Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
گرد وازاری، در آنجا نگهداری می شود؛ تالار هفدهم گوالتیری آنتورپ: آثاری از نقاشان فلاندری، مانند فرانکن جوان (مغازه عتیقه فروش) یا دیوید تنیرس جوان (نوشنده) را ارائه می دهد؛ تالار هجدهم ژوپیتر و آنتیوپ: دو اثر از مهم ترین آثار روبنس: سوزان و بزرگان و سوگواری بر مسیح مرده، در آنجا نگهداری می شوند؛ تالار نوزدهم پاریس و هلن: پنج نقاشی روی طاق، قسمت هایی از شاهزاده تروجان، پاریس، را نشان می دهند. در میان نقاشی های فراوان، آثار دومنیکینو (شکار دیانا، ۱۶۱۷)، آنیباله کاراچی (ژوپیتر و جونو، ۱۶۰۲) و جیووانی لانفرانکو (نوراندینو و لوسینا غافلگیر شده توسط غول، ۱۶۲۴) را به یاد خواهیم آورد. تالار بیستم سایکه (یا تالار سنتور): سقف مربوط به قرن هجدهم، عشق های اروس و سایکه را نشان می دهد. این اتاق به استادان بزرگ ونیزی قرن های ۱۵ و ۱۶ اختصاص داده شده است: جیورجیونه (خواننده پرشور، ۱۵۰۷)، تیتیان (عشق مقدس و کفرآمیز، ۱۵۱۴)، ورونزه، کارپاچیو، جیووانی بلینی، لورنزو لوتو، و همچنین آنتونلو سیسیلی از مسینا (پرتره یک مرد، ۱۴۷۵). ویلا. در پایان قرن شانزدهم، خانواده بورگزه، یک خانواده ثروتمند سیه نا، زمینی را در شمال رم، خارج از پورتا
پینچیانا، به دست آوردند تا به تدریج یک پارک وسیع ایجاد کنند. در همان دوره، خانواده بورگزه نفوذ خود را در میان اشراف رومی گسترش دادند، به ویژه هنگامی که کامیلو بورگزه در سال ۱۶۰۵ به عنوان پاپ پل پنجم انتخاب شد. سپس این خانواده شروع به ساخت ویلا در پارک پینچی خود کردند. این پروژه در سال ۱۶۰۷ آغاز شد و به معمار فلامینیو پونزیو سپرده شد، که پیش از این برای خانواده بورگزه در کاخ شهری آنها در ساحل چپ تیبر کار کرده بود. پس از مرگ پونزیو در سال ۱۶۱۳، معمار جیووانی واسانزیو مأمور تکمیل آثار شد، در حالی که کار بر روی باغ ها، که توسط کارلو رینالدی طراحی شده بود، تا سال ۱۶۲۰ ادامه یافت. در اوایل مارس ۱۶۱۳، آثاری از مجموعه مهم جمع آوری شده توسط کاردینال شیپیونه بورگزه، برادرزاده پاپ پل پنجم، از کاخ دال بورگو، جایی که برادران پاپ زندگی می کردند، به ویلا دل پینچو منتقل شدند. سبک معماری از ویلا مدیچی و ویلا دلا فارنسینا الهام گرفته شده است، با رواقی که به باغ ها باز می شود. ویلا بورگزه بعداً به سبک قرن شانزدهم تزئین شد. کل نما با ۱۴۴ نقش برجسته و ۷۰ مجسمه نیم تنه تزئین شده بود. پنجره های متعدد و چیدمان اتاق ها به گونه ای طرا
حی شده بود که منظره خوبی از آثار هنری ایجاد کند. لودوویکو سیگولی برخی از نقاشی های دیواری، از جمله داستان روان، را نقاشی کرد. در سال ۱۷۷۰، مارکانتونیو چهارم بورگزه، که مایل به بازسازی فضای داخلی ویلا به شکل امروزی بود، آنتونیو آسپروچی را مأمور کرد که صنعتگرانی را برای اجرای نقاشی های دیواری، گچ بری ها و تزئینات مرمر چندرنگ استخدام کند. بیشتر نقاشی ها تاریخ خانواده را به تصویر می کشند: از قهرمان اسطوره ای رومی مارکوس فوریوس کامیلوس تا خانواده بورگزه در آن زمان. موزه. در سال ۱۸۹۱، تمام نقاشی های نگهداری شده در دوازده اتاق گالری تصاویر کاخ بورگزه در خیابان ریپتا به طبقه اصلی پینچیانا ویلا بورگزه منتقل شدند. در سال ۱۹۰۲، پس از تملک مجموعه هایی که بخشی از فیده کومیسو بورگزه را تشکیل می دادند توسط دولت ایتالیا، این مکان به موزه تبدیل شد. اولین مدیر گالری بورگزه، جیووانی پیانکاستلی (۱۸۴۵–۱۹۲۶) بود که در سال ۱۹۰۶ توسط جولیو کانتالامسا، مدیر سابق گالری های آکادمیا در ونیز، جانشین او شد. خرید ویلا بورگزه توسط دولت ایتالیا در سال ۱۹۰۲، معامله قرن نامیده شده است. «پس از نزدیک به ده سال مذاکرات طاقت فرسا، دولت ایتالیا موف
ق شد ویلا بورگزه و پارک بزرگ آن را در قلب رم خریداری کند. مبلغ پرداختی نسبتاً کم بود. تنها ۳٫۶ میلیون لیر پرداخت شد، شامل ملک، ویلای اصلی و - به طرز باورنکردنی - تمام آثار هنری خیره کننده موجود در آن. فرصتی مشابه دیگر هرگز ارائه نخواهد شد.» این گالری که در سال ۱۹۸۳ تعطیل شد، تحت بازسازی کاملی قرار گرفت که چهارده سال به طول انجامید و نمای بیرونی ساختمان، از جمله گچ کاری ها، مجسمه ها و راه پله دو طبقه، به ظاهر اولیه خود بازگردانده شد. این گالری در ژوئن ۱۹۹۷ بازگشایی شد. در سال ۲۰۱۳، این گالری با ۴۹۸٬۴۷۷ بازدیدکننده، نهمین مکان پربازدید ایالتی ایتالیا بود. در سال ۲۰۱۵، داریو فرانچسکینی، وزیر میراث فرهنگی و فعالیت ها و گردشگری، آنا کولیوا را به عنوان مدیر گالری بورگزه منصوب کرد. فرانچسکا کاپلتی از نوامبر ۲۰۲۰ مدیر گالری بورگزه بوده است. موزه های نزدیک. همچنین در باغ های ویلا بورگزه یا در نزدیکی آن، گالری ملی هنر مدرن، که به هنر ایتالیایی قرن نوزدهم و بیستم اختصاص دارد، و موزه ملی اتروسک، مجموعه ای از اشیاء پیش از روم، عمدتاً اتروسکایی، که در اطراف رم کاوش شده اند، قرار دارند.
موری هیل (به انگلیسی: Murray Hill)، محله ای در ضلع شرقی منهتن در شهر نیویورک است. موری هیل عموماً از شرق با رودخانه ایست یا خلیج کیپس و از غرب با مرکز منهتن هم مرز است، هرچند مرزهای دقیق مورد اختلاف است. موری هیل بر روی یک تپه یخچالی شیب دار واقع شده است که بین خیابان لکسینگتون و برادوی قرار دارد. این تپه به نام رابرت موری، رئیس خانواده موری، یک خانواده بازرگان که در قرن هجدهم در این منطقه ساکن شدند، نام گذاری شده است. مزرعه موری قبل از سال ۱۷۶۲ تشکیل شد و حداقل تا اوایل قرن نوزدهم وجود داشت. در طول قرن نوزدهم، موری هیل نسبتاً از بقیه شهر نیویورک که در آن زمان در منهتن جنوبی متمرکز بود، جدا شده بود. موری هیل در طول قرن بیستم به یک محله مرفه تبدیل شد. امروزه، این محله شامل چندین مؤسسه فرهنگی مانند کتابخانه و موزه مورگان و همچنین مأموریت ها و کنسولگری های مقر سازمان ملل متحد در نزدیکی آن است. این محله همچنین دارای بناهای معماری برجسته ای است که برخی از آنها در منطقه تاریخی موری هیل، یک منطقه تاریخی شهری و ملی، قرار دارند. موری هیل بخشی از منطقه ۶ منهتن است و کدهای پستی اصلی آن ۱۰۰۱۶ و ۱۰۰۱۷ است. این منطقه توسط
حوزه هفدهم اداره پلیس شهر نیویورک گشت زنی می شود.
جنگ ایتالیا ۱۵۲۱–۱۵۲۶ ، که گاهی با نام جنگ چهار ساله شناخته می شود، ( ) بخشی از جنگ های ایتالیا بود. این جنگ ، فرانسیس اول فرانسه و جمهوری ونیز را در مقابل امپراتور مقدس روم، چارلز پنجم ، هنری هشتم انگلستان و ایالات پاپی قرار داد. این جنگ از خصومت بر سر انتخاب چارلز به عنوان امپراتور در سال های ۱۵۱۹-۱۵۲۰ و نیاز پاپ لئو دهم به اتحاد با چارلز علیه مارتین لوتر ناشی شد. جنگ در اواخر سال ۱۵۲۱ در سراسر اروپای غربی آغاز شد، زمانی که یک لشکرکشی فرانسوی-ناوار تلاش کرد تا ناوار را بازپس گیرد، در حالی که ارتش فرانسه به کشورهای سفلی حمله کرده بود. ارتش اسپانیا نیروهای ناوار را به پیرنه عقب راند و سایر نیروهای امپراتوری به شمال فرانسه حمله کردند و در آنجا متوقف شدند. در سال ۱۵۲۱، شارل پنجم و هنری هشتم پیمان بروژ را به طور محرمانه علیه فرانسه امضا کردند و بار دیگر شعله های جنگ در شبه جزیرهٔ ایتالیا برافروخته شد. در نبرد بیکوکا در ۲۷ آوریل ۱۵۲۲، نیروهای امپراتوری و پاپی موفق شدند ارتش فرانسه را شکست دهند و آنان را از لمباردی بیرون برانند. پس از این نبرد، درگیری ها به خاک فرانسه کشیده شد، در حالی که جمهوری ونیز با امپراتوری
صلح جداگانه ای امضا کرد. در سال ۱۵۲۳، نیروهای انگلیسی به خاک فرانسه یورش بردند. در همین زمان، شارل دو بوربون، فرمانده نظامی برجستهٔ فرانسه، که از تلاش های فرانسوای اول برای تصاحب میراث خانوادگی اش دل زده شده بود، به امپراتور شارل پنجم پیوست و به فرانسه خیانت کرد. شکست فرانسه در تلاش برای بازپس گیری لمباردی در سال ۱۵۲۴، فرصتی برای بوربون فراهم آورد تا در رأس ارتشی اسپانیایی به پرووانس حمله کند. این تحولات، آغاز مرحله ای تازه از جنگ های ایتالیا بود که نه تنها با رقابت های میان قدرت های بزرگ اروپایی، بلکه با خیانت های داخلی و جابه جایی های سریع در اتحادها شکل گرفت—دوره ای که ساختار سیاسی اروپا را به شدت دگرگون کرد و زمینه ساز بحران های بزرگ تری در رم، فلورانس و سراسر شبه جزیره شد. فرانسیس در سال ۱۵۲۵ حمله دوم به میلان را رهبری کرد. شکست فاجعه بار او در نبرد پاویا ، جایی که توسط کاپیتان امپراتوری شارل دو لانوی اسیر شد و بسیاری از اشراف ارشد او کشته شدند، منجر به پایان جنگ شد. فرانسیس در شهر پیتزیگتونه در لومبارد و سپس در مادرید زندانی شد. مانورهای دیپلماتیک برای آزادی او شامل اعزام یک هیئت فرانسوی توسط مادرش، لوئ
یز ساووی ، به دربار سلیمان قانونی بود که منجر به اولتیماتوم عثمانی به شارل شد. این اتحاد بی سابقه بین پادشاهان مسیحی و مسلمان باعث رسوایی در جهان مسیحیت شد و پایه و اساس اتحاد فرانسه و عثمانی را بنا نهاد. سلیمان در تابستان ۱۵۲۶ به مجارستان حمله کرد و متحدان شارل را در نبرد موهاچ شکست داد. با وجود این تلاش ها، فرانسیس پیمان مادرید را امضا کرد و ادعاهای خود را نسبت به ایتالیا، آرتوا ، فلاندر و بورگوندی واگذار کرد. چند هفته پس از آزادی، او مفاد این پیمان را رد کرد و جنگ اتحادیه کنیاک را آغاز کرد. جنگ های ایتالیا به مدت سه دهه دیگر ادامه یافت و در نهایت فرانسه نتوانست هیچ سرزمین قابل توجهی را در ایتالیا بازپس گیرد. مقدمه. پس از پیمان لندن (1518) ، قدرت های بزرگ اروپایی ( فرانسه ، انگلستان ، اسپانیا و امپراتوری مقدس روم ) ظاهراً با یکدیگر دوستانه رفتار می کردند. این پیمان همه آنها را متعهد می کرد که به هر امضاکننده ای که مورد حمله قرار گیرد کمک کنند و علیه هر دولتی که صلح را نقض کند، متحد شوند. آنها در مورد مسئله جانشینی امپراتوری اختلاف نظر داشتند؛ امپراتور مقدس روم ، ماکسیمیلیان اول - که قصد داشت یک هابسبورگ جان
شین او شود - در طول سال 1518 به نمایندگی از نوه اش چارلز اول اسپانیا لشکرکشی کرد، در حالی که فرانسیس اول فرانسه خود را به عنوان کاندیدای جایگزین معرفی کرد. دستگاه پاپ و امپراتوری مقدس روم مجبور شدند در مقابله با نفوذ روزافزون مارتین لوتر ، که با باز کردن راه برای آنها برای به دست گرفتن اقتدار بر کلیساهای محلی شان، در میان برخی از اشراف امپراتوری حمایت پیدا کرد، همکاری کنند. در همان زمان، فرانسیس با مشاور ارشد توانمند، کارآمد و باهوش هنری ، کاردینال توماس وولسی ، "قدرت پشت تاج و تخت" روبرو بود که خود را در منازعات قاره دخالت می داد تا هم نفوذ انگلستان و هم نفوذ خودش را افزایش دهد. درگذشت ماکسیمیلیان در ۱۲ ژانویه ۱۵۱۹، انتخابات امپراتوری مقدس روم را به کانون توجه سیاست اروپا تبدیل کرد. . پاپ لئوی دهم که از حضور نیروهای اسپانیایی در فاصله ای نزدیک به واتیکان (۶۴ کیلومتر) احساس تهدید می کرد، از نامزدی فرانسوای اول حمایت نمود. با این حال، نتیجهٔ انتخابات از پیش تعیین شده نبود؛ به جز فردریک ساکسونی و یوآخیم اول براندنبورگ، سایر شاهزادگان انتخاب گر در ازای دریافت رشوه های سنگین از شارل، رأی خود را به او دادند. ماکسی
میلیان پیش تر وعدهٔ پرداخت ۵۰۰٬۰۰۰ فلورین به انتخاب گران داده بود، اما فرانسوا تا سقف سه میلیون فلورین پیشنهاد کرد. شارل پنجم نیز برای مقابله، مبالغ هنگفتی از خاندان بانکدار فوگر قرض گرفت. در نهایت، تمامی انتخاب گران به شارل رأی دادند و او در ۲۳ اکتبر ۱۵۲۰ به عنوان «شاه رومیان» تاج گذاری کرد—در حالی که پیش تر تاج اسپانیا و سرزمین های موروثی بورگوندی در هلند را نیز در اختیار داشت. این انتخابات، نه تنها نقطهٔ عطفی در تثبیت قدرت شارل پنجم بود، بلکه نشان دهندهٔ نقش تعیین کنندهٔ ثروت، نفوذ مالی و رقابت های پنهان در ساختار سیاسی امپراتوری مقدس روم بود؛ ساختاری که در ظاهر بر پایهٔ انتخاب و مشروعیت دینی بنا شده بود، اما در عمل به شدت تحت تأثیر منافع اقتصادی و نظامی قرار داشت. در پاییز 1521، انگلیسی ها درگیر داوری بین اسپانیا و فرانسه شدند. هنری به مدت سه روز امپراتور را در کنت پذیرایی کرد، در جلسه ای که دستاورد چندانی نداشت، اگرچه پیمان ویندزور (16 ژوئن 1522) اتحاد بین انگلستان و آراگون را مجدداً تأیید کرد. هنری و فرانسیس در طول ژوئن 1520 جلسه ای پرهزینه در میدان پارچه طلا ترتیب دادند. ماه بعد، هنری به دنبال توافق با
چارلز در گراولینز بود. شارل پنجم در اکتبر ۱۵۲۰ در شهر آخن تاج گذاری کرد و عنوان «شاه رومیان» را به دست آورد، اما هنوز به طور رسمی امپراتور مقدس روم محسوب نمی شد، چرا که این مقام تنها با تاج گذاری توسط پاپ در رم رسمیت می یافت. برای جلوگیری از ورود شارل و ارتش او به ایتالیا و احتمال تصرف آن، فرانسوای اول تصمیم گرفت از طریق جنگ نیابتی با امپراتور مقابله کند و طرح هایی برای حملات هم زمان به خاک آلمان و اسپانیا ترتیب داد. در این چارچوب، لوکزامبورگ تحت فرماندهی روبر دو لا مارک مورد حمله قرار گرفت، و هم زمان ارتش مشترک فرانسه-ناوار پس از بازپس گیری سن-ژان-پی-دو-پور، از طریق ناوار پیشروی کرد. این لشکرکشی به طور اسمی تحت رهبری هنری دالبرت، پادشاه ۱۸ سالهٔ ناوار، انجام شد—کسی که پادشاهی اش در سال ۱۵۱۲ توسط فردیناند دوم آراگون اشغال شده بود—اما فرماندهی واقعی ارتش در دست آندره دو فوآ بود و تأمین مالی و تجهیز آن توسط فرانسه صورت گرفت. با این حال، نقشه های فرانسه با شکست روبه رو شد. مداخلهٔ هنری ناسائو حمله به لوکزامبورگ را عقب راند، و اگرچه دو فوآ در آغاز موفق شد پامپلونا را تصرف کند، اما در نبرد اسکیروز در ۳۰ ژوئن ۱۵۲۱
شکست خورد و از ناوار بیرون رانده شد. این شکست ها نشان داد که تلاش های فرانسوای اول برای منحرف کردن شارل پنجم از ایتالیا، نه تنها ناکام ماند بلکه موجب تثبیت بیشتر موقعیت امپراتور در شمال اسپانیا و آلمان شد. در همین حال، چارلز درگیر مسئله لوتر بود و در آوریل 1521 در مجلس ورمز با او روبرو شد. پاپ لئو دهم تمایلی به تحمل سرپیچی آشکار از اقتدار خود نداشت و امپراتور را به عنوان متحد بالقوه ای برای حمایت از خود در برابر لوتر در نظر می گرفت، که از جمله حامیان او فردریک ساکسونی بود. در ماه مه 1521، چارلز فرمان ورمز را علیه لوتر اعلام کرد، و در عین حال به پاپ در بازگرداندن پارما و پیاچنزا به اقتدار ایتالیا کمک کرد. لئو که برای مبارزه خود علیه آنچه که آن را یک بدعت خطرناک می دانست، به مجوز امپراتوری نیاز داشت، قول داد که در اخراج فرانسوی ها از لمباردی کمک کند، و تنها جمهوری ونیز را به عنوان متحد برای فرانسیس باقی گذاشت. حرکات اولیه (ژوئن ۱۵۲۱ - مه ۱۵۲۲). در 20 آگوست 1521، ارتش امپراتوری به فرماندهی هنری ناسائو به شمال شرقی فرانسه حمله کرد - حمله ای که در پاسخ به حمله دو مارک به لوکزامبورگ انجام شد. آردر مورد تاخت و تاز
قرار گرفت، موزون پس از محاصره به شدت آسیب دید و اوبنتون غارت و ساکنان آن قتل عام شدند. مهاجمان در طول محاصره سه هفته ای مزیر به دلیل مقاومت فرانسوی ها به رهبری پیر ترِیل، صاحب دو بایار ، به تأخیر افتادند. فرانسیس فرصت داشت تا ارتش بزرگی را در ریمز برای کمک به مزیر گرد هم آورد. چند روز قبل از رسیدن ارتش پادشاه به شهر در 26 سپتامبر، که تا آن زمان تا حد زیادی ویران شده بود، شهر دوباره تجهیز شد. ناسائو مجبور به عقب نشینی شد و شهرهای مسیر عقب نشینی خود را ویران کرد. تورنه که در فوریه 1519 توسط هنری هشتم به عنوان بخشی از مفاد پیمان لندن به فرانسه بازگردانده شده بود، توسط نیروهای امپراتوری محاصره شد. تورنه پس از دستور عقب نشینی ارتش فرانسیس، تسلیم محاصره کنندگان شد و بعداً منحل گردید. یک نیروی فرانسوی-ناوارایی به قلعه آمایور ( بازتان ، ناوار) نزدیک شد و قلعه ای را که کاستیلی ها تازه تقویت کرده بودند، محاصره کرد. در تاریخ ۳در اکتبر 1521، کاستیلی ها در ازای عبور آزاد به کاستیل تسلیم شدند. سربازان گیوم گوفیه سپس به سمت لابورد و به سمت بهوبیا حرکت کردند و قلعه اورانتسو را تصرف کردند. فوئنترابیا ، در دهانه رودخانه بیداسو
آ در مرز فرانسه و اسپانیا، بعداً در همان ماه توسط نیروهای فرانسوی-ناوار به فرماندهی بونیوِه و کلود لورن تصرف شد. فرانسوی ها این پایگاه سودمند را در شمال اسپانیا تا مارس 1524 در اختیار داشتند. در ۲۸ نوامبر ۱۵۲۱، شارل پنجم و هنری هشتم به طور محرمانه پیمان بروژ را امضا کردند؛ اقدامی که اتحاد پنهانی علیه فرانسه را تثبیت کرد. در همین زمان، اودِت دو فوآ، ویسکونت لوترک، که به عنوان فرماندار فرانسوی میلان منصوب شده بود، مأموریت یافت تا در برابر نیروهای امپراتوری و پاپی مقاومت کند. اما لوترک در برابر فرماندهی کارکشتهٔ پروسپرو کولونا ناتوان بود و تا پایان نوامبر، ناچار شد میلان را ترک کند و به شهرهای اطراف رود آدا عقب نشینی کند. ارتش لوترک با نیروهای مزدور سوئیسی تقویت شد، اما فرانسه نتوانست دستمزد آنان را پرداخت کند. در نتیجه، لوترک مجبور شد به خواستهٔ آنان تن دهد و بی درنگ وارد نبرد با نیروهای امپراتوری شود. این تصمیم، که برخاسته از فشار مالی و بی ثباتی لجستیکی بود، نشان دهندهٔ شکنندگی موقعیت فرانسه در شمال ایتالیا و آغاز مرحله ای تازه از شکست های نظامی در جنگ های ایتالیا بود—جنگ هایی که نه تنها با قدرت نظامی بلکه با
بده بستان های مالی و وفاداری های متزلزل رقم می خوردند. در 27 آوریل 1522، لوترک در نبرد بیکوکا به ارتش ترکیبی امپراتوری و پاپ کولونا در نزدیکی میلان حمله کرد. لوترک قصد داشت از برتری خود در توپخانه به نفع خود استفاده کند، اما سوئیسی ها که بی صبرانه منتظر درگیری با دشمن بودند، توپ های او را پنهان کرده و به سمت تفنگداران اسپانیایی مستقر در سنگر حمله کردند. در درگیری حاصل، سوئیسی ها به شدت توسط اسپانیایی ها و نیرویی از مزدوران آلمانی ( "نبردپیشه ها" ) مورد ضرب و شتم قرار گرفتند. سوئیسی ها که روحیه شان شکسته بود، به کانتون های خود بازگشتند. لومباردی رها شد. کولونا و داوالوس، که بدون مقاومت رها شده بودند، به محاصره جنوا پرداختند و در 30 مه شهر را تصرف کردند. فرانسه در خلیج. پس از از دست دادن لومباردی، انگلستان آشکارا وارد درگیری شد و در 29 مه 1522، رسماً به فرانسه اعلام جنگ کرد. هنری هشتم و چارلز در 16 ژوئن 1522 پیمان ویندزور را امضا کردند. این پیمان، حمله مشترک انگلستان و امپراتوری علیه فرانسه را ترسیم می کرد. چارلز موافقت کرد که مستمری هایی را که به دلیل درگیری با فرانسه از دست می دادند، به انگلستان جبران کند و
بدهی های گذشته را که از دست می رفت، بپردازد. برای تثبیت اتحاد، او همچنین موافقت کرد که با تنها دختر هنری، مری ، ازدواج کند. در ماه ژوئیه، انگلیسی ها به مورله حمله کردند و در ماه سپتامبر، ارتشی انگلیسی از کاله حرکت کرد و در تلاشی ناموفق برای درگیری با فرانسوی ها در نبرد، حومه شهر را آتش زد و غارت کرد. برای تأمین منابع مالی جنگ، فرانسوای اول دعوایی حقوقی علیه شارل سوم، دوک بوربون، آغاز کرد؛ کسی که بخش عمده ای از املاک و دارایی های خود را از طریق ازدواج با سوزان، دوشس بوربون، به دست آورده بود. پس از مرگ سوزان، لوئیز دو ساووآ، خواهر او و مادر پادشاه، ادعا کرد که به دلیل نزدیکی خویشاوندی، این قلمروها باید به او منتقل شوند. فرانسوا با اطمینان از این که تصاحب این املاک می تواند وضعیت مالی اش را برای ادامهٔ جنگ بهبود بخشد، شروع به مصادرهٔ بخش هایی از آن ها به نام لوئیز کرد. این رفتار، شارل دو بوربون را به شدت خشمگین کرد. او که در دربار فرانسه روزبه روز منزوی تر می شد، برای جبران این بی عدالتی، به امپراتور شارل پنجم نزدیک شد و زمینهٔ خیانت خود را فراهم ساخت. این نقطهٔ عطفی بود که نه تنها اتحاد داخلی فرانسه را تضعیف کر
د، بلکه به شارل پنجم امکان داد تا از شکاف های درونی دشمن بهره برداری کند و یکی از برجسته ترین فرماندهان فرانسه را به صفوف خود جذب نماید. تحولی که در ادامهٔ جنگ های ایتالیا نقش تعیین کننده ای ایفا کرد. مرگ دوک آنتونیو گریمانی ، آندره آ گریتی ، کهنه سرباز جنگ اتحادیه کامبره ، را در ونیز به قدرت رساند. او به سرعت مذاکرات با امپراتور را آغاز کرد و در 29 ژوئیه 1523 پیمان ورمز را منعقد کرد که جمهوری را از جنگ خارج کرد. بوربون به توطئه خود با چارلز ادامه داد و پیشنهاد داد که در ازای پول و نیروهای آلمانی، شورشی علیه فرانسیس آغاز کند. هنگامی که فرانسیس، که از این توطئه آگاه بود، او را در ماه اکتبر به لیون احضار کرد، او وانمود به بیماری کرد و حاضر نشد. فرانسیس دستور داد تا پس از رسیدن دوک به قلمرو امپراتوری و ورود آشکار به خدمت امپراتور، هر تعداد از همکاران بوربون که می توانند دستگیر شوند، به دست عدالت سپرده شوند. سپس چارلز از طریق پیرنه به جنوب فرانسه حمله کرد. لوترک با موفقیت از بایون در برابر اسپانیایی ها دفاع کرد، اما چارلز توانست در فوریه 1524 فوئنترابیا را بازپس گیرد. در 19 سپتامبر 1523، یک ارتش انگلیسی به فرماند
هی دوک سافولک از کاله به پیکاردی پیشروی کرد. فرانسوی ها که در اثر حمله امپراتوری ضعیف شده بودند، نتوانستند مقاومت کنند و سافولک خیلی زود از سد سم عبور کرد و حومه شهر را ویران کرد و تنها متوقف شد. از پاریس . هنگامی که چارلز از حمایت از حمله انگلیسی ها خودداری کرد، سافولک - که مایل به ریسک حمله به پایتخت فرانسه نبود - در 30 اکتبر از پاریس روی برگرداند و تا اواسط دسامبر به کاله بازگشت. فرانسیس اکنون توجه خود را به لومباردی معطوف کرد. در سپتامبر 1523، یک ارتش فرانسوی به فرماندهی بونیوِه از طریق پیمونت پیشروی کرد. فرمانده امپراتوری، پروسپرو کولونا، تنها 9000 نفر برای مقابله با پیشروی فرانسه داشت و مجبور به عقب نشینی به میلان شد. بونیوِه اندازه ارتش امپراتوری را بیش از حد تخمین زد و به جای حمله به شهر، به سمت اقامتگاه های زمستانی حرکت کرد. فرماندهان امپراتوری توانستند تا 28 دسامبر، زمانی که شارل دو لانوی جایگزین کولونای در حال مرگ شد، 15000 "لندسکنچت" و نیروی بزرگی را تحت فرماندهی بوربون احضار کنند. بسیاری از سوئیسی ها اکنون ارتش فرانسه را رها کردند و بونیوِه عقب نشینی خود را آغاز کرد. شکست فرانسه در نبرد سزیا ، جا
یی که بایار در حین فرماندهی عقب نشینی فرانسه کشته شد، بار دیگر قدرت انبوه تفنگداران را در برابر نیروهای سنتی تر نشان داد. سپس ارتش فرانسه با بی نظمی از طریق آلپ عقب نشینی کرد. در تیرماه ۱۵۲۴، شارل دو بوربون و د آوالوس با ارتشی نزدیک به ۱۱٬۰۰۰ نفر از آلپ گذشتند و به پرووانس یورش بردند. آنان بدون مقاومت جدی، بیشتر شهرهای کوچک منطقه را تصرف کردند و در ۹ اوت وارد پایتخت ایالتی، اکس-آن-پرووانس، شدند. بوربون در آن جا عنوان «کنت پرووانس» را برای خود برگزید و در اقدامی سیاسی، وفاداری اش را به هنری هشتم اعلام کرد تا حمایت او را در برابر فرانسوای اول جلب کند. تا نیمهٔ اوت، بوربون و د آوالوس شهر مارسی را، که آخرین پایگاه مهم فرانسه در پرووانس بود، تحت محاصره قرار دادند. اما حملات آنان به نتیجه نرسید. با رسیدن ارتش فرانسه به فرماندهی شخص پادشاه فرانسوا به آوینیون در پایان سپتامبر، مهاجمان ناچار شدند عقب نشینی کرده و به ایتالیا بازگردند. این عملیات، هرچند در آغاز موفقیت آمیز بود، در نهایت شکست خورد و نشان داد که اتحاد بوربون با امپراتوری و انگلستان نمی تواند به تنهایی سلطه فرانسه را در جنوب حفظ کند. همچنین، ورود مستقیم فر
انسوای اول به میدان نبرد، نشانه ای از اهمیت استراتژیک پرووانس و عزم پادشاه برای دفاع از قلمرو خود بود. لشکرکشی فرانسیس اول به ایتالیا (اکتبر ۱۵۲۴ - فوریه ۱۵۲۵). پیشروی فرانسوی ها در لومباردی. در 17 اکتبر 1524، هنگامی که بوربون و پسکارا در حال بازگشت به جنوا بودند، فرانسیس مادرش را در غیاب خود به عنوان نایب السلطنه تأیید کرد. اندکی پس از آن، او از آلپ عبور کرد و در رأس ارتشی با بیش از 40000 نفر به سمت میلان پیشروی کرد. نیروهای امپریالیستی که هنوز از نبرد در پرووانس بهبود نیافته بودند، در موقعیتی نبودند که مقاومت جدی ارائه دهند. با پیشروی فرانسوی ها، نایب السلطنه ناپل از آسته به سمت میلان عقب نشینی کرد. لانوی، نایب السلطنه شهر، که 16000 نفر را برای مقاومت در برابر پیشروی فرانسوی ها متمرکز کرده بود، تصمیم گرفت که میلان قابل دفاع نیست. شهر گرفتار طاعون شده بود، بنابراین برای جلوگیری از ابتلای سربازانش، در 26 اکتبر به لودی عقب نشینی کرد، میلان را از یک دروازه ترک کرد و طلایه داران فرانسوی به فرماندهی سالازو از دروازه دیگری وارد شدند. فرانسیس، لویی دوم دو لا ترِمویل را به عنوان فرماندار شهر منصوب کرد. با اصرار بونی
وِه و برخلاف توصیه سایر فرماندهان ارشدش که طرفدار تعقیب شدیدتر لانویِ در حال عقب نشینی بودند، ارتش پادشاه سپس به سمت پاویا پیشروی کرد، جایی که آنتونیو دو لیوا با یک پادگان قابل توجه باقی ماند. بخش اصلی نیروهای فرانسوی در 24 اکتبر به پاویا رسیدند. محاصره پاویا. تا 2 نوامبر، مونمورنسی از رودخانه تیچینو عبور کرده و از جنوب به پاویا حمله کرده و محاصره خود را تکمیل کرده بود. در داخل شهر حدود 9000 مرد، عمدتاً مزدور، حضور داشتند که آنتونیو د لیوا مجبور شد با ذوب کردن گنجینه های طلا و نقره کلیساهای شهر، به آنها پول بدهد. بمباران پاویا توسط فرانسوی ها در 6 نوامبر آغاز شد. در 21 نوامبر، فرانسیس از طریق دو رخنه به شهر حمله کرد، اما با تلفات سنگین عقب رانده شد. فرانسوی ها که به دلیل هوای بارانی و کمبود باروت با مشکل مواجه شده بودند، تصمیم گرفتند منتظر بمانند تا مدافعان از گرسنگی بمیرند. در اوایل دسامبر، یک نیروی اسپانیایی به فرماندهی هوگو از مونکادا در نزدیکی جنوا پیاده شد و قصد داشت در درگیری بین جناح های طرفدار والوا و طرفدار هابسبورگ در شهر مداخله کند. فرانسیس نیروی بزرگتری را به فرماندهی میشل آنتونیو اول از سالوتزو ب
رای مقابله با آنها اعزام کرد. نیروهای اسپانیایی که با تعداد بیشتری از فرانسوی ها روبرو شده بودند و با ورود ناوگان طرفدار والوا به فرماندهی آندره آ دوریا ، بدون پشتیبانی دریایی رها شده بودند، تسلیم شدند. در ژانویهٔ ۱۵۲۵، فرمانده امپراتوری، لانوآ، با رسیدن نیروهای تازه نفس به رهبری گئورگ فروندسبرگ—شامل لاندسکنشت ها و سواره نظام—توانست حملات خود را از سر گیرد. نیروهای امپراتوری پایگاه فرانسوی سن آنجلو را تصرف کردند و با این اقدام، خطوط ارتباطی میان پاویا و میلان را قطع نمودند. هم زمان، ستون جداگانه ای از لاندسکنشت ها به سوی بلجویوزو پیشروی کرد و با وجود آن که برای مدتی کوتاه توسط حمله ای به رهبری مدیچی و بونووه عقب رانده شدند، در نهایت شهر را اشغال کردند. در ۲۲ ژانویه، ارتش اصلی امپراتوری در لودی حمله ای ساختگی به میلان ترتیب داد تا فرانسوی ها را از پاویا منحرف کند، اما این ترفند موفق نبود. در ۲۵ ژانویه، فرماندهان امپراتوری با ۲۲٬۰۰۰ نیروی پیاده، ۲٬۳۰۰ سواره نظام، و ۱۷ توپ جنگی از لودی به سوی پاویا حرکت کردند. در اوایل فوریه ۱۵۲۵، هزار سرباز ایتالیایی پیش از آن که بتوانند به نیروهای فرانسوی در پاویا بپیوندند، در
آلساندریا شکست خوردند. موقعیت فرانسه با بازگشت مدیچی به پاویا در ۸ فوریه و رساندن باروت به پادگان—که توسط دوک فرارا تأمین شده بود—تا حدی تقویت شد، اما این تقویت دیری نپایید. به زودی، ۲٬۰۰۰ سرباز آلمانی از ارتش فرانسه جدا شدند و نزدیک به ۵٬۰۰۰ مزدور سوئیسی از منطقهٔ گریسون نیز پس از تصرف شهر کیاوِنا توسط نیروهای میلان، به کانتون های خود بازگشتند تا از سرزمین شان دفاع کنند. فرانسوای اول همراه با بخش عمده ای از نیروهایش در پارک دیواردار میرابلو، خارج از دیوارهای شهر پاویا، اردو زده بود؛ موقعیتی که آنان را میان پادگان تحت فرمان لِیوا و ارتش امپراتوری در حال نزدیک شدن قرار می داد. در ۴ فوریه، حمله ای به پارک توسط نیروهای امپراتوری دفع شد. در طول ماه، پادگان پاویا به طور مداوم دست به حملات پراکنده و شبیخون زد. مدیچی در یکی از این درگیری ها به شدت زخمی شد و برای بهبود به پیاچنزا عقب نشینی کرد. این امر فرانسوا را مجبور ساخت تا بخش هایی از پادگان میلان را فراخواند تا جای خالی «گروه سیاه» را پر کند. در ۲۱ فوریه، نیروهای امپراتوری بار دیگر تلاش کردند دروازه های پارک را بشکنند، اما با مقاومت فرانسوی ها روبه رو شدند و عق