Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ر همین نقطه، ارتش اتریش به فرماندهی ژنرال بئولیو در دهم مه ۱۷۹۶ در نبرد لودی شکست خورد—رویدادی که نه تنها از نظر نظامی اهمیت داشت، بلکه از نظر نمادین نیز نقطهٔ آغاز افسانهٔ ناپلئون در ذهن سربازان و مردم فرانسه بود. ارتش ایتالیا اکنون به تقریباً ۵۰٬۰۰۰ نفر تقویت شده بود و بناپارت به حمله ادامه داد و به نیروهای اتریشی که در مجاورت قلعه مانتوا بسیج شده بودند، ضربه زد. یک سری شکست های جزئی از ائتلاف منجر به تقویت پادگان مانتوا به ۱۲٬۰۰۰ نفر شد. [ "" ] بناپارت با محاصره مانتوا، یک لشکر فرانسوی را به سمت جنوب هدایت کرد تا به دوک نشین بزرگ توسکانی و ایالات پاپی حمله کرده و آنها را اشغال کند و نیروهای پاپ را در دژ اوربان شکست دهد. سپس به سمت شمال تغییر مسیر داد و با ۲۰٬۰۰۰ نفر، حدود ۵۰٬۰۰۰ اتریشی را به فرماندهی فیلد مارشال ورمسر در نبردهای لوناتو و کاستیلیونه شکست داد. [ "" ] فرمانده اتریشی مجبور به بازگشت به آلپ شد. ورمسر بار دیگر تقویت شد تا خسارت های سنگین دو ماه گذشته—حدود ۲۰ هزار نفر—را جبران کند و تلاش تازه ای برای شکستن محاصرهٔ مانتوا آغاز کرد. برای مقابله با هرگونه حملهٔ جدید فرانسه، حدود ۴۵ هزار سرباز اتریشی
در پشت جبهه باقی گذاشته شدند، در حالی که بخش اصلی ارتش اتریش به سوی مانتوا حرکت کرد. در چهارم سپتامبر، ناپلئون در رووره تو ضربهٔ سنگینی به نیروهای اتریشی وارد کرد و در موقعیتی قرار گرفت که می توانست از پشت به ارتش ورمسر حمله کند. ارتش اتریش با واکنشی کند نسبت به این تهدید تازه، بار دیگر در نبرد باسانو شکست خورد؛ جایی که شمار نیروهایشان به تنها ۱۲ هزار نفر کاهش یافت. باقی ماندهٔ سربازان با سرعت به سوی مانتوا عقب نشینی کردند، اما در آنجا توسط واحدهای پیشتاز ژنرال ماسنا به دام افتادند. این رشته عملیات ها نه تنها موجب تضعیف شدید ارتش اتریش شد، بلکه نشان دهندهٔ توانایی ناپلئون در بهره برداری از فرصت های تاکتیکی، ضربه زدن به نقاط ضعف دشمن، و اجرای مانورهای پیچیده در میدان نبرد بود. در این مرحله از کارزار، ناپلئون با ترکیب سرعت، غافل گیری، و تمرکز نیروها، توانست ابتکار عمل را در دست بگیرد و ارتش اتریش را در موقعیتی تدافعی و پراکنده قرار دهد. شکست های پیاپی دشمن، روحیهٔ ارتش فرانسه را تقویت کرد و موقعیت ناپلئون را به عنوان فرمانده ای بی رقیب در جبههٔ ایتالیا تثبیت نمود. این تحولات، زمینه ساز مرحلهٔ پایانی محاصرهٔ ما
نتوا و پیروزی نهایی فرانسه در یکی از مهم ترین جبهه های جنگ های ائتلاف اول شد. در حالی که ارتش ناپلئون بناپارت بر اثر بیماری ضعیف شده بود و خطوط تدارکاتی اش توسط شورش ها تهدید می شد، نیروهای تازه نفس اتریشی وارد میدان شدند. کمیسرهای سیاسی دولت فرانسه، به ویژه کریستوفورو سالیسیتی، با خشونت شورش ها را سرکوب کردند، اما موقعیت فرانسه همچنان آسیب پذیر باقی ماند. برای تثبیت اوضاع، ناپلئون اقدام به تأسیس دولت های وابستهٔ جمهوری ترانسپادانی و جمهوری سیسپادانی کرد. این جمهوری ها، که در شمال و مرکز ایتالیا شکل گرفتند، نقش سپر سیاسی و اداری را برای فرانسه ایفا کردند و به ناپلئون امکان داد تا نفوذ خود را در منطقه گسترش دهد، حمایت محلی جلب کند، و ساختار حکمرانی تازه ای را جایگزین سلطهٔ پیشین اتریش و کلیسا نماید. این اقدام، بخشی از راهبرد گسترده تر ناپلئون برای تبدیل پیروزی های نظامی به دستاوردهای سیاسی پایدار بود. پس از آن، فرمانده جدید اتریشی، ژوزف آلوینتسی، وارد میدان شد و تلاش تازه ای برای شکستن محاصرهٔ مانتوا آغاز کرد. ناپلئون بناپارت موفق شد پیشروی او را متوقف کرده و نیروهایش را تا آن سوی رود برنتا عقب براند، اما ضدحم
لهٔ فرانسه با شکست پنج روزهٔ نیروهای ووبوا در روستاهای چمبرا و کالیانو، تحت فرماندهی معاون آلوینتسی، پل داویدوویچ، به شدت مختل شد و ناپلئون ناچار به عقب نشینی به ورونا گردید. آلوینتسی در تعقیب ناپلئون، در دوازدهم نوامبر در کالدیرو حملهٔ فرانسه را دفع کرد و ناپلئون بار دیگر مجبور به عقب نشینی شد. با این حال، در نبرد سه روزهٔ آرکوله، ناپلئون با وجود کمبود نیرو و شکست های مکرر در تصرف پل حیاتی آرکوله، سرانجام پیروزی مهم و دشواری را علیه آلوینتسی به دست آورد. این نبرد، که با مقاومت شدید و شرایط سخت همراه بود، یکی از نقاط برجستهٔ کارزار ایتالیا محسوب می شود و نشان دهندهٔ اراده، جسارت و توانایی ناپلئون در تبدیل شکست های تاکتیکی به پیروزی های راهبردی بود. پیش از حملهٔ تازهٔ آلوینتسی در ژانویه، هر دو طرف نیروهای خود را تقویت کردند. ناپلئون بناپارت موفق شد این یورش را در نبرد ریولی شکست دهد و حدود ۱۴ هزار نفر تلفات بر ارتش اتریش وارد کند. سپس ستون دوم نیروهای امدادی اتریش را در نزدیکی مانتوا محاصره و تسلیم کرد. اندکی بعد، شهر مانتوا سرانجام به ارتش فرانسه تسلیم شد و این پیروزی راه را برای پیشروی فرانسه به سوی شرق و خا
ک اتریش هموار ساخت. در ادامهٔ کارزار، ارتش اتریش تحت فرماندهی برادر امپراتور، آرشیدوک شارل، وارد میدان شد، اما فرانسوی ها در یک عملیات سریع تا فاصلهٔ ۱۰۰ مایلی وین پیش رفتند. این تهدید مستقیم به پایتخت اتریش، موجب شد که دولت اتریش درخواست مذاکره دهد و نمایندگان خود را به لئوبن اعزام کند تا با ناپلئون برای صلح گفتگو کنند. نتیجهٔ این مذاکرات، پیمان کامپو فورمیو بود که عملاً به جنگ ائتلاف اول پایان داد، زیرا اتریش آخرین قدرت بزرگ اروپایی بود که هنوز در قاره با فرانسه در حال جنگ بود. در ۱۴ آذر ۱۱۷۶ (۵ دسامبر ۱۷۹۷)، ناپلئون وارد پاریس شد؛ در حالی که نه تنها پیروزی نظامی بزرگی را رقم زده بود، بلکه با دستاوردهای سیاسی و دیپلماتیک، جایگاه خود را به عنوان چهره ای تعیین کننده در آیندهٔ فرانسه تثبیت کرده بود. این بازگشت، آغاز مرحله ای تازه در زندگی او بود که به زودی مسیر تاریخ اروپا را دگرگون می کرد. لشکرکشی ها در ایتالیای مرکزی (۱۷۹۷–۱۷۹۹). حمله ناپلئون به شمال ایتالیا باعث بی نظمی در ایالات پاپی شد. طبق پیمان تولنتینو، پاپ پیوس ششم مجبور شد منطقه رومانیا را به جمهوری تازه تأسیس سیسپادان واگذار کند و ژوزف بناپارت را به
عنوان سفیر در رم به رسمیت بشناسد. پس از انحلال ائتلاف اول، شورش جمهوری خواهان که توسط ژنرال بناپارت و سرتیپ ماتورین-لئونارد دوفوت ترتیب داده شد، منجر به کشته شدن دوفوت در کاخ ژوزف توسط نیروهای دولت پاپی شد. در ۸ دی ۱۱۷۶ (۲۹ دسامبر ۱۷۹۷)، پاپ به منظور کاهش تنش ها با جمهوری فرانسه، عذرخواهی رسمی صادر کرد، اما این اقدام از سوی جمهوری به سرعت رد شد. ناپلئون بناپارت، که در پی تثبیت نفوذ فرانسه در ایتالیا بود، بار دیگر به ایالات پاپی اعلان جنگ داد. او ۹ هزار سرباز تحت فرماندهی ژنرال لویی-الکساندر برتیه به رم اعزام کرد تا شهر را اشغال کرده و ساختار سیاسی ایالات پاپی را منحل کند. این اقدام، بخشی از راهبرد گسترده تر ناپلئون برای حذف قدرت های سنتی و مذهبی در ایتالیا و جایگزینی آن ها با دولت های وابسته به فرانسه بود. با اشغال رم، نفوذ کلیسا در سیاست منطقه ای به شدت تضعیف شد و جمهوری فرانسه توانست کنترل مستقیم تری بر مرکز معنوی جهان کاتولیک اعمال کند. این تحول، نه تنها پیامدهای سیاسی و نظامی داشت، بلکه نشانه ای از تغییرات عمیق در نظم اروپا بود که انقلاب فرانسه و ظهور ناپلئون رقم زده بودند. پیوس ششم که از کنار گذاشتن قدر
ت دنیوی خود امتناع ورزید، از رم تبعید شد و بعداً در والانس فرانسه درگذشت. ناپلئون رسماً در فوریه ۱۷۹۸ ایالات پاپی را منحل کرد و در آن جمهوری آنکونین و جمهوری تیبرینا به عنوان جمهوری های خواهرخوانده به رسمیت شناخته شدند. در رم، برتیه تأسیس جمهوری روم را اعلام کرد و سلطنت انتخابی قبلی را سرنگون کرد. با این حال، اندکی پس از آن، نیروهای ائتلاف مداخله کردند و باعث درگیری های داخلی در درون به اصطلاح «شورای رومی» شدند که تا حمله ناپلی ها در سال ۱۷۹۹ ادامه یافت. فرماندار ژاک مک دونالد در ۱۹ نوامبر با ارتش کوچکی متشکل از ۹۰۰۰ سرباز از شهر دفاع کرد و نبردهای فرنتینو، اوتریکولی و چیویتا کاستلانا، همراه با درگیری در کالوی ریسورتا و کاپوا، شاه فردیناند چهارم را به قلعه سنت المو سوق داد و منجر به اعلام جمهوری پارتنوپی در ناپل شد که منجر به تلفات حدود ۸۰۰۰ نفر از ناپلی ها و ۱۰۰۰ نفر از فرانسوی ها شد. [ "" ] در ماه آوریل، کاردینال فابریزیو روفو با ارتشی متشکل از ۱۷۰۰۰ سرباز به کالابریا لشکرکشی کرد و سلطنت را احیا کرد و در ماه ژوئن محاصره ناپل را آغاز کرد. با کمک بریتانیا، پارتنوپی ها اندکی پس از آن فروپاشیدند. حمله ناپلی ها
در ماه سپتامبر منجر به انحلال جمهوری روم شد که متعاقباً تا زمان جنگ های ناپلئونی با دستگاه پاپ جایگزین شد. ائتلاف دوم (۱۷۹۹–۱۸۰۱). مرحلهٔ دوم جنگ در ایتالیا در سال ۱۷۹۹ آغاز شد و بخشی از جنگ های ائتلاف دوم بود. این مرحله با مرحلهٔ نخست تفاوت هایی داشت، از جمله مشارکت نیروهای روسیه در عملیات نظامی. با این حال، در آغاز درگیری ها، نیروهای روسی هنوز به منطقه نرسیده بودند. در همین زمان، ناپلئون بناپارت در قارهٔ اروپا حضور نداشت؛ زیرا از ماه مه ۱۷۹۸ تا سپتامبر ۱۷۹۹ فرماندهی لشکرکشی فرانسه به مصر و سوریه را بر عهده داشت. در غیاب ناپلئون، ارتش فرانسه در ایتالیا با چالش های تازه ای روبه رو شد. نیروهای ائتلاف دوم، متشکل از اتریش، روسیه و بریتانیا، تلاش کردند تا دستاوردهای فرانسه در مرحلهٔ نخست جنگ را بازپس بگیرند. وضعیت سیاسی در فرانسه نیز بی ثبات بود و فرماندهان محلی توانایی محدودی در برابر فشارهای چندجانبهٔ دشمن داشتند. ورود نیروهای روسی به صحنهٔ نبرد، تعادل قدرت را به طور چشمگیری تغییر داد و باعث شد ارتش فرانسه در ایتالیا به تدریج عقب نشینی کند. بازگشت ناپلئون از مصر در اواخر ۱۷۹۹، نقطهٔ عطفی در تحولات سیاسی و نظامی
فرانسه بود. او با بهره گیری از اعتبار نظامی خود، به سرعت قدرت سیاسی را در پاریس به دست گرفت و با کودتای ۱۸ برومر، به عنوان کنسول اول فرانسه برگزیده شد—آغازی بر دوران جدیدی که به امپراتوری ناپلئون انجامید. حدود ۶۰٬۰۰۰ سرباز فرانسوی به فرماندهی شرر با تعداد مشابهی از اتریشی ها روبرو شدند. [ ' ] انتظار می رفت ۵۰٬۰۰۰ روس دیگر نیز به زودی از راه برسند. [ ' ] فرانسوی ها مشغول آرام کردن ناپل بودند و این امر قدرت مؤثر آنها را برای رویارویی با اتریشی ها به نصف کاهش داد. برای جلوگیری از بروز یک وضعیت کاملاً غیرقابل دفاع، شرر در اسرع وقت حمله کرد تا از حملات اتریشی ها جلوگیری کند. در اواخر اسفند و اوایل فروردین ۱۱۷۸ (اواخر مارس و اوایل آوریل ۱۷۹۹)، فرمانده اتریشی پال کرای موفق شد ارتش فرانسه را در نبردهای ورونا و ماگنانو شکست دهد. ژنرال شرر، فرمانده فرانسوی، ناچار به عقب نشینی شد و تنها یک واحد کوچک متشکل از ۸ هزار سرباز را در چندین دژ باقی گذاشت تا خطوط دفاعی را حفظ کند. در این میان، فرماندهی ارتش اتریش به ژنرال مایکل فون ملاس سپرده شد، اما او در تعقیب نیروهای عقب نشینی کردهٔ فرانسه کند عمل کرد و فرصت های مهمی را از د
ست داد. همین تأخیر موجب شد که فرماندهی کل نیروهای ائتلاف در جبههٔ ایتالیا به مارشال برجستهٔ روس، الکساندر سووروف، واگذار شود. با ورود سووروف، جبههٔ ایتالیا وارد مرحله ای تازه از جنگ شد؛ مرحله ای که با تاکتیک های تهاجمی، سرعت عمل بالا، و هماهنگی بهتر میان نیروهای اتریشی و روسی همراه بود و تهدیدی جدی برای موقعیت فرانسه در منطقه به شمار می رفت. شرر نیز به زودی جای خود را به ژنرال مورو، مردی با شهرت و اعتبار بیشتر، داد. شکست های فرانسه در لکو و کاسانو در ۲۶ تا ۲۸ آوریل، با عقب نشینی از لومباردی و وضعیت نامطلوب کلی برای فرانسوی ها همراه بود. ارتش ژنرال مک دونالد از ناپل بازگشت تا از مورو حمایت کند. حمله اولیه متفقین در ۱۱ مه در سراسر رودخانه پو شکست خورد. ارتش مورو با تنها ۹۰۰۰ نفر باقی مانده، متلاشی شده بود. یک ضد حمله توسط ژنرال روسی پتر باگراتیون دفع شد. سووروف به زودی تورین را اشغال کرد و بازگرداندن پیمونت به چارلز امانوئل چهارم آن را اعلام کرد. ارتش آلپ فرانسه درگیر مجموعه ای از درگیری های پراکنده با نیروهای اتریشی-روسی شد، اما نتوانست به یاری ارتش ایتالیا بشتابد. در این میان، مارشال الکساندر سووروف با سرعت و
قاطعیت چندین پادگان فرانسوی را تصرف کرد و پیشروی بی وقفهٔ خود را ادامه داد. ژنرال مک دونالد در نبرد ترِبیا با سووروف روبه رو شد، اما شکست سختی خورد و مجبور شد با بقایای ارتش خود به جنوا عقب نشینی کند، در حالی که سووروف به نووی رسید. فرماندهی عالی اتریش پس از این پیروزی ها، دستور توقف عملیات های تهاجمی را صادر کرد، در حالی که پادگان های فرانسوی در مانتوا و آلِساندریا سقوط کردند (ر.ک. محاصرهٔ مانتوا و آلِساندریا). اندکی پس از این تحولات، ژنرال مورو به جبههٔ راین اعزام شد و ژنرال ژوبرت برای فرماندهی ارتش ایتالیا منصوب گردید. این مرحله از جنگ، نشان دهندهٔ فشار شدید ائتلاف دوم بر مواضع فرانسه در ایتالیا بود، و همچنین آشکار ساخت که بدون حضور ناپلئون، ارتش فرانسه با دشواری های جدی در برابر فرماندهان برجسته ای چون سووروف مواجه بود. با این حال، تحولات سیاسی در پاریس و بازگشت قریب الوقوع ناپلئون، نوید تغییراتی بنیادین در روند جنگ را می داد. سووروف، که تحت فرمان فرماندهی عالی ائتلاف عمل می کرد، برای جمع آوری نیرو جهت حمله ای در پاییز توقف کرد. در ۹ اوت، فرانسوی ها حمله ای با ۳۸۰۰۰ نفر به نام نبرد نووی را آغاز کردند. ای
ن حمله توسط سووروف کاملاً شکست خورد و منجر به مرگ ژوبرت شد. مورو، که هنوز به سمت راین حرکت نکرده بود، ابتکار عمل را به دست گرفت و بازماندگان را به جنوا بازگرداند و شروع به آماده سازی برای دفاع از شهر کرد. با این حال، در آن زمان فرماندهی عالی متفقین در وین به سووروف دستور داد تا از ایتالیا خارج شود و بر شکستن جبهه سوئیس تمرکز کند. این استراحتی که به ارتش متزلزل ایتالیا داده شد، به نقطه عطفی در جنگ منجر شد. ملاس، که فرماندهی نیروهای ائتلاف در ایتالیا، که اکنون تقریباً منحصراً در اختیار اتریشی ها بود، را از سر گرفته بود، حمله را متوقف کرد و نیروهای خود را، اکنون که روس ها از ایتالیا خارج شده بودند، تقویت کرد. تا بهار ۱۸۰۰، روسیه کاملاً از ائتلاف خارج شده بود. با این حال، اوضاع در ایتالیا هنوز کاملاً به نفع ائتلاف بود. ملاس حدود ۱۰۰۰۰۰ نفر را تحت فرماندهی خود داشت، در حالی که تنها ۵۰۰۰۰ سرباز فرانسوی که کاملاً پراکنده شده بودند، در مقابل او قرار داشتند. [ "" ] متفقین برای حمله به جنوب فرانسه و عبور از راین، در شمال بسیار دورتر، آماده می شدند. ملاس به آرامی پیشروی کرد، جنوا را محاصره کرد و پیشروی او را در جاهای دی
گر متوقف کرد. در این زمان بود که کنسول اول فرانسه، ناپلئون بناپارت (که قدرت فرانسه را در کودتای برومر در ۹ نوامبر ۱۷۹۹ به دست گرفته بود)، ارتش ذخیره خود را از طریق گذرگاه بزرگ سنت برنارد هدایت کرد تا ماسنا را در محاصره جنوا که با کمبود شدید مواد غذایی ناشی از محاصره زمینی و دریایی توسط بریتانیا تهدید می شد، نجات دهد. پیش از آن که کنسول اول، ناپلئون بناپارت، بتواند به جنوا برسد، این شهر سقوط کرد. ناپلئون با تمرکز نیروهای خود، تصمیم گرفت پیش از آن که ارتش اتریش بتواند مجدداً نیروهایش را گرد آورد، ضربه ای تعیین کننده وارد کند. ارتش ذخیرهٔ فرانسه در ۲۰ خرداد ۱۱۷۸ (۹ ژوئن ۱۸۰۰) در مونتبِلو با نیروهای اتریشی درگیر شد و سپس نبرد اصلی در مارِنگو رخ داد. در آغاز نبرد مارنگو، ارتش فرانسه در آستانهٔ شکست قرار داشت. اما با رسیدن به موقع ژنرال دزِه با نیروهای کمکی، ورق برگشت: او با حمله ای جسورانه، ارتش اتریش به فرماندهی ژنرال مِلاس را عقب راند و شکست فرانسه را به پیروزی تبدیل کرد. در همین ضدحمله، دزه جان خود را از دست داد، اما ناپلئون بعدها با ساختن یادبودهایی، از شجاعت او تجلیل کرد. نام دزه در جایگاه افتخار بر روی نمای
طاق پیروزی در پاریس حک شده است—یادبودی باشکوه برای پیروزی های ناپلئون و قهرمانانش. این نبرد نه تنها نقطهٔ عطفی در کارزار ایتالیا بود، بلکه جایگاه ناپلئون را به عنوان یک فرمانده نظامی بی همتا و رهبر سیاسی تثبیت کرد، و راه را برای تحکیم قدرت او در فرانسه هموار ساخت. بلافاصله پس از پیروزی در مارنگو، فرانسوی ها ژنرال اتریشی، ملاس، را تحت فشار قرار دادند تا آتش بس (کنوانسیون آلساندریا) را امضا کند که منجر به تخلیه شمال غربی ایتالیا در غرب رودخانه تیچینو و تعلیق تمام عملیات نظامی اتریش در ایتالیا شد. پس از پیروزی های فرانسه در ایتالیا و تثبیت موقعیت ناپلئون به عنوان کنسول اول، اتریش و متحدش بریتانیا تلاش کردند تا با فرانسه یک پیمان صلح مشترک منعقد کنند. با این حال، ناپلئون بر امضای پیمان های جداگانه با هر کشور پافشاری کرد—اقدامی که نشان دهندهٔ تمایل او به تضعیف اتحاد میان قدرت های اروپایی و حفظ ابتکار عمل دیپلماتیک بود. این اختلاف در رویکرد موجب شد مذاکرات به نتیجه نرسد و در اواخر سال ۱۸۰۰، درگیری ها میان فرانسه از یک سو و اتریش و بریتانیا از سوی دیگر از سر گرفته شود. این مرحله از جنگ، زمینه ساز نبردهای مهمی چون هو
هن لین دن در آلمان و ادامهٔ کارزارهای دریایی و استعماری با بریتانیا شد. ناپلئون با استفاده از دیپلماسی جداگانه، نه تنها اتحاد دشمنان را تضعیف کرد، بلکه توانست شرایط صلح را به نفع فرانسه شکل دهد—رویکردی که بعدها در پیمان های لونِویل (با اتریش) و آمیِن (با بریتانیا) به ثمر نشست. در ۱۳ آذر ۱۱۷۹ (۳ دسامبر ۱۸۰۰)، ارتش فرانسه به فرماندهی ژان مورو در نبرد هوهن لیندن در جنوب آلمان، ارتش اتریش را به شدت شکست داد—رویدادی که نقطهٔ عطفی در پایان جنگ های ائتلاف دوم محسوب می شود. این پیروزی، نه تنها از نظر نظامی تعیین کننده بود، بلکه از نظر روانی نیز ضربه ای سنگین به اتریش وارد کرد و موقعیت فرانسه را در مذاکرات صلح تقویت نمود. در ادامهٔ همان ماه، در روزهای ۴ تا ۵ دی (۲۵–۲۶ دسامبر)، ارتش دیگری از فرانسه به فرماندهی ژنرال گیوم برون در نبرد پوتسولو در کنار رود مینچو در شمال ایتالیا، بار دیگر ارتش اتریش را شکست داد. برون پس از این پیروزی، فشار نظامی را ادامه داد و نیروهای اتریشی را تا ترویزو در منطقهٔ ونتو عقب راند. این سلسله پیروزی ها، نشان دهندهٔ هماهنگی و قدرت عملیاتی ارتش فرانسه در دو جبههٔ مهم اروپا بود—آلمان و ایتالیا—و
زمینه ساز امضای پیمان لونِویل در فوریهٔ ۱۸۰۱ شد که به طور رسمی به جنگ های ائتلاف دوم پایان داد و سلطهٔ فرانسه را در بخش های وسیعی از اروپا تثبیت کرد. ناپلئون، که در آن زمان کنسول اول فرانسه بود، با بهره گیری از این دستاوردها، جایگاه خود را به عنوان رهبر بلامنازع جمهوری مستحکم تر ساخت. آتش بس ترویزو. در ۱۶ ژانویه ۱۸۰۱، در ترویزو، آتش بس (آتش بس ترویزو) بین فرانسوی ها و اتریشی ها امضا شد. طبق مفاد این آتش بس، اتریش موافقت کرد که چندین دژ خود در شمال ایتالیا از جمله پشیرا، ورونا، لگناگو، آنکونا و فرارا را تسلیم کند. در نهایت، یک معاهده صلح (معاهده لونویل) در پاریس مورد مذاکره قرار گرفت. مفاد نهایی معاهده صلح شامل تسلیم قلعه حیاتی اتریش در مانتوا به همراه به رسمیت شناختن حاکمیت و استقلال جمهوری های وابسته به فرانسه یعنی سیسالپین، لیگوریا، باتاویا و هلویتیک بود. علاوه بر این، دوک نشین بزرگ توسکانی به فرانسه واگذار شد. به آن دسته از شاهزادگان ایتالیایی که قلمرو خود را از دست دادند، از جمله دوک نشین بزرگ توسکانی و دوک نشین مودنا، قرار شد سرزمین هایی در آلمان در شرق راین به عنوان غرامت داده شود. در عوض، تصرفات ارضی ا
تریش که در پیمان کامپو فورمیو در سال ۱۷۹۷ تصریح شده بود، از جمله ترافرمای ونیزی، دالماتیای ونیزی و تمام ایستریا، تأیید شد. به موجب پیمان لونویل، اتریش سرانجام از جنگ ائتلاف دوم خارج شد و به جنگ در شمال ایتالیا پایان داد. این امر تنها بریتانیایی ها را برای ادامه جنگ باقی گذاشت تا اینکه خودشان در مارس ۱۸۰۲ با پیمان آمین صلح را منعقد کردند.
آتش بس ترویزو، آتش بس امضا شده در ۱۶ ژانویه ۱۸۰۱ در ترویزو، ایتالیا، بین ژنرال فرانسوی گیوم برون و اتریشی ها در طول جنگ ائتلاف دوم بود. برون ژنرال اتریشی هاینریش فون بلگارد را در نبرد پوتزولو در ۲۵ دسامبر ۱۸۰۰ شکست داده و ژنرال های جوزف فیلیپ ووکاسوویج و یوهان لودویگ الکسیوس فون لودون را از چندین موضع دفاعی در کوهستان بیرون رانده بود. بلگارد به ترویزو عقب نشینی کرد و برای دفاع از خود آماده شد، اما با آتش بس موافقت کرد. طبق شرایط، اتریشی ها بسیاری از شهرها را در شمال ایتالیا واگذار کردند، اما مانتوا را حفظ کردند. ناپلئون این شهر را که در فاصله قابل توجهی از یک نیروی فرانسوی قرار داشت، می خواست و در نتیجه از برون که قول داده بود مانتوا بخشی از هرگونه توافق آتش بس باشد، ناراضی بود. با این حال، پس از پیروزی های فرانسه در توسکانی و آلمان، فرانسوی ها توانستند به عنوان بخشی از پیمان لونویل در ۹ فوریه ۱۸۰۱، در مورد واگذاری مانتوا مذاکره کنند. پیشینه. فرانسوی ها در شمال ایتالیا، به عنوان بخشی از جنگ ائتلاف دوم، درگیر نبردی علیه آرکیدوچی اتریش، دوک نشین بزرگ توسکانی و پادشاهی ناپل بودند. ژنرال فرانسوی، گیوم برون، در نب
رد پوتزولو در روز کریسمس ۱۸۰۰، پیروزی سختی بر اتریشی ها، به فرماندهی ژنرال هاینریش فون بلگارد، به دست آورد. این پیروزی به برون اجازه داد تا با احتیاط از رودخانه مینچیو عبور کند. ژنرال گیوم برون توانست بدون مقاومت از رود آدیجه عبور کند، زیرا ژنرال اتریشی، بلگارده، عقب نشینی کرده بود. هدف بلگارده این بود که به نیروهای ژوزف فیلیپ ووکاسوویچ و یوهان لودویگ الکسیوس فون لودون بپیوندد—دو فرمانده ای که با ۲۰ هزار سرباز در حال حرکت به سوی دشت باسانو در امتداد رود برنتا بودند. بلگارده نیروهای خود را در کالدیرو مستقر کرد تا زمان لازم برای گردهمایی نیروهای ووکاسوویچ و لودون را فراهم کند. اما این موضع گیری دفاعی نیز دوام نیاورد؛ زیرا برون با حمله ای مؤثر، بلگارده را از موقعیتش در کالدیرو بیرون راند. این پیشروی، بخشی از فشار مستمر فرانسه بر ارتش اتریش در اواخر سال ۱۸۰۰ بود و نشان دهندهٔ توانایی فرماندهان فرانسوی در بهره برداری از ضعف های تاکتیکی دشمن و حفظ ابتکار عمل در جبههٔ ایتالیا محسوب می شد. نیروهای فرانسوی تحت فرماندهی بون-آدریان ژونو دو مونسه، ژنرال اتریشی لودون را تعقیب کردند و او را از مواضع متوالی در آلتا، سن مارک
و و رووره دو عقب راندند تا اینکه لودون در لا پیِترا به دام افتاد. این انزوا نتیجهٔ تصرف شهر ترنت توسط ژنرال فرانسوی ژاک مک دونالد با نیرویی ۹ هزار نفره بود که ووکاسوویچ را شکست داده بود. تنها مسیر عقب نشینی لودون، راهی کوهستانی به سوی لِویکو بود که تنها یک نفر در هر لحظه می توانست از آن عبور کند. مونسه، که در موقعیتی برتر قرار داشت و می توانست به سرعت توسط مک دونالد تقویت شود، تهدیدی جدی برای لودون محسوب می شد. در این شرایط، لودون با ارسال فرستاده ای به مونسه، به دروغ ادعا کرد که بلگارده با ژنرال برون توافق آتش بس کرده است. مونسه بدون آن که به فریب شک کند، اجازه داد لودون از مسیر کوهستانی به لِویکو عقب نشینی کند. در مقابل، لودون به مونسه اجازه داد بدون مقاومت، کنترل گذرگاه منتهی به ترنت را در اختیار بگیرد—بی آن که مونسه بداند ترنت پیش تر توسط مک دونالد تصرف شده بود. این رخداد نمونه ای از پیچیدگی های جنگ های ناپلئونی است، جایی که اطلاعات نادرست، تصمیمات تاکتیکی، و تعاملات انسانی نقش تعیین کننده ای در سرنوشت عملیات ها ایفا می کردند. در آلمان، پیروزی فرانسه در نبرد هوهن لیندن در ۳ دسامبر و متعاقباً تصرف استیر، ن
یروهای ژان ویکتور ماری مورو را تنها پیش روی خود باقی گذاشت. از پایتخت اتریش در وین. در ۱۸ دسامبر، یوهان آمادئوس فون توگوت، وزیر امور خارجه هابسبورگ، دستورالعمل های جدیدی را برای سفیر خود در پاریس، فیلیپ فون کوبنزل، تدوین کرد. اگرچه توگوت با آتش بس مخالف بود و ترجیح می داد «تا پای جان بجنگد»، به کوبنزل دستور داد تا برای دستیابی به آتش بس، به دنبال یک توافق اولیه صلح باشد. در ۲۳ دسامبر، توگوت یک فرمان رسمی امپراتوری را برای کوبنزل تهیه کرد که مذاکرات صلح را مجاز می دانست، که «سنگ نبشته» سیاست او نامیده شده است و او آن را «سنگ نبشته سلطنت و شکوه اتریش» نامید. زمانی که دستورالعمل های هجدهم در ۲۶ دسامبر به کوبنزل رسید، آتش بس استیر روز قبل امضا شده بود. با این حال، این توافق فقط در آلمان الزام آور بود. نبرد در ایتالیا ادامه یافت در حالی که کوبنزل در پاریس و ژنرال های حاضر در میدان هر کدام به دنبال آتش بس بودند. توافق نامه. بلگارد با عقب نشینی زیردستان خود منزوی شد و ۳۵۰۰۰ نفر از نیروهایش از ۴۵۰۰۰ نفر تحت فرماندهی برون کمتر بودند. او به نقطه ای در مقابل ترویزو عقب نشینی کرد و شروع به آماده سازی یک موقعیت دفاعی کرد.
با این حال، قبل از شروع نبرد، آتش بس ترویزو در ۱۶ ژانویه ۱۸۰۱ امضا شد. در ۲۳ دی ۱۱۷۸ (۱۳ ژانویه ۱۸۰۱)، ژنرال گیوم برون به ناپلئون قول داده بود که هیچ آتش بسی را با اتریش امضا نکند مگر آن که شهر مانتوا—هدف کلیدی ناپلئون—به فرانسه واگذار شود. با این حال، شرایط دشوار ارتش فرانسه، از جمله عبورهای طاقت فرسا از کوهستان، تلفات جنگی، و پراکندگی نیروها برای محاصرهٔ شهرهای پشت جبهه، موجب شد برون برخلاف وعده اش، پیمانی را بپذیرد که مانتوا را شامل نمی شد. برون نگران بود که در صورت ادامهٔ درگیری، ارتش اتریش با نیروهای تازه نفس از تیرول تقویت شود و با سواره نظام جدید، حمله ای گسترده در دشت های باز اطراف ترویزو ترتیب دهد. در نتیجه، آتش بس ترویزو امضا شد که شهرهای پشکیرا، ورونا، لِنیانو، آنکونا و فرارا را به فرانسه واگذار کرد. با این حال، مانتوا در کنترل اتریش باقی ماند—شهری که امپراتور فرانسیس دوم آن را «سنگر امپراتوری» می نامید. طبق مفاد آتش بس، محاصرهٔ مانتوا توسط فرانسه ادامه یافت، اما شهر اجازه داشت هر بار به مدت ده روز ذخایر دریافت کند. این توافق، اگرچه دستاوردهایی برای فرانسه داشت، اما از نظر ناپلئون ناکافی بود و نشا
ن دهندهٔ پیچیدگی های دیپلماتیک و نظامی در پایان جنگ های ائتلاف دوم بود. برون با این تصمیم، سعی کرد از یک درگیری گسترده تر جلوگیری کند، هرچند که در برابر خواستهٔ صریح ناپلئون عقب نشینی کرده بود. پیامدها. کوبنزل از آتش بس ترویزو مطلع نشده بود، اما حوالی ظهر ۲۵ ژانویه، او جلسه طولانی مذاکرات را برای تمدید آتش بس استیر، که قرار بود روز بعد منقضی شود، و همچنین برای ایجاد آتش بس برای ایتالیا آغاز کرد. صبح روز بعد، دو طرف در پاریس با آتش بس شامل ایتالیا و آلمان موافقت کردند. این توافق نامه این احتمال را در نظر گرفت که فرماندهان در ایتالیا قبلاً آتش بس را امضا کرده باشند و به چنین توافقی با یک استثنا اولویت داد: در صورتی که ژنرال های کل ارتش های مربوطه در ایتالیا قبل از اطلاع از این توافق، توافق آتش بس منعقد کرده باشند، تنها توافقی که توسط ژنرال های مذکور منعقد شده باشد، اجرا خواهد شد، با این فرض که تخلیه پنج مکان مندرج در ماده ۱ در همه موارد انجام خواهد شد. پنج قلعه ای که باید تسلیم می شدند عبارت بودند از مانتوا، پشیرا، لگنانو، فرارا و آنکونا. این خواستهٔ دیرینهٔ کنسول اول ناپلئون بناپارت بود که تا آخرین لحظه توسط ک
وبنزل رد شد. با توجه به اخبار ترویزو، واگذاری مانتوا یک «اشتباه جبران ناپذیر» ناشی از ارتباطات ضعیف هابسبورگ بود. ژنرال ژواکیم مورا ارتش ناپل را در توسکانی شکست داد. کشور دوم با مداخله تزار روسیه طرفدار فرانسه از اشغال نجات یافت، اما در آتش بس بعدی فولگانو مجبور به خروج از ائتلاف و بستن بنادر خود به روی کشتی های بریتانیایی شد؛ بنابراین اتریش منزوی شد و تحت فشار زیادی در ۹ فوریه ۱۸۰۱ پیمان لونویل را با فرانسه منعقد کرد این شامل واگذاری مانتوا به فرانسه و خروج اتریش از جنگ ائتلاف دوم بود. این امر باعث شد بریتانیایی ها به تنهایی جنگ را ادامه دهند تا اینکه خودشان در پیمان آمین در سال ۱۸۰۲ صلح را به پایان رساندند. ناپلئون از آتش بس ناراضی بود، که برای او غیرمنتظره بود. نیروهای مورات در زمان انعقاد آتش بس تقریباً در فاصله قابل توجهی از مانتوا قرار داشتند. عدم رضایت ناپلئون به حدی بود که دیگر هرگز به برون فرماندهی مهمی واگذار نکرد.