Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
وناتیو (به ، به معنی شکار) نوعی سرگرمی در آمفی تئاترهای رومی بود که شامل شکار و کشتن حیوانات وحشی بود. در این بازی ها، حیوانات وحشی و انسان ها در برابر یکدیگر قرار می گرفتند. تاریخچه. وناتیو برای اولین بار توسط مارکوس فولویوس نوبیلیور معرفی شد که مبارزات یونانی خود را با میزبانی از بازی هایی که در آن گلادیاتورها با شیرها و پلنگ ها می جنگیدند، جشن می گرفت. جانوران وحشی عجیب و غریب از نقاط دوردست امپراتوری روم به رم آورده شدند و شکار در صبح قبل از رویداد اصلی دوئل گلادیاتورها برگزار شد. وناتیو در فروم رومی، سپتا، و در سیرکوس ماکسیموس برگزار می شد؛ هر چند که هیچ یک از این مکان ها از جمعیت در برابر حیوانات وحشی در معرض نمایش محافظت نمی کردند. اقدامات احتیاطی ویژه ای برای جلوگیری از فرار حیوانات از این مکان ها مانند ایجاد موانع و حفر خندق ها انجام می شد. تعداد بسیار کمی از حیوانات از این شکارها جان سالم به در می بردند و گاهی، بستیاریوس یا شکارچی جانوران وحشی را می توانستند شکست بدهند. برای برگزاری وناتیو، هزاران حیوان وحشی در یک روز کشته می شدند. در جریان بازی های افتتاحیه آمفی تئاتر فلاویان (۸۰ میلادی)، حدود ۹۰۰۰
حیوان در این مراسم کشته شدند. بیشتر حیواناتی که از آن ها در وناتیو استفاده می شد وحشی بودند؛ با این حال، از حیواناتی که وحشی نبودند هم در این مراسم استفاده می شد. این حیوانات شامل شیر، فیل، خرس، ببر، گوزن، گاو، گرگ، گورخر، شترمرغ، کرکس، راسو، گربه قطبی، مینک، زرافه، عقاب، بز وحشی، طوطی، سگ، شتر، میمون، گرگ، شغال، گراز، روباه، پلنگ، تمساح، اسب آبی و خرگوش بودند. از حیوانات دیگری همچون یوزپلنگ، کرگدن، غزال، مار، اسب، کفتار و گوریل نیز استفاده می شد. برخی از این حیوانات آموزش دیده بودند و به جای مبارزه، صرفاً نمایش انجام می دادند. رفتاری که با گرگ ها می شد با رفتاری که با سایر حیوانات انجام می شد متفاوت بود. به نظر می رسد رومیان عموماً از آسیب رساندن عمدی به گرگ ها خودداری می کردند. به عنوان مثال، گرگ ها به دلیل اهمیت مذهبی ای که برای رومیان داشتند، در جشن ها نمایش داده نمی شدند. این شیر (در تصویر) که به خاطر وحشیگری اش بسیار محبوب بود، در جشن ها و نمایش های گلادیاتوری بسیار محبوب بود. ژولیوس سزار از ۴۰۰ شیر (که عمدتاً از شمال آفریقا و سوریه وارد می شدند) در سیرک استفاده می کرد. گنجاندن حیوانات خارجی به نمایش ه
ای سزار رنگ و بوی دیگری می داد. در واقع، به دست آوردن حیوانات از گوشه و کنار امپراتوری، نمایش آشکار ثروت و قدرت امپراتور بود. در زمان سلطنت آگوستوس سزار، بازی های سیرک منجر به مرگ ۳۵۰۰ فیل شد. اعدام ها. امپراتوران روم اغلب مجرمان جدی - که در آن زمان به عنوان بستیاریوس شناخته می شدند - را به برخوردهای مرگبار با جانوران در کولوسئوم محکوم می کردند که یک حکم اعدام باستانی بود. آن ها پایین ترین طبقهٔ اجتماعی در بین شرکت کنندگان بازی ها بودند.
نشانهٔ لانچیزی () نشانه ای بالینی است که در آن در بیماران مبتلا به نارسایی دریچهٔ تریکوسپید (دریچه سه لَتی)، موج بزرگ وریدی یا موج غول پیکر V در ورید ژوگولار قابل مشاهده است. علت آن پس زدن خون به سمت عقب به درونِ ورید ژوگولار از طریق دریچه سه لتی ناکارآمد در طی سیستول بطنی است. این نشانهٔ پزشکی به افتخار جووانی ماریا لانچیزی نامگذاری شده است.
علی طباخیان نویسنده و مترجم ایرانی است. عمدهٔ آثار او در زمینهٔ مسائل جنسی و تابوشکنی ها است. علی طباخیان نخستین کسی است که کتاب های مارکی دوساد را به فارسی ترجمه کرده و بسیاری از کتابهای ممنوعهٔ دیگری را نیز به صورت رایگان منتشر کرده است.
آب انبار شهر کهنه قوچان مربوط به دوره قاجار است و در شهرستان قوچان، شهرکهنه، کوچه بازار، مقابل مجموعه امامزاده سلطان ابراهیم واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۳۴۲۸ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
ویلیام لاندائو (؛ – ) پزشک متخصص اعصاب اهل ایالات متحده آمریکا و استاد دانشگاه واشینگتن در سنت لوئیس بود. تخصص او در زمینه سکته های مغزی و اختلال های حرکتی بود و نامش امروزه در سندرم لاندو-کلفنر ماندگار شده است. لاندائو در ۲ نوامبر ۲۰۱۷ به دلایل طبیعی در خانه خود در یونیورسیتی سیتی درگذشت. او هنگام مرگ ۹۳ سال داشت.
معماری صخره ای روستای برسلان مربوط به سده ۶ و ۱۰ قمری است و در شهرستان قوچان، روستای برسلان واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۱۹۰۴ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
حمام صفا یا حمام سولاخی ها مربوط به دوره پهلوی است و در شهرستان قوچان، قوچان، خیابان مولوی، نرسیده به چهار راه اول واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۳۳۹۵ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
هرچ کی. مارتیروسیان (متولد ۱۹۶۴ در وانادزور) زبان شناس ارمنی است. او در حال حاضر مدرس زبان ارمنی شرقی در بخش زبان ها و فرهنگ های خاور نزدیک در دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس (UCLA) است. مارتیروسیان خود را شاگرد هاینریش هوبشمان و هراچیا آچاریان می داند. وی با دفاع از پایان نامه «مطالعات ریشه شناسی ارمنی با تأکید ویژه بر گویش ها و فرهنگ» در سال ۲۰۰۸ در دانشگاه لیدن مدرک دکترای زبان شناسی تطبیقی را دریافت کرد.
بقعه شاهزاده سلطان محمود مربوط به دوره ایلخانی است و در شهرستان قوچان، ۵۰۰ متری غرب روستای رهورد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۳۴۲۶ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
انبار قدیمی گمرک باجگیران مربوط به پهلوی اول است و در شهرستان قوچان، انتهای شرق شهر باجگیران واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۳۶۶۹ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
صبحانه اسرائیلی سبکی از صبحانه است که از کشاورزی اشتراکی اسرائیل به نام کیبوتص نشات گرفته است و در حال حاضر در بیشتر هتل های اسرائیل و بسیاری از رستوران ها ارائه می شود. این صبحانه به طور معمول به سبک بوفه سرو شده و شامل میوه، سبزیجات، سالاد، نان، شیرینی، لبنیات، تخم مرغ و ماهی است. گوشت هرگز در این نوع صبحانه قرار ندارد. تاریخچه. در روزهای اولیه تشکیل دولت اسرائیل، اهالی یک کیبوتص وعده های غذایی روزانه خود را در یک سالن غذاخوری مشترک می خوردند. روال این گونه بود که اهالی، صبح زود یک میان وعده سبک می خوردند و سپس چند ساعت در مزرعه کار می کردند. سپس به سالن غذاخوری بازمی گشتند تا یک وعده غذایی دلچسب، چیزی شبیه به چاشت، درنیمه صبح به سبک بوفه میل کنند. در دهه ۱۹۵۰، هتل های اسرائیل «صبحانه اسرائیلی» را به سبکی شبیه به وعده های غذایی کیبوتص ترویج می کردند. در سال ۱۹۷۹، اعضای اتحادیه هتل های اورشلیم و انجمن هتل داران اسرائیلی تصمیم گرفتند صبحانه کامل اسرائیلی را به عنوان بخشی از نرخ پایه اتاق هتل خود حذف کنند و در عوض آن را با یک صبحانه مختصر و کم ارزشمندتر جایگزین کنند تا هزینه ها کاهش یابد. تلاش موفقیت آمیز نبود
و روال ارائه صبحانه دلچسب به سبک بوفه ادامه یافت.
آلوین کلوخورست (متولد ۱۹۷۸) یک زبان شناس هلندی، هندواروپایی شناس و هیتیتوشناس است. او در نوامبر ۲۰۲۳ به عنوان استاد تمام زبانشناسی آناتولی در دانشگاه لیدن منصوب شد.
گله دوش تپه و پناهگاه زیرزمینی برسلان مربوط به سده ۶ و ۱۰ قمری است و در شهرستان قوچان، ۱ کیلومتری شمال روستای برسلان واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۳۴۲۷ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
فرانک کلفنر (؛ – ) آسیب شناس اهل ایالات متحده آمریکا و استاد دانشگاه واشینگتن در سنت لوئیس بود که بابت مشارکت های علمی مهمش در حوزهٔ آسیب های گفتاری و شنوایی شهرت دارد. نام او امروزه در سندرم لاندو-کلفنر ماندگار شده است. وی از سال ۱۹۷۶ تا زمان بازنشستگی رئیس مؤسسهٔ گفتاردرمانی ویچیتا، کانزاس بود. امروزه جایزه ای به نام او برای مشارکت های برجسته در زمینهٔ گفتاردرمانی اهدا می شود.
تپه رضاقلی مربوط به عصر مس، سنگ و آهن است و در شهرستان قوچان واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۹۵۳۴ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
بار تپه مربوط به سده های اولیه اسلامی است و در شهرستان قوچان واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۹۵۲۹ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
هیتی شناسی مطالعه هیتی ها، مردم آناتولی باستانی است که در هزاره دوم پیش از میلاد امپراتوری اطراف خاتوشا را تأسیس کردند. این شامل جنبه های باستان شناسی، تاریخ، زبان شناسی و تاریخ هنر تمدن هیتی است. دو دانشگاه در ترکیه با رشته هیتیتولوژی علاوه بر برخی از کرسی ها، یکی از دانشگاه استانبول و دیگری دانشگاه آنکارا وجود دارد. یک برنامه جزئی در لیسانس هیتی شناسی اخیراً در دانشگاه فیلیپس-ماربورگ آلمان ایجاد شده است.
تپه نادر یساقی مربوط به سده ۶ و ۹ قمری است و در شهرستان قوچان، روستای یساقی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۹۵۳۱ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
سیاه تپه مربوط به هزاره یکم پیش از میلاد است و در شهرستان قوچان واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۹۵۳۳ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
در مکانیک مداری، مسیر بازگشت آزاد، مسیری از یک فضاپیما است که از جسم اولیه (برای مثال زمین) دور می شود و گرانش ناشی از یک جسم ثانویه (مثلا ماه) باعث می شود فضاپیما بدون نیروی محرکه به جسم اولیه بازگردد (از این رو اصطلاح "آزاد" به کار گرفته شده است). بسیاری از مسیرهای بازگشت آزاد برای رویارویی با جو طراحی شده اند. با این حال، نسخه های دوره ای از این مسیر وجود دارد که از ماه و زمین در حضیض های ثابت عبور می کنند و برای سایکلرها پیشنهاد شده است.
اشرف تپه مربوط به سده های اولیه اسلامی (سلجوقی) است و در شهرستان قوچان واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۹۵۳۵ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه شورچه ۱ مربوط به هزاره چهارم تا هزاره دوم پیش از میلاد است و در شهرستان قوچان واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۰۲۸۱ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه شورچه ۲ مربوط به تاریخی و سده های اولیه اسلامی است و در شهرستان قوچان واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۰۲۸۲ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه فتح آباد مربوط به سده های اولیه اسلامی است و در شهرستان قوچان واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۰۴۶۸ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه کوزه گران مربوط به هزاره دوم پیش از میلاد و دوره تاریخی است و در شهرستان قوچان واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۰۴۷۱ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
کُشتی آماتور گونه ای از ورزش کشتی است که در سطح المپیک، دانشگاهی (کالج)، مدرسه ای و سایر سطوح انجام می شود. دو سبک کُشتی بین المللی در بازی های المپیک اجرا می شود، سبک آزاد و فرنگی (یونانی-رومی) که هر دو این ها توسط اتحادیه جهانی کشتی (UWW) اداره می شوند. این دو سبک با نام کشتی آماتور از کشتی های محلی متمایز هستند و در برابر گونه های دیگر کشتی ترکیبی با ورزش های رزمی، همچون کشتی حرفه ای (کج)، قرار می گیرند. افزایش سریع محبوبیت ورزش های مرتبط با هنرهای رزمی ترکیبی (MMA) علاقه به کشتی آماتور را افزایش داد زیرا فنون این رشته هم در ورزش های ترکیبی کاربردی است و هم به عنوان یک رشته اصلی مطرح است. امتیاز دهی. سبک فرنگی و آزاد در دایرهٔ اختیارات ورزشکاران و اعمال مجازشان، متفاوت هستند. در فرنگی، کشتی گیران مجاز به لمس و استفاده از نیم تنهٔ بالایی حریف هستند ولی در سبک آزاد چنین محدودیتی وجود ندارد. در هر دو سبک فرنگی و سبک آزاد می توان به روش های زیر امتیاز کسب کرد: امتیازاتی که فقط در کشتی دانشگاهی تعلق می گیرد. همان طور که در سبک های بین المللی مرسوم است، در کشتی کالج هم کشتی گیران برای خاک و واژگون کردن حریفان ام
تیاز می گیرند. در جریمه ها میان کشتی مرسوم و کشتی دانشگاهی اختلاف هایی وجود دارد. همچنین کشتی دانشگاهی امتیازاتی را برای موارد زیر اعطا می کند: قالب دوره. در سبک های بین المللی، اکنون قالب مسابقات کشتی به صورت دو راند سه دقیقه ای برگزار می شوند. یک کشتی گیر زمانی برنده مسابقه می شود که بتواند در پایان مسابقه مجموع امتیاز بیشتری نسبت به حریف خود کسب کند، یا اختلاف امتیاز را به عدد دَه برساند. همچنین با «ضربه شدن»، مصدومیت جدی، یا محرومیت انضباطی (دیس کالیفه) مسابقه می تواند آنی خاتمه یابد؛ در غیر این چهار حالت، بازی بایستی تا پایان وقت مقرر ادامه یابد. این فرمت جایگزین فرمت قدیمی سه دوره دو دقیقه ای شد که برنده در آن بایستی دو راند را می برد. یکی از نقاط ضعف فرمت قدیمی این بود که کشتی گیر کم کار می توانست از حریف پیشی بگیرد. به عنوان مثال، راندها ممکن بود ۳–۲، ۰–۴، ۱–۰ امتیازدهی شوند که منجر به امتیاز کلی ۴–۶ می شد، اما کشتی گیری که تنها چهار امتیاز کسب کرده بود، با برنده شدن در دو وقت پیروز مسابقه اعلام می شد. در کشتی دانشگاهی (کالج) ساختار زمانی متفاوت است. یک مسابقه کالج شامل یک وقت سه دقیقه ای است که به دن
بال آن دو وقت دو دقیقه ای و در صورت لزوم یک وقت اضافه گرفته می شود. یک مسابقه دبیرستانی معمولاً شامل سه وقت دو دقیقه ای است که در صورت لزوم یک وقت اضافه هم شامل آن می شود. شرایط پیروزی. یک مسابقه را می توان به روش های زیر برد: حرکات غیرقانونی. کشتی آماتور شکلی از گلاویز شدن مبتنی بر موقعیت است و بنابراین به طور کلی موارد زیر را ممنوع می کند: تجهیزات. در حالی که تجهیزات زیادی برای کشتی وجود ندارد که یک کشتی گیر بپوشد، اما هنوز هم البسهٔ آن بسیار اختصاصی است. دوبندهٔ کشتی یک یونیفرم یک تکه، چسبان، رنگی و لاکرا است. لباس محکمی است تا به طور تصادفی توسط حریف پاره نشود و به داور این امکان را می دهد که لمس کردن بدن کشتی گیران با تشک را به وضوح ببیند. زنان کشتی گیر علاوه بر پوشیدن دوبنده ای که چاک آن بالاترست، معمولاً از سوتین ورزشی هم زیر آن استفاده می کنند. کفش های کشتی نوعی کفش های کتانی سبک، انعطاف پذیر، با کف نازک هستند که تا مچ پا هستند که حداکثر سرعت و کشش را روی تشک می دهند، بدون اینکه حفاظت روی مچ پا را نادیده بگیرند. قوانین فعلی ملزم به خوب گره زدن بند کفش است تا حین مسابقه باز نشود. در دبیرستان ها و کالج
های آمریکایی حفاظت از سر حین کشتی برای محافظت از گوش در برابر پدیدهٔ گوش گل کلم و سایر آسیب ها اجباری است. هدگیر آن ها از پلیمر پلاستیکی قالب گیری شده یا فوم جذب کننده انرژی با روکش وینیل روی یک آستر سخت و محکم ساخته شده و به سر محکم بسته می شود. در بازی های بین المللی، استفاده از این هدگیر اختیاری است. کشتی بر روی یک تشک بالشتکی انجام می شود که باید دارای کیفیت جذب ضربه، مقاومت در برابر پارگی و فشار باشد. بیشتر تشک ها از فوم نیتریل لاستیک پی وی سی ساخته شده اند. پیشرفت های اخیر در فناوری، تشک های جدیدی را به وجود آورده است که با استفاده از فوم پلی اتیلن مشبک با پوشش وینیل با پلی استر نبافته ساخته شده اند. فراگیری در جهان. کشورهای دارای کشتی گیر برتر در بازی های المپیک و مسابقات جهانی عبارتند از: ایران، ایالات متحده، روسیه و برخی از جمهوری های پیشین اتحاد جماهیر شوروی سابق به ویژه ارمنستان، گرجستان، اوکراین، ازبکستان، آذربایجان، قزاقستان، همچنین بلغارستان، ترکیه، مجارستان، کوبا، هند، کانادا، ژاپن، پاکستان، کره جنوبی و شمالی، آلمان و از نظر تاریخی سوئد و فنلاند.
دومینیک ژان لاره (؛ ؛ – ) پزشکی نظامی و جراح اهل فرانسه بود که در جریان جنگ های انقلاب فرانسه و جنگ های ناپلئونی به شهرت رسید. وی یک مبتکر مهم تریاژ و پزشکی میدان جنگ و ابداع کنندهٔ آمبولانس هوایی بود. او را نخستین جراح نظامی مدرن می دانند. وی مدت ۸ سال دستیار عمویش بود که یک جراح در تولوز بود. سپس در اوتل-دیو شاگرد جراح فرانسوی پیر-ژوزف دوسو شد و پس از پایان تحصیل به برست رفت و به نیروی دریایی پیوست. او در سن ۲۱ سالگی جوان ترین پزشک نیروی دریایی سلطنتی فرانسه بود. وی مدتی همکار ماری فرانسوا زاویه بیشا در پاریس بود و در جریان نبردهای فتح باستیل یک آمبولانس برای مداوای مجروحان ساخت. او در جنگ ائتلاف نخست هم حضور داشت. وی پس از مشاهده سرعت مانور کالسکه های «توپخانه پرنده» فرانسوی در میدان های نبرد، آنها را به عنوان آمبولانس های کمک داوطلبانه («آمبولانس های پرنده») برای انتقال سریع مجروحان و سرنشین دار کردن آنها با رانندگان و خدمه آموزش دیده تطبیق داد. او همچنین در لشکرکشی فرانسه به مصر و سوریه حضور داشت و پس از پیروزی در نبرد ابوقیر یک مدرسهٔ پزشکی برای نظامیان در قاهره بنیان نهاد. بسیاری از بیماران وی در آن هن
گام دچار التهاب چشم بودن که یک بیماری شناخته شده در اروپا از زمان جنگ های صلیبی بود و لاره بر روی آن پژوهش هایی انجام داد. او حمل و نقل سربازان مجروح را با استفاده از شترهای یک کوهانه بهبود بخشید و به جای اسب هایی که در صحرا حرکت می کردند، دو صفحه برای حمل مجروحان به هر طرف کوهان وصل می شد. در سال ۱۸۱۱، بارون لاری، یک تیم جراحی را رهبری کرد که عمل ماستکتومی بدون بیهوشی را بر روی فنی برنی در پاریس انجام دادند. هنگامی که ناپلئون به الب فرستاده شد، لاره پیشنهاد پیوستن به او را داد، اما امپراتور سابق نپذیرفت. در نبرد واترلو در سال ۱۸۱۵ شجاعت او در زیر آتش مورد توجه دوک ولینگتون قرار گرفت و به سربازانش دستور داد به سمت او شلیک نکنند تا «به این مرد شجاع فرصت داده شود تا مجروحان را جمع آوری کند» و به «شجاعت و فداکاری یک نسل که دیگر متعلق به زمانه ما نیست» درود فرستاد. لاره در تلاش برای فرار از مرز فرانسه به اسارت نیروهای پروس درآمد که می خواستند او را در همان جا اعدام کنند. یکی از جراحان آلمانی لاره را شناخت و جلوی اعدام او را گرفت. لاره را عفو کردند؛ شاید تا حدی به این دلیل که وقتی پسر گبهارد لبرشت فون بلوشر در نزد
یکی درسدن مجروح شد و توسط فرانسوی ها به اسارت درآمد، لاره جان او را نجات داده بود، لاره به عنوان مهمان به میز شام فون بلوشر دعوت کردند و او را با ادای پول و لباس مناسب به فرانسه فرستادند. وی در سال ۱۸۰۷ نشان لژیون دونور (فرمانده) و در سال ۱۸۰۹ لقب بارون دریافت کرد. او همچنین در سال ۱۸۲۹ عضو بنیاد فرانسه و یک سال بعد عضو انجمن فیلسوفان آمریکا شد. او در سال ۱۸۴۲ حین بازگشت از الجزیره با پسرش، دچار سینه پهلو و در ۲۵ ژوئیه درگذشت. وی را ابتدا در گورستان پر-لاشز به خاک سپردند اما در سال ۱۹۹۲ بقایایش را از آنجا به لِزَنْوَلید برده و در کنار ناپلئون بناپارت به خاک سپردند. کتاب های او حتی در روزگار فعلی ارزشمند قلمداد می شود و به زبان های گوناگون ترجمه شده است. پسرش ایپولیت پزشک مخصوص ناپلئون سوم بود.
نشانهٔ لاره () یک نشانه بالینی است که در آن بیماران هنگام نشستن ناگهانی بر روی یک سطح سفت، دچار درد مفصل خاجی تهیگاهی در پائین کمر می شوند که نشانه ای از التهاب این مفصل است. این نشانهٔ پزشکی نامش را از پزشک نامدار فرانسوی دومینیک ژان لاره می گیرد.
کنفرانس بین المللی افغانستان در برلین یک کنفرانس دو روزه دربارهٔ افغانستان بود که با شرکت نمایندگان سازمان ملل، افغانستان، آلمان، ژاپن و صدها تن از وزراء و مقامات شصت کشور جهان، و سازمان های بین المللی در سال ۲۰۰۴ میلادی در شهر برلین آلمان برگزار شد. اهداف. این کنفرانس بهبود روند بازسازی افغانستان را ارزیابی کرده و دربارهٔ نیازهای این کشور برای برقراری امنیت، ثبات و صلح در این کشور تصمیم می گرفت. یکی از اهداف این کنفرانس تثبیت دولت حامد کرزی برای تقویت قدرت در مناطق ناآرام و افزایش امنیت بود. از مسائل مهمی که در این کنفرانس به آن پرداخته شد مبارزه با تولید مواد مخدر، تقویت نیروهای بین المللی، کمک به تأمین امنیت ایساف تحت نظارت سازمان ناتو که برای تأمین امنیت در زمان برگزاری انتخابات ریاست جمهوری و پارلمانی که قرار بود ماه سپتامبر در این افغانستان برگزار می شد، بود. پرداخت بیش از هشت میلیارد دلار کمک برای بازسازی افغانستان در طول سه سال، از جمله دستاوردهای نشست برلین برای این کشور بود. هیئت افغانستان. عبدالله عبدالله وزیر امور خارجه، رمضان بشردوست وزیر برنامه ریزی، سید مصطفی کاظمی وزیر تجارت، محمداشرف غنی وزیر
مالیه، محمد امین فرهنک وزیر بازسازی و تنی چند از دیگر مقامات دولتی حامد کرزی رئیس دولت انتقالی افغانستان را در این سفر همراهی کردند.
محاکمه نظامی شورش کین فیلمی محصول سال ۲۰۲۳ و به کارگردانی ویلیام فریدکین است. در این فیلم بازیگرانی همچون کیفر ساترلند، جیسون کلارک، جیک لیسی، مونیکا ریموند، لنس ردیک، لوئیس پولمن، جی دپلاس، دیل دای و تام رایلی ایفای نقش کرده اند.
در هنرهای رزمی و ورزش های رزمی، زیر گرفتن یا خَم تکنیکی است که در آن فرد مهاجم تعادل حریف را برهم زده و او را به صورتی به زمین می زند که بر روی او مسلط باشد. زیر گرفتن معمولاً با پرتاب کردن از لحاظ دامنه و میزان ضربه متمایز است؛ زیرا هدف از پرتاب، حذف کامل حریف است در حالی که هدف از زیرگرفتن، به خاک نشاندن حریف بر روی زمین و گرفتن موقعیت غالب بر اوست؛ لذا، در ادامهٔ گرفتن خم حریف، معمولاً او را خاک کرده و سراغ قفل مفصل، اختناق یا هنرهای رزمی ترکیبی دیگر می روند. در قوانین بسیاری از ورزش ها، مانند جودو و سامبو، یک پرتاب خوب مسابقه را متوقف می کند (با این تصور که اگر مسابقه روی تاتامی اتفاق نمی افتاد، کسی که پرتاب شد نمی توانست عقب تر برود) ولی اگر به جای آن از زیرگیری استفاده شود، مسابقه درون زمین ادامه خواهد یافت. زیرگیری و گرفتن یک خم و دو خم، در تمام شکل ها و گونه های کشتی و جودو وجود دارد. فت پا. فت پا یکی از تکنیک هایی است که در آن مبارز از پا (های) خود برای برهم زدن تعادل در حریف استفاده می کند و از این رو باعث می شود که حریف به زمین بیفتد. حرکت های پا اغلب در تکنیک های پیچیده تر زیرگیری ادغام می شوند. ت
کنیک های زیرگیری اگر صحیح اجرا شوند، معمولاً شامل کنترل کامل بدن حریف هستند و مانع از آن می شوند که حریف بتواند از یک یا هر دو پای خود استفاده کند. فت پا به عنوان مثال در کشتی آزاد، جودو، سومو، و شوآی جیائو استفاده می شود ولی در کشتی فرنگی ممنوع است. یک خم. یک خم گرفتن شامل گرفتن یکی از پاهای حریف، معمولاً با هر دو دست، و استفاده از این موقعیت، برای وادار کردن حریف به زمین خوردن است. به طور معمول، قسمت پایینی ساق پا به یک جهت کشیده می شود، در حالی که از بالاتنه یا شانه برای فشار دادن بدن یا قسمت بالای پای حریف در جهت دیگر استفاده می شود. انواع مختلفی از یک خم وجود دارد. برخی شامل گرفتن و نگه داشتن ساق پا از ناحیهٔ مچ پا هستند و برخی دیگر روی فاق پا تمرکز دارند. یک خم را می توان با خیمه زدن یا با قلاب کردن پای بلند شده در فاق متجاوز و در صورت امکان در ترکیب با ضربه های زانو به سر بدل کرد. در جودو و سایر هنرهای رزمی، طبقه بندی های زیادی از انواع مختلف یک خم وجود دارد. انواع فاق بلند مطابق با سوکوی ناگه (掬投)، که در آن حریف از زمین بلند می شود، در حالی که یک خم با فشار به جلو معمولی به عنوان موروت گاری طبقه بندی
می شود (双手刈). برخی از تکنیک ها خاص تر هستند، به عنوان مثال کیبیسو گائشی (踵返)، یک خم از مچ پا است که در آن پاشنه پا گرفته می شود، به سمت بالا کشیده می شود و حریف بلافاصله هل داده می شود و پرتاب می شود. در کوچیکی تائوشی (朽木落)، پای حریف را گرفته، بالا می کشند و در کسری از ثانیه از آن برای هل دادن حریف به زمین استفاده می شود. این تکنیک در مسابقات جودو توسط فدراسیون بین المللی جودو در سال ۲۰۱۰ به جز به صورت ضد یا ترکیبی ممنوع شد. دو خم. دو خم شامل گرفتن حریف با هر دو دست از ناحیهٔ اطراف پاهای اوست؛ این حرکت در حالی زده می شود که مهاجم سینه اش را نزدیک به حریف نگه می دارد تا به او نیرو وارد کند و تعادل حریف را برهم زده و او را به زمین بزند. در ادامهٔ دو خم، شیوه های مختلفی را می توان برای به زمین زدن حریف استفاده کرد مانند بلند کردن و کوبیدن، یا فشار دادن به جلو با شانه در حالی که پاهای حریف را می کشید. دو خم را هم می توان به طور مشابه با یک خم، با خیمهٔ سنگین، دور شدن، و/یا ضربه زدن، بدل کرد. چوک گیوتینی نیز یک بدل خوب برای دو خم ضعیف است. دو خم در جودو به عنوان "موروته گاری" نامیده می شود، اگرچه برخی معتقدند که ب
رداشتن دو پا که در آن حریف به هوا بلند می شود یا به پهلو برده می شود، باید به عنوان "سوکوی ناژ" نامیده شود. موروته گاری، علیرغم استفاده طولانی مدت توسط جودوکاران و تأیید خود جیگورو کانو، تا سال ۱۹۸۲ توسط مؤسسهٔ کودوکان به عنوان یک تکنیک رسمی جودو پذیرفته نشد. این تکنیک که توسط برخی سنت گرایان رد می شد، در مسابقات فدراسیون بین المللی جودو در سال ۲۰۱۰ به جز به عنوان بدل یا حرکت ترکیبی ممنوع شد. سر زیر بغل. در سر زیر بغل، که در انگلیسی به نام "duckunder" شناخته می شود، مهاجم آرنج حریف را به جلو می کشد و از بدنش دور می کند، سر خود را پایین می آورد و زیر بازوی حریف می چسباند تا بتواند پشت یا حداقل در کنار حریف قرار بگیرد. از این موقعیت می توان حریف را با بلند کرد، پرتاب کرد یا با حرکت پا خاک کرد و بسیاری از حرکات ترکیبی را به کار برد. یک دست و یک پا. یک دست و یک پا یک تکنیک زیرگیری است که در آن هنگامی که در سمت راست بدن حریف اجرا می شود، دست چپ مهاجم آرنج راست حریف را به جلو می کشد تا سر مهاجم زیر بازوی راست حریف قرار گیرد. در همان زمان، دست راست مهاجم قسمت داخلی ران راست حریف را گرفته و بلند می شود، در حالی که مه
اجم بلند می شود و به سمت چپ می راند و حریف را در سمت راست خود به زمین می زند. یک دست و یک پا شیوه ها و لم های مختلفی دارد. رکبی. رکبی تکّی شامل قرار دادن یک بازو زیر بازوی حریف، و نگه داشتن پشت قسمت میانی یا بالاتنه حریف است، در حالی که یک رکبی دوتایی شامل انجام این کار با هر دو دست است. هرکدام می توانند به عنوان پایه ای برای زیر گرفتن استفاده شوند.
رباعی با مطلع «چون غنچه گل قرابه پرداز شود» چهاردهمین رباعی از دیوان حافظ به تصحیح محمد قزوینی و قاسم غنی می باشد.
باشگاه ورزشی پیانیسه () یک باشگاه فوتبال مستقر در پیانکاستانیایو، ایتالیا است که در حال حاضر در سری سی، سومین سطح لیگ فوتبال در این کشور به فعالیت می پردازد. تاریخچه. عملکرد فوتبال در دامنه های کوه آمیاتا از سال ۱۹۳۰ آغاز می شود و در تاریخ ۲ آوریل ۱۹۳۲ به طور رسمی شکل می گیرد، زمانی که کمیسر وقت شهرداری پیانکاستانیایو، وینچنزو فورکونی، دستور ساخت یک زمین ورزشی اولیه را صادر می کند. در دو دهه اول، فعالیت ها (به دلیل شروع جنگ جهانی دوم) به صورت آماتوری و غیررسمی انجام می شود و بازی هایی با باشگاه های شهرهای همجوار سازماندهی می شود. در سال ۱۹۵۰، پیانیسه به UISP ملحق می شود و در مسابقات مربوط شرکت می کند: در سال ۱۹۵۴، این تیم قهرمان مسابقات استانی سن اِز می شود و این موفقیت را در سال ۱۹۵۹ نیز تکرار می کند. در این میان، سطح فعالیت ها افزایش می یابد، به طوری که در تاریخ ۲۴ ژوئیه ۱۹۷۰ (پس از اینکه در ۱۹۶۷، با کمک علاقه مندان، زمین ورزشی دوباره آماده سازی شد) این باشگاه به فدراسیون فوتبال ایتالیا ملحق می شود و در لیگ دسته سوم سن اِز شرکت می کند. ساختار سازمانی شامل رئیس وینچنزو رنای، با کمک معاون کارلو گدا، دبیر لافر
نکو پیچینلی، خزانه دار بنتو بلونی و مشاوران گاستونه پرینی، برونو سانی، مورو چنچینی و فرانچسکو کاپرتی است. پس از یک سال «ثبات»، در فصل دوم در نقش های فدرالی، پیانیسه (زیر نظر مربی مائورو بتارینی) در گروه خود اول می شود و به دسته دوم صعود می کند. در همین حال، تا حدود نیمه دهه ۱۹۷۰، به لطف روابط خوب برقرار شده با مربی لاورو تونئاتو (که به سن اِز تعلق دارد)، پیانکاستانیایو به طور منظم میزبان تمرینات و بازی های دوستانه تیم هایی مانند باشگاه فوتبال باری، باشگاه فوتبال پیسا، باشگاه فوتبال فوجیا و باشگاه فوتبال کالیاری بوده است. اقامت پیانیسه در دسته دوم تا فصل ۱۹۷۶–۱۹۷۷ ادامه دارد، زمانی که تیم سفید و سیاه تحت نظر مربی مانلیو فوکارلی در گروه خود اول می شود و به دسته اول صعود می کند؛ بنابراین، باشگاه شروع به ایجاد ساختاری محکم تر می کند: در ۱۹۷۸، هیئت مدیره به ۳۰ عضو افزایش می یابد و بازیکنان با معیارهای نیمه حرفه ای ثبت نام می شوند. در فصل ۱۹۹۲–۱۹۹۳، تیم برای اولین بار به پروموتسیونه دست پیدا می کند، اما پایان لیگ بعدی به سقوط فوری منجر می شود. سپس چندین سال نوسانی دنبال می شود: در سال ۱۹۹۵، اهالی آمیاتا دوباره به پ