Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
منسجم "جلد نخست" در این جلد تا حدی از بین رفته است. لوپتون نیز اشاره می کند که "تجربیات دوران کودکی آنجلو جای خود را به رویدادهایی داده اند که برخی منتقدان آن ها را نامرتبط یا عجیب می دانند"، زیرا آثار بعدی او بیشتر از مجموعه ای از اپیزودها یا قطعات تشکیل شده اند که "بازتابی از نوع هرج ومرجی هستند که در زندگی واقعی وجود دارد". کادجو این شیوه ی روایت را عاملی تضعیف کننده برای ساختار کتاب می داند و بیان می کند که رویدادهای توصیف شده مانع از دستیابی اثر به سطحی پیچیده از معنا شده اند. از سوی دیگر، لوپتون معتقد است که "با تغییر ساختار روایت، آنجلو تمرکز را از خود به عنوان یک فرد منزوی به خود به عنوان زنی سیاه پوست که در میان اقشار مختلفی از مردم تجربه های متنوعی را پشت سر می گذارد، منتقل کرده است". بااین حال، شباهت هایی میان ساختار هر دو کتاب وجود دارد. همانند جلد اول، جلد دوم نیز از مجموعه ای از اپیزودهای مرتبط تشکیل شده است و هر دو اثر با یک مقدمه ی شاعرانه آغاز می شوند. کادجو معتقد است که "به نام من گرد هم آیید" فاقد "صلابت شدید و مرکز اخلاقی محکمی" است که در "می دانم چرا پرنده در قفس می خواند" دیده می شود. ا
و بیان می کند که اخلاق قوی جامعه ی سیاه پوستان در جنوبِ روستاییِ امریکا، که در کتاب نخست برجسته بود، در این جلد جای خود را به بیگانگی و ازهم گسیختگی زندگی شهری در نیمه ی اول قرن بیستم داده است. جهانی که آنجلو در این کتاب معرفی می کند، قهرمان داستان را بدون حس هدف رها می سازد و به گفته ی کادجو، او را تا "لبه ی نابودی می کشاند تا بتواند خود را بازبیابد". اما Lyman B. Hagen لیمن بی. هاگن با این نظر مخالف است و اعتقاد دارد که "Gather Together" برخلاف ادعای کادجو، فاقد مرکز اخلاقی نیست. او تأکید می کند که هرچند در کتاب شخصیت های نامطلوبی حضور دارند و سبک زندگی آن ها مورد نکوهش مستقیم قرار نمی گیرد، اما در نهایت، ریتای معصوم پیروز می شود و شر، غالب نمی شود. ریتا با نیت های خوب از دنیایی فاسد عبور می کند و در اثر این تجربه ها قوی تر می شود. هاگن همچنین اشاره می کند که اگر سبک ادبی پیچیده ی این اثر نبود، محتوای آن مانع از پذیرش کتاب به عنوان "یک اثر ادبی نمونه" می شد. تحرکات فراوان فیزیکی ریتا در طول کتاب، باعث شده است که هاگن آن را یک روایت سفر بداند. به گفته ی لوپتون، این حرکت مداوم نه تنها بر ساختار کتاب، بلکه بر
کیفیت آن نیز تأثیر گذاشته و آن را به دنباله ای کمتر رضایت بخش نسبت به Caged Bird تبدیل کرده است. اما آنجلو در پاسخ به این انتقاد بیان کرده که قصد داشته است "ماهیت اپیزودیک و ناپایدار دوره ی نوجوانی" را بازتاب دهد، چرا که خود او نیز این دوره از زندگی را به همین شکل تجربه کرده است. مک فرسون با این نظر موافق است و معتقد است که ساختار Gather Together پیچیده تر از Caged Bird است. سبک نگارشی آنجلو در این کتاب بالغ تر و ساده تر شده است، که به او امکان می دهد احساسات و بینش های خود را بهتر منتقل کند. مک فرسون این ویژگی را توصیف کرده و می گوید آنجلو با "تصاویر زبانی تیز و زنده" توانسته است این هدف را به خوبی محقق کند.
کارولینا کارولین (به انگلیسی: Carolina Caroline) یک فیلم جنایی، دلهره آور و عاشقانه آمریکایی آماده اکران به کارگردانی آدام کارتر رمایر و نویسندگی تام دین با بازی سامارا ویوینگ، کایل گالنر، کیرا سجویک و جون گریس است. ساخت. فیلمبرداری از سپتامبر ۲۰۲۴ در کنتاکی آغاز شد.
شیخ عزالدین عطایی تبریزی از شاعران ایرانی قرن 7 و 8 هجری است. اشعار او به دو زبان ترکی آذربایجانی و فارسی است. از آثار مهم او می توان مثنوی یوسف و زلیخا، مثنوی لیلی و مجنون و مثنوی عشق نامه اشاره کرد. زندگی نامه. درباره این شاعر اطلاعات زیادی در دسترس نیست. نام او در کتاب الذریعة إلی تصانیف الشیعة و مصنفات شیعه به صورت عطایی تبریزی آمده است. ابوالمجد تبریزی در سال 721 هجری قمری، از او بدین صورت یاد می کند:«من مقاله ملک الشعرا و الفضلا عزالدین عطایی سلمه الله»از جمله دعایی کاتب، در حق عطایی (سلمه الله) بر می آید که وی در سال 721 هجری قمری زنده بوده است. از آنجا که عشق نامه ظاهرا به شمس الدین جوینی تقدیم شده و او نیز در سال 683 هجری قمری به قتل رسیده است قطعا این منظومه، پیش از این تاریخ سروده شده است. محمدعلی تربیت نیز با ذکر نام او به نقل از کتاب گلستان مسرت تنها یک بیت نقل می کند:قضا چون انتخاب حسن دیده/الف بر رویش از بیتی کشیدهاحتمالا تخلص او به عراقی، به دلیل مهاجرت او در دوره ایلخانان از عراق عجم به دیار سلاجقه روم و شهر توقات است. آثار. مجموعه اشعار. شامل 20 غزل ترکی، 19 غزل فارسی، یک دوردلوک ترکی و یک ر
باعی فارسی است. مثنوی یوسف و زلیخا(به ترکی). تنها نسخه خطی این اثر در کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران به شماره 8441 نگه داری می شود. مثنوی لیلی و مجنون(به ترکی). تنها نسخه خطی این اثر در کتابخانه دانشکده زبان و جغرافیا، دانشگاه آنکارا به شماره 190 نگه داری می شود. در این نسخه شاعر 22 بار از تخلص عطایی، دوبار عطا اوغلی، یکبار عطا و یکبار قول عطایی استفاده کرده است. مثنوی عشق نامه(به فارسی):. عشق نامه یا ده نامه عطایی مثنویی است شامل 1077 بیت در بحر خفیف و در ده باب که شاعر در مطاوی آن هجده غزل به همان وزن مثنوی آورده و آن را به صاحب دیوان شمس الدین جوینی تقدیم کرده است. این منظومه شامل یک مقدمه و ده فصل و یک خاتمه است و در ضمن آن به ده حکایت عاشقانه پرداخته شده است. کتاب سفینه تبریز، حاوی قدیمی ترین نسخه خطی عشق نامه است. اشاره به دده قورقود. عطایی تبریزی به عنوان نخستین شاعری شناخته می شود که در ادبیات ترکی آذربایجانی به شخصیت دده قورقود در چندین بیت مختلف اشاره کرده است. این ابیات نشان دهنده شهرت دده قورقود در ادبیات ترکی قرن هشتم هجری است. مثال ابیات:اوندن اوترو قورخت اتا سویلمش، غملولار کشت مزار ایتسون دیمیش.
خوش دیمش قورخت تحمل خوش درر، بی شکر تک قهری یودمق نوشدرر. ده ده قورخت دیر که اول عاقل دورر، سویلین دیر که اول بتر دورر. ده ده قورخت سویلدیکه دوشمنک، اولوسی اولسه سوینمک مسنک دوشمنک. تشکیک در سرایش عشق نامه. برخی عشق نامه را متعلق به فخرالدین عراقی می دانند. اولین شبهه درباره انتساب عشق نامه به فخرالدین عراقی هنگامی مطرح شد که بلوشه به نسخه ای ناقص به تاریخ 709قمری برخورد که کاتب آن در صفحه آخر نسخه، این اثر را از آن شاعری به نام عطایی دانسته بود. بلوشه آورده است:«پایان نسخه ناقص است. در صفحه آخر یادداشتی از کاتب دیده می شود که عنوان کرده از کسی شنیده است شاعری به نام عطایی که در بازار توقات پارچه فروش بوده از آنجا که در شغل خود به رونقی نرسیده بود به مسجد پناه می برد و هزار بیت مثنوی کم ارزش می سراید و آن را به فخرالدین عراقی نسبت می دهد. عراقی نیز به سبب دوستی خود با عطایی، اجازه می دهد آن را به دیوان ملحق کنند. این ابیات در مجموعه حاضر اشعار عراقی وجود ندارد.»در اواخر سال 1973 ، جولیان بالدیک، با استناد به یادداشت بلوشه در فهرست نسخه های خطی فارسی پاریس راجع به عشق نامه بر اساس این مطلب شبهاتی را مطرح کرد
که احتمال انتساب این اثر به عراقی را کمتر می کرد. اما وی اثبات انتساب قطعی عشق نامه را موقوف به وقتی کرد که نسخه ای دیگر از این اثر پیدا شود تا بتوان آن را بی هیچ شبهه ای از آن شاعری غیر از عراقی دانست. با یافت شدن نسخه جدیدی از عشق نامه در ضمن سفینه تبریز که کاتب صریحا چند بار به نام عزّالدین عطایی اشاره کرده، شبهه انتساب، تا حدودی برطرف شد. البته همچنان برخی عشق نامه را متعلق به فخرالدین عراقی می دانند.
نبیله مُنیب (عربی: نبیلة منیب؛ زادهٔ ۱۴ فوریه ۱۹۶۰) سیاستمدار مراکشی است که هم اکنون به عنوان نمایندهٔ پارلمان از حوزهٔ انتخابیهٔ کازابلانکا-ستات در مجلس نمایندگان فعالیت می کند. او همچنین از سال ۲۰۱۲ تا ۲۰۲۳ دبیرکل حزب سوسیالیست متحد بود. منیب نخستین زنی است که به رهبری یک حزب سیاسی در مراکش رسید. اوایل زندگی. منیب دختر احمد منیب، دیپلمات صحرایی از قبیلهٔ رقیباته است که در دههٔ ۱۹۷۰ به عنوان کنسول مراکش در اوران خدمت کرد. او بخشی از دوران کودکی خود را در آنجا گذراند و در سال ۱۹۷۷ از دبیرستان در الجزایر فارغ التحصیل شد. مادرش، خدیجه بلمکی، از خانواده ای ثروتمند و اهل فاس بود. منیب سپس در دانشگاه رباط و برای مدت کوتاهی در مون پلیه تحصیل کرد و مدرک دکترای خود را در رشتهٔ غدد درون ریز دریافت نمود. پس از آن، به عنوان استاد در دانشگاه عین الشق کازابلانکا مشغول به کار شد و از آن زمان تاکنون به تدریس زیست شناسی (با تخصص در غدد درون ریز) ادامه داده است. حرفه سیاسی. در سال ۱۹۸۵، هنگام آماده سازی تز دکترای خود در فرانسه، در جنبش جوانان دانشجویان دموکرات فعالیت داشت. سپس به سازمان آزادی اطلاعات و بیان (OLIE) و سازمان کن
ش دموکراتیک مردمی (OADP) پیوست. این تشکل ها پس از ادغام با دیگر گروه های چپ گرا، حزب سوسیالیست متحد (PSU) را تشکیل دادند. او همچنین عضو اتحادیه ملی آموزش عالی (Syndicat National de l'Enseignement Supérieur - SNESup) بود و در نهایت به سمت مدیر منطقه ای کازابلانکا منصوب شد. منیب در اوایل دهه ۲۰۰۰ به صورت غیررسمی با حزب سوسیالیست متحد (PSU) در ارتباط بود، اما تنها پس از وقایع بهار عربی در سال ۲۰۱۱ و اعتراضات گسترده در مراکش بود که به طور جدی وارد عرصه فعالیت های سیاسی شد. در ۱۶ ژانویه ۲۰۱۲، او به صورت اجماع و بدون رقابت به عنوان دبیرکل این حزب انتخاب گردید و بدین ترتیب به نخستین زن مراکشی تبدیل شد که رهبری یک حزب سیاسی را بر عهده گرفته است. او در سال ۲۰۱۸ برای دومین دوره متوالی در این سمت تأیید شد. اقدامات سیاسی. در جریان همه پرسی قانون اساسی سال ۲۰۱۱، منیب جنبش سیاسی خود و ائتلاف چپ دموکراتیک را به تحریم این رفراندوم فراخواند. او استدلال می کرد که این قانون اساسی ماهیتی دموکراتیک ندارد، چرا که اکثر اختیارات همچنان در دست نهاد سلطنت متمرکز است و تضمینی برای تفکیک واقعی قوا وجود ندارد. در نوامبر ۲۰۱۲، در مصاحبه ا
ی با مجلهٔ مراکشی "TelQuel"، او اعلام کرد که پروژهٔ کوتاه مدت اش متحد کردن نیروهای چپ در قالب یک فدرالیسم دموکراتیک و مترقی است.در اوت ۲۰۱۳، همزمان با جنجال رسوایی دانیل گالوان، او از نخستین چهره هایی بود که به صورت علنی عفو سلطنتی اعطاشده به گالوان را محکوم کرد و گفت: تصمیم بخشیدنِ [فیض سلطنتی] به دانیل گالوانِ کودک آزار غیرقابل پذیرش است و باید فوراً لغو شود. در جریان بحران سیاسی سال ۲۰۱۵ میان مراکش و سوئد - که در پی پیشنهاد سوئد برای به رسمیت شناختن جمهوری صحرا شکل گرفت - نبیله منیب ریاست هیئت نمایندگی مراکش در استکهلم را برعهده داشت. این هیئت متشکل از احزاب چپگرا (PSU, PPS, USFP و دیگران) بود و بین ۴ تا ۷ نوامبر ۲۰۱۵ به دنبال یافتن راهحلی دیپلماتیک برای این بحران بود. در ژانویه ۲۰۱۶، شبکه تلویزیونی دولتی سوئد (SVT) گزارش داد که دولت سوئد از برنامه خود برای به رسمیت شناختن جمهوری دموکراتیک عربی صحرا (SADR) منصرف شده است. همچنین در دوران همهگیری کووید-۱۹، منیب به انتشار نظریه های توطئه دربارهٔ منشأ ویروس کرونا پرداخت. در سال ۲۰۲۱ و تنها دو ماه پیش از انتخابات عمومی، نبیله منیب حزب خود را از «فدراسیون چپ دمو
کراتیک» (FGD) - ائتلاف اصلی احزاب چپگرای مراکش - خارج کرد. در جریان انتخابات عمومی ۲۰۲۱، او به عنوان تنها نامزد حزب سوسیالیست متحد (PSU) موفق به کسب کرسی در مجلس نمایندگان شد. سرانجام در ۵ نوامبر ۲۰۲۳، جمال العصری به عنوان دبیرکل جدید این حزب جایگزین او شد.
حکیمه الحیطی (متولد ۱۳ مه ۱۹۶۳) دانشمند، کارآفرین و سیاستمدار اهل مراکش است. در سال ۱۹۹۴، او EauGlobe را تأسیس کرد که اولین شرکت مهندسی محیط زیست در منطقه منا (خاورمیانه و شمال آفریقا) محسوب می شد. از ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۷، به عنوان نمایندهٔ وزیر محیط زیست پادشاهی مراکش فعالیت کرد. در سال ۲۰۱۵، به سمت نایب رئیسی کنفرانس تغییرات آب وهوایی سازمان ملل (COP21) برگزیده شد. همچنین، بین سال های ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۷، نمایندهٔ ویژهٔ مراکش در امور تغییرات آب وهوایی بود و از ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۷، به عنوان قهرمان عالی آب وهوا در کنفرانس بین المللی تغییرات آب وهوایی سازمان ملل (COP22) منصوب شد. او از دسامبر ۲۰۱۸ به عنوان رئیس بین الملل لیبرال فعالیت می کند و نخستین فرد غیراروپایی است که این سمت را برعهده گرفته است. دوران اولیه زندگی و تحصیل. حکیمه الحیات در ۱۳ مه ۱۹۶۳ در فاس متولد شد. او مدرک زیست شناسی و میکروبیولوژی از دانشگاه سیدی محمد بن عبدالله فاس (۱۹۸۶) و فوق لیسانس اکوتوکسیکولوژی از دانشگاه مولای اسماعیل مکناس (۱۹۸۷) را دریافت کرد. او دو دکترا دارد: مطالعات محیطی از دانشگاه مکناس (۱۹۹۱) و مهندسی محیط زیست از مدرسه عالی ملی معادن سنت اتین
فرانسه با پایان نامه ای دربارهٔ تصفیه فاضلاب. او همچنین دیپلم ارتباطات سیاسی از دانشگاه واشینگتن آمریکا (۲۰۰۸) را دارد. پیشه. الهایتی تا سال ۱۹۹۳ در آژانس شهری فاس در بخش مدیریت اراضی فعالیت داشت. او همچنین خزانهدار اتحادیه ملی زنان بود. در سال ۱۹۹۴ شرکت EauGlobe را تأسیس کرد که در زمینه مهندسی و مشاوره محیطی تخصص دارد. او معاون US-NAPEO (مشارکت ایالات متحده و آفریقای شمالی برای فرصتهای اقتصادی) و ConnectinGroup International (نخستین سازمان آموزشی زنان برای مناصب انتصابی) است. الهایت عضو حزب سیاسی جنبش مردمی است. در سال ۲۰۰۷ به ریاست انجمن زنان کارآفرین مراکش رسید. سال ۲۰۱۲ ریاست شبکه بین المللی زنان لیبرال را برعهده گرفت. از دسامبر ۲۰۱۲ نیز مسئول روابط بین الملل جنبش مردمی بوده است. الهایت در سال ۲۰۱۳ به عنوان نمایندهٔ وزیر محیط زیست در وزارت انرژی، معادن، آب و محیط زیست منصوب شد. در این سمت، او بر سیاست های محیط زیستی نظارت داشت تا اطمینان حاصل شود که توسعهٔ پایدار در تمام برنامه های سیاست عمومی گنجانده می شود. مراکش همچنین دارای پلیس محیط زیست است. او در کنفرانس تغییرات آب وهوایی سازمان ملل متحد در سال ۲۰۱
۳ در ورشو و کنفرانس تغییرات اقلیمی سازمان ملل متحد در سال ۲۰۱۴ در لیما شرکت کرد، قبل از آنکه در کنفرانس تغییرات اقلیمی سازمان ملل متحد در سال ۲۰۱۵ (مذاکرات تغییرات آب وهوایی پاریس در دسامبر ۲۰۱۵) نقش رهبری را بر عهده بگیرد. در مه ۲۰۱۶، کنفرانس اعضای کنوانسیون چارچوب سازمان ملل متحد در مورد تغییرات آب وهوایی، او را به عنوان «قهرمان سطح بالای تغییرات آب وهوایی» منصوب کرد. در ۱۹ سپتامبر ۲۰۱۶، الهایت سخنرانی کلیدی مراسم افتتاحیه «هفته آب و هوا» در نیویورک را ایراد کرد و از رهبران جهان خواست تا با عمل به تعهدات خود در توافق پاریس، به سمت اقدامات اقلیمی قوی تر گام بردارند. او همچنین میزبانی کنفرانس تغییرات آب وهوایی سازمان ملل متحد در سال ۲۰۱۶ را که در نوامبر همان سال در مراکش برگزار شد، بر عهده داشت. زندگی شخصی. الهایت به زبانهای عربی، انگلیسی و فرانسه تسلط دارد. جوایز و افتخارات. در سال ۲۰۱۴، الهایته جایزهٔ آزادی را از بنیاد زنان برای آزادی و دموکراسی اسپانیا دریافت کرد. در دسامبر ۲۰۱۶، او نشان شوالیهٔ لژیون دونور فرانسه را از رئیس جمهور فرانسوا اولاند دریافت نمود. لوران فابیوس، نخست وزیر سابق فرانسه، این جایزه ر
ا به پاس تعهد ملی و بینالمللی او به اهداف زیست محیطی اعطا کرد.
الیزابت تشالا موآنا مویدیکای (۱۳ مارس ۱۹۵۸ - ۱۰ دسامبر ۲۰۲۲) که با نام هنری تشالا موآنا شناخته می شد، خواننده و رقصنده سرشناس اهل کنگو (کینشاسا) بود. او که به عنوان ملکه موتواشی (سبک موسیقی رقص سنتی منطقه کاسایی، زادگاهش) شهرت داشت، با لقب محبوب مامو ملی نیز شناخته می شد. موانا در سال ۱۹۷۷ با گروه موسیقی Tsheke Tsheke Love همکاری خود را به عنوان رقصنده آغاز کرد و به تدریج به خوانندگی روی آورد. او با اجرای آهنگ های ماندگاری مانند «کاریبو یانگو» به شهرت رسید. در طول دوران حرفه ای خود، این هنرمند برجسته تورهای متعددی در سطح بین المللی برگزار کرد و موفق به دریافت جوایز معتبری در عرصه های ملی، قاره ای و جهانی شد. حاصل فعالیت های هنری او ضبط بیش از ۲۰ آلبوم موسیقی بود. از جمله افتخارات هنری موانا، حضور موسیقی اش در موسیقی متن دو فیلم سینمایی مهم است: فیلم موزیکال محبوب کنگویی «La Vie est Belle» (۱۹۸۷) و فیلم «Aya of Yop City». بیوگرافی. تشالا موآنا در ۱۳ مارس ۱۹۵۸ در لوبومباشی (که در آن زمان بخشی از کنگوی بلژیک و اکنون در جمهوری دموکراتیک کنگو قرار دارد) متولد شد. او دومین فرزند از ده فرزند خانواده بود. پدرش آمادئو
س مویدیکایی، نظامی بود و مادرش آلفونسین بامبیوا تومبا، خانه دار بود. ر سال ۱۹۶۴، زمانی که موآنا مویدیکای تنها ۶ سال داشت، پدرش به قتل رسید. او پس از این واقعهٔ تلخ، تحت سرپرستی مادرش بزرگ شد که تا سال ۲۰۰۵ در قید حیات بود. در ژوئن ۲۰۲۰، شایعاتی مبنی بر فوت او منتشر شد، اما در واقع به دلیل سکته مغزی در بیمارستان بستری بود. در نوامبر ۲۰۲۰، موآنا توسط آژانس اطلاعات ملی (ANR) بازداشت شد. این بازداشت به دنبال انتشار آهنگ ناسپاسی صورت گرفت که بسیاری آن را انتقادی پنهان از رئیس جمهور فلیکس شیسکدی و حمایتی از جوزف کابیلا، رئیس جمهور سابق و مربی پیشین موآنا تفسیر کردند. این خواننده همواره از حامیان عمومی کابیلا و حزب خلق برای بازسازی و دموکراسی (PPRD) بود. در 10 دسامبر 2022، تشالا موآنا در سن 64 سالگی در کینشاسا درگذشت. منابع. Tshala Muana, Congolese Singer With Danceable Messages, Dies at 64
لطفیه احرار (متولد ۱۲ نوامبر ۱۹۷۱) بازیگر مراکشی است. وی در ۸ دسامبر ۲۰۲۲ به سمت مدیر مؤسسه عالی هنرهای نمایشی و انیمیشن فرهنگی در رباط مراکش منصوب گردید. بیوگرافی. احرار در شهر مکناس دیده به جهان گشود. او فعالیت هنری خود را در سال ۱۹۹۰ با ایفای نقش در سریال تلویزیونی بنت لافچوچ (دختر لوس شده) به کارگردانی عبدالطیف آیاچی آغاز کرد. وی سپس در مؤسسه عالی هنرهای نمایشی و انیمیشن فرهنگی (ISADAC) پذیرفته شد و در سال ۱۹۹۵ با موفقیت از این مؤسسه فارغ التحصیل گردید. از آن زمان تاکنون، احرار با حضور مستمر در تئاتر و سینما، آثار ماندگاری خلق کرده و جوایز متعددی را برای بازی درخشان خود دریافت نموده است. این هنرمند در مصاحبه ای تأکید کرده که همواره به ایفای نقش های چالش برانگیز علاقه داشته و همکاری با کارگردانان مختلف را فرصتی ارزشمند برای رشد حرفه ای و گسترش دامنه هنری خود می داند. از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۸، احرار در تور نمایش La dernière nuit در Institut du monde arabe پاریس شرکت کرد. او در سال ۲۰۰۸ در دو فیلم *Une famille empruntée و Les qurbanes ایفای نقش کرد. در فیلم اول، یک نقش کمدی داشت و دوست دختر مونا فتو را بازی کرد،
در حالی که در فیلم دوم، نقش یک زن خانه دار با سه فرزند را داشت که به عنوان خیاط کار می کرد. در سال ۲۰۰۹، او در نمایشنامه Douleur sous clé اثر ادواردو دی فیلیپو، که به دریجا (گویش مراکشی) توسط عبداللاتیف فردوس اقتباس شده بود، به کارگردانی کریم تروسی و همراه با هیچم ابراهیمی و هنری توماس از کمپانی Compagnie du Jour به اجرا پرداخت. نمایش «کفر نائوم» او به دلیل پوشیدن بیکینی حین اجرا جنجال برانگیز شد و حتی به خاطر این کار تهدید به مرگ گردید. احرار علاوه بر بازیگری، استاد تئاتر نیز هست.
گراژینا باتسِویچ بیرناتسکا (؛ ؛ – ) موسیقی دان و آهنگساز و نوازندهٔ ویولن لیتوانیایی تبار اهل لهستان بود. او دومین آهنگساز زن لهستانی است که به شهرت ملی و بین المللی دست یافته است. نخستین آهنگساز، ماریا شیمانوفسکا در اوایل قرن نوزدهم است. زندگی نامه. گراژینا باتسِویچ در ۵ فوریه ۱۹۰۹ در شهر ووچ از پدر و مادری به نام های ماریا و وینکاس (ویسنتی) باتسِویچ متولد شد. پدر او که اهل لیتوانی بود، علیرغم تغییر نام خود از لیتوانیایی باتسه ویکیوس به باتسِویچ، پیوند عمیقی با میراث لیتوانیایی آنها ایجاد کرد. او همچنین نخستین معلم موسیقی گراژینا بود و اصرار داشت که هر چهار فرزندشان از سنین جوانی ویولن، پیانو و تئوری اساسی موسیقی بخوانند. گراژینا سومین فرزند از چهار فرزند خانواده است، با دو برادر بزرگتر به نام های کیه ستوت و ویتوتاس و یک خواهر کوچکتر به نام واندا. ویتوتاس با استفاده از نام خانوادگی اصلی لیتوانیایی پدرش (باتسه ویکیوس) شناخته شد و همچنین یک پیانیست و آهنگساز برجسته شد. گراژینا نخستین کنسرت خود را در سن هفت سالگی در کنار برادرانش اجرا کرد و اولین قطعه موسیقی خود را در حوالی سن سیزده سالگی نوشت. در سال ۱۹۲۸، او
تحصیل در کنسرواتوار ورشو (امروزه دانشگاه موسیقی شوپن) را آغاز کرد و در آنجا فن نواختن ویولن را نزد ژوزف یارژمبسکی و آهنگسازی را نزد کاژیمیش سیکورسکی فرا گرفت. او همچنین دو ترم پیانونوازی را نزد یوزف تورچینسکی آموخت. پس از فارغ التحصیلی در سال ۱۹۳۲، او در کلاس های آهنگسازی نادیا بولانژه در «مدرسه عادی موسیقی پاریس» هم شرکت کرد. در این مدت، او به نواختن ویولن ادامه داد و با آندره توره و کارل فلش تحصیلان خود را تکمیل کرد. گراژینا باتسِویچ پس از اتمام تحصیلاتش، به عنوان آهنگساز و نوازنده به حرفه موسیقی خود ادامه داد و گاهی نیز در نقش تک نواز ظاهر شد و به عنوان عضو هیئت داوران در مسابقات نوازندگی ویولن حضور داشت. او به عنوان استاد کنسرت ارکستر سمفونیک رادیوی ملی لهستان، به رهبری گژگوش فیتلبرگ از ۱۹۳۶–۱۹۳۸ خدمت کرد. در این مدت، ارکستر نخستین کنسرتو ویولن خود و همچنین "سه ترانه" او را برای تنور و ارکستر اجرا کرد. در همان زمان، او در سال ۱۹۳۶ با همسرش، پزشک و استاد پزشکی «آندژی بیرناتسکی» ازدواج کرد و در سال ۱۹۴۲ صاحب یک دختر به نام آلینا بیرناتسکا شد. در جریان جنگ جهانی دوم، باتسِویچ به ورشو نقل مکان کرد و در آنجا ب
ه آهنگسازی و اجرا در کنسرت های مخفیانه زیرزمینی ادامه داد، و در همان جا بود که او نخستین بار "سوئیت برای دو ویولن" اجرا کرد. پس از قیام ورشو باتسویچ و خانواده اش از شهر ویران شده فرار کردند و به طور موقت در لوبلین ساکن شدند. پس از جنگ، او به عنوان استاد در کنسرواتوار دولتی موسیقی در ووچ مشغول به کار شد. شهرت باتسِویچ در دوران پس از جنگ، علیرغم سانسور عمومی ناشی از تحقق سیاسی اصلاحات فرهنگی سوسیالیستی، افزایش یافت. با شناخت روزافزون او و همچنین تعداد فزاینده جوایز و قراردادهای ساخت موسیقی، او تمرکز خود را به آهنگسازی معطوف نمود. در سال ۱۹۵۴، او دچار یک سانحه رانندگی شد که باعث ایراد جراحات جزئی به خانواده اش گشت، اما با شکستن لگن و برخی از دنده ای خودش، به مدت طولانی در بیمارستان بستری شد. این واقعه او را مجبور کرد که آهنگسازی را تنها شغل خود بداند، زیرا دیگر قادر به اجرا نبود. ساخته های او در این مدت پربار بود و مورد تحسین گسترده قرار گرفت. او تا زمان مرگش در سال ۱۹۶۹ در ورشو به آهنگسازی ادامه داد. آثار. بسیاری از ساخته های او، دارای آوای ویولن هستند. در میان آنها هفت کنسرتو ویولن، پنج سونات برای ویولن با پیا
نو، سه سونات برای تکنوازی ویولن (شامل یک نمونهٔ اولیه و بدون شماره از سال ۱۹۲۹)، یک کوارتت برای چهار ویولن، هفت کوارتت زهی و دو کوئنتت پیانو هستند. آثار ارکسترال او شامل چهار سمفونی شماره دار (۱۹۴۵، ۱۹۵۱، ۱۹۵۲ و ۱۹۵۳)، یک سمفونی برای سازهای زهی (۱۹۴۶) و دو سمفونی اولیه است که اکنون گم شده محسوب می شوند.
یومی سوگیموتو (به ژاپنی: 杉本 有美، Sugimoto Yumi) متولد ۱ آوریل ۱۹۸۹)، یک مدل، بازیگر و خواننده اهل ژاپن است. او در حال حاضر با آژانس استعدادیابی Face Planning همکاری دارد. پیشه. حرفه مدلینگ. سوگیموتو فعالیت خود را در زمینه مدلینگ از دوران دبستان آغاز کرد. او در یک مسابقه استعدادیابی برای مجله مانگای دخترانه ریبون شرکت کرد و به عنوان برنده جایزه بزرگ انتخاب شد. حرفه بازیگری. در ژوئیه ۲۰۰۷، او اولین نقش اصلی خود را در سریال درام Boys Esté از شبکه تلویزیونی توکیو دریافت کرد. آخرین نقش شناخته شده از او، شخصیت Miu Sutō / Go-on Silver در سریال توکوساتسوی Engine Sentai Go-onger (۲۰۰۸) از شبکه تلویزیونی آساهی بود. او همچنین در فیلم گروه دختران کوهستان به کارگردانی تاک ساکاگوچی، نوبورو ایگوچی و یوشیهیرو نیشیمورا ایفای نقش کرده است. حرفه موسیقی. سوگیموتو علاوه بر اجرای ترانه های شخصیت های سریال هایی مانند Engine Sentai Go-onger، علاقه زیادی به تولید موسیقی داشت. او اولین تک آهنگ خود به نام "Harukoi" را که توسط Tomosuke Funaki ساخته شده بود، در ۱۷ فوریه ۲۰۱۰ منتشر کرد. زندگی شخصی. سوگیموتو در سال ۲۰۱۶ با یک مرد غیر مشهور
ازدواج کرد، اما آنها در جولای ۲۰۱۹ طلاق گرفتند. منابع. Exclusive Behind-the-Scenes Images: Mutant Girls Squad Mutant Girls Squad on Their Way
لورنا بریل سلیم (۱۹۲۸–۲۳ ژانویه ۲۰۲۱) هنرمند و معلم هنر انگلیسی بود که با جواد سلیم، مجسمه ساز برجسته عراقی ازدواج کرد و در سال ۱۹۵۰ به بغداد نقل مکان کرد. او تا زمان مرگش هنرمند فعال و تمرین کننده باقی ماند. سلیم از طریق نمایشگاه ها، تدریس و مشارکت فعال در گروه های هنری به مدت بیست سال به جامعه هنری عراق کمک کرد. پس از مرگ زودهنگام همسرش در سال ۱۹۶۱، او بخشی از تیمی بود که مسئول تکمیل کار یادبود نمادین او با عنوان «نسب الحریة» بود. زندگی و شغل. اگرچه لورنا سلیم عمدتاً به عنوان همسر انگلیسی جواد سلیم، مجسمه ساز سرشناس عراقی، شناخته می شد، اما خود او نیز هنرمندی مستعد و تأثیرگذار بود که همواره در زمره پیشگامان نسل هنرمندان عراقی به شمار می آمد. لورنا که در سال ۱۹۲۸ در شفیلد انگلستان متولد شد، با دریافت بورسیه تحصیلی توانست در مدرسه هنرهای زیبای اسلید لندن به تحصیل بپردازد و در سال ۱۹۴۸ با اخذ دیپلم در رشته نقاشی و طراحی فارغ التحصیل شود. همین دوران بود که با جواد سلیم، هنرمند و مجسمه ساز عراقی که او نیز در مدرسه اسلید مشغول به تحصیل بود، آشنا شد. وی در سال ۱۹۴۹ موفق به دریافت مدرک تدریس هنر از مؤسسه آموزش دانش
گاه لندن گردید. در فاصله سال های ۱۹۴۹ تا ۱۹۵۰، او به تدریس هنر در مدرسه گرامر تاپتون هاوس واقع در چسترفیلد مشغول بود. در سپتامبر ۱۹۵۰، لورنا شفیلد را ترک کرد تا به جواد در بغداد بپیوندد و یک هفته پس از این سفر، این دو با یکدیگر ازدواج کردند. یک منتقد هنری عراقی در این باره چنین اظهار داشته است: «لورنا با آمدن به عراق، زیبایی هایی را مشاهده کرد که تا پیش از آن هیچ یک از ما بدان ها توجه نکرده بودیم. هنرمندان دیگر نیز تحت تأثیر او، به مطالعه سنت غنی هنری پرداختند که همواره در برابر چشمان شان قرار داشت. تأثیر او واقعاً عمیق و ماندگار بود.» سلیم به ویژه مجذوب خانه های سنتی عراقی واقع در حاشیه رود دجله - شامل بیت ها (خانه های مسکونی) و مضیف ها (ساختمان های نی ساز) - شده بود.اندکی پس از استقرار او در بغداد، شهر وارد مرحله ای از مدرنیزاسیون شد که طی آن بسیاری از این بناهای سنتی در معرض تخریب قرار گرفتند. او با شتاب تمام به ترسیم طرح هایی از این سازه ها پرداخت پیش از آنکه برای همیشه ناپدید شوند. روش کار او بدین صورت بود که ابتدا از یک ساختمان طراحی می کرد، سپس به خانه بازمی گشت تا نقاشی را آغاز نماید، و بار دیگر به مح
ل بازمی گشت تا جزئیات دقیق تر را ترسیم و رنگ ها را ثبت کند. در فاصله سال های ۱۹۵۷ تا ۱۹۶۳، او موفق شد تعداد زیادی از این ساختمان ها و خانه های محلی را به تصویر بکشد. لورنا سلیم از طریق مشارکت فعال در گروه های هنری مهم، نقش پررنگی در جامعه هنری عراق ایفا می کرد. او به عضویت انجمن هنرمندان پلاستیک عراق و همچنین گروه تأثیرگذار هنر مدرن بغداد که توسط همسرش جواد سلیم و شاکر حسن السعید پایه گذاری شده بود، درآمد. سلیم آثار خود را در نمایشگاه های گروه هنر مدرن بغداد به نمایش گذاشت. او همچنین در طراحی غرفه عراق برای نمایشگاه بین المللی سال ۱۹۵۴ دمشق مشارکت داشت. همسرش جواد سلیم در سال ۱۹۶۱ در سن ۴۱ سالگی و در اوج کار بر روی پروژه مجسمه عظیم الجثه ای به نام «یادبود آزادی» برای مرکز شهر بغداد درگذشت. پس از این واقعه، لورنا به همراه رفعت چادرجی، معمار عراقی، مسئولیت نظارت بر تکمیل این بنای نمادین را بر عهده گرفتند. طرح اولیه این بنا توسط چادرجی طراحی شده بود و او از جواد خواسته بود تا مجسمه های برجسته برنزی آویزان از آن را طراحی و اجرا کند لورنا سلیم در سال ۱۹۶۱ به عنوان معلم در کالج دخترانه مشغول به کار شد و همچنین در د