Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
"Criffel" در "دامفریس" و دیگری در شبه جزیره دورافتاده "Applecross" در وست آیلند قرار داشت. بخشی از آموزش ها شامل استفاده از تسلیحات سنگین در جزایر غربی اسکاتلند بود. سربازان مجاهدین توسط یک فروند "RAF C-130" که توسط پرواز ویژه "S&amp;D" نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا – گروه کوچکی از خلبانان نیروی ویژه که از "MI6" و "SAS" پشتیبانی می کرد – بین بریتانیا و پاکستان جابه جا می شدند. پس از بازگشت به افغانستان، این فرماندهان آموزش های خود را به نیروهای شورشی منتقل می کردند. برخی از اعضای "KMS" حتی نقش شناسایی و پشتیبانی را برای شورشیان خط مقدم ایفا می کردند. همچنین، مأموران "KMS" و "MI6" تلاش کردند گروه های رقیب مجاهدین را که در گذشته با یکدیگر دشمنی خونین داشتند، گرد هم آورند تا اتحادهای مؤثرتری ایجاد کنند. این آموزش ها برای مسعود و نیروهایش نتایج ارزشمندی به همراه داشت و به نابودی صدها وسیله نقلیه و تانک شوروی منجر شد. در جمهوری های شوروی. نقش بریتانیا در این درگیری تنها به افغانستان محدود نمی شد، بلکه شامل دخالت مستقیم نظامی در جمهوری های آسیای مرکزی اتحاد جماهیر شوروی نیز می شد. از سال ۱۹۸۴، "MI6" با همکاری "CIA"
و "ISI" ده ها عملیات چریکی را سازماندهی و اجرا کرد. این عملیات شامل حملات راکتی به روستاهای تاجیکستان و حملات به پایگاه های هوایی شوروی، تأسیسات تدارکاتی نظامی و کاروان های نیروهای شوروی در ازبکستان بود که از این مناطق عبور می کردند و تا ۲۵ کیلومتری داخل خاک این جمهوری ها ادامه داشت. این حملات، نخستین حملات مستقیم غرب به اتحاد جماهیر شوروی از دهه ۱۹۵۰ بودند و در سال ۱۹۸۶ به اوج خود رسیدند. "MI6" به طور مستقیم پول به حساب ، رهبر جماعت اسلامی پاکستان که روابط نزدیکی با گلبدین حکمتیار و احمدشاه مسعود داشت، واریز می کرد. هدف "MI6" این بود که احمد ادبیات رادیکال و ضد شوروی اسلامی را در جمهوری های شوروی منتشر کند، به این امید که شورش هایی علیه دولت های کمونیستی این مناطق شکل بگیرد. این فعالیت ها حتی تا چچن و بوسنی نیز گسترش یافت. هرچند این قیام ها رخ نداد، اما شوروی ها از احتمال بروز آن ها نگران شدند و حتی تهدید به انجام بمباران هایی در پاکستان کردند. سرویس اطلاعاتی پاکستان (ISI) از بریتانیا درخواست مین های مغناطیسی (لیمپت) کرد تا با استفاده از آنها به پل های ارتباطی شوروی در ساحل جنوبی رودخانه آمودریا حمله کند. سا
زمان اطلاعات مخفی بریتانیا (MI6) این حملات را تسهیل کرد که شامل استفاده از مین های لیمپت نیز می شد. در این عملیات، آن ها موفق شدند چندین پل را نابود کنند و همچنین پایه های پل روی رودخانه در نزدیکی شهر ترمز را آسیب بزنند پایان پشتیبانی. در مجموع، ۹ حمله ی هدایت شده توسط شوروی در دره پنجشیر انجام شد. آخرین آن ها، "«پنجشیر ۹»"، در سال ۱۹۸۵ (۱۳۶۴) پایان یافت و نیروهای شوروی در سال بعد از این منطقه عقب نشینی کردند. این حملات در کل ناموفق بودند – هر یک یا دفع شدند، یا پس از عقب نشینی شوروی، نیروهای مسعود مجدداً منطقه را تصرف کردند. بدین ترتیب، احمدشاه مسعود به عنوان "«شیر پنجشیر»" شهرت یافت. تا زمانی که میخائیل گورباچف، رهبر جدید شوروی، در سال ۱۹۸۵ به قدرت رسید، به دنبال راهی برای خروج از افغانستان بود. گزارش های روزنامه ای که بریتانیا را به تأمین و آموزش تسلیحاتی مجاهدین مرتبط می کرد، خشم شوروی را برانگیخت. گورباچف به مارگارت تاچر پیشنهاد داد که در صورت توقف حمایت های بریتانیا از شورشیان، امکان یافتن راه حلی برای جنگ وجود خواهد داشت. اما تاچر نه تنها این حمایت را متوقف نکرد، بلکه هرگونه دخالت بریتانیا را انکار کرد
و تنها در پارلمان اظهار داشت که راه حل دیپلماتیک کلید پایان جنگ است. با این حال، او در همان سال همچنان به حمایت علنی از مجاهدین ادامه داد و حتی با گلبدین حکمتیار و عبدالحق در "داونینگ استریت" دیدار کرد. در اواخر جنگ، بریتانیا عملاً نسخه خاص خود از عملیات سایکلون را اجرا می کرد. در ۲۰ ژوئیه ۱۹۸۷، میخائیل گورباچوف خروج نیروهای شوروی از افغانستان را اعلام کرد. این تصمیم در چارچوب مذاکراتی اتخاذ شد که به امضای توافقنامه های ژنو در سال ۱۹۸۸ انجامید. در نتیجه، از سال ۱۹۸۷ حمایت بریتانیا به مجاهدین به تدریج کاهش یافت و تنها زمانی به پایان رسید که آخرین نیروهای شوروی در ۱۵ فوریه ۱۹۸۹ (۲۶ دلو ۱۳۶۷) این کشور را ترک کردند. نتایج. نقش بریتانیا در این جنگ، گسترده ترین عملیات مخفیانه ای بود که این دولت از زمان جنگ جهانی دوم به اجرا درآورده بود. میزان دقیق مشارکت سازمان اطلاعات مخفی بریتانیا (MI6) همچنان نامشخص است، چرا که بیشتر اسناد آن محرمانه باقی مانده اند. حمایت بریتانیا همراه با کمک های آمریکا، پاکستان، عربستان سعودی و چین، همگی در وادار کردن شوروی به خروج نقش داشتند. کمک های بریتانیا به مسعود برای مبارزاتش حیاتی بود
و به شکست شوروی در تصرف و تثبیت موقعیت در دره پنجشیر و حتی دستگیری خود مسعود منجر شد. نیروهای او تا دهه ۱۹۹۰ همچنان از رادیوهای عرضه شده توسط بریتانیا استفاده می کردند. یک مقام بریتانیایی ادعا کرد که اطلاعات و تجهیزات ارتباطی که در اختیار مسعود قرار گرفته بود، «ارزشی بیش از صدها محموله هوایی سلاح های آرملایت یا استینگر داشت.» پس از خروج نیروهای شوروی، افسران سیا و ام آی۶ در پاکستان برای رویدادهای بعدی آماده شدند. سازمان اطلاعات بریتانیا همچنان از مسعود حمایت می کرد، در حالی که سیا هنوز امیدوار بود حکمتیار گزینه ایده آل برای رهبری یک دولت ضدکمونیست باشد. بریتانیایی ها همچنین می خواستند سازمان ملل متحد برای صلح مصالحه جویانه بین جناح ها فشار آورد، اما سیا اصرار داشت به جنگ ادامه دهند. با این حال، مسعود به زودی به بزرگترین برنده پس از خروج شوروی تبدیل شد. پس از شکست کمونیست ها، او و نیروهایش نه تنها دره پنجشیر، بلکه چندین ولایت در شمال شرق افغانستان را تحت کنترل داشتند. درگیری های داخلی بین گروه های رقیب مجاهدین در آوریل ۱۹۹۲ آغاز شد که به «جنگ بر سر کابل» انجامید. مسعود، حکمتیار را از کابل بیرون راند و این امر
به توافقنامه پیشاور منجر شد. پس از اینکه حکمتیار کنترل را از دست داد، علاقه آمریکا به افغانستان کاهش یافت و آنها تمام حمایت های خود را قطع کردند و عملیات سایکلون را در همان سال تعطیل کردند. با این حال، درگیری های داخلی ادامه یافت و مرحله بعدی، جنگ داخلی دیگری بود که به قدرت گیری طالبان در سال ۱۹۹۶ انجامید. پس از آن جنگ داخلی دیگری آغاز شد و ائتلاف شمال به رهبری مسعود جنگی دفاعی علیه طالبان را آغاز کرد. مسعود در نهایت در ۹ سپتامبر ۲۰۰۱ (۱۸ سنبله ۱۳۸۰) ترور شد، تنها دو روز قبل از حملات ۱۱ سپتامبر که در نهایت به درگیری بیست ساله ناتو منجر شد. عبدالحق نیز یک ماه بعد در ۲۶ اکتبر پس از دستگیری توسط طالبان به همراه نوزده نفر دیگر کشته شد. در پیامدهای حملات ۱۱ سپتامبر، این موضوع جنجال برانگیز شد که بریتانیا در آموزش و مسلح کردن مجاهدین نقش داشته است، افرادی که برخی از فرماندهان ارشد آن ها بعدها به طالبان و القاعده پیوستند و به پناه دادن به بن لادن کمک کردند. همچنین صدها پرتابگر و موشک «بلوپایپ» در اختیار طالبان یافت شد که برخی از آنها تا سال ۲۰۰۵ نیز کشف می شدند. آمریکا حتی یک عملیات ۱۰ میلیون دلاری به نام «عملیات م
یاس» برای بازخرید موشک های استینگر از مجاهدین راه انداخت، اما این اقدام شکست خورد. با این حال، بیشتر مجاهدین آموزش دیده توسط بریتانیا به مسعود وفادار ماندند و به جنگیدن در کنار ائتلاف شمال علیه طالبان ادامه دادند. بخش عمده تقصیر متوجه آمریکا بود که طی جنگ ۶۰۰ میلیون دلار به گروه حکمتیار (همان گروهی که اسامه بن لادن تحت فرمان آن فعالیت می کرد) کمک کرده بود. خود حکمتیار گهگاه از القاعده و طالبان حمایت می کرد و آمریکا در سال ۲۰۰۳ نام او را در فهرست تروریستی خود قرار داد. او حتی حملاتی علیه نیروهای ناتو سازماندهی می کرد. اگرچه بریتانیا در طول جنگ کمک چندانی به حکمتیار نکرده بود، اما مقامات دولت بریتانیا در دهه ۱۹۸۰ دو بار با او ملاقات کرده بودند که یکی از این ملاقات ها با مارگارت تاچر، نخست وزیر وقت بود. پس از تأسیس «واحد ویژه» (اینکرمِنت) در طول جنگ، سازمان اطلاعات بریتانیا (MI6) در دهه ۱۹۹۰ نیز از این واحد استفاده کرد و نیروهای SAS (گردان ویژه هوابرد) و SBS (گردان ویژه دریایی) تیم های کوچکی را در اختیار آن قرار دادند. هماهنگی و واگذاری مأموریت ها از طریق چهارمین مشاور وزارت دفاع انجام می شد که معمولاً یک افسر S
AS با درجه سرهنگ دوم بود و با عنوان MODA/SO (مشاور عملیات ویژه وزارت دفاع) در کنار سایر مشاوران وزارت دفاع در دبیرخانه فعالیت می کرد. جنگ همچنین این مزیت را برای بریتانیا داشت که توانست به مجموعه ای گسترده از تجهیزات شوروی دسترسی پیدا کند یا آن ها را مطالعه کرده و دانش فنی لازم را به دست آورد. این شامل جدیدترین سری تفنگ های "AK-74"، تانک ها و تجهیزات اویونیک در بالگردها بود. این اطلاعات در جنگ اول خلیج فارس بسیار مفید واقع شد، زیرا ارتش عراق عمدتاً از تجهیزات خریداری شده شوروی استفاده می کرد. بریتانیایی ها توانستند این دانش را به متحدان خود منتقل کنند و هر دو طرف از ماهیت تسلیحات و تجهیزات دشمن آگاهی پیدا کردند. میراث. روزنامه نگار و نویسنده اسکاتلندی، جان فولرتن، که به عنوان «نیروی قراردادی» برای سازمان اطلاعات مخفی بریتانیا (MI6) فعالیت می کرد، در طول جنگ در نقش عامل ارشد در مرز افغانستان و پاکستان خدمت کرد. او از تجربیات خود برای نگارش رمان «جاسوس بازی» (Spy Game) استفاده کرد
کلیسای سنت پل ( "Ekklisía tou Agíou Pávlou") کلیسایی در طرسوس، استان مرسین، ترکیه است. طرسوس و کلیساها. طرسوس، واقع در کیلیکیه در خاور نزدیک باستان، که امروزه در جنوب ترکیه قرار دارد، در دوران باستان و قرون وسطی شهری مهم بود. مقبره های دانیال پیامبر در کتاب مقدس و مأمون (۷۸۶–۸۳۳) خلیفه عباسیان در طرسوس قرار دارند. پولس رسول نیز از اهالی طرسوس بود. او در طرسوس به عنوان یک یهودیان به نام شائول متولد شد و پس از گرویدن به مسیحیت، سفرهای تبلیغی متعددی انجام داد که در نهایت منجر به دستگیری و گردن زدن او توسط امپراتور روم، نرون، در سال ۶۴ یا ۶۷ میلادی در تاریخ ۲۹ ژوئن شد. پس از مرگ پولس، طرسوس همچنان به عنوان شهری مهم در منطقه باقی ماند. این شهر در طول تاریخ تحت حکومت امپراتوری بیزانس، خلافت عباسی، امپراتوری سلجوقی، پادشاهی ارمنی کیلیکیه، رمضانیان و در نهایت امپراتوری عثمانی قرار گرفت. مشخص نیست که آیا پولس در طرسوس کلیسایی تأسیس کرده بود یا نه، اما در سال ۱۷۰۴، پی. لوکاس گزارش داد که کلیسایی به سبک رمانسک وجود دارد که به گفته او، توسط پولس ساخته شده است. ویکتور لانگلوآ، که در سال ۱۸۵۱ از طرسوس بازدید کرد، این ادعا
را تأیید کرد. او در توصیف خود به دیوارهای ضخیم با سبک رومی، پنجره هایی که از بیرون باریک تر از داخل هستند، و ستون های ضخیم اشاره کرده است، اما اسناد دیگری برای تأیید این ادعا در دست نیست. مهم ترین زیارتگاه مسیحی در مرسین قرون وسطی، کلیسای جامع ارمنی "Hagia Sophia" بود که در آن لوون یکم، شاه ارمنستان از خاندان روبنیان، در سال ۱۱۹۸ میلادی توسط کنراد فون ویتلزباخ، اسقف اعظم ماینتس و نماینده پاپ، به عنوان پادشاه پادشاهی ارمنی کیلیکیه تاج گذاری کرد. فریدریش یکم، امپراتور مقدس روم در تاریخ ۱۰ ژوئن ۱۱۹۰ در رودخانه گوسکو (Göksu امروزی) غرق شد و گفته می شود که قلب و اندام های داخلی او ممکن است در کلیسای سنت پل دفن شده باشند. کلیسای سنت پل. بر اساس سنت، تاریخ ساخت کلیسای سنت پل ۱۱۰۲ میلادی عنوان شده است، اما سازه کنونی، که یک باسیلیکای بدون گنبد است، در سال ۱۸۶۲ ساخته یا بازسازی شده است. ورودی کلیسا از طریق یک دروازه تزئین شده انجام می شود. مساحت کل ساختمان کلیسا ۴۶۰ متر مربع است. طولانی ترین بُعد ساختمان شامل دیوارهای سنگی و طاق های کور است. فضای داخلی کلیسا دارای ابعاد است. در گوشه شمال شرقی، یک برج ناقوس مرتفع قرار
دارد. پنجره های شبستان مرکزی با تصاویری از فرشتگان و مناظر تزئین شده اند. در سقف، نقاشی های دیواری از عیسی در مرکز و همچنین متی، مرقس، لوقا و یوحنا در دو طرف قرار دارند.
چاه سنت پل () چاه آبی در طرسوس، ترکیه است که گفته می شود متعلق به پولس رسول (که در آن زمان شائول نام داشت) بوده است. این چاه، همراه با کلیسای سنت پل، طرسوس، در فهرست آزمایشی میراث جهانی یونسکو در ترکیه قرار دارد و تحت نظارت مقامات دولتی است. طرسوس که امروزه بخشی از استان مرسین است، در قرن اول میلادی شهری مهم در امپراتوری روم بود. بقایای خانه سنت پل، همراه با چاه همچنان قابل استفاده در محله قدیمی طرسوس، در جریان یک حفاری نجات در سال ۱۹۹۹ کشف شد. خانه های قدیمی مرمت شده و جاده باستانی در طرسوس در نزدیکی این مکان قرار دارند. چاه که عمدتاً از سنگ های مستطیلی تراش خورده ساخته شده، در قسمت بالایی دارای قطر و عمقی برابر با است.
فهرست کاروانسراها و خان های سلجوقی در ترکیه () شامل بسیاری از کاروانسراها و خان ها هستند که در دوران سلجوقیان روم در ترکیه ساخته شدند. این فهرست به ترتیب زمانی (قرن سیزدهم) مرتب شده است. تفاوت مشخصی میان خان (میخانه) و کاروانسرا وجود نداشت، اما به طور معمول، خان ها در داخل شهرها و کاروانسراها در مناطق روستایی ساخته می شدند. از آنجا که کاروانسراها دور از شهرها بودند، علاوه بر اقامت، خدماتی مانند آهنگری نیز به کاروان ها ارائه می کردند. نام خان یا کاروانسرا در ستون اول نمایش داده شده است. در زبان محاوره ای، گاهی اوقات نام خان یا کاروانسرا با پسوند "خان" ادغام می شود (مثلاً "Boz" → "Bozhan"). در ستون دوم، بانی ساخت مشخص شده است که معمولاً سلطان ها (مانند علاءالدین کیقباد اول)، مادران سلاطین (مانند ملیکه محرری)، اتابک ها (مانند ارتقوش)، فرمانداران (مانند کاراسونگور) و در برخی موارد، افراد بدون منصب رسمی بودند. ستون سوم تاریخ تقریبی ساخت را نشان می دهد و در ستون آخر، موقعیت مکانی خان یا کاروانسرا با توجه به مسیرهای تجاری و نقاط انتهایی راه مشخص شده است. (در صورت امکان، نام مکان نیز ذکر شده است).
کلیسای سنت نیکلاس ( "Ekklisía tou Agíou Nikoláou") یک بازیلیکای امپراتوری بیزانسی باستانی در شهر باستانی میرا (ترکیه) است که امروزه به عنوان موزه ای در دمره، استان آنتالیا، ترکیه قرار دارد. این کلیسا بر روی گورستان نیکلاس قدیس، اسقف قرن چهارم مسیحیت در میرا ساخته شده است. این کلیسا نقش مهمی در تاریخ مسیحیت ارتدکس شرقی و کلیسای کاتولیک ایفا کرده و همچنین منبع الهام تاریخی شخصیت بابا نوئل بوده است. کلیسای سنت نیکلاس در قرن ششم میلادی در دوران حکومت ژوستینین یکم ساخته شد و در فهرست موقت میراث جهانی یونسکو قرار دارد. تاریخچه. این کلیسا در سال ۵۲۰ میلادی بر روی پایه های یک کلیسای قدیمی تر ساخته شد که در آن سنت نیکلاس به عنوان اسقف خدمت می کرد. ژوستینین یکم نقش مهمی در بازسازی آن ایفا کرد. این کلیسا به دلیل دیوارنگاره های فرسکوی برجسته و اهمیت معماری و مذهبی خود شناخته شده است. در طول زمان، این کلیسا دچار سیلاب شد و با لای پوشیده شد. در سال ۱۸۶۲، امپراتور روسیه نیکلای یکم آن را بازسازی کرد و برجی به آن افزود و تغییراتی در معماری بیزانسی آن ایجاد نمود. کلیسا تا سال ۱۹۲۳ به عنوان مکان مذهبی فعال بود، اما پس از آن به
دلیل مبادله جمعیت میان یونان و ترکیه و خروج یونانیان عثمانی از دمره، متروکه شد.
نیایشگاه آلاهان () مجموعه ای از ساختمان های متعلق به قرن پنجم میلادی است که در کوه های ایسائوریا در جنوب آناتولی (استان مرسین در ترکیه امروزی) قرار دارد. این مجموعه در ارتفاع ۴۰۰۰ فوتی از سطح دریا و ۳۰۰۰ فوتی بالاتر از گؤسکو و در فاصله ای یک ساعته از روستای گچیملی واقع شده است. هرچند در بسیاری از منابع به عنوان یک صومعه نام گذاری شده، اما این نسبت مورد تردید بوده و پژوهش های جدیدتر آن را به عنوان یک زیارتگاه معرفی می کنند. این مجموعه نقش مهمی در توسعهٔ اولیه معماری بیزانسی داشته و تقریباً تمام دانسته های کنونی دربارهٔ آن حاصل کاوش های مایکل گو است. تاریخچه. ساخت این مجموعه در دو دوره انجام شده است. دوره اول در میانه قرن پنجم میلادی در زمان حکومت لئون یکم (بیزانس) و دوره دوم در ربع پایانی همان قرن تحت حکومت زنون (امپراتور بیزانس) صورت گرفت. این مجموعه شامل دو کلیسا، محفظه های صخره ای، غسل تعمیدگاه، اقامتگاه ها و فضاهای متعدد دیگر مانند حیاط پیشین، گورستان، حمام و تراس پایین است. اگرچه در مورد هدف اصلی این صومعه بحث هایی وجود دارد، اما این مکان تا قرن هفتم میلادی به عنوان یک فضای زندگی جمعی برای راهبان و زائران
مورد استفاده قرار گرفت و سپس متروک شد. امپراتور زنون، که خود از اهالی ایسائوریا بود، پس از به قدرت رسیدن، ساخت این مجموعه را به عهده گرفت و احتمالاً منابع مالی آن را تأمین کرد. وی اغلب به زادگاه خود بازمی گشت که این امر می تواند نشان دهنده علاقه اش به تکمیل این پروژه باشد. این مجموعه نمونه ای از سنگ تراشی ماهرانهٔ ایسائوری است. آلاهان یکی از مکان های کلیدی در تاریخ معماری اولیه امپراتوری بیزانس محسوب می شود که نیم قرن پیش از دستاوردهای بزرگ آنیشیا جولیانا و ژوستینین یکم در قسطنطنیه ساخته شده است.
میدو سوپرانو () یک شخصیت خیالی در سریال تلویزیونی خانواده سوپرانو محصول شبکه اچ بی او است. این شخصیت توسط جیمی لین سیگلر به تصویر کشیده شده است. او در سریال نقش تنها دختر و فرند بزرگ تونی سوپرانو از روسای مافیا را بر عهده دارد. در فصول اولیه، میدو به عنوان یک بچه باهوش اما سردرگم معرفی می شود که شخصیت بیش از حد دراماتیک و تمایل او به زندگی در حالت انکار، تربیت تا حدودی آشفته او را نشان می دهد. در فصول بعدی، شخصیت او با درک واقعیت های زندگی، پول، سیاست و روابط توسعه یافت. برخلاف برادرش آنتونی جونیور با بازی رابرت ایلر، او در خانواده موفق محسوب می شود و مایه غرور والدینش است. در سال ۱۹۹۷، سیگلر به عنوان بازیگر نقش میدو سوپرانو انتخاب شد. هنگامی که مدیر برنامه اش برای اولین بار به او دربارهٔ تست بازیگری سوپرانوها گفت، سیگلر فکر کرد که باید به عنوان خواننده سوپرانو بخواند. زندگینامه شخصیت. میدو متولد ۱۳ سپتامبر ۱۹۸۲، اولین فرزند تونی با بازی جیمز گاندولفینی و کارملا سوپرانو با بازی ادی فالکو است.[۳] او در دوران دبیرستان در فعالیت های فوق برنامه، بازی در تیم قهرمانی فوتبال دختران و آواز خواندن در گروه کر و مسابقات
مدرسه فعال بود. او به عضویت انجمن ملی افتخار درآمد و در دانشگاه کلمبیا تحصیل کرد. با توجه به تمام این دستاوردها و برنامه های فوق برنامه، او توسط تونی و کارملا مورد ستایش قرار می گیرد که باعث تنش بین او و برادرش انتونی جونیور می شود زیرا او به وضوح فرزند مورد علاقه تونی و کارملا است. پس از گذراندن سال اول تحصیل در دانشگاه کلمبیا، او به طور داوطلبانه در مرکز حقوقی برونکس جنوبی فعالیت می کرد. پس از فارغ التحصیلی، میدو که علاقه مند به تبدیل شدن به یک متخصص اطفال بود، برای تحصیل در دانشکده پزشکی اقدام کرد. او افکار دیگری نیز داشت و بعداً به فعالیت در حرفه وکالت فکر کرد. میدو اغلب از اصل و نسب خود خشمگین بود، که از یک رشته روابط ناموفق سرچشمه می گرفت که از برخورد چدرش با یک دانشجوی کلمبیایی به نام نوح تاننبام شروع می شد. نوح به دلیل نژادی مختلط از یک مادر آفریقایی آمریکایی و یک پدر یهودی، با مخالفت نژادپرستانه تونی مواجه شد بعداً از میدو جدا شد. به دنبال آن یک رابطه عاشقانه با جکی آپریل جونیور، پسر دوست و همکار تونی شد، اما شادی موقت آنها با هم زمانی پایان یافت که جکی به او خیانت کرد و به طور فزاینده ای درگیر جنای
ات سازمان یافته شد. جکی در نهایت یک سرقت از یک بازی قمار را ترتیب داد که در آن یک مرد کشته و دو نفر دیگر زخمی شدند. درست قبل از مرگ جکی جونیور، میدو متوجه شد که او خیانت کرده است، اما مرگ او با این وجود برایش ناراحت کننده بود. او ابتدا تونی را به خاطر درگیری جکی با جنایت و مادرش کارملا را به خاطر ایستادن و حمایت از تونی سرزنش کرد بدون اینکه بداند این تونی بود که تلاش کرد تا آرزوهای مافیایی جکی را از بین ببرد و در بستر مرگ به پدر جکی قول داده بودکه جکی جونیور از زندگی اوباش دور می ماند. در فصل نهایی سریال، میدو و فردی به نام پاتریک به طور جدی شروع به قرار ملاقات کردند. میدو با الهام از اشتیاق پاتریک به قانون، تصمیم گرفت به دانشکده پزشکی مراجعه نکند و در عوض به دانشکده حقوق برود. او شروع به برنامه ریزی عروسی خود با پاتریک کرد. در صحنه پایانی سریال، او بیرون از غذاخوری نشان داده می شود که دیر به آنجا رسیده تا برای شام با خانواده اش ملاقات کند.
آرِتهٔ کورنایی (به انگلیسی: Arete of Cyrene؛ /əˈri:ti:/؛ یونانی باستان: Ἀρήτή؛ سدهٔ ۴ پیش از میلاد) فیلسوف اهل مکتب کورنایی بود که در شهر کورنا در لیبی زندگی می کرد. او دختر آریستیپوس کورنایی، بنیانگذار این مکتب فلسفی، بود. زندگی و آموزه ها. آرِتهٔ کورنایی فلسفه را نزد پدرش، آریستیپوس، آموخت که او نیز شاگرد سقراط بود. به نوبهٔ خود، آرِته فلسفه را به پسرش — آریستیپوس جوان — آموزش داد و پسرش با لقب «مادرآموخته» (یونانی: μητροδίδακτος) مشهور شد. آرِتهٔ کورنایی بنا بر گزارش ها پس از درگذشت پدرش، رهبری مکتب کورنایی را برعهده گرفت. نام او در آثار نویسندگانی همچون دیوگنس لائرتیوس، استرابو، آیلیوس، کلمنت اسکندریه ای، تئودورت سیروسی، آریستوکلس و همچنین در سودا آمده است. دیوگنس لائرتیوس اشاره می کند که از جمله شاگردان او، تئودوروس بی خدا و آنیسریس بوده اند. هرچند هیچ منبع تاریخی معتبری از آموزه های آرِته به جای نمانده است، اما اصول مکتب کورنایی که پدرش بنیان نهاد، شناخته شده است. این مکتب یکی از نخستین مکاتب فلسفی بود که دیدگاهی نظام مند دربارهٔ نقش لذت و رنج در زندگی انسان ارائه داد. کورناییان استدلال می کردند که انضب
اط، دانش و اعمال فضیلت مندانه، به احتمال بیشتر به لذت می انجامند، درحالی که هیجانات منفی مانند خشم و ترس، رنج را چندبرابر می کنند. در بخش پایانی رسالهٔ پروتاگوراسِ افلاطون، این استدلال مطرح می شود که «نجات زندگی ما» به کاربستِ «علم سنجش» در قبال لذت ها و رنج ها وابسته است. مکتب کورنایی یکی از نخستین رویکردها به لذت گرایی را ارائه داد که بعدها در سده های ۱۸ و ۱۹ میلادی در اروپا دوباره ظهور کرد و توسط اندیشمندانی مانند جرمی بنتام بسط یافت. منابع تاریخی. در میان نامه های منسوب به سقراط (که احتمالاً متعلق به سدهٔ یکم میلادی هستند)، نامه ای ساختگی از آریستیپوس خطاب به آرِته وجود دارد. "جان آگوستین زاهم (که با نام مستعار «موزانز» می نوشت) ادعا کرد که جیووانی بوکاچیو، دانشمند سدهٔ چهاردهمی، به برخی از «نویسندگان یونانی نخستین» دسترسی داشته که به او امکان داد تا از آرِته به دلیل «گستردگی و تنوع دانشش» تمجید ویژه ای به عمل آورد:""گفته می شود که او به مدت سی وپنج سال در مدارس و آکادمی های آتیکا به آموزش عمومی فلسفهٔ طبیعی و فلسفهٔ اخلاق پرداخت، چهل کتاب نوشت و در میان شاگردانش صد و ده فیلسوف حضور داشتند. او چنان مورد ا
حترام هموطنانش بود که بر سنگ قبرش نوشتند که او شکوه یونان و دارندهٔ زیبایی هلن، فضیلت تیرما، قلم آریستیپوس، روح سقراط و زبان هومر بود."
آدلیا سیلوا (۳ آوریل ۱۹۲۵–۱۰ ژوئیه ۲۰۰۴) یک معلم، نویسنده و فعال اجتماعی اروگوئه ای بود. او اولین آفریقایی-اروگوئه ای بود که مدرک معلمی گرفت. او در مدارس روستایی تدریس می کرد و تبعیض نژادی و جنسیتی را کنار زد. او در سال ۱۹۵۶ به مونته ویدئو نقل مکان کرد، اما بارها به دلیل تبعیض نژادی بین مدارس و مناطق مختلف منتقل شد و در نهایت به خانه خود در آرتیگاس بازگشت. او شکایتی را به شورای ملی آموزش ابتدایی ارائه کرد که منجر به پوشش گسترده رسانه ها از رفتار صورت گرفته با او شد و آگاهی عمومی نسبت به شکاف های نژادی و جنسیتی در جامعه اروگوئه را افزایش داد. در سال ۱۹۶۰، سیلوا در آزمونی شرکت کرد و به نخستین فرد آفریقایی تبار در اروگوئه تبدیل شد که به عنوان بازرس مدرسه ابتدایی خدمت کرد. او در بخش های مختلف به عنوان بازرس کار کرد و در دهه ۱۹۷۰ در دبیرستان ها و مراکز تربیت معلم نیز تدریس می کرد. او همچنین به عنوان معلم داوطلب برای دانش آموزان دارای ناتوانی های یادگیری، ساکنان پرورشگاه ها و زندانیان محلی فعالیت می کرد. در سال ۱۹۸۱ مدرک روزنامه نگاری گرفت و از تدریس بازنشسته شد. سیلوا با آغاز حرفه ای تازه به عنوان نویسنده، سفرهای
زیادی انجام داد، کتاب درسی در زمینه شیمی منتشر کرد و چندین جایزه به عنوان شاعر کسب نمود. او در سال ۲۰۰۴ درگذشت و به خاطر نقش مهمش در تغییر نگرش نسبت به آزادی و برابری در اروگوئه در یادها مانده است. اوایل زندگی. آدلیا سیلوا در ۳ آوریل ۱۹۲۵ در آرتیگاس، اروگوئه به دنیا آمد. او دختر نامشروع خدمتکار خانگی جولیا بیانچی بود. سیلوا هرگز پدرش را نشناخت و مادرش تحت نظام «پاترون» یا همان سیستم حامی که پس از لغو برده داری در اروگوئه ایجاد شد، به خانواده بیانچی وابسته بود. مادر سیلوا زمانی که او تنها نه ماه داشت، درگذشت و پس از آن او توسط خانم بیانچی بزرگ شد. او از سال ۱۹۳۱ تا ۱۹۳۷ در «مدرسه دخترانه شماره ۱» (Escuela Nº 1 de niñas) تحصیل کرد و سپس از از ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۲ به دبیرستان «لیسه ئو دپارتامنتال» رفت سیلوا تحصیلاتش را در مؤسسه تربیت معلم آرتیگاس (Instituto Normal de Artigas) ادامه داد و مدرک معلمی دریافت کرد. در سال ۱۹۴۶ او در مونته ویدئو امتحانات نهایی اش را گذراند و تبدیل به اولین اروگوئه ای آفریقایی تبار شد که موفق به دریافت گواهینامه رسمی تدریس گردید. زندگی حرفه ای. تدریس (۱۹۴۸–۱۹۷۹). سیلوا به عنوان معلم روستایی در
بخش های آرتیگاس، کنلونس، کولونیا و فلوریدا کار می کرد. در این دوره، او ازدواج کوتاهی با فلیکس سزار سوسا داشت که از او صاحب یک دختر به نام لوس مارینا سوسا شد. او دختر دیگری به نام مارتا را به فرزندی قبول کرد و هر دو دختر را به تنهایی بزرگ کرد، آن هم در زمانی که اکثر زنان از نظر اقتصادی به همسران خود وابسته بودند. با وجود سختی های فراوان برای تأمین مخارج زندگی، سیلوا باور داشت که زنان حق دارند تحصیل کرده و مستقل باشند. تا اواسط دهه ۱۹۵۰، با وجود تجربه تبعیض جنسیتی و تبعیض نژادی گسترده، او به عنوان مدیر یک مدرسه روستایی در آرتیگاس منصوب شد. سیلوا که معتقد بود آموزش تنها راه غلبه بر تعصب و بی اعتنایی همکارانش است، در سال ۱۹۵۶ در دوره های پیشرفته آموزش معلمان در «مؤسسه عالی تربیت معلم مونته ویدئو» ثبت نام کرد. حضور او در این دوره ها به لطف دریافت بورسیه فدرال ممکن شد؛ این بورسیه نه تنها هزینه تحصیل او را تأمین می کرد، بلکه فرصت کارآموزی در حین تحصیل را نیز برایش فراهم می ساخت. زمانی که سیلوا برای تدریس به مدرسه ابتدایی «بریتانیای کبیر» (Gran Bretaña) رفت، او را به مدرسه دیگری منتقل کردند. این انتقال هیچ ارتباطی ب
ه عملکرد او نداشت و در نتیجه، دوباره به مدرسه دولتی شماره ۱۲۵ منتقل شد اما در آنجا مدیر مدرسه، اوفلیا فررتخانس د اوگارتمندیا، او را تحت فشار گذاشت تا به دلیل "رنگ پوستش" درخواست انتقال بدهد. پس از آن، سیلویا به سومین محل کارش، یعنی مدرسه دولتی شماره ۱۶ فرستاده شد، جایی که مدیر مدرسه، ایرنه کاسترو د ماندادو، به او گفت که والدین با امضای دادخواستی خواستار برکناری اش شده اند، چون نمی خواستند یک زن سیاه پوست که به زبان پرتونیول صحبت می کند (زبان ترکیبی اسپانیایی و پرتغالی که معمولاً در نواحی مرزی برزیل و اروگوئه رایج است) به فرزندانشان درس بدهد. سیلوا که از این رفتارها دل شکسته و دلسرد شده بود، در همان سال ۱۹۵۶ از بورسیه خود انصراف داد و به آرتیگاس بازگشت. پس از صحبت با دوستانش دربارهٔ آنچه رخ داده بود، سیلوا نامه ای به «شورای ملی آموزش ابتدایی» (Consejo Nacional de Enseñanza Primaria) نوشت و خواستار انجام تحقیقاتی دربارهٔ این ماجرا شد. این پرونده توجه رسانه های ملی را به خود جلب کرد و بحث هایی دربارهٔ رفتار نابرابر با سیاه پوستان در کشور به راه انداخت. رفتاری که برخلاف قوانین مربوط به برابری بود. گروه های مدنی و