Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
زطرف پادشاه قوم نینیسی فرستاده شده بود، ازدواج کرد و ازدواج های حاصل بین داگبامبا - مامپروسی، داگومبا، و نامومبا، مانده، نینیسی و مردم محلی، قوم موسی را تشکیل داد. زونگرانا و پویتنگا پسری به نام اوبری داشتند که با فتح کیبیسی و برخی از مردم گورونسی، پادشاهی را گسترش داد. اوبری که از حدود ۱۰۵۰ تا ۱۰۹۰ میلادی حکومت می کرد، اغلب به عنوان بنیان گذار سلسله وگادوگو شناخته می شود که از پایتخت وگادوگو حکومت می کرد. ظهور و تمرکزگرایی. پس از سلطنت اوبری، تمرکزگرایی و گسترش در مقیاس کوچک پادشاهی ها از وظایف اصلی حاکمان بود. سلسله واگادوگو کنترل خود را در واگادوگو حفظ کرد، سایر پادشاهی های تأسیس شده توسط پسران اوئدرائوگو استقلال خود را در تنکودوگو، فادا نگورما و زوندوما حفظ کردند. در زمان پنجمین حاکم، کومدیمیه (حدود ۱۱۷۰)، دو انقلاب توسط اعضای سلسله واگادوگو آغاز شد که پادشاهی یاتنگا را در شمال و پادشاهی ریزیم را تأسیس کرد. جنگ بین کومدیمیه و یاتنگا سال ها طول کشید و یاتنگا سرانجام ایالت مستقل موسی زوندوما را به دست گرفت. در همان زمان، کومدیمیه سطح جدیدی از تسلط را برای پسران خود به عنوان "دیما" در استان های جداگانه ایجاد
کرد. آنها تا حدودی خودمختاری داشتند اما حاکمیت سلسله واگادوگو را به رسمیت شناختند. این سیستم تصرف قلمرو و انتصاب پسران به عنوان "دیما" توسط بسیاری از حاکمان آینده ادامه یافت. قدرت روزافزون پادشاهی های موسی منجر به درگیری های بزرگتری با قدرت های منطقه ای، به ویژه با امپراتوری های مالی و سونگای شد. در قرن پانزدهم، موسی ها تیمبوکتو را تصرف کردند و مرکز تجاری مهم والاتا را غارت کردند، اگرچه بسیاری از مورخان معتقدند که مسئول «موسی» این حملات، گروهی متفاوت از کسانی بودند که ادعا می کنند از نسل یننگا هستند. هنگامی که آسکیا محمد اول رهبر امپراتوری سونگای شد و قصد گسترش اسلام را داشت، در سال ۱۴۹۷ جنگی «مقدس» علیه پادشاهی های موسی به راه انداخت. اگرچه نیروهای موسی در این حمله ها شکست خوردند، اما در برابر تلاش ها برای اسلام آوردن مقاومت کردند. با فتح سونگای توسط مراکشی های سلسله سعدی در سال ۱۵۹۱، ایالت های موسی استقلال خود را دوباره برقرار کردند. تا قرن هجدهم، قدرت اقتصادی و نظامی پادشاهی های موسی به طور قابل توجهی افزایش یافته بود. روابط تجاری خارجی در سراسر آفریقا گسترش یافت و ارتباطات مهمی با پادشاهی های فولا و امپر
اتوری مالی برقرار شد. در این مدت، موسی ها توسط نیروهای مختلف آفریقایی مورد حمله قرار گرفتند. اگرچه تعدادی از دولت های جهادی در منطقه وجود داشتند که سعی در گسترش اجباری اسلام داشتند، یعنی امپراتوری ماسینا و خلافت سوکوتو، پادشاهی های موسی تا حد زیادی آداب و رسوم مذهبی و سنتی خود را حفظ کردند. فتح توسط فرانسه. اولین کاوشگر اروپایی که در سال ۱۸۸۸ وارد منطقه شد، گوتلوب کراوز آلمانی بود. پس از آن، یک هیئت اعزامی بریتانیایی در سال ۱۸۹۴ به رهبری جورج اکم فرگوسن، رهبران موسی را متقاعد کرد که پیمان حفاظت را امضا کنند. با وجود این، فرانسوی ها در سال ۱۸۹۶ وارد منطقه شدند و پیمان حفاظت را نادیده گرفتند و پادشاهی موسی را فتح کردند و آن را به بخشی از مستعمره ولتای علیا تبدیل کردند. فرانسوی ها پیش از این تمام پادشاهی های اطراف را فتح کرده یا به تصرف خود درآورده بودند که پادشاهی های موسی را منزوی کرده بود. به آخرین پادشاه واگادوگو، به نام ووبگو، یک روز قبل از حمله نیروهای فرانسوی هشدار داده شد. او هنگام فرار از شهر، نیرویی را برای مقابله با آنها فرستاد. سپس برادر ووبگو، کوکا، پادشاه واگادوگو شد و با فرانسوی ها و یاتنگا متحد ش
د تا ووبگو را بگیرد. وقتی فرانسوی ها و بریتانیایی ها بر سر مرز بین مستعمراتشان به توافق رسیدند، ووبگو حمایت اصلی خود را از دست داد و با مستمری بریتانیا به زونگوییری در ساحل طلا رفت و در سال ۱۹۰۴ در همان جا درگذشت در نتیجه انسجام قابل توجه پادشاهی های موسی، فرانسوی ها تا حد زیادی تشکیلات اداری را در جای خود نگه داشتند. آنها موگو نااوا در واگادوگو را به عنوان رهبر اصلی منطقه منصوب کردند و پنج وزیر تحت نظر او ایجاد کردند که بر مناطق مختلف (که عمدتاً به مرزهای پادشاهی موسی پایبند بودند) حکومت می کردند. سازمان. پادشاهی های موسی حول پنج پادشاهی مختلف سازماندهی شده بودند: وگادوگو، تنکودوگو، فادا نگورما، زوندوما (که بعدها یاتنگا جایگزین آن شد) و بوسوما. بااین حال، ۱۹ پادشاهی موسی کوچک تر دیگر نیز وجود داشتند که ارتباط خود را با یکی از چهار پادشاهی اصلی حفظ کرده بودند. هر یک از این پادشاهی ها استقلال و خودمختاری داخلی قابل توجهی را حفظ کردند، اما پیوندهای خویشاوندی، نظامی و آیینی با یکدیگر داشتند. هر پادشاهی ساختارهای داخلی مشابهی با پادشاهان، وزرا و سایر مقامات و درجه بالایی از تمرکز اداری داشت. رقابت بزرگی بین پادشا
هی های مختلف، یعنی بین یاتنگا و واگادوگو، وجود داشت. واگادوگو اغلب به عنوان پادشاهی اصلی موسی در نظر گرفته می شد که توسط موگو نعبا اداره می شد، اما پایتخت پادشاهی های موسی نبود زیرا هر یک خودمختاری خود را حفظ کردند. در داخل کشور، پادشاهی های موسی بین "ناکومبسه" و "تنگبیسه" تمایز قائل می شدند. "ناکومبسه" مدعی ارتباط تباری با بنیانگذاران پادشاهی های موسی و قدرت «"نام» بودند" که به آنها حق الهی حکومت می داد. در مقابل، "تنگبیسه ها" افرادی بودند که در پادشاهی ها جذب شده بودند و هرگز به "نام" دسترسی نداشتند. بااین حال، به دلیل ارتباطشان با منطقه، آنها «"تنگا»" داشتند که به آنها اجازه می داد در مورد مسائل مربوط به زمین تصمیم بگیرند. حاکمان نام و حامیان "تنگا" به هم متصل بودند و تعادل قدرت دو طرفه را در جامعه ایجاد می کردند. دین. پادشاهی های موسی که در نزدیکی بسیاری از کشورهای اصلی اسلامی غرب آفریقا قرار داشتند، یک نظام مذهبی مختلط ایجاد کردند و درعین حال که مذهب بومی موسی خود را حفظ می کردند، برخی از اختیارات اسلام را به رسمیت می شناختند. پادشاه در دو جشنواره بزرگ شرکت می کرد، یکی بر شجره نامه دودمان سلطنتی (به منظو
ر افزایش «"نام»" خود) و دیگری قربانی برای "تنگا". اگرچه آنها در ابتدا در برابر اسلام آوردن مقاومت کرده و استقلال خود را از کشورهای اصلی اسلامی غرب آفریقا حفظ کرده بودند، اما تعداد قابل توجهی از مسلمانان در این پادشاهی زندگی می کردند. در واگادوگو، موگو نعبا، امامی را منصوب کرد که در ازای به رسمیت شناختن قدرت نسب شناسی پادشاه، اجازه داشت قرائت قرآن را برای خاندان سلطنتی ایراد کند.
دویچه بابکوک آگ (نام کامل: "Deutsche Babcock &amp; Wilcox Dampfkessel Werke Aktien-Gesellschaft") یک شرکت تولیدی آلمانی مستقر در اوبرهاوزن در منطقه رور، آلمان بود. این شرکت در سال ۱۸۹۸ به عنوان یک شرکت تابعه آلمانی از شرکت بویلرسازی بریتانیایی باب کوک اینترنشنال تأسیس شد. در آغاز قرن بیستم و دوره میان دوجنگ، دویچه بابکوک تجارت خود را در سراسر امپراتوری آلمان و کشورهای اروپای شرقی و تا حد کمتری، کشورهای اسکاندیناوی گسترش داد. موفقیت مالی و درگیری های نظامی میان آلمان و بریتانیا منجر به استقلال دوفاکتو دویچه بابکوک از شرکت مادر بریتانیایی اش شد، اگرچه بریتانیایی ها تا سال ۱۹۷۵ سهام کنترل کننده دویچه بابکوک را در اختیار داشتند. پس از جنگ جهانی دوم، دویچه بابکوک بازار آلمان غربی را برای دیگ های بخار صنعتی و تجهیزات انرژی هسته ای کنترل می کرد. این شرکت به تجهیزات حرارتی نفت وگاز، سوخت هسته ای، اجزای بازفرآوری، سامانه های تهویه مطبوع، تجهیزات تبرید، تجهیزات فولادی و سیم های مخصوص، لوله های مسی، اتصالات چدنی، سامانه های گوگردزدایی و تصفیه خانه های آب گسترش یافت. در سال ۱۹۹۶، این شرکت با بحران شدیدی مواجه شد و به باب
کوک بورسیگ تغییرنام داد. در سال ۲۰۰۲، بحران دوم باعث انحلال شرکت بابکوک بورسیگ و فروش دارایی های صنعتی آن به خریداران مستقل شد. در زمان ورشکستگی این شرکت، ۱۳۰۰۰ کارمند در آلمان و ۹۰۰۰ کارمند در کشورهای دیگر داشت. از ژوئیه ۲۰۱۰، شرکت بابکوک بورسیگ هنوز به عنوان یک شرکت صوری وجود دارد.
دیوانه اسم توست فیلمی هندی محصول سال ۱۹۸۷ و به کارگردانی دیپاک بحری است. در این فیلم بازیگرانی همچون میتون چاکرابورتی، ویجایتا پاندیت، دنی دنزونگپا و شارات ساکسنا ایفای نقش کرده اند.
جمهوری آلبانی نامی بود که پس از تصویب قانون اساسی سال ۱۹۲۵ آلبانی، به این کشور اطلاق می شد. در این دوره آلبانی با پادشاهی ایتالیا هم پیمان شد و ایتالیا امتیاز انحصاری کشتی رانی و بازرگانی آلبانی را از آن خود کرد. این جمهوری تا اعلام پادشاهی مشروطهٔ سال ۱۹۲۸ دوام آورد. منابع. Wikipedia contributors, "Albanian Republic (1925–1928)," Wikipedia, The Free Encyclopedia, https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Albanian_Republic_(1925%E2%80%931928)&amp;oldid=1269111691 (accessed July 24, 2025).
سنگال علیا و نیجر (به ) مستعمره ای در غرب آفریقا فرانسه بود که در ۲۱ اکتبر ۱۹۰۴ از استعمار سنگامبیا و نیجر با فرمان «سازماندهی مجدد دولت عمومی غرب آفریقا فرانسه» ایجاد شد. در زمان تأسیس، «مستعمره سنگال علیا و نیجر» شامل سرزمین های قدیمی سنگال علیا، نیجر میانی و قلمرو نظامی نیجر بود. پایتخت آن نیز باماکو بود. تاریخچه. از همان ابتدا، سنگال علیا و نیجر در مواجهه با سازماندهی مجدد استعماری و مالیات بندی، دستخوش خشونت بودند. قابل توجه ترین آنها شورش کوبکیتاندا به رهبری روحانی نابینا، آلفا سایبو، و شورش کارما (دسامبر ۱۹۰۵ - مارس ۱۹۰۶) به رهبری اومارو کارما بود. شورش کارما بخش عمده ای از دره نیجر را فرا گرفت و توسط چهار سپاه فرانسوی که از دوری، گائو، تاهوا و زیندر رسیده بودند، سرکوب شد. فرمانی در ۲ مارس ۱۹۰۷، "مناطق" فادا نگورما و سای را که بخشی از مستعمره داهومی فرانسه (بنین امروزی) بودند، به این مستعمره اضافه کرد. در ۱ ژانویه ۱۹۱۲، قلمرو نظامی نیجر از سنگال علیا و نیجر جدا شد، و در سال ۱۹۲۲ به یک مستعمره دیگر تبدیل شد. بین نوامبر ۱۹۱۵ و فوریه ۱۹۱۷، مستعمره سنگال علیا و نیجر شاهد مخالفت مسلحانه مردمی، موقتاً موفق و
پایدار با دولت استعماری در منطقه ولتای غربی خود بود که از آن به عنوان جنگ ولتا-بانی یاد می شود. این جنگ بیش از یک سال تسلط دولت استعماری را در منطقه ای از کودوگو (در بورکینافاسوی امروزی) در شرق تا سواحل رودخانه بانی (مالی امروزی) در غرب به چالش کشید. این مهم ترین مخالفت مسلحانه با استعماری بود که در دوره قبل از جنگ جهانی دوم در جنوب صحرای آفریقا سازماندهی شده بود. تقسیم. پس از پایان جنگ جهانی اول، موفقیت این مقاومت باعث شد مقامات فرانسوی فرمان مربوط به «تقسیم مستعمره سنگال علیا و نیجر و ایجاد مستعمره ولتای علیا» را در اول مارس ۱۹۱۹ صادر کنند که این مستعمره را به دو واحد مجزا تقسیم می کرد: پیوند به بیرون. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
آیلا اردوران (; – ) نوازنده ویولن اهل ترکیه بود. او در استانبول، پاریس، آمریکا و مسکو تحصیل کرد. کسب جایزه پنجم در مسابقه ویولن هنریک وینیفسکی در سال ۱۹۵۷، مسیر یک حرفه بین المللی را برای او هموار کرد. او به طور گسترده ای تور کنسرت داشت، مانند تور در خاورمیانه با ارکستر سمفونیک ریاست جمهوری و در سال ۱۹۶۸ در آفریقا همراه با پیانیست وردا ارمن. از سال ۱۹۷۳ تا ۱۹۹۰ در لوزان سوئیس به تدریس ویولن پرداخت.
جیووانی باتیستا سامارتینی (; – ) آهنگساز، رهبر (موسیقی)، مربی موسیقی، و کاپل مایستر اهل دوک نشین میلان بود. او گلُک را از شاگردان خود به شمار می آورد و توسط آهنگسازان جوان تر از جمله یوهان کریستین باخ بسیار مورد احترام بود. همچنین ذکر شده است که بسیاری از سبک ها در آثار یوزف هایدن شباهت هایی با سبک سامارتینی دارند، اگرچه هایدن هرگونه چنین تأثیری را انکار کرده است. سامارتینی به ویژه با شکل گیری سمفونی کنسرت مرتبط است، هم از طریق تغییر از سبک اپرای کوتاه به یک سبک جدی تر و استفاده از توسعه تماتیک که پیش زمینه های هایدن و موتسارت را فراهم می کند. برخی از آثار او به سبک گالان مربوط می شوند، سبکی که با ایده آل های روشنگری مرتبط است، در حالی که «برداشت غالبی که از آثار سامارتینی باقی می ماند... این است که او سهم بزرگی در توسعه سبک کلاسیک داشته است که در زمان پایان عمر طولانی و فعالش به اوج وضوح خود رسید».
سیستم موشکی تاکتیکی ارتش ام جی ام-۱۴۰ (اتکمز)MGM-140 Army Tactical Missile System (ATACMS ) یک موشک بالستیک تاکتیکی فراصوت است که توسط شرکت دفاعی آمریکایی لینگ-تمکو-ووت (LTV) طراحی و ساخته شده و پس از انجام خریدها و ادغام ها، تحت مالکیت شرکت لاکهید مارتین قرار گرفته است. این موشک از سوخت جامد استفاده می کند و طول آن ۴ متر و قطرش ۶۱۰ میلی متر است. مدل های با برد بلندتر آن قادرند تا ۳۰۰ کیلومتر پرواز کنند. این موشک ها می توانند از سامانه پرتاب راکت چندگانه زنجیری M270 (MLRS) و سامانه راکت های توپخانه ای متحرک چرخ دار M142 (HIMARS) شلیک شوند. کانتینر پرتاب ATACMS (پاد) شامل یک موشک است، اما در آن با الگویی شش دایره ای مشابه در موشک های استاندارد MLRS طراحی شده تا دشمن نتواند نوع موشک بارگذاری شده را تشخیص دهد. تاریخچه. پیش توسعه. مفهوم موشک بالستیک تاکتیکی متعارف با تغییرات دکترین در اواخر دوران جنگ سرد ممکن شد، زمانی که ایده ی ضرورت حمله هسته ای اولیه به نیروهای پیمان ورشو در صورت آغاز جنگ داغ رد شد. دکترین های نبرد هوابرد-زمینی (AirLand Battle) و حمله به نیروهای پی درپی (Follow-on Forces Attack) که در اواخر ده
ه ۱۹۷۰ و اوایل دهه ۱۹۸۰ شکل گرفتند، نیازمند موشکی مجهز به تسلیحات متعارف و در نتیجه بسیار دقیق تر برای هدف قرار دادن ذخایر دشمن بودند. از این رو، فرماندهی هوانوردی و موشکی ارتش ایالات متحده برنامه ای به نام «نمایشگر ساده شده هدایت اینرسی» (SIG-D) را حمایت کرد. در چارچوب این برنامه، شرکت لینگ-تمکو-ووت (LTV) نمونه ای با سوخت جامد از موشک MGM-52 Lance را توسعه داد که با نام T-22 شناخته می شد. این موشک مجهز به سامانه هدایت اینرسی مبتنی بر ژیروسکوپ حلقه ای نوری (RLG) بود که دقت بی سابقه ای را نشان داد. در سال ۱۹۷۸، آژانس پروژه های پژوهشی پیشرفته دفاعی آمریکا (DARPA) برنامه نمایشی فناوری Assault Breaker را برای حمله به زره پوش های دشمن با هدف های سخت متحرک در بردهای دور راه اندازی کرد. این برنامه از موشک T-22 و همچنین موشک T-16 ساخت مارتین ماری تا مبتنی بر سامانه پاتریوت با کلاهک های خوشه ای استفاده می کرد. در مارس ۱۹۸۰، ارتش ایالات متحده تصمیم گرفت موشک Lance را با موشکی مشابه جایگزین کند که علاوه بر کلاهک هسته ای، قابلیت استفاده از کلاهک شیمیایی یا بیولوژیکی را نیز داشته باشد و سوخت جامد بوده و استفاده از آن ساده
تر باشد. این پروژه با نام «سیستم تسلیحاتی پشتیبانی نیروی زمینی» (Corps Support Weapon System – CSWS) شناخته شد. یک سال بعد، به دلیل نگرانی از اینکه ارتش در حال توسعه این سلاح با اهداف مشابه برنامه «سلاح دوربرد متعارف» (Conventional Standoff Weapon – CSW) نیروی هوایی ایالات متحده است — که تنها تفاوتشان در نحوه پرتاب (سطحی/هوایی) بود و هر دو بخشی از برنامه نیروهای هسته ای کوتاه برد غیر راهبردی به شمار می رفتند — وزارت دفاع مدیریت پروژه CSWS را به دفتر سیستم های توسعه (System Development Office) واگذار کرد که زیرمجموعه MICOM بود و پیش تر به نام دفتر پروژه CSWS (موقت) شناخته می شد. این دفتر جدید، مسئولیت برنامه Assault Breaker را نیز بر عهده گرفت و از این طریق مدیریت تلاش های Assault Breaker و CSWS را به صورت یکپارچه انجام داد. به این ترتیب، توسعه سلاح به آرامی پیش رفت تا برنامه JTACMS (موشک های تاکتیکی ارتش) شکل گیرد. توسعه. توسعه موشکی که امروزه با نام ATACMS شناخته می شود، از سال ۱۹۸۰ آغاز شد؛ زمانی که ارتش ایالات متحده تصمیم گرفت موشک Lance را با موشکی مشابه جایگزین کند که علاوه بر کلاهک هسته ای، قابلیت استف
اده از کلاهک شیمیایی یا بیولوژیکی را نیز داشته باشد و از سوخت جامد بهره ببرد. این پروژه با نام «سیستم تسلیحاتی پشتیبانی نیروی زمینی» (Corps Support Weapon System – CSWS) شناخته شد. وزارت دفاع به این نگرانی رسید که دو شاخه مختلف نیروهای مسلح در حال توسعه تعداد زیادی موشک مشابه با کلاهک های متفاوت هستند؛ بنابراین در سال ۱۹۸۱ برنامه CSWS را با پروژه Assault Breaker آژانس پروژه های پژوهشی پیشرفته دفاعی (DARPA) ادغام کرد و سپس در سال های ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۳ آن را با برنامه «سلاح دوربرد متعارف» (Conventional Standoff Weapon – CSW) نیروی هوایی ایالات متحده نیز یکی نمود. سامانه موشکی جدید که با نام «سیستم موشکی تاکتیکی مشترک» (Joint Tactical Missile System – JTACMS) شناخته می شد، به زودی با مخالفت نیروی هوایی ایالات متحده (USAF) نسبت به ایده موشک بالستیک پرتاب شونده از هوا مواجه شد. در نتیجه، در سال ۱۹۸۴ نیروی هوایی از مشارکت در بخش غیرموشک کروز این برنامه کناره گیری کرد و این موضوع باعث شد که موشک به «سیستم موشکی تاکتیکی ارتش» (Army Tactical Missile System – ATACMS) تغییر نام دهد. جزئیات. در سال مالی ۱۹۸۲، کمیته تخصیص بودج
ه مجلس نمایندگان ایالات متحده برنامه «سیستم تسلیحاتی پشتیبانی نیروی زمینی» (Corps Support Weapon System – CSWS) را تصویب کرد. این برنامه که جانشین برنامه «حمله شکاف افکن نیروی زمینی آمریکا» (US Army Assault Breaker) بود و با همکاری آژانس پروژه های پژوهشی پیشرفته دفاعی (DARPA) انجام می شد، با برنامه «سلاح دوربرد متعارف» (Conventional Standoff Weapon – CSW) نیروی هوایی ایالات متحده ادغام و به «سیستم موشکی تاکتیکی مشترک» (Joint Tactical Missile System – JTACMS) تغییر نام داد. هدف از این برنامه، ساخت سلاحی بود که نیازهای هر دو برنامه را به صورت یکپارچه برآورده کند؛ یعنی توانایی حمله و نابودی نیروهای دسته دوم دشمن، به ویژه خودروهای زرهی، و پراکندن زیرموشک ها (ساب موشین) بر ضد این خودروها. در این پروژه قرار بود از فناوری های Assault Breaker برای توسعه یک سامانه موشکی سطح به سطح استفاده شود که برای «اختلال عمیق» (deep interdiction) طراحی شده باشد؛ مفهومی که مشابه پیش دستی هوایی (air interdiction) است که توسط نیروی هوایی به کار گرفته می شود. منظور از این اختلال، تخریب یا وارد کردن خسارت قابل توجه توسط همکاری مشترک نی
روهای هوایی و زمینی به اهداف خاصی دور از خط مقدم، مانند ساختمان ها، پل ها، پالایشگاه ها و سایر صنایع است. این کار به کند کردن لجستیک دشمن، تأمین یا حمایت نیروهای دشمن و در نهایت پیشروی آن ها کمک می کند تا برتری تاکتیکی، حتی اگر کوتاه مدت باشد، برای نیروهای متحد فراهم شود که می تواند تأثیر قابل توجهی در صحنه نبرد داشته باشد؛ این عملیات می تواند با استفاده از تسلیحات متعارف یا هسته ای انجام شود. اگرچه هر دو شاخه نیروی زمینی و نیروی هوایی قرار بود در توسعه این سلاح مشارکت داشته باشند، اما برنامه JTACMS به رهبری ارتش ایالات متحده پیش رفت. این برنامه در ابتدا توسط سرهنگ جیمز بی. لینکلن رهبری می شد؛ فردی که از سال ۱۹۶۰، زمانی که از آکادمی نظامی ایالات متحده فارغ التحصیل شد، تا سال ۱۹۸۰، زمانی که از کالج صنعتی نیروهای مسلح فارغ التحصیل گردید، به صورت تمام وقت و پیوسته در مدارس نظامی مختلف تحصیل کرده بود. در سال ۱۹۷۷، لینکلن بر اساس دانشکده مدیریت سیستم های دفاعی، با نگارش پایان نامه ای با عنوان «مدیریت زمان کل اکتساب: اولویت جدید برای سیستم های اصلی تسلیحاتی» فارغ التحصیل شد که در آن به کاهش چشمگیر سرعت تأمین اصلی ت
رین مجموعه های موشکی نسبت به سال ۱۹۷۱ پرداخته بود. در سال ۱۹۸۰، هنگامی که سرهنگ لینکلن مسئول برنامه TRADOC در فورت سیل در حوزه سیستم های MLRS بود، دیدگاهی انتقادی نسبت به سیستم های ارتش میدانی داشت و مبارزه ارتش ایالات متحده برای منابع محدود در توسعه سیستم های جدید را با «موج پیشرو» کشتی مقایسه کرد؛ موجی که مانع سرعت گرفتن کشتی می شود و پروژه های نظامی یا لغو شده یا توسط دولت تجدید مالی می شوند، گویی امواجی از آن جدا می شوند. این دیدگاه توجه فرماندهی موشکی ارتش (DARCOM) را جلب کرد. در آوریل ۱۹۸۴، لینکلن به سمت رئیس پروژه TOW منتقل شد و در پروژه فعلی جای خود را به سرهنگ ویلیام جی. فیورنتینو داد. فیورنتینو تا آن زمان بیش از پنج سال رئیس دفتر مدیریت پروژه پرشینگ بود؛ پروژه ای که در دوره رهبری او، موشک های بالستیک دو مرحله ای با سوخت جامد و قابلیت پرتاب متحرک با کلاهک هسته ای در برد کوتاه (پرشینگ) و متوسط (پرشینگ II) توسعه یافتند. دکتر بیلی تیدول نیز به عنوان مدیر برنامه JTACMS و به طور موقت به عنوان مدیر برنامه اجرایی در این پروژه فعالیت داشت. در سال مالی ۱۹۸۴، کنگره ایالات متحده توسعه کلاهک هسته ای برای موشک JT
ACMS را ممنوع کرد، با وجود اینکه ارتش ادعا می کرد اگر لازم باشد این سیستم قابلیت هسته ای پیدا کند، نیروهای آمریکا در موقعیت نامطلوبی قرار خواهند گرفت. در سال مالی ۱۹۸۵، ارتش اعلام کرد که هیچ بودجه تحقیق و توسعه ای برای ساخت کلاهک هسته ای JTACMS برنامه ریزی نشده است. در تاریخ ۲۲ مه ۱۹۸۴، ارتش ایالات متحده و نیروی هوایی آمریکا (USAF) توافق نامه ای را امضا کردند که شامل فهرستی از ۳۱ ابتکار عمل بود. بند ۱۸ این فهرست بیان می کند که هر یک از دو سرویس نظامی، انواع متفاوتی از همان موشک را توسعه خواهند داد — ارتش ترجیح داد سیستم پرتاب زمینی با برد کوتاه تر را توسعه دهد، در حالی که نیروی هوایی سیستم پرتاب هوایی را در اولویت قرار داد. برنامه JTACMS قرار بود به صورت مشترک با تأمین مالی از سوی متحدان ناتو اجرا شود؛ در ابتدا با کشورهای بریتانیا، جمهوری فدرال آلمان، بلژیک، هلند و ایتالیا برای پیوستن به این برنامه تماس گرفته شد. بریتانیایی ها و آلمانی ها علاقه مندی خود را نشان دادند، اما دیگر کشورها به دلیل کمبود بودجه کافی از مشارکت در برنامه خودداری کردند. حداقل از اواخر سال ۱۹۸۶، برنامه ATACMS تحت رهبری سرهنگ توماس جی. کو
ن هارت قرار گرفت. تولید. در مارس ۱۹۸۶، شرکت لینگ-تمکو-ووت (LTV) قرارداد طراحی موشک را برنده شد و این سامانه با شماره مدل MGM-140 شناخته شد. نخستین پرتاب آزمایشی دو سال بعد انجام گرفت که این موفقیت مدیون تجربیات قبلی شرکت در برنامه های پیشین بود. در سال ۲۰۰۷، ارتش ایالات متحده برنامه ATACMS را به دلیل هزینه های بالا متوقف کرد و بدین ترتیب توانایی تجدید موجودی این موشک ها پایان یافت. برای حفظ موجودی باقی مانده، برنامه ای با نام «تمدید عمر خدمت ATACMS» (Service Life Extension Program – SLEP) آغاز شد که در آن سیستم های پیشران و ناوبری بازسازی یا تعویض می شوند، کلاهک های مهمات خوشه ای با کلاهک های منفجره تجزیه ای یکنواخت جایگزین می شوند و گزینه فیوز مجاورتی برای ایجاد اثرات منطقه ای اضافه می گردد. تحویل این موشک های بازسازی شده قرار بود از سال ۲۰۱۸ آغاز شود. برنامه SLEP در واقع یک ابتکار موقت برای فراهم کردن زمان لازم جهت تکمیل تحلیل ها و توسعه قابلیت جانشین برای موجودی قدیمی ATACMS است که انتظار می رود تا حدود سال ۲۰۲۲ آماده شود. قانون مجوز دفاع ملی برای سال مالی ۲۰۲۳ اجازه تولید و خرید تا ۱,۷۰۰ فروند موشک ATACMS
اضافی را صادر کرد، اما این بودجه توسط قانون تخصیص بودجه دفاعی سال ۲۰۲۳ تأمین نشد. ارتقای نسخه های قدیمی. در ژانویه ۲۰۱۵، شرکت لاکهید مارتین قراردادی را برای توسعه و آزمایش تجهیزات جدید موشک های Block I ATACMS به منظور حذف خطر مهمات منفجرنشده تا سال ۲۰۱۶ دریافت کرد. اولین نسخه به روزرسانی شده سیستم موشکی تاکتیکی (TACMS) در سپتامبر ۲۰۱۶ تحویل داده شد که شامل الکترونیک هدایت به روزشده و قابلیت جدیدی برای هدف گیری دقیق اهداف منطقه ای با استفاده از کلاهک یکنواخت بدون برجای گذاشتن مهمات منفجرنشده بود. در آگوست ۲۰۱۷، لاکهید قرارداد تولید مجموعه های پرتاب را به عنوان بخشی از برنامه تمدید عمر خدمت (SLEP) دریافت کرد. در سال ۲۰۲۱ نیز قراردادی به لاکهید مارتین واگذار شد تا مهمات موجود M39 را به نوع M57 مجهز به کلاهک WDU-18/B از موشک هارپون تا سال ۲۰۲۴ ارتقا دهد. طرحی که در اکتبر ۲۰۱۶ برای افزودن سامانه جستجوگر موجود به موشک ATACMS به منظور هدف گیری اهداف متحرک زمینی و دریایی اعلام شده بود، در دسامبر ۲۰۲۰ لغو شد تا تمرکز بر روی دیگر پروژه های موشکی معطوف شود. جایگزینی. از سال ۲۰۱۶، با توجه به عقب ماندگی در رقابت تسلیحاتی
جهانی و کهنه شدن موشک های ATACMS، برنامه توسعه «آتش های دقیق دوربرد» (Long-Range Precision Fires – LRPF) آغاز شد که بعدها به «موشک ضربتی دقیق» (Precision Strike Missile – PrSM) تغییر نام داد. هدف این برنامه، جایگزینی موشک های ATACMS با نسخه «افزایش ۱» (Increment 1) از موشک PrSM بود. این جایگزینی دقیق از اواخر سال ۲۰۲۳ در ارتش ایالات متحده آغاز شد. نسخه ها. M39 (بلوک I): M39A1 (بلوک IA): M39A2 (بلوک II): M48 (بلوک I / بلوک 1 یکنواخت): M57 (بلوک IA / بلوک 1A واکنش سریع یکنواخت، TACMS 2000 یا T2K): M57E1 (ATACMS MOD یا MOD – اصلاح شده): NATACMS: SLATACMS: عملیات. موشک های ATACMS برای نخستین بار در سال ۱۹۹۱ و طی عملیات طوفان صحرا به کار گرفته شدند که در آن ۳۲ فروند از سیستم پرتاب چندگانه موشک M270 شلیک شد. در سال ۲۰۰۳، بیش از ۴۵۰ فروند موشک ATACMS در عملیات آزادی عراق مورد استفاده قرار گرفتند. تا اوایل سال ۲۰۱۵، بیش از ۵۶۰ فروند موشک ATACMS در نبردها به کار گرفته شده بودند. از اکتبر ۲۰۲۳، اوکراین نسخه های اولیه و برد کوتاه موشک های ATACMS را در جریان تهاجم روسیه به اوکراین به کار گرفت. هدف این موشک ها تهدید «راه
زمینی» تحت اشغال روسیه به سمت کریمه در جنوب اوکراین و همچنین اکثر پایگاه های هوایی تحت کنترل روسیه در شمال کریمه بود، که به صورت نظری استفاده روسیه از بالگردهای هجومی در آن پایگاه ها علیه اهداف اوکراینی را دشوار می کرد. اولین حملات ثبت شده اوکراین با موشک های ATACMS، تخریب تعداد زیادی از بالگردهای نظامی روسیه روی زمین را به همراه داشت که توسط تصاویر ماهواره ای و ویدئوهای زمینی تأیید شده است. از ۱۹ فوریه ۲۰۲۴ شایعاتی درباره احتمال استفاده قریب الوقوع اوکراین از نسخه های جدیدتر و برد بلندتر موشک های ATACMS منتشر شد، که خیلی زود صحت آن اثبات گردید؛ هنگامی که حمله ای با موشک ATACMS به پایگاه هوایی ژانکو تحت اشغال روسیه انجام شد و منجر به شش انفجار اصلی و چند انفجار ثانویه گزارش شده شد. این پایگاه در فاصله ای بسیار دورتر از برد نسخه های اولیه ATACMS نسبت به قلمرو تحت کنترل اوکراین قرار داشت. پس از آن، مقام های آمریکایی رسماً تأیید کردند که اوکراین ماه ها پیش این موشک ها را دریافت کرده و به وضعیت آماده باش رزمی رسانده است. این حملات با نسخه های برد بلندتر ATACMS در عمق کریمه، بخش هایی از سامانه های دفاع هوایی روسی
ه مانند لانچرهای سیستم های S-300 و S-400 را نابود کرد و همچنین هواپیماهای نظامی روسیه را روی زمین هدف قرار داد، از جمله دو فروند رهگیر MiG-31 که توسط تصاویر ماهواره ای و زمینی تأیید شده اند. موشک های ATACMS توانایی خود را در نابودی سایت های دفاع هوایی نشان داده اند و برای از بین بردن یک سایت فعال روسی از نوع S-300 یا S-400 به کار رفته اند. فیلم های ثبت شده توسط پهپاد، پرتاب رهگیرها توسط سامانه دفاع هوایی را پیش از اصابت زیرموشک های خوشه ای ATACMS نشان داد که منجر به انفجارهای متعدد در اجزایی مانند لانچرهای این سامانه ها شد. در تاریخ ۲۳ ژوئن ۲۰۲۴، در جریان حمله ای به سواستوپل، موشک های پدافند هوایی روسیه به سمت چندین فروند موشک ATACMS شلیک شدند که در پی آن انفجارهایی رخ داد و منجر به کشته شدن ۲ تا ۴ نفر و بیش از ۱۵۰ زخمی در ساحل اوچکییوکا شد. ساکنان محلی گزارش دادند که هشدار حمله هوایی صادر نشده بود و به همین دلیل مردم حاضر در ساحل نتوانستند خود را تخلیه کنند. در سپتامبر ۲۰۲۴، ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور روسیه، تهدید به تلافی حملات به خاک روسیه کرد. کارشناسان معتقدند این تهدیدها با هدف منصرف کردن ایالات متحده،