته، جیانکار
لو دی سابرینا فریلی، ماتالینا، داریو فو، ماتئو گارونه بودند. گارونه ،فابریتزیو جیفونی، جورجیا، ایرن گراندی، اوگو گرگورتی، مونیکا گوریتوره، مارگریتا هک، فیورلا مانویا، سیمونا مارچینی، نری مارکوره، ماریو مونیچلی، جولیانو مونتالدو، کلودیا موریکو، مونی اوادیا، مارکو پائولینی، میکله پلاچیدو، جیجی پرویتی، فرانکا رامه، لیدیا راورا، تونی سرویلو، پائولو سورنتینو، سرجیو استاینو، روبرتا توره، نادیا اوربیناتی، وائورو و گوستاوو زاگربلسکی. ساختار. این انجمن در حال حاضر به صورت ساختاریافته شامل گروه های محلی، گروه های ناحیه ای، گروه های شورایی و کمیته های استانی و منطقه ای سازمان دهی شده است. دفتر مرکزی انجمن در خیابان ویای دلّی اسکیپیونی ۲۷۱، رم قرار دارد. آریگو بولدرینی از اولین کنگره (۱۹۴۷) تا سال ۲۰۰۶ رئیس ANPI بود. تا ژوئن ۲۰۰۹ تینو کاسالی رئیس افتخاری، ریموندو ریچی رئیس ملی و آرماندو کوسوتا نایب رئیس بودند. در آوریل ۲۰۱۱، کمیتهٔ ملی انجمن ملی پارتیزان های ایتالیا (ANPI) رهبری جدیدی را برگزید. کارلو سمورالیّا، پارتیزان، وکیل، سناتور و استاد حقوق کار، به عنوان رئیس ملی جدید انتخاب شد. معاونان رئیس نیز شامل آرماندو کسوست
ا، لوسیانو گورتزونی، جووانا ستانکا هرواتین، لینو «ویلیام» میکلینی، کارلا نسپولو، ماریزا اومبرا، آلِساندرو پولیو سالیمبنی، و ماسیمو رندینا بودند. دبیران ملی انجمن عبارتند از: کارلو سمورالیّا (رئیس)، لوسیانو گورتزونی، ماریزا فرو، ماریزا اومبرا، کارلا آرژنتون، آندره آ لیپاروتو و پاولو پاپوتی. در مهٔ ۲۰۱۶، کمیتهٔ ملی ریاست کارلو سمورالیّا را تأیید کرد و لوسیانو گورتزونی، کارلا نسپولو، ماریزا اومبرا و آلِساندرو پولیو سالیمبنی را به عنوان معاونان رئیس انتخاب نمود. در سال ۲۰۱۷، پس از اعلام اسموراگلیا، کارلا نسپولو به عنوان رئیس جمهور ملی انتخاب شد، اولین زنی که به این سمت انتخاب شد و همچنین اولین رئیس جمهوری که در مبارزات حزبی اولیه در جنگ جهانی دوم شرکت نکرده بود. به اسموراگلیا عنوان رئیس جمهور بازنشسته اعطا شد. رؤسای ملی ANPI. رؤسای انجمن ملی پارتیزان های ایتالیا (ANPI) از سال ۱۹۴۷ تاکنون: ملت مستقل. انجمن ملی پارتیزان های ایتالیا مجله ای به نام ملت مستقل منتشر می کند. از سال ۲۰۱۵، این مجله فقط به صورت دیجیتالی منتشر می شود. این مجله بر مسائل تاریخی-سیاسی تمرکز دارد و به رویدادهای مربوط به مقاومت ایتالیا اشاره می
کند و احترام به مضامین قانون اساسی را ترویج می دهد. جشنواره ملی ANPI. از سال ۲۰۰۸، ANPI جشنواره ملی خود را برگزار می کند. در طول این رویداد، جلسات، بحث ها و کنسرت های موسیقی با تمرکز بر ضد فاشیسم، صلح و دموکراسی برگزار می شود.
باشگاه فوتبال سایگون یک باشگاه فوتبال حرفه ای ویتنامی بود که توسط شرکت سهامی توسعه فوتبال سایگون اداره می شد. پس از سقوط از فصل ۲۰۲۲ و مشکلات مربوط به مالکیت باشگاه، پیشنهاد شد که این تیم منحل شود. در آخرین لحظه تلاش شد تا مجوز در فصل ۲۰۲۳ به باشگاه فوتبال لام دونگ واگذار شود، با این حال، این معامله شکست خورد. تشکیل این باشگاه در نتیجه نقل مکان تیم B باشگاه فوتبال هانوی به شهر هوشی مین در جنوب ویتنام و تغییر نام آن در سال ۲۰۱۶ به باشگاه فوتبال سایگون صورت گرفت. تاریخچه. همکاری با باشگاه فوتبال توکیو. در فوریه ۲۰۲۰، سایگون از توافق نامه همکاری با باشگاه ژاپنی باشگاه فوتبال توکیو خبر داد که شامل برنامه هایی برای راه اندازی یک آکادمی فوتبال مشترک در ویتنام است. منابع. انحلال های ۲۰۲۳ (میلادی) در ویتنام
مرکز شباب بلاطه () یک تیم فوتبال حرفه ای مستقر در اردوگاه پناهندگان بلاطه در نابلس، فلسطین است که در لیگ برتر کرانه باختری بازی می کند. این تیم که در سال ۱۹۵۴ تأسیس شد، در سال ۲۰۱۰ به لیگ برتر صعود کرد.
ورزشگاه فوتبال نابلس () یک ورزشگاه فوتبال در نابلس، فلسطین است. این ورزشگاه گنجایش ۳۰٬۰۰۰ نفر را دارد. این ورزشگاه محل برگزاری بازی های باشگاه فوتبال الاتحاد نابلس است که در لیگ اصلی فلسطین رقابت می کند. این باشگاه در بازی های ورزشکاران محقق خاورمیانه و مدیترانه در سال ۲۰۰۰ شرکت کرد. تاریخچه. این ورزشگاه در سال ۱۹۵۰ ساخته شد و اولین ورزشگاه فلسطین است. در سال ۲۰۰۹ بازسازی و گسترش یافت تا با استانداردهای فیفا مطابقت داشته باشد. توسعه این ورزشگاه باعث شده است که ظرفیت آن به ۳۰٬۰۰۰ نفر برسد و کل هزینه پروژه ۱٫۵ میلیون دلار بوده است.