Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ام کرد. در ۱۰ دسامبر ۱۹۶۳، بریتانیا به قیمومیت زنگبار که از سال ۱۸۹۰ وجود داشت، پایان داد. بریتانیا به زنگبار استقلال نداد، زیرا بریتانیا هرگز حاکمیتی بر زنگبار نداشت. بلکه، برطبق معاهده سال ۱۹۶۳ زنگبار-بریتانیا، بریتانیا به تحت الحمایه بودن زنگبار پایان داد و زمینه را برای خودمختاری کامل زنگبار، به عنوان یک کشور مستقل، در چارچوب کشورهای مشترک المنافع فراهم کرد. پس از لغو حکومت تحت الحمایه ای، زنگبار به یک سلطنت مشروطه، در چارچوب کشورهای مشترک المنافع تحت نظر سلطان تبدیل شد. سلطان جمشید بن عبدالله، یک ماه بعد در جریان انقلاب زنگبار سرنگون شد. جمشید به تبعید گریخت و جمهوری خلق زنگبار جایگزین سلطنت شد. در آوریل ۱۹۶۴، موجودیت این جمهوری سوسیالیستی، با اتحاد آن با تانگانیکا و تشکیل جمهوری متحد تانگانیکا و زنگبار که شش ماه بعد به تانزانیا معروف شد، پایان یافت. تجارت اقیانوس هند. تجارت در امتداد ساحل جنوب شرقی آفریقا، از اوایل قرن اول میلادی آغاز شد. کشاورزان بانتو، که اولین مهاجران این منطقه محسوب می شوند، جوامعی را در امتداد ساحل بنا نهادند. این کشاورزان، سرانجام تجارت با بازرگانانی از جنوب شرقی آسیا، جنوب عربستا
ن و گاهی روم و یونان را آغاز کردند. ظهور دولت-شهرهای ساحلی سواحیلی را، می توان تا حد زیادی به مشارکت گسترده این منطقه، در یک شبکه تجاری که اقیانوس هند را در بر می گرفت، نسبت داد. شبکه تجاری اقیانوس هند، به شبکه جاده ابریشم تشبیه شده است، که در آن بسیاری از مقاصد، از طریق تجارت به هم مرتبط می شوند. ادعا شده است که شبکه تجاری اقیانوس هند، در مقایسه با جاده ابریشم، افراد بیشتری را به هم متصل می کرده است. سواحل سواحیلی، عمدتاً محصولات خام مانند چوب، عاج، پوست حیوانات، ادویه جات و طلا صادر می کرد. محصولات نهایی، از شرق آسیا، مانند ابریشم و چینی از چین، ادویه و پنبه از هند و فلفل سیاه از سریلانکا وارد می شدند. برخی دیگر از واردات دریافتی از آسیا و اروپا، شامل پنبه، ابریشم، پشم، مهره های شیشه ای و سنگی، سیم فلزی، جواهرات، چوب صندل، لوازم آرایش، عطر، سرمه، برنج، ادویه، قهوه، چای، سایر غذاها و طعم دهنده ها، چوب ساج، اتصالات آهنی و برنجی، پارچه بادبان، سفال، چینی، نقره، برنج، شیشه، کاغذ، رنگ، جوهر، چوب منبت کاری شده، کتاب، صندوقچه های منبت کاری شده، اسلحه، مهمات، باروت، شمشیر و خنجر، طلا، نقره، برنج، برنز، متخصصان مذهب
ی و صنعتگران هستند. مکان های دیگری که با سواحل سواحیلی تجارت می کردند، شامل مصر، یونان، روم، آشور، سومر، فنیقیه، عربستان، سومالی و ایران بودند. تجارت در این منطقه در طول دوره صلح مغولی، به دلیل ارزان تر بودن تجارت زمینی در آن دوره کاهش یافت، با این حال، تجارت با کشتی این مزیت را داشت که کالاهایی که با آنها حمل می شدند، به صورت عمده بودند، به این معنی که می توانستند در بازار و به طور انبوه در دسترس باشند. بسیاری از گروه های قومی مختلف، در شبکه تجاری اقیانوس هند مشارکت داشتند، با این حال، به ویژه در بخش غربی اقیانوس هند و از جمله سواحل سواحیلی، بازرگانان مسلمان، به دلیل توانایی خود در تأمین مالی ساخت کشتی ها، بر تجارت تسلط داشتند. بادهای موسمی سالانه، کشتی ها را از سواحل سواحیلی به شرق اقیانوس هند و برعکس حمل می کردند. این بادهای سالانه، کاتالیزور تجارت در منطقه بودند، زیرا ریسک مرتبط با دریانوردی را کاهش می دادند و آن را قابل پیش بینی می کردند. بادهای موسمی با حرکت به سمت جنوب در امتداد سواحل آفریقا، قدرت و اطمینان کمتری داشتند و در نتیجه، سکونتگاه ها در جنوب کوچک تر و کمتر بودند. تجارت با اختراع بادبان های با
دبانی که به بازرگانان اجازه می دادند جدا از بادهای موسمی سفر کنند، بیشتر تشویق شد. شواهد تجارت در اقیانوس هند، شامل وجود خرده سفال ها در مکان های باستانی ساحلی است که می توان رد آنها را تا چین و هند ردیابی کرد. تجارت برده. تخمین زده شده است که بین سال های ۱۴۵۰ تا ۱۹۰۰ میلادی، حدود ۱۷ میلیون نفر از اروپا، آفریقا و آسیا به بردگی فروخته شدند و توسط تاجران برده آسیایی، از طریق دریای مدیترانه، جاده ابریشم، اقیانوس هند، دریای سرخ و صحرای بزرگ آفریقا به نقاط دوردست منتقل شدند. ممکن است تا ۵ میلیون نفر از این تعداد از آفریقا آمده باشند، هرچند که بیشتر آنها از غرب آفریقا بوده اند و نه از شرق آفریقا. قبل از قرن هجدهم، تجارت برده، در سواحل جنوب شرقی آفریقا نسبتاً جزئی بود. زنان و کودکان ترجیح داده می شدند، زیرا نقش اصلی بردگان در جهان آسیا، خدمتکاران خانگی و صیغه ها بود. بیشتر بردگان در خانوارهای سواحیلی جذب می شدند. فرزندان کنیزان برده، بدون هیچ تمایزی، به عنوان اعضای آزاد تبار پدرشان متولد می شدند و آزادی بردگان، عملی رایج و نشانه ای از تقوا برای مسلمانان مسن بود. مجموعه ای از قیام های بردگان، در بین سال های ۸۶۹ تا ۸۸
۳ میلادی در بصره، شهری در عراق امروزی، رخ داد که از آن به عنوان شورش زنج یاد می شود. احتمالاً بردگان زنج، از مناطق جنوبی تر جنوب شرقی آفریقا منتقل شده بودند. این قیام به بیش از ۵۰۰۰۰۰ برده و همچنین مرد آزاد گسترش یافت که در کارهای طاقت فرسای کشاورزی مورد استفاده قرار می گرفتند. شورش زنج، یک جنگ چریکی بود که توسط بردگان علیه عباسیان به راه افتاد. این قیام ۱۴ سال طول کشید. بردگان با تعدادی بیش از ۱۵۰۰۰ نفر به شهرها حمله می کردند، بردگان را آزاد می کردند و سلاح و غذا به غنیمت می گرفتند. این شورش ها، تسلط عباسیان بر بردگان را تا حد زیادی بی ثبات کرد. در جریان شورش، بردگان تحت رهبری علی بن محمد، بصره را تصرف کردند و حتی تهدید کردند که به پایتخت، بغداد، حمله خواهند کرد. اکثریت قریب به اتفاق شورشیان برده، سیاه پوستان آفریقایی بودند و شورش های زنگی در عراق در قرن نهم، یکی از بهترین شواهد فروش تعداد زیادی از مردم به بردگی از جنوب شرقی آفریقا است. در نتیجه این قیام، خلافت عباسی تا حد زیادی واردات گسترده برده از جنوب شرقی آفریقا را متوقف کرد. سکه ها. در سواحل سواحیلی، ضرب سکه را می توان با افزایش تجارت در اقیانوس هند مر
تبط دانست. قدیمی ترین سکه ها، شباهت های زیادی به سکه های سند دارند. برخی تخمین می زنند که سکه ها از اواسط قرن نهم تا پایان قرن پانزدهم میلادی در سواحل سواحیلی ضرب می شدند. ساخت سکه نسبتاً دیر به این منطقه رسید و بسیاری از فرهنگ های دیگر، چندین قرن زودتر شروع به ساخت سکه کردند. سوابق باستان شناسی از استفاده از سکه های خارجی در این منطقه وجود دارد، اما تعداد کمی سکه با منشأ خارجی از حفاری ها به دست آمده است. پیش از این، اعتقاد بر این بود که سکه های سواحل سواحیلی منشأ ایرانی دارند، اما اکنون مشخص شده است که اینها در واقع سکه های بومی هستند. سکه های یافت شده در ساحل، فقط نوشته هایی به زبان عربی دارند و نه به زبان سواحیلی. سکه های این منطقه را می توان به پنج دسته تقسیم کرد: نقره شانگا، نقره تانزانیا، مس کیلوا، طلای کیلوا و مس زنگبار. نقره به صورت محلی در سواحل سواحیلی یافت نمی شود، بنابراین این فلز باید وارد می شد. جزایر ساحلی. جزایر زیادی در نزدیکی ساحل سواحیلی وجود دارد، از جمله زنگبار، کیلوا، مافیا و لامو، علاوه بر کومور که در دوردست قرار دارد و گاهی اوقات بخشی از ساحل سواحیلی محسوب می شود. تعدادی از این جزایر
از جمله زنگبار و کیلوا، از طریق تجارت بسیار قدرتمند شدند. پیش از آنکه این جزایر به مراکز تجاری تبدیل شوند، احتمالاً منابع فراوان محلی برای ساکنان جزایر بسیار مهم بوده است. این منابع شامل جنگل های حرا، ماهیگیری و سخت پوستان می شود. درختان حرا، از اهمیت بالایی برخوردار بودند زیرا چوب قایق ها را تأمین می کردند. با این حال، کاوش های باستان شناسی نشان می دهد که فرهنگ مردم سواحیلی که در این جزایر زندگی می کردند، از همان ابتدا با تجارت و محیط دریایی اطرافشان سازگار شده بود. کیلوا. اگرچه امروزه کیلوا ویرانه است، اما از نظر تاریخی، یکی از قدرتمندترین دولت شهرها در سواحل سواحیلی بوده است. یکی از صادرات اصلی در امتداد ساحل سواحیلی طلا بود و در قرن سیزدهم، شهر کیلواT کنترل تجارت طلا را از بنادیر در سومالی امروزی به دست گرفت. تا اواسط قرن چهاردهم، سلطان کیلوا توانست قدرت خود را بر چندین ایالت شهری دیگر اعمال کند. کیلوا برای طلایی که از زیمبابوه به شمال حمل می شد و در بندر کیلوا توقف می کرد، عوارض گمرکی وضع می کرد. در قلعه بزرگ یا قلعه حسنی کبوا در کیلوا، شواهدی از باغ ها، استخر و فعالیت های تجاری وجود دارد. این قلعه به عن
وان کاخ و محلی برای نگهداری کالاهای تجاری مورد استفاده قرار می گرفت و توسط سلطان حسن بن سلیمان ساخته شده بود. این قلعه شامل یک حیاط عمومی و یک فضای خصوصی است. به دلیل معماری پیچیده موجود در کیلوا، ابن بطوطه، جهانگرد مراکشی، این شهر را «یکی از زیباترین شهرهای جهان» توصیف کرد. اگرچه کیلوا قرن ها محل تجارت بوده است، اما ثروت این شهر و کنترل آن بر تجارت طلا، پرتغالی هایی را که در جستجوی طلا بودند، به خود جذب کرد. در طول دوره سلطه پرتغالی ها، تجارت در کیلوا اساساً متوقف شد. زنگبار. امروزه، زنگبار یک منطقه نیمه خودمختار در تانزانیا است که از مجمع الجزایر زنگبار تشکیل شده است. این مجمع الجزایر، ۲۵ تا ۵۰ کیلومتر (۱۶ تا ۳۱ مایل) طول دارد. صنایع اصلی آن گردشگری، تولید ادویه هایی مانند میخک، جوز هندی، دارچین، فلفل سیاه و درختان نخل رافیا است. در سال ۱۶۹۸، پس از آنکه سلطان سیف بن سلطان، پرتغالی ها را در مومباسا شکست داد، زنگبار بخشی از سلطنت عمان شد. در سال ۱۸۳۲، سلطان عمان پایتخت خود را از مسقط به استون تاون، شهر اصلی مجمع الجزایر زنگبار، منتقل کرد. او ایجاد مزارع میخک و همچنین اسکان بازرگانان هندی را تشویق کرد. تا سال
۱۸۹۰، سلاطین زنگبار بخشی از ساحل سواحیلی معروف به زنگ را که شامل مومباسا و دارالسلام می شد، کنترل می کردند. در پایان قرن نوزدهم، امپراتوری های بریتانیا و آلمان، زنگبار را به حوزه نفوذ خود درآوردند. فرهنگ. فرهنگ سواحل سواحیلی، ویژگی های منحصر به فردی داشت که از تنوع بنیانگذاران آن ناشی می شد. ساحل سواحیلی اساساً یک تمدن شهری بود که حول فعالیت های تجاری می چرخید. تعداد کمی از افراد در ساحل سواحیلی ثروتمند بودند و طبقه حاکم و نخبه را تشکیل می دادند. این خانواده های نخبه با ایجاد یک تبار مسلمانی، پذیرش اسلام، تأمین مالی مساجد در منطقه، تشویق تجارت و رعایت انزوای زنان، در شکل گیری زندگی شهری سواحیلی نقش مهمی داشتند. اکثر مردم ساحل سواحیلی کمتر ثروتمند بودند و به مشاغلی مانند کارمندی، صنعتگری، ملوانی و صنعتگری مشغول بودند. فرهنگ سواحیلی عمدتاً از نظر مذهبی اسلامی است. سوابق باستان شناسی نشان داده است که مساجد در شهرهای سواحیلی، در اوایل قرن هشتم میلادی ساخته شده اند. گورستان های مسلمانان با قدمت مشابه نیز کشف شده اند. با وجود اینکه اکثریت جمعیت مسلمان بودند، فرهنگ آنها کاملاً آفریقایی بود، همان طور که از زبان سواحی
لی مورد استفاده مشخص است. این زبان عمدتاً آفریقایی بود و با کلمات عربی و فارسی فراوان مشخص می شد. صرف نظر از وضعیت اقتصادی شان، سواحیلی ها تفاوت آشکاری بین خود و مردم داخل قاره که آنها را بی فرهنگ می دانستند، قائل بودند. برای نخبگان، این تمایز در فروش آفریقایی های جوامع همسایه و غیرمسلمان به بردگی اهمیت داشت. ماهی و صدف به دلیل نزدیکی و وابستگی به ساحل، در غذای ساحل سواحیلی رایج است. علاوه بر این، نارگیل و بسیاری از ادویه های مختلف و همچنین میوه های گرمسیری نیز، اغلب استفاده می شوند. تأثیر عربی را می توان در فنجان های کوچک قهوه ای که در این منطقه موجود است و گوشت های شیرینی که می توان چشید، مشاهده کرد. تأثیر اعراب همچنین در زبان سواحیلی، معماری و طراحی قایق و غذا، همان طور که در بالا ذکر شد، دیده می شود. زبان. سواحیلی زبان میانجی جنوب شرقی آفریقا و زبان ملی کنیا و تانزانیا است و علاوه بر این، یکی از زبان های اتحادیه آفریقا نیز می باشد. تخمین تعداد گویش وران این زبان، بسیار متفاوت است، اما معمولاً حدود ۵۰، ۸۰ و ۱۰۰ میلیون نفر تخمین زده می شود. سواحیلی یک زبان بانتو است که به شدت تحت تأثیر زبان عربی قرار گرفته
است و کلمه «سواحیلی»، خود از کلمه عربی «ساحل» به معنای «ساحل» گرفته شده است؛ «سواحیلی» به معنای «مردم ساحل» است. برخی معتقدند که سواحیلی یک زبان کاملاً بانتو است و تنها چند کلمه عربی از آن گرفته شده است، در حالی که برخی دیگر معتقدند که بانتو و عربی، با هم ترکیب شده و سواحیلی را تشکیل داده اند. این فرضیه مطرح شده است که علاوه بر تعاملات عمومی، ازدواج بین بومیان و اعراب نیز به اختلاط زبان ها کمک کرده است. به احتمال زیاد، زبان سواحیلی قبل از تماس با اعراب به نوعی وجود داشته اما پس از آن، به شدت تحت تأثیر قرار گرفته است. نحو سواحیلی بسیار شبیه به سایر زبان های بانتو است، زیرا مانند سایر زبان های بانتو، سواحیلی پنج مصوت دارد (a, e، i, o، u). دین. دین اصلی ساحل سواحیلی اسلام است. در ابتدا، مسلمانان غیرمتعارف که از آزار و اذیت در سرزمین های خود گریخته بودند، ممکن است در این منطقه ساکن شده باشند، اما احتمالاً این دین از طریق بازرگانان عرب رواج یافته است. اکثر مسلمانان در ساحل سواحیلی سنی هستند، اما بسیاری از مردم سنت های غیراسلامی را ادامه می دهند. برای مثال، ارواحی که بیماری و بدبختی می آورند، آرام می شوند و افراد ب
ا اشیاء قیمتی دفن می شوند. علاوه بر این، به معلمان اسلام اجازه داده شده است که طبابت کنند؛ طبابت رسمی است که از ادیان قبیله ای محلی به ارث رسیده است. مردان از تعویذهای محافظ با آیات قرآن استفاده می کنند. مورخ پی. کرتیس دربارهٔ اسلام و سواحل سواحیلی گفت: «دین اسلام در نهایت، به یکی از عناصر اصلی هویت سواحیلی تبدیل شد.» معماری. قدیمی ترین مساجد شناخته شده در سواحل سواحیلی، از چوب ساخته شده اند و قدمت آنها به قرن نهم میلادی بازمی گردد. مساجد سواحیلی معمولاً کوچکتر از سایر نقاط جهان اسلام هستند و تزئینات کمی دارند. علاوه بر این، آنها معمولاً مناره یا حیاط داخلی ندارند. خانه های مسکونی، معمولاً از خشت و گل ساخته می شدند و عمدتاً یک طبقه بودند. اغلب آنها، دو اتاق دراز و باریک داشتند. مسکن، اغلب با قاب های در و پنجره های کنده کاری شده تزئین می شود. خانه های بزرگتر، گاهی اوقات باغ و باغچه دارند. خانه ها نزدیک به هم ساخته شدند که منجر به خیابان های باریک و پر پیچ و خم شد.
گیورگی ماکاریدزه (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گرجستان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال دینامو تفلیس، باشگاه فوتبال لو مان، باشگاه فوتبال فیرنسی، و باشگاه فوتبال موریرنز اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال گرجستان، زیر ۲۱ سال گرجستان، و گرجستان بازی کرده است. دوران باشگاهی. او متولد تفلیس است. ماکاریدزه دوران حرفه ای خود را در آکادمی دینامو تفلیس آغاز کرد و سپس در ۱۰ ژانویه ۲۰۰۹ با قراردادی چهار ساله به ارزش ۸۰۰ هزار یورو و حقوق سالانه ۸۵ هزار یورو به باشگاه فوتبال لو مان پیوست. در آوریل ۲۰۱۴، او لو مان را ترک کرد و به دوکسا کاتوکوپیا پیوست، اما هرگز برای این باشگاه قبرسی بازی نکرد و به فیرنسه در پرتغال پیوست که در آن زمان در دسته دوم پرتغال حضور داشت و ۵۴ بازی انجام داد. پس از صعود به لیگ برتر فوتبال پرتغال، ماکاریدزه به موریرنسه پیوست، ۳۳ بازی انجام داد و در سال ۲۰۱۷ جام اتحادیه پرتغال را با این تیم کسب کرد. در سال ۲۰۱۸ شایعاتی مبنی بر پیوستن ماکاریدزه به بنفیکا منتشر شد، اما این انتقال هرگز عملی نشد و او به جای آن با ریو آوه قرارداد بست. او بعدها با توافق دوطرفه قرا
رداد خود را فسخ کرد و در ژانویه همان فصل به ویتوریا پیوست.
سقوط آرسوف () در سال ۱۲۶۵ با یورش نیروهای مملوکی به رهبری سلطان بیبرس علیه قلعه آرسوف تحت کنترل شوالیه های مهمان نواز بود به وقوع پیوست که در انتها با پیروزی نیروهای ممالیک همراه بود.
گائتانو فایلاس (; – ) عکاس، عکاس جنگ، عکاس خبری، و روزنامه نگار اهل ایالات متحده آمریکا بود. عکاس شخصی داگلاس مک آرتور در طول جنگ جهانی دوم و اشغال ژاپن پس از جنگ جهانی دوم بود. در طول مدت حضورش در ارتش نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا، او بسیاری از تصاویر معروف از جمله مک آرتور در حال حرکت در ساحل در هنگام فرود در نبرد لیته، مک آرتور با امپراتور هیروهیتو و عکس روی جلد کتاب مک آرتور با عنوان «خاطراتی از ژنرال ارتش داگلاس مک آرتور» را با دوربین خود ثبت کرد.
رناتو مارین (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال پاری سن-ژرمن در پست دروازه بان بازی می کند. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۱۹ سال ایتالیا بازی کرده است.
کنیس موسباچنسیس (به لاتین: "Canis mosbachensis") گونه ای گرگ منقرض شده است که از اواخر پلیستوسن اولیه تا پلیستوسن میانی، در حدود 1.4 میلیون تا 400 هزار سال پیش، در اروپا ساکن بود. به طور گسترده تصور می شود که کنیس موسباچنسیس از گونه ی قدیمی تر کنیس اتروسکوس (Canis etruscus) منشأ گرفته و جد گرگ خاکستری امروزی ("Canis lupus") است. و برخی آن را زیرگونه ای از گرگ به نام گرگ موسباچنسیس ("Canis lupus mosbachensis)" می دانند. تمایز ریخت شناسی بین "C. mosbachensis" و "C. lupus" از نظر تاریخی مبهم بوده است، و انتساب فسیل ها به "C. mosbachensis" یا به "C. lupus" در حدود زمان گذار نیز بین این دو گونه مبهم است. طبقه بندی زیستی. گونه ی "کنیس موسباچنسیس" توسط سورگل در سال ۱۹۲۵ بر پایه ی مجموعه ای از بقایا که در موسباخ آلمان یافت شده بود، نام گذاری شد. بعدها مشخص شد که گونه ی دیگری از سگ سانان به نام "Xenocyon lycaonoides" نیز در همان محل حضور داشته، بنابراین بقایای یافت شده در موسباخ را نمی توان صرفاً به دلیل تعلق به سگ سانان به "کنیس موسباچنسیس" نسبت داد. نبود نمونه ی تیپ و نبود توصیف دقیق از برخی بقایای موسباخ موجب ابهام
در تعریف دقیق "کنیس موسباچنسیس" شده است. مطالعات توصیفی دقیق تر توسط سوتنیکووا بر روی مواد به دست آمده از محوطه ی اواخر پلیستوسن آغازین در اونترماسفلد آلمان، مبنای مستحکم تری برای تشخیص این گونه فراهم کرد. پژوهش های بعدی در مکان های دیگر رابطه ی نزدیک میان "C. mosbachensis" و گرگ امروزی "C. lupus" را آشکار کرد. پستانداران شناسانی مانند اریش تنیوس، بیورن کورتن، آنری دو لوملی، و آلن آرژان معتقدند که "C. mosbachensis" باید به عنوان زیرگونه ای از گرگ خاکستری در نظر گرفته شود و نام "C. lupus mosbachensis" به آن اطلاق گردد. اما برخی پژوهشگران دیگر با این نظر مخالف اند و کنیس موسباچنسیس را گونه ای مستقل می دانند. گرگ موسباچنسیس در بازه ی زمانی بین "Canis etruscus" از دوره ی پلیستوسن آغازین و گرگ مدرن "C. lupus" وجود داشته است. تبارشناسی پذیرفته شده ای وجود دارد که گرگ کنونی "C. lupus" از "C. etruscus" و سپس از "C. mosbachensis" مشتق شده است. با این حال، برخی پژوهشگران رابطه ی کالبدشناختی واضحی بین "C. mosbachensis" و "C. etruscus" نمی بینند، بلکه "C. mosbachensis" را مشابه تر به "C. arnensis" می دانند و ویژگی های ا
ندازه و دندانی آن را نزدیک تر به یک شغال همه چیزخوار می دانند. در سال ۲۰۱۰، مطالعه ای نشان داد که تنوع گروه "Canis" از پایان پلیستوسن آغازین تا میانه کاهش یافت و در اوراسیا به دو نوع گرگ محدود شد: گرگ های کوچک گروه "C. mosbachensis–C. variabilis" که اندازه ای مشابه گرگ هندی امروزی ("Canis lupus pallipes") داشتند، و گرگ های بزرگ فوق گوشت خوار "Canis (Xenocyon) lycaonoides" که از نظر اندازه به گرگ خاکستری شمالی امروزی شباهت داشتند. با ادامه ی فرگشت، گرگ ها بزرگ تر می شوند. پستانداران شناس رونالد نواک پیشنهاد کرد که "C. mosbachensis" نیای گرگ های اوراسیایی و آمریکای شمالی بوده است؛ به طوری که یکی از جمعیت های "C. mosbachensis" به آمریکای شمالی مهاجرت کرده و در پی یخبندان های بعدی منزوی شده و در آن جا به "C. rufus" تبدیل شده است. جمعیت دیگر در اوراسیا باقی مانده و به "C. lupus" فرگشت یافته که سپس به آمریکای شمالی نیز مهاجرت کرده است. آخرین نمونه ی "C. mosbachensis" در اروپا به ۴۵۶ تا ۴۱۶ هزار سال پیش بازمی گردد، اما نمونه هایی در جنوب انگلستان یافت شده که ممکن است مربوط به دوره های زمانی MIS 11 تا 9 باشند. در سال
۲۰۲۲، کایوس دیتریش زیرگونه ی جدیدی به نام "Canis lupus bohemica" را برای بقایای یافت شده در غار خفاش ها نزدیک سربسکو در بوهم مرکزی، جمهوری چک، پیشنهاد کرد که به حدود ۸۰۰٬۰۰۰ سال پیش بازمی گردند.
دختران امروز یک فیلم صامت بود که در سال ۱۹۲۸ در لاهور، واقع در پاکستان امروزی (هند بریتانیا در آن زمان) به نمایش درآمد. تهیه کننده آن جی. کی مِهتا بود و کارگردانی آن را شَنکرادیو آریا بر عهده داشت. این اولین فیلم بلندی بود که در لاهور ساخته شد و به تثبیت شهر لاهور به عنوان یکی از مراکز فیلمسازی در هند همچون لالیوود، کمک کرد. تولید این فیلم در سال ۱۹۲۴ آغاز شد و سه سال طول کشید تا ساخت آن به پایان رسید که این تأخیر در تکمیل فیلم عمدتاً به دلیل مشکلات مالی بود. دو نفر از افرادی که در ساخت این فیلم مشارکت داشتند بعدها به شخصیت های برجسته صنعت فیلم جنوب آسیا تبدیل شدند: عبدالرشید کاردار یکی از مشهورترین کارگردانان فیلم بمبئی در دهه های ۱۹۳۰، ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ شد؛ و فعالیت سینمایی بازیگر، اِم. اسماعیل، بیش از پنج دهه ادامه یافت.
آریان جمشیدی (Aryan Jamshidi) (زاده ۲۳ بهمن ۱۳۷۳ در کرج) داور بین المللی بسکتبال ایرانی است که از سال ۱۳۹۲ وارد عرصه داوری شد. او از سال ۲۰۲۱ به عنوان داور بین المللی فیبا معرفی شد و در سال ۲۰۲۳ به عنوان داور الیت فیبا شناخته شد. جمشیدی در مسابقات بین المللی متعددی از جمله رقابت های قهرمانی آسیا و لیگ های برتر کشورهای مختلف حضور داشته است. تحصیلات. آریان جمشیدی دارای مدرک کارشناسی فیزیک از دانشگاه خواجه نصیرالدین طوسی و کارشناسی ارشد مهندسی محیط زیست از دانشگاه تهران است. مسیر داوری. جمشیدی در سال ۱۳۹۲ به طور رسمی وارد عرصه داوری بسکتبال شد. از آن زمان، وی در مسابقات داخلی و بین المللی مختلف قضاوت کرده است. کمپ مشترک FIBA و NBA در سال 2024 - مجارستان:. در سال ۲۰۲۴، جمشیدی به عنوان تنها داور ایرانی و جوان ترین شرکت کننده به کمپ مشترک فیبا و NBA در مجارستان دعوت شد. در این کمپ که با حضور اساتید و داوران برجسته ای مانند Carl Jungebrand، Mike Thomson، Albert Joseph، Roberto Chiari و Joe Crawford برگزار شد، جمشیدی تجربیات ارزشمندی کسب کرد. حضور در رسانه ها. فعالیت های بین المللی آریان جمشیدی در رسانه های داخلی و ب
ین المللی بازتاب گسترده ای داشته است. برخی از مهم ترین پوشش های رسانه ای عبارتند از:
روزنامه منچستر اونینگ نیوز (به انگلیسی: Manchester Evening News) (به اختصار MEN) یک روزنامه منطقه ای است که اخبار منچستر بزرگ در شمال غربی انگلستان را پوشش می دهد و در سال ۱۸۶۸ تأسیس شده است. این نشریه روزهای دوشنبه تا شنبه منتشر می شود؛ نسخه یکشنبه آن، «مردان روز یکشنبه»، در فوریه ۲۰۱۹ منتشر شد. این روزنامه متعلق به ریچ پی ال سی است (که قبلاً ترینیتی میرور نام داشت) است که یکی از بزرگ ترین گروه های انتشاراتی روزنامه در بریتانیا محسوب می شود. از زمان اتخاذ استراتژی «اولویت با دیجیتال» در سال ۲۰۱۴، "MEN" علیرغم کاهش میانگین تیراژ روزانه چاپی خود در نیمه اول سال ۲۰۲۱ به ۲۲۱۰۷، رشد آنلاین قابل توجهی را تجربه کرده است. در مراسم جوایز مطبوعات منطقه ای بریتانیا در سال ۲۰۱۸، این روزنامه به عنوان روزنامه سال و وب سایت سال انتخاب شد. از سال ۲۰۰۴ تا ژوئیه ۲۰۰۹، این روزنامه با کانال M برای تولید برنامه شاخص آن ایستگاه تلویزیونی منطقه منچستر، یعنی نسخه اخبار کانال M در ساعت ۵ بعد از ظهر، همکاری کرد. این برنامه بعداً گسترش یافت و شامل بولتن هایی در وعده های صبحانه، ناهار و اواخر شب بود، یک برنامه نقد هفتگی و همچنین گاه به
گاه برنامه های ویژه زنده داشت. در سال ۱۹۶۱، منچستر گاردین و ایونینگ نیوز با مسئولیت محدود، که رقیب منچستر ایونینگ نیوز بود، منچستر ایونینگ کرونیکل را خریداری کردند و دو سال بعد، این روزنامه ها را ادغام کردند. به دنبال آن، تیراژ منچستر ایونینگ نیوز به بیش از ۴۸۰۰۰۰ رسید. از سال ۲۰۰۴ تا ژوئیه ۲۰۰۹، این روزنامه با کانال تلویزیونی M برای تولید برنامه شاخص آن ایستگاه تلویزیونی در منطقه منچستر، با نسخه ای که هر هفته ۵ بعدازظهر منتشر می کرد با کانال خبری تلویزیون M همکاری داشت. این برنامه بعداً گسترش یافت و شامل بولتن هایی در صبحانه، زمان ناهار و اواخر عصر، یک برنامه مروری هفتگی و همچنین برنامه های ویژه زنده داشت که گاه به گاه پخش می شد. تاریخچه. شکل گیری و مالکیت گاردین. روزنامه "منچستر اونینگ نیوز" اولین بار در ۱۰ اکتبر ۱۸۶۸ توسط میچل هنری به عنوان بخشی از مبارزات انتخاباتی پارلمانی او منتشر گردید، اولین شماره آن چهار صفحه داشت و قیمتش نیم پنی بود. این روزنامه از یک دفتر کوچک در خیابان براون با تقریباً دوازده کارمند اداره می شد. هنری پس از انتشار روزنامه گفت: «با انتشار روزنامه، هیچ عذری برای ارائه نداریم، بلکه ت
ضمین می کنیم، هدف صادقانه ای را برای خدمت به منافع عمومی در پیش گیریم.» نقل قول هنری بر روی دیوار ورودی دفاتر مدرن روزنامه نقش بسته است. هنری با عدم موفقیت در رقابت پارلمانی علاقه خود را نسبت به این تجارت از دست داد و این نشریه را به جان ادوارد تیلور جونیور، پسر مالک روزنامه فروخت. جان ادوارد تیلور، بنیان گذار منچستر گاردین (که اکنون گاردین نام دارد) بود. این روزنامه به عنوان همتای عصرگاهی و خواهرخوانده منچستر گاردین شناخته شد و این دو نشریه از سال ۱۸۷۹ مشترکاً یک دفتر در خیابان کراس ایجاد کردند. تیلور برادر همسرش پیتر آلن را به عنوان شریک در منچستر ایونینگ نیوز به کار گرفت و پس از مرگ تیلور در سال ۱۹۰۷، گاردین به سردبیر آن، سی.پی. اسکات، فروخته شد حال آنکه اونینگ نیوز در دست خانواده آلن باقی ماند. در سال ۱۹۲۴، پسر سی.پی. اسکات، جان راسل اسکات، روزنامه ها را دوباره متحد کرد و منچستر اونینگ نیوز را خریداری کرد و شرکت منچستر گاردین و اونینگ نیوز لیمیتد را تشکیل داد تا به نوبه خود بعداً به گروه رسانه ای گاردین (GMG) تبدیل شود.
بی ام و آر۱۰۰ (انگلیسی: BMW R100) با مدل های مختلف آراس، آرتی کلاسیک، تی. اس، جی اس و تی سی عرضه شده است، از سری موتورسیکلت های ب ام و موتوراد است که از یک انجین، چهارزمانه دوسیلندر موتور تخت با ظرفیت ۹۸۰ سی سی استفاده می کند. تولید مدل در سال ۱۹۷۶ تا ۱۹۹۶ انجام می شد.
بدون کد () چهارمین آلبوم استودیویی گروه راک آمریکایی آمریکایی، پرل جم است که در ۲۷ اوت ۱۹۹۶ توسط اپیک رکوردز منتشر شد. پس از تور پرتنش و پرحاشیهٔ آلبوم قبلی گروه، "وایتالوجی" (۱۹۹۴)، که طی آن پرل جم تحریمی رسانه ای شده علیه شرکت تیکت مستر را دنبال می کرد، گروه وارد استودیو شد تا اثر بعدی خود را ضبط کند. موسیقی این آلبوم در مقایسه با آثار پیشین گروه متنوع تر بود و عناصری از گاراژ راک و ورلدبیت را دربر می گرفت. با آن که "بدون کد" در بدو انتشار در جایگاه شماره یک جدول "بیلبورد" ۲۰۰ قرار گرفت و سومین آلبوم پیاپی پرل جم شد که به این موفقیت دست می یافت، بخش قابل توجهی از طرفداران گروه را ناامید کرد و به سرعت از جدول فروش سقوط کرد. نقدهای منتقدان نیز واکنش های متفاوتی به همراه داشت؛ تنوع موسیقایی آلبوم مورد تحسین قرار گرفت، اما نبود انسجام در آن مورد انتقاد واقع شد. این آلبوم نخستین اثر پرل جم بود که به جایگاه چندپلاتین نرسید و تنها یک گواهی پلاتین از سوی انجمن صنعت ضبط موسیقی ایالات متحده آمریکا (آرآی ای ای) دریافت کرد.
مای یک برند ایرانی در حوزهٔ محصولات آرایشی و بهداشتی است که در زمینه هایی چون مراقبت از پوست، مو، بهداشت فردی و فرآورده های آرایشی فعالیت می کند. مای در سال ۱۳۸۳ با مشارکت آریان کیمیا تک و تحت مجوز شرکت آلمانی کال اند کو تأسیس شد. در شهریور ۱۳۹۶، برند مای با هدف مسئولیت پذیری اجتماعی، مراسمی با عنوان «میهمانی مای برای کودکان کار» در تهران برگزار کرد. مالکیت. آریان کیمیا تک بنیان گذار برند مای است و این شرکت یکی از شرکت های زیرمجموعهٔ گروه صنعتی گلرنگ به شمار می رود. گروه صنعتی گلرنگ، یکی از هلدینگ های خصوصی در ایران، در حوزه های گوناگون از جمله صنایع شوینده، غذایی، دارویی و آرایشی و بهداشتی فعالیت دارد. برند مای نیز در چارچوب فعالیت های بهداشتی و آرایشی این گروه تعریف می شود. محصولات. محصولات برند مای در دسته های گوناگون تولید و به بازار عرضه می شود که از جمله آن ها می توان به مراقبت از پوست، مراقبت از مو، بهداشت فردی و آرایشی اشاره کرد. زیر برندها. از جمله مهم ترین زیر برندها می توان به "مای من" و "مای فارما" اشاره کرد: مای من (My Men) زیر برند اختصاصی برای تولید محصولات ویژهٔ آقایان است. این برند مجموعه ای