Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
و موم قضیه را پیچیده می کنند. [...] با این حال، گذار ناگهانی از تجاوز به ازدواج، تنشی را در ذهن خواننده ایجاد می کند… مسئله حل نشده مجازات، واکنش شمعون و لاوی را پیش بینی می کند.» با این حال، برخلاف بادر و یامادا، شولتز (۲۰۲۱) ادعا کرد که با وجود مفعول مجهول بودن، دینه به جای شکیم در روایت نقش محوری دارد و افعال آیه ۳ به طور گسترده اشتباه ترجمه شده اند. "dabaq" که اغلب به عنوان «دوست داشتن (کسی)» ترجمه می شود، هرگز در هیچ جای دیگر کتاب مقدس عبری به این شکل ترجمه نشده است، بلکه به عنوان «چسبیدن به (کسی)» (روت 1:14 NRSV)، «نزدیک (کسی) ماندن» (روت 2:23 NRSV)، «نزدیک (کسی) ماندن» (مزمور 101:3 A. A. Anderson)، «حفظ (میراث)» (اعداد ۳۶:۷،9 NRSV)، یا «نگهداری چیزی (دارایی)» طبق ویلهم گزنیوس آمده است. شولتز نتیجه گرفت: «... «دوست داشتن» کاملاً نامناسب است. ترجمه بهتر بر نزدیکی مکانی تأکید دارد: «شکیم نزد دینه ماند» یا «شکیم دینه را نگه داشت»، به این معنا که به او اجازه رفتن نداد.» در متن داده شده، فعل میانی "aheb" بهتر است به «شهوت داشتن به (کسی)» یا «میل داشتن به (کسی)» ترجمه شود تا «دوست داشتن (کسی)»، زیرا این احساس
جنسی است نه عاشقانه و کاملاً یک طرفه از یک سوژه کنترل کننده به یک مفعول اجباری جنسی. فعل سوم بخشی از یک عبارت است، "way-ḏab-bêr 'al-lêḇ han-na-'ă-rā"، به معنای واقعی کلمه «و او با قلب زن جوان صحبت کرد». در حالی که بسیاری از ترجمه ها این را به عنوان «او با دینه به مهربانی صحبت کرد» (NRSV) ترجمه می کنند، شولتز از گئورگ فیشر (۱۹۸۴) پیروی کرد، که اشاره کرد همین عبارت در کتاب مقدس عبری همیشه زمانی ظاهر می شود که «وضعیتی اشتباه، دشوار یا خطر در جو موجود باشد»، طبق گفته گئورگ فیشر (۱۹۸۴). آیه ۳۲:۶ باید به عنوان «سعی در صحبت کردن با کسی که نظر مخالفی دارد» یا «تغییر دادن نظر یک شخص» درک شود؛ بنابراین، شولتز استدلال کرد که شکیم پس از تجاوز سعی کرد دینه را آرام کند و با صحبت کردن با او نظر منفی او را تغییر دهد و بخش آخر آیه ۳ را به این صورت ترجمه کرد: «او سعی کرد زن جوان را آرام کند.» خاخام و محقق برتون ویسوتزکی (۲۰۱۰) اظهار داشت که این داستان، حکم ازدواج با متجاوز را توصیف می کند: جامعه ای بود که در آن شرم قربانی باید مورد توجه قرار می گرفت، و ازدواج شرم ناشی از از دست دادن بکارت را از بین می برد اما این شرم، حاصل یک
ساختار مردانه ی همدلانه و به طرز حیرت انگیزی فاقد همدردی با قربانی زن است. از افتخار مشکوک ازدواج با متجاوز، آبروی کمی به دست می آید. ساندرا ای. راپوپورت (۲۰۱۱) استدلال می کند که «متن کتاب مقدس در آیات پس از تجاوز شکیم به دینه، با او همدردی می کند، در عین حال که از محکوم کردن رفتار تجاوزکارانه و غیرقانونی نسبت به او شانه خالی نمی کند. حتی یکی از «میدراش» در آیه ۳، زبان عشق شکیم را به عشق خدا به بنی اسرائیل نسبت می دهد.»&lt; او همچنین اظهار داشت که «شخصیت شکیم پیچیده است. او به راحتی به عنوان یک شرور مطلق توصیف نمی شود. همین پیچیدگی است که تنش غیرقابل تحملی را برای خواننده ایجاد می کند و احساسات قوی و به حق قوی خشم، عصبانیت و احتمالاً دلسوزی را برمی انگیزد.» بنابراین، راپوپورت، سفر پیدایش، باب ۳۴، را به عنوان سفری که تجاوز جنسی را به شدت محکوم می کند، در نظر می گیرد و می نویسد: «قتل های انتقام جویانهٔ برادران و کشتن شکیم و حمور، اگرچه ممکن است خوانندگان مدرن را به یاد عدالت مرزی و خودسری بیندازد، اما در چارچوب خاور نزدیک باستان، عملی قیاس در برابر قیاس قابل درک است.» تحلیل تاریخی-اخلاقی. تجاوز شکیم به دینه در
پیدایش ۳۴ در خود متن به عنوان «کاری که نباید انجام شود» توصیف شده است. سوزان شولتز (۲۰۰۰) می نویسد: «با این حال، انتقام برادران، دیدگاه های متناقض آنها در مورد زنان را نیز نشان می دهد. از یک سو آنها از خواهر خود دفاع می کنند. از سوی دیگر، آنها در اسیر کردن زنان دیگر تردید نمی کنند، گویی این زنان غنیمت آنها هستند. ارتباط تجاوز و انتقام ناشی از آن روشن می کند که هیچ راه حل آسانی برای متوقف کردن متجاوزان و رفتارهای مستعد تجاوز در دسترس نیست. در این راستا، پیدایش ۳۴ خوانندگان معاصر را دعوت می کند تا از طریق زبان استعاری یک داستان به شیوع تجاوز بپردازند.» در اثری متفاوت، شولتز (۲۰۱۰) می نویسد: "در طول تاریخ گسترده تفسیر خود، یهودی و مفسران مسیحی عمدتاً دینه را نادیده گرفتند. [...] در بسیاری از تفاسیر، قتل برادرانه لحظه ای مجرمانه است و در سال های اخیر، محققان به صراحت علیه احتمال تجاوز شکیم به دینه استدلال کرده اند. آنها معتقدند که عشق و پیشنهاد ازدواج شکیم با «رفتار علمی مستند یک متجاوز» مطابقت ندارد. شولتز (۲۰۰۰) استدلال کرد که سکوت دینه به معنای رضایت او نیست: «با این حال، تحلیل ادبی نشان داد که با وجود این سک
وت، دینه در سراسر داستان حضور دارد. در واقع، همه چیز به خاطر او اتفاق می افتد.» پیدایش ۳۹. [[پرونده:José y la mujer de putifar de Antonio María Esquivel.JPG|thumb| [[رده:تجاوزگران در اسطوره شناسی]] [[رده:رابطه جنسی در کتاب مقدس]] [[رده:زنان در کتاب مقدس عبری]] [[رده:مسیحیت و زنان]] [[رده:موضوعات کتاب مقدس عبری]] [[رده:یهودیت و زنان]]
کریستینا اسکوچا (؛ زادهٔ ) خواننده و راهبه اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۰۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. او در سال ۲۰۱۴ به عنوان عضوی از تیم جی اکس در برنامه «"The Voice of Italy» برنده شد و در نتیجه قراردادی با یونیورسال امضا کرد." در سال ۲۰۱۳، او در یک مسابقه موسیقی مسیحی به عنوان بخشی از جشنواره «Good News» برنده شد. زندگی و حرفه. کریستینا اسکوچا در سال ۱۹۸۸ در ویتوریا ایتالیا متولد شد. او در سال ۲۰۰۹ به عنوان یک تازه کار شروع به کار کرد و قبل از پیوستن رسمی به گروه اورسولین، به مدت دو سال با کودکان فقیر در برزیل کار کرد. در سال های ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۱، کریستینا مهارت های هنری خود را در آکادمی استار رز در رم که توسط ماکسیمو د مارکو ایجاد و کارگردانی شده بود بهبود بخشید. معلم آواز او فرانکو سیمونه بود. اولین حضور تلویزیونی او در ژوئن ۲۰۱۲، در برنامه «Dizionario dei sentimenti» ساخته فرانکو سیمونه در شبکه گلد تی وی رم بود. وی در سال ۲۰۱۴، برای شرکت در مسابقه آواز "«صدای ایتالیا»" درخواست داد و آهنگ «هیچ کس» از آلیشیا کیز را در تست استعدادیابی خواند. این اجرا بیش از میلیون ها بازدید در یوتیوب را به همراه داشت
. در فینال، او با ۶۲٪ آرای ایتالیایی ها در مقابل نایب قهرمان، جاکومو وولی، جام را از آن خود کرد. پس از برنده شدن، او از خدا تشکر کرد و دعای ربانی را برای برگزارکنندگان نمایش و تماشاگران خواند.
رعنا کورکور زندانی سیاسی و خواهر مجاهد (عباس) کورکور از اعدام شدگان خیزش ۱۴۰۱ است. رعنا کورکور چهاردهم تیرماه ۱۴۰۳ توسط نیروهای امنیتی در پاکدشت بازداشت شد. رعنا کورکور به علت فعالیت در فضای مجازی و با اتهام «تحریک و اغوای مردم» مورد تعقیب قضایی قرار گرفته بود و از خیزش ۱۴۰۱ تا زمان بازداشت به طور مخفیانه زندگی می کرد. وی پس از اتمام مراحل بازجویی در تاریخ ۲۴ تیر ۱۴۰۳ به بند زنان زندان اوین منتقل شد. رعنا کورکور در دادسرای پاکدشت با گشایش دو پرونده مجزا مواجه شده است. او ۲۰ مرداد ۱۴۰۳ با تودیع وثیقه یک میلیارد و پانصد میلیون تومانی (برای پرونده ارجاع شده به دادگاه انقلاب) و قرار کفالت صد و پنجاه میلیون تومانی (برای پرونده ارجاع شده به دادگاه کیفری)، به صورت موقت آزاد شد. رعنا کورکور سرپرست دو کودک است و در مهر ۱۴۰۴ برای اجرای حکم سه سال زندان فراخوانده شد و از تاریخ ۷ مهر ۱۴۰۴ در زندان شیبان اهواز برای اجرای حکم محبوس شد. خواهر او نگار کورکور، که به دلیل بیماری سرطان تحت درمان بود، ۲۶ فروردین ۱۴۰۴ در آلمان درگذشت و برای تدفین به ایران منتقل شد.
شورای عالی خصوصی بالاترین نهاد دولتی در امپراتوری روسیه از سال ۱۷۲۶ تا ۱۷۳۰ میلادی بود که بر سراسر کشور حکومت می کرد. این شورا پس از مرگ بدون جانشین پتر کبیر و به تخت نشاندن همسر دوم او کاترین یکم توسط نظامیان، تأسیس شد که عملاً اختیارات کل کشور را در دست «اشرافِ خاصه» قرار داد. این شورا پس از چهار سال، توسط آنا، امپراتریس روسیه منحل شد. شورای عالی خصوصی بالاترین نهاد دولتی و مرجع قضایی در امپراتوری روسیه بود. تأسیس این شورا با فرمان امپراتریس کاترین یکم در ۱۹ فوریه ۱۷۲۶ تصویب شد و از ۱۵ اوت ۱۷۲۶ دارای اخیارات قانون گذاری شد. اعضای شورای عالی خصوصی که با فرمان امپراتور روسیه منصوب (در حقیقت تصویب قانونی) می شدند، روی هم شامل این افراد بود: کنت فیودور آپراکسین، پرنس دیمیتری میخائیلویچ گالیتسین، کنت گاوریل گولوفکین، بارون آندری اوسترامان، پیوتر آندریوویچ تولستوی، کارل فریدریش، دوک هولشتاین-گوتروپ، پرنس آلکسی گریگوریویج دولگاروکوف و پرنس واسیلی لوکیچ دولگاروکوف (هر دو از سال ۱۷۲۸ به بعد) پرنس میخائیل میخائیلووچ گالیتسین و پرنس واسیلی ولادیمیروویچ دولگاروکوف (هر دو از ژانویه ۱۷۳۰) و مهم تر از همه والاحضرت پرنس ال
کساندر دانیلوویچ منشیکوف. اختیارات شورای عالی خصوصی در زمینه سیاست خارجی و داخلی، امور مالی و نظامی و از سال ۱۷۲۹ (پس از انحلال شورای عالی پرئوبراژنسکی)، بررسی مهم ترین جرایم سیاسی بود. از لحظه تشکیل این شورا، سنای روسیه، سینود مقدس حاکم و هیئت های زیر تابع آن بودند: هیئت نظامی، هیئت دریاسالاری، هیئت امور خارجه و دفتر رئیس پلیس. اختیارات گسترده شورای عالی خصوصی، حقوق استبدادی امپراتور را که دربارهٔ جوایز و انتصابات احکام سلطنتی صادر می کرد، محدود نمی نمود. در صورت بروز اختلاف نظر در شورا، امپراتور پس از بررسی نظرات کتبی اعضا، حکم نهایی را تصویب می کرد. در خلال سال های ۱۷۲۶ و ۱۷۲۷، نقش اصلی در شورای عالی خصوصی را الکساندر منشیکوف جاه طلب ایفا کرد. حتی با دسیسه او پیوتر تولستوی در مه ۱۷۲۷ محکوم، از شورا اخراج و تبعید شد. اما در زمان امپراتور پتر دوم، خود منشیکوف عاقبت به رسوایی افتاد و به جای او سه پرنس از خاندان دولگاروکوف، دیمیتری گالیتسین و آندری اوسترامان در شورا به قدرت رسیدند. سال بعد کنت آپراکسین به مرگ طبیعی درگذشت. پس از مرگ پتر دوم، اعضای شورا تاج وتخت را به آنا ایوانوونا پیشنهاد دادند مشروط بر اینکه
قدرت او با یک قرارداد سیاسی موسوم به «مقررنامه» (Кондициями) محدود شود. آنا پیشنهاد سلطنت را پذیرفت و مقررنامه را امضا کرد؛ اما پس از به تخت نشستن با حمایت اشراف آن را رد و باطل کرد. سرانجام امپراتریس آنا شورای عالی خصوصی را منحل و پرنس ها آلکسی گریگوریویج، واسیلی ولادیمیروویچ و واسیلی لوکیچ را که هر سه از خاندان دولگاروکوف بودند، تبعید کرد. به این شکل قدرت مطلقه در امر سلطنت نخستین بار پس از مرگ پتر کبیر، دوباره و برای همیشه به امپراتورهای روسیه بازگشت.
کاخ فارنه زه (کاپرارولا) (به ایتالیایی: "Palazzo Farnese di Caprarola") یک کاخ اشرافی در شهر کاپرولا در استان ویتربو، ایتالیا است. این کاخ در قرن شانزدهم به دستور کاردینال آلساندرو فارنه زه، نوهٔ پاپ پل سوم ساخته شد و یکی از شاخص ترین نمونه های معماری رنسانس در ایتالیا به شمار می رود. ویژگی منحصربه فرد کاخ، نقشهٔ پنج ضلعی (پنتاگونال) و حیاط مرکزی مدور آن است که توسط معمار نامدار جاکومو باروتزی دا ویگنولا طراحی شد. تاریخچه. خاندان فارنه زه یکی از بانفوذترین خاندان های ایتالیا در قرون پانزدهم و شانزدهم بود. با انتخاب آلساندرو فارنه زه به مقام پاپی با نام پاپ پل سوم (۱۵۳۴–۱۵۴۹)، قدرت این خاندان به اوج رسید. نوهٔ او، کاردینال آلساندرو فارنه زه (۱۵۲۰–۱۵۸۹)، تصمیم گرفت کاخی عظیم در کاپرولا بسازد تا هم به عنوان اقامتگاه خانوادگی و هم نشانه ای از عظمت خاندان باشد. طرح اولیهٔ بنا به معمار آنتونیو دا سانگالو منسوب است، اما کار ساخت از سال ۱۵۵۹ تحت هدایت ویگنولا آغاز شد. او طرحی دفاعی و نظامی (پنج ضلعی) را با عناصر اشرافی و مسکونی تلفیق کرد. کار ساخت تا حدود ۱۵۷۵ ادامه یافت و پس از مرگ ویگنولا، شاگردانش پروژه را تکمیل ک
ردند. معماری. ساختار بیرونی. کاخ فارنه زه از بیرون ظاهری شبیه قلعه دارد: دیوارهای ضخیم سنگی و پلان پنج ضلعی که یادآور دژهای نظامی رنسانس است. با این حال، ورودی اصلی با پلکان باشکوه به تالار مرکزی می رسد که نشان از کاربری اشرافی آن دارد. حیاط مرکزی. در قلب کاخ، حیاطی مدور قرار دارد که توسط ایوان های دوطبقه محصور شده است. این طراحی نوآورانه امکان نورگیری طبیعی و تهویه را فراهم می کرد. راه پله مارپیچی. راه پلهٔ مارپیچی معروف ("Scala Regia") یکی از شاهکارهای ویگنولا است. این پلکان پهن و مارپیچ به طبقات بالا می رسد و با ستون های دوریک تزئین شده است. تزئینات داخلی. تزئینات داخلی کاخ توسط گروهی از هنرمندان برجسته به سرپرستی تادئو زوکارو و برادرش فدریکو زوکارو انجام شد. موضوعات نقاشی ها شامل: مهم ترین تالارها: باغ ها. کاخ با باغ های تراسی و چشم اندازهای طبیعی احاطه شده است. باغ ها شامل مسیرهای مشجر، مجسمه های اسطوره ای و آب نماهای رنسانسی هستند که با سیستم آبرسانی پیشرفته کار می کردند. اهمیت فرهنگی. کاخ فارنه زه (کاپرولا) نمونه ای برجسته از ترکیب معماری نظامی و اشرافی رنسانس است. این بنا:
آندره آ ستمبر (؛ زادهٔ ) که با نام مختصر ستمبر شناخته می شود، خواننده و ترانه سرا اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۱۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی و حرفه. آندره آ ستمبر در ناپل از پائولا موریلو و انزو ستمبر متولد شد. ستمبر از ۶ سالگی شروع به شرکت در کلاس های رقص کرد. در ۱۲ سالگی در یک آکادمی موسیقی ثبت نام کرد و شروع به آهنگسازی کرد. او در مدرسه «liceo linguistico» تحصیل کرد. و بعداً شروع به تحصیل در رشته گفتاردرمانی کرد. در سال ۲۰۱۹، او در فصل ششم برنامه "«صدای ایتالیا»" شرکت کرد، اما در طول مسابقات حذف شد. در سال ۲۰۲۴، او در مسابقات «Sanremo Giovani» شرکت کرد و جزو چهار گروه برتر انتخاب شده برای شرکت در بخش تازه واردان جشنواره موسیقی سانرمو ۲۰۲۵ بود. در نهایت او برنده این مسابقه شد و علاوه بر جایزه سانرمو، جایزه اتاق مطبوعات و جایزه «Nuovo IMAIE» را نیز دریافت کرد. پس از پیروزی در سانرمو، به وی لوحی توسط شهردار ناپل اعطا شد. او سپس توسط «RAI» برای عضویت در مسابقه آواز یوروویژن ۲۰۲۵ انتخاب شد.
دنیل سیلوستری (؛ زادهٔ ) خواننده، موسیقی دان و ترانه سرا اهل ایتالیا است. وی از سال ۱۹۹۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی و حرفه. پنیل سیلوستری در تاریخ ۱۸ اوت ۱۹۶۸ در رم متولد شد. در سال ۱۹۹۴ اولین فعالیت حرفه ای خود را آغاز کرد و آلبومی با همین نام منتشر کرد. این آلبوم جایزه تارگا تنکو را برای بهترین آلبوم اول دریافت کرد. در سال ۱۹۹۵، او با آهنگ «L'uomo col megafono» در بخش تازه واردان جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد. این آهنگ در دومین آلبوم استودیویی او "با نام «Prima di essere uomo»" گنجانده شد که دومین تک آهنگ آن با نام «Le cose che abbiamo in comune» در سال ۱۹۹۵ به یک موفقیت موسیقایی تبدیل شد و جایزه تارگا تنکو را برای آهنگ سال دریافت کرد. در سال ۱۹۹۶، یک آلبوم استودیویی دوگانه به نام «"Il dado»" منتشر کرد. مجموعه استودیویی بعدی او با نام «"Sig." "Dapatas»" در سال ۱۹۹۹، پس از حضور سیلوستری به عنوان شرکت کننده در بخش هنرمندان بزرگ در جشنواره موسیقی سانرمو منتشر شد که نظر مثبت منتقدان را دریافت کرد. در سال ۲۰۰۰، او اولین آلبوم بهترین های خود به نام «"Occhi da orientale»" را منتشر کرد که با تک آهن
گی با همین نام در سپتامبر همان سال منتشر شد. وی در سال ۲۰۰۲، تک آهنگ «سالیرو» را منتشر کرد که در همان سال جایزه منتقدان جشنواره موسیقی سانرمو را از آن خود کرد و در ایتالیا به جمع ۵ آهنگ برتر ورود پیدا کرد. در دسامبر همان سال، این آهنگ چهار جایزه موسیقی ایتالیا را برای آهنگ سال، آهنگسازی سال، بهترین تنظیم ایتالیایی و بهترین موزیک ویدیوی ایتالیایی دریافت کرد.
فرانچسکو لوئیجی فرانکو سیمونه (؛ زادهٔ ) خواننده، ترانه سرا، آهنگساز و مجری تلویزیون اهل ایتالیا است. وی از سال ۱۹۷۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی اجرای آن را بر عهده داشته است می توان به "دیسکوی عشق" اشاره کرد. زندگی و حرفه. سیمون که در آکواریکا دل کاپو متولد شد، کار خود را با برنده شدن در جشنواره موسیقی کاستروکارو در سال ۱۹۷۲ آغاز کرد. در سال ۱۹۷۴ او با آهنگ «Fiume grande» وارد رقابت در جشنواره موسیقی سانرمو شد و اولین موفقیت خود را در رژه آهنگ های برتر ایتالیایی به دست آورد. این آهنگ همچنین در نسخه فرانسوی و اسپانیایی خود با عناوین «Je ne comprends plus rien» و «Río Grande» موفقیت بین المللی قابل توجهی داشت. از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۱ او در «آکادمی استار رز» در رم به تدریس آواز پرداخت و در آنجا به کریستینا اسکوچا که برنده "جایزه «صدای ایتالیا» در سال ۲۰۱۴" "شد" آموزش داد. در سال ۲۰۱۱ او جایزه گلوبو دورو را برای بهترین آهنگ دریافت کرد.
زن اسیر زیبا ()، اصطلاحی است که در کتاب مقدس عبری برای زن اسیر به کار می رود. حق یک سرباز بنی اسرائیل را برای آمیزش جنسی و ازدواج با چنین زندانی به شرط رعایت مقررات مقرر تأیید می کند. در حالی که برخی از محققان مدرن از قانون به دلیل مشروعیت بخشیدن به اشکال تجاوز جنسی یا بندگی انتقاد می کنند، سایر محققان مدرن و همچنین ادبیات خاخامی استدلال می کنند که به نظر می رسد هدف از این قانون به حداقل رساندن آزاری است که تقریباً به طور اجتناب ناپذیری از زنان در نتیجه تسخیر متحمل می شوند. کتاب مقدس عبری. بیان می کند که موسی گفت: تفسیر خاخامی. اخلاق. تلمود این قانون را امتیازی برای تمایل شیطانی انسان می داند، با استفاده از این قیاس «بهتر است یهودیان گوشت حیواناتی را که شحیطه درست قبل از مرگ طبیعی [عملی که مورد نکوهش قرار گرفته اما کاملاً ممنوع نیست] خورده اند، بخورند تا اینکه گوشت حیواناتی را که اصلاً به طور آیینی ذبح نشده اند، بخورند.» به عبارت دیگر، غریزه جنسی یک سرباز به اندازه ای قوی است که اگر هیچ راه مجاز برای رابطه جنسی با یک اسیر زن وجود نداشت، او با این وجود این کار را می کرد.
کناوتیا یک سرده از گیاهان گل دار در خانواده آقطیان است. این سرده شامل ۵۵ گونه بومی اروپا، شمال آفریقا، آسیای غربی و مرکزی و سیبری می شود. از نام های رایج برای گونه های مختلف این گیاه «"گل بیوه"» است. برخی نیز این گیاه را با نام «"اسکابیوس"» می شناسند که در اصل به سرده ای نزدیک به همین سرده به نام طوسک تعلق دارد. نام "کناوتیا" از گیاه شناسان آلمانی سدهٔ هفدهم، دکتر کریستوف و کریستیان کناوت گرفته شده است. گونه ها. ۵۵ گونه پذیرفته شده اند.
گرگوریو فونتانا، با نام اصلی جووانی باتیستا لورنزو فونتانا (۷ دسامبر ۱۷۳۵–۲۴ اوت ۱۸۰۳) ریاضیدان ایتالیایی و و عضو روحانیان فرقه پیاریست بود. او پس از راجر جوزف بوسکویچ، کرسی ریاضیات دانشگاه پاویا را بر عهده داشت. فونتانا به عنوان کسی که معرفی دستگاه مختصات قطبی به ریاضیات مدرن را بر عهده داشت، شناخته می شود. اگرچه او یک راهب بود، اما با ایده های انقلاب فرانسه همدلی نشان می داد و به ارزش ها و مفاهیم آزادی، برابری و برادری آن دوره علاقه مند بود. زندگی نامه. گرگوریو فونتانا در ۷ دسامبر ۱۷۳۵ در نوگاردو، ترنتو متولد شد. برادرش، فلیس فونتانا، فیزیکدان بود. او که از دوستان نزدیک جولیو کارلو دِ توسکی دی فاگنانو بود، جانشین بوسکوویچ در کرسی ریاضیات دانشگاه پاویا شد. همچنین سمت متصدی کتابخانه دانشگاه به او سپرده شد. فونتانا نقش محوری در معرفی سیستماتیک رساله های لئونارد اویلر در مورد آنالیز ریاضی در ایتالیا ایفا کرد. در سال ۱۷۹۵ او به عضویت انجمن سلطنتی انتخاب شد. پس از وقوع انقلاب فرانسه، فونتانا رویکردهای سیاسی رادیکالی در پیش گرفت. او به عنوان سیاستمدار و قانونگذار به طور فعال در جمهوری سیزالپین فعالیت داشت. کار. فو
نتانا ریاضیدان خوبی بود و به هیدرولیک، هیدرودینامیک، نجوم، اپتیک، مکانیک، احتمال، آنالیز (سری ها، لگاریتم اعداد منفی، معادلات تفاضلی) و یاترومکانیک علاقه داشت. فونتانا از پیشگامان برجسته در مطالعه تاریخ ریاضیات بود و نقش مهمی در شکل گیری نگاه تاریخی به این علم ایفا کرد. افزون بر مقاله ای که به بررسی پیشرفت های ریاضیاتی جرولامو کاردانو و بوناونتورا کاوالیری اختصاص داشت، آثار او در زمینه تاریخ ریاضیات در پایان جلد چهارم از نخستین نسخه ایتالیایی کتاب «جستاری دربارهٔ تاریخ عمومی ریاضیات» اثر شارل بوسو منتشر شد. این ترجمه ایتالیایی توسط آندریا موزونی، استاد ریاضیات در دبیرستان برگامو و مترجم دیگر آثار بوسو، انجام شد و فونتانا شخصاً آن را ویرایش کرد. ترجمه ایتالیایی این اثر نه تنها به دلیل دقت علمی و زبانی اش بلکه به واسطه یادداشت ها و افزوده های فونتانا، از نسخه فرانسوی نیز غنی تر و جذاب تر تلقی می شود. فونتانا با افزودن تحلیل های تاریخی، نقدهای علمی و توضیحاتی دربارهٔ زمینه های فرهنگی و فلسفی ریاضیات، توانست به این اثر عمق بیشتری ببخشد و آن را به منبعی ارزشمند برای پژوهشگران تاریخ علم تبدیل کند. او در این یادداشت
ها نه تنها به شرح دستاوردهای ریاضی دانان گذشته پرداخت، بلکه تلاش کرد تا پیوند میان تحولات ریاضی و جریان های فکری و اجتماعی زمانه را نیز روشن سازد. این رویکرد تحلیلی و چندلایه، ترجمه ایتالیایی را به اثری متمایز بدل کرد که فراتر از یک ترجمه صرف، به بازآفرینی و گسترش مفاهیم تاریخی ریاضیات انجامید. فونتانا با این کار نه تنها به معرفی دقیق تر آثار بوسو در فضای علمی ایتالیا کمک کرد، بلکه خود نیز به عنوان یک مورخ اندیشمند و خلاق در حوزه ریاضیات شناخته شد. این اثر شامل ارائه ای جامع از اثر اصلی بوسو و هجده پیوست است که در آن ها فونتانا به بررسی برخی پرسش ها یا موضوعات محدود در تاریخ ریاضیات می پردازد. فونتانا در این پیوست ها نه تنها به شرح دقیق و جزئیات تاریخی می پردازد، بلکه با تکیه بر بینش ریاضیاتی و مهارت علمی خود، مشارکت های جدیدتر و معاصر را نیز وارد بحث می کند. این بررسی ها با دقت تاریخی بالا انجام شده اند و نشان دهنده توانایی فونتانا در تلفیق تحلیل ریاضی با پژوهش تاریخی هستند. بسیاری از این مباحث به طور مستقیم با تحقیقات ریاضی خود فونتانا نیز مرتبط اند، به گونه ای که می توان ردپای اندیشه ها و دغدغه های علمی ا
و را در ساختار و محتوای این پیوست ها مشاهده کرد. سبک و دیدگاه متفاوت فونتانا در نگارش این پیوست ها، آن ها را به مکملی ارزشمند برای اثر عمومی بوسو تبدیل کرده است. در حالی که بوسو به ارائه یک چشم انداز کلی از تاریخ ریاضیات می پردازد، فونتانا با ورود به جزئیات تخصصی تر، عمق بیشتری به مباحث می بخشد و خواننده را با لایه های پنهان تر و کمتر شناخته شده تاریخ ریاضیات آشنا می سازد. این ترکیب از نگاه کلی و تحلیل های موشکافانه، اثر را به منبعی چندوجهی و غنی تبدیل کرده که هم برای علاقه مندان به تاریخ علم و هم برای پژوهشگران ریاضیات، ارزشمند و آموزنده است. فونتانا با این کار نه تنها به غنای علمی ترجمه ایتالیایی اثر بوسو افزوده، بلکه خود نیز به عنوان یک مورخ و ریاضی دان برجسته، جایگاه ویژه ای در سنت علمی ایتالیا یافته است. مباحثی که فونتانا به آنها پرداخته است عبارتند از: کره و استوانه ارشمیدس و مقالات اخیر فرانچسکو ماریا زانوتی؛ تربیع هلال های بقراط که در آن برخی از نسخه های خطی یونان باستان را تحلیل می کند؛ ابزارهای مختلف اندازه گیری طول جغرافیایی؛ خم هم زمانی و اختلاف لاگرانژ -فونتن؛ تلسکوپ هرشل؛ یاترومکانیک؛ سوالات مخت
لف در مورد نورشناسی و دیوپتر؛ جزر و مد؛ معماری دریایی رومیان باستان. آثار. مجموعه ای از آثار علمی که در این فهرست آمده اند، نمایانگر بخشی از میراث فکری قرن هجدهم در حوزه های ریاضیات، فیزیک، و فلسفه طبیعی اند. هر یک از این آثار، چه به زبان لاتین و چه به زبان ایتالیایی، بازتابی از تلاش های علمی برای فهم دقیق تر پدیده های طبیعی، توسعه روش های تحلیلی، و ارتقاء دقت تجربی در علوم هستند. آثار گرگوریو فونتانا:
ماریا مدینا کولی (۱۷۶۴ در کیاونا - ۱۸۴۶ در پیانلو لاریو) (همچنین به عنوان هلنا پرپنتی شناخته می شود) یک پزشک، مخترع و گیاه شناس ایتالیایی بود. ماریا دختر پزشک برجسته سباستین مدینا کوئلی و همسرش ایزابلا باتیستسا کوئلی بود؛ زنی که از یکی از خانواده های سرشناس و بانفوذ شهر آلپی محل تولد ماریا به شمار می رفت. این شهر، با چشم اندازهای کوهستانی و فرهنگی غنی اش، بستری بود برای رشد نسل هایی از افراد فرهیخته و تأثیرگذار، و خانواده کوئلی در میان آن ها جایگاه ویژه ای داشت. ماریا کوچک ترین فرزند از میان پنج خواهر و برادر بود، و همین موقعیت خانوادگی احتمالاً نقش مهمی در شکل گیری شخصیت او ایفا کرد—هم از نظر توجه و مراقبتی که دریافت می کرد، و هم از نظر انتظاراتی که از او به عنوان عضو جوان تر خانواده وجود داشت. محیط خانوادگی او، آمیخته با دانش پزشکی پدر و ریشه های فرهنگی مادر، فضایی فراهم می کرد که در آن علم، سنت، و اعتبار اجتماعی در هم تنیده بودند. چنین ترکیبی می توانست تأثیر عمیقی بر تربیت فکری و اجتماعی ماریا بگذارد، به ویژه در دورانی که نقش زنان در عرصه های علمی و فرهنگی هنوز محدود بود. حضور در خانواده ای با پیشینه علمی
و اجتماعی قوی، احتمالاً به ماریا امکان داد تا با مفاهیم پیچیده و گفت وگوهای سطح بالا از سنین پایین آشنا شود، و درک عمیق تری از جایگاه خود در جامعه پیدا کند. در چنین بستری، ماریا نه تنها وارث نام و اعتبار خانوادگی بود، بلکه در معرض فرصت هایی قرار داشت که می توانستند مسیر زندگی اش را به سوی مشارکت فعال در عرصه های علمی، فرهنگی یا اجتماعی هدایت کنند. موقعیت او به عنوان کوچک ترین فرزند نیز می توانست به او آزادی بیشتری برای کشف مسیرهای متفاوت بدهد، در حالی که از حمایت و تجربه خواهران و برادران بزرگ تر بهره مند بود. این ترکیب از حمایت خانوادگی، اعتبار اجتماعی، و زمینه فرهنگی غنی، ماریا را در موقعیتی قرار می داد که می توانست نقش مهمی در تحولات فکری یا اجتماعی زمانه اش ایفا کند. مطالعات پزشکی. ماریا از همان ابتدا به پزشکی، به شیوه پدرش، به ویژه بلای آبله و احتمالات واکسن های اولیه علاقه نشان داد. برای پیگیری این موضوع، او با پزشک لوئیجی ساکو در میلان مکاتبه کرد. او واکسنی علیه آبله ساخت و آن را روی خود و خانواده اش آزمایش کرد (که در آن زمان روشی غیرمعمول نبود) و معرفی واکسیناسیون در منطقه کومو به تلاش های او نسبت داد
ه می شود... او خودش همین روش را در خانواده اش، روی فرزندانش آزمایش کرد. به خاطر الگوبرداری و تعهد او به ترویج پیشگیری از آبله، ما معرفی این روش را در قلمرو کومو مدیون او هستیم. ریسندگی آزبست. کوئلی همچنین علوم طبیعی خواند. او برای تحصیل به کومو نقل مکان کرد، اما در عوض در سال ۱۷۸۸ با کارمندی به نام برناردینو لنا پرپنتی ازدواج کرد و به هلنا پرپنتی معروف شد. «این ازدواج منجر به تولد پانزده فرزند در بیست و یک سال شد.» فرزندان زیاد حاصل از ازدواج او مانع از مطالعات فشرده او شد، اما او در مقیاس کوچک تری به تحصیل ادامه داد و روشی برای ریسندگی آزبست اختراع کرد که «شهرت قابل توجهی در ایتالیا و خارج از کشور» برای او به ارمغان آورد. او در واقع با استفاده از یک شانه مخصوص، روشی برای ریسندگی آزبست ابداع کرد که به او امکان بافت محصولات متعددی را می داد که در آنها ظرافت زنانه و نبوغ فنی-عملی به طور کامل با هم ترکیب شده بودند: توری، تور، پارچه های کاملاً نسوز. در میان لباس های مختلفی که او تولید کرد، یک جفت دستکش نیز وجود دارد که به نایب السلطنه اوژنیو بوهارنه اهدا شده است. با بهره گیری از تکه های باقی مانده آزبست، او موفق
شد نوعی کاغذ نسوز تولید کند که در برابر شعله و حرارت مقاومت بالایی داشت. این نوآوری تنها به کاغذ محدود نماند؛ او همچنین نوعی جوهر ویژه ساخت که همانند کاغذ، در برابر آتش مقاوم بود. ترکیب این جوهر شامل ویتریول (اسید سولفوریک یا نمک های آن) و منگنز بود—دو ماده ای که در کنار هم، خاصیت پایداری در برابر حرارت را به جوهر می بخشیدند و آن را برای نوشتن بر روی کاغذ نسوز مناسب می کردند. او این اختراعات را صرفاً در سطح آزمایشگاهی نگه نداشت، بلکه با روحیه ای علمی و ارتباط محور، اقدام به تهیه جزوه هایی آزمایشی کرد که با کاغذ و جوهر نسوز خود تهیه شده بودند. این جزوه ها را به کتابخانه های مختلف فرستاد تا هم قابلیت های مواد جدید را به نمایش بگذارد و هم توجه محافل علمی و فرهنگی را جلب کند. این اقدام نشان دهنده درک عمیق او از اهمیت مستندسازی، آزمایش پذیری، و ارتباط با نهادهای علمی بود. در میان گیرندگان این نمونه ها، یکی از برجسته ترین چهره ها، الساندرو ولتا بود—دانشمند نامدار و مخترع پیل الکتریکی، که رابطه ای دوستانه و شخصی با او داشت. ارسال نمونه به ولتا نه تنها نشان دهنده اعتماد او به کیفیت کار خود بود، بلکه گواهی بر جایگاه ع