Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مقام کوتوالی آگره را عهده دار بود، و جهانگیر او را در ۱۰۱۶ به منصب فرماندهی هزار دَت (پیاده) و سیصد سوار ارتقا داد و به عنوان میر بحر (فرمانده توپخانه و ناوگان) به بنگال فرستاد (رجوع کنید به جهانگیر، ص ۶۸؛ بهارستان غیبی، نسخه خطی، گ۲پ). در بنگال، علاءالدین در ابواب جمعی پدرش به خدمت پرداخت و به اسلام خان چَشتی، حاکم بنگال، بهار و اریسا، نزدیک شد. پس از مرگ اهتمام خان در ۱۰۲۱، علاءالدین با درجة فرمانده نظامی پانصد دَت و ۲۵۰ سوار به خدمت پادشاه درآمد (بهارستان غیبی، گ۹۷پ)، و بعدها لقب «شتاب خان» به او داده شد. بهارستان غیبی، که در ۱۰۳۴ تألیف شده، تنها اثر ادبی علاءالدین و حاوی خاطرات اوست. علاءالدین اصفهانی که در ارتش گورکانی در بنگال خدمت می کرد، بیشتر رویدادهای سیاسی و زندگی روزمرهٔ منطقه را از نزدیک دید و روایت هایش حاصل مشاهدات شخصی اوست. ناتان در نبرد با خواجه عثمان و پرتاپادیتیا در زمان نیابت اسلام خان شرکت داشت، و در دوره های بعدی در جنگ های کامروپ فعال بود. هنگامی که شاه جهان علیه پدرش جهانگیر شورید و به بنگال آمد، میرزا ناتان به او پیوست و در عملیات جنگی یاری رسان شد. اما وقتی شاهزاده به دکن رفت، میرزا
ناتان پنهان شد و دیگر خبری از او به دست نیامد. گفته می شود او در خلوت زیست و تخلّص «غیبی» («ناپیدا») را برگزید. روایت های دست اول او گزارشی روشن از فتح گورکانیان در کامروپ، کاچار و آسام به دست می دهند. همچنین شرح حملات مکرر مغ ها به ناحیه نواخالی و لشکرکشی های گورکانیان به چاتگام در این اثر آمده است، در حالی که منابع ایالت راخین و پرتغالی تنها اشاره های کوتاهی دارند. سازماندهی. «بهارستان غیبی» مدت ها مفقود بود تا اینکه جادونات سارکار آن را در کتابخانه ملی فرانسه در پاریس یافت. او با انتشار مقالاتی به زبان انگلیسی و زبان بنگالی این نسخه را به جامعهٔ علمی معرفی کرد. دانشگاه داکا نسخهٔ عکسی از کتاب تهیه کرد و سپس م. ای. بوره، استاد زبان فارسی، آن را به انگلیسی برگرداند. این ترجمه در سال ۱۹۳۶ در آسام منتشر شد و در دو جلد بزرگ در حدود هزار صفحه به چاپ رسید. ترجمهٔ بوره با توضیحات فراوان دربارهٔ اصطلاحات فنی و مکان های جغرافیایی همراه است. کتاب به بخش هایی به نام «دفتر» تقسیم شده است: «اسلام نامه» دربارهٔ دلاوری اسلام خان، «دفتر دوم» دربارهٔ فرماندهی قاسم خان چشتی، «ابراهیم نامه» دربارهٔ دلاوری ابراهیم خان فتح جنگ
، و آخرین «دفتر» که به شورش شاه جهان در بنگال می پردازد و «وقایع جهانشاهی» نام دارد. در کل کتاب تنها چهار تاریخ دقیق آمده که سه تای آن با متن ناسازگار است، اما اشاره به ماه های رمضان، عید فطر، محرم (ماه) و دیگر جشن ها امکان بازسازی گاه شمار رویدادها را فراهم می کند. پژوهشگران دریافته اند که دو دفتر نخست پیش از ۱۶۳۲ و دو دفتر بعدی پیش از ۱۶۴۱ تکمیل شده اند. محتوا. «بهارستان غیبی» منبعی یگانه و بسیار مستند دربارهٔ تاریخ بنگال، بیهار و آسام در سدهٔ هفدهم و فرایند سلطهٔ گورکانیان بر این سرزمین هاست. در حالی که تزک جهانگیری تنها اشاره های کوتاهی به بنگال دارد، این کتاب جزئیات فراوانی از لشکرکشی های اسلام خان، فتح کامروپ، تیپرا، کاچار، آسام و چاتگام به دست می دهد. رویدادها با شرح کامل نبردها، اوضاع سیاسی و زندگی اجتماعی و اقتصادی در دوران جهانگیر نقل شده اند. کتاب همچنین نام و شرح فرماندهان و جنگاوران محلی را که نقش مهمی در رویدادهای آن عصر داشتند، ثبت کرده است.
خالق داد چودری (؛ ۲ فوریهٔ ۱۹۰۷ – ۱۶ اکتبر ۱۹۸۵)، که با تخلّص های شهادت چودری و آتشباز نیز شناخته می شود، نویسنده، نمایشنامه نویس و رمان نویس نامدار بنگلادشی بود. دولت بنگلادش در سال ۲۰۱۸ به پاس خدمات او به زبان و ادبیات بنگالی، نشان اکوشی پاداک، دومین نشان غیرنظامی مهم کشور را پس از مرگ به او اعطا کرد. زندگی و خانواده. چودری در ۲ فوریهٔ ۱۹۰۷ در خانهٔ مادری اش در روستای چانگائون در مادان، ناحیهٔ نتروکونه در استان میمن سینگ (در قلمرو ریاست بنگال) زاده شد. او از خانواده ای بنگالی مسلمان بود و بزرگ ترین فرزند از میان هشت پسر و دو دختر نواب علی چودری و نجم النساء چودری به شمار می رفت. خاندان پدری اش در روستای سُناجور در آتپارا ساکن بودند و از بازماندگان یکی از خاندان های برو-بهویان در سدهٔ شانزدهم به شمار می آمدند. نیاکان او پس از نبرد پلاسی در ۱۷۵۷ به قاضی پور گریختند و بخشی از خاندان در پرگنهٔ الاپ سینگ در میمن سینگ امروزی. شاخه ای از این خانواده، به رهبری غازی لشکر و غازی عسکر، در همان جا ماندگار شد و غازی عسکر در سُناجور اقامت گزید. خالق داد چودری از نسل پنجم غازی عسکر بود. تحصیلات. تحصیلات او در ۱۹۱۱ از دبست
ان نذیرگنج آغاز شد و سپس در ۱۹۱۶ به مدرسهٔ جهانگیرپور در مادان رفت. سال بعد در دبیرستان دتتا نام نویسی کرد و در ۱۹۲۴ با درجهٔ عالی از آن فارغ شد. سپس در کالج لرد ریپون در کلکته و بعد در کالج اسلامیه کلکته به تحصیل ادامه داد و بی ای زبان انگلیسی گرفت. فعالیت حرفه ای. درگذشت پدرش در ۱۹۲۸ مسئولیت خانواده را بر دوش او گذاشت و او نتوانست تحصیلاتش را ادامه دهد. در ۱۹۲۹ به عنوان سرپرست شعبهٔ میدلند بانک در نتروکونه کار خود را آغاز کرد و سال بعد معلم دبیرستان در کلکته شد. بین ۱۹۴۴ تا ۱۹۶۱ در سمت افسر روابط عمومی دولت در نتروکونه، ناحیه سنام گنج و ناحیه سلهت فعالیت داشت. او همچنین سال ها مدیر انجمن کودکان نتروکونه (Modhumachi Koci-kacar Mela) و دبیرکل منتخب نهضت بین المللی صلیب سرخ و هلال احمر بود. کتابخانه ای عمومی در نتروکونه بنیاد نهاد و در جنگ آزادی بخش بنگلادش (۱۹۷۱) فعالانه مشارکت کرد. فعالیت ادبی. چودری هم زمان با آغاز فعالیت حرفه ای اش، به نوشتن علاقه نشان داد. نخستین شعر او در مجلهٔ «بیکاش» در کلکته منتشر شد که سردبیرش بنده علی میا بود. نوشته هایش زیر تأثیر شاعرانی چون عبدالقدیر و ابوالکلام شمس الدین قرار داش
ت. او سپس در روزنامهٔ «کریشک» به سردبیری ابوالمنصور احمد مسئول بخش کودک شد و با تخلّص «شهادت چودری» می نوشت. بعدها با دیدار قاضی نذرالاسلام به حلقه های ادبی او پیوست و سردبیر ادبی روزنامهٔ «نباجوگ» شد. هم زمان، روزنامهٔ کودکان «آگونر فُلکی» را با تخلّص «آتشباز» اداره کرد. او در نشریات متعددی چون «ساوقت»، «محمدی»، «ماهِ ناو»، «دلربا»، «جُبگانی»، «ساجیترا سندهانی»، «پاکستان خبر» و «پرتیدوانی» قلم می زد. همچنین مجله های محلی «اُتار آکاش» و «سریجانی» را در نتروکونه منتشر می کرد که در آن نسل تازهٔ نویسندگان بنگالی مانند رفیق آزاد، هلال حفیظ و نیرمالندو گون آثارشان را چاپ می کردند. او در ۱۹۸۳ جایزهٔ آکادمی بنگلا را دریافت کرد. زندگی شخصی. چودری در اکتبر ۱۹۲۷ با دخترعموی خود حمیده چودری ازدواج کرد. درگذشت و میراث. چودری در ۱۶ اکتبر ۱۹۸۵ درگذشت. آخرین اثر او داستان کوتاهی به نام «آبارتا» بود. پس از مرگش، ابو جعفر شمس الدین او را «آخرین ستارهٔ نسل ادبی پیرامون نذرالاسلام» خواند. در ۱۹۹۷، انجمن ادبی نتروکونه جایزهٔ ادبی خالق داد چودری را برای یادبود او پایه گذاری کرد که هر سال در «پوهیلا فالغون» به یک شاعر یا نویسنده ا
هدا می شود. از برندگان این جایزه می توان رفیق آزاد، کبیر چودری، رابیه خاتون، ابو الحسن شهریار، انیس الحق، هلال حفیظ، سلیم الدین، همایون احمد، مهادیو سها، نیرمالندو گون و محمد ظفر اقبال را نام برد. آثار. او ۱۵ کتاب منتشر کرد که شامل رمان، داستان کوتاه، مقاله، ترجمه و نمایشنامه است: از آثار ترجمه ای او:
جایزه نظریه جان فون نویمان از موسسه تحقیقات عملیاتی و علوم مدیریت (INFORMS) سالانه به فردی (یا گاهی گروهی) اعطا می شود که سهم اساسی و پایداری در نظریه در تحقیق عملیاتی و علوم مدیریت داشته باشد. جایزه ای که به نام ریاضیدان جان فون نویمان نامگذاری شده است، به جای یک اثر واحد، به مجموعه ای از آثار اهدا می شود. این جایزه قرار بود منعکس کنندهٔ مشارکت هایی باشد که در آزمون زمان سربلند بیرون آمده اند. معیارها شامل اهمیت، نوآوری، عمق و برتری علمی است. این جایزه شامل ۵۰۰۰ دلار، یک مدال و یک تقدیرنامه است. این جایزه از سال ۱۹۷۵ اهدا می شود. اولین دریافت کننده آن جورج بی. دانتزیگ به خاطر کارش در زمینه برنامه ریزی خطی بود.
آدریان استفن لوئیس (متولد ۱۹۶۲ در انگلستان) یک ریاضیدان بریتانیایی-کانادایی است که در آنالیز تغییرات و بهینه سازی غیر هموار تخصص دارد.
در زیر فهرست کشورهای آفریقا بر پایهٔ مساحت آمده است. الجزایر از زمان تقسیم سودان در سال ۲۰۱۱، بزرگ ترین کشور آفریقا و جهان عرب بوده است. بزرگ ترین کشور آفریقایی که در جهان عرب قرار ندارد، جمهوری دموکراتیک کنگو در مرکز آفریقا است که دومین کشور بزرگ قاره نیز به شمار می رود. آفریقا از نظر مساحت دومین قارهٔ بزرگ جهان است. سیشل کوچک ترین کشور آفریقا به طور کلی است و گامبیا کوچک ترین کشور در آفریقای قاره ای به شمار می رود.
شهباز فورکاتوویچ ارکینوف (به ازبکی: Shakhboz Furkatovich Erkinov؛ زادهٔ ۱۶ ژوئیهٔ ۱۹۸۶) بازیکن فوتبال روسی-ازبکی است. او در پست مهاجم برای باشگاه اندیجان در لیگ برتر ازبکستان بازی می کند. عملکرد ملی. شهباز ارکینوف عضو تیم ملی زیر ۲۰ سال ازبکستان در مسابقات قهرمانی جوانان آسیا ۲۰۰۴ بود. او همچنین با تیم ملی زیر ۲۳ سال ازبکستان در بازی های مقدماتی المپیک تابستانی ۲۰۰۸ شرکت کرد. او اولین بازی خود را برای تیم بزرگسالان در ۲۸ ژانویهٔ ۲۰۰۹ مقابل تیم ملی امارات متحده عربی در یک بازی مقدماتی جام ملت های آسیا ۲۰۱۱ انجام داد. افتخارات. باشگاهی. شورتان
جایزه آندره آیزنشتات به دستاوردهای برجسته ریاضیدانان جوان کانادایی در ریاضیات محض یا کاربردی اهدا می شود. این جایزه از سال ۱۹۹۲ (به جز سال ۱۹۹۴ که جایزه ای اهدا نشد) سالانه توسط مرکز تحقیقات ریاضی دانشگاه مونترال اهدا می شود. این جایزه شامل یک جایزه ۳۰۰۰ دلاری و یک مدال است. این جایزه به نام نامگذاری شده است.
ارتش های ریاستی () ارتش های سه قلمرو تحت حکومت کمپانی هند شرقی در هندوستان بودند که بعدها نیروهای سلطنت بریتانیا در هند (راج بریتانیا) را تشکیل می دادند و عمدتاً از سربازان هندی تشکیل می شدند. ارتش های ریاستی به نام این ریاست ها نامگذاری شده بودند: ارتش بنگال، ارتش مدرس و ارتش بمبئی. در ابتدا، فقط اروپایی ها به عنوان افسران وظیفه یا غیرمسئول خدمت می کردند. با گذشت زمان، واحدهای ارتش هند از پیشاور در شمال، تا سند در غرب و تا رانگون در شرق مستقر شدند. این ارتش در جنگ هایی برای گسترش کنترل بریتانیا در هند (جنگ های میسور، مراتا و سیک) و فراتر از آن (جنگ های برمه، جنگ افغان و انگلیس، جنگ نخست تریاک، جنگ دوم تریاک و لشکرکشی به حبشه) درگیر بود. ارتش های ریاستی، مانند خود ریاست ها، تا زمان شورش های ۱۸۵۷ در هند، زمانی که سلطنت، کمپانی و سه ارتش آن را به دست گرفت، متعلق به کمپانی بودند. در سال ۱۸۹۵، سه ارتش ریاستی در یک ارتش متحد تحت عنوان ارتش هند بریتانیا ادغام شدند.
شَهرَک جِبرَئیل (همچنین شهرک المهدی جبرئیل) منطقهٔ مسکونی در حومه غربی شهر هرات در افغانستان است. این منطقه که از دههٔ ۱۳۶۰ خورشیدی به دنبال موج مهاجرت جنگ زدگان از مناطق مرکزی افغانستان، به ویژه هزارستان، شکل گرفت و امروز به عنوان مرکز تمرکز جمعیتی هزاره ها در غرب کشور شناخته می شود. با جمعیتی تخمینی بین ۱۲۰ تا ۱۵۰ هزار نفر، شهرک جبرئیل به پُرجمعیت ترین منطقه ای مردمان هزاره در ولایت هرات تبدیل شده است. با وجود نقش پررنگ در اقتصاد و بافت شهری هرات، ساکنان شهرک جبرئیل با چالش هایی چون تبعیض قومی-مذهبی، کمبود زیرساخت های خدمات شهری و محرومیت از خدمات دولتی مواجه اند. ترکیب قومی عمدتاً هزاره های شیعه مذهب است و زبان غالب، فارسی (گویش هزارگی) می باشد. این شهرک هم چنین نقشی پررنگ در تحولات اجتماعی، مدنی، فرهنگی و ورزشی مردم هزاره در غرب افغانستان ایفا کرده است. تاریخچه شکل گیری. شهرک جبرئیل در حومه غربی شهر هرات، از دهه ۱۳۶۰ خورشیدی (دهه ۱۹۸۰ میلادی) به تدریج شکل گرفت. این منطقه ابتدا به عنوان محل اسکان آوارگان داخلی جنگ های داخلی افغانستان بود؛ بیشتر ساکنان اولیه آن از مناطق مرکزی کشور، به ویژه از ولایت های بامی
ان، دایکندی، غور و غزنی به هرات مهاجرت کرده بودند. عامل اصلی مهاجرت، جنگ های دهه ۶۰ خورشیدی، سرکوب قومی و کمبود امکانات اقتصادی و آموزشی در هزارستان بود. در آن زمان، زمین های منطقه غرب هرات عمدتاً بایر و فاقد ساخت وساز بودند. خانواده های مهاجر، به دلیل نداشتن امکان خرید زمین در مناطق رسمی، در این مناطق سکونت گزیدند و به مرور، محله هایی شکل گرفت که به صورت خودجوش گسترش رسمی یافت. با افزایش جمعیت، این ناحیه به یکی از بزرگ ترین سکونتگاه های هزاره های شیعه مذهب در غرب افغانستان تبدیل شد. در دهه های بعد، شهرک جبرئیل به رغم نبود خدمات شهری مناسب، و تبعیض سیستماتیک، رشد چشمگیری از نظر جمعیت و فعالیت های فرهنگی، ورزشی و اقتصادی پیدا کرد.
قفسه قابل تنظیم ، قفسه ای است که می توان آن را با توجه به نیاز تنظیم کرد. رایج ترین نوع آن این است که می توان فواصل ارتفاع را برای جای دادن اقلام مختلف تنظیم کرد. این امر امکان استفاده انعطاف پذیرتر را برای نگهداری اقلام با ارزش برای نگهداری، نمایش یا فروش فراهم می کند. مانند قفسه های ثابت، صفحات افقی معمولاً از مواد محکمی مانند چوب یا فولاد (و گاهی شیشه یا سایر مواد) ساخته می شوند، اما موقعیت عمودی آنها می تواند متغیر باشد - معمولاً از طریق سوراخ های کوچک و دقیقی که براکت های نگهدارنده در آنها قرار گرفته اند، یا در روش قدیمی تر، از طریق شیارهایی که بخشی جدایی ناپذیر از خود کابینت هستند و قفسه ها در آنها قرار می گیرند. قفسه های قابل تنظیم در انواع مختلفی موجود هستند. قفسه های پالتی که در انبارهای مدرن یافت می شوند، از جمله سخت ترین و بادوام ترین قفسه های قابل تنظیم هستند که برای تحمل بارهای صنعتی بسیار سنگین روی پالت ها طراحی شده اند.
سلارت (به انگلیسی: Cellarette) یا کَلارت یک کابینت کوچک مبلمانی است که در اندازه ها، شکل ها و طرح های مختلف موجود است و برای نگهداری بطری های نوشیدنی های الکلی مانند شراب یا ویسکی استفاده می شود. آن ها معمولاً دارای نوعی امنیت مانند قفل برای محافظت از محتویات هستند. چنین ظروف چوبی برای نوشیدنی های الکلی در اوایل قرن پانزدهم در اروپا ظاهر شدند. آن ها ابتدا در اوایل قرن هجدهم در آمریکا ظاهر شدند و در طول قرن نوزدهم محبوب بودند. آن ها معمولاً از چوب تزئینی ساخته می شدند و گاهی اوقات طرح های خاصی داشتند تا از دید ناظران عادی پنهان بمانند. آن ها در میخانه ها، میخانه ها و خانه های ثروتمندان یافت می شدند.
یفیم ایگناتیویچ چاپلیتس (یا تشاپلیتس؛ روسی: Ефим Игнатьевич Чаплиц؛ ۱۷۶۸–۱۸۲۵)، با نام تولد «اوفمیوش چاپلیتس»، یک فرماندهٔ نظامی لهستانی تبار بود که در خدمت امپراتوری روسیه قرار داشت. زندگی. اوفِمیوش چاپلیتس در یک خانواده نجیب زاده لهستانی از خاندان چاپلیتس (با نشان خانوادگی «شلختا») متولد شد و خدمت نظامی خود را در ارتش لهستان آغاز کرد، اما در ۲۶ اکتبر ۱۷۸۳ با درجهٔ «سرگرد دوم» وارد ارتش روسیه شد. در جریان جنگ روسیه و عثمانی (۱۷۸۷–۱۷۹۲)، او در ستاد شاهزاده پوتیومکین خدمت می کرد و در نبردهای اوچاکوف، بندری و آکرمان شرکت داشت. به خاطر تصرف ایزمائیل، که در آن فرماندهی واحدهای تیرانداز (شاسور) را بر عهده داشت، نشان درجه چهارم «سنت ولادیمیر» با روبان دریافت کرد. در سال ۱۷۹۲ او به درجهٔ سرهنگ دوم رسید و به هنگ دراگون اسمولنسک، تحت فرماندهی ژنرال میخائیل کاخوفْسکی منتقل شد. در جریان قیام کوشیشکو (۱۷۹۴)، چاپلیتس از سوی بارون ایگلستروم برای مذاکرهٔ صلح با لهستانی ها اعزام شد، اما در ورشو زخمی و اسیر گردید. او زود آزاد شد و در لشکرکشی به ایران در سال ۱۷۹۶ شرکت کرد؛ جایی که فرماندهی هنگ های قزاق «گربنسک» و «سمینی» را بر
عهده داشت. نیروهای او شهرهای دربند و باکو را تصرف کردند و به همین دلیل، چاپلیتس در ۱۳ ژوئن ۱۷۹۶ به درجهٔ سرهنگ ارتقا یافت. با جلوس امپراتور پاول اول به تخت سلطنت، ارتش به روسیه بازگردانده شد و چاپلیتس در ۲۷ فوریه ۱۷۹۸ از خدمت نظامی برکنار گردید. با این حال، در ۲۷ مارس ۱۸۰۱، تنها چهار روز پس از به تخت نشستن امپراتور الکساندر یکم، او دوباره به خدمت بازگردانده شد و درجهٔ سرلشکری گرفت. سپس در ۱۱ نوامبر ۱۸۰۳ به همراهان امپراتوری منصوب شد. در جریان لشکرکشی ۱۸۰۵، او فرماندهی پیش قراول سپاه شاهزاده پیوتر باگراتیون را بر عهده داشت و در نبردهای لامباخ، آمشتتن (که در ۲۴ ژانویهٔ ۱۸۰۶ به پاس آن نشان درجهٔ سوم «سنت جرج» را دریافت کرد) و شون گرابِرن شرکت نمود. پس از نبرد آسترلیتس، او مسئولیت پوشش عقب نشینی ارتش روسیه را بر عهده گرفت. وی در ۲۳ ژوئیهٔ ۱۸۰۶ به فرماندهی هنگ هوسار پاولوگراد منصوب شد و در ۲۳ اکتبر ۱۸۰۶ فرماندهی یک تیپ سواره نظام را بر عهده گرفت. چاپلیتس در کارزار پروس شرکت داشت و در نبردهای گولیمین و آلنشتاین خودی نشان داد و به مدت دو هفته به عنوان فرماندار کونیگسبرگ خدمت کرد. از اکتبر ۱۸۰۹ تا ژوئیهٔ ۱۸۱۰، چاپلی
تس فرماندهی لشکر هفتم را بر عهده داشت و در نوامبر ۱۸۱۰، فرماندهی سپاه ذخیرهٔ سواره نظام را به دست گرفت. او از فوریه تا مارس ۱۸۱۱ فرماندهی لشکر چهارم سواره نظام و در مه ۱۸۱۱ فرماندهی لشکر هشتم سواره نظام را عهده دار شد. در ۷ آوریل ۱۸۱۲، او به عنوان فرماندهٔ سپاه سوم ذخیرهٔ سواره نظام در ارتش دوم ذخیرهٔ مراقبت منصوب شد. چاپلیتس در کوبرین و اسلونیم نیروهای ساکسونی را شکست داد و یک ژنرال، ۶۶ افسر و ۲۳۰۰ سرباز را به همراه ۴ پرچم و ۸ توپ به اسارت گرفت. به پاس این پیروزی ها و دیگر نبردها، در سپتامبر ۱۸۱۲ به فرماندهی سپاه پیاده نظام ارتش سوم منصوب شد و علیه گارد لیتوانیایی تحت فرمان ژنرال کونوپکا وارد عمل گردید. در ۱۲ نوامبر ۱۸۱۲، او به درجهٔ سپهبد (لِیوتنانت ژنرال) ارتقا یافت و فرماندهی پیش قراول ارتش دریاسالار پاول چیچاگوف را در حرکت به سوی رود برِزینا بر عهده گرفت. در ۲۶ نوامبر ۱۸۱۲ در نبرد بوریسوف با فرانسوی ها جنگید و از ناحیهٔ سر به طور سطحی زخمی شد. او در ۲۸ نوامبر ۱۸۱۲ شهر ویلنا را تصرف کرد. در سال ۱۸۱۳، چاپلیتس در تورون خدمت کرد، فرماندهی سواره نظام ارتش لهستان را بر عهده گرفت و در نبرد لایپزیگ جنگید. در سال
۱۸۱۴، او در محاصرهٔ هامبورگ شرکت داشت و در ۱۸ آوریل ۱۸۱۴ فرماندهی سپاه سوم ارتش لهستان را بر عهده گرفت. در سال ۱۸۱۷، چاپلیتس به فرماندهی لشکر سوم هوسار رسید. او در ۲۷ فوریهٔ ۱۸۲۳ از فرماندهی معاف شد. در طول دوران خدمتش، نشان های متعددی دریافت کرد، از جمله: نشان عقاب سرخ پروس، نشان لژیون دونور فرانسه، نشان روسی الکساندر نِفسکی، نشان درجه یک سنت آنا با الماس، نشان درجه دوم سنت ولادیمیر، و همچنین یک شمشیر طلایی مزین به الماس.
کمد کشودار ، که (به ویژه در انگلیسی آمریکای شمالی ) دراور یا میز تحریر یا به طور غیررسمی چستر دراوز نیز نامیده می شود، نوعی کابینت (قطعه ای از مبلمان ) است که دارای چندین کشوی موازی و افقی است که معمولاً یکی روی دیگری چیده شده اند. در انگلیسی آمریکایی، دراور به قطعه ای از مبلمان گفته می شود که معمولاً تا کمر ارتفاع دارد و دارای کشو و معمولاً جایی برای آینه است. در انگلیسی بریتانیایی، دراور یا دراور ولزی در قسمت بالایی خود قفسه هایی برای نگهداری یا نمایش ظروف غذاخوری دارد. کمدهای کشودار به طور سنتی برای نگهداری لباس ، به خصوص لباس زیر ، جوراب و سایر اقلامی که معمولاً در کمد آویزان یا نگهداری نمی شوند، ساخته و استفاده می شدند. آنها معمولاً برای این منظور در اتاق خواب قرار می گیرند، اما در واقع می توانند برای نگهداری هر چیزی که در داخل جا می شود و می توان آن را در هر جایی از خانه یا مکان دیگری قرار داد، استفاده شوند. اقلام شخصی مختلف نیز اغلب در کمد نگهداری می شوند. این کمد سابقه طولانی به عنوان یکی از انبارهای کارگاه نجاری دارد. یک کمد معمولی تقریباً مستطیل شکل است و اغلب دارای پایه های کوتاهی در گوشه های پایین
برای قرار دادن روی زمین است. کمدهای کشودار اغلب در انواع ۵، ۶ و ۷ کشو عرضه می شوند که یا یک کشوی بالایی تکی یا دو کشو دارند. کمد نشان داده شده در این بخش به عنوان «کمد روی ۲» توصیف می شود، اصطلاح دوم از این واقعیت گرفته شده است که زمانی به صورت دو قطعه جداشونده ساخته می شد. آنها معمولاً از چوب ساخته می شوند، مانند بسیاری از انواع دیگر مبلمان، اما البته می توانند از مواد دیگری نیز ساخته شوند. با بیرون کشیدن آنها از قسمت جلویی می توان به داخل کشوها دسترسی پیدا کرد. اغلب طوری قرار می گیرند که قسمت پشتی آنها رو به دیوار باشد زیرا دسترسی به پشت ضروری نیست. قسمت های جانبی نیز معمولاً به گونه ای ساخته می شوند که بتوان آنها را در مقابل دیوار یا در گوشه قرار داد. اگرچه می توانند ظاهری ساده داشته باشند، اما کمدهای کشودار می توانند با ظاهری فانتزی یا تزئینی، از جمله پرداخت ها و رنگ های خارجی مختلف نیز ساخته شوند. به طور سنتی، کشوها روی ریل های چوبی صاف به بیرون کشیده می شدند. بیشتر کابینت های مدرن (مانند کابینت های بایگانی ) از کشوهای قفسه ای رول شونده ، ساخته شده از فلز، با غلتک استفاده می کنند. بیشتر کمدهای کشودار به
یکی از دو نوع زیر تقسیم می شوند: آن هایی که تقریباً تا کمر یا تا میز ارتفاع دارند و آن هایی که (معمولاً کشوهای بیشتری دارند) تقریباً تا شانه ارتفاع دارند. هر دو نوع معمولاً دارای یک سطح صاف در بالا هستند. کمدهای کمردار اغلب دارای یک آینه عمودی در بالا هستند که اغلب همراه با آن خریداری می شود. در حالی که کاربر در حال لباس پوشیدن یا آماده سازی خود برای آرایش است، می تواند برای بررسی ظاهر خود در آینه نگاه کند.
اصطلاح چیفونیه ، که به آن شیفونیه (انگلیسی: chiffonnier) نیز می گویند، ممکن است به یکی از حداقل دو نوع مبلمان اشاره داشته باشد. نام آن مستقیماً از یک قطعه مبلمان فرانسوی به نام "چیفونیه" گرفته شده است. نام فرانسوی آن که از کلمه فرانسوی به معنای جمع کننده پارچه گرفته شده است ، نشان می دهد که در ابتدا به عنوان ظرفی برای خرت و پرت هایی در نظر گرفته شده بود که در جای دیگری جایی نداشتند. در اصطلاح بریتانیایی، شیفونیه شبیه به بوفه است، اما با اندازه کوچکتر و محصور شدن کل قسمت جلویی توسط درها، از آن متمایز می شود. در ایالات متحده، چیفونیه کاملاً متفاوت است. در آنجا به یک کمد کشویی بلند، باریک و زیبا اشاره دارد که اغلب آینه ای به بالای آن متصل است. همچنین نیمی از مبلمان ترکیبی آمریکایی به نام چیفونه است.
چیفروب ( ) قطعه ای از مبلمان کمد مانند است که ترکیبی از یک فضای طویل برای آویزان کردن لباس ها (یعنی کمد یا گنجه ) و یک دراور است. معمولاً بخش کمد در یک طرف قطعه قرار دارد، در حالی که کشوها طرف دیگر را اشغال می کنند. ممکن است دو درِ محصورکننده داشته باشد یا قسمت جلویی کشوها نمایان باشد و یک درِ جداگانه برای فضای آویزان کردن لباس ها وجود داشته باشد. چیفوروب ها برای اولین بار در کاتالوگ سیرز، روباک در سال ۱۹۰۸ تبلیغ شدند، که آنها را به عنوان «یک اختراع مدرن که فقط مدت کوتاهی مورد استفاده قرار گرفته است» توصیف می کرد. خود این اصطلاح ترکیبی از کلمات "chiffonier" و "comedy" است. این کلمه در ایالات متحده ، عمدتاً در بخش جنوبی این کشور، در پورتوریکو ، و در کوبا استفاده می شود. کاربرد آن در جورجیا و ورمونت نیز به اثبات رسیده است. در آن منابع، از آن به عنوان توالت فرنگی یا لگن (یا به طور دقیق تر، توالت فرنگی ) استفاده شده است. این کلمه در تگزاس نیز استفاده شده است، اما به اندازه مترادف های آن مانند "Bureau" یا "Dresser" رایج نیست.
کابینت چینی ، قطعه ای از مبلمان است که معمولاً دارای جلو و کناره های شیشه ای است و برای نگهداری و نمایش ظروف چینی یا سایر سرامیک ها استفاده می شود. ظروف چینی معمولی که در چنین کابینت هایی نگهداری می شوند، اغلب شامل فنجان، بشقاب، کاسه و لیوان هستند. کابینت چینی، همراه با میز، صندلی و بوفه ، یکی از رایج ترین عناصر یک اتاق غذاخوری سنتی در دنیای غرب است، اگرچه ممکن است در هر اتاقی قرار داده شوند. از نظر تاریخی، از آنها برای فنجان های کابینتی با تزئینات بسیار زیاد استفاده می شد که برای استفاده منظم بسیار گران و شاید شکننده بودند و برای کلکسیونرها یا برای هدیه دادن ساخته می شدند. کابینت های چینی معمولاً در کنار دیوار، روبروی در یا پنجره ها قرار می گیرند. آن ها اغلب در مکانی قابل توجه قرار می گیرند که ظروف چینی، نقره و شیشه به راحتی توسط مهمانان دیده شوند و میزبان به آن ها دسترسی داشته باشد. کابینت های چینی با توجه به اندازه، شکل و روش های ساخت متنوع، اشکال بی شماری دارند. کابینت های چینی سنتی دارای قفسه هایی با روکش ابریشم یا مخمل هستند، یا می توانند قفسه های شیشه ای داشته باشند.
در ۲۹ نوامبر ۱۹۹۰، قطعنامه ۶۷۸ شورای امنیت سازمان ملل متحد، تشکیل یک ائتلاف نظامی چندملیتی را برای آزادسازی کویت تحت اشغال عراق، با «تمام ابزارهای لازم»، در صورت عدم خروج نیروهای عراق تا ۱۵ ژانویه ۱۹۹۱، مجاز دانست. عراق، در انجام این کار، کوتاهی کرد و ائتلاف، در ۱۷ ژانویه ۱۹۹۱، بمباران هوایی علیه اهدافی در عراق و کویت را آغاز کرد. در این زمان، ائتلاف، متشکل از ۴۲ کشور بود و رهبری آن را ایالات متحده آمریکا بر عهده داشت. فرماندهی مرکزی، به رهبری آمریکا، عربستان سعودی و بریتانیا؛ فرماندهی دریایی، به رهبری آمریکا؛ فرماندهی نیروهای مشترک شرق، به رهبری مصر، عربستان سعودی، سوریه، مراکش، کویت، عمان، امارات متحده عربی، قطر، بحرین، لهستان و چکسلواکی؛ و فرماندهی نیروهای مشترک شمال، به رهبری آمریکا، بریتانیا، فرانسه، کانادا، ایتالیا، استرالیا و ترکیه بود. در ۲۳ فوریه ۱۹۹۱، بمباران هوایی به پایان رسید و نیروهای ائتلاف، حمله زمینی به کویتِ تحت اشغال عراق و بخش هایی از عراق را آغاز کردند. ارتش عراق، در این نبرد، ویران شد و کویت، در ۲۸ فوریه ۱۹۹۱، به طور کامل، از اشغال، آزاد شد.
باشگاه فوتبال زامین (به ازبکی: FK Zomin) یک باشگاه فوتبال ازبکستانی است که در زامین، ولایت جیزک، ازبکستان واقع شده است. آنها در سطح دوم فوتبال ازبکستان بازی می کنند. تاریخچه. این باشگاه در سال ۱۹۹۶ تأسیس شد. از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۱، آنها در لیگ دسته دوم ازبکستان شرکت داشتند. از فصل ۲۰۱۲، آنها در دسته اول لیگ برتر ازبکستان بازی می کنند. در طول فصل ۲۰۲۲، باشگاه فوتبال زامین در لیگ برتر بازی کرد.
کمد لباس ولزی که گاهی با نام های دراور ولزی ، دراور آشپزخانه ، کمد پیوتر یا قفسه چینی نیز شناخته می شود، قطعه ای از مبلمان چوبی است که از کشوها و کمدها در قسمت پایین، و قفسه ها و شاید یک بوفه در بالا تشکیل شده است. به طور سنتی، این یک قطعه مبلمان کاربردی است که برای نگهداری و نمایش ظروف سفالی ، ظروف نقره و ظروف پیوتر استفاده می شود، اما برای نمایش زیورآلات عمومی نیز کاربرد دارد. دراور ولزی یک قطعه مبلمان چوبی است که از کشوها و کمدها در قسمت پایین، با قفسه ها و شاید یک بوفه در بالا تشکیل شده است. به طور سنتی، این یک قطعه مبلمان کاربردی است که برای نگهداری و نمایش ظروف سفالی ، ظروف نقره و ظروف قلعی استفاده می شود، اما برای نمایش زیورآلات عمومی نیز استفاده می شود.
لیگ برتر فوتسال زنان ایران ۰۴-۱۴۰۳، بیست و یکمین دوره از بالاترین سطح مسابقات فوتسال زنان در ایران است که از اواخر شهریور سال ۱۴۰۴ آغاز خواهد شد. این دوره از مسابقات با شرکت ۱۲ تیم برگزار می شود.از جمله تیم های مطرح و مدعی قهرمانی این دوره از مسابقات باشگاه فوتسال زنان استقلال تهران بوده که اولین حضور خود در این رقابت ها را تجربه می کند. دوره مسابقات. براساس اعلامیه سازمان لیگ، قرعه کشی مسابقات در ۲۶ مرداد ۱۴۰۴ انجام و بازی های این فصل از ۲۰ شهریور آغاز می شود.
زین الدین تاجی اف (به ازبکی: Зайниддин Тожиев؛ زادهٔ ۲۱ ژوئن ۱۹۷۷) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل ازبکستان است. دوران ملی. تاجی اف ۱۸ بازی برای تیم ملی ازبکستان انجام داده است، از جمله هفت بازی در مرحله مقدماتی جام جهانی، و در مجموع ۳ گل به ثمر رسانده است. او در مجموع ۱۰۰ گل در لیگ ازبکستان و (تا ۷ نوامبر ۲۰۱۴)، ۱۴۴ گل در تمام مسابقات به ثمر رسانده است.