Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ویژگی های ژنتیکی آن ها باعث مقاومت بیشترشان در برابر سرما باشد. در حدود ۱۰۰ نفر در اثر این آزمایش ها جان خود را از دست دادند. اوایل سال ۱۹۴۲، زیگموند راشر از زندانیان داخاو برای انجام آزمایش هایی به منظور کمک به خلبانان آلمانی که مجبور به خروج اضطراری در ارتفاع بالا بودند، استفاده کرد. برای شبیه سازی این شرایط، از اتاق های فشار کم استفاده شد که فشار جوی در ارتفاع ۲۰٬۰۰۰ متری (۶۶٬۰۰۰ فوت) را بازسازی می کردند. از میان ۲۰۰ شرکت کننده، ۸۰ نفر در همان لحظه جان باختند و باقی پس از پایان آزمایش ها اعدام شدند. دیگر آزمایش ها شامل این موارد بودند: بسیاری از شرکت کنندگان در اثر این آزمایش ها جان باختند، و بسیاری دیگر پس از پایان آزمایش ها به منظور بررسی تأثیرات پس از مرگ، اعدام شدند. کسانی که زنده ماندند، اغلب دچار نقص جسمی دائمی، ضعف شدید بدنی و آسیب های روانی شدند. نتایج آزمایش های سرمازدگی در داخاو در برخی پژوهش های مدرن دربارهٔ درمان سرمازدگی استفاده شده اند. دست کم ۴۵ مقالهٔ علمی پس از جنگ جهانی دوم به این آزمایش ها اشاره کرده اند. استفاده از این داده ها، همراه با استفادهٔ محدود از اطلاعات پژوهش های نازی دربارهٔ
اثرات گاز فسژن، بحث برانگیز بوده و برای پزشکان امروزی یک چالش اخلاقی ایجاد کرده است. برخی از متخصصان به دلایل اخلاقی با استفاده از این داده ها مخالفت می کنند و برخی دیگر این پژوهش ها را از نظر علمی بی اعتبار دانسته اند، چرا که دارای روش شناسی ناقص و اشتباهات علمی بوده اند. برگر، در بررسی مشهوری از آزمایش های سرمازدگی داخاو، این مطالعات را دارای «تمام عناصر یک تقلب علمی» می داند و می گوید این داده ها «نمی توانند موجب پیشرفت علم یا نجات جان انسان ها شوند». برخی از پژوهشگران و پزشکان نازی پس از جنگ توسط دولت ایالات متحده در قالب عملیات گیره کاغذ و طرح های مشابه به کار گرفته شدند. ژاپن. امپراتوری ژاپن. پژوهش های انسانی در ژاپن از دوران جنگ جهانی دوم آغاز شد و برای چند سال پس از آن نیز ادامه یافت. واحد ۷۳۱، بخشی از ارتش سلطنتی ژاپن که در نزدیکی هاربین (در آن زمان بخشی از دولت دست نشاندهٔ منچوکوئو در شمال شرقی چین) قرار داشت، آزمایش هایی چون کالبدشکافی زنده، قطع اندام و تلقیح باکتریایی را بر روی زندانیان انجام می داد. این واحد از سال ۱۹۳۲، در جریان جنگ دوم چین و ژاپن، بیماری های همه گیر را در مقیاسی بسیار گسترده در
مناطق اشغالی شیوع می داد. این واحد همچنین آزمایش های مربوط به سلاح های زیستی و شیمیایی را بر روی زندانیان و اسرای جنگی انجام می داد. با گسترش امپراتوری ژاپن در طول جنگ جهانی دوم، واحدهایی مشابه در شهرهای اشغالی تأسیس شدند، از جمله نانجینگ (واحد ۱۶۴۴)، پکن (واحد ۱۸۵۵), گوانگژو (واحد ۸۶۰۴) و سنگاپور (واحد ۹۴۲۰). پس از پایان جنگ، داگلاس مک آرتور، فرمانده عالی نیروهای اشغالگر، به شیرو ایشی و تمامی اعضای این واحدها در ازای دریافت نتایج آزمایش هایشان، از سوی ایالات متحده مصونیت قضایی اعطا کرد. ایالات متحده دسترسی اتحاد جماهیر شوروی به این اطلاعات را مسدود کرد. با این حال، شوروی برخی اعضای واحد ۷۳۱ را در دادگاه جنایات جنگی خاباروفسک محاکمه کرد. در نوامبر ۲۰۰۶، دکتر آکیرا ماکینو در گفتگو با خبرگزاری کیودو اعتراف کرد که در سال های ۱۹۴۴ و ۱۹۴۵، هنگامی که در میندانائو مستقر بود، عمل های جراحی و قطع عضو را بر روی زندانیان محکوم به مرگ، از جمله زنان و کودکان، انجام داده است. اکثر قربانیان ماکینو از مسلمانان مورو بودند. در سال ۲۰۰۷، دکتر کن یواسا در گفت وگو با روزنامهٔ "ژاپن تایمز" اظهار داشت که به باور او، دست کم هزار نف
ر از کارکنان حکومت دوره شووا، از جمله جراحان، در سرزمین اصلی چین پژوهش های جراحی انجام داده اند. دولت ژاپن. در رویدادهایی طی دههٔ ۱۹۵۰، اعضای پیشین واحد ۷۳۱ زندانیان و بیماران روانی را به بیماری های کشنده مبتلا کردند. در سال ۱۹۵۸، شمار زیادی از نوزادان به دانشکده پزشکی کوبه منتقل شدند و به زور به آنان قند تزریق شد. در این آزمایش ها، سوزن هایی از راه بینی وارد معدهٔ نوزادان شده و لوله هایی در مقعد آنان قرار داده شد تا روند گوارش قند در بدنشان بررسی شود. بسیاری از این نوزادان دچار اسهال و خون ریزی مقعدی شدند. والدین هرگز مطلع نشدند که فرزندانشان به عنوان سوژه آزمایش استفاده شده اند. ارتش ایالات متحده و دولت ژاپنِ پس از جنگ که تحت حمایت آمریکا شکل گرفته بود، از کمک به قربانیان بمباران اتمی (هیباکوشا) خودداری کردند و به جای آن، داده های علمی از آنان جمع آوری کرده و پس از مرگشان، از اندام هایشان نمونه برداری کردند. ارتش ایالات متحده در سال ۱۹۵۲ به اعضای ژاپنی واحد ۷۳۱ پول پرداخت کرد تا در داخل ژاپن آزمایش هایی را بر روی مردم این کشور انجام دهند. در نتیجهٔ یکی از این آزمایش ها، یک دختر ژاپنی جان باخت؛ چرا که چند نو
زاد ژاپنی عمداً در بیمارستان دانشگاه شهر ناگویا توسط جیرو اوگاوا به باکتری اشریشیا کلی آلوده شده بودند. همچنین، بیماران یک بیمارستان روان پزشکی در فاصلهٔ سال های ۱۹۵۳ تا ۱۹۵۶ به تیفوس اسکراب مبتلا شدند؛ یکی از بیماران برای فرار از شکنجه خودکشی کرد و ۹ نفر دیگر نیز بر اثر ابتلا به بیماری جان سپردند.
جنبش ضد هسته ای در آلمان یک جنبش اجتماعی است که در دههٔ ۱۹۷۰ شکل گرفت و با استفادهٔ غیرنظامی از انرژی هسته ای مخالفت می ورزد. در مقایسه با دیگر کشورهای اروپایی، جنبش ضدهسته ای آلمان به ویژه با قدرت و استمرار خود شناخته می شود. این جنبش یشینه ای طولانی دارد که به اوایل دههٔ ۱۹۷۰ بازمی گردد، زمانی که تظاهرات گسترده مانع از ساخت یک نیروگاه هسته ای در ویهل شد. اعتراضات ویهل نمونه ای بود از چالشی محلی علیه صنعت هسته ای با استفاده از اقدام مستقیم و نافرمانی مدنی. پلیس به استفادهٔ غیرضروری از خشونت متهم شد. موفقیت جنبش ضدهسته ای در ویهل الهام بخش مخالفت های مشابه در سراسر آلمان غربی، دیگر نقاط اروپا و آمریکای شمالی شد. چند سال بعد، اعتراضاتی علیه تصمیم دو مسیر ناتو در آلمان غربی شکل گرفت که به تأسیس حزب سبز منجر شد. در سال ۱۹۸۶، بخش های وسیعی از آلمان تحت تأثیر آلایش هسته ای ناشی از فاجعهٔ چرنوبیل قرار گرفتند و مردم آلمان تلاش زیادی برای مقابله با این آلودگی انجام دادند. موضع ضد هسته ای آلمان در نتیجهٔ این حادثه تقویت شد. از اواسط دههٔ ۱۹۹۰ به بعد، اعتراضات ضد هسته ای عمدتاً متوجه انتقال پسماندهای رادیواکتیو در "کان
تینرهای کَستور" بود. در سپتامبر ۲۰۱۰، سیاست دولت آلمان بار دیگر به سوی حمایت از انرژی هسته ای گرایش یافت و این موضوع موجی از احساسات ضد هسته ای تازه را در برلین و دیگر نقاط کشور برانگیخت. در ۱۸ سپتامبر ۲۰۱۰، ده ها هزار نفر دفتر صدراعظم آنگلا مرکل را محاصره کردند. در اکتبر همان سال، ده ها هزار نفر در مونیخ دست به اعتراض زدند. در نوامبر ۲۰۱۰ نیز تظاهرات خشونت باری علیه قطاری که حامل پسماندهای بازفرآوری شدهٔ هسته ای بود، برگزار شد. در روزهای پس از حادثهٔ اتمی فوکوشیما در مارس ۲۰۱۱، اعتراضات گستردهٔ ضد هسته ای در آلمان برگزار شد. آنگلا مرکل به سرعت «ممنوعیتی سه ماهه برای تمدیدهای پیش تر اعلام شدهٔ عمر نیروگاه های هسته ای آلمان اعمال کرد و هفت راکتور از ۱۷ راکتوری را که از سال ۱۹۸۱ فعال بودند، تعطیل نمود». اعتراضات ادامه یافت و در ۲۹ مهٔ ۲۰۱۱، دولت مرکل اعلام کرد که تا سال ۲۰۲۲ تمام نیروگاه های هسته ای کشور را تعطیل خواهد کرد. در نخستین سالگرد فاجعهٔ فوکوشیما، در مارس ۲۰۱۲، اعتراضات ضد هسته ای دیگری در آلمان برگزار شد. به گفتهٔ برگزارکنندگان، بیش از ۵۰٬۰۰۰ نفر در شش منطقهٔ مختلف در این اعتراضات شرکت کردند. در آوری
ل ۲۰۲۳، آخرین نیروگاه های هسته ای آلمان فعالیت خود را متوقف کردند. منتقدان اظهار داشته اند که این تعطیلی ها موجب شده آلمان تا حد زیادی به سوخت های فسیلی برای تولید عمدهٔ انرژی خود وابسته شود؛ عمدتاً زغال سنگ استخراج شده در داخل کشور و گاز طبیعی وارداتی که بخش زیادی از آن از روسیه تأمین می شود. پس از فوکوشیما. در پی حادثهٔ اتمی فوکوشیما، مخالفت عمومی با انرژی هسته ای شدت گرفت. در تاریخ ۱۲ مارس ۲۰۱۱، حدود ۶۰٬۰۰۰ آلمانی در تظاهراتی شرکت کردند و زنجیره ای انسانی به طول ۴۵ کیلومتر از اشتوتگارت تا نیروگاه نکاروشتایم تشکیل دادند. در ۱۴ مارس، ۱۱۰٬۰۰۰ نفر دیگر در ۴۵۰ شهر آلمان علیه انرژی هسته ای تظاهرات کردند و نظرسنجی ها نشان داد که ۸۰٪ آلمانی ها با تمدید استفاده از انرژی هسته ای توسط دولت مخالف اند. در ۱۵ مارس ۲۰۱۱، آنگلا مرکل اعلام کرد که هفت نیروگاه هسته ای که پیش از سال ۱۹۸۰ راه اندازی شده اند، به طور موقت تعطیل خواهند شد و این فرصت برای بررسی تسریع در تجاری سازی انرژی های تجدید پذیر مورد استفاده قرار خواهد گرفت. مرکل عملاً تصمیم قبلی خود برای ادامه بهره برداری از نیروگاه های قدیمی فراتر از عمر طراحی شان را لغو ک
رد. برخی از طرفداران پیشین انرژی هسته ای مانند آنگلا مرکل، گیدو وستروله و اشتفان ماپوس موضع خود را تغییر دادند، با این حال، ۷۱٪ از مردم این تغییر را تاکتیکی و مرتبط با انتخابات پیشِ روی ایالتی دانستند. در بزرگ ترین تظاهرات ضد هسته ای که تاکنون در آلمان برگزار شده است، حدود ۲۵۰٬۰۰۰ نفر در ۲۶ مارس ۲۰۱۱ با شعار «فوکوشیما یادآوری می کند – همهٔ نیروگاه های هسته ای را خاموش کنید» به خیابان ها آمدند. در انتخابات ایالتی ۲۷ مارس در بادن-وورتمبرگ و راینلاند-فالتس، حزب سبز به دلیل موضع دیرینه اش علیه انرژی هسته ای، سهم قابل توجهی از آرا را کسب کرد و در انتخابات بادن-وورتمبرگ به دومین حزب بزرگ تبدیل شد. در مارس ۲۰۱۱، بیش از ۲۰۰٬۰۰۰ نفر در چهار شهر بزرگ آلمان در تظاهرات ضد هسته ای شرکت کردند؛ این رویداد در آستانهٔ انتخابات ایالتی برگزار شد. برگزارکنندگان آن را بزرگ ترین تظاهرات ضد هسته ای در تاریخ آلمان توصیف کردند و پلیس اعلام کرد که تنها در برلین ۱۰۰٬۰۰۰ نفر حضور داشتند. در شهرهای هامبورگ، مونیخ و کلن نیز تظاهرات گسترده ای برگزار شد. روزنامهٔ "نیویورک تایمز" نوشت: «اکثر آلمانی ها از دیرباز با انرژی هسته ای مخالف بوده ان
د، و فاجعه در نیروگاه فوکوشیما در ژاپن این مخالفت ها را تشدید کرده است». هزاران نفر از آلمانی ها در دوم آوریل ۲۰۱۱ با شرکت در تظاهرات سراسری خواستار پایان استفاده از انرژی هسته ای شدند. حدود ۷٬۰۰۰ نفر در برمن، و ۳٬۰۰۰ نفر در برابر دفتر مرکزی شرکت اروِه ئه در اسن دست به اعتراض زدند. تظاهرات کوچک تری نیز در سایر مناطق برگزار شد. ائتلاف تحت رهبری صدراعظم آنگلا مرکل در ۳۰ مهٔ ۲۰۱۱ اعلام کرد که تمامی ۱۷ نیروگاه هسته ای آلمان تا سال ۲۰۲۲ تعطیل خواهند شد؛ این تصمیم تغییری اساسی در سیاست دولت پس از حادثه اتمی فوکوشیما در ژاپن بود. هفت نیروگاه در مارس همان سال به طور موقت تعطیل شده بودند و اکنون قرار شد به صورت دائمی از مدار خارج شوند. یک نیروگاه دیگر نیز که پیش تر از کار افتاده بود، همچنان غیرفعال باقی خواهد ماند. بین سال های ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۴، آلمان برای جبران کاهش تولید برق هسته ای، مصرف زغال سنگ خود را افزایش داد و به میزان ۹٫۵ میلیون تن معادل نفت بیشتر سوزاند. در نوامبر ۲۰۱۱، هزاران نفر از معترضان ضدهسته ای حرکت یک قطار حامل پسماند رادیواکتیو از فرانسه به آلمان را به تأخیر انداختند. درگیری ها و موانع متعدد باعث شد این
سفر به کندترین مسیر انتقال پسماند از زمان آغاز این حملات سالانه در ۱۹۹۵ تبدیل شود. این نخستین محموله پس از فاجعهٔ هسته ای فوکوشیما در ژاپن بود که با اعتراضات گسترده ای در فرانسه نیز مواجه شد؛ جایی که فعالان محیط زیستی به تخریب ریل های قطار پرداختند. هزاران نفر نیز در آلمان مسیر قطار را مختل کردند و موجب شدند حرکت آن به شدت کند شود، به طوری که قطار برای طی مسافت ۱۲۰۰ کیلومتری (۷۴۶ مایل) به ۱۰۹ ساعت زمان نیاز داشت. بیش از ۲۰۰ نفر در این اعتراضات آسیب دیدند و چندین نفر نیز بازداشت شدند. در مارس ۲۰۱۲، در نخستین سالگرد فاجعهٔ فوکوشیما، تظاهرات ضدهسته ای گسترده ای در آلمان برگزار شد. به گفتهٔ برگزارکنندگان، بیش از ۵۰٬۰۰۰ نفر در شش منطقهٔ مختلف در این تظاهرات شرکت کردند.
فوروتاکا شونتارو ، (۸ مه ۱۸۲۹) - (۲۱ اوت ۱۸۶۴) یک میهن پرست جنبش ضد خارجی در اواخر دوره ادو (پایان شوگون سالاری توکوگاوا) بود. نام اصلی او ماسایوری بود. نام مستعار او کیمون یوآسا بود. در روز ۵ ماه ششم قمری ۱۸۶۴ (۸ ژوئیه ۱۸۶۴ میلادی)، شینسنگومی به او حمله و او را دستگیر کرد. سلاح ها و مهمات او مصادره شد و نامه ها و سوگندهای خونی که از حوزه های مختلف خطاب به سامورایی ها نوشته شده بود، کشف شد. او در انبار «اقامتگاه مائکاوا» در پادگان میبو توسط رئیس دفتر، کوندو ایسامی، و معاون رئیس، هیجیکاتا توشیزو، تحت بازجویی دقیقی قرار گرفت. او را از طبقه دوم به صورت وارونه آویزان کردند، میخ های پنج اینچی را به بالای پاهایش فروکردند و شمع های صد چشم را روی میخ هایی که به کف پاهایش فرورفته و آنها را آتش زده بودند، قرار دادند و سپس اعتراف کرد. محتوای اعترافات او این بود که پس از کودتای ۱۸ اوت، اهالی قلمرو چوشو که از کیوتو بیرون رانده شده بودند، روزی از اواخر همان ماه را برای آتش زدن کاخ امپراتوری انتخاب کردند، نجیب زاده طرفدار شوگون سالاری، ناکاگاوانومیا را قرار است زندانی کنند، دایمیوهای طرفدار شوگون سالاری از جمله کیوتو شوگوشو
کو ماتسودایرا کاتاموری را بکشند و امپراتور را به چوشو ببرند. مشخص شد که بسیاری از میهن پرستانی که می خواستند این نقشه را اجرا کنند، از قبل به کیوتو رفته و پنهان شده اند و قرار است به زودی جلسه ای از رفقا در شهر برگزار شود، بنابراین حادثه ایکه دایا برای خنثی کردن این نقشه انجام شد. در مورد واقعیت چنین اعترافی اختلاف نظر وجود دارد. تولد. فوروکاوا که در روستای فوروکاوا در ولایت اومی (شهر موریامای امروزی، استان شیگا) به عنوان پسر یک مقام پایین رتبه در دفتر قاضی متولد شد، مرید اومدا اونپین، محقق کنفوسیوسی جنبش سوننو جوئی، شد. او همچنین با میابه تیزو، یک فعال سوننو جوئی از ولایت هیگو که در قلمرو چوشو نیز تأثیرگذار بود، دوست بود و به همین دلیل مغازه او به پایگاهی برای جنبش سوننو جوئی تبدیل شد. حادثه ایکه دایا. دستگیری فوروتاکه باید ضربه بزرگی بوده باشد، زیرا جناح سوننو جوئی، از جمله قلمرو چوشو، در کودتایی توسط طایفه های آیزو و ساتسوما و دیگر جناح هایی که از اتحاد دربار امپراتوری و شوگون سالاری در ۱۸ اوت ۱۸۶۳ حمایت می کردند، از کیوتو اخراج شده بودند و در بحبوحه تلاش برای بازگشت به قدرت بودند. کوندو ایسامی و توشیزو هی
جیکاتا، با درک جدیت وقایعی که در پس اعمال فوروکاوا پنهان شده بود، بازجویی وحشیانه ای را در اقامتگاه مائکاوا، سربازخانه ای دیگر در کنار اقامتگاه یاگی در میبو، انجام دادند. او را در یک انبار دو طبقه به صورت وارونه آویزان کرد، بالاتنه اش را در طبقه اول و پاهایش را در طبقه دوم شلاق زد. وقتی او هنوز از صحبت کردن امتناع می کرد، کارگران ساختمانی از بالا تا پایین میخ هایی به پاهایش فروکردند و او را مجبور کردند شمع های روشن را در آنها قرار دهد. فوروتاکا که از این حمله بی رحمانه خسته شده بود، سرانجام به نقشه وحشتناک خود اعتراف کرد. نقشه این بود که در یک روز بادخیز در طول جشنواره گیون، کاخ امپراتوری را به آتش بکشند و از این فرصت استفاده کرده و شاهزاده ناکاگاوا را که از اتحاد دربار امپراتوری و شوگون سالاری حمایت می کرد، زندانی کنند، نگهبان شوگون، یوشینوبو هیتوتسوباشی، و محافظ کیوتو، کاتاموری ماتسودایرا، را بکشند و امپراتور کومئی را به چوشو بربایند. تحقیقات بیشتر نشان داد که قرار بود جلسه ای برای تصمیم گیری در مورد ادامه یا عدم انجام نقشه پس از دستگیری فورویا در ایکه دا-یا یا شیکوکو-یا، نزدیک سانجو-کوباشی، برگزار شود. کون
دو و افرادش برای محافظت از شوگون، توکوگاوا ایه موچی، که به پایتخت می آمد، وارد کیوتو شدند. حادثه ایکِدایا، که باعث شد نام مردانی که به دلیل ظاهر خشن خود به عنوان میبو-روگوشی مورد تنفر بودند، در سراسر کشور شناخته شود، به این شکل آغاز شد. با این حال، شواهد عینی کمی از این نقشه به جز آنچه فورویا زیر شکنجه گفته است، وجود دارد و گفته می شود که ساختگی یا اغراق آمیز است. علاوه بر این، از آنجایی که محتوای اعتراف در دفتر خاطرات فورویا ثبت نشده است، این نظریه نیز وجود دارد که او فقط نام واقعی خود را اعتراف کرده است. او سپس در زندان روکاکو زندانی شد، اما در ۲۰ ماه هفتم قمری (۲۱ اوت) در جریان حادثه کینمون، آتش سوزی ای رخ داد که به مجاورت زندان سرایت کرد و مأموران از ترس اینکه او از آتش برای فرار استفاده کند، او را به همراه سایر زندانیان در حالی که هنوز منتظر محاکمه بود، سر بریدند. او هنگام مرگ ۳۶ سال داشت. در سال ۱۸۹۱، پس از مرگ به او درجه شوگویی اعطا شد. نظریه مخالف. تحقیقات اخیر نشان داده است که توطئه های طرح ریزی شده توسط میهن پرستان، مانند «نقشه آتش سوزی کاخ امپراتوری»، «ترور ماتسودایرا کاتاموری» و «ربودن امپراتور»،
محصول ادعاهای شوگون سالاری، از جمله ادعاهای خاندان های آیزو و قلمرو کووانا و شینسنگومی، با هدف توجیه استفاده از زور توسط خاندان های آیزو و کووانا و تضعیف اعتبار جناح سوننو جوئی بوده است. دلیل این امر این است که اگرچه این نقشه ها توسط شوگون سالاری ثبت شده اند، اما به هیچ وجه توسط میهن پرستان ثبت نشده اند و حتی در «خاطرات کیدو تاکایوشی» نوشته کاتسورا کوگورو، جلسه در ایکه دا-یافقط به عنوان «جلسه ای برای نجات یک دوست (فوروتاکا شونتارو) که توسط شینسنگومی دستگیر و زندانی شده بود» توصیف شده است.
کامپیوناتو پرتغال سطح چهارم نظام لیگ های فوتبال پرتغال است. این مسابقات همراه با لیگ دسته سوم لیگا ۳ توسط فدراسیون فوتبال پرتغال برگزار می شود. کامپیوناتو پرتغال در سال ۲۰۱۳ به عنوان قهرمانی سطح سوم جدید با نام قهرمانی کشوری بزرگسالان معرفی شد که جایگزین سگوندا دیویزاو و ترسیرا دیویزاو (به ترتیب دسته سوم و چهارم سابق) شد. در ۲۲ اکتبر ۲۰۱۵، نام فعلی آن انتخاب شد. با ایجاد لیگا ۳ به عنوان دسته سوم جدید از فصل ۲۲–۲۰۲۱، کامپیوناتو پرتغال یک سطح تنزل یافت. قالب مسابقات. فصل اول، ۱۴–۲۰۱۳ بود که در مجموع با حضور ۸۰ باشگاه برگزار شد که شامل ۱۹ تیم از مسابقات قهرمانی منطقه ای، ۳۹ تیم از سگوندا دیویزاو، ۱۹ تیم از ترسیرا دیویزاو و سه تیم سقوط کرده از لیگا پرتغال ۲ در فصل ۱۳–۲۰۱۲ بود. در فصل ۱۸–۲۰۱۷، قالب مسابقات شامل پنج سری هجده تیمی بود که بر اساس معیارهای جغرافیایی مرتب شده بودند، به استثنای تیم هایی از مادیرا (که در سری اول قرار گرفتند) و از آزور (که در دو سری آخر قرار گرفتند). این رقابت ها در فصل ۱۹–۲۰۱۸ و فصل نیمه تمام ۲۰–۲۰۱۹ با چهار گروه ۱۸ تیمی برگزار شد. در فصل ۲۱–۲۰۲۰ با هشت گروه ۱۲ تیمی برگزار شد، سپس در فصل
۲۲–۲۰۲۱ به پنج گروه ۱۰ تیمی و یک گروه ۱۱ تیمی کاهش یافت.
جووانی لئونی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است که در پست دفاع میانی برای باشگاه لیورپول در لیگ برتر انگلستان و تیم ملی ایتالیا بازی می کند. الان مصدومه شیشه
ساوایاما نخستین آلبوم استودیویی از خوانندهٔ ژاپنی-بریتانیایی رینا ساوایاما می باشد که در ۱۷ آوریل سال ۲۰۲۰ از سوی درتی هیت منتشر گردید. پس از انتشار نخستین ئی پی اش به نام "رینا" در سال ۲۰۱۷ که به صورت مستقل منتشر شده بود، این آلبوم به عنوان ادامهٔ مسیر هنری او عرضه شد. آلبوم با استقبال گسترده ای از سوی منتقدان روبه رو شد؛ مخصوصاً به خاطر سبک های متنوعی که در آن به کار رفته، حال و هوای نوستالژیک دههٔ ۲۰۰۰ و رویکردی که آن را «هوشمندانه» توصیف کرده اند. ساوایاما خود این را اثری دربارهٔ «خانواده و هویت» می داند که در آن، تجربه های شخصی اش از کودکی تا بزرگ سالی را به صورت ترانه سرایی روایت می کند. "ساوایاما ریمیکسد". ساوایاما ریمیکسد یک آلبوم چندآهنگهٔ ریمیکس از خوانندهٔ ژاپنی-بریتانیایی رینا ساوایاما می باشد. نسخهٔ محدود این مجموعه در ۲۷ نوامبر سال ۲۰۲۰ از سوی فروشگاهٔ راف ترید بر روی صفحهٔ ۱۲ اینچی وینیل منتشر شد. ریمیکس های قطعات «ایکس اس» و «کام د گرسون (مانند پسران)» پیش تر در همان سال به عنوان تک آهنگ منتشر شده بودند و کاور ساوایاما از «رقص در تاریکی» نیز به عنوان بخشی از مجموعهٔ تک آهنگ های اسپاتیفای منتشر
روابط اسرائیل و پ ک ک به روابط بین اسرائیل و حزب کارگران کردستان (پ.ک.ک) اشاره دارد. پ.ک. ک به عنوان بخشی از آموزه های عبدالله اوجالان، به موضع ضد صهیونیستی پایبند بود و با اسرائیل مخالفت می کرد. هنگامی که پ.ک. ک در دهه ۱۹۸۰ در دره بقاع مستقر بود، بارها با ارتش اسرائیل درگیر شد. پیشینه. ایدئولوژی پ.ک.ک در ابتدا مارکسیسم–لنینیسم با ترکیبی از ملی گرایی کردی بود. مارکسیست–لنینیست ها سابقه طولانی در خصومت با صهیونیسم دارند. با این حال، ایدئولوژی پ.ک. ک بعداً به کنفدرالیسم دموکراتیک، یک ایدئولوژی چپ گرا، سوسیالیستی آزادی خواه، ضدسرمایه داری و بین المللی که ضد صهیونیسم نیز هست، تغییر یافت. کنفدرالیسم دموکراتیک قصد دارد دولت های قومی و سرمایه داری را با شوراهای اداری منتخب مردم محلی جایگزین کند و به مردم اجازه دهد تا بر خود کنترل مستقل داشته باشند و در عین حال خود را از طریق شبکه ای از شوراهای کنفدرالی به جوامع دیگر متصل کنند. کنفدرالیسم دموکراتیک همچنین امیدوار است سازمان ملل متحد را منحل کند. عبدالله اوجالان مرتباً موضع ضد صهیونیستی خود را بیان می کرد و همچنین اظهارات منفی نسبت به وجود اسرائیل داشت. اعضای مختلف ره
بر پ ک ک، مانند مصطفی کاراسو، دوران کالکان، جمیل بایک و بسه هوزات نیز اظهارات منفی نسبت به صهیونیسم و اسرائیل داده اند. مصطفی کاراسو در اظهار نظری که به "کمون بین المللی" ارسال کرد، موضع رسمی پ.ک. ک در مورد اسرائیل را تأیید کرد و اظهار داشت: «از زمان ظهور پ.ک. ک، ما مخالف صهیونیسم بوده ایم. ما نسل کشی کردها در ترکیه را با صهیونیسم اسرائیل و رژیم آپارتاید آفریقای جنوبی مقایسه کردیم. پ.ک. ک از زمان تأسیس خود، دوشادوش فلسطینی ها جنگیده است. در سال ۱۹۸۲، ۱۳ نفر از کادرهای ما در مبارزه علیه اشغال لبنان توسط اسرائیل جان باختند. دولت اسرائیل همچنین در توطئه بین المللی علیه عبدالله اوجالان شرکت کرد و چهار نفر از رفقای ما را در برلین به قتل رساند. بدون شک، ما هرگز حمایت فلسطینی ها از مردم کرد در دهه ۱۹۸۰ را فراموش نخواهیم کرد. نگرش ما نسبت به صهیونیسم همیشه ایدئولوژیک بوده است. تا به امروز، ما در کنار فلسطینی ها و همه کسانی که برای یک راه حل دموکراتیک در منطقه مبارزه می کنند، ایستاده ایم.» درگیری های نظامی. پس از اخراج از ترکیه، پ.ک. ک به سوریه و بعداً به دره بقاع در لبنان نقل مکان کرد. حافظ اسد از پ.ک. ک حمایت می کرد
. اولین شبه نظامیان پ.ک. ک که به دره بقاع رسیدند، در سال ۱۹۸۰ در اردوگاهی از جبهه دموکراتیک خلق برای آزادی (DFLP) در نزدیکی حلوه، شهرستان راشیا، لبنان آموزش دیدند. تعداد شبه نظامیان پ.ک. ک در منطقه به حدی افزایش یافت که جبهه دموکراتیک خلق دیگر نمی توانست از پس هزینه های اسکان همه آموزش دیدگان پ.ک. ک برآید. اوجالان برنامه هایی را با سایر جناح ها، از جمله فتح، جبهه خلق برای آزادی (PFLP)، جبهه دموکراتیک خلق برای آزادی (PPSF) و حزب کمونیست لبنان، برای آموزش مازاد شبه نظامیان پ.ک. ک ترتیب داد. در ابتدا، جبهه دموکراتیک خلق برای آزادی قصد نداشت پ.ک. ک را در درگیری علیه اسرائیل درگیر کند، زیرا شبه نظامیان پ.ک. ک بسیار بی تجربه بودند. با این حال، پ.ک. ک به ساخت استحکامات کمک کرد و به آنها گفته شد که فقط در دفاع از خود با اسرائیل بجنگند. هنگامی که جنگ لبنان در سال ۱۹۸۲ آغاز شد، پ.ک. ک به تمام پرسنل خود دستور داد تا با اسرائیل بجنگند. پ.ک. ک در کنار سازمان آزادیبخش فلسطین و آسالا علیه اسرائیل و شبه نظامیان مسیحی متحد آن جنگید. در مجموع ۱۳ جنگجوی پ.ک. ک در طول جنگ کشته شدند. در طول جنگ ۱۹۸۲، اسرائیل اردوگاه های زیادی از
جمله اردوگاه های آسالا را تصرف کرد و اطلاعات را به ترکیه فرستاد. در سال ۱۹۸۶، پ.ک. ک آکادمی معصوم کورکماز را در دره بقاع تأسیس کرد که به بزرگ ترین اردوگاه آموزشی آنها تبدیل شد. اردوگاه پ.ک. ک بسیار نزدیک به اردوگاه های آسالا و جبهه دموکراتیک برای آزادی فلسطین قرار داشت. آکادمی معصوم کورکماز تا زمانی که ترکیه به دولت سوریه فشار آورد تا پ.ک. ک را متقاعد کند که آن را ببندد، به عنوان یک اردوگاه آموزشی برای نیروهای پ.ک. ک باقی ماند. پ.ک. ک در سال ۱۹۹۲ به دمشق نقل مکان کرد و اردوگاه آموزشی را بازگشایی کرد. گروه های فلسطینی که به پ.ک. ک در دره بقاع پناه دادند، تأثیر زیادی بر نسل اول پ.ک. ک داشتند. پ.ک. ک پیش از نقل مکان به دره بقاع، متحمل خسارات زیادی در ترکیه شد و از نظر نظامی و سیاسی ناتوان بود. پ.ک. ک در دره بقاع، مهارت های نظامی، ایدئولوژیک و اداری بسیاری را آموخت که بعدها به طور قابل توجهی به نفع آن تمام شد. شبه نظامیان پ.ک. ک همچنین اعتقاد قوی تری به مفهوم مارکسیستی، دوستی خلق ها، داشتند. به دلیل تجربه شان. پ.ک. ک اغلب در مورد دره بقاع صحبت کرده و از گروه های فلسطینی قدردانی کرده بود. بسیاری از کهنه سربازان پ.
ک. ک اظهار داشتند که گروه های فلسطینی تنها دلیل بقای پ.ک. ک پس از دهه ۱۹۸۰ بوده اند. ارتش اسرائیل ۱۵ نفر از اعضای پ.ک. ک را دستگیر و به زندانی اسرائیلی در شهر اشغالی انصار لبنان منتقل کرد. پ.ک. ک در شماره ژوئن ۱۹۸۴ مجله رسمی خود به این بازداشت ها اشاره کرد و نقاشی ها و اشعاری از اعضای زندانی منتشر کرد که در آنها تجربیات خود از ضرب و شتم توسط بازجویان اسرائیلی که اظهارات نژادپرستانه ای علیه کردها داشتند را شرح می دادند. آنها همچنین ادعا کردند که بازجویان اسرائیلی، بازجویان ترک را به زندان ها دعوت کرده و زندانیان پ.ک. ک را بیشتر مورد آزار و اذیت قرار داده اند. در حالی که سازمان آزادیبخش فلسطین، پ.ک. ک و آسالا علیه اسرائیل می جنگیدند، سازمان آزادیبخش فلسطین روابط بین پ.ک. ک و آسالا را تسهیل کرد. در ۸ آوریل ۱۹۸۰، جبهه خلق برای آزادی فلسطین یک کنفرانس مطبوعاتی در صیدا، لبنان برگزار کرد. جبهه خلق برای آزادی فلسطین ۱۴ نماینده از آسالا و پ.ک. ک را معرفی کرد که برنامه های خود را برای هدف قرار دادن ترکیه «تا زمان سقوط رژیم و تحقق آرمان های ارمنی ها و کردها» اعلام کردند. هم آسالا و هم پ.ک. ک این اتحاد را یک اتحاد تاکتیک
ی موقت می دانستند نه یک اتحاد بلندمدت. از آنجایی که ارمنی ها هیچ سرزمینی برای استفاده در ترکیه نداشتند، برای عملیات بیشتر در داخل ترکیه به کردها نیاز داشتند، در حالی که کردها اغلب به دنبال یادگیری از شبه نظامیان ارمنی مسن تر و باتجربه تر بودند. این اتحاد تعدادی عملیات مشترک علیه منافع ترکیه انجام داد. در اوایل ۱۰ نوامبر ۱۹۸۰، یک بمب گذاری در کنسولگری ترکیه در استراسبورگ فرانسه رخ داد. روز بعد، در رم، بمب گذاری دیگری در یک دفتر گردشگری ترکیه رخ داد. هر دو حمله توسط اتحاد پ.ک. ک-آسالا انجام شد. در ۱۴ ژانویه ۱۹۸۲، این اتحاد مسئولیت بمب گذاری کنسولگری ترکیه در تورنتو، کانادا را بر عهده گرفت. در شماره مارس ۱۹۸۲ مجله «های بایکار»، هاگوپ هاگوپیان، رهبر آسالا، اظهار داشت: «ما در کنار انقلابیون کرد می جنگیم.» این اتحاد اندکی پس از آن از هم پاشید، اگرچه این گروه ها همچنان متحد باقی ماندند. اسرائیل یک توافقنامه همکاری پلیسی با ترکیه امضا کرد که پ.ک. ک را در چارچوب جنگ جهانی علیه تروریسم هدف قرار می داد. با این حال، برخی منابع ادعا کردند که اسرائیل نقش بزرگتری در هدف قرار دادن پ.ک. ک دارد که علنی نشد. به دلیل دخالت اسرائ
یل در جنگ ترکیه علیه پ.ک. ک، تنش ها بین ترکیه و سوریه افزایش یافت. ترکیه، اسرائیل را متقاعد کرد که از نفوذ خود بر کنگره آمریکا برای جلب حمایت آمریکا در مورد استقرار موشک های اس-۳۰۰ توسط یونان در قبرس و متوقف کردن انتقاد آمریکا از سرکوب کردها توسط ترکیه استفاده کند. حتی در زمان دولت اسلام گرا به رهبری نجم الدین اربکان، ترکیه و اسرائیل به همکاری علیه پ.ک. ک ادامه دادند. ترکیه بارها از سوریه خواست تا روابط خود را با پ.ک. ک قطع کند، اگرچه سوریه همچنان به حمایت و پناه دادن به پ.ک. ک ادامه داد. در سال ۱۹۹۸، پس از آنکه سوریه چندین هشدار ترکیه را نادیده گرفت، نیروهای ترکیه در مرزها مستقر شدند. نیروهای اسرائیلی همچنین حضور سوریه در لبنان را تهدید کردند و از قبل در مرز اسرائیل با سوریه مستقر شده بودند. از آنجایی که دولت سوریه نمی خواست در دو جبهه علیه جبهه های متحد بجنگد، حافظ اسد در ۲۰ اکتبر توافق آدانا را امضا کرد که در آن روابط خود را با پ.ک. ک قطع کرد و آن را یک گروه تروریستی نامید. پ.ک. ک در سال ۱۹۹۸ به کوه های قندیل نقل مکان کرد. در کوه های قندیل، پ.ک. ک بیشتر بر شورش خود علیه ترکیه و شورش خود علیه منطقه کردستان