Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
طنت پدرش، او به مقام همسر بزرگ سلطنتی ارتقا یافت. شواهد این ازدواج عبارت است از لوله سرمه آبی فایانس با کارتوهای آمنهوتپ سوم و سات آمون کاسه ای از جنس سنگ مرمر که در عمارنه با همان کارتوش ها یافت شده و کتیبه هایی با برچسب کوزه از کاخ الملقطه. ارتقای سات آمون به عنوان همسر بزرگ سلطنتی پدرش آمنهوتپ سوم، در اوایل سال ۳۰ سلطنت وی از روی برچسب کوزه کتیبه شماره ۹۵ که در کاخ سلطنتی کشف شد، تأیید شده است. او اتاق های خود را در مجموعه کاخ الملقطه نگهداری می کرد و آمنهوتپ، پسر حاپو به عنوان مباشر املاک او در اینجا منصوب شد. او بر روی مجسمه کرنک آمنهوتپ، پسر حاپو (اکنون در موزه مصر قاهره) گواهی شده است، جایی که از او به عنوان همسر بزرگ سلطنتی پادشاه یاد شده است. او همچنین بر روی نقش برجسته ای از معبد مردگان آمنهوتپ سوم، که توسط ویلیام متیو فلندرز پتری (اکنون در موزه پتری) پیدا شده است، ظاهر می شود. نام و تصویر سات آمون در میان تعداد انگشت شماری است که در اواخر سلطنت آمنهوتپ سوم ظاهر می شود. این دوره ای از تاریخ مصر بود که در آن زنان نقش های برجسته تر و قدرتمندتری داشتند و همسر آمنهوتپ سوم، مادر سات آمون، تیه نمونه ای خا
ص بود. قبل از سلطنت تیه «هیچ ملکه قبلی هرگز در طول زندگی شوهرش چنین برجسته نبود». تیه به طور منظم علاوه بر آمنهوتپ سوم در مجسمه ها، نقش برجسته های مقبره و معبد و سنگ نماها ظاهر می شود، در حالی که نام او بر روی اشیاء کوچک متعدد، مانند ظروف و جواهرات، و همچنین اسکراب های بزرگ یادبودشان در کنار این فرعون قرار گرفته است. سات آمون به عنوان دختر بزرگ یک ملکه قدرتمند، برای یک نقش سیاسی آماده می شد، اما علیرغم داشتن دارایی خود در کاخ الملقطه و موقعیت والای او در دربار، هرگز از این پتانسیل استفاده نکرد. یک احتمال این است که او با وارثی ازدواج کرده بود که هرگز تاج و تخت را به دست نگرفت. احتمال دیگر این است که او پس از پادشاه شدن برادرش آخناتون پیش از موعد مرده یا به انزوا رفته است. او عمه توت عنخ آمون بود. او در پایان سلطنت آمنهوتپ سوم ناگهان ناپدید می شود و در زمان سلطنت آخناتون نامی از او ذکر نشده است. یک اتاق جداگانه برای او در مقبره آمنهوتپ سوم در دره پادشاهان حک شده بود، اما هیچ مدرکی دال بر دفن او در آنجا وجود ندارد.
ایزوبل مویرا دانبار (۳ فوریه ۱۹۱۸ – ۲۲ نوامبر ۱۹۹۹) یک یخ شناس اسکاتلندی-کانادایی و پژوهشگر یخ دریایی در قطب شمال بود. زندگی شخصی. دانبار در سال ۱۹۱۸ در ادینبرا، اسکاتلند به دنیا آمد. او در استورنووی، استرات پفر و کیل مارناک بزرگ شد و در مدرسه دخترانه کرانلی تحصیل کرد. پدرش، ویلیام جان دانبار، یک کلانتر محبوب و مدافع کانون وکلای اسکاتلند بود. برادرش، مکسول، یک زیست شناس دریایی بود که به عنوان عضو FRSC و OC نیز شناخته شد. دانبار همچنین یک خواهر به نام الیزابت جنکینز (نام خانوادگی سابق دانبار) داشت. پس از مهاجرت به کانادا و یافتن شغل در دولت فدرال، دانبار در سال ۱۹۵۸ به عنوان زبان شناس در زبان روسی گواهی دریافت کرد. او همچنین به زبان های آلمانی و فرانسوی مسلط بود. در سال ۱۹۶۴، او با یک تیم دولتی به روسیه رفت تا عملیات شکستن یخ آن ها را مشاهده کند. دانبار در سال ۱۹۷۸ به عنوان مدیر بخش علوم زمین بازنشسته شد. پس از بازنشستگی، دانبار بیشتر وقت خود را در خانه روستایی خود در دون روبین، انتاریو گذراند. دانبار در تاریخ ۲۲ نوامبر ۱۹۹۹ در نپیان، انتاریو، در سن ۸۱ سالگی درگذشت. او زمین هایی که در لیماوادی، شهرستان لندوندر
ی، مالک آن بود را به بنیاد ملکه واگذار کرد. تحصیلات و زندگی پیش از حرفه. دانبار تحصیلات خود را در مدرسه دخترانه کرانلی در ادینبرا، اسکاتلند، آغاز کرد و از پایه اول تا دوازدهم در این مدرسه تحصیل کرد. او بعدها برای تحصیل جغرافیا در کالج سنت آن در دانشگاه آکسفورد پذیرفته شد و در سال ۱۹۳۹ مدرک لیسانس هنر (افتخاری) خود را در جغرافیا دریافت کرد. دانبار سپس در سال ۱۹۴۸ مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشته جغرافیا به پایان رساند. هنگام تحصیل در دانشگاه آکسفورد، دانبار با گروه تئاتر دانشگاه آکسفورد اجرا داشت. پس از فارغ التحصیلی، دانبار در صنعت تئاتر کار کرد، و در طول جنگ جهانی دوم در برنامه های نمایشی برای ارتش بریتانیا شرکت کرد. او سپس با گروه تئاتر انگلیسی به عنوان بازیگر و مدیر صحنه در سراسر بریتانیا سفر کرد. دانبار بعدها اظهار داشت که او «به عنوان بازیگر جوان بی تجربه کاملاً بی امید بود» و او را «به عنوان شخصیت جوان» می شناختند. حرفه. دانبار در سال ۱۹۴۷ با ویزای بازدیدکننده به کانادا سفر کرد و متوجه شد که دولت کانادا به جغرافی دانان آموزش دیده نیاز دارد. او به دفتر مشترک اطلاعات پیوست و حرفه خود را با ویرایش کتابی د
ربارهٔ توصیف ها و عکس های مناطق قطبی و یخ های دریایی آغاز کرد که توسط دو ناوبر نیروی هوایی سلطنتی کانادا، کیث گریناوی و سیدنی ای. کولتورپ به دست آمده بود. مطالعات دانبار از از مناطق قطبی که در سال ۱۹۴۷ توسط RCAF نقشه برداری شده بود، به همراه که در سال بعدی نقشه برداری شد، به نقشه های کانادا زمین اضافه کرد و تنها ۱۵ درصد از منطقه تحت قلمرو شمالی کانادا در عرض جغرافیایی بالاتر از ۷۵ درجه باقی مانده بود که هنوز از هوا نقشه برداری نشده بود. در سال ۱۹۵۲، دانبار به هیئت تحقیقات دفاعی در سمت افسر علمی بخش تحقیقات قطب شمال پیوست. او در یخ های دریایی و ناوبری در آب های یخ زده قطب شمال تخصص داشت. در سال ۱۹۵۴، او برای پیوستن به گروه دانشمندان در یک کشتی شکن یخ نیروی دریایی سلطنتی کانادا که به قطب شمال سفر می کرد، درخواست داد، اما درخواست او رد شد، زیرا در آن زمان زنان اجازه نداشتند در کشتی های نیروی دریایی سلطنتی حضور داشته باشند. علیرغم شایستگی های گسترده دانبار، او با تبعیض جنسیتی مواجه شد و در ابتدا نمی توانست در مأموریت های هوایی و دریایی که عموماً مختص مردان بود، شرکت کند. او همچنان درخواست های خود را ادامه داد تا
در نهایت در سال ۱۹۵۵ اجازه یافت به یک کشتی شکن یخ با اداره حمل و نقل کانادا بپیوندد. او در تعداد زیادی از کشتی های شکستن یخ خدمت کرد و ۵۶۰ ساعت را در هواپیماهای نیروی هوایی سلطنتی کانادا صرف مطالعه تشکیل یخ در قطب شمال گذراند. در طول حضور در کشتی های شکستن یخ، او از رادار جانبی برای شناسایی هوایی استفاده کرد و چگونگی حرکت یخ ها را با فرایند عکس برداری از یخ ها در زمان های مختلف روز و سال بررسی کرد. تحلیل او از شرایط یخ و اندازه گیری تصاویر مختلف به او این امکان را داد تا موقعیت یخ ها را در زمان های مختلف سال تعیین کند.
لیزا ماکوفسکی هایز یک بیوشیمیدان تغذیه ای آمریکایی است. به عنوان استاد در دانشگاه تنسی، تحقیقات او بر روی چگونگی تأثیر استرس متابولیک و التهاب بر پیشرفت بیماری ها، به ویژه چاقی و سرطان، متمرکز است. زندگی اولیه و تحصیلات. ماکوفسکی هایز در فلوریدا به دنیا آمد و بزرگ شد و سپس برای دریافت مدرک کارشناسی علوم در زیست شناسی از کالج بوستون به کالیفرنیا رفت. پس از فارغ التحصیلی، او به کالیفرنیا منتقل شد و برای شرکت جرون کار کرد، جایی که روی سلول های بنیادی و تحقیقات سرطان متمرکز شد. در سال دوم حضورش در این شرکت، ماکوفسکی هایز به خانه بازگشت تا به مادر بیمار خود کمک کند و سپس در مدرسه پزشکی هاروارد و کالج بهداشت عمومی هاروارد تی اچ چان ثبت نام کرد. پس از دریافت مدرک پزشکی، ماکوفسکی هایز در مرکز تغذیه و متابولیسم سارا دبلیو. استدمن در دانشگاه دوک دوره پسادکتری گذراند. حرفه. پس از اتمام دوره پسادکتری، ماکوفسکی هایز به هیئت علمی بخش بیوشیمی در دانشگاه کارولینای شمالی در چپل هیل (UNC) پیوست و آزمایشگاه خود را در مرکز تحقیقات مایکل هوکر تأسیس کرد. آزمایشگاه ماکوفسکی بر متابولیسم و التهاب گلبول های سفید به نام ماکروفاژها و ا
رتباط آن با چاقی و سرطان تمرکز دارد. فراتر از تحقیقات سرطان، ماکوفسکی هایز و آزمایشگاه تحقیقاتی اش همچنین شروع به مطالعه اپیدمی چاقی در ایالات متحده کردند. در سال ۲۰۰۷، ماکوفسکی هایز و ملیسا تروستر به عنوان محققان اصلی یک مطالعه از برنامه تحقیقات سرطان سینه و محیط زیست مؤسسه ملی علوم بهداشت محیط در مورد چگونگی تأثیر عواملی مانند بارداری و چاقی بر حساسیت سرطان سینه که در بیماران جوان آفریقایی-آمریکایی رایج تر است، شدند. در سال ۲۰۱۱، او نشان داد که تغذیه موش ها با رژیم غذایی غربی که شامل غذاهای خوش طعم و پر انرژی است، باعث افزایش وزن شدید، التهاب بافت و دیابت می شود. او همچنین نشان داد که مصرف شکر می تواند نقش مهمی در ترویج مقاومت به انسولین مرتبط با چاقی ایفا کند و همبستگی بین کاهش وزن و کاهش پیشرفت سرطان سینه باسال را یافت. برای یافتن این همبستگی، تیم تحقیقاتی او تغییرات بافت غده پستانی را که عوامل پیشرفت سرطان سینه باسال بودند، پیگیری کردند. ماکوفسکی هایز ادامه داد تا در طول مدت حضورش در دانشگاه کارولینای شمالی در چپل هیل با تروستر همکاری کند و وب سایت myBCrisk را راه اندازی کرد تا به زنان کمک کند تا از خطر
ابتلا به سرطان سینه خود آگاه شوند. این وب سایت به طور خاص بر افزایش خطر سرطان در میان زنان سیاه پوست تمرکز داشت و ابزاری برای ارزیابی عوامل خطر شخصی و ویدیوهایی از بازماندگان جوان سرطان سیاه پوست شامل می شد. این پروژه توسط مؤسسه ملی علوم بهداشت محیط با حمایت مؤسسه ملی سرطان و بنیاد آون تأمین مالی شد. او همچنین یک موقعیت استاد یار در مرکز علوم بهداشتی دانشگاه تنسی پذیرفت، جایی که برای پروژه اش نقش متابولیسم زیرلایه ماکروفاژها در آترواسکلروز از انجمن قلب آمریکا کمک مالی از "گرنت این اید" دریافت کرد. در طول دنیاگیری کووید-۱۹ در آمریکای شمالی، ماکوفسکی هایز و جوزف ف. پیر یک کمک مالی پنج ساله به مبلغ ۲٫۱ میلیون دلار از مؤسسه ملی سرطان دریافت کردند تا بررسی کنند چگونه میکروبیوم بر سیستم ایمنی و پاسخ به ایمنی درمانی برای سرطان سینه منفی سه گانه تأثیر می گذارد. تحقیقات او همچنین با یک کمک مالی ۱۰۰٬۰۰۰ دلاری از بنیاد مری کی پشتیبانی شد. زندگی شخصی. ماکوفسکی هایز با انکولوژیست و پزشک-دانشمند دی. نیل هایز ازدواج کرده است و سه فرزند مشترک دارند.
مری انگل پنینگتون (; – ) شیمیدان باکتری شناس، دانشمند علوم غذایی و مهندس تبرید آمریکایی بود. او پیشگام در زمینه نگهداری، حمل ونقل و ذخیره سازی مواد غذایی فاسدشدنی و اولین زنی بود که به عنوان رئیس آزمایشگاه در سازمان غذا و داروی ایالات متحده خدمت کرد. او موفق به دریافت ۵ حق اختراع شد (۳ مورد به صورت مشترک)، مدال خدمات برجسته را از رئیس جمهور هربرت هوور دریافت کرد و مدال گاروین-اولین را از انجمن شیمی آمریکا کسب نمود. پنینگتون در تالار مشاهیر مخترعین ملی، تالار مشاهیر زنان ملی و تالار مشاهیر اشری به رسمیت شناخته شده است. زندگی اولیه و تحصیلات. پنینگتون در ۸ اکتبر ۱۸۷۲ در نشویل، تنسی از والدینی به نام های هنری و سارا مالونی پنینگتون متولد شد. اندکی پس از تولد، خانواده به فیلادلفیا نقل مکان کردند تا به خویشاوندان کوئیکر مادرش نزدیک تر باشند. او در ۱۲ سالگی و پس از خواندن کتابی دربارهٔ شیمی دارویی به این علم علاقه مند شد. زمانی که به دانشگاه پنسیلوانیا مراجعه کرد و از استادی درخواست کمک برای فهم اصطلاحات تخصصی کرد، به او گفته شد وقتی بزرگ تر شد برگردد. او در سال ۱۸۹۰ وارد دانشگاه پنسیلوانیا شد و در سال ۱۸۹۲ با گذرا
ندن دروس شیمی و دروس فرعی گیاه شناسی و جانورشناسی، شرایط دریافت مدرک کارشناسی علوم را تکمیل کرد. اما از آنجا که دانشگاه پنسیلوانیا در آن زمان به زنان مدرک اعطا نمی کرد، به جای مدرک، گواهی صلاحیت دریافت کرد. پنینگتون در سال ۱۸۹۵ مدرک دکترای خود را از دانشگاه پنسیلوانیا دریافت کرد. عنوان پایان نامه او «مشتقات کلمبیوم و تانتالوم» بود. از ۱۸۹۵ تا ۱۸۹۶ به عنوان پژوهشگر دانشگاهی در رشته گیاه شناسی در دانشگاه پنسیلوانیا فعالیت کرد و از ۱۸۹۷ تا ۱۸۹۹ به عنوان پژوهشگر شیمی فیزیولوژیک در دانشگاه ییل با لافایت مندل و راسل هنری چیتندن همکاری پژوهشی داشت. حرفه علمی. در سال ۱۸۹۸، او آزمایشگاه بالینی فیلادلفیا را تأسیس کرد و تحلیل های باکتری شناسی انجام داد. او به کشاورزان در مورد شیوه های صحیح حمل شیر خام آموزش داد تا ایمنی بستنی فروخته شده در مدارس محلی را بهبود بخشد. در همان سال، او سمت مدیر آزمایشگاه بالینی در کالج پزشکی زنان پنسیلوانیا را پذیرفت. همچنین از ۱۸۹۸ تا ۱۹۰۱ به عنوان پژوهشگر در بخش بهداشت دانشگاه پنسیلوانیا و باکتری شناس در دفتر بهداشت فیلادلفیا خدمت کرد. در این سمت، او نقش کلیدی در بهبود استانداردهای بهداشتی
برای حمل و فرآوری شیر و محصولات لبنی ایفا نمود. سازمان کشاورزی ایالات متحده. در سال ۱۹۰۵، پنینگتون در اداره شیمی وزارت کشاورزی ایالات متحده که بعدها به سازمان غذا و دارو تبدیل شد، مشغول به کار شد. هاروی دبلیو وایلی، مدیر اداره شیمی، او را تشویق کرد تا برای ریاست آزمایشگاه تحقیقات غذایی که تازه تأسیس شده بود و هدفش اجرای قانون غذا و داروی خالص ۱۹۰۶ بود، درخواست دهد. او با نام مخفف «M.E. Pennington» برای این موقعیت معرفی شد تا جنسیت او فاش نشود. او در سال ۱۹۰۷ این سمت را پذیرفت و به اولین زن رئیس آزمایشگاه تبدیل شد. یکی از دستاوردهای بزرگ او توسعه استانداردهای پردازش ایمن مرغ های پرورش یافته برای مصرف انسان بود. او همچنین ریاست تحقیقات دربارهٔ طراحی واگن های یخچال دار را بر عهده داشت و در دوران جنگ جهانی اول در اداره غذای جنگ هربرت هوور خدمت کرد. مهندس و مشاور تبرید. مشارکت پنینگتون در طراحی واگن های یخچال دار در آزمایشگاه تحقیقات غذایی، منجر به علاقه مند شدن او به کل فرایند حمل ونقل و ذخیره سازی مواد غذایی فاسدشدنی، از جمله حمل ونقل یخچالی و یخچال های خانگی شد. در طول فعالیتش در آزمایشگاه، پنینگتون و هاوارد ک
ستنر پیرس موفق به ثبت اختراع آمریکا برای قفسه خنک کننده تمام فلزی مرغ برای خنک کردن و درجه بندی طیور، خرگوش و شکار شدند. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون تالار ملی مشاهیر زن شده است.
ایوون کانولی مارتین (زادهٔ ۱۳ سپتامبر ۱۹۳۶) یک متخصص آمریکایی در "شیمی اطلاعات" و طراحی دارو با کمک رایانه است که به مقام پژوهشگر ارشد «ول وایلر» در آزمایشگاه های ابوت (که اکنون اب وی نام دارد) ارتقا یافت. او که در دانشگاه نورث وسترن در رشتهٔ شیمی آموزش دید، به چهره ای پیشرو در علم مشارکتی برای کشف و توسعهٔ مولکول های زیست فعال به عنوان عوامل درمانی تبدیل شد. دستاوردهای او از کاربرد روش هایی سرچشمه می گیرد که چگونگی ارتباط توصیف گرهای شکل مولکولی و ویژگی های فیزیکوشیمیایی با فعالیت زیستی آن ها را تحلیل می کنند. او نویسندهٔ اثری ماندگار در حوزهٔ "شیمی اطلاعات" با عنوان "طراحی کمی دارو" (ویرایش دوم، ۲۰۱۰) است و جوایز متعددی در این زمینه دریافت کرده است؛ از جمله انتخاب به عنوان همکار انجمن پیشبرد علوم آمریکا (۱۹۸۵) و اتحادیه بین المللی شیمی محض و کاربردی (۲۰۰۰) و دریافت جایزهٔ "هرمن اسکولنیک" (۲۰۰۹) و جایزهٔ "رایانه ها در پژوهش شیمیایی و دارویی" (۲۰۱۷) از انجمن شیمی آمریکا. دوران کودکی و تحصیلات. ایوون کانولی در سال ۱۹۳۶ از پدر و مادری به نام های آیرین و الورت کانولی زاده شد. مارتین در سال ۱۹۵۸ مدرک کارشناسی خود
را از کالج کارلتون در نورث فیلد، مینه سوتا دریافت کرد. او تنها زنی بود که در آن سال در رشتهٔ شیمی/جانورشناسی تحصیل می کرد. از سال ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۰ به عنوان دستیار داروشناسی در آزمایشگاه های ابوت مشغول به کار بود. در سال های ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۳، موفق به دریافت بورسیهٔ پیشادکتری از بنیاد ملی علوم شد و در دانشگاه نورث وسترن در اِونستون، ایلینوی تحصیل کرد. او در سال ۱۹۶۴ مدرک دکترای خود را در زمینهٔ بیوشیمی فیزیکی از دانشگاه نورث وسترن دریافت کرد. حرفه. تقریباً تمام دوران حرفه ای مارتین در بخش آزمایشگاه های ابوت گذشت که بر ابتکارات کشف داروی پیش بالینی تمرکز داشت؛ بخشی که بعدها از این مجموعهٔ زیست پزشکی جدا شد و به شرکت دارویی مستقل اب وی تبدیل شد. فعالیت او در ابوت و اب وی بیش از چهل سال ادامه داشت و تنها وقفهٔ آن، یک سال فرصت مطالعاتی در سال های ۱۹۶۷ تا ۱۹۶۸ بود که در آن با پیشگام QSAR، کوروین هانش، در کالج پومونا همکاری کرد، و پس از آن به آزمایشگاه های ابوت بازگشت. مارتین در سال ۲۰۰۶ به طور رسمی با عنوان پژوهشگر ارشد بازنشسته شد، اما همچنان به صورت قراردادی با ابوت همکاری دارد و بر روی موضوعاتی که به آن ها علاقه مند است
، کار می کند. او همچنین به عنوان استاد مدعو در دانشگاه ویرجینیا تدریس کرده است. علایق پژوهشی. کار مارتین با کوروین هانش منجر به ادامهٔ فعالیت او در زمینهٔ QSAR شد، که در آن با بهره گیری از رایانه، مدل های دوبُعدی و سه بعدی برای نمایش ویژگی های شیمیایی و زیستی مولکول ها توسعه داد. او که از پیشگامان اولیهٔ شیمی محاسباتی و کاربرد آن در طراحی دارو بود، تکنیک هایی در زمینهٔ شیمی ترکیبی و گرافیک مولکولی ایجاد کرد و در توسعهٔ بسته های نرم افزاری برای تحلیل فارماکوفور مانند DISCO و ALADDIN مشارکت داشت. آثار او تأثیر مستقیمی بر کشف داروهای نوین داشته و طراحی رایانه ای ترکیبات جدید را پشتیبانی کرده است. مارتین به طور خاص بر شناسایی ویژگی های مولکولی مرتبط با فعالیت زیستی تمرکز کرده است، از جمله توان زیستی، میل ترکیبی و ویژگی های ADME. روش های او در مطالعهٔ بیماری هایی مانند فشار خون بالا، بیماری پارکینسون، زخم ها، عفونت های باکتریایی، آرتریت و آنژین صدری به کار گرفته شده اند. او همچنین نقش مهمی در توسعهٔ مجموعه های ترکیبی و کتابخانه های شیمی ترکیبی ایفا کرده است که پژوهشگران با استفاده از آن ها می توانند معیارهای سنجش
شباهت و تنوع مولکولی را توسعه داده و مقایسه کنند. مجموعهٔ مهارکننده های MAO (مونوآمین اکسیداز) او در میان پژوهشگران به طور گسترده ای استفاده شده است. دیگر فعالیت ها. در سال ۱۹۸۹، مارتین به بنیان گذاری «انجمن بین المللی ارتباط ساختار-فعالیت کمی و مدل سازی» کمک کرد (که اکنون انجمن QSAR، شیمی اطلاعات و مدل سازی نام دارد). او عضو هیئت مدیرهٔ این انجمن بود و از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۵ ریاست آن را بر عهده داشت.
لین الیزابت فراستیک (متولد ۲ فوریه ۱۹۴۹) یک جغرافیدان فیزیکی و زمین شناس برجسته بریتانیایی است. او تا سال ۲۰۱۴ به عنوان استاد جغرافیای فیزیکی در دانشگاه هال فعالیت داشت. تمرکز پژوهشی او بر دینامیک رسوب و جریان در رودخانه ها و مصب ها و همچنین چالش های میان رشته ای مرتبط با مدیریت زباله قرار دارد. او تسهیلات مدل سازی فیزیکی پیشرفته ای را در دیپ توسعه داده که بخشی از پروژه HYDRALAB اتحادیه اروپا است. فراستیک در خارج از محیط دانشگاهی نیز فعالیت های قابل توجهی داشته است، از جمله عضویت در هیئت تحریریه مجله "ژورنال جغرافیایی" و ریاست گروه متخصص دولت در زنان در STEM. او همچنین عضو انجمن بریتانیایی ژئومورفولوژی است و در گروه متخصص مسیرهای شغلی علمی دولت فعالیت می کند. در سال ۲۰۰۹، فراستیک موفق به دریافت جایزه "زنان برجسته" از UKRC شد. او بیش از صد مقاله و کتاب منتشر کرده که موضوعات گسترده ای از جمله فیزیک، ریاضیات، مهندسی هیدرولیک، شکاف های دره ای، و رسوب شناسی را پوشش می دهند. او در حال حاضر یکی از اعضای هیئت مدیره آژانس محیط زیست برای مدیریت خطرات سیل و سواحل است. این هیئت با اتخاذ رویکردی یکپارچه به حفاظت و مدیریت
محیط زیست در انگلستان می پردازد. فراستیک از تخصص خود در زمینه زمین شناسی و علوم محیطی برای بهبود شرایط زیست محیطی و ارتقای رفاه جامعه استفاده می کند. تحصیلات. فراستیک تحصیلات خود را در دبیرستان دستورفورد برای دختران از سال ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۶ گذراند. سپس در دانشگاه لستر مدرک کارشناسی زمین شناسی را در سال ۱۹۷۰ کسب کرد و در سال ۱۹۷۵ دکترای خود را از دانشگاه آنگلیای شرقی با رساله ای تحت عنوان «مطالعات رسوبی در مصب دبن، سافولک، انگلستان» به پایان رساند. او دارای پیشینه ای در علوم محیطی است که مسیر علاقه مندی اش به زمین شناسی و جغرافیا را فراهم کرد. حرفه. اولین شغل فراستیک، دستیار علمی در دانشگاه بیرکبک لندن از سال ۱۹۷۴ تا ۱۹۸۷ بود. سپس به عنوان مدرس ارشد در دانشگاه رویال هالووی لندن از ۱۹۸۷ تا ۱۹۹۰ مشغول به کار شد. بعداً در دانشگاه ریدینگ تا سال ۱۹۹۶ به تدریس پرداخت. علاوه بر فعالیت های دانشگاهی، فراستیک عضو کمیته مشورتی حفاظت محیط زیست منطقه شمال شرق از سال ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۶ بود. او جایگاه خود را به عنوان یکی از زنان پیشرو در زمین شناسی با اولین دبیر افتخاری زن از ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۱ تثبیت کرد. فراستیک دومین زن رئیس انجمن زمین شنا
سی لندن از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۰ بود. در حال حاضر، فراستیک در حال تحقیق پیرامون «تأثیر انسانی و تغییر کانال ها در ایران و عراق» است. در دوران تحصیل فراستیک در مقطع کارشناسی در سال ۱۹۶۷، نظریه تکتونیک صفحه هنوز آموزش داده نمی شد. به جای آن، برای توضیح پدیده زمین شناسی گسترش کف اقیانوس، به او دربارهٔ یوجئوسینکلین ها و میوجئوسینکلین ها آموزش داده شد. اگرچه او می دانست این توضیحات به طور کامل نظریه را پوشش نمی دهد، اما از زمین شناسی دست نکشید و هنگامی که نظریه تکتونیک صفحه آشکار شد، متوجه شد که قطعه گمشده پیدا شده است. در کتاب "در زمان خودمان: همراهی با مجموعه رادیو ۴"، فراستیک به طور عمیق دربارهٔ مدل های تصادفی و نقش آن ها در پیش بینی محل وقوع زلزله به دلیل تجمع تنش و افزایش فعالیت لرزه ای صحبت می کند. با این حال، او اشاره می کند که نمی توان زمان دقیق وقوع زلزله را مشخص کرد، زیرا این موضوع بسیار دشوار است و نیازمند تغییر از مدل تصادفی به مدل تعیین گرا خواهد بود. هنگامی که او در سال ۲۰۰۹ به عنوان یکی از شش زن برنده جایزه «زنان برجسته» معرفی شد، اظهار داشت که افتخار می کند در حوزه ای که تحت سلطه مردان است موفق شده، اما
می خواست مردان نیز مشارکت بیشتری داشته باشند. او همچنین دربارهٔ اینکه زنان مجبورند بین خانواده و حرفه انتخاب کنند صحبت کرد و تأکید کرد که از آنجا که مردان مجبور به انجام این انتخاب نیستند، زنان نیز نباید باشند. فراستیک، که به عنوان ابرزن محیط زیستی هال شناخته شده است، منتظر ماند تا پس از دریافت ارتقاءهای خود، همراه با همسرش تشکیل خانواده دهد. او در مستند "آخرالزمان باستانی" حضور یافت و تخصص زمین شناسی خود را در مورد امکان پذیری داستان سدوم و عموره بر اساس جابه جایی های سنگ ارائه کرد. فراستیک در افتخارات سال نو ۲۰۲۲ به عنوان فرمانده نشان امپراتوری بریتانیا (CBE) برای خدماتش در مدیریت خطر سیل و فرسایش ساحلی منصوب شد.
الیزابت روبوز اینشتین (; – ) بیوشیمیدان و عصب شناس برجسته بود که به خاطر خالص سازی و شناسایی پروتئین پایه میلین (MBP)، تحقیق دربارهٔ نقش بالقوه آن در بیماری تخریب کننده عصبی ام اس (مالتیپل اسکلروزیس) و کمک به پایه گذاری زمینه نوظهور شیمی اعصاب شناخته شده است. زندگی اولیه و تحصیلات. الیزابت روبوز در سال ۱۹۰۴ در ساسواروش، ترانسیلوانیای پادشاهی مجارستان (اکنون اوراشتیه، رومانی) متولد شد. پدرش که معلم دبیرستان و ربی ارشد شهر بود، در سال ۱۹۱۴ درگذشت و مادرش الیزابت را همراه با پنج خواهر و برادرش به نیرگیهازا برد. او در تمام پنج موضوع امتحان نهایی دبیرستان نمره عالی کسب کرد، اما در سال آخر دبیرستان، پارلمان مجارستان تعداد دانشجویان یهودی قابل پذیرش در دانشگاه بوداپست را محدود کرد. با آگاهی از اینکه این محدودیت ممکن است مانع پذیرش او در دانشگاه بوداپست شود، به جای آن در دانشگاه وین ثبت نام کرد. او در سال ۱۹۲۸ مدرک دکترای خود را در شیمی آلی با درجه ساما کون لوده (بالاترین افتخار) از دانشگاه وین دریافت کرد و پس از آن به مجارستان بازگشت، جایی که دانشگاه بوداپست از او خواست تا امتحانات را تکرار کند تا مدرکش تأیید شود. د
ر سال ۱۹۴۰، او از مجارستان که در آن یهودستیزی در حال افزایش بود، از طریق ویزای متخصص کشاورزی به ایالات متحده مهاجرت کرد. خانواده او در مجارستان ماندند و تحت تأثیر جنگ جهانی دوم قرار گرفتند؛ مادرش در طول جنگ درگذشت و برادرش کارل و دو خواهرزاده اش توسط نازی های مجار کشته شدند. پس از جنگ، سایر خواهران و برادرانش به او در ایالات متحده پیوستند و یکی از آنها به نام ادیث، خانه اش در پالو آلتو، کالیفرنیا را با او شریک شد. حرفه و تحقیقات. حرفه. روبوز-اینشتین کار تحقیقاتی خود را به عنوان دانشمند گیاهی آغاز کرد. به عنوان دانشجوی کارشناسی، بیوشیمی گیاهی را در آزمایشگاه زلنر در وین مطالعه کرد. او یک آزمایشگاه تغذیه گیاهی در شرکت مجارستانی صنایع کشاورزی تأسیس کرد و این شرکت را در کنفرانس های علمی بین المللی نمایندگی کرد. پس از مهاجرت به ایالات متحده، آزمایشگاه دیگری در زمینه تغذیه گیاهی، این بار در یک شرکت سیب زمینی در استوکتون، کالیفرنیا راه اندازی کرد. پس از این موقعیت های اولیه در صنعت، روبوز-اینشتین به دانشگاه رفت، جایی که حرفه او چندین مؤسسه را دربر گرفت. اولین آنها مؤسسه فناوری کالیفرنیا (کلتک) بود که در سال ۱۹۴۲ به
عنوان دستیار تحقیقاتی به آن پیوست و آلوئه ورا را با بیوشیمی دان آلی آری یان هاگن-اسمیت مطالعه کرد. او به مقام پژوهشگر ارشد ارتقا یافت، اما کلتک استادان زن را منصوب نمی کرد، بنابراین در سال ۱۹۴۵ سمت دانشیار شیمی در دانشگاه وایومینگ را پذیرفت. او تا سال ۱۹۴۸ در این سمت باقی ماند، در حالی که همزمان در کالج مهندسی به عنوان شیمیدان تحقیقاتی نیز کار می کرد، تا اینکه به دانشگاه استنفورد پیوست و در آزمایشگاه تحقیقات غذایی مؤسسه تحقیقات استنفورد مشغول به کار شد. در سال ۱۹۵۲، استنفورد را ترک کرد و به دانشگاه جورج تاون رفت، جایی که سمت دانشیار بیوشیمی را بر عهده گرفت و به دانشجویان پزشکی آموزش داد و همچنین در بیمارستان اداره امور کهنه سربازان سخنرانی کرد. در جورج تاون بود که او پس از مطالعه شیمی اعصاب برای آموزش دانشجویانش، به ام اس علاقه مند شد. او در سال ۱۹۵۸ به دانشگاه استنفورد بازگشت (این بار به عنوان دانشیار عصب شناسی و میکروب شناسی پزشکی)، جایی که برای ریاست آزمایشگاه جدید شیمی اعصاب کوشلند در استنفورد انتخاب شد. او در سال ۱۹۵۹ به دانشکده پزشکی دانشگاه کالیفرنیا، سان فرانسیسکو نقل مکان کرد تا به خانه اش نزدیک تر ب
اشد و بعداً به پردیس برکلی دانشگاه کالیفرنیا رفت. بسیاری از کارهای او توسط مؤسسه ملی بهداشت (NIH)، که برای آن محقق آزمایشگاه علوم بالینی، NIMH (بخش بیوشیمی بالینی سابق، بخش فیزیولوژی بالینی، و شاخه پزشکی روان تنی) بود، حمایت شد.
بتی سو سایلر مسترز استاد موقت در دانشگاه دوک است که برای پژوهش هایش دربارهٔ "سینتاز نیتریک اکسید" و "سیتوکروم پی۴۵۰ ردوکتاز" شناخته می شود. او در سال ۱۹۹۲ برندهٔ جایزهٔ برتری در علم از طرف انجمن فیزیولوژی و شیمی زیستی آمریکا شد و به عضویت آکادمی ملی پزشکی و همچنین به عنوان همکار انجمن پیشرفت علوم آمریکا انتخاب شده است. اوایل زندگی و تحصیلات. مسترز در لکسینگتون، ویرجینیا به دنیا آمد؛ جایی که پدرش گویندهٔ رادیو و خواننده بود. او در کودکی علاقه مند به خواندن آثار شرلوک هولمز و دکتر واتسون بود و مهارت های تحلیلی آن ها را تحسین می کرد. علاقهٔ او به شیمی در سال دوم دبیرستان شکل گرفت و در رقابت جستجوی استعداد علمی وستینگهاوس رتبه ای کسب کرد که به دریافت بورس تحصیلی برای دانشگاه انجامید. از آن جایی که کالج ویلیام و مری به دلیل زن بودنش این بورس را نپذیرفت، او در کالج روآنک ادامه تحصیل داد و به نخستین فرد خانواده اش تبدیل شد که به دانشگاه رفت. او در سال ۱۹۵۹ با مدرک کارشناسی علوم در رشتهٔ شیمی از کالج روآنک فارغ التحصیل شد. در سال ۱۹۶۳، مدرک دکترای تخصصی خود را در رشتهٔ بیوشیمی از دانشگاه دوک دریافت کرد. حرفه. پس از ا
نجام تحقیقات دکترای خود، او تحقیقات پسادکترا را ابتدا با حمایت بورس از انجمن سرطان آمریکا و سپس با حمایت از انجمن قلب آمریکا آغاز کرد. در سال ۱۹۶۸، او به دانشگاه پزشکی جنوب غربی تگزاس منتقل شد، جایی که آزمایشگاه تحقیقاتی خود را راه اندازی کرد. در سال ۱۹۸۲، او به کالج پزشکی ویسکانسین نقل مکان کرد تا به عنوان رئیس دپارتمان بیوشیمی به فعالیت بپردازد و بدین ترتیب اولین زنی شد که این سمت را به عهده گرفت. در سال ۱۹۹۰، او به دانشگاه علوم بهداشتی تگزاس در سن آنتونیو منتقل شد و به عنوان استاد برجسته شیمی، رابرت ای. ولچ منصوب گردید. از سال ۲۰۲۲، او استاد موقت در دانشگاه دوک در دپارتمان بیوشیمی است. تحقیقات. مسترز به خاطر تحقیقاتش در مورد ساختار و عملکرد آنزیم ها شناخته شده است. او به عنوان دانشجوی دکترا، "سیتوکروم پی۴۵۰ ردوکتاز" (NADPH-cytochrome P450 oxidoreductase) را شناسایی کرد. سپس او روش هایی برای تصفیه آنزیم ها، مانند سیتوکروم پی۴۵۰ ردوکتاز، توسعه داد که امکان بررسی ویژگی های بیوشیمیایی آن ها را فراهم می آورد و شناسایی محل های فعال پروتئین از طریق کریستالوگرافی اشعه ایکس. در مورد سینتاز نیتریک اکسید، او ساختار ا