Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ان سرپرست دانشکده علوم طبیعی منصوب شد و بین سال های ۱۹۳۰ تا ۱۹۵۰، ۲۱ مقاله در بولتن تاریخ طبیعی پکن منتشر کرد. بورینگ شاگردان بسیاری را تربیت کرد که بعدها به موقعیت های علمی مهمی دست یافتند، از جمله وو جیه پینگ، تانگ شی شوئه، لارنس تی. وو و فردریک اف. کائو. او در دوران تنش های ملی گرایانه در چین (۱۹۲۸–۱۹۲۹) به آمریکا بازگشت و در دانشگاه پنسیلوانیا با کلیفورد اچ. پوپ و جی.کی. نوبل همکاری تحقیقاتی داشت. میراث علمی. بورینگ به مدت سه دهه در چین ماند و نقش مهمی در توسعه علوم زیستی این کشور ایفا کرد. تحقیقات او بر روی دوزیستان و خزندگان چین تأثیر ماندگاری بر مطالعات جانورشناسی در این منطقه گذاشت. او در سال ۱۹۵۵ درگذشت و به عنوان یکی از پیشگامان زیست شناسی تجربی و مطالعات میدانی در چین شناخته می شود.
گرداب (فرانسوی: Maelström) یک فیلم درام روان شناختی کانادایی در سبک ادبیات پوچ گرا محصول سال ۲۰۰۰ به نویسندگی و کارگردانی دنی ویلنوو است. ماری-ژوزه کروز در نقش یک تاجر جوان افسرده که با پسر مردی که در یک تصادف کشته شده درگیر می شود. این فیلم با استفاده از عناصر فانتزی و کمدی توسط یک ماهی سخنگو روایت می شود. کارگردان داستان را بر اساس علاقه اش به تصادفات رانندگی و الگوبرداری از قهرمان داستان از زنان مختلفی که می شناخت، طراحی کرد. او کروز را که در آن زمان یک بازیگر تازه کار بود، برای نقش اصلی انتخاب کرد. فیلمبرداری در مونترآل در سال ۱۹۹۹ با انیمیشنی برای به تصویر کشیدن راوی ماهی انجام داد. این فیلم برای اولین بار در جشنواره جهانی فیلم مونترال در اوت ۲۰۰۰ به نمایش درآمد و با نقدهای مثبتی همراه شد. این فیلم برنده پنج جایزه جین، از جمله بهترین فیلم، و جایزه فیپررسی در پنجاه و یکمین جشنواره بین المللی فیلم برلین شد. گرداب به عنوان فیلم ارسالی کانادا برای جایزه اسکار بهترین فیلم بلند بین المللی در هفتاد و سومین دوره جوایز اسکار اعلام شد، اما نامزد نشد.
هر چه که ممنوع نباشد مجاز است (به انگلیسی: Everything which is not forbidden is allowed) یک اصل حقوقی است. مفهوم این اصل بدین معنی است که هر اقدامی را می توان انجام داد مگر اینکه قانونی علیه آن وجود داشته باشد. همچنین در برخی شرایط به عنوان قدرت عمومی شایستگی شناخته می شود که به موجب آن تشخیص داده می شود که نهاد یا شخص تحت نظارت در مورد دامنه عمل خود قضاوت شایسته ای دارد. اصل مخالف هر چه که مجاز نیست ممنوع است بیان می کند که فقط در صورتی می توان کاری را انجام داد که آن کار به طور خاص مجاز باشد. یک قاضی ارشد انگلیسی، سر جان لاوز، این اصول را چنین بیان کرده است: "برای هر فرد شهروند، هر چه که ممنوع نیست مجاز است؛ اما برای نهادهای عمومی و به ویژه دولت، هر چه که مجاز نیست ممنوع است." فیلسوف حقوق اوتا واینبرگر اینگونه بیان می کند: "در یک سیستم بسته که در آن تمام تعهدات به صراحت بیان شده است، قوانین استنتاج زیر معتبر است: (۱۱) هر چه که ممنوع نیست مجاز است". قوانین داخلی. جمهوری چک. در بند ۲ و ۳ ماده ۲ قانون اساسی چک به ترتیب آمده است: همان اصول در منشور حقوق چک، ماده ۲ نیز تکرار شده است. آلمان. در رابطه با حقوق آلما
ن، استدلالی که اغلب یافت می شود این است که یک ساختار حقوقی تا زمانی که قانون وجود آن را بیان نمی کند قابل اجرا نیست -حتی اگر قانون به صراحت بیان نکرده باشد که آن ساختار وجود ندارد. مثالی برای این موضوع «مالکیت مضاعف» (Nebenbesitz تصرف غیرمستقیم یک حق توسط بیش از یک نفر) است که توسط دادگاه های آلمانی رد شده است با این استدلال که مادأ ۸۶۸ قانون مدنی، که تملک غیرمستقیم را تعریف می کند، نمی گوید که ممکن است دو نفر دارای مالکیت باشند. با این حال، ماده ۲(۱) قانون اساسی آلمان از آزادی عمل کلی (Allgemeine Handlungsfreiheit) محافظت می کند، چنانکه به عنوان مثال به وسیله حکم دادگاه قانون اساسی فدرال معروف به «سوار در جنگل» (به آلمانی: Reiten im Walde؛ BVerfGE 80, 137) نشان داده شده است. انگلستان. در بریتانیا، دکترین رام یک دکترین قانون اساسی سابق است که بر اساس یادداشت تفاهم ۱۹۴۵ توسط گرانویل رام مبتنی شده است. در بخشی از آن آمده است: این دکترین همچنین در قوانین هالسبری انگلستان (البته نه به صراحت با نام) و دفترچه راهنمای کابینه ذکر شده است. در پاسخ به وزیر بهداشت، ex parte C [2000] 1 FLR 627، مشخص شد که علیرغم این واقع
یت که وزارت بهداشت (که در آن زمان این چنین نامیده می شد) هیچ اختیار قانونی برای نگهداری پایگاه داده منتشرنشده اما (توسط کارفرمایان در زمینه مراقبت از کودکان) مورد مشورت قرارگرفته ندارد، انجام این کار غیرقانونی نبوده است. بررسی قضایی دی اسمیت این دکترین را نقض می کند و گزارش کمیته قانون اساسی مجلس اعیان در سال ۲۰۱۳ نشان می دهد که یادداشت رام تصویری دقیق از قانون امروزی نیست و عبارت "دکترین رام" نادرست است و دیگر نباید استفاده شود. مقامات محلی در انگلستان. اصل معکوس - "هر چیزی که مجاز نیست ممنوع است" - برای مقامات دولتی در انگلستان اعمال می شد که اقدامات آن ها محدود به اختیاراتی بود که به صراحت توسط قانون به آن ها اعطا شده بود. محدودیت ها بر مقامات محلی توسط قانون محلی گرایی در سال ۲۰۱۱ برداشته شد که به مقامات محلی «قدرت کلی شایستگی» اعطا می کند. دنیاگیری ویروس کرونا. بر اساس گزارش ها مت هنکاک، وزیر بهداشت در مارس ۲۰۲۱، در پاسخ به بیماری کروناویروس ۲۰۱۹، به نخست وزیر بوریس جانسون با عبارات زیر توصیه کرده است که: "ما باید به مردم بگوییم که نمی توانند کاری انجام دهند، مگر اینکه صراحتاً توسط قانون مجاز باشد." این
توصیه به عنوان یک "پیشنهاد رادیکال" توصیف شده، و گزارش شده که خود هنکاک آن را به عنوان پیشنهادی ناپلئونی توصیف کرده، که سنت بریتانیا را "تغییر" می دهد، زیرا در قرنطینه مردم از انجام هر کاری منع می شوند، مگر اینکه قانون به طور کلی گفته باشد که می توانند آن را انجام دهند. در حالی که موارد فوق صرفاً گزارش شده است، قانون کروناویروس ۲۰۲۰ و صدها قانون فرعی که مطابق با آن قانون "محمول بر صحت" در انگلستان ایجاد شده، این اصل را در انگلستان لغو کرده است. این موضوع توسط نویسندگان دیگری از جمله آدام واگنر، وکیل مدافع متخصص در حقوق بشر و حقوق عمومی تأیید شده است. لرد سامپشن، قاضی سابق دیوان عالی، در سخنرانی در ۲۷ اکتبر ۲۰۲۰ اظهار داشت که «سهولتی که مردم می توانستند برای تسلیم آزادی های اساسی که برای وجود ما به عنوان موجودات اجتماعی اساسی است، مورد وحشت قرار بگیرند، در مارس ۲۰۲۰ برای من شوکه کننده بود.» ایالات متحده. در ایالات متحده، محدودیت های مشابهی برای مقامات شهری به عنوان پیامد قانون دیلون اعمال می شود. حقوق بین الملل. در حقوق بین الملل، این اصل پس از برخورد "کشتی بخار لوتوس" (S.S. Lotus) در آب های بین المللی به "اصل
لوتوس" معروف شده است. پرونده لوتوس در سال های ۱۹۲۶-۱۹۲۷، برای دولت های مستقل آزادی ایجاد کرد تا هرطور که می خواهند عمل کنند، مگر اینکه تصمیم بگیرند خود را به توافقی داوطلبانه ملزم کنند یا این که محدودیتی صریح در حقوق بین الملل وجود داشته باشد. اصول و قول های مشتق شده. اصل تمامیت خواهی در فیزیک این عبارت را به این صورت تطبیق می دهد: "هر چیزی که ممنوع نیست اجباری است." رابرت هاین لاین در داستان کوتاه "کاونتری" (۱۹۴۰) از عبارت مشابهی برای توصیف یک دولت استبدادی استفاده کرده است: "هر چیزی که اجباری نباشد ممنوع بود". تی.اچ. وایت در نسخه ۱۹۵۸ "پادشاه پیشین و آینده" شعار یک تپه مورچه ای را اینگونه توصیف می کند: "هر چیزی که ممنوع نیست اجباری است". یک ضرب المثل شوخی آمیز وجود دارد که می گوید در انگلستان "هر چه که ممنوع نیست مجاز است"، در حالی که برعکس آن در آلمان، "هر چه که مجاز نیست ممنوع است". این شوخی ممکن است به فرانسه نیز این چنین تعمیم یابد که "هر چیزی مجاز است حتی اگر ممنوع باشد".
خشونت علیه زنان در تامیل نادو شامل آزار و اذیت، آدم ربایی، خشونت مربوط به جهیزیه و خشونت خانگی است. پلیس ۱۱۳۰ مورد را در طول هفت ماه اول سال ۲۰۱۳ ثبت کرد، در مقایسه با ۸۶۰ مورد برای دوره مشابه در سال ۲۰۱۲. در Usilampatti Taluk، حدود ۶۰۰۰ کودک دختر در یک بازه زمانی ۲ ساله در طول سال های ۱۹۸۷–۱۹۸۸ کشته شدند که بزرگ ترین نمونه ثبت شده نوزادان دختر است. یکی از دلایل اصلی خشونت علیه زنان این تصور است که زنان متأهل دارایی شوهرانشان هستند. اعتقاد بر این است که مصرف الکل و نشان دادن زنان در جامعه و سینما به عنوان اشیاء جنسی نیز از عوامل اصلی است. تامیل نادو اولین ایالت هند است که «کلیه ایستگاه های پلیس زنان» را برای رسیدگی به جنایات علیه زنان راه اندازی کرد. پس از پرونده تجاوز گروهی دهلی در سال ۲۰۱۳، که در آن دختری در اتوبوس در حال حرکت مورد تجاوز گروهی قرار گرفت و منجر به مرگ او شد، دولت تامیل نادو از یک برنامه اقدام ۱۳ ماده ای شامل نصب تلویزیون مدار بسته (CCTV) در تمام ساختمان های عمومی و رزرو مجرمان در قانون Goondas غیرقابل انصراف از سال ۱۹۸، رونمایی کرد. خشونت. دسته بندی های خشونت علیه زنان گزارش شده در آمار جنای
ات تامیل نادو عبارتند از تجاوز جنسی، مرگ جهیزیه، آزار و اذیت، آدم ربایی، آزار و اذیت جنسی، و آزار فیزیکی توسط شوهر و بستگانش. در طول دوره ژانویه تا ژوئیه ۲۰۱۳، پلیس ایالتی ۱۱۳۰ مورد را در مقایسه با ۸۶۰ مورد در دوره مشابه در سال ۲۰۱۲ ثبت کرد. تعداد موارد تجاوز جنسی در ایالت در مدت مشابه ۴۳۶ مورد بود که شامل ۴۲ مورد در چنای، ۳۲ مورد در ویلوپورام و ۱۱ مورد در کویمباتور بود. پلیس همچنین از کاهش موارد تجاوز و آدم ربایی و افزایش ۳۲ درصدی موارد مربوط به ظلم توسط همسران و بستگان گزارش کرده است. طبق گزارش جرم پلیس تامیل نادو در سال ۲۰۰۷، در مجموع ۶۶۱۲ پرونده مربوط به جنایت علیه زنان توسط پلیس ثبت شد که ۳۹ درصد بیشتر از تعداد در سال ۲۰۰۶ بود. از این میان، ظلم شوهر و بستگان و آزار و اذیت، ۵۳ درصد موارد را به خود اختصاص داده است. قوانین مربوط که بر اساس آنها پرونده تشکیل شده است عبارتند از: قانون منع زنان، قانون منع ازدواج کودکان، قانون منع آزار و اذیت زنان تامیل نادو (اصلاح شده) ۲۰۰۲، قانون تامیل نادو ممنوعیت آزار جنسی زنان ۲۰۰۰، و قانون ممنوعیت مهریه. بخش های تحت قانون مجازات هند مربوط به زنان عبارتند از IPC 376 برای ت
جاوز جنسی، IPC 363 -373 مربوط به آدم ربایی و آدم ربایی حساب، 302/304-B مربوط به قتل برای جهیزیه، مرگ مهریه یا تلاش آنها، 498-A مربوط به ظلم توسط شوهر یا بستگان مرتبط، آزار و اذیت، 366-B مربوط به واردات دختران تا ۲۱ سال. در سال ۲۰۰۷، پلیس ایالتی ۵۲۳ مورد (۷٫۹۱٪) تجاوز جنسی، ۷۱۸ (۱۶٫۵۹٪) مربوط به آدم ربایی و آدم ربایی، ۱۸۷ (۳٫۱۵٪) مرگ جهیزیه، ۱۲۴۷ (۲۹٫۸۹٪) مربوط به ظلم توسط شوهران و بستگان، ۲۳٫۲، ۱٫۲۹٪ (۲۳٫۵٬۱۷٪) مربوط به آزار و اذیت جهیزیه تشکیل شده است. (۱۳٫۲۳٪) در مورد آزار و اذیت جنسی، ۳۵ (۰٫۳۸٪) در مورد انعکاس ناشایست زنان و ۸۱ نفر (۵٫۵۷٪) مربوط به ممنوعیت مهریه بودند. در میان ولسوالی ها، چنای حداکثر ۷۰۵ مورد را ثبت کرد در حالی که ناحیه نیلگیریس با ۴۰ مورد کمترین مورد را داشت. بیشترین قربانیان در گروه سنی ۱۹ تا ۳۰ سال بود که ۶۲٫۴۱ درصد بود، پس از آن گروه سنی ۱۵ تا ۱۸ سال با ۱۹٫۳۶ درصد و ۱۱ تا ۱۴ سال با ۷٫۷۱ درصد قرار گرفتند. اشکال عمده خشونت. فوت مهریه. مرگ جهیزیه که به «عروس سوزی» نیز گفته می شود، جرمی است که مربوط به نظام جهیزیه در هندوستان است که در آن خانواده عروس به خانواده داماد هدیه می دهند. اعتقاد
بر این است که این عمل از آداب و رسوم ازدواج هندوها سرچشمه گرفته است، اما در بسیاری از موارد در دوران مدرن به عنوان یک معامله تجاری که بین خانواده های عروس و داماد مذاکره می شود، تجسم می شود. آزار و اذیت جهیزیه و مرگ جهیزیه در شرایطی اتفاق می افتد که خانواده داماد از مهریه ناراضی می شوند یا با تأخیر در دریافت آن مواجه می شوند، سپس عروس را تحقیر می کنند و او را مورد آزار جسمی قرار می دهند. در هند، بیشتر اختلافات خانوادگی که منجر به خشونت می شود، اختلاف بر سر معاملات مهریه است. بر اساس قانون مجازات هند (IPC) 304B، اگر زنی در طول هفت سال اول ازدواج بر اثر سوختگی، آسیب بدنی یا سایر شرایط غیرطبیعی فوت کند، مقامات موظفند احتمال آزار و اذیت مهریه را بررسی کنند. اگر فوت به عنوان فوت مهریه تشخیص داده شود، شوهر و همسر مقتول می توانند مسئول باشند. اگر زنی در حال مرگ در مورد علت جراحات خود به قاضی شهادت دهد، شهادت او قابل تعقیب است. کشور طی سال های ۱۹۹۸ و ۱۹۹۹، ۱۲۶۱۲ فوت مهریه را به ثبت رساند. تامیل نادو ۱۹۸ مورد مرگ ناشی از مهریه را در طول سال ۲۰۰۸ گزارش کرد. اعتقاد بر این است که مرگ های ناشی از جهیزیه، مانند سایر جنایات
علیه زنان، کمتر گزارش شده است. بسیاری از موارد سوختگی یا جراحات دیگری که به عنوان تصادف ثبت می شوند ممکن است در واقع به دلیل آزار و اذیت مهریه باشد. موارد معدودی از مرگ مهریه منجر به مجازات مرتکبین می شود. تا ژانویه ۲۰۰۹، تنها یک محکومیت ناشی از ۱۹۸ پرونده فوت مهریه تامیل نادو در سال ۲۰۰۸ وجود داشت و برای ۲۰۸ پرونده در سال ۲۰۰۷ هیچ محکومیتی وجود نداشت. نوزادکشی دختر. در دهه ۱۹۸۰ در نواحی جنوبی تامیل نادو رایج تر بود. در Usilampatti taluk، یک تالوک در ناحیه مادورای، حدود ۶۰۰۰ کودک دختر در یک بازه زمانی ۲ ساله طی سال های ۱۹۸۷–۱۹۸۸ کشته شدند. این جنایت در یکی از زایشگاه ها کشف شد که ۹۵ درصد کودکان دختر متولد شده در این دوره را از دست دادند. نوزادان دختر تقریباً در روز تولد کودک با آب سمی گیاه خرزهره تغذیه می شدند. این عمل حتی در سال ۱۹۹۳ گزارش شد. سایر مناطقی که شیوع داشتند عبارتند از: Salem, Dharmapuri, Vellore (آرکوت شمالی سابق)، Erode, Dindigul و Madurai، با Salem شمالی، Dharmapuri جنوبی، Dindigul جنوبی و مادورای غربی ۷۰ درصد از کل موارد را تشکیل می دهند. در حالی که در ابتدا این عمل در بخش های پایین تر جامعه
ثوار و نادار رایج در نظر گرفته می شد، اما با کاست های دیگری مانند گوندر، وانیار، پالار و پارایار مشخص شد. مردم به دلیل محدودیت های مالی، ازدواج با دختر را در آینده یک تهدید می دانستند. دولت وقت به ریاست Jayalalitha در سال ۱۹۹۲ طرحی برای نوزادان گهواره ای در منطقه سالم راه اندازی کرد که از والدین خواست به جای کشتن کودک در گهواره بیاندازند. برنامه های آموزشی توسط اداره بهداشت و رفاه کودکان ایالت برای ایجاد آگاهی راه اندازی شد. منطقه دارماپوری ۱۰۰۲ مورد ثبت شده نوزادکشی را ثبت کرد که بالاترین میزان در ایالت در طول سال بود و در طول سال ۲۰۱۲ به یک مورد کاهش یافت. دولت همچنین کمپین دیگری را راه اندازی کرد که در آن غرامت به والدین دخترانی که تحت عقیم سازی قرار می گرفتند، پرداخت می شد و برای کاهش هزینه های ازدواج، انگشتر طلایی به دختر در بیستمین سالگرد تولد او اهدا می شد. قاچاق. قانون تجارت غیراخلاقی (پیشگیری) 1956 (ITPA) پیشگیری از قاچاق زنان و کودکان را تحمیل می کند. در حالی که در ابتدا برای کارگران جنسی با اکثریت زن هدف قرار گرفت، به تدریج به قاچاق انسان نیز گسترش یافت. پلیس تامیل نادو یک سلول ضد قاچاق را در CID
Branch CID ایجاد کرد که دارای ارتباط بین ایالتی برای مقابله با قاچاق است. در طول سال ۲۰۰۷، ۱۱۹۹ پرونده در ارتباط با قاچاق در ایالت ثبت شد که اکثریت آنها علیه دلالان، صاحبان فاحشه خانه ها و قاچاقچیان بود. پایتخت ایالت، چنای در سال ۲۰۰۷ با ۲۰۲ مورد، پس از آن کویمباتور با ۱۴۳، ناحیه کویمباتور با ۱۰۷ و تریچی با ۱۰۰ مورد، بالاترین میزان را داشت. تامیل نادو در سال ۲۰۱۱ با ۳۹۸۳ مورد از مجموع ۹۴۳۱ مورد خشونت خانگی، بیشترین تعداد موارد خشونت خانگی علیه زنان را به ثبت رساند. یک نظرسنجی که توسط سازمان بهداشت جهانی در سال های ۲۰۰۵–۲۰۰۶ در ایالات مختلف انجام شد، نشان داد که جنایت علیه زنان در این ایالت ۴۱٫۹ درصد بوده و بیشتر حوادث در مناطق شهری نسبت به روستاها گزارش شده است. در یکی از عملیات های نجات عمومی در سال ۱۹۹۰، ۹۱۳ زن از فاحشه خانه های بمبئی نجات یافتند و دولت وعده بازپروری همه آنها را داد. اما چند ماه بعد، همه آنها به فاحشه خانه ها بازگشتند، زیرا خانواده هایشان آنها را رها کردند و اقدامات امدادی دولت به آنها نرسید. حمله اسیدی. حملات اسیدی شامل پرتاب اسید برای تکه تکه کردن زنان است. بر اساس گزارشی که در مورد حملات
بین مارس ۲۰۱۴ تا سپتامبر ۲۰۱۵ منتشر شده است، ۲۰۰ حمله ثبت شده است که ۷۰٫۲ درصد آن زنان بوده است. علت اصلی ۵۱ درصد موارد مربوط به افراد ناراضی بوده که توسط زنان درگیر از عشق محروم شده اند و ۴۲ درصد مورد حمله افراد ناشناس قرار گرفته اند. این ایالت در طول دوره ۲۰۱۲–۲۰۱۴ سه قربانی داشت. علل. تحلیلی توسط دولت تامیل نادو بیان می کند که یکی از دلایل اصلی خشونت علیه زنان این تصور است که زنان متأهل دارایی شوهرانشان هستند. در این زمینه فرهنگی، سوء ظن به خیانت، اعتیاد به مشروبات الکلی، تضاد بر سر مهریه، ناباروری زوجین و تحریک توسط بستگان مرد می تواند منجر به خشونت علیه زنان شود. خشونت در فیلم ها و نمایش رسانه ها از زنان به عنوان اشیاء جنسی نیز به عنوان عاملی برای خشونت علیه زنان ذکر شده است. در جامعه مردسالار تامیل نادو، گاهی زنان به دلیل عدم تولید وارث مرد توسط مردان تنبیه شده اند. حزب سیاسی Marumalarchi Dravida Munnetra Kazhagam و فعالان اجتماعی، از جمله Tamilaruvi Manian و Sasi Perumal، مصرف الکل را عامل اصلی تجاوز جنسی و سایر اشکال خشونت علیه زنان در تامیل نادو نامیده اند و این را یکی از دلایل درخواست برای بازگردان
دن ممنوعیت در تامیل نادو ذکر کرده اند. در سناریوی روستایی، زنان دالیت، طبقه پایین جامعه، با بار سه گانه کاست، طبقه و جنسیت مواجه بودند. زنان دالیت مجبور به روسپیگری برای صاحبخانه های طبقه بالاتر خود می شدند. همچنین گزارش شد که پلیس برای مجازات اقوام مرد خود زنان طبقه پایین را مورد هدف قرار داده و شکنجه می کند. طبق گزارش وزارت کشور تامیل نادو، از ۱۷۴۷ قتل زن که در سال ۲۰۱۱ در این ایالت انجام شده است، ۴۴۰ مورد به نزاع های خانوادگی، ۳۲۵ مورد به نزاع های لفظی، ۴۲۱ مورد به خصومت شخصی و ۳۴۷ مورد به دلیل عشق و علل جنسی اختصاص یافته است. وضعیت در سایر ایالت ها. طبق گزارش جنایی منتشر شده توسط اداره ملی سوابق جرم، تامیل نادو در سال ۲۰۱۲ در میان تمام ایالت های هند در رتبه سیزدهم قرار گرفت. ایالت ۷٬۱۹۲ پرونده را در برابر کارناتاکا با ۱۰٬۳۳۶ مورد، آندرا پرادش با ۲۸٬۱۷۱ مورد و بنگال غربی با ۳۰٬۹۴۲ پرونده ثبت کرده است. اما این ایالت از نظر قاچاق انسان در رتبه اول قرار گرفت، جایی که ۵۰۰ مورد ثبت شد که ۱۹٫۵ درصد نسبت به سال قبل بود. وزیر کشور وقت مادهیا پرادش، بابو لال گور، که در ۱۱ ژانویه ۲۰۱۴ از چنای بازدید کرد، اظهار داشت
که جنایت در شهر در مقایسه با بوپال کمتر است زیرا زنان در چنای لباس کامل می پوشند و مرتباً به معابد می روند. این اظهار نظر جنجال زیادی را به همراه داشت زیرا مخالفان ادعا می کردند که او با اتخاذ موضعی مذهبی کاملاً از ضد اجتماعی ها حمایت کرده است. تعداد موارد مربوط به خشونت خانگی در تامیل نادو در سال ۲۰۱۳ با ۳۹۸۳ مورد ثبت شده، از مجموع ۹۴۳۱ مورد ثبت شده، حداکثر بود. گجرات و بنگال غربی با ۳۲۶۶ و ۱۶۶۱ مورد ثبت شده تنها در تامیل نادو قرار گرفتند. آگاهی. جنایت علیه زنان ما الزامات نصب دوربین مداربسته را در اماکن و ساختمان های عمومی کلیدی اجرا خواهیم کرد، زیرا این امر امکان نظارت بر آزار و اذیت جنسی علیه زنان و دستگیری مجرمان را فراهم می کند. J Jayalalithaa، وزیر ارشد تامیل نادو، جنایات بیشتر علیه زنان در تامیل نادو، ۲۳ فوریه تامیل نادو اولین ایالت در هند است که «ایستگاه های پلیس زنان» (AWPS) را برای رسیدگی به جنایات علیه زنان راه اندازی کرد. این طرح توسط وزیر ارشد وقت ایالت، J Jayalalithaa، در طول اولین تصدی خود در ۱۹۹۱–۱۹۹۵ آغاز شد. از سال ۲۰۰۳، ایالت حدود ۱۸۸ دستگاه AWPS در سراسر ایالت داشت که بیشتر آنها در همان س
اختمان ایستگاه پلیس قرار داشتند. AWPSها برای رسیدگی به پرونده های مربوط به زنان مانند آزار جنسی، اختلافات زناشویی، کودک آزاری، اذیت کردن شبانه، قاچاق، خودکشی و آزار و اذیت جهیزیه تنظیم شدند. فعالان بر این باور بودند که پس از تأسیس AWPS، زنان می توانند بیرون بیایند و جرایم مربوط به جهیزیه را آزادانه به زنان پلیس گزارش دهند. زنان پلیس همچنین گزارش دادند که شکایت هایی در رابطه با شکنجه های جنسی دریافت کرده اند که در غیر این صورت به همتایان مرد خود گزارش نشده است. اجماع گسترده ای در سراسر جهان وجود دارد که جرم علیه زنان اغلب کمتر گزارش می شود. همچنین گزارش شده است که هر بیست دقیقه یک زن مورد تجاوز جنسی قرار می گیرد. برخی بخش ها معتقدند که در داده های مربوط به جنایات گزارش شده علیه زنان یک انحراف وجود دارد. پلیس تامیل نادو گزارش داده است که آگاهی در میان زنان بهبود یافته است و آنها از شکایت کمتر ترسیده اند. گزارش شده است که پرونده تجاوز گروهی دهلی در سال ۲۰۱۳، که در آن دختری در اتوبوس در حال حرکت مورد تجاوز گروهی قرار گرفت و منجر به مرگ مرگبار او شد، باعث افزایش آگاهی شد. فعالان در آن ایالت گزارش داده اند که پلیسی
که قبلاً چنین مواردی را ثبت نمی کرد، ثبت آنها را آغاز کرده است. جی جایالالیتا، رئیس دولت، در مجمع اعلام کرد که پس از تجاوز گروهی دهلی، یک برنامه عملیاتی ۱۳ ماده ای از سوی دولت رونمایی شد، مانند نصب تلویزیون مدار بسته (CCTV) در تمام ساختمان های عمومی و رزرو متخلفان در قانون گونداس در سال ۱۹۸۲، که یک سال نگهداری غیرقابل وثیقه را فراهم می کند. دولت حکم داد که موسسات آموزشی، بیمارستان ها، سینماها، بانک ها، پیشخوان های خودپرداز، مراکز خرید، تخت خواب های بنزین و جواهرات فروشی ها تحت قوانین نهادهای محلی شهری تامیل نادو (نصب واحدهای تلویزیونی مدار بسته در ساختمان های عمومی) در سال ۲۰۱۲ قرار خواهند گرفت. ۵۰۰ متر مربع (۰٫۱۲ هکتار) یا بیشتر تحت این قانون پوشش داده می شود. این قانون همچنین یک دوره زمانی شش ماهه را برای نصب در ساختمان های موجود در نظر می گرفت که در غیر این صورت، مجوزها لغو یا تعلیق می شدند. در طول سال ۲۰۱۳، دولت ایالتی همچنین یک خط کمک ۲۴*۷ برای زنان راه اندازی کرد که توسط مقامات ارشد پلیس نظارت می شد. دولت همچنین دستور داد تا تحقیقات سریع در همه پرونده های معلق مربوط به جنایت علیه زنان و ایجاد دادگاه ها
ی منطقه ای سریع برای تسریع در اجرای عدالت انجام شود. دولت همچنین به این مرکز پیشنهاد داد که قوانین موجود را اصلاح کند تا مجازات های سنگینی برای متخلفان در حد مرگ و اخته شیمیایی اعمال کند.
نوریا یانسا (؛ – ) بازیکن فوتبال و مدیر اجرایی ورزشی اهل اسپانیا بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال زنان بارسلونا اشاره کرد. زندگی اولیه. نوریا یانسا فرناندز در ۳ نوامبر ۱۹۳۷ در بارسلون متولد شد. او ابتدا در تیم بسکتبال سانس بازی می کرد و سپس در سال ۱۹۶۲ به پیکادرو جی سی پیوست. دوران بازی. نوریا یانسا در سال ۱۹۷۰ به باشگاه فوتبال زنان بارسلونا ملحق شد و در اولین بازی این تیم که با نتیجه تساوی بدون گل مقابل یو ای سنتلس به پایان رسید، به عنوان دروازه بان به میدان رفت. او در طول دوران حضورش در این باشگاه هم به عنوان دروازه بان و هم در پست دفاع راست بازی کرد. یانسا در ترکیب دفاعی تیم در بازی ۶ ژانویه ۱۹۷۱ که بارسلونا ۱–۲ مغلوب شد نیز حضور داشت. او در فینال جام کاتالونیا کاپ پرنود در ۲۸ مارس ۱۹۷۱ که در ورزشگاه نیوکمپ برگزار شد و بارسلونا ۱–۲ از اسپانیول شکست خورد، دروازه بان تیم بود. در نیمه اول فصل ۷۲–۱۹۷۱، یانسا وظایف دروازه بانی را با هم تیمی هایش تقسیم کرده بود. او در بازی خارج از خانه مقابل بادالونا در ژوئیه که با نتیجه ۲–۰ به سود بارسلونا پایان یافت، مهارت های خوبی از خود نشا
ن داد. اگرچه در دوازدهمین بازی فصل که تیمش شکست خورد دروازه بان بود، اما تا پایان نیم فصل اول در ترکیب اصلی باقی ماند. پس از استراحت تابستانی لیگ، یانسا ابتدا روی نیمکت نشست، اما در دقیقه ۴۵ و هنگامی که تیمش ۰–۲ عقب بود، به جای هم تیمی اش وارد زمین شد. او در باقی مانده فصل به دروازه بان اول تیم تبدیل شد و در تمام بازی ها به جز یک مسابقه در ترکیب اصلی قرار گرفت. یانسا حداقل در ۱۷ از مجموع ۲۶ بازی آن فصل به میدان رفت. در فوریه ۱۹۷۱، نوریا یانسا بخشی از تیم غیررسمی تیم ملی فوتبال زنان اسپانیا بود که در اولین بازی بین المللی تاریخ این کشور مقابل تیم ملی فوتبال زنان پرتغال به میدان رفت. او تا سال ۱۹۷۴ برای بارسلونا بازی کرد و سپس به اسپانیول نقل مکان نمود. نوریا یانسا در مارس ۱۹۷۴ در یک بازی دوستانه برای اسپانیول مقابل بارسلونا به میدان رفت که تیمش ۱–۳ شکست خورد. مربیگری و مدیریت. نوریا یانسا در دهه ۱۹۸۰ به بارسلونا بازگشت. در سال ۱۹۸۲، او مربیگری تیم سابق خود را آغاز کرد و در سال ۱۹۸۴ به عنوان مدیر بخش زنان منصوب شد. در سال ۱۹۸۴، او همچنین به عنوان معاون رئیس (دبیرکل) کمیته فوتبال زنان فدراسیون فوتبال کاتالونیا (
FCF) انتخاب شد. در ژوئیه ۱۹۹۲ به پاس خدماتش به فوتبال زنان، مدال طلای FCF را دریافت کرد. درگذشت و میراث. نوریا یانسا در سال ۲۰۱۹ دچار بیماری شد و در ۲۶ ژوئن ۲۰۱۹ درگذشت. او مجموعه ای گسترده از اسناد و یادگاری های مربوط به باشگاه فوتبال زنان بارسلونا را از دوران بازی و مدیریت خود حفظ کرده بود. این اسناد به دلیل وضعیت غیررسمی تیم در دوران مدیریت نوریا یانسا، جزو دارایی های شخصی او محسوب می شدند. به گفته روزنامه اسپورت در سال ۲۰۲۱، موفقیت های باشگاه فوتبال زنان بارسلونا در سطح اروپا مرهون تلاش ها و بینش نوریا یانسا بود. هم عصرانش او را به عنوان روح تیم و مانند مادری برای بازیکنان به یاد می آورند.
اویدنیا ساشردوت د لوستیگ (; – ) پزشک آرژانتینی متولد ایتالیا بود که اولین آزمایش واکسن فلج اطفال را در آرژانتین انجام داد. او بیش از ۱۸۰ اثر علمی منتشر کرد. او در ۱۹۳۹ در نتیجه ظهور فاشیسم مجبور به ترک ایتالیا و مهاجرت به آرژانتین شد. او در دانشگاه بوئنوس آیرس مشغول به تدریس شد و در محیط های آزمایشگاهی به مطالعه ویروس ها و امکان کشت سلولی پرداخت. از افتخارات ساشردوت می توان به جایزه ربکا گرچمن در سال ۲۰۱۰ برای تحقیقات برجسته، انتشار بیش از ۱۸۰ مقاله علمی در مؤسسات معتبر، ریاست بخش ویروس شناسی مؤسسه مالبوران، پژوهشگر شورای ملی تحقیقات علمی و فنی آرژانتین اشاره کرد. زندگی اولیه و تحصیلات. ساشردوت د لوستیگ در ۹ نوامبر ۱۹۱۰ در تورین ایتالیا به دنیا آمد. در سال ۱۹۲۹، زمانی که زنان معمولاً این مسیر شغلی را انتخاب نمی کردند، تصمیم گرفت در ایتالیا پزشکی بخواند. او به همراه دخترعمویش ریتا لوی-مونتالچینی، یکی از چهار زن اولیه ای بود که در کلاس های ۵۰۰ نفره مردانه تحصیل می کردند. حرفه پزشکی. حرفه او با چالش های زیادی همراه بود، اما توانست به عنوان استادیار هیستولوژی در دانشگاه تورین زیر نظر پروفسور جوزپه لوی انتخاب شود.
با قدرت گرفتن فاشیسم، به دلیل یهودی بودن شغل خود را از دست داد. در سال ۱۹۳۹ به همراه همسر و دخترش به آرژانتین مهاجرت کرد، جایی که مدارکش فقط اجازه تحقیق و نه تدریس به او می داد. او به کرسی هیستولوژی دانشگاه بوئنوس آیرس دست یافت و تکنیک کشت سلول های زنده در محیط آزمایشگاهی (in vitro) را توسعه داد که امکان مطالعه ویروس ها و تومورهای مختلف را فراهم می کرد. مبارزه با فلج اطفال. در طول اپیدمی های فلج اطفال دهه ۱۹۵۰، که باعث ترس و ناتوانی گسترده شد، ساشردوت توسط سازمان بهداشت جهانی (WHO) به ایالات متحده فرستاده شد تا تحت نظر دکتر جوناس سالک سازنده اولین واکسن فلج اطفال غیرفعال (IPV) تحصیل کند و برای متقاعد کردن مردم به فواید واکسن، در ملاء عام خود و فرزندانش را واکسینه کرد. او پروتکل های تولید و آزمایش واکسن را یادگرفت و برای تکرار موفقیت آن در آرژانتین آماده شد. ساشردوت پس از بازگشت، او اولین آزمایش های واکسن سالک را در آرژانتین رهبری کرد. در آن زمان، شک و تردید عمومی در مورد واکسن ها بالا بود، به ویژه در مورد ایمنی آن. او برای نشان دادن اعتماد به نفس خود در درمان و برای اثبات بی خطر بودن واکسن، خود را به طور عمو