Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
او را به همراه فرزندانش به ساره، در واله دائوستا، فرستادند و از زندگی سیاسی خاندان سلطنتی جدا کردند. او با پارتیزان ها همدردی می کرد و در حالی که در سوئیس پناهنده بود، برای آنها اسلحه، پول و غذا قاچاق می کرد. او برای انتصاب به عنوان رئیس یک تیپ پارتیزانی نامزد شد، اما نپذیرفت. ملکه ای برای یک ماه. پس از پیوستن ایتالیا به متفقین در جنگ، پدر شوهر بی اعتبار او، پادشاه ویکتور امانوئل سوم، از حکومت کناره گیری کرد. شوهرش با عنوان سپهبد کل کشور به عنوان نایب السلطنه منصوب شد. او و ماری-خوزه در دوران جنگ به ایتالیا بازگشتند و تأثیر مثبتی بر مردم گذاشتند. با این حال، پادشاه ویکتور امانوئل سوم تا چند هفته قبل از همه پرسی از کناره گیری خودداری کرد. پس از کناره گیری نهایی پدر شوهرش در ۹ مه ۱۹۴۶، ماری خوزه ملکه همسر ایتالیا شد و تا زمان لغو سلطنت در ۲ ژوئن ۱۹۴۶ که از ۱۲ ژوئن ۱۹۴۶ لازم الاجرا شد، در این مقام باقی ماند. اومبرتو و ماری-خوزه به خاطر کارهایشان در دو سال گذشته مورد تحسین گسترده قرار گرفته بودند و استدلال شده است که اگر ویکتور امانوئل زودتر کناره گیری می کرد، محبوبیت نسبی آنها می توانست سلطنت را نجات دهد. پس از
شکست سلطنت (۵۴-۴۶٪)، او و همسرش در ۱۳ ژوئن ۱۹۴۶ کشور را به مقصد تبعید ترک کردند. تبعید. در تبعید، خانواده برای مدت کوتاهی در ریویرای پرتغال گرد هم آمدند، اما او و امبرتو از هم جدا شدند. او و چهار فرزندشان خیلی زود به سوئیس رفتند، جایی که او بیشتر عمرش را در آنجا گذراند، در حالی که امبرتو در پرتغال ماند. با این حال، این زوج که هر دو کاتولیک های معتقدی بودند، هرگز طلاق نگرفتند. قانون اساسی جمهوری، بازگرداندن سلطنت را ممنوع کرده بود و همچنین بازگشت همه اعضای مرد خاندان ساووی و همچنین ملکه های سابق را به خاک ایتالیا ممنوع کرده بود. مرگ. او مدتی به همراه کوچکترین دخترش، پرنسس ماریا بئاتریس، و نوه هایش در مکزیک زندگی کرد. ملکه ماری خوزه پس از مرگ همسرش در سال ۱۹۸۳ به ایتالیا بازگشت. او در ۲۷ ژانویه ۲۰۰۱، در سن ۹۴ سالگی، در کلینیکی در تونکس، نزدیک ژنو، بر اثر سرطان ریه درگذشت. او دو برادر و برخی از خواهرزاده ها و برادرزاده هایش، از جمله پادشاه بودوئن بلژیکی، را به جا گذاشت. مراسم تشییع جنازه در صومعه اوتکومب، در ساووا در جنوب فرانسه برگزار شد و ۲۰۰۰ عزادار در آن شرکت کردند. در میان آنها، پادشاه آلبرت دوم بلژیکی، پا
دشاه خوان کارلوس اول اسپانیا و فرح پهلوی، واپسین ملکه ایران، حضور داشتند. او در صومعه اوتکومب در کنار همسرش به خاک سپرده شد. Musical foundation. ماری-خوزه، مانند مادرش، دوشس الیزابت باواریا، او الهام بخش یک مسابقه موسیقی بود. در سال ۱۹۵۹، او بنیاد جایزه آهنگسازی راینه ماری-خوزه (Reine Marie-José) را تأسیس کرد. این بنیاد برای نخستین بار جوایز دوسالانه خود را در سال بعد اهدا کرد. نخستین جایزه در کنکور ۱۹۶۰ به جورجو فراری برای اثرش «چهار طناب از یک آواز» اهدا شد. برندگان بعدی جوایز ویلیام آلبرایت (۱۹۶۸)، گئورگ کاتزر (۱۹۷۸) و خاویر تورس مالدونادو (۲۰۰۰) بوده اند. جایزه سال ۲۰۱۷ به جیهیوک چوی اهدا شد.
اجل معلق مجموعهٔ نمایش خانگی ایرانی به کارگردانی عادل تبریزی، تهیه کندگی سید ابراهیم عامریان و نویسندگی حمزه صالحی است که پخش آن از ۲ خرداد ۱۴۰۴ در پلتفرم فیلم نت آغاز شد.رضا عطاران علاوه بر نقش اول سریال، مشاور کارگردان این مجموعه نیز هست. خلاصه داستان. داوود سعیدی کارگر یک کارگاه ریخته گری است که تغییر کاربری داده و تبدیل به کارگاه بلور و شیشه شده است، او که چند ماه است حقوق نگرفته با کارفرمایش بحث می کند و اخراج می شود. او برای گذران زندگی پراید دایی دوستش را برمی دارد تا مسافرکشی کند. در بین راه مردی سوار ماشین می شود که خود را اجل معلق و فرشته مرگ معرفی می کند و می گوید تا لحظاتی دیگر از دنیا خواهد رفت. داوود سعیدی تصادف می کند و روح از بدنش جدا می شود اما در هنگام انتقال به برزخ برای دستگاه انتقال مشکل ایجاد می شود، زمان شمار دستگاه از کار می افتد و روحش به بدنش بازمی گردد. به اجل معلق ابلاغ می شود که داوود فعلاً در دنیا می ماند و در طول این مدت باید اجل همراهش زندگی کند. داوود که به زندگی بازگشته سعی می کند از این فرصت همراهی استفاده کند و با کسب درآمد از افراد متوفی بتواند تا پیش از مرگ، پولی برای فرز
ندان و خواهرش باقی بگذارد و… نظرات و نقدها. این سریال با نظرات مثبت و منفی منتقدان رو به رو شد. سریال «اجل معلق» که به کارگردانی عادل تبریزی و نویسندگی حمزه صالحی در بستر پلتفرم نمایش خانگی منتشر شده، برخلاف بسیاری از آثار جدی، با فضایی دلنشین و طنزپردازی ظریف، موضوعات حساس و تلخ اقتصادی و اجتماعی را به زبانی قابل فهم و تأمل برانگیز بیان می کند.سکانسی از این سریال که لحظه فرار یک اختلاس گر و فاسد اقتصادی را از کشور نشان می دهد مورد توجه شبکه های اجتماعی قرار گرفت. سازمان حفاظت محیط زیست در پی پخش سکانسی دربارهٔ خرید و فروش حیات وحش در قسمت دوازدهم سریال «اجل معلق» بیانیه ای صادر کرد: «از دو منظر کارشناسی «خرید و فروش و قاچاق گونه های غیربومی» و «معرفی گونه غیربومی به زیستگاه های کشور» قابل نقد است. انتظار سازمان حفاظت محیط زیست به عنوان نهاد مرجع و کارشناسان و دلسوزان حیات وحش کشور از هنرمندان به عنوان گروه های مرجع و مورد اعتماد افکار عمومی این است که مروج بدعتی غلط و رفتاری ضد ارزش نباشند چراکه هم خرید و فروش حیات وحش و هم رهاسازی گونه غیربومی به طبیعت، هر دو غیرقانونی و از نظر علمی نادرست است.»
کی؟ چرا؟ و کجا؟ فیلمی هندی محصول سال ۱۹۷۰ و به کارگردانی آرجون هینگورانی است. در این فیلم بازیگرانی همچون درمندرا، بابیتا، پران، هلن و مراد ایفای نقش کرده اند.
کلیسای جامع سنت کلمنت () یک کلیسای کاتولیک لاتین کوچک است که به پاپ کلمنت اول اختصاص داده شده و در رم، ایتالیا واقع شده است. از نظر باستان شناسی، این سازه مجموعه ای سه طبقه از ساختمان ها است: (۱) کلیسای فعلی که درست قبل از سال ۱۱۰۰ در اوج قرون وسطی ساخته شده است؛ (۲) در زیر کلیسای فعلی، یک کلیسای قرن چهارمی قرار دارد که از خانه یک نجیب زاده رومی که بخشی از آن در قرن اول به طور خلاصه به عنوان کلیسای اولیه و زیرزمین آن در قرن دوم به طور خلاصه به عنوان میترایوم استفاده می شد، تبدیل شده است؛ (۳) خانه نجیب زاده رومی بر روی پایه های ویلا و انبار دوران جمهوری ساخته شده بود که در آتش سوزی بزرگ سال ۶۴ میلادی ویران شده بود. تاریخچه. این کلیسای باستانی در طول قرن ها از یک خانه خصوصی که محل عبادت مخفیانه مسیحیان در قرن اول بود، به یک کلیسای عمومی بزرگ در قرن ششم تبدیل شد که نشان دهنده مشروعیت و قدرت رو به رشد کلیسای کاتولیک نوظهور است. آثار باستان شناسی تاریخ این کلیسا در دهه ۱۸۶۰ توسط جوزف مولولی، کشیش خانه دومینیکن های ایرلندی در سن کلمنته (۱۸۴۷–۱۸۸۰) کشف شد. قبل از قرن چهارم. پایین ترین سطوح کلیسای فعلی شامل بقایایی ا
ز پایه های یک ساختمان احتمالاً مربوط به دوران جمهوری است که ممکن است در آتش سوزی بزرگ سال ۶۴ میلادی ویران شده باشد. یک ساختمان صنعتی - احتمالاً ضرابخانه امپراتوری رم از اواخر قرن اول میلادی به بعد (زیرا ساختمانی مشابه در نقاشی قرن شانزدهم از قطعه ای از طرح مرمر سوران از شهر نشان داده شده است)، در همان مکان در دوره فلاویان ساخته یا بازسازی شد. کمی پس از آن، یک اینسولا یا بلوک آپارتمانی نیز ساخته شد. که توسط یک کوچه باریک از ساختمان صنعتی جدا می شد. حدود صد سال بعد (حدود سال ۲۰۰ میلادی) یک میترایوم، محرابی برای آیین میترا، در حیاط اینسولا ساخته شد. اتاق اصلی آیین (اسپلئوم، "غار") که حدود ۹٫۶ متر طول و ۶ متر عرض دارد، در سال ۱۸۶۷ کشف شد، اما به دلیل عدم زهکشی تا سال ۱۹۱۴ مورد بررسی قرار نگرفت. اکسدرا، محراب کم عمق در انتهای فضای گنبدی کم ارتفاع، با سنگ پا تراشیده شد تا بیشتر شبیه غار شود. در مرکز اتاق اصلی محراب، محرابی به شکل تابوت سنگی یافت شد و نقش برجسته اصلی آیینی تائوروکتونی (تصویر میترا در حال کشتن گاو نر) بر روی نمای جلویی آن قرار دارد. مشعل داران، کاتس و کاتوپاتس، به ترتیب در نمای چپ و راست همان بنای تا
ریخی دیده می شوند. یک کتیبه تقدیمی، اهداکننده را به عنوان یکی از پدران کنایوس آریوس کلودیانوس، که شاید از همان طایفه مادر تیتوس آریوس آنتونینوس باشد، معرفی می کند. از دیگر بناهای تاریخی کشف شده در محراب می توان به نیم تنه سول که در محراب در طاقچه ای نزدیک ورودی نگهداری می شود، و پیکره ای از میترا پترا ژنریکس، یعنی میترای زاده شده از سنگ، اشاره کرد. قطعاتی از مجسمه دو مشعل دار نیز یافت شد. یکی از اتاق های مجاور تالار اصلی دارای دو محوطه آجری مستطیلی شکل است که یکی از آنها به عنوان گودال زباله آیینی برای بقایای غذای فرقه استفاده می شد. هر سه بنای تاریخی ذکر شده در بالا هنوز در مهرخانه در معرض نمایش هستند. بنای چهارم - مجسمه ای از سنت پیتر که در دهلیز محراب یافت شده و هنوز در آنجا در معرض نمایش است - جزو اسرار نیست. قرن چهارم تا یازدهم. در زمانی در قرن چهارم، طبقه پایین ساختمان صنعتی با خاک و آوار پر شد و طبقه دوم آن بازسازی شد. یک محراب بر روی بخشی از گنبد ساخته شد که طبقه پایین آن، به همراه میترایوم، نیز پر شد. این «اولین باسیلیکا» در سال ۳۹۲ وجود داشته است، زمانی که سنت جروم در مورد کلیسایی که به سنت کلمنت، ی
عنی پاپ کلمنت اول، مسیحی قرن اول میلادی که قبلاً توسط گشت شناسان و مورخان کلیسا با تیتوس فلاویوس کلمنس یکسان در نظر گرفته می شد، نوشت. مرمت ها در قرن نهم و حدود ۱۰۸۰–۱۰۹۹ انجام شد. باسیلیکای اولیه محل شوراهایی بود که توسط پاپ زوسیموس (۴۱۷) و سیماکوس (۴۹۹) اداره می شد. آخرین رویداد مهمی که در کلیسای سفلی رخ داد، انتخاب کاردینال رینریوس از سنت کلمنته به عنوان پاپ پاسکال دوم در سال ۱۰۹۹ بود. به غیر از نقاشی های دیواری موجود در کلیسای سانتا ماریا آنتیکوا، بزرگ ترین مجموعه نقاشی های دیواری اوایل قرون وسطی در رم در کلیسای سفلی سن کلمنته یافت می شود. چهار مورد از بزرگ ترین نقاشی های دیواری در این کلیسا توسط یک زوج غیر روحانی، بنو د راپیزا و ماریا ماسلاریا، در زمانی در یک سوم آخر قرن یازدهم، حمایت مالی شده اند و بر زندگی، معجزات و ترجمه سنت کلمنت و زندگی سنت الکسیوس تمرکز دارند. بنو و ماریا در دو تا از این ترکیب بندی ها نشان داده شده اند، یکی در نمای بیرونی کلیسا به همراه فرزندانشان، آلتیلیا و کلمنس (puerulus Clemens، به معنی "پسر کوچک کلمنت")، در حال تقدیم هدایا به سنت کلمنت، و دیگری بر روی ستونی در سمت چپ شبستان، ج
ایی که آنها در مقیاس کوچک شاهد معجزه ای هستند که توسط سنت کلمنت انجام شده است. در زیر این صحنه آخر، یکی از اولین نمونه های گذار از لاتین به ایتالیایی بومی قرار دارد: نقاشی دیواری از سیسینیوس بت پرست و خدمتکارانش، که فکر می کنند سنت کلمنت را اسیر کرده اند، اما در عوض در حال کشیدن ستونی هستند. مورخان هنر مدت هاست که بنو دِ راپیزا و ماریا ماسلاریا را به عنوان هواداران پاپ های «اصلاح طلب» کنونی، گرگوری هفتم، اوربان دوم و پاسکال دوم، می دانند و این نقاشی های دیواری را به عنوان تبلیغات حزب اصلاحات می دانند. با این حال، اگر نقاشی ها مربوط به دهه های ۱۰۸۰ یا ۱۰۹۰ باشند، همان طور که بسیاری از مورخان هنر معتقدند، پس بنو و ماریا ممکن است به جای آن، طرفدار آنتی پاپ کلمنت سوم (ویبرت راونا) بوده اند، که می خواستند از طریق نقاشی هایی دربارهٔ پاپ اولیه مسیحی با همین نام، از او تجلیل کنند. کلیسای دوم. کلیسای فعلی در یک بازسازی شد. لشکرکشی کاردینال آناستازیوس، حدود ۱۰۹۹-حدود ۱۱۲۰. فرضیه ای که اکنون منسوخ شده است، بیان می کند که کلیسای اصلی در جریان غارت شهر توسط نورمن ها در زمان رابرت گیسکار در سال ۱۰۸۴ سوخته است، اما تا به ام
روز هیچ مدرکی از آسیب آتش سوزی در کلیسای پایینی یافت نشده است. یک توضیح احتمالی این است که به دلیل ارتباط نزدیک سازه پایینی با پاپ مخالف امپراتوری ("ضد پاپ") کلمنت سوم / ویبرت راونا، کلیسای پایینی پر شده و کلیسای جدید روی آن ساخته شده است. امروزه، این کلیسا یکی از کلیساهای بسیار آراسته در رم است. ورودی تشریفاتی (یک ورودی جانبی معمولاً امروزه مورد استفاده قرار می گیرد) از طریق یک دهلیز (B در نقشه) احاطه شده توسط طاق ها است که اکنون به عنوان یک صومعه عمل می کند و ساختمان های صومعه ای آن را احاطه کرده اند. در جلوی دهلیز، نمای ساده و بی تکلف کارلو استفانو فونتانا (برادرزاده کارلو فونتانا) قرار دارد که بر ستون های عتیقه و مناره کوچک او (تصویر) استوار است. کلیسای باسیلیکایی پشت آن در سه شبستان قرار دارد که توسط طاق هایی بر روی ستون های مرمر یا گرانیت باستانی، با سنگفرش های منبت کاری شده کازماتسک، از هم جدا شده اند. کلیسای اسکولا کانتوروم (E در پلان) قرن دوازدهمی، عناصر مرمری از باسیلیکای اصلی را در خود جای داده است. در پشت آن، در پیشگاه کلیسا، یک سیبوریوم (H در پلان) بر روی چهار ستون خاکستری-بنفش بر فراز حرم کلمنت
در سردابه پایین قرار دارد. جایگاه اسقف در محراب قرار دارد که با موزاییک هایی با موضوع پیروزی صلیب پوشیده شده است که نقطه اوج موزاییک های رومی قرن دوازدهم هستند. دومینیکن های ایرلندی از سال ۱۶۶۷ مالک کلیسای سن کلمنته و مجموعه ساختمان های اطراف آن بوده اند. پاپ اوربان هشتم به آنها در سن کلمنته پناه داد، جایی که آنها در آنجا مانده اند و اقامتگاهی برای کشیشان که در رم مشغول به تحصیل و تدریس بودند، اداره می کنند. خود دومینیکن ها در دهه ۱۹۵۰ با همکاری دانشجویان باستان شناسی ایتالیایی، کاوش ها را انجام دادند. بر روی یکی از دیوارهای دهلیز، پلاکی وجود دارد که توسط پاپ کلمنت یازدهم در سال ۱۷۱۵ نصب شده و در آن از کلیسای سنت کلمنت ستایش شده است: «این کلیسای باستانی در برابر ویرانی های قرن ها مقاومت کرده است.» کلمنت مرمت های این بنای مقدس را که آن را ویران یافته یافت، بر عهده گرفت. او کارلو استفانو فونتانا را به عنوان معمار انتخاب کرد که نمای جدیدی را بنا کرد که در سال ۱۷۱۹ تکمیل شد. سقف های طاق دار کنده کاری شده و طلاکاری شدهٔ شبستان و راهروها، که با نقاشی تزئین شده اند، به این زمان برمی گردند، همان طور که تزئینات گچبری،
سرستون های ایونیک و نقاشی های دیواری نیز به همین زمان مربوط می شوند. کتیبه های یافت شده در کلیسای سنت کلمنته، منبع ارزشمندی که تاریخ باسیلیکا را نشان می دهد، توسط وینچنزو فورچلا جمع آوری و منتشر شده اند. در یکی از نمازخانه های جانبی، زیارتگاهی با مقبرهٔ سنت سیریل از سنت سیریل و متدیوس وجود دارد که کتاب مقدس را به زبان اسلاوی ترجمه کرد، الفبای گلاگولیتیک را ایجاد کرد و اسلاوها را مسیحی کرد. پاپ ژان پل دوم گاهی اوقات در آنجا برای لهستان و کشورهای اسلاو دعا می کرد. این نمازخانه همچنین دارای یک مجسمه مریم مقدس اثر جیووانی باتیستا سالوی دا ساسوفراتو است. مقام فعلی کاردینال کشیش تیتولوس سنت کلمنته، آریگو میلیو است. پاپ پاسکال دوم (۱۰۷۶–۱۰۹۹) یکی از دارندگان قبلی این عنوان بود. در طول جنگ جهانی دوم، مراسم مذهبی یهودیان در کلیسای جامع سن کلمنته، از آنجایی که تحت حمایت دیپلماتیک ایرلند بود، زیر نقاشی از توبیاس برگزار می شد. کلیسای مدرن. کلیسای فوقانی در قرن دوازدهم توسط آناستازیوس، که بین سال های ۱۰۹۹ تا ۱۱۲۰ کاردینال رسمی بود، ساخته شد و در تاریخی که هنوز ناشناخته است، تقدیس شد. تنها چیزی که مشخص است این است که پاپ
پاسکال دوم، که تقریباً از سال ۱۰۷۶ تا ۱۰۹۹ کاردینال رسمی بود، در سال آخر به عنوان پاپ در همان کلیسای جامع منصوب شد. با این کارها، قسمت فوقانی کلیسای جامع قدیمی تخریب و تا عمق تقریبی ۴ متر دفن شد و از سازه های قدیمی به عنوان پایه برای سازه های جدید استفاده شد و عرض آنها کاهش یافت (شبستان مرکزی کلیسای جامع زیرزمینی به اندازه شبستان مرکزی به علاوه راهروی سمت راست کلیسای جامع فعلی عرض دارد). رایج ترین دلیل تخریب کلیسای قدیمی، وضعیت نامناسب نگهداری آن و همچنین انباشت آوار پس از آتش سوزی که توسط نیروهای نورمن در سال ۱۰۸۴ (غارت رم) به پا شد، در نظر گرفته می شود. با این حال، دلایل بیشتر و عمیق تری متعاقباً یافت شده است (۱) در فضای نوسازی رومانسک که بندیکتین ها برای روحانیون رومی و ایتالیایی به طور کلی به ارمغان آوردند، و همچنین (۲) در رابطه عمیق کلیسای پایینی با ضد پاپ کلمنت سوم/گیبرت راونا. مداخلات متعدد بعدی، ظاهر داخلی و خارجی آن را تغییر داده است. ظاهر فعلی سرانجام در یک مرمت اساسی که بین سال های ۱۷۱۳ تا ۱۷۱۹ به سفارش پاپ کلمنت یازدهم و توسط معمار کارلو استفانو فونتانا، برادرزاده دومنیکو فونتانا مشهورتر انجام شد،
تعریف شد. فضای داخلی. فضای داخلی کلیسا به سه شبستان، بدون جناح کلیسا، با یک محراب نیم دایره ای تقسیم شده است؛ شبستان ها توسط ستون های رومی از هم جدا شده اند. محراب مرکزی، موزاییک شگفت انگیزی را حفظ کرده است که اندکی پس از سال ۱۱۰۰ ساخته شده و مسیح مصلوب شده را بین مریم مقدس و سنت جانِ انجیل نویس نشان می دهد. صلیب، که دوازده کبوتر سفید حواریون بر آن قرار دارند، به صورت یک زندگینامهٔ درختی که از بوتهٔ آکانتوس برخاسته و به شکل بادبزنی با ریشه های کلاسیک منشعب می شود، به تصویر کشیده شده است که شامل اشیاء و چهره های انسانی و حیوانی است: پرندگان از گونه های مختلف، اروت های روی دلفین ها، نوازندگان، شاخ و برگ، دسته های گل و فواره ها. چهار پزشک کلیسا توسط چهره های مؤمنان احاطه شده اند. این ترکیب، یک مدل شمایل نگاری جدید، ایدهٔ رستگاری از طریق فداکاری مسیح را مجسم می کند که در مرکز، در تصویر مرگ او بر روی صلیب، در کنار چهره های اندوهگین مریم مقدس و سنت جان قرار گرفته است. در زیر، دو ردیف بره در یک ردیف تنگ به هم می رسند: آگنوس دی، که چندین بار تکرار شده است. کتیبه روی لبه پایین می گوید: «ما کلیسای مسیح را با این تاک م
قایسه خواهیم کرد، که شریعت آن را پژمرده و صلیب دوباره آن را سبز می کند.» در زیر موزاییک، نقاشی دیواری از حواریون قرار دارد که قدمت آن به قرن چهاردهم برمی گردد. کف مرمر چند رنگ منبت کاری شده، نمونه ای زیبا از سبک کازماتسک است. در مرکز شبستان، قبل از کلیسای جامع، گروه کر قرن دوازدهم قرار دارد، عنصری معمول از باسیلیکاهای اولیه مسیحی و از اهمیت ویژه ای در اینجا در سن کلمنته برخوردار است زیرا از چندین قطعه از کلیسای پایینی دوباره استفاده می کند. این شامل محوطه ای است که در امتداد آن دو منبر پیوند زده شده اند. در انتهای گروه کر، محراب بلند قرار دارد که توسط یک سیبوریوم قرون وسطایی پوشانده شده است. برخی از عناصر متعلق به کلیسای پایینی بودند، از جمله: بخشی از گروه کر، همان طور که گفته شد، محراب و صندلی اسقف (که به عنوان صندلی اسقف نیز شناخته می شود). بخش بالایی شبستان مرکزی دارای سبک باروک است که از طاق های ستون ها شروع می شود و با گچ بری های غنی و نقاشی های دیواری که صحنه هایی از زندگی سنت کلمنت را به تصویر می کشند، تا دیوارها امتداد می یابد و دارای سقفی گنبدی با قاب های طلاکاری شده است. ورودی معمولی به کلیسای پایین
ی از بیرون و مستقیماً در راهروی سمت چپ از طریق یک درب جانبی ساخته شده در سال ۱۵۹۰ است. ورودی اصلی کلیسا که فقط در مراسم تشریفاتی استفاده می شود، از طریق چهار ایوان است. راهروی سمت راست به اتاقی منتهی می شود که به انبار ظروف مقدس، صومعه دومینیکن و حفاری های سطوح پایین تر منتهی می شود. کلیساهای کوچک. طرح اولیه کلیسا فاقد کلیساهای کوچک و ورودی فرعی در شبستان جنوبی بود؛ در این سمت، اتاق های دیگری از مجموعه صومعه قرار داشتند که بعداً برای ساخت Via dei SS. Quattro Coronati با طرح سیستین تخریب شدند. این گونه است که مجموعه کارهای مهم ساختمانی و شهرسازی که توسط پاپ سیکتوس پنجم (۱۵۸۵–۱۵۹۰) انجام شد، به یاد آورده می شود. کلیساهای کوچک، که در دو انتهای هر شبستان جانبی و یکی در کنار شبستان سمت راست قرار دارند، در قرن های بعدی ساخته شدند: حدود سال ۱۴۲۰، کلیسای سانتا کاترینا، در منتهی الیه جنوب شرقی. بین سال های ۱۴۲۸ تا ۱۴۳۱، ماسولینو دا پانیکال، به سفارش کاردینال براندا کاستیگلیونی، اسقف اسمی باسیلیکا، نقاشی بشارت را در کلیسای سانتا کاترینا با سایه های ظریفی از سبز کم رنگ، صورتی و زرد طلایی نقاشی کرد، که در مرکز آن تصویر خ
دای پدر در حال دعا قرار دارد. این نقاشی دیواری احتمالاً توسط مازاتچو کشیده شده است که در سال ۱۴۲۸ به طور ناگهانی در رم درگذشت. پس از شورای کنستانس، که در سال ۱۴۱۴ تشکیل شد و به تفرقه و سردرگمی پاپ ها و ضدپاپ ها پایان داد، کلیسا شروع به جذب جنبش بزرگ اومانیستی کرد و به بُعد مذهبی و هنری جدیدی دست یافت، که این امر به لطف انتخاب مارتین پنجم، از خانواده برجسته رومی کولونا، به مقام پاپی نیز بود. کلیسای سنت جان باپتیست در حدود سال ۱۴۵۰ در شمال غربی ساخته شد. مربوط به سنت سیریل در شمال شرقی ترین نقطه در سال ۱۶۱۵ که بعداً در سال ۱۷۱۵ به سنت دومینیک تقدیم شد؛ مربوط به مقدس ترین راز در جنوب غربی ترین نقطه در سال ۱۶۱۷؛ و مربوط به سنت سیریل در امتداد شبستان شمالی در سال ۱۸۸۶. کف کازماتسک. این کف دارای نقوش مرمری پیچیده و با رنگ های روشن است. در دهه ۱۸۷۰، کف شبستان های جانبی بر اساس کف شبستان مرکزی بازسازی شد. کلیسای اسکولا کانتوروم. این کلیسا در وسط شبستان مرکزی واقع شده و توسط پاپ ژان دوم اهدا شده است. برخی از پنل های این ساختمان دارای مونوگرام پاپ هستند. آلماریوم (خیمه) نیز وجود دارد که توسط کاردینال جیاکومو کائتانی تو
ماسینی در سال ۱۲۹۹ اهدا شده است. کاردینال توماسینی از سال ۱۲۹۵ تا زمان مرگش در سال ۱۳۰۰، کاردینال افتخاری باسیلیکای سن کلمنته بود. نما و برج ناقوس. نمای فعلی، متین و زیبا، توسط کارلو استفانو فونتانا طراحی و در سال ۱۷۱۶ بالای طاق های رواق موجود ساخته شده است. در مرکز آن یک پنجره بزرگ قوسی گرد قرار دارد که توسط دو ستون قاب گرفته شده است. در قسمت پایین، یک رواق قوسی با ستون های رومی وجود دارد که در بالای هشتی باسیلیکای پایینی قرار دارد. قبل از مرمت قرن هجدهم، یک نمای آجری (مانند بقیه کلیسا) در راستای ورودی اصلی کلیسا، با چند پنجره کوچک و فقط رواق نما وجود داشت. در سمت چپ، برج ناقوس، به همان سبک باروک، بین اواخر قرن هفدهم و اوایل قرن هجدهم ساخته شده است. پیش از این، همان طور که در نمای آنتونیو تمپستا از رم و نمای فرانچینو نشان داده شده است، در سمت مقابل قرار داشت، به سبک معمول برج های ناقوس قرون وسطایی در لاتزیو. پایه های برج ناقوس قدیمی هنوز در طبقه پایین کلیسای قدیمی قابل مشاهده است. چهارگوشه ورودی. ورودی رسمی کلیسا که فقط در مراسم تشریفاتی استفاده می شود، از میدان سن کلمنته و از طریق یک ایوان آجری کوچک و دو ست
ون رومی است. از اینجا، وارد دهلیز چهار ایوانی می شوید که دارای چهار ایوان مختلف است: ایوان ورودی (سمت شرقی) در دو سطح ساخته شده و توسط ستون های بنایی چهارگوش عظیم پشتیبانی می شود؛ ایوان های شمالی و جنوبی، با ستون های رومی با سبک های مختلف، با یک سقف چوبی و کاشی کاری ساده پوشیده شده اند. ایوان نما قبلاً مورد بحث قرار گرفته است. ایوان شمالی دسترسی اضافی به صومعه دومینیکن را فراهم می کند. کلیسای فعلی سن کلمنته، به لطف وجود چهار ایوان، اغلب به عنوان الگویی از یک کلیسای اولیه مسیحی ذکر شده است. در واقع، ظاهر توصیف شده نیز نتیجه مرمت قرن هجدهم است. شواهد و مطالعات بیشتر روی دیوارهای قابل مشاهده در واقع نشان می دهد که چگونه دهلیز در ابتدا از همه طرف ایوان نداشته و در طول قرن ها دستخوش تغییرات قابل توجهی شده است، حتی به حالت متروکه کاهش یافته است. و اینکه ایوان های شمالی و جنوبی، در دوره ای نامشخص، از دو سطح تشکیل شده بودند و یک کف چوبی میانی داشتند. کلیسای باستانی. حدود اواسط قرن سوم، طبقه فوقانی هوروم تخریب شد، طبقه تحتانی دفن شد و به جای طبقه فوقانی آن، ساختمان جدیدی ساخته شد که به عنوان اقامتگاه خصوصی، محل سکونت
یک اشراف زاده، مورد استفاده قرار می گرفت. برخی از شواهد ادبی، محققان اولیه مسیحی را به این فرض سوق داده است که اولین گردهمایی های مذهبی مسیحیان در این ساختمان برگزار می شد، که منجر به شناسایی آن به عنوان تیتولوس کلمنتی شده است. جروم گزارش می دهد که این موضوع در زمان او چیز جدیدی نبوده است: تاریخ این عنوان را قبل از سال ۳۸۵ قرار می دهد. متعاقباً، وجود کلیسای سن کلمنته در نامه ای از پاپ زوسیموس (۴۱۷–۴۱۸) و در نامه ای از پاپ لئو اول (۴۴۰–۴۶۱) نیز ذکر شده است. سایر شواهد کتیبه ای قطعیت کمتری در نظر گرفته شده اند. در طول قرن های بعدی، ساختمان اصلی دستخوش تغییرات مختلفی شد: در قرن چهارم، ساختمان اصلاح شد و شکلی شبیه تر به یک کلیسای جامع مسیحی، با یک شبستان مرکزی و دو راهروی جانبی، به آن داده شد. در آغاز قرن پنجم، یک محراب به آن اضافه شد که بخشی از طبقه بالای ساختمان میترا را اشغال می کرد. در قرن ششم، محراب و schola cantorum (محوطه ای که به خوانندگان مزامیر اختصاص داده شده بود) ساخته شدند و یک کف موزاییکی گلدار جدید گذاشته شد که بخش زیادی از آن هنوز قابل مشاهده است. بین قرن های هشتم و نهم، ستون های مرمری و برخی نقاش
ی های دیواری اضافه شدند. در قرن یازدهم، پس از آتش سوزی در این بخش از رم که ناشی از غارت توسط نیروهای نورمن رابرت گیسکار بود، کارهای تقویتی در ستون جنوبی و ایوان ورودی ضروری بود که با نقاشی های دیواری جدید پوشانده شدند. در کلیسای پایینی، در انتهای غربی شبستان جنوبی، گمان می رود که یادگارهای سنت سیریل، مبشر اسلاوها، حفظ شده باشد. او یادگارهای سنت کلمنت را از کریمه به رم آورد. نقاشی های دیواری در کلیسای پایینی از اهمیت تاریخی و هنری قابل توجهی برخوردارند و موضوع مطالعه ویژه ای هستند. نقاشی دیواری که مرگ و شناخت سنت الکسیس را به تصویر می کشد، مربوط به اواخر قرن یازدهم است و در دیوار سمت چپ شبستان میانی کلیسای پایینی واقع شده است، در طی یک کاوش باستان شناسی در قرن نوزدهم کشف شد. نقاشی های دیواری این کلیسا چندین معجزه منسوب به سنت کلمنت را به تصویر می کشند. یکی از نقاشی های دیواری، افسانه معجزه آسای فرماندار سیسینیوس را روایت می کند که از گرویدن همسرش تئودورا به مسیحیت خشمگین شد و با چند سرباز او را تعقیب کرد. وقتی او را در اتاقی در حال شرکت در مراسم عشای ربانی که توسط کلمنت برگزار می شد، یافت، دستور دستگیری او را
داد، اما خداوند مانع این کار شد و سیسینیوس و سربازان را نابینا کرد. آنها با این باور که تئودورا و کلمنت را با خود می برند، در واقع ستون ها را می کشیدند. فرماندار تا زمان بازگشت به خانه نابینا ماند. کتیبه قدیسان کلمنت و سیسینیوس. در شبستان مرکزی، نزدیک ورودی راهروی سمت چپ، یکی از مشهورترین نقاشی های دیواری کلیسا قرار دارد، نه تنها به دلیل اهمیت هنری آن، بلکه به این دلیل که صفحه پایینی نقاشی شامل رونوشت هایی از عباراتی است که به زبانی میانی بین لاتین و زبان محلی بیان شده اند. این کتیبه ها (که قدمت آنها بین ۱۰۸۴ و اوایل قرن دوازدهم میلادی است) اولین نمونه از نوشته شدن و حتی استفاده از زبان محلی ایتالیایی با هدف هنری هستند.
تخت روان و فیلمی هندی محصول سال ۱۹۶۹ و به کارگردانی آدورتی سوبا رائو است. در این فیلم بازیگرانی همچون راجش خانا، بابیتا، پریم چوپرا، نازیما، اوم پراکاش و نانا پالشیکار ایفای نقش کرده اند.
ریکاردو موراندی (۱ سپتامبر ۱۹۰۲ – ۲۵ دسامبر ۱۹۸۹) مهندس عمران ایتالیایی بود که بیش از هر چیز به دلیل نوآوری در استفاده از بتن مسلح و بتن پیش تنیده شناخته می شود. هرچند در طول سال ها، برخی از پل کابلی های او با مشکلات نگهداری و ایمنی مواجه شدند. از شناخته شده ترین آثار او می توان به پل رافائل اوردانتای عمومی (General Rafael Urdaneta) در ماراکایبو، ونزوئلا به طول ۸ کیلومتر؛ پل موراندی در جنوا (به طور رسمی «ویادوتو پولچِوِرا») که بخشی از آن در سال ۲۰۱۸ فرو ریخت؛ و سالن نمایشگاه زیرزمینی خودرو در تورین اشاره کرد. زندگی و حرفه. موراندی در رم به دنیا آمد. او پس از فارغ التحصیلی در سال ۱۹۲۷، تجربه اولیه خود را در کالابریا در پروژه های بازسازی مناطق آسیب دیده از زلزله به دست آورد. پس از بازگشت به رم و تأسیس دفتر شخصی، تمرکز خود را بر بررسی فنی سازه های بتن مسلح و بتن پیش تنیده گذاشت و طراحی مجموعه ای از سینماها و پل های نوین را آغاز کرد. در سال ۱۹۷۰، او در پروژه های توسعه فرودگاه فیومیچینو (فرودگاه لئوناردو داوینچی) در رم مشارکت داشت. وی در طول فعالیت حرفه ای خود آثار برجسته ای چون پل وادی الکوف در بیضا، لیبی (۱۹۷۲)
و ویادوتو پولچورا (پل موراندی) در جنوا (۱۹۶۷) را طراحی کرد. موراندی استاد طراحی پل در دانشگاه فلورانس و دانشگاه رم ساپینتزا بود و در سال ۱۹۶۳ به عضویت انجمن سلطنتی هنرها، صنایع و بازرگانی (FRSA) انتخاب شد. او در سال ۱۹۷۹ دکترای افتخاری معماری را از دانشگاه فنی مونیخ دریافت کرد.