Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تورها به دامان نو فتح شده مهاجرت کردند. سرکردهٔ «کتی خیل» (شاخه ای از دولت خیل) که در آن زمان بزرگ لوهانی ها بود، پذیرفت بخشی از درآمد زمین های دامان را به مروت ها و میان خیل ها واگذار کند. در اواخر سدهٔ شانزدهم یا آغاز سدهٔ هفدهم، وزیری ها از سرزمین ولسوالی برمل برخاستند و به سرزمین های مروت ها در جنوب وزیرستان (جایگاه کنونی احمدزی وزیری ها) دست اندازی کردند. وزیری ها با کمک محسودها، مروت ها و دوتانی ها را شکست دادند؛ مروت ها رانده شدند و دوتانی ها توانستند بخشی از زمین های وانه را نگاه دارند. مروت ها پس از رسیدن به دامان برای تصرف زمین هایشان با مخالفت لوهانی های دولت خیل روبه رو شدند. در نبرد بعدی، دولت خیل ها به دست مروت ها شکست خوردند و از دامان رانده شدند. دولت خیل ها سپس از گنداپورها، بابرها و بیتنی ها یاری خواستند و این اتحاد توانست مروت ها را شکست دهد. مروت های شکست خورده مدتی در «درهٔ پیزو» و پیرامون آن ماندند، تا این که از سوی بخشی از نیازی ها که در لکی مروت امروزی ساکن بودند، برای کمک در شکست دادن طایفهٔ رقیب دعوت شدند. مروت ها علیه نیازی ها برگشتند. نخست نیازی ها مروت هایی را که علیه شان اجیر شده
بودند شکست دادند و بسیاری از آنان را کشتند. پس از آشتی با برادران مروت، نیازی ها به سوی میانوالی گریختند. در فاصلهٔ میان سال های ۱۶۰۱ تا ۱۶۰۷، مروت ها همهٔ منطقهٔ «تال» را به تصرف درآوردند. مروت ها رسماً بخشی از امپراتوری گورکانی بودند. پس از زوال گورکانیان، منطقه زیر فرمان درانیان درآمد. احمدشاه ابدالی مالیات بر مروت ها نبست، اما شرط گذاشت که جنگاوران مروت را برای کارزارهایش فراهم کنند. در مهم ترین کارزار نظامی ابدالی، ۱۲۰ سوار مروت به فرماندهی «بیگ خان» او را به هند همراهی کردند. تیمورشاه درانی، جانشین او، بر مروت ها مالیات بست. پس از نبرد سوم پانی پت، مروت ها به دو دستهٔ سفید و سیاه تقسیم شدند و ۶۰ سال با هم جنگیدند. وزیری ها با بهره گیری از این اختلاف داخلی، بخش هایی از سرزمین مروت ها را در نواحی شنی ناحیهٔ بنو امروزی تصرف کردند. در ۱۸۱۹، نواب مانکرا به دعوت یکی از دسته ها در جنگ داخلی مروت ها مداخله کرد و سپس خود منطقه را تصرف نمود. مروت های ضعیف شده نتوانستند مقاومت کنند و استقلال خود را از دست دادند. اندکی بعد سیک ها لکی مروت را فتح کردند و قلعه ای در کنار رود گمبیلا، نزدیک شهر لکی امروزی، ساختند. در
۱۸۴۷ مروت ها علیه سیک ها شورش کردند، اما سرکوب شدند. در جنگ های انگلیس و سیک، مروت ها کمک بسیاری به بریتانیا علیه سیک ها کردند. رابطهٔ برخی سران مروت با انگلیسی ها دوستانه ماند، گرچه شماری از مروت ها به جنبش فقیر ایپی پیوستند و در کارزار وزیرستان (۱۹۳۶–۱۹۳۹) برای آزادی پشتون ها علیه هند بریتانیایی جنگیدند.
پیوتر لاورویچ لاوروف ‏(۱۴ ژوئن ۱۸۲۳ – ۶ فوریه ۱۹۰۰) فیلسوف، روزنامه نگار، جامعه شناس و تاریخ نگار روسی، نظریه پرداز برجستهٔ نارودنیسم (خلق گرایی روسی) و انقلابی بود. او در خانواده ای از مالکان مرفه در منطقهٔ پسکوف زاده شد و به مدرسهٔ توپخانه در سن پترزبورگ پیوست. سپس در حالی که هنوز به سن بیست ویک سالگی نرسیده بود، به استادی همان مدرسه منصوب شد. لاوروف در تدوین بخش فلسفی «دانشنامهٔ جامع روسی» (۱۸۶۴) مشارکت داشت. او تحت تأثیر دیدار با تشرنیخوفسکی به جنبش خلق گرای «زمین و آزادی» پیوست و پس از سوءقصدی در سال ۱۸۶۶ بازداشت و به تبعید محکوم شد. در همان دوران، لاوروف «نامه های تاریخی» خود (۱۸۶۸–۱۸۶۹) را برای مجلهٔ «هفته» می فرستاد که با نام مستعار میتوف منتشر می شد؛ همین امر او را به عنوان یکی از متفکران جنبش انقلابی روسیه برجسته ساخت. در سال ۱۸۷۰، با یاری چند تن از یارانش، به پاریس گریخت و پس از آشنایی با انقلابیون فرانسوی، به ویژه فارلین، به انترناسیونال اول پیوست. او به طور فعال در کمون پاریس شرکت داشت و از سوی کمون مأمور شد به بروکسل و لندن برود تا پشتیبانی انقلابیون اروپایی را جلب کند. پس از آنکه به ژنو پناه بر
د، مجلهٔ «به پیش» را بنیاد نهاد که ارگان گرایش خلق گرایی در تبعید بود. در بازگشت به پاریس در سال ۱۸۷۷، مجلهٔ «پیام آور ارادهٔ خلق» را بنیان گذاشت که آن هم گرایشی خلق گرایانه داشت. او در همین مجله رسماً از مشی تروریسم انقلابی دست کشید. در سال ۱۸۸۲، به اتهام تأسیس انجمنی برای یاری رسانی به زندانیان سیاسی و تبعیدیان روس، از فرانسه اخراج شد. اما بار دیگر به پاریس بازگشت و در تألیف جمعی «عناصر نگارش تاریخ جنبش سوسیالیستی» (۱۸۹۲–۱۸۹۶) مشارکت کرد. لاوروف در واپسین سال های زندگی خود سرگرم نگارش اثری فلسفی با عنوان «پژوهشی در تاریخ اندیشهٔ دوران جدید» بود که مرگ، مجال به پایان رساندن آن اثر را از او گرفت. زندگی. لاوروف در خانواده ای نظامی از اشراف موروثی زاده شد. پدرش افسر توپخانه بازنشسته ارتش امپراتوری روسیه بود و مادرش از خانواده بازرگانان سوئدیِ روسی شده به شمار می رفت.او وارد یک آکادمی نظامی شد و در سال ۱۸۴۲ به درجه افسری فارغ التحصیل گردید. لاوروف در علوم طبیعی، تاریخ، منطق، فلسفه و روان شناسی تبحر یافت. او همچنین به مدت دو دهه ریاضیات تدریس کرد و استاد کالج توپخانه در سن پترزبورگ بود. لاوروف در سال ۱۸۶۲ به عنوا
ن یک رادیکال به جنبش انقلابی پیوست. او پس از سوءقصد نافرجام دیمیتری کاراکوزوف به جان الکساندر دوم دستگیر شد. در خانه او نامه ها و اشعاری یافتند که «مجرمانه» به شمار می رفت و به همین دلیل به مدت نه ماه در زندان نظامی سن پترزبورگ محبوس شد. هرچند هیچ اتهامی مبنی بر مشارکت مستقیم در توطئه علیه او اقامه نشد، اما به دلیل انتشار اندیشه های براندازانه و ابراز همدلی با کسانی که دارای گرایش های جنایی تلقی می شدند، مجرم شناخته شد. او به تبعید در ولوگدا محکوم شد؛ اما پس از سه سال گریخت و با اقامت کوتاهی در سن پترزبورگ برای تهیه گذرنامه جعلی، به خارج از کشور رفت.در فرانسه، بیشتر در پاریس زندگی می کرد و به عضویت جامعه انسان شناسی درآمد. لاوروف از همان آغاز شیفته اندیشه های سوسیالیستی اروپایی بود، هرچند در ابتدا نمی دانست این اندیشه ها چگونه می توانند در روسیه به کار گرفته شوند.در پاریس، لاوروف کاملاً خود را وقف جنبش سوسیالیستی انقلابی کرد. او در سال ۱۸۷۰ به بخش «تِرن» از اتحادیه بین المللی کارگران (انترناسیونال اول) پیوست. همچنین در آغاز کمون پاریس در سال ۱۸۷۱ حضور داشت و اندکی بعد برای جلب پشتیبانی بین المللی به خارج رفت.
لاوروف در نوامبر ۱۸۷۲ به زوریخ رسید و در «کلنی روسی» به رقیب میخائیل باکونین بدل شد. در زوریخ، او در خانه «فراوِنفلد» نزدیک دانشگاه زندگی می کرد. لاوروف بیش از آنکه به انقلاب گرایش داشته باشد، متمایل به اصلاحات بود، یا دست کم اصلاحات را سودمند می دانست. او بر ضد ایدئولوژی توطئه گرایانه پیوتر تکاچف و همفکرانش سخن می گفت. به باور لاوروف، اگرچه انجام یک کودتا در روسیه آسان بود، اما ایجاد یک جامعه سوسیالیستی مستلزم مشارکت توده مردم روسیه بود. او در سال ۱۸۷۲ مجله «Вперёд!» (به معنای: «به پیش!» یا «به جلو!») را بنیان گذاشت که نخستین شماره آن در اوت ۱۸۷۳ منتشر شد. لاوروف از این مجله برای انتشار تحلیل های خود درباره ویژگی های خاصِ تحول تاریخی روسیه بهره گرفت. او در سال های ۱۸۷۷ و ۱۸۸۲ مدتی را در لندن گذراند. لاوروف بیش از چهل سال به طور گسترده به نگارش پرداخت. آثار او شامل کتاب «فلسفه هگلی» (۱۸۵۸–۱۸۵۹) و «پژوهش هایی در مسائل فلسفه عملی» (۱۸۶۰) است. او در دوران تبعید، نشریه سوسیالیستی خود، «به پیش!» را ویرایش می کرد. اثری در خدمت جنبش انقلابی با عنوان «نامه های تاریخی» (۱۸۷۰) نیز به قلم او و با نام مستعار «میرتوف» نو
شته شد. این نامه ها تأثیر چشمگیری بر فعالیت های انقلابی در روسیه نهادند. او در نشریه آلمانی «» (۱۸۹۹–۱۹۰۰) به قلم ک. تاراسوف، «پیتر لاوروف» (Peter Lawroff) نامیده شد.
فصل ۲۵-۲۰۲۴ باشگاه فوتبال بارسلونا، صد و بیست و پنجمین فصل حضور این باشگاه و نود و چهارمین فصل متوالی حضور آنها در لیگ برتر بود. بارسلونا علاوه بر لیگ داخلی، در نسخه های این فصل کوپا دل ری، سوپرجام اسپانیا و لیگ قهرمانان اروپا (که برای بیست و یکمین فصل متوالی در آن شرکت می کند) نیز شرکت کرد. این فصل از ۱ ژوئیه ۲۰۲۴ تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۵ را پوشش می دهد. بارسلونا در طول فصل، بازی های خانگی رسمی خود را در ورزشگاه المپیک لوئیس کمپانیس برگزار می کرد، زیرا در انتظار بازسازی ورزشگاه نیوکمپ بود و ظرفیت کامل صندلی های ورزشگاه در دسترس نبود. این باشگاه در ابتدا قصد داشت در ۱۵ دسامبر ۲۰۲۴ به ورزشگاه بازگردد، اما به دلیل مقررات یوفا مبنی بر اینکه آنها نمی توانند در اواسط مرحله گروهی لیگ قهرمانان اروپا، محل برگزاری بازی ها را تغییر دهند، قادر به انجام این کار نبود. این فصل، فصل رویایی برای هواداران بارسلونا بود چراکه کاتالان ها با شکست دادن رقیب خود رئال مادرید در دو فینال و همچنین دو بار در لیگ، سه گانه جام های داخلی را از آن خود کردند و عنوان قهرمانی را از آن خود کردند. با وجود شکست در لیگ قهرمانان اروپا با شکست در وقت اضافه
نیمه نهایی مقابل اینتر میلان، فصل ۲۵-۲۰۲۴ موفق ترین فصل برای این باشگاه از فصل ۱۶-۲۰۱۵ بود.
بیتنی () () که با نام های بطنی، بیتانی یا بیتنی/بیتانی نیز نوشته می شود، یک اتحادیهٔ پشتون ها است که عمدتاً در افغانستان و پاکستان سکونت دارد. بیتنی ها نام خود را از "شیخ بیټ"، نیای افسانه ای شان گرفته اند که گفته می شود سومین و آخرین پسر قیس عبدالراشید (۵۷۵–۶۶۱) بوده است. امروزه بیتنی ها در پاکستان عمدتاً در جنوب وزیرستان، دیره اسماعیل خان، لکی مروت و جندوله زندگی می کنند. جمعیت شان در این مناطق حدود ۲۵ هزار نفر برآورد می شود و شماری نیز در شهرهای بزرگ چون پیشاور و کراچی حضور دارند. در افغانستان نیز گروه هایی از آنان در ولایت های پکتیکا، غزنی و ننگرهار پراکنده اند. برآوردها جمعیت شان را در افغانستان حدود شش هزار تن نشان می دهد. بیتنی ها سنی و پیرو حنفی هستند. اتحادیهٔ بیتنی شامل خود بیتنی ها و طایفهٔ متی است که از نسل «بی بی متو»، دختر شیخ بیتنی، به شمار می روند. این اتحادیه طایفه های لودی (که با نام لوهانی هم شناخته می شوند)، مروت، تنولی و نیازی را نیز دربرمی گیرد. قبیلهٔ شیرانی نیز گاهی جزئی از اتحادیهٔ بیتنی دانسته شده است. ویژگی برجستهٔ بیتنی ها جایگاه مذهبی و عرفانی نیای آنان، شیخ بیتنی، است که در تذکره
ها و منابع صوفیانه از مناجات ها و اشعارش یاد شده و زیارتگاه های وابسته به او و نسلش همچنان محل احترام به شمار می رود. تاریخچه. بر پایهٔ کتاب مخزن افغانی نوشتهٔ نعمت الله هروی، بیتنی ها به نیای خود «بیټ بابا» (که در روایت ها نخستین شاعر پشتو خوانده شده) منسوب اند. او در کوه های آلتامور میان ولایت لوگر و ولسوالی زرمت می زیست و روایت ها از دفن او در غزنی حکایت دارد. «شیخ بیت» یا «بټن» شخصیتی است که در روایات پشتونی به عنوان یکی از نیاکان بزرگ و روحانی پشتون ها شناخته می شود. بر پایهٔ منابع سنتی و کتاب هایی چون مخزن افغانی (۱۰۱۸ هجری) اثر نعمت الله هروی، بیتنی فرزند قیس عبدالرشید و برادر کوچک تر غرغشت و سرابَن معرفی شده است. او به سبب تقوا و پرهیزگاری شهرت یافت و در متون کهن حتی به عنوان نخستین شاعر پشتو نیز یاد شده است. روایت ها محل زندگی او را کوه های سلیمان و محل دفنش را غزنی می دانند. بیتنی ها تا سدهٔ پانزدهم در لوگر، زرمت و غزنی افغانستان زندگی می کردند. اما در این دوره با غلجی ها درگیر شدند و ناچار به ترک این مناطق و کوچ به سوی شرق شدند. شماری از بیتنی ها کنترل «گبرغر» میان درهٔ بنو و دیره را به دست گرفتند
و گروهی دیگر به جلگه های گنگ کوچ کردند. بخشی از بیتنی ها در دیره اسماعیل خان، تانک و وزیرستان جای گرفتند و بعدها گروهی نیز در هند در دورهٔ سلطنت لودی ها و سوره ها به منصب های بلند نظامی و اداری رسیدند. در بنگال، بیهار و اوده شمار قابل توجهی از آنان مستقر شدند، گرچه زبان پشتو را از دست دادند. این قبیله به دو شاخهٔ اصلی تقسیم می شود: وړسبون و کُجین که هرکدام به چندین تیرهٔ فرعی مانند مزینی، فتح خیل، رتنزی، توران خیل و غیره منشعب می شوند. بیتنی ها به خاطر دلاوری در جنگ، مهمان نوازی و پیوندهای قبیله ای شناخته شده اند. محل های سکونت. بخشی از بیتنی ها در پاکستان، در ناحیه تانک، ناحیه کویته و ناحیه لکی ساکن اند. جندوله مرکز اصلی قبایل بیتنی دانسته می شود. آنان همچنین در دیره اسماعیل خان، پاکستان و بنو، پاکستان حضور دارند، بیشتر در کوهستان های مرزی تانک و بنو، از کوه «گبر» در شمال تا درهٔ گومل، تانک در جنوب. کتاب «یادداشت هایی دربارهٔ قبایل کوچ نشین افغانستان شرقی» نوشتهٔ کاپیتان رابینسون (ص ۱۵۸) نیز به بیتنی ها (با نام های «بیتنی/بطنی») اشاره می کند و شرحی از زندگی کوچ نشین آن ها در کویته، غزنی و سپس کوچ به نوآبادی
های اطراف کویته در سدهٔ نوزدهم می دهد. در دوران لودی، برخی بیتنی ها در جایگاه های برجسته قرار داشتند و بسیاری از آنان در سپاه سلطنتی خدمت می کردند. ساختار قبیله ای. قبیلهٔ بیتنی به چهار شاخه بخش می شود: تَتّاو (ساکن جندوله، سیراگهر و دیره اسماعیل خان)، بختیاری (پراکنده در پاکستان و پتلاد و گجرات هند)، دَنه (ساکن کوه گبر و ناحیه لکی) و وراسپون (ساکن دیره اسماعیل خان و دره های پیرامون). در ناحیهٔ لکی مروت نیز خاندان های بوبا، بوبک و ورگرا از بیتنی ها زندگی می کنند. شاخهٔ تتاو به سه تیرهٔ عمرخیل، اباخیل، نعمت خیل و خیشی بخش می شود. شاخهٔ دنه شامل تیره های علی خیل، رتن زی، ورگرا، بوبی، وروکی و دادی خیل است. شاخهٔ وراسپون نیز به تیره های مزینی، تاری، چپلی و شاخهی بخش می شود. جمعیت بیتنی ها که در ۱۸۸۴ حدود ۸ تا ۹ هزار نفر برآورد می شد، تا ۱۹۶۰ به بیش از ۴۳ هزار نفر رسید. اکنون شمارشان میان ۲۰۰ تا ۲۵۰ هزار نفر تخمین زده می شود. صوفیان بیتنی. زیارتگاه «ماما پیر» در نزدیکی شهر عمر ادا جای دارد. مردم محلی به ویژه در روز نماز جمعه به آن می روند. زیارتگاه صوفی «شیخ یونس» نیز در نزدیکی جندوله یکی از شهرهای اصلی قبیلهٔ بی
تنی است.
دشمنان () فیلم جنایی آمریکایی به نویسندگی و کارگردانی هنری دانهام است که برای ای۲۴ ساخته شده است. از جمله بازیگران این فیلم می توان به جرمی آلن وایت و آستین باتلر اشاره کرد. داستان. یک کارآگاه در تعقیب یک قاتل حرفه ای فراری، وارد نبردی ذهنی و پرچالش می شود. تولید. این فیلم به نویسندگی و کارگردانی هنری دانهم برای شرکت ای۲۴ ساخته شده است. آری استر و لارس نادسن از شرکت اسکوایر پگ به همراه آلخاندرو د لئون برای ای۲۴ تهیه کنندگان این اثر هستند. در مه ۲۰۲۵ اعلام شد که جرمی آلن وایت، آستین باتلر، آنا ساوایی و نیشی جیما هیده توشی در ترکیب بازیگران حضور دارند. فیلم برداری. فیلم برداری اصلی در تابستان ۲۰۲۵ و از اواخر ماه مه در شیکاگو آغاز شد.
ادوارد ایستو (; – ) نقاش اهل دوک نشین بزرگ فنلاند بود. او یک هنرمند فنلاندی بود که بیشتر به خاطر نقاشی میهن پرستانه اش حمله شناخته می شود که روسی سازی فنلاند توسط امپراتوری روسیه را به تصویر می کشد. این اثر به طور گسترده در شکل اصلی و در نسخه های مختلف آن تکثیر شد.
حمله یک اثر نقاشی از هنرمند فنلاندی ادوارد ایستو و یکی از مشهورترین نقاشی های فنلاندی است. این نقاشی نشان دهنده عقاب دو سر روسیه است که به دوشیزه فنلاندی حمله می کند و سعی دارد کتاب قوانین او را بدزدد. این نقاشی در سال ۱۸۹۹ تکمیل شد، همان سالی که امپراتور نیکلای دوم نشریه خود را که با نام بیانیه فوریه شناخته می شود، منتشر کرد. نام نقاشی توسط امی آجو، همسر دوست ایستو، بنجامین آجو، پیشنهاد شد. «حمله» به صورت چاپی در سراسر فنلاند پخش شد. ایستو هزاران چاپ از نقاشی خود را هم در فنلاند و هم در آلمان انجام داد. مدل نقاشی، اما کیوستیا بود که مانند خود ایستو اهل الاتورنیو بود. در پاییز ۱۸۹۹، نقاشی به طور مخفیانه در یک ویلای ساحلی در کایووپوئیستو در هلسینکی به نمایش گذاشته شد. انتشارات تیلگمن حداقل چند صد چاپ از آن تهیه کرد. پس از اینکه سپاه ویژه ژاندارمری از وجود نقاشی مطلع شد، ایستو با نقاشی و چاپ هایش از طریق سوئد به آلمان فرار کرد، جایی که انتشارات برلین مایسنباخ و ریپارت بیش از ده هزار روتوگراور کپی های عکاسی با ابعاد ۴۸ × ۳۷.۵ سانتی متر (اندازه تصویر ۳۰ × ۲۱.۵ سانتی متر) از آن تهیه کرد. حداقل شش نسخه کارت پستال ن
یز از این نقاشی ساخته شد، که یکی از آنها حتی حاوی متونی به زبان روسی بود. الکس فدرلی نسخه ای کارت پستالی از این نقاشی ساخت، که در آن عقاب دو سر تسلیم شده و دوشیزه فنلاندی را با کتاب قوانینش تنها گذاشته است. در سال ۱۹۰۰، ایستو نقاشی را به خانه روحانی آلاتورنیو برد، تا اینکه برای ایمن ماندن مجبور شد دوباره به سوئد برده شود. چند سال بعد، ایستو سعی کرد با فروش بلیط های بخت آزمایی از شر نقاشی خلاص شود، اما زن هلسینکی که نقاشی را برنده شده بود، جرئت نکرد آن را بپذیرد. بنابراین ایستو نقاشی را از او بازخرید و آن را به یک تاجر سوئدی از لولئو فروخت که بعداً آن را به مأمور شهرداری نیلو هلاندر در هینولا داد. بیوه او نقاشی را به سازمان میراث فنلاند اهدا کرد.
دوشیزه فنلاندی ( , ) شخصیت ملی فنلاند است. شخصیت پردازی. او یک زن جوان پابرهنه در اواسط دهه بیست زندگی خود با موهای بلوند، چشمان آبی، با لباس ملی آبی و سفید یا لباس سفید است. او در ابتدا «آئورا» نامیده می شد که برگرفته از رود آئورا در تورکو است. دوشیزه فنلاندی از قرن نوزدهم به عنوان یک نماد مورد استفاده قرار گرفته است، زمانی که او به عنوان زنی با تاج برجک دار به تصویر کشیده می شد و سپس با کسب آگاهی ملی و استقلال فنلاند، توسعه یافت. او در شعر و هنرهای زیبا به تصویر کشیده شد. زاخریس توپلیوس و والتر رونبرگ در تثبیت دوشیزه فنلاندی به عنوان یک نماد نقش مهمی داشتند. مانند مادر سوا همسایه سوئد، دوشیزه فنلاندی در ابتدا زنی بالغ بود، اما به تدریج جوان تر شد.
والتر رونبرگ (; – ) مجسمه ساز، و هنرمند تجسمی اهل فنلاند بود. او فرزند یوهان لودویگ رونبری شاعر حماسی ملی فنلاند بود.
ادواردز اسمیلتنس (متولد ۱۸ سپتامبر ۱۹۸۴) سیاستمدار لتونیایی است. او از سال ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۳ رئیس مجلس سایما بود. اوایل زندگی. اسمیلتنس در سال 1984 در ریگا ، لتونی متولد شد . او تحصیلات اولیه خود را در دبیرستان فرانسوی ریگا گذراند. بعدها، او در دانشگاه لتونی تحصیل کرد و در آنجا مدرک لیسانس علوم اجتماعی در رشته حقوق را دریافت کرد. شغل. در نوامبر 2010، اسمیلتنس به عنوان عضوی از مجلس سایما انتخاب شد . در سال ۲۰۱۴، او به عنوان نامزد انتخابات سایما (Saeima) نامزد شد، اما انتخاب نشد. در ماه دسامبر، او به عنوان دبیر پارلمانی وزارت آموزش و علوم تأیید شد، سمتی که تا مارس ۲۰۱۶ در اختیار داشت. در تابستان 2017، زمانی که حزب "وحدت" دچار بحران شده بود، اسمیلتنس به عنوان یکی از نامزدهای رهبری حزب معرفی شد، اما در 19 آگوست، او اعلام کرد که از حزب و فراکسیون سایما آن جدا می شود. در نوامبر 2022، اسمیلتنس به عنوان رئیس سایما انتخاب شد. به دلیل ارتباط با دولت جدید لتونی و باقی ماندن حزب یونایتد لیست در اپوزیسیون، در 20 سپتامبر 2023، ادواردز اسمیلتنس کرسی رئیس سایما را از دست داد و جانشین او دایگا میرینا شد . اما از آن زمان تاکنون او
دبیر سایما است.
رود آئورا یا آئورا جوکی (; سوئدی) رودی در جنوب غربی فنلاند است. این رود از اوریپه سرچشمه می گیرد و از پویتووه، آئورا، لی اتو و در نهایت از شهر تورکو عبور می کند و در نهایت به دریای مجمع الجزایر می ریزد. طول کل رود حدود است و شامل یازده تنداب است که بزرگترین آنها نائوتلانکوسکی در لی اتو است. ذخیره آب لوله کشی منطقه تورکو از این رود گرفته می شود، و شبکه آبرسانی ثانویه شهر در کنار تنداب های هالینن واقع شده است. آب رود آئورا قهوه ای رنگ است. این رودخانه که در یک منطقه کشاورزی واقع شده است، توسط رواناب های سطحی مزارع اطراف کدر شده است و پرغذایی بزرگترین تهدید آن است. وضعیت آن از دهه ۱۹۷۰ رو به بهبود بوده و اکنون به اندازه کافی تمیز است که از ماهی آزاد پشتیبانی کند. ساحل رودخانه حداقل ۶۰۰۰ سال است که مسکونی بوده است. این منطقه به دلیل میراث فرهنگی فنلاند قابل توجه است. اسقف نشین فنلاند از قرن سیزدهم در نزدیکی رودخانه واقع شده است.
پائولا یوئوکانن (؛ زادهٔ ) مدل، و تنیس باز اهل فنلاند است.
دوشیزه فنلاند یک جشنواره ملی زیبایی در فنلاند است. این مسابقه در سال ۱۹۳۱ تأسیس شد و برندگان آن به مسابقات دوشیزه جهان اعزام می شدند. تاریخچه. دوشیزه فنلاند برای اولین بار در سال ۱۹۳۱ برگزار شد. بین سال های ۱۹۵۲ تا ۱۹۵۵، برنده مسابقه سوئومن نیتو به مسابقات «دوشیزه جهان» راه یافت، جایی که پایپر لوری بازیگر نیز در سال ۱۹۵۲ بر سر آرمی کوسلا به عنوان اولین «دوشیزه جهان» در لانگ بیچ تاج گذاشت. در سال ۱۹۵۶، به دلیل کمبود اسپانسر، مسابقه ملی «دوشیزه جهان» برگزار نشد و این امر باعث کناره گیری فنلاند از این رقابت شد. در سال ۱۹۶۰، فنلاند با مایجا-لینا مانینن، دومین نایب قهرمان مسابقات دوشیزه فنلاند ۱۹۶۰، به نمایندگی از این کشور به مسابقات دوشیزه جهان بازگشت. در سال ۱۹۶۱، سازمان دوشیزه فنلاند فرمت خود را تغییر داد تا برنده خود را به مسابقات دوشیزه جهان بفرستد. از سال ۱۹۶۲ تا ۱۹۶۳، اولین پرنسس دوشیزه فنلاند نماینده فنلاند در مسابقات دوشیزه جهان بود. در برخی سال ها، یک نامزد منصوب، نماینده کشور خود در دوشیزه دنیا یا دوشیزه بین الملل بوده است. از سال ۱۹۶۴، برنده دوشیزه فنلاند نماینده کشور خود در مسابقات دوشیزه جهان بوده اس
ت. دارندگان حق امتیاز. سازمان Miss Suomi حق تولید سه دارنده عنوان قهرمانی در مسابقات زیبایی گرند اسلم را دارد: دوشیزه جهان، دوشیزه دنیا و دوشیزه بین الملل. برنده به طور خودکار به عنوان دختر شایسته فنلاند انتخاب می شود در حالی که نفرات دوم و سوم به ترتیب به عنوان دختر شایسته فنلاند و دختر شایسته بین المللی فنلاند تاجگذاری می شوند. قبل از سال ۲۰۰۷، سازمان Miss Suomi نیز نماینده ای را به مسابقات دختر شایسته اروپا اعزام می کرد.
نیروی هوایی اسلامی موریتانی ( به فرانسوی : Force Aérienne Islamique de Mauritanie یا FAIM ، که گاهی اوقات Faidem نیز نامیده می شود ) نیروی هوایی نیروهای مسلح موریتانی است . این نیرو در سال ۱۹۶۰ تأسیس شد. موریتانی مانند بسیاری از مستعمرات سابق فرانسه، کمک های اقتصادی و نظامی محدودی از فرانسه دریافت کرد. FAIM به عنوان یک نیروی ترابری تحت مدیریت فرانسه آغاز به کار کرد و در دهه ۱۹۷۰ شاهد نبردهایی علیه جبهه پولیساریو بوده است. تاریخچه. آغاز ها. نیروی هوایی اسلامی موریتانی اندکی پس از استقلال این کشور، در سال ۱۹۶۰، تأسیس شد. در آن زمان، این نیرو گروه هوانوردی جمهوری اسلامی موریتانی ( Groupement Aérien de la République Islamique de Mauritanie ) نام گرفت. اولین هواپیماهای آن یک فروند داگلاس سی-۴۷ اسکای ترین و چندین فروند مکس هولست ام اچ.۱۵۲۱ بروسارد بودند که همگی توسط فرانسه اهدا شده و از فرودگاه نواکشوت فعالیت می کردند . تمام پرسنل نیروی هوایی تازه تأسیس فرانسوی بودند. پنج فروند سی-۴۷ دیگر و سه فروند بروشارد هاستل در سال های بعد خریداری شدند. در سال ۱۹۶۶، نیروی هوایی رسماً به عنوان نیروی هوایی اسلامی موریتانی ( Forc
e Aérienne Islamique de Mauritanie یا به اختصار FAIM ) نامگذاری شد. خرید شش فروند اشتوکا رالی امکان آموزش خلبانان بومی را در سال ۱۹۷۰ فراهم کرد. به لطف هجوم خلبانان بومی تازه آموزش دیده و پرسنل زمینی، FAIM در اوایل دهه ۱۹۷۰ رشد قابل توجهی داشت. سازماندهی مجدد در سال ۱۹۷۱ منجر به ایجاد یک اسکادران حمل و نقل (با هواپیماهای C-47) و یک اسکادران ارتباطی (با هواپیماهای Broussard و هفت هواپیمای سسنا اسکای مستر دست دوم) شد . دو فروند داگلاس C-54 در سال ۱۹۷۴ خریداری شد و دو فروند اسکای ون کوتاه sc.7 نیز در سال بعد خریداری شدند. در سال ۱۹۷۶، چهار فروند Reims-Cessna FTB337G و چهار فروند بریتن-نورمن دیفندر خریداری شدند و یک اسکادران نظارتی تشکیل دادند. هر دوی این نوع هواپیماها می توانستند به توپ و راکت انداز مجهز شوند. در طول سال ها، در مجموع نه فروند Defender خریداری شد. متعاقباً، مذاکرات برای خرید اف ام ای آی ای ۵۸ پوکارا با آرژانتین آغاز شد. قراردادی تقریباً منعقد شده بود، اما روند خرید به دلیل ملاحظات مالی متوقف شد. با این حال، چهار فروند دی هاویلند کانادا دی اچ سی-۵ بوفالو در سال ۱۹۷۸ خریداری شد. &lt;/ref&gt; از سال
۱۹۷۶، تعداد FAIM کمتر شد. بیش از 150 پرسنل. As of 1976, the FAIM numbered less than 150 personnel. جنگ با جبهه پولیساریو. در سال 1976، جبهه پولیساریو حمله به خاک موریتانی را آغاز کرد. فعالیت های هوایی FAIM شدید بود و در ماه ژوئن، دومین حمله پولیساریو در موریتانی، به سمت پایتخت، نواکشوت ، توسط هواپیماهای FAIM در حالی که هنوز به سمت هدف خود در حرکت بود، شناسایی شد. کاروان پولیساریو، شامل حدود 100 وسیله نقلیه، مجبور به عقب نشینی زودهنگام شد. علاوه بر این، هواپیماهای FAIM BN-2 Defenders بارها کاروان را در حین حرکت به سمت مرز الجزایر مورد آزار و اذیت قرار دادند. با این حال، این هواپیماها در برابر آتش زمینی آسیب پذیر بودند و در 29 دسامبر، یک فروند Defender توسط یک سامانه پدافند هوایی همراه استرلا ۲ سرنگون شد و تمام خدمه آن کشته شدند. مورد دیگری در ۱۶ ژوئیه ۱۹۷۷ رخ داد که یک نفر کشته شد. دو بازمانده از دستگیری توسط پولیساریو جان سالم به در بردند. سومین پدافند در ۱۰ ژانویه ۱۹۷۸ توسط یک استرلا ۲ سرنگون شد و خلبان آن کشته شد. در اوایل فوریه همان سال، مدافعان به تخلیه ده ها سرباز زخمی از پادگان ارتش تیچله که در برابر ح
مله پولیساریو مقاومت کرده بود، کمک کند. جنگ علیه جبهه پولیساریو فشار زیادی بر بودجه ملی موریتانی وارد کرد و باعث نارضایتی روزافزون در کشور، از جمله در داخل نیروهای مسلح آن شد. دو کودتای نظامی موفق به ترتیب در سال های ۱۹۷۸ و ۱۹۷۹ رخ داد. در حالی که جنگ با پولیساریو ادامه داشت، در ۲۷ مه ۱۹۷۹، احمد ولد بوسیف، مرد قدرتمند حکومت نظامی ، در سقوط هواپیمای FAIM DHC-5D که او را به اجلاس جامعه اقتصادی کشورهای غرب آفریقا در داکار می برد ، به همراه ۱۱ سرنشین دیگر کشته شد. دولت جدید موریتانی سپس تصمیم گرفت دخالت این کشور در صحرای غربی را متوقف کند و در ماه اوت پیمان صلحی بین موریتانی و جبهه پولیساریو امضا شد. از دهه ۱۹۸۰ تا امروز. ویرایش مدرسه نیروی هوایی اخیراً اطار تأسیس شده است . این مدرسه برای آموزش خلبانان، مکانیک ها و سایر خدمه نیروی هوایی تأسیس شده است. خریدهای جدیدتر از چین به شکل هواپیماهای ترابری توربوپراپ هاربین وای-۱۲ بوده است که در سپتامبر ۱۹۹۵ تحویل داده شدند، یکی از آنها در آوریل 1996 سقوط کرد. دومی در ۱۲ ژوئیه ۲۰۱۲ سقوط کرد. شیان وای-۷ (نوعی تحت لیسانس از آنتونوف-۲۴ ) از اکتبر ۱۹۹۷ تحویل داده شد که در مه ۱
۹۹۸ سقوط کرد. و یک SF.260 در مه ۲۰۲۴ سقوط کرد.
سوئومن نیتو (، ) یک جشنواره زیبایی سنتی فنلاندی بود که در دهه های ۱۹۵۰، ۱۹۶۰، ۱۹۸۶ و از ۱۹۹۰ تا ۲۰۰۷ برگزار می شد. این مسابقه در سال ۱۹۵۲ آغاز شد، زمانی که آرمی کوسلا به عنوان اولین سوئومن نیتو تاجگذاری کرد، که او را واجد شرایط برای اولین دوره دوشیزه جهان کرد، جایی که او اولین دارنده عنوان شد. از سال ۱۹۸۶ تا ۲۰۰۶، برندگان سوئومن نیتو نماینده فنلاند در مسابقه دوشیزه دنیا بودند. با این حال، در سال ۲۰۰۷، با معرفی یک فرآیند انتخاب جدید، اهمیت این مسابقه کاهش یافت و منجر به انحلال آن شد. در سال های ۱۹۶۲ و ۱۹۹۱، مسابقات زیبایی سوئومن نیتو همزمان با مسابقات دوشیزه فنلاند برگزار شد. دوشیزه فنلاند (به فنلاندی: Miss Suomi) که در سال ۱۹۳۱ تأسیس شد، قدیمی ترین و برجسته ترین مسابقات زیبایی در فنلاند است.
دی آی پیپر () که تا دسامبر ۲۰۲۴ با نام آی (i) شناخته می شد، یک روزنامه ملی بریتانیایی است که توسط دیلی میل اند جنرال تراست (دی ام جی تی) در لندن منتشر و در سراسر بریتانیا توزیع می شود. این روزنامه مخاطبان خود را «خوانندگان و خوانندگان پیشین» در همه گروه های سنی و به ویژه مسافران روزانه با وقت محدود معرفی کرده و نخستین بار در سال ۲۰۱۰ به عنوان روزنامه خواهر "ایندیپندنت" راه اندازی شد. در سال ۲۰۱۶، پس از آنکه "ایندیپندنت" تنها به نسخه دیجیتال تغییر یافت، روزنامه "آی" توسط شرکت جانستون پرس خریداری شد. یک روز پس از آنکه جانستون پرس در ۱۶ نوامبر ۲۰۱۸ اعلام ورشکستگی کرد، مالکیت "آی" به شرکت جی پی آی مدیا منتقل شد. در ۲۹ نوامبر ۲۰۱۹، نسخه چاپی و وبگاه این روزنامه توسط دیلی میل اند جنرال تراست به مبلغ ۴۹٫۶ میلیون پوند خریداری گردید. چند روز بعد، در ۶ دسامبر ۲۰۱۹، سازمان رقابت و بازارها دستور اجرایی اولیه ای صادر کرد که بر اساس آن دی ام جی تی و دی ام جی مدیا لیمیتد ملزم شدند تا پیش از پایان تحقیقات، این روزنامه را به طور مستقل اداره کنند. "آی پیپر" در بازار مطبوعات بریتانیا در رده روزنامه های «کیفیت» طبقه بندی می شود،