Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ا نجات داد» نامیدند. بوفالو کالف رود وومن همچنین در نبرد لیتل بیگ هورن نیز حضور داشت و در کنار همسرش، بلک کایوت، جنگید. در ژوئن ۲۰۰۵، شمالی های شاین پس از بیش از ۱۰۰ سال سکوت دربارهٔ این نبرد، خاطرات شفاهی خود را بازگو کردند. راویان قبیله ای اعلام کردند که این بوفالو کالف رود وومن بود که ضربه ای وارد کرد و کاستر را از اسبش به زمین انداخت، پیش از آنکه او در نبرد لیتل بیگ هورن کشته شود. در سال ۲۰۱۷، والاس بیرچام، مدیر خدمات قبیله ای شمالی های شاین، اشاره کرد که بوفالو کالف رود وومن یک تیرانداز عالی بود، اما او از یک شیء شبیه به چماق استفاده کرد، نه از اسلحه، تا ژنرال کاستر را از اسبش به زمین بیندازد. پس از تسلیم شدن به ایالات متحده، بوفالو کالف رود وومن، همسرش بلک کایوت و دو فرزندشان به همراه بیشتر شمالی های شاین به منطقهٔ شاین های جنوبی در قلمرو سرخپوستان (اکلاهما امروزی) منتقل شدند. در سپتامبر ۱۸۷۸، او و خانواده اش بخشی از خروج شمالی های شاین بودند. در طول راه، همسرش یک رئیس شاین به نام بلک کرین را کشت و خانوادهٔ ۸ نفره شان از گروه لیتل وولف اخراج شدند. پس از این اتفاق، بلک کایوت و دو مرد دیگر شاین به دو سربا
ز آمریکایی در امتداد رودخانه میزپا در مونتانا حمله کردند و یکی از آنها را کشتند. سربازان از فورت کیو آمدند و خانواده را تعقیب کردند و پنج روز بعد، در ۱۰ آوریل ۱۸۷۹، آنها را دستگیر کردند. این رویداد به عنوان حادثهٔ میزپا کریک شناخته شد. گروه کوچک به مایلز سیتی، مونتانا، برده شدند، جایی که سه مرد از جمله بلک کایوت به اتهام قتل محاکمه و در ۸ ژوئن ۱۸۷۹ اعدام شدند. در حالی که همسرش در زندان بود، بوفالو کالف رود وومن در مه ۱۸۷۹ در مایلز سیتی، مونتانا، درگذشت. برخی گفته اند که او بر اثر بیماری سل جان باخت. وقتی بلک کایوت از این موضوع مطلع شد، در زندان خود را حلق آویز کرد. او همچنین با نام بوفالو کالف تریل وومن نیز شناخته می شد.
کاملاً مال خودمان فیلمی محصول سال ۲۰۰۵ و به کارگردانی کامرون واتسون است. در این فیلم بازیگرانی همچون الیسون جنی، شریل هاینز، جیسون ریتر، هیلاری برتون، بت گرانت، کیت کارادین، آتم ریسر، مری بدهام، فایت پرینس و دیل دیکی ایفای نقش کرده اند.
ری آیانامی (به ژاپنی: 綾波 レイ، به لاتین: Ayanami Rei) یک شخصیت خیالی از مجموعهٔ "نئون جنسیس اونگلیون" است که توسط استودیو گایناکس خلق شده است. در این مجموعه، ری دختری درون گرا است که به عنوان خلبان مرموز یک روبات غول پیکر به نام "اونگلیون واحد-۰۰" انتخاب شده است. در ابتدای داستان، ری شخصیتی اسرارآمیز دارد و رفتار غیرمعمولش موجب شگفتی اطرافیانش می شود. با پیشرفت داستان، او روابط بیشتری با اطرافیان خود، به ویژه هم کلاسی اش و خلبان دیگر اونگلیون، "شینجی ایکاری"، برقرار می کند. هیده آکی آنو، کارگردان مجموعهٔ تلویزیونی، ری را به عنوان بازتابی از ناخودآگاه خود خلق کرد. او تحت تأثیر مطالعات روان شناسی، به ویژه روان کاوی فرویدی قرار داشت و از نظریهٔ "عقدهٔ ادیپ" الهام گرفت. سایر عوامل الهام بخش در طراحی این شخصیت شامل آثار پیشین اعضای استودیو گایناکس مانند ' و رمان ' نوشتهٔ "پاول گالیکو" بودند. در نسخهٔ ژاپنی، مگومی هایاشی بارا صداپیشگی ری را بر عهده دارد. شخصیت ری مورد استقبال منتقدان و مخاطبان قرار گرفته و در تمامی نظرسنجی های محبوبیت مجموعه رتبه های بالایی کسب کرده است. همچنین، در نظرسنجی های مربوط به محبوب ترین شخص
یت های انیمه در ژاپن نیز حضور داشته است. منتقدان از هالهٔ اسرارآمیز ری و نقشش در داستان تمجید کرده اند. محصولات جانبی متعددی بر اساس این شخصیت، به ویژه فیگورهای اکشن، تولید و به محبوبیت بالایی دست یافته اند. برخی از منتقدان موفقیت این شخصیت را با ویژگی های "موئه" مرتبط دانسته اند، ویژگی هایی که پس از آن الهام بخش خلق بسیاری از شخصیت های زن در انیمه های بعدی شدند.
رینارد روباه یک چرخه ادبی از داستان های تمثیلی دوره میانه یی هلندی، انگلیسی، فرانسوی و آلمانی است. اولین نسخه های موجود از چرخه مربوط به نیمه دوم قرن دوازدهم است. این شیوه بیان داستانی در سراسر دوره میانه متاخر و همچنین به صورت کتاب چاپی در سراسر دوره مدرن اولیه محبوب بود. داستان ها بیشتر به شخصیت اصلی رینارد، یک روباه قرمز انسان نما، شخصیت فریبکار مربوط می شوند. ماجراجویی های او معمولاً شامل فریب سایر حیوانات انسان نما به نفع خود یا تلاش برای اجتناب از تلاش های تلافی جویانه آنها است. دشمن و قربانی اصلی او در سراسر چرخه عمویش، گرگ، لسگریم (یا یسگریم) است. در حالی که شخصیت رینارد در آثار بعدی ظاهر می شود، داستان های اصلی در دوره ی میانه توسط چندین نویسنده نوشته شده اند و اغلب به عنوان تقلید از ادبیات دوره میانه، مانند داستان های عاشقانه درباری و شعر حماسی فرانسه باستان، و همچنین طنزی از نهادهای سیاسی و مذهبی دیده می شوند. روباه حیله گر، رینارد، در جامعه ای از حیوانات ناطق دیگر (شیر، خرس، گرگ، الاغ و غیره) زندگی می کند و داستان ها را به یک حماسه وحش تبدیل می کند. نسخه های اصلی به فرانسوی باستان نوشته شده اند و
از آن زمان به زبان های مختلف ترجمه شده است. با این حال، داستان های رینارد از سرتاسر اروپا آمده است و هر بازگویی جزئیاتی دارد که مختص منطقه خود است. داستان ها صرف نظر از جایی که اتفاق می افتند، به گونه ای طراحی شده اند که جامعه اطراف خود را نشان دهند و ساختارهای جامعه اطراف خود را دربر گیرند، مانند دادگاه نجیب. در حالی که نویسندگان در داستان گفتن آزادی های زیادی قائل هستند، همه طنزها به قصد بی ادبی یا بدخواهانه نیستند. در ایران. در کتاب های درسی سوم دبستان ایران نسخه ای منظوم از این داستان با اشعار استاد حبیب یغمایی، با عنوان «روباه و زاغ» به چاپ رسیده که بخشی از داستان رینارد را روایت می کند که درحال فریب کلاغی بود. شخصیت ها. شخصیت های اصلی حیوانات انسان نما هستند. نام های داده شده از حیوانات ریشه آلمانی باستانی است. بیشتر آنها به عنوان نام های شخصی در لورن دوره میانه مورد استفاده قرار می گرفتند. شخصیت های رینارد روباه بر اساس سلسله مراتب دوره میانه ساخته شده اند و در داستان ها به عنوان انسان رفتار می شود. از آنجایی که چندین نویسنده متن را نوشته اند، شخصیت شخصیت ها اغلب تغییر می کند. در طول داستان ها، این شخص
یت ها اغلب بین شکل انسان و حیوان و اغلب بدون اطلاع قبلی تغییر می کنند. شخصیت هایی که بین شکل انسان و حیوان جابجا می شوند، اغلب دارای موقعیت نخبه هستند، در حالی که شخصیت هایی که تغییر نمی کنند تمایل دارند دهقان باشند. اغلب، خوانندگان خود را می توانند با رینارد همدلی کنند. آنها متوجه می شوند که موقعیت هایی که او در آن قرار دارد اغلب با زندگی خود آنها متفاوت نیست، و این در طول دهه ها ادامه دارد. استفاده متداول از حیوانات به عنوان شخصیت در داستان ها باعث شده است تا داستان هایی که به مناطق خاکستری اخلاقی برخورد می کنند، آسان تر قابل درک و پذیرش باشند. در فولکلور و ادبیات اروپای دوره میانه. روباه ها به طور کلی در فولکلور سنتی اروپا شهرت حیله گر دارند. تصور می شود که شخصیت خاص رینارد در فولکلور لورن سرچشمه گرفته است و از آنجا به فرانسه، آلمان و کشورهای پایین گسترش یافته است. [ "" ] متناوباً، نسخه ای قرن نوزدهمی از بازگویی داستان رینارد به طور قطعی بیان می کند که «بدون شک ریشه آلمانی دارد» و حدسی را مرتبط می کند که شخصیت اصلی را با «یک رینارد از لورن، معروف به خاطر ویژگی های ولپین خود در قرن نهم» مرتبط می کند. جوزف ژ
اکوبز، در حالی که ریشه آن را در لورن می بیند، عناصر کلاسیک، آلمانی و «فولکلور باستانی شمالی» را در داستان های رینارد دنبال می کند. یاکوب گریم در "راینهارت فوکس" (برلین، ۱۸۳۴) شواهدی برای این فرض بر اساس دلایل ریشه شناختی ارائه کرد که «داستان های روباه و گرگ در اوایل قرن چهارم، پنجم و ششم برای فرانک ها شناخته شده بودند». از قرن دوازدهم و سیزدهم حدود بیست و شش داستان مختلف از رینارد روباه وجود دارد. در حالی که ممکن است چیزهای بیشتری نوشته شده باشد، این موارد باقی مانده اند. بسیاری از اینها توسط نویسندگان مختلف و نویسندگان ناشناس نوشته شده است. ظاهر گسترده ای از شخصیت در فرانسوی قدیمی "Le Roman de Renart" نوشته شده توسط Pierre de Saint-Cloud در حدود سال ۱۱۷۰ است که محیط معمولی را تعیین می کند. رینارد به دربار شاه نوبل (یا لئو)، شیر احضار شده است تا به اتهاماتی که توسط ایزنگریم گرگ علیه او مطرح شده پاسخ دهد. سایر حیوانات انسان نما، از جمله خرس بروین، الاغ بالدوین، و گربه تیبرت (تیبالت)، همگی دست به حیله گیری می زنند. داستان ها معمولاً شامل طنز می شوند، که معمولاً اشراف و روحانیون هستند و رینارد را به یک شخصیت دهق
انی-قهرمان تبدیل می کند. کلیسای کاتولیک از داستان روباه موعظه، همان طور که در ادبیات رینارد یافت می شود، در هنر کلیسا به عنوان تبلیغ علیه لولاردها استفاده کرد. قلعه اصلی رینارد، Maupertuis، هر زمان که لازم باشد از دشمنان خود پنهان شود در دسترس او است. برخی از داستان ها مراسم تشییع جنازه رینارد را نشان می دهند، جایی که دشمنان او برای ارائه سوگواره مادلین پر از تقوای غیر صادقانه جمع می شوند و انتقام پس از مرگ رینارد را نشان می دهد. همسر رینارد، هرملین، در داستان ها ظاهر می شود، اما نقش فعال چندانی ایفا نمی کند. در برخی نسخه ها، زمانی که رینارد مرده تصور می شود، او دوباره ازدواج می کند و در نتیجه تبدیل به یکی از افرادی می شود که او قصد دارد از آنها انتقام بگیرد. Isengrim، املای جایگزین فرانسوی: "Ysengrin"، متداول ترین آنتاگونیست و فویل رینارد است و عموماً فریبنده می شود، اگرچه او گاهی اوقات انتقام می گیرد. یک داستان فردی ممکن است شامل چندین گونه باشد که طبقه بندی را دشوار می کند. داستان ها اغلب شامل مضامینی از جامعه معاصر با اشاره به آثار، زیارت، اعتراف و جنگ های صلیبی است. بحث بر سر این است که آیا آنها با رویدا
دهای اجتماعی قابل شناسایی مرتبط هستند یا خیر، اما اردوگاه رو به رشدی وجود دارد. که پیوندهای مستقیم اجتماعی و حتی اظهارات سیاسی ضمنی را در داستان ها می بینند. داستان ها به گونه ای بیان می شوند که تداعی ها را آسان می کند، اما اثبات آن را دشوار می کند.[ "" ] داستان های رینارد قوانین و مفاهیم حقوقی دشوار را به زبان مشترک ترجمه می کنند و به مردم این امکان را می دهند که هم آن ها را درک کنند و هم از مشکلات حقوقی و بدجنسی شخصیت ها لذت ببرند. دادگاه درست مانند دادگاه های جامعه دوره میانه عمل می کند. پادشاه فقط در یک تاریخ مشخص به پرونده ها رسیدگی کرد و همه اختلافات یکباره بررسی شد. نسخه های زیادی از دعوای رینارد با یسنگرین، آنتاگونیست همیشگی روباه در طول داستان ها پیروی می کنند. خشونت بین آنها و دیگر شخصیت ها یک عنصر موضوعی مشترک است. موضوع بحث است خواه این خشونت حیوانات را نشان می دهد که صرفاً به این شکل عمل می کنند، یا از نظر انسانی به معنای بازتاب خشونت در جامعه بشری، به ویژه جنگ های مختلفی است که مردم عادی در آن زمان متحمل شدند. یسنگریموس. رینارد برای اولین بار در شعر لاتین دوره میانه "Ysengrimus" ظاهر می شود، یک
حماسه ساختگی لاتین طولانی نوشته شده در سال. ۱۱۴۸–۵۳ توسط شاعر دوره میانهیی نیواردوس، که انبار بزرگی از ماجراهای رینارد را جمع آوری می کند. او همچنین در تعدادی از سکانس های لاتین توسط واعظ قرن سیزدهم اودو از Cheriton ظاهر می شود. به نظر می رسد که هر دوی این منابع اولیه از یک فروشگاه از پیش موجود فرهنگ عامه که شخصیت را نشان می دهد، استفاده می کنند. رومن دی رنارت. اولین "شاخه" (یا فصل) "روم دو رنارت" در سال ۱۱۷۴ توسط پیر دو سنت کلود نوشته شده است، اگرچه در تمام نسخه های فرانسوی به عنوان "شاخه دوم" تعیین شده است. همین نویسنده در سال ۱۱۷۹ دنباله ای به نام «شاخه اول» نوشت. از آن تاریخ به بعد، بسیاری از نویسندگان فرانسوی دیگر ماجراهای خود را برای Renart "li goupil" ("روباه") سروده اند. همچنین متن آلمانی میانه عالی "Reinhard Fuchs" اثر Heinrich der Glïchezäre وجود دارد که به 1180. رومن د رنارت در گونه عاشقانه جای می گیرد. رومن د رنارت با استفاده از تاریخ داستان هایی که از زمان ازوپ نوشته شده اند شروع می کند. گونه عاشقانه دوره میانه آن چیزی نیست که ما از گونه عاشقانه امروزی درک می کنیم. این یک روایت خیالی از زندگی یک
شخصیت بود. شخصیت اصلی گونه عاشقانه اغلب دارای یک ماجراجویی یا فراخوانی برای اقدام است که تقریباً همیشه توسط یک نیروی خارجی ایجاد می شود. در قرن سیزدهم، فرانسوی یک زبان ادبی استاندارد بود و بسیاری از آثار در دوره میانه به زبان فرانسه نوشته شد، از جمله رینارد روباه. بسیاری از آثار محبوب دوره میانه در گونه عاشقانه قرار می گیرند.Pierre de St. Cloud opens his work on the fox by situating it within the larger tradition of epic poetry, the fabliaux and Arthurian romance: Van den Vos Reynaerde. نسخه هلندی میانه اواسط قرن سیزدهم از داستان Willem die Madoc maecte ("Van den vos Reynaerde"، از Reynaert روباه)، همچنین از آیات قافیه ای ساخته شده است (همان طرح AA BB). "Van den vos Reinaerde" و "Reinaert Historie" (به ترتیب RI و R II نامیده می شوند) دو شعری هستند که توسط دو نویسنده متفاوت سروده شده اند و R II ادامه R I است. با نویسندگان مختلف، تغییرات متفاوتی وجود دارد. این را می توان با رینارد به بهترین نحو مشاهده کرد. رینارد از RI در حالی که شخصیت یکسانی را توصیف می کند، دارای بسیاری از ویژگی های شخصیتی متفاوت در R II است.
در حالی که یک شعر تمام شده و کامل شده به خودی خود، Van den vos Reinaerde پایان مشخصی ندارد.Like Pierre, very little is known of the author, other than the description by the copyist in the first sentences: تصور می شود که "Madocke" یا "Madoc" یکی دیگر از آثار ویلم باشد که در مقطعی وجود داشته اما گم شده است. "آرنوت" نامبرده شاعر قبلی رینارد بود که ویلم (نویسنده) ادعا می کند که کارش را به پایان رسانده است. با این حال، مخالفت های جدی با این مفهوم از نویسندگی مشترک وجود دارد، و تنها چیزی که محتمل تلقی می شود این است که Arnout فرانسوی زبان بوده است ("Walschen" در هلندی میانه به مردم فرانسوی زبان شمالی، به ویژه والون ها اطلاق می شود). آثار ویلم به یکی از نسخه های استاندارد این داستان تبدیل شد و پایه و اساس اکثر اقتباس های بعدی به زبان های هلندی، آلمانی و انگلیسی، از جمله ویلیام کاکستون، گوته و اف اس الیس بود. چاسر. جفری چاسر از مواد رینارد در "داستان های کانتربری" استفاده کرد. در " داستان راهبه "، رینارد در نقش "راسل" و الاغ در نقش "برونل" ظاهر می شوند. رنیار (با املای "رنارد") همچنین به طور خلاصه در داستان فیلیس ا
ز داستان زنان خوب چاسر ذکر شده است. سنت مدرن اولیه. در سال ۱۴۸۱، ویلیام کاکستون انگلیسی، "تاریخ رینارت روباه را" چاپ کرد که از "Van den vos Reynaerde" ترجمه شد. همچنین در دهه ۱۴۸۰، رابرت هنریسون، شاعر اسکاتلندی، توسعه بسیار پیچیده ای از مطالب ریناردی را به عنوان بخشی از "Morall Fabillis" خود در بخش هایی به نام "The Talking of the Tod" ابداع کرد. در سال ۱۴۹۸، هانس ون گتهلن، چاپگر Incunabula در لوبک، یک نسخه آلمانی پایین به نام "Reinke de Vos" را چاپ کرد. این داستان به لاتین و زبان های دیگر ترجمه شد، که باعث محبوبیت این داستان در سراسر اروپا شد. رینارد همچنین در شعر انگلیسی میانه "Sir Gawain and the Green Knight" در طول سومین شکار مورد اشاره قرار گرفته است. تیبالت در رمان "رومئو و ژولیت" شکسپیر از نام گربه در رینارد روباه نامگذاری شده است و مرکوسیو به همین دلیل آن را «شاهزاده گربه ها» می نامد. نمایشنامه جانسون "Volpone" به شدت مدیون رینارد است. با اختراع ماشین چاپ، داستان های رینارد روباه محبوبیت بیشتری پیدا کرد و شروع به ترجمه و بازآفرینی به زبان های مختلف کرد. داستان های رینارد از حس معمولی تجدید چاپ پیروی نم
ی کنند، زیرا زمان بندی مشخصی برای داستان ها وجود ندارد. بسیاری از صفحات اصلی این داستان ها گم شده اند، بنابراین به سختی می توان گفت که تغییرات ادبی دقیق چیست، که تعداد زیادی از آنها وجود ندارد، به استثنای تغییرات معمولی که از روزهای اولیه چاپخانه مشاهده می شود. همچنین تغییرات جزئی در جمله بندی وجود دارد که نشان دهنده مدرن شدن کاربردها و ترتیب متفاوت کلمات است. در حالی که تغییرات ممکن است اشتباه به نظر برسند، آنها به عنوان چنین تصور نمی شوند و اغلب در مدرن سازی داستان ها نگهداری می شوند. در قرن پانزدهم و شانزدهم تلاش زیادی برای بهتر شدن آثار صورت نگرفته است. تغییرات در داستان ها در طول قرن پانزدهم به دلیل نقش های خاص در فرایند چاپ که برای حذف اشتباهات طراحی شده است، اشتباه تلقی نمی شود. در نسخه های مدرن اولیه رینارد روباه، ویژگی های حیوانات بر اساس توپوی ادبی بود که برای خوانندگان طبقه متوسط جذاب بود. درمان مدرن. قرن ۱۹. "راینکه فوکس" اثر گوته شعری است شش متر، در دوازده بخش، که در سال ۱۷۹۳ سروده شد و اولین بار در سال ۱۷۹۴ منتشر شد. گوته مطالب رینارد را از نسخه یوهان کریستف گوتشد (۱۷۵۲) بر اساس "Reynke de vos"
1498 اقتباس کرد. در "گرگ و میش بت ها" اثر فریدریش نیچه در سال ۱۸۸۹، نیچه از رینارد روباه به عنوان نمونه ای از یک دیالکتیک استفاده می کند. هنرمند آلمانی یوهان هاینریش رامبرگ مجموعه ای متشکل از ۳۰ طراحی ساخت که آنها را نیز حکاکی کرد و در سال ۱۸۲۵ منتشر کرد. "Renert" [عنوان اصلی کامل: "Renert oder de Fuuß am Frack an a Ma'nsgrëßt"]، در سال ۱۸۷۲ توسط Michel Rodange، نویسنده لوکزامبورژوا منتشر شد. یک اثر طنز حماسی - اقتباس شده از نسخه ۱۸۵۸ کوتا حماسه روباه گوته "راینکه فوکس" در لوکزامبورگ. شناخته شده است که این تصویر آینه ای طنزآمیز از حوزه اجتماعی لوکزامبورگ پس از آشفتگی های بحران لوکزامبورگ است، که به موجب آن نویسنده انتقاد و شک اجتماعی خود را به جامعه حیواناتی که روباهش «رنرت» در آن زندگی می کند منتقل کرده است. فراتر از آن، تحلیلی روشنگر از تفاوت های زبانی مختلف منطقه ای و زیرمنطقه ای کشور است که در آن از گویش های متمایز برای به تصویر کشیدن روباه و همراهانش استفاده می شود. قرن ۲۰. لادیسلاس استاریویچ "داستان روباه را" در سال ۱۹۳۷ تولید کرد. انیمیشن رابین هود دیزنی محصول ۱۹۷۳ تا حدی بر اساس رینارد فاکس ساخته شده
است. قرن ۲۱. در برنامه تلویزیونی فانتزی SyFy "The Magicians" (که از دسامبر ۲۰۱۵ تا آوریل ۲۰۲۰ پخش شد) یک خدای حقه باز بت پرست با بازی مکنزی آستین به نام رینارد روباه وجود دارد.
فیلم قوم نگاری یک فیلم غیرداستانی است که اغلب مشابه فیلم مستند بوده و از نظر تاریخی توسط فیلم سازان غربی ساخته شده و به مردمان غیرغربی می پردازد. گاهی این نوع فیلم با رشته ی انسان شناسی نیز مرتبط دانسته می شود. با این حال، تعاریف این اصطلاح قطعی نیستند؛ برخی از پژوهشگران بر این باورند که فیلم قوم نگاری بیشتر به مستند نزدیک است تا انسان شناسی، در حالی که برخی دیگر معتقدند که این گونه ی سینمایی در نقطه ای میان انسان شناسی و فیلم مستند قرار می گیرد. انسان شناس و فیلم ساز قوم نگار، دیوید مک دوگال، در مقاله ای در سال ۱۹۷۸ نوشت: "فیلم های قوم نگاری را نمی توان یک ژانر مستقل دانست و فیلم سازی قوم نگاری نیز یک رشته ی علمی با منشأ واحد و روش شناسی تثبیت شده نیست. از نخستین کنفرانس فیلم قوم نگاری که ۳۰ سال پیش در موزه ی انسان برگزار شد، این اصطلاح بیشتر به عنوان یک مفهوم نمادین به کار رفته است که تنها ظاهری از وحدت را به تلاش هایی بسیار متنوع در سینما و علوم اجتماعی می بخشد." این ژانر ریشه در زمینه ی استعماری دارد. با این حال، پژوهشگران و فعالان این حوزه تلاش های بسیاری کرده اند تا آن را از منشأ استعماری اش جدا کرده و
در جهت کاملاً مخالف به کار گیرند؛ یعنی برای تقویت صدای ستمدیدگان و دفاع از عدالت و برابری. شکل گیری. فیلم های اولیه ی قوم نگاری از مجموعه ای از رویه های اجتماعی، فرهنگی و علمی قرن نوزدهم نشأت گرفته اند و نمی توان آن ها را به یک محل، شخصیت یا نهاد واحد تقلیل داد. این فیلم ها با بهره گیری از شیفتگی مداوم (در غرب) نسبت به نمایش اقوام «بومی» در قالب تصاویر، ادامه دهنده ی راه هنرمندان حرفه ای و آماتوری بودند که مردمان بومی سراسر جهان را طراحی، نقاشی و عکاسی کرده بودند. اگرچه اصطلاح «فیلم قوم نگاری» تا پس از جنگ جهانی دوم ابداع نشد، اما فیلم های اولیه ای که مردمان غیرغربی را به تصویر می کشیدند، در مطبوعات تجاری، روزنامه ها و نشریات آن زمان تحت عناوین مختلفی مانند سفرنامه ها، فیلم های مناظر، آداب و رسوم، فیلم های صنعتی یا علمی طبقه بندی می شدند و در اماکنی چون نیکلودئون ها، سخنرانی های مصور سطح بالا، موزه های تاریخ طبیعی، باشگاه های خصوصی و دیگر سازمان های نخبگان به نمایش درمی آمدند. با آنکه تعریف انسان شناختی «قوم نگاری» به عنوان یک تجربه ی میدانی طولانی مدت و غوطه ور در میان اقوام بومی به ندرت در فیلم های تولیدشده
ی تجاری لحاظ می شد، مروجان اولیه ی این فیلم ها برای اعتباربخشی و اعطای جایگاه علمی به آثار خود، از زبان انسان شناسی و به ویژه گفتمان های دقت و اصالت بهره می گرفتند. هر گونه درک از فیلم قوم نگاری باید با توجه به پیش زمینه های پیشاسینمایی آن انجام شود، زیرا موزه های تاریخ طبیعی، دهکده های بومی در نمایشگاه های جهانی و عکاسی علمی و تجاری قرن نوزدهم همگی در شکل گیری نوعی نگاه بصری جدید سهیم بودند که در آغاز قرن بیستم محبوبیت زیادی پیدا کرد. به طور خلاصه، سینمای قوم نگاری از شیوه ای مدرن در مشاهده ی جهان پدید آمد که از مجموعه ای از نهادهای پیشاسینمایی و شیوه های دلالتی تأثیر گرفته بود. سینمای قوم نگاری، در کنار موزه ها، عکس ها و نمایشگاه های جهانی، به عنوان یک رسانه ی عمومی برای انتقال دانش قوم نگاری مطرح شد و در رقابت با این اشکال قدیمی سرگرمی، گاهی جایگزین آن ها شد و تصاویر مردمان بومی را به صورت ارزان و قابل حمل به مخاطبان عرضه کرد. عکاسی و فیلم های قوم نگاری. فرم های بصری و بلاغی بسیاری از فیلم های اولیه ی قوم نگاری از عکس های قرن نوزدهمی که توسط انسان شناسان و عکاسان تجاری گرفته شده بودند، الهام می گرفتند. تص
اویر مردمان بومی در زمینه های مختلفی مانند پایگاه های مذهبی، متروپل های استعماری، مراکز گردشگری، مأموریت های انسان شناسی، استودیوهای عکاسی سیار یا دائمی و نمایشگاه های جهانی تولید و میان بازارهای علمی و عمومی توزیع می شدند.
آزادراه ۲۴ یک پروژه آزادراهی نیمه ساخته در شمال غرب ایران است. این آزادراه از استان آذربایجان شرقی شروع می شود و در آذربایجان غربی به پایان می رسد و شهرهای هشترود، مراغه، بناب، ملکان، عجب شیر، میاندوآب، سقز، بانه و نقده را به شبکه آزادراهی متصل می نماید. هدف از احداث این آزادراه، ایجاد شبکه آزادراهی از کردستان عراق از طریق مرز تمرچین بسمت تهران است. این پروژه از چند قطعه تشکیل خواهد شد که مهمترین قطعه آن، آزادراه هشترود-مراغه است. آزادراه مراغه-هشترود. اولین قطعه احداث شده در این آزادراه، مسیر مراغه-هشترود به طول ۱۱۰ کیلومتر است که خود شامل ۵ قطعه است. استارت احداث آن از سال ۱۳۹۵ کلید خورد و ۲۱ اسفند ۱۴۰۳ با حضور وزیر راه و شهرسازی دولت چهاردهم قطعات ۲ و ۳ آن به بهره برداری رسید. این آزادراه از شهر هشترود آغاز و با عبور و ایجاد تقاطع با آزادراه زنجان-تبریز و اینجاد چند تقاطع با جاده قدیم مراغه-هشترود سرانجام به جاده ۲۱ می پیوندد. قرار است قطعه ۴ این آزادراه، اسفند ۱۴۰۴ افتتاح شود.
دورا ماریا تلز (؛ زادهٔ ) نویسنده، سیاستمدار، پارتیزان، و مورخ اهل نیکاراگوئه است که عموماً به دلیل مشارکتش در انقلاب نیکاراگوئه شناخته شده است. به عنوان یک دانشجوی جوان پزشکی در لئون نیکاراگوئه در دهه ۱۹۷۰، تلز توسط جبهه آزادیبخش ملی ساندینیستا (FSLN) جذب شد. تلز سپس به مقام فرماندهی ترفیع گرفت و در کنار رئیس جمهور بعدی دانیل اورتگا در انقلابی که دیکتاتور آناستازیو سوموزا دیبایل را در سال ۱۹۷۹ سرنگون کرد، مبارزه کرد. در دولت بعدی که توسط جبهه آزادیبخش ملی ساندینیستا تشکیل شد، او به عنوان وزیر بهداشت در دوران اورتگا خدمت کرد و همچنین از مدافعین حقوق زنان بود. او در نهایت به یکی از منتقدان سرکوب و فساد تحت ریاست جمهوری اورتگا تبدیل شد و در سال ۱۹۹۵ جبهه آزادیبخش ملی ساندینیستا را ترک کرد و حزب جنبش نوسازی ساندینیستا (MRS) را تأسیس کرد که بعداً به Unamos تغییر نام داد. او همراه با چند تن دیگر از چهره های مخالف، در ژوئن ۲۰۲۱ توسط دولت اورتگا دستگیر شدند. فعالیت نظامی حین جنگ داخلی نیکاراگوئه. افزایش سرکوب دولتی و افزایش دستگیری زندانیان سیاسی، تلز را بر آن داشت تا در سال ۱۹۷۶ به زندگی مخفیانه روی بیاورد. او در ز
مان زندگی زیرزمینی به فعالیت آموزشی در کوهستان پرداخت. او فرماندهی عملیات چنچرا در ۲۲ اوت ۱۹۷۸ که انقلابیون ۱۵۰۰ غیرنظامی را گروگان گرفتند و جان آنها را تهدید کردند مگر اینکه خواسته هایشان برآورده شود بر عهده داشت.] این خواسته ها شامل آزادی زندانیان و پرداخت دیه بود. متعاقباً زندانیان سیاسی کلیدی ساندینیستا آزاد شدند و یک میلیون دلار به عنوان باج پرداخت شد که تلز در مذاکرات مربوط به آن نقش داشت. این رویداد آسیب پذیری بالقوه رژیم سوموزا را آشکار کرد و به جبهه آزادیبخش ملی ساندینیستا کمک کرد تا حمایت دولت های آمریکای لاتین را جلب کند و جناح های مختلف مخالف رژیم را متحد و بسیج کند. در پی این عملیات، هزاران تن از جوانان و زنان به جنبش ساندینیستا پیوستند. در پی این وقایع یک شورش مردمی در همراهی با جبهه آزادیبخش ملی ساندینیستا رخ داد و به سقوط رژیم سوموزا در ۱۹ ژوئیه ۱۹۷۹ کمک کرد. تلز پس از ورود به پاناما به همراه ساندینیست های آزاد شده در اوت ۱۹۷۸، در کوبا و پاناما آموزش چریکی دید تا فرمانده نظامی شود. در فوریه ۱۹۷۹ او به نبرد در نیکاراگوئه بازگشت و در ساختار رهبری ترسریستا جایگاهی برای خود دست و پا کرد. او به مدت
پنج ماه در درگیری ها با گارد ملی نیکاراگوئه، جوخه های ساندینیستا را در سراسر کشور رهبری کرد: ابتدا در جبهه جنوبی با نیروهای ادن پاستورا، و بعد در نیکاراگوئه مرکزی و شمالی. به گفته فرمانده ساندینیستا مونیکا بالتودانو، حملات او به استان های شمالی همراه با فرمانده لتیسیا هررا دشمن را دائماً غافلگیر می کرد و موفق شد نیروهای آنها را متفرق کند. او واحدهای ساندینیستا را رهبری کرد و به مدت شش هفته متوالی با نیروهای زبده دشمن می جنگیدند تا اینکه شهر لئون را در ژوئن ۱۹۷۹ تصرف کردند، اولین شهر بزرگی که در انقلاب به دست ساندینیستها افتاد. به دنبال آن دو هفته بعد ماناگوا سقوط کرد و اندکی پس از آن حکومت موقت ساندینیستا در این شهر مستقر شد. فعالیت سیاسی. او در نهایت به یکی از منتقدان سرکوب و فساد تحت ریاست جمهوری همرزم سابقش اورتگا تبدیل شد و در سال ۱۹۹۵ جبهه آزادیبخش ملی ساندینیستا را ترک کرد و حزب جنبش نوسازی ساندینیستا (MRS) را تأسیس کرد که بعداً به اوناموس تغییر نام داد. در ژوئن ۲۰۲۱، او توسط دولت اورتگا در موجی از دستگیری نامزدهای ریاست جمهوری اپوزیسیون در انتخابات سراسری نیکاراگوئه همراه با دیگر رهبران مخالف، روزنامه
نگاران، تجار، دهقانان، فمینیست ها و فعالان اجتماعی دستگیر شد. دادستانی خواستار ۱۵ سال حبس به اضافه رد صلاحیت تصدی مشاغل دولتی شد. او پس از ۶۰۵ روز حبس به همراه ۲۲۲ زندانی نیکاراگوئه ای دیگر آزاد شد. او به ایالات متحده اخراج شد و تابعیت نیکاراگوئه ای او به همراه سایر زندانیان از دست داد.[۲۰] دولت اسپانیا به او و همه زندانیان پیشنهاد تابعیت داد. در اولین روزهای آزادی از زندان، او شرایط شکنجه روانی و نقض قوانین بین الملل در مورد زندانیان را بازگو کرد، اگرچه اعتراف کرد که هیچ شکنجه فیزیکی یا خشونتی علیه او صورت نگرفته است.