Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تاریخ جمهوری ایتالیا به وقایع مربوط به تاریخ ایتالیا می پردازد که از سال ۱۹۴۶، زمانی که ایتالیا پس از همه پرسی نهادی ایتالیا در سال ۱۹۴۶ به جمهوری تبدیل شد، رخ داده است. تاریخ جمهوری ایتالیا عموماً به دو مرحله تقسیم می شود: جمهوری اول و جمهوری دوم. پس از سقوط رژیم فاشیستی در ایتالیا و پایان جنگ جهانی دوم، سیاست و جامعه ایتالیا از سال ۱۹۴۶ تا ۱۹۹۴ تحت سلطه حزب دموکرات مسیحی (DC)، یک حزب سیاسی مسیحی گسترده، بود. از اواخر دهه ۱۹۴۰ تا ۱۹۹۱، حزب کمونیست ایتالیا (PCI) رهبری اپوزیسیون را بر عهده داشت. دموکراسی مسیحی در این دوره بدون وقفه حکومت کرد و بر تمام کابینه ها تسلط داشت و تقریباً تمام نخست وزیران را تشکیل می داد. این حزب در درجه اول با حمایت مجموعه ای از احزاب کوچک از چپ میانه تا راست میانه، از جمله حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI)، حزب سوسیالیست دموکراتیک ایتالیا (PSDI)، حزب جمهوری خواه ایتالیا (PRI) و حزب لیبرال ایتالیا (PLI) و حتی احزاب راست افراطی مانند جنبش اجتماعی ایتالیا (MSI) حکومت می کرد. حزب کمونیست به طور کامل از دولت کنار گذاشته شد، به استثنای جزئی سازش تاریخی کوتاه مدت، که در آن PCI از سال ۱۹۷۶ تا ۱۹۷
۹ از یک دولت اقلیت DC حمایت خارجی کرد. وضعیت سیاسی در اوایل دهه ۱۹۹۰ به طور بنیادین دچار تحول شد، که این تغییرات ناشی از دو شوک مهم بود: فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱ و رسوایی گسترده فساد «مانی پولیته» که از ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۴ ادامه داشت. شوک اول باعث انحلال و تقسیم حزب کمونیست ایتالیا (PCI) و تفرق اپوزیسیون شد، در حالی که شوک دوم منجر به فروپاشی تقریباً همه احزاب سیاسی تثبیت شده در ایتالیا شد، از جمله حزب دموکراسی مسیحی، حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI), PSDI, PRI, PLI و دیگران. موج احساسات ضدحاکمیت در نهایت به برگزاری همه پرسی سال ۱۹۹۳ انجامید که امکان اصلاح نظام انتخاباتی از نظام نمایندگی تناسبی صرف به سیستمی مختلط با گرایش اکثریتی را فراهم کرد. سیلویو برلوسکونی، غول رسانه ای، با حزب محافظه کار خود، فورزا ایتالیا، وارد سیاست شد و در انتخابات عمومی سال ۱۹۹۴ پیروز شد و کابینه کوتاه مدت برلوسکونی اول را تشکیل داد. او در دو دهه بعدی به یکی از مهم ترین چهره های ایتالیا تبدیل شد و از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۶ و از ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۱ دوباره به عنوان نخست وزیر خدمت کرد. ظهور راست محافظه کار جدید، باعث شد که میانه روها و چپ های قدی
می در ائتلاف «درخت زیتون» ادغام شوند که شامل دموکرات های چپ پساکمونیست و دموکرات مسیحی «دیزی» بود که با هم حزب دموکرات (PD) را در سال ۲۰۰۷ تأسیس کردند. آنها با ائتلاف راست میانه برلوسکونی، متشکل از فورزا ایتالیا، اتحاد ملی راست گرا و لیگ شمالی منطقه ای شمال ایتالیا، رقابت می کردند. فروپاشی کابینه چهارم برلوسکونی در سال ۲۰۱۱ منجر به تشکیل کابینه تکنوکرات مونتی تا سال ۲۰۱۳ شد. نارضایتی مداوم، ظهور جنبش پوپولیستی پنج ستاره (M5S) و لیگ شمالی (که به لیگ، "لگا" تغییر نام داده است) را به دنبال داشت. پس از انتخابات عمومی ایتالیا در سال های ۲۰۱۳ و ۲۰۱۸، دولت های ائتلاف بزرگ، این بار با مشارکت احزاب پوپولیست، تشکیل شدند. همه گیری کووید-۱۹ و مسائل اقتصادی مرتبط با آن، منجر به تشکیل دولت وحدت ملی به رهبری ماریو دراگی، رئیس سابق بانک مرکزی اروپا، شد. پیشینه. ایده های جمهوری خواهی و اتحاد ایتالیا. در تاریخ ایتالیا چندین حکومت به اصطلاح «جمهوری» وجود دارد که در طول زمان یکی پس از دیگری روی کار آمده اند. نمونه هایی از آن جمهوری روم باستان و جمهوری های دریایی قرون وسطی هستند. از سیسرو گرفته تا نیکولو ماکیاولی، فیلسوفان ایتالی
ایی پایه های علوم سیاسی و جمهوری خواهی را تصور کرده اند. اما این جوزپه ماتزینی بود که ایده جمهوری خواهی را در قرن نوزدهم در ایتالیا احیا کرد. ماچینی، ملی گرایی ایتالیایی در سنت رادیکالیسم تاریخی و طرفدار جمهوری خواهی با الهام از سوسیال دموکراسی، در شکل گیری جنبش مدرن اروپایی برای دموکراسی مردمی در چارچوب یک دولت جمهوری نقش داشت. افکار ماچینی تأثیر قابل توجهی بر جنبش های جمهوری خواه ایتالیا و اروپا، قانون اساسی ایتالیا، مفهوم اروپایی گرایی و همچنین بسیاری از سیاستمداران دوره های بعدی داشت؛ از جمله وودرو ویلسون، رئیس جمهور آمریکا، دیوید لوید جورج، نخست وزیر بریتانیا، مهاتما گاندی، گولدا مئیر، نخست وزیر اسرائیل، و جواهرلال نهرو، نخست وزیر هند. ماچینی مفهومی به نام «تفکر و عمل» را ارائه کرد که بر اساس آن، تفکر و عمل باید هم پیوند باشند و هر اندیشه ای باید با عمل همراه شود؛ بنابراین او روشن فکری صرف و جدایی نظریه از عمل را رد می کرد. در ژوئیه ۱۸۳۱، جوزپه ماتزینی در تبعید در مارسی، جنبش ایتالیای جوان را تأسیس کرد که هدف آن تبدیل ایتالیا به یک جمهوری دموکراتیک واحد، بر اساس اصول آزادی، استقلال و وحدت، و همچنین سرنگو
نی رژیم های سلطنتی پیش از اتحاد، از جمله پادشاهی ساردینیا بود. تأسیس ایتالیای جوان، لحظه ای کلیدی از وحدت ایتالیا را تشکیل می دهد و این برنامه جمهوری خواهانه، از نظر زمانی، مقدم بر پیشنهادهای وینچنزو جیوبرتی و چزاره بالبو برای اتحاد ایتالیا است که با هدف اتحاد مجدد قلمرو ایتالیا تحت ریاست پاپ ارائه شده بود. متعاقباً، فیلسوف کارلو کاتانئو، ایتالیای سکولار و جمهوری خواه را در امتداد ایده های ماتزینی، اما به عنوان یک جمهوری فدرال، ترویج کرد. پروژه های سیاسی مازینی و کاتانئو با اقدام نخست وزیر پیدمونت ، کامیلو بنسو، کنت کاوور و جوزپه گاریبالدی خنثی شد. دومی ایده های جمهوری خواهی خود را کنار گذاشت تا از وحدت ایتالیا حمایت کند. گاریبالدی پس از فتح کل جنوب ایتالیا در طول لشکرکشی هزار نفری، سرزمین های فتح شده را به پادشاه ساردینیا ، ویکتور امانوئل دوم، تحویل داد که پس از یک همه پرسی به پادشاهی ساردینیا ضمیمه شدند. این امر انتقاد شدید بسیاری از جمهوری خواهان را به همراه داشت که او را به خیانت متهم می کردند. در حالی که یک اتحاد اداری پر زحمت آغاز شد، اولین پارلمان ایتالیا انتخاب شد و در ۱۷ مارس ۱۸۶۱، ویکتور امانوئل دوم
به عنوان پادشاه ایتالیا اعلام شد. از سال ۱۸۶۱ تا ۱۹۴۶، ایتالیا یک سلطنت مشروطه بود که بر اساس اساسنامه آلبرتین، به نام پادشاهی که آن را در سال ۱۸۴۸ اعلام کرد، چارلز آلبرت از ساردینیا، تأسیس شده بود. پارلمان شامل یک مجلس سنا بود که اعضای آن توسط پادشاه منصوب می شدند و یک مجلس نمایندگان که با رأی سرشماری انتخاب می شدند. در سال ۱۸۶۱ تنها ۲٪ از ایتالیایی ها حق رأی داشتند. در چشم انداز سیاسی آن زمان، یک جنبش سیاسی جمهوری خواه وجود داشت که شهدایی مانند سرباز پیترو بارسانتی داشت. بارسانتی حامی ایده های جمهوری خواهانه بود و سربازی در ارتش سلطنتی ایتالیا با درجه سرجوخه بود. او در سال ۱۸۷۰ به دلیل حمایت از یک شورش علیه سلطنت ساووی به اعدام محکوم و تیرباران شد و بنابراین اولین شهید جمهوری مدرن ایتالیا محسوب می شود و نمادی از آرمان های جمهوری خواهانه در ایتالیا. اساسنامه آلبرتین و ایتالیای لیبرال. توازن قدرت بین مجلس نمایندگان و سنای ایتالیا در ابتدا به نفع سنا بود که عمدتاً متشکل از نجیب زادگان و چهره های صنعتی بود. به تدریج و با رشد بورژوازی و زمین داران بزرگ، مجلس نمایندگان اهمیت بیشتری پیدا کرد؛ این گروه ها به پیشرف
ت اقتصادی اهمیت می دادند، اما همزمان از نظم و نوعی محافظه کاری اجتماعی حمایت می کردند. جمهوری خواهان در انتخابات پارلمان ایتالیا شرکت کردند و در سال ۱۸۵۳ حزب عمل را پیرامون جوزپه ماتزینی تشکیل دادند. اگرچه ماتزینی در تبعید بود، اما در سال ۱۸۶۶ انتخاب شد، اما از پذیرفتن کرسی خود در پارلمان خودداری کرد. کارلو کاتانئو در سال های ۱۸۶۰ و ۱۸۶۷ به عنوان نماینده انتخاب شد، اما از این کار خودداری کرد تا مجبور به سوگند وفاداری به خاندان ساووی نشود. مسئله سوگند وفاداری به سلطنت، که برای انتخاب شدن ضروری بود، موضوع بحث و جدل در میان نیروهای جمهوری خواه بود. در سال ۱۸۷۳، فلیچه کاوالوتی، یکی از متعهدترین سیاستمداران ایتالیایی علیه سلطنت، قبل از سوگند خود اعلامیه ای صادر کرد که در آن باورهای جمهوری خواهانه خود را مجدداً تأیید کرد. در سال ۱۸۸۲، قانون انتخابات جدید، محدودیت سرشماری برای حق رأی را کاهش داد و تعداد رأی دهندگان را به بیش از دو میلیون نفر، معادل ۷٪ از جمعیت، افزایش داد. در همان سال، حزب کارگران ایتالیا ایجاد شد که در سال ۱۸۹۵ به حزب سوسیالیست ایتالیا تبدیل شد. در سال ۱۸۹۵، جمهوری خواهان سرسخت موافقت کردند که در ز
ندگی سیاسی پادشاهی مشارکت کنند و حزب جمهوری خواه ایتالیا را تأسیس کردند. دو سال بعد، چپ افراطی با ۸۱ نماینده، برای سه بخش رادیکال-دموکرات، سوسیالیست و جمهوری خواه، به حداکثر تعداد تاریخی خود در پارلمان رسید. با مرگ فلیچه کاوالوتی در سال ۱۸۹۸، چپ رادیکال از طرح مسئله نهادی دست کشید. در سیاست ایتالیا، حزب سوسیالیست به تدریج به دو گرایش تقسیم شد: یک گرایش حداکثری، به رهبری آرتورو لابریولا و انریکو فری، که از جمله دیگران از آن حمایت می کردند و از استفاده از اعتصابات حمایت می کردند؛ دیگری، اصلاح طلب و طرفدار دولت، به رهبری فیلیپو توراتی. یک جنبش ملی گرا، به ویژه به رهبری انریکو کورادینی، و همچنین یک جنبش اجتماعی و دموکراتیک کاتولیک، لیگ دموکراتیک ملی، به رهبری رومولو موری، پدیدار شد. در سال ۱۹۰۴، پاپ پیوس دهم به کاتولیک ها اجازه داد تا به صورت انفرادی در زندگی سیاسی شرکت کنند، اما در سال ۱۹۰۹، لیگ دموکراتیک ملی ایجاد شده توسط رومولو موری را محکوم کرد و رومولو موری تکفیر شد. سرانجام، قانونی در ۳ ژوئن ۱۹۱۲ با برقراری حق رأی جهانی مردان، تکامل ایتالیا را به سمت یک لیبرالیسم سیاسی خاص نشان داد. در سال ۱۹۱۴، با شروع جن
گ جهانی اول، ایتالیا در میان دموکراسی های لیبرال جهان شمرده شد. فاشیسم و جنگ جهانی دوم. پس از جنگ جهانی اول، زندگی سیاسی ایتالیا توسط چهار جنبش بزرگ جان گرفت. دو مورد از این جنبش ها طرفدار توسعه دموکراتیک در چارچوب نهادهای سلطنتی موجود بودند: سوسیالیست های اصلاح طلب و حزب مردم ایتالیا. دو جنبش دیگر این نهادها را به چالش کشیدند: حزب جمهوری خواه از یک سو و سوسیالیست های حداکثرگرا. در انتخابات ۱۹۱۹، احزابی که بیشترین نفوذ را در ایدئولوژی جمهوری خواهی داشتند (سوسیالیست های حداکثرگرا و حزب جمهوری خواه) با کسب ۱۶۵ کرسی از ۵۰۸ کرسی مجلس نمایندگان، پیروز شدند. در انتخابات ۱۹۲۱، پس از تأسیس حزب کمونیست ایتالیا، سه حزب جمهوری خواه، سوسیالیست حداکثرگرا و کمونیست، ۱۴۵ نماینده از ۵۳۵ کرسی را به دست آوردند. در مجموع، در آغاز دوره بین دو جنگ، کمتر از ۳۰ درصد از منتخبان طرفدار ایجاد یک رژیم جمهوری خواه بودند. در این زمینه، ظهور جنبش فاشیستی بنیتو موسولینی بر اساس تلخی ناشی از «پیروزی ناقص»، ترس از ناآرامی های اجتماعی و رد ایدئولوژی انقلابی، جمهوری خواهانه و مارکسیستی بود. نظام سیاسی لیبرال و بخشی از اشراف، به شیوهٔ نگاه خود،
فاشیسم را به عنوان سدی در برابر این خطرات برگزیدند. در اکتبر ۱۹۲۲، با انتصاب بنیتو موسولینی به عنوان نخست وزیر توسط شاه ویکتور امانوئل سوم، پس از «راهپیمایی رم»، زمینه برای استقرار دیکتاتوری فراهم شد. منشور آلبرتین به تدریج خالی از محتوا شد و پارلمان تحت نفوذ دولت جدید قرار گرفت. اپوزیسیون قانونی از هم فروپاشید. در ۲۷ ژوئن ۱۹۲۴، ۱۲۷ نماینده پارلمان را ترک کرده و به تپه آوِنتین عقب نشینی کردند؛ مانور ناشیانه ای که در عمل راه را برای فاشیست ها باز گذاشت. بدین ترتیب، سرنوشت ایتالیا برای دو دهه در دستان آنان قرار گرفت. با اجرای قوانین فاشیستی (فرمان سلطنتی ۶ نوامبر ۱۹۲۶)، تمامی احزابی که در قلمرو ایتالیا فعالیت می کردند، منحل شدند و تنهاحزب ملی فاشیست از این قاعده مستثنی بود. برخی از این احزاب به خارج از کشور مهاجرت کرده و دوباره خود را بازسازی کردند، به ویژه در فرانسه. بدین ترتیب، یک ائتلاف ضدفاشیسمی در ۲۹ مارس ۱۹۲۷ در پاریس تشکیل شد با نام «تمرکز ضدفاشیستی ایتالیا» که شامل حزب جمهوری خواه ایتالیا، حزب سوسیالیست ایتالیا، حزب سوسیالیست متحد کارگران ایتالیا، انجمن ایتالیایی حقوق بشر و نمایندگی خارجی کنفدراسیون عم
ومی کار ایتالیا بود. برخی جنبش ها خارج از این ائتلاف باقی ماندند، از جمله حزب کمونیست ایتالیا، جنبش کاتولیک مردمی و دیگر جنبش های لیبرال. این ائتلاف در ۵ مه ۱۹۳۴ منحل شد و در اوت همان سال، پیمان وحدت عمل میان حزب سوسیالیست ایتالیا و حزب کمونیست ایتالیا به امضا رسید. در همین حال، در ایتالیا، هسته های مخفی ضد فاشیستی، به ویژه در میلان با فروچیو پاری و در فلورانس با ریکاردو باوئر تشکیل شدند. تحت تأثیر این گروه ها، حزب عمل، حزب جمهوری خواه سابق ماتزینی، دوباره تأسیس شد. بین پایان سال ۱۹۴۲ و آغاز سال ۱۹۴۳، آلچیده د گاسپری "کتاب «ایده های بازسازی دموکراسی مسیحی»" را نوشت که پایه های حزب جدید الهام گرفته از کاتولیک، یعنی دموکراسی مسیحی، را بنا نهاد. این کتاب، پیشکسوتان حزب مردم ایتالیا به رهبری لوئیجی استورزو و جوانان انجمن های کاتولیک، به ویژه فدراسیون دانشگاهی، را گرد هم آورد. ویکتور امانوئل سوم نه تنها در سال ۱۹۲۲ از موسولینی درخواست کرد که دولت تشکیل دهد و به او اجازه دهد تا به رام کردن پارلمان ادامه دهد، بلکه حتی عواقب ترور جاکومو ماتئوتی در سال ۱۹۲۴ را نیز متحمل نشد. او عنوان امپراتور را در سال ۱۹۳۶ در پایان ج
نگ دوم ایتالیا و اتیوپی، سپس اتحاد با آلمان نازی و ورود ایتالیا به جنگ جهانی دوم در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰ پذیرفت. خصومت ها در ۲۹ آوریل ۱۹۴۵، زمانی که نیروهای آلمانی در ایتالیا تسلیم شدند، پایان یافت. نزدیک به نیم میلیون ایتالیایی (از جمله غیرنظامیان) در جنگ جهانی دوم جان باختند، جامعه دچار تفرقه شد و اقتصاد ایتالیا تقریباً نابود شد؛ درآمد سرانه در سال ۱۹۴۴ در پایین ترین نقطه خود از آغاز قرن بیستم قرار داشت. تولد جمهوری (۱۹۴۶–۱۹۴۸). در مراحل پایانی جنگ جهانی دوم، پادشاه ویکتور امانوئل سوم، که به خاطر حمایت سابقش از رژیم فاشیستی لکه دار شده بود، سعی کرد با معرفی پسر و وارث خود ، اومبرتو، به عنوان «سرلشکر پادشاهی»، سلطنت را نجات دهد. پادشاه قول داد که پس از پایان جنگ، مردم ایتالیا می توانند از طریق همه پرسی، نوع حکومت خود را انتخاب کنند. در آوریل ۱۹۴۵، متفقین جنگ جهانی دوم با حمایت جنبش مقاومت ایتالیا در دشت پو پیشروی کردند و جمهوری اجتماعی فاشیستی ایتالیا، یک دولت دست نشانده که توسط آلمان نازی و به رهبری بنیتو موسولینی تأسیس شده بود را شکست دادند. موسولینی در آوریل ۱۹۴۵ توسط مبارزان مقاومت کشته شد. مانند ژاپن و آلمان، پ
یامدهای جنگ جهانی دوم، ایتالیا را با اقتصادی ویران، جامعه ای تقسیم شده و خشم علیه سلطنت به دلیل حمایت از رژیم فاشیستی در بیست سال گذشته، مواجه کرد. این ناامیدی ها به احیای جنبش جمهوری خواهان ایتالیا کمک کرد. ویکتور امانوئل رسماً در ۹ مه ۱۹۴۶ از سلطنت کناره گیری کرد؛ پسرش با عنوان اومبرتو دوم ایتالیا پادشاه شد. همه پرسی نهادی ایتالیا در سال ۱۹۴۶ در ۲ ژوئن برگزار شد. جمهوری خواهان ۵۴ درصد آرا را به دست آوردند و ایتالیا رسماً به جمهوری تبدیل شد. پادشاهی ایتالیا دیگر وجود نداشت. این اولین بار بود که از زمان پایان جمهوری روم باستان، کل شبه جزیره ایتالیا تحت نوعی حکومت جمهوری قرار می گرفت. خاندان ساووی، خانواده سلطنتی ایتالیا، تبعید شدند. ویکتور امانوئل به مصر رفت و در سال ۱۹۴۷ در آنجا درگذشت. اومبرتو که تنها یک ماه پادشاه بود، به پرتغال نقل مکان کرد. با این حال، همه پرسی در آغاز جمهوری ایتالیا موضوع برخی جنجال ها بود، به ویژه به دلیل برخی نتایج مورد مناقشه و به دلیل شکاف جغرافیایی بین شمال، جایی که جمهوری خواهان اکثریت قاطع را به دست آوردند، و جنوب، جایی که سلطنت طلبان اکثریت را داشتند. مجلس مؤسسان، که توسط نمایند
گان تمام نیروهای ضد فاشیستی که در شکست نیروهای نازی و فاشیست در طول آزادسازی ایتالیا نقش داشتند، تشکیل شد بین ژوئن ۱۹۴۶ و ژانویه ۱۹۴۸ تشکیل شد؛ این مجلس قانون اساسی جدید ایتالیا را نوشت که از ۱ ژانویه ۱۹۴۸ به اجرا درآمد. پیمان صلح بین ایتالیا و متفقین جنگ جهانی دوم در فوریه ۱۹۴۷ در پاریس امضا شد. در سال ۱۹۴۶، احزاب سیاسی اصلی ایتالیا عبارت بودند از: هر حزب در انتخابات عمومی ۱۹۴۶ نامزدهای جداگانه ای را معرفی کرده بود و دموکرات های مسیحی اکثریت آرا را به دست آوردند. حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI) و حزب کمونیست ایتالیا (PCI) برخی از پست های وزارتی را در کابینه ائتلافی به رهبری دموکرات های مسیحی به دست آوردند. پالمیرو تولیاتی، رهبر حزب کمونیست ایتالیا، وزیر دادگستری بود. همانند فرانسه، که در آن موریس تورز و چهار وزیر کمونیست دیگر در جریان بحران مه ۱۹۴۷ مجبور به ترک دولت پل رامادیه شدند، کمونیست های ایتالیایی (PCI) و سوسیالیست ها (PSI) در همان ماه تحت فشار هری ترومن، رئیس جمهور ایالات متحده، از دولت کنار گذاشته شدند. از آنجایی که حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI) و حزب کمونیست ایتالیا (PCI) روی هم رفته آرای بیشتری نسبت به
دموکرات های مسیحی کسب کردند، در سال ۱۹۴۸ تصمیم گرفتند با هم متحد شوند و جبهه دموکراتیک مردمی (FDP) را تشکیل دهند. انتخابات عمومی ۱۹۴۸ به شدت تحت تأثیر رویارویی شعله ور جنگ سرد بین اتحاد جماهیر شوروی و ایالات متحده قرار گرفت. پس از کودتای کمونیستی فوریه ۱۹۴۸ با الهام از شوروی در چکسلواکی، ایالات متحده در مورد نیات شوروی نگران شد و بیم داشت که اگر ائتلاف چپ گرا در انتخابات پیروز PCI مورد حمایت شوروی، ایتالیا را به حوزه نفوذ اتحاد جماهیر شوروی بکشاند. در پاسخ، در مارس ۱۹۴۸ شورای امنیت ملی ایالات متحده اولین سند خود را منتشر کرد که در آن توصیه هایی برای جلوگیری از چنین نتیجه ای ارائه شده بود که به طور گسترده و با جدیت اجرا شدند. نامه های زیادی توسط آمریکایی های عمدتاً ایتالیایی ارسال شد که از ایتالیایی ها می خواستند به کمونیست ها رأی ندهند. آژانس های آمریکایی برنامه های رادیویی تبلیغاتی موج کوتاه متعددی را پخش کردند و انتشار کتاب ها و مقالات را تأمین مالی کردند و به ایتالیایی ها در مورد پیامدهای احتمالی پیروزی کمونیست ها هشدار دادند. سازمان سیا همچنین احزاب سیاسی راست میانه را تأمین مالی می کرد و متهم به انتشار ن
امه های جعلی برای بی اعتبار کردن رهبران حزب کمونیست ایتالیا (PCI) بود. خود حزب کمونیست ایتالیا (PCI) متهم به تأمین مالی توسط مسکو و کمینفرم، و به ویژه از طریق معاملات صادراتی به کشورهای کمونیستی، بود. ترس رأی دهندگان ایتالیایی از احتمال به قدرت رسیدن کمونیست ها، برای نتیجه انتخابات ۱۸ آوریل بسیار مهم بود؛ دموکرات های مسیحی ("دموکراتیا کریستیانا"، دی سی)، تحت رهبری بی چون و چرای آلسید دِ گاسپری، با ۴۸٪ آرا پیروزی چشمگیری کسب کردند که بهترین نتیجه آنها تا به حال بود و از آن زمان تکرار نشده بود، در حالی که حزب دموکرات آزاد تنها ۳۱٪ آرا را به دست آورد. حزب کمونیست در توزیع کرسی های پارلمان به طور گسترده ای از سوسیالیست ها پیشی گرفت و به عنوان حزب اصلی مخالف در ایتالیا، حتی اگر هرگز به دولت بازنگردد، جایگاه محکمی به دست آورد. تقریباً چهار دهه، انتخابات ایتالیا به طور متوالی توسط دموکرات های مسیحی، یک حزب میانه رو، پیروز می شد. عکس نمادین تولد جمهوری. این عکس که بعدها به «نمادی» از جشن های مربوط به نتیجه همه پرسی تبدیل شد، چهره زن جوانی را نشان می دهد که از نسخه ای از "روزنامه «ایل کوریره دلا سرا»" مورخ ۶ ژوئن ۱۹۴۶
با عنوان (جمهوری ایتالیا متولد شد) بیرون می آید. عکس نمادین تولد جمهوری توسط فدریکو پاتلانی برای هفته نامه "تمپو" (شماره ۲۲، ۱۵–۲۲ ژوئن ۱۹۴۶) به عنوان بخشی از یک جلسه عکاسی که جمهوری و نقش جدید زنان را جشن می گرفت، گرفته شد؛ این عکس همچنین در صفحه اول خود "روزنامه ایل کوریره دلا سرا" نیز به نمایش درآمد و بعدها در بسیاری از کمپین ها و پوسترها مورد استفاده مجدد قرار گرفت. تنها در سال ۲۰۱۶ بود که هویت این زن به عنوان آنا ایبرتی (۱۹۲۲–۱۹۹۷) شناسایی شد. جمهوری اول (۱۹۴۸–۱۹۹۴). دهه های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰: رونق اقتصادی پس از جنگ. طبق پیمان صلح با ایتالیا در سال ۱۹۴۷، ایستریا، کوارنر، بیشتر مارچ جولیان و همچنین شهر زارا در دالماسی توسط یوگسلاوی ضمیمه شد و باعث مهاجرت ایستریا-دالماسی شد که منجر به مهاجرت بین ۲۳۰٬۰۰۰ تا ۳۵۰٬۰۰۰ نفر از ایتالیایی های قومی محلی (ایتالیایی های ایستریا و ایتالیایی های دالماسی) شد. بقیه اسلوونیایی ها، کروات ها و ایسترو-رومانیایی ها بودند که تابعیت ایتالیا را حفظ کردند. بعداً، سرزمین آزاد تریسته بین دو کشور تقسیم شد. ایتالیا همچنین تمام متصرفات استعماری خود را از دست داد و رسماً به امپراتوری ایتالی
ا پایان داد. در سال ۱۹۵۰، سومالی لند ایتالیا تا ۱ ژوئیه ۱۹۶۰ به عنوان یک سرزمین تحت قیمومیت سازمان ملل متحد تحت مدیریت ایتالیا درآمد. مرز ایتالیا که امروزه اعمال می شود از سال ۱۹۷۵ وجود داشته است، زمانی که تریسته رسماً دوباره به ایتالیا ضمیمه شد. در دهه ۱۹۵۰، ایتالیا به یکی از اعضای بنیانگذار اتحاد ناتو (۱۹۴۹)، عضو سازمان ملل متحد (۱۹۵۵) و متحد ایالات متحده تبدیل شد که از طریق طرح مارشال به احیای اقتصاد ایتالیا کمک کرد. در همان سال ها، ایتالیا همچنین به یکی از اعضای بنیانگذار ECSC (1952) و جامعه اقتصادی اروپا (۱۹۵۷) تبدیل شد که بعداً به اتحادیه اروپا تبدیل شد. در پایان دهه ۱۹۵۰، رشد اقتصادی چشمگیری به نام " معجزه اقتصادی ایتالیا " نامگذاری شد، اصطلاحی که هنوز در سیاست ایتالیا شناخته شده است. تأثیر معجزه اقتصادی بر جامعه ایتالیا بسیار زیاد بود. گسترش سریع اقتصادی باعث ورود گسترده مهاجران از مناطق روستایی جنوب ایتالیا به شهرهای صنعتی شمال شد. مهاجرت به ویژه به سمت کارخانه های "مثلث صنعتی" هدایت می شد، نام منطقه ای که بین مراکز اصلی تولید میلان و تورین و بندر جنوا قرار دارد. بین سال های ۱۹۵۵ تا ۱۹۷۱، حدود ۹تخمین
زده می شود که میلیون ها نفر در مهاجرت های بین منطقه ای در ایتالیا دخیل بوده اند که منجر به آوارگی کل جوامع و ایجاد مناطق بزرگ شهری شده است. در همان زمان، دو برابر شدن تولید ناخالص داخلی ایتالیا که بین سال های ۱۹۵۰ تا ۱۹۶۲ رخ داد خانواده های ایتالیایی برای اولین بار از ثروت تازه به دست آمده خود برای خرید کالاهای مصرفی بادوام استفاده کردند. در سال ۱۹۵۵، تنها ۳٪ از خانوارها یخچال و ۱٪ ماشین لباسشویی داشتند؛ تا سال ۱۹۷۵، این ارقام به ترتیب ۹۴٪ و ۷۶٪ بود. علاوه بر این، ۶۶٪ از کل خانه ها صاحب خودرو شده بودند. همان طور که مورخ پل گینزبورگ اشاره کرده است: شکاف عمیق شمال-جنوب عامل اصلی ضعف اجتماعی-اقتصادی بود، مشکلی که هنوز هم وجود دارد و حتی اکنون نیز تفاوت زیادی در درآمد رسمی بین مناطق و شهرداری های شمالی و جنوبی وجود دارد. مناطق اصلی حمایت از دموکراسی مسیحی (که گاهی اوقات به عنوان «مخازن رأی» شناخته می شوند) مناطق روستایی در جنوب، مرکز و شمال شرقی ایتالیا بودند، در حالی که شمال غربی صنعتی به دلیل طبقه کارگر بزرگتر، حمایت چپ گرایانه تری داشت. یک استثنای جالب «مناطق قرمز» (امیلیا رومانیا، توسکانی، اومبریا) بود که حز
ب کمونیست ایتالیا از نظر تاریخی از حمایت گسترده ای برخوردار بوده است. این امر پیامد قراردادهای کشاورزی خاص مبتنی بر سهم بری است که در این مناطق استفاده می شود. واتیکان به طور فعال از دموکراسی مسیحی حمایت می کرد و رأی دادن به حزب کمونیست را برای یک کاتولیک گناه کبیره می دانست و همه هواداران آن را تکفیر می کرد. جووانینو گوارسکی رمان های خود دربارهٔ دن کامیلو را در توصیف روستایی به نام برچلو نوشت که ساکنان آن همزمان به کشیش کامیلو و شهردار کمونیست پپونه که رقبای سرسختی هستند، وفادار هستند. در سال ۱۹۵۳، یک کمیسیون پارلمانی در مورد فقر تخمین زد که ۲۴٪ از خانواده های ایتالیایی یا «بی بضاعت» یا «در شرایط سختی» هستند، ۲۱٪ از خانه ها شلوغ هستند، ۵۲٪ از خانه ها در جنوب آب آشامیدنی لوله کشی ندارند و تنها ۵۷٪ توالت دارند. در دهه ۱۹۵۰، چندین اصلاحات مهم آغاز شد: به عنوان مثال، اصلاحات ارضی، اصلاحات مالی و کشور از دوره ای از توسعه اقتصادی خارق العاده برخوردار بود. در این دوره زمانی، انتقال عظیم جمعیت، از جنوب فقیر به شمال صنعتیِ در حال رونق، رخ داد. با این حال، این امر تضادهای اجتماعی، از جمله بین «اشراف کارگری» قدیمی و مه
اجران جدید کم صلاحیت تر («اُپرایو-ماسه») با اصالت جنوبی را تشدید کرد. علاوه بر این، شکاف عمیقی بین ثروتمندان و فقرا همچنان وجود داشت. تا پایان دهه شصت، تخمین زده می شد که ۴میلیون ایتالیایی (از جمعیت ۵۴٫۵میلیون ها نفر) بیکار، نیمه بیکار و کارگر فصلی بودند. همان طور که مورخ پل گینزبورگ اشاره کرده است، جامعه مرفه برای این بخش از جمعیت ایتالیا «شاید به معنای یک دستگاه تلویزیون بوده باشد، اما چیز ارزشمند دیگری جز آن».
برهماشپرک ها گونه ای از شاپرک ها از تیرهٔ برهماشاپرکان (Brahmaeidae) است. آکانتوبراهمیا (Acanthobrahmaea)، براهمیدیا (Brahmidia) و براکیگناتا (Brachygnatha) مترادف هستند. "آکانتوبراهمیا" گاهی به عنوان یک زیرسرده در نظر گرفته می شود، گونه ای بومی و بازمانده را توصیف می کند که تنها در همسایگی کرکس مونته در ایتالیا یافت می شود.
جنبش اجتماعی ایتالیا (به , MSI) یک حزب سیاسی نئوفاشیسم در ایتالیا بود. یک حزب راست افراطی، که تا دهه ۱۹۹۰ خود را به عنوان مدافع میراث فاشیسم ایتالیایی معرفی می کرد، و بعداً به سمت محافظه کاری ملی گرایش پیدا کرد. در سال ۱۹۷۲، حزب دموکراتیک اتحاد سلطنت طلب ایتالیا در MSI ادغام شد و نام رسمی حزب به جنبش اجتماعی ایتالیا - راست ملی (به تغییر یافت. MSI–DN). حزب MSI که در سال ۱۹۴۶ توسط هواداران دیکتاتور سابق بنیتو موسولینی، که اکثر آنها در تجربه جمهوری اجتماعی ایتالیا و حزب فاشیست جمهوری خواه شرکت داشتند، تشکیل شد، تا اوایل دهه ۱۹۶۰ به چهارمین حزب بزرگ ایتالیا تبدیل شد. این حزب از اواخر دهه ۱۹۴۰ و تا دهه ۱۹۵۰ به طور غیررسمی از حزب دموکراسی مسیحی حمایت محلی و در نهایت ملی کرد و در ضدیت با کمونیسم سهیم بود. در اوایل دهه ۱۹۶۰، این حزب به حاشیه سیاست ایتالیا رانده شد و تنها در دهه ۱۹۸۰ به تدریج شروع به کسب برخی از رسمیت های سیاسی کرد. رقابت داخلی بین جناح های میانه رو و رادیکال حزب وجود داشت. رادیکال ها در سال های شکل گیری حزب تحت رهبری جورجیو آلمیرانته رهبری آن را بر عهده داشتند، در حالی که میانه روها در دهه های ۱۹۵۰ و
۱۹۶۰ کنترل را به دست گرفتند. بازگشت آلمیرانته به عنوان رهبر در سال ۱۹۶۹ با یک استراتژی بزرگ و گسترده مشخص شد. در سال ۱۹۸۷، زمام امور حزب به دست جانفرانکو فینی افتاد و در سال ۱۹۹۵ تحت رهبری او، حزب به اتحاد ملی (AN)، یک حزب پسافاشیستی، تبدیل شد. در آن زمان، اقلیت کوچکی به رهبری پینو راوتی، با مسیر جدید مخالفت کردند و به جای آن، جنبش اجتماعی شعله سه رنگ (MSFT) را تشکیل دادند. در سال ۲۰۰۹، AN با حزب اصلی راست میانه رو آن زمان، یعنی حزب مردم آزادی (PdL)، ادغام شد، در حالی که برادران ایتالیا در سال ۲۰۱۲ به عنوان انشعابی راست گرا از PdL تأسیس شد، و ده سال بعد به بزرگ ترین حزب کشور تبدیل شد. تاریخچه. حزب MSI نام و ایده های خود را از جمهوری اجتماعی ایتالیا (RSI) گرفت، یک شکل «خشونت آمیز، اجتماعی گرایانه و انقلابی جمهوری خواه» از فاشیسم که در سال ۱۹۴۳ به عنوان یک دولت دست نشانده نازی ها در شمال شبه جزیره ایتالیا و پشت خطوط جبهه آلمان نازی به رهبری بنیتو موسولینی تأسیس شد. تنها حزب قانونی این جمهوری، حزب فاشیست جمهوری خواه موسولینی (PFR)، الهام بخش ایجاد MSI بود. این حزب توسط رهبران سابق فاشیست و کهنه سربازان ارتش فاش
یست جمهوری تشکیل شد و به عنوان جانشین هر دو حزب PFR و همچنین حزب ملی فاشیست اصلی (PNF) شناخته شده است. با این حال، MSI تلاش کرد تا آموزه های فاشیستی را به سمتی معتدل تر و پیچیده تر مدرن سازی و بازنگری کند. این حزب همچنین از عناصر مواضع ضدکمونیستی و ضدحاکمیتی حزب اعتراضی کوتاه مدت پس از جنگ به نام «جبهه مرد ساده» الهام گرفت و بسیاری از حامیان اولیه این حزب پس از انحلال آن در سال ۱۹۴۹ به MSI پیوستند. سال های اولیه (۱۹۴۶–۱۹۵۴). در ۱۲ نوامبر ۱۹۴۶، جنبش وحدت اجتماعی ایتالیا ("Movimento Italiano di Unità Sociale" , MIUS) توسط جورجو آلمیرانته و کهنه سربازان فاشیست سابق جمهوری اجتماعی ایتالیا (RSI) تأسیس شد تا نقشی رسمی به نمایندگان خود بدهد که قرار بود در ۲۶ دسامبر در دفتر آرتورو میشلینی در جلسه ای شرکت کنند. [ "" ] جنبش اجتماعی ایتالیا رسماً در ۲۶ دسامبر ۱۹۴۶ در رم از طریق ادغام گروه های سیاسی کوچک تأسیس شد: MIUS، جبهه ایتالیایی ("Fronte dell'Italiano")، جبهه کار ("Fronte del Lavoro")، اتحادیه کارگری کارگران راه آهن ایتالیا ("Unione Sindacale dei Ferrovieri Italiani") و گروه پیشکسوتان مستقل ("Gruppo Reduci Indipend