Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
زهٔ بسنده آریایی هستند یا نه، توسط نظریه پردازانِ نژادی نازی مورد پرسش قرار گرفت. هیتلر ایتالیایی های شمالی را بسیار آریایی می دانست اما ایتالیایی های جنوبی را نه. نازی ها سقوط امپراتوری روم را در نتیجهٔ آلودگی خون به دلیلِ اختلاط نژادی می دانستند و ادعا می کردند که ایتالیایی ها ترکیبی از نژادها همچون نژادهای سیاه پوست آفریقایی هستند. هیتلر حتی در نخستین دیدارِ خود با موسولینی در سال ۱۹۳۴ به دیدگاهِ خویش پیرامونِ حضورِ خون سیاه پوست در مردمان مدیترانه اشاره کرد. تعریف «آریایی» به اندازه ای سَیّال بود که نازی ها این پرسش را مطرح کردند که آیا گروه های قومی اروپایی مانند فنلاندی ها یا مجارها باید به عنوان «آریایی» طبقه بندی شوند یا نه. مجارها به عنوان «ناهم قبیله ایِ بیگانه» طبقه بندی می شدند اما لزوماً «بیگانهٔ خونی» نبودند. در سال ۱۹۳۴ نازی ها جزوه ای منتشر کردند که مجارها را هم آریایی اعلام کرد. سال بعد، نازی ها در مقاله ای گفتند که بر سر وضعیت نژادی مجارها اختلافاتی وجود دارد. و به درستی هم در اواخر سال ۱۹۴۳، اختلافاتی در مورد اینکه آیا مجارها باید به عنوان آریایی طبقه بندی شوند یا نه وجود داشت. در سال ۱۹۴۲،
هیتلر اعلام کرد که فنلاندی ها «مردمانِ همسایهٔ نژادیِ ژرمن ها هستند». ایدهٔ «خاستگاه شمالی آریایی ها» به ویژه در آلمان تأثیرگذار بود. عموماً باور بر این بود که «آریایی های ودایی» از نظر قومی با گوت ها، وندال ها و دیگر مردمان آلمانی باستانی "در دورهٔ مهاجرت" یکسان هستند. این ایده اغلب با عقاید یهودستیزی آمیخته بود. تمایز بین قوم «آریایی» و «سامی» بر اساس تاریخِ زبانی و قومیِ فوق الذکر بود. یک نظریه کامل و بسیار گمانه زنی پیرامونِ تاریخ آریایی و یهودستیزی را می توان در اثر اصلی آلفرد روزنبرگ، به نامِ "اسطورهٔ سدهٔ بیستم" یافت. اقوام سامی به عنوان یک حضور بیگانه در جوامع آریایی تلقی می شدند و نظریه پردازان پیشانازی مانند هیوستون استوارت چمبرلین اغلب مردم سامی را به عنوان عامل تبدیل و تخریب نظم و ارزش های اجتماعی و عاملِ سقوط فرهنگ و تمدن اشاره می دیدند. نازی ها برای حفظ خلوصِ این نژاد، برنامه های اصلاح نژادی ای مانندِ ضد اختلاط، عقیم سازی اجباری بیماران روانی و ناتوان های ذهنی، اعدام بیماران روانی نهادینه شده به عنوان بخشی از برنامه اتانازی و… را اجرا کردند. هاینریش هیملر ("رایشفورر" اس اس)، شخصی دستورِ آدولف ه
یتلر مبنی اجرای راه حل نهایی یا هولوکاست را دریافت کرده بود به ماساژور شخصی خود فلیکس کرستن گفت که او همیشه نسخه ای از کتاب مقدس آریایی باستانی (کتابی قدیمی و هندی؟) را با خود حمل می کرده و احساس می کرده بهگود گیتا او را از احساس گناه در مورد کاری که انجام می داده و خود را مانند جنگجو آرجن می دانسته که به سادگی وظیفه اش را بدون دلبستگی به اعمالش انجام می دهد. نئونازیسم و آریاگرایی. از زمان شکست نظامی آلمان نازی توسط متفقین در سال ۱۹۴۵، برخی از نئونازی ها تعریف جامع تری از «آریایی» ارائه کردند و مدعی شدند که مردم اروپای غربی نزدیک ترین فرزندان آریایی های باستان هستند و همراه با مردمان نوردیک و ژرمن ها از نظر نژادی خالص ترین هستند. به گفته نیکلاس گودریک-کلارک، بسیاری از نئونازی ها می خواهند کشوری استبدادی با الگوبرداری از آلمان نازی به نام "امپراتوری غربی" تأسیس کنند. اعتقاد بر این است که این کشور پیشنهادی می تواند با ترکیب زرادخانه های هسته ای چهار قدرت بزرگ جهانی آریایی، یعنی ایالات متحده، بریتانیا، فرانسه و روسیه تحت یک فرماندهی نظامی، به سلطه جهانی دست یابد. این کشور پیشنهادی توسط شخصیتی شبیه به "پیشوایان"
به نام "Vindex" رهبری می شود و تمام مناطق ساکن «نژاد آریایی» را که توسط نئونازی ها تصور می شود، شامل می شود. فقط آنهایی که از نژاد آریایی هستند شهروند کامل دولت خواهند بود. این امپراتوری یک برنامه قوی و پویا از اکتشافات فضایی را آغاز خواهد کرد و به دنبال آن توسط مهندسی ژنتیک یک ابرنژاد به نام Homo Galactica ایجاد خواهد کرد. مفهوم «امپراتوری غربی» (Western Imperium) همان طور که در جمله های پیشین ذکر شد بر اساس مفهوم اصلی "Imperium" است که در کتاب "Imperium: The Philosophy of History and Politics در" سال ۱۹۴۷ توسط فرانسیس پارکر یوکی به روز شده، توسعه یافته و اصلاح شده است و اوایل دهه ۱۹۹۰ در جزوات دیوید میات منتشر شد. آریایی گراییِ بریتانیا. دولت استعماریِ بریتانیا در هندوستان با الهام از ایده های آرتور دو گوبینو، تِزی از «نژاد آریا» به عنوان «نژاد برتر» را پرورش داده بود که به نفع امپراتوری خودش باشد. دولت بریتانیا نگرشِ نژادیِ آریاییِ خود را با تقسیم بندیِ کاست محورِ جامعه یِ هندوستان تلفیق کرده بود به شکلی که کاست های برتر، برخلاف کاست های پست تر، آریایی محسوب می شدند و اینگونه، برهمن ها آریایی و هم ترازِ ان
گلیسی ها محسوب می شدند. آریاسوفی. در سال ۱۸۸۸ یک نژادپرست آمریکایی به نام هلنا پترونا بلاواتسکی (Helena Petrovna Blavatsky) در کتابِ [خُرافی و شبهِ علمیِ] «دکترین راز» (The secret Doctrine) نوشت که روح نژاد اصلی آریایی به عنوان پنجمین نژاد از هفت نژاد اصلی از حدود یک میلیون سال پیش در آتلانتیس به تجسم درآمده است. اما به رغم اینکه او نژاد سامی را یک زیرمجموعه از نژاد اصلی آریایی محسوب کرده بود، در ادعایی متناقض می آورد که هیچگونه تقسیم بندی میان نژاد آریایی و سامی وجود ندارد و نژاد سامی به ویژه اعراب، گونه ای نژاد آریایی جدیدتر هستند که از نظر معنوی منحط شده، اما از نظر مادی بسیار کامل و پیشرفته هستند. او یهودیان و اعراب را برای مقاصدی که در نظر داشت، جزء نژاد سامی به حساب می آورد. بر طبق عقاید بلاواتسکی، یهودیان یک قبیله پَست از طبقه مطرود و سطح پایین هند به نام چاندالای (Tchandalas) بوده اند. او معتقد بود که قوم یهود از نسل ابراهیم هستند و «یهود» یک واژهٔ دستکاری شده به معنای «غیر برهمایی» است. این کتابِ بلاواتسکی با نام «تعالیمِ سِرّی» به فارسی ترجمه و منتشر شده است. بعدها یک شاعر و دلال آلمانی به نام گیدو
فون لیست (Guido Von List) و برخی از پیروانش مانند لنتس فون لیبنفیلز (Lans Von Liebenfels) برخی عقاید بلاواتسکی را پروراندند و آن ها را عقاید ناسیونالیستی و فاشیستی درآمیختند. پس از چندی این طرف فکر به «آریاسوفی» (Ariosophy) معروف شد. آریاسوفی عبارت است از یک سیستم ایدئولوژیکی مربوط به علوم خفیه که به نیروهای مافوق طبیعت می پردازد و اسرار آن در نزد عالمانش پنهان می ماند. در آریاسوفی این عقیده وجود داشت که نژاد قدیمِ ژرمن بر سایر انسانها برتری دارد؛ زیرا بر پایه عقاید «علم حکمت کهن» (Theosophy) که بلاواتسکی بنیانگذارش بود، نژاد ژرمن یا نوردیک، جدیدترین زیرگروه از نژاد اصلی آریایی بود که تکامل یافته است. چنین افکاری به گسترش ایدئولوژی نازی ها کمک شایانی کرد. با توجه به پیروی ایدئولوژی نازی ها از عقاید افسانه ای «آریاسوفی»، نژاد آریایی یک نژاد برتر محسوب می شد که تمدنی را پایه گذاری کرده بوده است که از حدود ده هزار سال پیش تمام جهان را از منطقه آتلانتیس/آتلانتیک تحت سلطه خود در آورده بوده است. اما هنگامیکه دیگر نقاط جهان پس از تخریب آتلانتیس در هشت هزار سال پیش از میلاد، تحت سیطره اقوام دیگر قرار گرفت، این تمدنِ
موردِ ادعا رو به افول نهاد؛ چرا که نژادهای پست تر با نژاد آریایی مخلوط شدند با این حال از نظرِ آنان اختلاط نژادها با نژاد آریایی اثراتی از تمدن آریایی را در تبت از طریق آیین بودایی، در آمریکای مرکزی، آمریکای جنوبی و مصر باستان بر جای گذاشت. تاریخ تخریب آتلانتیس در «توهمات» آریاسوفی هشت هزار سال پیش از میلاد، یعنی دو هزار سال پس از بنیان گذاری این تمدن اعلام شده است. «توهمات» مذکور بر جنبه های محرمانه و درونی ایدئولوژی نازی ها اثر شگرفی گذاشت.
چند دختر فیلمی محصول سال ۱۹۹۸ و به کارگردانی روری کلی است. در این فیلم بازیگرانی همچون ماریسا ریبیسی، جولیت لوئیس، مایکل راپاپورت، جووانی ریبیسی، پاملا ادلون، ترور گودارد، گلن کوئین، جان گتز، جرمی سیستو و مارک ولی ایفای نقش کرده اند.
پابلو مارین (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است که در پست هافبک رئال سوسیداد ب بازی می کند. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۱۹ سال اسپانیا بازی کرده است.
دژان مارکوویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل صربستان بود که در پست هافبک راست بازی می کرد و در حال حاضر سرمربی است.
بریتومارت فری آمورت را رهایی می دهد، یک نقاشی رنگ روغن بر روی بوم اثر هنرمند انگلیسی ویلیام اِتی است که برای اولین بار در سال ۱۸۸۳ به نمایش گذاشته شد و اکنون در موزه تیت بریتانیا قرار دارد. هدف این اثر نمایش افتخار و عفت است و یک صحنه از اثر «ملکه پریان» ادموند اسپنسر را به تصویر می کشد که در آن جنگجوی زن بریتومارت جادوگر شرور بوسیران را به قتل می رساند و زن زیبای آمورت را از بند او آزاد می کند. در شعر اصلی اسپنسر، آمورت تا زمان نجاتش شکنجه و مثله شده بود، اما اتی از نمایش خشونت متنفر بود و او را سالم به تصویر کشید. اگرچه نقاشی «بریتومارت فری آمورت را رهایی می دهد» نمایش تصویری از یک آیین غیرمعمول، مرگ خشونت آمیز، زنی نیمه برهنه و به طور محسوس شکنجه شدید جنسی بود، اما در نخستین نمایش در سال ۱۸۸۳، بدون هیچ اختلافی پذیرفته شد و مورد استقبال منتقدان قرار گرفت. اتی این اثر را در سال ۱۸۸۳ به یک مجموعه دار خصوصی فروخت و سپس از دست چندین مالک دیگر گذشت تا وارد مجموعه نگارخانه هنر لیدی لیور شود. در سال ۱۹۵۸، توسط گالری تیت خریداری شد و اکنون در مجموعه موزه تیت بریتانیا قرار دارد. زمینه. ویلیام اتی (۱۷۸۷–۱۸۴۹)، هفتمین
پسر نانوا و آسیابانی اهل یورک بود. او از همان دوران کودکی نبوغ هنری خود را نشان داد، اما خانواده اش از نظر مالی متزلزل بودند و در سن ۱۲ سالگی مدرسه را رها کرد تا شاگرد چاپخانه ای در هال شود. پس از اتمام دوره کارآموزی هفت ساله خود در سن ۱۸ سالگی، با هدف تقلید از استادان قدیمی و تبدیل شدن به یک نقاش تاریخ، «با چند تکه مداد رنگی گچی» به لندن نقل مکان کرد. اتی در اوایل سال ۱۸۰۷ در مدارس آکادمی سلطنتی پذیرفته شد. پس از یک سال آموزش زیر نظر نقاش پرتره معروف توماس لارنس، اتی به آکادمی سلطنتی بازگشت و در کلاس زندگی (کلاس طراحی بدن انسان بر پایه مدل زنده) طراحی کرد و از نقاشی های دیگر کپی کرد. در سال ۱۸۲۱ آکادمی سلطنتی یکی از آثار اتی را به نمایش گذاشت، "ورود کلئوپاترا به کیلیکیا" (همچنین به عنوان پیروزی کلئوپاترا شناخته می شود). این نقاشی بسیار مورد استقبال قرار گرفت و بسیاری از هنرمندان همکار اتی او را تحسین کردند. او در سال ۱۸۲۸ به عنوان یک آکادمیسین سلطنتی انتخاب شد و جان کانستبل را در این مقام شکست داد. او به دلیل توانایی اش در به تصویر کشیدن رنگ های گوشتی در نقاشی و به دلیل جذابیت در ایجاد کنتراست یا تضاد در رن
گ پوست مورد احترام قرار گرفت. پس از موفقیت "کلئوپاترا"، در دهه بعد، اتی سعی کرد موفقیت آن را با نقاشی چهره های برهنه در محیط های کتاب مقدس، ادبی و اسطوره ای تکرار کند. بین سالهای ۱۸۲۰ و ۱۸۲۹ اتی ۱۵ نقاشی را به نمایش گذاشت که ۱۴ تای آن فیگورهای برهنه را به تصویر کشیده اند. به این ترتیب اتی به عنوان اولین هنرمند انگلیسی به شمار می رفت که طراحی آثار برهنه را به عنوان یک شکل هنری جدی به تنهایی مورد بررسی قرار داد که می تواند هم از نظر زیبایی شناختی جذاب باشد و هم پیام های اخلاقی را ارائه دهد. با این که برخی آثار برهنه هنرمندان خارجی در مجموعه های خصوصی انگلستان وجود داشت، اما انگلستان هیچ قانونی برای نقاشی برهنه نداشت و نمایش و توزیع آثار برهنه برای عموم از زمان اعلامیه ۱۷۸۷ برای جلوگیری از گناه سرکوب شده بود. واکنش تند و نگاه شهوانی قشرهای پایین به نقاشی های برهنه او، در سراسر قرن نوزدهم باعث ایجاد نگرانی شد. بسیاری از منتقدان تصاویر مکرر او از برهنگی زنان را ناخوشایند دانسته و محکوم می کردند. اتی اولین هنرمند بریتانیایی بود که در طراحی مدل برهنه انسان تخصص داشت، و اگرچه پرتره های او از برهنگی های عموماً مرد مور
د استقبال قرار گرفت، (پرتره های برهنه مرد اتی عمدتاً از قهرمانان اساطیری و مبارزات کلاسیک بودند، ژانرهایی که در آن به تصویر کشیدن برهنگی مردانه در انگلستان قابل قبول تلقی می شد) از سال ۱۸۳۲ به بعد، علیرغم حملات مکرر مطبوعات، اتی یک نقاش برجسته آثار برهنه باقی ماند، اما تلاش های آگاهانه ای برای انعکاس درس های اخلاقی در آثارش انجام داد. ترکیب بندی. بریتومارت فری آمورت را رهایی می دهد، یک صحنه از کتاب سوم «"The Faerie Queene"»، یک شعر حماسی تمثیلی در قرن شانزدهم نوشته ادموند اسپنسر را به تصویر می کشد، در این صحنه بوسیران، جادوگر شرور، آمورت زیبا (نمایانگر فضیلت پاکدامنی) را ربوده و او را تا حد مرگ شکنجه می کند. قهرمان زن جنگجوی بریتومارت (نمایانگر عفت و الیزابت اول) از موانع عبور کرده تا به اتاقی که آمورت در آن نگه داشته می شود برسد و لحظه ای قبل از اینکه بوسیران قادر به کشتن آمورت شود، او را می کشد. اتی این اثر را به منظور نمایش فضایل عفت و شرافت در نظر گرفت. این تصویر لحظه ای را نشان می دهد که بوسیران، در حالی که آماده به کشتن آمورت است، توسط بریتومارت متوقف می شود. آمورت به یک ستون سلیمانی طلاکاری شده زنجیر ز
ده شده است که با نمایش هایی از ونوس منقش شده و لباس هایش هنگام تقلا از روی شانه هایش می افتد. بریتومارت، زره پوش، وارد اتاقِ با معماریِ موریِ بوسیران می شود و در حالی که شمشیر خود را می چرخاند، کتاب جادو آغشته به خون را زیر پا می گذارد. بوسیران، برهنه از کمر به بالا و با شلوارهای سَبکِ چینی و دسته موی چینی، به زمین می افتد، در حالی که تیغه اش همچنان به سمت قلب آمورت اشاره دارد. به طرز نادری، تصویر بریتومارت با ضخامت بسیار کمی نقاشی شده است، به طوری که تارهای بوم نقاشی از زیر رنگ هنوز دیده می شوند. تاریخ نگار هنر الیسون اسمیت اعتقاد دارد که این احتمالاً تحت تأثیر هنرمند هنری فیوزلی بوده است، که تصویری از بریتومارت را با همین سبک نقاشی کرده بود. در شعر اصلی، بوسیران تا زمان نجات آمورت، او را شکنجه داده و قلب او را در حالی که هنوز زنده بود، بیرون کشید. وقتی اتی به نقاشی «بریتومارت فری آمورت را رهایی می دهد» می پرداخت، تعداد زیادی صحنه از جنگ و مرگ نقاشی کرده بود و زمانی که مشخص شد او از مردگان در سردخانه ها برای ترسیم اجساد بازدید می کند تا از صحت تصویرهایش از اجساد در مراحل مختلف تجزیه اطمینان حاصل کند، به درجه
ای از تأیید انتقادی دست یافت. با این حال، وی از «قصابی توهین آمیز و طغیان گرانه، برخی خوشحال شده اند و حتی از آن لذت برده اند» بیزار بود و از نمایش خشونت بی رویه متنفر بود. به همین دلیل، در آثار اتی، آمورت به صورت جسمانی تحت شکنجه نمایش داده نمی شود، اگرچه ترکیب او حاکی از «شکنجه سادیستی و جادوی جنسی پنهانی» است. اگرچه در نامه های او نشانه ای قوی وجود دارد که در سال های ابتدایی خود تجربهٔ جنسی با یکی از مدل هایش داشته است و احتمالاً در دوره ای که در سال های ۱۸۲۳–۱۸۲۴ در ونیز بود، تجربهٔ جنسی دیگری نیز داشته است، اما اتی مسیحی به شدت مذهبی بوده و به عبارتی معروف از شراب و سرزندگی دوری می کرده است. الیسون اسمیت در نظر می گیرد که ترکیب «"بریتومارت فری آمورت را رهایی می دهد"» تلاش آگاهانه ای از سوی او برای تمجید از فضیلت عفت است، با ایجاد «چالشی برای برای بیننده احتمالاً مرد، … برای غلبه بر شهوت و نگاهی پاک به زنان آسیب پذیر داشته باشد». اتی در طول دورهٔ حرفه ای خود، از استفاده از مدل های زن در کلاس های زندگی حمایت می کرد تا حدی که منجر به جدال هایی شده بود و این نقاشی ممکن است برای تأکید بر این باور او باشد که
«برای دل های پاک همه چیزها پاک است». انتقادها. در سال ۱۸۳۲، نمایشگاه «"جوانی اتی"» و «"لذت در میانه کشتی"»، منجر به انتقادات قابل توجهی در برخی از بخش های رسانه برای استفاده از تصاویر برهنه شد. مورنینگ کرونیکل آن را به عنوان «تجربه ای از آنچه که یک بار امیدوار بودیم که کلاسیک باشد، اما اکنون متقاعد هستیم که ذهنی شهوانی است» محکوم کرد. هنگامی که در نمایشگاه تابستانی آکادمی سلطنتی در سال ۱۹۳۳ به نمایش گذاشته شد، «بریتومارت فری آمورت را رهایی می دهد» تحسین بسیار بیشتری دریافت کرد. اگرچه این تصویر یک زن تقریباً برهنه، یک مرگ خشونت آمیز، یک آیین غیرمعمول و مفهوم قوی شکنجه جنسی را به تصویر می کشید، اما نگاه منتقدان به طور کلی مثبت بود. مجله ماهنامه جدید آن را «یک قطعه رنگی شگفت انگیز و نادر» می دانست، در حالی که مجله جنتلمن آن را «یک تصویر کابینت زیبا» از یک «شخصیت واقعاً شاعرانه» توصیف کرد. پرشورترین ستایش از مجله ادبیاتی گزتاپوس بود: میراث. اتی «بریتومارت فری آمورت را رهایی می دهد» را یکی از کارهای مهم خود می دانست. این اثر پس از نمایش در نمایشگاه تابستانی ۱۸۳۳، در اوت همان سال در موسسه سلطنتی منچستر به نمایش گذا
شته شد. در این نمایشگاه دوم، آن را با قیمت ۱۵۷ پوند (حدود ۱۶٬۰۰۰ پوند به ارزش امروزی) به یک مجموعه دار ناشناس به نام «آقای اِل.، منچستر» فروخت. این یکی از ۱۳۳ نقاشی اتی بود که در یک نمایشگاه بزرگ گذشته نگر از آثار او در انجمن سلطنتی هنر در ژوئن-اوت ۱۸۴۹ نمایش داده شد؛ در طول این نمایش، آن را به لرد چارلز تاونشند برای مبلغی معادل ۵۲۰ گینه (حدود ۶۰٬۰۰۰ پوند به ارزش امروزی) فروختند. اتی در سال ۱۸۴۹ درگذشت و تا مرگ خود به کار و نمایش ادامه داد و همچنان توسط بسیاری به عنوان یک پورنوگرافیست در نظر گرفته می شد. چارلز رابرت لسلی کمی پس از مرگ اتی مشاهده کرد که «خود اتی که فکر می کرد و منظور بدی نداشت، اما از شیوه ای که آثارش توسط ذهن های کثیف مورد توجه قرار می گرفت آگاه نبود». علاقه به او با ظهور جنبش های جدید در نقاشی بریتانیا کاهش یافت و تا پایان قرن نوزدهم، قیمت های فروش نقاشی های او کمتر از ارزش های اولیه بود. تاونشند، دو سال پس از مرگ اتی «"بریتومارت فری آمورت را رهایی می دهد"» را به قیمت ۵۱۰ گینه فروخت. سپس در سال های بعد، این اثر از دست چندین مالک عبور کرد و هر بار با قیمتی کمی کمتر فروخته شد. اتی احتمالاً تأث
یری بر روی نقاشی «شوالیه سرگردان» جان اورت میلی در سال ۱۸۷۰ داشت که آن نقاشی نیز یک زن عریان مضطرب را در حال نجات دادن به تصویر می کشید؛ اگرچه میله از آثار بعدی اتی نفرت داشت، اما بسیاری از نقاشی های او به شدت تحت تأثیر این هنرمند قرار گرفتند. در سال ۱۹۱۹، «"بریتومارت فری آمورت را رهایی می دهد"» با قیمت ۴۱۰ گینه (حدود ۲۱٬۰۰۰ پوند در ارزش امروزی) توسط ویلیام لیور، خریداری شد و یکی از ۱۳ اثر اتی که به نگارخانه هنر لیدی لیور منتقل شد، بود. این اثر تا سال ۱۹۵۸ در آنجا باقی ماند. در سال ۱۹۵۸ توسط گالری تیت خریداری شد و در تیت بریتانیا باقی ماند. این یکی از پنج نقاشی اتی بود که به عنوان بخشی از نمایشگاه «نمایشگاه برهنه ویکتوریایی» تیت بریتانیا نمایش داده شد و در سال ۲۰۱۱–۲۰۱۲ به عنوان بخشی از یک نمایشگاه بزرگ از آثار اتی در گالری هنر یورک نمایش داده شد. در سال ۲۰۱۳، فرانکو مورتی ادعا کرد که «"بریتومارت فری آمورت را رهایی می دهد"» مثال «نمونه ای» از نقاشی هایِ برهنه یِ ویکتوریاییِ قرنِ نوزدهم بود که برهنگی در آن نماد بی گناهی نبود و به جای آن نمادی از اجبار زنان توسط وحشیان، جنایتکاران و طغیانگران شد.
به معنی کیر بزرگ سیاه که معمولاً به BBC خلاصه می شود، یک زبان عامیانه جنسی و ژانر پورنوگرافی قومیتی است که بر مردان سیاه پوست با آلت تناسلی بزرگ تمرکز دارد. این موضوع هم در پورنوگرافی صریح و پورنوگرافی گی یافت می شود. شرح. این نام به کلیشه مردان سیاه پوست با آلت تناسلی بزرگ اشاره دارد و توسط برخی از منتقدان به عنوان مردان سیاهپوست حیوانی و تهاجمی توصیف شده است. استناد معمولاً در تبلیغ پورنوگرافی با حضور یک مجری مرد سیاه پوست و یک مجری زن سفیدپوست یا آسیایی مورد استفاده قرار می گیرد. این کلیشه در رسانه های همجنس گرا، دوجنس گرا و مستقیم ظاهر می شود، با مخفف «بی بی سی» نیز «در میان مردان همجنس گرا در سایت های دوستیابی، در هرزه نگاری، و در دیگر فضاهای جنسی همجنس گرایان رایج است. استفاده از آن فراتر از اندازه آلت تناسلی است. به گفته محقق مطالعات جنسی، لوگان دی تروون، تعدادی از ویژگی های جنسی را در بر می گیرد که مردان سیاه پوست را به عنوان شرکای جنسی ارزشمند معرفی می کند. این اصطلاح در ارتباط با فتیشیسم فاخته نیز ظاهر می شود.
شهرستان ارزینسکی (به لاتین: Erzinsky District) یک شهرستان در روسیه است که در تووا واقع شده است.
شهرستان باکسانسکی (به لاتین: Baksansky District) یک شهرستان در روسیه است که در کاباردینو-بالکاریا واقع شده است.
کاندولس، پادشاه لیدیه، همسر خود را پنهانی به ژیگس، یکی از وزیران خود، در حالی که او به رختخواب می رود، نشان می دهد که گاهی در گذشته با عنوان "بی تدبیری کاندولس" شناخته می شد، یک نقاشی رنگ روغن روی بوم اثر هنرمند انگلیسی ویلیام اِتی است که برای اولین بار در سال ۱۸۳۰ در آکادمی سلطنتی به نمایش گذاشته شد. این نقاشی یک صحنه از تاریخ نامه اثر هرودوت را نشان می دهد، که در آن کاندولس، پادشاه لیدیه، یکی از وزیران خود یعنی ژیگس را به اتاق خواب زوجین دعوت می کند تا در اتاق خواب پنهان شود و درحالی که همسرش نیسیا لباس هایش را درمی آورد او را ببیند تا زیبایی همسرش را به ژیگس ثابت کند. نیسیا متوجه ژیگس می شود که دارد او را مشاهده می کند و او را به چالش می کشد که یا اعدام خودش را بپذیرد یا «کاندولس» را به عنوان مجازات بکشد. ژیگس انتخاب می کند «کاندولس» را بکشد و جای او را به عنوان پادشاه بگیرد. این نقاشی لحظه ای را نشان می دهد که نیسیا، هنوز هیچ اطلاعی از اینکه کسی غیر از شوهرش او را مشاهده می کند ندارد، آخرین لباسش را درمی آورد. اِتی امیدوار بود که مخاطبان از این نقاشی درس اخلاقی بگیرند که زنان مال و اموال نیستند و مردانی ک
ه به حقوق آن ها تجاوز می کنند، با عدالت باید مجازات شوند، اما او تلاش چندانی برای توضیح این موضوع برای مخاطبان انجام نداد. این نقاشی بلافاصله بحث برانگیز شد و به عنوان ترکیبی بدبینانه از یک تصویر مستهجن و روایتی خشونت آمیز و ناخوشایند تلقی شد و به عنوان یک اثر هنری غیراخلاقی که از یک هنرمند خارجی و نه بریتانیایی انتظار می رود به شدت محکوم شد. این نقاشی را رابرت ورنون در زمان برگزاری در نمایشگاهی که خودش ترتیب داده بود خرید و در سال ۱۸۴۸ یکی از نقاشی هایی بود که ورنون به ملت اهدا کرد. این اثر در سال های بعد همچنان شهرت جنجالی خود را حفظ کرد. نشریه هنری «آرت ژورنال» زمانی که حقوق تکثیر کالکشن پیشین ورنون را در سال ۱۸۴۹ خرید، نسخه های کپی از نقاشی «"کاندولس"» را توزیع نکرد. در سال ۱۹۲۹، این نقاشی به همراه تعدادی از نقاشی های دیگر به گالری تازه توسعه یافته تیت منتقل شد. زمینه. ویلیام اِتی (۱۷۸۷–۱۸۴۹)، هفتمین پسر یک نانوا و آسیابان اهل یورک، در ابتدا شاگرد چاپخانه در هال بود، اما پس از هفت سال کارآموزی، در سن ۱۸ سالگی به لندن رفت تا هنرمند شود. او که به شدت تحت تأثیر آثار تیسین و روبنس قرار گرفته بود، تعدادی نقاشی
را به آکادمی سلطنتی هنر و مؤسسه بریتانیا ارسال کرد که همه آنها یا رد شدند یا در زمان نمایش توجه کمی را به خود جلب کردند. در سال ۱۸۲۱ سرانجام زمانی که آکادمی سلطنتی یکی از آثار او را پذیرفت و به نمایش گذاشت، به شهرت رسید. "ورود کلئوپاترا به کیلیکیا" (همچنین به عنوان "پیروزی کلئوپاترا" هم شناخته می شود)، به شدت مورد استقبال قرار گرفت و بسیاری از هنرمندان همکار اِتی او را تحسین کردند. او در سال ۱۸۲۸ به عنوان یک آکادمیسین سلطنتی انتخاب شد و جان کانستبل را در این مقام شکست داد. پس از موفقیت "کلئوپاترا"، در دهه بعد، اِتی تلاش کرد تا موفقیت خود را با ترسیم چهره های برهنه در محیط های مرتبط با کتاب مقدس، ادبی و اسطوره ای تکرار کند. بین سالهای ۱۸۲۰ و ۱۸۲۹ اِتی ۱۵ نقاشی را به نمایش گذاشت که ۱۴ تای آن فیگورهای برهنه را به تصویر کشیده بودند. با این که برخی آثار برهنه هنرمندان خارجی در مجموعه های خصوصی انگلستان وجود داشت، انگلستان هیچ قانونی برای نقاشی برهنه نداشت و نمایش و توزیع آثار برهنه برای عموم از زمان اعلامیه ۱۷۸۷ برای جلوگیری از گناه سرکوب شده بود. اِتی اولین هنرمند بریتانیایی بود که در مطالعات برهنگی تخصص داشت و
آن دسته از نقاشی هایش که حاوی برهنگی مردان بود، مورد استقبال قرار داشت اما بسیاری از منتقدان تصاویر مکرر او از برهنگی زنان را نادرست و ناپسند دانستند. موضوع. کاندولس در «"کاندولس، پادشاه لیدیه، همسر خود را در حالی که به رختخواب می رود، پنهانی به وزیرش ژیگس نشان می دهد»،" صحنه ای از اولین کتاب تاریخ اثر هرودوت را به تصویر می کشد. کاندولس، حاکم پادشاهی باستانی لیدیا، باور داشت که همسرش نیسیا زیباترین زن جهان است. او دربارهٔ زیبایی همسرش با محافظ مورد علاقه اش ژیگس صحبت کرد و وقتی ژیگس حرف او را تایید کرد، احساس کرد دروغ می گوید. بنابراین ترتیبی داد که ژیگس پشت در اتاق خواب پنهان شود و پنهانی نیسیا را در حال درآوردن لباس هایش، بدون این که او از این موضوع آگاه باشد، تماشا کند. ژیگس با اکراه پذیرفت که پشت در پنهان شود و نیسیا را در حال برهنه شدن دید بزند. نیسیا، موقعی که ژیگس داشت از اتاق خارج می شد، متوجه حضور او شد اما به روی خودش نیاورد. روز بعد، نیسیا ژیگس را احضار کرد و او را به دلیل نقض عرف جامعه و دید زدن بدن برهنه اش محکوم کرد. به ژیگس این انتخاب داده شد که یا «کاندولس» را برای تحریک او در این توطئه بکشد ی
ا داوطلبانه اعدام خود را بپذیرد. او با اکراه تصمیم گرفت با کشتن اربابش جان خود را نجات دهد. شب بعد، ژیگس پشت همان دری که نیسیای برهنه را از آنجا تماشا کرده بود، پنهان شد و «کاندولس» را در حالی که خواب بود چاقو زد و کشت. او سپس نیسیا را به همسری گرفت و خود را پادشاه لیدیه اعلام کرد. پیتیا غیبگوی نیایشگاه دلفی، ژیگس را به عنوان اولین پادشاه سلسله مرمناد تأیید کرد. او ۳۸ سال سلطنت کرد. ترکیب بندی. کاندولسِ اِتی لحظه ای را نشان می دهد که در آن ژیگس که پشت در پنهان شده بود، برای اولین بار بدن برهنه نیسیا را دید. «کاندولس» برهنه در رختخواب دراز کشیده است، در حالی که نیسیا دارد خود را برهنه می کند تا آماده شود که به او بپیوندد و ژیگس به آرامی پشت در نوک پا را دور در می چرخاند تا نگاهی اجمالی به او بیندازد. نیسیا تکه ای پارچه را در دست دارد که یک خط عمودی ایجاد می کند و بدن «کاندولس» را در بالای رانهایش قطع می کند و موضوعی از جسارت به مردی زیر سلطه زنی قدرتمند را تجسم می کند. اِتی در نظر داشت که بیننده همان حس فضولی و نفوذی را که ژیگس احساس می کرد و مجبور به جاسوسی می شد، با قرار دادن چهره ها به گونه ای که هیچ کدام ب
ه بیرون از تصویر نگاه نمی کنند و بیننده مستقیماً پشت نیسیا قرار می گیرد و بر زن برهنه اربابش برخلاف میل او و بدون اطلاع او می نگرد، احساس کند. چیدمانِ به هم ریخته پارچه ها و ویژگی های معماری عمداً ماهیت کلاستروفوبیک و ضمنی خشونت آمیز صحنه را اغراق می کند. اِتی در طول زندگی حرفه ای خود به طور منظم در کلاس زندگی آکادمی سلطنتی حضور داشت. نیسیا در حالتی ایستاده است که اِتی بارها طراحی کرده بود، ژست زنی که زانویش را روی پایه ای برآمده و یک دستش را بالا آورده و طناب آویزان را در دست دارد. (اِتی در طول زندگی حرفه ای خود در نقاشی بازوها مشکل داشت و به طور کلی به سوژه هایش نشان می داد که بازوهای خود را از بدنشان دور می کردند تا تا حد امکان بالاتنه خود را در معرض دید قرار دهند.). ممکن است اِتی با قصد تمایل به تصویر کشیدن زن در این جایگاه و بهانه ای برای نقاشی یک زن در این ژست این موضوع مبهم نقاشی را انتخاب کرده باشد. این تصویر با تأکید بر رنگ و بافت نقاشی شده است. مانند بسیاری از آثار اِتی، فیگور زن با جزئیات بیشتری نسبت به بقیه بوم نقاشی شده است و احتمالاً اِتی، نیسیا را مستقیماً از یک مدل کلاس زندگی نقاشی کرده است و