Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دند. دولت استرالیا نیز یک کمیسیون سلطنتی برای بررسی این موضوع تشکیل داد که در نهایت توصیه کرد علیه ۱۲ نفر پرونده های کیفری تشکیل شود. با این حال، پلیس فدرال استرالیا در نهایت این اتهامات کیفری را کنار گذاشت. با این وجود، چندین پرونده حقوقی در دادگاه های استرالیا با موفقیت علیه این افراد پیگیری شد. پس از افشای این پرداخت ها، شرکت سازمان گندم استرالیا دستخوش تغییرات اساسی شد، از جمله از دست دادن حق انحصاری صادرات گندم استرالیا و جایگزینی کامل تیم مدیریتی. با این حال، سودآوری این شرکت همچنان با مشکلات زیادی مواجه است. اگرچه سازمان گندم استرالیا (AWB) و به تبع آن دولت استرالیا تنها بازیگران دخیل در رسوایی "نفت در برابر غذا" نبودند، این واقعه جایگاه ویژه ای در ذهنیت سیاسی مردم استرالیا پیدا کرده است. سازمان گندم استرالیا. سازمان گندم استرالیا در سال ۱۹۳۹ به عنوان یک نهاد دولتی تأسیس شد و پس از خصوصی سازی در سال ۱۹۹۹ به AWB Limited تبدیل گردید. این نهاد با بهره گیری از سیستم خرید انحصاری (single desk)، کنترل صادرات گندم استرالیا را در دست داشت تا قیمت محصولات حفظ شود. AWB از سال ۱۹۴۸ به عراق گندم صادر می کرد و در ج
ریان برنامه «نفت در برابر غذا» سازمان ملل، بزرگترین تأمین کننده کالاهای انسان دوستانه برای عراق بود. پس از تحریم های اقتصادی اعمال شده بر عراق در ۱۹۹۰، برنامه نفت در برابر غذا ایجاد شد تا عراق بتواند تحت نظارت سازمان ملل درآمدهای نفتی خود را صرف واردات کالاهای اساسی کند. با این حال، این برنامه با سوءاستفاده هایی همراه بود. در این چارچوب، شرکت اردنی Alia در سال ۱۹۹۴ تأسیس شد و از ۱۹۹۹ مسئولیت حمل ونقل داخلی کالاهای وارداتی به عراق را به عهده گرفت. با وجود ظاهر مستقل این شرکت، اکثریت مالکیت آن غیرمستقیم در اختیار دولت عراق بود. سازمان گندم استرالیا در سال ۱۹۹۹ قراردادی با Alia امضا کرد که براساس آن هزینه های حمل ونقل داخلی به شدت افزایش یافت و مبالغ قابل توجهی به صورت حق الزحمه های جعلی به رژیم صدام منتقل شد. این پرداخت ها بدون اطلاع رسانی دقیق به سازمان ملل و با فریبکاری از طریق طرف های سوم انجام می شد. تحقیقات نشان داد سازمان گندم استرالیا در مجموع بیش از ۲۲۱ میلیون دلار آمریکا به عراق پرداخت کرده است که این مبلغ حدود ۱۴٪ از کل منابع مالی غیرقانونی رژیم صدام از این برنامه را تشکیل می داد. هرچند سازمان گندم اس
ترالیا در ابتدا مدعی شد از ارتباط Alia با دولت عراق بی اطلاع بوده، اما شواهد زیادی از آگاهی برخی مدیران آن از این تخلفات وجود داشت. در سال ۲۰۰۵، کمیسیون مستقل به ریاست پل وولکر این فساد را افشا کرد و سپس دولت استرالیا کمیسیون سلطنتی (Cole Inquiry) را تشکیل داد. این کمیسیون تأیید کرد که سازمان گندم استرالیا آگاهانه تحریم ها را نقض کرده و برای حفظ منافع تجاری خود با رژیم عراق همکاری مالی داشته است. در عین حال، مقامات دولتی استرالیا از هرگونه تخلف تبرئه شدند، ولی پیگرد قضایی برای برخی مدیران سازمان گندم استرالیا توصیه شد.
فریگولا نوعی پاستای سمولینا از منطقه ساردینیای ایتالیا است. توصیفات. اولین ارجاع به «فریگولا» به قرن ۱۴ برمی گردد. این پاستا در اندازه های مختلف تولید می شود، اما معمولاً از خمیر سمولینا تشکیل شده که به توپ های ۲–۳ میلی متری تبدیل و در فر برشته می شود. فریگولا مشابه آچینی دی پپه و کوسکوس است، هرچند شکل فیزیکی آن به مافتول و مغربیه نزدیک تر است. از آنجایی که این پاستا به قرن ۱۴ برمی گردد، در حال حاضر مشخص نیست که آیا روش تهیه آن از دستورهای کوسکوس شمال آفریقا که توسط مهاجران به ساردینیا آورده شده، مشتق شده یا اینکه به طور مستقل توسعه یافته است. یک روش معمول برای تهیه «فریگولا» این است که آن را در سس گوجه فرنگی با صدف بپزید.
لیزا برکیان-آبراهامیان (؛ زادهٔ ) روزنامه نگار، مترجم و کتاب شناس اهل ارمنستان-آلمان است. زندگی نامه. وی در ۱۳ دسامبر ۱۹۴۹ در گغاروت از والدینی به نام های زارزاد (ژورا) و واریکو آبراهامیان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی علوم پرورشی خاچاطور آبوویان ارمنستان فارغ التحصیل گشت. آرا برکیان همسر وی بود. وی عضو اتحادیه روزنامه نگاران ارمنستان (۱۹۷۸) است.
پیر چامچیان (؛ ؛ – ) یک بازیگر ارمنی-لبنانی بود. وی بین سال های ۱۹۷۳ تا ۲۰۲۱ میلادی فعالیت می کرد. زندگی نامه. وی در 1949 یا ۱۹۵۱ در جل الدیب، شهرستان المتن به دنیا آمد . وی در ۲۱ اکتبر ۲۰۲۱ در سن ۷۰ سالگی در ، بیروت درگذشت.
استلینه که همچنین به عنوان استله شناخته می شود، نوعی پاستا با اندازه بسیار کوچک است. "استلین" که از آرد گندم ساخته شده و در اکثر گونه های آن حاوی تخم مرغ نیز می باشد، در اندازه های مختلف تولید می شود و از شکل ستاره ای با سوراخ در مرکز مشخص می شود. استفاده از آنها در چندین فرهنگ لغت قرن ۱۹ ثبت شده است. مانند سایر انواع پاستینا، عمدتاً برای سوپ استفاده می شود و همچنین به عنوان مواد تشکیل دهنده در برخی از انواع سالاد استفاده می شود. استلینه از آرد گندم تهیه شده و در بیشتر انواع آن حاوی تخم مرغ است، "استلینه" در اندازه های مختلف تولید می شود و به خاطر شکل ستاره ای خود که دارای یک سوراخ در مرکز است. استفاده از آن در چندین فرهنگ لغت قرن نوزدهم ثبت شده است. مانند سایر انواع پاستینا، عمدتاً برای سوپ ها استفاده می شود و همچنین به عنوان مواد اولیه در برخی انواع سالادها به کار می رود.
سوتلانا روبنی خانومیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک فیلسوف و راوی اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. در ۲۸ ژانویهٔ ۱۹۴۳ در خاشتاراک به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان (۱۹۶۵) فارغ التحصیل شد. وی در دانشگاه دولتی ایروان (۱۹۶۵) و رادیوی عمومی ارمنستان (۱۹۹۶–۲۰۰۳) فعالیت می کرد. وی در ۲۵ سپتامبر ۲۰۰۹ در سن ۶۶ سالگی در ایروان درگذشت.
وینچی گرسی, که همچنین به عنوان وینسگرسی' نوشته می شود، یک غذای پاستای سنتی از مارکه است که مشابه لازانیای است و به عنوان یکی از نمادهای گاسترونومیک آشپزی مارکه شناخته می شود. خاستگاه و تاریخچه. طبق طبقهٔ سنتی، نام ایتالیایی این غذا از ساده سازی و ایتالیایی سازی نام ژنرال آلفرد فون ویندیچ-گراتز (۱۷۸۷–۱۸۶۲) ناشی می شود که به ادعای برخی (هرچند برای سن او غیرممکن است) در محاصره آنکونا در سال ۱۷۹۹، نیروهای ناپلئون را شکست داد. یک خانم از آنکونا این غذا را به افتخار او تهیه کرد. این ژنرال آنقدر از این غذا خوشش آمد که مردم تصمیم گرفتند نام وی را بر روی این غذا بگذارند. با این حال، مشخص نیست که آیا این غذا به افتخار ژنرال ابداع شده است یا اینکه غذایی بوده که در آن زمان شناخته شده و به او تقدیم شده است. در "Il cuoco maceratese"، کتابی از سال ۱۷۷۹، آنتونیو نبییا طرز تهیه لازانیای خاصی به نام "پرینسیس گرس" را با دستور پختی غنی تر توصیف می کند؛ بنابراین، احتمالاً این غذا در سنت آشپزی مارکه و به ویژه ماچراتا وجود داشته است. تخصص سنتی تضمینی. از سال ۲۰۲۲، در اتحادیه اروپا، "وینچی گرسی آلا ماچراتزه" (از مکراتا) به عنوان یک
ویژگی سنتی تضمین شده ثبت شده است.
ایسِت نُفرت () زنی در مصر باستان بود و دختر کاهن اعظم پتاح و شاه زاده خِعِم واسِت بود (که حدود ۱۲۰۰ پیش از میلاد می زیست). او در دو بنای یادبود که در نزدیکی مقبرهٔ پدرش قرار دارند، ظاهر می شود. بر روی تندیسی از خِعِم واسِت که در مدینه مادی پیدا شده، تصویر او بر روی ستون پشتی دیده می شود و از او با عنوان «دختر تنی او» یاد شده است. در نقش برجسته ای که در سقاره یافت شده، از او به عنوان «"دختر محبوبش"» و «"دختر شاه"» یاد شده است. با این حال، او در واقع دختر یک پادشاه نبود، بلکه نوهٔ رامسس دوم بود، چراکه خِعِم واسِت پسر رامسس دوم بوده است. احتمالاً ایست نفرت در سقاره و در نزدیکی بنایی که به خِعِم واسِت اختصاص داده شده، به خاک سپرده شده است. در آنجا آرامگاهی کشف شد که دارای یک تابوت سنگی بزرگ از سنگ آهک بود، که به نام «بانوی شریف، ایست نفرت» نوشته شده بود. مکان این آرامگاه در کنار بنای یادبود خِعِم واسِت، احتمال قوی می دهد که این همان محل دفن دختر او، ایسِت نُفرت باشد.
اوچی دی لوپو (ایتالیایی: چشم گرگ) یک نوع پاستای بزرگ و لوله ای است که با یک پر کردن یا مواد داخلی سرو می شود. مواد تشکیل دهنده آن معمولاً شامل روغن زیتون فوق بکر، ریکوتا، پنیر پکورینو رنده شده و گیاهان معطر مانند جعفری و ریحان است.
نوستوئی (یونانی: Νόστοι Nóstoi، به معنی لغوی «بازگشت به خانه») که همچنین به عنوان «بازگشت ها» یا «بازگشت های یونانیان» شناخته می شود، یک شعر حماسی گمشده از ادبیات یونان باستان است. این اثر بخشی از «دوره حماسی» یا «دایره تروایی» بود که داستان های قهرمانان آکیایی را روایت می کند که پس از پایان جنگ تروآ به یونان باز می گردند. داستان نوستوئی به طور زمانی بعد از «ایلیوپرسیس» (تخریب ایلیوم) و پیش از «ادیسه» قرار دارد. نویسنده نوستوئی نامشخص است؛ نویسندگان باستان این شعر را به طور مختلف به آگیاس (قرن هشتم قبل از میلاد)، هومر (قرن هشتم قبل از میلاد) و ایوملوس از کورینت (قرن هشتم قبل از میلاد) نسبت داده اند (برای اطلاعات بیشتر به شاعران دوره حماسی مراجعه کنید). این شعر شامل پنج کتاب از اشعار به وزن هگزامتر داکتیلیک بود.
پنجره باز فیلمی محصول سال ۲۰۰۶ و به کارگردانی میا گلدمن است. در این فیلم بازیگرانی همچون رابین تونی، سیبل شفرد، مت کیزلار، اسکات ویلسون، جوئل اجرتون، شرلی نایت و الیوت گولد ایفای نقش کرده اند.
راه نو (به ترکی: Yeni Yol، به انگلیسی: New Path) یک حزب سیاسی در ترکیه است که توسط حزب سعادت (SP)، حزب دموکراسی و پیشرفت (DEVA) و حزب آینده (GP) با هدف ایجاد یک فراکسیون پارلمانی مشترک تأسیس شده است. رئیس این حزب، جلال ممتاز آکینجی، یکی از اعضای سابق دادگاه قانون اساسی ترکیه است. این حزب در مجلس ملی کبیر ترکیه، مجموعاً ۳۰ نماینده دارد که ۲۵ نماینده در ساختار خود و ۵ نماینده از احزاب بنیانگذار هستند. راه نو با این تعداد از نمایندگان، پنجمین گروه بزرگ مجلس را تشکیل می دهد. اگرچه راه نو رسماً یک حزب سیاسی است، اما در درجه اول به عنوان یک گروه پارلمانی عمل می کند که احزاب سعادت، آینده و دموکراسی و پیشرفت را که دیدگاه های سیاسی متفاوتی دارند، با یکدیگر متحد می کند. این احزاب در عین همکاری بر سر مسائل مشترک، هویت سیاسی، ایدئولوژی ها و برنامه های منحصربه فرد خود را نیز حفظ می کنند. هدف این ساختار ایجاد یک بلوک اپوزیسیون مؤثرتر، اعمال نفوذ بیشتر بر فرآیندهای تصمیم گیری پارلمانی و نمایندگی بهتر بخش های مختلف اجتماعی است.
سمت مسافر فیلمی محصول سال ۲۰۰۹ و به کارگردانی مت بیسونت است. در این فیلم بازیگرانی همچون آدام اسکات، جوئل بیسونت، رابین تونی، گیل هارولد و پنه لوپه آلن ایفای نقش کرده اند.
کورت لیندن بلات (به آلمانی: Kurt Lindenblatt ) در خانواده ای با پیشینه داروسازی متولد شد. پدرش ویلهلم لیندن بلات و مادرش ماریا با نام خانوادگی اولریش بودند. تحصیلات و مشاغل اولیه. او تحصیلات ابتدایی را در پوتسدام گذراند و در مارس 1904 مدرک خود را دریافت کرد. پس از یک ترم تحصیل در دانشگاه آلبرت لودویگ فرایبورگ، به دانشگاه آلبرتوس کونیگزبرگ رفت. در ۱۱ سپتامبر ۱۹۰۷، آزمون کارآموزی را با نمره “خوب” گذراند و در ۳ اکتبر همان سال وارد خدمت قضایی پروس شد. او در دادگاه های ناحیه بلیتز و کوبلنز آموزش دید و در سال 1909 به مونیخ رفت. در ۲۰ اوت ۱۹۱۰، دکترای خود را با درجه عالی دریافت کرد. در ۴ ژوئیه ۱۹۱۲، امتحان ارزیاب (“خوب”) را با موفقیت پشت سر گذاشت. او مدتی برای شرکت Disconto-Gesellschaft در برلین و لندن کار کرد و پس از آن، در ۱۶ مارس ۱۹۱۴، به خدمت در وزارت امور خارجه (حرفه کنسولی) فراخوانده شد. خدمت در جنگ جهانی اول. با آغاز جنگ جهانی اول، در ۷ اوت ۱۹۱۴، به هنگ چهارم توپخانه صحرایی گارد در پوتسدام پیوست. از سپتامبر ۱۹۱۴ در نیروهای رزمی ارتش آلمان خدمت کرد و در نبرد اول ایپر و نبرد دوم ایپر شرکت داشت. او در تصرف برست-
لیتوفسک در جبهه شرقی نیز حضور داشت و در لشکرکشی صربستان به درجه افسر جزء ارتقا یافت و نشان صلیب آهنین درجه دو را دریافت کرد. در ۱۳ مارس ۱۹۱۶، به درخواست وزارت امور خارجه، از خدمت سربازی مرخص شد و پنج روز بعد به دپارتمان دوم (سیاست تجاری) وزارت امور خارجه پیوست. فعالیت های دیپلماتیک و اقتصادی. از ۲۹ سپتامبر ۱۹۱۷ تا ۷ دسامبر ۱۹۱۸، به عنوان کارگر غیرماهر و معاون کنسول در کنسولگری عمومی آلمان در قسطنطنیه فعالیت کرد. پس از جنگ، در دپارتمان های مختلف وزارت امور خارجه و کنسولگری های کپنهاگ و آمستردام خدمت کرد. در ۱۸ نوامبر ۱۹۲۰، با الن لوند، زن دانمارکی، ازدواج کرد. در ۳۱ دسامبر ۱۹۲۱، از وزارت امور خارجه استعفا داد. از ژانویه ۱۹۲۲ تا آوریل ۱۹۲۸، مدیر بانک اعتباری در صوفیه بود و همزمان، از ۳۱ ژانویه ۱۹۲۴ تا ۲۸ آوریل ۱۹۲۸، به عنوان کنسول منتخب در صوفیه نیز فعالیت می کرد. ریاست بانک ملی ایران. لیندن بلات از شهریور ۱۳۰۷ تا مرداد ۱۳۱۱ (1928-1932) به عنوان رئیس بانک ملی ایران خدمت کرد. دستگیری و تبرئه در ایران. در آوریل ۱۹۳۳ در ایران بازداشت شد و در ۱۴ اکتبر ۱۹۳۳ توسط دادگاه جنایی ایران به جرم «خیانت در امانت و معاملات ار
زی ناعادلانه» به ۱۸ ماه زندان محکوم شد. او در اکتبر ۱۹۳۴ از زندان آزاد و تبرئه شد و در ۸ دسامبر ۱۹۳۴ به آلمان بازگشت. سال های پایانی. از ۱۴ ژوئن ۱۹۴۰، مدیر شرکت Norddeutschen Kartoffelmehlfabrik GmbH در کوسترین بود. پس از جنگ جهانی دوم، به عنوان وکیل و سردفتر اسناد رسمی در پوتسدام فعالیت می کرد. کورت لیندن بلات در سن ۶۶ سالگی درگذشت.
بدن مسیح مرده در گور, که گاهی به مسیح مرده' نیز شناخته می شود، یک نقاشی روغن و تمپر بر روی چوب نمدار است که توسط هنرمند و چاپگر آلمانی هانس هولبین جوانتر بین سال های ۱۵۲۰ تا ۱۵۲۲ خلق شده است. اندازه این اثر ۳۰٫۵ سانتی متر در ۲۰۰ سانتی متر است و در موزه هنر بازل نگهداری می شود. این نقاشی نمایی به اندازه واقعی و گروتسک از بدن کشیده و به طور غیرطبیعی لاغر عیسی را نشان می دهد که در قبرش دراز کشیده است. هولبین پسر مرده خدا را نشان می دهد که پس از تحمل سرنوشت یک انسان عادی به این حالت درآمده است. توصیفات. این نقاشی به ویژه به خاطر ابعاد دراماتیکش (۳۰٫۵ سانتی متر در ۲۰۰ سانتی متر) و این واقعیت که چهره، دست ها و پاهای مسیح، همچنین زخم های روی تنه اش، به عنوان گوشت مرده واقعی در مراحل اولیه پوسیدگی به تصویر کشیده شده اند، قابل توجه است. بدن او به صورت بلند و لاغر نشان داده شده و چشم ها و دهانش بازمانده اند. مسیح با سه زخم قابل مشاهده نشان داده شده است: بر روی دست، پهلو و پاهایش. در بحث دربارهٔ استفاده هنرمند از واقع گرایی بی رحمانه، تاریخ نگاران هنر، اسکار باتشمان و پاسکال گرینر اشاره کردند که انگشت میانی بلند شده و ک
شیده مسیح به نظر می رسد که «به سمت بیننده دراز می شود»، در حالی که رشته های موی او «به گونه ای به نظر می رسند که از سطح نقاشی بیرون می زنند». بالای بدن، فرشتگانی که ابزارهای مصائب را در دست دارند، نوشته ای با قلم بر روی کاغذ دارند که با کلمات لاتین ") حک شده است. پس زمینه. همانند بسیاری از هنرمندان فعال در اوایل اصلاحات پروتستانی، هولبین به موضوعات مرگ و ترسناک علاقه مند بود. پدرش، هانس هولبین پدر، او را به دیدن ماتیاس گرونوالد و محراب ایزنهایم در ایزنهایم، شهری که پدر نیز تعدادی سفارش از بیمارستان محلی دریافت کرده بود، برد. این اثر با توجه به سنت های مذهبی دهه ۱۵۲۰ طراحی شده بود و هدف آن برانگیختن تقوا بود و از نیات گرونوالد پیروی می کرد، که در محراب خود سعی داشت احساسات گناه و همدردی را در بیننده القا کند. دلیل سفارش این نقاشی مشخص نیست. پیشنهادهای مختلفی ارائه شده است، از جمله اینکه ممکن است به عنوان پرده برای یک محراب، یک اثر مستقل، یا زینتی برای یک قبر باشد. این نقاشی توسط بونیفاسیوس آمر باخ سفارش داده شده است، که همچنین توسط هانس هولبین به تصویر کشیده شده است. پس از آن، این اثر در کابینه آمر باخ قرار گر
فت، جایی که به عنوان «تصویری از یک مرد مرده اثر ه. هولبین… با عنوان عیسی ناصری پادشاه» توصیف شد. در سال ۱۹۹۹، بتسچمان و گرینر احتمال دادند که این پنل به عنوان بخشی از یک مقبره مقدس در نظر گرفته شده باشد، شاید به عنوان دربی که بر روی یک قبر قرار گیرد. طبق افسانه، هولبین از بدنی که از راین بازیابی شده بود به عنوان مدل برای این اثر استفاده کرده است. «اینکه آیا این حقیقت دارد یا نه، شکی نیست که او تلاش کرده تا کاملاً قانع کننده باشد.» تجزیه و تحلیل. این پنل از زمان ایجادش توجه و تحسین زیادی را جلب کرده است. این اثر نویسنده روسی فیودور داستایفسکی را مجذوب خود کرد. در سال ۱۸۶۷، همسرش مجبور شد او را از کنار این پنل دور کند تا مبادا تسلط آن بر او باعث بروز یک حمله صرع شود. داستایفسکی در هولبین یک انگیزه مشابه با یکی از دغدغه های ادبی اصلی خود می بیند: آرزوی دیندارانه برای مواجهه با ایمان مسیحی در برابر هر چیزی که آن را نفی می کند، در این مورد قوانین طبیعت و واقعیت تلخ مرگ. در رمان "ابله" که در سال ۱۸۶۹ نوشته شده، شخصیت "پرنس میشکین" پس از دیدن یک نسخه از نقاشی در خانه روگوزین، اعلام می کند که این اثر قدرت دارد تا بین
نده را از ایمانش دور کند. شخصیت ایپولیت ترنتیف، که یک مدافع بیانگر از آتئیسم و نیهیلیسم است و خود در آستانه مرگ قرار دارد، در مورد این نقاشی بحث فلسفی طولانی ای را انجام می دهد و ادعا می کند که این اثر پیروزی 'طبیعت کور' بر همه چیز، حتی بر کامل ترین و زیباترین موجودات را نشان می دهد. اثر چشمان و دهان باز توصیف شده است که به نظر می رسد میشل آنفری، منتقد هنری، این احساس را ایجاد می کند که «بیننده می بیند که مسیح می بیند: او ممکن است همچنین آنچه را که مرگ برای او در نظر دارد، درک کند، زیرا او به آسمان خیره شده است، در حالی که روحش احتمالاً در آنجا حاضر است. هیچ کس زحمت بستن دهان و چشمانش را به خود نداده است. یا شاید هولبین می خواهد به ما بگوید که حتی در مرگ، مسیح هنوز نگاه می کند و صحبت می کند.»
دشت موآب (عبری: עַרְבוֹת מוֹאָב‎، تلفظ: «Arboth Mo'av، به معنی زمین های خشک موآب»)، منطقه ای تاریخی در شرق رود اردن و شمال دریای مرده است که بخش عمده ای از سرزمین باستانی موآب را تشکیل می داد. این دشت، پهنه ای نسبتاً هموار در دامنه های غربی فلات اردن کنونی بود و از موقعیت جغرافیایی و راهبردی مهمی برخوردار بود. در روایت های کتاب مقدس عبری، دشت موآب جایی است که بنی اسرائیل پس از خروج از مصر و پیش از ورود به سرزمین موعود، مدتی اردو زدند. گفته می شود که موسی، پیامبر بنی اسرائیل، در همین منطقه به کوه نیبو صعود کرد و از آنجا سرزمین کنعان را مشاهده نمود، سپس در همان جا درگذشت. دشت موآب همچنین شاهد رخدادهای متعددی چون جنگ ها، پیمان ها و تقسیم سرزمین ها میان قبیله های بنی اسرائیل بود. این دشت در متون کهن عبری به عنوان محلی حاصلخیز و آباد توصیف شده است که به دلیل موقعیتش میان رود اردن، دریای مرده و کوهستان های موآب، همواره از اهمیت تاریخی، فرهنگی و دینی بالایی برخوردار بوده است. امروزه این منطقه بخشی از خاک اردن محسوب می شود و مکان هایی مانند ذیبان و مادبا در نزدیکی آن قرار دارند. در متون فارسی قدیمی تر، دشت موآب را بر
اساس نام عبری آن عربات موآب هم می نوشتند. جغرافیا. نلسون گلوک دشت های موآب را دارای شکلی شبیه به «چنگ ناقص» توصیف می کند؛ به طوری که مرز شمالی آن را وادی نمرین و نوک جنوبی آن را تپه های موآب در جنوب وادی العظیمه تشکیل می دهند، که این تپه ها از فلات موآب به سوی انتهای شمال شرقی دریای مرده امتداد یافته و دشت ها را در این نقطه می بندند. گلوک سه رود اصلی که از شمال به جنوب از این دشت ها به سوی اردن جریان دارند را این گونه نام می برد: وادی نمرین که پیش از خروج از تپه ها «وادی شعیب» نامیده می شود؛ وادی الکفرین؛ و وادی الرمّه که در تپه ها به نام وادی حسبان شناخته می شود و در دو سوم مسیر خود در دشت ها با وادی الکفرین ادغام می شود. در کتاب "دشت های مقدس" نوشتهٔ جی.اچ. هدلی در سال ۱۸۵۶، دشت های موآب با گستره ای وسیع تر توصیف شده اند: «دشت های موآب در شرق دریای مرده و رود اردن قرار دارند. وادی موجب که از میانهٔ آن ها می گذرد، این دشت ها را به دو بخش تقسیم می کند. رشته کوهی کم ارتفاع به نام ابریم که از بخش جنوبی دریای مرده تا کوه جلعاد امتداد یافته، این دشت ها را به دو بخش شرقی و غربی تقسیم می کند. در سمت شرق، دشت ها به
مرزهای بیابان بزرگ می رسند و به تدریج در آن فرومی روند؛ و در سمت غرب، به صورت ایوان های بلندی، همچون پله های عظیم، به سوی سواحل اردن و دریای مرده پایین می آیند. &lt;...&gt; در دوران باستان، موآبی ها تمام این دشت ها را از بخش جنوبی دریای مرده تا کوه جلعاد در اختیار داشتند؛ اما عموری ها با آن ها جنگیدند و تمام بخش شمالی رود رود ارنون را از آن ها گرفتند…» دوران ایرانی. در زمان هخامنشیان، در سدهٔ چهارم پیش از میلاد، بنی اسرائیل که از اسارت بابلی بازمی گشتند، در محوطهٔ باستانی بیت-نمره مستقر شدند. این شهر، شرقی ترین نقطهٔ استقرار یهودیان در منطقهٔ فرااردن به شمار می رفت.
سرقت در ۶۰ ثانیه (انگلیسی: Gone in 60 Seconds) یک فیلم مستقل آمریکایی اکشن محصول سال ۱۹۷۴ به نویسندگی، کارگردانی، تهیه کنندگی و بازی هنری بلایت هالیکی است. داستان فیلم دربارهٔ گروهی از سارقان ماشین و پنجاه ماشینی است که باید ظرف چند روز بدزدند. این فیلم به خاطر نمایش یک صحنه تعقیب و گریز ۴۰ دقیقه ای با ماشین، طولانی ترین صحنه در تاریخ فیلم، که در طی آن در مجموع ۹۳ ماشین نابود شد، شناخته شده است. این فیلم در سال های پس از اکران تبدیل به یک فیلم کالت شده است و یک بازسازی آزاد با شخصیت های جدید و طرحی متفاوت در سال ۲۰۰۰ به همین نام با بازی نیکلاس کیج و آنجلینا جولی منتشر شد.
موآب () بزرگ ترین شهر و مرکز شهرستان گرند در شرق یوتا در غرب ایالات متحده آمریکا است. جمعیت این شهر در سرشماری ۲۰۲۰ ایالات متحده آمریکا برابر با ۵٬۳۶۶ نفر بود. موآب به خاطر چشم اندازهای طبیعی تماشایی خود و نزدیکی به پارک ملی آرچز و پارک ملی کنیون لندز سالانه گردشگران فراوانی را جذب می کند. این شهر همچنین پایگاهی محبوب برای دوچرخه سواری کوهستان در مسیرهایی همچون مسیر اسلیک راک و علاقه مندان به خودروهای بیراهه نوردی به ویژه در کارزار سالانهٔ سافاری جیپ موآب است. موآب یکی از نه پردیس منطقه ای دانشگاه ایالتی یوتا را در خود جای داده است. تاریخچه. سال های نخستین. در سال ۱۸۸۰ این شهر به نام موآب نامگذاری شد. در کتاب مقدس این نام به منطقه ای در شرق رود اردن اشاره دارد. برخی تاریخ نگاران بر این باورند که ویلیام اندرو پیرس، نخستین رئیس اداره پست موآب، این نام را انتخاب کرد، زیرا معتقد بود موآب کتاب مقدس و این منطقه هر دو «سرزمین دوردست» هستند. در مقابل، برخی دیگر منشأ این نام را زبان نومیک دانسته و آن را برگرفته از واژهٔ "موآپا" به معنای «پشه» می دانند. در سال های آغازین، تلاش هایی برای تغییر نام شهر صورت گرفت. از جمله
در سال ۱۸۹۰، دادخواستی با ۵۹ امضا برای تغییر نام به «وینا» ارائه شد که ناکام ماند. همچنین تلاش دیگری برای تغییر نام به «اوودالیا» انجام گرفت که آن نیز موفقیت آمیز نبود. میان سال های ۱۸۲۹ تا اوایل دههٔ ۱۸۵۰، منطقهٔ کنونی موآب به عنوان گذرگاهی بر رودخانه کلرادو در امتداد راه قدیمی اسپانیایی (مسیر تجاری) شناخته می شد. در آوریل ۱۸۵۵، مهاجران کلیسای عیسی مسیح مقدسین آخرین زمان تلاش کردند در این محل دژی به نام مأموریت کوه الک ایجاد کنند، اما به دلیل حملات مکرر بومیان، از جمله حمله ای در سپتامبر همان سال که منجر به کشته شدن جیمز هانت شد، این مأموریت رها گردید. در سال ۱۸۷۸، گروهی از مهاجران به رهبری راندولف هوکادای استوارت، سکونتگاه دائمی موآب را بنیان نهادند. موآب در ۲۰ دسامبر ۱۹۰۲ به صورت رسمی به ثبت رسید. در سال ۱۸۸۳، خط اصلی راه آهن دنور و ریو گراند وسترن ساخته شد که از موآب عبور نکرد، بلکه از تامپسون اسپرینگز و سیسکو در شمال آن گذشت. علیرغم تغییر مسیرهای تجاری، پل موآب بر رودخانه کلرادو تا جنگ جهانی دوم به اندازه ای مهم تلقی می شد که تحت محافظت نظامی قرار داشت. در سال ۱۹۴۳، یک اردوگاه سابق سپاه غیرنظامی حفاظت د
ر خارج از موآب به عنوان بازداشتگاه دسته جمعی آمریکایی های ژاپنی تبار برای زندانی کردن ژاپنی آمریکایی ها که از سوی مقامات اداره انتقال جنگ به عنوان «آشوبگر» شناخته شده بودند، مورد استفاده قرار گرفت. این اداره نهاد دولتی مسئول نظارت بر برنامهٔ بازداشت زمان جنگ بود. مرکز انزوای موآب برای ژاپنی های آمریکایی «نافرمان» در پاسخ به مقاومت فزاینده علیه سیاست های اداره انتقال جنگ در داخل اردوگاه ها ایجاد شد؛ درگیری دسامبر ۱۹۴۲ میان نگهبانان و زندانیان در منزنار که به کشته شدن دو نفر و زخمی شدن ده نفر انجامید، انگیزهٔ نهایی این اقدام بود. در ۱۱ ژانویهٔ ۱۹۴۳، شانزده مرد که اعتراضات دو روزه را آغاز کرده بودند، از زندان های شهری بدون تفهیم اتهام یا دسترسی به دادرسی به موآب منتقل شدند. از آنجا که اردوگاه سپاه غیرنظامی حفاظت تنها پانزده ماه پیش تعطیل شده بود، تمامی ۱۸ سازهٔ نظامی آن در وضعیت خوبی قرار داشت و با کمترین بازسازی به کاربری جدید اختصاص یافت. ۱۵۰ پلیس نظامی از اردوگاه حفاظت می کردند و مدیریت آن برعهدهٔ ریموند بست و رئیس امنیت فرانسیس فردریک بود. در ۱۸ فوریه، سیزده زندانی از مرکز بازداشت گیلار ریور در آریزونا به مو
آب منتقل شدند و شش روز بعد، ده نفر دیگر از منزنار رسیدند. در ۲ آوریل نیز پانزده زندانی دیگر از اردوگاه تولی لیک به موآب منتقل شدند. بیشتر این تازه واردان به دلیل مقاومت در برابر تلاش های اداره انتقال جنگ برای بازداشت دسته جمعی ژاپنی آمریکایی ها به انزوا فرستاده شده بودند، چراکه توضیح کافی دربارهٔ چگونگی و دلایل ارزیابی زندانیان ارائه نشده بود و این امر باعث سردرگمی و خشم آنان شده بود. مرکز انزوای موآب تا ۲۷ آوریل فعال بود و سپس بیشتر زندانیان آن به مرکز بزرگ تر و امن تر لاپ، آریزونا منتقل شدند. پنج مردی که به دلیل اعتراض به شرایط موآب در زندان شهرستان گرند محبوس شده بودند، در یک جعبهٔ پنج در شش فوتی در پشت یک کامیون به لاپ فرستاده شدند. این انتقال جداگانه به ابتکار فرانسیس فردریک انجام شد که احکام زندان آنان را نیز صادر کرده بود و با استفاده از قانونی که بعداً لغو شد، آنان را به «تجمع غیرقانونی» متهم کرده بود. در سال ۱۹۹۴، «اردوگاه دالتون ولز/مرکز انتقال موآب» در فهرست ملی اماکن تاریخی آمریکا ثبت شد. اگرچه در محل اردوگاه هیچ نشانی وجود ندارد، یک پلاک اطلاعاتی در ورودی فعلی سایت و یک عکس در موزه دن اولاری در م
وآب به این مرکز انزوا اشاره دارند. سال های بعد. اقتصاد موآب در آغاز بر پایهٔ کشاورزی استوار بود، اما به تدریج به سوی معدن کاری تغییر جهت داد. اورانیوم و وانادیم در دهه های ۱۹۱۰ و ۱۹۲۰ در این منطقه کشف شدند. پس از آن، پتاس و منگنز و سپس نفت و گاز نیز در این منطقه کشف شدند. در دههٔ ۱۹۵۰، پس از آنکه زمین شناس چارلز استین یک معدن غنی اورانیوم در جنوب موآب کشف کرد، این شهر به «پایتخت اورانیوم جهان» مشهور شد. این کشف هم زمان با آغاز دوران جنگ افزارهای هسته ای و انرژی هسته ای در ایالات متحده بود و سال های رونق موآب آغاز شد. در سال های بعد، جمعیت شهر تقریباً ۵۰۰ درصد افزایش یافت و به حدود ۶٬۰۰۰ نفر رسید. این رشد سریع منجر به ساخت گستردهٔ خانه و مدرسه شد. چارلز استین بخش بزرگی از دارایی و زمین های خود را برای احداث خانه ها و کلیساهای جدید در موآب اهدا کرد. با پایان یافتن جنگ سرد، رونق اورانیوم موآب نیز به پایان رسید و جمعیت شهر به شدت کاهش یافت. در اوایل دههٔ ۱۹۸۰، بسیاری از خانه ها خالی ماندند و تقریباً تمام معادن اورانیوم تعطیل شدند. در سال ۱۹۴۹، جان فورد، کارگردان فیلم های وسترن، برای فیلمبرداری "ارابه پیشتاز" به ا