Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تیبور سلیمس (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل رومانی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی لیماسول، باشگاه فوتبال دینامو بخارست، باشگاه فوتبال استاندارد لیژ، باشگاه فوتبال سرکل بروژ، باشگاه فوتبال اندرلشت، و باشگاه فوتبال دبرتسنی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال رومانی بازی کرده است.
یوان لوپسکو (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل رومانی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال بورسااسپور، باشگاه فوتبال دینامو بخارست، باشگاه فوتبال الهلال، باشگاه فوتبال بایر ۰۴ لورکوزن، و باشگاه فوتبال بروسیا مونشن گلادباخ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال رومانی بازی کرده است.
یولیان کیریتسا (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل رومانی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال دینامو بخارست و باشگاه فوتبال راپید بخارست اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال رومانی بازی کرده است.
کورنلیو پاپورا (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل رومانی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی لیماسول، باشگاه فوتبال رن، باشگاه فوتبال چانگچون یاتای، باشگاه فوتبال گوانگ ژو، و باشگاه فوتبال بیتار اورشلیم اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال رومانی بازی کرده است.
ماریان ایوان (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل رومانی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال آریس سالونیک، باشگاه فوتبال دینامو بخارست، باشگاه فوتبال استوا بخارست، باشگاه فوتبال لویانگ لونگمن، و باشگاه فوتبال پانیونیوس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال رومانی بازی کرده است.
یون ولادویو (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل رومانی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال راپید بخارست، باشگاه فوتبال کیکرز اوفنباخ، باشگاه فوتبال دینامو بخارست، باشگاه فوتبال استوا بخارست، و باشگاه فوتبال کلن اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال رومانی بازی کرده است.
باساراب پاندورو (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل رومانی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال سالگیروش، باشگاه فوتبال استوا بخارست، باشگاه ورزشی اینترناسیونال، باشگاه فوتبال پورتو، و باشگاه ورزشی بنفیکا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال رومانی بازی کرده است.
گئورگه میهالی (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل رومانی است که در پست مدافع بازی می کرد. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال دینامو بخارست و باشگاه فوتبال گنگام اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال رومانی بازی کرده است.
اشتفان پردا (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل رومانی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال دینامو بخارست، باشگاه فوتبال پترولول پلویشت، و باشگاه فوتبال آسترا جورجو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال رومانی بازی کرده است.
یوان سابائو (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل رومانی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال راپید بخارست، باشگاه فوتبال برشا، باشگاه فوتبال دینامو بخارست، باشگاه فوتبال فاینورد، باشگاه ورزشی گاز متان مدیاش، و باشگاه فوتبال رجانا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال رومانی بازی کرده است.
فلورین تنه (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل رومانی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال راپید بخارست، باشگاه فوتبال دینامو بخارست، باشگاه فوتبال استوا بخارست، و باشگاه فوتبال کاردمیر قره بوک اسپور اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال رومانی بازی کرده است.
مسمومیت غذایی زنجیره ای دانشجویان ایران مجموعه مسمومیت های غذایی دسته جمعی دانشجویان در دست کم چهار دانشگاه بود که در بحبوحه و در آستانه روز دانشجو اتفاق افتاد و واکنش های گسترده ای را داشت. دانشگاه ها. شامگاه چهارشنبه ۲ آذر، تعدادی از دانشجویان دانشگاه صنعتی اصفهان با علائمی شامل دل درد، دل پیچه، اسهال و استفراغ به درمانگاه این مرکز آموزشی مراجعه کردند. تخت های درمانگاه مرکز آموزشی، کفاف مراجعه کنندگان را نداشت. رئیس دانشگاه صنعتی اصفهان تعداد این افراد را ۲۷۰ نفر اعلام کرد اما در نهایت تعداد دانشجویان مبتلا شده حدود ۶۰۰ نفر اعلام شد. دهم آذر هم مسمومیت غذایی دسته جمعی دانشجویان دانشگاه خوارزمی در واحد کرج اعلام شد. به گزارش شوراهای صنفی دانشجویان کشور «جمع کثیری از دانشجویان این دانشگاه به دلیل مصرف غذای شب گذشته سلف، مسموم شده و دچار تهوع، بدن درد و تب و لرز شده اند.» رئیس کل دادگستری استان البرز تعداد مصدومان را ۱۶۰ دانشجو اعلام کرد.
ژولت موژنایی (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل رومانی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال استوا بخارست، باشگاه فوتبال رویال آنتورپ، و باشگاه فوتبال ویدتون اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال رومانی بازی کرده است.
مایکل کلاین (; – ) بازیکن فوتبال اهل رومانی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال دینامو بخارست و باشگاه فوتبال اوردینگن ۰۵ اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال تیم المپیک رومانی و رومانی بازی کرده است.
تیوکلومارول () یک ضد انعقاد از نوع آنتاگونیست ۴ هیدروکسی کومارین ویتامین K است. این ماده یک داروی نسل دوم است که به عنوان یک جونده کش استفاده می شود که برای کنترل جوندگانی که به این دسته از داروها مقاوم هستند، موثر است.
یوان آندونه (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل رومانی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال دینامو بخارست، باشگاه فوتبال الچه، و باشگاه فوتبال هیرنفین اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال رومانی و رومانی بازی کرده است.
یوسیف روتاریو (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل رومانی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال استوا بخارست، باشگاه فوتبال گالاتاسرای، و باشگاه ورزشی گالاتاسارای اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال رومانی بازی کرده است.
دانوون ریکتس (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل جامائیکا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال لس آنجلس گلکسی، پورتلند تیمبرز، باشگاه فوتبال اورلاندو سیتی، باشگاه فوتبال بولتون واندررز، باشگاه فوتبال برادفورد سیتی، و باشگاه فوتبال مونترال اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال جامائیکا بازی کرده است.
دئون بارتون (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل جامائیکا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کاردیف سیتی، باشگاه فوتبال قبله، باشگاه فوتبال اسکانتورپ یونایتد، باشگاه فوتبال سوئیندون تاون، باشگاه فوتبال شفیلد ونزدی، باشگاه فوتبال یورک سیتی، باشگاه فوتبال روترهام یونایتد، باشگاه فوتبال دربی کانتی، باشگاه فوتبال بارنزلی، باشگاه فوتبال پورتسموث، باشگاه فوتبال گیلینگام، باشگاه فوتبال والسال، باشگاه فوتبال ووستر سیتی، باشگاه فوتبال چارلتون اتلتیک، باشگاه فوتبال ایستلی، باشگاه فوتبال استوک سیتی، باشگاه فوتبال براکلی تاون، و باشگاه فوتبال برنتفورد اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال جامائیکا بازی کرده است.
اندی ویلیامز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل جامائیکا بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کلمبوس کرو، باشگاه فوتبال نیوانگلند رولوشن، باشگاه فوتبال شیکاگو فایر، باشگاه فوتبال رئال سالت لیک، و باشگاه فوتبال نیویورک رد بولز اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال جامائیکا بازی کرده است.
آلبرت اویلنبرگ (زاده ۱۰ اوت ۱۸۴۰- درگذشته ۳ ژوئیه ۱۹۱۷) یک متخصص مغز و اعصاب آلمانی بود که در برلین متولد شد. تحصیلات. او در یک خانواده یهودی متولد شد، در دانشگاه های برلین، برن و زوریخ در رشته پزشکی تحصیل کرد و در سال ۱۸۶۱ مدرک دکترای خود را گرفت. از جمله استادان او، یوهانس پیتر مولر (۱۸۵۸–۱۸۰۱)، لودویگ ترائوبه (۱۸۷۶–۱۸۱۸) و آلبرشت فون گراف (۱۸۷۰–۱۸۲۸) بودند. بعداً استاد فارماکولوژی در دانشگاه گریفسوالد شد و در سال ۱۸۸۲ استاد عصب شناسی در برلین شد. حرفه. اویلنبورگ را به خاطر آثار مکتوبش به یاد می آورند. جاه طلبانه ترین اثر او چند جلدی "دانشنامه واقعی کامل پزشکی" است که در چهار نسخه بین سال های ۱۸۸۰ و ۱۹۱۴ منتشر شد. بعدها در دوران حرفه ای خود به رشته جنسیت شناسی علاقه مند شد و یکی از سردبیران نشریه "مجله سکسولوژی" بود. در سال ۱۹۰۲ اویلنبورگ اثری در مورد آزاردوستی با عنوان "Sadismus und Masochismus" (سادیسم و مازوخیسم) نوشت. آثار. دیگر نوشته های اصلی اویلنبرگ عبارتند از: بسیاری از آثار او به جنبه فیزیولوژیک عصب شناسی می پردازد، از جمله مطالعاتی که او دربارهٔ مراکز وازوموتور مغز انجام داد. او اولین کسی بود که ی
ک بیماری عصبی-عضلانی نادر به نام پارامیوتونی مادرزادی را توصیف کرد، اختلالی که گاهی اوقات به آن «بیماری اویلنبرگ» می گویند. در سال ۱۹۱۳، همراه با مگنوس هیرشفلد (۱۹۳۵–۱۸۶۸) و ایوان بلوخ (۱۹۲۲–۱۸۷۲)، او "انجمن پزشکی سکسولوژی و اصلاح نژادی" را تأسیس کرد.
اصطلاح رقابت فرانسه و هابسبورگ ( ; ) رقابت بین پادشاهی فرانسه و خاندان هابسبورگ را توصیف می کند. هابسبورگ ها رهبری یک امپراتوری گسترده و در حال تکامل را بر عهده داشتند که در زمان های مختلف شامل امپراتوری مقدس روم، امپراتوری اسپانیا و امپراتوری اتریش-مجارستان از انجمن امپراتوری آوگسبورگ در قرون وسطای میانه تا انحلال سلطنت پس از جنگ جهانی اول و اواخر دوره مدرن بود. سلسله هابسبورگ علاوه برداشتن سرزمین های ارثی اتریش، بر کشورهای سفلی (با نام هلند هابسبورگ) (۱۴۸۲–۱۷۹۴)، اسپانیا (۱۵۰۴–۱۷۰۰) و امپراتوری مقدس روم (۱۴۳۸–۱۸۰۶) حکومت می کرد. همه این سرزمین ها در اتحاد شخصی امپراتور کارل پنجم بودند. گسترش هابسبورگ ها به اروپای غربی به طور فزاینده ای منجر به تنش های مرزی با پادشاهی فرانسه شد که خود را در محاصره قلمرو هابسبورگ می دید. رقابت متعاقب این دو قدرت، دلیلی برای چندین درگیری شد. اینها عبارتند از جنگ های انگلیس و فرانسه (۱۰۶۶–۱۸۱۵)، جنگ جانشینی بورگوندی (۱۴۷۷–۱۴۸۲)، جنگ های ایتالیا (۱۴۹۴–۱۵۵۹)، جنگ سی ساله (۱۶۱۸–۱۶۴۸)، جنگ نه ساله (۱۶۸۸–۱۶۹۷)، و جنگ های جانشینی در اسپانیا (۱۷۰۰–۱۷۱۳)، لهستان (۱۷۳۳–۱۷۳۶) و اتریش (۱۷
۴۰–۱۷۴۸). قرون وسطی. در اواخر قرون وسطی، هابسبورگ ها که عمدتاً اتریش و بعداً اسپانیا تحت سلطه شان بود، عمدتاً از طریق ازدواج به دنبال ائتلاف بودند، سیاستی که مزیت بیشتری برای به دست آوردن قلمرو از طریق ارث زناشویی داشت. گسترش سرزمینی به این ترتیب به هابسبورگ ها اجازه داد تا سرزمین هایی را در سراسر اروپا به دست آورند مانند جاده اسپانیا، بورگوندی، میلان و کشورهای سفلی. این عمل توسط ماتیاش یکم پادشاه مجارستان شرح داده شده است. پیرو این سنت، آرشیدوک ماکسیمیلیان در سال ۱۴۷۷ با ماری، آخرین فرمانروای والوای بورگوندی و هلند ازدواج کرد. نوزده سال بعد، پسرشان فیلیپ زیبا با خوانا کاستیلی ازدواج کرد که وارث تاج و تخت اسپانیا شد. خوانا و پسر فیلیپ، کارل، همه این دارایی ها را در سال ۱۵۱۹ متحد کردند. فرانسه از سه طرف، هابسبورگ ها را به عنوان همسایه خود داشت، اسپانیا در جنوب، هلند در شمال، و فرانش-کنته در شرق. دوره مدرن اولیه. جنگ های ایتالیا. جنگ های ایتالیا مجموعه ای طولانی از جنگ هایی بود که بین سال های ۱۴۹۴ و ۱۵۵۹ در ایتالیا در دوران رنسانس درگرفت. شبه جزیره ایتالیا، که از نظر اقتصادی پیشرفته اما از نظر سیاسی بین چندین ا
یالت تقسیم شده بود، به میدان اصلی نبرد برای برتری اروپا تبدیل شد. درگیری ها درگیر قدرت های بزرگ ایتالیا و اروپا، در مجموعه ای از رویدادها بود که پس از پایان صلح ۴۰ ساله لودی در سال ۱۴۵۴ با تشکیل اتحادیه ایتالیایی موافقت کرد. فروپاشی اتحاد در دهه ۱۴۹۰ ایتالیا را در برابر جاه طلبی های شارل هشتم، پادشاه فرانسه باز گذاشت که در سال ۱۴۹۴ به دلیل ادعای نسبت به پادشاهی ناپولی حمله کرد. با این حال، پس از اتحاد جمهوری ونیز با هابسبورگ اتریش و اسپانیا، فرانسوی ها مجبور به ترک ناپل شدند. یکی از پیامدهای مهم اتحادیه ونیز، ازدواج سیاسی بود که توسط ماکسیمیلیان یکم، امپراتور مقدس روم برای پسرش که از ماری بورگوندی به دنیا آمد، ترتیب داد: فیلیپ زیبا با خوانا دیوانه (دختر فرناندوی دوم، پادشاه آراگون و ایزابلا کاستیلی) ازدواج کرد. تقویت اتحاد ضد فرانسوی بین اتریش و اسپانیا. پسر فیلیپ و جوانا در سال ۱۵۱۹ کارل پنجم، امپراتور مقدس روم و جانشین ماکسیمیلیان شد و یک امپراتوری هابسبورگ شامل کاستیا، آراگون، اتریش و هلند هابسبورگ کنترل کرد، بنابراین فرانسه را محاصره کرد. معاهده Cateau-Cambrésis در ۱۵۵۹، که به جنگ های ایتالیا پایان داد، ن
تایج متفاوتی داشت: فرانسه از ادعای خود در مورد سرزمین های ایتالیا صرف نظر کرد، اما برخی از سرزمین های دیگر، از جمله Pale of Calais و سه اسقف را به دست آورد. جنگ سی ساله. اگرچه قلمرو کارل پنجم در سال ۱۵۵۶ بین دو شاخه آلمانی و اسپانیایی دودمان او تقسیم شد، بیشتر قلمروهای میراث بورگوندی، از جمله فلاندر، به تاج اسپانیا واگذار شدند، در حالی که مناطق آلمان و ایتالیای شمالی در اختیار شاخه اتریشی از این سلسله در امپراتوری مقدس روم باقی ماندند. فرانسه محاصره قدرت های هابسبورگ را تهدیدی دائمی می دانست و طی چندین سال برای جلوگیری از تسلط اتریش-اسپانیایی در اروپا مداخله می کرد. جنگ سی ساله در سال ۱۶۱۸ در نتیجه درگیری بین کاتولیک های رومی و پروتستان ها در پادشاهی بوهم، منطقه ای متعلق به اتریش، آغاز شد. فردیناند دوم از پادشاهی بوهم برکنار شد و فردریک پنجم، انتخابگر پفالتس جایگزین او شد. در نهایت، درگیری از یک شورش درون دولتی به یک جنگ تمام عیار بین دو گروه مذهبی در اروپا گسترش یافت: ایالت های پروتستان آلمان شمالی (که بعداً شامل دانمارک و سوئد نیز شد). و قدرت های کاتولیک یا اتحاد مقدس اتریش، اسپانیا و ایالات پاپی. فرانسه بع
داً به درگیری ملحق شد، اما علی رغم اینکه مذهب ملی آن کاتولیک بود، به دلیل سیاسی تلاش برای جلوگیری از دستیابی هابسبورگ ها به هژمونی کامل بر سرزمین های آلمان، در طرف پروتستان جنگید. پس از سال ۱۶۴۸، فرانسه در اروپای مرکزی غالب شد. پس از معاهده صلح مونستر در سال ۱۶۴۸ و به ویژه معاهده پیرنه در سال ۱۶۵۹، قدرت اسپانیا در دهه های آخر حکومت رو به انحطاط هابسبورگ در آنجا شروع به افول کند. هابسبورگ های اتریشی پس از پیروزی بر ترک ها در دومین محاصره وین توسط عثمانی در سال ۱۶۸۳، کمتر و کمتر بر درگیری های خود با امپراتوری عثمانی در بالکان تمرکز کردند. پس از مرگ آخرین هابسبورگ اسپانیایی کارلوس دوم در سال ۱۷۰۰، لوئی چهاردهم، پادشاه فرانسه برای نوه خود فیلیپ تاج و تخت اسپانیا را به دست گرفت. این عمل باعث جنگ جانشینی اسپانیا شد. در معاهده اوترخت، لوئی موفق شد سلسله بوربون را در اسپانیایی که اکنون یک قدرت درجه دوم بود، مستقر کند و به محاصره هابسبورگی فرانسه پایان دهد. جنگ نه ساله. "جنگ نه ساله" ۱۶۸۸–۱۶۹۷، که اغلب جنگ اتحاد بزرگ یا جنگ اتحادیه آگسبورگ نامیده می شود - درگیری بین لوئی چهاردهم فرانسه با ائتلاف اروپایی اتریش، امپراتو
ری مقدس روم، جمهوری هلند، اسپانیا، انگلستان و ساوی. در اروپا و دریاهای اطراف، آمریکای شمالی و هند جنگید. گاهی آن را اولین جنگ جهانی می دانند. این درگیری شامل جنگ ویلیامیت ها در ایرلند و قیام ژاکوبیت ها در اسکاتلند بود، جایی که ویلیام سوم و جیمز دوم برای کنترل انگلستان و ایرلند مبارزه کردند و لشکرکشی در آمریکای شمالی مستعمره بین مهاجران فرانسوی و انگلیسی و متحدان بومی مربوط آنها، که امروزه توسط آمریکایی ها به نام جنگ شاه ویلیام خوانده می شود. لوئی چهاردهم از جنگ فرانسه و هلند در سال ۱۶۷۸ به عنوان قدرتمندترین پادشاه اروپا بیرون آمد، یک حاکم مطلق که پیروزی های نظامی زیادی کسب کرده بود. لوئی با استفاده از ترکیبی از تجاوز، الحاق و ابزارهای شبه قانونی، دست به کار شد تا دستاوردهای خود را برای تثبیت و تقویت مرزهای فرانسه گسترش دهد که در جنگ کوتاه اتحاد مجدد (۱۶۸۳–۱۶۸۴) به اوج خود رسید. آتش بس راتسبون مرزهای جدید فرانسه را به مدت بیست سال تضمین کرد، اما اقدامات بعدی لوئی - به ویژه فرمان فونتن بلو او (لغو فرمان نانت) در سال ۱۶۸۵ - منجر به وخامت تسلط نظامی و سیاسی او شد. تصمیم لوئی برای عبور از راین در سپتامبر ۱۶۸۸ به م
نظور گسترش نفوذ او و تحت فشار قرار دادن امپراتوری مقدس روم برای پذیرش ادعاهای سرزمینی و سلسله ای او بود. لئوپولد یکم و شاهزادگان آلمانی مصمم به مقاومت شدند، و زمانی که مجلس هلند و ویلیام سوم، پادشاه انگلستان، هلندی ها و انگلیسی ها را وارد جنگ علیه فرانسه کردند، پادشاه فرانسه با ائتلاف قدرتمندی مواجه شد که هدفش محدود کردن جاه طلبی های او بود. جنگ اصلی در اطراف مرزهای فرانسه در هلند اسپانیا، راینلند، دوک نشین ساوی و کاتالونیا روی داد. جنگ عموماً به نفع ارتش فرانسه بود، اما تا سال ۱۶۹۶ کشور او در چنگال یک بحران اقتصادی بود. قدرت های دریایی (انگلیس و جمهوری هلند) نیز از نظر مالی خسته شده بودند، و هنگامی که ساووی از اتحاد جدا شد، همه طرف ها مشتاق مذاکره برای حل و فصل بودند. بر اساس مفاد معاهده ریسویک (۱۶۹۷) فرانسه کل آلزاس را حفظ کرد، اما مجبور شد لورن را به حاکم خود بازگرداند و از هرگونه دستاوردی در ساحل راست رود راین چشم پوشی کند. لوئی همچنین ویلیام سوم را به عنوان پادشاه قانونی انگلستان پذیرفت، در حالی که هلندی ها یک سیستم قلعه مانع در هلند اسپانیایی برای کمک به امنیت مرزهای خود به دست آوردند. با نزدیک شدن به پ
ایان کار کارلوس دوم اسپانیایی بیمار و بی فرزند، درگیری جدید بر سر میراث امپراتوری اسپانیا، لوئی و اتحاد بزرگ را در جنگ جانشینی اسپانیا درگیر کرد. پس از دو قرن، این رقابت علت اصلی خود را از دست داده بود. پس از انحطاط شدید اسپانیا، قرن هجدهم شاهد یک تجدید ساختار عمده در سیاست اروپا بود. اتریش، قدرت مسلط در اروپای مرکزی، اکنون باید با قدرت رو به رشد پروس در شمال روبرو می شد. روسیه سرانجام پس از موفقیت در برابر سوئد به یک قدرت بزرگ شناخته شده تبدیل شد. و سرانجام، قدرت روزافزون بریتانیا در اروپا و آمریکا سرانجام هژمونی را که فرانسه سال ها از آن حمایت کرده بود، به چالش کشید. با این وجود، این دو قدرت برای ۴۰ سال دیگر به دشمنی ادامه دادند. انقلاب دیپلماتیک. اتحاد فرانسه و اتریش. تغییر قابل توجهی در روابط فرانسه و هابسبورگ معروف به انقلاب دیپلماتیک در سال ۱۷۵۶ رخ داد. در اقدامی که توسط دیپلمات اتریشی ونزل آنتون فون کاونیتز طراحی شد، فرانسه و اتریش برای اولین بار در بیش از دویست سال متحد شدند. این اتحاد با ازدواج شاهزاده اتریشی ماری آنتوانت با دوفین فرانسوی که بعداً پادشاه لوئی شانزدهم شد، امضا شد. این اتحاد با امضای ا
ولین معاهده ورسای در سال ۱۷۵۶ رسمیت یافت. جنگ هفت ساله. چند ماه پس از امضای معاهده، جنگ هفت ساله که شامل پروس، بریتانیا، روسیه، فرانسه و اتریش بود، آغاز شد. فرانسه و اتریش معاهده اول را با معاهده دیگری که در سال ۱۷۵۷ منعقد شد گسترش دادند و همراه با روسیه، علیه اتحاد بریتانیا و پروس که بر اساس کنوانسیون وست مینستر در سال ۱۷۵۶ تأسیس شد، جنگیدند. این تغییر دیپلماتیک با جدایی منافع بین اتریش و بریتانیا آغاز شد. صلح اکس لا شاپل که جنگ جانشینی اتریش را در سال ۱۷۴۸ به پایان رساند، ماریا ترزای اتریشی را از اتحاد بریتانیا ناراضی کرد. علیرغم اینکه او با موفقیت از ادعای خود برای تاج و تخت هابسبورگ دفاع کرد و همسرش فرانسیس استفان را در سال ۱۷۴۵ به عنوان امپراتور تاج گذاری کرد، در این فرایند مجبور شد از قلمرو ارزشمند خود چشم پوشی کند. تحت فشار دیپلماتیک بریتانیا، ماریا ترزا بیشتر لمباردی را رها کرده و باواریا را اشغال کرده بود، و همچنین پارما را به اسپانیا و خاندان بوربون-پارما واگذار کرد. سرانجام، سرزمین ارزشمند بوهمی یعنی سیلسیا را به فردریک کبیر، که آن را در طول جنگ اشغال کرده بود، واگذار شد. این اکتساب باعث پیشرفت بیش
تر پروس به عنوان یک قدرت بزرگ اروپایی شده بود، که اکنون تهدیدی فزاینده برای موقعیت اروپای مرکزی اتریش به شمار می رفت و رشد پروس مورد استقبال بریتانیا قرار گرفت، که آن را وسیله ای برای متعادل کردن قدرت فرانسه و کاهش نفوذ فرانسه در آلمان می دانستند. برعکس، فرانسوی ها که مصمم بودند جلوی پیشرفت بیشتر پروس را بگیرند، اکنون مایل بودند از اتریش حمایت کنند که نیروی آن کمتر ترسناک شده بود. با وجود موفقیت های اولیه در جنگ، اتحاد فرانسه و اتریش پیروز نشد. جنگ با پیروزی بریتانیا و پروس به کمک ابتکار خاندان براندنبورگ و کنترل بریتانیا بر دریاها، به پایان رسید و فرانسه و اتریش هر دو در موقعیت های ضعیفی قرار گرفتند. معاهده پاریس، که به جنگ در سال ۱۷۶۳ پایان داد، خروج فرانسه از قاره آمریکا و دستاوردهای پروس در اروپا را به ضرر اتریش تثبیت کرد. اواخر دوره مدرن. انقلاب فرانسه و جنگ های ناپلئونی. انقلاب فرانسه با مخالفت هابسبورگ ها در اتریش روبرو شد، که با کمک چندین ائتلاف از کشورهای پادشاهی، از جمله بریتانیا و چندین ایالت در امپراتوری مقدس روم، به دنبال نابودی جمهوری انقلابی بودند. به گفته کریس مک ناب: مشکلاتی که امپراتور اتریش
با آن مواجه بود تا حد زیادی به دلیل موفقیت های گذشته هابسبورگ بود. آنها عمدتاً از طریق ازدواج، استان های بسیاری را با جمعیت های قومی و نژادی مختلف به دست آورده بودند - بنابراین، هیچ زبان عمومی در ارتش وجود نداشت. به دلیل مشکلاتی از این دست، ارتش اتریش در جریان انقلاب فرانسه و جنگ های ناپلئونی متحمل شکست شد. پس از نبرد استرلیتز در ۲ دسامبر ۱۸۰۵ در طول جنگ ائتلاف سوم، توانایی هابسبورگ ها برای اداره امپراتوری مقدس روم به طور چشمگیری تضعیف شد. این امر منجر به انحلال امپراتوری مقدس روم شد که بین فرانسه و امپراتوری تازه تأسیس اتریش تقسیم شد و منجر به تشکیل کنفدراسیون راین شد. کنفدراسیون پس از شکست ناپلئون از ائتلاف ششم، که شامل اتریش بود، منحل شد. نبرد بین دو امپراتوری در طول صد روز از سر گرفته شد، که شاهد پیروزی هفتمین و آخرین ائتلاف بر فرانسوی ها و پایان دادن به جنگ های ائتلاف بود. جنگ فرانسه و اتریش. دوره بلافاصله پس از بازگشت بوربون ها، دوره صلح بین فرانسه و اتریش بود، زیرا این دو پادشاهی در اتحاد پنجگانه در سال ۱۸۱۸ شرکت کردند. با این حال، این اتحاد پس از مرگ الکساندر یکم، امپراتور روسیه در سال ۱۸۲۵ و پس از آ
ن انقلاب ژوئیه ۱۸۳۰ فرانسه، که در آن سلطنت بوربون سرنگون شد، منحل شد. خصومت بین دو کشور در طول جنگ فرانسه و اتریش در سال ۱۸۵۹ از سر گرفته شد، پیروزی فرانسه-ساردنی که منجر به دستاوردهای ساووی و نیس برای فرانسه و از دست دادن لمباردی برای اتریش شد. جنگ جهانی اول. پس از جنگ ۱۸۶۶ اتریش و پروس، سازش ۱۸۶۷ منجر به ایجاد امپراتوری اتریش-مجارستان تحت پادشاهی امپراتور هابسبورگ شد. در سال ۱۸۷۹، اتریش-مجارستان وارد اتحاد دوگانه با امپراتوری آلمان شد. در پاسخ، فرانسه به ترتیب در سال های ۱۸۹۴ و ۱۹۰۴ با روسیه و بریتانیا وارد اتحاد شد. در ۱۲ اوت ۱۹۱۴، جمهوری سوم فرانسه در پاسخ به اعلامیه های اتریش علیه صربستان و روسیه به اتریش-مجارستان اعلام جنگ کرد. با ورود پادشاهی ایتالیا به جنگ در سال ۱۹۱۵، یک جبهه غربی علیه اتریش-مجارستان باز شد. شکست اتریش-مجارستان منجر به واگذاری تیرول جنوبی به ایتالیا از طریق آتش بس ویلا جوستی شد که در ۳ نوامبر ۱۹۱۸ امضا شد. در آتش بس ۱۱ نوامبر ۱۹۱۸، کارل یکم، امپراتور اتریش-مجارستان از مشارکت در امور دولتی صرف نظر کرد و سلطنت هابسبورگ رسماً با تصویب قانون هابسبورگ توسط مجلس قانون اساسی اتریش در ۳ آوری
ل ۱۹۱۹ پایان یافت. فرانسه با اصرار بر ممنوعیت "آنشلوس" - یا اتحاد با جمهوری وایمار - در معاهدات ورسای و سن ژرمن آن لایه، نقش مهمی در ایجاد اولین جمهوری اتریش مستقل پس از جنگ بازی خواهد کرد.
بندر پاگو پاگو در جزیره توتویلا در ساموآی آمریکا یکی از بزرگ ترین بندرهای طبیعی جهان است. پایتخت، پاگو پاگو در قسمت داخلی بندر، نزدیک به شمال غربی ترین نقطه آن واقع شده است. این کشور دارای بیشترین میزان بارندگی سالانه در بین بندرهای جهان است. همچنین یکی از بهترین و عمیق ترین بندرهای آب های عمیق در اقیانوس آرام جنوبی یا در کل اقیانوسیه به حساب می آید. خلیج پاگو پاگو بیش از عمق و طول. به عنوان بخشی از دهانه آتشفشان پاگو، بندر ۵۰٪ محصور در خشکی است، روستاهای امتداد بندر شامل چندین اجتماع در منطقه بزرگ پاگو پاگو هستند، از جمله یوتولی، فگاتوگو، مالالوآ، پاگو پاگو پراپر، ساتالا، آنوا و آتو. قوه مقننه و دادگاه عالی در فاگاتوگو و دفاتر اجرایی در اوتولی قرار دارند. بندر پاگو پاگو توسط کوه هایی مانند کوه آلاوا، کوه ماتافائو و کوه باران ساز (کوه پیوآ) احاطه شده و در پناه آن قرار دارد. ورودی خلیج پاگو پاگو با دو کوه مشخص شده است: پیوا در شرق و قله ماتافائو در غرب. این بندر تنها چیزی است که از دهانه آتشفشانی که جزیره توتویلا را ساخته است باقی مانده است. در نقطه ای، یکی از دیواره های دهانه فروریخت و دریا با عجله آمد تا پنا
هگاهی تقریباً کامل در برابر قدرت دریا ایجاد کند. جوامع روستایی که در منطقه خلیج پاگو پاگو قرار دارند، به طور مشترک به عنوان مائوپوتاسی ("تنها خانه روسا") شناخته می شوند. آنها پاگو پاگو، اوا، فاگاتوگو، للوآلوآ و فگالو هستند. سونامی. فاگاتوگو در ۲۹ سپتامبر ۲۰۰۹ توسط یک سونامی مورد اصابت قرار گرفت و باعث خسارت و رانش سنگ شد. در طول زلزله و سونامی که جوامع در امتداد خط ساحلی بندر از جمله پاگو پاگو را ویران کرد، مقدار قابل توجهی زباله و نفت به بندر پاگو پاگو ریخته شد. آوارهایی از جمله ماشین، وسایل خانه و قایق با نیروی موج به بندر پرتاب شد. بر اساس گزارش ۱۴ صفحه ای دولت ساموآی آمریکا، "ارزیابی آسیب منابع ساحلی پس از سونامی"، «بخش داخلی بندر پاگو پاگو به شدت آلوده است و به یک برنامه پاکسازی گسترده با مقدار قابل توجهی نیروی انسانی نیاز دارد… ویرانی همه جا را فرا گرفته است.» در نتیجه سونامی، نشت نفت به عرض تقریباً ۴۰ فوت در دهانه بندر پاگو پاگو رخ داد. بشکه های حاوی سوخت توسط سونامی به بندر پرتاب شد و در ساحل ریخت. پیشنهاد شده است که باید از خوردن هر گونه ماهی یا بی مهره ای که در بندر پاگو پاگو صید شده است خودداری کرد
زیرا آنها به فلزات سنگین و سایر آلاینده ها آلوده هستند.
بجز در حال مرگ (به انگلیسی:Except Dying) نام یک فیلم کانادایی محصول سال ۲۰۰۴ میلادی است. این فیلم با محوریت شخصیت های مورین جنینگز ساخته شده است. پس از این فیلم،دو فیلم دیگر نیز با اقتباس از رمان های مورین جنینگز و همان بازیگران ساخته شد. داستان. کاراگاه مرداک،کاراگاه پلیس تورنتو است که در پاسگاه شماره ۴ کار می کند. روز جسد عریان یک دختر جوان که خدمتکار بود،در کوچه ای پیدا می شود. مرداک پرونده را پی گیری می کند و قاتل را می یابد. منابع. https://en.wikipedia.org/wiki/Except_the_Dying
بچه گربه جذاب یا بچه گربه ملوس (نام مستعار دیگر شامل APT35 (توسط مندیانت)، فسفر یا Phosphorus (توسط مایکروسافت)، Ajax Security (توسط فایرآی)، NewsBeef (توسط کسپراسکی،) یک گروه جنگ سایبری دولتی ایران است. که توسط چندین شرکت و مقامات دولتی به عنوان یک تهدید دائمی پیشرفته توصیف شده است. در ۱۵ دسامبر ۲۰۱۷، این گروه توسط فایرآی به عنوان یک تهدید دائمی پیشرفته مبتنی بر دولت ملی، بدون توجه به عدم پیچیدگی آن، تعیین شد. تحقیقات انجام شده توسط فایرآی در سال ۲۰۱۸ نشان داد که APT35 ممکن است در حال گسترش قابلیت های بدافزاری و کمپین های نفوذ خود باشد. از آن زمان این گروه به استفاده از فیشینگ برای جعل هویت وب سایت شرکت ها، و همچنین از حساب های جعلی و دامنه اینترنتی جعلی برای رمزگیری گذرواژه های کاربران شناخته شده است. تاریخچه. مونیکا ویت (اوایل ۲۰۱۳). در سال ۲۰۱۳، گروهبان فنی سابق نیروی هوایی ایالات متحده و پیمانکار دفاعی اطلاعات نظامی، مونیکا ویت، به ایران فرار کرد زیرا می دانست که ممکن است برای انجام این کار مورد اتهامات جنایی توسط ایالات متحده باشد. حمله سایبری اچ بی او (۲۰۱۷). در سال ۲۰۱۷، پس از یک حمله سایبری به اچ بی