Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
لواء القدس () (به معنی تیپ بیت المقدس) یا تیپ القدس یک گروه شبه نظامی عمدتاً سوری-فلسطینی و یک تیپ از نیروی زمینی سوریه بود که به عنوان بخشی از نیروهای طرفدار دولت سوریه در جنگ داخلی سوریه فعالیت می کرد. این یگان در سال ۲۰۰۳ تأسیس شد. در سال ۲۰۱۹، این گروه به بخشی از سپاه پنجم تهاجمی ارتش سوریه تبدیل شد. لواء القدس در سال ۲۰۱۳ توسط محمد السعید تشکیل شد. جنگجویانی که خود را "فدائیان ارتش عرب سوریه" می نامیدند و در حلب و درعا فعال بودند. این گروه شبه نظامی متشکل از پناهندگان فلسطینی از اردوگاه نیرب و اردوگاه عین التل و همچنین شورشیان آشتی کرده تشکیل می شد. تیپ القدس در سال ۲۰۲۴ منحل شد.
عمیر بن حباب سلمی (درگذشته ۶۸۹ ) از رؤسای قبیله بنی سلیم، سردار سابق اموی و رهبر اصلی قبایل قیسی در جنگ های جناحی و طلیفه های بنی تغلب با بنی کلب بود. زندگی. ذکوان از قبیله بزرگ عرب بنی سلیم تعلق داشت. مادرش زنی سیاه پوست آفریقایی بود. این خانواده در منطقه رودخانه بلیخ در منطقه جزیره (بین النهرین علیا) زندگی می کردند. عمیر در ارتش خلیفه اموی معاویه اول (حکومت:۶۶۱-۶۸۰) خدمت می کرد. او تحت فرماندهی هم قبیله ای خود، صفوان بن معطل، می جنگید. عمیر نقش مهمی در تصرف قلعه ارمنی معروف به حصن کمخ (کماچه) توسط امویان در سال ۶۷۸ ایفا کرد. او در طول این عملیات به شهرت رسید، به طوری که مورخ قرن نهم، البلاذری، می نویسد: به گفته مورخ پاتریشیا کرون، عمیر بیشتر به خاطر نقشش در دومین جنگ داخلی مسلمانان شناخته می شود. با وجود اینکه او عضوی از قبیله قیس عیلان بود، پس از شکست ویرانگر قیسی ها در نبرد مرج راهط به دست امویان و متحدان یمنی آنها، به ویژه قبیله بنی کلب وفاداری خود را به امویان در زمان مروان اول (۶۸۴-۶۸۵) و پسر دومی عبدالملک (۶۸۵-۷۰۵) حفظ کرد . با این حال، این نبرد همچنان او و قبایلش را نسبت به رقبای کلبی خود و امویان کی
نه توز کرده بود و این موضوع در طول نبرد خازر در سال ۶۸۶ آشکار شد. در طول آن نبرد، عمیر فرماندهی جناح چپ ارتش اموی به رهبری عبیدالله بن زیاد را علیه نیروهای طرفدار علی به رهبری ابراهیم بن مالک اشتر بر عهده داشت . پیش از رویارویی دو طرف، عمیر مخفیانه با ابن اشتر ملاقات کرد و پیشنهاد داد که در میانه نبرد به همراه هنگ تحت سلطه قیسی خود از صفوف جدا شود. نتیجه، شکست امویان و کشته شدن عبیدالله بود. ابن اشتر، فرماندار مختار بر موصل و جزیره، به عمیر فرمانداری های محلی طور عبدین و کفرتوثا (کفر توتا) را پاداش داد. رهبر قیس. عمیر در نمایشی از شجاعت قبیله ای، به جای پیوستن به رهبر طرفدار علویان، مختار ثقفی، که از خازر پیروی می کرد، تصمیم گرفت به هم نوع قیسی خود، زفر بن حارث کلبی، در قرقیسیا بپیوندد. عمیر از قرقیسیا حملات تنبیهی علیه کلب به رهبری رئیس آنها حمید بن حریث بن بحدل را رهبری کرد. او یا زفر، حمله ای قیسی علیه کلب در اکلیل در صحرای سماوه بین سوریه و عراق را رهبری کرد و بین ۵۰۰ تا ۱۰۰۰ نفر از قبیله کلب را کشت. ورود پرانرژی عمیر به نزاع قیس-کلب، او را به رهبر فعال تر قیس تبدیل کرد، زیرا زفر اغلب در دفاع از قرقیسیا د
ر برابر پیشروی های امویان با مشکل مواجه می شد. او حملات بیشتری را علیه کلب در سماوه رهبری کرد و تقریباً حمید را در روستای کعبه کشت. کلب در نهایت توسط حملات عمیر، هرچند موقتاً، از سماوه بیرون رانده شد. در همین حال، عمیر، قیس را درگیر جنگی خونین و تلافی جویانه با قبیله تغلب کرد، قبیله ای که قبلاً بی طرف بود. او رهبری تجاوزات سلیمی ها به قلمرو تغلبی ها در امتداد رودخانه خابور را بر عهده داشت. زفر در تلاش های خود برای میانجیگری در این اختلاف شکست خورد و سرانجام با رویکرد ستیزه جویانه عمیر همراه شد. عمیر از مصعب بن زبیر از عراق اجازه گرفت تا به تغلبی های مسیحی حمله کند و بسیاری از آنها را در مکسین در امتداد خابور قتل عام کرد. حملات و ضدحملات در مکان هایی که رودخانه های خابور، بلیخ، دجله و ثرثار را در بر می گرفت ، ادامه یافت و تغلبی ها معمولاً نیروی شکست خورده بودند. با این حال، در سال ۶۸۹، تغلبی ها عمیر را در نبردی در الحشق در امتداد ثرثار، نزدیک تکریت، کشتند . سپس سر جسد او را از تنش جدا کردند و سرش را به عبدالملک تحویل دادند، که از مرگ رئیس شورشیان خوشحال بود. اخطل ، شاعر تغلبی، مرگ او را به شعر درآورد. به گفته
کرون، دلاوری ها و عملکرد عمیر در میدان نبرد در درگیری های قبیله ای، برای او «شهرتی به عنوان یکی از قدرتمندترین مردان زمان خود» به ارمغان آورد.
یرجانیک سارگسی هوویان (؛ زادهٔ - درگذشته تاریخ نامعلوم) کارشناس علوم پرورشی اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۱۹۲۱ در یرانوس به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی علوم پرورشی خاچاطور آبوویان ارمنستان فارغ التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون آموزگار شایسته ارمنستان شوروی(۱۹۶۹)، نشان ستاره سرخ، مدال دفاع از لنینگراد، (درجه سه) شده است. سال درگذشت نامعلوم است
حدجو حور () فرمانروایی در شمال مصر در دوران پیش دودمانی بود که نام او به معنای «گرزهای حوروس» است. از آن جایی که اطلاعات بسیار کمی دربارهٔ او در دست است، این موضوع باعث بحث هایی میان تاریخ نگاران دربارهٔ جایگاه اجتماعی او شده است. جایگاه اجتماعی. حدجو حور تنها از طریق دو کوزهٔ سفالی شناخته شده که سِرِخ (نماد سلطنتی) او بر روی آن ها نقش بسته است: یکی از تورا در شرق دلتای نیل و دیگری از ابوزیدان در نوک شمال شرقی دلتا. مصرشناس معروف، ولفگانگ هلک، او را یکی از فرعون های دودمان صفر (دوره پیش دودمانی یا پیش از دودمان نخست) دانسته و با واش، فرمانروایی که به دست نارمر شکست خورده بود (بر اساس نقش لوحه نارمر)، یکسان می داند. این دیدگاه بعدها توسط تاریخ نگار دیگری به نام ادوین فن دن برینک نیز تأیید شد. در مقابل، توبی ویلکینسون و یواخیم کال بر این باورند که حَج حور یک فرعون پیش دودمانی نبوده، بلکه فرمانروای یک دولت شهر کوچک در دوران پیش دودمانی بوده است و به او عنوان «پادشاه» داده اند. از حدجو حور هیچ آرامگاهی شناخته نشده و نام او نیز در کتیبهٔ سنگ پالرمو، که فهرستی از کهن ترین پادشاهان مصر باستان را در بر دارد، دیده نمی
روابط گرجستان و لسوتو به روابط دوجانبه میان گرجستان و لسوتو اشاره دارد. این دو کشور روابط محدودی با یکدیگر دارند و همکاری ها عمدتاً در قالب دیدارهای چندجانبه یا چارچوب های بین المللی شکل گرفته اند. روابط. میان گرجستان و لسوتو روابط رسمی و فعال دوجانبه به صورت مستقیم وجود ندارد. با این حال، پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، لسوتو استقلال گرجستان را در ۲۴ ژانویه ۱۹۹۲ به رسمیت شناخت. در سال ۲۰۰۴، هر دو کشور از جمله دریافت کنندگان کمک مالی از طریق برنامهٔ «حساب چالش هزاره» دولت ایالات متحده آمریکا بودند که با هدف ارتقای توسعه اقتصادی در کشورهای در حال توسعه اجرا شد. در ژانویه ۲۰۱۰، معاون وزیر امور خارجه گرجستان، الکساندر نالباندیان، با چند تن از سفرای کشورهای آفریقایی از جمله پرسی منگوآلا، نماینده دائمی لسوتو در سازمان ملل، دیدار کرد. در این دیدار، دو طرف بر تمایل برای تقویت همکاری های دیپلماتیک و اقتصادی تأکید کردند. لسوتو در این نشست بار دیگر بر موضع خود در حمایت از تمامیت ارضی گرجستان و عدم شناسایی آبخاز و اوستیای جنوبی به عنوان جمهوری های مستقل تأکید کرد. نمایندگی های دیپلماتیک. گرجستان فاقد سفارت یا نمایندگی
دائمی در لسوتو است. امور مربوط به لسوتو از طریق سفارت گرجستان در پرتوریا، پایتخت آفریقای جنوبی، انجام می شود. لسوتو نیز در گرجستان نمایندگی رسمی ندارد و امور مربوط به این کشور از طریق نمایندگی دائم لسوتو در سازمان ملل در نیویورک پیگیری می شود. روابط اقتصادی. در حال حاضر اطلاعات رسمی زیادی درباره سطح مبادلات اقتصادی مستقیم میان گرجستان و لسوتو منتشر نشده است. با این وجود، گرجستان تلاش داشته تا در قالب همکاری های چندجانبه، از جمله برنامه های توسعه ای ایالات متحده و مجامع بین المللی، روابط اقتصادی خود با کشورهای آفریقایی، از جمله لسوتو، را توسعه دهد.
علی نورالدین النعسان (؛ زادهٔ ۱۹۷۰) سرلشکر نیروی زمینی سوریه است، که از دسامبر ۲۰۲۴ به عنوان رئیس ستاد کل نیروهای مسلح سوریه فعالیت می کند. النعسان قبل از فارغ التحصیلی به عنوان افسر ممتاز از آکادمی نظامی، در طیبه الامام به صورت محلی تحصیل کرد و در واحدهای پیاده نظام و زرهی ارتش عربی سوریه سمت های فرماندهی را بر عهده داشت. پس از وقوع انقلاب سوریه در سال ۲۰۱۱، او به نیروهای اپوزیسیون سوریه پیوست و در نبردهای شمال سوریه شرکت کرد. النعسان به عنوان فرمانده نظامی در هیئت تحریر الشام منصوب شد و در طول حملات مخالفان سوریه در سال ۲۰۲۴، فرمانده ستاد فرماندهی عملیات نظامی به رهبری تحریر الشام بود.
یوا ماچکالیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) کارشناس علوم پرورشی اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۱۸۹۷ در تفلیس به دنیا آمد و از کنسرواتوار دولتی تفلیس فارغ التحصیل گشت. وی در فعالیت می کرد. همچنین برندهٔ جوایزی همچون آموزگار شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۴۰) شده است. وی در ۱۹۵۶ در سن ۵۹ سالگی در ایروان درگذشت.
کوستیا ماردانیان (؛ زادهٔ - درگذشته تاریخ نامعلوم) کارشناس علوم پرورشی اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۱۹۱۶ در پاراواکار به دنیا آمد . همچنین برندهٔ جوایزی همچون آموزگار شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۶۰)، نشان جنگ میهنی (درجه یک) و نشان ستاره سرخ شده است. سال درگذشت نامعلوم است
یک هشتم نهایی. قرعه کشی مرحله یک هشتم نهایی ای اف سی کاپ ۲۰۰۹ در ۱۲ ژانویه ۲۰۰۹ به همراه قرعه کشی مرحله گروهی برگزار شد. یک چهارم نهایی. قرعه کشی مرحله یک چهارم نهایی و سایر مراحل حذفی در تاریخ ۲۹ ژوئن ۲۰۰۹ در کوالا لامپور، مالزی انجام شد. بازی برگشت. "بین دونگ در مجموع ۴–۲ برنده شد." "۵–۵ در مجموع؛ چین جنوبی با گل زده در خانه حریف برنده شد." "الکویت در مجموع ۲–۱ برنده شد." "۰–۰ در مجموع؛ الکرامه در ضربات پنالتی ۵–۴ برنده شد." نیمه نهایی. بازی برگشت. "الکویت در مجموع ۳–۱ برنده شد." "الکرامه در مجموع ۴–۲ برنده شد." فینال. فینال ای اف سی کاپ ۲۰۰۹ در تاریخ ۳ نوامبر در زمین خانگی تیم الکویت برگزار شد.
آنوشاوان کیارامی مارتیروسیان (؛ زادهٔ - درگذشته تاریخ نامعلوم) کارشناس علوم پرورشی اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۱۹۲۳ در شهرستان آنی به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی علوم پرورشی خاچاطور آبوویان ارمنستان فارغ التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون آموزگار شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۸۰)، نشان لنین، مدال دفاع از قفقاز و مدال به خاطر پیروزی مقابل آلمان در جنگ بزرگ میهنی (۱۹۴۵–۱۹۴۱) شده است. سال درگذشت نامعلوم است
هایک هونانی ملکومیان (؛ زادهٔ - درگذشته تاریخ نامعلوم) کارشناس علوم پرورشی اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۱۹۱۳ در برد به دنیا آمد . همچنین برندهٔ جوایزی همچون آموزگار شایسته ارمنستان شوروی () شده است. سال درگذشت نامعلوم است
رئیس ستاد کل نیروهای مسلح سوریه () رئیس عالی نیروهای مسلح سوریه است. رئیس ستاد کل توسط رئیس جمهور سوریه که فرمانده کل نیروهای مسلح این کشور است، منصوب می شود و به وزیر دفاع سوریه گزارش می دهد. این سمت، نخستین بار در سال ۱۹۴۷ تعریف شد و نخستین رئیس ستاد، سرلشکر عبدالله عطفه بود. از ۲۱ سپتامبر ۲۰۲۴ سرلشکر علی نورالدین النعسان، ریاست ستاد کل نیروهای مسلح سوریه را برعهده دارد. در ۱۶ ژوئیه ۲۰۲۵ نیروی هوایی اسرائیل، در بحبوحه درگیری های ژوئیه ۲۰۲۵ در جنوب سوریه، ورودی ستاد کل در دمشق را به عنوان هشدار، بمباران کرد.
جمعیت نوار غزه در نتیجهٔ حملات هوایی اسرائیل در طول جنگ غزه و محاصرهٔ اسرائیل و جلوگیری اسرائیل از ورود کالاهای اساسی و کمک های بشردوستانه به غزه، در معرض خطر بالای قحطی قرار دارد. حملات هوایی زیرساخت های غذایی مانند نانوایی ها، آسیاب ها و فروشگاه های مواد غذایی را نابود کرده است و به واسطهٔ محاصرهٔ کمک ها، کمبود گسترده ای از اقلام ضروری وجود دارد. به گفته گروهی از کارشناسان سازمان ملل، تا ژوئیه ۲۰۲۴ «کمپین گرسنگی هدفمند» اسرائیل در سراسر نوار غزه گسترش یافته و باعث مرگ کودکان شده است. هیئت نمایندگی اسرائیل در سازمان ملل از این بیانیه انتقاد کرد و آن را «اطلاعات نادرست» خواند. در همان ماه، موارد شناسایی شده سوء تغذیه کودکان در شمال غزه در مقایسه با ماه مه ۲۰۲۴، ۳۰۰ درصد افزایش یافت. در ۳۰ ژوئن ۲۰۲۴، کمیتهٔ جهانی بررسی قحطیِ IPC اعلام کرد شواهد نشان می دهد که قحطی در غزه رخ نداده است، اما خطر بالای قحطی تا زمانی که جنگ ادامه دارد، پابرجا خواهد بود. شرایط در غزه احتمالاً در بهار به دلیل افزایش کمک ها و تلاش های بهداشتی بهبود یافته باشد، اما غیرنظامیان همچنان با رنج شدید روبرو هستند و به کمک های پایدار نیاز دارن
د. یافته های این گزارش «نباید جایی برای آسودگی خاطر و سهل اتگاری در مورد خطر وفوع قحطی در هفته ها و ماه های آینده باقی بگذارد» و «ماهیت طولانی مدت بحران به این معنی است که این خطر دستکم به اندازهٔ هر زمان دیگری در چند ماه گذشته بالا باقی می ماند.» اسرائیل با استناد به گفته های دانشگاهیانش در بخش بهداشت عمومی اسرائیل، روش شناسی گذشتهٔ IPC را به چالش کشیده است. در سپتامبر ۲۰۲۴، سازمان پناهندگان بین المللی هشدار داد که شرایط غذایی از ماه مه «به شدت رو به وخامت گذاشته است» و اظهار داشت: «خطر جدی تشدید دوبارهٔ شرایط قحطی همچنان وجود دارد.» برنامهٔ جهانی غذا (WFP) در اکتبر ۲۰۲۴ هشدار داد که یک میلیون نفر در معرض خطر گرسنگی قرار دارند. فولکر تورک، کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل، اظهار داشت که محدودیت های اسرائیل برای ورود کمک ها ممکن است به منزلهٔ مصداقی از گرسنگی دادن به عنوان سلاح جنگی باشد که دروافع جنایت جنگی محسوب می شود. یک کمیسیون تحقیق بین المللی مستقل نیز دریافت که اسرائیل از گرسنگی به عنوان یک روش جنگی استفاده می کند. در آوریل و مه، آژانس توسعه بین المللی (USAID)، دیوان جمعیت، پناهندگان و مهاجرت وزارت امور
خارجه ایالات متحده دریافتند که اسرائیل از ورود کمک های غذایی به غزه جلوگیری می کند. این یافته ها توسط وزیر امور خارجه بلینکن و دولت بایدن رد شد. دولت اسرائیل استفاده از گرسنگی به عنوان سلاح جنگی را رد کرده و گفته است که استدلال هایی مبنی بر اینکه اقداماتش در مورد قحطی، کنوانسیون نسل کشی را نقض می کند «کاملاً بی اساس» است. هماهنگ کنندهٔ فعالیت های دولت اسرائیل در منطقه (COGAT)، آژانس اسرائیلی مسئول اجازهٔ ورود کمک به غزه، اعلام کرده است که اسرائیل محدودیتی برای میزان کمک های ورودی به غزه اعمال نکرده است. ادعای COGAT توسط نهادهای متعددی از جمله اتحادیه اروپا، سازمان ملل متحد، آکسفام و بریتانیا به چالش کشیده شده است. از مارس ۲۰۲۵، اسرائیل محاصره را به طور علنی رسمی کرده است، و وزیر دفاع اعلام کرده است که «هیچ کمک بشردوستانه ای وارد غزه نخواهد شد.» اسرائیل ادعا کرده است که «حماس منابع را احتکار کرده و آن ها را از غیرنظامیان ناامید دور نگه داشته است»؛ اما تا فوریه ۲۰۲۴، ایالات متحده هیچ مدرکی دال بر این ادعا یافت نکرده است. گزارش هایی مبنی بر سرقت کمک های امدادی توسط باندهای مسلح وجود داشته است. در ۲۱ نوامبر ۲۰۲۴
، دیوان کیفری بین المللی حکم بازداشت نخست وزیر اسرائیل بنیامین نتانیاهو و وزیر دفاع سابق یوآف گالانت را به دلیل «دلایل منطقی» مبنی بر مسئولیت کیفری آن ها برای «جنایت جنگی گرسنگی دادن به عنوان یک روش جنگی» صادر کرد. ایالات متحده تصمیم دیوان کیفری بین المللی مبنی بر صدور این احکام را «اساساً رد» کرد. در ۲۲ اوت ۲۰۲۵، طبقه بندی یکپارچه مراحل امنیت غذایی (آی پی سی) تأیید کرد که در غزه، قحطی در حال وقوع است. قبل از جنگ غزه. گفته شده است که «فقیرسازی کاملاً برنامه ریزی شده» یک سیاست بلندمدت اسرائیل برای نوار غزه بوده است. به گفته سارا روی، کارشناس برجسته اقتصاد غزه، در اوایل دههٔ اول ۲۰۰۰، نوار غزه شاهد دوره ای از تنش های فزاینده بود که تأثیر عمیقی بر بخش های اقتصادی و کشاورزی آن داشت. در این مدت، تعداد نسبتاً کمی از شهرک نشینان اسرائیلی در نوار غزه زندگی می کردند، اما بخش قابل توجهی از منابع ارزشمند این سرزمین را کنترل می کردند. به طور خاص، این شهرک نشینان به حدود ۲۵٪ از نوار، منطقه ای که شامل ۴۰٪ از زمین های زراعی غزه و همچنین سهم قابل توجهی از منابع آبی آن بود، دسترسی داشتند و دسترسی به زمین و آب برای جمعیت فلسطی
نی را محدود می کردند. علاوه بر این، در آن دوره، اسرائیل محدودیت هایی را برای واردات سوخت و گاز پخت و پز به غزه اعمال کرده بود. محدودیت های واردات، از جمله سوخت و گاز پخت و پز به غزه توسط اسرائیل، همچنین ناشی از اعمال محدودیت هایی بر اساس آنچه اسرائیل به عنوان کالاهای «دو منظوره» تعریف می کند، اقلامی که ممکن است برای مصارف نظامی استفاده شوند و امنیت اسرائیل را تهدید کنند، است. این اقدامات، که بخشی از محاصرهٔ گسترده تر هستند، در سطح بین المللی مورد اعتراض قرار گرفته و به دلیل تشدید شرایط اقتصادی و زندگی در غزه مورد انتقاد قرار گرفته اند. پس از اینکه اسرائیل شهرک های خود را از نوار غزه در سال ۲۰۰۵ خارج کرد، انتخابات فلسطین در سال ۲۰۰۶ برگزار شد که حماس در آن پیروز شد. در پاسخ به نتایج انتخابات، اسرائیل حزب حاکم و نوار غزه را به عنوان «موجودیت متخاصم» تعیین کرد و محاصره را به همراه تحریم ها و محدودیت های اقتصادی به اجرا گذاشت. دوو ویسگلاس توضیح داد: «ما باید آنها را بسیار لاغرتر کنیم، اما نه آنقدر که بمیرند.» ایده این بود که «فلسطینی ها را در رژیم غذایی قرار دهیم، اما نه اینکه آنها از گرسنگی بمیرند.» قبل از محاصر
ه، جمعیت غزه ۱٫۶ میلیون نفر بود که روزانه ۴۰۰ کامیون حامل کالا به این نوار وارد می شد. طبق سیاست جدید، به گفته سازمان غیردولتی اسرائیلی گیشا، اسرائیل تنها به ۱۰۶ کامیون اجازه ورود برای تحویل کالا را داد. در دهه های بعد، تعداد کامیون های بشردوستانه مجاز به ورود به غزه بسته به عوامل متعددی مانند وضعیت سیاسی، مسائل امنیتی، توافقات بین اسرائیل و مقامات فلسطینی و مداخلات سازمان های بین المللی متفاوت بود. برای دریافت مجوز واردات هر کالایی به نوار غزه، باید اثبات می شد که آنها ضروری هستند که این امر اغلب باعث تأخیر و پیچیدگی در تأمین کمک های بشردوستانه می شد. تلگراف های دیپلماتیک که متعاقباً توسط ویکی لیکس منتشر شد، نشان داد که اسرائیل در سال ۲۰۰۸ به ایالات متحده اطلاع داده بود که در حالی که اقداماتی برای جلوگیری از یک بحران انسانی انجام خواهد داد، قصد دارد اقتصاد غزه را در «آستانه فروپاشی» نگه دارد. محاسبات دقیقی برای تعیین حداقل کالری مورد نیاز (۲۲۷۹ کالری برای هر نفر در روز) برای جلوگیری از سوءتغذیه در نوار غزه انجام شد و این محاسبات اساس تعیین تعداد کامیون های مواد غذایی توسط اسرائیل از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۰ را تشکیل
داد. این محاسبه عواملی مانند فروپاشی کشاورزی به دلیل محاصره که دسترسی به بازارهای بذر را کاهش داده بود، در نظر نگرفته است. محدودیت های مربوط به مواد غذایی شامل کالاهای اساسی مانند ماکارونی — که پس از اعتراض جان کری به قرار گرفتن آن در فهرست واردات ممنوعه، دوباره وضع شد — و هرگونه خوراکی لذیذ مانند عسل، حلوای کنجدی، بامبا، چای، قهوه، سوسیس، سمولینا، فرآورده های شیر در بسته های بزرگ، اکثر محصولات پخت و پز و محدودیت های مربوط به گوشت و گاز خانگی برای پخت و پز بود. گزارش گلدستون نشان داد که در طول جنگ غزه ۲۰۰۸-۲۰۰۹، تهاجم اسرائیل باعث تخریب عمدی و گسترده بخش کشاورزی غزه شده بود. اسرائیل همچنین ۳۰ درصد از حاصلخیزترین زمین های نوار غزه را مناطق ورود ممنوع اعلام کرد. پس از سال ۲۰۱۲، صلیب سرخ توافقی را برای اجازه دادن به کشاورزان غزه برای کشت محصولات با ارتفاعات مختلف، در مناطقی به ترتیب در فاصلهٔ ۳۰۰ متری تا ۱ کیلومتری از حصار مرزی مستحکم اسرائیل به دست آورد. با این حال، هم کشاورزان و هم دستگاه های آبیاری ابتدایی آنها اغلب در معرض تیراندازی تک تیراندازها و مسلسل های خودکار قرار داشتند و محصولات در امتداد خط آتش بس،
بدون هشدار، با علف کش رانداپ مونسانتو سمپاشی می شدند. به همین ترتیب، اسرائیل محدودیت های شدیدی بر ماهیگیری در آب های غزه اعمال کرد — ۲۰ مایل دریایی توافق شده تحت پیمان های اسلو به طور یکجانبه به ۹ مایل کاهش یافت — و مناطق قابل ماهیگیری با شناورها مشخص شدند. در سال ۲۰۰۹، اسرائیل این میزان را به ۳ مایل دریایی کاهش داد که در نتیجه ۸۵ درصد از آب های ماهیگیری غزه توسط کشتی های جنگی اسرائیل مسدود شد. گزارش شده است که قایق های توپدار اسرائیلی حتی در این مناطق نیز به ماهیگیران محلی شلیک می کردند. در دههٔ دوم ۲۰۰۰، برخی از سیاستمداران اسرائیلی اتهام استفاده از محاصره برای آسیب رساندن عمدی یا «آسیب بشردوستانه» به غیرنظامیان فلسطینی را رد کردند. وزیر امور خارجه سابق اسرائیل تسیپی لیونی در ۲۵ اکتبر ۲۰۱۰ گفت: «هیچ قصدی برای آسیب رساندن به جمعیت فلسطینی ساکن غزه وجود نداشته و هرگز وجود نداشته است». در سال ۲۰۰۸، نخست وزیر سابق ایهود اولمرت گفت: «ما اجازه یک بحران انسانی را نخواهیم داد، اما قصد نداریم زندگی آنها را آسان تر کنیم.» در اوت ۲۰۲۳، گزارش شد که ۱۲٬۰۷۶ کامیون بار کالای مجاز وارد غزه شده است که نشان دهنده بهبود جزئی
در حجم کالاهای مجاز به ورود به این منطقه در مقایسه با دوره های قبل است. با وجود این ورودها، حجم کالاها با توجه به افزایش ۶۰ درصدی جمعیت از سال ۲۰۰۷ و نیازهای فزاینده جمعیت غزه، ناکافی باقی ماند. تأثیر بشردوستانهٔ محاصره با خصومت های مکرر تشدید می شود که نه تنها منجر به تلفات بالا می شود بلکه زیرساخت های شکنندهٔ غزه را نیز بیشتر تخریب می کند. سازمان ملل و سازمان های مختلف حقوق بشری بارها خواستار لغو محاصره و افزایش دسترسی بشردوستانه برای کاهش رنج ساکنان غزه شده اند. شرایط موجود در سال ۲۰۲۳، که در آن منطقه شاهد بیشترین تعداد تلفات از سال ۲۰۰۵ بوده است، نیاز فوری به یک راه حل جامع و پایدار برای بحران بشردوستانه در غزه را در نظرمان برجسته کرده و به آن تاکید می ورزد.
نی-نیت () یا به صورت کامل تر حور نی-نیت احتمالاً یکی از فرمانروایان مصر باستان در دوران یش دودمانی و متعلق به مصر پیش از تاریخ بوده است. اطلاعات موجود دربارهٔ خانواده، تبار و موقعیت زمانی دقیق این پادشاه تاکنون ناشناخته باقی مانده اند. شناخت ما از نی-نیت تا این لحظه صرفاً محدود به دو کتیبهٔ گِلی روی کوزه های سفالی سوخته است که از گور شماره ۲۵۷ در حلوان به دست آمده اند. با توجه به اجرای ناقص و نادقیق این کتیبه ها، خوانش نام او قطعی نیست. با این حال، مصرشناسانی چون ادوین فان دن برینک و کریستیان کولر خوانش این نام را به صورت نی-نیت پیشنهاد و تأیید کرده اند. تعیین تاریخ دقیق سلطنت او هنوز در دست بررسی است.
حت حور () که همچنین هت-حور نامیده شده و در واقع حور-حت است، یکی از پادشاهان یا فرعون های احتمالی دوره پیش دودمانی است که احتمالاً در حوالی دورهٔ نقاده ۳ب حکومت کرده است. او تنها از طریق دو کتیبه شناخته شده است: یکی کتیبه ای در شرق دلتای نیل و دیگری تکه ای سفال از تورا.
ازجمله کهن ترین شواهد مکتوب شناخته شده از کاربرد زبان های ترکی در ایران، یک بنچاق فارسی-ترکی به تاریخ سال ۶۶۰ ه .ق و مقارن با ابتدای حکومت ایلخانان بر ایران است. در این بنچاق، شخصی با نام ترکی-مغولی «ییروخ کوتان (یا کؤگَن ایریق)»، یک روستا را درعوض مبلغی مشخص، به شخصی دیگر با نام ترکی-مغولی «قوتوقو»، و در حضور جمعاً ۱۴ شاهد واگذار می کند. این بنچاق که در اصل جزوی از بایگانی های آرامگاه شیخ صفی الدین اردبیلی بود، امروزه با شمارهٔ S. 25585 در مجموعهٔ موزهٔ ملی ایران از آن نگهداری می شود. بخش اصلی سند به زبان فارسی و خط نسخ تهیه شده و بخش ترکی که مشتمل بر ۶ سطر به خط اویغوری است توضیح کوتاهی پیرامون بخش فارسی، به همراه نام ۴ شاهد است که نامشان در بخش فارسی ذکرنشده است. مشخص نیست که کاتب هر دو بخش سند یکی بوده یا برای هر زبان کاتبی جداگانه دست به نگارش زده، اما از خط زمخت هر دو بخش مشخص است که کاتب یا کاتبان دخیل، چندان حرفه ای نبوده اند. به مانند سایر اسناد ترکی روزگار ایلخانان، بخش ترکی در این سند نیز به شکلی از «ترکی شرقی (قارلُقی)» نوشته شده است. تنها نمونهٔ کهن تر از این نوع در ایران، یک سند فارسی، به سال صد
ور ۶۰۳ ه .ق است، که در آن یک یادداشت کوتاه ترکی به خط اویغوری و به شرح زیر است، که از مجموعه اسناد اردبیل به حساب می آید: به نوشتهٔ ، ترک شناس مجارستانی، با وجود اینکه در ایران ترکی اوغوزی از دورهٔ سلجوقی شناخته شده بود و گویشورانی داشت، اما تا سدهٔ هشتم ه .ق تبدیل به زبان نوشتاری نشد؛ در مقابل، در همان دورهٔ سلجوقیان، ترکی قارلقی با پشتیبانی قراخانیان تبدیل به زبانی نوشتاری مبتنی بر خط اویغوری شد. این نوع از ترکی را در ایران ایلخانی، منشیان اویغور درخدمت مغولان به کار می بردند.
شاهین دوتایی (؛ همچنین احتمالاً دجو، نبوی، هروی و حَروی) یکی از فرمانروایان مصر سفلی در دورهٔ نقاده سوم بود. احتمال دارد که او در سدهٔ ۳۲ پیش از میلاد سلطنت کرده باشد. مدت دقیق حکومت او نامشخص است. شواهد و نشانه های تاریخی. در سال ۱۹۱۰، مصرشناس ژان کلِدا نخستین شواهد از وجود شاهین دوتایی را کشف کرد. کلدا در حال کاوش در محوطهٔ محمودیه در شمال شرقی دلتای نیل بود که یک دهقان در نزدیکی ال بیدا هنگام کاشت نخل، کوزه ای به همراه چند قطعهٔ کنده کاری شده پیدا کرد و به او تحویل داد. کلدا با بررسی محل، به زودی چهار سِرِخ متعلق به شاهین دوتایی را کشف کرد. دومین گواهی مربوط به شاهین دوتایی در سال ۱۹۱۲ کشف شد، زمانی که هرمان یونکر در محوطهٔ تورا در حال حفاری بود. در آن جا، گوری کشف شد که کوزه ای کامل با یک سِرِخ دارای دو شاهین بر بالای آن پیدا شد. در سال های اخیر، سِرِخ های شاهین دوتایی در مناطق مختلفی یافت شده اند، از جمله: شبه جزیره سینا، تل ابراهیم عوض در شرق دلتا، ادیمه و ابیدوس در مصر علیا و معدن پلمهیم در جنوب اسرائیل. تمرکز سِرِخ های شاهین دوتایی در مصر سفلی و شمال غربی سینا نشان می دهد که فرمانروایی او ممکن است محد
ود به این مناطق بوده باشد. با این حال، پراکندگی جغرافیایی گسترده تر این سِرِخ ها، به ویژه در مصر علیا و شام جنوبی، نشان می دهد که نفوذ پادشاهان نقاده سوم در پایان این دوره، چه از طریق تجارت و چه از طریق جنگ، به مسافت های دورتری نیز گسترش یافته بود. اگر نگاره های موجود در سمتِ روی پالت لیبیایی دربردارندهٔ نام های سلطنتی باشند، ممکن است نام شاهین دوتایی در ردیف دوم نمادهای حک شده، در کنار شاه عقرب یکم یا عقرب دوم آمده باشد. نام. سُرخ (serekh) شاهین دوتایی در چینش و ساختارش منحصر به فرد است. نخست، این تنها سرخی است که توسط دو شاهین حور که به سمت هم نگاه می کنند، تاج گذاری شده است. دوم، این سرخ فاقد بخش نام است و به جای آن با خطوط عمودی پر شده است که معمولاً نمایانگر نمای طاق دار کاخ هستند. همچنین، این سرخ فاقد خط افقی است که معمولاً نمای کاخ را از نام فرمانروا در بالا جدا می کند. در نهایت، هر شاهین روی یک قله ی جداگانه ایستاده است. سرخ های موسوم به «سرخ های ناشناس» به نسبت زیاد در مصر علیا و سفلی یافت شده اند و برخی از آنها منشاءشان در رفح واقع در جنوب فلسطین است. بسیاری از این سرخ ها در مقابر ابیدوس، به ویژه در
مقابر U-s و U-t کشف شده اند. علاوه بر سرخ اصلی شاهین دوتایی، م. ج. کلدا تعدادی سرخ مشابه از آثار یافت شده در ال بیدا نیز پیدا کرد که یکی از آنها را نام یک ملکه به نام «کا-نیت» فرض کرده است. در مورد شاهین دوتایی به عنوان یک فرعون، کلدا و مصرشناسان همکارش، گونتر درایر و ادوین فن دن برینک، بر این باورند که این ویژگی های خاص نمادین معانی عمیق تری دارند. احتمالاً دو شاهین نماینده ی مصر سفلی و سینا هستند، چرا که به نظر می رسد شاهین دوتایی بر هر دو منطقه حکومت می کرده است. درایر معتقد است که شاهین ها روی نماد «نشان کوه»، یعنی علامت N26 در فهرست نمادهای گاردینر ایستاده اند: و نام را به صورت دجو (ḏw) می خواند، به این معنا که نام شاه با دو شاهین بر فراز کوه ها در بالای یک سرخ ساده نمایش داده شده است. در مقابل، الخاندرو خیمنز سرانو نام را نبوی (nb.wy) به معنی «دو ارباب» می خواند و تشابهی میان آن با یک پالت آرایشی بسیار قدیمی تر که در موزه باربیه-مولر ژنو نگهداری می شود، مشاهده می کند.