Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آلکساندرا فرولیش (؛ ۱۹۶۶ یا ۱۹۶۷ – ) نویسنده، و روزنامه نگار اهل آلمان بود که رمان هایش در فهرست پرفروش ترین های آلمان قرار داشت. زندگی. فرولیش متولد ۱۹۶۶ میلادی بود و کار خود را به عنوان روزنامه نگار در کیف، اوکراین آغاز و در آنجا یک مجله زنانه تأسیس کرد. پیش از شروع به نوشتن رمان، وی به عنوان یک روزنامه نگار آزاد در آلمان کار می کرد و برای مجلات زنان و دیگر مجلات می نوشت. وی اولین رمان خویش را تحت عنوان «مادرشوهر روسی من و بلایای دیگر» در سال ۲۰۱۲ منتشر کرد که بیش از ۵۰ هزار نسخه از آن به فروش رفت. در سال ۲۰۱۴، وی رمان بعدی خویش را با نام «سفر با روس ها» و سپس یک رمان جنایی به نام «مردم همیشه می میرند» را در سال ۲۰۱۶ منتشر کرد و آخرین رمان او در سال ۲۰۱۹ به نام «دست های کثیف» به چاپ رسیده است. پلیس آلمان اعلام کرد پیکر بی جان الکساندرا فرولیش ۵۸ ساله را که در خانه قایقی اش که در حاشیه رود البه در هامبورگ قرار داشت، پیدا کرد. الکساندرا فوره لیش مورد اصابت گلوله قرار گرفته بود
هیروهیتو و ساخت ژاپن مدرن ()، کتابی است نوشته هربرت بیکس که دوره سلطنت هیروهیتو ژاپن از دوره شووا را پوشش می دهد. این کتاب برنده سال ۲۰۰۱ جایزه پولیتزر برای ادبیات غیرداستانی عمومی شد. بخش زیادی از اطلاعات موجود در این کتاب توسط ژاپنی هایی که با بیکس کار می کردند، کشف شد، اما شرکت های انتشاراتی و مطبوعات در ژاپن در آن زمان تصمیم گرفتند این اطلاعات را فاش نکنند. بیکس اظهار داشت که نمی خواهد از این کتاب به عنوان سلاحی علیه مردم ژاپن استفاده شود. پیشینه. به گفته نویسنده، این کتاب به دلیل علاقه شخصی دیرینه او به «نظام امپراتوری» ژاپن و در دسترس بودن منابع جدید پس از مرگ امپراتور شووا نوشته شده است.
دستیار اردو ()، دستیار شخصی یا منشی به شخص بلند مرتبه با درجه نظامی است، معمولاً به دستیار افسر (نیروهای مسلح) ارشد، افسر پلیس یا مسئول، یا عضو یک خانواده سلطنتی یا رئیس کشور گفته می شود. یک دستیار ممکن است در مراسم شرکت کند، و دستیار اول معمولاً مهم ترین دستیار شخصی است. این را نباید با یک آجودان که مدیر ارشد یک واحد نظامی است، اشتباه گرفت. نشان مخصوص یک دستیار معمولاً نشان «آیگویلت» است، یک طناب بافته شده به رنگ طلایی یا رنگ های دیگر که روی شانه یونیفرم پوشیده می شود. اینکه آیا روی شانه چپ یا راست پوشیده شود، طبق پروتکل تعیین می شود.
«در باب شور حقیقت» (آلمانی: "Über das Pathos der Wahrheit") مقاله ای کوتاه از فریدریش نیچه است که به انگیزه فیلسوفان برای جستجوی دانش به عنوان هدفی فی نفسه می پردازد. نیچه این انگیزه را با به خود بالیدن یکی می داند. در این مقاله نظریه های مربوط به «اراده معطوف به حقیقت» مخرب را که نیچه در "تبارشناسی اخلاق"، "فراسوی نیک و بد" و "حکمت شادان" مورد بحث قرار می دهد، از پیش تداعی می کند. اگرچه نیچه از فیثاغورس و امپدوکلس به عنوان نمونه ای از یک جوینده با انگیزه حقیقت بحث می کند، اما بیشتر جانب هراکلیتوس را می گیرد. او هراکلیتوس را به عنوان کسی که از نظر روانی از دیگران فاصله داشت، توصیف می کند، زیرا او از حقیقت آگاه بود در حالی که دیگران از آن بی خبر بودند: تمرکز نیچه بر روان شناسی و زندگی اجتماعی فیلسوف است و انسان ستیزی و انزوا را صرف نظر از هرگونه ویژگی کیهان شناسی، فیزیک یا معرفت شناسی، نتیجه انگیزه او برای رسیدن به خودِ دانش می داند، صرف نظر از هرگونه ویژگی کیهان شناسی ، فیزیک یا معرفت شناسی فیلسوف. نیچه مقاله را با اشاره به نیاز به هنر در کنار دانش به پایان می رساند. هنر ضروری است زیرا به جامعه احساس و هدف می
بخشد. دانش محدود است؛ برای مثال، دانش در مورد ماده و حرکت هیچ هدفی را در جهان آشکار نمی کند. درحالیزکه انگیزه برای دانش به خودی خود بینش هایی را به همراه می آورد که به جامعه کمک می کند، هنر امکان تغییر مداوم را فراهم می کند که می تواند حس هدفمندی را که یک نیاز عاطفی افراد است، تأیید کند. «در باب شور حقیقت» در سال ۱۸۷۲ نوشته شد و قرار بود پیش گفتار یا مقدمه اثری باشد، اما هرگز کتابی پس از آن نوشته نشد. نیچه آن را به همراه چهار مقدمه دیگر بر کتاب های نانوشته گردآوری کرد و این نسخه را به عنوان هدیه ی کریسمس به کوزیما واگنر داد.
گو-جو با نام اصلی مارتی زامبوتو (زاده ) خواننده و ترانه سرا استرالیایی است. او نماینده استرالیا در یوروویژن ۲۰۲۵ است.
سرطان اثنی عشر ()، یک سرطان در بخش اول روده کوچک معروف به دوازدهه است. سرطان دوازدهه در مقایسه با سرطان معده و سرطان روده بزرگ نسبتاً نادر است. بافت شناسی آن معمولاً آدنوکارسینوم است.
سرودی برای زندگی (به ) اثری موسیقایی برای گروه کر و ارکستر، ساخته فیلسوف آلمانی فریدریش نیچه است. خاستگاه. در سال ۱۸۸۴ نیچه به دوستش پیتر گاست این گونه نوشت: «این بار، [یک] موسیقی به تو خواهد رسید. می خواهم آهنگی ساخته شود که بتوان آن را در ملاء عام نیز اجرا کرد تا مردم را به فلسفه ام جذب کند.» با این درخواست، گاست "«زندگی» را" به "«دوستی»" تبدیل کرد و آن را تنظیم نمود.
گری جی. باس (؛ زادهٔ ) استاد، فرهنگستان، روزنامه نگار است. یک دانشگاهی و نویسنده آمریکایی، متخصص در امنیت بین الملل، حقوق بین الملل، و حقوق بشر است. او استاد ویلیام پی باسول در رشته سیاست جهانی صلح و جنگ در دانشگاه پرینستون است، جایی که از سال ۱۹۹۹ در آنجا تدریس کرده است.
ریاست جمهوری هری اس. ترومن ()، رئیس جمهور فرانکلین دلانو روزولت به دنبال انتخاب مجدد در انتخابات ریاست جمهوری ایالات متحده آمریکا (۱۹۴۴) بود. روزولت شخصاً از معاون رئیس جمهور فعلی هنری والاس یا جیمز اف] حمایت می کرد. بیرنز به عنوان معاون او. با این حال، والاس در میان محافظه کاران حزب دموکرات (ایالات متحده آمریکا) محبوبیت نداشت. بایرن، یک کاتولیک سابق، با مخالفت بسیاری از لیبرال ها و کاتولیک ها مواجه شد. به دستور رهبران حزب، روزولت با ترومن که مورد قبول همه جناح های حزب بود، موافقت کرد و ترومن در کنوانسیون ملی دموکرات ۱۹۴۴ به عنوان معاون رئیس جمهور نامزد شد.
قصیده هایی از مسینا (؛ ) مجموعه ای از هشت چکامه کوتاه سروده فریدریش نیچه است. این اشعار در بهار ۱۸۸۲ در سیسیل سروده شده اند، که نیچه پس از بازگشت از جنوا، سه هفته در آن جا اقامت داشت. در ماه مه ۱۸۸۲ این هشت قصیده توسط ارنست اشمایتزنر، ناشر وقت نیچه که بعدها تمام روابطش را با او قطع کرد و سرانجام از او شکایت کرد، در "اینترنشنال موناتشریفت" منتشر شد. این قصیده ها از همان حجم عظیم تلاش های شاعرانه ای ناشی می شوند که او از فوریه تا آوریل ۱۸۸۲ انجام داد، که نیچه بعدها از دل آن ها "«مقدمه ای بر قافیه های آلمانی" تا "حکمت شادان»" را در سال ۱۸۸۲ سرود. از میان این هشت شعر، نیچه از شش شعر، به شکل اندکی تغییریافته، برای "ترانه های شاهزاده وگلفری"، ضمیمه چاپ دوم "حکمت شادان" در سال ۱۸۸۷ استفاده کرد.
در ۱۰ مه ۲۰۲۵، توافق آتش بس با میانجیگری ایالات متحده توسط جمهوری هند و جمهوری اسلامی پاکستان امضا شد. نیروهای مسلح هند در ۷ مه ۲۰۲۵، در پاسخ به حمله پهلگام که منجر به آغاز درگیری هند و پاکستان در سال ۲۰۲۵ شد، به پاکستان حمله کردند. به دلیل حملات موشکی هند به پاکستان، تظاهرات جهانی زیادی در واکنش به این درگیری آغاز شد. از زمان اجرای آتش بس، منابع هندی ادعا کردند که صدای انفجارهای بلندی شنیده شده و حملاتی در آسمان سرینگر و جامو و کشمیر تحت کنترل هند مشاهده شده است. پیشینه. پس از حمله ۲۰۲۵ پَهَلگام در ۲۲ آوریل ۲۰۲۵، نیروهای مسلح هند در پاسخ به این حمله، حملات موشکی به جمهوری اسلامی پاکستان انجام دادند. در ۱۰ مه ۲۰۲۵، ۳ روز پس از حملات هند به پاکستان، نیروهای مسلح پاکستان عملیاتی را در تلافی حملات هند آغاز کردند و چندین پایگاه نظامی هند را هدف قرار دادند. بسیاری از کشورها مانند افغانستان، الجزایر، بنگلادش، چین، قطر، روسیه، ایران، اوکراین، عربستان سعودی، امارات متحده عربی، بریتانیا، ایالات متحده آمریکا و بسیاری دیگر از هر دو کشور خواستند که تعامل دیپلماتیک را دنبال کنند و از تشدید تنش ها خودداری کنند. روند مذاکره
. در ۱۰ مه ۲۰۲۵، ویکرام مصری، وزیر امور خارجه هند، و اسحاق دار، وزیر امور خارجه پاکستان، اعلام کردند که ارتش های هر دو کشور با آتش بس کامل موافقت کرده اند که از ساعت ۵:۰۰ بعد از ظهر به وقت هند / ۴:۳۰ بعد از ظهر به وقت پاکستان (۱۱:۳۰ به وقت گرینویچ) لازم الاجرا خواهد بود. اسحاق دار، وزیر امور خارجه پاکستان، اعلام کرد که ۳۶ کشور در میانجی گری آتش بس نقش داشته اند. دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا، پس از اظهارات رسمی وزرای امور خارجه هند و پاکستان، از طریق رسانه های اجتماعی به موضوع آتش بس پرداخت. اتهامات تخلفات. به گفته دولت و رسانه های هند، پس از اعلام آتش بس، صدای انفجارهای مهیبی شنیده شد و پرتابه هایی در آسمان سرینگر و جامو در کشمیر تحت کنترل هند مشاهده شد. عطا طرار، وزیر اطلاعات پاکستان، گفت که ادعاهای هند مبنی بر نقض آتش بس توسط پاکستان صحت ندارد. او گزارش های منابع رسانه ای هند را «بی اساس» خواند. جمهوری اسلامی پاکستان همچنین جمهوری هند را به نقض توافق آتش بس در کشمیر تحت کنترل پاکستان متهم کرد.
از دست دادن چین () یا از دست دادن چین به کمونیسم، در گفتمان سیاسی آمریکا، به قدرت رسیدن غیرمنتظره حزب کمونیست چین در اثر انقلاب کمونیستی چین در سرزمین اصلی چین در سال ۱۹۴۹ گفته می شود.
پاتریای قسطنطیه (انگلیسی: Patria of Constantinople؛ یونانی: Πάτρια Κωνσταντινουπόλεως) کتابی است کهن از دورهٔ بیزانس شامل چهار متن مختلف دربارهٔ تاریخ شهر قسطنطنیه که در قالب یک جُنگ گردآوری شده اند. این چهار متن به گونه ای کمابیش مستقل از هم گزارش هایی دربارهٔ سرگذشت شهر، چند و چون ساخت بناهای مشهور و رویدادهای تاریخی مرتبط با آنها را به دست می دهند که اغلب به قصه ها و داستان های برگرفته از تاریخ شفاهی مردمان یونانی زبان جغرافیای بیزانس نیز آمیخته شده است. ریشه شناسی. در ادبیات یونانی واژهٔ «پاتریا» (Πάτρια) در معنای تاریخ محلی به کار می رود که گاه بر اساس روایات کاملاً تاریخی و گاه با سبکی قصه پردازانه، روایتی از رویدادها، حوادث و رجال صاحب نام یک شهر یا یک ناحیه را به مخاطب خود ارائه می دهد. محتوای پاتریای قسطنطینه. با توجه به آنکه «پاتریای قسطنطنیه» مجموعه ای است گردآوری شده از چهار متن مختلف که با وجود وحدت موضوع، هر کدام به بخشی از تاریخ شهر قسطنطنیه و ساختمان ها و فضاهای عمومی آن می پردازند، به نظر می رسد این مجموعه در ساختاری شبیه به یک «چهارمقاله» تنظیم و تدوین شده است؛ به طوری که رساله های گردآوری ش
ده در آن، در زمان های متفاوتی و بر پایه روایات گوناگونی که بیشتر ریشه در ادبیات شفاهی جامعهٔ بیزانس داشته اند، تألیف یا تدوین شده اند. از این رو بنا بر شواهد متنی و تاریخی موجود، با آنکه نمونهٔ حاضر از پاتریای قسطنطنیه در اواخر سدهٔ دهم میلادی گردآوری و تدوین شده است، بخش بزرگی از روایات و محتوای آن به فاصلهٔ زمانی سدهٔ ششم تا نهم میلادی بازمی گردد. ترجمه های فارسی از پاتریای قسطنطنیه. تا کنون پنج نسخه خطی فارسی درباره تاریخ ایاصوفیه در گنجینه های نسخ خطی شناسایی شده اند که از این تعداد یک نسخه در کتابخانه دانشگاه کالیفرنیا و چهار نسخه دیگر در کتابخانه جامع سلیمانیه استانبول شناسایی شده اند. تمامی این نسخه ها ترجمه ای از بخش چهارم پاتریای قسطنطنیه هستند که به تاریخ ساخت ایاصوفیه می پردازد و تا کنون هیچ قالب دیگری غیر از ترجمه متن یادشده در تهیه سرگذشت این کلیسا به زبان فارسی شناسایی نشده است. اگرچه تمامی مترجمان این متون در خلال فرایند ترجمه، بنا به ضرورت مطالبی از خود درباره دلیل ترجمه متن یونانی، سایر بناها و شخصیت های قسطنطنیه و رویدادهای پس از تصرف شهر توسط سپاه عثمانی را به محتوای متن اصلی یونانی افزوده
و کمابیش دست به بازنویسی آن زده اند، اما با توجه به رویکرد همدلانه آنها نسبت به محتوای متن پاتریا، هیچ یک از مترجمان روایت متن یونانی که در جهت قدسی جلوه دادن بنای کلیسا ساخته و پرداخته شده است، نقض نکرده اند. از میان سه ترجمه مورد پژوهش در این کتاب درباره تاریخ ایاصوفیه، تنها نام درویش شمس الدین قرمانی (نویسنده و مترجم رساله نخست) و احمد بن احمد منشی گیلانی (نویسنده و مترجم رساله سوم) قابل استخراج است و نویسنده رساله دوم از ذکر نام خود خودداری کرده است. درویش شمس الدین قرمانی در سال 1129 قمری اقدام به ترجمه این متن کرده است و یک سال قبل از آن نیز این نسخه را به زبان ترکی برگردانده است. رساله دوم با دیباچه کوتاهی که بخش عمده آن به انگیزه نگارش کتاب می پردازد، آغاز می شود و نویسنده در خلال آن بدون آنکه نامی ببرد، به داستان کوتاه آشنایی از طریق یکی از دوستانش با ترجمه ترکی پاتریای قسطنطنیه می پردازد؛ از این رو نام و سرگذشت نویسنده این رساله نامعلوم است. نویسنده رساله سوم هم احمد منشی گیلانی است که هیچ گزارشی از وی در منابع دیده نمی شود.
رقص لکی، به لکی (بازی لکی،چوپی لکی،سگین سماع لکی) هریک از اقوام گوناگون ساکن در جغرافیای ایران، رقص هایی دارند که برگرفته از تاریخ زندگی طبیعی و اجتماعی آنان است. این رقصها همانند دیگر پدیده های فرهنگ مردم از مفاهیم اساسی زندگی اقوام ایرانی منشأ گرفته و در نتیجه سازگار و همگام با ساختار معیشتی، فکری و اخلاقی قومی هستند. این رقصها کارکردها و مضمونهای گوناگونی مانند آئینی و دینی، شادی و تغزل، حماسه و رزم، کار، تقلید و نمایش، سوگ و درمان دارند. رقص های لکی شامل دامنه ای است که در میان گروه های لک به شکل انتقال از نسلی به نسل بعدی گسترش یافته و شکل گرفته است. رقص های لکی عموماً ویژگی های مشترک رقصهای ایرانی شامل دسته ای و گروهی بودن، آرایش دایره وار، جنبه آهنگین و لباسهای رنگارنگ را درخود دارند. پیشینه. نقوش سه انسان در حال رقص بر سفالهای کشف شده، نمایش رقص در سر پرچم مفرغهای کوهدشت، که مربوط به هزاره یکم پیش از میلاد بدست آمده است و در موزه لوور نگهداری می شود شیوه ها. در مناطق لک نشین ایران، رقص های بسیار گوناگونی وجود دارد که مانند: سگین سماع لکی، دوپا لکی و سه پاه لکی هستند.
جی جی با نام اصلی یوهانس پیتش (زاده ) خواننده و ترانه سرا اتریشی است. او نماینده اتریش در یوروویژن ۲۰۲۵ بود و با ترانه «عشق هدررفته» برنده مسابقه آواز یوروویژن شد. اوایل زندگی. پیتش در وین از یک متخصص فناوری اطلاعات اتریشی و یک آشپز فیلیپینی متولد شد و در دبی بزرگ شد، جایی که ازطریق مهمانی های کارائوکه با خانواده اش با موسیقی پاپ و ازطریق پدرش با اپرا آشنا شد. هر دو بر سبک پاپ-اپرای فعلی او تأثیر گذاشته اند. در سال ۲۰۱۶، خانواده او به اتریش بازگشتند. کارنامه موسیقی. در سال ۲۰۲۰، پیتش پس از از دست دادن مهلت شرکت برای برنامه «صدای آلمان»، در نهمین سری از برنامه «صدای بریتانیا» شرکت کرد. او با کمک مربی اش ویل.آی.ام به مرحله حذفی راه یافت. سال بعد، او در فصل پنجم استارمانیا شرکت کرد، جایی که به اولین نمایش نهایی خود راه یافت. او همچنین پس از بازدید از مدرسه اپرای دولتی وین، در دانشگاه موسیقی و هنر شهر وین می رود. در ۳۰ ژانویه ۲۰۲۵، آهنگ «عشق هدررفته» که توسط پیتش با نام هنری جی جی اجرا شد، توسط ORF به عنوان نماینده اتریش برای مسابقه آواز یوروویژن ۲۰۲۵ در برنامه رادیویی "Ö3-Wecker" که از شبکه Ö۳ پخش می شد، اعلام ش
د. «عشق هدررفته» توسط جی جی، تئودورا اشپیریچ (نماینده اتریش در سال ۲۰۲۳) و توماس تورنر نوشته شده و در ۶ مارس ۲۰۲۵ منتشر شد. او در ۱۷ مه در فینال بزرگ، پس از دریافت مجموع ۴۳۶ امتیاز، شامل ۱۷۸ امتیاز از تماشاگران و ۲۵۸ امتیاز (بیشترین امتیاز) از هیئت داوران، برنده شد. سبک موسیقی. سبک موسیقی پیتش ترکیبی از عناصر اپرا و پاپ است. او به عنوان یک کنترتنور «سوپرانو» با محدوده صدایی تا اوج های بالای سوپرانو، هر دو ژانر را ازطریق رویکردی صوتی و تفسیریِ پراحساس و رسا دربردارد. زندگی شخصی. پیتش علاوه بر زبان مادری اش، آلمانی، به زبان های انگلیسی، فرانسوی و تاگالوگ نیز صحبت می کند. پیچ در مصاحبه ای با پورتال queer.de گفت که او یک کوئیر است. پیتش پس از پیروزی اش در یوروویژن فاش کرد که دوست پسر دارد.
محاصره کوه تابور () در سال ۱۲۱۷، محاصره ای طی جنگ صلیبی پنجم میان نیروهای صلیبی و ایوبیان به قصد تصرف این قلعه طی جنگ صلیبی مجارها بود که در نهایت صلیبیون در تصرف این قلعه ناکام و نیروهای ایوبی به رهبری بدرالدین محمد حکاری پیروز شدند.
نبرد المنصوره () در ۲۱-۲۲ اوت ۱۲۲۱ در نزدیکی شهر منصوره مصر طی جنگ صلیبی پنجم به وقوع پیوست. نیروهای صلیبی به رهبری پلاجیو گالوانی و جان برین در آخرین نبرد کارزار صلیبی پنجم در مقابل نیروهای ایوبی قرار گرفتند و در انتها نیروهای ایوبی موفق شدند نیروهای صلیبی را شکست داده و آنها را مجبور به تسلیم شدن و ترک خاک مصر کنند.
نبرد غزه () در سال ۱۲۳۹ و طی جنگ صلیبی بارون ها میان نیروهای صلیبی و نیروهای ایوبی به وقوع پیوست که در انتها با پیروزی ایوبیان و شکست تئوبالد یکم ناوار همراه بود.
سواحل سواحیلی () یک منطقه ساحلی در شرق آفریقا است که با اقیانوس هند هم مرز است و قوم سواحیلی در آن ساکن هستند. این منطقه، شامل سوفالا (واقع در موزامبیک) Mombasa، Gede , Pate Island، Lamu، و Malindi (در کنیا)؛ و دارالسلام و کیلوا (در تانزانیا) نیز هست. علاوه بر این، چندین جزیره ساحلی در سواحل سواحیلی گنجانده شده اند، مانند زنگبار و کومور. از نظر تاریخی، مناطقی که امروزه ساحل سواحیلی در نظر گرفته می شوند، در دوران یونانی-رومی، با نام آزانیا یا زینگیون و از قرن هفتم تا چهاردهم در ادبیات خاورمیانه، هند و چین، با نام زنگ یا زینج شناخته می شدند. کلمه «سواحیلی» در عربی به معنای مردم سواحل است و از کلمه «"سواحیل"» (به معنای سواحل) گرفته شده است. مردم سواحیلی و فرهنگ آنها، با ترکیب متمایزی، از ریشه های آفریقایی و عربی شکل گرفته است. سواحیلی ها تاجر و بازرگان بودند و به راحتی از فرهنگ های دیگر تأثیر می پذیرفتند. اسناد تاریخی از جمله Periplus دریای اریتره و آثار ابن بطوطه، جامعه، فرهنگ و اقتصاد سواحل سواحیلی را در مقاطع مختلف تاریخ آن توصیف می کنند. ساحل سواحیلی فرهنگ، جمعیت شناسی، مذهب و جغرافیای متمایزی دارد. تاریخچه.
در دوران پیش از سواحیلی، این منطقه توسط جوامع کوچک تری اشغال شده بود که فعالیت های اجتماعی-اقتصادی اصلی آنها، دامداری، ماهیگیری و کشاورزی مختلط بود. در اوایل، ساکنان سواحل سواحیلی، به دلیل کشاورزی که به لطف بارندگی منظم سالانه و دامداری حاصل می شد، در رفاه کاملی بودند. ساحل کم عمق آن، به دلیل تأمین غذاهای دریایی اهمیت داشت. از اوایل هزاره اول میلادی، تجارت بسیار مهم بود. مصب رودخانه های ملحق شده به آب دریا، بندرگاه های طبیعی ایجاد می کردند، در حالی که بادهای موسمی سالانه، به تجارت کمک می کردند. تا قرن دهم، سومالیایی های قومی، در امتداد ساحل شمالی سواحیلی و به ویژه در مناطق مجاور مجمع الجزایر لامو، ساکن شده بودند. بعدها در هزاره اول، مهاجرتی از قوم بانتو رخ داد. جوامعی که در امتداد ساحل ساکن شدند، ویژگی های باستان شناسی و زبانی مشترکی با جوامع ساکن در مناطق داخلی قاره داشتند. داده های باستان شناسی استفاده از سفال های کواله و اوره را هم در امتداد ساحل و هم در بخش های داخلی آشکار کرده است که نشان می دهد این مناطق، در اواخر عصر حجر و اوایل عصر آهن، شیوه زندگی مشترکی داشته اند. از قدیمی ترین زمان هایی که از آنها
سندی وجود دارد، کرانه های آفریقا از دریای سرخ، تا فاصله ای نامعلوم به سمت جنوب، در تحت نفوذ و سلطهٔ اعراب بود. در دوره های بعد، شهرهای ساحلی توسط ایرانیان و اعراب تأسیس یا فتح شدند که عمدتاً به دلیل اختلافات مذهبی آن زمان، بین قرن های هشتم و یازدهم به جنوب شرقی آفریقا گریختند و پناهندگان، انشعاب گرا بودند. بدین ترتیب، ایالت های کوچک مختلفی در امتداد ساحل رشد کردند. این ایالت ها گاهی اوقات به طور کلی به عنوان امپراتوری زنگی شناخته می شوند. با این حال، بعید است که آنها هرگز تحت یک حاکم متحد شده باشند. به گفته برگر و همکارانش، این شیوه زندگی مشترک، حداقل در حدود قرن سیزدهم میلادی (۳۶۲) شروع به واگرایی کرد. در پی فعالیت های تجاری در امتداد ساحل، بازرگانان عرب غیرمسلمان، برخی از آداب و رسوم آفریقایی ها را مورد تمسخر قرار می دادند. ظاهراً این نگرش تحقیرآمیز، نخبگان آفریقایی را بر آن داشت تا ارتباط خود را با داخل کشور انکار کنند و ادعا کنند که از تبار شیرازی ها هستند و قبلاً به اسلام گرویده اند. تعاملاتی که در پی آن رخ داد، منجر به شکل گیری فرهنگ منحصر به فرد سواحیلی و دولت شهرها، به ویژه آن هایی که از طریق تجارت کم
ک می شدند، شد. سلطنت کیلوا در اوج قدرت خود در قرن پانزدهم، مالک یا مدعی حاکمیت بر شهرهای سرزمین اصلی مالیندی، اینهامبانه و سوفالا و ایالت های جزیره ای مومباسا، پمبا، زنگبار، مافیا، کومورو و موزامبیک (به علاوه بسیاری از مکان های کوچک تر) بود. سفر واسکو دا گاما در اطراف دماغه امید نیک به اقیانوس هند در سال ۱۴۹۸، ورود پرتغالی ها به تجارت، سیاست و جامعه موجود در دنیای اقیانوس هند را رقم زد. پرتغالی ها در اوایل قرن شانزدهم، کنترل جزیره موزامبیک و شهر بندری سوفالا را به دست گرفتند. واسکو دا گاما که در سال ۱۴۹۸ از مومباسا بازدید کرده بود، با موفقیت به هند رسید و به پرتغالی ها اجازه داد تا مستقیماً از طریق دریا، با خاور دور تجارت کنند و بدین ترتیب، شبکه های تجاری قدیمی تر متشکل از مسیرهای ترکیبی زمینی و دریایی، مانند مسیرهای تجارت ادویه که از خلیج فارس، دریای سرخ و کاروان ها برای رسیدن به شرق مدیترانه استفاده می کردند را به چالش بکشند. در ابتدا، حکومت پرتغالی ها در جنوب شرقی آفریقا، عمدتاً متمرکز بر نوار ساحلی با مرکزیت در مومباسا بود. پرتغالی ها، با سفرهایی که توسط واسکو داگاما، فرانسیسکو د آلمیدا و آفونسو د. آلبوکر
کی هدایت می شدند، تا سال ۱۵۱۵ بر بسیاری از سواحل جنوب شرقی آفریقا، از جمله سوفالا و کیلوا تسلط یافتند. پرتغالی ها توانستند بین سال های ۱۵۰۰ تا ۱۷۰۰، بخش زیادی از تجارت ساحلی را از اعراب بگیرند، اما با تصرف پایگاه کلیدی پرتغال در قلعه عیسی در جزیره مومباسا (که اکنون در کنیا است) توسط حاکم عمانی، سیف بن سلطان، در سال ۱۶۹۸ توسط اعراب، پرتغالی ها به سمت جنوب عقب نشینی کردند. حاکم عمان، سعید بن سلطان (۱۸۰۶–۱۸۵۶)، دربار خود را از مسقط به استون تاون در جزیره اونگوجا (یعنی جزیره زنگبار) منتقل کرد. او یک گروه نخبه از حاکمان عرب را بوجود آورد و توسعه مزارع میخک را با استفاده از نیروی کار بردگان جزیره تشویق کرد. عمان به عنوان یک قدرت تجاری منطقه ای در قرن نوزدهم، جزیره زنگبار و منطقه زنگ در سواحل جنوب شرقی آفریقا، از جمله مومباسا و دارالسلام را در اختیار داشت. وقتی سعید بن سلطان در سال ۱۸۵۶ درگذشت، پسرانش بر سر جانشینی با هم اختلاف پیدا کردند. در نتیجه این کشمکشها، این امپراتوری در سال ۱۸۶۱ به دو امیرنشین جداگانه تقسیم شد: سلطان نشین زنگبار و منطقه «مسقط و عمان». تا سال ۱۸۸۴، سلاطین زنگبار، بخش قابل توجهی از ساحل سواحیل
ی، معروف به زنگ، را کنترل می کردند. با این حال در آن سال، انجمن استعمار آلمان، روسای محلی در سرزمین اصلی را مجبور به پذیرش حمایت از آلمان کرد و این امر باعث اعتراض سلطان برگش بن سعید شد. همزمان با کنفرانس برلین و تلاش برای آفریقا، علاقه بیشتر آلمان به این منطقه در سال ۱۸۸۵ و با ورود شرکت تازه تأسیس آلمان شرق آفریقا که مأموریت استعمار این منطقه را داشت، آشکار شد. در سال ۱۸۸۶، بریتانیایی ها و آلمانی ها مخفیانه با هم ملاقات کردند و اهداف خود را برای گسترش در دریاچه های بزرگ آفریقا مورد بحث قرار دادند. حوزه های نفوذ از سال قبل مورد توافق قرار گرفته بود، به این صورت که بریتانیایی ها منطقه ای را که بعدها به عنوان تحت الحمایه شرق آفریقا (کنیا فعلی) شناخته شد و آلمانی ها تانزانیای امروزی را تصرف کنند. هر دو قدرت، قلمرو ساحلی را از زنگبار اجاره کردند و ایستگاه های تجاری و پایگاه های مرزی تأسیس کردند. در طول چند سال بعد، تمام متصرفات سرزمین اصلی زنگبار، توسط قدرت های امپراتوری اروپایی اداره می شد و این امر از سال ۱۸۸۸ و از زمانی که شرکت امپراتوری بریتانیا در شرق آفریقا اداره مومباسا را به دست گرفت آغاز شد. در همان سال،
شرکت آفریقای شرقی آلمان، حاکمیت مستقیم و رسمی بر منطقه ساحلی ای را که قبلاً تحت الحمایه آلمان بود به دست گرفت. این منجر به یک قیام بومی، شورش ابوشیری، شد که توسط "نیروی دریایی کایزرلیچه" سرکوب شد و پایان نفوذ زنگبار بر سرزمین اصلی را اعلام کرد. با امضای پیمان هلیگولند-زنگبار بین بریتانیا و امپراتوری آلمان در سال ۱۸۹۰، زنگبار خود به یک منطقه تحت الحمایه بریتانیا تبدیل شد. در اوت ۱۸۹۶، پس از مرگ سلطان حمد بن ثوینی، بریتانیا و زنگبار، درگیر یک جنگ ۳۸ دقیقه ای شدند که کوتاه ترین جنگ ثبت شده در تاریخ است. با به قدرت رسیدن خالد بن برغش، پسرعموی سلطان، کشمکشی بر سر جانشینی درگرفت. بریتانیایی ها می خواستند که حمود بن محمد سلطان شود، زیرا معتقد بودند که کار کردن با او بسیار آسان تر خواهد بود. بریتانیایی ها یک ساعت به خالد فرصت دادند تا کاخ سلطان در استون تاون را تخلیه کند. خالد نتوانست این کار را انجام دهد و در عوض، ارتشی متشکل از ۲۸۰۰ نفر را برای جنگ با بریتانیایی ها گرد آورد. بریتانیایی ها به کاخ و دیگر نقاط اطراف شهر حمله کردند و پس از آن خالد عقب نشینی کرد و بعداً به تبعید رفت. سپس حمود به طور مسالمت آمیز به عنوا
ن سلطان منصوب شد. در سال ۱۸۸۶، دولت بریتانیا ویلیام مکینان را که از قبل با سلطان توافق نامه ای داشت و شرکت کشتیرانی او به طور گسترده در دریاچه های بزرگ آفریقا تجارت می کرد، تشویق کرد تا نفوذ بریتانیا را در منطقه افزایش دهد. او انجمن بریتانیای شرق آفریقا را تشکیل داد که منجر به تأسیس شرکت امپراتوری بریتانیای شرق آفریقا در سال ۱۸۸۸ و اعطای مجوز اولیه برای اداره این منطقه شد. این شرکت، در حدود از خط ساحلی ای را که از رودخانه جوبا از طریق مومباسا تا آفریقای شرقی آلمان امتداد داشت و از سلطان اجاره شده بود، اداره می کرد. با این حال، این شرکت دچار شکست شد و در ۱ ژوئیه ۱۸۹۵، دولت بریتانیا، این منطقه را یک کشور تحت الحمایه، یعنی تحت الحمایه شرق آفریقا، اعلام کرد و اداره آن، به وزارت امور خارجه منتقل شد. در سال ۱۸۹۱، پس از آنکه مشخص شد که شرکت آلمانی شرق آفریقا نمی تواند قلمرو خود را اداره کند، آن را به دولت آلمان فروخت و دولت آلمان مستقیماً بر شرق آفریقا حکومت کرد. در طول جنگ جهانی اول، شرق آفریقا که تحت اشغال آلمان بود، به تدریج توسط نیروهای امپراتوری بریتانیا و کنگوی بلژیک در طول لشکرکشی شرق آفریقا اشغال شد، اگرچه م
قاومت آلمان تا سال ۱۹۱۸ ادامه یافت. پس از این، جامعه ملل کنترل این منطقه را به بریتانیا سپرد و آن را «تانگانیکا» نامید. بریتانیا تا پایان جنگ جهانی دوم، تانگانیکا را تحت عنوان قیمومت جامعه ملل در اختیار گرفت و سپس، آنرا به عنوان سرزمین تحت قیمومیت سازمان ملل متحد در اختیار داشت. در ۲۳ ژوئیه ۱۹۲۰، مناطق داخلی تحت الحمایه شرق آفریقا، با حکم شورایی، به عنوان مستعمرات، به بریتانیا ضمیمه شدند. آن بخش از تحت الحمایه سابق، به این ترتیب و به عنوان مستعمره کنیا بوجود آمد و از آن زمان ببعد، سلطان زنگبار، دیگر بر آن سرزمین حاکمیت نداشت. باقی مانده نوار ساحلی (به استثنای ویتو)، برطبق توافقی با سلطان زنگبار، همچنان تحت الحمایه باقی ماند. آن قسمت از نوار ساحلی که تحت حاکمیت سلطان زنگبار باقی ماند، در سال ۱۹۲۰، به عنوان تحت الحمایه کنیا تشکیل شد در سال ۱۹۶۱، تانگانیکا با نام تانگانیکا، از بریتانیا استقلال پیدا کرد و به کشورهای مشترک المنافع پیوست. یک سال بعد نیز به جمهوری تبدیل شد. مستعمره کنیا در سال ۱۹۶۳ به پایان رسید و این زمانی بود که برای اولین بار، یک دولت با اکثریت قومی کنیایی انتخاب شد و در نهایت، استقلال خود را اعل