Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
می بازد و پول را می دهد. تحلیل. این افسانه در طبقه بندی آرنه-تامپسون با شمارهٔ ۱۴۱۵ («مبادلهٔ ثروت») شناخته می شود. موضوع اصلی داستان، نشان دادن ارزش رضایت در زندگی زناشویی، خوش بینی و توانایی دیدن خوبی ها حتی در زیان کاری هاست. جورج وب دستنت در توصیف این افسانه می نویسد: «هیچ جا خوشبختی زندگی زناشویی به اندازهٔ این داستان زیبا توصیف نشده است.» داستان از نظر روان شناسی نیز جالب توجه است و در بحث ناهماهنگی شناختی به کار رفته تا نشان دهد چگونه افراد با توجیه تصمیم های اشتباه، به احساس آرامش می رسند. در سال ۱۹۳۹، یوهانس ویلهلم ینسن نسخه ای وارونه از این داستان نوشت که در آن، مرد با کیسه ای از سیبهای گندیده شروع می کند و در پایان به اسب می رسد، اما همسرش از همهٔ این مبادلات ناراضی است. این روایت تداعی کنندهٔ افسانهٔ ژاپنی میلیونر کاه پوش است.
جام قهرمانان کونکاکاف ۲۰۰۸ چهل و سومین دوره مسابقات بین المللی فوتبال باشگاهی سالانه جام قهرمانان کونکاکاف بود که در منطقه کونکاکاف (آمریکای شمالی، آمریکای مرکزی و دریای کارائیب) برگزار شد. این آخرین دوره با این نام و فرمت بود که از فصل ۰۹–۲۰۰۸ با لیگ قهرمانان کونکاکاف جایگزین شد (قبل از تغییر نام دوباره در سال ۲۰۲۴). این مسابقات همچنین یک رویداد مقدماتی برای جام باشگاه های جهان ۲۰۰۸ بود. تا به امروز، این آخرین دوره مسابقات بود که تیمی از آمریکای مرکزی به فینال رسید، زیرا فینال های آینده همیشه دارای تیمی از مکزیک یا آمریکا بودند.
هریت جین مودی (۹ مه ۱۸۹۱ – ۹ مارس ۱۹۶۶) معمار آمریکایی بود که خانه های داستانی متمایزی را در منطقه سانتا باربارا، کالیفرنیا طراحی کرد. کمیسیون آثار تاریخی با همکاری هیئت ناظران شهرستان سانتا باربارا و هیئت برنامه ریزی سانتا باربارا در تلاش است تا نزدیک به سه دوجین خانه ای را که به دست او ساخته شده اند، حفظ کند. اوایل زندگی، خانواده و تحصیلات. هریت جین مودی در ۹ مه ۱۸۹۱ در سانتا باربارا، کالیفرنیا زاده شد، او بزرگ ترین فرزند از پنج خواهر و برادر بود. چهار خواهر با همکاری یکدیگر در توسعه املاک فعالیت داشتند و مهارت هایشان را برای ارائه یک «بسته کامل» به کار می گرفتند—از طراحی و مهندسی گرفته تا برنامه ریزی، طراحی داخلی، معاملات املاک و بانکداری. هریت معمار بود؛ برندا در ابتدا مسئول ثبت اسناد شهرستان سانتا باربارا بود و بعداً در زمینه املاک فعالیت کرد؛ ویلمینا بانکدار بود؛ میلدرد در یوسی ال ای هنر خواند و در زمینه طراحی داخلی کار کرد. برت، تنها برادر خانواده، معلمی در پالو آلتو، کالیفرنیا شد. حرفه. از سال ۱۹۱۲ تا ۱۹۲۲، او با پدرش که یک پیمانکار عمومی محلی بود، همکاری کرد و خانه هایی طراحی نمود. پس از بازنشستگی پد
رش در ۱۹۲۲، مودی به عنوان معاون مهندس شهر مشغول به کار شد و تا ۱۹۲۵ در این سمت باقی ماند. پس از زلزله ۱۹۲۵ سانتا باربارا، او به همراه جورج موریسون، که در دفتر مهندسی عمران رئیس او بود، یک شراکت تجاری تشکیل دادند و در مناطق برنامه ریزی شده در گولیتا و ایلا ویستا کار کردند. در ۱۹۳۲، مودی یک استودیو برای خواهرش میلدرد در شماره ۱۰۸۶ خیابان کوست ویلیج طراحی کرد. این مکان ابتدا به عنوان استودیوی هنری میلدرد و بعدها به عنوان مغازه عتیقه فروشی و اتاق چای مورد استفاده قرار گرفت. در طول دهه ۱۹۳۰، مودی مجموعه ای از خانه های داستانی کوچک و جذاب ساخت که در دوران رکود بزرگ در ایالات متحده مقرون به صرفه بودند. برخی از نخستین خانه هایی که او ساخت—شش کلبه در پریوینکل لین در مونتسیتو، کالیفرنیا—منجر به دریافت سفارش های دیگری برای ساخت شش خانه دیگر در رزمری لین شد. در دهه ۱۹۴۰، جورج اوون نپ، مودی را مأمور ساخت خانه هایی برای کارگران خود در املاک "آرکادی" در مونتسیتو کرد. معمولاً هریت طراحی فضاها را انجام می داد؛ پیمانکار مورد علاقه اش، دیکسون اچ. مک کوئیدی، خانه ها را می ساخت؛ میلدرد بر طراحی داخلی و یافتن عتیقه ها تمرکز داشت؛
برندا به عنوان مأمور املاک یا ضامن اسناد فعالیت می کرد؛ و گاهی ویلمینا خدمات بانکی ارائه می داد. به دلیل محدودیت منابع ناشی از جیره بندی جنگ جهانی دوم، خواهران اغلب از قطعات معماری بازیافتی استفاده می کردند که به کلبه ها ظاهری منحصربه فرد می بخشید. بسیاری از املاک بزرگ در دوران رکود برای کاهش مالیات تخریب شدند که فرصتی برای بازیافت تیرهای چوبی، درها، پنجره ها و سایر وسایل ایجاد کرد. آثار مودی همچنین با سقف های بلند، فضاهای ذخیره سازی در گوشه های نامنظم، ورودی های کوچک شیروانی، نمای تخته و الوار، گوشه های زاویه دار، شیشه های پنجره لوزی شکل، طاقچه دیواری و انواع سقف های گوناگون، از جمله سقف های شیروانی متقاطع با شیب های نامتقارن، شیروانی های نابرابر و سقف های چوبی، شناخته می شود. حدود سه دوجین از طراحی های مودی شناسایی شده اند و بسیاری از آن ها در فهرست کمیسیون آثار تاریخی ثبت شده اند، از جمله خانه ای در شماره ۱۷۰ خیابان میدل در مونتسیتو. بازنشستگی و درگذشت. مودی در سال ۱۹۵۰ بازنشسته شد و در ۹ مارس ۱۹۶۶ در سانتا باربارا درگذشت.
فرشته () داستانی از هانس کریستیان آندرسن است که در سال ۱۸۴۳ منتشر شد. این داستان در کنار سه داستان دیگر در مجموعه "افسانه های جدید" منتشر شد و با استقبال بسیار خوبی از سوی منتقدان دانمارکی مواجه گردید. داستان. در ابتدای داستان، کودکی خوب و پاک دل از دنیا رفته و فرشته ای از سوی خداوند او را در آغوش می گیرد تا به بهشت ببرد. آن دو پیش از رسیدن به آسمان، بر فراز جاهایی که کودک در آن ها بازی کرده بود پرواز می کنند و از باغ ها و دشت ها گل هایی را برای انتقال به باغ های آسمانی برمی گزینند. کودک دسته گلی از گل های زیبا جمع می کند؛ گل سرخ شکسته ای را که شاخه اش به دست انسانی بدکار شکسته شده، انتخاب می کند تا در بهشت شکوفا شود. آن ها به پرواز خود ادامه می دهند و شب هنگام به یکی از کوچه های تنگ و تاریک شهر می رسند. در میان زباله ها و خاکسترها، گلدان شکسته ای با توده ای از خاک دیده می شود که ریشه های یک گل صحرایی پژمرده را در خود دارد. فرشته آن را برمی دارد و به کودک می گوید: «این گل را نیز با خود می بریم. در راه، داستانش را برایت خواهم گفت.» فرشته توضیح می دهد که در همان کوچه، پسربچه ای بیمار و ناتوان در زیرزمینی تاریک
زندگی می کرده که توانایی حرکت نداشته و تنها در روزهای خاصی از سال، پرتو آفتاب به اتاقش می تابیده است. روزی پسر همسایه شاخه ای از گل های صحرایی برای او آورده که یکی از آن ها ریشه داشت. گل را در گلدانی کوچک در کنار تخت گذاشتند و کودک هر روز با عشق از آن مراقبت کرد. این گل، تنها دارایی و شادی پسرک بود. او با آن حرف می زد، آن را می بویید و در رویاهایش به باغ هایی می رفت که پر از این گل ها بود. زمانی که اجلش فرارسید، نگاهی آخر به گل انداخت و به سوی خداوند رفت. یک سال بعد، هنگام اسباب کشی، گل پژمرده و گلدان شکسته را بیرون انداختند. اکنون فرشته آن گل را برای بردن به بهشت برگزیده، چرا که بیش از زیباترین گل های قصر پادشاهی، شادی بخشیده بود. کودک با شگفتی از فرشته می پرسد: «تو چگونه این را می دانی؟» فرشته لبخند می زند و پاسخ می دهد: «زیرا آن کودک بیمار خود من بودم.» در همان لحظه، کودک چشمانش را می گشاید و چهرهٔ شاد فرشته را می بیند. آن دو اکنون در بهشت هستند؛ جایی که خداوند کودک را در آغوش می گیرد، بال های سپیدی به او می بخشد و همراه با فرشته اش، در دایره ای از شادی ابدی به پرواز درمی آیند. خداوند تمامی گل ها را بر سین
ه می فشارد، اما گل پژمردهٔ صحرایی را می بوسد، صدایی به آن می بخشد و به جمع فرشتگانی می فرستد که در ستایش بی پایان پیرامون تخت خداوند می چرخند. زمینه و نگارش. آندرسن از دوران نوجوانی به موضوعات احساسی مانند «مرگ کودک» علاقه مند بود. او پیش تر شعر «کودک در حال مرگ» را نوشته بود. احتمالاً انگیزهٔ مستقیم برای نگارش «فرشته» مرگ دختر یکی از دوستان صمیمی اش، ادوارد کولین، بوده است. این داستان با سلیقهٔ زمان خود هماهنگ بود و محبوبیت فراوانی یافت. تصویر چاپی فرشته و کودک میلیون ها نسخه فروخت.
ادیت نورثمن (۱۸۹۳–۱۹۵۶) یکی از نخستین زنان معمار در جنوب کالیفرنیا و اولین زن دارای پروانه معماری در لس آنجلس بود. او بر روی طیف گسترده ای از ساختمان ها در این منطقه کار کرد که شامل بناهای مسکونی و تجاری می شد. زندگی و تحصیلات اولیه. ادیت مورتنسن نورثمن در ۸ اکتبر ۱۸۹۳ در دانمارک از پدری دانمارکی و مادری سوئدی زاده شد. خانواده او زمانی که نه ساله بود به نروژ مهاجرت کردند و او دوران دبیرستان خود را در آنجا گذراند. سپس به کپنهاگ رفت تا در "مدرسه استدیوی هنر" به تحصیل هنر بپردازد. خانواده او در سال ۱۹۱۴ به ایالات متحده مهاجرت کردند و چند سال بعد، نورثمن به بریگام سیتی، یوتا رفت و به عنوان کتابدار مشغول به کار شد. در آنجا به معماری علاقه مند شد و در سال ۱۹۱۸ به سالت لیک سیتی نقل مکان کرد و به عنوان طراح معماری برای یوجین آر. ویلون کار کرد. به دلیل مشکلات سلامتی، نورثمن در سال ۱۹۲۰ به لس آنجلس نقل مکان کرد و در دفتر معماری کلارنس جی. اسمیل "(Clarence J. Smale)" مشغول به کار شد و در نهایت به مقام سرطراح او رسید. او در سال ۱۹۲۶ شرکت خود را تأسیس کرد اما تقریباً بلافاصله در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی برای تحصیل در رشته
معماری ثبت نام کرد. او در سال ۱۹۳۰ مدرک خود را از این دانشگاه دریافت کرد و در سال بعد پروانه معماری ایالت را اخذ کرد. حرفه. نورثمن در دوران رکود بزرگ فعالیت حرفه ای خود را آغاز کرد و در طول ۲۵ سال کاری خود، بیش از صد ساختمان در سبک های مختلف طراحی کرد که شامل خانه های تک خانواری، مجتمع های مسکونی، هتل ها، یک کلیسا، یک کنیسه، کارخانه ها، جایگاه های سوخت و دیگر ساختمان های تجاری بود. او ساختمان های مسکونی متعددی را در مناطق مختلف جنوب کالیفرنیا از جمله بورلی هیلز، هنکاک پارک ("Hancock Park")، ویلمیر پارک ("Wilshire Park")، لس فلیز، لس آنجلس ("Los Feliz, Los Angeles") و پالم اسپرینگز ("Palm Springs") طراحی کرد. سبک معماری او ترکیبی از سبک های سنتی اروپایی (مانند کلیسای لوتری دانمارکی و "Normandie Mar Apartment Hotel") و سبک مدرن مینیمال آمریکایی همراه با عناصر استریم لاین مدرن بود. برخی از مشتریان او با صنعت سینما در ارتباط بودند، از جمله بازیگر ژان هرشولت. او همچنین مشاور فیلم "زنی که مردی را تعقیب می کند" ("Woman Chases Man") بود که شخصیت اصلی آن یک معمار بود. یکی از بزرگ ترین قراردادهای او با شرکت یونیون اوی
ل ("Union Oil") بود که برای آن بیش از ۵۰ جایگاه سوخت را از سن دیگو تا ونکوور طراحی کرد. این شرکت در سال ۱۹۳۴ دو پتنت برای طراحی های او در جایگاه های سوخت دریافت کرد. هتل آپارتمان نورماندی مار که توسط نورثمن در فرزنو طراحی شد، از قصرهای فرانسوی الهام گرفته شده و دارای سقف های شیب دار، پنجره های چندلایه با منتن، برجک های تزئینی و گچ بری های برجسته است. این بنا تنها اثر شناخته شده او در دره سن خواکین محسوب می شود. در طول جنگ جهانی دوم، نورثمن در سپاه مهندسان ارتش ایالات متحده ("United States Army Corps of Engineers") بر روی استحکامات، بیمارستان ها، سرویس های بهداشتی و دیگر پروژه های ساختمانی کار کرد. پس از جنگ، او به کار خصوصی بازگشت و تخصص خود را در طراحی مجتمع های مسکونی و هتل های بزرگ در لس آنجلس و پالم اسپرینگز متمرکز کرد. در اوایل دهه ۱۹۵۰، نورثمن به بیماری پارکینسون مبتلا شد و به دلیل ناتوانی در نگه داشتن مداد، ناچار به بازنشستگی شد. او در سال ۱۹۵۶ در سالت لیک سیتی ("Salt Lake City") درگذشت. ستون نویس مستقر در واشینگتن، دی.سی. جک اندرسون، برادرزاده نورثمن بود.
مادران صلح (به کردی: "Dayîkên Aşitîyê"، به ترکی: "Barış Anneleri") یک جنبش حقوق مدنی زنان در ترکیه است که هدف آن پیشبرد صلح بین گروه های قومی مختلف ترکیه از طریق روش های غیرخشونت آمیز است. تاریخچه. قدمت مادران صلح به سال برمی گردد. یکی از اعضای مجمع مؤسس این بیان می کند: «ما دور هم جمع شده بودیم تا بگوییم که جنگ کثیف باید پایان یابد و بین ترک ها و کردها صلح برقرار شود.» بسیاری از زنان گرفتار در جنگ یکی از بستگان نزدیک خود را در درگیری ترکیه و کردها از دست داده اند. به نقل از ترکیه بوزکورت «ما در سال به عنوان مادرانی که فرزندان شان یا در کوه بودند یا در زندان بودند یا در جنگ جان خود را از دست داده بودند گرد هم آمدیم.» جنبش مادران صلح در استانبول و دیاربکر مستقر هستند. این جنبش به دلیل اعتراضات و پرونده های قضایی خود بارها در خبرها مطرح شده است. در سال ، عفو بین الملل گزارش داد که ادعا می شود هیئتی از مادران صلح، پس از سفر به عراق همسایه برای میانجی گری بین دو طرف درگیری های داخلی در اقلیم کردستان در شمال عراق، مورد شکنجه و بدرفتاری قرار گرفته اند. ارن کسکین، وکیل مدافع ایشان، پس از انتشار شرح شکنجه ادعایی مادر
ان صلح در یک روزنامه، به دلیل توهین به ارتش محاکمه شد. در ژوئن ، مویسر گونز و سکینه آرات از فعالان این جنبش، پس از مراجعه به ستاد کل نیروهای مسلح ترکیه در اوت برای ارائه پرونده خود، هرکدام به یک سال زندان و لیر ترکیه توسط دادگاه کیفری چهارم آنکارا محکوم شدند. اتهام این دو نفر ستایش از یک سازمان جدایی طلب و رهبر آن بود. این حکم بعداً به ماه کاهش یافت. در ژوئیه ، بیست و چهار عضو از مادران صلح که بین تا سال سن داشتند، توسط دادگاه کیفری چهارم دیاربکر به اتهام «تبلیغات جدایی طلبانه» مجرم شناخته شده و به ماه زندان محکوم شدند. در اوت ، گروهی از مادران صلح یک راهپیمایی صلح از دیاربکر و آنکارا ترتیب دادند و در نزدیکی مقر ستاد کل نیروهای مسلح ترکیه در آنکارا تحصن کردند.
این فهرستی است از آثار منتشرشده توسط هانس کریستیان آندرسن. فهرست با برخی از نسخه های پس از مرگ نویسنده نیز تکمیل شده است. سال درج شده در هر مدخل به نخستین نسخه دانمارکی آن اثر اشاره دارد. همه این آثار به دلیل درگذشت آندرسن بیش از صد سال پیش، در مالکیت عمومی قرار دارند. آثار بر اساس نوع. داستان های کوتاه کودکانه. کتاب تصویر بدون تصویر (سری کامل). سری داستان هایی که در قالب شب های متوالی روایت می شوند. در این مجموعه، راوی -که نقاشی ندارد- هر شب داستانی می گوید که از مشاهداتش در سفرهای ذهنی خود الهام گرفته است. برخی از شب ها شامل دیدارهایی با افراد معمولی، مناظر شگفت انگیز یا اندیشه هایی شاعرانه درباره جهان هستند. برای مثال: این مجموعه در اصل بین سال های ۱۸۳۹ تا ۱۸۴۷ منتشر شد و یکی از برجسته ترین نمونه های داستان نویسی شاعرانه آندرسن به شمار می رود. مجموعه ها. آثار آندرسن در چندین مجموعه منتشر شده اند، مانند: هر مجموعه شامل داستان هایی است که برخی در شماره های مجزا، برخی برای نخستین بار و برخی در قالب نسخه های کامل تر گردآوری شده اند. به عنوان مثال، "افسانه های جدید، جلد اول" شامل داستان هایی چون «فرشته»، «بلبل»
، «دو عاشق» و «اردک زشت» است. اشعار. آندرسن علاوه بر داستان نویسی، شاعری پرکار نیز بود. او چندین مجموعه شعر منتشر کرد از جمله: او همچنین اشعاری برای کتاب های موسیقی، اپراها، و آثار نمایشی نوشت. نمایشنامه ها. او چندین نمایشنامه نوشت که برخی از آن ها به صورت اپرا، کمدی یا درام شاعرانه منتشر شده اند: غیرداستانی. آندرسن در حوزه های گوناگون غیرداستانی نیز نوشت: مقاله ها و نوشته های پراکنده. آثار آندرسن همچنین شامل مقالات، نامه ها، انتقادات ادبی و سفرنامه هایی است که بازتابی از افکار، زندگی شخصی و تعاملات ادبی او هستند.
مورین بانیان (زادهٔ ۲۷ فوریهٔ ۱۹۴۶ در آروبا) یک آروبایی-آمریکایی و گوینده خبرهای تلویزیونی است. او به مدت ۲۲ سال از ۱۹۷۳ تا ۱۹۹۵ گویندهٔ اصلی شبکه WUSA بود. در سال ۱۹۹۹، او به تلویزیون بازگشت و به عنوان مجری مشترک WJLA-TV فعالیت کرد و به افزایش رتبهٔ این شبکه تا جایگاه دوم بازار کمک کرد. بانیان از بنیان گذاران و اعضای هیئت مدیرهٔ بنیاد بین المللی رسانه های زنان و از بنیان گذاران انجمن ملی روزنامه نگاران سیاه پوست است. او همچنین رئیس شرکت «مورین بانیان کامیونیکیشنز» است. او در سال ۱۹۹۲ به عنوان «واشینگتنی سال» شناخته شد و به تالار مشاهیر شعبهٔ واشینگتن انجمن روزنامه نگاران حرفه ای، «حلقه نقره ای» آکادمی ملی هنرها و علوم تلویزیون (NATAS) و باشگاه پیشگامان پخش واشینگتن راه یافت. زندگی نامه. اوایل زندگی. بانیان بزرگ ترین دختر از سه فرزند بود و در ۱۱ سالگی به همراه خانواده اش در میلواکی، ویسکانسین ساکن شد. والدینش، ویلهلمینا و آرتور، اهل گویان بودند و به آروبا مهاجرت کرده بودند. پس از درگذشت مادرش، ویلهلمینا که پرستار بود، بانیان و خانواده اش همچنان به دنبال فرصت های تحصیلی بودند؛ در مقطعی، تمامی اعضای خانواده در
کالج ها و دانشگاه های محلی ثبت نام کرده بودند و هر یک در حال تحصیل در مقطع کارشناسی بودند. اوایل دوران حرفه ای. بانیان حرفهٔ روزنامه نگاری خود را به عنوان یک خبرنگار مستقل در "میلواکی ژورنال" آغاز کرد، درحالی که در دانشگاه ویسکانسین-میلواکی مشغول تحصیل بود. سپس به مشاغل تلویزیونی در WGBH-TV بوستون و WCBS-TV در نیویورک روی آورد، پیش از آن که در سال ۱۹۷۳ به واشینگتن بیاید و به WTOP-TV (که اکنون WUSA-TV نام دارد) بپیوندد، ایستگاهی که به دلیل تیم اخبار شاهد عینی خود، شامل مکس رابینسون، گوردون پیترسون و وارنر وولف، شناخته می شد. ارتقا به مجری گری. بانیان که در ابتدا به عنوان خبرنگار و مجری مشترک اخبار آخر هفته در کنار پاتریک مک گراث فعالیت می کرد، پس از پیوستن رابینسون به اخبار ای بی سی در سال ۱۹۷۸، به مجری مشترک بخش خبری ساعت ۶ عصر در کنار گوردون پیترسون ارتقا یافت (یک دهه بعد، او بخش خبری ساعت ۱۱ شب را نیز به مسئولیت های خود اضافه کرد). او در کنار دیگر اعضای تیم خبری محلی، از جمله گزارشگر ورزشی گلن برنر و هواشناس گوردون بارنز، فعالیت کرد. بانیان علاوه بر پوشش اخبار مهم محلی، ملی و بین المللی، مجری برنامه های تحل
یلی برنده جایزه "۲۲:۲۶" و "استودیو ناین" نیز بود. ترک WUSA. در ۱۱ دسامبر ۱۹۹۵، پس از آن که مدیریت WUSA به او پیشنهاد تنزل مقام و کاهش حقوق برای ماندن در ایستگاه را داد، بانیان با اعلام استعفای خود در بخش خبری ساعت ۶ عصر، بینندگان را غافلگیر کرد. پس از خروج او، رتبه بندی کانال ۹ کاهش یافت و جایگاه نخست خود را به رقیبش WRC-TV واگذار کرد. بازگشت به تلویزیون واشینگتن. بانیان برای مدت کوتاهی در ام اس ان بی سی فعالیت کرد و همچنین یک شرکت روابط عمومی را اداره کرد، تا این که در فوریه ۱۹۹۹ به تلویزیون واشینگتن بازگشت و جایگزین پل بری به عنوان مجری اصلی در WJLA-TV شد. پنج سال بعد، او دوباره با دوست قدیمی و همکار سابقش در WUSA، گوردون پیترسون، در اخبار ساعت ۶ عصر همکاری کرد. این همکاری باعث شد WJLA از جایگاه سوم به جایگاه دوم در آن بازهٔ زمانی، پس از WRC، صعود کند. در ۹ ژانویه ۲۰۱۷، شرکت سینکلر، مالک WJLA، اعلام کرد که قرارداد بانیان تمدید نخواهد شد. آخرین بخش خبری او در WJLA در ۳۱ ژانویه ۲۰۱۷ پخش شد. زندگی شخصی. در طول سال هایی که در واشینگتن فعالیت می کرد، بانیان جوایز متعددی دریافت کرد. او همچنین در دانشکدهٔ عالی روز
نامه نگاری دانشگاه کلمبیا و دانشکدهٔ عالی آموزش دانشگاه هاروارد تحصیل کرد و در سال ۱۹۸۰ مدرک کارشناسی ارشد خود را دریافت کرد.
الیزابت بوجی گریگوری (۵ اکتبر ۱۹۲۰ – ۱۰ آوریل ۲۰۰۱) یک زیست شیمی دان آمریکایی بود که در آزمایشگاه "سلمن واکسمن" در دانشگاه راتگرز، استرپتومایسین، نخستین آنتی بیوتیک مؤثر بر "مایکوباکتریوم توبرکلوزیس" را کشف کرد. واکسمن در سال ۱۹۵۲ جایزه نوبل پزشکی را دریافت کرد و اعتبار این کشف را به خود اختصاص داد. اوایل زندگی و تحصیلات. الیزابت بوجی فرزند چارلز بوجی و مدلین توربت بود. پدر بوجی تحصیلاتی فراتر از دبیرستان نداشت، اما به تحصیل دخترش اهمیت می داد. او دخترش را به کنجکاوی و تحلیل گری تشویق می کرد و باعث شد که بوجی فردی با اراده و تحلیل گر باشد. بوجی در کالج زنان نیوجرسی میکروب شناسی خواند. او دانشجوی کارشناسی ارشد در دانشگاه راتگرز بود و با "سلمن واکسمن" همکاری می کرد. پایان نامه کارشناسی ارشد او با عنوان "تولید مواد آنتی بیوتیکی توسط آسپرژیلوس فلاووس و کئتومیوم کوکلیودس" بر بهینه سازی تولید فلاویسین و کئتومین تمرکز داشت. حرفه. بوجی بر روی عوامل ضدمیکروبی کار می کرد که می توانستند از گیاهان در برابر بیماری مرگ نارون محافظت کنند. در سال ۱۹۴۴، بوجی، واکسمن و آلبرت شاتز استرپتومایسین را در کشت های موجودات خاک زی شناس
ایی کردند، آنتی بیوتیکی که مشخص شد علیه مایکوباکتریوم توبرکلوزیس فعال است. به بوجی گفته شد که نامش در ثبت اختراع نیاید، زیرا «روزی ازدواج خواهد کرد و تشکیل خانواده خواهد داد». واکسمن در سال ۱۹۵۲ جایزه نوبل پزشکی را دریافت کرد و تمامی اعتبار کشف استرپتومایسین را به خود اختصاص داد. واکسمن ادعا کرد که بوجی بیش از شاتز در این کشف نقش داشته است. او همچنین مقالاتی دربارهٔ کشف خود منتشر کرد که به ندرت به کمک هایی که دریافت کرده بود اشاره می کرد. در نهایت، به بوجی ۰٫۲٪ از حق امتیاز استرپتومایسین تعلق گرفت. پس از کشف استرپتومایسین، بوجی بر روی میکرومونوسپورین، یک گلیکوپروتئین رنگدانه دار که علیه باکتری های گرم-مثبت فعال بود، کار کرد. بوجی در شرکت مرک مشغول به کار شد و اسید پیرازینوئیک و پنی سیلین را به عنوان آنتی بیوتیک هایی علیه مایکوباکتریوم توبرکلوزیس ارزیابی کرد. او چندین مادهٔ ضدمیکروبی را توسعه داد. زندگی شخصی و مرگ. الیزابت بوجی پس از فارغ التحصیلی با فرانسیس جوزف گرگوری ازدواج کرد که او نیز به عنوان میکروبیولوژیست در آزمایشگاه واکسمن کار می کرد. بوجی پس از بزرگ کردن خانواده اش، سرانجام به محیط دانشگاهی بازگشت
تا مدرکی در علم کتابداری دریافت کند. دخترش، آیلین گرگوری، میکروبیولوژیستی در کالج رولینز است و گفته است که مادرش «به خاطر عشق به علم تحقیق می کرد، نه برای شهرت». الیزابت بوجی در ۱۰ آوریل ۲۰۰۱ درگذشت. کشف استرپتومایسین. در کشف استرپتومایسین، سه نفر نقش برجسته ای ایفا کردند: واکسمن، شاتز و بوجی که بعدها با نام الیزابت گرگوری شناخته شد. این سه نفر همکاری نزدیکی با یکدیگر داشتند و در نهایت، به عنوان یک گروه، استرپتومایسین را کشف کردند. واکسمن بیشترین اعتبار تاریخی را دریافت کرد. با نگاهی به مشارکت های انجام شده در مطالعه و کشف استرپتومایسین، بوجی به اندازهٔ شاتز، و شاید حتی بیشتر، در این روند نقش داشت. با این حال، پاداشی که به هر یک از مشارکت کنندگان تعلق گرفت، نابرابر بود. شاتز برای دریافت حق امتیاز، از واکسمن شکایت کرد، اما زمانی که سهم هر یک تعیین شد، واکسمن ۱۰٪، شاتز ۳٪ و باقی اعضای آزمایشگاه در مجموع ۷٪ دریافت کردند که از آن میان، سهم بوجی تنها ۰٫۲٪ بود. هنگام ثبت حق امتیاز، نه واکسمن و نه شاتز نام بوجی را وارد نکردند و دلیل آن را این گونه بیان کردند که این موضوع اهمیتی ندارد، چون روزی ازدواج خواهد کرد و بچه
دار خواهد شد. هنگام امضای اولیهٔ ثبت حق امتیاز، بوجی یک گواهی نامه امضا کرد. در این گواهی نامه، بوجی اظهار کرده بود که اطلاعات مربوط به استرپتومایسین را از واکسمن و شاتز دریافت کرده و هیچ نقشی در کشف آن نداشته است. با این حال، بعدها دخترانش از قول او نقل کردند که اگر جنبش آزادی زنان در آن زمان وجود داشت، او نیز در ثبت حق امتیاز استرپتومایسین اعتبار دریافت می کرد. شاتز توضیح داده است که «این واقعیت که واکسمن از او خواست تا این کار را انجام دهد، نشانگر استعداد و شایستگی او بود»، که اهمیت کار بوجی و کم ارزشی ای که در قبال آن دریافت کرد را آشکار می کند.
ایدیت (؛ حوالی ۹۱۰ – ۹۴۶) یکی از اعضای دودمان وسکس و یک ملکه آلمانی از سال ۹۳۶ به دلیل ازدواج با شاه اتوی یکم بود. زندگی نامه. ایدیت در پادشاهی انگلستان به دنیا آمد. پدرش ادوارد مهتر پادشاه انگلستان و مادرش آلفلاد همسر پادشاه بود و از این رو نوه پادشاه آلفرد کبیر محسوب می شود. او یک خواهر بزرگتر به نام ایدگیفو داشت. او ظاهراً سال های اولیه اش را در نزدیکی وینچستر در وسکس گذراند، و مکرراً با دربار رفت و آمد می کرد و احتمالاً دوران جوانی اش را بیشتر با مادرش گذراند و مدتی را در یک صومعه زندگی کرد. به درخواست پادشاه فرانک خاوری هاینریش مرغ گیر که می خواست ادعای برابری کند و اتحاد بین دو پادشاهی ساکسون را تضمین کند، برادر ناتنی او، پادشاه اتلستن خواهرانش ایدیت و ادگیوا را به پادشاهی آلمان فرستاد. به پسر ارشد هنری و وارث تاج و تخت، اتو دستور داده شد که هر کدام را که بیشتر از همه خوشش می آید، انتخاب کند. اتو ادیت را برگزید که به گفته هروتسویتا، زنی «با قیافه نجیب پاک، شخصیت برازنده و ظاهر واقعاً سلطنتی» بود و این دو در سال ۹۳۰ با هم ازدواج کردند. در سال ۹۲۹ شاه اتوی یکم شهر ماگدبورگ را به عنوان مهریه به ایدیت خود ا
عطا کرده بود. ایدیت علاقه خاصی به این شهر داشت و اغلب در آنجا زندگی می کرد. در سال ۹۳۶ هاینریش مرغ گیر مرد و پسر ارشد او، اتو، شوهر ایدیت در کلیسای جامع آخن تاج گذاری کرد. گزارشی که از مراسم تاج گذاری توسط تاریخ نگار قرون وسطی ویدوکین اهل کوروی نوشته شده است، هیچ اشاره ای به تاج گذاری همسر او در این زمان ندارد، اما بر اساس وقایع نگاری اسقف تیتمار از مرسبورگ، ایدیت با این حال به عنوان ملکه تدهین شد، هرچند در یک مراسم جداگانه. به عنوان همسر سلطنتی، ایدیت مسئولیت های معمول یک «بانوی اول» را انجام می داد: وقتی که نام او در اسناد حضور دارد، معمولاً به هدایا به صومعه های مورد علاقه دولت یا یادبودهایی برای زنان مقدس و قدیسین مربوط می شود. در این زمینه، او به نظر می رسد که دقیق تر از مادرشوهر بیوه اش، ملکه ماتیلدا بوده است که تنها یک اشاره از فعالیت های خیریه اش ثبت شده از دوره سلطنت ایدیت به دست آورده، احتمالاً رقابت هایی میان صومعه بندیکتینی سنت موریس که در سال ۹۳۷ توسط اتوی یکم و ایدیت در ماگدبورگ تأسیس شد (حدود یک سال پس از به تخت نشستن او) و کلیسای کوئدلیندبورگ بنیان نهاده شده توسط ملکه ماتیلدا، که او آن را به ع
نوان یادبودی برای شوهرش فقیدش، شاه هنری بنا کرده بود، وجود داشت. ایدیت شوهرش را در سفرهایش همراهی می کرد، اما در جنگ ها نه. در حالی که اتو در سال ۹۳۹ علیه دوک های شورشی ابرهارد فرانکونیا و گیلبرت از لورن می جنگید، او در صومعه لُرش در طول درگیری ها اقامت داشت. در سال ۹۴۱ او مصالحه ای میان شوهرش و مادرشوهرش ترتیب داد. مانند برادرش، اتلستن، ایدیت به پرستش سنت اجدادشان، سنت اسوالد از نورثامبریا وفادار بود و در معرفی این پرستشگاه به آلمان پس از ازدواجش با امپراتور نقش عمده ای داشت. تأثیر پایدار او ممکن است باعث شده باشد که برخی صومعه ها و کلیساها در دوک نشین ساکسونی به این قدیس اختصاص یابند. مرگ ایدیت در سال ۹۴۶، در حدود سی و شش سالگی، غیرمنتظره بود. به نظر می رسد اتوی یکم در غم از دست دادن همسر محبوب خود تا مدتی عزادار بوده باشد. او سرانجام در سال ۹۵۱ با آدلاید ایتالیا ازدواج کرد. مقبره. ایدیت در ابتدا در صومعه سنت موریس دفن شده بود، اما از قرن ۱۶ مقبره ادیث در کلیسای جامع ماگدبورگ قرار دارد. این مقبره مدت ها به عنوان یک گور نمادین در نظر گرفته می شد، اما در سال ۲۰۰۸ باستان شناسان در حین انجام کارهای ساختمانی در
این بنا، تابوت سربی داخل یک گور سنگی با نام او پیدا و آن را باز کردند. یک نوشته نشان داد که این بدن متعلق به ایدیت است که در سال ۱۵۱۰ میلادی دوباره دفن شده است. استخوان های خرد شده و ناقص در سال ۲۰۰۹ مورد بررسی قرار گرفتند و سپس در سال ۲۰۱۰ برای آزمایش به بریستول انگلستان برده شدند. تحقیقات در بریستول، با استفاده از آزمایش های ایزوتوپی تکنسیم-۹۹ام بر روی مینا دندان ها، بررسی کردند که آیا همان گونه که تاریخ نگاران نوشته اند او در وسکس و مرسیا به دنیا آمده و بزرگ شده است یا خیر. آزمایش بر روی استخوان ها و همچنین مطالعه مینا دندان های فک بالایی او نشان داد که این ها استخوانها حقیقتاً بقایای ایدیت هستند. آزمایش مینا نشان داد که فرد دفن شده در ماگدبورگ دورانی از عنفوان نوجوانی را در مناطق مرتفع آهکی وسکس سپری کرده است. این استخوان ها قدیمی ترین بقایای یافت شده از یک عضو خانواده سلطنتی انگلستان هستند. پس از انجام آزمایش ها، استخوان ها در ۲۲ اکتبر ۲۰۱۰ در تابوتی جدید از تیتانیوم در مقبره اش در کلیسای جامع ماگدبورگ دوباره دفن شدند.