Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ریموندو فرانکتی (فلورانس، ۳۱ ژانویه ۱۸۹۱ - قاهره، ۷ اوت ۱۹۳۵) یک جهانگرد ایتالیایی و یکی از مهمترین جهانگردان قرن بیستم، به ویژه در آفریقا بود. زندگی. سال های اولیه. او فرزند آلبرتو فرانکتی، آهنگساز مشهور اپرا، و مارگاریتا دی آرنولدو لِوی، کنتس رجیو امیلیا بود. خانواده فرانکتی و لوی، دو خانواده ثروتمند یهودی بودند: خانواده اول از آبرامو فرانکتی اهل لیورنو (که توسط پادشاه ساردینیا، ویکتور امانوئل دوم، به مقام بارون مفتخر شد) بودند. آنها بین اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم به دلیل علایق هنری متعدد و ثروت قابل توجه خود، شامل سرمایه گذاری در املاک، املاک کشاورزی وسیع، مزارع دام و مشاغل صنعتی در سراسر ایتالیا، در اروپا مشهور شده بودند. خانواده دوم از چهره های برجسته در زندگی عمومی رجیو امیلیا بودند و عموی بزرگش اولدریکو لوی به عنوان سناتور منصوب شده بود. ریموندو که در این محیط بزرگ شده بود، از سنین پایین به نظر می رسید که ویژگی های بارز خانواده اش را در خود دارد: کنشگری قرن نوزدهم و بی قراری قرن بیستم. از همان سنین پایین، شخصیتی سرزنده، متهور و سرکش از خود نشان داد. او عاشق طبیعت بود و آموزش آکادمیک مدارس شبانه
روزی سختگیرانه ای که خانواده اش به عنوان پسر یک خانواده ثروتمند، او را به ناچار به آنجا می فرستادند، را تحمل نمی کرد. او از یک مدرسه شبانه روزی به مدرسه شبانه روزی دیگر نقل مکان می کرد و دائماً بین کاخ ها و ویلاهای مختلف متعلق به خانواده در حال جابجایی بود، به خصوص پس از طلاق والدینش در سال ۱۸۹۷، به پدرش آلبرتو سپرده شد که به دلیل تعهدات و ارتباطات موسیقیایی متعددش دائماً در سفر بود. ممکن است که در طول این سال ها، پسر، که از فرهنگ سفت و سخت و سنتی مدرسه بیزار بود، خود را در آثار امیلیو سالگاری غرق کرده باشد، که در آن زمان نخستین آثار معروف خود را به صورت سریالی در روزنامه ها منتشر می کرد. به راحتی می توان تصور کرد که حس عجیب و غریب بودن، ماجراجویی و عدم انطباق این رمان ها چه تأثیراتی بر آموزش ریموندو جوان داشته است، که - شاید به همین دلیل - شکار و سفر را در میان فعالیت های مورد علاقه خود پرورش داد. نخستین سفرها و جنگ جهانی اول. به لطف منابع مالی عظیمی که پس از مرگ پدربزرگش (در سال ۱۹۰۵) به ارث برده بود، در سال ۱۹۰۷، در سن هجده سالگی، سفری اکتشافی به آمریکای شمالی را آغاز کرد و در آنجا از کوه های راکی، بین ای
الات متحده و کانادا، عبور کرد. پس از خدمت سربازی، سفرهای خود را با نخستین ماجراجویی های واقعی خود به عنوان یک کاوشگر از سر گرفت و به هندوچین و مقاصد سالگاری مانند مالزی، آنام و مجمع الجزایر اندونزی روی آورد. در سال ۱۹۱۱، انقلاب شین های چین را مستند کرد و در سال ۱۹۱۲ از سودان بازدید کرد. بین سال های ۱۹۱۲ تا ۱۹۱۴، او بارها از قاره آفریقا، که در آن زمان نمادی از ماجراجویی و جذابیت اسرارآمیز در اروپا بود، بازدید کرد. او در سرزمین های از پیش کشف شده (اوگاندا، سودان، کنیا و غیره) به دنبال شکارهای عجیب و غریب گشت و در امتداد نیل قایقرانی کرد و وارد بحر الغزال، منطقه ای که در آن زمان تا حدی دست نخورده بود، شد. در یکی از این سفرها، او لوکا کومریو (عکاس رسمی خاندان ساووی و پیشگام مستندسازی و صنعت فیلم ایتالیا) را با خود برد و در طول سفرهای شکار، از بقایای حیوانات کشته شده و در میان رقص های سنتی ساکنان محلی از خودش فیلم گرفت و توجه ویژه ای به رسانه ها نشان داد: سفرهای او همیشه با مواد شمایل نگاری فراوان مستند می شد و در نهایت به شهادت های مهمی تبدیل شد که در فیلم های کوتاه مختلف توسط کارگردانان معاصر نیز مورد استفاده مج
دد قرار گرفت، مانند شهادت سینمایی-عکاسی او در مورد کاوش دانکالیا. یافته های قوم نگاری و تاکسیدرمی که در طول سفرها و شکارهای او در خاور دور و آفریقا جمع آوری شده بود، توسط ریموندو فرانکتی و پس از مرگ او توسط همسرش بیانکا به موزه های مدنی رجیو امیلیا اهدا شد. در طول جنگ جهانی اول، ریموندو، اگرچه در یک واحد سواره نظام آموزش دیده بود، اما در جبهه در سپاه مسلسل زرهی خدمت کرد، جایی که تجربه او به عنوان راننده، او را به یک دارایی ارزشمند تبدیل کرد و در آنجا اعمال قهرمانانه متعددی انجام داد، که به همین دلیل نامزد دریافت مدال نقره شد، اما او این پیشنهاد را رد کرد و از پیشنهاد دهنده اعاجزانه درخواست پس گرفتن پیشنهاد را کرد (برخی می گویند از ترس اینکه رفقایش در ارتش از ریشه های ثروتمند او مطلع شوند و تصور کنند که با او به خوبی رفتار می شود). او از سال ۱۹۱۵ تا ۱۹۱۹ در جبهه ماند و حتی پس از پیمان های صلح، در اینسبروک با واحدهایی که از قلمرو محافظت می کردند، ماند. پس از ترخیص از خدمت سربازی، به خانه خود در ونیز بازگشت و در کاخ کاوالی-فرانکتی اقامت گزید. دوران پس از جنگ و اکتشافات. در سال ۱۹۲۰، در ونیز، او با کنتس بیانکا مو
چنیگا روکا، که از طرف مادری، از نوادگان خانواده دوج موچنیگو بود، ازدواج کرد. آنها چهار فرزند پیدا کردند: لائورتانا )(Lauretana) (با نام عامیانه «سیمبا» (Simba) در زبان سواحیلی به معنی "شیر"است)، لوریان، آفدرا (که نامش از آتشفشانی در کوه های داناکیل گرفته شده بود و همسر چهارم هنری فوندا شد)، و ریموندو نانوک (که نامش از یک خرس قطبی گرفته شده است). از سال ۱۹۲۱، سفرهای او عمدتاً بر آفریقا متمرکز شد و از آنجا آثار باستانی متعددی با ارزش های طبیعت گرایانه و قوم نگاری به ارمغان آورد. ظهور دولت فاشیستی موسولینی احتمالاً با استقبال ریموندو روبرو شد، اما حداقل تا زمانی که فاشیسم به موضوعی نزدیک به قلب او (یعنی گسترش ایتالیا در آفریقا) نپرداخت اشتیاق خاصی نشان نداد. "مرحله دوم" زندگی ریموندو به عنوان یک کاوشگر آغاز شد؛ او که دیگر از دنبال کردن مسیرهای شناخته شده راضی نبود، بین سال های ۱۹۲۸ و ۱۹۲۹ بلندپروازانه ترین کار خود را انجام داد: او داناکیل تقریباً ناشناخته را از شرق به غرب، از ساحل اریتره تا ارتفاعات اتیوپی، از عصب تا مای سو کاوش کرد، سپس به صحرای داناکیل بازگشت و آن را دوباره پیمود، جنوبی تر از برنامه سفر قبلی،
و سپس به ساحل بازگشت. در حالی که بیشتر همراهانش، که از خستگی و بیماری خسته شده بودند، پس از رسیدن به آکروکرو مجبور به قطع سفر شدند، ریموندو، مالیونة (Maglione) کانی شناس و کراوری (Craveri) اپراتور، سفر خود را در سراسر زمین های پست به صورت معکوس از سر گرفتند و موفق شدند به یکی از اهداف اعلام شده فرانکتی دست یابند: یافتن بقایای کاوشگرانی مانند جوزپه ماریا جولیتی و بیلیری (Biglieri) که نیم قرن قبل از آنها (در سال ۱۸۸۱) وارد آن مناطق شده بودند و دیگر هرگز دیده نشدند (آنها توسط مهاجمان مورد حمله قرار گرفته و نابود شده بودند). ریموندو با مردم و رهبران محلی دوست شد و ارتباط برقرار کرد؛ این امر زمانی مفید واقع شد که او در آماده سازی برای جنگ در آفریقا، خود را وقف کار اطلاعاتی در میان مردم حبشه از طرف دولت ایتالیا کرد. دوست او، ساوریو پاتریزی، متخصص شاخ آفریقا، نیز به این اقدام اضافه شد. سفر فرانکتی هرچند در سکوت نتایج سیاسی قابل توجهی داشت. این زمانی بود که ایتالیا روابط دوستانه خود را با اتیوپی، به رهبری امپراتور جوان هایله سلاسی، حفظ کرد، به این امید که از طریق تجارت با ارتفاعات، حمایت آن را برای تقویت اقتصاد رو به
زوال مستعمره اریتره به دست آورد. با این حال، از سوی دیگر، روابطی نیز، کم و بیش مخفیانه، با برخی از فئودال های ستیزه جوی اتیوپی، که همیشه با قدرت مرکزی مخالفت می کردند، برقرار می شد. یکی از قدرتمندترین این فئودال ها، راس هایلو (Ras Hailù)، ارباب قلمرو ثروتمند گججام (Goggiam) بود که بخش بزرگی از دریاچه تانا، یکی از مخازن اصلی تغذیه کننده نیل، را نیز در بر می گرفت. چندین سال بود که هم بریتانیای کبیر و هم ایتالیا سعی داشتند با جلب رضایت هایلو، اجازه ساخت سدی بر روی تانا را به دست آورند، سدی که می توانست کنترل نیل و در نتیجه کنترل مستعمره بریتانیا، سودان، تا مصر را تضمین کند. فرانکتی چند ماه قبل از عزیمت به داناکیل با هایلو ملاقات کرده بود. دلیل خوبی وجود دارد که باور کنیم یکی از اهداف اصلی این لشکرکشی دقیقاً «ارتقای» توانایی ها و قدرت ایتالیا در اتیوپی و همچنین ارسال مقدار مشخصی سلاح و مهمات به هایلو بوده است. اگر عزیمت هیئت اعزامی ایتالیا به دلایل دیپلماتیک و بوروکراتیک (که به شدت مورد نارضایتی بارون بود) بارها به تعویق نمی افتاد، «کمک های مادی» (اسلحه و مهمات) نه در بهار ۱۹۲۹، بلکه در زمستان ۱۹۲۸، در حالی که د
ولت هایله سلاسی هنوز در تلاش برای سرکوب شورش های داخلی اوگرات (Uoggerat)، آزبو گالا (Azebò Galla) و رایا گالا (Raia Galla) بود، از راه می رسید و بدین ترتیب ضعف خاصی را در برابر اربابان فئودال نشان می داد. این هیئت اعزامی با استقبال پیروزمندانه رژیم فاشیست روبرو شد و بعداً به عنوان بخشی از از فعالیت های سیاسی بین المللی بسیار مرتبط با شاخ آفریقا، در میان فعالیت هایی که در رقابت با قدرت های استعماری و سرمایه داران آمریکایی و اروپایی (که از قرن نوزدهم در آفریقا فعالیت می کردند) بودند، مورد تجلیل قرار گرفت. از آن به بعد، فرانکتی، که انگیزه اش ناسیونالیسم قوی بود، فعالیت های خود را بدون هیچ پاداشی در اختیار دولت ایتالیا قرار داد، با وجود اینکه هرگز به حزب فاشیست نپیوسته بود. در سال ۱۹۳۲، او تلاش کرد تا امپراتور مشروع ایاسو پنجم را به تخت سلطنت اتیوپی بازگرداند و جایگزین هایله سلاسی غاصب شود، اما شکست خورد. در سال ۱۹۳۵، با توجه به جنگ قریب الوقوع علیه اتیوپی، او در بیلول، نزدیک عصب، مستقر شد تا به لطف ارتباطات متعدد خود با رهبران و افراد سرشناس محلی، در سازماندهی اطلاعات ایتالیا در محل شرکت کند و آنها را ترغیب کند
تا در زمان مناسب از ایتالیا جانبداری کنند. درگذشت. پس از بازگشتی کوتاه به ایتالیا، او برای همراهی لوئیجی راتزا، وزیر امور عمومی پادشاهی ایتالیا، به اتیوپی بازگشت. هواپیما که از گیدونیا به مقصد اسمره در اریتره پرواز کرده بود، یک شب در قاهره توقف کرد. صبح روز ۷ آگوست ۱۹۳۵، ده دقیقه پس از برخاستن، انفجاری باعث سقوط هواپیما شد و هر هفت سرنشین آن (سه مسافر و چهار خدمه) کشته شدند. این حادثه بلافاصله توجه گسترده ای را به خود جلب کرد، از جمله در مطبوعات خارجی، و بلافاصله گمانه زنی هایی مبنی بر اینکه این یک اقدام تروریستی بوده است، که شاید توسط مأموران مخفی بریتانیا انجام شده باشد، وجود داشت، اما علل واقعی هرگز روشن نشد. در واقع، کمیسیون تحقیق اعزامی توسط دولت ایتالیا، احتمالاً به دلایل مصلحت سیاسی (به دلیل وقوع قریب الوقوع جنگ آفریقا، زمان آشفتگی برای فعالیت های دیپلماتیک بریتانیا و ایتالیا بود)، به سرعت اعلام کرد که تعیین علت حادثه غیرممکن است و این سوءظن را ایجاد کرد که این حادثه کاملاً تصادفی نبوده است. مراسم تشییع جنازه ای با حضور موسولینی در ۱۹ آگوست در رم برای هفت قربانی این حادثه برگزار شد.[۱] عشق بارون به شاخ
آفریقا تا پایان باقی ماند و در وصیت نامه های دفن او مشهود است: او درخواست کرده بود که در آفریقا، در عصب، دفن شود و در آنجا ماند، تا اینکه با حذف گورستان ایتالیایی ها در عصب، بقایای او به ماساوا منتقل شد، جایی که هنوز هم در گورستان محلی ایتالیایی ها قرار دارد. مجموعه های فرانکتی در موزه های مدنی رجیو امیلیا. از وسایل باقیمانده از فرانکتی، دو مجموعه حفظ شده است: نخستین مجموعه شامل مصنوعات قوم نگاری از خاور دور (مالزی، جاوه، بورنئو، سلبس، گینه نو، هندوچین) است که توسط بارون پس از بازگشت از سفرهای ماجراجویانه اش در سال های ۱۹۱۱ و ۱۹۱۲ اهدا شده است. این مجموعه ها شامل روایت هایی از گروه های قومی کیکویو (Kikuyu)، مرو (Meru) و شیلوک (Scilluc) است که او بین سال های ۱۹۱۲ تا ۱۹۱۴ در آفریقا با آنها مواجه شده بود. این مجموعه ها بر جنبه های مختلف زندگی مردم، از جمله سلاح ها، اشیاء روزمره، لباس ها، زیورآلات، آلات موسیقی و عکس ها تمرکز دارند که مورد اخیر در بایگانی موزه ها نگهداری می شود. مجموعه دوم شامل غنائم شکار، عمدتاً آفریقایی است که در ابتدا به عنوان اثاثیه عجیب و غریب در اقامتگاه های خانوادگی قرار داده شده و پس از م
رگ بارون توسط وراث او اهدا شده است. این مجموعه شامل نمونه های طبیعی، جمجمه، پوست، مجسمه های نیم تنه و غنائم گونه های متعدد، از جمله انواع بز کوهی و غزال، فیل، زرافه و کرگدن است که در قسمت بالایی سالن های جانورشناسی و مردم شناسی و در راهروهای بین ویترین ها قرار دارند. تنها یافته از سفر سال ۱۹۰۷ به آمریکای شمالی، پوست یک خرس قطبی است. بازسازی برخی از صحنه های شکار از نکات قابل توجه است. کتابنامه. Giorgio Barani e Manlio Bonati (a cura di), con un inserto di Angelo Umiltà, Gli Italiani in Africa. Con appendici monografiche* su esploratori e personaggi che calcarono il suolo africano dal 1800 al 1943, Reggio Emilia, T&amp;M Associati, 2004, pp. 541–562. Carlo Bondavalli (con la collaborazione di Roberto Mirabile), Sulle orme del Barone Franchetti, Reggio Emilia, Magis Books* Editori, 1992. Silvia Chicchi, Roberto Macellari (a cura di), Il Barone viaggiante. Raimondo Franchetti e le esplorazioni nel Corno d'Africa,* Musei Civici di Reggio Emilia, 2007. Valeria Isacchini, Il 10º parallelo. Vita di Raimondo Franchet
ti, da Salgari alla guerra d'Africa, Reggio Emilia, Aliberti* editore 2005. Dal volume "Settant'anni di classico - Il 'Franchetti' e Mestre" l'inserto "Raimondo Franchetti, L'ultimo esploratore" di Valeria* Isacchini.
اولین مدلی از این سری راکت انداز که در مقیاس جهانی به خدمت گرفته شد آرپی جی-۲ بود. ار پی جی 2 در واقع مدل تکمیل شده آرپی جی-۱ بود که تا آن نیز خود از راکت ضد زره المانی اقتباس شده بود.
آرپی جی-۳۲ بارکاس (روسی: РПГ-۳۲) یک سامانه راکت انداز ضد تانک غیرهدایت شونده و قابل استفاده مجدد روسی است.
فدریکا کارتا (؛ زادهٔ ) خواننده و چهره مشهور تلویزیونی اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۱۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. در سال ۲۰۱۷، او در شانزدهمین فصل از برنامه استعدادیابی "آمیچی" مقام سوم را کسب کرد. از آن زمان، این خواننده سه آلبوم در فدراسیون صنعت موسیقی ایتالیا و چندین تک آهنگ و همکاری موفق منتشر کرده است که بیش از ۳۶۰،۰۰۰ نسخه از آنها در ایتالیا به فروش رسیده است. کارتا در سال ۲۰۱۹ با آهنگ «Senza farlo apposta» در جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد و به عنوان ترانه سرا با الیزا، لورا پوزینی و فدریکا آباته همکاری کرد. در سال ۲۰۲۳، او و بیبی کی، مارکو منگونی، کی میکر رکوردز و دارکو توسط رادیو پاندورا به عنوان پربازدیدترین نوازندگان ایتالیا معرفی شدند. زندگی و حرفه. فدریکا کارتا در ۱۰ ژانویه ۱۹۹۹ در رم در خانواده ای با اصالت ساردینیایی متولد شد. در نه سالگی تحت تأثیر پدرش به موسیقی علاقه مند شد و آواز و پیانو آموخت. در سن ۱۷ سالگی، پس از شرکت در تعدادی مسابقه، تصمیم گرفت برای مسابقه تلویزیونی "آمیچی" اقدام کند و برای اولین بار در تلویزیون سه آهنگ منتشر نشده خود به نام های «Sogni e verità»، «People talk t
o me» و «Tutto quello che ho» را اجرا کرد. فدریکا به عنوان عضوی از تیم آبی، مقام سوم را کسب کرد. در ۱۹ مه ۲۰۱۷، اولین آلبوم استودیویی خود "با نام" "«Federica»" را به تهیه کنندگی آندره آ ریگونات برای گروه موسیقی یونیورسال منتشر کرد. این آلبوم ترانه سرایان و آهنگسازان زیادی از جمله مربی تیم الیزا، فدریکا آباته و روبرتو کازالینو را در خود جای داده است. این آلبوم در جدول فدراسیون صنعت موسیقی ایتالیا به مقام سوم رسید و گواهینامه پلاتینیوم دریافت کرد. این آلبوم شامل آهنگ های ارائه شده در برنامه آمیچی به نام های «Dopotutto» و «Ti avrei voltu dire» است که هر دو دارای گواهینامه طلایی هستند. در طول تابستان ۲۰۱۷، او در چندین جشنواره اجرا داشت و در آهنگ موفق «Irraggiungibile» به مقام دوم در جدول تک آهنگ های ایتالیا دست یافت و بیش از ۱۵۰ هزار نسخه از آن به فروش رسید. این خواننده در مصاحبه هایی اظهار داشت که هنرمندانی که بر او تأثیر گذاشته اند عبارتند از آلیشیا کیز، پائولو نوتینی، دوآ لیپا و بیلی آیلیش. او از نظر موسیقی، پاپ، نئو سول، آر اند بی و سول را تحسین می کند. این خواننده لائورا پائوزینی و الیزا را به عنوان عناصر اص
لی در صحنه موسیقی معاصر ایتالیا توصیف کرده است.
مسابقات جهانی دو و میدانی ۲۰۲۵ (به ژاپنی: ۲۰۲۵年世界陸上競技選手権大会) بیستمین دوره مسابقات جهانی دو و میدانی در توکیو است که از تاریخ ۱۳ تا ۲۱ سپتامبر ۲۰۲۲ در کشور ژاپن برگزار می شود. این مسابقات از ورزشگاه ملی ژاپن که برای بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۰ و پارالمپیک تابستانی ۲۰۲۰ بازسازی شده بود، برگزار می شود. این تورنمنت سومین دوره ای پس از رویدادهای سال های ۱۹۹۱ در توکیو در ورزشگاه ملی سابق و رویداد ۲۰۰۷ در اوساکا، در ژاپناست که برگزار می شود. کی، عضو گروه موسیقی پسرانه ژاپنی اندتیم، به عنوان حامی رسمی مسابقات قهرمانی جهان دو و میدانی ۲۰۲۵ انتخاب شد. انتخاب میزبان و محل برگزاری. در اکتبر سال ۲۰۱۹، سباستین کو رئیس اتحادیه بین المللی فدراسیون های دو و میدانی از بررسی انتخاب مستقیم کنیا برای میزبانی این دوره مسابقات خبر داد کنیا نامزدی خود را برای مسابقات قهرمانی در اکتبر سال ۲۰۲۱ تأیید کرد. در سال ۲۰۲۲، ژاپن و سنگاپور برای میزبانی این دوره مسابقات پیشنهاد رسمی به سازمان جهانی دو و میدانی ارائه کردند. در ژوئیه سال ۲۰۲۲، توکیو توسط فدراسیون جهانی دو و میدانی، پس از آنکه در ارزیابی پیشنهاد بالاترین امتیاز را کسب کرد برای
رویداد سال ۲۰۲۵ انتخاب شد. ورزشگاه ملی توکیو پس از برگزاری المپیک تابستانی ۲۰۲۰ بدون تماشاچی در مواجهه با دنیاگیری کووید-۱۹ که در آن زمان هنوز ادامه داشت، به اولین رویداد بزرگ تماشاگرپسند برای دو و میدانی تبدیل شد. صلاحیت. فدراسیون جهانی دو و میدانی، جدول زمانی و سیستم کسب سهمیه مسابقات قهرمانی جهان دو و میدانی ۲۰۲۵ را در تاریخ ۳۱ ژوئیه ۲۰۲۴ به تصویب رساند. بازه زمانی. بازه زمانی برای شرکت در مسابقات ماراتن و پیاده روی ۳۵ کیلومتری از تاریخ ۵ نوامبر ۲۰۲۳ تا ۴ مه ۲۰۲۵ باز بود. برای مسابقات ۱۰۰۰۰ متر، پیاده روی ۲۰ کیلومتری، رویدادهای ترکیبی و امدادی، این بازه زمانی از تاریخ ۲۵ فوریه ۲۰۲۴ تا ۲۴ اوت ۲۰۲۵ بود. برای سایر رویدادها نیز استانداردهای ورودی از ۱ اوت ۲۰۲۴ تا ۲۴ اوت ۲۰۲۵ قابل دستیابی بود. استانداردهای ورودی. سیستم کسب سهمیه برای مسابقات قهرمانی بر اساس ترکیبی از استانداردهای ورودی و رتبه بندی جهانی بود. استانداردهای کسب سهمیه با هدف کسب سهمیه حدود ۵۰ درصد از ورزشکاران تعیین شده بود. کشورهای شرکت کننده. در تاریخ ۵ سپتامبر ۲۰۲۵، فدراسیون جهانی دو و میدانی رسماً فهرست نهایی شرکت کنندگان در مسابقات قهرمانی ۲۰۲
۵ را منتشر کرد. بیش از ۲۲۰۲ ورزشکار از تقریباً ۱۹۸ کشور قصد دارند در این مسابقات با یکدیگر به رقابت بپردازند.
ابوالفضل شکیبا (زاده ۱۳۵۶ در نیشابور) کارگردان، نویسنده، تدوین گر و مدرس سینما و عکاسی است. او فعالیت هنری خود را از سال ۱۳۷۳ آغاز کرد و علاوه بر ساخت فیلم های کوتاه و بلند داستانی و مستند، در حوزه تدریس و مدیریت هنری نیز فعالیت داشته است. زندگی و تحصیلات. ابوالفضل شکیبا متولد سال ۱۳۵۶ در نیشابور است. او از سال ۱۳۷۳ وارد عرصه فیلمسازی شد. وی دوره تخصصی عکاسی دیجیتال را در خانه عکاسان ایران گذراند و همچنین در سال های ۱۳۹۰ تا ۱۳۹۱ در کارگاه فیلمسازی عباس کیارستمی در مؤسسه کارنامه شرکت کرد. شکیبا سابقه تدریس دروس هنری (عکاسی، تدوین، تصویربرداری) در هنرستان های آموزش و پرورش را دارد. او همچنین در سال های ۱۳۹۲ تا ۱۳۹۵ مدیر و مدرس آموزشگاه آزاد سینمایی «ابرفیلم» نیشابور بود. در سال ۱۳۹۶ مدیریت پردیس سینمایی «شهر فیروزه» نیشابور را برعهده داشت و به عنوان مدرس در انجمن سینمای جوانان ایران (دفتر نیشابور) فعالیت کرده است.
اسماعیل تاج الدین باخرزی (زاده قرن ششم هجری، باخرز) شاعر فارسی زبان بود. از وی دیوانی برجای نمانده است اما چند غزل و رباعی در کتاب های تذکره موجود است. درباره او. دهخدا در لغتنامه درباره او نوشته «از شعرای باخرز است و عوفی در لباب الالباب آرد: الاجل تاج الدین اسماعیل باخرزی که از اکابر و اعیان باخرز بود و ذات او مجمع فضایل و مفاخر هر جوهر نادری که از قعر بحر خاطر جوهری ضمیر او در سلک کلک کشیدی ، لؤلؤ لالا بودی و هر معنی بکر که نتیجه ٔ بنات فکر او بودی بانگشت احتقار در دیده ٔ آبکار جنان و دلبران جهان زدی»
درگیری های جنوب سوریه در ۲۸ آوریل ۲۰۲۵ آغاز شد. درگیری های اولیه در شهر جرمانا پس از تنش های مربوط به انتشار یک فایل صوتی جنجالی آغاز شد و به سرعت به مناطق مجاور صحنایا و اشرفیه صحنایا و در ۳۰ آوریل به چندین روستا در استان سویدا گسترش یافت. پس از تلاش هایی برای کاهش تنش، توافقی برای پایان دادن به جنگ در ۱ مه حاصل شد. اسرائیل در ۳۰ آوریل و دوباره در ۲ و ۳ مه حملات هوایی علیه اهداف دولتی سوریه انجام داد که دومی باعث تلاش های ترکیه برای ایجاد اختلال در سیستم های ارتباطی اسرائیل شد. درگیری های پراکنده تا ماه مه ادامه یافت و دو بمب گذاری توسط داعش در اواخر ماه مه نیز انجام شد. درگیری ها در ژوئیه ۲۰۲۵ از سر گرفته شد. پیشینه. درگیری ها در اواخر فوریه ۲۰۲۵ در جرمانا بین شبه نظامیان دروزی و اداره امنیت عمومی آغاز شد. تنش ها در اواخر آوریل ۲۰۲۵ پس از انتشار یک فایل صوتی توهین آمیز که ظاهراً حاوی محتوای کفرآمیز علیه حضرت محمد بود و ظاهراً به یک عالم دروزی به نام مروان کیوان نسبت داده شده بود، ادامه یافت. مروان کیوان این فایل صوتی را تکذیب کرد. این فایل صوتی خشم عمومی را در سراسر منطقه برانگیخت. شورای مذهبی دروزی ها در س
ویدا به سرعت این فایل صوتی را محکوم و فرد مورد نظر را تکذیب کرد، در حالی که وزارت کشور سوریه تحقیقات رسمی را آغاز کرد و بعداً تأیید کرد که فرد متهم مسئول این فایل صوتی نبوده است. شورای نظامی سویدا، نیروهای اعلی و نیروهای شیخ الکرامه نسبت به دولت الشرع ابراز تردید کردند، در حالی که سایر گروه های دروزی، از جمله احرار جبل العرب، گردان سلطان پاشا الاطرش و گروه تحت رهبری لیث البلوس، آمادگی خود را برای همکاری با آن اعلام کرده اند. به گفته سمیح العوام، فعال، سویدا به طور کلی به سه جناح تقسیم شده است؛ جنبش های جامعه مدنی عموماً از رئیس جمهور حمایت می کنند، در حالی که جناح های مسلح مختلف، از جمله مردان کرامت، تیپ الجبل، نیروهای بلوس و احرار جبل العرب نیز از دولت الشرع حمایت می کنند. چهار گروه متحد با حکمت هجری طرفدار تمرکززدایی هستند. گاه شمار. درگیری ها در جرمانا. اولین حادثه تقریباً ساعت ۲ بامداد ۲۸ آوریل ۲۰۲۵ رخ داد، زمانی که یک گروه ناشناس به سمت یک ایست بازرسی شبه نظامیان محلی در نزدیکی تقاطع «النسیم» در ورودی جرمانا آتش گشودند. تیراندازی حدود ساعت ۴ صبح ادامه یافت و شدت گرفت که منجر به کشته شدن حداقل دو نفر از ن
یروهای امنیتی و شش نفر از ساکنان شهر شد. بیش از ده نفر دیگر در موج اولیه خشونت زخمی شدند. جناح های محلی اقدامات امنیتی شدیدی را اعمال کردند، ایست های بازرسی برپا کردند و رفت و آمد به داخل و خارج از شهر را محدود کردند. بیانیه ای که در رسانه های اجتماعی منتشر شد و به ساکنان جرمانا نسبت داده می شود، خشونت و تحریک فرقه ای را محکوم کرد و در عین حال از مقامات رسمی خواست تا در مورد افراد مسئول تحقیق و آنها را مجازات کنند. درگیری ها در صحنایا و اشرفیه صحنایا. در ۲۹ آوریل ۲۰۲۵، درگیری ها به شهرهای صحنایا و اشرفیه صحنایا با اکثریت دروزی گسترش یافت. گروه های مسلح با استفاده از سلاح های سبک و آرپی جی به چندین ایست بازرسی امنیتی حمله کردند. درگیری ها برای مدت کوتاهی متوقف شد، اما پس از رسیدن نیروهای کمکی از درعا ادامه یافت. حسام واروار، رئیس شهرداری صحنایا، به همراه پسرش در اول ماه مه توسط افراد مسلح ناشناس کشته شد. مقامات در بحبوحه عدم قطعیت و گمانه زنی ها در مورد هویت افراد مسئول، از آغاز تحقیقات در مورد این حادثه خبر دادند. دیدبان حقوق بشر سوریه ادعا کرد که این دو نفر توسط گروه های وابسته به دولت کشته شده اند. دخالت اس
رائیل (۲۹–۳۰ آوریل). در ۲۹ آوریل، دروزی های اسرائیل در شمال اسرائیل اعتراضاتی را برای وادار کردن اسرائیل به مداخله نظامی در سوریه، به منظور محافظت از جامعه دروزی ساکن در آنجا، برگزار کردند. در بحبوحه ناآرامی ها در ۳۰ آوریل، رسانه های اسرائیلی از حملات محدود پهپادی علیه عناصر مسلح منتسب به صحنایا، ظاهراً به عنوان یک اقدام هشدار دهنده، خبر دادند. بنا به گزارش ها، این حملات گروهی را که گفته می شود در حال آماده سازی حملاتی علیه جامعه دروزی بودند، هدف قرار داد. منابع اسرائیلی هیچ تلفاتی گزارش نکرده اند. بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر اسرائیل، به همراه یسرائیل کاتس، وزیر دفاع، در بیانیه ای مشترک اعلام کردند که حمله هوایی در صحنایا یک «عملیات هشدار» بوده است. آنها اظهار داشتند که این حمله با هدف ارسال پیامی روشن به دولت سوریه انجام شده است و تأکید کردند که اسرائیل انتظار دارد این دولت برای محافظت از جامعه دروزی اقدامی انجام دهد. حمله دوم اسرائیل که با استفاده از یک پهپاد هرمس ۴۵۰ انجام شد، منجر به کشته شدن یک عضو اداره امنیت عمومی سوریه و زخمی شدن چند نفر دیگر شد. درگیری ها در سویدا. شامگاه ۳۰ آوریل، گروه های مسلح به ر
وستاهای با اکثریت دروزیِ عری، رساس و السوره الکبیره حمله کردند و کناکر در استان سویدا را گلوله باران کردند و با گروه های مسلح محلی دروزی درگیر شدند. نیروهای دولتی سوریه اندکی پس از آن برای بازگرداندن ثبات به منطقه اعزام شدند. بعداً گزارش شد که مهاجمان با وزارت دفاع سوریه مرتبط بوده اند. در الصورة الکبیرة، زیارتگاه و موزه عصام زهرالدین، یک افسر نظامی فقید دروزی و فرمانده سابق گارد جمهوری سوریه که به عنوان عضوی از نیروهای رژیم بعث شهرت بدی داشت، توسط مهاجمان ناشناس به آتش کشیده و ویران شد، و در نهایت ساختمان منفجر شد. در ۱ مه، حکمت هجری، یکی از رهبران مذهبی دروزی در سوریه، بیانیه ای در انتقاد از دولت سوریه صادر کرد. الهجری رژیم را به ارتکاب جنایات علیه شهروندان خود از طریق آنچه او «شبه نظامیان تکفیری وابسته به دولت» توصیف کرد، متهم کرد. او ادعا کرد که در میان سوری ها در مورد رفتار ظالمانه رژیم اجماع گسترده ای وجود دارد و خواستار مداخله فوری بین المللی شد. الهجری در بیانیه خود از فقدان اصلاحات سیاسی ملموس پس از اعتراضات و تلاش های مقاومت اخیر در سویدا ابراز تاسف کرد و اظهار داشت که پنج ماه از آنچه او «رهایی از ظ
لم» نامید، با اشاره به سقوط رژیم اسد، گذشته است، اما هیچ پیشرفتی در جهت قانون اساسی جدید یا یک دولت مدنی غیرمتمرکز که عدالت و آزادی را تضمین کند، حاصل نشده است. او اعلام کرد که دولت سوریه دیگر نماینده مردم خود نیست و نیروهای خود را «ابزارهای کشتار، آدم ربایی و تحریک فرقه ای» توصیف کرد و در پایان اظهار داشت که حمایت بین المللی به حقی مشروع برای جمعیتی تبدیل شده است که «در اثر قتل عام ها نابود شده اند». در ساعات اولیه روز ۲ مه، گروه های مسلح ناشناس حملات خمپاره ای را به روستاهای حران و لبین و دیگر روستاهای اطراف آغاز کردند و پس از آن تلاشی برای حمله زمینی صورت گرفت. جناح های محلی دروز این حمله را دفع کردند. دولت سوریه بعداً اعلام کرد که مهاجمان وابسته به نیروهای دولتی نبوده اند و آنها را «گروه های یاغی» توصیف کرد. در ۴ مه حمله ای به روستای دروزی نشین الثعله آغاز شد. گروه های دروزی با خمپاره های خود و همچنین آتش مسلسل به آن پاسخ دادند، هرچند چند ساعت بعد، حمله ادامه یافت. به گفته یکی از اهالی الدارا، روستای مجاور، دروزی ها ابتدا حمله کردند. تلاش های تنش زدایی. مفتی اعظم سوریه، شیخ اسامه الرفاعی، در واکنش به این