Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
چوب تجه یا چوب کندن، که چوب حفاری و چوب زمین کَنی است، ابزاری چوبی است که در درجهٔ نخست توسط فرهنگ های اقتصاد معیشتی برای بیرون آوردن خوراک های زیرزمینی مانند ریشه ها و تجه ها، خاک ورزی خاک یا کندن لانه زیرزمینی و کلنی مورچه به کار می رود. این اصطلاح در باستان شناسی و انسان شناسی برای توصیف ابزارهای مشابه استفاده می شود که معمولاً چیزی بیش از یک ترکه محکم نیست که تراشیده یا تیز شده و گاهی با قرار دادن موقت در آتش سخت شده است. این ابزار که گاهی با دسته هایی برای کشیدن یا هل دادن ساخته می شد، گونه ای ابتدایی از گاوآهن به شمار می رفت و همچنین به عنوان نوعی کج بیل توصیف شده است. نمونه هایی از چوب کندن بیش از ۱۷۰ هزار سال قدمت که از چوب شمشاد ساخته شده و متعلق به نئاندرتال ها است، در ایتالیا یافت شده است. بر پایهٔ منطقه. قاره آمریکا. در مکزیک و منطقه میان آمریکا، چوب کندن مهم ترین ابزار کشاورزی بود. چوب «کوا» معمولاً در انتها به شکل مثلث پهن می شود و برای کشت ذرت به کار می رود و هنوز هم در برخی جوامع بومی استفاده می شود، گرچه گونه های جدیدتر آن در قرن بیستم نوک فلزی کوچکی دارند. برخی دیگر از چوب های کندن، بنا به گ
فتهٔ بومیان فلات کلمبیا، از دیرباز برای گردآوری ریشه های خوراکی مانند «بالسام روت»، «بیتروت»، «کماس» و انواع «بیسکیت روت» استفاده می شدند. چوب های کندن معمولی حدود ۶۰ تا ۹۰ سانتی متر طول داشتند، کمی خمیده بودند و نوکشان با زاویه تراشیده شده بود. یک تکه عرضی ۱۲ تا ۲۰ سانتی متری از شاخ، استخوان یا چوب در بالای آن نصب می شد تا بتوان با هر دو دست آن را در خاک فرو برد. پس از تماس با اروپاییان در قرن نوزدهم، بومیان استفاده از فلز را نیز در ساخت این ابزار رایج کردند. آسیا-اقیانوسیه. چین. چینی ها چوب کندن را «لِی» (耒) می نامند که گفته می شود توسط شِن نونگ اختراع شده است. ابتدایی ترین «لی» تنها یک شاخه داشت، درحالی که گونه های پیشرفته تر دو شاخه داشتند. «لی» اغلب همراه با «سی» (耜، کج بیل) به عنوان ابتدایی ترین ابزار کشاورزی در چین ذکر می شود. استرالیا. چوب کندن در میان بسیاری از بومیان جزیره استرالیا برای بیرون آوردن ریشه ها و غده ها و نیز در کاربردهای آیینی به کار می رود. مردم گوندیچمارا در غرب ویکتوریا (استرالیا) از این ابزار برای کندن تجه ها، گوآناها، مورچه ها و دیگر خوراک ها استفاده می کردند و همچنین برای دفاع، حل
اختلاف و مجازات در چارچوب قوانین بومی از آن بهره می بردند. گینه نو. مردم «کومان» در مرکز گینه نو باغبانانی بودند که از ابزارهای ابتدایی چون چوب کندن، بیل چوبی و بیل چهٔ چوبی استفاده می کردند. دو گونهٔ اصلی چوب کندن وجود داشت: یک نمونهٔ بزرگ تر و سنگین تر با قطر حدود ۴ سانتی متر و طول ۲ متر برای برگرداندن خاک باغ های تازه، و نمونه ای کوچک تر و سبک تر با قطر حدود ۲ سانتی متر و طول ۱ متر یا کمتر برای کارهای سبک تر باغبانی. پولینزی. ساموایی ها دو گونه چوب کندن دارند: «اؤسو» با نوک چوبی یا فلزی تیز برای شل کردن و شخم خاک، و «اؤسو تو» با نوک کُند برای سوراخ کردن زمین هنگام کاشت. مائوریهای نیوزیلند نیز «کو» های ۲ تا ۳ متری از چوب محکم می سازند که دارای جای پا برای فشار دادن و تیغه ای باریک در انتهاست و برای آماده سازی زمین و کندن ریشه ها یا غده ها و نیز در آیین ها استفاده می شود. در هاوایی، گونه ای از چوب کندن به نام «اُئو» در مراسم آغاز ساخت وساز نیز به کار می رود. شرق آفریقا. اتیوپی. رایج ترین چوب کندن در اتیوپی «انکاسای» در زبان امهری است که میله ای به طول حدود ۱۲۰ تا ۱۵۰ سانتی متر با نوک آهنی تیز است. در منطقهٔ
هَرَر دو گونهٔ خاص وجود دارد: «دئونگورا» که بسیار بلند است و در انتهای مخالف نوک آهنی خود سنگی سوراخ شده دارد، و «مارشا» که شکلی دوشاخه دارد و برای کَندن چاله ها، آماده سازی زمین و کندن ریشه ها به کار می رود و حتی می تواند به عنوان بیل نیز استفاده شود.
منطقه اکولوژیکی استپ جنگلی اروپای شرقی (شناسه ووف: پی آ ۰۴۱۹) مجموعه ای از توده های جنگلی پهن برگ و علفزارها (استپ) است که به طول ۲۱۰۰ کیلومتر در اروپای شرقی از کوه های اورال در اورال، از طریق پوولژیه، روسیه مرکزی تا مرکز اوکراین امتداد دارد. مناطق جداگانه ای با ویژگی های مشابه در انتهای غربی در شرق رومانی، مولداوی و بلغارستان وجود دارد. این منطقه یک منطقهٔ انتقالی بین جنگل های معتدل در شمال و استپ در جنوب تشکیل می دهد. استپ جنگلی منطقه ای از روسیه است که در آن میزان بارندگی و تبخیر تقریباً برابر است. این منطقهٔ اکولوژیکی در قلمرو پالئارکتیک قرار دارد و دارای آب و هوای قاره ای مرطوب است. طبق یک تعریف از مرزهای آن، پوشش می دهد. . مکان و توضیحات. این منطقه اکولوژیکی، نواری طولانی به طول حدود ۲۱۰۰ کیلومتر و عرض ۶۰۰ کیلومتر را از لبه غربی سیبری در کوه های اورال در شرق، از طریق پوولژیه، تا روسیه مرکزی و اوکراین تشکیل می دهد. بیشتر زمین ها تپه های مواج و برخی دشت ها هستند. میانگین ارتفاع از ۱۵۰ متر (بالاتر از سطح دریا) در مناطق پست تا ۲۵۰ متر در تپه ها متغیر است و برخی رشته کوه های کم ارتفاع در لبه های این منطقه وج
ود دارد. این منطقه اکولوژیکی را می توان از غرب به شرق به زیراستان ها تقسیم کرد: ارتفاعات دنیپر، دشت دنیپر، ارتفاعات روسیه مرکزی، دشت اوکا-دن، ارتفاعات ولگا و ترانس ولگا. با کشیده شدن منطقه اکولوژیکی به سمت شرق، رطوبت کاهش می یابد، همان طور که تکه تکه شدن جنگل ها نیز کاهش می یابد. آب و هوا. آب و هوا در بیشتر مناطق اکولوژیکی "، آب و هوای قاره ای مرطوب با تابستان های گرم" است (طبقه بندی اقلیمی کوپن اقلیم قاره ای مرطوب). این آب و هوا اختلاف دمای فصلی زیادی دارد. تابستان گرمی دارد و حداقل چهار ماه آن به طور متوسط بیش از است. اما میانگین دمای هیچ ماهی بیش از نیست. به دلیل ماهیت آب و هوای قاره ای به سمت مرکز قاره، حد نهایی دمای فصلی در سراسر منطقه اکولوژیکی به سمت شرق افزایش می یابد. فلورا. پوشش گیاهی طبیعی استپ جنگلی، موزاییکی از جنگل ها و بوته زارهای باز و علفزارها است. بوته زارها معمولاً شامل درختچه های کاراگانا فروتکس،"پرونوس فروتیکوسا" و "آلو بخارا" هستند. استیپا اوکراینیو بروموس ریپاریوس از علف های رایج هستند. درختان معمولی جنگل ها و جنگل ها عبارتند از "بلوط قرمز اروپایی، نمدار برگ ریز، کرکف"، "پیرو"، "سفیدماز
و"، "نوئل نروژی"، "نراد نقره ای"، "توسکای سیاه" "راش اروپایی"، "افرای شبه چناری" "،" "سیب خودروی اروپایی", "هفت کول"، "ون (گونه)"، "شاه بلوط هندی"، "اشنگور"، "ملچ"، "اوجا"، "سپیدار"، "کاج اسکاتلندی"، "توس نقره ای"، "صنوبر لرزان" "بید سفید"، "صنوبر سیاهفندق (گیاه)." قرن هاست که دانشمندان در مورد علل تغییرات در توده های درختان گمانه زنی کرده اند. در حال حاضر مشخص شده است که در سطح کلان، استپ ها خشک تر هستند و درختان در مناطق انتقالی تنک می شوند. از آنجا که زمین های این منطقه اکولوژیکی نسبتاً مسطح یا تپه های کم ارتفاع هستند و هیچ مانع فیزیکی بین زیست بوم های شمال و جنوب وجود ندارد، جوامع گیاهی تمایل دارند که توسط تغییرات محلی در جریان آب شکل بگیرند. تفاوت در زهکشی، تغییرات در نوع خاک (درختان کاج در خاک شنی، درختان برگ ریز در خاک لومی و غیره) و شوری، اثرات وزش باد (که برف را از تپه ها به سمت فرورفتگی ها می راند و بر کیفیت خاک تأثیر می گذارد) و فعالیت های تاریخی انسان ها، همگی با هم ترکیب می شوند تا ویژگی موزاییکی منطقه را ایجاد کنند. مناظر باز نشان می دهند که جوامع گیاهی استپی می توانند با جنگل رقابت کنند. جگن ها
از ویژگی های مناطق استپی هستند و در برابر شرایط کم رطوبت مقاومت می کنند و بخش زیادی از زیست توده آنها در زیر زمین قرار دارد. جانوران. پستانداران شاخص شامل موش خرمای کوهی بابک و سنجاب زمینی اروپایی هستند. گاومیش کوهان دار اروپاییو بز کوهی سایگا قبلاً در استپ جنگلی زندگی می کردند، اما اکنون به صورت محلی منقرض شده اند. مناطق حفاظت شده. استپ جنگلی اروپای شرقی به شدت تحت تأثیر فشارهای انسانی قرار گرفته است: بیش از نیمی از آن زمین های زراعی است و توده های جنگلی طبیعی عمدتاً از بین رفته اند. بخش کمی از این قلمرو به عنوان ذخایر طبیعی به طور قانونی محافظت می شود و ذخایری که وجود دارند، معمولاً قطعات کوچکی هستند که برای مطالعه کنار گذاشته شده اند. مناطق حفاظت شده نمونه در منطقه اکولوژیکی عبارتند از:
اعمال قدیسین یا «کردارهای آمرزیدگان» یک متن دائرةالمعارفی در ۶۸ جلد رحلی از اسناد است که زندگانی قدیسان مسیحی را بررسی می کند و در اصل یک قدیس نگاری انتقادی است که بر پایهٔ تقویم قدیسان تنظیم شده است. این پروژه توسط هریبرت روزویده، یسوعی، طراحی و آغاز شد. پس از مرگ او در ۱۶۲۹، دانشمند یسوعی ها جان بولاند (به لاتین: "Bollandus"، زادهٔ ۱۵۹۶ – درگذشتهٔ ۱۶۶۵) کار را ادامه داد و این اثر به تدریج در طی قرن ها توسط بولاندیست ها تکمیل شد و آن ها همچنان به ویرایش و انتشار "اعمال قدیسین" ادامه می دهند. بولاندیست ها ابتدا در آنتورپ و سپس در بروکسل سرپرستی این پروژه را بر عهده داشتند. "اعمال قدیسین" با دو جلد مربوط به ماه ژانویه (برای قدیسانی که روز بزرگداشتشان در ژانویه است) در سال ۱۶۴۳ آغاز شد. از ۱۶۴۳ تا ۱۷۹۴، پنجاه وسه جلد رحلی از "اعمال قدیسین" منتشر شد که قدیسان از ۱ ژانویه تا ۱۴ اکتبر را پوشش می داد. زمانی که حاکم هابسبورگی سرزمین های پست در ۱۷۸۸، یسوعیان را منحل کرد، کار در صومعه تونگرلو ادامه یافت. پس از تأسیس پادشاهی بلژیک، بولاندیست ها اجازه یافتند دوباره گرد هم آیند و از کتابخانه سلطنتی بلژیک در بروکسل کار خو
د را ادامه دهند. کار اصلی با انتشار "پروپیلیوم" مربوط به دسامبر در سال ۱۹۴۰ پایان یافت. علاوه بر حجم شگفت انگیز مطالب زندگینامه ای که به طور گسترده تحقیق شده بود، "اعمال قدیسین" در به کارگیری روش تاریخی-انتقادی نیز گامی نو برداشت.
می خواهم زنده بمانم (به انگلیسی: I Want to Live) آهنگی از گروه کریستین راک اسکیلت است که به عنوان تک آهنگ تبلیغاتی از نهمین آلبوم آنها، "رها شده" منتشر شد. پس زمینه. جان کوپر پس از کنسرتی در روسیه، در حالی که در خیابان های مسکو پرسه می زد، تصمیم گرفت آهنگ «می خواهم زنده بمانم» را بنویسد. یکی از طرفدارانش نامه ای به گروه داده بود که در آن از افسردگی اش گفته بود. او در مدرسه مورد تمسخر قرار می گرفت و حتی به خودکشی فکر کرده بود، اما موسیقی اسکیلت باعث شد که او بخواهد زندگی کند. کوپر تحت تأثیر جملهٔ «می خواهم زنده بمانم» قرار گرفت.
سالنامه قدیسان یا منولوژیوم (Menologium) به هر مجموعه ای از اطلاعات گفته می شود که بر اساس روزهای ماه مرتب شده باشد و معمولاً برای همهٔ ماه های سال چنین مجموعه ای وجود دارد. بیشترین کاربرد آن در مورد فهرست کردن قدیسان مسیحی بود. این اصطلاح در گذشته کاربردهای گوناگونی داشته است: در روم باستان به سالنامه های کشاورزی (Menologia rustica) گفته می شد که شامل اطلاعاتی دربارهٔ طول روز و شب، کارهای کشاورزی، و خدایان نگهبان هر ماه بودند. در انگلستان سدهٔ دهم، «منولوژیوم» نام شعری که تقویم کلیسایی را توضیح می داد نیز بوده است. در سنت کلیساهای ارتدکس شرقی و کاتولیک شرقی، منولوژیوم یا «مِنایا» کتابی است که مراسم مذهبی و یادبود قدیسان را برای تاریخ های ثابت سال ثبت می کند و معمولاً در ۱۲ جلد (هر جلد برای یک ماه) منتشر می شود. گونهٔ ساده تر آن، «سیناکساریا»، تنها زندگی نامهٔ قدیسان را بدون بخش های دیگر آیینی شامل می شود. در برخی فرقه های کاتولیک رومی، منولوژیوم فهرستی از اعضای برجستهٔ آن فرقه است که برای یادبود داخلی تهیه شده و در مراسم رسمی کلیسایی استفاده نمی شود.
قصه های تبیان یک مجموعهٔ تلویزیونی درام ایرانی به تهیه کنندگی فرج الله سلحشور و مشاور کارگردانی جمال شورجه محصول سال ۱۳۹۵ است. سریال قصه های تبیان با موضوع داستان های روز و قصه های تاریخی و مذهبی، اتفاقات واقعی همراه با حکمت و عبرت را نشان می دهد. همه داستان ها و روایات این مجموعه بر اساس اتفاقات و داستان های واقعی نوشته شده است. مجموعه نمایشی قصه های تبیان آخرین یادگار زنده یاد فرج الله سلحشور است. و در ۴۵ قسمت ساخته شده است. داستان. در قسمت های مختلف سریال قصه های تبیان تبلیغ و ترویج سبک زندگی ایرانی مانند طرز رفتار با همسایه، کسب روزی حلال، بازار و مشتری، خیرین مدرسه ساز و کارآفرینی نشان داده می شود.
شهیدنامه () فهرستی از شهیدان، قدیسان و مبارکین (Beati) است که بر اساس ترتیب تقویم سالگرد یا جشن آن ها تنظیم می شود. در کلیسای لاتین، این اصطلاح امروزه به همین معنا پذیرفته شده و در کلیسای ارتدکس شرقی نزدیک ترین معادل آن «سیناکساریا» و نسخه های مفصل تر «مِنایا» هستند که گاهی با نام «منولوژیوم» شناخته می شوند. شهیدنامه های محلی تنها سنت های یک کلیسای خاص را ثبت می کنند، اما معمولاً با افزودن نام هایی از کلیساهای همسایه یا منابع مکتوب غنی می شوند. با ترکیب این فهرست ها، شهیدنامه های عمومی شکل گرفتند. شهیدنامه های ساده فقط نام ها را می آورند، ولی شهیدنامه های تاریخی (یا «پَشِنِری ها») شرح کوتاهی از زندگی یا ماجرای شهادت قدیسان را هم شامل می شوند. قدیمی ترین نمونه ها در سدهٔ چهارم در کلیسای روم دیده می شود، مانند «دپوزیتیو مارتیروم» و «دپوزیتیو اسقف ها». یکی از تأثیرگذارترین نمونه های محلی، «شهیدنامهٔ هیرونیمیان» منسوب به جروم است که در اواخر سدهٔ پنجم در ایتالیا تدوین شد و بعدها در گل و انگلستان بازنگری گردید. این اثر از شهیدنامه های عمومی شرق، روم، ایتالیا و آفریقا و نیز منابعی چون آثار اوسبیوس بهره برده است. نس
خه های دست نویس آن مانند نسخهٔ اکترناخ (سدهٔ هشتم) در تطبیق با کلیسای انگلستان تغییر یافتند. از سدهٔ نهم، شهیدنامه های تاریخی متعددی پدید آمد که از مهم ترین آن ها می توان به آثار بید (Bede)، فلوروس لیون، آدو وین، و به ویژه «شهیدنامهٔ اوسوار» اشاره کرد که مبنای «شهیدنامهٔ رومی» شد. نخستین نسخهٔ رسمی شهیدنامهٔ رومی در ۱۵۸۴ با تأیید پاپ گرگوری سیزدهم منتشر شد و کاردینال بارونیوس در ۱۵۸۶ نسخهٔ مشروح آن را با یادداشت های انتقادی عرضه کرد. پس از شورای دوم واتیکان، نسخهٔ بازبینی شدهٔ آن در ۲۰۰۱ و سپس ۲۰۰۴ منتشر شد که اکنون شامل حدود ۷۰۰۰ قدیس و مبارک مورد تأیید کلیسا است. این متون علاوه بر جنبهٔ عبادی، از نظر تاریخی نیز اهمیت دارند، زیرا اطلاعات ارزشمندی از سنت های محلی و عمومی کلیسا، زندگی نامهٔ شهیدان، و گاه داده های تقویمی و آیینی ثبت کرده اند.
باشگاه فوتبال کرشکو پوساویه () یک باشگاه فوتبال مستقر در کرشکو، اسلوونی است که در حال حاضر در لیگ دسته دوم فوتبال اسلوونی، دومین رده لیگ فوتبال در این کشور، به رقابت می پردازد.
زندگی یک شوگرل () دوازدهمین آلبوم استودیویی آتی تیلور سوئیفت، خواننده-ترانه سرای آمریکایی، است که قرار است در ۳ اکتبر ۲۰۲۵ از طریق ریپابلیک رکوردز منتشر شود. سوئیفت ایدهٔ این آلبوم را در جریان بخش اروپایی تور دوره ها در سال ۲۰۲۴ شکل داد. او ترانه نویسی و تهیه آلبوم را همراه با مکس مارتین و شلبک در سوئد انجام داد؛ این نخستین همکاری او با این دو نفر از زمان انتشار آلبوم "اعتبار" (۲۰۱۷) بود. سوئیفت این پروژه را آلبومی پرجنب وجوش و سرزنده دربارهٔ زندگی اش به عنوان یک سرگرمی ساز توصیف کرد. "زندگی یک شوگرل" شامل ۱۲ قطعه است و سابرینا کارپنتر در قطعهٔ هم نام آلبوم حضور دارد. عکس های آلبوم را مِرت و مارکوس ثبت کرده اند و سوئیفت برای آن فضایی جسورانه با الهام از شوگرل و در تم نارنجی برگزیده است؛ روزنامه نگاران این سبک تصویری را پرزرق وبرق ترین و نمایشی ترین جلوه بصری در طول دوران کاری او توصیف کرده اند. او این آلبوم را در قسمت ۱۳ اوت ۲۰۲۵ پادکست ورزشی "نیو هایتس" (به میزبانی جیسون و تراویس کلسی) معرفی کرد؛ این قسمت پس از انتشار، رکورد بیشترین میزان تماشا در تاریخ پادکست "نیو هایتس" را شکست. زمینه. در ۱۹ آوریل ۲۰۲۴، تی
لور سوئیفت یازدهمین آلبوم استودیویی خود با عنوان "دپارتمان شاعران رنج کشیده" را منتشر کرد. این آلبوم در اوج شهرت سوئیفت و در بحبوحه توجه رسانه ها به زندگی شخصی اش، هم زمان با تور جهانی دوره ها در سال ۲۰۲۳ شکل گرفت و به پرفروش ترین آلبوم جهانی سال ۲۰۲۴ تبدیل شد. منتقدان موسیقی از این اثر استقبال مثبتی داشتند، هرچند برخی نقدها به طول زیاد آلبوم و پرگویی در اشعار آن وارد شد. سوئیفت تعدادی از قطعات این آلبوم را در فهرست جدید اجراهای تور دوره ها در اروپا و آمریکای شمالی گنجاند که از مه تا دسامبر ۲۰۲۴ ادامه داشت. در آوریل ۲۰۲۵، یونیورسال موزیک سوئد در پستی که بعداً حذف شد، اعلام کرد که ویولنیست سوئدی، اریک آرویندر، در تولید موسیقی جدید سوئیفت مشارکت داشته است. سپس در ۱۵ ژوئیه، مجله "هیتس" از «زمزمه های لرزه وار دربارهٔ آلبوم جدید تیلور سوئیفت» خبر داد، اما این ادعا چند ساعت بعد حذف شد. سوئیفت با استفاده از نشانه های پنهان (ایستر اگ) آلبومی با عنوان "زندگی یک شوگرل" را به صورت غیرمستقیم معرفی کرد؛ نشانه هایی که رسانه ها در انتخاب لباس ها، پست های شبکه های اجتماعی، اعداد، تصاویر و اجراهای او در دوره های تبلیغاتی آلبو
م های "نیمه شب ها" (۲۰۲۲) و "دپارتمان شاعران رنج کشیده" و همچنین تور دوره ها شناسایی کردند. نگارش و تولید. سوئیفت "زندگی یک شوگرل" را با همکاری تهیه کنندگان سوئدی، مکس مارتین و شلبک، تولید کرد؛ دو چهره ای که پیش تر در آلبوم های "سرخ" (۲۰۱۲)، "۱۹۸۹" (۲۰۱۴) و "اعتبار" (۲۰۱۷) نیز با سوئیفت همکاری داشتند. او اعلام کرد که این همکاری پس از گفت وگویی با مارتین در جریان اجراهای تور دوره ها در استکهلم در مه ۲۰۲۴ آغاز شد. سوئیفت در فاصله بین اجراهای اروپایی تور، به سوئد سفر کرد تا مراحل ضبط آلبوم را انجام دهد. سوئیفت گفته است که "زندگی یک شوگرل" بازتابی از انرژی «پرشور، الکتریک و سرزنده» ای است که در طول تور و پشت صحنه آن تجربه کرده؛ او این دوران را «شادترین، دیوانه وارترین و نمایشی ترین» مرحله زندگی اش توصیف کرده است. با مدت زمان ۴۱ دقیقه و ۴۰ ثانیه، این آلبوم کوتاه ترین اثر سوئیفت از زمان نسخه استاندارد آلبوم نخستش در سال ۲۰۰۶ (با زمان ۴۱ دقیقه و ۲۸ ثانیه) محسوب می شود. آلبوم شامل ۱۲ قطعه بدون ترک های اضافه است، که با رویه آثار پیشین او تفاوت دارد. سوئیفت توضیح داده که هدفش تمرکز بر «کیفیت، انسجام موضوعی و چیدمان دقی
ق قطعات مانند یک پازل بی نقص» بوده است. او همچنین بیان کرده که خلق ملودیهای «گیرنده و مسری» یکی از اهداف اصلی اش در این آلبوم بوده، در تضاد با آلبوم قبلی اش "دپارتمان شاعران رنج کشیده" که از نظر محتوای نوشتاری سنگین تر بود و خودش آن را «انباشت داده ای از تمام افکار، احساسات و تجربیاتم در دو یا سه سال گذشته» توصیف کرده است. ترانه ها. قطعه آغازین آلبوم با عنوان «سرنوشت اوفلیا» به مرگ شخصیت اوفلیا، زن اصلی نمایشنامه "هملت" اثر ویلیام شکسپیر اشاره دارد. نام قطعه دوم، «الیزابت تیلور»، برگرفته از بازیگر انگلیسی-آمریکایی، الیزابت تیلور، است. قطعه پایانی آلبوم که عنوان آن نیز هست، یعنی «زندگی یک شوگرل»، با حضور خواننده آمریکایی، سابرینا کارپنتر، اجرا شده است؛ کارپنتر یکی از اجراکنندگان افتتاحیه تور دوره ها بود. تبلیغات. در ۱۱ آگوست ۲۰۲۵، تیم تبلیغاتی سوئیفت، تیلور نیشن، با پستی حاوی ۱۲ عکس از سوئیفت با لباس های نارنجی رنگ از تور دوره ها، با عنوان «به زمانی که او گفت 'دوره بعدی می بینمت… فکر می کنم» از آلبوم جدیدش رونمایی کرد. کمی بعد، پادکست ورزشی هفتگی "نیو هایتس ،" به میزبانی دوست پسر سوئیفت و بازیکن تیم کانزاس سیت
ی چیفس، تراویس کلسی و برادرش جیسون، تصویری کوچک از قسمت بعدی منتشر کرد که سایه نمای سوئیفت را نشان می داد. یک شمارش معکوس با پس زمینه نارنجی در وب سایت سوئیفت ظاهر شد که در ساعت ۱۲:۱۲ بامداد به وقت تابستانی شرقی () منقضی می شد. "نیو هایتس" یک ویدیوی تیزر با حضور خود سوئیفت منتشر کرد که سوئیفتی ها آن را به عنوان اعلام قریب الوقوع آلبوم تفسیر کردند. وقتی شمارش معکوس به پایان رسید، وب سایت عنوان آلبوم را "The Life of a Showgirl" اعلام کرد. در تیزر بعدی پادکست "نیو هایتس"، سوئیفت طرح جلد تار شده را نشان می دهد و تأیید کرد که قسمت پادکست آینده شامل جزئیاتی در مورد آلبوم خواهد بود. در همان روز، لیست پخش اسپاتیفای که توسط سوئیفت گردآوری شده بود، با عنوان «آره عزیزم، دنیای نمایش همینه»، از طریق بیلبوردهای شهر نیویورک و نشویل، تنسی تبلیغ شد. این لیست شامل ۲۲ آهنگ از دیسکوگرافی او است که توسط مکس مارتین و شلبک تهیه شده اند و نشان می دهد که این دو نفر آلبوم جدید را تهیه کرده اند. فهرست قطعات. اقتباس شده از فروشگاه اینترنتی سوئیفت. این آلبوم توسط تیلور سوئیفت، مکس مارتین، و شلبک تهیه و تولید شده است.
امارت اسلامی سومالی، به سرزمین هایی در سومالی اشاره دارد که تحت کنترل و حاکمیت الشباب هستند که در سال ۲۰۰۸ قلمرو خود را به عنوان یک امارت اسلامی، اعلام کرد. هدف این امارت، کنترل و حکومت بر سومالی بود، اگرچه هنوز به رسمیت شناخته نشده است. مرزهای امارت اسلامی سومالی در طول جنگ داخلی سومالی، دستخوش تغییرات چشمگیری شده است.
آتش سوزی های جنگلی ۲۰۲۱ اسرائیل، چندین آتش سوزی جنگلی بودند که در مجاورت اورشلیم رخ دادند. گاه شمار. در ۱۶ اوت ۲۰۲۱، با شدت گرفتن باد، آتش سوزی بزرگی در خارج از اورشلیم دوباره شروع به گسترش کرد و پلیس را مجبور به تخلیه برخی از ساکنان شوا کرد، زیرا آتش سوزی به این منطقه نزدیک می شد. نیروهای دفاعی اسرائیل چندین هلیکوپتر حمل و نقل را برای کمک به تخلیه گیوات یعاریم به دلیل آتش سوزی گسترده جنگلی در خارج از اورشلیم اعزام کردند. ددی سیمچی، رئیس خدمات آتش نشانی و نجات اسرائیل، گفت که آتش سوزی گسترده جنگلی در خارج از اورشلیم در همان مقیاس آتش سوزی کوه کارمل در سال ۲۰۱۰ بود. در طول شب، دیدی سیمچی، رئیس خدمات آتش نشانی و نجات، نیروی زیادی را برای محافظت از بیمارستان هداسا در اورشلیم مستقر کرده بود. واکنش ها. نخست وزیر نفتالی بنت به اسرائیل اجازه داد تا درخواست کمک بین المللی برای مقابله با آتش سوزی بزرگی که در حومه اورشلیم در حال وقوع است را بررسی کند. یائیر لاپید، وزیر امور خارجهٔ اسرائیل، از یونان، قبرس، ایتالیا، فرانسه و دیگر کشورهای منطقه برای مهار آتش سوزی گسترده جنگل های حومه اورشلیم درخواست کمک کرد. در ۱۶ اوت ۲۰۲
۱، یائیر لاپید، وزیر امور خارجهٔ اسرائیل، با همتای یونانی خود، نیکوس دندیاس، صحبت کرد و از او خواست هواپیماهای آتش نشانی اعزام کند. دندیاس گفت یونان تا جایی که می تواند کمک خواهد کرد و همتای قبرسی خود، نیکوس کریستودولیدس، که می گوید قبرس آماده است هواپیماهای آتش نشانی را برای کمک به اطفای حریق بزرگ جنگلی در حومه اورشلیم اعزام کند، با او صحبت کرد.
ادواردو فلیسیسیمو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است که در حال حاضر برای اسپورتینگ در پست هافبک بازی می کند. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۶ سال، زیر ۱۷ سال و زیر ۱۹ سال پرتغال بازی کرده است. دوران باشگاهی. ادواردو فلیسیسیمو فوتبالش را از آکادمی باشگاهی آلوکوشنتس و سپس بنفیکا آغاز کرد. در سال ۲۰۱۹ به آکادمی اسپورتینگ پیوست و در آنجا دورهٔ توسعهٔ خود را به پایان رساند. او در تاریخ ۶ آوریل ۲۰۲۳ اولین قرارداد حرفه ای خود را با اسپورتینگ امضا کرد. او فصل ۲۰۲۴–۲۵ را با تیم ذخیرهٔ اسپورتینگ آغاز کرد، اما در ژانویهٔ ۲۰۲۵ به تیم اصلی باشگاه ارتقا یافت. او اولین بازی خود در تیم اصلی اسپورتینگ را به عنوان بازیکن جانشین در تساوی ۲–۲ پرمیرای لیگ مقابل AVS در تاریخ ۲۳ فوریهٔ ۲۰۲۵ انجام داد. دوران ملی. ادواردو فلیسیسیمو نمایندهٔ تیم های ملی جوانان پرتغال است. او عضوی از تیم زیر ۱۷ سال بود که به مرحلهٔ فینال قهرمانی فوتبال زیر ۱۷ سال اروپا ۲۰۲۴ راه یافت.
هوگو کمبروس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال است که در حال حاضر برای گوادالاخارا در پست هافبک بازی می کند. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۵ سال، زیر ۱۷ سال و زیر ۱۹ سال مکزیک بازی کرده است. دوران باشگاهی. هوگو کمبروس فوتبالش را از آکادمی جوانان گوادالاخارا آغاز کرد. او اولین بازی حرفه ای خود را در ژانویهٔ ۲۰۲۴ برای تپاتیو، تیم ذخیرهٔ گوادالاخارا انجام داد. در تاریخ ۱۱ ژانویهٔ ۲۰۲۵، کمبروس اولین بازی خود را برای گوادالاخارا انجام داد و در یک دیدار لیگ مقابل سانتوس لاگونا به میدان رفت. در ژوئیهٔ ۲۰۲۵، کمبروس به تیم اصلی باشگاه ارتقا یافت و در حال حاضر برای گوادالاخارا در پست مهاجم بازی می کند.
فرود از کوه سینا یک فرسکوی دیواری اثر کوزیمو روسلی، نقاش برجسته ایتالیایی دوره رنسانس، و دستیاران اوست که بین سال های ۱۴۸۱ تا ۱۴۸۲ میلادی خلق شده و در کلیسای سیستین واقع در شهر رم نگهداری می شود. این اثر، صحنه ای از موسی را به تصویر می کشد که در حال دریافت الواح ده فرمان از سوی خداوند و معرفی آن به قوم بنی اسرائیل است.
اَنَس جمال محمود الشَّریف (۳ دسامبر ۱۹۹۶ – ۱۰ اوت ۲۰۲۵) خبرنگار و تصویربردار فلسطینی برای شبکهٔ الجزیرهٔ عربی بود که به طور گسترده برای گزارش های میدانی اش از شمال غزه در طول جنگ غزه شهرت یافت. در سال ۲۰۲۴، تیم رویترز به رهبری الشریف، جایزهٔ پولیتزر عکاسی خبری فوری را برای عکس های «خام و فوری» خود که جنگ غزه را مستند کرده بودند، دریافت کرد. او در اردوگاه پناهندگان جبالیا در شمال نوار غزه متولد شد و در شهر جبالیا زندگی می کرد. تحصیلات خود را در مدارس آژانس امداد و کار سازمان ملل متحد (UNRWA) و مدارس وزارت آموزش فلسطین گذراند. در سال ۲۰۱۴ به دانشگاه الاقصی پیوست و در رشتهٔ رادیو و تلویزیون تحصیل کرد و در سال ۲۰۱۸ مدرک لیسانس خود را دریافت کرد. پس از آن، انس الشریف به عنوان خبرنگار جنگی و تصویربردار شبکهٔ الجزیره عربی، به خاطر گزارش هایش از درگیری های اسرائیل و فلسطین، به ویژه از جنگ غزه شهرت یافت. در ۱۰ اوت ۲۰۲۵، الشریف همراه با چهار خبرنگار دیگر و دو غیرنظامی در حملهٔ هوایی اسرائیل که او و دیگر خبرنگاران را در چادری بیرون بیمارستان الشفاء در شهر غزه هدف قرار داد، به قتل رسید. در زمان مرگش، ۲۳۴ خبرنگار در جریان
جنگ غزه کشته شده بودند.پیش از کشته شدنش، نیروهای دفاعی اسرائیل او را به همکاری با حماس متهم کرده بودند. سازمان های حقوق بشری و الجزیره گفتند این اتهام بهانه ای برای توجیه کشتار خبرنگاران بوده است. کمیته حفاظت از روزنامه نگاران از جامعهٔ بین المللی خواست تا از او محافظت کند. ترور انس الشریف و همکارانش به طور گسترده در سطح بین المللی محکوم شد و فلسطینی ها او را به عنوان یک «شهید» گرامی داشتند. زندگی اولیه و خانواده. الشریف در سال ۱۹۹۶ در اردوگاه پناهندگان جبالیا، نوار غزه، در خانواده ای از پناهندگان فلسطینی که در سال ۱۹۴۸ از شهر المجدل (که امروزه شهر اسرائیلی اشکلون است) آواره شده بودند، به دنیا آمد. او در خانواده ای با هفت فرزند به دنیا آمد و کوچک ترین فرزند خانواده بود. از کودکی آرزو داشت خبرنگار شود. الشریف در مدارس آژانس امداد و کار سازمان ملل متحد (UNRWA) و وزارت آموزش و پرورش و آموزش عالی فلسطین تحصیل کرد. او در سال ۲۰۱۴ به دانشکدهٔ روزنامه نگاری و رسانه در دانشگاه الاقصی پیوست و رشتهٔ رادیو و تلویزیون را برگزید. وی با مدرک کارشناسی در رشتهٔ ارتباطات جمعی با تخصص در رادیو و تلویزیون از آنجا فارغ التحصیل
شد. او حرفهٔ خود را با داوطلبی در شبکه رسانه ای الشمال آغاز کرد و بر اساس گزارش های "بی بی سی" و "سی ان ان"، پیش از جنگ غزه برای تیم رسانه ای حماس نیز کار می کرد، اگرچه در سال ۲۰۲۵ از تیم مذاکره کنندهٔ این سازمان انتقاد کرد. الشریف به عنوان عکاس آزاد برای چند رسانه کار می کرد و بعداً توسط تامِر المِسحال برای همکاری با الجزیره عربی به عنوان خبرنگار در جریان جنگ غزه جذب شد. او گزارش هایی دربارهٔ وضعیت نوار غزه برای چندین شبکه تهیه می کرد. در ۲۳ سپتامبر ۲۰۱۸، در جریان پوشش خبری اعتراضات مرزی غزه در سال های ۲۰۱۸–۲۰۱۹ در شرق تپه ابوصفیه، شمال شرقی اردوگاه جبالیا، الشریف بر اثر اصابت ترکش گلوله جنگی به شکمش مجروح شد. در جنگ غزه. انس الشریف به یکی از شناخته شده ترین چهره ها در گزارشگری نسل کشی جنگ غزه تبدیل شد و با وجود صدور مکرر دستورهای تخلیه و تهدیدهای مستقیم به جانش از سوی نیروهای دفاعی اسرائیل، از ترک شمال خودداری کرد. او به رغم بمباران ها، کشتارها و جابه جایی اجباری مردم، به طور روزانه گزارشگری می کرد و اغلب در شرایطی با خطر جدی و کمبود مزمن نیازهای اولیه به کار ادامه می داد. گزارش های او تصاویر و شهادت های حی