Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
د که اگر پروسپاین غذایی از جهان زیرزمین نخورده باشد، می تواند بازگردد. گروه به دنبال پروسرپاین می روند، که خود باور دارد هیچ غذای آلوده ای نخورده است. اما آسکالافوس، یکی از ارواح دنیای مردگان، به او یادآوری می کند که چند دانه انار خورده است. سرس، اینو و آرتوسا پیشنهاد می دهند که خود را به دنیای زیرین تبعید کنند و گنجینه های خود مانند باروری را نیز با خود ببرند. با این حال، این فداکاری از سوی خدایان پذیرفته نمی شود. آیریس تصمیم ژوپیتر را دربارهٔ سرنوشت پروسپاین چنین بازگو می کند:زمانی که انّا با گل ها ستاره باران می شود، و خورشید پرتوهای سوزان خود را بر سرزمینِ شاد می تاباند، و تابستان فرمانروایی می کند، آنگاه تو در زمین خواهی زیست، در این دشت ها خواهی خرامید، یا با حوریان هم بازی خواهی شد، یا در کنار مادرت، در آرامش و شادی. اما آن گاه که سرما، زمین برهنه و تیره را می پوشاند، درختان برگ های خود را از دست داده اند، و پرندگان رنگین، در جستجوی غذا نالان، در هوای سوزناک پرواز می کنند. آنگاه تو به شبِ ژرف فرو خواهی رفت، و ملکهٔ بزرگ تارتاروس خواهی بود.سرس قول می دهد که فقط در زمانی که پروسرپاین با او زندگی می کند،
زمین بارور خواهد شد. ژانر. "پروسرپاین" نمایشنامه ای منظوم در قالب شعر بی قافیه است که توسط مری شلی نوشته شده و دو شعر غنایی از پرسی شلی نیز در آن گنجانده شده است. در اوایل قرن نوزدهم، شعر غنایی با شاعران مرد و شعر دربارهٔ زندگی روزمره (شعر روزمره یا "quotidian poetry") با شاعران زن مرتبط بود. این تقسیم نقش در "پروسرپاین" نیز بازتاب یافته است. اشعار پرسی بر جنبهٔ اسطوره ای داستان پروسپاین تأکید می کنند؛ او این توصیف متعالی از شخصیت پروسپاین را در نمایشنامهٔ "پرومتئوس آزادشده" نیز ادامه داده است. نمایشنامهٔ مری پر از توصیف دقیق اشیاء است—مانند گل ها. علاوه بر این، شخصیت های او به ندرت در قالب تک گویی سخن می گویند (جز در شعرهای پرسی). در عوض، «تقریباً هر سخن در این نمایش به گونه ای احساسی به شخصیت دیگری خطاب می شود و معمولاً با توصیف وضعیت عاطفی دیگری یا برانگیختن واکنش احساسی همراه است.» دیالوگ در "پروسرپاین" بر پایهٔ همدلی شکل گرفته، نه تعارض، که عنصر رایج تر در نمایشنامه نویسی است. مری شلی همچنین از پذیرش جلوه گری های بصری پرزرق وبرقِ تئاتر اوایل قرن نوزدهم خودداری می کند و در عوض، تمرکز خود را بر «صحنه هایی
با بار احساسی شدید» می گذارد. پژوهشگران دربارهٔ اینکه آیا مری شلی قصد داشته نمایشنامه اش برای اجرا آماده شود یا نه، اختلاف نظر دارند. بیشتر آن ها بر این باورند که "پروسرپاین" برای اجرا نوشته نشده و با رمانتیک هایی چون آلن ریچاردسون هم عقیده اند که این اثر را «درام غنایی» یا « نمایشنامه غیرصحنه ای» می نامند؛ گونه ای از درام رمانتیک خانگی که تأکید آن بر شخصیت است نه طرح داستان، بر واکنش است نه کنش، و از تئاتر رایج فاصله می گیرد. با این حال، جودیت پاسکو، پژوهشگر تئاتر قرن هجدهم، این نتیجه گیری را به چالش می کشد. او به دستورالعمل های دقیق صحنه در نسخهٔ خطی اشاره می کند: «سرس و همراهانش با اشتیاق در یک سمت ایستاده اند؛ از غاری در سوی دیگر، پروسپاین با همراهی شکل های تیره و غم انگیز و در دست داشتن مشعل وارد می شود؛ در میان آن ها آسکالافوس نیز هست. سرس و پرسفون یکدیگر را در آغوش می گیرند؛ حوریان او را احاطه می کنند.» پاسکو بر اساس این شواهد استدلال می کند که مری شلی نمایشنامه اش را برای اجرا نوشته بوده است. جفری کاکس، پژوهشگر ادبی، معتقد است که "پروسرپاین ه"مراه با نمایشنامه هایی چون "میداس، پرومتئوس رهاشده" و آثار
دیگر اعضای حلقهٔ لی هانت، نه تلاشی برای کنار گذاشتن صحنهٔ تئاتر، بلکه کوششی برای بازآفرینی آن بود. این نویسندگان به جای ژانرهای سنتی تراژدی و کمدی آداب معاشرت، با نوشتن نمایش های تمثیلی و روستایی، گونهٔ تازه ای از درام آفریدند. کاکس استدلال می کند که "میداس" و پروسرپاین یک جفت نمایشنامهٔ اسطوره ای هستند که «نیروهای ستم گر» را به نمایش می گذارند. از دید او، "پروسرپاین" «دنیای روستایی را می ستاید… جهانی که توسط خشونت جنسی مردانه و استبداد خدای آسمانی تهدید می شود.» فضاها. مری شلی در "پروسرپاین" داستان شاعر رومی، اووید، از اسطورهٔ پروسرپاین را گسترش داده و بازنویسی کرده است—روایتی که بخشی از مجموعهٔ بزرگ تر "دگردیسی ها" است. این داستان بر پایهٔ اسطورهٔ یونانی دِمِتِر و پرسفون استوار است؛ اسطوره ای که تغییر فصل ها را با رفت وآمد پرسفون به جهان زیرین توضیح می دهد: زمانی که او در قلمرو هادس به سر می برد، زمین در پاییز و زمستان فرومی رود و با بازگشت او نزد مادرش، بهار و تابستان شکوفا می شوند. این اسطوره پیروزی خشونت مردانه بر زایش و باروری زنانه را به تصویر می کشد. مانند پرسی شلی، جان کیتس و لرد بایرون، مری شلی نیز
به بازنویسی اسطوره های کلاسیک علاقه داشت؛ اما همچون دیگر نویسندگان زن رمانتیک، تمرکز ویژه ای بر به چالش کشیدن مضامین مردسالارانهٔ آن ها داشت. در بازآفرینی این اسطوره، شلی زنان و قدرت آن ها را در مرکز روایت قرار داد. برای نمونه، اووید پروسرپاین را «کودکی بی فکر، که با سهل انگاری کودکانه به دنبال گل ها سرگردان می شود» تصویر می کند، در حالی که مری شلی او را نوجوانی اندیشمند و همدل به تصویر می کشد که گل هایی برای مادرش می چیند. نسخهٔ اووید بر خشونت، به ویژه ربایش و تجاوز تأکید دارد، اما نسخهٔ شلی بر جستجوی پراضطراب برای یافتن پروسرپاین تمرکز دارد. او در عوضِ تمرکز بر تجاوز (که در نمایش خارج از صحنه رخ می دهد)، اندوه سرس و الهه های طبیعت، و میل خود پروسرپاین برای گریختن از دنیای زیرین را در مرکز می گذارد. در تضاد با آن، اقتباس های قرن نوزدهمی دیگر معمولاً صحنهٔ تجاوز را گسترده کرده و آن را رمانتیک جلوه می دادند و به صورت صحنه ای از خواستگاری بازنمایی می کردند. در نمایشنامهٔ مری شلی، زنان و مسائل مربوط به آن ها نقش محوری دارند—هیچ شخصیت مردی ظاهر نمی شود، به جز حضور کوتاه آسکالافوس. اما همان طور که مارژین پورینتون،
پژوهشگر رمانتیسیسم، اشاره می کند، حتی با نبود مردان، «حضور همیشگی قدرت مردسالارانه در فضای خانگی» حس می شود. هرچند اسطوره ذاتاً دربارهٔ تجاوز و استبداد مردانه است، شلی آن را به داستانی دربارهٔ همبستگی و اجتماع زنان تبدیل می کند—این زنان، راویان و اسطوره سازانی اند که سرنوشت خود را رقم می زنند. عشق سرس—عشق مادری—چالشی است برای قدرت خدایان. شلی داستان را تقریباً به طور کامل از دید سرس روایت می کند و نمایش او ستایشی غم بار است از خلاقیت و زایایی زنانه به عنوان «برگ، و ساقه، و جوانه، و شکوفه». مری شلی نقش هایی کنش گر برای پروسرپاین و سرس خلق می کند، نه منفعل؛ برای نمونه، این خشم سرس است نه اندوهش، که «زمستان و خشکسالی» را به ارمغان می آورد. البته ربوده شدن پروسپاین در داستان آرتوسا پیش بینی شده، و همان طور که جولی کارلسون اشاره می کند، پیوند میان زنان، تنها پس از این ربایش ممکن می شود. در بازنویسی مری شلی، بهشت نه به سبب خطای زنان، بلکه به واسطهٔ مداخلهٔ مردان از دست می رود. خشونت خودمحور و شکارگر پلوتو در تضاد است با مهر سرس—مهری که زندگی را پشتیبانی می کند و با عشقی وفادارانه نسبت به فرزندش پیوند خورده است. در
این اسطوره، جنسیت به عنوان جدایی از امر زنانه و تسلیم اجباری در برابر امر مردانه ترسیم می شود. سلطهٔ پلوتو بر پروسرپاین نماد «فرهنگی مبتنی بر تملک و خشونت» است؛ فرهنگی که یا آشکارا برتری مرد را جشن می گیرد یا پنهانی توجیه می کند. نمایشنامه های "پروسرپاین" و "میداس" اغلب به عنوان دو نمایشنامهٔ متضاد در نظر گرفته می شوند. "پروسرپاین" نمایشنامه ای دربارهٔ پیوند زنانه است، در حالی که "میداس" نمایشی مردسالارانه است؛ در "میداس" شاعران مرد در رقابتی شرکت می کنند، در حالی که در "پروسرپاین" شخصیت های زن در داستان سرایی جمعی مشارکت دارند؛ «در حالی که میداس در قصر طلایی اش خود را مرکز قدرت می پندارد، سرس در اندوه ترک پناهگاه روستایی اش که با پروسرپاین شریک بوده، برای رفتن به دربار ژوپیتر می نالد»؛ "میداس" بر طلا متمرکز است، در حالی که زنان "پروسرپاین" از گل ها لذت می برند؛ و «در حالی که جامعهٔ "میداس" آکنده از خودخواهی، طمع و کشمکش است، جامعهٔ زنانهٔ "پروسرپاین" بر پایهٔ همبستگی، بخشندگی و عشق استوار است». میراث و بازخورد. همان طور که سوزان گوبار، منتقد فمینیست ادبی، استدلال می کند، نمایشنامهٔ "پروسرپاین" مری شلی بخشی
از سنت ادبی زنان است؛ سنتی که نویسندگانی چون الیزابت برت براونینگ، هیلدا دولیتل، تونی موریسون، مارگارت اتوود، و دوریس لسینگ نیز در آن جای می گیرند—همگی نویسندگانی که به روایت سرس و پروسرپاین پاسخ داده اند. این نویسندگان از اسطوره به عنوان «روشی برای مواجهه با تجربهٔ زن بودن، از دوران دختری تا زنانگی و مادری بالقوه» استفاده کرده اند. آن ها با استفاده از اسطورهٔ دِمِتِر و پرسفون، آگاهی زنانه را بازتعریف، بازتأیید و ستایش می کنند. شاعرانی همچون دوروتی ولسلی، ریچل آناند تیلور، ببِت دویچ و هلن وولفرت، در کنار مری شلی، تصویر مادری زاینده را به عنوان قهرمان ترسیم می کنند؛ قهرمانی که فضایی برای پرورش روابط می آفریند، روابطی که «تقابل میان خود و دیگری» را—که از ارکان نظام مردسالار است—به چالش می کشد. شاعر فمینیست، آدرین ریچ، می نویسد: «از دست دادن دختر برای مادر، و مادر برای دختر، تراژدی اصلی زنانه است»، و همین تراژدی است که مری شلی در نمایشنامه اش بررسی می کند. زمانی که آ. کزول نخستین نسخهٔ رونویسی شده از "پروسرپاین" را در سال ۱۹۲۲ منتشر کرد، نوشت که «این خیال پردازی های کلاسیک کوچک که خانم شلی هرگز جسارت چاپشان را ن
داشت، به همان اندازهٔ آثار منثور بلندپروازانه اش شایستهٔ توجه اند». با این حال، مقدمهٔ او بیشتر به پرسی شلی و مشارکت او در آثار مری شلی می پردازد. در واقع، همان طور که خود توضیح می دهد، هدف اصلی اش از انتشار نمایشنامه، مشارکت در صدمین سالگرد پرسی شلی بود. از زمان انتشار اولیه، نه "میداس" و نه "پروسرپاین" چندان مورد توجه منتقدان قرار نگرفته اند. یا تنها به اشعار پرسی شلی پرداخته شده، یا نمایشنامه ها کاملاً نادیده گرفته شده اند. منتقد ادبی، الیزابت نیتچی، نوشته است که این نمایشنامه ها «فقط به خاطر اشعار پرسی شلی که برایشان سروده شده اند، اهمیت دارند»، و سیلویا نورمن اظهار داشته که این آثار «در واقع نیازی به بررسی تحلیلی یا تطبیقی ندارند». در حالی که "فرانکنشتاین" از زمان انتشارش همچنان نیرویی فرهنگی و تأثیرگذار باقی مانده، دیگر آثار مری شلی به ندرت تجدید چاپ شده اند و تمرکز بیشتر پژوهشگران بر دو تصویر از او بوده است: مری شلیِ نویسندهٔ "فرانکنشتاین" و مری شلیِ همسر پرسی بیش شلی. اما از دههٔ ۱۹۸۰ با انتشار آثار پژوهشگرانی چون مری پووی و آن ک. ملور، و کتاب "مری شلیِ دیگر" در سال ۱۹۹۳، توجه بیشتری به آثار «دیگر» مر
ی شلی، از جمله نمایشنامه هایش، جلب شد.
مسیح در بیابان یا مسیح در صحرا (به روسی: Христос в пустыне، به زبان رومی: Khristos v pustyne) یک نقاشی از هنرمند روسی ایوان کرامسکوی است که در سال ۱۸۷۲ ساخته شده و وسوسه مسیح را منعکس می کند. کرامسکوی توسط شورای آکادمی هنر روسیه به کرامسکوی پیشنهاد استاد ی برای این نقاشی داده شد اما در آغاز سال ۱۸۷۳ آن را رد کرد. او قبلاً از آکادمی اخراج شده بود، و تصمیم گرفت که "تعهد جوانان خود را به استقلال از آکادمی" حفظ کند. پس از آن، این نقاشی به یکی از نقاشی های مورد علاقه پاول ترتیاکوف تبدیل شد، که در سال پایان نقاشی آن را برای گالری خود خرید. تاریخچه. موضوع وسوسه مسیح در اوایل دهه ۱۸۶۰ کرامسکوی را به خود جلب کرده بود. در آن دوره او اولین طرح این ترکیب را ساخت. اولین نسخه مسیح در صحرا مربوط به سال ۱۸۶۷ است، اما ناموفق بود. کرامسکوی متوجه شد که انتخاب قالب عمودی نامناسب است. او فرمت افقی را انتخاب کرد و صحرای سنگی کم رنگ را در پس زمینه معرفی کرد. کرامسکوی تاریخچه اولیه این نقاشی را در نامه های خود به نویسنده وسوالاد گارشین شرح داد. نقاشی. مسیح در صحرا یکی از نقاشی های کرامسکوی با مضمون عیسی است و دیگری شادی، پادشاه یهود
یان و هرودیا است. کرامسکوی عمدتاً از رنگ های سرد برای انعکاس سپیده دم سرد در پس زمینه استفاده می کرد. شکل متفکر مسیح، با پوشش تیره و تونیک قرمز در زیر، کمی به سمت راست مرکز منتقل شده است. کرامسکوی نوشت: "به این سوال که "این مسیح نیست، از کجا می دانید که او اینطور به نظر می رسد؟"، به خودم اجازه دادم پاسخ دهم "اما حتی مسیح واقعی و زنده نیز شناخته نشده است". این نقاشی بر مؤلفه ی انسان گرایی مسیحی از پیوند هیپوستاتیک تأکید می کند و ذهنی را در مبارزه به جای عمل نشان می دهد. از آنجا که افق صفحه بوم را تقریباً به نصف تقسیم می کند، شکل عیسی بر فضای نقاشی مسلط است و همزمان با بیابان سخت هماهنگ می شود. ایوان کرامسکوی آثار خود را به مبلغ ۶۰۰۰ روبل به ترتیاکوف فروخت. پذیرایی. این نقاشی بازخورد گسترده ای دریافت کرد و در دومین نمایشگاه پریدویژنیکی در سال ۱۸۷۳ ظاهر شد. پاول ترتیاکوف نوشت: «منجی کرامسکوی را خیلی دوست داشتم... به همین دلیل برای خرید او عجله داشتم، اما بسیاری از مردم قدردان او نبودند و دیگران اصلاً قدردان او نبودند. به نظر من این بهترین نقاشی اخیراً در مدرسه ماست. شاید من اشتباه می کنم». منتقد ولادیمیر استاسوف
خاطرنشان کرد که "یک یادداشت غم انگیز به طور معقولی در آرایه فیزیولوژیکی کلی اثر طنین انداز می شود". منتقد ولادیمیر استاسوف اشاره کرده است که "یک نت غم انگیز به طور محسوسی در آرایش فیزیولوژیکی کلی اثر طنین انداز است". در اساس گفته ایوان گنچاروف، که "مسیح در بیابان. نقاشی آقای کرامسکوی" را نوشته است(original Russian title: "Христос в пустыне». Картина г. Крамского")، "کل پیکر به نظر می رسد که اندکی از اندازه طبیعی خود کوچک تر شده، جمع شده، نه از گرسنگی، تشنگی یا آب وهوای بد، بلکه از بصیرت درونی و غیرانسانی نسبت به اندیشه و اراده اش در جریان مبارزه میان نیروهای روح و جسم". او همچنین تأکید کرد که "هیچ چیز جشن، قهرمانی، پیروزی وجود ندارد - سرنوشت آینده جهان و همه موجودات در آن موجود بدبخت و کوچک، در ظاهر فقیر، زیر ژنده پوشان، در سادگی فروتنانه، غیرقابل تفکیک با عظمت و قدرت واقعی پنهان شده است." گئورگی واگنر، پژوهشگر هنر روسی، مقاله «درباره تفسیر نقاشی «مسیح در صحرا» اثر I. N. Kramskoi (به روسی: «Об истолковании картины И.Н. Крамского «Христос в пустыне») را نوشت.
لیلیان اوا کوان دایک (زاده ۲۴ اوت ۱۹۴۵) یک سناتور بازنشسته کانادایی از ساسکاچوان است. او که یکی از اعضای اولین ملت کری گوردون در ساسکاچوان و یک نسل اول چینی کانادایی، اولین سناتور زن ملل اول و اولین سناتور متولد کانادا با تبار چینی است. دایک قبل از اینکه به عنوان نمایند سنا منصوب شود، یک متخصص علوم اعصاب در دانشگاه ساسکاچوان و معاون رئیس دانشگاه بود. در ۱۲ مارس ۱۹۹۹، دایک، که یکی از اولین زنان بومی در کانادا است که حرفه آکادمیک در علوم را دنبال می کند و به همین دلیل جایزه یک عمر دستاورد را توسط ایندسپایر دریافت کرد. او به تدریس در دانشگاه و همچنین انجام تحقیقات به صورت پاره وقت ادامه می دهد. در سال ۲۰۱۹ او جایزه یک عمر دستاورد جوایز برجسته زنان را از YWCA ساسکاتون دریافت کرد. لیلیان اوا کوان دایک، در کنار کار تحقیقاتی و آکادمیک خود، به دلیل حمایت از برابری در آموزش و اشتغال زنان، کانادایی های چینی و بومیان شهرت دارد. اویل زندگی و تحصیل. دایک در شهر نورث بتلفورد، ساسکاچوان متولد شد. پدرش یوک لی کوآن، چینی تبار بود و مادرش اوا موریل مک ناب از قوم کری. پدرش پس از پرداخت «مالیات سرانه» (Head Tax) به کانادا مهاجرت
کرده و خانواده اول خود را در چین باقی گذاشته بود. مادرش در منطقه حفاظت شده گوردون متولد شده بود، اما پس از ازدواج با یک غیربومی (غیرسرخپوست)، وضعیت قانونی خود را به عنوان عضو ملل اولیه از دست داد. او مانند اکثر زنان ملل اولیه در آن دوران، به مدارس شبانه روزی بومیان کانادا فرستاده شد. دایک در کودکی به طور مکرر نقل مکان می نمود و در بسیاری از شهرهای کوچک ساسکاچوان و آلبرتا زندگی می کرد. خانواده او برای محافظت از خود در برابر تبعیض نژادی، اصالت بومی خود را پنهان می کردند. آنها با استفاده از نام خانوادگی چینی پدر (کوآن)، در واقع تنها خانواده چینی ساکن در آن شهرها بودند. از آنجا که اکثر افراد ملل اولیه در آن زمان در مناطق حفاظت شده (رزروها) زندگی می کرند. پدرش یک کافه چینی داشت. او به عنوان پیشخدمت بزرگ شد و بسیاری از مشاغل دیگر را انجام داد، او در کافه رگال در کیلام، آلبرتا نیز مشغول به کار شد، جایی که سنگ قبر مادرش قرار دارد. دایک در مؤسسه کالج سوئیفت کنونی تحصیل کرد و در آنجا فعالانه تشویق شد تا به دانشگاه برود. دایک موفق به اخذ مدرک لیسانس هنر در سال ۱۹۶۸ و کارشناسی ارشد علوم در رشته بیوشیمی در سال ۱۹۷۰ از دا
نشگاه ساسکاچوان شد. وی سپس در سال ۱۹۸۱ دکترای تخصصی خود را در رشته روان پزشکی زیستی (بیولوژیک) از همین دانشگاه دریافت نمود. در سال ۲۰۰۷، دانشگاه کیپ برتون به وی مدرک دکترای ادبیات (افتخاری) اعطا کرد. شغل. پیش از انتصاب به سنا، دایک به عنوان عصب شناس و معاون دانشکده در دانشگاه ساسکاچوان فعالیت می کرد. در ۱۲ مارس ۱۹۹۹، به پاس دستاوردهای مادام العمر علمی، جایزه ای از سوی «اینسپایر» به این دانشمند با تبار کری و چینی - که از نخستین زنان بومی کانادا محسوب می شد که مسیر تحصیلات آکادمیک در علوم را پیمود - اعطا شد. تحقیقات او بر مکانیسم اثر بازدارنده های مونوآمین اکسیداز متمرکز است تا داروهای مؤثر برای درمان اختلالات عصبی و سکته مغزی را شناسایی کند. وی هم اکنون نیز به تدریس در دانشگاه و پژوهش به صورت پاره وقت ادامه می دهد.
باربارا ساهاکیان (؛ زادهٔ ) استاد عصب روان شناسی بالینی در بخش روان پزشکی و شورای تحقیقات پزشکی (MRC) / مؤسسه رفتاری و علوم اعصاب بالینی ولکام تراست در دانشگاه کمبریج و همچنین یک روان شناس بالینی افتخاری در بیمارستان آدنبروک، کمبریج است. او در زمینه های روان پزشکی شناختی، اخلاق عصبی، روان شناسی عصبی، روان پزشکی عصبی و تصویربرداری عصبی شهرت بین المللی دارد. ساهاکیان یکی از اعضای کلر هال، کمبریج و در حال حاضر رئیس انجمن بین المللی اخلاق اعصاب (INS) و یکی از بنیانگذاران آن است. او رئیس سابق انجمن بریتانیا برای داروسازی روانی (BAP) بوده که از سال ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۴ به عنوان رئیس این مؤسسه خدمت کرده است. تحصیل. ساهاکیان دکترای خود را در روان فارماکولوژی در کالج داروین کمبریج در بخش روان شناسی دانشگاه کمبریج به پایان رساند. به دنبال آن ساهاکیان در دیپلم روان شناسی بالینی تحصیل کرد و روان شناس خبره شد. ساهاکیان بیشتر به خاطر تحقیقاتش در زمینه تقویت شناختی با استفاده از درمان های دارویی، تشخیص زودهنگام بیماری آلزایمر، رابطه شناخت و افسردگی و عصب اخلاق شناخته شده است. پژوهش های او با هدف درک پایه های عصبی اختلالات شناختی، ع
اطفی و رفتاری انجام می شود تا درمان های دارویی و روانشناختی مؤثرتری توسعه یابد. تمرکز اصلی آزمایشگاه او بر موارد زیر است: تشخیص زودرس اختلالات عصبی-روان پزشکی، تشخیص افتراقی، مطالعات اثبات مفهوم با استفاده از داروهای تقویت کننده شناختی و تمرینات شناختی ساهاکیان در تحقیقات خود از تکنیک هایی مانند روان درمانی، عصب روانشناختی و تصویربرداری عصبی (fMRI و PET) استفاده می کند. زمینه های تحقیقاتی کلیدی برای گروه او عبارتند از بیماری آلزایمر، اختلال کمبود توجه و بیش فعالی (ADHD)، اختلال وسواس فکری جبری (OCD)، سوء مصرف مواد، افسردگی و شیدایی. در سال ۲۰۰۷، ساهاکیان نگرانی های خود را در مورد اخلاقیات استفاده از داروهایی که برای کمک به بیماران مبتلا به زوال عقل و آلزایمر را برای تقویت عملکرد شناختی در افراد سالم مطرح کرد. ساهاکیان در ماه می ۲۰۱۴ مقاله ای با موضوع دستیابی به سلامت مغز برای یک جامعه شکوفا در دهه آینده منتشر و در این مقاله، او فهرستی از متخصصان از طیف وسیعی از زمینه ها، از جمله علوم اعصاب، نوآوری و فناوری را درج کرد. از ساهاکیان خواسته شد که این مقاله را برای سر جان بدینگتون، مشاور ارشد علمی دولت بریتانیا بن
ویسد. ساهاکیان بیش از ۴۰۰ مقاله با پوشش این موضوعات در مجلات علمی منتشر کرده است، از جمله انتشارات بسیاری در مجلات علمی و پزشکی معتبر "ساینس"، "نیچز"، "نیچر نوروساینس"، "The Lancet" , و "مجله پزشکی بریتانیا". او دستیار ویراستار "طب روان شناسی" است. پایگاه داده ISI وب آو ساینس به مقالات او با شاخص اچ (h) ۱۰۰ اعتبار می دهد. علاوه بر ریاست انجمن روان داروشناسی بریتانیا (BAP) و انجمن بین المللی علوم اعصاب (INS)، ساهاکیان عضو شورای کالج بین المللی نوروسایکوفارماکولوژی (CINP) و هیئت بازبینی کالج اروپایی نوروسایکوفارماکولوژی (ECNP) نیز هست. او همچنین استاد وابسته در کالج امپریال لندن و پژوهشگر ارشد در مرکز اخلاق عملی اوهیرو آکسفورد می باشد. پیش از این، ساهاکیان در فاصله سال های ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۰ عضو هیئت مدیره شورای تحقیقات پزشکی در علوم اعصاب و سلامت روان (MRC) و عضو کمیته زنان در علوم اعصاب انجمن علوم اعصاب (SfN) بود. به تازگی نیز مؤسسه سلطنتی بریتانیا در مقاله ای نام باربارا ساهاکیان را در فهرست برجسته ترین زنان دانشمند جهان قرار داده است.
دودمان لیانگ که در تاریخ نگاری با نام لیانگ پسین(به چینی ساده شده :后梁؛ چینی سنتی :後梁؛ پین یین: Hòu Liáng) (۱ ژوئن ۹۰۷–۱۹ نوامبر ۹۲۳) یا ژو لیانگ (به چینی:朱梁)، اولین سلسله امپراتوری در دوره پنج دودمان چین و آغازگر دوران ده پادشاهی و پنج سلسله بود. پس از آن که ژو ون آخرین فرمانروای دودمان تانگ امپراتور آئی را مجبور به کناره گیری به نفع خود کرد (و سپس او را به قتل رساند) به عنوان امپراتور تایزو دودمان جدید را تأسیس کرد. لیانگ پسین تا سال ۹۲۳ دوام آورد که در نهایت توسط سلسله تانگ پسین ویران شد. تأسیس. ژو ون در ابتدا خود را با ستوان هوانگ چائو متحد کرد. با این حال، او بهترین نیروهای هوانگ را گرفت و پایگاه قدرت و نفوذ خود را به عنوان جیدوشی در کایفنگ تأسیس کرد. تا سال ۹۰۴، او به عنوان نایب السلطنه بر هر دو پایتخت دودمان تانگ، چانگان و لوئویانگ، تسلط داشت.امپراتور آئی تانگ در سال ۹۰۸ به دستور ژو ون خودکشی کرد. در همین حال، ژو ون در سال ۹۰۷ خود را امپراتور لیانگ جدید در کایفنگ اعلام کرد. نام لیانگ به منطقه هنان اشاره دارد که قلب حکومت در آن است. وسعت قلمرو. لیانگ پسین اکثر شمال چین را تحت کنترل داشت در حالی که پنج دو
دمان دیگر نیز معمولاً حاکمان شمال چین بوده و یکی پس از دیگری جایگزین می شدند، با این حال بسیاری از ناحیه شانشی (که توسط چی کنترل می شد) و همچنین هبی (که توسط ایالت یان کنترل می شود) و شانشی بیرونی (که توسط ایالت شاتوئو ترک ها کنترل می شود) عمدتاً خارج از کنترل لیانگ پسین باقی ماندند.
ماریا میخائیلوونا باکونینا (؛ ۱۸۷۳–۱۹۶۰) یک شیمیدان و زمین شناس روسی-ایتالیایی بود. او در سیبری متولد شد و در سنین جوانی به جنوب ایتالیا نقل مکان کرد و در دوران تحصیل به شیمی علاقه مند شد. تا زمان فارغ التحصیلی اش از دانشگاه ناپل فدریکو دوم، او به عنوان شخصیتی پیشگام در استریوشیمی شناخته می شد و در شیمی کاربردی چندین پیشرفت مهم داشت. در ۲ فوریه ۱۸۷۳، ماریا باکونین در شهر کراسنویارسک در سیبری متولد شد. او سومین فرزند آنارشیست روسی، میخائیل باکونین بود. پس از درگذشت پدرش در سال ۱۸۷۶، او و خانواده اش به ناپل نقل مکان کردند، جایی که ارتباطات محلی داشتند. اوایل زندگی و تحصیل. پس از اتمام تحصیلات متوسطه، او در برنامه شیمی دانشگاه ناپل فدریکو دوم ثبت نام کرد. تا سال ۱۸۹۰، او به عنوان دستیار در مؤسسه شیمی زیر نظر فعالیت می کرد، کسی که بعدها با او ازدواج کرد. در سال ۱۸۹۵، او با نگارش پایان نامه ای در زمینه استریوشیمی، مدرک خود را دریافت کرد. در اوایل قرن بیستم، او یک سری مطالعات زمین شناسی را در منطقه کامپانیا انجام داد و چندین معدن ایختیول را برای بهره برداری منابع طبیعی شناسایی کرد. با شروع جنگ جهانی دوم، او به فعال
یت های خود در دانشگاه ناپل ادامه داد و پس از جنگ، به بازسازی آکادمی پونتانیانا اختصاص یافت. حرفه. ماریا باکونین در طول دوران حرفه ای خود تحقیقات مهمی در زمینه اندون ها انجام داد، از مطالعات اولیه اش دربارهٔ «ایزومری هندسی اسیدهای نیتروسینامیک و اکسی سینامیک» گرفته تا پژوهش های بعدی اش دربارهٔ «ترکیب پیکروتوکسین، استری سازی فنل ها و اثر کاتالیزوری برخی از محلول های کلوئیدی در سنتزهای آلی.» سهم او در شیمی کاربردی همچنین منجر به تهیه تعدادی از محصولات دارویی شد. پژوهش های او در "سالنامه شیمی کاربردی" و "روزنامه شیمی ایتالیا"، و همچنین در "مجموعه مقالات انجمن علوم، ادبیات و هنرها" در ناپل و "آکادمی علوم" در بولونیا منتشر شد. کارهای اولیه. در سال ۱۹۰۰، باکونین روشی نوین برای استفاده از فسفر پنتااکسید در تهیه ایدون ها، انهیدریدها و اترها ابداع کرد. برای کارهای او در این زمینه، شیمیدان معروف ایتالیایی، استانیسلاو کانیزارو، جایزه فیزیک و ریاضیات آکادمی ناپولی را به او اهدا کرد. در سال ۱۹۰۲، ماریا باکونین در یک کنفرانس شیمی کاربردی شرکت کرد که توسط انجمن شیمی ایتالیا با هدف تأسیس یک شرکت شیمیایی ایتالیایی تشکیل شده بو
د. در سال ۱۹۰۵، باکونین به عضویت آکادمی پونتانیانا درآمد. زمین شناسی. در سال ۱۹۰۶، ماریا باکونین به گروهی پیوست که به مطالعه فوران کوه وزوویوس می پرداختند. در سال ۱۹۰۹، او نقشه زمین شناسی شبه جزیره ایتالیا را برای وزارت آموزش و پرورش تهیه کرد و به طور خاص به مطالعه شیل نفتی و ذخایر ایختیولی در کوه های استان سالرنو پرداخت. در همان سال، او کار تدریس شیمی کاربردی را در مدرسه عالی پلی تکنیک ناپل آغاز کرد و در سال ۱۹۱۲، به عنوان رئیس دپارتمان شیمی فناوری کاربردی منصوب شد. پس از آن، از سال ۱۹۱۱ تا ۱۹۳۰، ماریا باکونین به عنوان مشاور برای دولت های محلی و شرکت های علاقه مند به توسعه صنعتی معادن ایختیول در منطقه جیفونی فعالیت کرد. در این دوره، در سال ۱۹۲۱، او به عنوان رئیس شاخه انجمن شیمی ایتالیا در ناپل انتخاب شد. در سال ۱۹۲۸، او همچنین توسط نیکولا پاراوانو به کمیسیون های شیمی و هیدروکربن های آروماتیک شورای ملی تحقیقات (CNR) منصوب شد، هرچند تا سال ۱۹۳۰، این کمیسیون ها برای تأسیس یک کمیسیون مربوط به سوخت های احتراق منحل شدند. از سال ۱۹۳۳ تا ۱۹۳۵، ماریا باکونین مجموعه ای از مطالعات پرارجاع را در "روزنامه شیمی ایتالیا" م
نتشر کرد.
آگوستا براکستون بیکر (زاده ۱ آوریل ۱۹۱۱ – درگذشته ۲۳ فوریه ۱۹۹۸) یک کتابدار و داستان نویس آمریکایی بود. او به خاطر مشارکت هایش در ادبیات کودکان، به ویژه در زمینه به تصویر کشیدن زندگی سیاه پوستان آمریکایی در آثار کودکان، شهرت داشت. دوران اولیه زندگی و تحصیل. آگوستا براکستون بیکر در تاریخ ۱ آوریل ۱۹۱۱ در بالتیمور، مریلند به دنیا آمد. پدر و مادرش هر دو معلم مدرسه بودند کو عشق به خواندن را در او نهادینه کردند. در طول روز، در حالی که والدینش مشغول به کار بودند، مادربزرگش، آگوستا فکس (که نام خود را از او دریافت کرده بود) از او مراقبت می کرد و داستان هایی برایش می گفت. بیکر از این داستان ها لذت می برد و این عشق را در طول زندگی اش حفظ کرد. او قبل از شروع مدرسه ابتدایی خواندن را یادگرفت و بعداً در دبیرستان سیاه پوست (با جداسازی نژادی) که پدرش در آن تدریس می کرد، ثبت نام کرد و در سن ۱۶ سالگی فارغ التحصیل شد. بیکر سپس وارد دانشگاه پیتسبورگ شد، جایی که در پایان سال دوم تحصیلش با جیمز بیکر آشنا و ازدواج کرد. شغل حرفه ای. پس از فارغ التحصیلی، بیکر به مدت چند سال تدریس کرد تا اینکه در سال ۱۹۳۷ به عنوان کتابدار کودکان در شعب