Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ارد، جانور دچار چندین حملهٔ تشنجی می شود که پس از قطع "سدیم باربیتال" رخ می دهند. نتیجه گرفته شده است که قشر مخ می تواند در این نوع فرایند تشنجی نقش تسهیل کننده داشته باشد. این اثرات فیزیولوژیک همراه با نشانه های رفتاری شبیه خشم مانند خرخر کردن، چنگ زدن و گاز گرفتن بروز می کنند. علل. تنها چند علت شناخته شده برای خشم کاذب در جانوران وجود دارد. بیشتر آزمایش ها روی گربه ها، سگ ها و موش ها انجام شده است. نشانه های واقعی خشم کاذب در اصل همان واکنش های معمول خشم و دفاعی در جانوران هستند. این حالت زمانی «خشم کاذب» نامیده می شود که واکنش خشم توسط محرک های غیرتهدیدکننده برانگیخته شود. پژوهشی توسط بارد (۱۹۳۴) نشان داد که برداشت نئوکورتکس در گربه ها و سگ ها موجب خشم کاذب می شود. رفتار هر جانور پیش از جراحی بررسی شد، از جمله آرام و دوستانه بودن آن ها با انسان ها و جانوران دیگر، و همچنین واکنششان در هنگام دست کاری. پس از جراحی، بارد مشاهده کرد که جانوران در برابر محرک هایی که پیش تر واکنش اندکی برمی انگیختند، مانند لمس دم، واکنش خشم شدید نشان می دهند. او نتیجه گرفت که دلیل این امر ممکن است از بین رفتن مهار نواحی درگیر در
واکنش خشم پس از برداشت نئوکورتکس باشد که باعث بیش فعالی این نواحی می شود. پژوهشی توسط "ریس و گونه" (۱۹۶۵) نشان داد که تحریک الکتریکی آمیگدالا در گربه ها موجب خشم کاذب می شود که در نتیجه به کاهش میزان آدرنالین و نورآدرنالین می انجامد. آن ها معتقد بودند دلیل این امر آن است که واکنش دفاعی شدید موسوم به خشم کاذب موجب افزایش بسیار زیاد در آزادسازی این میانجی های عصبی می شود و مغز نمی تواند به اندازهٔ کافی نورآدرنالین دوباره بسازد تا این کاهش جبران شود. ریس و "فوکس" (۱۹۶۹) سپس پژوهشی بر روی گربه هایی انجام دادند که پس از برش ساقه مغز دچار خشم کاذب شده بودند. هدف این پژوهش بررسی رابطهٔ کاهش نورآدرنالین در خشم کاذب با شدت رفتار خشم کاذب بود. آن ها دریافتند که خشم کاذب شدیدتر با سطح پایین تر نورآدرنالین هم بستگی دارد. همچنین دریافتند هنگامی که به این گربه ها پروتریپتیلین (که عمل نورآدرنالین را تسهیل می کند) داده شد، نشانه ها بدتر شدند، اما زمانی که هالوپریدول (که عملکرد نورآدرنالین را مهار می کند) داده شد، نشانه ها خفیف تر شدند. آن ها نتیجه گرفتند که آزادسازی نورآدرنالین برای بروز رفتار خشم کاذب ضروری است. شیوع در انس
ان. در برخی موارد، خشم کاذب در انسان به نظر می رسد ناشی از «تخلیهٔ مهارنشدهٔ هیپوتالاموس» باشد. این امر چندان شگفت آور نیست، زیرا نقش هیپوتالاموس در ایجاد تجربهٔ درونی خشم در موش ها، گربه ها و انسان ها مشخص شده است. سه علت شناخته شده برای تخلیهٔ هیپوتالاموس عبارتند از: دپولاریزاسیون هیپوتالاموس از طریق تحریک الکترودی، مسمومیت با مونوکسید کربن و کاهش قند خون ناشی از انسولین. هنگام تجربهٔ خشم کاذب، بدن انسان نشانه های درونی و بیرونی آشفتگی جسمی را نشان می دهد. بروز دوره های خشم کاذب در انسان هرگز عمدی نیست، اما بدن «تغییراتی در اندام های درونی و در ترکیب خون نشان می دهد که مشابه تغییرات مرتبط با رفتار هیجانی انسان است». اگرچه فرد در لحظات خشم کاذب احساسات را بروز می دهد، این امر لزوماً به معنای تجربهٔ واقعی آن هیجان نیست. با این حال، دلیلی وجود ندارد که فرض کنیم فرد در این حالت واقعاً احساس خشم نمی کند، و مفهوم «خشم کاذب» ـ یعنی بروز رفتارهای خشم در اثر افزایش فعالیت هیپوتالاموس در غیاب تجربهٔ درونی خشم ـ احتمالاً مفهومی نادرست و ساختهٔ فضای علمی و سیاسی زمانه ای است که این اصطلاح در آن پدید آمد. محرک هایی که ف
رد در جریان یک برون ریزی با آن ها مواجه می شود می توانند واکنش های جسمی مانند گشادشدن مردمک، بیرون زدگی چشم، افزایش ضربان قلب، افزایش فشار خون سیستولی و بازتر شدن شکاف پلکی ها را به دنبال داشته باشند. ارتباط با صرع. برخی گزارش های بالینی نشان داده اند که خشم کاذب می تواند در بیماران مبتلا به صرع نیز دیده شود، به ویژه در مواردی که با همارتوم هیپوتالاموس همراه است. در چنین بیماران، تخلیه های غیرطبیعی هیپوتالاموسی ممکن است باعث بروز رفتارهای خشم گونه شود. نقدها. برخی از پژوهشگران علوم اعصاب هیجانی با مفهوم «خشم کاذب» مخالفت کرده اند. به باور آنان جانورانی که واکنش های خشم مانند خرخر کردن یا گاز گرفتن را نشان می دهند، واقعاً تجربهٔ درونی خشم را نیز دارند و این رفتار تنها «ظاهری» نیست. یاک پانک سپ از جمله کسانی است که این دیدگاه را مطرح کرده است. او در نوشته های خود تأکید می کند که واکنش های خشم بر پایهٔ سامانه های عصبی بنیادین در مغز شکل می گیرند و باید به عنوان تجربه های هیجانی اصیل در جانوران در نظر گرفته شوند.
صفوف () یک کیک بادام-سمولینای لبنانی است که در روزهای تولد، دورهمی های خانوادگی و اعیاد مذهبی مصرف می شود. این کیک از آرد سمولینای طعم دار شده با زردچوبه، شکر، خمیر کنجد، بادیان رومی و دانه کاج تهیه می شود و با بیکینگ پودر ور می آید.
چادر قرمز ()، یک داستان تاریخی توسط آنیتا دیامانت، منتشر شده در سال ۱۹۹۷ توسط Wyatt Books برای انتشارات سینت مارتین است. این یک روایت اول شخص است که داستان دینه، دختر یعقوب و لیه، خواهر یوسف را روایت می کند. او یک شخصیت فرعی در کتاب مقدس عبری است. دیامانت داستان او را گسترده تر کرد. عنوان کتاب اشاره به خیمه ای است که زنان قبیله یعقوب باید در دوران قاعدگی یا هنگام زایمان، دورانی که به «نیدا» معروف است، در آن پناه ببرند و در آن حمایت و تشویق متقابل مادران، خواهران و عمه های خود را پیدا کنند.
حمزه میرزا حشمت الدوله (درگذشتهٔ ۱۸۸۰) شاهزاده قاجار، والی و افسر نظامی ایران در سده نوزدهم بود. او فرزند ولیعهد عباس میرزا بود و در طول زندگی خود مناصب گوناگون حکومتی بر عهده داشت و چندین لشکرکشی نظامی از جمله سرکوب شورش حسن خان سالار را فرماندهی کرد. وی تا پایان عمر در عرصه های نظامی و اداری کشور فعال ماند. زندگی. پیشینه و آغاز کار. حمزه میرزا از شاهزادگان دودمان قاجار و بیست ویکمین پسر عباس میرزا بود؛ عباس میرزا تا هنگام مرگش در سال ۱۸۳۲ میلادی ولیعهد ایران به شمار می رفت. حمزه میرزا در جنگ هرات (۱۸۳۷–۱۸۳۸) شرکت داشت؛ جنگی که به سبب سرپیچی کامران میرزا درانی، حاکم هرات، درگرفت. به پاس خدماتش، در سال ۱۸۳۹ برادرش محمدشاه حکومت قزوین را به وی سپرد، اما اندکی بعد به دلیل سوءرفتار از این مقام برکنار شد. همان سال، محمدشاه او را به حکومت زنجان گماشت. در سال ۱۸۴۷، حمزه میرزا به حکومت خراسان منصوب شد تا شورش شورش حسن خان سالار از طایفه دولو را سرکوب کند. مرکز خراسان، مشهد، معمولاً به دست شاهزادگان قاجار اداره می شد. در اوت همان سال، او توانست حسن خان سالار را در نزدیکی بسطام شکست دهد و وی را به عقب نشینی به سوی ترک
من های آخال وادارد. اما رفتار ناپسند سپاهیان حمزه میرزا در مشهد و پیرامون آن در پاییز ۱۸۴۸ موجب آشوب شد و زمینه را برای قدرت گیری دوباره سالار فراهم آورد. در غیاب کوتاه مدت او، برادر سالار، میرزا محمدخان بیگلربیگی، با بزرگان محلی هم پیمان شد. وی در ۲۵ اوت ۱۸۴۸ آشکارا سر به شورش برداشت و متولی باشی، حاجی میرزا عبدالله خویی، و داروغه، ابراهیم سلطان، را به قتل رساند. برخی از علمای مشهد نیز با استناد به رفتار ناشایست سپاه حمزه میرزا علیه او اعلام جهاد کردند. پس از آنکه حسن خان سالار از اوضاع مشهد آگاه شد، با دو هزار جنگجوی ترکمن به سوی شهر حرکت کرد. با انتشار خبر مرگ محمدشاه در ۴ سپتامبر ۱۸۴۸ و جلوس پسرش ناصرالدین شاه، موقعیت حمزه میرزا وخیم تر شد. او در قلعه مشهد محاصره و از تدارکات محروم گردید. یارمحمدخان الکوزائی، وزیر هرات، به ظاهر برای کمک به سالار به مشهد آمد، اما در عمل به حمزه میرزا کمک کرد. پس از نابود کردن تمامی سلاح های سنگین و به آتش کشیدن استحکامات دفاعی، حمزه میرزا بنا بر پیشنهاد یارمحمدخان، به سبب اوضاع مشهد، پذیرفت که زمستان را در غوریان بگذراند. این دوره را می توان پایین ترین نقطه اقتدار قاجار در
خراسان دانست. حمزه میرزا از اواسط دسامبر ۱۸۴۸ تا اواخر مارس ۱۸۴۹ در غوریان اقامت داشت. در همین زمان، سالار قلمرو خود را گسترش داد، اما سرانجام در بهار ۱۸۵۰ به دست مراد میرزا، برادر تنی حمزه میرزا، شکست خورد و کشته شد. حکومت آذربایجان. پس از بازگشت به ایران در ۱۸۴۹، به حمزه میرزا لقب «حشمت الدوله» داده شد و به حکومت آذربایجان منصوب شد. او محمد قوام الدوله را به عنوان وزیر خود برگزید. در مسیر تبریز، او و عباسقلی معتمدالدوله جوانشیر در زنجان با هم دیدار داشتند. به آنان خبر رسید که میان طوایف حاجی خواجه لو و دمرچلو (هر دو از شاخهٔ شاهسون در مشگین شهر) درگیری ای روی داده که به کشته شدن شمار زیادی انجامیده است. از این رو به سوی ناحیهٔ اردبیل حرکت کردند و به چند تن از سران شاهسون و قره داغی نامه نوشتند و فرمان دادند که سپاهی گرد آورند و حاجی خواجه لو را سرکوب کنند؛ که ظاهراً این اقدام با موفقیت پایان یافت. پس از رسیدن به تبریز، حمزه میرزا و عباسقلی خان دستور دادند اشراف قره داغ برخی از سران شاهسون را دستگیر کنند و برای انتقال آنان به تبریز پانصد سوار تعیین کردند. حمزه میرزا همچنین فرضی خان را از ریاست مشکین شهر برک
نار ساخت. در پی این اقدام، فرضی خان به یورش های گسترده دست زد. در سال ۱۸۵۰، به فرمان صدراعظم امیرکبیر، حمزه میرزا مأمور شد باب را در چهریق دستگیر کرده و به سبب آشوب هایی که پیروان او در سراسر کشور برپا کرده بودند، در تبریز اعدام کند. حمزه میرزا از اجرای حکم اعدام باب اکراه داشت، زیرا بر این باور بود که کشتن یک سید نادرست است، و همچنین ناخشنود بود که امیرکبیر چنین مأموریتی به او سپرده، چرا که انتظار داشت وظایفی بیشتر درخور جنگ و فتوحات به او واگذار شود. با این همه، در تابستان همان سال، حمزه میرزا حکم اعدام باب را به اجرا گذاشت. در تابستان ۱۸۵۱، حمزه میرزا دستور یافت به اردبیل و مشکین شهر برود تا مانع از آن شود که طوایف شاهسون در بخش روسیِ دشت مغان—که چراگاه زمستانی سنتی آنان به شمار می رفت—زمستان گذرانی کنند. در مشکین شهر، حمزه میرزا سران اصلی طوایف شاهسون را فراخواند و وانمود کرد که قصد دارد دربارهٔ امور مربوط به رفاه و بهبود وضع قبایل با آنان گفت وگو کند. اما به محض آنکه آنان در اردوگاه او گرد آمدند، دستگیر، در زنجیر بسته و به زندان تبریز فرستاده شدند. روشن نیست کدام طوایف در این ماجرا درگیر بودند. سران اسیر
شده عبارت بودند از: فرضی خان (که به احتمال همان فرضی خانی است که پیش تر از سوی حمزه میرزا برکنار شده بود)، اسکندرخان، سلیم خان، روشن خان، قاسم خان شکی، شاه پلنگ، شاه مار و ملامؤمن. چند تن از زندانیان شاهسون در نوامبر ۱۸۵۱ از ناصرالدین شاه درخواست عفو کردند. نماینده و کنسول کل بریتانیا در تبریز، ریچارد استیونز، پیشنهاد داد که تنها سلیم خان و دو برادر، شاه پلنگ و شاه مار، در زندان نگاه داشته شوند؛ در حالی که حمزه میرزا پیشنهاد کرده بود تمامی سران شاهسون برای حفظ امنیت مرزها در زندان نگاه داشته شوند. در نهایت، فرضی خان آزاد شد و دوباره به ریاست مشکین شهر بازگردانده شد، اما سرنوشت دیگر زندانیان همچنان نامعلوم ماند. سال های پایانی و مرگ. دوران حکومت حمزه میرزا بر آذربایجان تا سال ۱۸۵۴ ادامه یافت و سپس او به تهران فراخوانده شد. از ۱۸۵۵ تا ۱۸۵۸ به عنوان والی اصفهان خدمت کرد. سپس بار دیگر به تهران احضار شد و در سال ۱۸۵۹ دوباره به حکومت خراسان منصوب گردید. در سال ۱۸۶۰، حمزه میرزا مأمور شد با شورش ترکمن های مرو مقابله کند. او در نبردی که در پی آمد، متحمل تلفات سنگینی شد و به دلیل کمبود تدارکات ناچار به عقب نشینی گردید.
پس از این شکست، امپراتوری روسیه کنترل مرو را به دست گرفت. حمزه میرزا به تهران فراخوانده شد و ناصرالدین شاه او را از عناوین، مناصب و امتیازاتش محروم ساخت. حمزه میرزا پس از آنکه از مقام ها و امتیازاتش برکنار شده بود، با پیشکش کردن هدایا به ناصرالدین شاه توانست دوباره موقعیت سیاسی به دست آورد و در سال ۱۸۶۲ به عنوان والی یزد منصوب شود. از ۱۸۶۴ تا ۱۸۶۶ گهگاه به حکومت خوزستان، لرستان و خراسان گماشته شد. در سال ۱۸۶۸/۶۹ به عنوان نخستین وزیر جنگ منصوب گردید و لقب «امیرجنگ» به او داده شد. در سال ۱۸۷۰، حمزه میرزا چندین دژ تحت کنترل ترکمن ها را تصرف کرد. در ۱۸۷۱، ناصرالدین شاه او و چند تن از افسران بلندپایه را به شهر تفلیس فرستاد تا از الکساندر دوم، امپراتور روسیه (حکومت: ۱۸۵۵–۱۸۸۱) استقبال کنند. آن ها در مارس/آوریل ۱۸۷۲ به تهران بازگشتند. در سال ۱۸۷۲/۷۳، حمزه میرزا بار دیگر به حکومت خراسان و لرستان منصوب شد و تا ۱۸۷۵/۷۶ در این مقام باقی ماند، تا آنکه برادر بزرگ ترش، بهرام میرزا، جانشین او شد. در سال ۱۸۷۶، حمزه میرزا بار دیگر حکومت خوزستان و لرستان را به دست گرفت. پس از آن، تا سال ۱۸۸۰ در منابع ذکری از او نمی شود؛ در هم
ان سال مأمور شد شورش شیخ عبیدالله نهری، رهبر شاخهٔ کردی طریقت صوفی نقشبندیه، را سرکوب کند. اما پیش از آنکه بتواند با شیخ عبیدالله رویارو شود، در نزدیکی بانه درگذشت.
آنیتا دیامانت (؛ زادهٔ ) نویسنده اهل ایالات متحده آمریکا است. نویسنده آمریکایی کتاب های داستانی و غیرداستانی است. او پنج رمان منتشر کرده است که جدیدترین آنها «دختر بوستون»، یک فهرست کتاب های پرفروش نیویورک تایمز است. او بیشتر به خاطر رمان «چادر قرمز (رمان دیامانت)» که در سال ۱۹۹۷ منتشر شد، شناخته می شود، رمانی که در نهایت به پرفروش ترین کتاب و مورد علاقهٔ باشگاه کتاب تبدیل شد. او همچنین شش کتاب راهنما برای آداب و رسوم یهودیان معاصر نوشته است، از جمله «عروسی جدید یهودی»، «زندگی یک یهودی» و «کتاب کودک جدید یهودی» و همچنین مجموعه ای از مقالات شخصی با عنوان «چادرم را برپا می کنم».
تاریخ کتاب مقدس () تاریخ کتاب مقدس به بررسی رابطهٔ این کتاب با رخدادهای تاریخی می پردازد؛ این بررسی هم شامل سنجش اعتبار آن به عنوان منبعی تاریخی است و هم به شناخت شیوه های ادبی روایت های کتاب مقدس مربوط می شود.