Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ان روز اظهار داشت که «دو بیمارستان مجاور تاکنون بیش از ۵۰ مجروح را پذیرش کرده اند که بسیاری از آنها به شدت زخمی شده اند.» "واشینگتن پست" فیلم های منتشر شده توسط حوثی ها را که نشان دهنده عواقب حمله است، تجزیه و تحلیل کرد. آنها حداقل ۳۸ نفر کشته و ۳۲ نفر زخمی را از این فیلم شناسایی کردند. آنها خاطرنشان کردند که این تقریباً مطمئناً کمتر از تعداد واقعی است و قادر به تشخیص این نیستند که آیا قربانیان همگی غیرنظامی بوده اند یا خیر، اما همچنین خاطرنشان کردند که هیچ تجهیزات نظامی در فیلم دیده نمی شود. "نیویورک تایمز" اعلام کرد که نمی تواند به طور مستقل تأیید کند که همه تلفات این حمله مهاجر بوده اند. واکنش ها. بیانیه ای از سوی فرماندهی مرکزی ایالات متحده در اوایل روز قبل از حمله، عدم انتشار جزئیات مربوط به عملیات هایش در یمن را توجیه کرد. بعداً در همان روز، پس از گزارش حمله هوایی توسط رسانه های محلی، یک مقام وزارت دفاع آمریکا گفت که فرماندهی مرکزی «از ادعاهای تلفات غیرنظامیان مربوط به حملات ایالات متحده در یمن آگاه است و ما این ادعاها را بسیار جدی می گیریم.» اضافه شد که «ما در حال حاضر در حال ارزیابی خسارات جنگی و تحقی
ق در مورد این ادعاها هستیم.» محمد عبدالسلام، سخنگوی حوثی ها، در بیانیه ای در توییتر این حمله را «جنایتی وحشیانه» خواند. وزارت کشور حوثی ها بیانیه ای منتشر کرد و آنچه را که «جنایتی شنیع که توسط تجاوز آمریکا انجام شده است» نامید، محکوم کرد. استفان دوجاریک، سخنگوی سازمان ملل، این حمله را «عمیقاً نگران کننده» خواند و از همه طرف ها خواست تا از غیرنظامیان محافظت کنند، بدون اینکه از ارتش آمریکا نامی ببرد. این اظهارات توسط هانس گروندبرگ، فرستاده ویژه سازمان ملل در یمن، نیز تکرار شد و او خواستار «پاسخگویی برای هر تلفات غیرنظامی» شد. کریستین سیپولا، رئیس هیئت صلیب سرخ در یمن، گفت: «غیرقابل تصور است که در حالی که مردم بازداشت شده اند و جایی برای فرار ندارند، در خط آتش نیز گرفتار شوند.»
بِدلام (به انگلیسی: Bedlam) یک فیلم اکشن درام دلهره آور بریتانیایی در حال ساخت به کارگردانی جان شیخ با بازی اسکات ادکینز. داستان فیلم در سال ۱۷۵۰ میلادی اتفاق می افتد، نام «بدلام»، یک بیمارستان روانپزشکی معروف در لندن است. داستان فیلم. یک بوکسور خیابانی آتشین مزاج برای نجات خواهر زندانی اش به تیمارستان بدنام بدلام لندن نفوذ می کند و در دنیایی زیرزمینی و بی رحم از مبارزات درون قفس، فساد و انتقام، هرج و مرج به پا می کند. تولید. فیلمبرداری این فیلم از ۲۹ اوت ۲۰۲۵ در رومانی شروع شد.
تاج آهنین (به زبان ایتالیایی، زبان لاتین و زبان لانگوباردی: "Corona Ferrea"; ) یک تاج تبرکی و تاج نذری است که به طور سنتی یکی از کهن ترین نشانه های سلطنتی در جهان مسیحیت به شمار می آید. این تاج در قرون وسطی ساخته شد و شامل یک حلقه طلایی مزین به جواهر است که در اطراف یک نوار نقره ای مرکزی قرار گرفته؛ نواری که بنا بر سنت، از آهن میخی ساخته شده که در صلیب حقیقی به کار رفته بود. در قرون وسطی متأخر، این تاج به عنوان میراث پادشاهی لانگوباردها شناخته شد و به عنوان نشانه های سلطنتی در تاج گذاری برخی از امپراتوران مقدس روم به عنوان شاهان ایتالیا مورد استفاده قرار گرفت. امروزه این تاج در کلیسای جامع مونتسا نگهداری می شود. توصیف. تاج آهنین به این دلیل چنین نامیده شده که درون آن یک نوار وجود دارد که گفته می شود از میخی ساخته شده که در به صلیب کشیدن عیسی به کار رفته است. حلقه بیرونی تاج از شش قطعه طلای کوبیده شده ساخته شده که بخشی از آن ها میناکاری شده و با لولا به هم متصل هستند. این تاج با ۲۲ سنگ قیمتی تزیین شده است که به صورت برجسته و در شکل صلیب ها و گل ها قرار گرفته اند. اندازه کوچک و ساختار لولادار تاج باعث شده برخی
گمان کنند که در اصل یک بازوبند بزرگ یا احتمالاً یک تاج نذری بوده است. به گفته دانشمندان اوایل دوران مدرن مانند بارتولومئو زوکی و لودوویکو آنتونیو موراتوری، کوچکی تاج ناشی از تغییر اندازه پس از از دست رفتن دو قطعه از آن است. افسانه. بر اساس سنت، سنت هلنا، مادر کنستانتین بزرگ، تاج را با کوبیدن یک میخ از صلیب حقیقی ساخته و آن را برای پسرش آماده کرد. پاپ گریگوری یکم این تاج را به تئودلینا، شاهزاده لانگوبارد، به عنوان هدیه ای دیپلماتیک تقدیم کرد، هرچند در میان هدایای ثبت شده او اشاره ای به آن نکرده است. تئودلینا در سال ۶۲۸ تاج را به کلیسای مونتسا اهدا کرد. بر اساس روایتی دیگر که توسط تاریخ نگار والریانا ماسپرو گزارش شده، کلاه خود و لگام کنستانتین توسط امپراتور تئودوسیوس یکم، که در میلان اقامت داشت، به این شهر آورده شد و در مراسم خاکسپاری او همان طور که امبروس در خطابهٔ سوگواری خود توصیف کرده، به نمایش گذاشته شد. سپس لگام در میلان باقی ماند (که هنوز هم در کلیسای جامع مونتسا نگهداری می شود) و کلاه خود همراه با دیهیم به قسطنطنیه منتقل شد، تا زمانی که تئودوریک بزرگ، که پیش تر خود قسطنطنیه را تهدید کرده بود، آن را به ع
نوان بخشی از حق خود به عنوان پادشاه ایتالیا مطالبه کرد. بیزانسی ها دیهیم را برای او فرستادند و کلاه خود را در کلیسای ایاصوفیه نگه داشتند، تا این که در غارت قسطنطنیه طی جنگ صلیبی چهارم در سال ۱۲۰۴ تاراج شد و از بین رفت. تئودوریک سپس دیهیم را با عنوان به عنوان تاج خود برگزید. این همان تاج آهنین است که توسط گوت ها به لانگوباردها منتقل شد، زمانی که آن ها به ایتالیا یورش آوردند. تاج در تاج گذاری شارلمانی به عنوان پادشاه لانگوباردها در سال ۷۷۴ استفاده شد. تاریخچه. خاستگاه و تغییرات اولیه. پژوهش های علمی مدت هاست که دربارهٔ منشأ تاج آهنین بحث می کنند، چراکه منابع هم زمانی برای تأیید تاریخ نخستین ساخت یا کاربرد آیینی آن وجود ندارد. آنالیز رادیوکربن که در اواخر قرن بیستم انجام شد، دست کم دو مرحله زمانی متفاوت در ساخت آن را نشان می دهد: قدیمی ترین اجزا، از جمله مواد آلی به کاررفته برای نشاندن سنگ های قیمتی، به سده های پنجم و ششم تعلق دارند، در حالی که اجزای دیگر مربوط به دوره ای میان اواخر سده هفتم تا دهم هستند. شکل و تزئینات صفحات طلایی با هنر اواخر روم و بیزانس سازگار است. برخی پژوهشگران بر این باورند که تاج در اصل ب
خشی از یک کلاه خود آیینی یا دیهیم بوده که در پرتره های امپراتوری کنستانتین یکم به تصویر کشیده شده است. ممکن است تاج در میان نشان های سلطنتی ای بوده باشد که اودوآکر در سال ۴۷۶ به قسطنطنیه فرستاد و سپس در ۴۹۷ توسط امپراتور آناستاسیوس یکم دی کروس به تئودوریک بزرگ بازگردانده شد، همان طور که در "آنونیموس والسینوس" ثبت شده است. مرحله دیگری از تغییرات به دوره کارولنژی ها نسبت داده می شود. برخی نظریه ها می گویند تاج در اصل بخشی از یک کلاه خود جواهرنشان بوده که با تصاویر فرمانروایانی از اتو یکم تا فردریک بارباروسا مطابقت دارد. نظریه های دیگر می گویند که تاج در زمان شارلمانی برای تاج گذاری پسرش پپین ایتالیا در سال ۷۸۱ تغییر اندازه یافته است. یک نظریه جایگزین این است که تاج در اصل به عنوان یک یادگار شامل میخی از صلیب حقیقی ساخته شده و در کلیسای جامع سانت آمبروجو در میلان نگهداری می شده تا اواخر قرن دهم، زمانی که تحت ریاست آریبرت اینتیمیانو به کلیسای جامع مونتسا منتقل شد. تاج گذاری ها و کاربرد در قرون وسطی. اگرچه تاریخ نگاری قرن هفدهم تا ۳۴ تاج گذاری را به تاج آهنین نسبت داده است، پژوهش های انتقادی تنها تعداد محدودی را م
عتبر می دانند. نخستین تاج گذاری تأییدشده مربوط به اتو سوم در سال ۹۹۶ در پاویا بود، پس از آن کنراد دوم در سال ۱۰۲۶ و سپس فردریک بارباروسا در سال ۱۱۵۵. تا سده چهاردهم، تاج بی تردید در کاربردهای آیینی بوده است. در ۱۳۱۰، هنگامی که هنری هفتم، امپراتور مقدس روم به میلان آمد، تاج آهنین به دلیل شرایط سیاسی در دسترس نبود و یک تاج نقره ای تازه برای آن مراسم ساخته شد. تاج اصلی تنها در سال ۱۳۱۹ به مونتسا بازگردانده شد. استفاده های تأییدشده بعدی شامل تاج گذاری کارل چهارم، امپراتور مقدس روم در ۱۳۵۵، زیگموند در ۱۴۳۱، و کارل پنجم، امپراتور مقدس روم در ۱۵۳۰ در بولونیا بود؛ این آخرین تاج گذاری بود که توسط یک پاپ انجام شد. این رویدادها اهمیت تاج در مشروعیت بخشی به اقتدار امپراتوری در ایتالیا را نشان دادند. دوران ناپلئون و نشان تاج آهنین. در ۲۶ مه ۱۸۰۵، ناپلئون بناپارت در کلیسای جامع میلان خود را پادشاه ایتالیا تاج گذاری کرد. او در مراسم، تاج آهنین را برداشت، بر سر نهاد و این جمله را گفت: («خدا آن را به من داده است، وای بر کسی که به آن دست بزند»). در ۱۵ ژوئن ۱۸۰۵، ناپلئون نشان تاج آهنین را به عنوان یک نشان افتخار دودمانی بنیان ن
هاد. پس از سقوط پادشاهی ناپلئونی ایتالیا، این نشان در ۱۸۱۴ لغو شد اما در ۱۸۱۶ توسط امپراتور فرانتس یکم اتریش دوباره تحت حاکمیت اتریش احیا گردید. استفاده هابسبورگ و پادشاهی لمباردی-ونیز. طبق کنگره وین (۱۸۱۵), سرزمین های شمالی ایتالیا به پادشاهی لمباردی-ونیز تحت کنترل هابسبورگ رسیدند. تاج آهنین به عنوان نشان سلطنتی این پادشاهی پذیرفته شد. تنها پادشاه هابسبورگی که رسماً با این تاج تاج گذاری کرد فردیناند یکم اتریش بود، در مراسمی که در ۶ سپتامبر ۱۸۳۸ در میلان برگزار شد. این مراسم بر پایه تشریفات مفصل انجام شد و تداوم نمادین تاج تحت حاکمیت اتریش را تأیید کرد. پس از جنگ دوم استقلال ایتالیا (۱۸۵۹), تاج برای حفاظت به وین منتقل شد. این تاج تنها در ۱۸۶۶، پس از جنگ سوم استقلال ایتالیا و واگذاری ونتو به پادشاهی ایتالیا، بازگردانده شد. بازگشت به ایتالیا و دوران مدرن. در ۴ نوامبر ۱۸۶۶، تاج آهنین رسماً توسط مقامات اتریشی در تورین به ژنرال لوئیجی فدریکو منابریا تحویل داده شد. سپس به ویلا سلطنتی مونتسا منتقل و روز بعد به کلیسای جامع مونتسا بازگردانده شد. از آن زمان به بعد، تاج دیگر در مراسم تاج گذاری استفاده نشد اما اهمیت نماد
ین خود را در پادشاهی متحد ایتالیا حفظ کرد. در مراسم خاکسپاری ویتوریو امانوئل دوم در ۱۸۷۸ و امبرتو یکم در ۱۹۰۰، تاج به صورت تشریفاتی به نمایش گذاشته شد. در ۱۸۹۰، تاج رسماً با فرمان سلطنتی در نشان پادشاهی ایتالیا گنجانده شد. در طول جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم، تاج از مونتسا خارج و در مکان های امن نگهداری شد — در سال ۱۹۱۸ در رم و در سال ۱۹۴۳ در واتیکان تحت حمایت کاردینال آلفردو ایلدفونسو شوستر. وضعیت معاصر. امروزه، تاج آهنین به طور دائمی در نمازخانه تئودولینا در کلیسای جامع مونتزا نگهداری می شود. این تاج یکی از مهم ترین نشان های سلطنتی باقی مانده از اوایل قرون وسطی به شمار می رود. این تاج به طور دوره ای تحت نظارت وزارت فرهنگ ایتالیا مورد بررسی و حفاظت قرار می گیرد و موضوع پژوهش های فلزشناسی و باستان شناسی بوده است. در ۲۰۲۳، تاج در برنامهٔ ملی حفاظت از آثار قرون وسطی با ارزش فرهنگی استثنایی گنجانده شد. آیین تاج گذاری پادشاهان ایتالیا. از سده ۹ (میلادی) تا انحلال امپراتوری مقدس روم در اوایل سدهٔ ۱۹، بیشتر پادشاهان ایتالیا هم زمان «امپراتور منتخب» این امپراتوری بودند. تاج گذاری در ایتالیا مرحله ای مهم در مسیر موس
وم به "Iter Italicum" بود، یعنی سفر آیینی شاهان رومی-ژرمنی به سوی رم برای تاج گذاری امپراتوری. در این مسیر، آنان سنتاً در لومباردی توقف می کردند تا تاج آهنین را به عنوان نماد اقتدار خود بر پادشاهی ایتالیا دریافت کنند. کهن ترین مکان سنتی تاج گذاری پاویای بود، پایتخت پیشین لومباردها، به ویژه در باسیلیکای سن میکله ماجوره، که در دوران سلسله اتونی با اقتدار شاهی پیوند یافت. از اوایل سده ۱۱ (میلادی), به ویژه پس از تاج گذاری کنراد دوم در ۱۰۲۶، میلان نیز به عنوان مکانی رسمی برای تاج گذاری مطرح شد که بازتاب اهمیت سیاسی و مذهبی روزافزون آن بود. آیین تاج گذاری میلان عناصر رومی و فرانکی را در خود داشت و در متون آیینی قرون وسطی ثبت شد. بر اساس منابع، شاه با ترتیبی خاص چندین نشان دریافت می کرد: شمشیر شاهی، ساقی، چوب دستی، گوی شاهی، و در نهایت تاج آهنین. هنگام تاج گذاری، دعای لاتینی («این تاج پادشاهی را بپذیر») و سپس («ای خدای جاودانگی») خوانده می شد. در برخی آیین های میلان، شاه با روغن مقدس بر سینه و سر مسح می شد؛ رسمی که با دیگر تاج گذاری های اروپایی هم خوانی داشت. اسقف اعظم میلان به عنوان عالی ترین مقام مذهبی این آیین را
اجرا می کرد. مکان مراسم می توانست بسته به شرایط سیاسی متفاوت باشد: کلیسای جامع مونتزا، کلیسای جامع میلان، یا باسیلیکای سن میکله در پاویا. تاج آهنین نه تنها ابزاری مشروعیت بخش، بلکه یادگاری مقدس شمرده می شد، زیرا باور بر این بود که حلقهٔ درونی آن از میخی از مصلوب شدن عیسی ساخته شده است. این کارکرد دوگانه ــ سیاسی و مذهبی ــ جایگاهی یگانه به تاج در میان نشان های اروپایی داد و استفاده و احترام به آن را تا سدهٔ ۱۹ تداوم بخشید. مفصل ترین نمونهٔ این آیین، تاج گذاری هنری هفتم، امپراتور مقدس روم در میلان (۱۳۱۱ یا ۱۳۱۲) بود که برخی تاریخ نگاران آن را الگوی آیینی تاج گذاری های بعدی در میلان می دانند. پس از سدهٔ ۱۶، کاربرد آیینی تاج آهنین بیشتر جنبهٔ نمادین یافت. به ویژه، ناپلئون بناپارت در تاج گذاری خود به عنوان پادشاه ایتالیا در ۱۸۰۵، با همان تاج خود را تاج گذاری کرد و جملهٔ ایتالیایی («خدا آن را به من داده است، وای بر کسی که آن را لمس کند») را بر زبان آورد. تحلیل علمی. در ۱۹۹۳، تاج تحت بررسی های علمی گسترده ای توسط دانشگاه میلان با استفاده از فلورسانس پرتو ایکس (XRF) و تاریخ گذاری رادیوکربن قرار گرفت. تحلیل XRF نشان
داد که ورقه ها، گل سرها و قاب ها همگی از آلیاژی مشابه ساخته شده اند: ۸۴–۸۵٪ طلا، ۵–۷٪ نقره، و ۸–۱۰٪ مس. این امر حاکی از ساخت هم زمان بخش اصلی تاج است. در مقابل، نوارهای خارجی و پین های لولا دارای ترکیب ۹۰–۹۱٪ طلا و ۹–۱۰٪ نقره بودند که نشان دهندهٔ بازسازی های بعدی است. سه صفحه از ۲۴ صفحهٔ مینایی تفاوت بصری با دیگر صفحات داشتند و به طور سنتی به عنوان بازسازی های بعدی شناخته می شدند. بررسی ها تأیید کرد که این صفحات با تکنیکی متفاوت ساخته شده اند: شیشهٔ آن ها با نمک پتاسیم و بقیه با نمک سدیم (غیرقابل شناسایی مستقیم در XRF). تاریخ گذاری رادیوکربن موم زنبوری مورد استفاده برای نصب صفحات نشان داد که موم زیر صفحات «غیرعادی» متعلق به حدود ۵۰۰ میلادی، و موم زیر صفحات «عادی» متعلق به حدود ۸۰۰ میلادی است. این نتیجه با سنتی که تاج را به دوره ای کهن تر نسبت می داد و سپس تزئینات مینایی در زمان تئودوریک بزرگ و مرمت های گسترده در دورهٔ شارلمانی افزوده شد، سازگار است. «میخ آهنی» در واقع ۹۹٪ نقره بود و در نتیجه تاج آهن واقعی در برندارد. متنی از آیین نامهٔ روم در ۱۱۵۹ () بیان می کند که تاج آهنین بدین نام خوانده می شود زیرا «روزی
لایه ای آهنی بر بالای آن قرار داشته» (شاید به شکل قوسی همانند دیگر تاج های آن دوره). برخی گمانه زنی ها بر این است که حلقهٔ نقره ای داخلی توسط زرگر «آنتلوتو براچفورته» در ۱۳۴۵ برای استحکام بخشی افزوده شده باشد، زیرا سرقت احتمالی دو صفحه اتصالات را ضعیف کرده بود. در ۱۳۵۲، فهرست خزانهٔ کلیسای جامع مونتزا برای نخستین بار تاج را «کوچک» توصیف کرد. جواهرات تاج شامل هفت گارنت سرخ، هفت یاقوت کبود آبی، چهار آمتیست بنفش و چهار نگین شیشه ای است.
نوی دونه () یک مجله ماهانه فمینیستی است که در رم، ایتالیا منتشر می شود. این مجله یکی از مهم ترین نشریات فمینیستی در این کشور است. تاریخچه و مشخصات. "نوی دون (Noi donne)" بین سال های ۱۹۳۷ تا ۱۹۳۹ توسط زنان ایتالیایی تبعیدی در پاریس، قبل از شروع رسمی آن در سال ۱۹۴۴، به طور غیرقانونی منتشر می شد. انتشار آن تنها پس از آزادسازی رم امکان پذیر شد و اولین شماره آن در ژوئیه ۱۹۴۴ در ناپل منتشر شد. بنیانگذاران آن به رهبری والنتینا پالومبو و آدل کامبریا، زنان کمونیست بودند. در دوره بین سال های ۱۹۵۲ تا ۱۹۵۳، تعداد صفحات آن ۴۸ صفحه بود. دفتر مرکزی این مجله از ناپل به رم منتقل شد. از سال ۱۹۴۵ تا دهه ۱۹۹۰، این مجله رسمی اتحادیه زنان ایتالیا (UDI) بود. این اتحادیه ارتباط نزدیکی با حزب کمونیست ایتالیا (PCI) داشت و توسط آن تأمین مالی می شد. "«نو دونه»" ماهانه منتشر می شود و وب سایت آن در سال ۲۰۰۴ راه اندازی شد پیش از این به صورت هفتگی منتشر می شد. این مجله با بودجه دولتی تأمین مالی می شد که انتشار آن موقتاً در اواخر سال ۱۹۹۳ پایان یافت. این مجله در سال ۱۹۵۲ نزدیک به ۳۰۰۰۰۰ نسخه فروخت در دهه ۱۹۷۰، "نوی دون" از تیراژ بالاتری برخو
ردار بود. محتوا و موضع سیاسی. "نوی دون" به عنوان مجله ای که زنان بورژوای ایتالیایی را هدف قرار می داد، تأسیس نشد. در عوض، مخاطبان هدف آن زنان چپ گرا هستند. ماریا کازالینی ادعا کرد که این مجله در معرفی زنان ایتالیایی به عرصه سیاسی ایتالیای دموکراتیک نقش مهمی داشته است. با این حال، در آغاز دهه ۱۹۵۰ تمرکز آن بر سرگرمی، زندگی روزمره و فرهنگ بود. بعدها، این مجله دوباره شروع به پوشش مقالاتی در مورد سیاست، تغییرات اجتماعی، فرهنگ، برابری زنان، خشونت علیه زنان و سلامت کرد. "نوی دون" همچنین مقالاتی در مورد سینما منتشر می کند. علاوه بر این، مرتباً به مجلات زنان جریان اصلی در ایتالیا حمله می کرد. در سال ۲۰۰۱، "نیوزویک،" "مجلهٔ «نوی دون» را" به عنوان یک مجلهٔ محبوب نیمه فمینیستی توصیف کرد. علاوه بر این، این مجله نسبت به مجلات دیگری مانند افه و تفاوت ها، کمتر فمینیستی بود. ویراستاران و مشارکت کنندگان. سردبیران مجله "«نو دونه»" زن بوده اند. ماریا آنتونیتا ماچیوچی، سیاستمدار و نویسنده ایتالیایی، از سال ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۶ به عنوان سردبیر این مجله خدمت کرد او جایگزین فیدیا گامبتی در این سمت شد. بیا ساراسینی در دهه ۱۹۹۰ سردبیر فرهنگی
بود. از جمله همکاران آن می توان به لیا ملاندری، آدا گوبتی، کامیلا راورا، نادیا گالیکو اسپانو، آنا ماریا اورتسه، مارگریت دوراس، جیووانا پاژتا، امبرتو اکو، جیانی روداری، الکاپپا، فرانکا کاراتائینا، روبرت پاتارافینا، روبرت پاتاینا، سی. ایدا ماگلی، ماریلا گراماگلیا، بیا ساراسینی، سیلویا نئوناتو، آنا ماریا کریسپینو، نادیا تارانتینی، پاتریزیا کارانو، ماریا روزا کوتروفلی، والنتینا ساویولی، آدریانو سوفری و رزی برایدوتی.
نوولا ۲۰۰۰ یک مجله هفتگی مربوط به افراد مشهور و زنان است که در میلان، ایتالیا منتشر می شود. این مجله که در سال ۱۹۱۹ تأسیس شد، یکی از قدیمی ترین نشریات این کشور است. همچنین یکی از پرخواننده ترین و شناخته شده ترین مجلات شایعات ایتالیایی است. تاریخچه و مشخصات. این مجله در سال ۱۹۱۹ به عنوان یک مجله ادبی با نام "نوولا" (به ایتالیایی: "داستان کوتاه") تأسیس شد این مجله در ابتدا به صورت یک نشریه در قطع دفترچه یادداشت آغاز به کار کرد و ناشر آن کاسا ادیترایس ایتالیا بود. از سال ۱۹۲۶ به صورت ماهانه منتشر می شد و سردبیر آن گویدو کانتینی بود. در سال ۱۹۲۷ این مجله توسط ریزولی، که اکنون گروه رسانه ای آر سی اس است، خریداری شد که هنوز هم مالک مجله است. مانند سایر مجلات ریزولی، این مجله با رنگ خاصی چاپ می شد که برای "نوولا" بنفش بود. در این دوره، روایت های داستانی و داستان های کوتاه را به نمایش می گذاشت. همچنین آثار روشنفکران ایتالیایی، از جمله گابریل دانونزیو و لوئیجی پیراندلو را منتشر می کرد. فیلیپو پیازی بین سال های ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۵ با این مجله همکاری داشت این مجله در سال ۱۹۶۷ به عنوان یک مجله شایعات دوباره منتشر شد. این تحول ا
ساسی که توسط مدیر مجله، گویدو کانتینی، انجام شد، یک موفقیت تجاری بود. پس از آن، مجله شروع به انتشار یک ضمیمه ماهانه با عنوان "«من رمان های عاشقانه»" کرد که یک مجموعه عاشقانه پرفروش بود. "نوولا ۲۰۰۰" توسط تبلیغات آر سی اس، بخش مجله آر سی اس مدیاگرووپ، به صورت هفتگی در میلان منتشر می شود و مقالاتی در مورد شایعات مربوط به افراد مشهور و رویدادهای رسواکننده ارائه می دهد. محتوای آن عمدتاً با عکس های پاپاراتزی همراه است. این هفته نامه یکی از مجلات ایتالیایی است که عکس های لیدی دایانا را در لحظات پایانی زندگی اش در سپتامبر ۱۹۹۷ منتشر کرد. گردش خون. تیراژ این مجله در دوره ۱۹۵۲–۱۹۵۳، ۳۰۰۰۰۰ نسخه بود. در سال ۱۹۸۴، "نوولا ۲۰۰۰" تیراژی معادل ۳۶۵۲۵۶ نسخه داشت. از دسامبر ۲۰۰۲ تا نوامبر ۲۰۰۳، میانگین تیراژ آن به ۱۷۴۰۹۵ نسخه کاهش یافت. در سال ۲۰۰۷، این هفته نامه ۱۴۶۰۳۰ نسخه فروخت.
پاتوگلیا ( (به ایتالیایی il corriere dei giovani) یک مجله طنز کمونیستی هفتگی بود که بین سال های ۱۹۴۸ تا ۱۹۵۳ در میلان، ایتالیا منتشر می شد. این مجله رسانه رسمی سازمان جوانان حزب کمونیست ایتالیا بود. عنوان فرعی آن پیک جوانان بود. تاریخچه و مشخصات. "پاتوگلیا" در سال ۱۹۴۸ به عنوان یک هفته نامه در میلان منتشر شد. این مجله ارگان فدراسیون جوانان کمونیست ایتالیا (فدراسیون جوانان کمونیست ایتالیا)، یک سازمان جوانان وابسته به حزب کمونیست ایتالیا، بود. هدف اعلام شده آن آموزش، راهنمایی و سازماندهی جوانان کمونیست بود. داریو والوری و گیلو پونته کوروو تا سال ۱۹۵۰ که پونته کوروو جای خود را به اوگو پکیولی داد، به طور مشترک سردبیری این مجله را بر عهده داشتند. سپس والوری و پکیولی سردبیری مشترک آن را بر عهده گرفتند. این مجله اعضای جوان رادیکال حزب کمونیست را هدف قرار می داد و موضع سیاسی ضد آمریکایی و طرفدار شوروی آشکاری داشت. این مجله اغلب به سیاستمداران ضد کمونیست ایتالیایی مانند آلسید د گاسپری، راندولفو پاچیاردی، گویدو گونلا و کارلو کارتّو حمله می کرد. این مجله از رهبر شوروی، جوزف استالین، تمجید کرد و پس از مرگ او در سال ۱۹۵۳،
شماره ای با موضوع زندگینامه او منتشر کرد. این مجله شامل تصاویر کارتونیست شوروی ، بوریس یفیموف و میشل مایورانا بود. انریکو برلینگر، دبیر فدراسیون، جیووانی برلینگر، ایتالو کالوینو، ایوانو سیپریانی، ساندرو کرزی، آنتونیو گیرلی، رناتو میلی، ماریو پیرانی، جیانی روداری و مارچلو ونتوری از جمله همکاران این مجله بودند. این مجله از مسابقات زیبایی مانند نشریات خواهرش "، وحدت" و راه های جدید حمایت مالی می کرد. "پاتوگلیا" در ۲۸ نوامبر ۱۹۵۳ تا حدودی به دلیل ناتوانی در جذب توده های جوان مبارز، منحل شد.
ایل پونته یک مجله سیاسی و ادبی در میلان، ایتالیا است که از آوریل ۱۹۴۵ منتشر می شود. تاریخچه و مشخصات. ایل پونته توسط پیرو کالاماندری در آوریل ۱۹۴۵ در فلورانس راه اندازی شد. "تا" زمان مرگش در ۱۹۵۶ مجله را ویرایش. بعدها، عنوان فرعی آن به مجله "ماهنامه سیاست و ادبیات" تغییر نام داد. لو مونیه اولین ناشر این مجله بود. در دوره اولیه خود، بیشتر مقالاتی در مورد تاریخ، سیاست و علم را پوشش می داد و محتوای ادبی نسبتاً نادر بود. "ایل پونته" از زمان آغاز به کار خود در سال ۱۹۴۵ تا ۱۹۸۹ ماهانه منتشر می شد. از آن زمان تاکنون به صورت دوماهنامه منتشر شده است. دفتر مرکزی آن از فلورانس به میلان منتقل شد. از ماه مه تا اوت ۱۹۴۶ "، ایل پونته" مقالاتی از اومبرتو زانوتی بیانکو در مورد اقامتش در آفریکو، روستایی کوچک در نزدیکی آسپرومونته، در دسامبر ۱۹۲۸ منتشر می کرد. این مجله در سال ۱۹۴۹ مقاله ای در مورد دیدگاه های آگوستو مونتی، مربی و فعال ایتالیایی، منتشر کرد. آنتونیو اسپینوزا یکی از نویسندگان "ایل پونته" و در مقالات خود در سال های ۱۹۵۱ و ۱۹۵۲، محتوای یهودستیزانه فاشیسم ایتالیا را تحلیل کرد. لئو والیانی در سال ۱۹۵۵ شماره ویژه "ایل پو
نته" در مورد یوگسلاوی را ویرایش کرد. سفر پیرو کالاماندری و دیگر روشنفکران ایتالیایی به چین در سال ۱۹۵۵ در شماره ویژه این مجله در سال ۱۹۵۶ منتشر شد. "ایل پونته (Il Ponte)" با "نشریه تمپو پرزنته (Tempo Presente)" که توسط انجمن ایتالیایی آزادی فرهنگی بین سال های ۱۹۵۶ تا ۱۹۶۷ منتشر می شد، اختلافات مکرری داشت.
کاترینا اسفورتسا (۱۴۶۳ – ۲۸ مه ۱۵۰۹) بانوی اشرافی ایتالیایی بود که به عنوان کنتس فورلی و بانوی ایمولا حکومت می کرد؛ ابتدا همراه با همسرش جیانرومو ریارو و سپس به عنوان نایب السلطنه برای پسرشان اوتاویانو ریارو. او از نوادگان دودمانی از سردار-اجیران برجسته بود و از سنین پایین با اقدامات جسورانه و بی باکانه برای حفاظت از متعلقاتش در برابر غاصبان و دفاع از قلمروهایش در میان دسیسه های سیاسی شناخته شد. شخصیت بی باک و قاطع او لقب «لا تیگره» ("La Tigre"، به معنی «ببر ماده») را برایش به ارمغان آورد. در زندگی شخصی، کاترینا به فعالیت های گوناگون از جمله آزمایش های کیمیاگری، علاقه به شکار، رقص و اسب سواری می پرداخت. او تحصیل کرده بود و در آیین های مذهبی مشارکت می کرد، آثار هنری سفارش می داد، به عنوان الگوی مُد شناخته می شد و مجموعه ای غنی از جواهرات و پوشاک گردآوری کرده بود. همچنین در پروژه های معماری شهری، مسکونی و نظامی مشارکت داشت. اگرچه نقش او به عنوان یک حاکم عمدتاً مردانه تلقی می شد، کاترینا مجموعه ای از مدال های پرتره داشت که مهارت های دیپلماتیک و قدرت سیاسی اش را به عنوان نایب السلطنه ای موفق بازنمایی می کرد. در آ
ن زمان، مدال های پرتره در میان اشراف اهمیت ویژه ای داشتند و می توانستند برای انتقال تصویر شخصی، ویژگی ها و دستاوردهای فرد مورد استفاده قرار گیرند. نخستین مدال کاترینا، زیبایی، فضیلت زنانه و جایگاه او به عنوان همسر و مادر نجیب را نشان می داد. پس از مرگ جیانرومو، مدال بعدی او وفاداری و حمایت از خانواده اش را در مقام بیوه ای عفیف به تصویر کشید. در حالی که همچنان بار زنانه داشت، اما بُعد آشکار مردانه نیز در آن دیده می شد، زیرا جایگاه قدرتمند جدید او به عنوان نایب السلطنه را نمایندگی می کرد. او فرزندان بسیاری داشت، اما تنها کوچک ترینشان، جووانی دله بانده نره، شخصیت جنگجو و پرقدرت مادرش را به ارث برد. مقاومت کاترینا در برابر چزاره بورجیا سبب شد با خشم او روبه رو و زندانی شود. پس از آزادی در رم، او زندگی آرامی را در فلورانس آغاز کرد. در سال های پایانی عمرش به یک راهب اعتراف کرد: («اگر می توانستم همه چیز را بنویسم، جهان را شگفت زده می کردم»). یک مطالعه در سال ۲۰۲۳ نظریه ای را پررنگ می سازد که احتمالاً پرترهٔ تمثیلی او در قالب "بانویی با قاقم" اثر لئوناردو داوینچی به تصویر کشیده شده است. زندگی. کودکی. کاترینا اسفورتسا
در سال ۱۴۶۳ در میلان به دنیا آمد. او یکی از فرزندان نامشروع گالئاتسو ماریا اسفورتسا و معشوقه اش لوکرزیا لاندریانی بود. لوکرزیا همسر کنت جیان پیه رو لاندریانی بود؛ کنت دربارنشین دربار دوک نشین میلان و دوست نزدیک گالئاتسو به شمار می رفت. در سال های نخستین، کاترینا نزد خانوادهٔ مادری اش پرورش یافت و پیوندش با مادرش لوکرزیا هیچ گاه سست نشد. او دوران رشد کاترینا را دنبال کرد و حتی در واپسین سال های زندگی اش در فلورانس نیز در کنار او باقی ماند. پس از مرگ فرانچسکو، پدربزرگ پدری کاترینا، و جانشینی پدرش گالئاتسو ماریا اسفورتسا به عنوان دوک میلان در ۱۴۶۶، کاترینا و خواهر و برادرانش به دربار آورده شدند. هر چهار فرزند لوکرزیا لاندریانی به بیانکا ماریا ویسکونتی، مادربزرگ پدری کاترینا سپرده شدند. در همان سال، دوک با دوروتئا گونزاگا ازدواج کرد. در ۱۴۶۸ دوروتئا درگذشت و در ۹ مه همان سال دوک با بونا ساووی ازدواج کرد که همهٔ چهار کودک را به فرزندی پذیرفت. کارلو (زادهٔ ۱۴۶۱) بعدها کنت ماجنتا شد. آلِساندرو (زادهٔ ۱۴۶۵) لرد فرانکاویلا شد. کیارا (زادهٔ ۱۴۶۷) در نخستین ازدواج خود کنتس دال ورمه دی سنگوینتو و در ازدواج دوم بانوی نوو
ی شد. کاترینا و خواهر و برادرانش در دربار اسفورتسا آموزش انسان گرایانه دیدند و با نویسندگان و هنرمندان آن عصر در تماس بودند. او همچون برادرانش زبان لاتین آموخت و آثار کلاسیک زمان خود را مطالعه کرد. از مادربزرگ پدری اش، غرور نسبت به نیاکان جنگاور، جسارت در به کارگیری سلاح و زیرکی در ادارهٔ حکومت را فرا گرفت. از بونا نه تنها محبت و گرمای مادری، که او بر همهٔ فرزندان شوهرش نثار می کرد، بلکه نخستین آشنایی با دنیای داروسازی گیاهی را هم دریافت کرد. بونا با داروساز شخصی اش، کریستوفورو دِ بروگورا، وارد دربار شد؛ رشته ای که کاترینا بعدها با آزمایش هایش در آن دست به تجربه زد. رابطهٔ او با بونا پس از ترک دربار میلان نیز از طریق نامه نگاری ادامه یافت. پدر کاترینا که خانواده اش در میلان و پاویا سکونت داشتند، شکارچی ای پرشور بود و اغلب در گالیاته یا کوزاگو اقامت می گزید. باور بر این است که علاقهٔ خود کاترینا به شکار نیز در میان همین مکان ها شکل گرفت. ازدواج نخست. در سال ۱۴۷۳، کاترینا با جیرولامو ریارْیو، پسر پائولو ریارْیو و بیانکا دلا رووره، خواهر پاپ سیکستوس چهارم (دوران پاپی: ۱۴۷۱–۱۴۸۴) نامزد شد. کاترینا جایگزین دخترعمو