Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دستکش های بوکس نوعی دستکش های بالشتکی هستند که مبارزان در طول مسابقات و تمرینات بوکس بر دستان خود می پوشند. برخلاف «سلاح های مشت بار» (مانند سستوس باستانی) که به عنوان یک سلاح کشنده طراحی می شدند، دستکش های بوکس مدرن کشنده نیستند و برای محافظت از سر حریف و دست مبارز در طول مبارزه طراحی شده اند. تاریخچه. نقش های باستانی خاورمیانه و مصر از بوکس مسابقاتی را نشان می دهند که در آن، مبارزان بر مچ دست خود باند می بستند. تصویرهای اولیه از دستکش بوکس در کرت مینوسی نیز به بازمی گردد. استفاده از محافظ دست در مسابقات مبارزه ای که در قالب ورزش انجام می شود، از زمان یونان باستان شناخته شده است. با این حال، دستکش های آن دوران بسیار ابتدایی بوده و متفاوت از دستکش های بوکس مدرن هستند؛ همان گونه که خود ورزش نیز متفاوت بود. در یونان باستان، بستن نوارهای چرمی به دور دست ها برای محافظت رایج بود. در دوران روم، گلادیاتورها از سستوس بر دست هایشان می گذاشتند که در آن فلز به کار رفته بود تا آسیب بیشتری به رقیب وارد کند. قدیمی ترین نمونه باقی مانده از دستکش های بوکس مربوط به حدود سال ۱۲۰ پس از میلاد مسیح هستند که به شکل دو نوار چرمی نا
منطبق است که از حفاری در قلعه رومی ویندولاندا به دست آمده است. خشونت عاملی بود که موجب شد این ورزش در سال ۳۹۳ پس از میلاد ممنوع اعلام شود. بوکس در حدود قرن هفدهم میلادی در بریتانیا احیا شد. بسیاری از مسابقات با دست خالی و بدون قوانین استاندارد و تدوین یافته، انجام می شد تا اینکه جک بروتون قوانین بوکس معروف به "قانون بروتون" را در قرن هجدهم میلادی همگانی کرد و از آن پس، دستکش ها فقط برای اهداف تمرینی مورد استفاده قرار می گرفتند. با این حال، بسیاری از بوکسورها تا پیش از سال ۱۸۶۷ میلادی، یعنی زمانی که قوانین مارکز کوئینزبری دستکش گذاشتن را اجباری کرد، به اختیار خود دستکش به دست می کردند. دستکش های بوکس مدرن در اواخر دههٔ ۱۸۹۰ میلادی پدید آمدند. بیش از صد سال مهندسی و آزمون و خطا توسط برخی از بزرگ ترین تولیدکنندگان لواز بوکس و برندهای معتبر ورزشی، به ایجاد تجهیزات ایمن و بادوام کمک کرده است. دستکش های بوکس مدرن شامل کف مشبک، نوار چسب، دوخت بر پایه چرم، بالشتک تعلیق و پد جدید برای بوکسور هستند. انجمن بین المللی بوکس طرح های جدید دستکش را با توجه به قوانین مربوط به وزن و میزان چرم، بالشتک و ساپورت مجاز تأیید می کند
. ویژگی ها. دستکش های بوکس معمولاً با توری یا نوار چسب عرضه می شوند. در دستکش های نوار چسبی، این نوارها به عنوان روکش دست دوم عمل می کند که ثبات بیشتری به مچ دست می دهد. دستکش های بنددار راحت تر و ایمن تر هستند، اما برخلاف دستکش های نوار چسبی، برای بستن توری به کمک شخص دیگری نیاز است و معمولاً قبل از مسابقه با نوار بسته می شوند. دستکش های توری را می توان با استفاده از مبدل قلاب و حلقه به دستکش نوار چسبی تبدیل کرد. سه نوع و جنس بالشتک که معمولاً در دستکش های بوکس استفاده می شود عبارتند از بالشتک موی اسب، پد فوم یا ترکیبی از این دو. در دستکش های پد فوم از فوم لاتکس و پی وی سی با ضربه گیر استفاده می شود. دستکش های بافته شده از موی اسب نسبت به دستکش های فوم دار دوام بیشتری دارند و سازگار با محیط زیست هستند، اما محافظت و ایمنی کمتری دارند. در مسابقات بوکس آماتور، رنگ دستکش به دو رنگ قرمز یا آبی محدود است و برای دید بهتر داوران، خطوط سفیدرنگی نواحی امتیازی دستکش را متمایز می کند. دستکش های بوکس روی نوارپیچ ها پوشیده می شوند که به تثبیت ناحیه مشت و مچ در برابر آسیب هایی مانند شکستگی متاکارپ پنجم بوکسور کمک می کند. ر
وکش دست معمولاً از پنبه تهیه می شود و یا طول دارد.
گورامی دم سنبله قهوه ای (Pseudosphromenus dayi) یا بتای هندی دم سنبله گونه ای از پرتوبالگان آب شیرین از زیر خانواده ماکروپودوس، بخشی از خانواده گورامی ها است. زیستگاه اصلی آن ایالت کرالای هند و در مناطق ساحلی و گهات غربی می باشد. این گونه ساکن آب های راکد با جریانی کند به ویژه دریاچه ها، خندق ها و مرداب های آب شیرین و لب شور است. "گورامی دم سنبله قهوه ای" یک آشیانه حبابی ساز است، به این صورت که جنس نر با ترشحات دهانی خود حباب هایی در سطح آب و در زیر یک برآمدگی یا برگ ایجاد می کند، ماده ها تخم هایی می گذارند که به زیر محل حباب ها می ریزند، سپس تخم ها توسط هر دو ماهی برداشته می شوند و هر یک از تخم ها در داخل یک لانه حبابی قرار می گیرند. نام گونه ای "Polyacanthus cupanus dayi" برای اولین بار در سال ۱۹۰۸ توسط کوهلر منتشر شد.
پوشش سر در کُشتی محافظی است که فرد در طول مسابقات کشتی می تواند بر روی گوش و چانه خود قرار دهد. توضیحات. هدف اصلی حافظت، پیشگیری از شکستن گوش کشتی گیران است؛ بنابراین، تجهیزات پوشش سر در کشتی را گاهی محافظ گوش هم می نامند. محافظ اغلب هر دو گوش را می پوشاند و دو بند دارد که از ناحیهٔ پشت سر بسته می شوند، دو بند هم روی قسمت جلویی و بالای سر قرار می گیرد و یک بند زیر چانه می رود (در برخی موارد بند آخر داخل صورت، روی چانه است). پوشش سر اغلب از پلاستیک بادوام، نوار چسب و گیره دکمه ساخته می شود. دلیل. پوشش سر کشتی برای محافظت از پوشنده در برابر آسیب های طولانی مدت ساخته شده است. توسری زدن ها و کلنجار مداوم در این ورزش، بسیاری از اوقات باعث شکستن گوش های کشتی گیری می شود که چنین کلاهی بر سر نداشته باشد. این رخداد می تواند باعث ترکیدن رگ های خونی درون گوش شود. این نوع صدمات، باعث خونریزی خارجی نمی شود. با این حال انباشت خون داخل گوش بسیار دردناک می شود و اغلب به تغییر شکل دائمی شکل گوش می انجامد. این حالت به گوش گُل کلمی معروف است. درمان گوش گل کلمی مستلزم مراجعه زودهنگام کشتی گیر به پزشک است تا خون را از طریق سوزن ا
ز گوش خارج کند. یک کشتی گیر ممکن است برای ترمیم و/یا درمان گوش گل کلمی به عمل جراحی پلاستیک محتاج شود. استفاده اجباری یا اختیاری. پوشیدن سر در کشتی های سطح دبیرستان و کالج در ایالات متحده آمریکا الزامی است. در کانادا و در مسابقات بین المللی (سبک آزاد و فرنگی)، پوشاندن سر مجاز هست، اما الزامی نیست. در برخی موارد، اگر یک کشتی گیر مشکلات صورت داشته باشد، مانند سابقه شکستگی بینی یا بخیه روی صورت، می تواند از ماسک صورت متصل به محافظ سر استفاده کند. در ایالات متحده، یک کشتی گیر باید توصیه ای از پزشک داشته باشد که چنین ماسک صورتی برای او لازم است.
ماهی بتای زمردی ، که معمولاً به عنوان بتای سبز زمردی، بتای آبی یا فایتر مکونگ شناخته می شود () گونه ای گورامی بومی آسیای جنوب شرقی است. این گونه رنگ های سبز و آبی فلس های خود را از شکست و تداخل نوری که از کریستال های شش ضلعی کمتر از ۰٫۵ میکرومتر ایجاد می شود به دست می آورد. بتای زمردی در تجارت آکواریوم بعضاً یافت می شود. توزیع. این ماهی بومی تایلند و لائوس و در حوضه رودخانه های مکونگ و چائو فرایا همچین به طور معمول در رودخانه مون و رودخانه چی در منطقه ایسان کشور تایلند یافت می شود. در آکواریوم. این گونه اغلب توسط علاقمندان "بتا" نگهداری می شود اما به ندرت در تجارت آکواریوم موجود است.
در بیشتر سبک های کشتی، حریفان بر اساس رده وزنی همسان می شوند. گرچه دسته بندی جهانی و المپیکی وجود دارد، لیکن برخی از کشورها در مسابقات داخلی از رده های وزنی متفاوتی استفاده می کنند. اوزان المپیک و بین المللی. در رقابت های بین المللی، کشتی آزاد مردان، کشتی فرنگی مردان، و کشتی زنان از سال ۲۰۱۸ میلادی از وزن های زیر استفاده می کنند: وزن های بین المللی جوانان. برای کشتی آزاد و فرنگی مردان. از سال ۲۰۱۹، کشتی آزاد بین المللی و کشتی فرنگی برای جوانان پسر به سه رده سنی زیر پانزده سال، نوجوانان و جوانان تقسیم می شود. زیر پانزده سال (جوانان پسر ۱۴ تا ۱۵ ساله و همچنین جوانان پسر ۱۳ ساله با گواهی پزشکی و مجوز والدین) در کشتی آزاد و/یا فرنگی در ۱۰ وزن زیر به رقابت می پردازند: نوجوانان (نوجوانان پسر ۱۶ تا ۱۷ ساله و همچنین پسران نوجوان پانزده ساله با گواهی پزشکی و مجوز والدین) در کشتی آزاد و/یا کشتی فرنگی در ۱۰ وزن زیر به رقابت می پردازند: جوانان (مردان ۱۸ تا ۲۰ سال و همچنین پسران جوان هفده ساله با گواهی پزشکی و مجوز والدین) در کشتی آزاد و/یا کشتی فرنگی در وزن های زیر به رقابت می پردازند: جوانان بالای ۱۸ سال مجاز به شرکت در
مسابقات بزرگسالان با گواهی پزشکی هستند. برای کشتی آزاد بانوان. از سال ۲۰۱۹، دختران جوان در یکی از چهار رده سنی زیر پانزده سال، نوجوانان و جوانان در کشتی آزاد در سطح بین المللی به رقابت می پردازند. زیر پانزده ساله ها (جوانان دختر ۱۴ تا ۱۵ سال و جوانان دختر سیزده سال با گواهی پزشکی و مجوز والدین) در کشتی آزاد در ده وزن زیر به رقابت می پردازند: نوجوانان (دختران جوان ۱۶ تا ۱۷ ساله و جوانان دختر پانزده ساله با گواهی پزشکی و مجوز والدین) در کشتی آزاد در ده وزن زیر به رقابت می پردازند: جوانان (دختران جوان ۱۸ تا ۲۰ سال و جوانان دختر هفده سال با گواهی پزشکی و مجوز والدین) در کشتی آزاد در هشت وزن زیر به رقابت می پردازند:
کیران مک مینامین (زادهٔ ) بازیگر اهل ایرلند شمالی است. از کارهای معروف او می توان به بازی در فیلم برای پایان دادن به تمام جنگ ها اشاره کرد. فیلم شناسی. فهرست برخی از فیلم هایی که کیران مک مینامین در آن ها به ایفای نقش پرداخته است:
مسجد بالا مربوط به اوایل دوره قاجار است و در شهرستان گناباد، شهر گناباد، خیابان بهار واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۷۷۸ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
امامزاده یحیی مربوط به دورهٔ نامشخص است و در شهرستان گناباد، ۵ کیلومتری کاخک، آبادی یحیی آباد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۵۰۲۷ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
اقلیم یونان غالباً مدیترانه ای است. با این حال، به دلیل جغرافیای این کشور، یونان طیف گسترده ای از اقلیم های خرد و گوناگونی های محلی دارد. سرزمین اصلی یونان بسیار کوهستانی است که آن را به یکی از کوهستانی ترین کشورهای اروپا بدل کرده است.
آب انبار بالاده قوژد مربوط به دوره قاجار است و در شهرستان گناباد، روستای قوژد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۲۹۳۱ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
محوطه حصار عمرانی مربوط به دورهٔ پیشاتاریخ است و در شهرستان گناباد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۹۰۵۰ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
آب انبار کلاته شمس مربوط به پهلوی اول است و در شهرستان گناباد، ۵۰۰ متری شمال روستای کلاته شمس واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۳۸۸۶ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
کُشتی و ورزش های گلاویز شدنی تاریخچه ای طولانی و پیچیده دارند که به دوران ماقبل تاریخ کشیده می رسد. بسیاری از اشکال سنتی این ورزش همچنان باقی مانده اند که تحت عنوان کشتی های محلی تقسیم بندی می شوند. سیستم های رسمی تری در اشکال مختلف هنرهای رزمی در سرتاسر جهان تدوین شده اند، که در آن ها تکنیک های گلاویز شدن زیرمجموعه قابل توجهی از روش های مبارزهٔ غیرمسلح را تشکیل می دهند (و گاه با تکنیک های ضربتی تکمیل می شوند). تاریخ کُشتی مدرن با افزایش محبوبیت این ورزش در قرن نوزدهم میلادی آغاز شد که منجر به توسعه ورزش مدرن کشتی فرنگی در قاره اروپا و کشتی آزاد و کشتی دانشگاهی (کالج) به ترتیب در بریتانیا و ایالات متحده شد. این ورزش ها در آغاز قرن بیستم میلادی از محبوبیت زیادی برخوردار بودند. در دهه ۱۹۲۰، کشتی نمایشی (کشتی کچ) که اکنون به عنوان کشتی حرفه ای شناخته می شود، به عنوان یک نوع سرگرمی ورزشی، از شاخهٔ اصلی کشتی های ورزشی و رقابتی، که گاه به عنوان کشتی آماتور شناخته می شوند، جدا شد. دوران باستان. کشتی به عنوان یک نوع مبارزه ساختگی و رفتار نمایشی در بین جنسیت نر، ریشه های انسان شناختی دارد و در اپ های بزرگ (که از لحاظ
تکاملی به آدمی نزدیک هستند) نیز دیده می شود. منتهی تاریخچهٔ مستند ورزش کشتی لزوماً تا تاریخی قابل بازیابی است که تصویرهای باستانی بر جای مانده باشند. قدیمی ترین نقشینه های کشتی به ۱۵۰۰۰ تا ۲۰۰۰۰ سال قبل بازمی گردد که در جنوب فرانسه یافت شده است. نقاشی های غار در استان بایان خونگور در مغولستان، که قدمت آن به عصر نوسنگی و ۷۰۰۰ سال قبل از میلاد برمی گردد، درگیری دو مرد برهنه و احاطه شده توسط جمعیت را نشان می دهد. در میانرودان (بین النهرین) باستان، نقاشی هایی از کشتی با کمربند از زمان های باستان رایج بود. حکاکی بر روی تخته سنگی که سه جفت کشتی گیر را نشان می دهد مربوط به حدود ۳۰۰۰ سال قبل از میلاد مسیح نیز در دست است. یک مجسمه برنز ریختگری شده (شاید پایه یک گلدان) در خفاجی در عراق امروزی پیدا شده است که دو فرد را در حال کشتی نشان می دهد و این تصویر مربوط به حدود ۲۶۰۰ سال قبل از میلاد است. این مجسمه یکی از قدیمی ترین تصاویر ورزشی دنیاست و در موزه ملی عراق نگهداری می شود. به تصویر کشیدن ورزش های رزمی در مصر در زمان مقبره های ماستبای سلسله پنجم در سقاره، حدود ۲۴۰۰ سال قبل از میلاد، آغاز شده بود. در مقبره نیانخخنوم و
خنومهوتپ، که خادمان پادشاه نیوسرع بودند، شش جفت پسر رسم شده اند که در حال کشتی گرفتن هستند. یکی دیگر از شواهد اولیه کشتی در مصر دوران سلسله های یازده و دوازدهم، در بنی حسن (۲۰۰۰ قبل از میلاد) ظاهر شده، جایی که صحنه های کشتی در چندین مقبره برای پوشاندن قسمت وسیعی از یک دیوار ترسیم شده اند. در طول دوره پادشاهی نوین (۱۵۵۰–۱۰۷۰ قبل از میلاد)، آثار هنری مصری (اغلب بر روی حاشیه ها)، کشتی گیران مصری و نوبیایی را در حال رقابت به تصویر می کشیدند. کارول به شباهت های قابل توجهی بین این تصاویر باستانی و کشتی گیران نوبا اشاره می کند. روی ۴۰۶ جفت نقش کشتی گیران که در مقبره های پادشاهی میانه در بنی حسن در دره نیل یافت شد، تقریباً تمام تکنیک هایی که در کشتی آزاد مدرن دیده می شوند، یافت می شوند. توصیف متنی کشتی از زمانی آغاز می شود که در متون کلاسیک باستانی، به ویژه حماسه های یونانی و سانسکریت، نام کشتی به میان می آید. "ماهابهاراتا" رویارویی بین کشتی گیران برجسته ای همچون بهیم و جاراساندها را توصیف می کند. شوآی جیائو یک سبک کشتی افسانه ای از دوران چین باستان است که امپراتور زرد، در طول درگیری هایش با شورش چی یو و در نبرد تشول
و، از آن استفاده کرد. این سبک اولیه مبارزه برای اولین بار "جیائو دی" (به معنی شاخ زدن) نامیده شد. کشتی یونانی یک شکل محبوب از هنرهای رزمی بود که در آن امتیاز به کسی تعلق می گرفت که پشت رقیب را به زمین می زد یا رقیب را مجبور به خروج از محدوده (زمین) می کرد. سه بار زمین خوردن، بازنده را مشخص می کرد. این ورزش حداقل از هجدهمین المپیاد، در سال ۷۰۴ پیش از میلاد، به عنوان یک ورزش مطرح بود. کشتی در اولین آثار مشهور ادبیات یونان، "ایلیاد" و "اُدیسه" هم توصیف شده است. کشتی گیران همچنین بر روی بسیاری از گلدان ها، مجسمه ها و سکه ها و همچنین در اشکال دیگر ادبیات نیز به تصویر کشیده شده اند. فرهنگ های دیگر کشتی را در جشن های سلطنتی یا مذهبی نشان می دادند، اما یونانیان باستان ورزش کشتی خود را به عنوان بخشی از مسابقاتی که در آن یک برنده از میان گروهی از رقبا بیرون می آمد، سازمان دهی می کردند. گزارش های سنتی یونان متأخر حتی می گویند افلاطون به کشتی گرفتن در بازی های ایستمی شهره بود. این امر تا دوره هلنیستی ادامه یافت. بطلمیوس دوم و بطلمیوس سوم مصری هر دو در تصاویر هنری، به عنوان کشتی گیران پیروز به تصویر کشیده شده اند. پس از غ
لبه رومیان بر یونانیان، کشتی یونانی توسط فرهنگ رومی پذیرفته شد و در دوره امپراتوری روم (۵۱۰ قبل از میلاد تا ۵۰۰ پس از میلاد) به کشتی رومی بدل شد. به گفته مورخان درباری، در قرن هشتم میلادی باسیل اول، امپراتور بیزانس، در کشتی در برابر کشتی گیر مغرور بلغاری پیروز شد. تاریخ معاصر. توسعه کشتی مُدرن. سبک کشتی عامیانه لنکاشیری ممکن است مبنایی برای کشتی کچ بوده باشد؛ زیرا به آن "Catch as Catch Can" نیز می گفتند. اسکاتلندی ها و ایرلندی ها نیز بعدها کشتی های محلی خود را بر این اساس به وجود آوردند که کشتی محلی ایرلندی به ایالات متحده نیز راه یافت. کشتی به عنوان یک ورزش مدرن در قرن نوزدهم از سنت های کشتی محلی شکل گرفت و در قالب دو سبک رقابتی منظم، کشتی آزاد و کشتی فرنگی (به ترتیب بر اساس سنت بریتانیا و اروپا) ظهور یافت. اکنون به این دو سبک «کشتی آماتور» هم می گویند و از آغاز بازی های المپیک مدرن، جزئی از این مسابقات نیز بوده است. سنت ترکیب کشتی و نمایش از دهه ۱۸۳۰ فرانسه سرچشمه می گیرد؛ زمانی که شومن ها کشتی گیران را با نام هایی مانند «ادوارد، فولادخوار»، «گوستاو دوآوینون، استخوان شکن» یا «بونه، ورزای کوه های آلپ سفلی» م
عرفی می کردند و اینچنین جمعیت مردم را به چالش می کشیدند تا با پرداخت قیمت ۵۰۰ فرانک کشتی گیران را سرنگون کنند. در سال ۱۸۴۸، ژان اکسبرویات، شومن فرانسوی، اولین گروه سیرک کشتی گیران مدرن را تشکیل داد و قانونی گذاشت که نباید به نیم تنهٔ زیر کمر حریف دست زد. این سبک جدید تحت نام کشتی یونانی-رومی، کشتی کلاسیک یا کشتی فرانسوی، به زودی به بقیه اروپا، اتریش-مجارستان، ایتالیا، دانمارک و روسیه گسترش یافت.
حمام استاد مربوط به پهلوی اول است و در شهرستان گناباد، بافت قدیمی روستای استاد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۳۸۸۷ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تکامل فیلمی محصول سال ۱۹۹۵ و به کارگردانی مارک روسمان است. در این فیلم بازیگرانی همچون ایتان امبری، کسیدی را، سیندی پیکت، جان دی لانسی، پال دولی، ویلیام اچ میسی و تیم گریفین ایفای نقش کرده اند.
آرامگاه حاج ملا حسن توکلی مربوط به پهلوی اول است و در شهرستان گناباد، روستای نوغاب واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۴۰۰۱ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
آب انبار روشناوند مربوط به دوره صفوی است و در شهرستان گناباد، روستای روشناوند واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۵۵۶۳ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
حمام روشناوند مربوط به دوره قاجار است و در شهرستان گناباد، روستای روشناوند واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۵۶۱۸ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
این خانه مسکونی مربوط به دوره قاجار و اوایل دوره پهلوی است و در شهرستان گناباد، محله نوقاب واقع شده، این خانه متعلق به ابوالحسن خان سعیدیان نوقابی بوده است. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۴۴۹۳ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
یخدان سنو مربوط به دوره صفوی است و در شهرستان گناباد، روسنای سنو واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۸۱۰۸ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
حوض انبار سنو مربوط به دوره صفوی است و در شهرستان گناباد، روسنای سنو واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۸۱۰۹ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
قنات رهن مربوط به دورهٔ نامشخص است و در شهرستان گناباد، روستای رهن واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۱۸۷۵ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
مسجد کلات مربوط به دوره قاجار است و در شهرستان گناباد، روستای کلات واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۹۰۴۸ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
قلعه ریاب مربوط به دوره قاجار است و در شهرستان گناباد، روستای ریاب واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۹۰۵۴ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
موزه راه آهن اسرائیل موزه ملی راه آهن اسرائیل است که در شهر حیفا واقع شده است. موزه راه آهن متعلق به راه آهن اسرائیل است و در ایستگاه راه آهن شرقی حیفا قرار دارد که این ایستگاه، امروزه دیگر به مسافران خدمات ارائه نمی دهد. ویژگی ها. این موزه تاریخچه راه آهن اسرائیل را در معرض دید قرار داده است که به دولت های پیشین و کشورهای همجوار تا سال ۱۸۹۲ مرتبط می گردد. این مکان به تنهایی خود یک جاذبه گردشگری است زیرا در روزگار قدیم آلونکی (shed) برای مسیر فرعی جزرئیل ولی از خط آهن حجاز بود. موزه مجموعه ای از وسایل نقلیه ریلی، علائم، بلیط ها و موارد دیگر را به نمایش گذاشته است. موزه شامل یک بخش درونی و یک بخش بیرونی است که بخش درونی در سال ۲۰۰۰ بازسازی گردید. برخی از بخش های جالب توجه
حمام سنو مربوط به اواخر دوره صفوی و اوایل دوره پهلوی است و در شهرستان گناباد، داخل روسنای سنو واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۹۰۵۵ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
آب انبار دلویی مربوط به اواخر دوره قاجار است و در شهرستان گناباد، روستای دلویی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۹۰۵۶ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
آب انبار نجومیه مربوط به دوره صفوی و دوره قاجار است و در شهرستان گناباد، شهر گناباد، میدان امام، خیابان ناصرخسرو نبش خیابان بهارواقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۹۰۶۴ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
حمام کرم نوغاب مربوط به اواخر دوره قاجار است و در شهرستان گناباد، محله نوقاب واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۹۰۶۷ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
ورزش کریکت دارای تاریخ شناخته شده ای است که در اواخر قرن شانزدهم میلادی در انگلستان آغاز شد. کریکت در قرن هجدهم میلادی در بریتانیا، رسماً به یک ورزش تبدیل شد و در قرون نوزدهم و بیستم در سطح جهانی گسترش یافت. بازی های بین المللی از قرن نوزدهم میلادی و مسابقات رسمی تست کریکت از سال ۱۸۷۷ میلادی به این سو، برگزار می شوند. کریکت امروزه پس از فوتبال، دومین ورزش پرهوادار و محبوب در جهان است. در سطح بین المللی، کریکت توسط شورای بین المللی کریکت (ICC) اداره می شود، که بیش از صد کشور و منطقه در آن عضویت دارند، اگرچه در حال حاضر فقط دوازده کشور تست کریکت بازی می کنند. قوانین بازی در سندی به نام " قوانین کریکت " تعریف شده است. این بازی دارای فرمت های مختلفی است، از ده دهی (Ten-10) که در حدود ۹۰ دقیقه بازی می شود گرفته، تا مسابقات تست کریکت که می تواند تا پنج روز ادامه داشته باشد. کریکت اولیه. منشأ. کریکت در زمان ساکسون ها یا نورمن ها توسط کودکانی که در ویلد زندگی می کردند ایجاد شد. اولین منبع مکتوبی که به صورت قطعی از کریکت یاد می کند، مربوط به اواخر قرن شانزدهم میلادی است. چندین حدس و گمان در مورد منشأ نخستین بازی وجود
دارد، از جمله برخی فرانسه یا فلاندر را خاستگاه کریکت دانستند. اولین مورد از این ارجاع های گمانه زنی مربوط به سال ۱۳۰۰ میلادی است و مربوط به ادوارد دوم است که پیش از رسیدن به تخت سلطنت، در بازی هایی با عنوان «کریگ و دیگر بازی ها» (creag and other games) در وست مینستر و نیوندن شرکت کرد. گفته شده است که "creag" یک کلمه انگلیسی باستانی معادل کریکت بوده است؛ اما نظر گروه دیگری از کارشناسان این است که املای اولیه "craic" به معنای "سرگرمی و به طور کلی بازی" بوده است. به طور کلی، گویا کریکت، قبل از اینکه در اوایل قرن هفدهم به طور فزاینده ای توسط بزرگسالان مورد استفاده قرار گیرد، به عنوان یک بازی کودکانه تا نسل های متمادی باقی مانده بود. اولین منبع قطعی. از سال ۱۵۹۷ میلادی (به تقویم قدیمی است؛ معادل ۱۵۹۸ در گاهشماری جدید)، یک پرونده دادگاهی در انگلستان در مورد اختلاف مالکیت بر سر یک قطعه زمین مشترک در گیلدفورد، ساری وجود دارد که در متن آن به بازی اشاره شده است. یک سند مربوط به شهادت شخصی ۵۹ ساله به نام جان دریک وجود دارد که او گفته با دوستان هم مدرسه اش حدود پنجاه سال پیش، در آن زمین بازی می کرده اند. روایت دریک ثابت
می کند که بازی "در حوالی" سال ۱۵۵۰ میلادی در شهر ساری انگلیس انجام می شد و این سند اولین مرجع پذیرفته شده جهانی در اشاره به بازی کریکت است. اولین اشاره به بازی کریکت به عنوان یک ورزش بزرگسالان در سال ۱۶۱۱ میلادی بود؛ زمانی که دو مرد در ساسکس انگلیس، به دلیل بازی کریکت در روز یکشنبه به جای رفتن به کلیسا تحت تعقیب قانونی قرار گرفتند. در همان سال، یک فرهنگ لغت کریکت را به عنوان یک بازی پسرانه تعریف کرد و این نشان می دهد که مشارکت بزرگسالان در این ورزش جدی بوده است. در گزارشی از پرونده ای که در سال ۱۶۴۰ در مقابل دادگاه پادشاهی مطرح شده، ثبت شده است که یک مسابقه کریکت "بین ویلد و آپلند" "حدود ۳۰ سال" پیش از این، اتفاق افتاده است. کشورهای مشترک المنافع. پس از پایان جنگ داخلی در سال ۱۶۴۸ میلادی، دولت جدید پیوریتن «تجمع های غیرقانونی»، به ویژه برای ورزش های خشن مانند فوتبال را سرکوب کرد. قوانین مذکور همچنین مستلزم رعایت سختگیرانه تر روز سبت نسبت به گذشته بود. از آنجایی که سبت تنها وقت آزاد در دسترس طبقات پایین بود، ممکن است محبوبیت کریکت در سراسر کشورهای مشترک المنافع کاهش یافته باشد. با این حال، در مدارس دولتی مانند
وینچستر و سنت پل چنین ورزش هایی شکوفا شد. هیچ مدرک واقعی مبنی بر اینکه رژیم الیور کرامول به طور خاص کریکت را ممنوع کرده باشد، وجود ندارد و اشاراتی به آن در طول دوران بین السلطنت وجود دارد که نشان می دهد برای مقامات قابل قبول بود، مشروط بر اینکه باعث «نقض سبت» نشود. اعتقاد بر این است که اشراف به طور کلی کریکت را در این زمان از طریق مشارکت در بازی های روستایی پذیرفتند. قمار و پوشش مطبوعاتی. کریکت پس از احیای سلطنت انگلیس در سال ۱۶۶۰ رشد کرد و اعتقاد بر این است که در این دوره پای بازار قمار به کریکت باز شد. همان طور که برخی از مورخان معتقدند، ممکن است که مسابقات درجه یک هم در چنین زمانه ای آغاز شده باشد. در سال ۱۶۶۴، پارلمان «کاوالیر» قانون بازی ۱۶۶۴ را تصویب کرد که شرط گذاشتن را به ۱۰۰ پوند محدود کرد، اگرچه در آن زمان این عدد ثروتی معادل حدود پوند به پول امروز بود. کریکت در پایان قرن هفدهم میلادی به یک ورزش مهم در قمار تبدیل شده بود. آن گونه که در سال ۱۶۹۷ گزارش روزنامه ای نوشته، در یک مسابقه عالی در ساسکس، در یک بازی ۱۱ نفره، مبلغ ۵۰ گینه شرط روی هر طرف بازی می بستند. با اعطای آزادی مطبوعات در سال ۱۶۹۶، کریکت
برای اولین بار در روزنامه ها گزارش شد. اما مدت زیادی طول کشید تا صنعت روزنامه به اندازه کافی برای ارائه پوشش مکرر، چه رسد به جامع، توسعه پیدا کند. در نیمه اول قرن هجدهم، گزارش های مطبوعاتی بیشتر بر روی شرط بندی تمرکز داشتند تا خود بازی. کریکت قرن هجدهم. حمایت و بازیکنان. قمار اولین حامیان مالی را به میدان آورد؛ زیرا برخی از قماربازان تصمیم گرفتند شرط بندی خود را با تشکیل تیم های متعلق به خود تقویت کنند و اعتقاد بر این است که اولین «تیم های شهرستانی» پس از احیای سلطنت در سال ۱۶۶۰ تشکیل شدند؛ به ویژه هنگامی که اشراف مشغول به امور سیاسی مهمتری بودند. اولین بازی شناخته شده ای که در آن تیم ها از نام های شهرستان خود استفاده می کنند در سال ۱۷۰۹ است، اما نمی توان شک داشت که این نوع بازی ها مدت ها قبل از آن ترتیب داده شده بودند یا خیر. بازی مربوط به سال ۱۶۹۷ احتمالاً میان ساسکس و یک شهرستان دیگر بود. برجسته ترین حامیان نخستین، گروهی از اشراف و بازرگانان بودند که از حدود سال ۱۷۲۵ فعالیت می کردند، یعنی زمانی که پوشش مطبوعاتی، شاید در نتیجه نفوذ حامیان، منظم تر شد. این افراد شامل دوک دوم ریچموند، سر ویلیام گیج، آلن برود
ریک و ادوین استید بودند. و برای اولین بار، مطبوعات از بازیکنان بزرگ، مانند توماس ویمارک نام بردند. خارج از انگلیس. کریکت در قرن هفدهم میلادی، از طریق مستعمرات انگلیسی به آمریکای شمالی معرفی شد، احتمالاً حتی قبل از رسیدن به شمال انگلستان. در قرن هجدهم این ورزش به سایر نقاط جهان هم رسید. در نیمه اول قرن، توسط استعمارگران به هند غربی و توسط دریانوردان کمپانی هند شرقی به شبه قاره هندوستان راه یافت. تقریباً به محض شروع استعمار در سال ۱۷۸۸ به استرالیا هم رسید. نیوزلند و آفریقای جنوبی نیز در سال های اولیه قرن نوزدهم با کریکت آشنا شدند. با وجود تلاش های طبقه اعیان برای ترویج این بازی به عنوان راهی برای ارتباط و همبستگی با «کشور مادر»، کریکت هرگز در کانادا مورد توجه عامه قرار نگرفت. کانادا، بر خلاف استرالیا و هند غربی، شاهد کاهش مداوم محبوبیت این بازی در طول سال های ۱۸۶۰ تا ۱۹۶۰ بود. این بازی که در آگاهی عمومی به یک ورزش کلاس بالا پیوند خورده بود، هرگز در بین عموم مردم محبوب نشد. در کانادا، کریکت در فصل تابستان باید با بیسبال رقابت می کرد. در طول جنگ جهانی اول، واحدهای کانادایی مستقر در فرانسه به جای کریکت، بیسبال باز