Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
جارو در هوا در حال حرکت است و شالی سیاه به سر دارد و بدنش پوشیده از دوده است زیرا از طریق دودکش وارد خانه های بچه ها می شود. او اغلب لبخند می زند و کیسه یا سبدی پر از آب نبات، هدیه یا هر دو را حمل می کند. [ "" ] او نه تنها مورد عشق و محبت است، بلکه مورد ترس و تمسخر نیز قرار می گیرد، به خصوص توسط کودکان. نام ها و ریشه شناسی. یک باور رایج این است که نام او از تقویم قدیسین خاج شویان ( گرفته شده است). بسیاری از مردم معتقدند که نام "بفانا" از نسخه ایتالیایی کلمه یونانی "اپیفانیا" یا "اپیفانیا" (یونانی، επιφάνεια = ظاهر، سطح؛ انگلیسی: اپیفانی) گرفته شده است و این محبوب ترین نظریه است. با این حال، برخی دیگر معتقدند که این نام مشتق شده از "باسترینا"، هدایای مرتبط با الهه استرینا است. در کتاب «"زندگی خانگی در فلسطین"»، نوشته مری ای. راجرز (پو و هیچکاک، ۱۸۶۵)، نویسنده می نویسد: همان طور که نشان داده است، بفانا با نام های دیگری نیز در سراسر ایتالیا شناخته می شود. که برخی از آنها گونه های گویشیِ «پیرزن» (vecchia) یا «جادوگر» (strega) در زبان ایتالیایی هستند: فولکلورشناس ایتالیایی، جوزپه پیترو، او را با نام های «کارکاوکی
ّا» و «پیرزن کریسمس» نیز یاد می کند؛ که نام دوم ریشهٔ سیسیلی دارد. آیین نمایشی مرتبط با آن نیز در مناطق مختلف ایتالیا با نام های گوناگون شناخته می شود. در توسکانی آن را «بفاناتا» (Befanata) می نامند. در اومبریا، لاتزیو، مارکه، امیلیا-رومانیا، و آبروتزو این رسم با عنوان «پاسکوئلا» شناخته می شود. همچنین در آبروتزو با نام «پاسکوارلا» نیز رواج دارد. هر دوی این نام های اخیر از واژهٔ ایتالیایی «پاسکوا» به معنای عید پاک گرفته شده اند که خود به طور مستقیم از واژهٔ عبری «پسح» وام گرفته شده است. خاستگاه. سوابق مکتوب بفانا و بفاناتا به قرون وسطی برمی گردد. ریشه های او موضوع گمانه زنی محققانی است که به طرق مختلف پیشنهاد داده اند که ریشه در بت پرستی، مسیحیت یا ترکیبی از این دو دارد. جان بی. اسمیت گفت که او، مانند همتای آلمانی خود، پرچتا، چیزی بیش از تجسم تجلی الهی نیست که توسط مسیحیان قرون وسطی اختراع شده است که تمایل به تجسم روزهای جشن و روزه داشتند در حالی که یاکوب گریم باورپذیر ندانست که دو فرهنگ جداگانه، یک روز جشن را به عنوان یک شخصیت ماوراء طبیعی تجسم کنند ("نامی در تقویم باعث اختراع موجودی ماوراء طبیعی شده است") و
نتیجه گرفت که به احتمال زیاد بفانا و پرچتا ریشه در دوران پیش از مسیحیت دارند و با نام تعطیلات مسیحی ترکیب شده اند. اشاره شده است که «تلاش آشکاری برای مسیحی کردن شخصیت زن مزاحم با تبدیل او به تجسم زن جشن» وجود داشته است. به طورکلی، خاستگاه پیش از مسیحیت، بیشترین احتمال را دارد و اغلب گفته می شود که بفانا یک الهه یا بازماندهٔ یکی از آنهاست، هرچند اینکه او از چه فرهنگ و دورهٔ زمانی می آید، چندان یکسان نبوده است. فرهنگ هایی که پیشنهاد شده اند شامل رومی، سلتی، کشاورزان نوسنگی و شکارچیان-گردآورندگان پارینه سنگی هستند. ظاهر و رفتار. در شمایل نگاری سنتی ایتالیایی، او با چشمانی خاکستری، دندان های تیز گربه مانند، زبانی تیز و برنده و صورتی دودآلود از دودکش هایی که از طریق آنها وارد خانه ها می شود، به تصویر کشیده شده است. او همچنین به عنوان «پیرزنی زشت و بی دندان» توصیف شده است. گریم او را به عنوان یک پری بدشکل توصیف کرده است. گفته می شود که او لباس های ژنده و روسری می پوشد و جارو و کیسه یا سبدی حمل می کند که هدایای خود را در آن نگه می دارد. سالی یک بار، در شب پنجم ژانویه، او غارهای کوهستانی محل زندگی اش را ترک می کند و
در هوا پرواز می کند، در حالی که جارویش را برعکس می راند، برای بچه های خوب اسباب بازی یا شیرینی و برای بچه های شیطان زغال سنگ یا خاکستر می آورد. در بسیاری از مناطق فقیرنشین ایتالیا و به ویژه مناطق روستایی سیسیل، به جای زغال سنگ، چوبی در جوراب قرار می دادند. از آنجایی که او خانه دار خوبی است، بسیاری می گویند که قبل از رفتن، زمین را جارو می کند. برای برخی، جارو کردن به معنای از بین بردن مشکلات سال است. کودکان نباید هنگام دیدار او و تحویل دادن هدایایش، او را تماشا کنند، زیرا در غیر این صورت در معرض خطری جدی قرار می گیرند؛ چراکه او دوست ندارد کسی نگاهش کند. روایت تعدیل شده تری وجود دارد که می گوید اگر بئفانا کسی را در حال تماشای خود ببیند، با دستهٔ جارو ضربه ای شوخ طبعانه بر شانهٔ او می زند. این بخش از سنت احتمالاً برای آن طراحی شده است که کودکان را در رختخواب نگه دارد. در رم گفته می شود خانهٔ او در میان پشت بام های میدان پیاتسا ناوونا قرار دارد. برادران گریم او را «مایهٔ وحشت کودکان» خوانده اند. سیپورین به ویژگی متناقض شخصیت او اشاره کرده و چنین جمع بندی کرده است: «او هم مادربزرگ گونه است و هم جادوگرانه؛ هم هدف ب
ی پایان تمسخر است و هم عمیقاً محبوب؛ هم مضحک و هم باوقار؛ هم خانگی و هم سرگردان؛ هم ضعیف و وابسته و هم هراس انگیز و نیرومند. او زنی سالخورده است که نقشش را مردی جوان ایفا می کند.» افسانه مسیحی. افسانه مسیحی می گوید که چند روز قبل از تولد کودکی مسیح، مغ های کتاب مقدس، که با نام سه مرد خردمند یا سه مغ نیز شناخته می شوند، به بفانا نزدیک شدند. آنها از او پرسیدند که پسر خدا کجاست، زیرا ستاره اش را در آسمان دیده بودند، اما او نمی دانست. او برای یک شب به آنها سرپناه داد، زیرا او بهترین خانه دار روستا با دلپذیرترین خانه محسوب می شد. مغ ها از او دعوت کردند تا در سفر برای یافتن عیسی نوزاد به آنها بپیوندد، اما او نپذیرفت و اظهار داشت که با کارهای خانه اش خیلی مشغول است. بعداً، بفانا نظرش عوض شد و سعی کرد مغ ها و عیسی را پیدا کند. آن شب او نتوانست آنها را پیدا کند، بنابراین تا به امروز بفانا هنوز در جستجوی عیسی نوزاد است. او تمام اسباب بازی ها و آب نبات های بچه های خوب ("کارامل") یا میوه ها را رها می کند در حالی که بچه های بد زغال یا آب نبات های تیره ("کربن") را می گیرند. یکی دیگر از افسانه های رایج مسیحی دربارهٔ بئفانا
به زمان تولد عیسی مسیح بازمی گردد. در این روایت، بئفانا روزهای خود را صرف نظافت و جاروکشی می کرد. روزی سه مغ به در خانهٔ او آمدند و در جست وجوی عیسی نوزاد بودند. با این حال، او به سبب مشغول بودن به تمیزکاری، آنان را رد کرد. اما پس از مدتی دچار عذاب وجدان شد و تصمیم گرفت خود به دنبال عیسی بگردد. او نوری درخشان، همان ستارهٔ بزرگ آسمان که به باورش راه را نشان می داد، دنبال کرد. بئفانا کیسه ای پر از خوراکی های پخته و هدایایی برای عیسی و جاروئی برای یاری به مادر تازه زای او برداشت. با وجود تمام تلاش هایش، هرگز موفق به یافتن او نشد. بر پایهٔ این روایت، بئفانا پس از گذشت سده ها همچنان در جست وجوی مسیح نوزاد است. در شب عید تجلی، بئفانا به هر خانه ای که کودکی در آن باشد سر می زند و هدیه ای به جا می گذارد. هرچند او در جست وجوی خود ناکام مانده است، با این همه به همهٔ کودکان هدیه می دهد، چراکه مسیح کودک در همهٔ کودکان یافتنی است. چهره های مرتبط. در سنت عامیانه، شخصیت های مختلفی با او مرتبط هستند که شامل یک خانواده می شوند و در "بفانوتی" حضور دارند، اگرچه شخصیت های دقیق درگیر در زمان و مکان متفاوت هستند. همیشه شوهر و همتا
ی مرد او، بفانو، حضور دارند، اگرچه در برخی مکان ها گفته می شود که آنتونی بزرگ شوهر اوست. آهنگ هایی که به عنوان بخشی از مراسم مومیایی توسط "بفانوتی" خوانده می شوند، از فرزندان او یاد می کنند که او به دنبال غذا برای آنها می گردد چه به طور ضمنی و چه به طور صریح، که در زندگی واقعی نیز توسط "بفانوتی ها" انجام می شود. در یک آهنگ، تعداد آنها صد نفر ذکر شده است. گریم خاطرنشان کرد که «برخی می گویند، او دختر هیرود است». در لاترا، بفانا و بفانو توسط کنت بون اومور، شخصیتی شبیه به جارچی، همراهی می شوند که حضور آنها را اعلام می کند و از مردم می خواهد که از آنها پذیرایی کنند و در صورت درخواست با عشق با آنها رفتار کنند. آداب و رسوم سنتی. تعدادی از آداب و رسوم مرتبط با او در عصر ۵ ژانویه و روز بعد، روز تجلی انجام می شود. در روز اول، گروه هایی از مردان در حومه ایتالیا از خانه ای به خانه دیگر سفر می کنند و غذا جمع آوری می کنند، هم برای خودشان و هم برای بفانا در ازای اجرای آهنگی به نام "بفانا" ("لا بفانا")، و گاهی اوقات نمایش های طنز و سرگرمی های دیگر مانند رقص و شوخی برای ساکنان خانه ها. مردانی که در این فعالیت ها شرکت می کنند
"بفانوتی" نامیده می شوند. در حالی که محققان به طور سنتی این را "رسم گدایی" نامیده اند، استیو سیپورین مخالف است و استدلال می کند که این یک مبادله برابر (غذا در ازای سرگرمی) است که دقیقاً برای حفظ شأن "بفانوتی" طراحی شده است تا آنها به گدایی تنزل پیدا نکنند. خود "بفانوتی ها" آن را به عنوان یک مبادله می بینند و در یک آهنگ به صراحت آمده است که «بفانا گدایی نمی کند». این ترانه ها اغلب، به طور ضمنی یا صریح، افرادی را که به دیدارشان می روند تشویق می کنند که سخاوتمندانه کمک کنند، معمولاً به این دلیل که اگر این کار را نکنند، اتفاق بدی رخ خواهد داد، چه برای خانواده (از جمله افراد، حیوانات و اشیاء، مانند خود خانه) و چه برای بفانا که عملاً گروگان گرفته می شود. از طرف دیگر، این تهدیدها نباید جدی گرفته می شدند، شبیه به اذیت و شوخی هایی که بخشی از سرگرمی و جشن های بفاناتا هستند تا ارعاب واقعی. متناسب با این فضا، نمایش های اجرا شده توسط "بفانتی ها،" اشاره ای و کارناوالی هستند و تجلی عیسی مسیح آغاز فصل کارناوال است. گاهی اوقات این ترانه غذاهای خاصی را از خانواده ها درخواست می کند که گوشت، به ویژه گوشت خوک و تخم مرغ از مهم تری
ن آنهاست. در توسکانی، این ترانه اجرای اصلی است و همیشه اجرا می شود. فولکلورشناسان ایتالیایی تعداد زیادی از ترانه های بفانا را از سراسر کشور جمع آوری کرده اند که تنوع ترانه های زیادی را نشان می دهند و بسیار محلی هستند، اگرچه اشاره به مکان های دیدنی محلی نادر است. ممکن است نسخه هایی از آهنگ ها وجود داشته باشد که فقط برای افراد خاص، مانند افراد خسیس، خوانده می شوند تا آنها را متقاعد کنند که سخاوتمندتر باشند. به طور سنتی، مردانی که "بفانوتی" را تشکیل می دادند، فقیرترین افراد روستا بودند و مردان ثروتمند به شدت از تشکیل دسته های خود و شرکت در آنها منع می شدند. دلیل این امر این است که عملکرد عملی "بفانوتی" این بود که در طول زمستان به کسانی که غذای کمی داشتند یا اصلاً غذا نداشتند، غذاهای غنی از چربی و پروتئین بدهد تا حداقل به طور موقت، از گرسنگی و مرگ ناشی از گرسنگی جلوگیری کنند، که تا قرن بیستم در ایتالیا وجود داشت، و در برخی مناطق حتی تا نیمه دوم قرن مذکور نیز ادامه داشت. امروزه نه این محدودیت و نه این حس که این رسم فقط برای فقرا است، وجود ندارد. با این حال، این رسم در همه نقاط کشور وجود ندارد. این رسم در سیسیل وجو
د ندارد، جایی که در گذشته زمین داران ثروتمند مستقیماً غذا را به شیوه ای که «برای دریافت کنندگان تحقیرآمیز بود» بین فقرا توزیع می کردند، و بدین ترتیب نیاز به بفاناتا و سایر آیین های گدایی یا مبادله ای مشابه را منتفی می کردند. در سدهٔ بیستم، پیتره به رسمی اشاره کرد که در آن «ما پیرزن جادوگر را با خود حمل می کنیم… و او را می رانیم». ساخت عروسک ها و پیکره های بئفانا رایج است. نوع نخست آن ها سیاه رنگ اند و خوش یمن به شمار می آیند، احتمالاً به دلیل رنگ سیاهشان. این عروسک ها ظاهری زشت دارند و «از تکه پارچه ساخته می شوند». در شب دوازدهم (شب عید تجلی) در رم، این عروسک ها توسط زنان و کودکان در پنجره ها قرار داده می شوند و در روز عید تجلی «در برخی روستاهای توسکانی، پیکره ای بزرگ از بئفانا سوزانده می شد».[۳] همچنین افروختن آتش های بزرگ امری معمول است. در شب پیش از عید تجلی، خانواده هایی که کودک دارند معمولاً لیوانی کوچک شراب و بشقابی با چند تکه غذا، غالباً خوراک های محلی یا ناحیه ای، برای بئفانا می گذارند. ممنوعیت. در سال ۱۹۷۷، دولت ایتالیا، به ریاست جولیو آندرئوتی، نخست وزیر وقت، عید تجلی مسیح را به عنوان یک تعطیل عمومی
ملی، به همراه چندین جشن دیگر در برنامه، لغو کرد تا اقتصاد رو به زوال کشور را تقویت کند. تا همین اواخر، عید تجلی مسیح «با شکوه بیشتری نسبت به کریسمس جشن گرفته می شد» و ایتالیایی ها آن را «کریسمس کوچک» نیز می نامیدند. پاپ پل ششم در یک سخنرانی عمومی با تاسف گفت: «بی فانا، او یک پناهنده است. او اکنون در اولین یکشنبه پس از عیدی که عید خودش بود، به دنبال سرپناه می گردد.» این تعطیلات عمومی در سال ۱۹۸۵ دوباره برقرار شد. آداب و رسوم معاصر. بفانا در سراسر ایتالیا جشن گرفته می شود، و به یک نماد ملی تبدیل شده است. در مناطق مارکه، اومبریا و لاتزیو، مجسمه او با ایالت های پاپ مرتبط است، جایی که تجلی عیسی مسیح بیشترین اهمیت را داشته است. تصور می شود که اوربانیا خانه رسمی او باشد. هر ساله جشنواره بزرگی برای جشن گرفتن این تعطیلات برگزار می شود. حدود ۳۰۰۰۰ تا ۵۰۰۰۰ نفر در این جشن ها شرکت می کنند. صدها بفانا حضور دارند که از برج اصلی آویزان هستند. آنها شعبده بازی می کنند، می رقصند و به همه کودکان خوشامد می گویند. به طور سنتی، همه کودکان ایتالیایی ممکن است انتظار داشته باشند که در جوراب هایشان یک تکه «زغال سنگ» (در واقع آب نبات
که با رنگ خوراکی سیاه شده است) پیدا کنند، زیرا هر کودکی حداقل گاهی اوقات در طول سال بدرفتاری کرده است. امروزه سه مکان در ایتالیا با سنت بفانا مرتبط هستند: در سایر نقاط جهان که جامعه ای پویا و پرجنب وجوش از ایتالیایی ها وجود دارد، سنت های مربوط به بفانا ممکن است رعایت و با جامعه گسترده تر به اشتراک گذاشته شود یا جشن گرفته شود. به عنوان مثال، در تورنتو، کانادا، هر ساله در ماه دسامبر، یک گروه کر بفانا در انقلاب زمستانی ظاهر می شود تا در رژه جشنواره نور بازار کنزینگتون آواز بخواند. زنان، مردان و کودکانی که لباس های بفانا و بینی خود را پوشیده اند، آهنگ های عاشقانه می خوانند تا خورشید را به بازگشت خود فرا بخوانند. جادوگران آوازخوان در خیابان جمع می شوند تا به کودکان آب نبات بدهند، با موسیقی آکاردئون بخندند و جیغ بزنند و با هر آهنگ قابل تصوری آواز بخوانند، زیرا شرکت کنندگان خوشحال در رژه به این صدای ناهنجار می پیوندند. گاهی اوقات، بفاناها با شرکت کنندگان در رژه می رقصند و هنگام عبور از کنارشان، مشتاقان را گرد و غبار می کنند. اشعار و ترانه ها. اشعاری دربارهٔ بفانا وجود دارد که در نسخه های کمی متفاوت در سراسر ایتالیا
شناخته شده اند. در اینجا یکی از نسخه ها آمده است:بفانا در شب می آید، با کفش هایی سراسر پاره، با جامه ای به سبک رومی، زنده باد، زنده باد بفانا!روایت دیگری در شعری از جووانی پاسکولی آمده است:می آید، می آید بفانا، از کوه ها می آید در نیمه شب، چه خسته است! او را دربر گرفته است برف و یخ و باد شمالی. می آید، می آید بفانا.
کارتر بارون (; – ) بازیکن فوتبال آمریکایی اهل ایالات متحده آمریکا بود. فوتبال دانشگاهی. کارتر بارون یکی از سه برادر فوتبالیست تیم های بیل الکساندر فوتبال جورجیا تک یلو جکتس بود، جوان تر از رد بارون و مسن تر از پت بارون. کارتر در سال 1926 به عنوان تمام جنوب هافبک انتخاب شد. در نهایت، مصدومیت زانو به دوران فوتبال او پایان داد. کارتر همچنین در تیم های بیسبال، بسکتبال و لاکراس بازی کرد.
تئاتر اورفیوم ()، یک سالن تئاتر با ظرفیت ۲۳۰۸ نفر که در فهرست ملی اماکن تاریخی ثبت شده است، در مرکز شهر ممفیس، تنسی، در گوشه جنوب غربی تقاطع خیابان های اصلی جنوبی و بیل واقع شده است. اورفیوم، به همراه مرکز هنرهای نمایشی و آموزشی هالوران، گروه تئاتر اورفیوم را تشکیل می دهند، یک شرکت غیرانتفاعی تحت حمایت جامعه که این سالن ها را اداره و نگهداری می کند و برنامه های آموزشی ارائه می دهد.
فاطمه سعید البَقّالی (۱ ژانویه ۱۹۷۴ – ۲۷ مارس ۲۰۲۴) خوشنویس، طراح و هنرمند تجسمی اماراتی بود. او نخستین زن خلیجی اماراتی بود که در خطوط نَسخ، ثُلُث، دیوانی و دیوانی جَلی گواهی دریافت کرد. زندگی و پیشه. در سال ۱۹۷۴ در دبی به دنیا آمد. علاقه او به خوشنویسی عربی از دوران ابتدایی آغاز شد. او خوشنویسی عربی را در مؤسسه خوشنویسی عربی و هنر اسلامی از سال ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۸ آموخت. پس از آن، دانش خود را در زمینه فنون خوشنویسی و تزئینات آن گسترش داد و بین سال های ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۱ به تحصیل بیشتر پرداخت. برای چهار سال، از ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۵، زیر نظر صلاح الدین شیرزاد به مطالعهٔ هنر خوشنویسی و تزئینات خاص آن پرداخت. استاد حسن جلّبی و داوود بکتاش نقش بزرگی در تقویت استعدادش داشتند. آثار خوشنویسی و هنری فاطمه البقّالی با هماهنگی و دقت بسیار همراه بوده و بر ادغام عنصر معنوی و هنر خوشنویسی عربی تأکید داشت. این آثار همچنین از حس و روحیه ای عمیق برخوردار بودند که از معانی قرآنی تأثیر گرفته شده بود. فاطمه سعید البقّالی در نمایشگاه ها و محافل هنری بین المللی بسیاری شرکت داشت. از جمله نمایشگاه بین المللی خوشنویسی عربی دبی، نمایشگاه خوشنویسی عربی م
عاصر در آلمان، و نمایشگاه های «زیبایی شناسی خوشنویسی عربی» و «هنرهای اسلامی» که توسط گالری آرا با همکاری مرکز خوشنویسی دبی برگزار شده بود. در سال ۲۰۰۱، او موفق شد رتبهٔ اول در مسابقهٔ خوشنویسی عربی مرکز نوآوری مدرن – دبی را کسب کند. در سال ۲۰۰۲، جایزهٔ العُوِیس را به عنوان بهترین اثر هنری جوانان در زمینهٔ خوشنویسی عربی دریافت کرد و برنده جایزه العویس و جایزه زنان امارات در هنر و ادبیات نیز شد. در سال ۲۰۰۴، مقام اول را با کسب جایزهٔ خوشنویسی عربی (جایزه زن اماراتی در هنر و ادبیات) حفظ کرد و در سطح بین المللی نیز موفق شد جایزهٔ نمادین در خط دیوانی را در هفتمین مسابقه بین المللی هنر خوشنویسی که در ترکیه برگزار شد، به دست آورد. فاطمه البقالی در سال ۲۰۱۰ به عنوان نخستین خوشنویس خلیجی که در خطوط ثلث و نسخ مدرک رسمی از کشور ترکیه دریافت کرده بود، شناخته شد.او عضو انجمن هنرهای تجسمی امارات بود. فاطمه سعید البقّالی در ۲۷ مارس ۲۰۲۴ در سن پنجاه سالگی درگذشت.
تدوین تداومی () تدوین فیلم براساس توالی رویدادهای داستان، روشی در ساخت فیلم و ویدئو است که در آن نماهای مرتبط یا بخش های مختلف یک نما به ترتیبی کنار هم قرار می گیرند که بیننده احساس کند داستان به طور پیوسته در زمان و مکان ادامه دارد. این روش که به آن «برش برای تداوم» هم گفته می شود، بیشتر در فیلم های داستانی بلند استفاده می شود. در این شیوه، هدف این است که بیننده بدون احساس بریدگی یا پرش، روند طبیعی داستان را دنبال کند. این روش را می توان در برابر رویکردهایی مثل مونتاژ قرار داد؛ در مونتاژ، تدوینگر عمداً نماهای گوناگون و حتی بی ربط را کنار هم می گذارد تا در ذهن بیننده ارتباط ها و معناهای تازه ای شکل بگیرد، نه لزوماً تداوم روایی. وقتی این اصطلاح دربارهٔ سینمای کلاسیک هالیوود به کار می رود، گاهی از آن با عنوان «تداوم کلاسیک» یاد می شود. ایدهٔ اصلی تدوین تداومی، ایجاد ارتباط روان بین فیلم ساز و تماشاگر است. فیلم ساز می خواهد توجه بیننده را روی بخش های مهم صحنه که برای داستان ضروری اند متمرکز کند، و در مقابل، بیننده باید فعالانه دنبال سرنخ های داستانی روی پرده بگردد تا فیلم را کامل بفهمد. برای رسیدن به این هدف، تد
وین تداومی از مجموعه ای از قواعد عملی استفاده می کند که با آزمون و خطا شکل گرفته اند و به «قواعد تداوم» معروف اند. این قواعد با شیوهٔ طبیعی درک زمان، مکان و حرکت توسط تماشاگر هماهنگ هستند و باعث می شوند روایت فیلم روان و قابل فهم به نظر برسد.
ویرجینیا تونلی (کاستنوو دل فریولی، ۱۳ نوامبر ۱۹۰۳ - تریسته، ۲۹ سپتامبر ۱۹۴۴) یک پارتیزان ایتالیایی بود. او توسط فاشیست ها در اردوگاه کار اجباری ریسیرا دی سن سابّا زنده زنده سوزانده شد و پس از مرگ به او مدال طلای شجاعت نظامی اعطا شد. زندگی نامه. تونلی در خانواده ای فقیر به دنیا آمد. پدرش، آجرکار، که از هفت فرزند حمایت می کرد، در سال ۱۹۱۵ بر اثر تیفوس درگذشت. ویرجینیا ابتدا به عنوان خیاط و سپس به عنوان پرستار در بیمارستان کودکان ونیز مشغول به کار شد. در سال ۱۹۳۰ او به حزب کمونیست ایتالیا پیوست که در آن زمان به دلیل تسلط فاشیسم مخفیانه فعالیت می کرد. در سال ۱۹۳۳ او به تولون فرانسه مهاجرت کرد. در سال ۱۹۳۷ با پیترو زامپولو، یکی از اعضای حزب که برای حمایت از جمهوری به اسپانیا در تیپ های بین المللی رفته بود، ازدواج کرد. در آنجا زخمی شد، به ایتالیا بازگردانده شد و زندانی شد. در تولون، تونلی، که به یک انقلابی حرفه ای تبدیل شده بود، میزبان چندین رفیق بود که بین ایتالیا، فرانسه و اسپانیا دررفت و آمد بودند. از جمله مشهورترین آنها می توان به جورجیو آمندولا، جوزپه دوزا، جیانکارلو پاژتا و امیلیو سرنی اشاره کرد. در ماه های ا
ولیه سال ۱۹۴۳، که فاشیسم اکنون در تنگنا قرار داشت، رهبری حزب از او خواست تا برای انجام تبلیغات و اقدامات اعتراضی به کاستلنوو بازگردد. در یکی از این اقدامات، در ۱۴ ژوئن، او دستگیر شد، اما سقوط رژیم او را به آزادی بازگرداند. با اشغال آلمان پس از آتش بس ۸ سپتامبر و با ایجاد جمهوری اجتماعی ایتالیا (جمهوری سالو)، تونلی مجبور شد به زندگی مخفی روی آورد و با "نام مستعار" «لوئیزا» به طور فعال در جنبش مقاومت ایتالیا فعالیت کند. وظیفه او پخش مطالب تبلیغاتی و جمع آوری و تحویل مطالب برای حمایت از تشکل های پارتیزانی فعال در ونتو و فریولی بود. در ۱۹ سپتامبر ۱۹۴۴، در حالی که او به همراه همکارش، ویلما تومینز پادوان، در حال انتقال اسناد از اودین به تریسته بود، توسط فاشیست ها دستگیر و زندانی شد. او به مدت ده روز به طرز وحشیانه ای شکنجه شد تا اطلاعات به دست آورد، اما فایده ای نداشت. سپس او را به اردوگاه کار اجباری ریسیرا دی سن سابّا بردند و در ۲۹ سپتامبر زنده زنده سوزاندند. بقایای او هرگز پیدا نشد. در ۲۵ ژانویه ۱۹۷۱، پس از مرگ، مدال طلای شجاعت نظامی به او اعطا شد.
توسکا بوکارلی مارتینی (؛ ۴ اکتبر ۱۹۲۲–۱۰ ژانویه ۲۰۰۰) یک پارتیزان و سیاستمدار ایتالیایی اهل فلورانس بود. در طول جنگ داخلی ایتالیا، او به گروه میهن پرستان ایتالیا (جی ای پی)، یک سازمان پارتیزانی کمونیست که در برابر جمهوری سوسیالیستی فاشیستی ایتالیای موسولینی مقاومت می کرد، پیوست. او بعداً از سال ۱۹۷۵ تا ۱۹۸۰ به عنوان عضو شورای شهر فلورانس خدمت کرد. فعالیت حزبی. در ۸ فوریه ۱۹۴۴، بوکارلی و رفیقش از جی ای پی، آنتونیو ایگنستی، تلاش کردند بار پاسکوفسکی را که محل رفت و آمد اعضای حزب فاشیست و سربازان نازی بود، بمب گذاری کنند. با این حال، فیوز عمل نکرد و پوشش آنها منفجر شد. اینگستی موفق به فرار شد، اما بوکارلی توسط نیروهای ماریو کاریتا دستگیر و شکنجه شد. او بعداً به ویلا تریسته و بعداً به صومعه سانتا وردیانا، جایی که دیگر ضد فاشیست ها در آنجا نگهداری می شدند، برده شد. در ۹ ژوئیه ۱۹۴۴، او به همراه ۱۶ نفر دیگر توسط یک تیم جی ای پی به رهبری برونو فانچیولاچی و الیو کیانزی از سانتا وردیانا نجات یافت. در طول اسارت و در نتیجه روش های شکنجه بدنام کاریتا، او دچار آسیب کبدی شد که تا آخر عمر بر سلامت او تأثیر گذاشت. در واقع، فان
چیولاچی و کیانزی کمتر از یک هفته بعد توسط کاریتا در ویلا تریسته دستگیر و شکنجه شدند، کیانزی زیر شکنجه و فانچیولاچی در حین تلاش برای فرار درگذشت. پس از جنگ. در ۱۶ اکتبر ۱۹۴۴، بوکارلی با روبرتو مارتینی، یکی از پارتیزان های دیگر، ازدواج کرد. او از او صاحب دو فرزند شد: ماریو در سال ۱۹۵۳ و مارگاریتا در سال ۱۹۵۵. پس از جنگ، روبرتو مارتینی از آوریل ۱۹۴۷ تا ژوئن ۱۹۵۱ شهردار شهر کوچک اسکاندیچی در توسکانی شد. او در فیلم "«زنان مقاومت»" () ساخته لیلیانا کاوانی در سال ۱۹۶۵ ظاهر شد). بوکارلی خود از سال ۱۹۷۵ تا ۱۹۸۰ به عنوان عضوی از حزب کمونیست ایتالیا به عنوان عضو شورای شهر فلورانس خدمت کرد. او در سال ۱۹۹۵ اسناد همسرش را به بایگانی شهر اهدا کرد. پس از مرگ او در سال ۲۰۰۰، تالار شورای ناحیه ۴ در به افتخار او نامگذاری شد.
لوئیجی پینتور (زاده ۱۸ سپتامبر ۱۹۲۵ – درگذشته ۱۷ مه ۲۰۰۳) یک سیاستمدار و روزنامه نگار ایتالیایی بود. اوایل زندگی، تحصیلات و جنگ جهانی دوم. پینتور پس از گذراندن دوران کودکی خود در کالیاری و اخذ مجوز دبیرستان، با شروع جنگ جهانی دوم، ساردینیا را به همراه مادر و دو خواهرش به مقصد رم ترک کرد، و در آنجا، اندکی پس از آن، از مرگ پدرش مطلع شد. او در سال ۱۹۴۳ به عنوان عضوی از گروه های اقدام میهن پرستانه به جنبش مقاومت ایتالیا پیوست، پس از آنکه فهمید برادرش جیامه پس از پا گذاشتن روی مین کشته شده است. در ۱۴ مه ۱۹۴۴، پینتور توسط فاشیست ها دستگیر، شکنجه و در رجینا کوئلی زندانی شد و منتظر حکم اعدام بود. خوشبختانه، پینتور یک ماه بعد در جریان آزادسازی رم آزاد شد. شغل. پس از پایان جنگ، پینتور فعالیت روزنامه نگاری خود را در "روزنامه وحدت" آغاز کرد و به عنوان سردبیر مشترک نسخه رومی آن مشغول به کار شد. او در سال ۱۹۶۵ این روزنامه را ترک کرد. پینتور، عضو حزب کمونیست ایتالیا، به جناح چپ حزب به رهبری پیترو اینگرائو بسیار نزدیک بود و با پروژه جورجیو آمندولا برای اتحاد حزب کمونیست ایتالیا با دیگر احزاب چپ میانه مخالف بود. پس از انتخابا
ت ۱۹۶۸، پینتور به عنوان نماینده مجلس نمایندگان حزب کمونیست ایتالیا (پی سی ای) انتخاب شد، که پس از حمله اتحاد جماهیر شوروی به چکسلواکی در سال ۱۹۶۸ از آن خارج شد. در سال ۱۹۶۹، پینتور به همراه لوسیو مگری، روسانا روساندا و لوسیانا کاستلینا، یکی از بنیانگذاران روزنامه چپ گرای "«ایل مانیفست»" بود، جایی که بعداً از سال ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۵، از ۱۹۷۶ تا ۱۹۷۸ و دوباره از ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۵ به عنوان سردبیر منصوب شد. در دهه ۱۹۸۰، پس از عضویت در حزب وحدت پرولتاریا (PdUP)، پینتور دوباره در انتخابات ۱۹۸۷ به عنوان نماینده مستقل در فهرست پی سی ای به مجلس نمایندگان انتخاب شد و به گروه پارلمانی چپ مستقل پیوست. پس از پایان دوران سیاسی خود، پینتور تا زمان مرگش در ۱۷ مه ۲۰۰۳، در سن ۷۷ سالگی، به نوشتن برای "ایل مانیفست" ادامه داد.
آریگو بولدرینی (۶ سپتامبر ۱۹۱۵–۲۲ ژانویه ۲۰۰۸) سیاستمدار و پارتیزان ایتالیایی، یکی از برجسته ترین چهره های جنبش مقاومت ایتالیا و رئیس انجمن ملی پارتیزان های ایتالیایی به مدت تقریباً ۶۰ سال بود. زندگی نامه. در دوران مقاومت. در سال ۱۹۴۳، بولدرینی به حزب کمونیست ایتالیا که در آن زمان مخفی بود، پیوست و یکی از مروجین اصلی مقاومت در رومانیا بوده است. در طول مقاومت، بولدرینی مرجع کمیته آزادی ملی راونا و رهبر تیپ ۲۸ گاریبالدی ملقب به پارتیزان «ماریو گوردینی» بود. در طول اشغال نازی-فاشیستی، بولدرینی همیشه در ماموریت های آزادسازی در رومانیا در خط مقدم بود و به او لقب "بولو" داده بودند، که ادای احترامی به ژنرال پروسی، فریدریش ویلهلم فرایهر فون بولو، بود. در سال ۱۹۴۵، چند روز بلافاصله پس از پایان جنگ، تیپ او هنوز در منطقه ای فعال بود که قتل عام بیش از ۱۳۰ سرباز تسلیم شده جمهوری سوسیال ایتالیا و برخی از غیرنظامیان فاشیست سابق را در کودویگو انجام داده بود: در سال های آخر، محققان تجدیدنظرطلب او را به عنوان عامل اصلی این جنایت معرفی کردند، اما در تحقیقات اولیه پس از جنگ، بولدرینی پیش از محاکمه از همان اتهامات تبرئه شده بود،
زیرا نشان داده شد که این قتل عام "... خارج از دستور و بدون اطلاع او …" انجام شده است، و شهادت داده شده است که او در روزهای قتل عام در جای دیگری بوده است. پس از جنگ. بولدرینی با تبدیل شدن به یکی از معتبرترین و معتبرترین نمایندگان در سطح نهادی، تجسم انگیزه های اخلاقی و سیاسی پشت مبارزه مقاومت ایتالیا بوده است: بولدرینی پس از انتخاب شدن به مجلس مؤسسان، اولین رئیس انجمن ملی پارتیزان های ایتالیایی شد و این سمت را از سال ۱۹۴۷ تا ۲۰۰۶ بر عهده داشت. بولدرینی بعداً از سال ۱۹۴۸ تا ۱۹۷۲ به مجلس نمایندگان و از سال ۱۹۷۲ تا ۱۹۹۲ به مجلس سنا انتخاب شد و از سال ۱۹۴۸ تا ۱۹۹۴ بدون وقفه عضو پارلمان بود در سال ۱۹۹۱، بولدرینی به حزب دموکرات چپ پیوست و در سال ۱۹۹۸ به دموکرات های چپ پیوست تا اینکه در سال ۲۰۰۵ تصمیم به ترک سیاست گرفت. او در ۲۲ ژانویه ۲۰۰۸ در سن ۹۲ سالگی در زادگاهش راونا درگذشت.