Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ا زمان ۲:۰۰٫۴۸ به پیروزی رسید. یک هفته بعد، او در قهرمانی ملی یونی اسپورت با زمان ۱:۵۹٫۷۸ موفق شد رکورد دو دقیقه را بشکند و به اولین زن استرالیایی در یک دهه اخیر تبدیل شود که این کار را انجام داده است. در ماه مه، برای اولین بار بیسیت به تیم ملی دعوت شد و در مسابقات جهانی سال ۲۰۱۹ به نمایندگی از استرالیا شرکت کرد. او و جاش رالف در اولین رله مختلط ۲ در ۲ در ۴۰۰ متر به مقام دوم دست یافتند. بیسیت سپس در مسابقات ۸۰۰ متر قهرمانی اقیانوسیه و یونیورسیاد تابستانی به پیروزی رسید. او در ماه ژوئیه در بازی های سالگرد لندن در لیگ الماس ۲۰۱۹ به رقابت پرداخت و در اولین حضورش به مقام دوم رسید. زمان او ۱:۵۸٫۷۸ بود که رکورد جدید استرالیا را ثبت کرد و رکورد ۴۳ ساله شارلین رندینا را شکست و او را برای حضور در المپیک توکیو ۲۰۲۰ واجد شرایط کرد. دو ماه بعد، او در مسابقات قهرمانی جهانی دوحه در قطر به رقابت پرداخت، اما به دلیل آسیب دیدگی نتوانست از مرحله مقدماتی فراتر رود. ۲۰۲۰–۲۱. بیسیت در سال ۲۰۲۰ به دلیل شیوع کرونا به رقابت های بین المللی نرفت. این فرصت به او اجازه داد تا به تمرینات هوازی ادامه دهد و به طور کامل از آسیب دیدگی بهبود
یابد. در فصل داخلی ۲۰۲۱، بیسیت در سطح بالایی عمل کرد و با ثبت زمان ۱:۵۹٫۱۲، در "کوئینزلند ترک کلاسیک" در ماه مارس قهرمان شد. او همچنین موفق به دفاع از عنوان قهرمانی ملی ۸۰۰ متر خود شد و به طور رسمی به تیم المپیک استرالیا پیوست. در بازگشت به رقابت های اروپایی در ژوئن، بیسیت با ثبت زمان ۱:۵۸٫۰۹ در مسابقات یادبود «"یانوش کوسوسینسکی»" رکورد ملی خود را بهبود داد و رکورد کشورهای اقیانوسیه که در سال ۱۹۹۶ توسط تونی هاجکینسون ثبت شده بود، را شکست. در "المپیک توکیو" که به تعویق افتاده بود و در ماه ژوئیه برگزار شد، بیسیت در مرحله مقدماتی ۸۰۰ متر زنان با زمان ۲:۰۱٫۶۵ به رقابت پرداخت و به طور نزدیکی شانس رفتن به مراحل بعدی را از دست داد. او فصل خود را در سپتامبر با شرکت در اولین "بازی های لیگ الماس" به پایان رساند و با زمان ۱:۵۹٫۶۶ به مقام هفتم در رسید. پس از پایان فصل رقابت ها، او تمرینات خود را تحت نظر مربی نِد بروفی-ویلیامز آغاز کرد. ۲۰۲۲. بیسیت در فوریه ۲۰۲۲ و در جایزه بزرگ بیرمنگام اولین حضور خود در مسابقات داخل سالن خود را تجربه کرد. او با ثبت زمان ۱:۵۹٫۴۶ در جایگاه دوم پس از کیلی هاجکینسون قرار گرفت و رکورد ملی جدی
دی ثبت کرد. او در دو مسابقه دیگر از "تور داخل سالن جهانی" به پیروزی رسید، از جمله در "کوپرنیک کاپ" در تورون، جایی که حلیمه ناکای را شکست داد. در اواخر مارس، بیسیت با زمان ۲:۰۱٫۲۴ در "قهرمانی جهان داخل سالن" در بلگراد به مقام پنجم رسید. دو هفته بعد، در استرالیا، او با زمان ۱:۵۹٫۸۳ برای سومین بار متوالی عنوان قهرمانی ملی را به دست آورد. در "لیگ الماس"، او در رم، اسلو و استکهلم با ثبت زمان زیر دو دقیقه به رقابت پرداخت و با زمان ۱:۵۸٫۵۴ در استکهلم به مقام سوم رسید و از ماری مورا و هاجکینسون عقب ماند. در مرحله مقدماتی "قهرمانی" جهان که در ژوئیه در اویجن، اورگن برگزار شد، بیسیت توسط یکی از رقبایش به زمین افتاد و مورد آسیب دیدگی قرار گرفت. با این حال، او مسابقه را تمام کرد و توسط هیئت داوران به مرحله نیمه نهایی راه یافت. روز بعد، او با ۱۱ بخیه در ران و زانوی متورم به رقابت پرداخت، اما به فینال راه نیافت. علیرغم آسیب دیدگی ها، او در مسابقات کشورهای "مشترک المنافع" در ماه اوت شرکت کرد و با زمان ۱:۵۹٫۴۱ به مقام پنجم رسید. ۲۰۲۳. در فوریه ۲۰۲۳، بیسیت در سه مسابقه جهانی تور داخل سالن شرکت کرد و در یکی از این مسابقات بار د
یگر زمان زیر دو دقیقه را ثبت کرد. پس از بازگشت به استرالیا، او با زمان ۱:۵۹٫۷۴ در «"بریزبن ترک کلاسیک»" قهرمان شد. سپس با ثبت رکورد جدید ۱:۵۸٫۳۲، سریع ترین زمان توسط یک استرالیایی در خاک وطن و چهارمین عنوان قهرمانی ملی خود را به دست آورد.
مسابقات کلاس جهانی زوریخ یک رویداد سالانه و دعوت نامه ای در سطح جهانی در رشته دو و میدانی است که در منطقه لتزیگروند در زوریخ، سوئیس برگزار می شود و معمولاً در پایان مرداد یا اوایل شهریور برگزار می گردد. این رویداد که پیش تر بخشی از مسابقات لیگ طلایی بود، اکنون به عنوان مرحله نهایی لیگ الماس برگزار می شود و در کنار مسابقات یادبود «ون دام» از سال های ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۹ به این صورت اجرا می شود. در سال های ۲۰۲۱ و ۲۰۲۲، مسابقات کلاس جهانی زوریخ به عنوان تنها مرحله نهایی لیگ الماس برگزار شد و برنامه ریزی شده است که در سال های ۲۰۲۵ و ۲۰۲۷ نیز همین روند ادامه یابد. این رویداد یکی از اولین مسابقات بین المللی بزرگ در ورزش های دو و میدانی (غیر از المپیک تابستانی) است و گاهی به آن "المپیک یک روزه" نیز گفته می شود. نخستین دوره مسابقات کلاس جهانی زوریخ در ۱۲ اوت ۱۹۲۸ برگزار شد. در ابتدای کار، این مسابقه توسط عموم به نام «مسابقات یادبود نورمی» شهرت یافت، که به یاد پااوو نورمی، شرکت کننده مورد احترام و ستایش شده در آن زمان بود. در ۲۱ ژوئن ۱۹۶۰، آرمین هری در پیست لتزیگروند به اولین انسانی تبدیل شد که ۱۰۰ متر را در ۱۰٫۰ ثانیه دوید.
از سال ۱۹۸۱، یوبی اس به عنوان حامی اصلی مسابقات کلاس جهانی زوریخ شناخته می شود. امروزه چندین حامی دیگر نیز برای این مسابقات وجود دارند. تاریخ. این رویداد در سال ۱۹۲۴ توسط بخش ورزشی باشگاه های زوریخ طراحی شد که در سال ۱۹۳۴ به مسابقات "باشگاه لتزیگروند زوریخ" تغییر نام داد. نخستین دوره این رویداد در تاریخ ۱۲ اوت ۱۹۲۸، در پیست خاکی لتزیگروند و تحت نام دیدار بین المللی لتزیگروند زوریخ برگزار شد. از سال ۱۹۳۵، این رویداد به نام «امریکن میتینگ» نیز شناخته شد. مشابه "مسابقات بیسلت" این روند تا دهه ۱۹۵۰ ادامه داشت. پس از برگزاری مسابقات در سال ۱۹۵۲، وقفه ای قابل توجه در برگزاری مسابقات پیش آمد تا زمانی که استادیوم بازسازی شده لتزیگروند در سال ۱۹۵۸ افتتاح شد. اگرچه برگزاری مسابقات جایگزین در اوت ۱۹۵۴ همچنان در برنامه بود. نام مسابقات کلاس جهانی زوریخ در سال ۱۹۵۹ به این رویداد داده شد. و این رویداد از سال ۱۹۷۳ به طور منظم و سالانه برگزار شد. در سال ۲۰۲۰، همه گیری کرونا مانع از برگزاری مسابقات کلاس جهانی زوریخ شد و به جای آن، رویدادی به نام "اینسپار گیمز" برگزار شد. پیست ها. اولین سطح پیست در سال ۱۹۲۸ از خاک ساخته شد و ا
ولین سطح پیست مصنوعی در اروپا در سال ۱۹۶۸ نصب گردید. در اوایل دهه ۱۹۷۰، تعداد مسیرها به هشت افزایش یافت. این تغییر موجب شد که برگزاری "مسابقات کلاس جهانی زوریخ" برای مدت دو سال به تأخیر بیفتد تا ساخت وسازهای لازم انجام شود. سطح فعلی پیست در استادیوم لتزیگروند در سال ۲۰۱۴ توسط شرکت سوئیسی "کونسیا" ساخته شده است. این سطح جدید در ژوئن ۲۰۱۴ با هزینه ای معادل ۸۰۰٬۰۰۰ فرانک سوئیس نصب شد و هزینه آن توسط شهرداری زوریخ که مالک استادیوم لتزیگروند است، پرداخت گردید. استادیوم لتزیگروند با نصب اولین سطح مصنوعی در اروپا در ۱۹۶۸ و ارتقاء به سطح جدید در ۲۰۱۴، پیستی مدرن و مناسب برای مسابقات جهانی فراهم کرده است.
لیگ الماس یک سری سالانه از مسابقات نخبگان دو و میدانی است که شامل پانزده مسابقه دعوتی برتر در این رشته می شود. این لیگ در سطح بالاترین مسابقات یک روزه فدراسیون جهانی دو و میدانی قرار دارد. فصل نخست این لیگ در سال ۲۰۱۰ برگزار شد. هدف این لیگ جایگزینی با لیگ طلایی فدراسیون جهانی دو و میدانی بود که از سال ۱۹۹۸ به طور سالانه برگزار می شد. نام کامل اسپانسری آن لیگ الماس واندا است که نتیجه توافق با گروه واندا است و در دسامبر ۲۰۱۹ اعلام شد. در حالی که لیگ طلایی برای افزایش پروفایل مسابقات برجسته دو و میدانی در اروپا تأسیس شد اما هدف لیگ الماس افزایش جذابیت جهانی دو و میدانی با برگزاری مسابقات خارج از اروپا برای فصول آینده است. علاوه بر اعضای اصلی لیگ طلایی (به جز برلین) و سایر مسابقات سنتی اروپایی، این لیگ اکنون شامل رویدادهایی در چین، قطر، مراکش و ایالات متحده است. از مارس ۲۰۲۲، پس از تهاجم روسیه به اوکراین در ۲۰۲۲, لیگ الماس ورزشکاران روسی و بلاروسی را از تمامی مسابقات دو و میدانی خود محروم کرد. تغییرات. در مارس ۲۰۱۹، رئیس فدراسیون دو و میدانی، سباستین کو، تغییراتی را در قالب لیگ الماس برای سری ۲۰۲۰ اعلام کرد. تعد
اد رشته های لیگ الماس از ۳۲ به ۲۴ رشته کاهش یافت و دو رویداد که در چین رخ می دادند به تقویم مسابقات اضافه شد. با این حال، به دلیل دنیاگیری کووید-۱۹ ۷ دیدار از ۱۵ دیدار برنامه ریزی شده اولیه لغو شد، تمامی رویدادها به ۱۰ ژوئن به تعویق افتاد و فینال بدون تعیین شدن قهرمان در سال ۲۰۲۰ لغو شد. سیستم امتیازدهی. سیستم امتیازدهی اصلی لیگ الماس که از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۵ استفاده می شد، به سه ورزشکار برتر هر مسابقه امتیاز می داد (۴ امتیاز برای مقام اول؛ ۲ امتیاز برای مقام دوم؛ ۱ امتیاز برای مقام سوم). هر یک از سی و دو رشته (شانزده رشته برای مردان و شانزده رشته برای زنان) در طول فصل به طور کلی هفت بار برگزار می شد؛ امتیازات کسب شده در مسابقه پایانی آن رشته (در زوریخ یا بروکسل) دو برابر می شد. ورزشکارانی که در پایان فصل بیشترین امتیاز را در رشته خود کسب می کردند، برنده عنوان «"دایموند ریس»" می شدند؛ در صورت تساوی امتیاز، تعداد پیروزی ها به عنوان اولین معیار تعیین کننده استفاده می شد و سپس نتایج مسابقه پایانی بررسی می شد. تنها ورزشکارانی که در مسابقه پایانی رشته خود شرکت کرده بودند، واجد شرایط برای بردن "عنوان دایموند ریس" بود
ند. در سال ۲۰۱۶، امتیازدهی به شش نفر اول گسترش یافت (۱۰–۶–۴–۳–۲–۱) و امتیازات دو برابر (۲۰–۱۲–۸–۶–۴–۲) همچنان در مسابقات پایانی اعطا می شد. سیستم کاملاً جدیدی در سال ۲۰۱۷ معرفی شد؛ در این سیستم، به هشت ورزشکار برتر هر مسابقه امتیاز داده می شود (۸–۷–۶–۵–۴–۳–۲–۱)، اما این امتیازات تنها تعیین کننده ورزشکاران واجد شرایط برای مسابقات پایانی در زوریخ و بروکسل است. ورزشکارانی که در مسابقات پایانی پیروز شوند، به عنوان قهرمانان لیگ الماس اعلام می شوند و توزیع جوایز نقدی کلی نیز به طور کامل بر اساس نتایج مسابقه پایانی تعیین می شود. این سیستم، که در آن برنده مسابقه پایانی به طور خودکار قهرمان کلی می شود، مشابه سیستم پیشین "جایزه بزرگ" با برگزاری "فینال جایزه بزرگ،" پایان می یابد. به عنوان بخشی از تغییرات در سیستم امتیازدهی، عنوان "دایموند ریس" دیگر استفاده نمی شود و ورزشکاران رقابت می کنند تا تنها عنوان قهرمان لیگ الماس را کسب کنند. پس از فصل ۲۰۱۹، فرمت مسابقات پایانی از برگزاری دو مسابقه جداگانه به یک مسابقه تغییر یافت. امروزه فینال این مسابقات در مسابقه ای تحت عنوان مسابقات کلاس جهانی زوریخ در کشور سوئیس برگزار می شود
موش های خرگوشی، سردهٔ "Conilurus"، نمایندهٔ یک سردهٔ نامعمول از موش های جهان قدیم از استرالیا، گینه نو و جزیره ملویل هستند. آشکار شده است که جوان هنگام جستجوی غذا به یکی از چهار نوک سینه مادر می چسبند. بارداری ۳۳ تا ۳۵ روز است. سرده "Conilurus" - موش های خرگوشی
پدل بال، ورزشی است که در زمینی به اندازه نصف زمین تنیس با استفاده از راکت های پدل بازی می شود. راکت پدل از چوب یا گرافیت ساخته شده و دارای سوراخ هایی برای کاهش اصطکاک هوا است. بازی به صورت انفرادی (دو بازیکن) یا دو نفره (چهار بازیکن) برگزار می شود. تجهیزات لازم. برای بازی پدل بال، نیاز به راکتی است که طول آن از ۴۵٫۷ سانتی متر و عرض آن از ۲۴٫۱۳ سانتی متر بیشتر نباشد و شبیه به راکت های راکت بال باشد. توپ پدل بال از لاستیک ساخته شده و به اندازه توپ سافتبال است. سوراخ های هوا در توپ، اصطکاک آن را در حین حرکت کاهش می دهند. توپ های پدل بال به رنگ های زرد و سبز روشن موجود هستند. زمین. پدل بال معمولاً در زمینی به ابعاد ۶٫۱ متر عرض و ۱۵٫۲ متر طول بازی می شود که دیواری به ارتفاع ۴٫۸ متر دارد. این زمین شامل یک خط کوتاه، مجموعه ای از علامت های سرویس، دو خط کناری و یک خط طولانی است. ناحیه سرویس، منطقه ای بین خط کوتاه و علامت های سرویس است. در آغاز بازی، سرویس زن باید درون ناحیه سرویس بایستد و توپ را به دیوار بزند. او باید در این ناحیه باقی بماند تا توپ از خط کوتاه عبور کند. قوانین بازی و امتیازگیری. در حین سرویس، توپ باید
از خط کوتاه عبور کند و سرویس زن باید در ناحیه سرویس باقی بماند. اگر توپ قبل از عبور از خط کوتاه به زمین بزند، «کوتاه» اعلام می شود؛ اگر توپ پس از عبور از خط طولانی به زمین بزند، «خارج طولانی» محسوب می شود. اگر سرویس زن در حین سرویس از ناحیه سرویس خارج شود، این خطا «فالتی» نامیده می شود. سرویس زن دو فرصت برای انجام یک سرویس معتبر دارد و در غیر این صورت، دریافت کننده امتیاز را برنده شده و نقش ها جابه جا می شود. امتیازدهی به ترتیب ۱۵، ۳۰ و ۴۰ است و پس از آن یک بازیکن برنده بازی می شود. پس از اجرای سرویس معتبر، دریافت کننده باید توپ را قبل از اینکه دو بار در زمین بماند، بازگرداند. بازی ادامه می یابد و بازیکنان به نوبت توپ را ضربه می زنند و باید از دوبار زدن توپ به زمین یا زدن آن به خارج از محدوده جلوگیری کنند تا امتیاز را از دست ندهند. اگر توپی که در حال حرکت به سمت دیوار بود، پس از برگشت به سرویس زن برخورد کند، امتیاز از نو شروع می شود. اگر دریافت کننده امتیاز بگیرد، نقش ها جابه جا می شود. مداخله هایی نظیر بلوک های عمدی یا مسائل ایمنی می توانند منجر به شروع مجدد بازی شوند. مداخله عمدی توسط سرویس زن منجر به از د
ست رفتن امتیاز خواهد شد. نکات فنی. نحوه بازی. داور برای این بازی ضروری نیست و بازی می تواند با توافق های متقابل یا سازش میان بازیکنان برگزار شود. قوانین اضافی برای بازی های انفرادی. سرویس زن می تواند از هر نقطه ای درون جعبه سرویس سرویس بزند و باید به ناحیه اصلی زمین که معادل «ناحیه سرویس» در سمت مقابل زمین است، سرویس بزند. اگر توپ در هر نقطه ای خارج از این ناحیه به زمین بزند، «خارج» محسوب می شود. اگر از وسط سرویس زده شود، سرویس زن باید اعلام کند که توپ به کدام سمت زمین سرویس زده شده است. سرویس به ناحیه فرعی باید اعلام شود، در غیر این صورت خطا محسوب می شود.
تک پر پشت قهوه ای توکایی در نظر گرفته می شود و در تیرهٔ توکایان (Turdidae) جای می گیرد. این پرنده با جثه متوسط حدود ۲۱ سانتی متر (۸ اینچ) طول دارد. این پرنده عمدتاً مایل به خاکستری با پرهای پرواز قهوه ای است (از این رو هنگام نشستن "پشت قهوه ای")، و یک حلقه چشمی سفید و پرهای دمی سفید دارد.
موش خرگوشی کپریکورن گونه ای از جوندگان منقرض شده از کوئینزلند استرالیا است. بر اساس بقایای دندانی پلیستوسن و هولوسن در سال ۲۰۱۰ به عنوان یک گونه جدید توصیف شد. این نام به غارهای کپریکورن در کوئینزلند اشاره دارد و یکی از مکان هایی که بقایای آن در آن کشف شده است. برخی از مواد زیرفسیلی مربوط به سکونت اروپاییان در استرالیا است، بنابراین، موش خرگوشی کریکورن یک انقراض نوین است. از آنجایی که بررسی هدفمندی برای موش خرگوشی کپریکورن انجام نشده است، امید کمی برای بقای آن وجود دارد، اگرچه احتمال آن بعید است.
مترودوروس استراتونیسیایی () یک فیلسوف یونان باستان بود که در ابتدا پیرو فلسفه اپیکوریسم بود، اما بعدتر به فلسفه کارنیادس گرایش پیدا کرد. سیسرون توضیح می دهد که شک گرایی کارنیادس که ابزاری برای حمله به رواقیون در زمین خودشان بوده است، دلیل تغییر رویکرد او از مکتب اپیکوری به سوی کاردیانس است. مترودوروس معتقد بود که کارنیادس در واقع از پیروان وفادار افلاطون بود. سیسرون از او به عنوان سخنوری آتشین یاد کرده که روان صحبت می کند. مترودوروس در حدود ۱۱۰ پیش از میلاد شکوفا شد.
هندبال آمریکایی، که نسخه آمریکایی هندبال است و گاهی وقت ها به وال بال نیز اشاره می شود؛ ورزشی است که در آن بازیکنان با استفاده از دست های خود توپ کوچک و لاستیکی را به دیوار می زنند به گونه ای که حریفان نتوانند بدون این که توپ به زمین دوبار یا به خارج از محدوده برخورد کند، آن را به دیوار بزنند. این ورزش به سه شکل مختلف بازی می شود: چهاردیواره، سه دیواره و یک دیواره (که به آن وال بال یا اینترنشنال فرانتونه نیز گفته می شود). هر نسخه می تواند به طور انفرادی (تک نفره)، سه نفره (رقابتی) یا چهارنفره (دوبل) بازی شود، اما در مسابقات رسمی تنها نسخه های تک نفره و دوبل بازی می شود. تاریخچه. بازی هایی که در آن ها توپ به طور مستقیم یا پرتابی زده می شود، به دوران هومر و مصر باستان برمی گردد. بازی ای مشابه بازی توپی مایاها توسط مردم شمال و مرکز آمریکا از ۱۵۰۰ پیش از میلاد بازی می شد که مشهورترین آن، بازی آزتک ها است. با این حال، هیچ اشاره ای به بازی با استفاده از دیوار باقی نمانده است و به نظر می رسد این بازی های باستانی بیشتر به شکلی از تنیس دستی شباهت داشته اند. دیگر مثال های مشابه شامل بازی های اروپایی مانند پیلوتای باسکی
(یا جای آلا)، هندبال گالیک، فرونتو والنسیا، فرنتون بین المللی و فایوز ایتون هستند. اشاره ها به بازی های مشابه (که در آن زمان به عنوان «تنیس دستی» و «هندبال» شناخته می شدند) به سال ۶۶۶ برمی گردد، زمانی که شورای اگزتر بازی را به دلیل آسیب هایی که به ساختمان های کلیسا وارد می آورد، ممنوع کرد. نمونه های دیگر از ممنوعیت این بازی ها شامل رابرت بریبروک، اسقف لندن است که در ۱۳۸۵ بازی را ممنوع کرد. بازی دیگری که در آن توپ با استفاده از دست به دیوار زده می شد در اسکاتلند در ۱۴۰۶ ثبت شده است، زمانی که جیمز یکم دستور داد که یک پنجره زیرزمینی در حیاط کاخش مسدود شود، زیرا مانع از بازی او می شد. در ایرلند، قدیمی ترین سند مکتوب از بازی مشابه در قوانین شهری گالوی در ۹۰۵ آمده است که بازی توپی با دیوارهای شهر را ممنوع کرده است. اولین تصویر از شکل ایرلندی هندبال تا ۱۱۶۴ دیده نمی شود. در نهایت، ورزش هندبال در ایرلند به عنوان هندبال گالیک ثبت می شود. تا اواسط قرن نوزدهم، استرالیایی ها بازی مشابهی را انجام می دادند که به ورزش مدرن هندبال استرالیایی تبدیل شد. هندبال آمریکایی. در کتاب "زیبایی خطرناک" نوشته مارک جیکوب و استیون اچ. کی
س، که دربارهٔ دسیسه آرنولد-آندره است، آمده است که سرهنگ جان آندره و ژنرال سر هنری کلینتون در طول جنگ استقلال آمریکا بازی ای به نام هندبال را انجام می دادند. اولین ثبت این بازی در ایالات متحده به سال ۱۸۷۳ مربوط می شود، که در آن زمان دو زمین هندبال در سان فرانسیسکو وجود داشت. این ورزش در دهه های بعد توسعه یافت. تا اوایل قرن بیستم، هندبال چهاردیواره تثبیت شده بود و بازی هندبال یک دیواره در نیویورک توسط کسانی که توپ های تنیس را با دست به دیواره های چوبی اسکله های ساحلی می زدند، توسعه یافت. این امر باعث افزایش محبوبیت هندبال یک دیواره در سواحل نیویورک شد و تا دهه ۱۹۳۰، هزاران زمین هندبال یک دیواره در سرتاسر شهر ساخته شد. هندبال آمریکایی عمدتاً در پارک ها، سواحل و حیاط مدرسه های نیویورک، شیکاگو و دیگر مناطق شهری بزرگ دیده می شود. قهرمانی های ملی. مسابقه های قهرمانی ملی هندبال هر ساله از سال ۱۹۱۹ در ایالات متحده برگزار شده است. این مسابقه ها تا سال ۱۹۵۰ توسط اتحادیه ورزشی آماتور (AAU) سازماندهی می شدند، زمانی که کنترل آن ها به انجمن هندبال آمریکایی ایالات متحده (USHA) منتقل شد. تأثیر بر راکت بال و پدل بال دیواری. ور
زش های راکت بال، اسکواش، فایوز، پدل بال چهاردیواره و پدل بال یک دیواره به شدت تحت تأثیر هندبال آمریکایی قرار گرفته اند. پدل بال چهاردیواره و پدل بال یک دیواره زمانی ایجاد شدند که مردم برای بازی در زمین های هندبال آمریکایی، از راکت های چوبی استفاده کردند. پدل بال چهاردیواره در سال ۱۹۳۰ توسط ارل ریسک، مربی تربیت بدنی در دانشگاه میشیگان اختراع شد. راکت بال در سال ۱۹۴۹ توسط جو سوک در گرینویچ، کنتیکت، با استفاده از راکت های کشیده برای بازی هندبال آمریکایی اختراع شد. زمین. هندبال آمریکایی بر روی زمین هایی که دیوار در اطراف خود دارند بازی می شود که ممکن است دارای یک دیوار (پیش دیوار)، سه دیوار، یا در یک زمین چهاردیواره کاملاً محصور باشد. زمین های چهاردیواره معمولاً دارای سقف هستند، درحالی که زمین های سه دیواره ممکن است سقف داشته باشند یا نداشته باشند. زمین چهاردیواره به شکل یک جعبه مستطیلی است. دیوار جلو به ابعاد مربع است و دیوارهای کناری طول و ارتفاع دارند. در وسط زمین خطی کوتاه وجود دارد که زمین را به دو مربع تقسیم می کند. همچنین در طول زمین، خط سرویس وجود دارد که در جلوتر از خط کوتاه قرار دارد. ناحیه سرویس، منطقه
ای است که بین این دو خط قرار دارد. دیوار پشت زمین معمولاً ارتفاع دارد و بالای آن گالری برای داور، منشی و تماشاگران وجود دارد. برخی از زمین ها دارای دیوار پشت شیشه ای و دیوارهای کناری شیشه ای هستند تا دید بهتری فراهم شود. (در هندبال آمریکایی سه دیواره، معمولاً زمین دارای یک دیوار جلو و دو دیوار کامل کناری است، یا دیوار جلو توسط دو باله مثلثی احاطه شده است) بازی. بازی هندبال آمریکایی می تواند به صورت انفرادی (دو بازیکن در برابر یکدیگر)، دو نفره (دو تیم دو نفره) یا «سه نفره» (سه بازیکن که یکی در برابر دو نفر بازی می کند) انجام شود. در حالت سه نفره، یک سرویس زننده در برابر دو گیرنده بازی می کند تا زمانی که «خارج» (اصطلاحات دیگر شامل «پایین» یا «خارج از نوبت») شود. سپس، گیرنده ای که در سمت چپ قرار دارد، سرویس می زند. سرویس ها به این ترتیب چرخش می کنند تا یکی از بازیکنان با کسب امتیاز ۷، ۱۱، ۱۵ یا ۲۱ پیروز شود. اگر هر دو تیم به امتیاز یک کمتر از امتیاز پیروزی برسند، بازی می تواند با «برد با دو امتیاز» یا «مستقیم» ادامه یابد. در حالت «برد با دو امتیاز»، امتیاز پیروزی به دو امتیاز افزایش می یابد. در حالت «مستقیم»، ا
متیاز ثابت باقی می ماند و نمی توان آن را تغییر داد. وقتی که در یک بازی ۲۱ امتیازی به تساوی ۲۰ برسد، تصمیم رایج «مستقیم ۲۵» است که در آن امتیاز پیروزی به ۲۵ تغییر می کند و قابل تغییر نیست. حالت سه نفره بازی همچنین به نام «مثلث ها» شناخته می شود. سرویس (چهاردیواره). توپ توسط یک بازیکن که در منطقه سرویس قرار دارد، زده می شود. زننده سرویس ابتدا توپ را به زمین منطقه سرویس می اندازد و سپس پس از یک بار پریدن، با دست یا مشت به سمت دیواره جلو ضربه می زند. توپ باید ابتدا به دیواره جلو برخورد کند؛ سپس می تواند حداکثر یک دیواره کناری را لمس کند قبل از اینکه اولین بار به زمین بیفتد؛ توپ سرویس زده شده باید در زمین بعد از خط کوتاه اما قبل از رسیدن به دیواره پشتی به زمین بیفتد. اگر توپ سرویس زده شده در مقابل خط کوتاه فرود آید، «کوتاه» نامیده می شود، درحالی که سرویسی که بدون برخورد با زمین به دیواره پشتی می رسد «طولانی» نامیده می شود و سرویسی که هر دو دیواره کناری را قبل از برخورد با زمین لمس کند «سه دیواره» نامیده می شود. این ها همه نوعی خطای سرویس هستند. پس از یک خطای سرویس، زننده سرویس تنها یک سرویس دیگر دارد. زننده سرویس
با زدن دو خطای متوالی «خارج» شده و گیرنده می شود. با این حال، اگر هر سرویس به سقف، زمین یا دیواره کناری پیش از برخورد با دیواره جلو برخورد کند، زننده سرویس خارج می شود (سرویس دوم مجاز نیست). در بازی های دو نفره، هم تیمی زننده سرویس باید در منطقه سرویس با پشت به دیواره کناری در یک جعبه سرویس که با خط موازی از دیواره کناری علامت گذاری شده است، ایستاده باشد تا توپ از خط کوتاه عبور کند. برگشت (چهار دیواره). درحالی که زننده سرویس توپ را دارد، گیرنده باید حداقل از خط کوتاه که با خطوط متناوب از هر دیواره کناری علامت گذاری شده است، فاصله داشته باشد. پس از سرویس توپ، گیرنده باید توپ را یا به طور مستقیم (در پرواز) یا پس از اولین برخورد با زمین، لمس کند. با این حال، گیرنده ای که تصمیم به گرفتن سرویس در پرواز می گیرد، باید ابتدا منتظر بماند تا توپ از خط کوتاه عبور کند (خط متناوب، در راکت بال). توپ می تواند دوبار به زمین برخورد کند. همچنین، هر بازیکن در هنگام برگشت می تواند توپ را از روی زمین قبل از این که به دیواره جلو برخورد کند، بزند. سرویس زننده سپس توپ را از برگشت دیواره جلو ضربه زده و بازی با ضربه های متناوب بازیکنا
ن ادامه می یابد تا یکی از آن ها نتواند برگشت قانونی را انجام دهد. پس از سرویس و برگشت، توپ می تواند از هر جایی بازی شود و می تواند هر تعداد دیواره، سقف یا بازیکن را لمس کند به شرطی که قبل از برخورد به زمین، به دیواره جلو برخورد کند. بازیکنان می توانند از حریفان خود ممانعت کنند. سرویس زنندگانی که نتوانند برگشت قانونی انجام دهند «خارج» شده و گیرنده می شوند. اگر گیرنده نتواند برگشت انجام دهد، یک امتیاز به سرویس زننده داده می شود که تا «خارج» شدن به سرویس زدن ادامه می دهد. تنها سرویس زننده یا تیم سرویس زننده می تواند امتیاز کسب کند. بازی به بازیکن یا تیمی که اولین بار به ۲۱ امتیاز برسد، تعلق می گیرد. مسابقه به بازیکن یا تیمی که دو از سه بازی را ببرد، تعلق دارد؛ بازی سوم به ۱۱ امتیاز می رود. انواع. سه دیواره. زمین بازی سه دیواره یک زمین بیرونی با دیواره جلو، دو دیواره کناری (این ها می توانند «کامل» یا «نیمه» باشند—نیمه به معنای جفتی از دیواره های شیب دار) و بدون دیواره پشتی در منطقه بازی است. این بازی بسیار شبیه به دادگاه چهار دیواره داخلی است، با این تفاوت که چالش برگشت توپ بدون برخورد به دیواره پشتی وجود دارد. خ
ط طولانی در علامت چهل پایی به عنوان خطا در نظر گرفته می شود اگر توپ هنگام برخورد با زمین به آن برخورد کند. یک دیواره / وال بال / فرانتونه بین المللی. زمین های هندبال آمریکایی یک دیواره دارای دیواره ای به عرض و ارتفاع هستند. کف زمین عرض و طول دارد. زمانی که به عنوان بخشی از تورنمنت یا لیگ بازی نمی شود، بازی یک دیواره معمولاً از توپ بزرگ تر به نام «توپ بزرگ آبی» استفاده می کند (که در بخش «تجهیزات» شرح داده شده است). تفاوت اصلی بین هندبال آمریکایی یک دیواره و سایر نسخه ها این است که توپ باید همیشه از دیواره جلو بازی شود. بازی یک دیواره می تواند توسط تعداد بیشتری از تماشاگران مشاهده شود تا بازی چهار دیواره. زمین بازی همچنین ارزان تر ساخته می شود که باعث محبوبیت این نسخه نسبت به هندبال آمریکایی در سالن های ورزشی و زمین های بازی می شود. تجهیزات. توپ های لاستیکی سیاه یا آبی با وزن و قطر دارند (کوچک تر، سنگین تر و متراکم تر از راکت بال)، و با دستکش (کف دست، انگشتان، مشت، پشت دست) ضربه زده می شود (بازی های غیررسمی معمولاً شامل دستکش نمی شود). توپ کوچک در مقابل توپ بزرگ. یک توپ هندبال آمریکایی حقیقی با نام «توپ آیس» یا
«توپ سیاه» شناخته می شود. راکت بال که برای بازی هندبال آمریکایی استفاده می شود، «توپ بزرگ» یا «توپ بزرگ آبی» نامیده می شود. توپ کوچک سخت، با پرش بالاتر و حرکت سریع تری دارد. انواع توپ های کوچک شامل توپ قرمز آیس (برای مردان) و توپ سفید آیس (برای زنان) هستند. توپ قرمز آیس کوچک سنگین تر از توپ سفید آیس کوچک است. توپ بزرگ آهسته تر پرش می کند و نرم تر و توخالی تر از توپ کوچک است. بازی های چهاردیواره تقریباً از توپ کوچک استفاده می کنند. بازی های سه دیواره و یک دیواره از هر دو توپ استفاده می کنند. هر دو توپ در شهر نیویورک استفاده می شود و برای توپ بزرگ – برای مثال، ان وای سی بلو بال، تورنمنت های رسمی برگزار می شود. در سطح بین المللی، توپ بزرگ معمولاً در بازی یک دیواره استفاده می شود (در تور یک دیواره اروپایی، توپ بزرگ استفاده می شود)، اما در مسابقات جهانی هندبال آمریکایی که توسط شورای جهانی هندبال آمریکایی برگزار می شود، رقابت هایی در هر دو نوع توپ بزرگ و کوچک برای یک دیواره ارائه می شود.
هایلونگ () یک گروه موسیقی فولک معاصر است که اعضای آن از کشورهای دانمارک، نروژ و آلمان تشکیل شده است. موسیقی آن ها بر اساس متون و کتیبه های رونیک از مردمان ژرمنی در عصر آهن و دوران وایکینگ ها است. هایلونگ موسیقی خود را به عنوان «تاریخ تقویت شده از قرون وسطای آغازین شمال اروپا» توصیف می کند. موسیقی آن ها معمولاً دربارهٔ ایزدان ژرمنی، یوتون و والکیری ها است. "هایلونگ" یک اسم آلمانی به معنای «التیام بخش» است. هایلونگ در سال ۲۰۱۴ در کپنهاگ، دانمارک توسط خواننده کای اووه فاوست (یک خالکوب آلمانی که در خالکوبی های نورس باستان تخصص دارد) و تهیه کنندهٔ دانمارکی کریستوفر یول تأسیس شد.
ورخنه ویلیویسک () شهری در استان یاقوتستان کشور روسیه است.
پست بوم یانا-ایندیگیرکا () یک پست بوم در استان یاقوتستان کشور روسیه است.
پست بوم کولیما () یک پست بوم در استان یاقوتستان کشور روسیه است.
بلندی های آلدان () یک رشته کوه در استان یاقوتستان کشور روسیه است.
منطقه حفاظت شده اولیوکما () یک منطقه حفاظت شده در استان یاقوتستان کشور روسیه است.
رشته کوه سوناگین () یک رشته کوه در استان یاقوتستان کشور روسیه است.