Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ر ۱۵۸۵ پاسخی قاطع و جدلی به دفاعیه تاسو منتشر کرد که به دوک بزرگ تقدیم شده بود. این پاسخ بر برتری ابداع بر تقلید و خیال بر تاریخ تأکید داشت و انکار می کرد که وظیفه شاعر بیان حقیقت است. در همان زمان، سالویاتی انتقاد از "«آمادگیجی»" و "«گروسالمه لیبراتا»" را تکرار کرد و از برتری اشعار ماتئو ماریا بویاردو و آریوستو و به دلیل خلوص زبانش، از "«مورگانته»" لوئیجی پولچی تمجید کرد. تاسو در کتاب خود "با عنوان «داوری بر اورشلیم اصلاح شده»" (که پس از مرگش در سال ۱۶۶۶ منتشر شد) به این بحث بازگشت. سالویاتی دوباره با پاسخی (۱۵۸۸، تقدیم به آلفونسو دوم دِسته) به "کتاب «الگو»" اثر پلگرینو پاسخ داد. همچنین اثر او «"ملاحظاتی" علیه» جزوه ای در دفاع از تاسو نوشته جولیو اوتونلی بود که سالویاتی آن را با نام مستعار کارلو فیورتی در سال ۱۵۸۶ منتشر کرد. فرارا و سال آخر (۱۵۸۷–۱۵۸۹). در سال ۱۵۸۶، سالویاتی جلد دوم "«ملاحظاتی در باب زبان دکامرون»" را در فلورانس، در دو کتاب منتشر کرد: کتاب اول به اسم و کتاب دوم به حرف اضافه و حرف تعریف اختصاص داشت. سپس، از طریق تلاش های ارکول کورتیل و پس از مذاکرات فشرده ای که در دسامبر همان سال به پایان رسی
د، سالویاتی به خدمت آلفونسو دوم دِسته، دوک فرارا، دعوت شد تا تاریخ جدیدی از سلسله دِسته بنویسد. بخش اولیه این تاریخ در خطابه تشییع جنازه کاردینال لوئیجی دِسته، که در رم درگذشت، که در فوریه ۱۵۸۷ چاپ شد، گنجانده شد. در ماه مارس، سالویاتی از سمت کنسولی آکادمی دلا کروسکا استعفا داد و با مسئولیت اضافی قرائت «اخلاق ارسطو» به فرارا رفت. او خطابه تشییع جنازه دون آلفونسو دِسته، عموی دوک، که در نوامبر ۱۵۸۷ درگذشت، را سرود و آن را در ملاء عام خواند. در تابستان ۱۵۸۸ به توسکانی بازگشت و دچار تب شدیدی شد که هرگز از آن بهبود نیافت. ماه های آخر عمرش با کمک های آلفونسوی دوم سپری شد، کسی که کتابخانه و نسخه های خطی خود را به او به ارث گذاشته بود. این مراسم در بهار ۱۵۸۹ در صومعه سنت ماریا آنجلی برگزار شد و او در شب بین ۱۱ و ۱۲ ژوئیه در آنجا درگذشت. مروری بر آثار سالویاتی. کمدی ها. سالویاتی در سازماندهی چندین نمایش نقاب دار درباری شرکت کرد و در حالی که هنوز کنسول آکادمی فلورانس بود، یک کمدی برای کارناوال ۱۵۶۷ ساخت. "خرچنگ"در پنج پرده است که به عنوان هدیه ای به توماسو دل نرو، که به نوبه خود نویسنده تقدیم نامه به فرانچسکو د مدیچی ا
ست، تقدیم شده است. مقدمه توضیح می دهد که این اثر با هجاهای آزاد نوشته شده است، همان طور که از "فن شعر" ارسطو الهام گرفته شده است. کمدی دوم، "خار"، که در تاریخ نامشخصی نوشته شده بود، پس از مرگ او در سال ۱۵۹۲ در فرارا به چاپ رسید، با تقدیم به جووانی باتیستا لادرکی، منشی آلفونسو دوم دِسته. متن به نثر است و با توجه به ترجیح سالویاتی به کمدی های منظوم، این احتمال وجود دارد که نسخه باقی مانده تنها یک پیش نویس باشد. هر دو نمایشنامه از قواعد شعر کلاسیک پیروی می کردند اما به زبان فلورانسیِ مصطلح نوشته شده بودند، و بدین ترتیب نشان می دادند که چگونه زبان معاصرِ پالایش یافته می تواند با قالب های سنتی سازگار شود. خطابه ای در ستایش سخنوری فلورانسی (۱۵۶۴). در یک جلسه رسمی آکادمی فلورانس، سالویاتی، که در آن زمان بیست و چهار ساله بود، با هدف اعلام شده ایجاد تغییر اساسی در نگرش دانشگاهیان، به زبان خود ادای احترام کرد. اصل استدلال او این بود که فضیلت ذاتی یا یک سنت ادبی برجسته برای شکوفایی و رونق یک زبان کافی نیست. گفتار فلورانس زبانی زنده با نویسندگانی از جمله «آن شگفتی و معجزه»، دانته، بود. با این حال، یک زبان تنها در صورتی ت
أیید می شود که گوینده از ارزش آن آگاه باشد و اگر افراد دارای موقعیت و اقتدار به شناخت و انتشار آن متعهد باشند. گفتار فلورانس در آغاز قرن شانزدهم توسط پیترو بمبو «از خواب» بیدار شده بود، اما اکنون به یک قهرمان جدید نیاز داشت تا آن را پیش ببرد. این باید نقش آکادمی فلورانس باشد که مستقیماً توسط کوزیمو د مدیچی، «یکی از شاهزادگان بزرگ مسیحیت» اداره می شود. او استدلال کرد که نقش آکادمی تعیین قوانین زبان خواهد بود. سپس هر اثر پزشکی، حقوقی یا الهیاتی به زبان فلورانسی ترجمه و خوانده می شد. این امر عملاً ارسطو را به شهروند فلورانس تبدیل می کرد و هر بخش از فلسفه او به طور کامل به زبان محاوره ای شهر ترجمه می شد. تفسیری بر شعرشناسی. سالویاتی کار بر روی شرحی بر فن شعر ارسطو را در سال ۱۵۶۶ آغاز کرد، اما این احتمال وجود دارد که تنها اولین کتاب از چهار کتاب به پایان رسیده باشد، کتابی که هنوز در کتابخانه مرکزی ملی فلورانس (Ms. II.II .11) نگهداری می شود و مجوز آن درخواست و تنها ده سال بعد اعطا شد. اما یک دهه پس از این، گفته می شود که سالویاتی هنوز روی آن کار می کند؛ مقالات منتشر نشده او برای انتشار به باستیانو دِ روسی با تقدیم
به آلفونسو دوم دِسته واگذار شد. این نسخه خطی، که عمدتاً نه با دستخط، بلکه با اصلاحات نویسنده از نویسنده است، بیش از ۶۰۰ صفحه دارد و به سوالات مهم تفسیری می پردازد. یک مقاله مقدماتی در مورد ساختار، بخش ها و واژگان بحث می کند. قصد اعلام شدهٔ سالویاتی این بود که زیبایی سنت ادبی فلورانس را نشان دهد و خوانش متفاوتی از فن شعر را ممکن سازد، با ارائه، در کنار متن یونانی، یک ترجمهٔ تحت اللفظی ایتالیایی، «کلمه به کلمه»، یک تفسیر و یک تفسیر، که «مطالب را روان تر و مفاهیم را از هم جدا می کند، کلمات را تجزیه و تحلیل می کند و در صورت لزوم آنها را روشن می سازد.» دکامرون. "کتاب دکامرون" اثر بوکاچیو در سال ۱۵۵۹ در فهرست کتاب های مرجع قرار گرفت: در سال ۱۵۶۴، پس از ویرایش و بازنگری مناسب، در فهرست کتاب هایی قرار گرفت که کلیسا پس از انجام ویرایش و بازنگری مناسب، خواندن آنها را برای کاتولیک ها مجاز می دانست. سپس کلیسا از تعدادی نسخه اصلاح شده حمایت مالی کرد که کاتولیک ها می توانستند آنها را بخوانند. اولین نسخه از این نسخه ها، در سال ۱۵۷۳، (معروف به "نسخه نمایندگان") که توسط وینچنزو بورگینی تهیه شده بود، به سادگی تمام شخصیت ها و ب
خش هایی از داستان ها را به نامطلوب ترین شکل ممکن حذف کرد. اگرچه کلیسا در سال ۱۷۹۳ چاپ نسخه نمایندگان را مجاز دانست، اما خیلی زود به این نتیجه رسید که این نسخه به هیچ وجه رضایت بخش نیست و نسخه نمایندگان نیز در فهرست کتاب های مرجع قرار گرفت. سپس گراند دوک کوزیمو مداخله کرد و در سال ۱۵۸۰، با تأیید کلیسا، وظیفه معتبر تولید نسخه جدیدی را که برای دادگاه تفتیش عقاید قابل قبول باشد، به سالویاتی سپرد. نسخه ای که او تهیه کرد، که گاهی به عنوان نسخه «پاکسازی شده» (۱۵۸۲) شناخته می شود، تفاوت بسیار اساسی تری با متون منبع نسبت به نسخه بورگینی داشت؛ در واقع برخی از معاصران سالویاتی آن را به عنوان «تحریفی از بوکاچیو» محکوم کردند. سالویاتی "دکامرون را" ویرایش کرد تا آن را با اخلاق مسیحی هماهنگ کند. در نسخه او، شخصیت های نکوهیده خلق شده توسط بوکاچیو به عنوان روحانی به افراد غیر روحانی تبدیل شدند. او همچنین زبان متن را به طور کامل ویرایش و اصلاح کرد. سالویاتی مانند دیگر اعضای آکادمی خود معتقد بود که نوشتن باید از تلفظ پیروی کند؛ «باید از املاهایی که با نحوه صحبت توسکانی ها مطابقت ندارند، اجتناب کرد… تلفظ توسکانی از تلاش و خشونت
جلوگیری می کند.» سالویاتی دکامرون را در درجه اول به عنوان یک مرجع زبانی معتبر می دید، بنابراین آن را به آنچه که او و همکارانش معتقد بودند اشکال «مناسب» هستند، ویرایش کرد. سالویاتی تعدادی از نسخه های خطی "دکامرون" را بررسی کرد، اما عمدتاً به مجموعه قوانین مانلی متکی بود. نه تنها تفاوت های زبانی قابل توجهی بین نسخه های خطی وجود داشت، بلکه ناسازگاری ها و تغییراتی در خود مجموعه قوانین مانلی نیز وجود داشت. سالویاتی تصمیم گرفت تا حد زیادی از تغییرات موجود در مجموعه قوانین مانلی به دلیل اصالت آوایی آنها پیروی کند «زیرا احتمالاً آنها صرفاً متفاوت نیستند، بلکه از یک شکل مشترک ناشی می شوند و ما نمی توانیم به سادگی یکی از آنها را ترجیح دهیم». او در جنبه های دیگر ویرایش خود کمتر محافظه کار بود؛ قرار دادن علائم نگارشی، حذف لاتین گرایی ها (به جای «bascio» (بوسه) و «camicia» به جای «camiscia» پیراهن). رویکرد او به املا در واقع راهی میانه بین نوشتار کلاسیک و گفتار مدرن بود، بدون اینکه به پیشنهادهای رادیکال برای یک سیستم نوشتاری کاملاً جدید که توسط جیان جورجیو تریسینو، کلودیو تولومی و جورجیو بارتولی ارائه شده بود، تمایل داشته
باشد. قوانین سخنرانی و "اظهارات توسکانی در مورد دکامرون". «"قواعد گفتار توسکانی»" (۱۵۷۶–۱۵۷۷) یک راهنمای دستور زبان بود که سالویاتی برای ارکول کورتیل، سفیر دِسته در دربار مدیچی، نوشت، به این امید که مسیر او را برای انتصاب در دربار فرارا هموارتر کند. اگرچه این اثر بسیار مختصرتر از "«ملاحظات»" بعدی و پخته تر است، اما جامع تر است و به تمام اجزای کلام می پردازد و به ویژه بر فعل تمرکز دارد. سالویاتی به پیروی از استادش بندتو وارکی، فعل را از نظر زمان، وجه و وجه مورد بررسی قرار داد. «"ملاحظاتی در باب دکامرون»،" ویرایش جدید "دکامرون را" به عنوان نقطه شروع خود در نظر گرفته و به بسیاری از جنبه های مهم بحث پیرامون زبان می پردازد. این کتاب در دو جلد منتشر شد، جلد اول در ونیز (چاپ شده توسط گوئرا در سال ۱۵۸۴) و جلد دوم در فلورانس (چاپ شده توسط جیونتی ۱۵۸۶). جلد اول به سه کتاب تقسیم شده است که به ترتیب به مسائل زبان شناسی مربوط به ویرایش ۱۵۸۲، قواعد دستور زبان و تلفظ و املا می پردازند. در این جلد، که به حامی خود، ژاکوپو بونکامپانی، دوک سورا، تقدیم شده است، سالویاتی اصل اصلی خود را مطرح می کند: «قوانین گفتار رایج ما باید از
نویسندگان قدیمی ما گرفته شود، یعنی از کسانی که از قرن سیزدهم تا قرن چهاردهم می نوشتند: زیرا قبل از این زبان هنوز به نقطه اوج شکوفایی زیبای خود نرسیده بود و پس از این بدون شک ناگهان محو شد.» جلد اول با متن دکامرون اول، جلد نهم، به پایان می رسد و پس از آن دوازده ترجمه از همان متن به دوازده گویش مختلف ایتالیایی ارائه می شود تا برتری زبان بوکاچیو نشان داده شود. یکی از دوازده نسخه، به زبان رایج فلورانسی بود که به فردی بی سواد نسبت داده شده بود: این نسخه تفاوت چندانی با نسخه بوکاچیو ندارد و بدین ترتیب برتری «طبیعی» زبان فلورانسی را نشان می دهد. سالویاتی معتقد بود که استفاده از کلمات تا حد امکان از زبان فلورانسی قرن چهاردهم ضروری است، اما با این وجود باید به گفتار مدرن به عنوان راهنمایی برای تلفظ (و بنابراین برای املا) تکیه کرد. او دیدگاهی «طبیعت گرایانه» اتخاذ کرد که او را به حمایت از «حاکمیت مردمی در کاربرد زبانی، اولویت گفتار یعنی بر شکل نوشتاری در استفاده از زبان، خلوص زبانی به عنوان موهبتی طبیعی از فلورانسی» سوق داد. خصومت او با گرایش قرن پانزدهم به لاتینیسم، که آن را مصنوعی و تحقیرآمیز نسبت به خلوص اولیه زبان
می دانست، او را بر آن داشت تا از تاسو انتقاد کند. جلد دوم، که به فرانچسکو پانیگارولا اختصاص داده شده است، به مسائل دستوری، به ویژه اسم ها، صفت ها، حروف تعریف و حروف اضافه، با جزئیات بیشتری نسبت به آنچه در "«قوانین گفتار توسکانی»" بیان کرده بود، می پردازد.
نمادهای ملی ایتالیا، نمادهایی هستند که به طور منحصر به فرد ایتالیا را شناسایی می کنند و بازتابی از تاریخ ایتالیا و فرهنگ در ایتالیا هستند. این نمادها برای نمایش ملت از طریق نشانها، استعارهها، تشخیصها و تمثیلهایی استفاده می شوند که در میان تمامی مردم ایتالیا مشترک است. برخی از این نمادها رسمی هستند، یعنی توسط مقامات دولتی ایتالیا به رسمیت شناخته شده اند، در حالی که برخی دیگر بخشی از هویت کشور هستند بدون اینکه توسط قانون تعریف شده باشند. توضیحات. سه نماد اصلی رسمی، که نوع آن ها در نمادشناسی همه ملت ها مشاهده می شود، عبارتند از: از میان این نمادها، تنها پرچم به طور صریح در قانون اساسی ایتالیا ذکر شده است؛ این درج قانونی، پرچم را تحت حفاظت قانون قرار می دهد و امکان اعمال مجازات کیفری برای توهین یا بی احترامی به آن را فراهم می کند. سایر نمادهای رسمی که توسط ریاست جمهوری ایتالیا گزارش شده اند، عبارتند از: آموزش در مدارس دربارهٔ Il Canto degli Italiani، بررسی رویدادهای وحدت ایتالیا و پذیرش پرچم ایتالیا، طبق قانون شماره ۲۲۲ مورخ ۲۳ نوامبر ۲۰۱۲ الزامی شده است. همچنین نمادها یا آرم های دیگری نیز وجود دارند که گرچه توسط
قانون تعریف نشده اند، بخشی از هویت ایتالیا به شمار می روند: نمادها. محراب میهن. بنای یادبود ویتوریو امانوئله دوم () یا ویتوریانو، یا همچنین Altare della Patria (زبان انگلیسی: "Altar of the Fatherland"), بنایی است که به افتخار ویتوریو امانوئله دوم، نخستین پادشاه وحدت ایتالیا ساخته شده و در رم، ایتالیا واقع شده است. این بنا بین Piazza Venezia و تپه کاپیتولین قرار دارد. این بنای یادبود توسط جوزپه ساکونی ساخته شده است. در حال حاضر تحت مدیریت Polo Museale del Lazio، وزارت دفاع ایتالیا و Museo Centrale del Risorgimento Italiano قرار دارد. از نظر معماری، به عنوان یک "فروم" مدرن طراحی شده است، یک آگورا سه سطحی که توسط راه پله ها به هم متصل شده و با یک رواق مشخص شده توسط سایه گذر احاطه شده است. فرایند پیچیده وحدت ملی و آزادی از سلطه خارجی که توسط پادشاه ویتوریو امانوئله دوم ساووی انجام شد و این بنای یادبود به او اختصاص دارد، ارزش نمادین و نمایشی بزرگی دارد و از نظر معماری و هنری بر وحدت ایتالیا متمرکز است: به همین دلیل ویتوریانو به عنوان یکی از نمادهای ملی ایتالیا شناخته می شود. همچنین، محراب میهن () را حفظ می کند، ک
ه ابتدا یک قربان گاه روما و سپس یک "محراب" برای سرباز گمنام ایتالیایی بوده و بدین ترتیب عملکرد یک لائیسیته پرستشگاه اختصاص یافته به ایتالیا را بر عهده دارد. به دلیل ارزش نمایشی بالای آن، کل ویتوریانو اغلب به نام Altare della Patria نامیده می شود، اگرچه این آخرین تنها بخشی از آن است. این بنا در مرکز روم باستان واقع شده و به کمک خیابان هایی که از Piazza Venezia منشعب می شوند، به قسمت مدرن متصل است و به یک ارزش نمادین گسترده تقدیس شده است که - به دلیل حضور شخصیت ویتوریو امانوئله دوم و ساخت Altare della Patria - به صورت استعاری یک معبد لائیسیته اختصاص یافته به ایتالیا آزاد، متحد و جشن گیرنده است - با توجه به دفن سرباز گمنام - نماد فداکاری برای میهن و آرمان های مرتبط. کاکل ایتالیا. کاکل ایتالیا () نشان ملی ایتالیا است که با تا کردن روبانی به رنگ های سبز، سفید و قرمز به شکل و با تکنیکی به نام (چین دادن) ساخته می شود. این نشان یکی از نمادهای ملی ایتالیا است و از رنگ های ملی ایتالیا در پرچم ایتالیا تشکیل شده است؛ به طوری که رنگ سبز در مرکز، سفید در اطراف آن و قرمز در لبه قرار دارد. کاکل با جایگاه معکوس رنگ های قرمز و
سبز متعلق به ایران است. کاکل، به عنوان نماد بارز انقلاب، در قیام هایی که وحدت ایتالیا را شکل دادند نقش اصلی را داشت و توسط بسیاری از وطن پرستان این دوره از تاریخ تاریخ ایتالیا، به شکل سه رنگ، روی ژاکت یا کلاه ها نصب می شد. این دوران منجر به اتحاد ملی شبه جزیره ایتالیا شد و در ۱۷ مارس ۱۸۶۱ با اعلام پادشاهی ایتالیا به اوج خود رسید. در ۱۴ ژوئن ۱۸۴۸، کاکل سه رنگ جایگزین کاکل آبی در یونیفورم برخی واحدهای ارتش سلطنتی ساردینیا شد (که در ۱۸۶۱ به ارتش سلطنتی ایتالیا تبدیل شد) و در ۱ ژانویه ۱۹۴۸، با تولد جمهوری ایتالیا، به عنوان نشان ملی جای خود را گرفت. کاکل سه رنگ ایتالیا برای اولین بار در جنوآ در ۲۱ اوت ۱۷۸۹ ظاهر شد، و با آن رنگ های سه گانه ملی ایتالیا معرفی شد، هفت سال پیش از نخستین پرچم نظامی سه رنگ که توسط لژیون لومباردی در میلان در ۱۱ اکتبر ۱۷۹۶ به کار گرفته شد، و هشت سال پیش از تولد پرچم ایتالیا بود که برای نخستین بار در ۷ ژانویه ۱۷۹۷ به عنوان پرچم ملی یک دولت ایتالیایی، جمهوری سیسپادان، به کار گرفته شد. کاکل سه رنگ ایتالیا یکی از نمادهای نیروی هوایی ایتالیا است و به طور گسترده بر روی تمامی هواگردهای دولتی ایت
الیا، اعم از نظامی و غیرنظامی، استفاده می شود، و پایه حاشیه زینتی رژه Bersaglieri، هنگ های سواره نظام، کارابینیری و Guardia di Finanza است. نسخه ای از این کاکل از پارچه روی پیراهن تیم های ورزشی که Coppa Italia () را کسب کرده اند دوخته می شود و در رویدادهای مختلف ورزش در ایتالیا استفاده می شود. سنت بر این است که برای مهم ترین مقامات دولت، به جز رئیس جمهور ایتالیا، یک کاکل سه رنگ در طول رژه نظامی "Festa della Repubblica" که هر سال در ۲ ژوئن برگزار می شود، بر روی کت آنها نصب شود. نشان ملی ایتالیا. نشان ملی ایتالیا () در ۵ مه ۱۹۴۸ به طور رسمی توسط ایتالیا تازه تأسیس پذیرفته شد. اگرچه اغلب به عنوان نشان (یا به ایتالیایی) نام برده می شود، اما از نظر فنی یک نشان مشابه با نمادهای دولت سوسیالیستی است زیرا طراحی آن با قوانین سنتی نشان شناسی مطابقت ندارد. این نشان شامل یک ستاره پنج پر سفید، "Stella d'Italia"، با حاشیه باریک قرمز است که بر روی یک چرخ دنده پنج پر قرار گرفته و بین یک شاخه زیتون در سمت چپ و یک شاخه بلوط در سمت راست قرار دارد؛ شاخه ها به نوبه خود با روبان قرمز به هم بسته شده اند که روی آن نوشته شده "" ("جمهو
ری ایتالیاً به زبان ایتالیایی، اما با الفبای لاتین با سبک روم باستان). این نشان به طور گسترده توسط دولت ایتالیا استفاده می شود. نشان خانوادگی دودمان ساووی، با طراحی "gules a cross argent"، قبلاً توسط پادشاهی ایتالیا استفاده می شد؛ پشتیبان ها، در دو طرف "a lion rampant Or" بودند که در دوران فاشیسم ایتالیایی با "تبرپوش" (به طور تحت الفظی بسته هایی از تبردار) جایگزین شدند. جشن جمهوری. جشن جمهوری یا "Festa della Repubblica" روز ملی و روز جمهوری ایتالیا است که هر سال در ۲ ژوئن برگزار می شود و مراسم اصلی آن در رم برگزار می گردد. "جشن جمهوری" یکی از نمادهای ملی ایتالیا به شمار می رود. این روز یادبود همه پرسیی برگزار شده توسط حق رأی عمومی در سال ۱۹۴۶ است که مردم ایتالیا برای تعیین نوع حکومت پس از جنگ جهانی دوم و سقوط فاشیسم ایتالیایی به پای صندوق های رأی فراخوانده شدند. مراسم این رویداد در رم شامل گذاشتن تاج گل به عنوان ادای احترام به قبر سرباز گمنام در Altare della Patria توسط رئیس جمهور ایتالیا و برگزاری رژه نظامی در طول Via dei Fori Imperiali در رم است. پرچم ایتالیا. پرچم ایتالیا (, )، که در ایتالیایی اغلب به آن "
il Tricolore" () گفته می شود، پرچم ملی ایتالیا است. این پرچم یک سه رنگ عمودی با سه نوار عمودی هم اندازه به رنگ های سبز، سفید و قرمز، رنگ های ملی ایتالیا دارد که سبز در سمت میله قرار دارد، همان طور که در ماده ۱۲ قانون اساسی ایتالیا تعریف شده است. قانون ایتالیا استفاده و نمایش آن را تنظیم می کند، از آن محافظت می کند و مجازات توهین به آن را تعیین می نماید؛ همچنین آموزش آن همراه با دیگر نمادهای ملی ایتالیا در مدارس اجباری است. روز سه رنگ، روز پرچم، که به پرچم ایتالیا اختصاص دارد، توسط قانون شماره ۶۷۱ در ۳۱ دسامبر ۱۹۹۶ تأسیس شد و هر سال در ۷ ژانویه برگزار می شود. این جشن نخستین پذیرش رسمی سه رنگ به عنوان پرچم ملی توسط یک دولت ایتالیایی مستقل، جمهوری سیسپادان، یک جمهوری خواهر ناپلئونی از جمهوری نخست فرانسه، که در رجو نل امیلیا در ۷ ژانویه ۱۷۹۷ انجام شد را گرامی می دارد، بر اساس رویدادهای پس از انقلاب فرانسه (۱۷۸۹–۱۷۹۹) که از جمله آرمان های آن تعیین سرنوشت ملی بود. رنگ های ملی ایتالیا برای نخستین بار در جنوآ بر روی کاکل سه رنگ در ۲۱ اوت ۱۷۸۹ ظاهر شدند، هفت سال پیش از نخستین پرچم نظامی سبز، سفید و قرمز ایتالیا که توس
ط لژیون لومباردی در میلان در ۱۱ اکتبر ۱۷۹۶ به کار گرفته شد. پس از ۷ ژانویه ۱۷۹۷، حمایت مردمی از پرچم ایتالیا به تدریج افزایش یافت تا جایی که تبدیل به یکی از مهم ترین نمادهای وحدت ایتالیا شد که در ۱۷ مارس ۱۸۶۱ با اعلام پادشاهی ایتالیا به اوج رسید و سه رنگ به پرچم ملی آن تبدیل شد. پس از پذیرش، سه رنگ به یکی از شناخته شده ترین و شاخص ترین ویژگی های دولت متحد ایتالیا در دو قرن بعدی تاریخ ایتالیا تبدیل شد. پیکان های سه رنگ. "پیکان های سه رنگ" (؛ به معنای تحت الفظی "پیکان های سه رنگ")، به طور رسمی با نام "۳۱۳° Gruppo Addestramento Acrobatico, Pattuglia Acrobatica Nazionale (PAN) Frecce Tricolori" ("۳۱۳مین گروه آموزش آکروباتیک، تیم ملی آکروباتیک هوایی (PAN) پیکان های سه رنگ") شناخته می شود و تیم نمایشی آکروجت نیروی هوایی ایتالیا است که در پایگاه هوایی ریولتو، استان اودینه، در منطقه شمال شرقی فریولی ونتسیا جولیا مستقر است. این تیم در سال ۱۹۶۱ پس از تصمیم همان نیروی هوایی برای ایجاد یک گروه دائم برای آموزش آکروباتیک هوایی جمعی خلبانانش تشکیل شد. آن ها در سال ۱۹۶۱ به عنوان یک تیم نیروی هوایی شکل گرفتند و جایگزین تیم ها
ی غیررسمی شدند که از اوایل دهه ۱۹۳۰ توسط فرماندهی های مختلف حمایت می شدند. این تیم با هواپیمای آئروماکی ام بی-۳۳۹، یک هواپیمای جنگنده-آموزشی دو نفره با سرعت ۸۹۸ کیلومتر در ساعت در سطح دریای آزاد پرواز می کند. با ده هواپیما، نه هواپیما در آموزش و یک تک خلبان، آن ها بزرگ ترین تیم آکروباتیک هوایی جهان هستند و برنامه پروازشان که شامل حدود بیست حرکت آکروباتیک و نیم ساعت پرواز است، آن ها را به مشهورترین تیم در جهان تبدیل کرده است. الهه روما. در دین رومی، روما یک الوهیت زن بود که شهر رم و گسترده تر، دولت روم را شخصیت بخشی به ملیت می کرد. او خلق و ترویج شد تا نماینده و منتشرکننده برخی از ایده های روم دربارهٔ خود باشد و حکومت آن را توجیه کند. او در سکه ها، مجسمه ها، طراحی های معماری و در بازی ها و جشن های رسمی به تصویر کشیده می شد. در رم، امپراتور هادریان معبدی عظیم به نام "Roma Aeterna" ("رم ابدی") برای او و به همراه "ونوس" ("ونوس، آورنده بخت نیک") ساخت که بر جنبه مقدس، جهانی و ابدی امپراتوری تأکید می کرد. پرستش رسمی روما به پیشبرد پیام تبلیغاتی روم امپراتوری کمک می کرد. در هنر روم و سکه ها، او معمولاً به صورت نظامی
با کلاه خود و سلاح ها نمایش داده می شد. در استان های شرقی روم، اغلب با تاج دیواری یا شاخ نعمت یا هر دو نشان داده می شد. تصویر او به ندرت در زمینه های عمومی یا خانگی یافت می شود. روما احتمالاً توسط نمایندگان عالی رتبه امپراتوری روم در خارج ترجیح داده می شد و نه عموم مردم روم. او بر روی جام های نقره، طاق ها و مجسمه ها، از جمله پایه ستون ستون آنتونینوس پیوس نشان داده شده است و تا دوره مسیحیت به عنوان تجسم دولت روم باقی ماند. تصویر او نشسته با سپر و نیزه بعداً بر بریتانیا، تجسم بریتانیا، تأثیر گذاشت. قربان گاه میهن مشهورترین بخش Altare della Patria در رم است و اغلب با آن شناسایی می شود. در بالای پلکان ورودی، توسط مجسمه ساز برزیسی Angelo Zanelli طراحی شد، کسی که در مسابقه ای ویژه در سال ۱۹۰۶ برنده شد. این بخش از طرف قبر سرباز گمنام ایتالیا که به سمت بیرون ساختمان قرار دارد تشکیل شده است (طرف دیگر که به داخل ویتوریانو نگاه می کند، در یک زیرزمین است)، از "sacellum" مجسمه روما (که دقیقاً بالای قبر سرباز گمنام است) و دو نقش برجسته عمودی مرمرین که از لبه های aedicula حاوی مجسمه الهه روما پایین می آیند و به صورت جانبی ت
ا قبر سرباز گمنام امتداد دارند. مجسمه روما در ویتوریانو سنتی را که تا قرن نوزدهم رایج بود و در آن نماینده این موضوع فقط ویژگی های جنگی داشت، شکسته است. آنجلو زانلی در اثر خود تصمیم گرفت که مجسمه را بیشتر شخصیت بخشی کند و به آتنا، اسطوره شناسی یونانی خرد و هنرها و همچنین جنگ ارجاع دهد. مجسمه بزرگ الهه از زمینه ای طلایی برجسته می شود. حضور الهه روما در ویتوریانو اراده غیرقابل انکار میهن پرستان وحدت ایتالیا را برای داشتن رم به عنوان پایتخت ایتالیا برجسته می کند، مفهومی اساسی که مطابق احساس عمومی، از تاریخ شبه جزیره و جزایر فرهنگ در ایتالیا ناشی می شود. سرود ملی ایتالیا. «سرود ملی ایتالیا» (; "سرود مردم ایتالیا") یک کانتو است که توسط گوف فردو ماملی نوشته شده و در سال ۱۸۴۷ توسط Michele Novaro آهنگسازی شده است، و سرود ملی فعلی ایتالیا است. این سرود در میان ایتالیایی ها بیشتر با نام "Inno di Mameli" (، "سرود ماملی")، به افتخار نویسنده متن، یا "Fratelli d'Italia" (، "برادران ایتالیا")، از خط آغازین آن شناخته می شود. این قطعه، یک میزان در سی بمل ماژور است و شامل شش استروف و یک بند برگردان است که در پایان هر استروف خوا
نده می شود. گروه ششم ابیات که تقریباً هرگز اجرا نمی شود، متن استروف اول را یادآوری می کند. این سرود در زمان وحدت ایتالیا و در دهه های بعد بسیار محبوب بود، اگرچه پس از اعلام پادشاهی ایتالیا (۱۸۶۱)، "Marcia Reale" (مارش سلطنتی)، سرود رسمی دودمان ساووی که در سال ۱۸۳۱ به دستور پادشاه چارلز آلبرت ساردینیا ساخته شده بود، به عنوان سرود پادشاهی ایتالیا انتخاب شد. در واقع "Il Canto degli Italiani" نسبت به وضعیت سیاسی زمان، محافظه کاری کمی داشت: "Fratelli d'Italia" با صبغه جمهوری خواه و ژاکوبینی، با نتیجه وحدت ایتالیا که یک سلطنت بود، به سختی قابل سازگاری بود. پس از جنگ جهانی دوم، ایتالیا به جمهوری تبدیل شد، و "Il Canto degli Italiani" در ۱۲ اکتبر ۱۹۴۶ به عنوان سرود ملی موقت انتخاب شد، نقشی که بعداً حفظ کرد و به عنوان سرود دفاکتو جمهوری ایتالیا باقی ماند. در طول دهه ها تلاش های ناموفقی برای رسمی کردن آن انجام شد، اما نهایتاً در ۴ دسامبر ۲۰۱۷ به وضعیت "دوژور" دست یافت. ایتالیا توریتا. "Italia turrita" (؛ "ایتالیا با برج ها") شخصیت بخشی به ملیت یا تمثیل ایتالیا است، به شکل یک زن جوان با سر احاطه شده توسط تاج دیواری که با
برجها کامل شده است (از این رو "turrita" یا "با برج هاً در زبان ایتالیایی). معمولاً همراه با "Stella d'Italia" ("ستاره ایتالیا") است که از آن اصطلاحاً "Italia turrita e stellata" ("ایتالیا با برج و ستاره دار") گرفته شده است، و با دیگر نمادهای اضافی، رایج ترین آن ها شاخ نعمت است. نمای تمثیلی با برج ها، که ریشه آن به روم باستان بازمی گردد، در نشان شناسی شهری ایتالیا رایج است، به طوری که تاج دیواری همچنین نماد فهرست شهرهای ایتالیا است. "Italia turrita"، که یکی از نمادهای ملی ایتالیا است، قرن هاست که در زمینه های هنر، سیاست و ادبیات به تصویر کشیده شده است. کلاسیک ترین نمای آن، که از اسطوره اولیه الهه مادر گرفته شده و در گذر قرن ۱۶ و ۱۷ توسط Cesare Ripa به طور نهایی مشخص شد، قصد دارد نمادیناً سلطنت و نجابت شهرهای ایتالیا (با حضور تاج توریتا)، فراوانی محصولات کشاورزی شبه جزیره ایتالیا (نمایش داده شده توسط شاخ نعمت) و سرنوشت درخشان ایتالیا (نمادگذاری شده توسط "Stella d'Italia") را منتقل کند. گنجشک ایتالیایی. گنجشک ایتالیایی به عنوان پرنده ملی ایتالیا در نظر گرفته می شود. از نظر ظاهر، میان گنجشک خانگی و گنجشک سینه سی
اه است، گونه ای مدیترانه ای و آسیای مرکزی که به گنجشک خانگی نزدیک است. گنجشک ایتالیایی در شمال ایتالیا و مناطق همجوار یافت می شود، با نمونه های واسطه با گنجشک خانگی در یک ناحیه تماس بسیار محدود در آلپ، تدریج آهسته ای از ظاهر گنجشک ایتالیایی به گنجشک اسپانیایی در سراسر ایتالیا مرکزی و جنوبی، و تعداد بیشتری از پرندگان با ظاهر واسطه در مالت، کرت و دیگر بخش های مدیترانه. گرگ ایتالیایی. گرگ ایتالیایی در فرهنگ های لاتین و ایتالیایی برجسته است، مانند افسانه پیدایش رم. به طور غیررسمی به عنوان فهرست جانوران ملی ایتالیا در نظر گرفته می شود. گرگ ایتالیایی ("Canis lupus italicus" یا "Canis lupus lupus"), همچنین به عنوان "گرگ آپنینی" شناخته می شود، فهرست زیرگونه های گرگ بومی شبه جزیره ایتالیا است. زیستگاه آن کوهستان آپنینی و آلپ غربی است، هرچند در حال گسترش به سمت شمال و شرق می باشد. تا سال ۲۰۱۹، جمعیت گرگ ایتالیایی حدود ۱۵۰۰–۲۰۰۰ فرد برآورد شده است. از دهه ۱۹۷۰ در ایتالیا به شدت محافظت شده است، زمانی که جمعیت آن به ۷۰–۱۰۰ فرد کاهش یافت. جمعیت در حال افزایش است، اگرچه شکار غیرقانونی و آزار و اذیت همچنان تهدید محسوب می شود