Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
انتخابات سراسری آرژانتین () در ۲۲ اکتبر ۲۰۲۳ برای انتخاب رئیس جمهور، معاون رئیس جمهور، اعضای کنگره ملی و فرمانداران اکثر استان ها برگزار شد. از آنجا که هیچ یک از نامزدهای ریاست جمهوری اکثریت را در مرحله اول به دست نیاوردند، در مرحله دوم که در ۱۹ نوامبر۲۰۲۳ برگزار گردید، خاویر میلئی با غلبه بر سرجیو ماسا برنده انتخابات سراسری آرژانتین شد. خاویر میلئی قرار است در ۱۰ دسامبر ۲۰۲۳ سوگند یاد کند آلبرتو فرناندز رئیس جمهور فعلی و کریستینا فرناندز دی کرشنر معاون رئیس جمهور و رئیس جمهور سابق، علیرغم اینکه هر دو واجد شرایط برای دومین دوره متوالی بودند، برای انتخاب مجدد شرکت نکردند. با صعود سرجیو ماسا از حزب حاکم اتحادیه برای میهن به دور دوم در ۱۹ نوامبر به طور غیرمنتظره ای در جایگاه اول قرار گرفت و ۳۶ درصد آرا را به دست آورد و خاویر میلئی از لیبرتی پیشروی با ۳۰ درصد آرا دوم شد. پیروزی ماسا در دور اول به دلیل تورم شدیدی بود که در دوران تصدی ماسا به عنوان وزیر اقتصاد رخ داد و همچنین پیشتازی میلئی در نظرسنجی ها تا آن مرحله، ناراحت کننده تلقی شد. تاریخچه. در انتخابات سراسری آرژانتین (۲۰۱۹)، حزب چپ گرای فرنته د تودوس آلبرتو
فرناندز رئیس سابق کابینه و کریستینا فرناندز دی کرشنر سناتور ملی و رئیس جمهور سابق، رئیس جمهور مائوریسیو ماکری از حزب راست میانه (با هم برای تغییر) را شکست داد. ماکری و میگل آنجل پیچتو سناتور محافظه کار ملی پرونیست که در آستانه پیروزی در انتخابات ریاست جمهوری بود به مرحله بعدی رفت. اما ماکری اولین رئیس جمهور تاریخ آرژانتین است که در انتخاب مجدد شکست خورد. در دو سال اول ریاست جمهوری فرناندز به دلیل همه گیری کووید-۱۹ در آرژانتین با محدودیت دچار شد، که طی آن برای مهار شیوع بیماری تلاش کرد و به بحران بدهی به ارث رسیده از سلف خود پرداخت، وی اقدامات قرنطینه سختی را اعمال کرد. در حالی که اقتصاد در سال های ۲۰۲۲–۲۰۲۱ بهبود یافت، تورم به ۱۰۰٪ افزایش پیدا کرد (بالاترین نرخ تورم از سال ۱۹۹۱). میزان محبوبیت فرناندز در طول دوران ریاست جمهوری اش به طور مداوم پایین آمد، فقط در چند مورد خاص، میزان محبوبیت او بیش از ۵۰٪ بوده است، بر اساس گزارش روزنامه بریتانیایی "اکونومیست"، فرناندز «یک رئیس جمهور بی برنامه» شناخته شد که دارای یک «دولت ضعیف» است، که اشاره به عدم تصمیم گیری مستقل او دارد. در عوض، تصمیمات او تحت تأثیر شدید معاون
رئیس جمهور و رئیس جمهور سابق کریستینا فرناندز دی کرشنر، رهبر ائتلاف بود که خود فرناندز او را «منبع دائمی مشاوره» توصیف کرد قرار داشت، انتخابات میان دوره ای ۲۰۲۱ منجر به ضررهای سنگینی برای حزب فرنته دو تودوس شد که اکثریت خود را در هر دو مجلس کنگره از دست داد. ناظران این ضرر را به خشم گسترده از تورم بالا و افزایش فقر نسبت دادند.
ایوان مخوف و پسرش ایوان در ۱۶ نوامبر ۱۵۸۱ () یک نقاشی از هنرمند واقع گرای روس ایلیا رپین است که میان ۱۸۸۳ و ۱۸۸۵ ساخته شد. این اثر، تزار روسیه یعنی ایوان مخوف را با چهرهٔ داغداری نشان می دهد که فرزند پسر مرده اش، تزارویچ ایوان ایوانویچ را در آغوش گرفته است؛ بلافاصله پس از آن که ایوان پدر از شدت عصبانیت ضربه مهلکی به سر پسرش وارد کرد. این نقاشی اندوه و پشیمانی را در چهره ایوان پدر و ملایمت تزارویچِ در حال مرگ را به تصویر می کشد. رپین در ساخت این اثر، دوست و هنرمند همکارش گریگوری میاسویدوف را الگوی ایوان مخوف و نویسنده وسوالاد گارشین را الگوی تزارویچ قرار داد. کار رنگ روغن بوم در سال ۱۸۸۵ به پایان رسید و رپین آن را برای نمایش در نگارخانه ترتیاکوفِ مسکو به پاول ترتیاکوف فروخت. از این اثر به عنوان یکی از معروفترین و جنجال برانگیزترین نقاشی های روسیه نام برده می شود و معمولاً در نگارخانه ترتیاکوف مسکو به نمایش گذاشته می شود. پیشینه و الهام. رپین کار روی این نقاشی را در مسکو آغاز کرد. اولین طرح کلی، با چرخش شخصیت تزار به سمت راست، مربوط به سال ۱۸۸۲ است. ایده نقاشی — به گفته رپین — از رویارویی او با مضامین خشونت، ان
تقام و خون در جریان رویدادهای سیاسی ۱۸۸۱ ناشی می شود. منابع دیگر الهام موسیقی نیکلای ریمسکی-کورساکف و گاوبازی هایی بود که رپین در سفری به اروپای غربی در سال ۱۸۸۳ شاهد آن بود. خشونت سیاسی. در ۱۳ مارس سال ۱۸۸۱ در سنت پترزبورگ تزار اصلاح طلب روسیه، الکساندر دوم، توسط بمبی که ایگناسی گرینویتسکی — یکی از اعضای سازمان انقلابی نارودنایا ولیا — پرتاب کرد، ترور شد. این بمب همچنین به شدت به گرینویتسکی آسیب وارد کرد تا حدی که چند ساعت بعد خود او نیز درگذشت. همدستان گرینویتسکی، یعنی گروه اولین راهپیمایان، در ۱۳ آوریل ۱۸۸۱ اعدام شدند. رپین که در اواسط فوریه ۱۸۸۱ در سنت پترزبورگ از افتتاح نمایشگاه سرگردانان بازدید می کرد، هنگام کشته شدن تزار در آنجا حضور داشت. او در ماه آوریل دوباره به آنجا بازگشت و در مراسم اعدام عاملان ترور شرکت کرد. دوست شاعر رپین، واسیلی کامنسکی، در خاطرات خود نوشته است که رپین به او گفته که «چگونه شاهد اعدام عمومی اولین راهپیمایان بوده است» (آندره ژلیابوف، پروسکایا، کیبالچیچ، میخائیلوف و ریساکوف). «آه، همانگونه بود که تجربه کابوس [بود]» — رپین آهی کشید — «پیچیده، وحشتناک. من حتی هر تخته ای که روی سینه
های آنها بود و روی آنها نوشته شده بود «شاه کش» را به یاد دارم. حتی شلوار خاکستری ژلیابوف، کلاه سیاه پروسکایا را به یاد می آورم.» در چندین نقاشی بعدی رپین یعنی "امتناع از اعتراف" (؛ ۱۸۸۱)، "دستگیری یک مبلق" (؛ ۱۸۸۲) و "آنها انتظار او را نداشتند" (؛ ۱۸۸۴-۱۸۸۸) همواره ردی از یروومارتوفسی ها دیده می شد. او همچنین چندین بار در خاطرات خود درباره این دوره از نقاشی های خود می نویسد: «امسال همانند دنبال کردن ردپایی خونین گذشت، احساسات ما از وحشت دنیای پیرامونمان سیاه و کبود شد، مقابله با آن بیمناک بود؛ بد تمام خواهد شد! ما باید در این لحظه کلیدی در تاریخ به دنبال راهی برای خروج می گشتیم.» برای رپین، وقایع ۱۸۸۱ و صحنه نمایش داده شده در "ایوان مخوف و پسرش ایوان در ۱۶ نوامبر ۱۵۸۱" دقیقاً از ۳۰۰ سال قبل، که در آن تزار قاتل است، زنجیروار به هم متصل بودند. موسیقی ریمسکی-کورساکوف. یکی دیگر از الهامات این نقاشی، مجموعه سمفونیک "آنتار" بود که توسط نیکلای ریمسکی-کورساکف روسی ساخته شده بود و از چهار بخش تشکیل شده است. حرکت افتتاحیه، انتقام، قدرت و عشق. موسیقی ساخته شده در بخش دوم "آنتار" بیشترین الهام را برای رپین ایجاد کرد. او
در خاطرات خود می گوید: سفر به اروپا. نقاشی رپین به دلیل نمایش خونی که از گیجگاه تزارویچ می چکد — پس از آنکه پدرش او را در آغوش خود می گیرد، روی زمین می ماند — چشمگیر است. طبق خاطرات رپین، او برای این امر تحت تأثیر سفر سال ۱۸۸۳ خود به اروپا قرار گرفت، جایی که شاهد مسابقات گاوبازی بود: آفرینش. به گفته رپین، طراحی و نقاشی بوم یک فرآیند طولانی بود: این نقاشی یکی از اتاق های را به تصویر می کشد که در قرن هفدهم در اسلحه خانه کرملین نقاشی شده بود این در حالیست که لوازم جانبی، تاج و تخت، آینه و خفتان در اتاق قرار دارند. صندوقچه اکنون بخشی از مجموعه های موزه رومیانتسف است. عمده کار رپین به انتخاب مدل ها اختصاص داشت. چهره های مورد نیاز خود را در آشنایان و رهگذران جستجو می کرد. مدل های ایوان مخوف گریگوری میاسویدوف نقاش و آهنگساز بودند؛ در حالی که از منظره نگار و نویسنده وسوالاد گارشین برای تزارویچ ایوان ایوانوویچ الگوبرداری کرد. وقتی از او در مورد انتخاب گارشین سؤال شد، رپین پاسخ داد: به گفته الیزابت کریدل والکنیر — مورخ هنر لهستانی-آمریکایی — تنها زمانی که ترکیب چهره گارشین به اتمام برسد، او می تواند از نقاشی رضایت کام
ل داشته باشد. تجزیه و تحلیل. لحظه نشان داده شده. اگرچه گاهی این نقاشی "ایوان مخوف پسرش را می کشد" نامیده می شود، با این حال رپین لحظه ای را که تزار به تزارویچ ضربه ای وارد می کند، نقاشی نکرده است. این اثر نمایانگر خشونت نیست؛ بلکه حل و فصل آن است. ایوان مخوف پسرش را در آغوش گرفته است. با چشمانی برآمده از «وحشت و یأس و جنون»، او را از کمر در بازوان خود نگاه داشته است. تزارویچ ایوان، در حالی که اشک می ریزد، به آرامی دست خود را تکان می دهد. دو تغییر در طرح های اولیه تفاوت فاصله ایجادشده توسط نقاش را با این مشاجره نشان می دهند. عصایی که تزار با آن به شقیقه پسرش ضربه می زند، در اولین طرح ها در دست اوست؛ در حالی که در نسخه پایانی روی زمین در مقابل آنها قرار دارد. لکه خونی که از سر تزارویچ روی زمین چکیده است، در طرح رنگ روغنی اولیه بسیار مشهود است (رپین این طرح را در سال ۱۸۸۳ کشید) اما در سایه زنی نقاشی نهایی کمرنگ تر می شود؛ لازم به ذکر است که او این طرح را نگه داشت و آن را ادامه داد. لباس ایوان ایوانوویچ دیگر لکه خون بزرگ ندارد. لحظه نمایش داده شده تبدیل به لحظه پشیمانی، بخشش و عشق می شود. این نقاشی همچنین درون خو
د واقعیت و برگشت ناپذیری عمل تزار را نشان می دهد: خون از شقیقه پسرش جاری می شود و تلاش ایوان مخوف برای مهار آن با دست چپ بی فایده است. شرح و ترکیب. ابعاد بوم این نقاشی ۱۹۹٫۵ در ۲۵۴ سانتیمتر (۷۸٫۵ در ۱۰۰٫۰ اینچ) است که آن را به یکی از بزرگترین آثار رپین تبدیل کرده است. بزرگی آن با نقاشی های "کرجی کشان ولگا" و "دسته روی مذهبی در استان کورسک" مقایسه می شود. این دو شخصیت در مرکز نقاشی با یکدیگر متقاطع شده اند. آنها در گرگ ومیش صبحگاهی به تصویر کشیده و هم از رنگ زیرین بوم و هم از پس زمینه تیره تر نقاشی برجسته شده اند. حالتی که ایوان مخوف پسرش را در آغوش می گیرد و کمرش در دستان اوست، یادآور نقاشی های "بازگشت پسر مسرف" و "داوود و جاناتان" اثر رامبرانت نقاش هلندیست که رپین از همان سال های ابتدایی خود آنها را مورد مطالعه و تحسین قرار داده است. این آثار در موزه ارمیتاژ قرار دارند. اساس و ساختار این اثر اشیاء و اثاثیه ایست که در اطراف شخصیت ها پخش شده اند: فرش های قرمز مچاله شده روی زمین، چکمه های تزارویچ، عصا، تختی که در جریان مشاجره واژگون شده، یکی از توپ های زینتی که در سطح چشمان پسر می درخشد و بالشتک او. در پشت این
پیکره ها، وسایل دیگر مانند اجاق، آینه موزه زره و صندوقچه کاخ رومیانتسف کمتر قابل تشخیص هستند. دیوار پشتی اتاق تا حدی با الگوی الماس قرمز و مشکی پوشانده شده است. در بالا سمت چپ یک روزنه نور باریک وجود دارد. رنگ ها و مواد. رپین نوشت که او از «حرکت دادن فرز و سریع قلم مو و نقاشی کردن تنها به خاطر اینکه نقاشی کشیده باشد» امتناع کرد و «زیبایی، لمس یا ذوق هنری قلم مو» تنها چیزهای مهم در این اثر نبودند؛ زیرا او همیشه مواردی ضروری را دنبال می کرد: «بدن، به جای بدن». "ایوان مخوف و پسرش ایوان" «با چنان تنوع هنری استادانه و با پالت غنی از آکوردهای تیره نقاشی شده است» که به گفته ایوان کرامسکوی، نقاش و منتقد هنری روسی، «ارکستری واقعی» است. «قرمز شدید» یا «قرمز خونی» و «قرمز زرشکی غلیظ و اشباع شده» به رنگ های دیگر غالب هستند. با رنگ خالص و بدون هیچ افزودنی ای رنگ آمیزی شده و سپس توسط نقاش با تنوع خارق العاده ای از سایه ها دوباره کار شده است. قرمز مایل به خونی که از زخم روی شقیقه تزارویچ جاری می شود، همانگونه روی چین های قبای او بازتاب می کند که در نهایت گودال قرمز تیره خون روی فرش سرخ رنگ خودنمایی می کند. این تنش رنگ ها با
یکدیگر و با تراژدی مصور روی بوم به تصویر کشیده می شوند. در مرکز، شکوه قبای تزارویچ با تاریکی کت سیاه ایوان مخوف در تضاد است. رپین این ترکیب رنگ های قرمز خونی، صورتی و قهوه ای تیره را با رنگ های مکملی چون سبز چکمه های تزارویچ و آبی تیره شلوار مخملی او از هم می پاشاند. نور سفید «سرد و ضعیف» که از روزنه ای باریک نفوذ می کند، این تنش رنگ ها را کاهش می دهد و تنش چشمگیر صحنه را بیش از پیش تقویت می کند. گستره نمادین. برای رپین و نقاشان هم دوره اش، اولین چیزی که در یک نقاش باید به عنوان هدف نهایی منظور گردد، کارکرد نمادین نقاشی برای بیان وجود خشونت و عدم پذیرش باورهای اخلاقی است. به گفته ایوان کرامسکوی: «به نظر می رسد که یک انسان پس از تماشای دقیق این نقاشی، حتی اگر فقط یک بار باشد، برای همیشه از جانور وحشی ای که به قول آنها در خود دارد، محافظت می شود.» بازتاب پیامد مشاجره پدر با پسرش یک واقعه تاریخی است و توانایی «ابدی» یک فرد برای آسیب فیزیکی رساندن به همسایه خود را نشان می دهد. این نقاشی را می توان به عنوان یک تمثیل تصویری از فرمان «تو نباید بکشی» درک کرد. همچنین به نظر می رسید این تصویر جز به جز به یک وحی مذهبی
نزدیک می شود و نشان می دهد که «عشق و بخشش مسیحی» می تواند جنایت، حتی کودک کشی را مرمت کند. حالت اجزای چهره تزارویچ جوان «تقریباً شبیه به یک نماد» است؛ اشکی که از گوشه چشم او بر بینی اش می ریزد، به نظر می رسد بخشندگی را به تصویر می کشد. شباهت حالت بازوی راست ایوان مخوف با چهره های دو تابلوی رامبرانت نیز با این موقعیت همخوانی دارد. در تفسیر این اثر، شخصیت خود نویسنده — وسوالاد گارشین — جزئیات بیشتری را در رابطه با این نقاشی ارائه می دهد. در این دوره، رپین از گارشین به عنوان الگو در چندین نقاشی دیگر از جمله "" (۱۸۸۴) و تابلوی بزرگ "آنها انتظار او را نداشتند" استفاده کرد که در آن گارشین برای شخصیت اصلی ژست می گیرد. کار بر روی "آنها انتظار او را نداشتند" در سال ۱۸۸۴ آغاز شد و در سال خودکشی گارشین یعنی ۱۸۸۸ به پایان رسید. رپین از وسوالاد گارشین قدردانی کرد و او را در دوران دوستی و پس از مرگش «تجسم الهی» می دانست. او می نویسد: «چشم های متفکر او همانند چشمان خدا بود. چشمان او که اغلب با اشک های ناشی از برخی بی عدالتی ها آمیخته می شد، رفتار متواضع و ظریف او، شخصیت آسمانی او، به مثابه پاکدامنی یک کبوتر بود». نقاشی رپین
به ویژگی های فیزیکی گارشین، شخصیت او و اندیشه عمیق صلح آمیز او اشاره دارد. نمایشی از قدرت. نمی توان از اهمیت سیاسی این اثر به دلیل واکنش هایی که بلافاصله به موضوع آن نشان داده شد، چشم پوشی کرد. رپین کشته شدن پسر توسط ایوان مخوف را با ترور الکساندر دوم درآمیخت. نه رپین و نه منتقدان هنری روسی این موضوع را گسترش ندادند. اما منتقدان فرانسوی در مورد این موضوع نوشتند. به گفته آلن بزانسون، قتل تزارویچ جوان توسط تزار صحنه اصلی اسطوره شناسی روسیه است که رپین اولین کسی بود آن را نشان داد؛ تاریخ روسیه بر پایه قربانی کردن پسرانی که توسط پدرانشان کشته می شوند، ساخته خواهد شد. پیر گونو همسو با این موضع از آن حمایت می کند و تأکید می کند که این دیدگاه فداکارانه «به ریشه ای نمادین سلطنت اشاره دارد؛ زیرا تزارویچ قربانی خود را در موقعیتی می بیند که نمایانگر نیروهای مخالف اقتدار تزار است.» این اثر با محاکمه تزاروویچ الکسی — پسر پتر کبیر — و مرگ او بر اثر شکنجه ارتباط دارد. نقاشی "پتر کبیر در حال بازجویی از تزارویچ الکسی پتروویچ در پترگوف" اثر نیکلای گیه که در سال ۱۸۷۱ کشیده شده، درگیری دیگری را بین پدر و پسر نشان می دهد. نسخه ۱
۹۰۹. در سال ۱۹۰۹، به سفارش صنعتگر و کلکسیونر، رپین نسخه دوم "ایوان مخوف و پسرش ایوان" را نقاشی کرد که آن را "پسرکشی" () نامید. این اثر در موزه هنرهای زیبای ورونژ به نمایش گذاشته شده است. نسخه دوم ۲۵ سال بعد از نسخه اول نقاشی شد. در این نسخه، رپین یک شخصیت زن را در پس زمینه اضافه و رنگ های بیشتری را نسبت به تابلوی اصلی عرضه کرد و آن را به سمتی «پرشکوه تر» هدایت کرد، در حالی که چهره تزار ایوان در اندوه فرو رفته است. بازخورد و سانسور اولیه. در سال ۱۸۸۵، "ایوان مخوف و پسرش ایوان" برای اولین بار به دوستان نقاش رپین — که در میان آنها ایوان کرامسکوی، ایوان شیشکین، نیکولای یاروشنکو و پاول بریولف بودند — نشان داده شد. به گفته رپین، میزبانان او برای مدت طولانی ای مات و ساکت ماندند و منتظر بودند ببینند کرامسکوی چه خواهد گفت: کنستانتین پوبدونوستسف، دادستان کل و بسیار محافظه کار شورای مقدس، از «اکراه» خود و مشکلات در مورد این نقاشی به الکساندر سوم گفت که تزار و اطرافیانش را خوشنود نساخت و در ۱ آوریل ۱۸۸۵، نمایش این نقاشی ممنوع اعلام شد. این اولین تابلویی بود که در امپراتوری روسیه سانسور شد و به پاول ترتیاکوف که آن را خرید
اری کرد، گفته شد که «آن را در معرض دید عموم قرار ندهد و به طور کلی اجازه ندهد که توسط کسی دیده شود و یا اینکه به منظور دیگری مورد استفاده قرار گیرد». این ممنوعیت در ۱۱ ژوئیه ۱۸۸۵ پس از پا در میانی نقاش الکسی بوگولیوبوف لغو شد. وندالیسم و جنجال. در ۱۶ ژانویه ۱۹۱۳، "ایوان مخوف و پسرش ایوان در ۱۶ نوامبر ۱۵۸۱" توسط یک نماد شکن ۲۹ ساله — پسر آبرام بالاچوف، سازنده مبلمان — سه بار با چاقو ضربه دید و چاک چاک شد. متصدی نگارخانه ترتیاکوف، یعنی بعد از آگاهی از این خرابکاری، خود را زیر قطار انداخت. این نقاشی با کمک رپین تقریباً به حالت اولیه خود بازگردانده شد. برخی از ملی گرایان روسی به اعتراض خود به نمایش این نقاشی به عموم مردم ادامه می دهند؛ زیرا معتقدند این نقاشی به عنوان بخشی از یک کمپین بدنام خارجی نقاشی شده است و صحنه به تصویر کشیده شده نادرست است. در اکتبر ۲۰۱۳، گروهی از مورخان و فعالان ارتدکس به رهبری واسیلی بویکو-ولیکی، مدافع و حامی تشریع تزار ایوان، از وزیر وقت فرهنگ فدراسیون روسیه، ولادیمیر مدینسکی، خواستند که این بوم را از نگارخانه ترتیاکوف از روی تابلو به زمین بیندازند به این دلیل که به احساسات میهن پرستانه
روس ها توهین می کند. مدیر نگارخانه ترتیاکوف، ایرینا لبدوا رسماً با این درخواست مخالفت کرد. در ماه مه ۲۰۱۸، این بوم دوباره در گالری ترتیاکوف توسط یک بازدیدکننده مست مورد حمله قرار گرفت که شیشه محافظ آن را با یک میله فلزی شکست. این بار نقاشی آسیبی جدی دید؛ در قسمت مرکزی اثر که نقش تزارویچ را به تصویر می کشد، در سه نقطه سوراخ شده بود. گالری گفت که قاب نیز به شدت آسیب دیده است اما «در یک اتفاق مبارک» گرانبهاترین عناصر نقاشی، یعنی قسمت هایی که چهره ها و دستان را به تصویر می کشیدند، آسیب ندیده است. به گفته برخی رسانه های روسی، این خرابکار گفته بود که به این نقاشی حمله کرده است؛ زیرا تصور می کرد این نقاشی نادرست است. این مهاجم به مدت دو سال و نیم در زندان بود. میراث. "ایوان مخوف و پسرش ایوان" یکی از مشهورترین نقاشی های روسیه و از لحاظ روان شناسی از تیره ترین آثار رپین است. در قسمت سوم از مینی سریال "چرنوبیل" محصول ۲۰۱۹ اچ بی او نمایی خیلی سریع از این نقاشی نشان داده شد. موضوع نقاشی و تاریخ نگاری. مرگ تزارویچ ایوان عواقب سنگینی برای روسیه داشت؛ زیرا هیچ وارث شایسته ای برای تاج وتخت باقی نگذاشت. پس از مرگ تزار در سال
۱۵۸۴، پسر خام و بی تجربه او فیودور یکم با بوریس گودونوف به عنوان "حاکم واقعی" جانشین او شد. پس از مرگ فیودور، روسیه وارد دوره ای از عدم اطمینان سیاسی، قحطی و جنگ شد که به عنوان زمانه دشواری ها شناخته می شود. جزئیات مرگ تزارویچ ناشناخته و بحث برانگیز است. تزارویچ در سال ۱۵۸۱ در کرملین الکساندروف، محل سکونت تزار ایوان مخوف از ۱۵۶۴ تا ۱۵۸۱، و مرکز اوریچینینا و پایتخت واقعی روسیه درگذشت. در تواریخ و منابع معاصر روسیه. ایوان مخوف در نامه ای به نیکیتا زاخارین و آندری شچلکالوف در سال ۱۵۸۱ نوشت: «[او] نمی تواند به دلیل بیماری پسرش به مسکو برود» بدون اینکه بگوید او مبتلا به چه بیماری ای است. چندین تن از وقایع نگاران معاصر روسیه بدون ارائه هیچ جزئیاتی به مرگ تزارویچ اشاره می کنند. طبق گزارش پیسکارفسک کرونیکل، مرگ در نیمه شب اتفاق افتاد. هیچ یک از این منابع تاریخی نشان نمی دهد که مرگ ایوان ایوانوویچ خشونت آمیز بوده است. منابع دیگر روایت دقیق تری از مرگ ارائه می دهند و می گویند که تزارویچ توسط پدرش در جریان مشاجره به طور مرگباری زخمی شد. یکی از این منابع، ، موارد زیر را گزارش می کند: منابع نشان می دهند که این رویداد در ۱
۴ نوامبر ۱۵۸۱ رخ داده است و تزارویچ در ۱۹ نوامبر جان خود را از دست داد اما تاریخ های گزارش شده متفاوت هستند. "دیاک" در دفتر خاطرات خود می نویسد: «برخی می گویند (دربارهٔ تزارویچ) جان او به این دلیل با دستان پدرش گرفته شد؛ چرا که سعی داشت او را از ارتکاب عملی زشت باز دارد». منابع خارجی. منابع خارجی معاصر گویاتر هستند. ژاک مارگره، کاپیتان مزدور فرانسوی در خدمت روسیه، نوشت: «شایعه وجود دارد که او (تزار) بزرگ ترین (پسر) را با دست خود کشته است، که اینطور نبود. اگرچه با انتهای عصا به سر او ضربه زد اما او بر اثر این ضربه تنها مجروح شد و از این امر جان خود را از دست نداد؛ بلکه مدتی بعد در سفر زیارتی این اتفاق برای او افتاده است». روایت دیگری توسط دیپلمات پاپ آنتونیو پوسوینو گزارش شده است. به گفته وی، در نوامبر ۱۵۸۱ در کرملین الکساندروف، ایوان مخوف، عروسش هلن را دید که با لباس زیر روی نیمکت دراز کشیده بود. داستان های مورخان روسی. نیکولای کارامزین، مورخ روسی قرن هجدهم نیز معتقد بود که تزارویچ به خاطر پدرش مرده است اما در شرایطی کاملاً متفاوت. رپین به داستان کارامزین تکیه کرد تا "ایوان مخوف و پسرش ایوان در ۱۶ نوامبر ۱۵۸۱
" بکشد؛ این اثر یکی از برجسته ترین نقاشی های کرستوماتی او بود. میخائیل شرباتوف مورخ امپراتوری روسیه که نسخه های مختلف مرگ ایوان ایوانوویچ را مطالعه کرده است، نسخه پوسوینو را قابل قبول ترین می داند و واسیلی کلوشفسکی، مورخ امپراتوری روسیه، آن را تنها نسخه قابل اعتماد می داند.
بی بی نوروز یا بی بی گل افروز در سیستان یک آریا بانو به عنوان بی بی نوروز آمدن نوروز را مژده می دهد. اما در میان مردم تمامی کشورها و اقوامی که جشن نوروز برگزار می کنند معمولاً رسم است که مردها مانند عمو نوروز، حاجی فیروز، 'کاکا نوروز' و غیره و حتی بابانوئل مسیحیان نوید رسیدن نوروز و بهار و سال نو را می دهند. بی بی نوروز و جایگاه زن. بانو بی بی نوروز در سنت های مردم سیستان مقامی والا و ارجمند دارد و شاید این از منزلت زن حکایت می کند. زن در سیستان موجودی ضعیف نیست بلکه در تاریخ این منطقه، زن انسانی بزرگ که اقتصاد خانه را در دست داشته و دوشادوش مردان به کار و تلاش مشغول است، محسوب می شود. بانو گشسب دختر رستم، گرد آفرید مرزبان ایران، کُردیه خواهر بهرام که مادرش سیستانی بوده، گردآفرید مرزبان سپیددژ که به رزم سهراب رفت و ده ها زن پهلوان و نام آور دیگر سیستانی که در جنگ ها پیشگام بودند نمونه ای از جایگاه و عزت زن است. به همین دلیل پیام آور بهار در سیستان یک زن هست و مردم بر این باورند که این زن در عصر روز قبل از نوروز و سال نو که به روز 'علفه' مشهور است به دعا می نشیند و برای سیستانی ها از درگاه خداوند طلب باران می
کند. روز علفه و بی بی نوروز. در منطقه سیستان، روز قبل از عید را علفه می گویند شاید یا اینکه به دلیل چسبانیدن دسته ای جُوی تازه، سبز و خوشه نزده بر سر در اتاق هاست. شب قبل از عید مردان و زنان حنابندان داشتند و صبح روز علفه حنا را از دست و پاهایشان می شویند، روز علفه کمتر خانه ای است که بوی کلوچه محلی ندهد در این روز همه چیز بوی تازگی می دهد و زمان جوان می شود. روز علفه در سیستان روز گرامی داشتن بی بی نوروز است در این روز بی بی به همه خانه ها سرک می کشد تا ببیند برای استقبال از او چه کرده اند، خانه تمیز و پاکیزه است، لباس نو دارند، نان سال را پخته اند، جلوی اتاق ها علف چسبانده اند، دخترکان دست هایشان را حنا بسته اند، یا از خانه بوی کلوچه می آید. بی بی نوروز و عید نوروز. امروزه در سیستان بجز مادربزرگ ها که عنوان «بی بی» را از آن خود می سازند، و زنان خان و سردار و بزرگان و ریش سفیدان و شکسته بندهای (حکیم) یک فامیل نیز و زنان اندیشمند، این عنوان را دارا می شوند؛ بنابراین دادن عنوان «بی بی» به دختران و زنان و مادران بزرگوار سیستانی، پیشینه ای بسیار کهن دارد. در گویش سیستانی برخلاف دیگر جاهای سرزمین اهورایی مان ایرا
ن به نوید دهنده نوروز «بی بی نوروز» گفته می شود. در حالیکه در مناطق دیگر واژه «عمونوروز» مُصطلح می باشد. بی بی نوروز و موعودهای زرتشتی. «نوروز» در سیستان ازنظر تلفّظ باتلفّظ پهلوی آن، یکسان است و سیستانیان نیز همچون دیگر هم میهنانشان، علاوه بر گرامیداشت این نام و این جشن فرخنده، مادران موعودهای زرتشتی را که با زایش این فرزندان رهایی بخش دادو راستی را جایگزین بیداد و ستم و ناراستی می کردند و روزی نو در زندگی جهان و جهانیان پی می ریختند، عنوان «بی بی نوروز» می دادند – کسی که به آبهای پاک و مقدّس دریاچهٔ هامون، تن می سپرد تا آینده زرتشتی دربطنی پاک بارور شده و برای رهایی آدمیان راه گم کرده، پدیدار گردد–. این موضوع، چنان دارای ارج و شکوهی می باشد که تن شویی «بی بی نوروز» در پیشانی سال نو، به اوّلین باران بهاری، نسبت داده می شود نکتهٔ دیگر اینکه در آغاز سال نو، بی بی نوروز یا همان مادر موعود است که تن به آبهای پاک هامون می سپارد و با باران بهاری به تن شویی و سرشویی می پردازد. این عمل تنها از بی بی نوروز بر می آید، مادری که تنها ویژهٔ این سرزمین پاک و اهورایی است. با این استدلال، بی بی نوروز، در هر هزاره ای به هیئت
یکی از این مادرها در می آید و نامی ویژه می گیرد که بی بی نوروز عنوان عام ّ اوست. موضوع بی بی نوروز و مادران موعود و دریاچهٔ پُرآب هامون، چنان با یکدیگر، یکی شده اند که هیچ یک، بدون دیگری در تصوّر نمی گنجد. در حقیقت اُسطوره و واقعیّت چنان باهم پیوند خورده اند که نمی شود لحظه ای آنرا از زندگی روزمرّهٔ مردم این سامان جدا کرد. آنها که ممکن است به این اُسطوره ها به چشم غیرواقع و دور از ذهن بنگرند باید بدانند که دریاچهٔ هامون و رود هیرمند همیشه نجات بخش و باشکوه و دارای ارزش و اعتبار بوده اند. این دو در زندگی سیستانی از چنان جایگاه والایی برخوردارند که زندگی سیستانی بدون آنها ممکن نیست. سیستانی باید تلاش کند تا پیش از هر خواسته و آرزوی دیگری، هیرمند و هامون را پُرآب بخواهد، زیرا نجات، رهایی و رستگاری سیستان و سیستانی و ایرانی در خروش و آرامش هیرمند و هامون پنهان است.
رمان خروج از بین النهرین (Out of Mesopotamia)، نوشته سالار عبده، در سال ۲۰۲۰ منتشر شد. راوی داستان خبرنگار یکی از برنامه های تلویزیونی پرطرفدار در ایران است که دلزدگی از زندگی شهری و وسوسه حضور در خط مقدم جنگ با داعش در سوریه و عراق رهایش نمی کند. الیوت آکرمن، نویسنده و منتقد ادبی، در مروری بر این رمان که در نیویورک تایمز منتشر شد خروج از بین النهرین را «مراقبه ای درباره زمان و خاطره» توصیف کرده است. منابع. __نمایه__
کیم هیونگ-ایل (؛ زادهٔ ۱۹۲۹ - درگذشته نامشخص) بازیکن بسکتبال اهل کره جنوبی بود. وی در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۵۶ شرکت کرده است.
کیم جونگ-مین (؛ زادهٔ ) بازیکن زن بسکتبال اهل کره جنوبی بود. وی در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۹۶ شرکت کرده است.
کیم جونگ-اون (؛ زادهٔ ) بازیکن زن بسکتبال اهل کره جنوبی است. وی در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۰۸ و ۲۰۲۰ شرکت کرده است.
کیم جونگ-سون (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل کره جنوبی بود. وی در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۶۴ شرکت کرده است.
کیم جی-سون (؛ زادهٔ ) بازیکن زن بسکتبال اهل کره جنوبی بود. وی در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۹۶ و ۲۰۰۰ شرکت کرده است.
کیم این-کون (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل کره جنوبی بود. وی در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۶۴ و ۱۹۶۸ شرکت کرده است.
کیم جونگ-سین (؛ ۱۹۱۹ – ۲۰۰۱) بازیکن بسکتبال اهل کره جنوبی بود. وی در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۴۸ شرکت کرده است.
کیم هیه-یون (؛ زادهٔ ) بازیکن زن بسکتبال اهل کره جنوبی بود. وی در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۸۸ شرکت کرده است.
راغد النجار (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عربستان سعودی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی الفیصلی اشاره کرد.
عون السلولی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عربستان سعودی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال الاتحاد اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۷، زیر ۲۰ و زیر ۲۳ سال عربستان سعودی بازی کرده است.
کیم هیون-جون (; ۳ ژوئن ۱۹۶۰ – ۲ اکتبر ۱۹۹۹) بازیکن بسکتبال اهل کره جنوبی بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۵ مدال نقره، ۳ مدال برنز شده است.
عباس الحسن (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۰ سال عربستان سعودی عضویت داشته است.
طلال حاجی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۱۷ سال عربستان سعودی بازی کرده است.