Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
(GABA)، [[دوپامین]]، [[نوراپی نفرین]] و [[گلوتامیک اسید]] هستند. افزایش سروتونین در مسیرهای خاصی از مغز با کاهش اضطراب مرتبط است. شواهد بیشتری که نقش سروتونین را در اضطراب نشان می دهند این است که افرادی که از [[مهارکننده انتخابی بازجذب سروتونین]] (SSRIs) استفاده می کنند، کاهش اضطراب را تجربه می کنند زیرا سروتونین بیشتری برای استفاده در مغز در دسترس است. GABA، اصلی ترین ناقل عصبی مهاری در [[دستگاه عصبی مرکزی]] (CNS) است. این ناقل عصبی با مهار یا مسدود کردن سیگنال های عصبی عمل می کند، که در کاهش اضطراب بسیار مفید است. در واقع، داروهایی که فعالیت GABA را در مغز افزایش می دهند، مانند [[بنزودیازپین]] ها و [[باربیتورات]] ها، به کاهش اضطراب تقریباً بلافاصله کمک می کنند. نقش دوپامین در اضطراب به خوبی درک نشده است. برخی [[داروهای ضدروان پریشی]] که تولید دوپامین را مسدود می کنند، در درمان اضطراب مؤثر بوده اند. با این حال، این ممکن است به تمایل دوپامین به افزایش احساس [[خودکارآمدی]] و اعتمادبه نفس نسبت داده شود، که به طور غیرمستقیم اضطراب را کاهش می دهد. از سوی دیگر، داروهای دیگری که سطح دوپامین را افزایش می دهند نیز در
بهبود اضطراب مؤثر بوده اند. بسیاری از علائم فیزیکی اضطراب، مانند ضربان قلب سریع و لرزش دست ها، توسط نوراپی نفرین تنظیم می شوند. داروهایی که اثر نوراپی نفرین را خنثی می کنند ممکن است در کاهش علائم فیزیکی حملهٔ عصبی مؤثر باشند. از سوی دیگر، برخی داروهایی که سطح کلی نوراپی نفرین را افزایش می دهند، مانند [[ضدافسردگی های سه حلقه ای]] و [[مهارکننده بازجذب سروتونین–نوراپی نفرین]] (SNRIs)، می توانند در درمان حملات عصبی در بلندمدت مؤثر باشند، زیرا افزایش های ناگهانی نوراپی نفرین را که در طول حملهٔ عصبی رخ می دهد، کاهش می دهند. از آنجا که گلوتامات اصلی ترین ناقل عصبی تحریکی در دستگاه عصبی مرکزی است، تقریباً در هر مسیر عصبی در بدن یافت می شود. گلوتامات احتمالاً در شرطی سازی، که فرآیندی است که در آن ترس های خاصی شکل می گیرند، و خاموش سازی، که حذف آن ترس ها است، نقش دارد. سازوکار قلبی. افرادی که به اختلال عصبی تشخیص داده شده اند، تقریباً دو برابر بیشتر در معرض خطر بیماری های قلبی هستند. حملات عصبی می توانند با تأثیر بر جریان خون در سرخرگ های قلب باعث درد قفسه سینه شوند. در طول حملهٔ عصبی، پاسخ استرسی بدن فعال می شود که م
ی تواند باعث تنگ شدن رگ های کوچک قلب شود و منجر به درد قفسه سینه گردد. دستگاه عصبی بدن و تنفس سریع در طول حملهٔ عصبی می توانند باعث اسپاسم سرخرگ های قلب (که به آن [[وازواسپاسم]] نیز گفته می شود) شوند. این می تواند جریان خون به قلب را کاهش داده و باعث آسیب به بافت قلب و درد قفسه سینه شود، حتی اگر اسکن های قلب طبیعی باشند. در افرادی با سابقهٔ [[بیماری سرخرگ کرونری]]، حملات عصبی و استرس می توانند درد قفسه سینه را با افزایش نیاز قلب به اکسیژن بدتر کنند. این اتفاق می افتد زیرا افزایش ضربان قلب، فشار خون و پاسخ های استرسی (یعنی دستگاه عصبی سمپاتیک) فشار بیشتری بر قلب وارد می کند. تشخیص. بر اساس [[دی اس ام-۵]]، حملهٔ عصبی بخشی از طبقه بندی تشخیصی [[اختلال اضطرابی]]ها است. معیارهای DSM-5 برای حملهٔ عصبی به صورت «افزایش ناگهانی ترس شدید یا ناراحتی شدید که در عرض چند دقیقه به اوج می رسد و در این مدت چهار یا بیشتر از علائم زیر رخ می دهد» تعریف شده است: در حالی که برخی بیماران به دلیل علائم فیزیکی به بخش اورژانس مراجعه می کنند، هیچ آزمایش آزمایشگاهی یا تصویربرداری برای تشخیص حملات عصبی وجود ندارد؛ این یک تشخیص کاملاً بال
ینی است (یعنی پزشک با استفاده از تجربه و تخصص خود حملات عصبی را تشخیص می دهد) پس از اینکه سایر بیماری های تهدیدکنندهٔ زندگی رد شدند. به دلیل علائم فیزیکی که با حملهٔ عصبی همراه است، افراد تمایل دارند برای ارزیابی بیشتر به بخش اورژانس مراجعه کنند؛ با این حال، کسانی که حملات عصبی را تجربه می کنند که بر سلامت و رفاه آن ها تأثیر می گذارد، باید توسط یک متخصص سلامت روان، مانند درمانگر یا روان پزشک، مورد بررسی قرار گیرند. ابزارهای غربالگری، مانند غربالگر اختلال عصبی (PADIS)، می توانند برای شناسایی موارد احتمالی اختلال عصبی استفاده شوند و نیاز به ارزیابی تشخیصی رسمی با روان پزشک برای ارزیابی بیشتر را پیشنهاد دهند. درمان. اختلال عصبی معمولاً با انواع مداخلات، از جمله درمان های روان شناختی و درمان دارویی با دارو، به طور مؤثری مدیریت می شود. تمرکز بر مدیریت اختلال عصبی شامل کاهش فراوانی و شدت حملات عصبی، کاهش اضطراب پیش بینی کننده و هراس از مکان های باز، و دستیابی به بهبودی کامل است. بیشتر حملات عصبی بدون مداخله در عرض ۲۰ تا ۳۰ دقیقه به طور خودبه خود برطرف می شوند. با این حال، [[بنزودیازپین]]ها، به ویژه [[آلپرازولام]] و
[[کلونازپام]]، به طور مکرر برای اختلال عصبی تجویز می شوند به دلیل شروع سریع اثر و تحمل پذیری خوب آن ها و بنابراین می توانند به عنوان راهی برای پایان دادن به یک حملهٔ جاری و در حال وقوع استفاده شوند. علاوه بر این، تکنیک های تنفس عمیق و آرام سازی می توانند استفاده شوند و در حالی که فرد در حال تجربهٔ حملهٔ عصبی است یا بلافاصله پس از آن، به عنوان راهی برای آرام سازی خود مفید واقع شوند. برخی از علل نگهدارنده شامل اجتناب از موقعیت ها یا محیط های تحریک کنندهٔ عصبی، تفکر مضطرب یا منفی [[ارتباط درون فردی]] ("چه می شود اگر" فکر کردن)، باورهای اشتباه (مثلاً فکر کردن به اینکه علائم فرد مضر یا خطرناک هستند)، و احساسات سرکوب شده هستند. [[رفتاردرمانی شناختی]] (CBT) بیشترین اثربخشی کامل و با دوام ترین تأثیر را دارد و پس از آن، [[مهارکننده انتخابی بازجذب سروتونین]] (SSRIs) در رتبهٔ بعدی قرار می گیرند. یک مرور در سال ۲۰۰۹ نشان داد که هم درمان و هم دارودرمانی تأثیرات مثبتی دارند، اما زمانی که این دو با هم ترکیب می شوند، نتایج بسیار بهتری حاصل می شود. گرچه داروهای امروزی می توانند در کوتاه مدت به بهبود کیفیت زندگی بیماران کمک ک
نند، اما درمان دارویی بلندمدت برای اختلال وحشت زدگی همچنان در دست توسعه است. با این حال، یک روش که در درمان بلندمدت مؤثرترین شناخته شده، ترکیب سبک های مختلف درمانی است. این سبک های مختلف شامل مصرف داروهای ضدافسردگی و درمان CBT هستند. تغییرات سبک زندگی. پژوهش های در حال رشد نشان می دهند که در کنار درمان های پزشکی استاندارد، تغییرات سبک زندگی می تواند به کاهش برخی از شایع ترین اختلالات سلامت روان کمک کند. بر همین اساس، تأکید فزاینده ای بر پتانسیل مداخلات سبک زندگی و روش های غیر دارویی برای درمان اضطراب شکل گرفته است. این مداخلات سبک زندگی شامل، ولی محدود به، تمرکز بر فعالیت بدنی، پرهیز از مواد محرک، و تکنیک های آرام سازی است. ورزش، به ویژه تمرینات هوازی، به عنوان روشی جایگزین برای کاهش نشانه های اضطراب و وحشت مطرح شده اند. سایر روش های آرام تر مانند یوگا و تای چی نیز تأثیرات مشابهی در بهبود اضطراب نشان داده اند و می توان از آن ها به عنوان درمان کمکی بهره برد. مطالعات متعددی نشان داده اند که بین ورزش و کاهش نشانه های اضطراب رابطه معکوس وجود دارد؛ یعنی با افزایش فعالیت بدنی، میزان اضطراب کاهش می یابد. شواهدی وجود
دارد که این اثر ناشی از آزادسازی [[اندورفین]] در اثر ورزش و کاهش هورمون استرس، یعنی [[کورتیزول]] است. نکته ای که باید به آن توجه داشت این است که ورزش اغلب با افزایش نرخ تنفس همراه است. این موضوع می تواند به بیش تنفسی و [[سندرم هایپرونتیلیشن HVS]] منجر شود که نشانه هایی شبیه به حمله قلبی دارد و ممکن است حمله وحشت را تحریک کند، بنابراین مهم است که برنامهٔ ورزشی با آهنگ مناسب اجرا شود. پرهیز از مواد محرک می تواند در کاهش نشانه های اضطراب و وحشت مؤثر باشد، چرا که بسیاری از این مواد می توانند نشانه های اختلال وحشت را ایجاد، تشدید یا تقلید کنند. به عنوان مثال، [[کافئین]] به عنوان عاملی شناخته می شود که می تواند اضطراب و وحشت ایجاد کند، به ویژه در افرادی که به حمله وحشت حساس ترند. همچنین اضطراب و وحشت می توانند به طور موقت در جریان [[محرومیت از دارو]] مانند کافئین یا سایر مواد، افزایش یابند. [[مراقبه]] نیز ممکن است در درمان اختلال وحشت مفید باشد. تکنیک های آرام سازی عضلات نیز برای برخی افراد مفید واقع می شوند. این تکنیک ها را می توان با استفاده از فایل های صوتی، ویدئوها یا کتاب ها فرا گرفت. گرچه در مطالعات کنترل شد
ه، آرام سازی عضلانی اثربخشی کمتری نسبت به رفتاردرمانی شناختی نشان داده، بسیاری از افراد از این روش، حداقل به طور موقت احساس آرامش می کنند. تمرین های تنفسی. بی نظمی در تنفس، از جمله [[سندرم هایپرونتیلیشن HVS]] و [[تنگی نفس]]، از ویژگی های کلیدی اضطراب و حملات وحشت هستند. [[سندرم هایپرونتیلیشن HVS]] زمانی رخ می دهد که فرد دچار تنفس عمیق و سریع می شود که در نهایت بر جریان خون به مغز تأثیر گذاشته و سطح هوشیاری را تغییر می دهد. نشان داده شده که تکنیک های مختلف تنفس درمانی می توانند نشانه های بیماران مبتلا به اختلالات اضطرابی را کاهش دهند. با مدیریت و تمرکز بر تنفس، افراد دچار اضطراب، تنش و استرس عضلانی کمتری تجربه می کنند و واکنش استرسی نیز کاهش می یابد. تمرین های بازآموزی تنفس به تعادل دوبارهٔ سطوح اکسیژن و CO2 در خون کمک می کند و موجب بهبود جریان خون مغزی می شود. [[کاپنوگرافی]]، که سطح CO2 بازدمی را نشان می دهد، ممکن است به هدایت تنفس کمک کند. [[دیوید برنز]] تمرینات تنفسی را برای افرادی که دچار اضطراب هستند توصیه می کند. یکی از این تمرینات، شمارش ۵-۲-۵ است: با استفاده از شکم (یا دیافراگم) — و نه قفسه سینه — به م
دت ۵ ثانیه دم بکشید (احساس کنید شکم به بیرون می آید، برخلاف انبساط قفسه سینه). در نقطهٔ اوج دم، نفس را به مدت ۲ ثانیه نگه دارید. سپس به آرامی به مدت ۵ ثانیه بازدم کنید. این چرخه را دو بار تکرار کنید و سپس به مدت ۵ چرخه به طور «عادی» نفس بکشید (۱ چرخه = ۱ دم + ۱ بازدم). هدف این است که بر تنفس تمرکز کرده و ضربان قلب را آرام کنید. اگرچه تنفس درون یک کیسهٔ کاغذی زمانی به عنوان توصیه ای رایج برای درمان کوتاه مدت علائم حملهٔ عصبی حاد مطرح بود، اما این روش به دلیل خطرات احتمالی، مانند کاهش سطح اکسیژن و ایجاد هیپوکسی، مورد انتقاد قرار گرفته و به عنوان جایگزینی برای تنفس کنترل شده توصیه نمی شود. برخی منابع پزشکی هشدار می دهند که استفاده از این روش می تواند برای افرادی که دچار مشکلات قلبی یا ریوی هستند خطرناک باشد. درمان. طبق گفتهٔ انجمن روان شناسی آمریکا، «بیشتر متخصصان توافق دارند که ترکیبی از درمان های شناختی و رفتاری بهترین روش درمان برای اختلال عصبی است. دارو نیز در برخی موارد ممکن است مناسب باشد». بخش اول درمان عمدتاً اطلاعاتی است؛ بسیاری از افراد با درک دقیق اینکه اختلال عصبی چیست و چگونه بسیاری دیگر آن را تجربه
می کنند، به طور قابل توجهی کمک می گیرند. بسیاری از افراد مبتلا به اختلال عصبی نگران هستند که حملات عصبی آن ها به معنای «دیوانه شدن» است یا اینکه ممکن است حملهٔ قلبی ایجاد کند. [[بازسازی شناختی]] به افراد کمک می کند تا این افکار را با دیدگاه های واقع بینانه تر و مثبت تری نسبت به حملات جایگزین کنند. رفتار اجتنابی، مانند آنچه در بیماران مبتلا به آگورافوبیا مشاهده می شود، یکی از جنبه های کلیدی است که مانع از عملکرد سالم افراد با حملات عصبی مکرر می شود. [[درمان مواجهه ای]]، که شامل مواجههٔ مکرر و طولانی مدت با موقعیت ها و احساسات بدنی ترسناک است، به کاهش پاسخ های اضطرابی به محرک های داخلی و خارجی که موجب عصبی می شوند، کمک می کند. در رویکردهای روان تحلیلی عمیق تر، به ویژه [[نظریهٔ رابطهٔ اشیاء]]، حملات عصبی اغلب با [[دوپاره سازی]]، [[مواضع پارانویید-اسکیزوئید و افسرده]] و [[اضطراب پارانویید]] مرتبط هستند. این حملات اغلب با [[اختلال شخصیت مرزی]] و [[سوءاستفادهٔ جنسی از کودکان]] هم زمانی دارند. یک فراتحلیل از هم زمانی اختلالات عصبی و آگورافوبیا که از درمان مواجهه ای برای درمان صدها بیمار در طول زمان استفاده کرده بود
، نشان داد که ۳۲٪ از بیماران پس از درمان دچار حملهٔ عصبی شدند. آن ها نتیجه گیری کردند که استفاده از درمان مواجهه ای برای بیمارانی که با اختلال عصبی و آگورافوبیا زندگی می کنند، اثربخشی پایدار دارد. دارو. گزینه های دارویی برای حملات عصبی معمولاً شامل بنزودیازپین ها و داروهای ضدافسردگی هستند. بنزودیازپین ها به دلیل عوارض جانبی احتمالی مانند [[وابستگی به بنزودیازپین ها]]، خستگی، گفتار نامفهوم و از دست دادن حافظه کمتر تجویز می شوند. درمان های ضدافسردگی برای حملات عصبی شامل [[مهارکننده انتخابی بازجذب سروتونین]] (SSRIs)، مهارکننده های بازجذب سروتونین-نوراپی نفرین (SNRIs)، ضدافسردگی های سه حلقه ای (TCAs) و [[بازدارنده منوآمین اکسیداز]] (MAOIs) هستند. منابع. [[رده:اختلال های اضطراب]] [[رده:ترس]] [[رده:آرتی تی]] [[رده:اضطراب]] [[رده:روان شناسی]]
VR Sr1 () کلاسی از لوکوموتیوهای برقی است که برای گروه وی آر فنلاند ساخته شده است. این لوکوموتیوهای ۲۵ کیلوولتی در اتحاد جماهیر شوروی در کارخانه لوکوموتیو برقی Novocherkassk بین سال های ۱۹۷۳ تا ۱۹۸۵ ساخته شدند. دو لوکوموتیو دیگر از این کلاس در کارگاه ماشین سازی VR Hyvinkää در سال های ۱۹۹۳ و ۱۹۹۵ ساخته شدند، شماره ۳۱۱۱ از قطعات یدکی و شماره ۳۱۱۲ از لوکوموتیو نمونه اولیه اصلی (شماره ۳۰۰۰) که هرگز توسط VR استفاده نشد. طبقه بندی رسمی ارائه شده توسط سازنده VL70 یا ES40 است. لقب این لوکوموتیوها «Siperian susi» (گرگ سیبری. در زبان عامیانه فنلاندی «سوسی» همچنین می تواند به معنای یک شیء بی کیفیت باشد، معادل انگلیسی آن «سگ» یا «لیمو» است)، Kaalihäkki (قفس کلم) و Sähköryssä (روسی برقی) است.
یک کیجوی (دیو مؤنث) برجسته در فولکلور ژاپنی است. داستان مومیجی، که تحت عنوان افسانهٔ مومیجی (紅葉伝説, "Momiji Densetsu") شناخته می شود، در درجه اول با مناطق کیناسا، توگاکوشی (هر دو در حال حاضر بخشی از شهر ناگانو)، و بشو اونسن در استان ناگانو مرتبط است. روایت اصلی شامل نبرد و در نهایت شکست دادن کیجو به نام مومیجی توسط قهرمان تایرا نو کورموچی است که در کوه توگاکوشی ساکن بود. ریشه ها و توسعه. عنصر مشترک در اکثر نسخه ها، دیوی مؤنث به نام مومیجی است که در کوه توگاکوشی در ولایت شینانو ساکن است و سرانجام توسط سلحشوری به نام تایرا نو کورِموچی کشته می شود. داستان پرنسس ساراشینا/مومیجی در تئاتر ژاپن مشهور است. این افسانه از طریق اقتباس هایی در هنرهای نمایشی سنتی، اهمیت قابل توجهی پیدا کرد. نمایش نو "مومیجیگاری" («شکار مومیجی» یا «شکار برگ های پاییزی») اولین بار صدها سال پیش، احتمالاً توسط کانزه نوبومیتسو در دوره موروماچی پدیدار شد. در دوره میجی این اثر به عنوان یک نمایش کابوکی بازسازی شد. این نمایش، کورِموچی را به تصویر می کشد که با گروهی از زنان اشراف زاده که از تماشای درختان افرای پاییزی در کوه توگاکوشی لذت می برند، موا
جه می شود و درمی یابد که رهبر آن ها، دیوی به نام مومیجی است که لباس مبدل پوشیده است. اگرچه اعتقاد عمومی بر این است که نمایش نو از افسانه های محلی از پیش موجود درباره شیاطین کوه توگاکوشی الهام گرفته شده است، برخی از محققان روایت خاص مربوط به مومیجی را احتمالاً از نوبومیتسو سرچشمه می گیرند. گمان می رود مکان های افسانه ای متعددی مربوط به مومیجی در اطراف توگاکوشی *پس* از محبوبیت این داستان از طریق نو و سایر رسانه ها ایجاد شده باشند. پس از نمایش نو، این داستان در تئاتر عروسکی جوروی و کابوکی دستمایه اقتباس قرار گرفت. نسخهٔ درخور توجه کابوکی، همچنین با عنوان "مومیجیگاری" (۱۸۸۷) توسط کاواتاکه موکوئامی، به دیو مؤنثی با عنوان ساراشیناهیمه (更科姫، پرنسس ساراشینا) اشاره می کند. همچنین "مومیجیگاری" در سال ۱۸۹۹ به فیلمی صامت برگردانده شد و به اولین فیلم داستانی در ژاپن تبدیل شد. افسانه ها. اگرچه نسخه های متعددی از افسانه هایی مرتبط با مومیجی وجود دارد، اما روایت مفصلی پدیدار شده است که به ویژه توسط انتشارات دوره میجی با عنوان "توگاکوشیاما کیجو مومیجی تایجی نو دن" (شرح معجزات کوه کیتاموکی و مطیع کردن مومیجی دیو کوه توگاکوشی،
منتشر شده در سال ۱۹۰۳، بر اساس یک نسخه خطی ۱۸۸۶) رواج یافته و در آثاری مانند "دایگوئن" (大語園، ۱۹۳۵) اثر ایوایا سازانامی بازگویی شده است. این نسخه پیشینه داستان گسترده تری را ارائه می دهد: مومیجی در ابتدا کوره ها (呉葉 یا 呉羽) نام داشت و گفته می شود ششمین فرزند زوجی به نام های ساسایو گُوزِن و هانگو ایوامی هوگان، از نوادگان خاندان اوتومو بود. او که حدود سال ۹۳۷ میلادی متولد شد، زیبایی استثنایی و استعدادهای بی شماری داشت که ظاهراً از قدرت پادشاه اهریمنی آسمان ششم متبرک شده بود. حدود ۱۶ سالگی (تقریباً ۹۵۳ میلادی)، او نام «مومیجی» را برای خود برگزید و به کیوتو رفت. در آنجا، توجه میناموتو نو تسونه موتو، یک نجیب زاده قدرتمند، را به خود جلب کرد و در نهایت معشوقه او شد و از او فرزندی به دنیا آورد، با وجود اینکه تسونه موتو از قبل همسری رسمی به نام میدای دوکورو داشت. با این حال، همسر تسونه موتو به مومیجی مشکوک شد و او را به استفاده از جادو برای آسیب رساندن به خود و توطئه برای غصب جایگاهش متهم کرد. در حالی که در ابتدا به اعدام محکوم شده بود، بارداری مومیجی منجر به تخفیف حکم او به تبعید در ولایت دورافتاده شینانو (حدود سال ۹۵۶
) شد. او در روستای میناسه در دره ای دورافتاده ساکن شد. در ابتدا به دلیل مهارت ها و دانش درباری اش مورد استقبال مردم محلی قرار گرفت، اما سرانجام گروهی از پیروان را گرد خود جمع کرد و شروع به حمله به مناطق اطراف نمود و نام خودمانی «کیجو» (دیو زن) را به دست آورد. فعالیت های او چنان مشکل ساز شدند که امپراتور ری زی فرمانی امپراتوری مبنی بر مطیع سازی او صادر کرد. این وظیفه به تایرا نو کورموچی، سلحشور نامدار سپرده شد. داستان او در فصل تماشای برگ های پاییزی اتفاق می افتد، زمانی که گروه هایی از مردم برای جشن ها و مهمانی ها در کوهستان، زیر برگ های قرمز، نارنجی و طلایی در حال ریزش، جمع می شدند. کورموچی و ملازمانش از کوه زیبا بالا رفتند و به گروه کوچکی از اشراف زادگان برخوردند که برای تماشای برگ ها مهمانی گرفته بودند. کورموچی یکی از خدمتکارانش را برای بررسی فرستاد. خدمتکار نزدیک شد تا دربارهٔ جشن تحقیق کند و به او گفته شد که یک شاهدخت نجیب زاده میزبان آن است؛ با این حال، خانم های منتظر نام شاهدخت را به او نگفتند. درست زمانی که کورموچی و ملازمانش تصمیم گرفتند به مأموریت خود ادامه دهند، یکی از ندیمه ها نزدیک شد و به آن ها گ
فت که اربابش قبلاً اسم کورموچی را شنیده است و تمایل دارد آن ها را به جشن خود دعوت کند. کورموچی با وجود مأموریتش نمی توانست بی ادبانه درخواست شاهدخت را رد کند، بنابراین او و همراهانش موافقت کردند. در این جشن، سلحشوران با پرنسس ساراشینا، زن جوان و فوق العاده زیبایی، آشنا شدند. همه آن ها نشستند و از تماشای برگ ها، نوشیدن ساکی و رقصیدن لذت بردند. کورموچی از پرنسس درخواست کرد که آیا حاضر است برایش برقصد و او هم رقصید. چیزی نگذشت که مردان مست و خواب آلود شدند و زیر درختان زیبا به خواب فرو رفتند. کورموچی هنگام خواب، رؤیای هاچیمان و مأموریتش را دید. این کامی به او گفت که پرنسس ساراشینا در واقع همان کیجو مومیجی است که لباس مبدل پوشیده و او باید او را با کاتانای مقدس، "کوگاراسو مارو" («کلاغ کوچک») بکشد. وقتی کورموچی از خواب بیدار شد، شمشیری که در رؤیا دیده بود به عنوان هدیه ای از هاچیمان در دستش بود، و او می دانست که آنچه در رؤیایش دیده حقیقت دارد. او به دنبال زنان دوید و ناگهان طوفانی از آتش به پا شد. شعله و باد کوهستان را روشن کردند. ناگهان یک کیجو به ارتفاع ده پا با شاخ هایی از درختان سوزان ظاهر شد و نبردی شدید بین
سامورایی و دیو درگرفت. در نهایت، به لطف شمشیر جادویی اش، کورموچی موفق شد جادوگر کوهستان توگاکوشی را از بین ببرد.
رامِشبابو پِراگناناندا (به زبان هندی: रमेशबाबू प्रज्ञाननंद - رامیشبابو پراگیانِند زاده ۱۰ اوت ۲۰۰۵) استادبزرگ شطرنج اهل هند است. پراگناناندا که در کودکی یک اعجوبه شطرنج شناخته شد، در جام جهانی شطرنج ۲۰۲۳ مقام دوم را کسب کرد و پس از ویسواناتان آناند، تنها هندی است که در مسابقات شطرنج تاتا استیل برنده شده است. او همچنین عضوی از تیم هند بود که در بازی های آسیایی ۲۰۲۲ در بخش تیمی مردان مدال نقره و در چهل و پنجمین المپیاد شطرنج در سال ۲۰۲۴ مدال طلا در بخش آزاد را کسب کرد. اوایل و زندگی شخصی. پراگناناندا در ۱۰ اوت ۲۰۰۵ در یک خانواده تامیل زبان در چنای، تامیل نادو، متولد شد. پدرش، رامشبابو، به عنوان مدیر شعبه در بانک TNSC کار می کند، و مادرش، ناگالاکشمی، خانه دار است که اغلب پراگناناندا را در سفرهایش برای مسابقات همراهی می کند. پراگناناندا و خواهر بزرگترش وایشالی اولین برادر و خواهری در تاریخ هستند که هر دو عنوان استاد بزرگی را کسب کرده اند، او در سال ۲۰۱۸ و خواهرش در سال ۲۰۲۳ به این افتخار دست یافتند. آنها همچنین اولین برادر و خواهری هستند که به مسابقات کاندیداتوری راه یافته اند. پراگناناندا علاوه بر شطرنج، در اوقا
ت فراغت خود از بازی تنیس روی میز و تماشای کریکت لذت می برد.
محمد علی بیگ (درگذشتهٔ حدود ۱۸۳۵ میلادی) یکی از فرماندهان نظامی تاجیک تبار در مناطق مرکزی افغانستان، به ویژه در ولایت بامیان بود. وی در دورهٔ امیر دوست محمد خان فعالیت نظامی داشت و برای حملاتش به هزاره ها و تجارت برده شناخته می شود. زندگی و فعالیت ها. محمد علی بیگ از تاجیک های بامیان بود و در قرن نوزدهم میلادی به عنوان فرمانده نظامی و والی محلی در منطقه سیغان و کهمرد و بامیان فعالیت داشت. او در دوره ای از ضعف سیاسی و خلا قدرت در افغانستان توانست جایگاهی برای خود در منطقه ایجاد کند. محمد علی بیگ از حمایت قوم تاجیک در منطقه برخوردار بود و بارها به مناطق هزاره نشین حمله کرد. در یکی از مهم ترین اقداماتش، وی به بامیان حمله کرد و میر یزدان بخش بهسودی، از رهبران محلی هزاره ها را ترور کرد. پس از آن، کنترل بر بخش بزرگی از بامیان را به دست گرفت. تجارت برده. محمد علی بیگ از جمله افرادی بود که در تجارت برده نقش ایفا می کرد. او پس از حملاتش به مناطق هزاره نشین، ساکنان این مناطق را به اسارت می گرفت و به عنوان برده به قندوز و بخارا می فروخت. این اقدامات باعث شد که نام او در تاریخ افغانستان با خشونت و بهره کشی پیوند بخورد. م
رگ. اطلاعات دقیقی از مرگ او در دست نیست، اما بر پایه برخی منابع، او در حدود سال ۱۸۳۵ میلادی از دنیا رفت.
اقدام برای توانمندسازی اقلیمی (ACE) اصطلاحی است که توسط کنوانسیون چارچوب سازمان ملل متحد در مورد تغییرات اقلیمی اتخاذ شده است. این اصطلاح به ماده ۶ متن اصلی کنوانسیون (۱۹۹۲) اشاره دارد که بر شش حوزه اولویت دار تمرکز دارد: آموزش، تعلیم، آگاهی عمومی، مشارکت عمومی، دسترسی عمومی به اطلاعات و همکاری بین المللی در مورد این مسائل. اجرای هر شش حوزه به عنوان عامل محوری برای درک و مشارکت همه در حل چالش های پیچیده ناشی از تغییرات اقلیمی شناخته شده است. اهمیت ACE در سایر چارچوب های بین المللی مانند اهداف توسعه پایدار و برنامه اقدام جهانی برای آموزش برای توسعه پایدار، کنوانسیون آرهوس (۲۰۱۱)؛ توافق نامه اسکازو (۲۰۱۸) و دستورالعمل های بالی (۲۰۱۰) منعکس شده است. اقدام برای توانمندسازی اقلیمی از دولت ها می خواهد برنامه های آموزشی و آگاهی بخشی عمومی را توسعه و اجرا کنند، پرسنل علمی، فنی و مدیریتی را آموزش دهند، دسترسی به اطلاعات را تقویت کنند و مشارکت عمومی را در مقابله با تغییرات اقلیمی و اثرات آن ارتقا دهند. همچنین از کشورها می خواهد که با تبادل شیوه های خوب و درس های آموخته شده و تقویت نهادهای ملی، در این فرایند همکاری کنند
. این طیف گسترده فعالیت ها توسط اهداف خاصی هدایت می شود که در کنار هم، برای اجرای مؤثر اقدامات سازگاری و کاهش اثرات اقلیمی و برای دستیابی به هدف نهایی بسیار مهم تلقی می شوند. تاریخچه. ماده ۶ از زمان تصویب متن کنوانسیون در ۹ مه ۱۹۹۲، بخشی از کنوانسیون سازمان ملل متحد در مورد تغییرات اقلیمی بوده است. اهمیت همکاری بین المللی در دستیابی به ماده ۶ در ماده ۱۰ پروتکل کیوتو، مصوب ۱۹۹۷، مورد تأکید قرار گرفته است. در دهلی نو، ۲۰۰۲، هشتمین کنفرانس اعضا «برنامه کاری دهلی نو» (۲۰۰۲–۲۰۰۷) را تصویب کرد - تا به عنوان چارچوبی انعطاف پذیر برای اقدام کشوری در مورد ماده ۶ در رسیدگی به نیازها و شرایط خاص اعضا و منعکس کننده اولویت ها و ابتکارات ملی آنها عمل کند. در سال ۲۰۰۷، (در بالی) برنامه کاری دهلی نو را اصلاح و آن را به مدت پنج سال (۲۰۰۷–۲۰۱۲) تمدید کرد و درخواست کرد که کارگاه های منطقه ای توسط دبیرخانه به عنوان بخشی از بررسی برنامه کاری و برای به اشتراک گذاشتن درس های آموخته شده و بهترین شیوه ها برگزار شود. کارگاه های آموزشی در اروپا (۲۰۰۹)، آسیا و اقیانوسیه (۲۰۰۹)، کشورهای جزیره ای کوچک در حال توسعه (۲۰۱۰)، آفریقا (۲۰۱۰) و آ
مریکای لاتین و کارائیب (۲۰۱۰) برگزار شد. در دوحه، ۲۰۱۲، کنفرانس تغییرات اقلیمی سازمان ملل متحد برنامه کاری هشت ساله دوحه در مورد ماده ۶ کنوانسیون تغییر اقلیم سازمان ملل متحد (۲۰۱۲–۲۰۲۰) را تصویب کرد. این برنامه از طرف ها دعوت می کند تا یک مرجع ملی برای ماده ۶ کنوانسیون تغییر اقلیم سازمان ملل متحد تعیین و ارائه پشتیبانی کنند، از جمله پشتیبانی فنی و مالی، و دسترسی به اطلاعات و مواد را به آن ارائه دهند. علاوه بر این، طرف ها توافق کردند که یک گفتگوی سالانه در مورد ماده ۶ کنوانسیون تغییر اقلیم سازمان ملل متحد برای ارائه و ارتقای کار مربوطه برگزار کنند. از سال ۲۰۱۳، گفتگوی سالانه بستری را برای طرف ها، نمایندگان نهادهای مربوطه که تحت کنوانسیون تغییر اقلیم سازمان ملل متحد تأسیس شده اند و کارشناسان، متخصصان و ذینفعان مربوطه فراهم کرده است تا تجربیات خود را به اشتراک بگذارند و ایده ها، بهترین شیوه ها و درس های آموخته شده در مورد اجرای برنامه کاری دوحه را تبادل کنند. در ژوئن ۲۰۱۵، در سومین گفتگوی سالانه در مورد ماده ۶ در بن، تصمیم گرفته شد که تلاش های مربوط به اجرای ماده ۶، به عنوان اقدام برای توانمندسازی اقلیمی نامیده
شود: اصطلاحی کاربرپسند و غیرقابل انکار برای اشاره به ماده ۶ کنوانسیون تغییر اقلیم سازمان ملل متحد، در مقابل ماده بسیار مهم ۶ توافقنامه پاریس. در لیما، دسامبر ۲۰۱۴ «بیانیه وزیران لیما در مورد آموزش و افزایش آگاهی» تصویب شد که بر اهمیت ماده ۶ کنوانسیون تغییر اقلیم سازمان ملل متحد در دستیابی به هدف نهایی آن و ترویج توسعه پایدار مقاوم در برابر تغییرات اقلیمی تأکید می کند. در سال ۲۰۱۵ در (پاریس)، دولت ها توافق کردند که در صورت لزوم، در انجام اقداماتی برای افزایش آموزش، آگاهی عمومی، مشارکت عمومی و دسترسی عمومی به اطلاعات مرتبط با تغییرات اقلیمی همکاری کنند و اهمیت این مراحل را برای تقویت اقدامات تحت توافقنامه پاریس به رسمیت شناختند. در سال ۲۰۱۶، چهارمین گفتگوی سالانه در مورد در بن برگزار شد و بررسی میان دوره ای برنامه کاری دوحه تکمیل شد. بررسی نهایی برنامه کاری دوحه در سال ۲۰۲۰ انجام خواهد شد. پنجمین گفتگوی سالانه در مورد در روزهای ۱۵ و ۱۶ مه در بن با موضوعات «آموزش»، «آموزش» و «همکاری بین المللی» برگزار شد. برنامه کاری گلاسکو در مورد اقدام برای توانمندسازی اقلیمی تصویب شد، چارچوبی که اکنون کار ملی در مورد ACE را ه
دایت خواهد کرد. این برنامه شامل چهار حوزه اولویت دار است: انسجام سیاست اقدام هماهنگ ابزارها و پشتیبانی نظارت، ارزیابی و گزارش دهی اکنون طرفین در طراحی برنامه های عملیاتی برای اجرای این کار، چه در سطح جهانی و چه در داخل کشورهای خود، مشارکت خواهند کرد. کارهایی که منجر به تشکیل برنامه کاری گلاسکو شد، مسائل بین رشته ای عدالت را برجسته کرد؛ با این حال، همه این موارد در سند رسمی که مورد توافق قرار گرفت، اجرا نشدند. اصول راهنما برای فعالیت ها. بخش ب (۱۴) از برنامه کاری دوحه، اصول راهنما در مورد رویکرد و ویژگی های فعالیت های ACE را ارائه می دهد. اگرچه هر ۹ نکته ذکر شده در بخش ب (۱۴) مهم هستند، تأکید بر اتخاذ رویکرد جنسیتی و بین نسلی، مناسب است.