Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
محاصره گرگانج محاصره ای بود که در زمان حملهٔ مغول به امپراتوری خوارزمشاهیان اتفاق افتاد. مدت این محاصره متفاوت ذکر شده است و مورخانی مانند رشیدالدین همدانی گفته اند که این محاصره هفت ماه به طول انجامید، اما تا حد زیادی اتفاق نظر وجود دارد که این محاصره با شکست و نابودی شهر در فروردین ۱۲۲۱ پایان یافت. چنگیز خان، حمله چند جانبه ای را به امپراتوری خوارزمشاهیان که توسط سلطان محمد خوارزمشاه اداره می شد، آغاز کرده بود. سپاه چنگیزخان موفق شد به سرعت شهر مرزی اترار و پس از آن شهرهای بزرگ بخارا و سمرقند را تصرف کند. این محاصره، توسط شهاب الدین محمد النساوی، که گزارشی را به زبان عربی به رشتهٔ تحریر درآورده، ثبت شده است. چنگیزخان سپاهی را به رهبری پسرانش جوجی و جغتای به شمال غربی فرستاد تا گرگانج را محاصره کنند. گرگانج شهری بسیار ثروتمند، در زمین های باتلاقی در دلتای آمودریا بود و این مسئله حمله به آن را دشوار می کرد. سپاه مغول با توجه به کمبود تخته سنگهای بزرگ به منظور استفاده در منجنیق، درختان زیادی از باغات عظیم توت در اطراف شهر را قطع نموده و تنهٔ آنها را در آب خیس کردند تا سخت شوند و سپس از آن ها به عنوان دژکوب و پ
رتابهٔ منجنیق استفاده کردند. محاصره به دلیل اختلافات بین دو برادر فرمانده بی نتیجه بود. سرانجاماوگتای، پسر سوم چنگیز و جانشین آینده او، به دستور پدر به عنوان فرمانده سپاه محاصره فرستاده شد. هنگامی که نهایتاً شهر گرگانج به تصرف قوای مغول درآمد، در یکی از خونین ترین قتل عامهای تاریخ بشریت به طور گسترده تخریب شد. در حمله نهایی هزاران غیرنظامی زنده و مرده توسط مغولها گرد آورده و در خندق شهر انداخته شدند تا خندق پر گردد، سپس بر روی آنها یک سطح شیب دار برای حمله به دیوارها ساخته شد. مغول ها بعد از فتح گرگانج سد آن شهر که بر روی آمودریا ساخته شده بود را تخریب کردند تا شهر غرق گردد، صد هزار نفر از زنان، کودکان و صنعتگران شهر را به بردگی گرفتند و بقیه بازماندگان را کشتند. اینطور که در روایتها آمده است سدها هرگز تعمیر نشدند، احتمالاً به این دلیل که هیچ کس زنده نمانده بود که بداند چگونه آنها را تعمیر کند، و به این ترتیب آمودریا سپس برای ۳۰۰ سال آینده مستقیماً به دریای خزر سرازیر بود. پس از ویرانی گرگانج، شهری کوچک در حومهٔ آن به نام گرگانچک یا گرگانج کوچک تبدیل به یک مرکز تجاری پررونق شد و در سفرنامه ها به نام گرگانج از
آن نام برده شده است. در قرن شانزدهم میلادی به دلیل تغییر مسیر آمودریا و خشکسالی حاصله، گرگانج خالی از سکنه شد و اکثر ساکنان آن به اورگانج واقع در ازبکستان امروزی نقل مکان کردند.
کوجی کاشین ؛ تولد ۱۵۲۴ – مرگ ۱۵۸۴) یک شخصیت فولکلور/افسانه ای ژاپنی از یک شعبده باز اواخر دوره موروماچی بود. داستان هایی از او در حال انجام جادو قبل از اودا نوبوناگا، تویوتومی هیده یوشی، آکچی میتسوهیده و دیگران وجود دارد، اما تاریخی بودن او زیر سؤال می رود.
شیموزوما رایریو (؛ – ) بهکشو و سوهی در هونگانجی اهل ژاپن بود. رایریو بسیار علاقه مند به مراسم چای بود.
جوایز آرتاوازد () یک مراسم ملی سالانه اهدای جوایز تئاتری است که نخستین بار در سال ۲۰۰۲ در ایروان ارمنستان برگزار شد. این جوایز به نام آرتاوازد دوم پادشاه ارمنستان نامگذاری شده و در روز جهانی تئاتر اهدا می شود. این جوایز توسط «اتحادیه چهره های سرشناس تئاتر ارمنستان» برای قدردانی و تشویق فعالیت های هنرمندان و سازندگان نمایش های تئاتری ایجاد شد. جوایز دربرگیرندهٔ ۱۳ شاخه است. هر سال مراسم اهدای جوایز به صورت زنده از تلویزیون همگانی ارمنستان پخش می شود.
شهاب الدین محمد النساوی (درگذشت ۱۲۵۰ میلادی) کاتب و زندگینامه نویس ایرانی در زمان سلطان جلال الدین خوارزمشاه و اهل شهر نسا در خراسان است. وی یکی از شاهدان حمله مغول به خراسان و بعد از آن مبارزات نظامی جلال الدین بود و از او گزارشی به زبان عربی در مورد این وقایع بر جای مانده است. او پیش از این اثر، شرح زندگی خود را تا سال ۱۲۳۱ میلادی به زبان فارسی با نام "«نفحات المصدور»" تألیف کرده بود.
آماکاسا کاگه موچی (; – ) سامورایی در دوره سنگوکو ملازم خاندان اوئه سوگی اهل ژاپن بود. او یکی از فرماندهان قلعه ماسوگاتا بود.
آنایاما نوبوتومو ; – ) سامورایی دوره سنگوکو ملازم خاندان تاکدا در ولایت کای بود. او به دلیل ازدواج با دختر تاکدا نوبوتورا از جایگاه ویژه ای در گروه ملازمان تاکدا برخوردار بود. نوبوتومو در حمله به سووا یوریشیگه در سال ۱۵۴۲ با افتخار جنگید.
هاتتوری ماسانوری ؛ ۱۵۶۵ – ۳ ژوئن ۱۶۱۵) سامورایی، و نینجا و ملازم خاندان توکوگاوا بزرگ ترین پسر هاتوری هانزو اهل ژاپن بود.
هوجو تسوناشیگه ؛ 1515 – ) سامورایی، و پرسنل نظامی در خدمت خاندان هوجوی اخیر برادرخوانده هوجو اوجی یاسو اهل ژاپن بود.
اوجی ایه یوکیهیرا (؛ ۱۵۴۶ – ۴ ژوئن ۱۶۱۵) سامورایی اهل ژاپن بود.
اوئه سوگی توموسادا ; – ) سامورایی در دوره سنگوکو اهل ژاپن بود. بزرگ ترین پسر قانونی اوئه سوگی توموئوکی از یکی از شاخه های خاندان اوئه سوگی، پس از مرگ پدرش در سال ۱۵۳۷، اگرچه او هنوز کودک بود. توموسادا رهبری یک حمله به خاندان هوجوی اخیر در منطقه تاچیبانا در ولایت موساشی را بر عهده داشت. با این حال، هوجو اوجیتسونا قلعه کاواگو را به زودی از دست عموی توموسادا، اوئه سوگی توموناری، گرفت.
شیباتا ناگاآتسو ; – ) سامورایی و ملازم اوئه سوگی کنشین اهل ژاپن بود.
مائدا ناگاتانه ; – ) سامورایی در دوره آزوچی-مومویاما و دوره ادو در خدمت خاندان مائدا در قلمرو کاگا بود. او با دختر مائدا توشی ایه ازدواج کرد.
نائوئه کاگه تسونا ; – ) سامورایی و ملازم خاندان اوئه سوگی در دوره سنگوکو اهل ژاپن بود. دختر بیوه او با نائوئه کانه تسوگو ازدواج کرد. هم در امور داخلی و هم در امور خارجی، کاگه تسونا اثر خود را بر رژیم کنشین گذاشت. توزیع و دفاع از تدارکات و نیروهای کمکی به میدان نبرد، در طول سفر به منطقه کانتو، به کاگه تسونا سپرده شد. او در طول نبردهای کاواناکاجیما در کنار خاندان اوئه سوگی جنگید.
ناگائو فوجیکاگه ; – ) سامورایی از خاندان ناگائو در خدمت خاندان اوئه سوگی و اوئه سوگی کنشین در دوره سنگوکو اهل ژاپن بود.
ناگانو ناریماسا ; – ) سامورایی در خدمت خاندان اوئه سوگی در دوره سنگوکو اهل ژاپن بود. او پدر ناگانو ناریموری ارباب قلعه مینووا در ولایت کوزوکه بود.
مورای ناگایوری ; – ) سامورایی در خدمت مائدا توشی ایه در دوره سنگوکو بود.
موراکامی یوشیکیو ; – ) سامورایی در خدمت خاندان اوئه سوگی در دوره سنگوکو اهل ژاپن بود. او از خاندان شینانوموراکامی بود. بررسی اجمالی. در سال ۱۵۴۱، تاکدا شینگن (در آن زمان تاکدا هارونوبو) پدرش، تاکدا نوبوتورا، را به ولایت سوروگا تبعید کرد و فتح شمال ولایت شینانو را که نوبوتورا از قبل آغاز کرده بود، را ادامه داد. یک فرمانده نظامی که گفته می شود قوی ترین سامورایی در ولایت شینانو بود در سر راه شینگن ایستاد، او موراکامی یوشیکیو بود. یوشیکیو در سال ۱۵۰۱ به دنیا آمد و ۲۰ سال از شینگن بزرگتر بود. در اصل، بیش از ۳۰۰ خانواده کوچک حاکم در استان شینانو وجود داشت و خانواده های مرکزی آن موراکامی از ولایت هوکوشین و اوگاساوارا ناگاتوکی از ولایت چوشین (منطقه چیکوما) بودند. همه آنها، مانند خاندان تاکدا، خون سیوا-گنجی را به عنوان اجداد خود دارند. یوشیکیو از نوادگان مستقیم میناموتو نو یورینوبو (پدربزرگ سابورو یوشیمیتسو سیلا) و اوگاساوارا ناگاتوکی از نوادگان مستقیم کای گنجی، کاگامی تومیتسو و اوگاساوارا ناگاکیو بود که از نوادگان یوشیمیتسو سیلا سابورو بودند. این سه خاندان متصل به خاندان گنجی یعنی خاندان های تاکدا، خاندان موراکامی و
خاندان اوگاساوارا، بر سر استراتژی ولایت شینانو در دوران نوبوتورا و شینگن جنگیدند. شینگن قبل از حمله های شدید، میانجی خاندان های کوچک قدرتمند شینانو بود. با این حال، برای به دست آوردن کامل ولایت شینانو او دریافت که، موراکامی و اوگاساوارا باید نابود شوند. این یوشیکیو بود که شجاعانه در مقابل شینگن ایستاد. یوشیکیو از خاندانی قدرتمند بود که بر کل منطقه شهر آییاما، شهر ناگانو، شهر چیکوما و شهر اوئدا در شمال شینانو (اصطلاح امروزی) حکومت می کرد و به عنوان یک فرمانده نظامی که در خرد و شجاعت عالی بود شناخته می شد. در دوران نوبوتورا، اتحادی با خاندان تاکدا وجود داشت، اما یوشیکیو در دوران شینگن اتحاد را شکست. نبرد اوئه داهارا. اولین نبرد سرنوشت ساز بین تاکدا و موراکامی نبرد اوئه داهارا در ۱۴ فوریه ۱۵۴۸ بود. محل نبرد تقریباً در ۴ کیلومتری غرب مرکز شهر اوئدا و در سراسر رودخانه یوشیکوما واقع شده است. دو ارتش با هم درگیر شدند و هشت ساعت جنگیدند و ارتش تاکدا که در ابتدا برتری داشت، با حمله ارتش موراکامی به قلعه به تدریج دچار سردرگمی شد. در اثر گرفتار استراتژی یوشیکیو، فرماندهانی مانند ایتاگاکی نوبوکاتا، آماری تورایاسو و هاجیک
انو دنئمون که عمیقاً دشمن را تعقیب می کردند، کشته شدند. حتی خود شینگن توسط نیزه از ناحیه بازوی چپش مجروح شد. رهبری یوشیکیو، که از مزیت موقعیت جغرافیایی برخوردار بود، از رهبری شینگن پیشی گرفت. در جنگ از ارتش تاکدا ۷۰۰ سرباز کشته شدند. محاصره قلعه توئیشی. شینگن پس از جمع آوری نیروی مجدد، دو سال بعد، در ۱۵۵۰، یوشیکیو را دوباره به چالش کشید. هدف حمله قلعه توئیشی یکی از قلعه های یوشیکیو بود. قلعه توئیشی بر روی تپه ای قرار داشت و یکی از مستحکم ترین قلعه های شینانو بود، با چهار دیوار قلعه که به طور عملکردی بر روی یک منطقه وسیع قلعه چیده شده اند. در طی این حمله، ارتش تاکدا هم از داخل و هم از بیرون قلعه گیر می افتد و به بیش از ۱۰۰۰ کشته خسارت بسیاری به ارتش شینگن وارد شد. محاصره کاتسورائو. یوشیکیو دو بار شینگن را به شدت شکست داد، اما شینگن به لطف تلاش های شجاعانه سانادا یوکیتاکا، که ملازم جدید شینگن شد، بار سوم پیروز شد. یوشیکیو به سختی جان خود را نجات داد و به طرف اوئه سوگی کنشین در ولایت ایچیگو فرار کرد و از او کمک خواست. این منجر به نبردهای کاواناکاجیما بعدی می شود. یوشیکیو در سال ۱۵۷۳ در ولایت ایچیگو درگذشت.
مونوویتس (همچنین به عنوان مونوویتس-بونا, بونا و آشویتس III شناخته می شود) یک اردوگاه کار اجباری نازی ها بود که توسط آلمان نازی در لهستان اشغالی از ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۵، در طول جنگ جهانی دوم و هولوکاست اداره می شد. برای بیشتر دوران وجود خود، مونوویتس یک زیر اردوگاه از اردوگاه کار اجباری آشویتس بود؛ از نوامبر ۱۹۴۳، این اردوگاه و دیگر زیر اردوگاه های نازی در منطقه به طور مشترک به عنوان «زیر اردوگاه های آشویتس III» شناخته می شدند. در نوامبر ۱۹۴۴، آلمانی ها نام آن را به اردوگاه کار اجباری مونوویتس تغییر دادند، به نام روستای مونوویس (آلمانی: مونوویتز) که در آن ساخته شده بود، در بخش ضمیمه شده لهستان. اس اس هاوپت اشتورم فورر (کاپیتان) هاینریش شوارتس از نوامبر ۱۹۴۳ تا ژانویه ۱۹۴۵ فرمانده بود. اس اس این اردوگاه را در اکتبر ۱۹۴۲ به درخواست مدیران آی گ فاربن برای تأمین نیروی کار برده برای مجتمع صنعتی «بونا ورکه» (کارخانه های بونا) تأسیس کرد. دیگر شرکت های صنعتی آلمانی نیز کارخانه هایی با زیر اردوگاه های خود ساختند، مانند زیر اردوگاه بوبریک زیمنس-شوکررت، نزدیک مونوویتس، برای بهره برداری از نیروی کار برده. تولیدکننده تسلیحات آلمان
ی کروپ، به سرپرستی عضو اس اس آلفرید کروپ، نیز تأسیسات تولیدی خود را نزدیک مونوویتس ساخت. مونوویتس حدود ۱۲,۰۰۰ زندانی داشت، که اکثریت بزرگی از آن ها یهودی بودند، علاوه بر جنایتکاران غیر یهودی و زندانیان سیاسی. اس اس از آی گه فاربن سه رایش مارک (RM) در روز برای کارگران غیر ماهر، چهار رایش مارک در ساعت برای کارگران ماهر، و یک و نیم رایش مارک برای کودکان دریافت می کرد. اردوگاه شامل یک «اردوگاه آموزش کار» (Arbeitsausbildungslager) برای زندانیان غیر یهودی بود که به عنوان نامناسب با استانداردهای کاری آلمان در نظر گرفته می شدند. امید به زندگی کارگران یهودی در بونا ورکه سه تا چهار ماه بود؛ برای کسانی که در معادن اطراف کار می کردند، تنها یک ماه. کسانی که برای کار نامناسب تشخیص داده می شدند، در آشویتس II-بیرکناو گاز گرفته می شدند. پریمو لوی، نویسنده "آیا این یک انسان است" (۱۹۴۷)، از مونوویتس جان سالم به در برد، همانطور که الی ویزل، نویسنده کتاب برنده جایزه پولیتزر "شب" (۱۹۶۰)، که به همراه پدرش در آنجا زندانی نوجوان بود. تاریخچه. ایجاد اردوگاه نتیجه ابتکار شرکت شیمیایی آلمانی آی گه فاربن برای ساخت سومین کارخانه بزرگ تولی
د لاستیک مصنوعی و سوخت های مایع بود. دلیل اصلی ساخت مجتمع صنعتی در آن مکان، دسترسی فوری به نیروی کار برده از اردوگاه های نزدیک اوشویتس بود. آی گه فاربن بین فوریه و آوریل ۱۹۴۱ آماده سازی ها را انجام داد و با نازی ها به توافق رسید. این شرکت زمین را از خزانه داری به قیمت پایین خریداری کرد، پس از آنکه از مالکان لهستانی بدون جبران خسارت مصادره شده و خانه هایشان تخلیه و تخریب شده بود. در همین حال، مقامهای آلمانی یهودیان را از خانه هایشان در اوشویتسیم بیرون کردند و آن ها را در سوسنوویتس یا زانوف قرار دادند و خانه هایشان را به آی گه فاربن فروختند تا به عنوان مسکن برای کارکنان شرکت که از آلمان آورده شده بودند استفاده شود. این اتفاق برای برخی از ساکنان محلی لهستانی نیز رخ داد. مقامهای آی گه فاربن با فرمانده اردوگاه کار اجباری به توافق رسیدند تا زندانیان را با نرخ ۳ تا ۴ مارک در روز برای کارگران ماهر و کارگران غیر ماهر استخدام کنند. کامیون ها در اواسط آوریل ۱۹۴۱ شروع به آوردن اولین زندانیان برای کار در سایت ساخت کارخانه کردند. از ماه مه، کارگران مجبور بودند ۶ تا ۷ کیلومتر از اردوگاه تا سایت کارخانه پیاده روی کنند. در پا
یان ژوئیه، با افزایش تعداد کارگران به بیش از هزار نفر، آن ها شروع به استفاده از قطار به ایستگاه دووری کردند. کارهای آن ها شامل تسطیح زمین، حفر کانال های زهکشی، نصب کابل ها و ساخت جاده ها بود. زندانیان در ماه مه ۱۹۴۲ به سایت ساخت و ساز بازگشتند و در آنجا کار کردند تا ۲۱ ژوئیه، زمانی که شیوع تیفوس در اردوگاه اصلی و بیرکناو سفرهای آن ها به کار را متوقف کرد. نگران از دست دادن کارگران، مدیریت کارخانه تصمیم گرفت اردوگاه باراکی که در مونوویتسه برای غیرنظامیان ساخته می شد را به اس اس واگذار کند تا زندانیان را در آنجا اسکان دهد. به دلیل تأخیر در تأمین سیم خاردار، چندین بار افتتاح اردوگاه به تعویق افتاد. اولین زندانیان در 26 اکتبر وارد شدند و تا اوایل نوامبر تقریباً دو هزار زندانی وجود داشتند. در نوامبر ۱۹۴۳، اس اس اعلام کرد که آشویتس II (بیرکناو) و آشویتس III به اردوگاه های تمرکز جداگانه تبدیل خواهند شد. افسر اس اس هاوپت اشتورم فورر هاینریش شوارتس از نوامبر ۱۹۴۳ تا ژانویه ۱۹۴۵ فرمانده اردوگاه مونوویتس بود. اردوگاه کار اجباری. کارخانه جدید بونا ورکه (Buna Werke یا "Monowitz Buna-Werke" در حومه اوشویتسیم واقع شده بود. س
اخت این کارخانه توسط دولت ایتالیا که به واردات لاستیک نیتریل (Buna-N) از آی گه فاربن پس از فروپاشی تولید نفت مصنوعی خود علاقه مند بود، سفارش داده شد. لاستیک مصنوعی قرار بود تقریباً به صورت رایگان در لهستان اشغالی با استفاده از کار اجباری از میان زندانیان آشویتس و مواد خام از معادن زغال سنگ سابق لهستان تولید شود. کارخانه بونا تا سال ۱۹۴۴ نیروی کار تخمینی ۸۰,۰۰۰ کارگر اجباری داشت. به گفته جوزف بورکین در کتاب خود با عنوان "The Crimes and Punishment of IG Farben"، IG Farben تأمین کننده مالی اصلی آشویتس III بود، اردوگاهی که یک سایت تولید برای تولید لاستیک بونا داشت. بورکین به اشتباه نوشت که یک شیمیدان یهودی ایتالیایی، پریمو لوی، یکی از متخصصان سطح بالا در کارخانه بونا بود و توانست با کمک همکارانش برخی از زندانیان را زنده نگه دارد، به طور ادعایی لاستیک بونا را با نرخ تولید قابل قبول تولید نمی کرد. در واقع، لوی تنها یک زندانی بود که در دو ماه آخر اسارتش به دلیل تحصیلات قبلی اش به عنوان شیمیدان به یک آزمایشگاه شیمی فرستاده شد. رفتار با زندانیان اردوگاه. تا سال ۱۹۴۲، مجموعه جدید اردوگاه کار اجباری حدود نیمی از مساحت پ
یش بینی شده خود را اشغال کرده بود و گسترش آن عمدتاً در تابستان ۱۹۴۳ به پایان رسید. چهار باراک آخر یک سال بعد ساخته شدند. جمعیت اردوگاه کار اجباری از ۳۵۰۰ نفر در دسامبر ۱۹۴۲ به بیش از ۶۰۰۰ نفر در نیمه اول سال ۱۹۴۳ افزایش یافت. تا ژوئیه ۱۹۴۴، جمعیت زندانیان بیش از ۱۱۰۰۰ نفر بود که بیشتر آنها یهودی بودند. با وجود افزایش نرخ مرگ و میر ناشی از کار اجباری، گرسنگی، اعدام ها یا سایر اشکال قتل، تقاضا برای کار افزایش یافت و زندانیان بیشتری به اردوگاه آورده شدند. به دلیل اصرار مدیریت کارخانه بر حذف زندانیان بیمار و خسته از مونوویتس، افرادی که قادر به ادامه کار نبودند، کشته می شدند. شرکت ادعا می کرد که آنها مبالغ زیادی برای ساخت باراک ها برای زندانیان ناتوان از کار خرج نکرده اند. در ۱۰ فوریه ۱۹۴۳ گرهارد مائورر مسئول استخدام زندانیان اردوگاه های کار اجباری، به اوشویتسیم رفت؛ او به آی گه فاربن وعده داد که هزار زندانی دیگر در ازای کارگران ناتوان کارخانه خواهند رسید. بیش از ۱۰,۰۰۰ زندانی قربانی انتخاب در دوره ای که اردوگاه فعال بود شدند. به بیمارستان اردوگاه اصلی منتقل شدند و بیشتر قربانیان با تزریق کشنده فنول به قلب کشته شد
ند. برخی به بیرکناو فرستاده شدند، جایی که پس از «انتخاب مجدد» در بیمارستان زندان Bllf یا در بیشتر موارد در اتاق های گاز کشته شدند. بیش از ۱۶۰۰ زندانی دیگر در بیمارستان مونوویتس جان باختند و بسیاری در محل ساخت و ساز تیراندازی یا در اردوگاه به دار آویخته شدند. تخمین زده می شود که ۱۰,۰۰۰ زندانی اردوگاه کار اجباری آشویتس به دلیل کار برای آی گه فاربن جان خود را از دست دادند. باراک های آشویتس III مانند باراک های بیرکناو شلوغ بودند؛ با این حال، باراک های مونوویتس دارای پنجره و گرمایش در زمستان بودند. "Buna-Suppe"، یک سوپ آبکی، همراه با جیره های غذایی بسیار کم سرو می شد. سرکارگران مسئول کارگران بودند و از کاپوها و مردان اس اس می خواستند که بهره وری بیشتری را اعمال کنند و زندانیان را کتک بزنند. در گزارش هایی که از مونوویتس به دفتر مرکزی شرکت در فرانکفورت آم ماین ارسال شد، ماکسیمیلیان فاوست، مهندس مسئول ساخت و ساز، در این گزارش ها اظهار داشت که تنها راه حفظ بهره وری زندانیان در سطح رضایت بخش از طریق خشونت و تنبیه بدنی است. در حالی که او مخالفت خود را با «شلاق زدن و بدرفتاری با زندانیان تا مرگ» اعلام کرد، فاوست با این ح
ال افزود که «دستیابی به بهره وری مناسب بدون چوب غیرممکن است». زندانیان مشهور اردوگاه مونوویتس. از میان زندانیان مشهوری که از اردوگاه مونوویتس جان سالم به در بردند، می توان به الی ویزل نویسنده و برنده جایزه صلح نوبل، و پریمو لوی نویسنده و شیمیدان، و ویلی هولت کارگردان فیلم اشاره کرد. پس از هولوکاست، ویزل کتاب "شب" را نوشت که به وحشت هایی که در اردوگاه های مونوویتس و بوخنوالت تجربه کرده بود، می پردازد. فریتس لوخنر-بده (زندانی شماره ۶۸۵۶۱ در مونوویتس) شاعری محبوب در میان زندانیان بود که به دستور مقامهای ارشد آی گه فاربن در مونوویتس بونا به قتل رسید، همانطور که دوستش ریموند ون دن استراتن در دادگاه آی گه فاربن که ۲۴ مقام ارشد شرکت محاکمه شدند، گواهی داد: تخلیه و آزادسازی اردوگاه. در ۱۸ ژانویه ۱۹۴۵، اکثر زندانیانی که قادر به راه رفتن بودند از اردوگاه تخلیه شدند. آنها در یک راهپیمایی مرگ به شهر گلیویتس، جایی که یک زیرمجموعه از اردوگاه مونوویتس نزدیک مرز چک قرار داشت، برده شدند. از آنجا با قطار به اردوگاه های بوخنوالد و ماوتهاوزن منتقل شدند. باقی زندانیان در ۲۷ ژانویه ۱۹۴۵ توسط سربازان و افسران ارتش سرخ که در آن روز
به دروازه های آشویتس رسیدند، آزاد شدند.
سیدحسین یک شورشی وابسته به جنبش سقاوی بود که پس از سقوط پادشاهی امان الله خان توسط شورشی ها در ژانویه ۱۹۲۹ به عنوان وزیر دفاع مقرر شد. در مارس ۱۹۲۹ پردل خان جانشین وی گردید. وی در ۱ نوامبر ۱۹۲۹ به فرمان محمد نادر شاه به همراه دیگر شورشی ها در ملا عام اعدام شد. سیدحسین که زاده چاریکار بود پیش از شکل گیری جنبش در کنار حبیب الله کلکانی به راهزنی و غارت مشغول بود، "رابرت دی مک چزنی" وی را نائب و همکار درجه یک حبیب الله میداند. وی سرانجام در یک نوامبر ۱۹۲۹ در کنار حبیب الله کلکانی و دیگر سقاوی ها به دار مجازات اویخته شد.
جسم هربست یا هربست انتهای عصب هایی هستند که شبیه جسم پاچینی هستند که در غشای مخاطی زبان، در حفره های روی منقار و دیگر بخش های بدن پرندگان یافت می شوند. آن ها از نظر کوچک تر و کشیده تر بودن، در داشتن کپسول های نازک تر و نزدیک تر، و در این که استوانه محوری در فضای خالی مرکزی توسط یک ردیف هسته های سلول پیوسته دربر گرفته شده است، با جسم پاچینی تفاوت دارند. نام آنها از جنین شناس آلمانی کورت آلفرد هربست گرفته شده است. در بسیاری از پرندگان کنارآبچر، تعداد بیشماری از سلول های هربست در گودال های روی فک پایین یافت می شوند که اعتقاد بر این است که پرندگان می توانند طعمه را در زیر ماسه یا خاک خیس حس کنند.
شیمازو شیگه هیده ; – ) بیست و هشتمین رهبر خاندان شیمازو و هشتمین ارباب قلمرو ساتسوما و پدر همسر اصلی شوگون یازدهم توکوگاوا ایه ناری، کودای ئین در دوره ادو اهل ژاپن بود.
رضا خانلری (زاده 16 شهریور 1357) کارگردان، تهیه کننده، نویسنده، تدوینگر، بازیگر و پژوهشگر ایرانی حوزه سینما و تلویزیون است. او یکی از فیلم سازان برجسته و معاصر و از چهره های برجسته مستندسازی در ایران است. او با بهره گیری از غنای فرهنگی و تاریخی کشور خود، آثار بی نظیری خلق می کند که در آن ها دقت و جزئی نگری به چشم می خورد. این هنرمند نه تنها به بازنمایی واقعیت ها میپردازد، بلکه با نگاهی انسانی و اجتماعی به مسائلی مانند زندگی روزمره، مشکلات اجتماعی، و زیبایی های طبیعی، مخاطبان خود را به تأمل و تفکر عمیق دعوت می کند. وی، با بهره گیری از تکنیک های نوین سینمایی و حفظ اصالت محتوایی، توانسته است آثار خود را در سطح بین المللی مطرح کند و صدای مردم و فرهنگ ایران را به گوش جهانیان برساند. اغلب آثار خانلری در ژانر اجتماعی است. او علاوه بر فعالیتهای سینمایی، تدریس، پژوهش و نگارش کتاب و مقالات زیاد را نیز تجربه کرده است. خانلری دانش آموخته مقطع کارشناسی "فیلم سازی، گرایش تدوین"درسال 1389و با رتبه نخست است. وی در سال 1392 تحصیلات خود را در مقطع کارشناسی ارشد سینما به عنوان دانشجوی ممتاز و نمونه در دانشکده هنرهای زیبا، دانشگ
اه تهران ادامه داد و پایان نامه خود با عنوان تاثیر اکسپرسیونیسم آلمان بر سینمای آیزنشتاین با نمره 20 را به پایان رساند. = گزیده سوابق حرفه ای = مستند: "یک شب که بارون اومد..." - نویسنده و کارگردان و تدوین گر، تهیه کننده مشترک با : یوحنا حکیمی. مستند: "از فرش تا عرش" - نویسنده، تهیه کننده، کارگردان و تدوین گر . مستند: ""نازیسم" - تصویر بردار. مستند: "بازار از طهران تا تهران" - نویسنده، تهیه کننده، کارگردان، تصویربردار و تدوین گر. فیلم داستانی: "آیینه ای از رویا" - نویسنده، تهیه کننده، کارگردانی و تدوین گر. فیلم کوتاه: "پنجره" - نویسنده، تهیه کننده، کارگردانی و تدوین گر. فیلم کوتاه: "سقوط." - نویسنده، تهیه کننده، کارگردانی و تدوین گر. فیلم کوتاه: "دستهایت را نفس می کشم" - نویسنده، تهیه کننده، کارگردان و تدوین گر. فیلم مستند: "طهران، سمفونی خاموش" - نویسنده، تهیه کننده، کارگردان و تدوین گر. فیلم مستند داستانی: "دود" - کارگردان و تدوین گر. فیلم کوتاه: "معکوس زمان" - نویسنده، تهیه کننده، کارگردان و تدوین گر. مجموعه برنامه مستند: "ممتازان"" - کارگردان. رضا خانلری، همچنین از سال 1380 تا اکنون در سمت های " مدیر برنام
ه ریزی و د ستیار اول کارگردان، بازیگر، تصویربردارو ..." در آثار هنرمندانی از جمله :" بیژن بیرنگ، صادق هاتفی، دکتر امیر حسن ندایی، سپهر محمدی، مسعود شاه محمدی، محسن قصابیان و ... و تیاتر های محمد حاتمی و دکتر عطاء الله کوپال نیز همکاری داشته است. = حضور در جشنواره ها = 2019، حضور در جشنواره فیلم Invisible Cinema، آمریکا با فیلم کوتاه داستان: دستهایت را نفس می کشم ... ، به تهیه کنندگی و کارگردانی : رضا خانلری. (18 و 19 اکتبر) 2017، حضور در بخش نمایش های ویژه سومین جشنواره بین المللی فیلم مهرگان کشور افغانستان با فیلم مستند: بازار،از طهران تا تهران، به تهیه کنندگی و کارگردانی: رضا خانلری، تهیه شده در مرکز گسترش سینمای مستند وتجربی. 2017، حضور در بخش بین الملل سومین جشنواره بین المللی فیلم مهرگان کشور افغانستان با فیلم مستند: طهران،سمفونی خاموش، به تهیه کنندگی و کارگردانی: رضا خانلری. (شهریور 1396) 2016، حضور در جشنواره فیلمهای ایرانی فرانکفورت با فیلم مستند: بازار، از طهران تا تهران، به تهیه کنندگی و کارگردانی: رضا خانلری، تهیه شده در مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی (15 تا 18 خرداد ماه 1395) 2016، حضور در German
y-Cologne in Festival Film. فیلم مستند: بازار، از طهران تا تهران، به تهیه کنندگی و کارگردانی: رضا خانلری، تهیه شده در مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی(. 5 تا 10 خرداد ماه 1395 ) 2016، حضور در TAC International Film Festival، با فیلم مستند: بازار،از طهران تا تهران، به تهیه کنندگی و کارگردانی: رضا خانلری، تهیه شده در مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی. 2016، حضور در بازار فیلم «ویزیون دورئل» سوئیس Nyon( Reel Du )Visions با فیلم مستند: بازار،از طهران تا تهران، به تهیه کنندگی و کارگردانی: رضا خانلری، تهیه شده در مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی.(27 فروردین تا 4 اردیبهشت1395 ) اردیبهشت 1395، حضور در جشنواره فیلم ققنوس ـ همدان، با فیلم مستند: بازار،از طهران تا تهران، به تهیه کنندگی و کارگردانی: رضا خانلری، تهیه شده در مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی. فروردین 1395، حضور در جشنواره فیلم سما ـ تهران، با فیلم مستند: بازار،از طهران تا تهران، به تهیه کنندگی و کارگردانی: رضا خانلری، تهیه شده در مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی. 2015، حضور در (Italy) Roverto of Film Archaeological of Festival International ، با فیلم مستند: بازار
،از طهران تا تهران به تهیه کنندگی و کارگردانی: رضا خانلری، تهیه شده در مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی. آذر 1393، حضور در مسابقه بخش شهر هشتمین جشنواره سینما حقیقت، با فیلم مستند: بازار،از طهران تا تهران به تهیه کنندگی و کارگردانی: رضا خانلری، تهیه شده در مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی. مهر 1393، حضور در بخش Experimental مسابقه هشتمین جشنواره ملی و چهارمین جشنواره فیلم پروین اعتصامی، با فیلم آیینه ای از رویا به تهیه کنندگی و کارگردانی: رضا خانلری. اردیبهشت 1390، حضور درمسابقه دانشجویی چهارمین جشنواره بین المللی فیلم شهر، با فیلم مستند: طهران، سمفونی خاموش، به تهیه کنندگی و کارگردانی: رضا خانلری. آذر 1387، نخستین جشنواره فیلم داستانی باران، با فیلم تجربی : معکوس زمان، به تهیه کنندگی و کارگردانی: رضا خانلری. اردیبهشت 1387، دومین جشنواره سراسری فیلم کوتاه سروش منزلت، با فیلم تجربی: تهیه کنندگی و کارگردانی: رضا خانلری. = جوایز و تقدیرها = گواهی استعداد درخشان از دانشگاه تهران. 2019. فیلم کوتاه داستانی: دستهایت را نفس می کشم ... ، فیلم برگزیده و جایزه انتخاب مخاطبین جشنواره فیلم Invisible Cinema، آمریکا، به تهیه
کنندگی و کارگردانی: رضا خانلری. 1398. دریافت لوح تقدیر و سپاس از معاونت امور اجتماعی و فرهنگی شهرداری تهران، برای فیلم بازار، از طهران تا تهران. 1394. دریافت لوح تقدیر و سپاس از جشنواره فرهنگی هنری ققنوس برای فیلم بازار، از طهران تا تهران. 1392. دریافت لوح تقدیر و سپاس از سازمان ملل متحد (دفتر مستقر در ایران)به دلیل همکاری وحضور در ساخت مجموعه نوجوان سالم (پروژه مشترک سازمان ملل و وزارت آموزش پرورش جمهوری اسلامی ایران. 1392. نفر نخست ورودی های شهریور1390، کارشناسی ارشد سینما در هنرهای زیبای داتشگاه تهران. 1392. دانشجوی نمونه و برگزیده ممتاز مقطع کارشناسی ارشد دردومین جشنواره آموزش دانشگاه تهران. 1389. نفر نخست کارشناسی فیلم سازی گرایش تدوین. = سوابق پژوهشی = کتاب: "پایه های زیبایی شناسی در سینمای آیزنشتاین"، انتشارات: سنجش دانش. ----مقاله: "بررسی قابلیت های نمایشی شخصیت پردازی در نسخه خوانی تعزیه حر در روستای بک شهرستان دامغان"، ششمین کنفرانس بین المللی علوم اسلامی، پژوهش های دینی و حقوق، اسفند 1400. Investigating the Dramatic Capabilities of Characterisation in the Reciting Version of Ta'zieh Har in Bek Vill