Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یگر اعضای خدمه نیز اعلام شده اند، از جمله طراح تولید ریموند زیباچ، سردبیر مری بلی و مدیر داستان هایدی جو گیلبرت. این آخرین فیلمی است که به طور کامل توسط دریم ورکس در محوطه دانشگاه گلندیل ساخته می شود. کارتون برو در اکتبر ۲۰۲۳ گزارش داد که دریم ورکس از تولید فیلم در داخل استودیوی خود کنار می رود تا پس از سال ۲۰۲۴ بیشتر به استودیوهای بیرونی تکیه کند، که بخشی از نقشه های رندی لیک، مدیر عملیات در مجموعه ای از جلسات در ماه قبل است. بر اساس این گزارش، سونی پیکچرز ایمج ورکز به عنوان سرویس انیمیشن یکی از دو فیلم دریم ورکس که تاکنون اعلام نشده و برای سال ۲۰۲۵ برنامه ریزی شده بودند، نامگذاری شده است. انتشار. "ربات وحشی" نخستین نمایش جهانی خود را به عنوان پیشگام مراسم افتتاحیهٔ جشنواره بین المللی فیلم تورنتو در ۸ سپتامبر ۲۰۲۴ داشت. این فیلم در ۲۷ سپتامبر ۲۰۲۴ در ایالات متحده اکران شد. این فیلم در ابتدا برای اکران در ۲۰ سپتامبر ۲۰۲۴ برنامه ریزی شده بود، اما یک هفته بعد برای جلوگیری از رقابت با "تبدیل شوندگان یک" به عقب کشیده شد. به عنوان بخشی از قرارداد یونیورسال با نتفلیکس، این فیلم در چهار ماه اول پنجره تلویزیونی پولی
از پیکاک پخش می شود، سپس برای ده ماه آینده به نتفلیکس منتقل می شود و سپس برای چهار ماه باقی مانده به پیکاک بازمی گردد. بازخورد. گیشه. در ایالات متحده و کانادا، "ربات وحشی" در کنار "مگالوپلیس" منتشر و پیش بینی شد در آخر هفته افتتاحیه آن از ۳٫۹۰۰ سینما ۲۴ تا ۳۰ میلیون دلار فروش داشته باشد. این فیلم ۱٫۹ میلیون دلار از پیش نمایش های پنجشنبه به دست آورد. واکنش انتقادی. تماشاگران شرکت کننده در نظرسنجی سینماسکور به فیلم نمره متوسط «A» را در مقیاس A+ تا F دادند، در حالی که آنهایی که توسط پست ترک مورد بررسی قرار گرفتند، ۹۶٪ نمره کلی مثبت به آن دادند و ۶۲٪ گفتند که قطعاً آن را توصیه می کنند.
آدریانا پائولا د آلمیدا آریدس (به انگلیسی: Adriana Paula de Almeida Arydes) (زاده ۱۸ آوریل ۱۹۷۳)، که بیشتر با نام آدریانا آریدس شناخته می شود، خواننده و ترانه سرای برزیلی است. آدریانا آریدس در ۱۸ آوریل ۱۹۷۳، در کروزیرو، سائوپائولو به دنیا آمد.
روابط اندونزی و جمهوری چک ()، اندونزی و جمهوری چک در سال ۱۹۵۰ با یکدیگر روابط دیپلماتیک برقرار کردند. هر دو کشور توافق کردند روابط عمیقی به ویژه در بخش های تجاری و کسب و کار، ایجاد کنند. سفارت اندونزی در پراگ قرار دارد، در حالی که جمهوری چک یک سفارت در جاکارتا دارد که همچنین برای کشورهای برونئی، تیمور شرقی و نیز اتحادیه کشورهای جنوب شرق آسیا هم به فعالیت می پردازد.
مقاومت اسلامی عراق () شبکه ای از گروه های شبه نظامی اسلام گرای شیعه تحت حمایت نظام جمهوری اسلامی ایران در عراق است. مقاومت اسلامی عراق، اصطلاحی کلی است که توسط این گروه ها، هنگام انجام حملات علیه نیروهای آمریکایی و متحدانش در منطقه، استفاده می شود و به گروه مشخصی، اشاره ندارد. در اکتبر ۲۰۲۳، جمهوری اسلامی، پرتاب راکت و پهپادها را به سمت پایگاه های آمریکایی در عراق، اردن و سوریه آغاز کرد که باعث آسیب های جزئی به نظامیان آمریکایی شد تا اینکه در ۲۸ ژانویه ۲۰۲۴، سه سرباز آمریکایی در اردن کشته شدند. جمهوری اسلامی با چندین پهپاد و موشک به اسرائیل حمله کرده است. صدمات مغزی، بیشترین مورد استناد پزشکی پنج تا ده حمله به نیروهای آمریکایی و آغازگر تلاش های دیپلماتیک توسط آنتونی بلینکن، وزیر امور خارجه آمریکا و مستقیماً توسط محمد شیاع السودانی، نخست وزیر عراق در سفر به تهران بود. عملیات در عراق، اردن و سوریه. در ۱۸ اکتبر ۲۰۲۳، در میانه جنگ اسرائیل و حماس، مقاومت اسلامی عراق، امواجی از حملات را به پایگاه های آمریکا در عراق و سوریه آغاز کرد که با حمله پهپادی به پایگاه هوایی عین الاسد آغاز شده و رهگیری شد.
منطق ربط یکی از کامیاب ترین منطق های طراحی شده برای در امان ماندن از مغالطه ربط است. «مغالطه ربط» به استدلال هایی گفته می شود که بین مقدمات و نتیجه هیچ ارتباطی وجود ندارد؛ لذا می توان از هر جمله متناقضی هر نتیجه دلخواهی را به دست آورد. برای نمونه در منطق ریاضی ادعا می شود که از گزاره «"عدد چهار، هم زوج است و هم فرد"» می توان نتیجه گرفت که «"جنگ جهانی سوم به زودی رخ خواهد داد"»!&lt;br&gt; غرابت و خلاف شهود بودن این نوع استدلال در منطق ریاضی، باعث شد که منطق های بسیاری طراحی شوند تا از این مغالطه در امان باشند.&lt;br&gt; منطق ربط یک نوع منطق غیر کلاسیک است؛ بدین شرح که منطق جدید یا منطق ریاضی را منطق کلاسیک هم می نامند. در این اصطلاح، «کلاسیک» به معنای «قدیمی» یا «اثر معتبر یونانی یا لاتینی» نیست، بلکه به معنای «معتبرتر از همه» و «جا افتاده و مسلط» است.
کربن ترکر (به انگلیسی: Carbon Tracker) یا ردیاب کربن یک اندیشکده غیرانتفاعی مستقر در لندن است که در مورد تأثیر تغییرات آب و هوا بر بازارهای مالی تحقیق می کند. کربن ترکر مفهوم حباب کربن را رایج کرد که ناسازگاری بین توسعه پیوسته پروژه های مصرف کننده سوخت های فسیلی و مبارزه با تغییرات آب و هوایی را توصیف می کند. تاریخ و عملکرد. کربن ترکر توسط مدیر صندوق بریتانیا، مارک کمپنل (Mark Campanale)، همراه با جرمی لگت به عنوان رئیس هیئت مدیره، تأسیس شد. دو گزارش اول این سازمان"کربن غیرقابل سوخت" (۲۰۱۱) و "کربن غیرقابل سوخت" (2013)استدلال کرد که اگر پرهیز از سطوح خطرناک تغییرات آب و هوایی اولویت پیدا کند، دو سوم ذخایر و منابع شناخته شده نفت، زغال سنگ و گاز جهان نمی تواند سوزانده شود. همان طور که توسط مارتین ولف، مقاله نویس "فایننشال تایمز،" بیان شده است: «نتیجه گیری بسیار ساده است: سوزاندن ذخایر شناخته شده سوخت های فسیلی با برآوردن اهداف آب و هوایی که دولت ها برای خود تعیین کرده اند، سازگار نیست.» توافقنامه پاریس که در دسامبر ۲۰۱۵ در سطح بین المللی به تصویب رسید، هدف آن حفظ میانگین گرم شدن دمای جهانی زیر ۲ درجه سانتی گراد
، برای جلوگیری و کاهش برخی از شدیدترین خطرات و اثرات تغییرات آب و هوا است. اما این هدف مستلزم آن است که سطح دی اکسید کربن منتشر شده در جو تا سال ۲۰۵۰، از «بودجه کربن» تا میزان ۹۰۰ گیگاتن تجاوز نکند. گزارش های ردیاب کربن با استفاده از تحقیقات مؤسسه تحقیقات تأثیر آب و هوا در پوتسدام نشان داد که ذخایر و منابع زغال سنگ، نفت و گاز جهان، در صورت سوزانده شدن، بیش از سه برابر این مقدار، یعنی تقریباً ۲۸۰۰ گیگا تن کربن منتشر می کند. با تأمین مالی توسعه و تولید سوخت های فسیلی که ممکن است هرگز مصرف نشوند، سرمایه گذاران در معرض خطر «دارایی های سرگردان» قرار بگیرند که توسط مقررات آب وهوایی و جایگزین های فن آوری مانند انرژی های تجدیدپذیر بی سود می شوند. رویترز این ایده را به این شکل توصیف کرد که سرمایه گذاران در حال تأمین مالی یک "حباب کربن" هستند - که به عنوان "بخشی از "واژه نامه تغییرات آب و هواً تبدیل شد. این مبنایی برای هشدار دربارهٔ "دارایی های سرگردان" توسط مارک کارنی، رئیس بانک مرکزی انگلستان و گروه هایی مانند صندوق ثروت دولتی نروژ برای واگذاری میلیاردها دلار در دارایی های سوخت فسیلی است. تحقیقات بعدی ردیاب کربن، تأث
یر تقاضای کمتر و سناریوهای کم-کربن، قیمت و چگونگی انتشار کربن، بررسی کرده است. مارک کارنی هشدار کربن ردیاب در مورد دارایی های سرگردان را در یک سخنرانی در سال ۲۰۱۵ با شرکت های بیمه لندن تکرار کرد. به دنبال آن یک کارگروه برای افشای اطلاعات مالی مرتبط با آب و هوا تحت نظارت هیئت ثبات مالی راه اندازی شد. گزارش ها. گزارش های ردیاب کربن عبارتند از: در رسانه ها. در سال ۲۰۱۲، مقاله ای از "رولینگ استون" توسط بیل مک کیبن، نویسنده و کنشگر، تحقیقات کربن ترکر در مورد حباب کربن را به مخاطبان بیشتری ارائه کرد. این مقاله باعث شد مک کیبن، پویشی را آغاز کند که خواستار حذف سوخت های فسیلی بود که از دسامبر ۲۰۱۵ شروع شد. تحلیل های کربن ترکر، مرجع تصمیمات بانک های سرمایه گذاری HSBC , Citi و JP Morgan , مشاورانی مانند Accenture , و بانک مرکزی هلند ذکر شده است. همچنین این تحقیقات، طیف وسیعی از واکنش ها را از سوی شرکت های نفتی بزرگ برانگیخت. اکسون موبیل اعلام کرده است که «اطمینان دارد که هیچ یک از ذخایر هیدروکربنی ما در حال حاضر «سرگردان» نشده یا نخواهد شد. شرکت شورون با تایید این که «سرتاسر جهان می تواند تحت تأثیر یک حالت فرضی ناشی از
گازهای گلخانه ای قرار گیرد»، به طور مشابه استدلال می کند که ریسک دارایی های سرگردان «قابل مدیریت» است. مواضع متفاوتی نیز توسط بی پی و اکوینور بیان شده است. بر اساس گزارش ابتکاری ردیاب کربن در مارس ۲۰۲۰، مزارع بادی و نیروگاه های خورشیدی به زودی ارزان تر از راه اندازی نیروگاه های زغال سنگی موجود خواهند بود و اگر در بازارهای برق قیمت مناسبی داشته باشند، برق زغال سنگی با مشکل مواجه خواهد شد.
دولت دوم جعفر شریف امامی یکی از دولت های دوران پادشاهی مشروطه در دورهٔ پهلوی است که از اسفند ۱۳۳۹ تا اردیبهشت ۱۳۴۰ فعالیت کرد. رئیس این دولت، جعفر شریف امامی بود. با آغاز دوره بیستم مجلس شورای ملی، مطابق سنت پارلمانی شریف امامی روز ۲۰ اسفند ۱۳۳۹ استعفای دولت را به حضور شاه تقدیم و پس از انتصاب مجدد به نخست وزیری در همین تاریخ، هیئت وزیران خود را روز ۲۰ اسفند به حضور شاه و روز ۲۱ اسفند به مجلس شورای ملی معرفی کرد. مجلس شورای ملی در روز ۲۳ اسفند با اکثریت ۱۴۲ رأی از ۱۴۳ نفر به دولت وی رأی اعتماد داد. دولت شریف امامی روز ۱۶ اردیبهشت ۱۳۴۰ مستعفی شد و سقوط کرد.
روابط داخلی آلمان، ( به آلمانی: "Innerdeutsche Beziehungen" )، همچنین به عنوان روابط FRG-GDR، روابط آلمان شرقی و آلمان غربی یا روابط آلمان و آلمان ( به آلمانی: "deutsch-deutsche Beziehungen" ) شناخته می شود، روابط سیاسی، دیپلماتیک، اقتصادی، فرهنگی بود. ارتباط بین جمهوری فدرال آلمان (آلمان غربی یا FRG) و جمهوری دموکراتیک آلمان (آلمان شرقی یا GDR)، در دوره تقسیم غرب به شرق در تاریخ آلمان از تأسیس آلمان شرقی در ۷ اکتبر ۱۹۴۹ تا اتحاد مجدد آلمان در ۳ اکتبر ۱۹۹۰. تاریخ. دوره پس از جنگ. پس از تسلیم بی قید و شرط ورماخت در ماه مه ۱۹۴۵، ائتلاف ضد هیتلر بین ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی از هم پاشید و ایده تقسیم کشور شکست خورده از آن زمان به بعد توسط درگیری شرق و غرب (جنگ سرد) تعیین شد که بخش داخلی آلمان را به بخشی از پرده آهنین تقسیم کننده جهان تبدیل کرد. نقاط عطف مهم این مرزبندی تدریجی، طرح مارشال به رهبری ایالات متحده در سال ۱۹۴۷ و همچنین اصلاحات پولی غربی و محاصره برلین در سال ۱۹۴۸ بود. ادغام مناطق اشغالی غرب در جامعه قدرت های غربی و بخش شرقی در سیستم اتحاد جماهیر شوروی سرانجام با تأسیس جمهوری فدرال آلمان و جمهور
ی آلمان در سال ۱۹۴۹ همراه شد. تشدید جنگ سرد. شروع جنگ کره در سال ۱۹۵۰ منجر به بحث فشرده ای در آلمان غربی در مورد تسلیح مجدد آلمان به عنوان کمکی به دفاع از اروپای غربی در چارچوب جامعه دفاعی اروپا (EDC) شد. در سال ۱۹۵۵، بحث با پیوستن آلمان به اتحاد نظامی غربی ناتو و ایجاد ارتش دفاعی به نام بوندسوهر به اوج خود رسید. از نظر اقتصادی، جمهوری فدرال بر اساس معاهده رم در سال ۱۹۵۷ به قدرت های غربی وابسته بود، که به عضویت در جامعه اقتصادی اروپا (EEC)، جامعه زغال سنگ و فولاد اروپا (ECSC) و اتحادیه اروپا (EU). در همین حال، جمهوری دموکراتیک آلمان به بلوک شرق ملحق شد: جمهوری دموکراتیک آلمان به شورای کمک های اقتصادی متقابل (کمکان) و با ارتش ملی خلق تازه تاسیس خود به پیمان ورشو پیوست. در حالی که صدر اعظم وقت کنراد آدناور موفق شد به تدریج جمهوری فدرال آلمان را به غرب نزدیکتر کند، کشور را با همسایگان اروپایی خود آشتی دهد و شریک نزدیکی در فرانسه پیدا کند، شهروندان جمهوری فدرال از "معجزه اقتصادی آلمان" سود بردند. اقتصاد بازار و ادغام در اقتصاد اروپای غربی . از سوی دیگر، دولت جمهوری دموکراتیک آلمان بر برنامه های پنج ساله متکی بود
و در تثبیت وضعیت اقتصادی کند بود. به دلیل عدم برگزاری انتخابات آزاد ، حزب حاکم اتحاد سوسیالیست آلمان (SED) نیز فاقد مشروعیت بود، که از جمله به قیام مردمی در ۱۷ ژوئن ۱۹۵۳ منجر شد که با کمک نظامی شوروی به پایان رسید. در ۱۳ اوت ۱۹۶۱، رژیم کمونیستی عملاً با ساخت دیوار برلین ، برلین را به برلین شرقی و غربی جدا کرد. به این ترتیب، جمهوری دموکراتیک آلمان به مهاجرت فزاینده جمعیت تحصیلکرده خود و هرگونه امید ماندگار برای اتحاد مجدد در آینده نزدیک پایان داد. جمهوری آلمان از این طریق تثبیت شد. مردمی که در جمهوری دموکراتیک آلمان باقی مانده بودند، دیگر گزینه ای برای رفتن به غرب از طریق برلین غربی نداشتند و مجبور بودند با رژیم کنار بیایند. سیاست تنش زدایی آلمان غربی. بحران موشکی کوبا در سال ۱۹۶۲، زمانی که جهان در آستانه جنگ هسته ای قرار داشت، نقطه عطف جنگ سرد، به سمت سیاست همکاری و تنش زدایی بود که از طریق تغییر جو سیاسی بر روابط داخلی آلمان نیز تأثیر گذاشت. با این وجود، آخرین باری که یک تیم تماما آلمانی حضور داشت در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۶۴ در توکیو بود. در همان زمان جمهوری دموکراتیک آلمان شروع به آزادی زندانیان سیاسی
از زندان های خود کرد. سیاست جدید دولت سوسیال لیبرال تحت صدراعظم ویلی برانت نقش تعیین کننده ای در نزدیکی سیاسی ایفا کرد. حتی در دوره قبل از ائتلاف بزرگ که به دوره آدناور در سال ۱۹۶۶ پایان داد، برانت به همراه سخنگوی مطبوعاتی خود اگون باهر، این اصول راهنمای سیاست خارجی "سیاست گام های کوچک"، "تغییر از طریق نزدیک شدن" و "انسانی" را تهیه کرده بودند. تسهیل». تنها در عرض سه سال، پس از مقدمه نمادین اجلاس ارفورت در سال ۱۹۷۰، معاهدات شرق با مسکو، ورشو و پراگ، قرارداد چهار قدرت در برلین ، اعلام کناره گیری از زور در برابر کشورهای اروپای شرقی و معاهده اساسی با جمهوری دموکراتیک آلمان منعقد شد. برای اولین بار، این معاهدات به رسمیت شناختند که حاکمیت هر یک از دو دولت محدود به قلمرو ملی آن است. علاوه بر این، استقلال و خودمختاری هر یک از دو کشور در امور داخلی و خارجی آن محترم بود. راهبردهایی مانند دکترین هالشتاین ، که جمهوری دموکراتیک آلمان با دکترین اولبریخت به آن پاسخ داده بود، با ماده ۴ معاهده اساسی، که در آن هر دو طرف فرض می کردند «هیچ یک از دولت ها نمی تواند طرف مقابل را در سطح بین المللی نمایندگی کند یا به نمایندگی از آن ع
مل کند» غلبه کرد. با این وجود، جمهوری فدرال آلمان و جمهوری دموکراتیک آلمان یکدیگر را به عنوان کشورهای مستقل از نظر حقوق بین الملل به رسمیت نمی شناختند. بنابراین، هیچ سفری اعزام نشد، اما نمایندگان دائمی مستقر در دولت های مربوطه در بن و برلین شرقی مبادله شدند که کنوانسیون وین در مورد روابط دیپلماتیک بر این اساس در مورد آنها اعمال شد. در ۱۴ مارس ۱۹۷۴، پروتکل تاسیس در بن امضا شد. صدراعظم فدرال ، به جای وزارت امور خارجه ، مسئول مأموریت دائمی جمهوری فدرال آلمان در بن بود، در حالی که وزارت امور خارجه جمهوری فدرال آلمان مسئول امور مربوط به نمایندگی دائم جمهوری فدرال آلمان در شرق برلین بود. در ۷ مه ۱۹۷۴، ویلی برانت پس از ماجرای گیوم استعفا داد. با این وجود، سیاست عادی سازی در خدمت خنثی کردن درگیری بین المللی شرق و غرب بود و زمینه را برای کنفرانس امنیت و همکاری در اروپا در سال ۱۹۷۵ (CSCE) و گفتگوها در مورد محدودیت نیروها فراهم کرد. با این حال، «همزیستی تنظیم شده» به دست آمده، وضعیت موجود را به حدی تثبیت کرد که پس از گذشت بیش از ۲۰ سال در هر دو ایالت آلمان، تعداد کمی هنوز به امکان پذیری اتحاد مجدد اعتقاد داشتند. در جمهو
ری آلمان، مردم به تحولات جدید در تنش زدایی با مرزبندی جدید واکنش نشان دادند تا هویت دولتی خود را بیابند. با تمایل خود برای شرکت در گفتگو، دولت به رسمیت شناخته شده بود. در سال ۱۹۷۳، جمهوری فدرال و جمهوری دموکراتیک آلمان به عضویت سازمان ملل متحد درآمدند. افزایش عملکرد اقتصادی همچنین اعتماد به نفس مردم را افزایش داد، که باعث شد پارلمان در سال ۱۹۷۴ اصطلاحات ملت آلمان و اتحاد مجدد را از قانون اساسی جمهوری دموکراتیک آلمان حذف کند. این واقعیت که استقلال بیش از حد نیز می تواند منجر به درگیری با اتحاد جماهیر شوروی شود، قبلاً در سال ۱۹۷۱ توسط والتر اولبریخت احساس شده بود که به دلیل امتناع او از اصلاحات، توسط اریش هونکر به عنوان دبیر اول SED جایگزین شده بود. ۱۹۸۸تا ۱۹۷۰. در همین حال، دو بحران نفتی در دهه ۱۹۷۰ تأثیر مخربی بر توسعه اقتصادی جمهوری آلمان داشت و منجر به نارضایتی مردم شد، اما اصلاحات ساختاری را در پی نداشت. گروه های اپوزیسیون نوظهور به منظور حفظ ثبات سیاسی در کشور، توسط شبکه مخبران امنیتی دولتی سرکوب شدند. به دنبال انتشار "مانیفست" اتحادیه کمونیست های دموکراتیک آلمان (یک گروه ادعایی مخالف در حزب ایالتی آلمان
شرقی SED) در ژانویه ۱۹۷۸، اشپیگل، روابط داخلی آلمان را به هم زد. در این میان، روابط داخلی آلمان با موج جدیدی از تسلیح مجدد بین المللی تیره شد، که با تصمیم دوطرفه ناتو و اشغال افغانستان توسط شوروی در سال ۱۹۷۹ به اوج خود رسید. در داخل، دولت تحت صدراعظم هلموت اشمیت دیگر قادر به کنار آمدن با این فشارها نبود و در نهایت راه را برای ائتلاف CDU/CSU - FDP در زمان صدراعظم هلموت کوهل هموار کرد. این ائتلاف سعی کرد ارتباط خود را با ایالت همسایه آلمان که با سفر اشمیت به جمهوری دموکراتیک آلمان در سال ۱۹۸۱ تقویت شده بود، حفظ کند. همچنین تنها از طریق میلیاردها وام از آلمان غربی می توان جمهوری آلمان را از تباهی مالی نجات داد. امتناع SED از اعمال اصلاحاتی که توسط میخائیل گورباچف، رهبر دولت و حزب اتحاد جماهیر شوروی انجام شد، دیکتاتوری SED را حتی در اردوگاه کمونیستی تا حدودی منزوی کرد. در سال ۱۹۸۶، آیزنهوتنشتات و زارلوییس اولین شهر دوقلوی آلمانی-آلمانی را تأسیس کردند. سفر اریش هونکر به جمهوری فدرال آلمان در سال ۱۹۸۷، که سال ها قبل برنامه ریزی شده بود، از سوی هر دو کشور به عنوان گام مهمی در توسعه روابط آلمان و آلمان تلقی شد. رهبری
جمهوری دموکراتیک آلمان این رویداد را نقطه اوج (عملی) به رسمیت شناختن می دانست. ۱۹۸۹/۹۰. سیاست اصلاحی گورباچف در پرسترویکا و گلاسنوست، همراه با خنثی کردن محسوس درگیری بین المللی شرق و غرب از طریق توافق نامه های الزام آور خلع سلاح بین اتحاد جماهیر شوروی و ایالات متحده، در نهایت به انقلاب هایی در سال ۱۹۸۹ در کشورهای منفرد بلوک شرق منجر شد. تحت دکترین سیناترا گورباچف، مسکو دیگر مانع دموکراتیزه شدن تدریجی نبود. بدین ترتیب مجارستان توانست در اوت ۱۹۸۹ مرز خود را با اتریش باز کند. با شروع مهاجرت دسته جمعی، جنبش های اپوزیسیون در داخل جمهوری دموکراتیک آلمان نیز شتاب جدیدی به دست آوردند که منجر به تظاهرات روز دوشنبه در سراسر کشور شد. در ۹ نوامبر ۱۹۸۹، گونتر شابفسکی، یکی از اعضای دفتر سیاسی SED ، در یک کنفرانس مطبوعاتی اعلام کرد که شهروندان آلمان شرقی برای سفر آزاد هستند و در نتیجه تمام گذرگاه های مرزی آلمان باز شد. فروریختن دیوار برلین نشان دهنده نقطه اوج انقلاب صلح آمیز بود. «پنجره تاریخ» که اکنون برای اتحاد مجدد باز بود، همه طرف ها را وادار کرد تا به سرعت وارد عمل شوند: SED به مخالفان پیشنهاد گفت وگوهای میزگرد داد و
هلموت کوهل به تنهایی برنامه ده ماده ای خود را برای غلبه بر تقسیم آلمان ارائه کرد. در ۱۸ مه ۱۹۹۰، دولت آلمان شرقی به رهبری لوتار د مزیر، که از انتخابات مردم در ۱۸ مارس ۱۹۹۰ بیرون آمده بود، معاهده ایجاد اتحادیه پولی، اقتصادی و اجتماعی را منعقد کرد. با در نظر گرفتن توافقات و تصمیمات قدرت های پیروز از دوران جنگ و پس از جنگ، معاهده دو به علاوه چهار در ۱۲ سپتامبر ۱۹۹۰، مقدمات نهایی را در مورد آلمان فراهم کرد. بر این اساس، آلمان متحد شامل قلمروهای جمهوری فدرال آلمان، جمهوری دموکراتیک آلمان و کل برلین است. این کشور هیچ گونه ادعای ارضی بیش از اینها علیه سایر کشورها ندارد. از آن زمان، مسئله آلمان از نظر سیاسی و تحت قوانین بین المللی حل و فصل شده است. در ۲۳ اوت ۱۹۹۰، پارلمان جمهوری دموکراتیک آلمان در مورد الحاق آلمان شرقی به جمهوری فدرال آلمان مطابق ماده ۲۳ قانون اساسی تصمیم گرفتند. در ۲۰ سپتامبر ۱۹۹۰، بوندستاگ آلمان و پارلمان جمهوری دموکراتیک آلمان با دو سوم اکثریت لازم ، پیمان اتحاد را تصویب کردند. از ۳ اکتبر ۱۹۹۰، ایالت های براندنبورگ ، مکلنبورگ-پومرانی غربی ، زاکسن ، زاکسن-آنهالت و تورینگن به ایالت های جمهوری فدرال
آلمان تبدیل شدند. از آن زمان، این روز به جای ۱۷ ژوئن به عنوان روز وحدت آلمان، تعطیل رسمی است. در شب ۲ تا ۳ اکتبر ۱۹۹۰، پرچم فدرال آلمان در ساختمان رایشس تاگ در برلین به اهتزاز درآمد. وزارت فدرال برای روابط داخلی آلمان در ژانویه ۱۹۹۱ منحل شد. با حکم سازمانی صدراعظم فدرال در ۲۷ اکتبر ۱۹۹۸، یک کمیسر دولت فدرال برای ایالات جدید آلمان منصوب شد. حتی با گذشت ۳۰ سال از ایجاد اتحاد آلمان، تفاوت های قابل توجهی در شرایط زندگی ایالت های غربی و شرقی آلمان وجود دارد. معاهدات بین آلمان غربی و آلمان شرقی. سیاست آلمان از زمان ائتلاف بزرگ در سال ۱۹۶۶ عمدتاً شامل مذاکرات و معاهدات با جمهوری دموکراتیک آلمان بود. از سال ۱۹۶۹، معاهدات، موافقت نامه ها و ترتیبات متعددی توسط دولت های فدرال تحت رهبری SPD منعقد شده است. در ماده ۷ معاهده اساسی موافقت نامه هایی در زمینه های اقتصاد، علم و فناوری، حمل و نقل، روابط حقوقی، خدمات پستی و مخابراتی، مراقبت های بهداشتی، فرهنگی، ورزشی، حفاظت از محیط زیست و سایر زمینه ها پیش بینی شده است. روابط تجاری. تجارت بین منطقه ای، که قبلاً در سال ۱۹۴۶ آغاز شده بود، پس از اصلاحات ارزی و دو بنیاد دولتی در ۲۰ س
پتامبر ۱۹۵۱، با موافقت نامه تجارت بین مناطق ارزی ( مارک آلمان) روی پایه جدیدی قرار گرفت. و مناطق ارزی مارک آلمانی بانک مرکزی آلمان ( مارک آلمان شرقی). با اصلاحیه قرارداد در ۱۶ اوت ۱۹۶۰، آلمان شرقی تسهیلات اضافه برداشت بدون بهره (نوسان) اعطا شد. این همچنین برای خدمت به جمهوری فدرال به عنوان "ابزار سیاسی برای تضمین دسترسی آزاد به برلین" بود. از آنجایی که دو کشور آلمان نمی خواستند یکدیگر را به عنوان دولت های مستقل به رسمیت بشناسند، روابط اقتصادی داخلی آلمان توسط قانون تجارت خارجی که در غیر این صورت برای تجارت خارجی قابل اعمال است، اداره نمی شد، بلکه تحت قوانین کنترل ارز خارجی کشورهای اشغالگر بود. قدرت ها بنابراین، از دیدگاه جمهوری فدرال، تجارت داخلی آلمان نه تجارت خارجی بود و نه تجارت داخلی متعارف، بلکه "تجارت از نوع خود " بود. سالنامه آماری جمهوری فدرال آلمان نیز تجارت بین منطقه ای و بعداً تجارت داخلی آلمان را تحت عنوان "تجارت خارجی" فهرست نکرده است، اما آن را تحت عنوان "تجارت، هتل ها و رستوران ها، سفر" طبقه بندی کرده است. از سوی دیگر، جمهوری دموکراتیک آلمان، تجارت درون آلمانی را در مراحل اولیه تجارت خارجی تلقی
می کرد و بر این اساس آماری را در مورد آن نگهداری می کرد. وزارت تجارت داخلی آلمان، تجارت خارجی و تامین مواد مسئول این امر بود. مبادله کالا بر اساس فهرست کالاها تنظیم می شد. اینها نیاز به تایید داشتند و از نظر کمی و ارزش (در ابتدا تا حد قابل توجهی) مشمول سهمیه بودند. تراکنش های پرداخت از طریق پرداخت های مستقیم بین شرکت های درگیر انجام نمی شد، بلکه با تسویه حساب های فرعی مختلف در بانک های مرکزی جمهوری فدرال و دموکرات تسویه می شد. واحد پرداخت مورد توافق واحد تسویه به اصطلاح (VE) بود. این دو اقتصاد که هر دو از نظر مواد خام ضعیف هستند، عمدتاً مواد اولیه و کالاهای تولیدی را با سهمی بیش از ۵۰ درصد مبادله کردند. در حالی که جمهوری فدرال آلمان را عمدتاً با محصولات شیمیایی و مواد خام با عیار بالا ( زغال سنگ ، کک ) و همچنین خوراک حیوانات پروتئینی (۵.۱٪) و نفت خام (۲.۵٪) تامین می کرد، همچنین محصولات تصفیه شده مانند خریداری می کرد. بنزین موتور ، روغن گرمایشی و پلاستیک و همچنین گاو برای کشتار (۳.۴٪)، غلات (۲.۱٪) و شیرینی (۱.۵٪). صادرات ماشین آلات و تجهیزات به غرب محدود بود زیرا محصولات تولید شده در جمهوری آلمان به اندازه کا
فی در بازار کالاهای سرمایه ای غرب رقابت نمی کردند. در دهه ۱۹۷۰، سهم تجارت بین آلمانی ها از کل گردش تجارت خارجی به طور متوسط ۵.۱٪ در جمهوری فدرال بود، اما تقریباً دو برابر بیشتر در آلمان شرقی با ۹.۴٪ بود. مزایایی که آلمان شرقی از تجارت درون آلمانی به صورت صرفه جویی در سود و عوارض گمرکی و کاهش مالیات بر ارزش افزوده به دست آورد، برای دهه ۱۹۸۰ حدود ۷۵۰ میلیون مارک برآورد شد. ضمانت یک میلیارد آلمانی اعطا شده به بانک تجارت خارجی جمهوری دموکراتیک آلمان توسط دولت فدرال به کنسرسیومی از بانک های آلمان غربی در ۲۹ ژوئن ۱۹۸۳، نه تنها به دلایل اقتصادی بود، بلکه از نظر سیاسی نیز توسط دولت فدرال تلقی شد. سهم مهمی در بهبود روابط با جمهوری دموکراتیک آلمان». بخش ۱۲ معاهده اتحادیه پولی، اقتصادی و اجتماعی در ۱۸ مه ۱۹۹۰ توافقنامه برلین ۲۰ سپتامبر ۱۹۵۱ را در رابطه با اتحادیه پولی و اقتصادی تطبیق داد. سیستم تسویه تنظیم شده در آنجا خاتمه یافت و تعادل بسته شدن نوسان تسویه شد. تعهدات موجود به مارک آلمان تسویه شد. لغو کامل کنترل کالا در مرزهای داخلی آلمان پیامد پیمان اتحاد بود. مسافرت. خطوط مرزی بین چهار منطقه اشغالی توسط قدرت های پیروز
بر اساس پروتکل های منطقه پس از پایان جنگ جهانی دوم ایجاد شد. مرز غربی منطقه اشغال اتحاد جماهیر شوروی به مرز داخلی آلمان بین آلمان غربی و جمهوری دموکراتیک آلمان تبدیل شد که این ایالت ها در سال ۱۹۴۹ تأسیس شدند. گذرنامه بین منطقه ای که هنوز توسط متفقین معرفی شده بود، در سال ۱۹۵۳ با به اصطلاح گواهی شخصی برای سفر از جمهوری دموکراتیک آلمان به آلمان غربی جایگزین شد. برای ورود به جمهوری دموکراتیک آلمان از آلمان غربی، کارت شناسایی رسمی و اجازه اقامت صادر شده توسط شورای ناحیه محل بازدید مورد نیاز بود. هنگام ورود به برلین شرقی، مجوز ویژه از سال ۱۹۶۰ مورد نیاز بود. برای سفر بین آلمان غربی و برلین غربی، داشتن کارت شناسایی کافی بود. در ژوئن ۱۹۶۸، شرایط گذرنامه و روادید معرفی شد. در ۱۲ اوت ۱۹۶۱، به دنبال قطعنامه مربوطه پارلمان جمهوری دموکراتیک آلمان در روز قبل، شورای وزیران جمهوری دموکراتیک آلمان تصمیم گرفت که کنترلی را در مرزهای جمهوری دموکراتیک آلمان، از جمله مرز با بخش های غربی برلین ایجاد کند. "" همانطور که در مرزهای هر کشور مستقل مرسوم است." شهروندان جمهوری آلمان اکنون فقط با مجوز ویژه اجازه عبور از این مرزها را داشتن
د. برای عبور از مرزهای برلین شرقی به غربی گواهینامه خاصی لازم بود. بازدید «شهروندان صلح جوی برلین غربی از پایتخت جمهوری دموکراتیک آلمان» با ارائه کارت شناسایی برلین غربی امکان پذیر بود. مقررات کنترل قبلی برای بازدید از برلین شرقی توسط شهروندان جمهوری فدرال آلمان غربی، برای سفر به خارج از کشور توسط شهروندان برلین غربی از طریق مسیرهای اتصال GDR، و برای ترافیک ترانزیت بین برلین غربی و آلمان غربی از طریق GDR به قوت خود باقی بود. این تصمیم در ۱۳ اوت ۱۹۶۱ اجرایی شد و نه تنها به ساخت دیوار برلین، بلکه به تشدید قابل توجه مقررات سفر آلمان و آلمان منجر شد. مجوزهای موجود برای سفر شهروندان جمهوری دموکراتیک آلمان به "کشورهای خارجی سرمایه داری" باطل و مصادره شد. فقط در مواردی که "منافع دولتی، اجتماعی یا فرهنگی موجه" وجود داشته باشد، می توان درخواست تجدید به وزارت کشور (مرکز پلیس مردمی آلمان) داد. خروج افراد تا ۲۵ سال از کشور ممنوع شد. در حالی که قبل از ساخت دیوار سالانه حدود ۲.۵ میلیون مجوز سفر به جمهوری فدرال صادر شده بود، از آن زمان تا سال ۱۹۶۵ تنها ۶۲۳ مجوز برای سفر به آلمان غربی و ۶۴۵ مجوز برای ورود به برلین غربی صادر
شده بود. قرار بود از سفر "در مواردی که هیچ ضرورت مطلق وجود نداشته باشد یا در مواردی که سوء ظن منطقی وجود دارد که قصد سوء استفاده از آن برای خروج غیرقانونی از جمهوری دموکراتیک آلمان وجود دارد" جلوگیری شود. در سال ۱۹۶۴ شرایط سفر برای افرادی که مستمری پیری، تصادف یا از کارافتادگی دریافت می کردند و بعداً برای کادرهای مسافرتی تسهیل شد. به دستور ۲۵ نوامبر ۱۹۶۴، حداقل مبادله ارزهای خارجی برای بازدیدکنندگان خصوصی از آلمان غربی معرفی شد. مقدار هر روز مدت زمان از معادل ابتدا ۵ تا در نهایت ۲۵ مارک GDR در نسبت های تبدیل قابل اعمال در GDR ثابت شد. عبور از مرز فقط با مدارک معتبر در گذرگاه های کنترلی موجود امکان پذیر است. مجازات تخلفات طبق بند ۸ قانون گذرنامه ۱۹۵۴ و طبق بند ۲۱۳ قانون جزا از ۱ ژوئیه ۱۹۶۸ به عنوان عبور غیرقانونی از مرز، مجازات حبس بود. از سال ۱۹۷۲، موافقتنامه تسهیل و بهبود سفر و بازدید در ابتدا به افرادی که به طور دائم در برلین غربی ساکن بودند اجازه می داد به دلایل بشردوستانه، خانوادگی، مذهبی، فرهنگی و توریستی وارد برلین شرقی و جمهوری آلمان شوند. معاهده حمل و نقل در ۲۶ مه ۱۹۷۲، سپس تردد به داخل و از طریق سرزم