Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ronounced Dead)، در سال ۱۹۸۲ تشکیل شد، زمانی که بی. سی. گرین و پل نویل، دو نوازندهٔ جوان ساکن در مسکن ارزان املاک شورایی (به انگلیسی: council estate) در شرق بیرمنگام، شروع به آزمایش موسیقی در کنار یک ماشین درام کردند. به زودی در سال ۱۹۸۳ گروه به Fall of Because تغییر نام داد که نام آن برگرفته از آهنگ گروه کیلینگ جوک و فصلی از کتاب آلیستر کراولی بود. بعداً گروه یک درامر اجرای زنده، جاستین برودریک را پیدا کرد که در همان محل اقامت در املاک شورایی با گرین و نویل زندگی می کرد و در سال ۱۹۸۴ پس از سازماندهی کنسرتی در میخانه پری دریایی در بیرمنگام به گروه پیوست. در آن نمایش Fall of Because، فینال (اولین اثر موسیقایی برودریک) و تجسم اولیهٔ گروه نیپالم دث در حضور جمعی، حدود بیست و پنج نفر اجرا شدند. در ماه های بعد از آن کنسرت، برودریک به عنوان نوازندهٔ گیتار به نیپالم دث و در Fall of Because به عنوان یک درامر پیوست و با معرفی آلبوم هایی از گروه های سوانز، سانیک یوث و دیسچارج به گرین و نویل، صدای دومی را تغییر داد. در آن زمان تنها پانزده ساله، برودریک گفت که او گروه آنها را «غصب» کرده است. گروه Fall of Because در سال ۱۹
۸۶ دمویی با عنوان "از بین بردن" ضبط کرد که شامل چندین آهنگ بود که تبدیل به آهنگ گادفلش می شد. با توجه به اینکه این ضبط ها تا سال ۱۹۹۹ به طور گسترده در دسترس نبودند، به طور گذشته نگر توسط ناشر "Exclaim!" به عنوان «وهم آور» پیش تر از زمان خود شناخته شدند. بعداً در سال ۱۹۸۶، برودریک برای نواختن درام برای گروه Head of David دعوت شد، که منجر به خروج او از نیپالم دث و بلافاصله پس از آن از Fall of Because در سال ۱۹۸۷ شد. سپس، در مارس ۱۹۸۸، او Head of David را به دلیل اینکه به گفتهٔ برودریک، «بیش از حد نویزیک درامر» بود، ترک کرد و با گرین تماس گرفت تا Fall of Because را به عنوان یک گروه دوتایی اصلاح کند. در آن اصلاح، برودریک گیتار را بر عهده گرفت و گروه دوباره به استفاده از یک دستگاه درام برای سازهای کوبه ای بازگشت. پس از آن بود که این گروه به گادفلش تغییر نام داد. برودریک نام جدید را با گفتن این جمله توضیح داد: «یک بار شنیدم که یکی می گوید موسیقی صدای خداست. کلمهٔ (خدا) چیزی عظیم و غیرقابل تصور را تداعی می کند. موسیقی ما بلند و مخرب است.» آلبوم چندآهنگه با عنوان گروه، استریت کلینر و خالص (۱۹۹۳–۱۹۸۸). گادفلش با الهام
از منظرهٔ شهری تیره و تار بیرمنگام و اکستریم متال که برودریک به گرین معرفی کرد، لحن شدیدتری نسبت به Fall of Because که تحت تأثیر اصلی گروه کیور بود به خود گرفت. در سال ۱۹۸۸، گروه با انتشار نمایشنامهٔ توسعه یافته تحت نام خود، "گادفلش" (آلبوم چندآهنگه) از طریق ناشر Swordfish در موسیقی زیرزمینی حضور پیدا کرد. آن آلبوم چندآهنگه، منبع اینداستریال متال را در کنار آلبوم استودیویی گروه Ministry در سال ۱۹۸۸ به نام "سرزمین تجاوز و عسل" در نظر گرفت، ضرب های اینداستریال برنامه ریزی شده، آوازهای تحریف شده، گیتار کم و ریف های بیس رانندگی را برای ایجاد صدایی که برای شناخته شدن گادفلش می کرد، ترکیب کرد. مدت کوتاهی پس از انتشار "گادفلش"، گروه یک آلبوم چندآهنگه دیگر با نام "اشک های کوچک" را ضبط کرد که شامل چهار آهنگ کوتاه و خشن بود. با این حال، قبل از اینکه ناشر Swordfish بتواند این آلبوم چندآهنگه را منتشر کند، گادفلش توسط ایریک رکوردز خریداری شد و بنیان گذار ناشر، دیگبی پیرسون، برودریک و گرین را متقاعد کرد تا "اشک های کوچک" را کنار گذاشته و از آهنگ ها به عنوان آهنگ های جایزه در اولین آلبوم کامل خود استفاده کنند. گروه موافقت
کرد و در سال ۱۹۸۹ "استریت کلینر" را منتشر کردند که به عنوان یک آلبوم برجسته در موسیقی هوی متال مورد تحسین منتقدان قرار گرفت و به رسمیت شناخته شد. "استریت کلینر" شاهد معرفی مجدد نویل به گروه بود، این بار به عنوان دومین گیتاریست، و این اولین انتشار گروه در ایریک بود. این آلبوم بیشتر صدای گادفلش را مشخص کرد و از دیگر آلبوم های متال با تولید غیرعادی که بر ضرب های مکانیکی و بیس پرکاشن بیش از گیتار تأکید داشت، متمایز بود. "استریت کلینر" به ویژه سنگین و تاریک در نظر گرفته می شود. از فوریه تا مارس ۱۹۹۱، گادفلش دوباره در استودیو حضور داشت و آلبوم چندآهنگه "دولت برده" را ضبط می کرد، که گروه در حال آزمایش موسیقی رقص و عناصر موسیقی الکترونیکی بیشتری بود. بعداً در همان سال در آوریل، گادفلش اولین تور خود را در آمریکای شمالی (یک مرحله از تور Earache's Grindcrusher) با همتایان خود Nocturnus و نیپالم دث آغاز کردند. به گفته مایک براونینگ از Nocturnus، بیشتر نمایش های این تور ۴۵ روزه با حضور ۲۰۰ تا ۳۰۰ نفر برگزار شد. گادفلش اولین کنسرت را به دلیل مسائل مربوط به مجوز از دست داد، اما آنها به تاریخ دوم در محل اجرای موسیقی L'Amour
در بروکلین رسیدند. سالن پر بود و وقتی گادفلش روی صحنه رفت، دستگاه درام آنها از کار افتاد و گروه نتوانست ادامه دهد. وقتی دستگاه جایگزینی در نهایت پیدا شد، برودریک و گرین با عجله در چهار آهنگ برنامه ریزی کردند تا برای سومین نمایش تور در کلوپ شبانهٔ کانال بوستون آماده شوند. با وجود این مشکلات اولیه، بقیهٔ تور به خوبی پیش رفت و گادفلش به طرز شگفت انگیزی با استقبال مثبت روبرو شد. "دولت برده" در ماه ژوئیه پس از نتیجه گیری تور Grindcrusher منتشر شد. در اوت و اکتبر ۱۹۹۱، برودریک و گرین هر دو مهمان در "رازهای مدفون" (۱۹۹۲)، یک آلبوم چندآهنگه از گروه Painkiller بودند. با موفقیت های "استریت کلینر" و "دولت برده"، افتتاحیهٔ کنسرت برای گروه نیروانا و تور، گادفلش آلبوم دوم خود را شروع کرد، این بار بدون نویل، که تصمیم گرفت روی پروژهٔ دیگر خود تمرکز کند، که برودریک را به عنوان یک تهیه کنندهٔ تکراری معرفی می کرد. برای پر کردن جای خالی او، رابرت همپسون از گروه Loop برای نواختن نیمی از آهنگ های آلبوم جدید و همچنین در "دنیای سرد" (۱۹۹۱)، یک آلبوم چندآهنگه که در همان جلسات ضبط شده بود، آورده شد. آلبوم دوم، "خالص"، در سال ۱۹۹۲ از ط
ریق ناشر ایریک منتشر شد و از آن زمان به عنوان یک انتشار تأثیرگذار در ژانر پست متال شناخته شد. از نظر موزیکال، "خالص" حتی مکانیکی تر از "استریت کلینر" بود، و بیشتر بر دستگاه درام تأکید داشت و تولیدی را به نمایش می گذاشت که پرکاشن را با فضایی تیره و تار تقویت می کرد. اگرچه آشکارترین آزمایش های گادفلش با هیپ هاپ و بریک بیت ها بعداً در دوران حرفه ای شان انجام شد، عناصر خالص هر دو زیر نالهٔ گیتار، آوازهای فریاد زده و طبل های تکراری پرخاشگرانه بودند. این آلبوم در پایان، آزمایش های خود را با ساختارهای آهنگ غیر معمول ادامه داد، «دومین خالص»، قطعه ای بیست دقیقه ای از پهپاد محیطی با ضرب آهنگ غوطه ور منتشر شد، همان طور که ند راگت از آل میوزیک گفت، «مثل یک توپ از دور ضربه می زند». علیرغم نارضایتی برودریک از میکس "خالص" که «به اندازهٔ کافی سنگین نیست»، بسیاری از منتقدان این آلبوم را بی امان می دانستند. در یک بررسی مثبت، مایک گیتر از مجلهٔ "اسپین" نوشت که «هیروشیما احتمالاً سرگرم کننده تر از "خالص" بود». در حمایت از آلبوم، گادفلش قصد داشت برای گروه Ministry در یک تور دیگر در آمریکای شمالی افتتاح شود، اما در عوض برای گروه ا
لکترو اینداستریال Skinny Puppy در تور "آخرین حقوق" آنها (۱۹۹۲) افتتاح شد. باز هم به دلیل مشکلات ورود به ایالات متحده، گادفلش مجبور شد تعدادی از این تاریخ ها را لغو کند. آنها بعداً به عنوان سرفصل به آن بازارها بازگشتند تا نمایش های از دست رفته را نشان دهند. برودریک به طور گذشته نگر گفت که این دوره از گروه به عنوان «صادقانه ترین بازنمایی از آنچه گادفلش قصد دستیابی به آن را دارد» است. بی خود، آهنگ های عشق و نفرت و ما و آنها (۲۰۰۰–۱۹۹۴). پس از یک سال فعالیت حداقلی در سال ۱۹۹۳، گادفلش توسط چندین شرکت موسیقی مورد توجه قرار گرفت. به گفته برودریک، دنی گلدبرگ از آتلانتیک رکوردز آنها را به لندن دعوت کرد و تمایل خود را برای خرید گروه ابراز کرد. برودریک در مورد این دوره گفت: «آنها واقعاً فکر می کردند که گادفلش می تواند ناین اینچ نیلزهای بعدی باشد و ما استادیوم های لعنتی را می فروشیم. سر و صدا در آن زمان مضحک بود. واضح است که فروش بیشتر از آن بود. همه چیز تبلیغاتی بود.» در نهایت، گروه برای انتشار آلبوم چندآهنگه "بی رحم" در سال ۱۹۹۴، که آهنگ اصلی آن یک آهنگ از Fall of Because بود، به کمپانی بزرگ ضبط کلمبیا رسید. آلبوم چندآ
هنگه دیگری به نام "مسیحا" در این جلسات ضبط شد، اما تا سال ۲۰۰۳ از طریق ریلپس رکوردز در مقیاس وسیع منتشر نشد. بعداً در سال ۱۹۹۴، گروه سومین آلبوم خود را به نام "بی خود" منتشر کرد که نشان دهندهٔ تغییر گروه به سمت یک رویکرد تولیدی پیشرفته تر و تمرکز بیشتر بر ریف های هوی متال سنتی بود. علیرغم اینکه "بی خود" پرفروش ترین ضبط گروه با حدود ۱۸۰۰۰۰ نسخهٔ ارسال شده بود، "بی خود" یک ناامیدی تجاری در نظر گرفته شد. این همراه با ممنوعیت "له کردن روح من" اولین موزیک ویدیوی بزرگ گادفلش منجر به پایان همکاری آنها با کلمبیا شد. گادفلش که پس از کنار گذاشته شدن ناگهانی توسط کلمبیا احساس رها شدن می کرد، در سال ۱۹۹۵ برای مدت کوتاهی بدون جهت بود. در سال ۱۹۹۶، گروه به ناشر ایریک بازگشت و چهارمین آلبوم استودیویی خود را به نام "آهنگ های عشق و نفرت" ساخت که اولین موسیقی گادفلش بود که با یک درامر انسانی از اوایل کار گروه Fall of Because ساخته شد. براین مانتیا از گروه Praxis طبل تهاجمی و غیر مکانیکی را ارائه کرد. در نگاهی به گذشته، برودریک معتقد بود که "آهنگ های عشق و نفرت" نقطه ای است که گادفلش هدف اصلی خود را از دست داد و شروع به ساخت مو
سیقی «خودآگاه» کرد. زمانی که نوبت به تور آلبوم در سال ۱۹۹۶ رسید، مانتیا برای پیوستن به گروه پرایمس حرکت کرد و گادفلش تد پارسونز از گروه های پرانگ و سوانز را برای اجرای تور به جای او استخدام کرد. همراه با انتشار ریمیکس بعدی آلبوم، "عشق و نفرت در دوبله" (۱۹۹۷)، "آهنگ های عشق و نفرت" از ریشه های اینداستریال گادفلش دور شد و با فرمت های آواز-کُر معمولی، هیپ هاپ، داب و درام اند بیس آزمایش شد. آلبوم ریمیکس توسط یک کنسرت در ۴ اکتبر ۱۹۹۷ در باشگاه The Garage لندن پشتیبانی شد که در آن برودریک یک دستگاه صداآمیزی را اداره می کرد، استیو هاگ گیتار می نواخت، گرین، بیس نواخت و دیارموید دالتون از یک سینث سایزر موگ پشتیبانی می کرد. این آزمایش با آلبوم بعدی گادفلش، "ما و آنها" (۱۹۹۹) ادامه و افزایش یافت. در حالی که نواختن درام اجرای زنده دوباره به نفع دستگاه های کوبه ای کنار گذاشته شد، "ما و آنها" گروه را دیدیم که بیشتر از قبل با الکترونیک و صدای درام و بیس گرا پیش می رود. برودریک به سرعت اعتراف کرد که از آلبوم «نفرت» دارد و این یک «بحران هویت» است. با این حال، با گذشت زمان، او در افکار خود تجدید نظر کرد و گفت که با وجود اینکه
هنوز مشکلاتی با آلبوم دارد، نفرتش اغراق شده است. مدت کوتاهی پس از انتشار "ما و آنها" در سال ۱۹۹۹، گادفلش کار بر روی یک آلبوم ریمیکس پیشنهادی به نام "ما و آنها در دوبله" را آغاز کرد. در حالی که این آلبوم هرگز منتشر نشد، دو قطعه از آن در مجموعه ای در سال ۲۰۰۱ با عنوان "به همه زبان ها" ظاهر شد. همچنین در سال ۱۹۹۹، "زندگی آسان است"، آلبومی که ضبط های گادفلش را با نام Fall of Because گردآوری می کرد، در ناشر Alleysweeper منتشر شد و از طریق لیبل Invisible Records مارتین اتکینز توزیع شد. سرودها و انحلال (۲۰۰۲–۲۰۰۱). پس از انتشار مجموعهٔ دوگانهٔ آلبوم "به همه زبان ها"، گادفلش ششمین آلبوم استودیویی خود را به نام "سرودها" (۲۰۰۱) از طریق چندین ناشر مختلف منتشر کرد. آلبوم، دوباره گادفلش را با یک درامر انسانی دید. پارسونز بازگشت تا سازهای کوبه ای زنده و به گفته برودریک، الهام بخش گادفلش را برای ادامه کار فراهم کند. "سرودها" تغییر چشمگیری را از آزمایش اخیر گادفلش نشان دادند و در عوض مستقیم به قلمروی هوی متال رفتند، تنها با چند آهنگ که تأثیر هیپ هاپ یا الکترونیک را آشکار می کرد. برودریک می خواست "سرودها" بیش از هر آلبوم دیگر
ی از گادفلش یک آلبوم راک باشد. آلبوم در یک استودیو حرفه ای ضبط شد و یک تهیه کنندهٔ خارج از گروه برای نظارت بر روند، دو بار اول برای گادفلش که پارسونز معتقد بود اشتباه بود، وارد شد. با وجود دریافت نقدهای مثبت، محصول نهایی "سرودها" در نهایت برای برودریک ناراضی کننده بود، به طوری که او آن را به حالتی شبیه به دموهای آن در نسخهٔ ۲۰۱۳ بازگرداند. با ناامید شدن گروه از تولید مشکل "سرودها" و ترس از تور آینده، آیندهٔ مستقیم گادفلش نامشخص بود. در اکتبر ۲۰۰۱، همان ماهی که "سرودها" منتشر شد، برودریک تماسی از گرین دریافت کرد، درست دو هفته قبل از اینکه گادفلش با گروه های استرپینگ یانگ لد و فیر فکتوری تور برگزار کنند. از طریق تلفن، گرین از اینکه مجبور بود با وجود اینکه از سال ۱۹۸۲ در این کار بود، برای گروه های جوان باز شود، و همچنین مجبور شد برای آلبومی که از بیرون دستکاری شده بود، در یک تور شرکت کند، برای ادامهٔ کار ابراز ناامیدی کرد. گرین با گریه گادفلش را ترک کرد تا به دانشگاه برگردد و روی رابطه اش با شریک زندگی اش تمرکز کند. برودریک برای کنار آمدن با رفتن دوستش، تمام تلاش خود را صرف حفظ گروه کرد. به سرعت اعلام شد که پل ر
یون، نوازندهٔ بیس سابق گروه های کیلینگ جوک و پرانگ جایگزین گرین خواهد شد. اگرچه این پیکربندی گادفلش ایده هایی را برای یک آلبوم استودیویی دیگر به وجود آورد (یعنی استفاده از ریتمی از آلبوم گروه پابلیک انمی «"آنها را ببند"»)، برودریک «همیشه آگاه بود که آلبوم جدیدی هرگز اتفاق نخواهد افتاد». اندکی پس از این که این تجسم کوتاه مدت گادفلش چند نمایش را اجرا کرد که بعداً برودریک گفت: «احساس کاملاً اشتباهی داشت»، او یک روز قبل از عزیمت برای یک تور دیگر در آمریکای شمالی، این بار با گروه های High on Fire و آیسیس دچار یک حمله عصبی شد. او این خرابی را به عنوان یک «لحظه واقعی برایان ویلسون» یاد کرد و گفت: «از استرسی که چندین ماه در حال ایجاد بود احساس فلج کردم و به معنای واقعی کلمه نمی توانستم از رختخواب بلند شوم. بی حس شده بودم و نمی توانستم حرکت کنم، بنابراین وقتی ماشین برای بردن من آمد تا مرا به فرودگاه برساند، دویدم و در خانهٔ دوست دیگری در بیرمنگام پنهان شدم.» همهٔ نمایش ها لغو شدند، و گادفلش رسماً در ۱۰ آوریل ۲۰۰۲ منحل شد. تور لغو شده باعث ایجاد مشکلاتی برای برودریک شد. رابطهٔ سیزده سالهٔ او با دوست دخترش منحل شد، و را
نندهٔ اتوبوسی که برای این تور استخدام شده بود زندگی او را تهدید کرد. در وحشت، برودریک خانهٔ خود را دوباره رهن کرد و تقریباً ۳۵۰۰۰ دلار آمریکا جمع آوری کرد تا به راننده و هر کس دیگری که تحت تأثیر این لغو قرار گرفته بودند، پرداخت کند. برودریک، در مقطعی از زندگی اش، کاری جز کار بر روی موسیقی جدید و متفاوت برایش باقی نمانده بود. او دربارهٔ آن دوره گفت: تنها آرامش من، تنها راه فرار من در آن زمان ضبط اولین آلبوم گروه جسو بود. «جسو»، قطعهٔ پایانی "سرودها" و تا سال ۲۰۱۴، آخرین آهنگ اصلی گادفلش، با گذری پنهان از آرامش و ملودیک غیر معمول به پایان رسید. پروژهٔ بعدی برودریک، با همان عنوان جسو، از صدای سبک شوگیز استفاده کرد و اولین آلبوم چندآهنگه گروه جدید، "درد قلب"، در سال ۲۰۰۴ منتشر شد. در محتوای تبلیغاتی "درد قلب"، پیامی از برودریک چنین بود: «گادفلش مرده است، زنده باد جسو.» اصلاحات (۲۰۱۳–۲۰۰۹). پس از انحلال گادفلش، برودریک و گرین به ندرت صحبت کردند. اگرچه هیچ اختلافی بین دو عضو وجود نداشت، برودریک پروژه را برای همیشه مرده فرض کرد و معتقد بود که علاقهٔ گرین به آن از بین رفته است. صرف نظر از این، برودریک در سال ۲۰۰۹ تصم
یم گرفت با پیشنهاد اصلاحات به گرین نزدیک شود، چیزی که مروجین سال ها بر آن تأکید داشتند. گرین ظرف چند ساعت به تماس برودریک پاسخ داد و گفت که دوست دارد این کار را انجام دهد. هر دو عضو به سرعت به توافق رسیدند که مهم ترین چیز برای یکپارچگی مجدد این است که آنها به یک دستگاه درام برای سازهای کوبه ای بازگردند. در نوامبر ۲۰۰۹، زمانی که گادفلش اعلام کرد که در سال ۲۰۱۰ در جشنوارهٔ تابستانی آزاد Hellfest در کلیسون، فرانسه اجرا خواهند کرد، این دیدار عمومی شد. در مصاحبه ای در فوریه ۲۰۱۰ در مورد آینده گادفلش، برودریک پاسخ داد: «گادفلش در حال حاضر به هیچ چیز جز Hellfest متعهد نخواهد شد. من مطمئن نیستم که از آنجا به کجا خواهیم رفت، اگر اصلاً به جایی برویم.» او همچنین نشان داد که احتمال مطالب جدید «نسبتاً حداقل» است، اما این احتمال همچنان وجود دارد. اگرچه بعداً، در سال ۲۰۱۴، او اصرار داشت که «در نهایت، کل چیز اصلاحات اساساً در مورد تمایل به ساخت موسیقی جدید بود». در ۱۸ ژوئن ۲۰۱۰، گادفلش برای اولین بار از سال ۲۰۰۱ در Hellfest اجرا کرد. این نمایش مملو از مشکلات فنی بود و به جای شصت دقیقهٔ در نظر گرفته شده به صورت یک مجموعهٔ چهل
دقیقه ای به پایان رسید. علی رغم ناامیدی از اجرای بازگشت، گادفلش در طول سال های ۲۰۱۰ و ۲۰۱۱ به اجرای فستیوال ها ادامه داد، از جمله نسخهٔ ۲۰۱۱ جشنواره رودبرن در تیلبورخ، هلند، جایی که آنها اولین آلبوم خود را با نام "استریت کلینر" به طور کامل اجرا کردند. این اجرا بعدها به عنوان اولین آلبوم زندهٔ گروه "استریت کلینر: زنده در رودبرن ۲۰۱۱" در سال ۲۰۱۳ منتشر شد. در دسامبر ۲۰۱۰، برودریک به مجلهٔ "دسیبل" فاش کرد که گادفلش به تدریج در حال جمع آوری ایده های جدید برای یک آلبوم استودیویی است. او توضیح داد: «این چیزی است که ما دائماً در مورد آن بحث می کنیم، و من تکه هایی از مطالب را دارم. اما این چیزی است که ما واقعاً دوست داریم توسعه دهیم. حذف ۸ تا ۱۰ شخصیت بسیار آسان است. آهنگ ها را منتشر کنید و آن را در سریع ترین زمان ممکن منتشر کنید تا از محبوبیت گروه استفاده کنید، اما کاملاً اشتباه است.» در سال ۲۰۱۱، گادفلش (همراه با گروه های بلک سبث، نیپالم دث، جوداس پریست و لد زپلین) توسط پروژهٔ آرشیوی Home of Metal مستقر در بریتانیا به عنوان مشارکت کنندگان مهم ژانر هوی متال شناخته شدند. با جذب این افتخار، برودریک به تأیید وجود آلبو
م جدید گادفلش در سال ۲۰۱۲ ادامه داد و گفت که به احتمال زیاد در سال ۲۰۱۳ پس از یک آلبوم چندآهنگه جدید منتشر خواهد شد. در سال ۲۰۱۳، گادفلش اولین ضبط جدید خود را در بیش از دوازده سال، جلدی از گروه Slaughter ("لعنت به مرگ") از طریق سری دیسک فلکسی مجلهٔ "دسیبل" منتشر کرد. دیسک فلکسی در شمارهٔ نوامبر ۲۰۱۳ "دسیبل" گنجانده شد. بعداً در سال ۲۰۱۳، گادفلش آلبوم "خالص" را به طور کامل در فستیوال رودبرن اجرا کرد و در بخشی از مجموعه، همپسون گیتار را اجرا کرد. در سال ۲۰۱۴، برودریک گفت که انحلال گادفلش بهترین کاری است که آنها تا به حال انجام داده اند و اظهار داشت که آلبوم آیندهٔ مورد علاقهٔ او از سال ۱۹۹۴ "بی خود" بوده است. دنیایی که فقط با آتش روشن می شود (۲۰۲۱–۲۰۱۴). گادفلش از سال ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۴ در استودیوی خصوصی برودریک بود و بر روی هفتمین آلبوم خود کار می کرد. این روند به دلیل تعهد برودریک به ساخت یک آلبوم گادفلش مناسب به جای بهره برداری توخالی از توجه رسانه ای اصلاحات کند بود. پس از یک فرایند طولانی بازبینی، آلبوم چندآهنگه "افول و سقوط" ۲۰۱۴ و آلبوم "دنیایی که فقط با آتش روشن می شود" در سال ۲۰۱۴ از آن جلسات بیرون آمدند، که
در هر دوی آنها برودریک با یک گیتار هشت سیم حضور داشت. این آلبوم اولین آلبوم گروه بود که در ایالات متحده نمودار شد، و با تحسین منتقدان مواجه شد، به دلیل وزن بسیار زیادش مورد تحسین قرار گرفت و به عنوان بازگشت ایده آل برای گادفلش مورد تحسین قرار گرفت. از نظر موزیکال، برودریک بیان کرد که "دنیایی که فقط با آتش روشن می شود" بیشتر شبیه به "استریت کلینر" و "خالص" است و گرین اضافه کرد که از نظر روحی به آن چند نسخهٔ اول نزدیک است. برودریک در مورد صدای آلبوم گفت: «این بسیار مینیمال و بسیار بسیار وحشیانه است - یک ضبط نسبتاً نابخشودنی، واقعاً، من فکر می کنم.» "افول و سقوط" و "دنیایی که فقط با آتش روشن می شود" نسخه های اینداستریال سنگین، تحریف شده و مبتنی بر ریف بودند که برودریک آن را بازگشتی به سادگی مستقیم شکل اصلی گادفلش می دید. تمام ضبط، مهندسی، آثار هنری و بسته بندی توسط گادفلش از طریق ناشر خود برودریک، آوالانچ رکوردینگز انجام شد. پس از تعدادی تور در حمایت از آلبوم "دنیایی که فقط با آتش روشن می شود" و تلاش ناموفق برای انتشار ریمیکس "در دوبله" با ارائهٔ درامز اضافی توسط پارسونز، گادفلش در سال ۲۰۱۶ برای آلبوم جدید به ا
ستودیو بازگشت. "ارسال خود"، هشتمین آلبوم استودیویی گروه، در ۱۷ نوامبر ۲۰۱۷، اندکی پس از اجرای کامل آلبوم "استریت کلینر" منتشر شد. "ارسال خود" برخلاف "دنیایی که فقط با آتش روشن می شود" تمرکزش بر بازگشتی عظیم، درونگراتر و بدخلق تر بود. بیشتر ریف های متال سنتی به نفع فضای، نویز و آزمایش حذف شدند. "ارسال خود" همانند نسخهٔ قبلی خود، تحسین بالایی دریافت کرد و هر دو در فهرست پایان سال چندین نشریه ظاهر شدند. پس از انتشار "ارسال خود"، برودریک از مصاحبه اجتناب کرد، به این امید که به شنوندگان زمان بدهد تا نظرات خود را در مورد موسیقی شکل دهند و بخشی از «عرفان» آلبوم را حفظ کنند. گادفلش چند تور کوتاه را آغاز کرد و جشنواره های پراکنده ای را اجرا کرد، از جمله نسخه جشنواره رودبرن ۲۰۱۸ که در آن برای اولین بار تمام آلبوم "بی خود" را به صورت زنده اجرا کردند. برودریک یک ماه را صرف برنامه ریزی مجدد سازهای کوبه ای آلبوم از ابتدا کرد زیرا قطعات اصلی درام دیگر وجود نداشت. برودریک در مصاحبه ای با مجلهٔ فرانسوی "نیو نویز" گفت که "بی خود" آخرین آلبوم گادفلش بود که او می خواست به طور کامل آن را اجرا کند. آلبوم تلفیقی "زنده باد جسم جدید"
، در ژوئیه ۲۰۲۱ منتشر شد. این آلبوم تقریباً تمام مطالب استودیویی گروه را که از زمان اصلاحات در سال ۲۰۱۰ منتشر شده بود، نشان می داد. یک نسخهٔ دیجیتال کوتاه شده، "جسم جدید در دوبله جلد ۱"، که شامل اکثر ریمیکس های دوران اصلاحات گادفلش به همراه دو آهنگ منتشر نشده از جلسات آلبوم "ارسال خود" است، قبل از جمع آوری کامل منتشر شد. آلبوم پاکسازی (۲۰۲۲–اکنون). گادفلش کار روی یک آلبوم جدید را تا ژانویه ۲۰۲۲ آغاز کرده بود و آلبوم زندهٔ مستند اجرای "خالص" در جشنواره رودبرن ۲۰۱۳ با عنوان "خالص: زنده"، در نوامبر همان سال منتشر شد. نهمین آلبوم استودیویی گروه، "پاکسازی"، در ژوئن ۲۰۲۳، قبل از تک آهنگ «نرو» (به انگلیسی: Nero) منتشر شد. سبک و تأثیر. سبک موسیقی و میراث. آنها با الهام گرفتن از گروه های اینداستریال و نویز اولیه مانند ترابینگ گریسل، Whitehouse و همچنین از موسیقی امبینت برایان اینو، گروه نویز راک سوانز، نوآوران پست پانک کیلینگ جوک و همچنین سوزی اند د بنشیز و Public Image Ltd گروه متال بلک سبث و طیف گسترده ای از هنرمندان هیپ هاپ مانند پابلیک انمی، Eric B. &amp; Rakim و ران-دی.ام.سی، تأثیر گرفتند. گادفلش از پیشگامان ایند
استریال متال و پست متال بودند و به عنوان یک گروه آوانگارد متال و گروه اکستریم متال قابل توجه به حساب می آیند. برودریک و گرین هر دو از عنوان اینداستریال متال فاصله گرفته اند، اگرچه اذعان دارند که این برچسب در سطح تحت اللفظی دقیق است. آنها گادفلش را ادامهٔ پست پانک می دانند، مخصوصاً در مورد تقویت صدای گروه کیلینگ جوک. وقتی در سال ۲۰۰۵ از برودریک پرسیده شد که چه احساسی دارد از اینکه یکی از بنیانگذاران اینداستریال متال است، گفت: «فکر می کنم به طور تصادفی این سبک را ایجاد کردم. حتی واقعاً نمی دانم این سبک چیست، من فقط موسیقی می سازم.» او این بیانیه را در سال ۲۰۱۸ با نامیدن اصطلاح اینداستریال متال «محدود کننده» گسترش داد. صدای گادفلش با ترکیبی از ضربات برنامه ریزی شده ماشین درام، بیس پرکاشن و گیتار هوی متال اعوجاج شده مشخص می شود. اگرچه گروه بعداً در سال های ۱۹۹۶ و ۲۰۰۱ از درامر انسانی برای آهنگ های "عشق و نفرت" و "سرودها" استفاده کرد (تصمیمی که برودریک معتقد بود هویت موسیقایی گروه را به خطر می اندازد)، صدای اولیه گادفلش تحت تأثیر حلقه های درام مصنوعی و سفت بود. تمرکز غیر معمول روی بیس در آن نسخه های تأثیرگذار اولی
ه، ریتم ها، سینث سایزر و نمونه برداری به «ماشین» یا «ماشین ها» نسبت داده می شدند. در ابتدا استفاده از کوبهٔ مکانیکی از سر ناچاری انجام می شد. وقتی برودریک دوباره به گروه Fall of Because با گرین ملحق شد تا گادفلش را تشکیل دهد، ضربات مورد نظر او برای نواختن آکوستیک بسیار دشوار بود، بنابراین او در عوض از دستگاه درام Alesis HR-16 استفاده کرد. این تصمیم هم برای گادفلش و هم برای اینداستریال متال به طور کلی تعیین کننده خواهد بود. روند نوشتن و ضبط گادفلش توسط برودریک هدایت می شود و به طور کلی بدون کمک یک استودیو یا تهیه کنندهٔ حرفه ای اتفاق می افتد. به گفته برودریک، «۵۰٪ از مطالب گادفلش اغلب از ریتم ها و شیارها زاده شده است»" و او فرایند ضبط دستی را «ابتدایی» نامید. در مورد گام گروه، گرین در مصاحبه ای در سال ۱۹۹۷ گفت: «ما تا جایی که می توانستیم پایین می آمدیم. ما نمی توانستیم چیزی بشنویم! اما در نهایت مجبور شدیم آهنگی را برای گام انتخاب کنیم، بنابراین دو دیز ماژور را انتخاب کردیم. کم و سنگین است، اما هنوز هم می توانید نت ها را تشخیص دهید.» برای آلبوم های اولیه گادفلش، گیتارها به B کوک می شوند. با شروع آلبوم "دنیایی ک
ه فقط با آتش روشن می شود" در سال ۲۰۱۴، برودریک شروع به استفاده از یک گیتار ۸ سیمی با تنظیم F شارپ کرد. مایک پاتن از گروه های فیث نو مور و مستر بانگل یکی از طرفداران صدای گادفلش است و آن ها را «به طرز مضحکی سنگین» و «یکی از معدود گروه هایی می داند که می توانند شما را متعجب کنند که آیا باتری استریوی شما در حال تمام شدن است یا خیر». پس از جدایی جیم مارتین از گروه در سال ۱۹۹۳ پاتون از برودریک دعوت کرد تا به عنوان نوازندهٔ گیتار به فیث نو مور بپیوندد. همچنین از او خواسته شد تا مدت کوتاهی پس از تور گادفلش با آنها و گروه تایپ او نگاتیو در ایالات متحده در سال ۱۹۹۴ به گروه دانزیگ بپیوندد. در هر دو مورد، برودریک پیشنهاد را رد کرد و به نفع ادامهٔ اقامت در بریتانیا و کار روی موسیقی خود بود. هنرمندان دیگری مانند متالیکا، فیر فکتوری، کورن، Isis و نوروسیس، پلیکان، Prurient و هلمت، پرانگ، نیل بامب، کد اورنج، Mortiis و دوین تاونسند و Converge از گادفلش الهام گرفتند، و سال ۲۰۱۴ در وبگاه خبری MetalSucks نوشتند. «همه از گروه ناین اینچ نیلز گرفته تا فیر فکتوری و Batillus احتمالاً چند چک به آنها بدهکار هستند». علیرغم تحسین منتقدان
و نوازندگان دیگر، گادفلش تنها موفقیت تجاری حداقلی را تجربه کرده است. در سال ۲۰۰۲، اندکی قبل از انحلال گروه، برودریک گفت که هیچ توهمی در مورد فروش استادیوم ها ندارد. هدف گادفلش به گفته او صرفاً انتشار آلبوم های خوب بود. سبک بصری. برودریک و گرین که به سینمای ترسناک و خانه هنری علاقه داشتند، ارجاعات زیادی به این گونه فیلم ها در گادفلش وارد کردند. تصویری که در قسمت جلوی آلبوم چندآهنگه "گادفلش" در سال ۱۹۸۸ قرار دارد، عکسی از فیلم "دومی های" جان فرانکن هایمر محصول ۱۹۶۶ است. جلد آلبوم "استریت کلینر" تصویری از فیلم "احوال دگرگون شده"، یک فیلم ترسناک محصول ۱۹۸۰ توسط کارگردان کن راسل است، و نت های لاین آلبوم دارای فریم هایی از "کله پاک کن" دیوید لینچ (۱۹۷۷) است. جلد "بی رحم" از فیلم تجربی "سایه های نیمروز" محصول ۱۹۴۳ توسط مایا درن گرفته شده است. برودریک بارها از فیلم دیگری از راسل به نام "شیاطین" (۱۹۷۱) به عنوان تأثیری از صدای گادفلش یاد کرد. علاوه بر این، گادفلش در سال ۱۹۹۵ در فیلم "مخفیگاه" ظاهر شد. در یکی از صحنه های باشگاهی فیلم، برودریک و گرین را می توان در حال اجرا روی صحنه در پس زمینه و اجرای آهنگ «نیهیل» از آل