Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شد، این انجمن پیروزی هایی بر انجمن کشاورزی که مالکان و مستاجران منطقه را گرد هم آورده بود، به دست آورد. اتاق کار پارما، تحت رهبری دِ آمبریس، در ۱ مه ۱۹۰۸ در واکنش به مالکانی که سعی در نادیده گرفتن دستاوردهای سال گذشته، مانند اجرای قراردادها، افزایش دستمزدها، شرایط کاری بهتر و به رسمیت شناختن حق تشکل داشتند، اعتصاب عمومی اعلام کرد. این اعتصاب حدود ۳۰۰۰۰ کارگر از شهرداری های مختلف استان پارما را درگیر کرد. بورژوازی محلی و مالکان زمین به شدت به این جنبش واکنش نشان دادند و با کارگران درگیر شدند. در روزهای اول اعتصاب، حزب سوسیالیست، کنفدراسیون عمومی کار (CGL) و فدراسیون ملی کارگران کشاورزی (Federterra) در حمایت از اعتصاب کنندگان موضع گرفتند، اما از مداخله در این درگیری اجتناب کردند. کارگران فلج شده، به نوبه خود، از مذاکره با مالکان از طریق نمایندگان CGL و Federterra خودداری کردند و روش های اقدام مستقیم را برای دستیابی به بهبودها و حقوقی که مطالبه می کردند، اتخاذ کردند. پس از ۵۰ روز اعتصاب، مالکان کارگرانی را از مناطق دیگر برای جایگزینی اعتصاب کنندگان استخدام کردند. درگیری هایی در اطراف ایستگاه قطار رخ داد، جایی ک
ه برخی از تظاهرکنندگان سعی کردند از پیاده شدن اعتصاب شکنان جلوگیری کنند. در منطقه کارگری اولترتورنته، پلیس با کارگرانی که اعلام اعتصاب عمومی کرده بودند، درگیر شد. کارگران از روستاها نیز به شهر رفتند و درگیری هایی با سواره نظام رخ داد. حزب سوسیالیست و CGL تلاش ناموفقی برای متقاعد کردن کارگران به عدم پیوستن به فراخوان اعتصاب عمومی انجام دادند. در مواجهه با سرکوبی که پس از این جنبش رخ داد، به مقر اتحادیه حمله شد و همه حاضران دستگیر شدند. در پایان ماه ژوئیه، انجمن کشاورزی امکان بازگشت به کار را فراهم کرد و تنها چند منطقه در آشوب باقی ماند. در این دوره، د آمبریس خبر مرگ تنها خواهرش، ایرما، را در سن ۳۰ سالگی دریافت کرد. در پایان اعتصاب، دفتر دادستانی سلطنتی پارما، سندیکالیست ها را تحت پیگرد قانونی قرار داد و آنها را به تبلیغ و تلاش برای شورش مسلحانه علیه دولت در طول اعتصاب متهم کرد. دِ آمبریس به عنوان رئیس انجمن و پرتاب سنگ به یک پلیس از پنجره متهم شد. با توجه به تنشی که بین کارگران در شهر و روستا در طول ماه های ناآرامی ایجاد شده بود، محاکمه از پارما به لوکا منتقل شد. در میان وکلای مدافع سندیکالیست ها و کارگران مته
م، آرتورو لابریولا، پیترو گوری و برخی از معاونان سوسیالیست حضور داشتند. خود پلیس، یک نماینده و یک کمیسر، در نهایت از اعتصاب کنندگان دفاع کردند و ادعا کردند که این جنبش هیچ ویژگی شورشی نداشته، بلکه فقط یک هدف اقتصادی داشته است. در ماه مه ۱۹۰۹، همه متهمان تبرئه و آزاد شدند. سندیکالیست ها و کارگران تحت پیگرد قانونی در پارما با مهمانی هایی مورد استقبال قرار گرفتند، جایی که مردم تصاویر آلچسته دِ آمبریس، جوزپه گاریبالدی و عیسی مسیح را حمل می کردند. "دومین بار در برزیل و «لا سکوره»". دِ آمبریس در جریان سرکوبی که پس از اعتصاب پارما رخ داد، موفق شد از دستگیری فرار کند و در ژوئیه ۱۹۰۸ به سوئیس رفت. از آنجا، او به فرانسه رفت و در آنجا به همراه ادموندو روسونی، پولویو زوکی و اوتاویو دیناله در دهمین کنگره کنفدراسیون عمومی کار (CGT) که در اکتبر ۱۹۰۸ برگزار شد، شرکت کرد. او سپس برای دومین بار به برزیل سفر کرد و توسط ویتالیانو روتلینی برای اداره روزنامه لا تریبونا ایتالیانا دعوت شد و احترام به ایده ها و اصول او را تضمین کرد. روتلینی پول سفر را فرستاد و دِ آمبریس در پایان سال ۱۹۰۸ به برزیل رسید. دِ آمبریس به مدت ده ماه در راس
روزنامه «تریبونا ایتالیانا» باقی ماند و از سوی صنعتگران ایتالیایی مستقر در سائوپائولو و مبارزان آنارشیست که همدستی او با «مطبوعات بورژوایی» را محکوم می کردند، مورد انتقاد قرار گرفت. هنگامی که روتلینی تصمیم گرفت هدایت روزنامه توسط دِ آمبریس را کنترل کند، او این روزنامه را ترک کرد و در سال ۱۹۱۰، روزنامه «لا سکور» را تأسیس کرد که اولین شماره آن در ماه آوریل منتشر شد. او با توجه به انحلال جنبش کارگری سائوپائولو، به روزنامه جهتی داد که همه گروه های دارای گرایش دموکراتیک را که از حقوق سیاسی شهروندان، آزادی سازماندهی و اعتصاب، آزادی بیان و مطبوعات دفاع می کردند، گرد هم آورد. این روزنامه خود را تنها روزنامه ایتالیایی زبان منتشر شده در برزیل اعلام کرد که کاملاً مستقل و عاری از هرگونه منافع یا پیوندهای حزبی است و از نمایندگان کنسولی و دیپلماتیک ایتالیا در برزیل و نهادهای آن، مانند اتاق بازرگانی، مدرسه دانته آلیگیری و مؤسسه استعماری که توسط سلطنت طلبان محافظه کار کنترل می شدند، انتقاد کرد.دی امبریس علاوه بر گرداندن La Scure، یک سری سفرهای تبلیغاتی به داخل ایالت سائوپائولو انجام داد و درکامپیناس، ریبیرآ پرتو، ژاردینوپولی
س، سرتااوزینو، جابوتیکابال، آرارکوارا، سائو کارلوس، بورو سائو مانوئل و بوتوکاتو سخنرانی کرد، و در آنجا در مورد موضوعات مقاومت، همکاری و سندیکالیسم صحبت کرد. در شماره ۲۱ مه ۱۹۱۰، روزنامه لا سکور اعلام کرد که به دلایل کاری، دِ آمبریس به ریودوژانیرو می رود و تنها چند هفته در آنجا خواهد ماند. با این حال، او در نهایت مدت بیشتری در ریو ماند و به نوشتن «لا سکور» ادامه داد و در آژانس اطلاعات هاواس مشغول به کار شد. در طول اقامتش در ریو، به گروهی از نویسندگان بوهمیایی از جمله اولاوو بیلاک پیوست و حتی رمانی نوشت که در فصل هایی از کتاب «آوانتی!» سائوپائولو منتشر شد. پس از اقامتش در ریودوژانیرو و با شوک ناشی از مرگ برادرش آلفردو بر اثر تب زرد، دِ آمبریس در سال ۱۹۱۱ به فرانسه رفت. بازگشت به ایتالیا، شرکت در جنگ جهانی اول و سفر اکتشافی فیوم. دِ آمبریس هنگام ورود به اروپا، بین سال های ۱۹۱۱ و ۱۹۱۲ در لوگانو، سوئیس بود و از آنجا مدیریت روزنامه ی «اینترناسیونال» را بر عهده گرفت.کمی پیش از بازگشت به ایتالیا، او با سندیکالیست ها به نفع جنگ لیبی، به ویژه آرتورو لابریولا، وارد بحث و جدل شد. در حالی که لابریولا سعی می کرد جنگ استعما
ری را به عنوان یک ضرورت اقتصادی و ملی توجیه کند و سندیکالیست های مخالف آن را به همدستی با اصلاح طلبان متهم می کرد، دِ آمبریس لابریولا و سندیکالیست های طرفدار جنگ را به همدستی با نخست وزیر جولیتی، پادشاه، بانکداران، ارتش و واتیکان متهم می کرد. از نظر او، سندیکالیسم ملی که سعی در یکی کردن منافع پرولتاریا با منافع نظامی گری داشت، «از قبل محکوم به مرگ» بود. در مواجهه با جنجال ایجاد شده بین سندیکالیست های طرفدار جنگ و ضد جنگ، بلوکی با گروه پارما تشکیل شد که تمایل به انشعاب از CGL و تشکیل یک نهاد سندیکالیستی جدید داشت. اگرچه بخش قابل توجهی از جنبش سندیکالیسم، حفظ وحدت سازمان کارگری را مهم می دانست، اما طرفداران جدایی در طول سال ۱۹۱۲ به اجماع رسیدند که در ماه نوامبر با ایجاد اتحادیه سندیکایی ایتالیا (USI) به پایان رسید، که در ابتدا ۸۰۰۰۰ کارگر به آن پیوستند. آلچسته دِ آمبریس یکی از رهبران آن بود. در اکتبر ۱۹۱۳، او با رأی عمومی مردمی در کالج انتخاباتی پارما-رجیو امیلیا-مودنا از طرف حزب سوسیالیست ایتالیا برای دوره ای که تا سپتامبر ۱۹۱۹ ادامه داشت، به پارلمان ایتالیا انتخاب شد. با مصونیت پارلمانی، او توانست به ایتالیا
بازگردد، جایی که توسط جمعیتی در پارما مورد استقبال قرار گرفت. در طول دوره نمایندگی خود، او بیش از هر چیز خود را وقف سازمان های سندیکالیستی کرد. در سال ۱۹۱۴، پس از مرگ سه تظاهرکننده ضد نظامی گری، شورش هایی در بیشتر نقاط ایتالیا به مدت یک هفته رخ داد که به «هفته سرخ» معروف شد. در چندین منطقه، ساختمان های عمومی مورد حمله قرار گرفتند و خطوط تلگراف و راه آهن خرابکاری شدند. آنارشیست ها، کمونیست ها، سوسیالیست ها، لیبرال ها، جمهوری خواهان و سندیکالیست ها در ناآرامی ها شرکت کردند. آلچسته دِ آمبریس از کارگران پارما خواست تا دوچرخه های خود را بفروشند و تپانچه بخرند. با این حال، شکست جنبش، دِ آمبریس را که از عدم آمادگی کارگران و نیروهای انقلابی ناامید شده بود، دلسرد کرد. او با ابراز تاسف از اختلافات بین جریان های مختلف چپ، شروع به حمایت از یک برنامه فدرالیستی و جمهوری خواهانه کرد که می توانست همه نیروهای مترقی را گرد هم آورد. با این حال، پروژه او از همه طرف، به ویژه سندیکالیست ها، که آن را به عنوان فاصله گرفتن از دِ آمبریس می دیدند، مورد انتقاد قرار گرفت. با شروع جنگ جهانی اول، گروه رهبری اتحادیه سندیکایی میلان (USI) تصم
یم گرفت از تلاش های نظامی متفقین علیه قدرت های مرکزی حمایت کند. دِ آمبریس یکی از مصمم ترین حامیان مداخله گرایی بود؛ او از طریق سخنرانی عمومی خود در ۱۸ آگوست ۱۹۱۴، شکاف در اتحادیه سندیکایی میلان (USM) را مهندسی کرد و استدلال کرد که مداخله گرایی به نفع آزادی های اساسی ملت های دموکراتیک غربی است و فیلیپو کوریدونی نیز از او پیروی کرد. در پاسخ به طرح موضوع جنگ توسط دِ آمبریس، کوریدونی که در آن زمان زندانی بود، گفت: «بله، جنگ یک وظیفه ملی و انقلابی است. بله، ما باید آن را بخواهیم و به محض ورود ایتالیا به میدان، آن را به راه بیندازیم...» او به عنوان یک طرفدار سندیکالیسم ملی، معتقد بود که جنگ فرصتی برابر با تأثیر انقلاب فرانسه را فراهم می کند و هواداران خود (USM و اتاق کار پارما) را از اتحادیه سنداکاله ایتالیانا بیرون آورد تا حزب انقلابی بین المللی فاشی (Fasci d'Azione Rivoluzionaria Internazionalista) را تأسیس کنند. مانیفست این جنبش جدید، بنیتو موسولینی را که رهبری جنبش خود، فاشی خودمختاری فاشی (Fasci Autonomi d'Azione Rivoluzionaria)، را بر عهده داشت، به ادغامی جذب کرد که منجر به تولد فاشی شد. رهبران و جناح های طرف
دار جنگ در نهایت اتحادیه کارگران ایتالیا (USI) را ترک کردند و دبیرخانه آن به آرماندو بورگی آنارشیست واگذار شد. در سال ۱۹۱۸، سندیکالیست هایی که از USI جدا شده بودند، اتحادیه کارگران ایتالیا (UIL) را تشکیل دادند که هدف آن متحد کردن کارگرانی بود که می خواستند مستقل از هر حزب سیاسی و با در نظر گرفتن شرایط عمومی توسعه و آزادی در ایتالیا، اقدامات خود را توسعه دهند و اظهار داشتند که نباید از سرزمین مادری خود دست بکشند، بلکه باید آن را با نوسازی رادیکال نهادهای آن فتح کنند. این سازمان در ابتدا توسط دی آمبریس حمایت می شد و ادموندو روسونی دبیر آن بود. بسیاری از رهبران و مبارزان UIL، از جمله روسونی، به فاشیسم گرویدند. در همان سال، او با همکاری شاعر فیلیپو توماسو مارینتی، مانیفست گروه های رزمی ایتالیایی را نوشت. وقتی ایتالیا وارد جنگ شد، دِ آمبریس به عنوان داوطلب ثبت نام کرد، زیرا معتقد بود که این درگیری می تواند باعث یک تحول انقلابی شود. انقلاب روسیه در سال ۱۹۱۷ به نظر می رسید که تز او را تأیید می کند، و او گفت که ایتالیا، مانند روسیه، می تواند خود را از شر «بیگانگان، مستبدان، قدرت دنیوی پاپ ها» خلاص کند و «تمام جسورانه
ترین آزادی های سیاسی و اجتماعی را انجام دهد». در پایان جنگ، او به شاعر گابریل دانونزیو نزدیک شد و او را در لشکرکشی به فیومه همراهی کرد. این شهر موضوع اختلاف بین ایتالیا و یوگسلاوی بود و در سپتامبر ۱۹۱۹، برخی از بخش های نظامی شورشی، به همراه برخی از گروه های داوطلب، تحت فرماندهی دانونزیو، فیومه را که تحت کنترل بین المللی بود، اشغال کردند و الحاق آن به ایتالیا را اعلام کردند. دِ آمبریس یکی از مشاوران سیاسی دانونزیو بود و مسئول قانون اساسی فیومه، به اصطلاح منشور کارنارو، بود. متن دِ آمبریس برای قانون اساسیِ به اصطلاح نایب السلطنه ایتالیایی کارنارو، آزادی های اندیشه، مطبوعات، اجتماعات، انجمن ها، برابری مدنی بین دو جنس، ماهیت سکولار دولت، رأی گیری مخفی عمومی، مستقیم و متناسب، امکان لغو مناصب کسانی که وظایف عمومی به آنها واگذار شده بود، مدارس رایگان، امنیت اجتماعی را تضمین می کرد و مالکیت را یک وظیفه اجتماعی می دانست، نه یک حق یا امتیاز فردی. همه شهروندان، از جمله زنان، باید خدمت سربازی را انجام می دادند. رژیم مستقر در فیومه قرار بود یک دموکراسی مستقیم مبتنی بر کار تولیدی باشد و استقلال محلی و عملکردی معیار ارگانی
ک آن باشد. یکی دیگر از ویژگی های قابل توجه کارتا دل کارنارو ("Carta del Carnaro")، کورپوراتیسم بود. قانون اساسی فیوم بیان می کرد که تمام شهروندانی که از طریق کار مداوم یدی و فکری به رفاه مادی و توسعه مدنی جمهوری کمک می کردند، شهروندان مولد محسوب می شدند و باید به طور اجباری در اصناف کارگران، کشاورزان، بازرگانان، مدیران، کارمندان دولت، معلمان و متخصصان لیبرال ثبت نام می شدند. این اصناف از نظر سازماندهی و عملکرد داخلی خود از استقلال کامل برخوردار بودند به دلیل صنفی بودن منشور کارنارو، برخی از مورخان ارتباطی بین آن و فاشیسم برقرار کرده اند. با این حال، محققان دیگر آن را نوعی تلفیق مفاهیم اتخاذ شده توسط دی آمبریس در طول فعالیت سوسیالیستی و سندیکالیستی خود می دانند. پیش نویس قانون اساسی توسط دی آنونزیو در ۱۸ مارس ۱۹۲۰ تصویب شد. سازمان های کارگری انگلیسی و فرانسوی، لشکرکشی فیوم را یک اقدام امپریالیستی می دانستند و از کارگران ایتالیایی خواستند که آن را تحریم کنند. با این حال، اتحادیه کارگران ایتالیا (UIL)، تحت تأثیر دی آمبریس، حمایت خود را از اقدامات فیوم اعلام کرد. سایر رهبران چپ گرا نیز با فیوم ابراز همدردی کردند.
آنتونیو گرامشی، که به دانونزیو بی اعتماد بود، معتقد بود که جنبش او عناصر مردمی قابل توجهی دارد، و لنین اتحاد اتحاد جماهیر شوروی با رژیم ایتالیای کارنارو را توصیه کرد.دی آمبریس علاوه بر تهیه پیش نویس قانون اساسی فیوم، دبیر امور مدنی فرماندهی ارتش آزادی بخش نیز بود و در 10 ژوئن 1920 به عنوان رئیس ستاد فرماندهی دانونزیان منصوب شد. او برای ایجاد اختلال در روابط بین لژیونرهای فیوم و فاشیست ها تلاش کرد و به دنبال حمایت جنبش کارگری بود. پس از پیمان راپالو و سرکوب لشکرکشی فیوم در 24 دسامبر 1920، دی آمبریس سعی کرد لژیونرهای سابق را متحد نگه دارد و از افتادن آنها تحت نفوذ فاشیست ها و ناسیونالیست ها جلوگیری کند. با این حال، خود دانونزیو در نهایت به فاشیسم گروید. تبعید و اواخر عمر. دِ آمبریس در طول جنگ و برای مدت کوتاهی پس از آن با بنیتو موسولینی همکاری کرد. با این حال، او هرگز به گروه های رزمی ایتالیایی نپیوست و خیلی زود موضع آشکارا ضد فاشیستی اتخاذ کرد و با «آردیتی مردم» (Arditi del Popolo) همکاری کرد. با ظهور فاشیسم، دِ آمبریس در درگیری های بین کارگران پارما و جوخه های فاشیستی ایتالو بالبو در اوت ۱۹۲۲ شرکت کرد. در ۲۰
دسامبر ۱۹۲۲، او را با خشونت از تراموایی که در جنوا سوار بود بیرون آوردند، کتک زدند و به کلانتری بردند و به اتهام تحریک ضد فاشیستی دستگیر کردند. پس از این، او به همراه شریک زندگی اش ماریا، دختر و شوهر ماریا به فرانسه تبعید شد. موسولینی همچنان سعی داشت او را بین سال های ۱۹۲۳ تا ۱۹۲۴ متقاعد کند که با فاشیسم همکاری کند، اما دِ آمبریس امتناع ورزید. در آخرین تبعیدش، در فقر زندگی می کرد و به عنوان کتابفروش کار می کرد. او خیلی زود درگیر فعالیت های ضد فاشیستی شد که توسط دیگر تبعیدیان ایتالیایی انجام می شد و به همراه لوئیجی کامپولونگی، همراه قدیمی اش، در اتحادیه حقوق بشر ایتالیا ("Lega Italiana dei Diritti dell'Uomo") (LIDU) شرکت کرد. این سازمان به تازه واردان در تهیه اسناد و مشاغل کمک می کرد و همچنین به تبعیدیانی که در معرض خطر اخراج بودند کمک می کرد و به عنوان محفلی برای بحث و گفتگو فعالیت می کرد. دِ آمبریس همچنین هفته نامه ایل مزوجیورنو ("Il Mezzogiorno") را در تولوز تأسیس کرد و از نویسندگان روزنامه ایل کوریره دِگلی ایتالیانی ("Il Corriere degli Italiani") بود، جایی که نوشته های مختلفی علیه فاشیسم منتشر می کرد. در
سال ۱۹۲۶، او بروشوری نوشت که در آن درباره پرونده قتل جاکومو ماتئوتی، معاون سوسیالیست، اظهار نظر کرد و با اسناد، مسئولیت موسولینی را در این قتل برجسته کرد و استدلال کرد که «تحمل ایتالیا که توسط یک قاتل به صورت دیکتاتوری اداره می شود، شرم آور است و انزجار ناشی از این شرم باید اراده و قدرت از بین بردن آن را پیدا کند.». در سپتامبر همان سال، دِ آمبریس به دلیل فعالیت های ضد فاشیستی خود، تابعیت ایتالیایی خود را از دست داد. بین سال های ۱۹۲۷ تا ۱۹۳۴، او مکاتبات مداومی با خواهرزاده اش ایرما داشت. در بسیاری از نامه هایش، او با نام جعلی می نوشت، زیرا دائماً تحت نظر دولت فاشیست بود و مکاتبات او اغلب رهگیری می شد. در ۹ دسامبر ۱۹۳۴، دِ آمبریس گروهی از دوستانش را به خانه اش دعوت کرد تا در مورد برنامه کاری LIDU بحث کنند و آنارشیست ها، سوسیالیست ها و جمهوری خواهان ایتالیایی در تبعید را گرد هم آورند. چند ساعت پس از این جلسه، او درگذشت. روزنامه پاریسی «مردم» مرگ او را در ۱۳ دسامبر ۱۹۳۴ گزارش داد. بر روی مقبره ای که کارگران پارما برای دِ آمبریس در گورستان بریو-لا-گایار ساختند، کامپولونگی کتیبه زیر را نوشت: در سال ۱۹۶۴، بقایای او
از فرانسه به گورستان دلا ویلتّا (Della Villetta) در ایتالیا منتقل شد و مراسمی در شهر پارما با حضور مقامات محلی و سازمان های سندیکالیستی برگزار شد.
توماس فلمینگ (۱۵ نوامبر ۱۹۰۱ - ؟) یک بازیکن فوتبال اسکاتلندی بود که به عنوان مدافع کناری برای داندی، فولام و ویگان اتلتیک بازی می کرد. او بین سال های ۱۹۲۲ تا ۱۹۲۵، ۱۱۴ بازی در تمام رقابت ها برای فولام انجام داد.
ویولتا زیرونی (؛ زادهٔ ) خواننده، ترانه سرا و بازیگر اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۱۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "جزیره رز" اشاره کرد. در سال ۲۰۱۳، او با یوکللی که خیلی زود به ساز مخصوص او تبدیل شد، در فصل هفتم "برنامه ایکس فاکتور" شرکت کرد و او به فینال رسید و سوم شد. زندگی و حرفه. ویولتا زیرونی در تاریخ ۵ آوریل ۱۹۹۵ در کورجو ایتالیا متولد شد. او برای اولین بار در سه سالگی با موسیقی آشنا شد، در آن زمان به یک گروه کر کودکان محلی پیوست و سپس شروع به یادگیری پیانو کرد. ویولتا از اوایل نوجوانی شروع به اجرای زنده کرد، آواز می خواند و گیتار می نواخت، اغلب با پدرش با سازدهنی و اسکار آبلی با درامز، در جشنواره ها و کلوپ های محلی تور برگزار می کرد. در سال ۲۰۱۲، او با لوکا جونتوم توماسینی، نوازنده یوکللی آشنا شد که ویولتا را با این ساز آشنا کرد. آنها در جشنواره «YOUkulele 2012» در رم با هم اجرا داشتند. در سال ۲۰۱۳، ویولتا با یوکللی که خیلی زود به ساز اختصاصی او تبدیل شد، در تست های فصل هفتم "برنامه" "ایکس فاکتور" حاضر شد و پس از تحت تأثیر
قرار دادن داوران به برنامه زنده راه یافت و در تیم «دختران زیر ۲۵ سال» که توسط میکا راهنمایی می شد، قرار گرفت. در طول اجراهای زنده، او آهنگ هایی مانند رهایش کن از گروه پسنجر، سلطنتی ها از لرد، عشق لاغرمردنی از بردی و یک از گروه یوتو را اجرا کرد. او مقام سوم را کسب کرد و اولین آلبوم کوتاه خود با عنوان "«Dimmi che non passa»" را در ۱۳ دسامبر ۲۰۱۳ با سونی موزیک منتشر کرد.
آلبرتو گراندی (متولد ۱۹۶۷) یک مارکسیست ایتالیایی دانشگاهی و استاد اقتصاد و مدیریت در دانشگاه پارما است. اوایل زندگی. او مدرک علوم سیاسی خود را در سال ۱۹۹۲ از دانشگاه بولونیا دریافت کرد و در سال ۱۹۹۷ از دکترای خود در رشته تاریخ اقتصادی و اجتماعی در دانشگاه بوکونی میلان دفاع کرد. شغل. در سال ۱۹۹۸، گراندی بورسیه فوق دکترا در رشته تاریخ اقتصادی را در دانشکده اقتصاد دانشگاه پارما دریافت کرد، که از آنجا، در سال ۱۹۹۹، یک کمک هزینه تحقیقاتی چهار ساله در زمینه تاریخ اقتصادی به او اعطا شد. در سال ۲۰۰۱، در همان دانشگاه به عنوان محقق تاریخ اقتصادی برگزیده شد. گراندی روی اصناف در اوایل اروپای مدرن و توسعه منطقه ای ایتالیا در قرن بیستم کار کرده است. تحقیقات او در مورد تاریخ تاریخ غذا بر ظهور محصولات معمولی و نامگذاری های مبدأ متمرکز بوده است که منجر به کار بر روی مفهوم معمولی بودن در یک زمینه اجتماعی شده است. در مورد مفهوم معمولی بودن، او بررسی کرد که چگونه محصولات غذایی بر اساس آنچه که «ویژگی های ذاتی» آنها مانند کیفیت، طعم، بو و غیره در نظر گرفته می شود، و همچنین «ویژگی های نمادین» آنها مانند نام، سنت و تاریخ همراه محصول
و غیره، توسط عموم مصرف کنندگان توصیف و جستجو می شوند. علاوه بر این، او رابطه بین محصولات معمولی «اصلی» و تقلیدهای آنها را بررسی کرد و به عنوان مثال اصلی، تاریخ «یکی از کپی شده ترین» محصولات غذایی، مودنا "بالزامیکو، را" به عنوان مثال اصلی استفاده کرد. در کار خود در مورد مفهوم کلی اختراع سنت، گفته می شود که او از سابقه مورخ مارکسیست بریتانیایی، اریک هابسبام، پیروی می کند. در سال ۲۰۱۸، او نامگذاری مبدأ اختراع شده منتشر کرد (نامگذاری های ابداعی مبدأ) و پادکستی را منتشر کرد که حروف اول ایتالیایی عنوان کتاب، راه اندازی کرد که در آن ادعاهای خود را در مورد منشأ پیتزا، که به گفته او اکثر ایتالیایی ها اولین بار در دهه ۱۹۵۰ دربارهٔ آن شنیده اند، در مورد اینکه کاربونارا یک دستور غذای کاملاً آمریکایی است و غیره، ارائه داد. این پادکست سه فصل ادامه داشت و بیش از یک میلیون دانلود داشت. کتاب او در سال ۲۰۲۲ در مورد سرمای مصنوعی یا نگهداری شده را بررسی کرد که چگونه ظاهراً، به طور کلی، یک تجمل و امتیاز تاریخی بوده است که عمدتاً در دسترس نخبگان اجتماعی در همه جا بوده است. گراندی اظهار داشت که جستجوی خنکی کنترل شده در زندگی روزمر
ه پر از موانع فنی آشکار بود که تنها در نیمه دوم قرن نوزدهم با اختراع دستگاهی که یخ مصنوعی تولید می کرد، بر آنها غلبه شد. در سال ۲۰۲۴، گراندی و دانیله سوفیاتی غذاهای ایتالیایی وجود ندارد را منتشر کردند، که ادعا می کند آشپزی مدرن ایتالیایی یک اختراع جدید است و به شدت تحت تأثیر مهاجرت و معرفی مجدد آشپزی بین المللی به سبک ایتالیایی قرار گرفته است، و بیان می کند که «ممکن است من اینجا در ایتالیا به عنوان دشمن دیده شوم، اما این کشور در ایجاد تصویری از غذا و شراب خود که تا ۵۰ سال پیش وجود نداشت، به خوبی عمل کرده است.»
فرانک ایودیسه نویسنده ایتالیایی است. زندگی نامه. فرانک ایودیسه (همچنین با نام فرانکو مالانیما شناخته می شود) در ناپل، ایتالیا، در ۸ فوریه ۱۹۸۲ متولد شد و از آن زمان تاکنون بین فرانسه و ایالات متحده زندگی کرده است. او در حال حاضر در نیس، فرانسه زندگی می کند. نوشتن. یدیتس به خاطر پایه گذاری آثار ادبی خود بر اساس تجربیاتش شناخته شده است. داستان های او همچنین به خاطر تمرکز بر شرایط انسانی و گفتگوی درونی احساسات شناخته شده است. او کتاب هایی به زبان های ایتالیایی و فرانسوی نوشته است که این کتاب ها پس از انتشار اولیه به زبان های دیگر، از جمله انگلیسی، اسپانیایی و پرتغالی ترجمه شده اند. کتاب ها. در سال ۲۰۰۳ او رمان خود "«آن و آن»" را منتشر کرد که بر موضوع اغوا تمرکز دارد. در سال ۲۰۰۶ او مجموعه داستان کوتاه "«ساخته های راگاتزه"» را منتشر کرد و بعداً در سال ۲۰۱۴ مجموعه دیگری با عنوان "«کلیسای جامع تانگو»" منتشر کرد. در سال ۲۰۱۱، یدیچه اثر خود "«زندگی یک نویسنده»" را منتشر کرد، رمانی بر اساس یک شخصیت اصلی مرد که زنان را مسحور می کند اما نمی تواند فریب آنها را بخورد. سال بعد، در سال ۲۰۱۲، او سپس کتاب خود "«آکروپولیس»" را
منتشر کرد. در سال ۲۰۱۳، او سپس اثر خود "«من گمراه می کنم"» را منتشر کرد، یک معمای پلیسی. در سال ۲۰۱۴ او کتاب خود "«آدمی را می فهمم» را" منتشر کرد، رمانی بر اساس سفرها و ماجراجویی های تخیلی روان پزشک مارسل فونتین در تلاش برای یافتن یک بیمار مسن گمشده در کنار دختر بیمار. در سال ۲۰۱۴ او به مونته ویدئو، اروگوئه سفر کرد تا تحقیق در مورد کتابی را آغاز کند که بعدها به کتاب "«گفتگوی کوتاه با شادی»" تبدیل شد، کتابی که بر زندگی رئیس جمهور سابق اروگوئه ، خوزه «پپه» موخیکا، تمرکز دارد. ده هزار نسخه از این کتاب چاپ و به صورت رایگان بین کودکان مدرسه ای محلی توزیع شد. در این بین، او کتاب های "«یک احمق تمام عیار»" را در سال ۲۰۱۷، و همچنین کتاب های «"ماترونئوم»" و "«مکانیک احساسات»" را در سال ۲۰۱۸ منتشر کرد. در حالی که در سال ۲۰۲۱ رمان خود "«شهر کوردولیو» را" که در ناپل اتفاق می افتد، منتشر کرد. پس از مرگ مادرش بر اثر کووید ۱۹ در ژانویه ۲۰۲۲، او "مقالات رایگان – مجله فرهنگ ها و ادبیات" را تأسیس کرد و با نام مستعار: فرانکو مالانیما شروع به انتشار آثارش نمود. در ژانویه ۲۰۲۵، این مجله به یک انتشاراتی تبدیل شد که بر نویسندگان مل
یت های مختلف که آثارشان به ایتالیایی ترجمه شده بود، تمرکز داشت.
امامزاده اسماعیل یکی از اماکن مذهبی و زیارتی شهرستان فسا در استان فارس است که در مسیر بزرگراه فسا–شیراز واقع شده است. این مکان به عنوان یکی از محل های عبادت مهم منطقه شناخته می شود و دارای امکانات رفاهی و فرهنگی گسترده ای برای زائران است. موقعیت. امامزاده اسماعیل در ۳۵ کیلومتری جاده فسا–شیراز، در منطقه ی سرسبز میان جنگل و جاده ترانزیتی شیراز–بندرعباس قرار دارد. این مکان از نظر جغرافیایی در نزدیکی شهربازی، مجتمع خدمات رفاهی، محل اسکان مسافرین و جایگاه سوخت دومنظوره واقع شده است. امکانات رفاهی. این آستان دارای امکاناتی مانند سرویس بهداشتی شبانه روزی، حمام، آب تصفیه شده، فضای پارک مناسب، فروشگاه های اطراف، جایگاه سوخت، محل اسکان مسافرین، سکوی کمپینگ و مجتمع خدماتی زیارتی است. زائران می توانند در جوار امامزاده اقامت داشته باشند و از خدمات رفاهی بهره مند شوند. جایگاه مذهبی. بر اساس باورهای محلی، امامزاده اسماعیل از نوادگان ابوالفضل العباس است و در میان مردم منطقه به «سریع الاجابه» بودن معروف است. فعالیت های فرهنگی. در فصل تابستان، کلاس های آموزش قرآن و برنامه های فرهنگی در این مکان برگزار می شود. همچنین در مناسبت
های مذهبی، مراسم دعا و گردهمایی های مذهبی در صحن امامزاده برگزار می گردد. آمار و تولیدات اقتصادی. این آستان با دارا بودن بیش از ۳۰ هکتار باغ زیتون و ۱۲ هکتار باغ انجیر، قطب فرهنگی و اقتصادی منطقه محسوب می شود و سالانه حدود ۱۴۰ تن زیتون کنسروی و ۱۲ تن زیتون روغنی تولید می کند. برنامه هایی برای فرآوری، برندسازی و صادرات محصولات در دست اقدام است. جمعیت زائران. در نوروز ۱۳۹۲، امامزاده اسماعیل با حدود ۱۷۰٬۰۰۰ زائر، پرترددترین بقعه استان فارس بوده است. مراسم مذهبی روزانه، نماز جماعت و اسکان مسافران نوروزی در این مکان برگزار شده است.
ادوارد «تدی» کریگ (?–?) یک بازیکن فوتبال اسکاتلندی بود که به عنوان مدافع کناری برای فولام بازی می کرد. او بین سال های ۱۹۲۲ تا ۱۹۲۵، ۱۶۱ بازی در تمام رقابت ها برای فولام انجام داد و ۳۱ گل به ثمر رساند، که از جمله آنها گل تساوی مقابل اورتون در جام حذفی در سال ۱۹۲۶ بود.
مرحله پلی آف مقدماتی لیگ قهرمانان آسیا ۲۴–۲۰۲۳ از ۱۵ تا ۲۲ اوت ۲۰۲۳ برگزار شد. در مجموع ۲۱ تیم در مرحله پلی آف مقدماتی برای تعیین هشت جایگاه در مرحله گروهی لیگ قهرمانان آسیا ۲۴–۲۰۲۳ به رقابت پرداختند. تیم ها. ۲۱ تیم زیر که به دو منطقه (منطقه غرب و منطقه شرق) تقسیم شده اند، وارد مرحله پلی آف مقدماتی شدند که شامل دو دور می شود: فرمت. در مرحله پلی آف مقدماتی، هر مسابقه به صورت تک بازی برگزار می شد. در صورت لزوم، وقت اضافه و ضربات پنالتی برای تعیین برنده به کار گرفته می شد. برنامه. برنامه مسابقات شرح زیر بود. نمودار. نمودار مرحله پلی آف مقدماتی برای هر منطقه بر اساس رتبه بندی اتحادیه هر تیم و جایگاه آنها در فدراسیون شان تعیین شد، به طوری که تیم فدراسیون با رتبه بالاتر میزبان مسابقه بود. تیم های یک فدراسیون نمی توانستند در یک گروه قرار بگیرند. هفت برنده مرحله پلی آف (سه تیم از منطقه غرب و چهار تیم از منطقه شرق) به مرحله گروهی راه یافتند تا به ۳۲ تیم راه یافته مستقیم بپیوندند. دور مقدماتی. خلاصه. در مجموع ۱۰ تیم در دور مقدماتی بازی کردند. !colspan="3"|منطقه غرب !colspan="3"|منطقه شرق دور پلی آف. خلاصه. در مجموع ۱۶
تیم در دور پلی آف بازی کردند: ۱۱ تیم که در این مرحله وارد شدند و ۵ تیم برنده دور مقدماتی. !colspan="3"|منطقه غرب !colspan="3"|منطقه شرق
دیوید مک ناب (۲ دسامبر ۱۸۹۷ - "تأیید نشده" ) یک بازیکن فوتبال اسکاتلندی بود که به عنوان مدافع برای پورتسموث ، فولام و کاونتری سیتی بازی می کرد. او بین سال های ۱۹۲۵ تا ۱۹۳۰ در ۱۵۸ بازی لیگ فوتبال برای فولام (۱۶۹ بازی در تمام رقابت ها) بازی کرد و ۲۱ گل به ثمر رساند. او در تابستان ۱۹۳۰ با مبلغ ۵۰۰ پوند به کاونتری پیوست و ۹ بازی برای این باشگاه انجام داد. او همچنین برای نیوآرت هیل تیسل، سانسی و والتون-آن-تیمز بازی کرد. برادر بزرگترش جاک برای لیورپول بازی می کرد و یک بار هم برای اسکاتلند به میدان رفت. این خواهر و برادر در دور چهارم جام حذفی 1926-1925 که فولام لیورپول را 3-1 شکست داد، با هم روبرو شدند. آنها بعداً پس از پیوستن جاک به کوئینز پارک رنجرز، در لیگ دسته سوم جنوب در مقابل هم قرار گرفتند.