Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کلیسای نوئسترا سنورا د لا مرسد ، یک معبد کاتولیک واقع در مرکز تاریخی شهر کیتو، پایتخت اکوادور است. این اولین کلیسا و مقر مرسدریان در کشور بوده و به همین دلیل عنوان بازیلیکا را یدک می کشد. ساختمان سفید دارای پنج گنبد، یک برج مربع است و با کتیبه های اینکا و عربی تزئین شده است. ساخت و ساز در سال ۱۷۰۱ میلادی آغاز شد و برج در سال ۱۷۳۶ به پایان رسید و بازیلیکا در سال ۱۷۳۷ تقدیس شد. معمار آن خوزه جیمی اورتیز بود. محراب اصلی توسط برناردو د لگاردا بین سال های ۱۷۴۸ و ۱۷۵۱ تراشیده و ساخته شد قربانگاه پشت سردر اثری از اوایل قرن نوزدهم است. در داخل آن و همچنین در داخل کلیسا، چندین اثر از هنرمند ویکتور میدروس وجود دارد. کتابخانه این کلیسا یکی از مهم ترین کتابخانه های تاریخی شهر را هم به دلیل محتوای آن و هم به دلیل وضعیت حفاظتی آن داراست. کتابخانه مرسد در دو طبقه از جناح شمالی صومعه استقرار یافته و از طریق طبقه پایین و همچنین طبقه بالایی دسترسی دارد. قفسه های کتاب دیوارهای هر دو طبقه را می پوشانند و داخل آن با یک راه پله مارپیچ چوبی حکاکی شده زیبا به هم متصل می شوند. بر اساس فهرست نویسی انجام شده در پروژه حفاظت از کتابخانه
از سال ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۷، ۲۲۰۰۰ جلد و بیش از ۴۰۰۰۰ رکورد کتابشناختی شمارش شده است. پروژه حفاظت از کتابخانه مرسدس توسط مؤسسه حفاظت گتی تأمین مالی شد و توسط بنیاد کاسپیکارای کیتو مدیریت شده. مدیر پروژه، مرمت کننده اسناد و کاغذ معروف مارکوس ریوادنیرا سیلوا در منطقه حفاظت شده و آنجل اولئاس در منطقه فهرست نویسی بود. منابع. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
کاخ کاروندلت () مقر دولت جمهوری در اکوادور است که در کیتو واقع شده است. دسترسی به آن از طریق فضای عمومی معروف به میدان استقلال یا "پلازا گرانده" فراهم می شود و در پیرامون آن کاخ اسقف اعظم، کاخ شهرداری، هتل پلازا گرانده و کلیسای جامع متروپولیتن نیز قرار دارند. تاریخچه این بنای نمادین به دوران استعمار، در حدود سال ۱۵۷۰ میلادی می رسد و بر جای خانه های سلطنتی سابق شهر کیتو ساخته شده است.
پریدل یا نمازخانه جانبی بخشی الحاقی به یک معبد است که بخش ویژه ای از ساختمان اصلی (معمولاً در ضلع جنوبی و/یا شمالی) را برای قرار دادن یک محراب اضافی با یک تخت برای عبادت فراهم آورد. این کلیساهای الحاقی می توانند اشکال مختلفی داشته باشند و در فضای معبد به طور متفاوتی طراحی شوند و ساختار آن گاه پیچیده یا به صورت مجموعه ای کامل بدل شود. پریدل، پرکلزیا یا نمازخانه ها به ویژه برای نصب محراب (های) اضافی در معبد ساخته می شدند تا بتوانند بیش از یک مراسم عبادت را در یک کلیسای واحد، در یک روز برگزار کنند؛ زیرا در کلیسای ارتدکس چنین عملی مرسوم است.
&lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt; قلعهٔ الکساندر یا قلعهٔ طاعون () یک قلعهٔ نظامی درون دریا است که به صورت یک جزیرهٔ مصنوعی در خلیج فنلاند و در نزدیکی شهرهای سنت پترزبورگ و کرونشتات واقع است. از ۱۸۹۹ تا ۱۹۱۷، این قلعه دارای یک آزمایشگاه تحقیقاتی در مورد طاعون و سایر بیماری های باکتریایی بود. بنیاد. از زمان تشکیل سنت پترزبورگ در سال ۱۷۰۳ میلادی، آبراه های خلیج فنلاند برای روسیه اهمیت استراتژیک داشتند. پتر اول ساخت قلعه ها را در خلیج فنلاند آغاز کرد و پایه گذاری اولین تأسیسات نظامی در جزیره کوتلین، قلعه کرنشلوت، در سال ۱۷۰۴ بود. در طول دو قرن بعدی، روسیه به استحکام بخشیدن به این منطقه ادامه داد. لویی بارتلمی کاربونیر د ارسیت د گرگناک (معروف به لو لوویچ کاربونیر) نقشه اولیه قلعه الکساندر را تهیه کرد. پیش از این، او در سال ۱۸۲۷ بازسازی تأسیسات نظامی دیگری در خلیج فنلاند به نام قلعه سیتادل (قلعه پتر اول کنونی) را برنامه ریزی کرد. پس از مرگ کاربونیر در سال ۱۸۳۶، ژان آنتوان موریس (معروف به موریس گوگوویچ دسترم)، یک مهندس نظامی روسی با اصالت فرانسوی، طرح یک قلعه جدید را
ارائه کرد. ساخت و ساز در سال ۱۸۳۸ و تحت نظارت یک مهندس نظامی دیگر روسی به نام میخائیل فون در وید آغاز شد. سازندگان ۵۵۳۵ ستون که هر کدام ۱۲ متر طول داشتند را به بستر دریا انداختند تا زمین را تقویت کنند. سپس ستون ها را با یک لایه ماسه، یک لایه بلوک بتنی و یک لایه دال گرانیتی پوشاندند. آجرکاری این قلعه با سنگ گرانیت روکش شده است. امپراتور نیکولای اول رسماً این قلعه را در ۲۷ ژوئیه ۱۸۴۵ تأسیس کرد. این قلعه به افتخار برادرش امپراتور الکساندر اول نامگذاری شد. وضعیت فعلی. پس از سال ۱۹۱۷، این قلعه به طور رسمی در اختیار نیروی دریایی روسیه بود که انبارها و یک تعمیرگاه را در آنجا نگهداری می کرد. در سال ۱۹۸۳، این قلعه از وسایل خود محروم و متروک شد. در اواخر دهه ۱۹۹۰ و اوایل دهه ۲۰۰۰، قلعه الکساندر مکانی محبوب برای مهمانی های افسارگسیخته شد. از سال ۲۰۰۵ این قلعه به طور رسمی توسط اداره مرکز کنفرانس ریاست جمهوری معروف به کاخ کنستانتین در استرلنا اداره می شود. از آن زمان دسترسی به داخل محوطه قلعه از طریق تنها دروازه قلعه محفوظ است. در سال ۲۰۰۷، مدیریت قلعه قصد خود را برای جستجوی سرمایه گذاران برای پروژه نوسازی پیشنهادی به ارز
ش ۴۳ میلیون دلار اعلام کرد. از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۰، سیلاب ناوبری سد سنت پترزبورگ برای کانال اصلی کشتیرانی خلیج فنلاند کمتر از یک مایلی از قلعه الکساندر ساخته می شد. یک مسیر جدید برای کانال کشتیرانی نیاز به لایروبی گسترده در آب های مجاور قلعه اسکندر داشت. نگرانی های جدی در مورد تأثیر منفی تلاش های لایروبی و افزایش تخریب توسط موج کشتی های رهگذر بر یکپارچگی پایه های الکساندر مطرح شد. از سال ۲۰۱۱، تورهای توریستی با قایق به قلعه در دسترس هستند.
باگاماتی فیلمی هندی محصول سال ۲۰۱۸ و به کارگردانی جی. آشوک است. در این فیلم بازیگرانی همچون آنوشکا شتی، اونمی موکوندان، جایارام، آشا شارات، مورالی شرما و دوادارشینی ایفای نقش کرده اند.
دوروتی کامیل شی یک دیپلمات حرفه ای آمریکایی است که از سال ۲۰ ژانویه ۲۰۲۵ به عنوان کاردار ایالات متحده آمریکا در سازمان ملل متحد فعالیت می کند. او همچنین در سال ۲۰۲۴ به عنوان معاون نماینده ایالات متحده در سازمان ملل و در سال ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۳ به عنوان سفیر ایالات متحده در لبنان خدمت کرده بود. در ۷ دسامبر ۲۰۲۲ جایزه رتبه برجسته ریاست جمهوری را برای موفقیت خارق العاده پایدار دریافت کرد. در ۳ ژانویه ۲۰۲۳، رئیس جمهور بایدن اعلام کرد که قصد دارد وی را به عنوان معاون نماینده ایالات متحده آمریکا در سازمان ملل با رتبه و جایگاه سفیر فوق العاده و تام الاختیار، معاون نماینده ایالات متحده آمریکا در شورای امنیت سازمان ملل متحد و همچنین نماینده ایالات متحده آمریکا در جلسات مجمع عمومی سازمان ملل متحد معرفی کند. تحصیلات. شی دارای لیسانس هنر از دانشگاه ویرجینیا، کارشناسی ارشد علوم از دانشگاه جرج تاون، و کارشناسی ارشد علوم از کالج ملی جنگ می باشد.
کتاب بژ (به انگلیسی: Beige Book) که به طور رسمی تر خلاصه ای از تفسیر شرایط اقتصادی کنونی نامیده می شود، گزارشی است که توسط هیئت فدرال رزرو ایالات متحده هشت بار در سال منتشر می شود. این گزارش قبل از جلسات کمیته فدرال بازار باز منتشر می شود. هر گزارش مجموعه ای از «اطلاعات روایت شده در مورد شرایط اقتصادی فعلی» توسط هر بانک فدرال رزرو در منطقه خود از «مدیران بانک و شعبه و مصاحبه با مخاطبین کلیدی تجاری، اقتصاددانان، کارشناسان بازار و سایر منابع» است.
بازسازی جنگل به عنوان «اقداماتی برای بازگرداندن فرآیندهای بوم شناختی، که بهبود ساختار جنگل، کارکرد بوم شناختی و سطوح تنوع زیستی را به سوی جنگل های اوج تسریع می بخشد»، یعنی مرحله پایانی جانشینی جنگل طبیعی تعریف می شود. جنگل های اوج (Climax) اکوسیستم های نسبتاً پایداری هستند که حداکثر زیست توده، پیچیدگی ساختاری و تنوع گونه ای را ایجاد کرده اند که "در محدوده های تحمیل شده توسط آب و هوا و خاک و بدون مزاحمت مداوم از سوی انسان" امکان پذیر است (توضیحات بیشتر در اینجا). بنابراین جنگل اوج اکوسیستم هدف است که هدف نهایی بازسازی جنگل را مشخص می کند. از آنجایی که آب و هوا عامل اصلی تعیین کنندهٔ ترکیب جنگل های اوج است، تغییر اقلیم جهانی ممکن است سبب تغییر اهداف بازسازی شود. علاوه بر این، اثرات بالقوه تغییر اقلیم بر اهداف بازسازی باید در نظر گرفته شود، زیرا تغییر دما و الگوهای بارش ممکن است ترکیب و توزیع جنگل های اوج را تغییر دهد. بازسازی جنگل یک شکل تخصصی از بازجنگل کاری است، اما با کاشت درختان معمولی تفاوت دارد، زیرا اهداف اولیه آن بازیابی تنوع زیستی و حفاظت از محیط زیست است.
جهش غالب مرغ عشق خاکستری که اغلب به نام خاکستری استرالیایی یا به سادگی خاکستری نامیده می شود، یکی از تقریباً ۳۰ جهش است که بر رنگ مرغ عشق تأثیر می گذارد. این پایه واریته استاندارد Grey-Green و Grey است. ژن غالب خاکستری روی یکی از کروموزوم های اتوزومی قرار دارد. هیچ ارتباط شناخته شده ای از این ژن با هیچ جهش دیگری وجود ندارد.
تاکسیدرمی فیلمی کمدی فانتزی ایرانی محصول ۱۴۰۳ به کارگردانی محمد پایدار و تهیه کنندگی محمدجواد موحد است. خلاصه داستان. داستان این فیلم با محوریت برادر ناتنی محمدرضا پهلوی و علاقه مندی اش به شکار گوزن، ماجرای تلاش سه شکارچی، برای شکار گوزن زرد ایرانی در حال انقراض در بحبوحه پیروزی انقلاب اسلامی ۱۳۵۷ ایران است. جوایز و افتخارات. فیلم سینمایی تاکسیدرمی که جز ده فیلم پرمخاطب در چهل سومین دوره جشنواره فیلم فجر شد، توانست با نامزدی در چهار رشته بهترین جلوه های ویژه بصری، بهترین طراحی صحنه، بهترین صدا و بهترین فیلمبرداری پیشتاز نامزدی در میان ۴ اثر کمدی حاضر در این رویداد شود.
علم ژنتیک رنگ طوطی عشق رخ صورتی با وراثت تنوع رنگ در پرهای گونه ای به نام طوطی عشق رخ صورتی ("Agapornis roseicollis") که معمولاً به عنوان طوطی عشق رخ صورتی یا طوطی عشق رخ هلویی شناخته می شود، سروکار دارد. طوطی عشق با چهره گلگون دارای عمیق ترین طیف جهش های موجود در میان همهٔ گونه های "آگاپورنیس" است. به طور کلی، این جهش ها در دسته های ژنتیکی غالب، هم غلبه، مغلوب و مغلوب وابسته به X قرار می گیرند. در حالی که این نسبتاً ساده به نظر می رسد، زمانی که یک نمونه واحد نمونه های متعددی از این ویژگی های جهشی داشته باشد، می تواند به سرعت گیج کننده شود.
امن یا بادرا فیلمی هندی محصول سال ۲۰۰۵ و به کارگردانی بویاپتی سینو است. در این فیلم بازیگرانی همچون راوی تجا، میرا جازمین، آرجان باجوا، پراکاش راج، تلنگانا شکونتلا و لیندا آرسینو ایفای نقش کرده اند.
جهش مرغ عشق رقیق یکی از تقریباً ۳۰ جهش است که بر رنگ lمرغ عشق ها تأثیر می گذارد. این یکی از جهش های تشکیل دهنده چندین گونه شناخته شده است: زردهای روشن، تیره، زیتونی، خاکستری و پراکنده و سفیدهای خاکستری و پراکنده. جهش رقیق نسبت به آلل نوع وحشی خود مغلوب است، بنابراین، پرنده ای که دارای یک آلل رقیق منفرد (هتروزیگوت) است، از نظر ظاهری با نوع وحشی سبز روشن یکسان است، یعنی وجود یک آلل منفرد از نوع وحشی برای اجازه تولید تعداد نرمال گرانول ملانین کافی است. در میان طوطی های فانتزی، چنین پرنده ای گفته می شود که رقیق شده سبز روشن است که معمولاً سبز روشن/رقیق نوشته می شود، اگرچه از سبز روشن/زرد استفاده شده است.
ژن رقیق کننده هر یک از تعدادی ژن است که برای ایجاد رنگ پوشش روشن تر در جانداران زنده عمل می کند. نمونه های زیادی از این ژن ها وجود دارد: عمومی. رنگ های پوشش رقیق دارای ملانوسیت هستند، اما به دلیل غلظت یا نوع سلول های تولیدکننده رنگدانه، نه به دلیل عدم وجود آنها، از رنگ های تیره تر متفاوت است. رقیق شدن رنگدانه، که گاهی به عنوان هیپوملانیسم نامیده می شود، سفیدگرایی، زالی (کامل، بخشی یا رقیق شدن)، شبح، رنگ پریدگی و ایزابلینیسم نامیده می شود. نمای کلی. از میان سایه های رنگی که در خز سگ ها یافت می شود، قهوه ای روشن ناشی از فئوملانین به سختی تحت تأثیر قرار می گیرد. اوملانین سیاه به رنگ خاکستری به نام «آبی» روشن می شود. اوملانین قهوه ای شکلاتی به رنگ معمولی Weimaraner روشن می شود.
فرشته سرنوشت و فیلمی هندی محصول سال ۱۹۹۵ و به کارگردانی بویاپتی سینو است. در این فیلم بازیگرانی همچون میتون چاکرابورتی، ریتوپارنا سنگوپتا، سوهام چاکرابورتی، راجینیکانت، سومیترا چاترجی، مامتا کولکارنی و پانت ایثار ایفای نقش کرده اند.
ورزشگاه آبی ویر-سو-مارن () که به عنوان استادیوم آبی المپیک ایل دو فرانس نیز شناخته می شود، یک ورزشگاه با امکانات رقابت های روئینگ و قایقرانی(کانو) است که در سر-سور-مرن، ایل-دو-فرانس و در مجاورت رود مارن واقع شده است. تاریخچه. این ورزشگاه به بیشتر به دلیل برگزاری رویدادهایی از قرن بیستم شناخته می شود. برخی از مسابقات برگزار شده در این ورزشگاه عبارتند از مسابقات مربوط به جام جهانی روئینگ در سال ۱۹۹۵، جام جهانی روئینگ زیر ۱۹ سال در ۲۰۲۳ُ و مسابقات سرعت قایقرانی ۱۹۹۱ قهرمانی جهان. این ورزشگاه بین سال های ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۹ بازسازی شد و میزبان المپیک تابستانی ۲۰۲۴ بود.
اسپیکر سقفی. اسپیکر سقفی (به انگلیسی: Ceiling speaker) نوعی بلندگو است که به طور خاص برای نصب در سقف طراحی شده است. این نوع بلندگوها به دلیل طراحی فشرده و کم حجم خود برای فضاهای مختلف از جمله منازل، دفاتر کار، سالن های کنفرانس و فضاهای عمومی مناسب هستند. اسپیکرهای سقفی به طور معمول به طور یکپارچه با محیط اطراف ترکیب می شوند و برای سیستم های صوتی داخلی استفاده می شوند. تاریخچه و معرفی. اسپیکرهای سقفی از دهه ها پیش در سیستم های صوتی تجاری و مسکونی به کار گرفته شده اند. در ابتدا این نوع بلندگوها بیشتر در فضاهای عمومی مانند فروشگاه ها، رستوران ها و هتل ها نصب می شدند. با پیشرفت فناوری و افزایش تقاضا برای سیستم های صوتی خانگی با طراحی مدرن، اسپیکرهای سقفی به یکی از انتخاب های محبوب برای نصب در منازل تبدیل شدند. این بلندگوها به ویژه در خانه های هوشمند و سیستم های صوتی پیچیده کاربرد دارند. طراحی و ویژگی ها. اسپیکرهای سقفی معمولاً به گونه ای طراحی می شوند که با سقف فضا ترکیب شوند و در بیشتر موارد قابل مشاهده نیستند. طراحی آنها شامل یک قاب خاص است که برای نصب در سقف تعبیه می شود. بسیاری از این اسپیکرها از مواد مقاوم و
با کیفیت برای تضمین صدا و دوام بلندگو ساخته می شوند. از ویژگی های رایج اسپیکرهای سقفی می توان به موارد زیر اشاره کرد: مزایا و معایب. مزایا: معایب: منابع و ارجاعات. "Ceiling Speaker Installation: A Comprehensive Guide" – وب سایت معتبر SoundGuys. "The Best Ceiling Speakers for Home Audio" – مقاله منتشر شده در Home Theater Review. "Types of Ceiling Speakers and Their Benefits" – وب سایت Audio Advice. "What is a ceiling speaker and what is its function?" – وب سایت معتبر Avazeto
پائولین کروگر همیلتون (; – ۸ ژوئیه ۱۹۱۸) یک عکاس آمریکایی بود که به عنوان عکاس دربار سلطنتی در وین، اتریش خدمت کرد. زندگی نامه. شوهر اولش، فرانک همیلتون، مردی را در یک نزاع کشته و به زودی پس از آزادی از زندان بر اثر سل درگذشت. پس از مرگ او، او مبلغ سخاوتمندانه ای از پول را به ارث برد و با به دست آوردن دوربینی که از هنرمند مینیاپولیس، لوئیس سویت دریافت کرده بود، به وین نقل مکان کرد. همیلتون به تحصیل در رشته نقاشی ادامه داد، اما رشته عکاسی مورد توجه او قرار گرفت و با آرشیدوک فردریش دوست شد. به مدت پنج سال، به لطف حمایت فرانتس یوزف یکم، او به عنوان عکاس رسمی دربار سلطنتی خدمت کرد. او دوست فعال فمینیست می رایت سیوال بود و از آلمان با او نامه نگاری می کرد. او در سال ۱۹۱۵ به ایالات متحده بازگشت تا از بیوه ها و یتیمان جنگ جهانی اول حمایت کند. عکس او از یک کودک در اتریشی برای کمپین سالانه صلیب سرخ آمریکا در سال ۱۹۱۹ استفاده شد. او مظنون به جاسوسی بود ولی قبل از اثبات اتهام درگذشت. وزارت دادگستری، مشکوک به اینکه او ممکن است تلاش کند مرگ خود را جعل کند، مقاماتی را به مراسم تشییع جنازه او فرستاد که تأیید کردند جسد او در
تابوت است. عکاسی. پائولین ابتدا پرتره های خود را با نقاشی دستی خلق کرد، اما به عنوان ابزاری جدید در رویکرد خود، به زودی شروع به ترکیب آن با عکاسی کرد. پائولین عکاسی را اینگونه توصیف می کند: «هماهنگی ترکیب بندی و طبیعی بودن ژست ارائه شده توسط لنز من باعث می شود تا یک طراحی اولیه برتر از سوژه من ایجاد شود، همانطور که با قلم مو پیش می روم، ویژگی های دقیق و شخصیت پرتره در نقاشی القا می شود.» پائولین در خط مقدم روندی بود که در آن رمانتیسم نقاشی و واقعیت عکاسی عمیقاً بر یکدیگر تأثیر گذاشتند. رویدادهای زندگی شخصی او در آن زمان به شدت با تصمیم نهایی او برای استفاده از دوربین به عنوان ابزار هنری انحصاری خود مرتبط بود.
شوهر ستاره فیلم ایرانی به کارگردانی ابراهیم ایرج زاد و تهیه کنندگی علی اوجی محصول سال ۱۴۰۳ است. "شوهر ستاره" سومین فیلم بلند ایرج زاد در مقام کارگردان است.
خوش شانس و فیلمی هندی محصول سال ۱۹۹۳ و به کارگردانی اس. کی سوباش است. در این فیلم بازیگرانی همچون گوویندا، جوهی چاولا، پران، آشا پارک، آریونا ایرانی، رانجیت و جانی لور ایفای نقش کرده اند.
آنها دزد هستند فیلمی هندی محصول سال ۲۰۰۸ و به کارگردانی کی. ویجی باسکار است. در این فیلم بازیگرانی همچون تارون، ایلیانا دی کروز، جاگاپاتی ببو و چارمی کائور ایفای نقش کرده اند.
گربا () یا گَرْبَ نوعی رقص گجراتی است که از ایالت گجرات، هند منشأ گرفته است. این نام از واژه سانسکریت "گربها" گرفته شده است. بسیاری از گرباهای سنتی در اطراف یک چراغ مرکزی روشن یا تصویری از دورگا، الهه هندوییسم یا مجسمه او اجرا می شود. به طور سنتی، این رقص در طول جشنواره نه روزه هندو نوراتری برگزار می شود. یا چراغ ("گربها دیپ") یا تصویری از الهه، دورگا (که به "آمبا" نیز معروف است) در وسط حلقه های هم مرکز به عنوان شیئی برای عبادت قرار می گیرد. ریشه شناسی. واژه "گربا" از واژه سانسکریت برای رحم گرفته شده و به معنای حاملگی یا بارداری — زندگی است. به طور سنتی، این رقص در اطراف یک فانوس خاکی با نوری در داخل آن به نام "گربها دیپ" ("چراغ رحم") اجرا می شود. این فانوس نماد زندگی است و به ویژه جنین در رحم را نمایندگی می کند. رقصندگان به این ترتیب دورگا، شکل زنانه الهه را احترام می گذارند. گربا در یک دایره اجرا می شود که نماد دیدگاه هندوی از زمان است. حلقه های رقصندگان در چرخش هستند، همان طور که در هندو زمان به صورت دایره ای است. همان طور که چرخه زمان از تولد، زندگی، مرگ و سپس تولد دوباره می چرخد، تنها چیزی که ثابت می مان
د الهه است، آن نماد ثابت در میان همه این حرکت های بی پایان و بی پایان. این رقص نماد این است که خدا، که در اینجا به صورت زنانه نمایانده شده است، تنها چیزی است که در یک جهان بی ثبات و در حال تغییر ثابت می ماند ("جگت"). "گربها دیپ" همچنین تفسیر نمادین دیگری دارد. خود ظرف نماد بدن است، جایی که الهه (در قالب الهه) در آن ساکن است. گربا در اطراف این نماد رقصیده می شود تا این حقیقت را گرامی بدارد که تمام انسان ها انرژی الهی دوی در درون خود دارند. رقص. گربای مدرن همچنین تحت تأثیر شدید "داندیا راس" (زبان گجراتی: ડાંડીયા રાસ)، رقصی که به طور سنتی توسط مردان اجرا می شود، قرار دارد. ادغام این دو رقص منجر به شکل گیری رقص پرانرژی ای شده که امروزه مشاهده می شود. مردان و زنان معمولاً هنگام اجرای گربا و داندیا لباس های رنگارنگ می پوشند. دختران و زنان لباس های چانیا چولی می پوشند، که لباس سه تکه ای است با چولی, که یک بلوز رنگارنگ و گلدوزی شده است، که با چانیا، دامن گشاد و زیبا و دپاتا که معمولاً به روش سنتی گجراتی پوشیده می شود، ترکیب می شود. چانیا چولی ها با مهره ها، صدف ها، آینه ها، ستاره ها، گلدوزی ها، ماتی و غیره تزیین شده
اند. به طور سنتی، زنان خود را با جومکا (گوشواره های بزرگ)، گردنبند، بیندی، باجوبند، چودا و کنگان، کمربند، پایال و موجیری تزیین می کنند. پسران و مردان نیز "کفنی پایجاما" همراه با "غاغرا" که یک کورتا کوتاه و گرد است و بالای زانو قرار دارد و پگادی بر سر و دپاتای بندنی، کادا و موجیری می پوشند. در زبان گجراتی، این لباس های مردانه "'کدیو"' نامیده می شود. طی سال ها، علاقه به گربا تنها افزایش یافته است. در هند، به ویژه در میان دیاسپورای گجراتی، علاقه زیادی به گربا وجود دارد. به طور سنتی، این رقص در حلقه های هم مرکز اجرا می شود و تمام گروه یک گام را به طور هماهنگ اجرا می کنند، با ضرب آهنگ شروع کند و به تدریج سرعت می گیرد. گربا و داندیا راس در ایالات متحده نیز بسیار محبوب هستند، جایی که بیش از ۲۰ دانشگاه هر ساله مسابقات راس/گربا را در مقیاس بزرگ با رقص چینی حرفه ای برگزار می کنند. شهر تورنتو در کانادا اکنون بزرگ ترین گربای سالانه آمریکای شمالی را از نظر تعداد شرکت کنندگان میزبانی می کند. گربا همچنین در بریتانیا بسیار محبوب است، جایی که جوامع گجراتی متعددی شب های گربا خود را برگزار می کنند و این رقص در میان جامعه گجراتی
در سراسر جهان بسیار محبوب است. سنت. گربا یک رقص فولکلور گجراتی است که در نوراتری، جشنی که نه شب به طول می انجامد، جشن گرفته می شود. آهنگ های گربا معمولاً حول موضوعات الهه های نه گانه می چرخند. سبک های گربا از منطقه ای به منطقه دیگر در گجرات متفاوت است. پوشش سنتی رقصنده گربا معمولاً قرمز، صورتی، زرد، نارنجی و چانیاهای رنگارنگ، چولی یا غاغرا چولی است. همچنین دپاتا با بندنی (رنگرزی گرهی)، ابلا (آینه های بزرگ) یا با حاشیه های ضخیم گجراتی پوشیده می شود. رقصندگان گربا همچنین جواهرات سنگین مانند ۲ تا ۳ گردنبند، دستبندهای درخشان، کمربندهای کمر و گوشواره های بلند اکسید شده می پوشند. به طور سنتی، مردان "کدیا" و پایجاما یا دوتی به همراه دستبند و گردنبند اکسید شده می پوشند. معمولاً چوب های داندیا از چوب ساخته می شوند. ثبت. در دسامبر ۲۰۲۳، یونسکو "گربا" را به عنوان میراث فرهنگی ناملموس ثبت کرد.
دورگا پوجا در کلکته () جشنی سالانه است که با شکوه برگزار می شود و به پرستش الهه مادر هندو، دورگا اختصاص دارد. این جشن بزرگ ترین جشن در کلکته، پایتخت ایالت ها و قلمروهای هند ایالت بنگال غربی است. در سال ۲۰۲۲، حدود ۳۰۰۰ بارواری پوجا (جشن های عمومی و جمعی) در کلکته برگزار شد. بیش از ۲۰۰ پوجا در این شهر با بودجه ای بیش از یک کرور روپیه هند سازماندهی شدند. جشن دورگا پوجا در کلکته در دسامبر ۲۰۲۱ در فهرست فهرست های میراث فرهنگی ناملموس یونسکو ثبت شد. پیشینه. این جشن در کلکته از اوایل قرن بیستم آغاز شد. این جشن به سرعت به یک جشن مردمی تبدیل شد. پیش از آن، جشن دورگا پوجا در کلکته مختص خانواده های ثروتمند بود. در سال ۱۹۱۰، اولین بارواری دورگا پوجا در کلکته توسط «انجمن ساناتان دارماتساهینی بووانی پور» در جاده بالرام باسو گات، بووانی پور سازماندهی شد. از سال ۱۹۸۵، ایژین پینتس اقدام به معرفی جایزه ای به کمیته های دورگا پوجای کلکته کرده است. این جایزه به نام جایزه شاراد شممان رنگ های آسیایی شناخته می شود. سپس بسیاری از سازمان های تجاری دیگر نیز جوایزی مانند «شاراد شممان» یا جوایز دورگا پوجا را برای جشن های دورگا پوجا در کل
کته معرفی کردند. دولت بنگال غربی جایزه «جایزه شاراد شممان بیزا بنگلا» را در سال ۲۰۱۳ معرفی کرد. اقتصاد. یک مطالعه تحت عنوان «نقشه برداری از اقتصاد خلاق در اطراف دورگا پوجا» توسط شورای بریتانیا به نمایندگی از دپارتمان گردشگری، دولت بنگال غربی سفارش داده شد. در سال ۲۰۲۱، شورای بریتانیا در هند اقتصاد خلاق دورگا پوجا را برای سال ۲۰۱۹ معادل ₹۳۲٬۰۰۰ کرور ارزیابی کرد و افزود که این جشن ۲٫۵۸٪ از تولید ناخالص داخلی بنگال غربی را در سال مالی ۲۰۱۹–۲۰۲۰ تشکیل می دهد. «دورگا پوجا در کلکته» سهم بزرگی از این اقتصاد خلاق را تشکیل می دهد. اقتصاد دورگا پوجا در کلکته به بخش های مختلفی تقسیم شده است. مهم ترین بخش های اقتصادی شامل نصب، هنر و دکوراسیون، ساخت مجسمه ها، نورپردازی، ادبیات و نشر، اسپانسری، تبلیغات، خرده فروشی، صنایع دستی و طراحی (لوازم پوجا)، فیلم و سرگرمی، و غذا و نوشیدنی هستند. در سال ۲۰۱۹، کلکته ۱۵٪ از بازار ساخت پاندرال ها (نصب، هنر و دکوراسیون) در بنگال غربی را با ارزش ₹۱۲۹ کرور به خود اختصاص داد. صنعت ساخت مجسمه ها و صنعت نورپردازی هر یک ₹۱۲۰ کرور به اقتصاد دورگا پوجا در کلکته افزودند. در سال ۲۰۲۲، اقتصاد جمعی د
ورگا پوجا حدود کرور بود و این جشن اشتغال زایی برای سه لاک نفر به همراه داشت. تا سال ۲۰۲۴، این اقتصاد به حدود کرور رسید.
تئاهوپوئو () () یک روستا در ساحل جنوب شرقی جزیره تاهیتی در پلی نزی فرانسه است. این منطقه بخشی از قلمرو فرادریایی فرانسه در اقیانوس آرام جنوبی است. این شهر به دلیل موج سواری بزرگ و مداومی که در ساحل آن انجام می شود و در پی آن مسابقات بین المللی موج سواری در آن برگزار می شود، شناخته شده است. روستا. روستای تئاهوپوئو جمعیتی حدود ۱۵۰۰ نفر دارد. این روستا یک جاده دارد که آن هم یک طرفه است. جمعیت این روستا به طور قابل توجهی تحت تأثیر رادیواکتیو تولید شده در پی آزمایش بمب هسته ای ۱۹۷۴ توسط فرانسه قرار گرفته است. تاریخچه موج سواری. مصدومیت ها و مرگ. نام این جزیره، تِئاهوپوئو در انگلیسی به بریدن سر و محلی برای جمجه ها معنی می شود، که اشاره به نبردی دارد که در نزدیکی دهکده رخ داده است و نه به امواج. به دلیل ترکیبی از امواج بسیار بزرگ با صخره های بسیار کم عمق، نام این جزیره در لیست "مرگبارترین" و "سنگین ترین" امواج قرار دارد. موج سوار اهل تاهیتی، بریس تائرآ در سال ۲۰۰۰ در این جزیره کشته شد. او تلاش کرد بر روی یک موج خطرناک ۱۲ فوتی (۳.۷ متری) موج سواری کند اما از روی موج پرتاب شد و بر روی صخره فرود آمد. او از آب خارج شد ا
ما به دلیل شکستگی دو مهره گردن و قطع نخاع در بیمارستان درگذشت. ورزشگاه المپیک. این منطقه میزبان موج سواری در المپیک تابستانی ۲۰۲۴ بود که به صورت رسمی در پاریس میزبانی می شد. ورزشگاه این منطقه تا پاریس فاصله داشت، که دورترین فاصله بین ورزشگاه المپیک و شهر میزبان بود. این انتخاب در راستای اهداف کمیته بین المللی المپیک برای کاهش هزینه های ساخت و ساز با اجازه استفاده از مکان های موجود بود، اما هزینه های سفر و انتشار گازهای گلخانه ای را افزایش داد. آیین گشایس مجزایی برگزار شد. پیشتر بیشترین فاصله میان محل برگزاری رقابت ها و شهر میزبان، بود که در ملبون ۱۹۵۶، رویداد سوارکاری در استکهلم برگزار شد.
سانکیرتن () یا می تِی سانکیِرتانا (که به زبان مایتی به عنوان مای تِی نات سانکیِرتَن نیز شناخته می شود)، یک شکل از هنر نمایشی فرهنگ مایتی است که شامل آواز آیینی، طبل زنی و رقص است که در معابد و فضاهای خانگی در مانیپور هند اجرا می شود. از طریق این اجراها که وفاداری و انرژی مذهبی بی نظیری را نشان می دهند، اجراکنندگان داستان های مختلف از کریشنا را روایت می کنند که اغلب تماشاگران را به اشک می اندازند. این هنر به طور عمده توسط هندوهای مایتی (که عمدتاً ویشنوپرستی هستند) در مانیپور و همچنین توسط جمعیت ویشنوای مایتی مقیم ایالت های همجوار مانند تریپورا و آسام اجرا می شود. در دسامبر ۲۰۱۳، یونسکو «سانکیرتانا: آواز آئینی، طبل زدن و رقص مانیپور» را در فهرست های میراث فرهنگی ناملموس یونسکو ثبت کرد. خلاصه ای از اجرا. پرونده نامزدی برای ثبت در فهرست نماینده میراث فرهنگی بشری که توسط آکادمی هنرهای موسیقی تهیه شده است، این هنر نمایشی را به این صورت توصیف می کند:
موسیقی بودایی () موسیقی است که برای بوداگرایی یا الهام گرفته از آن ایجاد شده و شامل اشکال مختلف آیینی و غیرآیین یک می شود. این موسیقی از زمان های اولیه مدارس بودایی مورد استفاده بودایی ها قرار گرفته است، همان طور که در آثار هنری موجود در مکان های هند مانند سانچی به تصویر کشیده شده است. در حالی که برخی منابع اولیه بودایی دیدگاه های منفی نسبت به موسیقی دارند، منابع مهایانه معمولاً نگرش مثبت تری به موسیقی دارند و آن را به عنوان یک وسیله مهارتی برای هدایت موجودات به سوی بودیسم و هدیه ای مناسب به بوداها می بینند. موسیقی بودایی در بسیاری از شاخه های بوداگرایی جایگاه برجسته ای دارد و معمولاً برای مراسم و اهداف عبادی استفاده می شود. موسیقی و نغمه خوانی بودایی اغلب جزئی از آیینها و جشن های بودایی است که در آن ها به عنوان هدیه ای به بودا دیده می شود. اکثر موسیقی های بودایی شامل نغمه خوانی یا خوانندگی است که به همراه سازها اجرا می شود. نغمه خوانی معمولاً شامل متون سنتی است که شامل سوتراها، مانتراها، دها رانیها، پریتاها یا شعرهای مختلف (مانند گاتاها، استوتراها و آوازهای تحققها) می شود. موسیقی سازی بودایی نیز وجود دارد، ه