Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
چینی» نگهداری می شود. میزان کمک های نظامی ژاپن ناشناخته است و برخی از مورخان حدس می زنند که "هوآ هاو" از در دسترس بودن سلاح ها در زمان جنگ سود می برد، اما با این وجود، اولین شبه نظامیان مسلح هوآهاوئیست در اواخر سال ۱۹۴۳ در دلتای مکونگ ظهور کردند. در ابتدا از آن ها به عنوان گشت روستایی به نام نیروهای دفاع شخصی استفاده می شد. سپس تشکیلات جنگی را برای مبارزه با مالکان، مقام ها و نیروهای فرانسوی در سراسر دلتا ایجاد کردند. این امر منجر به این شد که "هوآ هاو" کم تر یک جنبش مذهبی و بیش تر به یک جنبش نظامی-سیاسی تبدیل شود، زیرا افرادی مانند زمین داران به امید این که بتوانند حمایتی به دست آورند، تغییر دین دادند. تحت حمایت ژاپن، جنبش مذهبی به سرعت رشد کرد. اگرچه "سو" نمی توانست سایگون را ترک کند، مبلغان او با استفاده از پیش گویی های مملو از عذاب و تهدیدهای پنهان علیه کسانی که به او ملحق نمی شوند، و همچنین توزیع درمان ها و طلسمها، از سوی او استخدام شدند. آن ها از کونگ ده، یکی از اعضای سلسله سلطنتی نگویان ویتنام که در تبعید در ژاپن زندگی می کرد، به عنوان حاکم مشروع ویتنام حمایت کردند. "سو" به اندازه کافی قدرت مند بود که
با اف. مورسکو، مدیر مناطق فرانسوی زبان در سایگون، پیمانی ببندد تا اعضای گروه های رقیب را در ازای مصونیت محکوم کند. در اواخر سال ۱۹۴۴، یک میلیون فدایی "هوآ هاو" وجود داشت. "سو" از اختیارات خود برای براندازی مدیریت استعماری در مناطقی که نفوذ داشت استفاده کرد. هوآ هاو نقش دادگاه های استعماری را بر عهده گرفت، نیروهای ویتنامی تحت رهبری فرانسه را تغییر داد و برنج را به نیروهای ژاپنی عرضه کرد. "هوآ هاو" کمک ژاپن را به عنوان وسیله ای برای تقویت خود در برابر تهدیدات آینده پذیرفته بود، زیرا هم با فرانسوی ها و هم با وینت مین درگیری داشتند. "هوآ هاو" تا پایان جنگ جهانی دوم، به لطف حمایت ژاپن، نیروی نظامی توان مندی داشت و به سراسر دلتای مکونگ غربی حمله کرده بود. "سو" و "هوآها و" شروع به بسیج در برابر نیروهای نظامی ژاپنی کردند تا اعتبار خود را به عنوان یک سازمان ملی گرای مصمم را به تمام قدرت های خارجی نشان دهند، زیرا قدرت نظامی لازم برای تضمین بقای جامعه مذهبی را به دست آورده بودند. در طول حمایت ژاپن، "سو" متون دینی جدیدی نوشت که دیگر به مفاهیم هزاره ای اشاره نمی کرد، بلکه به بودیسم پاک بوم اشاره داشت. همچنین، او آشکارا با
ایجاد حزب سوسیال دموکرات ویتنام در سال ۱۹۴۴، وارد سیاست شد. "سو" مدعی شد که به جای سیاسی کردن دین، دین را وارد سیاست کرده است. انقلاب اوت. "سو" با پیش بینی شکست امپراتوری ژاپن از ماه ها قبل، از مشورت با دست نشانده های ژاپنی اجتناب کرد. جنبش او به جبهه ناسیونالیستی پیوست که پس از تسلیم ژاپن، قدرت را در دوره بین السلطنه به دست گرفت تا مقاومتی متحد در برابر ژاپنی ها و فرانسوی ها برقرار کند. او از یک کادر کمونیست درخواست کرد تا در تربیت پیروانش به او کمک کند. ژاپنی ها از "سو" و پیروانش محصولات بیش تری درخواست کردند، اما او به دهقانان توصیه کرد که کشاورزی را متوقف کنند، و اتحاد جدید خود با حزب کمونیست هندوچین را به خطر انداخت، زیرا کمونیست ها برنج جنوب را برای پایان دادن به قحطی شمال حیاتی می دانستند. دهقانان توسط کمونیست های محلی متقاعد شدند تا سطح تولید را تا حدی بازگردانند، و حزب کمونیست اتحاد سست خود را با "هوآ هاو" به دلیل آرمان مشترکشان یعنی استقلال حفظ کرد. هوآ هاو، ویت مین و کائوداییسم در تلاش برای استقلال متحد شدند و حزب کمونیست در طول انقلاب اوت در سایگون قدرت را به دست گرفتند. ویت مین خود را دولت قانون
ی ویتنام اعلام کردند. فرانسوی ها، در کنار کائو دای و هوآ هاو، سایر سازمان های سیاسی محلی، و نیروهای بین ژوین، همگی این دولت ویت مین را رد کردند. بنابراین، "هوآ هاو" با ویت مین و همچنین کائو دای درگیر شد. هوآ هاو که از نظر نظامی برتر از ویت مین بود، به قدرت سیاسی اصلی در منطقه دلتای مکونگ تبدیل شد و تهدیدی بزرگ برای کمونیست ها بود. رهبری مذهبی مایل نبود که از ویت مین در هانوی پیروی کند. در ۷ تا ۹ سپتامبر ۱۹۴۵، گروهی متشکل از ۱۵۰۰۰ هوآئوئیست مسلح به سلاح و با کمک تروتسکیست های ویتنام به پادگان وینت مین در شهر بندری "کن ثو" حمله کردند، که هوآ هاو آن را مرکز قانونی دامنه خود می دانستند. آن ها توسط "تران وان سوای" (۱۸۸۹–۱۹۶۱)، پسر ارشد او، "لام تان نیگوین" (۱۹۰۴–۱۹۷۷) و برادر کوچکتر "سو" رهبری می شدند، اما با سلاح های قدیمی خود شکست خوردند و مردان "سو" توسط جوانان گارد پیشرفته تحت کنترل ویت مین، که توسط یک پادگان ژاپنی پشتیبانی می شدند، قتل عام شدند. این کشتار، که به توحش شناخته می شود، منجر به یک کارزار تلافی جویانه کشتارجمعی علیه کمونیست ها از دژهای دلتای "هوآ هاو" شد. آن ها اجساد کمونیست ها را به هم چسباندند و
در رودخانه ها و کانال ها انداختند. در روستاهایی که هوآ هاو مسئول آن بودند، اجساد در ملاء عام به نمایش گذاشته می شد تا تمایلات سیاسی بیگانه را خاموش کنند. فرض بر این بود که کسانی که ناراحتی خود را از این منظره ابراز می کردند، هواداران وینت مین بودند. حکومت استعماری فرانسه در ویتنام در طول جنگ جهانی دوم مختل شد. اشغال فرانسه توسط آلمان و همکاری متعاقب فرانسه ویشی با نیروهای محور به مشروعیت زدایی از ادعای حاکمیت فرانسه کمک کرد. با این وجود، فرانسوی ها و بریتانیایی ها از نفاق نیروهای ضداستعماری استفاده کردند و نیروهای طرف دار استقلال را طی چند هفته بعد، در طی عملیات مستردام از سایگون بیرون راندند. نیروهای هوآ هاو مسیر آن ها را مسدود کردند و مانع عقب نشینی کمونیست ها شدند. در اواخر سپتامبر، حزب کمونیست ویتنام به دنبال آشتی با هوآ هاو بود، اما "سو" که نسبت به آن ها بدبین بود، صلح را رد کرد. سپس ویت مین دو رهبر "هوآ هاو"، برادر "سو"، و یکی از مشاوران تروتسکیست او را در اکتبر اعدام کرد. اتحاد ناآرام فروپاشیده بود. جنگ اول هندوچین. بازگشت رژیم استعماری فرانسه به جدایی هوآ هاو و ویت مین کمک کرد، این امر ناامیدی بزرگی ب
رای هوآ هاو بود. "سو" امیدوار بود که جنبش مذهبی او بالفعل، به قدرت حاکم در اکثر مناطق کوچین چین تبدیل شود، اما ورود یک نیروی بزرگ تر فرانسوی به چنین جاه طلبی هایی پایان داد. هوآ هاو برای تقویت قدرت مذهبی خود و گسترش نفوذ سیاسی در دلتای مکونگ به سمت داخل چرخیدند. فرانسوی ها نسبت به ویت مین شک داشتند، و در نتیجه آن ها شروع به کمک به هوآ هاو کردند. در واقع، در طول جنگ اول هندوچین (۱۹۴۶–۱۹۵۴)، دولت فرانسه برای نیروهای مسلح کائو دای، هوآ هاو، و بین ژویین در ازای دفاع از سرزمین هایی که در مقابل ویت مین کنترل می کردند، مبالغ حمایتی هزینه و پرداخت می کرد. آن ها به "هوآ هاو" هژمونی دلتای جنوب غربی مکونگ را اعطا کردند و در نهایت برای حدود ۲۰۰۰۰ هوآئوئیست سلاح تهیه کردند. در ازای کمک علیه ویت مین، رهبری جدید هوآ هاو مایل به ایجاد اتحاد با استعمارگران بود. آن ها چنین توافقی را خیانت به آرمان های ملی گرایانه خود نمی دانستند، زیرا هدف نهایی که استقلال دینی بود، به خطر نمی افتاد. هوآ هاو به طور دوره ای هواداران ویت مین را به هم می بست و آن ها را به رودخانه می انداخت تا غرق شوند. ویت مین از اعتبار ناسیونالیستی و ساختار اجتما
عی "سو" نگران بودند و سعی کردند او را در جبهه متحد ملی شرکت دهند. علاوه بر این، سان نگوک تان، نخست وزیر کامبوج، جمهوری دموکراتیک ویتنام را زمانی که در سال ۱۹۴۵ تأسیس شد، به رسمیت شناخت. فرماندهان ویتن مین جنوبی با "تان" تماس برقرار کردند تا مقاومت در برابر فرانسوی ها را هماهنگ کنند. برای مذاکره، دولت خمر هیأتی فرستاد. این مذاکرات پس از آن که این هیئت با مطرح کردن موضوع ادعاهای کامبوج بر سر دلتای مکونگ، خود را از اعتبار انداخت، شکست خورد. "هوآ هاو" با خمرها در استان ترا وین درگیر شد و فرانسوی ها مصمم بودند که قاطعانه علیه دولت "تان" عمل کنند. مقامات استعماری "تان" را دستگیر کردند، که پس از بازگشت به سایگون دستگیر و زندانی شد. "تان" که به فرانسه تبعید شده بود، تا سال ۱۹۵۱ به کامبوج بازنگشت. "هوآ هاو" دریافته بود که برتری دینی مستلزم هژمونی سرزمینی نیز هست. رهبری دین خواهان کنترل خودمختار امور، در حوزه تحت نفوذ خود بود. این کنترل شامل مشارکت در حکومت محلی در جاهایی بود که کنترل مذهبی منسجمی را اعمال می کرد. افسر و نویسنده آمریکایی جان بی. هاسمن عنوان می کند که یکی از دلایل کلیدی برای ظهور درگیری میان هوآ هاو و و
ینت مین در اوایل مبارزات ضداستعماری، امتناع او از پذیرش تقاضای "هوآ هاو" برای برتری سیاسی در حوزه تحت کنترل خود بود. اگرچه "هوآ هاو" در ظاهر از نظر سیاسی بی ثبات به نظر می رسید، زیرا آن ها در وابستگی های ایدئولوژیک خود در نوسان بودند، و اقداماتشان دارای یک هدف منسجم بود. فرانسوی ها کشف کردند، هدف اصلی رهبری مذهبی هژمونی سیاسی سرزمینی بود. اتحاد "هوآ هاو" با فرانسوی ها تنها تا زمانی که برای به دست آوردن تسلیحات فرانسوی لازم بود ادامه داشت. "هوآ هاو"، با داشتن حمایت از قدرت استعماری، توانستند ویت مین را در طول تسلطشان در "جبهه متحد ملی" مهار کنند. هوآ هاو در سال ۱۹۴۷ استعمارگران را نادیده گرفت و با احتیاط به جبهه متحد ملی نزدیک شد. هوآ هاو برای مدت طولانی به جبهه متحد ملی مشکوک بود. روی گردانی آن ها از استعمارگران شکست بزرگی نبود. تلاش آن ها در درجه اول با هدف تضمین کنترل دلتای غربی مکونگ بود. هوآ هاو که توسط سلاح های فرانسوی تقویت شده بودند، علیه فرانسوی ها شورش کردند زیرا معتقد بودند که کنترل استعماری در ویتنام توسط آسیایی ها سرنگون خواهد شد. اتحاد "هوآ هاو" با ویت مین کوتاه مدت بود و جبهه متحد ملی در ژوئیه ۱
۹۴۶ منحل شد، درحالی که "سو" از رهبران نظامی خود دوری می جست. بلافاصله آشکار شد که خواسته های هوآ هاو برای خودمختاری مذهبی و حاکمیت سیاسی با جاه طلبی های وینت مین منافات دارد. اندکی پس از آن، "سو" با شور و شوق فزاینده ای علیه ویت مین موعظه ای کرد که به نظر او تهدیدی بزرگ تر از فرانسوی ها برای جنبش مذهبی بودند. درگیری با وینت مین به یک جنگ دینی تبدیل شد. سو دستور داد که هر "هوآ هاو" که ده ویت مین را بکشد، راهی مستقیم به بهشت خواهد داشت. کمونیست ها بین ۲۳ مارس و ۶ آوریل ۱۹۴۷ به مواضع هوآ هاو حمله کردند و ارتش هوآ هاو را مجبور به عقب نشینی به لانگ سوین کردند. در ۱۸ آوریل ۱۹۴۷، "سو" برای یک جلسه مصالحه به یک سنگر ویت مین در دشت ریدز دعوت شد. او خواسته های کمونیست ها را رد کرد و راهی خانه شد، اما در حین عبور از لانگ خویین در رودخانه دوک ون ها توسط ویت مین متوقف شد، بیش تر گروهش کشته شدند و توسط رهبر جنوبی وینت مین، نگوین بینه دستگیر شد "سو" کشته شد، و ویت مین برای جلوگیری از شورش هوآهاوئیست ها برای پس گرفتن جسد او، و برپایی مراسم بر مزارش، بقایای جسدش را در سراسر کشور پراکنده کرد. بقایای او هرگز پیدا نشد. دوره پس ا
ز سو. مرگ "سو" در رهبری مذهبی موجب خلأ قدرت شد. از آن جا که پدر "سو"، "سین چونگ بو" تنها نامزد برای رهبری بود، به سرعت به عنوان جانشین او انتخاب شد. او رئیس سابق روستای هوآ هاو بود و تا زمان مرگش در نگهبانی از دکترین مذهبی و رهبر جنبش خدمت کرد. او فاقد کاریزما، اقتدار، زیرکی سیاسی و وسواس ایدئولوژیک پسرش بود. بنابراین، جنبش شروع به از دست دادن پویایی کرد، و منجر به جناح گرایی، منطقه گرایی و نفوذ سازمان های بیرونی شد، که باعث افزایش خشونت شد، زیرا جناح های مختلف داخلی مشغول درگیری های بین خود شدند. این گروه مذهبی به چهار دسته تقسیم شد و هر کدام توسط یکی از زیرمجموعه های نظامی سابق "سو" رهبری می شد، "سوآی" عنوان فرمانده کل نیروهای مسلح هوآ هاو را به عهده گرفت. رهبران جناح بندی شده بسیار خشن تر بودند و به سوزاندن در ملاءعام، سر بریدن، و اعدام های دسته جمعی خمرها و ویتنامی ها متوسل شدند. هیچ یک از فرماندهان نظامی به چیزی غیر از خودفروشی خود توجه نداشتند، و هیچ یک از رهبران غیرنظامی توانایی "سو" را برای هدایت یا تشویق به میانه روی آن ها را نداشتند. خشونت آن ها محدود به ویتنام جنوبی نبود. آن ها از مرزها عبور می کرد
ند و روستاهای کامبوج را غارت می کردند. خمرهای محلی با ایجاد گروه های دفاعی برای مبارزه با "هوآ هاو" واکنش نشان دادند، درحالی که برخی برای امنیت خود تغییر دین دادند. هوآ هاو جنگ ابدی خود را علیه کمونیست ها اعلام کرده بود. هاسمن استدلال می کند که ترور "سو" یک اشتباه محاسباتی بزرگ از سوی ویت مین بود، که در آن زمان به اشتباه معتقد بودند که "هوآ هاو" قدرت مبارزه با فرانسوی ها و کمونیست ها را ندارد. در اواسط سال ۱۹۴۷، هوآهاوئیست ها متعهد به نبرد مسلحانه علیه ویت مین بودند. در طول جنگ اول هندوچین، به دلیل مخالفت مشترک آن ها با ویت مین و نیاز به یافتن حمایت مالی برای جایگزینی یارانه های دوران جنگ فرانسه، هوآ هاو سطح همکاری با کائو دای و بینه ژویین را حفظ کرد. در ماه های منتهی به آتش بس فرانکو، ویت مین، سعی کرد جناح ها یک پارچه کند. آنها به طور موقت درگیری های خود را با فرانسوی ها متوقف کردند و در ۸ مه ۱۹۴۷ کم تر از یک ماه پس از ترور سو، یک معاهده نظامی با آن ها امضا کرد. سه گانه دلتا. پس از ترور "سو"، جنبش مذهبی قلمرو خود را گسترش داد و استان کان تو را نیز دربر گرفت. آن ها بیش از یک سوم از جنوب ویتنام را کنترل کردند،
و مقامات خود را جایگرین کردند، و زیرساخت های قابل توجهی برای جمع آوری مالیات و استخدام نیروهای مسلح ایجاد کردند. سوآی با فرانسوی ها اتحاد تشکیل داد و نیروهای هوآ هاو را به عنوان نیروهای کمکی در اختیار قرار داد. چندین رهبر دیگر هوآ هاو از به رسمیت شناختن رهبری سوآی امتناع ورزیدند و مذهب همچنان توسط رقابت و جناح گرایی متلاشی شد،و به یک ارتش ۲۰۰۰۰ نفری تحت حمایت فرانسه تبدیل شد. آن ها بر بیش تر مناطق شمال دلتای مرکزی فرمان روایی کردند، و همراه با کائو دای و بینه خویین، در اواسط دهه ۱۹۵۰، در اوایل جنگ ویتنام (۱۹۵۵–۱۹۷۵)، یک حکومت سه گانه تأسیس کردند که قدرت خود را افزایش دهند. که تهدید قابل توجهی برای ویتنام جنوبی بود. این جمهوری توسط هوآ هاو به عنوان یکی از مجموعه دولت های مرکزی تلقی می شد که هدف آن به حکومت رساندن هوآ هاو بود. قدرت جدید در سایگون، به رهبری رئیس جمهور نگو دین دیم، موفق شد فرانسوی ها را بیرون کند. هنگامی که فرانسوی ها در سال ۱۹۵۲ به دنبال ایجاد ارتش ملی ویتنام بودند، روابطشان با هوآ هاو شروع به بدتر شدن کرد. نیروهای هوآ هاو در مورد حفظ خودمختاری خود مصمم بودند و یکی از فرماندهانشان نیروهای خود ر
ا از ارتش ملی خارج کرد و پاسگاه هایی را که برای محافظت از آن ها تعیین شده بود به آتش کشید. در فوریه ۱۹۵۵، فرانسوی ها کمک مالی به هوآ هاو و کائو دای را قطع کردند و رهبران این گروه مجبور شدند از دو فرد ثروتمند کمک بگیرند: رهبر "دیم" (Diệm) و بین ژویین، لی وان وین. سرهنگ ادوارد لنزدیل، که یکی از نزدیک ترین معتمدان آمریکایی دیم شد، از طرف دیم با رهبران جنبش ملاقات کرد و به آن ها پول داد و ناسیونالیسم دیم را تحسین کرد. دیم و برادرش، "نگو دینه نو"، با رهبران مذهبی مراودات مستقیم داشتند. درحالی که چهره های کلیدی جنبش موافقت کردند که در ازای میلیون ها دلار آمریکا از دولت حمایت کنند، دیگران کم تر پذیرای درخواست های "دیم" بودند و زمانی که دریافتند دیم انتظار داشته که از خودمختاری چشم پوشی کنند، بسیاری ناراحت شدند. آن ها در مورد درخواست دیم برای واگذاری کنترل منطقه اداری خود به دولت سایگون و همچنین پاسخ دیم به امتناع سوآی نگران بودند. دیم ارتش ملی ویتنام را به منطقه اعزام کرد و تهدید کرد که در صورت مقاومت نیروهای هوآ هاو، مقر سوآی را با خاک یکسان خواهد کرد. دولت همچنین حدود صد هزار مسیحی کاتولیک در ویتنام را در استان آن
جیانگ جابجا کرد. علاوه بر این، منابع هوآ هاو ادعا کردند که نیروهای ارتش ملی به دستور دیم که قبلاً متهم به ایجاد یک ارتش فرقه ای تماماً کاتولیک شده بود و به دنبال کاتولیک کردن کشور بود، به مکان های عبادتشان هتک حرمت کرده اند. "وان وین" با ائتلاف با دیگر رهبران "کائو دای" و "هوآ هاو" دل رهبران را به دست آورد و از ثروت خود به آن ها پیشنهاد داد، تا جبهه متحد نیروهای ملی گرا را در مخالفت با دولت سایگون (اوایل مارس ۱۹۵۵) تشکیل دهد. با افزایش مخالفت ها با "دیم"، آنها شروع به اشغال خانه های دارای موقعیت استراتژیک در سایگون کردند تا به عنوان پایگاهی برای حمله به تأسیسات مهم دولت سایگون استفاده شود. امپراتور "سلسله نگوین"، بائو دای، از جبهه متحد نیروهای ملی گرا حمایت کرد و به آمریکایی ها اطمینان داد که دیم در انجام وظیفه خود کاملاً ناتوان است. زمانی که دیم و آمریکایی ها به دنبال جلب حمایت بائو دای بودند، او آن ها را رد کرد، زیرا پول کمتری نسبت بین ژویین پیش نهاد کردند. جبهه متحد نیروهای ملی گرا سعی کرد برای خلع دیم از ایالات متحده حمایت کند، اگرچه آمریکایی ها این موضوع را رد کردند و تهدید کردند که اگر کسی تلاش کند دیم
را سرنگون کند، از او حمایت خواهند کرد. جبهه متحد نیروهای ملی گرا به دنبال راه هایی برای بی ثبات کردن دولت دیم بدون انجام کودتا بود. رهبران جنبش به او اولتیماتوم دادند و خواستار نمایندگی در دولت ویتنام جنوبی و تأمین بودجه برای ارتش بودند؛ ارتشی که برای حفظ کنترل بر شاه نشین های منطقه ای تحت حاکمیت آن ها لازم بود. این مورد درخواست دیم رد شد. بحران فرقه. ژنرال جی لوتون کالینز معتقد بود که اگر دیم تسلیم خواسته های جنبش شود، محکوم به فنا خواهد بود. او فکر می کرد که جسارت گروه ها در ارائه این اولتیماتوم نشان می دهد که آن ها در حال برنامه ریزی تجمعات ضد دیم در سایگون هستند. به گفته کالینز، دولت سایگون نمی توانست اجازه دهد راه پیمایی ها بدون چالش برگزار شود و مجبور بود برای پایان دادن به آن وضعیت مداخله کند. او به دیم توصیه کرد که با جبهه متحد نیروهای ملی گرا به توافق برسد تا بتواند اعضای خود را متقاعد کند که وفادار به دولت بمانند. در ابتدا، دیم موافقت کرد که با رهبران جبهه متحد نیروهای ملی گرا مذاکره کند، اما زمانی که آن ها اعلام کردند که خواسته هاشان غیرقابل مذاکره است، ایده توافق را رها کرد. او مطمئن بود که ارتش
ملی ویتنام دستورها او را برای سرکوب هر گروه مخالف اجرا خواهد کرد، زیرا در ماه های اخیر وفاداری بسیاری از افسران ارتش را به دست آورده بود. با این حال، کالینز حمایت ارتش از دیم را بیهوده شمرد و به او توصیه کرد از استفاده از زور و خشونت اجتناب کند، و در عوض به دنبال مصالحه باشد. اگرچه کالینز دیم را از اجرای نقشه هایش علیه بینه ژویان منصرف کرد، اما دومی، که به حمله ارتش ملی مشکوک بود، بدون جلب رضایت آمریکا، حرکتی را علیه وفاداران دیم انجام داد. این کار منجر به درگیری بین این دو گروه شد که به طور موقت، و با آتش بسی که توسط کمیسر کل فرانسوی پل الی اجرا شد، متوقف شد. کالینز با این ایده به واشینگتن رفت که دیم باید عوض شود. دوایت آیزنهاور، رئیس جمهور ایالات متحده، تصمیم او را پذیرفت و جان فاستر دالس، وزیر امور خارجه ایالات متحده، تلگراف هایی را به سایگون نوشت و به باو دای و دیگر رهبران ویتنامی اطلاع داد که جایگزینی برای دیم پیدا کنند. این طرح زمانی که نبرد جدیدی در سایگون بین ارتش ملی و بین ژویین آغاز شد، متوقف شد. وفاداران دیم، بینه ژویین را درهم شکستند، و دومی تنها با مداخله الی از نابودی نجات یافت. ادگار فور، نخست
وزیر فرانسه، در تلاش برای حفظ بین ژویین، دولت دیم را ناتوان اعلام کرد. زمانی که کالینز در واشینگتن بود، الی با راندولف کیدر، سفیر موقت ایالات متحده صحبت کرد و از آمریکایی ها خواست که برای خلع دیم به فرانسه بپیوندند. کیدر نمی دانست سیاست رسمی دولت ایالات متحده در مورد دیم چیست، بنابراین با عدم اطمینان صحبت کرد. درحالی که کیدر و الی در حال مشاجره بودند، ۲۰۰ نفر در تالار شهر سایگون جمع شدند تا مجمع عمومی نیروهای دموکراتیک و انقلابی ملت را اعلام کنند. ژنرال نوین گیاک نگ (۱۸۹۷–۱۹۶۷) از هوآ هاو، با همراهی تین مین ته و نگوین تانفونگ از کائو دای، مجمع را رهبری کرد. اعضای آن عکس بزرگی از بائو دای را پاره کردند، آن را از پنجره به بیرون پرتاب کردند و قبل از شروع جلسه در خیابان روی آن راه رفتند و به محکومیت فرانسوی ها و متحدانش پرداختند. سپس مجمع فهرستی از خواسته ها را تهیه کرد که شامل کناره گیری بائو دای، برکناری تمام نیروهای فرانسوی و تشکیل دولت جدید به ریاست دیم بود. آن ها کمیته ای تشکیل دادند تا خواسته ها را به دولت برسانند، اما وقتی به کاخ رسیدند، ژنرال نگوین وان وی را در دفتر دیم پیدا کردند و اعلام کردند که او ارتش
را به دستور باسو دای به دست می گیرد. وی توسط چندین عضو کمیته به گروگان گرفته شد و مجبور شد برنامه های خود را لغو کند. پس از این که یک سرهنگ چترباز دیم را تهدید کرد، وی را رها کرد و وی روز بعد به پاریس رفت. در این مرحله، گزارش هایی از درگیری ها در ویتنام جنوبی به ایالات متحده رسید و باعث موجی از حمایت از دیم در میان نمایندگان کنگره و عموم مردم شد. قضاوت کالینز دیگر برای آیزنهاور و دالس قابل قبول نبود و رئیس جمهور تصمیم گرفت کاملاً از دیم حمایت کند. ارتش ملی ویتنام بقایای بین ژویین را در عرض چند ماه از بین برد، مگر برای چند گروه کوچک که به ویت مین پیوستند. ژنرال های نگو، با کات، سوآی و تان نگوین در اواخر ماه مه ۱۹۵۵ از هوآ هاو به دولت سایگون اعلام جنگ کردند، زیرا آن ها از این که امتیازات کافی به هوآ هاو نداده بودند عصبانی بودند. آن ها می دانستند که رویارویی مستقیم با ارتش ملی فاجعه بار خواهد بود، بنابراین پایگاه های خود را سوزاندند و ارتش ۱۶۰۰۰ نفری خود را در جنگل پراکنده کردند تا چریکی عمل کنند. آمریکایی ها این بار دیم را از جنگیدن منع نکردند. ارتش در ۵ ژوئن به رهبری ژنرال دووانگ ون مین، حمله کرد و تا اواسط ژ
وئن، نیروهای سوآی را در نزدیکی مرز کامبوج سرکوب کرد و او را مجبور به عقب نشینی به داخل کامبوج کرد. . نگو و تان نگوین که از ناکارآمدی شورش ناامید شده بودند، تسلیم شدند و ارتش خود را به سایگون تحویل دادند. مبارزات چریکی در ویتنام جنوبی فقط توسط با کات حفظ شد. در ۱۹۵۵، ۲۰۰۰۰ سرباز ارتش ارتش، ۳۰۰۰ نفر از نیروهای با کات را در حومه شهر مورد تعقیب قرار دادند. همه پرسی ۱۹۵۵. طی یک همه پرسی که در ماه اکتبر توسط دیم سازمان دهی شد، اگرچه مخالفت چندانی با این مانور سیاسی وجود نداشت، اما نیروهای هوآ هاو حملات پراکنده ای را به مراکز رأی گیری کن تو انجام دادند. له یوئن، سیاستمدار کمونیست، با سوآی و با کات ملاقات کرد، و علی رغم اختلافات ایدئولوژیک، با تشکیل کمیته جنوبی جبهه میهنی موافقت کردند، که در نهایت نه تنها بازمانده های هوآ هو، بلکه کائو چای و بینه و ارتش شورشیان ژوین را نیز در بر می گرفت. سوآی رفراندوم را خلاف قانون اساسی اعلام کرد و عنوان کرد که یک کشور دموکراتیک را ترجیح دهد. مانورهای سیاسی دیم توسط با کات مورد انتقاد قرار گرفت، او ادعا کرد که همه پرسی فرصتی بود برای وادار کردن مردم به «برکناری باو دی و دیم به عنوان
رئیس جمهور ویتنام». بنا به گزارش ها، دیم ۴ میلیون دلار کمک از دولت آمریکا و سازمان های کاتولیک آمریکایی برای حمایت از همه پرسی دریافت کرد، که با کات گفت که بخشی از «تلاش آمریکایی ها برای کاتولیک کردن ویتنام» بوده است. به گفته دان زا، دیم از کمک های آمریکا برای رشوه دادن به «کارگران و دانشجویان جوان، و برای درخواست حمایت از موفقیت دیم در کسب ریاست دولت، و عزل باو دایی» سوء استفاده کرد. برخی از مورخان صداقت منتقدان دیم را زیر سؤال برده اند. به گفته مورخ رابرت ناتان، تغییری در سیاست ویتنام، در نتیجه جایگزینی آمریکا به جای فرانسه (به عنوان نفوذ یک کشور خارجی) و انحراف افکار عمومی و تبلیغات دموکراتیک و شبه دموکرات کردن توسط افراد متدین که قبلاً قدرت سیاسی تلقی می شدند، رخ داد. سیاست مداران گرسنه به گفته ناتان، به کارگیری و اتخاذ مفهوم دموکراتیک توسط ژنرال های هوآ هاو و متحدانشان بی معنی بود، زیرا هیچ یک از آن ها به قدرت نرسیدند. علاوه بر این، در آن زمان رهبران هوآ هاو توسط مقامات آمریکایی با برچسب «فئودال» یا «گانگستر» اخراج می شدند. دولت دیم همه سازمان های مدنی هوآ هاو را لغو کرد. مراسم مذهبی آن ها باید کاملاً خ
صوصی نگه داشته می شد و همه جشن های عمومی ممنوع بود. نیروهای دیم که اکنون ارتش جمهوری ویتنام (ARVN) نامیده می شوند، بیش تر سال ۱۹۵۶ را صرف مبارزه با شورشیان هوآ هاو کردند، که به آزار و اذیت دولت ادامه می دادند. همچنین، ویت مین تعداد کمی از واحدهای خود را تأسیس کردند و هویت آن ها را با نام های مذهبی مانند «شرکت آزادی هوآ هاو» مخفی نگه داشتند. ارتش جمهوری ویتنام در اوایل سال باقی مانده شورشیان هوآ هاو را در غرب دلتای مکونگ هدف قرار داد و خسارات زیادی به آن ها وارد کرد. سوآی به ویتنام بازگشت، اما او و ۴۶۰۰ نفر از نیروهایش در فوریه تسلیم شدند. در ماه آوریل، یک گشت دولتی با کات، آخرین رهبر شورشیان را دستگیر کرد. در ۱۳ ژوئیه ۱۹۵۶ پس از محکوم شدن به یک سری قتل در دادگاه، در "کان تو" به گیوتین محکوم شد. لنزدیل نگران بود که اعدام خصومت پیروان کات را با دولت ویتنام جنوبی تقویت کند. در واقع، بخش عمده ای از پیروان هوآ هاو به ویت کنگ پیوستند، درحالی که دولت نیروهای چریکی باقی مانده کات را تا ماه مه از بین برد. در حال حاضر، خواهر کوچکتر "سو"، "های تی کیم بیان" رهبر مذهبی جدید جنبش بود، و هوآ هاو در نهایت توسط نیروهای بزرگ س
ایگون نابود شدند. عملیات نهایی ارتش جمهوری ویتنام در سال ۱۹۶۲ قدرت نظامی هوآ هاو را از بین برد. جسیکا ام. چاپمن، مورخ آمریکایی، استدلال می کند که زیرساخت های مناطق تحت کنترل هوآ هو به اندازه کافی قوی نبودند که بدون حمایت خارجی دوام بیاورند، زیرا کمک های مالی قبلی فرانسه «رگ حیات» این سازمان بود. ویتنام پس از دیم. در ویتنام جنوبی، سرنگونی رژیم دیم در سال ۱۹۶۳ مصادف با شروع جنگ های چریکی در مقیاس بزرگ بود. رهبران حزب کمونیست که اکنون در ویت کنگ بودند، و از قدرت نظامی فوق العاده ای در سراسر کشور برخوردار بودند، به منظور اعمال کنترل مؤثرتر بر مبارزه انقلابی در دلتای مکونگ در صدد جلوگیری از واگذاری پیشاهنگ انقلابی به هوآ هاو بودند. علیرغم شکست های نظامی، هوآ هاو کنترل سیاسی و مذهبی خود را بر بخش غربی رودخانه باساک و کان ث، پایتخت منطقه ای دلتای مکونگ حفظ کردند. آن ها سلاح های خود را زمین نگذاشتند و گروه شبه نظامیانی برای دفاع از سنگر جنبش تشکیل دادند. هوآ هاو برای دولت سایگون قدرتمندتر از آن بود که به جنگ ادامه دهد. با شروع از دولت "نگوین کاو کای" در اواسط دهه ۱۹۶۰، هوآ هاو در "مین تای" تنها ماندند و در ازای تأیید
اقتدار ویتنام جنوبی مجوز ضمنی برای ایجاد نوعی حاکمیت به دست آوردند. آن ها درگیری خود را با کمونیست ها از سر گرفتند زیرا دیگر مجبور نبودند ارتش خود را به مبارزه علیه قدرت مرکزی متعهد کنند. توافق ضمنی با دولت ویتنام جنوبی ضرورت حفظ نیروی ذخیره را از بین برد. "هوآ هاو" از استقلال جدید خود برای راه اندازی یک جنگ کامل با ویت کنگ استفاده کرد. ارتش جمهوری ویتنام به شبه نظامیان هوآ هاو در مبارزه با کمونیست ها کمک کرد و نیروی اصلی ویت کنگ را در مکان های مجاور تحت کنترل خود درآورد و به شبه نظامیان اجازه داد تا بر مبارزه با چریک های کمونیست تمرکز کنند. کمپین ضدکمونیستی هوآ هاو با قصابی بی رحمانه ای همراه بود و کمونیست ها نیز به همان اندازه تلافی کردند. هوآ هاو توسط هر دولت پس از دیم در ویتنام جنوبی به رسمیت شناخته شد. به عنوان یک نیروی منسجم در دلتای مکونگ، جنبش مذهبی اکنون بسیار ارزش مند بود. قدرت نظامی و نفوذ سیاسی هوآ هاو توسط دولت ویتنام جنوبی مورد استقبال قرار گرفت و هوآ هاو به طور ضمنی از هر رژیم پس از دیم در سایگون حمایت کرد. اعضای این مذهب به تدریج در تمام سطوح حکومتی، از دهکده ها و شهرها گرفته تا نمایندگان پار