Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
هناوری از کانادا تا مکزیک زیست می نماید. زیرگونه دشتی به گونه غالب در مرغزار آمریکای شمالی بدل شد؛ جایی که بوفالو به عنوان یکگونه کلیدی شناخته می شد و فشار ناشی از چرا و کوبش سم های آن، تأثیری بنیادین بر ساختار بوم شناسی دشت های بزرگ داشت؛ درست همان گونه که آتش سوزی جنگل چنین نقشی ایفا می کردند. بایسون نقشی محوری در بقای بسیاری از اقوام بومی ساکن دشت های بزرگ ایفا می کرد. حتی برای مردمان روستایی کشت کنندهٔ ذرت نیز، بایسون منبع غذایی ارزشمند دومی محسوب می شد. با این حال، دربارهٔ نحوه تعامل انسان ها و بوفالو، دیدگاه هایی متفاوت وجود دارد. : کشفیات تازه ای دربارهٔ قاره آمریکا پیش از ورود کلمب (صفحه ۳۶۷ به بعد) می نویسد: «هیاناندو دِ سوتو طی چهار سال جست وجو در جنوب شرقی ایالات متحده در اوایل قرن شانزدهم، با انبوهی از انسان ها روبه رو شد، اما ظاهراً حتی یک بوفالو هم ندید.» مان شواهدی را بررسی می کند که بر اساس آن، بومیان آمریکا نه تنها با استفاده هدفمند از آتش، مراتع گسترده و مناسبی را برای بوفالوها ایجاد کرده بودند، بلکه جمعیت آن ها را نیز به شکل فعالی کنترل می کردند. بر اساس این نظریه، تنها پس از آن که جمعیت او
لیه بومیان بر اثر امواج پی درپی بیماری های واگیردار ناشی از تماس با اروپاییان از بین رفت، گله های بوفالو توانستند بدون کنترل انسانی، به شدت افزایش یابند. از این دیدگاه، دریاهای گله های بوفالو که تا افق امتداد می یافتند، نه نشانه ای از تعادل زیست محیطی، بلکه نشانه ای از برهم خوردن توازن طبیعی بودند؛ شرایطی که تنها به واسطه چند دهه بارندگی بالاتر از میانگین ممکن شده بود. از دیگر شواهد مربوط به ورود بوفالو در حدود سال های ۱۵۵۰ تا ۱۶۰۰ به دشت های ساحل شرقی، نبود نام گذاری های بومی در جنوب شرقی آمریکا است که به بوفالو اشاره داشته باشد. بوفالو در مقطعی، پرشمارترین گونه منفرد از پستانداران بزرگ وحشی در سطح زمین به شمار می آمد. مراسم مذهبی. دین و باورهای معنوی نقش مهمی در شکار بایسون نزد بومیان آمریکایی ایفا می کرد. قبایل دشت نشین به طور کلی بر این باور بودند که موفقیت در شکار، نیازمند انجام آیین ها و مناسک خاصی است. برای مثال، قبیلهٔ اوماها باید به صورت مرحله ای و در چهار توقف به گله بوفالو نزدیک می شد. در هر توقف، ریش سفیدان و رهبر گروه شکار می نشستند، دود مقدس برمی آوردند و برای موفقیت در شکار دعا می خواندند. قبیل
هٔ پاونی ها نیز پیش از آغاز شکار تابستانی قبیله ای، آیینی تطهیری به نام آیین بزرگ شست وشو برگزار می کردند تا از ترساندن بایسون ها جلوگیری کنند.
بخش مسکوتان، یکی از بخش های شهرستان فنوج در استان سیستان و بلوچستان ایران است. مرکز این بخش روستای مسکوتان است. در این منطقه کشاورزی رونق دارد و یکی از عمده محصولات کشاورزی در این بخش باقلا است.
حصار حائل ایالتی استرالیای غربی، که قبلاً با نام های حصار ضد خرگوش، حصار حیوانات موذی ایالتی و حصار امو شناخته می شد، یک حصار دفع آفت است که بین سال های ۱۹۰۱ تا ۱۹۰۷ ساخته شد تا خرگوش ها و سایر آفات کشاورزی از شرق را از مناطق دامداری استرالیای غربی دور نگه دارد. سه حصار در استرالیای غربی وجود دارد: حصار شماره ۱ اصلی از شمال به جنوب ایالت عبور می کند، حصار شماره ۲ کوچک تر و به سمت غرب است، و حصار شماره ۳ باز هم کوچک تر است و از شرق به غرب امتداد دارد. ساخت این نرده ها شش سال طول کشید. پس از تکمیل، حصار ضد خرگوش (شامل هر سه حصار) امتداد یافت. . هزینه ساخت هر کیلومتر حصار در آن زمان حدود ۲۵۰ دلار ( بود). وقتی در سال ۱۹۰۷ تکمیل شد، این شماره ۱ طولانی ترین حصار یکپارچه در جهان بود. تاریخچه. خرگوش ها توسط ناوگان اول در سال ۱۷۸۸ به استرالیا معرفی شدند. آنها پس از اکتبر ۱۸۵۹، زمانی که توماس آستین ۲۴ خرگوش وحشی را از انگلستان برای شکار آزاد کرد، به یک مشکل تبدیل شدند، زیرا معتقد بود «معرفی چند خرگوش می تواند آسیب کمی داشته باشد و علاوه بر مکانی برای شکار، می تواند کمی حس خانه را نیز ایجاد کند.» از آنجایی که عملاً هیچ
شکارچی محلی وجود نداشت، خرگوش ها بسیار زیاد شدند و به سرعت در سراسر مناطق جنوبی کشور گسترش یافتند. استرالیا شرایط ایده آلی برای انفجار جمعیت خرگوش ها داشت که گونه ای مهاجم را تشکیل می دادند. تا سال ۱۸۸۷، خسارات کشاورزی ناشی از آسیب خرگوش ها، دولت نیو ساوت ولز را مجبور به ارائه پاداش ۲۵۰۰۰ پوندی ( کرد) برای «هر روش موفقیت آمیزی که قبلاً در کلونی برای نابودی مؤثر خرگوش ها شناخته نشده بود». در سال ۱۹۰۱، کمیسیون سلطنتی برای بررسی اوضاع تشکیل شد. تصمیم گرفت یک حصار دفع آفات بسازد. ساخت و ساز. میله های حصار قرار گرفته اند از هم فاصله داشته باشند و حداقل قطر آنها باشد. در ابتدا سه سیم وجود داشت، سیمه، و بالای زمین، با سیم خاردار که بعداً در اضافه شد و یک سیم ساده در ، تا حصار به مانعی در برابر دینگوها و روباه ها نیز تبدیل شود. تور سیمی، طول زیر زمین، به سیم متصل بود. این حصار با توجه به آب و هوای محلی و در دسترس بودن چوب، با مصالح متنوعی ساخته شده است. در ابتدا، تیرهای حصار از صمغ ماهی سالمون و جلبک دریایی ساخته می شدند، اما موریانه ها (که در زبان محلی به عنوان مورچه های سفید شناخته می شوند) را جذب می کردند و باید ت
عویض می شدند. چوب سفید شکافته شده یکی از بهترین انواع چوب مورد استفاده در حصار بود. چوب های دیگر مورد استفاده عبارت بودند از: مولگا، وُجیل، کاج بومی و درخت چای، بسته به اینکه چه چیزی در نزدیکی محل ساخت حصار یافت می شد. در جاهایی که چوب نبود، از تیرهای آهنی استفاده می شد. بیشتر مواد باید صدها کیلومتر از سر راه آهن و بنادر توسط گاو، قاطر و شتر حمل می شدند. از سال ۱۹۰۱، این حصار توسط پیمانکاران خصوصی ساخته شد. در سال ۱۹۰۴، این پروژه تحت نظارت ریچارد جان آنکتل، به مسئولیت اداره کارهای عمومی استرالیای غربی درآمد. آنکتل با نیروی کاری متشکل از ۱۲۰ مرد، ۳۵۰ شتر، ۲۱۰ اسب و ۴۱ الاغ، مسئول ساخت بخش عمده ای از حصار شماره ۱ و بررسی بود. . تعمیر و نگهداری. الکساندر کرافورد پس از اتمام هر بخش، مسئولیت نگهداری از حصار را از آنکتل به عهده گرفت؛ او تا زمان بازنشستگی اش در سال ۱۹۲۲ این مسئولیت را بر عهده داشت. منطقهٔ داخل حصار در غرب به «چمنزار کرافورد» معروف شد. این حصار در ابتدا توسط سوارکاران دوچرخه سوار و بعدها توسط سوارکارانی که سوار بر شتر بودند، نگهداری می شد. با این حال، بازرسی حصار از بالای سر حیوان قد بلند دشوار بود.
در سال ۱۹۱۰، یک ماشین برای بازرسی حصار خریداری شد، اما لاستیک های آن پنچر شد. مشخص شد که بهترین راه برای بازرسی حصار، استفاده از کالسکه های گاری دار است که توسط دو شتر کشیده می شوند. شترها همچنین به عنوان جانوران باربر، به ویژه در شمال، مورد استفاده قرار می گرفتند. در شرق، از شترها برای کشیدن گاری هایی حاوی آذوقه برای سوارکاران استفاده می شد. شترها برای این کار ایده آل بودند زیرا می توانستند مدت زیادی بدون آب دوام بیاورند. آنها برای ساخت و نگهداری حصار حیاتی تلقی می شدند. کرافورد بر چهار بازرس فرعی نظارت داشت که هر کدام مسئول حدود بودند. حصار، و ۲۵ سوارکار مرزی، که مرتباً گشت زنی می کردند بخش هایی از حصار. به دلیل خشونت های مرزی در شمال ایالت، یک بخشی از حصار شماره ۱ توسط سوارانی که به صورت جفت سفر می کردند، گشت زنی می شد. کرافورد همچنین مسئول از بین بردن خرگوش هایی بود که از حصار عبور کرده بودند. در اولین سال پس از تکمیل حصار، کلونی های خرگوش در چندین نقطه از داخل حصار پیدا شدند و همه خرگوش ها کشته شدند. این شامل مکان هایی در نزدیکی کورو، استرالیای غربی، مولوا و نورتهمپون، استرالیای غربی می شد. پس از معرفی م
یکسوماتوز برای کنترل خرگوش ها در دهه ۱۹۵۰، اهمیت حصار ضد خرگوش کاهش یافت. اثربخشی. تا سال ۱۹۰۲، خرگوش ها در غرب خط حصاری که در ابتدا ساخته شده بود، پیدا شده بودند. حصار ضد خرگوش شماره ۲ در سال ۱۹۰۵ به منظور جلوگیری از پیشروی آنها ساخته شد. این حصار سال های زیادی خرگوش ها را عقب نگه داشت، تا حدی که طرح دولتی تأمین تور خرگوش، با اعطای وام های بلندمدت به کشاورزان، هرگز برای کشاورزان غرب آن حصار اعمال نشد. کشاورزان بین دو حصار، سال ها از آسیب های خرگوش ها رنج می بردند، پیش از آنکه خرگوش ها به شکل طاعون زاد و ولد کنند و در مناطق کشاورزی غرب حصار شماره ۲ گسترش یابند. در مجموع، به عنوان یک مانع بلندمدت در برابر خرگوش ها، این حصارها شکست خوردند؛ حتی در حالی که ساخت و ساز در حال انجام بود، خرگوش ها به مناطقی که حصارها قرار بود از آنها محافظت کنند، می پریدند. تقاطع با سیستم راه آهن. حصار شماره ۱، خطوط راه آهن را در محل های زیر قطع می کرد: در جای دیگر استرالیا. حصار خرگوشی دارلینگ داونز-مورتون یک حصار خرگوشی است که در امتداد بخشی از مرز کوئینزلند-نیو ساوت ولز امتداد یافته است. منابع فرهنگی. در سال ۱۹۰۷، آرتور آپفیلد، نو
یسنده استرالیایی که پیش از این در ساخت حصار شماره ۱ کار کرده بود، شروع به نوشتن داستانی تخیلی کرد که به بررسی روشی برای از بین بردن جسد در بیابان می پرداخت. پیش از انتشار کتاب، اسنوی رولز، دامدار و از آشنایان نویسنده، حداقل دو قتل انجام داد و اجساد را با استفاده از روشی که در کتاب شرح داده شده بود، از بین برد. محاکمه ای که در سال ۱۹۳۲ پس از دستگیری رولز به جرم قتل برگزار شد، یکی از جنجالی ترین محاکمه ها در تاریخ استرالیای غربی بود. دهه ها بعد، تری واکر کتابی در این مورد با عنوان "«قتل روی نرده محافظ خرگوش: پرونده عجیب آرتور آپفیلد و اسنوی رولز"» (۱۹۹۳) نوشت. این وقایع اکنون به عنوان قتل های مورچیسون شناخته می شوند. کتاب دوریس پیلکینگتون گاریمارا، "با عنوان «حصار ضد خرگوش را دنبال کن»" (۱۹۹۶)، شرح می دهد که چگونه سه دختر بومیان استرالیا از این حصار برای هدایت مسیر بازگشت خود از سکونتگاه بومیان رودخانه مور به جیگالونگ استفاده کردند. این دختران که به عنوان بخشی از نسل های ربوده شده از خانواده هایشان در غرب استرالیا ربوده شده بودند، از محل اسکان مهاجران فرار کردند. دو خواهر با دنبال کردن حصار ضد خرگوش، موفق شدند
صدها کیلومتر را پیاده به سمت خانواده شان در جیگالونگ برگردند. گارمیمارا دختر مولی، یکی از دختران، است. فیلم درام "«حصار ضد خرگوش»" (۲۰۰۲) بر اساس این کتاب ساخته شده است. در سال ۲۰۱۶، لیندسی کول، زن انگلیسی، از شهرک مور ریور، از روی حصار عبور کرد. تا جیگالونگ. او در پایان پیاده روی در سپتامبر ۲۰۱۶ با دختر دوریس گاریمارا ملاقات کرد.
عقب نشینی ویهوادو یا بازگرداندن ارتش از جزیره ویهوا () به ماجرای سال ۱۳۸۸ میلادی اشاره دارد که در آن به ژنرال یی سونگ-گی از سلسله گوریو دستور داده شد تا با ارتش خود به سمت شمال حرکت کرده و به شبه جزیره لیائودونگ (شمال شرقی چین که تحت کنترل سلسله مینگ بود) حمله کند، اما در عوض ژنرال گوریو یی سونگ گی، تصمیم گرفت به که سونگ بازگردد و کودتایی را ترتیب دهد. ژنرال یی سونگ گی در اواخر دهه ۱۳۷۰ و اوایل دهه ۱۳۸۰ با بیرون راندن بقایای مغول از شبه جزیره کره و همچنین با دفع دزدان دریایی ژاپنیِ سازمان یافته در یک سری نبردهای موفقیت آمیز، قدرت و احترام کسب کرده بود. او همچنین به خاطر سرکوب عمامه قرمزها، زمانی که آنها به عنوان بخشی از شورش خود علیه سلسله یوان به شبه جزیره کره حرکت کردند، مورد تقدیر قرار گرفت. پس از ظهور سلسله مینگ به رهبری ژو یوانژانگ، دربار سلطنتی در گوریو به دو جناح رقیب تقسیم شد: گروهی که توسط ژنرال یی (حامی سلسله مینگ) رهبری می شد و اردوگاهی که توسط رقیبش ژنرال چوئه (حامی سلسله یوان) رهبری می شد. هنگامی که یک پیک مینگ در سال ۱۳۸۸ (چهاردهمین سال سلطنت پادشاه یو) به گوریو آمد تا خواستار بازگرداندن بخش قاب
ل توجهی از قلمرو شمالی گوریو شود، ژنرال چوئه یونگ از فرصت استفاده کرد و با سوءاستفاده از فضای ضد مینگ حاکم، حمله به شبه جزیره لیائودونگ را توجیه کرد (گوریو ادعا می کرد که جانشین پادشاهی باستانی گوگوریو است؛ به همین دلیل، بازگرداندن منچوری به عنوان بخشی از قلمرو کره، از اصول سیاست خارجی آن در طول تاریخ بود). پادشاه یو، علیرغم اعتراض ژنرال یی، به او دستور داد تا به شبه جزیره لیائودونگ حمله کند و به ارتش جدید سلسله مینگ در حمایت از مغول ها حمله کند. ژنرال یی چهار دلیل برای غیرممکن بودن فتح لیائودونگ ارائه داد (). چهار دلیل عبارت بودند از کوچک نمی تواند در برابر بزرگ بایستد (به این معنی که یک ایالت کوچک مانند گوریو نمی تواند در جنگ علیه مینگ، ایالت بزرگ، پیروز شود)؛ ارتش نباید در تابستان بسیج شود؛ اعزام نیروهای گسترده به شمال فرصتی برای دزدان دریایی ژاپنی ایجاد می کند تا به روستاهای گوریو حمله کرده و آنها را غارت کنند؛ و یک لشکرکشی نظامی ملی در طول فصل باران های موسمی مستعد ابتلا به بیماری های عفونی و پرتاب شدن تیر و کمان به صورت جدا از هم (به دلیل رطوبت) است. در سال ۱۳۸۸، یی به جزیره ویهوا در کنار رودخانه آمنوک
که با نام رودخانه یالو نیز شناخته می شود، رسید و متوجه شد که نیروهای مینگ از نظر تعداد از نیروهای او بیشتر هستند. او به جای ادامه دادن به تهاجم، تصمیمی مهم گرفت که عموماً «خروج ارتش از جزیره ویهوا» نامیده می شود و مسیر تاریخ کره را تغییر داد. یی با آگاهی از حمایتی که از سوی مقامات عالی رتبه دولتی و عموم مردم داشت و با وجود نیروی بازدارنده بزرگ امپراتوری مینگ تحت فرمان امپراتور هونگ وو، تصمیم به شورش گرفت و به پایتخت، گه گیونگ، بازگشت تا کودتایی را ترتیب داده و کنترل دولت را به دست گیرد. این اولین مورد از یک سری اقدامات شورشی یی بود که در نهایت منجر به تأسیس سلسله چوسون شد. پسر یی، یی بانگ وون، که بعدها با نام تجونگ، سومین پادشاه چوسون، شناخته شد، در طول کودتای ژنرال یی، خانواده یی را از آنجا بیرون کرد. سلسله یی که در ژوئیه ۱۳۹۲ تشکیل شد، تا زمان استقلال از خراج گزاری به چین و تأسیس امپراتوری کره در اکتبر ۱۸۹۷ دوام آورد و سرانجام با الحاق کره به ژاپن در اوت ۱۹۱۰ به پایان رسید. در کره جنوبی، عقب نشینی ویهوادو اغلب به عنوان تشبیهی از ارتشی که برای کودتا به سمت پایتخت حرکت می کند، استفاده می شود. جستارهای وابسته.
پادشاهی گوریو دولت چوسان پادشاه ته جو از چوسان ژنرال چوی یونگ
نیک ولتمید (؛ ۱۴ فوریه ۲۰۰۲) بازیکن فوتبال اهل آلمان است که برای باشگاه فوتبال نیوکاسل یونایتد در پست مهاجم بازی می کند. افتخارات. باشگاهی. اشتوتگارت
ایستگاه جفرسون/یواس سی () یک ایستگاه مترو در خط ئی، متروی لس آنجلس است. این ایستگاه که در سال ۲۰۱۲ افتتاح شده در تقاطع خیابان فلاور و بلوار جفرسون و در نزدیکی دانشگاه کالیفرنیای جنوبی (USC) واقع شده است.
تیلور گرادو (به انگلیسی: Taylor Grado؛ متولد ۲ ژوئن ۱۹۹۶) کشتی گیر حرفه ای آمریکایی است. او در حال حاضر با دبلیودبلیوئی قرارداد دارد و با نام جسی جین (به انگلیسی: Jacy Jayne) در برند ان اکس تی فعالیت می کند و قهرمان کنونی عنوان قهرمانی زنان ان اکس تی است. او پیش تر دو بار قهرمان عنوان تگ تیم زنان ان اکس تی نیز شده است.
انجمن سلطنتی صندوق های حیات وحش (به انگلیسی: The Wildlife Trusts) که نام تجاری آن انجمن سلطنتی صندوق های حیات وحش است، سازمانی متشکل از ۴۶ صندوق حیات وحش محلی در بریتانیا، جزیره من و آلدرنی است. سازمان های حفاظت از حیات وحش، در مجموع، از بیش از ۲۶۰۰ منطقه حفاظت شده طبیعی مراقبت می کنند که مساحتی حدود پوشش می دهد. ، این تراست ها در مجموع بیش از ۹۴۴۰۰۰ عضو دارند. انجمن سلطنتی صندوق های حیات وحش (RSWT) یک مؤسسه خیریه مستقل است، که اعضای آن از ۴۶ صندوق خیریه مجزا تشکیل شده است. این سازمان به عنوان یک گروه حمایتی برای صندوق های حیات وحش عمل می کند و همچنین یک واحد کمک های مالی جداگانه را اداره می کند که تعدادی از صندوق ها را مدیریت می کند. پادشاه چارلز سوم به عنوان حامی صندوق های حیات وحش خدمت می کند. دیوید بلامی به مدت ده سال، بین سال های ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۵، رئیس بنیاد حیات وحش بود، و پس از او، اوبری منینگ جانشین او شد. سر دیوید اتنبورو، سایمون کینگ و تونی جونیپر همگی روسای بازنشسته هستند. استفانی هیلبورن به مدت ۱۵ سال مدیر اجرایی بود و در اکتبر ۲۰۱۹ از سمت خود کناره گیری کرد. کریگ بنت از ۶ آوریل ۲۰۲۰ مدیرعامل شد. فعال
یت ها. انجمن های حیات وحش، سازمان های محلی با اندازه، تاریخ و خاستگاه های متفاوت هستند و می توانند از نظر اساسنامه، فعالیت ها و عضویت بسیار متفاوت باشند. با این حال، همه صندوق های حیات وحش علاقه مشترکی به حیات وحش و تنوع زیستی دارند که ریشه در سنت عملی مدیریت و حفاظت از زمین دارد. تقریباً همه سازمان های حفاظت از حیات وحش، مالکان زمین های قابل توجهی هستند و ذخایر طبیعی زیادی دارند. آنها در مجموع سومین زمین داران بزرگ داوطلبانه در بریتانیا هستند. آنها اغلب فعالیت های آموزشی گسترده ای دارند و برنامه هایی برای رویدادهای عمومی و آموزش ارائه می دهند. صندوق های حیات وحش به صورت مرکزی و محلی نیز با مشارکت در امور برنامه ریزی و با کمپین های ملی از طریق انجمن سلطنتی صندوق های حیات وحش، برای حفاظت بهتر از میراث طبیعی بریتانیا لابی می کنند. این تراست ها برای بسیاری از فعالیت های خود به شدت به نیروی کار داوطلبانه متکی هستند، اما با این وجود تعداد قابل توجهی از کارکنان را در مدیریت و آموزش روستاها استخدام می کنند. به لطف فعالیت هایشان در زمینه ارتقای رشد شخصی و اجتماعی جوانان، بنیاد حیات وحش عضو شورای ملی خدمات داوطلبانه ج
وانان (NCVYS) است. صندوق های حیات وحش، طرح معیار تنوع زیستی ارائه می دهند که از طریق آن می توان شرکت ها را به دلیل سهمشان در تنوع زیستی ارزیابی و به رسمیت شناخت. این ارزیابی، عملکرد سازمان را تحت عناوین «تعهد، برنامه ریزی، اجرا و نظارت و بررسی» پوشش می دهد. بنیادهای حیات وحش یکی از شرکای گروه راهبری «محله های سبز» هستند، یک طرح مشارکتی که با مالکان مسکن اجتماعی و انجمن های مسکن همکاری می کند تا اهمیت فضای باز و سبز در مسکن اجتماعی را برجسته کرده و کیفیت کلی طراحی و مدیریت آن را افزایش دهد. کاترین براون، نشان امپراتوری بریتانیا (OBE)، در ژانویه ۲۰۲۲ به عنوان اولین مدیر اقدامات اقلیمی این مؤسسه خیریه منصوب شد تاریخچه. جنبش امروزی «تراست حیات وحش» در ابتدا با نام «انجمن ارتقای ذخایر طبیعی» (SPNR) آغاز شد که توسط چارلز روچیلد در سال ۱۹۱۲ تأسیس شد. هدف اولیه این سازمان تهیه فهرستی از بهترین مکان های حیات وحش کشور با هدف خرید برای حفاظت به عنوان ذخایر طبیعی بود و تا سال ۱۹۱۵ فهرستی از ۲۸۴ مکان (از جمله جزایر فارن و نورفولک برادز) تهیه کرد که به عنوان ذخایر روتشیلد شناخته می شوند. در سال های اولیه، عضویت معمولاً از
متخصصان علوم طبیعی تشکیل می شد و رشد آن نسبتاً کند بود. اولین انجمن مستقل در سال ۱۹۲۶ در نورفولک با نام انجمن طبیعت گرایان نورفولک تشکیل شد و پس از آن در سال ۱۹۳۸ انجمن حفاظت از پرندگان پمبروک شایر تأسیس شد که پس از چندین تغییر نام، اکنون انجمن حیات وحش جنوب و غرب ولز نام دارد و تا دهه های ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ هیچ انجمن طبیعت گرایان دیگری در یورک شر (۱۹۴۶)، لینکلن شر (۱۹۴۸)، لسترشر (۱۹۵۶) و کمبریج شر (۱۹۵۶) تشکیل نشد. این تراست های اولیه تمایل داشتند بر خرید زمین برای ایجاد ذخیره گاه طبیعی در مناطق جغرافیایی که در آن خدمت می کردند، تمرکز کنند. با افزایش تعداد اتحادیه ها، SPNR در سال ۱۹۵۷ بحث در مورد امکان تشکیل فدراسیون ملی اتحادیه های طبیعت گرایان را آغاز کرد. انجمن طبیعت گرایان کنت در سال ۱۹۵۸ تأسیس شد و SPNR در تشویق به تشکیل آن نقش فعالی داشت. در سال بعد، SPNR کمیته طبیعت گرایان شهرستان را تأسیس کرد که اولین کنفرانس ملی انجمن های طبیعت گرایان را در سال ۱۹۶۰ در اسکگنس برگزار کرد. تا سال ۱۹۶۴، تعداد این صندوق ها به ۳۶ مورد افزایش یافت و انجمن ارتقای ذخایر طبیعی نام خود را به انجمن ارتقای حفاظت از طبیعت تغییر داد. با
توجه به اهمیت روزافزون این جنبش، نام آن در سال ۱۹۸۱ به انجمن سلطنتی حفاظت از طبیعت تغییر یافت. این جنبش در طول دهه ۱۹۷۰ به توسعه خود ادامه داد و تا اوایل دهه ۱۹۸۰، بیشتر تراست های امروزی تأسیس شده بودند. در سال ۱۹۸۰، اولین صندوق حمایت از حیات وحش شهری (که اکنون صندوق حمایت از حیات وحش بیرمنگام و بلک کانتری نام دارد) در شهرستان میدلندز غربی تأسیس شد، و به سرعت توسط صندوق های دیگری در لندن، بریستول و شفیلد دنبال شد. این نقطه عطفی برای جنبشی بود که تمرکز خود را بر حیات وحش و مردم تقویت کرد. در این دوره بود که برخی از انجمن های حفاظت از طبیعت نام خود را از انجمن های طبیعت گرایان به انجمن های حفاظت از طبیعت تغییر دادند. در سال ۲۰۰۲ این گروه نام خود را به انجمن سلطنتی صندوق های حیات وحش تغییر داد. لوگوی گورکن توسط این جنبش برای ایجاد هویت مشترک خود برگزیده شد. همچنین در سال ۲۰۰۲، جدیدترین انجمن حمایت از حیات وحش در آلدرنی تشکیل شد. با افزایش تعداد تراست ها، تعداد اعضای ترکیبی آنها نیز افزایش یافت و از ۳۰۰۰ نفر در سال ۱۹۶۰ به ۲۱۰۰۰ نفر در سال ۱۹۶۵ رسید. تعداد اعضا در سال ۱۹۷۵ از ۱۰۰۰۰۰ نفر گذشت و در آن سال، «نگهبان
حیات وحش» به عنوان یک باشگاه طبیعت گردی کودکان راه اندازی شد. در اواخر دهه ۱۹۸۰، تعداد اعضا به ۲۰۰۰۰۰ نفر رسید، در سال ۱۹۹۵ به ۲۶۰۰۰۰ نفر و تا سال ۲۰۰۴ به بیش از ۵۰۰۰۰۰ نفر افزایش یافت. تعداد اعضای کل در سال ۲۰۰۷ به ۶۷۰٬۰۰۰ نفر رسید که ۱۰۸٬۰۰۰ نفر از آنها متعلق به شاخه جوانان سازمان دیده بان حیات وحش بودند.
درفت ان بی ای سال ۲۰۲۵ هفتاد و نهمین دوره درفت سالانه اتحادیه ملی بسکتبال خواهد بود. مانند درفت سال ۲۰۲۴، این مراسم نیز طی دو شب برگزار خواهد شد. این درفت شامل ۵۹ انتخاب خواهد بود، (برخلاف ۶۰ انتخاب کامل به دلیل از دست دادن یک انتخاب در دور دوم توسط نیویورک نیکس به دلیل تخلف بازیکن آزاد در سال ۲۰۲۲).محمد امینی بازیکن ۱۹ ساله ایرانی شاغل در لیگ فرانسه نیز بعد از اعلام آمادگی در این درفت حضور خواهد داشت و انتظار می رود در راند دوم به اتحادیه ملی بسکتبال راه پیدا کند. دور اول درفت در ۲۵ ژوئن ۲۰۲۵ و دور دوم در ۲۶ ژوئن برگزار خواهد شد. هر دو دور در بارکلیز سنتر در بروکلین، نیویورک برگزار خواهد شد. زمان بین انتخاب های دور دوم چهار دقیقه باقی خواهد ماند، تغییری که نسبت به درفت سال قبل ایجاد شده است. اولین انتخاب کلی توسط دالاس ماوریکس انجام خواهد شد که با وجود داشتن تنها ۱٫۸ شانس، در قرعه کشی درفت برنده شد. ترکیب. یازدهمین اردوی بازیکنان برتر لیگ جی در تاریخ ۹ تا ۱۱ مه برگزار شد که از بین آنها شرکت کنندگان خاصی برای پیوستن به ترکیب اصلی درفت انتخاب شدند. بخش اصلی انتخاب های درفت ان بی ای سال ۲۰۲۵ از ۱۱ تا ۱۸ مه در ش
یکاگو، ایلینوی برگزار شد. شرایط و شرکت کنندگان. این درفت تحت قوانین واجد شرایط بودن که در توافق نامه چانه زنی جمعی (CBA) لیگ در سال ۲۰۲۳ با اتحادیه بازیکنان تعیین شده است، انجام می شود. بازیکنان بین المللی. هوگو گونزالس – گارد، رئال مادرید (اسپانیا) الی ندیا – فوروارد، رئال مادرید (اسپانیا) لازار گاچیچ – سنتر، اوکاکا بئوگراد (صربستان) بوگولیوب مارکوویچ – فوروارد، مگا بسکت (صربستان) عثمان اندیایه – سنتر، گرانادا (اسپانیا) الکس توهی – گارد، سیدنی کینگز (استرالیا) روکو زیکاراسکی – سنتر، بریزبین بولتس (استرالیا) دیوید تورسانی – گارد، ترویزو (ایتالیا)
گرداگرد کردن () یا گرداگرد شدن، یک اصطلاح نظامی و نوعی از محاصره و برای موقعیتی است که یک نیرو یا هدف توسط نیروهای دشمن منزوی و محاصره شده است. این وضعیت برای نیروی محاصره شده بسیار خطرناک است. در سطح استراتژیک، نمی تواند آذوقه یا نیروی کمکی دریافت کند و در سطح تاکتیکی، واحدهای موجود در نیرو می توانند از چندین طرف مورد حمله قرار گیرند. در نهایت، از آنجایی که نیرو نمی تواند عقب نشینی کند، مگر اینکه آزاد شود یا بتواند از حالت گرداگرد شده خارج گردد، باید تا پای جان بجنگد یا تسلیم شود. نوع خاصی از این گرداگرد شدن، محاصره نظامی است. در این حالت، نیروهای محاصره شده در موقعیتی مستحکم قرار می گیرند که در آن آذوقه طولانی مدت و استحکامات قوی وجود دارد و به آنها اجازه می دهد در برابر حملات مقاومت کنند. محاصره تقریباً در تمامی جنگ ها رخ داده است. گرداگرد کردن در طول قرن ها توسط رهبران نظامی، از جمله اسکندر مقدونی، سون تزو، هانیبال، ژولیوس سزار، اسپارتاکوس، خالد بن ولید، چنگیز خان، یی سون شین، والنشتاین، نادرشاه، شاکا، ناپلئون بناپارت، هلموت فن مولتکه، هاینتس گودریان، گرت فون روندشتت، اریش فون مانشتاین، گئورگی ژوکوف و جرج
پتن مورد استفاده قرار گرفته است.
منطقه کشتار () در تاکتیک های نظامی، منطقه ای است که کاملاً تحت پوشش آتش مستقیم و مؤثر قرار دارد، عنصری از کمین که در آن نیروی دشمن در حال نزدیک شدن به دام افتاده و نابود می شود. هدف نیروی کمین، کشتن یا اسیر کردن سریع تمام سربازان دشمن در داخل منطقه کشتار است. سربازان به دام افتاده ممکن است با حمله متقابل پاسخ دهند. این اصطلاح در معنای مشابه غیرکشنده در تاکتیک های پینت بال و ایرسافت استفاده می شود.
ایستگاه اکسپو پارک/یواس سی () یکی از ایستگاه های خط ئی، متروی لس آنجلس است. این ایستگاه که در سال ۱۸۷۵ تأسیس و در سال ۲۰۱۲ بازسازی شده است در میانه بلوار اکسپوسیشن، نزدیک ورودی های پارک اکسپوسیشن و دانشگاه کالیفرنیای جنوبی (USC) واقع شده و نام این ایستگاه از نام همین دانشگاه گرفته شده است.
پروتکل ریمینی پیشنهادی است که توسط زمین شناس کالین کمپبل ارائه شده است. هدف از این اقدام، تثبیت قیمت نفت و به حداقل رساندن اثرات اوج قیمت نفت است. نام آن از XXIX گرفته شده است. کنفرانس سالانه "«اقتصاد مسیر شریف: حقوق برادرانه، انجمن هم زیستی، سهام عادلانه برای همه»" در مرکز تحقیقات بین المللی پیو مانزو در ریمینی، ایتالیا، در تاریخ ۱۸ تا ۲۰ اکتبر ۲۰۰۳، جایی که کمپبل ایده خود را در مورد پروتکل کاهش ذخایر نفتی ارائه داد. چند ماه بعد، او به همراه کیل آلکلت، رئیس گروه مطالعات کاهش هیدروکربن اوپسالا، متنی کمی اصلاح شده را با نام پروتکل اوپسالا منتشر کرد. مکانیسم اساسی. برای کاهش اثرات اوج نفت و مدیریت کاهش طولانی مدت در نیمه دوم دوران نفت، کشورهای تولیدکننده نفت را بیش از نرخ فعلی تخلیه ملی خود تولید نخواهند کرد: یعنی، به طور کلی، نفت مورد استفاده یا صادر شده باید برابر با نفت تولید شده یا وارد شده باشد. علاوه بر این، لازم است کشورهای واردکننده، واردات خود را در سطوح موجود تثبیت کرده و مصرف خود را با نرخ کاهش جهانی مطابقت دهند. کشورهای مصرف کننده باید هر سال به طور فعال مصرف نفت را به میزان نرخ کاهش جهانی (که در آن
زمان حدود ۲٫۶ درصد تخمین زده می شد) کاهش دهند. این امر باعث می شود قیمت های جهانی بدون شوک های قیمتی در حد معقول باقی بمانند و به کشورهای جهان سوم اجازه می دهد تا از پس واردات نفت خود برآیند. این پروتکل - فراتر از معرفی ملاحظات و فهرستی از اهداف - شامل مفاد زیر است: سخنان خود کمپبل. کمپبل همچنین بر لزوم کنار گذاشتن اصول منسوخ رشد اقتصادی تأکید می کند. او (مه ۲۰۰۴) اظهار می کند: «بنیادگرایان اقتصادی… این اصول اقتصادی واقعاً منسوخ شده را از انقلاب صنعتی به ارث برده اند، زمانی که جهان واقعاً بزرگ بود و دامنه فعالیت های انسان در آن زمان کم و بیش نامحدود بود. … این اصول اقتصادی … ماهیتاً بسیار کوتاه مدت هستند … این افرادی که می گویند در یک بازار آزاد هیچ کمبودی نمی تواند وجود داشته باشد و شعار نبرد آنها آزادسازی بازارها است - این افراد واقعاً به دشمن تبدیل شده اند …» به همین ترتیب، کمپبل به شدت از کسانی که بحران اوج نفت را تسریع می کنند، به جای اینکه اقدامی برای مهار آن طبق توصیه های او انجام دهند، انتقاد می کند. کمپبل با اشاره به عربستان سعودی، کشوری که منطقه ای جغرافیایی با تمرکز عظیم نفت را در بر می گیرد، پیش