Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ی رخ داد. ناپلئون که مشتاق بود مجموعه ای از قوانین جهانی خود را اجرا کند، تصمیم گرفت هر شهروند تحت حکومت او از حمایت برابر قانون برخوردار باشد. «قانون ناپلئونی» بسیاری، اگر نگوییم تمام، حقوق و امتیازات ویژه ای را که اشراف و شخصیت های مذهبی داشتند لغو کرد؛ به طور متقابل، محدودیت ها و فشارهای خاصی که بر جوامع یهودی تحمیل شده بود نیز برچیده شد. در بسیاری از کشورها، این به معنای پایان گتوهای یهودی بود. رم نیز استثنا نبود: وقتی نیروهای ناپلئون وارد شهر شدند، به طور ویژه ای دیوارهای قدیمی گتو را به طور فیزیکی تخریب کردند. این کار صرفاً عملی خیرخواهانه نبود؛ ناپلئون مصمم بود به کلیسای کاتولیک نشان دهد که اکنون قدرت غالب در رم است. در سال ۱۷۹۸، او ایالت های پاپی را لغو و جمهوری جدید رومی را جایگزین آن کرد، که به سرعت قانون پاپی مبنی بر اجبار یهودیان به سکونت در گتو را لغو نمود. به یاد این رویداد، در میدان «پیازا دله چینکو اسکوله» ("میدان پنج کنیسه") درخت آزادی کاشته شد. با این حال، زمانی که ایالت های پاپی در ۱۷۹۹ بازسازی شدند، گتو دوباره تأسیس شد و یهودیانی که از محدوده آن خارج شده بودند، مجبور به بازگشت شدند. در طول
قرن نوزدهم مشخص شد که گتو روز به روز ناپایدارتر می شود. در ۱۷ آوریل ۱۸۴۷، گروهی از مردان جوان از تراستوره، دروازه های گتو را پس از آنکه برای شب بسته شده بودند، شکستند. در سال ۱۸۴۸، در آغاز لیبرال پاپی خود، پیوس نهم به یهودیان اجازه داد تا در خارج از گتو زندگی کنند. با این حال، پس از یک دوره کوتاه تبعید، که در طی آن رم توسط جمهوری دوم روم کنترل می شد که به شدت با قدرت کلیسا مخالف بود، پاپ مجموعه ای جدید از اقدامات ضد لیبرال، از جمله تأسیس مجدد گتو، را صادر کرد. مالیات سرانه یهودیان در سال ۱۸۵۰ لغو شد. ایالت های پاپ در ۲۰ سپتامبر ۱۸۷۰، زمانی که با بقیه شبه جزیره در پادشاهی تازه تأسیس ایتالیا ادغام شدند، دیگر وجود نداشتند. با این تغییر چشمگیر در دولت ها، الزام زندگی یهودیان در گتو به پایان رسید. اما قرن ها شلوغی، محدودیت و بیماری، اثرات خود را گذاشته بود. در حالی که گتوی رومی زمانی محل زندگی حدود ۱۰۰۰۰ یهودی بود، تا سال ۱۸۷۰ جمعیت آن کمتر از نصف این تعداد بود - و نیمی از کسانی که باقی مانده بودند برای زنده ماندن به خیریه متکی بودند. در واقع، بسیاری از ساکنان یهودی با سربازان وحدت ایتالیا که برای به دست گرفتن کن
ترل دولت روم از کلیسای کاتولیک وارد شدند، به عنوان آزادی بخش و قهرمانان فاتح رفتار کردند. در سال ۱۸۸۸، دیوارهای گتو فرو ریخت و خود گتو تقریباً به طور کامل تخریب شد. در سال ۱۹۰۴ کنیسه بزرگ رم و تعدادی ساختمان آپارتمانی در محل ساخته شد. خاکریزهایی برای جلوگیری از سیل و کاهش شیوع بیماری ایجاد شد. گتوی رومی آخرین گتوی باقی مانده در اروپای غربی بود تا اینکه گتوها توسط آلمان نازی در دهه ۱۹۳۰ دوباره رواج یافتند. میراث. به دلیل سیصد و اندی سال انزوا از بقیه شهر، یهودیان گتوی رومی گویش خود را که با نام زبان ایتالیایی-یهودی شناخته می شود، توسعه دادند که با گویش بقیه شهر از نظر حفظ اشکال گویشی قرن شانزدهم و استفاده آزادانه از کلمات عبری رومی شده متفاوت است. امروزه، منطقه گتوی سابق، محل کنیسه بزرگ رم است. یک قطعه باقی مانده از دیوار گتو وجود دارد که در دیوار یکی از حیاط های میدان پنج طبقه ساخته شده بود. این مکان به عنوان «یکی از جذاب ترین و التقاطی ترین محله های رم، رستوران هایی که برخی از بهترین غذاهای شهر را سرو می کنند» توصیف می شود، مانند غذای مخصوص یهودیان رومی، کنگر فرنگی سرخ شده و شکوفه های کدو سبز پر شده.
والنتینا ویسکونتی (؛ ۱۳۷۱ – ۴ دسامبر ۱۴۰۸) کنتس ورتوس و همسر دوشس اورلئان به عنوان همسر لویی اول، دوک اورلئان، برادر کوچکتر پادشاه شارل ششم فرانسه بود. به عنوان دوشس اورلئان، او در دربار بود و دشمنی ملکه فرانسه، ایزابو باواریا-اینگولشتات، را برانگیخت و متعاقباً از دربار اخراج شد و مجبور به ترک پاریس شد. به دلیل خصومت سیاسی، شوهر والنتینا در سال ۱۴۰۷ به قتل رسید. او در ۴ دسامبر ۱۴۰۸ درگذشت. زندگی. والنتینا در پاویا به عنوان دومین فرزند از چهار فرزند جیان گالئاتزو ویسکونتی، اولین دوک میلان، و همسر اولش ایزابل، دختر پادشاه ژان دوم، پادشاه فرانسه به دنیا آمد. پس از مرگ مادرش در هنگام زایمان در سال ۱۳۷۳، والنتینا و خواهر و برادرانش توسط مادربزرگ پدری شان بیانکا ساووی و عمه اش ویولانته ویسکونتی بزرگ شدند. مرگ برادرانش کارلو (۱۳۷۴)، جیان گالئاتزو (۱۳۷۶) و آزونه (۱۳۸۱) والنتینا را به عنوان تنها فرزند بازمانده از ازدواج والدینش و کنتس ورتوس، عنوانی که او و همسرش به اشتراک گذاشتند، باقی گذاشت. نامزدی ها. در سال ۱۳۷۹، والنتینا با پسرعمویش کارلو ویسکونتی، لرد پارما، پسر برنابو ویسکونتی، نامزد شد و حتی اجازه پاپی نیز به ا
و داده شد؛ با این حال، برنابو بعداً این نامزدی را لغو کرد و در سال ۱۳۸۲، پسرش را به ازدواج یک زن اشرافی فرانسوی به نام بئاتریس آرمانیاک درآورد. در سال ۱۳۸۵، جیان گالئاتزو تنها حاکم بر میراث ویسکونتی شد و با این اتفاق، وضعیت والنتینا به طور قابل توجهی تغییر کرد. در این مرحله، لرد جدید میلان مذاکراتی را با شاه ونسسلاوس آلمان و بوهمیا برای ازدواج والنتینا و برادر ناتنی اش جان گورلیتز آغاز کرد. در همان زمان، او همچنین با لویی دوم آنژو، پادشاه اسمی ناپل، برای ازدواج مذاکره کرد. با این حال، ماری بلوا، دوشس آنژو، سرانجام مذاکرات را لغو کرد و سپس جیان گالئاتزو توجه خود را به برادرزاده اش لویی، دوک تورن، پسر دوم پادشاه شارل پنجم فرانسه و برادر شارل ششمِ حاکم معطوف کرد. شاه ونسسلاو از بازی دوگانهٔ جیان گالئاتزو آگاه شد و مذاکرات را با نامه ای پر از توهین قطع کرد و لویی، پسرعموی اولش، تنها خواستگار والنتینا باقی ماند. ازدواج. به دلیل رابطهٔ نزدیک بین عروس و داماد، در ۲۵ نوامبر ۱۳۸۶ اجازهٔ پاپ اعطا شد و قرارداد ازدواج در ۲۷ ژانویه ۱۳۸۷ در پاریس امضا شد. والنتینا به عنوان جهیزیه، شهرستان ورتوس (که جهیزیه مادر خودش در زمان
ازدواجش در سال ۱۳۴۸ بود) و شهر آستی را به همراه ۴۵۰٬۰۰۰ فلورین پول نقد و ۷۵٬۰۰۰ فلورین جواهرات دریافت کرد. در این قرارداد همچنین قید شده بود که در صورت عدم وجود وارث مرد، والنتینا قلمرو ویسکونتی را به ارث خواهد برد. به همین دلیل بود که نوه اش لویی دوازدهم فرانسه ادعای دوک نشین میلان را کرد و جنگ های ایتالیا را آغاز کرد. این ازدواج وکالتی سه ماه بعد، در ۸ آوریل، در دربار میلان و فرانسه جشن گرفته شد. والنتینا تنها به دلیل «دلایل امنیتی» که به پدرش داده شده بود، توانست میلان را به مقصد فرانسه در ۲۳ ژوئن ۱۳۸۹ ترک کند: در واقع، جیان گالئاتزو می خواست پس از پایان بارداری همسر دومش کاترینا ویسکونتی (دختر دیگر برنابئو)، قرارداد ازدواج را اصلاح کند. تنها پس از تولد پسرش جیان ماریا در ۷ سپتامبر ۱۳۸۸، او به اندازه کافی احساس امنیت کرد تا دخترش را به فرانسه بفرستد. والنتینا سرانجام با همراهی پسرعمویش آمادئوس هفتم، کنت ساووی و گروهی متشکل از ۳۰۰ شوالیه، به فرستادگان لویی تحویل داده شد. ازدواج رسمی در ۱۷ اوت ۱۳۸۹ در شهر ملون برگزار شد. در ژوئن ۱۳۹۲، شوهرش دوک نشین تورن را با دوک نشین اورلئان عوض کرد؛ از آن زمان، والنتینا
دوشس اورلئان لقب گرفت. به دلیل دسیسه های دربار چارلز ششم فرانسه و دشمنی ملکه، ایزابو باواریا-اینگولشتات، والنتینا از دربار تبعید شد و مجبور به ترک پاریس شد. شایعاتی مبنی بر رابطه عاشقانه ایزابو با لویی و نزدیکی بسیار زیاد والنتینا به پادشاه که از سلامت روانی خوبی برخوردار نبود، وجود داشت. والنتینا، حامی اوستاش دشان، که به افتخار او شعر می سرود، همچنین مادر یکی از مشهورترین شاعران فرانسه، شارل اورلئان، بود. قتل شوهر والنتینا توسط پسر عمو و رقیب سیاسی اش، جان نترس، دوک بورگوندی، در سال ۱۴۰۷ برنامه ریزی شد. والنتینا تنها کمی بیش از یک سال پس از همسرش زنده ماند و در ۴ دسامبر ۱۴۰۸ در بلوا درگذشت. مراسم تدفین. والنتینا در صومعه سلستینز کلیسای اورلئان در پاریس به خاک سپرده شد. مقبره یادبود او در سال ۱۵۰۸ توسط نوه اش لویی دوازدهم فرانسه سفارش داده شد. این مقبره بین سال های ۱۸۱۷ تا ۱۸۱۸ به کلیسای سنت دنیس منتقل شد. فرزندان. والنتینا و لویی فرزندان زیر را داشتند:
ماتئو دوم ویسکونتی (; ۱۳۱۹ – ۲۹ سپتامبر ۱۳۵۵) به همراه برادرانش گالئاتزو دوم و برنابئو، فرمانروای مشترک میلان بود. ماتئو پسر ارشد استفانو ویسکونتی و والنتینا دوریا بود. در سال ۱۳۴۲ با اگیدیولا دی فیلیپینو از گونزاگا ازدواج کرد. عمویش لوچینو ویسکونتی او را در سال ۱۳۴۶ به مونتفرات تبعید کرد، اما در سال ۱۳۵۰ به میلان بازگشت. به عنوان فرمانروای مشترک این قلمرو پس از مرگ عمویش جیووانی ویسکونتی (۱۳۵۴)، لودی، پیاچنزا، پارما و بولونیا به ماتئو داده شد. او پس از شامی که به گفته مادرش و دیگران، در آن توسط برادرانش مسموم شده بود، درگذشت. دخترش کاترینا با اوگولینو گونزاگا از مانتوا ازدواج کرد. زندگی نامه. ماتئو در میلان به دنیا آمد، پسر ارشد استفانو ویسکونتی و والنتینا دوریا (دختر برنابو دوریا، پسر برانکا دوریا). اطلاعات مربوط به دوران کودکی او کمیاب است. او به همراه برادرانش گالئاتزو دوم و برنابئو، به توطئه فرانچسکو پوسترلا علیه عمویشان لوچینو ویسکونتی، که در آن زمان ارباب میلان بود، پیوست. این توطئه خنثی شد و پوسترلا از بین رفت، اما لوچینو هیچ مدرکی علیه برادرزاده هایش پیدا نکرد. در سال ۱۳۴۲، او با ایگیدیولا گونزاگا، د
ختر فیلیپینو گونزاگا، ازدواج کرد. به دلیل یک توطئه جدید و ناموفق (۱۳۴۶)، ماتئو مجبور شد به همراه برادرانش از میلان فرار کند و توسط لوچینو و اسقف اعظم جیووانی ویسکونتی، برادر لوچینو، رانده شد. ماتئو به مارکیزات مونفراتو پناه برد. رسیدن به قدرت. ماتئو پس از مرگ لوچینو (۱۳۴۹) به میلان بازگشت و عمویش، اسقف اعظم جیووانی، او را به همراه دیگر برادرانش فراخواند. در سال ۱۳۴۰، اسقف اعظم جیووانی برای آرام کردن مرزهای قلمرو ویسکونتی که به دلیل درگیری های لوچینو درگذشته گسترش یافته بود، پیمان های ازدواج منعقد کرد. بدین ترتیب، ماتئو با ایگیدیولا گونزاگا، دختر کاپیتان مردم مانتوا، فیلیپینو، ازدواج کرد؛ گالئاتزو دوم با بیانکا اهل ساووی، دختر کنت آیمونه اهل ساووی ازدواج کرد؛ و برنابو با بئاتریس رجینا دلا اسکالا، دختر ماستینو دوم دلا اسکالا، لرد ورونا، ازدواج کرد. به مناسبت عروسی، ماتئو در دربار و مسابقاتی که توسط خانواده گونزاگا در مانتوا برگزار می شد، به همراه گروهی از همراهان ثروتمند و متعدد شرکت کرد. در سال ۱۳۵۴، پس از مرگ اسقف اعظم جیووانی، قدرت بر میلان به سه پسر استفانو ویسکونتی رسید. در حالی که برنابوی جوان، قلمروهای ش
رقی، هم مرز با سرزمین های اسکالیگری، و گالئاتزو دوم، قلمروهای غربی، هم مرز با قلمروهای ساووی را در اختیار گرفت، به ماتئو دوم: لودی، پیاچنزا، پارما و بولونیا از جمله شهرهای بزرگ، و همچنین بوبیو، پونترمولی، فیدنتسا، ماسا و لوگو اعطا شد. همچنین یک سوم (دو سستیری) از شهر میلان، یک سوم جنوا و اقامت در کاخی که توسط اسقف اعظم جیووانی ساخته شده بود، در کنار کاخ اسقف اعظم، به او واگذار شد. او همچنین قلعه سارونو را به عنوان اقامتگاه روستایی خود ساخت. بولونیا بلافاصله به محل اختلاف بین سه برادر تبدیل شد. این شهر که توسط جیووانی ویسکونتی د اولونا اداره می شد، استقلال خود را از حکومت میلان اعلام کرد. ماتئو دوم خود را به شکایت نزد پاپ محدود کرد، در حالی که گالئاتزو دوم و مهم تر از همه، برنابئو برای مداخله مسلحانه فشار می آوردند. کاملاً مشخص شد که دو پسر کوچکتر استفانو ویسکونتی قصد دارند خط سیاسی بسیار متفاوتی از برادر بزرگترشان را دنبال کنند. مرگ. در ۲۹ سپتامبر ۱۳۵۵، در قلعه سارونو، پس از بازگشت از یک سفر شکار در نزدیکی مونزا، ماتئو از درد شدید شکم شکایت کرد. او پس از شام درگذشت، تقریباً مطمئناً به دستور برادرانش مسموم شده
بود که سپس قلمروهای او را تقسیم کردند. حامی اصلی نظریه مسمومیت، والنتینا دوریا، مادر ماتئو، گالئاتزو و برنابئو بود. او در کلیسای سن گوتاردو در کورته به خاک سپرده شد. ظاهر و شخصیت. پیترو آزاریو او را خوش قیافه اما تنومند، سخنور، تنبل و در امور دولتی سهل انگار توصیف می کند.
ماست یونانی (به انگلیسی: Greek Yogurt) نوعی ماست غلیظ و پرپروتئین است که با روش خاصی از صاف کردن ماست معمولی تهیه می شود. این نوع ماست به دلیل بافت خامه ای، طعم ملایم و ارزش غذایی بالا، در سراسر جهان محبوب شده است. روش تولید. ماست یونانی با صاف کردن ماست معمولی از طریق پارچهٔ مخصوص یا دستگاه های صنعتی تهیه می شود. این فرآیند باعث حذف بخش زیادی از آب پنیر (وی)، لاکتوز و قند طبیعی ماست شده و محصول نهایی بافتی غلیظ تر و پروتئین بیشتری دارد. کاربردها. ماست یونانی در آشپزی و تغذیه کاربردهای زیادی دارد:
پرچرب (به انگلیسی: Full-fat یا Whole-fat) اصطلاحی در تغذیه و صنایع غذایی است که به مواد غذایی ای اطلاق می شود که میزان چربی آن ها در سطح طبیعی یا بالاتر از حد متوسط است. این اصطلاح معمولاً در برچسب گذاری محصولات لبنی، گوشت، سس ها و خوراکی های فرآوری شده دیده می شود. تعریف. محصولی «پرچرب» محسوب می شود که: کاربردها. اصطلاح «پرچرب» در توصیف محصولات زیر رایج است: در رژیم های غذایی. محصولات پرچرب معمولاً در رژیم های زیر توصیه یا محدود می شوند:
سالنامه چارلی بیچاره مجموعه ای از سخنرانی ها و گفتگوهای چارلی مانگر است که توسط پیتر دی. کافمن گردآوری شده است. این کتاب نخستین بار در سال ۲۰۰۵ منتشر شد () و سه سال بعد با محتوای گسترش یافته دوباره به چاپ رسید (). انتشارات استرایپ این کتاب را در سال ۲۰۲۳، اندکی پیش از مرگ مانگر، دوباره منتشر کرد. نمای کلی. چارلی مانگر که سال ها به عنوان نایب رئیس برکشر هاتاوی فعالیت می کرد، در کتاب سالنامه چارلی بیچاره مجموعه ای از اندیشه ها و رویکردهای سرمایه گذاری خود را فراتر از جمله معروفش «من چیزی برای اضافه کردن ندارم» در اختیار خوانندگان قرار می دهد. مانگر ارادت ویژه ای به بنجامین فرانکلین داشت، و انتخاب عنوان کتاب نیز ادای احترامی مستقیم به "سالنامه ریچارد بیچاره" اثر مشهور فرانکلین است. درآمد خالص فروش این کتاب به مرکز تحقیقات مانگر در کتابخانه هانتینگتون واقع در سان مارینو، کالیفرنیا، اختصاص یافته است.
ایل کوویله (به ایتالیایی: "The Lair") یک مجله آنلاین ایتالیایی است. تاریخچه. این مجله که توسط استفانو بورسلی ویرایش می شود، در سپتامبر ۲۰۰۹ تأسیس شد و خط فرهنگی آن از «فرم کاتولیک» کارل اشمیت، اندیشه محافظه کارانه معاصر (مک اینتایر، اسکروتون) و مارکسیسم نیمه دوم قرن بیستم (سزارانو، کامات، دبور، ترونتی) الهام گرفته شده است. این مجله از فونت ویلیام موریس و "حروف چاپی افتاد" ایگینو مارینی برای تیتر و متن استفاده می کند، در حالی که صفحات معمولاً با تصاویر دوران باروک تزئین شده اند. فهرست مطالب. این مجله موضوعاتی از معماری و برنامه ریزی (با تأیید دیدگاه های کریستوفر الکساندر، لئون کریر، نیکوس سالینگاروس) گرفته تا نقد هنر معاصر (ژان کلر، مارک فومارولی، اود د کروس) و نظراتی در مورد هویت مردانه (نقد فمینیسم و نظریه جنسیت) و ریشه های یهودی و مسیحی تمدن غربی را پوشش می دهد. کوویل همچنین فرهنگ مادی، صنایع دستی و تایپوگرافی را پوشش می دهد. اعضای هیئت تحریریه. فرانچسکو بورسلی، ریکاردو دی بندیتی، اود د کروس، پیترو دی مارکو، آرماندو آرمینی، لوسیانو فوناری، جوزپه گینی، چیرو لومونته، روبرتو مانفردینی، اتوره ماریا مازولا، آلزک
میشف ، پیترو پاگلیاردینی ، آلماناکو رومانا، آلماناکو، آلماناکو رومانا سیفو، استفانو سرافینی، استفانو سیلوستری، ماسیمو زاراتین.
کورنته دی ویتا ( به ایتالیایی: Corrente di Vita) یک مجله فرهنگی ایتالیایی بود که هر دو هفته یکبار بین سال های ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۰ منتشر می شد. مجله کورنته. در سال ۱۹۳۸، هنرمند ارنستو ترکانی مجله "«ویتا جووانی»" را با حمایت مالی پدرش، سناتور جووانی ترکانی، تأسیس کرد. این مجله که در ابتدا ماهانه و سپس دوهفته نامه منتشر می شد، بعدها نام خود را به "«کورنته دی ویتا جووانی»" و در نهایت "به «کورنته»" تغییر داد. ترکانی این مجله را به عنوان یک نشریه مستقل و فارغ از دستورالعمل های (گروه فاشیست دانشگاه) در نظر داشت. "کورنته" به سرعت در اواخر دهه ۱۹۳۰ به مرجعی برای فرهنگ ضد فاشیستی ایتالیا تبدیل شد، جایگزینی دموکراتیک برای دستورالعمل های رسمی وزارت فرهنگ عامه ارائه داد و به شدت از جنبش های هنری همسو با رژیم مانند «نوچنتو ایتالیانو» و «فوتوریسم متأخر» انتقاد کرد. در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰، رژیم فاشیستی با ورود ایتالیا به جنگ جهانی دوم، با موفقیت "کورنته را" تعطیل کرد. پس از تعطیلی مجله، فعالیت های تحریریه "کورنته" تا سال ۱۹۴۳ با انتشار "«ادیسیونی دی کورنته»" - مجموعه ای از کتاب ها شامل "«کتاب های یونانی»" اثر سالواتوره کازیمودو، "«کتاب ها
ی اسپانیایی»" اثر کارلو بو، "«مرز»" اثر ویتوریو سرنی، "«اوکیو کوادراتو»" اثر آلبرتو لاتوادا - و با نمایشگاه هایی در گالری بوتگا دی کورنته، در خیابان ویا دلا اسپیگا ۹، که چهره های فرهنگی و سیاسی مخالف دولت را به خود جذب می کرد، ادامه یافت. جنبش کورنته. جنبش کورنت زمینه ها و رشته های مختلفی را پوشش می دهد - فیلم، تئاتر، ادبیات، شعر و هنرهای تجسمی - برخی از درخشان ترین نیروهای فکری آن زمان را گرد هم می آورد، از جمله لوسیانو آنچسکی، جولیو کارلو آرگان، آنتونیو بانفی، پیرو بیگونگیاری، لوئیجی کومنسینی، ژیجی کومنسینی ، رافاراته دیوآله دی. کارلو امیلیو گادا، آلفونسو گاتو، بنیامینو جوپولو، یوجنیو مونتاله، دویلیو موروسینی، انزو پاچی، واسکو پراتولینی، لوئیجی روگنونی، امبرتو سابا، ویتوریو سرنی، جانکارلو ویگورلی و الیو ویتورینی. هنرمندان مرتبط با کورنته، هنری سرشار از محتوای انسانی و اخلاقی را جاودانه کردند، در تضاد کامل با هنری که توسط رژیم فاشیستی حمایت می شد. آنها قاطعانه به سمت اشکال بصری اکسپرسیونیستی گرایش داشتند و به "مکتب رومانا" و همچنین هنرمندان اروپایی مانند ونسان ون گوگ، جیمز انسور، خایم سوتین و پابلو پیکاسو و
جنبش هایی مانند فوو، نابیس و دی بروکه ارجاع می دادند. این گروه، مناظرات، میزگردها و نمایشگاه هایی را ترتیب داد و هنرمندانی مانند رناتو بیرولی، جوزپه میگنکو، برونو کاسیناری، رناتو گوتوزو، آلیجی ساسو و انیو مورلوتی را به خود جذب کرد. با انجام این کار، جنبش کورنته به کانونی برای نسلی از روشنفکران و هنرمندانی تبدیل شد که آرزوی ایجاد پلی فکری به اروپا را داشتند و اخلاق و نقش هنرمند در جامعه را کلید نوسازی اساسی فرهنگ ایتالیا می دانستند. نمایشگاه های کورنته. اولین نمایشگاه کورنت در مارس ۱۹۳۹ در انجمن هنرهای زیبا و موزه نمایشگاه دائمی در میلان برگزار شد. آثاری از رناتو بیرولی، ایتالو والنتی، آرنالدو بادودی، جوزپه میگنکو، ساندرو چرچی، دینو لانارو، برونو کاسیناری، آلفردو مانتیکا، لوئیجی گروسو، جاکومو مانزو، گابریله کانوتوره روتایمن، جنی، فیلیپو تالونه و گاستون پانسیرا. برخی از شارحان «مدرنیست» صحنه هنر میلان مانند کارلو کارا، آرتورو توسی، اوگو برناسکونی، پیرو ماروسیگ، چزاره مونتی، آرتورو مارتینی، فرانچسکو مسینا و لوئیجی بارتولینی نیز دعوت شدند. دومین نمایشگاه کورنت در دسامبر ۱۹۳۹ برگزار شد. ماریو مافای، نینو فرانچینا،
لوئیجی بروگینی، پیرو پرامپلینی، آنتونیو فیلیپینی، مائورو رگیانی، جوزپه سانتوماسو، اورفئو تامبوری، پریکل فازینیلا، میرکو آبازارو، میرکو باسانیال، اورفیو تامبوری، پریکله فازینیلا، میرکو باسانروفال، به گروه اضافه شدند. , دومنیکو کاپوتی، فائوستو پیراندلو. آلدو سالوادوری، پیرو مارتینا، ساندرو چرچی و لوسیو فونتانا.
کومونیتا (به ایتالیایی: "Comunità") یک مجله فرهنگی بود که در رم، ایتالیا منتشر می شد. این مجله بین سال های ۱۹۴۶ تا ۱۹۶۰ منتشر می شد. تاریخچه و مشخصات. "کومونیتا (Comunità)" توسط آدریانو اولیوتی در سال ۱۹۴۶ تأسیس شد. اولین شماره این مجله در مارس همان سال منتشر شد. این مجله، نشریه ای فرهنگی از جنبش اجتماعی بود که آن هم توسط اولیوتی تأسیس شده بود. این مجله در رم مستقر بود و توسط انتشارات کومونیتا به صورت هفتگی منتشر می شد. دفتر مرکزی آن نیز در میلان بود و در اواسط دهه ۱۹۵۰ به صورت دوماهنامه منتشر می شد. این مجله مقالاتی در مورد موضوعات مهم سیاسی و فرهنگی منتشر می کرد. همچنین موضوعات برنامه ریزی شهری، طراحی، ادبیات، موسیقی، سینما و هنرهای تجسمی را پوشش می داد. "کومونیتا" از توسعه جامعه حمایت می کرد. این مجله بیشتر توسط افرادی که به رویدادهای اجتماعی و فرهنگی و فلسفه سیاسی علاقه مند بودند، خوانده می شد. این مجله اغلب به صورت رایگان در کتابخانه ها و چندین مؤسسه توزیع می شد. تیراژ پولی آن در سال ۱۹۵۵ نزدیک به ۱۰۰۰ نسخه بود انتشار این مجله در دسامبر ۱۹۶۰ متوقف شد. مجموعه کامل این مجله در کتابخانه بنیاد آدریانو اولیوت
ی موجود است.
کلاسه اوپریا (به ایتالیایی به معنای «طبقه کارگر») یک مجله ماهانه مارکسیستی بود که به مدت سه سال بین سال های ۱۹۶۴ تا ۱۹۶۷ در ایتالیا منتشر می شد. عنوان فرعی آن «ماهنامه سیاسی کارگران در حال مبارزه» بود. تاریخچه و مشخصات. "کلاس اپرایا" توسط گروهی از روشنفکران مارکسیست تأسیس شد که مجله مارکسیستی دیگری با عنوان "کوادرنی روسی را" ترک کرده بودند. آنها قصد داشتند از طریق "کلاس اپرایا" در فعالیت های سیاسی مستقیم تری مشارکت کنند. اولین شماره "کلاس اپرایا" در ژانویه ۱۹۶۴ منتشر شد. آسور روزا و ماریو ترونتی از آغاز انتشار این مجله در سال ۱۹۶۴ تا ۱۹۶۶ به طور مشترک سردبیری آن را بر عهده داشتند. یکی از نویسندگان اصلی آن فیلسوف آنتونیو نگری بود. مخاطب هدف مجله "کلاسه اوپریا" کارگران بودند، و این مجله نه تنها یک نشریه نظری، بلکه یک نشریه عمل گرا نیز بود. اولین سرمقاله این مجله، «لنین در انگلستان» () (نوشته ماریو ترونتی) بر لزوم تغییر سنت مارکسیستی که شامل اصلاح دیدگاه غالب آن دوره بود، تأکید کرد. چنین تغییری ابتدا به طبقه کارگر و مبارزات آن و سپس به سرمایه و توسعه آن مربوط می شد. در همان شماره، تحلیلی از تکنسین های تولید ارائ
ه شد که هنوز در نظریه و عمل کارگری مورد استفاده قرار می گیرد. نویسندگان آن ادعا کردند که اعتصاب کارگران در فیات در تورین چنان مهم بود که مسیر انقلابی کاملاً جدیدی را در سیاست ایتالیا ایجاد کرد. این مجله از تلاش های رانیرو پانزیری برای حمایت از جنبش کارگری تقدیر کرد. آخرین شمارهٔ "«کلاس اپرایا»" در مارس ۱۹۶۷ منتشر شد. پس از آن، مجلهٔ دیگری به "نام «کنتروپیانو»" در سال ۱۹۶۸ آغاز به کار کرد. در سال ۱۹۷۹، یک انتشارات مستقر در میلان، به نام ماچینا لیبری، تمام شماره های مجله "کلاس اپرایا" را تکثیر کرد.
سیرکولی یک مجله ادبی دوماهانه بود که بین سال های ۱۹۳۱ تا ۱۹۳۶ در جنوا، ایتالیا منتشر می شد. در سال ۱۹۳۴، این مجله به عنوان یکی از برجسته ترین مجلات اروپایی توصیف شد. تاریخچه و مشخصات. "سیرکولی" در سال ۱۹۳۱ در جنوا آغاز به کار کرد. آدریانو گرانده، شاعر ایتالیایی، بنیان گذار این مجله بود، که قرار بود جانشین "سولاریا"، یک مجله ادبی منتشر شده در تورین و فلورانس، شود. "سیرکولی" با عنوان فرعی مجله از "اشعار" ( منتشر شد) و به صورت دوماهنامه منتشر می شد. ناشر آن گرافیکو سرمقاله بود. از سال ۱۹۳۵، تعداد دفعات انتشار مجله به صورت ماهانه درآمد. آدریانو گرانده همچنین مدیر این مجله بود که ترجمه آثار نویسندگان بین المللی و دیگران را منتشر می کرد. آتیلیو برتولوچی، سالواتوره کازیمودو و فردیناندو آنیولتی از جمله همکاران آن بودند. در طول فعالیت خود، این مجله توسط دفتر مطبوعات حمایت می شد. در دسامبر ۱۹۳۹، این مجله با انتشار دوازدهمین شماره تعطیل شد.
سلامت گوارشی به وضعیت عملکردی و ساختاری مناسب دستگاه گوارش اطلاق می شود که شامل دهان، مری، معده، روده کوچک، روده بزرگ، کبد، لوزالمعده و کیسه صفرا است. سلامت گوارشی نقش حیاتی در هضم، جذب مواد مغذی، دفع مواد زائد و تنظیم ایمنی بدن دارد.
ام ای۶-اچ کیو.کام ()، یک پلتفرم آنلاین اختصاصی است که پوشش گسترده ای از مجموعه جیمز باند ارائه می دهد، از جمله اخبار، مقالات عمیق و مصاحبه های اختصاصی با چهره های کلیدی درگیر در دنیای ادبی و سینمایی باند. فراتر از گزارش اخبار، MI6-HQ.com مجموعه ای دایره المعارفی از اطلاعات را در بر می گیرد که رمان های اصلی، رمان های دنباله دار و اقتباس های سینمایی ایان فلمینگ را در بر می گیرد. این سایت به خاطر مصاحبه های اختصاصی با بازیگران، نویسندگان و فیلمنامه نویسان باند و همچنین مشارکت در رویدادهای اجتماعی، مانند نمایش چهلمین سالگرد فیلم "گلوله آتشین (فیلم)" با همکاری Cinema Retro و BondStars.com، به رسمیت شناخته شده است. علاوه بر محتوای نوشتاری، MI6-HQ.com به فرمت های چند رسانه ای گسترش یافته است و پادکست جیمز باند و دوستان را در سال ۲۰۱۹ راه اندازی کرده است. در طول سال ها، MI6-HQ.com توسط رسانه های بزرگ، از جمله اینترتینمنت ویکلی، رویترز و تایمز مورد استناد قرار گرفته است. درباره. MI6-HQ.com (که قبلاً MI6.co.uk نام داشت) مقالات اصیل و عمیقی منتشر می کند و مجموعه ای جامع از عناوین خبری مربوط به تمام جنبه های دنیای جیمز ب
اند، از جمله اخبار مربوط به بازیگران (گذشته، حال و آینده)، تیم تولید، اخبار فیلم و محصولات تجاری مرتبط را گردآوری می کند. MI6-HQ.com علاوه بر اخبار فیلم های باند، میزبان مجموعه ای از پورتال ها برای پوشش ادبی و سینمایی با ماهیت دانشنامه ای است. این وب سایت احتمالاً بیشتر به خاطر طیف وسیعی از مصاحبه های اختصاصی با اعضای تأثیرگذار دنیای جیمز باند، از جمله چارلی هیگسون، (نویسنده باند جوان)، دیوید هدیسون(دو بار بازیگر فلیکس لیتر)، جفری دیور (نویسنده رمان کارته بلانچ، رمان ادامه باند) و کریستوفر وود، فیلمنامه نویس جاسوسی که دوستم داشت (فیلم)، شناخته شده است.
انجمن نمایش دهندگان سینما ()، انجمن صنفی ملی سینماداران بریتانیا (UKCA) که قبلاً با نام انجمن سینماداران شناخته می شد، نماینده منافع بیش از ۹۰ درصد از سینماداران بریتانیا از نظر تعداد و سهم بازار است. فعالیت های اصلی. انجمن سینمای بریتانیا (UKCA) از طرف بخش سینمای بریتانیا در سطح بین المللی، ملی و منطقه ای حمایت می کند. این انجمن به همراه سایر بخش های صنعت فیلم بریتانیا، به ویژه بخش توزیع، با دولت لابی می کند و همچنین با سایر اعضای این صنعت برای ارتقای ارزش سینما به عموم مردم همکاری می کند. علاوه بر این، به اعضای خود در تفسیر و پایبندی به قوانین و مقررات و در صورت لزوم در برخورد با مسائل عملیاتی روزمره، مشاوره و پشتیبانی ارائه می دهد. آمار صنعت. مانند بسیاری از انجمن بازرگانیها، این انجمن داده های اقتصادی مربوط به صنعتی را که نمایندگی می کند، جمع آوری می کند. سه فیلم برتر تاریخ بریتانیا به ترتیب عبارتند از: "آواتار (فیلم ۲۰۰۹)"، "داستان اسباب بازی ۳"، و "ماما میا! (فیلم)". در سال ۲۰۰۹، گردش مالی سینمای بریتانیا حدود ۱٫۲ میلیارد پوند از حدود ۹۰۰۰۰۰ صندلی سینما، در حدود ۳۷۰۰ پرده سینما در حدود ۷۷۰ سایت سینمایی
بود. کل تماشاگران حدود ۱۷۰ میلیون نفر هستند. سه زنجیره برتر ۶۲٪ از تعداد پرده ها را در اختیار دارند.
علی محمد مختاری مدیر و کارشناس ایرانی در حوزهٔ محیط زیست و فضای سبز شهری است که بیش از سه دهه ریاست سازمان بوستان ها و فضای سبز شهر تهران را برعهده داشت. زندگی. مختاری متولد دههٔ ۱۳۳۰ است و دارای مدرک کارشناسی در رشتهٔ مهندسی کشاورزی است. او فعالیت خود را از سال های پیش از انقلاب اسلامی در شهرداری تهران آغاز کرد و تا پایان مدیریت در سازمان بوستان ها یکی از قدیمی ترین مدیران شهرداری تهران محسوب می شد. سوابق. مختاری از دههٔ ۱۳۶۰ به عنوان مدیرعامل سازمان بوستان ها و فضای سبز شهرداری تهران منصوب شد و نزدیک به ۳۸ سال در این حوزه مدیریت داشت. در دوران مدیریت او: او در شهریور ۱۴۰۴ از سمت خود کنار گذاشته شد و به عنوان مشاور شهردار تهران در امور بوستان ها منصوب گردید. انتقادات. مدیریت طولانی مدت مختاری با انتقادهایی نیز همراه بوده است: میراث. برخی رسانه ها از او به عنوان «باغبان پیر تهران» یاد کرده اند. حامیان او افزایش شمار بوستان ها، توسعهٔ کمربند سبز و ارتقای زیرساخت های آبیاری فضای سبز تهران را از دستاوردهای مهم دوران مدیریتش می دانند.
بیچ ودر یک گروهٔ موسیقی ایندی راک می باشد که در سال ۲۰۱۵ توسط خوانندهٔ اصلی و ریتم گیتاریست گروه، نیک سانتینو به وجود آمد. این گروه بیشتر به خاطر ترانهٔ «سکس، مواد و غیره» شناخته می شود که در ۱۶ مهٔ سال ۲۰۲۳ موفق به دریافت گواهی پلاتین شد. بیچ ودر تاکون چهار ئی پی منتشر کرده است. نخستین آلبوم استودیویی کامل آن ها تحت عنوان "طلوع آناناسی" در ۳ مارس سال ۲۰۲۳ از سوی اریستا رکوردز منتشر گردید. دومین آلبوم استودیویی شان نیز با نام "ذوب" نیز در ۲۵ اکتبر سال ۲۰۲۴ باز هم از سوی اریستا رکوردز منتشر گردید.