Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
توکای تایوانی یا توکای سربرفی پرنده ای از تیرهٔ توکایان و بومی تایوان است.
توکای یمنی یک گونه از پرندگان تیرهٔ توکایان (Turdidae) است که بومی کوه های سروات در غرب شبه جزیره عربستان است.
برج های هیمالیا () که به برج های سنگی ستاره ای شکل نیز شناخته می شوند، برج های سنگی هستند که عمدتاً در منطقه خام در تبت، همچنین در نواحی مسکونی مردم چیانگ و در منطقه تاریخی متعلق به تانگوت ها یافت می شوند. این برج ها هم در شهرها و هم در مناطق غیرمسکونی دیده می شوند. نخستین توصیف از آن ها در دوران دودمان مینگ (۱۳۶۸–۱۶۴۴) انجام شده است. ازآنجاکه این برج ها معمولاً در روستاهای پررونق قرار دارند، باور بر این است که کارکرد اصلی آن ها نمایش جایگاه و اعتبار خانواده در جامعه بوده است. در آن دوره، ثروت عمدتاً از راه تجارت با مغول ها به دست می آمد. برای استحکام بیشتر، بسیاری از این برج ها از طرح دیوارهای ستاره ای شکل استفاده می کنند، به جای طراحی صرفاً مستطیلی. ارتفاع این برج ها می تواند از فراتر رود. این برج ها در فهرست سایت های فرهنگی در معرض خطر صندوق جهانی بناهای تاریخی در سال ۲۰۰۶ ثبت شدند. پیش از ثبت در این فهرست، این برج ها برای کارشناسان فرهنگی چین چندان شناخته شده نبودند. صندوق جهانی بناهای تاریخی منابعی را برای بازسازی و حفاظت برخی از این برج ها که در طول زمان تخریب یا مورد بی توجهی قرار گرفته اند، اختصاص داد
ه است. بومیان منطقه در تلاش هستند تا این برج ها و چشم انداز اطراف آن ها در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شوند.
لینگچو () یا کانال لینگچو () کانالی در شهرستان شینگ آن، نزدیک گویلین، در شمال غربی گوانگشی، چین است. این کانال رود شیانگ (که به سمت شمال در یانگ تسه جریان دارد) را به لی جیانگ (که به سمت جنوب در رود گوی و سپس رود شی جریان می یابد) متصل می کند و بدین ترتیب بخشی از یک مسیر تاریخی آبی میان یانگ تسه و دلتای رود مروارید است. این نخستین کانال در جهان بود که دو حوضه رودخانه ای را به هم متصل کرد و امکان کشتیرانی تا حدود از پکن به دلتای رود مروارید را فراهم ساخت. این کانال همچنین یکی از بهترین نمونه های حفاظت شده در نوع خود در جهان به شمار می رود. طول این کانال است. تاریخچه. در سال ۲۱۴ پیش از میلاد، چین شی هوانگ، نخستین امپراتور دودمان چین (۲۲۱–۲۰۶ پیش از میلاد)، دستور ساخت کانالی برای اتصال رودهای شیانگ و لی را با هدف حمله به قبایل بای یوه در جنوب صادر کرد. معمار این پروژه، شی لو () بود. این کانال قدیمی ترین کانال هم تراز در جهان محسوب می شود و آب آن از رود شیانگ تأمین می شود. در سال ۸۲۵ میلادی، سی و هفت دریچه تنظیم جریان در آن تعبیه شد. در قرن دوازدهم میلادی، توصیف روشنی از پونددریچه (pound locks) در منابع تاریخی آم
ده است که احتمالاً یکی دو قرن پیش از آن نصب شده بودند. این کانال همچنین در حفاظت از آب نقش مهمی ایفا می کرد و تا یک سوم جریان رود شیانگ را به رود لی منحرف می ساخت. این کانال در فهرست موقت میراث جهانی یونسکو ثبت شده است.
آرامگاه های شیای غربی در منطقه ای به وسعت حدود در دامنه کوه های هلان در نینگ شیا در شمال غربی چین قرار دارند. این مجموعه شامل نه آرامگاه یادمانی امپراتوری و ۲۵۰ آرامگاه از بستگان و مقامات سلطنتی شیای باختری است. این مجموعه آرامگاهی در حدود غرب پایتخت شیای غربی، یعنی Xingqing fu یا Xingqing، قرار دارد که امروزه یینچوان، پایتخت نینگ شیا است. تا کنون حدود از این محوطه کاوش شده است و تلاش هایی برای حفاظت و نگهداری از بقایای این دوره کم تر شناخته شده در حال انجام است. تاریخچه. سلسله شیای باختری از سال ۱۰۳۸ تا ۱۲۲۷ میلادی وجود داشت و در نهایت توسط چنگیز خان و مغولان فتح شد. این امپراتوری توسط قوم تانگوت ها بنیان نهاده شد، که اطلاعات زیادی از آن در دست نیست. از میان کاوش های انجام شده، تنها آرامگاه شماره ۳ به طور کامل مورد بررسی و پژوهش قرار گرفته است. این آرامگاه که به نخستین امپراتور شیای غربی، جینگ زونگ (لی یوان هاو، ۱۰۰۳–۱۰۴۸ میلادی) نسبت داده می شود، به عنوان سازه ای با ترکیبی از سبک های آرامگاهی و معبدی و دارای ویژگی های بودایی شناسایی شده است. پایتخت شیای غربی و مجموعه آرامگاهی آن در اکتشافات اوایل قرن بیستم
در آسیای مرکزی، توسط افرادی مانند Pyotr Kozlov، اورل اشتاین و سون هدین شناسایی نشد. در دوران مدرن، نخستین گزارش از این مکان توسط Wulf-Dieter Graf zu Castell ارائه شد که در سال ۱۹۳۸ عکسی هوایی از این مجموعه را در کتاب خود با نام "Chinaflug" منتشر کرد. آرامگاه های امپراتوری. محدوده ای که آرامگاه های شیای غربی را دربرمی گیرد، از جنوب غربی تا شمال شرقی در حاشیه شرقی کوه های هلان امتداد دارد و حدود ۱۲ کیلومتر طول و تا ۲٫۵ کیلومتر عرض دارد. نه آرامگاه امپراتوری در مسیری از جنوب به شمال به طول تقریبی ۱۰ کیلومتر قرار گرفته اند، به طوری که امپراتوران اولیه در جنوب و امپراتوران متأخرتر در شمال دفن شده اند. هر آرامگاه دارای ساختاری مشابه است (نگاه کنید به نقشه آرامگاه شماره ۲ در زیر). به طور کلی، این ساختار شامل دیوار محوطه بیرونی ("waicheng" 外城) با یک جفت برج دروازه ای ("quetai" 鵲臺) در قسمت جنوبی است. پس از آن، یک یا چند غرفه (معمولاً دو غرفه) برای استقرار سنگ نوشته های یادبود ("beiting" 碑亭) قرار دارد. در بخش داخلی، یک باربیکان مستطیلی ("yuecheng" 月城) در مقابل ورودی قرار گرفته است. حیاط داخلی ("lingcheng" 陵城) که شکلی م
ربع یا مستطیل دارد، دارای برج های مراقبت ("jiaoque" 角闕) در چهار گوشه خود است. تپه تدفینی اصلی که محل دفن امپراتور است، از خاک کوبیده ساخته شده و به صورت نامتقارن در گوشه شمال غربی محوطه داخلی قرار دارد. این تپه ها تا ۳۰ متر عرض و ۲۳ متر ارتفاع دارند. شواهدی از حفره هایی در این تپه ها وجود دارد که احتمالاً برای استقرار تیرهای چوبی استفاده می شدند. همچنین، به دلیل کشف تعداد زیادی کاشی در هر آرامگاه، اعتقاد بر این است که تپه های تدفینی در گذشته بخشی از سازه های معماری عظیم تری بوده اند که با آجر پوشیده شده و دارای بام های سفالین و تزئینات مجسمه ای در هر سطح بوده اند.
سانفانگ چی شیانگ (؛ فوژو رومی شده: ')، به معنی سه گذر و هفت کوچه، یک منطقه تاریخی و فرهنگی در شهر فوجو است. نام این منطقه از سه گذر (؛ فوژو رومی شده: ) و هفت کوچه (؛ فوژو رومی شده: ) که این ناحیه را تشکیل می دهند، گرفته شده است. این موارد عبارتند از: این منطقه به سه بخش تقسیم شده و از شمال به جنوب به وسیله خیابان تونگهُو () و خیابان نانهُو () امتداد می یابد. همچنین، از شرق با جاده بای یی چی () و از غرب با جاده بایما () هم مرز است. این منطقه با وسعتی حدود ، به عنوان موزه ای از معماری دوران دودمان مینگ و دودمان چینگ شناخته می شود و شامل بناهای تاریخی بسیاری است که در فهرست آثار ملی ثبت شده اند، از جمله اقامتگاه های تاریخی شخصیت های برجسته. با توجه به شمار زیاد ساکنان ثروتمند، مشهور و قدرتمند که طی قرون گذشته به ۴۰۰ نفر می رسد، این منطقه به عنوان «بورلی هیلز چین امپراتوری» شناخته شده است. از سال ۲۰۱۵، این مکان به عنوان یک جاذبه گردشگری 5A توسط وزارت فرهنگ و گردشگری جمهوری خلق چین ثبت شده است. برخی از ساکنان برجسته سابق این منطقه عبارت اند از: این منطقه نمونه ای کلاسیک از سیستم «محله مسکونی» یا "لی فانگ" () است ک
ه به عنوان یکی از شیوه های سنتی برنامه ریزی شهری از دوران دودمان تانگ رواج داشته است. به دلیل جایگاه منحصربه فرد خود به عنوان یک «فسیل زنده» از چنین سیستمی، این منطقه در سال ۲۰۱۳ در فهرست آزمایشی میراث جهانی یونسکو ثبت شد. در سال ۲۰۱۵ نیز از سوی وزارت مسکن و توسعه شهری-روستایی چین و اداره ملی میراث فرهنگی چین به عنوان یک «خیابان تاریخی و فرهنگی ملی» شناخته شد. به دلیل تلاش های چشمگیر اداره سانفانگ چی شیانگ برای حفاظت از بافت تاریخی این منطقه، این مکان در سال ۲۰۱۵ موفق به دریافت تقدیر ویژه از جوایز میراث فرهنگی آسیا-اقیانوسیه یونسکو شد.
کاسکین دمگاه سرخ گونه ای از پرندگان تیرهٔ سیاه پرگان (Icteridae) است. گونه ای از حوضه آمازون و گویان در شمال آمریکای جنوبی است و تنها در آنجا در گویان و رودخانه آمازون به اقیانوس اطلس ساحلی است. یک محدوده بزرگ گسسته در همهٔ بخش های جنوب شرقی و ساحلی برزیل، از جمله پاراگوئه، و بخش هایی از شمال شرقی آرژانتین وجود دارد. همچنین در بولیوی، برزیل، کلمبیا، اکوادور، گویان فرانسه، گویان، پرو، سورینام و ونزوئلا یافت می شود.
ساپیر برمن(، زادهٔ ۱۹۹۴ در کریات بیالیک) داور فوتبال اهل اسرائیل است. او نخستین داور فوتبال تراجنس در یک لیگ برتر حرفه ای در جهان است. زندگی نامه. برمن در کریات بیالیک، شهری در شمال شرقی حیفا، با نام سَگی به دنیا آمد و به عنوان بزرگ ترین پسر یک کارمند و یک دستیار پزشکی رشد یافت. او در دوران نوجوانی در باشگاه فوتبال هاپوئل حیفا بازی کرد، پس از پایان مدرسه خدمت سربازی را به انجام رساند و سپس تحصیل در رشتهٔ آموزش ویژه را آغاز کرد. برمن به عنوان داور در لیگ برتر فوتبال اسرائیل، بالاترین سطح فوتبال اسرائیل، در آغاز فصل ۲۰۱۹/۲۰ اولین بازی خود را سوت زد. در اواخر فصل ۲۰۲۰/۲۱ اعلام کرد که در مسیر تطبیق جنسیت خود گام برداشته و مایل است با نام سپیر و ضمیرهای زنانه خطاب شود. اتحادیهٔ فوتبال اسرائیل و انجمن داوران ملی حمایت کامل خود را از او اعلام کردند. اوایل ماه مه ۲۰۲۱، او به عنوان نخستین داور تراجنس در فوتبال حرفه ای اسرائیل، دیدار بین هاپوئل حیفا و بیتار اورشلیم را در ورزشگاه سامی اوفر قضاوت کرد. در آوریل ۲۰۲۴ اعلام شد که در جشنوارهٔ فیلم دوکاویو ۲۰۲۴، مستندی به نام "سپیر" ساختهٔ لی ران آتز مور دربارهٔ برمن به نمایش
درخواهد آمد. در این زمینه، او همچنین به عنوان "نخستین داور فوتبال تراجنس در یک لیگ حرفه ای در جهان" معرفی شد.
سیاه پرهای کوهستانی سرده ای از پرندگان تیرهٔ سیاه پرگان (Icteridae) است. این سرده دارای دو گونه است.
نیوهلیانگ ()() یک محوطه باستان شناسی مربوط به دوران نوسنگی در لیائونینگ، شمال شرقی چین است که در امتداد میانه و بالادست رودخانه های لاوها و یینگجین قرار دارد (در مرز کنونی چاویانگ و شهرستان جیانپینگ). این محوطه در سال ۱۹۸۳ کشف شد و متعلق به فرهنگ هونگ شان (۴۷۰۰–۲۹۰۰ پیش از میلاد) است. شواهدی از عناصر مذهبی مانند یک پرستشگاه، قربان گاه و سنگ چین در این محل یافت شده است. توصیف. نیوخه لیانگ یک محوطه وسیع تدفینی است که روی تپه های مختلف در فضایی به وسعت ۵۰ کیلومتر مربع پراکنده شده است. ارتفاع این منطقه بین ۵۵۰ تا ۶۸۰ متر از سطح دریا متغیر است. نیوخه لیانگ بین ۳۵۰۰ تا ۳۰۰۰ پیش از میلاد قدمت دارد و در دوره پایانی هونگ شان به عنوان مرکزی برای تدفین و آیین های قربانی کردن مورد استفاده قرار می گرفت. تاکنون هیچ نشانه ای از سکونت در این منطقه کشف نشده است. پرستشگاه. این محوطه دارای یک پرستشگاه منحصربه فرد بر روی سکویی از جنس خاک رس است که شامل یک قربان گاه و مجموعه ای از سنگ چینها بوده و در مجموع حدود ۵ کیلومتر مربع را پوشش می دهد. قربان گاه نیوخه لیانگ از سکوهای سنگی ساخته شده بود که بر روی استوانه های سفالی رنگ آمیزی
شده قرار داشتند. محور شمالی-جنوبی این مجموعه با قله مرکزی کوه های ژوشان ()، که با نام «کوه خوک» نیز شناخته می شود، همسو بود. مجموعه آیینی زیرزمینی این محوطه، که بر روی یک خط الرأس ساخته شده و دارای دیوارهای نقاشی شده است، از سوی باستان شناسان چینی به عنوان "معبد الهه" نام گذاری شده است، زیرا در این محل یک سر سفالی زنانه با چشمانی جاسازی شده از جنس یشم کشف شد. در نیوخه لیانگ اژدهای خوکی و تندیس های بزرگ سفالی برهنه نیز کشف شده اند. برخی از این تندیس ها تا سه برابر اندازه واقعی انسان ها هستند و ساختار داخلی آن ها از چوب و کاه تشکیل شده است. در نزدیکی محوطه پرستشگاه، شش گروه از سنگ چینها کشف شده است که در نواحی جنوبی و غربی محوطه قرار دارند. عمده اشیای تدفینی همراه با این گورها شامل آثار ساخته شده از یشم بوده اند، اما بیشتر این گورها پیش از حفاری ها غارت شده بودند. تفسیر. باستان شناس گوا داشون، که مسئول حفاری این محوطه بود، بر این باور است که دو گونه حیوان در نقوش یشمی این منطقه دیده می شود: یکی خوک با چشمان باریک و پوزه صاف، و دیگری خرس با چشمان گرد و گوش های کوچک و ایستاده. او همچنین نمادهای مشابه خوک و خرس را
در ظروف کشف شده در محوطه شیاوه یان مشاهده کرده است. پرستش خرس در شمال شرق آسیا رایج بوده است، مانند قوم آینو (ژاپن) در شمال ژاپن و برخی مناطق سیبری. از این رو، گوا داشون این محوطه را در چارچوب فرهنگی گسترده تری در شمال شرق آسیا بررسی می کند. برخی شباهت هایی نیز میان این محوطه و فرهنگ شینگ لونگوا (۶۲۰۰–۵۴۰۰ پیش از میلاد) در شمال شرقی چین مشاهده شده است. ساختار هرم مانند. یک سال پس از کشف مجموعه پرستشگاه و سنگ چینها، ساختاری هرم مانند که به شکل یک تپه طبیعی استتار شده بود، شناسایی شد. این ساختار که با نام ژوانشانزی () شناخته می شود، در دوره دودمان هان (۲۲۰–۲۰۶ پیش از میلاد) به عنوان بخشی از دیوار بزرگ چین گنجانده شده بود. این ساختار که با خاک و سنگ های وارداتی ساخته شده، پیچیده تر از سایر سنگ چینهای منطقه است. همچنین این محوطه شامل عناصر اصلی مانند معابد، سنگ چینها و سکوهایی است که بعدها در آیین پرستش نیاکان چینی مشاهده شدند، از جمله در مقبره های دودمان مینگ که ۵۰۰۰ سال پس از این دوره ساخته شدند.
کیسی کوری (؛ زادهٔ ) راننده رالی، و راننده مسابقه ای اهل ایالات متحده آمریکا بود.
سیاه پر کوهستانی کلمبیایی ، گونه ای از پرندگان تیرهٔ سیاه پرگان (Icteridae) است. این گونه بومی کلمبیا است که زیستگاه طبیعی آن جنگل های کوهستانی نمناک نیمه گرمسیری یا گرمسیری است.
پاگودای معبد فوگنگ () یا بتکده گوتاما بودا در معبد فوگونگ () در شهرستان یینگ، استان شانشی، چین، یک پاگودای چوبی است. این بنا همچنین با نام بتکده چوبی شهرستان یینگ (چینی: 应县木塔، پین یین: yìngxiàn mùtǎ) شناخته می شود. این بنا در سال ۱۰۵۶، در دومین سال حکومت مردم خیتان در دودمان لیائو ساخته شد و در سال ۱۱۹۵، در ششمین سال حکومت دودمان جین (۱۲۳۴–۱۱۱۵) مرمت و گسترش یافت. این بتکده به دستور دائوزونگ (هونگجی) در محل خانه مادربزرگش ساخته شد. این بتکده که در طول قرن ها از چندین زمین لرزه بزرگ جان سالم به در برده است، شهرت زیادی در چین پیدا کرده و به طور عامیانه با نام موتا () شناخته می شود. این بتکده بر روی سکویی سنگی به ارتفاع ۴ متر (۱۳ فوت) ساخته شده و دارای یک مناره ۱۰ متری (۳۳ فوت) است که مجموع ارتفاع آن را به ۶۷٫۳۱ متر (۲۲۰٫۸۳ فوت) می رساند. این بنا قدیمی ترین بتکده تمام چوبی موجود در چین است. با اینکه این بتکده قدیمی ترین پاگودای تمام چوبی در چین است، اما قدیمی ترین بتکده دارای بام های متراکم، بتکده سونگیو از قرن ششم (ساخته شده از آجر) است. همچنین، پاگوداهای سنگی بسیار قدیمی تری در سراسر دشت شمال چین وجود دارند، ا
ز جمله معبد فوگوانگ و بتکده چهار دروازه در جینان. قدیمی ترین ساختمان های چوبی موجود در چین، تالارهای معابد بوداگرایی چینی در شهرستان ووتای در غرب کوه ووتای هستند که قدمت آن ها به اواسط دودمان تانگ (۶۱۸–۹۰۷) بازمی گردد. تاریخچه. بتکده معبد فوگونگ در فاصله جنوب پایتخت دودمان لیائو در داتونگ ساخته شد. در دایرةالمعارف "Complete Classics Collection of Ancient China" که در سال ۱۷۲۵ منتشر شد—و در دوره حکومت کانگ شی و امپراتور یونگ ژنگ در دودمان چینگ نوشته شده است—ذکر شده که پیش از ساخت بتکده فعلی در سال ۱۰۵۶، یک بتکده دیگر در این مکان بین سال های ۹۳۶–۹۴۳ وجود داشته است. این مطلب در "Shanxi tongzhi" (گزارش استان شانشی) و "Yingzhou xuzhi" (گزارش ادامه یافته یینگ ژو) نیز ذکر شده است. در "Yingzhou zhi" (گزارش یینگ ژو)—که توسط تیان هوی در دوره حکومت وان لی (حک: ۱۵۷۲–۱۶۲۰) از دودمان مینگ تدوین شد—ذکر شده که این بتکده در سال ۱۰۵۶ توسط یک بهکشو به نام تیان ساخته شده است. تیان هوی که در اواخر دودمان مینگ تاریخچه بتکده را بررسی کرده و گزارش تعمیرات آن را در "Zhongxiu Fogongsi ta zhi" ثبت کرده است. پلاک طبقه سوم بتکده نشان می
دهد که مرمت های دوره ای در سال های ۱۱۹۵ و ۱۴۷۱ انجام شده است. با این حال، تیان هوی هنگام بررسی تاریخچه بتکده، هیچ مدرکی مبنی بر وجود یک بنای پیشین ساخته شده بین ۹۳۶ تا ۹۴۳ نیافت، برخلاف آنچه که برخی متون دیگر اشاره کرده اند. در تأیید تاریخ ۱۰۵۶ و نه سال های ۹۳۶–۹۴۳، ژانگ یو هوان در کتاب خود "تاریخ تکنولوژی معماری چین باستان" (۱۹۸۵) می نویسد که آزمایشگاه ون و، اجزای چوبی مختلف از طبقات دوم تا پنجم پگودا را بین ۹۳۰ تا ۹۸۰ ساله تشخیص داده است. شواهد دیگر که تاریخ بعدی را پیشنهاد می کند شامل این است که مادرخوانده شینگ زونگ اهل یینگ ژو بوده است. پسر شینگ زونگ، هونگ جی (امپراتور دائوزونگ) نیز به دلیل پیروی از رسم مردم خیتان در تربیت پسران خاندان یلو در خانواده های مادرانشان، در شهرستان یینگ بزرگ شده بود. هونگ جی همچنین به عنوان یک بودایی معتقد شناخته می شد؛ پگودا (بر اساس سنت استوپا) نماد مرگ گوتاما بودا بود، که ممکن است هونگ جی آن را به پدر فقید خود، امپراتور شینگ زونگ، ارتباط داده باشد. تاریخ نگار نانسی اس. استین هاردت می نویسد: «فقط چیزی شبیه به یادگار یک جوان امپراتوری می تواند ساخت چنین بنای عظیمی را در چنین م
کانی دورافتاده توضیح دهد.» همچنین دهه ۱۰۵۰ دهه ای بود که پایان یک کالپا بودایی را نشان می دهد، که به موجب آن پگودای معبد فوگونگ به عنوان «مقبره نهایی مرگ بودا در این عصر» شناخته می شد، طبق گفته استین هاردت. این رویداد همزمان با زمانی بود که فوجیوارا نو یوریمیچی از ژاپن تالار فینیکس خانه پدرش فوجیوارا نو میچیناگا را در بیودو-این به معبدی تبدیل کرد که به هدایت ارواح به دنیای پس از مرگ بودایی اختصاص داشت (طبق بوداگرایی پاک بوم). پگودا در مرکز زمین های معبد قرار داشت، که تا قبل از تغییر نام آن به فوگونگ در سال ۱۳۱۵ در دوران دودمان یوآن، به نام معبد باوگونگ شناخته می شد. اگرچه اندازه زمین های معبد در دوران دودمان جین (۱۲۳۴–۱۱۱۵) تحت رهبری ژورچن ها به عنوان عظیم توصیف شده بود، اما معبد در دوران دودمان مینگ شروع به افول کرد. کتاب "یینگ ژو ژی" گزارش می دهد که در بین سال های ۱۰۵۶ تا ۱۱۰۳، مجموعاً هفت زمین لرزه رخ داده است، اما برج همچنان استوار باقی ماند. در طول تاریخ خود پیش از قرن بیستم، پگودا تنها به ده تعمیر جزئی نیاز داشت. با این حال، تعمیرات قابل توجهی پس از آن که سربازان ژاپنی بیش از دویست گلوله به پگودا شلیک ک
ردند در طول جنگ دوم چین و ژاپن لازم بود. در هنگام تعمیرات پگودا در سال ۱۹۷۴، مرمت کنندگان متون بودایی از دوران دودمان لیائو و سایر اسناد را یافتند. این کشف عمده شامل ۱۲ اسکرول تری پیتاکا لیائو () بود که در سال ۱۰۰۳ در یان جینگ (پکن امروزی) با نوع متحرک چاپ شده بودند، ۳۵ اسکرول از متون مقدس که طولانی ترین آن ۳۳٫۳ متر بود، و ۸ اسکرول دست نویس. این موضوع نشان دهنده استفاده گسترده از چاپ سربی است که در داخل دودمان سانگ همسایه توسعه یافته بود. همچنین، در سال ۱۹۷۴، یک بقایای دندان بودا در یکی از مجسمه های بودا در طبقه چهارم پگودا کشف شد.
سیاه پر کوهستانی زرین شانه ، که همچنین به عنوان سیاه پر زرین شانه نیز شناخته می شود، یک گونه از پرندگان تیرهٔ سیاه پرگان (Icteridae) است. در برزیل، گویان و ونزوئلا یافت می شود که زیستگاه طبیعی آن جنگل های کوهستانی نمناک نیمه گرمسیری یا گرمسیری است.
سیاه مرغ های زرین سرده ای از پرندگان تیرهٔ سیاه پرگان (Icteridae) است. این سرده توسط ویلیام سواینسون در سال ۱۸۳۷ بنیان گذاری شد و دارای دو گونهٔ زیر است.
رفتاردرمانی دیالکتیک (DBT) یک روان درمانی مبتنی بر شواهد است که در ابتدا با هدف درمان اختلالات شخصیت و تعارضات بین فردی توسعه یافت. این رویکرد توسط مارشا لاینهان، پژوهشگر روان شناسی در دانشگاه واشینگتن، ابداع و گسترش یافت. شواهد نشان می دهند که DBT می تواند در درمان اختلالات خلقی، افکار خودکشی و همچنین تغییر الگوهای رفتاری مانند خودآزاری و مصرف مواد مفید باشد. DBT به فرآیندی تبدیل شده است که در آن درمانگر و مراجع با استفاده از راهبردهای پذیرش و تغییر کار می کنند و در نهایت این دو را متعادل و ترکیب می کنند -فرآیندی مشابه دیالکتیک فلسفی که شامل تز، آنتی تز و در نهایت سنتز است. - DBT از مجموعه ای از تلاش های ناموفق برای اعمال پروتکل های استاندارد درمان شناختی-رفتاری (CBT) در اواخر دهه ۱۹۷۰ به مراجعان مزمن خودکشی گرا شکل گرفت که تحقیقات دربارهٔ اثربخشی آن در درمان سایر شرایط نیز ثمربخش بوده است. درمانگران از DBT برای درمان افرادی با افسردگی، مشکلات مواد مخدر و الکل، اختلال اضطراب پس از سانحه (PTSD)، ضربه مغزی (TBI)، اختلال پرخوری، و اختلالات خلقی استفاده کرده اند. همچنین مطالعات نشان می دهند که این روش برای بازما
ندگان سوءاستفاده جنسی مؤثر است. DBT تکنیک های استاندارد شناختی-رفتاری را برای تنظیم هیجانات و آزمون واقعیت با مفاهیم تحمل پریشانی، پذیرش و آگاهی ذهن آگاهانه که عمدتاً از تمرینات مراقبه ای نشأت گرفته اند، ترکیب می کند. DBT بر اساس نظریه زیست اجتماعی بیماری های روانی است و اولین درمانی است که به طور کلی و تجربی اثبات شده که در درمان اختلال شخصیت مرزی(BPD) مؤثر است. اولین آزمایش بالینی تصادفی سازی شده DBT کاهش در اقدام به خودکشی، بستری های روان پزشکی و ترک درمان را در مقایسه با درمان معمول نشان داد. یک فراتحلیل نشان داد که DBT در افراد مبتلا به BPD اثرات متوسطی دارد. DBT ممکن است به عنوان یک مداخله جهانی مناسب نباشد، زیرا در مطالعه ای دربارهٔ یک مداخله آموزشی مهارت های DBT تطبیق یافته در نوجوانان در مدارس، نشان داده شد که می تواند مضر باشد یا اثرات خنثی داشته باشد، اگرچه نتیجه گیری دربارهٔ آسیب زایی آن ناموجه است، زیرا اکثر شرکت کنندگان به طور معناداری در فعالیت های تعیین شده مشارکت نکردند و مشارکت بیشتر با نتایج مثبت تر همراه بود.
آنا سوفیا پالم دی روزا (۲۵ دسامبر ۱۸۵۹–۲ مه ۱۹۲۴) هنرمند سوئدی و نقاش منظره بود. در دهه ۱۸۹۰، او با آفرینش آثاری از کشتی های بخار، قایق های بادبانی و مناظر استکهلم، به یکی از محبوب ترین نقاشان کشورش بدل شد. او همچنین تصویری به یادماندنی از یک بازی ورق در هتل بروندومز در اسکاگن خلق کرد، جایی که تابستانی را در کنار نقاشان اسکاگن سپری نمود. در ۳۶ سالگی، آنا پالم تصمیم به ترک همیشگی سوئد گرفت و باقی عمر خود را در جنوب ایتالیا گذراند، جایی که با یک افسر پیاده نظام ازدواج کرد. اوایل زندگی و تحصیلات. او سال ۱۸۵۹ در استکهلم چشم به جهان گشود. او دختر نقاش برجسته، گوستاف ویلهلم پالم، و اوا سندبرگ بود که پدرش، یوهان گوستاف سندبرگ، نیز یک نقاش نامدار بود. خانه خانوادگی آن ها در شماره ۱۹ خیابان بارن هوس ترادگاردگاتان (که امروزه به خیابان اولاف پالمس گاتا شناخته می شود) مکانی پرجنب وجوش برای ملاقات دوستان هنرمندشان مانند نیلس کروگر، گوستاف سدرستروم، جورج پاولی و ویکه آندرن (۱۸۵۶–۱۹۳۰) بود. آنا پالم زیر نظر پدرش، که در مدرسه طراحی ابتدایی تدریس می کرد و دانش آموزان را برای آکادمی سلطنتی هنر سوئد آماده می نمود، آموزش خصوصی د
ید. اما او هرگز در خود آکادمی سلطنتی شرکت نکرد چرا که در آن زمان، تحصیل زنان در چنین مؤسساتی امری غیرمعمول بود. در دهه ۱۸۸۰، پالم دی روزا به شاگردی نقاش تاریخ، ادوارد پرسئوس، و نقاش منظره، پر دانیل هولم (۱۸۳۵–۱۹۰۳)، درآمد. در سال ۱۸۸۵، با حمایت والدینش، به دانمارک سفر کرد و مدتی را در اسکگن گذراند؛ جایی که اثری به نام «بازی لومبر در هتل بروندومز» را خلق کرد. او همچنین به آنتورپ رفت و زیر نظر نقاش دریایی، رومن استپ (۱۸۵۹–۱۹۲۷)، آموزش دید و پس از آن مدتی را در پاریس سپری کرد. حرفه. آنا پالم دی روزا یکی از ۸۴ هنرمندی بود که در سال ۱۸۸۵ نامه ای امضا کردند و خواهان تغییرات اساسی در روش های تدریس آکادمی سوئد شدند، چرا که آن ها را قدیمی می پنداشتند. با این وجود، او در سال های ۱۸۸۵ و ۱۸۸۷ در آکادمی نمایشگاه برگزار کرد و از سال ۱۸۸۹ تا ۱۸۹۱ در آنجا به تدریس نقاشی آبرنگ پرداخت. او همچنین عضوی از انجمن تازه تأسیس «هنرمندان زن سوئدی» بود و در کنار افرادی مانند اوا بونیر، هانا پاولی و مینا کارلسون-برِدبِرگ فعالیت می کرد. نقاشی های آبرنگی از صحنه های دریایی شامل کشتی های بخار و قایق های بادبانی که او در این دوران خلق نمود،
به افزایش محبوبیتش کمک کرد. او شروع به تولید تعداد زیادی از ویدوت های کوچک نمود تا تقاضای مشتریان بی شمار خود را برآورده کند و در عین حال صحنه هایی از شهر استکهلم را نیز به تصویر کشید. در شب سال نو ۱۸۹۵، آنا پالم دی روزا سوئد را برای همیشه ترک کرد و هرگز بازنگشت. پس از سپری کردن یک سال در پاریس، راهی ایتالیا شد، جایی که با ستوان پیاده نظام، آلفردو دی روزا، آشنا شد. آن ها در سال ۱۹۰۱ در پاریس ازدواج کردند و ابتدا در کاپری سکونت گزیدند و در نهایت در سال ۱۹۰۸ در مدونا دل آرکو، منطقه ای در سانت آناستازیا، نزدیک ناپل، اقامت یافتند. شیدن صحنه هایی از زندگی در ایتالیا، آنا پالم دی روزا به نقاشی مناظر استکهلم ادامه داد. این آثار شامل صحنه هایی از میدان گوستاف آدولف با ساختمان اپرا و همچنین مناظری از نمایشگاه عمومی هنر و صنایع استکهلم ۱۸۹۷ بود. تنها توضیح منطقی برای علاقه او به این تحولات جدید آن است که احتمالاً عکس هایی از سوئد دریافت کرده و آن ها را به عنوان مرجعی برای نقاشی های خود به کار گرفته است. ممکن است او از عکس هایی که توسط عکاس استکهلمی فرانس گوستاف کلیمینگ (۱۸۵۹–۱۹۲۲) گرفته شده بود، استفاده کرده باشد. کلی
مینگ همچنین در تهیه برخی از نقاشی های رنگ روغن رابرت لوندبرگ (۱۸۶۱–۱۹۰۳) نیز نقش داشت. با این حال، او احتمالاً از عکس های گرفته شده توسط عکاسان مختلف الهام گرفته است. در طول جنگ جهانی اول، زمانی که همسرش فراخوانده شد، آنا پالم دی روزا به طرز قابل توجهی در نقاشی های خود فعال شد، به ویژه در بایئا در خلیج ناپل، جایی که یک سال را سپری کرد. پس از جنگ، او به تدریج ضعیف تر شد تا اینکه در ماه مه ۱۹۲۴ درگذشت. آثاراو درموزه ملی سوئد در استکهلم، موزه هنر گوتنبرگ و دانشگاه اوپسالا، همچنین در موزه هایی در نورشوپینگ و هلسینکی نگهداری می شوند.
در اساطیر یونانی، نبرد آمازون ها ، ، یک نبرد اساطیری بین یونانیان باستان و آمازون ها، ملتی که همه جنگجویانش زن بودند، گفته می شود. موضوع نبرد آمازونی در هنر یونان باستان و هنر رومی رایج بود. آمازون ها در اساطیر. در سراسر دوران باستان، آمازون ها به عنوان نژادی از جنگجویان زن برخاسته از آرس شناخته می شدند، و به شدت خودمختار و در شکار، سوارکاری، تیراندازی با کمان و جنگاوری مهارت داشته اند. آنها آرس و آرتمیس را به ترتیب به عنوان خدای جنگ و الهه شکار می پرستیدند، و موقعیت جغرافیایی آنها به طور قابل توجهی با سکاها و آسیای کوچک پیوند خورده بود. در روایت های حماسی یونان، آمازون ها به عنوان شخصیت های قهرمانانه غیریونانی در نظر گرفته می شدند، که در میدان نبرد، قدرت و مردانگی قهرمانان یونانی را به چالش می کشیدند، جنگجویانی مانند: آشیل، بلروفون، هرکول، تسئوس و آتنی ها از آن جمله اند. جنگ تروا، آشیل. در حماسهٔ گمشدهٔ یونانی آیتیوپیس، که در قرن هشتم پیش از میلاد سروده شده و عموماً به آرکتینوس میلتوسی نسبت داده می شود، آشیل با پانته زیله، ملکهٔ آمازون ها، که پس از مرگ هکتور برای کمک به تروآ آمده بود می جنگد و او را می کشد.
اسطوره های شفاهی و بازگویی های این حماسه دربارهٔ سقوط تروآ و نقش آمازون ها، بر آثار هومر، به ویژه در ایلیاد و ادیسه بسیار برجسته است. خان نهم هرکول. در نهمین خان هرکول، او از سوی ائوروستئوس مأمور شد که کمربند سلطنتی ملکه آمازون ها، هپیولیتا را برای دخترش به دست آورد. گرچه هرکول و آمازون ها در آغاز آماده مذاکره مسالمت آمیز بودند، اما نقشه های شوم هرا باعث بروز سوءتفاهمی میان آمازون ها و هرکول شد که سرانجام به یک نبرد خونین منجر شد. در این نبرد، آمازون ها شکست خوردند و کمربند سلطنتی به دست هرکول افتاد. جنگ آتیک، تسئوس. در برخی نسخه های افسانه، تسئوس همراه با هرکول در نهمین کار او حضور داشت، و آنتیوپ، خواهر هپیولیتا (یا خود هپیولیتا) را ربوده یا با او فرار کرده است. آنتیوپ سپس توسط تسئوس به آتن برده شد، در آنجا او با تسئوس ازدواج کرد و پسری به نام هیپولیتوس به دنیا آورد. به دنبال این ربایش، آمازون ها به یونان حمله کرده و جنگ افسانه ای آتیکی میان آمازون ها و آتنی ها آغاز شد که در نهایت با شکست آمازون ها پایان یافت. نبردهای آمازون ها در هنر. جنگ ها موضوعی بسیار رایج در هنر یونان باستان بودند، که در زمینه های مجسمه