Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سال شد. گاروف در باغ ها معبد دیانا (۱۷۰۰) را تخریب کرد، کوچه سلطنتی را ردیابی و گسترش داد (۱۷۰۲)، باغ سیترونریای قرن هفدهمی (۱۷۰۳) را تخریب کرد، باغ انگلیسی (۱۷۱۰) را ردیابی کرد، آپارتمان های سبز را ساخت و تئاتر لوجیا قرن هفدهمی (۱۷۱۱) را تخریب کرد. در طول محاصره تورین در سال ۱۷۰۶، زمانی که نیروهای فرانسوی به فرماندهی لویی دوبوسون دو لا فوئیاد در طول جنگ جانشینی اسپانیا در آنجا مستقر بودند، آسیب های بیشتری به این مجموعه وارد شد. پس از پیروزی ساوویارد، ویکتور آمادئوس دوم در سال ۱۷۱۶ به فیلیپو جووارا مأموریت داد تا کاخ را گسترش دهد. جووارا سپس گالری بزرگ (۱۷۱۶) را تکمیل کرد، غرفه جنوب شرقی را برپا کرد، سیترونریای جدید و اصطبل بزرگ (اسکودریا گراند) را در سال های ۱۷۲۲ تا ۱۷۲۷ ساخت و همچنین کلیسای سنت هوبرت (کاپلا دی سنت اوبرتو) را ساخت. در باغ ها، جووارا پایه های باقی مانده معبد دیانا را در سال ۱۷۱۹ تخریب کرد و در سال ۱۷۲۵ آن را با یک هزارتو و غرفه دیگری جایگزین کرد. نماها نیز به سبک فرانسوی بازسازی شدند که کاخ را به یک شاهکار یا معماری باروک تبدیل کرد. در سال ۱۷۳۹، چارلز امانوئل سوم (۱۷۰۱–۱۷۷۳) به بندتو آلفیری،
مدیر ساختمان جدید، مأموریت داد تا سازه های متصل کننده ای را در دو جناح هنوز از هم گسیخته کاخ بسازد. برای انجام این کار، آلفیری برج ساعت قدیمی را تخریب و آن را در همان مکان بازسازی کرد (۱۷۳۹)، جناح بلودر (۱۷۵۱)، گالری بین نمازخانه و سیترونریا (۱۷۵۴)، اصطبل کوچک غربی (۱۷۵۸) و اصطبل شرقی (۱۷۶۰) و سالن های سوارکاری سرپوشیده (۱۷۶۱) را بنا کرد. در سال های ۱۷۸۸–۸۹، معماران جوزپه باتیستا پیاچنزا و کارلو راندونی، راه پله را در نمای کاخ دایانا ایجاد کردند و عناصر تزئینی را مطابق با سلیقه نئوکلاسیک زمان و سبک آپارتمان های جدید در طبقه اول، که برای ویکتور امانوئل اول (۱۷۵۹–۱۸۲۴) در نظر گرفته شده بود، اضافه کردند و به تکامل معماری این مجموعه پایان دادند. علیرغم بازسازی ها، در قرن هجدهم، این کاخ اغلب توسط خانواده سلطنتی نادیده گرفته می شد و به نفع شکارگاه استوپینیجی که در آن زمان بیشتر با سلیقه دربارهای معاصر اروپایی مطابقت داشت، مورد توجه قرار می گرفت. با این وجود، این کاخ همچنان در دوران سلطنت ویکتور آمادئوس سوم (حکومت: ۱۷۷۳–۱۷۹۶) و چارلز امانوئل چهارم (حکومت: ۱۷۹۶–۱۸۰۲) مورد استفاده قرار می گرفت. استفاده نظامی و ترک آن.
در سال ۱۷۹۲، پادشاهی ساردینیا (که شامل پیدمونت نیز می شد)، در جنگ ائتلاف اول علیه جمهوری اول فرانسه به چندین قدرت اروپایی پیوست، اما تا سال ۱۷۹۶ توسط ارتش ایتالیای ناپلئون شکست خورد و مجبور شد در ماه مه پیمان پاریس را امضا کند که به موجب آن دوک نشین ساووی و شهرستان نیس به فرانسه واگذار شدند و به ارتش انقلابی فرانسه اجازه عبور آزاد از پیدمونت داده شد. در ۶ دسامبر ۱۷۹۸، ژنرال ناپلئون، بارتلمی کاترین ژوبر، تورین را اشغال کرد و چارلز امانوئل چهارم را مجبور به کناره گیری و عزیمت به ساردینیا کرد. سپس دولت موقت در تورین به اتحاد پیدمونت با فرانسه رأی داد. در سال ۱۷۹۹، نیروهای اتریشی برای مدت کوتاهی شهر را اشغال کردند، اما پس از نبرد مارنگو در ژوئن ۱۸۰۰، فرانسوی ها دوباره کنترل آن را به دست گرفتند. در طول سلطه ناپلئون در اوایل قرن نوزدهم، ساختمان های مجموعه کاخ به پادگان های نظامی تبدیل شدند و باغ ها برای ایجاد یک زمین تمرین تخریب شدند که به این مجموعه آسیب جبران ناپذیری وارد کرد. به دلیل خسارات سنگینی که در طول اشغال فرانسه متحمل شد، پس از شکست ناپلئون و احیای پادشاهی ساردینیا در کنگره وین در سال ۱۸۱۵، کاخ به نقش ق
بلی خود به عنوان اقامتگاه سلطنتی بازنگشت، بلکه به عنوان قلمرو نظامی سلطنتی به دارایی دائمی ارتش سلطنتی ساردینیا تبدیل شد. تزئینات و مبلمانی که هنوز قابل استفاده بودند، به کاخ ها و قلعه های دیگر متعلق به خاندان ساووی منتقل شدند و نقش اقامتگاه تابستانی سلطنتی توسط قلعه ها و کاخ های راکونیجی، استوپینیجی و آگلیه ایفا شد. این مجموعه در نقش جدید خود به عنوان یک مرکز نظامی، از سال ۱۸۵۱ تا ۱۹۴۳ برای اهداف مختلف توسط ارتش سلطنتی ایتالیا مورد استفاده قرار گرفت. این مکان به عنوان ستاد فرماندهی هنگ توپخانه صحرایی، مدرسه نظامی سلطنتی و هنگ پنجم توپخانه صحرایی مورد استفاده قرار می گرفت. در اوایل دهه ۱۹۰۰، ارتش شروع به ترک این مکان کرد و این ملک به تدریج به وزارت فرهنگ ایتالیا منتقل شد و از سال ۱۹۳۶ کلیسای سنت هوبرت به آن منتقل شد. مرمت. به محض اینکه پادگان نظامی محل را ترک کرد، کاخ طعمه خرابکاری شد و شروع به فروپاشی کرد. به دلیل کمبود بودجه، مداخلات تأمین مالی شده توسط وزارت فرهنگ حداقل بود و تنها شامل نگهداری های ضروری برای حفظ یکپارچگی ساختاری ساختمان ها می شد. در دهه ۱۹۴۰، مرمت کوچکی از کلیسای کوچک انجام شد. در سال ۱۹۶۱
، به مناسبت جشن صدمین سالگرد اتحاد ایتالیا، گالری بزرگ و تالار دیانا به طور خلاصه مرمت شدند، البته عمدتاً به صورت تزئینی. در دهه ۱۹۶۰، گروهی از مردم محلی از وناریا رئاله انجمنی را برای محافظت از قلعه به عنوان یک بنای تاریخی فرهنگی تأسیس کردند که توانست کارهای مرمت محدودی را انجام دهد. از دهه ۱۹۸۰، مقداری بودجه عمومی برای کارهای اولیه بازسازی و مرمت و همچنین افزایش آگاهی عمومی در مورد این مجموعه اعطا شد. در ۵ دسامبر ۱۹۹۶، وزیر فرهنگ، والتر ولترونی، با توافق با رئیس جمهور پیدمونت، انزو گیگو، کمیته ویژه ای برای رجا دی وناریا تشکیل داد که روند طولانی مرمت کاخ را آغاز کرد. در سال ۱۹۹۹، اولین توافقنامه چارچوب بین وزارت فرهنگ، منطقه پیدمونت، شهر تورین و شهرداری های وناریا رئاله و دروئنتو امضا شد. در مجموع، کار مرمت این مجموعه هشت سال از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۷ به طول انجامید و بزرگ ترین پروژه مرمت در تاریخ اروپا بود. این پروژه شامل حدود ۷۰۰ متخصص و حدود ۳۰۰ شرکت و پیمانکار بود که در مجموع شامل حدود ۱۸۰۰ کارگر و حدود ۱۰۰ طراح از ۱۶ مناقصه بین المللی انتخاب شدند. این کار شامل مرمت کاخ وناریا، روستای مجاور، قلعه در پارک منطقه
ای لا ماندریا در همان نزدیکی، باغ ها و پارک بود. بودجه صرف شده بالغ بر بیش از ۳۰۰ میلیون یورو (۵۰ میلیون یورو از وزارت فرهنگ، ۸۰ میلیون یورو از منطقه پیمونت و ۱۷۰ میلیون یورو از اتحادیه اروپا) بود که امکان مرمت کل مجموعه و مساحت کل ۲۴۰٬۰۰۰ متر مربع و ۸۰۰٬۰۰۰ متر مربع دیگر از باغ ها و پارک ها را فراهم کرد. در دسامبر ۱۹۹۷، این کاخ به عنوان یکی از ۱۴ ملک سلطنتی سابق در داخل و اطراف تورین که به طور جمعی به عنوان اقامتگاه های خاندان سلطنتی ساووی گروه بندی شده بودند، به فهرست میراث یونسکو اضافه شد، از جمله سایر بناهای تاریخی محلی مانند کاخ سلطنتی تورین. این مجموعه مرمت شده سرانجام در اکتبر ۲۰۰۷ به روی بازدیدکنندگان گشوده شد و از آن زمان به یک مقصد مهم گردشگری و میزبان نمایشگاه ها و رویدادها تبدیل شده است. در سال ۲۰۱۷، تعداد ۱٬۰۴۸٬۸۵۷ بازدیدکننده داشته است که آن را به ششمین موزه پربازدید ایتالیا تبدیل کرده است. در اکتبر ۲۰۱۹، باغ های کاخ توسط یک انجمن پارک های ایتالیا به عنوان زیباترین پارک ایتالیا انتخاب شدند. در سال ۲۰۲۲، رستوران کاخ موفق به دریافت ستاره میشلن شد. در سال های اخیر، این کاخ همچنین به عنوان محل فیلم
برداری چندین فیلم پرهزینه، از جمله خانم مارکس (۲۰۲۰) و مرد پادشاه (۲۰۲۱) مورد استفاده قرار گرفته است. این کاخ همچنین میزبان رویدادهایی در آستانه مسابقه آواز یوروویژن ۲۰۲۲ بود که در تورین برگزار شد. معماری. گالری بزرگ. این کاخ از دو بال مجزا تشکیل شده است: کاخ اصلی دیانا مربوط به قرن هفدهم، که با گچ سفید پوشانده شده است، و الحاقی که در اواخر قرن هجدهم با آجرکاری نمایان ساخته شده است. ورودی کاخ به محوطه افتخار منتهی می شود که زمانی فواره ای با یک گوزن در آن قرار داشت. کاخ دیانا. کاخ دیانا هسته اصلی مجموعه و قدیمی ترین بخش کاخ است. این بنا بین سال های ۱۶۵۸ تا ۱۶۶۳ به سرپرستی آمدئو دی کاستلامونته ساخته شد. نمای اصلی، که با گچ پوشیده شده و دارای شاخ و برگ، صدف و میوه است، از سمت راست به صورت بخشی به بال قرن هجدهم متصل می شود. نمای رو به حیاط افتخار، یک ایوان سرپوشیده را نشان می دهد که در سمت راست آن یک ورودی قوسی قرار دارد. در ابتدا، یک طاق دوقلو در سمت چپ ایوان وجود داشت، اما در طول بازسازی گارو حذف شد. تالار افتخار به تالار دیانا در کاخ دیانا منتهی می شود که به عنوان قلب کاخ عمل می کند. این تالار مستطیلی شکل با
گچ بری ها و نقاشی هایی با محوریت شکار تزئین شده است. این نقاشی ها شامل طاق نقاشی شدهٔ المپ (اثر یان میل) است که ژوپیتر را در حال تقدیم هدیه به دیانا نشان می دهد، پرتره های عظیم سوارکاری از دوک ها و دربار (آثار نقاشان مختلف در خدمت دوک ها) و بوم های نقاشی با موضوع شکار اثر یان میل، از جمله شکار گوزن، خرگوش، خرس، روباه، گراز، مرگ گوزن، رفتن به جنگل، مجلس، کوریا می شود. بال قرن هجدهم. این دو غرفه به دوره میکل آنژ گارو (۱۶۶۹–۱۷۱۳) برمی گردند و با کاشی های پنج ضلعی چندرنگ از جنس سرامیک پوشیده شده اند که توسط یک گالری بزرگ، معروف به گالری بزرگ به هم متصل شده اند. بخش مرکزی این بخش مربوط به قرن هجدهم، گالری گراند است که شامل تزئینات گچبری، ۴۴ پنجره قوسی و کف کاشی کاری شده سیاه و سفید است. فضای داخلی در ابتدا شامل مجموعه ای بزرگ از گچبری ها، مجسمه ها، نقاشی ها (به گفته آمدئو دی کاستلامونته، تا ۸۰۰۰) از برخی از هنرمندان درباری آن زمان، مانند ویتوریو آمدئو سینارولی، پیترو دومنیکو الیورو و برناردینو کوادری بود. باغ ها. باغ های اصلی اقامتگاه اکنون کاملاً ناپدید شده اند، زیرا سربازان فرانسوی آنها را به زمین های تمرین تبدی
ل کردند. نقاشی های قبلی یک باغ ایتالیایی با سه تراس متصل به راه پله های پیچیده و ویژگی های معماری مانند برج ساعت در حیاط اول، فواره هرکول، یک تئاتر و باغچه ها را نشان می دهند. کارهای اخیر، پارکی را به سبک مدرن بازسازی کرده اند که آثار مدرن جوزپه پنونه، از جمله یک درخت سرو مصنوعی ۱۲ متری که محل تخلیه حرارتی کاخ است، را به نمایش می گذارد. اصطبل های جووارا و سیترونریا. اصطبل های جووارا شامل یک دهلیز بزرگ (اتاق ۵۷) مشرف به باغ ها و یک اتاق بزرگ طاق دار است که توسط یک دیوار به دو قسمت تقسیم شده است: اسکودریا گراند (اصطبل بزرگ، اتاق ۵۸) در ضلع شمالی و سیترونریا (نارنجستان، اتاق ۵۹) در ضلع جنوبی. سیترونریا شامل یک گالری بزرگ طاق دار (۱۴۸ متر طول، ۱۴ متر عرض و ۱۶ متر ارتفاع) است که عملکرد باستانی آن ذخیره سازی زمستانی مرکبات پرورش یافته در باغ ها بوده است. دیوارهای جانبی با طاقچه هایی تزئین شده اند که به گالری پویایی می بخشند، دیوارهای جنوبی دارای طاق های بزرگی هستند که با روزنه هایی مشرف به باغ ها پوشانده شده اند، در حالی که دیوار شمالی (که اتاق را از اصطبل ها جدا می کند) دارای پنجره های ترومپ لوئیل است که از طاق ها
ی دیوار جنوبی تقلید می کند. این ساختمان در حال حاضر برای نمایشگاه های موقت استفاده می شود. اصطبل بزرگ (۱۴۸ متر طول، ۱۲ متر عرض و ۱۵ متر ارتفاع) در آن زمان حدود ۲۰۰ اسب را در خود جای می داد و در زمستان، ضلع شمالی سیترونیرا را در خود جای می داد. در حال حاضر، این اتاق کالسکه ها، لباس های فرم و بوچینتوروی ونیزی را به نمایش می گذارد. بوچینتوروی ونیزی بین سال های ۱۷۲۹ تا ۱۷۳۱ به سفارش ویکتور آمادئوس دوم در ونیز ساخته شد. در میان کالسکه های به نمایش گذاشته شده، سدان طلایی گالا، سفارش ویکتور امانوئل دوم، سدان نقره ای ملکه مارگاریتا و برخی کالسکه های اومبرتو اول و ویکتور امانوئل سوم وجود دارد. علاوه بر این، کالسکه ناپلئون به طور موقت در معرض نمایش قرار گرفته است. کلیسای سنت اوبرتو. پس از مرگ گارو (۱۷۱۳)، ویکتور آمادئوس دوم به جووارا مأموریت داد تا کلیسایی وقف شده به سنت هوبرتوس، حامی شکارچیان، بسازد. این کلیسای باشکوه باروک بین سال های ۱۷۱۶ تا ۱۷۲۹ ساخته شد و دارای نقشه ای صلیبی شکل یونانی با هسته هشت ضلعی است و یک محراب بلند بزرگ در داخل، دو محراب جانبی و چهار نمازخانه جانبی که به صورت مورب قرار گرفته اند را در خود ج
ای داده است. به دلیل موقعیت کلیسا در مجموعه کاخ، ساخت گنبد غیرممکن بود. در عوض، گنبد با یک نقاشی روی طاق توسط جیووانی آنتونیو گالیاری شبیه سازی شد. جووارا تصمیم گرفت نما را نسبت به گالری بزرگ عقب ببرد تا یک ایوان در جلوی کلیسا ایجاد کند. در داخل، پیشانی کلیسا توسط ستون های بلند با سرستون های قرنتیایی پشتیبانی می شود. برنامه مجسمه سازی که بین سال های ۱۷۲۴ تا ۱۷۲۹ ساخته شده است، اثر جیووانی باراتا و برادرزاده اش جیووانی آنتونیو سیبی است. این بنا دارای تریبون هایی در طبقه بالا است که توسط پادشاه و دربار سلطنتی هنگام شرکت در مراسم عشای ربانی استفاده می شد. محراب بزرگ و مرتفع، تزئین شده با فرشتگان پرنده که از یک سیبوریوم به شکل یک معبد کوچک پشتیبانی می کنند، و چهار مجسمه از روحانیون کلیسا: سنت آگوستین، سنت آمبروز، سنت آتاناسیوس و سنت جان کریسوستوم در اطراف شبستان مرکزی. برنامه تصویری، که بر چهره مریم مقدس و قدیسان مرتبط متمرکز است، بر روی نقاشی های قرار گرفته در محراب های جانبی و در نمازخانه ها، آثار فرانچسکو ترویزانی، سباستیانو ریچی و سباستیانو کونکا، ارائه شده است. طبقه بالای کلیسا دارای تریبون ها است. حوض غسل ت
عمید در نمازخانه سمت چپ ورودی واقع شده است. اتصال کلیسا به کاخ سلطنتی در زمان چارلز امانوئل سوم توسط بندتو آلفیری تکمیل شد، که همچنین راه پله یادبودی را که به تریبون بالایی دسترسی می دهد و تونلی که نمازخانه را به سیترونیرا متصل می کند، طراحی کرد. پس از دوره متروکه شدن کاخ، این نمازخانه در سال ۱۹۶۱ به مناسبت نمایشگاه ایتالیا در سال ۱۹۶۱ تحت بازسازی جزئی قرار گرفت و سپس در سال ۱۹۹۹ به همراه بقیه کاخ، بازسازی کامل آن انجام شد. افتتاحیه آن برای عموم در ۳ سپتامبر ۲۰۰۶ با یک کنسرت جشن گرفته شد.
کاخ ماداما () کاخی در تورین، پیمونت است. این اولین مجلس سنای پادشاهی ایتالیا بود و نام سنتی خود را از تزئیناتی که در زمان دو ملکه (مادام) از خاندان ساووی دریافت کرد، گرفته است. در سال ۱۹۹۷، این بنا به همراه ۱۳ اقامتگاه دیگر خاندان ساووی در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار گرفت. تاریخچه. در آغاز قرن اول پیش از میلاد، محل کاخ توسط دروازه ای در دیوارهای رومی اشغال شده بود که دکومانوس ماکسیموس آگوستا تاورینوروم (نام باستانی تورین) از آن خارج می شد. دو برج، اگرچه مرمت شده اند، اما هنوز هم گواهی بر این هسته اصلی هستند. پس از سقوط امپراتوری روم غربی، از این دروازه به عنوان دژی مستحکم در دفاع از شهر استفاده می شد. ستون های سنگی بر روی پایه های آجری از لایه رومی حفاری شده بیرون زده اند. بعدها این ساختمان به مالکیت ساوویا-آکاجا، شاخه ای فرعی از خاندان ساووی، درآمد؛ در اوایل قرن چهاردهم، آنها آن را به قلعه ای بزرگ تبدیل کردند. یک قرن بعد، لودوویکو از آکاجا آن را به شکل مربع، با یک حیاط داخلی و یک ایوان و چهار برج استوانه ای در هر گوشه، بازسازی کرد. شکل این بنا هنوز از قسمت پشتی کاخ به وضوح قابل تشخیص است. پس از انقراض خاند
ان آکاجا، این بنا به اقامتگاهی برای مهمانان خاندان ساووی تبدیل شد. در سال ۱۶۳۷، نایب السلطنه دوک شارل امانوئل دوم، کریستین فرانسه (عمه لویی چهاردهم)، آن را به عنوان اقامتگاه شخصی خود انتخاب کرد. او دستور داد تا حیاط را بپوشانند و آپارتمان های داخلی را بازسازی کنند. شصت سال بعد، نایب السلطنه دیگری، ماری ژان از ساووی، که به مادام رئاله معروف بود، در این کاخ زندگی کرد. او به طور قطعی لقب ماداما (به ایتالیایی مادام) را به آن اعطا کرد. او از بسیاری از هنرمندان دعوت کرد تا ساختمانی را که دوشس می خواست به یک کاخ سلطنتی مجلل تبدیل کند، بازسازی کنند. هنرمند دومنیکو گویدوبونو به شخصیت اصلی بی چون و چرای تزئینات تالارهای طبقه اول کاخ ماداما، معروف به تالارهای گویدوبونو - اتاق ماداما رئاله، کابینت چینی و ایوان جنوبی - تبدیل شد. دوشس همچنین از معمار فیلیپو جووارا خواست تا یک کاخ جدید به سبک باروک با سنگ سفید طراحی کند، که او در سال ۱۷۱۶ این کار را انجام داد، اما کار در سال ۱۷۲۱ پس از تکمیل تنها بخش جلویی متوقف شد. بعدها این کاخ کاربردهای مختلفی داشت و در طول جنگ های ناپلئونی، مقر دولت موقت فرانسه بود. در قرن نوزدهم، شاه چ
ارلز آلبرت آن را به عنوان مقر پیناکوتکا رجیا، گالری هنری سلطنتی، و بعدها، سنای سوبالپین (پارلمان پادشاهی ساردینیا) و دادگاه عالی انتخاب کرد. از سال ۱۹۳۴، موزه هنرهای باستانی شهر در این مکان قرار دارد. بخشی که توسط جووارا (تصویر، سمت راست) ساخته شده و مشرف به میدان کاستلو است، امروزه یک نمای صحنه پردازی شده به عمق یک خلیج را تشکیل می دهد که قسمت پشتی بنا را که بدون تغییر باقی مانده است، پوشش می دهد (تصویر، بالا سمت راست). در نمای بیرونی، جووارا آنچه را که به عنوان مقدمه ای باشکوه برای معماری عمارتی که هرگز ساخته نشد، در نظر گرفته شده بود، به عنوان یک بنای پیانویی با سقف بلند و پنجره های قوسی شکل بیان کرد که توسط یک ردیف عظیم از ستون های مرکب به یک نیم طبقه در بالای آن متصل می شود. هر ستون بر روی یک پایه محکم و رسمی با زمینه کانالی و روستایی در مقابل سنگ تراشی سنگ های طبقه همکف قرار دارد. سه دهانه مرکزی با برجستگی جسورانه تر ستون های کامل متصل به نما، که به سمت داخل و پشت آنها برگشته است تا یک فضای داخلی مرکزی وسیع با نمای شیشه ای مانند یک ایوان سرپوشیده لعاب دار ایجاد کند، تأکید می شوند. برجستگی آنها توسط پایه
های بلندی که روی آنها قرار دارند و با نقش برجسته های نشان های افتخار حک شده اند، تأکید می شود. در دهانه های سه گانه طرفین، هر دهانه مرکزی کمی به جلو شکسته شده است و به پنجره آن جلوه ای عمیق تر و سایه دارتر در عمق دیوار داده است. دو ستون غول پیکر بیرونی آن با ستون اصلی همپوشانی دارند، گویی که آن ستون ها در پشت آنها ادامه دارند. در دو طرف، پنجره های طاقچه ها درون یک پنل کمی فرورفته کنار هم قرار گرفته اند، بنابراین سه صفحه لایه لایه در نما وجود دارد. قرنیز دندانه دار که بر روی کنسول های پررنگ در کتیبه قرار دارد، از بالای ستون های مرکزی و به طور نامحسوسی از بالای طاقچه های مرکزی بخش های جانبی نیز عبور می کند. یک نرده هم شکل که با گلدان ها و مجسمه هایی از جنس مرمر سفید تزئین شده است، بر فراز نما قرار دارد. در ۲۵ ژانویه ۲۰۲۲، قرعه کشی نیمه نهایی تخصیص و واگذاری شهر میزبان برای مسابقه آواز یوروویژن ۲۰۲۲ تعیین و در این کاخ انجام شد. موزه هنر باستانی. کاخ ماداما، موزه هنر باستانی شهر تورین را در خود جای داده است. برخلاف نامش، این موزه مجموعه ای بزرگ از نقاشی ها، مجسمه ها، زیورآلات کلیسا، ظروف چینی و هنرهای تزئینی است
که عمدتاً از اواخر قرون وسطی تا قرن ۱۸ میلادی به نمایش گذاشته شده اند. موزه هنر باستانی تورین، به نام موزه آنتیچیتا، در محوطه کاخ رئاله واقع شده است. عصر مدرن. بازگشت خانواده ساووی به تورین و پیمونت به کاخ اجازه داد تا جان تازه ای بگیرد: این کاخ که مقر فرماندهی نظامی بود، از سال ۱۸۲۲ به عنوان رصدخانه نجومی مورد استفاده قرار گرفت و در بیشتر قرن، گنبدی عجیب برای مشاهدات علمی در بالای ساختمان دیده می شد. بعداً به تپه منتقل شد. چارلز آلبرت ساختمان را مورد بازنگری قرار داد و آن را از سال ۱۸۳۲ تا ۱۸۶۵ به عنوان مقر گالری هنری سلطنتی (که بعدها گالری سابودا نام گرفت) و متعاقباً از سال ۱۸۴۸ (تا زمان انتقال آن به فلورانس پس از کنوانسیون سپتامبر در سال ۱۸۶۵) و سپس به عنوان مقر دیوان عالی کشور منصوب کرد. سنا در ۸ مه ۱۸۴۸ افتتاح شد، در حالی که پادشاه در جنگ با اتریش بود. آخرین جلسه در ۹ دسامبر ۱۸۶۴ برگزار شد. سالن[۲] که تا سال ۱۹۲۷ هنوز دست نخورده بود، پس از بازسازی های داخلی ساختمان تخریب شد. مراسم تشییع جنازه گراند تورینو در ۶ مه ۱۹۴۹ برگزار شد. بقایای جسد در کاخ ماداما به خاک سپرده شد و سپس در میان جمعیتی بالغ بر ۵۰۰۰۰
۰ نفر که برای وداع نهایی با یکی از بزرگ ترین تیم های فوتبال تمام دوران جمع شده بودند، به بیرون از ساختمان حمل شد. در اواخر آن قرن، علاقه به تاریخ این کاخ آغاز شد و کاوش هایی در پایه ها و کشف آثاری در معماری ساختمان ها و نسخه های قبلی انجام شد. این قلعه که در سال ۱۹۳۴ به محل موزه هنرهای باستانی مدنی تبدیل شد، در طول قرن بیستم تحت مرمت ها و بازسازی های متعددی قرار گرفت که در اواخر سال ۲۰۰۶ تکمیل شد و «سند» مهمی از تاریخ دو هزار ساله شهر را به آن بازگرداند. از سال ۲۰۰۷، این موزه آثار هنری مهمی (مجسمه های باستانی، یک گالری هنری و یک مجموعه عظیم ظروف چینی) را در خود جای داده است. در سال ۲۰۱۰، نمای جووارا تحت مرمت اساسی قرار گرفت، در حالی که باغ های اطراف قلعه برای نگهداری گونه های گیاهی مربوط به دوره قرون وسطی سازماندهی مجدد شدند. علاوه بر این، به لطف بودجه بنیاد سی آرتی، سالن سنا سوبالپینو در ۱۸ مارس ۲۰۱۱، با حضور رئیس جمهور جورجیو ناپولیتانو، به عنوان بخشی از جشن های گسترده تر برای ۱۵۰مین سالگرد اتحاد ایتالیا، مرمت و افتتاح شد. در سال ۲۰۱۴، انتقال مالکیت کاخ ماداما از دولت ایتالیا به شهر تورین تصویب شد و سپس در
سال ۲۰۱۶ تکمیل شد.
کاناپا فیلمی هندی محصول سال ۲۰۲۵ و به کارگردانی موکش کومار سینگ است. در این فیلم بازیگرانی همچون ویشنو مانچو، پریتی موکوندان، موهان بابو، آر.ساراتکومار، مادهو، موکش ریشی، آیشواریا باسکران، ساپتاگیری، موهنلال، پرابهاس، آکشی کومار و کاجل آگروال ایفای نقش کرده اند.
ایتالیای مرکزی () یکی از پنج منطقه آماری رسمی ایتالیا است که توسط مؤسسه ملی آمار، یک منطقه سطح اول NUTS با کد ITI و یک حوزه انتخابیه پارلمان اروپا استفاده می شود. این منطقه تا سال ۲۰۲۵، ۱۱٬۷۰۴٬۳۱۲ نفر جمعیت دارد. مناطق. ایتالیای مرکزی شامل چهار منطقه از ۲۰ منطقه این کشور است: شرقی ترین و جنوبی ترین بخش های لاتزیو (شهرستان های سیتادوکاله، آماتریس، سورا، کاسینو، ایسولا دل لیری، اسپرلونگا، فوندی، گائتا و فورمیا، و همچنین جزایر پونزا و ونتوتن) گاهی اوقات به دلایل فرهنگی و تاریخی به جنوب ایتالیا متصل می شوند، زیرا زمانی بخشی از پادشاهی دو سیسیل بودند و گویش های ایتالیایی جنوبی در آنها صحبت می شود. با این حال، به عنوان یک منطقه جغرافیایی، ایتالیای مرکزی ممکن است شامل مناطق آبروتزو و مولیس نیز باشد، که در غیر این صورت به دلایل اجتماعی-فرهنگی، زبانی و تاریخی بخشی از جنوب ایتالیا محسوب می شوند. جغرافیا. ایتالیای مرکزی توسط رشته کوه های آپنین شمالی و مرکزی عبور می کند و از شرق توسط دریای آدریاتیک، از غرب توسط دریای تیرنی و از غرب توسط دریای لیگوریا شسته می شود. رودخانه های اصلی این بخش از قلمرو، آرنو و تیبر با شاخه های
آنها (مانند آنیین) و لیری-گاریگلیانو هستند. مهم ترین دریاچه ها عبارتند از دریاچه تراسیمنو، دریاچه مونته دوگلیو، دریاچه بولسنا، دریاچه براچانو، دریاچه ویکو، دریاچه آلبانو و دریاچه نمی. از دیدگاه ارتفاع سنجی، ایتالیای مرکزی دارای سرزمینی عمدتاً تپه ای (۶۸٫۹٪) است. مناطق کوهستانی و مسطح به ترتیب معادل ۲۶٫۹٪ و ۴٫۲٪ از توزیع ارضی هستند. تاریخچه. قرن ها پیش از اتحاد ایتالیا که در سال ۱۸۶۱ رخ داد، ایتالیای مرکزی به دو ایالت تقسیم شده بود: ایالت های پاپ و دوک نشین بزرگ توسکانی. ایالت های پاپ. ایالت های پاپ، که رسماً ایالت کلیسا نامیده می شوند، مجموعه ای از سرزمین ها در شبه جزیره ایتالیا بودند که از سال ۷۵۶ تا ۱۸۷۰ تحت حکومت مستقیم پاپ قرار داشتند. آن ها از قرن هشتم تا زمان اتحاد ایتالیا، بین سال های ۱۸۵۹ تا ۱۸۷۰، جزو ایالت های اصلی ایتالیا بودند. ریشه های این ایالت به ظهور مسیحیت در سراسر ایتالیا و به همراه آن، افزایش نفوذ کلیسای مسیحی برمی گردد. در اواسط قرن هشتم، با افول امپراتوری بیزانس در ایتالیا، دستگاه پاپ عملاً به یک حکومت مستقل تبدیل شد. چندین حاکم مسیحی، از جمله پادشاهان فرانکی، شارلمانی و پپین کوتاه، زمین
های بیشتری را برای اداره توسط کلیسا اهدا کردند. در طول رنسانس، قلمرو پاپ به شدت گسترش یافت و پاپ به یکی از مهم ترین حاکمان سکولار ایتالیا و همچنین رئیس کلیسا تبدیل شد. در اوج خود، ایالت های پاپ بیشتر مناطق مدرن ایتالیا در لاتزیو را پوشش می دادند که شامل رم؛ مارکه؛ اومبریا؛ رومانیا؛ و بخش هایی از امیلیا می شود. این دارایی ها به عنوان مظهر قدرت دنیوی پاپ در نظر گرفته می شدند، برخلاف برتری کلیسایی او. تا سال ۱۸۶۱، بخش زیادی از قلمرو ایالت های پاپ توسط پادشاهی ایتالیا فتح شده بود. فقط لاتزیو، از جمله رم، تحت کنترل دنیوی پاپ باقی ماند. در سال ۱۸۷۰، پاپ لاتزیو و رم را از دست داد و هیچ قلمرو فیزیکی به جز شهر لئونین رم نداشت، که دولت جدید ایتالیا با وجود الحاق لاتزیو، آن را به صورت نظامی اشغال نکرد. در سال ۱۹۲۹، بنیتو موسولینی، رهبر فاشیست ایتالیا و رئیس دولت ایتالیا، با مذاکره در مورد پیمان لاتران که توسط دو طرف امضا شد، به مشکل «زندانی در واتیکان» که ایتالیای متحد و واتیکان را درگیر می کرد، پایان داد. این پیمان، حاکمیت واتیکان را بر یک نهاد منطقه ای بین المللی تازه تأسیس، یک دولت-شهر در رم که محدود به یک قلمرو نماد
ین بود و شهر واتیکان شد، به رسمیت شناخت. دوک نشین بزرگ توسکانی. دوک نشین بزرگ توسکانی یک پادشاهی ایتالیایی بود که با وقفه هایی، از سال ۱۵۶۹ تا ۱۸۶۰ وجود داشت و جایگزین جمهوری فلورانس شد. پایتخت این دوک نشین بزرگ، فلورانس بود. در قرن نوزدهم، جمعیت این دوک نشین بزرگ حدود ۱٬۸۱۵٬۰۰۰ نفر بود. کوزیمو اول د مدیچی که پس از فتح جمهوری سینا تقریباً تمام توسکانی را تحت کنترل خود درآورده بود، در ۲۷ اوت ۱۵۶۹ توسط فرمان پاپ پیوس پنجم به دوک نشین بزرگ توسکانی ارتقا یافت. دوک نشین بزرگ تا زمان انقراض شاخه ارشد آن در سال ۱۷۳۷ توسط خاندان مدیچی اداره می شد. اگرچه این دوک نشین به اندازه جمهوری قدیم از شهرت بین المللی برخوردار نبود، اما در دوران مدیچی رونق داشت و شاهد موفقیت های اقتصادی و نظامی بی سابقه ای در دوران کوزیمو اول و پسرانش بود تا زمان سلطنت فردیناندو دوم که شاهد آغاز افول اقتصادی طولانی مدت ایالت بود و در زمان کوزیمو سوم به اوج خود رسید. فرانسیس استفان اهل لورن، از نوادگان مدیچی، جانشین خانواده شد و بر تخت اجداد مدیچی خود نشست. توسکانی در تمام دوران حکومت خود توسط نایب السلطنه، مارک دو بوو-کرون، اداره می شد. نوادگان
او تا پایان حکومت خود در سال ۱۸۵۹ در دوک نشین بزرگ حکومت و اقامت داشتند، به جز یک وقفه، زمانی که ناپلئون بناپارت توسکانی را به خاندان بوربون-پارما (پادشاهی اتروریا، ۱۸۰۱–۱۸۰۷) داد و بعداً آن را مستقیماً به امپراتوری اول فرانسه ضمیمه کرد. پس از فروپاشی ناپلئون در سال ۱۸۱۴، دوک نشین بزرگ احیا شد. استان های متحد ایتالیای مرکزی، که دولتی وابسته به پادشاهی ساردینیا بود، در سال ۱۸۵۹ توسکانی را ضمیمه خود کرد. توسکانی در سال ۱۸۶۰، پس از یک همه پرسی قاطع که در آن ۹۵٪ از رأی دهندگان رأی موافق دادند، رسماً به عنوان بخشی از اتحاد ایتالیا به ساردینیا ملحق شد. زبان ها. ایتالیای مرکزی تحت سلطه ایتالیایی مرکزی و گویش توسکانی است. زبان های دیگری که صحبت می شوند عبارتند از گالو-پیسنو ("گالو-ایتالیک مارکه" یا "گال-مارکه")، یک زبان گالو-ایتالیک که در استان های پزارو و اوربینو و در بخش شمالی استان آنکونا، منطقه مارکه و ناپولی که در جنوب لاتزیو و در جنوب مارکه و همچنین حاشیه های شرقی اومبریا صحبت می شود. ایتالیایی مرکزی به گویش های ایتالیایی-رومانس که در منطقه به اصطلاح مدیانا صحبت می شود، اشاره دارد که بخشی از ایتالیای مرکزی را پ
وشش می دهد. مدیانا همچنین به معنای محدودتری برای توصیف بخش جنوبی استفاده می شود که در این صورت می توان از بخش شمالی به عنوان منطقه پری مدیانا یاد کرد، تمایزی که در سراسر این مقاله به آن اشاره خواهد شد. این دو منطقه در امتداد خطی که تقریباً از رم در جنوب غربی تا آنکونا در شمال شرقی امتداد دارد، تقسیم شده اند. در اوایل قرون وسطی، زبان ایتالیایی مرکزی به سمت شمال تا رومانیا گسترش یافت و تمام لاتزیو، ابروتزو و مولیزه امروزی را دربر گرفت. با این حال، از آن زمان، گویش های رایج در آن مناطق به ترتیب در گالو-ایتالیک و ایتالو-رومانس جنوبی ادغام شده اند. علاوه بر این، گویش روم از قرن پانزدهم به بعد دستخوش توسکانی شدن قابل توجهی شده است، به طوری که بسیاری از ویژگی های ایتالیایی مرکزی خود را از دست داده است. گویش توسکانی مجموعه ای از گونه های ایتالیایی-دالماتیایی زبان رومی است که در توسکانی، کورسیکا و ساردینیا صحبت می شود. ایتالیایی استاندارد بر اساس زبان توسکانی، به ویژه گویش فلورانسی آن است و به دلیل اعتبار آثار دانته آلیگیری، پترارچ، جووانی بوکاچیو، نیکولو ماکیاولی و فرانچسکو گوئیچاردینی، به زبان فرهنگ در سراسر ایتالیا