Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
جودیت مرلین اسپایرز (؛ زادهٔ ۱۵ مارس ۱۹۵۳) مجری رادیو و تلویزیون بریتانیایی است. حرفه. در ابتدا در کالج رز بروفورد برای بازیگری آموزش می دید، اسپایرز کار پخش خود را در تلویزیون وست وارد در سال ۱۹۷۷ آغاز کرد، سپس در ایستگاه ITV برای جنوب غرب انگلستان مشغول به کار شد. او بعداً به (راهنمای سرگرمی "چه چیزی در پیش است") کار خود را انتقال داد. او میزبان مسابقات زیبایی محلی "آقای TSW" و "Miss TSW" بود که منعکس کننده ایستگاه جدید جنوب غربی TSW بود TSW یک برنامه چت روزانه شبکه ملی "جودی را تولید کرد!"، که برای شش نسخه اجرا شد. در نهایت، اسپایرز به تلویزیون ملی نقل مکان کرد، به عنوان مجری در برنامه روزانه مجله بی بی سی وان "Pebble Mill" از اکتبر ۱۹۹۱ تا اوت 1994. در سال ۱۹۹۵ او به همراه پیتر جفری و الیور سنتون مجری برنامه "The Alternative DJ" بود. او همچنین بین سال های ۱۹۹۴ و ۱۹۹۸ یک برنامه شنبه را در رادیو بی بی سی ۲ میزبانی کرد اسپایر از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۵ برنامه صبحگاهی را در رادیو بی بی سی دوون کرد.
سیستان در سده چهارم و پنجم مرکز دانشمندان جهان اسلام بوده و در این دوران جماعتی از دانشمندان در این منطقه زندگی می کردند. احتمالا این دانشمندان که در حوزه های مختلف از جمله دینی، مذهبی، جغرافیا، ستاره شناسی و شعر در منطقه سیستان فعالیت می کردند بیش از ۵۰۰ نفر بوده اند. ابراهیم سجزی سیستانی مخترع خط معقلی. ابراهیم سجزی سیستانی، از دانشمندان سیستانی سده اول هجری قمری است. ابراهیم در سال شصت هجری قمری، پانزده حرف از حروف اوستایی در خط «مسند» را، به جای حروفی در خط کوفی، بکار برد. و برای آن اصول و قاعده ای ترتیب داد که به مراتب از خط مسند آسانتر بود. بدین ترتیب ابراهیم سجزی مخترع خط معقلی به شمار می رود. یوسف سجزی سیستانی مخترع خط جلیلی. وی برادر ابراهیم سجزی است که او نیز از دانشمندان معروف سیستان در اوایل اسلام بود وی از خط معقلی دو خط دیگر به نام جلیلی و ثلفثین اختراع نمود که به نوشته ابن ندیم قلم جلیلی پدر تمام اقلام و خطوط اسلامی است که هر کس توانایی نوشتن آن را ندارد. وی علاوه بر دو قلم مذکور، دو قلم دیگر نیز از خط معقلی استخراج کرد و یکی را دیباج و دیگر را سجلات نام نهاد. ابو داوود سجستانی. ابو داوود سجستا
نی، وی زاده ی سال ۲۰۲ هجری قمری و درگذشته به سال ۲۷۵ ه .ق می باشد. بنا به گفته ی ابن ندیم، نام اصلی او سلیمان بن اشعث بن اسحاق بن بشیر شداد است. این فقیه و دانشمند سیستانی، کتب متعددی در فقه، تفسیر و حدیث نگارش نموده است که مشهورترین آن حدیث السنن است که مشتمل بر پانصد هزار حدیث که چهار هزار و هشتصد حدیث فقط دربارهٔ فقه و تشریع در آن آمده است. دهخدا در لغت نامه و در خصوص وی چنین می نویسد. سلمان بن اشعث بن اسحاق بن بشیر، مشهور به ابو داوود، پیشوای اهل حدیث است. ابو سلیمان محمد بن طاهر بن بهرام سجستانی از بزرگ ترین فلاسفه و منطقیون سده چهارم هجری ایرانی است. برخی از کتبی که نگارش آنها به سجستانی نسبت داده شده است به شرح زیر است. ابو یعقوب محمد سگزی. یعقوب بن احمد سگزی، معروف به بندانه درگذشته به سال ۳۳۱ هجری قمری، از دانشمندان سیستانی سده چهارم هجری است. مشهورترین کتاب وی کشف المحجوب است که از کتاب های فلسفی آن زمان به شمار می رفته است. این کتاب شامل هفت مقاله در مورد توحید و به زبان فارسی دری نوشته شده است. دکتر ذبیح الله صفا در کتاب ادبیات ایران و در خصوص موضوع و محتوی کتاب کشف المحجوب چنین آورده است. موضوع ا
ین کتاب حکمت است که شامل هفت اصل است که هر اصل و مقالت به چند جستار توحید، خرد، نفس، طبیعت، موجودات روی زمین، نبوت و معاد می باشد. ابوحاتم سجستانی. سهل بن محمدبن عثمان بن یزید سجستانی، معروف به ابوحاتم سجستانی از بزرگان علم و ادب، فقه، حدیث و لغت دوران خویش در سیستان بوده است. وی از شاگردان ابوزید بلخی و ابو عبیده و اخفش بوده است.. ابوحاتم نویسنده کتب بسیاری در علم صرف و نحو لغت و شعر است. از شاگردان وی نیز به محمد بن جریر طبری می توان اشاره نمود که علم حدیث را نزد ایشان فرا گرفته است. ابو سعید سجزی (ستاره شناس و ریاضی دان). ابوسعیداحمدبن عبدالجلیل سجزی، (وفات:۴۱۴ ه .ق) ستاره شناس و ریاضی دان بزرگ و نامدار ایرانی سده چهارم هجری است که با ابو جعفر احمد ابن محمد صفاری و عضدالدوله معاصر و از اهالی سیستان بوده و در خراسان و شیراز زیسته است. ابوسعید سجزی از دانشمندانی است که زیج مأمونی را بنیاد کرد و همچنین برای مأمون خلیفه عباسی، رصد خانه ای احداث نمود. وی دور کره زمین را محاسبه نمود. به طوری که تفاوت آن با محاسبات کنونی فقط چند متر اختلاف دارد. ابوریحان بیرونی دربارهٔ این اسطرلاب می گوید: «از ابوسعید سجزی، اسطرل
ابی از نو واحد بسط دیدم که شمالی و جنوبی مرکب نبود و آن را اسطرلاب زورقی نامند و او را به جهت آن تحسین نمودم.» ابو سلیمان محمد سجستانی. ابو سلیمان محمد بن طاهر بن بهرام سجستانی از بزرگ ترین فلاسفه و منطقیون سده چهارم هجری ایرانی است. برخی از کتبی که نگارش آنها به سجستانی نسبت داده شده است به شرح زیر است. ابوسلیمان سجستانی. محمد بن طاهر بن بهرام سِجِستانی (سیستانی)، نامور به «منطقی»، اندیشمند، فرزانه (فیلسوف) و باورنگار سده چهارم هجری قمری است. ابوسلیمان بین دوره فارابی و شیخ الرئیس ابوعلی سینا می زیسته است. از تاریخ درست زادروز او آگاهی در دست نیست، حتی ابن ندیم که از شاگردان او بوده نیز زادروز او را نگفته است. دانشنامه ایران و اسلام تاریخ تقریبی زادروز او را ۲۹۱ خورشیدی (۳۰۰ ق) دانسته است. او در سیستان زاده شده است، اما پیشینه زندگی دانشی اش را در بغداد سپری کرد. او در سیستان از پشتیبانی امیر ابوجعفر بانویه (درگذشته ۳۴۱ خورشیدی – ۳۵۲ ق) از نوادگان یعقوب لیث صفاری که فرمانروای دست نشانده سامانیان بود و همچنین از پشتیبانی عضدالدوله دیلمی (درگذشته ۳۶۱ خورشیدی – ۳۷۲ ق) در بغداد برخوردار بود. ابوسلیمان در سیستان
به فراگیری دانش های پایه پرداخت و در بغداد پژوهش های خود را دربارهٔ فلسفه یونان کامل کرد. ابوسلیمان یکی از مهم ترین اندیشمندان دوران اسلامی است. ویژگی بارز او تنها بودن و سرنوشت تیره و تلخ اوست. با وجود این خانه او در بغداد دیدارگاه و جایگاه چند تن از نخبه ترین دانشمندان و فرزانگان آن زمان بوده است. مفاهیم فلسفی که از ابوسلیمان به دست ما رسیده است با رای های نوافلاطونیان پیوند جداناشدنی دارد و به گفته ابوحیان توحیدی، حاضران مجلس او هم بر سر این گفته ها اتفاق نظر داشتند. از مباحثی که این گروه آن را می پسندیدند، یکی رابطه نفس و بدن بوده است و دیگری رابطه خدا با جهان. ابوسلیمان در میان رای ها ش گونه ای عرفان عقلی را رواج می داد. این حرکت معرفت شناختی با تهذیب اخلاقی آغاز می شده و با اشراق فکری به اوج می رسیده است. علم و منطق را نزد ابوبشر متی بن یونس منطقی نصرانی و ابوزکریا یحی بن عدی منطقی، تحصیل کرده است. او بعضی از رسائلش را به نام عضدالدوله دیلمی نگارش کرده است. از شاگردانش هم می توان به ابوحیان توحیدی حکیم و نویسنده اشاره کرد. جوئل.ل.کرمر (joel.l.kremer) از دانشمندان غربی عصر حاضر در کتابی تحت عنوان «فلسفه
در عصر نوزایش اسلامی» می گوید: "ابوسلیمان سجستانی (سیستانی) نقش بسیار زیادی در انتقال میراث فرهنگی یونان باستان در گستره فرهنگی ایرانی و اسلامی داشته است".رسالات سه گانه(در انتهای صوان الحکمة) او را جوئل کرمر در کتاب خود به انگلیسی ترجمه کرده و منتشر نموده در ایران جناب آقای محمد سعید حنایی کاشانی مترجم کتاب کرمر آنها را با مطابقت با نسخه عربی منتشر کرده است و در اختیار قرار داده است. حسن ترجمه حنایی کاشانی توضیحات مفصلی است که به فهمیدن کمک می کند. نوشته ها. ماهیت محرک اول بحث میکند و نتیجه میگیرد که محرک اول در فیزیک تا دورترین نقطه محیط محرک است اما متفاوت با محرک در متافیزیک است که اصل نهایی فراتر از تمام اشکال است رساله فی آن الاجرام العلویه ذوات انفس الناطقه درباره عوالم بالاتر تفاوت آنها از عناصر اربعه و روح که به عنوان عامل حرکت آنها عمل می کند و باعث ارتباط آنها با محرک اول هست بحث کرده است او استدلال می کند که حرکت ویژگی ذاتی طبیعت است مشابه بیان فلاسفه آیی مانند اسکندر افرودویسی جان فیلو پتوس و ملاصدرا( همانطور که در اصل حرکت جوهری او دیده می شود) رساله فی الکمال الخاص بنوع الانسان به بررسی رابطه ب
ین اصل نهایی و فردی می پردازد که صلح هماهنگی در جهان را برقرار می کند و به عدالت حکم می راند. صوان الحکمة. مهم ترین اثر برجای مانده از سجستانی صوان الحکمة نام دارد. این کتاب به معرفی فیلسوفان یونانی و اسلامی و دیدگاه های آنان می پردازد. شگفت آن است که در این متن برگزیده، شرح حال خود ابوسلیمان نیز به چشم می خورد؛ با تعابیری که بر پایه آنها نمی توان این قسمت را «زندگینامه خود نوشت» به شمار آورد. بر این اساس، به نظر می رسد این بخش از افزوده های کسی باشد که به تخلیص کتاب اصلی پرداخته است. ابن حبان. ابوحاتم، محمّد بن حِبّان بُستی (۸۸۳–۹۶۵م) محدث برجستهٔ ایرانی-سجستانی بود. از استادان برجسته اش ابوبکر ابن خزیمه بود و ابوعبدالله حاکم نیشابوری از او روایت کرد. حاکم همچنین ذکر می کند که او مدتی قاضی نسا بوده و به به علوم گوناگونی مثل پزشکی، اخترشناسی و فلسفه نیز پرداخته است. حاکم شگفتی خود را از این امر بیان کرده و نوشت که معمولاً علمای حدیث به این علوم نمی پرداخته اند. همچنین ابن حبان مدتی قاضی سمرقند بوده است. چند اثر برجسته از ابن حبان به جای مانده است. محمد بن کرام. ابو عبدالله محمد بن کرام سجستانی (زاده ۱۹۰ در زر
نگ سیستان - درگذشته ۲۵۵ هـ. ق در رمله) عالم، فقیه، عارف و محدّث سده سوم و بنیانگذار فرقهٔ کرامیه بود. زندگی نامه. منبع اصلی دربارهٔ زندگی ابوعبدالله محمد بن کرام، شرح حال مفصّل وی در تاریخ نیشابور حاکم نیشابوری و احتمالاً تاریخ الکرامیه، نوشتهٔ هیصم بن محمد بن عبدالعزیز (متوفی ۴۶۷)، است که نسخه ای از کتاب اخیر در دست احمد بن محمد، مشهور به فصیحی خوافی (متوفی ۸۴۵)، بوده و اصل هیچ یک تا کنون به دست نیامده است. حریز بن عبدالله سجستانی. وی نخستین فقیه شیعی در اسلام است که شیخ توسی در رجال او را در ردیف مصنفان بزرگ شیعه بحساب آورده است. پدرش قاضی سجستان بود.
اِریترائه یا اریترای () که بعدها لیتری نیز نامیده شده، یکی از دوازده شهر ایونیایی در آسیای صغیر بود که در فاصلهٔ ۲۲ ک م شمال شرقی بندر سیسوس (نام امروزی: Çeşme) قرار داشت و در شبه جزیره ای کوچک که به خلیج اریتره می رسید، در فاصلهٔ برابر میان کوه های میماس و کوریکوس و دقیقاً روبروی جزیره خیوس قرار داشت. منابع قدیمی از شراب عالی که در این شبه جزیره تولید می شد، سخن گفته اند. اریترای به دلیل اینکه مقر ساحره های اریترایی بود قابل توجه بود. ویرانه های این شهر در شمال شهر ایلدیری در منطقه چشمه در استان ازمیر ترکیه یافت می شود.
الناز محمدی خبرنگار و دبیر سابق گروه جامعه روزنامه هم میهن است. او خواهر دوقلوی الهه محمدی است. او پس از قطع همکاری با روزنامه هم میهن، اکنون بار دیگر به این روزنامه برگشته و در حال حاضر دبیر گروه جامعه روزنامه هم میهن است. دستگیری. الناز محمدی در تاریخ ۱۶ بهمن ۱۴۰۱، با دریافت احضاریه و در پی حضور در دادسرای اوین بازداشت شد. او چند روز بعد و در تاریخ ۲۳ بهمن با قرار وثیقه آزاد شد. در شهریور ۱۴۰۲ اعلام شد که او از اتهام همکاری با دولت های متخاصم تبرئه شده. بر اساس حکم شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران او به دلیل عدم احراز وقوع جرم و فقدان هرگونه دلیل و مدرک، از اتهام همکاری با دول متخاصم خارجی تبرئه شد. طبق همین حکم او به اتهام اجتماع و تبانی به سه سال حبس محکوم شد که یک چهلم آن اجرایی و مابقی به مدت پنج سال تعلیق می شود. محمدی در تاریخ ششم آبان ۱۴۰۲ اعلام کرد که در آن روز برای اجرای یک چهلم حبس تعلیقی و تفهیم دیگر مجازات های تکمیلی صادر شده، خود را به اجرای احکام زندان اوین معرفی کرده. او در مدتی بعد و در آذر همان سال اعلام کرد که مجبور شده از دبیری گروه اجتماعی روزنامه هم میهن استعفا بدهد.
تکامل زن: از قبیلهٔ مادرسالار تا خانوادهٔ پدرسالار کتابی است که توسط سوسیالیست انقلابی اهل آمریکا، اِولین رید، در سال ۱۹۷۵ میلادی منتشر شد. این کتاب دیدگاهی مارکسیستی را در مورد تاریخ زنان ارائه می کند و از پیشگامان فمینیسم مارکسیست محسوب می شود. به بسیاری از زبان ها ترجمه شده است. نویسنده در "کتاب تکامل زن"، می پرسد که انسان شناسی چه چیزی می تواند در مورد تکامل اجتماعی به ما بگوید؟ سپس نتیجه می گیرد که سازمان اجتماعی از رابطهٔ مادر و فرزند برخاسته و در ابتدا به عنوان یک سیستم قبیله ای مادرتباری بوده که تدریجاً به صورت خانواده های پدرسالار درآمده و شکل هنجار به خود گرفته است (ص. xiii). مؤلف به طور ویژه بر اولین سوابق جوامع «ابتدایی» (با اقتصاد مبتنی بر شکارچی-گردآورنده یا کشاورز ساده) تمرکز می کند (ص ۴۶۸، xviii). این جوامع تا قرن نوزدهم بسیار گسترده بودند. آن ها هیچ زبان نوشتاری نداشتند و نویسنده خاطرن شان می کند که در عرض چند سال پس از تماس با اروپایی ها، ساختار اجتماعی آن ها اغلب به طور اساسی تغییر می کرد (ص. ۱۶۲). بنابراین، او بر قدیمی ترین سوابق انسان شناسی تکیه می کند و به ویژه به بررسی چنین آثاری که راب
رت بریفالت در سال ۱۹۲۷ منتشر کرد، استناد می کند (ص. xv). مشاهدات اساسی او این است که چنین جوامعی حول گروهی از زنان به همراه فرزندانشان سازماندهی می شدند. وقتی پسران به سن معینی می رسیدند، معمولاً در محدوده ۶ تا ۱۰ سال، به گروهی از مردان می پیوستند (ص ۸۲). بنابراین، مردان برادر زنان و عموهای مادری فرزندان می بودند، اما به دلیل قوانین سخت گیرانه برون همسری که توسط سنت های مبتنی بر توتم و تابو اعمال می شد، پدران بیولوژیکی نمی توانستند باشند. مؤلف در ادامه می گوید یک تابوی دوگانه وجود داشت (ص ۲۳، ۲۰۴). روابط جنسی در گروه های خویشاوندی مجاز نبود. اما مردان نیز مجاز به کشتن کسی در همان گروه های فامیلی تعریف شده نبودند. معمولاً منع شدیدی نیز برای مردان وجود داشت که غذای زنان را بخورند و بالعکس (صص ۷۱، ۸۳، ۹۱). سیستم های توتم و تابو فقط در گروه های مشخصی از آدمخواری جلوگیری می کرد. با این حال، معمولاً مردان را ملزم می کردند که هیچ زنی یا اغلب حتی حیوانات ماده را نکشند (ص ۲۸۰). اولین رید استدلال می کند که این تابو با اعتقاد به داشتن جادوی برتر زنان اعمال می شد زیرا آن ها می توانستند به صورتی خارق العاده بچه بزایند (ص.
۱۰۸). از منظر فمینیستی، مهم ترین نکته ای که باید به آن اشاره کرد این است که جامعه بشری اولیه تقریباً به طور قطع در امتداد خطوط مادرتباری سازماندهی شده بود و افراد برعکس امروزه، پیوندهای خویشاوندان خود را از طریق مادرانشان دنبال می کردند. مردان معمولاً به خوبی از تولد کودک دور نگه داشته می شدند و ممکن بود حتی ندانند که نوزادان از کجا می آیند (ص. ۳۴۰). حداقل تا آنجا که به کودکان مربوط می شود، می توان این جوامع را مادرسالار توصیف کرد. زنان آنقدرها هم مردان را کنترل نمی کردند و آنها را از زندگی خانوادگی کنار می نهادند. مؤلف استدلال می کند که این احتمالاً برای محافظت از زنان و کودکان در برابر شکارچیان مردی بود که ممکن بود به آدم خواری دست زنند؛ چنان که در اسناد فسیلی سراسر دوران پارینه سنگی نشانه های آدمخواری یافت می شود. این روند با ظهور "انسان خردمند" از بین رفت (ص ۲۷–۲۸). از دیدگاه فمینیستی این نیز مهم است که در جوامع شکارچی-گردآورنده، زنان برای خود و فرزندانشان غذا جمع می کردند و به طور جداگانه، مردان برای خود غذا شکار می کردند. مطالعات اولین رید نشان می دهد که در بیشتر مناطق مطمئن ترین منابع غذایی حیوانی نبو
ده بلکه گیاهی بوده است (ص ۱۰۶). به عبارت دیگر، او می گوید ادعاهای رایج مردسالارانه که بنای جامعه بشری را بر پایه مهارت های شکار می دانند، معتبر نیست. تقسیم بندی جنسیتی مصرف غذا و همچنین جمع آوری غذا به این معنی بود که مردان به منبع غذایی کاملاً متفاوتی نسبت به زنان و کودکان متکی بودند. ممکن است مزیت فرگشتی سازمان اجتماعی "انسان های خردمند" این نبوده باشد که شکار مردانه به غذای خانواده کمک می کرد، بلکه این بوده باشد که در سازمان جدید مردان نیازی نداشتند برای غذای خانواده رقابت نکنند. اولین رید استدلال می کند که نمونه های معتبری از حرکت جوامع از پدرسالاری به مادرسالاری وجود ندارد، اما نمونه های بسیاری در تاریخ و اسطوره شناسی از حرکت از مادرسالاری به پدرسالارانه وجود دارد؛ اگرچه این روند هنوز به خوبی درک نشده است (ص ۱۶۶). بسیاری از جوامع مادرسالار که توسط انسان شناسان اولیه مورد مطالعه قرار گرفتند، به سرعت تغییر کردند و به انسان شناسان بعدی اجازه دادند که باور کنند که روابط پدرسالارانه یک هنجار در آن جای ها بوده است؛ بنابراین شواهد مادرسالاری تقریباً قبل از این که در تاریخ ثبت شوند، به فراموشی سپرده می شدند. هما
ن طور که رید می گوید، ما نباید این مادرسالاری را به عنوان «بهشت گمشده» ببینیم (ص. xviii). یک نقص آشکار در ساختار اجتماعی اولیه مبتنی بر توتم و تابو این بود که همیشه برخی از افراد را ملزم می کرد که خارج از گروه های خویشاوندی مطلوب باشند تا شرکای جنسی فراهم کنند (ص ۳۱۹، ۳۵۵، ۳۸۱). هنگامی که مردان شروع به زندگی مشترک با زنان به عنوان شوهر کردند، مسئولیت آن ها در در قبال پسران خواهران و مسئولیت آن ها در قبال فرزندان همسرشان تقسیم شد. نویسنده حدس می زند که این ممکن است علت قربانی های گسترده کودکان در بسیاری از جوامع در طلوع عصر «تمدن» باشد (صص ۴۰۳–۴). انتقال از مادرسالاری به پدرسالاری شاید به بهترین وجه در اسطوره یونانی اورستس نشان داده شده است (ص ۴۶۰–۴). هنگامی که اورستس محاکمه می شود، سؤال کلیدی اولین رید این است که آیا او از گوشت و خون مادرش است، همان طور که در عرف مادرتباری وجود دارد، یا محصول ذریت پدرش است که در عرف پدرسالارانه بیان می شود. خوشبختانه در پروندهٔ اورستس، قاضی آتنا، الهه خرد، است که می پذیرد که او بدون مادر به دنیا آمده است (او از سر زئوس بیرون کشیده شده است)؛ بنابراین این ادعای پدرسالارانه را ث
ابت می کند که مادر ضروری نیست؛ بنابراین اورستس از گوشت و خون پدرش بود و کشتن مادرش اشکالی نداشت. اولین رید می گوید بر اساس چنین منطق تمام و کمالی، حکومت قانون پدرسالارانه در یونان باستان پایه گذاری شد.
سایکلوپیا (نام برگرفته از اسطوره یونانی ، سایکلوپس) ، همچنین شناخته شده با اسم هولوپروزنسفالی آلوبار ، شدید ترین نوع هولوپروزنسفالی و نوعی ناهنجاری مادرزاد می باشد. مشخصه این بیماری ، ناتوانی مغز قدامی در دوران جنینی برای تقسیم مناسب کاسه های چشم به دو سوراخ ، می باشد. وقوع آن ۱ در هر ۱۶,۰۰۰ حیوان متولد شده و ۱ در هر ۲۰۰ جنین سقط شده است. پس سیکلوپیا یک آنومالی مادرزادی است که فقط یک چشم وجود دارد. این چشم در مرکز قرار دارد؛ معمولا در محلی که ریشه بینی از آنجا می باشد. بینی وجود ندارد یا به شکل یک زائده بالای چشم می باشد. منابع. ترجمه از ویکی پدیای انگلیسی
جورج ملکولم استراتون (انگلیسی: George Malcolm Stratton؛ ۲۶ سپتامبر ۱۸۶۵ – ۸ اکتبر ۱۹۵۷) یک استاد فلسفه و روان شناسی و پژوهشگر آمریکایی بود. وی یکی از شاگردان برجسته ویلهلم وونت و از پیشگامان پژوهش ادراک در زمینه مشاهدات چشم بود. وی همچنین اولین آزمایشگاه روان شناسی در آمریکا را در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی دایر کرد. مطالعاتی که وی با استفاده از عینک های ویژه در مورد ادراک بینایی خود و داوطلبان به عمل آورده، دارای شهرت جهانی است. در سال ۱۹۰۸م، وی یکی از اعضای آکادمی ملی علوم و نیز رئیس انجمن روان شناسی آمریکا بود. عینک ویژه و نگاه وارونه. اولین تجربه جدی با عینک های ویژه که تصویر را وارونه نشان می داد، در سال ۱۸۶۱م، توسط هلمهولتز گزارش شده است. بعدها با الهام از تجربه هلمهولتز آزمایشهای مشابهی نیز در سال ۱۸۸۰م، در دانشگاه پادووا توسط فیلسوف ایتالیایی روبرتو آردیگو انجام گرفت و گزارشی از آن در سال ۱۸۸۶م، در یک کتاب منتشر شد. در سال ۱۸۹۵م، جورج ام استراتون، مطالعات خودش روی دستگاه بینایی و این که چگونه تصویر معکوسی که به صورت وارونه روی شبکیه چشم می افتد به صورت معمول درک می شود را در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی آغا
ز کرد. هر چند که در اصل قصد استراتون دیدن تصویر وارونه ای از محیط با هر دو چشم بود، اما مشکلات فنی تجربه او را به یک چشم محدود کرد. او با استفاده از دو عدسی در یک استوانه، عینکی یک چشمی ساخت و چشم دیگر خود را پوشاند. این عینک همزمان، بالا و پایین؛ و چپ و راست را وارونه نشان می داد. به این ترتیب او توانست مدتی، در تمام طول روز، تصویر وارونه ای از محیط با چشم راست خود ببیند. استراتون در طول روز همزمان چشم چپ خود را با وصله ای می پوشاند و شبها هر دو چشم را می بست تا در طول انجام آزمایش، هیچ تصویر عادی از محیط نبیند. این تجربه در ابتدا عجیب بود و باعث ایجاد مشکل در حرکات و رفتار عادی در محیط می شد. اما تنها پس از چند روز نوعی سازگاری با شرایط جدید شکل گرفت و از سختی ها کاسته شد.استراتون، آزمایشهای چند روزه مشابهی را با تغییرات جزئی در طول چند سال تکرار کرد. در اولین تجربه که ۸ روز به طول انجامید، روز اول حالت تهوع به وی دست داده بود. اما از روز هفتم تقریباً همه چیز عادی شده بود. پس از برداشتن عینک در پایان روز هشتم، دیدن محیط به شکل عادی بار دیگر غریب بود. استراتون متوجه شد که در ابتدای عادی سازی، دست چپ خود را د
رعوض دست راست پیش می برد و برعکس وقتی قصد دارد از دست چپ استفاده کند، دست راست خود را حرکت می دهد. اولین تجربیات وی تنها در فضای بسته بود، ولی او بعدها این گونه آزمایش ها را به فضای باز نیز گسترش داد. جورج ام استراتون همچنین با استفاده از آینه و محدود کردن میدان دید مستقیم، تأثیر ارتباط و هماهنگی حس بینایی و لامسه را تحت مطالعه قرار داد. ایجاد اختلال در این ارتباط نیز در ابتدا دشواریهایی در درک محیط و حرکت ایجاد می کرد، اما بار دیگر تنها پس از ۳ روز نوعی سازگاری با شرایط شکل گرفت. برداشت وی این بود که هماهنگی حس لامسه و بینایی و درک مشترک از حواس پنجگانه، تا حدودی اکتسابی است.
الهام عنافچه (زادهٔ ۲۶ بهمن ۱۳۷۶، شوشتر) یک بازیکن ایرانی است که به عنوان مدافع بازی می کند. او عضو تیم ملی فوتبال زنان ایران بوده است. او همچنین بازیکن فوتسال است. وی از جمله در بازیهای مقدماتی جام ملت های آسیا زنان AFC 2018، در تیم فوتبال بزرگسالان برای ایران بازی کرد.
سیتا رام گوئل (۱۶ اکتبر ۱۹۲۱–۳ دسامبر ۲۰۰۳) مورخ، فعال مذهبی و سیاسی، نویسنده و ناشر هندی بود که به دلیل مشارکت های تأثیرگذار خود در ادبیات مربوط به هندوئیسم و ناسیونالیسم هندو در اواخر قرن بیستم شهرت داشت. کار او به دلیل تعصبش نسبت به ناسیونالیسم هندو و نقد سایر ادیان، به ویژه اسلام و مسیحیت، بحث برانگیز بوده است. گوئل در دوره بعدی فعالیت خود نقش مفسری در مورد سیاست هند را به خود گرفت و حرف هایش را آشکارا با ناسیونالیسم هندو هماهنگ می کرد. این موضع بحث و بررسی قابل توجهی را در میان محققان و ناظران جامعه و سیاست هند ایجاد کرد. زندگی. اوایل زندگی. سیتا رام گوئل در سال ۱۹۲۱ در یک خانواده هندو در پنجاب به دنیا آمد. هر چند دوران کودکی او در کلکته سپری شد. خانواده اش به سری گاریبداس، قدیس نیرگونا که قابل مقایسه با کبیر و ناناک است، به عنوان قدیس حامی خود می نگریستند و آیات "گرانت صاحب" اغلب در خانه آن ها خوانده می شد. گوئل در سال ۱۹۴۴ در رشته تاریخ از دانشگاه دهلی فارغ التحصیل شد. او در دوران دانشجویی یک فعال اجتماعی بود و در روستای خود در یکی از اشرام هاریجان کار می کرد. همدردی او با آریه ساماج، هاریجان ها و جنبش
آزادی هند، همراه با حمایت قوی او از مهاتما گاندی، او را با بسیاری از مردم روستایش درگیر کرد. گوئل همچنین صحبت کردن و نوشتن به سانسکریت را در این دورهٔ دانشگاه آموخت. آثار. نگاه هندوی مسیحیت و اسلام (۱۹۹۳). در سال ۱۹۹۳ ، سید شهاب الدین، نماینده مجلس، که در سال ۱۹۸۸ خواستار ممنوعیت "آیات شیطانی" شده بود، خواستار ممنوعیت کتاب "دیدگاه هندوی مسیحیت و اسلام" رام سواروپ نیز شد. گوئل و سواراپ مخفی شدند، زیرا می ترسیدند دستگیر شوند. دادگاه وثیقه را پذیرفت و نویسندگان از مخفیگاه بیرون آمدند. آرون شوری و کی.اس. لعل به این ممنوعیت اعتراض کردند. دست مرده اسلام اثر کالین مین. در سال ۱۹۸۶، گوئل مقاله کالین مین به نام "«دست مُردهٔ اسلام»" را تجدید چاپ کرد . برخی از مسلمانان یک پرونده جنایی علیه گوئل گشودند و خواهان مجازاتش شدند. قاضی گوئل را تبرئه کرد و به پرونده قبلی دادگاه "1983 CrLJ 1446" ارجاع داد. قاضی در بحث خود در مورد اهمیت آن سابقه گفت: «اگر چنین بحثی پذیرفته شود، روزی فرا می رسد که هر قسمت از تاریخ که برای دین خاصی ناخوشایند است، باید در سردخانه نگهداری شود به این بهانه که انتشار چنین تاریخی جرم است و طبق بند 153A
قانون مجازات قابل مجازات است. دامنه S-153A را نمی توان تا این حد که به پاک کردن تاریخ بینجامد بسط داد. ملتی که تاریخ خود را فراموش کند به مرور زمان اصلاً تاریخ نخواهد داشت. در صورت اقدام طبق بندهای فوق، عمل وی باید به عنوان یک عمل سرکشانه تلقی شود.» طومار قرآن کلکته. گوئل کتابی به نام "طومار قرآن کلکته" به همراهی چاندمال چوپرا نوشت و در سال ۱۹۸۶ منتشر کرد. در ۳۱ اوت ۱۹۸۷، چوپرا به دلیل انتشار کتاب با گوئل توسط پلیس دستگیر شد و تا ۸ سپتامبر در بازداشت نگهداری شد. گوئل برای جلوگیری از دستگیری فرار کرد. گوئل در این کتاب به سوابق شکایت هایی که تنظیم کرده است تا "قرآن" یک کتاب ممنوعه شود، پرداخته است. او در این کتاب عدم تطابق قرآن با قوانین ممنوعیت نشر کتاب هایی که تفرقه افکنانه باشند را برمی شمارد و می گوید همین قوانین باعث سانسور کتاب های منتقد اسلام می شوند. معابد هندو: چه اتفاقی برای آن ها افتاد؟. در نوامبر ۱۹۹۰ در اوتار پرادش درخواست شد که کتاب "معابد هندوها: چه اتفاقی برای آن ها افتاد" ممنوعه شود. میراث. الست از گوئل به عنوان یک «کشاتریای روشنفکر» نام می برد. دیوید فراولی دربارهٔ گوئل گفت که او «بزرگترین کش
اتریای روشنفکر هند مدرن» و «یکی از مهم ترین متفکران هند در دوران پس از استقلال» است. به گفته فراولی، «سیترام از دیدگاه عقل گرایانه قوی پیروی می کرد که حقیقت را حتی به خاطر ادب به خطر نمی انداخت. سخت گیری فکری او در محافل هندو کاملاً بی نظیر است…»
هدف نرم: چگونه سرویس اطلاعاتی هند به کانادا نفوذ کرد یک کتاب روزنامه نگاری تحقیقی است که توسط خبرنگاران کانادایی ظهیر کشمری (از "گلوب اند میل") و برایان مک اندرو (از "تورنتو استار") نوشته شده است. نویسندگان استدلال می کنند که جامعه سیک ها در کانادا هدف نرم سرویس های اطلاعاتی هند بوده اند و این عملیات توسط دولت هند در طول دهه ۱۹۸۰ ادامه داشته. این کتاب همچنین ادعا می کند که سازمان های اطلاعاتی هند نه تنها به جامعه سیک ها نفوذ کرده اند تا آن ها را در سراسر جهان بدنام کنند و حرکت تجزیه طلبانهٔ سیک ها را متوقف کنند، بلکه در پلیس سواره سلطنتی کانادا (RCMP) و اطلاعات امنیتی کانادا (CSIS) نیز نفوذ کرده اند. نسخه ۱۹۸۹ این کتاب به ۱۰ فصل تقسیم شده است. این کتاب در هند ممنوعه است.
پراجاپاتی () یک رمان بنگالی زبان از نویسنده هندی سامارش باسو است. این اثر اولین بار در سال ۱۹۶۷ در یک ماهنامه معروف بنگالی توسط نشر آناندا منتشر شد. با انتشار آن، وکیل جوانی به نام امل میترا در ۲ فوریه ۱۹۶۸ علیه نویسنده و ناشر به خاطر فحاشی در رمان "پراجاپاتی" شکایت کرد و پرونده رسانه ای شد. بعدها دولت بنگال غربی از امل میترا حمایت کرد و علیه "پراجاپاتی" بیانیه داد. دادگاه بدوی حکم داد که این رمان واقعاً زشت است و ارزش ادبی ندارد. دیوان عالی در ادامه حکم مذکور را تأیید کرد. پس از تقریباً هفده سال، "پراجاپاتی" در دادگاه عالی هند حُکم رفع ممنوعیت گرفت. بر اساس گزارش ها، "پراجاپاتی" قبل از اینکه اتهام فحاشی علیه آن مطرح شود، توسط انتشارات آناندا به عنوان کتاب جلد سخت منتشر شده بود. در چاپ دوم خود در سال ۱۹۸۵ بلافاصله پس از لغو حکم، فروش بی سابقه ای را به دست آورد. چاپ یازدهم "پراجاپاتی" بیان می کند که در چاپ اول ۸۸۰۰ نسخه آن چاپ شده بود، اما از چاپ دوم تا چاپ دهم (از ۱۹۸۵ تا ۲۰۰۳)، فروش آن به ۴۸۰۰۰ نسخه رسید. اقتباس. در سال ۱۹۹۳، یک فیلم هندی بنگالی زبان بر اساس این رمان ساخته شد. سومیترا چاترجی، ساتابدی روی، را
بی قوش و ماماتا شانکار در این فیلم ایفای نقش کردند.