Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مسابقات باشگاهی آسه آن ۲۰۲۲ (به اختصار ای سی سی ۲۰۲۲) قرار بود سومین دوره مسابقات باشگاهی آسه آن باشد، یک رقابت بین المللی فوتبال بین تیم های قهرمان باشگاه های داخلی وابسته به انجمن های عضو فدراسیون فوتبال آسه آن. این مسابقات در ابتدا قرار بود در سال ۲۰۲۰ برگزار شود، اما به دلیل دنیاگیری کووید-۱۹ به تعویق افتاد. در سال ۲۰۲۲، این مسابقات به دلیل دنیاگیری جاری و تغییر برنامه سایر مسابقات ۲۰۲۱ (از جمله مسابقات آسه آن ۲۰۲۰) به تعویق افتاد و بعداً لغو شد. این مسابقات به دلیل همه گیری جاری رسماً لغو شد. قرار بود این اولین دوره مسابقات باشگاهی آسه آن از سال ۲۰۰۵ باشد. قرار بود دوازده باشگاه در این رقابت ها شرکت کنند و جایزه نقدی برندگان حدود ۵۰۰،۰۰۰ دلار آمریکا تعیین شده بود. نحوه سهمیه بندی فدراسیون ها. باشگاه هایی از ۱۱ فدراسیون فوتبال زیر در ابتدا وارد این رقابت ها شدند: تیم ها. ۱۲ تیم زیر از ۹ فدراسیون، حضور خود را در این رقابت ها تأیید کردند. مالزی دو سهمیه مستقیم به مرحله گروهی داشت. تیم ایندرا برونئی، نماینده برونئی در ای اف سی کاپ ۲۰۲۰ بود، زیرا تنها باشگاه لیگ بود که الزامات مجوز باشگاه های ای اف سی را برآو
رده کرد. تیمور شرقی حضور خود را تأیید نکرد.
باشگاه فوتبال ماچیندرا (که قبلاً با نام ماچیندرا باهال کلاب شناخته می شد) یک باشگاه فوتبال حرفه ای نپالی است که در محله کلتوله در مرکز کاتماندو مستقر است و در لیگ دسته یک یادبود شهدا بازی می کند.
اورونزو رئاله (۲۴ اکتبر ۱۹۰۲ – ۱۴ ژوئیه ۱۹۸۸) سیاستمدار ایتالیایی بود که در دهه های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ به عنوان وزیر دادگستری خدمت کرد. زندگی نامه. رئاله در لچه در ۲۴ اکتبر ۱۹۰۲ متولد شد. او تحصیلات خود را در رشته حقوق به پایان رساند. رئاله عضو و دبیر حزب حزب جمهوری خواه ایتالیا بود. او به عنوان دبیر حزب نیز خدمت کرد. رئاله همچنین عهده دار سمت های کابینه شد. در ۴ دسامبر ۱۹۶۳ به عنوان وزیر دادگستری منصوب شد. او دوباره در دولت ائتلافی به رهبری آلدو مورو در ۲۴ فوریه ۱۹۶۶ وزیر دادگستری شد. دورهٔ او در ۲۴ ژوئن ۱۹۶۸ پایان یافت. سپس رئاله از ۱۲ دسامبر ۱۹۶۸ تا ۵ اوت ۱۹۶۹ به عنوان وزیر دارایی خدمت کرد. او برای بار دوم در ۲۷ مارس ۱۹۷۰ وزیر دادگستری شد و تا مارس ۱۹۷۱ در این سمت باقی ماند. سومین و آخرین دورهٔ او به عنوان وزیر دادگستری از ۲۳ نوامبر ۱۹۷۴ تا ۱۲ فوریه ۱۹۷۶ بود. در این دوره، رئاله دستورالعملی برای قانون عمومی تحت عنوان "Legge Reale" یا به طور رسمی قانون عمومی ۱۵۲ ایجاد کرد که در ۲۲ مه ۱۹۷۵ در پاسخ به بمب گذاری های گروه های راست گرا در برشیا معرفی شد. این قانون قدرت های نیروهای امنیتی ایتالیا را گسترش داد. رئاله در ۱
۴ ژوئیه ۱۹۸۸ درگذشت، در سن ۸۵ سالگی.
فرانکو رِویلیو (متولد ۳ فوریه ۱۹۳۵) یک استاد دانشگاه، بازرگان و سیاستمدار سوسیالیست ایتالیایی است که در سمت های مختلف در ادارهٔ عمومی ایتالیا خدمت کرده است. زندگی و تحصیلات. رِویلیو در سال ۱۹۳۵ در تورین متولد شد. او در همان شهر تحصیل کرد و پایان نامهٔ کارشناسی خود را دربارهٔ بهبود کارایی شرکت های دولتی نوشت. فعالیت حرفه ای. رِویلیو به عنوان استاد مالیهٔ عمومی در دانشگاه تورین فعالیت داشت. او عضو حزب سوسیالیست ایتالیا بود و از ۴ اوت ۱۹۷۹ تا ۲۸ ژوئن ۱۹۸۱ وزیر دارایی در کابینهٔ فرانچسکو کُسیکا بود. پس از دو سال ادامهٔ فعالیت در دانشگاه، در سال ۱۹۸۳ ریاست شرکت ملی انرژی ایتالیا (ENI) را بر عهده گرفت. هدف از انتصاب او، بازسازی و بهبود عملکرد شرکت بود. دوران مدیریتی او یکی از موفق ترین دوره های ENI محسوب می شود. او از خصوصی سازی به عنوان ابزاری برای بازسازی پرتفوی دارایی ها و استراتژی های سرمایه گذاری حمایت می کرد. دورهٔ مدیریتی او در ENI در نوامبر ۱۹۸۹ پایان یافت و امبرتو کولومبو جانشین او شد. در ۵ ژوئن ۱۹۹۰، رِویلیو به عنوان مشاور ارشد در تیم اروپایی شرکت Wasserstein Perella &amp; Co. منصوب شد و تا ۱۹۹۲ در این سم
ت باقی ماند. در سال ۱۹۹۲، وزیر بودجه در کابینهٔ جولیانو آماتو شد. دورهٔ او تا فوریهٔ ۱۹۹۳ ادامه یافت و بنیامینو آندراتا جایگزین او شد. در ۲۱ فوریه ۱۹۹۳، به عنوان وزیر دارایی منصوب شد. او به دلیل دخالت ادعایی در یک رسوایی رشوه خواری، در ۳۰ مارس ۱۹۹۳ از سمت خود استعفا داد. او همچنین عضو شورای شهر تورین و سناتور (۱۹۹۲–۱۹۹۴) بود. پس از ترک دولت و سیاست، رِویلیو به دانشگاه تورین بازگشت و همچنین مشاور ارشد Lehman Brothers از ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۷ بود. او رئیس و مدیرعامل شرکت انرژی تورین (۲۰۰۰–۲۰۰۶) و رئیس شرکت مخابراتی NNOICOM نیز بوده است. او استاد ممتاز دانشگاه تورین است.
رافائلو ریکاردی (مسکو، ۴ فوریه ۱۸۹۹ – رم، ۱۹۷۷) سیاستمدار فاشیست ایتالیایی بود. او وزیر تبادلات و ارزهای پادشاهی ایتالیا از اکتبر ۱۹۳۹ تا فوریه ۱۹۴۳ بود. زندگی نامه. ریکاردی از مادری روسی متولد شد و در جنگ جهانی اول به عنوان افسر سواره نظام خدمت کرد. پس از جنگ به جنبش فاشیستی نوپا پیوست و از بنیانگذاران بخش سنیگالیا از فاشیست های ایتالیایی در ژوئیه ۱۹۲۰ و چند ماه بعد بخش پسارو بود، جایی که هفته نامه "L'Ora" را تأسیس و اداره می کرد. او همچنین یکی از رهبران برجسته اسکادران های فاشیستی در مارکه بود و چندین عملیات علیه ضد فاشیستها هدایت کرد؛ در اکتبر ۱۹۲۲ یک عملیات تلافی جویانه به فوسومبرونه فرماندهی کرد که در آن فعال کمونیست جوزپه والنتی شکنجه و اعدام شد. برای فرار از حکم دستگیری بعدی به دلیل قتل عمد، به طور موقت با هویت جعلی به سیسیل رفت و در آنجا به مافیا سیسیل در قرار دادن کارگران معادن گوگرد در اتحادیه های فاشیستی کمک کرد. او به چهار ماه و پانزده روز زندان محکوم شد اما حکم با عفو اعلام شده توسط رژیم فاشیستی در ۲۲ دسامبر ۱۹۲۲ لغو شد. ریکاردی در سال ۱۹۳۹ خاطرات خود از دوران "اسکادریسمو" در مارکه را با عنوان "P
agine Squadriste" منتشر کرد. در دهه ۱۹۲۰ نماینده استانی حزب فاشیست ملی و دستیار خصوصی نماینده سیلویو گای بود و در ۱۹۲۴ به پارلمان ایتالیا انتخاب شد و دوباره در ۱۹۲۹ انتخاب شد. او در سال های بعد معاون وزارت ارتباطات و وزارت هوانوردی بود. در ۱۹۳۹ عضو مجلس فاسس ها و شرکت ها و کنسول عمومی میلیشیا داوطلب امنیت ملی شد. در ۳۱ اکتبر ۱۹۳۹ وزیر تبادلات و ارزها و رئیس مؤسسه ملی تبادل ارز و کمیسر مؤسسه ملی تجارت خارجی فاشیست شد. در ۱۹۴۲ درجه افتخاری حقوق از دانشگاه اربینو دریافت کرد. پس از سقوط فاشیسم در ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳ توسط دستور پیترو بادولیو دستگیر و به زندان رگینا کولی منتقل شد و توسط آلمانی ها آزاد شد. او به آلمان رفت و به جمهوری اجتماعی ایتالیا پیوست اما هیچ سمت سیاسی نداشت. پس از جنگ در ژوئیه ۱۹۴۷ در مورد قتل والنتی محاکمه شد اما به دلیل کمبود مدارک تبرئه شد. او در لوگانو سوئیس به زندگی خصوصی پرداخت و در رم در ۱۹۷۷ درگذشت.
سفارت ایتالیا در بوداپست (; ) نمایندگی دیپلماتیک جمهوری ایتالیا در مجارستان است. سفارت در بوداپست در خیابان اشتفانیا، در ناحیهٔ زوگلو قرار داشته و دفتر خدمات کنسولی در خیابان یاوُر در همان ناحیه قرار دارد. سفیر کنونی ایتالیا در مجارستان از ۱۴ ژوئن ۲۰۲۱، مانوئل جاکوآنجلی () است. ترویج زبان و فرهنگ ایتالیایی در مجارستان عمدتاً از طریق "مؤسسهٔ فرهنگی ایتالیا در بوداپست (") با برگزاری دوره های زبان و رویدادهای فرهنگی انجام می شود. تاریخچه. با ایجاد پادشاهی مجارستان در سال ۱۹۲۰، سفارت ایتالیا در نوامبر همان سال افتتاح شد؛ روابط به دلیل جنگ جهانی دوم بین سال های ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۵ موقتاً قطع شد. روابط دیپلماتیک در سال ۱۹۴۶ از سر گرفته شد و این مقر در سال ۱۹۶۴ به سفارت ارتقا یافت. ساختمان های سفارت و بخش کنسولی، دو بنای مجاور ساخته شده در ۱۹۰۷ بر پایهٔ طرح های معمار مجاری دیولا پارتوش هستند. سایر دفاتر دیپلماتیک ایتالیا در مجارستان. ایتالیا همچنین دارای سه کنسولگری افتخاری در نیردی هازا، پچ و سگد است. پیوند به بیرون. وبگاه سفارت ایتالیا در بوداپست وبگاه موسسه فرهنگی ایتالیا در بوداپست
کلیسای استپانوس مقدس (ارومیه) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر ارومیه، استان آذربایجان غربی ایران می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
صومعه بانوی ما مقدس (؛ Զմմառի վանք) یک صومعه متعلق به کلیسای کاتولیک ارمنی واقع در شهر بزمار، شهرستان کسروان لبنان می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
صومعه صلیب سفید (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر وانک، استان هادروت جمهوری آرتساخ می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای هریپسیمه مقدس (گوریس) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر گوریس، استان سیونیک ارمنستان می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای نیکوغایوس مقدس (نور ناخیجوان) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر نور ناخیجوان، روستوف-نا-دونو روسیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای پوغوس-پطروس مقدس (آستراخان) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر آستراخان، استان آستراخان روسیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کتاب «فتوای هسته ای از منظر حقوق بین الملل» (به انگلیسی: "Nuclear Fatwa Under International Law") اثری حقوقی به قلم جابر سیوانیزاد است که در سال ۲۰۱۷ توسط انتشارات آمریکایی «Supreme Century» منتشر شد. موضوع اصلی کتاب بررسی «جایگاه و ابعاد حقوقی فتوای هسته ای رهبر جمهوری اسلامی ایران در چارچوب حقوق بین الملل» است. بر اساس فتوای سید علی خامنه ای، استفاده از سلاح هسته ای ممنوع اعلام شده است. در این کتاب، برخی مباحث نقش محوری در «هندسه مفهومی» اثر دارند؛ از جمله ارجاع به «آرای دیوان بین المللی دادگستری»، قطعنامه های کمیسیون حقوق بین الملل سازمان ملل، و قواعد حاکم بر شکل گیری عرف در حقوق بین الملل.
کلیسای پوغوس-پطروس مقدس (گئورگیئفسک) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر گئورگیئفسک، سرزمین استاوروپول روسیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
سالواتوره فارینا (؛ زادهٔ ) ژنرال ارتش ایتالیا است، که در فاصله سال های ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۱ به عنوان رئیس ستاد نیروی زمینی ایتالیا فعالیت می کرد. او پیش از این به عنوان فرمانده نیروی کوزوو، وابسته نظامی در سفارت ایتالیا در لندن و فرمانده ستاد فرماندهی نیروی مشترک متفقین برونسوم خدمت کرده است. زندگی نامه. سالواتوره فارینا مدرک مهندسی برق را از دانشگاه پادوا، علوم استراتژیک را از دانشگاه تورین و سیاست بین الملل و روابط دیپلماتیک را از دانشگاه تریسته دریافت کرده است. او در سال ۱۹۷۶ وارد آکادمی نظامی ایتالیا در مودنا شد. او در ۲۷ فوریه ۲۰۱۸ رئیس ستاد ارتش ایتالیا شد. در ۱۵ فوریه ۲۰۲۴، پاپ فرانسیس، فارینا را به عنوان مدیر زیرساخت ها و خدمات در فرمانداری ایالت واتیکان منصوب کرد. حرفه نظامی. او در اوایل دوران کاری خود، سمت های مختلفی را در واحدهای عملیاتی بر عهده داشت: بین سال های ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۹، فرماندهی یک گروهان در گردان ۳۳ جنگ الکترونیک و گروهان هفتم از سپاه چهارم آلپاین را در ستاد باسانو دل گراپا بر عهده داشت. در سال های ۱۹۸۹–۱۹۹۰، او در فرماندهی نیروهای زمینی متحد ناتو در جنوب اروپا در ورونا خدمت کرد. در دسامبر ۱۹۹۲، ا
و به لشکر سوم بریتانیا در بولفورد منصوب شد، جایی که با درجه سرگردی، به عنوان افسر ستاد عملیات خدمت کرد. در سال ۱۹۹۴، او در فرماندهی تیپ آریته در پوردنونه خدمت کرد. بین سپتامبر ۱۹۹۵ و سپتامبر ۱۹۹۶، او فرماندهی گردان ارتباطات لئونسا در چیویتاوکیا را بر عهده داشت و در همان دوره، در شدیدترین مراحل عملیات مشترک تلاش-آیفور به رهبری ناتو نیز در بوسنی مستقر شد. از اکتبر ۱۹۹۶ تا سپتامبر ۱۹۹۹، او ریاست مرکز عملیات مشترک در ستاد کل دفاع ایتالیا را بر عهده داشت و تمام عملیات نظامی نیروهای مسلح ایتالیا را در بوسنی، آلبانی، مقدونیه، کوزوو و تیمور شرقی برنامه ریزی و هدایت می کرد. در سال های ۲۰۰۰–۲۰۰۱، او فرماندهی هنگ اول ارتباطات در میلان را بر عهده داشت. از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۷، او به عنوان وابسته نظامی در سفارت ایتالیا در لندن خدمت کرد. از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۰۸، او فرماندهی تیپ ارتباطات در آنزیو را بر عهده داشت. از اکتبر ۲۰۰۸ تا ژانویه ۲۰۱۰، او به عنوان معاون رئیس اداره سوم ستاد کل، مسئول برنامه ریزی مشترک، خدمت کرد. از ژوئیه ۲۰۱۱ تا اوت ۲۰۱۳، او رئیس اداره سوم - سیاست و برنامه ریزی نظامی - ستاد کل دفاع بود. از سپتامبر ۲۰۱۳ تا سپت
امبر ۲۰۱۴، او فرمانده عملیات مشترک ناتو در کوزوو بود. از سپتامبر ۲۰۱۴ تا مه ۲۰۱۵، او رئیس اداره تحول ارضی ارتش و از مه ۲۰۱۵ تا فوریه ۲۰۱۶، رئیس کمیته اجرای سند سفید دفاع بود. در ۴ مارس ۲۰۱۶، او نقش فرمانده فرماندهی نیروهای مشترک در برونسوم، هلند را بر عهده گرفت و به اولین افسر ایتالیایی تبدیل شد که پست فرمانده مشترک عملیاتی ناتو را بر عهده گرفت. او در ۲۱ فوریه ۲۰۱۸ از این سمت استعفا داد و ژنرال ریکاردو مارچیو جایگزین او شد. در ۲۲ دسامبر ۲۰۱۷، شورای وزیران او را به عنوان رئیس جدید ستاد ارتش منصوب کرد، سمتی که از ۲۷ فوریه ۲۰۱۸، برای یک دوره سه ساله در اختیار داشت. فارینا در ۲۶ فوریه ۲۰۲۱ از سمت خود کناره گیری کرد و به خدمت فعال خود ادامه داد. او در ۲۷ فوریه ۲۰۱۸ رئیس ستاد ارتش ایتالیا شد. در ۱۵ فوریه ۲۰۲۴، پاپ فرانسیس او را به عنوان مدیر اداره زیرساخت ها و خدمات فرمانداری ایالت واتیکان منصوب کرد. زندگی شخصی. سالواتوره فارینا و همسرش آملیا جیانا دو دختر و سه نوه دارند. در ۸ مارس ۲۰۲۰، آزمایش او برای سارس کووید، ویروسی که باعث بیماری کروناویروس ۲۰۱۹ می شود، مثبت اعلام شد. او گفت که حالش خوب است و در قرنطینه خانگی
به سر می برد. همچنین گزارش شده است که تا اطلاع ثانوی، فدریکو بوناتو جایگزین او خواهد شد.
کلیسای سارگیس مقدس (ارکج) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر ارکج، استان شاهومیان جمهوری آرتساخ می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای سارگیس مقدس (شاهومیان) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر شاهومیانی، شهرداری مارنئولی گرجستان می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده های ۱۸-۱۹ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای سارگیس مقدس (توریستسیخی) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر توریستسیخی، کاختی گرجستان می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای هوهانس مقدس (ملیک گیوغ) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر ملیک گیوغ، استان آراگاتسوتن ارمنستان می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
گاستونه گامبارا (؛ ۱۰ نوامبر ۱۸۹۰ – ) یک ژنرال ایتالیایی بود که در جنگ جهانی اول و دوم شرکت داشت. او در طول مداخله ایتالیا به نفع ملی گرایان در جنگ داخلی اسپانیا، عملکرد درخشانی داشت. در طول جنگ جهانی دوم، او نقش برجسته ای در لشکرکشی شمال آفریقا و سرکوب پارتیزان ها در یوگسلاوی داشت. زندگی نامه. جنگ جهانی اول. گامبارا که در ایمولا متولد شده بود، فعالیت نظامی خود را به عنوان یک افسر غیرمسئول آغاز کرد و سپس از آکادمی نظامی مودنا فارغ التحصیل شد. در طول جنگ جهانی اول، او در آلپینی خدمت کرد. در ژوئن ۱۹۱۶ در مونت چنگیو در فلات آسیاگو زخمی شد. در اواخر سپتامبر ۱۹۱۶، او به جبهه مقدونیه منتقل شد و در هنگ ۶۲ پیاده نظام «سیسیل» خدمت کرد. در مارس ۱۹۱۷، او به ایتالیا بازگردانده شد و در هنگ ۶ آلپینی در جبهه آلپین خدمت کرد. در سال ۱۹۱۸ به دلیل «شایستگی های جنگی» به درجه سرگردی ارتقا یافت و به عنوان فرمانده هنگ ۲۹ آردیتی منصوب شد. در ماه های آخر جنگ، به او سه مدال نقره شجاعت نظامی اعطا شد. بین دو جنگ. پس از فرماندهی گردان آلپینی «ادولو» در اوایل دهه ۱۹۲۰، او سمت های مختلفی در ستاد داشت. او در طول جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی، رئ
یس ستاد باستیکو بود. به دلیل مشارکت هایش در طول جنگ، گامبارا نشان صلیب شوالیه نشان نظامی ساووی را دریافت کرد. او در فوریه ۱۹۳۷ به درجه سرهنگی ارتقا یافت. در نوامبر ۱۹۳۸ به عنوان فرمانده سپاه داوطلب، سپاه ایتالیایی که در جنگ داخلی اسپانیا جنگید، منصوب شد. او در طول حمله کاتالونیا، و حمله نهایی جنگ داخلی اسپانیا، فرمانده کل سپاه لژیوناریو کوئرپو د اِجرسیتو بود. در ۳۰ مارس، نیروهای او آلیکانته را اشغال کردند. گامبارا از سال ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۰ سفیر ایتالیا در اسپانیا بود. جنگ جهانی دوم. در طول جنگ جهانی دوم، او در فرانسه، یوگسلاوی و لیبی جنگید. او در طول نبرد فرانسه (۱۹۴۰) فرماندهی سپاه پانزدهم ارتش و در طول جنگ یونان و ایتالیا (۱۹۴۱) فرماندهی سپاه هشتم ارتش را بر عهده داشت. در طول نبرد صحرای غربی، گامبارا به عنوان رئیس ستاد فرماندهی عالی در شمال آفریقا منصوب شد و فرماندهی سپاه بیستم ارتش ایتالیا را که توسط لشکر ۱۰۱ موتوری «تریسته» تشکیل شده بود، به همراه لشکر ۱۳۲ زرهی «آریته» که ۱۳۷ تانک M13/40 داشت، بر عهده داشت. سپاه بیستم ایتالیا تا اواخر نوامبر ۱۹۴۱ تحت کنترل رومل قرار نگرفت. در ۲۴ نوامبر ۱۹۴۱، در طول نبرد توتنزون
تاگ، رومل تلگرافی به رم فرستاد و از ژنرال انو فون رینتلن، وابسته نظامی آلمان در ایتالیا، خواست تا موسولینی را متقاعد کند که گامبارا را تحت فرماندهی خود قرار دهد. موسولینی با انتصاب رومل به عنوان فرمانده نیروهای محور در مارماریکا و قرار دادن سپاه بیستم ارتش ایتالیا در اختیار او، به درخواست های رومل پاسخ داد. واحدهای ایتالیایی تحت فرماندهی گامبارا به خوبی و شجاعانه جنگیدند. تا ۲۳ نوامبر، لشکر آریته با کمک لشکرهای تریسته و ساونا، برتری را به دست آورده بودند. در ۳ مارس ۱۹۴۲، گامبارا به عنوان رئیس ستاد فرماندهی عالی در شمال آفریقا توسط سپهبد کوریو بارباستی دی پرون جایگزین شد. از دسامبر ۱۹۴۲، گامبارا فرماندهی سپاه یازدهم ارتش را بر عهده داشت که در عملیات ضد پارتیزانی و سرکوب وحشیانه مردم در اسلوونی مشارکت داشت. در اردوگاه کار اجباری راب، هزار و پانصد نفر بی گناه بر اثر گرسنگی، محرومیت و فقدان مراقبت های پزشکی جان باختند. در اردوگاه گونارس، که شامل تعداد زیادی از سربازان یوگسلاوی سابق بود، ۴۲۰ نفر در اثر سوء تغذیه و رفتار وحشیانه جان باختند. گامبارا کاملاً از وضعیت آگاه بود، اما با این وجود فکر می کرد که می تواند یک
مزیت باشد. وقتی کمیسر عالی استان لیوبلیانا، امیلیو گرازیولی، به او مراجعه کرد تا از رفتار خشن با بازداشت شدگان شکایت کند («قطعاً همه آنها شدیدترین شواهد عدم فعالیت و گرسنگی را نشان می دهند»)، گامبارا با لحنی تند به او پاسخ داد: «اردوگاه کار اجباری به معنای اردوگاه پرواربندی نیست؛ یک فرد بیمار، فردی آرام است.» پس از پیوستن پادشاهی ایتالیا به متفقین، به لطف نامزدی رودولفو گرازیانی، او به عنوان رئیس ستاد ارتش ملی جمهوری خواه منصوب شد. در ۱۴ مه ۱۹۴۴، گامبارا بیمار شد و ارشمیده میشی به جای او انتخاب شد. اواخر عمر. در سال ۱۹۴۵، گامابرا در اردوگاه اسرای جنگی متفقین در کولتانو زندانی شد. در ژوئن ۱۹۴۵ او به طور بی شرمانه ای از ارتش مرخص شد. در سال ۱۹۴۷، گامبارا به دعوت فرانکو به اسپانیا مهاجرت کرد. او به ایتالیا بازگشت و در سال ۱۹۵۲ دوباره در ارتش ایتالیا پذیرفته شد. او در سال ۱۹۶۲ در رم درگذشت. پس از جنگ، جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی درخواست استرداد گامبارا را ناموفق اعلام کرد و او به همراه دیگر مظنونان به جنایات جنگی ایتالیایی هرگز محاکمه نشدند. دولت بریتانیا به دلیل تلاش آنها برای تقویت موضع ضد کمونیستی دولت ا
یتالیا پس از جنگ، چنین درخواست هایی را رد کرد. نام او در فهرست تحت تعقیب که توسط متفقین در سال ۱۹۴۷ تهیه شده بود، دیده می شود.
کلیسای هاروتیان مقدس (آیگستان) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر آیگستان، استان هادروت جمهوری آرتساخ می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
ماریا کارولینا ساووی (; – ) آریستوکرات اهل ایتالیا بود. وی از بدو تولد، شاهدخت ساووی بود. او کوچک ترین دختر ویکتور آمادئوس سوم ساردینیا بود و در سال ۱۷۸۱ با شاهزاده منتخب ساکسونی ازدواج کرد. او در هجده سالگی بر اثر آبله درگذشت. زندگی نامه. او که فرزند دوک و دوشس ساووی در کاخ سلطنتی تورین بود، دهمین فرزند و ششمین دختر این زوج بود. خواهران او شامل نوادگان آینده لوئی پانزدهم فرانسه، پرنسس ماریا جوزپینا، که در سال ۱۷۷۱ با لویی هجدهم آینده ازدواج کرد، و پرنسس ماریا ترزا، همسر شارل دهم آینده، که در سال ۱۷۷۳ ازدواج کرد، بودند. برادر شوهر خواهرانش، لویی شانزدهم نگون بخت بود. برادران او شامل سه پادشاه آخر ساردینیا از نسل اصلی بودند؛ شارل امانوئل چهارم آینده، ویکتور امانوئل اول و شارل فلیکس ساردینیا. پدرش در سال ۱۷۷۳ پس از مرگ پدربزرگش چارلز امانوئل سوم ساردینیا که ۴۳ سال بر ساردینیا حکومت کرده بود، پادشاه ساردینیا شد. پدرش تصمیم گرفت که ماریا کارولینا با شاهزاده آنتونی ساکسونی ازدواج کند، که در آن زمان شاهزاده منتخب ساکسونی و وارث حوزه انتخابیه بود. او پنجمین اما سومین پسر بازمانده از فردریک کریستین، منتخب ساکسونی، و
ماریا آنتونیا باواریا بود. پسرعموهای درجه یک آنتونی شامل لویی هجدهم و چارلز دهم فرانسه، برادران همسر ماریا کارولینا بودند. این زوج همچنین پسرعموهای درجه یک مشترک چارلز چهارم اسپانیا و فردیناند اول دو سیسیلی بودند، ماریا کارولینا از طریق مادر اسپانیایی اش و آنتونی از طریق پدرش. یکی دیگر از پسرعموهای ماریا کارولینا، پرنسس معروف دو لامبال بود. علیرغم التماس های ماریا کارولینا، او در ۲۹ سپتامبر ۱۷۸۱ به صورت وکالتی در کاخ استوپینیجی ازدواج کرد و پس از آن در ۲۴ اکتبر ۱۷۸۱ مراسم دیگری در درسدن با داماد واقعی اش برگزار شد. جشن ها در ساووی با مهمانی هایی در کاخ سلطنتی محل تولدش و کاخ گونتیری باشکوه برگزار شد. ماریا کارولینا در سپتامبر ۱۷۸۱ با اکراه خانه اش را ترک کرد. خانواده اش او را تا ورچلی همراهی کردند، زمانی که مجبور شدند او را از کالسکه بیرون بکشند تا برود. او در ۱۴ اکتبر به آگسبورگ، آلمان امروزی، رسید. پس از ورودش، او به عنوان یکی از بالاترین زنان دربار ساکسون رتبه بندی شد. مادر آنتونی، ماریا آنتونیا از باواریا، در سال ۱۷۸۰ درگذشت. بالاترین مقام زن، آمالی از زوایبروکن-بیرکنفلد، همسر فردریک آگوستوس سوم، حاکم وقت
ساکسونی، بود. او که از خانهٔ جدیدش راضی نبود، به آبله مبتلا شد و در ۲۸ دسامبر ۱۷۸۲ در درسدن درگذشت. در سرزمین مادری اش محبوب بود و در یک آهنگ فولکلور قدیمی که پس از مرگ زودهنگامش به افتخارش ساخته شد، به یاد آورده شد. — گیدو گوتزانو، شاعر پراکنده، کارولینا دی ساوویا. پس از مرگ او، آنتونی با ماریا ترزا از اتریش ازدواج کرد و صاحب چهار فرزند شد که همگی در نوزادی درگذشتند. شوهرش در سال ۱۸۲۷ در سن ۷۱ سالگی به عنوان پادشاه ساکسونی جانشین او شد. او در سردابه شماره ۳۰ در کلیسای کاتولیک هوفکرشه، درسدن به خاک سپرده شده است.
کلیسای هامبارتسوم مقدس (چالتر) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر ، استان روستوف روسیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است. نگارخانه. Exterior
یولاندا ساووی (; – ) آریستوکرات اهل ایتالیا بود. وی دختر بزرگ پادشاه ویکتور امانوئل سوم ایتالیا بود. زندگی نامه. او با نام های پرنس ایولاندا مارگاریتا میلنا الیزابت رومانا ماریا دی ساوویا در رم، ایتالیا، به عنوان بزرگ ترین فرزند و دختر پادشاه ویکتور امانوئل سوم ایتالیا و النا مونته نگرو به دنیا آمد. در جوانی، او یک ورزشکار عالی بود، به ویژه به شنا و سوارکاری علاقه داشت. در طول جنگ جهانی اول، روزنامه ها گزارش هایی مبنی بر نامزدی او با شاهزاده ولز، ادوارد هشتم آینده، که در سال ۱۹۱۸ در ایتالیا خدمت می کرد، منتشر کردند. هیچ پایه و اساسی برای این شایعات وجود نداشت، اما این شایعات در سال ۱۹۱۹ دوباره زنده شدند، زمانی که یولاندا به مادرش النا از مونته نگرو، خواهرش پرنسس مافالدا از ساووی و دوشس آئوستا (پرنسس هلن از اورلئان) در سفری به پاریس پیوست، جایی که شاهزاده اتفاقاً همزمان در آنجا بود. در ۹ آوریل ۱۹۲۳، او با جورجیو کارلو کالوی، کنت برگولو، ازدواج کرد. پس از ازدواج، یولاندا در شهر پینرولو، جنوب غربی تورین، زندگی می کرد. در سال ۱۹۴۶، یولاندا و خانواده اش به همراه پدرش به تبعید داوطلبانه در اسکندریه مصر رفتند. پس از
مرگ شاه ویکتور امانوئل، یولاندا و خانواده اش به ایتالیا بازگشتند و در کاستل پورزیانو زندگی کردند. یولاندا در بیمارستانی در رم درگذشت و در تورین به خاک سپرده شد. کلیسای جیاردینی پرینسیپسا یولاندا در ناپل به نام او نامگذاری شده است. ازدواج و فرزندان. در ۹ آوریل ۱۹۲۳ در کاخ کوئیرینال در رم، او با جورجیو کارلو کالوی، کونته دی برگولو (۱۵ مارس ۱۸۸۷، آتن - ۲۵ فوریه ۱۹۷۷، رم) ازدواج کرد. آنها پنج فرزند داشتند: عنوان ها و افتخارات. عنوان ها. ۱
ایزابلا ساووی (; – ) سیاستمدار اهل ایتالیا بود. وی دختر شارل امانوئل اول، دوک ساووی و کاترین میشل اسپانیا بود. پدربزرگ و مادربزرگ مادری او فیلیپ دوم اسپانیا و الیزابت والوا و پدربزرگ و مادربزرگ پدری او امانوئل فیلیبرت، دوک ساووی و مارگارت فرانسه، دوشس بری بودند. او یک پرنسس موروثی مودنا بود که قبل از اینکه شوهرش در سال ۱۶۲۸ دوک مودنا شود، درگذشت. زندگی. ایزابلا در تورین از شارل امانوئل اول، دوک ساووی و همسرش اینفانتا کاترین میشل اسپانیا، دختر فیلیپ دوم اسپانیا و الیزابت فرانسه، متولد شد. پدربزرگ و مادربزرگ مادری او، فیلیپ دوم، پادشاه اسپانیا و الیزابت والوا، دختر هنری دوم فرانسه و کاترین دِ مدیچی بودند. او در ۲۲ فوریه ۱۶۰۸ در تورین با آلفونسو دِسته، پسر چزاره دِسته، دوک مودنا و رجیو، و ویرجینیا دِ مدیچی، ازدواج کرد. ایزابلا نتوانست دوشس مودنا و رجیو شود: او در سال ۱۶۲۶ هنگام تولد کوچک ترین دخترش درگذشت. آلفونسو پس از مرگ پدرش در سال ۱۶۲۸ دوک شد و از ازدواج مجدد خودداری کرد و در نهایت از سلطنت کناره گیری کرد تا یک راهب کاپوچین شود. ازدواج. در ۲۲ فوریه ۱۶۰۸، ایزابلا با آلفونسو، شاهزاده موروثی مودنا (پسر سزار دِ
سته و ویرجینیا دِ مدیچی) در تورین ازدواج کرد. این یک ازدواج سعادتمندانه بود؛ آلفونسو نسبت به همسرش مهربان و وفادار بود. ظرف یک سال و نیم، ایزابلا پسری به نام چزاره برای آلفونسو به دنیا آورد. این زوج بیشتر به یکدیگر وفادار بودند تا فرزندانشان؛ مرگ فرزند اول و پسرشان در سال ۱۶۱۳ حتی برای والدینش دردناک نبود، زیرا در مراسم خاکسپاری او شرکت نکردند. پسر دومشان فرانچسکو روزی جانشین پدرش به عنوان دوک مودنا و رجیو می شد. هنگامی که ایزابلا در ۲۸ اوت ۱۶۲۶ هنگام زایمان درگذشت، آلفونسو دلشکسته شد. او هرگز دوباره ازدواج نکرد و در سال ۱۶۴۴ درگذشت. ایزابلا مانند مادرش، در بیشتر دوران ازدواجش دائماً باردار بود و تقریباً سالی یک بار (و گاهی دو بار) زایمان می کرد. او قبل از اینکه شوهرش دوک شود، درگذشت، بنابراین هرگز دوشس مودنا نبود.