Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اثر "گیاهان گلدار آفریقای جنوبی" که در سال ۱۹۴۳ توسط ای.پی. فیلیپس ویرایش شد، مشارکت داشت و در سال ۱۹۵۱ او ضامن انتشار کتاب "گل های وحشی کیپ امید نیک" اثر السی گرت رایس و آر.اچ. کامپتون بود. بولوس همچنین به عنوان یکی از پیشگامان کلاس های مطالعه طبیعت در باغ گیاه شناسی ملی کرستن بوش شناخته می شود. در سال ۱۹۶۶، او معاون رئیس انجمن گیاهان گوشتی آفریقا شد. بولوس به مطالعه فلور منطقه اطراف کیپ امید نیک پرداخت، به ویژه اریکاسه و ارکیداسه. او مقالات متعددی در مجلات گیاه شناسی منتشر کرد و همچنین مقاله ها و کتاب های محبوب باغبانی نوشت که از جمله آن ها "کتاب فلور آفریقای جنوبی" است. او در سال ۱۹۲۰ به عنوان همکار انجمن سلطنتی آفریقای جنوبی انتخاب شد و دکترای افتخاری خود را از دانشگاه استلنبوش دریافت کرد. جنس "بولوسانتوس" و گونه "گیسوریزا لوییسا بولوسیه" به افتخار او نام گذاری شده اند. زندگی شخصی. در سال ۱۹۱۲، لوئیزا کنسیت با فرانک بولوس، پسر هری بولوس (و پسرعموی پدرش)، ازدواج کرد. او در سال ۱۹۴۵، زمانی که فرانک بولوس درگذشت، بیوه شد. لوئیزا بولوس در سال ۱۹۷۰ در خانه خود در کلرمونت، کیپ تاون، در سن ۹۳ سالگی درگذشت.
اقاقیای شاد () گونه ای از حبوبات از تیرهٔ باقلاییان است که پیش تر در سردهٔ "Acacia" جای می گرفت. نام گونه ای "laeta" صورت مؤنث واژهٔ لاتین "laetus" است که در لاتین به معنای «شاد، خوشحال، مسرور» است. اقاقیای شاد دارای برگ های ظریف و پرپشت و گل های زردرنگ زیبایی است که ممکن است به دلیل ظاهر دل انگیزش این نام را گرفته باشد. توصیف. "اقاقیای شاد" درختچه ای چندساله یا درختی کوچک است که بین ۴ تا ۱۰ متر ارتفاع دارد. پوست آن خاکستری-سبز بوده و از دور سیاه رنگ به نظر می رسد، در حالی که از داخل شکاف آن رنگ صورتی دیده می شود. برگ ها دوبار شانه ای هستند؛ یعنی برگ های شانه ای آن نیز به صورت شانه ای تقسیم شده اند. برگچه ها بین ۱ تا ۴ سانتی متر طول دارند و هر برگ شامل ۲ تا ۵ جفت پینه و در هر پینه نیز ۲ تا ۵ جفت برگچه دیده می شود. برگچه ها کشیده، نامتقارن، به اندازهٔ ۶ تا ۱٫۲ در ۰٫۳ تا ۰٫۵ سانتی متر، با رنگ سبز خاکستری و تقریباً بدون کرک اند. این برگ ها از جمله ویژگی هایی هستند که "اقاقیای شاد" را از گونه های خویشاوند همجا مانند "Senegalia dudgeoni"، "سنگالیا سنگال"، "Senegalia gourmaensis" و "سنگالیا ملیفرا" متمایز می کند. خ
ارها جفت جفت و خمیده در محل زیر برگ قرار دارند؛ گاهی خار سومی نیز که به جلو برگشته دیده می شود، اما اگر این خار سوم وجود نداشته باشد، معمولاً یک برگ جای آن را می گیرد. گل ها سفید مایل به کرم، بسیار معطر، و به صورت سه تایی روی دمگل رشد می کنند، درحالی که چند دمگل روی یک سنبله قرار دارند. نیام ها چرمی و قهوه ای روشن و نوک تیزند؛ در حالی که نیام های "Senegalia senegal" این گونه نیستند و همین ویژگی، راه آسانی برای تشخیص "اقاقیای شاد" از آن گونه است. پراکندگی. "اقاقیای شاد" بومی آفریقاست، از جمله صحرای بزرگ آفریقا تا جنوب تانزانیا، و همچنین خاورمیانه و غرب آسیا. کاربردها. بخش هایی از این درخت برای رزانه مورد استفاده قرار می گیرد. این درخت برای غذای علوفه ای مفید است؛ برگ ها و نیام ها خوراک خوبی برای دام (جانور) هستند و درخت به خوبی در برابر چرا مقاومت می کند. از آن صمغ خوراکی به دست می آید که برای تولید صمغ عربی استفاده می شود، اگرچه کیفیت آن به اندازهٔ صمغ عربی استخراج شده از "Senegalia senegal" نیست. برداشت صمغ در پایان فصل بارانی انجام می شود، زمانی که صمغ از تنه و شاخه ها بیرون می زند و از طریق تراشیدن جمع آور
ی می شود؛ گاهی پوست درخت را برای افزایش تولید می برند. از دیگر کاربردهای "اقاقیای شاد" می توان به چوب سوخت، زغال، خوراک دام، حصار خشک برای boma، تیرهای چوبی، پایه های حصار اشاره کرد. پوست تنهٔ درخت برای ساختن طناب و ترمیم کدوهای خشک شده استفاده می شود و در پزشکی، خاصیت ضد درد دارد. همچنین برای نرم کردن پوست ها پیش از دباغی نیز کاربرد دارد. این درخت نسبت به خشکسالی مقاوم است و در طرح های جنگل کاری مجدد با موفقیت کاشته شده است. رده بندی. این گیاه که پیش تر در سردهٔ "آکاسیا" طبقه بندی می شد، اکنون به همراه بسیاری از گونه های آفریقایی این جنس، به سردهٔ سنگالیا منتقل شده است.
فینال جام حذفی فوتبال اسپانیا ۲۰۲۵ صد و بیست و سومین فصل از رقابت های کوپا دل ری بود. این مسابقه در تاریخ ۲۶ آوریل ۲۰۲۵ بین رئال مادرید و بارسلونا در ورزشگاه ده لا کارتوخا واقع در شهر سویل برگزار شد. که در نهایت این باشگاه فوتبال بارسلونا بود که با شکست رئال مادرید برای سی و دومین بار قهرمان کوپا دل ری شد.
دیلن اسکات رابینسون (؛ زادهٔ ) یک خواننده و ترانه نویس موسیقی کانتری آمریکایی می باشد که بیشتر با نام هنری دیلن اسکات شناخته می شود. وی با کرب رکوردز قرارداد دارد.
خلیج فروبیشر () آبدره ای در تنگه دیویس در منطقه کیکیک تالوک از نوناووت در کشور کانادا است. این خلیج در گوشه جنوب شرقی جزیره بافین واقع شده است. درازای آن حدود و پهنای آن از حدود در محل پیوستن به تنگه دیویس تا نزدیک به در انتهای درونی آن متغیر است. مرکز نوناووت، ایکالویت، که از سال ۱۹۴۲ تا ۱۹۸۷ با نام فروبیشر بی شناخته می شد، در نزدیکی درونی ترین بخش این خلیج قرار دارد. جغرافیا. خلیج فروبیشر شکلی باریک شونده دارد که میان دو شبه جزیره قرار گرفته: شبه جزیره هال در شمال شرق، و شبه جزیره متا اینکوگنیتا در جنوب غرب. شکل قیفی خلیج باعث می شود دامنه جزر و مد روزانه در ایکالویت حدود باشد. این شکل ناشی از یخچال طبیعی بزرگی است که در دوران یخبندان کواترنری (پلیستوسن) بر فراز حوضه فاکس قرار داشت و حوضه خلیج را فرسایش داده که اکنون به وسیله دریا پر شده است. درون خلیج فروبیشر شمار زیادی دریاراه، آبدره و خلیج کوچک وجود دارد. از جمله این ها می توان به خلیج وِین و آبدره وارد (در سوی شمال غربی)، و همچنین آب راه نویل، خلیج لیچ و خلیج نیلند (در امتداد کرانه جنوب غربی) اشاره کرد. خلیج هم لن، آبدره نیوتون، خور رویر و خلیج وادِل نی
ز در امتداد کرانه شمال شرقی قرار دارند. سراسر کرانه های خلیج فروبیشر با آب راه های باریکی پوشیده شده که رودهای کوچکی به درون آن ها می ریزند. پرتگاههای بلندی در هر دو کرانه وجود دارد که در کرانه شمال شرقی به حدود و در کرانه جنوب غربی تا دو برابر آن می رسند؛ این پدیده ناشی از خمیدگی پوسته در دوران ترشیاری اولیه در این منطقه است. در خلیج فروبیشر همچنین جزیره های متعددی پراکنده اند؛ از جمله جزیره هیل و جزیره فاریس در نزدیکی ایکالویت، جزایر پیو، پایک, فلچر و بروس در دهانه خلیج وِین، جزیره آگوستوس در آبدره وارد، و جزایر چِیس، مک لین, گابریل و نویارن در دهانه خلیج. تاریخچه. خلیج فروبیشر به نام دریانورد انگلیسی سِر مارتین فروبیشر نام گذاری شده که در جستجوی گذرگاه شمال غربی در سال ۱۵۷۶، نخستین اروپایی ای بود که به آنجا رسید. تا زمان سفر چارلز فرانسیس هال در سال ۱۸۶۱، اروپاییان این خلیج را تنگه ای می دانستند که جزیره بافین را از جزیره ای دیگر جدا می سازد. نخستین مراسم رسمی کلیسای انگلستان که در خاک آمریکای شمالی برگزار شد، عشای ربانی ای بود که در واپسین روزهای اوت یا آغاز سپتامبر ۱۵۷۸ در خلیج فروبیشر برگزار شد. کلیسای
انگلیکانی کانادا در کتاب نمازنامه عام خود این روز را ۳ سپتامبر ثبت کرده است. کشیشی که در سفر فروبیشر حضور داشت «ماستر وُلفال (احتمالاً رابرت ولفال)، واعظ و مبلّغ» بود که از سوی الیزابت یکم مأمور شده بود تا «روزی دو بار به نیایش بپردازد».
منطقه کیکیک تالوک ()، منطقه کیکیتانی (به خط اسکیمویی: ᕿᑭᖅᑖᓗᒃ یا منطقه بافین شرقی ترین، شمالی ترین و جنوبی ترین منطقه اداری نوناووت در کشور کانادا است. کیکیک تالوک نام سنتی اینوکتیتوت برای جزیره بافین است. اگرچه «منطقه کیکیک تالوک» نامی است که بیش از همه در زمینه های رسمی به کار می رود، شماری از نهادهای عمومی برجسته — از جمله اداره آمار کانادا تا پیش از سرشماری ۲۰۲۱ کانادا — همچنان از عنوان قدیمی تر «منطقه بافین» استفاده می کردند. با جمعیتی برابر با ۱۸٬۹۸۸ نفر و مساحتی به وسعت (اندکی کوچک تر از مصر)، این منطقه پرجمعیت ترین و پهناورترین منطقه از میان سه منطقه نوناووت است. همچنین این منطقه بزرگ ترین بخش اداری در سطح دوم در سراسر جهان است. جغرافیا. این منطقه شامل جزیره بافین، جزایر بلچر، جزیره آکیمیسکی، جزیره منسل، جزیره پرینس چارلز، جزیره بایلت، جزیره دوون، جزیره بیلی-همیلتون، جزیره کورنوالیس), جزیره باترست, جزیره آموند رینگنس، جزیره الف رینگنس، جزیره اکسل هایبرگ، جزیره الزمیر، شبه جزیره ملویل، بخش شرقی جزیره ملویل, و بخش های شمالی جزیره پرینس ولز و جزیره سامرست, به علاوه جزایر کوچکتر در میان آن ها است. مرکز منط
قه و پایتخت قلمرو ایکالویت است (جمعیت: ۷٬۷۴۰ نفر). منطقه کیکیک تالوک شمالی ترین، شرقی ترین و جنوبی ترین بخش نوناووت را در بر می گیرد. پیش از سال ۱۹۹۹، منطقه کیکیک تالوک با مرزهایی کمی متفاوت به عنوان منطقه بافین در شمال ناحیه کیواتین از قلمروهای شمال غربی وجود داشت. نیمی از بخش غربی جزیره هانس متعلق به منطقه کیکیک تالوک است، در حالی که نیمه شرقی آن بخشی از گرینلند بوده و در شهرداری آواناتا جای دارد. سکونت گاه ها. تمام سیزده سکونت گاه منطقه کیکیک تالوک در کنار آب های جزر و مدی قرار دارند و کمتر از نیمی از جمعیت آن در پایتخت نوناووت و تنها شهر آن، ایکالویت (۷٬۷۴۰ نفر)، زندگی می کنند. بیشتر بقیه جمعیت در دوازده روستا سکونت دارند: آرکتیک بی (۸۶۸ نفر)، کیپ دورست (۱٬۴۴۱ نفر)، کلاید ریور (۱٬۰۵۳ نفر)، گریس فیورد (۱۲۹ نفر)، هال بیچ (۸۴۸ نفر)، ایگلولیک (۱٬۶۸۲ نفر)، کیمیروت (۳۸۹ نفر)، Pangnirtung (۱٬۴۸۱ نفر)، پاند اینلت (۱٬۶۱۷ نفر)، کیکیتارجواک (۵۹۸ نفر)، رزلوت، نوناووت (۱۹۸ نفر)، و Sanikiluaq (۸۸۲ نفر). آلرت (CFS Alert) و Eureka نیز بخشی از مناطق سازماندهی نشده هستند که جمعیت دائمی ندارند. در گذشته، شهرکی معدنی در نانی
سیویک وجود داشت، اما این شهر و معدن نانیسیویک در سال ۲۰۰۲ بسته شدند و فرودگاه نانیسیویک نیز در سال ۲۰۱۰ تعطیل شد و تمام پروازها به فرودگاه آرکتیک بی منتقل گردید. همچون بیشتر جوامع اینوئیت در کانادا، غذاهای سنتی در منطقه شامل فک، آزادماهی قطبی، گراز دریایی، خرس قطبی و گوزن شمالی است. ساکنان منطقه کیکیک تالوک به نام "Qikiqtaalungmiut" شناخته می شوند. ایکالویت. ایکالویت دارای مجتمع استروهیل، موزه Nunatta Sunakkutaangit Museum، ساختمان قانون گذاری نوناووت و مرکز بازدیدکنندگان Unikkaarvik است. پیش از تماس با اروپاییان. بر پایه نظر انسان شناسان و تاریخ نگاران، اینوئیت ها از مردم تولی تبار دارند که فرهنگ دورست (در اینوکتیتوت: تونییت) را جایگزین کردند. تا سال ۱۳۰۰ میلادی، اینوئیت ها با فرهنگ های جنوبی تر مسیرهای بازرگانی داشتند. تاریخ. در حدود سال ۱۹۱۰، بازارهای اروپایی علاقه بیشتری به پوست روباه سفید نشان دادند. توزیع و جابه جایی اینوئیت ها تغییر یافت، زیرا آن ها مسیرهای سنتی شکار و ماهیگیری خود را برای مشارکت در تجارت پوست روباه گسترش دادند. منابع سنتی غذا مانند فک و گوزن شمالی همواره در مناطقی که روباه سفید یافت م
ی شد حضور نداشتند. کمپانی خلیج هادسون که در سال ۱۶۷۰ مجوز گرفته بود، پست های تجاری پوست را در سراسر سرزمین های اینوئیت و اقوام اولیه کانادا تأسیس کرده بود. تا سال ۱۹۱۰، این شرکت بازسازمان دهی شد و به بخش فروش زمین، خرده فروشی و تجارت پوست تقسیم گردید. این شرکت تحت نظارت اندک دولت کانادا، و نیز شماری از مبلغ های کلیسای انگلیکان و کاتولیک که در نزدیکی روستاهای دورافتاده شمالی می زیستند، تجارت پوست را در دست داشت. تا سال ۱۹۲۲، بیشتر کالاهای وارداتی که اینوئیت ها به دست می آوردند از همین شرکت بود. جمعیت. در سرشماری ۲۰۲۱ کانادا که توسط اداره آمار کانادا انجام شد، منطقه کیکیک تالوک دارای جمعیت نفر بود که در واحد از مجموع خانه خصوصی زندگی می کردند. این جمعیت نسبت به سال ۲۰۱۶ که نفر بود، رشد داشته است. با مساحت خشکی ، تراکم جمعیت در این منطقه برابر با نفر در کیلومتر مربع بود.
سارا فیث گریفیثس (؛ زادهٔ ۲۱ ژانویه ۲۰۰۱) که به طور حرفه ای با نام گریف (Griff) شناخته می شود، خواننده و ترانه پرداز اهل انگلستان است. او در سال ۲۰۱۹، نخستین تک آهنگ خود به نام «صحبت با آینه» را از طریق وارنر رکوردز منتشر کرد. سپس او نخستین آلبوم چندآهنگهٔ خود را با همین نام در همان سال منتشر کرد. گریف در جوایز بریت ۲۰۲۱، برندهٔ جایزه ستاره در حال پیشرفت شد و در ۲۰ سالگی به یکی از جوان ترین برندگان این عنوان تبدیل شد. او در همان سال، اولین میکس تیپ خود را با نام "یک قدم در مقابل قدم دیگر" منتشر کرد که هم از نظر تجاری موفق بود و هم تحسین منتقدان را به همراه داشت. در ۱۲ ژوئیه ۲۰۲۴، گریف نخستین آلبوم استودیویی خود به نام "سرگیجه" را منتشر کرد. اوایل زندگی و تحصیلات. گریف در ۲۱ ژانویه ۲۰۰۱ با نام سارا فیث گریفیثس در کینگز لنگلی، هرتفوردشر، انگلستان به دنیا آمد. پدرش، مارک گریفیثس، پسر مهاجران جامائیکایی است که بخشی از نسل «ویندراش» بودند و مادرش، کیم، یک مهاجر نسل اول است که خانواده اش در دوران جنگ ویتنام به انگلستان مهاجرت کردند. گریف بیان کرد که «احساس می کنم بیشتر با ریشه های چینی خود ارتباط برقرار می کنم». وا
لدین گریف سرپرستی موقت کودکان را برعهده می گیرند و تجربیات او با این کودکان در تک آهنگ «چیزهای خوب» منعکس شده است. گریف بیان کرد که اولین خاطره اش از علاقه به موسیقی زمانی بود که در حدود هشت سالگی یک آی پاد شافل به او دادند که آلبوم "بی باک" از تیلور سوئیفت روی آن دانلود شده بود. او سپس به طور خودآموز یادگرفت که چطور موسیقی ضبط و تولید کند و از ویدئوهای آموزشی در یوتیوب برای یادگیری تکنیک های مختلف استفاده کرد. گریف زمانی که در مدرسه سنت کلمان دینز تحصیل می کرد، زندگی موسیقی اش را پنهان نگه می داشت چون نمی دانست آیا موفق خواهد شد یا نه و گفته بود: «هیچ کس در مدرسه دوست ندارد کسی را که دربارهٔ آرزوی خوانندگی اش صحبت می کند، ببیند». بعد از پایان دورهٔ دبیرستان، به معلمانش گفته بود که یک سال به استراحت می پردازد و به آن ها از پروژه های موسیقی اش چیزی نگفته بود. در مورد انتخاب نام هنری «گریف»، او خاطر نشان کرد: «سارا گریفیثس خیلی جذاب نیست، من مثل کسی به نظر می رسم که وام مسکن و چهار بچه دارد، خیلی رسمی است». گریف که در خانواده ای مسیحی بزرگ شده، دربارهٔ ایمان خود گفته است: «فکر می کنم وقتی با والدین مسیحی بزرگ م
ی شوی، به نقطه ای می رسی که از خودت می پرسی: “خب، آیا واقعاً ایمان دارم یا فقط دارم طبق عادت پیش می روم؟ ” و از بچگی احساس می کردم که این چیزی است که واقعاً به آن ایمان دارم، بنابراین همیشه چیزی بوده که آن را پذیرفته ام.» حرفه. ️در ۴ ژوئیه ۲۰۱۹ اعلام شد که گریف با شرکت وارنر رکوردز قرارداد امضا کرده است. در همان روز، او نخستین تک آهنگ خود به نام «صحبت با آینه» را منتشر کرد که همراه با یک موزیک ویدئو بود. آنی مک این ترانه را در پلی لیست "نام جدید" در رادیو بی بی سی وان پخش کرد. گریف گفته بود که نوشتن این ترانه تنها یک ساعت طول کشید. او انتشار این ترانه را یکی از مهم ترین لحظات حرفه ای اش دانست، زیرا درست بعد از تمام کردن امتحانات پایان دورهٔ دبیرستان خود منتشر شد. "بیلبورد" این تک آهنگ را یک «آغاز هیجان انگیز» توصیف کرد و از «صدای قدرتمند و اشعار حساس» او تمجید کرد. در اوت ۲۰۱۹، گریف تک آهنگ بعدی اش به نام «آن طور که باید نشکستمش» را منتشر کرد که همراه با موزیک ویدئویی بود که لباس های آن را خود گریف طراحی کرده بود. در اکتبر ۲۰۱۹، او تک آهنگ «بهشت» را منتشر کرد و پس از آن، نخستین آلبوم چندآهنگهٔ خود به نام "صحب
ت با آینه" را در ۱۵ نوامبر ۲۰۱۹ عرضه کرد. در دسامبر ۲۰۱۹، گریف یک نسخه بازخوانی از ترانهٔ «شعله ابدی» (۱۹۸۹) از گروه آمریکایی د بنگلز را منتشر کرد. در ۷ فوریه ۲۰۲۰، گریف تک آهنگ «چیزهای خوب» را منتشر کرد. با اینکه خیلی ها فکر می کردند این ترانه دربارهٔ یک شکست عشقی است، او توضیح داد که موضوع آهنگ در مورد دلتنگی برای بچه هایی است که خانواده اش آن ها را به سرپرستی گرفته بود، چون آن ها مثل خواهر و برادر برایش محسوب می شدند. در مارس ۲۰۲۰، ترانهٔ «دوستت دارم ها» که گریف در ترانه سرایی آن نقش داشت، توسط خواننده آمریکایی هیلی استاینفلد منتشر شد. سپس در ۲۹ مه ۲۰۲۰، گریف تک آهنگ «خودم را ببخشم» منتشر کرد که از سوی "ان ام ئی" به عنوان یک «سرود» توصیف شد. در ژوئیه ۲۰۲۰، گریف از سوی آکادمی آیوورز برای جایزه ستاره در حال پیشرفت آیوور نوولو نامزد شد و در همین ماه تک آهنگ «دوباره بگو» را منتشر کرد. در اکتبر ۲۰۲۰، او در دو ترانه همکاری کرد؛ «یک میلیون بار بهتر»، ترانه ای از گروه انگلیسی هون و «درون و بیرون»، ترانه ای از دی جی آلمانی زد. در ژانویه ۲۰۲۱، گریف تک آهنگ «گودال سیاه» را منتشر کرد که از سوی ان ام ئی به عنوان یک «سر
ود پاپ تاریک» توصیف شد. در ۱۹ مارس ۲۰۲۱، گریف جایزه بریت را برای هنرمند در حال پیشرفت دریافت کرد و در مراسم آن سال ترانهٔ «گودال سیاه» را اجرا کرد. همان روز، او جزئیات نخستین میکس تیپ خود به نام "یک قدم در مقابل قدم دیگر" را اعلام کرد که در ۱۸ ژوئن ۲۰۲۱ منتشر شد. دو ماه بعد، گریف تک آهنگ «یک شب» را منتشر کرد. در اکتبر ۲۰۲۱، او تور خود را در بریتانیا برای حمایت از نخستین میکس تیپش آغاز کرد و بعداً تورهایی در اروپا و آمریکای شمالی برگزار کرد.&lt;ref name = "Rescheduled EU dates and new US/Canada shows"&gt;&lt;/ref&gt; در نوامبر ۲۰۲۱، دوآ لیپا گریف را به عنوان یکی از سه هنرمند پشتیبان خود برای تاریخ های اروپایی تور نوستالژی آینده در سال ۲۰۲۲ معرفی کرد. در سپتامبر ۲۰۲۲، گریف در هشت تاریخ از تور +–=÷× از اد شیرن اجرا کرد. در سال ۲۰۲۳، او به عنوان هنرمند افتتاحیه در تور موسیقی کیهانی از گروه بریتانیایی کلدپلی در چند تاریخ اروپایی شامل کشورهای پرتغال، سوئیس، دانمارک، سوئد و هلند حضور داشت. در اوت ۲۰۲۳، گریف پس از یک وقفه در موسیقی، در حین تور نوستالژی آینده، تک آهنگ «سرگیجه» را منتشر کرد. این ترانه توسط تیلور سوئیفت
در اینستاگرام تبلیغ شد و او گفت که «آهنگ را دوست دارد». گریف برای حمایت از این تک آهنگ، آلبوم چندآهنگهٔ "سرگیجه بخش ۱" را در اکتبر ۲۰۲۳ منتشر کرد. در همان ماه، گریف تک آهنگ جدید خود به نام «فضانورد» را معرفی کرد که در همکاری با کریس مارتین، خواننده گروه کلدپلی نوشته شده بود و در دسامبر ۲۰۲۳ منتشر شد. او در فوریه ۲۰۲۴ تک آهنگ سوم خود با عنوان «منم دلم برات تنگ شده» را منتشر کرد و بعد از آن آلبوم چندآهنگهٔ "سرگیجه بخش ۲" را در آوریل ۲۰۲۴ عرضه کرد. در ۱۲ ژوئیه ۲۰۲۴، گریف اولین آلبوم استودیویی خود به نام "سرگیجه" را منتشر کرد که با نقدهای مثبت از سوی منتقدان مواجه شد. در نوامبر ۲۰۲۴، گریف تک آهنگ جدید خود به نام «ماسکارای دیشب» را منتشر کرد. در ۲۰ ژوئن ۲۰۲۴، اعلام شد که گریف به عنوان هنرمند افتتاحیه در تور مختصر و مفید از سابرینا کارپنتر حضور پیدا می کند. در ۲۲ ژوئن ۲۰۲۴، گریف به عنوان هنرمند افتتاحیه در کنار گروه پرامور، برای تور دوره ها از تیلور سوئیفت در لندن اجرا کرد.
بازی جدید! یک مجموعه مانگای چهار پانل ژاپنی اثر شوتارو توکونو است که از ژانویه ۲۰۱۳ تا اوت ۲۰۲۱ در مجلهٔ "مانگا تایم کیرارا کارات" از انتشارات هوئوبونشا منتشر شد. یک مجموعه انیمهٔ تلویزیونی دوازده قسمتی ساختهٔ استودیوی دوگا کوبو از روی این اثر دستمایه اقتباس قرار گرفت که از ژوئیه تا سپتامبر ۲۰۱۶ در ژاپن پخش شد. فصل دوم این مجموعه نیز از ژوئیه تا سپتامبر سال بعد منتشر شد. یک بازی ویدئویی اثر 5pb از روی این مانگا ساخته و در ۲۶ ژانویه ۲۰۱۷ برای پلی استیشن ۴ و پلی استیشن ویتا منتشر شد. خلاصه داستان. آئوبا سوزوکازه، فارغ التحصیل دبیرستان، با الهام گرفتن از طراحی شخصیت های یک بازی ویدئویی خاص که وقتی کوچکتر بود بازی می کرد، به عنوان یک طراح شخصیت در ایگل جامپ، شرکت توسعه دهندهٔ بازی ویدئویی، شروع به کار کرد. او در آنجا با همکاران جدید خود و سایر اقراد شرکت آشنا می شود.
ماری مک لئود بثون (؛ زادهٔ ۱۰ ژوئیه ۱۸۷۵ – درگذشتهٔ ۱۸ مه ۱۹۵۵) آموزگار، مدیر مدرسه و فعال حقوق مدنی آمریکایی بود که به عنوان یکی از برجسته ترین چهره های تاریخ آمریکا در زمینه آموزش دختران آفریقایی-آمریکایی و پیشبرد حقوق زنان سیاه پوست شناخته می شود. او بنیان گذار مدرسه ای در فلوریدا برای دختران سیاه پوست بود که بعدها به کالج بثون-کوکمن تبدیل شد. همچنین، بثون یکی از اعضای اصلی مشاوران رئیس جمهور فرانکلین دلانو روزولت در امور مربوط به اقلیت ها بود. زندگی اولیه. ماری مک لئود در سال ۱۸۷۵ در خانواده ای کشاورز و فقیر در شهر میس ویل، کارولینای جنوبی، به دنیا آمد. والدین او از بردگان آزادشده پس از جنگ داخلی آمریکا بودند. او پانزدهمین فرزند از هفده فرزند خانواده بود. علاقه او به تحصیل از کودکی آغاز شد، و نخستین عضو خانواده اش بود که به مدرسه رفت. او در دوران نوجوانی، پس از دریافت کمک هزینه تحصیلی، در مدرسه ای مذهبی برای دختران آفریقایی-آمریکایی تحصیل کرد و سپس در کالج مودی بیبل در شیکاگو ادامه تحصیل داد تا آموزگار مذهبی شود. فعالیت های آموزشی. پس از پایان تحصیلات، بثون به عنوان معلم در جنوب آمریکا مشغول به کار شد. تج
ربه مواجهه با فقر، تبعیض نژادی و فقدان فرصت های آموزشی برای دختران سیاه پوست، او را به این باور رساند که آموزش، کلید آزادی و پیشرفت است. در سال ۱۹۰۴، او در شهر دیتونا بیچ، فلوریدا، با تنها یک دلار و پنج دانش آموز دختر، «مدرسه ای برای دختران سیاه پوست» تأسیس کرد. این مدرسه با تلاش های بی وقفه بثون رشد کرد و بعدها با مدرسه ای دیگر ادغام شد تا کالج بثون-کوکمن (Bethune-Cookman College) تشکیل شود. این کالج یکی از نخستین مؤسسات آموزش عالی برای سیاه پوستان در ایالت فلوریدا بود. نقش در جنبش حقوق مدنی. بثون از آموزش به عنوان ابزاری برای مبارزه با نژادپرستی، تبعیض و فقر استفاده می کرد. او هم زمان با مدیریت مدرسه، به فعالیت در سازمان های ملی برای حقوق مدنی زنان و سیاه پوستان پرداخت. در دهه ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰، او به عنوان رئیس «انجمن ملی زنان سیاه پوست» (NACW) انتخاب شد و در سال ۱۹۳۵، «شورای ملی زنان سیاه پوست» (NCNW) را بنیان گذاشت؛ نهادی که هنوز نیز به فعالیت خود ادامه می دهد. همکاری با دولت آمریکا. در دوره ریاست جمهوری فرانکلین دلانو روزولت، بثون یکی از معدود زنان سیاه پوستی بود که در سیاست ملی نقش فعالی ایفا کرد. او در «دفت
ر امور اقلیت ها» وزارت جنگ خدمت کرد و به عنوان مشاور ویژه در امور نژادی و آموزشی در دولت روزولت فعالیت داشت. او همچنین بخشی از «کابینه سیاه پوستان» غیررسمی بود که متشکل از مشاورانی بود که روزولت در امور مربوط به نژاد با آن ها مشورت می کرد. حمایت از زنان و دختران. ماری بثون باور داشت که آموزش دختران نه تنها به پیشرفت فردی، بلکه به پیشرفت کل جامعه سیاه پوستان کمک می کند. او با تشکیل کلاس های سوادآموزی، مهارت آموزی و همچنین فراهم کردن خوابگاه، کتابخانه و حمایت های بهداشتی برای دختران، الگویی کامل از آموزش جامع را ارائه داد. دیدگاه او در مورد توانمندسازی زنان، بر پایه استقلال اقتصادی، آگاهی اجتماعی و رشد شخصی استوار بود. میراث و تأثیر. ماری مک لئود بثون تا پایان عمر خود فعال باقی ماند. پس از مرگ او در سال ۱۹۵۵، نام و دستاوردهایش در بسیاری از نهادهای آموزشی و تاریخی ثبت شد. کالج بثون-کوکمن هنوز یکی از مهم ترین مؤسسات آموزش عالی برای آفریقایی-آمریکایی ها در آمریکاست. در سال ۱۹۷۴، منزل او به عنوان «نقطه عطف ملی تاریخی» ثبت شد. در سال ۲۰۲۲، مجسمه او در کاپیتول هیل جایگزین مجسمه یک ژنرال کنفدراسیون شد، تا نمادی از مقا
ومت، آموزش و پیشرفت زنان سیاه پوست باشد. نقل قول معروف. «سرمایه واقعی یک ملت، در دل ها و ذهن های مردمش است.» درگذشت. بثون در تاریخ ۱۸ مه ۱۹۵۵ در سن ۷۹ سالگی در خانه اش در دیتونا بیچ درگذشت. میراث او تا امروز الهام بخش فعالان، معلمان و رهبران جامعه است.
مَها بَیرَقدار الخال (۲۶ فوریهٔ ۱۹۴۷ – ۲۲ فوریه ۲۰۲۵) شاعر و نقاش سوری-لبنانی بود. در دمشق به دنیا آمد. در سال ۱۹۶۷ از مرکز هنرهای زیبا در دمشق فارغ التحصیل شد و سپس دیپلم مدیریت بازرگانی را از دانشکدهٔ عالی ترجمهٔ مونیخ آلمان در سال ۱۹۷۹ دریافت کرد. او در سال ۱۹۷۰ با یوسف الخال شاعر لبنانی ازدواج کرد و تابعیت لبنان را گرفت. در روزنامه نگاری به عنوان نویسنده فعالیت کرد و همچنین تهیه کننده و مجری برنامه های تلویزیونی و رادیویی در دمشق بود. ترانه های کودکانه و ترانه های دینی زیادی نوشت. در بسیاری از کنفرانس ها و جشنواره های شعر در کشورهای عربی شرکت کرد. او تعدادی نمایشگاه هنری انفرادی و گروهی برگزار کرد و همچنین بین سال های ۱۹۷۰–۱۹۷۵ گالری وان را به همراه همسرش مدیریت کرد. زندگی و پیشه. مها بیرقدار در ۲۶ فوریهٔ ۱۹۴۷ در دمشق به دنیا آمد. پدرش، سرهنگ دوم محمد خیر بیرقدار، مردی تحصیل کرده و به طراحی علاقه داشت و مادرش، نظمیّه الامین، استعدادی برای طراحی داشت. مها که دختر دوم بود، در خانواده ای با چهار فرزند بزرگ شد. خانواده اش به حکم شغل پدر، در اکثر روستاها و شهرهای سوریه نقل مکان کردند. در چهارده سالگی، اولین شع
رهایش را نوشت و شروع به کشیدن خطوط بر روی دفتر سفید خود کرد که حاوی مجموعه بزرگی از نقاشی های کارت تبریک بود. مها تحصیلات ابتدایی خود را در مدرسهٔ خدیجه الکبری گذراند و گواهینامه ابتدایی را با درجهٔ ممتاز دریافت کرده است. سپس در مدرسهٔ السادسه در دمشق به تحصیل ادامه داد و گواهینامه بروفیه و کالوریا را با نمرات بسیار خوب اخذ کرد. در همین حین استعداد او در بازیگری و طراحی متبلور شد و او می خواست در رشتهٔ تئاتر تحصیل کند، اما این تمایل با مخالفت شدید خانواده اش مواجه شد، با توجه به اینکه او از یک خانواده قدیمی و محافظه کار سوری برمی آمد، به این معنی که دختران نمی توانستند شب ها بیرون از خانه بمانند. در سال ۱۹۶۴ به مؤسسهٔ هنرهای زیبا در دمشق پیوست و در رشتهٔ نقاشی و مجسمه سازی تحصیل کرد و در سال ۱۹۶۷ موفق به اخذ دیپلم نقاشی با نمرهٔ بسیار خوب شد. در سال ۱۹۶۷ عنوان ملکهٔ زیبایی دمشق را به دست آورد و این تجربه ای است که معمولاً در مورد آن صحبت نمی کرد.او برای ادامهٔ درس های طراحی عازم آلمان شد، اما ورود او به آلمان برای شروع سال دانشگاهی در انستیتوی هنر دیر بود و همین امر او را به تغییر رشته و تحصیل در رشته مدیریت
بازرگانی واداشت تا اینکه مدرکی از مؤسسهٔ عالی ترجمه و تجارت مونیخ در سال ۱۹۶۹ دریافت کرد. در همان سال بر اثر سکته قلبی، پدرش فوت کرد و او را مجبور کرد به سوریه بازگردد و در آنجا بماند. سپس وارد عرصهٔ کار رسانه ای شد و برنامهٔ شعری را در رادیو سوریه تهیه و ارائه کرد. سال ها بعد، در کنار امیلی نصرالله نویسنده، سونیا بیروتی روزنامه نگار و جمعی از نویسندگان در سردبیری مجلهٔ «فیروز» از انتشارات دارالصیاد شرکت کرد. بیرقدار در دههٔ ۱۹۶۰ در تهیه و ارائه برنامهٔ «شب، شعر و موسیقی» در رادیو دمشق کار کرد. او در بیش از هفتاد شب شعر، از جمله آنهایی که به میزبانی جشنواره «عشق» در لاذقیه برگزار شد، شرکت کرد. بین سالهای ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۷ به عنوان نویسنده و تصویرگر در مجله «فیروز» در دارالصیاد کار کرد و در دههٔ ۱۹۹۰ برنامه های فرهنگی را در رادیو لبنان تهیه و ارائه کرد. نبود پدر بر احساسات مها تأثیر گذاشت و تلاش او برای انتشار اولین مجموعه شعرش، نوعی جبران و مقابله با احساس فقدان بود. اشعار مختلفی که در زمان های مختلف سروده بود را جمع آوری کرد. او با دوست پدرش (که در زمینه چاپ زیاد می دانست) از دمشق به سمت به دفتر انتشارات دارالنها
ر در بیروت رفت. در آنجا با یوسف الخال شاعر (مدیر وقت انتشارات) آشنا شد و به جای انتشار اولین مجموعه شعر خود، آشنایی و آینده اش با یوسف الخال آغاز شد.پس از سه ماه مکاتبه ای که بین دمشق و بیروت به منظور هماهنگی چاپ دیوان انجام شد، یوسف الخال ازو خواست به بیروت بیاید. آن دو در سال ۱۹۷۰ در قبرس با چیرگی بر خشم خانواده، آداب و رسوم، تفاوت دینی و اختلاف سنی (۳۱ سال) به صورت مدنی ازدواج کردند. آثار شعری او بر عشق، انسان، وطن و ترس متمرکز بود و اولین مجموعه شعر او «علف نمکی» (۱۹۸۷) و پس از آن «نسل عناصر» و سپس «سکوت» بود. نقاشی سهمی موازی با شعر در زندگی مها بیرقدار دارد. او به یک مکتب هنری خاص تعلق ندارد و سبک خاص خود را دارد. اولین نمایشگاه او در گالری ۱ در زقاق البلاط بود که مدیر و مالک آن همسرش یوسف الخال بود. در نوشتن آثار نمایشی و فیلمنامه نیز آثاری دارد. در لبنان و جهان عرب مورد تجلیل قرار گرفت و جوایز و نشان های بسیاری دریافت کرد، از جمله مدال لیاقتی که توسط رئیس جمهور امیل لحود در سال ۲۰۰۴ به وی اعطا شد و سپر قدردانی از فرماندهی ارتش. ماها بیرقدار در روز شنبه ۲۲ فوریه ۲۰۲۵ در غزیر درگذشت. دعای رحلت او در ۲۴