Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ن نقاشی یافت. منتقد معاصر فریدریش، رامدور، تأثیر آلبرشت دورر و دیگر استادان را در دقت تصویرسازی پذیرفت: «هر شاخه کوچک، هر سوزن بر روی درختان صنوبر، هر لکه روی صخره به خوبی بیان شده است… بیرون نمای کلی کاملاً دقیق است» — اما این انتقاد نیز بود، با توجه به فاصله دور بیننده: «برای اینکه بتوان کوه را همزمان با آسمان در این رابطه دید، [فریدریش] باید چند هزار قدم دورتر می ایستاد، در همان سطح کوه و به گونه ای که خط افق موازی کوه باشد. از چنین فاصله ای او نمی توانست هیچ جزئیاتی را ببیند.» قاب طلایی رنگ که طراحی آن به فریدریش و ساخت آن به مجسمه ساز کریستیان گوتلیب کون تعلق دارد، شامل نمادهای مسیحی دیگری نیز هست. در پایه قاب، چشم خدا درون یک مثلث قرار دارد که گندم و تاک نشانی های عشای ربانی را همراه دارد. در امتداد قاب، ستون های گوتیک شاخه های نخل را حمایت می کنند که از آن ها پنج فرشته بیرون آمده اند و ستاره ای بالای فرشته مرکزی قرار دارد. این طراحی که هنر مقدس دوره های بسیار پیشین را به یاد می آورد، کارکرد نقاشی را به عنوان یک قطعه محراب تثبیت کرد و به بینندگان معاصر «راهنمایی تمثیلی برای خوانش صحنه نقاشی درون قاب» دا
د، اگرچه هرگونه خوانش تمثیلی به دلیل ترکیب منحصر به فرد ژانرها قابل بحث بود. سفارش. پیدایش قطعه محراب کاسپار داوید فریدریش ساده نیست. دهه ها، تاریخ نگاران هنر روایت دوست نزدیک فریدریش، آگوست اتو روله فون لیلین اشتیرن را پذیرفته بودند تا اینکه مدارک جدیدی پدید آمد. بر اساس روایت لیلین اشتیرن، این محراب به سفارش کنتس ترزیا فون تون-هوهن اشتاین برای نمازخانهٔ خانوادهٔ کاتولیکش در تچن، بوهم ساخته شده بود. او یک اثر سپیدای مشابه از فریدریش دیده و شیفتهٔ آن شده بود. نقاش ابتدا در پذیرش سفارش مردد بود و معمولاً فقط وقتی الهام می گرفت نقاشی می کرد، اما وقتی طرح کلی برای قطعه محرابی یافت که به نظرش با فضای نمازخانه هماهنگ بود، قبول کرد. اما تحقیقات سال ۱۹۷۷ نشان داد که فریدریش پیش از دریافت سفارش این نقاشی را طراحی کرده و قصد داشت آن را به پادشاه گوستاو چهارم آدولف تقدیم کند (که با خلع پادشاه تا پایان ۱۸۰۸ این موضوع منتفی شد). خانوادهٔ تون-هوهن اشتاین تا اوت ۱۸۰۸ از این جزئیات آگاه شدند. مادر کنتس نسبت به قیمت و قالب اثر اعتراض داشت و گفت این اثر هرگز در نمازخانهٔ خانواده یا جای دیگری در قلعه استفاده نخواهد شد. آنها در
نهایت اثر را خریدند اما آن را در اتاق خواب کنتس آویزان کردند. فریدریش می خواست برای دیدن قطعه محرابش «در محل» به خانواده سر بزند، بی خبر از مکان واقعی آن. حامیانش با دروغ دربارهٔ برنامه هایشان برای محل نقاشی یا مکان فعلی آن، او را منصرف کردند. با این حال، قلعهٔ تچن از ۱۸۰۹ تا ۱۹۲۱ خانهٔ قطعه محراب بود. تمایل کاسپار داوید فریدریش به تقدیم این نقاشی به گوستاو چهارم آدولف، پادشاه سوئد، نه تنها داستان سفارش اثر را پیچیده می کند، بلکه تفسیر آن را نیز تحت تأثیر قرار می دهد. فریدریش اهل شهر گرایفسوالت بود، منطقه ای که از زمان پیمان وستفالی در سال ۱۶۴۸ گاهی زیر سلطهٔ سوئد قرار داشت و این وضع تا حملهٔ ناپلئون در سال ۱۸۰۶ ادامه داشت. برای یک میهن پرست آلمانی ضدفرانسوی مانند فریدریش، حملهٔ ناپلئون احساسات آلمانی و ملی گرایی رمانتیک را شعله ور کرد. گوستاو چهارم آدولف با اعلام این که «امیدوارم روزی را ببینم که آلمان را به عنوان وطن دوم خود، به جایگاهی که ملت محترم و شهرت قرون به آن حق انکارناپذیر می دهد، بازگردانم»، به رسمیت شناختن خود از آلمان را تأیید کرد. این پادشاه همچنین مردی پرهیزگار بود که تحت تأثیر کلیسای موراوی
قرار داشت، فرقه ای پروتستان که به «تعلق خاطر ریشه دار درون نگرانه … ایمانی که نه در افکار و نه در سر بلکه در قلب است، نوری که در قلب تابیده می شود» معتقد بود. نقاشی فریدریش این احساس را منعکس می کند و شامل چیزی است که می توان آن را یکی از نمادهای گوستاو چهارم، خورشید نیمه شب، دانست. نوربرت ولف معتقد است که «محراب تچن» «نخست و مهم تر از همه، یک قطعه محراب نبود بلکه اثری از تبلیغات سیاسی بود … [که] ایدئولوژی آزادی بخش سلطنت سوئد را برمی انگیخت». کورنر و ولف بیان می کنند که وقتی استعارهٔ سیاسی دیگر برای فریدریش قابل استفاده نبود، تفسیر اثر به آسانی از سیاسی به مذهبی و مطابق با ایده آل های رمانتیسم آلمانی تغییر یافت. فریدریش در طول زندگی هنری خود به استفاده از موضوعات ملی گرایانه آلمانی در آثارش ادامه داد.
سامانه حفاظت فعال () سامانه ای است که برای جلوگیری فعال از تخریب وسیله نقلیه توسط سلاح های ضد تانک خاص طراحی شده است. اقدامات متقابلی که وسیله نقلیه را از تهدید موشک های هدایت شونده ورودی، پنهان می کنند یا هدایت آن را مختل می کنند، اقدامات حفاظتی فعال کُشنده نرم نامیده می شوند. اقدامات متقابلی که به صورت فیزیکی به تهدید ورودی حمله می کنند تا به آن آسیب برسانند یا آن را نابود کنند و در نتیجه توانایی آن را در نفوذ به زره محدود کنند، اقدامات حفاظتی فعال کُشنده سخت نامیده می شوند.
راهب کنار دریا، نقاشی رنگ روغنی از هنرمند رمانتیسم آلمانی، کاسپار داوید فریدریش است. این اثر بین سال های ۱۸۰۸ تا ۱۸۱۰ در درسدن نقاشی شده و برای نخستین بار در نمایشگاه آکادمی هنرهای برلین در سال ۱۸۱۰ همراه با نقاشی "صومعه در بلوط زار" به نمایش گذاشته شد. بنا به درخواست فریدریش، "راهب کنار دریا" بالای "صومعه در بلوط زار" آویخته شد. پس از این نمایشگاه، هر دو اثر توسط پادشاه فریدریش ویلهلم سوم برای مجموعهٔ شخصی اش خریداری شدند. امروزه این دو نقاشی کنار هم در نگارخانهٔ ملی کهن در برلین آویخته شده اند. از آنجا که در این اثر توجهی به ایجاد توهم عمق نشده است، "راهب کنار دریا" از نظر ترکیب بندی، رادیکال ترین اثر فریدریش به شمار می رود. گستردگی پهنه های دریا و آسمان، شکل کوچک و کم جان راهب را برجسته می کند که در برابر عظمت طبیعت و حضور خدا ایستاده است. روند شکل گیری. شخصیتی تنها، پوشیده در لباسی بلند، بر روی یک تپه شنی کم ارتفاع که با علف پوشیده شده است، ایستاده است. این شخصیت که معمولاً به عنوان یک راهب شناخته می شود، تقریباً کاملاً از بیننده روی برگردانده و دریای خشن و آسمان خاکستری و بی روحی را که حدود سه چهارم تصوی
ر را فرا گرفته، نظاره می کند. مشخص نیست که آیا او بر روی صخره ای بلند ایستاده یا تنها بر روی شیبی ملایم به سمت دریا قرار دارد. تپه شنی در ترکیب بندی به شکل مثلث بی تعبیری است که در دورترین نقطه آن شخصیت قرار دارد. در مقابل اقیانوس تاریک، چندین موج سفید دیده می شود که گاهی با مرغ دریایی اشتباه گرفته می شوند. اگرچه نقاشی های فریدریش مناظر طبیعی هستند، او آن ها را در استودیو طراحی و نقاشی می کرد، با استفاده از طرح های آزاد "نقاشی فضای باز" که از میان آن ها عناصر بیانگر و برجسته را انتخاب کرده و در ترکیب بندی اثرگذار قرار می داد. ترکیب بندی "راهب کنار دریا" شاهد این فرآیند کاستن است، چرا که فریدریش پس از کشیدن برخی عناصر روی بوم، آن ها را حذف کرده است. تحقیقات علمی اخیر نشان داده اند که او ابتدا دو کشتی کوچک بادبانی را در افق نقاشی کرده بود که بعداً آن ها را حذف کرد. فریدریش تا زمان نمایشگاه، جزئیات نقاشی را تغییر می داد؛ مثلاً به آسمان خاکستری، رنگ آبی، ستارگان و ماه افزوده شد، اما ترکیب بندی اصلی همیشه ثابت ماند. این نقاشی در زمانی به نمایش درآمد که فریدریش نخستین موفقیت عمومی و پذیرش انتقادی اش را با اثر جنجال
ی "محراب تچن" به دست آورده بود؛ اثری که به طور آشکار قالب منظره را با موضوع مذهبی ترکیب کرده بود. "راهب کنار دریا" موفقیت او را بیش از پیش گسترش داد و توجه زیادی را جلب کرد. احتمالاً فریدریش این نقاشی را در درسدن در سال ۱۸۰۸ آغاز کرد. در نامه ای در فوریهٔ ۱۸۰۹، برای نخستین بار تصویر را توصیف کرد. مراحل شکل گیری اثر همچنین توسط بازدیدکنندگان استودیوی او مستند شده است. در ژوئن ۱۸۰۹، همسر نقاش "گرهارت فون کوگلگن"، آشنای فریدریش، از او بازدید کرد و بعدها در نامه ای از تنهایی صحنه و فقدان تسکینی که حرکت یا روایت می توانست به "فضای بی پایان هوا" بدهد، انتقاد کرد. مورخ هنر آلبرت بویمه بر این باور بود که شخصیت راهب، خود فریدریش است که بر صخره های روگن قدم می زند، جایی که موضوع نقاشی نزدیک به محل ساخت نمازخانه ای توسط یک عارف پروتستان است که برای ماهیگیران فقیر دور از خانه بنا شده بود تا ایمان خود را ابراز کنند. پذیرش این فرضیه که راهب خودنگاره ای از فریدریش باشد، توسط دیگر پژوهشگران نیز صورت گرفته است، هم به دلیل شباهت های فیزیکی به فریدریش (موهای بلند بلوند و جمجمهٔ گرد) و هم به این دلیل که، با توجه به تصور هنرمندان
به عنوان "کاهنان عالی رتبه"، فریدریش بعدها خود را در لباس راهب نقاشی کرده است. پذیرش معاصر. این نقاشی در شکل کنونی اش در اکتبر ۱۸۱۰ در آکادمی برلین به نمایش گذاشته شد و بحث ها و انتقادات فراوانی را برانگیخت. ترکیب بندی فاقد یک عنصر چشمگیر است — ابزاری برای قاب بندی که نگاه بیننده را به درون تصویر هدایت کند. بلکه، خلأ پیش زمینه بسیار برجسته است. معمولاً استدلال می شود که بینندهٔ این نقاشی در برقراری ارتباط با فضای تصویر دچار دشواری است. کسی نمی تواند ذهنی «وارد» تصویر شود؛ فریدریش شکافی غیرقابل عبور بین راهب و بیننده ایجاد کرده است. راهب از نظر مکانی و وجودی از ما جدا شده و هیچ یک از عناصر سنتی منظره که ممکن است این اثر را نرم تر کند وجود ندارد — تنها آسمانی سرد و پیش زمینه ای تخت و فاقد هرگونه سبزی، و دریایی تاریک که به نواری باریک تقلیل یافته و هیچ کشتی ای در آن دیده نمی شود. فریدریش فضا را به گونه ای فشرده کرده است که پیش نمایش هنر انتزاعی است؛ "راهب کنار دریا" به عنوان «شاید نخستین نقاشی «انتزاعی» به معنای بسیار مدرن آن» توصیف شده است. در همان ماه نمایشگاه، نویسندهٔ رمانتیک آلمانی، کلمنس برنتانو، مقاله ای
دربارهٔ نقاشی به روزنامهٔ جدید "برلینر آبندبلتر" که توسط دوستش هنریش فون کلایست اداره می شد، ارسال کرد. این مقاله با عنوان «احساسات متفاوت دربارهٔ یک منظره دریایی از فریدریش که روی آن راهب کاپوچین است»، انتقادی بود، اما کلایست متن برنتانو را به طور قابل توجهی بازنویسی کرد تا مقاله ای همدلانه با نقاشی فریدریش ارائه دهد. تفسیر کلایست به یکی از عناصر مرکزی بحث دربارهٔ نقاشی و فریدریش تبدیل شده است؛ این دو مرد به عنوان مخالفان زیبایی شناسی رمانتیسم آلمانی مرسوم دیده می شوند، جایی که برنتانو کاملاً در آنجا ریشه داشت. کلایست نوشته است، به عنوان مثال: چقدر شگفت انگیز است که کاملاً تنها کنار دریا، زیر آسمانی ابری بنشینی و به پهنه بی پایان آب نگاه کنی. اهمیت دارد که کسی دقیقاً به این دلیل به آنجا آمده باشد، و باید بازگردد. اینکه دوست داشته باشد از روی دریا بگذرد اما نتواند؛ اینکه هیچ نشانه ای از زندگی نباشد و در عین حال صدای زندگی را در جریان آب، وزش باد، حرکت ابرها و فریاد تنها پرندگان حس کند… هیچ موقعیتی در جهان نمی تواند غم انگیزتر و وهم انگیزتر از این باشد — به عنوان تنها جرقه زندگی در قلمروی وسیع مرگ، مرکزی تنها
در دایره ای تنها… با این حال، این قطعاً نشانه آغاز کاملاً جدیدی در هنر فریدریش است… شهرت بیشتر کلایست نیز با این جمله همراه است: «چون در یکنواختی و بی کرانی خود هیچ پیش زمینه ای جز قاب ندارد، هنگام تماشا، گویی پلک هایتان بریده شده است». این نقاشی برای یوهان ولفگانگ فون گوته بیش از حد مینیمالیستی بود، کسی که از حامیان فریدریش بود و آثار او را به دوک وایمار معرفی کرد و در نمایشگاهی در سال ۱۸۰۵ برای او جوایزی به دست آورد. گوته گفت این نقاشی «می تواند به صورت وارونه نگاه شود»، انتقادی که قرنی بعد علیه هنرمندان انتزاعی مطرح شد. تأثیر. نقاشی "راهب کنار دریا" در اواخر قرن نوزدهم الهام بخش نقاشانی مانند گوستاو کوربه و جیمز مک نیل ویسلر بود. در آثاری مانند "ساحل نزدیک پالاوَس" اثر گوستاو کوربه، شخصیتی تنها به عنوان جستجوگری مشابه به تصویر کشیده شده که در معرض دید است و به دریا نگاه می کند. اگرچه فریدریش نقاشی رمانتیک بود، تأثیر قابل توجهی بر هنرمندان بعدی نمادگرایی و اکسپرسیونیسم داشت. نقاشی "اسب در منظره" (۱۹۱۰) اثر فرانتس مارک به دلیل سادگی ترکیب بندی و خطوط افقی موج دار و شخصیتی که به همان صحنه ای که بیننده می نگر
د، نگاه می کند، با "راهب کنار دریا" مقایسه شده است؛ اگرچه استفاده رنگ در این دو اثر در دو انتهای طیف قرار دارد. در مقاله ای در سال ۱۹۶۱ با عنوان «متعالی انتزاعی»، مورخ هنر رابرت روزنبلوم مقایسه هایی میان نقاشی های منظرهٔ رمانتیک فریدریش و ویلیام ترنر با نقاشی های اکسپرسیونیسم انتزاعی مارک روتکو انجام داد. روزنبلوم به طور خاص "راهب کنار دریا"، "ستارهٔ شامگاهی" اثر ترنر و "نور، زمین و آبی" اثر روتکو از ۱۹۵۴ را نمونه هایی از نزدیکی دید و احساس معرفی کرد. روزنبلوم می گوید: «روتکو، مانند فریدریش و ترنر، ما را در آستانه آن بی نهایت های بی شکل که زیبایی شناسان متعالی درباره شان بحث کرده اند، قرار می دهد. راهب کوچک در اثر فریدریش و ماهیگیر در اثر ترنر تضاد تلخی میان وسعت بی نهایت خدایی پانته ایستی و کوچکی بی نهایت مخلوقات او ایجاد می کنند. در زبان انتزاعی روتکو، چنین جزئیات لفظی — پلی همدلی میان بیننده واقعی و ارائه منظره ای متعالی — دیگر ضروری نیست؛ خود ما راهب کنار دریا هستیم، که به سکوت و تأمل در برابر این تصاویر عظیم و بی صدا ایستاده ایم، گویی در حال تماشای غروب یا شب مهتابی هستیم». از دههٔ ۱۹۶۰ به بعد، کوسن های
رنگی به اندازهٔ تابلو یا «بدن های فضای رنگی» اثر گوتهارد گراوبنر نیز از "راهب کنار دریا" الهام گرفته اند. به گفتهٔ تاریخ نگار هنر ورنر هافمان، هر دو، گراوبنر و فریدریش، زیبایی شناسی یکنواختی را به عنوان مقابل زیبایی شناسی گوناگونی که پیش از قرن نوزدهم غالب بود، خلق کرده اند. گفته شده است که قاب بندی و ترکیب بندی چند صحنه از «آسیاب گوشت» در فیلم "استاکر" ساختهٔ آندری تارکوفسکی شباهت شدیدی به "راهب کنار دریا" دارد.
تیپ ۹ عودید () یا تیپ عودید واحدی در نیروهای دفاعی اسرائیل است که بخشی از لشکر باشان در فرماندهی شمالی اسرائیل است و مسئولیت جبهه با سوریه را برعهده دارد. در جنگ اعراب و اسرائیل در سال ۱۹۴۸، این تیپ یکی از ده تیپی بود که توسط هگانا (یگان پیشگام نیروهای دفاعی اسرائیل) به کار گرفته شد و مقر آن در اورشلیم بود. این تیپ «یک سازمان نامنظم متشکل از نگهبانان خانگی و سایر گروه های دفاعی» بود. تیپ عودید که از نظر تدارکات ضعیف بود، در ژوئن ۱۹۴۸ از روستای مالکیه دفاع می کرد و زمانی که ارتش لبنان به این منطقه حمله کرد، جایگزین تیپ ۱۱ یفتاح شد. در نهایت تیپ عودید پس از ۱۰ ساعت نبرد، مجبور به عقب نشینی شد. در ژوئیه ۱۹۴۸ این تیپ با هدف اتصال به نیروهای تیپ ۱۰ هارئیل برای تصرف روستاهای عرب نشین مالها و عین کریم، با حمایت یگان های لهی و ایرگون حرکت کرد و این پیشروی در نهایت به تصرف راه آهن تل آویو-اورشلیم انجامید. در اواسط سال ۱۹۴۸ «واحد اقلیت ها» متشکل از دروزی ها و تعداد کمتری از بدوی ها و چرکس ها که از ارتش آزادی بخش عرب جدا شده بودند، در این تیپ ادغام شدند. این واحد در اکتبر ۱۹۴۸ در عملیات حیرام با تیپ ۹ عودید همکاری داشت.
این حرکت، یک کودتای تبلیغاتی بود و به تقویت روابط یهودیان و دروزی ها کمک کرد. بن دانکلمن می گوید که این تیپ عمدتاً نقشی انحرافی در عملیات حیرام داشت. تیپ عودید همچنین در اکتبر ۱۹۴۸ در عملیات یوآو شرکت کرد که راه یگان های ارتش اسرائیل را به صحرای نگب باز کرد. این تیپ که در لشکرکشی سینا علیه مصر شرکت داشت، در ۶ نوامبر ۱۹۵۶ در شرم الشیخ یک گردهمایی پیروزی برگزار کرد.
آلکساندر گریگوری یریتسیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک دام پرور اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. در در به دنیا آمد و از انستیتو دام پروری و دام پزشکی ایروان (۱۹۳۵) فارغ التحصیل شد. وی همچنین برنده دانشمند شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۶۱) شده است. وی در ۵ آوریل ۱۹۶۸ در سن ۶۳ سالگی در ایروان درگذشت.
یک مجموعهٔ انیمیشن تلویزیونی ژاپنی است. آتو، نویسندهٔ "نون نون بیوری"، سازندهٔ این اثر بوده و پی.ای. ورکس انیمیت اثر را عهده دار بوده است. این انیمه از آوریل تا ژوئن ۲۰۲۵ پخش شد. همچنین یک مانگا با طراحی کورو از این اثر اقتباس و در مارس ۲۰۲۵ به صورت آنلاین منتشر شد. خلاصه داستان. ماکو کاوایی دانشجوی سال اول دانشگاه است که بسیار خجالتی است و برای همین از امتحان کردن چیزهای جدید می ترسد. او به آشپزی علاقه دارد و اغلب در مورد غذاهایی که در اطرافش می بیند کنجکاو است، اما این کنجکاوی به خاطر خجالتی بودن ماکو فروکش می کند. با این حال، او به طور غیرمنتظره ای با دوست دوران دبستانش، شینون اوگاوا، ملاقات می کند که معلوم می شود حالا هم دانشگاهی هستند. شینون یک باشگاه جدید با موضوع تحقیقات غذایی در دانشگاه ایجاد می کند و سعی می کند ماکو را به باشگاهش دعوت کند. هرچند ماکو این پیشنهاد را قبول نمی کند، اما میل او به آشپزی بر خجالتش غلبه کرده و او را به سوی یک ماجراجویی لذیذ می کشاند. رسانه. مانگا. یک مانگای اقتباسی با تصویرگری کورو، از ۱۵ مارس ۲۰۲۵ در وبگاه مدیا فکتوری منتشر شد تا مه ۲۰۲۵، یک جلد "تانکوبون" از این اثر منتشر
محمد انور بن ابراهیم (زاده ۱۰ ژوئن ۱۹۹۹) یک بازیکن فوتبال مالزیایی است که در سوپر لیگ مالزی برای تیم نگری سمبیلان به عنوان مدافع راست بازی می کند.
وادیم وسِولودوُیچ آلکسیوسکی (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک دانشمند و مهندس اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. در ۱۹۱۷ در خارکوف به دنیا آمد و از فارغ التحصیل شد. وی عضو مکاتبه ای فرهنگستان ملی علوم ارمنستان (۱۹۶۰) بود. وی همچنین برنده دانشمند شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۶۷)، جایزه دولتی ارمنستان شوروی، نشان لنین و نشان انقلاب اکتبر شده است. وی در ۱۲ فوریهٔ ۲۰۰۵ در سن ۸۸ سالگی در ایروان درگذشت.
صومعه در بلوط زار نقاشی رنگ روغنی از هنرمند رمانتیک آلمانی، کاسپار داوید فریدریش است. این اثر بین سال های ۱۸۰۹ و ۱۸۱۰ در درسدن نقاشی شده و برای نخستین بار همراه با نقاشی "راهب کنار دریا" در نمایشگاه آکادمی هنرهای پروس در سال ۱۸۱۰ به نمایش درآمد. بنا به درخواست فریدریش، "صومعه در بلوط زار" زیر "راهب کنار دریا" آویخته شد. این نقاشی یکی از چندین آثار فریدریش است که شامل قبرستان ها یا مزارها می شود. پس از نمایشگاه، هر دو نقاشی توسط پادشاه فریدریش ویلهلم سوم برای مجموعهٔ شخصی اش خریداری شدند. امروزه این دو اثر کنار هم در نگارخانهٔ ملی کهن در برلین آویخته شده اند. توصیف. این نقاشی بزرگ نمونه ای از روشی است که فریدریش با مهارت نقاشی خود مسائل زندگی انسانی را به تصویر می کشد. در این اثر، فریدریش یک صومعهٔ قدیمی را در مرکز نقاشی کرده است. شخصیت هایی با تابوت وارد صومعه می شوند. هنرمند با نقاشی انسانی که در حال گذر از زندگی است، تلاش می کند حس گذر زمان را منتقل کند. حس سرما در اطراف فضا احساس می شود. باقی مانده های صومعه پنجره ای شکسته بدون شیشه به جای مانده را نشان می دهد. آنچه دیده می شود این است که طبیعت همواره باقی
است، در حالی که ساخته های انسان موقتی اند. کاروانی از راهبان، برخی با تابوت، به سمت دروازهٔ کلیسای گوتیک خراب شده در مرکز نقاشی حرکت می کنند. تنها دو شمع راهشان را روشن می کند. قبر تازه حفر شده ای در برف در پیش زمینه دیده می شود که در کنار آن چند صلیب به سختی قابل تشخیص هستند. یک سوم پایین تصویر در تاریکی قرار دارد — تنها بلندترین بخش ویرانه ها و نوک شاخه های درختان بلوط بی برگ توسط خورشید غروب روشن شده اند. هلال ماه رو به افزایش در آسمان ظاهر شده است. روند شکل گیری. این نقاشی در زمانی پدید آمد که فریدریش نخستین موفقیت عمومی و پذیرش انتقادی خود را با اثر جنجالی "محراب تچن" به دست آورده بود. اگرچه نقاشی های فریدریش مناظر طبیعی هستند، او آن ها را در استودیو طراحی و نقاشی می کرد و با استفاده از طرح های آزاد نقاشی فضای باز، عناصر بیانگر برجسته را انتخاب و در ترکیب بندی اثرگذار به کار می برد. "صومعه در بلوط زار" بر اساس مطالعاتی دربارهٔ ویرانه های صومعه الدنا است که در چندین نقاشی دیگر نیز بازمی گردند. همان درختان، با تغییراتی اندک، در آثار دیگری نیز دیده می شوند. صومعه الدنا ممکن است برای فریدریش معنای شخصی داشت
ه باشد، زیرا در طول جنگ سی ساله توسط نیروهای اشغالگر سوئدی تخریب شده بود و آن ها بعدها آجرهای صومعه را برای ساخت استحکامات استفاده کردند. در نقاشی، فریدریش این اقدامات را با استفاده سربازان فرانسوی اشغالگر از کلیساهای گریفسوالد به عنوان باراک ها مقایسه می کند. بنابراین، مراسم تشییع جنازه نماد «خاک سپاری امیدهای آلمان برای رستاخیز» می شود. احتمالاً فریدریش کار روی "صومعه در بلوط زار" را در ژوئن ۱۸۰۹ پس از اقامت در روگن و نویبراندنبورگ آغاز کرد. در ۲۴ سپتامبر ۱۸۱۰، اندکی پیش از نمایشگاه آکادمی برلین، کارل فردریک فرومن وضعیت خورشید در حال غروب و هلال ماه نقاشی تقریباً کامل شده را توصیف کرد.
باشگاه فوتبال کونگ آن هانوی یک باشگاه فوتبال در شهر هانوی در کشور ویتنام می باشد که در سال ۱۹۵۶ تاسیس و در لیگ فوتبال ویتنام بازی می کند.
تیپ یهودی () یک تشکیلات نظامی نیروی زمینی بریتانیا در جنگ جهانی دوم بود. این تیپ در اواخر سال ۱۹۴۴ تشکیل شد و از میان یهودیان یه شو از قیمومت بریتانیا بر فلسطین استخدام شد و توسط افسران یهودیان بریتانیا فرماندهی می شد. این تیپ در مراحل پایانی کارزار ایتالیا حضور داشت و در سال ۱۹۴۶ منحل شد. پس از جنگ، برخی از اعضای این تیپ به بازماندگان هولوکاست کمک کردند تا به عنوان بخشی از آلیا بت، برخلاف محدودیت های بریتانیا، به طور غیرقانونی به فلسطین تحت قیمومیت مهاجرت کنند. سایر اعضا گروه های خودسر گمول و تیلهاس تیزیگ گِشِفتِن را تشکیل دادند که صدها جنایتکار جنگی آلمانی، اتریشی و ایتالیایی را ترور کردند. همچنین حداقل دو مورد وجود داشت که در آنها کهنه سربازان تیپ در ترور کاپوهای یهودی دست داشتند.
تیپ ۱۲ نقب () تیپ ۱۲ نگب یا تیپ نقب یک تیپ پیاده نظام ذخیره از نیروی زمینی اسرائیل تحت امر لشکر ۲۵۲ سینا است، که در ابتدای جنگ اعراب و اسرائیل در سال ۱۹۴۸ تأسیس شد و در این جنگ حضور داشت. این تیپ در مارس ۱۹۴۸ با ۲ گردان، دوم و هشتم، راه اندازی شد. گردان هفتم در ماه آوریل ایجاد شد و گردان نهم، آخرین گردان از چهار گردان تحت امر تیپ ۱۲ نقب بود که فعالیت خود را آغاز کرد. اسرائیل جلیلی، رئیس ستاد هگانا و ایگال آلون، فرمانده پالماخ و ناخوم ساریگ از فرماندهان این تیپ بودند.
آزات هاکوبی آلچوجیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک شیمی دان و استاد اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. در در آخالتسیخه به دنیا آمد و از (۱۹۳۲) فارغ التحصیل شد.وی در دانشگاه ملی پلی تکنیک ارمنستان فعالیت می کرد. وی همچنین برنده دانشمند شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۶۵) شده است. وی در ۲۷ ژوئیهٔ ۱۹۷۴ در سن ۶۸ سالگی در ایروان درگذشت.
فرانچسکو آلبرونی (۳۱ دسامبر ۱۹۲۹–۱۴ اوت ۲۰۲۳) استاد جامعه شناسی و روزنامه نگار ایتالیایی بود. او از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۵ عضو هیئت مدیره و عضو ارشد هیئت مدیره (رئیس) رای (شبکه رادیو تلویزیونی)، شبکه تلویزیونی دولتی ایتالیا بود. آلبرونی از معدود نویسندگان ثابت صفحه اول «کوریره دلا سرا»، محبوب ترین روزنامه ایتالیا بود که مقالات او را از سال ۱۹۷۳ تا ۲۰۱۱ منتشر می کرد. او سرمقاله ای چهار ستونی با عنوان «عمومی و خصوصی» (که از سال ۱۹۸۲ آغاز شد) برای نسخه دوشنبه نوشت. او بیوه رزا جیانتا بود. سال های اولیه. اگرچه آلبرونی ادعا می کرد در مدرسه دانش آموزی نمونه و واقعاً کمال گرا بوده است ولی اعتراف می کرد که از نظم و انضباط نظامی مانندی خوشش نمی آمد که رژیم فاشیستی بر دانش آموزان تحمیل می کرد. براساس زندگینامه اش، او یک رهبر ذاتی بود که همیشه برای گروه پسرانی که معمولاً دور او جمع می شدند، بازی ها و ماجراجویی هایی اختراع می کرد. از آنجا که در خانه اش کتابی وجود نداشت، او اولین بار پس از پایان جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۴۵ شروع به مطالعه کرد: زمانی که ۱۶ ساله بود. بیشتر بعدازظهرها او در کتابخانه شهر مطالعه می کرد و موضوع مورد علا
قه اش، تاریخ و فلسفه بود. آلبرونی در لیسئو ساینتیفیکو تحصیل کرد و سپس برای تحصیل در رشته پزشکی به پاویا نقل مکان کرد و در آنجا فارغ التحصیل شد. در اینجا او همچنین با راهب آگوستینو گملی آشنا شد که مجذوب تفکر و هوش درخشان آلبرونی شده بود و او را به تحصیل در زمینه رفتار اجتماعی سوق داد. حرفه دانشگاهی. حرفه دانشگاهی او شامل سمت های زیر است: مرگ. آلبرونی در ۱۴ اگوست ۲۰۲۳ در ۹۳ سالگی بر اثر بیماری کلیوی در بیمارستان پلیس در میلان ایتالیا درگذشت. آثار منتشر شده. کتاب های آلبرونی هم در ایتالیا و هم در خارج از کشور موفقیت بزرگی داشته اند. در کشورهایی مانند ژاپن، اسپانیا، فرانسه، دانمارک، برزیل، سوئد و بسیاری دیگر مانند ترکیه و اسرائیل ترجمه شده اند. آلبرونی مطالعات متعددی در مورد جامعه شناسی جنبش ها و افراد، و به ویژه در مورد ماهیت عشق و روابط بین افراد و گروه ها انجام داده است.
نمایشگاه کتاب تیرانا () از سال ۱۹۹۸ هر ساله در ماه نوامبر در تیرانا، آلبانی برگزار می شود. نزدیک به ۱۰۰ غرفه دار، از جمله ناشران آلبانی و کشورهای همسایه مانند کوزوو، مقدونیه شمالی و مونته نگرو، انتشارات اخیر خود، از جمله داستان ها و اشعار معاصر آلبانیایی، روایت های تاریخی و ترجمه های پرفروش بین المللی و همچنین بخش های ویژه ای را به ادبیات کودکان اختصاص داده اند.
نمایشگاه بین المللی کتاب بوئنوس آیرس () هر ساله در ماه آوریل در بوئنوس آیرس، آرژانتین برگزار می شود و یکی از پنج نمایشگاه برتر کتاب در جهان است که هم برای جامعه ادبیات و هم برای عموم مردم برگزار می شود. سازمان. این نمایشگاه توسط «بنیاد کتاب» سازماندهی می شود، یک سازمان غیرانتفاعی که توسط انجمن نویسندگان آرژانتین (SADE) تأسیس شده است. این نمایشگاه هر ماه آوریل برگزار می شود و تقریباً سه هفته طول می کشد. غرفه ها در هشت سالن، برای ناشران ملی و بین المللی، کشورها، جوامع و استان های آرژانتین و مؤسسات و سازمان های ملی و بین المللی توزیع شده اند. هر نمایشگاه سالانه یک شعار خاص دارد. این نمایشگاه که برای عموم آزاد است، پیش از برگزاری، جلسات و کنفرانس هایی با حضور ویراستاران، ناشران، مترجمان، کتابفروشان و دیگر افراد شاغل در صنعت نشر برگزار می شود. کنفرانس های دیگری نیز در حوزه های آموزشی و کتابداران برگزار می شود. تاریخچه. اگرچه این نمایشگاه در سال ۱۹۷۵ تأسیس شد، اما اولین نمایشگاه کتاب برگزار شده در بوئنوس آیرس نبود. نمایشگاه های قبلی در میدان ها، مکان ها یا بوینس آیرس کابیلدو برگزار می شدند. در سال ۱۹۳۰، نمایشگاه بز
رگی در «پلازا د لا رپوبلیکا» برگزار شد. با این حال، آن نمایشگاه ها در دوره های منظم برگزار نشدند. SADE در سال ۱۹۷۱ به دنبال راهی برای تشویق صنعت نشر در آرژانتین بود و بیش از ۳۵ نمایشگاه را در دوره ۷۱-۷۴ برگزار کرد. این نمایشگاه ها که در شهرهای دیگر آرژانتین نیز برگزار می شدند، محدود به فروش کتاب نبودند، بلکه شامل شعر، تئاتر، موسیقی یا اجراهای باله نیز می شدند. SADE در سال ۱۹۷۴ اکثر ناشران آرژانتین را فراخواند و نمایشگاه جدیدی را در محوطه های بسته به جای خیابان، که تاکنون برگزار می شد، ترتیب داد. بنابراین، اولین نمایشگاه از این نوع در مارس ۱۹۷۵ برگزار شد و سال ها با نام "نمایشگاه بین المللی بوئنوس آیرس، از نویسنده تا خواننده" شناخته می شد. اولین نمایشگاه در «مرکز نمایشگاه های شهر بوئنوس آیرس»، ساختمانی کاربردی در منطقه رکولتا با مساحت ۷۵۰۰ متر مربع، با ۵۰ نویسنده برجسته، ۱۱۶ غرفه از ۷ کشور خارجی برگزار شد و ۱۴۰۰۰۰ بازدیدکننده داشت. این نمایشگاه در سال های اخیر توسط انجمن روستایی آرژانتین در محوطه نمایشگاه منطقه پالرمو با مساحتی نزدیک به ۴۵۰۰۰ متر مربع برگزار شده است. تعداد غرفه ها به ۱۵۰۰ غرفه از ۵۰ کشور خارجی