Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
جدا از تعداد کمی نیروی کار ملانزیایی که برای تجارت بیچ دمر در اطراف بوون وارد می شد، رابرت تاونز تا سال۱۸۶۷ استثمارگر اصلی نیروی کار پرنده سیاه بود. گسترش و قانون گذاری. تقاضای زیاد برای نیروی کار بسیار ارزان در صنایع قند و چوپانی کوئینزلند، منجر به این شد که استخدام کننده اصلی نیروی کار تاونز، هنری راس لوین، و استخدام کننده دیگری به نام جان کراسلی، خدمات خود را برای سایر مالکان زمین ارائه دهد. در سال۱۸۶۷،"پادشاه اسکار" ،"اسپانکی" ،"فانی نیکلسون" و "پریما دونا" همراه با نزدیک به ۱۰۰۰ کاناکا که در بنادر بریزبن ،بوون و مکی تخلیه شدند، بازگشتند. این ورود همراه با اطلاعاتی مبنی بر اینکه کارگرانی که به تازگی وارد شده بودند هر کدام به قیمت ۲ پوند فروخته می شدند و آدم ربایی حداقل تا حدی در مراحل استخدام صورت می گرفت، باعث ایجاد ترس از تجارت جدید و در حال رشد برده شد. این ترس ها زمانی بیشتر شد که مقامات فرانسوی در کالدونیای جدید شکایت کردند که کراسلی نیمی از ساکنان روستایی در لیفو را دزدیده است، و در سال۱۸۶۸ زمانی که کاپیتان مک ایچرن از "سیرن" در بریزبن لنگر انداخت با ۲۴ عضو مرده جزیره، رسوایی شکل گرفت و گزارش داد که
۹۰ نفر باقی مانده در هیئت با زور و فریب به کار گرفته شدند. با وجود این جنجال، هیچ اقدامی علیه مک ایچرن یا کراسلی انجام نشد. بسیاری از اعضای دولت کوئینزلند قبلاً یا در تجارت نیروی کار سرمایه گذاری کرده بودند یا از کاناکاس ها روی زمین های خود کار می کشدیدند؛ بنابراین، قانون ۱۸۶۸ در مورد تجارت در قالب قانون کارگران پولینزی، که به دلیل ناکارامدی "سیرن" به تصویب رسید و هر کشتی را ملزم به داشتن مجوز و حمل یک عامل دولتی برای رعایت فرایند استخدام می کرد، از نظر ضمانت عملی ضعیف بود. و حتی ضعیف تر اجرا می شد. مأموران دولتی اغلب با پاداش هایی که برای کارگرانی که «به خدمت گرفته شده بودند» یا توسط الکل نابینا شده بودند، فاسد می شدند و برای جلوگیری از فریب دادن ساکنان جزیره توسط ناخدا در داخل کشتی یا درگیر شدن با خشونت به گونه ای دیگر، کاری انجام ندادند. این قانون همچنین مقرر می داشت که کانکاها نباید بیش از ۳ سالقرارداد داشته باشند و برای کارشان ۱۸ پوند پرداخت شود. این دستمزد بسیار پایینی بود که فقط در پایان سه سالکار آنها پرداخت می شد. علاوه بر این، سیستمی که به موجب آن ساکنان جزیره به شدت تحت تأثیر قرار می گرفتند تا قبل
از بازگشت به خانه، کالاهای گران قیمت با کیفیت پایین را در مغازه های تعیین شده خریداری کنند، آنها را برای گرفتن پولهایشان بیشتر فریب می داد. این قانون به جای محافظت از ساکنان جزایر دریای جنوبی، در واقع به نوعی برده داری در کوئینزلند را مشروعیت بخشید. برخی مقامات در لندن به قدری نگران این وضعیت بودند که به یک کشتی نیروی دریایی سلطنتی مستقر در ایستگاه استرالیا در سیدنی دستور دادند تا یک سفر دریایی را انجام دهد. در سال۱۸۶۹، به فراچ ام اس رسریو ماندهی کاپیتان جورج پالمر موفق شد یک کشتی (پرنده سیاه) پر از جزیره نشینان را در فیجی رهگیری کند. دافنه تحت فرماندهی کاپیتان داگت و مجوز در کوئینزلند برای هنری راس لوین، توسط پالمر مملو از «برده آفریقایی» توصیف شد. حتی با وجود اینکه یک مأمور دولتی درانجا حضور داشت، جزیره نشین های استخدام شده در شرایط بدی بودند و از آنجایی که انگلیسی نمی دانستند و مترجمی نداشتند، نمی دانستند چرا آنها را منتقل می کنند. پالمر کشتی را تصرف کرد، کاناکاها را آزاد کرد و کاپیتان داگت و صاحب کشتی توماس پریچارد را به خاطر بردگی دستگیر کرد. داگت و پریچارد برای محاکمه به سیدنی برده شدند، اما همه اتهاما
ت به سرعت رد شد و زندانیان آزاد شدند. علاوه بر این، آلفرد استفن، رئیس دادگاه عالی نیو ساوت ولز دریافت که کاپیتان پالمر به طور غیرقانونی "دافنه" را تصرف کرده و به او دستور داده تا به داگت و پریچارد غرامت بپردازد. هیچ مدرک یا اظهاراتی از جزیره نشینان گرفته نشد. این تصمیم، که اقدامات بشردوستانه آشکار یک افسر ارشد نیروی دریایی سلطنتی را تحت تأثیر قرار داد، به تجارت پرنده سیاه در خارج از کوئینزلند مشروعیت بیشتری بخشید و به آن اجازه داد تا گسترش یابد. همچنین اقدامات فرماندهان نیروی دریایی را در برخورد با حوادث در دریاهای آزاد و همچنین جنایات علیه بسیاری از مبلغانی که در جزایر کار می کردند، محدود کرد. تجارت کاناکا در دهه ۱۸۷۰. استخدام ساکنان جزایر دریای جنوبی خیلی زود به یک صنعت تثبیت شده تبدیل شد و کشتی های کارگری از سراسر شرق استرالیا توانستند کاناکاس ها را برای بازارهای کوئینزلند و فیجی ببرند. ناخدای چنین کشتی هایی حدود ۵ شیلینگ به ازای هر استخدام به عنوان مشوق «سرپول» دریافت می کردند، در حالی که صاحبان کشتی ها کانکاها را از هر جایی بین ۴ تا ۲۰ پوند به ازای هر سر می فروختند. کاناکاهایی که در "Bobtail Nag" حمل می
شدند دیسک های فلزی حک شده با یک حرف الفبا به گردنشان آویزان بود تا شناسایی آسان شود. ماریبورو و بریزبن به مراکز مهم تجارت با کشتی هایی مانند "اسپانکی" ،"جیسون" و "لیتونا" تبدیل شدند که سفرهای مکرر استخدام از این بنادر را انجام می دادند. گزارش هایی مبنی بر تیراندازی، آدم ربایی و خشونت علیه این کشتی ها با کاپیتان وینشیپ از "لیتونا" به ربودن و واردات پسران کاناکا بین ۱۲ تا ۱۵ سالبرای مزارع جورج راف در کابولچر متهم شد. فرماندار کوئینزلند پرس و جو کرد و «دریافت که تعداد کمی از ساکنان جزیره بین چهارده تا شانزده سالسن داشتند، اما آنها نیز مانند سایر کسانی که آنها را همراهی می کردند، بدون هیچ فشاری با هم درگیر شده بودند و کاملاً خوشحال و راضی بودند». مبلغان در نیوهبریدها ادعا کردند که یکی از خدمه "اسپانکی" دو سرباز استخدام شده را با تیراندازی به آنها کشت، اما مأمور مهاجرت چارلز جیمز نیکولز که در کشتی بود این اتفاق را رد کرد. اتهامات آدم ربایی علیه کاپیتان جان کوث از "جیسون" مطرح شد. فقط کاپیتان کوث به محاکمه کشیده شد و با وجود اینکه مجرم شناخته شد، به زودی مورد عفو قرار گرفت و اجازه داده شد دوباره وارد تجارت نیروی کا
رشود. تا ۴۵نفر از کاناکاهای وارد شده توسط کوث در مزارع اطراف رودخانه مری مردند. در همین حال، هنری راس لوین، استخدام کننده معروف، به تجاوز به یک دختر بالغ جزیره ای متهم شد. با وجود شواهد قوی، لوین تبرئه شد و دختر بعداً به قیمت ۲۰ پوند در بریزبن فروخته شد. در دهه ۱۸۷۰، ساکنان جزایر دریای جنوبی نه تنها در مزارع نیشکر در امتداد ساحل کوئینزلند کار می کردند، بلکه به طور گسترده به عنوان چوپان در دامداری های بزرگ در داخل و به عنوان صیاد مروارید در تنگه تورس استفاده می شدند. آنها تا غرب تا هوگندن ،نورمنتون و بلکال برده شدند. تعدادی از ساکنان جزیره جان خود را از دست دادند، برخی از آنها بر اثرسوتغذیه در سفر طولانی از راکهمپتون به ایستگاه بوون داونز. کاپیتان سادلیر، قاضی پلیس تامبو، اظهار داشت که «اگر شلاق شدید بود» پیگرد قانونی ادامه خواهد داشت و «گاهی اوقات کمی اصلاح لازم است» هنگامی که چهار کاناکا آقایان گیبی و بل را به قتل رساندند، دو نفر از آنها توسط پلیس بومی ردیابی و دستگیر شدند. زمانی که صاحبان املاکی که در آن کار می کردند ورشکست می شدند، ساکنان جزیره اغلب یا رها می شدند یا به عنوان بخشی از دارایی به مالک جدید فر
وخته می شدند. در تنگه تورس، کاناکاس ها سالها برای صید مروارید در مناطق جدا شده مانند صخره های جنگجو رها شدند و امید چندانی به بازگشت به خانه نداشتند. در این منطقه، سه کشتی برای تهیه صدف های مروارید و بچ دمرمورد استفاده قرار می گرفت، از جمله "چالش" که متعلق به جیمز مریمن بود که سمت شهردار سیدنی را برعهده داشت. شرایط بد در مزارع قند باعث شیوع مداوم بیماری و مرگ شد. مزارع ماریبورو و کشتی های کارگری که در خارج از آن بندر کار می کردند به دلیل نرخ بالای مرگ و میر کاناکاس بدنام شدند. در طول همه گیری سرخک در سال۱۸۷۵، کشتی هایی مانند "جیسون" با جزیره نشینان یا مرده یا آلوده به این بیماری وارد شدند. ۳۰ مورد مرگ بر اثر سرخک و به دنبال آن اسهال خونی ثبت شد. از سال۱۸۷۵ تا ۱۸۸۰، حداقل ۴۴۳ کاناکا در منطقه ماریبورو در اثر بیماری های گوارشی و ریوی به میزان ۱۰ برابر بالاتر از حد متوسط جان خود را از دست دادند. مزارع ینگایی، یارا یارا و ایلاوارا متعلق به رابرت کران بسیار بد بودند. تحقیقات نشان داد که ساکنان جزیره بیش از حد کار می کردند، کم تغذیه بودند، کمک پزشکی ارائه نمی شد و منبع آب یک حوضچه زهکشی راکد بود. در بندر مکی ،"ایزاب
لا" کالسکه کارگری با نیمی از کاناکاهای استخدام شده در حال مرگ در سفر به دلیل اسهال خونی وارد شد، در حالی که کاپیتان جان مکی (که شهر مکی به نام او نامگذاری شده است) با محموله ای به راکهمپتون در "فلورا" رسید. کاناکاس که تعداد قابل توجهی از آنها در حال مرگ یا در حال مرگ بودند. با افزایش فعالیت های کار اجباری (پرنده سیاه) و درک بیشتر نتایج زیانبار، مقاومت جزیره نشینان در برابر این سیستم به کارگیری نیروی کار افزایش یافت. کشتی های کارگری به طور مدام توسط مردم محلی ازلنگر انداختن در بسیاری از جزایر مانع می شدند. استخدام کننده، هنری راس لوین، در جزیره تانا کشته شد، خدمه "می کوئین" در جزیره پنتیکاست کشته شدند، همزمان کاپیتان و خدمه "Dancing Wave" در جزایر نگلا کشته شدند. کشتی های پرنده سیاه گاهی اوقات کشتی های خود را شبیه کشتی های مبلغان می کردند و سپس ساکنان محلی جزیره را فریب می دادند. این منجر به خشونت علیه خود مبلغان شد که مهم ترین نمونه آن قتل مبلغ انگلیکن جان کولریج پتسون در سال۱۸۷۱ در نوکاپو بود. چند روز قبل از مرگ او، یکی از مردان محلی توسط خدمه "مارگارت چسل" که تظاهر به مبلغ بودن می کردند، کشته و پنج نفر دیگر
ربوده شده بودند. پتسون همچنین ممکن است به دلیل تمایل او به بردن فرزندان جزیره نشینان به مدرسه ای دوردست و اینکه سلسله مراتب پدرسالاری محلی را مختل کرده بود کشته شده باشد. در جزایر دیگر کشتی های پرنده سیاه مانند "میستری" تحت فرماندهی کاپیتان کیلگور به روستاها حمله کردند، ساکنان را تیراندازی کردند و خانه های آنها را سوزاندند. همچنین از کشتی های نیروی دریایی سلطنتی خواسته شد تا در مورد این اعمال تحقیق کرده و مجازات مناسبی را برای جزایری که در قتل خدمه پرنده سیاه و مبلغان دخیل بودند، اعمال کنند. به عنوان مثال، اچ ام اس رسریو در سال۱۸۷۱ مدتی در حال تحقیق در مورد قتل اسقف پتسون و سایر درگیری ها بین جزیره نشینان، مهاجران و مبلغان مذهبی بود، همان طور که فرمانده در کتاب خود توضیح می دهد. و بعداً اچ ام اس بیگل زیر نظر کاپیتان دی هاتون و اچ ام اس ولورین تحت فرماندهی کمودور جان کرافورد ویلسون در اواخر دهه ۱۸۷۰ چندین مأموریت انجام داد که شامل بمباران دریایی روستاها، یورش تفنگداران دریایی، سوزاندن خانه ها، تخریب محصولات کشاورزی و حلق آویز کردن یک جزیره نشین از حیاط بود. یکی از این اعزام ها شامل کمک خدمه مسلح کشتی پرنده سی
اه "سیبیل" به فرماندهی کاپیتان ساتینی بود. علاوه بر این، دو نفر از ساکنان جزایر دریای جنوبی به دلیل تجاوز و تلاش برای قتل یک زن سفیدپوست در مریبورو به دار آویخته شدند که این اولین اعدام های قانونی در آن شهر بود. اوایل دهه ۱۸۸۰: درگیری شدید. در اوایل دهه ۱۸۸۰ خشونت و مرگ پیرامون تجارت پرندگان سیاه کوئینزلند تشدید شد. جوامع محلی در نیوهبریدز و جزایر سلیمان دسترسی بیشتری به سلاح های گرم مدرن داشتند که مقاومت آن ها را در برابر پرنده های سیاه قوی تر می کرد. کشتی های شناخته شده ای که هنگام تلاش برای جذب جزیره نشینان در میان خدمه شان تلفات جانی را تجربه کردند، شامل "اسپرانزا" در سیمبو ،"پرل" در جزیره رندووا،"می کوئین" در جزیره آمبا،"استورم برد" در تانا ،"جانت استوارت" در مالایتا و "ایزابلا" در اسپیریتو سانتو و غیره بودند. افسران کشتی های جنگی نیروی دریایی سلطنتی که به اقدامات تنبیهی دست می زدند، ستوان بوور و پنج خدمه اچ ام اس سندفلای از حملات مستثنی نشدند. اچ ام اس سندفلای ودر جزایر نگگلا کشته شدند و ستوان لاک کرفت از اچ ام اس باکلان در اسپیریتو سانتو کشته شدند. اعزام های تنبیهی متعددی توسط کشتی های جنگی نیروی دریای
ی سلطنتی مستقر در استرالیا انجام شد. اچ ام اس امرلد تحت فرماندهی کاپیتان دبلیو اچ ماکسول به یک عملیات تنبیهی گسترده رفت و دهکده های متعددی را گلوله باران و ویران کرد، در حالی که تفنگداران دریایی اچ ام اس باکلان ساکنان جزیره ای را که مظنون به کشتن مردان سفیدپوست بودند اعدام کرد. کاپیتان داوسون از اچ ام اس میراندا مأموریتی را به جزیره امبا هدایت کرد و رئیسی را که مظنون به قتل پرندگان سیاه بود، کشت،همزمان اچ ام اس دایموند به «اعزام شکار وحشی» در سراسر جزایر سلیمان رفت که هیچ تلفاتی در هر دو طرف نداشت. در امبریم، تفنگداران دریایی اچ ام اس دارت به فرماندهی مور، به انتقام کشته شدن کاپیتان بلبین کشتی پرنده سیاه "Borough Belle"، به روستایی حمله کرد و آن را سوزاند. به همین ترتیب، اچ ام اس آنداین در جزایر گشت زنی می کرد و از خدمه کشتی های پرنده سیاه مانند "Ceara" در برابر شورش نیروهای استخدام شده محافظت می کرد. افشای تجارت برده در عصر ۱۸۸۲. در سال۱۸۸۲، روزنامه ملبورن به نام "The Age" مجموعه ای هشت قسمتی را منتشر کرد که توسط روزنامه نگار و پزشک آینده، جورج ای. موریسون نوشته شده بود، کسی که مخفیانه به نیوهبرید سفر کرده ب
ود، در حالی که خود را به عنوان خدمه کشتی بردگان "لاوینیا" نشان می داد. محموله ای از کاناکاس. توسط یک دانشجوی پزشکی» با لحنی شگفت انگیز نوشته شده بود و «فقملایم ترین انتقاد» را بیان می کرد؛ شش ماه بعد، موریسون «ارزیابی اولیه اش را اصلاح کرد»، جزئیات عملیات تیراندازی "لاوینیا" را توصیف کرد و تجارت برده در کوئینزلند را به شدت محکوم کرد.. مقالات، نامه های او به سردبیر، و سرمقاله های "عصر"، به مداخله گسترده دولت منجر شد. اواسط دهه ۱۸۸۰: تغییر استخدام از جزایر گینه نو. مناطق معمولی استخدام در جزایر نیوهبرید و سلیمان بسیار خطرناک و گرانتر از آن شد که بتوان از آن نیروی کار دریافت کرد. با این حال، جزایر پرجمعیت اطراف گینه نو به زودی هدف جذب نیرو قرار گرفتند، زیرا این افراد کمتر از سیستم پرنده سیاه آگاهی داشتند و دسترسی کمتری به سلاح گرم داشتند. شتاب جدیدی برای تأمین نیروی کار از این جزایر آغاز شد، با جیمز برنز و رابرت فیلپ از Burns Philp &amp; Co. چندین کشتی معروف پرنده سیاه را برای بهره برداری سریع از منابع انسانی در این منطقه خریداری کردند. صاحبان مزارع مانند رابرت کران نیز کشتی هایی خریدند و با مبلغانی مانند ساموئل
مک فارلین در منطقه گینه نو ارتباط برقرار کردند تا به تسهیل جذب کارگران ارزان کمک کنند. آدم ربایی، استخدام اجباری، قتل، پرداخت کاذب و به بردگی بردن کودکان دوباره یک روش معمول شد. کاپیتان ویلیام تی واون، سیاه دوست معروفی که برای شرکت برنز فیلپ در کشتی "لیزی" کار می کرد، آزادانه در خاطرات خود اذعان کرد که قایق هایی از پسران جوان را بدون هیچ اطلاعاتی در مورد قراردادها، دستمزد یا ماهیت گرفته بودیم. تا ۵۳۰ پسر در ماه از این جزایر استخدام می شدند، که بیشتر آنها به مزارع شرکت بزرگ جدید در کوئینزلند دور شمالی، مانند مزرعه ویکتوریا متعلق به CSR انتقال داده می شدند. این مرحله از تجارت بسیار سودآور بود، به طوری که برنز فیلپ هر یک از افراد استخدام شده را حدود ۲۳ پوند فروخت. بسیاری از آنها نمی توانستند انگلیسی صحبت کنند و در این مزارع به ازاء هر ۵ نفر یک نفر در اثر بیماری، خشونت و بی توجهی جان خود را از دست دادند. در آوریل ۱۸۸۳، نخست وزیر کوئینزلند، توماس مک ایلورایت، تلاش کرد گینه نو را ضمیمه کوئینزلند کند، وزیر مستعمره بریتانیا این را رد کرد، بیشتر به دلیل ترس از این که حتی تعداد بیشتری از ساکنان آن را به زور به کار برد
ه و احتمالاً در کوئینزلند بمیرند. هجوم گسترده کارگران گینه نو همچنین باعث نگرانی گروه های برتری طلب سفیدپوست ضد مهاجرت شد که منجر به انتخاب ساموئل گریفیث در اواخر سال۱۸۸۳ در یک پلت فرم سیاست ضد کاناکا شد. گریفیث به سرعت استخدام در جزایر گینه نو را ممنوع کرد و تعدادی از پرونده های جنایی برجسته را علیه خدمه پرنده سیاه که در این منطقه فعالیت می کردند، رهبری کرد. خدمه "آلفرد ویتری" به قتل ساکنان جزیره دریای جنوبی متهم شدند، در حالی که کاپیتان جوزف دیویس از "استنلی"، کاپیتان میلمن از "جسی کلی"، کاپیتان لوتیت از "اتل" و همچنین صاحبان "Forest King" همگی به آدم ربایی متهم شدند. همه این پرونده ها با وجود شواهد قوی علیه آنها در نهایت به تبرئه متهمان انجامید. اتهامات دربارهٔ بی توجهی که منجر به مرگ شده بود نیز علیه مدیران مزارع مطرح شد. به عنوان مثال، آقای Melhuish از مزرعه قند یپون محاکمه شد، اما با وجود اینکه او مسئول شناخته شد، قاضی تنها ۵ پوند جریمه را اعمال کرد و آرزو کرد که این مبلغ حتی کمتر باشد. در جریان شورش در پیست مسابقه Mackay، چندین نفر از ساکنان جزایر دریای جنوبی توسط مردان سفیدپوست تا حد مرگ مورد ضرب و شت
م قرار گرفتند. تنها یک مرد، جورج گوینر، مجرم شناخته شد و مجازات جزئی دو ماه حبس دریافت کرد. پرونده امید، کمیسیون سلطنتی و غرامت مزرعه داران. در سال۱۸۸۴، در یک مورد خاص، مجازات قضایی قابل توجهی برای پرنده های سیاه اعمال شد. این در مورد خدمه کشتی "هوپفول" بود که متعلق به برنز فیلپ بود. کاپیتان لوئیس شاو و چهار خدمه به ربودن افراد از مجمع الجزایر بیسمارک متهم و مجرم شناخته شدند، در حالی که نیل مک نیل استخدام کننده و قایق سوار به قتل تعدادی از ساکنان جزیره متهم و مجرم شناخته شدند. ربایندگان به ۷ تا ۱۰ سالزندان محکوم شدند، در حالی که مک نیل و قایق سوار به اعدام محکوم شدند که بعداً به حبس ابد تبدیل شدند. علیرغم شواهدی که نشان می دهد حداقل ۳۸ نفر از ساکنان جزیره توسط خدمه "هوپفول" کشته شدند، همه زندانیان (به جز یکی از آنها که در زندان درگذشت) در سال۱۸۹۰ در پاسخ به یک دادخواست عمومی گسترده که توسط ۲۸۰۰۰ ساکن کوئینزلند امضا شده بود، آزاد شدند. این مورد جرقه یک کمیسیون سلطنتی را برای استخدام جزیره نشینان برانگیخت که از آن نخست وزیر کوئینزلند به این نتیجه رسید که این تجارت بهتر از تجارت برده های آفریقایی نیست، و در سال۱
۸۸۵ کشتی SS "Victoria" توسط دولت کوئینزلند مأمور شد تا ۴۵۰نفر ار ساکنان جزیره گینه را به سرزمین مادری خودبازگرداند. درست مانند تجارت جهانی برده، صاحبان مزارع به جای مسئولیت کیفری، به خاطر از دست دادن این کارگران بازگشته از سوی دولت غرامت مالی دریافت کردند. چهارده شرکت شکر و کارخانه های تولید شکر از جمله شرکت تصفیه شکر استعماری و دیوید آدولفوس لوئیس، دولت کوئینزلند را برای درخواست غرامت مالی به دادگاه بردند و مجموعاً ۱۸۵۰۰پوند دریافت کردند. این در حالی است که شواهد ثابتی که در دادگاه در مورد هر مزرعه ارائه شده است که نرخ مرگ و میر کارگران را تا ۶۰ درصد در طول مدت خدمت آنها ثبت می کند. سالهای بعدی جذب نیرو. استخدام اجباری ساکنان جزایر دریای جنوبی در منطقه گینه نو، و همچنین در جزایر سولومون ها و نیوهبریدها، همچنان که نرخ بالای مرگ و میر این کارگران در مزارع کوئینزلند ادامه داشت. در شرکت قند یپون، مسمومیت های عمدی کاناکاس نیز رخ داد و زمانی که این مزرعه بعداً برای فروش گذاشته شد. کارگران جزیره به عنوان بخشی از املاک مزرعه قرار گرفتند. مقاومت و درگیری نیز ادامه یافت. به عنوان مثال، در مالایتا، سه خدمه کشتی نیروگیر
ی "یانگ دیک" همراه با حدود ده نفر از ساکنان جزیره در درگیری کشته شدند، در حالی که در پاما یک نبرد بزرگ اسلحه بین ساکنان و خدمه "الیزا مری" رخ داد. این کشتی بعداً در جریان طوفان غرق شد و باعث غرق شدن ۴۷ کاناکا شد. سیاست ااعزام هایس تنبیهی گسترده که توسط نیروی دریایی سلطنتی علیه جزیره نشینان انجام شد نیز ادامه یافت. گزارش رسمی مأموریت طولانی اچ ام اس دیاموند که در سال۱۸۸۵ دهکده های متعددی را بمباران و سوزاند مخفی نگه داشت. اچ ام اس او پال همچنین روستاهای متعددی را در سفرهای تنبیهی بمباران کرد که محکومیت برخی رسانه ها را برانگیخت. قانونی برای پایان دادن به تجارت نیروی کار جزایر دریای جنوبی در سال۱۸۹۰ تصویب شد، اما به طور مؤثر اجرا نشد و در سال۱۸۹۲ به طور رسمی مجدداً آغاز شد. گزارش هایی مانند گزارش های جو ملوین، روزنامه نگار تحقیقی که در سال۱۸۹۲ به خدمه کشتی "هلنا" ملحق شد و هیچ موردی از ارعاب یا ارائه نادرست نیافت و به این نتیجه رسید که جزیره نشین های استخدام شده این کار را «با اراده و از روی آگاهی» انجام دادند. به مالکان کمک شد تا تجارت را از سر بگیرند."هلنا" تحت فرماندهی کاپیتان رینولدز، مردم جزیره را به بوندب
رگ و از بوندبرگ منتقل کرد و در این منطقه میزان مرگ و میر بسیار زیادی از کاناکاس در سال های ۱۸۹۲ و ۱۸۹۳ مشاهده شد. ساکنان جزایر دریای جنوبی ۵۰ درصد از کل مرگ و میرها را در این دوره تشکیل می دادند، اگرچه آنها تنها ۲۰ درصد از کل جمعیت منطقه بوندبرگ را تشکیل می دادند. این مرگ و میرها به دلیل کار سخت یدی و بیماری هایی مانند اسهال خونی ،آنفولانزا و سل بوده است. در دهه ۱۸۹۰، دیگر کشتی های مهم استخدامی "Para" ,"Lochiel" ,"Nautilus" ,"Rio Loge" ,"Roderick Dhu" و "William Manson" بودند. جوزف ووس، مرد پرنده سیاه معروف برای سال ها و کاپیتان "ویلیام منسون"، از جزیره ای ها برای خدمت در کشتی خود استفاده می کرد. ووس و خدمه اش در قتل، سرقت زنان و آتش زدن روستاها دست داشتند و متهم به آدم ربایی بودند. با این حال، آنها بی گناه شناخته شدند و آزاد شدند. "Roderick Dhu"، کشتی متعلق به رابرت کران، غول بزرگ شکر، کشتی دیگری بود که به طور منظم در تحقیقات پرنده سیاه و درگیری با جزیره نشینان شرکت داشت. در سال۱۸۹۰، در تیراندازی به مردم در جزیره آمبا نقش داشت، و شواهدی مبنی بر آدم ربایی توسط خدمه بعداً منتشر شد. در سال۱۸۹۳، درگیری با ساکنان
جزیره در اسپیریتو سانتو منجر به مرگ یکی از خدمه "رودریک دو" شد. بازگشت به وطن. در سال۱۹۰۱، دولت مستعمره های تازه فدرال شده بریتانیایی استرالیا، لایحه «تنظیم، محدودیت و ممنوعیت ورود کارگران از جزایر اقیانوس آرام» را که بیشتر به عنوان قانون کارگران جزیره اقیانوس آرام ۱۹۰۱ شناخته می شود، وضع کرد. این قانون، که بخشی از سیاست بزرگتر استرالیای سفید بود، واردات ساکنان جزایر دریای جنوبی را پس از مارس ۱۹۰۴ غیرقانونی اعلام کرد و اخراج اجباری همه جزیره نشینان را از استرالیا پس از سال۱۹۰۶ الزامی کرد. لابی های شدید ساکنان جزیره در استرالیا برخی از معافیت ها را وادار کرد، به عنوان مثال، کسانی که با یک استرالیایی ازدواج کرده بودند، صاحب زمین بودند یا به مدت ۲۰ سالدر استرالیا زندگی می کردند، از بازگشت اجباری معاف شدند. با این حال، بسیاری از ساکنان جزیره از این معافیت ها مطلع نشدند. حدود ۴۰۰۰ تا ۷۵۰۰ نفر در دوره ۱۹۰۶ تا ۱۹۰۸ تبعید شدند، در حالی که تقریباً ۱۶۰۰ نفر در استرالیا باقی ماندند. شرکت برنز فیلپ قرارداد اخراج جزیره نشینان را برد و کسانی که به جزایر سلیمان بازگردانده شدند توسط کشتی های شرکت Lever's Pacific Plantations
در جزایر اصلی خود پخش شدند. اخراج شدگان جزایر سلیمان که قادر به رفتن به روستاهای اصلی خود نبودند یا در استرالیا متولد شده بودند، اغلب در مزارع این جزایر کار می کردند. در برخی از مناطق، درگیری جدی بین این کارگران و استعمارگران سفیدپوست در جزایر سلیمان رخ داد. حدود ۳۵۰ نفر از ساکنان جزایر دریای جنوبی که از کوئینزلند تبعید شده بودند به مزارع فیجی منتقل شدند. حداقل ۲۷ نفر از این افراد هنگام انتقال جان خود را از دست دادند. امروزه، نوادگان کسانی که باقی مانده اند، رسماً به عنوان ساکنان جزایر دریای جنوبی استرالیا شناخته می شوند. یک سرشماری در سال۱۹۹۲ از ساکنان جزایر دریای جنوبی استرالیا گزارش داد که حدود ۱۰۰۰۰ نواد در کوئینزلند زندگی می کردند. در سرشماری سال۲۰۱۶ ،۶۸۳۰نفر در کوئینزلند اعلام کردند که از نوادگان کارگران جزیره دریای جنوبی هستند. کارگران فصلی در قرن بیست و یکم. در سال۲۰۱۲، دولت استرالیا طرح کارگر فصلی را تحت ویزاهای ۴۱۶ و ۴۰۳ معرفی کرد تا نیروی کار جزیره ای اقیانوس آرام را برای کار در صنعت کشاورزی که وظایفی مانند چیدن میوه را انجام می دهند، وارد کند. تا سال۲۰۱۸، حدود ۱۷۳۲۰ جزیره نشین، عمدتاً از وانواتو
،فیجی و تونگا، استخدام شده اند که اکثریت آنها در مزارع کوئینزلند مستقر شده اند. کارگران تحت این برنامه اغلب در معرض ساعات طولانی کار در دمای شدید و مجبور به زندگی در شرایط نامساعد بوده اند. دسترسی کم به آب تمیز، غذای کافی و کمک های پزشکی منجر به مرگ چندین نفر شده است. این گزارش ها، همراه با ادعاهایی مبنی بر دریافت حداقل ۱۰ دلار در هفته پس از کسر اجاره و حمل و نقل، منجر به تحقیق در مورد شرایط کارگران باغبانی مهاجر شد. این تحقیق استثمار گسترده، ارعاب و دستمزد کم کارگران را تأیید می کند که حداقل ۵۵ درصد از کارفرمایان از لحاظ پرداخت ها و شرایط ناسازگار هستند. این نشان داد که بسیاری از کارگران تحت «نرخ تکه ای» حقوق بدون توافق کتبی و بدون حداقل نرخ ساعتی (همان طور که برای کارگران فصلی کشاورزی استرالیا معمول است) قرارداد بسته بودند. اگرچه برخی از دستمزدها بازیابی شد و تعدادی از کارفرمایان و پیمانکاران جریمه شدند، تحقیقات نشان داد که مقررات بسیار بیشتری مورد نیاز است. با وجود این گزارش، دولت این برنامه را در سال۲۰۱۸ با طرح کار اقیانوس آرام که شامل قراردادهای سه ساله است، گسترش داد. شباهت های زیادی با شرایط کاری مشاهد
ه شده در این برنامه با کارگران پرنده سیاه جزیره اقیانوس آرام در قرن نوزدهم ترسیم شده است. مطرح شدن "قانون برده داری مدرن 2018"درقوانین استرالیا تا حدی براساس نگرانی های مربوط به برده داری در بخش کشاورزی کوئینزلند بود. برخی ازمفسران نیز شباهت هایی را بین پرنده سیاه و استخدام نیروی کار در اوایل قرن بیست و یکم تحت طرح ویزای ۴۵۷ (بی ارتباط) ترسیم کرده اند. استرالیای غربی. روزهای اولیه صنعت مرواریدسازی در استرالیای غربی در خلیج نیکول و بروم ،بومیان استرالیایی را دیدند که از مناطق اطراف به کار اجباری آورده شدند. پس از اسکان، بومیان به عنوان نیروی کار برده در صنعت تجاری نوظهور مورد استفاده قرار گرفتند. در اوایل دهه ۱۸۷۰، فرانسیس کادل به صید نهنگ ،تجارت، مروارید و پرنده سیاه در شمال غربی استرالیا مشغول شد. کادل و دیگران به دلیل اجبار، دستگیری و فروش مردم بومی به عنوان برده بدنام شدند. برده ها اغلب به طور موقت در اردوگاه هایی به نام "باراکون" در جزیره بارو ، ساحل نگهداری می شدند. در سال۱۸۷۵، رابرت فیربرن، قاضی برای بررسی شرایط مرواریدسازی در خلیج کوسه فرستاده شد، به دنبال گزارش هایی مبنی بر اینکه افرادی که مالایی نامی
ده می شدند، شاغل در کادل و چارلز برودهرست، بدون دستمزد، قادر به بازگشت به خانه نبودند و برخی از گرسنگی مرده بودند. رونالد فیربرن معتقد بود که Cadell از زمان نامزدی آنها در Batavia در سال۱۸۷۴ به ۱۰ مالایی پولی پرداخت نکرده است و او باید به ۱۰ مالایی به اضافه ۴ ماه دستمزد اضافی به عنوان جبران کمبود غذا پرداخت کند که مجموعاً ۱۹۸ پوند بود. آنها فقط ۱۶ پوند دریافت کردند. از فروش اموال کادل در خلیج کوسه، زیرا کادل چند ماه پیش مستعمره استرالیای غربی را ترک کرده بود. همچنین مشخص شد که Broadhurst به ۱۸ مالایی دستمزد کمتری به مبلغ ۱۸۳ پوند پرداخت کرده است. با این حال، دادگاه عالی به دلیل فنی بودن این که به Broaherst اطلاع رسانی مناسبی دربارهٔ این ادعا داده نشده بود، حکم لغو شد. فیجی. قبل از الحاق (۱۸۶۵ تا ۱۸۷۴). دوره پرندگان سیاه در ۵ ژوئیه۱۸۶۵ در فیجی آغاز شد، زمانی که بن پیز اولین مجوز را برای انتقال ۴۰کارگر از نیوهبرید به فیجی به منظور کار در مزارع پنبه دریافت کرد. جنگ داخلی آمریکا عرضه پنبه به بازار بین المللی را قطع کرده بود و کشت این محصول نقدی در فیجی به طور بالقوه یک تجارت بسیار سودآور بود. هزاران کشاورز انگلیس