Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شارلوت نوعی پودینگ نان است که می توان آن را گرم یا سرد سرو کرد. از آن به عنوان کیک سرد یخچالی نیز یاد می شود. از نان، کیک اسفنجی، خرده نان یا بیسکویت یا کوکی ها برای پوشاندن قالب استفاده می شود که سپس با پوره میوه یا کاستارد پر می شود. به طور کلاسیک، نان بیات شده آغشته به کره به عنوان آستر استفاده می شد، اما امروزه از کیک اسفنجی یا لیدی فینگر استفاده می شود. تاریخچه. اولین نشانه از «شارلوت» در مجله نیویورک در سال ۱۷۹۶ است. منشأ آن نامشخص است. ممکن است از انتخاب نام شارلوت بر اساس انتخاب یک نام زنانه باشد. بسیاری نیز معتقدند که دسر شارلوت به افتخار شارلوت مکلنبورگ-شترلیتس نام گذاری شده است. شارلوت در اواخر قرن ۱۸ وجود داشته است. اولین دستور پخت انگلیسی شناخته شده از نسخه ۱۸۰۸ لندن در کتاب "سیستم جدید آشپزی خانگی" ماریا راندل است: برش های بسیار نازک نان سفید را به اندازه ای که کف ظرف را بپوشاند برش دهید و کناره های یک ظرف را بپوشانید، اما ابتدا آن را با کره آغشته کنید. سیب ها را به صورت ورقه های نازک در ظرف بریزید و به صورت لایه لایه در ظرف بریزید و شکر را بین آن ها ریخته و تکه هایی کره بزنید. در این فاصله، به
اندازه ای که کل آن را بپوشاند، برش های نازک نان را در شیر گرم بخیسانید و یک بشقاب روی آن بگذارید و یک وزنه برای نگه داشتن نان روی سیب ها بخوابانید. انواع. انواع زیادی وجود دارد. بیشتر شارلوت ها خنک سرو می شوند، بنابراین در فصول گرم تر رایج تر هستند. شارلوت های میوه ای معمولاً پوره میوه یا کنسرو مانند تمشک یا گلابی را با کاستارد یا خامه فرم گرفته ترکیب می کنند. شارلوت ها همیشه با میوه درست نمی شوند. برخی از آنها، به ویژه شارلوت راسه، از کاستارد یا کرم باواروآ استفاده می کنند، و یک شارلوت شکلاتی با لایه هایی از موس شکلاتی درست می شود.
گیاه پوش بایر ، منطقه ای از زمین را توصیف می کند که رشد گیاه ممکن است کم، کند، یا دارای تنوع زیستی محدودی باشد. شرایط محیطی مانند خاک سمی یا غیرحاصلخیز، بادهای شدید، نمک پاشی ساحلی () و شرایط آب و هوایی، اغلب عوامل کلیدی در رشد و نمو ضعیف گیاهان هستند. گیاه پوش بایر را می توان بسته به اقلیم، زمین شناسی و موقعیت جغرافیایی یک منطقه خاص دسته بندی کرد. بایرهای کاج ()، بایرهای ساحل و بایرهای سرپانتین، برخی از مناطق بوم گردی متمایزتر برای گیاه پوش بایر هستند و معمولاً توسط دانشمندان مورد تحقیق قرار می گیرند. مناطق بایر که اغلب به عنوان «خلنگ زار» شناخته می شوند، می توانند محیط های عالی برای تنوع زیستی منحصر به فرد و ترکیبات طبقه بندی شوند. بایرهای سرپانتین. تنوع زیستی. زیستگاه های بایر سرپانتین شامل علفزارها، بیشه زارهای کالیفرنیا و درختزارها برخی از مناطقی است که پوشش گیاهی بسیار کم دارند. مناطق کم پوشش گیاهی اغلب با گونه های گیاهی علفی یک ساله و چندساله مشخص می شوند. گیاگان سرپانتین ها در سطح جهانی به دلیل سطح بالای تنوع بیولوژیکی آن که شامل بیش از ۱۶۰۰ گونه گیاهی است که در نواحی سرپانتین شرقی ایالات متحده یافت م
ی شود، به رسمیت شناخته شده است، به طوری که ۲۰۰۰ گونه به عنوان بومی برای خاک های غنی از سرپانتین درنظر گرفته می شوند. زمین شناسی. بایرهای سرپانتین به دلیل خاک غنی از سرپانتین که توسط هوازدگی هیدراتاسیون و دگرگونی سنگ های آذرین فرامافیک تولید می شوند، متمایز هستند. بایرهای سرپانتین اغلب به عنوان محیط های پراسترس با دسترسی کم آب و مواد مغذی مشخص می شوند. این مناطق اغلب در مواد مغذی اساسی مانند نیتروژن و فسفر تهی می شوند. خاک اغلب کم عمق است و به دلیل غلظت بالای فلزات سنگین مانند نیکل، کبالت و کروم می تواند سمی باشد. به عنوان یک نتیجه از شرایط سخت و خواص خاک شناسی زراعی منحصر به فرد ارائه شده توسط بایرهای سرپانتین، این محیط ها از جوامع گیاهی مقاوم به تنش حمایت می کنند که با گونه های گیاهی مشخص و محلی مشخص می شوند. بایرهای کاج. بایرهای کاج شامل ۵۵۰۰۰۰ هکتار از یک منطقه جنگلی انبوه از دشت ساحلی است و حداقل ۸۵۰ گونه حیات گیاهی را در خود جای داده است، از جمله بسیاری از آنها در معرض خطر یا تهدید هستند. بایرهای کاج عمدتاً بر روی ریگ و شن های دانه بندی نشده، اسیدی، متوسط تا درشت تشکیل می شوند. خاک های بالغ را پودزول واق
عی و سیلیسی و بسیار نفوذپذیر می دانند. ظرفیت نگهداری رطوبت کم و وضعیت مواد مغذی خاک نرخ رشد پوشش گیاهی پایینی را در بسیاری از بایرهای کاج ایجاد می کند. بایرهای ساحل. بایرهای ساحل با پوشش گیاهی کوتاه، پوشش درختی کم، سنگ بستر در معرض و حوضچه های باتلاقی مشخص می شوند. اغلب، بایرهای ساحل شرایط آب و هوایی استرس زا را نشان می دهند و در معرض شرایط مداوم باد و نمک پاشی هستند. بایرهای ساحل معمولاً میزبان جوامع بوته ای کم رشد با پوشش درختی پراکنده هستند و غالباً گونه های خلنگیان مانند هاکلبری سیاه () و زغال اخته کم بوته () بر آنها غالب است. بایرهای ساحل اقیانوس اطلس کانادا میزبان انواع گونه های آرایه بندی مانند گلسنگ های ماکرو، خزه ها و گیاهان آوندی هستند. مطالعات ۱۷۳ گونه مختلف را در مناطق بایرهای ساحل استان نوا اسکوشیا ثبت کرده است. این تعداد شامل ۱۰۵ گیاه آوندی، ۴۱ گلسنگ ماکرو و ۲۷ گونه خزه با شش گونه آوندی نادر استانی بود که عمدتاً در مناطق نزدیک ساحل که حاوی سطوح بالایی از نمک بستر و مواد مغذی، عمق متغیر بستر و پوشش گیاهی کوتاه بودند، یافت شدند. در سیدنی، استرالیا، مناطق ساحلی عمدتاً توسط درختچه مالی یا درختان اکا
لیپتوس، و پوشش گیاهی خشکی مانند ، سیب کوتوله، و ، در میان گونه های دیگر، معمولاً در یک خاک خشک و ماسه سنگ نسبتاً خشک تر ساحلی، غالب است. این گونه پوشش گیاهی منحصربه فرد در نیو ساوت ولز، از گاسفورد تا پارک ملی سلطنتی، با مناطق دورافتاده جنوبی در مناطق بایر () و خلیج جرویس () یافت می شود. مناطق آب و هوایی. اگرچه زمین های بایر عموماً در نواحی مرتبط با آب وهوای خشک، نیمه خشک، قطبی و توندرا قرار دارند، اما می توان آن ها را به طور گسترده در آب وهوای معتدل تر، معتدل یا مرطوب تر نیز یافت، مانند: روابط انسان زاد. فعل و انفعالات انسان زاد در طول سال ها برای کمک به تغییر و هدایت پوشش گیاهی در شرق ایالات متحده استفاده شده است. به این معنی که اعمال انسان در اینکه چه نوع پوشش گیاهی در برخی مکان ها رشد می کند، نقش دارد. این شامل مواردی مانند آتش افروزی و اطفاء آتش، چرا، قطع درختان و پاکسازی کشاورزی است. تحقیقات انجام شده و شواهد حکایتی نشان داده است که ساختارها و ترکیب پوشش گیاهی در بایرهای سرپانتین شرقی نیز ممکن است تحت تأثیر رژیم های آشفتگی محلی مرتبط با این رویدادها و همچنین معدن کاری قرار گرفته باشد گرم دشت ها و بایرها
بوم سازگانی هستند که در آمریکای شمالی نادر هستند. این تا حدی به دلیل تأثیرات انسانی، مانند کشاورزی، شهرنشینی و تغییر رژیم های آتش سوزی () طبیعی است. در طول ۵۰ سال گذشته، مساحت دهانه های شبه گرم دشت ها و درختزارهای کاج به طور مداوم در طول سال ها کاهش یافته است، تمایلی برخلاف جنگل های چوب سخت. این تغییرات در ساختار پوشش گیاهی همراه با ترکیب، تا حدی ناشی از تغییرات انسانی در رژیم آتش سوزی است. به دنبال سوزاندن پوشش گیاهی، مواد غیرآلی در بوم سازگان آزاد می شود که ناشی از احتراق زیست توده گیاهان و در نتیجه آزاد شدن مواد مغذی است. تصور می شود که این آزاد شدن عناصر غذایی پس از وقوع، دلیلی برای افزایش بهره وری گیاه باشد. توزیع جهانی و جغرافیا. مناطقی در سطح زمین که در آن خاک ها بر بوم سازگان با پوشش گیاهی اندک یا بدون پوشش غالب هستند، اغلب به عنوان «بایر» شناخته می شوند. این مکان ها مناطقی مانند بیابان ها، مناطق قطبی، مناطق کوهسار و مناطق عقب نشینی یخچال ها هستند. برای مناطق بایر که در رشته کوه ها قرار دارند، اغلب به آنها «منطقه زیرنیوال» می گویند و در ارتفاعات بین حد بالایی منطقه پوشش گیاهی و حد پایینی منطقه پوشیده
از یخ یافت می شوند. در چند سال گذشته به دلیل عقب نشینی یخچال های طبیعی در ارتفاعات بالا و کلاهک های یخی، مناطق نیمه کوهی در مکان هایی مانند رشته کوه های راکی، آند و هیمالیا بسیار افزایش یافته است. یک منطقه برای مطالعه، "بایر سرپانتین ناتینگهام" است که ۲۰۰ هکتار در جنوب چستر کانتری، پنسیلوانیا در مرز پنسیلوانیا-مریلند را پوشش می دهد. علفزار معمولی سرپانتین یا مرغزار یا گرم دشت است. این خاک ها عمیق هستند و از سنگ بستر سرپانتین به دست می آیند. این سری از خاک ها دارای زهکشی خوب و همچنین شیب متوسطی هستند. با این کار، این مکان های خاص تحت نیروهای فرسایش سنگین قرار گرفته اند و عمقی تا بستر اصلی خود در فاصله ۱۵ تا ۷۵ سانتی متری دارند. در اینجا، نفوذپذیری کم نیز وجود دارد که دسترسی گیاهان به آب را دشوار می کند و بنابراین جمع آوری رطوبت را دشوار می کند. میانگین ارتفاع و محدوده ارتفاع، هم مناطق گیاه پوش و هم گونه های منفرد باید با افزایش عرض جغرافیایی تعریف شوند. برای نمونه، در آپالاش جنوبی، رخنمون های مرتفع، شیب های ترکیب تابعی از ارتفاع، تابش خورشیدی بالقوه، یک گرادیان جغرافیایی است که با تفاوت های زمین شناسی گسترده (
سنگ های مافیک به شمال غربی در مقابل سنگ های فلسیکی در جهت جنوب غربی) و زمین ریخت شناسی سطحی مطابقت دارد. (سطوح سنگ بستر که در جنوب شرقی کمتر شکسته می شود).
در اپتیک هندسی، تقریب پیرامحوری یا تقریب پاراکسیال یک تقریب زاویه کوچک است که در اپتیک گاوسی و ردیابی پرتوی نور از طریق یک سامانه نوری (مانند عدسی) استفاده می شود. پرتوی پیرامحوری پرتویی است که زاویه کوچکی ("θ") نسبت به محور نوری سامانه ایجاد می کند و در سراسر سامانه نزدیک به محور قرار می گیرد. به طور کلی، این سه تقریب مهم (برای "θ" برحسب رادیان) را برای محاسبه مسیر پرتو اجازه می دهد، یعنی: تقریب پیرامحوری در اپتیک گاوسی و ردیابی پرتو "مرتبه اول" استفاده می شود. تحلیل ماتریس انتقال پرتو یکی از روش هایی است که از این تقریب استفاده می کند. در برخی موارد به تقریب مرتبه دوم «پیرامحوری» نیز می گویند. تقریب های بالا برای سینوس و تانژانت برای تقریب پیرامحوری مرتبه دوم تغییر نمی کند (جمله دوم در بسط سری تیلور آنها صفر است)، در حالی که برای کسینوس تقریب مرتبه دوم است: تقریب مرتبه دوم برای زوایای کمتر از ۱۰ درجه در ۰٫۵٪ دقیق است، اما عدم دقت آن به طور قابل توجهی برای زوایای بزرگتر افزایش می یابد. برای زوایای بزرگتر، اغلب لازم است بین پرتوهای نصف النهار، که در صفحه ای حاوی محور نوری قرار دارند، و پرتوهای شعاعی که چنین ن
یستند، تمایز قائل شد. استفاده از تقریب های زاویه کوچک، توابع مثلثاتی بی بُعد را با زاویه های رادیان جایگزین می کند. در تحلیل ابعادی در معادلات اپتیک رادیان ها بی بُعد هستند و بنابراین می توان آنها را نادیده گرفت.
طرح بریگز یک طرح نظامی بود که توسط ژنرال بریتانیایی سِر هارولد بریگز اندکی پس از انتصاب وی در سال ۱۹۵۰ به عنوان مدیر عملیات در زمان وضعیت اضطراری مالایا (۱۹۴۸–۱۹۶۰) طراحی شد. هدف این طرح شکست ارتش آزادیبخش ملی مالایا از طریق قطع منابع حمایتی آنها در میان عوام روستایی بود. برای دستیابی به این هدف، برنامه بزرگی برای اسکان مجدد اجباری دهقانان مالایا انجام شد که بر اساس آن حدود ۵۰۰٬۰۰۰ نفر (تقریباً ۱۰ درصد از جمعیت مالایا) به اجبار از محل زندگی خود منتقل شدند و به کمپ های متمرکز نقل مکان کردند که از آنها با اصطلاح «دهکده های جدید» مورد اشاره قرار می گرفتند. در زمان وضعیت اضطراری، بیش از ۴۰۰ مورد از این کوچگاه ها وجود داشت. علاوه بر این، ۱۰٬۰۰۰ چینی مالزیایی مظنون به طرفداران کمونیست در سال ۱۹۴۹ به جمهوری خلق چین تبعید شدند. قبایل متعلق به اورنگ اصلی نیز توسط طرح بریگز برای جابجایی اجباری در نظر گرفته شدند زیرا بریتانیایی ها معتقد بودند که از کمونیست ها حمایت می کنند. بسیاری از اقدامات ضروری برای طرح بریگز، در حال حاضر بر اساس ماده ۱۷ پروتکل دو الحاقی به کنوانسیون ژنو که جلای وطن غیرنظامیان و اسارت جمعیت غیرنظامی
فرای امنیت واقعی غیرنظامی و ضرورت نظامی در درگیری های غیر بین المللی را منع می کند، ممنوع شده است. تاریخچه. اقتدار بریتانیا در نواحی روستایی مالایا پس از تسلیم امپراتوری ژاپن در پایان جنگ جهانی دوم تنها در حد ضعیفی دوباره برقرار شده بود. بریتانیایی ها گروهی متشکل از حدود ۵۰۰٬۰۰۰ «متحصن» عمدتاً چینی تبار، که کشاورزی خُرد انجام می دادند و عموماً فاقد مالکیت قانونی برای سرزمین خود بودند و عمدتاً خارج از دسترس حکومت استعماری بودند، به عنوان دردسرساز خاص می پنداشتند. بسیاری از چینی ها مجبور بودند به صورت جوامع منزوی زندگی کنند تا توسط ژاپنی های اشغالگر قتل عام نشوند. چندین جامعه مالایی ستون اصلی حزب کمونیست مالایا (MCP) را تشکیل دادند. شاخه نظامی آن ارتش آزادیبخش ملی مالایا (MNLA) و شبکه اطلاعاتی و تدارکات غیرنظامی آن، مین یوئن (Min Yuen) بود. بسیاری از کارگران روستایی به خاطر نقش حزب کمونیست مالایا در رهبری جنبش مقاومت ضد ژاپنی در طول جنگ جهانی دوم، با کمونیسم همدل بودند. عوامل دیگری که منجر به حمایت روستایی ها از کمونیست ها شد عبارتند از تمایل به استقلال مالایا از بریتانیا، پیروزی کمونیست در چین، نقش کمونیست در
رهبری جنبش اتحادیه کارگری مالایا و نابرابری اقتصادی و فقر پس از جنگ است. بریتانیایی ها با مجزا کردن جمعیت در «دهکده های جدید»، روند بسیار مهم غذارسانی، اطلاعات و سربازگیری دهقانان توسط چریک ها را متوقف کردند. کوچگاه های جدید به صورت شبانه روزی توسط پلیس محافظت می شد و بسیاری از آنها تا حدی با سیم خاردار و برج نگهبانی محفوظ شده بودند. این طرح باعث شد کسانی را که تمایل داشتند به صورت مخفیانه به بیرون بروند و داوطلبانه به چریک ها کمک کنند دیگر نتوانند مبادرت به این امر کنند، و همچنین از نفوذ پنهانی چریک ها و دریافت کمک با ترغیب یا ارعاب جلوگیری می کرد. این روند ۴۵۰ کوچگاه جدید ایجاد کرد و تخمین زده می شود که ۴۷۰٬۵۰۹ نفر، که ۴۰۰٬۰۰۰ نفر از آنها از اقوام چینی هستند در این طرح درگیر بودند. انجمن چینی مالزیایی که در آن زمان با نام انجمن چینی مالایی شناخته می شد، نقش مهمی در اجرای این برنامه داشت. انگلیسی ها همچنین سعی کردند با ارائه خدمات آموزشی و بهداشتی به آنها، حمایت برخی از غیرنظامیان سکونت داده شده را جلب کنند. برخی از روستاهای جدید مجهز به امکانات رفاهی مانند برق و آب لوله کشی بودند و اطراف آن با حصار و محافظا
ن مسلح احاطه شده بود تا از فرار غیرنظامیان که بسیاری از آنها در حزب کمونیست مالایا بوده اند یا مجبور شده بودند به آنها کمک کنند، جلوگیری شود. امید می رفت که با ارائه چنین امکاناتی به جوامعی که عمدتاً از قومیت چینی بودند، آنها را از «مخزن های ناخشنودی به تکیه گاه های شهروندان وفادار مالایایی» تبدیل کنند. پیش از این، کارگران و دهقانان روستایی چینی از نظر جغرافیایی به صورت پراکنده قرار داشتند، اما طرح بریگز اکنون چینی های روستایی را از سراسر کشور گرد هم آورده و آنها را در دهکده های جدید متمرکز کرد. در میان چینی ها و مالایی ها نارضایتی قابل توجهی نسبت به این برنامه وجود داشت. چینی های مالزیایی گاهی مورد هدف تنبیه دسته جمعی، توقیف احتیاطی و اخراج موقت (summar deportation) قرار می گرفتند، که با هدف کنار گذاشتن حامیان کمونیست انجام می شد و مالایی ها از زیرساخت های فراهم شده برای دهکده های جدید، به خاطر اینکه کوچگاه های آنها توسعه نیافته بود، غضبناک شده بودند. یک نمونه از تنبیه دسته جمعی در تانجونگ مالیم اجرا شد، جایی که بریتانیایی ها جمعیت غیرنظامی را تحت جیره بندی برنج قرار دادند تا از حمایت آنها از چریک های کمونیس
ت جلوگیری کنند. هنگامی که این کار مؤثر نیفتاد، جرالد تمپلر جیره برنج را برای غیرنظامیان داخل منطقه نصف کرد و منع رفت و آمد ۲۲ ساعته را برقرار کرد.
ریتریت(Retreat) به معنای یک خلوت معنوی می تواند برای جوامع دینی مختلف متفاوت باشد. خلوت های معنوی بخش جدایی ناپذیری از بسیاری از جوامع بودایی، مسیحی و صوفی هستند. انواع مختلفی از خلوت های معنوی وجود دارد، مانند خلوت های سلامتی، خلوت های ذهن آگاهی، خلوت های اسپا، خلوت های ماجراجویی، خلوت های سم زدایی، خلوت های یوگا و خلوت های مذهبی. [نیاز به منبع] در بودیسم، برخی خلوت های مدیتیشن را راهی صمیمی برای تعمیق قدرت های تمرکز و بینش می دانند. خلوت ها همچنین در کلیساهای مسیحی محبوب هستند و شکل امروزی آن ها توسط سنت ایگناتیوس لوئولا (۱۴۹۱–۱۵۵۶) در تمرینات معنوی او شکل گرفت. ایگناتیوس بعدها توسط پاپ پیوس یازدهم در سال ۱۹۲۲ به عنوان حامی روحانی خلوت های معنوی شناخته شد. بسیاری از پروتستان ها، کاتولیک ها و مسیحیان ارتدکس هر ساله در خلوت های معنوی شرکت کرده و آن ها را سازماندهی می کنند. خلوت های مدیتیشن در صوفی گری، مسیر عرفانی اسلام، از اهمیت ویژه ای برخوردارند. کتاب «سفر به سوی پروردگار قدرت» (رسالت الانوار) اثر معلم صوفی ابن عربی، راهنمایی برای سفر درونی است که بیش از ۷۰۰ سال پیش منتشر شده است. خلوت های یوگا معمولا در م
عابد و یا مراکز ریتریت صورت می گیرد. خلوت های صوفیانه یا خلوت های معنوی. ترجمهٔ «خلوت» (از عربی: الخلوة) به معنای کناره گیری یا جدایی است، اما در اصطلاح صوفیانه بار معنایی متفاوتی دارد؛ به عملی اشاره می کند که در آن، فرد خود را در آرزوی حضور الهی به کلی واگذار می نماید. [15] در خلوت مطلق، صوفی به طور مداوم نام خدا را تکرار می کند که این عمل به عنوان بالاترین شکل یاد خدا محسوب می شود. در کتاب «سفر به سوی پروردگار قدرت»، محیی الدید ابن عربی (1165–1240 میلادی) به بررسی مراحلی می پردازد که صوفی در خلوت خود طی می کند. ابن عربی پیشنهاد می دهد: «صوفی باید درهای خود را از روی دنیا به مدت چهل روز ببندد و خود را به یاد الله مشغول کند؛ یعنی به تکرار مداوم «الله، الله...» بپردازد. سپس، خداوند قادر مطلق درجات پادشاهی را به عنوان آزمونی پیش روی او می گشاید. نخست، او اسرار دنیای معدنی را برملا خواهد ساخت. اگر او به ذکر (اذکار) مشغول شود، خدا اسرار دنیای گیاهی را افشا خواهد کرد، سپس اسرار دنیای حیوانی، بعد از آن نفوذ نیروی حیات به وجودها، سپس «نشانه سطحی» (نور نام های الهی، بنا بر گفته عبدالکریم الجیلی، مترجم کتاب)؛ پس درجات
علوم قیاسی، سپس دنیای شکل دهی، زینت و زیبایی، و در نهایت درجات قطب (روح یا محور کائنات – به شماره 16 مراجعه شود) را به او نشان خواهد داد. سپس، به او حکمت الهی، قدرت نمادها و اختیار بر حجاب و برملا شدن اعطا خواهد شد. درجه حضور الهی برای او آشکار می شود؛ باغ (بهشت) و جهنم به او نازل می گردند، و اشکال اولیه پسر آدم، تخت رحمت نیز آشکار می شود. در صورت شایستگی، مقصد او معلوم خواهد شد. پس، به او قلم، عقل نخست (همانطور که فیلسوفان صوفی به آن می گویند) و سپس عامل قلم، دست راست حقیقت افشا خواهد شد. («حقیقت» به تعریفی که الجیلی ارائه می دهد، همان چیزی است که بر اساس آن همه چیز آفریده شده است؛ جز خداوند متعال هیچ نیست.)» عمل خلوت به طور منظم توسط صوفیان با اجازه و نظارت یک مرجع صوفیانه دنبال می شود. صوفیان تخصیص دورهٔ چهل روز خلوت را بر مبنای چهل روزی که الله برای موسی ، به عنوان دوره ای برای روزه داری پیش از گفتگو با او، مقرر کرده بود – همانطور که در فصل های مختلف قرآن از جمله سوره البقره ذکر شده است – قرار می دهند. خلوت همچنان در میان شیخ های مجاز، مانند مولانا شیخ ناظم الحقانی در لفکا، قبرس، اجرا می شود. خلوت گاه ها
ی امروزی. امروزه خلوت گاه های مختلفی در کشور های مختلف وجود دارد اما اکثر خلوت گاه ها بخصوص خلوت گاه های مدیتیشن و یوگا در جزیره بالی(اندونزی)، گوا(هند) و تایلند قرار گرفته اند. از جمله خلوت گاه های مشهور میتوان از فایرفلای ریتریت در جزیره بالی و آکادمی سکوت ویپاسانا نام برد.
نقاشی های دیواری ترا باستان، نقاشی های دیواری معروفی هستند که توسط اسپیریدون ماریناتوس در حفاری های آکروتیری در جزیره یونانی سانتورینی (یا ترا) کشف شد، آنها به عنوان بخشی از هنر مینوسی در نظر گرفته می شوند، اگرچه فرهنگ ترا تا حدودی با کرت متفاوت بود و روابط سیاسی بین دو جزیره در آن زمان نامشخص است. آنها این مزیت را دارند که عمدتاً در شرایط کامل تری، هنوز بر روی دیوارهایشان، نسبت به نقاشی های مینوی از کنوسوس و سایر مکان های کرت، حفاری شده اند. بیشتر نقاشی های دیواری اکنون در موزه ماقبل تاریخ ترا در سانتورینی یا موزه باستان شناسی ملی آتن هستند که چندین مورد از کامل ترین و معروف ترین صحنه ها را دارد. اهمیت. نقاشی های دیواری که از سال ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۴ کاوش شده اند، دریچه ای مهم به تاریخ سانتورینی ارائه می کنند و دنیای اولیه دریای اژه را به عنوان یک جامعه بسیار توسعه یافته به تصویر می کشند. از میان تمام یافته های کشف شده در آکروتیری، این نقاشی های دیواری مهم ترین کمک به دانش امروزی هنر و فرهنگ اژه است، این نقاشی ها از نظر تکنیک، سبک و محتوای موضوعی، موضوعات ارزشمندی برای مطالعه باستان شناسان، مورخان هنر، جانورشناسان،
گیاه شناسان و شیمیدانان هستند، این نقاشی ها که در اصل بر روی دیوارهای خانه های باستانی تران نمایش داده می شوند، چهره های باستانی، آداب و رسوم و رویدادهای تاریخی را به تصویر می کشند. تکنیک. برای آماده سازی دیوارهای سنگی ساختمان ها برای نقاشی دیواری، ابتدا دیوارها را با مخلوطی از گل و کاه پوشاندند، سپس با گچ آهکی و در آخر لایه هایی از گچ ظریف را پوشاندند، پالت نقاشی ها شامل سفید (از گچ آهکی)، قرمز (برگرفته از خاک آهنی و هماتیت)، زرد (از اخرای زرد)، آبی (آبی مصری، بنفش یا احتمالاً لاجوردی) و سیاه معدنی است. هنرمندان باستانی ترانه از رنگ های خود استفاده کامل می کردند: زرد برای خز طلایی شیرها یا پوست جوانان و به عنوان پایه ای برای سبز روشن برای گیاهان رنگ آمیزی مانند مرت استفاده می شد، آبی به عنوان خاکستری تیره برای نشان دادن پرندگان، پوست حیوانات، فلس های ماهی و سرهای تراشیده شده چهره های جوان استفاده می شد. آبی تیره همچنین برای نشان دادن رنگ سبز تیره پیچک، پاپیروس، زنبق، نی و درختان نخل استفاده شد، رنگ سفید نشان دهنده پوست کم رنگ چهره های زنانه است، در حالی که قرمز برای پوست تیره تر و برنزه شده مردانه استفاده می
شود. نمایشگاه ها. گذشته Salon International de Musées et ● de Exposicion (SIME)، پاریس، فرانسه، ۱۹۹۴ حاضر شود این آثار در حال حاضر در سانتوزئوم، موزه ای در سانتورینی که به عنوان یک اقامتگاه خصوصی دو برابر می شود، به نمایش گذاشته شده است، بازتولیدها بر روی دیوارهای داخلی خانه نشان داده شده است، همان طور که در دوران باستان در نظر گرفته شده بودند، به عنوان تزئینات داخلی خانه های اژه ای.
طراحی کامپایلر یکی از شاخه های بنیادی در علوم رایانه است که به مطالعه نظریه ها، الگوریتم ها و روش های لازم برای ترجمه برنامه های نوشته شده به زبان های سطح بالا به زبان های سطح پایین تر یا زبان ماشین می پردازد. این فرآیند، که توسط یک نرم افزار به نام کامپایلر انجام می شود، بخش جدایی ناپذیر از چرخه توسعه نرم افزار است و نقش واسطه ای میان برنامه نویسان و سخت افزار رایانه ایفا می کند. تعریف. کامپایلر، یک برنامه ترجمه گر است که کد منبع (Source Code)، نوشته شده به زبان های سطح بالا مانند C++، Java یا Python را به کد مقصد (Target Code) که به طور مستقیم توسط پردازنده های رایانه ای یا ماشین های مجازی قابل اجرا است، تبدیل می کند. برخلاف مفسرها (Interpreters)، که دستورات را به صورت خط به خط اجرا می کنند، کامپایلر تمام برنامه را پیش از اجرا به کد ماشین تبدیل می کند. مراحل طراحی کامپایلر. فرآیند طراحی یک کامپایلر معمولاً به چندین مرحله مجزا تقسیم می شود که هرکدام نقش خاصی در تبدیل کد منبع به کد ماشین دارند. این مراحل به دو بخش اصلی تحلیل (Analysis) و تولید (Synthesis) تقسیم می شوند: ۱. تحلیل واژگانی (Lexical Analysis). در
این مرحله، کد منبع به توکن ها (Tokens) تقسیم می شود. توکن ها کوچک ترین واحدهای معنایی زبان برنامه نویسی هستند، مانند کلمات کلیدی، شناسه ها، عملگرها و علائم نگارشی. این کار توسط ماژولی به نام Lexical Analyzer یا Scanner انجام می شود. ۲. تحلیل نحوی (Syntax Analysis). در این مرحله، ساختار گرامری کد با استفاده از قواعد دستور زبان برنامه نویسی مورد بررسی قرار می گیرد. تحلیل گر نحوی (Parser) از توکن های تولیدشده برای ساخت درخت تجزیه نحوی (Parse Tree) یا درخت نحو انتزاعی (Abstract Syntax Tree - AST) استفاده می کند. این درخت نشان دهنده ساختار سلسله مراتبی برنامه است. ۳. تحلیل معنایی (Semantic Analysis). در این بخش، از درخت نحوی برای بررسی انطباق کد با قوانین معنایی زبان برنامه نویسی استفاده می شود. این فرآیند شامل بررسی نوع داده ها، دامنه متغیرها و اطمینان از سازگاری عملیات ریاضی و منطقی با نوع داده ها است. ۴. تولید کد میانی (Intermediate Code Generation). کد تولیدی در این مرحله مستقل از ماشین است و معمولاً به شکلی ساده تر از زبان منبع و مقصد نوشته می شود. این کد به عنوان پایه ای برای بهینه سازی ها و تولید کد نهایی
مورد استفاده قرار می گیرد. نمونه هایی از این کد شامل سه گان های میانی (Three-Address Code) یا LLVM IR هستند. ۵. بهینه سازی کد (Code Optimization). هدف از این مرحله، بهبود کارایی برنامه است. بهینه سازی ها ممکن است شامل حذف کدهای غیرضروری، کاهش استفاده از منابع یا بهبود زمان اجرای برنامه باشند. این فرآیند می تواند در سطوح محلی (Local Optimization) و جهانی (Global Optimization) انجام شود. ۶. تولید کد نهایی (Code Generation). در این مرحله، کد نهایی که به صورت مستقیم توسط پردازنده اجرا می شود، تولید خواهد شد. این کد معمولاً به زبان ماشین یا اسمبلی نوشته می شود و برای معماری خاص سیستم هدف بهینه سازی می شود. ۷. مدیریت خطا (Error Handling). در تمامی مراحل فوق، بررسی و مدیریت خطاهای نحوی، معنایی و منطقی بخش مهمی از فرآیند طراحی کامپایلر است. ارائه پیام های خطای دقیق و واضح به برنامه نویس یکی از ویژگی های مهم یک کامپایلر کارآمد محسوب می شود. چالش های طراحی کامپایلر. طراحی یک کامپایلر کارآمد مستلزم مواجهه با چالش های زیر است: کاربردهای طراحی کامپایلر. علاوه بر نقش اصلی آن در ترجمه کد منبع به کد قابل اجرا، تکنیک های طراح
ی کامپایلر در زمینه های دیگری نیز کاربرد دارند، از جمله: طراحی کامپایلر یک زمینه چندبعدی و پویا در علوم رایانه است که ترکیبی از تئوری های ریاضی، الگوریتم های پیشرفته و مهندسی نرم افزار را در خود جای داده است. مطالعه منابع معتبر در این حوزه به پژوهشگران و توسعه دهندگان این امکان را می دهد که با درک عمیق تری از عملکرد زبان های برنامه نویسی و بهینه سازی نرم افزارها، نقش مؤثرتری در توسعه فناوری های نوین ایفا کنند. کتاب های مرجع در طراحی کامپایلر. ۱. Compilers: Principles, Techniques, and Tools. این کتاب، که معمولاً با نام اژدهای قرمز شناخته می شود، یکی از منابع اصلی و جامع در حوزه طراحی کامپایلر است. مطالب این کتاب شامل تمامی مراحل طراحی یک کامپایلر از تحلیل واژگانی تا بهینه سازی کد می باشد. ۲. Engineering a Compiler. این کتاب تمرکز ویژه ای بر جنبه های مهندسی و عملیاتی طراحی کامپایلر دارد و برای افرادی که به دنبال درک عملی تر از این حوزه هستند، مناسب است.
در فیزیک لیزر، بهره یا تقویت فرآیندی است که در آن محیط، بخشی از انرژی خود را به تابش الکترومغناطیسی گسیل شده منتقل می کند و در نتیجه توان نوری افزایش می یابد. این اصل اساسی همه لیزرها است. از نظر کمی، "بهره" معیاری از توانایی یک محیط لیزر برای افزایش توان نوری است. با این حال، به طور کلی لیزر انرژی مصرف می کند. تعریف. بهره را می توان به عنوان مشتق لگاریتم توان formula_1تعریف کرد همان طور که از میان محیط عبور می کند. عاملی که یک پرتو ورودی توسط یک محیط تقویت می شود، بهره نامیده می شود و با G نشان داده می شود.