Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
چای در خانه درختی (انگلیسی: tea at the tree dome) قسمت سوم سریال تلویزیونی باب اسفنجی شلوارمکعبی است . در ایران این قسمت با نام " چای در خانه درختی"از شبکه پرشین تون دوبله و پخش شد.
سیمو پارپولا (؛ زادهٔ ) انسان شناس، باستان شناس، و استاد دانشگاه اهل فنلاند است.
اریک آلمان (; – ) زبان شناس، و فیلسوف اهل فنلاند بود. آلمان فعالیت دانشگاهی خود را به عنوان یک زبان شناس کلاسیک آغاز کرد.
رایمو آئولیس آنتیلا (؛ ۲۱ آوریل ۱۹۳۵ – ) زبان شناس دانشگاهی و استاد دانشگاه اهل فنلاند بود. او استاد مطالعات هندواروپایی در دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس بود.
کای دونر (; – ) دانشمند در زمینه قوم شناسی اهل فنلاند بود.
هایلمار ماگنوس اکلوند (; – ) ریاضی دان، زبان شناس، روزنامه نگار، و فیلسوف اهل فنلاند بود. او یکی از پیشروان مطالعات زبان ایدو بود.
آروید گنتز (; – ) سیاستمدار، انسان شناس، شاعر، زبان شناس، فرهنگ عامه شناس، و استاد دانشگاه اهل دوک نشین بزرگ فنلاند بود. او با نام مستعار Arvi Jännes می نوشت. از معروف ترین اشعار او می توان به «Herää Suomi»، «Karjala» و «Väinölän lapset» اشاره کرد. او از سال ۱۹۰۱ تا ۱۹۰۵ عضو مجلس سنای فنلاند بود
کارل اکسل گوتلوند (; – ) گردشگر، زبان شناس، مؤلف (پدیدآور)، مورخ، مترجم، و استاد دانشگاه اهل سوئد بود. او اهل تحقیق در فرهنگ فنلاندی، گردآورنده فرهنگ عامه، مورخ، سیاستمدار فرهنگی، زبان شناس، لغت شناس، مترجم، نویسنده، ناشر و مدرس زبان فنلاندی در دانشگاه هلسینکی بود. او یک شخصیت فرهنگی پرجنب وجوش و یکی از بیدارگران ملی فنلاند و - بعدها - یکی از مخالفان برجسته در همان زمان بود.
یوسی هالا-آهو (؛ زادهٔ ) سیاست مدار اهل فنلاند است.
پکا سائوری (؛ زادهٔ ) سیاستمدار، روزنامه نگار، و روان شناس اهل فنلاند است. او پیش از این معاون شهردار هلسینکی، پایتخت فنلاند، و رئیس کارزار Procura برای تدارکات پایدار بود. سوری در اواخر دهه ۱۹۹۰ به دلیل اجرای یک برنامه رادیویی محبوب به نام Yölinja ("خط شبانه") در فنلاند مشهور شد که در آن سعی می کرد به تماس گیرندگان در مورد مشکلات شخصی مختلفشان کمک کند.
پکا وساینن (; ۱۵۴۰ – ۱۶۲۷) پرسنل نظامی اهل فنلاند بود. او رهبر دهقانان و چریک مشهور فنلاندی قرن شانزدهم در دوران «خشم طولانی» یا پیتکه ویهه بود. درگیری طولانی جنگ روسیه و سوئد در میان سکونتگاه های منطقه اوستروبوتنیای شمالی که رسماً در آن زمان فراتر از مرز روسیه طبق معاهده نوتبورگ بود، بدترین بود. جنگ چریکی طولانی و بی رحمانه بدون هیچ کمک خارجی، در نهایت نیاز به جنگ سالارهایی برای مراقبت از ساکنان را ایجاد کرد. مشهورترین چهره این دوره پکا وساینن است. یک گروه مهاجم از دهقانان ئی، به رهبری وساینن، کاندالاکشا (کانتالاهتی) و یک سکونتگاه کوچک روسی در کم را در تابستان ۱۵۸۹ ویران کرده و آتش زدند. آنها غنیمت قابل توجهی را با خود به ای بردند. طبق روایات شفاهی و گمانه زنی های تاریخی از قرن های بعد، وساینن همچنین در همان سال حمله دیگری را رهبری کرده است که در آن دهقانان صومعه پچنگا را ویران کرده و همه راهبان را کشته اند. این حمله واقعاً رخ داد، اما مشخص نیست که وساینن هیچ ارتباطی با آن داشته است.
آلبا مدونا یا بانو مریم یک نقاشی توندو (دایره ای) رنگ روغن روی چوب است که توسط هنرمند ایتالیایی رنسانس، رافائل، در حدود سال ۱۵۱۱ خلق شده و مریم، عیسی و یحیی تعمید دهنده را در یک منطقه روستایی معمولی ایتالیایی به تصویر می کشد. پس از یک قرن و نیم اقامت در ایتالیا، این اثر تا سال ۱۸۳۶ در مجموعه دوک های آلبا در اسپانیا بود، تا اینکه به نیکلاس اول روسیه فروخته شد و به یکی از آثار برجسته موزه سلطنتی ارمیتاژ در سنت پترزبورگ تبدیل شد. این اثر که در سال ۱۹۳۱ مخفیانه توسط دولت اتحاد جماهیر شوروی به اندرو دابلیو. ملون فروخته شد، از سال ۱۹۳۷ در نگارخانه ملی هنر در واشینگتن دی.سی. نگهداری می شود.
واناسا شبکه موسیقی ۲۴ ساعته که مخاطبان آن، جوانان عرب عمدتا در شرق عربستان سعودی است. این شبکه موزیک ویدیو، کنسرت، برنامه های موسیقی، سبک زندگی و همچنین سریال نمایش می دهد.
آفتاب و سایه و فیلمی هندی محصول سال ۱۹۷۹ و به کارگردانی پاراهلاد شارما است. در این فیلم بازیگرانی همچون سانجیو کومار، هما مالینی، یوگتا بالی، اوم شیوپوری و نظیر حسین ایفای نقش کرده اند.
سیم ایمنی یا سیم قفل کننده نوعی قفل مکانیکی مثبت به شمار می رود که از باز شدن یا شل شدن بست ها (مانند پیچ ها و مهره ها) بر اثر ارتعاش یا نیروهای دیگر جلوگیری می کند. همچنین، وجود سیم ایمنی می تواند نشانه ای از محکم بودن صحیح بست ها نیز باشد. سیم ایمنی در ضخامت ها (گِیج ها) و جنس های متنوعی تولید می شود که بسته به نوع کاربرد انتخاب می گردد. در صنایع هوافضا و مسابقات اتومبیل رانی، معمولاً از سیم فولاد ضدزنگ استفاده می شود، مانند سیمی با قطر ۰٫۸ میلی متر (۰٫۰۳۲ اینچ). به طور معمول، این سیم از سوراخی که روی یک بست یا قطعه ایجاد شده عبور داده می شود، سپس پیچانده شده و به یک بست یا قطعه دیگر متصل می گردد و بار دیگر پیچانده می شود تا اتصال ایمن شود. کاربرد. اصل. چندین روش مختلف برای ایمنی سازی (Safetying) در کاربردهای گوناگون وجود دارد. واژهٔ «ایمنی سازی» (Safetying) به طور سراسرصنعتی در صنعت هوانوردی به کار می رود. به طور خلاصه، ایمنی سازی به این صورت تعریف می شود: «محکم کردن مهره، پیچ، مهارچرخشی (Turnbuckle) و سایر قطعات هواپیما به روش های مختلف، به گونه ای که لرزش در حین عملکرد، باعث شل شدن آن ها نشود.» این روش ه
ا به منظور ایجاد یا حفظ گشتاور (Torque) نیستند، بلکه به عنوان یک ابزار ایمنی برای جلوگیری از باز شدن ناخواسته پیچ ها، مهره ها، خارها، درپوش های روغن، شیرهای تخلیه، شیرها و سایر قطعات مورد استفاده قرار می گیرند. سیم ایمنی با پیچیده شدن به دور خودش، کشش (تنش) را حفظ می کند و در جای خود باقی می ماند؛ به طوری که یک سر آن به بست مورد نظر (مثلاً پیچ) و سر دیگر به نقطه مهار (که می تواند یک بست دیگر باشد) متصل می شود. از آنجا که سیم ایمنی از آلیاژ شکل پذیر ساخته شده، پس از خم شدن، شکل خود را حفظ می کند و به حالت اولیه بازنمی گردد. این ویژگی باعث می شود که بتوان آن را به راحتی به دور یک جسم قفل کرد، مثلاً زمانی که از یک سوراخ کوچک در پیچ عبور داده می شود، به خودش بازمی گردد و پیچانده می شود. همین فرایند سپس در سمت دیگر، یعنی نقطه مهار، تکرار می شود. از آنجا که سیم پیچیده شده باز نمی شود و حالت خود را حفظ می کند، به صورت یک حلقهٔ ثابت عمل کرده و برای باز شدن، نیاز به نیرویی بسیار بیشتر از تنش هایی دارد که برای مقابله با آن ها طراحی شده است. "Mousing" (تلفظ: ماوزینگ) به کاربرد سیم ایمنی یا نوع خاصی از آن به نام سیم ماوز
ینگ (Mousing Wire) اطلاق می شود که برای ایمن سازی پین شیاردار پیچ دار (Clevis Pin) درون یک شَکل (Shackle) به کار می رود. در این روش، چند دور سیم ماوزینگ از سوراخ مخصوصی که در انتهای بدون رزوه پین تعبیه شده عبور داده می شود و سپس دور بدنه خمیده شَکل (Hoop) پیچیده می شود تا اتصال ایمن گردد. در برخی شَکل های رزوه دار، یک سوراخ اضافه در انتهای رزوه دار پین وجود دارد که از محل خروج آن از رزوه عبور می کند. در این موارد، می توان با استفاده از یک خار فنری (Cotter Pin) یا چند دور سیم ماوزینگ که از این سوراخ رد شده اند، همان هدف را محقق کرد؛ یعنی نگه داشتن شَکل در وضعیت بسته. در کاربردهایی که نیاز به ایمنی همراه با سهولت در باز کردن اتصال وجود دارد، به جای سیم، اغلب از بست های پلاستیکی (Nylon Zip Ties) استفاده می شود. استفاده. سیم ایمنی برای تأمین ایمنی و جلوگیری از باز شدن ناخواسته بست ها به کار می رود. طول سیم باید به اندازه ای باشد که از نقطه ای ثابت تا سوراخ موجود در بست متحرک (مانند پین) برسد؛ به عنوان مثال، یک پین clevis، یا گاهی linchpin یا hitch-pin که از داخل یک چنگک clevis عبور داده شده است. سپس سیم از سوراخ
عبور داده می شود، به سمت عقب برگردانده شده، در راستای سر دیگر قرار می گیرد و پیچانده می شود. یک سر سیم ممکن است وارد سوراخ یک بست دیگر شود، سپس دوباره پیچانده شود و در نهایت به بست دوم یا یک قطعه دیگر مهار شود. در پایان، شل بودن اضافی سیم کشیده شده و محکم می شود. در این حالت، دو سر حلقهٔ سیمی که تشکیل شده اند، با استفاده از ابزار مخصوص پیچاندن سیم (مانند انبردست پیچشی یا سیم گیر) به هم پیچانده می شوند، به اندازه کافی پیچ می خورند تا ایمن بمانند و سپس از ابزار رها می شوند. بست متحرک—که ممکن است مهره، مهره پروانه ای، مهارچرخشی (Turnbuckle)، پیچ یا پینی مشابه پیچ باشد—معمولاً دارای سوراخی است که در حالت بسته نیز در دسترس باقی می ماند. در این صورت، سیم ایمنی از داخل آن عبور داده شده و ایمنی اتصال را تضمین می کند. پس از پایان کار، هرگونه طول اضافی سیم با سیم چین یا انبردستی که گاهی ابزار پیچاندن نیز هست بریده می شود. اگر بست مورد نظر فاقد سوراخ مناسب برای عبور سیم ایمنی باشد، ممکن است نیاز باشد تا سوراخی مخصوص روی آن ایجاد شود. سیم ایمنی قابلیت استفاده مجدد ندارد؛ بنابراین، هنگام نیاز به باز کردن بست، می توان آن ر
ا با ابزار مناسب برید و به راحتی جدا کرد. تکنیک های مناسب. گام استفاده از متداول ترین سایز سیم ایمنی (سافت وایر) که ۰٫۸ میلی متر (معادل ۰٫۰۳۲ اینچ) است، راهنمایی های نصب و روش اجرا را می توان در چندین منبع قابل دسترس عمومی یافت. FAA AC 43.13-1B, MS33540، و FAA AC 43.13-1B (استاندارد) 43.13-1B فقط ۶ تا ۸ پیچش در هر اینچ (تقریباً با گام ۶ تا ۴ میلی متر) را مشخص می کند. استاندارد 43.13-1B هیچ اشاره دیگری به تعداد پیچش در هر اینچ، چه برای پیچش دستی و چه با ابزار خاص، ندارد. کتابچه راهنمای مکانیک هواپیما (Aviation Mechanic Handbook) مقادیر متفاوتی برای پیچش در هر اینچ مشخص کرده است: برای سیم های با قطر ۰٫۰۲۰ تا ۰٫۰۲۵ اینچ (۰٫۵ تا ۰٫۶ میلی متر)، ۸ تا ۱۴ پیچش در هر اینچ (تقریباً با گام ۳ تا ۲ میلی متر)؛ برای سیم های با قطر ۰٫۰۳۲ تا ۰٫۰۴۱ اینچ (۰٫۸ تا ۱ میلی متر)، ۶ تا ۱۱ پیچش در هر اینچ (تقریباً با گام ۴ تا ۲ میلی متر)؛ و برای سیم های با قطر ۰٫۰۵۱ تا ۰٫۰۶۰ اینچ (۱ تا ۲ میلی متر)، ۴ تا ۸ پیچش در هر اینچ (تقریباً با گام ۶ تا ۳ میلی متر). سیم ایمنی باید به گونه ای از بست عبور داده شود که در خلاف جهت باز شدن بست، کشش ای
جاد کند. برای مثال، اگر یک پیچ متداول خودرویی در آمریکا ایمن می شود، سیم ایمنی پس از نصب باید به طور مداوم پیچ را در جهت عقربه های ساعت تحت کشش قرار دهد، زیرا این جهت، جهت سفت شدن پیچ است. هنگام سوراخ کاری یک بست (Fastener)، محل مناسب برای سوراخ کاری به نوع بست و نقطه ای که قرار است به آن سیم کشی شود بستگی دارد. جایگزین سوراخ کاری دستی در بست ها، استفاده از تب های سیم ایمنی (Safety Wire Tabs) است (به بخش مربوط به Safety Wire Tabs در ادامه مراجعه شود) یا می توان از بست های از پیش سوراخ کاری شده استفاده کرد که آماده برای سیم کشی ایمنی هستند. طبق استاندارد AC43.13-1B، بند 7-124f، صفحه ۷–۲۱ آمده است: «انتهای سیم ایمنی باید به سمت داخل و زیر قطعه خم شود تا از ایجاد لبه های تیز یا برجسته که ممکن است خطر ایمنی ایجاد کنند، جلوگیری شود.» بر این اساس، تصویر اول در این مقاله با تکنیک ها و رویه های صحیح انطباق ندارد و لازم است که با یک نمونه بهتر و منطبق با استانداردهای ایمنی جایگزین شود. سیم شاهد. یکی از کاربردهای ساده تر سیم ایمنی که معمولاً با عنوان «سیم شاهد» (Witness Wiring) شناخته می شود، استفاده از سیم مسی نازک و
تک رشته ای است که هدف آن ارائه تأیید بصری مثبت از بسته بودن یا ایمن بودن برخی تجهیزات خاص در صنعت هوافضا است. از کاربردهای رایج آن می توان به ایمن سازی تجهیزات ایمنی مانند کپسول های آتش نشانی و کیف های تجهیزات اضطراری اشاره کرد. همچنین، از سیم شاهد برای اطمینان از باقی ماندن پوشش کلیدهای حساس در جای خود استفاده می شود؛ مانند کلیدهای مربوط به سیستم های اطفای حریق یا سیستم های پران (Ejection Systems). کاربرد سیم شاهد تنوع زیادی دارد و ممکن است انواع مختلفی از تجهیزات و شرایط را دربر گیرد. وظیفه اصلی این سیم، ایجاد شاخصی بصری است که نشان دهد تجهیز موردنظر باز نشده یا تغییری در آن صورت نگرفته است. سیم های شاهد همچنین با هدف ارائه روشی سریع برای اطمینان از عدم استفاده یا دستکاری تجهیزات یا سیستم های ایمنی حیاتی از آخرین تعمیر، تنظیم مجدد یا بازرسی آنها، و همچنین عدم باز شدن، آسیب دیدن یا دستکاری ناخواسته محفظه چنین تجهیزاتی، به کار می روند و در نتیجه اطمینان از آمادگی آنها برای استفاده را فراهم می کنند. به طور مشابه، پوشش های سوئیچ سیستم های حیاتی از طریق استفاده از سیم شاهد از فعال شدن ناخواسته محافظت می شوند. سا
یز سیم مسی مورد استفاده در این کاربرد به گونه ای است که ایمنی ایجاد شده توسط سیم را می توان با اعمال حداقل نیروی شکستن به صورت دستی برطرف کرد، بدون آنکه به تجهیزات یا افراد آسیبی وارد شود؛ و پس از شکسته شدن، به تجهیزات متصل باقی می ماند و بدون ایجاد خسارت ناشی از اجسام خارجی (FOD) است. معمولاً سیم از طریق سوراخ های موجود در تجهیزات مربوطه عبور داده می شود، به طوری که از یک حلقه تک رشته ای و یک تقاطعِ تکی استفاده می شود، به گونه ای که بسته بودنِ درپوش یا اتصال، بدون ایجاد مانع در عملکرد عادی تجهیزات، تضمین می شود. تقاطع تکی (سنگ زنی) اصطکاک مناسب را ایجاد می کند، به طوری که سیم پس از شکسته شدن نمی تواند به طور کامل از تجهیزات جدا شده و آزادانه بیفتد. انتهای آزاد رشته می تواند به شیوه «دم خوکی» (پیگ تیل) تابانده شود یا با یک سربند (سِرِ سیم) فشرده و محکم گردد، که هر دو رشته را تا حد امکان نزدیک به نقطه بست، ثابت می کند. در هر صورت، انتهای آزاد رشته ها باید به طور منظم و مرتب، دور از احتمال برخورد و ضربه ناخواسته، جمع و تَکّه شود. تجهیزات. سیم ایمنی. سیم ایمنی معمولاً به قطرهای ۰٫۵، ۰٫۶، ۰٫۸ یا ۱ میلی متر (معادل
۰٫۰۲۰، ۰٫۰۲۵، ۰٫۰۳۲ یا ۰٫۰۴۱ اینچ) است، اما قطرهای ۰٫۸ و ۱ میلی متر (معادل ۰٫۰۳۲ و ۰٫۰۵۱ اینچ) نیز موجود می باشد. این سیم معمولاً از فولاد ضدزنگ ساخته می شود، اما برای کاربردهای با دمای بالا نیز در آلیاژهای مونل و اینکونل، و برای کاربردهای «قابل شکست» از مس نیز در دسترس است.. برای کاربردهای مصرفی، معمولاً در فروخته می شود قرقره هایی که در یک قوطی مقوایی یا پلاستیکی کوچک قرار گرفته اند. پیچش سیم های ایمنی. ابزار پیچنده سیم ایمنی (سافت وایر توئیستر) یک ابزار ساده است که به کاربر امکان می دهد دو انتهای آزاد یک قطعه سیم ایمنی را بگیرد و سپس، در حالی که بدنه اصلی ابزار را در دست نگه داشته، انتهایی از ابزار که سیم را نگه نداشته است (و برای ایجاد یک مکانیسم ساده دسته گرد خم شده است) را بچرخاند تا سیم ایمنی را تاب دهد. نوع دیگری از تابنده های پایه ای سیم ایمنی وجود دارد که مشابه یک پیچ گوشتی استاندارد است، با این تفاوت که نوک آن دارای یک مکانیسم کوچک گیرنده برای نگهداشتن انتهای سیم است، در حالی که تکنسین دسته را می چرخاند تا سیم را تاب دهد. مزیت این ابزار، طراحی باریک و بلند آن است که می تواند به areas سخت دسترس که
دست ها یا انبرها در آن جا نمی شوند، دسترسی یابد. این ابزار معمولاً به دلیل ظاهر پوزه مانند آن، «پینیوز» (pignose - بینی خوکی) نامیده می شود. زبانه های سیم ایمنی. زبانه های سیم ایمنی (سفتی وایر تَب) واشرهایی هستند که برای محکم کردن بست ها با انتقال نیروی سیم ایمنی به سرِ بست مورد نظر، استفاده می شوند. این زبانه ها درست مانند هر واشر دیگری نصب می شوند، پس از آن دو طرف زبانه به سمت بالا خم شده تا با طرفین سرِ بست تماس برقرار کنند. یک طرف زبانه بلندتر از طرف دیگر است و یک سوراخ کوچک در بالای آن وجود دارد که سیم ایمنی از داخل آن عبور داده می شود. هنگامی که سیم ایمنی به درستی نصب شد، طرفین زبانه نیروی سیم ایمنی را به بست منتقل می کنند، گویی که خود بست سوراخ شده و سیم ایمنی مستقیماً از داخل آن عبور داده شده است. مزیت زبانه های سیم ایمنی (تِب ها) این است که نیازی به سوراخ کردن (دریل) بست مورد نظر نیست. این ویژگی می تواند برای بست هایی که به دلیل ملاحظات مربوط به اندازه یا آسیب پذیری، نباید یا نمی توانند سوراخ شوند، مفید باشد. همچنین زمانی که یک بست نیاز به تعویض دارد، جایگزین آن از قبل سوراخ نشده باشد، و شرایط، زمان
یا ابزار لازم برای آماده سازی مناسب بست جایگزین را فراهم نکند، این زبانه ها می توانند مفید واقع شوند. معایب آن این است که فاصله اضافی بین سر بست و سطحی که به آن بسته می شود ایجاد می کند، و همچنین امنیت و استحکام آن به پایانی اتصال مستقیم سیم به خود بست نیست، چرا که خود زبانه می تواند به عنوان یک نقطه شکست بالقوه عمل کند اگر به هر طریقی صاف شود یا سوراخ آن بشکند (که به دلیل نازکی و چکش خواری مادهٔ سازنده آن، در مقایسه با شکست سوراخ یک بست سوراخ شده، احتمال بیشتری دارد). بست های از پیش سوراخ شده. برای برخی کاربردهای رایج که در آنها از سیم کشی ایمنی استفاده می شود، بست ها از ابتدا به صورت سوراخ دار (Pre-drilled) تولید می شوند تا امکان عبور سیم ایمنی فراهم باشد. با این حال، هنگامی که باید قطعه ای را سیم کشی کرد که بست های اولیه آن از قبل سوراخ دار نبوده اند، روش مقرون به صرفه تر (در مقایسه با جایگزینی تمام بست های اصلی با انواع سوراخ دار مشابه) اغلب، سوراخ کردن (دریل کردن) همان بست های اصلی است. دستگاه های حفاری. از آنجایی که استفاده از سیم ایمنی تابیده شده برای محکم کردن بست ها مستلزم سوراخ کردن (دریل) بست ها اس
ت، سازندگان ابزار، راهنماهای دریل (جیگ) را به منظور کمک به تکنسین ها برای سوراخ کردن بست های مورد نظر ارائه می دهند. اگرچه می توان بست های از پیش سوراخ شده را تهیه کرد، اما بیشتر بست هایی که نیاز به ایمن سازی دارند، در ابتدا هرگز برای این منظور در نظر گرفته نشده اند (مانند یک موتورسیکلت تولید انبوه که برای خیابان ساخته شده اما به یک موتور مسابقه ای تبدیل شده است). چنین بست هایی نیاز به سوراخ کردن دارند. سوراخ کردن آن ها اغلب دشوار است، زیرا به دلیل اندازه کوچک و شکل نامنظم، محکم کردن صحیح آن ها و اعeffective مته دریل می تواند خسته کننده باشد. در نتیجه، تکنسین ها اغلب مته ها را می شکنند یا به بست آسیب می رسانند وقتی که مته از موقعیت خود لیز می خورد. یک ابزار مفید، ماشین دریل ایستاده (دریل پرس) است، زیرا به تکنسین اجازه می دهد نیروی مته دریل را مستقیماً به بستی که در حال سوراخ شدن است اعمال کند و حرکت جانبی را حذف می کند؛ اما حتی با وجود دریل پرس نیز، بست نیاز دارد تا محکم ثابت شود تا از زیر مته لیز نخورد. حتی اگر دریل پرس فرایند را آسان می کند، همیشه در دسترس نیست، مانند زمانی که در یک رویداد مسابقه ای هستید؛
و حتی با وجود دریل پرس، مشکل ثابت کردن بست همچنان وجود دارد. برای حل این مشکلات، جیگ هایی در دسترس هستند که به گونه ای طراحی شده اند که بست را به طور ایمن نگه داشته و یک کانال راهنما برای مته دریل (چه با استفاده از دریل دستی و چه دریل پرس) فراهم می کنند تا تکنسین بتواند به راحتی و مستقیماً نیرو را از دریل به بست اعمال کند بدون اینکه بست لیز بخورد یا مته بشکند.. مزایا و معایب. اگرچه بسیاری از سیستم ها ادعا می کنند که از نصب سیم ایمنی سنتی کارآمدتر هستند، یک محصول فرعی مفید روش تاباندن برای نصب سیم ایمنی این است که یک نشانه بسیار قابل مشاهده و به آسانی قابل بازرسی به جا می گذارد که نشان می دهد بست های مربوطه در واقع به درستی محکم شده اند. علاوه بر این، تاباندن سیم ایمنی یک تکنیک استاندارد و غیرانحصاری است و ابزارها و مواد مورد نیاز را می توان به راحتی پیدا کرد، به صورت ارزان قیمت خریداری کرد و با برندهای دیگر مخلوط کرد، در حالی که همه آنها به درستی کار می کنند (مشروط بر اینکه البته همه اجزا به درستی و با انواع مناسب اجزای مکمل و ابزارها - اگر نه از یک برند - استفاده شوند). باتجربه در این کار می توانند آن را نسب
تاً سریع انجام دهند. همچنین هنگام قطع کردن انتهای سیم یا باز کردن بست های سیم کشی شده در فرایند تعمیر، ضایعات فلزی تیزی باقی می ماند که به راحتی می توانند به مواد نرم آسیب زده یا باعث جراحت پوست شوند. با این حال حجم این ضایعات نسبتاً کم بوده و غیرسمی هستند و در صورت دفع صحیح توسط تکنسین ها، این خطر کاملاً قابل کنترل است. هنگام قطع کردن انتهای سیم، این تکه ها ممکن است به اطراف پرتاب شوند که هم جمع آوری آنها را دشوار می کند و هم ممکن است به افراد حاضر در محل مانند تکنسین یا دستیار آسیب برسانند. البته این مشکل نیز با دقت بیشتر یا استفاده از انبرهای مخصوص سیم ایمنی مجهز به محفظه جمع آوری تکه های بریده شده، به راحتی قابل حل است. عیب دیگر این است که اگرچه مهارت اولیه کار با سیم ایمنی به سادگی یادگرفته می شود، اما تکنیک های پیشرفته تر برای حداکثر کردن اثر قفل کنندگی سیم (مانند جهت اعمال نیروی قفل کنندگی، جهت تابیدن سیم، زوایای صحیح برای بستن چندین بست، تعداد تاب مناسب در هر اینچ یا میلی متر، نوع سیم مناسب و مواردی از این دست) اغلب توسط تکنسین های بدون آموزش رسمی (مانند علاقه مندان غیرحرفه ای) که در پروژه های شخصی از
سیم ایمنی استفاده می کنند، نادیده گرفته می شود. نکته مهم پایانی این که سیم ایمنی تنها می تواند از باز شدن مهره ها جلوگیری کند، اما نمی تواند از «شکست خستگی» که در پیچ های تحت کشش ناکافی در معرض ارتعاش رخ می دهد، جلوگیری کند. جایگزین ها. علاوه بر این، سیستم های دیگری برای جلوگیری از شل شدن بست ها وجود دارند که اصلاً به سیم ایمنی متکی نیستند؛ مانند واشرهای فنری (لاک واشر)، مهره های قفل شونده (لاک نات)، مهره های جفتی (جم نات)، مایع قفل کننده رزوه (لوک تایت)، مهره های قلعه ای (کاستلِیتِد نات) و پین های قفلی (کوتر پین). همه این روش ها هدفی مشابه سیم ایمنی را دنبال می کنند که جلوگیری از باز شدن (شل شدن) مهره ها است. مهره های قفل شونده ای مانند مهره های نایلونی (نایلوک) و مهره های هاردلاک، هدف اضافه ای نیز دارند و آن جلوگیری از کاهش کشش پیچ است. از دست رفتن کشش پیچ می تواند منجر به شکست خستگی در اتصال شود. [ "" ]
بئاتریس سالاس (نام کامل: بئاتریس کریستینا سالاس)، اولین مترجم شاهنامه به اسپانیولی، دکترای آموزش و پرورش از دانشگاه سوربن پاریس، استاد مدعو دانشگاه تهران و عضو هیات علمی دانشگاه آزاد است. او از 27 سال پیش تاکنون در ایران زندگی میکند. ترجمه شاهنامه. ترجمه 7 جلدی شاهنامه به اسپانیولی پس از سال ها به همت انتشارات "شمع و مه " در سال 1400به چاپ رسید .و پس از آن در کشورهای مختلف رونمایی شد . پرفسور سالاس می گوید : ترجمه اسپانیایی من از شاهنامه ادای احترامی است به کار ژول مول "Jules Molh" اولین کسی که شاهنامه را به زبانی رومانس مانند فرانسه ترجمه کرد . گیم آو ترونز. دکتر بئاتریس کریستینا سالاس می گوید سریال محبوب «گیم آو ترونز» از شاهنامه فردوسی ساخته شده است!
کنفدراسیون گرانادین (به اسپانیایی: "Confederación Granadina) یک" جمهوری فدرال کوتاه مدت بود که در سال ۱۸۵۸ در نتیجهٔ تغییر قانون اساسی و جایگزینی جمهوری گرانادای جدید تأسیس شد. این جمهوری شامل کشورهای امروزی کلمبیا و پاناما و بخش هایی از شمال غربی برزیل بود. در عوض، کنفدراسیون گرانادین پس از تغییر قانون اساسی دیگری در سال ۱۸۶۳ توسط ایالات متحده کلمبیا جایگزین شد. تاریخچه. حیات کوتاه اما پیچیده کنفدراسیون گرانادین با رقابت بین حزب محافظه کار و حزب لیبرال مشخص شد که به جنگ داخلی (۱۸۶۰–۱۸۶۲) منجر شد. همچنین این دوره، دوره خصومت علیه کلیسای کاتولیک روم و منطقه گرایی تفرقه آمیز بود. کنفدراسیون گرانادین بر اساس قانون اساسی ۱۸۵۳ تأسیس شد و به دلیل اعطای خودمختاری بیشتر به استان ها، طرفدار فدرالیسم یا فدرالیسم مرکزی تلقی می شد. این استان ها در دوران حکومت مانوئل ماریا مالارینو (۱۸۵۵–۱۸۵۷) به ۳۵ استان افزایش یافتند که هر کدام قانون اساسی استانی خود را داشتند. موضوعات فدرال. نوشتار اصلی: ایالت های کلمبیا پس از فروپاشی کلمبیای بزرگ، دولت متمرکز جمهوری گرانادای جدید که توسط قانون اساسی ۱۸۴۳ تصویب شده بود، به زودی توسط اح
ساسات استقلال طلبانه مناطق مختلف به چالش کشیده شد؛ به ویژه استان های آزوئرو، چیریکی، پاناما و وراگوئاس که خواستار خودمختاری بودند. قانون اساسی ۱۸۵۳ این امر را مجاز دانست، به طوری که در ۲۷ فوریه ۱۸۵۵، ایالت پاناما توانست در جمهوری گرانادای جدید ایجاد شود. خیلی زود کشورهای دیگری هم به این جریان پیوستند، منطقه گرایی بیش از حد قوی بود و برای جلوگیری از تقسیمی مانند آنچه کلمبیای بزرگ داشت، با خروج ونزوئلا و اکوادور از اتحادیه، کنگره اجازه ایجاد کشورهای مستقل دیگری را داد: قانون ۱۵ ژوئن ۱۸۵۷، ایالت های دیگری را ایجاد کرد که بعداً بخش هایی از کنفدراسیون گرانادین را تشکیل دادند: این ملت از اتحاد این ایالت های مستقل تشکیل شد که برای همیشه با هم متحد شدند تا یک ملت مستقل، آزاد و مستقل با نام «کنفدراسیون گرانادین» تشکیل دهند. در طول سال ۱۸۵۸، حوزه انتخابیه جدید، با اکثریت محافظه کاران، تشکیل جلسه داد و قانون اساسی کنفدراسیون گرانادین ۱۸۵۸ را امضا کرد، که بوگوتا را به عنوان پایتخت فدرال خود تأیید می کرد. در ۱۲ ژوئیه ۱۸۶۱، پس از مبارزه با دولت مشروطه رئیس جمهور ماریانو اوسپینا رودریگز، ژنرال توماس سیپریانو د موسکرا، دولت
مستقل تولیما را که از ایالت کوندینامارکا ایجاد شده بود، ایجاد کرد. این امر توسط سایر ایالت های اتحادیه کلمبیا، با استفاده از ماده ۴۱ پیمان اتحادیه در ۲۰ سپتامبر ۱۸۶۱، که قانونی بودن نهادگرایی تولیما را تأیید می کرد، تأیید و قانونی شد. قانون اساسی ۱۸۵۸. با حکم محافظه کارانه ماریانو اوسپینا رودریگز، کنگره در ۲۲ مه ۱۸۵۸ قانون اساسی جدیدی را برای کشور تصویب و تصویب کرد. با این قانون اساسی، این کشور رسماً به عنوان کنفدراسیون گرانادین نامگذاری شد و توسط هشت ایالت مستقل تأیید شد. قدرت و نمایندگی بیشتری به استان ها داده شد، زیرا هر ایالت می توانست مجلس قانونگذاری خود را داشته باشد و رئیس جمهور خود را انتخاب کند. معاونت ریاست جمهوری لغو و با یکی از مقامات منصوب کنگره جایگزین شد. رئیس جمهور و سناتورها می توانستند برای یک دوره چهار ساله و نمایندگان مجلس برای دو سال انتخاب شوند. قانون اساسی همچنین اختیارات و تعهدات ایالت ها و دولت مرکزی را فهرست کرده و پارامترهایی را برای ایجاد قوانین جدید و اصلاح قانون اساسی تعیین کرده است. این قانون شامل آزادی های اساسی و حقوق مردم نیز می شود. قانون اساسی از این جهت مهم بود که آغاز رسم
ی کنفدراسیون را نشان می داد و پارامترهای قانونی را تعیین می کرد. جنگ داخلی. نوشتار اصلی: جنگ داخلی کلمبیا (۱۸۶۰–۱۸۶۲) اگرچه قانون اساسی ۱۸۵۸ فدرالیسم را قانونی کرده بود، سیاست های رئیس جمهور ماریانو اوسپینا رودریگز به سمت تمرکزگرایی گرایش داشت. این محافظه کاری با خواسته های ایالت هایی که خواهان قدرت و خودمختاری بیشتری بودند، در تضاد بود. این امر باعث شد برخی از رهبران، پایگاه اداری فدراسیون را به عنوان تصوری برای دست کم گرفتن اقتدار ایالت ها در نظر بگیرند و دولت ملی را به این سمت سوق داد که آرمان های مستقل ایالت ها را تهدیدی برای کل ملت ببیند. تنش سیاسی در سال ۱۸۵۹ به اوج خود رسید، زمانی که کنگره دو قانون بحث برانگیز را تصویب کرد. در ۸ آوریل ۱۸۵۹، کنگره قانونی را تصویب کرد که به رئیس جمهور حق می داد فرمانداران منصوب شده ایالت ها را برکنار و یکی را به انتخاب خود منصوب کند. با این قانون، رئیس جمهور قدرت حزب محافظه کار را تضمین کرد. در ۱۰ مه ۱۸۵۹، قانون دیگری تصویب شد که به رئیس جمهور قدرت می داد تا در ایالت ها ادارات اداری ایجاد کند تا منابع و نحوهٔ استفاده از آنها را کنترل کند. این قوانین بسیاری از رهبران لیبر