Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ارآمدی های متعدد است و از یک نقطه عبور می کند. از نقطه نظر منابع سیستم زیربنایی، هر رشته یا فرایند جدید هزینه های سربار را در حافظه و زمان پردازش (به دلیل تغییر زمینه) تحمیل می کند. ناکارآمدی اساسی هر رشته ای که در انتظار اتمام I / O است نیز حل نشده است. از نقطه نظر طراحی، هر دو رویکرد، مالتی پلکسر عمومی را با کنترل کننده های درخواست خاص نیز پیوند می دهند، و تغییر کد سرور را شکننده و خسته کننده می سازد. این ملاحظات چند تصمیم اصلی طراحی را نشان می دهد: ترکیب این بینش ها منجر به الگوی راکتور می شود که مزایای تک رشته با توان عملیاتی و مقیاس پذیری بالا را متعادل می کند. استفاده. الگوی راکتور می تواند نقطه شروع خوبی برای هر مشکل همزمان و مربوط به رویداد باشد. این الگو به سوکت های شبکه نیز محدود نمی شود. ورودی / خروجی سخت افزار، دسترسی به سیستم فایل یا پایگاه داده، ارتباط بین پردازشی و حتی سیستم های ارسال پیام انتزاعی همگی موارد استفاده ممکن هستند. با این حال، الگوی راکتور محدودیت هایی دارد، یکی از اصلی ترین آنها استفاده از callbacks است که تجزیه و تحلیل برنامه و اشکال زدایی را دشوارتر می کند، مشکلی که در طراحی های
با کنترل معکوس رایج است. روش های ساده تر نخ در هر اتصال و رویکردهای کاملاً تکراری از این امر جلوگیری می کنند و اگر مقیاس پذیری یا توان عملیاتی بالا مورد نیاز نباشد، می توانند راه حل های معتبری باشند. Single-threading همچنین می تواند در موارد استفاده ای که به حداکثر توان عملیاتی نیاز دارند یا زمانی که درخواست ها شامل پردازش قابل توجهی می شوند، به یک اشکال تبدیل شود. طرح های چند رشته ای مختلف می توانند بر این محدودیت ها غلبه کنند، و در واقع، برخی هنوز از الگوی راکتور به عنوان یک جزء فرعی برای مدیریت رویدادها و I / O استفاده می کنند. برنامه های کاربردی. الگوی راکتور (یا گونه ای از آن) در بسیاری از وب سرورها، سرورهای کاربردی و چارچوب های شبکه جای خود را پیدا کرده است: ساختار. یک برنامه واکنشی از چندین بخش متحرک تشکیل شده است و به برخی مکانیسم های پشتیبانی متکی است: رسیدگی. یک شناسه و رابط برای یک درخواست خاص، با IO و داده. این اغلب به شکل سوکت، توصیفگر فایل یا مکانیزم مشابه است که باید توسط اکثر سیستم عامل های مدرن ارائه شود. تقسیم کننده. یک اعلان کننده رویداد که می تواند به طور مؤثر وضعیت یک دسته را نظارت کند،
سپس سایر زیرسیستم ها را از تغییر وضعیت مربوط مطلع کند (معمولاً یک دسته IO "آماده خواندن" می شود). به طور سنتی این نقش با فراخوانی سیستم () انتخاب می شد، اما نمونه های امروزی تر شامل epoll، kqueue و IOCP است. دیسپچر. حلقه رویداد واقعی برنامه واکنش گرا، این مؤلفه رجیستری کنترل کننده های رویداد معتبر را حفظ می کند، سپس هنگامی که رویدادی مطرح می شود، کنترل کننده مناسب را فراخوانی می کند. مدیریت رویداد. که به عنوان کنترل کننده درخواست نیز شناخته می شود، این منطق خاص برای پردازش یک نوع درخواست خدمات است. الگوی راکتور پیشنهاد می کند که اینها را به صورت پویا با دیسپاچر به عنوان تماس برگشتی برای انعطاف پذیری بیشتر ثبت کنید. به طور پیش فرض، یک راکتور از چند رشته استفاده نمی کند بلکه یک کنترل کننده درخواست را در همان رشته ای فراخوانی می کند که توزیع کننده است. رابط مدیریت رویداد. یک کلاس واسط انتزاعی که ویژگی ها و روش های کلی یک کنترل کننده رویداد را نشان می دهد. هر کنترل کننده خاص باید این رابط را پیاده سازی کند در حالی که توزیع کننده از طریق این رابط روی کنترل کننده های رویداد کار می کند. انواع. الگوی استاندارد راکتور
برای بسیاری از کاربردها کافی است، اما برای مواردی که به ویژه نیاز دارند، ترفندها می توانند قدرت بیشتری را به قیمت پیچیدگی بیشتر فراهم کنند. یکی از اصلاحات اساسی این است که برای همزمانی بیشتر، کنترل کننده های رویداد را در رشته های خودشان فراخوانی کنیم. اجرای هندلرها در یک استخر نخ، به جای چرخاندن رزوه های جدید در صورت نیاز، باعث ساده تر شدن بیشتر رشته ها و به حداقل رساندن سربار می شود. این موضوع باعث می شود که در بسیاری از موارد استفاده از استخر نخ مکملی طبیعی برای الگوی راکتور باشد. یکی دیگر از راه های به حداکثر رساندن توان عملیاتی این است که تا حدودی رویکرد سرور «رشته در هر اتصال» را مجدداً معرفی کنید، با حلقه های توزیع کننده / رویداد تکراری که همزمان اجرا می شوند. با این حال، به جای تعداد اتصالات، تعداد دیسپاچر را برای مطابقت با هسته های CPU موجود سخت افزار اصلی پیکربندی می کند. این نوع که به عنوان چند راکتور شناخته می شود، تضمین می کند که یک سرور اختصاصی به طور کامل از قدرت پردازش سخت افزار استفاده می کند. از آنجایی که رشته های متمایز، حلقه های رویداد طولانی هستند، هزینه ایجاد و از بین بردن رشته ها به راه
اندازی و خاموش شدن سرور محدود می شود. با درخواست های توزیع شده در بین توزیع کننده های مستقل، یک رآکتور چندگانه همچنین در دسترس بودن و استحکام بهتری را فراهم می کند. اگر خطایی رخ دهد و یک توزیع کننده منفرد شکست بخورد، فقط درخواست های تخصیص یافته به آن حلقه رویداد را قطع می کند. برای خدمات به خصوص پیچیده، که در آن نیازهای همزمان و ناهمزمان باید با هم ترکیب شوند، یکی دیگر از گزینه های الگوی پرواکتور است. این الگو از یک راکتور پیچیده تر است، با جزئیات مهندسی خاص خود، اما همچنان از یک جزء فرعی راکتور برای حل مشکل مسدود کردن IO استفاده می کند. یادداشت. گفته می شود، یک قانون سرانگشتی در طراحی نرم افزار این است که اگر تقاضای برنامه ها به طور بالقوه بتواند از حد مفروض گذشته افزایش یابد، باید انتظار داشت که روزی افزایش یابد.
رفلکس بریسو () نشانه ای پزشکی است که در آن تحریک یا ضربه خفیف به کف پا، باعثِ انقباضِ ماهیچه تنسور فاسیا لاتا می شود. این نشانه می تواند زمانی رخ دهد که هیچ حرکتی در انگشتان پا وجود نداشته باشد و بخشی از رفلکس کف پا (علامت بابینسکی) است. این علامت به افتخار ادوار بریسو نامگذاری شده است.
سِر ویلیام هنری برادبنت، بارونت اول (؛ – ) کاردیولوژیست و متخصص اعصاب اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند و یکی از صاحبنظران برجسته بریتانیایی در زمینه کاردیولوژی و عصب شناسی بود. او همچنین پژوهش هایی را در مورد بیماری هایی مانند سل و سرطان انجام داد. در سال ۱۸۸۱ او به عنوان رئیس انجمن پزشکی لندن و در سال ۱۸۸۷ رئیس انجمن بالینی لندن انتخاب شد. برودبنت یک پزشک مخصوص ملکه ویکتوریا و یک از پزشکان تیم درمانی پادشاه ادوارد هفتم و شاهزاده ولز جرج پنجم بود. وی دانش آموختهٔ دانشگاه ویکتوریای منچستر بود و بعدها همکار انجمن سلطنتی شد و در سال ۱۸۹۳ بارونت و سرانجام در سال ۱۹۰۱ نشان سلطنتی ویکتوریایی (شوالیه) شد.
نشانه وارونه برادبنت () یک نشانهٔ بالینی است که در آن نبضی در دیواره خلفی جانبی چپ قفسه سینه در زمان سیستول قلبی مشاهده می شود. در ابتدا تصور می شد که این موضوع به دلیل آنوریسم دهلیز چپ باشد، اما امروزه آن را بیشتر با هیپرتروفی بطن چپ مرتبط می دانند. این علامت به افتخار ویلیام برادبنت نامگذاری شده است.
سمفونی شماره ۳ در می بمل ماژور یک اثر موسیقی کلاسیک ساخته شده توسط موسیقیدان اهل چک، آنتونین دورژاک است. این سمفونی دارای سه موومان و اجرای آن حدود ۳۵ دقیقه طول می کشد. دقیقاً مشخص نیست که این اثر چه زمانی ساخته شده است (دورژاک یادداشت روی صفحه عنوان را با چاقو خراش داده است، به طوری که امکان بازسازی مهم ترین حرف ها وجود ندارد) منتقد لودویت پروچازکا احساس می کرد که این سه موومان می توانند سه شعر سمفونیک باشند، اما فقدان یک اسکرتسو مانع از این شد که اثر واقعاً یک سمفونی باشد. با این حال، بررسی خود موسیقی وحدت بیشتری را از آنچه پروچازکا دیده بود نشان می دهد. حرکت اول و سوم روی ای ماژور متمرکز است، در حالی که موومان دوم در C♯ سی مینور، است. علاوه بر این، هر دو موومان دوم و سوم حاوی اشاراتی به مطالب موضوعی از موومان اول هستند تا حس وحدت سمفونیک را تقویت کنند.
از ویکی پدیا، دانشنامه آزاد مدل-نما-نمامدل (Model-View-View Model یا MVVM) یک الگوی معماری در طراحی نرم افزار کامپیوتری است که امکان جداسازی توسعه رابط کاربری گرافیکی (GUI، نما) (چه توسعه از طریق زبان نشانه گذاری، چه توسعه از طریق کد GUI) از توسعه یا منطق بک اند (مدل) را فراهم می کند تا نما به هیچ پلتفرم مدل خاصی وابسته نباشد. نمامدل (viewmodel) در MVVM یک مبدل مقدار است. به این معنی که مسئول تبدیل اشیای داده ای از مدل به گونه ای است که بتوان به راحتی آن ها را مدیریت و ارائه کرد. از این نظر، نمامدل بیشتر به مدل شباهت دارد تا نما و بیشتر (اگر نه تمام) منطق نمایش نما را مدیریت می کند.نمامدل ممکن است یک الگوی میانجی را پیاده سازی کند و دسترسی به منطق بک اند را حول مجموعه ای از موارد استفاده پشتیبانی شده توسط نما سازماندهی کند. MVVM یک تغییر از الگوی طراحی مدل نمایش Martin Fowler است. این الگو توسط معماران مایکروسافت، Ken Cooper و Ted Peters، به منظور ساده سازی برنامه نویسی رویدادمحور رابط های کاربری ابداع شد. این الگو در بنیان نمایش ویندوز Windows Presentation Foundation (WPF) (سیستم گرافیکی .NET مایکروسافت) و م
ایکروسافت سیلورلایت ( Silverlight)، مشتق اینترنتی WPF، گنجانده شد. John Gossman، یکی از معماران WPF و Silverlight مایکروسافت، MVVM را در بلاگ خود در سال ۲۰۰۵ معرفی کرد. مدل-نما-نمامدل (Model–View–ViewModel) همچنین به عنوان مدل-نما-پیونددهنده (Model–View–Binder) شناخته می شود، به ویژه در پیاده سازی هایی که پلتفرم .NET را شامل نمی شوند. ، یک چارچوب نرم افزاری تحت وب نوشته شده به زبان جاوا و نیز کتابخانه جاوا اسکریپت ناک اوت جی اس (Knockout JS) از مدل-نما-پیونددهنده استفاده می کنند. اجزای الگوی MVVM. مدل. مدل به یکی از دو مفهوم می انجامد: یک مدل دامنه که وضعیت واقعی را نمایش می دهد (یک رویکرد شی گرا)، یا لایه دسترسی به داده که محتوا را نمایش می دهد (یک رویکرد محور داده). نما. همانطور که در الگوهای مدل-نما-کنترل گر (MVC) و (MVP)، نمای نمایش، ساختار، طرح و ظاهر آنچه کاربر در صفحه نمایش می بیند است. این نمایش یک نمایش از مدل را نمایش می دهد و بازخورد کاربر را با نمایشگر (کلیک های موس، ورودی صفحه کلید، حرکات تپ صفحه و غیره) دریافت کرده و این اقدامات را از طریق پیوند داده (ویژگی ها، تماس های رویداد و غیره) که برای ات
صال نما و مدل نمایش تعریف شده، به مدل نما منتقل می کند. مدل نما. "مدل نما" یک انتزاع از نمایشگر است که ویژگی ها و دستورات عمومی را آشکار می کند. به جای کنترل گر در الگوی MVC یا ارائه دهنده در الگوی MVP، MVVM یک بایندر دارد که ارتباطات بین نما و ویژگی های بسته شده در مدل نمایشگر را به طور خودکار انجام می دهد. مدل نمایشگر گاهی به عنوان یک وضعیت از داده در مدل توصیف شده است. یک تفاوت اصلی بین مدل نما و ارائه دهنده در الگوی MVP این است که ارائه دهنده یک مرجع به نمایشگر دارد در حالی که مدل نمایشگر ندارد. به جای آن، نما به طور مستقیم به ویژگی های مدل نمایشگر برای ارسال و دریافت به روزرسانی ها بایند می شود. برای عملکرد بهینه، این نیاز به فناوری بایندینگ یا تولید می کند تا بایندینگ انجام شود. تحت برنامه نویسی شی گرا، مدل نمایشگر گاهی به عنوان یک ارجاع می شود. بایندر. بایندر (Binder) یا واسط، به طور ضمنی در الگوی MVVM وجود دارد و وظیفه همگام سازی داده ها و دستورات بین مدل نما و نما را به عهده دارد. در پشته ی راه حل هایمایکروسافت، بایندر یک زبان نشانه گذاری به نام است. بایندر توسعه دهنده را از نوشتن منطق های تکراری برا
ی همگام سازی مدل نما و نما معاف می کند. زمانی که الگوی MVVM خارج از پشته ی مایکروسافت پیاده سازی می شود، وجود یک فناوری بایندینگ داده های اعلانی است که امکان پذیری این الگو را فراهم می کند. بدون یک بایندر، معمولاً از MVP یا MVC استفاده می شود و نیاز به نوشتن کدهای تکراری بیشتر است (یا تولید آن ها با استفاده از ابزارهای دیگر). منطق. MVVM برای حذف تقریباً تمام کدهای رابط کاربری گرافیکی ("") از لایه نمایش، با استفاده از توابع اتصال داده در WPF (بنیاد ارائه ویندوز) برای تسهیل بهتر جداسازی توسعه لایه دید از بقیه الگوها طراحی شده است. به جای اینکه توسعه دهندگان تجربه کاربری (UX) را مجبور به نوشتن کد رابط کاربری گرافیکی کنند، می توانند از زبان نشانه گذاری چارچوب (مانند ) استفاده کنند و پیوندهای داده ای را به مدل view ایجاد کنند، که توسط توسعه دهندگان برنامه نوشته و نگهداری می شود. جداسازی نقش ها به طراحان تعاملی اجازه می دهد تا به جای برنامه نویسی منطق تجاری، بر نیازهای UX تمرکز کنند. بنابراین، لایه های یک برنامه کاربردی را می توان در جریان های کاری متعدد برای بهره وری بالاتر توسعه داد. حتی زمانی که یک توسعه دهنده م
نفرد روی کل پایگاه کد کار می کند، جداسازی مناسب دیدگاه از مدل مؤثرتر است، زیرا رابط کاربری معمولاً در چرخه توسعه اغلب و در اواخر چرخه توسعه براساس بازخورد کاربر نهایی تغییر می کند.[] الگوی MVVM تلاش می کند تا هر دو مزیت جداسازی توسعه عملکردی ارائه شده توسط MVC را به دست آورد، در حالی که از مزایای اتصال داده ها و چارچوب با اتصال داده ها تا حد امکان به مدل کاربردی خالص استفاده می کند. از بایندر، مدل مشاهده و ویژگی های بررسی داده های لایه های تجاری برای اعتبارسنجی داده های دریافتی استفاده می کند. نتیجه این است که مدل و چارچوب تا حد امکان عملیات را هدایت می کنند و منطق برنامه را که مستقیماً نمایش را دستکاری می کند، حذف یا به حداقل می رساند (به عنوان مثال، کد-پشت). انتقاد. جان گوسمن از الگوی MVVM و کاربرد آن در استفاده های خاص انتقاد کرده است. او معتقد است که MVVM می تواند برای ایجاد رابط های کاربری ساده، "بیش از حد" باشد. برای برنامه های بزرگ تر، او بر این باور است که عمومی سازی مدل نما از ابتدا می تواند دشوار باشد، و بایندینگ داده های بزرگ مقیاس می تواند منجر به کاهش عملکرد شود. پیاده سازی ها. فریمورک های NET.
نشانه برادبنت () یک نشانهٔ بالینی است که در آن دنده های ۱۱ و ۱۲ در مرحله سیستولیک ضربان قلب با تنگ شدن فضای بین دنده ای به سمت عقب کشیده می شوند که در پریکاردیت چسبنده به دلیل چسبندگی پریکارد به دیافراگم دیده می شود. طی بیماری پریکاردیت چسبنده، پریکارد قلب ممکن است نه تنها به تاندون مرکزی دیافراگم، بلکه به ناحیه بزرگی از بخش عضلانی دیافراگم و همچنین دیواره قدام قفسه سینه بچسبد؛ بنابراین وقتی قلب منقبض می شود، قسمت چسبیده ممکن است به سمت داخل و پایین کشیده شود (اگر نیروی انقباض اصلی به سمت تاندون مرکزی دیافراگم باشد). علاوه بر این، عدم وجود تکانه آپیکال قابل لمس نیز در مورد پریکاردیت چسبنده قابل تشخیص است. این علامت به افتخار والتر برادبنت نامگذاری شده است و در نخستین مقاله او در سال ۱۸۹۵ منتشر شد، اگرچه ممکن است از پدرش، ویلیام برادبنت الهام گرفته شده باشد.
فتح قبرس (Conquest of Cyprus by Richard I) رویدادی است مقارن با جنگ صلیبی سوم که طی آن ریچارد پادشاه انگلستان پس از تصرف خزانه و افرادش توسط مدعی امپراتوری بیزانس، ایزاک، در سال ۱۱۹۱ به این جزیره یورش برد و توانست آن را متصرف شود. پس از سقوط اورشلیم و بخش اعظمی از اراضی مقدس توسط صلاح الدین ایوبی، پاپ در فرمانی جنگ صلیبی جدیدی را آغاز کرد. پادشاهان فرانسه و انگلستان نیز پس از توافق، سفر خود را از مسیر دریا آغاز کردند. فیلیپ پس از سفر دریایی خود به صور رسید و پس از استقبال کنراد از وی، عازم عکا شد و در ۲۰ آوریل نیروهای صلیبی که مشغول محاصره شهر بودند، رسید. ریچارد نیز پس از ۱۰ از رسیدن فیلیپ به عکا، سفر خود را به سمت اراضی مقدس آغاز کرد اما توفان شدید سبب شد تا ناوگان دریایی انگلستان نظم خود را از دست داده و از یکدیگر جدا شوند. برخی از این کشتی ها همچون کشتی مهر سلطنتی غرق و برخی دیگر همچون کشتی حامل خزانه در سواحل قبرس درهم شکستند یا برخی کشتی ها همچون کشتی حامل همسر ریچارد و خواهرش به اجبار در سواحل پهلو گرفتند. در آن ایام ایزاک از مدعیان امپراتوری بیزانس که خود وارث حقیقی تاج و تخت امپراتوری می خواند، کنترل
جزیره را از سال ۱۱۸۴ در دست داشت. وی پس از اطلاع شکستن ناوگان انگلیسی ها در سواحل خود، به سرعت دست به ضبظ خزانه و دستگیر کردن بازماندگان زد. این اقدام واکنش ریچارد را برانگیخت و به همراه نیروهای خود در نزدیکی لیماسول پیدا شد و سوی شهر و مقر ایزاک پیشروی کرد. ایزاک که توان مقابله با نیروهای ریچارد نداشت باب مذاکره را باز کرد و ضمن پذیرفتن بازگرداندن اموال و نیروهای زندانی شده در ازای ترک نکردن قبرس، تسلیم شد اما با رسیدن گی لوزینیان و برادرش و سایر نزدیکان آنها به قبرس و همچنین عدم فرمانبرداری ایزاک از وی، ریچارد فرصت را غنیمت شمرد و کل جزیره قبرس را تا ماه مه ۱۱۹۱ تصرف کرد و ایزاک را نیز به بند انداخت. پس از فتح قبرس ریچارد در ۱۲ مه ۱۱۹۱ با برنگاریای ازدواج کرد و تاج ملکه انگلستان را بر سر وی گذاشت. فتح قبرس واقعه ای مهم در تاریخ جنگ های صلیبی بود. چراکه با وجود سقوط اراضی مقدس در اواخر قرن ۱۳، این جزیره تحت امر خاندان لاتینی فراری از اراضی مقدس به عمر خود تا ۴ قرن ادامه داد و مبدل به پایگاه صلیبیون و منبع اصلی تدارکات آنها شد.
والتر برادبنت (؛ ۱۸۶۸ – ۱۹۵۱) پزشک اهل انگلستان بود که به خاطر توصیف نشانه برادبنت پریکاردیت فشارنده شناخته می شود. والتر برودبنت فرزند ویلیام برادبنت بود و در سال ۱۸۶۸ متولد شد. او در مدرسه هارو، کالج ترینیتی، کمبریج وبیمارستان سنت ماری آموزش دید و در سال ۱۸۹۳ فارغ التحصیل شد. نخستین مقاله او در سال ۱۸۹۵ منتشر شد و در آن، نشانه برادبنت تشریح شد.
فردریش ترندلنبُرگ (؛ – ) جراح، پزشک و استاد دانشگاه اهل آلمان بود. او فرزند فیلسوف آلمانی فریدریش آدولف ترندلنبرگ و پدر داروشناس آلمانی پائول ترندلنبرگ و پدربزرگ داروشناس آلمانی اولریش گیورگ ترندلنبرگ بود. وی پزشکی را در دانشگاه گلاسگو و دانشگاه ادینبرو خواند و دورهٔ تحصیلات تکمیلی خود را در شاریته زیر نظر برنهارت فون لانگنبک گذراند و مدرک دکترای پزشکی خود را در ۱۸۶۶ دریافت کرد. او مدتی در دانشگاه روستوک و دانشگاه بن به طبابت مشعول شد و در سال ۱۸۹۵ جراح ارشد دانشگاه لایپزیگ شد. او در سال ۱۹۲۴ به سبب ابتلا به سرطان فک پایین درگذشت. آزمون ترندلنبرگ، نشانه ترندلنبرگ، حالت ترندلنبرگ، جراحی ترندلنبرگ، گام ترندلنبرگ، آزمون دق ترندلنبرگ–برودی و کانولای ترندلنبرگ همگی نام خود را از او می گیرند.
قشر حرکتی تکمیلی یک ناحیه حیاتی برای برنامه ریزی حرکتی است. این ناحیه با قشر حرکتی اولیه که مسئول اجرای حرکات است، برای برنامه ریزی، هماهنگ سازی و ترتیب دادن حرکات پیچیده کار می کند. عملکرد. پنفیلد و ونچ برای نخستین بار در سال ۱۹۵۱ ناحیه SMA را نمایشی در بدنه داخلی نیمکره مغز نخستی سانان و انسان توصیف کردند. در سال ۱۹۵۲ ووسلی و همکاران قشر حرکتی تکمیلی را در مغز نخستی سانان تأیید کردند و آن را یک ناحیه سخت سوماتوتاپیک با پوشش اعصاب پاها در ناحیه خلفی و پوشش اعصاب صورت در ناحیه قدامی توصیف کردند. تحریک نواحی مختلف این بخش، منجر به حرکت قسمت هایی از هردو طرف بدن شد و زنجیره ای از حرکات را در هر چهار دست و پا برانگیخته کرد.
سمفونی شماره ۵ یک اثر کلاسیک موسیقی است که توسط آنتونین دورژاک در تاریخ ۱۸۷۵ و فقط در شش هفته ساخته شد. این سمفونی نقطه عطفی در توسعه سبک فردی آهنگساز است. این سمفونی نقطه آغاز تکامل تدریجی اصطلاح موسیقایی دورژاک است که در نهایت به عنوان شاهکارهای سمفونیک دورژاک شناخته می شود. دورژاک پنجمین سمفونی خود را در ماه های تابستانی سال ۱۸۷۵ ساخت. سمفونی شماره ۶ دورژاک شش سال پس از این سمفونی در تاریخ ۲۵ مارس ۱۸۷۹ ساخته شد.
جعبه ابزار امنیت شبکه یا NST، توزیعی از لینوکس فدورا است که به طور ویژه برای هک اخلاقی و تست نفوذ طراحی شده و به عنوان یکی از برترین سیستم عامل ها در حوزه امنیت سایبری شناخته می شود.NST مجموعه ای از حرفه ای ترین ابزارهای پن تستینگ (Pen-Testing) را در خود جای داده و قابلیت های گسترده ای برای تجزیه و تحلیل ترافیک شبکه، شناسایی نفوذ، ضبط بسته های شبکه و ارزیابی آسیب پذیری ها ارائه می کند. با این حال، آخرین به روزرسانی این توزیع به سال ۲۰۱۸ بازمی گردد. این توزیع لینوکس به صورت سی دی یا فلش قابل بوت اجرا می شود و از هر دو معماری ۳۲ بیتی و ۶۴ بیتی پشتیبانی می کند. رابط کاربری NST ساده و کاربرپسند طراحی شده و برای کاربران در سطوح مختلف قابل استفاده است، اما قابلیت های پیشرفته و ابزارهای تحلیل گسترده آن عمدتاً برای کارشناسان شبکه و امنیت که با پروتکل ها و اصول امنیت سایبری آشنا هستند، کاربردی است. به عبارت دیگر، NST بدون دانش مدیریت شبکه یا تجربه امنیت سایبری، برای استفاده های عمومی و محاسبات روزمره مناسب نیست. حداقل مشخصات سیستم برای اجرا: درایو DVD و بایوس با قابلیت بوت از دی وی دی حداقل ۵۱۲ مگابایت رم پردازنده ساز
گار با i686 یا x86_64 ویژگی ها. بسیاری از کارهایی که می توان در NST انجام داد از طریق یک رابط وب به نام NST WUI در دسترس است.از ابزارهایی که می توان از طریق این رابط استفاده کرد، می توان به nmap با ابزار تجسم(تصویرسازی) ZenMap، ntop، یک مانیتور پهنای باند رابط شبکه، یک اسکنر ARP شبکه، یک مدیر جلسه برای VNC، یک سرور ترمینال مبتنی بر minicom، نظارت بر پورت های سریال و مدیریت WPA PSK اشاره کرد. سایر ویژگی ها شامل تجسم داده های ntopng، ntop، wireshark، traceroute، NetFlow و kismet با مکان یابی آدرس های میزبان، مکالمه آدرس IPv4، داده های traceroute و نقاط دسترسی بی سیم و نمایش آن ها از طریق Google Earth یا یک تصویر بیتی Mercator World Map، یک مرورگر است. ضبط بسته و سیستم تجزیه و تحلیل پروتکل مبتنی بر قابلیت نظارت بر چهار رابط شبکه با استفاده از Wireshark، و همچنین یک سیستم تشخیص نفوذ مبتنی بر Snort با یک Backend "Colector" که حوادث را در پایگاه داده MySQL ذخیره می کند. برای توسعه دهندگان وب، یک کنسول JavaScript با یک کتابخانه شیء درونی با توابعی که به توسعه صفحات وب پویا کمک می کند، وجود دارد.
آزمون دَق ترندلنبرگ–برودی () یک آزمون پزشکی برای تعیین نارسایی دریچه ای در وریدهای سطحی است. یک انگشت روی قسمت پایینی (دیستال) سیاهرگ مورد بررسی قرار می گیرد. سپس به قسمت بالایی (پرگزیمال) سیاهرگ ضربه زده می شود (دَق). اگر ضربه توسط انگشتی که در انتهای پایین قرار دارد احساس شود، نشان دهنده ناکارآمدی دریچه های آن سیاهرگ است. این آزمون ن بخشی از معاینه وریدهای واریسی است و نامش را بنیامین کالینز برودی و فردریش ترندلنبرگ می گیرد.
نشانهٔ بودان () یک نشانهٔ بالینی برای تشخیص وجود چرک در شیر مادر است. نشانه بودان نخستین بار در قرن ۱۹ توسط متخصص زنان و زایمان فرانسوی پیر-کنستان بودان توصیف شد. این آزمایش را می توان به راحتی در مطب انجام داد. مقدار اندکی شیر از نوک سینه ملتهب روی یک پد استریل قرار می گیرد. اگر شیر با چرک مخلوط شود (ظاهر قهوه ای، زرد یا خونی) نشانهٔ بودان مثبت است. این آزمایش در موارد مشکوک به ماستیت و برای افتراق بین لنفانژیت پستان و ماستیت عفونی (اغلب باکتریایی) انجام می شود. نشانهٔ بودان در لنفانژیت وجود ندارد و در ماستیت عفونی دیده می شود. انجام این آزمایش گاهی ممکن است دردناک باشد، به خصوص اگر عفونت واقعاً وجود داشته باشد. اگر گلبول های چربی با چرک اشتباه گرفته شوند، ممکن است آزمایش مثبت کاذب شود.
سمفونی شماره ۱۰ در فا ماژور گوستاو مالر آخرین سمفونی این موسیقیدان اتریشی بود که در تابستان ۱۹۱۰ نوشته شد. این سمفونی در زمان مرگ مالر به طور کامل نوشته شده بود اما کامل دقیق یا هماهنگ نشده بود و بنابراین قابل اجرا نبود. تنها موومان اول به طور معقول قابل اجرا بود شاید این موضوع نشان دهنده و بازتابی از آشفتگی در اواخر عمر او را نشان میداد که می دانست همسرش به او خیانت کرده است. میتوان سمفونی دهم و آخر مالر را نابهنجار ترین اثر این موسیقیدان دانست. ترکیب بندی. مالر کار بر روی دهمین سمفونی خود را در ژوئیه ۱۹۱۰ در توبلاخ آغاز کرد و در سپتامبر به تلاش های خود پایان داد. مالر نتوانست پیش نویس ارکسترال را قبل از مرگ خود در می ۱۹۱۱ به اتمام برساند. گوستاو مالر در سن ۵۰ سالگی و بر اثر عفونت استرپتوکوک خون از دنیا رفت. پیش نویس ها و طرح های مالر برای سمفونی دهم شامل ۷۲ صفحه موسیقی کامل، ۵۰ صفحه پیش نویس پیوسته نت های موسیقی (که دو مورد از آنها وجود ندارد) و ۴۴ صفحه دیگر از پیش نویس ها و طرح های اولیه است. به شکلی که مالر سمفونی را نیمه تمام رها کرد را سمفونی دارای پنج موومان است.
دان لی (؛ – ) سرمایه دار و توزیع کنندهٔ انحصاری محصولات شرکت کادیلاک در ساحل غربی آمریکا در اوایل سده بیستم میلادی بود. او در ۱۹۱۹ شرکت «اِرل اُتوموتیو وُرکز» را در هالیوود، لس آنجلس خرید و هارلی جارویس ارل پسر مالک پیشین را به عنوان مدیرعامل شرکت حفظ کرد. این شرکت با نامی جدید، کادیلاک های سفارشی زیادی را برای افراد ثروتمند و مشهور تولید کرد. کمی بعد هارلی جارویس ارل شرکت را ترک کرد و در سال ۱۹۲۷ رئیس بخش طراحی و تزئین جنرال موتورز شد. دان لی که مالک چند شبکه تولید و پخش رادیویی هم در سان فرانسیسکو، لس آنجلس، سانتا باربارا و سن دیگو بود، در سال ۱۹۳۴ در سن ۵۴ سالگی بر اثر یک سکتهٔ قلبی ناگهانی در لس آنجلس درگذشت و کنترل امپراتوری اتومبیل سازی و پخش خودروی خود را به پسرش، توماس اس. «تامی» لی (۱۹۰۶–۱۹۵۰) واگذار کرد. از آنجایی که یکی از فرستنده های رادیویی او در قله کوهی بود که نشان هالیوود در آن قرار دارد، نام آن کوه را مانت لی گذاشتند.
پیر-کنستان بودان (؛ – ) متخصص پزشکی زایمان اهل فرانسه بود. پیر بودین بنیانگذار طب مدرن رشد و تکامل پیش از تولد بود و در تلاش برای کاهش مرگ ومیر نوزادان سهم زیادی داشت. وی بر اهمیت تغذیه مناسب و پیشگیری از بیماری های عفونی در نوزادان و همچنین آموزش تازه مادران در این زمینه ها تأکید داشت. با توجه به مشکل اسهال ناشی از شیر آلوده گاو در نوزادان، بودان یکی از طرفداران اصلی شیردهی مادران بود و معتقد بود در صورت عدم موفقیت تغذیه طبیعی، شیر استریل شده باید جایگزین شود. او همچنین روشی به نام گاواژ را برای تغذیه نوزادان زودرس که برای دریافت غذا با روش های معمولی بسیار ضعیف بودند، رواج داد. وی مؤلف کتاب «"نوزاد: تغذیه و بهداشت - نوزادان نارس، نوزادان طبیعی"» (۱۹۰۷) بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لژیون دونور (افسر) شده است.
اف ام ای آی ای ۵۰ گوارانی ۲ یک هواپیمای چندمنظوره آرژانتینی است که توسط اداره ملی ساخت و تحقیقات هوانوردی نام اختصاری «DINFIA»، جانشین شرکت اینستوتو آئروتکنیکو (مؤسسه فن آوری هوایی) در اوایل دهه ۱۹۶۰ طراحی و تولید شد. طراحی و توسعه. در اوایل دهه ۱۹۶۰، شرکت هوانوردی دولتی آرژانتین (DINFIA)، متوجه شد که هواپیمای ترابری سبک با دو موتور پیستونی آی ای ۳۵ اوانکرو در حال منسوخ شدن است و تصمیم گرفته شد که یک هواپیمای جدید مشتق شده از آن را با موتور توربوپراپ توسعه دهد. هواپیمای جدید که گوارانی نامیده شد، علی الرقم آنکه چیدمانی مشابه با اوانکرو با ساختاری دوموتوره، تک بال نصب در پائین بدنه، دارای دو دم و با بدنه فلزی داشت، تنها ۲۰ درصد از ساختار آن با اوانکرو یکسان بود. پیشرانه این هواپیما دو دستگاه موتور توربومکا بَستان۳ هر یک به قدرت ۸۵۰ اسب بخار (۶۳۰ کیلووات) بود. پرواز اولیه این هواپیما در ۶ فوریه ۱۹۶۲ به انجام رسید. این هواپیما با توسعه بیشتر به گونه جدید گوارانی-۲ مبدل شد. نقاط تمایز این گونه دم تکی رو به عقب و کوتاهتر شدن بخش انتهایی بدنه هواپیما بود. همچنین در این گونه از موتورهای قدرتمندتر بَستان ۴-ای به قدرت