Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
به اجرای طرح های بازسازی ذخایر ماهی خال مخالی، خرچنگ برفی، ماهی شنی بادبانی، ماهی کولی ژاپنی، ماهی پافر ببری و چندین گونه دیگر کرده اند، زیرا ذخایر آنها به دلیل اقدامات تخریبی کاهش یافته است. این برنامه های بازسازی ذخایر ضروری بودند، زیرا داده های نشان داده شده توسط وزارت کشاورزی، جنگلداری و شیلات ژاپن نشان می دهد که ذخایر ماهی خال مخالی در دریای شمالی ژاپن حدود ۸۵۰۰۰ تن در مقایسه با ۸۰۰۰۰۰ تن یا بیشتر در دهه ۱۹۹۰ بوده است. با این حال، به دلیل کاهش ذخایر اقیانوسی در اواخر قرن بیستم و مداخله دولت، کل صید سالانه ماهی ژاپن به سرعت در حال کاهش بوده است. سیاست های دولتی که اجرا شده اند شامل سیستم کل صید مجاز (TACs) می شود. این قانون توسط دولت ژاپن تصویب شد و قانونی که به سادگی با نام قانون TAC شناخته می شود، در ۱۴ ژوئن ۱۹۹۶ به اجرا درآمد که اساساً سهمیه هایی را برای میزان صید مجاز به شیلات تعیین می کند. این قانون همراه با برنامه های بازسازی ذخایر، به آرامی سال ها صید بی رویه را که در آب های ژاپن اتفاق افتاده بود، معکوس می کند. شکار نهنگ برای اهداف تحقیقاتی حتی پس از توقف شکار تجاری نهنگ در سال ۱۹۸۶ ادامه یافت. ای
ن برنامه شکار نهنگ توسط گروه های حفاظت از محیط زیست و کشورهای مخالف شکار نهنگ مورد انتقاد قرار گرفته است، که می گویند این برنامه برای تحقیقات علمی نیست. برنامه ریزی شهری. تلاش های گسترده برای بازسازی سراسری پس از جنگ جهانی دوم و توسعه دهه های بعدی، منجر به شهرنشینی و ساخت و ساز بیشتر شد. صنعت ساخت و ساز در ژاپن یکی از بزرگ ترین صنایع آن است و اگرچه ژاپن پارک ها و فضاهای طبیعی بسیار زیادی را حتی در قلب شهرهای خود حفظ کرده است، اما محدودیت های عمده ای در مورد مکان و نحوه انجام ساخت و ساز وجود ندارد. الکس کر، در کتاب هایش «ژاپن گمشده» و «سگ ها و شیاطین»، یکی از نویسندگانی است که به شدت بر مشکلات زیست محیطی مربوط به صنعت ساخت وساز ژاپن و قدرت لابی گری این صنعت که مانع از وضع قوانین سختگیرانه تر منطقه بندی و سایر مسائل زیست محیطی می شود، تمرکز دارد. جنگل ها. ژاپن در سال ۲۰۱۸ میانگین امتیاز شاخص یکپارچگی منظر جنگلی ۵٫۸ از ۱۰ را داشت که آن را در رتبه ۹۵ جهان از بین ۱۷۲ کشور قرار می دهد. منابع. "این مقاله شامل متنی از «مطالعات کشوری» کتابخانه کنگره با مالکیت عمومی در آدرس http://lcweb2.loc.gov/frd/cs/ است."
خانه شکارچی یک نقاشی رنگ روغن اثر هنرمند بلژیکی هنری ووردکر است که در سال ۱۸۲۶ کشیده شده است. این نقاشی یک شکارچی را در خانه اش نشان می دهد که توسط حیوانات و اعضای خانواده اش احاطه شده است؛ این اثر از نقاشی صحنه های خودمانی محسوب می شود. این نقاشی در مجموعه موزه ملی آمستردام نگهداری می شود.
فوتوراما یک وسیلهٔ نمایشی و تفریحی در نمایشگاه جهانی نیویورک در سال ۱۹۳۹ بود که توسط نورمن بل گدس طراحی شده بود و مدلی احتمالی از جهان را در ۲۰ سال آینده (۱۹۵۹–۱۹۶۰) ارائه می داد. این نصب توسط شرکت جنرال موتورز حمایت مالی شد و با بزرگراه های خودکار و حومه های وسیع مشخص می شد. پیشینه. گدس در سال ۱۹۳۷ یک شهر نمونه برای کمپین تبلیغاتی شرکت نفتی شل ساخته بود که به عنوان «شهر نفتی شل فردا» توصیف می شد و در واقع نمونه اولیه ای برای پروژه بسیار بزرگتر و جاه طلبانه تر فوتوراما بود. نمای کلی. «چشم انداز آینده» گدس نسبتاً قابل دستیابی بود؛ پیشرفته ترین فناوری مطرح شده، سیستم بزرگراه خودکار بود که جنرال موتورز تا سال ۱۹۶۰ یک نمونه اولیه کاربردی از آن ساخت به طور گسترده اعتقاد بر این است که فوتوراما برای اولین بار مفهوم شبکه ای از بزرگراه ها را که کشور را به هم متصل می کند، به عموم مردم آمریکا معرفی کرد. این امر ارتباط مستقیمی بین سبک ساده سازی شده که در آن زمان در آمریکا محبوب بود و مفهوم جریان پایدار که در طراحی خیابان ها و بزرگراه ها در همان دوره ظاهر شد، برقرار کرد. گدس در کتاب خود "با عنوان «بزرگراه های جادویی»" طرح
خود را اینگونه شرح می دهد: مدل سازی ساخت بزرگراه، به عنوان یک راه حل پیشنهادی برای راه بندان آن زمان، بر امید به آینده تأکید می کرد و توسعه احتمالی ترافیک را متناسب با رشد خودرو در ۲۰ سال آینده نشان می داد. بل گدس فرض کرد که خودرو همان نوع وسیله نقلیه خواهد بود و هنوز هم رایج ترین وسیله حمل و نقل در سال ۱۹۶۰ است، البته با افزایش استفاده از وسایل نقلیه و خطوط ترافیکی که قادر به سرعت های بسیار بالاتری نیز هستند. چهار ایده کلی برای بهبود، در ویترین نمایشگاه گنجانده شد تا این فرضیات را برآورده کند. اول، هر بخش از جاده طوری طراحی شده بود که ظرفیت ترافیک بیشتری را پذیرا باشد. دوم، ترافیکی که در یک جهت حرکت می کند می تواند از ترافیکی که در جهت دیگر حرکت می کند، جدا شود. سوم، جداسازی ترافیک با تقسیم شهرها و شهرستان ها به واحدهای خاص، ترافیک را محدود کرد و به عابران پیاده اجازه داد تا غالب شوند. و چهارم، کنترل ترافیک شامل حداکثر و حداقل سرعت می شد. از این طریق، این نمایشگاه به گونه ای طراحی شد که شور و شوق عمومی و حمایت بیشتری را برای کارهای سازنده و برنامه ریزی خیابان ها و بزرگراه ها برانگیزد. محبوبیت نمایشگاه فوتور
اما با موضوع کلی نمایشگاه یعنی «جهان فردا» در تأکیدش بر آینده و بازطراحی چشم انداز آمریکا، همخوانی نزدیکی داشت. سیستم بزرگراه در زمینی به پشتیبانی می شد. مدل متحرکی از آمریکای پیش بینی شده شامل بیش از ۵۰۰۰۰۰ ساختمان با طراحی منحصربه فرد، یک میلیون درخت از ۱۳ گونه مختلف و تقریباً ۵۰۰۰۰ خودرو که ۱۰۰۰۰ دستگاه از آنها در امتداد یک بزرگراه بین ایالتی ۱۴ بانده چندسرعته در حرکت بودند. این طرح، آرمان شهری آمریکایی را پیش بینی می کرد که توسط مجموعه ای از فناوری های پیشرفته تنظیم می شود: بزرگراه های چند بانده با وسایل نقلیه نیمه خودکار کنترل از راه دور (طبق کتاب «"جادوگر بزرگراه ها"» اثر گدس، قرار است این وسایل نقلیه به سیستم های کنترل خط و تغییر خط/کمک به نقاط کور مجهز باشند)، نیروگاه ها، مزارع برای محصولات کشاورزی مصنوعی، سکوهای پشت بام برای ماشین های پرنده شخصی و ابزارهای مختلف، که همگی برای ایجاد یک محیط ساخته شده ایده آل و در نهایت اصلاح جامعه در نظر گرفته شده اند. «آینده» گدس مترادف با پیشرفت تکنولوژی در سفر شبیه سازی شده هواپیمای کم پرواز در نمایشگاه بود. این سفر هوایی با یک سفر ۱۸ دقیقه ای بر روی یک سیستم نقاله
که ۵۵۲ تماشاگر نشسته را همزمان حمل می کرد، شبیه سازی شد و یک مسیر پر پیچ و خم ⅓ مایلی را از میان ماکت، همراه با جلوه های نور، صدا و رنگ، طی کرد. این وسیله نقلیه با سرعت تقریبی حرکت کرد. در دقیقه یا ، به تماشاگران اجازه می دهد تا از طریق یک صفحه شیشه ای منحنی پیوسته به سمت مدل نگاه کنند. مزیت این موقعیت مرتفع به تماشاگران این امکان را می داد که همزمان چندین مقیاس را ببینند، بلوک های شهری را در تناسب با یک سیستم بزرگراهی و همچنین درختان کنترل شده مصنوعی در گنبدهای شیشه ای مشاهده کنند. این مقیاس بر اساس عکس های هوایی مناطق مختلف ایالات متحده که توسط شرکت شرکت هواپیمایی فیرچایلد لیمیتد تهیه شده بود، از روی ۴۰۸ مقطع توپوگرافی مدل سازی شد. پذیرش. پیش از آنکه جنرال موتورز از بل گدس دعوت کند تا پیشنهادی برای این نمایشگاه ارائه دهد، آنها قصد داشتند خط تولید دیگری را همان طور که در نمایشگاه قرن پیشرفت در سال ۱۹۳۳ در شیکاگو به نمایش گذاشته شده بود، راه اندازی کنند. با این حال، پس از اینکه طرح بل گدس را شنیدند، تمام برنامه های دیگر کنار گذاشته شدند، زیرا طرح او را به دلیل جذابیتش برای مخاطبان گسترده تر ترجیح دادند. نمای
شگاه فوتوراما متعاقباً به عنوان یکی از جاذبه های اصلی نمایشگاه جهانی نیویورک در سال ۱۹۳۹ ارائه شد، زیرا «نمایشگاه شماره یک» بود. این اثر از نظر عموم و منتقدان بسیار جالب توجه بود، و روزنامه نگاران برای یافتن کلمات مناسب برای بیان «نبوغ»، «جسارت»، «هنر نمایش» و «نبوغ» بل گدس با هم رقابت می کردند. یک نظرسنجی خنثی از ۱۰۰۰ بازدیدکننده در حال خروج از نمایشگاه، به نمایشگاه جنرال موتورز ۳۹٫۴ امتیاز داد و تنها ۸٫۵ امتیاز به فورد داد که در جایگاه دوم قرار گرفت و جالب ترین نمایشگاه بود. "بیزینس ویک" صحنه را اینگونه توصیف کرد: ایده های او دربارهٔ آینده، به ویژه برای مخاطبان آمریکایی که به آرامی از رکود بزرگ بهبود می یافتند و مشتاق رفاه بودند، از درجه قابل توجهی از واقع گرایی و بی واسطگی برخوردار بودند. چشم انداز خیالی فوتوراما در سال ۱۹۶۰، در آن زمان، نه تنها به عنوان یک فضای فیزیکی بدیع، بلکه به عنوان نگاهی اجمالی به آینده دیده می شد. میراث. لوایح متعدد قانون بزرگراه فدرال-اید، که منجر به سامانه بزرگراه های میان ایالتی شد، تحت تأثیر حضور گسترده در فوتوراما قرار گرفت که به محبوبیت مفهوم بزرگراه های بین ایالتی مدرن کمک ک
رد. غرفه جنرال موتورز در نمایشگاه جهانی نیویورک در سال ۱۹۶۴ شامل یک دستگاه بازی به نام فوتوراما ۲ بود که با نام «فوتورامای جدید» نیز شناخته می شد. نسخه ۱۹۶۴ دارای نمای جلویی به ارتفاع ۱۱۰ فوت بود که با نزدیک شدن بیننده به جلوی ساختمان، به سمت او کج می شد. در داخل، صندلی های متحرک سینما، بازدیدکنندگان را در یک سفر چندرسانه ای به آینده در سراسر جهان می بردند که با شرح تمام سناریوهای آینده روایت می شد. پس از ۱۵ دقیقه سواری، بازدیدکنندگان وارد نمایشگاهی از مدل های آینده نگرانه و محصولات فعلی جنرال موتورز شدند. آمار حضور بازدیدکنندگان در اکتبر ۱۹۶۵، رکورد قدیمی مربوط به سال ۱۹۳۹ را برای دوره دو ساله، حدود پنج میلیون بازدیدکننده شکست، که بزرگ ترین تعداد بازدیدکننده در هر نمایشگاهی در جهان است. این نام همنام سریال تلویزیونی "فوتوراما" است.
نیروی دریایی آب های سبز () گونه ای نیروی دریایی است که قادر به عملیات در مناطق ساحلی خود است و صلاحیت محدودی برای عملیات در دریاهای حاشیه ای اطراف دارد. این اصطلاح جدیدی است و برای تمایز بهتر و افزودن ظرافت بین دو توصیف قدیمی شامل؛ نیروی دریایی آب های آبی (آب های عمیق اقیانوس های آزاد) و نیروی دریایی آب های قهوه ای (آب های داخلی، پهنه ساحلی و دریاهای کم عمق) ایجاد شده است. نیروی دریایی آب های سبز یک اصطلاح خارج از دکترین نظامی است، که بدون تعریف مشخص قانونی یا سیاسی، می توان از آن به روش های مختلفی استفاده کرد. این اصطلاح از نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا سرچشمه گرفته است که از آن برای اشاره به بخشی از ناوگان خود که در عملیات تهاجمی در آب های ساحلی تخصص دارد، استفاده می کنند. امروزه چنین کشتی هایی برای جلوگیری از نابودی توسط قایق های تندرو ساحلی یا هواپیماهای زمینی به پنهان کاری یا سرعت متکی هستند. نیروی دریایی ایالات متحده همچنین از این اصطلاح برای اشاره به مرحله اول گسترش نیروی دریایی چین به یک نیروی دریایی کامل آب های آبی استفاده کرده است. متعاقباً، نویسندگان دیگر آن را برای سایر نیروهای دریایی ملی که می
توانند قدرت را به صورت محلی اعمال کنند اما نمی توانند بدون کمک سایر کشورها عملیات را در برده ای مختلف حفظ کنند، به کار برده اند. چنین نیروی دریایی معمولاً دارای کشتی های آبی-خاکی و گاهی اوقات ناوهای هواپیمابر کوچک است که می توانند توسط ناوشکن ها و ناوچه ها با پشتیبانی لجستیکی از تانکرها و سایر نیروهای کمکی اسکورت شوند.
عملیات تاننبام ("«درخت کاج»")، که پیش تر با عنوان عملیات گرون ("«سبز»") شناخته می شد، یک تهاجم وسیع برنامه ریزی شده به سوئیس و لیختن اشتاین توسط قدرت های محور در جریان جنگ جهانی دوم بود. رهبران سیاسی و نظامی سوئیس که شانسی در قبال پیروزی مقابل ماشین جنگی آلمان نازی و ایتالیا نمی دیدند در تدارک نابودسازی کلیه زیرساخت های خود در صورت حمله نیروهای محور بودند. اما تاننبام هیچ گاه عملیاتی نشد و سوئیس در جریان جنگ جهانی دوم دست نخورده باقی ماند. دلایل لغو عملیات تاننبام چند وجهی بود و به عوامل نظامی، سیاسی، اقتصادی و استراتژیک بازمی گشت. ساختار نظامی سوئیس. تاریخ سوئیس در به کارگیری نیروهای شبه نظامی (میلیشیا) بسیار کهن، ساختارمند و متفاوت از بیشتر کشورهای اروپایی است. این کشور با پیروی از سیستم میلیشیایی، یکی از معدود کشورهای دنیاست که دفاع ملی اش عمدتاً بر پایه مردم مسلح آموزش دیده است، نه ارتش حرفه ای تمام وقت. هستهٔ ارتش سوئیس در قرون وسطی، دهقانان مسلح و کشاورزان ایالتی بودند که در قالب اتحادیه های کانتون ها برای دفاع از خود در برابر امپراتوری روم مقدس، بورگوندی ها و هاپسبورگ های اتریش جنگیدند. سوئیس در جنگ جه
انی دوم. سوئیس دو روز پیش از تهاجم آلمان به لهستان اعلام بسیج عمومی کرد و تدارک گسترده ای برای محافظت از مرزهای خود در قبال تهاجم خارجی ترتیب داد. سوئیس اگرچه اعلام بی طرفی کرده بود اما با ساخت هزاران سنگر در دل کوه ها و آموزش های نظامی به کلیه شهروندان، آمادگی سطح بالایی در مقابل تهاجم خارجی ترتیب دید. بعضی سنگرها (بانکرها) تا ده ها متر در دل کوه ساخته شدند و می توانستند برای هفته ها مقاومت کنند. نیروهای محور که با جغرافیای سخت سوئیس و ساختار نظامی گری آن آشنا بودند رغبتی به اجرای این عملیات نشان ندادند. هیتلر ترجیح داد از همکاری منفعت طلبانهٔ سوئیس در اقتصاد جنگی نازی ها بهره ببرد تا اینکه با اشغال آن، منابع و انرژی نظامی خود را هدر دهد.
در قوانین دریانوردی، شناورهای شناور "،" جتسام "،" لاگان "و" متروکه اصطلاحاتی برای انواع مختلف اموال گمشده یا رها شده در دریا هستند. این کلمات معانی دریایی خاصی دارند و پیامدهای حقوقی آنها در حقوق دریانوردی و نجات (دریانوردی) مشهود است. کشتی غرق شده به بقایای یک کشتی که غرق شده است، چه غرق شده باشد و چه روی سطح آب شناور باشد، گفته می شود. نمای کلی. لاشه کشتی به عنوان اموالی متعلق به هیچ مالک مشخصی طبقه بندی می شود که یا در بستر دریا فرومی رود یا روی سطح آب شناور است، چه عمداً به دریا انداخته شده باشد و چه در نتیجه یک حادثه. این اصطلاح شامل بدنه کشتی و متعلقات آن و همچنین هر نوع شیء دیگری در کشتی، مانند بار و خواربار، و وسایل شخصی خدمه و مسافران می شود. این همچنین شامل تعریف محدودتر نجات، یعنی اموالی که از لاشه کشتی بازیابی شده اند یا بازیابی خود کشتی، می شود. عوامل متعددی در شکل گیری یک کشتی غرق شده نقش دارند که می توان آنها را به فرآیندهای فیزیکی و فرهنگی تقسیم کرد. یک مکان می تواند تحت تأثیر فرآیندهای فیزیکی، یعنی فرآیندهای طبیعی، مانند خوردگی ناشی از شوری و جریان های اقیانوسی یا رشد موجودات دریایی بومی و خا
رجی قرار گیرد. همچنین می تواند تحت تأثیر فرآیندهای فرهنگی، یعنی تعاملات انسانی، مانند اضافه کردن یا حذف مواد از محل لاشه کشتی، قرار گیرد. هرگونه فعالیت باستان شناسی، مانند حفاری، نیز می تواند تهاجمی و دستکاری تلقی شود. در حقوق دریایی، معانی مختلفی به این اصطلاحات نسبت داده می شود که بستگی به صلاحیت قضایی و همچنین زمینه دارد. برای مثال، بین کالاهایی که به ساحل می رسند و کالاهایی که به دلایلی قابل نجات نیستند و/یا در دریا گم می شوند، تمایز قائل می شوند. قانون نجات. مالکیت لاشه کشتی موضوعی بسیار بحث برانگیز است، زیرا هیچ مرز مشخصی برای تعریف آن وجود ندارد. ممکن است از طرق مختلفی از ارث تا مصادره به دست آید. همچنین باید بین مالکیت خود بدنه و محمولهٔ آن تمایز قائل شد، زیرا ممکن است بدنه عمداً رها شود، در حالی که محموله ممکن است از روی ضرورت (در موارد اضطراری یا نیاز به کاهش وزن کشتی) رها شود. در این پارامترها، ترک کشتی توسط مسافران آن به منزله از دست دادن مالکیت است، اما برای انصراف از ادعای مالکیت، قصد ترک آن لازم است. این امر با محدود کردن آنچه که «متروکه» تلقی می شود، بر لاشه کشتی ها تأثیر می گذارد. به طور کلی،
یک کشتی در صورتی «رها شده» تعریف می شود که هیچ امیدی به بازیابی آن وجود نداشته باشد، که از نظر قانونی به عنوان (که عبارت لاتین به معنای «بدون امید به بازیابی» است) شناخته می شود، و این واقعیت باید به وضوح توسط طرف نجات دهنده اثبات شود. همچنین باید در آب های قابل کشتیرانی رخ دهد. اصطلاح «نجات» برای اشاره به عملیات نجات و همچنین غرامت اعطا شده پس از آن به کار می رود. این یک خدمت داوطلبانه محسوب می شود که در مواردی مانند خطر برای لاشه کشتی یا آب های قابل کشتیرانی اطراف آن ارائه می شود. از نظر غرامت، به هر کسی که داوطلبانه در بازیابی لاشه کشتی کمک کرده باشد، چه از خطر قریب الوقوع نجات یافته باشد و چه از خسارت، غرامت تعلق می گیرد. قانون نجات، ریشه در رسم رومیِ دارد که مقرر می داشت کسی که از مال دیگری نگهداری یا آن را بهبود بخشد، از مالک غرامت دریافت می کند، حتی اگر این خدمت توسط مالک درخواست نشده باشد. این قانون در مورد مقررات دریایی اعمال نمی شد، اما مبنایی برای پیروی از احکام بود، مانند حکم دریایی ترانی که بیان می کرد به «یابنده» پاداش داده می شود، چه مالک کالا را مطالبه کند و چه نکند. این قوانین از زمان "قانون
«مذاکره»" تکامل یافته اند و امروزه در ایالات متحده، نجات دهنده ای که داوطلبانه کالاها را به بندر بازگرداند، می تواند از نظر قانونی ادعای مالکیت آنها را داشته باشد یا در ازای دریافت پاداش، آنها را به یک مارشال تحویل دهد. فلوتسام. فلوتسام (همچنین به عنوان "flotsan" شناخته می شود) به کالاهایی از یک کشتی غرق شده که به سطح دریا شناور شده اند، یا هر محموله شناوری که به دریا انداخته می شود، اشاره دارد. در حقوق دریایی، کالاهای شناور به کالاهایی اطلاق می شود که در اثر غرق شدن کشتی یا تصادف، روی سطح آب شناور می مانند. کسی که اشیاء آب گرفته را کشف می کند، مجاز به ادعای مالکیت آن است، مگر اینکه شخص دیگری مالکیت خود را بر آن ثابت کند. حتی زمانی که منبع مشخص است، ممکن است یابنده اقلام را به عنوان اشیاء آب گرفته و قابل مطالبه در نظر بگیرد. این اتفاق با گم شدن حداکثر ۱۱۰ کانتینر بار توسط کشتی "ام اس سی زو" در دریاهای مواج در ژانویه ۲۰۱۹ در ساحل بورکوم آلمان رخ داد؛ کالاهای گم شده ای که در ساحل هلند پیدا شدند، به عنوان کالاهای شناور در آب در نظر گرفته شدند. جتسام. جتسام به هر محموله ای اطلاق می شود که عمداً از کشتی یا لاشه ک
شتی دور ریخته می شود. از نظر قانونی، جتسام (jetsam) نیز شناور است، اگرچه شناور بودن بخشی از معنای لغوی آن نیست. به طور کلی، «به دریا انداختن» به عمل پرتاب کالاها به دریا برای سبک کردن بار کشتی در معرض خطر غرق شدن اشاره دارد. طبق قانون دریانوردی، کسی که این آثار باستانی را کشف می کند، ملزم به بازگرداندن آنها به صاحب اصلی شان نیست، مگر در مواردی که صاحب اصلی ادعای درستی داشته باشد. با این حال، طبق گفته اداره ملی اقیانوسی و جوی ایالات متحده، «ممکن است مالک اصلی ادعای مالکیت اشیاء شناور را داشته باشد، در حالی که اشیاء شناور می توانند به عنوان دارایی هر کسی که آن را کشف می کند، ادعا شوند.» لاگان. لاگان (که به آن «لیگان» نیز گفته می شود) کالاهایی هستند که به دریا انداخته می شوند و به اندازه کافی سنگین هستند که به کف اقیانوس فرو بروند، اما به یک نشانگر شناور مانند یک شناور یا چوب پنبه متصل هستند تا شخصی که کالا را علامت گذاری کرده است بتواند دوباره آنها را پیدا کند. همچنین اجسام بزرگی که در داخل کشتی در حال غرق شدن گیر افتاده اند می توانند لاگان نامیده شوند. طبق قانون دریانوردی، یک بویه یا هر شیء شناور دیگر، دلیل کا
فی برای ادعای مالکیت یک اثر باستانی است. لگن باید به صاحب اصلی اش برگردانده شود. متروکه. متروکه می تواند به کالاهایی اشاره داشته باشد که به کف اقیانوس فرورفته اند، توسط مالکشان با میل یا اجبار رها شده اند و بنابراین رها شده اند، اما هیچ کس امیدی به بازیابی آنها ندارد. از نظر حقوق دریایی، متروکه به اموالی اطلاق می شود که در آب های قابل کشتیرانی رها شده اند و هیچ امیدی به بازیابی آنها، یا "به عبارت دیگر، بازیابی مجدد آنها"، و هیچ انتظاری برای بازگرداندن آنها به صاحبشان، یا "به عبارت دیگر، بازگشت آنها وجود ندارد".
مودی سنتر () یک سالن سرپوشیده ورزشی در شهر آستین، ایالات متحده آمریکا است. این ورزشگاه که در سال ۲۰۲۲ افتتاح شده دارای ۱۶٬۲۲۳ نفر ظرفیت است و برای مسابقات بسکتبال و کنسرت های موسیقی مورد استفاده قرار می گیرد.
امپیری ؛ یک گروه راک ارمنستانی در سبک های هوی راک و هارد راک فعالیت می کند. آثار این گروه با آوازهای گیرا، انتقال های ملودی غافلگیرکننده، اشعار متفکرانه به زبان های ارمنی و انگلیسی و فرم های موسیقی کامل و هارمونیک شناخته می شود. تاریخچه. این گروه در سال ۱۹۹۳ میلادی به ابتکار سارگیس مانوکیان و کارن آرزومانیان تشکیل شد و از آن زمان تا کنون حدود ۵۰ کنسرت برگزار نموده است، اما تنها در سال ۲۰۰۵ به طور گسترده ای مورد توجه قرار گرفت. در سال ۲۰۰۶، امپیری زمانی که اولین آلبوم سی دی خویش را با ۱۳ قطعه در استودیوی شخصی گروه ضبط کرد، اولین کنسرت انفرادی خویش را نیز برگزار کرد، جوایز ملی موسیقی ارمنستان را در بخش «بهترین گروه راک» از آن خود کرد. این گروه در سال ۲۰۰۷ در مراسم اهدای جوایز موسیقی ارمنستان، جایزه بهترین آلبوم راک را از آن خود کرد. ریشه نام عنوان گروه. واژه «امپیری» برگردان انگلیسی کلمه эмпирей می باشد و نسخه اسلاوی کلمه یونانی empuros (لاتین، empyreus، انگلیسی empyrean)، به معنی بلندترین بخش آسمان ها است، که ظاهراً کروی ‎شکل است و در دوران باستان تصور می شد که حاوی عنصر خالص آتش است و توسط مسیحیان اولیه منزلگ
اه خدا و فرشتگان بوده است.
لیکنولوژیست یک نشریه علمی داوری شده و دوماهنامه در زمینهٔ شاخه شناسی گلسنگ است که موضوعاتی همچون رده بندی، سیستماتیک، بوم شناسی، زیست جغرافیا و حفاظت را در بر می گیرد. این نشریه به وسیلهٔ انتشارات دانشگاه کمبریج و به نمایندگی از انجمن گلسنگ بریتانیا منتشر می شود و سردبیران آن کریستوفر جی. الیس (از باغ گیاه شناسی سلطنتی ادینبرو) و لینا میلوس (از موزه تاریخ طبیعی فنلاند) هستند. تاریخچه. این نشریه در نوامبر ۱۹۵۸ پایه گذاری شد. آغاز به کار آن در پی تأسیس انجمن گلسنگ بریتانیا در ۱ فوریه ۱۹۵۸ صورت گرفت. این نشریه به عنوان یکی از انتشارات انجمن گلسنگ بریتانیا و با سردبیری پیتر ویلفرد جیمز بنیان نهاده شد. در سال های آغازین، این نشریه دامنه ای محدود داشت و سالانه حدود پنجاه صفحه را در بر می گرفت. دو جلد نخست آن به صورت دست نویس با دستگاه سیکلوستایل منتشر شدند و متن ها توسط منشی سوینسکو نوشته می شدند. در نخستین سرمقاله، اهداف اصلی نشریه ترسیم شدند که تمرکز آن ها بر پیشبرد مطالعات شاخه شناسی گلسنگ و اهمیت حفاظت از طبیعت بود. این نشریه در پی آن بود که کمبود منابع نوین در زمینهٔ رده بندی گلسنگ های بریتانیا را جبران کند و
با ارائهٔ مقاله های دقیق، به گیاه شناسان در شناسایی گونه های محلی کمک کند. همچنین، نشریه قصد داشت تا مشارکت در زمینهٔ پراکنش و بوم شناسی گلسنگ ها در بریتانیا را افزایش دهد؛ حوزه هایی که در آن زمان کمتر مورد توجه قرار گرفته بودند. با تأکید بر توازن میان پژوهش و تأثیرات زیست محیطی نمونه برداری علمی، نشریه از روش های مطالعهٔ محتاطانه و مسئولانه دفاع می کرد تا به این موجودات کندرشد آسیبی نرسد. در سال های آغازین، نشریه طرح های مختلفی برای جلد خود آزمود تا آن که در سال ۱۹۵۹ به جلدی با رنگ سبز بهاری رسید که تا سال ۲۰۰۰ مورد استفاده قرار گرفت. همچنین، نشریه که به صورت نامنظم چاپ می شد، توانست چاپ خود را به صورت سالانه و منظم تغییر دهد و از جلد ۶ در سال ۱۹۷۴، شمارش متوالی جلدها آغاز شد که با سال تقویمی نیز هم زمان بود. با وجود آن که نشریه در سال ۱۹۵۸ بنیان گذاری شده بود اما در سال ۲۰۱۸ به جلد پنجاهم رسید. در طول دهه ها، این نشریه از نظر اندازه، گسترهٔ موضوعی و اهمیت بین المللی رشد یافت. برای مدتی طولانی، این نشریه تنها نشریهٔ علمی جهان بود که به طور کامل به گلسنگ ها اختصاص داشت و از این رو به منبعی ضروری برای پژوهش در
این حوزه تبدیل شد. با گسترش دامنهٔ خود، احترام بین المللی بیشتری به دست آورد، در حالی که همچنان نشریهٔ اصلی انجمن گلسنگ بریتانیا باقی ماند. در دوران سردبیری کریتندن از ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۹، این نشریه دگرگونی های مهمی را تجربه کرد که به روزرسانی و افزایش تأثیرگذاری آن را در پی داشت. در سال ۲۰۰۱، کریتندن بازنگری کامل در طرح و چاپ نشریه را آغاز کرد و اندازهٔ صفحه ها افزایش یافت و طرح جلد جدیدی جایگزین جلد سبز بهاری قدیمی شد که از سال ۱۹۵۹ استفاده می شد. این نوسازی ظاهری با تلاش هایی برای گسترش محتوای نشریه و جذب بیشتر مخاطبان همراه شد. کریتندن همچنین شماره هایی با موضوعات خاص در زمینهٔ شاخه شناسی گلسنگ معرفی کرد که به تمرکز پژوهش ها در حوزه های خاص و افزایش تعامل خوانندگان کمک کرد. او همچنین نگارش مقاله های طولانی تر و جامع تر را رونق داد، به طوری که پرداخت عمیق تر به موضوعات پیچیده امکان پذیر شد. این تغییر به سوی مطالب پرمحتواتر، با افزایش میانگین تعداد صفحات مقاله ها در طول سال ها بازتاب یافت. در دوران مدیریت کریتندن، نشریه با تغییرات در رویه های انتشارات دانشگاهی نیز سازگار شد و انتشار الکترونیکی مؤثری را به اجرا گذ
اشت. در پاسخ به الزامات نوظهور قوانین جهانی نام گذاری برای جلبک ها، قارچ ها و گیاهان، ثبت اجباری نام های جدید قارچی معرفی شد تا اطمینان حاصل شود که مشارکت های رده بندی با جدیدترین استانداردهای این حوزه هم خوانی دارند. شاید یکی از چشمگیرترین تغییرات در سال ۲۰۱۶ رخ داد، زمانی که کریتندن سیاستی را برای رد «توصیف های مجزای بدون زمینه» اجرایی کرد. این تصمیم، نویسندگان را تشویق کرد تا توصیف گونه های جدید را در چارچوب های گسترده تری از رده بندی یا بوم شناسی ارائه دهند و بدین ترتیب، تأثیر و سودمندی کلی چنین مقالاتی افزایش یافت. با وجود نگرانی های اولیه، این تغییر سیاست به کاهش تعداد گونه های جدید توصیف شده در نشریه منجر نشد؛ بلکه در عوض، به ارائهٔ مقالات جامع تر انجامید.
سوداگران تردید یک فیلم مستند آمریکایی محصول سال ۲۰۱۴ به کارگردانی رابرت کنر است که با الهام از کتابی با همین نام نوشتهٔ نائومی اورسکس و اریک ام. کانوی ساخته شده است. این فیلم، استفادهٔ تولیدکنندگان صنعت دخانیات را از تاکتیک های روابط عمومی برای محافظت از کسب وکارشان در برابر تحقیقاتی که خطرات سلامتی ناشی از سیگار کشیدن را نشان می دادند، دنبال می کند. برجسته ترین این تاکتیک ها، پرورش دانشمندان و دیگرانی است که با موفقیت در نتایج علمی تردید ایجاد می کنند. این فیلم کمک یک شعبده باز حرفه ای، به بررسی شباهت بین این تاکتیک ها و روش هایی می پردازد که شعبده بازان برای پرت کردن حواس مخاطبان خود از مشاهدهٔ نحوهٔ اجرای شعبده بازی ها به کار می برند. این تاکتیک ها برای صنعت دخانیات، با موفقیت مقررات دولتی را تا مدت ها پس از ایجاد اجماع علمی در مورد خطرات سلامتی ناشی از سیگار کشیدن به تأخیر انداختند. به عنوان مثال دوم، این فیلم شرح می دهد که چگونه تولیدکنندگان مواد ضدحریق پس از گزارش اثرات سمی این مواد در مقالات علمی، برای محافظت از فروش خود تلاش کردند. دغدغه اصلی فیلم، استفاده مداوم از این تاکتیک ها برای جلوگیری از اقداما
ت دولتی برای تنظیم انتشار گازهای گلخانه ای در پاسخ به خطرات تغییرات اقلیمی جهانی است. تولید. موضوعات مصاحبه. سازندگان این فیلم با بیش از دوازده نفر مصاحبه کردند که هرکدام با مجموعه ای از درگیری ها، از تنظیم مقررات محصولات دخانی گرفته تا تغییرات اقلیمی جهانی، مرتبط بوده اند. سوژه های مصاحبه به ترتیب حضور در فیلم عبارتند از:
باشگاه اتوبوس پیل سوختی متشکل از شرکت کنندگان سه پروژه نمایشی برای اتوبوس های پیل سوختی در نه شهر اروپایی و دو شهر دیگر در سراسر جهان بین سال های ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۷ بود. باشگاه اتوبوس پیل سوختی به انجمنی برای به اشتراک گذاشتن تجربیات و اطلاعات بین شهرها و محققان تبدیل شد. شهرهای دیگری مانند پکن نیز اتوبوس های کنسرسیوم پشت این پروژه را آزمایش کردند. هر سه پروژه از اتوبوس های مرسدس-بنز سیتارو با پیل های سوختی هیدروژنی ساخت شرکت بالارد استفاده کردند. وقتی در سال ۲۰۰۷ تکمیل شد، هر سه پروژه از نظر محققان موفقیت آمیز تلقی شدند. با این حال، این اتوبوس ها به دلیل هزینه بالای عملیاتی در مقایسه با اتوبوس های دیزلی توسط برخی از اپراتورها مورد انتقاد قرار گرفتند، به طوری که مادرید گزارش داد که هزینه سوخت آنها حدود ده برابر بیشتر است. دیگران به قیمت بالای خرید اتوبوس های هیدروژنی اشاره کردند، و نیاز به ساخت جایگاه های سوخت گیری اختصاصی هیدروژن مطرح کردند. پروژه ها. ناز. از سال ۲۰۰۱، پروژه تحقیقاتی حمل و نقل شهری پاک برای اروپا (CUTE) که توسط اتحادیه اروپا حمایت می شد، شروع به استفاده از اتوبوس های پیل سوختی هیدروژنی در نه شهر ا