Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
د، به ویژه در متن معروف به آیین میترایی یا آیین جاودانگی، از همین واکه ها برای توصیف آیینی جادویی برای سفر روح به آسمان استفاده شده است. در یک فرمول عبری نیز برای اجرای جن گیری بر شخص تسخیرشده، چنین وردهایی به کار رفته اند. با این حال، تمام این متون، بر خلاف آواگویی، متون منطقی و از پیش تنظیم شده اند. در مسیحیت. در عهد جدید، زبان گویی به عنوان یکی از موهبت های روح القدس ذکر شده است. پولس رسول در اول قرنتیان ۱۴، هدف و شیوهٔ درست سخن گفتن به زبان های بیگانه را توضیح می دهد. نمونهٔ معروف آن، در ماجرای پنطیکاست در اعمال رسولان ۲ آمده است، زمانی که شاگردان پس از دریافت روح القدس، به زبان هایی ناشناخته یا بیگانه سخن گفتند. در دوران معاصر، دیدگاه های مسیحیان نسبت به این پدیده بسیار متفاوت است. برای مثال، در جنبش پنطیکاستی هنوز هم آن را موهبتی زنده و جاری از روح القدس می دانند. در حالی که در برخی دیگر از شاخه های مسیحیت، آواگویی را پدیده ای مشکوک یا حتی وابسته به شیطان تلقی می کنند که باید از آن پرهیز شود.
فرمانداری نظامی اسرائیل، یک سیستم حکومتی نظامی بود که پس از جنگ شش روزه در ژوئن ۱۹۶۷ به منظور اداره جمعیت غیرنظامی کرانه باختری، نوار غزه، شبه جزیره سینا و بخش غربی بلندی های جولان تأسیس شد. این حکومت بر اساس کنوانسیون چهارم ژنو است که دستورالعمل هایی را برای حکومت نظامی در مناطق اشغالی ارائه می دهد. اورشلیم شرقی تنها استثناء از این دستور بود و از اوایل سال ۱۹۶۷ به منطقه شهرداری اورشلیم اضافه شد و قوانین اسرائیل را در سال ۱۹۸۰ به منطقه الحاق کرد. در این دوره سازمان ملل و بسیاری از منابع از مناطق تحت کنترل نظامی به عنوان سرزمین های عربی اشغالی یاد کردند. پیمان صلح اسرائیل و مصر باعث شد که اسرائیل در سال ۱۹۸۲ شبه جزیره سینا را رها کند و حاکمیت نظامی در نوار غزه و کرانه باختری را به اداره مدنی اسرائیل در سال ۱۹۸۱ تبدیل کند. بخش غربی بلندی های جولان در همان سال به طور یک جانبه توسط اسرائیل از سوریه ضمیمه شد و در نتیجه سیستم حکومت نظامی به طور کامل لغو شد. تأسیس. جنگ شش روزه در ۵ ژوئن ۱۹۶۷ آغاز شد و اسرائیل در پاسخ به بسیج نیروهای مصری در مرز اسرائیل حملات غافلگیرانه ای را علیه میدان های هوایی مصر انجام داد. یک دو
ره تنش بالا قبل از جنگ بود. در پاسخ به اقدامات خرابکارانه ساف علیه اهداف اسرائیل، اسرائیل به کرانه باختری تحت کنترل اردن حمله کرد و پروازهای خود را بر فراز سوریه آغاز کرد که با درگیری های هوایی بر فراز خاک سوریه پایان یافت، حملات توپخانه ای سوریه علیه شهرک های غیرنظامی اسرائیل در مجاورت مرزهای گلاچ سوریه و به دنبال آن افزایش مواضع اسرائیل در مقابل گلاچ در مقابل اسرائیل. شدت و تعداد دفعات ورود به مناطق غیرنظامی در امتداد مرز سوریه و به اوج خود رسید که مصر تنگه تیران را مسدود کرد، نیروهای خود را در نزدیکی مرز اسرائیل مستقر کرد و دستور تخلیه نیروهای حائل سازمان ملل از شبه جزیره سینا را صادر کرد. در عرض شش روز، اسرائیل در یک جنگ زمینی سرنوشت ساز پیروز شد. نیروهای اسرائیلی نوار غزه و شبه جزیره سینا را از مصر، کرانه باختری از جمله اورشلیم شرقی از اردن و بلندی های جولان از سوریه به دست گرفته بودند. در نتیجه گسترش قلمرو منجر به ایجاد یک حکومت نظامی در آن سرزمین ها شد تا امور جمعیت های عرب تحت سلطه نظامی اسرائیل را اداره کند. در مجموع، قلمرو اسرائیل سه برابر افزایش یافت، از جمله حدود یک میلیون عرب که تحت کنترل مستقیم
اسرائیل در سرزمین های تازه تصرف شده بودند. عمق استراتژیک اسرائیل به حداقل ۳۰۰ کیلومتر در جنوب، ۶۰ کیلومتر در شرق، و ۲۰ کیلومتر زمین بسیار ناهموار در شمال افزایش یافت، یک دارایی امنیتی که شش سال بعد در جنگ یوم کیپور مفید بود. حکومت داری. در واقع، از ژوئن ۱۹۶۷، اسرائیل بر اساس کنوانسیون چهارم ژنو، که قوانین بین المللی را برای حاکمیت نظامی در مناطق اشغالی مشخص می کند، در سرزمین های تحت فرمان کرانه باختری، نوار غزه، شبه جزیره سینا و بلندی های جولان حکومت نظامی اعمال کرده است. اورشلیم شرقی تنها استثناء از این دستور بود و عملاً از اوایل سال ۱۹۶۷ به منطقه شهرداری اورشلیم اضافه شد و قوانین اسرائیل را به این منطقه گسترش داد (عملاً آن را ضمیمه کرد). انحلال. اقتدار دولت نظامی عملاً با پیمان صلح اسرائیل و مصر لغو شد، که باعث شد در سال ۱۹۸۲ شبه جزیره سینا را رها کند و در سال ۱۹۸۱ حکومت نظامی در نوار غزه و کرانه باختری را به عنوان اداره مدنی اسرائیل که توسط وزارت دفاع اسرائیل اداره می شود تغییر نام دهد. ایجاد یک اداره مدنی برای کرانه باختری و نوار غزه در پیمان کمپ دیوید که در سال ۱۹۷۸ توسط مصر و اسرائیل امضا شد گنجانده شد.
ماهیت این نهاد مدیریت مدنی در فرمان نظامی شماره ۹۴۷ توسط دولت نظامی کرانه باختری و غزه در سال ۱۹۸۱ تعریف شده است. بخش غربی بلندی های جولان عملاً در همان سال به اسرائیل ضمیمه شد، بنابراین سیستم فرمانداری نظامی به طور کامل لغو شد. کرانه باختری. حتی قبل از پایان جنگ ژوئن ۱۹۶۷، اسرائیل تمام «اختیارات دولت، قانونگذاری، انتصاب و مدیریت در رابطه با منطقه یا ساکنان آن» را در دستان فرماندار نظامی سرمایه گذاری کرد. ژنرال حییم هرتزوگ در ۷ ژوئن ۱۹۶۷ اعلام کرد که تمام قوانین قبلی به قوت خود باقی خواهند ماند، مگر در مواردی که با حقوق اسرائیل به عنوان قدرت اشغالگر برای تضمین امنیت نیروهای خود و نظم عمومی در تضاد باشد. اسرائیل حفظ آنچه را که اردن مقررات اشغالگری بریتانیا می دانست، توجیه می کند و معتقد است که آنها با ماده ۶۴ کنوانسیون چهارم ژنو، که به درستی به رفتار یک قدرت متخاصم با جمعیت اشغال شده مربوط می شود، همخوانی دارد. موضع اردن این است که اسرائیل وارث قوانین این کشور در این زمینه نیست، زیرا آنها چندین دهه قبل از بین رفته اند. سازمان ملل متحد در گزارش کمیته ویژه خود در سال ۱۹۷۰ که برای قضاوت در مورد ادعاهای رقیب فراخ
وانده شد، بیان کرد که مقررات دفاع اجباری (اضطراری) ۱۹۴۵، که خود انگلیس متعاقباً آن را لغو کرد، حکمی برای اعمال آنها در سرزمین های فلسطینی به شمار نمی آید، زیرا آنها در مناقشه های مربوط به کنوانسیون فدرال درگیر بودند. فرمانداری نظامی اسرائیل که برای حکومت بر این مناطق تأسیس شده بود در سال ۱۹۸۲ منحل شد و اداره مدنی اسرائیل که در واقع بازوی نیروهای دفاعی اسرائیل است جایگزین شد. تأسیس در نوامبر ۱۹۸۱ تحت فرمان نظامی شماره ۹۴۷، دستوری دارد که مقرر می دارد وظیفه این نهاد «اداره امور عمرانی منطقه [کرانه باختری]... به منظور رفاه و منفعت مردم و تأمین و بهره برداری خدمات عمومی با توجه به لزوم حفظ اداره صحیح و نظم عمومی در منطقه است». ایجاد این نهاد جدید موجی از اعتراضات را در چند ماه اول سال ۱۹۸۲ به راه انداخت و سرکوبی که باعث تلفات فلسطینیان بیشتر از آنچه در ۱۵ سال اشغال گذشته رخ داده بود، به همراه داشت. از سال ۱۹۶۷ تا ۲۰۱۴، دولت اسرائیل بیش از ۱۶۸۰ دستور نظامی در مورد کرانه باختری صادر کرد. اگرچه ارتش اسرائیل به طور رسمی موظف به بی طرفی بود، به سیاست درگیری کشیده شد و بین اداره مردم اشغال شده و دفاع از شهرک ها گرفتار
شد، که در ابتدا به عنوان یک بار نظامی تصور می شد که دفاع از آن به عهده شهرک نشینان می رفت، اما شبه نظامیان اولیه آن ها حقوق می گرفتند، آموزش دیده بودند و اسلحه هایشان را ارتش اسرائیل برای دفاع از آنها تجهیز می کرد. تا زمان پیمان های اسلو، ۴۷ درصد از ساکنان کرانه باختری پناهنده بودند و ۱۱ درصد از کل جمعیت در کمپ های پناهندگان ساکن بودند. به عنوان بخشی از استراتژی آریل شارون، اداره مدنی اتحادیه های روستایی (روابیت القرا) را که در ابتدا فقط برای منطقه الخلیل در سال ۱۹۷۸ توسعه یافت، به تمام مناطق کرانه باختری گسترش داده بود. این اتحادیه ها برای دور زدن نمایندگی مستقیم سیاسی استفاده شدند. خود انتخابات، حتی برای مقامات اتحادیه، در پی انتخابات شهرداری ۱۹۷۶ که اکثریت قاطع نامزدهای ملی گرا را به خود اختصاص داد، ممنوع شده بود، و اکثر شهرداران در نهایت برکنار شدند و برخی از آنها تبعید شدند. در مقابل، اتحادیه های روستایی قرار بود اختلافات را حل و فصل کنند و توسعه روستایی را ارتقا دهند، اما به نارضایتی دهقانان علیه مراکز شهری فلسطین دامن زدند و به گفته جورج بشارات، با مردانی از طبقه متوسط رو به پایین که بسیاری از آنها به
تنبلی و تعقیب جنایتکاران شهرت داشتند و به شدت مورد انتقاد قرار می گرفتند، به عنوان کوئیسلینگ ها، آنها را با شبه نظامیان و مسلسل های یوزی که ظاهراً برای ارعاب غیرنظامیان استفاده می کردند، تجهیز کرد. در این توافقنامه، به مقامات فلسطینی منطقه محدودی از خودمختاری در تعداد محدودی از مناطق داده شد. تحلیلگران مختلف استدلال کرده اند که این توافق باعث شد که اسرائیل بر هیئت محلی فلسطین که رهبری انتفاضه را برعهده داشت، با وادار کردن نمایندگان ساف در خارج از کشور برای کنار گذاشتن خواسته های مخالفان کرانه باختری و غزه - پایان شهرک سازی و تشکیل کشور فلسطین - و در نتیجه تضمین بازگشت خود، پیشی بگیرد؛ بنابراین به آنها اجازه داده شد تا اقتدار سیاسی و اقتصادی را در قلمروهایی که هرگز به تنهایی نتوانسته بودند به دست آورند، به دست گیرند؛ بنابراین خود تشکیلات خودگردان فلسطین اغلب به عنوان یک رژیم کویسلینگ، یا نیابتی اسرائیل در نظر گرفته می شود، زیرا اسرائیل کنترل کامل هر سه منطقه را در دست دارد. پیتر بینارت آن را «پیمانکار فرعی» اسرائیل می نامد. از نظر ادوارد سعید، مرون بنونیستی و نورمن فینکلستین، این توافقنامه صرفاً نقشی به عنوان
«اجرای اسرائیل» به سازمان آزادی بخش فلسطین واگذار کرد، و به اشغال با «کنترل از راه دور» ادامه داد، و نوعی از مشروعیت را در «دعاهای اسرائیل» به «ادعاهای حقوق بشر» داد. علیرغم اجماع بین المللی، اسرائیل موظف بود از تمام سرزمین هایی که به عنوان قدرت اشغالگر در اختیار داشت، عقب نشینی کند. در قرائت فینکلشتاین، نسخه افراطی از طرح آلون را تأیید کرد. تشکیلات خودگردان فلسطین همچنین توافقنامه ای را امضا کرد که اسرائیل را از مسئولیت غرامت در قبال تمام قصورها یا نقض تعهدات خود به عنوان یک قدرت اشغالگر که طی سه دهه گذشته حکومت نظامی اسرائیل مرتکب شده بود، مبری می کرد. در واقع، اگر اسرائیل در آن دوره به هر جنایتی محکوم شود، بار غرامت اسرائیل بر دوش مقامات فلسطینی خواهد بود که موظف به بازپرداخت هزینه اسرائیل خواهند بود. استدلال شده است که این توافق، آرمان فلسطین را بیشتر تضعیف کرد، زیرا با تبدیل مذاکرات به چانه زنی بی پایان بین طرف های نابرابر، قدرت موقعیت فلسطین را تضعیف کرد. در تحلیلی توسط اندیشکده اسرائیلی مولاد در سال ۲۰۱۷، اشاره شده است که اسرائیل از ۵۰ تا ۷۵ درصد از نیروهای فعال اسرائیلی خود را در کرانه باختری مستقر می
کند. این استقرار متشکل از هفت تیپ منطقه ای با کمک گردان های رزمی کمکی، همراه با پلیس مرزبانی اسرائیل، نیروی هوایی اسرائیل و واحدهای ویژه مختلف است. وظیفه آنها مقابله با آنچه اسرائیل به عنوان تروریسم تعریف می کند - تنها ۲۰٪ آن وظیفه را انجام می دهند - نیست، بلکه دفاع از شهرک ها است که ۸۰٪ از این ذخایر برای انجام وظیفه نگهبانی نیاز دارند. تنها در هبرون حدود ۲۰۰۰ سرباز، یک لشکر پیاده نظام کامل، همراه با ۳ شرکت پلیس مرزی، به صورت چرخشی برای حفاظت از شهرک ۵۰۰ تا ۸۰۰ اسرائیلی مستقر در آن شهر خدمت می کنند. نتیجه گیری مولاد این است که دفاع از شهرک ها تأثیر منفی بر امنیت اسرائیل دارد.
عشق به سالمندان (نام پیشین: عشق به سالخوردگان) یک سازمان مردم نهاد مستقر در ایالات متحده آمریکا است که با هدف کاهش انزوای اجتماعی در میان سالمندان فعالیت می کند. تاریخچه. در سال ۲۰۱۳، "جیکوب کرمر" که به طور منظم در یک مرکز نگهداری سالمندان داوطلب بود، متوجه تنهایی گسترده میان ساکنان آنجا شد. برای مقابله با این مشکل، او شروع به نوشتن و توزیع نامه های دست نویس و دلگرم کننده به مراکز سالمندان کرد. این ابتکار به سرعت گسترش یافت و افراد دیگری نیز به آن پیوستند. در دوران همه گیری کووید–۱۹، این سازمان داستان هایی الهام بخش از سالمندان گردآوری و پیام های ویدیویی انگیزشی برای آن ها ارسال کرد. در ۱۵ سپتامبر ۲۰۲۰، سازمان اعلام کرد که نام جدید آن «عشق به سالمندان» خواهد بود. بنیان گذار در بیانیه ای نوشت: «به این نتیجه رسیده ایم که نام پیشین ما دارای عبارتی بود که با اهدافی که هر روز با دل و جان برای آن تلاش می کنیم، در تضاد است.» از ژوئیه ۲۰۲۱، با توجه به نیازهای پس از همه گیری، سازمان از ارسال نامه های عمومی به مراکز سالمندان به سوی ارسال نامه های شخصی برای افراد سالمندِ منزوی روی آورد. تاکنون بیش از ۷۵۰٬۰۰۰ نامهٔ دست ن
ویس توسط این سازمان ارسال شده است. این سازمان همچنین روزی با عنوان "روز نامه ای به سالمند" را بنیان گذاشت که در ۲۶ فوریه هر سال برگزار می شود و هدف آن تشویق به نوشتن نامه ای برای هر سالمند است. در ۱۹ مارس ۲۰۲۴، کرمر یک کتاب تصویری با همکاری یک سازمان غیرانتفاعی به نام «مبادله نامه با مادربزرگ» منتشر کرد که کودکان را تشویق به نوشتن نخستین نامه خود می کند. در سال ۲۰۲۵، کرمر در برنامهٔ نمایش کلی کلارکسون در بخش «انسان های فوق العاده» حضور یافت.
کاروماما مریت موت () کاهنه و همسر خدای آمون در دودمان بیست و دوم مصر باستان بود. او احتمالاً مشابه کاروماما، دختر فرعون اوسورکون دوم است که در جشن سد فرعون به تصویر کشیده شده است. او جانشین حنوت تاوی به عنوان کاهنه اعظم دربار بود. او در کلیسای کوچک کرنک ازیریس-نب عنخ («اوزیریس، ارباب زندگی») به تصویر کشیده شده است. مجسمه برنزی او، «تندیس کاروماما، پرستشگر مقدس آمون» (N 500)، که از ناظر خزانه داری آهنتف نخت دریافت کرده بود، اکنون در موزه لوور به نمایش گذاشته شده است. مجسمه نذری ماعت که آن را نیز از آهنتف نخت دریافت کرد، در کارناک یافت شد، سنگ یادبود او، کوزه های کانوپی و اوشابتی های او امروزه در برلین هستند. شپنوپت یکم جانشین او به عنوان همسر خدا شد. آرامگاه او در دسامبر ۲۰۱۴ در منطقه معبد رامسیوم در تِبِس پیدا شد.
بیگانه گویی (انگلیسی: Xenoglossy یا xenoglossia) یا «زبان دانی بی آموزش»، به سخن گویی ناگهانی به زبان ناآموخته اشاره دارد. بیگانه گویی پدیده ای است که در آن فرد بدون آن که زبانی را آموخته یا قبلاً با آن آشنا بوده باشد، به طور ناگهانی و خودبه خود به آن زبان سخن می گوید یا می نویسد. بیگانه گویی تاکنون هرگز در شرایط علمی به طور معتبر مشاهده نشده و بنابراین، عمدتاً در حوزهٔ فراروان شناسی جای می گیرد. روان پزشکی به نام ایان استیونسن مدعی است که پژوهش هایش وجود این پدیده را تأیید می کند، اما یافته های او مورد تأیید جامعهٔ علمی قرار نگرفته اند. این پدیده معمولاً در بسترهای ماورایی، هیپنوتیزم، تجارب فراشعوری، یا عرفانی گزارش می شود و گاه در مطالعات مربوط به تناسخ، واسطه های روحی و روان کاوی عمقی بررسی شده است. برای مثال، فردی که هرگز زبان سوئدی نیاموخته و تماس یا آموزش قبلی با آن نداشته، ناگهان در شرایط خاصی، با تسلط کامل به آن سخن می گوید. تفاوت با آواگویی: در حالی که آواگویی نوعی گفتار بی معنا یا زبان ساختگی و ناشناخته است، بیگانه گویی معمولاً به استفاده واقعی و قابل شناسایی از یک زبان طبیعی و موجود اشاره دارد. ترد
یدها. گاه این پدیده به صورت پراکنده در افراد دارای نشانگان ساوانت (افرادی با ناتوانی ذهنی که در حوزه ای خاص، مهارت خارق العاده دارند) دیده می شود. با این حال، معمولاً تردید وجود دارد که آیا این سخن گویی واقعاً در زبان مورد نظر صورت گرفته است یا نه. گمان می رود که فرد صرفاً اطلاعاتی را که پیش تر در حافظه اش ذخیره شده، بدون درک معنای دقیق آن ها بازتولید می کند. همچنین ممکن است اطرافیان فرد، گفتاری نامفهوم یا نوعی آواگویی (زبان ورزی بی معنا) را به اشتباه زبان واقعی تشخیص دهند (چنان که مثلاً در مورد نویسندهٔ آمریکایی فیلیپ کی. دیک گزارش شده است). در زمینهٔ مذهبی، واکنش ها نسبت به پدیدهٔ بیگانه گویی متفاوت است. در برخی گروه های مسیحی، به ویژه در شاخه های پنطیکاستی و کاریزماتیک، بیگانه گویی نوعی تجربهٔ مثبت و روحانی به شمار می رود (نگاه کنید به آواگویی مسیحی). اما در دیگر شاخه های مسیحیت، به ویژه در جریان های اصلاح طلبانه، گاهی این پدیده را امری شیطانی یا نشانه ای از تسخیرشدگی توسط نیروهای اهریمنی تلقی می کنند. اگر فرد بتواند آن زبان ناشناخته را بنویسد، آن را بیگانه نویسی (Xenography) می نامند.
هومبان شوتور (یا خومباستیر) از نخستین شاهان شناخته شده ایلام در دوره ایلام کهن (حدود ۲۷۰۰–۲۶۰۰ پیش از میلاد) بود. اطلاعات درباره این فرمانروا محدود به منابع باستانی و کتیبه های هم دوره است. دوران حکومت. هومبان شوتور در فهرست های شاهان ایلامی به عنوان سومین فرمانروا پس از هومبابا ذکر شده است. دوره حکومت او به دوره ایلام کهن (حدود ۲۷۰۰–۱۵۰۰ پ.م) تعلق دارد که ایلام به عنوان یک تمدن مستقل در جنوب غربی ایران امروزی شکل گرفته بود. بر اساس منابع تاریخی، هومبان شوتور احتمالاً در منطقه اوان حکمرانی می کرد که یکی از مهم ترین مراکز قدرت ایلامیان در آن دوره بود. با این حال، اطلاعات دقیقی درباره اقدامات یا رویدادهای مهم دوران حکومت او در دسترس نیست. نام شناسی. نام «هومبان شوتور» از عناصر ایلامی تشکیل شده است: این نام نشان دهنده اهمیت مذهب در جامعه ایلامی و ارتباط نزدیک حکومت با نهادهای دینی است. جایگاه در تاریخ ایلام. هومبان شوتور در فهرست های پادشاهان ایلامی به عنوان یکی از نخستین فرمانروایان این تمدن ذکر شده است. پس از او، خاندان اوان به قدرت رسید که اولین سلسله شناخته شده ایلامی است. اهمیت تاریخی هومبان شوتور بیشتر به
دلیل حضور او در فهرست های اولیه شاهان ایلامی است که نشان دهنده تداوم سنت های حکومتی در این تمدن باستانی است. منابع تاریخی. اطلاعات درباره هومبان شوتور عمدتاً از:
آتش گردانی ذهنی () یا آتش جُنبانی به توانایی ذهنی یا ماوراییِ فرضی گفته می شود که در آن فرد می تواند فقط با تمرکز ذهنی یا ارادهٔ خود، آتش ایجاد کند یا آن را کنترل کند، بدون استفاده از هیچ وسیلهٔ فیزیکی یا مادهٔ قابل اشتعال. این اصطلاح بیشتر در آثار علمی-تخیلی، داستان های فانتزی، کتاب های کمیک و فیلم ها دیده می شود و تاکنون هیچ سند علمی معتبری برای اثبات آن وجود ندارد و بسیاری از موارد ادعاشده، در واقع حقه و نتیجهٔ فریب کاری هستند. ریشه شناسی. واژهٔ "pyrokinesis" از زبان یونانی گرفته شده: "pyr" به معنای «آتش» و "kinesis" به معنای «جنبش». این واژه را نویسندهٔ وحشت نویس استیون کینگ در رمان "آتش افروز" (۱۹۸۰) برای توصیف توانایی ایجاد و کنترل آتش با ذهن رواج داد، هرچند کاربرد آن پیش از آن نیز وجود داشته است. واژهٔ «پایروکینزیس» به گونه ای ساخته شده که با واژهٔ "تلکینزیس" (دورجُنبی) هم ارز باشد، گرچه اس. تی. جاشی این واژه سازی را «بسیار ناموفق» دانسته و پیشنهاد داده که معادل دقیق تر آن "telepyrosis" (آتش از راه دور) است. پیشینه. ای. دبلیو. آندروود، یک آمریکایی آفریقایی تبار در قرن نوزدهم، به خاطر توانایی اش در آتش
زدن اشیاء شهرتی محدود یافت. جادوگران و دانشمندان بر این باورند که احتمالاً او از تکه هایی پنهان از فسفر استفاده می کرده که با تنفس یا مالش به آسانی شعله ور می شده اند. محقق شک گرا جو نیکل نوشته که آندروود ممکن است از تکنیک های شیمیایی برای ایجاد احتراق بهره برده باشد و استفاده از فسفر محتمل ترین گزینه است. او می نویسد که امکان فریبکاری بسیار بیشتر از وجود هرگونه نیروی فراطبیعی است که توسط چارلز فورت یا دیگران مطرح شده است. واسطه روحی، دنیل دانگلاس هوم، نیز به خاطر نمایش هایی مربوط به آتش و دست زدن به تکه ای زغال گداخته مشهور بود. شعبده باز هنری آر. ایوانز نوشت که این نمایش در واقع نوعی تردستی بوده و تکهٔ گداخته از جنس پلاتین اسفنجی بوده که شبیه زغال نیم سوخته است و در دست مخفی می شده است. هروارد کارینگتون این فرضیه را «بسیار هوشمندانه» توصیف کرد، اما یادآور شد که ویلیام کروکس، شیمیدانی مجرب، در یکی از جلسات احضار ارواح حاضر بوده و احتمالاً توانایی تشخیص تفاوت زغال و پلاتین را داشته است. فرانک پادمور نیز نوشت که بیشتر نمایش های آتش به راحتی می توانسته با تردستی یا توهم و فریب حواس انجام شده باشد، و ادعای مشاهد
هٔ شعله از انگشتان هوم را نیز می توان با خطای دید توضیح داد. جوزف مک کیب نوشته که ادعاهای مربوط به آتش گردانی هوم ضعیف و ناموفق بوده اند و بیشتر آن ها در تاریکی و با شاهدانی غیرقابل اعتماد انجام شده است. او احتمال داده که تکهٔ زغال در واقع قطعه ای از آزبست بوده که هوم در جیب داشته است. گاهی ادعاهای مربوط به آتش گردانی در قالب داستان های ارواح آتش افروز منتشر می شوند، مانند آتش سوزی های Canneto di Caronia fires و ماجرای پرستار اسکاتلندی جوانی به نام کارول کامپتون در ایتالیا در سال ۱۹۸۲. در مارس ۲۰۱۱، دختربچه ای سه ساله در استان آنتیک در فیلیپین به دلیل داشتن توانایی پیش بینی یا ایجاد آتش، توجه رسانه های محلی را به خود جلب کرد. شهردار شهر مدعی شد که با شنیدن عبارت «آتش… بالش» از زبان کودک، یک بالش شعله ور شده است. برخی شاهدان دیگر نیز ادعا کردند که دختر بدون تماس با اشیاء، آتش را پیش بینی یا ایجاد کرده است. یک کشیش مدعی شد که کودک را طی مراسمی از ارواح پاک کرده، و پلیس نیز مورد غیرعادی ای نیافت، با این حال، یکی از طرفداران امور ماورایی ادعا کرد که این دختر توانایی هایش را از زندگی پیشین به ارث برده است. داستان
این کودک در برنامهٔ "Kapuso Mo, Jessica Soho" در ۲۲ ژوئن ۲۰۲۰ پخش شد. با شعله ور شدن اشیائی مختلف در خانه، مردم محلی به خانهٔ دختر آمدند تا بیشتر بدانند، و نیروهای اورژانس نیز از خانه بازدید کردند. هیچ روش علمی شناخته شده ای وجود ندارد که مغز بتواند با آن آتش یا انفجار ایجاد کند.
پنپا تسرینگ ( به تبتی : སྤེན་པ་ཚེ་རིང , "་" ؛ متولد 1967) یک سیاستمدار تبتی مستقر در هند است. او دومین سیکیونگ منتخب دموکراتیک از اداره مرکزی تبت در هند است. در 2021 او جانشین لوبسانگ ​​سونگای شد زندگینامه. اوایل زندگی. پنپا تسرینگ در سال 1967 اردوگاه پناهندگان در بیلاکوپه در ایالت کارناتاکا هند به دنیا آمد پس از حضور در نهضت آزادی تبت و انجمن دوستی نیجریه و تبت در طول روزهای دانشگاه، [ به عنوان مدیر اجرایی در مرکز تحقیقات پارلمانی و سیاست گذاری تبت (TPPRC) در دهلی بین سال های 2001 و 2008 خدمت کرد . نمایندگان مردم ، با مأموریت "ترویج برنامه سیاسی دولت تبت". حرفه سیاسی. پنپا برای دو دوره از سال 1996 و 2006 مرکزی انتخاب شد تبت ، واشنگتن، دی سی به مدت یک سال. او به طور رسمی در 29 اوت 2016 مسئولیت را بر عهده گرفت. به عنوان نماینده، وظایف او شامل ملاقات با رهبران و مقامات، ریاست رویدادهای فرهنگی مربوط به تبت، و پرداختن به تبتی ها و مسائل مربوط به تبت بود. پنپا در انتخابات سیکیونگ در سال 2016 نایب قهرمان شد . او نامزدی خود را برای انتخابات 2021 در 3 سپتامبر 2020 اعلام کرد. در طول انتخابات عمومی CTA در سال 2021 ، پن
پا 34324 رای کسب کرد که 5417 رای بیشتر از Kaydor Aukatsang (Kelsang Dorjee Aukatsang) که دومین رای برتر را کسب کرد. در مجموع 63991 تبتی رای دادند. پنپا در مورد "حل و فصل مسئله تبت"، "مراقبت از رفاه تبتی ها در تبعید"، به دنبال "تمام راه های ممکن برای برقراری ارتباط با چین"، "تسهیل (یا) دیدار دالایی لاما از چین و آزادی گئون چن ، صحبت کرده است. چوکی نیما و همه زندانیان سیاسی دیگر». پنپا به عنوان سیکیونگ در 27 مه 2021 در حضور دالایی لاما که به صورت مجازی در آن حضور داشت سوگند یاد کرد. سوگند توسط کمیسر عالی دادگستری سونام نوربو داگپو اجرا شد. او اغلب "راه وسط" و راهنمایی دالایی لاما را نقل می کند
لو یکم از شاهان پادشاهی اوان در تمدن ایلام بود که در حدود ۲۵۵۰ پیش از میلاد حکمرانی می کرد. اطلاعات درباره این فرمانروا بسیار محدود است و نام او در فهرست شاهان سومری که در حدود سدهٔ بیستم پیش از میلاد گردآوری شده، ذکر گردیده است. دوران حکومت. لو یکم در فهرست شاهان ایلامی به عنوان دومین فرمانروا پس از یک شاه ناشناس از خاندان یکم اوان ذکر شده است. دوره حکومت او به دوره ایلام کهن (حدود ۲۷۰۰–۱۵۰۰ پ.م) تعلق دارد که ایلام به عنوان یک تمدن مستقل در جنوب غربی ایران امروزی شکل گرفته بود. بر اساس منابع تاریخی، لو یکم احتمالاً در منطقه اوان حکمرانی می کرد که یکی از مهم ترین مراکز قدرت ایلامیان در آن دوره بود. با این حال، اطلاعات دقیقی درباره اقدامات یا رویدادهای مهم دوران حکومت او در دسترس نیست. جایگاه در تاریخ ایلام. لو یکم در فهرست های پادشاهان ایلامی به عنوان یکی از نخستین فرمانروایان این تمدن ذکر شده است. پس از او، کورایشک به قدرت رسید که آخرین شاه خاندان یکم اوان بود. اهمیت تاریخی لو یکم بیشتر به دلیل حضور او در فهرست های اولیه شاهان ایلامی است که نشان دهنده تداوم سنت های حکومتی در این تمدن باستانی است. منابع تاریخ
ی. اطلاعات درباره لو یکم عمدتاً از:
شهرستان خودمختار یی تونگ منچو (چینی: 伊通满族自治县) یا شهرستان خودمختار ایتونگ منچو (منچو: ) شهرستانی در غرب استان جی لین چین است. این شهرستان دارای مساحت و جمعیت ۳۳۱٬۸۷۳ نفر است که ۱۱۳٬۲۰۲ نفر از آن ها کره ای هستند (۳۴٫۱٪ از جمعیت شهرستان). شهرستان یی تونگ/ایتونگ منطقهٔ خودمختار در نظر گرفته برای اقلیت منچو می باشد. تقسیمات اداری. شهرستان یی تونگ به ۲ ناحیه، ۱۲ شهرک و ۳ قصبه تابعه تقسیم شده است.
حنوت تاوی () کاهنه مصر باستان و همسر خدای آمون در دودمان بیست و یکم مصر بود. زندگی نامه. پدرش پینجم دوم، کاهن اعظم آمون و مادرش ایست ام خب دی، خواننده آمون بود. هر دو والدین او فرزندان کشیش اعظم منخپررع بودند که برادرِ شاهدخت ماعت کارع موت ام حت، همسر خدا قبل از حنوت تاوی بود. حنوت تاوی را تنها از چند اوشابتی می شناسند. کاروماما مریت موت جانشین او به عنوان همسر خدای آمون شد.
یک مزرعه ترول یا کارخانه ترول (انگلیسی: Troll farm) گروهی سازمان یافته از ترول اینترنتی است که با هدف تأثیرگذاری بر دیدگاه های سیاسی و روند تصمیم گیری فعالیت می کند. گزارش خانه آزادی نشان می دهد که ۳۰ دولت در سراسر جهان (از میان ۶۵ کشوری که در این مطالعه بررسی شده اند) برای تأمین مالی لشکرهای مجازی با هدف انتشار تبلیغات حکومتی و حمله به منتقدان هزینه کرده اند. بر اساس این گزارش، این دولت ها از مفسران پولی، ترول ها و ربات ها برای آزار روزنامه نگاران و تضعیف اعتماد عمومی به رسانه ها استفاده کرده اند. همچنین تلاش هایی برای تأثیرگذاری بر انتخابات در ۱۸ کشور از این فهرست صورت گرفته است. دولت ها. برزیل. گمانه زنی های گسترده ای وجود دارد که ژائیر بولسونارو، رئیس جمهور سابق برزیل، و خانواده اش مزرعه های ترول را برای ترویج حمایت از سیاست های دولت او و حمله و آزار رقبا از طریق اینترنت ایجاد کرده اند. این حساب های جعلی و بات ها احتمالاً توسط دفتری در یکی از ساختمان های دولتی بولسونارو، به رهبری پسرش کارلوس، که به «دفتر نفرت» شناخته می شود، کنترل می شوند. این دفتر مظنون به ایجاد بیش از هزار حساب جعلی برای حمایت از دولت ب
ولسونارو است. حساب های ترول همچنین با انتشار اطلاعات نادرست مرتبط با همه گیری کووید-۱۹ در برزیل مرتبط بوده اند، زیرا دولت بولسونارو به خاطر اتخاذ موضعی انکارگرایانه و ضعیف در قبال این همه گیری شناخته شده است. چین. «ارتش ۵۰ سنتی» شامل بوروکرات های چینی است که از حزب کمونیست چین (CCP) حمایت مالی می کنند، یا در بحث های آنلاین تلاش می کنند موضوع را تغییر دهند. هند. حزب حاکم هند، حزب بهاراتیا جاناتا (بی جی پی)، تعداد زیادی حامی آنلاین دارد که از برنامه های این حزب حمایت کرده و به رقبای سیاسی حمله می کنند. روش های آن ها توسط روزنامه نگار تحقیقی، سواتی چاتورودی، ثبت شده است که در کتاب خود با عنوان «من یک ترول هستم: درون دنیای مخفی ارتش دیجیتال بی جی پی» آن ها را به عنوان یک «ارتش دیجیتال» توصیف کرده است. ایران. شرکت متا (مالک فیسبوک و اینستاگرام) در سال های اخیر چندین شبکهٔ مرتبط با ایران را به دلیل «رفتار غیراصیل هماهنگ» حذف کرده است. این شبکه ها با استفاده از حساب های جعلی و هویت های ساختگی، تلاش می کردند تا بر افکار عمومی در کشورهای مختلف تأثیر بگذارند. در ژانویهٔ ۲۰۱۹، متا اعلام کرد که ۷۸۳ صفحه، گروه و حساب کارب