Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ندن دیگر حقوق زنان در پیش نویس قانون ۱۹۹۸ کارگران مهمان حمایت کردند. قبل از سال ۱۹۹۷، تعریف تجاوز جنسی در آلمان چنین بود: «هر کسی که زن را مجبور به داشتن رابطه جنسی خارج از ازدواج با خود یا شخص سومی کند، به زور یا تهدید به خطر زندگی یا عضو بدن، حداقل دو سال حبس خواهد شد.» در سال ۱۹۹۷ تغییراتی در قانون تجاوز جنسی ایجاد شد، تعریف آن گسترش یافت، جنسیت ناپذیر شد و معافیت ازدواج حذف گردید. پیش از این، تجاوز زناشویی تنها می توانست تحت عنوان «آسیب بدنی» (بند ۲۲۳ قانون مجازات آلمان)، «توهین» (بند ۱۸۵ قانون مجازات آلمان) و «استفاده از تهدیدات یا زور برای وادار کردن شخص به انجام، رنج بردن یا ترک کاری» (تهدید، بند ۲۴۰ قانون مجازات آلمان) که مجازات های کمتری داشتند، پیگیری شود. و به ندرت پیگیری می شد. فمینیست آنه ویزوره دربارهٔ موج جدید فمینیسم نسل خود بحث کرد و گفت: فمینیسم شبکه ای، جایی که فعالان حقوق زنان از رسانه های اجتماعی برای ارتباط و سازماندهی استفاده می کنند، یک روند در حال رشد میان فمینیست های جوان در آلمان است. سازمان زنان در اوکراین فمن که در سال ۲۰۰۸ تأسیس شد، از سال ۲۰۱۳ به آلمان گسترش یافت. شعبه هایی در ب
رلین و هامبورگ تأسیس شده اند. در اواخر سال ۲۰۱۲ و اوایل ۲۰۱۳، توییتر به عنوان رسانه ای برای اعتراضات گسترده علیه انواع آزارهای جنسی معمول تبدیل شد. با استفاده از هشتگ #aufschrei (فریاد)، بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ توییت (پیام) ارسال شد تا تجربیات شخصی از آزار را اعتراض کنند و آگاهی عمومی در مورد این مسئله را افزایش دهند و پوشش خبری ملی و بین المللی ایجاد کنند. نمایندگی زنان در دولت و نیروی کار در اوایل قرن ۲۱ پیشرفت هایی داشته است. صدراعظم آلمان، آنگلا مرکل، نقش کلیدی خود را در سیاست های اروپایی تثبیت کرده است. دوران مرکل در مقام صدراعظم بدون جنجال هایی مرتبط با قانون گذاری حقوق زنان نبوده است؛ در سال ۲۰۱۳، او با پیشنهاد اتحادیه اروپا برای معرفی سهمیه ۴۰ درصدی زنان در هیئت مدیره های اجرایی تمامی شرکت های عمومی با بیش از ۲۵۰ کارمند تا سال ۲۰۲۰ مخالفت کرد، زیرا این را نقض امور کشورهای عضو می دانست. وزیر کار آلمان، اورزولا فون در لاین، که از این سهمیه در آلمان حمایت می کرد، دستوری کتبی از مرکل دریافت کرد تا «مخالفت وزارت خانه اش با دستور اتحادیه اروپا را تغییر دهد تا کابینه بتواند چهره واحدی به مقامات اتحادیه اروپا نشان دهد
». با این حال، در مارس ۲۰۱۵ حزب حزب سوسیال دموکرات آلمان در این زمینه پیروز شد. قانونی جدید ایجاب می کند که حدود ۱۰۰ شرکت ۳۰ درصد از کرسی های هیئت مدیره نظارتی خود را به زنان اختصاص دهند که از سال ۲۰۱۶ آغاز می شود. علاوه بر این، ۳٬۵۰۰ شرکت ملزم به ارائه برنامه هایی برای افزایش سهم زنان در پست های مدیریتی بالاتر هستند.
مارگارت براون نیوتن (; – ) گیاه پزشک و قارچ شناس کانادایی بود که به خاطر تحقیقات پیشگامانه اش در زمینه زنگ ساقه (پوچینا گرامینیس) و تأثیر آن بر گندم به عنوان محصول اصلی کشاورزی کانادا، در سطح بین المللی شناخته شده بود. زندگی شخصی. نیوتن هرگز ازدواج نکرد و به عنوان فردی دوست داشتنی، پیگیر، پرانگیزه و با شخصیتی گرم توصیف شده است. او اغلب «تا حد خستگی مفرط کار می کرد». زندگی اولیه و تحصیلات. نیوتن در ۲۰ آوریل ۱۸۸۷ در مونترال از جان نیوتن و الیزابت براون متولد شد. او چهار خواهر و برادر کوچکتر داشت: رابرت، جان، ویلیام و دوروتی. پدرش شیمیدانی بود که به کاربرد علم در کشاورزی علاقه داشت. تحصیلات رسمی او در یک مدرسه تک اتاقه در نورث نیشن میلز آغاز شد، شهرکی با حدود ۳۰۰ سکنه در رودخانه پتیت-نیشن شمال پلزانس. خانواده پس از انتقال پدر به شغل پردرآمدتر به مونترال بازگشتند، جایی که نیوتن دوره راهنمایی و دو سال دبیرستان را گذراند. سپس خانواده به پلزانس بازگشتند و او دبیرستان را در آنجا به پایان رساند، دو سال دیگر در مدرسه روستایی تحصیل کرد و یک سال در مدرسه نورث نیشن میلز تدریس نمود. نیوتن سپس به ونکلیک هیل در انتاریو نقل م
کان کرد و تحصیلات خود را در مؤسسه کالجییت ونکلیک هیل ادامه داد و آموزش معلمی را در مدرسه عادی تورنتو به پایان رساند. او سه سال در لاچین و یک سال در مدرسه نورث نیشن میلز تدریس کرد و پس انداز خود را صرف تحصیلات دانشگاهی نمود. تحصیلات دانشگاهی. نیوتن که به هنر علاقه مند بود، ابتدا در برنامه هنر دانشگاه مک مستر در همیلتون، انتاریو ثبت نام کرد، اما پس از یک سال به مونترال بازگشت و در برنامه کشاورزی کالج مک دونالد ثبت نام کرد. در آنجا تنها زن در کلاس ۵۰ نفره بود و مدال تحصیلی فرماندار کل برای بهترین عملکرد علمی را دریافت کرد. او اولین عضو زن انجمن حفاظت از گیاهان کبک شد و در انجمن مناظره عضو بود و یک سال ریاست انجمن ادبی را بر عهده داشت. در سال دوم تحصیل در کالج مک دونالد، او دوره قارچ شناسی دبلیو. پی. فریزر را گذراند و به تحقیقات او دربارهٔ بیماری های زنگ غلات علاقه مند شد که منجر به علاقه و مطالعه او در آسیب شناسی گیاهی گردید. تحقیقات پیشگامانه. در سال ۱۹۱۷، استاد راهنمای او دبلیو. پی. فریزر برای تحقیق دربارهٔ اپیدمی ویرانگر زنگ ساقه در سال ۱۹۱۶ که ۱۰۰ میلیون بوشل گندم به ارزش حدود ۲۰۰ میلیون دلار را نابود کرده ب
ود، به غرب کانادا سفر کرد. او نیوتن را مأمور مطالعه نمونه های جمع آوری شده کرد. نیوتن تنها پس از لغو محدودیت استفاده زنان از امکانات آزمایشگاهی در شب توسط رئیس دانشکده این مسئولیت را پذیرفت، اگرچه هنوز با محدودیت ساعت ۲۲ خوابگاه خود مواجه بود. در طول تحقیقات، او کشف کرد که هاگ های زنگ ساقه با شدت های مختلفی گندم را آلوده می کنند. نیوتن و دوستش پرل کلیتون استنفورد در سال ۱۹۱۸ با مدرک لیسانس علوم کشاورزی (B.S.A.) فارغ التحصیل شدند و اولین زنانی بودند که از این کالج مدرک گرفتند. سال بعد، او مدرک کارشناسی ارشد علوم (M.Sc.) را با پایان نامه ای با عنوان «مقاومت انواع گندم به پوچینا گرامینیس» دریافت کرد که به «اشکال مختلف هاگ در قارچ زنگ ساقه» می پرداخت. در تمام این مدت، او از نظر موفقیت های علمی سرآمد کلاس خود بود.
آن هوپ جارِن (؛ زادهٔ ) ژئوشیمیدان و ژئوبیولوژیست آمریکایی در دانشگاه اسلو نروژ است که به خاطر کارهایش در زمینه تحلیل جنگل های فسیلی دوره ائوسن با استفاده از روش های ایزوتوپ پایدار شناخته شده است. او جوایز متعددی در این حوزه دریافت کرده که از جمله می توان به مدال جیمز بی. مکلوان اتحادیه ژئوفیزیک آمریکا اشاره کرد. زندگی اولیه و تحصیلات. جارندر ۲۷ سپتامبر ۱۹۶۹ در آستین، مینه سوتا متولد شد. پدرش استاد علوم در یک کالج محلی بود و او سه برادر بزرگتر دارد. تحصیلات کارشناسی خود را در رشته زمین شناسی در دانشگاه مینه سوتا به پایان رساند و در سال ۱۹۹۱ با درجه ممتاز فارغ التحصیل شد. فعالیت های علمی و تحقیقاتی. جارندر سال ۱۹۹۶ دکترای خود را در رشته علوم خاک از دانشگاه کالیفرنیا، برکلی دریافت کرد. رساله دکترای او به تشکیل مواد معدنی زیستی در گیاهان پرداخت و از روش های نوین ایزوتوپ پایدار برای بررسی این فرایندها استفاده کرد. از سال ۱۹۹۶ تا ۱۹۹۹ استادیار مؤسسه فناوری جورجیا بود، سپس به دانشگاه جانز هاپکینز نقل مکان کرد و تا سال ۲۰۰۸ در آنجا ماند. در مؤسسه فناوری جورجیا، او تحقیقاتی روی جو باستانی با استفاده از گیاهان فسیلی ا
نجام داد و دومین رویداد آزادسازی هیدرات متان را که ۱۱۷ میلیون سال پیش رخ داده بود، کشف کرد. او همچنین یک سال را با بورس فولبرایت در دانشگاه کپنهاگ گذراند و تکنیک های تحلیل DNA را آموخت. در دوران فعالیت در جانز هاپکینز، تحقیقات جارندربارهٔ جنگل های فسیلی جزیره آکسل هایبرگ مورد توجه رسانه ها قرار گرفت. مطالعات او روی درختان این امکان را فراهم کرد که شرایط محیطی جزیره را ۴۵ میلیون سال پیش تخمین بزند. او و همکارانش با تحلیل کاهش ایزوتوپ های اکسیژن، الگوهای آب وهوایی را که اجازه رشد جنگل های بزرگ متاسکویا را در دوره ائوسن می داد، تعیین کردند. تحقیقات او در جانز هاپکینز همچنین شامل اولین استخراج و تحلیل DNA یافت شده در خاک های باستانی و اولین کشف ایزوتوپ های پایدار در DNA یک ارگانیسم چندسلولی بود. در یکی از مقالات تحقیقاتی جارنبا عنوان «تأثیر غلظت CO2 جو بر تفکیک ایزوتوپ کربن در گیاهان زمینی C3»، او به بررسی تأثیر سطح دی اکسید کربن جو بر گیاهان و ترکیب ایزوتوپی کربن آنها پرداخته است. این مطالعه نشان می دهد که چگونه آزمایش های با سطوح مختلف CO2 نتایج متنوعی در پردازش ایزوتوپ های کربن توسط گیاهان نشان می دهند. جارنو
همکارانش پیشنهاد می کنند که آزمایش هایی که عواملی مانند دسترسی به آب را کنترل نمی کنند ممکن است به نتیجه گیری های گمراه کننده دربارهٔ تأثیر مستقیم CO2 بر گیاهان منجر شوند. این مطالعه تعامل پیچیده بین CO2 جو، زیست شناسی گیاهان و ایزوتوپ های کربن را برجسته می کند و بینش های ارزشمندی دربارهٔ اکوسیستم های مدرن و باستانی ارائه می دهد. جارنجانز هاپکینز را برای پذیرش سمت استاد تمام در دانشگاه هاوایی ترک کرد. تحقیقات او در آنجا بر استفاده از تحلیل ایزوتوپ پایدار برای تعیین ویژگی های محیطی در مقیاس های زمانی مختلف متمرکز بود. در اول سپتامبر ۲۰۱۶، او به عنوان استاد جی. توزو ویلسون در مرکز تکامل و دینامیک زمین دانشگاه اسلو منصوب شد، جایی که به مطالعه ارتباط شیمیایی بین ارگانیسم های زنده و فسیلی با محیط می پردازد. آثار و تألیفات. کتاب جارنبا عنوان «دختر آزمایشگاه» (۲۰۱۶) که ترکیبی از خاطرات شخصی و ستایشی از جهان طبیعی است، مورد تحسین منتقدان قرار گرفته است. این کتاب به عنوان اثری ادبی که خاطره نویسی و نگارش علمی را درهم می آمیزد و روایتی زمینی و جذاب ارائه می دهد، توصیف شده است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون بورسیه فولبر
ایت شده است.
جنوب سوریه () اصطلاحی جغرافیایی است که به بخش جنوبی جمهوری عربی امروزی سوریه یا ولایت سوریه در دوره عثمانی اشاره دارد. این اصطلاح در زبان عربی عمدتاً از سال ۱۹۱۹ تا پایان جنگ فرانسه و سوریه در ژوئیه ۱۹۲۰ که طی آن پادشاهی عربی سوریه وجود داشت، استفاده شد. زاخاری فاستر، در پایان نامه دکترای خود در دانشگاه پرینستون، نوشته است که در دهه های قبل از جنگ جهانی اول، اصطلاح «سوریه جنوبی» کمترین کاربرد را در بین ده روش مختلف برای توصیف منطقه فلسطین به زبان عربی داشت و اشاره کرد که این واژه آنقدر نادر بود که «نزدیک به یک دهه طول کشید تا تعداد انگشت شماری از منابع را پیدا کنم».
ماری ویکتوار لِبور (; – ) زیست شناس دریایی بریتانیایی بود که به خاطر مطالعاتش دربارهٔ چرخه های زندگی جانوران دریایی مختلف شناخته شده است. او در طول دوران حرفه ای طولانی خود بیش از ۱۷۵ اثر منتشر کرد. ماری لبور عضو انجمن لینه ای و دارای عضویت مادام العمر انجمن جانورشناسی و عضو انجمن زیست شناسی دریایی بریتانیا بود. زندگی اولیه و تحصیلات. ماری لِبور در ۲۰ اوت ۱۸۷۶ در وودبرن، نورث آمبرلند به عنوان کوچک ترین فرزند از سه دختر امیلی و جورج لِبور به دنیا آمد. پدرش استاد زمین شناسی بود و ماری مرتباً در سفرهای علمی او شرکت می کرد و نمونه هایی برای مجموعه های شخصی خود جمع آوری می نمود. او در کالج آرمسترانگ هنر خواند و سپس به دانشگاه دورهام رفت، جایی که مدارک متعددی در رشته جانورشناسی دریافت کرد: مدرک کاردانی در ۱۹۰۳، کارشناسی در ۱۹۰۴، کارشناسی ارشد در ۱۹۰۷ و دکترا در ۱۹۱۷. فعالیت های حرفه ای و تحقیقاتی. در سال ۱۹۰۰ و پیش از آغاز تحصیلات علمی خود، لِبور کار تحقیقاتی را با مقاله ای دربارهٔ نرم تنان خشکی و آب های شیرین در نورثامبرلند شروع کرد. در حالی که برای مدرک کارشناسی ارشد خود مطالعه می کرد، در دانشگاه دورهام به عنوان
کارمند مشغول به کار بود. از ۱۹۰۶ تا ۱۹۰۹ به عنوان نمایش دهنده در گروه جانورشناسی دانشگاه لیدز فعالیت کرد و از ۱۹۰۹ تا ۱۹۱۵ نیز به عنوان استادیار مشغول بود. حرفه تحقیقاتی حرفه ای لِبور به طور کامل در آزمایشگاه انجمن زیست شناسی دریایی در پلیموث انجام شد، جایی که در سال ۱۹۱۵ به تیم تحقیقاتی پیوست. او تا سال ۱۹۴۶ عضو تمام وقت و پس از آن تا زمانی که در سال ۱۹۶۴ به دلیل مشکلات سلامتی نتوانست به تحقیقات ادامه دهد، عضو افتخاری بود. علایق اصلی تحقیقاتی او مراحل لاروی ترماتودها (برخی گونه های آن انگل نرم تنان هستند) و خود نرم تنان بود. او در طول دوران حرفه ای خود بیش از ۱۰۰ مقاله در این زمینه ها منتشر کرد. او همچنین روی میکروپلانکتون ها کار کرد و حداقل ۲۸ گونه جدید را کشف نمود که در دو کتاب فهرست بندی کرد. پس از انتشار این کتاب ها، لِبور از شیشه های پلانکتونی تازه اختراع شده برای مطالعه بهتر مراحل تخم و لاروی کریل در اقیانوس اطلس شمالی، قطب جنوب و برمودا استفاده کرد. او همچنین کارهای تحسین برانگیزی دربارهٔ تخم ها و لاروهای ماهی خمسی، شاه ماهی و ساردین منتشر کرد و تحقیقاتی نیز در غرب آفریقا انجام داد. مشارکت های علمی و
جوامع تخصصی. علاوه بر تحقیقات، لِبور عضو فعال جامعه علمی بود. او از اولین گروه دانشمندان ای بود که در سال ۱۹۲۳ به انجمن زیست شناسی تجربی پیوستند تا همکاری و تبادل ایده داشته باشند، که به تثبیت بیشتر شهرت او به عنوان چهره ای پیشرو در زمینه زیست شناسی دریایی کمک کرد. بازنشستگی و سال های پایانی. لِبور در سال ۱۹۴۵ در سن ۷۰ سالگی بازنشسته شد، اما تا ۸۸ سالگی به کار در آزمایشگاه و انتشار مقالات ادامه داد تا زمانی که ضعف بینایی مانع از کار او با میکروسکوپ شد. لِبور عضو چندین انجمن حرفه ای بود. او عضو انجمن لینه ای، عضو مادام العمر انجمن جانورشناسی و عضو انجمن زیست شناسی دریایی بریتانیا بود. گونه های متعددی از دینوفلاژله ها به نام او نامگذاری شده اند، از جمله جنس های لِبورایا و لِبوریدینیوم و گونه های پلی کریکوس لِبورِه و کوچلودینیوم لِبورِه. همکارانش او را به نیکی به یاد می آوردند.
مری دالی ( به انگلیسی : Mary Daly) فیلسوف، الهی دان و نظریه پرداز فمینیست آمریکایی بود که به دلیل دیدگاه های رادیکال خود در نقد مردسالاری و ساختارهای سنتی مذهبی شناخته می شود. او از چهره های تأثیرگذار در فلسفه فمینیستی و الهیات انتقادی بود. زندگی و تحصیلات. مری دالی (۱۹۲۸-۲۰۱۰) در ۱۶ اکتبر ۱۹۲۸ در اسکنکتدی، نیویورک، متولد شد. او در دانشگاه سنت ماری، دانشگاه کانکتیکات و دانشگاه فریبورگ سوئیس تحصیل کرد و مدرک دکترای خود را در فلسفه و الهیات دریافت کرد. دالی یکی از نخستین زنانی بود که در حوزه الهیات کاتولیک به مدارج بالای علمی رسید، اما به تدریج از نهادهای مذهبی سنتی فاصله گرفت و به نقد ساختارهای پدرسالارانه در دین پرداخت. اندیشه های فلسفی و الهیاتی. دالی معتقد بود که مذاهب سنتی، به ویژه مسیحیت، ساختارهایی عمیقاً مردسالارانه دارند که زنان را به حاشیه رانده اند. او در کتاب "فراسوی خدا پدر" (Beyond God the Father) به نقد تصویر مردانه از خدا و جایگاه زنان در الهیات پرداخت. به باور او، برای رسیدن به آزادی واقعی، زنان باید از نظام های فکری و زبانی مردسالارانه رهایی یابند و مفاهیم جدیدی از الوهیت و معنویت بیافرینند. ف
مینیسم و نقد اجتماعی. دالی یکی از تأثیرگذارترین فمینیست های موج دوم بود و در آثارش به بررسی چگونگی سرکوب زنان در زبان، دین و فلسفه پرداخت. او در کتاب "زن کشی و جادوگری" (Gyn/Ecology: The Metaethics of Radical Feminism) به بررسی تاریخ خشونت علیه زنان پرداخت و نشان داد که چگونه فرهنگ مردسالارانه زنان را در طول تاریخ سرکوب کرده است. او همچنین تأکید داشت که زبان ابزاری برای حفظ قدرت مردان است و زنان باید زبان خود را بازآفرینی کنند. تأثیر و میراث. دالی با دیدگاه های رادیکال خود الهام بخش بسیاری از متفکران فمینیست شد، اما به دلیل مواضع صریح و گاهی جنجالی اش، با مخالفت های زیادی نیز روبه رو شد. او در سال های پایانی عمرش از تدریس در دانشگاه بوستون کناره گیری کرد و به نوشتن و سخنرانی پرداخت. تأثیر او بر فلسفه فمینیستی و نقد دین همچنان در مطالعات معاصر احساس می شود.
جوانا راس (1937–2011) نویسنده، منتقد ادبی و نظریه پرداز فمینیست آمریکایی بود که تأثیر عمیقی بر ادبیات علمی تخیلی، نظریه های فمینیستی و نقد ادبی گذاشت. او به دلیل دیدگاه های پیشرو در زمینه جنسیت، قدرت و نابرابری اجتماعی شناخته می شود. زندگی و تحصیلات. راس در 1937 در برانکس، نیویورک، متولد شد. او در کالج کورنل تحصیل کرد و سپس مدرک کارشناسی ارشد خود را از دانشگاه ییل دریافت کرد. در دوران دانشجویی، به مطالعه فلسفه، ادبیات و نقد اجتماعی علاقه مند شد که بعدها در آثارش منعکس شد. فعالیت های ادبی و فلسفی. راس بیش از هر چیز به عنوان نویسنده ای برجسته در ژانر علمی تخیلی شناخته می شود. رمان "زن مردگونه" (The Female Man) که در سال 1975 منتشر شد، یکی از مهم ترین آثار او به شمار می رود. این رمان، ترکیبی از داستان علمی تخیلی و فلسفه فمینیستی است و به بررسی هویت جنسیتی و روابط قدرت می پردازد. او در آثارش از سبک های نوآورانه برای به چالش کشیدن نقش های جنسیتی سنتی استفاده می کرد. نقد ادبی و نظریه فمینیستی:. راس مقالات مهمی در نقد ادبی فمینیستی نوشته است که از جمله آن ها می توان به "چگونه زنان در ادبیات سرکوب می شوند؟" اشاره کرد
. او در این مقاله نشان می دهد که چگونه نویسندگان زن در ادبیات مردسالارانه نادیده گرفته شده یا تحریف شده اند. نظریات او در حوزه نقد ادبی و فلسفه فمینیستی تأثیر زیادی بر مطالعات جنسیت و نظریه های ادبی معاصر گذاشته است. میراث و تأثیرات. جوانا راس نه تنها در ادبیات علمی تخیلی، بلکه در فلسفه فمینیستی و نقد اجتماعی نیز تأثیر بسزایی داشت. او از جمله کسانی بود که به نقد قدرت و ساختارهای اجتماعی از منظر زنان پرداخت و راه را برای نسل های بعدی نویسندگان و متفکران هموار کرد. آثار او همچنان در محافل دانشگاهی و میان علاقه مندان به نظریه های فمینیستی مورد مطالعه قرار می گیرد.
کوره با پوشش آب گرد نوعی کوره بلند است که برای ذوب سنگ های معدنی فلزات غیرآهنی، به ویژه سنگ معدن مس، سرب یا سرب-نقره، به کار می رود. دلیل نام گذاری این کوره پوشش آب گردی است که برای خنک سازی بخش پایینی بدنهٔ کوره و افزایش عمر مفید بوتهٔ کوره استفاده می شود. از این کوره با نام های کوره بلند با پوشش آب گرد، کوره بلند مس، یا کوره بلند سرب نیز یاد می شود. امروزه، این فناوری در فرآیند ذوب (گدازگری) مس تقریباً منسوخ شده و جای خود را به ذوب تشعشعی برای سنگ معدن مس تغلیظ شده داده است. با این حال، شکل اصلاح شده ای از این کوره همچنان در فرآیند فرآوری سرب مورد استفاده قرار می گیرد. اصطلاح "کوره با پوشش آب گرد" همچنین برای نوعی دستگاه گرمایش غیرمستقیم در صنایع نفت و گاز به کار می رود که معمولاً بخاری با پوشش آب گرد (Water Jacket Heater) یا بخاری حمام آب (Water Bath Heater) نامیده می شود. این دستگاه نباید با کوره متالورژیکی با پوشش آب گرد اشتباه گرفته شود. تاریخچه. در اواسط قرن نوزدهم، بیشتر فرآیندهای ذوب فلزات غیرآهنی با استفاده از کوره های بازتابشی انجام می شد. در آن زمان، کوره های بلند برای ذوب سنگ معدن سولفیدی مس در ر
شته کوه هارتس آلمان مورد استفاده قرار می گرفتند. در سال ۱۸۴۷، معادن بورا در استرالیای جنوبی سعی کردند این فناوری را به کار بگیرند، اما به دلیل ناسازگاری طراحی کوره آلمانی، این تلاش ناموفق بود؛ زیرا کوره های آلمانی، که در آنها دمنده های هوا با نیروی اسب کار می کردند، نمی توانستند هوادهی مناسبی برای فرآیند ذوب سنگ های معدن مس کربناتی آن منطقه فراهم کنند. طراحی کوره بلند با پوشش آب گرد برای ذوب فلزات غیرآهنی در دههٔ ۱۸۷۰ در آمریکای شمالی توسعه یافت و در استرالیا به نام کوره با پوشش آب گرد آمریکایی شناخته می شد. این طراحی از کوره های کوپلای آلمانی الهام گرفته شده بود، اما نوآوری اصلی آن، سیستم کنترل شدهٔ خنک کاری بدنهٔ کوره بود. از دههٔ ۱۸۸۰، کوره های با پوشش آب گرد به ویژه برای ذوب سنگ های معدنی سولفیدی رواج یافتند. برخلاف کوره های بازتابی، این کوره ها را می توانستند در کارخانه تولید کرده و سپس در محل موردنظر مونتاژ کنند، که مزیت مهمی در توسعهٔ صنعتی محسوب می شد. با این حال، عملکرد این کوره ها برای همهٔ انواع سنگ معدن و شرایط عملیاتی مناسب نبود. در برخی موارد، استفاده از این فناوری منجر به شکست های پرهزینه ای شد
، مانند معدن نورث لایل در کراتی در تاسمانی، معدن لوید در بورراگا و معدن اورفلو در بوبادا، نیو ساوت ولز. اما در برخی دیگر از معادن، این کوره ها با موفقیت مورد استفاده قرار گرفتند، مانند معدن عظیم مس آناکوندا در بوت، مونتانا، معدن ماونت لایل در تاسمانی و بسیاری دیگر از معادن مهم. کوره های با پوشش آب گرد هرگز نتوانستند به طور کامل جایگزین کوره های بازتابی در صنعت ذوب مس شوند. در نهایت، بین سال های ۱۹۴۹ تا ۱۹۸۰، هر دو نوع کوره به طور گسترده ای کنار گذاشته شدند و جای خود را به فناوری ذوب تشعشعی دادند. فناوری و کاربرد. ذوب (گدازگری). ذوب سنگ سرب و نقره-سرب. اطلاعات بیشتر: فرآوری سرب کوره با پوشش آب گرد می تواند برای احیای سنگ معدن های اکسیدی فلزات غیرآهنی که با کک مخلوط شده اند، جهت تولید فلز و سرباره به کار رود. از آنجا که سرب و نقره اغلب در یک سنگ معدن یافت می شوند، جدا کردن نقره از سرب خام تولیدشده در کوره، نیازمند یک فرآیند پالایش ثانویه است، مانند فرآیند پارکس. یکی از چالش های مهم در ذوب سرب، محافظت از کارگران در برابر بخارات سمی سرب بود، که نیازمند تدابیر ایمنی ویژه ای بود. ذوب سنگ معدن مس. فرآیند پیرومتالورژ
یکی کوره با پوشش آب گرد برای ذوب سنگ معدن سولفیدی مس، اساساً با کوره های بلند رایج برای تولید آهن، یا کوره با پوشش آب گرد برای تولید سرب تفاوت دارد. ذوب سنگ های معدنی سولفیدی مس در این کوره، در واقع تمرکز بخش فلزی غیرآهنی سنگ معدن در مات و جداسازی برخی ناخالصی ها از طریق سرباره است: انتخاب یک گدازآور مناسب بر اساس ترکیب شیمیایی سنگ معدن، بسیار مهم است. گدازآورهای رایج شامل: انتخاب گدازآور به آنچه برای ایجاد سرباره نیاز است، تا اتلاف مس در آن سرباره حداقل باشد، بستگی دارد. در صورتی که هر دو نوع سنگ معدن پایه (اکسید یا کربنات) و سنگ معدن سولفیدی سیلیسی در دسترس بودند، مخلوط کردن این دو نوع سنگ معدن در فرآیند ذوب نیاز به استفاده از سایر گدازآورها را کاهش می داد. مزایا و معایب. کوره های با پوشش آب گرد در مقایسه با کوره های بازتابشی چندین مزیت داشتند. مصرف سوخت آنها کمتر بود. کوره های با پوشش آب گرد می توانستند بدون نیاز به تشویه (Roasting) سنگ معدن مس سولفیدی مستقیماً آن را ذوب کنند. به دلیل طراحی کارآمد، خروجی این کوره ها بیشتر بود. امکان ذوب سنگ معدن با عیار پایین در این کوره ها وجود داشت؛ زیرا این کوره ها قادر
بودند حجم زیادی از سرباره مذاب را تخلیه کنند که در ذوب سنگ های معدنی کم عیار ضروری است. با این حال، حجم بالای سرباره تولیدی یک چالش مهم بود، زیرا سرباره جامد برای پر کردن فضاهای خالی (استوپ ها) ایجاد شده در معادن زیرزمینی مناسب نبود. در برخی معادن، سرباره مذاب را با آب تصفیه می کردند تا به سرباره دانه ای تبدیل شود که می توانست برای پر کردن فضاهای خالی معدن مورد استفاده قرار گیرد. اما در بیشتر موارد، سرباره مذاب به صورت مستقیم تخلیه شده و به مرور زمان تپه های بزرگی از سرباره در نزدیکی کارخانه های ذوب شکل گرفتند که به عنوان آثاری ماندگار از عملیات ذوب باقی ماندند. کی دیگر از مزایای مهم کوره با پوشش آب گرد، امکان تخلیهٔ کف کوره برای تمیزکاری یا تعمیرات در برخی طراحی ها بود. در مقابل، در کوره های بازتابشی، مقدار زیادی از مس در کف کوره جمع می شد که برای بازیابی آن، عملاً باید کوره تخریب می شد. با این حال، این نوع کوره معایبی نیز داشت. ذرات ریز سنگ معدن برای این کوره مناسب نبودند و عملکرد آن بیشتر برای توده های درشت سنگ معدن بهینه شده بود. ذرات مسیر کوره را مسدود می کردند یا توسط جریان هوای دمیده شده به سمت دودکش
کشیده می شدند. در نهایت، تنها مشکل دوم با توسعهٔ روش هایی برای جمع آوری غبار دودکش و بازیافت آن برطرف شد. یکی از معایب اولیهٔ این نوع کوره، وابستگی آن به کک به عنوان سوخت بود. برخلاف کوره های بازتابشی، این کوره ها نمی توانستند از سوخت های ارزان تر مانند هیزم یا زغال سنگ خام استفاده کنند. اما این عیب تا حدی با مصرف سوخت کمتر جبران می شد. در سال های نخست قرن بیستم، با توسعهٔ روش ذوب پیریتی (Pyritic Smelting)، مصرف کک به شدت کاهش یافت، به ویژه هنگام ذوب سنگ معدن های مناسب مانند کالکوپیریت. در این روش، گوگرد و آهن موجود در سنگ معدن برای تولید گرما و تأمین انرژی مورد استفاده قرار می گرفتند. همچنین، اکسید آهن تولیدشده در فرآیند اکسیداسیون با سیلیس مذاب ترکیب می شد و سربارهٔ سیلیکات آهن را تشکیل می داد. کوره های با پوشش آب گرد نیاز به دمنده های هوا و منبع آب خنک کننده داشتند و از لحاظ ساخت و بهره برداری پیچیده تر از کوره های بازتابشی بودند. اما این کوره ها مقیاس پذیر یودند و می توانستند در اندازه های کوچک یا بزرگ ساخته شده و به طور مؤثری کار کنند. همانند سایر کوره های بلند، این نوع کوره ها نیز بهترین عملکرد را در شر
ایط عملیاتی مداوم داشتند. در نتیجه، کارگاه های ذوب که از این کوره ها استفاده می کردند نیز مجبور بودند عملیات ذوب را به طور مداوم انجام دهند. از این نظر، این یک مزیت نسبت به کوره های بازتابشی محسوب می شد، زیرا کوره های بازتابشی به صورت ناپیوسته (Batch Process) و معمولاً در چرخه های ۲۴ ساعته کار می کردند. چرخه های مکرر گرم و سرد شدن در کوره های بازتابشی به مرور باعث آسیب به سازه های آجری نسوز و افزایش هزینه های تعمیر و نگهداری می شد. در مقابل، یک کورهٔ با پوشش آب گرد که به درستی مدیریت می شد، می توانست چندین سال بدون نیاز به تعویض آجرهای نسوز کار کند. تفاوت های طراحی کوره بلند معمولی. دمای عملیاتی داخلی کوره با پوشش آب گرد کمتر از کوره بلند مورد استفاده برای تولید آهن است و فرآیند آن به تشکیل پوسته بوش، که برای عملکرد کوره بلند آهن سازی حیاتی است، وابسته نیست. کوره های بلند سنتی که برای ذوب سنگ آهن به کار می روند، از هوای دمیده شده ی گرم استفاده می کنند (هات بلاست)، درحالی که کوره های با پوشش آب گرد معمولاً از جریان هوای سرد بهره می بردند که معمولاً توسط دمنده های جابجایی مثبت مانند دمنده روتز تأمین می شد. در ب
رخی از این کوره ها، هوای دمیده شده پیش گرم می شد، اما در فرآیند ذوب پیریتی سنگ معدن مس، پیش گرم کردن جریان هوا هیچ مزیتی نداشت. مقطع افقی کوره های با پوشش آب گرد معمولاً مستطیلی بود، هرچند انواعی با مقطع دایره ای یا بیضوی نیز وجود داشت. -این در حالی است که کوره های بلند آهن سازی همواره دارای مقطع دایره ای هستند. در برخی از طراحی های کوره های بزرگ تر، فلز مذاب یا مات و همچنین سرباره مذاب از دو انتهای باریک تر بخش پایینی کوره تخلیه می شدند. این نوع کوره ها معمولاً تعداد بیشتری لوله با اندازه های کوچک تر نسبت به یک کوره بلند آهن سازی داشتند. واد اولیه معمولاً از طریق دریچه ای کشویی در قسمت جانبی ساختار بالایی کوره وارد می شدند، برخلاف کوره های بلند آهن سازی که مواد از بالای کوره تغذیه می شود. در بالای کوره های با پوشش آب گرد، یک دودکش ثابت قرار داشت. گازهای خروجی حاصل از ذوب مس برای بازیافت و استفاده به عنوان سوخت، مشابه گاز کوره بلند آهن سازی ( گاز کوره بلند)، مناسب نبودند. با این حال، در کوره هایی که از فرآیند ذوب پیریتی استفاده می کردند، غلظت دی اکسید گوگرد در گازهای دودکش به اندازه ای بود که امکان استفاده از
آن در تولید اسید سولفوریک فراهم می شد، که این امر به کاهش سطح آلودگی هوا ناشی از فعالیت های ذوب کمک می کرد. اگر تخلیه این گازها به جو ضروری بود، ساخت یک دودکش بلند لازم می شد تا گازهای سمی، عمدتاً دی اکسید گوگرد، از محیط کوره و مناطق مسکونی مجاور دور شوند. گرد و غباری که در دود گازها حمل می شد، معمولاً جمع آوری می گردید زیرا حاوی مقادیر قابل توجهی فلز بود. در کوره هایی که به ذوب سرب می پرداختند، واکنش احیایی رخ می داد و گاز خروجی حاوی مونوکسید کربن بود که مشابه گاز کوره بلند باید از طریق مشعل سوزی دفع می شد. برخلاف یک کوره بلند آهن سازی معمولی، فلز سرب یا مات مس و همچنین سرباره در کوره های با پوشش آب گرد تقریباً به صورت پیوسته تخلیه می شدند. برای تخلیه سرباره، یک خروجی جداگانه در نظر گرفته می شد. مات مس مذاب حاصل از این نوع کوره همچنان حاوی مقداری سرباره بود. ابتدا مات مس مذاب وارد ظرفی به نام "ته نشین کننده" می شد تا سرباره روی سطح آن جمع شود و از آنجا سرریز شود. سپس، از طریق سوراخ هایی در بخش پایینی ته نشین کننده، مات مذاب درون ملاقه هایی ریخته می شد که برای انتقال آن به مبدل جهت فرآوری بیشتر و تولید مس بل