Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
پایگاه دوازدهم شکاری تاکتیکی به دست کم ۴۰ فروند هواپیمای جنگنده همه منظوره اف-۱۶ مدل های ای و بی فایتینگ فالکن مجهز شود. پایگاهی که قرار بود فاز نخست عملیات ساخت وساز آن در سال ۱۳۶۲ به پایان برسد و به سدی محکم در برابر تجاوزهای نیروی هوایی افغانستان تبدیل شود، اما با وقوع انقلاب اسلامی ساخت آن متوقف شد. ۱۰ سال پس از وقوع انقلاب و در مهر ۱۳۶۷، عملیات ساخت پایگاه به دستور سرتیپ منصور ستاری، فرمانده وقت نیروی هوایی ارتش، از سر گرفته شد و تا زمان حیات او در سال ۱۳۷۳ با جدیت پیگیری شد. مرگ نابهنگام ستاری در تاریخ ۱۵ دی ۱۳۷۳، در روند تکمیل آن تأخیر ایجاد کرد، تا جایی که تکمیل باند آسفالت برای فرود و برخاست جنگنده های اف-۵ اعزامی از پایگاه چهاردهم شکاری تاکتیکی امام رضا مشهد در سال ۱۳۷۹ انجام شد. در نهایت پس از سال ها تلاش، ساخت یک باند پروازی به طول چهار کیلومتر، یک رمپ با توانایی پذیرش دو فروند هواپیمای ترابری متوسط سی-۱۳۰، دو آشیانه بتنی جهت پارک هواپیماهای جنگنده در ابتدای باند و چند ساختمان کوچک اداری در این پایگاه تکمیل شد. پایگاهی فاقد برج مراقبت، دستگاه های کمک ناوبری و حتی چراغ برای باند پروازی آن، امری که
ناشی از نبود بودجه کافی در نیروی هوایی برای تکمیل آن بود. در سال ۱۳۸۰ عملیات ساخت این پایگاه عملا متوقف شد. در نهایت در سال ۱۳۸۶ و در زمان فرماندهی سرتیپ احمد میقانی در نیروی هوایی ارتش، این پایگاه در منطقه خور در فاصله ۶۰ کیلومتری از غرب بیرجند افتتاح شد. با این وجود، این پایگاه ناقص که از طلوع آفتاب تا غروب آن توانایی پذیرش هواپیماهای جنگنده و همچنین هواپیماهای ترابری سبک و متوسط را داشت، حدود سه ماه در سال پذیرای دست کم دو فروند هواپیمای جنگنده اف-۵ ئی تایگر ۲ اعزامی از پایگاه مقدم هوایی ناصر حبیبی زهام در مشهد بود. در سال ۱۳۹۷، ۳۰ سال پس از سر گرفته شدن ساخت پایگاه دوازدهم شکاری تاکتیکی در نزدیکی بیرجند، فرماندهی نیروی هوایی ارتش تصمیم به تکمیل نکردن طرح ساخت پایگاه دوازدهم شکاری تاکتیکی گرفت. در نهایت، با دریافت مصوبه شورای عالی امنیت ملی، موفق شد امکان انتقال برخی از تأسیسات آن و دایرسازی آن ها در محل فرودگاه غیرنظامی بیرجند را فراهم کند. در تاریخ ۱۵ بهمن ۱۳۹۷، سرهنگ محمدرضا بهرام نژاد، فرمانده وقت پایگاه دوازدهم شکاری تاکتیکی، که حال به پایگاه مقدم هوایی تنزل یافته بود، در یک نشست خبری از انتقال بخشی
از پایگاهش به فرودگاه غیرنظامی بیرجند در نیمه اول سال ۱۳۹۸ خبر داد. این جابه جایی در نهایت در سال ۱۴۰۰ تکمیل شد. پایگاه جدید مقدم هوایی حسینی اگر چه در نزدیکی شهر قرار داشت و تسهیلات رفاهی زیادی برای خانواده ها و کارکنانشان فراهم می کرد، به تجهیزات ابتدایی تری مجهز بود. با توجه به محدودیت فضای اختصاص یافته به دایرسازی این پایگاه، سه آشیانه فلزی هر کدام به ابعاد ۲۰ در ۲۵ متر برای نگهداری سه فروند جنگنده اف-۵ ئی، یک سوله به ابعاد ۵۰ در ۶۸ متر جهت برای امور تعمیرات و نگهداری هواپیماهای جنگنده و همچنین نگهداری تجهیزات زمینی جنگنده ها ساخته شدند. در کنار آن ها دو ساختمان بسیار کوچک، یکی برای نگهداری تجهیزات پروازی و دیگری برای دایرسازی اتاق بریفینگ پروازی خلبانان در مجاورت آشیانه ها بنا شد. در بخش اداری پایگاه نیز چهار ساختمان اداری و یک مهمانسرا ساخته شد. حال با توجه به بهره برداری پایگاه حسینی از باند پروازی فرودگاه بیرجند، امکان پذیرش هواپیماهای ترابری در آن در تمامی ساعات شبانه روز با توجه به مجهز بودن باند پروازی بیرجند به چراغ فرود و همچنین مجهز بودن فرودگاه به تجهیزات کمک ناوبری، ممکن شده است. با این وجود،
با توجه به محدودیت های ذاتی هواپیمای جنگنده اف-۵ ئی برای پرواز در شب به دلیل ضعف رادار کنترل آتش آن، امکان بهره برداری رزمی از هرگونه اف-۵ تایگر ۲ اعزامی به این پایگاه پس از غروب آفتاب وجود ندارد.
یاشیل دره () (به معنی "دره سبز") یک شهرک در حومه شهر سومقاییت در کشور جمهوری آذربایجان است. در این شهرک گلخانه های فراوانی ساخته شده است.
واویشکا نوعی چغور پغور و یکی از غذاهای محبوب و سنتی گیلان است. واویشکا یک واژهٔ گیلکی است به معنی گوشت سرخ کرده که از مصدر واویشتن به معنی سرخ کردن (مثلا سرخ کردن سیب زمینی) گرفته شده است. همچنین طبق برخی روایت های ضعیف گفته می شود طی جنگ جهانی دوم از روسیه وارد ایران شده است. این غذا معمولاً با گوشت چرخ کرده، پیاز، رب گوجه فرنگی، ادویه و گاهی از اوقات سبزیجات تهیه می شود. واویشکا به دلیل طعم ترش و بافت نرمش بسیار محبوب است و به عنوان یکی از نمادهای آشپزی گیلان شناخته می شود. این غذا را می توان هم با نان و هم با برنج سرو کرد. انواع مختلفی از این غذا وجود دارد؛ مانند واویشکا گوشت چرخی، واویشکا گوشت تکه ای، واویشکا مرغ و واویشکا شوید. مازندرانی ها به این غذا بیج بیج می گویند. شمالی ها این غذا را در جشن هایی همچون مهمانی های خانوادگی، مراسم محلی و فصل برداشت برنج مصرف می کنند. تاریخچه. دربارهٔ تاریخچهٔ این غذا می گویند طی جنگ جهانی دوم این غذا از روسیه وارد گیلان شده و بعدها تغییراتی در دستور پخت آن ایجاد شد و با ذائقهٔ گیلانی ها سازگار شد. ولی برخلاف تصور عموم مردم که این غذا را روسی می دانند، واویشکا نه خودش ر
وسی است و نه واژه اش. دستور پخت. سیب زمینی را به صورت نگینی خرد کرده و جداگانه سرخ می کنند. گوشت چرخی را با پیاز تفت داده، رب گوجه و گوجه فرنگی رنده شده را به آنها اضافه کرده و بعد از چند دقیقه سیب زمینی های سرخ شده را اضافه می کنند. با درب بسته قابلمه یا تابه و حرارت ملایم اجازه می دهند تا غذا پخته و کم آب شود. در پایان کار نمک و فلفل و در صورت تمایل آب نارنج یا آبلیموی تازه به غذا اضافه می کنند. برای طعم بهتر، می توان از فلفل دلمه و بادمجان نیز استفاده کرد. کمی دارچین یا گلپر نیز می تواند عطر خوبی به واویشکا بدهد. برای یک واویشکای مجلسی تر، می توان تخم مرغ آب پز را به آن اضافه کرد. واویشکا مرغ. برای تهیهٔ این غذا در ابتدا مرغ و پیاز را تفت داده و سپس شوید را اضافه می کنند و همراه مواد سرخ می کنند. در ادامه سیر رنده شده و آلو خورشتی را اضافه کرده و با مقداری آب می پزند. آخر پخت تعدادی تخم مرغ به غذا اضافه می کنند. به این غذا شویدخالو یا شویدخولی نیز می گویند.
فراانباشتگر ، گیاهی است که می تواند در خاک یا آب با غلظت های بالایی از فلزات رشد کند، گیاه فلزات را از طریق ریشه هایشان جذب کرده و سطوح بسیار بالایی از فلزات را در بافت هایشان متمرکز می کند. فلزات در سطوحی متمرکز می شوند که برای گونه های نزدیک به هم که برای رشد در خاک های فلزی سازگار نیستند سمی () هستند. در مقایسه با گونه های غیرفراانباشتگر، ریشه های فراانباشتگر فلز را با سرعت بیشتری از خاک استخراج می کنند، آن را سریع تر به شاخه های خود منتقل می کنند و مقادیر زیادی را در برگ ها و ریشه ها ذخیره می کنند. نشان داده شده است که توانایی فراانباشتگر فلزات سمی در مقایسه با گونه های مرتبط به دلیل بیان ژن متفاوت و تنظیم ژن های یکسان در هر دو گیاه است. گیاهان فراانباشتگر به دلیل توانایی آنها در استخراج فلزات از خاک های مکان های آلوده (گیاه پالایی) برای بازگرداندن بوم سازگان به حالت کمتر سمی مورد توجه هستند. این گیاهان همچنین دارای پتانسیل استفاده برای استخراج فلزات از خاک هایی با غلظت های بسیار بالا (معدن گیاه) با رشد گیاهان و سپس برداشت آنها برای فلزات موجود در بافت هایشان هستند. مزیت ژنتیکی فراانباشتگر فلزات ممکن است
این باشد که سطوح سمی فلزات سنگین در برگ ها باعث جلوگیری از گیاه خواران یا افزایش سمیت سایر متابولیت های ضدگیاه خواری می شود. مبنای فیزیولوژیکی. فلزات عمدتاً در ریشه ها انباشته می شوند و باعث ایجاد نسبت نامتعادل ساقه به ریشه در غلظت فلزات در بیشتر گیاهان می شوند. با این حال، در فراانباشتگرها، نسبت اندام هوایی به ریشه غلظت فلز به طور غیرطبیعی در برگ ها بیشتر و در ریشه بسیار کمتر است. همان طور که این فرایند اتفاق می افتد، فلزات به عنوان یک توانایی افزایش یافته به منظور محافظت از ریشه در برابر سمیت فلزات به طور مؤثر از ریشه به ساقه منتقل می شوند. غوطه ور شدن در بردباری: در سرتاسر تحقیق در مورد فراانباشتگر، معمایی با تحمل وجود دارد. چندین درک مختلف از تحمل مرتبط با انباشت وجود دارد. با این حال، چند شباهت وجود دارد. شواهد نشان می دهد که صفات تحمل و انباشت از یکدیگر جدا هستند و با عملکردهای ژنتیکی و فیزیولوژیکی تعدیل می شوند. علاوه بر این، عملکردهای فیزیولوژیکی، در رابطه با تحمل، به عنوان طرد طبقه بندی می شوند: زمانی که حرکت فلزات در فصل مشترک خاک/ریشه یا ریشه/شاخه مسدود می شود، یا انباشت: زمانی که جذب فلزاتی که غیر
سمی شده اند به قسمت های هوایی گیاه اجازه داده می شوند. ویژگی های عناصر فیزیولوژیکی خاص. ویژگی های خاصی وجود دارد که مختص گونه های خاصی است. برای نمونه، هنگامی که با مقدار کمی روی ارائه شد، نوکائه سبزآبی () غلظت روی بالاتری در مقایسه با سایر گونه های گیاهی غیرانباشتگر داشت. شواهد بیشتر نشان داد که وقتی نوکائه سبزآبی در خاکی با مقدار کافی آلودگی رشد کرد، این گونه مقداری روی را انباشته کرد که ۲۴ تا ۶۰ برابر بیشتر از ترب بود. علاوه بر این، ظرفیت دستکاری تجربی غلظت فلزات خاک با اصلاحات خاک به محققان این امکان را می دهد تا حداکثر غلظت خاک را که گونه های فراانباشتگر می توانند تحمل کنند و حداقل غلظت خاک برای رسیدن به فراانباشتگر را شناسایی کنند. علاوه بر این، با این یافته ها، دو دسته متمایز از فراانباشتگر، فعال و غیرفعال افزایش یافت. تجمع فعال با غلظت نسبتاً کم خاک حاصل می شود. فراانباشتگر غیرفعال با غلظت بسیار بالای خاک القا می شود. پایه ژنتیکی. چندین خانواده ژنی در فرآیندهای فراانباشتگر از جمله افزایش جذب و جداسازی فلزات سنگین نقش دارند. این ژن های فراانباشتگر (ژن های HA) در بیش از ۴۵۰ گونه گیاهی از جمله جانداران م
دل رشادی و شب بویان یافت می شود. بیان چنین ژن هایی برای تعیین اینکه آیا یک گونه قادر به فراانباشتگر است یا خیر استفاده می شود. بیان ژن های اچ ای (HA) ظرفیت جذب و جداسازی فلزاتی مانند آرسنیک، کبالت، آهن، مس، کادمیوم، سرب، جیوه، سلنیم، منگنز، روی، مولیبدن و نیکل را در ۱۰۰ تا ۱۰۰۰ برابر غلظت موجود در گونه ها یا جمعیت های خواهر به گیاه می دهد. توانایی فراانباشتگر توسط دو عامل اصلی تعیین می شود: قرار گرفتن در معرض محیطی و بیان خانواده ژن زیپ (ZIP). اگرچه آزمایش ها نشان داده اند که فراانباشتگر به قرار گرفتن در معرض محیط بستگی دارد (یعنی فقط گیاهانی که در معرض فلز هستند با غلظت های بالایی از آن فلز مشاهده می شوند)، فراانباشتگر در نهایت به حضور و تنظیم مثبت ژن های درگیر با آن فرایند بستگی دارد. نشان داده شده است که ظرفیت های انباشتگی را می توان در نوکائه سبزآبی و دیگران به ارث برد. از آنجایی که تنوع زیادی در میان گونه های فراانباشتگر وجود دارد که در میان خانواده های گیاهی مختلف قرار دارند، این احتمال وجود دارد که ژن های اچ ای به طور معمول برای آن انتخاب شده باشند. در اکثر گیاهان فراانباشتگر، عملکرد اصلی برای انتقال ف
لز، پروتئین های کدگذاری شده توسط ژن های خانواده زیپ هستند، با این حال خانواده های دیگری مانند خانواده های ام تی پی (MTP)، اچ ام ای (HMA)، وای اس ای (YSL) و ام ای تی ئی (MATE) نیز درگیر هستند. خانواده ژن زیپ یک خانواده ژن جدید و مخصوص گیاه است که ناقل های آهن، منگنز، کادمیوم و روی را رمزگذاری می کند. خانواده زیپ در تأمین روی به متالوپروتئین ها نقش دارد. در یک مطالعه روی رشادی، مشخص شد که گیاه فلز رشادی هالری عضوی از خانواده زیپ است که در گونه های خواهر غیرگیاه فلز بیان نمی شود. این ژن یک ناقل تنظیم شده آهن (IRT-پروتئین) بود که چندین ناقل اولیه درگیر با جذب سلولی کاتیون های بالاتر از گرادیان غلظت را کدگذاری می کرد. هنگامی که این ژن به مخمر منتقل شد، فراانباشتگری مشاهده شد. این نشان می دهد که بیان بیش از حد ژن های خانواده زیپ که حامل های کاتیونی را رمزگذاری می کنند، یک ویژگی ژنتیکی بارز انباشت است. خانواده ژن دیگری که در همه جا در فراانباشتگرها مشاهده شده است، خانواده های زدتی پی (ZTP) و زدان تی (ZNT) هستند. یک مطالعه بر روی نوکائه سبزآبی خانواده زدتی پی را به عنوان یک خانواده خاص گیاهی با تشابه توالی بالا با سا
یر ناقلان روی شناسایی کرد. هر دو خانواده زدتی پی و زدان تی، مانند خانواده زیپ، ناقل روی هستند. مشاهده شده است که در گونه های در حال فراانباشتگر، این ژن ها، به ویژه آلل های زدان تی یک (ZNT1) و زدان تی دو (ZNT2) به طور مزمن بیش از حد بیان می شوند. در حالی که عملکرد دقیقی که توسط آن این ژن ها فراانباشتگر را تسهیل می کنند ناشناخته است، الگوهای بیان به شدت با ظرفیت فراانباشتگر فردی و قرار گرفتن در معرض فلز مرتبط است، که نشان می دهد این خانواده های ژنی نقش تنظیم کننده ای دارند. از آنجا که حضور و بیان خانواده های ژن ناقل روی در فراانباشتگرها بسیار شایع است، توانایی انباشت طیف متنوعی از فلزات سنگین به احتمال زیاد به دلیل ناتوانی ناقلان روی در تشخیص یون های فلزی خاص است. پاسخ گیاهان به فراانباشتگری هر فلز نیز از این نظریه پشتیبانی می کند زیرا مشاهده شده است که ای اچ اچ ام اچ ای سه (AhHMHA3) در افراد فراانباشتگر بیان می شود. مشخص شده است که ای اچ اچ ام اچ ای سه در پاسخ به سم زدایی و کمک به سم زدایی روی بیان می شود. در مطالعه دیگری، با استفاده از جمعیت های رشادی گیاه فلز و غیرگیاه فلز، تلاقی های پشتی نشان دهنده چندنمودی
بین تحمل های کادمیوم و روی بود. این پاسخ نشان می دهد که گیاهان قادر به تشخیص فلزات خاص نیستند و فراانباشتگری احتمالاً نتیجه یک سیستم حمل ونقل بیش از حد روی است. اثر کلی این الگوهای بیان برای کمک به سیستم های دفاعی گیاه فرض شده است. در یک فرضیه، «فرضیه دفاع عنصری»، ارائه شده توسط پوشنریدر، پیشنهاد شده است که بیان این ژن ها با سمی کردن بافت ها برای جاندارانی که سعی در تغذیه از آن گیاه دارند، به دفاع ضدگیاه خواری یا بیماری زا کمک می کند. فرضیه دیگری، «فرضیه مشترک» ارائه شده توسط بوید، نشان می دهد که بیان این ژن ها به دفاع سیستمیک کمک می کند. انتقال دهنده های فلزی. یکی از ویژگی های مهم گونه های گیاهی فراانباشتگر، انتقال بیشتر فلز جذب شده به ساقه است. سمیت فلزات توسط گونه های گیاهی که بومی خاک های فلزی هستند تحمل می شود. حذف، که در آن گیاهان در برابر جذب و انتقال بی رویه فلز مقاومت می کنند، و جذب و جداسازی، که در آن گیاهان مقادیر زیادی فلز را می گیرند و آن را به شاخساره منتقل می کنند، جایی که انباشته می شود، دو روش اساسی برای تحمل فلز هستند. فراانباشتگر گیاهانی هستند که هم تکنیک دوم و هم توانایی جذب بیش از ۱۰۰ بر
ابر غلظت فلزات را نسبت به موجودات معمولی دارند. نوکائه سبزآبی بیشتر در خاک های غنی از سرب و روی و همچنین سرپانتین ها و خاک های غیرمعدنی یافت می شود. کشف شد که این یک فراانباشتگر روی است. به دلیل توانایی آن در استخراج مقادیر زیادی فلزات سنگین از خاک. هنگامی که در خاک های با آلودگی خفیف رشد می کند، یک گونه نزدیک به هم، نوکائه کرمی (Noccaea ochroleuca)، یک گیاه مقاوم به فلزات سنگین است، اما روی بسیار کمتری نسبت به نوکائه سبزآبی در شاخساره ها انباشته می کند؛ بنابراین، نوکائه کرمی یک غیرفراانباشتگر و از همان خانواده نوکائه سبزآبی یک فراانباشتگر است. انتقال روی از ریشه به اندام هوایی بین این دو گونه متفاوت بود. نوکائه سبزآبی سطوح غلظت روی اندام هوایی/ریشه بسیار بالاتری نسبت به نوکائه کرمی داشت که همیشه غلظت روی بالاتری در ریشه داشت. هنگامی که روی منع شد، مقدار روی انباشته شده قبلاً در ریشه در نوکائه سبزآبی حتی بیشتر از نوکائه کرمی کاهش یافت، با افزایش همزمان مقدار روی در شاخه ها. کاهش روی در ریشه ها ممکن است بیشتر به دلیل انتقال به اندام هوایی باشد، زیرا حجم روی در اندام هوایی در همان بازه زمانی افزایش یافته است. ی
ک انتقال دهنده فلزات سنگین، سی دی ان ای (cDNA)، واسطه جذب یون روی (Zn2+) با میل ترکیبی بالا و جذب یون کادمیوم (Cd2+) با میل ترکیبی کم است. این ناقل در سطوح بسیار بالایی در ریشه و شاخساره فراانباشتگر بیان می شود. با توجه به (پنس و همکاران، ۱۹۹۹)، بیان بیش از حد یک ژن ناقل روی زدان تی یک، در بافت ریشه و ساقه جزء ضروری صفت فراانباشتگر روی در نوکائه سبزآبی است. نشان داده شده است که این افزایش بیان ژن مبنایی برای افزایش جذب روی ۲۱ (Zn21) از خاک در ریشه های نوکائه سبزآبی است و ممکن است همین فرایند زیربنای افزایش جذب روی ۲۱ به سلول های برگ باشد.
کامرا سانتا اویدو (، که به عنوان کلیسای سنت مایکل نیز شناخته می شود) یک کلیسای کاتولیک رومی است که به سبک پیشارمانسک در اویدو، اسپانیا ساخته شده است، در کنار برج پیشارمانسک سن میگل از کلیسای جامع شهر. این کلیسا در زاویه ای بین بازوی جنوبی راهروی کلیسای جامع و یک طرف از صومعه قرار دارد.
به آسپیدیستراها رسیدگی کن یا جنگ شاد فیلمی محصول سال ۱۹۹۷ و به کارگردانی رابرت بیرمن است. در این فیلم بازیگرانی همچون ریچارد ئی. گرانت، هلنا بونهام کارتر، جولین وادهام، جیم کارتر، هریت والتر، باربارا لی-هانت، لیز اسمیت، دوروتی اتکینسون، بیل والیس، ملکوم سینکلیر و بن مایلز ایفای نقش کرده اند. این فیلم بر اساس کتاب به آسپیدیستراها رسیدگی کن، نوشته جرج اورول ساخته شده است.
دلمن د ویرا یا دلمن برادران ویرا یک دلمن است — نوعی مقبره تک اتاقه مقبره مگالیتیک — که در آنتکئرا، استان مالاگا، اندلس، اسپانیا واقع شده است. این مکان تنها در فاصله از دلمن د منگا و حدود از سازه ای دیگر به نام تولوس د ال رومرال قرار دارد. این مکان بین سال های ۱۹۰۳ و ۱۹۰۵ توسط برادران آنتونیو و خوزه ویرا از آنتکئرا کشف شد، که ال رومرال را نیز کشف کردند.
اضافه استعاری یکی از آرایه های ادبی و از موضوعات علم بیان، و از صور خیال است. اضافه استعاری یکی از انواع استعاره مکنیه است. در بیت زیر «گریستن برای ابر» و «خندیدن چمن» استعاره مکنیه هستند، زیرا ابر به یک انسان غمگین تشبیه شده که گریه از خصوصیات اوست. همچنین، چمن به انسان شاد تشبیه شده که خنده از ویژگی های اوست. وقتی از دو ترکیب «گریه ابر» و «خنده چمن» استفاده می کنیم، می دانیم که رابطه واقعی بین گریه و ابر و همچنین، خنده و چمن وجود ندارد، اما مضاف و مضاف الیه بودن آن ها یک رابطه ساخته است که مجازی و غیرواقعی است. در واقع، رابطه واقعی گریه با انسان غمگین و ارتباط واقعی خنده با انسان شاد است.
پارک قطبی یک پارک حیوانات در شهرداری باردو در استان ترومس نروژ است. این پارک در تاریخ 18 ژوئن 1994 افتتاح شد و حیوانات را در محیطی با حدود با تنها 12 محوطه در زیستگاه های طبیعی خود نمایش می دهد. پارک ادعا می کند که یکی از بزرگ ترین نسبت مساحت به تعداد حیوانات در جهان را دارد. همچنین اشاره می کند که این پارک "شمالی ترین پارک حیوانات در جهان" است. این پارک در زمینه نمایش حیوانات نوردیک تخصص دارد، از جمله چهار شکارچی بزرگ نروژ: خرس قهوه ای, گربه سان یوراسیا, گرگ, و ویولفرین. همچنین در پارک حیواناتی چون گوزن شمالی, گاو موشک, آهو و رایندیر وجود دارد. در اکتبر 2015، شکارچیان به طور تصادفی وارد منطقه پارک شدند و دو آهو را شکار کردند. تا جولای 2024، تعداد هر گونه ساکن در پارک در وب سایت پارک به صورت زیر فهرست شده است: نگارخانه. عکس هایی از پارک:
پارک حیات وحش کولموردن () یک پارک حیوانات است که در سال 1965 در کنار خلیج براویکن در سوئد افتتاح شد. این پارک بزرگ ترین پارک حیوانات در اسکاندیناوی است و شامل اولین دلفیناریوم در اسکاندیناوی می باشد که در سال 1969 افتتاح شده و نمایش های روزانه دارد، همچنین اولین سافاری با کابلی در جهان را داراست. پارک حیات وحش همچنین نمایش هایی از پرندگان شکاری و نمایشی از شیرهای دریایی دارد. در منطقه دنیای دریایی، یک ترن هوایی به نام "اکسپرس دلفین" وجود دارد. ترن هوایی بزرگ تری نیز به نام Wildfire در این پارک وجود دارد. تاریخ. این پارک در سال 1962 توسط اولف سوئن سون به عنوان راهی برای احیای شهرداری کولموردن تصور شد و در سال 1965 با 210 حیوان افتتاح شد. تأسیس خرس قطبی در سال 1968 با شش خرس قطبی — یکی از بزرگ ترین تأسیسات خرس قطبی در جهان — انجام شد. دلفیناریوم در سال 1969 افتتاح شد و در سال 1972 این پارک خانه دار خرس قهوه ای شد. در سال 1972 همچنین پارک سافاری که بازدیدکنندگان می توانستند از آن عبور کنند و تروپیکاریم که مارها و کروکودیل ها را نمایش می داد، افتتاح شدند که خارج از ورودی پارک قرار داشت. در سال 1993، پارک دلفین لا
گون را افتتاح کرد. در سال 1997، این پارک از مالکیت شهرداری به مالکیت خصوصی منتقل شد. "دنیای بامسه"، که به شخصیت کارتون بامسه اختصاص داشت، در سال بعد افتتاح شد. پارک ها و تفریحات اسکاندیناوی در سال 2001 عملیات پارک را به دست گرفتند و از آن زمان تغییرات زیادی را ایجاد کرده اند. دنیای ببر، جایی که بازدیدکنندگان می توانند "به طور ترسناکی نزدیک" به ببرها شوند، در سال 2007 تکمیل شد و در سال 2008، دلفیناریوم به یک دنیای دریایی جدید گسترش یافت. در سال 2009، یک ترن هوایی خانوادگی به نام "اکسپرس دلفین" ("Delfinexpressen") در دنیای دریایی افتتاح شد. در سال 2006، یک بچه گوریلا برای اولین بار در تاریخ در کولموردن به دنیا آمد که تولد آن اولین تولد این گونه در سوئد بود. این گوریلا که نامش انزو بود در ابتدا توسط مادرش پذیرفته نشد و نگهبانان پارک مجبور شدند او را پرستاری کنند. انزو بعدها دوباره به خانواده اش معرفی شد و در سال 2009، انزو یک برادر به نام اکو پیدا کرد. پارک سافاری که ابتدا در سال 1972 افتتاح شده بود، در سال 2010 برای بازدیدکنندگان خودرو بسته شد، اما در سال 2011 با یک کابین واکی کم ارتفاع به نام "سافاری" جایگزین
شد. این جاذبه شامل پنج منطقه با تم ها و حیوانات مختلف است: ارتفاعات: لاماها و آیبکس جنگل خرس ها: خرس قهوه ای یوراسیا ساوانا: بلاک باک, زرافه ها, گوزن معمولی, گمزبوک, گورخر, نعامه, آنکوله-واتوسی, گورخر گریوی, لخوه, چیتال جنگل اسکاندیناوی: گوزن قرمز, گوزن شمالی, گوزن شکاری, بوفالوی اروپایی دره شیرها: شیر آفریقایی در 17 ژوئن 2012، گرگ های خاکستری پارک به یک نگهبان که تنها در محوطه آن ها کار می کرد حمله کرده و او را کشتند. در مارس 2014، کولموردن اعلام کرد که یک منطقه جدید پارک با تم برای کودکان کوچک باز خواهد شد، و شخصیت کارتونی محبوب "بامسه" یک منطقه تم جدید با چندین جاذبه خواهد داشت، از جمله یک ترن هوایی کوچکتر که قرار بود در سال 2015 افتتاح شود. در 8 آوریل 2014، پارک اولین سرمایه گذاری بزرگ در ترن هوایی خود را اعلام کرد، Wildfire، یک ترن هوایی چوبی از شرکت Rocky Mountain Construction با ریل های برآمده که در سال 2016 افتتاح شد. حیوانات. این پارک دو فیل هندی دارد که به پادشاه سوئد از سوی تایلند هدیه داده شده اند. پارک حیات وحش کولموردن تنها گوریلاها، دلفین های بینی بطری، سگ بووش، آنتلوپ آدادکس، آنتلوپ اوریکس، فی
ل هندی، تاکین, گورخر گریوی و آیبکسها در سوئد است. پارک 11 دلفین دارد: نفله (م), آریل (م), لیرا (م), لونا (م), دیوید (م), فنه (م), پرما (م), پیچ (م), فین (م), آلان (م) و نپتون (م). حوادث. در سال هایی که خودروهای عمومی اجازه داشتند از سافاری عبور کنند، بازدیدکنندگان گاهی از وسایل نقلیه خود خارج می شدند تا عکس های بهتری بگیرند. در جولای 1982، یک مرد از ماشین خود در محوطه شیرها خارج شد و توسط شیرها کشته شد. در سال 1991، نگهبان فیل، رابرت نیلسون، چهار فیل را از محوطه شان به اصطبل منتقل می کرد که او توسط یکی از فیل ها کشته شد. در حالی که نیلسون بین فیل ها و دیوار راه می رفت، فیل پیشرو "دونکی" ناگهان برگشت و به "پوتچی" حمله کرد. پوتچی نیز به نیلسون برخورد کرد و او را به دیوار فشرد. این حادثه به عنوان یک تصادف در نظر گرفته شده است. بین سال های 1991 و 2012، پارک پروژه ای به نام "نرکناتک وارگ" (تماس نزدیک با گرگ ها) را برای گروه های بازدیدکننده پرداختی برگزار کرد. این پروژه موفقیت آمیز بود و تا 8000 بازدیدکننده سالانه جذب می کرد. اما این پروژه پس از آنکه یک گروه از گرگ ها بیولوژیست و راهنمای پارک، کارولینا بردین را کشت
ند، متوقف شد. مدیر باغ وحش در آن زمان، ماتس هوگرن، به دلیل کوتاهی در وظیفه خود گناهکار شناخته شد و به حبس تعلیقی و جریمه محکوم شد. پارک حیات وحش کولموردن همچنین باید مبلغ 3.5 میلیون کرون سوئدی به خانواده قربانی پرداخت کند.
زرتشتی دوزی، سوزن دوزی زرتشتی یا گل ونقش، یک هنر باستانی زرتشتی است. زرتشتی دوزی شامل نگاره ها و نمادهای ویژه ای است که هر کدام ریشه در باورها دارد. نخ مورد استفاده در زرتشتی دوزی ابریشم تابیده طبیعی است. برای بستر کار نیز از پارچه های ریزبافت استفاده می شود. معانی بسیاری از نمادها در این هنر مشخص نیست و اغلب انتزاعی هستند. از نخستین ابزارهای زرتشتی دوزی، سوزن هایی بسیار ظریف و انواع نخ های ابریشم یا پنبه ای و پارچه های ابریشمین یا پنبه ای بوده است. نقوش زرتشتی دوزی را می توان در جامه هایی کهن مانند مَکنا، شَوال، لَچَک، پیراهن و عرق چینِ داماد و دولُوگ دید. سرو، گل و پرنده و نیز جانورانی خوش نام و زیبا مانند آهو و ماهی در زرتشتی دوزی بسیار به چشم می خورد که همه نشان از زندگانی و شادی دارد و با دیدگاه آیینی در دین زرتشتی هم ساز و هم نواست. زرتشتی دوزی به عنوان میراث فرهنگی ناملموس، اسفندماه ۱۳۹۹ در فهرست آثار ملی به ثبت رسید. وزارت میراث فرهنگی نیز در تلاش است که زرتشتی دوزی به عنوان میراث ناملموس ثبت جهانی شود.
۱ES ۱۹۲۷+۶۵۴ یک کهکشان سیفرت نوع ۲ است که در فاصله ۲۷۰ میلیون سال نوری از زمین در صورت فلکی اژدها قرار دارد و دارای یک هسته کهکشانی فعال است. این کهکشان میزبان، ظاهری نسبتاً معمولی دارد. با این حال، هسته آن که توسط یک سیاهچاله کلان جرم تغذیه می شود، رفتارهایی از خود نشان داده است که نظریه های معمول درباره دیسک های برافزایشی و محیط سیاهچاله ها را به چالش می کشد و موضوع مقالات علمی متعددی است که ویژگی های غیرمعمول آن را تحلیل می کنند. سیاهچاله کلان جرم این کهکشان منبع تشعشعات پرتو ایکس است. 1ES ۱۹۲۷+۶۵۴ به دلیل رفتار غیرقابل پیش بینی اش توجه اخترشناسان را به خود جلب کرده است. تغییرات ناگهانی آن، این کهکشان را به هدفی برای رصدهای چند طول موجه تبدیل کرده و داده هایی از رصدخانه های پرتو ایکس، نوری و رادیویی در سراسر جهان جمع آوری شده است. این کهکشان اولین بار در طی بررسی Einstein Slew Survey که با هدف شناسایی منابع پرتو ایکس در آسمان انجام شد، فهرست بندی گردید. به دلیل ویژگی های خطوط نشری آن، به عنوان یک کهکشان سیفرت طبقه بندی شد. در سال ۲۰۱۷، افزایش چشمگیری در روشنایی این کهکشان مشاهده شد، به طوری که در طیف فرابن
فش حدود ۴۰ برابر درخشان تر شد. این رویداد باعث انجام مطالعات پیگیری برای بررسی علت آن گردید. در سال ۲۰۱۸، مشاهدات دقیق توسط تلسکوپ های پرتو ایکس و فرابنفش نشان داد که دیسک برافزایشی هسته فعال کهکشانی (AGN) دچار اختلال جزئی یا کامل شده است. دوره نوسان شبه متناوب (QPO) از ۱۸ دقیقه به ۷٫۱ دقیقه در طی دو سال کاهش یافت که نشان دهنده تکامل منحصر به فردی بود. مشاهدات آینده پرتو ایکس و امواج گرانشی برای آزمایش توضیحات احتمالی برنامه ریزی شده اند. در سال ۲۰۲۰، مطالعات نشان دادند که تغییرات شدید این کهکشان ممکن است با ناپایداری های میدان مغناطیسی اطراف سیاهچاله مرتبط باشد. این رویداد مدل های مربوط به برافزایش سیاهچاله ها را به چالش کشید و نظریه های جدیدی درباره فوران های هسته فعال کهکشانی (AGN) الهام بخشید. در سال های ۲۰۲۳–۲۰۲۴، تداخلسنجی بسیار طولانی خط مبنا (VLBI) تشکیل جت های پلاسما در نزدیکی سیاهچاله را مشاهده کرد.
یک زندگی فیلمی محصول سال ۲۰۲۳ و به کارگردانی جیمز هیوس است. در این فیلم بازیگرانی همچون آنتونی هاپکینز، هلنا بونهام کارتر، جانی فلین، لنا اولین، رامالا گری، الکس شارپ، جاناتان پرایس، سامانتا اسپیرو، ساموئل فینتسی، مارته کلر و آدریان راولینز ایفای نقش کرده اند.
بخارا دوزی از هنرهای دستی ایران و خراسان بزرگ است که در دوره های تاریخی سلجوقیان، ایلخانی، تیموری و صفویه رواج داشته است. هنرمندان بخارایی به دلیل وفور پنبه و ابریشم در شهر بخارا، شیوه ای در رودوزی ها ابداع کردند که به بخارادوزی معروف شد.