Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ی با اوضاع وخیم اقتصادی کشاورزان همراه شده بود. در تابستان ۱۸۷۰، منطقه برای چندین ماه از کمبود باران و دمای بالای هوا رنج می برد؛ وضعیتی که به دام ها و محصولات کشاورزی آسیب زیادی وارد کرده بود. در ۱۶ اوت، روز برگزاری جشنواره اوتفای، که معمولاً روز پررونقی برای فروش بود، معاملات بسیار ضعیفی انجام گرفت. این وضعیت در کنار اخبار جنگ، به ایجاد فضایی پرتنش منجر شد. هوای بسیار گرم و مصرف نوشیدنی های الکلی همچون "پیکت" همراه با "جنیور"، شراب "نوا"، "پینو" یا ابسنت توسط برخی کشاورزان و صنعتگران حاضر در جشنواره، بر شدت این شرایط افزود. ماجرا. شخصیت های اصلی. قربانی این ماجرا، آلن رومیال دو مونی دوردیر، پسر "اَمِده دو مونی"، شهردار پیشین "بوساک" بود. او ادارهٔ املاک شاتو دو برِتانژ، بین اوتفای و بوساک، را برعهده داشت. آلن دو مونی، مردی مجرد و ۳۲ ساله، به دلیل شرایط جسمانی خود از خدمت وظیفه عمومی معاف شده بود و در نتیجه، مشمول فراخوان عمومی پس از تهدید پروس در ۱۸۷۰ نمی شد. با این حال، وی با ابراز تمایل به پیوستن به ارتش برای دفاع از کشور، این معافیت را لغو کرد و تصمیم داشت به زودی عازم جبههٔ لورن شود. او از ۱۸۶۵ عضو شورا
ی شهرداری بوساک بود و به عنوان معاون اول شهردار فعالیت می کرد. خانواده اش مالک ۸۰ هکتار زمین در اوتفای بودند. به عنوان مدیر املاک، او در جشنوارهٔ اوتفای در ۱۶ اوت ۱۸۷۰ حضور یافت. عاملان اصلی این فاجعه، که در دادگاه به این عنوان معرفی شدند، ساکنان اوتفای و روستاهای اطراف بودند که برای شرکت در جشنواره آمده بودند. این افراد عبارت بودند از: فرانسوا شامبُر، ۳۳ ساله، نعل بند اهل پووریه در کمون سوفرینیاک (شارنت)، در فاصله ۹ کیلومتری از بوساک (که به عنوان رهبر گروه شناخته شد؛ او قربانی را — همچون سایر مهاجمان اصلی — شخصاً نمی شناخت)؛ لئونار معروف به «پیاروتی»، ۵۳ ساله، کهنه فروش اهل نونترونو؛ پی یِر بوئیسون معروف به «آرنو» یا «لیرو»، ۳۳ ساله، کشاورز؛ فرانسوا مِزیِر معروف به «سیلو»، ۲۹ ساله، زارع مشارکتی؛ و برادران اتین و ژان کامپو، کشاورزان اهل مَنزاک. افرادی که کوشیدند از آلن دو مونی دفاع کنند عبارت بودند از: پدر ویکتور سن پاستور، کشیش روستای اوتفای؛ فیلیپ دوبوا، اره بر اهل اوتفای؛ ژرژ ماتیو، صنعتگر اهل بوساک و خواهرزاده برنار ماتیو، شهردار اوتفای؛ و پاسکال، خدمتکار املاک شاتو دو برِتانژ. نخستین حادثه. ماجرا با رخدا
دی پیرامون "کامی دو مایار دو لافایه" آغاز شد؛ مردی ۲۶ ساله، پسر شهردار بوساک و پسرعموی آلن دو مونی، که به دیدگاه های مشروعه خواهی خود شناخته می شد. او قربانی نخستین سوءتفاهمی شد که هرچند شخصاً برای او پیامد جدی نداشت، اما سرنوشت آلن دو مونی را تحت تأثیر قرار داد. پس از خواندن گزارش هایی دربارهٔ نبرد وورث، مایار اعلام کرد که ارتش فرانسه ناچار به عقب نشینی شده است. او بلافاصله از سوی اهالی محلی به ترویج اخبار جعلی و همکاری با پروسی ها متهم شد. هنگامی که تلاش کرد توضیح دهد و سخنانش را روشن کند، متهم شد که فریاد زده است: «زنده باد جمهوری!» با شعله ور شدن خشم جمعیت، دشمنی علیه او شدت گرفت؛ با این حال، توانست به کمک یکی از زارعان مستأجرش بگریزد. در جریان دادگاه، یکی از قاتلان آلن دو مونی، فرانسوا مِزیِر، اظهار داشت که چند روز پیش تر، در ۹ اوت و در جریان جشنواره ای در شارا، از مایار شنیده بود که گفته است: «امپراتور شکست خورده، دیگر فشنگی ندارد» و ابراز تأسف کرده بود که نتوانسته در همان روز «کارش را با او یکسره کند». به گفته تاریخ نگار آلن کُربِن، این امر نشان می دهد که قتل آلن دو مونی در ۱۶ اوت تا حدودی از پیش طراحی
شده بود. از دید کُربِن، فرار مایار باعث شد روستاییانِ مشکوک و خشمگین، کینه خود را متوجه دو مونی کنند و او را به عنوان قربانی برگزینند. دومین حادثه. آلن دو مونی حوالی ساعت دو بعدازظهر، زمانی که کامی دو مایار پیشتر فرار کرده بود، به محل برگزاری جشنواره اوتفای رسید. اندکی پس از ورود به محل، گروهی از کشاورزان مسلح به چوب را مشاهده کرد. در جستجوی دلیل این وضعیت، از یک دوره گرد به نام برتنو، ملقب به «مکزیکی» (به سبب شرکتش در کارزار مکزیک)، پرسید که چه اتفاقی افتاده است. برتنو مدعی شد که مایار فریاد زده است: «مرگ بر ناپلئون! زنده باد جمهوری!» آلن دو مونی، که سخنان برتنو را باور نکرده بود، همراه او به محل حادثه رفت تا از شاهدان دیگر دربارهٔ درستی ادعا پرس وجو کند. شاهدانی همچون لو کوسو، پینار، مِزیِر، برادران کامپو و بوئیسون، گفته های برتنو را تأیید کردند. گروهی از حاضران گرد "دو مونی" جمع شدند، در حالی که او همچنان به دفاع از پسرعمویش ادامه می داد. آلن دو مونی که همچنان از پذیرش این که مایار چنین سخنانی گفته باشد، امتناع می کرد، توسط جمعیتی رو به رشد و خصمانه تر مورد سرزنش قرار گرفت. برخی او را با مایار اشتباه گرفت
ه و متهم کردند که خود شعار «زنده باد جمهوری» سر داده، خائن و پروسی است. با وجود انکارهای مکررش — که اعلام می کرد از حامیان کشاورزان است و قصد دارد برای جنگ با پروسی ها به ارتش بپیوندد — گروه نخستین تهدیدها به مرگ را مطرح کرد و نخستین ضربات را به او وارد آورد. شکنجه. تلاش برای دار زدن. با وجود تلاش های آلن دو مونی برای روشن ساختن سوءتفاهم و اثبات حسن نیت خود، او خود را در میان کشاورزانی یافت که هر لحظه خشمگین تر می شدند. یکی از آنان، بوئیسون، فریاد زد: «او یک پروسی است، باید دارش بزنیم، باید بسوزانیمش!» برادران کامپو نخستین ضربه ها را وارد کردند و این عمل، آغازگر خشم جمعی شد. آلن دو مونی در حالی که از ضربات محافظت می کرد و برای آرام کردن جمعیت فریاد می زد: «زنده باد امپراتور!»، به سرعت تحت محاصره و ضرب و شتم قرار گرفت. پدر پاستور، کشیش اوتفای، با تپانچه ای در دست وارد عمل شد تا به او کمک کند. اما در مواجهه با عزم مهاجمان، و با درک این که خودش نیز ممکن است قربانی خشم فزاینده جمع شود، به خانهٔ خود پناه برد. او کوشید با پیشنهاد «نوشیدن به سلامتی امپراتور»، حواس جمعیت را پرت کند، که برخی نیز با این پیشنهاد همراهی
کردند. فیلیپ دوبوا و ژرژ ماتیو، برادرزادهٔ شهردار دهکده نیز وارد میدان شدند و تلاش کردند آلن دو مونی را از دست حملات پیاپی کشاورزان برهانند؛ اما آنها هم در برابر هجوم جمعیت تاب نیاوردند و نتوانستند از این اشراف زاده که پیش تر زیر لگدها، چوبدستی ها و سیخ های آهنی مجروح شده بود، محافظت کنند. آنان کوشیدند او را به خانه شهردار، برنار ماتیو، ببرند؛ اما شهردار، بیمناک از این که جمعیت خشمگین خانه اش را ویران کند، از ورود آنان جلوگیری کرد. محافظان دیگر قادر به کنترل جمعیت نبودند. مِزیِر و بوئیسون بار دیگر قربانی را به دست خشم دهقانان، که حالا از شراب کشیش نیز مست شده بودند، سپردند. گروه، به رهبری شامبُر، در ابتدا قصد داشت آلن دو مونی را نزد مقامات تحویل دهد؛ اما در مواجهه با بی عملی شهردار روستا، تصمیم گرفتند او را از درخت گیلاس بیاویزند. آلن کُربِن خاطرنشان می کند که فقدان اقتدار شهردار در این مرحله باعث شد شامبُر به رهبر عملیات انتقام جویانه بدل شود؛ تا آنجا که خود را عضو شورای روستا معرفی کرد و به این بهانه دست به ابتکار عمل زد. تلاش برای دار زدن به دلیل شکنندگی شاخه های درخت ناموفق ماند؛ و تصمیم بر آن شد که او را
با ضرب و شتم به قتل برسانند. شکنجه ها. از این لحظه به بعد، تصمیم بر این شد که پیش از کشتن آلن دو مونی، شکنجهٔ او طولانی تر شود. شامبُر جمعیت را تحریک کرد و گفت: «پیش از آنکه این پروسی را بکشیم، باید عذابش بدهیم.» شکنجه گران برای لحظاتی دست از ضرب و شتم کشیدند، اما سپس دوباره حمله را از سر گرفتند. آلن دو مونی را به اتاقی بردند که به عنوان کارگاه شهردار، که نعل بند نیز بود، مورد استفاده قرار می گرفت. مهاجمان او را با بندهایی محکم به چهارچوب نگهدارندهٔ دام بستند، در حالی که بوییه، ملقب به «دژونا»، با سُم حیوانات و چوبدستی ها به شدت به صورت و پاهایش ضربه می زد. آلن کُربِن اشاره می کند که اطلاعات کمی از این بخش حادثه در بازجویی ها و شهادت ها ثبت شده است. در این میان، پاسکال، خدمتکار خانوادهٔ دو مونی، که در راه پیوستن به اربابش در محل نمایشگاه بود، با شنیدن فریادها و به هشدار ژرژ ماتیو و دوبوا، به کارگاه شتافت تا اربابش را نجات دهد. او از غیبت موقت مهاجمان استفاده کرد. اما بازگشت گروه، تلاش جدید برای نجات را نقش بر آب کرد. بار دیگر، آلن دو مونی به شدت کتک خورد؛ پیاروتی با قلاب ترازو ضربهٔ محکمی به سر او وارد کرد ک
ه برخی از شاهدان آن را ضربهٔ مرگبار دانستند. با اصرار محافظان قربانی، شهردار پذیرفت که او را در انبار کاه پناه دهد. آلن دو مونی به کمک دوبوا پناه گرفت و تحت مراقبت قرار گرفت. در کیفرخواست آمده که در این لحظه «او گمان می کرد نجات یافته است. از ما خواست یک بشکه شراب بخریم تا به تعقیب کنندگانش بدهیم.» اما فشار بیرونی جمعیت، به رهبری شامبُر، سرانجام در را شکست؛ درست زمانی که آلن دو مونی به توصیهٔ دوبوا می کوشید با تعویض لباس هایش با یک روپوش ساده، به صورت ناشناس بگریزد. برادران کامپو بار دیگر او را گرفتند و به دست دهقانان خشونت طلب سپردند، که حالا دیگر شدت خشونتشان به اوج رسیده بود. شاهدان گفتند سر آلن دو مونی «شبیه یک گوی خون» شده بود. او را به میدان بردند، اما دوبوا تلاش کرد او را به مهمانخانه ببرد. مهمانخانه دار در را بست و پای قربانی را که در آستانه ورود بود، له کرد؛ بر اثر درد فرو افتاد. همه گمان کردند او مرده است؛ اما برخلاف انتظار، با یک حرکت ناگهانی، آلن دو مونی برخاست، به سمت یک انبار رفت، میله ای برداشت و آن را به سوی جمعیت خشمگین نشانه رفت. ژان کامپو به راحتی او را خلع سلاح کرد و میله را علیه خود او به
کار برد. قربانی را زیر یک گاری کشاندند. پس از بیرون آوردنش، پیر بوئیسون میله را بر پشت گردن او کوبید؛ و این، به گفتهٔ شاهدان، ضربهٔ نهایی بود. به احتمال زیاد، از این لحظه به بعد، قربانی یا در حال مرگ بود یا جان داده بود؛ اما جمعیت همچنان بر جسد خشمگینانه می تاخت، و هر کسی می خواست در قتل او سهیم باشد. این قتل عام حدود ده دقیقه به طول انجامید. کُربِن اشاره می کند که به جز قلاب پیاروتی و یک چنگک، هیچ سلاح بُرنده ای — نه چاقو و نه تبر — به کار نرفت. پس از ضرب و شتم بدن، مِزیِر و ژان کامپو هر یک پای قربانی را گرفتند تا او را قطعه قطعه کنند، اما تنها موفق شدند کفش هایش را از پا درآورند. سوزاندن. مِزیِر و کامپو، هرکدام یکی از پاهای آلن دو مونی را گرفتند و او را به سمت یک برکهٔ خشکیده، که محلی ها آن را «دریاچهٔ خشک» می نامیدند و معمولاً جشن "شب سن ژان" را در آنجا برگزار می کردند، کشاندند. جمعیتی از دهقانان و شهردار — با حمایل رسمی اش — آن ها را همراهی می کردند. آلید دوسولیه، دوست کودکی آلن دو مونی، که روز بعد، از محل بازدید کرد، این صحنه را در متنی در سال ۱۸۷۴ چنین به یاد آورد: «او را از پا روی کوچه های باریک روستا
می کشیدند، سر خونینش بر سنگفرش ها می کوبید و بدن زخمی اش با هر ضربه از زمین بلند می شد و می افتاد. در همین حال، جمعیت فریاد می زد: زنده باد امپراتور! زنده باد امپراتور!» وقتی به محل رسیدند، جلادان بدن "دو مونی" را به داخل برکه خشک شده انداختند. به فرمان شامبُر، دسته های چوب، شاخه ها و خرده ریزهای دیگر را جمع آوری کردند. شامبُر یک بسته کاه از یک کشاورز گرفت و وعده داد که هزینهٔ آن را امپراتور پرداخت خواهد کرد. دسته های چوب و کاه روی بدن قربانی — که به گفتهٔ برخی شاهدان هنوز تکان می خورد — ریخته شد و شامبُر و کامپو آن ها را کوبیدند تا آتش بهتر بگیرد. دوبوا برای آخرین بار تلاش کرد تا جلوی این فاجعه را بگیرد، اما یک گروه ده نفره از دهقانان او را دنبال کردند و مجبورش کردند عقب نشینی کند. چون کبریت در دسترس نبود، شامبُر یا خودش کبریت آورد یا از پسری به نام تیباسو خواست که کبریت بیاورد. سپس از سه کودک خواست که دسته های چوب و کاه را آتش بزنند. تودهٔ هیزم شعله ور شد و جمعیت با فریاد «زنده باد امپراتور!» ابراز شادی کرد. مردی به نام دوروله در حال سوختن جسد گفت: «ببین چقدر خوب کباب می شود!» مرد دیگری به نام پی یِر بِس،
وقتی دید چربی بدن قربانی در آتش می چکد، افزود: «حیف این همه چربی که هدر می رود!» و دیگری با آتشِ شعله های جسد سیگارش را روشن کرد. آلن کُربِن یادآوری می کند که دقیقاً دو ساعت از آغاز شکنجه تا این پایان فاجعه بار سپری شد. او توضیح می دهد که این مدیریت ضمنی زمان، با نیتی حساب شده انجام شده بود تا مسئولیت جمعی در جرم تقسیم شود و همه بتوانند در این لینچ کردن شرکت داشته باشند. پس از لینچ کردن. واکنش ها و پیامدها. در همان شب فاجعه، مردم محلی از اتفاقات اوتفای باخبر شده بودند. بعضی از عاملان با افتخار دربارهٔ کارهایشان صحبت می کردند: پیاروتی از سه ضربه ای که با ترازو به قربانی زده بود تعریف می کرد، و خانم آنتونی نقل کرد که زارع مستأجرش، مِزیِر، پس از بازگشت از اوتفای، شادمانه گفته بود: «بله، ما آن پروسی را کشتیم و سوزاندیم. من هم او را زدم و پشیمان نیستم. او نمی خواست فریاد بزند "زنده باد امپراتور!"» برخی دیگر به امید دریافت پاداش بودند: پی یِر سارلا و سنگ تراشی به نام فرانسوا شوله معتقد بودند که بابت سوزاندن مونی، از سوی امپراتور پول دریافت خواهند کرد. اربابان اطراف که از این ماجرا به وحشت افتاده بودند، از بازگشت شو
رش های دهقانی (ژاکری ها) ترسیدند. برخی از جمله خانوادهٔ مونی گروه های دفاعی تشکیل دادند تا در صورت حملهٔ احتمالی دهقانان از خود دفاع کنند. این ترس حتی به شهر "نونترون" نیز سرایت کرد؛ شهری که از تکرار شورش های «کرکان» که در قرن هفدهم منطقهٔ پریگو را درگیر کرده بود، بیم داشت. ماربک یادآور شد که روان هراسی از «نجیب زادگان پروسی» که ریشهٔ این لینچ کردن بود، با روان هراسی از «چنگک های برافراشته» (کنایه از شورش دهقانان) همراه شده بود. دو روز پس از حادثه، مطبوعات منطقه ای خبر فاجعه را منتشر کردند: نشریهٔ «لو شارنته» در ۱۸ اوت و سپس «لو نونترونه» در ۲۰ اوت، این رویداد را اعمال وحشیانه و بربرمنشانه توصیف کردند؛ به طوری که «لو نونترونه» دهقانان را «آدم خواران» خواند. مطبوعات ملی هم ماجرا را پوشش دادند: روزنامهٔ «لو مونیتر یونیورسل» در ۲۳ اوت گزارش مربوط را منتشر کرد. ماجرا به دولت هم رسید. در ۲۰ اوت، وزیر کشور، آنری شوورو، در پاسخ به سؤال یکی از نمایندگان دربارهٔ شورش های دهقانی کشور، فاجعهٔ اوتفای را محکوم کرد و گفت: «اخیراً عمل وحشیانه ای در نونترون رخ داده که شایستهٔ محکومیت عمومی است. در میان جمعیتی که شهامت جلوگیر
ی از چنین جنایت نفرت انگیزی را نداشت، یک شهروند زنده سوزانده شد.» در ۲۷ اوت، بر اساس حکمی که در ۲۴ اوت صادر شده بود، برنار ماتیو توسط فرماندار دوردونی از سمت شهرداری اوتفای برکنار شد و به طور موقت الی موندوت، عضو شورای شهر، جای او را گرفت. با سقوط امپراتوری، شدت محکومیت ها بیشتر شد: آلید دوسولیه که به عنوان معاون جمهوری خواه فرمانداری دوردونی منصوب شده بود، روستای اوتفای را مرکز شورش های بوناپارتیستی دانست و به فرماندار پیشنهاد کرد که نام این روستا را حذف کرده و آن را به بخش نونترون ملحق کنند. این پیشنهاد به وزیر کشور ارائه شد، اما به دلیل مخالفت شهردار موقت و سپس مارسیال ویار، شهردار جدید — که استدلال کرد قانون تنها مسئولیت کیفری فردی را به رسمیت می شناسد و نمی توان کل یک روستا را بابت کارهایی که همهٔ عاملانش اصالتاً اهل اوتفای نبودند، مجازات کرد — این پروژهٔ تغییر نام روستا کنار گذاشته شد. شایعات آدم خواری. شکنجه در میان یک جشنوارهٔ دام برگزار می شد، و بسیاری از شرکت کنندگان از استعاره هایی دربارهٔ کشتار حیوانات و کشتن خوک ها استفاده می کردند؛ یکی از آن ها تعریف کرده بود: «ما یه خوک حسابی رو تو اوتفای کباب
کردیم.» تصور دهقانان آدم خوار در رسانه ها شکل گرفت، به ویژه در نشریهٔ «لو نونترونه» در ۲۰ اوت، که شورشیان بازار دام را «آدم خوار» نامید؛ واژه ای که توسط روستاییان محلی و اشراف، از جمله عموی آلن دو مونی نیز بازگو شد. عموی مونی در نامه ای به تاریخ ۲۲ اوت، به تهدید «آدم خواران» اشاره کرده بود. شایعهٔ آدم خواری در جریان دادگاه به طور مشخص تری شکل گرفت، بر اساس عباراتی که به دو نفر از عاملان حادثه نسبت داده شد. یکی از شاهدان، ژان مورل ۷۸ ساله که سقف ساز بود، ادعا کرد که شنیده بوده شهردار برنار ماتیو به جمعیتی که قصد داشتند قربانی را بسوزانند و بخورند، گفته بود: «هر کاری دوست دارید بکنید، اگر می خواهید بخوریدش!» اما در مواجهه با شهردار در دادگاه، ماتیو با شدت این اتهام را رد کرد و شاهد نیز اتهاماتش را پس گرفت. "پی یِر بِس" هم در شهادتش گفت که از دیدن چکه کردن چربی بدن قربانی بدون اینکه بتواند آن را جمع کند، ابراز تأسف کرده بود. در جلسهٔ دادگاه، دو تخته سنگ صاف که روی آن ها آثار چربی دیده می شد، به عنوان مدرک ارائه شد. تحقیقات و دستگیری ها. جسد سوختهٔ آلن دو مونی در کلیسای اوتفای، بین دو ملحفه قرار داده شد. در شامگا
ه ۱۶ اوت، روبی-پاویون که کالبدشکافی را انجام داده بود، گزارشی دربارهٔ وضعیت بدن نوشت: «جسد تقریباً به طور کامل سوخته و به پشت افتاده، صورت کمی به سمت چپ به سوی آسمان چرخیده، پاها از هم باز شده، دست راست در بالای سر خشک شده، انگار در حال التماس، دست چپ به سمت شانهٔ چپ آورده شده و باز شده، گویی که درخواست بخشش دارد؛ چهره نشان دهندهٔ درد، تنه پیچ خورده و به عقب کشیده شده است.» از بررسی جسد، پزشک نتیجه گرفت که قربانی در حالی که زنده بوده سوزانده شده و بر اثر خفگی و سوختگی مرده است. همچنین پیش از سوختن، با اشیای کند، تیز و نوک دار آسیب دیده بود. ضربهٔ وارد شده به جمجمه توسط فردی که پشت سر مونی ایستاده بود، وارد شده بود، و قربانی زمانی که هنوز زنده بود، کشیده شده بود. روبی-پاویون نتیجه گرفت که: «ترکیب این جراحات، به طور اجتناب ناپذیری منجر به مرگ شده است.» ژاندارم های نونترون که به صحنه و اطراف آن اعزام شده بودند، اولین بازداشت ها را انجام دادند. حدود پنجاه نفر دستگیر و توسط قاضی مارشنو مورد بازجویی قرار گرفتند. در ۱۹ اوت، شارل بورو-لاژانادی، دادستان کل دادگاه سلطنتی بوردو، به صحنهٔ قتل آمد و مسئولیت تحقیقات را بر
عهده گرفت. در ۱۸ سپتامبر، متهمان زندان نونترون را به مقصد پریگو ترک کردند تا در جلسهٔ فوق العادهٔ دادگاه که برای ۲۶ سپتامبر برنامه ریزی شده بود، از اتهاماتشان آگاه شوند؛ اما جلسه تا ۱۸ اکتبر به تعویق افتاد. آلسید دوسولیه بیانیه ای تنظیم کرد تا شایعات مربوط به این که متهمان پس از اعلام جمهوری مشمول عفو شده اند را تکذیب کند. این بیانیه در خیابان های نونترون نصب شد و نام متهمان را به ترتیب حروف الفبا فهرست کرد: بیست و یک متهم در ۱۳ دسامبر ۱۸۷۰ در دادگاه پریگو حاضر شدند. محاکمه ها و محکومیت ها. محاکمه از ۱۳ تا ۲۱ دسامبر ۱۸۷۰ در دادگاه شهر پریگو برگزار شد و با استقبال زیادی روبرو گردید. در نخستین روز دادگاه کیفرخواست، شامبُر، بوئیسون، ژان کامپو، لئونار ملقب به پیاروتی و مِزیِر را مسئول مستقیم قتل عمد معرفی کرد. سایر متهمان، از جمله برادر ژان کامپو، یعنی اتین، به جرم معاونت در قتل محاکمه شدند. در روزهای بعد، تا ۱۷ دسامبر، به استماع شهادت شاهدان اختصاص یافت. یکی از مهم ترین شهادت ها مربوط به برنار ماتیو، شهردار پیشین بود. هم دادستان و هم وکلای مدافع بر نبود شجاعت و کوتاهی او در کمک به قربانی تأکید کردند، موضوعی که خ
انم آنتونی و سقف ساز ژان مورل نیز در اظهارات خود به آن اشاره کرده بودند. در جریان محاکمه، شواهد ارائه شد: دو سنگ از تلی که جسد بر آن سوزانده شده بود با لکه های چربی، قلاب ترازو متعلق به پیاروتی که به عنوان یکی از سلاح های قتل شناسایی شده بود، و شلاق سواری متعلق به آلن دو مونی. در ۲۱ دسامبر، پس از شور هیئت منصفه، دادگاه شامبُر، بوئیسون، پیاروتی و مِزیِر را به اعدام محکوم کرد. حکم شد که اجرای اعدام در میدان اصلی روستای اوتفای صورت گیرد. ژان کامپو به دلیل اشتباه هیئت منصفه (که تخفیف مجازات با شش رأی، به جای هفت رأی لازم، پذیرفته شده بود)، به حبس ابد با کار اجباری در مستعمره کیفری کالدونیای جدید محکوم شد. سایر متهمان، بسته به شدت جرمشان، به حبس با کار اجباری تا هشت سال یا حبس های کوتاه تر تا یک سال محکوم شدند. یکی از متهمان، تیبو لی مه (ملقب به تیباسو)، تبرئه شد، اما به دلیل سن پایین، تا بیستمین سال زندگی اش در کانون اصلاح و تربیت نگهداری گردید. در ۲۵ دسامبر، چند روز پس از پایان محاکمه، شهردار پیشین اوتفای، برنار ماتیو — که احتمالاً از شدت عذاب وجدان دچار افسردگی شده بود — در منطقه شارانت درگذشت. در ۲۶ ژانویه ۱۸۷
۱، درخواست فرجام خواهی چهار محکوم به اعدام توسط دیوان عالی رد شد، و درخواست عفو آنان که در ۳۰ ژانویه به وزارت دادگستری رسید نیز بی نتیجه ماند. در ابتدا قرار بود گیوتین در محل سابق "برکه خشک شده" که آلن دو مونی در آنجا سوزانده شده بود نصب شود، اما به دلیل ناهمواری زمین، دار اعدام در بازار دام برپا گردید. در صبح ۶ فوریه، نیکلا روش، دستیار اول جلاد ژان-فرانسوا هایدنرایش، به علت عدم حضور وی، مسئولیت اعدام را برعهده گرفت. چهار محکوم به ترتیبِ زیر گردن زده شدند: ابتدا پیاروتی، سپس بوئیسون، مِزیِر و در نهایت شامبُر. بزرگداشت. در ۱۹۵۳، نوئمی لاوو، آخرین شاهد زندهٔ ماجرای اوتفای، در سن ۹۲ سالگی درگذشت. یک قرن پس از این حادثه، در ۱۶ اوت ۱۹۷۰، مراسم دعای بخشایش در کلیسای اوتفای، با حضور بازماندگان قربانی و چهار محکوم به اعدام، برگزار شد. فرانسیس دوناری، شهردار این روستا از ۱۹۷۷، پیشنهاد کرد که سنگ یادبودی به مناسبت این واقعه برپا شود، اما در ۲۰۰۹ از این طرح صرف نظر کرد، «چرا که هنوز احساس شرم در این روستا وجود دارد.» «حادثه اوتفای» در ادبیات. ژان تولی ، کاریکاتوریست، فیلم نامه نویس و رمان نویس فرانسوی در ۲۰۰۹ رمانی تاری
خی با عنوان "اگر دوست دارید او را بخورید" منتشر کرد که بازسازی ادبی این فاجعه است و با نثری تند و گاه طنزآمیز، فضای جنون زده روز حادثه را به تصویر می کشد. این کتاب با عنوان «آدم خواران» توسط احسان کرم ویسی ترجمه و در نشر چشمه به چاپ رسیده است.
عحانیت () زنی در مصر باستان بود که در دوران حکومت دودمان نخست مصر زندگی می کرد. نام او از الهه نیت گرفته شد. دجت فرعون دودمان نخست مصر در مقبره Z در ام القعاب به خاک سپرده شد و سنگ یادبودی به نام عحانیت در آن قبر وجود دارد. این سنگ یادبود یوسی ۱۴۲۶۸ نامگذاری شده است. مشخص نیست که آیا عحانیت همسر پادشاه، یک مقام سلطنتی یا یکی از بستگان پادشاه بوده است.
این مقاله فهرست باشگاه های فوتبال مردان را که در مجموع ۵۰ یا بیشتر جام تحت مدیریت نهادهای رسمی حاکم کسب کرده اند، ارائه می دهد. مسابقات دوستانه و دعوتی و مسابقات بین باشگاه ها شامل نمی شود. جدول. جام هایی که بین دو باشگاه به اشتراک گذاشته شده اند، به عنوان افتخارات هر دو تیم محسوب می شوند. باشگاه هایی که در مجموع افتخارات برابر هستند، به ترتیب زمانی بر اساس آخرین افتخار کسب شده فهرست شده اند. فهرست. راهنما
در تاریخ ۲۸ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۲:۳۳ ظهر (به وقت اروپای مرکزی)، یک خاموشی گسترده برق در سراسر شبه جزیره ایبری، شامل اسپانیا و پرتغال، رخ داد که در نتیجه آن، برق بسیاری از مناطق برای چندین ساعت قطع شد. در مناطق مجاور، از جمله آندورا و بخش هایی از جنوب غربی فرانسه، خاموشی های کوتاه مدتی به مدت چند دقیقه یا چند ثانیه گزارش شد، اما جبل الطارق تحت تأثیر این قطعی برق قرار نگرفت. گزارش ها حاکی از بروز مشکلات در شبکه برق هم زمان اروپا بود. در بسیاری از شهرها، چراغ های راهنمایی و رانندگی از کار افتادند و خطوط متروی شهری تخلیه اضطراری شدند. در حدود ساعت ۱۶:۰۰ به وقت محلی، اپراتور برق اسپانیا، رد الکتریکا، تخمین زد که بازیابی کامل برق بین شش تا ده ساعت زمان خواهد برد و این حادثه را استثنایی توصیف کرد. در همین زمان، اپراتور شبکه برق پرتغال، ردس انرژتیکاس ناسیونایس، اعلام کرد که ممکن است تا یک هفته طول بکشد تا شرایط به حالت عادی بازگردد. تاثیرات. پرتغال. در پرتغال، خاموشی باعث از کار افتادن اکثر خدمات اولیه از جمله فروشگاه ها، سوپرمارکت ها، داروخانه ها و سیستم های پرداخت الکترونیکی شد. بیمارستان ها برای حفظ عملکرد به ژنراتو
رها متوسل شدند. چراغ های راهنمایی و سامانه های حمل و نقل متوقف شدند و باعث تصادفات جاده ای شدند. افسران پلیس بیشتری برای رسیدگی به مشکلات ترافیکی ناشی از خرابی چراغ های راهنمایی مستقر شدند. شبکه های تلفن همراه نیز به ویژه در تماس های صوتی و خدمات داده با محدودیت های شدیدی مواجه شدند. خدمات قطارهای حومه ای و ترانزیت سریع به دلیل مشکلات سیگنالینگ متوقف و قطارها تخلیه شدند. اتوبوس های برقی، قایق ها، دوچرخه های اشتراکی و ترامواها نتوانستند از ایستگاه های خود حرکت کنند. فرودگاه لیسبون پورتلا با محدودیت هایی فعالیت کرد و حدود ساعت ۱۳:۰۰ (به وقت غرب اروپا) بسته شد، اگرچه اجازه پرواز از حدود ساعت ۲۱:۳۸ (به وقت غرب اروپا) داده شد. در همین حال، فرودگاه های پورتو و فرودگاه فارو به برق ژنراتور تغییر وضعیت دادند. در طول خاموشی، برای ذخیره اقلام ضروری مانند غذا و آب، و همچنین باتری، وسایل روشنایی و رادیو هجوم آورده شد. شرکت دولتی آب Águas de Portugal از مصرف کنندگان خواست تا مصرف آب خود را برای جلوگیری از خرابی سیستم در طول قطعی برق تعدیل کنند. کابینه نخست وزیر لوئیس مونته نگرو یک جلسه اضطراری در مورد این خاموشی برگزار کرد
و در ۲۸ آوریل وضعیت بحران انرژی اعلام کرد. نخست وزیر قصد داشت از اتحادیه اروپا درخواست ممیزی سیستم های الکتریکی آسیب دیده را بکند. اسپانیا. اپراتور قطار اسپانیا، رنفه اوپرادورا، اعلام کرد که به دلیل قطعی برق، تمام قطارها متوقف شده اند. حدود ۳۵٬۰۰۰ مسافر که در سراسر سیستم های ریلی و مترو گرفتار شده بودند، نجات داده شدند. فرودگاه مادرید-باراخاس بدون برق ماند. مقامات اسپانیایی گزارش دادند که نیروگاه های هسته ای کشور به صورت خودکار از شبکه خارج شدند زیرا برق شبکه قطع شده بود — در آن زمان، چهار راکتور در حال تولید بودند و سه راکتور در حال تعمیرات برنامه ریزی شده بودند. ژنراتورهای پشتیبان به صورت خودکار سیستم خنک کننده را فعال کردند تا ایمنی هر هفت راکتور حفظ شود. خدمات مخابراتی و اینترنت نیز تحت تأثیر قرار گرفت و بنا به گزارش نت بلاکس، ترافیک شبکه به فقط ۱۷ درصد استفاده معمول سقوط کرد. شهر مادرید طرح اضطراری PEMAM (طرح اضطراری سرزمینی شهرداری مادرید) را فعال کرد. اکثر کسب وکارها و فروشگاه ها بسته شدند، خطوط قطار و مترو متوقف شدند، و خدمات بانکی نیز غیرفعال بود. پلیس مجبور شد برای کنترل ترافیک و حفظ امنیت وارد عمل
شود. سردرگمی و ترس در صحنه هایی مشابه همه گیری ویروس کرونا در سال ۲۰۲۰ گسترش یافت، هرچند در برخی خیابان ها و تراس ها حال و هوایی شاد و نزدیک به جشن حاکم بود. دیدار پادشاه فیلیپه ششم با رئیس جمهور قبرس، نیکوس کریستودولیدس، تحت تأثیر قرار نگرفت، چرا که خاموشی فقط بخشی از کاخ زارزولا را درگیر کرد و پادشاه توانست برنامه های رسمی روز را ادامه دهد. ساختمان کنگره نمایندگان، بورس مادرید، پارلمان کاتالونیا و کاخ مونکلوا بدون برق ماندند. مجلس سنا فعالیت های پارلمانی روز ۲۹ آوریل را تعلیق کرد. جزایر قناری، جزایر بالئارس، سئوتا و ملیله تحت تأثیر قرار نگرفتند. مسافرانی که از اسپانیا به صورت زمینی وارد جبل الطارق می شدند، از تأخیرهایی به دلیل در دسترس نبودن خدمات فناوری اطلاعات در گذرگاه مرزی اسپانیا خبر دادند. خود جبل الطارق تحت تأثیر قرار نگرفت، زیرا به شبکه برق اروپا متصل نیست. نخست وزیر اسپانیا، پدرو سانچز، جلسه اضطراری شورای امنیت ملی را برای بررسی این خاموشی برگزار کرد. برای کاهش اثرات خاموشی، مراکش از طریق اتصال برق اسپانیا-مراکش که از تنگه جبل الطارق عبور می کند، ۹۰۰ مگاوات برق ارسال کرد، و فرانسه نیز از طریق خطوط