Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
فجار دانسته اند. به هر حال، خسارت حاصل از انفجار دوم جدی تر از انفجار حاصل از برخورد اژدر بود. او-۲۰ همچنان زیر سطح به کشتی نزدیک تر شد و به دور آن چرخید. تخلیه و فرورفتن کشتی. چند ثانیه پس از اصابت اژدر بیسیم چی کشتی با گزارش موقعیت آن درخواست کمک اضطراری کرد. ترنر به امید پهلو گرفتن سخت، به شکل ناموفقی تلاش کرد کشتی را به ساحل برساند. به هر صورت موتورها و سکان از کار افتاده بودند. مسافران و خدمه شروع به پوشیدن جلیقه نجات کردند. در ابتدا اوضاع آرام بود اما با خم شدن پرسرعت کشتی به یک سمت تشویش و وحشت بین سرنشینان انتشار یافت. "لوسیتانیا" برای حدود ۲۶۰۰ نفر، بسیار بیشتر از سرنشینان آن زمان آن، قایق نجات داشت. ترنر دستور به تخلیه کشتی داد اما سرعت آن فرایند به آب انداختن قایق های نجات را دشوار می ساخت. چندین قایق هنگام فرود روی آب واژگون شد و سوارشدگان را به بیرون پرتاب کرد. در نخستین مورد قایق پر از زنان و کودکان واژگون گردید و آن را به آب ریخت. به جهت زاویه زیاد کشتی قایق های سمت چپ محل فرود مناسبی نداشتند. چندین قایق این سمت با برخورد به بدنه کشتی خرد شدند. قایق های سمت راست نیز به اندازه ای بیرون کشیده شده
بودند که مسافران از تلاش برای سوار شدن به آن ها واهمه داشتند. بدین شکل تنها ۶ قایق از مجموع ۴۸ قایق نجات کشتی، بر روی آب شناور ماندند. ترنر با مشاهده افراد آویزان شده به قایق های واژگون یا خرد شده دستور به توقف انداختن قایق ها در آب داد. با این حال عده ای در اثر رمیدگی از وحشت در تقلا بودند یکی از قایق های سمت چپ را پایین ببرند. ترنر با بیرون کشیدن هفت تیر خود، تخطی کنندگان را به مرگ تهدید کرد. در این حال یکی از ملوانان گیره نگه دارنده آن قایق را آزاد کرد. قایق با سر خوردن از میان مسافران روی عرشه شیب دار کشتی، حدود سی نفر را لِه کرد و با خود به آب انداخت که به مرگ همگی انجامید. در نهایت شیب عرشه به اندازه ای زیاد شد که سرنشینان دیگر قادر به ایستادن روی آن نبودند و به آب می افتادند. با فرورفتن قسمت پیشین کشتی، چهار پروانه و سکان آن از آب بیرون زد. هنگامی که دماغه با کف صخره ای دریا برخورد نمود لرزه شدیدی ایجاد کرد و برای مدتی نسبتاً طولانی کشتی از غرق شدن بازایستاد. در این وضعیت عده ای همچنان از نرده های کشتی آویزان بودند. در پی سقوط دودکش ها و دکل و خرد شدن قسمت میانی کشتی، دست کم دو نفر به درون گرداب های ح
اصل از آن کشیده شده و با انفجار دیگ بخار به بیرون پرتاب شدند. با فرورفتن کامل کشتی در آب، تکه ها و سرنشینان آن در سطحی دایره ای به قطر حدود ۸۰۰ متر پخش شدند. تمامی فرایند غرق شدن "لوسیتانیا" تنها ۱۸ دقیقه به طول انجامید. تلفات. در این حادثه مجموعاً ۱۱۹۸ نفر از جمله ۷۸۵ مسافر در این حادثه جان باختند. در میان کشته شدگان ۹۴ کودک (۳۵ نوزاد) و ۱۲۸ آمریکایی بود. تا هنگامی که ناوگانی از قایق های نجات از کوئینز تاون آخرین نجات یافتگان را تا اواخر شامگاه از آب گرفتند، مجموعاً ۷۶۴ تن از سرنشینان نجات داده شدند. گفته می شود اگر ناو بریتانیایی "جونو" که در حال مشاهده صحنه بود، بر اساس سیاست «فدا نکردن جان های بیشتر در حضور زیردریایی ها»، فرمان به بازگشت نمی گرفت می توانست افراد بیشتری را نجات دهد. ملاحظات قانونی. تحقیقات بعدی نشان داد "لوسیتانیا" مقادیر بسیار بیشتری مهمات نسبت به آنچه در سند رسمی محموله آن آمده بود، شامل ۶ میلیون گلوله با وزن ۱۷۳ تن حمل می کرده است و ۳۲۳ کیسه ای که به عنوان چرم خام ثبت شده بود در حقیقت نیتروسلولز بوده است. بر مبنای قوانین بین المللی مهمات ذخیره شده در "لوسیتانیا" به متوقف کردن و انهدام آ
ن پس از شناسایی محموله مشروعیت می بخشید. به هر صورت پیش از آن می بایست به سرنشینان اجازه داده می شد سواره قایق های نجات شوند. در این حادثه حمله یک باره و غرق کردن غافلگیرانه آن با اژدر قانون مذکور را از موضوعیت می انداخت. واکنش ها. این حادثه افراد را در سرتاسر جهان وحشت زده کرد. تصاویر اجساد، عموماً کودکان، در روزنامه ها پخش شد. آلمان. در آلمان رسانه ها عموما غرق شدن این کشتی را مورد تحسین قرار دادند و خدمه او-۲۰ را به عنوان قهرمان به تصویر کشیدند. دریابان هوگو فون پول، فرمانده ناوگان دریاهای آزاد آلمان این «دستاورد» را موجب «غرور ناوگان دریاهای آزاد» خواند. آلمان این روز را تعطیل اعلام کرد. به هر صورت برخی مدعی شدند شویگر "لوسیتانیا" را با یک شناور حمل نیرو اشتباه گرفته است. شویگر پیش از پایان جنگ کشته شد و هیچگاه به روشنی معلوم نشد که آیا پیش از شلیک اژدر آگاه بوده که در حال حمله به یک کشتی مسافربری است یا نه. بریتانیا. بریتانیا این اقدام را «بربریت آلمانی» توصیف کرد. ایالات متحده. در ایالات متحده این خبر با وحشت دریافت شد. گفته می شود وودرو ویلسون، رئیس جمهوری این کشور با اطلاع از این حادثه گریسته است. این
حادثه، در کنار چند حادثه مشابه دیگر، واکنشی تند از جانب ایالات متحده دربرداشت؛ به وجهی که روزنامه نیویورک تایمز او-بوت های آلمانی را «همانند وحشیانی سرمست از خون» توصیف نمود. ایالات متحده تا پیش از این از اعمال محاصره دریایی توسط بریتانیا علیه آلمان که موجب اختلال در روابط تجاری آن با آلمانی ها می شد، ناراضی بود. احتمالاً با گذر زمان این ناراحتی تشدید می شد. پس از حادثه غرق شدن "لوسیتانیا" خشم آمریکایی ها بیش از محاصره دریایی بریتانیا، متوجه او-بوت های آلمانی شد. اوضاع به اندازه ای در نزد برخی بالا گرفت که جیمز دابلیو. جرارد، سفیر ایالات متحده در برلین بلیط قطار سفر بازگشت از طریق سوئیس را برای خود همسرش رِزِرو کرد. تا این زمان ایالات متحده، به منظور اجتناب از درگیر شدن در مناقشات خارجی به هر قیمتی، در ارتباط با مسئله جنگ در اروپا رویکرد بی طرفی اتخاذ کرده بود. در این حال و با وجود تلاش بریتانیایی ها برای دست مایه کردن این حادثه جهت کشیدن ایالات متحده به جنگ و حتی خواست افرادی چون تئودور روزولت، رئیس جمهور پیشین ایالت متحده بدین منظور، دولت ایالات متحده همچنان از این اقدام خودداری نمود. رئیس جمهور ایالات متح
ده مراتب اعتراض خود را به آلمان ابلاغ و بر قصد کشورش برای امنیت بخشی به هر وسیله ای به حق آمریکایی ها برای سفر به هر نقطه ای در دریاها و در هر کشتی که مایل بودند، تأکید کرد. در متن این بیانیه که روز ۱۱ مه در جلسه هیئت دولت قرائت شد آمده بود: با این وجود یکی از مقامات سفارت آلمان در واشینگتن اعلام کرد مسلم است که "لوسیتانیا" مسلح و در حال حمل مهمات بوده است. او اذعان داشت اگر آمریکایی ها در کشتی های غیرمسلح سفر کنند که هیج محموله غیرقانونی ندارند، همانند این که در «گهواره» هستند در امان خوانند بود؛ اما «تمامی شناورهای مسلحِ حامل محموله غیرقانونی به محض رویت غرق خواهند شد و برای آمریکایی ها که در این شناورها سفر می کنند همانند سفر در آتشفشان خواهد بود.» این بیانه موج دیگری از خشم را در ایالات متحده برانگیخت اما ویلسون همچنان با اتخاذ موضع احتیاط، به یوهان فون برنستورف، سفیر آلمان گفت منتظر جزئیات حادثه خواهد ماند. متعاقباً با دریافت پیام دولت ایالت متحده در روز ۱۵ مه، تئوبالت فون بتمان-هولوگ، صدراعظم آلمان، بر مبنای فرمان قیصر، به آمریکایی ها اطلاع داد: «قاطع ترین دستورالعمل ها بارها به شناورهای جنگی آلمان برای
اجتناب از حمله به کشتیرانی بی طرف صادر شده است.» به هر صورت دولت آلمان در پاسخ روز ۲۸ مه به آمریکایی ها، سخنان مقام سفارتخانه را تکرار کرد و سعی درانداختن تقصیر به گردن بریتانیایی ها داشت. از دولت ایالات متحده خواسته شد مراتب را مورد بررسی قرار دهد. بر این اساس پاسخ آلمان به درخواست ایالت متحده برای متوقف کردن عملیات او-بوت ها به تأخیر افتاد. با این حال، غرق شدن کشتی های بی طرف توسط او-بوت های آلمان ادامه پیدا کرد. بتمان-هولوگ، تحت فشار، مجدداً روز ۱ ژوئن به فرماندهی او-بوت ها دستور داد از غرق کردن کشتی های بی طرف و همچنین کشتی های مسافربری از هر کشوری خودداری کند. در نهایت دولت ایالات متحده در پیام روز ۸ ژوئن خود با رد ادعای آلمان مبنی بر این که "لوسیتانیا" یک کشتی تجاری مسلح در حال حمل مهمات بوده است، با تکرار موضع پیشین، اعلام کرد در هر صورت حقیقت این است که یک کشتی مسافربری بزرگ با بیش از هزار سرنشین بدون اخطار قبلی با برخورد اژدر، «در شرایطی بی نظیر در رزم مدرن»، غرق شده است. نقطه مشکل در این میانه این مسئله بود که با وجود وعده آلمان مبنی بر حمله نکردن به کشتی های حامل پرچم ایالات متحده، آمریکایی ها خوا
هان امنیت شهروندان خود در کشتی های مسافربری بریتانیایی بودند. دولت آلمان در پاسخ اذعان داشت: «هیچ ضرورت قانع کننده ای وجود ندارد که شهروندان ایالات متحده در شرایط جنگی سوار بر کشتی های حامل پرچم دشمن به اروپا سفر کنند.» گوتلیب فون یاگوو، وزیرخارجه آلمان پیشنهاد کرد شهروندان ایالات متحده تنها در چهار کشتی مسافربری خاص، با اعلام قبلی به نیروی دریایی آلمان و بدون حمل مهمات و هرگونه محموله غیرقانونی، به اروپا سفر نمایند. برای این مبنا توصیه شد دولت ایالات متحده می تواند چهار کشتی مسافربری آلمانی را بدین منظور خریداری کند. به هر صورت این پیشنهادها از طرف آمریکایی ها رد شد تا مذاکرات همچنان ادامه یابد. در نهایت در توافقی که اواخر ماه ژوئیه حاصل شد ایالات متحده پذیرفت در صورت پایبندی او-بوت های آلمانی به قواعد پذیرفته شده رزم، همانند گونه ای از عمل که پس از دستور روز ۱ ژوئن اتخاذ کرده بود، فعالیت های آن ها را تحمل کند. پیامدها. مدت کوتاهی پس از حصول توافق در مسئله "لوسیتانیا"، روز ۱۹ اوت او-۲۴، دیگر او-بوت آلمانی، همانند حادثه "لوسیتانیا"، بدون اخطار با شلیک اژدر کشتی مسافربری بریتانیایی "عربیک" حامل بیست شهروند ایا
لات متحده را تقریباً در همان موضع پیشین غرق کرد که به مرگ چهل و چهار مسافر از جمله سه آمریکایی منجر شد. با پدیداری بهرانی دیگر، قیصر به صدراعظم اجازه داد با آمریکایی ها به یک توافق کلی دست یاید. در نهایت پس از چند مبادله دیپلماتیک، آمریکایی ها مجدداً راضی شدند. قیصر ویلهلم دوم مقرر ساخت که به هیچ کشتی تجاری از هر ملیتی، دشمن یا بی طرف، بدون اخطار قبلی غرق نشود. با این حال تقریباً بلافاصله اتفاق مشابه دیگری رخ داد. این بار نیز او-۲۰ روز ۴ سپتامبر بدون اخطار پیشین کشتی مسافربری بریتانیایی "هسپاریان" را با شلیک اژدر در نزدیکی ساحل ایرلند غرق کرد. با وجود این که هیچ یک از سرنشینان آمریکایی کشتی در میان سی و دو کشته این حادثه نبودند، دولت ایالات متحده از طرف آلمانی خواهان ارائه توضیح شد. آلمانی ها با ادعای حضور نداشتن هیچ او-بوتی در این ناحیه، غرق شدن کشتی را به مین دریایی نسبت دادند. به هر صورت تحقیقات آمریکایی ها نشان داد کشتی با اژدر غرق شده است تا روابط دو کشور رو به تیرگی برود. در نهایت روز ۱۸ سپتامبر، با نگرانی از شدید تنش ها و تضمین پایبندی به وعده قیصر، دریاسالار هنینگ فون هولتسندورف، رئیس ستاد فرماندهی نی
روی دریایی آلمان، تمامی او-بوت ها را از کانال مانش و آب های غرب جزیره بریتانیا که پرتراکم ترین محل حضور کشتی های آمریکایی بود، فراخواند. او فرمان به ادامه عملیات ها در دریای شمال در پایبندی کامل به قواعد غنیمت گیری دریایی، داد اما دریابان فون پول، فرمانده ناوگان دریاهای آزاد با ناراحتی از این مسئله، با تخطی از این فرمان تمامی او-بوت های تحت امر خود از دریای شمال عقب کشید تا تلاش آلمان برای اعمال محاصره دریایی متقابل علیه بریتانیا عملاً به پایان برسد. آلمان تعداد بیشتری او-بوت را راهی مدیترانه که شکار کشتی ها کمتر بحث برانگیز بود و تصادم کمتری با ایالات متحده ایجاد می نمود، کرد. به هر صورت، با وخامت اوضاع جبهه های جنگ، آلمان دو بار دیگر دست به اعمال محاصره دریایی مشابه علیه بریتانیا زد. در آخرین مورد از ماه فوریه سال ۱۹۱۷ که به صورت جنگ بدون محدودیت زیردریایی درآمد، تعداد زیادی کشتی تجاری کشورهای بی طرف غرق شد. در واکنش به این اقدام، ایالات متحده روز ۳ فوریه سال ۱۹۱۷ روابط دیپلماتیک خود با آلمان را قطع کرد و در نهایت روز ۶ آوریل به آن اعلان جنگ داد.
محتوای الکل خون یا غلظت الکل خون که به صورت خلاصه (BAC) گفته می شود پیمانه ای در سنجش مستی افراد است که کاربرد پزشکی یا قانونی دارد. عددی که در محتوای غلظت بیان می شود به درصد است به عبارت دیگر محتوای الکل یک دهم به معنی یک دهم درصد است که می تواند جرمی یا حجمی باشد بنابراین محتوای الکل ۰٫۱۰ جرمی برابر است با ۰٫۱ گرم الکل در ۱۰۰ گرم خون () محتوای الکل صفر به معنی عدم مصرف الکل است. بالاترین محتوای الکل مجاز در هنگام رانندگی در کشورهای مختلف بین ۰٫۰۲ تا ۰٫۰۸ متغیر است. درصد الکل بالاتر از ۰٫۰۸ درصد به شدت آسیب رسان و درصد الکل بالاتر از ۰٫۴ درصد به صورت بالقوه کشنده در نظر گرفته می شود. نخستین بار در دههٔ ۱۹۲۰ دانشمند سوئدی به نام اریک ویدمارک روشی برای برآورد میزان الکل خون پیشنهاد کرد.
ارتباط تقویتی و جایگزین یا ای ای سی (به انگلیسی:Augmentative and alternative communication با سرواژه انگلیسی:AAC) اصطلاحی برای اشاره به روش های ارتباطی تکمیل یا جایگزین کننده گفتار یا نوشتار می باشد. این روش ها عمدتاً در افرادی که در تولید یا درک زبان گفتاری یا نوشتاری دچار اختلال هستند کاربرد دارند. AAC توسط افرادی با طیف وسیعی از اختلالات در گفتار و زبان، از جمله اختلالات مادرزادی مانند فلج مغزی، ناتوانی های رشدی و طیف اوتیسم، و شرایط اکتسابی مانند اسکلروز جانبی آمیوتروفیک و بیماری پارکینسون استفاده می شوند. AAC می تواند یک افزوده دائمی یا موقت برای یاری رسانی در ارتباط فرد باشد. استیون هاوکینگ، فیزیک دان شناخته شده بریتانیایی، از AAC برای برقراری ارتباط از طریق یک سامانه و دستگاه تولیدکننده گفتار استفاده می کرد. استفاده نوین از AAC در دهه ۱۹۵۰ میلادی با ساخت سامانه هایی برای بیمارانی که توانایی صحبت کردن را به دنبال جراحی های خاص از دست داده بودند آغاز شد. در طول دهه های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ میلادی و به دلیل تعهد فزاینده در غرب نسبت به گنجاندن افراد دارای ناتوانی در جامعه اصلی و توسعه مهارت های مورد نیاز برای استقل
ال آنان، استفاده از زبان اشاره و سپس ارتباط با کمک از نمادهای گرافیکی بسیار رشد کرد. در دهه ۱۹۸۰ میلادیAAC به عنوان یک رشته منفرد شروع به ظهور کرد. پیشرفت سریع در فناوری، از جمله پیشرفت در میکرو رایانه ها و روش های تبدیل متن به گفتار، راه را برای ظهور دستگاه های ارتباطی با خروجی گفتار دارای گزینه های متعدد و افزایش دسترسی پذیری ارتباطی در افراد ناتوان را باز کرد. سامانه های AAC متنوع هستند. از بعضی از آنان می توان بدون کمک از هیچ ابراری و با استفاده از زبان بدن یا حتی آواز خواندن نیز استفاده نمود و بعضی از این سامانه ها فقط می توانند با کمک ابزارهایی جانبی و خارجی استفاده شوند. کنوانسیون حقوق افراد دارای ناتوانی، ارتباط تقویتی و جایگزین را به عنوان اشکالی ارتباطی شامل زبان ها و همچنین روش های استفاده از نمایش متن، چاپ با فونتی بزرگ، ارتباطات لمسی، استفاده از زبانی ساده و واضح، استفاده از روش های چند رسانه ای در دسترس و فناوری اطلاعات و ارتباطات دارای قابلیت دسترسی پذیری تعریف می کند.
شراب سر میز در آمریکا، عنوانی است که به نوعی از شراب داده می شود که معمولاً شراب تقویت شده نیست، گران نیست، اکثراً گازدار نیست و در کل یک شراب معمولی است. در اروپا معمولاً به پایین ترین کیفیت شراب، شراب سر میز گفته می شود. شراب سر میز در آمریکا از انگور به دست می آید و میزان الکل آن کمتر از ۱۴ درصد است. اگر شراب بین ۱۴ تا ۲۴ درصد الکل داشته باشد شراب دسر نام دارد. به شراب سر میز، شراب سبک، شراب سفید سبک، شراب قرمز سر میز و شراب شیرین سر میز هم گفته می شود.
مؤسسه فرگشت ()) یک سازمان غیرانتفاعی است که مأموریت آن به کارگیری راه حل های مبتنی بر علم و استفاده از بهترین شیوه های مبتنی بر شواهد برای حل فوری ترین مسائل اجتماعی امروزی برای بهبود کیفیت زندگی است. این موسسه توسط دیوید اسلون ویلسون و جری لیبرمن در سال ۲۰۰۸ تأسیس شد و در نزدیکی تامپا، فلوریدا مستقر است. میشل شیمبرگ رئیس فعلی هیئت مدیره این سازمان است. او به خاطر تجربه اش در حمایت از سیاست مدرسه، استراتژی های مسکن و مدیریت سازمان شناخته شده است.
رافی آرمنیان (؛ ) رسانا، نوازنده پیانو، آهنگساز، آموزگار اهل ارمنی تبار اهل کانادا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون رتبهٔ عضو نشان کانادا شده است.
تونل های قاچاق، گذرگاه های مخفی هستند که برای قاچاق کالا و افراد مورد استفاده قرار می گیرند. این اصطلاح همچنین در جایی استفاده می شود که تونل ها در پاسخ به محاصره ساخته می شوند. طولانی ترین تونل. در اوت ۲۰۱۹ مقام های آمریکایی طولانی ترین تونل برای قاچاق در مرز ایالات متحده با مکزیک به طول ۱۳۱۳ کشف کردند. این تونل دارای یک آسانسور، ریل قطار، سیستم های فاضلاب و تهویه هوا و کابل های برق با ولتاژ بالا می باشد و منطقه ای صنعتی در شهر تیخوانا در مکزیک را به منطقه ای در سن دیه گو در ایالت کالیفرنیا متصل می کند. به گفته اداره گمرک و حفاظت مرزی آمریکا، این تونل تقریبا در ۲۱ متری از سطح زمین حفر شده و بلندی آن حدود ۱ متر ۶۷ سانتیمتر است و عرض آن حدود ۷۰ سانتیمتر می باشد.
متیو لیبرمن (؛ زادهٔ ) دانشمند در زمینه رفتارگرایی اهل ایالات متحده آمریکا است. پژوهش ها. در کتاب "اجتماعی: چرا مغز ما برای اتصال سیمی است؟" لیبرمن توضیح می دهد که چگونه اجتماعی شدن برای موفقیت ما به عنوان یک گونه اساسی است و فقدان اجتماعی شدن منجر به افسردگی می شود. به دلیل عدم تطابق فرگشتی، این جدایی از جامعه اکنون آسان تر از همیشه شده است. اجداد ما محدود به قبایل حدوداً ۱۵۰ نفری (تعداد دانبار) بودند، و اکنون ما حساب های رسانه های اجتماعی گسترده ای داریم با هزاران تعامل زودگذر، کم عمق و بالقوه که ما را از همکاری واقعی انسانی محروم می کند. همچنین با ظهور هواپیماها، دیگر مجبور نیستیم با قبیله (خانواده) خود بمانیم که منحصر به روان شناسی فرگشتی ما است و می تواند ارتباطات اجتماعی طولانی مدت را مختل کند. عدم تطابق فرگشتی در بازی این است که ما دیگر مجبور نیستیم با هم در قبیله زندگی و کار کنیم، اما همچنان مغزهایی داریم که بهترین عملکرد را در آن محیط دارد. نتیجه آن است که اغلب با ناهماهنگی های مخرب دیگر همراه است.
دانیل ای. لیبرمن (؛ زادهٔ ) دانشمند در زمینه زیست شناس و دیرین مردم شناسی اهل ایالات متحده آمریکا است. نقل قول. پاسخ اساسی به این که چرا بسیاری از انسان ها در حال حاضر از بیماری های که قبلاً نادر بودند بیمار می شوند این است که بسیاری از ویژگی های بدن در محیط هایی که ما از آن فرگشت یافته ایم سازگار شده اند، اما در محیط های مدرنی که اکنون ایجاد کرده ایم ناسازگار شده اند. این ایده، که به عنوان فرضیه عدم تطابق شناخته می شود، هسته اصلی حوزه نوظهور پزشکی فرگشتی است که زیست شناسی فرگشتی را برای سلامت و بیماری به کار می برد.
رابرت رایت (؛ زادهٔ ) روزنامه نگار، و نویسنده اهل ایالات متحده آمریکا است.
حیوان اخلاقی () کتابی است در سال ۱۹۹۴ توسط روزنامه نگار رابرت رایت که در آن نویسنده بسیاری از جنبه های زندگی روزمره را از طریق زیست شناسی فرگشتی بررسی می کند. خلاصه. رایت بسیاری از جنبه های زندگی روزمره را از طریق زیست شناسی تکاملی بررسی می کند. او توضیحات داروینی برای رفتار و روان شناسی انسان، پویایی ها و ساختارهای اجتماعی و همچنین روابط افراد با معشوق، دوستان و خانواده ارائه می دهد. رایت به طور گسترده از نشریات معروف تر چارلز داروین، از جمله «خاستگاه گونه ها» (۱۸۵۹)، اما همچنین از تواریخ و نوشته های شخصی خود وام گرفته و اصول رفتاری را با مثال های زندگی نامه ای خود داروین نشان می دهد. در بخشی از این کتاب آمده است «ما طوری طراحی نشده ایم که روی سکوهای شلوغ مترو بایستیم، یا در حومه شهر با افرادی که هرگز با آنها صحبت نمی کنیم زندگی کنیم، یا استخدام یا اخراج شویم، یا اخبار عصر را تماشا کنیم. این ناهماهنگی (عدم تطابق فرگشتی) بین زمینه های طراحی ما و زندگی ما احتمالاً مسئول آسیب شناسی روانی بسیار و همچنین رنج بسیار از نوع کمتر دراماتیک است.» (حیوان اخلاقی، فصل ۲: نر و ماده - بازی خدا)
تادئوش کندرات (؛ – ) بازیگر اهل لهستان بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "عروسک" و "آسایشگاه ساعت شنی" اشاره کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان دهمین سالگرد خلق لهستان شده است.
چرنیتسا (؛ ) روستایی در گمینا گاشوویتسه واقع در استان سیلسیان است که در استان سیلسیان در جنوب لهستان قرار دارد. این روستا در ۵ کیلومتری جنوب غربی گاشوویتسه (استان سیلسیان)، ۱۱ کیلومتری غرب ربنیک و ۴۷ کیلومتری جنوب غربی کاتوویتسه واقع شده است. مساحت این روستا ۵٫۱۸ کیلومتر مربع و جمعیتش در حدود ۲٬۱۰۰ است. این روستا زادگاه آهنگساز نامدار لهستانی هنریک گورتسکی است.
دانشگاه کانتربری مسیح چرچ (CCCU) یک دانشگاه دولتی واقع در کانتربری، انگلستان است. این کالج در سال ۱۹۶۲ به عنوان کالج کلیسای انگلستان برای تربیت معلم تأسیس شد. این دانشگاه در ابتدا به منظور رفع نیازهای مدارس کلیسا در زمان کمبود معلم تأسیس شد. کلاس ها در ابتدا در محل اقامتی مجاور کلیسای سنت مارتین برگزار می شد. بنیانگذار اصلی فردریک میسون بود. این کالج در سال ۲۰۰۵ وضعیت دانشگاه را دریافت کرد و نام جدیدی را به نام دانشگاه کانتربری کریست چرچ (CCCU) انتخاب کرد.
روان شناسی آموزشی فرگشتی مطالعه رابطه بین دانش و توانایی های عامیانه ذاتی و سوگیری های استنباطی و اسنادی همراه است، زیرا این موارد بر یادگیری آکادمیک در زمینه های فرهنگی جدید فرگشتی، مانند مدرسه ها و محیط کار صنعتی تأثیر می گذارند.
هیستوگرام گرادیان های گرا (HOG) یک توصیفگر ویژگی است که در بینایی کامپیوتری و پردازش تصویر به منظور تشخیص اشیا استفاده می شود. این تکنیک، جهت گیری گرادیان را در بخش های محلی یک تصویر شمارش می کند. این روش شبیه هیستوگرام های جهت گیری لبه، توصیف گرهای تبدیل ویژگی تغییرناپذیر مقیاس، و زمینه های شکل است، اما از این جهت متفاوت است که بر روی شبکه ای متراکم از سلول های با فاصله یکنواخت محاسبه می شود و از نرمال سازی کنتراست محلی همپوشانی برای بهبود دقت استفاده می کند. رابرت کی مک کانل از شرکت تحقیقاتی Wayland اولین بار مفاهیم پشت HOG را بدون استفاده از اصطلاح HOG در یک درخواست ثبت اختراع در سال ۱۹۸۶ توصیف کرد. در سال ۱۹۹۴ این مفاهیم توسط آزمایشگاه تحقیقاتی میتسوبیشی الکتریک مورد استفاده قرار گرفت. با این حال، زمانی که ناونیت دالال و بیل تریگز، محققان مؤسسه ملی تحقیقات علوم کامپیوتر و اتوماسیون فرانسه (INRIA)، کار تکمیلی خود را در مورد توصیفگرهای HOG در کنفرانس بینایی کامپیوتری و تشخیص الگو (CVPR) ارائه کردند، استفاده از آن در سال ۲۰۰۵ گسترده شد). در این کار آنها بر روی تشخیص عابر پیاده در تصاویر ایستا تمرکز کردند، اگ
رچه از آن زمان آزمایش های خود را گسترش دادند تا تشخیص انسان در فیلم ها و همچنین انواع حیوانات و وسایل نقلیه رایج در تصاویر ثابت را شامل شود. تئوری. تفکر اساسی پشت توصیفگر هیستوگرام گرادیان های جهت دار این است که ظاهر و شکل شی محلی در یک تصویر را می توان با توزیع گرادیان های شدت یا جهت های لبه توصیف کرد. تصویر به مناطق کوچک متصل به نام سلول تقسیم می شود و برای پیکسل های درون هر سلول، یک هیستوگرام از جهت های گرادیان کامپایل می شود. توصیفگر الحاق این هیستوگرام ها است. برای دقت بهتر، هیستوگرام های محلی را می توان با محاسبه اندازه گیری شدت در ناحیه بزرگ تری از تصویر، به نام بلوک، و سپس با استفاده از این مقدار برای عادی سازی تمام سلول های داخل بلوک، با کنتراست نرمال کرد. این عادی سازی منجر به تغییرناپذیری بهتری نسبت به تغییرات در روشنایی و سایه می شود. توصیفگر HOG چند مزیت کلیدی نسبت به سایر توصیفگرها دارد. از آنجایی که بر روی سلول های محلی کار می کند، به جز برای شی گرایی، نسبت به تبدیل های هندسی و فتومتریک ثابت است. چنین تغییراتی فقط در مناطق فضایی بزرگتر ظاهر می شود. علاوه بر این، همان طور که دالال و تریگز کشف کر
دند، نمونه برداری فضایی درشت، نمونه گیری جهت گیری دقیق و نرمال سازی فتومتریک محلی قوی اجازه می دهد تا زمانی که عابران پیاده وضعیت تقریباً عمودی خود را حفظ کنند، حرکات بدن فردی نادیده گرفته شود؛ بنابراین توصیفگر HOG به ویژه برای تشخیص انسان در تصاویر مناسب است. پیاده سازی الگوریتم. محاسبه گرادیان. اولین مرحله محاسبه در بسیاری از آشکارسازهای ویژگی در پیش پردازش تصویر، اطمینان از نرمالایز شدن رنگ و مقادیر گاما است. همان طور که دالال و تریگز اشاره می کنند، این مرحله را می توان در محاسبات توصیفگر HOG حذف کرد، زیرا عادی سازی توصیفگر بعدی، به همان نتیجه می رسد؛ بنابراین پیش پردازش تصویر تأثیر شگرفی بر عملکرد ندارد. در عوض، اولین مرحله محاسبه، محاسبه مقادیر گرادیان است. متداول ترین روش استفاده از ماسک مشتق گسسته نقطه ای مرکز ۱ بعدی در یک یا هر دو جهت افقی و عمودی است. به طور خاص، این روش نیازمند فیلتر کردن داده های رنگ یا شدت تصویر با هسته های فیلتر زیر است: دالال و تریگز ماسک های پیچیده تر دیگری مانند ماسک سوبل ۳×۳ یا ماسک های مورب را آزمایش کردند، اما این ماسک ها عموماً در تشخیص انسان در تصاویر ضعیف تر عمل کردند. آ
نها همچنین قبل از استفاده از ماسک مشتق، محو کردن گاوسی را آزمایش کردند، اما به طور مشابه دریافتند که حذف هر گونه محوی در عمل بهتر کار می کند. سطل بندی جهت ها. مرحله دوم محاسبه، ایجاد هیستوگرام سلولی است. هر پیکسل درون سلول بر اساس مقادیر یافت شده در محاسبه گرادیان، یک رای وزنی برای یک سطل هیستوگرام مبتنی بر جهت گیری می دهد. سلول ها می توانند مستطیل یا شعاعی شکل باشند و کانال های هیستوگرام به طور مساوی بین ۰ تا ۱۸۰ درجه یا ۰ تا ۳۶۰ درجه پخش می شوند، بسته به اینکه گرادیان «بدون جهت» یا «جهت دار» باشد. دالال و تریگز دریافتند که گرادیان های بدون علامت مورد استفاده در ارتباط با ۹ کانال هیستوگرام در آزمایش های تشخیص انسان خود بهترین عملکرد را داشتند، در حالی که اشاره کردند که گرادیان های جهت دار منجر به پیشرفت های قابل توجهی در تشخیص برخی کلاس های دیگر شی، مانند اتومبیل یا موتور سیکلت می شوند. بلوک های توصیفگر. برای در نظر گرفتن تغییرات در روشنایی و کنتراست، نقاط قوت گرادیان باید به صورت محلی نرمال شوند، که مستلزم گروه بندی سلول ها با هم در بلوک های بزرگتر و به هم متصل مکانی است. سپس توصیفگر HOG بردار متصل شده اجزا
ی هیستوگرام سلولی نرمال شده از تمام مناطق آن بلوک است. این بلوک ها معمولاً همپوشانی دارند، به این معنی که هر سلول بیش از یک بار به توصیفگر نهایی کمک می کند. دو هندسه بلوک اصلی وجود دارد: بلوک های مستطیلی R-HOG و بلوک های دایره ای C-HOG. بلوک های R-HOG به طور کلی شبکه های مربعی هستند که با سه پارامتر نشان داده می شوند: تعداد سلول در هر بلوک، تعداد پیکسل در هر سلول و تعداد کانال در هر سلول هیستوگرام. در آزمایش تشخیص انسان دالال و تریگز، پارامترهای بهینه چهار سلول ۸×۸ پیکسل در هر بلوک (۱۶×۱۶ پیکسل در هر بلوک) با ۹ کانال هیستوگرام یافت شد. علاوه بر این، آنها دریافتند که با اعمال یک پنجره مکانی گاوسی در هر بلوک قبل از جدول بندی آرای هیستوگرام به منظور وزن کمتر پیکسل ها در اطراف لبه بلوک ها، می توان بهبود جزئی در عملکرد به دست آورد. بلوک های R-HOG کاملاً شبیه به توصیف کننده های تبدیل ویژگی تغییرناپذیر مقیاس (SIFT) هستند. با این حال، علی رغم شکل گیری مشابه، بلوک های R-HOG در شبکه های متراکم در یک مقیاس منفرد بدون هم ترازی جهت محاسبه می شوند، در حالی که توصیفگرهای SIFT معمولاً در نقاط تصویر کلیدی پراکنده و تغییرناپذی