Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
پروتکل کلاینت به احراز هویت کننده (CTAP) یا X.1278، امکان تعامل بین یک احراز هویت کننده (Authenticator) قابل جابجایی و تحت کنترل کاربر (مانند گوشی هوشمند یا کلید امنیتی سخت افزاری) و یک پلتفرم مشتری مانند لپ تاپ را فراهم می کند. استاندارد. CTAP مکمل استاندارد احراز هویت وب (WebAuthn) است که توسط کنسرسیوم وب جهانی (W3C) منتشر شده است. WebAuthn و CTAP، خروجی های اصلی پروژه FIDO2 هستند که تلاشی مشترک بین اتحادیه فایدو (FIDO Alliance) و W3C است. پروتکل CTAP بر اساس کارهای قبلی اتحادیه فایدو، به ویژه استاندارد احراز هویت Universal 2nd Factor (U2F) بنا شده است. به طور خاص، استاندارد پیشنهادی FIDO U2F 1.2 (11 ژوئیه ۲۰۱۷) نقطهٔ شروع برای استاندارد پیشنهادی CTAP بود و آخرین نسخه آن که ۲٫۰ نام دارد در ۳۰ ژانویه ۲۰۱۹ منتشر شد. نسخهٔ جدیدتر ۲٫۲ هم اکنون به عنوان “Review Draft Specification” منتشر شده است. مشخصات CTAP به دو نسخه از پروتکل ها اشاره دارد: پروتکل CTAP1/U2F و پروتکل CTAP2. یک احراز هویت کننده که پروتکل CTAP2 را پیاده سازی می کند، به عنوان یک احراز هویت کننده FIDO2 شناخته می شود (که به عنوان WebAuthn authentic
ator نیز شناخته می شود). اگر همان احراز هویت کننده همچنین CTAP1/U2F را نیز پیاده سازی کند، با U2F سازگاری معکوس دارد. پروتکل از فرمت سریال سازی داده های باینری CBORاستفاده می کند. این استاندارد به عنوان توصیه نامه ITU-T X.1278 پذیرفته شده است.
ماهنامه دخترانه نوزاکی کون مجموعه مانگا چهار پانلی ژاپنی نوشته و تصویرگری ایزومی تسوباکی است که از اوت ۲۰۱۱ در حال انتشار است و تاکنون تا شانزده جلد منتشر شده است. همچنین مجموعه تلویزیونی انیمه ساخته استودیو دوجا کوبو از جولای تا سپتامبر ۲۰۱۴ پخش شد. داستان. چیو ساکورا، دانش آموز دبیرستانی، عاشق هم مدرسه ای خود اومتارو نوزاکی است. وقتی او به او اعتراف می کند که دوستش دارد، او را با یک طرفدار اشتباه می گیرد و به او امضا می دهد. وقتی می گوید می خواهد با او باشد، او را به خانه اش دعوت می کند و از او برای نقاشی ها کمک می گیرد. ساکورا متوجه می شود که نوزاکی در واقع یک هنرمند مشهور مانگای ژانر شوجو است که با نام مستعار ساکیکو یومنو فعالیت می کند. او قبول می کند که دستیار او باشد تا به او نزدیک شود. همان طور که آنها بر روی مانگای او کار می کنند، با همکلاسی های دیگری روبرو می شوند که به آنها کمک می کنند و الهام بخش داستان می شوند.
در فلسفه و علوم اعصاب، عصب شناسی اخلاق به مطالعه پیرامون ارتباط متقابل علوم اعصاب و اخلاق می پردازد.اخلاق در علوم اعصاب به تأثیرات اخلاقی، قانونی و اجتماعی این حوزه می پردازد، از جمله اینکه چگونه فناوری های مرتبط با علوم اعصاب می توانند برای پیش بینی یا تغییر رفتار انسان به کار گرفته شوند و همچنین به پیامدهای درک مکانیکی عملکرد مغز برای جامعه. این حوزه تلاش می کند دانش علوم اعصاب را با تفکر اخلاقی و اجتماعی تلفیق کند. برخی از مسائل در حوزه اخلاق علوم اعصاب تفاوت اساسی با چالش های موجود در اخلاق زیستی ندارند. اما برخی دیگر به طور ویژه به اخلاق علوم اعصاب اختصاص دارند، زیرا مغز به عنوان ارگان اصلی ذهن، تأثیرات قابل توجهی بر مسائل فلسفی گسترده تر مانند ماهیت اراده آزاد، مسئولیت اخلاقی، خودفریبی و هویت شخصی دارد. نمونه هایی از موضوعات مرتبط با اخلاق علوم اعصاب در ادامه این مقاله آورده شده اند. منشأ اصطلاح «اخلاق علوم اعصاب» موضوع بحث برخی نویسندگان بوده است. ریس و رز معتقدند که «اخلاق علوم اعصاب» نوواژه ای است که در ابتدای قرن ۲۱، عمدتاً از طریق ارتباطات شفاهی و نوشتاری فیلسوفان و اخلاق شناسان پدید آمده است. به گ
فته راسین (۲۰۱۰)، این اصطلاح نخستین بار در سال ۱۹۷۳ توسط پزشک هاروارد، آنلیز آ. پونتیوس، در مقاله ای با عنوان «اخلاق علوم اعصاب در مورد 'راه رفتن' نوزادان» در مجله "Perceptual and Motor Skills" مطرح شد. این نویسنده در سال ۱۹۹۳ دوباره این اصطلاح را در مقاله ای برای مجله "Psychological Report" مطرح کرد که اغلب به اشتباه به عنوان اولین استفاده از این واژه شناخته می شود. پیش از سال ۱۹۹۳، عصب شناس آمریکایی، رونالد کرنفورد، این اصطلاح را در سال ۱۹۸۹ به کار برده بود. ایلز (۲۰۰۳) استفاده هایی از این واژه را در مقالات علمی مربوط به سال های ۱۹۸۹ و ۱۹۹۱ ثبت کرده است. نویسنده ویلیام سفایر در سال ۲۰۰۲ با تعریف این واژه به عنوان «بررسی درست و نادرست، خوب و بد در مورد درمان، بهبود، مداخله ناخواسته و دست کاری نگران کننده مغز انسان» معنای کنونی آن را رایج کرد. دو دسته مسئله. اخلاق علوم اعصاب شامل تمام جنبه هایی است که پیشرفت های علوم اعصاب پایه و بالینی با مسائل اجتماعی و اخلاقی تلاقی پیدا می کنند. این حوزه به قدری نوپاست که هر تلاشی برای تعریف دقیق دامنه و محدودیت های آن در حال حاضر، به احتمال زیاد در آینده و با پیشرفت علوم
اعصاب و آشکار شدن پیامدهای آن، نادرست از آب درخواهد آمد. با این حال، در حال حاضر می توان دو دسته کلی از مسائل اخلاقی در علوم اعصاب را تشخیص داد: دسته ای که از آنچه می توانیم انجام دهیم ناشی می شوند و دسته ای که از آنچه می دانیم برمی خیزند. در دسته نخست، مسائل اخلاقی ناشی از پیشرفت هایی مانند تصویربرداری عصبی عملکردی، روان داروشناسی، کاشت های مغزی (ایمپلنت ها) و رابط های مغز و ماشین قرار می گیرند. در دسته دوم، مسائل اخلاقی مرتبط با درک فزاینده ما از مبانی عصبی رفتار، شخصیت، آگاهی و حالت های تعالی معنوی جای می گیرند. پیشینه تاریخی و پیامدهای اخلاق علوم اعصاب. جوامع ابتدایی عمدتاً فاقد نظامی در زمینه اخلاق علوم اعصاب بودند تا بتوانند در مواجهه با مشکلاتی مانند بیماری های روانی و خشونت که با پیشرفت تمدن شدت می یافت، هدایت شوند. سوراخ کاری جمجمه (تِرِپاناسیون) مسیری پیچیده را طی کرد تا به «جراحی روانی» منتهی شود. در نیمه نخست قرن بیستم، پژوهش های علوم اعصاب پایه و جراحی روانی به طور همزمان پیشرفت کردند، اما اخلاق علوم اعصاب از علم و فناوری عقب ماند؛ به نحوی که تنها در حکومت های اقتدارگرا، بلکه حتی در جوامع مدرن و
حکومت های دموکراتیک، علیرغم ادعاهای مربوط به «پیشرفت» اجتماعی در اخلاق پزشکی نتوانسته است همگام با پیشرفت فناوری حرکت کند، . اخلاق همچنان در مقابله با مشکلات بیماری های روانی که با خشونت انسانی مرتبط است، از علم عقب تر است. خشونت «بیمارگونه» و بی دلیل همچنان پابرجاست و هر روز به ما یادآوری می کند که تمدن فقط یک گام با بازگشت به بربریت فاصله دارد. اخلاق علوم اعصاب (نورواخلاق) باید با پیشرفت های پژوهش های علوم اعصاب همگام شود و در مواجهه با این چالش، از دستورات تحمیلی دولت ها جدا بماند. نویسنده معاصری که به تاریخ جراحی روانی در ارتباط با اخلاق علوم اعصاب پرداخته است، چنین نتیجه گیری می کند: «درس های تاریخ به خوبی نشان می دهند که هر جا دولت تلاش کرده تا اخلاق پزشکی را تغییر داده و اخلاق زیستی بوروکراتیک را تحمیل کند، نتایج اغلب به تضعیف مراقبت های پزشکی و پژوهش ها منجر شده است. در قرن بیستم، چه در اتحاد جماهیر شوروی کمونیستی و چه در آلمان نازی، پزشکی پس از آنکه این نظام های اقتدارگرا اخلاق حرفه پزشکی را فاسد کردند و آن را به سطحی بی سابقه از بربریت کشاندند، دچار پسرفت شد. سقوط تاریک روان پزشکان شوروی و پزشکان نا
زی به بربریت نتیجه همکاری آگاهانه پزشکان با دولت های توتالیتر بود؛ به ظاهر به نام «خیر جمعی»، اما به بهای آسیب رساندن به بیمارهایشان.» این نکته باید هنگام تدوین دستورالعمل های جدید در پژوهش های علوم اعصاب و اخلاق زیستی به خوبی مدنظر قرار گیرد. موضوعات کلیدی. عصب شناسی اخلاق طیف گسترده ای از مسائل را در بر می گیرد که تنها می توان به نمونه هایی از آن ها در اینجا اشاره کرد. برخی از این مسائل ارتباط نزدیکی با اخلاق زیست پزشکی سنتی دارند، زیرا نسخه های مختلفی از این چالش ها ممکن است در ارتباط با سایر سیستم های بدنی به جز مغز نیز مطرح شوند. به عنوان مثال، چگونه باید با یافته های اتفاقی برخورد کرد، زمانی که یک فرد پژوهشی که گمان می رود سالم است، برای تحقیقات علوم اعصاب اسکن می شود و این اسکن وجود یک ناهنجاری را نشان می دهد؟ یا داروهایی که برای افزایش عملکرد طبیعی مغز استفاده می شوند، چقدر ایمن هستند؟ این ها مسائل عصب اخلاقی ای هستند که در اخلاق زیست پزشکی سنتی نیز سوابق روشنی دارند. این مسائل حائز اهمیت اند و خوشبختانه می توانیم از تجربیات جامعه با سوابق مشابه برای تعیین بهترین راهکارها در موارد فعلی بهره بگیریم. در
مقابل، بسیاری از مسائل عصب اخلاقی حداقل تا حدی جدید هستند و این موضوع به جذابیت فکری این حوزه کمک می کند. این مسائل نسبتاً نوظهور ما را وادار می کنند که درباره رابطه ذهن و مغز و پیامدهای اخلاقی آن تأمل کنیم. مداخلات مغزی. اخلاقیات ارتقای عصب شناختی، یعنی استفاده از داروها و مداخلات مغزی دیگر برای ارتقای افراد عادی به حالتی «بهتر از طبیعی»، نمونه ای از مسائل عصب اخلاقی است که جنبه های آشنا و جدید را با یکدیگر ترکیب می کند. از یک سو، می توانیم از مطالعات پیشین اخلاق زیستی در زمینه ارتقای فیزیکی بهره بگیریم، مانند دوپینگ برای افزایش قدرت در ورزش ها و استفاده از هورمون رشد انسانی برای پسران کوتاه قدی که از نظر پزشکی طبیعی هستند. از سوی دیگر، مسائل اخلاقی نسبتاً جدیدی در ارتباط با ارتقای مغز مطرح می شود، زیرا این مداخلات بر نحوه تفکر و احساس افراد تأثیر می گذارند و مسائل تازه ای مانند «آزادی شناختی» را پیش می کشند. نقش روزافزون روان داروشناسی در زندگی روزمره نیز مسائل اخلاقی متعددی را به همراه دارد؛ از جمله تأثیر تبلیغات دارویی بر تصورات ما از سلامت روان و حالت طبیعی، و حس تغییرپذیر هویت شخصی که به دلیل آنچه پیتر
دی. کریمر آن را «روان داروشناسی زیبایی» نامیده، ایجاد می شود. روش های غیردارویی برای تغییر عملکرد مغز نیز در حال تجربه دوره ای از پیشرفت سریع هستند. بازگشت روان جراحی برای درمان بیماری های روانی مقاوم به دارو و ظهور درمان های امیدوارکننده برای بیماری های عصبی و روانی بر اساس تحریک عمقی مغز و همچنین روش های نسبتاً غیرتهاجمی تحریک فراجمجمه ای، نمونه هایی از این پیشرفت ها هستند. تحقیقات درباره رابط های مغز و ماشین عمدتاً در مرحله پیش بالینی قرار دارند، اما نویدبخش کنترل رایانه ها و ربات ها از طریق فکر برای بیماران فلج هستند. تاریخ تاسف بار لوبوتومی پیشانی به ما یادآوری می کند که تغییرات دائمی در مغز نمی توانند به سادگی انجام شوند. اگرچه مداخلات مغزی غیردارویی صرفاً با اهداف درمانی انجام می شوند، ارتش ایالات متحده تحقیقاتی را در این زمینه و به طور خاص در استفاده از تحریک مستقیم الکتریکی فراجمجمه ای حمایت می کند که احتمالاً هدف آن افزایش توانایی های سربازان است. تصویربرداری عصبی. علاوه بر مسائل مهمی مانند ایمنی و یافته های اتفاقی که پیش تر ذکر شد، توانایی بی سابقه و به سرعت در حال پیشرفت برای ارتباط دادن فعالیت ه
ای مغزی با حالت ها و ویژگی های روان شناختی، پرسش های اخلاقی تازه ای را مطرح کرده است. یکی از کاربردهای جدید و پرگفتگو در این حوزه، استفاده از همبستگی بین فعالیت مغزی و دروغ گویی است. این مفهوم را می توان در چارچوب دستگاه دروغ سنج بررسی کرد؛ بدین معنا که دانشمندان با استفاده از تصویربرداری مغزی، بخش هایی از مغز را که در هنگام فریب فعال می شوند، مطالعه می کنند. گروه های تحقیقاتی مختلف، همبستگی هایی میان fMRI و دروغ گویی در وظایف آزمایشگاهی شناسایی کرده اند. با وجود تردید بسیاری از متخصصان، این تکنیک پیش از اثبات قطعی علمی، به صورت تجاری عرضه شده است.کاربرد عملی تر تصویربرداری مغزی در «بازاریابی عصبی» دیده می شود، که در آن واکنش های آگاهانه یا ناخودآگاه افراد به محصولات خاص به ظاهر قابل اندازه گیری است. پژوهشگران همچنین به دنبال همبستگی های تصویربرداری مغزی با طیف گسترده ای از ویژگی های روان شناختی، از جمله شخصیت، هوش، آسیب پذیری های سلامت روان، نگرش ها نسبت به گروه های قومی خاص و گرایش به ارتکاب جرائم خشن هستند. برای مثال، نگرش های ناخودآگاه نژادی ممکن است در فعالیت مغزی منعکس شوند. این قابلیت های واقعی یا بالق
وه تصویربرداری مغزی مسائل اخلاقی متعددی را ایجاد می کنند. یکی از مهم ترین دغدغه ها، مسئله حریم خصوصی است. برای مثال، کارفرمایان، بازاریابان و دولت ها علاقه مند به دانستن توانایی ها، شخصیت، صداقت و دیگر محتوای ذهنی افراد هستند. این موضوع سوالاتی را در مورد چگونگی و زمان تضمین حریم خصوصی ذهن انسان مطرح می کند. مشکل اخلاقی دیگر این است که اسکن های مغزی اغلب به عنوان ابزارهایی دقیق تر و عینی تر از آنچه واقعاً هستند، تلقی می شوند. مراحل متعدد پردازش سیگنال، تحلیل آماری و تفسیر، فعالیت مغزی تصویرشده را از ویژگی ها و حالت های روان شناختی استنباط شده جدا می کند. این خطر وجود دارد که عموم مردم (از جمله قضات، هیئت های منصفه، کارفرمایان و شرکت های بیمه) این پیچیدگی ها را نادیده بگیرند و تصاویر مغزی را به عنوان حقیقتی بی چون وچرا تلقی کنند. یک سوءتفاهم مرتبط با این موضوع، «عصب واقع گرایی» (neuro-realism) نامیده می شود. به بیان ساده، این طرز فکر می گوید چیزی واقعی است، چون می توان آن را با تجهیزات الکترونیکی اندازه گیری کرد. به عنوان مثال، فردی که ادعا می کند دچار درد، کاهش میل جنسی یا احساسات ناخوشایند است، تنها زمانی «و
اقعاً» بیمار تلقی می شود که این علائم در اسکن مغزی تایید شوند، و در صورت عدم وجود چنین همبستگی هایی، سالم یا طبیعی به حساب می آید. مثال هایی مانند وجود «اندام های خیالی» ناتوانی این رویکرد را نشان می دهند. تنوع شناختی. پارادایم "تنوع عصبی" چارچوبی برای درک عملکرد مغز انسان است که تنوع در پردازش حسی، توانایی های حرکتی، اضطراب اجتماعی، شناخت و تمرکز را به عنوان تفاوت های زیست شناختی عصبی در نظر می گیرد. این تنوع در طیفی از تفاوت های عصبی-شناختی قرار می گیرد. پارادایم تنوع عصبی بر این باور است که تنوع در شناخت، بخشی از ویژگی های انسانی است و برخی از تفاوت های عصبی که معمولاً به عنوان اختلال طبقه بندی می شوند—مانند اوتیسم—تفاوت هایی هستند که شامل نقاط قوت و ضعف و همچنین ناتوانی هایی می شوند که لزوماً پاتولوژیک نیستند. افرادی که در محدوده متوسط عملکرد و تفکر قرار دارند، به عنوان افراد "عصب معمول" (Neurotypical) شناخته می شوند. به طور کلی، "تنوع شناختی"—یا «محدوده بهینه ای از تنوع»—به عنوان عاملی بسیار ارزشمند شناخته شده است. فناوری های علمی مانند ویرایش ژن ممکن است مسائل اخلاقی مرتبطی را به همراه داشته باشند. همچن
ین گمانه زنی هایی وجود دارد مبنی بر اینکه فناوری های ارتقای شناختی (Cognitive Enhancement Technologies یا CETs) می توانند تنوع شناختی در سطح جمعیت را افزایش دهند، زیرا افراد مختلف ممکن است جنبه های متفاوتی از توانایی های شناختی خود را برای ارتقا انتخاب کنند. "ارتقای اخلاقی" نیز یکی از موضوعات مهم در حوزه عصب اخلاق است. اختلالات هوشیاری. بیمارانی که در وضعیت کما، حالت نباتی یا حالت حداقل هوشیاری هستند، چالش های اخلاقی متعددی را ایجاد می کنند. این بیماران قادر به پاسخ گویی نیستند و ارزیابی نیازهای آن ها تنها از طریق دیدگاه شخص ثالث ممکن است. آن ها نمی توانند میزان درد، کیفیت زندگی، یا ترجیحات خود در پایان زندگی را بیان کنند. پیشرفت های علوم اعصاب و تصویربرداری مغزی این امکان را فراهم کرده است که فعالیت مغزی این بیماران به طور دقیق تری بررسی شود. یافته های اخیر از مطالعات با استفاده از تصویربرداری تشدید مغناطیسی عملکردی (fMRI) دیدگاه ما نسبت به بیماران نباتی را تغییر داده است. این تصاویر نشان داده اند که جنبه هایی از پردازش احساسی، درک زبان، و حتی آگاهی ممکن است در بیمارانی که رفتارشان حالت نباتی را نشان می دهد،
حفظ شده باشد. اگر این موضوع صحت داشته باشد، غیر اخلاقی است که یک شخص ثالث درباره زندگی و آینده این بیماران تصمیم گیری کند. برای مثال، تعریف مرگ یکی از مسائل پیچیده در بیماران با آسیب های شدید مغزی است. تصمیم گیری برای قطع مراقبت های حیاتی این بیماران می تواند بر اساس ارزیابی های نامطمئن از میزان آگاهی آن ها صورت گیرد. گزارش هایی از مواردی وجود داشته که بیماران در حالت نباتی پایدار به شکل غیرمنتظره ای بهبود یافته اند. این مسئله پرسش اخلاقی درباره قطع زودهنگام مراقبت ها توسط پزشکان را مطرح می کند. امید می رود که فناوری های تصویربرداری عصبی در آینده بتوانند به ما در تعریف دقیق این حالات مختلف هوشیاری کمک کنند و امکان برقراری ارتباط با بیماران در حالت نباتی را به شکلی که تاکنون ممکن نبوده، فراهم سازند. انتقال بالینی این فناوری های پیشرفته برای مدیریت پزشکی این بیماران چالش برانگیز، از اهمیت حیاتی برخوردار است. در این شرایط، علوم اعصاب نه تنها مسائل اخلاقی جدیدی را آشکار کرده، بلکه راه حل های بالقوه ای نیز ارائه داده است. علوم اعصاب و اراده آزاد. عصب اخلاق شامل مسائل اخلاقی ای می شود که علوم اعصاب در رابطه با درک
ما از جهان و جایگاه خود در آن ایجاد می کند. برای مثال، اگر تمام اعمال ما ناشی از فرآیندهای فیزیکی مغز باشد—که خود محصول ژن ها و تجربیات زندگی ما هستند—چگونه می توان ما را مسئول اعمالمان دانست؟ در نظام حقوقی ایالات متحده، یک جرم مستلزم وجود «عمل مجرمانه» و «ذهن مجرم» است. با افزایش استفاده از ارزیابی های روان پزشکی عصبی در سیستم عدالت کیفری و پیشرفت فناوری های تصویربرداری عصبی که امکان مشاهده مستقیم تر آسیب های مغزی را فراهم می آورند، برخی پژوهشگران هشدار داده اند که این پیشرفت ها می تواند به عدم توانایی در مسئول شناختن افراد برای اعمالشان منجر شود. به این ترتیب، شواهد تصویربرداری عصبی ممکن است نشان دهند که اراده آزاد وجود ندارد و هر عملی که یک فرد انجام می دهد، صرفاً نتیجه ای از اعمال گذشته و تکانه های زیستی است که از کنترل ما خارج اند. یکی از مسائل محوری در عصب اخلاق این است که آیا و چگونه "خودمختاری فردی" با اخلاق علوم اعصاب سازگار است و مسئولیت دانشمندان علوم اعصاب نسبت به جامعه و دولت چیست. با این حال، در مورد این که آیا خودمختاری مستلزم مفهوم «اراده آزاد» است یا اینکه یک اصل «اخلاقی-سیاسی» جدا از معماها
ی متافیزیکی است، بحث هایی وجود دارد.
جریان تاجی ()، که به آن ها جریان کلاه خودی () نیز گفته می شود، ساختارهایی کشیده و نوک تیزمانند در تاج خورشید هستند که اغلب در تصاویری که با دستگاه های تاج نگار نور سفید یا هنگام خورشیدگرفتگی ثبت می شوند، دیده می شوند. این ساختارها حلقه های بسته مغناطیسی هستند که بالای مرز بین نواحی با قطب های مغناطیسی مخالف در سطح خورشید قرار دارند. باد خورشیدی این حلقه ها را کشیده و به نوک های تیزی تبدیل می کند که می توانند تا یک شعاع خورشیدی یا بیشتر به داخل تاج خورشید گسترش یابند. در زمان حداقل فعالیت خورشیدی، جریان های تاجی نزدیک تر به استوای خورشیدی قرار دارند، اما در زمان حداکثر فعالیت خورشیدی، به صورت متقارن تر در اطراف خورشید توزیع می شوند. ساختار. جریان های تاجی پایه هایی نوک تیز دارند که به صورت شعاعی از خورشید به بیرون باریک می شوند و ساقه های بلندی را تشکیل می دهند. این پایه ها معمولاً تا ۱٫۵ شعاع خورشیدی از سطح خورشید امتداد دارند، در حالی که ساقه ها که توسط باد خورشیدی کشیده می شوند، می توانند تا چندین شعاع خورشیدی گسترش یابند. جریان های تاجی توسط میدان های مغناطیسی بسته شکل می گیرند و در بالای مرزهایی که قطب ها
ی مغناطیسی مخالف را جدا می کنند، در نورسپهر خورشید قرار دارند. ساقه های باریک آن ها از میدان های مغناطیسی مخالف تشکیل شده اند که لایه های جریانی ایجاد می کنند. میدان های مغناطیسی باز و مخالفی که به حفره تاج خورشیدی در قسمت های پایین تر تاج متصل هستند، این ساقه ها را احاطه کرده اند. درخشش نور سفید جریان های تاجی به دلیل چگالی بالای الکترون های پلاسمای محدود شده نسبت به تاج اطراف است. نور نورسپهر با پراکندگی تامسون از این الکترون ها پراکنده می شود و شدت نور پراکنده شده به تعداد الکترون ها در امتداد خط دید ناظر بستگی دارد. گاهی اوقات حباب های کوچک پلاسما یا «پلاسمائیدها» از نوک جریان های تاجی آزاد می شوند و این یکی از منابع جزء کندتر باد خورشیدی است. چرخه خورشیدی. در حوالی کمینه خورشیدی، که نقطه حداقل فعالیت خورشیدی در طول چرخه خورشیدی ۱۱ ساله است، جریان های تاجی معمولاً در نزدیکی استوای خورشیدی و در ناحیه ای موسوم به «کمربند جریان ها» قرار دارند. در همین زمان، حفره های بزرگ تاجی در قطب ها حضور دارند. با افزایش فعالیت خورشیدی در نزدیکی بیشینه خورشیدی، جریان های تاجی به صورت متقارن تر در اطراف خورشید ظاهر می شوند
. نقش در فوران جرم تاجی. با فوران یک جرم تاجی (CME)، جریان تاجی بالایی تغییر شکل داده و به لبه جلویی CME تبدیل می شود. به طور مشابه، حفره جریان تاجی به حفره CME و برجستگی جریان تاجی به هسته CME تبدیل می شود. جریان های شبه تاجی. ساختارهایی در تاج خورشید که مشابه جریان های تاجی هستند اما به حفره های دارای قطبیت مغناطیسی یکسان متصل می شوند، جریان های شبه تاجی نامیده می شوند. این ساختارها اولین بار با استفاده از تاج نگارهای فضایی مشاهده شده و توسط «هوندهاوزن» (۱۹۷۲) «لایه های پلاسمایی» نامیده شدند. بعدها در سال ۲۰۰۳ توسط «ژائو و وب» به «جریان های یونی پلار» و در سال ۲۰۰۷ توسط «وانگ و همکاران» به «جریان های شبه تاجی» تغییر نام یافتند. ساختار جریان های شبه تاجی در سال ۲۰۱۲ توسط رصدخانه پویایی شناسی خورشید مشاهده شد. توپولوژی مغناطیسی جریان های شبه تاجی به این صورت توصیف شده است: «در پایه آن ها دو رشته دوقلو وجود دارد. این رشته های دوقلو به طور توپولوژیک به یکدیگر متصل هستند، یک نقطه خنثی و یک گنبد جداساز را به اشتراک می گذارند. در این حالت، دو مرز وارونگی قطبیت، میدان هایی را در میان خود دارند که قطبیتی مخالف با پی
کربندی تک قطبی جهانی اطرافشان دارند (جریان شبه تاجی سه قطبی).» یک ساختار مغناطیسی دوگانه منفرد که شامل جریان دوگانه/شبه تاجی بود، در تاج خورشیدی در ۵ تا ۱۰ می ۲۰۱۳ توسط ابزار SWAP ماهواره PROBA2 مشاهده شد. ساختار آن توسط محققان به این شکل توصیف شده است: این ساختار شامل یک جفت کانال رشته ای در نزدیکی قطب جنوبی خورشید بود. در لبه غربی ساختار، ریخت شناسی مغناطیسی بالای رشته ها به صورت یک جریان دوگانه جانبی با میدان بازبین دو کانال بود. در لبه شرقی، ریخت شناسی مغناطیسی به صورت یک جریان شبه تاجی تاجی بدون میدان باز مرکزی بود.
معاون نخست وزیر جمهوری کره ()مقامی از اعضای ارشد دولت کره جنوبی است که به عنوان معاون نخست وزیر کره جنوبی فعالیت می کند. معاون ارشد نخست وزیر در صورت استیضاح به جای نخست وزیر عمل می کند. درحال حاضر لی جو هو به عنوان معاون نخست وزیر خدمت می کند. همچنین لی به عنوان موقت نخست وزیر و سرپرست ریاست جمهوری کره جنوبی فعالیت می کند.
هیوکا یک رمان معمایی ژاپنی سال ۲۰۰۱ نوشته هونوبو یونزاوا است. از این اثر یک مانگا نیز اقتباس شده که توسط تاسکونا طراحی شده و در نسخه مارس ۲۰۱۲ "ماهنامه شونن ایس" شروع به انتشار کرد. مجموعه تلویزیونی انیمه اقتباسی ساخته استودیو کیوتو انیمیشن از ۲۲ آوریل تا ۱۶ سپتامبر ۲۰۱۲ در ۲۲ قسمت پخش شد. همچنین یک فیلم لایو اکشن به کارگردانی ماری آساتو و با بازی کنتو یامازاکی و آلیس هیروسه در ۳ نوامبر ۲۰۱۷ اکران شد. داستان. هوتارو اورکی یک دانش آموز دبیرستانی به درخواست خواهر بزرگ ترش به کلوب ادبیات کلاسیک دبیرستان کامیاما می پیوندد تا از بسته شدن آن جلوگیری کند و اعضای دیگری، ارو چیتاندا، ساتوشی فوکوبه و مایاکا ایبارا به آن ملحق شدند. داستان در شهر کامیاما، شهری خیالی در استان گیفو جریان دارد. این گروه برای کمک به کلوب خود و به درخواست ارو چیتاندا، شروع به حل معماهای مختلف می کنند.
میوکلونوس تکان ناگهانی عضلانی در یک عضله یا گروهی از عضلات را میوکلونوس می گویند. حرکات میوکلونوس را نمی توان کنترل یا متوقف کرد زیرا غیرمنتظره و تصادفی هستند. در بیشتر موارد، میوکلونوس طبیعی است و افراد سالم آن را تجربه می کنند. با این حال، در برخی موارد، این نشانه هر بیماری زمینه ای است.
ان جی سی ۲۰۶ () یک خوشه ستاره ای درخشان در کهکشان آندرومدا و درخشان ترین ابر ستاره ای در صورت فلکی آندرومدا است که از زمین دیده می شود.
ان جی سی ۲۲۰ () یک خوشه باز است که تقریباً در فاصله ۲۱۰۰۰۰ سال نوری از خورشید در ابر ماژلانی کوچک و در صورت فلکی توکان جای دارد. این خوشه در ۱۲ اوت ۱۸۳۴ توسط جان هرشل کشف شد.
دوگا کوبو استودیو پویانمایی ژاپنی است که توسط اعضای سابق توئی انیمیشن در ۱۱ ژوئیه ۱۹۷۳ تأسیس شد و دفتر مرکزی آن در نریما-کو، توکیو ژاپن است. این استودیو یکی از شرکت های تابعه کادوکاوا محسوب می شود. از آثار ساخته این استودیو می توان به "یورو یوری"، "ماهنامه دخترانه نوزاکی کون"، "خاطرات پلاستیک"، "سه برگ، سه رنگ"، ""، "سنپای من رو مخه"، "شیکیموری فقط یک زیبا نیست"، "اوشی نو کو" و "آلیا بعضی اوقات احساساتش را به روسی پنهان می کند" اشاره کرد.
نشنال یک روزنامه اسکاتلندی است که متعلق به نیوزکوئست است. انتشار آن در ۲۴ نوامبر ۲۰۱۴ آغاز شد و اولین روزنامه در اسکاتلند بود که از استقلال اسکاتلند حمایت کرد. این مقاله که در پاسخ به درخواست های خوانندگان نیوزکوئست برای یک روزنامه طرفدار استقلال در پی همه پرسی استقلال اسکاتلند در سال ۲۰۱۴ منتشر شد، یک مقاله خواهر "هرالد" است و توسط لورا وبستر ویرایش می شود. در ابتدا در روزهای هفته منتشر شد، یک نسخه شنبه در مه ۲۰۱۵ اضافه شد. "نشریه ملی" در روزنامه نیم قطع چاپ شده و از طریق اشتراک آنلاین نیز در دسترس است. جزئیات تأسیس آن در ۲۱ نوامبر اعلام شد و اطلاعات بیشتر در راهپیمایی حزب ملی اسکاتلند (SNP) روز بعد ارائه شد. این نشریه به صورت آزمایشی پنج روز در هفته با پس زمینه کاهش عمومی فروش روزنامه با تیراژ اولیه ۶۰۰۰۰ نسخه برای اولین چاپ منتشر شد، اما در نتیجه تقاضای عمومی روز بعد این تعداد افزایش یافت. نیوزکوئست پس از ادامه فروش سالم در طول هفته اول تصمیم گرفت آن را به صورت دائمی چاپ کند. اولین صفحه اول داستانی در مورد موسسات خیریه منتشر کرد که خواستار واگذاری اختیارات بر روی قوانین رفاهی به اسکاتلند بودند. استقبال از
راه اندازی روزنامه هم در محافل رسانه ای و هم در محافل سیاسی متفاوت بود. لیبی بروکس از گاردین خاطر نشان کرد که پوشش بین المللی آن قوی بود، اما اخبار آن «کمربند محوری - و فیلتر هولیرود» بود، در حالی که جورج فولکز همکار حزب کارگر آن را «مک پراودا» نامید. با این حال، لزلی ریدوچ، روزنامه نگار و ناشر اسکاتلندی - که به نوشتن این عنوان ادامه داد - نظر دیگری داشت و ادعا کرد که راه اندازی آن می تواند یک «حرکت تجاری درست» از سوی ناشران باشد. هنگام راه اندازی، "نشنال" اعلام کرد که یک نهاد مجزا از اس ان پی است. تا ژانویه ۲۰۱۵، فروش روزانه به زیر ۲۰۰۰۰ کاهش یافت. سال بعد، نسخه چاپی آن به کمتر از ۱۰۰۰۰ رسید و توسط همه روزنامه های منطقه ای اسکاتلندی به استثنای پیزلی دیلی اکسپرس بیشتر از همه فروش رفت. "ساندی نشنال" به عنوان نسخه یکشنبه در ۹ سپتامبر ۲۰۱۸ به عنوان جایگزینی برای عنوان خواهر سابق خود "ساندی هرالد" راه اندازی شد. تاریخچه. "نشنال" خود را به عنوان «روزنامه ای که از یک اسکاتلند مستقل حمایت می کند» توصیف می کند، و در چاپ اول خود نقشه اسکاتلند را که دارای یک دکل است نشان می دهد. در ۲۷ نوامبر ۲۰۱۴، الکس سموند، وزیر اول
سابق اسکاتلند، زمانی که یک نسخه از "نشنال" را روی صحنه برد تا جایزه اسپکتیتور را به عنوان سیاستمدار سال دریافت کند، علناً از نشنال حمایت کرد. در ۲۷ ژانویه ۲۰۱۵، تیم بلات، مدیر منطقه نیوزکوئست اعلام کرد که وب سایت روزنامه در فوریه در حالی که کولوم بایرد به عنوان دستیار سردبیر منصوب می شود راه اندازی خواهد شد. اولین نسخه شنبه "نشنال" در ۹ مه منتشر شد تا نتایج انتخابات عمومی ۲۰۱۵ بریتانیا را پوشش دهد. واکر متعاقباً این واکنش را «بسیار قوی» توصیف کرد و گفت که چاپ روزنامه در روز شنبه تا زمانی که تقاضای عمومی برای آن وجود داشته باشد ادامه خواهد داشت. در سپتامبر ۲۰۱۵ واکر استعفای خود را از نیوزکوئست و در نتیجه "ساندی هرالد" و "نشنال" اعلام کرد، اما او موافقت کرد که با "نشنال" به عنوان سردبیر مشاور ادامه دهد. او به عنوان سردبیر توسط کولوم بایرد جانشین او شد. در حالی که اسکاتلند برای استقبال از اولین دسته از پناهجویان جنگ داخلی سوریه آماده می شد، نسخه ای از روزنامه منتشر شده در ۱۷ نوامبر ۲۰۱۵ با عنوان «به اسکاتلند خوش آمدید» منتشر شد. ایندیپندنت گزارش داد که تصویری از صفحه اول متعاقباً چندین بار در بین کاربران رسانه ه