Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ید و تا سال ۱۷۶۷ بازسازی نشد. از سال ۱۷۷۰، ملودی آلمانی «اوه، تو آگوستین عزیز» را پخش می کرد. در جریان آتش سوزی مسکو در سال ۱۸۱۲، ساعت دوباره آسیب دید. ساعت مدرن کرملین در سال ۱۸۵۱ توسط برادران بوتنوپ در مسکو بازسازی شد. برای داشتن زنگ های دلنشین تر، ۲۴ ناقوس از برج های ترینیتی و بوروویتسکایا برداشته شده و به برج اسپاسکایا منتقل شدند. بیشتر کارهای مرمت خود برج همزمان با نظارت معمار گراسیموف انجام شد. کف فلزی، پله ها و پایه ساعت طبق نقشه های معمار روسی کنستانتین تون، طراح کلیسای جامع مسیح منجی، ساخته شدند. از آن به بعد، ناقوس ها در ساعت ۱۲ و ۶ بعد از ظهر «مارش هنگ پرئوبراژنسکی» را می نواختند، در حالی که در ساعت ۳ و ۹ بعد از ظهر سرود «چه باشکوه است پروردگار ما در صهیون» اثر دیمیتری بورتنیانسکی را پخش می کردند. در ابتدا، سرود ملی «خدا تزار را حفظ کند!» پیشنهاد شد، اما تزار نیکلاس اول آن را ممنوع کرد و اظهار داشت که «ناقوس ها می توانند هر آهنگی را به جز سرود ملی بنوازند». در سال ۱۹۱۳، برای سیصدمین سالگرد سلسله رومانوف، ساعت دوباره بازسازی شد. در ۲ نوامبر ۱۹۱۷، در جریان یورش بلشویک ها به کرملین، ساعت مورد اصابت گل
وله قرار گرفت و از کار افتاد. یکی از عقربه ها شکست و مکانیسم کنترل چرخش عقربه ها آسیب دید. ساعت تقریباً به مدت یک سال از کار افتاد. در اوت-سپتامبر ۱۹۱۸، به دستور لنین، ساعت ساز، ن. بهرنس، آن را تعمیر کرد. با سختی فراوان، یک ساعت جدید آونگ از سرب روکش طلا ساخته شده بود. به دستور دولت جدید، هنرمند و موسیقیدان میخائیل چرمنیخ مأمور شد تا موسیقی انقلابی جدیدی برای پخش توسط ساعت بسازد. این ساعت ظهر سرود "انترناسیونال" و نیمه شب آهنگ «تو قربانی شدی» را پخش می کرد. در سال ۱۹۳۲ ساعت کرملین دوباره بازسازی شد. یک صفحه جدید، کپی دقیقی از صفحه اصلی، نصب شد. قاب، اعداد و عقربه ها با طلا پوشانده شدند (۲۸) کیلوگرم طلا در مجموع). استفاده از نشان "انترناسیونال" تنها چیزی بود که بدون تغییر باقی ماند. با این حال، از سال ۱۹۳۸ ناقوس ها بی صدا بودند و هیچ آهنگی پخش نمی کردند. ساعت به سادگی ساعت ها و ربع ساعت ها را نشان می داد، زیرا یک کمیسیون ویژه تشخیص داد که صدای ناقوس های موسیقی رضایت بخش نبوده است، زیرا مکانیسم ناقوس فرسوده شده و یخبندان های فصلی صدا را به شدت تحریف کرده بودند. در سال ۱۹۴۱، به طور خاص برای اجرای سرود "انترناسیو
نال"، یک درایو الکترومکانیکی ویژه نصب و بعداً برچیده شد. در سال ۱۹۴۴، به دستور ژوزف استالین، تلاش های ناموفقی برای تنظیم مجدد ساعت برای پخش سرود ملی جدید اتحاد جماهیر شوروی انجام شد. بازسازی اساسی ناقوس ها و کل مکانیزم ساعت در سال ۱۹۷۴ انجام شد. این مکانیزم به مدت ۱۰۰ روز متوقف شد، کاملاً از هم جدا و بازسازی شد و برخی از قطعات قدیمی جایگزین شدند. با این حال، مکانیزم زنگ های موسیقی بدون بازسازی باقی ماند. در سال ۱۹۹۱، پلنوم کمیته مرکزی تصمیم گرفت کار بر روی ناقوس های کرملین را از سر بگیرد، اما معلوم شد که آنها سه ناقوس کمتر از آنچه برای سرود ملی شوروی لازم بود، دارند. این مشکل دوباره در سال ۱۹۹۵ پیش آمد. «سرود میهنی» اثر میخائیل گلینکا به عنوان سرود ملی جدید تصویب شد. در سال ۱۹۹۶، در جریان مراسم تحلیف بوریس یلتسین، ساعت کرملین پس از ۵۸ سال سکوت، یک بار دیگر کوک شد. در غیاب چند ناقوس مورد نیاز برای اجرای سرود ملی، علاوه بر ناقوس ها، ضربات فلزی نیز نصب شد. در ظهر و نیمه شب، ناقوس ها «سرود میهنی» را می نواختند، در حالی که هر سه ساعت یکبار، ملودی گروه کر «شکوه، شکوه بر تو، روسیه مقدس!» از اپرای «"زندگی برای تزار"»
(همچنین اثر گلینکا) را پخش می کردند. آخرین مرمت اساسی در سال ۱۹۹۹ پس از شش ماه برنامه ریزی انجام شد. عقربه ها و اعداد دوباره طلاکاری شدند. به جای «سرود میهنی»، ناقوس ها سرود ملی جدید روسیه را که در سال ۲۰۰۰ تصویب شده بود، پخش می کردند. پارامترهای فنی. قطر صفحه ساعت های کرملین است. و در هر چهار طرف برج اسپاسکایا قرار گرفته اند. اعداد رومی هستند. قد. طول عقربه ساعت است و عقربه دقیقه شمار وزن کل ساعت و زنگ ها ۲۵ است. این مکانیزم با ۳ وزنه به وزن های بین کار می کند. . دقت توسط یک پاندول با وزن حاصل می شود. . انتقال از زمان زمستانی به تابستانی به صورت دستی انجام می شد. ناقوس ها شامل زنگ هایی هستند که در بالای برج، درست بالای ساعت قرار دارند. زنگوله ها. ملودی که قبل از ضربه زدن شنیده می شود، به تنهایی یک بار در ربع ساعت اول، دو بار در نیم ساعت و سه بار در ربع ساعت سوم نواخته می شود. این عبارت چهار بار در یک ساعت کامل نواخته می شود و پس از آن ضربه ها نواخته می شوند. اعتقاد بر این است که این ملودی به عنوان "ناقوس های "مالینوفسکی" " شناخته می شود. معمولاً، یک آهنگ اضافی بعد از ملودی اصلی و ضربه ها، معمولاً هر سه ساعت
، نواخته می شود. ظهر، نیمه شب، ساعت ۶ صبح و ۶ بعد از ظهر، ناقوس ها سرود ملی را بعد از ساعت شروع پخش می کنند، در حالی که ساعت ۳ صبح، ۹ صبح، ۳ بعد از ظهر و ۹ بعد از ظهر، بخش کر «افتخار» از اپرای گلینکا "به نام «زندگی برای تزار»" پخش می شود. این ساعت دو بار در روز تنظیم می شود. ساعت اصلی با دست کوک می شد، اما از سال ۱۹۳۷، با استفاده از سه موتور الکتریکی این کار انجام می شود. پیش از تصویب سرود ملی فدراسیون روسیه در سال ۲۰۰۰، در طول دهه ۱۹۹۰، گزیده ای از "سرود میهن پرستانهٔ پسنیا" توسط ناقوس ها پخش می شد.
فانوس دریایی تِوِنِک () یک فانوس دریایی است که در نوک غربی منطقهٔ برتانی (در دپارتمان فینیستر) واقع شده و در بخش شمالی گذرگاه خطرناک راز د سن، در نزدیکی دماغهٔ پوئن دو ون قرار دارد. این فانوس که در سال ۱۹۱۰ خودکارسازی شد، در کنار فانوس دریایی لاویل به هدایت ایمن کشتی ها در این گذرگاه دشوار کمک می کند. صخره های اطراف تِونِک در گذشته با نام استِوِنِت بَنکس شناخته می شدند. این فانوس دریایی طبق فرمانی در ۳۱ دسامبر ۲۰۱۵ در فهرست آثار تاریخی فرانسه به ثبت رسید.
ایل دو سن (؛ ) جزیره ای در اقیانوس اطلس لست که در منطقهٔ برتانی فرانسه و در دپارتمان فینیستر واقع شده است. این جزیره در فاصلهٔ هشت کیلومتری از دماغهٔ پوئن دو راز قرار دارد (واژهٔ راز در زبان برتونی به معنای «جریان آب» است) و گذرگاه دریایی خطرناک راز د سن، آن را از این دماغه جدا می کند. جزیرهٔ ایل دو سن همراه با جزایر کوچک اطراف خود، کمون ایل دو سن را در دپارتمان فینیستر در شمال غربی فرانسه تشکیل می دهد. ساکنان این جزیره در زبان فرانسوی سِنان (Sénans) نامیده می شوند. این جزیره در مسیرهای دریایی منتهی به جنوب از کانال مانش قرار دارد و به دلیل خطرات دریایی اطرافش به خوبی شناخته شده است. ناحیهٔ شوسه د سن، منطقه ای وسیع از صخره های دریایی است که بیش از ۳۰ مایل از شرق تا غرب گسترده شده است و به همین دلیل نیازمند فانوس های دریایی، چراغ های راهنما و بویه های متعدد است. از جمله فانوس های دریایی اطراف این صخره ها می توان به آر-من، لاویل و تِوِنِک اشاره کرد.
صومعه چودوف ( صومعه میکائیل، که بیشتر با نام رسمی صومعه فرشته مقرب الکسیوس شناخته می شود، در سال ۱۳۵۸ میلادی توسط متروپولیتن الکسیوس مسکو در کرملین مسکو تأسیس شد. این صومعه به معجزه (به روسی "چودو") فرشته مقرب میکائیل در چونه (روز جشن: اختصاص داده شده بود. این صومعه در سال ۱۹۱۸ بسته و در سال ۱۹۲۹ توسط دولت شوروی برچیده شد. تاریخچه. ساخت صومعه به همراه "کاتولیکون" (کلیسای جامع) آن در سال ۱۳۶۵ به پایان رسید. کاتولیکون در سال ۱۴۳۱ و سپس یک بار دیگر در سال های ۱۵۰۱–۱۵۰۳ با کلیسای جدیدی جایگزین شد. این مکان به طور سنتی برای غسل تعمید فرزندان سلطنتی، از جمله تزارهای آینده فئودور اول، الکسی اول و پتر کبیر، مورد استفاده قرار می گرفت. هگومن (ابوت) صومعه تا سال ۱۵۶۱ اولین هگومن در بین تمام صومعه های روسیه محسوب می شد. در کنار صومعه سیمونوف و لاورای ترینیتی-سنت سرگیوس، صومعه چودوف بزرگ ترین مرکز فرهنگ و آموزش کتاب مسکو بود. راهبان برجسته این صومعه که زندگی خود را وقف ترجمه و تصحیح کتب کلیسایی کردند، عبارتند از ماکسیموس یونانی، یپیفانی اسلاوینتسکی و کاریون ایستومین. گنادی، که به عنوان اسقف اعظم نووگورود، اولین نسخه کامل
کتاب مقدس به زبان اسلاوی را در سال ۱۴۹۹ تهیه کرد، پیش از اسقف اعظمی خود، هگومن صومعه بود. پاتریارک هرموژن در سال ۱۶۱۲ توسط لهستانی ها در سردابه های صومعه از گرسنگی جان باخت. پس از پایان دوران آشوب ها، آنها با حمایت پاتریارک فیلارت، مدرسه یونانی-لاتین را افتتاح کردند. در سال های ۱۷۴۴ تا ۱۸۳۳، صومعه محل استقرار هیئت کلیسایی مسکو بود. با گذشت زمان، کلیساهای جدیدی به مجموعه صومعه اضافه شدند. این کلیساها شامل کلیسای سنت الکسیوس متروپولیتن و کلیسای بشارت (هر دو ساخته شده در سال ۱۶۸۰) و کلیسای سنت اندرو (۱۸۸۷) بودند. در طول حمله فرانسه به روسیه (۱۸۱۲)، مارشال فرانسوی لویی-نیکلاس داووت، صومعه را برای استفاده شخصی خود مصادره کرد. نقاشی ای از واسیلی ورشچاگین، داووت را در حال هتک حرمت به کلیسای جامع نشان می دهد و از خود محراب به عنوان دفتر کار خود استفاده می کند. پس از انقلاب بلشویکی، صومعه چودوف در سال ۱۹۱۸ تعطیل شد. تمام سازه های آن در سال ۱۹۲۹، به عنوان بخشی از سیاست مداوم الحاد دولتی اتحاد جماهیر شوروی، تخریب شد. دولت شوروی در محل صومعه تخریب شده چودوف و صومعه معراج در نزدیکی آن، مدرسه فرماندهان سرخ را ساخت. تمام نس
خه های خطی صومعه مربوط به قرن های ۱۱ تا ۱۸ به موزه تاریخی دولتی منتقل شدند. یادگارهای متروپولیتن الکسیوس ابتدا از کلیسای سنت الکسیوس (که خود او ساخته بود) به کلیسای جامع دورمیشن و سپس به کلیسای دیگری در مسکو منتقل شد. از حدود صد تدفین دیگر در صومعه (از جمله اسقف اعظم گنادی)، بقایای آنها گم شده و محل نگهداری آنها هنوز مشخص نیست. صحنه ای از اپرای "بوریس گودونوف" اثر موسورگسکی در این صومعه اتفاق می افتد. در سال ۲۰۰۷، ویتالی ولادیمیروویچ آوریانوف، چهره عمومی ارتدکس، در مصاحبه ای با مجله اینترنتی جوانان دانشگاه دولتی مسکو، "روز تاتیانا"، دربارهٔ احتمال مرمت صومعه چودوف و صومعه پشن توضیح داد. در ۳۱ ژوئیه ۲۰۱۴، رئیس جمهور ولادیمیر پوتین پیشنهاد بازسازی صومعه چودوف و صومعه عروج را داد: «همان طور که می دانید، ساختمانی که در این مکان [ساختمان ۱۴] قرار دارد در دهه ۱۹۳۰ ساخته شده است، اما پیش از آن دو صومعه و یک کلیسا در اینجا وجود داشت… به همین دلیل این ایده به وجود آمد که به جای بازسازی ساختمان دهه ۱۹۳۰، ظاهر تاریخی این مکان به همراه دو صومعه و کلیسا بازگردانده شود. البته در شرایط امروز، آنها فقط به عنوان بناهای میراث
فرهنگی بازسازی خواهند شد.» با این حال، هیچ برنامه ای برای بازسازی صومعه ها تا وجود ندارد.
توطئه کرملین (روسی: Кремлёвское дело) یک پرونده جنایی مربوط به سال ۱۹۳۵ در اتحاد جماهیر شوروی دربارهٔ یک سوء قصد به جان ژوزف استالین است که پیش از پاکسازی بزرگ رخ داد. در مارس ۱۹۳۵، میخائیل چرنیاوسکی، توطئه گر اصلی، اعتراف کرد که او بخشی از یک نقشه ترور «تروریستی» بوده که پس از ماجرای کیروف سازماندهی شده بود، با این باور که امنیت ضعیف در کرملین می تواند توطئه گران را قادر سازد تا تپانچه ها را قاچاقی وارد کرده و به استالین شلیک کنند. هیچ مدرکی نشان نمی دهد که چرنیاوسکی شکنجه شده باشد، اما او متقاعد شد که اعتراف کند که ظاهراً توسط یک تروتسکیست آمریکایی به نام رایاسکین، زمانی که در خارج از کشور در موسسه فناوری ماساچوست (MIT) تحصیل می کرد، استخدام شده است. طرح. پس از ترور سرگئی کیروف در دسامبر ۱۹۳۴، تحقیقات در اوایل سال ۱۹۳۵ منجر به کشف توطئه ای برای ترور ژوزف استالین شد، علاوه بر این، اقدامات امنیتی ضعیفی برای کرملین و انتقادات شدید از استالین از سوی کارکنان کرملین نیز وجود داشت. در مجموع، ۱۱۰ نفر توسط NKVD مورد بازجویی قرار گرفتند و تنها شش نفر از آنها اعترافات قابل توجهی به دخالت خود کردند. توطئه گر اصلی میخائ
یل چرنیاوسکی، افسر اداره چهارم ارتش بود که هنگام تحصیل مخفیانه شیمی در موسسه فناوری ماساچوست، ایمان کمونیستی خود را از دست داد. او متقاعد شد که اقتصاد فرماندهی استالینیستی هرگز نمی تواند با سرمایه داری آمریکایی رقابت کند و جایگزینی استالین به عنوان رهبر شوروی ضروری است. در ۲۶ مارس، او اعتراف کرد که بخشی از یک نقشه ترور «تروریستی» بوده است که پس از ماجرای کیروف سازماندهی شده بود، با این باور که امنیت به همان اندازه ضعیف در کرملین می تواند آنها را قادر به قاچاق تپانچه و تیراندازی به استالین کند. هیچ مدرکی نشان نمی دهد که او شکنجه شده باشد، اما او متقاعد شد که اعتراف کند که ظاهراً توسط یک تروتسکیست آمریکایی به نام رایاسکین در زمانی که در آمریکا بوده، استخدام شده است. وقتی دو روز بعد در مورد جزئیات از او سؤال شد، نتوانست هیچ مدرکی ارائه دهد. در میان دستگیرشدگان، نیکولای روزنفلد، برادر لو کامنف و برادرزاده اش، مهندس نیروگاه مسکو، نیز حضور داشت. فشار برای اعدام توطئه گران از سوی ان کی وی دی و رئیس آن، گنریخ یاگودا، اعمال می شد، نه از سوی خود استالین. برخلاف توافق کوتاه بعدی اش با درخواست های اعدام، استالین تنها با
اعدام دو نفر از مجموع بیست و شش نفری که مرگشان درخواست شده بود، موافقت کرد. یکی میخائیل چرنیاوسکی و دیگری الکسی سینلوبوف، معاون فرمانده کرملین، بود که حکمش بعداً به ۱۰ سال زندان کاهش یافت. پیامدها. همراه با تحقیقات، در ماه فوریه، آول ینوکیدزه، دبیر وقت کمیته اجرایی مرکزی سراسری روسیه، از سمتی که قرار بود امنیت کرملین را تضمین کند، برکنار شد. رودولف آگوستوویچ پترسون نیز به دلیل این پرونده، سمت خود را از دست داد. در ۲۱ مارس، دفتر سیاسی «گزارش کمیته مرکزی حزب کمونیست سراسری بلشویک ها در مورد دستگاه کمیته اجرایی مرکزی اتحاد جماهیر شوروی و رفیق ینوکیدزه» را برای اعضای کمیته مرکزی و کمیسیون های حزب و کنترل شوروی ارسال کرد. این گزارش توسط نیکولای یژوف ارائه شد. در این گزارش، آول ینوکیدزه به عدم هوشیاری سیاسی کافی متهم شد. همچنین ادعا شد که در این سوءقصد، کامنف، زینوویف، تروتسکی و همچنین منشویک ها و گارد سفید نیز دخیل بوده اند. در ۴ مه، ژوزف استالین در کرملین برای فارغ التحصیلان آکادمی های ارتش سرخ سخنرانی کرد و در آن به گلوله های چرنیاوسکی اشاره کرد و گفت: «این رفقا همیشه خود را به انتقاد و مقاومت منفعلانه محدود نمی
کردند. آنها تهدید می کردند که در حزب علیه کمیته مرکزی شورش به پا خواهند کرد. علاوه بر این، برخی از ما را با گلوله تهدید کردند. بدیهی است که آنها روی ترساندن ما و مجبور کردن ما به رویگردانی از مسیر لنینیستی حساب باز کرده بودند.» تحقیقات مرتبط. تحقیقات مرتبط توسط سوتلانا لوخووا انجام شد، که کاوش های او در بایگانی های حجیم شوروی، انگیزه های استالین را قبل از پاکسازی بزرگ روشن کرد.
در ۳ مه ۲۰۲۳، در بحبوحه تهاجم روسیه به اوکراین، دو پهپاد انفجاری ظاهراً کرملین در مسکو را هدف قرار دادند و سرنگون شدند. ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور روسیه، در آن زمان در ساختمان حضور نداشت و در این حادثه کسی زخمی نشد. کرملین اوکراین را به ارتکاب این حادثه متهم کرد و آن را «عمل تروریستی» و تلاش برای ترور نامید. مقامات اوکراینی دخالت در این حادثه را تکذیب کردند، در حالی که مقامات آمریکایی گفتند که احتمالاً یک واحد اطلاعاتی یا نظامی ویژه اوکراینی پشت این حمله بوده است. حادثه. یک ویدیوی تأیید نشده که در رسانه های اجتماعی منتشر شده است، نشان می دهد که قبل از وقوع انفجار کوچکی در نزدیکی میله پرچم بالای گنبد سنای کرملین، جسمی به سمت کرملین در حال پرواز است. در این فیلم، دو فرد ناشناس در حال بالا رفتن از گنبد دیده می شوند. ویدیوی دیگری دودی را نشان می دهد که در نزدیکی ساختمان به هوا بلند می شود. مقامات روسی ادعا کردند که این دو پهپاد با تجهیزات راداری الکترونیکی از کار افتاده اند. واکنش ها. روسیه. در تاریخ ۳ مه، سرگئی سوبیانین، شهردار مسکو ، منطقه پرواز پهپادها بر فراز شهر را ممنوع اعلام کرد. ویاچسلاو ولودین، رئیس دوما
ی دولتی روسیه و متحد پوتین، حمله پهپادی ادعایی را «حمله تروریستی» به روسیه خواند و دولت اوکراین را با سازمان های تروریستی مانند القاعده و داعش مقایسه کرد و گفت: «رژیم نازی کیف باید به عنوان یک سازمان تروریستی شناخته شود.» ولودین خواستار استفاده از «سلاح هایی شد که قادر به متوقف کردن و نابودی رژیم تروریستی کیف باشند.» میخائیل شرمت، نماینده وفادار و دوما، خواستار حمله تلافی جویانه علیه رئیس جمهور اوکراین، زلنسکی، شد. یوگنی پریگوژین، رئیس گروه نظامی واگنر، نسبت به استفاده از سلاح های هسته ای هشدار داد و گفت: «ما شبیه دلقک هایی هستیم که در پاسخ به پهپاد یک کودک، تهدید به استفاده از سلاح های هسته ای می کنند.» دیمیتری پسکوف، سخنگوی کرملین، ادعا کرد که ایالات متحده پشت حمله پهپادی ادعایی به کرملین با هدف کشتن پوتین بوده است و گفت: «ما به خوبی می دانیم که تصمیمات مربوط به چنین اقداماتی، در مورد چنین حملات تروریستی، نه در کیف، بلکه در واشینگتن گرفته می شود.» ولادیمیر سولوویف، مبلغ برجسته کرملین، این حادثه را با حملات ۱۱ سپتامبر مقایسه کرد. دیمیتری مدودف، رئیس جمهور سابق و رئیس فعلی شورای امنیت روسیه، تهدید کرد که «پس
از حمله تروریستی امروز، هیچ گزینه ای جز حذف فیزیکی زلنسکی و دار و دسته اش باقی نمانده است.» آندری گورولیوف، عضو دومای دولتی، گفت: «ما باید رسماً اعلام کنیم که تمام رهبران این ملت تروریست مشمول حذف فیزیکی هستند.» مسکو سوگند یاد کرد که هر زمان و هر کجا که مناسب بداند، تلافی خواهد کرد. مخالفان روس. ایلیا پونومارف، سیاستمدار سابق روس، در مصاحبه ای با سی ان ان ادعا کرد که قبل از حمله، با «ضدفاشیست های» مقاومت روسیه که آن را انجام دادند، صحبت کرده بود. به گفته پونومارف، این گروه در ابتدا قصد داشت حمله را در روز پیروزی انجام دهد، اما در ماه آوریل بحث هایی صورت گرفت که در آن او توصیه کرد که حمله قبل از جشن ها انجام شود، زیرا خطری برای جمعیت حاضر در رژه وجود داشت و به دلیل تقدس این روز، ممکن است به دلیل تجمع «دور پرچم» نتیجه معکوس حاصل شود. به گفته او، هدف از حمله پهپادی در ۳ مه، لغو اجباری رژه بود تا روس ها بفهمند که جنگ را باخته اند. اوکراین. میخائیلو پودولیاک، مشاور رئیس جمهور اوکراین، اظهار داشت که کیف هیچ ارتباطی با حمله ادعایی به کرملین ندارد، چنین اقداماتی هیچ دستاوردی برای کیف در میدان نبرد نداشته و تنها روسیه
را به انجام اقدامات رادیکال تر تحریک می کند. پودولیاک گفت که ادعاهایی مبنی بر اینکه کیف پشت این حادثه بوده است و دستگیری خرابکاران اوکراینی توسط روسیه در کریمه، می تواند نشان دهد که مسکو در حال آماده شدن برای یک حمله «تروریستی» گسترده علیه اوکراین در روزهای آینده است. ولودیمیر زلنسکی، رئیس جمهور اوکراین، در سفری به فنلاند اظهار داشت: «ما به پوتین یا مسکو حمله نمی کنیم. ما در خاک خود می جنگیم. ما از روستاها و شهرهای خود دفاع می کنیم.» در ۳ مه ۲۰۲۳، حملات روسیه به استان خرسون اوکراین ۲۱ کشته بر جای گذاشت. کشورهای دیگر. آنتونی بلینکن، وزیر امور خارجه ایالات متحده، در یک کنفرانس مطبوعاتی جهانی اظهار داشت: «من هر چیزی را که از کرملین بیرون بیاید، با تردید بسیار می پذیرم.» مقامات آمریکایی تردید داشتند که هر پهپادی که به اوکراین فرستاده شده باشد، در این حمله مورد استفاده قرار گرفته باشد، زیرا برای رسیدن به مسکو باید مسافت زیادی را طی کند. کارین ژان پیر، سخنگوی کاخ سفید، گفت که ایالات متحده «اوکراین را تشویق یا قادر به حمله به فراتر از مرز خود نمی کند.» فیلیپس اوبراین، استاد مطالعات استراتژیک در دانشگاه سنت اندروز،
گفت: «مطمئناً این تلاشی برای ترور پوتین نبود، زیرا او در پشت بام نمی خوابد و احتمالاً هرگز در کرملین نمی خوابد.» جیمز نیکسی، مدیر برنامه روسیه و اوراسیا در اندیشکده چاتهام هاوس، گفت: «دو احتمال محتمل، «شلیک هشدار» از سوی کیف یا عملیات پرچم دروغین مسکو است که برای توجیه حملات شدیدتر در اوکراین یا افزایش خدمت سربازی طراحی شده است.» مقامات آمریکایی گفتند که احتمالاً یک واحد اطلاعاتی یا نظامی ویژه اوکراین پشت این حمله بوده است، اگرچه آنها «اطمینان کمی» دارند که دولت اوکراین مستقیماً این حمله را تأیید کرده باشد، زیرا سازمان های اطلاعاتی ایالات متحده هنوز واحدها یا مقامات خاص درگیر در این حمله را شناسایی نکرده اند.
شام در اماوس( کاراواجو-لندن). "شام در اماوس"' (به ایتالیایی: "Cena in Emmaus"، به انگلیسی: "Supper at Emmaus")) یک نقاشی رنگ روغن اثر نقاش باروک ایتالیایی کاراواجو است که در سال ۱۶۰۱ میلادی خلق شده است. این اثر یکی از مشهورترین نقاشی های مذهبی کاراواجو به شمار می رود و هم اکنون در گالری ملی لندن نگهداری می شود. توصیف اثر. این نقاشی لحظه ای از انجیل لوقا (۲۴:۳۰–۳۱) را به تصویر می کشد؛ جایی که عیسی مسیح پس از رستاخیز، در خانه ای در شهر اماوس، هنگام شکستن نان، توسط دو تن از حواریون خود(که گمان می رود لوقا و کلئوپاس باشند) شناخته می شود و سپس ناپدید می گردد. در این صحنه، مسیح در مرکز تصویر نشسته و دستانش را به حالت دعا باز کرده است، در حالی که حواریون با حالتی از شگفتی و تعجب واکنش نشان می دهند. کلوپائوس پوسته ی گوش ماهی به تن دارد و با حرکاتی که از نظر پرسپکتیو چالش برانگیز است، دستانش را به نشانه حیرت گشوده است. حواری دیگر لباس های پاره ای پوشیده و درحال برخاستن از صندلی است. در پس زمینه، مردی میانسال (احتمالاً صاحب خانه یا خدمتکار) دیده می شود که بی خبر از معنای صحنه، مشغول تماشاست. چهره مسیح در این نقاشی برخل
اف سنت متداول، بدون ریش و با ظاهری جوان ترسیم شده است. سبک و نمادگرایی. کاراواجو در این اثر از تکنیک کیاروسکورو (تضاد شدید میان نور و سایه) برای برجسته کردن حالات چهره و درام صحنه استفاده کرده است. نور از سمت چپ تابیده و چهره ها را روشن می سازد، در حالی که پس زمینه در تاریکی فرو رفته است. در پیش زمینهٔ نقاشی، سبدی از میوه ها دیده می شود که سایه اش بر لبهٔ میز به شکل ماهی افتاده است؛ ماهی یکی از نمادهای اولیهٔ مسیحیت است. در کنار آن، نان، مرغ بریان، پارچ آب و دیگر عناصر طبیعی گرایانه، نوعی واقع گرایی بصری ایجاد می کنند که هم زمان با نمادگرایی دینی همراه شده است. زمینه تاریخی. کاراواجو این نقاشی را در اوج شهرت خود و احتمالاً برای یکی از حامیانش به نام چیریکو ماتئی خلق کرد. این اثر بعدها وارد مجموعه های خصوصی شد و نهایتاً در سال ۱۸۳۹ به گالری ملی لندن اهدا گردید. مقایسه با نسخهٔ میلان. کاراواجو حدود پنج سال بعد، نسخهٔ دیگری از این صحنه را نقاشی کرد که اکنون در بررا، میلان قرار دارد. آن نسخه حال وهوای آرام تری دارد، حرکات در آن ملایم تر است و نورپردازی نیز نرم تر صورت گرفته است. این تفاوت ها احتمالاً بازتابی از د
گرگونی های روحی و شرایط زندگی کاراواجو در آن دوران است.
پارکینگ خورشیدی (به انگلیسی: "Solar Carport") نوعی سازه فلزی یا بتنی است که سقف آن از پنل های خورشیدی فتوولتاییک تشکیل شده و علاوه بر ایجاد سایه برای خودروها، توانایی تولید برق دارد. این نوع پارکینگ ها در محیط های شهری، دانشگاهی، صنعتی و مسکونی مورد استفاده قرار می گیرند. تاریخچه. اولین نمونه های پارکینگ خورشیدی در دهه ۱۹۹۰ میلادی در ایالات متحده و ژاپن ساخته شد. با گسترش فناوری انرژی های تجدیدپذیر و توسعه خودروهای برقی، پارکینگ های خورشیدی به عنوان یک راهکار ترکیبی برای ذخیره سازی و شارژ خودروها نیز مورد توجه قرار گرفتند. اجزای اصلی. پارکینگ های خورشیدی معمولاً از اجزای زیر تشکیل می شوند: کاربردها. پارکینگ خورشیدی در موارد زیر کاربرد دارد:
آپوتئوز جنگ () یک نقاشی مربوط به سال ۱۸۷۱ است که توسط هنرمند جنگی روس، واسیلی ورشچاگین، کشیده شده است. ورشچاگین پس از اتمام این نقاشی، اثر خود را «به همه فاتحان بزرگ، گذشته، حال و آینده» تقدیم کرد. این نقاشی که با رنگ روغن روی بوم کشیده شده است، انبوهی از جمجمه ها را در بیرون دیوارهای شهری در آسیای میانه به تصویر می کشد. این نقاشی بخشی از مجموعه ترکستان ورشچاگین محسوب می شود. این نقاشی اکنون در گالری ترتیاکوف در مسکو به نمایش گذاشته شده است. تاریخچه. پیشینه. "آپوتئوز جنگ" توسط ورشچاگین در سال ۱۸۷۱ نقاشی شد. در آن زمان، ورشچاگین در مونیخ آلمان ساکن بود، جایی که ۱۳ اثر هنری (از جمله "آپوتئوز") را نقاشی کرد که سفرهای اولیه او را با ارتش امپراتوری روسیه در طول آسیای میانه، جنگ با جناح های مختلف و فتح آنچه که بعدها ترکستان روسیه شد، به تصویر می کشد. به عنوان یک هنرمند جنگی که به طور کلاسیک آموزش دیده بود، بسیاری از آثار ورشچاگین حول صحنه های نبرد بین ارتش روسیه و نیروهای خانات خیوه و خوقند متمرکز بودند. توضیحات. "آپوتئوسیس،" توده ای از جمجمه های انسان را که بر روی زمین بایر قرار گرفته اند، به تصویر می کشد که نشان
دهندهٔ پیامدهای یک نبرد یا محاصره است. دسته ای از پرندگان لاش خوار در حال چیدن جمجمه ها بر روی این توده دیده می شوند؛ برخی از پرندگان قبلاً فرود آمده اند، در حالی که برخی دیگر در حال پرواز یا لانه کردن در درختان مجاور هستند. زمین زیر آنها به رنگ زرد مایل به خاکستری و پوشیده از چمن است که مکمل رنگ عاجی کثیف جمجمه های نیمه سفید شده است. سایه ای که توسط تپه ایجاد شده است، همراه با روزنه های سیاه بسیاری که توسط فک ها و حدقه های چشم خالی ایجاد شده اند، به نقاشی عمق می بخشد و مقیاس این توده مرگبار را بیشتر تشدید می کند. رشته کوه هایی به عنوان خط جداکننده برای نقاشی عمل می کنند و وسعت استپ ها را از تهی بودن آسمان جدا می کنند، در حالی که شهر سمرقند در منتهی الیه سمت راست نقاشی دیده می شود. دیوارهای شهر به وضوح شکافته شده اند، اشاره ای به محاصره سمرقند در تابستان ۱۸۶۸ که در آن پادگان روسی حمله بخاری ها را دفع کرد. ورشچاگین روی قاب اثر نوشته است که این نقاشی را «به همه فاتحان بزرگ، گذشته، حال و آینده» تقدیم کرده است. پذیرش. ورشچاگین هنر خود را در دهه های ۱۸۷۰ و ۱۸۸۰ در چندین مکان به نمایش گذاشت. در حالی که آثار سنتی تر
او با استقبال خوبی روبرو شد، دو اثر او از این کمپین جنجال قابل توجهی ایجاد کرد. به طور خاص، "«تجلی جنگ»" و "«جا مانده»" به عنوان آثاری عمیقاً ضد جنگ در نظر گرفته شدند و برخی آن را به عنوان تصویری بد از ارتش روسیه می دیدند. این امر منجر به جلوگیری دولت روسیه از نمایش این دو نقاشی در نمایشگاه های ورشچاگین در روسیه شد. این هنرمند هنگام نمایش آثار خود در آلمان نیز با واکنش مشابهی روبرو شد، به ویژه هنگامی که "«تجلی جنگ»" توسط فیلد مارشال آلمانی هلموت فون مولتکه پدر مشاهده شد. در رویدادی که به طور گسترده نقل شده است، این نقاشی واکنش گیج و مبهوت مولتکه را برانگیخت، که دستور داد سربازان آلمانی از دیدن این نقاشی منع شوند. این دستور توسط وزیر جنگ امپراتوری اتریش نیز تأیید شد و ممنوعیت مشابهی را صادر کرد. ورشچاگین نگران ممنوعیت بازدید از نقاشی هایش نبود، اما نگران اتهامات فزاینده ای در روسیه مبنی بر تهمت زدن به ارتش روسیه بود. در پاسخ، این هنرمند سه نقاشی کمتر شناخته شده خود را سوزاند. با وجود جنجال هایی که پیرامون برخی از آثارش وجود داشت، ورشچاگین تا زمان مرگش در طول جنگ روسیه و ژاپن به نقاشی نبردها و پیامدهای آنها اد
امه داد.
جو آلفی وینسلت مندس (؛ زادهٔ ۲۲ دسامبر ۲۰۰۳) که به طور حرفه ای با نام جو آندرس (Joe Anders) شناخته می شود، بازیگر آمریکایی-بریتانیایی است. او فرزند بازیگر کیت وینسلت و کارگردان فیلم سم مندس و برادر ناتنیِ کوچک تر میا تریپلتون، بازیگر بریتانیایی است. آندرس نخستین بار با نقشی کوتاه در فیلم درام جنگی "۱۹۱۷" (۲۰۱۹) وارد سینما شد و سپس در فیلم تلویزیونی درام "من روث هستم" (۲۰۲۲) و در فیلم زندگی نامه ای جنگی "لی" (۲۰۲۳) حضور یافت. نخستین نقش اصلی او در فیلم موزیکال کمدی رمانتیک و روایت بلوغ "قطعه هدیه" (۲۰۲۳) بود. او همچنین فیلم نامهٔ فیلم "خداحافظ ژوئن"، نخستین تجربهٔ کارگردانی مادرش کیت وینسلت را نیز نوشته است.
خداحافظ ژوئن () یک فیلم درام بریتانیایی به کارگردانی کیت وینسلت است که نخستین تجربهٔ او در مقام کارگردان محسوب می شود. فیلم نامه این اثر را جو آندرس، پسر وینسلت نوشته و وینسلت در کنار بازیگرانی چون تونی کولت، جانی فلین، آندره آ ریسبرو، تیموتی اسپال و هلن میرن ایفای نقش می کند. تولید. این فیلم نخستین تجربهٔ کارگردانی بلند کیت وینسلت به شمار می رود. تهیه کنندگی پروژه را کیت وینسلت و کیت سولومون بر عهده دارند. فیلم نامه توسط جو آندرس، پسر وینسلت، نوشته شده است. وینسلت همچنین به عنوان بازیگر در کنار تونی کولت، جانی فلین، آندره آ ریسبرو، تیموتی اسپال و هلن میرن ایفای نقش می کند. فیلم برداری اصلی از ۱۷ مارس ۲۰۲۵ در بریتانیا آغاز شد.
هری بیتمن (؛ – ) ریاضی دان انگلیسی بود که در معادله دیفرانسیل و ریاضی فیزیک تخصص داشت.