Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ذهبی به رهبری دون تولیو کالکانیو را تأمین مالی می کرد. صبح روز ۲۶ آوریل ۱۹۴۵، در روزهای پایانی جنگ جهانی دوم، فاریناچی از کرمونا فرار کرد و به همراه گروه کوچکی از فاشیست های سرسخت به سمت والتلینا حرکت کرد. در نزدیکی برگامو، او از ستون اصلی جدا شد و به همراه مارکیز ماریا کارولینا ویدونی سورانزو، منشی فاشیست های زن که خواهرش در آنجا ویلا داشت، به سمت ویمرکاته حرکت کرد. در ۲۷ آوریل، ماشین آنها در نزدیکی بریویو با یک گشت پارتیزانی برخورد کرد و از توقف خودداری کرد که منجر به تیراندازی شد که در آن راننده کشته شد و مارکیز ویدونی سورانزو به شدت زخمی شد. فاریناچی که آسیبی ندیده بود، به همراه دوازده چمدان پر از پول و جواهرات دستگیر شد. او به تالار شهر ویمرکاته آورده شد و توسط یک دادگاه پارتیزانی محاکمه شد. او خواستار انتقال به کرمونا شد و ادعا کرد که «در آنجا به شما خواهند گفت که من خوب عمل کرده ام و باید آزاد شوم» و تمام اتهامات علیه خود را رد کرد. در مورد حکم صادره تردید وجود داشت، زیرا نمایندگان حزب دموکرات مسیحی و حزب لیبرال ایتالیا می خواستند او را به متفقین تحویل دهند، در حالی که نمایندگان حزب کمونیست ایتالیا و ح
زب سوسیالیست ایتالیا می خواستند او را اعدام کنند. در نهایت، او به اعدام محکوم و در ۲۸ آوریل ۱۹۴۵ در میدان اصلی ویمرکاته با جوخه آتش اعدام شد. پارتیزان ها می خواستند از پشت به او شلیک کنند، اما در آخرین لحظه او برگشت و در حالی که فریاد می زد «زنده باد ایتالیا» (Long live Italy) از ناحیه سینه مورد اصابت گلوله قرار گرفت. در فیلم «ترور ماتئوتی» (۱۹۷۳) ساخته فلورستانو وانچینی، نقش فاریناچی را مکس دوریان بازی می کند. فاریناچی به همراه جووانی پرزیوسی یکی از برجسته ترین چهره های فاشیست یهودستیزی نژادپرستانه در دوران رژیم موسولینی بود..
ورزشگاه فلیچه کینتی () ورزشگاهی در سولبیاته آرنو، ایتالیا است. این ورزشگاه، زمین خانگی تیم های فوتبال سولبیاتزه و میلان فوتورو است. این ورزشگاه ۴۵۰۰ تماشاگر را در خود جای می دهد. از نظر تاریخی، این ورزشگاه بیشتر میزبان مسابقات خانگی تیم اصلی محلی یعنی باشگاه فوتبال سولبیاتزه بوده است (به جز دوره ای که بین سال های ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۹ غیرفعال بود). در فصل ۲۰-۲۰۱۹، میزبان مسابقات خانگی تیم زنان اینتر میلان بود، در حالی که از فصل ۲۵-۲۰۲۴، میزبان مسابقات خانگی میلان فوتورو، تیم دوم آ.ث. میلان خواهد بود که قبلاً از آن به عنوان زمین خانگی تیم پریماورا خود استفاده می کرد. تاریخچه. این ورزشگاه که در سال ۱۹۵۵ ساخته شد، به یاد فلیچه کینتی (۱۹۴۴-۱۹۲۱)، یک چترباز اهل سولبیاته از لشکر فولگوره بود که در ۸ ژوئیه ۱۹۴۴ در جریان نبرد فیلوترانو کشته شد، نامگذاری شده است. سولبیاتزه موفق ترین سال های خود را در "استادیو فلیچه کینتی" گذراند و در دهه ۱۹۷۰ در سری C و در دهه ۱۹۹۰ در سری C2 شرکت کرد. بازسازی اولیه در سال ۲۰۰۴ انجام شد و جایگاه سرپوشیده آن بازسازی شد. در طول دهه ۲۰۱۰، "کینتی" میزبان برخی از مسابقات تیم پریماورای آ.ث. میلان بود؛
به طور خاص، در فصل ۱۸-۲۰۱۷، به دلیل در دسترس نبودن مرکز ورزشی ویسمارا در حومه جنوبی میلان که در حال بازسازی بود، میزبان تمام مسابقات خانگی تیم زیر ۱۹ سال روسونری بود. در فصل ۲۰-۲۰۱۹، این ورزشگاه میزبان بازی های خانگی تیم زنان اینتر میلان بود که به تازگی به سری A صعود کرده بود و متعاقباً تصمیم گرفت به آرنا چیویکا نقل مکان کند. از فصل ۲۵-۲۰۲۴، ورزشگاه «کینتی» به زمین خانگی تیم تازه تأسیس میلان فوتورو، تیم دوم آ.ث. میلان در سری C تبدیل خواهد شد. برای ارتقاء آن به الزامات زیرساختی دسته سوم، آ.ث. میلان تقریباً ۷۰۰۰۰۰ یورو برای بازسازی سرمایه گذاری کرده است.
جیووانی آنتونیو ماگینی (به لاتین Maginus) (۱۳ ژوئن ۱۵۵۵–۱۱ فوریه ۱۶۱۷) ستاره شناس، ستاره شناس، نقشه بردار و ریاضی دان ایتالیایی بود. زندگی او. او در پادوا متولد شد و تحصیلات فلسفه را در سال ۱۵۷۹ در بولونیا به پایان رساند. پدرش پاسکواله ماجینی، شهروند پادوا بود. او که خود را وقف نجوم کرده بود، در سال ۱۵۸۲ "کتاب جدول نجومی را" نوشت که سال بعد به ایتالیایی ترجمه شد. در سال ۱۵۸۸، پس از مرگ اگناتیو دانتی، او بر گالیله ترجیح داده شد تا کرسی ریاضیات دانشگاه بولونیا را اشغال کند. او در ۱۱ فوریه ۱۶۱۷ در بولونیا درگذشت. کار او. جیووانی آنتونیو ماجینی، اخترشناس و ریاضی دان برجستهٔ ایتالیایی در اواخر قرن شانزدهم، در زمانی که نظریهٔ خورشیدمرکزی کوپرنیک به تدریج در میان دانشمندان اروپایی رواج می یافت، با قاطعیت از دیدگاه زمین مرکزی دفاع کرد. او به جای پذیرش مدل انقلابی کوپرنیک که زمین را در مدار خورشید قرار می داد، نظام کیهانی خاص خود را طراحی کرد که به نام «نظام ماجینی» شناخته می شود. این نظام شامل یازده کرهٔ چرخان بود که هر یک حامل یکی از اجرام آسمانی بودند و در هماهنگی با مشاهدات نجومی زمان خود عمل می کردند. ماجینی این
نظریه را در اثر خود با عنوان "«نظریه جدید سیاره ای کوپرنیک» (ونیز، ۱۵۸۹) توصیف کرد." که در سال ۱۵۸۹ در ونیز منتشر شد. عنوان این کتاب به معنای «نظریه های جدید کرات آسمانی مطابق با مشاهدات نیکلاس کوپرنیک» است و نشان می دهد که ماجینی، هرچند با دیدگاه کوپرنیک مخالف بود، تلاش داشت تا داده های رصدی او را در قالبی سنتی و زمین محور بازتفسیر کند. نظام ماجینی، با حفظ مرکزیت زمین، در واقع تلاشی بود برای آشتی دادن سنت های بطلمیوسی با یافته های جدید نجومی، بدون آن که ساختار کیهان شناسی دیرینه را کنار بگذارد. این رویکرد، بازتابی از دوران گذار در تاریخ علم بود. ماجینی، با طراحی کره های چرخان و تلاش برای هماهنگی میان نظریه و مشاهده، نقش واسطه ای مهم میان کیهان شناسی قرون وسطی و نجوم مدرن ایفا کرد. هرچند نظریهٔ او در نهایت جای خود را به مدل های خورشیدمرکزی داد، اما نظام ماجینی نمونه ای ارزشمند از پیچیدگی تحول علمی است؛ تحولی که نه با یک جهش ناگهانی، بلکه با گفت وگو، مقاومت، و بازاندیشی در مفاهیم بنیادین همراه بود. آثار او، به ویژه در زمینهٔ نقشه نگاری و نجوم، تأثیراتی ماندگار بر نسل های بعدی گذاشت و نشان داد که حتی در برابر م
وج های نوآوری، اندیشهٔ سنتی می تواند خلاقانه و سازنده ظاهر شود. او در کتاب "«در باب پلان مثلث»" (۱۵۹۲)، کاربرد ربع دایره ها را در نقشه برداری و نجوم شرح داد. در سال ۱۵۹۲، ماجینی "کتاب «تابولا تتراگونیکا»" را منتشر کرد و در سال ۱۶۰۶ جداول مثلثاتی بسیار دقیقی را تدوین نمود. او همچنین روی هندسه کره و کاربردهای مثلثات کار کرد و برای این کار دستگاه های محاسباتی را اختراع کرد. او همچنین روی مسئله آینه ها کار کرد و نظریه آینه های کروی مقعر را منتشر نمود. او همچنین شرحی بر "کتاب جغرافیای" بطلمیوس (ونیز، ۱۵۹۶) منتشر کرد. به عنوان یک نقشه نگار، کار زندگی او تهیه "«ایتالیا»" یا «اطلس جغرافیایی "ایتالیا"» بود که پس از مرگش توسط پسر ماجینی در سال ۱۶۲۰ چاپ شد. قرار بود این اطلس شامل نقشه هایی از هر منطقه ایتالیا با نامگذاری دقیق و یادداشت های تاریخی باشد. تولید آن (که در سال ۱۵۹۴ آغاز شد) یک پروژه بزرگ بود و ماجینی برای تأمین بودجه آن، سمت های مختلفی از جمله معلم خصوصی ریاضیات پسران وینچنزو اول گونزاگا، دوک مانتوا، حامی اصلی هنر و علوم، را بر عهده گرفت. او همچنین به عنوان ستاره شناس دربار خدمت کرد. دوک مانتوا، که این اطلس
به او تقدیم شده است، در این پروژه به او کمک کرد و اجازه داد نقشه های ایالت های مختلف ایتالیا به ماجینی آورده شود. دولت های مسینا و جنوا نیز در این پروژه به ماجینی از نظر مالی کمک کردند. ماجینی هیچ یک از نقشه برداری ها را خودش انجام نداد. [ "" ] جیووانی آنتونیو ماجینی، افزون بر فعالیت های علمی در حوزهٔ نجوم و ریاضیات، به حوزه هایی علاقه مند بود که امروزه در زمرهٔ علوم شبه علمی قرار می گیرند. او از طرفداران پرشور علم ستاره بینی بود و به ویژه کاربرد آن در پزشکی را با جدیت دفاع می کرد. این دیدگاه را در اثر خود که در سال ۱۶۰۷ در ونیز منتشر شد، به تفصیل شرح داد. در این کتاب، ماجینی تلاش کرد تا ستاره بینی را نه تنها به عنوان ابزاری برای پیش بینی، بلکه به عنوان دانشی سودمند در تشخیص و درمان بیماری ها معرفی کند. ماجینی همچنین همکاری نزدیکی با والنتین نایبود داشت، و در همین کتاب، بخش هایی از دست نوشتهٔ ناتمام نایبود را منتشر کرد. این آثار، در ادامهٔ سنت بطلمیوسی، به بررسی تأثیرات نجومی بر سرنوشت انسان می پرداختند و تلاش داشتند تا محاسبات دقیق تری برای تعیین زمان های مهم در زندگی افراد ارائه دهند. علاقهٔ ماجینی به علوم
حاشیه ای تنها به ستاره بینی محدود نمی شد؛ او همچنین به "متوپوسکوپی" علاقه مند بود. این گرایش ها، هرچند امروزه از منظر علمی مورد تردید قرار گرفته اند، در زمان ماجینی بخشی از منظومهٔ فکری گسترده تری بودند که علم، فلسفه، و عرفان را در هم می آمیختند و تلاش داشتند تا نظم کیهانی را در زندگی فردی انسان بازتاب دهند. ماجینی، با حضور در این مرز میان علم و باور، چهره ای پیچیده و چندوجهی از دوران گذار به علم مدرن را نمایان می سازد. او با تیکو براهه، کلاویوس، آبراهام اورتلیوس و یوهان کپلر مکاتبه داشت. مکاتبات او در سال ۱۸۸۶ توسط آنتونیو فاوارو ویرایش شد. ماجینی از منتقدان اولیه شناسایی گالیله در سال ۱۶۱۰ از قمرهای گالیله ای مشتری و کوه های ماه بود. منشی سابق ماجینی، مارتین هورکی، در سال ۱۶۱۰ جزوه ای به شدت ضد گالیله ای منتشر کرد، اگرچه ماجینی کمی قبل از انتشار آن، ارتباط خود را با هورکی قطع کرد. دهانه آتشفشانی ماگینوس در ماه به نام او نامگذاری شده است. یک شرکت نرم افزاری بریتانیایی نام خود را از دهانه آتشفشانی ماگینوس که به افتخار او نامگذاری شده است، گرفته است. نسخه های جغرافیای بطلمیوس. ماجینی به خاطر نسخه کوچک شده "جغر
افیای" بطلمیوس که به زبان ایتالیایی منتشر شده است، به خوبی شناخته شده است.
آیدای درختان () یک فیلم انیمیشن فانتزی ماجراجویی موزیکال ایتالیایی محصول سال ۲۰۰۱ به نویسندگی و کارگردانی گویدو مانولی با موسیقی متن انیو موریکونه است. این سومین فیلم تولید شده توسط استودیو فانوس جادویی پس از چگونه اسباب بازی ها کریسمس را نجات دادند و لاکی و زوربا است و الهام گرفته از اپرای "آیدا" اثر جوزپه وردی است. در ۲۱ دسامبر ۲۰۰۱ توسط مدوسا فیلم در ایتالیا و در ۷ ژوئن ۲۰۰۲ توسط والت دیزنی پیکچرز در آمریکای شمالی اکران شد. طرح. آربوریا و پترا دو کشور همسایه هستند که دائماً در حال جنگ با یکدیگرند. تنها رابطه عاشقانه بین آیدا، دختر پادشاه آربوریا، و رادامز، پسر شجاع ژنرال عالی رتبه پترا، اوضاع را تغییر خواهد داد. بدترین دشمن این زوج، رامفیس، کاهن اعظم خدای شیطانی ساتام است که دوست دارد پسر دست و پا چلفتی اش کاک با شاهزاده خانم پترا (که با رادامز نامزد کرده است) ازدواج کند. پس از یک سری ماجراجویی و نبردهای شدید، آیدا و رادامز موفق می شوند رامفیس را شکست دهند، به جنگ بین کشورهایشان پایان دهند و تا ابد با شادی زندگی کنند. تولید. این فیلم انیمیشن فانتزی ماجراجویی موزیکال ایتالیایی توسط فانوس جادویی در تورین ایت
الیا تولید شده است. این فیلم بر اساس داستانی بدیع که توسط کارگردان گویدو مانولی خلق و توسعه داده شده است، از انیمیشن سنتی (انیمیشن دوبعدی) و انیمیشن کامپیوتری (انیمیشن سه بعدی) با استفاده از ادوبی افتر افکتس (کامپوزیت و جلوه های بصری)، ادوبی فتوشاپ (هنر پس زمینه)، اتودسک مایا (کامپوزیت، انیمیشن کامپیوتری و مدل سازی)، اتودسک سافت ایمیج (انیمیشن کامپیوتری و مجسمه سازی)، آهنگساز مشتاق رسانه (تدوین ویدیو)، رنگ روغن و کاغذ (هنر پس زمینه و انیمیشن رنگ روغن)، گیره (کامپوزیت، جوهر و رنگ دیجیتال و انیمیشن سنتی)، مداد و کاغذ (انیمیشن دستی و استوری بورد)، سافت ایمیج سه بعدی (انیمیشن کامپیوتری و مجسمه سازی) و (کامپوزیت، جوهر و رنگ دیجیتال و انیمیشن سنتی) استفاده می کند.
۱۰ قانون برای عاشق شدن () یک فیلم کمدی رمانتیک محصول سال ۲۰۱۲ به نویسندگی و کارگردانی کریستیانو بورتونه و با بازی گولیلمو سیلا، وینچنزو سالمه و انریکا پینتوره است. طرح. در فیلم ایتالیایی محصول ۲۰۱۲، «۱۰ قانون برای عاشق شدن»، یا به انگلیسی، «۱۰ قانون برای عاشق شدن»، رناتو (وینچنزو سالمه)، پسر کوچکش، مارکو (جوگلیلمو سیلا)، را در مورد قوانین عشق راهنمایی می کند. رناتو پدری زن باره است که سعی می کند به خاطر زنی که عاشقش شده، دوباره با پسر دست و پا چلفتی اش ارتباط برقرار کند. در طول فیلم، رناتو به مارکو ده فرمان اغوا را آموزش می دهد: ده قانون بی نقص برای عاشق کردن هر زنی. در این سفر کشف عشق، رناتو و مارکو سعی می کنند دوباره با هم ارتباط برقرار کنند و در عین حال، رابطه شان را با کسی که عاشقش هستند، برقرار می کنند.
«همه پلیس ها حرامزاده هستند» (انگلیسی: All Cops Are Bastards) فیلمی در ژانر درام به کارگردانی استفانو سولیما است که در سال ۲۰۱۲ منتشر شد. طرح. این فیلم بر زندگی گروهی از پلیس های نیروی کنترل شورش، "سلرینی"، و زندگی آنها در رم در «پاکسازی» استادیوم ها از اولتراها، تظاهرات عمومی، اخراج ها و زندگی روزمره خانوادگی تمرکز دارد. یک بازیکن جدید به نام آدریانو کاستانتینی به دلیل حقوق «بالا» به تیم می پیوندد، حقوقی که برای حمایت از مادرش به آن نیاز دارد. این دو نفر در یک آپارتمان کوچک زندگی می کنند که به زودی از آن بیرون رانده خواهند شد و با اینکه در مسکن عمومی به آنها اختصاص داده شده بود، یک خانواده مهاجر در آن ساکن شده اند و بنابراین غیرقابل سکونت است. آدریانو مستعد خشونت است و اغلب حتی در موقعیت هایی که نیازی به زور نیست، استفاده از زور را ترجیح می دهد، که این موضوع علاوه بر خشمی که از وضعیت مادرش احساس می کند، به این تمایل او دامن می زند. "مازینگا" رهبر گروه و پدر یک نوجوان یاغی است که شروع به معاشرت با یک گروه نئوفاشیست می کند و از شغل پدرش خجالت می کشد. مازینگا در جریان یک درگیری در ورزشگاه چاقو می خورد و کنترل ی
کی از پاهایش را از دست می دهد و همین باعث می شود همکارانش به دنبال مجرم بگردند. "نگرو"، یکی دیگر از اعضای گروه، در حال گذراندن طلاق سختی است و از ملاقات با دخترش محروم است. "کبرا" فداکارترین عضو تیم است. او به محافظت از «برادران» مسلح خود، صرف نظر از اشتباهاتی که ممکن است مرتکب شده باشند، بیش از هر چیز دیگری اعتقاد دارد. او به کاری که انجام می دهد اعتقاد دارد، اما گاهی مرز بین محافظت از همکاران پلیس و احترام به قانون مبهم می شود. او ممکن است یکی از خشن ترین اعضای تیم باشد، که به دلیل ضرب و شتم یک هوادار در یک مسابقه فوتبال نیز با محاکمه روبرو است. زندگی آن چهار مرد در طول فیلم آشکار می شود، در حالی که در پس زمینه، تنش ها بین نیروی پلیس، اولتراها، مهاجران و فاشیست ها به اوج خود می رسد. تولید. این فیلم اولین فیلم بلند کارگردان، استفانو سولیما، بود که پیش از این سریال جنایی تلویزیونی رمان "جنایی - سریال" را کارگردانی کرده بود. موسیقی. موسیقی این فیلم توسط گروه پست راک ایتالیایی موکادلیک ساخته و اجرا شده و تماماً در استودیوهای معروف دهکده موسیقی انجمن در رم ضبط شده است. موسیقی متن این فیلم شامل آهنگ های راک دهه ۸
۰ و مدرن مانند " ارتش هفت ملت " از گروه وایت استرایپس، از گروه چهار پوسته، " عقلم کجا رفته؟ " از پیکسیز، " پلیس در پشت من " از کلش، " طلوع جدید محو می شود " از جوی دیویژن و "برف" از کمیکال برادرز است. پاسخ انتقادی. "ورایتی" آن را «جذاب، با ریتمی محرک و صحنه های اکشن فراوان» نامید، اما از نحوهٔ ستایش سادیسم و خودسری در آن ابراز نارضایتی کرد. سینه الیانس نیز آن را قدرتمند، با کارگردانی هوشمندانه و داستانی مؤثر، و با وجود رگه های فاشیستی دانست. فیلموسفر به آن ۳٫۵ از ۵ داد.
آنیتا گاریبالدی یک مینی سریال تلویزیونی ایتالیایی محصول سال ۲۰۱۲ به کارگردانی کلودیو بونیونتو و با بازی والریا سولارینو در نقش اصلی است. این فیلم بر اساس وقایع واقعی زندگی آنیتا گاریبالدی، همسر و رفیق جوزپه گاریبالدی، انقلابی ایتالیایی، ساخته شده است. این فیلم بین پرتغال، بلغارستان و ایتالیا با بودجه ای حدود ۶ میلیون یورو فیلمبرداری شد.
دانشکده کشاورزی و منابع طبیعی داراب یکی از واحدهای آموزشی دانشگاه شیراز است که در شهرستان داراب، استان فارس، ایران واقع شده است. این دانشکده با هدف ارتقاء دانش کشاورزی، تربیت نیروی متخصص، و توسعه پایدار منابع طبیعی در جنوب ایران فعالیت می کند. تاریخچه. این دانشکده در سال ۱۳۶۷ با پذیرش ۱۴ دانشجو در رشته امور زراعی آغاز به کار کرد. محل دانشکده در کیلومتر ۷ جاده قدیم داراب – فسا قرار دارد و از امکانات آموزشی و پژوهشی مناسبی برخوردار است. گروه های آموزشی. دانشکده دارای پنج گروه آموزشی فعال است: در مقطع کارشناسی ارشد نیز رشته «علوم و مهندسی باغبانی – گرایش درختان میوه» ارائه می شود. امکانات آموزشی و رفاهی. این دانشکده دارای خوابگاه های دانشجویی برای دختران و پسران، آزمایشگاه های تخصصی، کتابخانه علمی، و مزارع آموزشی جهت فعالیت های عملی دانشجویان است. نقش منطقه ای. با توجه به موقعیت جغرافیایی داراب و ظرفیت های کشاورزی منطقه، این دانشکده نقش مهمی در آموزش کشاورزان، اجرای طرح های پژوهشی، و همکاری با نهادهای اجرایی ایفا کرده است. برای اطلاعات بیشتر، به مقاله دانشکده کشاورزی دانشگاه شیراز مراجعه شود. چشم انداز آینده. دا
نشکده کشاورزی و منابع طبیعی داراب در مسیر توسعه علمی و پژوهشی خود، برنامه هایی برای گسترش رشته های تحصیلات تکمیلی، افزایش همکاری های بین المللی، و ارتقاء سطح فناوری های نوین کشاورزی دارد.
انجمن مردمی خیریه امید زی نو یک مؤسسهٔ نیکوکاری است که به همت جمعی از افراد نیکوکار، پزشکان و اعضای هیات علمی دانشگاه با انگیزه والای کمک به هموطنان نیازمند مبتلا به بیماری های صعب العلاج در تاریخ ۲۷ شهریور ماه ۱۳۹۶ ابتدا با نام انجمن خیریه مردمی یاری به درمان های سلولی امید با شماره ثبت ۴۲۷۴۸ تاسیس شد. این موسسه که در سال ۱۴۰۴ به انجمن مردمی خیریه امید زی نو تغییر نام داده است در ایران فعالیت می کند و در زمینه درمان های پزشکی پیشرفته سلول درمانی و ژن درمانی فعال است. بنیان این موسسه توسط پروفسور امیرعلی حمیدیه گذاشته شده است که استاد تمام خون و سرطان کودکان دانشگاه علوم پزشکی تهران می باشد و سابقه راه اندازی اولین بخش پیوند سلولهای بنیادی کودکان در سال ۱۳۸۵ و راه اندازی اولین بانک اهداکنندگان سلول های بنیادی خونساز در ایران و منطقه شرق مدیترانه در سال ۱۳۸۸ را در کارنامه دارد. طرح های حمایتی خیریه امید زی نو. همسفره: تامین اسکان و هزینه های معیشتی بیماران بی بضاعت همیار: یاری رسانی در تامین دارو و هزینه های درمانی بیماران بی بضاعت همگام: همگامی با علوم روز دنیا و تبادلات فناوری های نوین در حوزه ی سلول درمانی
و پزشکی بازساختی همراه: همراهی با ساخت، تجهیز و راه اندازی مراکز پیشرفته سلول درمانی و پزشکی بازساختی در آخرین اقدام موسسه خیریه امید زی نو؛ تفاهم نامه ساخت بیمارستان و مرکز پیشرفته تولید سلول و ژن درمانی در چهارمین نمایشگاه دستاوردی های سازمان اوقاف به امضا حجت الاسلام سید مهدی خاموشی رئیس سازمان اوقاف و امور خیریه و امیر علی حمیدیه رئیس پژوهشکده ژن، سلول و بافت رسید.
شهر ایده آل () یک فیلم درام مهیج ایتالیایی محصول سال ۲۰۱۲ به نویسندگی و کارگردانی لوئیجی لو کاسیو است. این اولین فیلم کاسیو در مقام کارگردان است. این فیلم برای اولین بار در بخش هفته منتقدان بین المللی فیلم در شصت و نهمین جشنواره بین المللی فیلم ونیز در ۱۱ اوت ۲۰۱۲ به نمایش درآمد. این فیلم قبل از اکران عمومی در ایتالیا در ۱۱ آوریل ۲۰۱۳، در تعدادی از جشنواره های فیلم به نمایش درآمد. طرح. این فیلم داستان معمار و بوم شناس میشل گراسادونیا را روایت می کند که از زادگاهش پالرمو نقل مکان می کند تا در سینا زندگی کند و زندگی ای بسازد که تا حد امکان با محیط زیست سازگار باشد. پذیرش. این فیلم نقدهای مثبت و منفی مختلفی از منتقدان دریافت کرد. بوید ون هوئیج در نقد خود برای ورایتی گفت: «یک مهندس ایتالیایی با ذهنیت زیست محیطی، پس از اینکه ماشین قرضی خود را برای کمک به کسی که در جاده افتاده است، در این درام جذاب و کمی پوچ گرا، کنار می زند، خود را در باتلاق قضاوت می بیند.» جنی کرمود از چشم برای فیلم به فیلم چهار ستاره از پنج ستاره داد و آن را «یک اثر جذاب و به ویژه برای یک فیلم اول چشمگیر، این فیلم ایده آل همه نخواهد بود، اما برخ
ی از بینندگان آن را دوست خواهند داشت.» گفت: «شهر ایده آل همچنان یک فیلم اول مهم و بالغ در گسترش این همه زشتی است که طرف زیبایی را می گیرد.»
لودوویکو دِ مدیچی، همچنین با نام جیووانی دله باندِ نِرِه (۶ آوریل ۱۴۹۸–۳۰ نوامبر ۱۵۲۶) یک "کوندوتیروی" ایتالیایی بود. او به خاطر رهبری گروه های سیاه و خدمت شجاعانه در نبردهای نظامی تحت فرماندهی پسرعموهای سوم خود، پاپ لئو دهم و پاپ کلمنت هفتم، به ترتیب در جنگ اوربینو و جنگ اتحادیه کنیاک شناخته می شود. اوایل زندگی. جووانی در شهر فورلی در شمال ایتالیا، از جووانی دِ مدیچی ایل پوپولانو و کاترینا اسفورتزا، یکی از مشهورترین زنان رنسانس ایتالیا، متولد شد. او از سنین پایین علاقه و توانایی زیادی در فعالیت های بدنی، به ویژه هنرهای رزمی آن زمان، مانند اسب سواری و شمشیربازی، نشان داد. او اولین قتل خود را در سن ۱۲ سالگی مرتکب شد. و دو بار به دلیل رفتار ناشایستش، از جمله مشارکت در تجاوز به یک پسر شانزده ساله، از شهر فلورانس تبعید شد. جووانی در آن زمان حدود سیزده سال داشت. او پسری به نام کوزیمو (۱۵۱۹–۱۵۷۴) داشت که بعدها دوک بزرگ توسکانی شد. مزدور. جووانی به عنوان یک "کوندوتیرو" یا کاپیتان نظامی مزدور، در خدمت پاپ لئو دهم (جووانی دی لورنزو د مدیچی) درآمد و در ۵ مارس ۱۵۱۶ جنگ علیه فرانچسکو ماریا اول دلا رووره، دوک اوربینو، را
رهبری کرد. از آن پس، او گروهی از خود تشکیل داد که بر اسب های سبک سوار بودند و در تاکتیک های درگیری سریع اما ویرانگر و کمین تخصص داشتند. در سال ۱۵۲۰، او چندین بارون شورشی را در مارکه شکست داد. با شروع جنگ ایتالیا در سال های ۱۵۲۱–۱۵۲۶، لئو دهم با امپراتور چارلز پنجم علیه شاه فرانسیس اول فرانسه متحد شد تا میلان، پارما و پیاچنزا را بازپس گیرد، بنابراین جووانی تحت فرماندهی پروسپرو کولونا فراخوانده شد. آنها فرانسوی ها را در ماه نوامبر در واپریو دآدا شکست دادند. جووانی به عنوان نمادی از سوگواری برای مرگ پاپ لئو دهم در ۱ دسامبر ۱۵۲۱، نوارهای سیاه را به نشان خود اضافه کرد و از آنجا لقب او، جووانی دله باند نره (یا جووانی نوارهای سیاه) گرفته شده است. در سال ۱۵۲۲، او جبهه خود را تغییر داد و به فرانسوی ها پیوست، اما در نبرد بیکوکا از کولونا شکست خورد. در اوت ۱۵۲۳ توسط ارتش امپراتوری استخدام شد و در ژانویه ۱۵۲۴ فرانسوی ها و سوئیسی ها را در کاپرینو برگاماسکو شکست داد. در همان سال، یکی دیگر از اعضای خاندان مدیچی، جولیو دی جولیانو، به مقام پاپی رسید و نام کلمنت هفتم را برگزید. این انتخاب، نه تنها جایگاه خاندان مدیچی را در عرص
هٔ مذهبی اروپا تثبیت کرد، بلکه پیامدهای سیاسی و شخصی مهمی نیز در پی داشت. پاپ جدید، تمامی بدهی های جیووانی را پرداخت کرد—اقدامی که نشان از حمایت مستقیم و قدرتمند کلیسا از افراد وابسته یا نزدیک به خاندان مدیچی داشت. با این حال، این لطف بی قید و شرط نبود؛ در ازای پرداخت بدهی ها، کلمنت هفتم از جیووانی خواست تا در منازعهٔ جاری، جانب فرانسه را بگیرد. جیووانی در نبرد معروف پاویا شرکت نکرد، اما اندکی بعد در یکی از درگیری های فرعی به شدت زخمی شد. شدت جراحات او به حدی بود که ناچار شد برای بهبود و استراحت به ونیز نقل مکان کند. این دورهٔ نقاهت، او را از صحنهٔ سیاسی و نظامی دور کرد، اما در عین حال فرصتی فراهم آورد تا از فضای پرتنش جنگ فاصله بگیرد و شاید به تأملی دوباره دربارهٔ جایگاه خود در میان قدرت های متغیر آن دوران بپردازد. این بخش از زندگی جیووانی، بازتابی از پیچیدگی روابط میان کلیسا، خاندان های قدرتمند، و افراد وابسته به آن ها در قرن شانزدهم است. در سال ۱۵۲۶، جنگ اتحادیه کنیاک آغاز شد. کاپیتان ژنرال اتحادیه، فرانچسکو ماریا اول دلا روور، در مواجهه با برتری قاطع ارتش امپراتوری به رهبری گئورگ فون فروندزبرگ، میلان را ر
ها کرد. جیووانی توانست عقبه لندسکنشت را در محل تلاقی رودخانه مینچیو با رودخانه پو شکست دهد. مرگ. در شامگاه ۲۵ نوامبر، در جریان نبردی نزدیک به گوورنولو، او با شلیک یک توپ سبک فالکونه هدف قرار گرفت. بنا بر گزارش هم زمانی از لوییجی گوئیچاردینی، گلوله پای راست او را از بالای زانو خرد کرد و او را ناچار کردند تا به سن نیکولو پو، در نزدیکی بانیولو سن ویتو، منتقل شود. از آنجا او را به کاخ آلوئیزیو گونزاگا، مارکی کستل گوفرِدو در مانتوا بردند، جایی که جراح یهودی به نام ابرامو، که دو سال پیش نیز از او مراقبت کرده بود، عمل قطع عضو را انجام داد. برای انجام این عمل دشوار، ابرامو درخواست کرد که ده مرد زخمی شدهٔ کوندوتیِرو را محکم نگه دارند تا بتواند جراحی را به انجام رساند. این صحنه، با خشونت و اضطرابش، نه تنها بازتابی از واقعیت های بی رحم جنگ بود، بلکه نشان دهندهٔ شکنندگی قهرمانان نظامی در برابر تقدیر و جبر جسمانی نیز هست—جایی که قدرت، افتخار، و اراده، در برابر یک گلوله و یک تیغ جراحی، به آزمون کشیده می شوند. پیترو آرتینو، شاهد عینی این رویداد، در نامه ای به فرانچسکو آلبیزی به یاد می آورد: با وجود عمل جراحی، جووانی دِ مدیچ
ی پنج روز بعد، ظاهراً بر اثر سپتیسیمی، در ۳۰ نوامبر ۱۵۲۶ درگذشت. در سال ۲۰۱۲، جسد جیووانی دِ مدیچی به همراه پیکر همسرش از محل دفن خارج شد تا بقایای آن ها که در جریان سیل رودخانهٔ آرنو در سال ۱۹۶۶ آسیب دیده بودند، حفظ و بررسی شوند. هدف دیگر این نبش قبر، روشن ساختن علت مرگ جیووانی بود—پرسشی تاریخی که قرن ها بی پاسخ مانده بود. بررسی های اولیه نشان داد که پای او از زیر زانو قطع شده بود، در حالی که هیچ گونه آسیبی در ناحیهٔ ران، یعنی جایی که طبق روایت ها گلوله به آن اصابت کرده بود، مشاهده نشد. استخوان های ساق پا، یعنی درشت نی (تیبیا) و نازک نی (فیبولا)، به وضوح نشانه هایی از بریدگی داشتند که مربوط به عمل جراحی قطع عضو بود، اما استخوان ران (فمور) کاملاً سالم باقی مانده بود. این یافته ها، روایت سنتی از جراحت شدید در بالای استخوان ران را زیر سؤال برد و فرضیهٔ جدیدی را مطرح کرد: احتمالاً جیووانی نه بر اثر ضربهٔ مستقیم گلوله، بلکه به دلیل عوارض پس از جراحت—مانند قانقاریا—جان باخته است. این بیماری، که در آن بافت بدن به دلیل عفونت یا قطع جریان خون می میرد، در دوران پیش از آنتی بیوتیک ها و جراحی های مدرن، اغلب مرگبار بود؛
بنابراین، مرگ جیووانی دِ مدیچی، فرمانده ای نظامی و چهره ای برجسته از خاندان مدیچی، نه در میدان نبرد بلکه در پی پیامدهای جسمانی آن رقم خورد. میراث. مرگ زودهنگام جووانی به طور استعاری پایان عصر "کوندوتیری ها" را نشان داد، زیرا شیوه جنگ آنها (که بر شوالیه های زره پوش سوار بر اسب تأکید داشت) با معرفی پیاده نظام مسلح به نیزه عملاً منسوخ شد؛ بنابراین، او به عنوان آخرین "کوندوتیری" بزرگ ایتالیایی شناخته می شود. شهرت ماندگار او تا حدودی به لطف پیترو آرتینو، نویسنده، طنزپرداز، نمایشنامه نویس دوره رنسانس و «بلای جان شاهزاده ها»، که دوست صمیمی جووانی بود و در برخی از شاهکارهایش او را همراهی می کرد، زنده نگه داشته شده است.
شایان کاظمی که با نام های «شِین کاویانی»، «عسگر کاظمی» و «عسکر کاظمی» نیز شناخته می شود، شهروند آمریکایی ایرانی تبار است که از ۳ مهر ۱۳۹۰ در استانبول ترکیه ناپدید شده است. اف بی آی در چهاردهمین سال مفقودی او (مهر ۱۴۰۴) مبلغ ۲۰۰ هزار دلار برای اطلاعات ارسالی در مورد وی جایزه تعیین کرده است. برخی از منابع حقوق بشری نام «اصغر کاظمی» را نیز برای او ذکر کرده اند. شایان کاظمی از مجریان سابق تلویزیونهای اپوزیسیون ایرانی لس آنجلس و از مخالفان اسلام بوده است. وی مدتها در برنامه های خود به نقد و گاه تمسخر قرآن، پیامبر اسلام، امام علی، نهج البلاغه و ... می پرداخت و حتی در اعتراض به هجوم فرهنگ عربی اسلامی به ایران نام خانوادگی خود (کاظمی) را به نامی فارسی (کاویانی) تغییر داده بود. براساس گزارش اف بی آی شایان کاظمی در تاریخ ۲۴ سپتامبر ۲۰۱۱ (دوم مهر ۱۳۹۰)از فرودگاه لس آنجلس به مقصد استانبول سفر کرده است و در هتلی سه ستاره واقع در محله «لاللی» و در خیابان «آکسارای» استانبول اقامت کرده است. گزارش اداره پلیس فدرال آمریکا می افزاید که آقای کاظمی در ۲۵ سپتامبر ۲۰۱۱ (سوم مهر ۱۳۹۰) آخرین تماس تلفنی خود را از هتل محل اقامتش در است