Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
عنوان مسالیانیسم» می دید. بارلام همچنین با آموزه هسیخاست ها در مورد ماهیت غیرمخلوق نور که گفته می شد هدف عمل هسیخاستی است، مخالفت کرد و آن را بدعتی و کفرآمیز می دانست. هسیخاست ها معتقد بودند که این نور منشأ الهی دارد و با نوری که در کوه تبور در تجلی یسوع مسیح به شاگردان یسوع ظاهر شد، یکسان است. بارلام این آموزه «نور غیرمخلوق» را چندخدایی می دانست زیرا دو جوهر ابدی، یک خدای دیدنی و یک خدای نادیدنی، را فرض می کرد. بارلام استفاده از دعای یسوع را به عنوان عملی از بوگومیلیسم متهم می کند. سه گانه دوم برخی از نوشته های بارلام را مستقیماً نقل می کند. در پاسخ به این سه گانه دوم، بارلام رساله «علیه مسالیان» را نوشت که هسیخاست ها را به مسالیان ربط می دهد و بدین ترتیب آن ها را به بدعت متهم می کند. در سه گانه سوم، پالاماس اتهام بارلام مبنی بر مسالیانیسم را با نشان دادن اینکه هسیخاست ها نه با ضد-اسرارگرایی مسالیان اشتراکی داشتند و نه ادعا می کردند که جوهر خدا را با چشمان خود می بینند، رد کرد. به گفته پدر جان میندورف، «گریگوری پالاماس تمام بحث خود را علیه بارلام کالابریایی بر سر مسئله حکمت هلنی متمرکز می کند، که آن را منبع
اصلی خطاهای بارلام می داند.» نقش در جنگ داخلی بیزانس. اگرچه جنگ داخلی بین حامیان ژان ششم کانتاکوزنوس و نایب السلطنه های ژان پنجم پالایولوگوس عمدتاً یک درگیری مذهبی نبود، اما اختلاف الهیاتی بین حامیان و مخالفان پالاماس در این درگیری نقش داشت. استیون رانسی من اشاره می کند که «در حالی که اختلاف الهیاتی باعث تشدید درگیری شد، احزاب مذهبی و سیاسی با هم منطبق نبودند.» اشراف از پالاماس حمایت کردند عمدتاً به دلیل تمایلات محافظه کارانه و ضد غربی و همچنین ارتباطاتشان با صومعه های سرسخت ارتدوکس. اگرچه چندین استثناء قابل توجه این مسئله را بازمی گذارد، اما در اذهان عمومی (و تاریخ نگاری سنتی)، حامیان «پالامیسم» و «کانتاکوزنیسم» معمولاً برابر فرض می شوند؛ بنابراین، پیروزی نهایی کانتاکوزنوس در سال ۱۳۴۷ همچنین پیروزی قاطع پالامیست ها را بر ضد-پالامیست ها به همراه آورد. شورای پنجم قسطنطنیه. روشن شد که اختلاف بین بارلام و پالاماس غیرقابل حل است و به قضاوت یک شورای اسقفی نیاز دارد. مجموعه ای از شش شورای پاتریارکی در قسطنطنیه در تاریخ های ۱۰ ژوئن ۱۳۴۱، اوت ۱۳۴۱، ۴ نوامبر ۱۳۴۴، ۱ فوریه ۱۳۴۷، ۸ فوریه ۱۳۴۷ و ۲۸ می ۱۳۵۱ برای بررسی ای
ن مسائل برگزار شد. به طور جمعی، این شوراها توسط مسیحیان ارتدوکس از نظر مسکونی (جهانی) پذیرفته شده اند، برخی از آن ها این شوراها را شورای پنجم قسطنطنیه و نهمین شورای جهانی می نامند. بحث بر سر هسیخاسم در شورایی که در ماه می ۱۳۴۱ در قسطنطنیه به ریاست امپراتور آندرونیکوس سوم برگزار شد، مطرح شد. این مجمع، تحت تأثیر احترامی که نوشته های پسودو-دیونیسیوس در کلیسای شرقی داشت، بارلام را محکوم کرد و او اظهار ندامت کرد. پاتریارک جهانی اصرار داشت که تمام نوشته های بارلام نابود شود، و بدین ترتیب، هیچ نسخه کاملی از رساله بارلام «علیه مسالیانیسم» باقی نمانده است. حامی اصلی بارلام، امپراتور آندرونیکوس سوم، تنها پنج روز پس از پایان شورا درگذشت. اگرچه بارلام در ابتدا به فرصت دومی برای ارائه پرونده خود علیه پالاماس امیدوار بود، اما به زودی به بی فایدگی پیگیری هدف خود پی برد و به کالابریا رفت، جایی که به کلیسای روم گروید و به عنوان اسقف گراچه منصوب شد. پس از خروج بارلام، گریگوری آکیندینوس منتقد اصلی پالاماس شد. شورای دومی که در اوت ۱۳۴۱ در قسطنطنیه برگزار شد، آکیندینوس را محکوم کرد و یافته های شورای قبلی را تأیید کرد. آکیندینوس و
حامیانش در شورایی که در سال ۱۳۴۴ برگزار شد، پیروزی کوتاهی به دست آوردند که پالاماس را تکفیر کرد. با این حال، آخرین این شوراها، که در می ۱۳۵۱ برگزار شد، به طور قطعی پالاماس را تبرئه و مخالفان او را محکوم کرد. این شورا دستور داد که متروپولیتن های افسس و گانوس خلع لباس شده و زندانی شوند. همه کسانی که حاضر به تسلیم در برابر دیدگاه ارتدوکس نبودند، باید تکفیر شده و تحت نظارت در اقامتگاه های خود نگهداری می شدند. مجموعه ای از نفرین نامه ها علیه بارلام، آکیندینوس و پیروانشان صادر شد؛ در عین حال، مجموعه ای از تحسین نامه ها نیز به نفع گریگوری پالاماس و پیروان آموزه او اعلام شد. یکی از مخالفان برجسته پالامیسم نیکفوروس گرگوراس بود که از تسلیم در برابر احکام شورا سر باز زد و عملاً به مدت دو سال در یک صومعه زندانی شد. پذیرش تدریجی آموزه پالامایی. کالیستوس اول و پاتریارک های جهانی که پس از او آمدند، مبارزه شدیدی را برای پذیرش آموزه های پالامایی توسط سایر پاتریارک نشین های شرقی و همچنین همه اسقف نشین های متروپولیتن تحت صلاحیت آن ها آغاز کردند. با این حال، غلبه بر مقاومت اولیه در برابر آموزه های او زمان برد. به عنوان مثال، مت
روپولیتن کیف، پس از دریافت توم هایی از کالیستوس که آموزه پالامایی را توضیح می دادند، آن را به شدت رد کرد و پاسخی در رد آن نوشت. به همین ترتیب، پاتریارک نشین انطاکیه به شدت مخالف چیزی بود که آن را یک نوآوری می دانست؛ با این حال، تا پایان قرن چهاردهم، پالامیسم در آنجا پذیرفته شد. اعمال مشابهی از مقاومت در اسقف نشین های متروپولیتن که توسط لاتین ها اداره می شدند و همچنین در برخی مناطق خودمختار کلیسایی، مانند کلیسای قبرس، دیده شد. یکی از نمونه های قابل توجه کمپین برای اعمال ارتدوکس بودن آموزه پالامایی، اقدام پاتریارک فیلوتئوس اول برای سرکوب پروخوروس کیدونیس، یک راهب و کشیش در کوه آتوس بود که مخالف پالامیست ها بود. کیدونیس تعدادی رساله ضد پالامایی نوشته بود و حتی زمانی که در حضور پاتریارک آورده شد و به او دستور داده شد که به آموزه ارتدوکس پایبند باشد، به شدت علیه پالامیسم استدلال می کرد. سرانجام، فیلوتئوس با ناامیدی، در آوریل ۱۳۶۸ شورایی را علیه کیدونیس تشکیل داد. با این حال، حتی این اقدام شدید نیز نتوانست به تسلیم کیدونیس منجر شود، و در نهایت، او تکفیر شد و برای همیشه از روحانیت معلق شد. توم طولانی که برای شورا آم
اده شده بود، با فرمانی مبنی بر تقدیس پالاماس، که در سال های ۱۳۵۷/۵۹ درگذشته بود، به پایان می رسد. با وجود مخالفت اولیه برخی پاتریارک نشین ها و اسقف نشین ها، با گذشت زمان، مقاومت کاهش یافت و در نهایت، آموزه پالامایی در سراسر کلیسای ارتدوکس شرقی پذیرفته شد. در این دوره، عرف شد که پاتریارک های جهانی هنگام تصدی مقام خود، آموزه پالامایی را اقرار کنند. مارتین ژوژیه (Martin Jugie) بیان می کند که مخالفت لاتین ها و لاتینوفرون ها (کسانی که طرفدار لاتین ها بودند) که لزوماً با این آموزه خصومت داشتند، در واقع به پذیرش آن کمک کرد، و به زودی لاتینیسم و ضد-پالامیسم در اذهان بسیاری از مسیحیان ارتدوکس معادل شدند. به گفته آریستیدس پاپاداکیس، "همه محققان ارتدوکس که در مورد پالاماس نوشته اند – لوسکی، کریووشاین، پاپامیخائل، میندورف، خریستو – صدای او را بیان مشروعی از سنت ارتدوکس می دانند." درگذشت و تقدیس. پالاماس در سال ۱۳۵۷ یا ۱۳۵۹ درگذشت. آخرین سخنان او این بود: "به سوی اوج! به سوی اوج!" او در سال ۱۳۶۸ توسط پاتریارک فیلوتئوس قسطنطنیه به عنوان قدیس کلیسای ارتدوکس شرقی تقدیس شد. فیلوتئوس همچنین زندگی نامه (Vita) او را نوشت و مراسم
ی را که به افتخار او خوانده می شود، تنظیم کرد. روز جشن او دو بار در سال، در ۱۴ نوامبر، سالگرد درگذشت او، و در یکشنبه دوم روزه بزرگ جشن گرفته می شود، زیرا پیروزی گریگوری بر بارلام به عنوان ادامه پیروزی ارتدوکس، یعنی پیروزی کلیسا بر بدعت، که یکشنبه قبل جشن گرفته شد، دیده می شود. بقایای مقدس گریگوری در کلیسای قدیس گریگوری پالاماس در تسالونیکی قرار دارد.
نووآک بولاتوو () یک شهرک در شهرستان میشکینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
نیژنه سوروکینو () یک شهرک در شهرستان میشکینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
اینکا گارسیلاسو د لا وگا (؛ ۱۲ آوریل ۱۵۳۹ – ) نویسنده، مورخ اهل امپراتوری اسپانیا بود. اینکا گارسیلاسو که با نام گومز سوارز د فیگوئروا به دنیا آمد و با نام ال اینکا شناخته می شود، وقایع نگار و نویسنده ای بود که در دوران نایب السلطنه پرو متولد شد. او در ۲۱ سالگی با کشتی به اسپانیا رفت و به طور غیررسمی در آنجا تحصیل کرد و بقیه عمر خود را در آنجا زندگی و کار کرد. او که فرزند یک فاتح اسپانیایی و یک زن اشراف زاده اینکایی بود در سال های اولیه فتح این کشور به دنیا آمد، اینکا گارسیلاسودر درجه اول به خاطر وقایع نگاری هایش از تاریخ، فرهنگ و جامعه اینکا شناخته می شود. آثار او در اروپا به طور گسترده خوانده شد، تأثیرگذار و مورد استقبال قرار گرفت. این اولین اثر ادبی نویسنده ای متولد قاره آمریکا بود که وارد آثار معتبر غربی شد. زندگی اولیه. اینکا گارسیلاسو در سال ۱۵۳۹ در کوسکو، پرو، با نام گومز سوارز د فیگوئروا متولد شد. او فرزند طبیعی یک فاتح و ارباب اسپانیایی و یک مادر سلطنتی اینکا بود. او در سال های اولیه فتح اسپانیا به دنیا آمد. پدرش سباستین گارسیلاسو د لا وگا ای وارگاس (متوفی ۱۵۵۹) کاپیتان و یک فاتح اسپانیایی بود. مادرش
یک زن نخبه اینکا به نام پالا چیمپو اوکلو بود که پس از سقوط کوسکو با نام ایزابل سوارز چیمپو اوکلو غسل تعمید داده شد. سفر به اسپانیا. سوارز د فیگوئروا در سال ۱۵۶۱ به اسپانیا رسید، او احتمالاً در سویل تحت آموزش پدرو سانچز د هررا زبان لاتین را آموخت. اسپانیایی ها تا سال ۱۵۷۲ به پیروزی نهایی خود دست نیافتند. او به مونتیا سفر کرد و در آنجا نزد عمویش، آلونسو د وارگاس، اقامت کرد و تحت مراقبت او قرار کرفت و از او برای رسیدن به اهدافش کمک گرفت. = امضای اینکا گارسیلاسو د لا وگا]]
ناردین ملاحسینوویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بوسنی و هرزگوین است که در حال حاضر برای زرینسکی موستار در پست مهاجم بازی می کند. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به دینامو مخاچ قلعه و ژلیزنیچار سارایوو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال بوسنی و هرزگوین بازی کرده است. دوران باشگاهی. دوران اولیه. ملاحسینوویچ در آکادمی جوانان براتستوو گراچانیتسا رشد کرد و همچنین مدتی را در سیستم جوانان ژلیزنیچار سارایوو گذراند. او در ۵ مارس ۲۰۱۶ در سن ۱۸ سالگی مقابل یدینستوو بیهاچ اولین بازی خود را انجام داد. بیش از یک سال بعد، در ۱۱ مارس ۲۰۱۷، او اولین گل بزرگسالان خود را به ثمر رساند. در ژوئن ۲۰۱۷، ملاحسینوویچ با زرینسکی موستار قرارداد چندساله ای امضا کرد. در ژانویه ۲۰۱۸، او به مدت شش ماه به صورت قرضی به گوشت گابلا فرستاده شد. ماریبور. در ۲۹ ژوئن ۲۰۱۸، ملاحسینوویچ با ماریبور اسلوونی قراردادی چهارساله امضا کرد. او اولین جام خود را در ۱۵ مه ۲۰۱۹ با این باشگاه کسب کرد، زمانی که آن ها قهرمان لیگ شدند. یک هفته بعد، او اولین بازی رسمی خود را برای ماریبور برابر کرشکو انجام داد. ملاحسینوویچ اولین گل خود را
برای این تیم در برابر تریگلاو در ۱۳ ژوئیه ۲۰۱۹ به ثمر رساند. دینامو مخاچ قلعه. قرارداد ملاحسینوویچ با باشگاه روسی دینامو مخاچ قلعه در ۸ ژوئن ۲۰۲۳ با توافق دو طرفه فسخ شد.
عبدالمسیح انطاکی (۱۶ فوریه ۱۸۷۵ - ۱۸ نوامبر ۱۹۲۲) شاعر، ادیب، روزنامه نگار و نویسنده مسیحی سوری. زندگی. عبدالمسیح بن فتح الله بن عبدالمسیح بن حنّا انطاکی حلبی، شاعر، ادیب، روزنامه نگار و نویسنده مسیحی است. وی از پدر و مادری یونانی تبار در ۱۶ فوریه ۱۸۷۵ در انطاکیه به دنیا آمد و در حلب پرورش یافت. عبدالمسیح انطاکی سپس به مصر رفت و در قاهره روزنامه شهباء را تاسیس و منتشر کرد. عمده شهرت عبدالمسیح انطاکی به خاطر شعر حماسی است که درباره زندگی علی بن ابیطالب سروده است که اولین شعر بلند وی به زبان عربی با روحیه ای حماسی است. انطاکی در ۱۸ نوامبر ۱۹۲۲ در قاهره درگذشت.
انتخابات سراسری در کشور لسوتو در تاریخ ۲۴ مه ۱۹۹۸ برگزار شد، به جز در حوزهٔ انتخابیهٔ قوتینگ که به دلیل درگذشت یکی از نامزدها، رأی گیری تا ۱ اوت به تعویق افتاد. نتایج نشان دهندهٔ پیروزی قاطع حزب تازه تأسیس کنگره دموکراتیک لسوتو (LCD) بود که توانست ۷۹ کرسی از مجموع ۸۰ کرسی را به دست آورد. این حزب از انشعاب حزب کنگره باسوتولند (BCP) تشکیل شده بود که در انتخابات ۱۹۹۳ پیروز شده بود. از میان ۱٬۰۱۷٬۷۵۳ رأی دهندهٔ ثبت نام شده، ۵۹۳٬۹۵۵ رأی معتبر به صندوق ریخته شد. به دلیل عدم تناسب شدید بین تعداد آرا و کرسی های تخصیص یافته (به طوری که حزب دوم تنها یک کرسی به دست آورد)، اعتراضات، شورش ها و ناآرامی های گسترده ای در کشور رخ داد که با آتش سوزی، خشونت، و غارت همراه بود. این شرایط دولت را وادار کرد تا از جامعه توسعه آفریقای جنوبی درخواست کمک نظامی کند. عملیات بولیاس به رهبری آفریقای جنوبی در قالب مداخله ای برای "بازگرداندن دموکراسی و حاکمیت قانون" از ۲۲ سپتامبر ۱۹۹۸ تا ۱۵ مه ۱۹۹۹ (به مدت ۸ ماه) اجرا شد. نتایج انتخابات ۱۹۹۸. بر پایه آمار منتشرشده، نتایج احزاب سیاسی در انتخابات مجلس ملی لسوتو در ۲۴ مه ۱۹۹۸ به شرح زیر است:
مریم اسلامی پزشک، پژوهشگر و مخترع ایرانی در حوزه ژنتیک پزشکی است که با ثبت اختراعات متعدد، دریافت جوایز بین المللی و فعالیت در حوزه مشاوره ژنتیک، به عنوان یکی از چهره های برجستهٔ علمی ایران شناخته می شود. او دارای تخصص ژنتیک بالینی است و دوره فلوشیپ فوق تخصصی خود را در دانشگاه هاروارد گذرانده است. دکتر اسلامی همچنین به عنوان یکی از اعضای رسمی انجمن مشاوره ژنتیک ایالات متحده آمریکا شناخته می شود. او رئیس دانشکده بین الملل دانشگاه آزاد علوم پزشکی تهران (IAUTMS) و از اعضای بنیاد ملی نخبگان است. اختراعات. مریم اسلامی تاکنون چندین اختراع ملی و بین المللی را در زمینه های پزشکی بازساختی، مهندسی بافت، ژن درمانی، و ارتوپدی هوشمند به ثبت رسانده است. مهم ترین و شناخته شده ترین اختراع وی، اکسترنال فیکساتور هوشمند با کنترل الکترونیکی است که با هدف اصلاح دفورمیتی های استخوانی، تصحیح ناهنجاری های اندام ها، و تسریع روند جوش خوردگی شکستگی ها طراحی شده است. این دستگاه در سال ۱۳۸۷ (۲۰۰۸ میلادی) موفق به دریافت مدال طلا از سازمان جهانی مالکیت فکری (WIPO) و مدال نقره نمایشگاه بین المللی اختراعات کرواسی (INOVA) شد.همچنین این اختراع
، مدال تسلا را از آکادمی اختراعات کرواسی دریافت کرد. او همچنین مخترع داربست دریچه قلب و داربست بیولوژیک بازسازی پوست است که در درمان زخم های شدید، سوختگی های درجه سه، و جراحی های پیوند پوست کاربرد دارد. این اختراع در ایران و چند کشور دیگر به ثبت رسیده و در حال طی مراحل صنعتی سازی و تجاری سازی است. از دیگر اختراعات مریم اسلامی می توان به کیت ژنتیکی تشخیص بیماری های متابولیک ارثی در نوزادان، و میکروپمپ هوشمند تزریق داروی ژنی به بافت هدف اشاره کرد. این طرح ها در مراحل آزمایشگاهی و پتنت گذاری قرار دارند و مورد حمایت بنیاد ملی نخبگان قرار گرفته اند. بر اساس پایگاه رسمی مالکیت فکری ایران، چند مورد از اختراعات ثبت شده به نام وی، در قالب ثبت اختراع داخلی و همچنین درخواست های ثبت بین المللی (PCT) منتشر شده اند.مریم اسلامی تنها مخترعی است که دو مدال پیاپی از سازمان جهانی مالکیت های فکری ملل متحد دریافت کرده است. آثار و پژوهش ها. آثار علمی مریم اسلامی در قالب مقالات پژوهشی، پروژه های بین المللی، سخنرانی های علمی و پایان نامه های راهنمایی شده در سطح ملی و بین المللی منتشر شده اند. او تاکنون بیش از ۴۰ مقاله علمی پژوهشی در
حوزه هایی مانند ژن درمانی، نانوژنتیک، سلول های بنیادی، بیماری های ارثی و پزشکی بازساختی منتشر کرده است. بسیاری از این مقالات در ژورنال های نمایه شده در پاپ مد، اسکوپوس و مؤسسه اطلاعات علمی به چاپ رسیده اند.
انتخابات سراسری لسوتو در تاریخ ۲۵ مه ۲۰۰۲ برگزار شد. در این انتخابات، حزب کنگره دموکراتیک لسوتو با کسب بیش از ۵۰٪ آرا و ۷۷ کرسی از مجموع ۱۲۰ کرسی مجلس ملی لسوتو پیروز شد. این نخستین انتخاباتی بود که بر پایهٔ نظام نمایندگی مختلط تناسبی برگزار شد؛ به طوری که ۸۰ کرسی از طریق نظام «اکثریت نسبی در حوزه های انتخابیه» و ۴۰ کرسی از طریق «نظام فهرستی جبرانی تناسبی» تعیین شدند. از مجموع ۸۳۱٬۵۱۵ رأی دهنده ثبت نام شده، ۵۵۴٬۳۸۶ رأی معتبر به صندوق ها ریخته شد. نتایج انتخابات ۲۰۰۲. بر پایه آمار منتشرشده، نتایج احزاب سیاسی در انتخابات مجلس ملی لسوتو در ۲۵ مه ۲۰۰۲ به شرح زیر است:
کریستوس یاناراس (به یونانی: Χρήστος Γιανναράς; آتن، ۱۰ آوریل ۱۹۳۵ – کیتیرا، ۲۴ اوت ۲۰۲۴) استاد فلسفه و نویسنده معاصر یونانی است. زندگی نامه. کریستوس یاناراس در ۱۰ آوریل ۱۹۳۵ در آتن متولد شد. او در دومین دبیرستان پسرانه آتن تحصیل کرد و همکلاسی هایش شامل لفترس پاپادوپولوس، تئودور آنجلوپولوس و آلکوس فاسیانوس بودند. او الهیات را در دانشگاه آتن و فلسفه را در دانشگاه بن و دانشگاه پاریس (سوربن) خواند. وی دکترای فلسفه خود را از دانشکده علوم انسانی دانشگاه سوربن و دانشکده الهیات دانشگاه ارسطو تسالونیکی دریافت کرد. همچنین، او دارای دکترای افتخاری از دانشگاه بلگراد، حوزه علمیه ارتدوکس سنت ولادیمیر در نیویورک، دانشگاه ملی و کاپودیسترین آتن و دانشکده صلیب مقدس در بوستون بود. او سردبیر مجله «سینوُرو» (مرز) بود که از سال ۱۹۶۴ تا ۱۹۶۷ دوازده شماره از آن منتشر شد. از سال ۱۹۸۲ تا ۲۰۰۲، او استاد تمام فلسفه در دانشگاه پانتئون علوم سیاسی و اجتماعی آتن بود، ابتدا در بخش واحد آن زمان یعنی علوم سیاسی و مطالعات بین الملل و سپس در بخش مطالعات بین الملل و اروپایی. او به تدریس اصطلاحات و روش های فلسفی، فلسفه سیاسی و دیپلماسی فرهنگی پردا
خت. همچنین، به عنوان استاد مهمان در دانشگاه های پاریس، ژنو، لوزان و کرت تدریس کرده بود. او آثار نوشتاری پرباری داشت که موضوعات آن ها به بررسی تفاوت های بین فلسفه یونانی و اروپای غربی و سنت مسیحی ارتدوکس می پرداخت. کتاب او «آزادی اخلاق» هسته اصلی چیزی را که بعدها «نئواورتودوکس» نامیده شد، تعریف می کند و از آن به عنوان «مه ۱۹۶۸ در الهیات و اخلاق ارتدوکس» یاد می شود. بسیاری از آثار او حداقل به ۱۰ زبان اروپایی ترجمه شده اند. کریستوس یاناراس بورسیه بنیاد "الکساندر فون هومبولت اشتیفتونگ" آلمان بود. او همچنین عضو منتخب انجمن نویسندگان یونان و آکادمی بین المللی علوم انسانی (بروکسل) بود. او برای سال ها با مقالات منظم خود در روزنامه ها (قبلاً به مدت ۱۳ سال در "تو ویماً و از سال ۱۹۹۳ در "کاتی مرینی") و همچنین با حضور در برنامه های تلویزیونی، در امور جاری اجتماعی و سیاسی دخالت می کرد. او با تاتیانا یوانو-یاناراس (۱۹۳۸–۲۰۰۸)، مردم شناس و قوم شناس، ازدواج کرد و صاحب دو پسر شد که اولین آن ها نویسنده اسپیروس یاناراس است. کریستوس یاناراس در ویدیوی «بلاغت-تپه پنیکس» که در سال ۲۰۱۷ توسط هنرمند فرانسوی یوسف تبتی کارگردانی شد، حض
ور دارد. در طول ۴۰ دقیقه، یاناراس دیدگاه های خود را دربارهٔ آزادی بیان و دموکراسی، آن گونه که در آتن باستان تجربه شده و امروز می شناسیم، به اشتراک می گذارد. او در ۲۴ اوت ۲۰۲۴، در سن ۸۹ سالگی، در خانه تابستانی خود در کیتیرا درگذشت. مراسم تشییع جنازه او در ۲۹ اوت در کلیسای سنت ایرنه در خیابان آیولو برگزار شد و در اولین گورستان آتن به خاک سپرده شد. خلاصه گزاره فلسفی. ساده ترین شیوه معرفی آثار یاناراس، دسته بندی مطالعات اصلی او بر اساس شاخه های فلسفه است که عمدتاً به آن ها می پردازد: و غیره. سهم او به مطالعه تاریخ یونان مدرن ("ارتدوکس و غرب در یونان مدرن")، مطالعات مقدماتی در تاریخ فلسفه ("طرحی برای مقدمه ای بر فلسفه") و موارد دیگر نیز گسترش می یابد. با این حال، خود یاناراس در "خودزندگی نامه فلسفی" خود با عنوان "شش نقاشی فلسفی" رویکرد مناسب تری را ارائه می دهد. اهمیت آپوفاتیسم (نفی گرایی) برای یاناراس به درک آثار او کمک می کند. یاناراس در آپوفاتیسم چیزی بسیار گسترده تر از via negativa (راه نفی) می دید: نظریه معرفتی کل فرهنگ یونانی از هراکلیتوس (با گزاره "هر آنچه در آن شریک باشیم، حقیقت است؛ هر آنچه به آن اختصاص د
هیم، دروغ است") تا گرگوری پالاماس. او یک رویکرد معرفتی را مشاهده کرد که آن را به عنوان انکار همذات پنداری درک دلالت ها با شناخت مدلول ها، و انکار فرسودگی دانش در بیان آن، خلاصه می کند. این معرفت شناسی آپوفاتیک، احتمال وجود راستین را به حوزه روابط میان دگرسانی ها ارجاع می دهد؛ روابطی که «دیگر» دگرسانی ها را آشکار می سازند، و نه به سطح فردی. به عقیده یاناراس، مناسب ترین واژه برای اراده-به-رابطه، نه به عنوان ویژگی سوژه، بلکه به عنوان شیوه وجود، «اروس» (عشق) بر اساس زبان یونانی، بر اساس نوشته های افلاطونی و آریوپاگیتی و ماکسیموس اعتراف کننده است. واژه "اروس" اولین از دو مفهوم ثابت هستی شناسی شخصیت محور را که یاناراس پیشنهاد می کند، نشان می دهد و مفهوم دوم "شخص" است. محتوایی که نوشته های آریوپاگیتی به واژه "اروس" می دهند، یعنی خود-فراروی و خروج از "من"، مورد پیروی قرار می گیرد. سوژه نمی تواند "اروس" را تحقق بخشد وقتی به عنوان یک فرد تعریف می شود، یعنی به عنوان یک واحد تمایزنایافته از یک مجموعه هم جنس که صرفاً قابلیت برش-تقسیم-تکه تکه شدن بیشتر را ندارد. سوژه تنها می تواند "اروس" را به عنوان "شخص" تحقق بخشد، کلمه ا
ی با محتوای معنایی کاملاً خاص. کلمه "شخص" از پیشوند "pros" (به سوی) و اسم "ops" (چهره، دید) تشکیل شده است تا کلمه مرکب "prosopon" (شخص) چیزی را توصیف کند که نگاهش به سوی کسی یا چیزی است، تا وجود-در-مقابل را توصیف کند، وجود به عنوان ارجاع و رابطه؛ یعنی، کسی یا چیزی تنها به-سوی وجود داشته باشد، تنها با ارجاع وجود خود، خارج شدن از هم جنسی طبیعی، تنها با مشارکت در روابط. "شخص" از همان قرون اولیه مسیحیت با "هیپوستاسیس" (جوهر)، یعنی وجود حقیقی، یکی دانسته شد. در مورد استفاده از این اصطلاحات به عنوان مقولات هستی شناختی و انسان شناختی عام، کریستوس یاناراس اشاره می کند که این واقعیت که همذات پنداری اصطلاحات "هیپوستاسیس" و "شخص" در ابتدا برای روشن سازی منطقی ارجاعات تجربه کلیسایی استفاده شد، کاربرد این همذات پنداری را در حوزه انسان شناسی محدود نمی کند، به شرطی که معیارهای حیاتی برآورده شوند. با مختصات شخص، اروس و دگرسانی، یک «هستی شناسی رابطه» ساخته می شود: یاناراس مشاهده می کند که دگرسانی همواره به صورت نسبی، در-قبال-دیگری تحقق می یابد و شناخته می شود: این یک رویداد و تجربه رابطه است. در این چارچوب، او از «هستی شناسی
رابطه» صحبت می کند. به گفته یاناراس، رابطه هرگز ایستا یا داده شده نیست، بلکه یک رویداد پویا است که دائماً به دست می آید یا از دست می رود، چیزی که از طریق مشاهدات تجربی اثبات می شود. از این رو، با توجه به ماهیت آپوفاتیک معرفت شناسی که گزاره های تفسیری هستی شناختی موجود و واقعی بر آن استوارند و تحت بررسی و ابطال انتقادی هستند، هستی شناسی رابطه نمی تواند جز یک «هستی شناسی انتقادی» باشد. یاناراس «هستی شناسی انتقادی» را به عنوان یک گزاره هستی شناختی تعریف می کند که دائماً تحت تأیید یا ابطال تجربی از تجربه مشترک و در دسترس همگان قرار دارد. در آثار کریستوس یاناراس، توجه ویژه ای به برجسته سازی اهمیت فلسفی تمایز جوهر-اعمال، یعنی کنش ها/افعال و رابطه آن ها با تحقق جوهری جوهر، می شود. یاناراس برجسته سازی آن ها را واقعاً اساسی می داند: او اشاره می کند که هستی شناسی که از تمایز طبیعت و هیپوستاسیس از اعمال طبیعت که به صورت جوهری بیان می شوند، امتناع ورزد، خود را به نقص واقع گرایی محکوم می کند، زیرا خود را در جدایی و خودمختاری «نوئین» (درک) از «هستی» به دام می اندازد. برای یاناراس، اعمال، دگرسانی شخص را در کنش هایش آشکار می
کنند، با زمینه برجسته هنر. تأثیرات. تأثیرات بر تفکر فلسفی و الهیاتی یاناراس می تواند شامل عارفان بیزانسی، ماکسیموس اعتراف کننده، گرگوری پالاماس و ادبیات رهبانی، یوحنا دمشقی (به عقیده یاناراس "بزرگترین ارسطوگرا در تاریخ")، آتاناسیوس پاریوس (که یاناراس او را بیان اصیل ارتدوکس مردمی غیر بیگانه می دانست)، جنبه هایی از امپریسم (نظریه ای که معتقد است حواس و تجربه به حقیقت منجر می شوند، در حالی که تفکر و برداشت متافیزیکی آن را منحرف می کنند) همان طور که در اعتقاد یاناراس منعکس شده است که "حقیقت یک چیز داده شده نیست، بلکه چگونگی عمل است… … نظم زندگی است… … با مشارکت در عقل مشترک که الهی نیز هست، زیرا عقل زندگی است" (خ. یاناراس، مداخلات انتقادی، ۱۹۸۳، ص ۸۷)، برخی جنبه های جنبش فکری اسلاووفیل و ضد غربی روسیه (از طریق فیودور داستایفسکی و الکساندر سولژنیتسین)، و همچنین آثار و تفکر مارتین هایدگر، به ویژه در کتاب یاناراس هایدگر و آریوپاژیت (دودونی، ۱۹۶۷) باشد. دیدگاه ها. در ژانویه ۲۰۱۲، او در مقاله ای در روزنامه کاتی مرینی، ارتش یونان، رهبران قوه قضائیه، رئیس جمهور، رئیس آکادمی آتن، برخی از رؤسای دانشگاه ها، برخی از دیپلم
ات ها و دانشمندانی را مورد انتقاد قرار داد که برای تغییر شرایط اجتماعی، که به گفته او، صندوق بین المللی پول و اتحادیه اروپا به کشور تحمیل کرده بودند، واکنشی نشان نمی دهند، بلکه "جامعه یونان در برابر این جنایت لال است، با حسگرهای خودحفاظتی و خوددفاعی کاملاً مرده، بدون کوچکترین آگاهی از 'کجا ایستاده و به کجا می رود'..." در ژانویه ۲۰۱۹ و چند روز قبل از رای گیری پارلمان یونان دربارهٔ توافقنامه پرسپا، او به وضوح دیدگاه های خود را با مقاله "تمام سرعت به سوی فاجعه" در همان روزنامه بیان کرد.
روز والدین در روز ۸ مه گرامی داشته می شود. این نامگذاری، در سال ۱۹۷۳ در کره جنوبی ایجاد شد و جایگزین روز مادر شد که قبلاً در روز ۸ مه برگزار می شد و شامل جشن های عمومی و خصوصی می شود. روز والدین در ایالات متحده، در سال ۱۹۹۴ در زمان ریاست جمهوری بیل کلینتون ایجاد شد. روز اول ژوئن نیز توسط سازمان ملل متحد به عنوان «روز جهانی والدین» اعلام شده است تا نشانه ای از قدردانی مسئولیت پذیری والدین نسبت به فرزندانشان باشد. در فیلیپین، اگرچه این روز به طور دقیق رعایت نشده یا جشن گرفته نمی شود، اما اولین دوشنبه ماه دسامبر هر سال به عنوان روز والدین اعلام می شود. بین المللی. سازمان ملل متحد «جهت قدردانی از تمام والدین در سراسر جهان به خاطر مسئولیت پذیری فداکارانه در قبال فرزندان و فداکاری مادام العمر جهت پروراندن این رابطه» روز اول ماه ژوئن را به عنوان روز جهانی والدین تعیین کرد . ایالات متحده. در ایالات متحده، روز والدین در چهارمین یکشنبه ماه ژوئیه برگزار می شود. این امر در سال ۱۹۹۴، زمانی که رئیس جمهور بیل کلینتون قطعنامه کنگره را جهت تبدیل به قانون () به امضا رساند، برقرار شد و جهت «به رسمیت شناختن، ارتقاء و حمایت از نق
ش والدین در تربیت فرزندان» بود. این لایحه توسط سناتور جمهوری خواه ترنت لات ارائه شده بود. این طرح توسط اعضای کلیسای اتحاد مورد حمایت قرار گرفت که همچنین آنها یک روز تعطیل را به نام روز والدین جشن می گیرند، هرچند در تاریخ دیگری است. روز والدین در سراسر ایالات متحده جشن گرفته می شود. کره جنوبی. در کره جنوبی، روز والدین ( "جشنواره Eobeoinal") هر سال در روز ۸ مه برگزار می شود. روز والدین هم توسط مردم و هم توسط دولت جشن گرفته می شود. رویدادهای خانوادگی مرتبط با این جشن بر والدین تمرکز دارد که از جمله اقدامات رایج می توان به دادن گل میخک به والدین اشاره کرد. تعیین روز والدین به عنوان یک جشن سالانه و استفاده از گل میخک در مراسم، ریشه در فرهنگ مسیحی ایالات متحده دارد. دین و فرهنگ غربی و همچنین ایده های کنفوسیوسی با هم ترکیب شدند تا روز والدین به یک روز تعطیل مرسوم تبدیل شود. رویدادهای عمومی توسط وزارت بهداشت و رفاه برگزار می شود و جشن و جوایز عمومی را در بر می گیرد. ریشه روز والدین را می توان به دهه ۱۹۳۰ میلادی نسبت داد. از سال ۱۹۳۰، برخی از جوامع مسیحی مبادرت به جشن گرفتن روز مادر یا روز والدین کردند. این سنت با فره
نگ سنتی کنفوسیوس کره ترکیب شد و در نهایت روز مادر شکل گرفت. در سال ۱۹۵۶، شورای دولتی کره جنوبی روز ۸ مه را به عنوان روز مادر در هر سال تعیین کرد. با این وجود مسئله روز پدر هم مطرح شد و در روز ۳۰ مارس ۱۹۷۳، روز ۸ مه طبق فرمان ریاست جمهوری ۶۶۱۵ یا "مقررات مربوط به تعطیلات مختلف" (각종 기념일 등에 관한 규정) به عنوان روز والدین تعیین شد. وقتی روز والدین برای اولین بار ایجاد شد، کل هفته هم به همراه روز هشتم به عنوان هفته احترام به سالمندان تعیین شد، اما هفته احترام به سالمندان در ماه مه ۱۹۹۷ لغو گردید و ماه اکتبر به ماه احترام به سالمندان تبدیل شد.