Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
حملهٔ پهپادی ۲۰۲۵ به بنت جبیل، حملهٔ هوایی اسرائیل به جنوب لبنان در ۲۱ سپتامبر ۲۰۲۵ بود که منجر به کشته شدن ۵ نفر، از جمله ۳ کودک، و زخمی شدن ۲ نفر دیگر شد. طبق گفته دولت لبنان، چهار نفر از قربانیان این حمله شهروندان آمریکایی بودند. دولت آمریکا این ادعا را رد کرده است. پیشینه. اسرائیل در سپتامبر ۲۰۲۴ حمله بزرگی را علیه حزب الله آغاز کرد و فرماندهان ارشد را کشت و مراکز فرماندهی و انبارهای سلاح را با هدف بازگرداندن آوارگان به شمال اسرائیل هدف قرار داد. در ۲۴ نوامبر ۲۰۲۴، اسرائیل و لبنان، توافق نامه آتش بس را امضا کردند. از زمان اجرایی شدن آتش بس، هم اسرائیل و هم حزب الله به نقض این توافق نامه متهم شده اند. حمله. صبح روز ۲۱ سپتامبر ۲۰۲۵، خبرگزاری لبنان گزارش داد که اسرائیل دو حمله پهپادی در بنت جبیل انجام داده و یک موتورسیکلت و یک وسیله نقلیه را هدف قرار داده است. در این حمله پنج شهروند لبنانی کشته شدند. علاوه بر این، به گفته نبیه بری، رئیس پارلمان لبنان، سه کودک و پدرشان که در این حمله کشته شدند، شهروندان آمریکایی بودند. واکنش ها. داخلی. دولت لبنان. بری این حمله را به شدت محکوم کرد و اظهار داشت: «خون این کودکان
لبنانی، پدرشان و مادر زخمی شان که تابعیت آمریکایی دارند، بر وجدان کسانی که در ناقوره جمع شده اند و تظاهرات جهانی که در مقر سازمان ملل متحد آغاز شده است، سنگینی می کند.» جوزف عون، رئیس جمهور لبنان، از نیویورک، اظهار داشت که ارتش اسرائیل «در بنت جبیل مرتکب قتل عام جدیدی شده است.» اسرائیل. به گفته ارتش اسرائیل، هدف این حمله یک «عامل حزب الله» بوده است. با این حال، ارتش اعلام کرد که تلفات غیرنظامیان در این حمله باید بررسی شود. ارتش اسرائیل با بیان اینکه «ارتش اسرائیل از هرگونه آسیب به [غیرنظامیان] غیرمرتبط متأسف است و تا حد امکان برای کاهش آسیب به آنها تلاش می کند»، افزود: «این حادثه در حال بررسی است.» آمریکا. سخنگوی وزارت امور خارجه ادعای دولت لبنان مبنی بر اینکه قربانیان شامل شهروندان آمریکایی بوده اند را رد کرد. آنها به سی ان ان گفتند: «در حالی که وضعیت متغیر است، تاکنون شواهد نشان می دهد که پنج کشته شده شهروند آمریکایی نبوده اند.»
مائورو اسکوچیمارو (۳۰ اکتبر ۱۸۹۵ – ۲ ژانویه ۱۹۷۲) اقتصاددان و سیاستمدار کمونیست ایتالیایی بود. او از بنیان گذاران حزب کمونیست ایتالیا به شمار می رود و میان سال های ۱۹۴۵ تا ۱۹۴۷ به عنوان وزیر دارایی خدمت کرد. زندگی و تحصیلات. اسکوچیمارو در اودینه در ۳۰ اکتبر ۱۸۹۵ به دنیا آمد. پدرش اصالتاً اهل آپولیا و کارمند راه آهن بود و همین زمینهٔ خانوادگی سبب شد او از کودکی با شرایط دشوار زندگی کارگران و طبقات فرودست آشنا شود. او در اکتبر ۱۹۱۳ از مؤسسهٔ فنی زانون در اودینه فارغ التحصیل شد. سپس وارد دانشگاه کافوسکاری ونیز شد و در ۱۹۲۲ مدرک کارشناسی اقتصاد و علوم سیاسی دریافت کرد. اسکوچیمارو در همین سال ها به مباحث نظری و مطالعهٔ آثار اقتصاددانان و متفکران سوسیالیست علاقه نشان داد و در کنار تحصیل به فعالیت های دانشجویی پرداخت. با آغاز جنگ جهانی اول به خدمت نظام فراخوانده شد و در این دوره تجربه های عمیقی از وضعیت سربازان و بی عدالتی های اجتماعی به دست آورد. این تجربه ها بعداً در شکل گیری دیدگاه های سیاسی او نقش مهمی ایفا کردند. در ۱۹۱۷ به حزب سوسیالیست پیوست، اما پس از کنگرهٔ حزب در لیورنو (۱۹۲۱) از آن جدا شد و همراه دیگران ح
زب کمونیست را بنیان گذاشت. دوران حرفه ای. اسکوچیمارو از اعضای ایتالیایی کنگره چهارم کمینترن در ۱۹۲۲ بود. او در ۱۹۲۳ همراه آنتونیو گرامشی و پالمیرو تولیاتی به دبیرخانهٔ حزب کمونیست پیوست. در همان سال، پس از دستگیری آمادئو بوردیگا رهبر حزب، کمینترن گروهی شامل اسکچیمارو، تولیاتی، اِجی دیئو جناری، آنچلو تاسکا و اومبرتو تراچینی را برای هدایت حزب منصوب کرد. در حزب، او در جناح تحت رهبری گرامشی فعالیت می کرد. در ۱۹۲۶ توسط فاشیست ها بازداشت و به ۲۱ سال زندان محکوم شد. در ۱۹۳۷ آزاد شد، اما به جزیره پونزا و سپس جزیره ونتوتنه تبعید گردید و تا ژوئیه ۱۹۴۳ تحت مراقبت پلیس بود، زمانی که حکومت بنیتو موسولینی سقوط کرد. پس از آزادسازی رم در ژوئن ۱۹۴۴، به عنوان کمیسر عالی اخراج فاشیست ها و وزیر ایتالیاهای اشغالی منصوب شد. در این سمت توانست موقعیت کمونیست ها را در شمال ایتالیا تقویت کند. او سپس وزیر دارایی شد؛ ابتدا از ژوئن تا دسامبر ۱۹۴۵ در دولت فروچو پاری و سپس از دسامبر ۱۹۴۵ تا ژانویه ۱۹۴۷ در دولت آلچیده د گاسپری. او در ۱۹۴۸ به سنای ایتالیا راه یافت و تا ۱۹۷۲ در آنجا خدمت کرد. اسکچیمارو در حزب نیز سمت های گوناگونی داشت و در ۱۹
۶۶ رئیس کمیتهٔ مرکزی کنترل بود. همچنین از ۱۹۵۸ تا ۱۹۷۲ نایب رئیس سنا بود. درگذشت. اسکوچیمارو در ۲ ژانویه ۱۹۷۲ در رم درگذشت. دیدگاه ها و آثار. او در دههٔ ۱۹۶۰ در جناح استالینیستی حزب کمونیست جای داشت. برخی از آثار او عبارت اند از:
الحاق حیدرآباد (با نام رمز عملیات پولو) یک عملیات نظامی بود که در سپتامبر ۱۹۴۸ آغاز شد و منجر به الحاق ایالت شاهزاده نشین حیدرآباد به هند شد، که به عنوان "اقدام پلیسی" لقب گرفت. در زمان تقسیم هند در سال ۱۹۴۷، ایالت های شاهزاده نشین هند که در اصل در قلمرو خود خودمختاری داشتند، تابع اتحادهای فرعی با بریتانیا بودند که کنترل روابط خارجی را به بریتانیا می داد. با قانون استقلال هند در سال ۱۹۴۷، بریتانیا از همه این اتحادها دست کشید و ایالت ها را با گزینه استقلال کامل تنها گذاشت. با این حال، تا سال ۱۹۴۸ تقریباً همه به هند یا پاکستان ملحق شده بودند. یک استثنای بزرگ، ثروتمندترین و قدرتمندترین شاهزاده نشین، حیدرآباد، بود که در آن نظام، میر عثمان علی خان، آصف جاه هفتم، حاکم مسلمانی که بر جمعیتی عمدتاً هندو ریاست می کرد، استقلال را برگزید و امیدوار بود که آن را با ارتشی نامنظم حفظ کند. نظام همچنین با شورش تلانگانا روبرو بود که نتوانست آن را سرکوب کند.
نظام میر محمد عظمت علی خان، آصف جاه نهم، معروف به عظمت جاه (متولد ۲۳ ژوئیه ۱۹۶۰)، رئیس فعلی خاندان آصف جاه و نهمین نظام اسمی حیدرآباد و برار از ۲۰ ژانویه ۲۰۲۳ است، اگرچه قانون هند از زمان تصویب بیست و ششمین متمم قانون اساسی هند در سال ۱۹۷۱ چنین عناوینی را به رسمیت نشناخته است. زندگی اولیه، خانواده و تحصیلات. عظمت جاه در ۲۳ ژوئیه ۱۹۶۰ در پدینگتون، لندن، از مکرم جاه و اسرا جاه، در زمان حکمرانی پدربزرگش، میر عثمان علی خان، هفتمین نظام حیدرآباد، به دنیا آمد. او تحصیلات اولیه خود را در لندن گذراند. او در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی تحصیل کرد و در سال ۱۹۸۴ از آنجا فارغ التحصیل شد. در سال ۱۹۹۶، او با زینب ناز گووندیرن در لندن ازدواج کرد. آنها دو فرزند، یک دختر و یک پسر دارند. حرفه. او یک عکاس و فیلمبردار حرفه ای است و با استیون اسپیلبرگ و لرد ریچارد اتنبورو همکاری داشته است. او در فیلم های «نیوی سیلز» و «زندگی چارلی چاپلین» دوربین را به دست گرفته است. در سال ۲۰۱۱، او اظهار داشت که در حال کار بر روی دو فیلم است، یکی درباره مصطفی کمال آتاتورک (نخستین رئیس جمهور ترکیه) و دیگری درباره جد بزرگش، عثمان علی خان، آصف جاه هفتم،
هفتمین نظام حیدرآباد دکن. جلوس. عظمت جاه در ۱۴ ژانویه ۲۰۲۳، پس از مرگ پدرش، مکرم جاه، به تخت سلطنت ایالت سابق حیدرآباد "نشست". تاجگذاری تشریفاتی عظمت جاه در ۲۰ ژانویه ۲۰۲۳ انجام شد. مراسم تاجگذاری عظمت جاه از الگویی مشابه تاجگذاری های نظام های پیش از او پیروی کرد، اما مراسمی ساده بود که فقط چند دوست نزدیک در آن حضور داشتند. این مراسم توسط دولت ایالتی به رسمیت شناخته نشد. این مراسم در خلوت مبارک در کاخ چومحله در حیدرآباد برگزار شد. اختلاف بر سر جانشینی. پس از تاجگذاری عظمت جاه، انجمن مجلس شب زادگان، متشکل از بیش از ۴۵۰۰ عضو خانواده گسترده (صاحب زاده و صاحب زادی) از دودمان آصف جاهی، بیانیه ای مطبوعاتی صادر کرد و مدعی شد که عظمت جاه از به عهده گرفتن مسئولیت های خانوادگی غفلت کرده و با این حال عنوان نهمین نظام حیدرآباد را برگزیده است.
در طول جنگ غزه، نیروهای مردمی، گروه مسلح مورد حمایت اسرائیل، ضد حماس و ظاهراً مرتبط با داعش، طبق گزارش ها، کنترل بخش های بزرگی از شرق استان رفح در نوار غزه، تحت نظارت اسرائیل، در این منطقه، به دست گرفته اند. گفته می شود که قلمرو نیروهای مردمی، که بیش از ۲۰۰۰ غیرنظامی فلسطینی در آن زندگی می کنند، نخستین منطقه ای در نوار غزه است که از زمان امارت اسلامی رفح و نبرد ۲۰۰۹ رفح، توسط حماس، اداره نمی شود.
شاهزاده نشین کاستریوتی ( آلبانیایی : "Principata e Kastriotit" ) یکی از شاهزاده نشین های آلبانی در اواخر قرون وسطی بود. این شهر توسط پال کاستریوتی تشکیل شد که تا سال ۱۴۰۷ بر آن حکومت کرد، پس از او پسرش، گجون کاستریوتی تا زمان مرگش در سال ۱۴۳۷ حکومت کرد و سپس توسط قهرمان ملی آلبانی، اسکندربیک ، اداره می شد . تشکیل. گجون کاستریوتی در ابتدا تنها دو روستای کوچک داشت. در مدت کوتاهی، گجون کاستریوتی موفق شد سرزمین های خود را گسترش دهد تا به حاکم بلامنازع آلبانی مرکزی تبدیل شود. او با وویساوا تریپالدا ازدواج کرد که 5 دختر به نام های مارا، ژلا، آنجلینا، ولایکا و مامیکا و 4 پسر به نام های رپوش، استانیشا، کوستاندین و جرج کاستریوتی (که بعدها به اسکندربیگ معروف شد ) به دنیا آورد. گجون کاستریوتی از جمله کسانی بود که با حمله اولیه بایزید اول عثمانی مخالفت کرد ، اما مقاومت او بی اثر بود. سلطان، پس از پذیرش خواسته های او، او را موظف کرد که برای تضمین وفاداری حاکمان محلی، خراج بپردازد و سه پسرش جرج کاستریوتی را به عنوان گروگان به دربار سلطان بفرستد. پس از گرویدن به اسلام ، اسکندربیگ جوان در مدرسه نظامی ادرنه تحصیل کرد و نبردها
ی پیروزمندانه بسیاری را برای امپراتوری عثمانی رهبری کرد . به خاطر پیروزی های نظامی اش، او لقب "آرناووتلو اسکندر بیگ" ( آلبانیایی : "Skënderbe shqiptari" ، انگلیسی: "Lord Alexander, the Albanian" ) را دریافت کرد که نشان می دهد درخشش نظامی کاستریوتی با اسکندر کبیر قابل مقایسه است . ظهور اسکندربیک. اسکندربیگ به عنوان یکی از بهترین افسران در چندین لشکرکشی عثمانی چه در آسیای صغیر و چه در اروپا شناخته شد و سلطان او را به عنوان ژنرال منصوب کرد. او علیه یونانیان ، صرب ها و مجارها جنگید و برخی منابع می گویند که او ارتباطات پنهانی با راگوسا ، ونیز ، لادیسلاوس پنجم مجارستان و آلفونسو اول ناپل داشت . سلطان مراد دوم به او عنوان والی داد که او را فرماندار کل کرد. در 28 نوامبر 1443 ، اسکندربیگ پس از نبرد نیش علیه مجارها به رهبری جان هونیادی در نیش به عنوان بخشی از جنگ صلیبی وارنا، فرصت را برای شورش دید . او به همراه 300 آلبانیایی دیگر که در ارتش عثمانی خدمت می کردند، تغییر جبهه داد. پس از یک سفر طولانی به آلبانی، سرانجام با جعل نامه ای از سلطان به فرماندار کرویه، کرویه را تصرف کرد که به او کنترل قلمرو را می داد. پس از تصرف
قلعه، اسکندربیک از اسلام روی گرداند و خود را انتقام گیرنده خانواده و کشورش اعلام کرد. او پرچمی با عقاب دو سر، نمادی باستانی که توسط فرهنگ های مختلف بالکان (به ویژه امپراتوری بیزانس) استفاده می شد، برافراشت که بعدها به پرچم آلبانی تبدیل شد . فرماندار در بازگشت به ادرنه، بدون اطلاع از نیات اسکندربیک، کشته شد. اسکندربیک با جورج آریانیت (با نام اصلی جرجی آریانیت کومنی ) متحد شد و با دخترش دونیکا (با نام اصلی مارینا دونیکا آریانیتی) ازدواج کرد. اتحادیه لژه. نوشتار اصلی: اتحادیه لژه پس از تصرف کرویه، اسکندربیک موفق شد تمام شاهزادگان آلبانیایی را در شهر لژه گرد هم آورد مورخ ادوارد گیبون می نویسد:آلبانیایی ها، که نژادی جنگجو بودند، متفق القول بودند که با شاهزاده موروثی خود زندگی کنند و بمیرند. ... در مجلس ایالت های اپیروس، اسکندربیک به عنوان فرمانده کل جنگ ترکیه انتخاب شد و هر یک از متفقین متعهد شدند که به نسبت خود، نفرات و پول را تأمین کنند. با این حمایت، اسکندربیک قلعه هایی ساخت و یک نیروی دفاعی متحرک سازماندهی کرد که عثمانی ها را مجبور به پراکنده کردن نیروهای خود کرد و آنها را در برابر تاکتیک های جنگ و گریز آلبانی
ایی ها آسیب پذیر ساخت. او موفق به ایجاد اتحادیه لژه ، فدراسیونی از تمام امیرنشین های آلبانیایی ، شد . اعضای اصلی این اتحادیه خانواده های اشرافی آریانیتی ، بالشیچ ، دوکاگجینی ، موزاکا ، اسپانی ، توپیا و کرنویویچ بودند . به مدت 25 سال، از 1443 تا 1468، ارتش 10000 نفری اسکندربیک در خاک عثمانی پیشروی کرد و در برابر نیروهای عثمانی که دائماً بزرگتر و مجهزتر بودند، پیروز شد. مجارستان و بعدها ناپل و ونیز - دشمنان سابقشان - که توسط پیشرفت های عثمانی در سرزمین خود تهدید می شدند، ستون فقرات مالی و پشتیبانی ارتش اسکندربیک را فراهم کردند. تا سال 1450، این اتحاد قطعاً دیگر آنطور که در ابتدا در نظر گرفته شده بود، عمل نمی کرد و تنها هسته اصلی اتحاد تحت فرماندهی اسکندربرگ و آرانیتی کومینو به مبارزه ادامه دادند. اتحادیه لژه اولین بار تحت فرماندهی اسکندربیگ در نبرد تورویول خود را نشان داد ، جایی که او نیروهای عثمانی را شکست داد. پیروزی اسکندربیگ در سراسر اروپا مورد ستایش قرار گرفت. بنابراین نبرد تورویول آغازگر جنگ ربع قرنی بین آلبانی اسکندربیگ و امپراتوری عثمانی بود. در ۱۴ مه ۱۴۵۰، یک ارتش عثمانی، بزرگتر از هر نیرویی که اسکندرب
یگ یا افرادش قبلاً با آن مواجه شده بودند، به قلعه شهر کروجا ، پایتخت شاهزاده نشین کاستریوتی، حمله کرد و آن را در هم کوبید. این شهر به ویژه برای اسکندربیگ نمادین بود زیرا او در سال ۱۴۳۸ توسط عثمانی ها به عنوان سوبای کروجا منصوب شده بود. نبرد چهار ماه طول کشید و بیش از هزار آلبانیایی جان خود را از دست دادند در حالی که بیش از ۲۰۰۰۰ عثمانی در نبرد جان باختند. [ "نیازمند منبع" ] با این حال، نیروهای عثمانی قادر به تصرف شهر نبودند و چاره ای جز عقب نشینی قبل از فرا رسیدن زمستان نداشتند. در ژوئن ۱۴۴۶، محمد دوم ، معروف به "فاتح"، ارتشی متشکل از ۱۵۰۰۰۰ سرباز را به کروجا بازگرداند اما نتوانست قلعه را تصرف کند. مرگ اسکندربیک در سال ۱۴۶۸ به مبارزه برای استقلال پایان نداد و نبرد تا سال ۱۴۸۱، تحت حکومت لک دوکاگجینی ، ادامه یافت تا اینکه سرزمین های آلبانیایی مجبور به تسلیم شدن در برابر ارتش های عثمانی شدند.
نواب میر نجف علی خان نوه آخرین نظام حیدرآباد، میر عثمان علی خان، است و چهره ای برجسته در زمینه حفاظت از میراث، ابتکارات اجتماعی و نمایندگی قانونی نوادگان نظام است. او از علاقه مندان به میراث حیدرآباد است و همچنین از دولت تلانگانا در مورد سهل انگاری در مورد چندین سازه و بیمارستان میراثی ساخته شده توسط میر عثمان علی خان، نظام هفتم به ویژه بیمارستان عمومی عثمانیه (OGH) انتقاد کرده است، که قرار است تخریب شود زیرا به دلیل دهه ها سهل انگاری غیرقابل جبران شده است مشارکت متنوع او نشان دهنده تعهد او به میراث، حمایت حقوقی، آرمان های اجتماعی، مشارکت سیاسی و حفظ میراث نظام است. نماینده قانونی خانواده نظام. او توسط نوادگان نظام برای نمایندگی آنها در چندین پرونده دادگاهی از جمله "پرونده وجوه حیدرآباد" انتخاب شده است، که مربوط به ۳۵ میلیون پوند (به ارزش سال ۲۰۱۹) است که قبلاً متعلق به آخرین نظام بود و اکنون در بانک نات وست در انگلستان است. این پرونده در اکتبر ۲۰۱۹ در لندن به نفع جمهوری هند و نوادگان نظام تصمیم گیری شد و همزمان ادعای پاکستان رد شد. مخالفت با تخریب بیمارستان عمومی عثمانیه. او به شدت با تخریب بیمارستان عمومی ع
ثمانیه (OGH) مخالفت کرده و چندین نامه به فرماندار قبلی، E.S.L. ناراسیمهان، نوشته بود تا در پاسخ به اعتراضات مداوم انجمن پزشکان جوان تلانگانا، مداخله کرده و مرمت ساختمان بیمارستان را تسریع بخشد. [نیازمند منبع] این اعتراضات که بیش از ۱۰۰ روز به طول انجامید، باعث شد دولت تضمین هایی برای رسیدگی به ساختار فرسوده میراثی ارائه دهد. خان بر نقش حیاتی بیمارستان که روزانه به بیش از ۱۰۰۰ بیمار از مناطق همسایه مانند ماهاراشترا و کارناتاکا خدمات ارائه می دهد، تأکید کرد. با وجود گزارش INTACH که سلامت ساختمان را تأیید می کرد، خان تعمیرات سهل انگاری شده، از جمله نشتی توالت ها و لوله های آب را برجسته کرد. از سال ۲۰۱۸، خان بارها بر ضرورت حفظ ساختار تاریخی و خدمات درمانی که به جمعیت قابل توجهی از بیماران ارائه می دهد، تأکید کرده است. کمپین های اجتماعی. در سال ۲۰۲۰، در اوج همه گیری کووید-۱۹، او آشکارا از طریق رسانه های اجتماعی از مسلمانان حیدرآباد خواست تا از خرید بیش از حد خودداری کنند و در عین حال بر لزوم اولویت دادن به رفاه محرومان در این دوران چالش برانگیز تأکید کرد. او مسلمانان را تشویق کرد تا با کمک به نیازمندان، هزینه های
روزانه آنها را تأمین کنند. پیوستن به کنگره ملی هند. در نوامبر ۲۰۲۳، او رسماً در حضور رئیس کمیته کنگره سراسری هند (AICC)، مالیکارجون خارگه، به کنگره ملی هند پیوست. خان بر ارتباط دیرینه خانواده اش، که تقریباً چهار نسل را در بر می گیرد، با کنگره تأکید کرد و خاطرنشان کرد که پیوستن به حزب، امتداد طبیعی پیوندهای تاریخی بین خانواده نظام و خانواده گاندی است. او به همراه خانواده اش پیش از این چندین بار با رئیس سابق INC، سونیا گاندی، رئیس فعلی INC، راهول گاندی و دبیرکل AICC، پریانکا گاندی، دیدار کرده اند. خارگه بر سهم قابل توجه خانواده نظام در ملت، از زمان جواهر لعل نهرو تا زمان راهول گاندی، تأکید کرد. ملاقات با دیگر اعضای خانواده سلطنتی. نواب نجف علی خان در کاخ میسور با یادویر کریشناداتا چاماراجا وادیار دیدار کرد، که در آن وادیار نقش آصف جاهی ها را در حفاظت از منافع سایر مهاراجه ها در برابر بریتانیا و در طول جنگ هند و چین در سال ۱۹۶۵ برجسته کرد. شاهزاده یادویر بیان کرد که چگونه میر عثمان علی خان ۵۰۰۰ کیلوگرم طلا برای حمایت از کشور اهدا کرده است. او همچنین به یک واقعیت کمتر شناخته شده اشاره کرد و آن اینکه نظام هفتم به
اندازه کافی مهربان بود که از ساخت بخش بسیار مهمی از کاخ میسور حمایت کند.
البیوک، روستای فلسطینی در استان رفح واقع در جنوب نوار غزه است. طبق گزارش دفتر مرکزی آمار فلسطین، جمعیت آن در سال ۲۰۰۶، ۵۶۴۸ نفر بوده است. این روستا به پایتخت "بالفعل" گروه مسلح فلسطینی ضد حماس، یعنی نیروهای مردمی، که توسط اسرائیل حمایت می شوند، تبدیل شده است. پیش از حمله ۲۰۲۴ به رفح، این محله، بیش از ۲۰،۰۰۰ نفر جمعیت داشت. تاریخچه. البیوک، روستایی کوچک در حاشیه جنوب شرقی رفح در نوار غزه است که از نظر تاریخی حدود ۵۶۰۰ نفر در آن زندگی می کنند. این روستا که مدت ها از نظر سیاسی نادیده گرفته شده بود، در طول جنگ غزه اهمیت پیدا کرد، زمانی که نیروهای مردمی، یک گروه شبه نظامی قبیله ای به رهبری یاسر ابوشباب، کنترل بخش هایی از البیوک را به دست گرفتند و آن را به مرکز عملیاتی خود تبدیل کردند. این گروه با حمایت اسرائیل، از موقعیت این روستا در نزدیکی گذرگاه مرزی کرم شالوم برای کنترل مسیرهای امدادرسانی و گسترش به خان یونس استفاده کرد و اکنون به عنوان مقر اصلی این گروه، فعالیت می کند.
عاقله آصفی یک معلم زن افغانستانی است که هزاران کودک پناهنده را در میانوالی پاکستان آموزش داده است. آموزش. آصفی در افغانستان به عنوان معلم تاریخ و جغرافیا آموزش دیده بود. شغل. آصفی پس از سقوط کابل به دست جنگ سالاران و انحلال جمهوری افغانستان در سال ۱۹۹۲ مجبور به ترک افغانستان شد. وقتی او به عنوان پناهنده به میانوالی رسید، هیچ مدرسه ای برای کودکان پناهنده وجود نداشت. آصفی مدرسه ای را در یک چادر قرضی تأسیس کرد. تا سال ۲۰۱۷، نه مدرسه در این اردوگاه با بیش از ۱۵۰۰ دانش آموز وجود داشت. تعدادی از این مدارس برای تحصیل دختران پناهنده افغان است. در سال ۲۰۱۵، آصفی به خاطر تلاش هایش در زمینه آموزش کودکان پناهنده افغان، جایزه پناهندگان نانسن را دریافت کرد. او بیشتر جایزه ۱۰۰۰۰۰ دلاری نانسن خود را برای ساخت یک مدرسه جدید استفاده کرده است. این جایزه به پاس خدمات فوق العاده به پناهندگان اهدا می شود. در سال ۲۰۱۷، مدرسه نمونه دخترانه شماره ۲ در کوت چاندنا، که توسط آصفی تأسیس شده بود، توسط وزارت آموزش و پرورش به عنوان یک مدرسه متوسطه مورد پذیرش واقع شد. اکنون این اولین مدرسه پناهندگان در پنجاب است که به یک هیئت آموزشی دولتی واب
سته است. آصفی در طول ۲۳ سال، به بیش از ۱۰۰۰ دختر آموزش داده است. در سال ۲۰۲۰، ۱۵۰۰ دختر و پسر پناهنده دیگر در شش مدرسه ثبت نام کردند.
استینگ ری راب (؛ زادهٔ ) راننده مسابقه ای اهل ایالات متحده آمریکا است.
لوییس فاستر (؛ زادهٔ ) راننده مسابقه ای اهل بریتانیا است.
اد کارپنتر (؛ زادهٔ ) راننده خودروی مسابقه ای اهل ایالات متحده آمریکا است.
یوری سزار (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل برزیل-امارات متحده عربی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال فلامینگو اشاره کرد.
ناتالیا آلکسیونا (۲۲ اوت ۱۶۷۳ – ۱۸ ژوئن ۱۷۱۶) دختر آلکسی، تزار روسیه از همسر دومش تزارینا ناتالیا ناریشکینا بود. او همچنین خواهر کوچک تر پتر کبیر نخستین امپراتور روسیه بود. ناتالیا آلکسیونا با نفوذ بر روی برادرش پتر و همچنین حمایت از تئاتر در روسیه و نمایش نامه نویسی شناخته می شود. زندگی نامه. ناتالیا آلکسیونا در سال ۱۶۷۳ میلادی در مسکو به دنیا آمد. او دختر تزار آلکسی میخائیلوویچ و ناتالیا ناریشکینا و همچنین خواهر کوچک تر و محبوب پتر کبیر بود. تزارونا ناتالیا که مشتاقانه در تفریحات برادرش شرکت می کرد، علاقهٔ خاصی به نمایش و تئاتر پیدا کرد. او در سال ۱۷۰۷ در پرئوبراژنسکویه یک سالن تئاتر خانگی در عمارت خود تأسیس کرد. به درخواست تزارونا ناتالیا، تمام اثاثیهٔ که از قبل در میدان سرخ مسکو واقع شده بود، به پرئوبراژنسکویه منتقل شدند. او نمایش نامه های خودش را می نوشت و به نوعی «مدیر تئاتر دربار روسیه» بود. روایت هایی وجود دارد که نشان می دهد تزارونا ناتالیا آلکسیونا خودش نمایش نامه نویسی می کرده است؛ به گفتهٔ کنت هنینگ فریدریش فون باسویتس در کتابش "یادداشت هایی دربارهٔ روسیه در دوران پتر کبیر" ، ناتالیا دو نمایش نامه
نوشت. معمولاً نویسندگی آثار "کمدی سنت کاترین" ، "کریسانتوس و داریا" ، "سزار اتو" و "سنت اودوکیا" به او نسبت داده می شود. محققان پکارسکی و زابلین در مورد اینکه آیا تزارونا نویسندهٔ تراژدی "استفانوتوکوس" بوده است یا خیر، اختلاف نظر دارند. پ. او. موروزوف خلق این تراژدی را به اواسط قرن هجدهم میلادی نسبت می دهد و بنابراین، او کاملاً نویسندگی شاهزاده خانم را رد می کند. در حدود سال ۱۷۱۰، تزارونا از مسکو به سنت پترزبورگ نقل مکان و در آنجا یک تئاتر عمومی تأسیس کرد. ناتالیا آلکسیونا در سال ۱۷۱۶ درگذشت.
دومنیکو سینیسکالکو (زادهٔ ۱۵ ژوئیهٔ ۱۹۵۴) اقتصاددان ایتالیایی و وزیر پیشین اقتصاد و دارایی است. سینیسکالکو در رشتهٔ حقوق از دانشگاه تورین فارغ التحصیل شد. او از ژوئن ۲۰۰۱ تا ژوئیهٔ ۲۰۰۴ به عنوان مدیرکل خزانه داری در دولت ایتالیا خدمت کرد و سپس از ۱۶ ژوئیهٔ ۲۰۰۴ تا ۲۲ سپتامبر ۲۰۰۵ عهده دار سمت وزیر اقتصاد و دارایی ایتالیا بود. همراه با تومازو پادوا اسکیوپا، سینیسکالکو نیز به هیچ حزب سیاسی مهمی وابسته نبوده و ترجیح داده است مستقل باقی بماند. او نایب رئیس مورگان استنلی اروپا و همچنین رئیس بخش ایتالیا در همین بانک سرمایه گذاری است. زندگی شخصی. او در ۲۰ ژانویهٔ ۱۹۹۶ با کریستینا مارنکو دی موریوندو ازدواج کرد. حاصل این ازدواج دو فرزند به نام های مارکو (زادهٔ ۱۱ اکتبر ۱۹۹۷) و انریکو (زادهٔ ۲ آوریل ۱۹۹۹) هستند.
فریجیدر یک مجله کمیک بود که در رم، ایتالیا منتشر می شد. این مجله در دهه ۱۹۸۰ تأثیر قابل توجهی بر طراحی گرافیک، تصاویر و گفتار نوشتاری در این کشور داشت. در سال ۲۰۰۸ منحل شد و در سال ۲۰۰۹ به ضمیمه "لیبراتسیونه"، یک روزنامه کمونیستی که اکنون منحل شده است، تبدیل شد. تاریخچه و مشخصات. "فریجیدر" در سال ۱۹۸۰ تأسیس شد. اولین شماره در نوامبر منتشر شد. بنیانگذاران وینچنزو اسپارانیا، استفانو تامبورینی، فیلیپو اسکوزاری، آندره آ پازیانزا، ماسیمو ماتیولی و تانینو لیبراتوره بودند. دفتر مرکزی مجله در رم بود. علاوه بر کارتون ها، "فریجیدر" گزارش ها و مصاحبه های آوانگارد و مقالاتی در مورد هنرهای تجسمی را نیز منتشر می کرد. همچنین شامل گزارش های تحقیقی بود. با گذشت زمان، این مجله به سخنگویی برای ضدفرهنگ چپ در کشور تبدیل شد. در آغاز دهه ۲۰۰۰، فرکانس انتشار "مجله فریجیدر" به دو ماهنامه تغییر یافت. در سال ۲۰۰۳، وینچنزو اسپاراگنا ناشر مجله را فروخت، که انتشار آن از آوریل-مه ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۶ به طور موقت متوقف شد. در سال ۲۰۰۵، اسپاراگنا دفتر مرکزی مجله را از رم به منطقه ای روستایی در نزدیکی جیانو دل اومبریا منتقل کرد. این ملک که «جمهوری فر
یگولاندیا» نامیده می شد، موزه مجله را در خود جای داده بود. این ملک مانند یک کشور کوچک عمل می کرد و با قانون اساسی ای تأسیس شد که به شمول و شمول اهمیت می داد. در ۲۵ آوریل ۲۰۰۹، این مجله به عنوان ضمیمه ای از "لیبراتسیونه"، یک روزنامه کمونیستی، شروع به انتشار کرد. در سپتامبر ۲۰۰۲، جلدها و برخی از صفحات منتخب مجله در هفتمین جشنواره بین المللی کمیک آتن به نمایش گذاشته شدند. آرشیو "فریجیدر" در کتابخانه کتاب ها و نسخه های خطی نادر بینک دانشگاه ییل نگهداری می شود. در سال ۲۰۲۰، یک حزب راست گرای محلی تلاش کرد تا اسپاراگنا را از جمهوری فریگولاندیا بیرون کند و موزه و آرشیو آن را تهدید کرد.
«برای مردان» یک مجله ماهانه مردانه ایتالیایی است که به مسائل جنسی، سلامت، تغذیه، سرگرمی، ورزش و سایر مسائل مربوط به مردان اختصاص دارد و در میلان، ایتالیا منتشر می شود. تاریخچه و مشخصات. مجله "«برای مردان»" در سال ۲۰۰۳ تأسیس شد. این مجله به صورت ماهانه در میلان توسط شرکت انتشاراتی کایرو کامیونیکیشن منتشر می شود. روی جلد آن چهره های مشهوری مانند ادواردو کاستا، گونزالو کاناله، الساندرو پتاکی، استفانو تمپستی، وین دیزل، آنتونیو روسی، جوری چچی، تام کروز و فیلیپو مگنینی دیده می شوند. تقویم ها. در طول سال ها، "مجله «برای مردان»" تقویم های سکسی سالانه ای از زنان برهنه تهیه کرده است: هر تقویم در ماه نوامبر سال قبل در مقایسه با سال تقویمی مرجع منتشر می شود. در برخی سال ها، مجله "«برای مردان»" دو تقویم مختلف تهیه کرده است. تیلور مگا تمام دستمزد دریافتی خود را برای تقویم «"برای مردان»" سال ۲۰۲۰ به خیریه اهدا کرد.
فامیلیا کریستیانا (به معنی "خانواده مسیحی" در انگلیسی) یک مجله هفتگی ایتالیایی است که در آلبا، ایتالیا منتشر می شود. این مجله یک مجله خبری کاتولیک است و از سال ۱۹۳۱ منتشر می شود. تاریخچه و مشخصات. "خانوادهٔ کریستینا" توسط پیا سوسیتا سن پائولو، یک بنیاد کاتولیک، در سال ۱۹۳۱ در میلان تأسیس شد. اولین شماره در ۲۵ دسامبر ۱۹۳۱ منتشر شد. هدف اصلی آن راهنمایی کاتولیک های ساکن در مناطق روستایی و ایالتی شمال ایتالیا برای مقابلهٔ موفقیت آمیز با چالش های معنوی و عملی زندگی مدرن بود. در سال های اولیه، این مجله یک مجلهٔ محلی بود که زنان را هدف قرار می داد. این مجله در طول جنگ جهانی دوم به طور موقت به حالت تعلیق درآمد. در سال ۱۹۵۴، پوشش آن گسترش یافت و شامل مقالاتی در مورد غذا، مد، سیاست و مذهب شد. با این حال، خوانندگان آن عمدتاً زنانی بودند که در شمال ایتالیا ساکن بودند و از طبقه متوسط در مناطق شهری و روستایی بودند. در طول دهه ۱۹۸۰، "«فامیلیا کریستیانا»" یکی از نشریات ایتالیایی بود که «"پیانو دی ریناسیتا دموکراتیکا»" (طرح تولد دوباره دموکراتیک) به رهبری لیچو گلی می خواست آن را تحت کنترل لژ ماسونی پی۲، وابسته به «شرق بزرگ ا
یتالیا»، قرار دهد. این مجله متعلق به انتشارات سن پائولو، یک گروه انتشاراتی کاتولیک رومی است و توسط نشریات سن پائولو به صورت هفتگی منتشر می شود. دفتر مرکزی آن در آلبا است. در سال ۱۹۵۵، "فامیلیا کریستیانا" به یک مجله هفتگی مصور تبدیل شد. "مجله فامیلیا کریستیانا" از اواخر دهه ۱۹۵۰ از تیراژ بالاتری برخوردار بود. در سال ۱۹۶۱، این مجله ۱٬۰۰۰٬۰۰۰ نسخه فروخت و تیراژ آن در اواخر دهه ۱۹۶۰ به ۱٫۷ میلیون نسخه رسید. این مجله در سال ۱۹۸۴ تیراژی معادل ۱٬۱۲۳٬۰۷۱ نسخه داشت. این هفته نامه در دوره بین سپتامبر ۱۹۹۳ تا اوت ۱۹۹۴، ۱٬۰۷۰٬۶۵۲ نسخه فروخت در اواسط دهه ۱۹۹۰، این مجله بیشترین تیراژ را در بین سایر نشریات کاتولیک در ایتالیا داشت. "مجله فامیلیا کریستیانا" در سال ۲۰۰۱، ۸۹۵۰۰۰ نسخه فروخت. تیراژ این هفته نامه در سال ۲۰۰۳، ۷۴۲۰۰۰ نسخه بود. تیراژ آن در سال ۲۰۰۴، ۷۷۸۰۰۰ نسخه بود. تیراژ مجله "فامیلیا کریستیانا" در سال ۲۰۰۷، ۶۴۴٬۳۱۶ نسخه بود در سال ۲۰۱۰ تیراژ این مجله به ۵۴۴٬۵۷۶ نسخه کاهش یافت.