Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تحت فرماندهی مارچسه دی اورنگو - پرچم ایتالیا را برافراشت. الیزابت با برافراشتن پرچم خود و شلیک چند گلوله به این اقدام پاسخ داد، که در نتیجه آن اسپلوراتوره بلافاصله تغییر مسیر داد و به سمت آنکونا حرکت کرد. الیزابت سعی کرد راه را بر کشتی ایتالیایی ببندد، اما اسپلوراتوره به دلیل سرعت بیشترش خیلی زود از برد آن خارج شد. ساعت ۵:۳۰ صبح، او تقریباً در فاصله از آنکونا قرار داشت. برخلاف انتظارات، ناوگان دشمن تقریباً به طور کامل در رودخانه رید لنگر انداخته بود. ایتالیایی ها که توسط اسپلوراتوره هشدار داده شده بودند، حرکت کردند. حدود ساعت ۶:۳۰ صبح، چهار کشتی زرهی به مونته کونرو نزدیک شدند و در فواصلی کشتی های ایتالیایی دیگری نیز به دنبال آنها آمدند. چندین کشتی چوبی موج دوم را بین کشتی های زرهی تشکیل دادند. با توجه به برتری نزدیکی باتری های ساحلی و احتمال وجود یک کمربند مین دریایی، دریاسالار فون تگتتوف تصمیم گرفت ساعت ۷:۳۰ صبح به فاسانا عقب نشینی کند. دریاسالار پرسانو از ۹ تا ۱۱ ژوئیه در عرض جغرافیایی لیسا گشت زنی کرد، اما هیچ اقدامی علیه اتریشی ها انجام نداد. رفتار منفعلانه او به طور فزاینده ای مورد انتقاد قرار گرفت و وز
یر نیروی دریایی به او دستور داد که سرانجام نوعی اقدام امیدوارکننده انجام دهد. بنابراین تصمیم گرفته شد که جزیره لیسا اشغال شود. هدف ایجاد یک پایگاه عملیاتی دریایی بود تا نیروی زمینی ایتالیا بعداً بتواند با خیال راحت در دالماتیا پیاده شود. ناوگان های متخاصم. پادشاهی ایتالیا. و هر دو در نیویورک ساخته شدند. آنها هر کدام جابجایی داشتند، زره ضخیم و به توپخانه قدرتمندی مجهز بودند. با این حال، آنها کشتی های دریایی خوبی نبودند زیرا فاقد شناوری و مانورپذیری بودند و سکان های آنها محافظت نشده بود. ایتالیا همچنین را داشت، یک کشتی برجک دار که در سال ۱۸۶۶ در بریتانیای کبیر ساخته شد. این کشتی زره ​​۱۲۷ میلی متر (۵ اینچ) داشت و به دو توپ ۳۰۰ پوندی آرمسترانگ و یک توپ تهاجمی ۲۶ فوتی مجهز بود. طبق مقاله ای در لندن تایمز، این کشتی قادر بود در صورت لزوم ناوگان اتریش را به تنهایی نابود کند. با این حال، «Affondatore» نیز دارای نقص های طراحی جدی بود. ، ، ، و نیز زره پوش بودند و یک کمربند زرهی پیوسته در خط آب داشتند. دو کشتی زره ​​پوش کوچکتر و ، هر کدام با جابجایی ، در فرانسه ساخته شدند. آنها زره ضخیم داشتند و به توپ های مجهز بودند. د
و قایق توپدار زرهی، و ، هر کدام دو توپ 150 پوندی آرمسترانگ و چندین توپ کوچکتر حمل می کردند. پشت این دوازده کشتی که خط اول ناوگان ایتالیا را تشکیل می دادند، نه ناوچه و رزم ناو چوبی با پیشرانه بخار، اما از نوع قدیمی تری که زره پوش آن را منسوخ کرده بود، قرار داشتند. پرسانو که از وضعیت ناوگان خود ناراضی بود، بارها تعدادی از کاستی ها را به وزیر مسئول نیروی دریایی، ژنرال دیگو آنجیولتی، گوشزد کرد. پرسانو تخمین زد که حداقل به یک ماه دیگر زمان نیاز دارد تا ناوگان را به شرایط جنگی برساند. در ۲۰ ژوئن، آنجیولتی جای خود را به آگوستینو دپرتیس داد، که به پرسانو دستور داد فوراً حرکت کند و ناوگان را در آنکونا جمع کند. امپراتوری اتریش. اتریشی ها زره پوش های ، ، ، ، ، و را داشتند. هر کدام زره ضخیم ۱۰۱ میلی متر (۴ اینچ) و تعداد زیادی توپ سرپر منسوخ در اختیار داشتند. علاوه بر این، ناوگان شامل کشتی جنگی با نود و یک توپ، ناوچه های ، ، ، و ، و همچنین ده قایق توپدار ("Narenta"، "Kerka"، "Hum"، "Vellebich"، "Dalmat"، "Seehund"، "Wal"، "Streiter"، "Reka"، "Andreas Hofer"، "Kaiserin Elisabeth") بود. "Greif", و "Stadion"). پس از نبرد دری
ایی در هلیگولند در جنگ آلمان و دانمارک، دریاسالار فون تگتاف، که در بین زیردستان خود بسیار محبوب بود، یکی از باتجربه ترین و خلاق ترین فرماندهان دریایی در اروپا محسوب می شد، به ویژه هنگامی که صحبت از جبران کمبود قدرت رزمی ناوگان اتریش از طریق راه حل های اضطراری به میان می آمد. نبرد. لیسا. جزیره لیسا در وسط دریای آدریاتیک، حدود ۳۴ مایل از ساحل کرواسی و ۸۰ مایل از ساحل ایتالیا واقع شده است. این جزیره دارای چندین خلیج و بندر است که به توپخانه برای دفاع مجهز شده اند. در ضلع شمال شرقی، ویس با بندر سن جورجیو قرار دارد. در جنوب، خلیج های کاروبر، گراداک، پورتوچیاو و تراوا قرار دارند. در ضلع جنوب شرقی: خلیج های میلنا و رودا و بندر مانگو. پس از آنکه اتریش در سال ۱۸۱۵ جزیره لیسا را ​​به تصرف خود درآورد، استحکامات موجود تقویت و سازه های جدیدی به آن اضافه شد. در آن زمان، ۱۸۳۳ سرباز اتریشی به فرماندهی سرهنگ دیوید فرایهر فون اورس د مارجینا و حدود ۱۰۰ توپ برای دفاع از این جزیره ناهموار و پردرخت در دسترس بودند. همچنین یک ایستگاه پلیس در تپه ۶۳۹ یاردی هوم وجود داشت که از طریق جزیره همسایه هوار با سرزمین اصلی دالماسی در ارتباط تل
گرافی بود. دستور نبرد. دریاسالار فون تگتتوف در انتخاب آرایش حمله کاملاً آزاد نبود. حمله برنامه ریزی شده مستلزم آن بود که لشکر زرهی پیشتاز را تشکیل دهد و همزمان آرایشی را اتخاذ کند که به آن امکان دهد تمام توان خود را به کار گیرد. حمله. دریاسالار پرسانو بعدازظهر ۱۶ ژوئیه حرکت خود را آغاز کرد. ناوگان در ابتدا برای پنهان کردن هدف، مسیر شمال شرقی را در پیش گرفت. در طول شب ۱۶-۱۷ ژوئیه، کشتی مساگرو، که با پرچم (دروغین) بریتانیا و با حضور رئیس ستاد دی آمیکو حرکت می کرد، به ساحل نزدیک شد تا موقعیت توپخانه ها و قلعه های ساحلی را شناسایی کند. نقشه پرسانو این بود که با بیشتر ناوگان خود سن جورجیو را بمباران کند، قلعه های کومیژا را با یک دسته کوچکتر نابود کند تا نیرویی که بعداً می رسد بتواند در آنجا پیاده شود و نیروی اعزامی خود را در مانگو پیاده کند. قایق های توپدار به هوار در جزیره هوار فرستاده شدند تا کابل تلگراف به لیسا را ​​قطع کنند و هر قایقی را که می توانست اطلاعات را به سرزمین اصلی منتقل کند، نابود کنند. یک گروه دیده بان برای عبور از جزایر Palagruža و Svetac و گروه دیگر برای پونتا پلانکا در سرزمین اصلی اعزام شدند. ا
ین لشکر، ایتالیایی ها را در معرض خطر نابودی توسط واحدهای اتریشی برتر محلی قرار داد. علاوه بر این، زمان زیادی در صدور دستوراتی که باید قبل از حرکت ناوگان داده می شد، تلف شده بود، به طوری که ایتالیایی ها تا ساعت ۱۰ صبح ۱۸ ژوئیه به موقعیت خود نرسیدند. به لطف این تأخیر، اتریشی ها زمان کافی برای تلگراف ورود ایتالیایی ها به تگتتوف داشتند. در ساعت ۱۰:۳۰ پرسانو دستور حمله را صادر کرد. لشکر اول تحت فرماندهی دریاسالار واکا به توپخانه های Komiža که تا ۱۶۰۰ یارد زیر آتش بودند، نزدیک شد و سپس به مواضع اتریشی ها آتش گشود. با این حال، در ارتفاع ۲۷۳ یاردی از سطح دریا، توپخانه های ساحلی برای توپ های ایتالیایی بسیار بالا بودند. در نتیجه، پس از چند ساعت گلوله باران بی فایده، واکا تصمیم گرفت به سمت مانگو حرکت کند و از دریاسالار آلبینی پشتیبانی کند. آلبینی که دستور داشت باتری ها را در نادپوسترانجه نابود کند و نیروهای زمینی را در خلیج روکاواک پیاده کند، حدود ساعت ۱۱:۱۵ به موقعیت خود رسید. کمی بعد، توپ های اتریشی به سمت ایتالیایی های در حال نزدیک شدن آتش گشودند. آلبینی با همان مشکل دریاسالار واکا مواجه شد و او نیز تصمیم گرفت تیراند
ازی را متوقف کند. سپس آلبینی ناوچه «سن جیووانی» را به سن جورجیو فرستاد تا از پرسانو دستورهای بیشتری بخواهد. پس از اینکه واکا حدود ساعت ۱۴:۰۰ به مانگو رسید، آلبینی او را از وضعیت مطلع کرد و در نتیجه واکا تصمیم گرفت به سمت سن جورجیو ادامه دهد. در همین حال، دریاسالار پرسانو از شمال و کاپیتان ریبوتی از جنوب به سن جورجیو نزدیک شده بودند. در حالی که پرسانو قصد حمله به فورت جورج را داشت، ریبوتی قرار بود به فورت ولینگتون حمله کند. پس از اینکه بیشتر توپ های فورت جورج تا ساعت ۱۵:۰۰ خاموش شدند، پرسانو به کشتی های ماریا پیا و سن مارتینو دستور داد تا ساعت ۱۶:۰۰ وارد بندر شوند و توپ های داخلی را نابود کنند. هنگامی که دو کشتی ایتالیایی وارد بندر شدند، از هر دو توپ شرقی فورت ولینگتون و توپ های داخلی مورد آتش قرار گرفتند. در همین حال، دریاسالار واکا حدود ساعت ۱۶:۴۵ از راه رسید و دستور فوری دریافت کرد تا از ریبوتی در حمله اش به فورت ولینگتون حمایت کند. تا ساعت ۱۷:۰۰، فورت جورج پس از نابودی نیمی از توپ هایش و کشته شدن یک پنجم سربازانش، تیراندازی را متوقف کرد. تنها فورت ولینگتون هنوز مقاومت می کرد. در این شرایط، پرسانو تصمیم گرف
ت نبرد را متوقف کند و به افرادش اجازه استراحت بدهد.&lt;/br /&gt; در طول شب 19 ژوئیه، پرسانو خبر دریافت کرد که فون تگتتوف از حمله مطلع شده است. با این حال، دریاسالار پرسانو تصمیم گرفت به حمله ادامه دهد، زیرا انتظار داشت اگر فون تگتتوف واقعاً حرکت کرده باشد، قبل از عصر 19 ژوئیه نخواهد رسید. اتریشی ها تمام شب برای تعمیر خسارت های وارده توسط ایتالیایی ها و بازیابی قابلیت های دفاعی خود تلاش کردند. در سپیده دم، آفونداتوره به همراه ناوچه های کارلو آلبرتو و پرنسیپ اومبر از راه رسیدند و 2600 نفر دیگر را با خود آوردند. به دو کشتی تربیله و وارسه دستور داده شد تا به کومیژا حمله کنند، در حالی که آلبینی قرار بود پیاده شدن نیروها را پوشش دهد. در همان زمان، کشتی «فورمیدابیل» که توسط سه کشتی از واکا پشتیبانی می شد، قرار بود وارد بندر سن جورجیو شود، در حالی که خود پرسانو می خواست دوباره به دژهای بیرونی حمله کند. استحکامات اتریشی دوباره در برابر بمباران مقاومت کردند و فرماندهان لشکرهای ایتالیایی برای پیاده کردن نیروها بسیار ترسو بودند. تا ساعت 20:00، ناوگان ایتالیایی دوباره حمله را قطع کرد و به شمال سن جورجیو عقب نشینی کرد. پس
از دریافت تلگراف های بیشتر از لسینا در مورد حضور و فعالیت های ناوگان ایتالیایی، تگتتوف تصمیم گرفت فوراً به همراه کادرش موقعیت امن خود در شمال آدریاتیک را ترک کند تا پادگان تحت فشار در لیسا را ​​نجات دهد. کل ناوگان اتریش، شامل سه لشکر، حدود ساعت ۱۳:۳۰ روز ۱۹ ژوئیه از کانال فاژانا خارج شد و با تمام قوا به سمت جنوب حرکت کرد. فون تگتتوف دستورالعمل های حمله را دقیقاً تدوین کرده بود. قرار بود پانزرشیف-آبتیلونگ خط دفاعی ایتالیا را بشکند، به کشتی های آنها حمله کند و آتش خود را متمرکز کند. کشتی های چوبی قرار بود به یک یا چند جناح خط دفاعی دشمن حمله کنند یا هر طور که صلاح می دانند مستقر شوند. قایق های توپدار قرار بود به سه گروه تقسیم شوند و از کشتی های چوبی در عملیاتشان پشتیبانی کنند. ایتالیایی ها ساعت ۶:۴۰ صبح ۲۰ ژوئیه دیده شدند. کمی بعد از ساعت ۹:۰۰ صبح، دستور «آماده نبرد شوید» داده شد. پس از آن سیگنال های «نزدیک شوید» و «با تمام سرعت» و در نهایت ساعت ۱۰:۳۵ صبح به کشتی های زرهی داده شد: «حمله کنید و دشمن را غرق کنید». پس از اینکه ایتالیایی ها اتریشی ها را دیدند، پرسانو چندین علامت داد. ابتدا به کشتی های «تربیبل» و «و
ارسه» دستور داد به او بپیوندند، سپس کشتی های خودش و کشتی های واکا را در یک خط به سمت شمال غربی مستقر کرد. او به آلبینی علامت داد که قایق ها و افراد را در ساحل بگذارد و همزمان به او دستور داد که کشتی های چوبی خود را پشت خط زرهی قرار دهد. وقتی چند دقیقه بعد متوجه شد که خط او در جهت اشتباه است، پرسانو علامت داد: «یک دقیقه به سمت شمال شرقی حرکت کنید»، سپس «نزدیک شوید» و «به دشمن حمله کنید». آهن پوش ها در رسیدن به مواضع خود بسیار کند بودند و «ری دی پورتوگالو» و «کاستلفیداردو» از خرابی موتور خبر دادند. پس از کمی تعمیرات، آنها سرانجام جای خود را گرفتند. کشتی «فورمیدابیل» پس از اینکه به پرسانو علامت داد که نمی تواند بجنگد، بلافاصله به سمت آنکونا حرکت کرد. کمی پس از آرایش نیروهای ایتالیایی، پرسانو نظرش را عوض کرد و دستور داد یک خط دفاعی تشکیل شود. ابتدا کشتی های کاریگنانو، سپس کاستلفیداردو و آنکونا که پیشتاز بودند، آمدند. پس از آنها کشتی های «رد ایتالیا»، «آفونداتوره»، «پالسترو»، «سن مارتینو» در مرکز و در عقب کشتی های «ریبوتی»، «رد پورتوگالو» و «ماریا پیا» قرار گرفتند. کشتی های «تربیبل» و «وارسه» هنوز چندین مایل دریای
ی در جنوب فاصله داشتند، به طوری که کل خط، فضایی به مساحت را پوشش می داد. حدود ساعت 10:00، پرسانو تصمیم گرفت که برای نظارت بر نبرد در خارج از خط نبرد، به یک کشتی سریع و مانورپذیر نیاز دارد. از آنجایی که کشتی «رد ایتالیا» نه سریع بود و نه مانورپذیر، تصمیم گرفت به کشتی «آفونداتوره» تغییر مسیر دهد. متأسفانه، «آفونداتوره» فقط پرچم معاون دریاسالار را داشت، نه پرچم دریاسالار را، و هیچ سیگنالی برای اعلام این تغییر به بقیه ناوگان ارسال نشد. توقف کشتی رد ایتالیا همچنین شکاف قابل توجهی در صف کشتی های زرهی ایتالیایی ایجاد کرد. بنابراین، خط زرهی ایتالیا فقط در جلو بسته شد. در مرکز، «رزمایش ایتالیا» منزوی شده بود و در نهایت، شکاف بین کشتی ها بسیار بیشتر از آن چیزی بود که طبق دستور باید می بود. فون تگتتوف فرصت را مناسب تشخیص داد و در ساعت 10:50 خط دشمن را بین «رزمایش ایتالیا» و «آنکونا» شکست. اتریشی ها درگیر تبادل آتش با لشکر واکا شدند، اما گلوله های ایتالیایی ها به دلیل موج شدید به کشتی های اتریشی برخورد نکرد. چه به دلیل دود ناشی از توپ های خودشان و چه به دلیل مانور خوب ایتالیایی ها، اتریشی ها در این حمله نخست نتوانستند به
هیچ کشتی ایتالیایی ضربه بزنند. پس از اینکه اتریشی ها از شکاف عبور کردند، واکا با سه کشتی خود به بندر رفت تا به عقبه ضعیف تر اتریش حمله کند. با این حال، او حرکت را بسیار آهسته انجام داد، به طوری که عقب نشینان قبل از اینکه واکا چرخش خود را کامل کند، از شکاف عبور کرده بودند. اکنون به رهبری «قیصر»، «نووارا»، «فردریش مکس»، «رادتزکی»، «آدریاتیک»، «شوارتزنبرگ» و «دونائو»، کشتی ها به سمت جنوب حرکت کردند تا به کشتی های چوبی ایتالیایی حمله کنند. «قیصر» در ابتدا با «آفونداتوره» مواجه شد که به سمت «قیصر» آتش گشود و شش نفر را کشت و خسارت جزئی به بار آورد. «قیصر» آتش را پاسخ داد و پس از آنکه سایر کشتی های اتریشی نیز آتش خود را بر روی «آفونداتوره» متمرکز کردند، کشتی به سمت غرب عقب نشینی کرد. کمی بعد، لشکر ریبوتی، که توسط «وارسه» تقویت شده بود، به سمت «قیصر» آتش گشود. «پورتوگالو» سپس از ساق چپ در دیدرس قرار گرفت و دریاسالار پتز مصمم بود که با وجود کشتی چوبی اش، به آن ضربه بزند. پتز کمی به سمت راست خم شد و با یک چرخش سریع به سمت چپ، موفق شد از سمت چپ به حریف خود ضربه بزند. «قیصر» در امتداد کناره «پورتوگالو» حرکت کرد و بخشی ا
ز زره آن، تیرهای جرثقیل، تمام چراغ های جلوی کشتی و پوشش دکل جلویی را به دو نیم کرد. خود «قیصر» نیز به همان اندازه آسیب شدید دید. سپر کمان و دکل جلویی از جا کنده شدند و دکل جلویی از کنار به روی قیف کشتی سقوط کرد. با وجود شرایط کشتی و آتش توپخانه ایتالیایی ها، «قیصر» توانست حداقل دو گلوله پهن متمرکز را از فاصله نزدیک شلیک کند و خسارت های زیادی را به بالا و پایین خط آب وارد کند، به طوری که «پورتوگالو» متعاقباً منحرف شد و در دود نبرد گم شد.&lt;/br /&gt; در همین حال، فون تگتتوف به لشکر پرسانو حمله کرده بود. تمام هفت کشتی زرهی اتریشی بر روی «رد ایتالیا»، «پالسترو» و «سن مارتینو» متمرکز شده بودند. نبرد اکنون به یک نبرد تن به تن متراکم تبدیل شده بود که به هر یک از طرفین فقط اجازه می داد نگاهی اجمالی به دیگری بیندازند. کشتی های اتریشی به رنگ سیاه و کشتی های ایتالیایی به رنگ خاکستری روشن رنگ آمیزی شده بودند. علاوه بر این، اتریشی ها دهانه کشتی ها را با رنگ های مختلف رنگ آمیزی کرده بودند تا بتوانند به راحتی کشتی های زرهی خود را شناسایی کنند. دستور تگتتوف واضح بود: «هر چیزی را که خاکستری است، نابود کنید!». مرکز ایتالیا که
به شدت تحت فشار بود، اکنون از جلو، پهلوها و عقب مورد حمله قرار گرفت. «پالسترو» و «سن مارتینو» زیر آتش سنگین توپخانه قرار گرفتند و پس از چندین ضربه، به سمت شمال و جنوب غربی عقب نشینی کردند. در حالی که کشتی «قیصر» به شدت آسیب دیده، با تجهیزات آتش گرفته و بسیاری از توپچی ها کشته یا زخمی شده بودند، به حرکت خود ادامه می داد، کشتی «آفونداتوره» از میان دود بیرون آمد و در مسیری که با زاویه قائمه از کنار کشتی «قیصر» عبور می کرد، بخار می کرد. «آفونداتوره» طوری نزدیک شد که انگار می خواست به کشتی ضربه بزند. وقتی برخورد قریب الوقوع شد، پرسانو ناگهان دستور داد که اقدام گریز انجام دهند و کشتی را نجات دهند. شاید او می ترسید که میخ کوبنده اش به بدنه «قیصر» گیر کند و کشتی خودش نیز به همراه دشمن غرق شود. در همین حال، نبرد به اوج خود رسید. همانطور که اتریشی ها به «رد ایتالیا» که اکنون محاصره شده بود نزدیک می شدند، یک کشتی در واقع به ستون عقب کشتی او برخورد کرد و سکان را از آن جدا کرد و عملاً آن را ناتوان ساخت. در این شرایط بسیار بحرانی، فون تگتتوف به کشتی «فردیناند مکس» دستور داد تا با تمام سرعت به کشتی بکوبد. کشتی «رد ایتالیا»
هنگام اصابت، به شدت به سمت راست متمایل شد. کشتی بلافاصله شروع به پر شدن از آب کرد و تنها در عرض سه دقیقه غرق شد. در حالی که فون تگتتوف تلاش می کرد چند قایق را برای نجات ایتالیایی ها به آب بیندازد، کشتی های پیشتاز و عقب نشین از راه رسیدند و فون تگتتوف عقب نشینی کرد. از دست دادن «رد ایتالیا» و عقب نشینی «پالسترو»، اسکادران زرهی ایتالیا را به نه کشتی کاهش داد. با این وجود، پرسانو مصمم بود که به نبرد ادامه دهد. کشتی های «آنکونا» و «وارسه» در حال آماده شدن برای حمله ای جدید به لشکر پتز بودند که با هم برخورد کردند و برای چند دقیقه در کنار هم ماندند. در این دقایق، اتریشی ها توانستند برتری پیدا کرده و فرار کنند. خسارت های وارده به کشتی کایزر سنگین بود. یکی از گلوله های ۳۰۰ پوندی آفونداتوره به بدنه کشتی برخورد کرده و بیست نفر را کشته یا زخمی کرده بود. در مجموع، کشتی بیست و چهار کشته و هفتاد و پنج زخمی داشت. اما «قیصر» هنوز در امان نبود. «ماریا پیا» اکنون ظاهر شده بود و از فاصله ۸۷۴ یاردی آتش گشود. «قیصر» سعی کرد به آتش پاسخ دهد، اما بسیاری از توپ ها از کار افتاده بودند، در حالی که آتش از طریق دکل ها به کل کشتی سرایت
کرده بود. بخار تمام شد و سیستم سکان آسیب دید. کشتی های چوبی دیگر نیز به شدت آسیب دیده بودند. یک کشتی فقط توسط پمپ ها شناور مانده بود، کشتی دیگر در آتش بود و خدمه توپ های کشتی دیگر از بین رفته بودند. پتز لشکر خود را از عملیات خارج کرد و به سمت سن جورجیو حرکت کرد. با این وجود، «قیصر» ثابت کرده بود که حتی یک کشتی چوبی هم می تواند به یک کشتی زرهی حمله کند و از نابودی فرار کند. &lt;/br /&gt; تا ساعت ۱۲:۲۰ بعد از ظهر، دو ناوگان از هم جدا شدند و کشتی های زرهی اتریشی برای حمایت از کشتی های غیر زرهی خود به سمت سن جورجیو حرکت کردند. پس از اینکه ناوگان او دوباره سازماندهی شد، دریاسالار اتریشی آنها را در سه ستون به سمت شمال شرقی، بین کشتی های زرهی ایتالیایی و خشکی، و ستون کشتی های زرهی خود را به سمت دریا تشکیل داد. در اواسط راه، وقتی دود توپ ها فروکش کرد، پرسانو دید که لشکر آلبینی هنوز در ساحل است، در حالی که کشتی های زرهی او در ستونی به سمت غرب بودند. سپس پرسانو علامت تعقیب عمومی را داد. با این حال، از آنجایی که کاپیتان های او نمی دانستند پرسانو روی آفونداتوره است، به سیگنال ها توجهی نکردند. پرسانو اکنون آشکارا مسیر نبر
د را گم کرده بود، زیرا مرتباً سیگنال های متناقضی مانند: ناوگان باید دشمن را تعقیب کند. فرمانده می خواهد دستورهای داده شده به سرعت اجرا شوند، هر کشتی که در حال جنگ نیست، در پست خود نیست، ارسال می کرد. سپس او از طریق سیگنال ها فهمید که کشتی رد دیتالیا غرق شده، پالسترو در آتش محکوم به فنا است و سن مارتینو تقریباً قادر به جنگیدن نیست. پرسانو به همراه کشتی های چوبی و کشتی مخوف خود، ستون خود را در خط مقدم قرار داد و به سمت غرب حرکت کرد. دو ناوگان تا شب یکدیگر را زیر نظر داشتند، ایتالیایی ها زیگزاگ می رفتند اما فاصله قابل احترامی را از فون تگتتوف حفظ می کردند. هنگام غروب، پرسانو به سمت آنکونا و فون تگتتوف به سمت پولا حرکت کردند. پیامدها. همان شب، فون تگتتوف تلگرافی به وین فرستاد: "امروز صبح در نزدیکی لیسا، با ناوگان دشمن روبرو شدم. پس از یک نبرد دو ساعته، دشمن را فراری دادم. دیگر از بابت لیسا نگرانی وجود ندارد." عوامل تعیین کننده در شکست ایتالیا، موقعیت های پراکنده شروع کشتی های آنها در طول عملیات پیاده شدن، فرماندهی بی نظم ناشی از اختلافات و سوءتفاهم ها، تغییر پرچمدار توسط پرسانو، شکافی که در آرایش آنها ایجاد شده ب
ود و ضدحمله مردد پس از عبور اتریشی ها از شکاف بود. ناوگان اتریشی توانست در نبرد پیروز شود زیرا دستورهای بدون تأخیر صادر شد، نقشه نبرد به خوبی آماده و با دقت طراحی شده بود و مهمتر از همه، خدمه آنها به طرز فوق العاده ای آموزش دیده بودند. بخش قابل توجهی از موفقیت نیز به دلیل رویکرد مصمم و غیرمتعارف تگتتوف بود. نبرد لیسا نخستین نبرد دریایی در جنگ های اروپایی بود که در آن از کشتی های جنگی زرهی استفاده شد. با این حال، در طول نبرد تأکید زیادی بر تاکتیک های کوبش شد. اتریشی ها به ناوگانی حمله کردند که کاملاً بی نظم بود و این به آنها بهترین فرصت ها را برای استفاده از کوبش می داد. با این حال، آنها موفق شدند تنها یک کشتی را با استفاده از این سلاح غرق کنند. با توسعه توپ های قدرتمندتر و دوربردتر، که می توانستند کشتی ها را قبل از اینکه به اندازه کافی نزدیک شوند تا کوبش کنند، غرق کنند، این تاکتیک به زودی منسوخ شد. در حالی که ایتالیایی ها در مقایسه با اتریشی ها ناوگانی از نظر عددی برتر و از نظر فنی پیشرفته تر داشتند، نتوانستند از این مزیت بهره ببرند. برای ایتالیا، این شکست یک تراژدی ملی بود. دریاسالار پرسانو از سمت خود برکنار
و به طرز بی آبرویی از خدمت دریایی اخراج شد. از سوی دیگر، تگت هوف به خاطر تلاش هایش توسط امپراتور فرانتس جوزف - عملاً در میدان نبرد - به مقام معاون دریاسالار ارتقا یافت. اندکی پس از آن، نشان ماریا ترزا با صلیب فرماندهان نیز به او اعطا شد. در وین و بسیاری از شهرهای دیگر امپراتوری، او به عنوان شهروند افتخاری اعلام شد. علاوه بر این، نامه تبریکی از مافوق سابقش، فردیناند ماکسیمیلیان، که اکنون امپراتور مکزیک بود، به او رسید. رئیس پست لسینا، بروئر، نیز به خاطر خدماتش نشان افتخار دریافت کرد و به کشیش محلی، پلانچیچ، یک نشان مونستر ارزشمند برای کلیسایش اهدا شد. ایتالیایی ها ۷۰۰ کشته و زخمی و ۱۹ اسیر را ثبت کردند. اتریشی ها در مجموع ۱۷۶ نفر زخمی و کشته شدند. برخی روزنامه های خارجی به اشتباه گزارش دادند که کشتی مسافربری SMS Kaiser نیز غرق شده است. چندین کشتی زرهی از هر دو طرف اندکی آسیب دیدند. کشتی Affondatore که به شدت آسیب دیده بود، سه روز بعد در نزدیکی آنکونا غرق شد.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;42704966&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-09-13T21:56:32Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Roozitaa&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;minor /&gt; &lt;comment&gt;Roozitaa صفحهٔ ۱۰۰ سال…۱۰۰ شور و اشتیاق به انتخاب بفا را به ۱۰۰ سال…۱۰۰ شورمندی به انتخاب بفا منتقل کرد&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;42704966&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; ۱۰۰ سال…۱۰۰ شورمندی به انتخاب بفا ()، یکی از مجموعه های ۱۰۰ سال به انتخاب انستیتوی فیلم آمریکا است. فهرست. این فهرست از معیارهای زیر استفاده می کند . فیلم داستانی بلند: فیلم باید در قالب روایی باشد، معمولاً بیش از 60 دقیقه. فیلم آمریکایی: فیلم باید به زبان انگلیسی باشد و عناصر تولید خلاقانه و/یا مالی قابل توجهی از ایالات متحده در آن به کار رفته باشد. داستان عاشقانه: صرف نظر از ژانر، پیوند عاشقانه بین دو یا چند شخصیت که اعمال و/یا نیات آنها قلب روایت فیلم را تشکیل می دهد. میراث: فیلم هایی که «شور و اشتیاق» آنها میراث فیلم و فرهنگ آم
ریکا را غنی کرده و در عین حال همچنان الهام بخش هنرمندان و مخاطبان معاصر است. منابع
فلیچه کاسون (زادهٔ ۵ اوت ۱۹۵۳ در کیوجا، استان ونیز) یک قاضی و سیاستمدار ایتالیایی است که وجود عملیات گلادیو، یک ارتش پشت جبهه ناتو با گرایش ضد کمونیسم در دوران جنگ سرد را هنگام تحقیق دربارهٔ انفجار پته آنو در سال ۱۹۷۲ کشف کرد؛ انفجاری که در جریان آن دو نو-فاشیست محکوم شدند. مواد منفجرهٔ به کاررفته در این حمله گفته می شد از انبار اسلحهٔ ناتو تهیه شده بود. در جریان این تحقیقات، ۶۲۲ عضو گلادیو از جمله دو نفر که نخست وزیر و رئیس جمهور ایتالیا بودند شناسایی شدند. کاسون عضو سنای جمهوری ایتالیا است. او مدرک حقوق را از دانشگاه پادووا دریافت کرد و در سال ۱۹۸۰ به عنوان قاضی تحقیق وارد دستگاه قضایی شد. سپس مسئول تحقیقات مقدماتی و دادستان عمومی در ونیز از ۱۹۹۳ تا ۲۰۰۵ شد. او از سال ۲۰۰۶ و پس از انتخاب به پارلمان ایتالیا در مرخصی است. در سال ۲۰۰۸ دوباره به سنا برگزیده شد و به عنوان نایب رئیس گروه حزب دموکراتیک انتخاب شد. به عنوان یک قاضی، از جمله تحقیقات گستردهٔ کاسون - به ویژه در حوزهٔ تروریسم، مبارزه با فساد، امنیت زیست محیطی و حفاظت از کارگران و شهروندان در برابر عوامل سرطان زا - می توان به موارد زیر اشاره کرد: کشتار پ
ته آنو، خیانت در سرویس های اطلاعاتی و ساختار دولت، تروریسم و سازمان های برانداز راست افراطی و بین المللی، تجارت جهانی اسلحه، پروندهٔ گلادیو، فساد سیاسی در منطقه ونتو، آتش سوزی تئاتر لا فنیچه در ونیز، محاکمه های مربوط به مرگ های ناشی از وی سی ام، پی وی سی و آزبست در مارگرا، همچنین تحقیقات دربارهٔ آلودگی محیط زیست، اختلالات ناشی از اورانیوم ضعیف شده و آلودگی طیف رادیویی. به عنوان یک سناتور، او عضو کمیته های زیر بوده است: کمیتهٔ انتخابات و مصونیت پارلمانی، کمیتهٔ پیگرد اعضای دولت، کمیسیون دائمی عدالت، کمیتهٔ تحقیق دربارهٔ اورانیوم ضعیف شده و کمیتهٔ مرگ ومیر در محیط کار. به طور خاص، او لایحه هایی دربارهٔ مبارزه با فساد و جرم سازمان یافته، ساده سازی روندهای دادرسی مدنی و کیفری، ایمنی و اقدامات پیشگیرانه برای کارگران در معرض مواد ژنوتوکسیک و سرطان زا مانند آزبست و وی سی ام، جرم زیست محیطی، ایمنی جمعیت و حمایت از قربانیان جرم معرفی و ترویج کرده است. او حقوق محیط زیست را در مؤسسهٔ دانشگاهی معماری ونیز و دانشگاه بین المللی تلماتیک اونینتونو تدریس کرده است. کاسون عضو هیئت علمی آکادمی بین المللی علوم زیست محیطی ونیز (IA
ES) است. او در مستند آلمانی "پلاستیک پلانت" (۲۰۰۹) به کارگردانی ورنر بوت حضور داشته است.
آرتور ام. شلزینگر جونیور (; – ) مورخ، نویسنده اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون کمک هزینه گوگنهایم شده است.
نظرسنجی هریس ()، یک شرکت تحقیقات بازار و تجزیه و تحلیل آمریکایی است که از سال ۱۹۶۳ احساسات، رفتارها و انگیزه های بزرگسالان آمریکایی را ردیابی می کند. هریس علاوه بر مشاوره سنتی ارائه شده، پلتفرم های داده نرم افزاری را توسعه داده است که به برندها امکان می دهد سلامت و موفقیت کمپین های خود را پیگیری کنند. هریس پل توسط لوئیس هریس، یک متخصص نظرسنجی که شرکت خود، لوئیس هریس و همکاران، را در سال ۱۹۵۶ تأسیس کرد، تأسیس شد. [نیازمند منبع] این کسب وکار بعداً، در سال ۱۹۹۹، به هریس اینتراکتیو تغییر نام داد. در سال ۲۰۱۷، گروه استگوِل آن را از نیلسن خریداری کرد و جان گرزما و ویل جانسون، مدیران اجرایی مشترک، را استخدام کرد که این شرکت را با نام هریس پل مجدداً راه اندازی کردند.
کارلو چیکوتینی (۲۳ مارس ۱۹۴۷ – ۲۴ فوریه ۲۰۱۰) یک مبارز نئوفاشیست ایتالیایی بود که در دههٔ ۱۹۷۰ در چندین حملهٔ تروریستی راست گرایانه در ایتالیا و اسپانیا نقش داشت. فعالیت سیاسی. چیکوتینی، که در ۲۳ مارس ۱۹۴۷ متولد شد، در جوانی به جنبش اجتماعی ایتالیا (؛ ام اس آی) پیوست و تا سال ۱۹۷۲ مسئول شاخهٔ این حزب در سان جووانی آل ناتیزونه شد. او همزمان عضو سازمان شبه نظامی نئوفاشیستی "اردینه نووو" نیز بود. کشتار پته انو. عصر ۳۱ مه ۱۹۷۲، زمانی که فینال جام باشگاه های اروپا میان اینتر و آژاکس به صورت زنده از تلویزیون پخش می شد، یک تماس ناشناس با پاسگاه "کارابینیری" در گرادیسکا دیزونتزو برقرار شد. تماس گیرنده گزارش داد که خودرویی فیات ۵۰۰ در پته انو پارک شده که ظاهراً دو سوراخ گلوله روی آن است. خودرو واقعاً در آن محل یافت شد. هنگامی که نیروهای "کارابینیری" تلاش کردند کاپوت را باز کنند، خودرو منفجر شد و سه نفر از آنان، دوناتو پوورومو (۳۳ ساله)، فرانکو بونجیووانی (۲۳ ساله) و آنتونیو فرارو (۳۱ ساله) را درجا کشت و دو نفر دیگر را به شدت مجروح کرد. پس از حدود بیست سال، نئوفاشیست و «اردینوویستا» وینچنزو وینچیگورا که به جرم کارگذاری