Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یشه ای، قرار داشت. خود گلدان شیشه ای توجه زیادی را جلب می کرد. اما تأثیرگذارترین جنبهٔ این سه تکه، کیفیت بسیار طبیعی و واقعی سه چوپان با ریش های کوتاه، دست های کارکرده و چهره هایی با بیان هایی از پرستش تا شگفتی و ناباوری بود. دومنیکو گیرلاندایو بلافاصله نسخهٔ خود را نقاشی کرد، با یک مریم ایتالیایی زیبا به جای مریم فلامانی کشیده و خود به صورت نمایشی یکی از چوپانان را نقش کرد. سفارش پاپی. در سال ۱۴۷۷، پاپ سیکستوس چهارم کاپلای قدیمی و مخروبه در کاخ حواری را که بسیاری از مراسم پاپی در آن برگزار می شد، جایگزین کرد. داخلی کاپلا جدید، که به احترام او کلیسای سیستین نامیده شد، ظاهراً از ابتدا برای داشتن یک سری ۱۶ فرسکوی بزرگ بین پیلسترهای سطح میانی و یک سری پرترهٔ نقاشی شده از پاپ ها در بالای آن ها برنامه ریزی شده بود. در سال ۱۴۸۰، گروهی از هنرمندان فلورانسی مأمور این کار شدند: بوتیچلی، پیترو پروجینو، دومنیکو گیرلاندایو و کوزیمو روسلی. این چرخهٔ فرسکو قرار بود "داستان های زندگی موسی" در یک سمت کاپلا و "داستان های زندگی مسیح" در سمت دیگر را نشان دهد که با هم مکمل موضوعی بودند. "تولد عیسی" و "یافتن موسی" در دیوار پشت مح
راب مجاور یکدیگر قرار داشتند، با یک قطعه محراب از "برخاستن مریم" بین آن ها. این نقاشی ها، همگی توسط پروجینو، بعدها برای نقاشی "داوری نهایی" میکل آنژ تخریب شدند. ۱۲ نقاشی باقی مانده مهارت این هنرمندان و همکاری آشکار بین افرادی که معمولاً سبک ها و مهارت های متفاوت داشتند را نشان می دهد. این نقاشی ها توانایی کامل هنرمندان را نشان داد، زیرا شامل تعداد زیادی شخصیت مرد، زن و کودک و شخصیت هایی از فرشتگان راهنما تا فرعونهای خشمگین و شیطان بود. هر نقاشی نیازمند چشم انداز بود. به دلیل اندازهٔ شخصیت ها که هنرمندان توافق کرده بودند، در هر تصویر، منظره و آسمان نیمهٔ بالایی صحنه را اشغال می کرد. گاهی، مانند صحنهٔ "تطهیر جذام زده" اثر ساندرو بوتیچلی، روایت های کوچک اضافی در منظره وجود داشت، در این مورد "وسوسه های مسیح". صحنهٔ "کلیدسپاری" اثر پیترو پروجینو به دلیل وضوح و سادگی ترکیب بندی، زیبایی نقاشی فیگوراتیو که شامل پرترهٔ خود نقاش در میان تماشاگران است و به ویژه چشم انداز شهری با اشاره به وزارت پطرس در رم از طریق حضور دو طاق نصرت و ساختمان هشت ضلعی مرکزی که ممکن است تعمیدگاه مسیحی یا آرامگاه یادمانی رومی باشد، قابل توجه
است. نقاشی رنسانس عالی. رنسانس عالی در نقاشی، اوج شیوه های متنوع بیان و پیشرفت های مختلف در تکنیک نقاشی، مانند پرسپکتیو خطی، تصویرسازی واقعی ویژگی های جسمانی و روانشناختی، و مهارت در دستکاری نور و تاریکی، شامل تضاد تنالیته، "اسفوماتو" (نرمی گذر بین رنگ ها) و "سایه روشن" (تضاد بین روشنایی و تاریکی)، در یک سبک متحدکننده که بیانگر نظم، تعادل و هماهنگی کامل ترکیبی بود. به گفته مارسیا هال، "cangiante" و آنچه او "unione" می نامد می تواند به "کیارواسکورو" و "اسفوماتو" اضافه شود تا چهار سبک نقاشی مشخص در رنسانس عالی شکل گیرد؛ که اکنون گاهی به عنوان «شیوه های نقاشی کاننیکال» دوره نامیده می شوند. به طور خاص، اجزای جداگانهٔ نقاشی، رابطه ای پیچیده اما متعادل و منسجم با کل پویای اثر داشتند. نقاشی رنسانس عالی به عنوان اوج مطلق نقاشی غربی در نظر گرفته می شود و تعادل و آشتی در هماهنگی بین موقعیت های هنری متناقض و ظاهراً متضاد، مانند واقعی در برابر ایده آل، حرکت در برابر سکون، آزادی در برابر قانون، فضا در برابر صفحه و خط در برابر رنگ را محقق می ساخت. اکثر مورخان هنر معتقدند که رنسانس عالی حدود سال های ۱۴۹۵ یا ۱۵۰۰ آغاز شد و ب
ا مرگ رافائل در ۱۵۲۰ پایان یافت، اگرچه برخی پایان رنسانس عالی را حدود ۱۵۲۵ یا در ۱۵۲۷ با Sack of Rome توسط ارتش کارل پنجم یا حدود ۱۵۳۰ می دانند. بسیاری نقاشی "شام آخر" اثر لئوناردو دا وینچی، آغاز شده در ۱۴۹۵ و تکمیل شده در ۱۴۹۸، را نخستین اثر رنسانس عالی می دانند. در کتاب خود "A History of Art: Painting, Sculpture and Architecture"، فردریک هارتت بیان می کند که سال های ۱۵۲۰ تا ۱۵۳۰ دورهٔ گذار بین رنسانس عالی و مانریسم بوده است. رنسانس عالی توسط سه نقاش برجسته هدایت می شد: لئوناردو دا وینچی، میکل آنژ و رافائل؛ در حالی که جیووانی بلینی، جورجونه و تیتان رهبران نقاشی رنسانس عالی ونیزی بودند و آنتونیو دا کورجو و آندریا دل سارتو دیگر نقاشان مهم سبک رنسانس عالی به شمار می آمدند. لئوناردو دا وینچی. لئوناردو داوینچی (۱۴۵۲–۱۵۱۹) سال های شکل گیری هنری خود را در کارگاه فلورانس زیر نظر آندریا دل وروکیو گذراند و سپس به میلان رفت، جایی که از ۱۴۸۲ تا ۱۴۹۹ فعالیت کرد و سپس بین سال های ۱۵۰۰ تا ۱۵۰۶ به فلورانس بازگشت. به دلیل گسترهٔ علاقه مندی های او و درجهٔ فوق العادهٔ استعدادی که در زمینه های متنوع نشان داد، او به عنوان نمونهٔ
ایده آل «همه چیزدان» شناخته می شود. اما در زمان خود، بیش از هر چیز به عنوان نقاش مورد تحسین بود و به عنوان نقاش، از دانشی که از دیگر علاقه مندی هایش کسب کرده بود، بهره می برد. لئوناردو یک مشاهده گر علمی بود و با مشاهده یادمی گرفت. او گل های میدان ها، گرداب های رودخانه، شکل سنگ ها و کوه ها و نحوهٔ بازتاب نور از برگ ها و درخشش جواهرات را مطالعه و نقاشی می کرد. به ویژه، او فرم انسانی را بررسی کرد و برای درک عضلات و تاندون ها بیش از سی جنازه بدون صاحب را از یک بیمارستان کالبدشکافی نمود. لئوناردو در بیان احساسات انسانی به درجه ای از واقع گرایی رسید که پیش تر توسط جوتو آغاز شده بود اما از زمان "آدم و حوا" ماساچیو ناشناخته بود. "شام آخر" لئوناردو، که بین ۱۴۹۵ تا ۱۴۹۸ در سالن غذاخوری صومعه کلیسای سانتا ماریا دله گرتزیه نقاشی شد، به معیار نقاشی روایت مذهبی برای نیمهٔ قرن بعد تبدیل شد. بسیاری از هنرمندان رنسانس نسخه هایی از شام آخر را نقاشی کردند، اما تنها نسخهٔ لئوناردو بود که بارها و بارها در چوب، مرمر، گچ، لیتوگرافی، تابلوفرش، قلاب دوزی و قالی بازتولید شد. او بیش از هر هنرمند دیگری، مطالعه و نقاشی «فضا و جو» را پیش
برد. در آثارش مانند "مونا لیزا" (حدود ۱۵۰۳–۱۵۱۷) و "باکره صخره ها" (۱۴۸۳–۱۴۸۶) (اولین اثر کامل و تماماً از دست خود او)، او از نور و سایه با ظرافتی استفاده کرد که به اصطلاح به "اسفوماتو" یا «دود» لئوناردو مشهور شد. او استفادهٔ انقلابی از رنگ را با تعریف گذر بین شخصیت ها از طریق مدولاسیون رنگ به جای خطوط واقعی به نمایش گذاشت. آثار او بیننده را به دنیایی مرموز از سایه های متغیر، کوه های پر هرج و مرج و جریان های خروشان دعوت می کرد. اثر مهم دیگر لئوناردو، "باکره و کودک به همراه حنای قدیس" (حدود ۱۵۰۳–۱۵۱۹) است؛ کیفیت سه بعدی عظیم گروه و تأثیرات محاسبه شدهٔ پویایی و تنش در ترکیب بندی، آن را مدلی کرد که هم کلاسیک گرایان و هم مانریست ها از آن الهام گرفتند. جدا از تأثیر مستقیم خود آثار، مطالعات لئوناردو دربارهٔ نور، آناتومی، مناظر و بیان انسانی، تا حدی از طریق سخاوت او به شاگردانش منتشر شد. میکل آنژ. در سال ۱۵۰۸، ژولیوس دوم موفق شد تا میکل آنژ (۱۴۷۵–۱۵۶۴)، مجسمه ساز فلورانسی، را برای ادامهٔ طرح تزئینی کلیسای سیستین راضی کند. سقف کلیسای سیستین به گونه ای ساخته شده بود که دوازده pendentives شیب دار قوس ها را نگه می داشت
ند و سطوح ایده آلی برای نقاشی حواریون ایجاد می کردند. میکل آنژ به زودی طرحی کاملاً متفاوت و پیچیده تر از نظر طراحی و نمادشناسی ابداع کرد. مقیاس کار، که او به تنهایی به جز کمک های دستی اجرا کرد، عظیم بود و تقریباً پنج سال طول کشید تا تکمیل شود. طرح پاپ برای حواریون به طور موضوعی، پیوندی تصویری بین روایت های عهد عتیق و عهد جدید در دیوارها و پاپ ها در گالری پرتره ها ایجاد می کرد. این حواریون و رهبرشان، پطرس به عنوان اولین اسقف رم، این پل را می سازند. اما طرح میکل آنژ در جهت مخالف رفت. موضوع سقف میکل آنژ، برنامهٔ بزرگ خدا برای نجات بشریت نیست، بلکه دربارهٔ ننگ بشریت است. موضوع دربارهٔ دلیل نیاز انسانیت و ایمان به عیسی است. سطحی، سقف یک ساختار انسان گرایی است. شخصیت ها از ابعاد فوق العاده انسانی برخوردارند و در مورد آدم و حوا، چنان زیبا هستند که بر اساس گفتهٔ زندگینامه نویس جورجو وازاری، واقعاً به نظر می رسد خداوند خود آن ها را طراحی کرده، نه میکل آنژ. اما با وجود زیبایی شخصیت های منفرد، میکل آنژ وضعیت انسانی را تمجید نکرده و قطعاً ایده آل انسانی عشق افلاطونی را ارائه نکرده است. در واقع، اجداد مسیح که او در بخش با
لای دیوار نقاشی کرده، بدترین جنبه های روابط خانوادگی را نشان می دهند و ناهنجاری ها را به اشکال مختلف نمایش می دهند. وازاری قدرت های ظاهراً بی پایان میکل آنژ در خلق حالت های بدن شخصیت ها را ستایش کرد. رافائل که توسط دوناتو برامانته پیش نمایشی از آثار میکل آنژ پس از ترک او به بولونیا دریافت کرده بود، حداقل دو شخصیت را در تقلید از پیامبران میکل آنژ نقاشی کرد، یکی در کلیسای سانت آگوستینو و دیگری در کاخ حواری، و پرترهٔ خود میکل آنژ را در "مکتب آتن" کشید. اثر بعدی میکل آنژ، "داوری نهایی"، که بین ۱۵۳۴ تا ۱۵۴۱ روی دیوار محراب کلیسای سیستین نقاشی شد، سبک مانریست را نشان می دهد، با بدن هایی عمدتاً کشیده، که از ۱۵۲۰ تا ۱۵۳۰ جایگزین سبک رنسانس عالی شد. رافائل. با لئوناردو داوینچی و میکل آنژ، نام رافائل (۱۴۸۳–۱۵۲۰) مترادف با رنسانس عالی است، اگرچه او ۱۸ سال از میکل آنژ و تقریباً ۳۰ سال از لئوناردو جوان تر بود و در سن ۳۷ سالگی، تنها یک سال پس از لئوناردو، درگذشت. نمی توان گفت که او به اندازهٔ دو هم عصر مشهورش پیشرفت چشمگیری در نقاشی ایجاد کرده باشد. بلکه آثار او اوج تمام دستاوردهای رنسانس عالی بود. رافائل فرزند یک نقاش بود
، بنابراین مسیر حرفه ای او، بر خلاف میکل آنژ که فرزند نجیب زادگان درجه دو بود، بدون بحث و مشاجره مشخص شد. چند سال پس از مرگ پدرش، او در کارگاه اومبریای پیترو پروجینو، نقاش برجسته و تکنسین ماهر، کار کرد. نخستین نقاشی امضا و تاریخ گذاری شدهٔ او، که در سن ۲۱ سالگی اجرا شد، "کلیدسپاری" بود که منشأ آن را در اثر پروجینو به وضوح نشان می دهد. رافائل که در سال ۱۵۰۴ به فلورانس و در ۱۵۰۸ به رم نقل مکان کرد، بدون خجالت از مهارت های نقاشان مشهور که در طول عمر او فعالیت کرده بودند بهره برد. در آثار او ویژگی های فردی بسیاری از نقاشان مختلف گرد هم آمده است. فرم های گرد و رنگ های درخشان پروجینو، پرتره های واقع گرایانهٔ گیرلاندایو، واقع گرایی و نورپردازی لئوناردو و طراحی قوی میکل آنژ در نقاشی های رافائل یکپارچه شدند. در زندگی کوتاه خود، او چندین تابلوی بزرگ برای محراب ها، فرسکوی کلاسیک چشمگیر از پری دریایی گالاتئا، پرتره های برجسته شامل دو پاپ و یک نویسندهٔ مشهور، و هنگامی که میکل آنژ سقف کلیسای سیستین را نقاشی می کرد، مجموعه ای از فرسکوهای دیواری در اتاق های رافائل کاخ حواری نزدیک انجام داد، که "مکتب آتن" (۱۵۰۹–۱۵۱۱) در Stanz
a della Segnatura از اهمیت ویژه ای برخوردار است. این فرسکو نشست تمام دانشمندان باستانی آتن را در یک محیط کلاسیک بزرگ نشان می دهد که در اطراف شخصیت مرکزی افلاطون جمع شده اند و رافائل او را بر اساس مدل لئوناردو داوینچی طراحی کرده است. شخصیت متفکر هراکلیتوس که کنار یک بلوک بزرگ سنگ نشسته، پرترهٔ میکل آنژ است و به نقاشی پیامبر ارمیا در کلیسای سیستین اشاره دارد. پرترهٔ خود رافائل در سمت راست، کنار استادش پروجینو قرار دارد. اما منبع اصلی محبوبیت رافائل نه آثار بزرگش، بلکه نقاشی های کوچک فلورانسی او از مریم مقدس و کودک عیسی بود. او بارها، با حالت های کمی متفاوت، زنی سفید و آرام با چهره ای پر و نوزادان چاق او را نقاشی کرد که مشهورترین آن ها احتمالاً "La Belle Jardinière" ("مریم مقدس باغ زیبا") است که اکنون در لوور نگهداری می شود. اثر بزرگ تر او، "سنت مدونا"، که برای طراحی تعداد زیادی از ویترای استفاده شد، در قرن ۲۱ تصویر نمادین دو فرشته کوچک را ارائه داد که در همه چیز از دستمال سفره های کاغذی تا چترها بازتولید شده است. جووانی بلینی. به عنوان یکی از رهبران مکتب ونیز، جووانی بلینی (۱۴۳۰–۱۵۱۶) در فاصله یک سال پس از براد
رش جنتیله بلینی، برادر همسرش آندرئا مانتنیا و آنتونلو دا مسینا به دنیا آمد، اما ده سال بیشتر از دو نفر اول و تقریباً سه دهه بیشتر از دومی زندگی کرد. او تا زمان مرگش به نقاشی ادامه داد و آثارش تأثیرات متعددی را نشان می دهند. آثار اولیه او تحت تأثیر مانتنیا با خطوط دقیق و رنگ های مشخص هستند، در حالی که پس از اقامت مسینا در ونیز بین ۱۴۷۵ و ۱۴۷۶، آثار او واقع گرایی شبیه فلامانی و رنگ های درخشان به خود گرفت که نشان می دهد او در به کارگیری تکنیک های نقاشی روغنی که مسینا آورده بود، بسیار موفق بود. او ابتدا استاد جورجونه و تیسین بود اما بعدها تحت تأثیر جورجونه قرار گرفت، به ویژه در پذیرش تنالیسم که در آن رنگ در لایه های متوالی اعمال می شود تا جلوه ای نرم و منتشر ایجاد کند و شخصیت ها و مناظر در فضا به صورت یکنواخت درآیند. بلینی تنها نقاش بزرگ قرن پانزدهم بود که از مرز رنسانس اولیه به رنسانس عالی گذر کرد، با آثاری مانند "Portrait of Doge Leonardo Loredan" (۱۵۰۱)، که در آن دوژه آرامشی نشان می دهد که بلینی احتمالاً از مسینا آموخته بود، و "تعمید مسیح" (۱۵۰۰–۱۵۰۲). بلینی مانند رافائل همچنین تعداد زیادی مادونای کوچک با رنگ
های درخشان و غنی تولید کرد، که معمولاً شدت رنگی بیشتری نسبت به همتای فلورانسی او داشتند. به طور سنتی، در نقاشی های محراب با موضوع "مریم مقدس و کودک"، شخصیت تاج دار مریم همراه با قدیسانی است که در فضاهای مشخص ایستاده اند و به صورت فیزیکی از هم جدا هستند، یا با مرزبندی های معماری نقاشی شده تعریف می شوند. پیرو دلا فرانچسکا از طاقچه کلاسیک به عنوان زمینه ای برای مادونای تاج دار خود استفاده کرد (با قدیسان گروه بندی شده اطراف تخت)، همان طور که مازاتچو آن را برای "تثلیث مقدس" در باسیلیکای سنت ماریا نولا به کار برد. بلینی همان فرم را، که به نام "مکالمات مقدس" شناخته می شود، در چندین تابلو محراب بعدی خود مانند محراب نگاره زکریای مقدس برای کلیسای ونیزی San Zaccaria (۱۵۰۵) به کار برد. این ترکیب استادانه ای است که تنالیسم را به کار می گیرد و معماری واقعی ساختمان را به معماری توهمی نقاشی گسترش می دهد، به طوری که طاقچه به نوعی پیشخان ستون دار تبدیل می شود که به منظره و نور روز باز است و بر شخصیت های مریم و کودک، دو قدیس زن و فرشته کوچک که ویولا می نوازد، می تابد و آن ها را روشن تر از پطرس و جروم در پیش زمینه می کند. جورجون
ه. با وجود کوتاهی دوره حرفه ای اش (او در حدود ۳۵ سالگی در ۱۵۱۰ درگذشت) و تعداد کم آثاری که به طور قطع توسط خودش ایجاد شده اند (تنها چهار یا پنج اثر)، جورجونه اغلب به عنوان بنیان گذار سبک رنسانس عالی ونیزی شناخته می شود، اگرچه پژوهشگران مختلف دلایل متفاوتی برای این ادعا ارائه کرده اند. یکی از آن ها استفاده فزاینده او از تدریج رنگ و نور (تنظیم رنگ)، شامل "اسفوماتو" است که اغلب توسط تنالیسم به دست می آید، تا شکل شخصیت ها و مناظر را تعریف کند و فضایی ایجاد کند که تمام اجزای نقاشی در آن متحد باشند. برخی معتقدند او این مهارت را از لئوناردو داوینچی آموخته است، که گفته می شود در ۱۵۰۱ از ونیز بازدید کرده است. در "Castelfranco Madonna" (۱۵۰۵)، استفاده از خطوط و تنظیم رنگ به طور مساوی متعادل است، اما در "طوفان"، ، تنظیم رنگ تقریباً کاملاً جایگزین خط شده و چشم اندازی هنری ایجاد می کند که در آن انسان و طبیعت ترکیب می شوند. برخی "طوفان" را یکی از مهم ترین نقاشی های تولید شده در ایتالیا می دانند، زیرا اجزا با رنگ به هم پیوسته اند و فضایی رؤیایی از هماهنگی کامل ایجاد می کند. جورجونه نخستین نقاشی بود که به طبیعت نقش محوری داد
، و هر زمان که مناظر در نقاشی های او حضور دارند، جزئی جدایی ناپذیر از نقاشی می شوند. "مادونای کاستلفرانکو"، در مقایسه با اثر مشابه جووانی بلینی "محراب نگاره زکریای مقدس"، نوآوری دیگری از جورجونه را نشان می دهد—تنظیم جهت ها و موقعیت شخصیت ها، مانند نیزه ای که قدیس لیبراله در سمت چپ نگه داشته و چین های ردای مادونا که به صورت موازی قرار گرفته اند تا موضوعات یکپارچه تر شوند. در نهایت، نقاشی های جورجونه همیشه در معنای خود مبهم و قابل تفسیر به شکل های مختلف هستند. در "طوفان"، زن لخت که به کودک شیر می دهد و مرد لباس پوشیده و یک صاعقه ممکن است آدم و حوا را در دوران پس از بهشت نشان دهد، یا شاید هم نه. نقاشی دیگری که به او نسبت داده شده، "سه فیلسوف" ممکن است مغها را در حال برنامه ریزی سفرشان برای یافتن کودک مسیح نشان دهد، یا شاید هم نه. هیچ یک از نقاشی های جورجونه هرگز تفسیر قطعی نداشته اند. تا سال های اخیر، تصور می شد که با نقاشی "ونوس خفته"، ۱۵۱۰، جورجونه اولین زن لختی را نقاشی کرده که ایستاده یا بهتر بگوییم، دراز کشیده و به عنوان موضوعی برای نمایش و تحسین زیبایی صرف بوده است. در حالی که مدت ها پذیرفته شده بود که تیس
ین پس از مرگ جورجونه منظره نقاشی را کامل کرده، بسیاری از پژوهشگران هنر به طور فزاینده ای در حال تردید هستند که آیا جورجونه کل بدن زن را نقاشی کرده است. تیسین. تیسین (–۱۵۷۶) در کارگاه جووانی بلینی همراه با جورجونه آموزش دید و سپس به او کمک کرد. پس از مرگ جورجونه، او به مدت بیش از ۶۰ سال فرمانروای مکتب ونیز بود. آثار اولیه او تحت تأثیر قوی بلینی و جورجونه است، اما به زودی اصول فرم و رنگ معرفی شده توسط آن دو را به کار گرفت، و رنگ، نه خط، را به عنوان عامل اصلی در نقاشی معرفی کرد، و بدین وسیله سبک رنسانس عالی ونیزی را به کمال رساند. او این کار را با استفاده از رنگ های خمیری به صورت لکه ای و با قلم موهای آزاد و گسترده انجام می داد. این تکنیک نور و رنگ را به طور مساوی و همزمان آشکار می کرد؛ او در زمان خود به عنوان استاد نور و رنگ مشهور بود. یکی دیگر از نقاط قوت تیسین ترکیب بندی نقاشی های او بود. در "Pesaro Madonna"، ۱۵۱۹–۱۵۲۶، مادونا را از مرکز خارج کرده و او را در رأس بالای یک خط مورب قدرتمند قرار می دهد (بر خلاف عمودی یا افقی معمول) که هنوز توجه را به مادونا معطوف می کند. این یکی از نخستین آثاری بود که شخصیت ها را
در ساختاری دایره ای و صعودی گروه بندی کرد. "عروج مریم مقدس"، ۱۵۱۶–۱۵۱۸، نیز خطوط موربی دارد (شکل گرفته از فرشتگان کوچک اطراف مریم) که پیام پیروزمندانه نقاشی را به سطوح بالاتر کلیسای فراری در ونیز که تابلو روی محراب آن قرار دارد، منتقل می کند. این اثر نخستین نقاشی بود که حرکت بصری را القا می کرد؛ همه آثار تیسین جنبشی نو در حرکات انسان ها دارند، در مقایسه با عناصر ثابت دیگر نقاشان رنسانس عالی. "عروج مریم مقدس" نیز مانند تمام آثار او، با رنگ های درخشان، عمیق و غنی مشخص می شود که به دلیل لایه لایه کردن رنگ، گاهی با رنگ های متفاوت است. تیسین همچنین پرتقاضاترین پرتره نگار زمان خود بود و پرتره نگاری را به همان سطح اعتبار نقاشی داستانی رساند. از جمله آثار برجسته او "پرتره اسب سوار شارلکن"، ۱۵۴۸، نقاشی سوارکاری در سمفونی بنفش ها، و پرتره دوژه Andrea Gritti، حاکم ونیز، که احتمالاً تأثیرگذارترین پرتره اوست. با افزایش سن، تیسین سبک رنسانس عالی را تا سال های پایانی حفظ کرد، زمانی که شکل شخصیت ها تقریباً در حرکت رنگ حل شد، و به تدریج از جریان اصلی نقاشی ایتالیا جدا شد، که تا حدود ۱۵۳۰ تقریباً به طور کامل به سمت تکلف گرایی
حرکت کرده بود. از جهات مختلف، تیسین را می توان بنیان گذار نقاشی مدرن دانست. کورجو. آنتونیو دا کورجو (۱۴۸۹–۱۵۳۴)، هرگز به رم سفر نکرد، اما بی تردید آثار رافائل، میکل آنژ و تیسین را دیده بود. او در پارما، در شمال ایتالیا، در سبکی شخصی از رنسانس عالی کار می کرد. او ابداع کننده گنبد کلیسا با آسمان گشوده و پر از پیکره های شناور بود که بعدها به نشانه ای بارز از دوره باروک سده هفدهم بدل شد. این سبک را می توان در آثارش چون "رؤیای یوحنا حواری" (۱۵۲۰–۱۵۲۴) در کلیسای سان جووانی اونجلیستا پارما، و "عروج مریم" (۱۵۲۶–۱۵۳۰) در کلیسای جامع پارما دید. یکی از پژوهشگران هنر دربارهٔ دومی می نویسد: کورجو «توهمی خیره کننده می آفریند؛ گویی معماری گنبد از هم می پاشد و فرم انفجارگونه از بنا بیرون می زند و بیننده را به گردابی از قدیسان و فرشتگان می کشد که به همراه مریم به آسمان می روند». در آن گنبدها و دیگر آثارش، استفاده جسورانه کورجو از پرسپکتیو—معمولاً با قرار دادن رنگ تیره در برابر رنگ های روشن برای تقویت توهم عمق—شگفت انگیز توصیف شده است. علاقه اصلی او نقاشی نور بود و او تأثیرهایی را پیش بینی کرد که کاراواجو در آغاز سده بعدی بدا
ن ها دست یافت. تسلط او بر ژرفانمایی—که باعث می شود اشیا به دلیل زاویه دید کوتاه تر به نظر برسند—به عنوان یکی از ماهرانه ترین نمونه ها در تاریخ هنر شناخته شده است. در "ژوپیتر و یو" (۱۵۳۱–۱۵۳۲)، کورجو تضاد چشمگیری میان پیکره درخشان یو و ابرهای نرم اما تیره ای که آسمان را پر کرده اند آفرید، گویی بدن براق یو در میان آن ها محو می شود. کورجو به خوبی توانست جلوه های مه، ابر و بخار را اجرا کند و همراه با تغییرات رنگ، شخصیت هایش را آکنده از حس سبکی و بی وزنی بسازد. او گوشت بدن را با لطافتی شهوانی نقاشی کرد که هرگز از آن فراتر نرفته است، و مفهومی تازه از زیبایی زنانه ارائه داد که تنها در دوره روکوکو دوباره کشف شد. کورجو بسیاری از عناصر نقاشی باروک را پیش بینی کرده بود. دیگر نقاشان برجسته رنسانس عالی. آندریا دل سارتو (۱۴۸۶–۱۵۳۰)، نقاش فلورانسی، در آثارش از میکل آنژ و رافائل الهام گرفت، اما در نمایش حالات چهره و حرکات بدن از آن ها فراتر رفت؛ نمونه روشن آن در "مادونای قوش ها" (۱۵۱۷) دیده می شود. شخصیت های او فردیت بیشتری از آثار پیشین رنسانس عالی نشان می دهند، بی آنکه از نجابتشان کاسته شود. او در دهه ۱۵۲۰ وفادار به اصول ر
نسانس عالی ماند؛ همچون در ترکیب بندی نقاشی ها، و با چهره هایی آرام و اغلب زیبا که هیچ یک از رنج و اضطراب معاصران تکلف گرایش را بروز نمی دهند، هرچند برخی از آنان شاگردانش بودند. لورنزو لوتو (۱۴۸۰–۱۵۵۶)، یکی از مهم ترین نقاشان رنسانس عالی در ونیز، بخشی از عمر خود را در مناطق دیگر شمال ایتالیا گذراند، چرا که شاید به دلیل توجه بیشترش به جزئیات واقع گرایانه و خط به جای رنگ، در مکتب ونیز چندان قدر ندید. او موضوعات گوناگونی را نقاشی کرد، اما پرتره نگاری برجسته بود که توانایی برتری در نفوذ به روح سوژه هایش و نمایش عمق احساسات داشت. او معمولاً اشیایی را در پس زمینه یا پیش زمینه می گنجاند تا شخصیت موضوع را بهتر نشان دهد. تأثیر نقاشی رنسانس ایتالیایی. زندگی هر دو میکل آنژ و تیسین تا نیمه دوم سده شانزدهم ادامه یافت. سبک های این دو، همراه با سبک های لئوناردو داوینچی، آندرئا مانتنیا، جووانی بلینی، آنتونلو دا مسینا و رافائل، بعدها توسط نقاشان دیگر دگرگون شد و به سبکی متفاوت به نام تکلف گرایی انجامید که گام به گام به سوی شکوفایی عظیم تخیل و مهارت نقاشی در دوره نقاشی باروک حرکت کرد. نقاشانی که بیش از همه گرایش های موجود در تر
کیب بندی های پیکره ای بزرگ تیسین را گسترش دادند، تینتورتو و پائولو ورونزه بودند، هرچند تینتورتو به زعم بسیاری تکلف گرا محسوب می شود. تأثیر آگاهی رامبرانت از آثار تیسین و رافائل در پرتره هایش مشهود است. تأثیر مستقیم لئوناردو و رافائل بر شاگردانشان نسل های متعددی از هنرمندان را دربر گرفت، از جمله نیکولا پوسن و مکاتب کلاسیک نقاشان سده های هجدهم و نوزدهم. آثار آنتونلو دا مسینا مستقیماً بر آلبرشت دورر و مارتین شون گاور اثر گذاشت و از طریق چاپ های شون گاور، بر بی شمار هنرمند دیگر. این تأثیر از راه شون گاور در مکتب های آلمانی، هلندی و انگلیسی ویترای سازی نیز دیده می شود و حتی تا اوایل سده بیستم ادامه یافت. سقف کلیسای سیستین میکل آنژ و سپس "داوری نهایی" تأثیری مستقیم بر ترکیب بندی های پیکره ای گذاشت؛ نخست بر رافائل و شاگردانش و سپس بر تقریباً تمامی نقاشان سده شانزدهم که به دنبال راه های تازه و جذاب برای نمایش بدن انسان بودند. می توان رد این سبک پیکره پردازی را از آندریا دل سارتو، پونتورمو، برونتسینو، پارمیجانینو، پائولو ورونزه، تا ال گرکو، کاراچی، کاراواجو، پیتر پل روبنس، نیکولا پوسن و جامباتیستا تیه پولو دنبال کرد؛
سبکی که به نوکلاسیسیسم و نقاشان رمانتیسم سده نوزدهم مانند ژاک-لویی داوید و اوژن دولاکروا نیز رسید. زیر نفوذ نقاشی رنسانس ایتالیا، بسیاری از آکادمی های مدرن هنر، همچون آکادمی سلطنتی هنر، بنیان گذاشته شدند. همچنین، برای گردآوری آثار رنسانس ایتالیایی بود که برخی از نامدارترین مجموعه های هنری جهان، مانند نگارخانه ملی لندن، شکل گرفتند.
پیکره سازی رنسانس ایتالیا بخش مهمی از هنر رنسانس ایتالیا بود که در مراحل آغازین، به نوعی پیشگام به شمار می رفت. نمونه های پیکره سازی روم باستان تأثیر زیادی بر آن داشتند؛ چه از نظر سبک و چه از نظر کاربرد. برخلاف نقاشی، شمار زیادی از پیکره های رومی در ایتالیا باقی مانده بود، به ویژه در رم، و همواره آثار تازه ای کشف و گردآوری می شد. جز چند نام برجسته مانند میکل آنژ و دوناتلو، امروز این هنر کمتر از نقاشی رنسانس ایتالیا شناخته شده است، هرچند در زمان خود چنین نبود. پیکره سازی رنسانس ایتالیا بیشتر در شمال، به ویژه فلورانس شکوفا شد. این امر به ویژه در کواتروچنتو (سده پانزدهم) صادق بود، پس از آن رم به عنوان مرکز هنری هم سنگ یا حتی پیشتاز شد، هرچند خود پیکره سازان چندانی پرورش نداد. پیکره سازان برجسته فلورانسی در سنگ (به ترتیب زمانی، با تاریخ درگذشت) عبارت بودند از: اورکانا (۱۳۶۸)، نانی دی بانکو (۱۴۲۱)، فیلیپو برونلسکی (۱۴۴۶)، نانی دی بارتولو (۱۴۵۱)، لورنتسو گیبرتی (۱۴۵۵)، دوناتلو (۱۴۶۶)، برناردو روسلینو (۱۴۶۴) و برادرش آنتونیو روسلینو (۱۴۷۹)، آندرئا دل وروکیو (۱۴۸۸)، آنتونیو دل پولایولو (۱۴۹۸)، میکل آنژ (۱۵۶۴) و جاکوپ
و سانسووینو (۱۵۷۰). در جاهای دیگر می توان به جاکوپو دلا کوئرتشا (۱۴۳۸) در سیه نا، پیترو لومباردو (۱۵۱۵) و پسرانش در لمباردی، جووانی آنتونیو آمادئو (۱۵۲۲)، آندرئا سانسووینو (۱۵۲۹)، وینچنزو دانتی (۱۵۷۶)، لئونه لئونی (۱۵۹۰) و جامبولونیا (۱۶۰۸، زاده فلاندر) اشاره کرد. هرچند سفارش های کلیسایی همچنان بیشترین حجم آثار بزرگ را به خود اختصاص می داد، پس از آن بناهای شهری اهمیت داشتند. در این دوره، زمینه های تازه ای برای پیکره سازی پدید آمد یا برجسته تر شد. پرتره های غیردینی که پیش تر عمدتاً هنر تدفینی بودند، به یادمان های آرامگاهی عظیم و پرجزئیات بدل شدند. نقش برجسته ها در مواد و موقعیت های گوناگون ساخته می شدند و گاه همچون نقاشی، به صورت آثار قابل حمل تلقی می گشتند. مجسمه های کوچک برنزی، معمولاً با موضوعات غیردینی، از اواخر سده پانزدهم به بعد اهمیت یافتند. گونه های تازه ای نیز پدید آمدند، همچون مدال که در آغاز بیشتر به نمایش اشخاص اختصاص داشت تا رخدادها، و پلاک کوچک با صحنه ای کوچک در برجسته کاری فلزی. واژه «پیکره ساز» در سده پانزدهم رواج یافت؛ پیش تر آنان را سنگ تراش، چوب تراش و مانند آن می نامیدند. واژه ایتالیایی "S
tatua" («تندیس» و هنر ساخت آن) نیز در این دوره جایگزین اصطلاحات قرون وسطایی چون "figura", "simulacrum" و "imago" شد که برای تصاویر نقاشی نیز به کار می رفت. دوره ها. معماری گوتیک و هنر گوتیک به طور محدود به ایتالیا راه یافتند، آن هم دیرهنگام و بیشتر در شمال، به ویژه ونیز و لمباردی، و اغلب تنها به صورت تزئینی در قاب ها و سرستون ها. سنت های کلاسیک در ایتالیا ریشه دارتر از شمال آلپ بود، بنابراین احیای سبک کلاسیک در آنجا تغییر ناگهانی محسوب نمی شد. در ترچنتو (سده چهاردهم) ممکن بود از پیکره سازان خواسته شود روی بناهایی با سبک گوتیک یا غیر آن کار کنند. برخی سبک خود را با شرایط هماهنگ می کردند و برخی نه. این وضعیت پیچیده، تعیین تاریخ آغاز دقیق برای پیکره سازی رنسانس را دشوار یا ناممکن می سازد. همانند نقاشی رنسانس ایتالیا، پیکره سازی نیز به طور قراردادی به دوره های هنر رنسانس، رنسانس والا، تکلف گرایی و رنسانس متأخر تقسیم می شود. تاریخ های ۱۴۰۰ و ۱۵۰۰ برای تعیین تغییرات مهم سبکی مناسب اند. نقطه های عطف شامل رقابت طراحی درهای غسل تعمید فلورانس در اواخر ۱۴۰۰، همچنین "پیه تا" (۱۴۹۹) و "تندیس داوود" (آغاز در ۱۵۰۱) هستند. گ