Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
از حمایت دولتی برخوردار می شدند کاهش یافت و از مقامات استانی خواسته شد که فقط یک سوم از مطالبات قبلی کار را مطالبه کنند. خدمات اقامتی در دفاتر پستی نیز به حداقل رسید. با وجود این تغییرات، مالیات ها در سطح اولیه خود باقی ماندند و معوقات مالیاتی به شدت اجرا می شد. در نتیجه این تلاش ها، ژانگ توانست مازاد درآمد بر هزینه ها را جمع آوری کند. این یک دستاورد قابل توجه بود، زیرا دولت مینگ معمولاً در قرن شانزدهم با ذخایر کم یا بدون ذخایر اداره می شد. با این حال، در زمان مدیریت ژانگ، مبالغ قابل توجهی از طریق بهبود جمع آوری مالیات و پس انداز صرفه جویی شد. این مازاد در ارزش نه سال غلات ذخیره شده در انبارهای غله اطراف پایتخت، 6 میلیون لیانگ (تقریباً 223 تن) نقره در خزانه وزارت درآمد، 4 میلیون لیانگ در دیوان امپراتوری و 2.5 میلیون لیانگ اضافی در نانجینگ مشهود بود. ذخایر کوچکتری نیز در اختیار ادارات استانی در سیچوان، ژجیانگ و گوانگشی قرار داشت. با وجود این دستاوردها، هیچ تغییر نهادی تحت رهبری ژانگ جوژنگ ایجاد نشد. رویکرد او ساده سازی فرآیندهای موجود و بازگشت به نظم امپراتوری اولیه بود. در تلاش برای ایجاد نظم در جمع آوری مالی
ات زمین در سال 1581، ژانگ ایجاد یک کاداستر جدید (نقشه برداری زمین) را اجباری کرد. این اولین نقشه برداری سراسری از زمین ها از زمان دوره سونگ بود. در طول سال های 1581-1582، زمین ها اندازه گیری، مرزهای آنها مشخص، اندازه آنها محاسبه و مشخصات مالکان و مستاجران ثبت شد. نقشه های کاداستر نیز در این مدت تدوین شدند. به دلیل مرگ زودهنگام ژانگ و لغو سیاست های او، کاداستر نهایی برای کل کشور تکمیل نشد. با این حال، در سطح محلی، این کار با متحد کردن واحدهای اندازه گیری و افزایش مساحت زمین های ثبت شده با گنجاندن مناطق قبلاً ثبت نشده، به هدف خود رسید. کاداستر ژانگ به عنوان پایه و اساس کاداسترهای بعدی مینگ و چینگ عمل کرد و تنها کاداسترهای مدرن از نظر کامل بودن و جزئیات از آن پیشی گرفتند. سیاست پولی. ژانگ قصد داشت با گسترش عرضه ارز، رفاه مردم را افزایش دهد. با این حال، او نگران تأثیر منفی بالقوه نوسانات واردات بر اقتصاد بود و بنابراین نقره را به عنوان واسطه ای ناکافی برای ارز می دانست. برای رسیدگی به این موضوع، او در سال 1576 در پکن، نانجینگ و در نهایت یوننان ضرابخانه هایی تأسیس کرد. در شهرهای بزرگ، سکه های با کیفیت بالا با محتو
ای مس 93.8٪ تولید می شدند، در حالی که در استان ها، سکه ها محتوای مس کمی کمتر اما وزن بیشتری داشتند. علاوه بر این، ژانگ با تولید سکه های خود تلاش کرد تا کنترل ارز را از صرافان به دست آورد. ضرابخانه ها هم در استان های شمالی که سکه ها معمولاً استفاده می شدند، مانند شانشی، شاندونگ و هنان، و هم در استان هایی که سکه ها به طور معمول استفاده نمی شدند، مانند جیانگشی، فوجیان و هوگوانگ، افتتاح شدند. با این حال، ضرابخانه های استانی توسط کارآفرینانی که توسط مقامات منطقه ای انتخاب شده بودند، مدیریت می شدند و در نتیجه سکه هایی با کیفیت پایین تولید می شد. تولید سکه با چالش های فوری، از جمله کمبود مس برای ریخته گری و مشکلات در استخدام پرسنل واجد شرایط، مواجه شد. در نتیجه، ضرابخانه در جیانگشی تنها قادر به تولید 5٪ از مقدار برنامه ریزی شده سکه بود. در پاسخ، مقامات محلی دستور دادند که حداقل 70٪ از پرداخت های مالیاتی باید به صورت سکه های جدید انجام شود و واردات سکه ها از استان های همسایه را از طریق بازرگانان سازماندهی کردند. با این حال، این سکه ها اغلب از کیفیت پایینی برخوردار بودند و به صورت خصوصی (و غیرقانونی) تولید می شدند. عل
اوه بر این، کمبود صرافی در جیانگشی وجود داشت که تهیه سکه های جدید را برای مردم دشوار می کرد. وضعیت مشابهی در فوجیان وجود داشت، جایی که نقره از قبل به طور گسترده به عنوان نوعی ارز استفاده می شد. سیاست پولی دولت ژانگ از هم گسیخته بود و مقامات در هر استان بر اساس قضاوت خود تصمیم می گرفتند. به عنوان مثال، در ژجیانگ، مقامات سعی کردند با تبدیل حقوق سربازان به سکه، استفاده از سکه ها را افزایش دهند که در نهایت منجر به شورش در هانگژو در سال 1582 شد. در جیانگشی، صرافی های خصوصی ممنوع شدند که مانع گردش سکه های جدید شد. در برخی استان ها، صادرات سکه ممنوع بود، در حالی که در برخی دیگر، فقط سکه های ضرب شده در داخل استان اجازه گردش داشتند، که اغلب به نفع مقامات فاسدی بود که در تولید سکه های خصوصی دست داشتند. تلاش های رسمی برای معرفی سکه های جدید به چرخه با فروش آنها با تخفیف، تنها به نفع صرافان بود، که سکه ها را با قیمت ارزان از دولت خریداری کرده و با قیمت معمول بازار می فروختند. تلاش های برخی از مقامات برای ممنوعیت استفاده از سکه های خصوصی غیرقانونی منجر به اعتراضات خشونت آمیز و لغو ممنوعیت ها شد. با وجود تلاش های مقامات بر
ای ترویج استفاده از سکه های جدید، آنها قادر به تولید کافی از آنها و توزیع مؤثر آنها در خارج از مراکز استان ها نبودند. در نتیجه، طی چند سال، جمعیت دوباره به استفاده از نقره و غلات به عنوان اشکال اصلی پول روی آوردند. در طول سال های 1577-1581، قیمت سکه های دولتی به دلیل کمبود مس تقریباً 70 درصد افزایش یافت. این امر منجر به افزایش هزینه سکه از 0.9-0.98 لیانگ (37.3 گرم) نقره به ازای هر 1000 سکه (که رسماً فقط 1 لیانگ هزینه داشت) به 1.35 لیانگ شد. در سال ۱۵۷۹، ژانگ به شکست تلاش برای معرفی سکه ها اذعان کرد. اگرچه سکه های ضرب شده در پکن مورد پذیرش بازار قرار گرفتند، اما سکه های خصوصی با کیفیت پایین همچنان در جنوب غالب بودند. این امر تا حدودی به دلیل ناتوانی دولت در به گردش درآوردن سکه های باکیفیت از پکن بود، زیرا بخش قابل توجهی از آنها در خزانه های وزارت دارایی و امپراتور باقی مانده بود. در سال ۱۵۸۰، ضرابخانه یون نان تعطیل شد و پس از مرگ ژانگ در سال ۱۵۸۲، جانشینان و مخالفان او به دلیل ناکارآمدی، اکثر ضرابخانه های دیگر استان ها را منحل کردند. سه ضرابخانه در هوگوانگ به فعالیت خود ادامه دادند و سکه های مختلفی تولید کردند
و منجر به تقسیم استان به چندین منطقه ارزی شدند. مخالفان ژانگ استدلال می کردند که دولت نباید در امور بازار و ارز دخالت کند و نباید ارزی را که مردم نمی خواهند، تحمیل کند. از سوی دیگر، طرفداران ضرب سکه دولتی استدلال می کردند که اگرچه نقره ممکن است به عنوان یک ذخیره ارزش عمل کند، سکه ها به عنوان وسیله ای برای مبادله ضروری هستند. آنها معتقد بودند که حتی اگر تولید سکه منجر به ضرر شود، در نهایت منجر به بهبود اقتصادی و سود در درازمدت خواهد شد. نگرش سپاهی. ژانگ نه تنها این تصور را که امور نظامی از امور غیرنظامی کم اهمیت تر هستند رد کرد بلکه تسلط مقامات غیرنظامی بر رهبران نظامی را نیز به چالش کشید. او به طور استراتژیک رهبران نظامی توانمندی مانند چی جیگوانگ، وانگ چونگو (王崇古)، تان لون، لیانگ منگلونگ (梁夢龍) و لی چنگ لیانگ را در مناصب مسئولیتی قرار داد. علاوه بر این، او ترکیبی از اقدامات دفاعی و تهاجمی را برای تقویت دفاع مرزی اجرا کرد و بازارهای مرزی را، به ویژه در شمال غربی، گشود. در نتیجه، روحیه سربازان مینگ به سطحی رسید که از اواسط قرن پانزدهم دیده نشده بود. ژانگ به عنوان طرفدار صلح با مغول ها، پیشنهاد تان لون برای حمله
پیشگیرانه را رد کرد و در عوض به فرمانده مرز شمالی، چی جیگوانگ، دستور داد تا صلح مسلحانه را حفظ کند. این تصمیم در نهایت منجر به کاهش ارتش مرزی شمالی و بازگشت سربازان مازاد به مزارع خانوادگی شان شد. سیاست نظامی تهاجمی تر امپراتور وانلی بر اساس موفقیت های ژانگ بود.پس از مرگ ژانگ، حامیان او از سمت های خود برکنار شدند، اما امپراتور از افسران محافظت کرد. سپس آنها در روابط کلی با مغول ها موضع تهاجمی تری اتخاذ کردند. در مرز شمالی، امپراتور وانلی سعی کرد دفاع ایستا را با یک استراتژی تهاجمی تر جایگزین کند. مرگ و واهشته. ژانگ در 9 ژوئیه 1582 درگذشت. پس از مرگش، او به تخلفات رایج مقامات عالی رتبه، از جمله رشوه خواری، زندگی راحت، طرفداری از حامیان بی صلاحیت، سوءاستفاده از قدرت و سرکوب مخالفان متهم شد. اندکی پس از آن، حامیان او در میان مقامات از سمت هایشان برکنار شدند و در اوایل سال 1583، متحد سابقش، فنگ بائو، به مقامی پایین تر در نانجینگ منتقل شد، جایی که سرانجام در آنجا درگذشت.ژانگ، امپراتور را که عمیقاً تحت تأثیر زندگی مرفه ژانگ قرار گرفته بود، به زندگی فروتنانه فراخواند. اخلاق دوگانه ژانگ امپراتور را خشمگین کرد، که تم
ام خانواده ژانگ بهای آن را پرداختند و باعث شد امپراتور با سوءظن به همه مقامات نگاه کند. در آوریل 1584، ژانگ توسط صیغه ژو شیانجی (朱憲㸅؛ درگذشته 1582)، عضوی از خانواده امپراتوری و شاهزاده لیائو، به اختلاس اموال شاهزاده متهم شد. امپراتور با مصادره اموال خانوادگی ژانگ پاسخ داد و خود ژانگ پس از مرگ از تمام عناوین و رتبه ها محروم شد. پسر ارشد ژانگ، ژانگ جینگ شیو (張敬修) و همسرش و همچنین پسر چهارمش خودکشی کردند، در حالی که ده نفر از نوادگان ژانگ در یک خانه خالی زندانی شدند و از گرسنگی جان باختند. مصادره اموال آنطور که امپراتور انتظار داشت، نتیجه نداد. در پکن و جینگژو، املاک و خانه ها توقیف شدند، اما تنها مقدار نسبتاً کمی طلا و نقره کشف شد. در پکن، 2400 لیانگ (89.5 کیلوگرم) طلا و 107700 لیانگ (4 تن) نقره پیدا شد، در حالی که در جینگژو، 200000 لیانگ (7.5 تن) نقره و 110 جعبه اشیاء قیمتی توقیف شد. با وجود مجموعه مشهور ژانگ، هیچ شیء هنری، مانند نقاشی یا خوشنویسی، پیدا نشد. این را می توان به رابطه نزدیک ژانگ با فرماندهان گارد متحدالشکل گلدوزی شده، به ویژه لیو شویو و شی جیشو نسبت داد. این فرماندهان شغل خود را مدیون ژانگ بودند
و در عوض، در سال 1584، به خانواده در پنهان کردن بخشی از اموالشان کمک کردند. در نتیجه، مقدار قابل توجهی از اموال مصادره شده در مجموعه های خودشان قرار گرفت. اصلاحات ژانگ تنها تا حدی موفقیت آمیز بود. در حالی که او از ژنرال چی جیگوانگ در اجرای استخدام، آموزش و تاکتیک های جدید حمایت کرد، نتوانست این تغییرات را به سایر ارتش های مینگ تعمیم دهد. علاوه بر این، او توانست مقدار قابل توجهی ذخایر مالی جمع آوری کند، اما نتوانست به طور مؤثر از آنها استفاده کند. اگرچه او کنترل اداره امور دولتی را به دست آورد، اما کنترل او مبتنی بر روابط و اقتدار شخصی بود تا نهادینه شدن. امپراتور وانلی با وجود موافقت با محکومیت پس از مرگ ژانگ، بسیاری از دیدگاه های سیاسی او را اتخاذ کرد. این دیدگاه ها شامل بی اعتمادی به مقامات محلی و مخالفت با سیاست های جناحی در گروه های بوروکراتیک بود. هم ژانگ و هم امپراتور به امور نظامی و اهمیت رهبران نظامی توانمند علاقه داشتند. در سال 1622، امپراتور تیانچی از ژانگ جوژنگ اعاده حیثیت کرد.
آکواکوتا یک سوپ سنتی ایتالیایی است که منشأ آن از منطقهٔ مارما می آید. این سوپ از مواد ساده و در دسترس تهیه می شود، از جمله آب، نان کهنه، پیاز و روغن زیتون، و اغلب شامل سبزیجات و باقی ماندهٔ غذاها نیز هست. سوپ آکواکوتا در طول تاریخ به عنوان غذایی ارزان و مقوی برای کشاورزان و کارگران منطقهٔ مارما مصرف می شده است. انواع مختلفی از این سوپ وجود دارد، مانند "آکواکوتا" با قارچ و آکواکوتا با فلفل دلمه ای. این سوپ معمولاً به عنوان اولین وعدهٔ اصلی در وعده های رسمی ایتالیایی، سرو می شود و به صورت داغ مصرف می گردد. ریشه شناسی. در زبان ایتالیایی، کلمه "آکوا کوتا" به معنای «آب پخته شده» است. تاریخچه. آکواکوتا یک خوراک سنتی است که منشأ آن در مارمّا، منطقه ای ساحلی در ایتالیا که نیمهٔ جنوبی ساحل توسکانی را در بر می گیرد و به شمال لاتزیو می رسد، قرار دارد. این غذا در اصل خوراک دهقانان بوده و به عنوان یک خوراک باستانی توصیف شده است، که بخشی از دستور تهیهٔ آن توسط افرادی که در جنگل های توسکانی به عنوان زغال ساز کار می کردند و معمولاً بسیار فقیر بودند، شکل گرفته است و «به طور سنتی در میان فقیرترین مردم قرار داشت». همچنین این غذ
ا توسط کشاورزان و چوپانان منطقهٔ مارمّا تهیه و مصرف می شد. از نظر تاریخی، این سوپ گاهی به عنوان پیش غذا (آنتی پاستو)، اولین بخش یک وعدهٔ غذایی ایتالیایی، سرو می شد. امروزه نیز این غذا در مارمّا و سراسر ایتالیا همچنان محبوب است. "آکوا کوتا" تا حدودی به عنوان وسیله ای برای خوراکی کردن نان بیات و سفت اختراع شد. افرادی که برای مدت زمان قابل توجهی دور از خانه کار می کردند، مانند هیزم شکنان و چوپانان، نان و سایر غذاها (مانند پانچتا و ماهی کاد نمک سود) را با خود می آوردند تا آنها را نگه دارند. "آکوا کوتا" تهیه و برای خواباندن نان بیات و در نتیجه نرم کردن آن استفاده می شد. افسانه ای دربارهٔ آکواکوتا وجود دارد که با مفهوم سوپ سنگی مرتبط است، که اساساً بر پایهٔ داستان یک مسافر فقیر است که تنها با یک سنگ به یک روستا می رسد، اما اهالی روستا را متقاعد می کند تا مواد غذایی به سوپ سنگ او اضافه کنند و در نتیجه آکواکوتا شکل می گیرد؛ گونه های مختلفی از این افسانه وجود دارد. مواد تشکیل دهنده تاریخی. از نظر تاریخی، مواد اولیه "آکوا کوتا" آب، نان بیات، پیاز، گوجه فرنگی و روغن زیتون، همراه با سبزیجات مختلف و غذاهای مانده ای که ممک
ن است در دسترس بوده باشند، بودند. در اوایل دهه ۱۸۰۰، برخی از تهیه ها به جای گوجه فرنگی از "آگرستو"، آبمیوه گرفته شده از انگورهای نیمه رسیده، استفاده می کردند، که قبل از «دهه های آخر قرن نوزدهم» غذای رایجی در ایتالیا نبود. در دوران معاصر. در تهیه های امروزی "آکواکوتا" ممکن است از نان بیات، تازه یا نان تست استفاده شود، و می تواند شامل مواد اضافی مانند آب سبزیجات، تخم مرغ، پنیرهایی مانند پارمزان و "پنیر پکورینو توسکانو"، کرفس، سیر، ریحان، لوبیا مانند لوبیا کانلینی، کلم، کلم پیچ، آب لیمو، نمک، فلفل، سیب زمینی و سایر موارد باشد. در برخی از نسخه ها ممکن است از قارچ های خوراکی مانند پورچینی، گیاهان وحشی و سبزیجات برگ دار و سبزیجات برگ دار مانند آرگولا، کاسنی فرنگی، نعناع، چغندر، کاسنی، سبزی قاصدک، شاهی آبی، سنبل الطیب و سایر موارد استفاده شود. با جوش آمدن سبزیجات، به طعم آبگوشت کمک می کنند. می توان روی غذا را با یک تخم مرغ آب پز تزئین کرد. نسخه های امروزی را می توان از چند ساعت تا یک روز قبل تهیه کرد، در جای سرد یا یخچال نگهداری کرد و سپس قبل از سرو دوباره گرم کرد. همچنین می توان آن را با انجماد نگهداری کرد. تغییرات
. "آکوا کوتا با قارچ" نوعی سوپ "آکوا کوتا" است که از قارچ تیره سر به عنوان ماده اصلی استفاده می کند. مواد اضافی شامل نان، آب گوشت یا آب، "کنسرو" گوجه فرنگی، پنیر پارمزان، تخم مرغ، "نعناع"، نعناع وحشی، سیر، روغن زیتون، نمک و فلفل است. طعم و عطر این نوع سوپ بر اساس قارچ پورچینی مورد استفاده توصیف شده است؛ جعفری نیز ممکن است استفاده شود.
زندگی نامه. ماریو مارتینلی در ۱۲ مه ۱۹۰۶ در کومو زاده شد. پدرش، آابونیو، کارگر رنگرزی و عضو اتحادیه های صنفی بود و از بنیان گذاران حزب مردم ایتالیا در سال ۱۹۱۹ بود. مارتینلی به عنوان حسابدار فعالیت می کرد. او در طول دوران حکومت فاشیستی ایتالیا عضو جنبش مقاومت ایتالیا بود. مارتینلی در آگوست ۱۹۴۴ به دلیل فعالیت های مقاومت خود توسط پلیس سیاسی در خانه اش در کومو دستگیر شد و در آوریل ۱۹۴۵ آزاد شد. پس از پایان جنگ جهانی دوم، به حزب دموکراسی مسیحی پیوست و شعبه کومو را تأسیس کرد. او بین سال های ۱۹۴۵ تا ۱۹۴۶ دبیر منطقه ای حزب در کومو بود. سپس در سال ۱۹۴۶ به پارلمان ایتالیا راه یافت و در سال ۱۹۴۸ عضو شورای ملی حزب دموکراسی مسیحی شد. دوره خدمت او در پارلمان سه دوره متوالی بود و چهارمین دوره او در اواخر دهه ۱۹۷۰ به پایان رسید. پس از خدمت به عنوان معاون وزیر خزانه داری و بازرگانی خارجی و وزیر دارایی، به عنوان وزیر بازرگانی خارجی منصوب شد که از ۱۹۵۴ تا ۱۹۵۵ ادامه داشت. او دوباره بین سال های ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۲ همان سمت را برعهده داشت. از سال ۱۹۵۸ مارتینلی در پارلمان اروپا به عنوان عضو گروه دموکرات مسیحی خدمت کرد و ریاست کمیته حمل
ونقل را برعهده داشت. او همچنین عضو کمیته بازار داخلی جامعه در پارلمان اروپا بود. مارتینلی از سال ۱۹۶۳ برای سه دوره متوالی نماینده لمباردی در سنای ایتالیا بود. مارتینلی متأهل بود و دارای ۹ فرزند بود. او در ۲۱ مه ۲۰۰۱ درگذشت. میراث. در کومو یک میدان به نام او اختصاص داده شد، میدان ماریو مارتینلی. در سال ۲۰۰۴، جیووانی دی کاپو بیوگرافی مارتینلی را با عنوان "Mario Martinelli nel secolo delle contraddizioni" منتشر کرد.
نقاشی مغزی یک رابط مغز-رایانه غیرتهاجمی بر پایهٔ P300 است که امکان نقاشی کردن را بدون استفاده از فعالیت عضلانی فراهم می سازد. این فناوری با ترکیب الکتروانسفالوگرافی، الگوریتم های پردازش سیگنال و تحریک دیداری بر روی نمایشگر عمل می کند تا محل تمرکز نگاه کاربر را تشخیص دهد و به او اجازه دهد فرمان های دلخواه خود را به نرم افزار نقاشی منتقل کند. هدف این پروژهٔ پژوهشی، یاری رسانی به افرادی است که به دلیل بیماری های عصبی یا عصب عضلانی (مانند اسکلروز جانبی آمیوتروفیک یا ALS) دچار سندرم قفل شدگی هستند و توان ارتباطی آنان با محیط به شدت محدود شده است و در نتیجه از امکان بیان خلاقانه محروم مانده اند. تاریخچه. نقاشی مغزی به طور مشترک توسط "آندریا کیوبلر" از دانشگاه وورتسبورگ (آلمان) و "آدی هوسله" توسعه یافت. پس از طراحی و آزمون، این فناوری در سال ۲۰۱۰ برای نخستین بار در رسانه های عمومی معرفی شد و هم زمان در مجلات علمی با گزارشی از ارزیابی بر روی داوطلبان سالم و افراد مبتلا به سندرم قفل شدگی منتشر گردید. از سال ۲۰۱۲ و با حمایت پروژهٔ اروپایی «BackHome» (FP7-ICT-288566)، این رابط مغز-رایانه برای استفادهٔ مستقل خانگی سازگار
شد و در همان سال در خانهٔ هنرمند مبتلا به سندرم قفل شدگی، هایده پفوتزنر، نصب گردید. در سال ۲۰۱۳ نیز یورگن تیه له از این سامانه در منزل خود بهره مند شد. ارزیابی بلندمدت توسط یکی از کاربران مبتلا به سندرم قفل شدگی، نشان دهندهٔ رضایت مطلوب از کارکرد این سیستم بود. پس از موفقیت در جلب پشتیبانی عمومی از طریق سرمایه گذاری جمعی، "هایده پفوتزنر" نمایشگاهی در تابستان ۲۰۱۳ در ایسدیل اسکاتلند برگزار کرد، و از ژوئیه تا دسامبر ۲۰۱۴ نیز نمایشگاهی در وورتسبورگ (آلمان) داشت.
آنتونیو موسکونی (؛ ۹ سپتامبر ۱۸۸۶ – ) سیاست مدار اهل ایتالیا بود. زندگی نامه. آنتونیو موسکونی در ۹ سپتامبر ۱۸۶۶ در ویچنزا به دنیا آمد. او در سال ۱۹۰۸ از دانشگاه پادووا فارغ التحصیل رشته حقوق شد. در سال ۱۹۱۱ به عنوان دبیر وزارت کشور منصوب شد. در ژوئیه ۱۹۱۹ کمیساریای شهرداری در تریسته را برعهده گرفت. سپس از دسامبر ۱۹۱۹ ریاست دولت مدنی استان تریسته را برعهده گرفت. از سال ۱۹۲۰ عضو سنای ایتالیا و مشاور دولت بود. او در ژوئیه ۱۹۲۸ به عنوان وزیر دارایی در کابینه موسولینی منصوب شد و جای جوزپه ولپی را گرفت. در ژوئیه ۱۹۳۲ از این سمت کناره گیری کرد و گویدو یونگ جای او را گرفت. در دوره ۱۹۳۲–۱۹۳۴ ریاست بانک ملی کشاورزی ایتالیا را برعهده داشت. سایر سمت های او شامل ریاست کمیسیون مالی مرکزی (۱۹۳۹–۱۹۴۴) و آکادمی المپیک ویچنزا (۱۹۳۶–۱۹۴۴) بود. موسکونی در ۱۲ ژوئیه ۱۹۵۵ درگذشت.
دومنیکو پلگرینی جامپیترو (; – ) اقتصاددان، سیاستمدار، و نویسنده اهل ایتالیا بود. زندگی نامه. دومنیکو پلگرینی جامپیِترو در ۳۰ اوت ۱۸۹۹ در برینزا در باسیلیکاتا زاده شد. او اقتصاددان، حقوقدان، استاد دانشگاه و سیاستمدار ایتالیایی بود و در سال های پایانی زندگی به عنوان روزنامه نگار فعالیت داشت. در دوران جوانی، او در کازرتا یک لشکر ملی گرایانه به نام "Sempre pronti" ("همیشه آماده") تأسیس کرد. او در جنگ جهانی اول به عنوان ستوان پیاده نظام خدمت کرد و پس از آن در سال ۱۹۲۲ به جنبش فاشیسم پیوست و عضو حزب ملی فاشیست ایتالیا به رهبری بنیتو موسولینی شد و در مارس به رم شرکت کرد. در این دوره، او با برخی باشگاه های فراماسونری نیز مرتبط شد. او به عنوان یکی از چهره های برجسته فاشیست های انتخاب شده در کامپانیا شناخته می شد و در کنار آلفردو روکو، برونو اسپامپاناتو و اقتصاددان آلبرتو بنِدوچه فعالیت داشت. در سال ۱۹۲۶ مدرک حقوق گرفت و به مدت هشت سال وکیل بود. او فاشیسم را وارد فضای دانشگاهی کرد و در دانشگاه ناپل بر روی "حقوق عمومی تطبیقی و تاریخ دکترین فاشیسم" تدریس کرد. همچنین در چندین صندوق قرض الحسنه فعالیت داشت. پلگرینی جامپیِتر
و در جنگ داخلی اسپانیا به عنوان کاپیتان داوطلب پیاده نظام در کنار نیروهای فرانسیسکو فرانکو خدمت کرد و دو بار مدال گرفت. پس از بازگشت، چندین پست سیاسی دریافت کرد و به عنوان مشاور "شرکت ها" و "فاشی" و معاون وزیر دارایی در سال ۱۹۴۳ فعالیت داشت. پس از سرنگونی موسولینی و پیوستن ایتالیا به متفقین در جنگ جهانی دوم، او به شمال ایتالیا رفت و عضو رسمی جمهوری اجتماعی ایتالیا تحت کنترل آلمان نازی شد. به عنوان وزیر دارایی، در سال ۱۹۴۴ نیروهای شبه نظامی بدنام "بلک بریگیدز" را ایجاد کرد. در پایان جنگ، او دستگیر و به همکاری با دشمن متهم شد و در ۲۸ اوت ۱۹۴۵ به سی سال زندان محکوم شد. پلگرینی جامپیِترو از زندان گریخت و در سال ۱۹۴۹ به برزیل، سپس آرژانتین و در نهایت اروگوئه پناه برد. او به عنوان بانکدار فعالیت کرد و مجله "Sintesi" را ویرایش می کرد. او در زمینه نظریه فاشیسم نوشت: کتاب ۱۹۴۱ او "Aspetti spirituali del fascismo" ("جنبه های معنوی فاشیسم") به بررسی ویژگی های اسرارآمیز دکترین فاشیسم پرداخت و "L'oro di Salò" ("طلای سالو") تلاش کرد عملکرد خود را به عنوان برنامه ریز اقتصادی جمهوری توضیح دهد و مسئولیت چپاول ثروت دولت موسولی
نی را متوجه دیگران کند.
آنتونیو پسنتی (؛ ۵ اکتبر ۱۹۱۰ – ) سیاست مدار اهل ایتالیا بود. زندگی نامه. آنتونیو پسنتی تحصیلات حقوق خود را در دانشگاه پاویا انجام داد و سپس به جنبش زیرزمینی ضد فاشیسم پیوست. او بین لندن، وین، برن و پاریس سفر می کرد تا دوره های کارشناسی ارشد اقتصاد را بگذراند و با تبعیدیان ضد فاشیست همکاری داشت. در پاریس او نشریهٔ "Antifascismo Nuovo" را با نام مستعار "Italicus" منتشر کرد و با تبعیدیان وابسته به Giustizia e Libertà همکاری کرد. سپس به حزب سوسیالیست ایتالیا پیوست و با نشریات آن همکاری داشت. او در کنگرهٔ ایتالیایی های خارج از کشور علیه جنگ اتیوپی که در اکتبر ۱۹۳۵ در پاریس برگزار شد، شرکت کرد؛ پس از سخنرانی علیه تجاوز فاشیستی به اتیوپی در بروکسل (با هویت جعلی) در "کنگرهٔ ایتالیایی ها"، در بازگشت به ایتالیا در 8 نوامبر 1935 دستگیر شد. پسنتی توسط دادگاه ویژه به ۲۴ سال زندان محکوم شد. در سال ۱۹۳۸، کارت PSI به او اختصاص یافت، همراه با رودولفو موراندی و ساندرو پرتینی، که همگی در زندان های فاشیستی بودند. پس از سپری کردن هشت سال حبس سخت، در 4 سپتامبر 1943 آزاد شد و به مناطقی از ایتالیا که آزاد شده بود رسید. در باری او ب
ه حزب کمونیست ایتالیا پیوست و مدیر روزنامه "Civiltà Proletaria" شد. در ژانویهٔ ۱۹۴۴، پسنتی در کنگرهٔ ملی CLN شرکت کرد؛ در آوریل به سالرنو منتقل شد و به عنوان معاون وزیر دارایی وارد دومین دولت بونومی شد؛ پس از آزادسازی رم، در نخستین دولت اتحاد ملی CLN به ریاست ایوانوئه بونومی به عنوان وزیر شرکت کرد و در دسامبر ۱۹۴۴، وزیر دارایی در دومین دولت بونومی شد. در سال ۱۹۴۶ در جلسات پیمان صلح در پاریس با De Gasperi شرکت کرد. از ۱۹۴۶ تا ۱۹۴۷ معاون رئیس IRI شد. پسنتی در سال ۱۹۴۵ عضو شورای ملی ایتالیا و سپس عضو مجلس مؤسسان ایتالیا بود. او همچنین عضو کمیتهٔ مرکزی PCI، ریاست مرکز مطالعات سیاست اقتصادی و کمیتهٔ هدایت مؤسسهٔ گرامشی بود. پس از انتخاب مجدد در دوره های بعدی، در ۱۹۵۳ به سنای ایتالیا رفت. فعالیت های دانشگاهی. از سال ۱۹۶۸، کاملاً به تدریس و پژوهش پرداخت؛ در دوران پس از جنگ مؤسس "مرکز اقتصادی بازسازی" و نشریهٔ "Economic Criticism" و سردبیر "Economic Policy" بود. او کرسی علم مالی و حقوق مالی را در دانشگاه پارما در ۱۹۴۸ داشت و سپس استاد کامل اقتصاد سیاسی در پیزا و رم شد. از شاگردان او می توان به گانفرانکو لا گراسا اشار
ه کرد، که دستیار پسنتی در پیزا شد. یک سال پیش از مرگش، کتاب خودزندگی نامه ای خود را با عنوان "La cathedra e il bugliolo" منتشر کرد. یک مدرسهٔ متوسطه در کاشچینا، در استان پیزا، به نام او نام گذاری شده است.
کوریره رومانیا یک روزنامه ایتالیایی است که دفتر مرکزی آن در ریمینی قرار دارد. این روزنامه به همراه "ایل رستو دل کارلینو" یکی از پرتیراژترین روزنامه ها در امیلیا-رومانیا است. تاریخچه. "روزنامه کوریره رومانیا" در سال ۱۹۹۳ توسط تعاونی روزنامه نگاران تأسیس شد؛ اولین شماره آن در ۱۰ سپتامبر ۱۹۹۳ منتشر شد. این روزنامه در حال حاضر در سه نسخه محلی منتشر می شود: ریمینی - سن مارینو، فورلی - چزنا، و راونا - فائنزا - لوگو - ایمولا.
لا نات یک روزنامه عصر ایتالیایی بود که بین سال های ۱۹۵۲ تا ۱۹۹۵ در میلان منتشر می شد. تاریخچه. این روزنامه توسط کارلو پزنتی، صنعتگر، تأمین مالی می شد که می خواست جلوی ظهور احتمالی کمونیسم در کشور را بگیرد و از قانون انتخابات اکثریت حمایت کند، قانونی که توسط احزاب چپ گرا به عنوان «قانون کلاهبرداری» شناخته می شد. روزنامه نگار ستفانو «نینو» نوتریزیو، سردبیر سابق اخبار ورزشی "ایل پوپولو دیتالیا"، به عنوان سردبیر منصوب شد، سمتی که تا سال ۱۹۷۹ در اختیار داشت. این روزنامه با تیراژ ۲۵۰۰۰۰ نسخه در روز در طول دهه ۱۹۶۰، موفقیت غیرمنتظره ای کسب کرد. توجه ویژه ای به اخبار جنایی و ورزشی معطوف بود. این روزنامه همچنین چندین نوآوری ساختاری و مفهومی را معرفی کرد: این روزنامه اولین روزنامه ایتالیایی بود که فهرست بازار سهام را منتشر کرد، اولین روزنامه ای بود که راهنمایی برای نمایش فیلم ها با جدول زمانی، آدرس سینماها، قیمت بلیت، شماره تلفن و حمل و نقل منتشر کرد و اولین روزنامه ای بود که فیلم ها را با سیستم رتبه بندی بررسی کرد و باعث ناراحتی سینماداران شد که حتی کمپینی برای تحریم روزنامه به راه انداختند. در سال ۱۹۸۴ این روزنامه تو
سط ناشر روسکونی خریداری شد و در سال ۱۹۹۳ توسط پائولو برلوسکونی خریداری شد. به دنبال کاهش قابل توجه فروش، این روزنامه در ژانویه ۱۹۹۵ تعطیل شد. تلاش برای راه اندازی مجدد آن در سال ۱۹۹۷ تنها چند هفته دوام آورد.
پائسه سرا (به ایتالیایی: Paese Sera) یک روزنامه عصر ایتالیایی بود که بین سال های ۱۹۴۹ تا ۱۹۹۴ منتشر می شد. تاریخچه. این روزنامه در سال ۱۹۴۹ در رم، به عنوان نسخه عصرگاهی روزنامه "ایل پائسه" تأسیس شد. این روزنامه که به حزب کمونیست ایتالیا نزدیک بود، به عنوان جایگزینی چپ گرا برای روزنامه های محبوب راست میانه رو رومی، "ایل مساجرو" و "ایل تمپو" در نظر گرفته شده بود. پائسه سرا "(عصر کشور)" برخلاف ارگان رسمی حزب، "لونیتا (وحدت")، فضای کافی برای موضوعات سبک تر و عامه پسندتر مانند اخبار شایعات، گزارش های جنایی، کمیک استریپ ها و طالع بینی ها فراهم می کرد. اولین سردبیر آن توماسو اسمیت بود که در سال ۱۹۵۶ در مخالفت با انتخاب حزب کمونیست ایتالیا مبنی بر حمایت از حمله شوروی به مجارستان، استعفا داد. از جمله همکاران آن می توان به اومبرتو اکو، جیانی روداری، نوربرتو بابیو، مائوریتزیو کوستانزو، ادواردو سانگوئینتی، تولیو دی مائورو، ناتالینو ساپگنو، آریگو بندتی، آندره آ بارباتو، الیو پاگلیارانی، مائولیمو پینیوسی، الیو پاگلیارانی، آلدوینوسی و آلدوینوسی اشاره کرد. زک در سال ۱۹۶۳، با بسته شدن کشور، آن را با یک نسخه صبح جایگزین کرد. پ
س از افزایش رقابت، بی علاقگی حزب کمونیست و کاهش قابل توجه فروش، این روزنامه ابتدا در سال ۱۹۸۳ تعطیل شد. به لطف ایجاد یک تعاونی که توسط کارمندانش تشکیل شده بود و با اشتراک خوانندگان، این روزنامه اندکی بعد دوباره منتشر شد، قبل از اینکه دوباره در سال ۱۹۹۴ تعطیل شود. در سال های بعد، چند تلاش کوتاه مدت برای راه اندازی مجدد آن انجام شد.