Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شهرداری ناحیه شیروینتوس () یک شهرداری در لیتوانی است که در قلمروی شهرستان ویلنیوس قرار دارد و مرکز آن شهر شیروینتوس است. جمعیت. بر اساس سرشماری جمعیت ۲۰۰۱، ۲۰٬۲۰۷ نفر در این منطقه زندگی می کنند که شامل ۹٬۵۴۵ مرد و ۱۰٬۶۶۲ زن می شود. ۷٬۲۷۳ نفر در شهر و ۱۲٬۹۳۴ نفر در روستا زندگی می کردند. حدود ۱۰٪ افراد اعلام کردند که دارای ملیت لهستانی هستند.
پانمونلیس () شهری کوچک در شهرستان پانه وژیس در شمال شرقی لیتوانی است. بر اساس سرشماری سال ۲۰۱۱، جمعیت این شهر ۱۹۲ نفر است.
موزه و ذخیره گاه طبیعی دیوونوگوریه (، "Muzej-zapovednik Divnogor'e") یک فلات و موزه فضای باز در منطقه لیسکینسکی، استان ورونژ، روسیه است. این مکان در فاصله ۱۰ کیلومتری غرب لیسکی، مرکز اداری منطقه لیسکینسکی، و در ساحل راست رود دن، ۸۰ کیلومتری جنوب وورونژ و نزدیک به خوتور دیوونوگوریه واقع شده است. این موزه در سال ۱۹۸۸ تأسیس شد و در سال ۱۹۹۱ به طور رسمی به عنوان موزه و ذخیره گاه طبیعی شناخته شد. دیوونوگوریه یکی از محبوب ترین و شناخته شده ترین جاذبه های گردشگری استان ورونژ است و هر فصل (از ماه مه تا اکتبر) بیش از ۶۰٬۰۰۰ بازدیدکننده، عمدتاً از وورونژ و دیگر مناطق استان ورونژ، جذب می کند. توصیف. موزه و ذخیره گاه طبیعی دیوونوگوریه مساحتی به وسعت از برون زدهای سنگ آهک را در بر می گیرد. بیشینه ارتفاع آن از سطح دریا ۱۸۱ متر یا ۱۰۳ متر بالاتر از دهانه رود تیخایا سوسنا در محل تلاقی با رود دن است (که در پای فلات جریان دارد). به دلیل اختلاف قابل توجه ارتفاع میان فلات و دشت های سیلابی رودهای دن و تیخایا سوسنا، اقلیم خرد این منطقه به طور قابل توجهی با زمین های پست اطراف متفاوت است. فلات به سرعت گرم می شود و جریان های هوای گرم
باعث پراکندگی ابرها به سوی زمین های سیلابی می شوند. در نتیجه، میانگین بارندگی سالانه در این منطقه (۴۸۰ میلی متر) روی فلات تا ۱٫۵ تا ۲ برابر کاهش می یابد. تابستان های منطقه به ویژه خشک هستند که این امر باعث کاهش فرایند فرسایش آبی و همچنین احتمال نشست کارستی می شود. ریشه شناسی. نام دیوونوگوریه () از دو واژه روسی "Дивная гора" گرفته شده است. ستون های گچی محلی توسط مردم منطقه «دیووی» (مفرد: دیوو) نامیده می شدند؛ دیوو به معنای شگفتی است. اولین اشاره مکتوب به این نام در یادداشت های شماس ایگناتیوس اسمولیانین، همراه متروپولیتن پیمین، متروپولیتن مسکو در سال ۱۳۸۹ یافت می شود: «ما به تیخایا سوسنا رسیدیم و ستون هایی از سنگ سفید دیدیم که شگفت انگیز و زیبا در کنار هم، مانند انبارهای کوچک، سفید و بسیار درخشان، بالای رود سوسنا ایستاده اند.» محیط زیست. محدوده دیوونوگوریه در بخش شمالی منطقه استپ واقع شده است و تفاوت های قابل توجهی با منطقه استپ جنگلی ورونژ دارد. برای مدت طولانی، فلات و دامنه های آن برای پرورش گوسفند استفاده می شد که منجر به تخریب شدید پوشش گیاهی شد. اما پس از توقف چرا و تنظیم حضور انسان، پوشش گیاهی استپی به ش
کل اولیه خود بازسازی شد. بیش از ۲۵۰ گونه از گیاهان خشکی رست و سنگ دوست در این فلات رشد می کنند که شامل: استپی دائمی، "Salvia nutans"، آویشن آهکی، "یونجه تاجی"، گل گندم شرقی، "ارمک دوردیفی"، Schiveréckia podólica, "Clematis integrifolia", "Pulsatilla pratensis", "Onosma simplicissima"، زنبق کوتوله، "زنبق بی برگ"، شقایق برفی، و "چشم قرقاول" می شوند. در قلمرو ذخیره گاه گاهی میش مرغ و عقاب طلایی مشاهده می شوند. گونه هایی مانند "زنبورخوار (سرده)" و شاه بوف اوراسیایی بیشتر رایج هستند. از پستانداران، خرگوش ها و روباه بیشترین حضور را دارند. همچنین خفاش ها در شکاف ها زندگی می کنند. حیات حشرات در این منطقه غنی است که شامل گونه های رایج زیر می شود: زنبورهای گرده، آسیابک، زنبور کاغذی، "Saga pedo"، سوسک های گوزنی، سوسک های "Lethrus" و پروانه های دم چلچله ای. گردشگری. دیوونوگوریه مرکز سفر زیارتی ارتدوکس است. در قلمرو موزه و مناطق مجاور، مکان های زیر قرار دارند: کلیساهای غاری با نام های شمایل سیسیلی مادر خدا، سنت یوحنا تعمیددهنده و دیوونوگورسک-۳ (قرن نوزدهم)، کلیسای جامع عروج مریم مقدس (قرن هفدهم)، دژ مایاتسکویه (وابسته به
خزرها، قرون نهم و دهم)، شهر مردگان و سایت سالتوو-مایاکی (وابسته به خزرها، قرون نهم و دهم)، و یک پارک باستان شناسی. ورود به موزه ذخیره گاه طبیعی رایگان است و برنامه های گوناگون گردشگری برای گروه های توریستی سازمان یافته ارائه می شود. در نزدیکی موزه، امکاناتی از جمله کمپینگ و هتل وجود دارد. مسیرهای گردشگری و جاذبه های موزه با تابلوهای اطلاعاتی مشخص شده و اطلاعات مفیدی برای گردشگران فراهم شده است. همچنین، قلمرو موزه تحت حفاظت قرار دارد.
کوشتاو () یک شیهان یا تپه منفرد است که در شهرستان ایشیمبایسکی و در نزدیکی مرز شهر استرلیتاماک، روسیه قرار دارد. این کوه بقایای یک صخره از یک دریای گرمسیری باستانی از دوران پرمین (دیرینه زیستی) است که بیش از ۲۳۰ میلیون سال پیش شکل گرفته است. مناقشه بر سر استخراج معدن. در سال ۲۰۱۸، مقامات محلی قصد داشتند این کوه را به عنوان یک معدن برای استخراج سنگ آهک توسعه دهند. شرکت سوداسازی باشقیر علاقه مند به خرید حقوق استخراج معدن بود. اما این طرح با اعتراض گروهی از فعالان محیط زیست محلی روبرو شد که مانع از دسترسی به کوه شدند. علی رغم مخالفت گسترده مردم باشقیر، حقوق معدن کاری این شیهان توسط رادیی خابیروف، رئیس وقت باشقیرستان، به شرکت سوداسازی باشقیر واگذار شد. در سال ۲۰۲۰، پس از یک رویارویی طولانی بین فعالان محلی و مقامات، طرح های استخراج معلق شد و مقامات خواستار سازش بر سر آینده کوه شدند. در نهایت، پیشنهاد شد که این کوه به عنوان یک ذخیره گاه ملی طبیعی برای حفاظت طبیعت اختصاص یابد.
جورج ادوین رانز (۲۸ دسامبر ۱۸۶۰، میتلند، شهرستان هانتز، نوا اسکوشیا - ۳۰ نوامبر ۱۹۵۱، شهر نیویورک ) یک ویراستار بریتانیایی متولد آمریکای شمالی بود که در ایالات متحده بزرگ شد و کار کرد. او در ۱۱ سالگی به ایالات متحده آمد و تحصیلات ابتدایی خود را در مدارس عمومی بروکلین، نیویورک دریافت کرد. چند سال پس از فارغ التحصیلی از دبیرستان، در زندگی تجاری مشغول بود، اما در سال ۱۸۸۷ دوباره تحصیلات خود را در دانشگاه کولگیت در همیلتون، نیویورک از سر گرفت. در سال ۱۸۹۰، وارد دوره کامل عبری و یونانی الهیات شد و در سال ۱۸۹۳ از مدرسه الهیات همیلتون فارغ التحصیل شد. او به مدت دو سال کشیش در بینگهامتون، نیویورک بود و پس از آن دعوتی برای کشیشی در کلیسای باپتیست اول ریج وود، نیوجرسی پذیرفت، جایی که به مدت سه سال در آنجا ماند. او در سال ۱۸۹۹ از وزارت خداحافظی کرد تا خود را به کارهای ادبی اختصاص دهد و در طول سال ها به طور مرتب در نشریات دینی و دیگر نشریات مقاله می نوشت. در سال ۱۹۰۳، به عنوان سردبیر اجرایی دانشنامه آمریکانا منصوب شد و مقالات زیادی به این دانشنامه افزود. پس از آن، رینز به عنوان سردبیر اجرایی دانشنامه ویرایشگران متحد مشغو
ل به کار شد و در سال های ۱۹۱۰-۱۹۱۱ سردبیر کل کتابخانه بنیاد برای جوانان بود. از سال ۱۹۱۳ تا ۱۹۱۵، رینز سردبیر اجرایی کلاسیک های آلمانی بود و پس از سال ۱۹۱۶ سردبیر کل ویرایش دوم دانشنامه آمریکانا شد.
نیکولای آلکساندروویچ لفوف (؛ ۴ مه ۱۷۵۳ – ۲۱ دسامبر ۱۸۰۳) یک هنرمند امپراتوری روسیه در عصر روشنگری بود. لفوف، یک آماتور از نسل اشراف، همه چیزدان بود که به زمین شناسی، تاریخ، هنرهای نگاشتاری و شعر کمک کرد، اما بیشتر به عنوان یک معمار و قوم نگار شناخته می شود که مجموعه مهم نخستین از آوازهای فولکلور روسی (مجموعهٔ لفوف-پراچ) را تدوین کرده است. معماری لفوف نمایانگر نسل دوم «سخت گیر» معماری نئوکلاسیک است که از نظر سبک به جاکومو کوارنگی نزدیک است. لفوف در سنت پترزبورگ کار می کرد اما بهترین آثارش در مناطق روستایی باقی ماند، به ویژه در استان تور که زادگاه او بود. او ظاهر خارجی قلعه پیتر و پاول را طراحی مجدد کرد و کلیسای منحصر به فرد ترینیتی را ساخت که یک روتوندا از معماری روم باستان را با یک برج ناقوس هرمی بی نظیر ترکیب می کرد. او فناوری خاک کوبیده را به محیط شمالی روسیه تطبیق داد و از آن در کاخ پریوری در گاتچینا استفاده کرد؛ مدرسهٔ ساختمانی لفوف که در ۱۷۹۷ تأسیس شد، بیش از ۸۰۰ صنعتگر تربیت کرد. او همچنین در زمینهٔ نقشه برداری فعالیت کرد و رساله ای در مورد زغال سنگ های دونباس و حوضه مسکو منتشر کرد. او آزمایش هایی با آذ
رکافت زغال سنگ انجام داد، استفاده های جدیدی برای قطران زغال سنگ و گوگرد پیشنهاد کرد و کتاب مرجعی در زمینهٔ گرمایش و تهویه هوا نوشت. لفوف نشان های نشان سنت ولادیمیر و نشان آنای مقدس (سنت آنا) را طراحی کرد، آثار آناکرئون، آندره آ پالادیو، فرانچسکو پترارک، سافو و هایمس کرینگلا را به زبان روسی ترجمه کرد، لیبرتوهایی برای اپرا و ودویل نوشت، به تحقیق در مورد سرگذشت های روسی پرداخت و یکی از اولین نسخه های بیلینای دوبرینیا نیکی تیچ را منتشر کرد. در سال ۱۷۸۳، او یکی از نخستین ۳۶ عضو آکادمی روسیه شد. در سال ۱۹۳۱، ولادیسلاو خداسویچ، لفوف را «هوشمند و دقیق در تمام زمینه ها… که قرار نبود کار برجسته ای انجام دهد» توصیف کرد. پژوهشگران بعدی از دستاوردهای او تقدیر کردند: ریچارد تاروسکین مجموعهٔ آوازهای فولکلور لفوف را «بزرگ ترین و از نظر فرهنگی مهم ترین مجموعه های آوازهای فولکلور روسی» دانست، فیلیپ بوهلمان کشف هنر فولکلور روسی را «همه از اقدامات یک فرد، یعنی لفوف» دانست، و ویلیام کرفت برامفیلد، لفوف را «یکی از بزرگ ترین معماران نئوکلاسیک در دوران سلطنت کاترین دوم... زیبایی شناسی نئوکلاسیک در خالص ترین شکل آن» توصیف کرد. سال ها
ی ابتدایی. نیکولای لفوف در یک املاک روستایی فقیر در از تورژوک به دنیا آمد. منابع منتشر شده پیش از ۲۰۰۱ تاریخ تولد او را ۴ مارس ۱۷۵۱ اعلام کرده اند؛ اما در سال ۲۰۰۱، گالینا دیمیتریوا با انتشار اسناد کلیسایی جدید که نشان می دهند لفوف در واقع در ۴ مه ۱۷۵۳ به دنیا آمده، تاریخ تولد او را اصلاح کرد. در راستای سنت های زمانه، والدین نیکولای او را در سال ۱۷۵۹ به رگیمنت نگهبان پریابژنسکی وارد کردند. ده سال بعد، نیکولای به سنت پترزبورگ رسید و به این رگیمنت پیوست. در سال های ۱۷۷۰–۱۷۷۱، او در دوره های آموزشی رگیمنت ایزمایلوفسکی شرکت کرد؛ این دوره ها تنها نمونه آموزش رسمی در زندگی او بود. تا سال ۱۷۷۵، علاوه بر خدمت نظامی که تبدیل به یک تشریفات شده بود، لفوف به عنوان دبیر دیپلماتیک در کالج امور خارجه فعالیت می کرد و به کشورهای شیخه نشین های آلمان و دانمارک سفرهای گسترده ای داشت. در ژوئیه ۱۷۷۵، لفوف از هر دو خدمت نظامی و مدنی با رتبه سروان استعفا داد و به املاک والدین خود برگشت، اما یک سال بعد دوباره به خدمت دیپلماتیک بازگشت. این بار به لندن، مادرید، پاریس و هلند سفر کرد؛ در پاریس، لفوف به تماشای مکرر تئاتر علاقه مند شد و با
شاعر ایوان خمنتسِر و خانواده میخائیل باکونین آشنا شد. بازگشت به سنت پترزبورگ، لفوف یک تئاتر خصوصی در خانه باکونین تأسیس کرد و نقش های اصلی در نمایشنامه های ژان فرانسوا رنیار، آنتونیو ساکینی و احتمالاً یاکوف کنیژنین ایفا کرد. او سبک زندگی متواضعی به عنوان یک کارمند دولتی داشت و در خانه دوستانش زندگی می کرد و تا مه ۱۷۷۹ که حقوقش به ۷۰۰ روبل در سال افزایش یافت، قادر به اجاره خانه ای برای خود نبود. در حدود سال های ۱۷۷۸ یا ۱۷۷۹، لفوف رابطه ای با ماریا دیاکوا برقرار کرد (خواهر او، الکساندرا، نامزد وسیلی کاپینی بود). پدر ماریا که یک دولتمرد تأثیرگذار بود، از ابتدا به لفوف بی اعتماد بود و هیچ پیشنهادی برای ازدواج را نپذیرفت. ماریا و لفوف در ۸ نوامبر ۱۷۸۰ در یک کلیسای سنت پترزبورگ به طور مخفیانه ازدواج کردند. ماریا به مدت سه سال دیگر در خانه والدینش زندگی می کرد. تا سال ۱۷۸۳، وضعیت اجتماعی لفوف به حدی بهبود یافت که پدر او reluctantly ازدواج را تأیید کرد؛ و تنها پس از آن مراسم مخفی سال ۱۷۸۰ عمومی شد. این رابطه بین لفوف و ماریا دیاکوا به موضوع رمان عاشقانه تبدیل شد (آخرین شومیز در سال ۲۰۰۸ منتشر شد). در آوریل ۱۷۸۱، لفو
ف به عنوان دبیر سفارت روسیه در درسدن، پادشاهی ساکسونی منصوب شد، اما «اراده ملکه» او را در دربار سنت پترزبورگ نگه داشت. به جای درسدن، او به ورشو و وین برای امور دولتی سفر کرد و موفق شد زمانی را برای تور شخصی در ایتالیا (لیورنو، پیزا، فلورانس، بولونیا و ونیز) اختصاص دهد. در طول سفر خود در ایتالیا، او با چندین شخصیت تأثیرگذار وابسته به دربار روسیه، از جمله کنت دمیتریو موچنیگو در پیزا، ملاقات کرد. در مه ۱۷۸۳، لفوف از امور خارجه به مدیریت دفاتر پستی منتقل شد و تا سال ۱۷۹۷ تحت نظر الکساندر بیزبوردوکو خدمت کرد. بیشتر دستاوردهای او در هنرها و علوم در کنار خدمت دولتی اش شکل گرفت و واضح است که این دستاوردها اولویت بیشتری نسبت به آن داشتند، به طوری که حرفهٔ لفوف به اندازهٔ گاوریلا درژاوین سریع پیش نرفت. شعر و سیاست. برخلاف مطالعات کلاسیک رایج در دوران خود، لفوف به عنوان شاعر به جریان نوظهور سانتیمانتالیسم تعلق داشت و در اکتشاف «صداقت بزرگ و خودجوش در کشاورز روسی» پیشگام بود. این اکتشاف، ویژگی هایی از شخصیت ملی ناتمام و ناشناخته روسیه را تعریف کرد. او بخشی از یک حلقهٔ نزدیک از شاعران هم فکر بود؛ اعضای اصلی این گروه که لف
وف، درژاوین و وسیلی کاپینی بودند، با ازدواج هایشان با سه خواهر دیاکوا به هم پیوسته بودند. کاپنیست در سال ۱۷۸۱ با الکساندرا دیاکوا ازدواج کرد؛ درژاوین در سال ۱۷۹۵ با یکاترینا دیاکوا، دومین ازدواج خود، پیوند زناشویی بست. لفوف، کاپنیست و ایوان خمنتسِر در شکل دهی به خودشناسی شاعرانهٔ دوست بزرگ تر و معروف تر خود، درژاوین، نقش داشتند که حرفهٔ ادبی خود را از سال ۱۷۷۹ آغاز کرده بود. این گروه همچنین شامل نقاشان (دمیتری لویتسکی، ولادیمیر بوروویکوفسکی)، موسیقی دانان (یِوستِگنی فومین و احتمالاً دیمیتری بورتنیانسکی)، حکاکان و ناشران بود؛ مارینا ریستاریف حلقهٔ لفوف را «یک آکادمی روسی دیگر، هرچند غیررسمی» نامید. معماری. فهرستی از آثار معماری لفوف که توسط تاتارینوف گردآوری شده، شامل ۸۷ ساختمان و املاک روستایی است، برخی از آنها به طور قطعی با مدارک آرشیوی اثبات شده اند و برخی دیگر با درجه های مختلفی از اطمینان نسبت داده شده اند. اولین اثر در این فهرست، طراحی داخلی خانه ای برای ماریا فیودوروونا (سوفی دوروتی ووتمبرگ), عروس پال اول بود که توسط کاترین در تابستان ۱۷۷۶ سفارش داده شد. با این حال، اکثریت مطلق آثار لفوف برای مشتریان خ
صوصی ساخته شده اند: بیزبورودکو، گاوریلا درژاوین، اولنین (داتچه اوتکینا), ویکتور کوچوبی، خانواده های ورونتسوف و پیوتر ویازمسکی در دهه 1780. در سال ۱۷۸۰، اندکی پس از دیدار کاترین و یوزف دوم، امپراتور مقدس روم در موگیلف، بیزبورودکو لفوف را به امپراتریس معرفی کرد. کاترین از لفوف خواست که کلیسای سنت جوزف در موگیلف را برای یادبود این رویداد طراحی کند، این پروژه باعث شد که او عضویت افتخاری در آکادمی امپریال هنر (۱۷۸۶) دریافت کند. کلیسای نئوکلاسیک روند تحت نظارت او تا سال ۱۷۹۸ ساخته شد. این کلیسا در سال ۱۸۰۲ به کلیسای جامع تبدیل شد، در سال ۱۹۳۴ به موزه تبدیل گردید و در سال ۱۹۳۷ تخریب شد. همچنین در سال ۱۷۸۰، لفوف پیشنهاد redesign دروازه نوا از قلعه پیتر و پاول در سنت پترزبورگ را داد؛ پروژه در سال های ۱۷۸۴–۱۷۸۷ به مرحله اجرا درآمد و شامل تعمیر کامل دیوارهای فرسوده قلعه با پوشش گرانیت و ساخت پایهٔ گرانیتی به جای پایهٔ چوبی قدیمی بود. شیوه توسکانی سردر دروازه نوا از بهترین آثار معماری او به شمار می آید، اگر نه بهترین. در سال ۱۷۸۳، لفوف ساختمان جدیدی را برای کارفرمای جدید خود، اداره پست ها طراحی کرد؛ این مجموعه که به اندا
زه یک بلوک شهری بود، در سال ۱۷۸۹ تکمیل شد و بزرگ ترین پروژهٔ او در سنت پترزبورگ و همچنین خانهٔ شخصی اش شد: پس از تکمیل پروژه، لفوف و خانواده اش به آپارتمانی در طرف شمالی بلوک نقل مکان کردند. این ساختمان که در قرن ۱۹ توسط یِگور سوکولوف و در دهه ۱۸۵۰ توسط آلبرتو کاووس بازسازی شد، هنوز پابرجاست. بیزبورودکو، رئیس اداره، همچنان حامی لفوف باقی ماند و به او سفارش های خصوصی و عمومی داد (از جمله "داتچه بیزبورودکو" در سنت پترزبورگ) تا زمان مرگش در سال 1799. یکی دیگر از مشتریان برجسته، پرنس ویازمسکی، مدیر کارخانه های دولتی پرسلان، از لفوف خواسته بود که یک ملک حومه ای (که اکنون در محدوده های سنت پترزبورگ قرار دارد) طراحی کند که شامل یکی از آثار غیرمعمول لفوف، کلیسای تثلیث در الکساندروفسکوی معروف به "کولیچ و پاسکا" (۱۷۸۵–۱۷۸۷) باشد. بخش اصلی گنبدی این کلیسا احتمالاً تحت تأثیر معبد وستا قرار داشت؛ برج ناقوس هرگز مشابهی در معماری روسی نداشت و پیش درآمدی بود برای احیای معماری مصر باستان که به سبک امپراتوری دوره الکساندر یکم، امپراتور روسیه مرتبط است. در همان دوره، لفوف کلیسای جامع صومعه بوریسوگلِبِسکی در تورژوک را طراحی کرد
که یک بنای پنج گنبدی نئوکلاسیک بود که در آن هم اشاره هایی به معماری روسی-بیزانسی نیز دیده می شد، سبکی که چندین دهه پس از مرگ لفوف شکل گرفت. برج ناقوس همان صومعه طراحی آخرین اثر شناخته شده لفوف بود؛ این برج پس از مرگ وی توسط فئودور آنانین آغاز شد و در سال ۱۸۱۱ تکمیل گردید. در سال ۱۷۹۸، لفوف اولین جلد از کتاب "Russky Pallady" را منتشر کرد، ترجمه ای تطبیق شده از اثر آندره آ پالادیو تحت عنوان "چهار کتاب معماری" با نظرات طولانی خود لفوف. این دومین تلاش برای انتشار پالادیو به زبان روسی بود، پس از خلاصه ای از پرنس دولگوروکوف در ۱۶۹۹ که فقط در نسخه های دستی در گردش بود؛ اولین نسخه کامل و بدون تلخیص پالادیو تا سال ۱۹۳۸ منتشر نشد. این پروژه هشت سال طول کشید: لفوف شخصاً بیش از ۲۰۰ نسخه از حکاکی های اصلی از نسخه ۱۶۱۶ ونیز را که اولین نسخه ای بود که توانست به دست آورد، حکاکی کرد. لفوف آرزو داشت «طعم پالادیو در کشورم رونق یابد؛ پیچیدگی های فرانسوی و ظرافت های انگلیسی بدون ما طرفداران زیادی دارند» و به ویژه انتقاداتی از تطبیق های فرانسوی پالادیونیسم داشت. پال اول، که در نوامبر ۱۷۹۶ به تخت سلطنت رسید، اکثر مقامات مادرش را عز
ل کرد اما بیزبورودکو را در راس امور خارجه نگه داشت. پال این لطف را به لفوف نیز کرده و به او حمایت دولتی و سفارش های جدید داد، هرچند هیچ یک به اندازه سفارش هایی که به وینچنزو برنا داده شد، مهم یا پر سود نبودند (خود خُداسِویچ: «حتی تحت حکومت جدید، لفوف مانند ماهی در آب شنا می کرد»). در یک پیچ و تاب غم انگیز از سرنوشت، در آوریل ۱۷۹۷، پال اول، لفوف را به مسکو فرستاد تا فرانچسکو بارتولومئو راسترلی's کاخ بزرگ کرملین را دوباره طراحی کند، یک پروژه که پیش از این توسط واسیلی بازهنوف تلاش شده بود. لفوف یک طرح وسیع تهیه کرد که شامل هسته ای نئوکلاسیک از یک کاخ سه بخشی در درون یک دژ معماری نوگوتیک بازطراحی شده بود، «یک ویلای سلطنتی صمیمی در محیطی پارک گونه.» طراحی او رادیکال تر از پیش نویس ۱۷۶۷ بازهنوف نبود که توسط کاترین در مراحل ابتدایی لغو شد، اما همان سرنوشت را داشت. پس از یک سال کار مقدماتی، پروژه لغو شد؛ تمامی تغییرات به عمل آمده بر ساختمان های موجود کرملین که توسط لفوف انجام شد، بعدها در کاخ کرملین بزرگ که توسط کنستانتین تون طراحی شد، گنجانده شدند. تکنولوژی. در سال ۱۷۸۵، لفوف یک همکار مفید به نام آدام منلاوز پیدا کر
د، یکی از ۷۳ صنعتگر اسکاتلندی که توسط چارلز کامرون (معمار) به روسیه دعوت شده بود و معمار آینده خانه نیکلای یکم شد. تعامل و تأثیر بین لفوف و منلاوز مورد اختلاف است. آندریف در یک دیدگاه افراطی، منلاوز را کاملاً وابسته به استعداد لفوف دانسته بود؛ در حالی که کوزنتسوف از سوی دیگر منلاوز را معلم لفوف در طراحی و مدیریت ساخت می دانست و پیشنهاد می داد که فناوری خاک کوبیده لفوف در واقع توسط منلاوز توسعه یافته بود در حالی که لفوف جبهه محترم و ارتباطات دربار را فراهم کرده بود.
گرولیر (به انگلیسی Grolier) یکی از بزرگ ترین ناشران آمریکایی دایرةالمعارف های عمومی، از جمله "کتاب دانش" (۱۹۱۰)، "کتاب جدید دانش" (۱۹۶۶)، "کتاب جدید علوم عامه پسند" (۱۹۷۲)، "دانشنامه آمریکانا" (۱۹۴۵)، "دانشنامه آکادمیک آمریکایی" (۱۹۴۵) بود. ۱۹۸۰)، و تجسم های متعددی از یک دایرةالمعارف CD-ROM (1986 – 2003). بازی های ویدیویی. در سال ۱۹۸۲، Grolier یک شرکت تابعه به نام Grolier Electronic Publishing Inc. Grolier Electronic Publishing Inc. به Grolier Interactive Inc تغییر نام داد. در فوریه ۱۹۹۶. آنها دایرةالمعارف های الکترونیکی برای آمیگا و بازی های ویدئویی برای داس، ویندوز، مکینتاش و پلی استیشن ساختند. بازی های ویدئویی که منتشر کردند عبارتند از: زمانی که Grolier توسط Scholastic خریداری شد، Grolier Interactive انتشار بازی های ویدیویی را متوقف کرد.
یِوگِنی ویکتورویچ وُچِتیچ (زبان روسی: Евгений Викторович Вучетич; ۲۸ دسامبر ۱۹۰۸ – ۱۲ آوریل ۱۹۷۴) مجسمه ساز و هنرمند اتحاد جماهیر شوروی بود. او به خاطر ساخت یادمان های قهرمانانه، که اغلب به سبک تمثیل (ادبیات) طراحی شده اند، شناخته می شود؛ از جمله "یادمان مام میهن فرامی خواند"، که بزرگ ترین مجسمه جهان در آن زمان بود. زندگی نامه. وچتیچ در دنیپرو، استان یکاترینوسلاو در امپراتوری روسیه (اکنون در اوکراین) به دنیا آمد. پدر او، ویکتور وچتیچ (Vučetić)، مهاجری مونته نگرویی از خاندان گربالی بود و مادرش، آنا آندریونا استوارت، از تبار مردم روس و مردم فرانسوی بود. او نماینده برجسته سبک واقع گرایی سوسیالیستی بود و در سال ۱۹۷۰ جایزه لنین را دریافت کرد. همچنین چهار بار جوایز دولتی اتحاد شوروی (در سال های ۱۹۴۶، ۱۹۴۷، ۱۹۴۸، ۱۹۴۹، ۱۹۵۰) را به دست آورد و دو بار نشان لنین، نشان جنگ میهنی (در درجه دوم)، قهرمان کار سوسیالیست (۱۹۶۷) و جایزه هنرمند مردمی اتحاد جماهیر شوروی (۱۹۵۹) را دریافت کرد. جوایز. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون قهرمان کار سوسیالیست، نشان شایستگی نبرد، مدال بیستمین سال پیروزی در جنگ بزرگ میهنی (۱۹۴۵–۱۹۴۱)، مدال «بر
ای پیروزی بر آلمان در جنگ بزرگ میهنی ۱۹۴۱-۱۹۴۵»، مدال دفاع از مسکو، جایزه لنین، مدال بزرگداشت ۸۰۰مین سالگرد مسکو، نشان جنگ میهنی، مدال دفاع از لنینگراد، جایزه استالین، و نشان لنین شده است.
والتر مونتگمری جکسون (1863-1923) بنیانگذار نشریه دانشنامه گرولیر بود. او در انتشار دهمین و در توسعه یازدهم ویرایش دانشنامه بریتانیکا با هوراس اورت هوپر همکاری کرد. در طی سال های ۱۹۰۸–۱۹۰۹ پس از ناکامی درگرفتن حق انتشار این دانشنامه از هوپر، طی یک دعوای حقوقی به شراکت خود با هوپر پایان داد.
کارخانه ذوب مس وِسکریسنسکی یکی از قدیمی ترین کارخانه های فلزکاری در اورال است. این کارخانه در تاریخ ۱۶ نوامبر ۱۷۴۵ آغاز به کار کرد و تا سال ۱۸۹۵ فعال بود. در روستای وِسکریسنسک همچنان دیوارهای این کارخانه حفظ شده اند و تونل های زیرزمینی نیز وجود دارند. در سال ۲۰۲۳، این مجموعه به فهرست موقت فهرست میراث جهانی در روسیه اضافه شد. تاریخچه. ابتدا، کارخانه ای با این نام به عنوان یک کارخانه دولتی-قلعه ای ساخته می شد که توسط فرمانده ارشد اکتشافات اورنبورگ، ایوان کیریلُوف، در دهه ۱۷۳۰ میلادی در کنار رودخانه اوسولکا و در نزدیکی کوه ایواشکوا ساخته می شد. ساخت این کارخانه در پاییز ۱۷۳۶ آغاز شد. سد، قلعه چوبی با برج ها و استحکامات، و تأسیسات تولیدی ساخته شد. در ژانویه ۱۷۳۷، کیریلُوف به سنات گزارش داد که ساخت کارخانه آغاز شده است. اما در ژوئن ۱۷۳۷، در حین شورش باشکیری ها، تمامی ساخت وسازها تخریب شد. پس از ایوان کیریلُوف، واسیلی تاتیِشِف به عنوان فرمانده ارشد اکتشافات اورنبورگ منصوب شد و ادامه ساخت وساز را متوقف کرد. تاتیِشِف باور داشت که معادن مس نزدیک نمی توانند مواد خام مورد نیاز کارخانه را تأمین کنند و همچنین انتقال کشاور
زان دولتی برای پشتیبانی از کارخانه را غیرمفید می دانست. در سال ۱۷۴۴، تاجر سیمبیری ایوان توردی شف از دفتر فرمانداری اورنبورگ کارخانه نیمه تمام ویران شده را دریافت کرد. او تصمیم گرفت که کارخانه جدیدی با همان نام در کنار رودخانه تور، یکی از شاخه های رودخانه نوگوش، در منطقه اوفای اورنبورگ، بر اساس زمین های خریداری شده از باشکیری ها بسازد. او کارخانه جدید را در ۱۷۵ فرسخی جنوب اوفا ساخت. شریک تجاری او در اداره کارخانه، ایوان میاسنیکُف بود. وجود دو کارخانه با نام مشابه باعث سردرگمی در تاریخ نگاری آن ها شد. آکادمیسین پتر سیمون پالاس کارخانه را اینگونه توصیف کرده است: کارخانه وِسکِرسِنکی یکی از بزرگ ترین کارخانه ها در منطقه اورال بود و دارای ۷ کوره ذوب، ۳ کوره کریتسا و کوره های گرماکاری گارماشر، و ۲ چکش دودی بود. سد کارخانه طولی به اندازه ۲۶۶٫۷ متر و عرض پایه ای به اندازه ۱۰۶٫۷ متر داشت و ارتفاع آن ۳٫۲ متر بود. با شروع شورش پوگاتِف، کارگران کارخانه یکی از اولین گروه ها بودند که به شورشیان پیوستند. در ۱۲ اکتبر ۱۷۷۳، کارخانه بدون مقاومت توسط پوگاتِفی ها اشغال شد و به یکی از مراکز شورش تبدیل شد که به تدارکات شورشیان کمک
می کرد و اسلحه، غذا و پول تأمین می کرد. در ۱۵ اکتبر، ۴۰۰ نفر از کارخانه به اردوگاه پوگاتِف در نزدیکی اورنبورگ رفتند. تعداد کل شورشیان در کارخانه به ۲۳۰۰ نفر رسید. از ۸ نوامبر ۱۷۷۳ تا پایان مارس ۱۷۷۴، در کارخانه ۱۵ توپ مسی (طبق برخی منابع ۱۴ توپ) ساخته شد که به ارتش تحت فرمان پوگاتِف ارسال شد. ساخت توپ و گلوله ها تحت نظارت نزدیک ترین یاران پوگاتِف، ایوان گریازنُوف و ایوان زارُوبین، انجام می شد. در ۸ ژوئن ۱۷۷۴، شورشیان کارخانه را به آتش کشیدند. تولید دوباره تنها در تابستان ۱۷۷۶ از سر گرفته شد. در سال ۱۷۷۷، کارخانه ۹۵۶۲ پود مس تولید کرد. تولید مس در این دوره از ۱۷۷۶ تا ۱۷۸۰ به طور متوسط ۹۳۶۲ پود در سال بود. در سال های ۱۷۸۱ تا ۱۷۹۰، این عدد ۹۰۵۵ پود بود و در سال های ۱۷۹۱ تا ۱۸۰۰ به ۷۹۱۶ پود کاهش یافت. بیشترین میزان تولید در این دوره در سال ۱۷۸۴ بود که به ۱۳٬۷۷۴ پود رسید. در سال ۱۷۹۷، کارخانه ۲ کارخانه ذوب مس با ۷ کوره ذوب، ۳ کوره کریتسا و کوره های گرماکاری گارماشر و ۲ چکش داشت. این کارخانه ۱۳۸ معدن مس داشت که تنها ۷ معدن از آن ها فعال بودند. کارخانه ۱۲۷۶ کارگر برده و کشاورز استخدام کرده بود. در سال ۱۷۸۳ (یا طبق ب
رخی منابع ۱۷۸۵) کارخانه به ملک یکی از دختران میاسنیکُف، د.ای. پاشکوا منتقل شد و سپس به پسرش، واسیلی پاشکُف رسید. در سال ۱۸۷۰، کارخانه به شرکت انگلیسی «پروگدن، لبک و ک °» فروخته شد و در ۱۸۹۱ دوباره به واسیلی پاشکُف منتقل گردید. در سال ۱۸۷۰، در کارخانه وِسکِرسِنکی ۳۱۴۳ نفر در ۴۲۴ خانه زندگی می کردند و در آنجا یک کلیسا، مدرسه، دفتر روستا و سه آسیاب آبی بر روی رودخانه تور وجود داشت. در طول ۱۵۰ سال فعالیت، ۱٫۷ میلیون پود مس خالص تولید شد و حداکثر ظرفیت تولید سالانه کارخانه به ۱۸٬۰۰۰ پود رسید. در سال ۱۸۹۵، تولید مس در کارخانه به دلیل تهی شدن معادن کارگالین متوقف شد. در سال ۱۸۹۶ (یا طبق برخی منابع ۱۸۹۷) کارخانه بازسازی شد و به تولید آهن چدن از سنگ های آهن قهوه ای که در ۱۰ فرسخی کارخانه پیدا شده بود، پرداخت. در این مدت (۱۸۹۶ تا ۱۹۰۲)، کارخانه ۱٫۶ میلیون پود چدن تولید کرد. به دلیل کاهش قیمت چدن در آغاز قرن بیستم، کارخانه به صرفه نبود و در نهایت بسته شد.
کارل راشورث (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است که در حال حاضر به صورت قرضی از باشگاه فوتبال برایتون اند هوو آلبیون برای باشگاه فوتبال هال سیتی بازی می کند. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال انگلستان بازی کرده است.
مالک یالکویه (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مالی است که در حال حاضر به صورت قرضی از باشگاه فوتبال برایتون اند هوو آلبیون برای باشگاه فوتبال اشتورم گراتس بازی می کند.
مستر بانگل (به انگلیسی: Mr. Bungle) یک گروه راک تجربی آمریکایی است که در سال ۱۹۸۵ در اورکا، کالیفرنیا تشکیل شد. این گروه که در طول زندگی حرفه ای خود تجسم های زیادی را پشت سر گذاشته است، بیشتر به خاطر دورهٔ راک تجربی خود شناخته شده است. در طول این مدت، سبک بسیار التقاطی را توسعه داد، و در چندین ژانر موسیقی، اغلب در طول یک آهنگ، از جمله هوی متال، جاز آوانگارد، اسکا، دیسکو، و فانک، چرخه رانی کرد که با سبک خوانندگی چندمنظورهٔ مایک پاتن، خوانندهٔ اصلی، بیشتر تقویت شد. در این دوره همچنین گروه از ساختارها و نمونه برداری آهنگ غیر متعارف؛ نواختن طیف وسیعی از سازها؛ پوشیدن ماسک، لباس های سرپوشیده و سایر لباس ها؛ و اجرای مجموعه ای متنوع از آهنگ های کاور در طول اجراهای زنده استفاده کرد. گروه در زمانی که اعضا در دبیرستان بودند به عنوان یک پروژه دث متال تأسیس شد. این نام برگرفته از شخصیتی در فیلم آموزشی کودکان ۱۹۶۰، "مسئولیت آغاز: آداب ناهار"، همان طور که در برنامهٔ ویژهٔ اچ بی او در سال ۱۹۸۱ "نمایش هرمان" نمایش داده شد. مستر بانگل چهار نوار دمو را در اواسط تا اواخر دههٔ ۱۹۸۰ منتشر کرد. پس از موفقیت پاتن به عنوان رهبر گروه