Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
است. میزان پوشش پارستزی بستگی به این دارد که کدام عصب آوران تحریک شوند. آسان ترین اعصاب برای تحریک توسط یک الکترود خط میانی پشتی، نزدیک به سطح پیال نخاع، همان آوران های بزرگ ستون پشتی هستند که پارستزی گسترده ای ایجاد می کنند و بخش های پایین تر را در بر می گیرند. در دوران باستان از ماهی الکتروژنیک به عنوان منبع شوک برای کاهش درد استفاده می شد. درمانگران شیوه های خاص و دقیقی برای بهره گیری از ویژگی های تولیدکنندهٔ برق این ماهی برای درمان انواع درد، از جمله سردرد، ابداع کرده بودند. به دلیل دشواری استفاده از یک منبع زندهٔ شوک، مهارت بالایی لازم بود تا درمان به طور دقیق و در مدت مناسب به هدف رسانده شود (از جمله زنده نگه داشتن ماهی تا حد امکان). الکتروآنالژزی نخستین کاربرد عمدی برق در پزشکی بود. تا قرن نوزدهم، بسیاری از پزشکان غربی برای بیماران خود الکتروتراپی با ژنراتورهای قابل حمل ارائه می کردند. با این حال، در میانهٔ دههٔ ۱۹۶۰ سه تحول زمینه ساز آیندهٔ تحریک الکتریکی شدند: گزینه های طراحی برای الکترود شامل اندازه، شکل، آرایش، تعداد، تخصیص تماس ها و روش کاشت آن ها است. گزینه های طراحی برای مولد پالس شامل منبع انرژ
ی، محل کاشت آناتومیک هدف، منبع جریان یا ولتاژ، نرخ پالس، عرض پالس و تعداد کانال های مستقل است. گزینه های برنامه ریزی بسیار متنوع اند (برای نمونه، یک الکترود چهارتماسی ۵۰ ترکیب دوقطبی کاربردی ارائه می دهد). دستگاه های کنونی از تجهیزات رایانه ای برای یافتن بهترین گزینه ها استفاده می کنند. این امکانِ بازبرنامه ریزی به جبران تغییرات وضعیتی بدن، جابه جایی الکترود، تغییر محل درد و جایگذاری نامطلوب الکترود کمک می کند. پروتزهای حرکتی. دستگاه هایی که از کارکرد دستگاه عصبی خودمختار پشتیبانی می کنند شامل ایمپلنت برای کنترل مثانه هستند. در دستگاه عصبی پیکری، تلاش ها برای کمک به کنترل آگاهانهٔ حرکت شامل تحریک الکتریکی کارکردی و تحریک کننده ریشه قدامی کمری می شود. ایمپلنت های کنترل مثانه. زمانی که آسیب نخاعی به پاراپلژی منجر شود، بیماران در تخلیهٔ مثانهٔ خود دچار مشکل می شوند و این امر می تواند به عفونت بینجامد. از سال ۱۹۶۹ به بعد، بریندلی «تحریک کننده ریشه قدامی خاجی» را توسعه داد که از اوایل دههٔ ۱۹۸۰ کارآزمایی های انسانی موفقی داشت. این دستگاه بر روی گانگلیون های ریشه قدامی خاجی نخاع کاشته می شود؛ با کنترل یک فرستندهٔ خ
ارجی، تحریک متناوبی ایجاد می کند که تخلیهٔ مثانه را بهبود می بخشد. این دستگاه همچنین به دفع کمک کرده و به بیماران مرد امکان می دهد تا نعوظ کامل و پایدار داشته باشند. روش مرتبط «تحریک عصب خاجی» برای کنترل بی اختیاری در بیماران سالم به کار می رود. پروتزهای حرکتی برای کنترل آگاهانهٔ حرکت. پژوهشگران هم اکنون در حال بررسی و ساخت نوروپروتزهای حرکتی هستند که به بازگرداندن حرکت و توانایی برقراری ارتباط با دنیای بیرون در افراد دارای ناتوانی های حرکتی مانند تتراپلژی یا اسکلروز جانبی آمیوتروفیک کمک کند. پژوهش ها نشان داده اند که جسم مخطط نقش مهمی در یادگیری حسی-حرکتی دارد. این موضوع در آزمایشی نشان داده شد که در آن نرخ شلیک نورون های جسم مخطط موش های آزمایشگاهی پس از انجام متوالی یک وظیفه در سطح بالاتری ثبت شد. برای ثبت سیگنال های الکتریکی مغز، دانشمندان میکروالکترودهایی کوچک تر از یک سانتی متر مربع طراحی کرده اند که می توان آن ها را در جمجمه کاشت تا فعالیت الکتریکی را ثبت کرده و اطلاعات را از طریق یک کابل نازک منتقل کنند. پس از دهه ها پژوهش بر روی میمون ها، عصب پژوهان توانسته اند سیگنال های نورونی را به حرکات رمزگشایی
کنند. با تکمیل این ترجمه، پژوهشگران رابط هایی ساخته اند که به بیماران امکان می دهد نشانگر رایانه را حرکت دهند و در حال آغاز ساخت اندام های رباتیک و اسکلت های بیرونی هستند که بیماران بتوانند با فکر کردن به حرکت آن ها را کنترل کنند. فناوری پشت نوروپروتزهای حرکتی هنوز در آغاز راه است. پژوهشگران و شرکت کنندگان در حال آزمودن شیوه های مختلف استفاده از پروتز هستند. برای نمونه، فکر کردن بیمار به مشت کردن دست نتیجه ای متفاوت از فکر کردن به ضربه زدن با انگشت دارد. فیلترهای به کاررفته در پروتزها نیز همچنان در حال اصلاح هستند و در آینده پزشکان امیدوارند ایمپلنتی بسازند که بتواند سیگنال ها را از درون جمجمه به صورت بی سیم منتقل کند، نه از طریق کابل. پیش از این پیشرفت ها، فیلیپ کندی (اموری و جورجیا تک) سامانه ای عملیاتی ــ هرچند ابتدایی ــ ساخته بود که به فردی با فلج امکان می داد با تعدیل فعالیت مغزی خود کلمات را هجی کند. دستگاه کندی از دو الکترود نوروتروفیک استفاده می کرد: نخستین در ناحیهٔ قشری حرکتی سالم (مثلاً ناحیهٔ نمایهٔ انگشت) کاشته شد و برای حرکت دادن نشانگر میان گروهی از حروف به کار می رفت. دومی در ناحیهٔ حرکتی دیگ
ری کاشته شد و برای انتخاب حروف استفاده می شد. پیشرفت های بیشتری در جایگزینی دست های از دست رفته با اندام های سایبرنتیک با استفاده از اعصابی که معمولاً به عضلات سینه ای متصل هستند انجام شده است. این دست ها امکان دامنهٔ حرکتی نسبتاً محدودی دارند و گزارش شده است که قرار است به حسگرهایی برای تشخیص فشار و دما مجهز شوند. دکتر تاد کویکن در دانشگاه نورث وسترن و مؤسسه بازتوانی شیکاگو روشی به نام عصب رسانی هدفمند توسعه داده است که به یک فرد قطع عضو امکان می دهد دستگاه های پروتزی موتوری را کنترل کرده و بازخورد حسی را دوباره به دست آورد. در سال ۲۰۰۲ یک آرایه چندالکترودی متشکل از ۱۰۰ الکترود که اکنون بخش حسگر برین گیت را تشکیل می دهد، مستقیماً در رشته های عصب میانی دانشمند کوین وارویک کاشته شد. سیگنال های ثبت شده برای کنترل یک بازوی رباتیک که توسط همکار وارویک، پیتر کایبرد ساخته شده بود به کار رفت و توانست حرکات بازوی خود وارویک را تقلید کند. افزون بر این، نوعی بازخورد حسی نیز از طریق ایمپلنت فراهم شد که با عبور جریان های الکتریکی کوچک به عصب ایجاد می شد. این تحریک باعث انقباض نخستین ماهیچه لومبریکال دست شد و همین حرکت بو
د که ادراک شد. در ژوئن ۲۰۱۴، جولیانو پینتو، یک ورزشکار پاراپلژیک، ضربهٔ آغازین مراسم افتتاحیهٔ جام جهانی فوتبال ۲۰۱۴ را با استفاده از یک اسکلت بیرونی توانمندشده با رابط مغز اجرا کرد. این اسکلت بیرونی توسط پروژهٔ Walk Again در آزمایشگاه میگل نیکولِلیس و با حمایت مالی دولت برزیل ساخته شد. نیکولِلیس می گوید بازخورد از اندام های جایگزین (برای نمونه، اطلاعات مربوط به فشاری که پای پروتزی هنگام تماس با زمین تجربه می کند) برای حفظ تعادل ضروری است. او دریافته است که تا زمانی که افراد بتوانند اندام های کنترل شده با رابط مغزی را در همان زمان اجرای فرمان حرکت ببینند، با استفادهٔ مکرر، مغز اندام توانمند بیرونی را درونی سازی کرده و آن را (از نظر آگاهی مکانی و بازخورد) بخشی از بدن تلقی می کند. تکنیک های قطع عضو. گروه بیومکاترونیک ام آی تی یک الگوی نوین برای قطع عضو طراحی کرده است که امکان می دهد عضلات زیستی و پروتزهای مایوالکتریکی با قابلیت اطمینان بالا به طور عصبی با هم در ارتباط باشند. این الگوی جراحی که «رابط میونورال آگونیست–آنتاگونیست» (AMI) نامیده می شود، به کاربر توانایی می دهد اندام پروتزی خود را همچون امتداد بدن خو
یش حس و کنترل کند، نه صرفاً وسیله ای شبیه به یک اندام مصنوعی. در یک رابطهٔ طبیعی میان عضلات آگونیست–آنتاگونیست (برای نمونه دوسر–سه سر)، هنگامی که عضلهٔ آگونیست منقبض می شود، عضلهٔ آنتاگونیست کشیده می شود و برعکس. این سازوکار موجب آگاهی فرد از موقعیت اندام خود بدون نیاز به نگاه کردن می شود. در یک قطع عضو استاندارد، عضلات آگونیست–آنتاگونیست (مانند دوسر–سه سر) از یکدیگر جدا می شوند و بدین ترتیب امکان داشتن سازوکار پویای انقباض–کشش که بازخورد حسی ایجاد می کند از میان می رود؛ بنابراین، افراد قطع عضو با جراحی های مرسوم هیچ راهی برای احساس محیط فیزیکی ای که اندام پروتزی آن ها با آن برخورد می کند ندارند. افزون بر این، در جراحی های کنونی قطع عضو که بیش از ۲۰۰ سال است اجرا می شوند، یک سوم بیماران به دلیل درد در انتهای عضو قطع شده نیازمند جراحی های اصلاحی هستند. یک AMI از دو عضله تشکیل می شود که پیش تر دارای رابطهٔ آگونیست–آنتاگونیست بوده اند. در جریان جراحی قطع عضو، این دو عضله به صورت مکانیکی در درون کندهٔ قطع شده به یکدیگر متصل می شوند. برای هر درجه آزادی یک مفصل در بدن بیمار می توان یک جفت عضلهٔ AMI ایجاد کرد تا کنت
رل و حس چندین مفصل پروتزی فراهم شود. در آزمون های مقدماتی این رابط عصبی جدید، بیماران دارای AMI کنترل بیشتری بر پروتز خود نشان داده و گزارش کرده اند. همچنین در مقایسه با بیماران دارای قطع عضو سنتی، رفتار بازتابی طبیعی تری هنگام بالا و پایین رفتن از پله ها مشاهده شد. یک AMI همچنین می تواند با ترکیب دو پیوند عضلهٔ بی خون رسانی شده ساخته شود. این پیوندهای عضلانی (یا فلپ ها) عضلات اضافه ای هستند که عصب گیری شان از بین رفته و از بخشی از بدن برداشته می شوند تا توسط اعصاب قطع شدهٔ موجود در اندامی که قرار است قطع شود، دوباره عصب گیری شوند. از طریق استفاده از فلپ های عضلانی بازتولیدشده می توان برای بیمارانی که بافت عضلانی آن ها دچار آتروفی یا آسیب شدید شده است یا بیمارانی که به دلایل مختلفی مانند درد نوروما یا خار استخوانی نیازمند اصلاح اندام قطع شده هستند، AMI ایجاد کرد. موانع. مدل سازی ریاضی. توصیف دقیق پارامترهای ورودی/خروجی غیرخطی (I/O) در بافت سالمی که قرار است جایگزین شود، برای طراحی پروتزی که سیگنال های سیناپسی زیستی طبیعی را تقلید کند، حیاتی است. مدل سازی ریاضی این سیگنال ها کاری پیچیده است «زیرا پویایی های غی
رخطی در سازوکارهای سلولی/مولکولی تشکیل دهندهٔ نورون ها و ارتباطات سیناپسی آن ها ذاتاً وجود دارد». خروجی تقریباً تمام نورون های مغز به این بستگی دارد که کدام ورودی های پساسیناپسی فعال باشند و این ورودی ها به چه ترتیبی دریافت شوند (به ترتیب ویژگی های فضایی و زمانی). پس از مدل سازی ریاضی پارامترهای ورودی/خروجی، مدار مجتمع طراحی می شود تا سیگنال های زیستی طبیعی را تقلید کند. برای اینکه پروتز همانند بافت طبیعی عمل کند، باید سیگنال های ورودی را به همان شیوهٔ بافت طبیعی پردازش کند؛ این فرایند «تبدیل» نامیده می شود. اندازه. دستگاه های کاشتنی باید بسیار کوچک باشند تا بتوان آن ها را مستقیماً در مغز قرار داد؛ اندازه ای در حدود یک سکهٔ ۲۵ سنتی. یکی از نمونه های آرایهٔ میکروالکترود کاشتنی، آرایهٔ یوتا است. دستگاه های کنترل بی سیم می توانند در بیرون از جمجمه نصب شوند و باید کوچک تر از یک پیجر باشند. مصرف انرژی. مصرف انرژی اندازهٔ باتری را تعیین می کند. بهینه سازی مدارهای کاشته شده نیاز به انرژی را کاهش می دهد. دستگاه های کاشتنی در حال حاضر به منابع توان درونی نیاز دارند. هنگامی که باتری تمام می شود، برای جایگزینی واحد باید
جراحی انجام شود. هرچه عمر باتری بیشتر باشد، تعداد جراحی های موردنیاز برای تعویض باتری کمتر خواهد شد. یکی از گزینه ها برای شارژ باتری های ایمپلنت بدون نیاز به جراحی یا سیم، همان روشی است که در مسواک های برقی استفاده می شود. این دستگاه ها از شارژ القایی برای شارژ باتری ها استفاده می کنند. راهبرد دیگر تبدیل انرژی الکترومغناطیسی به انرژی الکتریکی است، همانند آنچه در برچسب های شناسایی با امواج رادیویی (RFID) به کار می رود. سازگاری زیستی. پروتزهای شناختی مستقیماً در مغز کاشته می شوند، بنابراین سازگاری زیستی مانع بسیار مهمی است که باید بر آن غلبه کرد. مواد به کاررفته در پوشش دستگاه، جنس الکترود (مانند اکسید ایریدیوم) و عایق کاری الکترودها باید برای کاشت بلندمدت انتخاب شوند. این موضوع مشمول استانداردهایی همچون: ISO 14708-3 2008-11-15، ایمپلنت های جراحی – دستگاه های پزشکی فعال کاشتنی، بخش ۳: تحریک کننده های عصبی کاشتنی است. عبور از سد خونی مغزی می تواند پاتوژن ها یا مواد دیگری را وارد کند که ممکن است پاسخ ایمنی ایجاد کنند. مغز سامانهٔ ایمنی ویژهٔ خود را دارد که عملکردی متفاوت از دستگاه ایمنی سایر بخش های بدن دارد. ان
تقال داده. انتقال بی سیم در حال توسعه است تا امکان ثبت پیوستهٔ سیگنال های نورونی افراد در زندگی روزمره فراهم شود. این قابلیت به پزشکان و متخصصان بالینی اجازه می دهد داده های بیشتری گردآوری کنند و رویدادهای کوتاه مدتی مانند حملات صرع را ثبت کرده و در نتیجه درمان و شناسایی بیماری های عصبی را بهبود بخشند. یک دستگاه کوچک و سبک در دانشگاه استنفورد ساخته شده است که امکان ثبت مداوم نورون های مغز نخستی ها را فراهم می کند. این فناوری همچنین به عصب پژوهان امکان می دهد مغز را بیرون از محیط کنترل شدهٔ آزمایشگاه مطالعه کنند. روش های انتقال داده میان نوروپروتزها و سامانه های خارجی باید مقاوم و ایمن باشند. ایمپلنت های عصبی بی سیم می توانند همانند هر سامانهٔ فناوری اطلاعاتی دیگری در برابر آسیب پذیری های امنیت سایبری حساس باشند و این موضوع به پیدایش اصطلاح نوروامنیت انجامیده است. یک نقض نوروامنیتی می تواند به عنوان نقض حریم خصوصی پزشکی در نظر گرفته شود. کاشت درست. کاشت دستگاه مشکلات بسیاری به همراه دارد. نخست، ورودی های پیش سیناپسی باید به درستی به ورودی های پس سیناپسی در دستگاه متصل شوند. دوم، خروجی های دستگاه باید به طور دق
یق بر روی بافت هدف هدایت شوند. سوم، مغز باید بیاموزد که چگونه از ایمپلنت استفاده کند. مطالعات گوناگون در زمینهٔ انعطاف پذیری مغز نشان می دهند که این امر ممکن است از طریق تمرین هایی که با انگیزهٔ مناسب طراحی شده اند امکان پذیر باشد. فناوری های درگیر. پتانسیل های میدانی موضعی. پتانسیل میدانی موضعی (LFPs) سیگنال های الکتروفیزیولوژیکی هستند که به جمع تمام فعالیت های سیناپسی دندریتی در یک حجم از بافت مربوط می شوند. پژوهش های اخیر نشان می دهند که اهداف و ارزش مورد انتظار از جمله کارکردهای شناختی سطح بالا هستند که می توان از آن ها برای پروتزهای شناختی عصبی بهره گرفت. همچنین دانشمندان دانشگاه رایس روشی تازه کشف کرده اند که به وسیلهٔ تغییرات اندک در سطحی که نانوذرات به آن متصل اند، امکان تنظیم ارتعاشات ناشی از نور در نانوذرات را فراهم می کند. به گفتهٔ این دانشگاه، این کشف می تواند به کاربردهای تازه ای در فوتونیک از جمله در پایش مولکولی تا ارتباطات بی سیم منجر شود. آن ها برای القای ارتعاش اتم ها در دیسک های نانویی طلا از پالس های لیزر فوق سریع استفاده کردند. پروب های الکتریکی متحرک خودکار. یکی از موانع مهم، کاشت بلندمد
ت الکترودها است. اگر الکترودها بر اثر شوک فیزیکی جابه جا شوند یا مغز نسبت به جایگاه الکترود حرکت کند، ممکن است الکترودها از عصب های متفاوتی ثبت کنند. تنظیم الکترودها برای حفظ سیگنال بهینه ضروری است. تنظیم تک به تک آرایه های چندالکترودی کاری بسیار زمان بر و دشوار است. توسعهٔ الکترودهایی با قابلیت تنظیم خودکار می تواند این مشکل را برطرف کند. گروه اندرسون در حال حاضر با آزمایشگاه یو-چانگ تای و آزمایشگاه بردیک (هر دو در کلتک) همکاری می کند تا سامانه ای بسازد که از محرک های مبتنی بر الکترولیز برای تنظیم مستقل الکترودها در یک آرایهٔ کاشته شدهٔ مزمن بهره می برد. فنون جراحی با هدایت تصویری. جراحی با هدایت تصویری برای جای گذاری دقیق ایمپلنت های مغزی استفاده می شود.
بوریس پِتروویچ شِریمیتِف ( – )، دیپلمات و ژنرال فیلد مارشال روسیه تزاری در زمان پتر کبیر بود. او در سال ۱۶۵۲ در یک خانواده اشرافی اصیل روس به دنیا آمد و از ۱۶۶۹ (۱۷ سالگی) در مقام پیشکار به تزار الکسی یکم خدمت می کرد. شریمیتف در انعقاد پیمان صلح ابدی (۱۶۸۶) نقش داشت و در لشکرکشی های آزوف (۱۶۹۵–۱۶۹۶) با موفقیت شرکت کرد. با آغاز جنگ بزرگ شمالی، دوره فعالیت جدی شریمیتف هم آغاز شد. روسیه شروع خوبی در آن جنگ نداشت؛ در طول نبرد ناروا (۱۷۰۰) پتر و شریمیتف هر دو از میدان گریختند. با این حال، پتر شریمیتف را به فرماندهی تمام قوای مهاجم روسیه در سرزمین های بالتیک منصوب کرد. به دلیل پیروزی اش در نبرد اراستفر، تزار او را به مقام فیلد مارشال رساند. یک سال بعد در نبرد هوملسهوف سپاه سوئد را در هم کوبید و در سراسر لیوونیا و اینگریا جولان داد. سپس در محاصره نوتبورگ (۱۷۰۲) به تزار کمک کرد و تا سال ۱۷۰۳ سراسر اینگریا را فتح کرده بود. در سال ۱۷۰۴، پتر شریمیتف را برای سرکوب شورش تهدیدآمیز آستراخان فرستاد و پس از موفقیت او در آرام کردن منطقه، به او ۲۴۰۰ خانوار رعیت پاداش داد و پسرش هم به درجه سرهنگی ارتقا یافت. بلافاصله پس از بازگش
ت از آستراخان، وی به کورلند اعزام شد. بوریس در نبرد گماورتهوف مقابل آدام لودویک لیونهاوپت سوئدی به سختی شکست خورد و در سال ۱۷۰۸ در نبرد گولوفچین نیز ناکام ماند. سال بعد در نبرد پولتاوا که به پیروزی سرنوشت ساز روس ها ختم شد، شریمیتف فرماندهی دسته مرکزی سپاه روسیه را بر عهده داشت. وی در لشکرکشی رودخانه پروت هم مشارکت کرد و در پایان جهت انعقاد پیمان صلح به استانبول رفت. او پس از بازگشت، به کارزارهای خود در جنگ بزرگ شمالی ادامه داد. بوریس شریمیتف تمام زندگی خود را وقف خدمت به پتر کبیر کرد و از مهم ترین فرماندهان نظامی او بود؛ اما به دلیل شخصیت خاص و خصومتش با الکساندر منشیکوف، آنچنان از مرحمت تزار برخوردار نشد. با اینکه او به فرهنگ غربی متمایل بود، از تزارویچ آلکسی پتروویچ سنت گرا حمایت می نمود و در محاکمه منجر به قتل وی شرکت نکرد. سرانجام شریمیتف در سال ۱۷۱۹ میلادی درگذشت.
محاصرهٔ نوتبورگ (به ، به ) محاصرهٔ ۱۵ روزه قلعهٔ سوئدی نوتبورگ توسط سپاه روسیه تزاری در جریان جنگ بزرگ شمالی بود. پتر یکم تزار روسیه قوایی متشکل از حداقل ۲۰ هزار سرباز را برای این کار گرد آورد و ده روز به سمت رود نوا راهپیمایی کرد. حدود ۱۲ هزار تن از سپاه او در سواحل رودخانه مستقر شدند و تا ۶ اکتبر در آنجا اردو زدند. در آن روز، فرماندهی قوای اصلی روسیه به بوریس شریمیتف واگذار شد و او پیشروی به سمت قلعهٔ نوتبورگ را آغاز کرد. نخستین یورش سربازان روس بر برج و باروها ناکام ماند و گوستاو ویلهم فون اشلیپنباخ فرماندهٔ سوئدی قلعه، از تسلیم فوری آنجا خودداری کرد. در نتیجه سپاه روسیه شروع به بمباران بی امان قلعه کرد. مدافعان تا ده روز مقاومت کردند؛ اما سرانجام در ۲۲ اکتبر ناچار به تسلیم شدند. اشلیپنباخ به محض ورود تزار، کلید قلعه را به او تقدیم کرد و پتر پس از دریافت آن، نام قلعه را به شْلیسِلبورگ به معنی «قلعهٔ کلیدی» تغییر داد. از دست دادن این قلعه ضربهٔ سنگینی بر تسلط امپراتوری سوئد روی دریای بالتیک وارد آورد و شروع عقب نشینی های بیشتر آن کشور از منطقه بود.
نبرد لِسنایا (به ، به ) یکی از مهم ترین نبردهای جنگ بزرگ شمالی بود که در ۹ اکتبر ۱۷۰۸ بین سپاهی از روسیه تزاری به فرماندهی تزار پتر یکم و سپاه تدارکاتی امپراتوری سوئد به فرماندهی آدام لودویک لیونهاوپت ژنرال توانمند سوئدی در گرفت. کارل دوازدهم پادشاه سوئد در تهاجم خود به روسیه دچار کمبود آذوقه و مهمات شده بود. به همین دلیل، از ابتدای تابستان به لیونهاپت دستور داد تا هرچه زودتر با تدارکات و قوای کمکی به او بپیوندد. اما لیونهاوپت نتوانست زود خود را برساند و پتر که شکست دادن سوئدی ها را در صورت تجدیدقوا غیرممکن می دانست، تصمیم گرفت دست به حمله ای پیشدستانه بزند. در ماه اکتبر، قوای کمکی سوئدی ها که با ۴٬۵۰۰ واگن تدارکاتی خود، در مسیر جنوب شرقی به رود دنیپر رسیده بودند، متوجه حضور سواره نظام روس شدند. روس ها مهاجمان را تا روستایی به نام "لسنایا" واقع در نزدیکی مرز میان مشترک المنافع لهستان-لیتوانی و روسیه تزاری، تعقیب کردند و در روز نهم اکتبر نبردی خونین آغاز شد. درگیری برای هشت ساعت، با تلفات سنگین و بدون پیروزی هر جناح ادامه پیدا کرد؛ اما در عمل موجب از هم پاشیدگی سپاه سوئد شد. با نزدیک شدن شب، روس ها تصمیم گرفتن
د به نزدیک ترین جنگل عقب نشینی کنند و نبرد را صبح روز سر بگیرند. با این وجود، سوئدی ها جهت آماداگی در صورت حمله مجدد، ساعت ها در طول شب در آرایش جنگی خود ماندند. بدون هیچ نشانه ای از نبرد بیشتر و دریافت اخباری مبنی بر رسیدن نیروهای کمکی بیشتر روسیه، سوئدی ها نیز به نوبهٔ خود از محل نبرد عقب نشینی کردند تا به ارتش اصلی تحت فرمان کارل دوازدهم بپیوندند. لیونهاوپت از ترس تعقیب و گریز تمام عیار روس ها، فرمان داد بیشتر تجهیزات و تدارکات حیاتی را که به سختی تا میانهٔ راه حمل کرده بودند، بسوزانند یا رها کنند تا بتوانند سریع تر بگریزند. این عمل موجب خشم و سرکشی بسیاری از سربازان سوئدی شد که واگن های رها شده را غارت کردند یا به جنگ ها گریخته و مفقود شدند. لیونهاوپت سریعاً با باقی ارتش خود از رود سوژ عبور کرد تا موقعیت امنی بیابد. پس از چند روز، او درحالی که نیمی از کل سپاه اولیه اش را از دست داده و تدارکات بسیار کمی برایش باقی مانده بود، در روکووا با کارل ملاقات کرد. تلفات سوئدی ها در نبرد لسنایا که (به نسبت) بسیار از روس ها بیشتر بود، کارایی قوای کمکی سوئد را عملاً از بین برد. پتر یکم موفق شد پیش از رسیدن دو سپاه سوئد
ی به هم، تدارکات اعزامی را نابود کند که در آینده مهاجمان را بیش از پیش در تنگنا قرار داد.
فیودور ماتْویِویچ آپِراکْسین ( – )، دولتمرد، فرمانده نظامی و نخستین دریاسالار روسیه تزاری در زمان پتر کبیر بود. او در سال ۱۶۵۶ در خاندان اشرافی آپراکسین به دنیا آمد. تزارینا مارفا آپراکسینا دومین همسر تزار فیودور سوم، خواهر او بود. از سال ۱۶۸۲، فیودور یک استولنیک (پیشخدمت سلطنتی) در دربار روسیه بود و در ایجاد واحدهای سپاه بازی پتر کبیر نقش داشت. او بین سال های ۱۶۹۳ تا ۱۶۹۶ فرماندار بود و کارخانه های کشتی سازی را در نزدیکی بندر آرخانگلسک تأسیس کرد. فیودور در دومین مرتبه از لشکرکشی های آزوف (۱۶۹۶) شرکت فعال داشت و سه سال بعد، نخستین مانورهای دریایی تاریخ روسیه را در دریای آزوف رهبری کرد. از فوریه ۱۷۰۰، وی رئیس اداره دریاسالاری روسیه تزاری بود و هم زمان بر ساخت و بازسازی بندرها و نخستین ناوگان روسیه نظارت داشت. او یک کارخانه توپ سازی در لیپتسی (استان خارکوف امروزی) و کارخانه های کشتی سازی در تاوروف تأسیس کرد. در طول جنگ بزرگ شمالی (۱۷۰۰–۱۷۲۱)، فیودور آپراکسین در سال ۱۷۰۸ فرماندهی تمام قوای مهاجم دریایی و زمینی روسیه در اینگریا را بر عهده داشت و یک بار، حمله نیروهای سوئدی به سنت پترزبورگ را دفع کرد و با آنها به ج
نگ فرسایشی پرداخت. او در محاصره ویبورگ (۱۷۱۰) به فرماندهی تزار مشارکت داشت و از همان سال، فرماندار کل منطقه آزوف بود که شهرهای آنجا را برای دفاع در برابر تهاجم احتمالی تاتارهای کریمه آماده می کرد. فیودور پس از انعقاد پیمان پروت (۱۷۱۱) فرمان گرفت ساکنان، پادگان و تدارکات نظامی را از بندر آزوف تخلیه کند. در سال ۱۷۱۲، به دستور تزار به فنلاند لشکرکشی کرد؛ اما با موقعیت مستحکم سوئدی ها مواجه شد و ناکام بازگشت. او در طول لشکرکشی ها به فنلاند در سال های ۱۷۱۳ تا ۱۷۱۴، فرماندهی تمام ناوگان گالی روسیه را بر عهده داشت و در نبرد گانگوت (۱۷۱۴) قوای اصلی ناوگان سوئد را شکست داد. از سال ۱۷۱۴ تا ۱۷۱۹، فیودور آپراکسین فرماندار فنلاند بود که توسط قوای روسیه اشغال شده بود و از دسامبر ۱۷۱۷، ریاست وزارت دریاسالاری روسیه را بر عهده داشت. او در سال های ۱۷۱۴ و ۱۷۱۸ به فساد مالی متهم شد. اتهام او در سال ۱۷۱۴ اثبات نشد؛ بار بعد محکوم شد ولی مجازاتش به دلیل شایستگی، به جریمه نقدی محدود گشت. فیودور از سال ۱۷۱۸ سناتور در سنای روسیه بود و هم زمان به عضویت هیئت تحقیق برای پرونده آلکسی پتروویچ، تزارویچ روسیه درآمد که منجر به قتل تزارویچ شد.
فرماندهی تهاجم ناوگان روسیه به سواحل سوئد در سال ۱۷۱۹، آخرین فعالیت او در جنگ بزرگ شمالی بود. فیودور سپس فرمانده ناوگان امپراتوری روسیه در لشکرکشی پتر کبیر به ایران (۱۷۲۲–۱۷۲۳) در دریای خزر بود و میان سال های ۱۷۲۳ تا ۱۷۲۶، ریاست ناوگان کشورش را در دریای بالتیک بر عهده داشت. او در سال ۱۷۲۶ و ۱۷۲۷، عضو شورای عالی خصوصی و از حامیان الکساندر منشیکوف بود. فیودور آپراکسین به ترتیب در سال ۱۷۱۰ و ۱۷۲۵، نشان «سنت اندرو اول» و نشان «سنت الکساندر نوسکی» را دریافت کرد و در سال ۱۷۲۸ در مسکو درگذشت.
هربرت اِشپیگل (Herbert Spiegel, 1914–2009) روان پزشک آمریکایی و از پیشگامان علمی هیپنوتیزم بود. او در جنگ جهانی دوم به عنوان روان پزشک ارتش با استفاده از هیپنوتیزم به درمان درد و اختلالات روانی سربازان کمک کرد. پس از جنگ، شاخص های مهمی مانند تست حرکت چشم (Eye Roll Sign) و پروفایل القای هیپنوتیک (Hypnotic Induction Profile) را برای سنجش میزان تلقین پذیری افراد ابداع کرد. اشپیگل معتقد بود هیپنوتیزم پدیده ای علمی و قابل اندازه گیری است و می تواند در درمان اضطراب، فوبیا، اختلالات خواب، هویت تجزیه ای و مدیریت درد به کار رود. اثر مهم او کتاب “Trance and Treatment” است.
گارد ریاستی امارات متحده عربی (به عربی: حرس الرئاسة لدولة الإمارات العربیة المتحدة) یک واحد عملیات ویژه نظامی نخبه از نیروهای مسلح امارات متحده عربی است. این یک واحد نظامی است که خارج از چارچوب متعارف نیروهای مسلح سنتی فعالیت می کند. تخمین زده می شود که ۱۲۰۰۰ پرسنل آن یک واحد رزمی برتر در خاورمیانه و جهان عرب محسوب می شوند. وظایف آن شامل محافظت از رئیس امارات متحده عربی است. تاریخچه. گارد ریاستی امارات متحده عربی در سال ۲۰۱۱ با ادغام گارد امیری، فرماندهی عملیات ویژه و گردان تفنگداران دریایی از نیروی دریایی امارات متحده عربی تشکیل شد. در یک جامعه قبیله ای سنتی، یک شیخ ارشد توسط ملازمان مسلح خود محافظت می شد. این ملازمان از قبایلی هستند که وفاداری طولانی مدت خود را به حاکم نشان داده اند. با تشکیل نیروهای مسلح حرفه ای، این ملازمان مسلح به گارد امیری تبدیل شدند. در سال ۲۰۱۱، فرماندهی گارد امیری نیروهای مسلح امارات متحده عربی در فرماندهی جدید گارد ریاستی ادغام شد. چندین افسر خارجی در این گارد خدمت کرده اند و یا در حال خدمت هستند، از جمله فرمانده گارد، سرلشکر مایک هیندمارش از ارتش استرالیا. در اکتبر ۲۰۱۱، وزارت امو
ر خارجه ایالات متحده، پشتیبانی آموزشی ارائه شده توسط سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده برای این گارد را تحت ماموریت آموزشی سپاه تفنگداران دریایی امارات متحده عربی (MCTM-UAE) تأیید کرد. تقریباً در همان زمان، سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده رسماً گارد ریاستی امارات متحده عربی را به عنوان همتای تفنگداران دریایی خود تعیین کرد. در ژانویه ۲۰۱۷، یک گروه ۱۴۹ نفره از گارد ریاستی و همچنین یک گروه موسیقی ۳۵ نفره، در حضور شیخ محمد بن زاید آل نهیان و پراناب موکرجی، رئیس جمهور هند، در رژه روز جمهوری دهلی در سال ۲۰۱۷، در راجپات رژه رفتند. در سال ۲۰۱۹، نیروهای گارد ریاستی امارات متحده عربی، پارک شهدا را که به پرسنل گارد ریاستی امارات متحده عربی که در حین انجام وظیفه کشته شده بودند، اختصاص داده شده بود، افتتاح کردند. استقرارها. جنگ افغانستان گارد ریاستی امارات متحده عربی در جنگ افغانستان در حمایت از تلاش های ائتلاف علیه طالبان شرکت کردند. نقش آنها عمدتاً در ارائه کمک های بشردوستانه و همچنین حمایت از توسعه زیرساخت های اساسی جامعه در افغانستان فعال بوده است. جنگ داخلی یمن گارد ریاستی در جنگ داخلی یمن در حمایت از دولت رئیس ج
مهور عبد ربه منصور هادی نقش داشته است. سازمان. گارد ریاستی امارات متحده عربی، فرماندهی عملیات ویژه امارات را تحت کنترل خود دارد. همچنین دارای واحد ماموریت ویژه است. ستاد فرماندهی دفتر مرکزی گارد در ابوظبی، پایتخت امارات متحده عربی واقع شده است. این ساختمان شامل یک زیرزمین، یک طبقه همکف و سه طبقه فوقانی است. مساحت آن حدود ۳۱۰۰۰ متر مربع است.
کلیسای گئورگ مقدس (کاراشن) (؛ (Սուրբ Սարգիս)) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر کاراشن، استان سیونیک ارمنستان می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای گئورگ مقدس (سیغناغ) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر سیغناغ، کاختی گرجستان می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای گئورگ مقدس (نور ناخیجوان) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر نور ناخیجوان، روستوف-نا-دونو روسیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای باروری پاک مریم مقدس (ژوانتس) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر ژوانتس، استان خملنیتسکی اوکراین می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.