Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ا عقب بود، قرار گرفت؛ در دقیقه ۸۹ آریتزینیانو گل تساوی ۱–۱ را به ثمر رساند که این باشگاه را پس از دو سال به سری سی بازگرداند. فصل ۲۰۲۳–۲۰۲۲ از سری سی را در جایگاه نهم به پایان رساندند که به باشگاه زرد-آبی این امکان را داد که به طور غیرمنتظره به پلی آف راه یابد، جایی که در دور اول توسط رناته حذف شد.
رباعی با مطلع «بر گیر شراب طرب انگیز و بیا» دومین رباعی از دیوان حافظ به تصحیح محمد قزوینی و قاسم غنی می باشد.
میریام بوتکرایت (زادهٔ ۸ مه ۱۹۹۴) جودوکار اهل آلمان است که مدال نقره را در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ در وزن ۷۰کیلوگرم زنان به دست آورد و همچنین مدال آور برنز قهرمانی جودو جهان و نایب قهرمان قهرمانی اروپا در بخش تیمی مختلط است. بوتکرایت همچنین دو بار قهرمان گرند اسلم شده است.
باشگاه ورزشی جیانا ارمنیو () یک باشگاه فوتبال مستقر در گرگنتزولا، ایتالیا است که در حال حاضر در سری سی ایتالیا، سومین سطح لیگ فوتبال در این کشور به فعالیت می پردازد. آن ها بازی های خانگی خود را در ورزشگاه چیتا دی گونزالو، مستقر در گرگنتزولا انجام می دهند که به اندازه ۳۷۶۶ صندلی گنجایش پذیرش تماشاگر دارد. تاریخچه. تاریخچه ورزشی تیم به سال ۱۹۰۹ برمی گردد، زمانی که گروهی از جوانان گورگونزولایی "باشگاه ورزشی آرژنتیا" (از نام قدیمی لاتین شهر، "کورته آرژنتیا") را تأسیس کردند و فعالیت های رقابتی خود را در مسابقات محلی آغاز کردند. در سال ۱۹۲۸، آرژنتیا به FIGC پیوست و در ترزا دیویژن ثبت نام کرد که در آن زمان بالاترین سطح فوتبال منطقه لمباردی و چهارمین سطح مسابقات ایتالیایی بود. در دهه ۱۹۳۰، آرژنتیا منحل شد و در سال ۱۹۳۱ "باشگاه ورزشی گرگنتزولا" تأسیس شد که در سال ۱۹۳۲ نام ارمینو جیانا را به خاطر یک جوان ۱۹ ساله گورگونزولایی به خود گرفت، که ستوان چهارم از هنگ آلپینو «آوستا» بود و در ۲۸ ژوئن ۱۹۱۶ در کوه زونا (بین استان های ترنتو و ویتنزا) در طول جنگ جهانی اول جان باخت و به خاطر شجاعتش مدال نقره شجاعت نظامی دریافت کرد. د
ر سال ۱۹۴۴، این باشگاه نام خود را به "انال گرگنتزولا" تغییر داد و سپس در سال ۱۹۴۷ به "آ. اس. ارمینو جیانا" تبدیل شد. مادر این سرباز تصمیم به حمایت مالی از تیم گرفت و برای گرامیداشت یاد جیانا و به عنوان تشکر، تصمیم گرفت پیراهن رسمی بازی را به رنگ سیاه (برای نشان دادن سوگواری) با لبه های سفید، شورت های سفید و جوراب های سیاه با لبه سفید انتخاب کند. در ادامه، لباس تغییراتی بیشتری به خود گرفت و رنگ های سفید و آبی را به خود اختصاص داد، اما گاهی جزئیات سیاه را حفظ کرد. این تیم (که بعداً نامش به "جیانا ارمینو" تغییر یافت) برای دهه ها در مسابقات منطقه ای لمباردی شرکت کرد و هرگز فراتر نرفت. رشد سطح فعالیت به خاطر کمک های کارآفرین اورسته بامونته بود که در سال ۱۹۸۵ باشگاه را خرید و به آن ثبات اقتصادی و مدیریتی بخشید و اجازه داد که به طور ثابت در بین پروموزیونه و اکسلنزا فعالیت کند. از فصل ۲۰۱۱–۲۰۱۲، جیانا شروع به کسب نتایج مثبت کرد: این تیم به ترتیب برنده گروه اف پروموزیونه لمباردی، سپس گروه بی اکسلنزا لمباردی و در نهایت گروه آ سری دی (که جیانا برای اولین بار در آن شرکت می کرد) شد؛ بنابراین، در ۲۰۱۴، این باشگاه گورگونزول
ایی برای اولین بار در تاریخ خود وارد فوتبال حرفه ای ایتالیا شد. ارتقا، نیازمند انجام کارهای گسترش و تطبیق استادیوم شهرداری شهر گورگونزولا بود و جیانا را مجبور کرد به طور موقت زمین خانگی خود را به استادیوم بریانتئو در مونتسا منتقل کند. پس از اتمام کارها و با نظرات مثبت کمیسیون نظارت استانی بر مکان های عمومی و لیگا پرو، استادیوم در ۱۶ مارس ۲۰۱۵ دوباره قابل استفاده اعلام شد؛ در ۲۰ مارس، کمیسیون معیارهای زیرساخت های فدراسیون فوتبال ایتالیا مجوز بازگشایی این مکان را صادر کرد و به جیانا اجازه داد تا از بازی خانگی خود در روز شنبه ۲۱ مقابل کالچیو ونتزیا شروع کند.. اولین فصل حضور در فوتبال حرفه ای با بقا به پایان رسید که در ۱ مه ۲۰۱۵ با پیروزی خارج از خانه در بولزانو مقابل باشگاه فوتبال سودتیرول، یک بازی پیش از پایان فصل، حاصل شد. سال بعد نیز وضعیت مشابهی داشت و جیانا در سی ودومین هفته مسابقات با پیروزی در خارج از خانه مقابل بقا خود را تضمین کرد. در هر دو فصل، تیم هسته اصلی خود را حفظ کرد و با افزودن بازیکنانی از رده های جوانان خود و همچنین بازیکنانی که با هزینه کم از تیم های غیرحرفه ای جذب کرده بودند، تقویت شد. همچنی
ن برخی از حرفه ای های با تجربه تر مانند آندره گاسبارونی، کلودیو گراوسو، تیزانو پولنگی، سالواتوره برونو و الکس پیناردی به تیم پیوستند. در سومین فصل حضور در سری سی، جیانا یک جهش کیفیتی را تجربه کرد: به خصوص به خاطر یک دور برگشت با سطح بالا (و گلزنی برونو)، سفید و آبی ها فصل را در جایگاه پنجم گروه آ به پایان رساندند و برای اولین بار در تاریخ خود به پلی آف برای ارتقا به سری بی راه یافتند. همچنین نتیجه مشابهی در فصل ۲۰۱۷–۲۰۱۸ به دست آمد. فصل ۲۰۱۸–۲۰۱۹ دشوارتر بود، به طوری که مربی چزاره آلبه پس از حدود ۲۵ سال استعفا داد و به سمت معاونت منصوب شد. تیم به رائول برتارلی (مربی در فصل های قبل) سپرده شد و او نتوانست تیم را در سطح خوبی نگه دارد. در ۱۹ ژانویه ۲۰۱۹، پس از شکست ۵–۰ مقابل کالچیو ایمولسه و با قرار گرفتن تیم در جایگاه دوم از انتها در گروه بی، برتارلی استعفا داد. پس از بازگشت کوتاه آلبه، در ۲۵ فوریه، نیمکت به ریکاردو ماسپرو سپرده شد که تیم را احیا کرد و آن ها را یک بازی پیش از پایان فصل به بقا رساند. دوران مربیگری ماسپرو اما کوتاه مدت بود، در سال بعد، یک بحران جدید عملکرد او را به اخراج کشاند و آلبه به طور ثابت ب
ه تیم بازگشت. در اوایل سال ۲۰۲۰، جیانا با وجود اینکه هنوز در قعر جدول گروه A سری C قرار داشت، نشانه های بهبودی را نشان داد، اما مسابقات به دلیل شیوع کووید-۱۹ متوقف شد که از ماه فوریه به «بسته شدن» تقریباً کامل سیستم ورزشی ایتالیا منجر شد. پس از چند ماه توقف و تنش بین تیم ها، فدراسیون فوتبال ایتالیا، در ۸ ژوئن ۲۰۲۰ تصمیم به تثبیت وضعیت در سه گروه سری سوم (با بیش از ۱۰ بازی از "فصل" که برگزار نشده بود) گرفت و به طور مستقیم تیم های اول و آخر را ارتقا و تنزل داد و برگزاری پلی آف و پلی آوت را برای واجدین شرایط تعیین کرد؛ بنابراین جیانا به پلی آف تنزل پیوست، که در نهایت ساردها با پیروزی خانگی ۱–۰ و تساوی بیرونی ۱–۱ پیروز شدند. با این حال، سقوط به دنیای غیرحرفه ای به طور خودکار در ۳۱ اوت ۲۰۲۰ با بازگشت جیانا به سری سوم به منظور تکمیل ترکیب ها باطل شد. جیانا در فصل ۲۰۲۰–۲۰۲۱ نیز در قعر جدول قرار داشت: تیم که ابتدا به چزاره آلبه سپرده شده بود، در پایان نیم فصل در جایگاه ۱۹ و دوم از انتها قرار گرفت. استخدام مربی اسکار بریوی به بهبودی منجر شد و در دور برگشت، سفید و آبی ها از قعر جدول فاصله گرفتند و با عملکرد ضعیف پیستوئ
یزه و لوکسه (دوم از انتها و سوم از انتها، اما به دلیل فاصله بیش از هشت امتیاز از تیم های بالایی از پلی آوت مستثنی شدند) در نهایت به جایگاه ۱۶ و بقا دست یافتند. سقوط در فصل ۲۰۲۱–۲۰۲۲ تحقق یافت، جایی که جیانا فصل را در جایگاه نوزدهم به پایان رساند و در پلی آوت در تقابل با ترنتو شکست خورد. با توجه به اینکه ورود مجدد به سری سی غیرممکن شد، جیانا ارمنیو به سری دی گروه دی فرستاده شد؛ نیمکت به آندره چیاپلا، کاپیتان سابق سفید و آبی و مربی از رده های جوانان سپرده شد. تیم از همان ابتدا در صدر جدول قرار گرفت و تنها رقیبش کالچیو پیستویسه بود که در انتهای فصل به طور موقت توانست از آن جلو بزند، اما جیانا دوباره از آن پیشی گرفت. در ۳۰ آوریل ۲۰۲۳، به لطف پیروزی خانگی مقابل کورتیسلا و تساوی همزمان پیستوئیز مقابل راونا، بیانکازوری ها یک روز مانده به پایان فصل عادی، گروه خود را به دست آوردند و مستقیماً به سری سی صعود کردند. در همان فصل جیانا برای اولین بار در تاریخ خود به فینال سری دی کوپا ایتالیا نیز رسید.
هاینریش کوبنر (؛ – ) پزشک متخصص پوست استاد دانشگاه یهودی تبار اهل آلمان بود. او رشته پزشکی را در برلین خواند و پس از ادامه تحصیل در برسلائو در همان جا مدرک دکترای پزکش اش را دریافت کرد. او از سال ۱۸۷۶ رئیس کلینیک سیفلیس و بیماری های پوست دانشگاه برسلاو شد. در سال ۱۸۸۴ او کلینیک دیگری در برلین تأسیس کرد و به آموزش پزشکان در آنجا پرداخت. هاینریش کوبنر متخصص پوست نامداری بود و بابت پژوهش هایش بر روی پسوریازیس و بیماری های قارچی پوست شهرت داشت. پدیده کوبنر نامش را از او می گیرد که در سال ۱۸۷۲ آن را توصیف کرد.
اوون آنزا (؛ زادهٔ ) دوندهٔ سرعت اهل آلمان است و اولین آلمانی است که ۱۰۰ متر را زیر ۱۰ ثانیه دویده است. او عناوین قهرمانی ملی آلمان را در مواد ۱۰۰ متر و دو ۲۰۰ متر به دست آورده است. او در مسابقات دو و میدانی اروپا ۲۰۲۴ در رشتهٔ ۴ × ۱۰۰ متر امدادی مردان موفق به کسب مدال برنز شد. زندگی حرفه ای. آنزا در هامبورگ بزرگ شد و در سال ۲۰۱۴ دو و میدانی را آغاز کرد. او در سال ۲۰۲۱، قهرمان آلمان در مادهٔ ۲۰۰ متر در براونشوایگ شد و زمان ۲۰.۸۹ ثانیه را ثبت کرد. در همان سال، او بخشی از تیم امدادی ۴x۲۰۰ متر آلمان بود که در مسابقات جهانی دو و میدانی ۲۰۲۱ موفق به کسب مدال طلا شد. او به عنوان بخشی از تیم امدادی سرعت آلمان به توکیو سفر کرد تا در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۰ شرکت کند، اما به رقابت نپرداخت. او در فوریهٔ سال ۲۰۲۲ در لایپزیگ، در مسابقات قهرمانی آلمان، در مادهٔ ۲۰۰ متر داخل سالن برندهٔ مقام اول شد. در ژوئن ۲۰۲۲، او عناوین قهرمانی ملی آلمان در هر دو مادهٔ ۱۰۰ متر و ۲۰۰ متر را در برلین به دست آورد. او در مسابقات جهانی دو و میدانی ۲۰۲۲ در یوجین، اورگن در مادهٔ ۲۰۰ متر به رقابت پرداخت. آنزا در ابتدای سال ۲۰۲۳ یک رکورد شخ
صی جدید در مادهٔ دو ۶۰ متر ثبت کرد، اما بیشتر سال را به دلیل آسیب دیدگی از دست داد. او به فینال مسابقات دو و میدانی اروپا ۲۰۲۴ در رم در مادهٔ ۱۰۰ متر صعود کرد و در فینال با زمان ۱۰.۱۷ ثانیه پنجم شد. او همچنین در این مسابقات موفق به کسب مدال برنز در ۴ × ۱۰۰ متر امدادی شد. در ژوئن ۲۰۲۴، او در مسابقات قهرمانی آلمان در براونشوایگ، مادهٔ ۱۰۰ متر را برد و برای اولین بار سد ۱۰ثانیه ای را شکست. زندگی شخصی. اوون آنزا از مادری آلمانی و پدری غنایی متولد شده است. پدر او در سال ۱۹۸۸ به آلمان مهاجرت کرده و پیش از آن در غنا در رشتهٔ دو و میدانی فعالیت می کرد. او دو خواهر دارد. موفقیت ها. ملی بین المللی
سوفی ویسنبرگ (زادهٔ ۲۴ سپتامبر ۱۹۹۷) ورزشکار آلمانی در رشتهٔ دو و میدانی است که در مسابقات بین المللی سطح بالا شرکت می کند. او مدال نقرهٔ مسابقات قهرمانی دو و میدانی جوانان جهان در رشتهٔ پرش طول و مدال نقرهٔ قهرمانی دو و میدانی زیر ۲۳ سال اروپا در رشتهٔ هفت گانه را کسب کرده است.
کارولین شفر (زادهٔ ۵ دسامبر ۱۹۹۱) ورزشکار اهل آلمان است که در رشتهٔ هفت گانه تخصص دارد. او مدال نقرهٔ این رشته را در مسابقات جهانی دو و میدانی ۲۰۱۷ کسب کرده است. شفر همچنین مدال برنز مسابقات قهرمانی دو و میدانی اروپا ۲۰۱۸ را به دست آورده است. در سن ۱۵ سالگی، او مدال نقرهٔ مسابقات قهرمانی دو و میدانی نوجوانان جهان ۲۰۰۷ را به دست آورد. او قهرمان هفت گانهٔ ۲۰۰۸ و ۲۰۰۹ بود. شفر در المپیک ریو ۲۰۱۶ و المپیک توکیو ۲۰۲۰ نماینده آلمان بود که در آنجا به ترتیب در مکان های پنجم و هفتم قرار گرفت.
کمیتهٔ المپیک ملی زارلند در بهار ۱۹۵۰ در "تحت الحمایه زار" تأسیس شد که از ۱۹۴۷ تا ۱۹۵۶ وجود داشت (ایالت زارلند از آن زمان)، منطقه ای از ایالت های قدیمی که در سال ۱۹۴۵ توسط فرانسه اشغال شد. به عنوان یک تیم جداگانه، زار در تنها بازی های المپیک خود در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۵۲ شرکت کرد و سپس در سال ۱۹۵۶ اجازه یافت به تیم آلمان بپیوندد. سی و شش شرکت کننده، ۳۱ مرد و پنج زن، در ۳۲ رویداد در ۹ رشتهٔ ورزشی شرکت کردند. در ۱۴ تا ۱۷ مه ۱۹۵۰ کمیتهٔ المپیک جمهوری فدرال آلمان به طور موقت در جلسهٔ ۴۵ام کمیتهٔ بین المللی المپیک در کپنهاگ پذیرفته شد پس از آنکه نامهٔ حمایتی از کمیسر عالی در جمهوری فدرال آلمان، سر هیو رابرتسون، توسط لرد دیوید بارلی خوانده شد. تصمیم گیری در مورد مشارکت آلمانی ها در بازی های ۱۹۵۲ به آینده موکول شد. در این جلسه تأسیس کمیتهٔ المپیک زارلند که در بهار ۱۹۵۰ تأسیس شده بود، به رسمیت شناخته شد. تاریخچه. همان طور که پس از جنگ جهانی اول، زارلند در ابتدا از پیوستن به جمهوری وایمار منع شده بود و به مدت چند سال پس از پایان جنگ تحت اشغال نظامی باقی ماند، پس از جنگ جهانی دوم، زارلند اجازه نداشت به جمهوری فد
رال آلمان که در مه ۱۹۴۹ تأسیس شد، بپیوندد. با این حال، الحاق زار به فرانسه توسط سایر متفقین و مواد ۲ و ۳ منشور آتلانتیک ممنوع شد. از آنجا که جمعیت محلی نمی خواست به فرانسه بپیوندد، سازمان های بین المللی جداگانه ای تأسیس شد، از جمله تیم ملی فوتبال زارلند و در سال ۱۹۵۰ یک کمیتهٔ ملی المپیک به نام "کمیتهٔ ملی المپیک زارلند" تأسیس شد. زار برای اولین بار واجد شرایط ارسال ورزشکاران به بازی های المپیک زمستانی ۱۹۵۲ بود، اما به دلیل کمبود ورزشکاران رقابتی در ورزش های زمستانی، این کار را انجام نداد. با توجه به تاریخ ثبت شدهٔ بیش از ۵۰۰ سال استخراج زغال سنگ، زارلند یک چراغ ایمنی معدنچی را اهدا کرد که در آن شعلهٔ مشعل مسابقات بازی های المپیک تابستانی ۱۹۵۲ در هلسینکی می توانست به طور ایمن در هواپیماها حمل شود. در مراسم افتتاحیهٔ بازی های المپیک تابستانی ۱۹۵۲، ۴۱ ورزشکار از زارلند رژه رفتند. تیم در گزارش رسمی با مجموع ۴۴ مرد و ۶ زن ورزشکار و با ۷۱ شرکت کننده، ۱۶ مقام رسمی، ۱۱ تماشاگر برای مجموع ۹۸ نفر ذکر شده است. تیم مدالی کسب نکرد و در رده بندی مشترک ۴۴ از میان ۶۹ تیم قرار گرفت. پس از یک همه پرسی در اکتبر ۱۹۵۵ که به طور
قاطع موافقت نامه زار را که پیشنهاد استقلال زار به عنوان یک «منطقهٔ اروپایی» را می کرد، رد کرد، مردم زار به طور غیرمستقیم به پیوستن به جمهوری فدرال آلمان رای دادند. پیمان زار در اکتبر ۱۹۵۶ اجازه داد زارلند از ۱ ژانویهٔ ۱۹۵۷ به آلمان بپیوندد. هیچ تیم جداگانه ای از زارلند به بازی های المپیک ۱۹۵۶ ارسال نشد، زیرا تیم متحد آلمان که شامل ورزشکاران از سه ایالت آلمانی بود، برای اولین و تنها بار در این مسابقات شرکت کرد. "کمیتهٔ المپیک زارلند" به طور رسمی در فوریهٔ ۱۹۵۷ منحل شد و اعضای آن، مانند سایر مؤسسات جداگانهٔ زارلند، به نهادهای آلمانی همتای خود پیوستند. ورزشکاران برجسته. ترزه تسنس (زادهٔ ۱۵ اکتبر ۱۹۳۲ در مرتسیش)، قهرمان محلی، در مسابقهٔ بلم در المپیک ۱۹۵۲ که در دریای بالتیک آزاد برگزار شد، در ردهٔ نهم قرار گرفت، تجربه ای جدید برای ورزشکار ۱۹ ساله از کشور محصور در خشکی. او در سال ۱۹۵۴ در رقابت های قهرمانی کانو اسپرینت جهان در رشته کی-۱ ۵۰۰ متر قهرمان جهان شد. تسنس که در سال ۱۹۵۶ برای آلمان رقابت کرد، مدال نقره را کسب کرد و در سال ۱۹۶۰ نیز دو مدال نقرهٔ دیگر به دست آورد. تسنس بعدها مربی مدال آوران طلایی، روسویتا اس
ر و آنماری زیمرمان در المپیک ۱۹۶۴ شد.
بنیاد ریچارد نیکسون یک سازمان غیرانتفاعی مستقر در کتابخانه و موزه ریاست جمهوری ریچارد نیکسون در یوربا لیندا، کالیفرنیا است. این کتابخانه در اوت ۱۹۸۳ توسط ریچارد نیکسون، سی و هفتمین رئیس جمهور ایالات متحده تأسیس شد و به مدت نزدیک به بیست سال به عنوان هیئت حاکم بر کتابخانه نیکسون فعالیت کرد. امروزه کتابخانه نیکسون را به همراه دفتر ملی بایگانی و اسناد، که از نهادهای دولت فدرال ایالات متحده است، علاوه بر انجام فعالیت های خیریه و آموزش محور، اداره می کند. بنیاد نیکسون کتابخانه نیکسون را از زمان وقف کتابخانه در ۱۹ ژوئیه ۱۹۹۰ تا ۱۱ ژوئیه ۲۰۰۷ تأسیس، کنترل و اداره کرد، تا این که در آن زمان بنیاد از بایگانی ملی دعوت کرد تا کنترل را به دست گیرد. این دو نهاد یک توافقنامه عملیاتی مشترک امضا کردند که به کتابخانه امکان داد تا به طور رسمی به عنوان کتابخانه ریاست جمهوری ریچارد نیکسون شناخته شود و آن را به نظام ملی کتابخانه های ریاست جمهوری وارد کرد. این حرکت باعث شد اسناد کاخ سفید رئیس جمهور نیکسون به کتابخانه او در یوربا لیندا منتقل شود. بنیاد نیکسون توسط هیئت مدیره ای اداره می شود که توسط مشاور سابق امنیت ملی رابرت سی اوبر
این رهبری می شود. این هیئت شامل دختران رئیس جمهور نیکسون، تریشیا نیکسون کاکس و جولی نیکسون آیزنهاور، سفیر سابق ایالات متحده در اسپانیا، جورج آرگیروس، فرماندار سابق کالیفرنیا ، پیت ویلسون، مجری رادیوی ملی سندیکای ملی و مفسر سیاسی هیو هویت، کارشناس رسانه ای مونیکا کراولی، و اوریت آلوارز جونیور. طولانی ترین اسیر جنگ ویتنام است. این بنیاد میزبان روسای جمهور ایالات متحده، بانوان اول و چندین معاون رئیس جمهور بوده است. همچنین مفسران روابط عمومی مانند بیل آوریلی، دانشگاهیان مانند دوریس کرنز گودوین، و قاضی دیوان عالی، استفان برایر، در آن میزبانی شده اند. قبل از اینکه بایگانی ملی مدیریت آن را برعهده بگیرد، چندین رسانه کتابخانه نیکسون را متهم کرده بودند که استعفای نیکسون در سال ۱۹۷۴ را با نمایشگاه های «سفید شویی شده» پنهان کرده است. در سال ۲۰۰۷، بایگانی ملی نمایشگاه ۱۷ ساله واترگیت را حذف کرد و پس از سه سال، نمایشگاه جدید قرار شد در ژوئیه ۲۰۱۰ افتتاح شود. بنیاد نیکسون با نمایشگاه پیشنهادی مخالفت کرد، زیرا با بنیاد نیکسون به شیوه ای که با سایر بنیادهای ریاست جمهوری در مورد موقعیت های مشابه مشورت شده بود، مشورت نشد. بنیاد
یادداشتی ۱۵۸ صفحه ای را به دستیار بایگان برای کتابخانه های ریاست جمهوری تسلیم کرد و نارضایتی خود را اعلام کرد و این سازمان اعلام کرد که کمیته ای اعتراض را بررسی خواهد کرد، اما هیچ جدول زمانی برای پایان یافتن این فرایند ارائه نکرد. این نمایشگاه در ۳۱ مارس ۲۰۱۱ افتتاح شد.
ترانسیتور یا تراخازن به عنوان کلمه ترکیبی «انتقال-خازن» باید به عنوان یکی دیگر از رسته های افزارهٔ فعال درکنار ترانزیستور به عنوان «انتقال-مقاومت» در نظر گرفته شود. همان طور که در جدول نشان داده شده مشاهده می شود، چهار نوع افزاره فعال به صورت نظری استنباط می شوند. در میان آنها، ترانسیتورها به عنوان نوع سوم و چهارم وجود ندارند، در حالی که ترانزیستورها، مانند ترانزیستور پیوند دوقطبی (BJT) و ترانزیستور اثر میدانی (FET)، قبلاً به عنوان نوع اول و دوم اختراع شده بودند. برخلاف ترانزیستور که جریان را در خروجی خود (یعنی به صورت یک منبع جریان) سوئیچ می کند، ترانسیتور ورودی خود را به خروجی ولتاژی (یعنی به صورت یک منبع ولتاژ) منتقل می کند، بنابراین یک رابطه وارون با یکدیگر دارند. تاریخچه. اصطلاح "ترانسیتور" و مفهوم آن اولین بار توسط سونگسیک لی، استاد گروه مهندسی الکترونیک، دانشگاه ملی پوسان، کره جنوبی، از طریق مقاله خود با عنوان "یک افزاره فعال گمشده — ترانسیتور برای نگرش جدیدی از الکترونیک"، در آرکایو آپلود شده در ۳۰ آوریل ۲۰۱۸، و در ۲۳ اوت ۲۰۱۸ در آی تریپل ئی اکسِس منتشر شده است. و ویدئوی تکمیلی نیز منتشر شد. این داستا
ن برای اولین بار توسط بازنمایی فناوری ام آی تی در ۲۳ مه ۲۰۱۸ با عنوان "یکی دیگر از اجزای «گُمشده» می تواند الکترونیک را متحول کند،" ارائه شد. از آن زمان، توسط بسیاری از رسانه ها و جوامع اینترنتی دیگر توزیع و مورد بحث قرار گرفته است.
فرگشت هماوردی میان لوکوس یک فرایند درگیری بین ژنومی است که توسط آن مکان های مختلف در یک ژنوم به طور آنتاگونیستی تکامل می یابند. فرگشت هماوردی میان لوکوس فرض می کند که فرایند ملکه سرخ، که با یک مسابقه تسلیحاتی فرگشتی آنتاگونیستی بی پایان مشخص می شود، نه تنها برای گونه ها بلکه برای ژن های درون ژنوم یک گونه نیز صدق می کند. تصور می شود که فرگشت هماوردی میان لوکوس حالت غالب فرگشتی برای ژن های کنترل کننده رفتار اجتماعی باشد. فرایند فرگشت هماوردی میان لوکوس می تواند بسیاری از پدیده های بیولوژیکی، از جمله درگیری بین جنسی، درگیری فرزندان-والدین و رقابت مداخله ای را توضیح دهد.
کارخانهٔ نخریسی مشهد؛ نام کارخانه ای تاریخی مربوط به دورهٔ پهلوی اول است و در شهرستان مشهد، شهر مشهد، چهارراه نخریسی، تقاطع خیابان هفده شهریور و فدائیان اسلام واقع شده است. این بنا در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۲۸۴۱ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. تاریخچه. شرکت نخ ریسی و نساجی خسروی مشهد در سال ۱۳۱۳ پایه گذاری شد و از ۱۳۱۶ فعالیت خود را در محل این کارخانه آغاز کرد. با وجود توسعهٔ خط تولید و به روزرسانی ماشین آلات در سال های ۱۳۶۱ تا ۱۳۶۷، این کارخانه در سال ۱۳۸۵ تعطیل شد و خط تولید شرکت نخ ریسی و نساجی خسروی به نیشابور منتقل شد. پس از آن، آستان قدس رضوی تحت عنوان «استفاده از موقوفات» این بنا را به «موزه زنده زیارت» تبدیل کرد. محله نخریسی مشهد. به دلیل نقش پررنگ شهر مشهد در صنعت فرش، در دوره پهلوی اول صنعت نخ ریسی برای استفادهٔ محصول آن در تولید فرش در مشهد پایه گذاری شد. با وجود این که بوق آغاز و پایان کار این کارخانه تا مدت ها نماد آغاز و پایان کار مشاغل در مشهد بود، اما مناطق اطراف این کارخانه، به دلیل وسعت کمتر شهر نسبت به وسعت امروزی، خالی از سکنه بود. با این حال، با وقوع سیل ۱۳۲۹ مشهد، خانه های
ی برای اسکان افراد سیل زده در نزدیکی یکی از دروازه های مشهد در اطراف کارخانه احداث شد. این محله بعدها در میان اهالی مشهد به «شهرک سیل زدگان» معروف شد. پس از ایجاد این منطقهٔ مسکونی در نزدیکی کارخانه، کارگران نخ ریسی به منظور نزدیک بودن محل کار به محل سکونت در همین نواحی ساکن شدند و این امر منجر به ایجاد «محلهٔ نخ ریسی» شد. ویژگی ها. وسعت فضای کلی این کارخانه برابر با ۶۶ هزار متر مربع و زیربنای آن معادل ۲۵ هزار متر مربع است.
مراسم آش پزان یا "مراسم آش سرخه حصار" با "آش ییلاقی" مراسمی بود که هر ساله در دوران زمامداری ناصرالدین شاه قاجار، عمدتاً در پایان فصل تابستان، در ابتدا در شهرستانک، و بعدها در سرخه حصار برگزار می شد. در خصوص دلیل طبخ این آش نذری و انجام مراسم آش پزان داستان های مختلفی بیان شده است. به نقل عبدالله مستوفی، پایه پختن این آش همان آش شله قلمکاری بوده است که احتمالاً مهدعلیا مادر ناصرالدین شاه، نذر او کرده بود و بعدها پختن این آش نذری از ظاهر اصلی خود دور و به وسیله ای برای سرگرمی و تجمل تبدیل شد. ژان باتیست فوریه پزشک ویژه ناصرالدین شاه، که خود شاهد اجرای این رسم بوده، دربارهٔ علت پخت این آش این چنین نوشته است: «در سالی که وبا در ایران همه گیر شده بود، ناصرالدین شاه این آش را نذر کرده بود تا از وبا بگریزد و چون از مبتلا شدن به آن مرض محفوظ ماند، همه ساله طی سنتی این نذر را ادا می کرده و به آن باور بسیار داشته است». اما نوشته های ناصرالدین شاه که مربوط به اولین سال آش پزان در ۱۲۸۵ قمری است، این دو نظر را مردود می کند. ناصرالدین شاه در نوشته های روزمره خود آورده است: «رفتیم امامه، از راه ورجین، برای شب آش آبگوشت غری
بی به اختراع من پخته شد. دیگ را آقا ابراهیم [بعدا" امین السلطان] بار کرد. علی رضاخان [بعدا" عضدالملک] و محمدعلی خان خدمت می کردند. ۴۰ قسم ادویه و سبزی، گوشت و غیره، مخلوط به هم کرده، چیز غریبی شده است». تاریخچه. به گزارش مخبرالسلطنه هدایت، پختن چنین آشی در دورهٔ پادشاهی فتحعلی شاه قاجار نیز رایج بوده است؛ با این تفاوت که این مراسم در آن دوره، ظاهراً تشریفاتی زنانه بود که در حضور فتحعلی شاه و زنان حرم سرا و خدمهٔ آن، در روز سیزدهم نوروز با تشریفاتی به مراتب کمتر از مراسم آش پزان دورهٔ ناصری برگزار می شده است. از جملهٔ مراسم آن روز شکستن بعضی از ظروف و غارت میوه و شیرینی و انداختن بعضی از کنیزان در حالی که لباس چندانی به تن نداشتند، در حوض آب بود تا کشتی بگیرند. زنان حرم سرا در گرد حوض به شادی و نشاط می پرداختند. پس از آنکه کنیزان از حوض بیرون می آمدند. فتحعلی شاه به عنوان شاباش سکه به اطراف می پاشید و حضار از خانم و کلفت و خواجه و غلام بچه برای جمع کردن سکه ها از سر و کول هم بالا می رفتند. نقل اعتماد السلطنه. اعتمادالسلطنه در روزنامهٔ خاطرات خود توضیح بیشتری از اولین سال آش پزان آورده است و در این باره گفته اس
ت: «... فصل پاییز عمامه (امامه) بودیم. بندگان همایون میل کردند طبخ حضوری جلو چادر شود و این عمل تکرار یافت که ۳ شب پی درپی مشغول این کار بودند. بعد بنا شد آبگوشتی که از هر قبیل بقولات و حبوبات، بلکه اقسام میوه ها هم در او ریخته می شد و آش مانند چیزی بشود، به ما هم که از خواص بودیم، سهمی و قسمتی داده شود». خاطرهٔ خوب آن روز باعث شد تا طبخ آش در سال بعدی هم (۱۲۸۶ قمری) اجرا گردد. اعتمادالسلطنه در این باره می نویسد: «سال دیگر این عمل قدری ترقی کرد. در اواخر ییلاق نمی دانم کجا بودیم، آش پخته شد. قدری مفصل تر از سال گذشته و بنا شد این عمل محض سلامت وجود پادشاه همه ساله در ییلاق معمول شود». از گفته اعتمادالسلطنه واضح ست که طبخ این آش علاوه بر جنبهٔ سرگرمی و تفرج، جنبهٔ اعتقادی نیز داشته است، و برای دفع کردن خطرات از ناصرالدین شاه پخته می شده است و از جهت است که غالب کسانی که نوشته هایی دربارهٔ اجرای این رسم نگاشته اند، از آن به عنوان آش نذری یاد کرده و قصد داشته اند برای به ادای آن نذر دلیلی بیابند. در ۱۲۸۷ قمری که ناصرالدین شاه در راه کربلا و نجف بود، این رسم با تشریفات بیشتر در نزدیکی رباط کریم، توسط آقا ابراهیم
که در آن وقت عنوان آبدارباشی شاه را داشت، برگزار شد. آن سال خرج پخت آش به ۷۰ تومان شد و به کل اهل کاروان حتی به سربازان نیز قسمی داده شد. شاه در خاطرات هر روز خود درخصوص برگزاری این رسم در آن سال فقط به ذکر این عبارت که «امروز آبگوشت در حضور بار می کنیم» اکتفا کرده است. و از بازگویی جامع این مراسم اجتناب کرده است. احتمالاً این سکوت او به دلیل قحطی و وبایی بوده باشد که در آن سال کل ایران را فراگرفته بود و ناصرالدین شاه ترجیح داد است که از ریخت و پاش های دربار چیزی ننویسد. به نوشتهٔ اعتمادالسلطنه پس از رجوع ناصرالدین شاه از عراق، این مراسم سالانه با تشریفات بیشتری برگزار می شده است. چنان که در ۱۲۹۸ قمری، حدود ۱۴ سال پس از نخستین سال آش پزان، هزینهٔ برگزاری آن مراسم به ۱۳۰۰ تومان، و در اواخر، هزینهٔ آن به ۳ تا ۴ هزار تومان رسیده بود. محل برگزاری. مراسم آش پزان همواره در شهرستانک اجرا می شد اما بعد از آن به علت دوری راه که سختی هایی را برای دعوت شدگان به همراه داشت، ناصرالدین شاه سرخه حصار (قصر یاقوت) را برای برگزاری این رسم انتخاب کرد. یک هفته قبل از برگزاری مراسم از طرف خوان سالار دعوت نامه برای شاهزادگان و اشر
اف و وزیران ارسال می شد و در روز تعیین شده مدعوین با کالسکه و درشکه و سواره خود را به محل برگزاری مراسم می رساندند. نحوه برگزاری. در مراسم در محوطه ای باز در زیر سایهٔ درختان چادرهایی می افراشتند که ۳ سوی آن با حصیرهایی از جنس نی محصور بود و روبه روی چادرها، اجاق هایی می بستند و دیگ های بزرگ حلقه دار که در اواخر شمار آنها به ۳۰ عدد می رسید، بالای اجاق ها قرار می دادند. درون چادر میانه که از دیگر خیمه ها بزرگ تر بود، سفره ای پهن و گرد آن سینی هایی بزرگ می نهادند که پر از حبوبات و بقولات و ادویه ها و سبزی های خوش بو و انواع میوه ها بود. شاگرد آشپزها گوشت های گوسفندان و مرغان را خرد می کردند. وزیران، شاهزادگان و دیگر رجال سیاسی در حالی که روی زمین نشسته بودند، هر یک به پوست کندن بادمجان و کدو و پاک کردن سبزی و حبوبات مشغول می شدند و شاید در دل به این کار عبث هزار ناسزا می گفتند. ناصرالدین شاه نیز با شور و شعف به نظارهٔ آنها می نشست و از دیدن این صحنه لذت می برد. پس از پایان یافتن کارهای ابتدایی، مواد آماده شده را با هم درمی آمیختند و با دست در دیگ های پر از آب جوش می ریختند و تا غروب زیر دیگ ها را با کنده های بز