Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
افعانش گزارش داد، «تمام صومعه ها، تمام خانه های مذهبی رم پر از پناهندگان، کمونیست ها، یهودیان، دموکرات ها و ضد فاشیست ها، ژنرال های سابق و غیره بود. پیوس دوازدهم حتی قوانین مربوط به صومعه را نیز به حالت تعلیق درآورده بود. اگر پیوس دوازدهم اعتراض عمومی می کرد، تمام این خانه ها تفتیش می شدند و فاجعه به بار می آمد.» در عوض، سرمقاله ویژه ای با عنوان «اعمال در خیابان رازلا» در روزنامه «نیمه رسمی» واتیکان، اُسرواتوره رومانو، منتشر شد که خشونت «طرفین گناهکاری که از دستگیری فرار کردند» (احتمالاً پارتیزان ها، با این حال استیون واکر در کتاب خود «قایم موشک» می نویسد که «این عبارت شایسته بررسی است» و حدس می زند که این اشاره ای به «نازی هایی است که بیش از ۳۰۰ نفر را جمع آوری و سپس قتل عام کردند») و شهروندان رمی را محکوم می کند تا به خویشتن داری برای جلوگیری از قربانی شدن بیشتر مردم بی گناه ادامه دهند. «در مواجهه با چنین اعمالی، هر قلب صادقی به نام بشریت و احساسات مسیحی عمیقاً اندوهگین می شود. ۳۲ قربانی از یک سو، و از سوی دیگر، ۳۲۰ نفر برای طرف های گناهکاری که از دستگیری فرار کردند، قربانی شدند.» متعاقباً، نیروهای اشغالگر
نازی شکار خود را در میان غیرنظامیان رمی برای یافتن مظنونین به حمایت از مقاومت افزایش دادند و آنها را جمع آوری و شکنجه کردند. مناقشات. در سال ۱۹۵۲، دیوان عالی جدید ایتالیا پس از درخواست تجدیدنظر وکلای کاپلر در مورد محکومیت او به جرم قتلعام آردیاتین، حمله ویا رازلا را یک اقدام جنگی مشروع اعلام کرد. این تصمیم در سال ۱۹۹۹، زمانی که دیوان عالی ایتالیا پس از تلاش ناموفق یک دادستان رمی برای طرح دعوی علیه پارتیزان ها به دلیل مرگ پسری به نام پیرو زوکرتی که در خیابان رازلا کشته شده بود، پارتیزان ها را از پیگرد قانونی مصون اعلام کرد، مجدداً تأیید شد. رابرت ولف، مورخ، توصیف کاتز از تصمیم پاپ برای محکوم کردن پارتیزان ها به دلیل حمله به خیابان راسلا، به جای محکوم کردن نازی ها به دلیل انتقام جویی، را «متقاعدکننده» می داند و آن را گواهی بر «شکست اخلاقی» ناشی از یکی از «برداشت های نادرست بزرگ تاریخ» می داند. در دهه ۱۹۹۰، ایل جورناله، روزنامه ای متعلق به پائولو برلوسکونی، برادر نخست وزیر سابق سیلویو برلوسکونی، کمپینی تجدیدنظرطلبانه برای برچسب گذاری مجدد پارتیزان های جنگ جهانی دوم مسئول حمله به خیابان رازلا به عنوان «تروریست»
به راه انداخت. در پاسخ، دیوان عالی فرجام خواهی ایتالیا رسماً حکم داد که عمل در خیابان رازلا یک اقدام جنگی مشروع بوده و نه یک حمله تروریستی و به ناشر دستور داد که ۴۵ هزار یورو خسارت تنبیهی بپردازد. با این وجود، برخی از مورخان، مانند ریچارد ریبر (Richard Raiber) و ایستوان دئاک (István Deák)، همچنان به طور ضمنی می گویند که پارتیزان ها معادل تروریست ها بودند و علاوه بر این، مسئول رنج های قابل اجتناب بودند و بدین ترتیب از قضاوت رسمی واتیکان در آن زمان حمایت می کنند. با این حال، پاتریک گالو (Patrick Gallo)، مورخ، در کتاب «برای عشق و کشور: مقاومت ایتالیا» (۲۰۰۳)، اظهار داشت که مقاومت مستقر در رم نه تنها روحیه آلمان را تضعیف کرد، بلکه به اهداف استراتژیک مهمی نیز دست یافت و از این رو، برخلاف آنچه منتقدان به آن اعتراض دارند، یک تحریک بی فایده نبود، بلکه عملی با اهمیت نظامی مشروع در پیشبرد پیروزی متفقین بود. از سوی دیگر، ایستوان دِآک با بررسی کتاب کاتز، نبرد برای رم، هشدار می دهد که اگرچه «مقاومت مسلحانه در طول جنگ جهانی دوم به دلیل اینکه نازی ها دشمن وحشتناکی بودند و در آن جنگ اهداف چریکی هنوز عمدتاً سربازان بودند، رما
نتیک جلوه داده می شد»، اما به طور فزاینده ای دشوار است که مرز بین مبارزه برای آزادی و تروریسم را مشخص کرد. به نظر او، کنوانسیون های لاهه که جنگ های نامنظم را تنظیم می کنند، «بیشتر یک شکست بوده اند تا موفقیت». دِک تأکید می کند: «آنچه مورد نیاز است، شناخت واقعیت است، به این معنی که جنگ های آینده به طور فزاینده ای شامل تیراندازی غیرنظامیان به سربازان از مخفیگاه ها و کشتن غیرنظامیان بی گناه توسط سربازان وحشت زده خواهد بود. و آنچه پس از چنین شناخت هوشیارانه ای مورد نیاز است، تلاش برای ایجاد یک قانون بین المللی جدید برای تنظیم کارآمدتر این نوع جنگ وحشتناک است.» دِک نتیجه می گیرد که کتاب رابرت کاتز، نبرد برای رم، «استدلال های خوبی برای این بحث ضروری ارائه می دهد.» سرنوشت پس از جنگ چهره های برجسته دخیل در این رویدادها. بلافاصله پس از جنگ، رهبران پارتیزان رمی، از جمله روزاریو بنتیونیا (Rosario Bentivegna)، دانشجوی پزشکی که بمب ویا رازلا را منفجر کرده بود، از سوی دولت ایتالیا پس از جنگ مدال هایی دریافت کردند. پریبک و کاپلر هر دو پس از جنگ از واتیکان درخواست کمک کردند. پریبکه در سال ۱۹۴۶ از یک اردوگاه زندانیان بریتانیای
ی فرار کرد و ابتدا به تیرول زد و سپس به رم گریخت و از آنجا با استفاده از مدارک جعلی که توسط «خط مخفی» واتیکان تهیه شده بود، به آرژانتین مهاجرت کرد. در سال ۱۹۴۴ طی یک مصاحبه تلویزیونی با خبرنگار ABC، سام پسرسون، در مقابل دوربین نقاب از چهره اش برداشته شد، برای محاکمه به ایتالیا بازگردانده شد و در خانه وکیلش، به حبس خانگی محکوم شد. او در ۱۱ اکتبر ۲۰۱۳ در صد سال به مرگ طبیعی درگذشت. آخرین درخواست او برای بازگرداندن بقایای جسدش به آرژانتین و دفن شدن در کنار همسرش توسط آرژانتین رد شد. واتیکان "ممنوعیت بی سابقه ای" برای برگزاری مراسم تشییع جنازه در کلیساهای کاتولیک رم را صادر کرد. اما انجمن سنت پیوس دهم که متهم به داشتن گرایش های راست افراطی و یهودستیزانه، پیشنهاد برگزاری مراسم در شهر آلبانو لازیاله را داد. در طول مراسم تشییع جنازه، درگیری های هواداران خشونت آمیزی بین فاشیست و معترضان ضد فاشیست رخ داد. دان فلوریان آبراهاموویچ، کشیشی که بخاطر نظرات راست افراطیش از انجمن سنت پیوس اخراج شد به رادیو ۲۴ ایتالیا گفت: «پریبکه دوست من، یک مسیحی و یک سرباز وفادار بود.» کاپلر، که تا اواخر عمرش پروتستان بود، بدون موفقیت در وا
تیکان درخواست پناهندگی کرد. او توسط بریتانیایی ها محاکمه و به حبس ابد در گائتا محکوم شد، در سال ۱۹۷۷ با موفقیت از یک بیمارستان نظامی رمی که در آن تحت درمان سرطان بود، فرار کرد. او سال بعد بدون هیچ مزاحمتی در خانه اش در زولتائو، آلمان غربی، درگذشت، زیرا آلمانی های غربی درخواست های ایتالیا برای استرداد او را رد کرده بودند. در رسانه ها. این رویداد در فیلم «ده ایتالیایی برای یک آلمانی (خیابان رازلا)» محصول ۱۹۶۲ به کارگردانی فیلیپو والتر راتی و با بازی جینو چروی بازسازی شد. در سال ۱۹۷۳، فیلم سینمایی «قتل عام در رم» ساخته جورج پن کوزماتوس با بازی مارچلو ماسترویانی و ریچارد برتون اکران شد. ویلیام شومان، آهنگساز آمریکایی، سمفونی نهم خود، محصول سال ۱۹۶۸، را به یاد قربانیان، «غار آردئاتین» (Le Fosse Ardeatine) نام گذاری کرد. رمانی با عنوان «از شن و خاکستر» نوشته ایمی هارمون که در سال ۲۰۱۷ منتشر شد، روایتی تخیلی از این قتل عام را شرح می دهد. پانویس. منابع و مآخذ
پیترو پاپاگالو (ترلیتسی (باری) ۲۸ ژوئن ۱۸۸۸ - رم، ۲۴ مارس ۱۹۴۴) یک کشیش کاتولیک و یک ضد فاشیست ایتالیایی بود که در طول جنگ جهانی دوم به قربانیان نازیسم و ​​فاشیسم در رم کمک می کرد. زندگینامه. دان پاپاگالو پس از آمدن به رم در سال ۱۹۲۵، عضو کالج روحانیون ممتاز کلیسای سانتا ماریا ماجوره و کشیش خواهران عیسی کودک در خیابان اوربانا بود. او همچنین دستیار کشیش کلیسای سنت جان لاتران بود و به عنوان منشی کاردینال بوناونتورا چرتی، کشیش اعظم سانتا ماریا ماجوره، خدمت کرده بود. در طول اشغال رم توسط آلمان، که از سپتامبر ۱۹۴۳ تا ژوئن ۱۹۴۴ ادامه داشت، پاپاگالو به سربازان، پارتیزان ها، متحدان، یهودیان و سایر افراد تحت تعقیب رژیم کمک می کرد. پاپاگالو که توسط یک جاسوس آلمانی به نام جینو کرشنتینی شناسایی شد، در ۲۹ ژانویه ۱۹۴۴ توسط نیروهای اس اس، به عنوان بخشی از کمپین علیه مقاومت رم، دستگیر شد. شاهدان گزارش دادند که پاپاگالو غذای خود را با زندانیان دیگری که غذا دریافت نکرده بودند، تقسیم می کرد. او که به اعدام محکوم شده بود، در ۲۴ مارس ۱۹۴۴ در جریان قتل عام آردئاتین، در غارهای آردئاتین اعدام شد.
حزب آلترناتیو اجتماعی (AS) () ائتلافی از احزاب سیاسی راست افراطی در ایتالیا بود. این حزب، اتحادی از احزاب نئوفاشیست فعال در ایتالیا بین سال های ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۶ بود که رهبری آن را الساندرا موسولینی، نوهبنیتو موسولینی، بنیانگذار جریان «فاشیسم ایتالیا» بر عهده داشت. این حزب در انتخابات پارلمان اروپا ۲۰۰۴ توانست با کسب کرسی، الساندرا موسولینی را نماینده ای به استراسبورگ بفرستد. از شاخص ترین جهت گیری های سیاسی این حزب ، مخالفت شدید با پیوستن ترکیه به اتحادیه اروپا بود. این گروه به ناسیونالیسم ایتالیایی قوی ای متعهد بود که گذشته خود را گرامی می داشت و ستایش می کرد و به ویژه از مدرن سازی جناح راست توسط جانفرانکو فینی انتقاد می کرد. این اتحاد در اواخر سال ۲۰۰۶ منحل شد و با پیمان جدیدی بین «اقدام اجتماعی»، «نیروی جدید» (New Force)، «جنبش ایده اجتماعی» و «داوطلبان ملی» جایگزین شد. تاریخچه و ترکیب. این ائتلاف راست افراطی شامل موارد زیر بود: آزادی عمل، به رهبری الساندرا موسولینی؛ نیروی جدید، به رهبری روبرتو فیوره؛ جبهه ملی اجتماعی به رهبری آدریانو تیلگر. در نوامبر ۲۰۰۳، جانفرانکو فینی، رهبر حزب راست گرای اتحاد ملی و جانشین
جنبش اجتماعی سابق ایتالیا (Alleanza Nazionale,)، به عنوان معاون رئیس شورای وزیران از کشور اسرائیل بازدید کرد. او در گفتگو با رهبران یهودی استدلال کرد که فاشیسم خود را به عنوان "شر مطلق قرن بیستم" نشان داده است. این حادثه باعث مخالفت و استعفای جنجالی الساندرا موسولینی شد که کاملاً با فینی در تضاد بود. فینی بعدها به ویژه پس از انتصاب به سمت جدید دولتی به عنوان وزیر امور خارجه، هدف حملات سیاسی AS قرار گرفت. پس از ترک اتحاد ملی موسولینی این حزب را تاسیس کرد. آغاز فعالیت آلترناتیو اجتماعی در صحنه سیاسی ایتالیا موفقیت آمیز بود: تنها چند ماه پس از تشکیل آن، قرار بود در انتخابات پارلمان اروپا ۲۰۰۴ ارقابت کند که به منزله میدان آزمایشی برای الساندرا موسولینی بود. جنبش های موجود «نیروی جدید» و «جبهه ملی اجتماعی» دور موسولینی جمع شدند و با هم فهرست انتخاباتی «آلترناتیوا اجتماعی» را ارائه کردند و تأکید زیادی بر تأثیر نام خانوادگی موسولینی داشتند که یادآور تجربه فاشیسم است، که «آلترناتیوا اجتماعی» درک دموکراتیک آن بود. این فهرست انتخاباتی ۱.۲ درصد آرا را به دست آورد و به الساندرا موسولینی اجازه داد تا در پارلمان اروپا کرسی
کسب کند. در دوران تصدی او در استراسبورگ، موسولینی و دیگران با پیوستن ترکیه به اتحادیه اروپا مخالفت کردند. تنها بعداً، در سال ۲۰۰۸، این کرسی به روبرتو فیوره رسید. جنجال امضاهای جعلی و اعتصاب غذا. آلترناتیوا اجتماعی با دلگرمی از ایجاد جای پایی در میان رأی دهندگان ایتالیایی، به فعالیت سیاسی خود ادامه داد و انتخابات منطقه ای ۲۰۰۵ را از دست نداد، جایی که تلاش کرد انتخاب برخی از نمایندگان خود را در مجالس منطقه ای تضمین کند، اما در این تلاش شکست خورد. در هر ۱۴ منطقه ای که برای رأی گیری فراخوانده شدند، حزب آلترناتیوا اجتماعی فهرست های خود را به عنوان جایگزینی برای دو قطب و با نامزدهای ریاست جمهوری خود ارائه داد. نمونه بارز آن منطقه لاتزیو است که در آن موسولینی شخصاً برای ریاست جمهوری نامزد شد و با سیاست های فرانچسکو استوراچ، همکار سابق حزبی خود و رئیس جمهور فعلی، مخالفت کرد. فهرست آلترناتیوا اجتماعی در ابتدا به دلیل اتهامات بی نظمی در جمع آوری امضاهای مورد نیاز برای ارائه آن، از انتخابات کنار گذاشته شد. به طور خاص، مشخص شد که امضاها از افراد ناموجود یا فوت شده هستند که اغلب توسط اعضای شورای شهر چپ گرا تأیید شده اند،
افرادی که - به گفته استوراچ - با راست افراطی توطئه کرده بودند تا شکست کاسا دله لیبرتا و فتح مجدد منطقه را تسهیل کنند. این پرونده به دادگاه اداری منطقه ای لاتزیو (TAR) ارجاع داده شد و الساندرا موسولینی با ادعای اینکه خودش قربانی این توطئه بوده است، به شدت مورد انتقاد قرار گرفت. او در یک کمپ در مقابل دفتر مرکزی TAR در رم مستقر شد و در حالی که منتظر حکم نهایی بود، اعتصاب غذا را آغاز کرد. حکمی که در نهایت به نفع بازگرداندن فهرست او بود، زیرا در هر صورت، تعداد امضاهای «غیرمشکوک» از حداقل مورد نیاز فراتر رفته بود. یک سال بعد، در مارس ۲۰۰۶، رسوایی لاتزیوگیت آشکار شد و استوراچ (که از آن زمان به عنوان وزیر منصوب شده بود) به اتهام دست داشتن در فعالیت های غیرقانونی «جاسوسی» علیه موسولینی در طول مبارزات انتخاباتی منطقه ای، متهم شد. استوراچ در سال ۲۰۱۲ در دادگاه تجدیدنظر از تمام اتهامات تبرئه شد، اما به دلیل ادامه محاکمه، از سمت های دولتی استعفا داد. نتایج انتخابات آلترناتیوا اجتماعی، در مقایسه با میانگین ملی، حدود ۱٪ بود و در کامپانیا و لاتزیو، جایی که موسولینی برای ریاست جمهوری نامزد شده بود، به ۲٪ رسید. در این مورد، A
S با «شعله سه رنگ»، به رهبری لوکا رومانیولی که در فهرست های «غیرقطبی» شرکت داشت، همکاری کرد. در انتخابات عمومی ایتالیا در سال ۲۰۰۶، این ائتلاف عضوی از حزب شکست خورده «خانه آزادی ها» بود و هیچ کرسی به دست نیاورد. پس از شکست در انتخابات عمومی ۲۰۰۶، این ائتلاف منحل شد. متعاقباً، فهرست الساندرا موسولینی - آزادی عمل، نام «اقدام اجتماعی» را به خود گرفت و مخفف «AS» ائتلاف منحل شده را حفظ کرد.
آربی راسوخانوف ( (۱۹۵۳ – ۲۰۰۰) نقاش رئالیست که یکی از نقاشان برجسته روسیه و جمهوری چچن بود. زندگینامه. این هنرمند در ۱۹ اکتبر ۱۹۵۳ در روستای اوتنای تالدی، اتحاد جماهیر شوروی، قزاقستان متولد شد. او در گروزنی زندگی و کار می کرد. از سال ۱۹۷۲ تا ۱۹۸۴ 'آربی راسوخانوف در موسسه هنری ایلیا رپین در پترزبورگ تحصیل کرد. از سال ۱۹۹۰ او عضو اتحادیه صنفی هنرمندان روسیه بود. نقاشی های او در گالری دولتی کادیروف و موزه ملی جمهوری چچن به نمایش گذاشته شده اند.
حمله خیابان رازلا () اقدامی بود که توسط جنبش مقاومت ایتالیا علیه نیروهای اشغالگر آلمان نازی در رم، ایتالیا، در ۲۳ مارس ۱۹۴۴ انجام شد. هرچند انجام این عملیات به فاجعه قتل عام آردئاتینانجامید، ولی بسیاری به موفقیت خود این عملیات در شکستن روحیه آلمان ها اذعان دارند. مکان. خیابان رازلا در مرکز شهر رم، در منطقه تروی واقع شده است؛ این خیابان، خیابان دله کواترو فونتانه (در کنار کاخ باربرینی) را به خیابان دل ترافورو متصل می کند و نام خود را از ملک خانواده رازلی که در آنجا قرار داشت، گرفته است.. تاریخچه. این حمله توسط «گروه های اقدام میهن پرستانه» (Gruppi di Azione Patriottica ) علیه گروهان یازدهم از گردان سوم هنگ اس اس بوزن (SS-Polizeiregiment "Bozen، هنگ پلیس "Bozen" از بولتسانو)، صورت گرفت. این هنگ آلمانی، واحدی نظامی از «پلیس نظم» (Ordnungspolizei) آلمان بود که از منطقه عمدتاً آلمانی نزاد آلتو آدیجه در شمال شرقی ایتالیا، در طول الحاق بالفعل منطقه به آلمان (OZAV) استخدام شده بودند. در زمان حمله، این هنگ در اختیار فرماندهی نظامی آلمان در شهر رم، به ریاست ژنرال کورت مالتزر از لوفت وافه، بود.[ این حمله در حالی انجام ش
د که متفقین در حال نبرد سوم مونته کازینو، در ۱۱۸ کیلومتری از خیابان رازلا، برای نفوذ به رم بودند. آلبرت کسلرینگ، فرمانده نظامی نازی، اظهار داشت: رم سرانجام در ۵ ژوئن ۱۹۴۴ آزاد شد. حمله. حمله ۲۳ مارس ۱۹۴۴ بزرگترین حمله پارتیزانی ایتالیا علیه نیروهای آلمانی بود. اعضای GAP، به دستور کارلو سالیناری (اسپارتاکوس) و فرانکو کالاماندری (کولا)، در خیابان رازلا در جریان عبور یک گروهان از هنگ پلیس "بوزن"، متشکل از ۱۵۶ نفر، بودند. این اقدام با انفجار بمبی که توسط روزاریو بنتیوگنا کار گذاشته شده بود آغاز شد. یازده پارتیزان دیگر نیز در آن شرکت داشتند: خیابان دل بوکاچو: فرانکو کالاماندری، واقع در گوشه خیابان، کارلو سالیرا در نزدیکی تونل، و سیلویو سرا. خیابان رازلا: کارلا کاپونی، رائول فالسیونی، فرناندو ویتاگلیانو، پاسکواله بالسامو، فرانچسکو کورلی، گوگلیلمو بلاسی، ماریو فیورنتینی و ماریسا موسو که با استفاده از خمپاره پوششی برای آتش فراهم کردند. سایر اعضای گروه به دلایل مختلف غایب بودند: لوچا اتوبرینی بیمار بود و ماریا ترزا ریگارد با انتخاب محل حمله مخالف بود. این حمله منجر به نابودی گروهان یازدهم و مرگ ۳۳ نفر در ۲۳ مارس ۱۹۴۴
و حدود ۱۱۰ زخمی (۶۰ آلمانی، حدود ۵۰ غیرنظامی) و همچنین پنج غیرنظامی (از جمله پیرو زوکرتی ۱۳ ساله) شد، در حالی که پارتیزان ها هیچ تلفاتی نداشتند. سی و چهارمین آلمانی در ۲۴ مارس ۱۹۴۴ درگذشت و هشت نفر دیگر نیز در دو هفته بعد بر اثر جراحات وارده جان باختند. تلافی جویی آلمان. قتل عام آردئاتین. در تلافی، نیروهای آلمانی ۳۳۵ نفر، شامل زندانیان و رهگذران دستگیر شده، که تقریباً همه آنها غیرنظامی بودند را در قتل عام آردیاتین که توسط سرهنگ دوم هربرت کاپلر، رئیس پلیس امنیتی و سرویس امنیتی در رم، سازماندهی و اجرا شد، کشتند.
پاییز داغ (به ) از سال های ۱۹۶۹–۱۹۷۰ اصطلاحی است که برای مجموعه ای از اعتصابات بزرگ در کارخانه ها و مراکز صنعتی شمال ایتالیا به کار می رود که در آن کارگران خواستار دستمزد بهتر و شرایط بهتر بودند. در طول سال های ۱۹۶۹ و ۱۹۷۰ بیش از ۴۴۰ ساعت اعتصاب در این منطقه رخ داد. کاهش جریان مهاجرت نیروی کار از جنوب ایتالیا منجر به تقریباً سطح اشتغال کامل در بخش شمالی کشور شده بود، به این معنی که نیروی کار آنجا اکنون از اهرم لازم برای اعمال نفوذ خود برخوردار بود. نمای کلی. با توجه به افزایش سطح سواد به طور کلی و به ویژه در میان کارگران، پس از موجی از اعتراضات دانشجویی که تحت تأثیر رویدادهای مشابه در ماه مه ۱۹۶۸ در فرانسه قرار داشت، دانشجویان چپ گرا شروع به تحریک برای اصلاحات اجتماعی و افزایش آگاهی طبقاتی کردند. کارگران به این اعتراضات پیوستند و خواستار افزایش دستمزد شدند. بسیاری از آنها به دلیل افزایش بهره وری در کارخانه ها اخراج می شدند. همه خواسته های کارگران برای کنترل جمعی محقق نشد، اما خواسته های اساسی تری مانند هفته کاری ۴۰ ساعته و افزایش دستمزد محقق شد. [ "" ] دلایل نارضایتی کارگران بسیار متنوع بود—اگرچه خواسته های ر
ایج مانند افزایش دستمزد و بهبود شرایط کاری نقش مهمی داشتند، اما تنش ها با واقعیتی عمیق تر تشدید می شد: بخش قابل توجهی از نیروی کار از مناطق بسیار فقیر جنوب کشور مهاجرت کرده بودند. این کارگران، که ناچار شده بودند خانه و زادگاه خود را ترک کنند تا در جستجوی کار به شمال بیایند، از جامعه ای که آنان را به این مهاجرت اجباری واداشته بود، احساس ناخشنودی و بی عدالتی داشتند. آن ها در برابر کارفرمایانی که به زعم خودشان سال ها با پرداخت دستمزدهایی پایین تر از میانگین، از نیروی کارشان سوءاستفاده کرده بودند، احساس خشم و انتقام جویی داشتند. این احساسات، در کنار محرومیت های اقتصادی و اجتماعی، به بستری برای اعتراضات گسترده و گاه خشونت آمیز تبدیل شد—اعتراضاتی که نه تنها خواهان اصلاحات اقتصادی بودند، بلکه بازتابی از شکاف های تاریخی و منطقه ای در ساختار اجتماعی کشور نیز به شمار می رفتند. عبارت "پاییز داغ" از آن زمان به بعد در مطبوعات ایتالیا برای اشاره به دوره هایی به کار رفته است که با اعتصابات گسترده و ناآرامی های اجتماعی همراه بوده اند. این اصطلاح، که نخستین بار برای توصیف موج اعتراضات کارگری در پاییز سال ۱۹۶۹ به کار رفت، به ن
مادی از تنش های فصلی در فضای سیاسی و اقتصادی کشور تبدیل شد. در دهه های بعد، اعتصابات پاییزی بیشتر به مخالفت با برنامه های بودجه ای دولت معطوف شدند—برنامه هایی که معمولاً در ماه های پاییز تدوین و به صورت عمومی مورد بحث قرار می گیرند. این اعتراضات، که گاه با تظاهرات خیابانی و اعتصابات سراسری همراه بودند، بازتابی از نارضایتی عمومی نسبت به سیاست های ریاضتی، کاهش خدمات اجتماعی، یا اصلاحات مالیاتی بودند؛ بنابراین، "پاییز داغ" نه تنها یک اصطلاح تاریخی، بلکه یک الگوی تکرارشونده در سیاست معاصر ایتالیا است—فصلی که در آن شکاف های اجتماعی و اقتصادی به سطح می آیند و صدای اعتراضات جمعی بلندتر از همیشه شنیده می شود. ریشه ها. دوره ای که در تاریخ ایتالیا با عنوان "پاییز داغ" شناخته می شود، در تابستان سال ۱۹۶۸ آغاز شد—دوره ای که با موجی از اعتصابات کارگری همراه بود، به ویژه با مطالبه افزایش دستمزد به صورت نرخ ثابت. با این حال، ریشه های ناآرامی های اجتماعی این دوره به سال ۱۹۶۶ بازمی گردد و تا سال ۱۹۷۲ ادامه یافت؛ آغازگر این جنبش ها نه کارگران، بلکه دانشجویان بودند. جنبش های دانشجویی ابتدا در دانشگاه ها شکل گرفتند و با استفاده ا
ز شیوه های اعتراضی نوآورانه مانند اعتصاب، تظاهرات، و اشغال ساختمان های دانشگاهی، الگویی جدید از مقاومت مدنی را به وجود آوردند. آن ها در قالب مجامع عمومی گرد هم می آمدند—مجامعی که صرفاً نشست های جمعی نبودند، بلکه نقش نهاد تصمیم گیرنده را ایفا می کردند و تصمیمات الزام آور اتخاذ می نمودند. به تدریج، تمرکز این جنبش ها از مسائل آموزشی و دانشگاهی فراتر رفت و به عرصه مبارزات صنعتی کشیده شد. نمونه بارز این تحول را می توان در اعتراضات گسترده ای دید که در سال ۱۹۶۹ در کارخانه های خودروسازی تورین رخ دادند—اعتراضاتی که نشان دهنده پیوند میان دانشجویان و کارگران، و شکل گیری جبهه ای متحد علیه ساختارهای قدرت اقتصادی و سیاسی آن زمان بود. این دوره، نقطه عطفی در تاریخ اجتماعی ایتالیا به شمار می رود؛ دوره ای که در آن نسل جوان، با جسارت و خلاقیت، مسیر اعتراضات را از دانشگاه به کارخانه کشاند و زمینه ساز تغییرات عمیق در روابط کار، سیاست گذاری عمومی، و فرهنگ مشارکت اجتماعی شد. تورین مرکز کارخانه های فیات بود و به کانون اعتصابات خودجوش مداوم تبدیل شد. کارگران توسط دانشجویان چپ نو حمایت می شدند و خواستار افزایش دستمزد و شرایط مشابه کار
گران یقه سفید در شرکت بودند. این اعتراضات همچنین صحنه خشونت های بزرگی بود زیرا برخی از اعتراضات خصومت پلیس را به دنبال داشت. اعتصابی علیه اجاره های بالا در خارج از دروازه های کارخانه در کورسو ترایانو توسط پلیس مورد حمله قرار گرفت و حوادثی از این دست منجر به درگیری شدید با پلیس شد. این اعتراضات همچنین تحت تأثیر حزب کمونیست ایتالیا (PCI) قرار گرفتند و اغلب از لنینیست به خودمختارگرایی و "کارگرگرایی" یا از احزاب به شبکه های فعال تغییر یافتند. پس از «پاییز داغ»، «سال های سرب» آغاز شد که دوره ای از خشونت های راست افراطی و چپ افراطی از جمله بمب گذاری، تیراندازی و آدم ربایی بود. زمینه. پاییز داغ در زمانی رخ داد که دولت ایتالیا دچار ضعف اساسی بود. حزب دموکرات مسیحی به مدت ۲۰ سال در قدرت بود. در مراحل پایانی آن دوره، یک انحطاط کلی وجود داشت، زیرا مردم به دنبال رأی دادن به سیاستمدارانی بودند که می توانستند به آنها لطف کنند، زیرا حزب نمی توانست با رأی دادن کنار گذاشته شود. این حامی گرایی کلی در دولت ایتالیا منجر به فساد و حکومت ناکارآمد شد. مسائل «پاییز داغ» را می توان به کنفدراسیون اتحادیه های کارگری ایتالیا (CISL) نیز
مرتبط دانست. CISL بر دو اصل استوار بود که عبارت بودند از اهمیت فعالیت اتحادیه در سطح بنگاه و حرفه ای شدن فعالان اتحادیه. تا دهه های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰، کنفدراسیون اتحادیه های کارگری ایتالیا ("CISL") به نهادی تبدیل شده بود که بیش از آن که نماینده واقعی مطالبات کارگران باشد، درگیر بوروکراسی و وابستگی های سیاسی بود. این سازمان پیوندی تنگاتنگ با جناح هایی از حزب دموکرات مسیحی داشت—حزبی که در ساختار قدرت ایتالیا نقش محوری ایفا می کرد و اداره کشور را بر پایه تبادل امتیازات، روابط شخصی و منافع جناحی پیش می برد. در چنین فضایی، بسیاری از تصمیمات اقتصادی و اجتماعی نه بر اساس عدالت و کارآمدی، بلکه در چارچوب بده بستان های سیاسی اتخاذ می شدند. در کنار این ساختار سیاسی ناکارآمد، مشکلات اقتصادی نیز به شدت بر فضای اجتماعی کشور سایه افکنده بودند. دورهٔ "پاییز داغ"، که با اعتراضات گسترده دانشجویی و کارگری همراه بود، نه تنها پیامد نارضایتی های سیاسی بلکه نتیجهٔ بحران های اقتصادی نیز بود. در شش سال پس از ۱۹۶۹، بازتوزیع عظیمی در درآمد ملی صورت گرفت؛ سهم نیروی کار وابسته از تولید ناخالص ملی از ۵۷ درصد به ۷۳ درصد افزایش یافت. این تغییر، د
ر ظاهر به سود طبقه کارگر بود، اما در عمل موجب افزایش مصرف و کاهش پس انداز شد—و این در شرایطی رخ داد که اقتصاد کشور از پیش با بدهی های سنگین و ساختار مالی شکننده مواجه بود. افزایش مصرف بدون پشتوانه تولیدی و کاهش ذخایر مالی، فشار مضاعفی بر دولت وارد کرد و توانایی آن را در اجرای سیاست های پایدار اقتصادی کاهش داد. این وضعیت، همراه با ناتوانی دولت در پاسخ گویی به مطالبات اجتماعی، موجب شد که اعتراضات از دانشگاه ها به کارخانه ها کشیده شود. جنبش دانشجویی، که ابتدا در فضای آموزشی شکل گرفته بود، به تدریج با طبقه کارگر یقه آبی پیوند خورد و جبهه ای متحد علیه ساختارهای قدرت سیاسی و اقتصادی تشکیل داد. این گذار از اعتراضات دانشگاهی به مبارزات صنعتی، ضعف های بنیادین جمهوری اول ایتالیا را آشکار ساخت. سیاست های اقتصادی دولت نه تنها ناکارآمد بودند، بلکه خود به عنوان عامل محرک نارضایتی ها عمل می کردند. طبقه کارگر، که سال ها با دستمزدهای پایین و شرایط کاری دشوار مواجه بود، اکنون با حمایت جنبش های دانشجویی، صدای خود را بلندتر از همیشه به گوش دولت رساند. دوره "پاییز داغ" نه تنها یک فصل از اعتراضات، بلکه نقطه عطفی در تاریخ اجتماعی و
سیاسی ایتالیا بود—دوره ای که در آن شکاف های منطقه ای، طبقاتی و نهادی به سطح آمدند و جامعه را به بازاندیشی در ساختارهای قدرت، عدالت اقتصادی و مشارکت اجتماعی واداشتند. دوره های مشابه در کشورهای دیگر تقریباً همزمان:
آندره آ کوستا (۲۹ نوامبر ۱۸۵۱ - ۱۹ ژانویه ۱۹۱۰) سیاستمدار سوسیالیست ایتالیایی بود. او در میان بنیانگذاران جنبش سوسیالیستی ایتالیا، و نخستین نماینده سوسیالیست در تاریخ ایتالیا بود. زندگینامه. آندره آ کوستا در ۲۹ نوامبر ۱۸۵۱ در شهر ایمولا در رومانیا، در یک خانواده فقیر کاتولیک متولد شد. در سال ۱۸۷۰، از دبیرستان فارغ التحصیل شد و به پایتخت منطقه ای بولونیا نقل مکان کرد، جایی که به عنوان کارمند برای تأمین هزینه تحصیل خود در دانشگاه بولونیا مشغول به کار شد. فعالیتهای آنارشیستی. در طول سال های دانشجویی، او به انجمن بین المللی کارگران (IWA) پیوست، پیرو میخائیل باکونین، آنارشیست روسی، شد و فلسفه سوسیالیسم انقلابی را پذیرفت. در اوت ۱۸۷۲، کاستا ریاست کنگره ایتالیایی IWA در ریمینی را بر عهده داشت، جایی که نمایندگان به جدایی از مارکسیست ها و پیوستن به بین الملل ضد استبدادی رأی دادند. بعداً در همان سال، کاستا به عنوان نماینده ایتالیا در کنگره سنت ایمیه شرکت کرد. در این دوره، کاستا نشریات آنارشیستی Fascio Operaio و Il Martello را تأسیس کرد. تحت تأثیر کاستا، آنارشیسم به سرعت در سراسر منطقه رومانیا گسترش یافت. وحشت سال ۱۸۷۳
منجر به دوره ای از رکود اقتصادی و افزایش درگیری های اجتماعی در ایتالیا شد. در پاسخ به بحران فزاینده اجتماعی-اقتصادی، کاستا شورش بولونیا در سال ۱۸۷۴ را سازماندهی کرد. این شورش قرار بود از رومانیا آغاز شود و به سراسر کشور گسترش یابد، اما به سرعت فرو پاشید. مقامات ایتالیایی که از قیام برنامه ریزی شده آگاه بودند، کاستا را قبل از اینکه شورشیان حتی بسیج شوند، دستگیر کردند او متعاقباً به دلیل نقشش در این قیام نافرجام زندانی شد. پس از ۱۸ ماه زندان، از اتهامات علیه خود تبرئه و آزاد شد. پس از شکست قیام ۱۸۷۴، کوستا شروع به ارزیابی مجدد ایدئولوژی سیاسی خود کرد. بسیاری از رفقایش او را به دلیل «خوش بینی بیش از حد» در انقلاب به شدت مورد انتقاد قرار دادند، که باعث شد او از چشم انداز تغییر انقلابی از طریق توطئه و قیام ناامید شود و از تدریجی گرایی حمایت کند. در سال ۱۸۷۷، هنگامی که کارلو کافیرو برنامه هایی برای قیام در جنوب ایتالیا ترتیب داد، کوستا از حمایت از آن خودداری کرد، زیرا معتقد بود که شرایط مناسب نیست و طرح به درستی تدوین نشده است. او در عوض در رومانیا ماند و منتظر ماند تا ببیند آیا قبل از اقدام، موفق خواهد شد یا خیر.