Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
انه فلفل»، به عنوان شواهد همکاری با دشمن مطرح شده اند. در آذر ۱۴۰۳، او بدون اطلاع قبلی به سلول انفرادی در زندان قزل حصار کرج منتقل شد، اقدامی که نگرانی ها دربارهٔ اجرای قریب الوقوع حکم اعدام او را افزایش داد. سرانجام در ۱۰ خرداد ۱۴۰۴ حکم اعدام محمدامین مهدوی شایسته، توسط شعبه ۳۹ دیوان عالی کشور به ریاست قاضی قاسم حسینی کوه کمری تأیید شد. درگذشت. قوه قضاییه جمهوری اسلامی ۲ تیر ۱۴۰۴ از اعدام محمد امین مهدوی شایسته خبر داد.
محمد مرادی کشتی گیر حرفه ای فرنگی است. وی در جریان رقابت های روز پایانی کشتی فرنگی نوجوانان آسیا در بیشکک قرقیزستان، در ۷۱ کیلوگرم به فینال راه یافت و در دیدار فینال برابر امیرشاه وهاب اف از ازبکستان به میدان رفت و در پایان با نتیجه ۲ بر ۲ پیروز شد و به مدال طلای آسیا رسید. مقام او قهرمان آسیا است و چند مدال و مقام ملی دیگر هم دارد.
در کوزا نوسترا، ماندامنتو به طور سنتی به ناحیه ای متشکل از سه کوشه مافیایی مجاور از نظر جغرافیایی گفته می شود. کوشه ها خانواده هایی هستند که بر یک ملک فئودالی یا یک محله شهری در سیسیل کنترل دارند. کاپوماندامنتو نماینده رئیس یک قلمرو (ماندامنتو) است و معمولاً حق عضویت در کمیسیون استانی مافیا را دارد. فهرست ماندامنتوها. پالرمو شهر پالرمو به ۸ ماندامنتوی محلی تقسیم می شود: ۱. پورتا نووا ۲. برانکاچو ۳. بوکادیفالکو ۴. پاسو دی ریگانو ۵. سانتا ماریا دی جسو ۶. نوجه ۷. پالیارلی ۸. رسوتانا و سن لورنزو استان پالرمو به ۷ ماندامنتو تقسیم می شود: ۱. کامپورئاله (تشکیل شده از ادغام ماندامنتوهای پارتینیکو و سن جوزپه جاتو) ۲. کورلئونه ۳. چینزی ۴. باگریا ۵. ترابیا ۶. بلمونت مزانو ۷. سن مائورو کاستلورده استان آگریجنتو شامل ۱۰ ماندامنتو: ۱. آگریجنتو ۲. سانتا الیزابتا ۳. پورتو امپدوکله ۴. کانیکاتی ۵. چانچانا ۶. ریبرا ۷. سامبوکا دی سیسیلیا ۸. کاستلترمینی ۹. پالما دی مونته کیارو ۱۰. کامپوبلو دی لیکاتا استان تراپانی شامل ۴ ماندامنتو: ۱. کاستلوتانو ۲. تراپانی ۳. مازارا دل والو ۴. آلکامو استان کالتانیستا شامل ۴ ماندامنتو: ۱. جلا ۲. وال
لونگا پرتامنو ۳. ریزی ۴. موسوملی
تبلیغات نمایشی دیجیتال (به انگلیسی: Digital display advertising) به تبلیغات گرافیکی آنلاین اعم از بنرها، متن، تصاویر، ویدئو و صدا گفته می شود. هدف اصلی اینگونه تبلیغات، انتشار تبلیغات شرکت در وب سایت های شخص ثالث است. یک تبلیغ نمایشی معمولاً تعاملی است (یعنی قابل کلیک است) که به برندها و تبلیغ کنندگان اجازه می دهد تا عمیق تر با کاربران تعامل داشته باشند. یک تبلیغ نمایشی همچنین می تواند یک تبلیغ مجاور برای یک تبلیغ ویدیویی غیرقابل کلیک باشد. اجرا. اهمیت قالب های تبلیغات نمایشی. دو دانشجوی دانشکده تحقیقات ارتباطات آمستردام ASCor مطالعاتی در مورد واکنش مخاطبان به قالب های مختلف تبلیغات نمایشی انجام داده اند. آنها به طور خاص، دو نوع فرمت مختلف (محتوای حمایت شده و تبلیغات بنری) را در نظر گرفتند تا نشان دهند که افراد به روش های مختلف، مثبت و منفی، به فرمت ها واکنش نشان می دهند و آنها را درک می کنند. به همین دلیل، انتخاب قالب مناسب بسیار مهم است زیرا به استفاده حداکثری از این رسانه کمک خواهد کرد. همچنین می توان اضافه کرد: انجمن تبلیغات تعاملی (IAB)، برای کمک به انتخاب بهتر قالب مناسب برای نوع تبلیغ، یک راهنما برای ت
بلیغات استاندارد نمایشی. اندازه تبلیغات IAB از سال ۲۰۰۷ به شرح زیر است:
اقامتگاه رسمی () اقامتگاهی است که توسط یک مقام تعیین و به یک مقام (مانند رئیس کشور، رئیس دولت، استاندار، فرماندار یا سایر چهره های ارشد) اختصاص داده می شود و ممکن است همان مکانی باشد که صاحب مقام، وظایف کاری یا زندگی خود را در آن انجام می دهد. از اقامتگاه های رسمی می توان به: کاخ الیزه (رئیس جمهور فرانسه)، کاخ بلویو (رئیس جمهور آلمان)، بیت رهبری (رهبر جمهوری اسلامی ایران) و کاخ موزه سعدآباد (رئیس جمهور ایران)، کاخ مرمر و کاخ نیاوران (دودمان پهلوی)، بیت هاناسی (رئیس جمهور اسرائیل)، کاخ کوئیرینال (رئیس جمهور ایتالیا)، کرملین مسکو (رئیس جمهور روسیه)، کاخ آبی (رئیس جمهور کره جنوبی)، کاخ مارینسکی (رئیس جمهور اوکراین)، کاخ باکینگهام (پادشاه بریتانیا)، شماره ۱۰ خیابان داونینگ (نخست وزیر بریتانیا) و کاخ سفید (رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا) و شماره یک میدان رصدخانه (معاون رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا) اشاره کرد.
سر آرنولد ادوارد ترور بکس ( ۳ اکتبر ۱۹۵۳- ۸ نوامبر ۱۸۸۳)، آهنگساز، شاعر و نویسنده انگلیسی بود. آثار پربار او شامل ترانه ها، موسیقی کر، قطعات مجلسی و پیانوی سولو است، اما شهرت وی بیشتر به خاطر موسیقی ارکسترالش می باشد. افزون بر مجموعه ای از اشعار سمفونیک، او هفت سمفونی نوشت و مدتی به عنوان برجسته ترین سمفونی نویس بریتانیایی شناخته می شد. بکس در حومهٔ استراتام لندن، در خانواده ای مرفه به دنیا آمد. والدینش او را به دنبال کردن حرفه ای موسیقی تشویق کردند، و درآمد شخصی اش به او این آزادی را داد که بدون نیاز به پیروی از جریان ها و سبک های رایج، مسیرش را به عنوان آهنگساز پیش بگیرد. بنابراین، وی در محافل موسیقی به عنوان فردی مهم اما گوشه گیر شناخته شده است. بکس در دوران دانشجویی در آکادمی سلطنتی موسیقی، شیفتهٔ ایرلند و فرهنگ سلتی شد که تأثیر قوی ای بر رشد اولیهٔ او گذاشت. در سال های پیش از جنگ جهانی نخست، وی در ایرلند زندگی می کرد و عضو محافل ادبی دوبلین شد و با نام مستعار «درموت او-بیرن» به نوشتن داستان و شعر می پرداخت. بعدها به فرهنگ نوردیک علاقه مند شد، که این دلبستگی در سال های پس از جنگ جهانی نخست، برای مدتی جایگ
زین علایق سلتی او شد. بکس، بین سال های ۱۹۱۰ تا ۱۹۲۰، آثار موسیقایی بسیاری نوشت، از جمله شعر سمفونیک «تینتاژل» که شناخته شده ترین اثر وی می باشد. در این دوران، او رابطه ای همیشگی با نوازنده پیانو، «هریت کوهن» برقرار کرد (در آغاز رابطه ای عاشقانه، سپس دوستی، و همواره رابطه ای حرفه ای و نزدیک). او در دههٔ ۱۹۲۰ نوشتن مجموعه ای از هفت سمفونی را آغاز کرد که بخش اصلی آثار ارکسترال او را تشکیل می دهند. بکس، در سال ۱۹۴۲، به عنوان «استاد موسیقی دربار» برگزیده شد، اما در این مقام آثار اندکی آفرید. در سال های پایانی عمرش، موسیقی او کهنه گرا تلقی می شد و پس از مرگش نیز عمدتاً مورد بی توجهی واقع شد. پس از دههٔ ۱۹۶۰، موسیقی او بیشتر به واسطهٔ افزایش شمار ضبط های تجاری، به تدریج مورد بازشناسی قرار گرفت، با این حال تعداد اندکی از آن ها به طور منظم در سالن های کنسرت اجرا می شود. زندگی و حرفه. سال های نخست. بَکس در ۸ نوامبر ۱۸۸۳، در استراتام، حومهٔ لندن در شهرستان ساری، در خانواده ای مرفه و متعلق به دوران ویکتوریایی به دنیا آمد. او فرزند ارشد آلفرد ریدلی بکس (۱۸۴۴–۱۹۱۸) و شارلوت الن (۱۸۶۰–۱۹۴۰) دختر کشیش، ویلیام نیب لی، اهل آمو
ی، چین بود. کوچک ترین پسر این زوج، کلیفورد لیا بکس، نمایشنامه نویس و مقاله نویس شد. آلفرد بکس یک وکیل عضو موسسهٔ «میدل تمپل» بود، اما به دلیل داشتن درآمد شخصی، به حرفهٔ وکالت نپرداخت. در سال ۱۸۹۶، خانواده اش به عمارتی در همپستید نقل مکان کرد. بکس بعدها نوشت که گرچه بزرگ شدن در روستا می توانست خوب باشد، اما باغ های وسیع خانهٔ خانوادگی، بهترین گزینهٔ بعدی بود. او کودکی با استعداد موسیقایی بود و می گفت: «یادم نمی آید روزی را که نتوانم پیانو بنوازم — حتی اگر نادرست بنوازم.» پس از گذراندن مدرسهٔ آمادگی در «بلهم» بکس در دههٔ ۱۸۹۰ در موسسهٔ آموزشی موسیقی در همپستید حضور یافت. بر پایهٔ گفتهٔ بکس، این مؤسسه با «شکوه و خودنمایی چشمگیر» توسط «سسیل شارپ»، که علاقه و تعصب شدید وی به ترانه ها و رقص های فولکلور انگلیسی در شاگردش هیچ پاسخی برنمی انگیخت، اداره می شد. در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، در میان آهنگسازان بریتانیایی از جمله؛ پری، استنفورد، وان ویلیامز و هولست اشتیاق به موسیقی فولکلور به طور گسترده ای رواج داشت که آرتور سالیوان و ادوارد الگار نسبت به آن بی تفاوت بودند. بکس نیز چنین بود، که بعدها این گفته را ب
ر سر زبان ها انداخت: «سعی کن هر تجربه ای را حداقل یک بار امتحان کنی، البته به جز رابطه با محارم و رقص محلی!» بکس در سال ۱۹۰۰، به آکادمی سلطنتی موسیقی رفت و تا سال ۱۹۰۵ در آن جا ماند، و در نزد «فردریک کوردر» آهنگ سازی و نزد «توبیاس مَتِی» پیانو آموخت. «کوردر» شیفتهٔ آثار واگنر بود، آهنگسازی که موسیقی اش در سال های نخست، منبع اصلی الهام بکس به شمار می رفت. او بعدها گفت: «دوازده سال از جوانی ام را غرق در موسیقی واگنر بودم، تا جایی که تقریباً هیچ موسیقی دیگری را گوش نمی دادم — تا وقتی که با ریشارد اشتراوس آشنا شدم.» بکس همچنین با آثار کلود دبوسی، که مانند موسیقی اشتراوس، مورد پسند هیئت علمی عمدتاً محافظه کار آکادمی نبودند آشنا شد و به طور خصوصی آن ها را مطالعه می کرد. با اینکه بکس بورسیهٔ آهنگ سازی «مک فارِن» و جوایز مهم دیگری را برنده شد و به خاطر توانایی خارق العاده اش در خواندن آنیِ نت های پیچیدهٔ مدرن شناخته می شد، شهرت کمتری نسبت به هم دورگان خود مانند «بنجامین دیل» و یورک بوئن، به دست آورد. تکنیک نوازندگی او بر سازهای کلاویه ای بسیار چشمگیر بود، اما تمایلی به اشتغال حرفه ای به عنوان یک تک نواز نداشت. برخلاف
بسیاری از هم دورگان اش، او دارای منابع مالی شخصی بود که به او این امکان را می داد تا حرفهٔ موسیقی خود را آن گونه که می خواست دنبال کند، بی آنکه ناچار به کسب درآمد باشد. روزنامه تایمز باور داشت که استقلال بکس و عدم تمایل او به گوش سپردن به آموزگارانش، در نهایت به هنر او آسیب رسانید، زیرا او انسجام کافی برای بیان تخیلش به موثرترین شکل ممکن را پرورش نداد. پس از ترک آکادمی، بکس به «درسدن» سفر کرد، در آنجا اجرای اصلی اپرای سالومه اثر «اشتراوس» را تماشا کرد و برای نخستین بار با موسیقی گوستاو مالر آشنا شد، موسیقی ای که از نظر او «عجیب و غریب، پرگویی ، آشفته، و با این حال همواره جالب» بود. از جمله عوامل تاثیرگذار مهم بر بکس جوان، شاعر ایرلندی ویلیام باتلر ییتس بود؛ برادرش کلیفورد او را با اشعار ییتس و نیز با کشور ایرلند آشنا کرده بود. نخستین اثر بکس (در کنسرتی دانشگاهی- سال ۱۹۰۲)، ترانه ای به گویش ایرلندی به نام «مسابقه ی بزرگ» بود. اوایل کار. از نظر موسیقایی، بکس از تأثیر واگنر و اشتراوس فاصله گرفت و آگاهانه سبکی را که خود آن را «بیان سلتیکی» می دانست، برگزید. در سال ۱۹۰۸، او نگارش مجموعه ای از اشعار سمفونیک با عنو
ان «ایر» را آغاز کرد، که زندگی نامه نویسش، لوئیس فورمن، از آن به عنوان شروع سبک تکامل یافته واقعی آهنگ سازی یاد کرده است. نخستین قطعه از آن، «به سوی گرگ ومیش»، در آوریل ۱۹۰۹ به رهبری توماس بیچام و با «ارکستر سمفونیک نو» اجرا شد، و در سال بعد، به پیشنهاد الگـار، هنری وود قطعهٔ دوم این مجموعه را با عنوان «در تپه های پریان» سفارش ساخت داد. این اثر بازخوردهای گوناگونی، در پی داشت؛ منتقد گاردین چاپ منچستر، نوشت: «آقای بکس با موفقیت، اثری شایسته با فضای رازآلود را نشان داده است.» روزنامه ی آبزرور این اثر را «بسیار مبهم و ناخوشنود کننده، اما نه دشوار، برای پیروی کردن» توصیف کرد. روزنامه تایمز اظهار کرد که در برخی بخش ها، زبان اثر تا حدی «دست دوم» و اقتباسی از واگنر و دبوسی به نظر می رسد، هرچند، بخش قابل توجهی از آن کاملاً منحصر به فرد است. مجلهٔ میوزیکال تایمز از «جاذبه ای اسرارآمیز که شنونده ناگزیر آن را احساس می کرد» ستایش کرد، هرچند انسجام اثر «بلافاصله قابل درک نبود». سومین اثر از این مجموعه، با نام «سرود نبرد» ، در دوران زندگی آهنگ ساز اجرا نشد. تمکن مالی شخصی بکس این امکان را برای او فراهم کرد که در سال ۱۹۱۰ ب
ه امپراتوری روسیه سفر کند. وی در جست وجوی «ناتالیا اسکارگینسکا»، دختر جوان اوکراینی که در لندن با او آشنا شده بود (یکی از چندین زنی که در طی سالیان، عاشقشان شد). این سفر، از دیدگاه عاشقانه در نهایت به شکست انجامید، اما از نظر موسیقایی پربار و اثربخش بود. در سنت پترزبورگ، او با هنر باله آشنا شد و بلافاصله به آن علاقه مند گردید. وی تحت تأثیر موسیقی روسی قرار گرفت؛ تأثیری که به الهام بخشی برای سونات پیانوی نخست، از جمله قطعات پیانوی «شب مه در اوکراین» و «گوپاک»، و نیز سونات اول ویلن انجامید (سوناتی که به ناتالیا اسکارگینسکا تقدیم شده است.). فورمن او را در این دوره «کلاغی موسیقایی» توصیف می کند که کشفیات تازه اش را در قالب آثار نو جشن می گیرد؛ او می افزاید که شخصیت موسیقایی بکس آن قدر نیرومند بود که می توانست تأثیراتی را که می پذیرفت، درونی کرده و به بخشی از سبک شخصی خود بدل سازد. موسیقی روسی تا آغاز جنگ جهانی اول همچنان بر بکس تأثیرگذار بود. بالهٔ ناتمام «تامارا»، که «افسانه ای کوچک روسی در قالب کنش و رقص» بود، موادی را فراهم کرد که آهنگ ساز در آثار پس از جنگ مجدداً از آن ها استفاده کرد. بکس پس از رها کردن جستجو
ی اسکارگینسکا، به انگلستان بازگشت؛ و در ژانویه ۱۹۱۱ با السیتا لویزا سوبری نو (متولد ۱۸۸۵ یا ۱۸۸۶)، فرزند «کارلوس سوبری نو» معلم و پیانیست و «لوئیزه» (با نام خانوادگی پیشین اشمیتز)، که خواننده بود؛ ازدواج کرد. بکس و همسرش نخست در «چستر تریس»، ریجنتز پارک، لندن زندگی می کردند. و سپس به ایرلند نقل مکان کردند و خانه ای در «راتگار»، یکی از حومه های مرفه دوبلین، خریدند. آن ها دو فرزند به نام های درموت (۱۹۷۶-۱۹۱۲) و میو آسترید (۱۹۸۷-۱۹۱۳) داشتند. بکس در محافل ادبی دوبلین با نام مستعار «درموت او-بیرن» شناخته شد؛ او با نویسنده جورج ویلیام راسل و همراهانش رفت وآمد داشت و داستان ها، اشعار و نمایشی را منتشر کرد. در بررسی مجموعه ای از نثر و اشعاری که در سال ۱۹۸۰ بازچاپ شده بود، استفان بنفیلد دریافت که بیشتر اشعار اولیهٔ بکس «مانند موسیقی ابتدایی اش، بیش از حد پرگویی، مملو از اضافات دست دوم، نامرتب و متأثر از آثار اولیهٔ «ییتس» است، هرچند ضعف آن بیشتر ناشی از انتخاب نامناسب واژگان است تا پیچیدگی متن آن.». بنفیلد دربارهٔ اشعار بعدی بکس دیدگاه مثبت تری داشت و گفت که او «روی موضوعات تمرکز دارد، خواه به صورت خلاصه و محاوره ای
درباره ناکامی تلخ، مانند قیام عید پاک ۱۹۱۶ و غیره و چه به شیوه ای کنایه آمیز و تند و تیز درباره ناامیدی مکررش از عشق.». برخی از نوشته های بکس با نام مستعار او-بیرن، همراهی مخرب هم سو با آرمان جمهوری خواهان ایرلندی تلقی شدند و نهاد سانسور دولتی، انتشار آن ها را ممنوع کرد. جنگ جهانی نخست. در آغاز جنگ، بکس به انگلستان بازگشت. به دلیل ناراحتی قلبی که گاه به گاه در طی زندگی از آن رنج می برد، او را برای خدمت نظامی نامناسب تشخیص دادند؛ برای همین او دوره ای را به عنوان یک «افسر ویژه پلیس» فعالیت کرد. در هنگامی که آهنگ سازان هم دوره ای او همچون وان ویلیامز، آرتور بلیس، جرج باتروورث و آیور گرنی در جبهه های خارج از کشور خدمت می کردند، بکس توانست مجموعه ای گسترده از آثار موسیقایی خلق کند و به تعبیر فورمن «در اوایل دههٔ چهارم زندگی اش به پختگی فنی و هنری» دست یابد. از جمله آثار شناخته شدهٔ او در این دوره، شامل دو پوئم سمفونیک ارکسترال؛ «جنگل های نوامبر» (۱۹۱۶) و «تینتاژل» (۱۹۱۹-۱۹۱۷) هستند. در دوران اقامتش در دوبلین، بکس با بسیاری از جمهوری خواهان دوست شده بود. قیام عید پاک در آوریل ۱۹۱۶ و اعدام رهبران اصلی آن، او را به ش
دت شوکه کرد. او احساسات خود را در برخی از آثار موسیقایی اش همچون قطعهٔ ارکسترال «به یاد» و «تریوی سوگوار» برای فلوت، ویولا و چنگ (۱۹۱۶)، و همچنین در اشعارش بازتاب داد. بکس افزون بر تأثیرات ایرلندی، از سنت های نوردیک نیز الهام می گرفت، او تحت تأثیر شاعر نروژی بیورنستیرنه بیورنسون و حماسه های ایسلندی قرار داشت. به باور موسیقی شناس، جولیان هربج، بکس در قطعهٔ «واریاسیون های سمفونیک برای پیانو و ارکستر» (۱۹۱۷)، گرایش اش از فضای سلتیک به نوردیک تغییر می کند؛ و اشاره می کند که در اثر بعدی بکس، «افسانه های زمستانی» که سیزده سال بعد ساخته شد، به جای فضای سلتیک، از فضاسازی نوردیک بهره گرفته است. در طول جنگ، بکس رابطه ای نامشروع با پیانیستی به نام «هریت کوهن» آغاز کرد و به خاطر او همسر و فرزندانش را ترک کرد. از نظر موسیقایی، تا پایان عمر بکس، «هریت» الهام بخش وی بود؛ بکس قطعات زیادی برای او نوشت و هجده اثر خود را به او تقدیم کرد. او آپارتمانی در «سوئیس کاتیج»، لندن گرفت، که تا آغاز جنگ جهانی دوم در آن آنجا زندگی می کرد. او بسیاری از آثار کامل خود را در آنجا طرح ریزی کرد و اغلب آن ها را به صورت نُت نویسی خلاصه، به خلوتگا
ه های روستایی مورد علاقه اش، مانند «گلِنکول مکیل» در اولستر، ایرلند می برد و سپس از سال ۱۹۲۸ به بعد، در «مورار» اسکاتلند، تا در آرامش و فراغت، روی نسخه کامل نت نویسی آن ها کار کند. سال های میانهٔ دوجنگ. در یک مطالعه دربارهٔ بکس در سال ۱۹۱۹، دوست و رازدار وی، منتقدی به نام «ادوین ایوانز»، به کاهش تأثیر نفوذ فرهنگ سلتیک در موسیقی این آهنگساز اشاره و ظهور «هنری جدی تر و انتزاعی تر» را مطرح نمود. از دههٔ ۱۹۲۰ به بعد، بکس به ندرت برای الهام گرفتن به افسانه های شاعرانه روی آورد. به نظر فورمن، در سال های پس از جنگ، بکس برای نخستین بار به عنوان شخصیتی مهم، هرچند گوشه گیر، در موسیقی بریتانیا شناخته شد. آثار مهم بسیاری که او در سال های جنگ نوشت، در انظار عمومی اجرا شدند و او نوشتن سمفونی ها را آغاز کرد. تا آن هنگام، تعداد کمی از آهنگ سازان انگلیسی سمفونی هایی که جایگاه ثابتی در فهرست اجرایی داشتند، نوشته بودند؛ شناخته شده ترین آن ها «الگر» (با سمفونی های «لا بمل ماژور» و «می بمل ماژور») و «وان ویلیامز» (با سمفونی های دریا، لندن، و پاستورال) بودند. در طی دههٔ ۱۹۲۰ و تا اوایل ۱۹۳۰، بکس از سوی بسیاری به عنوان برجسته ترین
سمفونی نویس بریتانیایی شناخته می شد. سمفونی نخست بکس در سال های ۱۹۲۱ تا ۱۹۲۲ نوشته شد، و هنگام اولین اجرا با وجود لحن خشن آن، بسیار موفق بود. منتقدان این اثر را خشک و جدی توصیف کردند. روزنامهٔ دیلی نیوز اظهار داشت: «این اثر آکنده از مردانگی متکبرانه، و گستاخی آشکار است. رنگ آمیزی آوایی غالب آن تیره و بسیار تیره با ابرهای انبوه، با تنها پرتوهای پراکنده از نور خورشید در این جا و آن جا.» روزنامه دیلی تلگراف پیشنهاد کرد که اگر در این اثر نشانی از شوخ طبعی وجود داشته باشد، طنزی طعنه آمیز است. روزنامه گاردین منچستر، با اشاره به جدیت این اثر، آن را «یک سمفونی بزرگ واقعی انگلیسی» خواند. این اثر برای چندین سال پس از اجرای نخست، اثری پرفروش و محبوب در جشنواره پرامز بود.
بهینه سازی موتورهای مولد (به انگلیسی: "Generative Engine Optimization" یا به اختصار "GEO") روشی نوین در حوزهٔ بازاریابی دیجیتال است که با هدف افزایش دیده شدن محتوا در پاسخ های تولیدشده توسط مدل های زبانی بزرگ طراحی شده است. برخلاف SEO که بر بهبود رتبهٔ صفحات در نتایج جستجوی سنتی تمرکز دارد، GEO به بهینه سازی محتوا برای نمایش در پاسخ های تولیدشده توسط مدل های زبانی مانند ChatGPT, Gemini و Claude می پردازد. تاریخچه. مفهوم GEO در نوامبر ۲۰۲۳ توسط پژوهشگرانی از دانشگاه کارنگی ملون، دانشگاه ایالتی پنسیلوانیا و مایکروسافت ریسرچ معرفی شد. آن ها در مقاله ای با عنوان "GEO: Generative Engine Optimization" راهکارهایی برای افزایش احتمال استناد مدل های زبانی به منابع خاص بررسی کردند. این پژوهشگران مجموعه داده ای به نام "GEO-Bench" شامل ۱۰٬۰۰۰ پرسش متنوع را نیز برای ارزیابی ارائه کردند. تفاوت با SEO. در حالی که SEO بر بهینه سازی محتوا برای نتایج سنتی موتورهای جستجو تمرکز دارد، GEO به دنبال بهینه سازی محتوا برای پاسخ های تولیدشده توسط هوش مصنوعی است. هدف، افزایش احتمال ذکر یک منبع خاص توسط مدل زبانی است. روش ها و تکنیک ها.
برخی از تکنیک های رایج در GEO عبارت اند از:
تیمارگر یا تیماردار (به ترکی: "tımarlı") عنوانی بود که به سواره نظام سپاهی در ارتش عثمانی داده می شد. در ازای خدمات نظامی، هر تیمارگر قطعه ای از درآمد اراضی کشاورزی، موسوم به «تیمار» (نوعی تیول)، دریافت می کرد. این اراضی عمدتاً شامل زمین های کشاورزی تازه فتح شده در مناطق روستایی بودند. هرچند کمتر رایج بود، اما گاهی سلطان تیمارهایی را به برخی از کارگزاران غیرنظامی دولت یا اعضای خاندان سلطنتی نیز اعطا می کرد. همچنین تیماردارانی که نظامی هم نبودند، موظف بودند سرباز و آذوقه لازم را برای ارتش سلطنتی فراهم کنند. تیمارگرها ستون فقرات نیروی سواره نظام عثمانی و در واقع ارتش عثمانی را تشکیل می دادند. آنان موظف بودند که در زمان فراخوانی، به عنوان سواره نظام در ارتش عثمانی خدمت کنند. در زمان جنگ، تیمارگران می بایست به همراه سپاه حضور یافته و در زمان صلح نیز وظیفه رسیدگی و نگهداری از اراضی سپرده شده به او را بر عهده داشتند. در دوران جنگ، تیمارگران موظف بودند تجهیزات جنگی خود را به همراه داشته باشند و علاوه بر آن، تعدادی نیروهای مسلح موسوم به "جَبَلی" (cebelu) نیز با خود بیاورند. تیمار به شرطی اعطا می شد که دارندهٔ آن با ا
سب و تجهیزات کامل در جنگ شرکت کند و شمار مشخصی سرباز یا ملوان (بسته به میزان درآمد زمین) برای ارتش فراهم آورد. تیمارگر، علاوه بر مشارکت شخصی در جنگ با شمشیر خود، می بایست در ازای مبلغ معینی، تعدادی "جَبَلی" به عنوان جایگزین فراهم می کرد. این افراد ملزم بودند در زمین های تیمارگر ساکن شوند و از آن مراقبت کنند. در زمان فراخوان نظامی، تیمارگر افراد تحت امرش موظف بودند با زره کامل نظامی (cuirass) در محل تعیین شده حاضر شوند. در صورتی که تیمارگر از حضور در جنگ خودداری می کرد، تیمار او برای یک یا دو سال از وی گرفته می شد. تیمارگران می بایست همراه با تجهیزات شخصی و تعداد مشخصی "جَبَلی" یا پیاده مجز به جنگ افزار در لشکرکشی ها حاضر شوند، که تعداد این همراهان با میزان درآمد زمین تیمار تناسب داشت. شمار تیمارگران ارتش عثمانی معمولاً بین ۵۰٬۰۰۰ تا ۹۰٬۰۰۰ نفر متغیر بود. تیمارگرها زیر نظر سنجاق بیگ ها (سنجق بی ها) سازمان دهی می شدند که هرکدام بر گروهی از تیمارها حکومت می کردند. سنجاق بیگ ها خود تابع بیلربیگ ها (بیگلربیگ ها) بودند و در نهایت همگی تابع شخص سلطان بودند. این ساختار نیمه فئودالی به دولت عثمانی امکان می داد که در ز
مان نیاز، ارتشی بزرگ و منسجم از دل یک اقتصاد عمدتاً قرون وسطایی بسیج کند. این نظام استفاده از درآمد زمین های کشاورزی برای تأمین هزینه های نظامی، از نظام مشابهی در امپراتوری بیزانس و نیز دیگر دولت های خاور نزدیک پیش از دولت عثمانی تأثیر پذیرفته بود. زمانی که عثمانی ها سرزمینی جدید را فتح می کردند، واگذاری تیمار به اشراف محلی آن سرزمین ها یک رویهٔ رایج بود. این سیاست موجب می شد تا اشراف بومی به ساختار حکومت عثمانی جذب شده و بار اجتماعی و نظامی ناشی از فتح کاهش یابد. نخستین گروه از تیمارهای اعطاشده در مناطق بالکان عمدتاً در اختیار مسیحیان بود؛ به طوری که در بازهٔ سال های ۱۴۶۷ تا ۱۴۶۹، حدود ۶۰٪ از تیمارگران در صربستان و ۸۲٪ در بوسنی از مسیحیان تشکیل می شد. با این حال، با گذشت زمان تیمارگران مسیحی یا از مقام خود خلع شدند یا به اسلام گرویدند و به تدریج از این ساختار حذف گردیدند. مقام تیمارداری می توانست به ارث برسد، اما خودِ اراضی قابل ارث نبودند. این تدبیر به منظور جلوگیری از شکل گیری طبقه ای اشرافیِ زمین دار اتخاذ شده بود. تا پیش از صدور فرمانی در سال ۱۵۸۵ میلادی، تیمارها رسماً موروثی نبودند. دستیابی به مقام تیما
رگری بسیار رقابتی و دشوار بود و افراد بسیاری برای تصاحب آن با یکدیگر رقابت می کردند. افزون بر این، سیپاهی ها (سواره نظام تیمارگر) همواره در رقابت با قشر ینی چری (سپاه پیاده نظام ویژهٔ عثمانی) برای کسب نفوذ و کنترل در ساختار نظامی امپراتوری قرار داشتند. نقش تیمارگران در زمان صلح. در زمان صلح، از تیمارگران انتظار می رفت که اراضی واگذارشده به آنان را مدیریت و نگهداری کنند. این افراد مالک زمین ها نبودند؛ بلکه کلیهٔ اراضی کشاورزی که به عنوان "املاک دولتی" (مِیری) شناخته می شدند، می توانستند به صورت تیمار به آنان واگذار شوند. تیمارگرها در صورت صلاحدید سلطان می توانستند از مقام خود عزل شده یا به منطقه ای دیگر منتقل شوند. با این حال، تیمارگها وظیفه داشتند که مالیات ها را جمع آوری کرده و دهقانان (رعایا) را مدیریت کنند. برای هر سنجق، "قانون نامه" ای (قانون نامهٔ سنجق) تنظیم شده بود که در آن میزان دقیق مالیات ها و خدماتی که تیمارگر مجاز به دریافت آن ها بود، درج شده بود. دولت مرکزی قوانین را با دقت اجرا می کرد و در صورت تخلف، تیمارگران ممکن بود تیمار خود را از دست بدهد. تیمارگران تلاش می کردند که دهقانان را در زمین های خ
ود نگاه دارند و از آن ها خدمات خاصی همچون ساخت انبار یا طویله مطالبه می کردند. درآمد سالانهٔ حداکثری از یک تیمار معمولاً ۹٬۹۹۹ آقچه بود، اما بیشتر تیمارگران به این مقدار نزدیک نمی شدند. در دهه ۱۵۳۰ میلادی، حدود ۴۰ درصد از تیمارگرها کمتر از ۳٬۰۰۰ آقچه درآمد سالانه داشتند. افسران بلندپایه تر، بسته به اهمیت مقام شان، ممکن بود زمین هایی با درآمد بیشتر از طریق نظام "زعامت" (ziamet) — با درآمدی تا ۱۰۰٬۰۰۰ آقچه — یا "خاص" (has) — با درآمدی بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ آقچه — دریافت کنند. تعداد نیروها و تجهیزات لازم برای همراهی تیمارگر در لشکرکشی ها وابسته به اندازهٔ درآمد تیمار بود. برای تیمارهایی با درآمد بالای ۴٬۰۰۰ آقچه، سپاهی (سیپاهی) می بایست همراه یک سرباز زره پوش باشد. برای هر ۳٬۰۰۰ آقچه اضافی در بالای ۱۵٬۰۰۰ آقچه، یک سرباز دیگر نیز باید تأمین می شد. در تیمارهایی با درآمد بالا، حتی اسب سیپاهی نیز می بایست با زره ای از فولاد نازک تجهیز می شد. علاوه بر این، تأمین چادرهایی با کاربری های گوناگون نظیر خزانه، آشپزخانه، انبار زین افزار و غیره نیز برعهدهٔ تیمارگران بود. این نظام باعث می شد که تجهیزات و نیروی انسانی برای هر لشکرکشی
پیشاپیش مشخص باشد و فرماندهان عثمانی تعداد دقیق نیروهای خود را برای بسیج بدانند.
سبطین رضا شاه (زادهٔ ۱۰ اکتبر ۱۹۸۵) یک کریکت باز است که برای تیم ملی کریکت کویت بازی می کند. سبطین که در کویت به دنیا آمد، در پاکستان بزرگ شد و دو فصل (۲۰۰۷–۰۸ و ۲۰۰۸–۰۹) را در رقابت های داخلی پاکستان برای تیم های مستقر در لاهور بازی کرد. او در تورنمنت ای سی سی ۲۰۰۰ و در سن ۱۶ سالگی نخستین بازی خود را برای تیم ملی کویت انجام داد و از آن زمان به طور منظم در این تیم بازی کرده است. در سال ۲۰۲۰، سبطین به باشگاه کریکت وودبنک (Woodbank Cricket Club) در لیگ جی ام سی ال پیوست؛ تیم سوم این باشگاه نیز در همان سال، در نخستین فصل حضور کاپیتان جدید خود، آیدن آلکاک، موفق به کسب قهرمانی در لیگ شد. دوران حرفه ای در پاکستان. سبطین یک ضربه زن چپ دست و آف اسپین زن راست دست بود. او عضو تیم زیر ۱۵ سال پاکستان بود که به فینال هر دو تورنمنت جام زیر ۱۵ سال ای سی سی ۲۰۰۰ و جام جهانی زیر ۱۵ سال "کاست کاتر" ۲۰۰۰ رسید، اما هر دو بازی نهایی را (به ترتیب برابر هند و هند غربی) واگذار کرد. سبطین در هر دو تورنمنت در رده سوم ترکیب تیم به میدان رفت و در مسابقات ای سی سی، با ثبت ۱۱۰ دوش، دومین ضربه زن برتر تیم پس از شاهید یوسف و پنجمین بازیکن ب
رتر از نظر تعداد دوش در کل مسابقات شد. او همچنین در هر دو تورنمنت هفت ویکت گرفت و تنها "شهریار خان" با ۸ ویکت در جام جهانی عملکرد بهتری داشت. سبطین نخستین بازی خود را در مسابقات یک روزه زیر ۱۹ سال پاکستان در فصل ۰۲–۲۰۰۱ و در حالی که تنها ۱۵ سال داشت برای تیم کراچی وایتز زیر ۱۹ سال انجام داد؛ تیمی که در دیدار نهایی، مغلوب تیم کراچی بلوز زیر ۱۹ سال شد. او در فصل های بعد به تیم های لاهور پیوست و در تورنمنت های بین منطقه ای و بین ناحیه ای زیر ۱۹ سال برای آن ها بازی کرد. سبطین در فصل ۰۶–۲۰۰۵ نخستین بازی بزرگ سال خود را در مسابقات بین ناحیه ای انجام داد. پس از عملکرد خوب در آن مسابقات، برای فصل ۰۸–۲۰۰۷ جام قائد اعظم به تیم لاهور شالیمار دعوت شد. او نخستین بازی فرست کلاس خود را در اکتبر ۲۰۰۷ در برابر تیم کریکت اسلام آباد انجام داد، اما در هر دو نوبت بازی به راحتی اخراج شد و در این دیدار توپ زنی نکرد. اگرچه سبطین در نخستین بازی اش در رده های بالای ترکیب ضربه زنی قرار داشت، اما در نوبت دوم بازی دومش در برابر تیم کریکت بانک توسعه کشاورزی، به رتبهٔ دهم نزول کرد. با این حال، او در آن نوبت با ثبت ۲۵ دوش از ۱۷ توپ، بهترین