Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
می شود و شامل تادئو گادی، اورکانیا و آلتیچیرو است. سبک رنسانس اولیه توسط مازاتچو آغاز شد و سپس توسط فرا آنجلیکو، پائولو آچلو، پیرو دلا فرانچسکا، ساندرو بوتیچلی، آندرئا دل وروکیو، دومنیکو گیرلاندایو و جووانی بلینی توسعه یافت. دوره رنسانس والا مربوط به لئوناردو داوینچی، میکل آنژ، رافائل، آندریا دل سارتو، آنتونیو دا کورجو، جورجونه، آثار پایانی جووانی بلینی و تیسین است. دوره تکلف گرایی، که در مقاله ای جداگانه بررسی شده، شامل آثار پایانی میکل آنژ و همچنین پونتورمو، پارمیجانینو، برونتسینو و تینتورتو بود. تأثیرات. تأثیرات بر توسعه نقاشی رنسانس در ایتالیا همان هایی هستند که معماری، مهندسی، فلسفه، زبان، ادبیات، علوم طبیعی، سیاست، اخلاق، الهیات و سایر جنبه های رنسانس ایتالیا را نیز تحت تأثیر قرار دادند. خلاصه ای از نکات بیشتر در مقالات اصلی که بالاتر ذکر شد ارائه می شود. فلسفه. تعدادی از متون کلاسیک که برای قرن ها از دسترس دانشمندان اروپای غربی دور بودند، دوباره در دسترس قرار گرفتند. این متون شامل فلسفه، شعر، نمایشنامه، علم، رساله ای دربارهٔ هنرها و الهیات مسیحی اولیه بود. علاقه تازه به فلسفه انسان گرایی به معنای آن ب
ود که رابطه انسان با بشریت، جهان و خدا دیگر انحصار کلیسا نبود. توجه دوباره به مطالعات کلاسیک باعث شد نخستین مطالعات باستان شناسی روی آثار روم باستان توسط معمار فیلیپو برونلسکی و مجسمه ساز دوناتلو انجام شود. احیای سبک معماری بر اساس الگوهای کلاسیک، کلاسیک گرایی متقابلی در نقاشی ایجاد کرد که از دهه ۱۴۲۰ در نقاشی های مازاتچو و پائولو آچلو ظاهر شد. علم و فناوری. همزمان با دسترسی به متون کلاسیک، اروپا به ریاضیات پیشرفته ای دست یافت که ریشه آن در آثار یونانیان بیزانس و دانشمندان اسلامی بود. ورود نوع متحرک چاپ در قرن پانزدهم امکان انتشار آسان ایده ها را فراهم کرد و تعداد بیشتری کتاب برای عموم نوشته شد. توسعه رنگ روغن و ورود آن به ایتالیا تأثیر ماندگاری بر هنر نقاشی داشت. جامعه. تأسیس بانک مدیچی و تجارت پس از آن، ثروت بی سابقه ای به یک شهر ایتالیایی، فلورانس، آورد. کوزیمو د مدیچی استاندارد جدیدی برای حمایت از هنر ایجاد کرد که مرتبط با کلیسا یا سلطنت نبود. حضور یافتن تصادفی در منطقه فلورانس افراد با نبوغ هنری، از جمله جوتو، مازاتچو، برونلسکی، پیرو دلا فرانچسکا، لئوناردو داوینچی و میکل آنژ، فرهنگی ایجاد کرد که بسیاری ا
ز هنرمندان کمتر شناخته شده را به خلق آثار فوق العاده باکیفیت تشویق نمود. میراث مشابهی از دستاوردهای هنری در ونیز از طریق خانواده بااستعداد یاکوپو بلینی، همسران تأثیرگذارشان آندرئا مانتنیا، جورجونه، تیسین و تینتورتو شکل گرفت. موضوعات. بخش زیادی از نقاشی های دوره رنسانس به سفارش یا برای کلیسای کاتولیک انجام شد. این آثار غالباً در ابعاد بزرگ و اغلب به صورت چرخه های فرسکو از "زندگی مسیح"، "زندگی مریم مقدس" یا زندگی یک قدیس، به ویژه فرانسیس آسیزی بودند. همچنین بسیاری از نقاشی های تمثیل دربارهٔ رستگاری و نقش کلیسا در دستیابی به آن وجود داشت. کلیساها همچنین قطعه محراب سفارش می دادند که در ابتدا با چسب رنگ روی تخته نقاشی و بعدها با رنگ روغن روی کرباس نقاشی می شد. علاوه بر قطعات بزرگ محرابی، تصاویر کوچک مذهبی نیز در تعداد زیادی تولید می شدند، هم برای کلیساها و هم برای افراد خصوصی، که رایج ترین موضوع آن "مادونا و کودک" بود. در طول این دوره، سفارش های شهری نیز اهمیت داشتند. ساختمان های اداری محلی با فرسکوها و سایر آثار تزئین می شدند، هم دنیوی، مانند "تمثیل حکومت خوب و بد" اثر آمبروجو لورنزتی، و هم مذهبی، مانند فرسکوی "م
ائستا" اثر سیمونه مارتینی در کاخ عمومی، سیه نا. پرتره نگاری در قرن ۱۴ و اوایل قرن ۱۵ رایج نبود و عمدتاً محدود به تصاویر یادبودی شهری مانند پرتره های سوارکاری گیدوریکیو دا فولیانو اثر سیمونه مارتینی، ۱۳۲۷، در سیه نا و از اوایل قرن ۱۵، جان هاوک وود اثر پائولو آچلو در کلیسای جامع سانتا ماریا دل فیوره و پرتره همراه نیکولو دا تولنتینو اثر آندره آ دل کاستانیو بود. در قرن ۱۵، پرتره نگاری رایج شد، ابتدا اغلب پرتره های پروفایل رسمی اما به تدریج پرتره های سه چهارم، نیم تنه. حامیان آثار هنری مانند قطعات محرابی و چرخه های فرسکو اغلب در صحنه ها گنجانده می شدند، نمونه برجسته شامل حضور خانواده های ساسِتی و دودمان مدیچی در چرخه دومنیکو گیرلاندایو در کلیسای ساسِتی است. پرتره نگاری موضوع مهمی برای نقاشان رنسانس والا مانند رافائل و تیسین شد و در دوره تکلف گرایی در آثار هنرمندانی مانند برونتسینو ادامه یافت. با رشد انسان گرایی رنسانس، هنرمندان به موضوعات کلاسیک روی آوردند، به ویژه برای اجرای سفارش ها جهت تزئین خانه های حامیان ثروتمند، معروف ترین نمونه "زایش ونوس" اثر ساندرو بوتیچلی برای مدیچی بود. به تدریج، موضوعات کلاسیک همچنین
به عنوان محتوای تمثیلی مناسب برای سفارش های شهری تلقی می شدند. انسان گرایی همچنین بر نحوه نمایش موضوعات مذهبی تأثیر گذاشت، به ویژه در "سقف کلیسای سیستین" اثر میکل آنژ. موضوعات دیگر از زندگی معاصر گرفته شده بودند، گاهی با معناهای تمثیلی و گاهی صرفاً تزئینی. وقایع مهم برای یک خانواده خاص ممکن بود ثبت شود، مانند موارد موجود در "تالار نقاشی" که آندرئا مانتنیا برای خانواده Gonzaga در منتووا نقاشی کرد. به تدریج، طبیعت گرایی و صحنه های تزئینی از زندگی روزمره نیز نقاشی می شدند، مانند "کنسرت" اثر لورنتسو کوستا حدود ۱۴۹۰. رویدادهای مهم غالباً در نقاشی ها ثبت یا گرامی داشته می شدند، مانند "نبرد سان رومانو" اثر آچلو، و همچنین جشن های مذهبی محلی مهم. تاریخ و شخصیت های تاریخی اغلب به گونه ای نمایش داده می شدند که به وقایع جاری یا زندگی مردم معاصر مرتبط باشد. پرتره ها غالباً از معاصران با نقش شخصیت هایی از تاریخ یا ادبیات کشیده می شد. نوشته های دانته آلیگیری، "افسانه طلایی" اثر Voragine و "دکامرون" اثر جووانی بوکاچو منابع مهم موضوعات بودند. در تمام این موضوعات، به تدریج و در آثار تقریباً همه نقاشان، تمرین های زیرساختی نقاشی
مانند مشاهده طبیعت، مطالعه آناتومی، نور و پرسپکتیو توسعه می یافتند. نقاشی پیشا-رنسانس. سنت های نقاشی توسکانی قرن ۱۳. هنر منطقه توسکانی در اواخر قرن ۱۳ تحت سلطه دو استاد سبک ایتالو-بیزانسی، چیمابوئه از فلورانس و دوچو از سیه نا بود. سفارش های آنان عمدتاً نقاشی های مذهبی بودند، که برخی از آن ها قطعات محرابی بسیار بزرگی با موضوع مادونا و کودک بودند. این دو نقاش، همراه با معاصرانشان، Guido of Siena, Coppo di Marcovaldo و نقاش مرموزی که سبک مدرسه ممکن است بر اساس او شکل گرفته باشد، معروف به استاد سن برناردینو، همگی به شیوه ای بسیار رسمی و مبتنی بر سنت قدیمی نقاشی آیکون کار می کردند. در این نقاشی های چسب رنگ بسیاری از جزئیات به شدت توسط موضوع مشخص می شد، برای مثال موقعیت دقیق دستان مادونا و کودک مسیح توسط طبیعت برکتی که نقاشی برای بیننده ایجاد می کرد، تعیین می شد. زاویه سر و شانه های مریم، چین های حجاب او و خطوط تعریف کننده ویژگی های چهره اش همگی در تعداد بی شماری از چنین نقاشی هایی تکرار شده بودند. چیمابوئه و دوچو قدم هایی به سمت طبیعت گرایی بیشتر برداشتند، همانند معاصرشان، پیترو کاوالینی از رم. جوتو. جوتو (۱۲۶۶–۱
۳۳۷)، طبق سنت، پسری چوپان از تپه های شمال فلورانس، شاگرد چیمابوئه شد و به برجسته ترین نقاش زمان خود تبدیل شد. جوتو، احتمالاً تحت تأثیر پیترو کاوالینی و دیگر نقاشان رومی، شخصیت های نقاشی خود را بر اساس هیچ سنت نقاشی موجود قرار نداد، بلکه بر اساس مشاهده زندگی طراحی کرد. برخلاف هم عصران بیزانسی او، شخصیت های جوتو سه بعدی و محکم هستند؛ آن ها روی زمین مستحکم ایستاده اند، آناتومی قابل تشخیص دارند و لباس هایشان وزن و ساختار واقعی دارد. اما بیش از هر چیز، چیزی که شخصیت های جوتو را از هم عصرانش متمایز می کرد، احساسات آن هاست. در چهره شخصیت های جوتو شادی، خشم، ناامیدی، شرم، کینه و عشق دیده می شود. چرخه فرسکوی "زندگی مسیح" و "زندگی مریم مقدس" که در نمازخانه اسکروونی در پادووا نقاشی کرد، استاندارد جدیدی برای تصاویر روایی ایجاد کرد. "مادونای اوگنیسانتی" او در اوفیتزی فلورانس آویخته است، در همان اتاق با "مادونای سانتا ترینیتا" چیمابوئه و "مادونای روچلای" دوچو، که مقایسه سبک شناختی میان سه نقاش به راحتی قابل انجام است. یکی از ویژگی های برجسته در آثار جوتو، مشاهده پرسپکتیو واقع گرایانه است. او به عنوان پیش گام رنسانس شناخته
می شود. معاصران جوتو. جوتو تعدادی معاصر داشت که یا زیر نظر او آموزش دیده و تحت تأثیرش بودند، یا مشاهده طبیعت آن ها را به مسیر مشابهی هدایت کرده بود. اگرچه چندین شاگرد جوتو مسیر هنری او را جذب کردند، هیچ کدام به اندازه او موفق نشدند. تادئو گادی نخستین نقاشی بزرگ یک صحنه شب را در "بشارت به چوپانان" در کاپلا بارونسلی کلیسای سانتا کروچه فلورانس خلق کرد. نقاشی های "کلیسای بالا" در باسیلیکای سن فرانچسکو د آسیزی نمونه هایی از نقاشی واقع گرایانه آن دوره هستند که اغلب به جوتو نسبت داده می شوند، اما احتمالاً کار هنرمندان پیرامون پیترو کاوالینی بوده است. یک نقاشی دیرهنگام از چیمابوئه در "کلیسای پایین" آسیزی، با موضوع "مادونا و سنت فرانچسکو"، نیز طبیعت گرایی بیشتری نسبت به تابلوهای پنلی او و باقی مانده فرسکوی های اولیه اش در کلیسای بالا نشان می دهد. مرگ و رستگاری. یکی از موضوعات رایج در تزئین کلیساهای قرون وسطی، روز حساب بود که در کلیساهای شمال اروپا معمولاً در بالای دروازه غربی به صورت حجاری قرار می گرفت، اما در کلیساهای ایتالیایی مانند نمازخانه اسکروونی جوتو روی دیوار غربی داخلی نقاشی می شد. مرگ سیاه ۱۳۴۸ بازماندگان را
واداشت تا بر نیاز به مواجهه با مرگ در حال توبه و آمرزش تمرکز کنند. حتمیت مرگ، پاداش برای توبه کنندگان و مجازات گناهکاران در تعدادی از فرسکوها برجسته شد که با توصیف های هولناک از رنج ها و تصاویر سوررئال عذاب های دوزخ شگفت آور هستند. این آثار شامل "پیروزی مرگ" شاگرد جوتو، اورکانیا، اکنون در حالت قطعه ای در موزه سانتا کروچه، و "پیروزی مرگ" در گورستان مشاهیر پیزا توسط نقاشی ناشناس، احتمالاً فرانچسکو ترینی یا بونامیکو بوفالماکو است که روی سه نقاشی دیگر از مجموعه ای با موضوع رستگاری کار کرده اند. تاریخ دقیق آغاز این فرسکوها مشخص نیست، اما به طور کلی فرض می شود که پس از ۱۳۴۸ ساخته شده اند. دو نقاش فرسکوی مهم در اواخر قرن ۱۴ در پادووا فعال بودند، آلتیچیرو و گیوستو دمنابوی. شاهکار جیستو، تزئین Baptistery پادووا است که موضوع آفرینش، سقوط و رستگاری انسان را دنبال می کند و همچنین چرخه نادر آخرالزمان را در محراب کوچک دارد. در حالی که کل اثر از نظر گستردگی، کیفیت و حفظ کامل بی نظیر است، برخورد با احساسات انسانی نسبت به "مصلوب شدن" آلتیچیرو در کلیسای جامع آنتونی مقدس پادووا محافظه کارانه است. اثر جیستو بر حرکات رسمی متکی ا
ست، در حالی که آلتیچیرو وقایع پیرامون مرگ مسیح را با درام انسانی و شدت زیادی بیان می کند. در فلورانس، در کاپلا اسپانیایی باسیلیکای سنت ماریا نولا، آندریا دی بونایوتو مأمور شد تا نقش کلیسا در فرایند رستگاری، به ویژه نقش دومینیکن ها را نشان دهد. فرسکوی او "تمثیل کلیسای فعال و پیروز" برای نمایش کلیسای جامع سانتا ماریا دل فیوره، کامل با گنبد که تا قرن بعد ساخته نشد، برجسته است. گوتیک بین المللی. در اواخر قرن ۱۴، گوتیک بین المللی سبکی بود که بر نقاشی توسکانی غالب شد. می توان تا حدودی آن را در آثار پیترو لورنزتی و آمبروجو لورنزتی مشاهده کرد که با شیرینی و ظرافت رسمی در شکل ها و لطافت گوتیک دیرهنگام در پارچه ها مشخص می شود. این سبک به طور کامل در آثار سیمونه مارتینی و جنتیله دا فابریانو توسعه یافته است و دارای ظرافت و غنای جزئیات و کیفیت آرمانی است که با واقعیت های خشن نقاشی های جوتو سازگار نیست. در اوایل قرن ۱۵، نقاشی های فرا آنجلیکو پل ارتباطی بین گوتیک بین المللی و رنسانس را تشکیل می دهند. بسیاری از این آثار، که تابلوهای محرابی با تمپرای رنگی هستند، عشق گوتیک به تزئینات، ورق طلا و رنگ های درخشان را نشان می دهند.
در فرسکوهای او در صومعه سانت مارکو، فرا آنجلیکو خود را شاگرد هنری جوتو نشان می دهد. این نقاشی های عبادتی که سلول ها و راهروهای محل سکونت راهبان را زینت می دهند، صحنه هایی از زندگی عیسی را به تصویر می کشند که بسیاری از آن ها صحنه های تصلیب عیسی هستند. این آثار به طرز برجسته ای ساده، محدود به رنگ و شدید از نظر حال و هوا هستند، زیرا هنرمند تلاش می کرد تا مکاشفات معنوی را به واقعیت بصری تبدیل کند. نقاشی آغازین رنسانس. فلورانس. اولین تصاویر واقعاً رنسانس در فلورانس مربوط به سال ۱۴۰۱ هستند، اگرچه آن ها نقاشی نبودند. در آن سال مسابقه ای بین هفت هنرمند جوان برگزار شد تا هنرمندی برای خلق یک جفت درب برنزی برای غسل تعمید فلورانس، قدیمی ترین کلیسای باقی مانده در شهر، انتخاب شود. هر شرکت کننده باید یک پانل برنزی با شکل و اندازه مشابه طراحی می کرد که «قربانی کردن اسحاق» را نشان دهد. دو پانل از این مسابقه باقی مانده اند، یکی اثر لورنتسو گیبرتی و دیگری فیلیپو برونلسکی. هر پانل شامل موتیف هایی با گرایش کلاسیک است که جهت گیری هنر و فلسفه در آن زمان را نشان می دهد. گیبرتی از شکل برهنه اسحاق برای ایجاد یک تندیس کوچک به سبک کلاسی
ک استفاده کرد. این شکل بر روی مقبره ای با تزئینات پیچک آکانتوس قرار دارد که همچنین ارجاعی به هنر روم باستان است. در پانل برونلسکی، یکی از شخصیت های اضافی صحنه یادآور یک تندیس برنزی معروف رومی از پسری است که خار از پای خود بیرون می کشد. اثر برونلسکی در شدت دینامیک خود چالش برانگیز است. کمتر ظریف از اثر گیبرتی، اما بیش تر بر درام انسانی و تراژدی قریب الوقوع تمرکز دارد. گیبرتی برنده مسابقه شد. اولین مجموعه درهای غسل تعمید او ۲۷ سال طول کشید تا کامل شود و پس از آن مأموریت ساخت مجموعه دیگری به او سپرده شد. در مجموع ۵۰ سالی که گیبرتی روی آن ها کار کرد، این درها محل آموزشی برای بسیاری از هنرمندان فلورانس بود. به دلیل موضوع روایی و به کارگیری مهارت در آرایش ترکیب های شکل دار و همچنین مهارت رو به رشد ژرفانمایی, این درها تأثیر عظیمی بر توسعه هنر نقاشی فلورانسی داشتند. نمازخانه برانکاچی. اولین فرسکوها یا نقاشی های آغازین رنسانس در سال ۱۴۲۵ آغاز شد، زمانی که دو هنرمند چرخه ای از نقاشی های «زندگی سنت پیتر» را در نمازخانه خانواده برانکاچی، در کلیسای کارملیت فلورانس، شروع کردند. هر دو هنرمند نام توماسو داشتند و به آن ها لقب
مازاتچو و ماسولینو دا پانیکال، توماس شلخته و توماس کوچک، داده شد. بیش از هر هنرمند دیگری، مازاتچو تأثیرات آثار جوتو را درک کرد. او روش نقاشی از طبیعت را ادامه داد. فرسکوهای او فهمی از آناتومی، پرسپکتیو کوتاه و خطی، نور و مطالعه پارچه را نشان می دهند. در نمازخانه برانکاچی، فرسکوی "پرداخت خراج" یک نقطه گریز دارد و از تضاد شدید نور و تاریکی برای ایجاد سه بعدی بودن اثر استفاده شده است. همچنین، شکل های "آدم و حوا که از بهشت رانده می شوند"، در کنار طاق نمازخانه، شکل و احساس انسانی را به صورت واقعی نمایش می دهند. این آثار با شکل های لطیف و زیبا که ماسولینو در سمت مقابل نقاشی "آدم و حوا در حال دریافت میوه ممنوعه" خلق کرده بود، در تضاد هستند. نقاشی نمازخانه برانکاچی با مرگ مازاتچو در ۲۶ سالگی در ۱۴۲۸ نیمه تمام ماند. فرسکوی "پرداخت خراج" توسط ماسولینو کامل شد و بقیه آثار نمازخانه توسط فیلیپینو لیپی در دهه ۱۴۸۰ تکمیل شد. آثار مازاتچو منبع الهام بسیاری از نقاشان بعدی، از جمله لئوناردو داوینچی و میکل آنژ شد. تکامل ژرفانمایی خطی. در نیمه اول قرن پانزدهم، ایجاد تأثیر فضای واقع گرایانه در نقاشی از طریق استفاده از ژرفانمایی
یکی از دغدغه های اصلی بسیاری از نقاشان و همچنین معمارانی مانند فیلیپو برونلسکی و لئون باتیستا آلبرتی بود که هر دو دربارهٔ این موضوع نظریه پردازی کردند. برونلسکی به خوبی شناخته شده است که مطالعات دقیقی بر روی میدان و غسل تعمید هشت ضلعی مقابل کلیسای جامع سانتا ماریا دل فیوره انجام داد و گمان می رود در خلق «تلهٔ فریب چشم» معروف مازاتچو اطراف "تثلیث مقدس" در باسیلیکای سنت ماریا نولا به او کمک کرده باشد. به گفته وازاری، پائولو آچلو به حدی شیفته پرسپکتیو بود که به چیز دیگری فکر نمی کرد و در بسیاری از نقاشی هایش آزمایش هایی انجام داد. مشهورترین آن ها سه نقاشی "The Battle of San Romano" (تکمیل شده در دهه ۱۴۵۰) هستند که با استفاده از سلاح های شکسته روی زمین و دشت های دوردست، تأثیر پرسپکتیو را القا می کنند. در دهه ۱۴۵۰، پیرو دلا فرانچسکا در نقاشی هایی مانند "شلاق زدن مسیح" تسلط خود بر پرسپکتیو خطی و همچنین علم نور را نشان داد. نقاشی دیگری، یک منظره شهری، توسط هنرمند ناشناسی، احتمالاً پیرو دلا فرانچسکا، وجود دارد که نوع آزمایشی را که برونلسکی انجام داده بود، نشان می دهد. از این زمان به بعد، پرسپکتیو خطی فهمیده شد و به ط
ور منظم به کار گرفته شد، مانند نقاشی های پیترو پروجینو در "کلیسای سیستین" (۱۴۸۱–۸۲) در کلیسای سیستین. درک نور. جوتو از تنالیته برای ایجاد فرم استفاده می کرد. تادئو گادی در صحنه شبانه خود در نمازخانه بارونسلی نشان داد که چگونه می توان از نور برای ایجاد درام بهره برد. صد سال بعد، پائولو آچلو با تأثیر نور در برخی فرسکوهای تقریباً تک رنگ خود آزمایش کرد. او تعدادی از این آثار را در "ترا ورده" ("زمین سبز") خلق کرد و ترکیب های خود را با لکه هایی از رنگ قرمز زنده کرد. مشهورترین اثر او پرتره سوارکاری جان هاوک وود بر روی دیوار کلیسای جامع سانتا ماریا دل فیوره است. هم در این اثر و هم در چهار سر پیامبری که اطراف ساعت داخلی کلیسا نقاشی کرد، از تنالیته های با کنتراست قوی استفاده کرد، به طوری که گویی هر شخصیت توسط منبع نور طبیعی روشن می شود، گویی آن منبع نور یک پنجره واقعی در کلیسا است. پیرو دلا فرانچسکا مطالعه نور را فراتر برد. در نقاشی "شلاق زدن" او نشان می دهد که نور چگونه از نقطه منشأ خود به نسبت توزیع می شود. در این نقاشی دو منبع نور وجود دارد، یکی داخلی ساختمان و دیگری خارجی. دربارهٔ منبع داخلی، اگرچه نور خود نامرئی ا
ست، موقعیت آن با قطعیت ریاضی قابل محاسبه است. لئوناردو داوینچی آثار پیرو دربارهٔ نور را ادامه داد. مادونای مقدس. مریم، که در سراسر جهان توسط کلیسای کاتولیک مورد احترام است، به ویژه در فلورانس ستایش می شد، جایی که تصویری معجزه آسا از او روی ستونی در بازار غلات وجود داشت و هم کلیسای جامع "Our Lady of the Flowers" و هم کلیسای بزرگ دومینیکن باسیلیکای سنت ماریا نولا به افتخار او نام گذاری شده بودند. تصویر معجزه آسا در بازار غلات در آتش سوخت، اما در دهه ۱۳۳۰ با تصویری جدید توسط برناردو دادی جایگزین شد که در یک سایبان پیچیده و تزئین شده توسط Orcagna قرار داشت. طبقه باز پایین ساختمان محصور شد و به Orsanmichele اختصاص یافت. تصاویر مدونا در فلورانس بسیار محبوب بودند. این آثار از پلاک های کوچک سرامیکی تولید انبوه گرفته تا قطعات عظیم محرابی مانند آثار چیمابوئه، جوتو و مازاتچو را شامل می شدند. در قرن ۱۵ و نیمه اول قرن ۱۶، یک کارگاه بیش از سایرین در تولید مادوناها برتری داشت: خانواده دلا روبیا، که نقاش نبودند بلکه مجسمه ساز گل بودند. لوکا دلا روبیا، مشهور به "cantoria gallery" در کلیسا، اولین مجسمه سازی بود که سرامیک لعاب
دار را برای مجسمه های بزرگ به کار برد. بسیاری از آثار بادوام این خانواده تا به امروز باقی مانده است. مهارت دلا روبیاها، به ویژه آندره آ دلا روبیا، در دادن طبیعی بودن زیاد به کودکان مدل شده به عنوان عیسی و نشان دادن چهره های با تقوا و شیرینی به مادونا بود. آن ها استانداردی ایجاد کردند که دیگر هنرمندان فلورانس سعی در الگوبرداری از آن داشتند. از جمله کسانی که مادوناهای مذهبی را در دوران رنسانس اولیه نقاشی کردند می توان به فرا آنجلیکو، فلیپو لیپی، آندرئا دل وروکیو و Davide Ghirlandaio اشاره کرد. این سنت توسط بوتیچلی ادامه یافت که طی بیست سال برای دودمان مدیچی مجموعه ای از مادوناها خلق کرد؛ پیترو پروجینو که مادوناها و قدیسانش به دلیل شیرینی شان مشهورند؛ و لئوناردو داوینچی که تعدادی مادونای کوچک منتسب به او مانند "مادونای بنوآ" باقی مانده است. حتی میکل آنژ، که عمدتاً مجسمه ساز بود، ترغیب شد "خانواده مقدس" را نقاشی کند، و برای رافائل، مادوناها از محبوب ترین و پرشمارترین آثار او هستند. نقاشی رنسانس اولیه در دیگر نقاط ایتالیا. آندره آ مانتنیا در پادووا و مانتوا. یکی از تأثیرگذارترین نقاشان شمال ایتالیا، آندرئا مانتنیا
از پادووا بود که خوش شانس بود در دوران نوجوانی خود هم زمان با فعالیت مجسمه ساز بزرگ فلورانسی دوناتلو در آنجا حضور داشته باشد. دوناتلو مجسمه عظیم سوارکاری برنزی، اولین از زمان امپراتوری روم، از کندوتیرو Gattemelata را خلق کرد که هنوز روی پایه خود در میدان بیرون کلیسای جامع آنتونی مقدس پادووا قابل مشاهده است. او همچنین روی محراب اصلی کار کرد و مجموعه ای از پانل های برنزی را خلق کرد که در آن به عمق قابل توجهی دست یافت، با پرسپکتیو در فضاهای معماری و گردی ظاهری فرم انسانی در حجمی بسیار کم. مانتنیا در ۱۷ سالگی اولین سفارش خود را پذیرفت: چرخه های فرسکو "زندگی های قدیسان یعقوب و کریستوفر" برای Ovetari Chapel در ترانسپت کلیسای ارمیتانی نزدیک نمازخانه اسکروونی در پادووا. متأسفانه، ساختمان عمدتاً در طول جنگ جهانی دوم تخریب شد و آثار آن تنها از طریق عکس ها شناخته شده اند، که حس پیشرفته پرسپکتیو و دانش عمیق از هنر کلاسیک را نشان می دهند، چیزی که دانشگاه باستانی دانشگاه پادووا در اوایل قرن ۱۵ به آن معروف بود. آخرین اثر مانتنیا در پادووا، یک قطعه محراب بازیلیکای سان زنو عظیم بود که برای رئیس Basilica of San Zeno در ورونا
بین ۱۴۵۷ تا ۱۴۵۹ خلق شد. این پلی تیچ که پانل های پردلا آن به ویژه در نحوه پردازش عناصر منظره قابل توجه است، بر توسعه بیشتر هنر رنسانس در شمال ایتالیا تأثیر گذاشت. مشهورترین اثر مانتنیا، تزئین داخلی تالار نقاشی در Ducal palace, Mantua است که حدود ۱۴۷۰ تاریخ گذاری می شود. دیوارها با صحنه هایی از زندگی خانواده گونزاگا فرسکویی شده اند: گفتگو، استقبال از پسر کوچک و معلمش در بازگشت از رم، آماده شدن برای شکار و سایر صحنه هایی که هیچ ارجاع آشکاری به موضوعات تاریخی، ادبی، فلسفی یا مذهبی ندارند. آن ها به سادگی به زندگی خانوادگی می پردازند. تنها استثنا پراکندگی پوتوهای بالدار شاد است که پلاک ها و گل افشان ها را نگه می دارند و روی نرده های "معلق نمایی در فضا" قرار گرفته اند که یک نمای "فریب چشم" از آسمان را در سقف اتاق ایجاد می کند. میراث اصلی مانتنیا معرفی توهم فضایی است که با تسلط بر پرسپکتیو، هم در فرسکوها و هم در نقاشی های "sacra conversazione" انجام شد؛ سنت تزئین سقف او تقریباً سه قرن ادامه یافت. آنتونلو دا مسینا. در سال ۱۴۴۲، آلفونسوی پنجم، پادشاه آراگون به پادشاهی ناپولی رسید و با خود مجموعه ای از نقاشی های فلامان
ی به همراه آورد و انسان گرایی را در آنجا پایه گذاری کرد. به نظر می رسد آنتونلو دا مسینا به مجموعهٔ پادشاه دسترسی داشته باشد که احتمالاً شامل آثار یان وان آیک بوده است. شواهد اخیر نشان می دهد که احتمالاً آنتونلو در اوایل سال ۱۴۵۶ در میلان با برجسته ترین شاگرد یان وان آیک، پتروس کریستوس، در ارتباط بوده و احتمالاً فنون نقاشی با روغن، شامل جزئیات تقریباً میکروسکوپی و تدریجات نور را مستقیماً از کریستوس آموخته است. همچنین، آرامش چهره ها و ترکیب بندی متین آثار او به نظر تحت تأثیر نقاشی های هلندی بوده است. آنتونلو در سال ۱۴۷۵ به ونیز رفت و تا پاییز ۱۴۷۶ در آنجا ماند، بنابراین احتمال دارد که در این بازدید، فنون استفاده از رنگ های روغنی، تدریجات نور و اصول آرامش را به مکتب ونیز، از جمله جیووانی بلینی، یکی از مهم ترین نقاشان رنسانس عالی در شمال ایتالیا، منتقل کرده باشد. آنتونلو عمدتاً پرتره های کوچک و دقیق با رنگ های درخشان نقاشی می کرد. اما یکی از مشهورترین آثار او، "سنت جروم در اتاق مطالعه اش"، توانایی برتر او در مدیریت پرسپکتیو خطی و نور را نشان می دهد. ترکیب بندی این نقاشی کوچک با یک قوس گوتیک دیرهنگام قاب بندی شده
است، که از طریق آن یک فضای داخلی دیده می شود، از یک طرف خانگی و از سوی دیگر مذهبی، در مرکز آن قدیس در یک حصار چوبی نشسته و در اطرافش وسایلش قرار دارند، در حالی که شیرش در سایه های کف حرکت می کند. نحوهٔ ورود نور از هر در و پنجره، که نور طبیعی و بازتابی را بر معماری و همهٔ اشیاء می تاباند، احتمالاً پیرو دلا فرانچسکا را به هیجان می آورد. پیشرفت به سوی رنسانس عالی. حمایت و انسان گرایی. در فلورانس، در اواخر قرن پانزدهم، بیشتر آثار هنری، حتی آن هایی که به عنوان تزئین کلیساها انجام می شد، معمولاً توسط حامیان خصوصی سفارش و پرداخت می شد. بخش عمده ای از حمایت ها از خانواده دودمان مدیچی یا کسانی که با آن ها ارتباط نزدیک یا نسبتی داشتند، مانند ساسِتی، روکِلای و تورنابونی، بود. در دهه ۱۴۶۰، کوزیمو د مدیچی مارسیلیو فیچینو را به عنوان فیلسوف انسان گرایی مقیم خود منصوب کرد و ترجمه آثار افلاطون و تدریس فلسفه افلاطونی او را تسهیل نمود، فلسفه ای که بر انسان به عنوان مرکز جهان طبیعی، رابطهٔ شخصی هر فرد با خدا و عشق برادری یا «پلاتونیک» به عنوان نزدیک ترین راه برای درک یا تقلید عشق خدا تمرکز داشت. در دوره قرون وسطی، هر چیزی که به
دوره کلاسیک مربوط می شد، معمولاً با بت پرستی مرتبط دانسته می شد. در دوران رنسانس، تدریجاً با عصر روشنگری مرتبط شد. شخصیت های اسطوره شناسی یونانی-رومی نقش نمادین جدیدی در هنر مسیحی یافتند و به ویژه الهه ونوس جایگاه تازه ای پیدا کرد. ونوس که به صورت معجزه آسا کاملاً شکل گرفته بود، به عنوان حوا جدید، نماد عشق بی گناه یا حتی به طور استعاری، نماد مریم محسوب می شد. این نقش ها را می توان در دو نقاشی مشهور تمپرای بوتیچلی در دهه ۱۴۸۰ برای برادرزاده کوزیمو، پیرفرانچسکو د مدیچی، یعنی "پریماورا" و "زایش ونوس" مشاهده کرد. در همین حال، دومنیکو گیرلاندایو، طراح دقیق و یکی از برجسته ترین نقاشان پرتره دوران خود، دو چرخه از دیوارنگاره ها را برای همکاران مدیچی در دو کلیسای بزرگ تر فلورانس، یعنی کاپلای ساسِتی در سانتا ترینیتا و کاپلای تورنابونی در باسیلیکای سنت ماریا نولا اجرا کرد. در این چرخه ها، شامل "زندگی سنت فرانسیس" و "زندگی مریم باکره" و "زندگی یوحنا تعمیددهنده"، فضا برای پرتره های حامیان و حامیان آنان وجود داشت. به لطف حمایت ساسِتی، پرتره ای از خود او، با کارفرمایش لورنتسو د مدیچی و سه پسر لورنزو همراه با معلمشان، شاعر
و فیلسوف انسان گرا، Agnolo Poliziano وجود دارد. در کاپلای تورنابونی پرتره دیگری از پلیزیانو به همراه دیگر اعضای مؤثر آکادمی پلاتونیک، از جمله مارسیلیو فیچینو، وجود دارد. تأثیر فلامانی. از حدود سال ۱۴۵۰، با ورود نقاش فلامانی روخیر فان در ویدن به ایتالیا و احتمالاً پیش از آن، هنرمندان با رسانهٔ رنگ روغن آشنا شدند. در حالی که تمپر و فرسکو برای نمایش الگو مناسب بودند، هیچ کدام راه مؤثری برای نمایش واقعی بافت های طبیعی ارائه نمی دادند. رسانهٔ بسیار انعطاف پذیر روغن، که می توانست مات یا شفاف باشد و امکان اصلاح و اضافه کردن را روزها پس از اجرا فراهم می کرد، دنیای جدیدی از امکانات را برای هنرمندان ایتالیایی گشود. در سال ۱۴۸۳، تابلوی عظیم "پرستش چوپانان" اثر هوگو فان در خوس به فلورانس رسید. این اثر که از حدود سال ۱۴۷۵ به سفارش خانوادهٔ پورتیناری نقاشی شده بود، از بروژ ارسال و در کاپلای سنت اجیدیو در بیمارستان سانتا ماریا نوا نصب شد. تابلوی پشت نویسی با قرمزها و سبزهای شدید می درخشید و با ردای مخملی سیاه و براق حامیان پورتیناری تضاد داشت. در پیش زمینه یک طبیعت بی جان از گل ها در ظروف متضاد، یکی سفالی لعاب دار و دیگری ش