Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
برچسب گذاری سوبسترا با استفاده از سیکلوکتین های فعال کننده نور مورد بررسی قرار گرفته است. این اجازه می دهد تا تعادل آلکین قبل از واکنش به منظور کاهش آرتیفکت در نتیجه گرادیان غلظت برقرار شود. سیکلوکتین های پوشانده قادر به واکنش با آزیدها در تاریکی نیستند، اما در اثر تابش نور به آلکین های واکنشی تبدیل می شوند. شیمی کلیک بدون مس برای استفاده در سنتز عوامل تصویربرداری PET که باید به سرعت با خلوص و بازده بالا ساخته شوند تا قبل از استفاده از ترکیبات به حداقل رساندن فروپاشی ایزوتوپی مورد بررسی قرار گیرد. هم ثابت های سرعت بالا و بیواورتوگونالیتی SPAAC در شیمی PET قابل قبول هستند.
آلدو میلی (۴ دسامبر ۱۸۷۹–۱۶ فوریه ۱۹۵۰) مورخ علوم و از پیشگامان حقوق همجنسگرایان بود. سنین جوانی و تحصیل. میلی در سال ۱۸۷۹ در لیورنو، ایتالیا در یک خانواده ثروتمند یهودی متولد شد، در چیانسیانو در توسکانی، که خانواده اش در سال ۱۸۸۰ به آنجا نقل مکان کردند، بزرگ شد. در سال ۱۹۰۴ مدرک شیمی گرفت و به دنبال آن شش ماه در دانشگاه لایپزیگ تحصیل کرد و در سخنرانی های شیمیدان ویلهلم استوالد شرکت کرد. حرفه شیمی او ادامه یافت و در سال ۱۹۰۸ به دانشگاه ساپینزا رم رفت تا با امانوئل پاترنو کار کند. او متعاقباً مدرس شیمی در آن دانشگاه شد. سوسیالیسم. میلی یکی از اعضای حزب سوسیالیست بود که منجر به انتخاب وی به عنوان عضو شورای شهر در چیانچیانو در سال ۱۹۰۱ شد. او در سال ۱۹۰۳ آنجا را ترک کرد. میلی در زندگی نامه خود ادعا کرد که جنبش سوسیالیست را به دلیل عدم صداقت و آرمان گرایی در جنبش ترک کرده است. با این حال، سوابق پلیس نشان می دهد که همجنس گرایی میلی، که از آن به عنوان «بی اخلاقی آشکار» یاد می شود، در منطقه به خوبی شناخته شده بود، که به شدت مانع از فعالیت سیاسی او می شد. پلیس مخفی در سال ۱۹۲۹، تنها چند ماه پس از نقل مکان او به فرانس
ه، به آپارتمان او در رم یورش برد. دوست میلی، جینو چیاپینی، یک تایپوگراف، و دوستش آنجلو پیسانی در آن زمان در آنجا زندگی می کردند. در سال ۱۹۳۰، سوابق پلیس او را به عنوان یک «سوسیالیست خطرناک» معرفی می کرد. تاریخ علم. میلی یکی از پایه گذاران رشته تاریخ علم به شمار می رود. زمانی آغاز شد که یک مدرس شیمی در رم بود و بر اساس علاقه به تحصیل در آلمان برانگیخته شد. در سال ۱۹۱۲، او ستونی را در مجله Rivista di filosofia برای تاریخ علم تأسیس کرد و به طور خلاصه آن را حفظ کرد. او کتابشناسی ایتالیایی را برای مجله جدید آن زمان Isis ویرایش کرد و در سال ۱۹۱۶ جزوه ای منتشر کرد که در آن خواستار ایجاد کرسی تاریخ علم در دانشگاه های ایتالیا شد. او همچنین چندین کتاب دربارهٔ موضوعات تاریخ علم نوشت و مجموعه ای از متون کلاسیک در علم و فلسفه را برای لاترزا، ناشر ایتالیایی، ویرایش کرد. او بین سال های ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۸ در دانشگاه رم و در سال ۱۹۲۶ در دانشگاه پروجا به تدریس تاریخ علم پرداخت. او در سال ۱۹۲۵ به عضویت Deutsche Akademie der Naturforscher Leopoldina انتخاب شد. او در سال ۱۹۱۹ مجله Archeion را تأسیس کرد (که بعداً به "Archives internatio
nales d'histoire des Sciences" تغییر نام داد و هنوز منتشر می شود) که تا سه سال قبل از مرگش به ویرایش آن ادامه داد. بسیاری از سازمان ها، از جمله یونسکو، بودجه ای برای مجله فراهم کردند که او نیز از منابع مالی خود کمک مالی می کرد. در سال ۱۹۲۸ به پاریس نقل مکان کرد. در آنجا، میلی یکی از تأسیسات و به عنوان دبیر دائمی کمیته بین المللی تاریخ علوم (کمیته بین المللی تاریخ علم) بود که در اولین کنگره بین المللی تاریخ علم به آکادمی بین المللی تاریخ علم تغییر نام داد. Science، در پاریس در مه ۱۹۲۹ برگزار شد. در آن جلسه، Archeion مجله رسمی آکادمی شد. در همان سال، میلی برای ایجاد و مدیریت واحدی برای تاریخ علم در مرکز بین المللی سنتز که در سال ۱۹۲۵ توسط هانری بر ایجاد شده بود، دعوت شد. این واحد به طور رسمی در ۲۲ ژانویه ۱۹۳۰ افتتاح شد. او در آنجا کار کرد و تا سال ۱۹۳۹ با هلن متزگر همکاری کرد، زمانی که به آرژانتین نقل مکان کرد. او هنگام ورود به آرژانتین بسیار بیمار بود و چندین ماه را در بیمارستان گذراند. او از سال ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۳ در دانشگاه ملی دل لیتورال در سانتافه کار کرد و در آنجا مؤسسه ای برای تاریخ و فلسفه علم تأسیس کرد و به
ویرایش Archeion ادامه داد. پس از کودتای ۱۹۴۳ آرژانتین و مداخله دولت جدید در دانشگاه، قرارداد کاری او لغو شد و او به فلوریدا، نزدیک بوئنوس آیرس بازنشسته شد. او با وضعیت نامناسب سلامتی و بدون حمایت مالی دانشگاه، سردبیری Archeion را که متعاقباً با عنوان Archives internationales d'histoire des Sciences راه اندازی شد، متوقف شد. او شروع به نوشتن Panorama general de historia de laciencia کرد، بررسی تاریخ علم، که قرار بود مجموعه ای هشت جلدی باشد. او دو جلد اول را تکمیل و منتشر کرد و تا زمان مرگش برهان سوم، چهارم و پنجم را داشت. درک جنسیت. در سال ۱۹۲۱، میلی «Società italiana per lo studio delle questioni sessuali» (جامعه ایتالیایی برای مطالعه مسائل جنسی) را تأسیس کرد، سازمانی برای بحث در مورد مسائل جنسی و جنسیت. او همچنین مجله Rassegna di Studi Sessuali (بررسی مطالعات جنسی) را تأسیس کرد. این مجله طیف وسیعی از موضوعات را در مورد جنسیت و تمایلات جنسی منتشر کرد، به ویژه از جمله آثار مگنوس هیرشفلد. هیرشفیلد و میلی هر دو عضو کمیته سازماندهی اولین کنگره جنسیت شناسی در برلین بودند که در اوایل همان سال در سال ۱۹۲۱ برگزار شد.
این فعالیت ها بخشی از استراتژی او برای تشویق بحث عمومی در مورد مسائل جنسی با دیدگاه تغییر سیاست های دولت در مورد مسائل جنسی بود. او همجنس گرایی را یک واقعیت کاملاً طبیعی می دانست، نه چیزی برای درمان که باید با درجه بالایی از عینیت تجزیه و تحلیل شود، که بنادوسی به آن اشاره می کند «تازه ای مطلق» بود. آثار. میلی به طور گسترده در مجلات گسترده ای منتشر کرد و چندین کتاب نوشت. انتشارات منتخب عبارتند از: آلدو میلی، جی. بارجلینی، تأثیری که نمک در غلظت های مختلف بر سرعت تغییر رنگ محلول های آبی مواد آلی تحت تأثیر نور اعمال می کند، رم، ۱۹۰۶ آلدو میلی، علم یونانی: پیش ارسطویی ها. I (مکتب ایونی. مکتب فیثاغورث. مکتب الین، هراکیتوس)، Libreria della Voce، فلورانس، ۱۹۱۵. آلدو میلی، تاریخ علم در ایتالیا، فلورانس، ۱۹۱۶، رم، ۱۹۲۶، آلدو میلی، برای کرسی در تاریخ علم فلورانس، ۱۹۱۶ Aldo Mieli, Il libro dell'amore Florence, 1916. ماریا لوئیزا ریگینی بونلی آن را به عنوان اثری توصیف کرد که او «وصیت معنوی خود را در نظر گرفت». Aldo Mieli, Lavoisier, A. F. Formiggini، جنوا ۱۹۱۶، چاپ دوم رم ۱۹۲۶. آلدو میلی، آثار و نوشته های آلدو میلی (۱۹۰۶–
۱۹۱۶)، Libreria della Voce، فلورانس، ۱۹۱۷. آلدو میلی، کتابچه راهنمای تاریخ علم: Antichità storia, antologia, bibliografia، رم، ۱۹۲۵، به زبان فرانسوی با عنوان Histoire des Sciences منتشر شده است. عتیقه، پاریس، ۱۹۳۵ آلدو میلی، تاریخ علم در ایتالیا: پیش درآمد دوره ای در تاریخ علم، Casa Edit. تایپ کنید لئوناردو داوینچی، رم ۱۹۲۶. آلدو میلی، آسیب شناسی جنسی، در: بررسی مطالعات جنسی، اول ۱۹۲۱، ص. ۸۱–۹۴. Erotes: (دوست دارد): لوسیو یا الاغ (ترجمه لوئیجی ستمبرینی، پیشگفتار و یادداشت های A. Mieli Casa Edit. Tip. Leonardo da Vinci, Rome, 1925. آلدو میلی، عشق همجنسگرا، تینتو، رم s.d. (حدود ۱۹۲۵). آلدو میلی، برای مبارزه با بزهکاری مرتبط با تظاهرات جنسی، در: «مروری بر مطالعات جنسی»، VI 1926، صص. ۲۵۶–۲۶۱. آلدو میلی، الساندرو ولتا، فرمیجینی، رم ۱۹۲۷. آلدو میلی، روبرتو آساجولی، نیکولا پنده، سه درس در جنسیت شناسی، تینتو، رم ۱۹۳۱. Aldo Mieli, La Science arabe et son role dans l'evolution scientifique در سراسر جهان، همکار Aldo Mieli. اضافات Avec quelques de Henri-Paul-Joseph Renaud, Max Meyerhof, Julius Ruska, E. J. Brill, Leiden,
1938. Aldo Mieli, El desarollo histórico de la historia de laciencia y la función actual de los iusstitutos de history de laciencia، سانتافه، ۱۹۳۹. آلدو میلی، خلاصه یک دوره تاریخ علم در صد و بیست شماره، سانتافه، ۱۹۴۳. Aldo Mieli, Digressions autobiographiques, sous forme de preface à un panorama général d'Histoire des Sciences, in: "Archives internationales d'histoire des Sciences", XXVII 1948, pp. 494–505.
پیتر آرنت (؛ زادهٔ ) روزنامه نگار، گوینده اخبار، و خبرنگار آمریکایی است. وی در نیوزیلند به دنیا آمد. آرنت به خاطر پوشش خبری اش از جنگ ویتنام و جنگ خلیج فارس مشهور شد. او در سال ۱۹۶۶ جایزه پولیتزر را در ارائه گزارش جهانی برای فعالیت هایش در ویتنام از سال ۱۹۶۲ تا ۱۹۶۵ دریافت کرد، وی بیشتر خبرنگار آسوشیتد پرس بود. آرنت همچنین برای مجله نشنال جئوگرافیک، و بعدها برای شبکه های تلویزیونی مختلف، به ویژه نزدیک به دو دهه در سی.ان. ان کار کرد. آرنت خاطرات خود را با عنوان زنده از میدان نبرد: از ویتنام تا بغداد، ۳۵ سال در مناطق جنگی جهان (۱۹۹۴) منتشر کرد. در مارس ۱۹۹۷، آرنت با اسامه بن لادن، رهبر القاعده مصاحبه کرد. یک مدرسه روزنامه نگاری در مؤسسه فناوری جنوبی در نیوزیلند به نام آرنت نامگذاری شده است. دوران جوانی. آرنت در سال ۱۹۳۴ در ریورتون، در منطقه جنوب نیوزیلند متولد شد. اولین کار او به عنوان روزنامه نگار با ساوت لند تایمز بود. ویتنام. آرنت در سال های اولیه که روزنامه نگاری را آغاز کرد در جنوب شرق آسیا، عمدتاً در بانکوک کار می کرد. در سال ۱۹۶۰ او شروع به انتشار یک روزنامه کوچک انگلیسی زبان در لائوس کرد. سرانجام پس از
شکست فرانسوی ها در دین بین فو که توسط کمونیست های ویتنام شمالی صورت گرفت و آن را رها کرده بودند، به ویتنام راه پیدا کرد. در سال هایی که ایالات متحده شروع به درگیر شدن در درگیری های داخلی و تز چمله جنگ ویتنام شد، آرنت به عنوان خبرنگار آسوشیتدپرس، مستقر در سایگون در جنوب گردید. در ۷ ژوئیه ۱۹۶۳، در جریانی که به درگیری دو هفت روزه معروف شد، در یک درگیری فیزیکی گسترده بین گروهی از روزنامه نگاران غربی و پلیس مخفی ویتنام جنوبی مجروح شد. خبرنگاران سعی داشتند اعتراضات بوداییان علیه دولت ویتنام جنوبی را پوشش دهند. مقاله های او، مانند «ستون مرگ تدارکات ۲۱» دربارهٔ رویدادی در عملیات استارلایت در اوت ۱۹۶۵، خشم دولت آمریکا را برانگیخت، زیرا تعداد نیروها را در منطقه افزایش می داد. آرنت در نوامبر ۱۹۶۷ در ده ها مأموریت، از جمله نبرد تپه ۸۷۵، سربازان را همراهی کرد. یک یگان آمریکایی برای نجات واحد دیگری که در قلمرو متخاصم سرگردان شده بود، اعزام شد و امدادگران در جریان عملیات تقریباً کشته شدند. در سپتامبر ۱۹۷۲، آرنت به گروهی از فعالان صلح ایالات متحده، از جمله ویلیام اسلون کافین و دیوید دلینگر، در سفری به هانوی، ویتنام شمالی، پی
وست تا سه اسیر جنگی آمریکایی را برای بازگشت به ایالات متحده بپذیرد. ۲۷۴–۸. آرنت هنگام گزارش داستان های سربازان عادی و غیرنظامیان به شیوه ای بی پرده می نوشت. نوشته آرنت اغلب توسط سخنگویان دولت به عنوان ویرایش های منفی مورد انتقاد قرار می گرفت و می خواستند گزارش جنگ را مثبت نگه دارند. ژنرال ویلیام وستمورلند، رئیس جمهور لیندون بی. جانسون و دیگر صاحب منصبان قدرت به آسوشیتدپرس برای خلاص شدن از شر یا انتقال آرنت از منطقه فشار آوردند. ۲۵۹–۶۰ تهاجم شوروی به افغانستان. هنگام تهاجم اتحاد جماهیر شوروی به افغانستان، آرنت برای مجله پارادی کار می کرد. او با شخصی به نام هیلی به طور غیرقانونی از پاکستان وارد افغانستان شد. هر دو نفر لباس های سنتی بومی پوشیده بودند و توسط راهنمایان مجاهد همراهی شدند. آنها به یک مخفیگاه جلال آباد متشکل از حدود پنجاه شورشی وارد شدند. این سفر زمانی به پایان رسید که هیلی به رودخانه کنر سقوط کرد و دوربین های این زوج خراب شد. بعدها، آرنت این داستان را برای روزنامه نگار ارتیوم بوروفیک، که جنگ شوروی را پوشش می داد، بازگو کرد. جنگ خلیج فارس. از سال ۱۹۸۱، آرنت به مدت ۱۸ سال برای سی.ان. ان کار کرد و در س
ال ۱۹۹۹ ماموریتش به پایان رسید. در طول جنگ خلیج فارس، او به عنوان تنها گزارشگری که به طور مستقیم از بغداد پوشش زنده داشت، به ویژه در ۱۶ ساعت اول، به یک نامی آشنا در سراسر جهان تبدیل شد. گزارش های دراماتیک او اغلب با صدای آژیرهای حمله هوایی و انفجار بمب های آمریکایی در پس زمینه همراه بود. آرنت به همراه دو خبرنگار دیگر سی.ان. ان، برنارد شاو و جان هالیمن، پوشش مستمری را از بغداد برای ۱۶ ساعت اولیه جنگ (۱۷ ژانویه ۱۹۹۱) ارائه کرد. اگرچه در آن زمان ۴۰ روزنامه نگار خارجی در هتل الرشید بغداد حضور داشتند، اما تنها سی ان ان دارای ابزار - یک خط تلفن خصوصی متصل به همسایه امان، اردن - برای برقراری ارتباط با جهان خارج بود. سی.ان. ان تماس طولانی آرنت را به مدت چند ساعت به صورت زنده و با تصویری از آرنت به صورت ویدئو پخش کرد. به زودی روزنامه نگاران دیگر عراق را ترک کردند، از جمله دو همکار سی.ان. ان او آرنت را به عنوان تنها گزارشگر صحنه باقی گذاردند. گزارش های وی از خسارات غیرنظامی ناشی از بمباران مورد استقبال دولت های ائتلاف جنگ قرار نگرفت. سخنگویان این سازمان در بیانیه های عمومی خود بر عباراتی مانند «بمب های هوشمند» و «دقت ا
هداف» تأکید کرده اند تا تلفات غیرنظامی را به حداقل برسانند. منابع کاخ سفید بعداً به آرنت حمله کردند و گفتند که از او به عنوان ابزاری برای اطلاعات نادرست عراقی استفاده می شود. دو هفته پس از جنگ، آرنت توانست یک مصاحبه اختصاصی و بدون سانسور با صدام حسین به دست آورد. با توجه به گزارش آرنت از «طرف دیگر»، برای یک دوره پنج هفته ای، جنگ خلیج برای اولین بار به طور زنده از تلویزیون پخش شد. تقریباً در نیمه راه جنگ، نمایندگان سیا به سراغ آرنت رفتند. آنها بر این باور بودند که ارتش عراق یک شبکه ارتباطی سطح بالا را از زیرزمین هتل الرشید، جایی که آرنت و دیگر کارکنان سی.ان. ان در آن اقامت داشتند، اداره می کند. سیا می خواست او را بیرون کند تا نیروی هوایی بتواند هتل را بمباران کند، اما آرنت نپذیرفت. او گفت که از هتل بازدید کرده و وجود چنین امکاناتی را انکار کرد. آرنت در چیزی که به عنوان یکی از اعزام های نمادین او در ۷ فوریه ۱۹۶۸ منتشر شد، در مورد نبرد بن تره نوشت: یک سرگرد آمریکایی امروز گفت: "برای نجات شهر لازم بود که شهر را ویران کنیم." تصمیم فرماندهان متفقین برای بمباران و گلوله باران شهر بدون توجه به تلفات غیرنظامیان برای ن
ابودی ویت کنگ ها." این نقل قول به تدریج در نشریات بعدی تغییر کرد و در نهایت به این جمله آشناتر شد، "ما مجبور شدیم روستا را نابود کنیم تا آن را نجات دهیم." صحت نقل قول اصلی و منبع آن اغلب زیر سؤال رفته است. آرنت هرگز منبع خود را فاش نکرد، به جز اینکه گفت این یکی از چهار افسری بود که در آن روز با او مصاحبه کرد. سرگرد ارتش ایالات متحده فیل کانل، افسر ارشد حاضر در بن تره، پیشنهاد کرد که این نقل قول ممکن است تحریف چیزی باشد که او به آرنت گفته است. نیو ریپابلیک در آن زمان این نقل قول را به سرگرد نیروی هوایی آمریکا چستر ال. براون نسبت داد. آرنت در کتاب والتر کرونکیت در سال ۱۹۷۱ با عنوان «چشم بر جهان» تأکید کرد که این نقل قول چیزی است که «یکی از سرگردهای آمریکایی در لحظه مکاشفه به من گفت». آرنت یکی از آخرین خبرنگاران غربی بود که پس از سقوط و دستگیری سایگون توسط ارتش خلق ویتنام در سایگون باقی ماند. سربازان اشغالگر به او نشان دادند که چگونه وارد شهر شده اند. ۳۰۵ آرنت مستند مینی سریال ۲۶ قسمتی ویتنام: جنگ ده هزار روزه (۱۹۸۰) را نوشت که توسط شرکت پخش کانادایی (CBC) تهیه شده است. مصاحبه با اسامه بن لادن. در مارس ۱۹۹۷، پس
از اعلام جنگ بن لادن علیه ایالات متحده، آرنت از CNN با اسامه بن لادن، رهبر القاعده، مصاحبه کرد. بن لادن در پاسخ به سؤال آرنت که «برنامه های آینده شما چیست؟» گفت: «به خواست خدا آنها را خواهید دید و در مورد آنها در رسانه ها خواهید شنید.» عملیات تندباد. در سال ۱۹۹۸، آرنت گزارشی از سرمایه گذاری مشترک (بین سی ان ان و مجله تایم) به نام نیوز استند را تهیه کرد که «عملیات تندباد» در سال ۱۹۷۰ در لائوس را پوشش می داد. این گزارش با عنوان دره مرگ مدعی شد که در ۱۹۷۰، ارتش ایالات متحده از گاز اعصاب سارین که یک گاز اعصاب است علیه گروهی از سربازان فراری آمریکایی در لائوس استفاده کرده است. مردانی که گفته می شود این حمله را انجام داده اند، یک تیم نخبه کلاه سبز بودند. این گزارش به صراحت توسط تام جانسون و ریک کاپلان روسای CNN تأیید شد. در پاسخ، پنتاگون گزارش دیگری را در تضاد با گزارش CNN ارائه کرد. CNN متعاقباً تحقیقات خود را انجام داد. نتیجه گیری شد که کار «خبرنگاری در دره مرگ ناقص بود» و داستان را پس گرفت. این در حالی بود که تمام ۱۲ مرد تیم الف-کلاه سبز آمریکا در عملیات تندباد مجروح شدند، اما هیچ گاز سارینی درگیر نشد. به دلیل ت
عدادی از تکذیب ها مبنی بر اینکه گزارش CNN ناقص است، سه یا چند نفر از افراد مسئول، اخراج یا مجبور به استعفا شدند. آرنت مورد توبیخ قرار گرفت و در آوریل ۱۹۹۹ شبکه را ظاهراً به دلیل «ریزش طولانی» از تندباد ترک کرد. حمله به عراق ۲۰۰۳. آرنت در سال ۲۰۰۳ در ان بی سی و نشنال جئوگرافیک به عراق رفت تا تهاجم ایالات متحده را پوشش دهد. پس از یک جلسه مطبوعاتی در آنجا، او در ۳۱ مارس ۲۰۰۳ با تلویزیون دولتی عراق مصاحبه کرد. او در آن گفت: codice_1 او پیشتر در این مصاحبه گفته بود: codice_2 - پیتر آرنت هنگامی که سخنان آرنت جرقه ای در آمریکا برانگیخت، NBC در ابتدا از او دفاع کرد و گفت که او این مصاحبه را با یک حسن نیت حرفه ای انجام داده است و اظهاراتش «ماهیت تحلیلی» داشته است. یک روز بعد، ان بی سی، ام اس ان بی سی و نشنال جئوگرافیک همگی روابط خود را با آرنت قطع کردند. ان بی سی در واکنش به اظهارات آرنت در تلویزیون عراق اعلام کرد: codice_3 آرنت پاسخ داد: codice_4 - پیتر آرنت codice_5
پدرو مارتینز (زاده ۱۷ ژوئیه ۱۹۷۰) بازیکن پیشین و سرمربی کنونی فوتبال اهل پرتغال است. او هم اکنون هدایت باشگاه ورزشی الغرافه را برعهده دارد. افتخارات. مربیگری. المپیاکوس
معمولا بخش زیادی از سنگ معدن متشکل از موادی است که در حفاری مدنظر نیست. در نتیجه غلظت ماده ی معدنی مورد نیاز باید افزایش یابد تا حفاری معدن اقتصادی باشد. در غیر این صورت جابه جایی سنگ معدن و فرآوری آنها هزینه سنگینی خواهد داشت و بسیار دشوار خواهد بود. فرایند تغلیظ با روش های گوناگونی انجام می شود که هر کدام از این روش ها برای سنگ معدن خاصی قابل انجام است. گاهی نیاز است چند روش تغلیظ پشت سر هم انجام شوند. در صنعت معدن یا متالورژی استخراجی، تغلیظ به هر فرآیندی گفته می شود که ارزش اقتصادی سنگ معدن را با حذف مواد معدنی باطله بهبود می بخشد. قبل از شروع فرایند تغلیط، سنگ معدن باید خرد شود. این عملیات با دستگاه های سنگ شکن فکی یا سنگ شکن مخروطی انجام می شود. بعد از خرد شدن، ابعاد سنگ ها می تواند از 15 میلی متر تا کمتر از 0.1 میلی متر در شرایط خاص باشد. روش های تغلیظ. جداسازی با استفاده از سیال سنگین. جداسازی با استفاده از سیال سنگین (DMS) یک فناوری جداسازی مبتنی بر چگالی و وزن مخصوص است. از این روش برای تغلیظ زغال سنگ، آهن و سایر سنگ معدن ها استفاده می شود. این روش ساده ترین روش در بین تمام فرآیندهای گرانشی است و یک
روش آزمایشگاهی استاندارد برای جداسازی مواد معدنی با وزن مخصوص مختلف است. با توجه به سنگ معدن بهره برداری شده، سیالی با چگالی مناسب استفاده می شود تا مواد سبک تر روی سیال شناور شوند و مواد چگال تر به زیر سیال بروند. سیالات مورد استفاده می توانند وزن مخصوصی از 0.8 تا 4 داشته یاشند. معمولا از سیال با وزن مخصوص کم برای نمونه های زغال سنگ استفاده می شود، در حالی که بیشتر نمونه های معدنی در سیالات با وزن مخصوص 2.50 تا 4.0 جدا می شوند. از آنجایی که بیشتر سیالات مورد استفاده در آزمایشگاه گران یا سمی هستند، سیال مورد استفاده در جداسازی صنعتی، یک سوسپانسیون از برخی جامدات سنگین به صورت پودر در آب است که مانند یک سیال سنگین رفتار می کند. دو پودر رایج مورد استفاده فروسیلیس (FeSi) و مگنتیت (Fe3O4) هستند که در طول فرآیند جداسازی در آب معلق می مانند. چگالی سیال را می توان با تغییر نسبت آب و پودر در مخلوط تغییر داد. دلیل استفاده از فروسیلیس و مگنتیت به دلیل خواص مغناطیسی آنهاست که استفاده مجدد آن ها را آسان می کند. این فرآیند مزایایی نسبت به سایر فرآیندهای گرانشی دارد. این روش حتی در صورت وجود درصدهای بالای مواد با چگالی نز
دیک به هم کارایی خوبی دارد. علاوه بر این چگالی جداسازی را می توان به دقت کنترل کرد و چگالی سیال جداکننده را می توان به دلخواه و نسبتاً سریع تغییر داد تا نیازهای مختلف را برآورده کند. با این حال، این فرآیند عمدتاً به دلیل تجهیزات جانبی مورد نیاز برای تمیز کردن سیال نسبتاً گران است. شناورسازی کف. شناورسازی کف فرآیندی برای جداسازی مواد آبگریز از آب دوست است. فرآیند فلوتاسیون برای جداسازی طیف وسیعی از سولفیدها، کربنات ها ، اکسیدها، فسفات ها و زغال سنگ قبل از پالایش بیشتر استفاده می شود. در این روش دوغابی از ذرات خرد شده سنگ معدن و آب در محفظه ای ریخته می شوند. نسبت سنگ معدن به آب معمولا یک به سه است. در محفظه پره ای قرار می دهند که با چرخش پره حباب های گازی ایجاد می شود. همچنین این پره باعث می شود تا ذرات جامد کانی خرد شده معلق بمانند و مخلوط را هم می زند. از طریق مکش ایجاد شده توسط پره هوا از طریق لوله ای به درون محفظه کشیده می شود. موادی نیز برای تنظیم نیروی سطحی بین ذرات ، تنظیم PH و کنترل میزان کف تولید شده به مخلوط اضافه می شوند. در طی فرایند شناورسازی مواد آب دوست همراه با آب خارج می شوند و مواد آب گریز با
حباب ها روی سطح آمده و شناور می شوند و از این طریق قابل جداسازی هستند. به طور مثال وقتی از این روش برای جداسازی آهن از سنگ معدن استفاده می شود از آنجا که آهن آبگریز است روی سطح شناور می شود و با کف از مخلوط جدا می شود. این روش برای تغلیظ سنگ معدن مس نیز کاربرد دارد. مشکل اصلی این روش نیاز آن به حجم زیادی آب است. جداسازی مغناطیسی. جداسازی مغناطیسی فرایند جداسازی اجزای مخلوط با استفاده از خاصیت آهنربایی است و مواد غیر مغناطیسی را از مواد مغناطیسی جدا می کند. این روش برای تعداد معدودی از مواد معدنی که فرومغناطیسی(حاوی مواد معدنی آهن، نیکل و کبالت) یا پارامغناطیسی هستند کاربرد دارد. بیشتر فلزات از جمله طلا، نقره و آلومینیوم غیر مغناطیسی هستند. روش های گوناگونی برای جداسازی مغناطیسی وجود دارد در یکی از این روش ها سنگ معدن خرد شده را با آب مخلوط می کنند تا مخلوطی گل مانند ایجاد شود. این مخلوط از روی یک غلتک مغناطیسی دوار عبور می کند. ذرات حاوی آهن به رول ها می چسبند، سپس این ذزات را جدا کرده و خشک می کنند. گانگ جدا شده از طریق یک مسیر جداگانه خارج شده و دور ریخته می شود. این روش برای سنگ معدن مگنتیت (&lt;chem&gt;Fe
3O4&lt;/chem&gt;) قابل استفاده است. جداکننده پرشی. دستگاه هایی هستند که ذرات سنگ معدن را بر اساس وزن مخصوص جدا می کنند. تنوع زیادی در طراحی این نوع جداکننده وجود دارد. با این حال، اصول اولیه آن ثابت است: ذرات روی یک بستر که معمولا یک صفحه سوراخ دار است وارد می شوند، از زیر این بستر پالس هایی از آب وارد شده و در نتیجه ذرات در داخل آب معلق می شوند. با از بین رفتن پالس، سطح آب به موقعیت ابتدایی خود برمی گردد و ذرات بار دیگر بر روی بستر می نشینند. از آنجایی که ذرات در حالی که در آب معلق هستند در معرض انرژی گرانشی قرار می گیرند، ذرات با وزن مخصوص بالاتر سریعتر از ذرات با وزن مخصوص کمتر ته نشین می شوند و در نتیجه غلظت مواد با چگالی بالاتر، در پایین، روی بستر بیشتر می شود. ذرات در حال حاضر بر اساس چگالی متمرکز شده و می توان آنها را به طور جداگانه استخراج کرد. در استخراج بیشتر مواد معدنی سنگین، ماده متراکم تر، کانی مورد نظر خواهد بود و بقیه به صورت شناور (یا باطله) دور ریخته می شوند. ابعاد صفحه سوراخ دار بستر باید از درشت ترین ذراتی که می خواهیم جدا شود کمی بزرگ تر یاشد تا این ذرات به زیر بستر نیفتند. عملکرد یک جداکن
نده به عوامل مختلفی بستگی دارد مانند چگالی و سرعت جریان ورودی، نرخ پالس، جریان کنسانتره تحویلی و شکل و اندازه ذرات. اگر میزان آب ورودی بیش از حد زیاد باشد، رانش به سمت بالا بسیار شدید خواهد بود و ذرات به سمت بالا رانده می شوند و ذزات نمی توانند ته نشین شوند و اگر نرخ ورودی آب بسیار زیاد باشد، در این صورت حرکت رو به جلو بسیار سریع خواهد بود و دوباره ذرات ته نشین نمی شوند. همچنین برگشت آب و مکشی که ایجاد می شود هم در جداسازی صورت گرفته مهم است. جداکننده مارپیچ. برای جدا کردن مواد براساس چگالی یا شکل استفاده می شود. جداکننده های مارپیچی خیس برای جداسازی اجزای دوغاب بر اساس چگالی و جداکننده های مارپیچی خشک برای مرتب سازی ذرات بر اساس شکل استفاده می شوند. جداکننده های مارپیچی از نوع خیس بر اساس ترکیبی از چگالی ذرات جامد و همچنین خواص هیدرودینامیکی ذرات (مثلاً کشش) کار می کنند. این نوع جداکننده برای تغلیظ کاربرد دارد. این دستگاه از یک برج تشکیل شده است که در اطراف آن یک دریچه پیچیده شده است. از آنجایی که ذرات بزرگتر و سنگین تر سریع تر به پایین دریچه فرو می روند و کشش بیشتری را از پایین تجربه می کنند، آهسته تر حرکت
می کنند و بنابراین به سمت مرکز مارپیچ حرکت می کنند. برعکس، ذرات سبک به سمت بیرون مارپیچ حرکت کرده و به سرعت به پایین می رسند. در قسمت پایین، کانال ها یا شکاف های قابل تنظیم ساخته می شود که قسمت های مختلف را از هم جدا می کند. جداکننده های مارپیچی خشک که قادر به تشخیص ذرات گرد از غیر گرد هستند، برای مرتب سازی بر اساس شکل استفاده می شوند. ذرات گرد با سرعت بالاتری نسبت به سایر اجسام غلت می زنند و به همین دلیل ازقسمت درونی مارپیچ به داخل قیف جمع آوری پرتاب می شوند. اشکالی که به اندازه کافی گرد نیستند در سمت بیرونی قیف جمع می شوند. جداکننده های این نوع ممکن است برای حذف گلوله سرب تغییر نیز شکل یافته استفاده شوند. جستارهای وابسته. کانه آرایی جداکننده پرشی غربالگری مکانیکی سنگ شکن
تعیین زایسل یا آزمون زایسل یک آزمایش شیمیایی برای تأیید وجود گروه های استر یا اتر در یک ترکیب شیمیایی است. این نام به افتخار شیمیدان چک سیمون زایسل (Simon Zeisel) گرفته شده است. در یک آزمایش کیفی ابتدا نمونه با مخلوطی از اسید استیک و هیدروژن یدید در یک لوله آزمایش واکنش داده می شود. هیدروژن یدید با شکستن پیوند اتری یا استری به آلکیل یدید مربوطه، منجر به تولید الکل یا کربوکسیلیک اسید می شود.
فرانک گری (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل اسکاتلند است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ناتینگهام فارست، باشگاه فوتبال لیدز یونایتد، باشگاه فوتبال ساندرلند، و باشگاه فوتبال دارلینگتون اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اسکاتلند بازی کرده است.
دنی مک گرین (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسکاتلند بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال سلتیک و باشگاه فوتبال همیلتون آکادمیکال اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال اسکاتلند و اسکاتلند بازی کرده است.
آلن برزیل (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسکاتلند بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کاونتری سیتی، باشگاه فوتبال تاتنهام هاتسپر، باشگاه فوتبال کویینز پارک رنجرز، باشگاه فوتبال ایپسویچ تاون، باشگاه فوتبال منچستر یونایتد، باشگاه فوتبال ویتام تاون، و باشگاه فوتبال چلمزفورد سیتی اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال اسکاتلند و اسکاتلند بازی کرده است.
آلن اونز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسکاتلند بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال استون ویلا، باشگاه فوتبال دانفرملین اتلتیک، باشگاه فوتبال لستر سیتی، و باشگاه فوتبال دارلینگتون اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اسکاتلند بازی کرده است.
دیوید پراون (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسکاتلند بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کیلمارنوک و باشگاه فوتبال سلتیک اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال اسکاتلند و اسکاتلند بازی کرده است.