Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
جرالدین ام کاب (زاده ۵ مارس ۱۹۳۱ – درگذشته ۱۸ مارس ۲۰۱۹)، که معمولاً با نام جری کاب شناخته می شود، یک هوانورد آمریکایی و عضو پروژه مرکوری ۱۳ بود، گروهی از زنان که همزمان با فضانوردان اصلی مرکوری هفت تحت آزمایش های غربالگری فیزیولوژیکی قرار گرفتند. او اولین کسی بود که هر دو تست را کامل کرد. اوایل زندگی. کاب در ۵ مارس ۱۹۳۱ در نورمن، اوکلاهاما به دنیا آمد، کاب دختر سرهنگ دوم ویلیام اچ کاب و هلنا باتلر استون کاب بود. کاب از بدو تولد مانند بسیاری از فرزندان خانواده های نظامی در شهرهای مختلف زندگی کرد. چند هفته پس از تولد، خانواده کاب به واشینگتن دی سی نقل مکان کردند، جایی که پدربزرگ او، اولیس استیون استون، عضو مجلس نمایندگان ایالات متحده بود. پس از اینکه اولیس استون در رقابت مجدد انتخابات شکست خورد، خانواده به اوکلاهاما بازگشتند. هنگامی که ایالات متحده درگیر جنگ جهانی دوم شد، خانواده کاب بار دیگر نقل مکان کردند، این بار به ویچیتا فالز، تگزاس، جایی که پدر کاب به واحد فعال گارد ملی ایالات متحده آمریکا پیوست. خانواده دوباره به دنور، کلرادو نقل مکان کردند و سرانجام پس از جنگ جهانی دوم به اوکلاهاما بازگشتند، جایی که کا
ب بیشتر دوران کودکی خود را گذراند. کاب در دوران کودکی که در اوکلاهاما بزرگ می شد، با تشویق پدر خلبانش در سنین پایین وارد حرفه هوانوردی شد. کاب برای اولین بار در دوازده سالگی با هواپیما در کابین پدرش در سال ۱۹۳۶ با هواپیمای واکو پرواز کرد. در ۱۶ سالگی، او با پایپر جی-۳ کاب در اطراف دشت های بزرگ پرواز کرده و اعلامیه هایی را بر فراز شهرهای کوچک پخش می کرد که ورود سیرک ها را اعلام می کرد. کاب در سن ۱۷ سالگی، زمانی که در دبیرستان کلاسن اوکلاهاما سیتی دانش آموز بود، گواهینامه خلبانی خصوصی خود را دریافت کرد. او یک سال بعد گواهینامه خلبانی تجاری خود را دریافت کرد. در سال ۱۹۴۸، کاب به مدت یک سال در دانشگاه علوم و هنر اوکلاهاما به تحصیل پرداخت. حرفه. او گواهینامه خلبانی خصوصی خود را در ۱۷ سالگی و گواهینامه خلبانی تجاری خود را در ۱۸ سالگی خود دریافت کرد. او که پس از جنگ جهانی دوم با تبعیض جنسیتی و بازگشت بسیاری از خلبانان مرد واجد شرایط روبرو شد، مشاغل کاربرد هوایی مانند گشت زنی در خطوط لوله را انجام داد. او در سن ۲۱ سالگی جنگنده های نظامی و بمب افکن های چهار موتوره را به نیروهای هوایی خارجی در سراسر جهان تحویل می داد.
کاب سه رکورد هوانوردی را به نام خود ثبت کرد: رکورد جهانی ۱۹۵۹ برای پرواز بدون توقف در مسافت طولانی، رکورد جهانی سرعت هواپیمای سبک در سال ۱۹۵۹ و رکورد جهانی ارتفاع در سال ۱۹۶۰ برای هواپیمای سبک وزن . زمانی که کاب اولین زنی شد که در نمایشگاه هوایی پاریس، بزرگ ترین نمایشگاه هوایی جهان، پرواز کرد، همتایانش او را خلبان سال نامیدند و مدال طلای دستاورد آملیا ارهارت را به او اعطا کردند. "مجله لایف" او را یکی از ۹ زن در «۱۰۰ جوان مهم در ایالات متحده» معرفی کرد. تا سال ۱۹۵۹، در سن ۲۸ سالگی، کاب خلبان و مدیر شرکت طراحی و مهندسی آئرو و یکی از معدود مدیران زن در هوانوردی بود. وی تا سال ۱۹۶۰ او ۷۰۰۰ ساعت پرواز داشت. در نوامبر سال ۱۹۶۰، پس از سقوط هواپیمای لاکهید ال-۱۸۸ الکترا، بخش بازاریابی امریکن ایرلاینز تشخیص داد که نبود خلبان زن بر رزرو مسافران تأثیر می گذارد. در آن زمان امریکن ایرلاینز هیچ خلبان زنی نداشت. در تلاش برای جلب نظر مسافران، شرکت هواپیمایی از کاب دعوت کرد تا با هواپیما در یک آزمایش چهار ساعته تبلیغاتی پرواز کند. این اولین پرواز او با توربوپراپ بود. در می ۱۹۶۱، مدیر ناسا ، جیمز ئی. وب کاب را به عنوان مشاور ب
رنامه فضایی ناسا منصوب کرد. آزمایش پزشکی. اگرچه کاب هر سه مرحله ارزیابی فیزیکی و روانی را که در انتخاب هفت فضانورد اول مرکوری مورد استفاده قرار گرفت، با موفقیت به پایان رساند، اما این یک برنامه رسمی ناسا نبود و او نتوانست حمایت کنگره را برای اضافه کردن زنان به برنامه فضانوردی جلب کند. در آن زمان، کاب با انواع هواپیمای ملخی پرواز کرده بود، اما تنها یک پرواز، در صندلی عقب، از یک جت جنگنده انجام داده بود. در سال ۱۹۶۲، کاب برای شهادت در برابر یک جلسه استماع کنگره، کمیته فرعی ویژه انتخاب فضانوردان، در مورد زنان فضانورد فراخوانده شد. جان گلن فضانورد در این جلسه اظهار داشت که «مردان می روند و در جنگ ها می جنگند و هواپیماها را پرواز می دهند» و «این واقعیت که زنان در این زمینه حضور ندارند یک واقعیت از نظم اجتماعی ما است». تنها چند ماه بعد، اتحاد جماهیر شوروی اولین زن والنتینا ترشکوا را به فضا فرستاد. اندکی پس از آن، ترشکووا، کاب را به دلیل اعتقادات مذهبی خود مسخره کرد، اما با تبعیض جنسی که با آن مواجه شد، همدردی کرد: «آنها (رهبران آمریکایی) در هر لحظه دربارهٔ دموکراسی خود فریاد می زنند و در عین حال اعلام می کنند که اج
ازه ورود یک زن به فضا را نخواهند داد. این نابرابری آشکار است.» کاب به همراه سایر شرکت کنندگان مرکوری ۱۳، از جمله جین بریگز هارت، لابی کرد تا اجازه داشته باشند در کنار مردان تمرین کنند. با این حال، در آن زمان، الزامات ناسا برای ورود به برنامه فضانوردی این بود که متقاضی یک خلبان آزمایشی نظامی، با تجربه در پروازهای آزمایشی نظامی با سرعت بالا، و دارای پیشینه مهندسی باشد که به آنها امکان می دهد در صورت تبدیل شدن به فضانورد، کنترل سفینه را بر عهده بگیرند. از آنجایی که تمام خلبانان آزمایشی نظامی در آن زمان مرد بودند، این امر عملاً زنان را حذف کرد. لیز کارپنتر، دستیار اجرایی لیندون جانسون، معاون رئیس جمهور، پیش نویس نامه ای به جیمز ای. وب، مدیر ناسا نوشت که این الزامات را زیر سؤال می برد، اما جانسون نامه را ارسال نکرد، در عوض نوشت: "بیایید همین حالا این کار را متوقف کنیم!" زندگی پس از ناسا و مرگ. کاب سپس بیش از ۳۰ سال کار تبلیغی را در آمریکای جنوبی آغاز کرد و پروازهای بشردوستانه (مثلاً انتقال تدارکات به قبایل بومی) و همچنین بررسی مسیرهای هوایی جدید به مناطق دورافتاده را انجام داد، کاب «پیشگام مسیرهای هوایی جدید در سر
اسر کوه های خطرناک آند و جنگل های بارانی آمازون، با استفاده از نقشه های خود ترسیم شده است که او را در قلمرو ناشناخته بزرگتر از ایالات متحده هدایت می کرد.» کاب توسط دولت های برزیل، کلمبیا، اکوادور، فرانسه و پرو مورد تقدیر قرار گرفته است. او در سال ۱۹۸۱ به دلیل فعالیت های بشردوستانه خود نامزد دریافت جایزه صلح نوبل شد. در سال ۱۹۹۹، سازمان ملی زنان کمپین ناموفقی را برای فرستادن کاب به فضا برای بررسی اثرات پیری، مانند جان گلن، انجام داد. هدف اصلی جان گلن از پرواز فضایی خود مشاهده اثرات محیط ریزگرانش بر روی بدن یک فرد مسن بود. به طور خاص، ناسا می خواست مشاهده کند که آیا اثرات بی وزنی پیامدهای مثبتی بر تعادل، متابولیسم، جریان خون و سایر عملکردهای بدن یک فرد مسن دارد یا خیر. کاب معتقد بود که لازم است یک زن مسن را نیز به یک پرواز فضایی بفرستیم تا مشخص شود که آیا همان اثراتی که روی مردان مشاهده می شود روی زنان نیز مشاهده می شود یا خیر. کاب در سن ۶۷ سالگی که آزمایش های مشابه جان گلن را گذرانده بود، از ناسا درخواست کرد تا در چنین پرواز فضایی شرکت کند، اما ناسا اظهار داشت: «هیچ برنامه ای برای مشارکت دادن افراد مسن دیگر در
پرتاب های آتی ندارد». بسیاری از هوانوردان و فضانوردان آن زمان بر این باور بودند که این یک فرصت ناموفق برای ناسا بود تا اشتباهی را که سال ها قبل مرتکب شده بودند، اصلاح کند. کاب هرگز به هدف نهایی خود یعنی پرواز فضایی نرسید. کاب افتخارات هوانوردی متعددی از جمله جایزه هارمون و جایزه بال های طلایی فدراسیون بین المللی هوانوردی را دریافت کرد. در ۱۸ مارس ۲۰۱۹، سیزده روز پس از تولد ۸۸ سالگی، کاب در خانه خود در فلوریدا درگذشت. در فرهنگ عامه. سونیا والگر شخصیت مولی کاب را بر اساس جری کاب در سریال تلویزیونی "برای همه بشریت" در سال ۲۰۱۹ به تصویر می کشد که در آن کاب اولین زن آمریکایی در فضا نام می گیرد. قسمت چهارم از فصل اول نیز به یاد او تقدیم شده است. کاب توسط میمی گامر در مجموعه تلویزیونی "مردان واقعی" (مجموعه تلویزیونی) به تصویر کشیده شده است.
کوین کادیش (زاده ۱۹۷۱) یک ترانه سرا و تهیه کننده موسیقی آمریکایی است. او در سال ۲۰۱۴ تک آهنگ همش تو فکر بیس هستم با گواهی الماس (۱۰ برابر پلاتین) اثر مگان ترینور را رقیمه نمود، تهیه کرد و بعد از آن آن را میکس کرد که در طول ۲ ماه این آهنگ در رتبه نخست "بیلبورد" هات ۱۰۰ قرار گرفت. در سال ۲۰۱۸، این آهنگ از طرف بیلبورد (مجله) به عنوان شصت و هفتمین آهنگ شاخص تاریخ ۱۰۰ شناخته شد. اوایل زندگی. کادیش که در بالتیمور متولد شد و در آن مکان رشد پیدا کرد، او نواختن گیتار را در سنین ۱۳ سالگی آغاز نمود. کادیش در سال ۱۹۹۱، از برکلی به دانشگاه مریلند، کالج پارک مهاجرت کرد و در آن دانشگاه در رشته مدیریت موسیقی توانست، موسیقی را از طریق دپارتمان مطالعات فردی طراحی نماید. کادیش در سال ۱۹۹۳ با مدرک بی اس در رشته مدیریت موسیقی فارغ التحصیل شد. حرفه. در سپتامبر ۲۰۱۳، کادیش با همکاری مگان ترینر، آهنگ «همش تو فکر بیس هستم» را نوشت. این آهنگ سومین آهنگ پرفروش سال ۲۰۱۴ شد، و همچنین با بیش از ۲٫۵ میلیارد بازدید، ۱۴امین ویدیوی پر طرفدار یوتیوب تا به امروز بود. با این شرایط موجود، در سپتامبر ۲۰۱۵، کادیش مدعی بود که در نتیجه پخش کردن این آ
هنگ برای ۱۷۸ میلیون نفر فقط ۵٬۶۷۹ دلار درآمد خالص داشته است و در جلسه ای که از طرف کمیته قضایی مجلس نمایندگان آمریکا ترتیب داده شد، اینگونه بیان کرد که: "این آهنگ به قدری گسترده است که یک ترانه سرا می تواند آن را داشته باشد. در حرفه خودش شماره یک در ۷۸ کشور جهان بود. ولی شما ۵٬۶۷۹ دلار درآمد دارید. چگونه خانواده خود را تامین می کنید؟» برنامه های قبلی. کادیش در نوشتن و تهیه کنندگی «بچه های ثروتمند» برای نخستین آلبوم گروه نو مدیکینه به اسم شما رو تا پایین مسابقه دهید، که در تاریخ ۲۸ سپتامبر ۲۰۱۰ در پتو فینیش انتشار پیدا کرد، در آتلانتیک همکاری کرد. کادیش با گیتار آکوستیک و بک خواننده همکاری نمود و آهنگ مایلی سایرس، آلبوم «رام نشدنی» را برای او نوشت. وی همچنین در نویسندگی «بویز خودشیفته» در سال ۲۰۱۱ توسط جی رکوردز از هنرمند بی سی ژان همکاری کرد. همسر کادیش، براندون جین، بخشی از گروه دو نفره کولد واتر جین است. کادیش در آلبوم خودش به نام ماریونت آهنگ نویسی و تهیه کنندگی کرد.
بالاد پارتیزانی (به )، نام یک نقاشی است که هنرمند بلاروسی مای دانتسیگ کشیده است. این اثر، زنی پارتیزان را به تصویر می کشد که در زمان جنگ جهانی دوم به مردِ پارتیزانِ رنجوری شیر می دهد. هر دو به تفنگ و نوار فشنگ مجهز هستند. دانسیگ یک نقاشی با همین نام از پیتر پل روبنس در موزه ارمیتاژ دید، و درون مایهٔ خیرخواهی رومی را از آن وام گرفت. "بالاد پارتیزانی" اشاره دارد به اشغال شوروی به دستِ آلمان در جبهه شرقی جنگ جهانی دوم؛ هنگامی که جمهوری شوروی بلاروس پناهگاه پارتیزان های شوروی شده بود. "بالاد پارتیزانی" را یکبار از نمایشگاه کاخ هنر مینسک برداشتند، زیرا شورای محلی نمایشگاه شوروی آن را «زنای با محارم» دانسته بود. پس دانتسیگ نقاشی را در کارگاه خودش نگه داشت، و بعدها در خانه مرکزی هنرمندان در مسکو دوباره به نمایش گذاشت. سال ۲۰۱۵، "بالاد پارتیزانی" در نگارخانهٔ ساعتچی لندن نمایانده شد.
پیک نیک پان اروپایی تظاهرات صلحی در ۱۹ اوت ۱۹۸۹ در مرز اتریش و مجارستان در نزدیکی شهر شوپرون بود که تحت حمایت اتو فن هابسبورگ و ، وزیر مشاور وقت مجارستان سازماندهی شد و صدها شهروند آلمان شرقی با گذر از پرده آهنین به اتریش ورود کردند. فروپاشی بلوک شرق، اتحاد دوباره آلمان، خاتمهٔ پیمان ورشو و جنگ سرد در ادامهٔ این تظاهرات به وقوع پیوستند. پیش زمینه. تقسیم ایدئولوژیک و اقتصادی اروپا که پس از جنگ جهانی دوم ایجاد شد، به شکل انزوای جغرافیایی و با وخامت جنگ سرد بروز یافت. این انزوا با بستن مرزها اتفاق افتاد و به تدریج از نیمه دوم دهه ۱۹۴۰ مرزهای غربی بلوک شرق در مناطق تحت نفوذ شوروی بسته شد. در تابستان ۱۹۸۹ گردشگران آلمان شرقی بسیاری به تمامی سفارت خانه های آلمان غربی درخواست پناهندگی می کردند؛ پذیرش پناهندگی به لحاظ سیاسی از سوی آلمان غربی مورد وثوق نبود. اما مجارستان که از پذیرفتن پناهندگی سرباز می زد، در عین حال از بازگردانی آنان نیز امتناع می کرد. با ایجاد بحران های دیپلماتیک و سیاست بین الملل، گفتگوهایی نیز بین برلین، بوداپست و بن در سطح امنیت ملی شکل گرفت ولی هیچ کدام نتیجه بخش نبود. در جلسه ۲۸ فوریه ۱۹۸۹، کمی
ته سیاسی لغو حصار الکتریکی را پذیرفت. در ۳ مارس ۱۹۸۹، در طی یک نشست دوجانبه، نخست وزیر میکلوش نمت در مورد تمایل مجارستان برای برچیدن پرده آهنین و سیستم سیگنال دهی الکتریکی ساخت ۱۹۶۵ تا ۱۹۷۱ به طول ۲۴۶ کیلومتر در مرز اتریش با گورباچف صحبت کرد. رویداد. در ۱۵ اوت ۱۹۸۹، در استودیوی مونیخ رادیو اروپای آزاد، که از آلمان شرقی قابل دریافت بود، فراخوان پیک نیک در برنامهٔ اخبار مجارستان اعلام شد. زمان: روز شنبه ۱۹ اوت، ساعت ۳ بعد از ظهر؛ مکان: در محل نوار مرزی بین شوپرون کوهیدا و شوپرون پوستا؛ مسیر: از جاده منتهی به فرتوراکوش که از مرکز شهر شوپرون با وسایل نقلیه قابل دسترس بود. در سحرگاه ۱۹ اوت، اردوگاه پناهندگان آلمان شرقی در بوداپست خالی شد و آنان بدون مدارک معتبر بعد از ظهر در مرز تجمع کردند تا از رویداد پیک نیک برای عبور از مرز استفاده کردند. مرزبانان مسلح در حال انجام وظیفه، استثنائاً انسانیت را بالاتر از خدمت قرار دادند. در ۴ سپتامبر، تظاهرات گسترده ای در لایپزیگ آغاز شد. در ۱۰ سپتامبر، دیولا هورن، وزیر امورخارجه مجارستان در برنامهٔ تلویزیونی اعلام کرد، شهروندان جمهوری آلمان می توانند با سند مسافرتی خود به کشوری
که آنها را می پذیرد، بروند؛ درست پس از اعلام این خبر، هزاران پناهندهٔ آلمان شرقی در نیمه شب مجارستان را در گذرگاه مرزی هِدیِش هالوم ترک کردند. رهبران سیاسی مجارستان بدون مشورت با رهبران آلمان شرقی تصمیم خود را اتخاذ کرد. در ۳۰ سپتامبر ۱۹۸۹، شهروندانی از آلمان شرقی نیز از طریق سفارت آلمان غربی در ورشو موفق به دریافت پناهندگی و سفر به غرب شدند. اریش هونکر، رهبر جمهوری دموکراتیک آلمان، که با این رویداد موافق نبود، در مصاحبه با دیلی میرور، اتو فن هابسبورگ را مسئول موج پناهندگی معرفی کرد. پس از پیک نیک، میکلوش نمت با حفظ ظاهرِ محافظت از مرز کوشید تا از اتخاذ اقدامات متقابل غیرمنتظره و درخواست ناامیدانه هونکر برای بسیج نیروهای پیمان ورشو جلوگیری کند. با این حال روشن بود که شوروی در چنین موردی مداخله نخواهد کرد؛ این موضوع مربوط به آلمان و مجارستان بود و آنان نمی خواستند در این مورد موضعی اتخاذ کند.
مرکوری ۱۳ سیزده زن آمریکایی بودند که در برنامه ای با بودجه خصوصی ویلیام راندولف لاولیس دوم با هدف آزمایش و غربالگری زنان برای پرواز فضایی انسانی شرکت کردند. شرکت کنندگان - کارآموزان فضانورد توسط جری کاب بانوی اول (یا FLAT) نامیده شدند - با موفقیت تحت آزمایشات غربالگری فیزیولوژیکی قرار گرفتند که فضانوردان توسط ناسا در ۹ آوریل ۱۹۵۹ برای برنامه فضایی مرکوری انتخاب شدند. در حالی که لاولیس این پروژه را زن در برنامه فضایی نامید، این سیزده زن بعداً به عنوان مرکوری ۱۳ شناخته شدند - اصطلاحی که در سال ۱۹۹۵ توسط جیمز کراس تهیه کننده هالیوود برای مقایسه با فضانوردان مرکوری هفت ابداع شد. زنان مرکوری ۱۳ بخشی از برنامه رسمی فضانوردان ناسا نبودند، و هرگز به عنوان بخشی از مأموریت ناسا در فضا پرواز نکردند. در دهه ۱۹۶۰ برخی از این زنان از جمله کسانی بودند که در کاخ سفید و کنگره ایالات متحده لابی کردند تا زنان نیز در برنامه فضانوردی قرار داده شوند. آنها در سال ۱۹۶۲ در برابر یک کمیته کنگره شهادت دادند. در سال ۱۹۶۳، کلر لوس مقاله ای برای مجله "لایف" نوشت و در آن از ناسا به دلیل عدم پذیرش زنان به عنوان فضانورد انتقاد کرد. یکی از سی
زده نفر عضو مرکوری، والی فانک، در یک پرواز زیرمداری در ۲۰ ژوئیه ۲۰۲۱ (مأموریت نیو شپرد ۴ پرواز ۱۶ بلو اوریجین) به فضا پرتاب شد و او را به پیرترین زنی تبدیل کرد که در سن ۸۲ سالگی به فضا رفت. داستان این زنان در کتاب ها، نمایشگاه ها و فیلم های متعددی از جمله مستند مرکوری ۱۳ محصول نتفلیکس در سال ۲۰۱۸ مورد تجلیل قرار گرفت "." پیشینه. هنگامی که ناسا برای اولین بار قصد داشت افراد را به فضا بفرستد، معتقد بود که بهترین نامزدها خلبانان، خدمه زیردریایی یا اعضای اکتشافات به مناطق قطب جنوب یا قطب شمال خواهند بود. آن ها همچنین فکر می کردند افرادی با پیش زمینه های ورزشی شدیدتر، مانند چتربازی، کوه نوردی، غواصی در اعماق دریا و غیره در این برنامه برتری خواهند داشت. ناسا می دانست که افراد زیادی برای این فرصت درخواست می کنند و آزمایش هزینه بالایی دارد. پرزیدنت دوایت آیزنهاور معتقد بود که خلبانان آزمایشی نظامی بهترین فضانوردان را می سازند و قبلاً آزمایش ها و آموزش های دقیقی را در دولت پشت سر گذاشته بودند. این امر الزامات آزمایش را تا حد زیادی تغییر داد و تاریخچه افرادی را که در ابتدا برای رفتن به فضا انتخاب شده بودند تغییر داد. و
یلیام راندولف لاولیس دوم رئیس کمیته مشورتی ویژه ناسا در علوم زیستی، به توسعه آزمایش ها برای فضانوردان مرد ناسا کمک کرد و کنجکاو شد که بداند زنان چگونه آزمایش های مشابه را انجام می دهند. در سال ۱۹۶۰، لاولیس و سرتیپ دان فلیکنگر از جرالدین «جری» کاب، که به عنوان یک خلبان ماهر شناخته می شد، دعوت کرد تا مانند مردان، چالش های سختی را پشت سر بگذارد. لاولیس به شروع این برنامه علاقه مند شد زیرا او یک پزشک بود که آزمایش فیزیکی ناسا را برای برنامه رسمی انجام داده بود. او توانست بودجه برنامه غیررسمی، برنامه زن در فضا، را تأمین کند و از ۲۵ زن دعوت کرد تا بیایند و در آزمایشات فیزیکی شرکت کنند. لاولیس به نحوه واکنش بدن زنان به حضور در فضا علاقه مند بود. این برنامه از دید عموم پنهان بود. مرکوری ۱۳ در هیچ نشریه مهمی گزارش نشده است. با این حال، آنها کاملاً ناشناخته نبودند. کاب اولین زن آمریکایی (و تنها زن از مرکوری ۱۳) بود که تحت هر سه مرحله آزمایش قرار گرفت و با موفقیت آنها را پشت سر گذراند. لاولیس و کاب ۱۹ زن دیگر را برای شرکت در این آزمایشات استخدام کردند که توسط شوهر هوانورد مشهور جهان، ژاکلین۰ کوکران تأمین مالی شد. ۱۳ نفر
از این خانم ها آزمایشاتی مشابه مرکوری ۷ را پشت سر گذاشتند. برخی به دلیل ناهنجاری های مغزی یا قلبی رد صلاحیت شدند. نتایج در دومین سمپوزیوم بین المللی زیردریایی و پزشکی فضایی در استکهلم، سوئد در ۱۸ اوت ۱۹۶۰ اعلام شد پیشینه کاندیداها. همه نامزدها خلبانان کاملی بودند. لاولیس و کاب سوابق بیش از ۷۰۰ خلبان زن را برای انتخاب نامزدها بررسی کردند. آنها کسی را که کمتر از ۱۰۰۰ ساعت تجربه پرواز داشته باشد دعوت نکردند. برخی از زنان ممکن است از طریق گروه نود و نه، یک سازمان خلبان زن که کاب نیز عضوی از آن بود، استخدام شده باشند. این گروه از زنان که جری کاب آنها را کارآموزان فضانورد بانوی اول (FLATs) نامید، این چالش را پذیرفتند تا برای یک برنامه تحقیقاتی آزمایش شوند. در پایان، سیزده زن همان مرحله اول را که بنیاد لاولیس به عنوان بخشی از فرایند انتخاب فضانوردان ناسا ایجاد کرده بود، گذراندند. آن سیزده زن عبارت بودند از: میرتل کگل، جری کاب، جانت دیتریش، ماریون دیتریش، والی فانک، سارا گورلیک (بعدها رتلی)، جین «جنی» بریگز هارت، ژان هیکسون، رئا وولتمن، جین نورا استامباو (بعدها جسن)، ایرنه لوورتون، جری اسلون (بعدها تروهیل) و برنیس ا
ستیدمن.
بدر منشی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عربستان سعودی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال الاهلی عربستان سعودی اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال عربستان سعودی و عربستان سعودی بازی کرده است.
طارق المولد (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عربستان سعودی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال الحزم عربستان سعودی و باشگاه فوتبال الاتحاد اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال عربستان سعودی بازی کرده است.
سمیحان النابت (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عربستان سعودی است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال عربستان سعودی بازی کرده است.
بندر النخلی () بازیکن فوتبال اهل عربستان سعودی است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال عربستان سعودی بازی کرده است.
عوض الناشری (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عربستان سعودی است. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال عربستان سعودی و عربستان سعودی بازی کرده است.
عبدالمحسن القحطانی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عربستان سعودی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال القادسیه عربستان سعودی اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال عربستان سعودی و عربستان سعودی بازی کرده است.
حسین القحطانی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عربستان سعودی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی الفیصلی و باشگاه فوتبال الهلال اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال عربستان سعودی و عربستان سعودی بازی کرده است.
محمد القحطانی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عربستان سعودی است که در پست وینگر برای باشگاه فوتبال الهلال در لیگ حرفه ای عربستان بازی میکند. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال عربستان سعودی، و عربستان سعودی بازی کرده است.
خنده در وایکیکی ۲ () یک مجموعهٔ تلویزیونی کره جنوبی سال ۲۰۱۹ با بازی لی یی کیونگ، کیم سون هو، شین هیون سو، مون گا یونگ، آن سو هی و کیم یه-وون است. این مجموعه دنبالهٔ مجموعه سال ۲۰۱۸، "خنده در وایکیکی" است. این مجموعه از ۲۵ مارس تا ۱۴ مه ۲۰۱۹، روزهای دوشنبه و سه شنبه ساعت ۲۱:۳۰ (کی اس تی) از جی تی بی سی برای ۱۶ قسمت پخش شد.
کوزه شیپوری سفید ، که همچنین به عنوان گیاه کوزه زرشکی، برگ شیپوربنفش یا گیاه کوزه سفید نامیده می شود، گیاهی گوشت خوار از سرده کوزه شیپوری ها است. توزیع. مانند همه کوزه شیپوری ها، بومی آمریکای شمالی است. این گونه بومی جنوب شرقی ایالات متحده است. این گیاه در دشت های کاج درازبرگ که مرطوب و کم مغذی است، عمدتاً در امتداد سواحل خلیج ایالات متحده و عموماً در غرب رودخانه آپالاچیکولا در پانهندل فلوریدا زندگی می کند. همچنین در آلاباما، جورجیا، لوئیزیانا، می سی سی پی و کارولینای شمالی یافت می شود. در کارولینای شمالی ظاهراً توسط انسان به مناطق خارج از محدوده بومی آن معرفی شده است. توصیف. کوزه شیپوری سفید دارای گل های قرمز متمایل به قهوه ای و دسته هایی از برگ های توخالی و عمودی است. هر برگ در بالا با رگبرگ های بنفش مایل به قرمز در زمینه سفید رنگ شده است و بالای آن یک کلاه صاف، گرد و لبه های موج دار است. از نظر ارتفاع بسیار متغیر است، به طوری که ارتفاع گیاهان در برخی مناطق به تقریباً ۱ متر می رسد، در حالی که در برخی دیگر، گیاهان می توانند کوچک تر باشند. یک شکل کوتوله با قد ۳۰ سانتی متری که به ندرت دیده می شود، بومی گارکن پ
وینت () در شهرستان سانتا روزا، فلوریدا است. حفاظت. این گیاه یکی از گونه های آسیب پذیر فهرست شده در فهرست سرخ آی یوسی ان از گونه های در معرض خطر است. بزرگ ترین تهدید برای کوزه شیپوری سفید همان طور که در مورد بیشتر گونه های کوزه شیپوری ها وجود دارد، از دست دادن زیستگاه تالاب منحصر به فرد آن برای توسعه در امتداد ساحل خلیج و همچنین جانشینی جنگل است که در طول تاریخ توسط آتش سوزی های طبیعی تحت کنترل بوده است. همچنین به عنوان یکی از بزرگ ترین و پرجلوه ترین گونه های کوزه شیپوری ها در خطر انقراض است و در برابر شکارچیان غیرقانونی گیاهان زنده و تجارت گل های بریده برای استفاده در گل آرایی آسیب پذیر است. کشت. کوزه شیپوری سفید به عنوان یک گیاه زینتی کشت می شود. علیرغم محدوده بومی آن در جنوب شرقی ایالات متحده، به طرز قابل توجهی مقاوم است و می توان آن را در خارج حتی در مناطق پهنه سرمایی ۶ و سردتر با محافظت دقیق زمستانی کشت کرد. در کشت به طور کلی تحمل کمتری نسبت به شرایط آب راکد دارد و به زهکشی کافی خاک نیاز دارد و در عین حال سطوح رطوبت لازم را برای جلوگیری از پوسیدگی ریشه حفظ می کند. چندین کلون شناسایی شده است:
آبرامکوو (به لاتین: Abramkovo) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان نووگورود واقع شده است.
خان قلعه () یک شهرک در شهرستان گروزننسکی ناحیه چچن در کشور روسیه است.
تولستوی-یورت () یک شهرک در شهرستان گروزننسکی ناحیه چچن در کشور روسیه است. در سال ۲۰۰۵، طبق گزارش ها، اصلان مسخدوف، سومین رئیس جمهور جمهوری خودخوانده چچن ایچکریا، در درگیری هایی در منطقه تولستوی-یورت کشته شد. طبق گزارش ها، مسخدوف زمانی کشته شد که یک سرباز نیروهای ویژه روسیه نارنجکی را به داخل سنگر او پرتاب کرد.
کارگروه ذخیره گاه های ببر در هند () در سال ۱۹۷۳ شروع به فعالیت کرد و توسط پروژه ببر، که تحت نظارت مرجع ملی حفظ حیات وحش ببر قرار دارد، مدیریت می شود. تا سال ۲۰۱۸، ۵۰ منطقه حفاظت شده به عنوان ذخیره گاه ببر تعیین گردید. در سال ۲۰۲۲، پنجاه و سومین ذخیره گاه ببر در هند، در امانگاه حیات وحش رانی پور، ایالت اوتار پرادش که چهارمین ذخیره گاه ببر این ایالت است، شناسایی و اعلام گردید. هند محل سکونت ۸۰ درصد از ببرهای دنیا است. افراد مسئول در هند برآورد کردند که تعداد ببرها از ۱۴۱۱ عدد در سال ۲۰۰۶، به ۱۷۰۶ عدد در سال ۲۰۱۰، ۲۲۲۶ عدد در سال ۲۰۱۴ و ۲۹۶۷ عدد در سال ۲۰۱۸ افزایش یافته است. افزایش جمعیت ببرها در هند، نقش بزرگی در افزایش جمعیت جهانی ببر ایفاء کرده است، به نحوی که بر اساس گزارش صندوق جهانی طبیعت و انجمن جهانی ببر، تعداد ببرهای حیات وحش در دنیا از ۳۱۵۹ عدد در سال ۲۰۱۰ به ۳۸۹۰ عدد در سال ۲۰۱۶ افزایش یافته است.
دادخواهان سلامت، فعالان مدنی و وکلای دادگستری هستند که به دلیل اعتراض به ممنوعیت خرید واکسن کووید ۱۹ و کوتاهی در خرید به موقع این واکسن، در اسفند ۱۴۰۰ از سید علی خامنه ای، رهبر جمهوری اسلامی، حسن روحانی، رئیس جمهور پیشین و اعضای ستاد ملی مقابله با کرونا شکایت کردند. این افراد پس از آن با اتهامات امنیتی روبرو شده و بازداشت و محاکمه شدند. پیش زمینه. خامنه ای، در دی ماه ۱۳۹۹ واردات واکسن آمریکایی و انگلیسی را ممنوع و بر تولید واکسن داخلی تأکید کرد اما با بالا گرفتن بحران، کرونا را مسئله اول و فوری کشور خواند و خواستار تأمین واکسن به هر شکل ممکن شد. دستور منع خرید، تأخیر در خرید و واردات سایر واکسن های خارجی و ناتوانی «ستاد اجرایی فرمان امام» در تولید انبوه واکسن ایرانی، سبب شد که برنامه واکسیناسیون کووید-۱۹ در ایران با تأخیر و کندی مواجه شود و تعداد زیادی از مردم قربانی شوند. شکایت از مقامات. محمدرضا فقیهی و آرش کیخسروی، وکلای دادگستری، ۸ اسفند ۱۴۰۰، علیه خامنه ای، حسن روحانی و اعضای وقت ستاد ملی مقابله با کرونا اعلام جرم کردند. در شکوائیه ۲۲ صفحه ای آنها که در دستگاه قضایی به ثبت رسید، مقام های ارشد جمهوری اسلا
می در جریان مدیریت کرونا در ایران به «تسبیب در قتل غیرعمد بیش از یک صد هزار نفر از مردم ایران و سوءاستفاده از مقام و قدرت و عدم اجرای قوانین مملکتی در روند مبارزه با ویروس کرونا» متهم شدند. دستگیری و دادگاه. در مهر ۱۴۰۰، مهدی محمودیان به همراه چند وکیل مطرح دادگستری از جمله آرش کیخسروی، مصطفی نیلی، محمدرضا فقیهی و مریم افرافراز به دلیل تلاش برای طرح شکایت از مقام های ایران به ویژه سید علی خامنه ای، در مورد سوءمدیریت کرونا و خودداری از امضای تعهدنامه مبنی بر عدم شکایت در این زمینه بازداشت شدند. جلسه رسیدگی به اتهامات این افراد در فروردین ۱۴۰۱ به صورت غیرعلنی برگزار شد. آن ها متهم به «تشکیل گروه معاند نظام به هدف برهم زدن امنیت» و همچنین «فعالیت تبلیغی علیه نظام» شدند. جلسه رسیدگی به اتهامات دادخواهان سلامت، ۲۷ فروردین ۱۴۰۱، به صورت «غیرعلنی» در شعبه ۲۹ دادگاه انقلاب تهران برگزار شد. به گزارش ویدا ربانی، به دلیل غیرعلنی بودن دادگاه، تنها به خانواده این افراد اجازه حضور در جلسه داده شد. بر اساس احکام صادره دادگاه انقلاب اسلامی، مهدی محمودیان به چهار سال حبس به اضافه دو سال محرومیت از فعالیت های رسانه ای، مصطفی ن
یلی به چهار سال حبس و دو سال محرومیت از فعالیت های رسانه ای و همچنین دو سال محرومیت از اشتغال به حرفه وکالت، آرش کیخسروی به دو سال حبس، یک سال محرومیت از وکالت و یک سال محرومیت از فعالیت رسانه ای، محمدرضا فقیهی به شش ماه حبس و مریم افرافراز به ۹۵ روز حبس محکوم شدند. مریم افرافراز، در گفتگویی با وبگاه انصاف نیوز اعلام کرد در حین بازداشت «شکنجه سفید» شده است و بازجوها در بسیاری موارد با فشار و تلقین سعی کردند او را به پذیرفتن اتهامات ساختگی علیه خودش وادار کنند.