Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تغییر وفاداری، به حالتی گفته می شود که در آن، فرد، پیوند یا تعهد خود را نسبت به یک کشور، گروه، آیین یا جناح، ترک کرده و به طرف مقابل، می پیوندد. این اصطلاح، به ویژه در سیاست به کار می رود و به موقعیتی اشاره دارد که شخصی، وفاداری خود را نسبت به یک دولت کنار می گذارد و در برابر آن، به دولت یا نظام سیاسی رقیب، ابراز وفاداری می کند. چنین عملی، معمولاً از سوی دولت نخست، اقدامی نامشروع یا غیرقانونی، تلقی می شود. در معنای گسترده تر، تغییر وفاداری، شامل ترک یک شخص، آرمان یا مکتبی است که فرد، به گونه ای به آن، وابسته بوده است؛ چه از منظر وفاداری، چه از منظر وظیفه یا تعهد اخلاقی. این اصطلاح همچنین، غالباً با بار منفی، در زمینه هایی مانند دین، ورزش، سیاست حزبی یا جناحی نیز به کار می رود؛ برای مثال، دربارهٔ فردی که دین خود را تغییر می دهد، از یک تیم ورزشی به تیم رقیب می پیوندد، یا جناح یا حزب سیاسی خود را ترک کرده و به مخالفان آن، ملحق می شود. در چنین مواردی، فرد، ممکن است از سوی گروه یا طرف پیشین، به عنوان «خائن»، تلقی شود.
ضد محیط زیست گرایی مجموعه ای از ایده ها و اقدامات است که با کلیت محیط زیست گرایی یا با برخی سیاست ها و ابتکارات محیط زیستی خاص مخالفت می ورزد. انتقاد از محیط زیست گرایی می تواند هم از بیرون این جنبش و هم از درون آن صورت گیرد، چرا که این جنبش نمایانگر طیفی از ایده ها و مواضع سیاسی است. مخالفت های بیرونی ممکن است به صورت یک جنبش مقابله ای سازمان یافته ظاهر شود که هدف آن مخالفت با ایده ها، سیاست ها و مقررات محیط زیستی ـ چه در سطح ملی و چه بین المللی ـ است. مخالفان ممکن است شامل کارگران صنایعی باشند که توسط سیاست های محیط زیستی تهدید می شوند، شرکت هایی که از این سیاست ها حمایت می کنند، و اتاق های فکر ضدمحیط زیست گرا. دلایل مخالفت، همگن و یکسان نیستند؛ این دلایل دامنه ای گسترده دارند: از منافع اقتصادی گرفته تا مواضع ایدئولوژیک و سیاسی ای که با تغییرات اجتماعی و سیاسیِ حامی محیط زیست دشمنی دارند، تا دیدگاه های انتقادی ای که محیط زیست گرایان را به تأمل و اتخاذ رویکردهایی فراگیرتر در مسیر پایایی ترغیب می کنند. تاریخچه. انتقاد از محیط زیست گرایی در دوره های تاریخی مختلف اشکال گوناگونی به خود گرفته است. بسیاری از مخالف
ت ها با محیط زیست گرایی از درون خود جنبش محیط زیستی و از دل تضادها و مباحثات درونی آن برآمده اند. در دهه های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، محیط زیست گرایی تحت تأثیر نگرانی هایی دربارهٔ کمبود منابع و بهره برداری بیش از حد از آن ها شکل گرفت؛ این نگرانی ها ناشی از ترسی بود که آینده رفاه بشر و توازن سیاره را در معرض تهدید می دید. این مفهوم به مالتوس گرایی شهرت دارد. این دیدگاه ها از سوی اقتصاد نئوکلاسیک مورد انتقاد قرار گرفت، چرا که آن ها معتقد بودند نقش نوآوری های علمی و فناورانه در تأمین منابع بیشتر نادیده گرفته شده است. برخی نیز اعتبار مدل های ریاضی، از جمله گزارش مشهور مرزهای رشد باشگاه رم را زیر سؤال بردند و استدلال کردند که این مدل ها بازخوردها و تأثیر تصمیمات انسانی را به درستی لحاظ نکرده اند. انتقادهایی از جناح چپ نیز مطرح شد؛ برای مثال، متفکرانی مانند ماری بوکچین، ریشه مشکلات زیست محیطی را نه در کمبود منابع طبیعی، بلکه در علل سیاسی و اجتماعی می دانستند. منتقدان مارکسیسم نیز استدلال می کردند که ایده های محیط زیستیِ متأثر از نئومالتوسیانیسم، دارای لحن نژادپرستانه، نخبه گرایانه و امپریالیستی بوده و آن ها را ارتجاعی تلقی می
کردند. جنبش ها و ایدئولوژی های ضد محیط زیست. ضدمحیط زیست گرایی از عوامل اجتماعی و اقتصادی و همچنین مواضع ایدئولوژیک تغذیه می شود. بنیان های ایدئولوژیک ضدمحیط زیست گرایی می توانند بسیار متنوع و گاه متضاد با یکدیگر باشند؛ از ایدئولوژی های نئولیبرالیسم گرفته تا سرمایه داری ستیزی. در برخی زمینه ها، به ویژه در ایالات متحده آمریکا، جنبش ها و ابتکارات ضدمحیط زیستی اغلب از ایدئولوژی های سیاسی محافظه کارانه یا نولیبرال الهام می گیرند؛ این دیدگاه ها اقتصاد بازار آزاد را بر تنظیم گری دولتی ترجیح می دهند. چنین مواضع سیاسی ای از سوی منافع شرکتی ای حمایت می شوند که دغدغه های محیط زیستی یا مقررات زیست محیطی را تهدیدی برای خود می دانند. هرچند بسیاری از ناظران ضدمحیط زیست گرایی به ارتباط مکرر این ابتکارات با منافع تجاری خاصی که تحت تأثیر سیاست های محیط زیستی قرار می گیرند اشاره می کنند، برخی دیگر بر این باورند که در برخی گروه های اجتماعی، عوامل فرهنگی خاصی وجود دارد که زیربنای گرایش آن ها به ضدمحیط زیست گرایی را تشکیل می دهد. در همین حال، منافع تجاری که تحت تأثیر قوانین زیست محیطیِ به سرعت در حال گسترش قرار گرفته بودند، برای
مقابله با آن اتحادهایی تشکیل دادند. گاهی اوقات آنها از همان روش های جنبش های اجتماعی و زیست محیطی استفاده می کردند: بسیج در سطح جامعه و مشارکت های جمعی، و همچنین کمپین های آگاهی بخشی عمومی، مشارکت رسانه ای، انتشارات تحقیقاتی و ارائه شهادت در جلسات دادرسی.
ید بیضاء، یکی از ۹ معجزه ای است که به یکی از رسولان خدا، موسی نسبت داده شده است. در این معجزه، موسی برای هدایت قومش، دستش را در گریبان خود می کند و وقتی که آن را بیرون می آورد و به مردم نشان می دهد، دستش نورانی و درخشان گردیده. این معجزه هم در تورات و هم در قرآن ذکر شده است. طبق آیات قرآن، این معجزه یکبار در حضور فرعون؛ و یکبار قبل از ملاقات با فرعون (برای آمادگی موسی) انجام شده است. آیات مهم در رابطه با معجزه ید بیضاء، عبارتند از: نقد ها. اختلاف مفسران بر درخشانی یا سفیدی دست موسی. در میان مفسران قرآن، بر سر درخشان شدن یا سفید شدن دست موسی، اختلاف است. برخی از مفسران می گویند که پوست موسی گندم گون بوده است؛ و بعد از خارج کردن دست خود از گریبانش، پوست دست موسی کاملاََ سفید گشته و همین سبب تعجب دیگران شده بود. اما برخی دیگر بر این باورند که این معجزه، به نحوی بود که دست موسی نورانی و درخشان گشته و از آن نور پراکنده می گشت؛ به گونه ای که این نور، برای تمامی بینندگان و فرعون قابل دیدن بود.برخی از منابع بر درستی این فرضیه حکایت دارند. تفاوت روایت در تورات و قرآن. در آیات قرآن، معجزه ید بیضاء، همیشه با کلمه «من غی
ر سوء» همراه بوده، که نشانه از این است که سفیدی (یا درخشانی) پوست موسی بخاطر هیچ گونه بیماری نبوده است؛ بلکه بخاطر معجزه از طرف خدا است. اما متن تورات برخلاف این است و در آن از بیماری بَرَص (پیسی) ذکر شده است:
وونو شان (به چینی: 五女山 و به کره ای: 오녀산 - Onyeosan) که به معنای «کوه پنج زن» است، کوهی مهم از نظر تاریخی و فرهنگی می باشد. این کوه در شمال شهر هوارن، واقع در شهرستان خودمختار مانچوی هوارن، در استان لیائونینگ چین قرار دارد. این منطقه در شمال غربی رودخانه هون جیانگ واقع شده است. بلندترین نقطه این کوه که با نام قله ۸۲۱ شناخته می شود، ارتفاعی برابر با ۱۵۰۰ متر دارد و ابعاد اصلی آن ۳۰۰ متر عرض و ۱۵۰۰ متر طول است. کوه وونو در منطقه جولبون، زادگاه امپراتوری باستانی گوگوریو و نخستین پایتخت این سلسله از سال ۳۷ پیش از میلاد تا سال ۳ میلادی بوده است. به واسطه اهمیت تاریخی این منطقه برای امپراتوری گوگوریو و معماری منحصربه فرد آن، و همچنین شهرسازی استثنایی جولبون، کوه وونو به همراه شهرهای باستانی گونگ نه و هواندو که در نزدیکی آن قرار دارند، تحت عنوان «پایتخت ها و آرامگاه های امپراتوری باستانی گوگوریو» در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شده است. تاریخچه. وونو از دیرباز جایگاهی ویژه در تاریخ بشر داشته است. طی سال های اخیر، آثار تاریخی و بقایای باستانی ارزشمندی توسط باستان شناسان در این منطقه کشف شده که برخی از آن ها به اواخر ع
صر نوسنگی، یعنی بیش از ۴۵۰۰ سال پیش، مربوط می شوند. این آثار شامل ابزارها و سلاح هایی با قدمت هزاران سال نیز هستند. طبق سامگوک ساگی، امپراتوری گوگوریو در سال ۳۷ قبل از میلاد بر فراز این کوه بنا نهاده شد. این شهر کوهستانی تا سال ۳ میلادی، زمانی که پادشاه یوری تصمیم به انتقال پایتخت به دژ گونگنائه گرفت، مرکز حکومت بود. در منابع جدید، این شهر تحت عنوان دژ هولبون در ستون یادبود امپراتور گوانگ گه تو بزرگ، و به نام دژ هولسونگگول در کتاب وی ذکر شده است. همچنین، در دوره ایالات شمالی-جنوبی تحت حکومت شیلای متحد، این محل به نام دژ جولبون ثبت گردیده است. با این حال، این ایراد مطرح است که کوه وونو در واقع جولبون نبوده و در دوره سلطنت یوری به قلعه گونگنه منتقل شده است. این موضوع بر اساس توپوگرافی قلعه در زمان امپراتور تموشین که در سامگوک ساگی ثبت شده، مورد تأیید قرار می گیرد، جابجایی به جی آن احتمالاً در دوران سلطنت پادشاه سانسانگ رخ داده است، زمانی که او به هواندو نقل مکان کرد. در این نظریه، «گونگنه» به عنوان «سرزمینی با پایتخت» تعبیر می شود و گونگ نه که در زمان سلطنت یوری به پایتخت منتقل شد و دژ گونگنه در جی آن، دژهای مت
فاوتی در نظر گرفته می شوند، و جولبون به عنوان دژ نهاپ در محل تلاقی رودخانه فوئر و رودخانه هون تعریف می شود. در کتاب سامگوک ساگی، تاریخ گوگوریو، فصل اول ذکر شده است که جومونگ به دلیل عدم توانایی در تأمین هزینه های ساخت کاخ، در خانه ای کاهگلی نزدیک رودخانه زندگی می کرد،اما این دیدگاه کاملا مورد تایید نیست و باید بررسی های بیشتری روی آن انجام گردد. نام کنونی کوه وونو ریشه در یک افسانه چینی دارد که روایت می کند پنج زن از سلسله تانگ در برابر مهاجمان خارجی از این کوه دفاع کرده اند. قلعه کنونی که روی کوه قرار دارد، به سال ۱۴۲۴ بازمی گردد؛ زمانی که لی مانژو، سومین رهبر جیانژو جورچن ها، اقدام به ساخت استحکامات دفاعی در بخش جنوبی کوه کرد. وونو شان در منطقه ای با آب وهوای معتدل در نیمکره شمالی قرار گرفته و به همین دلیل دارای چهار فصل متمایز است. این منطقه بیش از ۶۰ جاذبه طبیعی گردشگری را در خود جای داده است. در بهار و تابستان، شکوفه ها، درختان سرسبز، پروانه ها و پرندگان رنگارنگ جلوه ای متفاوت به آن می بخشند و کشتی های گردشگری نیز بر روی رودخانه های اطراف حرکت می کنند. پاییز این ناحیه با درختان صمغ شیرین که به رنگ قرمز د
رمی آیند، زیبایی خاصی دارد. همچنین در زمستان، این کوه با بارش برف چهره ای زیبا و سفیدپوش پیدا می کند. وونو شان تمامی اجزای یک دیوار دفاعی شامل شهر، معبد، کاخ، انبار، سربازخانه، منبع آب و دیواری با ارتفاع بیش از ۲۰۰ متر از سطح دریا را داراست. به همین دلیل، امپراتوری گوگوریو قادر بود در دوران سلاح سرد، به مدت طولانی در این کوه مستقر بماند.
مرکز خرید اسپن () که قبلاً مرکز اچ اس () نام داشت، یک مرکز خرید واقع در مرکز واسا در فنلاند است. این مرکز خرید روبروی مرکز خرید رِوِل قرار دارد. مرکز خرید اسپن دارای فروشگاه های تخصصی مد، لباس و زیبایی، سه بانک، یک جواهرفروشی، یک کافه، یک داروخانه و یک سینما است. اسپن متعلق به شرکت املاک و مستغلات تِرویان فنلاند ( (مانداتوم لایف: ) است، تا ۱۴ فوریه ۲۰۲۰، مالک آن بنیاد هری شومانز () بود. خدمات و فروشگاه ها. خدمات و فروشگاه های موجود در این مرکز خرید عبارتند از:
منطقهٔ بایر توتیای دریایی یا بایر خارپشت دریایی معمولاً به منطقه ای گفته می شود که تحت سلطهٔ خارپشت است و جلبک دریایی کمی دارد یا اصلاً ندارد. فشار چرای توتیای دریایی بر جلبک های دریایی، علت مستقیم و قابل مشاهدهٔ ایجاد یک منطقهٔ «بایر» است. با این حال، تعیین اینکه کدام عوامل در تغییر بستر جلبک ها به مکانی بی آب و علف برای توتیاها نقش دارند، یک مشکل پیچیده است و همچنان مورد بحث دانشمندان است. از دست دادن شکارچیان «برتر»، به ویژه شکار تاریخی سمورهای دریایی، اغلب به عنوان یکی از دلایل این بیابان ها ذکر شده است. وقتی جوجه تیغی ها «بدون کنترل» رها می شوند، جمعیت آنها افزایش می یابد و این امر تأثیرات بیشتری بر تولید اولیه در اکوسیستم دارد. این نوع تغییر، آبشار تغذیه ای نامیده می شود. چنین نظریه هایی بر فشارهای «از بالا به پایین» توسط شکارچیان، از جمله سایر شکارچیان توتیا، که در مراحل مختلف زندگی (از جمله در مرحله لاروی پلانکتونی) فشار وارد می کنند، تأکید کرده اند. نظریه های دیگر بر عوامل «از پایین به بالا»، از جمله متغیرهای محیطی غیرزیستی مؤثر بر جذب جوجه تیغی و فراوانی و تاب آوری جلبک دریایی (از جمله دمای آب، مواد
مغذی، آلودگی و سایر عوامل) تأکید کرده اند. امروزه، بسیاری از دانشمندان اذعان دارند که ترکیبی از عوامل بالا به پایین و پایین به بالا وجود دارد که بر زمان، چگونگی و مکان تغییر این اکوسیستم ها بین بستر جلبک دریایی و برهوت توتیا تأثیر می گذارد. فرایند. جوجه تیغی های دریایی می توانند به صورت غیرفعال از جلبک های دریایی تغذیه کنند و به طور فعال از ساقه ها و سایر قسمت های گیاه جلبک دریایی تغذیه کنند. اگر جمعیت جوجه تیغی ها به چرای فعال جلبک دریایی روی آورد، می توانند از بستر جلبک تغذیه کنند و تعداد کمی یا هیچ جوجه تیغی زنده ای باقی نگذارند. تغییر شرایط می تواند سال ها یا دهه ها طول بکشد. سپس جوجه تیغی های بالغ مجبور می شوند برای یافتن منابع دیگر، مانند گونه های جلبکی «چمنی»، به جستجوی غذا روی آورند. نظریه های تغییر. منطقه ای از زیر جزر و مد که در آن رشد جمعیت توتیای دریایی بدون کنترل مانده است، باعث چرای مخرب بسترهای جلبک دریایی یا جنگل های جلبک دریایی به ویژه جلبک دریایی کیسه دار قهوه ای غول پیکر، می شود. گذار از جنگل های اشنه دریایی به مناطق بایر با تغییر فازهایی تعریف می شود که در آن ها یک حالت پایدار جامعه به حا
لت پایدار دیگری منتقل می شود. تغییر فاز پیوسته به طور گسترده پذیرفته شده است. این حالت، گذار از یک حالت اکوسیستم به حالت دیگر را توصیف می کند که در آن آستانهٔ تغییر رو به جلو با آستانهٔ تغییر معکوس به حالت قبلی یکسان است. به عبارت دیگر، یک بستر جلبک دریایی می تواند زمانی که شدت چرای جوجه تیغی ها به تراکم آستانه ای که باعث تغییر اولیه می شود، کاهش می یابد، خود را دوباره برقرار کند. از طرف دیگر، نظریه دیگری بیان می کند که هم زمین های بی ثمر برای توتیای دریایی و هم بسترهای جلبک دریایی، حالت های پایدار جایگزین را نشان می دهند، به این معنی که یک اکوسیستم می تواند در چندین حالت وجود داشته باشد، که هر کدام مجموعه ای از شرایط زیستی و غیرزیستی منحصر به فرد را دارند (یعنی بی ثمر به جز برای توتیاها یا شکوفا با جلبک دریایی). کسانی که از این نظریه دفاع می کنند، چندین معیار را مطرح می کنند: اینکه جوامع خودجایگزین مختلف بر محل تسلط دارند؛ هر حالت بیش از یک دوره کامل جایگزینی جامعه یا گونه غالب وجود دارد؛ و اینکه پس از یک اختلال (مثلاً طوفان)، سیستم به حالت قبلی بازمی گردد. مناطق آسیب دیده. در سال ۲۰۱۲، گزارش شد که طی چهار د
هه گذشته، زمین های بایر در امتداد خطوط ساحلی در سراسر جهان، از نوا اسکوشیا گرفته تا شیلی، گزارش شده اند. این بیابان ها می توانند بیش از هزار کیلومتر از خط ساحلی را در بر بگیرند یا فقط در تکه های کوچکی یافت شوند.
دژ هوانگنیونگ ()، یک دژ سنگی باستانی متعلق به امپراتوری گوگوریو است که در موقعیت فعلی شهرستان ریونگگانگ، واقع در شهر نامپو، کره شمالی، قرار گرفته است. این اثر تاریخی به عنوان «گنجینه ملی شماره ۳۷ کره شمالی» شناخته شده است. ابعاد دژ شامل ارتفاعی بین ۱۰ تا ۱۱ متر، عرض ۶ تا ۸ متر و محیطی به طول ۶٫۶ کیلومتر است. تاریخچه. این قلعه در زمان حکمرانی امپراتوری گوگوریو در سمت غرب، وظیفه حفاظت پیونگ یانگ از پایتخت گوگوریو را بر عهده داشت. دیوارهای این دژ شامل ۸ قله اصلی و ناحیه کوهستانی اوسوک است که به هم متصل می شوند. مطابق با تاریخ نگاری سامگوک ساگی، این دژ از اوایل سده پنجم میلادی چندین بار گسترش یافته و در دوران حکومت امپراتور گوانگ گه تو بزرگ، تغییرات و بهبودهای بیشتری در ساختار آن صورت گرفت. با گذشت زمان، امپراتور جانگسو به طور رسمی پایتخت را به پیونگ یانگ منتقل کرد و در این دوره، مجموعه ای از دژهای دیگری نیز ساخته شدند که بر اهمیت نظامی و استراتژیک این منطقه افزوده است. این دژها نه تنها به عنوان نقاط دفاعی، بلکه به عنوان نماد قدرت و شکوه امپراتوری نیز به شمار می رفتند و نقش مهمی در تاریخ منطقه ایفا کردند. این مکا
ن به دلیل اهمیت بالا در دفاع از شمال شبه جزیره کره، همواره مورد توجه پادشاهان قرار داشته است. در سال ۱۶۷۵، پادشاه سوکجونگ تصمیم به بازسازی بخش شمالی این دژ گرفت تا بتواند قدرت دفاعی کشور را تقویت کند. این بازسازی شامل ایجاد دیوارهای بیرونی در اطراف سه دروازه اصلی دژ بود، به جز ضلع شرقی که از این اقدام مستثنی شد. همچنین، دروازه ای به نام دروازه عید پاک نیز وجود دارد که فاقد دیوارهای جلو است. این اقدامات نشان دهنده اهمیت استراتژیک این دژ در تاریخ کره است و تلاش برای حفظ امنیت و دفاع از سرزمین را به تصویر می کشد. این دژ نه تنها به عنوان یک ساختار دفاعی، بلکه به عنوان نمادی از تاریخ و فرهنگ کره نیز شناخته می شود.
اقتصاد اکوسیستم ها و تنوع زیستی (TEEB) مطالعه ای بود که توسط پاوان سوخدف از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۱ رهبری می شد. این یک ابتکار بین المللی برای جلب توجه به مزایای اقتصادی جهانی تنوع زیستی است. هدف آن برجسته کردن هزینه های فزاینده از دست رفتن تنوع زیستی و تخریب اکوسیستم و گردآوری تخصص ها از حوزه های علمی، اقتصادی و سیاسی برای انجام اقدامات عملی است. هدف TEEB ارزیابی، اطلاع رسانی و اطالع رسانی فوری به اقدامات از طریق پنج هدف قابل دستیابی آن است مبانی علمی و اقتصادی، هزینه های سیاست گذاری و هزینه های عدم اقدام، فرصت های سیاست گذاری برای سیاست گذاران ملی و بین المللی، پشتیبانی از تصمیم گیری برای مدیران محلی، ریسک های تجاری، فرصت ها و معیارها و مالکیت شهروندان و مصرف کنندگان. یکی از انگیزه های این مطالعه، ایجاد یک مبنای استاندارد جهانی بی طرف برای حسابداری سرمایه های طبیعی بود. برآوردها نشان می دهد که هزینه تنوع زیستی و آسیب به اکوسیستم تا سال ۲۰۵۰، ۱۸ درصد از تولید اقتصادی جهانی را تشکیل می دهد و در حال حاضر بیش از ۲ تریلیون دلار آمریکا برای ۳۰۰۰ شرکت بزرگ طبق گزارش است، و برخی تخمین ها تا ۶ تریلیون دلار آمریکا در سال نی
ز می رسد. بانک جهانی به طور خاص تلاش های اخیر را برای گنجاندن هزینه تنوع زیستی و آسیب های اقلیمی در حساب های ملی هدایت کرده است. حامیان مالی آن اعلام کردند که TEEB یک «ابتکار بزرگ بین المللی برای جلب توجه به مزایای اقتصادی جهانی تنوع زیستی، برجسته کردن هزینه های رو به رشد از دست رفتن تنوع زیستی و تخریب اکوسیستم، و گردآوری تخصص از حوزه های علم، اقتصاد و سیاست برای امکان پذیر کردن اقدامات عملی در آینده» است. در اکتبر ۲۰۱۰، این نهاد گزارش خود را با عنوان «جریان سازی اقتصاد طبیعت: ترکیبی از رویکرد، نتیجه گیری ها و توصیه های TEEB" منتشر کرد و بانک سرمایه طبیعی را برای ارائه یافته های خود به عموم مردم راه اندازی کرد. تاریخچه. مطالعه TEEB توسط آلمان و کمیسیون اروپا در پاسخ به پیشنهاد وزرای محیط زیست در پوتسدام آلمان در سال ۲۰۰۷، برای توسعه یک مطالعه جهانی در مورد اقتصاد از دست رفتن تنوع زیستی، آغاز شد. مرحله دوم مطالعه TEEB توسط برنامه محیط زیست سازمان ملل متحد (UNEP) با حمایت تعدادی از سازمان ها، از جمله کمیسیون اروپا، وزارت محیط زیست، حفاظت از طبیعت و ایمنی هسته ای فدرال آلمان و وزارت محیط زیست، غذا و امور روستایی
بریتانیا برگزار می شود. پاوان سوکدیو، بانکدار ارشد دویچه بانک، و بنیانگذار-مدیر پروژه حسابداری سبز (صندوق ایالت های سبز هند) در هند. هیئت مشاوره TEEB شامل متخصصانی از حوزه های علوم و اقتصاد است. گزارش موقت TEEB در ماه مه ۲۰۰۸ تحت فاز اول منتشر شد. این گزارش شواهدی از خسارات اقتصادی قابل توجه جهانی و محلی و تأثیرات رفاه انسانی ناشی از خسارات مداوم تنوع زیستی و تخریب اکوسیستم ها ارائه داد. این مطالعه عمدتاً بر جنگل ها متمرکز بود و میزان تلفات سرمایه طبیعی را که در نتیجه جنگل زدایی و تخریب رخ می دهد، بررسی کرد. TEEB تخمین می زند که این رقم سالانه بین ۲ تا ۴٫۵ تریلیون دلار آمریکا باشد. مرحله دوم مطالعه، به منظور گسترش کار آغاز شده در مرحله اول انجام شد. این مطالعه در سال ۲۰۱۰ تکمیل و در دهمین کنفرانس طرفین کنوانسیون تنوع زیستی در اکتبر ۲۰۱۰ در ناگویا، ژاپن ارائه شد. جلدهای پایانی TEEB توسط اسکن زمین در حال انتشار است. جلد اول در اکتبر ۲۰۱۰ منتشر شد: اقتصاد اکوسیستم ها و تنوع زیستی: مبانی اکولوژیکی و اقتصادی. جلدهای دوم، سوم و چهارم در طول سال ۲۰۱۱ منتشر خواهند شد. مرحله اول: پیام های کلیدی. جهان در حال حاضر بخش
زیادی از تنوع زیستی خود را از دست داده است. TEEB نشان می دهد که فشار بر قیمت کالاها و مواد غذایی، پیامدهای این ضرر را برای جامعه نشان می دهد. TEEB توصیه می کند که اقدامات اصلاحی فوری ضروری است زیرا از بین رفتن گونه ها و تخریب اکوسیستم به طور جدایی ناپذیری با رفاه انسان مرتبط است. پیش بینی می شود که رشد اقتصادی و تبدیل اکوسیستم های طبیعی به تولیدات کشاورزی ادامه یابد، اما TEEB احساس می کند که ضروری است اطمینان حاصل شود که چنین توسعه ای، ارزش واقعی اکوسیستم های طبیعی را به درستی در نظر می گیرد. این امر هم برای مدیریت اقتصادی و هم برای مدیریت زیست محیطی اهمیت اساسی دارد. یافته های TEEB (گزارش موقت) عمدتاً در سه حوزه بود — اندازه اقتصادی و تأثیر رفاهی از دست رفتن اکوسیستم ها و تنوع زیستی، پیوندهای قوی بین حفاظت از تنوع زیستی و سلامت اکوسیستم از یک سو و ریشه کنی فقر و دستیابی به اهداف توسعه هزاره از سوی دیگر، و انتخاب های اخلاقی مربوط به انتخاب نرخ تنزیل اجتماعی برای تنزیل مزایای اکوسیستم ها و تنوع زیستی. یافته های اصلی. TEEB دریافته است که مدیریت صحیح اکوسیستم و تنوع زیستی و گنجاندن سرمایه طبیعی در حسابداری دولتی
و تجاری می تواند شروعی برای جبران بی تحرکی و کاهش هزینه های خسارات آینده باشد. مرحله دوم. مرحله دوم TEEB که در حال حاضر در حال انجام است، رویکردی اقتصادی اتخاذ می کند که از نظر مکانی خاص است و بر دانش چگونگی عملکرد و ارائه خدمات اکوسیستم ها بنا شده است. این بررسی می کند که چگونه اکوسیستم ها و خدمات مرتبط با آنها احتمالاً به اقدامات خاص سیاستی پاسخ می دهند. تمرکز اساسی TEEB بر توسعه یک معیار اقتصادی است که برای ارزیابی عملکرد یک اقتصاد، مؤثرتر از تولید ناخالص داخلی باشد. TEEB توصیه می کند که سیستم های حسابداری ملی باید فراگیرتر باشند تا بتوانند مزایای قابل توجه رفاه انسانی که اکوسیستم ها و تنوع زیستی فراهم می کنند را اندازه گیری کنند. چنین سیستم هایی می توانند به سیاست گذاران کمک کنند تا اقدامات صحیح را اتخاذ کرده و سازوکارهای تأمین مالی مناسبی را برای حفاظت از محیط زیست طراحی کنند. به روزرسانی مسائل اقلیمی. در گزارش به روزرسانی اقلیمی TEEB آمده است که توافق بر سر تأمین بودجه برای جنگل ها، اولویت اصلی دولت های شرکت کننده در کنفرانس تغییرات اقلیمی سازمان ملل متحد در کپنهاگ در سال ۲۰۰۹ بود. تخمین زده می شود که
سالانه ۵ گیگاتن یا ۱۵ درصد از انتشار دی اکسید کربن در سراسر جهان توسط جنگل ها جذب یا «ترسیب» می شود و آنها را به «موتور کاهش» جهان طبیعی تبدیل می کند. TEEB دریافته است که سرمایه گذاری در اقدامات مبتنی بر اکوسیستم مانند تأمین مالی طرح کاهش انتشار گازهای گلخانه ای ناشی از جنگل زدایی و تخریب جنگل ها (REDD) می تواند به مبارزه با تغییرات اقلیمی کمک کند و همچنین می تواند یک اقدام کلیدی ضد فقر و سازگاری باشد. این به روزرسانی همچنین بر «وضعیت اضطراری صخره های مرجانی» تأکید می کند که در نتیجهٔ افزایش فعلی گازهای گلخانه ای، از قبل وجود داشته است. دانشمندانی که در فرایند TEEB مشارکت دارند، نشان می دهند که غلظت دی اکسید کربن اتمسفری بیش از ۳۵۰ قسمت در میلیون (ppm) می تواند آسیب های جبران ناپذیری به صخره های مرجانی وارد کند. این با افزایش دما و اسیدی شدن اقیانوس ها مرتبط است. غلظت ها بالاتر از این آستانه و در حال افزایش هستند. این موضوع نگرانی هایی را ایجاد می کند که تثبیت سطح CO2 در ۴۵۰ ppm یا حدود ۱۶٪ بالاتر از سطح فعلی، ممکن است این اکوسیستم حیاتی و چند میلیارد دلاری را به انقراض محکوم کند و معیشت ۵۰۰ میلیون نفر را در
عرض چند دهه با خود ببرد. طرح اقتصاد سبز. طرح اقتصاد سبز برنامه محیط زیست سازمان ملل متحد (UNEP) پروژه ای است که برای انتقال این پیام طراحی شده است که سبز شدن اقتصادها باری بر دوش رشد نیست، بلکه موتور جدیدی برای رشد، اشتغال و کاهش فقر مداوم جهانی است. گزارش اقتصاد سبز که در فوریه ۲۰۱۱ منتشر شد، از تحلیل اقتصادی و رویکردهای مدل سازی برای ارائه ارزیابی عمیق از بخش های اقتصادی شناسایی شده ای استفاده کرد که «سبز شدن» در آنها می تواند به رونق و ایجاد شغل (یعنی رشد اقتصادی سنتی) منجر شود. این امر بخش هایی را که برای اقتصاد سبز ضروری تلقی می شوند، مانند کشاورزی، ساختمان ها، شهرها، شیلات، جنگل ها، صنعت، انرژی های تجدیدپذیر، حمل و نقل، گردشگری، مدیریت پسماند و آب، و همچنین شرایط مساعد در امور مالی، معماری سیاست های داخلی و بین المللی، ارتقا می دهد. انتقاد. رویکرد ارزش گذاری اکوسیستم ها که توسط پروژه TEEB ارائه شده، مورد انتقاد قرار گرفته و در معرض همان مشکلاتی است که بر همه نظریه های ارزش اقتصادی جریان اصلی تأثیر می گذارد. به طور خاص تر، استدلال این است که قیمت ها باید به دلیل شکست بازار اصلاح شوند و می توان با انجام ت
نظیمات ساده، سیستم قیمت گذاری را اصلاح کرد تا منابع به طور کارآمد تخصیص یابند. اساس این محاسبه مجدد، ترجیحات انسان برای طبیعت، اکوسیستم ها، حشرات و گیاهان است. یکی از انتقادات مربوط به بی ربط بودن ترجیحات انسانی در تعیین آنچه از نظر اکولوژیکی برای حفظ سیستم های پشتیبانی از حیات ضروری است، می باشد. ترجیحات انسان ممکن است راهنمای خوبی برای انتخاب طعم بستنی باشد، اما نه ترکیبی از گونه ها یا گازهای موجود در جو که برای حفظ حیات ضروری است. فراتر از انتقاد از محاسبات واقعی مورد استفاده در این مطالعات TEEB و کارهای مرتبط، پیامدهای نهادی نیز وجود دارد. پاوان سوکدِف طرفدار واکنشی از سوی بخش مالی و بانکی است که «ارزش ها را به خود جلب کند». این اساساً به معنای کسب سود برای کسانی است که آماده توسعه و معامله ابزارهای مالی جدید و تأمین مالی طرح های مالی هستند که دارایی های تنوع زیستی و اکوسیستم را به عنوان دارایی های مالی جدید معامله می کنند. برخی این را دستور کار پنهان TEEB می دانند، زیرا این شرکت از حمایت های مالی از جمله ریاست یکی از سرمایه گذاران سابق دویچه بانک برخوردار بوده است. کلایو اسپش از TEEB به عنوان «اقتصاد، اک
وسیستم و بانکداری وحشتناک» یاد می کند.
تله جمعیتی، اصطلاحی است که طبق "دانشنامه توسعه بین المللی"، توسط جمعیت شناسان، «برای توصیف ترکیبی از باروری بالا (نرخ تولیدمثل) و کاهش مرگ ومیر (نرخ مرگ ومیر) در کشورهای در حال توسعه استفاده می شود که منجر به دوره ای از نرخ رشد جمعیت بالا (PGR) می شود». باروری بالا همراه با کاهش مرگ ومیر، زمانی اتفاق می افتد که یک کشور در حال توسعه، از گذار جمعیتی، به توسعه یافته شدن، عبور می کند. در طول «مرحله دوم» یعنی گذار جمعیتی، کیفیت مراقبت های بهداشتی بهبود و میزان مرگ ومیر، کاهش می یابد؛ اما میزان تولیدمثل، همچنان بالا می ماند و منجر به دوره ای از رشد بالای جمعیت می شود. اصطلاح «تله جمعیتی»، توسط برخی از جمعیت شناسان، برای توصیف وضعیتی استفاده می شود که در آن، مرحله دوم، ادامه می یابد، زیرا «کاهش استانداردهای زندگی، باروری بالای رایج را تقویت می کند که به نوبه خود، کاهش استانداردهای زندگی را تشدید می کند». این امر، منجر به فقر بیشتر می شود، جایی که مردم برای تأمین امنیت اقتصادی خود، به فرزندان بیشتر، متکی هستند. جان آوری، دانشمند علوم اجتماعی، توضیح می دهد که این نتیجه، به این دلیل است که نرخ بالای تولیدمثل و نرخ پایی
ن مرگ ومیر، «منجر به رشد جمعیت چنان سریعی می شود که توسعه ای که می توانست جمعیت را کند کند، غیرممکن است».