Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ویتوریو چینی، کونته دی مونسلیچه (Vittorio Cini, Conte di Monselice) (۲۰ فوریه ۱۸۸۵ - ۱۸ سپتامبر ۱۹۷۷) یک صنعتگر و سیاستمدار ایتالیایی، سناتور از ۱۹۳۴ تا ۱۹۴۳ و وزیر ارتباطات پادشاهی ایتالیا از فوریه تا ژوئیه ۱۹۴۳ بود. او در زمان خود از ثروتمندترین افراد ایتالیا بود. زندگینامه. پسر جوریو چینی، داروساز اهل فرارا، و اوژنیا برتی، از پدرش چند معدن تراکیت در ونتو و چند زمین در منطقه فرارا به ارث برد. پس از تحصیل در رشته اقتصاد و تجارت در سوئیس، او نخستین کسی بود که کارهای مهم احیای اراضی در ایتالیا (پینتا دی دسترا و گیوساگو) را انجام داد و زمین ها را از فرسایش ناشی از دریا نجات داد. او همچنین کارهای کانال کشی انجام داد و شبکه ای برای ناوبری داخلی دره پو طراحی کرد. در سال ۱۹۱۸ با بازیگر لیدا بورلی ازدواج کرد که از او یک پسر به نام جورجو (متولد ۱۹۱۸) و سه دختر به نام های مینا (متولد ۱۹۲۰)، یانا و یلدا (دوقلوها، متولد ۱۹۲۴) به دنیا آورد.. پس از جنگ جهانی اول، چینی خود را وقف ارتقای شهر ونیز کرد و پایه های ساخت بندر مارگرا را بنا نهاد. در دوره بین دو جنگ، چینی به همراه دوست برادری اش جوزپه ولپی، یکی از نمایندگان اصلی گ
روه موسوم به «گروه ونیزی» از بازرگانان بود که از آن به عنوان «ذهن مالی» یاد می شد. فعالیت های تجاری او عمدتاً در بخش های مالی، فولاد، برق، دریانوردی، گردشگری و بیمه توسعه یافت. بعدها مدیریت کارخانه فولاد ایلوا که در شرایط اقتصادی بدی قرار داشت به او سپرده شد. او از سال ۱۹۲۴ تا ۱۹۴۳ در هیئت مدیره کمپانی ادیسون خدمت کرد و از سال ۱۹۳۶ تا ۱۹۴۳ کمیسر کل نمایشگاه جهانی رم بود که با این حال به دلیل وقوع جنگ جهانی دوم هرگز برگزار نشد. در همان دوره او به حزب ملی فاشیست نیز پیوست و در سال ۱۹۳۴ سناتور شد. در ۱۶ مه ۱۹۴۰ عنوان کنت مونسلیچه به او اعطا شد. در فوریه ۱۹۴۳، چینی توسط بنیتو موسولینی به عنوان وزیر ارتباطات منصوب شد، اما پس از شش ماه به دلیل اختلافات عمیق با دیکتاتور استعفا داد (در ۱۹ ژوئن ۱۹۴۳، در آخرین جلسه کابینه، او با دوچه روبرو شد و به او گفت که لازم است زمان و راهی برای خروج از جنگ پیدا شود). پس از آتش بس کاسیبیله، او توسط آلمانی ها در رم دستگیر و در اردوگاه کار اجباری داخائو زندانی شد. پسرش جورجو، که جواهرات مادرش را فروخته بود، به فرماندهان اس اس رشوه داد و آزادی او را تضمین کرد. پس از آن به سوئیس فرار ک
رد و در آنجا با ولپی که او نیز به آنجا فرار کرده بود، دوباره متحد شد. در سوئیس، چینی و ولپی با اعضای دموکراسی مسیحی آینده دوست شدند. پس از مرگ پسرش جورجیو در یک سانحه هوایی در سال ۱۹۴۹، سینی برای چند سال کاملاً از تجارت و سیاست کناره گیری کرد و زندگی خود را وقف کارهای خیریه کرد. او امتیازی از دولت برای کل جزیره، سان جورجیو ماجوره، در مقابل ساحل پیازا سن مارکو، دریافت کرد و پس از تأمین مالی کارهای مهم و ضروری مرمت، بنیاد چینی را تأسیس کرد، مرکزی هنری و فرهنگی که محل مؤسساتی برای آماده سازی حرفه ای و آموزش جوانان برای زندگی در دریا است. پس از بحران عمیق معنوی ناشی از مرگ پسرش، او از فراماسونری فرارا که مدت ها به آن رفت و آمد داشت، فاصله گرفت و به فرقه ژزوئیت پیوست. در سال ۱۹۵۳، پس از مرگ رئیس کمپانی ادیسون، آکیله گاجا، همکار نزدیک و وفادار ولپی و "گروه ونیزی"، سینی ریاست این شرکت را که در سال های ۱۹۶۲-۱۹۶۳ ملی شده بود، بر عهده گرفت و آن را تا زمان ادغام Sade در مونتکاتینی، که در اوت ۱۹۶۴ تصمیم گرفته و در سال ۱۹۶۶ اجرا شد، در اختیار داشت. او به عنوان رئیس کمپانی ادیسون از سال ۱۹۵۳ تا ۱۹۶۴، در طول دوره طراحی و سا
خت سد واجونت و فاجعه وایونت پس از آن، برای شهادت در دادگاه فراخوانده شد. با این حال، در دادگاه، به دلیل نقش صرفاً مالی او در SADE، هیچ مسئولیتی در این فاجعه نداشت. او در ۱۸ سپتامبر ۱۹۷۷ در ونیز درگذشت و در گورستان یادبود چرتوزا دی فرارا به خاک سپرده شد..
سان جورجو ماجوره (به ایتالیایی: San Giorgio Maggiore) یکی از جزایر ونیز در شمال ایتالیا است که در شرق جودکا و جنوب مجموعه جزایر اصلی قرار دارد. این جزیره، یا به طور خاص تر کلیسای پالادیایی آن، یک بنای تاریخی مهم است. نقاشی های زیادی از آن کشیده شده است، به عنوان مثال در مجموعه ای از آثار مونه. موقعیت. جزیره توسط کانال گراتزیا ("Canale della Grazia")، کانال جودکا ("Canale della Giudecca")، حوضه سنت مارک، کانال سان مارکو و تالاب جنوبی احاطه شده است. بخشی از سستییر سن مارکو را تشکیل می دهد. تاریخچه. سن جورجو ماجوره احتمالاً در دوره روم مسکونی بوده است؛ پس از تأسیس ونیز، به نام خانواده ممو که مالک آن بودند، اینسولا ممیا نامیده شد. تا سال ۸۲۹، کلیسایی در آن وجود داشت که به سنت جورج تقدیم شده بود؛ بنابراین، به عنوان سن جورجو ماجوره نامگذاری شد تا از سن جورجو در آلگا متمایز باشد. صومعه سن جورج در سال ۹۸۲ تأسیس شد، زمانی که راهب بندیکتی، جیووانی موروسینی، از دوج تریبونو ممو خواست تا کل جزیره را برای ساخت صومعه اهدا کند. موروسینی باتلاق های جزیره کنار کلیسا را ​​خشک کرد تا زمین لازم برای ساخت صومعه را فراهم کند و صومع
ه سن جورجیو ماجوره را تأسیس کرد و اولین راهب بزرگ آن شد. سن جورجو اکنون بیشتر به خاطر کلیسای سن جورجو ماجوره شناخته می شود که توسط پالادیو طراحی و در سال ۱۵۶۶ ساخت آن آغاز شد. برج ناقوس آن دارای حلقه ای از ۹ ناقوس به زبان سی شارپ است. در اوایل قرن نوزدهم، پس از سقوط جمهوری، صومعه تقریباً سرکوب شد و این جزیره به یک بندر آزاد تبدیل شد و بندر جدیدی در سال ۱۸۱۲ ساخته شد. این مکان به خانه توپخانه ونیز تبدیل شد. امروزه. سن جورجو ماجوره اکنون دفتر مرکزی مرکز هنری بنیاد چینی است که به خاطر کتابخانه اش شناخته می شود و همچنین محل تئاتر روباز Teatro Verde است. علاوه بر این، این بنا دارای دو بندرگاه است که توسط Compagnia della Vela اداره می شوند: Darsena Crose، رو به شمال (به تصویر دوم در زیر مراجعه کنید) و Darsena Verde، رو به جنوب. در فرهنگ عامه. این جزیره و کلیسا در یک رویارویی محوری در انیمه و مانگای JoJo's Bizarre Adventure: Vento Aureo حضور داشتند. پانویس. منابع و مآخذ
تی وی پینت انیمیشن (که با نام های TVPaint, TVP و پیش تر به عنوان Bauhaus Mirage یا NewTek Aura شناخته می شد) یک نرم افزار نقاشی و انیمیشن سازی دوبعدی دیجیتال است که توسط شرکت TVPaint Developpement SARL مستقر در لورِن، فرانسه توسعه یافته است. این نرم افزار در ابتدا در سال ۱۹۹۱ برای آمیگا منتشر شد، سه سال بعد در ۱۹۹۴ نسخهٔ ۳٫۰ آن منتشر شد که پلتفرم های بیشتری را پشتیبانی می کرد. در سال ۱۹۹۹، آخرین نسخهٔ آمیگا یعنی ۳٫۵۹ برای دانلود رایگان منتشر شد. در حال حاضر تی وی پینت انیمیشن بر روی سیستم عامل های مایکروسافت ویندوز، مک اواس، لینوکس و اندروید اجرا می شود.
فولکو روفو دی کالابریا (; – ) خلبان و سیاستمدار اهل ایتالیا بود. وی خلبان ایتالیایی در جنگ جهانی اول و سناتور پادشاهی از سال ۱۹۳۴ تا زمان مرگش بود. او پدر پائولا، ملکه بلژیکی ها (با نام اصلی دونا پائولا روفو دی کالابریا) بود. تاریخچه خانواده آدماروس روفوس، که در سال ۱۰۴۹ درگذشت، عنوان کومس را در جنوب ایتالیا داشت. سیگریو روفو در سال ۱۲۳۵ مارشال بزرگ امپراتوری مقدس روم، فردریک دوم، در پادشاهی سیسیل شد. پس از قرن چهاردهم، این خانواده به دو شاخه روفو دی اسکالتا و روفو دی کالابریا تقسیم شد که دومی به فولکو تعلق داشت. فولکو پسر فولکو هفتم بنیامینو تریستانو روفو دی کالابریا، پنجمین دوک گاردیا لومباردا (۱۸۴۸–۱۹۰۱) و لورا موسلمان دوچنوی، اشراف زاده بلژیکی، که پدربزرگ مادری اش کنت ژاک آندره کوگن، وزیر دارایی دوم بلژیک بود، بود. بنیامینو روفو دی کالابریا برادر کوچکتر رئیس خاندان روفو، فولکو روفو دی کالابریا-سانتاپائو، دهمین پرنسیپ دی سیلا و دومین دوکا دی سانتا کریستینا بود. فولکو با فرمان ۱۵ مارس ۱۹۲۸ شاهزاده روفو دی کالابریا در پادشاهی ایتالیا ساخته شد. او همچنین ششمین دوک گاردیا لومباردا و هفدهمین کنت سینوپولی بود. ش
اخه کالابریایی خاندان روفو، یکی از قدیمی ترین دودمان های ایتالیا را نشان می دهد و شامل بسیاری از شخصیت های برجسته، مانند کاردینال فابریزیو دیونیجی روفو می شود. فولکو با خانواده های اشرافی رومی و جنوبی ایتالیا از جمله کولونا، اورسینی، پالاویچینی، آلیاتا و روسپیگلیوسی نسبت داشت. زندگی اولیه و خدمت سربازی پیش از جنگ. فولکو روفو دی کالابریا در ۱۲ اوت ۱۸۸۴ در ناپل، پادشاهی ایتالیا متولد شد. او در ۲۲ نوامبر ۱۹۰۴ به عنوان افسر ذخیره داوطلب آموزش در یازدهمین هنگ سواره نظام سبک فوجیا شد. در ۳۱ مه ۱۹۰۵، او به سرجوخه ارتقا یافت؛ در ۳۰ نوامبر، دوباره به سرژانته ارتقا یافت. در ۲۰ فوریه ۱۹۰۶، او به عنوان ستوان دوم به درجه افسری منصوب شد. پس از آن، او معاون مدیر ایستگاه آفریقایی شرکت کشتیرانی بلژیکی وگیمونت شد. او با شروع جنگ جهانی اول از آفریقا بازگشت. خدمت در جنگ جهانی اول. روفو دی کالابریا قبل از ورود ایتالیا به جنگ جهانی اول به خدمت سربازی بازگشت و در ۲۰ دسامبر ۱۹۱۴ به گردان هوانوردی (که بعدها به سپاه هوانوردی نظامی تبدیل شد) منصوب شد. پس از آموزش خلبانی، در ۲۸ سپتامبر ۱۹۱۵ به اسکادران ۴، یک واحد هماهنگی توپخانه که بعدا
ً به اسکادران ۴۴ تغییر نام داد، اعزام شد. در ۲۶ ژانویه ۱۹۱۶، او به اسکادران دوم (که بعداً به اسکادران ۴۲ تغییر نام داد) منتقل شد. او دو نشان برنز مدال شجاعت نظامی - در فوریه و آوریل ۱۹۱۶ - را در حالی که هنوز یک خلبان دو نفره با آنها بود، دریافت کرد. نشان شخصی او یک جمجمه سیاه و استخوان های ضربدری بود که روی بدنه هواپیمایش نقاشی شده بود، چه هواپیماهای اصلی نئوپورت ۱۱ او و چه هواپیماهای بعدی نئوپورت ۱۷ و اسپاد هفت. روفو دی کالابریا در ماه مه ۱۹۱۶ در نیوپورتس در کاسینا کوستا آموزش های بیشتری دید. در ۲۶ ژوئن، او به عنوان خلبان جنگنده به دسته ۱a اسکادریلییا منصوب شد. او اولین پیروزی خود را در آنجا به دست آورد، که در ۲۳ اوت ۱۹۱۶ با فرانچسکو باراکا به اشتراک گذاشته شد و دومین پیروزی او تأیید نشده بود. عملکرد او برای کسب مدال نقره شجاعت نظامی در ماه اوت خوب بود و به دنبال آن در سپتامبر ۱۹۱۶ مدال برنز را به دست آورد. تا ۱۶ سپتامبر، زمانی که او با باراکا و لوئیجی اولیواری به پیروزی مشترک رسید، برای واحد جدید خود، ۷۰a اسکادریلییا، امتیاز کسب می کرد. او تا ۲۸ فوریه ۱۹۱۷، امتیاز خود را با آنها به چهار امتیاز تأیید شده و چ
هار امتیاز تأیید نشده رساند. در مارس ۱۹۱۷، او از نیروی ذخیره منتقل شد و به دسته تننته ارتقا یافت. در ماه مه، او سپس به پرواز با هواپیمای نیوپورت برای اسکادران 91a تغییر شغل داد. در همان ماه، به او مدال نقره و برنز شجاعت نظامی اعطا شد. ارتقاء او به کاپیتانو در اوت ۱۹۱۷ انجام شد. در آن زمان، پیروزی های تأیید شده او در مجموع به ۱۳ رسید. او سال ۱۹۱۷ را با مجموع پیروزی هایش در ۱۶ به پایان رساند. رکوردهای روفو دی کالابریا برای سال ۱۹۱۸ ناقص است، اما چهار پیروزی دیگر را به او نسبت می دهند. در ۵ مه ۱۹۱۸، به او مدال نهایی شجاعت نظامی، جایزه طلا، اعطا شد. پس از مرگ باراکا در ۱۹ ژوئن ۱۹۱۸، فولکو فرماندهی «اسکادران آس ها» معروف را بر عهده گرفت. او در ۱۸ سپتامبر، پس از یک فروپاشی عصبی، فرماندهی اسکادران 91a اسکادران را به فروچیو رانزا واگذار کرد. پس از بهبودی، در ۲۳ اکتبر ۱۹۱۸ به او فرماندهی گروه دهم داده شد، اما در ۲۹ اکتبر ۱۹۱۸ در نزدیکی مارانو توسط آتش توپخانه سرنگون شد. در نهایت، او بیست هواپیمای دشمن را در ۵۳ نبرد سرنگون کرد که او را به پنجمین خلبان تک خال ایتالیایی با بیشترین امتیاز در جنگ جهانی اول تبدیل کرد. پس از
جنگ جهانی اول. در ۱ فوریه ۱۹۱۹، گزارش اطلاعات نظامی کمیسیون بونجووانی، تمام بیست پیروزی تأیید شده روفو دی کالابریا را تأیید کرد، اگرچه هنوز پنج پیروزی تأیید نشده را انکار می کرد. روفو دی کالابریا کمیسیون نظامی خود را حفظ کرد، اگرچه بدون هیچ سمتی. تا سال ۱۹۲۵، فعالیت اصلی او مدیریت املاک خانوادگی اش واقع در نزدیکی پالیانو بود. در سال ۱۹۳۴، او توسط پادشاه ویکتور امانوئل سوم به عنوان سناتور پادشاهی منصوب شد. او همچنین در ارتش ادامه داد و سرانجام در سال ۱۹۴۲ به رتبه تننته کلنللو رسید. روفو دی کالابریا تا سال ۱۹۴۴ در سنای ایتالیا خدمت کرد. به همین دلیل، در دوره بلافاصله پس از جنگ، روفو دی کالابریا برای تحریم علیه فاشیسم به دیوان عالی دادگستری ارجاع داده شد. با این حال، درخواست برکناری او توسط دادگاه رد شد، زیرا روفو بیزاری خود را از فاشیسم اعلام کرد. دو پسر او، فابریزیو و آگوستو، به عنوان پارتیزان خدمت کرده بودند و در زمان شکستن خط گوستاو توسط متفقین در مارکه درگیر بودند و پسرش آگوستو در حالی که در یک اقدام مشترک با متفقین در شب ۲/۳ نوامبر ۱۹۴۳ شرکت داشت، در دریا در نزدیکی پسکارا درگذشت. فولکو روفو دی کالابریا در
۲۳ اوت ۱۹۴۶ در رونچی دی آپوانیا، ایتالیا درگذشت. زندگی شخصی. در ۳۰ ژوئن ۱۹۱۹، روفی دی کالابریا در تورین با دونا لوئیزا آلبرتینا کریستینا جیووانا گزلی دی کونتی دی روسانا دی سن سباستیانو (۱۸۹۶–۱۹۸۹)، دختر آگوستو گزلی دی کونتی دی روسانا ای دی سن سباستیانو، و همسرش، ماریا سی. لوئیزا به عنوان یک بانوی منتظر ملکه النا ایتالیا خدمت کرد.
فهرست زیر شامل کومونه های آبروتسو در ایتالیا است. در سال ۲۰۲۵، در منطقهٔ آبروتسو ۳۰۵ کومونه وجود دارد:
ویلیام پکوری جیرالدی (; – ) یک نجیب زاده، ژنرال و سیاستمدار ایتالیایی بود که بیشتر به خاطر فرماندهی ارتش اول ایتالیا در طول جنگ جهانی اول شناخته می شود. ریشه ها. او که در سال ۱۸۵۶ در خانواده ای اشرافی و باستانی از اشراف فلورانسی به دنیا آمد، فرزند کنت فرانچسکو و اشراف زاده ای به نام ماریا جنتا بود و در سال ۱۸۷۹ عنوان کنت امپراتوری مقدس روم را به خود اختصاص داد. اوایل زندگی. او که در بورگو سن لورنزو، در آن زمان در دوک نشین بزرگ توسکانی متولد شد، پسر فرانچسکو پکوری جیرالدی، کنت امپراتوری و پاتریسین فلورانسی، عناوینی که بعداً به ارث برد، و همسرش ماریا جنتا بود. پدرش نقش فعالی در ریزورجیمنتو داشت، در نبرد کورتاتونه در سال ۱۸۴۸ جنگید و بعداً در سال ۱۸۶۱ اولین شهردار بورگو سن لورنزو از پادشاهی تازه تأسیس ایتالیا شد. گوگلیلمو بزرگ ترین فرزند از سه پسر و یک دختر بود: الساندرو، تنها کسی که فرزندان مرد به جا گذاشت، گالئاتزو، گیزلا و آلفردو. اگرچه او دو بار ازدواج کرد، اما بدون فرزند درگذشت و عناوین به وراث برادرش منتقل شد. حرفه نظامی. او در آکادمی نظامی ایتالیایی تورین تحصیل کرد و در سال ۱۸۷۷ به درجه ستوان دوم توپخانه
رسید و به هنگ یازدهم توپخانه منصوب شد. در سال ۱۸۷۹ به درجه ستوانی رسید و به هنگ دوم هنر منتقل شد و در آنجا به عنوان سرگرد آجودان خدمت کرد. در سال ۱۸۸۴ به درجه سروانی ارتقا یافت و به ستاد سپاه توپخانه منصوب شد. پس از پیوستن به ستاد کل در سال ۱۸۸۷، او به فرماندهی نیروهای آفریقایی اعزام شد[۳]. در اریتره، او در لشکرکشی شرق آفریقا (۱۸۸۶–۱۸۸۷) شرکت کرد و بعداً فرماندهی نیروهای اریتره را به دست گرفت. در اینجا (با لشکرکشی الساندرو آسیناری دی سان مارزانو) او فناوری های نوآورانه ای را که در پاریس آموخته بود (به عنوان مثال، بالن هایی که از آنها رصد اردوگاه انجام می شد، بالن های فوتوالکتریک برای دفاع شبانه، تلگراف های نوری و مسلسل های مونتینی کریستوف مجهز به ۳۱ لوله) به ارمغان آورد و آنها را با شرایط تطبیق داد و نیروها را به جلو هدایت کرد تا اینکه نیروهای دشمن را در میدان خود غافلگیر کردند[۳]. او در آوریل ۱۸۸۹ به خانه بازگشت و سپس در سال ۱۸۹۱ به درجه سرگردی ارتقا یافت. سپس به آلزاس-لورن و سالزبورگ اعزام شد و سپس در سال ۱۸۹۵ به ایتالیا بازگشت، جایی که در سال ۱۸۹۸ به سرهنگی ستاد کل رسید[۳]. در سال ۱۹۰۰، او به عنوان رئیس ست
اد سپاه هشتم ارتش منصوب شد. سپس او فرمانده نیروهای استعماری اریتره ایتالیا شد و همچنین برای چند ماه به عنوان نایب السلطنه غیرنظامی این مستعمره خدمت کرد. در سال ۱۹۰۷ با درجه سرلشکر به ایتالیا بازگشت و فرماندهی تیپ های «پیزا» و «کونئو» را بر عهده گرفت. در ۱۲ ژوئیه ۱۹۱۱ به درجه سپهبدی ارتقا یافت و فرمانده لشکر مسینا شد و در جنگ ایتالیا و ترکیه شرکت کرد و عملیات فتح واحه عین زاره را رهبری کرد. اشغال واحه، تسلط عثمانی بر شهر طرابلس را کاهش داد و به اشغال ایتالیا اجازه داد تا به تمام واحه های کمربند طرابلس گسترش یابد. در سال ۱۹۱۲، او در نیروی ذخیره قرار گرفت. در سال ۱۹۱۵ در طول جنگ جهانی اول، به لطف ژنرال لوئیجی کادورنا که احترام زیادی برای او قائل بود، به خدمت فراخوانده شد و فرماندهی لشکر ۲۷ (که شامل تیپ های بنونتو و کامپانیا بود) را بر عهده گرفت. پس از پیروزی در نبرد ایسونزو، به فرماندهی سپاه هفتم ارتش ارتقا یافت و پس از دریافت نشان افسر بزرگ نشان نظامی ساووی در ماه مه ۱۹۱۶، به فرماندهی ارتش اول منصوب شد که تا پایان درگیری در جبهه آلتیپیانی مستقر بود و با درجه سپهبدی فرماندهی ارتش را بر عهده داشت. در ۳ نوامبر ۱۹۱
۸، پکوری جیرالدی اولین فرماندار نظامی و غیرنظامی شهر ترنتو و چند روز بعد ترنتینو و آلتو آدیجه، که تا ۲۰ ژوئیه ۱۹۱۹ به اصطلاح «ونیز تریدنتینا» نامیده می شد، شد و جای خود را به لوئیجی کردارو داد. در ۱۹ مه ۱۹۱۹ به او نشان صلیب بزرگ شوالیه از نشان نظامی ساووی اعطا شد و در ماه نوامبر به عنوان ژنرال ارتش، بالاترین رتبه در سلسله مراتب نظامی ایتالیا، منصوب شد. خدمت مستعمراتی. در فوریه ۱۸۸۷ به ستاد کل ارتش منتقل شد و به سپاه ویژه آفریقایی ژنرال الساندرو آسیناری دی سان مارزانو در اریتره منصوب شد. در دسامبر ۱۸۹۱ به درجه سرگرد پیاده نظام ارتقا یافت و به ستاد کل منتقل شد. در سال ۱۸۹۵ به آفریقا بازگشت و به عنوان افسر ستاد در جنگ اول ایتالیا و اتیوپی خدمت کرد. در طول اقامتش در مستعمره اریتره، دو بار به درجه سرهنگ پیاده نظام ارتقا یافت. در سال ۱۹۰۰ او به عنوان رئیس ستاد سپاه هفتم ارتش منصوب شد و سه سال بعد دوباره به عنوان فرمانده سپاه سلطنتی نیروهای استعماری به آفریقا اعزام شد. با ارتقاء به درجه سرلشکری، از سال ۱۹۰۷ فرماندهی تیپ های پیاده نظام «پیزا» و «کونئو» را بر عهده داشت. در آستانه جنگ لیبی، او به درجه سپهبدی ارتقا یافت
و فرماندهی لشکر اول نظامی در مسینا را بر عهده گرفت. جنگ ایتالیا و ترکیه. پس از آغاز جنگ ایتالیا و ترکیه، پادشاهی ایتالیا یک سپاه ارتش، متشکل از ۳۴۰۰۰ نفر را به فرماندهی ژنرال کارلو کانوا، به لیبی اعزام کرد. خود این سپاه از دو لشکر تشکیل شده بود: پکوری گیرالدی به عنوان فرمانده یکی از آنها منصوب شد. در طول نبردهای طرابلس، او ستون سمت راست را در حمله موفقیت آمیز ایتالیا به عین زاره رهبری کرد و در دسامبر ۱۹۱۱، فرماندهی دفاع از واحه فتح شده را بر عهده گرفت. او به اشتباه از اسارت گروهی از رهبران محلی طرفدار ایتالیایی ها در پست نزدیک بیر توبراز مطلع شد و به سرهنگ گوستاو فارا دستور حمله داد. ستون ایتالیایی توسط ترک ها و نیروهای محلی به دام افتاد. اگرچه او سعی کرد فارا را به خاطر این شکست سرزنش کند، اما توسط یک کمیسیون نظامی مورد بازجویی قرار گرفت و در نهایت از فرماندهی برکنار شد. او در پایان جنگ بازنشسته شد - یا همان طور که شایعات می گفتند، مجبور به بازنشستگی شد. اگرچه بعداً از همه اتهامات تبرئه شد، اما فقط در فهرست افسران ذخیره قرار گرفت. جنگ جهانی اول. در بهار ۱۹۱۵، هنگامی که ایتالیا علیه اتریش-مجارستان اعلام جنگ
کرد، او برای انجام وظیفه فراخوانده شد و ابتدا فرماندهی یک لشکر و سپس فرماندهی سپاه هفتم ارتش را در رودخانه ایسونزو سفلی بر عهده گرفت. در ۸ مه ۱۹۱۶، او فرماندهی ارتش اول ایتالیا را برای متوقف کردن حمله اتریش-مجارستان به ترنتینو بر عهده گرفت. در ۳ نوامبر ۱۹۱۸، در پی نبرد ویتوریو ونتو، او به ترنتو لشکرکشی کرد و شهر را اشغال کرد. او تا دسامبر ۱۹۱۹ فرماندار نظامی و غیرنظامی ترنتینو-آلتو آدیجه باقی ماند. سناتور و مارشال ایتالیا. در سال ۱۹۱۹، او به عنوان سناتور پادشاهی منصوب شد. در سال ۱۹۲۳، او به عنوان معاون رئیس شورای ارتش انتخاب شد. در ۱۷ ژوئن ۱۹۲۶، موسولینی او را به عنوان مارشال ایتالیا منصوب کرد. در سال ۱۹۲۶، او به فرماندهی ترنتینو بازگشت و سپس در سال ۱۹۳۲، دو بار از او خواسته شد تا به حزب ملی فاشیست بپیوندد، پیشنهادی که او هر دو بار آن را رد کرد. تیتو چینی، نقاشی های دیواری در کلیسای کوچک پاسوبیو استودری که گولیلمو پکوری گیرالدی را به تصویر می کشد. او رئیس هیئت مدیره کاسا دی ریسپارمیو دی فلورانس بود. او در سال ۱۹۴۱ در فلورانس درگذشت. او در سال ۱۹۵۳ به درخواست خود، در کنار سربازانش که در نبردهای خونین جنگ جهانی
اول جان باختند، در استودری پاسوبیو به خاک سپرده شد. زندگی بعدی. در اواخر سال ۱۹۱۹، او توسط پادشاه ویکتور امانوئل سوم به عنوان سناتور منصوب شد. در سال ۱۹۲۶، رژیم فاشیستی او را به مقام مارشال ایتالیا و در سال ۱۹۲۹ به مقام سناتور مادام العمر ارتقا داد. او در سال ۱۹۴۱، در فلورانس، بر اثر ذات الریه درگذشت. میراث. خیابان لونگارنو پکوری گیرالدی در فلورانس به نام او نامگذاری شد.
سوزان عِز «سوزان» فَطایِر (۱ ژانویهٔ ۱۹۶۵) مترجم، دانشگاهی و فعال فلسطینی-ایتالیایی است. اوایل زندگی و تحصیلات. فطایر در نابلس، کرانهٔ باختری، از پدر فلسطینی و مادری ایتالیایی اهل آبروتزو که در برزیل با هم آشنا شده بودند، به دنیا آمد.سوزان در شهر زادگاهش بزرگ شد. در سال ۱۹۸۴، به ناپل، ایتالیا، نقل مکان کردو در رشتهٔ اقتصاد و بازرگانی از دانشگاه فدریکو دوم ناپل فارغ التحصیل شد. سپس خود را وقف کارهای آرشیوی برای مستندسازی تاریخی کرد. حرفه و فعالیت های کنشگری. فطایر در زمینه های گوناگونی فعالیت کرده است، از جمله به عنوان میانجی فرهنگی و سخنران دربارهٔ درگیری اسرائیل و فلسطین، و در این راستا بر تجربهٔ شخصی خود از نقض حقوق بشر علیه فلسطینیان به دست اسرائیل تمرکز داشته استو دربارهٔ جنگ غزه نیز سخنرانی کرده است. به عنوان عضوی از مستقر در ناپل، فطایر در سفر رسمی یاسر عرفات، رئیس تشکیلات خودگردان فلسطین، به رم در ژوئن ۱۹۹۸ نقش میانجی داشت.در سال ۲۰۰۲، او عضوی از اولین هیئت شهرداری ناپل در سفر به نابلس بود؛ سفری که پایه گذار رابطهٔ خواهرخواندگی میان این دو شهر در سال بعد شد. او از سال ۲۰۱۳ به عنوان همکار متخصص زبان عرب
ی در دانشگاه ناپل «لورینتاله»و از سال ۲۰۰۸ در دانشگاه ماچراتا مشغول به کار بوده است. فطایر همچنین مدتی کوتاه در دانشگاه های فلورانسو ونیز نیز فعالیت کرده است. فطایر همچنین در طرح ها و ابتکارات اجتماعی و بشردوستانه فعال است. از جمله فعالیت های او می توان به همکاری با گروه زنان در سیاه پوشی و نیز مشارکت در پروژه ای برای درمان کودکان فلسطینی و عراقی مبتلا به بیماری های قلبی اشاره کرد که با همکاری مقامات منطقه ای کامپانیا، انجمن امداد پزشکی فلسطین و صلیب سرخ هماهنگ شد. به پاس تلاش هایش، او در سال ۲۰۰۳ از سوی شهرداری ناپل جایزهٔ «زنی برای صلح» و در سال ۲۰۰۵ از سوی منطقهٔ کامپانیا جایزهٔ «کامپانیا برای صلح و حقوق بشر» را دریافت کرد. در ژوئن ۲۰۲۴، فطایر یکی از نامزدهای ائتلاف سبزها و چپ ها در انتخابات پارلمان اروپا از حوزهٔ جنوب ایتالیا بود.او در نهایت با کسب ۲۳٬۵۳۲ رأی در فهرست خود رتبهٔ سوم را به دست آورد.نامزدی او با انتقادهایی از سوی مخالفان، به ویژه برادران ایتالیا، روبه رو شد؛ این انتقادها عمدتاً به دلیل اظهارنظرهای صریح او دربارهٔ سوءاستفاده های نیروهای دفاعی اسرائیل و همچنین به خاطر مقایسه صهیونیست ها با ناز
ی ها بود.
بنیاد جورجیو چینی (ایتالیایی: Fondazione Giorgio Cini) یا به اختصار بنیاد چینی، یک بنیاد فرهنگی است که توسط ویتوریو چینی، صنعتگر و سیاستمدار، در 20 آوریل 1951 به یاد جورجو چینی، پسرش که در اوت 1949 در یک سانحه هوایی در نزدیکی کن جان باخت، تأسیس شد. تاریخچه. این بنیاد در صومعه سابق سن جورجیو در جزیره سن جورجیو ماجوره، ونیز واقع شده است. ویتوریو چینی رابطه طولانی با حزب فاشیست ایتالیا داشت و در سال ۱۹۲۶ به آن پیوست و در طول دهه های حکومت بنیتو موسولینی، مناصب تأثیرگذاری را در دولت و صنعت اشغال کرده بود. در اوایل سال ۱۹۴۳، او به وزارت ارتباطات منصوب شد، اما خیلی زود استعفا داد و علناً وضعیت وخیم اوضاع ملی را به باد انتقاد گرفت. او به توطئه علیه موسولینی پیوست، و با اشغال شمال ایتالیا توسط نازی ها، توسط اس اس دستگیر و به اردوگاه کار اجباری داخائو فرستاده شد. پسرش جورجو که به بیمارستان منتقل شده بود، توانست او را با رشوه دادن به مقامات با الماس و جواهرات، او را آزاد کند. جورجو همچنین با موفقیت علیه محرومیت قانونی چینی بزرگ از فعالیت های سیاسی لابی کرد و استدلال کرد که جدایی نهایی او از موسولینی، سال ها همکاری طولا
نی او را کاهش داده است. هدف بنیاد و مجموعه ها. بخشی از هدف اصلی بنیاد، بازسازی صومعه ای بود که توسط ناپلئون تخریب شده و بعدها توسط ارتش اتریش و سپس ارتش ایتالیا مورد استفاده قرار گرفته بود، و همچنین احیای جزیره در چارچوب تاریخ فرهنگی ونیز. اکنون این مکان دارای یک کتابخانه تاریخی با حدود ۱۵ هزار جلد کتاب، بایگانی نسخه های خطی و مجموعه ای از اسناد مربوط به تاریخ، موسیقی، تئاتر و هنر است. همچنین مکانی برای نمایشگاه ها، کنسرت ها و جلسات است. به همین ترتیب، این مکان محل برگزاری جلسات گروه هفت در سال های 1980 و 1987 بود. این بنیاد دارای نسخه های خطی و نامه هایی از افراد مشهور تئاتر و ادبیات ایتالیا در آغاز قرن نوزدهم و بیستم، از جمله آریگو بویتو، الئونورا دوزه، گابریل دانونزیو، جووانی پاسکولی، جان فرانچسکو مالیپیرو و دیه گو والری (شاعر) است. مجموعه مالیپیرو شامل کتابخانه آهنگساز و همچنین نت ها، مکاتبات و بسیاری از دست نوشته های موسیقی است. این بنیاد همچنین بیشتر آثار موسیقی نینو روتا، از جمله مجموعه ای از طرح ها را نگهداری می کند. این بنیاد همچنین محل مدرسه سن جورجیو برای مطالعه تمدن ونیزی است، یک مرکز دانشگاهی برا
ی بررسی سهم جمهوری ونیز در تمدن. مهمانخانه. فورستریا اقامتگاه اختصاصی مهمانان است که برای دوستان چینی ساخته شده و برای مهمانان مهمی که در جلسات بنیاد چینی شرکت می کنند، رزرو شده است. این مکان که مملو از آثار هنری ارزشمند است و از آن سوی آب، منظره ای از میدان سنت مارک و کاخ دوک را به نمایش می گذارد، مورد بازدید سران کشورها از جمله جیمی کارتر، مارگارت تاچر، رونالد ریگان، فرانسوا میتران، رومانو پرودی، کارلو آزلیو چامپی و خوان کارلوس اول، پادشاه اسپانیا، قرار گرفته است.
انریکو کاویلیا (; – ) فیلد مارشال ارتش سلطنتی ایتالیا بود. او افسر برجسته ای در ارتش ایتالیا بود. او که در میدان های نبرد خونین جنگ جهانی اول، به ویژه نبرد ویتوریو ونتو، پیروز شده بود، به مرور زمان به بالاترین رتبه در کشورش، مارشال ایتالیا، ارتقا یافت. او همچنین سناتور پادشاهی بود. سال های اولیه. کاویلیا در فینالمارینا (بخش دریایی فینال لیگوره)، ششمین پسر پیترو کاویلیا و آنتونیتا ساکونه، متولد شد. پس از تحصیلات اولیه در زادگاهش، در سال ۱۸۷۷ در کالج نظامی «تئولیه» در میلان پذیرفته شد. در سال ۱۸۸۰ او به عنوان دانشجوی دانشکده افسری در آکادمی نظامی تورین مشغول به کار شد. سه سال بعد، اولین ارتقاء خود را به ستوان دومی در سپاه توپخانه دریافت کرد. کاویلیا در لشکرکشی آفریقایی ۱۸۸۸/۸۹ در اریتره به عنوان ستوان اول در هنگ دوم توپخانه شرکت کرد. در سال ۱۸۹۱ در مدرسه جنگ پذیرفته شد. در سال ۱۸۹۳ به درجه سروانی ارتقا یافت. در سال های ۱۸۹۶ و ۱۸۹۷، او دوباره در لشکرکشی آفریقا شرکت کرد و زمانی که ارتش ایتالیا در نبرد آدووا در اتیوپی شکست وحشتناکی متحمل شد، حضور داشت. در این زمان، او به ویژه به خاطر کیفیت کارش در جغرافیا شناخته ش