Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شوند. نمادهای انتزاعی هواشناسی به گونه ای طراحی شده اند که کمترین فضای ممکن را در نقشه های هواشناسی اشغال کنند. ویژگی های مقیاس سینوپتیک. ویژگی مقیاس سینوپتیک، ویژگی ای است که ابعاد آن در مقیاس بزرگ، بیش از چند صد کیلومتر طول دارد. سامانه های فشار مهاجر و مناطق جبهه ای در این مقیاس وجود دارند. مراکز فشار. مراکز مناطق پرفشار و کم فشار سطح که در داخل هم فشارهای بسته بر روی تحلیل هواشناسی سطح یافت می شوند، حداکثر و حداقل مطلق در میدان فشار هستند و می توانند به یک کاربر در یک نگاه بگویند که هوای عمومی در نزدیکی آن ها چگونه است. نقشه های هواشناسی در کشورهای انگلیسی زبان، پرفشارهای خود را به صورت H و کم فشارها را به صورت L نمایش می دهند، در حالی که کشورهای اسپانیایی زبان پرفشارهای خود را به صورت A و کم فشارها را به صورت B نمایش می دهند. فشار کم. سامانه های کم فشار، که به آن ها چرخندها نیز گفته می شود، در حداقل های میدان فشار قرار دارند. چرخش در سطح به سمت داخل و در نیم کره شمالی پادساعت گرد است، در مقابل در نیم کره جنوبی به سمت داخل و ساعت گرد است که به دلیل نیروی کوریولیس است. هوا در نزدیکی یک چرخند معمولاً ناپای
دار است، با افزایش ابر، افزایش باد، افزایش دما و حرکت به سمت بالا در جو که منجر به افزایش احتمال بارش می شود. کم فشارهای قطبی می توانند بر روی آب های اقیانوسی نسبتاً معتدل زمانی که هوای سرد از کلاهک یخی وارد می شود، تشکیل شوند. آب نسبتاً گرم تر منجر به همرفت به سمت بالا می شود، که باعث تشکیل یک کم فشار و بارش معمولاً به صورت برف می شود. چرخندهای حاره ای و توفان های زمستانی انواع شدید کم فشار هستند. بر روی زمین، کم فشارهای حرارتی نشان دهنده هوای گرم در طول تابستان هستند. فشار زیاد. سامانه های پرفشار، که به آن ها واچرخندها نیز گفته می شود، در سطح به سمت بیرون و در نیم کره شمالی ساعت گرد می چرخند، در مقابل در نیم کره جنوبی به سمت بیرون و پادساعت گرد هستند. تحت پرفشارهای سطحی، فرونشست جو هوا را به آرامی با فشرده سازی گرم می کند، که منجر به آسمان صاف تر، بادهای ملایم تر و کاهش احتمال بارش می شود. هوای فرونشیننده خشک است، بنابراین انرژی کمتری برای افزایش دمای آن لازم است. اگر فشار زیاد ادامه یابد، به دلیل آلاینده های به دام افتاده در نزدیکی سطح که ناشی از حرکت فرونشینی مرتبط با پرفشار است، آلودگی هوا افزایش خواهد ی
افت. جبهه ها. جبهه ها در هواشناسی، مرزهایی بین توده های هوایی هستند که دارای چگالی، دمای هوا و رطوبت متفاوتی هستند. به بیان دقیق، جبهه در لبه گرم تر یک "منطقه جبهه ای" که در آن گرادیان بسیار بزرگ است، مشخص می شود. هنگامی که یک جبهه از یک نقطه عبور می کند، با تغییراتی در دما، رطوبت، سرعت و جهت باد، حداقل فشار جو و تغییر در الگوی ابر، گاهی همراه با بارش، مشخص می شود. جبهه سرد جایی توسعه می یابد که توده هوای سرد در حال پیشروی است، جبهه گرم جایی که هوای گرم در حال پیشروی است، و یک جبهه ایستا در حال حرکت نیست. جبهه ها به طور کلاسیک به دور مراکز کم فشار می پیچند، همان طور که در اینجا برای نیم کره شمالی به تصویر کشیده شده است. در مقیاس بزرگ تر، جبهه قطبی زمین، تندی گرادیان دمای کلی از خط استوا به سمت قطب است که به دلیل تعادل باد گرمایی زیر یک جریان جتی با ارتفاع بالا قرار دارد. جبهه ها معمولاً از غرب به شرق حرکت می کنند، اگرچه می توانند در جهت شمال-جنوب یا حتی شرق به غرب (یک جبهه "پشت دری") نیز حرکت کنند، زیرا جریان هوا به دور مرکز کم فشار می پیچد. مناطق جبهه ای می توانند توسط ویژگی های جغرافیایی مانند کوه ها و پهنه
های آبی بزرگ تغییر شکل پیدا کنند. جبهه سرد. یک جبهه سرد در لبه جلویی یک گرادیان دمای تند در تحلیل هم دما قرار دارد، اغلب با یک ناوه فشار سطحی تند مشخص می شود. جبهه های سرد می توانند تا دو برابر سریع تر از جبهه های گرم حرکت کنند و تغییرات تندتری در هوا ایجاد کنند، زیرا هوای سرد چگال تر از هوای گرم است و به سرعت هوای گرم تر را بلند کرده و به جلو می راند. جبهه های سرد معمولاً با یک نوار باریک از ابرها، رگبارها و توفان های تندری همراه هستند. در یک نقشه هواشناسی، موقعیت سطحی جبهه سرد با یک خط آبی از مثلث ها (نوک ها) که در جهت حرکت به سمت جلو است، در لبه جلویی توده هوای خنک تر مشخص می شود. جبهه گرم. جبهه گرم موقعیتی را در سطح زمین مشخص می کند که در آن یک توده هوای نسبتاً گرم به سمت هوای سردتر در حال پیشروی است. جبهه در لبه گرم گرادیان در هم دماها مشخص می شود و در داخل یک ناوه کم فشار قرار دارد که تمایل به پهن تر و ضعیف تر بودن نسبت به یک جبهه سرد دارد. جبهه های گرم کندتر از جبهه های سرد حرکت می کنند زیرا هوای سرد چگال تر است و تنها در امتداد (نه بلند شدن از) سطح زمین به جلو رانده می شود. توده هوای گرم بر روی توده
هوای سرد قرار می گیرد، بنابراین تغییرات دما و ابر در ارتفاعات بالاتر، قبل از تغییرات در سطح رخ می دهد. ابرها در جلوی جبهه گرم بیشتر از نوع پوشنی شکل با بارش هستند که با نزدیک شدن جبهه به تدریج افزایش می یابد. در جلوی یک جبهه گرم، پایه های ابر در حال فرونشینی اغلب با ابرهای پرسا و پرساپوشنی (سطح بالا) آغاز می شود، سپس ابرهای فرازپوشنی (سطح میانی)، و در نهایت با عبور جبهه در ارتفاع پایین تر قرار می گیرند. مه می تواند قبل از یک جبهه گرم زمانی که بارش در مناطق هوای سردتر می بارد، تشکیل شود، اما افزایش دمای سطح و باد پس از عبور یک جبهه گرم، تمایل به از بین بردن آن دارد. موارد با ناپایداری همرفتی محیطی می توانند به توسعه توفان های تندری منجر شوند. در نقشه های هواشناسی، موقعیت سطحی یک جبهه گرم با یک خط قرمز از نیم دایره ها که در جهت حرکت به سمت جلو است، مشخص می شود. جبهه بسته. دیدگاه کلاسیک از یک جبههٔ بسته این است که آن ها زمانی تشکیل می شوند که یک جبهه سرد از یک جبهه گرم پیشی می گیرد. یک دیدگاه مدرن تر پیشنهاد می کند که آن ها مستقیماً در طول پیچیدن ناحیه باروکلینیک در طول چرخندزایی تشکیل می شوند و به دلیل تغییر شک
ل جریان و چرخش به دور چرخند طولانی می شوند. جبهه های بسته بر روی یک نقشه هواشناسی با یک خط بنفش با نیم دایره ها و مثلث های متناوب که در جهت حرکت به سمت جلو اشاره می کنند، نشان داده می شوند: یعنی با ترکیبی از رنگ ها و نمادهای جبهه های گرم و سرد. اکلوژن ها می توانند به انواع گرم در مقابل سرد تقسیم شوند. در یک اکلوژن سرد، توده هوایی که از جبهه گرم پیشی می گیرد، خنک تر از هوای خنک جلوی جبهه گرم است و زیر هر دو توده هوا قرار می گیرد. در یک اکلوژن گرم، توده هوایی که از جبهه گرم پیشی می گیرد، به اندازه هوای سرد جلوی جبهه گرم خنک نیست و بر روی توده هوای سردتر سوار می شود در حالی که هوای گرم را بلند می کند. جبهه های بسته بر روی یک نقشه هواشناسی با یک خط بنفش با نیم دایره ها و مثلث های متناوب که در جهت حرکت به سمت جلو اشاره می کنند، نشان داده می شوند. جبهه های بسته معمولاً در اطراف سامانه های کم فشار در مراحل بالغ یا پایانی چرخه زندگی آن ها تشکیل می شوند، اما برخی پس از بسته شدن به عمیق تر شدن ادامه می دهند و برخی اصلاً جبهه بسته تشکیل نمی دهند. هوای مرتبط با یک جبهه بسته شامل انواع الگوهای ابر و بارش، از جمله شکاف های
خشک و بارش های نواری است. جبهه های سرد، گرم و بسته اغلب در نقطه بسته شدن یا نقطه سه گانه به هم می رسند. جبهه های ایستا و خطوط برشی. یک جبهه ایستا، مرزی غیرمتحرک بین دو توده هوای متفاوت است. آن ها تمایل دارند برای مدت طولانی در همان منطقه باقی بمانند، گاهی اوقات به صورت موجی در نوسان هستند. اغلب یک گرادیان دمای کمتر تند در پشت (در سمت خنک) منطقه جبهه ای تند با هم دماهای با فاصله بیشتر ادامه می یابد. طیف گسترده ای از هوا می تواند در امتداد یک جبهه ایستا یافت شود که بیشتر با حضور طولانی مدت آن مشخص می شود تا با یک نوع خاص. جبهه های ایستا ممکن است پس از چند روز از بین بروند، اما می توانند به یک جبهه سرد یا گرم تبدیل شوند اگر شرایط در ارتفاعات تغییر کند و یک توده هوا را به سمت دیگری براند. جبهه های ایستا در نقشه های هواشناسی با نیم دایره های قرمز و میله های آبی متناوب که در جهت های مخالف اشاره می کنند، نشان داده می شوند که به معنی عدم حرکت قابل توجه است. با برابر شدن دمای توده های هوا، جبهه های ایستا ممکن است در مقیاس کوچک تر شوند و به یک منطقه باریک تبدیل شوند که در آن جهت باد در یک فاصله کوتاه تغییر می کند، که
به عنوان یک خط برشی شناخته می شود، که به صورت یک خط آبی از نقاط و خط تیره های متناوب تنها به تصویر کشیده می شود. ویژگی های مقیاس میانی. ویژگی های مقیاس میانی کوچک تر از سامانه های مقیاس سینوپتیک مانند جبهه ها، اما بزرگ تر از سامانه های مقیاس توفان مانند توفان های تندری هستند. ابعاد افقی آن ها عموماً از بیش از ده کیلومتر تا چند صد کیلومتر متغیر است. خط خشک. خط خشک مرز بین توده های هوای خشک و مرطوب در شرق رشته کوه هایی با جهت گیری مشابه راکی ها است که در لبه جلویی نقطه شبنم، یا گرادیان رطوبت، به تصویر کشیده می شود. نزدیک سطح، هوای گرم و مرطوب که چگال تر از هوای گرم تر و خشک تر است، به روشی مشابه با جبهه سرد که زیر هوای گرم تر قرار می گیرد، به زیر هوای خشک تر می چسبد. هنگامی که هوای گرم و مرطوب که زیر توده خشک تر گیر افتاده است گرم می شود، چگالی آن کمتر شده و بالا می رود و گاهی اوقات توفان های تندری تشکیل می دهد. در ارتفاعات بالاتر، هوای گرم و مرطوب چگالی کمتری نسبت به هوای خنک تر و خشک تر دارد و شیب مرز معکوس می شود. در مجاورت این وارونگی در ارتفاع، هوای شدید ممکن است رخ دهد، به ویژه زمانی که یک نقطه سه گانه با
یک جبهه سرد تشکیل می شود. در طول ساعات روشنایی روز، هوای خشک تر از ارتفاعات به سمت سطح سرازیر می شود و باعث حرکت ظاهری خط خشک به سمت شرق می شود. در شب، مرز به سمت غرب بازمی گردد زیرا دیگر هیچ گرمایش خورشیدی برای کمک به مخلوط شدن جو پایین تر وجود ندارد. اگر رطوبت کافی بر روی خط خشک همگرا شود، می تواند کانون توفان های تندری بعدازظهر و عصر باشد. یک خط خشک در تحلیل های سطح ایالات متحده به صورت یک خط قهوه ای با برجستگی هایی که به سمت بخش مرطوب قرار گرفته اند، به تصویر کشیده می شود. خطوط خشک یکی از معدود جبهه های سطحی هستند که اشکال ویژه در امتداد مرز ترسیم شده لزوماً جهت حرکت مرز را منعکس نمی کنند. مرزهای خروجی و خطوط تندوزه. مناطق سازمان یافته فعالیت توفان تندری نه تنها مناطق جبهه ای از پیش موجود را تقویت می کنند، بلکه می توانند از جبهه های سرد پیشی بگیرند. این پیشی گرفتن در الگویی رخ می دهد که در آن جت در سطح بالا به دو جریان تقسیم می شود. سامانه همرفتی مقیاس میانی (MCS) حاصل، در نقطه تقسیم سطح بالا در الگوی باد در منطقه بهترین جریان ورودی سطح پایین تشکیل می شود. سپس همرفت به سمت شرق و استوا به سمت بخش گرم حرکت
می کند، موازی با خطوط ضخامت سطح پایین. هنگامی که همرفت قوی و خطی یا منحنی باشد، MCS یک خط تندوزه نامیده می شود، با ویژگی ای که در لبه جلویی قرار دارد و در آن تغییرات قابل توجه باد و افزایش فشار رخ می دهد. حتی مناطق ضعیف تر و کمتر سازمان یافته توفان های تندری منجر به هوای محلی خنک تر و فشارهای بالاتر می شوند، و مرزهای خروجی در جلوی این نوع فعالیت وجود دارند، "SQLN" یا "SQUALL LINE"، در حالی که مرزهای خروجی به صورت ناوه ها با برچسب "OUTFLOW BOUNDARY" یا "OUTFLOW BNDRY" به تصویر کشیده می شوند. جبهه های نسیم دریا و خشکی. جبهه های نسیم دریا در روزهای آفتابی زمانی رخ می دهند که توده خشکی هوای بالای خود را تا دمایی بالاتر از دمای آب گرم می کند. مرزهای مشابهی در جهت باد در دریاچه ها و رودخانه ها در طول روز و همچنین در خشکی های ساحلی در شب تشکیل می شوند. از آنجایی که گرمای ویژه آب بسیار زیاد است، تغییر دمای روزانه کمی در پهنه های آبی وجود دارد، حتی در آفتابی ترین روزها. دمای آب کمتر از تغییر می کند. در مقابل، خشکی، با گرمای ویژه کمتر، می تواند در عرض چند ساعت چندین درجه تغییر کند. در طول بعدازظهر، فشار هوا بر روی خشک
ی با بالا رفتن هوای گرم تر کاهش می یابد. هوای نسبتاً خنک تر بر روی دریا برای جایگزینی آن به سمت خشکی هجوم می آورد. نتیجه یک باد نسبتاً خنک از دریا به سمت خشکی است. این فرایند معمولاً در شب معکوس می شود، جایی که دمای آب نسبت به توده خشکی بالاتر است، که منجر به یک نسیم خشکی به سمت دریا می شود. با این حال، اگر دمای آب در شب سردتر از خشکی باشد، نسیم دریا ممکن است ادامه یابد، فقط کمی کاهش می یابد. این مورد معمولاً در امتداد ساحل کالیفرنیا صادق است، به عنوان مثال. اگر رطوبت کافی وجود داشته باشد، توفان های تندری می توانند در امتداد جبهه های نسیم دریا تشکیل شوند که سپس می توانند مرزهای خروجی را به بیرون بفرستند. این امر در صورت ضعیف بودن جریان هدایت، رژیم های باد/فشار آشفته ای را ایجاد می کند. مانند سایر ویژگی های سطحی، جبهه های نسیم دریا در داخل ناوه های کم فشار قرار می گیرند. ویژگی های مقیاس خرد. هسته بازتابندگی فرونشیننده. یک هسته بازتابندگی فرونشیننده (DRC) یک پدیده هواشناختی است که در توفان های تندری ابرسلولی مشاهده می شود و با یک منطقه موضعی و در مقیاس کوچک از بازتابندگی راداری تقویت شده مشخص می شود که از برآمد
گی پژواکی به داخل سطوح پایین تر توفان فرونشست می کند.
لجستیک بریتانیا نقش کلیدی در موفقیت عملیات اورلرد، تهاجم متفقین به فرانسه در ژوئن ۱۹۴۴، ایفا کرد. هدف این عملیات، تأمین یک منطقه نفوذ در سرزمین اصلی اروپا برای عملیات های بعدی بود. متفقین باید نیروهای کافی را پیاده می کردند تا بر مقاومت اولیه غلبه کنند و آن ها را سریع تر از پاسخ آلمان ها تقویت کنند. برنامه ریزی برای این عملیات از سال ۱۹۴۲ آغاز شده بود. نیروی انگلیسی-کانادایی، گروه ارتش ۲۱، متشکل از ارتش دوم بریتانیا و ارتش یکم کانادا بود. این نیروها شامل شش لشکر زرهی (از جمله لشکر زرهی اول لهستان)، ده لشکر پیاده، دو لشکر هوابرد، نه تیپ زرهی مستقل و دو تیپ کماندویی بودند. واحدهای لجستیکی شامل شش ستاد واحد پشتیبانی، ۲۵ انبار پشتیبانی پایگاه (BSDs)، ۸۳ انبار توزیع جزئیات (DIDs)، ۲۵ نانوایی صحرایی، ۱۴ قصابی صحرایی و ۱۸ گروهان بندری بودند. گروه ارتش از طریق سواحل و بندر مصنوعی مالبرگ که به طور ویژه برای این منظور ساخته شده بود، پشتیبانی می شد. در هفت هفته اول پس از پیاده سازی نیروهای بریتانیایی و کانادایی در نرماندی در روز دی، ۶ ژوئن ۱۹۴۴، پیشروی بسیار کندتر از حد انتظار بود و منطقه نفوذ بسیار کوچک تر بود. خطوط ار
تباطی کوتاه فرصتی را برای انباشت ذخایر تدارکاتی فراهم کرد. دو پایگاه لجستیکی ارتش ایجاد شد. پایگاه لجستیکی شماره ۱ برای لشکر یکم و پایگاه لجستیکی شماره ۲ برای لشکر ۳۰، که در آن زمان این دو لشکر در ساحل بودند. هنگامی که ارتش یکم کانادا کنترل لشکر یکم بریتانیا را در ۲۱ ژوئن به دست گرفت، پایگاه لجستیکی شماره ۱ نیز تحت کنترل آن قرار گرفت. پایگاه لجستیکی شماره ۲ هسته اصلی چیزی را تشکیل داد که بعدها به منطقه پشتیبانی عقب (RMA) گروه ارتش ۲۱ تبدیل شد. تا ۲۶ ژوئیه، ۶۷۵٬۰۰۰ نفر پرسنل، ۱۵۰٬۰۰۰ وسیله نقلیه و ۶۸۰۰۰۰ تن بزرگ تدارکات و ۶۸۰۰۰ تن بزرگ بنزین فله ای تخلیه شده بود. مصرف مهمات بالا بود، که از سهمیه روزانه برای توپ های صحرایی ۲۵ پاوندر ۸ درصد و برای توپ های متوسط ۵٫۵ اینچی ۲۴ درصد فراتر رفت. اولویت بیشتری به حمل و نقل مهمات داده شد و در مقابل، حمل و نقل سوخت، روغن و روان کننده (POL) کاهش یافت. در ۲۵ ژوئیه، ارتش یکم ایالات متحده عملیات کبرا، یعنی شکستن خطوط دفاعی در نرماندی، را آغاز کرد. در ۲۶ اوت، گروه ارتش ۲۱ دستور پیشروی به سمت شمال برای تصرف آنتورپ، بلژیک را صادر کرد. پس از یک پیشروی سریع، لشکر زرهی گارد بریتان
یا بروکسل، پایتخت بلژیک، را در ۳ سپتامبر آزاد کرد و لشکر ۱۱ زرهی روز بعد آنتورپ را تصرف کرد. پیشروی بسیار سریع تر از حد انتظار بود و افزایش سریع طول خطوط ارتباطی چالش های لجستیکی را به وجود آورد که همراه با افزایش مقاومت آلمان ها، تهدید به توقف ارتش های متفقین کرد. تا اواسط سپتامبر، متفقین بیشتر فرانسه و بلژیک را آزاد کرده بودند. موفقیت گروه ارتش ۲۱ تا حد زیادی به دلیل لجستیک آن بود که به فرماندهان عملیاتی ظرفیت عظیم و انعطاف پذیری فوق العاده ای را ارائه می داد. پیش زمینه. بین دو جنگ جهانی، ارتش بریتانیا دکترین خود را بر اساس استفاده از ماشین آلات به عنوان جایگزینی برای نیروی انسانی توسعه داد. به این ترتیب، امید می رفت که تحرک به میدان نبرد بازگردانده شود و از تلفات عظیم جنگ بزرگ جلوگیری شود. ارتش، حمل و نقل موتوری و مکانیزاسیون را به عنوان ابزاری برای افزایش سرعت عملیات پذیرفت. مکانیزاسیون کامل پیاده نظام و توپخانه در سال ۱۹۳۴ دستور داده شد و تا سال ۱۹۳۸، ارتش بریتانیا تنها ۵٬۲۰۰ اسب داشت، در مقایسه با ۲۸٬۷۰۰ اسب در آستانه جنگ بزرگ در سال ۱۹۱۴. در جنگ جهانی دوم، ارتش به طور کامل به حمل و نقل موتوری برای انتق
ال تدارکات بین پایانه های راه آهن و انبارهای لشکری متکی بود. فرانسه در ژوئن ۱۹۴۰ پس از پیروزی آلمان در نبرد فرانسه به اشغال آلمان درآمد. یک عامل مهم در این شکست، نقص سیستم لجستیکی نیروی اعزامی بریتانیا بود که بسیار کند به پیشروی سریع آلمان پاسخ داد. پس از آن، چشم انداز یک ارتش بریتانیا برای حمله و آزادسازی فرانسه دور از ذهن بود، و ارتش بریتانیا بر دفع حملات کانال مانش به جای سازماندهی آن تمرکز کرد. در ۱۹ ژوئن ۱۹۴۰، ژنرال سر جان دیل دستور داد که تمام واحدهای خطوط ارتباطی که برای دفاع از کشور مورد نیاز نیستند، منحل شوند و هیچ واحد جدیدی تشکیل نشود. در صورت تهاجم به بریتانیا، نیروهای داخلی برنامه ریزی کرده بودند که برای حمل و نقل، ارتباطات و نگهداری به منابع غیرنظامی تکیه کنند. در مارس ۱۹۴۱، کابینه جنگ تصمیم گرفت که ارتش به حداکثر اندازه خود رسیده است. از این پس، اگرچه «سقف» نیروی انسانی کمی افزایش یافت، اما این به آن معنی بود که تشکیل واحدهای لجستیکی بیشتر نیاز به تبدیل واحدهای دیگر داشت. در این زمان، لشکرهای نیروهای داخلی یک «بخش لشکری» (پرسنل لشکر به علاوه واحدهای عملیاتی و لجستیکی پشتیبانی در سطح لشکر و ارتش
) از ۲۵٬۰۰۰ نفر داشتند، اما عملیات های خارج از کشور به یکی از ۳۶٬۵۰۰ تا ۳۹٬۰۰۰ نفر نیاز داشت. تهاجم آلمان به اتحاد جماهیر شوروی در ژوئن ۱۹۴۱ نیروهای آلمانی را از غرب دور کرد، و حمله ژاپن به پرل هاربر در دسامبر ۱۹۴۱، در حالی که اثر فوری منحرف کردن نیروها از جنگ علیه آلمان را داشت، ایالات متحده را وارد جنگ کرد، با چشم انداز منابع قابل توجه در بلندمدت. این امر برنامه ریزی واقع بینانه برای حمله به فرانسه را ممکن ساخت. یک مطالعه ستاد دفتر جنگ در مه ۱۹۴۲ برای عملیات پتک، یک حمله به فرانسه در سال ۱۹۴۲، نشان داد که یک نیروی اعزامی شش لشکری به تمام واحدهای لجستیکی در بریتانیا نیاز خواهد داشت، اما تا ۱۸ دسامبر ۱۹۴۲ تصمیم نهایی گرفته نشد که تهاجم آلمان به بریتانیا در سال ۱۹۴۳ بسیار بعید است، و سازماندهی مجدد نیروها در بریتانیا برای تهاجم به فرانسه می تواند آغاز شود. عملیات پتک با عملیات راندآپ، طرحی برای تهاجم به فرانسه در سال ۱۹۴۳، جایگزین شد. در ژانویه ۱۹۴۳، فرمانده کل قوای نیروهای داخلی، ژنرال سر برنارد پاژت، تخمین زد که یک نیروی اعزامی از یازده لشکر بریتانیایی و پنج لشکر کانادایی می تواند تا اوت ۱۹۴۳ جمع آوری شود، ا
ما انحراف منابع به جبهه مدیترانه به این معنی بود که تا اوت تنها واحدهای لجستیکی کافی برای پشتیبانی از پنج لشکر وجود داشت، و کل نیرو تا آوریل ۱۹۴۴ جمع آوری نخواهد شد. تا نوامبر ۱۹۴۳، نیروی اختصاص یافته برای فرانسه به دوازده لشکر بریتانیایی و کانادایی کاهش یافته بود، اما نخست وزیر، وینستون چرچیل، احساس می کرد که از آنجا که آمریکایی ها پانزده لشکر را کمک می کنند، باید با آن مطابقت داده شود؛ بنابراین سه لشکر از مدیترانه خارج شدند. دکترین اداری ارتش بریتانیا در نبرد صحرای غربی، جایی که درس هایی آموخته شد و کارکنان اداری و واحدهای لجستیکی رویه های مؤثری را از طریق آزمون و خطا توسعه دادند، بهبود یافت. دکترین مبتنی بر جنگ در اروپا که دارای آب و هوای معتدل و زیرساخت های جاده ای و ریلی توسعه یافته بود، کنار گذاشته شد و ساختارهای سازمانی و لجستیکی جدیدی مانند مرکز نگهداری صحرایی (FMC) توسعه یافت. تا سال ۱۹۴۴، مهارت ارتش بریتانیا در زمینه لجستیک به وضعیت کارایی بالایی رسیده بود و پشتیبانی از ایالات متحده از طریق قانون وام و اجاره مقادیر عظیمی از ماتریل را در دسترس قرار داد. مکانیزاسیون و قدرت آتش فوق العاده از زیرساخت ها
ی لجستیکی ارتش بسیار طلب می کرد. خوشبختانه، ارتش بریتانیا ۲۰۰ سال تجربه مبارزه در کمپین های دور از خانه را داشت. برنامه ریزی. طرحی برای یک حمله از طریق کانال مانش توسط یک ستاد به رهبری رئیس ستاد تعیین شده برای فرمانده عالی متفقین (COSSAC) تهیه شد و در کنفرانس کبک در اوت ۱۹۴۳ تأیید شد. نام رمز آن عملیات اورلرد بود. COSSAC همچنین طرح هایی را برای عملیات رنکین، یک طرح اضطراری برای فروپاشی ناگهانی آلمان، به ارث برد و توسعه داد. ستاد نیروهای داخلی در مه ۱۹۴۳ به دو بخش تقسیم شد تا یک ستاد اعزامی، گروه ارتش ۲۱، ایجاد کند. از ژانویه ۱۹۴۴، این گروه ارتش، متشکل از ارتش دوم بریتانیا و ارتش یکم کانادا، توسط ژنرال برنارد مونتگومری فرماندهی می شد. این دو ارتش شامل شش لشکر زرهی (از جمله لشکر زرهی اول لهستان 🇵🇱)، ده لشکر پیاده، دو لشکر هوابرد، نه تیپ زرهی مستقل و دو تیپ کماندویی بودند. اگرچه این نیرو شامل پرسنلی از بسیاری از کشورها بود، پشتیبانی لجستیکی آن بریتانیایی بود. تقریباً هیچ سازمان پشتیبانی کانادایی جداگانه ای به جز آنچه در خود ارتش یکم کانادا وجود داشت، وجود نداشت. اکثر نیازهای کانادایی ها از منابع بریتانیایی تأمین
می شد. کل قدرت اجزای بریتانیایی و کانادایی گروه ارتش ۲۱ حدود ۸۴۹٬۰۰۰ نفر بود، که از این تعداد ۶۹۵٬۰۰۰ نفر ارتش بریتانیا، ۱۰۷٬۰۰۰ نفر ارتش کانادا و ۴۷٬۰۰۰ نفر اعضای نیروی هوایی سلطنتی (RAF) و نیروی هوایی سلطنتی کانادا (RCAF) بودند. از نیروهای بریتانیایی در گروه ارتش ۲۱، ۵۶ درصد در یگان های رزمی و پشتیبانی رزمی، توپخانه، پیاده نظام، زرهی، مهندسی و مخابرات بودند. ۴۴ درصد در خدمات شامل ۱۵ درصد در لشکر سلطنتی خدمات ارتش (RASC)، ۱۰ درصد در سپاه پیشگامان، ۵ درصد در مهندسان مکانیک و برق سلطنتی (REME)، ۴ درصد در لشکر سلطنتی پزشکی ارتش (RAMC)، لشکر سلطنتی دندانپزشکی ارتش و سرویس پرستاری نظامی سلطنتی امپراتوری ملکه الکساندرا (QAIMNS) و ۱۰ درصد در سایر خدمات، مانند لشکر سلطنتی مهمات ارتش (RAOC) و سپاه پلیس نظامی (CMP) بودند. واحدهای لجستیکی شامل شش ستاد واحد پشتیبانی، ۲۵ انبار پشتیبانی پایگاه (BSDs)، ۸۳ انبار توزیع جزئیات (DIDs)، ۲۵ نانوایی صحرایی، ۱۴ قصابی صحرایی و ۱۸ گروهان بندری بودند. این تعداد کمتر از آن چیزی بود که برنامه ریزان درخواست کرده بودند، زیرا واحدهای لجستیکی کمتری از مدیترانه بازگشتند. در آوریل ۱۹۴۴، RAS
C، که مسئول اکثر اشکال پشتیبانی و حمل و نقل در ارتش بریتانیا بود، حدود ۱۵٬۰۰۰ نفر کمبود داشت. حدود ۹٬۰۰۰ نفر از واحدهای ضدهوایی، ۱٬۰۰۰ نفر از نیروهای داخلی و ۱٬۰۰۰ نفر از واحدهای خاورمیانه منتقل شدند. این به آن معنی بود که آن ها در پایان ماه مه هنوز ۴٬۰۰۰ نفر کمبود داشتند و این باید پذیرفته می شد. واحدهای در نظر گرفته شده برای کار در ساحل، آموزش های اضافی را در مراکز آموزشی ستاد عملیات ترکیبی دریافت کردند. یازده گروهان حمل و نقل عمومی با DUKWs تجهیز شدند و در مرکز آموزش آبی خاکی RASC در تووین در ولز آموزش دیدند. ارتش یکم ایالات متحده نیز برای مرحله حمله به گروه ارتش ۲۱ اختصاص داده شد و اگرچه ارتش ایالات متحده یک سازمان پشتیبانی جداگانه را حفظ کرد، یک سرتیپ آمریکایی به عنوان معاون سرلشکر اداره (MGA) گروه ارتش ۲۱ منصوب شد و نمایندگانی از بخش های G-1 و G-4 آمریکایی به همتایان خود در گروه ارتش ۲۱، ستادهای A و Q، پیوستند. MGA، سرلشکر مایلز گراهام، سه معاون اصلی داشت: معاون تدارک عمومی (DQMG) برای برنامه ریزی و نگهداری، سرتیپ راندل فیلدن؛ یک DQMG برای جنبش ها و حمل و نقل، سرتیپ ال.ال.اچ. مک کیلوپ؛ و یک معاون ژنرال
آجودان (DAG)، سرتیپ سیریل لوید، مسئول پرسنل و خدمات اداری. یک ستاد (HQ) خطوط ارتباطات از ستاد لشکر ۵۴ پیاده (انگلیان شرقی) منحل شده تشکیل شد. اکثر مناطق و زیرمجموعه های تشکیل دهنده آن برای این عملیات تشکیل شدند. این ستاد توسط سرلشکر فرانک نیلر، معاون سابق QMG در دفتر جنگ، فرماندهی می شد. در حمله، ۱۰۱ و ۱۰۲ زیرمجموعه ساحلی از لشکر یکم پشتیبانی می کردند، در حالی که ۱۰۴ زیرمجموعه ساحلی از لشکر ۳۰ پشتیبانی می کرد. هر زیرمجموعه ساحلی دو گروه ساحلی را کنترل می کرد. این ها تشکیلات سه سرویسی با واحدهایی از مهندسان سلطنتی، RAMC, REME, RAOC, RASC، سپاه پیشگامان و پلیس نظامی بودند. نیروی دریایی سلطنتی به هر یک از آن ها یک کماندوی ساحلی نیروی دریایی سلطنتی و یک واحد مخابراتی ارائه می داد؛ RAF دفاع ضدهوایی ساحلی را فراهم می کرد. هر گروه ساحلی همچنین یک گردان پیاده نظام برای پاکسازی هرگونه مقاومت و سپس عمل به عنوان نیروی کار داشت. یک گروه ساحلی حدود ۳٬۰۰۰ مرد داشت. زیرمجموعه های ساحلی تحت کنترل منطقه ۱۱ خطوط ارتباطات قرار می گرفتند، هنگامی که ستاد ارتش دوم به نرماندی رسید و آن نیز به نوبه خود تحت کنترل ستاد خطوط ارتباطات ق
رار گرفت، هنگامی که ستاد گروه ارتش ۲۱ رسید. برنامه ها خواستار چهار روز تدارکات مهمات، سوخت برای تمام وسایل نقلیه به میزان و دو روز تدارکات برای نیروهای در ساحل تا D+3 (یعنی سه روز پس از روز دی) بودند، که به تدریج به ذخیره دو هفته ای از تمام کالاها تا D+41 افزایش می یافت. در ابتدا، مجروحین با کشتی های پیاده سازی یا کشتی های بیمارستانی کوچک به بریتانیا تخلیه می شدند. هنگامی که بیمارستان ها در ساحل مستقر شدند، تنها مجروحینی که به بیش از هفت روز درمان نیاز داشتند به بریتانیا بازگردانده می شدند. این تعداد بعداً با استقرار بیمارستان های بیشتر در قاره افزایش یافت. تعداد بر اساس جداول دفتر جنگ که به نام نرخ های اِوِتس شناخته می شد، پیش بینی شده بود، که پس از سرلشکر جان فولرتون اوتس، دستیار رئیس ستاد کل (بریتانیا)، که آن ها را ابداع کرد، نامگذاری شد. برای اهداف برنامه ریزی، فرض بر این بود که تلفات در روز دی با نرخ فوق العاده بالا ("دو برابر شدید") خواهد بود. در واقع، این گونه نبود. یک ویژگی خاص، تهیه "کیت های نجات یافته" در انبارهای ساحلی بود. این ها کیسه هایی بودند که با یک مجموعه کامل از تجهیزات و لباس سرباز بسته بن
دی شده بودند، که می توانستند به افرادی که تمام وسایل خود را به دلیل غرق شدن کشتی یا قایق پیاده سازی خود از دست داده بودند، داده شود. اسیران جنگی (POWs) قرار بود به اردوگاه هایی در انگلستان تخلیه شوند. دو نهاد هماهنگ کننده مهم ایجاد شد. سازمان کنترل تقویت (BUCO) در ۲۰ آوریل ۱۹۴۴ در ستاد عملیات ترکیبی (اگرچه بخشی از آن نبود) تشکیل شد. این سازمان مسئولیت تنظیم تقویت وسایل نقلیه و پرسنل را با تخصیص اولویت ها برای حمل و نقل در دسترس بر عهده داشت. هنگامی که برنامه های نهایی برای پیاده سازی ترسیم شد، تمام تغییرات بعدی باید توسط BUCO اجرا می شد. کنترل حرکت (MOVCO) مسئول حرکت واحدها به مناطق ساحلی و بنادری بود که از آن ها سوار می شدند. مانند BUCO، این سازمان دارای ستادهای جداگانه برای مناطق آمریکایی و بریتانیایی بود که به طور مستقل عمل می کردند. همچنین سازمان کنترل گردش (TURCO) وجود داشت که گردش حمل و نقل در بنادر بارگیری را کنترل می کرد؛ سازمان تعمیرات عملیات ترکیبی (COREP) که تعمیرات کشتی ها و قایق های پیاده سازی آسیب دیده را مدیریت می کرد؛ سازمان قایق یدک کش ترکیبی (COTUG) ناوگانی از قایق های یدک کش را مدیریت می کر