Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
، دما را کاهش می دهد. جو غلیظ این قمر بیشتر نور مرئی خورشید و دیگر منابع را از رسیدن به سطح تیتان مسدود می کند. تریتون. تریتون، بزرگ ترین قمر نپتون، دارای جوی رقیق از نیتروژن با مقادیر کمی متان است. فشار جو تریتون حدود ۱ پاسکال است. دمای سطح آن حداقل ۳۵٫۶ کلوین است و جو نیتروژنی آن در تعادل با یخ نیتروژن موجود در سطح تریتون قرار دارد. از سال ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۸، دمای مطلق تریتون ۵٪ افزایش داشته است. این افزایش دما معادل حدود ۱۱ درجه سانتی گراد (۲۰ درجه فارنهایت) در زمین طی نه سال است. جیمز ال. الیوت که این گزارش را منتشر کرده، می گوید: «حداقل از سال ۱۹۸۹، تریتون دوره ای از گرمایش جهانی را تجربه کرده است. از نظر درصدی، این افزایش بسیار بزرگ است.» تریتون در حال نزدیک شدن به یک فصل تابستانی غیرمعمول گرم است که تنها هر چند صد سال یک بار اتفاق می افتد. الیوت و همکارانش معتقدند که روند گرمایش تریتون می تواند ناشی از تغییرات فصلی در جذب انرژی خورشیدی توسط یخچال های قطبی آن باشد. یک فرضیه برای این گرمایش تغییر الگوی یخزدگی روی سطح است. دیگری تغییر در سپیدایی یخ ها است که اجازه می دهد گرمای بیشتری از خورشید جذب شود. بانی جی.
بوراتی و همکارانش استدلال می کنند که تغییرات دما نتیجه رسوب مواد تیره و قرمز از فرآیندهای زمین شناختی در سطح ماه، مانند فوران های بزرگ، است. به دلیل سپیدایی باند بسیار بالای تریتون در منظومه خورشیدی، این قمر به تغییرات کوچک در سپیدایی طیفی حساس است. پلوتون. پلوتون دارای جوی بسیار رقیق است که از نیتروژن، متان و کربن منوکسید تشکیل شده و این گازها از یخ های سطح آن مشتق می شوند. دو مدل نشان می دهند که جو پلوتون هنگام دور شدن از خورشید روی مدار بیضی خود کاملاً یخ نمی زند و فرو نمی ریزد. با این حال، برخی مدل های دیگر عکس این موضوع را نشان می دهند. پلوتون ۲۴۸ سال برای یک مدار کامل نیاز دارد و کمتر از یک سوم این زمان مورد مشاهده قرار گرفته است. فاصله متوسط پلوتون از خورشید ۳۹ واحد نجومی است، بنابراین داده های عمیق از این سیاره کوتوله محدود و جمع آوری آن دشوار است. زمانی که پلوتون از مقابل یک ستاره عبور می کند (اختفا)، مشاهده گران بررسی می کنند که نور با چه سرعتی کاهش می یابد. از این داده ها، چگالی جو و دما تخمین زده می شود. رخدادی مشابه در سال ۱۹۸۸ مشاهده شد. مشاهدات اختفای دوم در ۲۰ اوت ۲۰۰۲ نشان می دهد که فشار جوی
پلوتون سه برابر شده است، که نشان دهنده افزایش دما در حدود ۲ درجه سانتی گراد (۳٫۶ درجه فارنهایت) است. کوتوله های قهوه ای. کوتوله های قهوه ای دارای جوی هستند که طیفی از نوع ام متأخر، به ال، تی و در نهایت به کوتولهٔ وای (Y) با کاهش دما تولید می کنند. جو آن ها غنی از هیدروژن است و یک کوتوله قهوه ای ۷۰٪ از نظر جرم شامل هیدروژن می باشد. ترکیبات شیمیایی مختلفی در جو کوتوله های قهوه ای وجود دارند که اهمیت آن ها در شکل گیری طیف با دما تغییر می کند. به عنوان مثال، متان و بخار آب در کوتوله های قهوه ای سردتر برجسته تر می شوند. خواص فیزیکی می تواند به طور قابل توجهی جو کوتوله های قهوه ای را تحت تأثیر قرار دهد. گرانش سطحی پایین در کوتوله های قهوه ای کم جرم یا اجرام با جرم سیاره ای می تواند بر جو تأثیرگذار باشد. چندین مدل برای ابرها در جو کوتوله های قهوه ای وجود دارد. نزدیک به انتقال L/T، این ابرها می توانند از آهن با ضخامت متغیر تشکیل شوند یا شامل لایه ابری سیلیکات با ضخامت متفاوت در بالای لایه ضخیم ابری آهن باشند. کوتوله های قهوه ای از نوع تی متأخر تا وای اولیه دارای ابرهایی از جنس کروم، پتاسیم کلرید و چندین سولفید هستند
. در کوتوله های «وای» با پایین ترین دما، ممکن است ابرهای تشکیل شده از آمونیوم دی هیدروژن فسفات نیز وجود داشته باشند. کوتوله های قهوه ای آزاد سریع تر از مشتری می چرخند و مطالعات نشان داده اند که در آن ها بادهای ناحیه ای (زونال) وجود دارند. برای نمونه، کوتوله قهوه ای ۲ مس جی۱۰۴۷+۲۱ دارای دوره چرخشی ۱٫۷۷ ± ۰٫۰۴ ساعت است و بادهای قوی با سرعت ۶۵۰±۳۱۰ متر بر ثانیه که به سمت شرق جریان دارند در جو آن مشاهده شده اند. سیاره های فراخورشیدی. چندین سیاره خارج از منظومه شمسی (سیاره فراخورشیدی) دارای جو شناسایی شده اند. در حال حاضر، بیشتر تشخیص های جو مربوط به سیاره های مشتری مانند یا نپتون مانند داغ است که در مدارهای بسیار نزدیک به ستاره خود قرار دارند و بنابراین جوی گرم و گسترده دارند. مشاهدات جو سیاره های فراخورشیدی به دو نوع تقسیم می شود: نخست، عکس برداری انتقالی یا طیف سنجی نجومی که نور عبوری از جو سیاره را هنگام عبور آن از مقابل ستاره شناسایی می کند. دوم، انتشار مستقیم از جو سیاره ممکن است با تفاوت گیری نور ستاره به اضافه سیاره در بیشتر مدار با نور فقط ستاره در هنگام اختفای ثانویه (زمانی که سیاره فراخورشیدی پشت ستاره
قرار می گیرد) شناسایی شود. اولین مشاهده جو سیاره فراخورشیدی در سال ۲۰۰۱ انجام شد. در این مشاهده، سدیم در جو سیاره اچ دی ۲۰۹۳۴۸ بی در طی مجموعه ای از چهار عبور سیاره از مقابل ستاره کشف شد. مشاهدات بعدی با تلسکوپ فضایی هابل نشان دادند که یک پوشش عظیم بیضی گون شامل هیدروژن، کربن و اکسیژن در اطراف این سیاره وجود دارد. دمای این پوشش به ۱۰٬۰۰۰ کلوین می رسد و تخمین زده می شود که سیاره هر ثانیه بین هیدروژن از دست می دهد. این نوع از دست دادن جو ممکن است در همه سیاره هایی که نزدیک تر از ۰٫۱ واحد نجومی به ستاره های شبیه به خورشید خود مدار می زنند، رایج باشد. سدیم و بخار آب نیز در جو سیاره اچ دی ۱۸۹۷۳۳ بی مشاهده شده است، که یک سیاره غول گازی داغ دیگر است. در اکتبر ۲۰۱۳، وجود ابر در اتمسفر سیاره کپلر-۷بی اعلام شد، و در دسامبر ۲۰۱۳، همچنین در جوهای گلیز بی ۴۳۶ و جی جی ۱۲۱۴ بی نیز ابرها شناسایی شدند. در مه ۲۰۱۷، درخشش هایی از زمین که از یک ماهواره در فاصله یک میلیون کیلومتری دیده می شد، به عنوان بازتاب بلورهای یخ در جو زمین شناسایی شد. این فناوری ممکن است برای مطالعه جوهای سیاره های دوردست، از جمله سیاره های فراخورشیدی، مفی
د باشد. ترکیب جو. در سال ۲۰۰۱، وجود سدیم در جو سیاره اچ دی ۲۰۹۳۴۸ بی شناسایی شد. در سال ۲۰۰۸، آب، کربن منوکسید، کربن دی اکسید و متان در جو اچ دی ۱۸۹۷۳۳ بی شناسایی شدند. در سال ۲۰۱۳، آب در جوهای اچ دی ۲۰۹۳۴۸ بی، XO-1b، واسپ-۱۲بی، واسپ-۱۷بی، و واسپ-۱۹بی شناسایی شد. در ژوئیه ۲۰۱۴، ناسا کشف سه سیاره فراخورشیدی بسیار خشک (اچ دی ۱۸۹۷۳۳ بی، اچ دی ۲۰۹۳۴۸ بی، واسپ-۱۲بی) را اعلام کرد که در مدار ستاره هایی شبیه به خورشید قرار دارند. در سپتامبر ۲۰۱۴، ناسا گزارش کرد که HAT-P-11b اولین سیاره نپتونی شناخته شده با جوی نسبتاً بدون ابر است. همچنین، این نخستین باری بود که مولکول هایی مانند بخار آب در چنین سیاره فراخورشیدی کوچکی شناسایی شدند. تشخیص اکسیژن مولکولی ممکن است با استفاده از تلسکوپ های زمینی انجام شود، اما ممکن است حضور اکسیژن به عنوان یک رد پای زیستی مطمئن نباشد، زیرا علاوه بر فرآیندهای زیستی، می تواند در اثر فرآیندهای زمین شیمیایی تولید شود. در فوریه ۲۰۱۶ اعلام شد که ناسا با استفاده از تلسکوپ فضایی هابل موفق به شناسایی هیدروژن، هلیوم (و احتمال وجود هیدروژن سیانید) در جو ۵۵ خرچنگ ای شده است، اما هیچ بخار آبی یافت نشد
. این نخستین بار بود که جو یک ابرزمین به طور موفقیت آمیز تحلیل شد. در سپتامبر ۲۰۱۹، دو مطالعه مستقل بر اساس داده های تلسکوپ فضایی هابل نشان داد که مقادیر قابل توجهی آب در جو سیاره فراخورشیدی کی ۲ - ۱۸ بی وجود دارد. این نخستین کشف از این نوع برای سیاره ای در منطقه قابل سکونت یک ستاره بود. در ۲۴ اوت ۲۰۲۲، ناسا اعلام کرد که تلسکوپ فضایی جیمز وب وجود کربن دی اکسید را در جو واسپ-۳۹بی شناسایی کرده است. مشکل متان گمشده. انتظار می رود که در دمای کمتر از ۱۰۰۰ کلوین، منوکسید کربن جای خود را به متان به عنوان مولکول غالب حاوی کربن در جو سیاره های فراخورشیدی بدهد. با این حال، در حالی که متان در اجرام منظومه خورشیدی، سیاره های فراخورشیدی جوان و کوتوله های قهوه ای دیده می شود، به ندرت در سیاره های فراخورشیدی عبوری مشاهده شده است. این مسئله به عنوان «مشکل متان گمشده» شناخته شده است. مطالعاتی برای توضیح این مسئله، کاهش غلظت متان را مطرح کرده اند. یکی از دقیق ترین شناسایی های متان در جو مشتری گرم (با دمای ۸۲۵ کلوین) واسپ-۸۰بی انجام شده است. این یافته با مدل هایی که نیازی به کاهش شدید متان ندارند، مطابقت دارد. با این حال، عدم ش
ناسایی متان در اچ دی ۲۰۹۳۴۸ بی نشان داد که مشکل متان گمشده برای همه سیاره های فراخورشیدی قابل حل نیست و نیازمند توضیحی برای این کمبود است. اغلب توضیحات شامل فلزینگی بالا و نسبت کربن به اکسیژن پایین است. مشکل مشابهی در شناسایی آمونیاک نیز وجود دارد. متان و آمونیاک در کوتوله های قهوه ای آزاد از گرانش (مانند وایز ۰۳۵۹−۵۴۰۱) که دمای مؤثری کمتر از ۴۰۰ کلوین دارند شناسایی شده اند. اما آمونیاک به ندرت در سیاره های فراخورشیدی عبوری مشاهده می شود. برای مثال، سیاره فراخورشیدی کی ۲ - ۱۸ بی (~۳۰۰ کی) کمبود متان و آمونیاک را نشان داد. مشاهدات جدید با استفاده از حسگر هدایت دقیق و تصویربردار فروسرخ نزدیک و طیف نگار بدون شکاف و طیف نگار فروسرخ نزدیک توانستند مشکل متان برای کِی۲–۱۸بی را حل کنند. این مشاهدات جذب قوی متان را نشان دادند، اما هیچ آمونیاکی در این سیاره شناسایی نشد. تیم پژوهشی دلیل نبود آمونیاک را جذب آن توسط یک اقیانوس دانستند که گازهای خاصی را جذب می کند. اما برخی پژوهشگران دربارهٔ این فرضیه محتاط تر هستند. یکی از مشکلات این است که جذب آمونیاک و متان در فروسرخ نزدیک هم پوشانی دارند، و جذب آمونیاک ممکن است به اشتب
اه به عنوان متان تفسیر شود. شناسایی آمونیاک در فروسرخ میانی بسیار واضح تر است، مانند شناسایی در وایز ۰۳۵۹ −۵۴۰۱ با استفاده از ابزار فروسرخ میانی. مشکل دیگری نیز برای فسفین (PH3) وجود دارد. این مولکول که یک جذب کننده قوی در مشتری است، در کوتوله های قهوه ای سرد آزاد از گرانش (مانند وایز (WISE) ۰۸۵۵−۰۷۱۴، وایز ۱۳۵۹−۵۴۰۱، وایز ۱۸۲۸+۲۶۵۰ و ۲مس ۰۴۱۵–۰۹۳۵) مشاهده نمی شود. یکی از توضیحات این است که رفتار فسفر در جو کوتوله های قهوه ای و سیاره های فراخورشیدی غول پیکر به خوبی شناخته نشده است. گردش جوی. گردش جوی در سیاره هایی که با سرعت کمتری می چرخند یا جوی ضخیم تر دارند، اجازه می دهد گرمای بیشتری به قطب ها منتقل شود که باعث کاهش اختلاف دما بین قطب ها و استوا می شود. بادها. بادهایی با سرعت بیش از ۲ کیلومتر بر ثانیه—که هفت برابر سرعت صوت یا ۲۰ برابر سریع تر از سریع ترین بادهای شناخته شده در زمین است—در اطراف سیاره اچ دی ۱۸۹۷۳۳ بی شناسایی شده اند. ابرها. ترکیب شیمیایی ابرها در غول های گازی به دما بستگی دارد. با کاهش دما، لایه ابر «فرومی رود.» به این ترتیب، یک سیاره فراخورشیدی ممکن است لایه ابری در فشار بالاتر (ارتفاع پایی
ن تر) نسبت به یک سیاره فراخورشیدی گرم تر داشته باشد. ابرهای با ارتفاع زیاد اغلب نور بازتاب شده از لایه های عمیق تر جو را مسدود می کنند و بر طیف بینی جذبی تأثیر می گذارند. ویژگی های جذبی ضعیف تر از حد نرمال، روش اصلی برای شناسایی وجود ابرها از طریق طیف بینی جذبی است. در برخی موارد، جذب ابرها مستقیماً مشاهده می شود، مانند ابرهای کوارتزی در دبلیوای اس پی-۱۷بی با استفاده از تلسکوپ فضایی جیمز وب. در دماهای بالاتر (رده V یا بالای ۹۰۰ کلوین)، ترکیب غالب ابرها شامل لایه ضخیمی از ابرهای آهن است که در بالای آن ابرهایی از کانی های سیلیکات (مانند کوارتز، کرندوم، فورستریت و/یا انستاتیت) قرار دارند. این لایه بالایی می تواند به صورت لکه دار باشد و ۷۰–۹۰٪ سیاره را پوشش دهد. در دماهای پایین تر (رده III-IV یا ۴۰۰–۱۳۰۰ کلوین)، ابرهای آهن و سیلیکات به عمق جو فرومی روند و ابرهای نازکی از کروم، پتاسیم کلرید و به ویژه سولفیدها (سولفید منگنز (II), سدیم سولفید و روی سولفید) نقش مهم تری پیدا می کنند. در دماهای پایین تر (رده II، کمتر از ۴۰۰ کلوین)، ابرهایی شامل آمونیوم دی هیدروژن فسفات احتمالاً وجود دارند. بااین حال، لایه های پایینی اب
رهای سولفیدها و پتاسیم کلرید نیز باید در این دما وجود داشته باشند. جوهایی مشابه مشتری و زحل (رده I، کمتر از ۱۵۰ کلوین) با ابرهای آمونیاک غالب هستند، اما لایه های پایینی شامل ابرهای آب ممکن است وجود داشته باشند. نوع جدیدی از سیارات فراخورشیدی به نام مشتری داغ که دمایی بالاتر از ۲٬۰۰۰ کلوین دارند، دارای یک سمت روز بدون ابر هستند. مولکول ها اغلب به اتم ها یا یون ها تفکیک می شوند و خطوط اتمی متنوعی در طیف انتقالی این سیارات شناسایی شده اند. در سمت شب، دما می تواند تا ۲٬۵۰۰ کلوین کمتر از سمت روز باشد. در واسپ-۱۸بی این افت دما باعث تشکیل ابرها در سایه مرز می شود. در خط استوا و سایه مرز که ابرها در واسپ-۱۸بی (در غرب مشاهده شده از سمت روز) شکل می گیرند، بالای ابر از لایه های نازکی از تیتانیوم دی اکسید، کرندوم (اکسید آلومینیوم)، پروسکایت (تیتانات کلسیم) و آهن تشکیل شده است. بیشتر بخش عمودی ابر شامل فورستریت، کوارتز و مواد دیگر است. لایه های پایینی تغییرات ترکیبی دارند و ذرات بزرگ تری، با اندازه حدود ۶۰ میکرومتر، دارند. بارش. بارش به صورت مایع (باران) یا جامد (برف) بسته به دما، فشار، ترکیب جوی و فرازا متفاوت است. جوهای
داغ ممکن است بارانی از جنس آهن، شیشه مذاب، و مواد معدنی مانند انستاتیت، کرندوم، لعل و ولاستونیت داشته باشند. در اعماق جوهای غول های گازی ممکن است بارانی از جنس الماس و هلیوم با نئون حل شده وجود داشته باشد. اکسیژن غیر زیستی. فرآیندهای زمین شناختی و جوی می توانند اکسیژن آزاد تولید کنند، بنابراین شناسایی اکسیژن به تنهایی نشانه ای قطعی از وجود حیات نیست. فرآیندهای زیستی منجر به ترکیبات شیمیایی ای می شوند که در تعادل شیمیایی نیستند، اما فرآیندهای غیر زیستی که باعث برهم خوردن تعادل می شوند نیز باید در نظر گرفته شوند. قوی ترین رد پای زیستی جوی معمولاً مولکول اکسیژن () و محصول فتوشیمیایی آن ازون () در نظر گرفته می شود. نورکافت آب () توسط فرابنفش، به دنبال آن گریز هیدرودینامیکی هیدروژن، می تواند منجر به انباشت اکسیژن در سیارات نزدیک به ستاره ای شود که اثر گریز گلخانه ای را تجربه می کنند. برای سیارات در کمربند حیات، تصور می شد که نورکافت آب به طور قابل توجهی توسط سردتله ای بخار آب در جو پایینی محدود شود. بااین حال، میزان سردتله ای آب بستگی زیادی به مقدار گازهای غیرمیعان مانند نیتروژن (N2) و آرگون دارد. در غیاب این گاز
ها، احتمال انباشت اکسیژن به روش های پیچیده ای به تاریخچه تجمع سیاره، شیمی داخلی، دینامیک جوی و حالت مداری آن بستگی دارد؛ بنابراین، اکسیژن به تنهایی نمی تواند به عنوان یک رد پای زیستی قطعی در نظر گرفته شود. نسبت نیتروژن و آرگون به اکسیژن را می توان از طریق مطالعه فروسرخ منحنی های فازی یا با استفاده از روش های یافتن سیاره های فراخورشیدی و اندازه گیری طیف نگاری انتقالی پراکنش ریلی در یک جو بدون هواپخش شناسایی کرد. حیات. متان. شناسایی متان در اجرام نجومی از نظر علمی و فناوری مورد توجه است، زیرا می تواند نشانه ای از حیات فرازمینی (رد پای زیستی) باشد، ممکن است مواد آلی لازم برای شکل گیری حیات را فراهم کند، و همچنین به عنوان سوخت یا نیروی محرکه موشک در مأموریت های آینده در منظومه شمسی استفاده شود. در ژانویه ۲۰۰۹، دانشمندان ناسا اعلام کردند که سیاره مریخ به طور متناوب مقادیر متان را در مناطق خاصی از جو خود آزاد می کند. این یافته باعث شد برخی گمان کنند که این ممکن است نشانه ای از فعالیت زیستی زیر سطح باشد. کنجکاوی که در اوت ۲۰۱۲ بر روی مریخ فرود آمد، توانایی تمایز بین ایزوتوپ لوگ های مختلف متان را دارد. با این حال، حت
ی اگر این مأموریت مشخص کند که زندگی میکروسکوپی مریخی منبع متان است، احتمالاً این زندگی در عمق زیر سطح وجود دارد که خارج از دسترس این مریخ نورد است. اولین اندازه گیری ها با استفاده از تجزیه و تحلیل نمونه ها در مریخ نشان داد که در محل فرود کمتر از ۵ ppb متان وجود دارد. در ۱۶ دسامبر ۲۰۱۴، ناسا گزارش داد که مریخ نورد "کنجکاوی" افزایش ناگهانی ده برابری در میزان متان در جو مریخ شناسایی کرده است که احتمالاً محلی بوده است. اندازه گیری های انجام شده طی «ده ها بار در مدت ۲۰ ماه» افزایش هایی را در اواخر ۲۰۱۳ و اوایل ۲۰۱۴ نشان داد که به طور میانگین «۷ قسمت در میلیارد متان در جو» بوده است. قبل و بعد از آن، قرائت ها به طور میانگین حدود یک دهم این سطح بوده اند. این افزایش های ناگهانی در غلظت متان نشان می دهد که مریخ به طور دوره ای متان تولید یا آزاد می کند، اما منبع آن ناشناخته است. مدارگرد ردیاب گاز اگزومارس از آوریل ۲۰۱۸ اندازه گیری هایی از متان و محصولات تجزیه آن مانند فرمالدهید و متانول انجام داده است. در ژانویه ۲۰۰۹، دانشمندان ناسا اعلام کردند که سیاره مریخ به طور متناوب مقادیر متان را در مناطق خاصی از جو خود آزاد می ک
ند. این یافته باعث شد برخی گمان کنند که این ممکن است نشانه ای از فعالیت زیستی زیر سطح باشد. کنجکاوی که در اوت ۲۰۱۲ بر روی مریخ فرود آمد، توانایی تمایز بین ایزوتوپ لوگ های مختلف متان را دارد. با این حال، حتی اگر این مأموریت مشخص کند که زندگی میکروسکوپی مریخی منبع متان است، احتمالاً این زندگی در عمق زیر سطح وجود دارد که خارج از دسترس این مریخ نورد است. اولین اندازه گیری ها با استفاده از تجزیه و تحلیل نمونه ها در مریخ نشان داد که در محل فرود کمتر از ۵ ppb متان وجود دارد. در ۱۶ دسامبر ۲۰۱۴، ناسا گزارش داد که مریخ نورد "کنجکاوی" افزایش ناگهانی ده برابری در میزان متان در جو مریخ شناسایی کرده است که احتمالاً محلی بوده است. اندازه گیری های انجام شده طی «ده ها بار در مدت ۲۰ ماه» افزایش هایی را در اواخر ۲۰۱۳ و اوایل ۲۰۱۴ نشان داد که به طور میانگین «۷ قسمت در میلیارد متان در جو» بوده است. قبل و بعد از آن، قرائت ها به طور میانگین حدود یک دهم این سطح بوده اند. این افزایش های ناگهانی در غلظت متان نشان می دهد که مریخ به طور دوره ای متان تولید یا آزاد می کند، اما منبع آن ناشناخته است. مدارگرد ردیاب گاز اگزومارس از آوریل ۲۰۱۸
اندازه گیری هایی از متان و محصولات تجزیه آن مانند فرمالدهید و متانول انجام داده است. مطالعات ابزار GCMS در کاوشگر هویگنس نشان داده که جو تیتان حاوی مقادیر قابل توجهی متان است. در جو بالایی تیتان، متان به مولکول های پیچیده تری از جمله استیلن تبدیل می شود که در این فرایند مولکول های هیدروژن نیز تولید می شود. شواهد نشان می دهد که استیلن و هیدروژن نزدیک به سطح دوباره به متان تبدیل می شوند. این موضوع نشان دهنده وجود یک کاتالیزور عجیب یا نوعی حیات متانوژنیک ناشناخته است. همچنین باران های متان، احتمالاً در اثر تغییرات فصلی، مشاهده شده اند. در تاریخ ۲۴ اکتبر ۲۰۱۴، وجود متان در ابرهای قطبی تیتان تأیید شد.
شورای دولتی جمهوری گرجستان یک هیئت حاکمه عالی موقت کشور بود که در سال ۱۹۹۲ پس از انحلال خود شورای نظامی جمهوری گرجستان تأسیس شد. تاریخ. در سال ۱۹۹۲، اولین رئیس جمهور گرجستان، زویاد گامساخوردیا، توسط شورشیان با یک کودتای نظامی سرنگون شد. شورشیان یک ساختار موقت، شورای نظامی تشکیل دادند و یک رژیم استبدادی و نظامی در کشور ایجاد کردند. در ۵ ژانویه، ادوارد شواردنادزه پیشنهاد کمک به کشور را داد. او در ۷ مارس ۱۹۹۲ وارد گرجستان شد. در این زمان بود که ساختار موقت اداره کشور شروع به توسعه کرد. این ساختار بود که قرار بود کشور را تا انتخابات بعدی مجلس رهبری کند. نسخه کاری نام این سازه «کمیته نجات مدنی» بود. پس از رایزنی ها و تحلیل ها، نام نهایی ساختار به عنوان «شورای دولتی» انتخاب شد. در ۱۰ مارس، شورای نظامی قدرت را به شورای دولتی جمهوری گرجستان سپرد و خود منحل شد. در اولین جلسه ترکیب اولیه شورای دولتی، ترکیب کامل اعضا بر اساس اجماع ائتلاف گسترده تعیین شد. (از طریق رایزنی با احزاب سیاسی). در ۱۰ مارس، ادوارد شواردنادزه به عنوان رئیس شورای دولتی تأیید شد. جابا ایوسلیانی به عنوان قائم مقام وی تأیید شد. هیئت رئیسه شورای دولتی
جمهوری گرجستان تأسیس شد. اولین جلسه شورای دولتی جمهوری گرجستان در ۱۱ مارس برگزار شد. شورای دولتی ارتش را دوباره سازماندهی و متحد کرد. وزارت امنیت با یک سرویس اطلاعاتی جایگزین شد که شنود محدودی از شهروندان داشت. شورا خواستار ثبت تمامی سلاح ها و ملی شدن اموال نظامی شوروی شد، هرچند ارتش روسیه به درخواست شورا توجهی نکرد و تجهیزاتی را که قابل تحویل در روسیه نبود فروخت یا منهدم کرد. شورای ایالتی قوانین محدودکننده معرفی شده توسط زویاد گامساخوردیا را لغو کرد و مقررات لیبرال تری برای تظاهرات وضع کرد. در ۲ اوت، شورای دولتی «مانیفست آشتی» را صادر کرد و همه زندانیان سیاسی را که از ژانویه تا ژوئن ۱۹۹۲ در بازداشت بودند، عفو کرد. این شورا در ماه اوت وضعیت فوق العاده در تفلیس را لغو کرد. در ۱۶ اکتبر، قبل از انحلال خود، شورای دولتی قانون انتخاباتی را تصویب کرد که به برگزاری انتخابات پارلمانی و تشکیل پارلمان انتقالی سه ساله نیاز داشت.
پروتئین شمارهٔ ۹ تنظیم کننده پیام رسانی جی پروتئین () که با نام اختصاری RGS9 شناخته می شود، یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"RGS9"» کُدگذاری می شود. این ژن پروتئینی را کدگذاری می کند که در تنظیم ترارسانی پیام های سلولی نقش دارد. اعضای خانواده تنظیم کننده های پیام رسانی جی پروتئین مانند RGS9، پروتئین های خاص پیام رسانی هستند که با غیرفعال سازی جی پروتئین ها (از طریق هیدرولیز گوانوزین تری فسفات)، فعالیت آن ها را مهار می کنند. دو ایزوفرم اصلی برای پروتئین RGS9 وجود دارد که از لحاظ خصوصیات و الگوی بیانی متفاوت هستند. ایزوفرم اول یا RGS9-1 معمولاً در چشم یافت می شود و در تنظیم ترارسانی نوری در سلول های استوانه ای و مخروطی شبکیه دخیل است، در حالی که ایزوفرم دوم یا RGS9-2 در مغز یافت شده و مسئول تنظیم پیام رسانی دوپامین و اپیوئیدها (مواد افیونی) در عقده های قاعده ای هستند. ایزوفرم دوم از این جهت اهمیت دارد که یکی از مهمترین اعضای این خانوادهٔ پروتئینی است که در متوقف کردن پیام رسانی توسط گیرنده اپیوئیدی μ نقش دارد (اگرچه RGS4 و RGS17 نیز دخیل هستند)، و از این طریق در ایجاد تحمل دارویی به مواد مخدر اهمیت بالایی د
ارند. موش های فاقد پروتئین RGS9 مشکلات شناختی و حرکتی دارند که در نتیجه مهار این پروتئین نیز ممکن است چنین عوارض جانبی را به همراه داشته باشد. شیوهٔ تنظیم عملکرد پروتئین RGS9 از لحاظ پایداری مولکولی و لنگراندازی در غشا سلولی توسط GNB5 متفاوت است. این تنظیم و ارتباط از طریق دومِـین دی ئی پی صورت می گیرد.
شکارچی شهر مجموعه مانگا ژاپنی نوشته و تصویرگری شده توسط تسوکاسا هوجو است که از سال ۱۹۸۵ تا ۱۹۹۱ در "هفته نامه شونن جامپ" منتشر شد و چپترهای آن در ۳۵ جلد تانکوبون گردآوری شده است. مجموعه تلویزیونی انیمه اقتباس شده از این اثر ساخته استودیو سان رایز در سال ۱۹۸۷ پخش شد که باعث محبوبیت در بسیاری از کشورهای آسیایی و اروپایی شد. داستان دربارهٔ ریو سابا است که همراه با شریک خود هیدیوکی ماکیمورا، تلاش می کند توکیو را از شر جرم خلاص کند. همچنین از "شکارچی شهر" چندین فرنچایز رسانه ای و اسپین آف ساخته شده که شامل فیلم های "شکارچی شهر" و "نیکی لارسون و عطر کوپید" و مجموعه تلویزیونی دراما کره ای "شکارچی شهر" است. همچنین مانگا اسپین آف "قلب فرشته" نیز منتشر شده است.
بنی منقذ (به عربی: بنو منقذ) که به آنها منقذیان نیز گفته می شود، خاندانی عرب بودند که از اواسط قرن یازدهم میلادی تا نابودی خاندان در زلزله سال ۱۱۵۷ میلادی، بر امیرنشینی در دره اُرُنتس در شمال سوریه حکومت می کردند. این امیرنشین در ابتدا در کفرطاب مستقر بود تا اینکه بنو منقذ در سال ۱۰۸۱ قلعه شیزر را تصرف کردند و آن را تا پایان حکومتشان به مقر خود تبدیل کردند. تصرف شیزر نقطه اوج فرآیندی طولانی بود که با واگذاری اسمی زمین توسط امیر مرداسی حلب در سال ۱۰۲۵ آغاز شد و با تضعیف قدرت حکومت بیزانس در شمال سوریه در دهه ۱۰۷۰ شتاب گرفت.
معاهده دیوول ()، معاهده ای میان بوهموند یکم انطاکیه و آلکسیوس یکم، امپراتور بیزانس در سال ۱۱۰۸ و پس از پایان نخستین جنگ صلیبی و جنگ صلیبی بوهموند بود که طی آن پس از ناکامی بوهموند در شکست نیروهای بیزانس، وی حاکمیت امپراتوری بیزانس بر شاهزاده نشین انطاکیه را پذیرفت تا این دولت صلیبی مبدل به واسال امپراتوری بیزانس شود.
آگوستا امریتا ()که به آن «امریتا آگوستا» نیز گفته می شودیک شهر باستانی و مستعمره رومی بود که در ۲۵ قبل از میلاد به دستور امپراتور آگوستوس و به دست فرمانده اش پوبلیوس کاریسیوس بنیان گذاری شد. هدف از تأسیس این شهر، اسکان سربازان بازنشسته (امریتی) از لژیون های دهم جِمینا و پنجم آلاودائه بود که در جنگ های کانتابری شرکت کرده بودند. از حدود سال ۱۵ پیش از میلاد، این شهر به عنوان پایتخت استان جدید لوسیتانیا انتخاب شد و از اواخر سده ی سوم میلادی نیز به عنوان پایتخت اسقف نشین اسپانیا شناخته می شد. این شهر به قبیله ی رومی پاپیریا (Papiria) وابسته بود. این شهر در محل تلاقی چندین مسیر مهم قرار داشت. نزدیک گذرگاهی از رودخانه گوادیانا نشست. جاده های رومی شهر را از غرب به فلیسیتاس جولیا اولیسیپو (لیسبون)، از جنوب به سویل، شمال غربی به منطقه معدن طلا و به کوردوبا (کوردووا) وتولدو متصل می کرد. شهر امروزی مِریدا در اسپانیا، همان شهر باستانی آگوستا امریتا است. مجموعه باستان شناسی مریدا در این شهر باستانی در سال ۱۹۹۳ از سوی یونسکو به عنوان میراث جهانی ثبت شد. معماری و شهرسازی. تئاتر رومی. این تئاتر از ۱۶ تا ۱۵ قبل از میلاد ساخته
شد و توسط کنسول مارکوس ویپسانیوس آگریپا وقف گرفته شد.این مکان برای حدود ۶۰۰۰ تماشاگر جایگاه دارد. در اواخر قرن اول یا اوایل قرن دوم پس از میلاد، احتمالاً توسط امپراتور تراژان بازسازی شد.و یا هادریانبعداً بین سال های ۳۳۰ تا ۳۴۰ در زمان سلطنت کنستانتین و پسرانش دوباره بازسازی شد، زمانی که مسیری در اطراف بنا و عناصر تزئینی جدید اضافه شد. متعاقباً، با ظهور مسیحیت به عنوان یگانه دین دولتی روم، نمایش های تئاتری رسماً غیراخلاقی اعلام شد: تئاتر متروکه شد و قسمت اعظم بافت آن با خاک پوشانده شد و تنها طبقات بالای صندلی های آن در ("بالاترین قفس") باقی ماند. در سنت اسپانیایی، اینها به عنوان "هفت صندلی" شناخته می شدند که در آن تصور می شود چندین پادشاه مور برای تصمیم گیری در مورد سرنوشت شهر درآنجا دربار برگزار می کردند. آمفی تئاتر رومی. این آمفی تئاتر در ۸ قبل از میلاد برای استفاده در مسابقات گلادیاتوری و شکار حیوانات اختصاص داده شد. این سالن دارای یک میدان بیضی شکل است که با صندلی های طبقه ای برای حدود ۱۵۰۰۰ تماشاگر احاطه شده است که بر اساس الزامات ایدئولوژی آگوستا تقسیم شده است: پایین ترین صندلی ها برای تماشاگران دارای با
لاترین وضعیت در نظر گرفته شده بود. فقط این پایین ترین طبقات زنده می مانند. هنگامی که بازی ها از بین رفتند، سنگ لایه های بالایی برای استفاده در جاهای دیگر استخراج شد. سیرک رومی. سیرک آگوستا امریتا حدود ۲۰ سال قبل از میلاد ساخته شد و سالها قبل از وقف آن حدود ۳۰ سال بعد، احتمالاً در زمان سلطنت جانشین آگوستوس، تیبریوس مورد استفاده قرار گرفت. خارج از دیوارهای شهر، در کنار جاده ای که بازنشسته در کوردوبا (کوردوبا) را به تولتوم (تولدو متصل می کرد). پله های میدان به شکل U کشیده بود که یک انتهای آن نیم دایره و دیگری صاف بود. یک «اسپینا» در طول یک شکاف مرکزی را در داخل تشکیل می داد تا یک مسیر پیوسته برای دو اسبو چهار اسب ارابه سواری باشد.پیست توسط "سله" های سطح زمین، با پایه های طبقه بندی شده در بالا احاطه شده بود. سیرک با طول حدود ۴۰۰ متر و عرض ۱۰۰ متر، بزرگ ترین ساختمان شهر بود و می توانست حدود ۳۰۰۰۰ تماشاگر را در خود جای دهد – کل جمعیت شهر، کم و بیش. مانند بیشتر سیرک های امپراتوری روم، سیرک مریدا شبیه یک نسخه کوچک شده از سیرک ماکسیموس رم بود. پل رومی بر فراز گوادیانا. پل را می توان نقطه کانونی شهر دانست. به یکی از شر