Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ا ۱۰۰۰ کشته و ۵۰۰۰۰ بی خانمان و سرپناه در غارها برجای گذاشت، و بمباران نیروی دریایی ایالات متحده نیز به تعداد کشته شدگان اضافه کرد. در طول نبرد اوکیناوا بین ۴۰۰۰۰ تا ۱۵۰۰۰۰ نفر کشته شدند. بازماندگان توسط آمریکایی ها در کمپ های بازداشت قرار گرفتند. در طول جنگ، برخی از سربازان ژاپنی با غیرنظامیان اوکیناوا بدرفتاری کردند، به عنوان مثال، غارهایی را که در آن پناه گرفته بودند را تصرف کردند و آنها را به زور بیرون آوردند، و همچنین مستقیماً برخی را کشتند که گمان می بردند جاسوسان آمریکا هستند. در طی ماه های آخر نبرد ناامیدانه، آنها همچنین قادر به تأمین غذا و دارو برای جمعیت اوکیناوا نبودند. پروپاگاندای ژاپن در جنگ دوم چین و ژاپن در مورد جنایات آمریکا بسیاری از غیرنظامیان اوکیناوا را به این باور رسانده بود که وقتی آمریکایی ها بیایند ابتدا به همه زنان تجاوز کرده و سپس آنها را خواهند کشت. حداقل ۷۰۰ غیرنظامی خودکشی کردند. سربازان آمریکایی گاهی اوقات عمداً غیرنظامیان اوکیناوا را می کشتند، اگرچه سیاست رسمی آمریکا تلاش برای کشتن آنها نبود. آمریکایی ها غذا و دارو نیز تهیه کردند، کاری که ژاپنی ها قادر به انجام آن نبودند. با توج
ه به تبلیغاتی که ادعا می کرد سیاست آمریکا تجاوز، شکنجه و قتل است، مردم اوکیناوا اغلب از «رفتار نسبتاً انسانی» متعجب می شدند. با گذشت زمان، مردم اوکیناوا به طور فزاینده ای از آمریکایی ها ناامید شدند، اما در زمان تسلیم، سربازان آمریکایی کمتر از آنچه انتظار می رفت شرور بودند. پس از جنگ. انجمن ترس عمومی و تفریح و سرگرمی. در دوره ای که هیروهیتو تسلیم ژاپن را اعلام کرد، بسیاری از غیرنظامیان ژاپنی نگران بودند که نیروهای اشغالگر متفقین در هنگام ورود به زنان ژاپنی تجاوز کنند. این ترس ها تا حد زیادی ناشی از این نگرانی بود که نیروهای متفقین رفتاری مشابه با نیروهای اشغالگر ژاپنی در چین و اقیانوس آرام از خود نشان دهند. دولت ژاپن و دولت های چندین استان هشدارهایی صادر کردند و توصیه کردند که زنان اقداماتی را برای اجتناب از تماس با نیروهای اشغالگر انجام دهند، مانند ماندن در خانه های خود و ماندن با مردان ژاپنی. پلیس در استان کاناگاوا، جایی که انتظار می رفت آمریکایی ها ابتدا در آنجا فرود بیایند، توصیه کرد که زنان و دختران جوان منطقه را تخلیه کنند. چندین مقام استانی همچنین پیشنهاد کردند که زنان در صورت تهدید به تجاوز یا تجاوز جن
سی، خود را بکشند و خواستار «آموزش اخلاقی و معنوی» برای اعمال این دیدگاه شدند. در پاسخ، دولت ژاپن انجمن تفریحی و سرگرمی را تأسیس کرد، نوعی روسپی خانه برای پاسخگویی به نیروهای متفقین در بدو ورود آنها، اگرچه بیشتر زنان با شغل تن فروشی حرفه ای به دلیل تأثیر تبلیغات زمان جنگ، تمایلی به داشتن رابطه جنسی با آمریکایی ها نداشتند. برخی از زنانی که داوطلبانه در این فاحشه خانه ها کار می کردند، ادعا کردند که این کار را انجام دادند زیرا احساس می کردند وظیفه دارند از زنان دیگر در برابر نیروهای متفقین محافظت کنند. این فاحشه خانه ها که به طور رسمی حمایت می شدند در ژانویه ۱۹۴۶ بدستور مقامات اشغالگر فحشا عمومی را ممنوع کردند و در عین حال اعلام کردند که این روسپیگری غیردموکراتیک است و حقوق بشر زنان درگیر را نقض می کند، بنابراین دستور تعطیلی این روسپی خانه ها داده شد. بسته شدن فاحشه خانه ها چند ماه بعد عملی شد و به طور خصوصی اذعان شد که دلیل اصلی تعطیلی فاحشه خانه ها افزایش شدید بیماری های مقاربتی در میان سربازان بود. تجاوز جنسی توسط نیروهای آمریکایی. وقوع. ارزیابی ها دربارهٔ وقوع تجاوز جنسی توسط پرسنل اشغالگر آمریکایی متفاوت است
. جان دبلیو داور نوشته است که در حالی که انجمن تفریحی و سرگرمی وجود داشت، "با توجه به حجم عظیم نیروهای اشغالگر، وقوع تجاوز جنسی نسبتاً کم بود". داور نوشت: «طبق یک محاسبه، تعداد تجاوزها به زنان ژاپنی در زمانی که انجمن تفریحی و سرگرمی فعال بود "روزانه" به حدود ۴۰ مورد رسید و پس از پایان یافتن آن در اوایل سال ۱۹۴۶، به طور متوسط به ۳۳۰ مورد در روز افزایش یافت. ". به گفته داور، بیش از چند مورد حمله و تجاوز هرگز به پلیس گزارش نشد. بوروما بیان می کند که اگرچه به احتمال زیاد بیش از ۴۰ تجاوز در روز رخ می داد، «اکثر ژاپنی ها متوجه می شدند که آمریکایی ها بسیار منظم تر از آن چیزی هستند که می ترسیدند، به ویژه در مقایسه با رفتار سربازان خود در خارج از کشور». به گفته ترز سوبودا «تعداد تجاوزهای گزارش شده پس از بسته شدن فاحشه خانه ها افزایش یافت» و او این را به عنوان شاهدی بر این می داند که ژاپنی ها با ارائه روسپی ها به سربازان در سرکوب حوادث تجاوز موفق بوده اند. ترز سوبودا مثالی می آورد که در آنزمان روسپی خانه های انجمن تفریحی و سرگرمی فعال بودند، اما برخی هنوز آماده باز شدن نبودند و «صدها سرباز آمریکایی به دو مورد از این مر
اکز نفوذ کردند و به همه زنان تجاوز کردند». در مقابل، برایان والش بیان می کند که در حالی که نیروهای اشغالگر آمریکایی یک عنصر جنایتکار داشتند و تجاوزهای زیادی رخ داده است، «هیچ مدرک معتبری دال بر تجاوز دسته جمعی به زنان ژاپنی توسط سربازان آمریکایی در دوران اشغال وجود ندارد» و ادعا می کند که این موضوع مورد حمایت قرار نمی گیرد. با اسناد موجود در عوض، او می نویسد که هم سوابق سربازان ژاپنی و هم سربازان آمریکایی نشان می دهد که تجاوز به عنف غیرمعمول بوده است. والش بیان می کند که ۱۱۰۰ مورد خشونت جنسی توسط نیروهای متفقین در طول دوره اشغال گزارش شده است، اگرچه این رقم احتمالاً وقوع واقعی را کمتر نشان می دهد، زیرا بسیاری از تجاوزها هرگز گزارش نمی شوند. والش خاطرنشان کرده است که برآوردهای ارائه شده توسط داور و چندین نفر دیگر به این معنی است که «اشغال ژاپن توسط ایالات متحده یکی از بدترین رخدادهای خشونت جنسی جمعی در تاریخ جهان بوده است»، چیزی که توسط مدارم مستند پشتیبانی نمی شود. به طور مشابه، مایکل اس. مولاسکی، پژوهشگر ادبیات و زبان ژاپنی، در مطالعه خود در مورد رمان های ژاپنی پس از جنگ و دیگر آثار منتشر شده در نشریات مجله
زرد، بیان می کند که در حالی که تجاوز به عنف و سایر جنایات خشونت آمیز در بندرها دریایی مانند یوکوسوکا و یوکوهاما در طول چند سال اول رواج داشت، طبق گزارش های پلیس ژاپن، چند هفته پس از اشغال، تعداد حوادث کمی بعد کاهش یافت و در بقیه دوره اشغال در سرزمین اصلی ژاپن رایج نبود. تا اینجا وقایع روایت قابل قبول است. سربازان آمریکایی مستقر در خارج از کشور مرتکب آدم ربایی، تجاوز جنسی و حتی قتل شدند (و هنوز هم انجام می دهند)، اگرچه چنین حوادثی در طول اشغال در سرزمین اصلی ژاپن گسترده نبود. سوابق پلیس ژاپن و مطالعات ژورنالیستی نشان می دهد که بیشتر جنایات خشونت آمیز توسط در بندرها دریایی مانند یوکوسوکا در چند هفته اول پس از ورود آمریکایی ها در سال ۱۹۴۵ رخ داده است و پس از آن تعداد به شدت کاهش یافت. است. این سند همچنین به موضوعاتی بسیار مهم برای توجه جدی به روسپیگری در ژاپن پس از جنگ اشاره می کند: به عنوان مثال، همکاری پلیس و مقامات پزشکی در اجرای یک رژیم یا نظم و انضباط علیه زنان شاغل در خارج از حوزه، استثمار اقتصادی از زنان، کار زنان از طریق فحشا، و ارزش گذاری پدرسالارانه برای پاکدامنی تا جایی تنظیم می شود که قربانیان تجاوز
به جز فحشا یا خودکشی، جایگزین کمی ندارند. حوادث. برخی از مورخان بیان می کنند که تجاوزهای دسته جمعی در مرحله اولیه اشغال رخ داده است. به عنوان مثال، فوجیمه یوکی بیان کرده است که ۳۵۰۰ تجاوز در ماه اول پس از فرود نیروهای آمریکایی رخ داده است. تاناکا نقل می کند که در یوکوهاما، پایتخت استان، ۱۱۹ تجاوز به عنف شناخته شده در سپتامبر ۱۹۴۵ وجود داشت. در اشغال استان کاناگاوا والش بیان می کند که این رقم از کتاب "وحشت های پنهان" یوکی تاناکا سرچشمه گرفته است، و ناشی از اشتباه خواندن ارقام جنایت در منبع آن نویسنده است. منبع بیان می کند که دولت ژاپن ۱۳۲۶ رویداد جنایی از همه نوع مربوط به نیروهای آمریکایی را ثبت کرده است که تعداد نامشخصی از آنها تجاوز جنسی بوده است. مورخان ایجی تاکما و رابرت ریکتز بیان می کنند که «وقتی چتربازان آمریکایی در ساپورو فرود آمدند، عیاشی از غارت، خشونت جنسی و نزاع در حالت مستی رخ داد. تجاوزهای گروهی و دیگر جنایات جنسی کم نبودند» و برخی از قربانیان تجاوز خودکشی کردند. در مقابل، والش اظهار می دارد که در حالی که «موج جنایت مختصری» در مرحله اولیه اشغال وجود داشت، «به طور نسبی، تجاوز جنسی کمی» در این دوره
وجود گزارش شده است. به گفته سوبودا، دو رویداد بزرگ تجاوز جنسی توسط یوکی تاناکا در زمانی که فاحشه خانه های انجمن تفریحی و سرگرمی در سال ۱۹۴۶ بسته شدند، ثبت شده است. به گفته تاناکا، حدود نیمه شب ۴ آوریل، حدود ۵۰ دستگاه خودروی نظامی و ۳ کامیون به بیمارستان ناکامورا در ناحیه اوموری حمله کردند. آنها در عرض یک ساعت به بیش از ۴۰ بیمار و حدود ۳۷ کارمند زن تجاوز کردند. یکی از زنان مورد تجاوز، نوزادی دو روزه داشت که با انداختن روی زمین کشته شد و برخی از بیماران مردی که سعی در محافظت از زنان داشتند نیز کشته شدند. به گفته تاناکا، در ۱۱ آوریل، بین ۳۰ تا ۶۰ سرباز آمریکایی خطوط تلفن را به یک بلوک مسکونی در شهر ناگویا قطع کردند، در حالی که همزمان به «بسیاری از دختران و زنان بین ۱۰ تا ۵۵ سال» تجاوز کردند. ژنرال رابرت ال. آیکلبرگر، فرمانده ارتش هشتم ایالات متحده، گزارش کرد که در یک نمونه زمانی که ژاپنی ها برای محافظت از زنان در برابر سربازهای خارج از وظیفه، یک گارد خودیاری تشکیل دادند، ارتش هشتم به خودروهای زرهی در آرایه نبرد دستور داد. خیابان ها و رهبران دستگیر شدند و رهبران به حبس های طولانی محکوم شدند. تجاوز جنسی توسط نیرو
های اشغالگر مشترک المنافع بریتانیا. سربازان استرالیایی، بریتانیایی و نیوزیلندی در ژاپن به عنوان بخشی از نیروهای اشغالگر مشترک المنافع بریتانیا نیز مرتکب تجاوز جنسی شدند. فرمانده گزارش های رسمی بیان می کند که اعضای نیروهای اشغالگر مشترک المنافع بریتانیا به ارتکاب ۵۷ تجاوز در دوره می ۱۹۴۶ تا دسامبر ۱۹۴۷ و ۲۳ مورد دیگر بین ژانویه ۱۹۴۸ تا سپتامبر ۱۹۵۱ محکوم شدند. هیچ آمار رسمی در مورد وقوع جنایات جدی در طول سه ماه اول در ژاپن (فوریه تا آوریل ۱۹۴۶) در دسترس نیست. مورخ استرالیایی رابین گرستر ادعا می کند که در حالی که آمار رسمی سطح جرایم جدی را در میان اعضای نیروهای اشغالگر مشترک المنافع بریتانیا دست کم می گیرد، پلیس ژاپن اغلب گزارش هایی را که دریافت می کرد به نیروهای اشغالگر مشترک المنافع بریتانیا منتقل نمی کرد و جنایات جدی گزارش شده توسط پلیس نظامی نیروهای اشغالگر مشترک المنافع بریتانیا به درستی بررسی می شد. پلیس. مجازات هایی که برای اعضای نیروهای اشغالگر مشترک المنافع بریتانیا صادر می شد، «شدید» نبودند، و مجازات هایی که برای استرالیایی ها اعمال می شد اغلب توسط دادگاه های استرالیا تخفیف یا لغو می شدند. به گفته تاک
ما و ریکتز: یک روسپی سابق به یاد می آورد که چگونه سربازان استرالیایی، هنگام ورود به کمپ در اوایل سال ۱۹۴۶، زنان جوان را سوار جیپ های خود کردند، آنها را به کوه ها بردند و سپس به آنها تجاوز کردند. تقریباً هر شب فریاد کمک آنها را می شنیدم. چنین رفتاری امری عادی بود، اما اخبار مربوط به فعالیت جنایتکارانه به سرعت توسط نیروهای اشغالگر سرکوب شد. آلن کلیفتون، افسر استرالیایی که به عنوان مترجم و بازپرس جنایی عمل می کرد، نوشت کنار تخت بیمارستان ایستادم. دختری بیهوش روی آن دراز کشیده بود و موهای بلند مشکی اش روی بالش افتاده بود. یک پزشک و دو پرستار در تلاش بودند تا او را زنده کنند. یک ساعت قبل، بیست سرباز به او تجاوز کردند. ما او را در جایی که رها کرده بود، در یک زمین بایر پیدا کردیم. بیمارستان در هیروشیما بود. او یک دختر ژاپنی بود. آنها سربازان استرالیایی بودند. گریه او قطع شده بود و حالا ساکت بود. تنش شکنجه آمیز صورتش از بین رفته بود و پوست قهوه ای رنگش صاف و بدون چین و چروک مانند صورت کودکی گریان بود. کلیفتون در مورد دادگستری استرالیا دربارهٔ تجاوز دیگری که توسط گروهی ورق باز مشاهده شده است، می نویسد: در دادگاه نظامی
بعدی متهم مجرم شناخته و به ده سال زندان محکوم شد. بر اساس حکومت نظامی، تصمیم دادگاه برای تأیید به استرالیا فرستاده شد. مدتی بعد اسناد با علامت «نقض محکومیت به دلیل ناکافی بودن مدارک» مسترد شد. سانسور متفقین رسانه های ژاپنی. مقامات اشغالگر آمریکا از ۱۰ سپتامبر ۱۹۴۵ تا پایان اشغال در سال ۱۹۵۲ سانسور گسترده ای را بر رسانه های ژاپن اعمال کردند، که شامل ممنوعیت پوشش موضوعات حساس اجتماعی و جنایات جدی توسط اعضای نیروهای اشغالگر بود. به گفته ایجی تاکما و رابرت ریکتز، نیروهای اشغالگر متفقین اخبار مربوط به فعالیت های جنایتکارانه مانند تجاوز جنسی را سرکوب کردند. در ۱۰ سپتامبر ۱۹۴۵، فرماندهی عالی نیروهای متفقین کدهای پیش از سانسور را صادر کرد که انتشار همه گزارش ها و آمارهای «مخالف با اهداف اشغال» را غیرقانونی می کرد. به گفته ترزا سوبودا، مطبوعات ژاپن دو هفته پس از اشغال موارد تجاوز و غارت را گزارش کردند که دولت اشغالگر با «سانسور سریع تمام رسانه ها» به آنها پاسخ داد. با این حال، والش بیان می کند که مطبوعات موارد کمی از تجاوز جنسی را قبل از شروع سانسور گزارش کردند. به عنوان مثال، مقاله نهایی که شامل هرگونه بحث در مورد ت
جاوز جنسی توسط نیروهای متفقین درروزنامه آساهی (منتشر شده در ۱۱ سپتامبر ۱۹۴۵) بود، بیان کرد که هیچ موردی اتفاق نیفتاده است. پس از اشغال، مجلات ژاپنی گزارش هایی از تجاوز جنسی توسط سربازان آمریکایی منتشر کردند.
دوره امپراتوری روم () گسترش نفوذ سیاسی و فرهنگی امپراتوری روم است. این دوره با سلطنت آگوستوس () آغاز می شود و در اواخر قرن سوم و اواخر قرن چهارم، با آغاز دوران باستان متأخر به پایان می رسد. علیرغم پایان «دوره امپراتوری روم»، امپراتوری روم تا دوران باستان متاخر و پس از آن تحت فرمانروایی امپراتور روم به حیات خود ادامه داد، به جز در امپراتوری روم غربی، که رومیان تحت حاکمیت آن بودند. کنترل سیاسی و نظامی در طول قرن پنجم از دست رفت.
آلن کامرون (; ) مورخ و عضو آکادمی بریتانیا اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون عضو آکادمی بریتانیا و کمک هزینه گوگنهایم شده است.
فمینیسم در مکزیک فلسفه و فعالیتی است که با هدف ایجاد، تعریف و حمایت از برابری سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی در حقوق زنان و فرصت ها برای زنان مکزیکی انجام می شود. اصطلاح فمینیسم که ریشه در تفکر لیبرال دارد، در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم در میان نخبگان مورد استفاده قرار گرفت. تاریخ فمینیسم در مکزیک را می توان از نظر زمانی به چند دوره، با مسائل تقسیم کرد. برای دوران فتح و استعمار، برخی از چهره ها در دوران مدرن مورد ارزیابی مجدد قرار گرفته اند و می توان آنها را بخشی از تاریخ فمینیسم در مکزیک دانست. در استقلال در اوایل قرن نوزدهم، خواسته هایی وجود داشت که زنان به عنوان شهروند تعریف شوند. اواخر قرن نوزدهم این کشور شاهد رشد آشکار فمینیسم به عنوان یک ایدئولوژی بود. لیبرالیسم از آموزش سکولار دختران و پسران به عنوان بخشی از پروژه نوسازی حمایت کرد و زنان به عنوان آموزگار وارد نیروی کار شدند. این زنان در خط مقدم فمینیسم قرار داشتند و گروه هایی را تشکیل دادند که رفتار با زنان را در حوزه حقوقی، دسترسی به آموزش و قدرت اقتصادی و سیاسی را مورد انتقاد قرار می دادند. در دوره انقلاب (۱۹۱۵–۱۹۲۵) شهروندی زنان و برابری ق
انونی به صراحت مسائلی نبودند که انقلاب برای آن مبارزه شد. موج دوم حمایت از حقوق زنان بین سال های ۱۹۶۸–۱۹۹۰ و در سال های ۱۹۷۵–۱۹۸۵ به اوج خود رسید. زنان طبقه متوسط در تشکیل گروه های فمینیستی، تأسیس مجلاتی برای انتشار افکار فمینیستی و سایر اشکال فعالیت پیشگام شدند. زنان طبقه کارگر در دوران جدید در اتحادیه ها یا احزاب سیاسی به دفاع از حقوق زنان پرداختند. شرکت کنندگان در اعتراضات بازی های المپیک تابستانی ۱۹۶۸ که در ادامه جنبش فمینیستی آن نسل را شکل دادند، عمدتاً دانش آموزان و آموزگاران بودند. در دهه ۱۹۹۰، حقوق زنان در جوامع بومی، به ویژه در قیام آزادی بخش ملی زاپاتیستا، به یک موضوع ملی تبدیل شد. حقوق باروری به ویژه از سال ۱۹۹۱ که کلیسای کاتولیک در مکزیک دیگر از نظر قانون اساسی از دخالت در سیاست منع نشده است، موضوعی در جریان است. تاریخ. زنان در طول تاریخ مکزیک نقشی اساسی در مبارزات سیاسی این کشور داشته اند، با این حال خدمات آنها به این کشور تا اواسط قرن بیستم به حقوق سیاسی منجر نشد، سال های ۱۵۱۹. مشهورترین زن بومی مکزیک دونا مارینا است که به نام لامالینچه نیز شناخته می شود. نقش او در فتح مکزیک به عنوان مترجم فرهنگ
ی فاتح اسپانیایی هرنان کورتس، او را به عنوان یک خائن به نژاد خود و مکزیک نشان داد. تصویرهای زیادی از دوران استعمار در دست نوشته های بومی از مالینچه وجود دارد که او را به عنوان شخصیت مرکزی نشان می دهد که اغلب بزرگتر از کورتس است. در سال های اخیر، محققان و نویسندگان فمینیست نقش او را دوباره ارزیابی کرده اند و نسبت به انتخاب هایی که با آن روبرو بود ابراز همدردی کرده اند. با این حال، تلاش برای نجات وجهه تاریخی او به عنوان یک خائن مورد حمایت مردمی قرار نگرفت. دوران استقلال، ۱۸۱۰–۱۸۲۱. برخی از زنان در طول جنگ استقلال مکزیک (۱۸۱۰–۱۸۲۱) خود را متمایز کردند، و همچنین به عنوان جاسوس، و اغواگر به کار گرفته شدند. روزنامه ها در سال ۱۸۱۲ زنان را به شرکت در تلاش های استقلال خواهی متهم می کردند. برجسته ترین قهرمان زن جنبش استقلال جوزفا اورتیز دومینگوئز است که در تاریخ مکزیک با نام "La Corregidora" شناخته می شود. بقایای جسد او به بنای یادبود استقلال در مکزیکو سیتی منتقل شد، مجسمه هایی از او به افتخار او وجود دارد و چهره او بر روی پول مکزیک استفاده شده است. دوره ملی اولیه و پورفیریاتو، ۱۸۲۱–۱۹۱۱. در اوایل سال ۱۸۲۴، برخی از زنا
ن از دولت ایالتی درخواست کردند، آنان را به عنوان شهرون در نظر بگیرند. در اواخر قرن نوزدهم، «"فمینیسم»" به عنوان یک اصطلاح وارد زبان شد. فمینیسم در مکزیک که ریشه در لیبرالیسم داشت، آموزش سکولار را وسیله ای برای ارج نهادن به نقش زنان به عنوان همسر و مادر در خانواده های مکزیکی و گسترش آزادی زنان به عنوان فردی می دانست. حقوق برابر برای زنان در این دوره تمرکز اصلی نبود. با این حال، برخی از فمینیست ها شروع به تشکیل سازمان هایی برای حقوق زنان و تأسیس مجلات برای انتشار ایده های خود کردند. مجلات سیاسی و ادبی مرکزی برای بحث عمومی در مورد مسائل زنان در آمریکای لاتین بودند.
لایحه رزرو زنان یا قانون اساسی (متمم ۱۰۸) بیل، ۹ مارس ۲۰۱۰، لایحه ای است که در پارلمان هند به تصویب رسیده است و قانون اساسی هند را اصلاح می کند تا ۱/۳ از تمام کرسی های لوک سبها مجلس سفلی در پارلمان هند و در تمام مجامع قانونگذاری ایالتی برای زنان حفظ کند. در این قانون پیشنهاد شد که کرسی ها به صورت چرخشی رزرو شوند و با قرعه کشی به گونه ای تعیین می شد که یک کرسی در سه انتخابات عمومی متوالی فقط یک بار رزرو می شد. راجیه سبها این لایحه را در ۹ مارس ۲۰۲۰ تصویب کرد. با این حال، لوک سبها هرگز به این لایحه رای نداد. به همین دلیل این لایحه منقضی شد زیرا هنوز در لوک سبها در حال بررسی بود و لوک سبها در سال های ۲۰۱۴ و ۲۰۲۹ آن را رد کرد و در نتیجه منقضی شد. رزرو بانوان. در سال ۱۹۹۳، یک اصلاحیه قانون اساسی در هند به تصویب رسید که بر اساس آن یک سوم از سمت های رهبر شورای روستا، یا سارپانچ، در گرام پانچایات، به زنان اختصاص داده شد. یک برنامه بلندمدت برای تعمیم این شرط به مجلس و مجالس قانونگذاری وجود دارد.
کارزار علیه قانون تجاوز-ازدواج لبنان ماده ۵۲۲، رسماً به عنوان «لباس سفید تجاوز را نمی پوشاند»، توسط سازمان غیردولتی لبنان منا آباد در دسامبر ۲۰۱۶ راه اندازی شد. هدف آن لغو ماده ۵۲۲ قانون مجازات لبنان بود که به مرد اجازه می دهد در صورت انعقاد قرارداد ازدواج معتبر با قربانی، از مجازات تجاوز به عنف دور بماند. این کمپین شامل تظاهرات خیابانی، هشتگ #Undress522 در شبکه های اجتماعی و ویدئویی از زن تجاوز شده پوشیده از کبودی و تبدیل شده به عروس بود. یک ماه قبل از راه اندازی کمپین، سازمان غیردولتی طرحی را در سطح کشور برای افزایش آگاهی در مورد این ماده اجرا کرد که تنها ۱٪ از جمعیت لبنان از آن مطلع بودند. این اولین بار نیست که لبنان قانونی را که مخالف حقوق بشر است لغو می کند. ماده ۵۶۲ قانون جزا، -قتل ناموسی هر زمان که مردی همسر، خواهر یا اولاد خود را در موقعیت آمیزش جنسی غیرقانونی می یافت، قانونی می کرد- در سال ۱۹۹۹ اصلاح شد. همچنین در اول آوریل ۲۰۱۴، مجلس قانونی را با هدف حمایت از زنان در برابر خشونت خانگی تصویب کرد. آمار دقیقی در مورد تجاوز جنسی به زنان وجود ندارد زیرا بیشتر زنان به دلیل حساسیت موضوع گزارش نمی دهند. در
چند هفته اول کمپین، شخصیت های با نفوذ حمایت خود را از جنبش، علیه ماده ۵۲۲ اعلام کردند. به عنوان مثال، نخست وزیر سعد حریری این حمایت را در حساب توییتر خود انجام داد. علیرغم این واقعیت که لبنان کنوانسیون ۱۹۷۹ سازمان ملل متحد کنوانسیون رفع هرگونه تبعیض علیه زنان و سایر معاهدات بین المللی مانند پروتکل پیشگیری، سرکوب و مجازات قاچاق انسان، به ویژه زنان و کودکان را که مکمل آن است، تصویب کرد، این کشور آنچه را که به عنوان «قتل ناموسی» توصیف شده است، هنوز حفظ می کرد. در سال ۲۰۱۷، لبنان ماده ۵۲۲ را لغو و مواد ۵۰۵ و ۵۱۸ را مورد بررسی مجدد قرار داد ماده ۵۲۲ قانون جزایی لبنان. در طول امپراتوری عثمانی، لبنان منطقه ای مشمول قوانین عثمانی بود که از قانون مجازات فرانسه در سال ۱۸۱۰ الهام گرفته شده بود. پس از جنگ جهانی اول و سقوط امپراتوری عثمانی، قیمومیت فرانسه برای سوریه و لبنان در این کشور ایجاد شد. در این دوره، قوانین عثمانی تا زمان ایجاد قانون جزای لبنان در سال ۱۹۴۳، که از قانون مجازات فرانسه در سال ۱۸۱۰ استخراج شده بود، ادامه یافت ماده ۵۲۲ قانون مجازات لبنان به مردانی که به اتهام تجاوز جنسی، آدم ربایی یا تجاوز قانونی علیه
یک زن محکوم شده بودند، این اجازه را می دهد که از مجازات حداقل پنج سال کار شاقه خودداری کنند، در صورتی که عقد ازدواج معتبر فراهم شود. . ماده ۵۲۲ در فوریه ۱۹۴۸ رسماً در قانون مجازات لبنان پذیرفته شد. در شکل اولیه آن آمده بود: «در صورتی که بین مرتکب هر یک از جرایم مذکور در این بند و بزه دیده نکاح معتبر منعقد شود، تعقیب موقوف می شود. اگر حکم قبلاً صادر شده باشد، اجرای مجازات متوقف می شود.» در دسامبر ۲۰۱۶، کمیته اداری و عدالت پارلمانی لبنان اعلام کرد توافقی برای لغو ماده ۵۲۲ از قانون جزایی لبنان انجام شده است. برای لغو این قانون، مجلس باید تصمیم کمیته را تأیید کند. مجلس در ۲۵ مرداد ۱۳۹۶ ماده ۵۲۲ را لغو کرد فعالیت. «لباس سفید تجاوز را نمی پوشاند» نه تنها با هدف لغو ماده ۵۲۲، بلکه از حقوق قربانیانی که از ازدواج با متجاوز خود سرباز می زنند نیز دفاع می کند. این کمپین همچنین قصد داشت انگ و شرمساری در مورد تجاوز را از بین ببرد. این کمپین با افزایش آگاهی در مورد تمایز بین تجاوز جنسی به عنوان یک جرم و آنچه که جامعه به عنوان افتخار می بیند، به دنبال همکاری بود. همچنین تأکید کرد که ازدواج اجباری تجاوز جنسی علیه زنان را مشرو
عیت می بخشد. در ۱۳ نوامبر ۲۰۱۶، منا آباد همزمان با چهاردهمین دوره ماراتن بیروت یک فلش موبی ترتیب داد. ده ها دختر و زن با پوشیدن تی شرت های سفید که به عربی و/یا انگلیسی نوشته شده بود «لغو شماره ۵۲۲» راهپیمایی کردند. شرکت کنندگان سر خود را با جعبه های سفید پوشانده بودند و بادکنک های صورتی با شعار «الإغتصاب جریمة» (تجاوز به عنف جرم است) در دست داشتند. فعالان در حالی که در حال نواختن طبل و بنری به زبان عربی با همین شعار روی تی شرت ها و بادکنک هایشان بود توسط شرکت کنندگان هدایت شدند. منا آباد در سال ۲۰۱۱ در بیروت، لبنان تأسیس شد. آنها بر روی برابری جنسیتی به عنوان یک توسعه اقتصادی و اجتماعی پایدار در منطقه مناکار می کنند. منا آباد به دنبال ارتقای مشارکت زنان از طریق توسعه سیاست است. شبکه ای از فعالان، مددکاران اجتماعی و وکلا دارد که روی مسائلی کار می کنند که گروه های به حاشیه رانده شده در جامعه لبنان با آن مواجه می شوند در ۳۰ نوامبر ۲۰۱۶، زنی با لباس عروس با بانداژهای آغشته به خون کبودی در مقابل مجلس نمایندگان لبنان در مرکز شهر بیروت، جایی که کمیته اداری و قضایی در حال بررسی پیش نویس قانون لغو ماده ۵۲۲ بود، ایستاد
. در ۶ دسامبر ۲۰۱۶، خاورمیانه و شمال شرق آباد، تظاهرات عمومی مشابهی را ترتیب داد که در آن حدود ۱۲ زن با لباس های سفید و بانداژ دور چشم، دست و زانوهای آغشته به خون ساختگی در مقابل مجلس تجمع کردند. این فعالان بنرهایی در دست داشتند که روی آن نوشته شده بود «الأبیض ما بیغطّی الإغتصاب / لباس سفید تجاوز را نمی پوشاند». یک هفته قبل از تظاهرات خیابانی در ۶ دسامبر، منا آباد ویدئویی به کارگردانی دانیال رزکلاه منتشر کرد و به گفته کارگردان، این ویدئو با یک تجاوز جنسی شروع شده و با تجاوز دیگری به پایان می رسد. این ویدئو زنی برهنه را روی زمین نشان می دهد که توسط دست های مختلف کشیده می شود و کبودی های او را با باندهای سفید می پوشاند تا در نهایت لباس عروس به تن کند. در پایان پیامی به زبان عربی به نمایش درآمده است که در آن نوشته شده است: «ماده ۵۲۲ قانون مجازات لبنان متجاوز را در صورت ازدواج با قربانی خود از تعقیب آن معاف می کند». در نهایت مدل جیغ می کشد و دو پیام دیگر به زبان عربی ظاهر می شود، اولی «لبیاس سفید تجاوز را نمی پوشاند» و دومی «#برهنه۵۲۲» است. این کمپین همچنین هشتگ #Undress522 را در رسانه های اجتماعی فعال کرد. از هم
ین هشتگ برای راه اندازی صفحه اینترنتی دادخواست علیه ماده ۵۲۲ استفاده شده است. در مارس ۲۰۱۷، مجسمه ساز میری هونین ۳۱ لباس عروسی را در کورنیش بیروت آویزان کرد برای محکوم کردن اینکه هر روز به زنان تجاوز شده و مجبور به ازدواج می شوند. لباس ها از کاغذ ساخته شده و از طناب هایی بین چهار درخت خرما آویزان شده بود. پوشش رسانه ای. اگرچه ایلی کیروز، نماینده نیروهای لبنانی در ژوئیه ۲۰۱۶ پیشنهاد لغو قانون ۵۲۲ را داده بود، رسانه ها به طور خاص توجه خود را بر کمپین پس از تظاهرات عمومی منطقه خاورمیانه و شمال آفریقا متمرکز کردند. اولین حضور علنی این سازمان غیردولتی در ۱۳ نوامبر و همچنین اعتراض یکی از فعالان در مقابل مجلس در زمانی که نمایندگان مجلس در حال بررسی پیش نویس قانون بودند، تقریباً مورد توجه قرار نگرفت. توجه بیشتر رسانه های ملی و بین المللی زمانی به وجود آمد که منا آباد تظاهرات حدود ۱۲ زن را در مقابل مجلس در ماه دسامبر سازمان دهی کرد، زمانی که ویدئویی به کارگردانی دانیال ریزکلا منتشر شد. علاوه بر این، رسانه های محلی مانند دیلی استار (لبنان) جنبه های مرتبط دیگری از کمپین را گزارش کردند، مانند اظهارات رابرت غانم، رئیس کمی
ته اداری و قضایی پارلمان قبل از بررسی قانون توسط پارلمان، اظهارات یک وکیل زمانی که کمیته بررسی ماده را تضمین کرد، و بررسی مجدد موارد موسوم به «تجاوز به ناموس» را از مواد ۵۰۳ تا ۵۲۲ در فوریه ۲۰۱۷، در خاورمیانه و شمال آفریقا کار می کرد علاوه بر این، یک روزنامه فرانسوی زبان مدت کوتاهی پس از انتشار این ویدئو در شبکه های اجتماعی با دانیله ریزکلا مصاحبه ای انجام داد. این روزنامه همچنین از اظهارات نمایندگان در خصوص بررسی این ماده و مشارکت آنها در اعتراضات راه اندازی شده توسط سازمان مردم نهاد، خبر داده است. این روزنامه از اصلاح مواد ۵۰۳ تا ۵۲۱ در امتداد دو معافیتی که ماده ۵۲۲ همچنان بر آنها اعمال می شود، خبر داد. رسانه های بین المللی مانند سی ان ان، و بی بی سی به طور گسترده توجه را به اعتراض خیابانی انجام شده در ۶ دسامبر و محتوای ماده ۵۲۲ جلب کردند رسانه های دیگری نیز ضمن بررسی مجدد این قانون، از اعلامیه های داخل مجلس خبر دادند، مانند روزنامه ایندیپندنت که در مورد حامیان اصل ۵۲۲ نماینده مجلس منتشر شد و استدلال می کرد که این ماده به خانواده ها اجازه می دهد آسیب های وارد شده به ناموس خود را جبران کنند. در ۶ سپتامبر ۲۰۱