Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
پونتفرکت، ازدواج کرد. بوستون (که تا سال ۱۲۷۹ بخشی از ایالت بود)، در کنار رودخانه ویتام، سال ها به بندری مهم برای لینکلن تبدیل شده بود. این شهر تا حدود سال ۱۲۰۰ توسط دوک های بریتانی اداره می شد. در سال ۱۲۴۱، پیتر همزمان با ریچموند، املاک بوستون را نیز به دست آورد. پس از مرگ پیتر، این ملک به جان اول، دوک بریتانی، بازگردانده شد. همچنین تصور می شود که عمارت دونینگتون حدود سال ۱۲۵۵ از جان د لا رای به پیتر ساووی منتقل شده باشد، زمانی که مجوزی برای برگزاری بازار در روزهای شنبه در عمارت اعطا شد. در همان سال، مجوز مشابهی برای برگزاری نمایشگاه در ۱۵ آگوست، که آن هم در عمارت برگزار می شد، صادر شد. در ۸ آوریل ۱۲۵۵، پادشاه مجوز جداگانه ای را برای برگزاری بازار در روزهای دوشنبه به پیتر اعطا کرد. در سال ۱۲۴۶، پادشاه قلعه پونسی را به پیتر اعطا کرد. پیتر در ابتدا، در سال ۱۲۵۸، در جنگ دوم بارون ها، در کنار سیمون دو مونتفورت، ارل لستر، قرار گرفت؛ اما از سال ۱۲۶۱ در مقابل مونتفورت، در کنار النور پرووانس، خواهرزاده و دامادش هنری سوم، پادشاه انگلستان، قرار گرفت. اصلاحات انگلیسی و جنگ دوم بارون ها. پیتر ساووی نقش مهمی در وقایعی داش
ت که منجر به وضع مقررات آکسفورد در انگلستان در سال ۱۲۵۸ شد و در نهایت به جنگ دوم بارون ها منجر شد. پیش از درخواست های رسمی مطرح شده در وست مینستر توسط شاه هنری سوم در ۳۰ آوریل ۱۲۵۸، تعدادی از بارون ها در ۱۲ آوریل ۱۲۵۸ سوگند یاد کرده بودند تا در حمایت از اصلاحات قلمرو به یکدیگر کمک کنند. این سوگندخورندگان هسته اصلی جنبش بارون ها را که از اصلاحات حمایت می کردند، تشکیل می دادند و عبارت بودند از: «ریچارد دو کلر، ششمین ارل گلاستر؛ راجر بیگود، چهارمین ارل نورفولک؛ سیمون دو مونتفورت، ششمین ارل لستر؛ پیتر ساووی؛ هیو بیگود؛ جان فیتز جفری؛ و پیتر مونتفورت.» پیتر ساووی با بارون های اصلاح طلب همراه شد تا نفوذ سیاسی برادران ناتنی لوسینایی پادشاه هنری سوم را که از نظر پیتر و خواهرزاده اش، ملکه النور پرووانس، نفوذ بی موردی در دربار داشتند، کاهش دهد. با این حال، پیتر در سال ۱۲۶۰ با اصلاح طلبان قطع رابطه کرد، زمانی که مونتفورت او را از شورای حاکم برکنار کرد. پس از آن، پیتر ساووی زمان فزاینده ای را در ساووی گذراند تا اینکه در سال ۱۲۶۳ به عنوان کنت ساووی منصوب شد. پس از نبرد ایوشام در سال ۱۲۶۵، قلعه پونسی و قلعه ریچموند توسط دو
لت مونفورتی محاصره شدند. هر دو قلعه توسط پاسبانان و مباشران پیتر نگهداری می شدند. قلعه پونسی به ویژه از پیتر در فلاندرز، تدارکات و تجهیزات دریافت می کرد. پیتر و النور پرووانس ارتشی را در فلاندرز برای حمله به انگلستان و بازگرداندن پادشاه هنری سوم به تاج و تخت خود جمع آوری کرده بودند. فرار لرد ادوارد و نبرد بعدی ایوشام، این تهاجم را غیرضروری کرد. کنت ساووی. هنگامی که برادرزاده پیتر، بونیفاس، کنت ساووی، در سال ۱۲۶۳ بدون وارث درگذشت، مسئله جانشینی ساووی بی پاسخ ماند. علاوه بر پیتر، مدعی احتمالی دیگری نیز وجود داشت، توماس سوم پانزده ساله از پیمونت (۱۲۴۸–۸۲)، پسر ارشد برادر بزرگتر پیتر، توماس، کنت فلاندر. پیتر به ساووی بازگشت و به عنوان کنت بر برادرزاده اش شناخته شد. این امر منجر به اختلافی بین ساووی و پیمونت شد که پس از پیتر و توماس ادامه یافت. پیتر ایده های زیادی را از سفرهای خود به سراسر اروپا برای بهبود ساووی با خود آورد. او شروع به ساخت قلعه هایی با شکل گردتر، به جای مربعی که تا آن زمان در ساووی وجود داشت، کرد. او شهرستان را به بایلی ها و آنها را به قلعه های کوچک تقسیم کرد. او همچنین یک دفتر حسابداری در شامبری
تأسیس کرد تا امور مالی را به طور کامل تری مدیریت کند. او اولین کنت ساووی بود که قوانینی را برای پوشش کل شهرستان صادر کرد. این قوانین شامل این شرط بود که قضات او نباید اجرای عدالت را به تعویق بیندازند که به منشور کبیر در انگلستان نسبت داده می شود. پیتر در سال ۱۲۶۸ بدون وارث مرد، در قلعه پیر-شاتل، که اکنون در ویرینین قرار دارد، درگذشت و در صومعه هاوتکومب به خاک سپرده شد. وصیت نامه او زمین های انگلیسی اش را به النور پرووانس، ملکه انگلستان، خواهرزاده اش، واگذار کرد که با متمم اصلاح شد و زمین های ساسکس او را به برادرزاده هایش، آمادئوس و لویی، واگذار کرد. این وصیت نامه ها توسط پادشاه هنری سوم انگلستان که افتخار ریچموند را به دامادش، جان بریتانی، ارل ریچموند و زمین های ساسکس را به لرد ادوارد داده بود، مورد اصلاح قرار گرفت. اما طبق وصیت نامه اش، برادرش فیلیپ، دادستان سابق و اسقف اعظم منتخب لیون، جانشین او به عنوان کنت ساووی شد. ازدواج و فرزند. پیتر در سال ۱۲۳۶ با اگنس فوسینی ازدواج کرد. اگنس دختر آیمون دوم دو فوسینی و بئاتریس دو اکسون بود. این ازدواج باعث افزایش نفوذ خاندان ساووی در فوسینی شد که در جنوب شرقی ژنو واق
ع شده و تاکنون در حوزه نفوذ کنت ژنو بود. همچنین از طریق مادر همسرش بئاتریس، نفوذی در شهرستان آزاد بورگوندی به دست آورد. ازدواج بعدی بئاتریس دو اکسون با سیمون دو ژونویل، نفوذ پیتر را بیشتر کرد و شامل فرزندان آنها، جفری دو ژونویل، بارون اول ژونویل، که پیتر او را به دربار انگلیس معرفی کرد، و سیمون دو ژونویل، سیگنور دو ژکس، نیز شد. آنها یک دختر به نام بئاتریس داشتند که فوسینی را از مادرش به ارث برد. اتحاد با شهرستان آلبون، که با نام دوفینه نیز شناخته می شود، اگرچه در آن زمان سودمند بود، اما زمانی که آلبون بخشی از فرانسه شد، مشکلات بلندمدتی را برای شهرستان ساووی ایجاد کرد. این امر ادعای فرانسه را نسبت به فوسینی که قلمرو آن در وسط ساووی قرار داشت، ایجاد کرد.
کلان شهر تورین (; ) یکی از کلان شهرهای ایتالیا در ناحیهٔ پیمونت است. مرکز آن شهر تورین است. این کلان شهر جایگزین استان تورین شد و شامل ۳۱۲ "کومونه" (شهرداری) است. این واحد در پی اصلاح ساختار ادارات محلی (قانون ۱۴۲/۱۹۹۰) ایجاد ایجاد و به موجب قانون ۵۶/۲۰۱۴ رسمیت یافت. کلان شهر تورین از ۱ ژانویهٔ ۲۰۱۵ به طور رسمی عملیاتی شد و ۲٬۲۰۷٬۸۷۳ نفر جمعیت دارد. این کلان شهر از شمال با واله دائوستا، از شرق با استان های بیه لا، ورچلی، آلساندریا و آسته، از جنوب با استان کونئو و از غرب با کشور فرانسه (دپارتمان های ساووآ در ناحیه اوورنی-رون-آلپ و اوت-آلپ در پروانس-آلپ-کوت دازور) هم مرز است. این کلان شهر بزرگ ترین کلان شهر ایتالیا است و تنها کلان شهری به شمار می رود که با یک کشور خارجی، یعنی فرانسه، مرز مشترک دارد. کلان شهر تورین توسط شهردار کلان شهری ("sindaco metropolitano") و شورای کلان شهری ("consiglio metropolitano") اداره می شود. از ۲۷ اکتبر ۲۰۲۱، استفانو لو روسو پس از کیارا آپندینو به عنوان شهردار شهر مرکزی فعالیت می کند. جغرافیا. این کلان شهر مساحتی برابر با است، و جمعیتی بالغ بر ۲٬۲۱۱٬۱۱۴ نفر دارد. در محدودهٔ کلان شهر
ی آن ۳۱۲ کومونه وجود دارد که بیش از هر استان یا کلان شهر دیگری در ایتالیا است. پس از آن، استان کونئو با ۲۵۰ کومونه در جایگاه دوم قرار دارد. قلمرو این کلان شهر دربرگیرندهٔ نواحی کوهستانی در غرب و شمال، در امتداد مرز با فرانسه و واله دائوستا است، و همچنین بخش هایی مسطح یا تپه ای در جنوب و شرق را شامل می شود. بخش کوهستانی میزبان بخشی از آلپ اوتستال، آلپ گرایان و تا حد بسیار کمتری، آلپ پنین است. بلندترین نقطه در کلان شهر تورین، کوه روک (۴٬۰۲۶ متر) است که در رشته کوه گران پارادیزو در مرز با واله دائوستا واقع شده است. این ناحیه عمدتاً به وسیلهٔ رود پو و شاخه های متعدد آن در سمت چپ آبیاری می شود. رود پو که سرچشمهٔ آن در استان کونئو قرار دارد، از جنوب وارد کلان شهر تورین شده و تا شهر تورین پیش می رود. پس از گذر از مرکز استان، مسیر خود را به سوی شرق ادامه داده و وارد استان ورچلی می شود. از پارک های منطقه ای در این کلان شهر می توان به پارک منطقه ای لا ماندریا اشاره کرد. همچنین چندین منطقهٔ حفاظت شدهٔ طبیعی در این استان قرار دارند، از جمله ذخیره گاه طبیعی ساکرو مونته در بلمونته و پارک ملی گران پارادیزو. همچنین اقامتگاه
های خاندان سلطنتی ساووی، به همراه ساکرو مونته دی بلمونته در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شده اند. به دلیل «تدارکات سبز» خود، کلان شهر تورین در سال ۲۰۱۶ در جایزهٔ اروپایی تدارکات عمومی سبز (European GPP Award) به رتبهٔ سوم دست یافت. در همان سال، طرح «کرونا ورده» (Corona Verde)، شبکهٔ سبز منطقهٔ کلان شهری تورین، موفق به دریافت جایزهٔ «شهر برای فضای سبز» (La Città per il Verde) در بخش «سبز شهری» ("Verde Urbano") شد. در حوزهٔ گردشگری و طبیعت گردی، کلان شهر تورین نهاد راهبر پروژهٔ فراملی «راه تاکستان های آلپ» (Strada dei Vigneti Alpini) است که به معرفی مسیرهای شراب سازی، مناظر طبیعی و میراث فرهنگی در نواحی مختلف آلپ می پردازد. دولت. در ۱ آوریل ۲۰۱۵، شورای کلان شهر پیشنهاد تقسیم قلمرو به ۱۱ منطقهٔ همگن را تصویب کرد، که این مصوبه در ۱۴ آوریل همان سال توسط کنفرانس کلان شهری تأیید شد. شورای کلان شهر. کلان شهرهای جدید که به مناطق شهری بزرگ اختیارات اداری هم سنگ استان را اعطا می کنند، با هدف بهبود کارایی اداره های محلی و کاهش هزینه های محلی از طریق هماهنگی بهتر میان شهرداری ها در ارائهٔ خدمات پایه (از جمله حمل ونقل، آمو
زش و برنامه های اجتماعی) و حفاظت از محیط زیست طراحی شده اند. در این چارچوب سیاستی، شهردار تورین به عنوان «شهردار کلان شهر» تعیین شد و ریاست «شورای کلان شهری» را بر عهده گرفت؛ شورایی که از ۱۸ شهردار شهرداری های واقع در محدودهٔ کلان شهر تشکیل شده است. اولین شورای کلان شهر در ۱۲ اکتبر ۲۰۱۴ انتخاب شد: شهرداری ها. در کلان شهر ۱۱۸ شهرداری ("کومونه)" وجود دارد. ده شهرداری بزرگ از نظر جمعیت عبارتند از: بناهای نمادین. دو بنای شاخص در کلان شهر تورین عبارت اند از مول آنتونلیانا، نماد شهر تورین و کلیسای جامع سن میشل که نماد ناحیه پیمونت به شمار می آید. در میراث فرهنگی این کلان شهر چندین مکان قرار دارد که در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شده اند: حمل و نقل. کلان شهر تورین دارای شمار زیادی کارگاه راه آهن و جاده است. هرچند این فعالیت ها با برگزیده شدن شهر برای میزبانی بازی های المپیک زمستانی ۲۰۰۶ شدت گرفت، بخشی از آن ها از مدت ها پیش برنامه ریزی شده بود. برخی از این کارگاه ها به پروژه های عمومی راه سازی مانند احداث زیرگذرها و روگذرها برای بهبود جریان ترافیک اختصاص دارند. پروژه بزرگ دیگر، خط مترو بر اساس سیستم VAL است که با ن
ام متروتورینو شناخته می شود که دارای یک خط و ۲۳ ایستگاه است. انتظار می رود این پروژه سال ها ادامه یابد و بخش بزرگ تری از شهر را پوشش دهد. فاز اول آن به موقع برای بازی های المپیک ۲۰۰۶ به پایان رسید، در ۴ فوریه ۲۰۰۶ افتتاح شد و روز بعد برای عموم افتتاح شد. اولین بخش سیستم مترو، شهر مجاور کولنیو را به پورتا سوزا در مرکز شهر تورین متصل می کرد. در ۴ اکتبر ۲۰۰۷، این خط به پورتا نوئووا امتداد یافت. در مارس ۲۰۱۱ به لینگوتو رسید. خط ۲ مترو در دست برنامه ریزی است و قرار است شهر تورین را از شمال به جنوب طی کند. این ناحیه دارای یک فرودگاه بین المللی به نام فرودگاه بین المللی تورین-کاسله (کد یاتا: TRN) است که در کازله تورینزه و حدود از مرکز تورین واقع شده است. این فرودگاه از طریق خط راه آهن (از ایستگاه دورا) و همچنین یک سرویس اتوبوس (از ایستگاه های راه آهن پورتا نوئووا و پورتا سوزا) به شهر متصل می شود. منطقه کلان شهری توسط سرویس راه آهن کلان شهری تورین خدمات رسانی می شود.
ان جی سی ۵۱۱ () یک کهکشان بیضوی در صورت فلکی ماهی است. این کهکشان تقریباً ۴۹۹ میلیون سال نوری از سامانه خورشیدی فاصله دارد و در ۲۶ اکتبر ۱۸۷۶ توسط ستاره شناس فرانسوی ادوارد استفان کشف شد.
ان جی سی ۵۱۲ () یک کهکشان مارپیچی در صورت فلکی آندرومدا است. این کهکشان تقریباً ۲۱۷ میلیون سال نوری از سامانه خورشیدی فاصله دارد و در ۱۷ نوامبر ۱۸۲۷ توسط جان هرشل کشف شد.
ریچارد یوجین هیکاک (; – ) یکی از دو محکومی بود که به جرم قتل چهار عضو خانواده کلاتر در هولکامب، کانزاس در ۱۵ نوامبر ۱۹۵۹ محکوم شد؛ جنایتی که ترومن کاپوتی در رمان غیرداستانی خود با عنوان "در کمال خونسردی" در سال ۱۹۶۶ به آن پرداخت. هیکاک به همراه پری ادوارد اسمیت در سرقت و قتل های متعدد در مزرعه خانوادگی کلاتر شرکت داشت. او در کانزاس سیتی در ۶ ژوئن ۱۹۳۱ زاده شد.
ان جی سی ۵۱۳ () یک کهکشان مارپیچی در صورت فلکی آندرومدا است. این کهکشان تقریباً ۲۶۲ میلیون سال نوری از سامانه خورشیدی فاصله دارد و در ۱۳ سپتامبر ۱۷۸۴ توسط ویلیام هرشل کشف شد.
بونیفاس، کنت ساووی (؛ ۱ دسامبر ۱۲۴۴ – ۷ ژوئن ۱۲۶۳) از سال ۱۲۵۳ تا ۱۲۶۳ کنت ساووی بود و جانشین پدرش آمادئوس چهارم شد. او هرگز ازدواج نکرد و بنابراین وارثی از خود به جا نگذاشت. خاستگاه. بونیفاس، طبق گفته مورخ فرانسوی ساموئل گیشنون، در کتاب «تاریخ عمومی خانه سلطنتی ساووا»، تنها پسر آمادئوس چهارم، کنت ساووا، آئوستا و مورین، و همسر دومش، سیسیلیا دل بالزو بود که باز هم طبق گفته ساموئل گیشنون، دختر بارال، هشتمین لرد له بوک دو پرووانس و دومین ویسکونت مارسی، و خواهرزاده ریموند هفتم، کنت تولوز، سیبیلا دِ آندوز، دختر لرد پیتر-برنارد آندوز و کنستانس تولوز، دختر کنت تولوز، ریموند ششم بود، همان طور که توسط «تاریخ عمومی لانگدوک»، جلد پنجم تأیید شده است. آمادئوس چهارم، به گفته ساموئل گیشن، پسر ارشد توماس اول، کنت ساووا، آئوستا و موریانا، و همسرش، مارگارت یا شاید بئاتریس بود که دختر کنت ژنو، ویلیام اول و بانوی فوسینی، بئاتریس بود. زندگی نامه. به گفته ساموئل گیشن، بونیفاس در اول دسامبر ۱۲۴۴ در قلعه شامبری متولد شد؛ پدرش، آمادئوس چهارم، در ازدواج دوم خود، بیوه مارگارت، همچنین با نام آن بورگوندی (۱۱۹۲–۱۲۴۳)، دختر دوک بورگوندی، ه
یو سوم، و همسر دومش، بئاتریس آلبون (۱۱۶۱–۱۲۲۸)، دوفین وینوا بود که دو دختر به نام های بئاتریس (حدود ۱۲۲۰–۱۲۵۹) و مارگارت (۱۲۶۴) به او داده بود. پدرش، آمادئوس چهارم، در ۱۳ ژوئیه ۱۲۵۳ درگذشت و بونیفاس، تنها پسرش، در سن تنها ۹ سالگی، با راهنمایی مادرش و تحت نیابت عمویش توماس، ارباب پیمونت، که کنت فلاندرز و انو بود، جانشین او شد. دو مورخ فرانسوی دیگر، ویکتور فلور دو سنت ژنی و ژان فرزه، نیز تأیید می کنند که بونیفاس در سن ۹ یا ۱۰ سالگی، تحت سلطنت عمویش توماس، به مقام کنت ساووی رسید. به او لقب اورلاندو به خاطر طبیعت جنگجو و جوانمردش داده شد. افسانه های رمانتیک با زندگی این شاهزاده، که بسیار جوان درگذشت، در هم آمیخته اند. دو نفر از عموهای بونیفاس، پیترو و فیلیپو، پس از مرگ آمادئوس چهارم، خواستار تقسیم املاک شدند، اما مهارت توماس توانست آنها را متقاعد کند که سهمی را بپذیرند، که توسط آمادئوس به آنها اعطا شده بود. در سال ۱۲۵۵، باز هم به توصیه توماس، ساووی به نفع کنتس فلاندرز و کنتس انو، مارگارت (خواهر همسر توماس) در جنگ جانشینی فلاندرز و انو که خاندان آونس را در مقابل خاندان دامپیر قرار داد، مداخله کرد، اما موفقیت چندان
ی نداشت و دامپیرز از نظر نظامی شکست خورد؛ حتی بونیفاس دوازده ساله نیز در لشکرکشی به فلاندرز، عمویش را دنبال کرد. پس از مرگ فردریک دوم سوابیا در سال ۱۲۵۰ و به رسمیت شناخته شدن امپراتور جدید کنراد چهارم سوابیا توسط مردم آستی، پاپ اینوسنت چهارم، توماس دوم ساوایا، عمو و قیم کنت بونیفاس را وادار کرد تا در اتحاد با مردم تورین و کیری، با مارکی مونتفرات، ویلیام هفتم، علیه آنها اعلام جنگ کند. اما در مونته برونو، نزدیک پینرولو، مردم آستی، در ۸ فوریه ۱۲۵۷، متحدان را شکست دادند و کنت توماس را به اسارت گرفتند، که برای بازپس گیری آزادی خود، مجبور به پذیرش مصالحه ای تحقیرآمیز شد و از تمام حقوق خود بر شهر تورین و سایر سرزمین های اطراف صرف نظر کرد. توماس در سال ۱۲۵۹ درگذشت و بونیفاس به حزب گیبلین، به برادر همسرش مانفرد، نایب السلطنه پادشاهی سیسیل، بازگشت. املاک او توسط برادر پادشاه فرانسه، چارلز اول آنژو، که متحد ویلیام هفتم و شهر آستی بود، مورد حمله قرار گرفت. بونیفاس سعی کرد انتقام عمویش را بگیرد، اما در مبارزه علیه مردم آستی و مونفراتو شکست خورد. در سال ۱۲۶۳، پس از شکست دادن ویلیام هفتم در ریوولی، در دروازه های تورین مورد
حمله سپاهیان آستی قرار گرفت که او را شکست داده و به اسارت گرفتند و در آنجا بر اثر زخم هایش درگذشت. برخی از وقایع نگاری ها روایت می کنند که او پس از افتادن به دست فاتحان، در زندانی وحشتناک در دروازه های تورین محبوس شد و در آنجا، در حالی که از غم و اندوه رنج می برد، در سال ۱۲۶۳ درگذشت. به گفته ساموئل گیشنون، جسد او توسط دشمنان خودش به سن ژان دو مورین منتقل شد و در کلیسای جامع به خاک سپرده شد. بونیفاس که ازدواج نکرده بود، وارثی نداشت و عمویش پیتر جانشین او شد. سوابق. از آنجایی که او در سن نه سالگی کنت ساووی شد، به نیابت سلطنت نیاز داشت. در طول دهه قبل از مرگش، ساووی از طریق یک نیابت سلطنت مشترک، شبیه به آنچه برای پدربزرگش توماس در سال ۱۱۸۹ ابداع شد، اداره می شد که در آن اقتدار بین مادرش، سیسیل از بوکس، و یکی از عموهایش، توماس دوم از پیمونت، تقسیم می شد. عموهای دیگر بونیفاس، پیتر و فیلیپ، با این موضوع مخالفت کردند و به دنبال تقسیم املاک فراوان شهرستان بودند، اما توماس طبق معاهده خانوادگی سال ۱۲۳۴ که توسط برادرش ویلیام مذاکره شده بود و برنده شد، آن را به داوری برد. با این حال، به پیتر و فیلیپ در عوض غرامت داده شد
و املاک بیشتری در شهرستان دریافت کردند. وقتی توماس در سال ۱۲۵۹ درگذشت، سیسیل به عنوان نایب السلطنه در ساووی به حکومت خود ادامه داد. در دوران نایب السلطنه او، فیلیپ و پیتر به کار قبلی خود در گسترش کنترل و نفوذ بر شهرستان ساووی ادامه دادند. لشکرکشی های بونیفاس در فلاندرز و پیمونت موفقیت آمیز نبود. در سپتامبر ۱۲۶۲، رودولف ژنوایی پس از دور دیگری از جنگ بین پیتر و خویشاوندانشان در ژنو، به پسرعمویش بونیفاس ادای احترام کرد. در ۷ ژوئیه ۱۲۶۳ در تورین، بونیفاس در نبرد به شدت زخمی شد و در سن ۱۸ سالگی درگذشت و عمویش پیتر جانشین او شد. نوادگان. عمویش توماس در حال مذاکره برای نامزدی بونیفاس با آگنس، دختر اتو دوم ویتلسباخ، دوک باواریا و کنت پالاتین از راین بود، اما مرگ او مذاکرات را متوقف کرد، مذاکراتی که به گفته ساموئل گیشنون، کمی قبل از مرگش هنوز در جریان بود. هیچ نواده ای از بونیفاس شناخته شده نیست.
ان جی سی ۵۱۵ () یک کهکشان عدسی شکل است که تقریباً ۲۲۸ میلیون سال نوری از سامانه خورشیدی و در صورت فلکی ماهی واقع شده است. این کهکشان در ۱۳ سپتامبر ۱۷۸۴ توسط ستاره شناس ویلیام هرشل کشف شد.
جووانی آکانفورا (زادهٔ کاستلاماره دی استابیا، ۷ آوریل ۱۸۸۴ – درگذشتهٔ ۸ مارس ۱۹۷۶) بانکدار و کارمند عالی رتبهٔ دولتی ایتالیایی بود که به عنوان وزیر مبادلات و ارزهای پادشاهی ایتالیا در دولت بادولیو یکم ــ نخستین دولت پس از سقوط رژیم فاشیستی ــ و همچنین به عنوان مدیرکل بانک ایتالیا خدمت کرد. زندگی نامه. او در کاستلاماره دی استابیا به دنیا آمد، در سال ۱۹۰۷ از دانشگاه ناپل در رشتهٔ حقوق فارغ التحصیل شد و چهار سال بعد کار خود را در وزارت دارایی آغاز کرد و به تدریج در سلسله مراتب ارتقا یافت. او در جنگ جهانی اول جنگید و در فلات بانیشیتسه زخمی شد و نشان صلیب جنگ برای شجاعت نظامی دریافت کرد. از ۱۹۲۶ تا ۱۹۲۸ رئیس هیئت نمایندگی خزانه داری ایتالیا در پاریس بود و بعدها در تعدادی کنفرانس بین المللی شرکت کرد؛ در سال ۱۹۳۸ بازرس کل در وزارت دارایی شد. او از ۲۲ مه ۱۹۴۰ تا ۲۶ ژوئیه ۱۹۴۳ به عنوان مدیرکل بانک ایتالیا تحت فرمان وینچنزو آتسولینی خدمت کرد. پس از سقوط فاشیسم، او به عنوان وزیر مبادلات و ارزهای پادشاهی ایتالیا در دولت بادولیو یکم از ۲۶ ژوئیه ۱۹۴۳ تا ۲۴ فوریه ۱۹۴۴ منصوب شد؛ هرچند عملاً پس از آتش بس کاسیبیله در سپتامبر ۱
۹۴۳ از انجام وظایف بازماند، زیرا او پادشاه و دولت را در فرار از رم به بریندیسی همراهی نکرد. مقامات جمهوری اجتماعی ایتالیا به دنبال بازداشت او بودند، اما او توانست دستگیر نشود و همراه با وزرای همکار اومبرتو ریچی، دومنیکو بارتولینی و لئوناردو سوروی و رهبران ضد فاشیست همچون پیترو ننی، آلچیده د گاسپری، ایوانوئه بونومی و جوزپه سراگات در سان جووانی این لاتران مخفی شد. پس از آزادسازی رم، او به سمت خود به عنوان مدیرکل بانک ایتالیا بازگشت و در دادگاه وینچنزو آتسولینی برای تحویل طلای بانک ایتالیا به آلمانی ها در طول اشغال شهادت داد. او در سال ۱۹۷۶ درگذشت.
ان جی سی ۵۱۶ () یک کهکشان عدسی شکل است که در فاصله ۲۲۸ میلیون سال نوری از سامانه خورشیدی و در صورت فلکی ماهی واقع شده است. این کهکشان در ۱۳ سپتامبر ۱۷۸۴ توسط ویلیام هرشل کشف شد.
«ایل رستو دل کارلینو» روزنامه ای روزانه است که در شهر بولونیا منتشر می شود و یکی از قدیمی ترین روزنامه های ایتالیا است. نام نسبتاً خاطره انگیز آن به معنای «مابه التفاوتی که از یک "کارلینو" می گیرید است که کوچک ترین بخش پول پاپی "بایوکو" (دیگر در ایتالیای متحد پول رایج قانونی نیست اما کلمه ای است که هنوز در بولونیا برای اشاره به سکه های ۱۰ سنتی استفاده می شود): یک برگه از اخبار محلی که در مغازه ها توزیع می شد تا مابه التفاوت پس از خرید سیگار (که ۸ سنت ارزش داشت) را جبران کند. تاریخچه و مشخصات. "روزنامه «ایل رستو دل کارلینو»" در سال ۱۸۸۵ تأسیس شد بنیان گذار آن آمیلکاره زامورانی بود. بین سال های ۱۹۱۲ تا ۱۹۱۴ سردبیر آن جیووانی آمندولا بود. در سال ۱۹۸۸ مالک روزنامه مونریف بود. در سال ۲۰۰۴ مالکان مونریف (۵۹٫۲٪) و آرسی اس (۹٫۹٪) بودند. ناشر این روزنامه پلی گراف سرمقاله ها است. "بقیه کارلینو" در بولونیا مستقر است و در قالب تبلوید منتشر می شود. روزنامه های خواهر آن "ملت" و "روز" هستند. گردش خون. تیراژ روزنامه "«رستو دل کارلینو»" در سال ۱۹۸۸، ۳۱۰۰۰۰ نسخه بود. تیراژ آن در سال ۲۰۰۰، ۱۸۸۰۰۰ نسخه بود. تیراژ این روزنامه در
سال ۲۰۰۱، ۱۸۳۵۱۳ نسخه و در سال ۲۰۰۲، ۱۸۰۰۹۸ نسخه بود تیراژ این روزنامه در سال ۲۰۰۳، ۱۷۹۰۰۰ نسخه و در سال ۲۰۰۴، ۱۷۶۲۷۷ نسخه بود. تیراژ آن در سال ۲۰۰۷، ۱۶۸۰۰۰ نسخه و در سال ۲۰۰۸، ۱۶۵۲۰۷ نسخه بود در سال ۲۰۱۲، این روزنامه ۶۳٬۳۸۱ نسخه فروخت.
ایل رجیو دالماتا – کراگلسکی دالماتین (همچنین کرالیسکی دالماتین) یک روزنامه هفتگی دو زبانه به زبان های ایتالیایی و کرواتی بود که بین سال های ۱۸۰۶ تا ۱۸۱۰ توسط دولت فرانسه در زادار منتشر می شد. این اولین روزنامه ای بود که به زبان کرواتی منتشر می شد. تاریخچه. پس از حکومت چند صد ساله جمهوری ونیز که در سال ۱۷۹۷ پایان یافت و به دنبال آن دوره کوتاهی از حکومت اتریش، دالماتیا بین سال های ۱۸۰۶ تا ۱۸۱۳ توسط فرانسه ناپلئونی اداره می شد. فرانسوی ها برای تبلیغ حکومت خود و جلب نظر مردم محلی، یک روزنامه رسمی به زبان های ایتالیایی و کرواتی راه اندازی کردند. تصمیم به تأسیس "ایل رجیو دالماتا - کراگلسکی دالماتین" توسط ناپلئون بناپارت گرفته شد. این روزنامه توسط بارتولومئو بنینکاسا، ایوان کرلیانوویچ و نیکولا دومینیک بودروویچ ویرایش می شد. پاشکو یوکیچ، یک فرانسیسکن، مقالات را از ایتالیایی به کرواتی ترجمه کرد. پس از مرگ یوکیچ در سال ۱۸۰۶، بودروویچ وظایف ترجمه را بر عهده گرفت. این روزنامه در چاپخانه آنتونیو لوئیجی باتارا در زادار چاپ می شد. "ایل رجیو دالماتا – کراگلسکی دالماتین" در سراسر دالماتیا، از خلیج کوارنر در شمال تا خلیج کوتور
در جنوب، از جمله جزایر آدریاتیک، توزیع می شد. خوانندگان آن عمدتاً روشنفکران – مانند معلمان، کشیشان، مقامات دولتی و افسران نظامی – و همچنین برخی از بازرگانان و صنعتگران بودند. این روزنامه محبوب و پرطرفدار بود؛ تیراژ اولیه ۵۰۰ نسخه پس از نه شماره به ۶۰۰ نسخه افزایش یافت و ناشر به زودی به فکر چاپ ۱۰۰۰ نسخه افتاد. پس از پیمان شونبرون و تأسیس استان های ایلیری در سال ۱۸۰۹، دولت فرانسه تصمیم گرفت انتشار روزنامه مستقر در زادار را به نفع "روزنامه تلگراف رسمی استان های ایلیری در" لیوبلیانا متوقف کند. آخرین شماره در ۱ آوریل ۱۸۱۰ منتشر شد. در مجموع، ۱۷۶ شماره منتشر شد که شامل ۱۴۲۰ صفحه بود. قالب و محتوا. "ایل رجیو دالماتا – کراگلسکی دالماتین" هشت صفحه دو ستونی داشت. ستون سمت چپ به زبان ایتالیایی و ستون سمت راست به زبان کرواتی بود. برخی از مقالات فقط به یکی از این دو زبان نوشته شده بودند. هدف اصلی این روزنامه، نمایندگی و تبلیغ دولت فرانسه با انتشار قوانین، مقررات و احکام آن بود. مقالات طیف گسترده ای از موضوعات را پوشش می دادند: اقتصاد، سیاست، قانون و قانونگذاری، دین، تاریخ فرهنگی، آموزش، ارتش، تجارت و موارد دیگر. توجه زی
ادی به مسائل مربوط به مراقبت های بهداشتی می شد. میراث. اگرچه اولین تک نگاری اختصاص داده شده به "ایل رجیو دالماتا - کراگلسکی دالماتین" در سال ۱۹۱۲ منتشر شد، تحقیقات و پژوهش های جامع تر و چندرشته ای در مورد این موضوع تنها از سال ۱۹۸۹ پدیدار شد. در سال ۲۰۰۶، پروژه ای با هدف انتشار یک نسخه کامل و پنج جلدی از "کراگلسکی دالماتین" آغاز شد. جلد پنجم و پایانی در سال ۲۰۱۱ منتشر شد. در سال ۲۰۱۰، به عنوان بخشی از پروژه روزنامه های تاریخی کرواسی، "کراگلسکی دالماتین" توسط کتابخانه ملی و دانشگاهی در زاگرب دیجیتالی و به صورت آنلاین در دسترس قرار گرفت.
( «پروژه» (به ایتالیایی:) یک روزنامه ایتالیایی است که دفتر مرکزی آن در کومو قرار دارد. این روزنامه به استان های شمالی لومباردی، کومو، لکو و سوندریو، خدمات ارائه می دهد. تاریخچه. این روزنامه توسط لوئیجی ماسوئرو تأسیس شد. در ابتدا با عنوان «"لا پرووینسیا دی کومو»" منتشر شد و اولین شماره آن در ۲۶ مارس ۱۸۹۲ منتشر شد و ماسوئرو تا سال ۱۹۱۴ به عنوان مدیر آن فعالیت داشت. این روزنامه توسط سیساب منتشر می شود. در سه نسخه:استان کومو، استان لکو و استان سوندریو. در سال ۲۰۱۱، کل آرشیو این روزنامه، که به سال ۱۸۹۲ برمی گشت، به صورت آنلاین در دسترس قرار گرفت.
ایل پیکولو روزنامه اصلی شهر تریسته، ایتالیا است. نام آن از قالب "کوچک" اولیه این روزنامه گرفته شده است. تاریخچه و مشخصات. ایل پیکولو توسط تیودورو مایر در سال ۱۸۸۱ تأسیس شد. او همچنین صاحب و سردبیر ارشد روزنامه بود. مایر و دیگران که در ایجاد روزنامه نقش مهمی داشتند، طرفداران ایتالیا راست گرا بودند. مایر از این ایده حمایت کرد که تریست بخشی از ایتالیا بود. یکی از کمک کنندگان آن کارولینا لوزاتو بود که طرفدار این دیدگاه بود. «پکولو» در آغاز جنگ جهانی اول انتشار خود را متوقف کرد و در سال ۱۹۱۹ دوباره منتشر شد. پس از آغاز حکومت فاشیستی در ایتالیا، روزنامه در سال ۱۹۲۳ پیوستن خود را به ایدئولوژی فاشیستی اعلام کرد. تا پایان جنگ جهانی دوم روزنامه توسط کسانی که تمایل سیاسی فاشیستی داشتند ویرایش می شد. ایل پیکولو در تریست است و توسط فینگیل سرمقاله اس پی آر منتشر می شود که از سال ۱۹۹۸ یک شرکت تابعه گروه اکسپرس بوده است. همچنین نسخه های محلی برای شهرهای مونفاکون و گوریزیا و برای منطقه ای از استریا (کرواسی) چاپ می شود. این کشور موضع سیاسی پیشرو دارد. گردش خون. تیراژ ایل پیکولو در سال ۲۰۰۸، ۴۰۲۳۱ نسخه بود. تیراژ این روزنامه در
سال ۲۰۱۳، ۳۱۳۰۲ نسخه بود گروه اسپرسو گزارش داد که تیراژ این روزنامه در سال ۲۰۱۴، ۲۸۸۰۰ نسخه بوده است.
فیلیپ اول، کنت ساووی (; 1207 – ) از سال ۱۲۶۸ تا ۱۲۸۵ کنت ساووی بود. پیش از این، او اسقف والانس (۱۲۴۱–۱۲۶۷) و اسقف اعظم لیون (۱۲۴۵–۱۲۶۷) بود. خاستگاه. فیلیپ، به گفته ساموئل گیشن، پسر توماس اول، کنت ساووی، آئوستا و مورین، و همسرش، مارگارت یا شاید بئاتریس بود که دختر کنت ژنو، ویلیام اول، و بانوی فوسینی، بئاتریس بود. توماس اول ساووا، به گفته مورخ فرانسوی ساموئل گیشنون، در کتاب «تاریخچه شجره نامه خانه سلطنتی ساووا»، تنها فرزند ذکور هشتمین کنت ساووا و کنت آئوستا و موریانا و مارکی ایتالیا، اومبرتو سوم، ملقب به قدیس و بئاتریس ماکون بود که دختر ژرار اول، کنت ماکون و وین و مورت دو سالینس، دختر ارباب سالینس، گوشر چهارم و همسرش بود که نام و اجدادش ناشناخته است. زندگی نامه. فیلیپ به عنوان هشتمین پسر کنت توماس اول ساووی، برای یک حرفه کلیسایی مقدر شد و به زودی مناصب مهمی را در فلاندر به دست آورد. در سال ۱۲۲۹ او اسقف شماس متز بود. فیلیپ به همراه همه برادرانش که هنوز زنده اند (آمدئوس، آیمو، دبلیو الکتوس والنتوس، توماس، پتروس، بونیفاسیوس و فیلیپوس) در سند شماره ۷۶ ذکر شده است. پدرش توماس اول در مارس ۱۲۳۳ درگذشت. مرگ توماس یکم