Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
«آلیس نون لو سا» اولین آلبوم انفرادی خواننده و ترانه سرای ایتالیایی، فرانچسکو دِ گرگوری، است که در آوریل ۱۹۷۳ توسط شرکت «ایت» منتشر شد. سال قبل از آن، گروه دونفره همنام دِ گرگوری و آنتونلو وندیتی - یکی دیگر از خوانندگان و ترانه سرایان ایتالیایی - آلبومی ترکیبی به "نام «تئوریوس کمپس»" با برخی از آهنگ های دِ گرگوری منتشر کردند. آهنگ عنوان فیلم، «آلیس»، یکی از شناخته شده ترین آهنگ های دِ گرگوری است و به یک اثر کلاسیک تبدیل شده است. پذیرش. چزاره گرازیولی، مورخ، می نویسد که دِ گرگوری با الهام از باب دیلن، صدای روایت گر مالیخولیایی که تردید، ابهام و بحران انسانی زمانه را بیان می کند، با آلبوم "آلیس نو لو سا،" به «شاهزاده» شناخته شده ترانه سرایان تبدیل شد. این آلبوم برای دِ گرگوری شهرتی ناشایست به دلیل گمنام بودن به دست آورد. این آلبوم نشان دهنده نوآوری دِ گرگوری بود: آهنگ عنوان آلبوم، «آلیس»، با اشعار زیبا و کیفیت رؤیایی خود از گذشته گسست، که هنوز یک نسل بعد مورد احترام است. این آلبوم بلافاصله یک موفقیت تجاری نبود، اما با شعرهای خاطره انگیز و ملودی های پیچیده اش ارزش هنری زیادی داشت و ثابت شد که اولین اثر از مجموعه
ای از شاهکارهای موسیقی عامه پسند است. ماریانو پرونس، در نقد آلبوم در AllMusic.com، خاطرنشان می کند که در حالی که فقط آهنگ عنوان آلبوم به عنوان یک اثر کلاسیک شناخته می شود، چندین آهنگ دیگر نیز شایسته این عنوان هستند. پرونس می نویسد که این آلبوم تحت تأثیر لئونارد کوهن است و «ماریانا آل بیویو» در واقع به آهنگ های «سوزان» و «بدرود، ماریان» کوهن اشاره دارد، اشعار در سراسر آلبوم در مرکز توجه قرار می گیرند، نه اینکه، برخلاف "رسم" آن زمان ایتالیا، آواز را آشکارا شخصی یا سیاسی جلوه دهند.
«مینوئتو» ( «مینوئه» (به ایتالیایی:) یک آهنگ ایتالیایی محصول سال ۱۹۷۳ است که توسط فرانکو کالیفانو (ترانه) و داریو بالدان بمبو (موسیقی) ساخته و توسط میا مارتینی اجرا شده است. این آهنگ موفقیت تجاری بزرگی برای این خواننده بود. پیشینه. در سال ۱۹۷۳، داریو بالدان بمبو یک تصنیف مدرن منوئه ساخت و ملودی آن توسط تهیه کننده جیووانی سانجاست به عنوان تک آهنگ تابستانی میا مارتینی، که تازه از موفقیت «پیکولو اومو» و «دونا سولا» بهره مند شده بود، انتخاب شد. او از چندین ترانه سرا خواست تا اشعار را بنویسند و پس از نسخه های لوئیجی آلبرتلی، برونو لائوزی و مائوریتزیو پیکولی رد شد، در نهایت نسخه فرانکو کالیفانو انتخاب شد، که اشعار خود را بر اساس برخی از مکالماتی که با مارتینی داشته است، بنا کرده بود تا آهنگ را شخصی تر و بیوگرافیک تر کند. نسخه آلبرتلی با عنوان «نجاتم بده» سرانجام در سال ۲۰۰۳ در مجموعه آهنگ های مخفی منتشر شد. گروه کر همه ستاره این آهنگ متشکل از برادران لا بیوندا، برونو لاوزی، مائوریتزیو فابریتزیو، خواهر مارتینی ، لوردانا برته و نامزد آن زمان او آدریانو پاناتا بود. این آهنگ برای اولین بار در برنامه تلویزیونی در حال حا
ضر "موسیقی" از رای (شبکه رادیو تلویزیونی) پخش شد و در نهایت با آهنگ «من فردا» از مارسلا بلا، برنده جایزه فستیوال بار، اکوئو شد و دومین پیروزی متوالی میا مارتینی را رقم زد. این بزرگ ترین موفقیت در حرفه مارتینی بود و در مجموع ۳۰ هفته در صدر جدول آهنگ های پرفروش ایتالیا باقی ماند و به مقام دوم رسید. این آهنگ توسط میا مارتینی به زبان های فرانسوی (با عنوان "تو چه می دانی؟") و اسپانیایی ضبط و در چندین بازار خارجی از جمله ژاپن و برزیل منتشر شد.
آندره آ پناکی (؛ زادهٔ ) کارگردان، بازیگر و نویسنده اهل ایتالیا است. وی از سال ۱۹۹۳ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "جاه طلبی بزرگ، نخستین بارش برف، سوبورا" و "پدر ماتئو" اشاره کرد. زندگینامه. پناکی در پاددوا متولد شد. در جوانی بازیکن راگبی بود. او با مدرک زبان ها و ادبیات مدرن از دانشگاه پاددوا فارغ التحصیل شد. از طریق نیروی هوایی ایتالیا برای خلبانی آموزش دید. او در دوران دانشجویی، در یک دوره تئاتر شرکت کرد و به بازیگری علاقه مند شد. به عنوان دستیار کارگردان جیجی دال آگلیو کار کرد و اصول کارگردانی و نویسندگی برای تئاتر را آموخت. او نمایش های "اِروی" را در سال ۲۰۱۱ و "مردم ویلان" را در سال ۲۰۱۳ نوشت و اجرا کرد.
یک وسیله قفل کننده مثبت ، وسیله ای است که همراه با یک بست برای قفل کردن مثبت بست استفاده می شود. این بدان معناست که بست نمی تواند در اثر ارتعاشات شل شود. در زیر لیستی از وسایل قفل کننده مثبت آمده است:
مدونا و سرود تجلیل اثری دایره ای شکل از ساندرو بوتیچلی، نقاش دوره رنسانس ایتالیا است و با عنوان «مریم مقدس و مسیح خردسال همراه با پنج فرشته» نیز شناخته می شود. این نقاشی هم اکنون در موزه اوفیتزی در فلورانس نگهداری می شود. در این نقاشی دایره ای، مریم مقدس را می بینیم که با دست راست خود مشغول نوشتن سرود "تجلیل" (شکرگزاری) است. متن این سرود مذهبی که در ستایش خداوند است، در انجیل لوقا آمده. در دست چپ مریم نیز میوه انار دیده می شود که نماد باروری، زندگی و رستگاری است؛ در همین حال، مسیح خردسال را بر دامانش نشانده و دو فرشته بر سر مریم تاج می گذارند. پیشینهٔ تاریخی. تاریخ دقیق خلق این نقاشی مشخص نیست، اما موزه اوفیتزی آن را در سال ۱۷۸۴ میلادی از یک مجموعه خصوصی خریداری کرد. احتمال دارد این اثر از صومعه ای به دست آمده باشد که در دوران اصلاحات مذهبی توسط آرشیدوک پیترو لئوپولدو منحل شده است. از این نقاشی چند نسخه دیگر نیز وجود دارد؛ از جمله یکی در موزه لوور در پاریس و دیگری در کتابخانه و موزه مورگان در نیویورک. در نسخهٔ لوور، فرشته ای که در سمت چپ تاجی بر سر مریم می گذارد، حذف شده تا فضای بیشتری برای گسترش بال های فرشت
هٔ بالایی فراهم شود. توصیف اثر. این نقاشی تاج گذاری مریم مقدس را به دست دو فرشته — از مجموع پنج فرشته — نشان می دهد. تور نازکی بر موهای بلند و طلایی او افتاده و شالی به سبک بیزانسی شانه هایش را پوشانده است. او مشغول نوشتن بخش آغازین سرود "تجلیل" بر صفحهٔ راست کتابی است که در دست دارد؛ در حالی که صفحهٔ سمت چپ کتاب حاوی بخشی از سرود "ستایش" است. مسیح خردسال بر دامان او نشسته و دستش را بر دست مادرش قرار داده؛ نگاهش به آسمان آبی یا شاید به چهرهٔ مادرش دوخته شده و مریم نیز با نگاهی آرام پاسخ او را می دهد. در دست چپ مریم نیز میوه انار دیده می شود که نماد باروری و رستگاری است. پیکره ها در برابر چشم اندازی روشن و آرام قرار گرفته اند و قاب دایره ای شکل نوعی مرز نمادین میان زمین و آسمان ایجاد می کند. در سمت چپ، سه فرشته گرد کتاب جمع شده اند و به نظر می رسد در حال گفت وگو با یکدیگر هستند. سرود "تجلیل"، که با عنوان «سرود مریم» نیز شناخته می شود، برگرفته از انجیل لوقا (۱:۴۶–۵۵) است. در این روایت، مریم به دیدار الیصابات (دختر خاله اش) می رود که در آن زمان یحیی تعمیددهنده را حامله بود. هنگامی که یحیی در رحم الیصابات حرکت می
کند، مریم خدا را برای لطفی که به او ارزانی داشته، شکر می کند. سرود "ستایش" یا «سرود زکریا» نیز از انجیل لوقا (۱:۶۸–۷۹) گرفته شده و دعایی است که زکریا در مراسم ختنهٔ پسرش، یحیی، بر زبان می آورد. برخی مورخان هنر بر این باورند که چهرهٔ مدونا در این نقاشی، پرتره ای از لوکرتسیا تورنابوئونی، همسر پیرو د مدیچی، است. همچنین گفته می شود دو فرشته ای که کتاب را در دست دارند، در واقع پسران او، لورنتسو و جولیانو، هستند. جورجو وازاری در کتاب "زندگی برجسته ترین نقاشان، پیکرتراشان و معماران" به این موضوع اشاره کرده است. مدونا در نقش زن نویسنده. در هنر غرب، مریم مقدس معمولاً در حال مطالعه به تصویر کشیده شده؛ نه در حال نوشتن. اما بوتیچلی در این نقاشی آگاهانه تصمیم گرفته که او را در حال نگارش نشان دهد. این تغییر پرسش های تازه ای را در چارچوب گفتمان رایج انسان گرایی مطرح می کند. سرود "تجلیل" به طور سنتی دعای شفاهی مریم شناخته می شد؛ نه متنی مکتوب. با این حال، نمایش مریم در مقام نویسنده، نوعی «بلاغتِ ناممکن» است؛ یعنی این تصور که توانایی سواد و نگارش در زنان، امری خارق العاده و معجزه آساست. زیرا باور عمومی در آن زمان بر این بود
که هیچ زن دیگری واجد خصوصیات مریم به عنوان چهره ای مقدس، باکره، شریف و مورد احترام پیروان مسیحیت نیست. این تصویر در نگاه نخست ممکن است بیانیه ای فمینیستی درباره نویسندگان و اندیشمندان زن در عصر انسان گرایی به نظر برسد؛ اما می توان آن را نوعی تمجید غیرمستقیم دانست که در واقع حرکت به سوی سوادآموزی زنان را نادیده می گیرد و آن را در قالب «معجزه» بازنمایی می کند. بوتیچلی حتی این تضاد را با شدت بیشتری به تصویر کشیده. او مریم را هم زمان در نقش مادر و نویسنده نشان می دهد. مدونا در حالی که با لطافت از مسیح خردسال مراقبت می کند، در حال نگارش نیز هست و این نمادی از همان «بلاغت ناممکن» است. این تصویر هم زن نویسنده را به عنوان پدیده ای نادر نشان می دهد و هم به گفت وگویی تازه درباره امکان پذیر بودن این نقش برای زنان دامن می زند. این پیام اغلب از طریق زبان رایج مردمی منتقل می شود و مخاطب آن زنان هستند؛ با این هدف که نویسنده زن نه به عنوان استثنا، بلکه به عنوان چهره ای آشنا و پذیرفته شده معرفی شود. تصویرسازی های بوتیچلی از مدونا. آن موضوع کاملاً پذیرفته شده که بوتیچلی در طول دوران هنری خود سه مرحلهٔ متمایز را پشت سر گذاشته ا
ست. مراحلی که بیشتر با موضوعات آثارش شناخته می شوند تا تغییر در سبک نقاشی. در نخستین مرحله، که به درستی «دورهٔ مدیچی» نامیده می شود، او حال وهوایی معتدل و متوازن را در نقاشی هایش حفظ کرد. در این دوره، بوتیچلی چندین نقاشی از مریم مقدس (مدونا) خلق کرد؛ از جمله اثر بزرگ مقیاس "مدونا و انار" که به صورت دایره ای طراحی شده بود. تمامی این آثار، سرشار از حس مادرانه بودند؛ عشق لطیف و مادرانهٔ مریم مقدس که از طریق ارتباط پرمهر میان او و مسیح خردسال به زیبایی به تصویر کشیده شده است. بوتیچلی به ویژه در تصویرسازی چهره های زنانه و به طور خاص در کشیدن چهره مدونا سبکی خاص داشت: صورت بسیار روشن و شفاف شبیه چینی، با سرخی ملایم در بینی، گونه ها و لب ها. این مرحله از آثار وی با ترکیب ویژگی های رایج در نقاشی های دربار و عناصر برگرفته از مطالعاتش در هنر کلاسیک مشخص می شود. بوتیچلی در این آثار، ظرافت کلاسیک را با پوشش های رایج فلورانسی های هم عصرش در کنار هم قرار می دهد. مریم مقدس در نقاشی "مدونا و سرود تجلیل" نیز مانند "نقاشی مدونا و انار"، میوه انار در دست چپش نگه داشته. هرچند دربارهٔ معنای دقیق انار در این نقاشی نظر قطعی وجود ند
ارد، اما دربارهٔ انار در اثر دیگر بحث هایی مطرح شده و آن را نمادی از قلب انسان، با دقتی آناتومیک، می دانند. انار در طول تاریخ هنر، نمادی پرکاربرد بوده. در اسطوره شناسی باستان، این میوه با پرسفونه و بازگشت بهار به زمین ارتباط داشت. با ورود مسیحیت، معنای نمادین آن تغییر یافت و به نشانه ای از جاودانگی و رستاخیز تبدیل شد. افزون بر این، میوه انار به دلیل داشتن دانه های فراوان، نماد باروری نیز هست. در هنر رنسانس، انار اغلب به عنوان نمادی از رنج و رستاخیز عیسی مسیح به کار می رفت. برخی پژوهشگران به شباهت دقیق انار با ساختار قلب انسان اشاره کرده اند که می تواند بر رنج جسمانی مسیح تأکید بیشتر داشته باشد. این دقت در طراحی انار در نقاشی "مدونا و سرود تجلیل" نیز دیده می شود؛ با این تفاوت که در این اثر، انار کمی پایین تر از قلب مسیح قرار دارد، در حالی که در نقاشی "مدونا و انار" دقیقاً بالای قلب او جای گرفته است.
مریم سعید المحمودی معروف به ریم المحمودی (۳ نوامبر ۱۹۷۵) خوانندهٔ بازنشسته و نویسندهٔ اماراتی است. از زمانی که ۹ ساله بود، در تئاتر ملی فجیره آواز می خواند و در جشنواره ها و اوپرت های ملی در سطح امارات حضور داشت. با وجود کوتاهی دوران هنری اش، شهرت و موفقیت بزرگی کسب کرد و او را «فیروزِ خلیج» می نامیدند. در طول مسیر هنری خود، چهار آلبوم ارائه کرد که جزو پرفروش ترین ها در خلیج فارس به شمار می روند. زندگی و پیشه. مریم سعید المحمودی، در ۳ نوامبر ۱۹۷۵ در جهراء، کویت متولد شد. او به تئاتر ملی فجیره پیوست تا در اوپرت ملی که در این تئاتر اجرا می شد حضور داشته باشد، سپس به عضویت دائم و بعد به ریاست کمیتهٔ هنری و فرهنگی منصوب شد و این مسئولیت را به مدت یازده سال بر عهده داشت. او همچنین ادبیات انگلیسی خوانده است. آغاز واقعی مسیر هنری او زمانی بود که شاعر، عبدالله بن شما او را به سالم الهندی، مدیرعامل روتانا معرفی کرد، کسی که استعداد او را کشف و حمایت کرد و باعث شد شرکت روتانا از او حمایت کند و در سال ۱۹۹۷ یک نوار اختصاصی برای او تولید کند. در آن زمان، ریم موفقیت بزرگی کسب کرد و نخستین آهنگ خود با عنوان «حسایف» را منتشر
کرد. هنرمند برجسته، عبدالله الرویشد از حامیان او بود و ریم به «فیروز خلیج» لقب گرفت. ریم به عنوان نخستین خوانندهٔ خلیجی شناخته شد که به لهجهٔ مصری آواز خواند و آهنگ «وبقالک عین» را ارائه کرد. در سال ۱۹۹۸، او آلبوم خود «ریم ۹۸» را منتشر کرد و سپس در سال ۱۹۹۹ آلبوم «جسر التواصل» را روانه بازار کرد. همچنین توجه ها به اولین کلیپ او با عنوان «عمری» در سال ۲۰۰۰ جلب شد. در سال ۱۹۹۷، کلیپ ویدیویی او منتشر شد با عنوان اوپرت اهل الخلیج «تابلوی امارات» و «ما شش نفر هستیم». در سال ۱۹۹۸، این آثار زیر از او منتشر شدند: «وداع گفت»، «حسایف»، «محبوبان»، «بیا»، «چطوری»، «ای دبی». در سال ۱۹۹۹ آثار: «پل ارتباط»، «روزهایم شیرین شد»، «تو و وجدان ات»، «نظر خود را تغییر دادی» و در سال ۲۰۰۰، آثار: «خورشید، ساحل و دریا»، «مادرم»، «اوپرت ای سرزمین من» را منتشر کرد. در سال ۲۰۰۱، رادیو «أف أم» امارات نظرخواهی دربارهٔ محبوب ترین خوانندهٔ زن در میان خوانندگان اماراتی برگزار کرد و ریم با فاصلهٔ زیاد از أحلام به مقام نخست رسید. پس از انتشار آلبوم «وینها»، ریم المحمودی تصمیم به کناره گیری از حرفهٔ موسیقی گرفت و زندگی خانوادگی خود را با ازدواج
با سالم الهندی تثبیت کرد. از جمله جشنواره ها و برنامه هایی که در آن ها شرکت کرد: جشنواره هلا فبرایر، کویت، ۱۹۹۹؛ کازینو عالیه، لبنان، ۱۹۹۹؛ اوربت، کویت، ۱۹۹۸؛ جلسات تلویزیون کویت، خانه لودان در کویت، لبنان، امارات متحده عربی؛ شب های دبی، جشنواره خرید دبی، عید الجلوس، اوپرت اتحاد نیروهای مسلح سال های ۱۹۹۷، ۱۹۹۸، ۱۹۹۹؛ نخستین جشنواره آگادیر، مغرب، ۲۰۰۱؛ مراسم هتل ونیزیا، لبنان، ۲۰۰۱؛ مراسم قمة النجوم شرم الشیخ، مصر، ۲۰۰۳. در ۹ مه ۲۰۱۸، او نخستین کتاب ادبی خود با عنوان «خشی از من» عرضه کرد و مراسم امضای کتاب در کویت برگزار شد. زندگی شخصی. او پس از آخرین آلبوم خود با عنوان «وینها» در سال ۲۰۰۲، از خوانندگی دست کشید؛ به دلیل استقرار در زندگی خانوادگی پس از ازدواج با مدیر اجرایی روتانا، سالم الهندی، در سال ۲۰۰۳. از این ازدواج، یک پسر و یک دختر به نام های فیصل و عالیه دارد.
الساندرو ناتا (؛ ۷ ژانویه ۱۹۱۸ – ) سیاستمدار ایتالیایی و دبیر حزب کمونیست ایتالیا از سال ۱۹۸۴ تا ۱۹۸۸ بود. ناتا آنطور که خودش را توصیف می کرد، یک ایلومینیست، ژاکوبن ها و کمونیست برای بیش از پنجاه سال در تاریخ جمهوری دموکراتیک ایتالیا بود. پس از پیوستن به حزب در سال ۱۹۴۵، او از سال ۱۹۴۸ تا ۱۹۹۲ معاون، از سال ۱۹۵۶ عضو کمیته مرکزی حزب، از سال ۱۹۶۳ عضو هیئت مدیره و از سال ۱۹۶۲ تا ۱۹۷۰ و سپس از سال ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۳ عضو دبیرخانه و از سال ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۹ رهبر گروه پارلمانی حزب کمونیست بود. وی پس از سال ۱۹۹۱، به احزاب جانشین حزب کمونیست ایتالیا نپیوست. ناتا که به عنوان یک استاد روشنفکر توصیف شده است، از توانایی سخنوری و آمادگی فرهنگی برخوردار بود. به خاطر سخت گیری اخلاقی، وفاداری به نهادها و دانش فرهنگی و سیاسی اش شناخته می شد؛ او بیشتر خواننده مطالعات کلاسیک، بندیتو کروچه و میخائیل سوسلف بود. رهبری او بر حزب کمونیست ایتالیا با توانایی سخنوری و غرور حزبی اش که به جناح بندی نمی افتاد، مشخص می شد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان انقلاب اکتبر شده است.
بچه ذرت یا بیبی کورن (baby corn) نوعی غلات است که از ذرت برداشت می شود، زمانی که ساقه ها هنوز کوچک و نارس هستند. این ذرت معمولاً به طور کامل - از جمله چوب بلال، که در ذرت بالغ برای مصرف انسان بسیار سفت است - به صورت خام، ترشی و پخته خورده می شود. بیبی کورن در غذاهای سرخ کردنی رایج است.
در سال ۷۹ میلادی، کوه وزوو که یک آتشفشان چینه ای در منطقهٔ امروزی کامپانیا بود، فوران کرد و یکی از مرگبارترین فوران های تاریخ را رقم زد. آتشفشان وزوو در هنگام فوران، ابری از خاکستر و گازهای داغ رو تا حدود ۳۳ کیلومتر بالا فرستاد. هم زمان مقدار زیادی سنگ مذاب، خرده سنگ های سبک (پومیس) و خاکستر داغ رو با سرعت بسیار زیاد بیرون ریخت. قدرت این فوران حدود ۱۰۰ هزار برابر بیشتر از بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی بود. این فوران باعث شد نوعی از فوران های آتشفشانی به نام «فوران وزووی» شناخته بشود. در این نوع فوران، دود و خاکستر داغ تا لایه های بالای جو بالا میرود. علاوه بر این، در همان فوران وزوو، جریان های سریع و مرگبارِ گاز و سنگ داغ وجود داشت که معمولاً در فوران های دیگر با نام پله آن شناخته می شود. این رویداد چندین شهر و سکونتگاه رومی در منطقه را نابود کرد. پمپئی و هرکولانیوم، که در زیر جریان های عظیم پیروکلاستیکی و لایه های خاکستر دفن شدند، شناخته شده ترین نمونه ها هستند. کاوش های باستان شناسی بخش زیادی از شهرها و زندگی ساکنان آن ها را آشکار کرده است و باعث شده است این منطقه به پارک ملی وزوو تبدیل شود و به عنوان می
راث جهانی یونسکو ثبت گردد.
ستون نویس جنسی یا ستون نویس سکس (به انگلیسی: Sex Columnist)، نویسنده ای است که ستونی در روزنامه یا مجله درباره سکس و جنسیَّتِگی (سکسوالیته) می نویسد. ستون های توصیه های جنسی ممکن است به شکل مقاله یا اغلب، پاسخ به پرسش های مطرح شده توسط خوانندگان باشند. ستون های توصیه های جنسی را معمولاً می توان در هفته نامه ها، مجلات زنان، مجلات سلامت یا تناسب اندام و روزنامه های دانشجویی یافت. در حالی که برخی از آن ها را متخصصان سکس شناسی می نویسند، بسیاری از آن ها توسط افرادی نوشته شده اند که فاقد اعتبار در زمینه ی تمایلات جنسی و روابط انسانی هستند اما مایلند نظرات یا شوخی های اتاق خوابیِ خود بازگو کنند. مجموعه تلویزیونی "«سکس و شهر»" عامل افزایش و محبوبیت ستون نویسی جنسی در سال ۱۹۹۸ دانسته می شود. شخصیت اصلی این مجموعه، یعنی کری بردشاو، یک ستون نویس مسائل جنسی بود که نویسنده، کندیس بوشنل، در کتاب غیرداستانی اصلی خود که بر اساس ستونی به همین نام نوشته شده بود، از روی خودش الگوبرداری کرده بود. محبوبیت ستون های جنسی پس از دهه ۲۰۰۰ کاهش یافت، اما در برخی روزنامه ها، مانند "«زندگی دانشجویی" در کالج های کلرمونت» ، همچنان محبوب ه
جایزه بین المللی امی برای بهترین مستند ()، این جایزه از سال ۱۹۶۷ توسط آکادمی بین المللی هنرها و علوم تلویزیونی (یاتا) به بهترین مستندهایی که در خارج از ایالات متحده تولید و پخش شده اند، اهدا می شود. قوانین. طبق قوانین آکادمی بین المللی، مستند، ارائه ای مبتنی بر واقعیت است که تحلیلی عمیق از یک موضوع یا دیدگاه خاص، با پشتیبانی شواهد و تفاسیر آگاهانه، در مورد هر موضوعی غیر از هنر و هنرمندان ارائه می دهد. این برنامه باید حداقل مدت زمان یک برنامه تلویزیونی نیم ساعته را داشته باشد.
آلبرتو (؛ ۱۹۲۲ – نوامبر ۱۹۶۱) و ویتوی آگوئچی ()، که با نام برادران آگوئچی نیز شناخته می شدند، از اهالی سیسیلی و مافیاهایی بودند که در ارتباط فرانسوی و شبکهٔ قاچاق هروئین از اروپا به ایالات متحده و کانادا در اواخر دههٔ ۱۹۵۰ و اوایل دههٔ ۱۹۶۰ نقش داشتند و ارتباط نزدیکی با همیلتون، خلافکار جانی پاپالیا و خانواده جنایی بوفالو داشتند. اوایل زندگی. آلبرتو در سال ۱۹۲۲ در ترپانی، سیسیل، ایتالیا به دنیا آمد و در سال ۱۹۵۰ پس از آنکه از ورود به ایالات متحده منع شد، به کانادا مهاجرت کرد و در ویندزور، انتاریو ساکن شد، جایی که در صنعت ساختمان کار می کرد. او سپس در تورنتو به عنوان شریک مالک یک نانوایی مستقر شد. در اواخر دههٔ ۱۹۵۰، او به همیلتون نقل مکان کرد، جایی که این دو برادر در ارتباط فرانسوی با جانی پاپالیا و همچنین در کسب وکار دستگاه های فروش خودکار پاپالیا با آلبرتو، مشارکت داشتند. دستگیری. با کمک سالواتوره والنتی در سیسیل، بخش زیادی از هروئین از طریق مهاجران سیسیلی در چمدان هایشان هنگام حرکت به سمت اسکلهٔ نیویورک منتقل می شد. در اکتبر ۱۹۶۰، قاچاقچیان سالواتوره رینالدو و ماتئو پالِمری هنگامی که مشغول تحویل گرفتن صندو
قی پر از هروئین بودند دستگیر شدند و به مخبر تبدیل شدند. این امر به صدور کیفرخواست برای ۲۰ مرد، از جمله برادران آگوئچی و پاپالیا در ۲۲ مه ۱۹۶۱ منجر شد. آلبرتو در ۵ مه ۱۹۶۱، پس از آنکه پلیس تورنتو دو کپسول هروئین همراه او یافت، بازداشت شد. تا سپتامبر ۱۹۶۱، آلبرتو مسترد شد و در انتظار محاکمه در نیویورک بود. پس از پرداخت سهمی به خانواده جنایی بوفالو و رئیس آن استفانو ماگادینو از سودهای حاصل از قاچاق هروئین، هنگامی که آلبرتو در زندان بود انتظار داشت ماگادینو وثیقه اش را فراهم کند، اما وقتی ماگادینو این کار را نکرد، خشم او بالا گرفت و تهدید کرد که به پلیس اطلاع خواهد داد. آلبرتو در نهایت با فروش خانه اش و قرض گرفتن از یک دوست موفق شد وثیقه را بپردازد. مرگ. در ۸ اکتبر ۱۹۶۱، آلبرتو همسرش ویتا و دخترانش را در تورنتو ترک کرد تا برای جلسه دادگاه در نیویورک حاضر شود. جسد سوختهٔ او در یک مزرعه ذرت در پنفیلد، نیویورک توسط شکارچیان در ۲۳ نوامبر ۱۹۶۱ پیدا شد. تحقیقات بعدی نشان داد که او طی چندین روز شکنجه شده بود. هنگام یافتن جسد، چندین دندانش شکسته بود، دنده هایش خرد شده بود، جمجمه اش آسیب دیده بود، اندام تناسلی اش قطع شده
بود، با سیم خاردار بسته شده، خفه شده و سوزانده شده بود. پزشک قانونی تعیین کرد که او دو هفته پیش تر کشته شده و حیوانات بخش زیادی از گوشت بدنش را خورده بودند. هیچ اتهامی هرگز در رابطه با شکنجه و قتل آلبرتو مطرح نشد، با این حال باور بر این است که ماگادینو به دلیل بی ثباتی او دستور قتلش را صادر کرده بود. دادگاه اعلام کرد که آلبرتو شرایط وثیقه را نقض کرده و از بازپرداخت ۲۰٬۰۰۰ دلار به خانواده اش خودداری کرد و همسر و دخترانش را بی پول باقی گذاشت. در ۲۷ دسامبر ۱۹۶۲، ویتو به اتهام مواد مخدر به ۱۵ سال زندان محکوم شد.
سالواتوره برزیلای (۵ ژوئیهٔ ۱۸۶۰ – مه ۱۹۳۹) حقوق دان، روزنامه نگار و سیاست مدار ایتالیایی بود که یکی از رهبران حزب جمهوری خواه بود. او برای یک سال، بین ۱۹۱۵ و ۱۹۱۶، به عنوان وزیر سرزمین های آزادشده از دشمن خدمت کرد. اوایل زندگی و تحصیلات. برزیلای در تریسته در ۵ ژوئیهٔ ۱۸۶۰ در خانواده ای یهودی به دنیا آمد. والدین او جوزپه و النا ساراول بودند. پدرش وکیل و همچنین دانشمند زبان عبری و باستان شناس بود. برزیلای مدرک حقوق را از دانشگاه بولونیا دریافت کرد. در طول تحصیل در سال ۱۸۷۸ دستگیر و محاکمه شد. او به دلیل اتهام خیانت علیه اتریش به زندان محکوم شد و پس از یک سال بازداشت، توسط دادگاه تجدیدنظر گراتس تبرئه شد. دوران کاری. برزیلای پیش از آغاز فعالیت سیاسی خود به عنوان روزنامه نگار کار می کرد. او برای "L'eco del Popolo" در بولونیا، "L'indipendente" در تریسته و "La Tribuna" در رم فعالیت داشت. برزیلای در انتخابات عمومی ۲۳ نوامبر ۱۸۹۰ به عنوان نماینده انتخاب شد. دورهٔ او در مجلس نمایندگان تا سال ۱۹۱۹ ادامه یافت و او برای هشت دورهٔ متوالی خدمت کرد. در این دوره، او به تدریج به یکی از چهره های برجستهٔ جناح جمهوری خواه تبدیل
شد و نقش فعالی در مباحثه های پارلمانی پیرامون آزادی های مدنی و اصلاحات اجتماعی ایفا کرد. او یکی از بنیان گذاران حزب جمهوری خواه در سال ۱۸۹۷ بود. او همچنین به عنوان رئیس حزب خدمت کرد، اما پس از کنگره ای که در آنکونا در ۲۰–۲۲ مهٔ ۱۹۱۲ برگزار شد از سمت خود استعفا داد. مخالفت او با سیاست های دولت در قبال جنگ لیبی و گسترش استعماری، یکی از دلایل اصلی این استعفا بود. در ۱۶ ژوئیهٔ ۱۹۱۵ برزیلای به عنوان وزیر سرزمین های آزادشده از دشمن در کابینه به رهبری نخست وزیر آنتونیو سالاندرا منصوب شد و تا ۱۸ ژوئیهٔ ۱۹۱۶ در این سمت بود. در این جایگاه، او وظیفهٔ ساماندهی مناطق تازه اشغال شده از اتریش-مجارستان را بر عهده داشت و نقش میانجی میان مقامات نظامی و غیرنظامی ایفا کرد. برزیلای عضو هیئت نمایندگی ایتالیا در کنفرانس صلح پاریس در سال ۱۹۱۹ بود. در سپتامبر ۱۹۲۰ او به سنای ایتالیا انتخاب شد. برزیلای همچنین دو دوره به عنوان رئیس انجمن مطبوعات رم (سپتامبر ۱۹۰۵–۱۹۱۵ و ۱۹۲۰–۱۹۲۳) و دو دوره به عنوان رئیس فدراسیون ملی مطبوعات (۱۹۰۸–۱۹۱۳ و ۱۹۲۰–۱۹۲۴) خدمت کرد. دومی، نهاد اصلی نمایندگی روزنامه نگاران ایتالیایی بود. در نخستین دورهٔ ریاست خو
د، برزیلای مجلس نمایندگان را ترغیب کرد تا گام هایی برای محدود کردن مطبوعات ایتالیا بردارد، با هدف دفاع اقتصادی و ملی گرایانه از پادشاهی. در نتیجه، اقداماتی از سوی مجلس انجام و سپس توسط سنا تصویب شد که مبنای قانون شمارهٔ ۲۷۳ به تاریخ ۲۱ مارس ۱۹۱۵ شد. فعالیت ها و دیدگاه ها. برزیلای در سنین جوانی از دیدگاه های ایرردنتیستی حمایت می کرد. او یک فراماسون بود. او یکی از چهره های برجستهٔ باشگاه تریسته در رم بود که ارتباطی میان فراماسونری تریسته و لژ ماسونی رم برقرار می کرد. زندگی شخصی و مرگ. برزیلای با ماریا رونچتی ازدواج کرد که از او صاحب سه فرزند شد: دو دختر و یک پسر. او در مهٔ ۱۹۳۹ در رم درگذشت.
باشگاه فوتبال مینروا آکادمی (که اغلب با نام مینروا پنجاب شناخته می شود) یک باشگاه فوتبال حرفه ای هندی است که در موهالی/چندی گر، پنجاب مستقر است. این باشگاه بخشی از باشگاه چند ورزشی است که تیم های کریکت و فوتسال نیز دارد. بخش فوتبال این باشگاه عمدتاً در سوپر لیگ ایالت پنجاب رقابت می کرد. مینروا پیش از این در آی لیگ، که در آن زمان بالاترین بخش سیستم لیگ فوتبال هند بود، شرکت می کرد. پس از فروش باشگاه فوتبال پنجاب به راندگلس اسپورتس، رانجیت باجاج، مالک باشگاه، سهام باشگاه فوتبال دهلی را خریداری کرد. با این حال، مینروا آکادمی از زمان تأسیس خود فعال ماند. پس از صعود به لیگ هند در سال ۲۰۱۶، این باشگاه به "باشگاه فوتبال مینروا پنجاب" تغییر نام داد و در سال ۲۰۱۹ بخش فوتبال آن به "باشگاه فوتبال پنجاب" تغییر نام داد. این باشگاه یک بار، در فصل ۱۸–۲۰۱۷، عنوان قهرمانی لیگ هند را کسب کرده است. مینروا که به عنوان "کارخانه" فوتبال هند شناخته می شود، یکی از موفق ترین آکادمی های ورزشی در این کشور است.
ریکاردو بائور (؛ – ) روزنامه نگار و چهره سیاسی ضد فاشیسم اهل ایتالیا بود. او یکی از نخستین ایتالیایی هایی بود که علیه حکومت بنیتو موسولینی مبارزه کردند. به دلیل فعالیت هایش بائور برای مدت طولانی زندانی شد و تنها پس از سقوط حکومت فاشیستی در ۱۹۴۳ آزاد شد. زندگی نامه. ریکاردو بائور در میلان در ۶ ژانویه ۱۸۹۶ متولد شد. والدین او فرانچسکو، اهل بوهمیا، و جوزپینا کایرولی بودند. در ۱۹۲۲ با "انقلاب لیبرال"، مجله ای ضد فاشیست به مدیریت پیِرو گوبتی، همکاری خود را آغاز کرد. در ژوئیه ۱۹۲۴ او مجله ضد فاشیستی "Il Caffè" را تأسیس کرد که تا مه ۱۹۲۵ منتشر می شد. در ۱۹۲۶ بائور به فرار فیلیپو توراتی از میلان به پاریس کمک کرد به دلیل سرکوب حکومت فاشیستی. همان سال بائور دستگیر شد و به مدت هفت ماه در زندان بود. سپس به دو سال تبعید محکوم شد ابتدا در جزیره اوستیکا و سپس در لیپاریا از ژانویه تا ۱۰ آوریل ۱۹۲۸. پس از بازگشت به میلان، بائور فعالیت های خود را از سر گرفت و جنبش عدالت و آزادی را با ارنستو روسی تأسیس کرد که پایه های حزب اقدام را تشکیل داد. در ۳۰ نوامبر ۱۹۳۰ بائور، فروچو پارری و اومبرتو سوا دستگیر شدند. بائور به ۲۰ سال زندان م
حکوم شد و تنها پس از پایان حکومت فاشیستی در ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳ آزاد شد. در نوامبر ۱۹۴۳ بائور به عنوان عضو هیئت مدیره و رئیس هیئت مدیره حزب اقدام در نخستین کنگره مخفی در فلورانس انتخاب شد. بائور یکی از رهبران واحدهای مسلح عدالت و آزادی در رم بود. همراه با جورجو آمنولا و ساندرو پرتینی، او عضو کمیته مرکزی نظامی بود. پس از پایان حکومت فاشیستی، بائور یکی از چهره های برجسته حزب اقدام در رم شد. او از ۱۹۵۰ تا ۱۹۶۹ رئیس جامعه بشردوستانه در میلان بود. او در ۱۵ اکتبر ۱۹۸۲ در یک کلینیک در میلان درگذشت.