Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ی به همین نام که بر بالای کوه ایستاده بود و توسط مبلغین مذهبی سرنگون شد. بر همین اساس ستردوفسکی داستانی پرآب و تاب راجع به جمعیت پرستندگان و مناسک شرک آلود روی کوه ساخت. همچنین، هیچ شواهد باستان شناسی یا تاریخ نگاری در مورد اینکه این منطقه بسیار جنگلی در گذشته محل سکونت بوده است، وجود ندارد. ریشه شناسی و تفاسیر. در منابع لاتین، این نام به صورت , , ذکر شده است. امروزه، نام رادگاست عمدتاً در انگلیسی استفاده می شود، اما در چندین کشور اسلاوی مانند لهستان و روسیه، املا غالب "Radogost" است. بخش اول این نام حاوی صفت "rad" ("خوشحال") است که ریشه شناسی آن نامشخص است. بخش دوم این نام حاوی اسم gost" ("مهمان") است، که از زبان نیاهندواروپایی *gʰostis" مشتق شده است (رجوع شود به زبان گوتی "مهمان"، "بیگانه"). بنابراین، این نام می تواند به عنوان "کسی که آماده استقبال از مهمان است" یا "کسی که به خوبی از مهمان ها مراقبت می کند" ترجمه شود. این نام در نهایت از نام اسلاوی مقدم "*Radogostъ" مشتق شده است.. رجوع کنید به , Old Polish , , , , زبان اسلوونیایی , که احتمالاً در اوایل قرن ششم در یک منبع یونانی که از یک فرمانده قبیله ای اسل
اوی به نام "آرداگاست" ( مورد تأکید قرار گرفته است. این نام، با افزودن پسوند ملکی "*-jь" ("*Radogostjь"), در سرتاسر قلمرو اسلاوی ها جای نام شناسی بسیاری را تشکیل داده است. رجوع کنید به دهکده های لهستانی "Radogoszcz"، کوه اهل چک "Radhošť"، جای نام صربی کرواتی ، روسی ، و روسی hydronym ها and و دیگران، و همچنین شهر "Radogošč"، که متعلق به قبیله رداری ها بوده است.
فولکلور چِک مجموعه ای غنی از اسطوره ها، افسانه ها، خرافات، موسیقی و آداب و رسوم را در خود جای داده است که از نسلی به نسل دیگر منتقل شده است. فلکلور جمهوری چک، علیرغم جریان های مدرنیته، همچنان بر جنبه هایی از زندگی معاصر چک تأثیر می گذارد. جشنواره های فولکلور، موزه ها و مجموعه های مردم نگاری برای حفظ و ترویج این سنت ها تلاش می کنند. عناصر فولکلور در ادبیات، سینما و حتی موسیقی و طراحی معاصر چک مشهود است و از مضامین و نقوش بصری آنها استفاده می کند. اجداد چکها ۱۵۰۰ سال پیش به این سرزمین رسیدند. آنها از دریای سیاه و کوه های کارپات آمده بودند و زبان اسلاوی و آیین های کهن هندواروپایی را با خود آوردند. اسطوره ها و افسانه ها. اساطیر چک ریشه در باورهای کهن اسلاو دارد، جایی که مجموعه ای پویا از ایزدان و ایزدبانوها، نمایانگر نیروهای طبیعی و تجربیات انسانی بودند. پرون، خدای رعد و طوفان، در بالاترین مرتبه قرار داشت، در حالی که شخصیت هایی مانند سواروگ، خدای خورشید و موکش، الهه باروری، نیز از اهمیت بالایی برخوردار بودند. داستان های این خدایان که با ارواح ساکن در جنگل ها، رودخانه ها و کوه ها درهم آمیخته بودند، پایه و اساس یک
جهان بینی معنوی را تشکیل می دادند که بر ارتباط با طبیعت تأکید می کرد. افسانه ها نیز جایگاه برجسته ای در فولکلور چک دارند. داستان های شهسواران دلاور، شاهزاده خانم های عاقل و حقه بازان حیله گر در این سرزمین رواج دارد. این داستان ها اغلب حاوی درس های اخلاقی و کاوش هایی در هویت ملی هستند. افسانه پرنسس لیبوشه، حاکمی خردمند و دادگر که بنیانگذاری پراگ را پیش بینی کرد، به عنوان نمادی قدرتمند از میراث چک طنین انداز می شود. آداب و رسوم، جشن ها. فولکلور چک در آداب و رسوم متعددی تجلی می یابد که همچنان تعاملات اجتماعی را شکل می دهند و گذر فصل ها را مشخص می کنند. لباس های ظریف، موسیقی پر جنب و جوش و جشن های شاد، ویژگی های بارز جشنواره های سنتی مانند ماسوپوست، جشن کارناوال قبل از لنت و روز سنت نیکلاس است که در آن کودکان در ازای نشان دادن رفتار خوب در طول سال، هدیه دریافت می کنند. عید پاک در جمهوری چک از سنت های منحصر به فردی برخوردار است، از جمله تازیانه زدن نمادین دختران با شاخه های بید در روز دوشنبه عید پاک که گفته شده برای باروری و تندرستی است. پری ها، فولکلور و هنر. فولکلور چک مملو از موجودات جادویی مانند پری ها، پری ها
ی آبی و جن های پر از شیطنت است. این موجودات فراطبیعی در داستان های پریان جمع آوری شده توسط نویسندگان مشهوری مانند کارل یارومیر اربن و بوژنا نمکووا نقش برجسته ای دارند، جایی که غالباً با شخصیت های انسانی تعامل دارند و هم شگفتی و هم معضلات اخلاقی را به وجود می آورند. موسیقی و رقص جایگاه مرکزی در فولکلور چک دارند. آهنگ های محلی پر جنب و جوش که با سازهای سنتی مانند ویولن و آکاردئون نواخته می شوند، صدایی منحصر به فرد دارند که تصاویر زندگی روستایی و جشن های عمومی را تداعی می کنند. رقص های محلی با حرکات پرانرژی و لباس های رنگارنگ، روح شاد و مقاوم مردم چک را بیان می کنند. افسانه های مربوط به پراگ. یکی از معروف ترین افسانه های پراگ افسانه فاوست است که با شیطان پیمان بست. فاوست در ازای تمام دانش و لذت دنیا برای مدت ۲۴ سال، روح خود را به شیطان فروخت. هنگامی که زمان به پایان رسید، شیطان فاوست را مستقیماً از سقف برد. تا به امروز، افسانه ها می گویند که سوراخ سقف خانه فاوست در شهر جدید سال ها بعد قابل مشاهده بود. امروزه می توان نمادهای کیمیاگری را روی دیوارها و نقاشی های دیواری مشاهده کرد که به عنوان مثال ققنوس اسطوره ای و
منظومه خورشیدی را به تصویر می کشند. لیبوشه. لیبوشه (Libuše) یک زن افسانه ای بود که در قدیم بر مردم چک حکومت می کرد. افسانه های قابل توجه دیگر. برخی از مشهورترین اسطوره ها و افسانه های پراگ عبارتند از: افسانه رادگاست: رادگاست خدای مهمان نوازی، فراوانی و جنگ بود. گفته می شود که او در کوه رادهوشت زندگی می کرد و توسط مردم محلی مورد پرستش قرار می گرفت. افسانه بنیانگذاری پراگ: طبق افسانه، پرنسس لیبوشه، دختری باهوش و پیشگو، محل پراگ را پیش بینی کرد. او پیش بینی کرد که یک شهر بزرگ در محلی که دو رودخانه به هم می پیوندند، ساخته خواهد شد. افسانه گولم: گولم یک موجود غول پیکر از خاک رس بود که توسط یک خاخام یهودی برای محافظت از جامعه یهودی پراگ در برابر آزار و اذیت خلق شد. افسانه مرد سنگی: مرد سنگی مجسمه ای است که گفته می شود در شب زنده می شود و در خیابان های پراگ پرسه می زند. روز همه ارواح چک. روز همه ارواح چک یا دوشیچکی (Dušičky) مناسبتی سنتی است که در ۲ نوامبر برای یادبود و بزرگداشت عزیزان از دست رفته برگزار می شود. خانواده ها با پاکسازی و گل آرایی قبور و ادای احترام به مشاهیر اهل چک برای عزیزانشان یادبود برگزار می کنند
. واژه دوشیچکی از واژه چک "duše" به معنای "روح" گرفته شده است. این روز با عناوین رسمی تری همانند "یادبود مردگان" یا "یادبود همه مومنان درگذشته" نیز شناخته می شود. در حالی که این رسم ریشه در کاتولیک رومی دارد، توسط سایر فرقه های مسیحی در جمهوری چک نیز به رسمیت شناخته شده است. روز همه ارواح پس از کریسمس، به عنوان دومین تعطیلات مذهبی بزرگ در جمهوری چک در نظر گرفته می شود و توسط مؤمنان و غیرمومنان یکسان برگزار می شود. گل های زنده بیانگر اعتقاد به زندگی ابدی هستند، در حالی که شمع ها نماد رستاخیز هستند. در فرهنگ عامه چک، اعتقاد بر این است که روح کسانی که در برزخ به سر می برند (مکانی بین بهشت و جهنم) در آستانه روز همه ارواح به مدت یک روز آزاد می شوند. این سنت شباهت هایی با سنت کشورهای دیگر مانند مکزیک (روز مردگان) و جشنواره سلتیک سامهاین دارد. در گذشته، بوهمی ها فانوس ها را پر از کره می کردند تا ارواح عزیزانشان بتوانند درد زخم های خود را تسکین دهند. رسم پخت نان شیرینی هایی به شکل استخوان توسط بوهمی های جنوبی، و گروه هایی از خوانندگان که برای دریافت آن ها به درب خانه ها می رفتند، در کنار بسیاری آداب دیگر، امروزه کمتر
مورد توجه قرار می گیرند. گورهای مهم. بزرگ ترین آرامگاه کشور گورستان اولشانی است که در واقع مجموعه ای از ۱۲ گورستان متفاوت است. از مشهورترین افراد خاکسپاری شده در اولشانی، یان پالاخ، کنشگر جوانی است که برای اعتراض به حمله شوروی خودسوزی کرد. گور او مورد احترام بسیاری است. از دیگر مکان های مهم می توان به گورستان وینوهرادی، که آرامگاه رئیس جمهور سابق واسلاو هاول و همچنین هنرمندان و افراد مشهور دیگر است و گورستان استراشنیتسه اشاره کرد. سنت جدیدی که در طول سال های اخیر باب شده است، گذاشتن یادگاری هایی در قبر دختری جوان در گورستان مالا استرانا است. افسانه ها ادعا می کنند که این کودک فرشته ای بوده است، تا حدی که مدیران گورستان با گذاشتن یادگاری به شکل امروزی، مخالفت می کنند. جشن های سنتی چک. در گذشته، بر تغییرات مرتبط با چهار فصل سال تأکید می شد. هر فصل آداب و رسوم خاص خود را داشت. در بهار، مردم آداب و رسومی را اجرا می کردند که سلامت محصولات و برداشت موفق آتی را تضمین می کرد. در زمستان، مهم ترین نکته محافظت از خانه ها و روستاییان در برابر اثرات نامطلوب هوای سرد و نیروهای ماوراء طبیعی بود. بسیاری از مناطق چک همچنان ج
شن های سنتی برگزار می کنند که به موسیقی فولکلور، رقص و لباس محلی نیز می پردازند. از مهم ترین این جشن ها می توان به غرق کردن مورانا، شرووتاید، برافراشتن تیر ماه می، برداشت انگور یا عید پاک اشاره کرد.
یانگ انگلاند () مقالات داستانی بریتانیایی بود که از سال ۱۸۸۰ تا ۱۹۳۷ منتشر گردید و مخاطبان مشابهی از مجلاتی همچون کاغذ بچه ها داشت. این مقالات توسط اتحادیه مدارس یکشنبهٔ لندن چاپ می گردید و اولین شمارهٔ آن در ۳ ژانویه ۱۸۸۰ به فروش رفت. این مقالات در ابتدا به صورت هفته نامه منتشر شد هر چند، بعدها به صورت ماهنامه و در نهایت، سالانه شد.
آگاتا اولکسیاک (۵ آوریل ۱۹۷۸)، معروف به اولک، یک هنرمند لهستانی است که در شهر نیویورک مستقر است. آثار او شامل مجسمه سازی، هنر چیدمانی مانند دوچرخه های قلاب بافی شده، وسایل بادی، قطعات اجرایی و هنرهای الیافی است. آثار او شامل ساختمان ها، مجسمه ها و یک آپارتمان قلاب بافی شده است که ایالات متحده، بریتانیا، آلمان، برزیل، ترکیه، فرانسه، ایتالیا، لهستان و کاستاریکا به نمایش گذاشته شده اند. اوایل زندگی و حرفه. اولک در رشته مطالعات فرهنگی در دانشگاه آدام میکیویچ که در پوزنان لهستان قرار دارد تحصیل کرد. سپس به کالج لاگواردیا رفت و در آنجا جایزه مجسمه سازی باشگاه هنرهای ملی را به دست آورد. کارهای اولیه او شامل ساخت یکسری مجسمه ها، لباس ها و وسایل بادی بود. اولک برای اولین بار در سال ۲۰۰۳ پس از مهاجرت به ایالات متحده از قلاب بافی به عنوان بخشی از ابزار هنری خود استفاده کرد. او در آن سال ها در نمایشگاه مُد سوررئالیستی در انجمن هنری و تاریخی ویلیامزبورگ مورد توجه منتقدان قرار گرفت. در سال ۲۰۰۴، اولک «یک قطعه بزرگ چادر مانند ساخته شده از نوارهای قلاب بافی از پارچه، مو، نوار کاست و حیوانات عروسکی» را برای یک نمایشگاه طراحی
کرد. "بنا بر گزارش نیویورک تایمز" این اثر اولک فقط برای چهار نفر در بخش ۵-بی ئی گالریِ منهتن قابل نمایش بود. "مجسمه" قلاب بافی شده او که در سال ۲۰۰۵ ساخته شده بود، در "واشینگتن پست" به نمایش درآمد، این مجسمه شامل ۱۳۰۰ بادکنک سفید لاغر نیز بود که به شکل روده ای-آبشاری آویزان بودند. او همچنین در طراحی یک پروژه هنری «آگاهانه اجتماعی» در دوسالانه ونیز در سال ۲۰۰۵ شرکت کرد. کار آنها، با نام «"استتار» درباره" کاوش در آندروژنی هویت، تمایلات جنسی، و فرهنگ دگماتیسم بود. در سپتامبر و اکتبر همان سال، طی یک پروژه اولک پنجره های یک ساختمان متروکه و سوخته را در نزدیکی محل اقامت خود در یوتیکا را قلاب بافی کرد. در این دوره، لباس هایی که او طراحی می کرد برای اجراهای تئاتر و رقص مورد تحسین منتقدان قرار گرفت، اگرچه اجرای رقص مربوط به یکی از مجسمه های او در همان زمان مورد انتقاد منتقدان قرار گرفت. فلسفه. فلسفه خلاق اولک این است که «زندگی و هنر جدایی ناپذیرند» در سال ۲۰۰۹ او این فلسفه را اینگونه بیان کرد:اولک به عنوان یک حامی حقوق زنان، برابری جنسی و آزادی بیان، از جذابیت گسترده کار خود برای نشان دادن همبستگی خود با کسانی که توسط
قوانین ظالمانه در سراسر جهان سرکوب شده اند، استفاده می کند. اولک از طریق مجموعه کارهای خود همیشه به دنبال آوردن رنگ و حس زندگی، انرژی و شگفتی به فضای زندگی بوده است. آثار برگزیده. اواک در ایالات متحده، بریتانیا، آلمان، برزیل، ترکیه، فرانسه، ایتالیا، اسپانیا، فنلاند، سوئد، لهستان و کاستاریکا آثاری را به نمایش گذاشته است. در سال ۲۰۰۹ و ۲۰۱۶، او جزو هنرمندان مقیم انستیتو ساکاتار برزیل محسوب می شد. لباس های قلاب بافی شده اولک که «مجسمه های پوشیدنی» نامیده می شوند، در پروژه های مختلفی استفاده شده اند که در این پروژه ها اولک شرکت کنندگان خود را به متروی شهر نیویورک می برد و در آنجا آثار خود را به نمایش می گذاشت. برخی از قطعه های هنری او همچو "جشنواره هنر اولک" و "نقاشی برای تکان دادن دست ها" و "امتیاز رویداد" در "گریپ فروت" یوکو اونو به نمایش در آمدند. در بخش لباس های بافتنی اولک، شرکت کنندگان مجسمه های خود را می پوشیدند و دست خود را به صورت کشیده قرار می دادند تا دست عابران را بفشارند. اجرای دوم "گریپ فروت قلاب بافی" او نیز باز ترجمه شد. قطعه "از بازدید شما متشکرم، روز خوبی داشته باشید" او نیز که در خیابان چهارده
م منهتن در طول رویداد سال ۲۰۰۹، که تحت عنوان "هنر در مکان های عجیب و غریب" درحال برگزار بود، اجرا شد. آن قطعه ی اولک از قطعه "یک خدمتکار یونیفرم پوش" و قطعه "دسته نرده را نگه دارید" در تایپه الهام گرفته شده بود . اجراکنندگان پلاکاردهایی بر اساس تابلوهایی که اولک آنها را طرح ریزی کرده بود در دست داشتند که شامل برخی جملات به صورت گفتگوی تاکیدی، کنایه آمیز یا سرگرم کننده با موقعیت مکانی آنها بود. اولین نمایشگاه انفرادی اولک با عنوان "بافندگی برای کو**** است"، بود که در گالری کریستوفر هنری برگزار شد. در سال ۲۰۱۰ او یک آپارتمان را به نمایش گذاشت که تمام اجزای آن، از جمله ساکنانش، با قلاب بافی پوشانده شده بودند. اتمام آن پروژه با استفاده از کلاف نخ سال ها طول کشید. آن پروژه در ابتدا قرار بود از ۹ سپتامبر تا ۱۷ اکتبر ۲۰۱۰ اجرا شود، اما پس از یک سری تمدیدها سرانجام در می ۲۰۱۱ به اتمام رسید.
ریچارد آ. کوهن او یکی از بنیان گذاران رویکردهای مثبت به رابطه جنسی سالم (که قبلاً جایگزین های مثبت همجنس گرایی بود ) است که شیوه های تبدیل درمانی بی اعتبار را ارائه می دهد که مدعی تغییر یک فرد از همجنس گرا به دگرجنس گرا است. در سال ۲۰۰۲، کوهن به دلیل تخلفات متعدد از انجمن مشاوره آمریکا اخراج شد. او نویسنده "کتاب آلفی" است، کتابی برای کودکان که همجنس گرایی را به عنوان یک وضعیت برگشت پذیر نشان می دهد. او پس از نشان دادن لمس درمانی همجنس بازان سابق خود در "دیلی شو" ، که شامل در آغوش گرفتن با مردان و زدن بالش بود، مورد توجه رسانه ها قرار گرفت. زندگینامه. کوهن در یک خانواده یهودی در فیلادلفیا به دنیا آمد. طبق گزارش ها، کوهن در دوران نوجوانی «سال ها را در درمان های روان پزشکی فشرده بدون موفقیت در تلاش برای تبدیل شدن به رک سپری کرد». کوهن در سال های کارشناسی خود در دانشگاه بوستون به عنوان همجنسگرا شناخته شد. او به دنبال مشاوره برای جذابیت های همجنس ناخواسته خود بود. او یک مسیحی انجیلی شد و بعداً به کلیسای اتحاد پیوست. در سال ۱۹۸۰، کوهن با جائه سوک، یک زن کره جنوبی ازدواج کرد و در سال ۱۹۹۵، کوهن و خانواده اش کلیسای ا
تحاد را ترک کردند. کوهن با مردان رابطه داشت و اغلب همسر و فرزندانش را برای مدت طولانی ترک می کرد. به گفته واشنگتن پست، کوهن در سال ۱۹۸۷ از طریق یک "رابطه شدید اما افلاطونی" با مردی که "گرمای عشق پدرم را به من بخشید" بر همجنسگرایی غلبه کرد. کوهن مدرک لیسانس هنرهای زیبا از دانشگاه بوستون و مدرک کارشناسی ارشد هنر در روانشناسی مشاوره از دانشگاه آنتیوخ دریافت کرد. او نویسنده "کتاب آلفی" است، کتابی برای کودکان که همجنس گرایی را به عنوان یک وضعیت برگشت پذیر نشان می دهد. او به عنوان رئیس گروه والدین و دوستان همجنس بازان سابق و همجنس گرایان (PFOX)، گروهی که درمان ترمیمی را ترویج می کرد، خدمت کرد. اخراج از ACA. در سال ۲۰۰۲، کوهن از انجمن مشاوره آمریکا (ACA) به دلیل نقض سیاست های تبلیغاتی، درگیر شدن در روابط دوگانه شامل مشتریان و مشاوران و به خطر انداختن رفاه مشتری اخراج شد. او به تصمیم ACA اعتراض نکرد. حضور در رسانه ها. کوهن با جیسون جونز در ۱۹ مارس ۲۰۰۷، قسمت "نمایش روزانه" مصاحبه شد. او به دلیل نشان دادن در آغوش گرفتن با مردان و زدن بالش به عنوان روشی برای درمان همجنس گرایی مورد توجه رسانه ها قرار گرفت. پس از ظهور، P
FOX ذکر نام کوهن را از وب سایت خود پاک کرد. کوهن در "برنامه زنده جیمی کیمل حضور داشت!" در ۲۸ ژوئن ۲۰۰۶، در ۸ دسامبر ۲۰۰۹ در "نمایش راشل مدو" مصاحبه شد، و در ۱۷ آوریل ۲۰۱۰ در "نمایش میکل آنژ سیگنوریل" در شبکه رادیویی سیریوس بود.
کرویه () (تلفظ "kro-yeh") (مفرد: kroj) نوعی لباس محلی است که توسط مردم چک و اسلواکی پوشیده می شد. تأثیر هنر گوتیک در بستن شال و روسری بر روی سر دیده می شود. چین های ظریف و یقه های توری جمع شده، نماد دوران رنسانس هستند. از دامن های زنگوله ای به سبک باروک گرفته تا طرح های ظریف اسلاوی، این لباس های محلی، رشد پیچیده سنت های چک و اسلواکی را نشان می دهند. انواع. کرویه انواع منطقه ای زیادی با تزئینات و/یا رنگ های خاص داشتند. سه نوع اصلی کروی وجود دارد: کروی ها، دیگر توسط مردم در جمهوری چک و اسلواکی پوشیده نمی شوند و فقط به هنگام جشن مردم از آنها به عنوان یک سنت زنده استفاده می کنند. جایگزینی کرویه با لباس های امروزی در قرن نوزدهم آغاز شد: از شهرهای بزرگتر شروع شد و شهرها و روستاها به دنبال آن بودند. این روند در بوهم و مناطق صنعتی و البته برای لباس های مردانه سریع تر بود، بنابراین در عکس های قدیمی ممکن است پدری را با کت و شلوار ببینید، اما مادر (و احتمالاً کودکان) با کروی. آخرین مناطقی که کروی ها به صورت روزانه یا تقریباً هر روز پوشیده می شد منطقهای نزدیک مرز بین موراویا و اسلواکی – اسلواکی موراویا، هورناتسکو، والاش
موراویا بود – که پوشیدن کرویه توسط زنان مسن حتی در نیمه دوم قرن بیستم، دیده می شد.
محمد خوش سیما (زاده ۱۱ بهمن ۱۳۶۲) نظامی و نماینده مردم حوزه انتخابیه گرمی در دوره دوازدهم مجلس شورای اسلامی است. وی با کسب ۲۰٬۰۱۹ رأی برگزیده شد. سوابق. خوش سیما در بهمن ۱۳۸۲، در سن ۲۰ سالگی جذب سپاه پاسداران شده و در دانشگاه افسری امام حسین تهران مشغول به تحصیل و آموزش می شود. وی پس از فارغ التحصیلی با رسته مقاومت در سال ۱۳۸۵ به عنوان مدیر کارگزینی و ایثارگران ناحیه مقاومت بسیج گرمی مشغول به کار می شود. وی معاونت سرمایه انسانی ناحیه سپاه گرمی، معاونت تربیت بدنی ناحیه سپاه گرمی و معاونت حقوقی سپاه ناحیه گرمی را در کارنامه خود دارد.
پل پولتنی () پلی بر روی رود آوون در باث انگلستان است. این پل در سال ۱۷۷۴ تکمیل شد و شهر را به زمین هایی که خانواده پولتنی می خواستند توسعه دهند، متصل کرد. این پل، که توسط رابرت آدام با سبک معماری پالادیویی طراحی شده، به این دلیل منحصر به فرد است که در دو طرف خود در تمام طول مسیر فروشگاه هایی دارد. این پل به عنوان یک بنای فهرست شده درجه اول تعیین گردیده است. ظرف ۲۰ سال پس از ساخت آن، تغییراتی برای گسترش مغازه ها و تغییر نماها انجام شد. تا پایان سده هجدهم بر اثر سیل آسیب دیده بود، اما با طراحی مشابه بازسازی شد. طی صد سال پس از آن تغییرات در مغازه ها شامل اضافه کردن قسمت های طره شده در نمای شمالی پل بود. در قرن بیستم، چندین طرح برای حفظ پل و بازگرداندن جزئی آن به شکل اصلی خود اجرا شد و جذابیت آن را به عنوان یک جاذبه گردشگری افزایش داد. این پل در حال حاضر طول و عرض دارد. اگرچه برنامه هایی برای عابر پیاده شدن این پل وجود داشته است، اما هنوز هم توسط اتوبوس ها و تاکسی ها استفاده می شود. این پل که از آن عکاسی زیادی شده و سرریز زیر آن نزدیک مرکز شهر، یک میراث جهانی، است که به خاطر معماری گرجی خود مشهور است. پیش زمینه.
این پل به نام فرانسیس پولتنی، همسر سر ویلیام پولتنی، بارونت پنجم (ویلیام جانستون)، نامگذاری شده. او یک اسکاتلندی ثروتمند و وکیل و نماینده مجلس بود. فرانسیس سومین دختر نماینده پارلمان و وزیر دولت، دنیل پولتنی (۱۶۸۴–۱۷۳۱) و پسر عموی اول ویلیام پولتنی، ارل اول باث بود. او پس از مرگ ارل در سال ۱۷۶۴ و مرگ برادر کوچکترش هری پولتنی در سال ۱۷۶۷، ثروت و دارایی او را در نزدیکی باث در شهرستان سامرست به ارث برد و نام خانوادگی خود را از «جانستون» به «پولتنی» تغییر دادند. املاک روستایی باث ویک که فرانسیس و ویلیام در سال ۱۷۶۷ به ارث برده بودند، در آن سوی رودخانه شهر بود و تنها با کشتی می شد به آنجا رسید. ویلیام برنامه هایی برای ایجاد یک شهر جدید، که حومه شهر تاریخی باث شود، داشت. اما ابتدا به یک گذرگاه رودخانه ای بهتر احتیاج داشت. کار پولتنی ها با خیابان بزرگ پولتنی در باث ویک یادآوری می شود، و Henrietta Street و Laura Place که به نام دخترشان هنریتا لورا جانستون نامگذاری شده اند. طرح و ساخت. پل پولتنی توسط رابرت آدام طراحی شده است. نقشه های اصلی او در موزه سر جان سون در لندن نگهداری می شود. این پل یکی از تنها چهار پل در جه
ان است که در دو طرف خود در تمام طول مسیر فروشگاه هایی دارد، پل های دیگر عبارتند از پونته وکیو در فلورانس و پل ریالتو در ونیس ایتالیا و پل کرمر در آلمان. طرح های اولیه پل توسط توماس پتی ترسیم شد، که برآورد کرد ساخت آن ۴۵۶۹ پوند هزینه خواهد داشت، اما این هزینه شامل مغازه ها نمی شد. برآورد دوم ۲۳۸۹ پوند، توسط سازندگان محلی جان لوتر و ریچارد رید به دست آمد. این برآورد شامل دو مغازه در هر طرف پل بود، اما قبل از اینکه هوای زمستانی ساخت ستون ها را غیرممکن کند، کار شروع نشد. در سال ۱۷۷۰، برادران آدام (رابرت و جیمز) که روی طرح هایی برای شهر جدید در باث ویک کار می کردند، طرح اصلی پتی را تطبیق دادند. رابرت آدام سازه ای زیبا و مملو از مغازه ها را در نظر گرفت. مشابه پونته وکیو و پل ریالتو که احتمالاً زمانی که از فلورانس و ونیس بازدید می کرده دیده است. طرح آدام از نزدیکتر طراحی رد شده آندرآ پالادیو برای ریالتو پیروی می کرد. پل اصلی عرض داشت که بر اعتراض شورای محلی مبنی بر باریک بودن بیش از حد پل غلبه کرد. این عرض، بیش از پهنایی بود که مد نظر پتی بود. ساخت و ساز در سال ۱۷۶۹ آغاز شد و در سال ۱۷۷۴ با هزینه ای بالغ بر ۱۱۰۰۰ پو
ند تکمیل شد. سازندگان قسمت پایینی پل سنگ تراش های محلی با نام های رید و لوتر بودند. مغازه ها توسط سینگرز و لانکشایر ساخته شدند. گسترش. پل پولتنی برای کمتر از ۲۰ سال به شکلی که آدام ساخته بود باقی ماند. در سال ۱۷۹۲ تغییراتی ایجاد شد که طی آن پل به عرض گسترش یافت و مغازه ها بزرگ تر شدند، بنابراین شانزده مغازه اولیه به شش مغازه بزرگتر تبدیل شدند. سیل های سال ۱۷۹۹ و ۱۸۰۰ بخش شمالی پل را که با تکیه گاه ناکافی ساخته شده بود، ویران کرد. یک پل موقت احداث شد و تعمیرات در سال ۱۸۰۴ به پایان رسید. توماس تلفورد پیشنهاد تعویض پل با یک پل تک دهانه از جنس چدن را داد. با این حال، این پل توسط جان پینچ، نقشه بردار املاک پولتنی، در نسخه ای کمتر بلندپروازانه از طرح آدام بازسازی شد. مغازه داران قرن نوزدهم با تغییر پنجره ها یا گسترش آنها با اضافه کردن تیر طره ای روی رودخانه، ساختار و ظاهر مغازه ها را تغییر دادند. برخی تبلیغات را در قسمت بیرونی مغازه های خود نقاشی کردند که بر منظره از رودخانه و گرند پارید تأثیر گذاشت. عمارت غربی در ضلع جنوبی در سال ۱۹۰۳ برای تعریض جاده تخریب شد و جایگزین آن با اصل مطابقت نداشت. در سال ۱۹۳۶ این پل یک
اثر باستانی معرفی شد. شورای شهر تعدادی از مغازه ها را خریداری کرد و برنامه هایی برای بازسازی نمای اصلی طرح ریزی کرد، که به موقع برای جشنواره بریتانیا در سال ۱۹۵۱ تکمیل شد. جایگاه این پل به عنوان یک اثر باستانی در سال ۱۹۵۵ با معرفی شدن به عنوان بنای فهرست شده درجه یک جایگزین شد. در دهه ۱۹۶۰ کارهای بیشتری برای تعمیر قسمت زیرین توفال هر سه طاق انجام شد. در سال ۱۹۷۵ بازسازی بیشتری در نمای جنوبی خیابان مورد نیاز بود. در سال ۲۰۰۹، شورای باث و سامرست شمال شرق پیشنهادی را برای بستن رفت وآمد موتوری روی پل و تبدیل آن به یک منطقه عابر پیاده ارائه کرد، اما این طرح در سپتامبر ۲۰۱۱ لغو شد. با این حال، به دلیل اینکه بیشترین خط اتوبوس جریمه شده در شهر است، منبع درآمد بزرگی برای شورا باقی مانده است. معماری. این پل دارای یک خیابان باریک است که در دو طرف آن دو ردیف کامل از مغازه ها به سبک پالادیویی طراحی شده است (حدود سال ۱۷۷۰) همه روی سه طاق مدور با طول مساوی قرار دارد. مغازه های سمت شمالی، امتدادهای پشتی تیر طره ای دارند. در نتیجه، نمای بیرونی شمالی پل نامتقارن، بسیار تغییر یافته و فاقد ارزش معماری است. در حالی که نمای بیرون
ی سمت جنوبی به وضوح کار رابرت آدام را نشان می دهد. نمای جنوبی. این نما که از سنگ آهک و به سبک کلاسیک پالادیویی ساخته شده، فرمی شبیه به یک معبد مرکزی با بال های متقارن دارد که به دو غرفه یا عمارت انتهایی ختم می شوند. ستون ها و سرستون های ساده از ستون دوریسی به آخورک وسطی برجستگی می بخشند. آخورک وسطی توسط دو آخورک کوچک تر احاطه شده است، هر کدام با یک سنتوری بالای پنجره کوچک نوک تیز که توسط ستون نماهای کم عمق حمایت می شوند. این باعث تأکید بیشتر بر سنتوری بالای پنجره شکسته مرکزی واقع در بالای یک پنجره پالادیویی بزرگ - نقطه کانونی ساختمان- می شود. در این ضلع جنوبی، این سازه شامل یک طبقه اصلی در سطح خیابان است که توسط یک میان اشکوب کوتاه از هم جدا شده است. در زیر طبقه اصلی، طبقه ای فرعی در سنگ تراشی بین دهانه های پل ساخته شده است که وجود آن با پنجره های نورگیر قرار گرفته به صورت متقارن در زیر طاق هر دهانه مشخص شده است. این موتیف چشمی، در مقیاس کوچک تر، به صورت متقارن در طبقه نیم طبقه زیر سنتوری بالای پنجره مرکزی تکرار می شود. دو غرفه یا عمارت انتهایی، که در واقع برآمدگی های کوچکی هستند، دارای گنبدهای گود کم عمق هست
ند که در پشت سنتوری های بالای پنجره نوک تیز آنها پنهان شده اند. سقف شیب دار و از سنگ سیاه ویلز است. نمای شمالی. نمای شمالی در مقابل نمای جنوبی، به شدت تغییر کرده و هیچ ارزش معماری ندارد. مغازه های اینجا دارای قسمت های پشتی تیر طره ای هستند و نماها به شدت تغییر کرده اند. دگرگونی ها. اسکله میانی در جریان غربی در سال ۱۸۰۴ بازسازی شد. تغییرات بیشتری در سال ۱۸۹۵ رخ داد، زمانی که غرفه غربی برای ساخت رژه گاه بزرگ جابجا شد. ظاهر بنا بار دیگر تغییر کرد که محل کنونی سرریز آب، محل خودکشی ژاور در نسخه سینمایی "بینوایان" ساخته شد. این سرریزگاه بین سال های ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۲ به عنوان بخشی از طرح پیشگیری از سیل ساخته شد. بازسازی های بیشتر در سال ۱۹۷۵ انجام شد.
آشور-ندین-اپلی ، کتیبه m "aš-šur-" ، پادشاه آشور (۱۲۰۶ پیش از میلاد - ۱۲۰۳ پیش از میلاد یا ۱۱۹۶ پیش از میلاد - ۱۱۹۴ پیش از میلاد گاهشماری کوتاه) بود. تاریخ گذاری متناوب به دلیل عدم اطمینان در مورد طول سلطنت یک پادشاه بعدی، نینورتا-اپل-اکور است، جایی که لیست های متضاد پادشاهان ده سال متفاوت است. نام او در زبان اکدی به معنای «آشور وارث است» بود. او پسر توکولتی-نینورتای یکم بود. زندگی نامه. وقایع مربوط به سرنگونی توکولتی-نینورتا تا حدودی در هاله ای از رمز و راز باقی مانده است. به نظر می رسد که فتوحات نظامی او در نیمه اول سلطنت او با دانش مدرن رخ داده است که نشان می دهد اوج پیروزی او در برابر Kaštiliašu IV و شهر بابل در طول دو لشکرکشی در طول سیزدهمین و پانزدهمین سال او رخ داده است. اگر قرار دادن اپونیم آشوری آشور بل ایلانی صحیح باشد. بخش آخر تغییر او در حالی که ارتش آشوری بیش از حد تلاش می کرد تا امتیازهای قبلی را حفظ کند و این ممکن است دلیل سرنگونی او بوده باشد. در نسخه های «فهرست پادشاه آشور» آمده است که «آشور نادین» یا «نَشیر آپلی»، «فهرست پادشاه ناسوحی» (NaKL) و «فهرست شاه خرساباد» (KhKL) آشور-نادین-اپلی می گ