Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ال ایتالیا ایجاد شد. به دلیل تندی آن، آنها به شوخی فرانکاویلا را "قاتل" ("قاتل") نامیدند، کلمه ای که نام این غذا بعداً از آن گرفته شد. این همچنین روایتی از رویدادهای مورد علاقه آکادمیا دل'آساسینا، گروهی از متخصصان و علاقه مندان به آشپزی است که در سال ۲۰۱۳ در باری برای جلوگیری از انتشار دستور غذا تأسیس شدند. "اسپاگتی آل اسسینا" بلافاصله بسیار موفق بود و در سراسر شهر پخش شد، اما در دهه ۱۹۸۰ شروع به ناپدید شدن کرد. در سال ۲۰۱۳ توسط آکادمیا دل اسسینا دوباره مد شد و به لطف اشاره های بعدی در فرهنگ عامه، محبوبیت پیدا کرد: بدنامی عمدتاً از قسمت "اسپاگتی آل اسسینا" از سریال "«دروغ لولیتا لوبوسکو»" (۲۰۲۱) شبکه رای (شبکه رادیو تلویزیونی) ناشی شد. این غذا به دلیل رمان های نوآر مدیترانه ای "«خانهٔ نوئل بوسکو»" و "«اسپاگتی قاتل»"، دوباره مورد توجه ایتالیایی ها قرار گرفته است. آماده سازی. "اسپاگتی به قاتل" از نظر آماده سازی شبیه "ریزوتاتا ماکارونی" است) پاستایی که به سبک ریزوتو تهیه می شود، یعنی مستقیماً در آبگوشت پخته می شود. آبگوشتی که برای "اسپاگتی آل اساسینا" استفاده می شود معمولاً از نسبت ۱:۱ تا ۲:۱ آب و سس گوجه فرنگی
تشکیل شده است. اگر سس گوجه فرنگی با مخلوط کردن گوجه فرنگی تازه در غذاساز به دست آید، آب کمتری لازم است. برخلاف سایر غذاهای ریسوتاتا پاستا، قبل از اضافه کردن دوزهای اضافی آبگوشت، به اسپاگتی اجازه داده می شود که مستقیماً با سطح ماهیتابه در تماس باشد. این باعث می شود اسپاگتی سرخ و زغالی شود و به بافت ترد آن کمک کند. پاستای برش برنزی معمولاً برای "اسپاگتی آل اساسینا" توصیه نمی شود، زیرا در طول پخت نشاسته زیادی آزاد می کند و در قهوه ای شدن آن اختلال ایجاد می کند. "اسپاگتی آل اساسینا" اغلب تند است: فلفل قرمز خرد شده، پودر فلفل چیلی یا فلفل چیلی خشک یا تازه در طول پخت به آن اضافه می شود یا به عنوان چاشنی استفاده می شود. ریچل رادی، نویسنده غذای ایتالیایی، می نویسد که آل اساسینا باید «سوخته، ترد و آتشین» باشد.
آندره آ دوریا (؛ ؛ ۳۰ نوامبر ۱۴۶۶ – ) نظامی و سیاستمدار و دریاسالار ایتالیایی بود که در طول زندگی خود نقش کلیدی در جمهوری جنوآ ایفا کرد. دوریا در زمان خود برجسته ترین رهبر دریایی اروپا محسوب می شد. از سال ۱۵۲۸ به عنوان دریابد امپراتور کارل پنجم در مدیترانه و همچنین به همراه آلوارو د بازان به عنوان کشتی ساز اصلی او خدمت کرد، در حالی که به عنوان یک دارندهٔ کشتی جنگی خصوصی با کشتی هایی که در اختیار داشت، برای افزایش ثروت خود نیز فعالیت می کرد. اگرچه او در برابر تهدید جدی دریاسالاران عثمانی موفقیت های نسبی داشت، ناوگان او به تأمین امنیت خطوط دریایی بین اسپانیا و ایتالیا کمک کرد. او همچنین در توسعه عملیات آبی خاکی توسط نیروی دریایی اسپانیا و ایتالیا نقش داشت. دوریا به عنوان شهروند جنوا از رابطه خود با کارل پنجم برای محافظت از استقلال جمهوری و اعمال نفوذ غالب در شوراهای آن استفاده کرد. او از عناوین رسمی خودداری می کرد و تنها عنوان پدر کشور را پذیرفت و در عوض جمهوری را به عنوان یک بازیگر اقتصادی و نظامی اداره کرد. تحت اصلاحات او، دوره دوک به جای انتخاب مادام العمر به دو سال کاهش یافت، در حالی که پلبیان فاقد صلاحیت ا
علام شدند و این انتصاب به اعضای شوراهای بزرگ و کوچک سپرده شد. اصلاحات قانون اساسی او تا پایان جمهوری در سال ۱۷۹۷ ادامه یافت. شهرت تاریخی او تحت تأثیر دیدگاه رقبای ونیزی اش قرار گرفت که او را به بی استراتژی و دوگانگی در نبرد متهم می کردند. در آن زمان، چندین کشتی در قرن های بعدی به افتخار او نامگذاری شدند که یکی از آن ها در سال ۱۹۵۱ به آب انداخته شد و در سال ۱۹۵۶ در پی برخوردی غرق شد. میراث. هنری کامن مورخ، دوریا را برجسته ترین دریابد زمان خود می دانست، نظری که دیگران نیز آن را تأیید می کنند. اسپنسر تاکر مورخ نظامی، او را بهترین دریابد مسیحی زمان خود می دانست که در زمین و دریا موفقیت هایی داشت. به گفته استنلی لین پول :«هیچ نامی چنین وحشتی در دل ترک های عثمانی ایجاد نکرد.» دوریا در عملیات آبی خاکی در حال تکامل در قرن شانزدهم، که مبتنی بر حملات مستقیم با کمک پیاده نظام دریایی و توپخانه بود، نقش داشت در جنوا نقش او در آوردن استقلال و ثروت شهر به حوزه قدرت هابسبورگ، محبوبیت گسترده ای برای او به ارمغان آورد. او رقیب دشمنش بارباروسا بود، که رابطه اش با همیلتون کوری اینگونه توصیف شده است: «برای آنها جزر و مد، فتح و شک
ست به طور متناوب بود... هر چقدر هم که یکی بزرگ بود، نمی توان گفت که او از دیگری بزرگتر بود». گمانه زنی شده است که این دو توافق های مخفی برای فرار یکدیگر داشتند، زیرا بارباروسا در حال مذاکرات معمول با کارل پنجم بود تا به طور بالقوه به خدمت امپراتوری برود. شهرت دوریا با شکست مفتضحانه پروزا آسیب دید. منابع اسپانیایی ونیزی ها را به خیانت به دوریا متهم کردند، در حالی که ونیزی ها دوریا را به خرابکاری در نبرد متهم کردند، و روایت دوم به دلیل سرعت و قدرتش در تاریخ نگاری غالب شد. این امر، دوریا را به عنوان یک دریاسالار قوی، اما در عین حال مردد در تاکتیک هایش و مخالف به خطر انداختن ناوگان هایش، ترسیم می کرد، که حتی وقایع نگاران اسپانیایی مانند پرودنسیو د ساندوال نیز آن را تکرار کرده اند. با وجود این، او تا زمان مرگش مورد لطف کارل پنجم و فیلیپ دوم قرار گرفت. از آن زمان چندین کشتی به افتخار او نامگذاری شده اند:
غارهای فراساسی (ایتالیایی: Grotte di Frasassi) یک سیستم غار کارستی در شهرداری گنگا، ایتالیا، در استان آنکونا، مارکه هستند. آنها از جمله معروف ترین غارهای نمایشی در ایتالیا هستند. تاریخچه. ورودی یکی از غارهای فراساسی توسط یک کشاورز در ۲۸ ژوئن ۱۹۴۸ کشف شد. ورودی های بیشتری در دهه های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ توسط اعضای باشگاه کوهنوردی ایتالیا (باشگاه آلپینو ایتالیانو) از شهرهای مجاور جسی و فابریانو پیدا شد. در دهه ۱۹۷۰ غارهای بیشتری که توسط گروهی از غارشناسان آنکونا به رهبری جیانکارلو کاپانرا در ۲۵ سپتامبر ۱۹۷۱ کشف شدند، در جنوب گنگا، در نزدیکی بخش مدنی واقع شده اند. و (راه آهن رم-آنکونا). این غار که سرشار از آب است، به ویژه سرشار از استالاکتیت ها و استالاگمیت ها است. در نزدیکی ورودی غارها، دو محراب-کلیسا وجود دارد: یکی از آنها (حرم مریم مقدس زیر صخره) مربوط به سال ۱۰۲۹ است و دومی یک معبد رسمی با معماری نئوکلاسیک مربوط به سال ۱۸۲۸ است که با نام معبد از ولادیر شناخته می شود. چمبرز. سیستم غار فراساسی شامل تعدادی تالار نامگذاری شده است که شامل موارد زیر می شود: آزمایش های علمی. این غار برای انجام آزمایش هایی در زمینه زیست شناس
ی زمانی (کرونوبیولوژی) مورد استفاده قرار گرفته است. از جمله غارنوردانی که زمان قابل توجهی را در داخل غار گذرانده اند، می توان به جامعه شناس ایتالیایی، مائوریتزیو مونتالبینی، اشاره کرد. در سال ۱۹۸۶، او به غار غارهای فراساسی در زیر کوه های آپنین ایتالیا سفر کرد. او با قرص، پودر و سایر غذاهای فضانوردی زنده ماند، در حالی که محققان سلامت او را زیر نظر داشتند. معدود وسایل لوکس او شکلات، عسل و مقدار زیادی تنباکو بود و تقریباً روزی دو بسته سیگار می کشید. آقای مونتالبینی در طول مدت اقامتش در زیر زمین و دور از نور خورشید، تقریباً ۱۴ کیلوگرم وزن کم کرد. او به مدت ۵۰ ساعت متوالی بیدار می ماند و سپس پنج ساعت می خوابید. او وقت خود را صرف خواندن و نوشتن رمانی با عنوان «جایی که خورشید می خوابد» می کرد. او گزارش داد که از تجربه زیرزمینی خود، جدا از زلزله های گاه به گاه، لذت می برد. او پس از بیرون آمدن از غار، پس از ۲۱۰ روز، اظهار داشت: «کسی نمی تواند با تنهایی مبارزه کند، باید با آن دوست شود.» او در سال ۲۰۰۹ درگذشت. تحقیقات دانشگاه ایالتی پنسیلوانیا. محققان دانشگاه ایالتی پنسیلوانیا، به رهبری جنیفر مکالادی، میکروبیولوژیست، بی
وفیلم های میکروبی را در برخی از خشن ترین محیط های سیاره زمین مطالعه می کنند تا محدودیت های حیات و چگونگی آغاز حیات روی زمین را درک کنند. مکالادی به همراه دانشجوی دکترا، دنی بوخهایستر، سیستم غار فراساسی ایتالیا را بررسی کردند و از بیوفیلم ها، که به دلیل ماهیت تاریک و رشته ای آن، به عنوان «ماده چسبنده غار بیگانه» شناخته می شوند، از دریاچه های زیرزمینی، از جمله لاگو ورده، نمونه برداری کردند. تحقیقات آنها که در شماره دسامبر ۲۰۲۳ مجله نشنال جئوگرافیک منتشر شد، به دنبال کشف چگونگی زنده ماندن میکروب ها در شرایط سخت بدون نور خورشید یا اکسیژن، شبیه به زمین اولیه، بود. یافته های کلیدی شامل این بود که میکروب ها می توانند با حداقل منابع مانند سنگ و آب زنده بمانند و این بیوفیلم ها ممکن است منعکس کننده اولین فرآیندهای متابولیکی روی زمین باشند. غارهای خواهر. فراساسی با چندین "غار خواهرخوانده" در سراسر جهان همکاری دارد:
شهر مردگان زنده (، ، که با نام دروازه های جهنم نیز منتشر شده است) یک فیلم ترسناک فراطبیعی ایتالیایی محصول ۱۹۸۰ به نویسندگی و کارگردانی لوچیو فولچی است. در این فیلم کریستوفر جورج، کاترینا مک کال، کارلو د میو، آنتونلا اینترلنگی، جووانی لومباردو رادیچه و ژانت اوگرن بازی می کنند. این فیلم داستان کشیشی را روایت می کند که خودکشی او دروازه ای به جهنم باز می کند که مردگان متحرک را آزاد می کند و یک روانی و یک تیم خبرنگار را برای بستن آن قبل از روز همه قدیسین هدایت می کند. «شهر مردگان زنده» پس از موفقیت مالی فیلم قبلی فولچی، زامبی ۲ ساخته شد و او را به همکاری با فیلمنامه نویس داردانو ساکتی برای نوشتن یک فیلم ترسناک جدید با الهام از آثار اچ. پی. لاوکرفت سوق داد. چراغ سبز این فیلم در طول تولید قاچاق به او داده شد، که فولچی آن را برای شروع کار روی «شهر مردگان زنده» ترک کرد. فیلمبرداری اصلی عمدتاً در لوکیشن های ایالات متحده و نماهای داخلی در رم انجام شد. «شهر مردگان زنده» در اوت ۱۹۸۰ در سینماهای ایتالیا اکران شد که ۹۸۵ میلیون لیره ایتالیا فروش داشت. پس از آن، این فیلم در سراسر اروپا، از جمله در جشنواره بین المللی فیلم های
فانتزی و علمی-تخیلی پاریس، که در آن فولچی جایزه تماشاگران را از آن خود کرد، و در آوریل ۱۹۸۳ در ایالات متحده، اکران شد. پس از اکران، این فیلم به دلیل بازی ها، طرح داستان و خشونت گرافیکی اش مورد انتقاد قرار گرفت، اما مانند بسیاری از فیلم های فولچی، هواداران سرسخت پیدا کرده است. این اولین فیلم از "سه گانه ی دروازه های جهنم" فولچی است. طرح داستان. در نیویورک، در طول یک جلسه احضار ارواح که در آپارتمان ترزا، مدیوم، برگزار شد، مری وودهاوس در خواب کشیشی به نام پدر توماس را می بیند که خود را در گورستان روستایی به نام دانویچ حلق آویز می کند. مری دایره را می شکند و وقتی تصاویر او را در بر می گیرند، به زمین می افتد. گروه فرض می کنند که مری مرده است و با پلیس تماس می گیرند، که مظنون به یک جنایت هستند. ترزا رئیس پلیس را از یک شر قریب الوقوع آگاه می کند. پیتر بل، روزنامه نگار، شروع به تحقیق در مورد مرگ مری می کند و در حالی که قرار است او را دفن کنند، از قبرش بازدید می کند. با این حال، او هنوز زنده است و پیتر پس از شنیدن فریادهایش او را نجات می دهد. پیتر و مری به دیدار ترزا می روند، که می گوید طبق کتاب باستانی خنوخ، وقایعی ک
ه مری در رؤیاهایش دیده، از فوران مردگان زنده به دنیای ما خبر می دهد. مرگ پدر توماس دروازه های جهنم را باز کرده است و این تهاجم در روز همه قدیسین آینده آغاز خواهد شد. در دانویچ، باب، یک ولگرد جوان، از خانه ای متروکه بازدید می کند اما پس از دیدن یک لاشه فرار می کند. در آن سوی شهر، جری، روانپزشک، در حال مشاوره با ساندرا، یک بیمار عصبی است. امیلی رابینز، دوست دختر ۱۹ ساله و دستیار شخصی او، بعداً به او می گوید که با باب ملاقات خواهد کرد، کسی که سعی در کمک به او داشته است. همان شب، امیلی باب را در یک گاراژ متروکه پیدا می کند که رفتاری غیرمعمول از خود نشان می دهد. سپس پدر توماس در حالی که باب فرار می کند و امیلی را با دست آغشته به کرم خفه می کند، ظاهر می شود. صبح روز بعد، جسد امیلی پیدا می شود. پدر امیلی به دلیل سابقه جرم و جنایت باب، سوءظن خود را در مورد او به کلانتر و جری می گوید. در همین حال، پیتر و مری نیویورک را ترک می کنند و جستجوی خود را برای دانویچ آغاز می کنند. همان شب، باب به خانه متروکه بازمی گردد و تصویری از پدر توماس می بیند. پس از مراسم تشییع جنازه امیلی، برادر کوچکترش جان-جان تصویر شبح وار او را بیرون
پنجره اتاق خوابش می بیند. در خانه ساندرا، جسد یک زن مسن، خانم هولدن، روی کف آشپزخانه اش ظاهر می شود. ساندرا با جری تماس می گیرد و درخواست کمک می کند، اما به محض رسیدن جری، جسد ناپدید می شود. آن دو خانه را جستجو می کنند اما اتفاقات زیادی مانند شکستن پنجره و چکیدن خون انسان از شیشه، آنها را آشفته می کند. در همین حال، باب در گاراژ یک مرد محلی، آقای راس، پناه گرفته است. دختر نوجوان راس، آن، باب را پیدا می کند و به او ماری جوآنا پیشنهاد می دهد. راس از ترس اینکه باب سعی در اغوا کردن دخترش داشته باشد، به او حمله می کند. راس با فرو کردن سر باب در دستگاه تراش، او را می کشد. صبح روز بعد، پیتر و مری به قبرستانی که مری در رؤیایش دیده بود، می رسند. آنها شروع به جستجوی مقبره پدر توماس می کنند و با جری و ساندرا ملاقات می کنند. آنها به دفتر گری برمی گردند تا در مورد مرگ پدر توماس صحبت کنند که ناگهان کرم ها به سمت آنها هجوم می آورند. سپس گری تماسی از جان-جان دریافت می کند که در آن توضیح می دهد امیلی برگشته و والدینش را کشته است. آنها به سرعت به سمت خانه رابینز می روند و سعی می کنند کلانتر را پیدا کنند. در حالی که ساندرا سعی
می کند جان-جان را به جای امنی برساند، امیلی پوست سرش را می کند. جان-جان در خیابان های شهر می دود و توسط گری نجات می یابد و جری پسر را به پلیس تحویل می دهد. آقای راس هنگام نوشیدن در یک بار، مورد حمله مردگان متحرک شهر به رهبری باب قرار می گیرد. راس و دو مرد دیگر کشته می شوند و از طریق رادیو وضعیت اضطراری اعلام می شود. مری، پیتر و جری به قبرستان برمی گردند. ساعت به نیمه شب می رسد و روز مقدسین آغاز می شود. آنها به مقبره خانوادگی پدر توماس می روند و غاری از بقایای اسکلت و تارهای عنکبوت فاسد شده را کشف می کنند. ساندرا که به شکل یک زامبی ظاهر می شود، پیتر را می کشد قبل از اینکه جری او را با یک میخ فلزی به دار بیاویزد. مری و جری ادامه می دهند تا اینکه با پدر توماس، فرمانده ارتشی از مردگان متحرک، روبرو می شوند. قبل از اینکه بتواند مری را بکشد، جری یک صلیب چوبی را می گیرد و شکم پدر توماس را پاره می کند. کشیش و دیگر اجساد زنده شده شعله ور می شوند و ناپدید می شوند. مری و جری صبح به گورستان می روند تا جان-جان و پلیس را ببینند. مری با دیدن جان-جان زنده خیالش راحت می شود، اما در حالی که به سمت او می دود، وحشت می کند و فریاد
می زند. تولید. پس از آنکه زامبی ۲ بیش از ۱.۵ میلیارد لیر در ایتالیا فروش کرد، کارگردان لوچیو فولچی کار بر روی یک فیلمنامه ترسناک جدید را با فیلمنامه نویس داردانو ساکتی آغاز کرد. عناصر داستان تحت تأثیر کار اچ. پی. لاوکرفت، مانند نامگذاری شهری که فیلم در دانویچ اتفاق می افتد، به نام «وحشت دانویچ». ساچتی خاطرنشان کرد که فولچی قبل از کار بر روی فیلمنامه فیلم، لاوکرفت را دوباره خوانده بود و اظهار داشت که می خواهد فضایی لاوکرفتی را دوباره خلق کند. در نوشته های اصلی ساچتی، داستان در دانویچ اتفاق نمی افتد، بلکه در سیلم اتفاق می افتد. این فیلمنامه همچنین شامل شخصیت هایی است که در فیلم استفاده نشده اند، مانند مایک، مرد بی خانمانی که توسط گربه ها بلعیده می شود و بعداً در فیلم به عنوان یک زامبی ظاهر می شود. ساچتی به یاد آورد که پس از تکمیل فیلمنامه، به دلیل تعهداتشان به پروژه های دیگر، مدتی کنار گذاشته شد. فولچی نمی خواست دوباره با تهیه کننده «زامبی ۲» فابریتسو د آنجلیس همکاری کند و رناتو جابونی از Medusa Distribuzione و لوچانو مارتینو و مینو لوی از Dania و National Cinematografica را متقاعد کرد تا در این پروژه مشارکت ک
نند. این پروژه در طول تولید قاچاق» چراغ سبز دریافت کرد که فولچی آن را به دستیار کارگردانش، روبرتو جیاندالیا، سپرد تا فیلمبرداری اصلی را تمام کند. از گزینه های اولیه برای بازیگران می توان به ستاره «زامبی ۲» تیسا فارو به عنوان مری وودهاوس، فیاما ماگلیون در نقش ساندرا، آلدو باربریتو در نقش پدر توماس و رابرت کرمن در نقش آقای راس؛ آنها به ترتیب با کاتریونا مک کول، ژانت اوگرن، فابریزیو جووین و ونانتینو ونانتینی جایگزین شدند. آگرن و کریستوفر جرج به طور خاص برای افزایش چشم انداز تجاری فیلم استخدام شدند؛ رابطه فولچی با او در حین فیلمبرداری متلاطم بود و باعث شد که او به جورج لقب "سگ سیگاری" بدهد. مک کول اخیراً اولین بازی سینمایی خود را در نقش اصلی اقتباس مانگا "لیدی اسکار" انجام داده بود و قرار بود در فیلم های بعدی فولچی "ماوراء" و "The House by the Cemetery" به عنوان بازیگر اصلی انتخاب شود. وقتی برای این فیلم با او تماس گرفته شد، احساس کرد که فیلمنامه "بد نوشته شده" است و تقریباً از شرکت در آن خودداری کرد. او در مصاحبه ای در سال ۲۰۱۱ گفت: "به نظر من مثل یک سری جلوه های ویژه بدون داستان بود." او از اتاق هتلش با مدیر بر
نامه هایش تماس گرفت تا از او راهنمایی بخواهد. او به او گفت که این نقش را بپذیرد، زیرا «هیچ کس قرار نیست به هر حال فیلم را ببیند» - پیش بینی ای که مک کال بعداً اشاره کرد که نادرست از آب درآمد. روبرتو کورتی، مورخ و منتقد فیلم، اظهار داشت که طبق گزارش Public Cinematographic Register، فیلمبرداری در ۲۴ مارس آغاز شده بود، اما به احتمال زیاد فیلمبرداری تا آوریل ۱۹۸۰ آغاز نشده بود. برنامه فیلمبرداری اجازه فیلمبرداری در لوکیشن شهر نیویورک و شش هفته در ساوانا، جورجیا و همچنین دو هفته در رم در استودیوهای د پائولیس برای صحنه های جلوه های ویژه را می داد. تصمیم به فیلمبرداری در ساوانا به دلیل بودجه کم فیلم، به ویژه ...، گرفته شد. احتمالاً برای جلوگیری از درگیری با اتحادیه ها در مورد واردات اکثر بازیگران و عوامل فیلم. صحنه های جلوه های ویژه شامل صحنه ای بود که در آن بازیگران توسط کرم ها از طریق دو دستگاه بادی و 10 کیلوگرم کرم مورد حمله قرار می گیرند. برای غافلگیر کردن فولچی، یکی از اعضای گروه تعدادی از کرم ها را برداشت و آنها را در تنباکوی پیپ او قرار داد، که فولچی تنها پس از چند پک زدن از آنچه می کشید، از وجود آنها مطلع شد
و این موضوع او را به شدت عصبانی کرد. فولچی بعداً این نظریه را مطرح کرد که این حادثه منجر به بیماری آینده او شده است، زیرا در سال 1985 تحت عمل جراحی قلب قرار گرفت، دچار آنوریسم بطنی شد، به هپاتیت ویروسی مبتلا شد و ... سیروز کبدی. بسیاری از صحنه های خونین و گرافیکی فیلم در فیلمنامه یا داستان اصلی گنجانده نشده بودند، مانند صحنه ای که یکی از شخصیت ها روده های خود را بالا می آورد. این صحنه با بالا آوردن روده های نوزاد گوساله توسط دانیلا دوریا و سپس جایگزینی سر او با یک نمونه برای استفراغ بیشتر اجرا شد. صحنه ای که پیتر تابوت مری را با کلنگ می شکند در نیویورک فیلمبرداری شد، اما فضای داخلی تابوت در رم فیلمبرداری شد. مک کال به یاد می آورد که هر بار که کلنگ به تابوت می خورد، پلک می زد: «این فقط یک واکنش عصبی بود. و لوسیو مدام عصبانی تر می شد. او مرا از تابوت بیرون کشید و فریاد زد: 'بهت نشون می دم چقدر آسونه!' بنابراین به داخل تابوت رفت و همان ضربه را بدون پلک زدن زد. او گفت: 'اگر من می توانم این کار را انجام دهم، تو هم می توانی این کار را بکنی'.» انتشار. «شهر مردگان زنده» در ۱۱ اوت ۱۹۸۰ توسط شرکت توزیع مدوسا در ایتالی
ا به صورت سینمایی توزیع شد. این فیلم در مجموع ۹۸۵,۲۳۸,۷۹۸ لیر ایتالیا در داخل کشور فروش داشت، رقمی که توسط کورتی «تا حدودی ناامیدکننده» توصیف شد. این فیلم در سراسر اروپا، از جمله آلمان غربی در ۱۱ سپتامبر ۱۹۸۰ و فرانسه در ۱۰ دسامبر ۱۹۸۰، و همچنین هلند، اسپانیا و پرتغال، به صورت سینمایی توزیع شد. نسخه آلمانی فیلم که توسط آلمانیا/آرابلا توزیع شده بود، حدود ۱۰ دقیقه کوتاه تر از نسخه ایتالیایی بود و برخی از صحنه های دیالوگ حذف شدند. اما صحنه های خونین را دست نخورده نگه داشت. در پاریس، این فیلم با عنوان «Frayeurs» در «جشنواره بین المللی فیلم و علمی تخیلی» به نمایش درآمد. در این جشنواره، فیلم «جایزه بزرگ تماشاگران» (Grand Prix du Public) را از آن خود کرد. این فیلم در ۷ مه ۱۹۸۲ در بریتانیا اکران شد، که پس از حذف صحنه حفاری، توسط هیئت رده بندی سنی فیلم بریتانیا تصویب شد. در سال ۲۰۰۱، BBFC فیلم را بدون سانسور و با ۱۸]. در ایالات متحده، این فیلم در ۸ آوریل ۱۹۸۳ منتشر شد و در ابتدا با عنوان «گرگ و میش مردگان» تبلیغ می شد، که منجر به دستور [[توقف و انصراف]] از شرکت پخش فیلم یونایتد، به دلیل شباهت عنوان به فیلم خودشان، [[ط
لوع مردگان]] ساخته [[ جرج ای. رومرو]] شد. این امر منجر به این شد که توزیع کننده، Motion Picture Marketing، فیلم را پس بگیرد و آن را با عنوان جدید «دروازه های جهنم» دوباره منتشر کند. ویدئوی خانگی. در غرب در آلمان، این فیلم به بخشی از یک کمپین مطبوعاتی علیه توزیع فیلم های خشونت آمیز در شبکه های خانگی تبدیل شد. این بخشی از یک گزارش خبری ژوئن ۱۹۸۴ در کانال [[زددی اف]] با عنوان "مامان، بابا، زامبی - ترسناک برای خانه" بود که در مورد در دسترس بودن فیلم های خشونت آمیز برای افراد زیر سن قانونی بود. قبل از این نمایش، فیلم های ترسناکی مانند "[[مجنون (فیلم ۱۹۸۰))|مجنون]]" و "[[ ماوراء (فیلم)|ماوراء ]]" بدون سانسور در آلمان منتشر شدند. با این حال، پس از این گزارش، «شهر مردگان زنده» در آلمان غربی ممنوع شد، در حالی که نوارهای VHS فیلم که در سال ۱۹۸۳ منتشر شده بود (تحت عنوان «Ein Zombie hing am Glockenseil») پس از جلسه رسیدگی در سال ۱۹۸۶ توسط دادگاه منطقه ای مونیخ مصادره شدند. انتشار مجدد مداوم فیلم در آلمان غربی با حذف محتوا منجر به انتشار ناقص فیلم تا اواخر سال ۲۰۰۱ در آلمان شد. این فیلم در سال ۲۰۰۰ توسط [[انکر بی انترتینم
نت]] بر روی [[دی وی دی]] در ایالات متحده و در سال ۲۰۱۰ توسط [[دیسک بلوری]] بر روی دی وی دی و [[بلو آندرگراند]] منتشر شد. در سال ۲۰۱۸، [[Arrow Films|Arrow Video]] نسخه محدودی [[وضوح ۴کی]] را منتشر کرد. نسخه بازسازی شده با وضوح تصویر|4K از هر دو نسخه «شهر» و «دروازه ها» در بریتانیا. در سال ۲۰۲۰، نسخه «دروازه ها» به صورت بلو-ری در ایالات متحده به عنوان یک کالای انحصاری آنلاین منتشر شد. پذیرش. معاصر. منتقدی در روزنامه ایتالیایی «لا استامپا» از این فیلم به عنوان «به راحتی توصیه نمی شود» یاد کرد. «تأثیرپذیرترین تماشاگران» و افزود که این فیلم نشانه ای از «رسیدن فولچی به بلوغ بیانی» است، با داستانی که به تدریج رشد می کند تا «فضایی کابوس وار و بیانی» ایجاد کند، و نتیجه گیری کرد که فیلم یک «نمایش grand guignol است.» جیووانا گراسی از «Corriereکوریره دلا سرا» فیلم را بیش از حد وابسته به خون، فاقد فضاسازی و «نامنسجم و بیش از حد کش دار» دانست. این نقد در ادامه بازیگر جووانی لومباردو رادیچه و موسیقی متن فریتزی را ستود. نقدی از پیر ژیرس از «L'Écran fantastique» دریافت که این فیلم بینندگان را در مجموعه ای از «رویدادهای خونین
و وهم آلود که جای کمی برای نفس کشیدن باقی می گذارند» رها می کند و «بسیار خوب تدوین شده و ریتمی سرزنده دارد». این نقد نتیجه گرفت که این فیلم «فیلمی قطعی است که پس از آن پرداختن دوباره به همان موضوع بی فایده خواهد بود» و «لوسیو فولچی را در میان بهترین هنرمندان شاخه خاصی از فانتاستیک قرار می دهد». جف اندروز از «تایم اوت» فیلم را «به طرز خنده داری افتضاح» با «بی معنی» دانست. طرح داستان" و اینکه "می تواند فیلم بدنامی باشد که سورئالیست ها دوست می داشتند." جان پیم از "ماهنامه فیلم بولتن" آن را یک فیلم "ترسناک احمقانه و پر پیچ و خم" نامید و نتیجه گرفت که "چیز زیادی برای بحث و توصیه وجود ندارد." آلن جونز از "Starburst" این فیلم را به عنوان "آنچه سینمای عامه پسند درباره آن بود" ستود و افزود که "سایه، فضای کلاستروفوبیک [و] تهدید کامل، اصل این فیلم است و شکی ندارم که فولچی استاد چنین دستکاری هایی است." جونز در ادامه تماس گرفت با بیان اینکه هر کسی که فولچی را یک آدم بی عرضه توصیف کرده، او را آزرده خاطر کرده، خاطرنشان کرد: «در هر یک از فیلم های اخیرش که ساخته، نکات مثبت ارزشمند زیادی وجود دارد.» در این مرحله از بازی، استعد
اد او را نمی توان صرفاً تصادفی نامید." در ایالات متحده، برخی از منتقدان، از جمله جی. ای. کانر از «سانتا کروز سنتینل» ("بازیگری شدید و اغراق آمیز")، تام براون از «تایمز ریکوردر» ("بازی های وحشتناک") و النور رینگل از «قانون اساسی آتلانتا» ("بازی های وحشتناک") بازی در فیلم را به سخره گرفتند، که دومی اظهار داشت که تنها جذابیت فیلم در تلاش بازیگران عمدتاً اروپایی برای تطبیق با "دیدگاه آشفته فولچی از آمریکای میانه" است. منتقدان بیشتری این فیلم را به دلیل صحنه های خشونت آمیزش رد کردند، مانند جی کار از "بوستون گلوب" ("فیلمی که فقط یک مرده دوست سرسخت می تواند دوست داشته باشد")، دیک فلمینگ از "دیلی تایمز" ("صحنه هایی صرفاً برای ارزش شوکه کننده") و رینگل که آن را "یک جشنواره احمقانه و بی بندوباری با چیزی جز انبوهی از اندام های داخلی حیوانات فیلمبرداری شده" توصیف کرد. بازنگری. در وب سایت جمع آوری نقد راتن تومیتوز، "شهر مردگان زنده" در حال حاضر تایید شده است. امتیاز ۴۰٪ بر اساس ۱۵ نقد، با میانگین امتیاز ۵.۸۰/۱۰. بیل گیبرون از «پاپ مترز)» فیلم «شهر مردگان زنده» را یکی از بدنام ترین فیلم هایی دانست که به خاطر «افراط در فیلم
اسپلتر و «نیهیلیستی هنری» خود که در آغاز دوران رسانه خانگی) منتشر شدند، شناخته می شوند، اما در ادامه گفت: «با فرضیه ای که بیش از آنچه فیلم می تواند ارائه دهد، نوید می دهد، «شهر مردگان زنده» ممکن است برای کسانی که به دنبال یک هولوکاست زامبی تمام عیار هستند، ناامیدکننده باشد.» در عوض، این فیلم چیزی بیش از یک گام سینمایی در رشد لوچیو فولچی به عنوان پدرخوانده گور نیست.» آنتون بیتل از «لیتل وایت لایز» احساس می کرد که طرح فیلم «آشفته» است و پایان آن «هرگونه تفسیری را به چالش می کشد» و نتیجه گرفت که «شهر مردگان زنده» در نهایت «عجیب و دیوانه کننده» و غرق در «حال و هوای غریب و غیرمنطقیِ سحرآمیز» است. ایان بریمن از «اس اف ایکس» اظهار داشت که شخصیت های فیلم «رمزآلود» هستند و طرح داستان آن «بهانه ای سست برای طغیان های سورئالیستیِ غیرمنطقی» است، اما اذعان کرد که در غیر این صورت «فیلمی فوق العاده اتمسفریک» با صحنه های خونین است که «به سادگی فک را می اندازد».
نانوایندنتیشن، که با نام آزمون فرو رفتگی ابزارمند نیز شناخته می شود، نوعی از آزمون های سختی فرو رفتگی است که برای حجم های بسیار کوچک از مواد به کار می رود. فرو رفتگی یکی از رایج ترین روش ها برای بررسی خواص مکانیکی مواد است. این تکنیک در دهه ۱۹۷۰ میلادی توسعه یافت تا سختی حجم های کوچک از مواد را اندازه گیری کند. پیش زمینه. در آزمون های سنتی فرو رفتگی (ماکرو یا میکرو)، نوک سختی با خواص مکانیکی شناخته شده (اغلب از جنس الماس) به داخل نمونه ای با خواص ناشناخته فشار داده می شود. با افزایش فشار، نوک فرو رونده بیشتر در نمونه نفوذ می کند تا به مقدار مشخص شده توسط کاربر برسد. در این مرحله، فشار ممکن است برای مدتی ثابت نگه داشته شود یا برداشته شود. پس از آن، سطح باقی مانده ی فرو رفتگی اندازه گیری می شود و سختی به صورت نسبت بیشینه ی فشار به سطح باقی مانده ی فرورفتگی تعریف می شود: در بیشتر روش ها، سطح فرو رفتگی با استفاده از میکروسکوپ نوری به طور مستقیم اندازه گیری می شود. همان طور که از این رابطه مشخص است، یک فشار مشخص در ماده ی "سخت" فرو رفتگی کوچکتری نسبت به ماده ی "نرم" ایجاد می کند. محدودیت ها و مزایای نانوایندنتیشن.