Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
حمود بابکر محمود نیز به قتل متهم شد. مراسم خاکسپاری. خانواده پس از اینکه در ابتدا ادعا کردند که مراسم عبادت باناز در مسجد ریجنت پارک برگزار می شود، به مسجدی در توتینگ راه یافتند. DCI Caroline Goode اظهار داشت: "آنها عمداً به ما دروغ گفته بودند تا از حضور ما جلوگیری کنند [...] وقتی ما [به Tooting] رسیدیم، واضح بود که برنامه ای برای مراسم خاکسپاری انجام نشده بود [...] خانواده صحبت کرده بودند. آن بالا بدون هیچ هشداری [. . .]. برای نماز داخل شدند و جنازه دخترشان را [...] در یک جاده فرعی رها کردند. هیچ شکی در ذهن من نیست که فقط حضور ما بود که خانواده را مجبور به برگزاری مراسم ختم کرد.» باناز در گورستان مشترک مرتون و ساتون، موردن به خاک سپرده شد. خانواده او قبر او را بی نشان گذاشتند. در ۲۶ ژوئن ۲۰۰۷، مراسم یادبودی برای باناز در سالن اجتماعات موردن برگزار شد و پس از آن سنگ بنای گرانیتی بر سر قبر او قرار گرفت. خانواده او در هیچ کدام از مراسم شرکت نکردند. خرید سنگ قبر توسط سازمان حقوق زنان ایران و کرد (IKWRO) ترتیب داده شد. افسران پلیس و دادستان ارشد، نذیر افضل، از جمله کسانی بودند که مشارکت داشتند. هم محمد صالح علی و
هم عمر حسین پس از قتل به کردستان عراق گریختند. در اکتبر ۲۰۰۷، به اسکاتلند یارد اطلاع داده شد که علی در سلیمانیه در بازداشت به سر می برد، جایی که او پسر نوجوانی را در یک حادثه تصادف کشته است. او در ژوئن ۲۰۰۹ استرداد شد، این اولین استرداد از عراق به بریتانیا بود، اقدامی که توسط DCI گود به عنوان ایجاد «تاریخ قانونی» توصیف شد. حسین در منطقه ای دورافتاده از عراق که توسط برادرانش که یکی از آنها پیشمرگه و دیگری عضو سرویس های امنیتی آسایش بود، پنهان شده بود. در جریان اختلاف با یکی از برادرانش در دسامبر ۲۰۰۹، او از ناحیه پا مورد اصابت گلوله قرار گرفت و زمانی که خود را به بیمارستان رساند به موقع بازداشت شد. حسین اصرار داشت که در زمان قتل بناز در بریتانیا نبوده و این یک مورد اشتباه هویتی بوده است، اما سوابق کمک های رفاهی بریتانیا و همچنین مدارک عکاسی از دستگیری قبلی خلاف آن را ثابت کرد و او به انگلستان تحویل داده شد. در مارس 2010. روند قانونی. اولین محاکمه از سه محاکمه مربوط به قتل بناز در ۵ مارس ۲۰۰۷ در دادگاه جنایی مرکزی آغاز شد و به مدت ۱۴ هفته به طول انجامید. سلیمانی و بخال خواهر باناز برای دادستان شهادت دادند. در
پیش از محاکمه، هر دو مورد تهدید و ارعاب از درون جامعه کرد قرار گرفتند و تحت حمایت پلیس قرار گرفتند. بخال برای محافظت بیشتر از هویت خود، با لباس عبایی و نقاب در دادگاه حاضر شد و فقط هنگام ارائه مدرک از پشت پرده، آن را برای هیئت منصفه حذف کرد. در ژوئن ۲۰۰۷، پدر و عموی بناز به اتفاق آرا به جرم قتل مجرم شناخته شدند و به ترتیب به حبس ابد با حداقل ۲۰ سال و ۲۳ سال محکوم شدند. محمد حما مدت کوتاهی پس از شروع دادگاه به قتل اعتراف کرد و به حبس ابد با حداقل ۱۷ سال محکوم شد. در نوامبر ۲۰۱۰، محمد صالح علی و عمر حسین به جرم قتل مجرم شناخته شدند و به ترتیب به حداقل ۲۲ و ۲۱ سال زندان محکوم شدند. در دسامبر ۲۰۱۳، دانا امین به دلیل کمک به دفع جسد بناز مجرم شناخته شد و به هشت سال زندان محکوم شد. امین هم محکومیت و هم حکم خود را به چالش کشید. درخواست تجدیدنظر در سپتامبر ۲۰۱۴ رد شد عواقب. تیم پلیس متروپولیتن که مسئول یافتن جسد باناز و تشکیل پرونده علیه افرادی بود که در قتل او نقش داشتند، جایزه تحقیقات کارآگاه را به خاطر کارشان دریافت کردند. بازرس ارشد کارآگاه، کارولین گود، مدال پلیس ملکه را به خاطر کارش در رهبری تحقیقات دریافت کرد.
کمیسیون مستقل شکایات پلیس. رسیدگی به پرونده باناز توسط پلیس متروپولیتن و پلیس وست میدلندز که منجر به قتل وی شد توسط کمیسیون مستقل شکایات پلیس مورد بررسی قرار گرفت. دریافت که او «ناامید» شده بود و تهدیدهای مرگی که او گزارش کرده بود جدی گرفته نشد. نیکولا ویلیامز ، کمیسر IPCC گفت: «باناز محمود زن جوانی بود که در شرایط وحشتناکی جان خود را از دست داد. . . ] واضح است که واکنش پلیس در بهترین حالت متفاوت بود [. . .] تأخیر در تحقیقات، نظارت ضعیف، عدم درک و عدم حساسیت وجود داشت. در نتیجه تحقیقات خود، IPCC توصیه کرد که به چندین افسر پلیس درگیر در این پرونده اخطارهای کتبی داده شود و دو افسر پلیس کلانشهر در نتیجه «بدترین نقص» در مقابل هیئت انضباطی حاضر شوند. هیئت انضباطی. هیئت انضباطی، که قرار بود در ۱۷ نوامبر ۲۰۰۸ تشکیل شود، مربوط به حادثه ۳۱ دسامبر ۲۰۰۵ بود، زمانی که بناز گفت که پدرش قصد کشتن او را داشته است، اما توسط پی سی آنجلا کورنز به عنوان «دستکاری» و «ملودراماتیک» رد شد. به تماس هیئت انضباطی قبل از اینکه بتواند تشکیل شود به عنوان شاهد کلیدی که گمان می رود رحمت باشد، رها شد، از شرکت در آن خودداری کرد. کورنز، و بازر
س نظارتی او، «کلمات مشاوره»، کمترین مجازات انضباطی را دریافت کردند. کورنز متعاقباً ارتقاء یافت. رحمت سلیمانی. پس از قتل بناز، سلیمانی به حفاظت شاهد رفت. علیرغم تهدید اعضای خانواده اش در ایران، او در هر دو دادگاه قتل شهادت داد و خطراتی که با انجام این کار متحمل شده بود هم توسط قاضی برایان بارکر و هم پلیس تشخیص داده شد. دی سی آی کارولین گود با اشاره به او به عنوان "یکی از دو قهرمان واقعی" در این پرونده گفت: "بدون او ما نمی دانستیم که باناز حتی گم شده است. [. . .] او جان خود را به خطر انداخت تا علیه کل جامعه خود برود و با این کار از همه چیز و هرکسی که می شناخت دست کشید. سلیمانی تلاش کرد تا خود را با زندگی جدید خود و طبیعت منزوی حفاظت از شاهدان وفق دهد و ظاهراً هرگز از قتل بناز رهایی یافت. او در سال ۲۰۱۶ جان خود را از دست داد. در فرهنگ عامه. ماجرای باناز در فیلم مستند "باناز: یک داستان عاشقانه" به کارگردانی و تهیه کنندگی دیه خان در سال ۲۰۱۲ شرح داده شد. در سال ۲۰۱۵، بازیگر/رپر Riz MC آهنگی به نام «بناز» که بر اساس داستان باناز ساخته شده بود، در میکس نوار خود "Englestan" منتشر کرد که در روز سنت جورج منتشر شد. تصنی
فی که توسط دختری ۱۳ ساله به روایت داستان بناز ساخته شده و در "مجله خواهری" منتشر شده است. "«عشق مثل خون»" (۲۰۱۷)، از مجموعه جنایی تام تورن اثر نویسنده مارک بیلینگهام، با الهام از داستان بناز ساخته شده و به یاد او و رحمت سلیمانی تقدیم شده است. یک درام دو قسمتی به نام افتخار به بررسی قتل بناز می پردازد. با بازی کیلی هاوز در نقش کارولین گود، در تاریخ ۲۸ و ۲۹ سپتامبر ۲۰۲۰ در ITV نمایش داده شد
النور کراکت پرسلی (؛ ۱۹۱۸ – ۱۰ مهٔ ۲۰۰۳) ریاضی دان و مهندس هوانوردی اهل ایالات متحده آمریکا است که در برنامهٔ راکت های ژرفاسنج در مرکز پرواز فضایی گادرد متعلق به ناسا فعالیت می کرد. او سابقهٔ سال ها کار در ناسا و برنامه های راکتی مختلف را داشت و در توسعهٔ چندین مدل از راکت های آئروبی نقش داشت. پرسلی جایزهٔ زن فدرال را در سال ۱۹۶۳، و جایزهٔ مری میلدرد سالیوان را در سال ۱۹۸۱ دریافت کرد. اوایل زندگی. النور کراکت پرسلی در دو وست، کارولینای جنوبی به عنوان تنها فرزند ساموئل اگنیو پرسلی و جورجیا کراکت پرسلی زاده شد. او مدرک لیسانس خود را در سال ۱۹۳۸ از کالج ارسکین، و مدرک کارشناسی ارشد ریاضیات خود را در سال ۱۹۴۳ از دانشگاه دوک اخذ کرد. فعالیت حرفه ای. پرسلی در طول جنگ جهانی دوم به تدریس ریاضیات به دانشجویان سپاه هوایی در کالج وینتروپ پرداخت و در آزمایشگاه تحقیقات رادیویی در دانشگاه هاروارد مشغول به کار شد. پس از جنگ، او به یک ریاضی دان و مهندس تحقیقات هوانوردی در آزمایشگاه تحقیقات نیروی دریایی ایالات متحده و عضوی از انجمن راکت آمریکا تبدیل شد. او همچنین بر پرتاب موشک ها در وایت سندز و فورت چرچیل در منیتوبا نظارت داش
ت. او در سال ۱۹۵۷ در مصاحبه ای گفت: «مهم نیست چند بار اتفاق بیافتد، من هرگز نمی توانم بر هیجان پرتاب موشک غلبه کنم.» پرسلی بلافاصله پس از افتتاح مرکز پروازهای فضایی گادرد در سال ۱۹۵۸ به این مرکز منتقل شد و در این مرکز به ریاست بخش وسایل نقلیه در قسمت ادغام فضاپیماها و موشک های ژرفاسنج درآمد و مسئول کاوشگرهای پرتاب شده به مزوسفر نیز بود. او آئروبی جونیور را توسعه داد، در توسعهٔ آئروبی-های ۱۵۰ نقش داشت، و بر طراحی آئروبی های ۱۵۰ آ نیز نظارت داشت؛ این موشک ها، همهٔ موشک هایی بودند که در طول سال بین المللی ژئوفیزیک (۱۹۵۷–۱۹۵۸) مورد استفاده قرار گرفتند. جیمز ای. وب، در گفتگویی که در سال ۱۹۶۲ با فدراسیون عمومی باشگاه های زنان داشت، از پرسلی به عنوان یکی از زنانی که در «موقعیتی مهم» در ناسا بودند، نام برد. پرسلی در سال ۱۹۶۳ یکی از شش دریافت کنندهٔ جایزه زن فدرال بود که به کارمندان حرفه ای فدرالی اهدا می شد که در برنامه های محول شده به خود، سهم قابل توجهی داشتند. در سال ۱۹۶۴، لیدی برد جانسون دوباره پرسلی را به کاخ سفید دعوت کرد تا در یک مهمانی ناهار به نقش زنان دربارهٔ برنامهٔ فضایی به گفتگو بپردازند. در سال ۱۹۶۶، او
ریاست یک پانل را در کنفرانس بالستیک موشک های هدایت نشده در ال پاسو، تگزاس بر عهده داشت. پرسلی در سال ۱۹۸۱ موفق به دریافت جایزهٔ مری میلدرد سالیوان از انجمن فارغ التحصیلان ارسکین شد. آثار منتشر شده. آثار منتشر شده از پرسلی شامل «شمارش با شمارنده های گایگر» ("بررسی ابزارهای علمی" ۱۹۴۹، به همراه هومر ای. نیوول)، "گزارش تحقیقاتی اتمسفر فوقانی شماره ۲۱." "خلاصه ای از شلیک های تحقیقاتی موشکی اتمسفر فوقانی" (آزمایشگاه تحقیقات دریایی، فوریهٔ ۱۹۵۴، به همراه چارلز پی. اسمیت جونیور), «مطالعهٔ طیف سنجی جرمی بالای جو» (۱۹۵۴، به همراه جان دبلیو. تاونسند جونیور و ادیت بی. میدوز), «راکت های ژرفاسنج آینده» (۱۹۵۸، به همراه نیوول و تاونسند)، «موشک آئروبی» (۱۹۵۸، به همراه تاونسند و جیمز وان آلن)، و «موشک ژرفاسنج به عنوان ابزاری برای تحقیقات در کالج و دانشگاه» (ناسا، دسامبر ۱۹۶۲) می شود. زندگی شخصی. پرسلی در سال ۲۰۰۳ در سن ۸۴ سالگی در راکویل، مریلند درگذشت. تنها بازمانده از او، پسر عموی او بود.
اوتوی منطقه ای در منطقهٔ شانزدهم شهر پاریس، فرانسه است که در سمتِ راستِ (la Rive Droite) رود سِن واقع شده است. اوتوی از سال ۱۸۶۰ بخشی از شهر پاریس بوده است. مارسل پروست در اوتوی به دنیا آمد. ورزشگاه رولان گاروس و پیست اسب دوانی لونشان در این منطقه قرار دارند.
برون تیلور (؛ زادهٔ ) فیلسوف اهل ایالات متحده آمریکا است. یک محقق آمریکایی و محافظه کار است. او استاد دین و طبیعت در دانشگاه فلوریدا و همچنین محقق وابسته به مرکز محیط زیست و توسعه در دانشگاه اسلو بوده است. تیلور عمدتاً در زمینه های دین و محیط زیست گرایی، اخلاق زیست محیطی و فلسفه محیط زیست کار می کند. او همچنین مورخ و قوم نگار برجسته محیط زیست و جنبش های رادیکال محیط زیست، فرهنگ موج سواری و معنویت های مبتنی بر طبیعت پرستی است.
مایکل ای. زیمرمن (؛ زادهٔ ) فیلسوف، بوم شناس، و استاد دانشگاه است. یک نظریه پرداز انتگرال آمریکایی است که علایقش شامل بودیسم، مارتین هایدگر، فریدریش نیچه و کن ویلبر است.
جزیره لاک پشت () کتابی از اشعار و مقالات است که توسط گری اسنایدر نوشته شده و توسط انتشارات نیودایرکشن در سال ۱۹۷۴ منتشر شده است. اسنایدر در درون آن دیدگاه خود را برای زندگی انسان ها در هماهنگی با زمین و همه موجودات آن بیان می کند. این کتاب در سال ۱۹۷۵ برنده جایزه پولیتزر برای شعر شد. «جزیره لاک پشت» نامی است برای قاره آمریکای شمالی که توسط بسیاری از قبایل بومی آمریکا استفاده می شود.
بازی یک نفره صحرا () اثری خودزندگی نامه از نویسنده آمریکایی ادوارد ابی است که در ابتدا در سال ۱۹۶۸ منتشر شد.
اریک-ناتان ماروین کندریکز (زاده ۲۹ فوریه ۱۹۹۲) بازیکن فوتبال آمریکایی است که در پست دفاع بازی می کند. او در حال حاضر در تیم لس آنجلس چارجرز بازی می کند. زندگی شخصی. برادر او مایکال نیز در تیم ان اف ال مدافع خط است. پدرش نید بین سال های ۱۹۷۰–۷۱ رهبری تیم بروینز را بر عهده داشته است.
در متافیزیک، هستی شناسی شیءگرا () که در قرن ۲۱ تحت تأثیر فلسفه مارتین هایدگر شکل گرفته، ایده ارجحیت وجود انسان بر وجود اشیاء غیرانسانی را رد می کند. این دیدگاه در تضاد با تمایل فلسفه پساکانتی برای عدم صحبت از «جهان بدون انسان ها یا، انسان ها بدون جهان» است. هستی شناسی شیءگرا معتقد است که اشیاء به طور مستقل (مانند نومن در فلسفه کانت) وجود دارند و توسط ادراک انسانی یا روابطشان با انسان ها و دیگر اشیاء، به طور کامل هستی شناختی تحلیل نمی شوند. برای طرفداران این دیدگاه، تمام روابط، شامل روابط میان غیرانسان ها، همانند آگاهی انسانی، اشیاء مرتبط خود را به یک شکل اساسی دچار تحریف می کنند و از منظر هستی شناختی در یک سطح برابر قرار دارند. هستی شناسی شیءگرا اغلب به عنوان یکی از زیرشاخه های واقع گرایی نظرورزانه () در نظر گرفته می شود؛ مکتب فکری معاصری که کاهش پرسش های فلسفی پساکانتی به همبستگی () میان اندیشه و هستی را نقد می کند، به شکلی که واقعیت هر چیز خارج از این همبستگی غیرقابل شناخت می شود. با این حال، هستی شناسی شیءمحور پیش از واقع گرایی نظرورزانه شکل گرفته و ادعاهای متمایزی درباره طبیعت و برابری روابط اشیاء مطرح می
کند که مورد قبول تمامی واقع گرایان نظرورز نیست. اصطلاح "فلسفه شیءمحور" توسط گراهام هارمن، بنیان گذار این جنبش، در پایان نامه دکترایش با عنوان "ابزار-بودن: عناصر نظریه اشیاء" در سال ۱۹۹۹ ابداع شد. در سال ۲۰۰۹، لِوی برایانت تعریف اولیه هارمن را به "هستی شناسی شیءمحور" بازنویسی کرد و نام فعلی جنبش را ارائه داد. پیدایش. اصطلاح "فلسفه شیءمحور" توسط فیلسوف حدس زننده گراهام هارمن در پایان نامه دکترای وی در سال ۱۹۹۹ با عنوان "ابزار-بودن: عناصر نظریه اشیاء" استفاده شد (که بعداً با عنوان "ابزار-بودن: هایدگر و متافیزیک اشیاء" بازبینی و منتشر شد). از نظر هارمن، مفهوم Zuhandenheit هایدگری، یا آماده بودن برای استفاده، به معنای انزوای اشیاء از ادراک انسانی و ورود آنها به واقعیتی است که از طریق عمل عملی یا نظری قابل آشکار شدن نیست. با گسترش این ایده، هارمن استدلال می کند که هنگام انزوا، اشیاء نه تنها از انسان ها، بلکه از سایر اشیاء نیز فاصله می گیرند. هارمن، در مقابله با تفاسیر عمل گرایانه از تفکر هایدگر، قادر است نظریه ای شیءمحور درباره جوهرهای متافیزیکی ارائه دهد. پس از انتشار آثار اولیه هارمن، چندین محقق از حوزه های مختل
ف شروع به استفاده از اصول شیءمحور در تحقیقات خود کردند. لِوی برایانت، در طی آنچه که "یک تبادل ایمیلی فلسفی بسیار شدید" با هارمن توصیف می کند، به قابل اعتبار بودن دیدگاه شیءمحور ایمان آورد. برایانت سپس در سال ۲۰۰۹ اصطلاح "هستی شناسی شیءمحور" را به کار برد تا هستی شناسی هایی را که به تحلیل موجودیت های مجزا متعهد هستند از فلسفه شیءمحور هارمن متمایز کند و تفاوت میان فلسفه شیءمحور (OOP) و هستی شناسی شیءمحور (OOO) را مشخص نماید. هارمن نوشته است: "اصطلاح فلسفه شیءمحور در ابتدا به صورت شوخی از علوم کامپیوتر گرفته شد، اما در نهایت به شکل مستقل زندگی خود را یافت." اصول پایه. اگرچه فیلسوفان شیءمحور به نتایج متفاوتی می رسند، اما اصول مشترکی دارند، از جمله نقد انسان محوری و همبستگی گرایی (Correlationism)، حفظ مفهوم محدودیت، "انزوا" (Withdrawal)، و رد فلسفه هایی که اشیاء را تقلیل یا برتری می دهند ("Undermine" یا "Overmine"). رد انسان محوری. انسان محوری به معنای اولویت بخشی به انسان ها به عنوان "سوژه" در برابر موجودات غیرانسانی به عنوان "ابژه" است. انسان محوری فلسفی تمایل دارد ویژگی هایی مانند ذهن، خودمختاری، عاملیت اخلاقی
و عقل را مختص انسان ها بداند و سایر موجودات را به عنوان گونه هایی از "ابژه" طبقه بندی کند (یعنی چیزهایی که از قوانین جبری، امیال، محرک ها و غریزه ها تبعیت می کنند). از دوران معرفت شناسی کانت، فیلسوفان مدرن شروع به بیان انسان محوری متعالی کردند، به طوری که استدلال کانتی مبنی بر این که اشیاء خارج از مقولات ذهن انسانی غیرقابل شناخت هستند، به تقویت گفتمان هایی انجامید که در آن اشیاء غالباً به عنوان محصولات محض شناخت انسانی تقلیل می یابند. در مقابل دیدگاه کانت، فیلسوفان شیءمحور استدلال می کنند که اشیاء به طور مستقل از ادراک انسان وجود دارند و روابط میان اشیاء غیرانسانی نیز به همان شکلی که آگاهی انسانی، اشیاء را تحریف می کند، دچار تحریف می شوند. از این رو، تمامی روابط اشیاء، چه انسانی و چه غیرانسانی، بر اساس هستی شناسی در یک سطح برابر وجود دارند. نقد همبستگی گرایی. در ارتباط با "انسان محوری"، متفکران شیءمحور همبستگی گرایی ایدئالیستی حدس زننده را رد می کنند، تعریفی که فیلسوف فرانسوی کوئنتین میاسو تحت عنوان "ایده ای که بر اساس آن ما تنها به همبستگی میان اندیشه و وجود دسترسی داریم، و هرگز به هیچ یک از این دو به صورت ج
داگانه دسترسی نداریم" ارائه می دهد. از آنجا که هستی شناسی شیءمحور فلسفه ای واقع گرایانه است، در تقابل با رویکرد ضدواقع گرای همبستگی گرایی قرار می گیرد. این رویکرد، درک فلسفی را به همبستگی وجود و اندیشه محدود کرده و هرگونه واقعیت خارجی خارج از این همبستگی را غیرقابل دسترسی قلمداد می کند و به همین دلیل، از شیءسازی () هستی شناختی تجربه انسانی گریزی ندارد. عده ای این موضوع را به معنای برابری اشیاء بی جان یا بی حرکت با انسان ها می دانند. با این حال، متفکران شیءمحور این برداشت را رد کرده و معتقدند ادعای وجود اشیاء به همان شکلی که انسان ها وجود دارند، مترادف با ادعای برابری تمام چیزها از نظر ارزش اخلاقی، زیباشناختی یا ارزشی نیست. رد تقلیل گرایی، برتری گرایی و دو کاوی. تفکر شیءمحور بر این باور است که دو استراتژی اصلی برای بی ارزش کردن اهمیت فلسفی اشیاء وجود دارد. اول، می توان اشیاء را با ادعای این که آنها اثری از یک جوهر یا نیروی زیرین و عمیق تر هستند، تضعیف کرد ("فروکاوی"). دوم، می توان با ایده آلیسم که بر این باور است چیزی در ورای آنچه در ذهن ظاهر می شود وجود ندارد، یا همچون ساخت گرایی اجتماعی، با فرض عدم وجود یک و
اقعیت مستقل خارج از زبان، گفتمان یا قدرت، اشیاء را برتری داد ("فراکاوی"). فلسفه شیءمحور به طور بنیادین هر دو رویکرد تقلیل گرایی و برتری گرایی را رد می کند، زیرا هر دو تلاش می کنند با نسبت دادن وجود اشیاء به عناصر بنیادی تر واقعیت، آنها را نادیده بگیرند. گراهام هارمن در مقاله ای در سال ۲۰۱۳ مفهوم دو کاوی () را نیز مطرح کرد. هارمن با وام گرفتن این واژه از علوم کامپیوتر، از دوکاوی برای اشاره به رویکردهای فلسفی یا هستی شناختی ای استفاده می کند که هم زمان اشیاء را تضعیف و برتری می دهند. هارمن ادعا می کند که هستی شناسی میاسو بر اساس "موقعیتی کلاسیک از دوکاوی" است، زیرا او معتقد است که ویژگی های اولیه اشیاء، آن هایی هستند که قابل ریاضی سازی اند و در عین حال انکار می کند که او یک فیثاغورسی است، و می گوید اعداد تمام جهان را توضیح نمی دهند بلکه صرفاً به نوعی "ماده مرده" اشاره می کنند که وضعیت متافیزیکی دقیق آن هرگز روشن نشده است. انزوا. هستی شناسی شیءمحور معتقد است که اشیاء نه تنها از سایر اشیاء بلکه از ویژگی هایی که در مکان و زمان خاص به آن ها جان می بخشند نیز مستقل هستند. بر این اساس، اشیاء نمی توانند از طریق روابطشا
ن با انسان ها یا اشیاء دیگر، چه در نظریه و چه در عمل، به طور کامل تحلیل شوند، به این معنا که واقعیت اشیاء همیشه آماده برای استفاده است. حفظ واقعیتی که یک شیء بیش از هر رابطه ای دارد، به "انزوا" معروف است. و از آنجا که تمام اشیاء در تمامیت خود تا حدی از یکدیگر جدا هستند، هر رابطه ای به عنوان یک عمل ترجمه تعریف می شود. به این معنا که هیچ شیئی نمی تواند شیء دیگری را به طور کامل به نام گذاری خود ترجمه کند؛ هارمن این موضوع را به عنوان "مشکل بازگویی ()" نام گذاری کرده است.
جاناتان بیت (; –) رمان نویس، استاد دانشگاه، منتقد ادبی، و زندگی نامه نویس اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه یادبود جیمز تیت بلاک، عضو آکادمی بریتانیا، شوالیه (عنوان)، و جایزه هاثورندن شده است.
جان لیوینگستون (; – ) طبیعت شناس اهل کانادا بود. به عنوان یک طبیعت شناس تاریخ طبیعی، پخش کننده، نویسنده و معلم شهرت داشت. او بیشتر به عنوان صدابردار سریال کوتاه جانورشناسی تلویزیونی Hinterland Who's Who در دهه ۱۹۶۰ شناخته می شد.
نیکلاس پراتس بیتنکورت پیرز ()، متولد ۴ مه ۱۹۹۷ در ریو دو ژانیرو، بازیگر و خواننده برزیلی است. او پسر بازیگر ژیزل پراتس (که گاروتا لیبرا، یکی از ۱۲ دختر زودیاک سیاره خوکسا بود) و فیلیپه پیرس و برادر جولیا پیرس است. او حتی در کالج بازرگانی مدیریت تحصیل کرد، اما تصمیم گرفت که ترک تحصیل کند تا خود را وقف حرفه بازیگری خود کند. از دوران کودکی ورزش هایی مانند شنا، جیو جیتسو، موج سواری و بوکس را انجام داد و در سال ۲۰۱۴ ورزشکار شد، زمانی که شروع به رقابت در مسابقات خیابانی در ریودوژانیرو کرد و عناوینی مانند مقام سوم در یک مسابقه ۱۰ کیلومتری را به دست آورد. زمان یک ورزشکار حرفه ای، ۳:۴۵ در هر کیلومتر) و همچنین در یک مسابقه مهم سه گانه، که ترکیبی از شنا، دوچرخه سواری و دویدن است.
لبلوح (؛ ) به غذا خوراندن اجباری دختران ۵ تا ۱۹ ساله در جوامعی گفته می شود که در آنها پرواری و تپل بودن دختران به طور سنتی دلپذیر و مطلوب بوده است. این رسم به ویژه در مناطق روستایی و دورافتاده شیوع بیشتری دارد و ریشه در سنت های قوم طوارق دارد. دلیل انجام چنین عملی، افزایش احتمال ازدواج در جامعه ای است که جثه درشت، نشانه ای از غنا و تمول محسوب می شد. این عمل در چندین کشور آفریقایی مانند موریتانی، نیجر، اوگاندا، سودان تونس (به ویژه در میان یهودیان آن)، نیجریه، کنیا و آفریقای جنوبی رخ می دهد. انجام این عمل به قرن یازدهم بازمی گردد و گزارش شده است که پس از حکومت نظامی در موریتانی در سال ۲۰۰۸، شیوع قابل توجهی در این کشور یافته است. امروزه نسل های جوان تر پسران در موریتانی، دیدگاهی منفی به چاق شدن دارند. شرح. زنان مسن تر که به آنان «پروارکننده» گفته می شوند، دختران جوان را مجبور می کنند تا مقادیر زیادی غذا و مایعات مصرف کنند و در صورت نخوردن و ننوشیدن، تنبیه های دردناکی را به آنها تحمیل می کنند. یکی از راه های ایجاد درد این است که یک اندام را بین دو چوب فشار دهید. یک کودک شش ساله معمولاً مجبور می شود هر روز ۲۰ لیتر
(۴٫۴ گالون امپریال، ۵٫۳ گالون آمریکا) شیر شتر بنوشد و دو کیلو ارزن کوبیده مخلوط با دو فنجان کره بخورد. اگرچه این عمل سوءاستفاده محسوب می شوند، اما مادران این کودکان مدعی هستند که هیچ چارهٔ دیگری جز این برای تضمین آینده روشن برای فرزندانشان وجود ندارد. رویه مشابهی در داستان عامیانه ای با عنوان «لاک پشتی با یک دختر زیبا» که در «"داستان های فولکلور جنوب نیجریه"» (۱۹۱۰) گردآوری شده است، ذکر شده است. فولکلورشناسی که این داستان را نوشته است، دربارهٔ رفتار با دختر زیبا چنین نوشت: «سرایِ پروارسازی، اتاقی است که دختری را چند هفته قبل از ازدواج در آن نگه می دارند، به او غذای فراوان می دهند و تا حد امکان چاق می کنند؛ چرا که قوم افیک و قوم باهومونو چاقی را نوعی زیبایی شگرف می دانستند.» لبلوح در موریتانی. لبلوح در موریتانی (که اغلب از واژه فرانسوی «گاواژ» برای اشاره به آن استفاده می شود) کاملاً منحصر به فرد است و شامل یک فرایند اغلب چند ماهه است که طی آن دختران موریتانی مجبور می شوند چندین گالن شیر، کوسکوس، روغن بادام زمینی و چندین فنجان چربی خالص حیوانی را ببلعند. آمار موجود حاکی از آن است که دختران موریتانیایی که تحت ف
رایند لبلوح قرار می گیرند، چهار برابر بیشتر از یک مرد بالغ بدنساز که به طور متوسط روزانه ۴٬۰۰۰ کالری مصرف می کند، کالری دریافت می کنند. در ماه هایی که فرایند لبلوح انجام می شود، کودک یا دختر جوانی که چاق می شود به طور متوسط روزانه ۱۴٬۰۰۰ تا ۱۶٬۰۰۰ کالری مصرف می کند، در حالی که رژیم غذایی توصیه شده برای یک دختر ۱۲ سالهٔ سالم تنها ۱٬۵۰۰ کالری است. دختران کوچک اغلب از حدود سن ۶ یا ۷ سالگی چاق می شوند و با استفاده از تکنیک هایی که سبب ایجاد درجات متفاوتی از اضطراب روحی و جسمی می شود، مجبور به انجام چنین کاری می گردند. اگر دختران جوان از مصرف متوسط ۲۰ لیتر شیر در روز خودداری کنند، انگشتان پاهایشان تحت فشار قرار می گیرند که شامل خرد کردن انگشتان پا با استفاده از ابزاری چوبی، نیشگون گرفتن یا حتی ضربه زدن می شود. مطابق برخی منابع، رایج ترین دلیلی که خانواده ها برای انجام لبلوح بر روی دختر خردسال خود بیان می کنند، اطمینان از امنیت مالی و چشم انداز خوب ازدواج در آینده است. گاواژ در مناطق فقیرتر و کم امکانات موریتانی بسیار رایج تر است. این مناطق در نواحی دورافتاده و روستایی این کشور در صحرای بزرگ آفریقا، مناطق روستایی د
ر امتداد رود سنگال در ساحل صحرا، و همچنین مناطق شهری در امتداد ساحل است. در این مناطق، خانواده ها انگیزه بیشتری برای تغذیه دختران خود در تلاش برای جذب خواستگاران ثروتمند دارند. با این حال، به نظر نمی رسد که دختران گاواژشده در آینده دارای ثروت یا دسترسی به امکانات بیشتری نسبت به همتایان غیر گاواژشده خود باشند. عمل چاق کردن دختران در موریتانی با پیامدهای جسمی و روانی فوق العاده زیان آور همراه است. لبلوح با کاهش قابل توجه تحرک و ایجاد بیماری های قلبی عروقی مرتبط است. استفاده از قرص های استروئیدی برای افزایش وزن در سراسر این کشور به طور گسترده گزارش شده است. تناوب فزاینده خشکسالی ها همچنین باعث کمبود گاو، شتر، محصول و غلات مورد استفاده برای تغذیه خانواده ها و/یا دختران چاق شده است. در نتیجه بسیاری از خانواده ها مجبور به فروش دام های خود شده اند، زیرا توانایی تأمین غذای خود را ندارند. در نتیجه بسیاری از زنان و دختران جوان برای افزایش وزن به دام های ارائه شده در بازار سیاه و استروئیدهای فوق العاده خطرناک حیوانی به دست آمده از پرندگان روی آورده اند. افزایش سطح فقر در برخی مناطق کشور باعث شده است که برخی از زنان و دخ
تران متوجه شوند که آنتی هیستامین ها که به طور سنتی برای درمان تب یونجه استفاده می شود، اشتهاآور هستند. در حالی که این محصولات بالقوه خطرناک هستند، بسیار در دسترس هستند و می توان آنها را بدون نسخه خریداری کرد. زنانی که تحت لبلوح قرار گرفته اند، نسبت به سایر همتایان خود، بیشتر در معرض خطر رابطه جنسی زودرس و حاملگی و بچه دارشدن سریع تر هستند. گاواژ همچنین ممکن است زنان را در معرض خطر جدی برای پیامدهای بد زایمان، اچ آی وی/ایدز و سایر مسائل بهداشتی قرار دهد، فراتر از تأثیر بی ام آی زیاد که خود یک خطر برای تندرستی است. همچنین، به نظر می رسد ارتباط قوی بین گاواژ و بارداری زودرس وجود دارد، زیرا بارداری زودرس در بین زنان جوان فقیر شایع تر است. خاستگاه لبلوح و رواج مجدد. تعیین دقیق خاستگاه تغذیه اجباری در موریتانی دشوار است. با این حال، برخی از مورخان بر این باورند که این عمل قرن ها قدمت دارد و به زمانی برمی گردد که اکثر موریتانی ها (موریتانی های سفیدپوست، اعراب و بربرها) چادرنشین بودند. در این جامعه عشایری، چاقی نشانه زیبایی در زنان محسوب می شد و همسران مردان ثروتمند اغلب کار نمی کردند و در چادر می نشستند، در حالی که
بردگان سیاه کاهای سختی را که ضرورت زندگی در بیابان بود، انجام می دادند. موریتانی جامعه ای است که حتی امروزه نیز توسط دو جمعیت مجزا اداره می شود: مورهای با پوست روشن و آفریقایی های تیره پوست که از تبار آفریقایی های جنوب صحرا هستند. موریتانیایی هایی که خود را عرب می دانند، در مقایسه با گروه های اقلیت دیگر در این کشور، همچنان بالاترین نرخ لبلوح را در موریتانی دارند. اما قرن بیست و یکم سده ای است که در آن هم رواج مجدد لبلوح اتفاق افتاده و هم زمانی برای اصلاحات بوده است. در سال ۲۰۰۵، رئیس گارد ریاست جمهوری ولد طایع، اعلی ولد محمد فال، کودتا را با وعده برگزاری انتخابات آزاد و عادلانه در سال ۲۰۰۶ رهبری کرد. در سال ۲۰۰۶ و ۲۰۰۷، انتخابات دموکراتیک، آزاد و شفاف برای اولین بار در موریتانی برگزار شد. پس از تنها دو سال دموکراسی و یک دوره بحران جدی بنیادین، با چندین تغییر در دولت و ارائه طرح سانسور توسط گروهی از نمایندگان، ژنرال محمد ولد عبدالعزیز پس از یک کودتای سیاسی جدید در سال ۲۰۰۸ قدرت را به زور به دست گرفت. این کودتا در اوت ۲۰۰۸ رخ داد و دولت دموکراتیک متعاقباً با حکومت نظامی جایگزین شد که طرفدار آنچه آنها «بازگشت به