Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ده شده است که این فرایند، از جمله ساخت کارخانه های فرآوری و سپس اصلاح مرحله رشد و فرآوری، می تواند حداقل یک دهه طول بکشد. یکی دیگر از معایب فرآوری اتانول سلولزی این است که اطلاعات کمی در مورد ضایعات/محصولات جانبی حاصل از فرآوری وجود دارد. نگرانی ویژه برخی، روش بیولوژیکی پیش تصفیه است. تخمین زده می شود که احتمال تولید تقریباً به اندازه (اگر نگوییم بیشتر) ضایعات نسبت به اتانول قابل استفاده وجود دارد، که شامل محصولات زائد از جمله کپک، باکتری، مخمر، سموم بیولوژیکی و آلرژنهای تولید شده توسط این میکروارگانیسم ها، آنزیم ها و سایر مواد شیمیایی است.
(همچنین خوانده می شود) اصطلاحی برای موجودی از فولکلور ژاپنی است. به گفته اینوئه نوبوتاکا، محقق شینتو، تصور می شود که نوعی کامی باشد که به صورت یک شبح کوچک نمایان می شود. اعتقاد به "شیکیگامی" از تکنیک "اونمیو-دو" سرچشمه می گیرد. طبق سنت "اونمیو-دو"، شیکیگامی نمادی از قدرت اونمیو-جی است زیرا اونمیو-جی قادر است آزادانه از شیکیگامی با قدرت های جادویی استفاده کند. از دههٔ ۱۰۰۰ دوره هی آن با «نفرین» همراه بوده و اغلب در ادبیات ژاپنی و "اماکیمونو" به شکل پرنده یا کودک به تصویر کشیده شده است. آن ها ارواح خدمتگزاری هستند که توسط اونمیو-جی ها در آیین ها برای اهداف مختلف استفاده می شوند. برخی به عنوان طلسم برای خوش اقبالی، بعضی به عنوان تعویذ جهت محافظت، و برخی به عنوان نفرین استفاده می شوند. فراخواندن شیکیگامی به معنای فراخواندن یک ایزد، دیو، یوکای یا یک شبح و استفاده از قدرت آن برای انجام کاری است. شرح. "شیکیگامی" موجوداتی احضار شونده هستند که از طریق یک مراسم پیچیده احضار، زنده شده اند. قدرت آن ها بستگی به نیروی معنوی اربابشان دارد، که اگر احضارکننده با تجربه باشد و به خوبی نیز معرفی شده باشد، "شیکی" آن ها می تواند ح
یوانات و حتی انسان ها را تسخیر، و آن ها را کنترل کند، اما اگر احضارکننده بی احتیاطی کند، "شیکیگامی" آن ها ممکن است به مرور زمان از کنترل خارج شود، اراده و خودآگاهی خود را به دست آورد و حتی می تواند به ارباب خود حمله کند و او را برای گرفتن انتقام بکشد. معمولاً "شیکیگامی" برای انجام دستورهای خطرناک برای اربابان خود، مانند جاسوسی، دزدی و ردیابی دشمن، احضار می شوند. گفته می شود "شیکیگامی" اغلب نامرئی هستند، اما می توان با اتصالشان به مانکن های کاغذی تا شدهٔ کوچک، آن ها را مرئی کرد. همچنین شیکیگامی هایی وجود دارند که می توانند خود را در هیئت حیوان نشان دهند. اگرچه شیکیگامی ها قدرتمند و ترسناک هستند، شاید ترسناک ترین جنبهٔ آن ها این باشد که هرگز تحت ارادهٔ خود عمل نمی کنند؛ آن ها بردگانی در خدمت کاربران جادوگر انسانی هستند که به آن ها می گویند چه کار کنند. در فرهنگ عامه. در جهان مانگا و انیمهٔ "جوجوتسو کایسن"، شیکیگامی نقش محوری در انبار جادوگران جوجوتسو، به ویژه شخصیت مِگومی فوشیگورو، ایفا می کند. موجودات فراطبیعی که از طریق کنترل انرژی نفرین شده احضار می شوند، و معمولاً توسط طلسم ها و فرا خواندن جادو تسهیل می شون
انجمن قارچ شناسی بریتانیا قارچ ها را به دلیل اینکه گونه ای نادیده گرفته شده هستند و در تعداد کمی از کشورها از حمایت قانونی برخوردارند، نیازمند حفاظت می داند. تهدیدات فعلی برای قارچ ها شامل جنگل زدایی در سراسر جهان، گسستگی زیستگاه، تغییرات در کاربری زمین، آلودگی، تغییرات اقلیمی ناشی از فعالیت های انسانی و بهره برداری بی رویه از گونه های جذاب تجاری است. وضعیت جمعیت قارچ ها تا سال ۲۰۱۸ توسط باغ گیاه شناسی سلطنتی هرگز ثبت نشده بود. این بررسی ها اطلاعات مربوط به گونه ها، تهدیدها و سیاست های حفاظتی فعلی را منتقل می کنند. تخصص ۲۱۰ نفر از ۹۷ مؤسسه در ۴۲ کشور در تهیه این گزارش ها مشارکت دارد. اتحادیه بین المللی حفاظت از طبیعت، پنج گروه تخصصی دارد که برای حفاظت از قارچ ها قعالیت می کنند. این گروه ها تحت نظارت کاتیا کانتیرو، متخصص گیاهان و قارچ ها در مرکز جهانی بقای گونه ها (GCSS) باغ وحش ایندیاناپولیس، فعالیت می کنند و تحت نظارت او، این گروه ها بر روی گونه های قارچی فهرست قرمز تمرکز دارند تا پایه و اساس تلاش های حفاظتی را بنا کنند. کمبود دانش، به دلیل کمبود کلی چک لیست های جامع، حتی برای کشورهای توسعه یافته، نگرانی عمد
ه ای محسوب می شود. علاوه بر این، معیارهای «قرار گرفتن در فهرست قرمز» به طور خاص برای قارچ ها طراحی نشده است و انواع داده های مورد نیاز، یعنی اندازه جمعیت، طول عمر، توزیع مکانی و پویایی شناسی جمعیت، برای اکثر قارچ ها ناشناخته است. در نتیجه، در عمل، شاخص زیستی به عنوان کانون های هدف برای حفاظت از قارچ های در معرض خطر شناسایی می شوند. اصطلاح قارچ شناسی حفاظتی در یک نشریه در سال ۲۰۱۸ ابداع شد. خدمات اکوسیستمی قارچ ها. قارچ ها خدمات اکوسیستمی متعددی ارائه می دهند که در حفظ محیط های اکولوژیکی و کاهش اثرات تغییرات اقلیمی ضروری هستند. قارچ ها به تسهیل چرخه عناصر غذایی و چرخه کربن کمک می کنند، به عنوان یک منبع غذایی برای انسان ها و حیوانات شناخته شدند، جمعیت حیوانات را تنظیم می کنند و در تجزیه آلاینده های مختلف نقش دارند. قارچ ها بسیار متنوع هستند و از طریق روابط اکولوژیکی منحصر به فرد و پیچیده، رویکردهای متعددی را در ارائه این خدمات اتخاذ می کنند. قارچ ها می توانند همزیستی دوسویه، همزیستی یا انگلی داشته باشند. مشخص شده است که ۹۰٪ از کل گونه های گیاهی با قارچ ها در ارتباط هستند. قارچ ها از طریق تجزیه، نیتروژن، فسفات و
آب را برای گیاهان فراهم می کنند، از آنها در برابر آفاتی مانند کرم های لوله ای و بندپایان محافظت می کنند، از طریق شبکه جلینه خود با گیاهان ارتباط برقرار می کنند، و با تأثیر بر رشد ریشه، رشد گیاه را تحریک می کنند. بسیاری از این روابط متقابل گیاه-قارچ بین قارچ های میکوریزا برقرار می شود. ادامه از دست رفتن تنوع و جمعیت قارچ ها، هویت و فرآیندهای اکوسیستم را به شدت تغییر خواهد داد و میلیاردها دلار برای دولت ها جهت ارائه خدمات اکوسیستمی هزینه خواهد داشت. استراتژی های حفاظتی. فهرست قرمز. فهرست قرمز رویکردی است که با برنامه فهرست سرخ آی یوسی ان کار می کند که در آن داده های زیستی، جغرافیایی و جمعیتی از مطالعات میدانی به دست می آید. این داده ها در پایگاه داده فهرست قرمز قرار می گیرند و برای اطلاع رسانی به دولت ها و سازمان ها در مورد چگونگی، مکان و آنچه که بیشترین نیاز به تلاش های حفاظتی را دارد، مورد استفاده قرار می گیرند. این استراتژی از طریق فرآیندهای قانونی یا سازمانی عمل می کند تا داده های میدانی را به تلاش های حفاظتی تبدیل کند. این تلاش ها شامل تنظیم مقررات دولتی برای این گونه و نحوه استفاده از آن، حفاظت از زیستگا
ه و تنظیم مقررات مربوط به تهدیدات شناخته شده است.
برادران هاوز () از اولین کسانی بودند که وارد دنیای عکاسی تجاری شدند و در سال های پس از جنگ داخلی آمریکا از حرفه ی پررونقی برخوردار بودند. برادر بزرگتر، آلوا، متولد ۱۸۵۳، که در اشفیلد، ماساچوست بزرگ شد، اولین کسی بود که پس از مدتی کارگری در مزرعه، در اواسط دهه ۱۸۸۰ به عکاسی روی آورد. او برادرش والتر را نیز به این حرفه آورد و آنها با هم شروع به گرفتن و فروش عکس در جنوب نیو انگلند و دره هادسن کردند. در سال ۱۸۸۸ آنها استودیویی در ترنرز فالز، ماساچوست تأسیس کردند و گهگاه کوچکترین خواهر و برادرشان، جورج، را نیز استخدام می کردند. تابستان ها، والتر و جورج به گشت و گذار می رفتند و برای یک هفته یا بیشتر در شهری اقامت می کردند، عکس می گرفتند و عکس های چاپ شده را به قیمت سه دلار می فروختند. از سوی دیگر، آلوا استودیوی ترنرز فالز را اداره می کرد و تا سال ۱۸۹۴ در آنجا ماند تا اینکه کسب و کارش به دلیل رکود اقتصادی ۱۸۹۳ ورشکست شد. در سال ۱۸۹۶، آلوا به عکاسی بازگشت و به برادرانش در جاده پیوست. آنها در سراسر نیو انگلند، به ویژه در ماساچوست، کنتیکت و رود آیلند، عکاسی می کردند. آنها در فروش عکس های مقرون به صرفه و با قابلیت تولید
آسان تخصص داشتند و زندگی مردم عادی را ثبت می کردند، مردمی که بسیاری از آنها هرگز عکس استودیویی رسمی از آنها گرفته نمی شد. تا اینکه در سال ۱۹۰۲، این برادران تصمیم گرفتند به زندگی جهانگردی خود پایان دهند. آخرین عکس هایی که آلوا از خود به جا گذاشته مربوط به سال ۱۹۰۶ یا ۱۹۰۷ است؛ او در سال ۱۹۱۹ در اشفیلد درگذشت. والتر و جورج به مشاغل تجاری دیگری روی آوردند. جورج در سال ۱۹۲۵ و والتر در سال ۱۹۴۵ درگذشتند. برادران هاوز بیش از ۲۰۰۰۰ عکس گرفتند که بسیاری از آنها در اوایل دهه ۱۹۸۰ در یک تلاش حفاظتی مرمت شدند. این آرشیو در انجمن تاریخی اشفیلد، ماساچوست قرار دارد. نسخه های کپی آن به صورت میکروفیلم در دانشگاه ماساچوست امهرست و کتابخانه عمومی گرینفیلد در گرینفیلد، ماساچوست موجود است. کتاب «بازتاب های نیو انگلند، ۱۸۸۲-۱۹۰۷: عکس های برادران هاوز» (انتشارات پانتئون، ۱۹۸۱) که توسط آلن نیومن ویرایش شده است، کتابی است که زندگی و کار برادران هاوز را شرح می دهد.
حفاظت از خرس ها به مدیریت خرس ها و زیستگاه های آنها با هدف جلوگیری از انقراض این حیوانات اشاره دارد. خرس ها از بسیاری جهات با تهدیدهای جدی روبرو هستند که بیشتر آنها به دلیل فعالیت های انسانی است. چه غیرمستقیم، مانند تجاوز انسان به زیستگاه های طبیعی آنها به دلیل کشت محصولات کشاورزی، جنگل زدایی یا برداشت چوب، و چه مستقیماً از طریق کشتن آنها برای حفاظت از اموال یا برای شکار تروفه، یا برای استفاده از آنها برای ساخت داروهای اولیه و داروهای تقویت قوای جنسی. مدیریت. کریستوفر سروین، از خدمات ماهی و حیات وحش ایالات متحده، در مقاله ای که در هشتمین کنفرانس انجمن بین المللی خرس در مورد تحقیقات و مدیریت خرس، در ویکتوریا، بریتیش کلمبیا، کانادا، در سال ۱۹۸۹ ارائه شد، اظهار داشت کهتلاش های حفاظتی در مورد خرس ها باید مبتنی بر اطلاعات دقیق زیستی و آگاهی از نیازهای زیستگاهی این گونه باشد. حتی زمانی که داده های زیستی مورد نیاز در دسترس هستند، اجرای تلاش های حفاظتی نیازمند تعهد مؤثر دولت و در نظر گرفتن نیازهای مردم محلی در حفاظت از خرس ها است. اجرای مدیریت و آموزش عمومی همچنان بزرگ ترین چالش ها در حفاظت از خرس ها هستند. همکاری بی
ن المللی. به گفته سروهین، تلاش های حفاظت از خرس ها از مدیریت فشرده و بسیار سازمان یافته خرس گریزلی در ایالات متحده تا مدیریت های کوچک تر در کشورهای آسیایی متغیر است. با این حال، از سال ۲۰۰۴ سازمان غیرانتفاعی «خرس ها را آزاد کنید» (FTB) در کنار آموزش جوامع محلی، برای نجات خرس ها در آسیا تلاش می کند. آنها به مبارزه با تجارت غیرقانونی خرس ها در حیات وحش کمک می کنند و اغلب خرس های نجات یافته را به پناهگاه های درجه یک جهانی منتقل می کنند. این برنامهٔ اختصاصی نه تنها برای کاهش تجارت غیرقانونی و شکار خرس ها در منطقهٔ آسیا، بلکه برای سایر نقاط فقیر و خطرناک جهان نیز تلاش می کند. فهرست سرخ آی یوسی ان. به جز خرس قهوه ای ("Ursus arctos") و خرس سیاه آمریکایی ("U. americanus")، شش گونه دیگر خرس طبق به جز خرس قهوه ای ("Ursus arctos") و خرس سیاه آمریکایی ("U. americanus")، شش گونه دیگر خرس طبق فهرست سرخ آی یوسی ان در معرض تهدید هستند، از جمله: با این حال، حتی گونه هایی مانند خرس قهوه ای که کمترین نگرانی در مورد ان ها وجود دارد نیز در برخی کشورها یا مناطق فراتر از محدوده پراکندگی خود در آمریکای شمالی، بخش هایی از اروپا و اتح
اد جماهیر شوروی سابق در معرض خطر انقراض محلی قرار دارند. روند کاهش یا انقراض خرس قهوه ای در اروپا به خوبی مستند شده است. با انقراض آنها در دانمارک حدود ۳۰۰۰ سال قبل از میلاد، در بریتانیای کبیر در قرن دهم، در آلمان شرقی در ۱۷۷۰، در بایرن در ۱۸۳۶، در سوئیس در ۱۹۰۴ و در آلپ فرانسه در ۱۹۳۷ آغاز شد. تغییرات منطقه ای. اگرچه قرار گرفتن خرس قهوه ای در فهرست سرخ آی یوسی ان در سال ۲۰۰۶ به جمعیت جهانی آنها اشاره دارد، واقعیت این است که جمعیت های محلی به طور فزاینده ای در حال کمیاب شدن هستند. و همان طور که خود فهرست سرخ اضافه می کندکمترین نگرانی همیشه به این معنی نیست که گونه ها در معرض خطر نیستند. گونه های رو به کاهشی وجود دارند که به عنوان کمترین نگرانی ارزیابی می شوند. اسپانیا. وزارت محیط زیست اسپانیا، خرس قهوه ای را در فهرست گونه های در معرض خطر انقراض در اسپانیا قرار داده است. بر اساس مقاله ای که در دسامبر ۲۰۰۷ در روزنامه ملی اسپانیایی منتشر شد، از سال ۲۰۰۰، هشت خرس قهوه ای، یا با طعمه مسموم شدند یا به صورت غیرقانونی در کوه های کانتابری شکار و کشته شده اند. جمعیت خرس های قهوه ای کانتابری در سال ۲۰۰۷ حدود ۱۷۰ قلاده ت
خمین زده می شود که بین ۱۴۰ قلاده در بخش غربی و ۲۵ تا ۳۰ قلاده در بخش شرقی تقسیم شده اند.
ترال کف، نوعی ماهیگیری با تور ترال (کشیدن تور ترال، که نوعی تور ماهیگیری است) در امتداد کف دریا است. جامعه علمی، ترال کف را به ترال بنتیک و ترال ناحیه کف زی تقسیم می کند. ترال کف زی، کشیدن تور در انتهای اقیانوس است و ترال کف زی، کشیدن تور درست بالای ناحیه دریابن است. ترال کف را می توان با ترال میان آبی (که به عنوان ناحیه دریامیانی نیز شناخته می شود) مقایسه کرد، که در آن تور در ستون آب بالاتر کشیده می شود. ترال میان آبی ماهی لجه زی مانند موتوماهیان و ماهی خال خالی را صید می کند، در حالی که ترال کف هم ماهی کف زی و هم گونه های نیمه پلاژیک مانند ماهی روغن، ماهی مرکب، میگو و صخره ماهی را هدف قرار می دهد. ماهیگیری ترال توسط یک قایق ماهیگیری انجام می شود که می تواند یک قایق کوچک روباز با تنها یا یک کشتی ماهیگیری بزرگ کارخانه ای با . ترال کف می تواند توسط یک کشتی ترال یا توسط دو کشتی که به صورت مشارکتی ماهیگیری می کنند (ترال جفتی) انجام شود. میزان صید جهانی از طریق ترال کف بیش از ۳۰ میلیون تن در سال تخمین زده شده است، که این میزان از هر روش ماهیگیری دیگری بیشتر است. نگرانی ها در مورد اثرات زیست محیطی ترال کف منجر به
تغییراتی در طراحی تجهیزات شده است، مانند افزودن دستگاه خارج کننده لاک پشت برای کاهش صید جانبی، و محدودیت هایی در مکان هایی که ترال کف مجاز است، مانند مناطق حفاظت شده دریایی. یک مقاله در سال ۲۰۲۱ تخمین زد که ماهیگیری با ترال کف، با برهم زدن دی اکسید کربن در کف دریا، سالانه بین ۶۰۰ تا ۱۵۰۰ میلیون تن دی اکسید کربن تولید می کند. – میزان انتشار گازهای گلخانه ای تقریباً معادل میزان انتشار گازهای گلخانه ای آلمان یا پیامدهای زیست محیطی هوانوردی است. با این حال، این مقادیر بسیار نامطمئن هستند و به دلیل تخمین های بیش از حد مورد انتقاد قرار گرفته اند. تلاش های بین المللی برای محدود کردن صید ترال کف دریا بی اثر بوده است. تاریخچه. اشاره اولیه به اقدامات حفاظتی شیلات از شکایتی در مورد نوعی ماهیگیری با تور ترال مربوط به قرن چهاردهم، در زمان سلطنت ادوارد سوم، ناشی می شود. در سال ۱۳۷۶ دادخواستی به پارلمان ارائه شد که خواستار ممنوعیت این نوع صید شده بود. این یک ترال اولیه با تیر چوبی بود و از یک تور ۶ تایی تشکیل شده بود. پاسخ دادگاه سلطنتی این بود که «اجازه دهید کمیسیونی توسط افراد واجد شرایط برای تحقیق و تأیید صحت این ادعا تش
کیل شود و در مورد آن در دادگاه کیفری انگلستان و ولز اقدام شود». بنابراین، حتی در قرون وسطی، بحث های اساسی در مورد سه مورد از حساس ترین مسائل جاری پیرامون ماهیگیری با ترال - تأثیر ترال بر محیط زیست گسترده تر، استفاده از تورهای با اندازه کوچک و ماهیگیری صنعتی برای خوراک دام - مطرح شده بود. ماهیگیری با تور ترال. ساده ترین روش ترال کف، دهانه تور توسط یک تیر فلزی محکم که به دو «کفش» متصل است، باز نگه داشته می شود. این دو «کفش» صفحات فلزی محکمی هستند که به انتهای تیر جوش داده شده اند و روی بستر دریا می لغزند و آن را به هم می زنند. این روش عمدتاً در کشتی های کوچک تر، برای ماهیگیری کفشک ماهی یا میگو، که نسبتاً نزدیک به ساحل هستند، استفاده می شود.
قصبه (؛ ، ؛ ، ) نوعی از استحکامات شهری است که اغلب به ارگ یا بخش استحکام یافتهٔ] آن شهر اطلاق می گردد. این واژه معادل واژهٔ اسپانیایی «آلکاثابا» () نیز هست که آن هم از همین ریشهٔ عربی گرفته شده است. به طور گسترده تر، این اصطلاح می تواند به محلهٔ قدیمی شهر (مدینه)، به ویژه در کشور الجزایر نیز اشاره داشته باشد. در زبان های گوناگون، واژهٔ عربی «قصبه» یا واژگان محلی وام گرفته از آن، ممکن است به یک سکونت گاه، دژ، برج دیدبانی یا دژ انفرادی نیز اطلاق شود. دژ یا قلعه. واژهٔ «قصبه» (qasaba) در گذشته معنایی گسترده تر داشت، اما در اصل به معنای یک دژ است—که معمولاً به عنوان قلعه ای برای حفاظت از شهر یا منطقه ای مسکونی، یا به عنوان مرکز اداری مورد استفاده قرار می گرفت. قلعهٔ قصبه معمولاً محل استقرار پادگان نظامی و ساختمان های ویژه ای چون کاخ سلطنتی بود، و همچنین امکاناتی مانند مسجد و حمام عمومی را در بر می گرفت. برخی از قصبه ها در موقعیت های راهبردی و مرتفع ساخته می شدند تا دید خوبی به شهر داشته باشند، مانند قصبهٔ الودایه در رباط، مراکش یا قصبهٔ مالاگا در اسپانیا. قصبه همچنین می توانست ناحیه ای سلطنتی و وسیع باشد که به طو
ر اختصاصی ساخته شده و با دیوارهایی جداگانه محافظت می شد و در آن کاخ حاکم و نهادهای اداری دولت قرار داشتند. از نمونه های این نوع می توان به قصبهٔ مراکش و قصبهٔ شهر تونس اشاره کرد که هر دو توسط موحدون بنیان گذاری شدند؛ سلسله ای که در بسیاری از شهرهای مهم امپراتوری شان محوطه های مشابه کاخ سلطنتی ساختند یا بازسازی کردند. در برخی موارد، قصبه ها تنها محوطه هایی مستحکم شده در اطراف شهر بودند که صرفاً محل استقرار نیروهای نظامی بودند، بدون آن که لزوماً نقش قلعهٔ اصلی شهر را داشته باشند. در شهر فاس برای نمونه، در دوره های مختلف تا سیزده قصبه ساخته شده بود، از جمله قصبهٔ «انوار» و قصبهٔ «شرارده». به گفتهٔ معمار و مرمت گر اسپانیایی، «لئوپولدو تورس بالباس»، قصبهٔ مالاگا نمونهٔ شاخصی از معماری نظامی دورهٔ طوایف در اندلس است، با دیوار دوجداره و استحکامات بسیار. به گفتهٔ او، تنها همتای آن قلعهٔ حصن الاکراد در سوریه است. از دیگر نمونه های قصبه در اسپانیا می توان به قصبهٔ آلمریا، آنتکرا، باداخوس، گوآدیکس، مریدا، قلعهٔ مولینا د آراگون، قصبه آلکالا لا رئال و همچنین قصبه الحمراء در شهر گرانادا اشاره کرد. در کشور مراکش، واژهٔ «قصب
ه» در مناطق عمدتاً بربرنشین، به اقامتگاه های استحکام یافته نیز اطلاق می شود که در زبان های بربری «"تیغِرمْت"» (tighremt) نام دارند و معمولاً از خشت خام ساخته می شوند؛ مانند قصبهٔ تِلْوِت یا قصبهٔ اَمریدیل. در جنوب تونس نیز گاهی این واژه به انبارهای مستحکم غله (که به آن ها "قصر" نیز گفته می شود) اطلاق می گردد. کاربردهای دیگر واژهٔ «قصبه». بخش قدیمی شهر. واژهٔ «قصبه» گاهی برای اشاره به بخش قدیمی یک شهر نیز به کار می رود که در این کاربرد، معادل معنای مدینه است. در شهر الجزیره، نام «قصبه» در اصل به بخش بالایی شهر اطلاق می شد که شامل قلعه و اقامتگاه حاکمان بود. پس از اشغال الجزایر توسط فرانسوی ها در سال ۱۸۳۰، بیشتر بخش پایینی و تاریخی شهر الجزیره تخریب شد و براساس سبک اروپایی بازسازی گردید. تنها بخش بالایی شهر که نسبتاً دست نخورده باقی ماند، همان ناحیه ای بود که به «قصبه الجزایر» شهرت یافت. «قصبهٔ دَلس» نیز نمونهٔ دیگری از کاربرد این واژه برای اشاره به بخش تاریخی یک شهر است. برج های دیده بانی در شبه جزیرهٔ عربستان. در مقاله ای از دانشنامهٔ بریتانیکا دربارهٔ استان عسیر (واقع در جنوب غربی عربستان سعودی) آمده است که
«قصبه های باستانی (به معنای «برج ها») موجود در این استان به عنوان برج های دیده بانی یا انبارهای غله مورد استفاده قرار می گرفته اند.» در کتابی دیگر، این برج ها چنین توصیف شده اند: «برج های قصبه، که ظاهراً مختص معماری منطقهٔ عسیر هستند، موضوع بحث و اختلاف نظر دربارهٔ کارکردشان بوده اند—برخی معتقدند که این برج ها به عنوان برج های دیده بانی ساخته شده اند، در حالی که دیگران آن ها را به منزلهٔ برجک دفاعی یا حتی انبارهای غله می دانند. شاید هم ترکیبی از همهٔ این کارکردها بوده اند؛ هرچند جایگاه مناسب برای یک برجک دفاعی که معمولاً بر فراز تپه است، موقعیت مناسبی برای انبار غله یا قلعهٔ مسکونی محسوب نمی شود.» باستان شناسان تصاویری از برج هایی مشابه را در ویرانه های قریه الفاو در منطقهٔ ربع الخالی عربستان یافته اند که قدمت آن ها به فاصلهٔ زمانی میان قرن سوم پیش از میلاد تا قرن چهارم میلادی می رسد. «خانه ها دو طبقه بودند، دیوارهایی سنگی با ضخامت تقریباً دو متر داشتند و از امکاناتی مانند سیستم آب رسانی و سرویس بهداشتی در طبقهٔ بالا برخوردار بودند. در یکی از نقاشی های دیواری برجسته، به طور کمرنگ ساختمانی چند طبقه به تصویر کش
یده شده که در پنجره هایش افرادی دیده می شوند—طرح این ساختمان بسیار شبیه به خانه های چند طبقه ای است که امروزه در یمن و جنوب عربستان سعودی نیز یافت می شوند.» «بیشتر قصبه ها دارای پلان دایره ای هستند، هرچند برخی از آن ها مربع شکل اند. گاهی در زیر پنجره ها یا در قاب آن ها، نوارهایی از سنگ های کوارتز دیده می شود—یکی از نمونه های خوب و سالم این نوع برج ها در بالای منطقهٔ وادی عین قرار دارد. بقایای یک سازهٔ سنگی شبیه به برج های مارتلو در کنار یک مسیر خاکی در شمال المصنعه دیده می شود. به نظر می رسد که این بنا پیش نمونه ای جالب از خانه های سنتی استان عسیر باشد و احتمالاً ارتباط نزدیکی با معماری قصبه دارد. این بنا اکنون در حالت ویران قرار دارد، اما زمانی محل سکونت بوده و از ویژگی های دفاعی نیرومندی برخوردار بوده است.» در توصیفی از یک روستای سنتی در استان الباحه در عربستان سعودی آمده است: «حتی جاده ای که به این روستا منتهی می شود چشمگیر است، و در طول مسیر، چندین برج تاریخی از سنگ و کتیبه دیده می شوند. استان الباحه به عنوان منطقهٔ هزار و یک برج شناخته می شود—برج هایی که زمانی برای محافظت از روستاها، جاده ها و مزارع در ب
رابر قبایل رقیب ساخته می شدند. امروزه این برج ها متروکه اند و بسیاری از آن ها به طور جزئی یا کامل در حال تخریب هستند.»
اوگاتا شونتارو ؛ – ) سامورایی اهل ژاپن و دستیار معاون فرمانده در شینسنگومی یا پلیس ویژه در شوگون سالاری توکوگاوا، در دسامبر ۱۸۶۴ بود. بررسی اجمالی. او در سال ۱۸۳۹ در قلمرو کوماموتو، ولایت هیگو، از میشیما گنیا و اوتوجو متولد شد. او همسن ناگاکورا شینپاچی در شینسنگومی بود. گفته می شود که او پس از ۲۵ مه ۱۸۶۳ به شینسنگومی پیوسته است. هنگامی که این گروه در ژوئن همان سال سازماندهی شد، او به عنوان معاون فرمانده خدمت کرد. گمان می رود که او در کودتای ۱۸ اوت شرکت داشته است، اما در طول حادثه ایکِدایا در ژوئن ۱۸۶۴ به او دستور داده شد که به عنوان سرپرست عمل کند و در این امر شرکت نکرد. در یادداشت های راهپیمایی دسامبر همان سال، که به بررسی اردوکشی های چوشو می پردازد، او به عنوان رهبر واحد پنجم منصوب شده است. به نظر می رسد که او مورد اعتماد شدید رئیس دفتر، کوندو ایسامی، بوده و از همان ابتدا بسیار مورد احترام بوده است، به طوری که بدون استثنا در سفر به ادو در سال ۱۸۶۴ برای جذب اعضا و در دو سفر کاری به چوشو در سال های ۱۸۶۵ و ۱۸۶۶ او را همراهی کرده است. هنگامی که سپاه در آوریل ۱۸۶۴ سازماندهی مجدد شد، او به عنوان بازپرس و بازرس سا
مورایی و به عنوان مربی ادبی منصوب شد و به نظر می رسد که به عنوان یک کارمند دولت بسیار مورد احترام بوده است. هنگامی که در ژوئن ۱۸۶۷ به عنوان معاون دستیار ارشد شوگون سالاری منصوب شد، به درجه گشتی ارتقا یافت. او به عنوان یک مه تسوکه (بازرس پلیس) در نبرد توبا-فوشیمی که در ژانویه ۱۸۶۸ رخ داد، خدمت کرد و پس از شکستش در اوساکا، به ادو بازگشت. پس از آن او در کنار شینسنگومی ماند و از طریق نبرد کوشو کاتسونوما به آیزو راه یافت، تا اینکه در ۲۱ اوت همان سال در نبرد گذرگاه مادر شکست خورد. آخرین حضور ثبت شده او مربوط به اقامت در سایتویا، بیرون خندق بیرونی قلعه آیزو-واکاماتسو در ۲۲ اوت به همراه ۳۸ نفر دیگر، از جمله سایتو هاجیمه (که با نام یاماگوچی جیرو نیز شناخته می شود)، قبل از ناپدید شدنش است. اوگاتا و هاجیمه سایتو تنها معاونان فرماندهی بودند که شینسنگومی را تا آیزو همراهی کردند. محل اختفای اوگاتا برای مدت طولانی نامشخص ماند. ناکاجیما نوبورو، عضو شینسنگومی، اظهار داشت که او «مفقود» شده است، در حالی که یوکوکورا جینگورو، عضو شینسنگومی، اظهار داشت که او «در قلعه آیزو (قلعه آیزو-واکاماتسو) باقی مانده است.» در هر صورت، او از مق
ر شینسنگومی خارج شد و نظریه های مختلفی در مورد محل اختفای او وجود دارد، مانند موارد زیر، اما هیچ یک از آنها تأیید نشده اند.
کاهش جمعیت لاک پشت های رنگین داستان ساده ای مانند گاومیش آمریکایی از کاهش چشمگیر دامنه زندگی آنها نیست. در عوض، این لاک پشت همچنان پرشمار است و در محدوده اصلی خود زندگی می کند - در وضعیت حفاظتی NatureServe خود به عنوان G5 (به طور قابل توجهی گسترده) طبقه بندی شده است - با این حال، سکونت در آمریکای شمالی بدون شک تراکم جمعیت آن را کاهش داده است. حداقل از سال ۱۹۵۲، دانشمندان تأثیر انسان بر لاک پشت های رنگین را مشاهده کرده اند. ارنست و لوویچ، در سالنامه لاک پشت های خود در سال ۲۰۰۹، اذعان می کنند که تخمین هایی از تغییرات جمعیتی مختص گونه ها وجود ندارد، اما می گویند که بحث در مورد عوامل کلی مؤثر بر همه لاک پشت ها مفید است. با این حال، این فشارها عموماً بیشتر بر لاک پشت های دریایی، خورها یا خشکی، یا لاک پشت های کمیاب، وارد می شود. نرخ بالای تولید مثل لاک پشت های رنگین و توانایی آنها برای زنده ماندن در زیستگاه های تحت تأثیر انسان، مانند تالابهای آلوده و برکه های مصنوعی ساخته شده، به آنها اجازه داده است که محدوده خود را حفظ کنند. در نیوانگلند، پروژه حفاظت از لاک پشت ها خاطرنشان می کند: «از قضا، زیستگاه اصلی توسط رواناب
کود ایجاد شده و دریاچه هایی را ایجاد کرده که با پوشش گیاهی مسدود شده اند؛ دقیقاً همان چیزی که لاک پشت های رنگین دوست دارند.» دولت های فدرال، ایالتی و شهر پورتلند در تلاشند تا کاهش جمعیت لاک پشت های رنگین را بهتر درک کرده و از آن جلوگیری کنند. در شمال واشینگتن، در بریتیش کلمبیا، این لاک پشت نیز در خطر است. جمعیت های ساحلی آنجا به عنوان در معرض خطر انقراض و جمعیت های داخلی به عنوان «مورد توجه ویژه» تعیین شده اند. لاک پشت رنگین نمادین در بریتیش کلمبیا محبوب است و این استان انگیزه بیشتری برای جلوگیری از انقراض لاک پشت رنگین دارد، زیرا پیش از این تمام جمعیت های گونه بومی لاک پشت خود، از جمله لاک پشت برکه ای غربی، را از دست داده است. با این حال، علیرغم تلاش های حفاظتی، تنها چند هزار لاک پشت در کل استان باقی مانده است. از بین رفتن زیستگاه. یک تهدید آشکار برای لاک پشت های رنگی، از بین رفتن زیستگاه به دلیل خشک شدن تالاب ها است. حتی زمانی که آب باقی می ماند، لاک پشت ها ممکن است تحت تأثیر پاکسازی کنده های درخت یا سنگ هایی که محل آفتاب گرفتن هستند، قرار گیرند. همچنین، پاکسازی پوشش گیاهی ساحل ممکن است دسترسی بیشتر شکارچی
ان یا افزایش تردد انسان را فراهم کند که این امر، آفتاب گرفتن در ساحل را غیرقابل توجیه می کند. دور از آب، شهرنشینی یا کاشت گیاهان، حتی برای احیای نهر، می تواند خاک های آفتابی باز مورد نیاز برای لانه سازی را از بین ببرد. جاده کشی. یکی دیگر از تأثیرات انسانی قابل مشاهده و احتمالاً از نظر عددی قابل توجه ، تلفات جاده ای است. لاک پشت های مرده معمولاً در جاده های تابستانی دیده می شوند: در سال ۱۹۷۴، ارنست ۱۴ مورد مرگ را در یک روز در یک بخش کوتاه از جاده پنسیلوانیا اندازه گیری کرد. افزایش ترافیک و همچنین افزایش نفوذ جاده ها به زیستگاه، این مشکل را در طول سال ها بدتر کرده است. گونه های معرفی شده. معرفی گونه های غیربومی تهدید دیگری برای لاک پشت های رنگین است. لاک پشت های گوش سرخ رایج ترین لاک پشت های خانگی هستند و فقط بومی جنوب شرقی ایالات متحده می باشند. آنها به طور گسترده رها شده اند (یا فرار کرده اند) و جمعیت های زادآوری را در بسیاری از مناطق زیستگاه لاک پشت های رنگی، از جمله کانادا، ایجاد کرده اند. آنها از نظر اندازه و عادات گونه ای مشابه لاک پشت های رنگین هستند، بنابراین ممکن است رقابت بیشتری با آنها داشته باشند، ا