Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
جورج دبلیو تیلور (۱۰ ژوئیه ۱۹۰۱–۱۵ دسامبر ۱۹۷۲) استاد روابط سازمانی در مدرسه وارتون دانشگاه پنسیلوانیا و بنیانگذار رشته تحصیلی دانشگاهی روابط سازمانی بود. تیلور در دولت فدرال سمت های متعددی داشت که مهم ترین آنها میانجیگری و داوری بود. تیلور در طول دوران حرفه ای خود بیش از ۲۰۰۰ اعتصاب را حل و فصل کرد. در سال ۱۹۶۷، جورج دبلیو تیلور در تدوین قانون خدمات کشوری ایالت نیویورک نقش داشت؛ قانونی که از یک سو چانه زنی دسته جمعی برای کارمندان دولتی را قانونی کرد و از سوی دیگر اعتصاب آنان را ممنوع ساخت. این قانون امروزه با نام قانون تیلور شناخته می شود. اوایل زندگی. جورج دبلیو تیلور در ۱۰ ژوئیه ۱۹۰۱ در محله صنعتی کنزینگتون در فیلادلفیا، پنسیلوانیا به دنیا آمد. عمویش صاحب یک کارخانه نساجی بود و پدرش، هری تیلور، سرپرستی یک کارخانه جوراب بافی را بر عهده داشت. او در سال ۱۹۱۹ از دبیرستان فرانکفورد فارغ التحصیل شد. در ابتدا قصد داشت پس از پایان دبیرستان وارد کار در کارخانه شود، اما مدیر دبیرستانش او را تشویق کرد که مسیر دانشگاهی را دنبال کند. در سال ۱۹۲۱، جورج دبلیو تیلور موفق به دریافت مدرک لیسانس اقتصاد از مدرسه وارتون شد. پا
یان نامه او به بررسی تاریخچه و گسترش بیش از حد صنعت جوراب بافی در ایالت پنسیلوانیا اختصاص داشت. پس از آن، به عنوان استاد در گروه مدیریت بازرگانی کالج آبرایت مشغول به تدریس شد. او تحصیلات خود را ادامه داد و در سال ۱۹۲۹ دکترای اقتصادش را از مدرسه وارتون دریافت کرد. نظریه شاخص طول دامن اغلب به اشتباه به جورج دبلیو تیلور نسبت داده می شود. این باور نادرست در واقع ناشی از سوءبرداشت از یافته های پایان نامه دکترای او در سال ۱۹۲۹ با عنوان "تغییرات قابل توجه پس از جنگ در صنعت جوراب فولی فشن" است. پژوهش تیلور بر تحولات صنعتی و اقتصادی متمرکز بود، نه بر مد و همبستگی آن با چرخه های اقتصادی.
منطقه خودمختار کاتالونیا ( کاتالونیایی : "Regió autònoma de Catalunya" ، اسپانیایی : "Región autónoma de Cataluña" ) پس از اعطای خودمختاری به کاتالونیا در طول جمهوری دوم اسپانیا (۱۹۳۱–۱۹۳۹) تأسیس شد و به یک منطقه خودمختار در جمهوری اسپانیا تبدیل شد. دولت خودمختار کاتالونیا (کاتالونیایی: "Generalitat de Catalunya ) نهادی بود که در آن دولت خودمختار کاتالونیا سازماندهی شد و به منظور جایگزینی" جمهوری کاتالونیا که در جریان وقایع اعلام جمهوری اسپانیا اعلام شده بود، تأسیس شد . پیشینه. [ ویرایش منبع ] در سال ۱۹۱۴، دولت مشترک المنافع کاتالونیا به ریاست انریک پرات د لا ریبا (۱۹۱۴-۱۹۱۷) و جوزپ پویگ ای کادافالچ (۱۹۱۷-۱۹۲۳)، هر دو عضو اتحادیه محافظه کار منطقه ای ، که در آن زمان نیروی پیشرو ناسیونالیسم کاتالونیا بود، تأسیس شد. این یک نهاد اداری متشکل از شوراهای استانی بارسلونا، خیرونا، لیدا و تاراگونا بود، اما فاقد هرگونه قدرت سیاسی یا قانونگذاری بود. دولت مشترک المنافع در 20 مارس 1925 با تصمیم دیکتاتوری میگل پریمو د ریورا (1923-1930) لغو شد. پس از شکست کمپین طرفدار خودمختاری در سال 1919 ، ملی گرایی کاتالان رادیکال تر شد و
مواضع چپ گرایانه تری اتخاذ کرد و احزاب سیاسی مانند حزب طرفدار استقلال فرانچسک ماسیا ، حزب جمهوری خواه کاتالان ، اقدام کاتالان یا اتحادیه سوسیالیستی کاتالونیا و همچنین اتحادیه های کارگری مانند CADCI یا Unió de Rabassaires را تأسیس یا تقویت کرد. این عوامل و سرکوب مشترک انجام شده توسط دیکتاتوری، نزدیکی بین ملی گرایی کاتالان و نیروهای جمهوری خواه اسپانیا را تسهیل کرد. در سال ۱۹۲۶، دولت کاتالونیا تلاش کرد تا با یک نیروی شبه نظامی داوطلب، کاتالونیا را از دیکتاتوری آزاد کند و یک جمهوری مستقل کاتالونیا تأسیس کند، اما این توطئه توسط پلیس فرانسه کشف و خنثی شد. با این حال، فرانچسکو ماسیا در فرانسه دستگیر و محاکمه شد و محبوبیت پیدا کرد. طبق پیمان سن سباستین در ۱۷ اوت ۱۹۳۰، احزاب سیاسی جمهوری خواه و کاتالونیا بر سر یک طرح جهانی برای تغییر قریب الوقوع رژیم که شامل خودمختاری سیاسی کاتالونیا در چارچوب جمهوری پیش بینی شده بود، به توافق رسیدند. اعلام جمهوری و حکومت موقت. نوشتار اصلی: جمهوری کاتالونیا (۱۹۳۱) در ۱۲ آوریل ۱۹۳۱، انتخابات محلی اکثریت بزرگ و غیرمنتظره ای را در کاتالونیا (از جمله بارسلونا) به چپ جمهوری خواه کاتالونی
ا (کاتالونیایی: "Esquerra Republicana de Catalunya" , ERC) داد، حزبی که سه هفته قبل توسط اتحادیه طرفداران استقلال ماسیا، حزب جمهوری خواه کاتالونیا به رهبری لوئیس کمپانیس و گروه L'Opinió تأسیس شده بود. فرانسسک ماسیا در ۱۴ آوریل، چند ساعت قبل از اعلام جمهوری دوم اسپانیا در مادرید، در بارسلونا «جمهوری کاتالونیا را به عنوان ایالتی از فدراسیون ایبری» اعلام کرد . این اعلامیه و دوگانگی اختیارات ناشی از آن، دولت موقت جمهوری جدید اسپانیا را نگران کرد و در هفدهم، ماسیا با وزرای اسپانیایی فرناندو د لوس ریوس ، مارسلی دومینگو و لوئیس نیکولا د اولور به توافقی رسید که بر اساس آن جمهوری کاتالونیا به نام مبهم تر «دولت عمومی کاتالونیا» تغییر نام داد و بدین ترتیب نام یکی از مرتبط ترین نهادهای دولتی شاهزاده نشین باستانی کاتالونیا که در سال 1714 لغو شده بود، بازیابی شد. در ۲۸ آوریل ۱۹۳۱، طی فرمانی از سوی شورای وزیران اسپانیا ، دولت موقت حکومت خودمختار اسپانیا (Gerritat) به ریاست خود ماسیا و با عضویت یک شورا یا دولت، مجمعی از نمایندگان شهرداری ها (نمایندگی موقت حکومت خودمختار) و کمیسرهایی که به عنوان نماینده، مسئول خدمات متعلق به
شوراهای استانی سرکوب شده ی خیرونا، تاراگونا و لیدا بودند، تشکیل شد. مقر حکومت خودمختار اسپانیا در کاخ میدان سنت ژائوم ، بارسلونا (که به نوبه خود مقر حکومت خودمختار اولیه بود) تأسیس شد. با وجود فقدان استقلال رسمی در این دوره، حکومت خودمختار اسپانیا تلاش هایی برای استقرار نیروهایی مانند تأسیس شورای فرهنگ در ۹ ژوئن ۱۹۳۱ انجام داد. نمایندگان کاتالانِ هیئت نمایندگی موقت، پیش نویس لایحه ای از قانون خودمختاری کاتالونیا در نوریا ( ریپولس ، استان خیرونا ) با ویژگی های قوی فدرال و فهرست گسترده ای از صلاحیت ها تهیه کردند که در ۲ اوت ۱۹۳۱ در یک همه پرسی توسط مردم کاتالونیا تصویب شد. قانون اساسی جمهوری اسپانیا که در ۹ دسامبر ۱۹۳۱ تصویب شد، یک دولت واحد با امکان ایجاد مناطق خودمختار را تأسیس کرد، که با پیشنهاد قانون فدرال کاتالونیا متفاوت بود. پس از بحث های طولانی و سخت پارلمانی، این قانون به طور قابل توجهی اصلاح شد و سرانجام در ۹ سپتامبر ۱۹۳۲ توسط کورتس اسپانیا تصویب شد . با تصویب اساسنامه، در 20 نوامبر 1932، اولین و تنها انتخابات پارلمان کاتالونیا در دوران جمهوری خواهی برگزار شد. چپ جمهوری خواه کاتالونیا، در ائتلاف با ات
حادیه سوسیالیستی کاتالونیا و سایر احزاب کوچک جمهوری خواه، اکثریت بزرگی از کرسی ها (67 از 85) را به دست آورد، در حالی که لیگ منطقه ای که قبلاً هژمونیک بود، در جایگاه دوم اما با اختلاف زیاد از ERC (17 از 85) قرار گرفت. که امکان آغاز ساخت نهادها و انتقال از یک دولت موقت به یک دولت قانونی را با فرانسسک ماسیا به عنوان رئیس دولت محلی و لوئیس کمپانیس به عنوان رئیس پارلمان فراهم کرد . دولت ماسیا. پس از انتصاب رسمی فرانچسکو ماسیا، او یک شورای اجرایی تشکیل داد که منحصراً از اعضای ERC تشکیل شده بود. فوری ترین وظیفه در سطح قانونگذاری، سازماندهی جامع نهادهای جدید بود. برای تحقق این هدف، پارلمان کاتالونیا اولین قانون خود، یعنی اساسنامه رژیم داخلی کاتالونیا (کاتالونیایی: "Estatut de Règim Interior de Catalunya" ) را تصویب کرد. اساسنامه داخلی معادل قانون اساسی کاتالونیا تلقی می شد و ساختار آن شبیه به متن قانون اساسی بود. در حالی که دولت ماسیا به دنبال اجرای یک دستور کار مترقی برای بهبود شرایط زندگی طبقات مردمی و خرده بورژوازی و همچنین عادی سازی زبان کاتالونیا در سطح نهادی بود، دولت به دلیل استقلال مالی پایین اعطا شده توسط قا
نون، انتقال کند صلاحیت ها از دولت اسپانیا، بحران اقتصادی، مبارزات طبقه کارگر و اختلافات داخلی بین جناح های ERC با محدودیت های مختلفی در قدرت خود مواجه بود. دولت کومپانی. در ۲۵ دسامبر ۱۹۳۳، ماسیا درگذشت و پارلمان، لوئیس کمپانیس را به عنوان جانشین او منصوب کرد که تا پایان جنگ داخلی این سمت را بر عهده داشت، به جز تعلیق اساسنامه ( دوسالانه سیاه ) که از اکتبر ۱۹۳۴ تا فوریه ۱۹۳۶ بود و به دلیل وقایع ۶ اکتبر رخ داد. علیرغم پیروزی جناح راست در انتخابات عمومی اسپانیا در سال 1933 ، تلاش برای استقرار نهادی توسط دولت محلی ادامه یافت. انتقال خدمات نظم عمومی، حذف فرمانداران غیرنظامی را ممکن ساخت (11 ژانویه 1934)، و منجر به تشکیل شورای امنیت کاتالونیا شد که اقدامات منطقه ای و ایالتی را در این زمینه هماهنگ می کرد. طبق قانون پارلمان در 2 مارس، دادگاه تجدیدنظر کاتالونیا تأسیس شد که صلاحیت رسیدگی به امور مدنی و اداری متعلق به دولت محلی را داشت. پارلمان کاتالونیا با تصویب چندین قانون مترقی که در پی مدرن سازی کشور و بهبود شرایط زندگی جمعیت کاتالونیا بودند، به کار قانونگذاری خود ادامه داد. در همین راستا، قانون جنجالی قراردادهای زرا
عی در ۱۱ آوریل ۱۹۳۴ تصویب شد که در پی حل مسئله کشاورز مرده و تسهیل دسترسی کشاورزان به زمینی بود که روی آن کار می کردند. این قانون از بدو تصویب با مخالفت شدید اتحادیه کاتالونیا (تجدید حیات اتحادیه منطقه ای) و مؤسسه کشاورزی کاتالونیا در سنت ایسیدر، نماینده مالکان کشاورزی و نزدیک به اتحادیه، روبرو شد. این قانون به دادگاه تضمین های قانون اساسی جمهوری ارجاع داده شد که آن را لغو کرد. پاسخ دولت کاتالونیا، تصویب قانونی مشابه در پارلمان بود که منجر به آغاز مذاکره با دولت جمهوری به ریاست جمهوری رادیکال ریکاردو سمپر ، به منظور تطبیق متن با قانون عمومی و در نتیجه جلوگیری از درگیری شد. رویدادهای ۶ اکتبر و جبهه مردمی. نوشتار اصلی: رویدادهای ۶ اکتبر در 6 اکتبر، در پاسخ به پیوستن حزب راست گرای CEDA به دولت اسپانیا، رئیس جمهور کمپانیس به طور یکجانبه « دولت کاتالونیایی جمهوری فدرال اسپانیا» را اعلام کرد، اما قیام در همان روز توسط کاپیتان ژنرال کاتالونیا ، دومنک باته ای مسترز ، شکست خورد و کمپانیس و وزرایش برکنار و زندانی شدند. بین اکتبر ۱۹۳۴ و فوریه ۱۹۳۶، دولت اسپانیا اساسنامه و پارلمان را به حالت تعلیق درآورد و ریاست دولت محل
ی را افسرانی که توسط دولت اسپانیا با عنوان فرماندار کل کاتالونیا منصوب شده بودند، بر عهده گرفتند: مانوئل پورتلا والادارس (۱۰/۱-۲۳/۴/۱۹۳۵)، جمهوری خواه رادیکال، خوان پیچ ای پون (۲۳/۴-۲۸/۱۰/۱۹۳۵)، ادواردو آلونسو آلونسو (۲۸/۱۰/۱۹۳۵-۲۷/۱۱/۱۹۳۵)، ایگناسی ویلالونگا، عضو والنسیایی CEDA (۲۷/۱۱-۱۶/۱۲/۱۹۳۵) و فلیکس اسکالس، عضو لیگ کاتالونیا (۱۸/۱۲/۱۹۳۵-۱۷/۲/۱۹۳۶). پس از پیروزی جبهه مردمی در انتخابات عمومی اسپانیا در سال 1936 ، تعلیق اساسنامه لغو شد و کمپانیس و وزرای کاتالان عفو ​​شده و به سمت های خود بازگشتند. پارلمان که آن هم به حالت تعلیق درآمده بود، فعالیت قانونگذاری را در فضایی به مراتب آرام تر بین چپ جمهوری خواه و لیگ کاتالان از سر گرفت. دولت کاتالان آماده سازی برای میزبانی المپیاد مردمی در بارسلونا را به عنوان پاسخی ضدفاشیستی به المپیک تابستانی 1936 که در برلین برگزار شد و در آن زمان تحت کنترل آلمان نازی بود، آغاز کرد ، اما در همان روز افتتاحیه برنامه ریزی شده آن (19 ژوئیه)، ارتش اسپانیا کودتایی تا حدودی ناموفق انجام داد که منجر به جنگ داخلی اسپانیا شد. حکومت عمومی در طول جنگ داخلی. کودتا و قیام نظامی ۱۸ ژوئیه در
کاتالونیا عمدتاً به لطف اقدام شبه نظامیان مردمی شکست خورد. نیروهای CNT کمیته مرکزی شبه نظامیان ضدفاشیست کاتالونیا را تحمیل کردند که در ماه های بعد عملاً به عنوان نهاد دولتی عمل کرد. در سپتامبر ۱۹۳۶، جوزپ تارادیاس به عنوان وزیر اول، یک دولت وحدت با احزاب و اتحادیه های چپ گرا تشکیل داد و فرمان اشتراکی سازی ۲۴ اکتبر را تصویب کرد. وقایع مه ۱۹۳۷ (درگیری بین آنارشیست ها و جناح های کمونیست) انقلاب را متوقف کرد و نیروهای جمهوری خواه فعالیت خود را بر جنگ متمرکز کردند. در پایان سال ۱۹۳۷، دولت جمهوری خواه اسپانیا به بارسلونا نقل مکان کرد که باعث اختلافات زیادی بین دو دولت شد. اگرچه ژنرال فرانسیسکو فرانکو رسماً حکومت خودمختار کاتالونیا را هنگامی که نیروهایش در آوریل ۱۹۳۸ از طریق لیدا وارد کاتالونیا شدند، منحل کرد، اما حکومت خودمختار جمهوری خواهان تا سقوط بارسلونا به دست نیروهای ارتش ملی گرا در ۲۶ ژانویه ۱۹۳۹، به فعالیت در سرزمین های اشغال نشده ادامه داد.
لیدیا مناپاس (۳ آوریل ۱۹۲۴–۷ دسامبر ۲۰۲۰) یک مبارز و سیاستمدار مقاومت ایتالیایی بود که از سال ۱۹۶۴ تا ۱۹۶۸ به عنوان وزیر ایالتی تیرول جنوبی برای دموکراسی مسیحی و سپس از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۸ به عنوان سناتور، نماینده حزب کمونیست بازسازی خدمت کرد. زندگی نامه. لیدیا مناپاس (با نام خانوادگی بریسکا) در شهر شمالی نووارا در ایتالیا متولد شد. پدرش نقشه برداری به نام جیاکومو بریسکا بود و از سیاست های ضد فاشیستی، جمهوری خواهانه و مازینی حمایت می کرد. مادرش ایتالیا ورسزی، خانه داری بود که خانواده اش به آنارشیسم گرایش داشتند. در دوران دیکتاتوری بنیتو موسولینی، معلمان او به بچه ها یاد می دادند که به رژیم احترام بگذارند و آن را دوست داشته باشند. مادرش به او گفته بود که گزارش های مدرسه را که در آنها به عنوان «نژاد آریایی» طبقه بندی شده بود، از بین ببرد، زیرا «ما حیوان نیستیم». در سال ۱۹۴۳، پدرش به اردوگاه کار اجباری فرستاده شد زیرا از اقتدار جمهوری سالو، یک دولت دست نشانده نازی ها در شمال ایتالیا که اخیراً ایجاد شده بود، اطاعت نمی کرد. دو سال بعد، او آزاد شد و در این میان، او در سن ۱۹ سالگی به مقاومت پیوست. در دورانی که او دانشج
وی ادبیات در دانشگاه کاتولیک میلان بود، مناپاس پیام هایی را به سربازان ضد فاشیست می رساند. او همچنین با آوردن مردان یهودی به مرز سوئیس، به فرار آنها از ایتالیا کمک کرد و در سازماندهی فرار از زندان نیز نقش داشت. او بمب ها و نسخه هایی از یک روزنامه مقاومت را در زیرزمین خانه خانوادگی شان پنهان کرده بود. او همچنین پیام های مخفی را به زندانیان سیاسی در زندان می رساند. پس از نقشش در مقاومت جنگ جهانی دوم به عنوان یک پارتیزان، که در طی آن با دوچرخه اش پیام های رمزگذاری شده را به دیگر مبارزان مقاومت ایتالیایی می رساند، مناپیس به یک فعال صلح طلب و مدافع حقوق زنان تبدیل شد. او عضو جمعی بود که "ایل مانیفست"، یک روزنامه چپ گرا، را تأسیس کردند. او اولین زنی بود که در بولزانو به مقام قانونگذاری انتخاب شد. مناپاس با اوژنیو مناپاس ازدواج کرده بود. او در ۷ دسامبر ۲۰۲۰ در جریان همه گیری کووید -۱۹ در ایتالیا بر اثر کووید-۱۹ درگذشت.
مونا المنصوری طراح مد اماراتی و مهندس پیشین است. او فارغ التحصیل با دو رشتهٔ مهندسی زمین شناسی و مهندسی زیستی است و پیش از ورود به دنیای مد، در صنعت زمین فیزیک نفت به عنوان مهندس فعالیت می کرد. از سال ۱۹۹۰ فعالیت خود را به عنوان طراح مد آغاز کرد. او نخستین طراح لباس زن اماراتی به شمار می رود. زندگی و پیشه. او فعالیت خود را از سال ۱۹۹۰ آغاز کرد و به سرعت به یکی از برجسته ترین نام ها در دنیای طراحی در سطح خلیج و جهان عرب تبدیل شد، با مشارکت های بین المللی قابل توجهی در اروپا و آسیا. او موفق به کسب جوایز متعددی شده است، از جمله جایزه آسیایی جهانی طراحی. به عنوان سفیر حسن نیت توسط سازمان ملل متحد در نوامبر ۲۰۱۴ منصوب شد. پیش تر نیز لقب «سفیر حمایت از زنان» را دریافت کرده و از سوی سازمان ملل به عنوان «شوالیه جهان عرب» در بخش طراحی مورد تقدیر قرار گرفته است. او در سال ۲۰۱۰ به عنوان «طراح سال» از سوی مجلهٔ فرانسوی "ال اوفیسیل" مورد تقدیر قرار گرفت و به عنوان طراحی شناخته شد که بیشترین تأثیر را بر جامعه داشته است. المنصوری همچنین با لقب «طراح هنرمندان» شناخته می شود، به دلیل طراحی هایی که توسط برجسته ترین ستارگان جها
ن عرب پوشیده شده و او را به یکی از تأثیرگذارترین نام ها در دنیای مد منطقه تبدیل کرده است. او به عضویت کمیته ی داوری جشنواره جهانی برای ارزیابی طراحی های ۴۴ طراح از کشورهای مختلف جهان نیز انتخاب شد.
دولورس آبیاتی گرکو کاسوتی (برشا، ۱۷ مارس ۱۹۲۷ - برشا، ۱۱ ژوئن ۲۰۰۱) سیاستمدار، فعال اتحادیه کارگری و حزبی ایتالیایی بود. او به مدت سه دوره به پارلمان انتخاب شد: ابتدا به مجلس سنا و سپس دو بار به مجلس نمایندگان. زندگی نامه. پدرش، از بنیانگذاران حزب کمونیست ایتالیا بود. در سال ۱۹۲۷، او دستگیر و به لیپاری تبعید شد، جایی که بعداً همسرش آنتونیا اسکار، ملقب به "نینی"، پسر بزرگشان فرانکو و نوزادشان دولورس به او پیوستند. خانواده آبیاتی در سال ۱۹۳۳ به شمال ایتالیا بازگشتند. با این حال، در سال ۱۹۳۷، آنها دوباره دستگیر و ابتدا به پونزا و سپس به ترمیتی تبعید شدند. در سال ۱۹۴۳، فرانکو و دولورس آبیاتی برای پیوستن به مقاومت به وال دسولا نقل مکان کردند. در این دوره، دولورس به عنوان پیک برای تیپ گاریبالدی با نام رمز "لولا" خدمت می کرد، در حالی که فرانکو به خاطر شجاعت نظامی مدال برنز دریافت کرد. پس از جنگ، دولورس آبیاتی به سازمان های جوانان کمونیست پیوست و از سال ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۶ به عنوان دبیر اتحادیه نساجی سی جی آی ال خدمت کرد. در انتخابات عمومی ۱۹۶۸، او به مجلس سنا انتخاب شد، در حالی که در انتخابات بعدی ۱۹۷۲ و ۱۹۷۶، به مجلس نمای
ندگان راه یافت.
جان لوول برتون (۱۵ دسامبر ۱۹۳۲–۷ سپتامبر ۲۰۲۵) سیاستمدار آمریکایی بود که زمانی رئیس حزب دموکرات کالیفرنیا بود. او همچنین در هر دو مجلس قانونگذاری ایالت کالیفرنیا و مجلس نمایندگان ایالات متحده، به نمایندگی از حوزه های انتخابیه در سانفرانسیسکو فعالیت کرده بود. برتون در سینسیناتی متولد شد، در سانفرانسیسکو بزرگ شد و در آنجا به دانشگاه رفت و به عنوان وکیل کار کرد. او از سال ۱۹۶۵ تا ۱۹۷۴ در مجلس ایالتی کالیفرنیا و از سال ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۴ به عنوان رئیس حزب دموکرات کالیفرنیا کار کرد. او در سال ۱۹۷۴ به نمایندگی مجلس نمایندگان ایالات متحده انتخاب شد و تا سال ۱۹۸۳ در این سمت خدمت کرد و در این مدت از مدافعان سرسخت حقوق مدنی، حفاظت از محیط زیست و اصلاحات مراقبت های بهداشتی بود. او در تدوین قانون جامع ضد آپارتاید در سال ۱۹۸۶ مشارکت داشت، این قانون در اعتراض به سیستم جداسازی نژادی آفریقای جنوبی که به آپارتاید معروف است، تحریم های اقتصادی را بر این کشور اعمال کرد. در سال ۱۹۸۸، برتون دوباره به نمایندگی مجلس ایالتی کالیفرنیا انتخاب شد. او تا سال ۱۹۹۶ که دوره نمایندگی اش محدود شد، در این سمت خدمت کرد و سپس به عضویت سنای ایالتی کالی
فرنیا انتخاب شد و تا سال ۲۰۰۴ که دوره نمایندگی اش دوباره محدود شد، در این سمت خدمت کرد. در طول دوران حضورش در مجلس قانونگذاری، از آرمان های مترقی مانند گسترش دسترسی به مراقبت های بهداشتی، حفاظت از محیط زیست و پیشبرد حقوق مدنی حمایت کرد. او از سال ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۴ به عنوان چهل و هفتمین رئیس موقت سنای ایالتی کالیفرنیا خدمت کرد. برتون پس از ترک مجلس قانونگذاری، به فعالیت خود در سیاست و وکالت ادامه داد. او از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۷ برای دومین بار به عنوان رئیس حزب دموکرات کالیفرنیا خدمت کرد. در سال ۲۰۲۰، شهردار لندن برید، برتون را به مسئول کمیسیون بندر سانفرانسیسکو منصوب کرد، کمیسیونی که او به عنوان عضو مجلس ایالتی در سال ۱۹۶۸ به ایجاد آن کمک کرده بود. او تا زمان بازنشستگی اش در سال ۲۰۲۳ در کمیسیون بندر خدمت کرد. برتون همچنین به خاطر کارهای خیریه اش شهرت داشت. در سال ۲۰۰۵، او بنیاد جان برتون برای کودکان بی سرپرست را تأسیس کرد که برای بهبود زندگی کودکان بی سرپرست در کالیفرنیا تلاش می کند. برتون در طول دوران حرفه ای خود به خاطر مشارکت هایش در خدمات عمومی و حمایت از آنها مورد تقدیر قرار گرفته و جوایز و افتخارات متعددی دریافت
کرده است. اوایل زندگی و تحصیلات. برتون در ۱۵ دسامبر ۱۹۳۲ در سینسیناتی، اوهایو متولد شد. پدر و مادرش میلدرد (لئونارد) و توماس برتون، فروشنده و پزشک، بودند. جان به همراه برادرش فیلیپ در سانفرانسیسکو بزرگ شدند. او در سال ۱۹۵۰ از دبیرستان آبراهام لینکلن فارغ التحصیل شد. برتون در سال ۱۹۵۴ مدرک لیسانس خود را در رشته علوم اجتماعی از دانشگاه ایالتی سانفرانسیسکو (که در آن زمان کالج ایالتی سانفرانسیسکو بود) دریافت کرد. پس از دانشگاه، او به ارتش ایالات متحده پیوست و از سال ۱۹۵۴ تا ۱۹۵۶ خدمت کرد. برتون بعداً در سال ۱۹۶۰ مدرک دکترای حقوق خود را از دانشکده حقوق دانشگاه سانفرانسیسکو دریافت کرد. حرفه سیاسی. برتون در سال ۱۹۶۱ به عضویت کانون وکلای کالیفرنیا پذیرفته شد. او به عنوان وکیل در سانفرانسیسکو و همچنین به عنوان لابیست برای شرکت گاز و برق پاسیفیک کار می کرد. برتون اغلب قبل از تشدید جنگ ویتنام، به آن اعتراض می کرد. او در سال ۱۹۶۴ به عنوان جانشین برادرش فیلیپ به مجلس ایالتی کالیفرنیا راه یافت و نماینده یک حوزه انتخابیه مستقر در سانفرانسیسکو شد و تا سال ۱۹۷۴ در این سمت خدمت کرد. برتون همچنین از سال ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۴ به عنوان رئ
یس حزب دموکرات کالیفرنیا مشغول به فعالیت بود. ادعای آزار جنسی. در سال ۲۰۰۸، برتون دادخواستی را که توسط کاتلین دریسکول، مدیر اجرایی وقت بنیاد خیریه اش، مبنی بر آزار جنسی مطرح شده بود، حل و فصل کرد. کاتلین ادعا کرد که برتون با پیشنهادهای ناخواسته، بالا بردن ابروها به طور تلویحی و اظهار نظر در مورد بدن او، او را مورد آزار جنسی قرار داده است. دریسکول در کنفرانسی خبری در سال ۲۰۰۸ در دفتر وکیلش گفت: «من رؤیای کمک به کودکان بی خانمان از طریق شغلی که دوست داشتم را در سر می پروراندم. جان برتون آن رؤیا را به کابوس آزار جنسی و صادقانه بگویم به جهنمی زنده تبدیل کرد.» سوزان روبنشتاین، وکیل برتون، با این ادعا مخالفت کرد و گفت: «جان برتون تقریباً نیم قرن از زندگی خود را به خدمات عمومی اختصاص داده است و اگر او یک آزارگر جنسی بود، فکر می کنم تا الان کشف شده بود. من فکر می کنم این اتهامات تکان دهنده و یک تسویه حساب و کاملاً بی اساس هستند.» ظرف چند ساعت، روبنشتاین اطلاعاتی دریافت کرد مبنی بر اینکه دریسکول مطالبی در مورد برتون نوشته یا گفته است که با ادعاهای او در تضاد است. در ایمیلی در ژوئن ۲۰۰۷ به یکی دیگر از کارمندان بنیاد، د
ریسکول نوشته بود: «من جان را دوست دارم چون قلبش خیلی خوب و پاک است.» روبنشتاین ادامه داد: «من همین الان با [شخص] دیگری تلفنی صحبت کردم که احساس کرد مجبور است به من بگوید که با دریسکول ناهار خورده است و گفته بود که دریسکول چیزی جز حرف های تحسین آمیز در مورد آقای برتون برای گفتن ندارد.» زندگی شخصی و مرگ. اولین ازدواج برتون با میشل (با نام خانوادگی هال) برتون، دختر جک هال، فعال اتحادیه کارگری اهل هاوایی و مشاور مراقبت های بهداشتی بود. برتون پس از اینکه اولین ازدواجش به طلاق انجامید، با شارون بین ازدواج کرد. که این ازدواج نیز به جدایی منجر شد. برتون در۷ سپتامبر ۲۰۲۵، در ۹۲ سالگی، بر اثر عوارض ناشی از سقوط، در مرکز مراقبت های ویژه در سانفرانسیسکو درگذشت.
مَیثاء سالم الشامسی سیاستمدار اماراتی است، سمت وزیر دولت را در دولت امارات متحده عربی از ۲۰۰۸ بر عهده دارد. زندگی و پیشه. میثاء بنت سالم الشامسی در سال ۱۹۹۲ دکترای جامعه شناسی را از دانشگاه عین شمس دریافت کرد، و پیش تر در سال ۱۹۸۸ کارشناسی ارشد جامعه شناسی را از دانشگاه اسکندریه و همچنین در سال ۱۹۸۰ مدرک کارشناسی جامعه شناسی را از دانشگاه ملک سعود در عربستان سعودی کسب کرده است. میثاء الشامسی در سال ۲۰۰۸ به عنوان وزیر دولت به دولت فدرال امارات پیوست و ریاست صندوق ازدواج را تا فوریهٔ ۲۰۱۶ بر عهده داشت. هم اکنون رئیس مؤسسه توسعه خانواده است. همچنین مشاور شیخه فاطمه بنت مبارک، رئیس عالی مؤسسه توسعه خانواده، می باشد. او به عنوان کارشناس در جلسات سازمان ملل و برخی نهادهای آن مانند اسکوا و صندوق توسعه سازمان ملل متحد برای زنان، در مسائل متعددی از جمله تحقیقات علمی، زنان، سرشماری جمعیت، مهاجرت، نیروی کار و توسعه مشارکت داشته است.او رئیس اتحادیه عمومی زنان در امارات متحده عربی و همچنین رئیس شورای عالی مادران و کودکان است. با عضویت در چندین کمیته بین المللی، منطقه ای و محلی، مشارکت های چشمگیری دارد، از جمله: عضویت در ه
یئت امنای دانشگاه ابوظبی، عضویت در شورای مشورتی گزارش دانش عرب، عضویت در هیئت مدیره دانشگاه سوربن – ابوظبی، عضویت در کمیته علمی یونسکو برای کشورهای عربی در زمینه آموزش و تحقیقات علمی، و عضویت در کمیته پیگیری توصیه های وزرای آموزش عالی و تحقیقات علمی در کشورهای عربی. میثاء الشامسی از اقدامات خشونت آمیز علیه روهینگیاها در میانمار انتقاد کرده و از کمک های بنگلادش به پناهندگان روهینگیا قدردانی کرده است. او همچنین در کنفرانس سازمان ملل در ژنو در اکتبر ۲۰۱۷ متعهد شد که هفت میلیون دلار برای حمایت از پناهندگان روهینگیا اختصاص دهد. جوایز و بزرگداشت ها. در سال ۲۰۰۳ جایزهٔ شیخ محمد بن راشد آل مکتوم برای مدیریت عرب را دریافت کرد. مجلهٔ "فوربس خاورمیانه" در سال ۲۰۱۴، او را در رتبهٔ ۱۳ فهرست قدرتمندترین زنان عرب در خاورمیانه قرار داد. آثار. او چندین کتاب نوشته است، از جمله:
«مدل مو توسط مستر بین از لندن» چهاردهمین قسمت از مجموعه تلویزیونی بریتانیایی "مستر بین" است که توسط تولیدات تایگر اسپکت با همکاری تیمز ویدئو در سال ۱۹۹۵ تولید شده است. این قسمت نخستین بار به عنوان یک قسمت فیلم ویدئویی اختصاصی در سال ۱۹۹۵ منتشر شد و تا یازده سال بعد، در ۱۳ اوت ۲۰۰۶، از تلویزیون بریتانیا پخش نشد. داستان. بخش ۱: آرایشگاه. مستر بین به یک آرایشگاه می رود و در حالی که آرایشگر اصلی مشغول مکالمه تلفنی است، خودش را جای او می گذارد. پسری وارد می شود و بین موهایش را به مدل کاسه ای کوتاه می کند، اما تصادفی قسمتی از موهای او را می برد و در نهایت وسط سرش یک جای بزرگ خالی می شود. مشتریان بعدی هم به همان اندازه بدشانس هستند؛ بین دم اسبی مشتری اول را می برد و پوستیژ مشتری دوم را می تراشد. وقتی آرایشگر اصلی تلفنش تمام می شود، همه مشتریان با عصبانیت به او اعتراض می کنند و می خواهند بدانند «دستیارش» کجاست. بین در حالی که صورتش را پشت یک تقویم از شاهزاده چارلز پنهان کرده است، دزدکی فرار می کند. بخش ۲: جشن و نمایشگاه حیوانات خانگی. بین به یک مراسم جشن می رود و خودروی مینی خود را در یکی از آغل های گوسفندان پارک می
کند. او در چندین بازی داخل سالن، از جمله بازی «هدف گیری سر مدیر مدرسه»، تقلب می کند. سپس، تدی را در یک نمایش حیوانات خانگی شرکت می دهد و تدی برنده می شود. یک استخوان بزرگ به عنوان جایزه به بین داده می شود، اما او آن را دور می اندازد و به جای آن یک شیشه عسل برمی دارد؛ در حالی که بین فرار می کند و یک بار برای برداشتن قفس تدی بازمی گردد، دعوایی بر سر استخوان بین کودکان و سگ های داخل چادر درمی گیرد. بخش ۳: ایستگاه راه آهن. بین از قطار در ایستگاه راه آهن سنت پنکراس پیاده می شود و متوجه می شود که بلیت خود را گم کرده است. او سعی می کند در حالی که داخل یک کیسه پستی پنهان شده است، دزدکی از کنار یک نگهبان امنیتی عبور کند. وقتی نگهبان می رود، بین از یک دروازه بالا می رود، اما دو مرد دروازه را می چرخانند. بین از روی دروازه سینه خیز پایین می آید و در نهایت روی ریل های راه آهن سقوط می کند. دو کارگر ظاهر می شوند و کیسه پستی (در حالی که بین هنوز داخل آن است) را روی قطاری که محموله ای به مقصد مسکو حمل می کند، قرار می دهند. با پخش تیتراژ، تصاویری از یک کشتی در حال حرکت در دریایی طوفانی، یک قطار بخار فرانسوی و گروهی از سربازان
که در میدان سرخ رژه می روند، نشان داده می شود، که حاکی از این است که بین واقعاً به روسیه رفته است. تولید. طبق سایر قسمت ها، سکانس های استودیویی در حضور تماشاچیان زنده در استودیوهای تدینگتون ضبط شده است. روی درب واگن قطار، در کنار نوشته انگلیسی «MOSCOW»، یک نوشته ساختگی به زبان سیریلیک «НПУЛЦА» ("نپولسا") به جای «МОСКВА» قابل مشاهده است. در طول تیتراژ پایانی، با وجود اینکه این قسمت تقریباً چهار سال پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی پخش شد، فیلمی که از میدان سرخ نشان داده می شود در شوروی سابق گرفته شده بود. رابین دریسکول، یکی از نویسندگان، در نقش نگهبان قطار یک حضور کوتاه داشت که این اولین حضور رسمی او از زمان قسمت «مستر بین به شهر می رود» بود. ضبط اصلی آهنگ گروه کر که توسط گروه کر کلیسای جامع سات ارک اجرا شده بود، در عنوان بندی آغازین استفاده شد. با این حال، تیتراژ پایانی به اشتباه آن را به گروه کر کلیسای جامع کرایست چرچ، آکسفورد نسبت داده بود. بخش نخست این قسمت، الهام بخش قسمت «کوتاه کردن مو» از "مجموعه" "پویانمایی مستر بین" بود، در حالی که بخش دوم الهام بخش قسمت «اسکرپر تمیزکاری می کند» از همین مجموعه بود. صح