Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بانان زیبا. به جز "Reichsführerin" گرترود شولتس کلینک، هیچ زنی اجازه انجام وظایف رسمی نداشت؛ با این حال، برخی استثنائات در رژیم وجود داشت، چه از طریق نزدیکی آن ها به آدولف هیتلر، مانند ماگدا گوبلز، یا از طریق درخشیدن در زمینه های خاص، مانند فیلم ساز لنی ریفنشتال یا خلبان هانا رایچ. چند زن برای اهداف تبلیغاتی از محدودیت ها معاف بودند. رژیم نازی بر پیشرفت های فناوری، به ویژه در هوانوردی، تأکید می کرد و خلبانان زن را به عنوان محور تبلیغات خود قرار داد. این «سفیران پرنده» به خارج از کشور فرستاده می شدند تا به عنوان خلبان شهروندی برنامه های اقتصادی و سیاسی برلین را تبلیغ کنند. تکثیر خلبانان زن آلمانی در دهه ۱۹۲۰ و اوایل دهه ۱۹۳۰ حضور گسترده تری از آموزش خلبانان مرد به عنوان افسران آینده لوفت وافه را پنهان می کرد. محیط هوانوردی به شدت مردانه بود و به حضور زنان خصمانه بود، اما به زور با تلاش های تبلیغاتی همراه شد. برلین از توجه عظیمی که این زنان دریافت می کردند بهره برداری می کرد و آن ها را به عنوان شاهدی بر عظمت هوانوردی آلمان معرفی می کرد. اما تا سال ۱۹۳۵، آلمان لوفت وافه خود را ساخته بود و تنها به نمایش قدرت از ط
ریق هوانوردی علاقه داشت و دیگر نیازی به زنان نداشت. اما در سال ۱۹۴۴، با اعلام «جنگ تمام عیار»، زنان برای خدمت در واحد حمل و نقل لوفت وافه و آموزش پروازی به عنوان مربی گلیدر جذب شدند. هانا رایچ (۱۹۱۲–۷۹) خلبان زن مشهور آلمان بود. در دوران نازی، او به عنوان نماینده وفادار در سطح بین المللی خدمت می کرد. او به طور خاص سیاسی نبود. پس از جنگ، او توسط وزارت امور خارجه آلمان غربی به عنوان مشاور فنی در غنا و دیگر مناطق در دهه ۱۹۶۰ حمایت شد. بسیاری از زنان در نقش های ستادی در دل سیستم نازی قرار داشتند، از جمله در پست های کوچک در اردوگاه های کار اجباری آلمان نازی. چند نفر از آن ها به طور مخفیانه در مقاومت آلمان درگیر شدند و با جان خود بهای آن را پرداختند، مانند Libertas Schulze-Boysen و سوفی شول. خدمت نظامی در جنگ جهانی دوم. در سال های ۱۹۴۴–۴۵ بیش از ۵۰۰٬۰۰۰ زن به عنوان کمکی های لباس پوشیده داوطلب در نیروهای مسلح آلمان (ورماخت) خدمت کردند. حدود همین تعداد در دفاع هوایی غیرنظامی خدمت کردند، ۴۰۰٬۰۰۰ نفر به عنوان پرستار داوطلب شدند و بسیاری دیگر جایگزین مردان به خدمت در اقتصاد جنگی پرداختند. در لوفت وافه آن ها در نقش های ج
نگی خدمت کردند و به عملیاتی کردن سیستم های ضدهوایی که بمب افکن های متفقین را سرنگون می کردند کمک کردند. دهه ۷۰ میلادی تاکنون. تا سال ۱۹۷۷، زنان متأهل در آلمان غربی بدون اجازه از شوهران خود نمی توانستند کار کنند. از سال ۱۹۱۹ تا دهه ۱۹۸۰، زنان حدود ۱۰ درصد از اعضای بوندستاگ را تشکیل می دادند. حزب سبز یک سهمیه ۵۰ درصدی داشت که این آمار را افزایش داد. از اواخر دهه ۱۹۹۰، زنان به یک حجم بحرانی در سیاست آلمان دست یافته اند. حضور بیشتر زنان در دولت از سال ۲۰۰۰ به بعد ناشی از تغییر نسلی است. آنها از نهادهای ابتدایی به نهادهای پیشرفته تر پیش رفته اند. در حالی که جناح چپ پیشتاز بود، حزب محافظه کار CDU/CSU سخت کوشید تا در نمایندگی زنان به رقابت بپردازد. با کسب بیش از ۳۰٪ از کرسی های بوندستاگ در سال ۱۹۹۸، زنان به حجم بحرانی در نقش های رهبری در ائتلاف احزاب سوسیال دموکرات و سبز دست یافتند. در سطح ایالتی، نسبت زنان بین ۲۰ تا ۴۰ درصد متغیر بود. زنان در مقامات عالی توانسته اند اصلاحات مهمی در زمینه های جنسیتی و عدالت؛ تحقیق و فناوری؛ خانواده و شغل؛ سلامت، رفاه و حمایت از مصرف کننده؛ توسعه پایدار؛ کمک های خارجی؛ مهاجرت؛ و حقوق
بشر به پیش ببرند. صدراعظم آنگلا مرکل که از ۲۰۰۵ تا ۲۰۲۱ صدراعظم آلمان بود، در میان مردم بسیار محبوب است و توسط تحلیلگران نیز تحسین می شود که موفقیت او در ساختن ائتلاف ها، تمرکز بر مسائل روز و تغییر موضع خود به عنوان نیاز، مورد توجه قرار گرفته است.
فرانسیس گلسنر لی (به انگلیسی: Frances Glessner Lee) در ۲۵ مارس ۱۸۷۸ در شیکاگو ایلینوی متولد شد. اوایل زندگی و پیش زمینه. او در یک خانواده ثروتمند و با نفوذ رشد کرد و پدرش، جان جیکوب گلسنر، یک صنعتگر موفق بود، با وجود علاقه آش به تحصیل در رشته های علمی، خانواده اش اورا به مسیر سنتی زنان در آن دوران هدایت کردند، و او امکان تحصیلات رسمی در دانشگاه را نیافت. با این حال، علاقه او به عدالت کیفری و علوم پزشکی در سال های بعدی زندگی اش پررنگ تر شد. ورود به حوزه جرم شناسی قانونی. فرانسیس گلسنر در میانسالی شروع به مطالعه جرم شناسی و پزشکی قانونی کرد. او تحت تأثیر دوست خانوادگی اش، جورج مگاث، که استاد پزشکی قانونی در دانشگاه هاروارد بود، قرار گرفت. علاقه او به این حوزه باعث شد که در نهایت در دهه ۱۹۳۰ به عنوان اولین زن که به پیشرفت پزشکی قانونی در ایالات متحده کمک کردن، شناخته شود. “ناتسشل استادیز” و تأثیر آن بر تحقیقات جنایی. یکی از مهم ترین دستاور های فرانسیس، ساخت “"ناتسشل استادیز آو آن اکسپلیند دث” (Nutshell studies of unexplained death)" بود. این مجموعه شامل مدل های کوچک و دقیق از صحنه های جرم واقعی بود که به محققان
کمک می کرد تا مهارت های خود را در بررسی صحنه های جرم توسعه دهند. این دیواراماهای مینیاتوری شامل جزئیاتی دقیق مانند چیدمان مبلمان، موقعیت جسد، و سرنخ های ظریف دیگر بود که برای آموزش کاراگاهان و دانشجویان پزشکی قانونی و جرم شناسی استفاده می شد. تأثیر برنامه های آموزشی در پزشکی قانونی. فرانسیس در سال ۱۹۴۵، اولین سمینار های آموزشی پزشکی قانونی را در دانشگاه هاروارد تأسیس کرد.این برنامه ها برای آموزش پلیس و کاراگاهان طراحی شده بود تا آن ها بتوانند با دقت بیشتری به بررسی صحنه ها جرم بپردازند.تلاش های او باعث شد که پزشکی قانونی به عنوان یک علم مهم در تحقیقات جنایی به رسمیت شناخته شود. افتخارات و میراث. فرانسیس گلسنر لی اولین زنی بود که به عنوان کاپیتان افتخاری در نیروی پلیس نیوهمپشایر منصوب شد. او در سال ۱۹۶۲ در گذشت، اما تأثیراتش در حوزه ی جرم شناسی وپزشکی قانونی همچنان باقی مانده است. مدل های او هنوز هم در آموزش محققان جنایی استفاده می شود و از او به عنوان “مادر جرم شناسی مدرن قانونی” یاد می شود.
لطیفه عبدو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل کانادا است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال زنان مونترال رزز در پست مهاجم بازی می کند. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زنان کانادا بازی کرده است. زندگی اولیه. لطیفه عبدو از ۹ سالگی فوتبال جوانان را با تیم لاشین اس سی آغاز کرد. او بعداً برای لیک شور اس سی بازی کرد و با زدن ۱۲ گل در مسابقات قهرمانی زیر ۱۷ سال کشور در سال ۲۰۱۸، تیمش را به مدال نقره رساند. در سال ۲۰۱۷، او با تیم کبک در بازی های تابستانی کانادا ۲۰۱۷ بازی کرد و مدال طلا را به دست آورد. همچنین در تیم منتخب مسابقات انتخاب شد. دوران دانشگاهی. در سال ۲۰۱۹، عبدو تحصیل در کالج وانیه را آغاز کرد و برای تیم فوتبال زنان این کالج بازی کرد. در اولین فصل حضورش، ۱۱ گل به ثمر رساند و ۳ گل دیگر نیز در مرحله حذفی زد که به قهرمانی تیمش در لیگ دسته دوم رزو دو اسپورت اتیودیان دو کبک کمک کرد. در فصل دوم خود در سال ۲۰۲۱، او با تیمش قهرمان لیگ دسته اول RSEQ شد و در ۷ بازی ۱۰ گل زد. همچنین به تیمش برای قهرمانی در مسابقات ملی انجمن ورزشی کالج های کانادا کمک کرد و عنوان بازیکن سال CCAA را نیز به دست آورد. دوران باشگاهی. در سال های ۲۰۱۸
و ۲۰۱۹، او برای پلیکرز دو لک سنت لوئیس و سی اس مونتویل در لیگ نیمه حرفه ای لیگ برتر فوتبال کبک بازی کرد. در سپتامبر ۲۰۲۰، او اولین قرارداد حرفه ای خود را با باشگاه فرانسوی آ اس ژ سوایو-شارانت در لیگ ۱ فوتبال زنان فرانسه امضا کرد. اولین بازی حرفه ای خود را در ۲ اکتبر ۲۰۲۰ انجام داد. در تابستان ۲۰۲۱، او به لیگ PLSQ بازگشت و برای سی اس مون رویال اترمونت بازی کرد. او با کسب عنوان بهترین گلزن لیگ، کفش طلایی را به دست آورد و به عنوان سومین بازیکن برتر لیگ نیز انتخاب شد. در ژانویه ۲۰۲۲، او به باشگاه فوتبال زنان متس در لیگ دسته دوم فوتبال زنان فرانسه پیوست. در سپتامبر ۲۰۲۲، او به استراسبورگ ملحق شد. در ۲۱ ژانویه ۲۰۲۳، او اولین هت تریک خود را در پیروزی ۳-۲ مقابل باشگاه سابقش متس به ثمر رساند. در ژوئیه ۲۰۲۳، او با قراردادی دو ساله به باشگاه فوتبال زنان دیژون در لیگ ۱ فوتبال زنان فرانسه پیوست. در ۳۰ سپتامبر، او اولین گل خود را برای این باشگاه در بازی مقابل باشگاه فوتبال زنان لیل به ثمر رساند. در ژوئیه ۲۰۲۴، او با باشگاه فوتبال زنان آن اوان گنگامپ قرارداد امضا کرد. در دسامبر ۲۰۲۴، او به کانادا بازگشت و با قراردادی به مون
ترال رزز اف سی در لیگ سوپر شمالی برای فصل آغازین ۲۰۲۵ پیوست. دوران ملی. در آوریل ۲۰۱۷، او اولین حضور خود در برنامه ملی کانادا را با شرکت در اردوی تیم زیر ۱۷ سال تجربه کرد. در نوامبر ۲۰۲۳، او برای اولین بار به تیم ملی بزرگسالان کانادا دعوت شد تا در دو بازی دوستانه در دسامبر مقابل تیم ملی فوتبال زنان استرالیا شرکت کند. او اولین بازی ملی خود را در اولین مسابقه در ۱ دسامبر انجام داد.
فمینیسم در آلمان () فمینیسم در آلمان به عنوان یک جنبش مدرن از دوران ویلهلمی (۱۸۸۸–۱۹۱۸) آغاز شد، زمانی که زنان فردی و گروه های حقوق زنان فشار می آوردند تا موسسات سنتی، از جمله دانشگاه ها و دولت ها، درهای خود را به روی زنان باز کنند. این جنبش در سال ۱۹۱۹ به حق رأی زنان انجامید. امواج بعدی فعالان فمینیستی برای گسترش حقوق زنان تلاش کردند. تاریخچه. دوره قرون وسطی تا دوره مدرن اولیه. وضعیت زنان بسته به مناطق و دوره ها متفاوت بود. منابع دودمان اتونی ارزش زنان را همانند مردان ارزیابی می کردند، به جز در مورد قدرت فیزیکی. سنت ساکسون نقش برابر زنان در خانواده را اختصاص داده بود که به نقش های قدرتمند امپراتریس ها و رهبان ها در دوره اتونی کمک می کرد. فمینیسم در آلمان ریشه های خود را در زندگی زنانی که در قرون وسطی به چالش کشیدن نقش های جنسیتی متداول، پیدا کرد. قانون سالیک، که قوانین سرزمین های آلمان بر اساس آن بنا شده بود، زنان را از لحاظ حق مالکیت و ارث در موقعیت نامساعدی قرار می داد. بیوه های آلمانی برای نمایندگی در دادگاه نیاز به ولی مرد داشتند. برخلاف قانون آنگلو-ساکسون یا قانون ویزگوت ها، قانون سالیک زنان را از حق جا
نشینی محروم می کرد. وضعیت اجتماعی بر اساس نیروی نظامی و نقش جنسیتی پایه گذاری شده بود، واقعیتی که در مراسم مربوط به نوزاد مشخص می شد، زمانی که نوزادان دختر ارزش کمتری نسبت به نوزادان پسر داشتند. استفاده از خشونت فیزیکی علیه همسران تا قرن هجدهم در قانون باواریا پذیرفته شده بود. برخی از زنان صاحب نفوذ در دوران قرون وسطی در دربارهای سلطنتی یا محیط های صومعه ای تأثیرگذار بودند. هیلدگارد بینگنی، گرترود بزرگ، الیزابت از باواریا (۱۴۷۸–۱۵۰۴)، و آرگولا فون گرومباخ از جمله زنانی هستند که دستاوردهای مستقلی در زمینه هایی چون زنان در پزشکی، آهنگسازی، نوشتار مذهبی و حکومت و نیروی نظامی داشتند. تاریخ نگار و نمایشنامه نویس هروسویتا گاهی اولین فمینیست شناخته می شود. روشنگری و اوایل قرن نوزدهم. به رسمیت شناخته شدن حقوق زنان در آلمان کندتر از برخی کشورهای دیگر مانند انگلستان، زنان در فرانسه، زنان در ایالات متحده آمریکا یا کانادا بود. حقوق برابر والدین تحت قانون آلمان تا قرن بیستم در جمهوری فدرال آلمان به دست نیامد؛ کد مدنی آلمان که در سال ۱۹۰۰ معرفی شد، قانونی را در این زمینه تغییر نداد و آن را دقیقاً بر اساس قوانین عمومی ایالت
های پروس در سال ۱۷۹۴ پایه گذاری کرد. حقوق مالکیت نیز تغییرات کندی داشت. در اواخر قرن نوزدهم، زنان متأهل هنوز هیچ حقوق مالکیتی نداشتند و نیاز به ولی مرد برای اداره اموال خود داشتند (استثنائاتی برای مواردی که شوهران در زندان یا غایب بودند وجود داشت). هر زنی که کسب وکار صنعتگری به ارث می برد، در عمل آزادی بیشتری برای مدیریت کسب وکار داشت، اما اجازه حضور در جلسات صنف را نداشت و باید مردی را برای نمایندگی منافع خود می فرستاد. سنت بر این بود که «دولت یک برگر را به رسمیت می شناسد اما یک برگرس را نه». عصر روشنگری آگاهی از نظریه فمینیستی را به انگلستان و فرانسه آورد، به ویژه در آثار مری ولستون کرافت. این روند در مناطق آلمانی زبان کندتر بود. در حالی که زنان طبقه بالا در انگلستان و فرانسه قادر به نوشتن آثار فمینیستی بودند و برخی از آنها نویسندگان برجسته ای در این زمینه شدند، شبکه ای از نویسندگان و فعالان فمینیستی در آلمان مدرن به کندی ظهور کرد. دلایل مختلفی برای این مسئله مطرح شده است، از جمله مناطق تقسیم شده، نبودن یک پایتخت مرکزی و کند بودن گسترش رمان ها و سایر اشکال ادبی در مناطق آلمانی زبان. زنان با استعداد ادبی بی
شتر در انزوا کار می کردند، اما آنها میراثی از نامه ها و خاطرات به جای گذاشتند که در دهه های اول قرن بیستم با روند تاریخی فرهنگی (تاریخ فرهنگ) محبوبیت جدیدی پیدا کرد. ایده های فمینیستی شروع به گسترش کردند و برخی از زنان رادیکال به صراحت در حمایت از حقوق زنان صحبت کردند. سوفی مرئو در سال 1784 "Almanach für Frauen" (آلمنک زنان) را منتشر کرد. فمینیسم به عنوان یک جنبش به سمت انتهای قرن نوزدهم پیشرفت کرد، هرچند هنوز هیچ تلاشی جدی برای گسترش حق رأی زنان در آلمان وجود نداشت. برخی از زنانی که برای حقوق زنان تلاش می کردند، در واقع مخالف اعطای حق رأی به زنان بودند، نگرشی که در آغاز قرن بیستم رایج شد، زمانی که بسیاری از آلمانی ها نگران بودند که اعطای حق رأی به زنان منجر به افزایش آراء سوسیالیست ها شود. آلمان ویلهلمی. فرایند اتحاد آلمان پس از سال ۱۸۷۱ به شدت تحت سلطه مردان بود و به مسائل مردانه مانند شجاعت نظامی و موضوع «وطن پدری» اولویت می داد. با این حال، زنان به طور قابل توجهی خود را سازماندهی کردند. زنان طبقه متوسط در اتحادیه زنان آلمان ("Bund Deutscher Frauenvereine")، که در سال ۱۸۹۴ تأسیس شد، ثبت نام کردند. این اتحا
دیه به ۱۳۷ گروه مختلف حقوق زنان از سال ۱۹۰۷ تا ۱۹۳۳، زمانی که آلمان نازی این سازمان را منحل کرد، گسترش یافت. اتحادیه زنان آلمان (BDF) جهت گیری ملی به سازمان های زنان که از دهه ۱۸۶۰ شروع به گسترش کرده بودند، داد. از ابتدا، BDF یک سازمان بورژوازی بود و اعضای آن به دنبال برابری با مردان در زمینه هایی مانند آموزش، فرصت های مالی و زندگی سیاسی بودند. زنان طبقه کارگر مورد استقبال قرار نگرفتند؛ آنها توسط سوسیالیسم سازماندهی شدند. سازمان های رسمی برای ترویج حقوق زنان در دوره ویلهلمی به تعداد زیاد رشد کردند. فمینیست های آلمانی شروع به شبکه سازی با فمینیست های کشورهای دیگر کردند و در رشد سازمان های بین المللی مشارکت داشتند؛ ماری استریت نه تنها در آلمان بلکه با اتحاد بین المللی زنان (IWSA) نیز فعال بود. استریت با فمینیست های رادیکال آنیتا آسپیورگ (اولین زن فارغ التحصیل دانشگاهی آلمان) و مینا کاؤر ملاقات کرد و از انجمن حقوقی زنان حمایت کرد. اهداف استریت شامل حق رأی زنان، دسترسی به تحصیلات عالی، پایان دادن به تن فروشی تحت نظارت دولتی، دسترسی آزاد به پیشگیری از بارداری و سقط جنین و اصلاحات در قوانین طلاق بود. استریت در بسیا
ری از سازمان های فمینیستی آلمان در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم به عنوان عضو و رهبر فعال بود، از جمله: FGWA در مواضع خود میانه رو بود تا اینکه در سال ۱۹۰۲ کمپینی برای اصلاح کد مدنی آلمان راه اندازی کرد، اما این کمپین نتواست تغییراتی ایجاد کند. استریت خود را در لبه رادیکال جنبش فمینیستی آلمان یافت و رهبری انجمن آلمانی برای حق رأی زنان را از ۱۹۱۱ تا ۱۹۱۹ بر عهده داشت، زمانی که این هدف در نوامبر همان سال محقق شد. فمینیست های سوسیالیست در ترویج حقوق زنان طبقه کارگر فعال بودند. سازمان های سوسیالیستی، کمونیسم و سوسیال دموکراسی اعضای فمینیست داشتند که حقوق زنان را با موفقیت های مختلط ترویج می کردند. در دوران صعود ملی گرایی در این دوران، یکی از سازمان های فاشیسم که به طور علنی ضد فمینیستی بود، انجمن ملی آلمان برای کارمندان تجاری ("Deutschnationaler Handlungsgehilfenverband" یا DHV) بود که منافع طبقه تجار را ترویج می کرد. فرصت کمی برای فمینیست های طبقه کارگر و فمینیست های طبقه متوسط یا بالا برای همکاری با یکدیگر وجود داشت. گسترش اقتصاد صنعتی آلمان در دهه ۱۸۹۰ و تا جنگ جهانی اول زنان بیشتری را وارد نیروی کار کرد.
با این حال، همکاری بین طبقات اجتماعی در آن زمان «غیرقابل اجرا» بود. امتیاز زنان در برابر فشارهایی که از طرف "اتحادیه آلمانی برای جلوگیری از آزادی زنان"، که شمار حامیان آن به چندصد نفر می رسید و از سال ۱۹۱۲ فعال بود و در سال ۱۹۲۰ منحل شد، به دست آمد. احساسات ضد فمینیستی در میان برخی از آلمانی ها مجموعه ای از استدلال ها علیه آزادی زنان را منعکس می کرد: نویسنده هدویگ دوم با نوشتارهای خود در اواخر قرن نوزدهم به جنبش فمینیستی در آلمان انگیزه بخشید و استدلال او این بود که نقش های زنان توسط جامعه ساخته شده اند و نه یک ضرورت بیولوژیکی. در این دوره، طیف وسیع تری از نوشته های فمینیستی از زبان های دیگر به آلمانی ترجمه می شد که گفت وگوهای فمینیستی را برای زنان آلمانی عمیق تر می کرد. دسترسی به آموزش. در کتاب "جنسیت در آموزش، یا، فرصت برابر برای دختران" (۱۸۷۳)، مربی ادوارد اچ. کلارک استانداردهای آموزشی در آلمان را بررسی کرد. او دریافت که تا دهه ۱۸۷۰، آموزش رسمی برای دختران طبقات متوسط و بالا در شهرهای آلمان معمول بود، اگرچه این آموزش در ابتدای منارک که معمولاً وقتی دختر ۱۵ یا ۱۶ ساله می شد پایان می یافت، متوقف می شد. پس ا
ز این، آموزش او ممکن بود در خانه با معلمان خصوصی یا سخنرانی های گاه به گاه ادامه یابد. کلارک نتیجه گرفت که «واضح است که تصور اینکه آموزش پسران و دختران باید یکسان باشد، و اینکه این یکسان بودن همان چیزی است که برای پسران است، هنوز به ذهن آلمانی ها نفوذ نکرده است. این هنوز ایده آموزش یکسان جنس ها را در آلمان توسعه نداده است.» آموزش برای دختران دهقانان رسمی نبود و آنها کارهای کشاورزی و خانه داری را از والدین خود می آموختند. این آموزش ها آنها را برای زندگی در شرایط سخت کشاورزی آماده می کرد. در سفر به آلمان، کلارک مشاهده کرد که: زنان جوان طبقه متوسط و بالا شروع به فشار آوردن به خانواده های خود و دانشگاه ها برای اجازه دسترسی به آموزش عالی کردند. آنیتا آسپیورگ، اولین زن فارغ التحصیل دانشگاهی در آلمان، با مدرک حقوق از دانشگاه زوریخ سوئیس فارغ التحصیل شد. چندین زن آلمانی دیگر که نتوانسته بودند وارد دانشگاه های آلمان شوند، به دانشگاه زوریخ رفتند تا آموزش خود را ادامه دهند. در سال ۱۹۰۹، دانشگاه های آلمان بالاخره به زنان اجازه ورود دادند—اما فارغ التحصیلان زن قادر به انجام حرفه خود نبودند، زیرا آنها از «تمرین حرفه ای خصو
صی و مشاغل اداری عمومی برای وکلا» محروم بودند. اولین آژانس حقوقی زنان توسط ماری استریت در سال ۱۸۹۴ تأسیس شد؛ تا سال ۱۹۱۴، ۹۷ آژانس حقوقی مشابه وجود داشت که برخی از آنها از فارغ التحصیلان زن حقوق استفاده می کردند. آلمان وایمار. پس از اعطای حق رای به زنان، حقوق زنان در آلمان در دوره جمهوری وایمار پیشرفت های قابل توجهی داشت. قانون اساسی وایمار ۱۹۱۹ برابری در آموزش برای دو جنس، فرصت برابر در انتصاب ها در خدمات کشوری و پرداخت مساوی در حرفه ها را تصویب کرد. این تغییرات آلمان را در گروه کشورهای پیشرفته از نظر حقوق قانونی زنان قرار داد (چکسلواکی، ایسلند، لیتوانی و اتحاد جماهیر شوروی نیز در حرفه ها هیچ تفاوتی میان دو جنس نداشتند، در حالی که کشورهایی همچون فرانسه، بلژیک، هلند، ایتالیا و نروژ در طول دوره میان جنگی هنوز محدودیت هایی برای زنان در حرفه ها داشتند). رایش تاگ آلمان در سال ۱۹۲۶ دارای ۳۲ نماینده زن بود (۶٫۷٪ از رایش تاگ)، که نمایندگی زنان در سطح ملی را به آلمان اعطا کرد و از کشورهای مانند بریتانیای کبیر (۲٫۱٪ از مجلس عوام بریتانیا) و ایالات متحده (۱٫۱٪ از مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا) پیشی گرفت؛ این تعداد
در سال ۱۹۳۳ به ۳۵ نماینده زن در رایش تاگ رسید، درست پیش از دیکتاتوری نازی ها، در حالی که بریتانیا هنوز تنها ۱۵ عضو زن در مجلس عوام بریتانیا داشت. گروه پوشش دهنده سازمان های فمینیستی، "Bund Deutscher Frauenvereine" (BDF؛ فدراسیون انجمن های زنان آلمان)، در دوره میان جنگ همچنان نیروی غالب در فمینیسم آلمان باقی ماند. این سازمان در آغاز جنگ جهانی اول حدود ۳۰۰٬۰۰۰ عضو داشت و در دهه ۱۹۲۰ به بیش از ۹۰۰٬۰۰۰ عضو رسید؛ با این حال، گفته شده است که عضویت طبقه متوسط در این سازمان به دور از رادیکالیسم بود و "کلیشه ها" و "مسئولیت های بورژوایی" مادرانه را ترویج می کرد. گروه های فمینیستی دیگری نیز حول اعتقادات مذهبی سازمان دهی شده بودند و گروه های فمینیستی کاتولیک، پروتستان و یهودی وجود داشتند. فمینیست های برجسته این دوره شامل هلن لانگه (عضو بنیان گذار هیئت مدیره BDF و فعال حق رای زنان که در سنای هامبورگ خدمت کرد)، شریک زندگی او گرترود بایومر (نویسنده و نماینده رایش تاگ از ۱۹۱۹ تا ۱۹۳۲)، هلن اشتوکر (صلح جویی، فعال جنسیتی، نویسنده و سردبیر مجله فمینیستی) و کلارا زتکین (فلسفه مارکسیستی، فعال حقوق زنان و نماینده رایش تاگ از ۱۹۲۰
تا ۱۹۳۳) بودند. دهه ۱۹۲۰ همچنین شاهد ظهور "زن جدید" ("Neue Frau") بود که توسط نویسندگانی همچون السا هرمان ("So ist die neue Frau", 1929) و ایرمگارد کوئن ("Das kunstseidene Mädchen", 1932، ترجمه شده به عنوان "The Artificial Silk Girl", 1933) به تصویر کشیده شد. جمهوری وایمار دوره ای از تفرقه سیاسی در آلمان بود. همراه با هرج و مرج اقتصادی در سال های میان جنگ، فرهنگ وایمار به طور کلی درجه ای از آشفتگی اجتماعی داشت که به ویژه در شهر برلین تجربه می شد. بیوه های جنگ و فرزندانشان برای امرار معاش در شهری که گرسنگی، بیکاری و جرم های فراوانی در آن رواج داشت، با مشکلات زیادی مواجه بودند. در عین حال، آزادی در آداب اجتماعی به این معنا بود که زنان آزادی اجتماعی داشتند که تا پیش از آن تجربه نکرده بودند. سوسیالیست ها و کمونیست ها به ویژه درخواستی برای دسترسی آزاد به پیشگیری از بارداری و سقط جنین مطرح کردند و بیان کردند: «بدن شما متعلق به شماست». دوره نازی. مورخان توجه ویژه ای به تلاش های آلمان نازی برای معکوس کردن پیشرفت های زنان قبل از سال ۱۹۳۳، به ویژه در دوره لیبرالیسم جمهوری وایمار، داشته اند. به نظر می رسد که نقش زنان د
ر آلمان نازی بر اساس شرایط تغییر کرد. نظریه پردازان نازی ها معتقد بودند که زنان باید تابع مردان باشند، از حرفه ها خودداری کنند، خود را وقف بارداری و تربیت کودکان کنند و همیار پدر غالب سنتی در خانواده سنتی باشند. با این حال، قبل از سال ۱۹۳۳، زنان نقش های مهمی در سازمان نازی ایفا می کردند و به آن ها برخی از خودمختاری ها برای بسیج سایر زنان داده شده بود. پس از روی کار آمدن آدولف هیتلر در سال ۱۹۳۳، زنان فعال با زنان بوروکراتی جایگزین شدند که بر فضایل زنانه، ازدواج و زایمان تأکید داشتند. با آماده شدن آلمان برای جنگ، تعداد زیادی از زنان به بخش عمومی وارد شدند و با نیاز به بسیج کامل کارخانه ها در سال ۱۹۴۳، همه زنان موظف به ثبت نام در اداره اشتغال شدند. دستمزد زنان همچنان نابرابر باقی ماند و زنان از تصدی پست های رهبری یا کنترل محروم بودند. در سال ۱۹۳۴، هیتلر اعلام کرد: «[جهان یک زن] شوهر، خانواده، فرزندان، خانه اوست.» بالاترین وظیفه زنان مادر بودن بود. قوانین که از حقوق زنان محافظت می کردند، لغو شدند و قوانین جدیدی معرفی شدند تا زنان را به خانه و نقش هایشان به عنوان همسر و مادر محدود کنند. زنان از پست های دولتی و دان
شگاهی محروم شدند. گروه های حقوق زنان مانند BDF معتدل منحل شدند و با گروه های اجتماعی جدیدی جایگزین شدند که ارزش های نازی را تقویت می کردند، تحت رهبری حزب نازی و مسئول امور زنان در آلمان نازی، "رایشس فراوئن فیوررین" گرترود شولتس کلینک. در سال های ۱۹۴۴–۴۵، بیش از ۵۰۰٬۰۰۰ زن داوطلب به عنوان کمکی های یونیفورم پوش در نیروهای مسلح آلمان (ورماخت) خدمت کردند. تقریباً تعداد مشابهی در دفاع هوایی مدنی خدمت کردند، ۴۰۰٬۰۰۰ نفر به عنوان پرستار داوطلب شدند و بسیاری دیگر جایگزین مردانی شدند که به جبهه جنگ فرستاده شده بودند. در لوفت وافه، آن ها در نقش های رزمی خدمت می کردند و به عملیاتی کردن سیستم های ضدهوایی که بمب افکن های متفقین را سرنگون می کردند، کمک می کردند. آلمان غربی، آلمان شرقی. در دوره پس از جنگ، زندگی سیاسی در آلمان به طور کلی ماهیت محافظه کاری داشت: تغییرات جمعیتی که از جنگ جهانی دوم ناشی شده بود، باعث شد که زنان در چندین دهه سهم بیشتری از جمعیت انتخاب کننده را تشکیل دهند، اما این موضوع منجر به نمایندگی قابل توجهی در دولت نشد؛ تا سال ۱۹۸۷، زنان تنها ۱۰٪ از نمایندگان بوندستاگ را تشکیل می دادند. زنان از تحصیلات کمت
ری برخوردار بودند و کمتر احتمال داشت که در حرفه ها یا صنعت خدمات شاغل شوند. با این حال، پس از آنکه جمهوری فدرال آلمان گام هایی در مسیر بهبودی از عواقب جنگ جهانی دوم برداشت، مسائل فمینیستی شروع به برجسته شدن در آگاهی عمومی کرد. آثار نویسندگان فمینیست مانند بتی فریدان به زبان آلمانی ترجمه شد و یک نسل جدید از فمینیست های آلمانی برای تغییر اجتماعی تلاش کردند. ناامیدی از احزاب سیاسی سنتی و حتی از فعالان معمول مارکسیسم به رشد سیاست های چپ تندرو در دهه ۱۹۷۰، از جمله گروه های مسلح منجر شد. "روته زورا" یکی از گروه های تروریسم ضد پدرسالاری بود؛ این گروه بین سال های ۱۹۷۴ تا ۱۹۹۵ حدود ۴۵ بمب گذاری و حملات آتش سوزی انجام داد، اما دستاورد کمی داشت. اولین حزبی که در آلمان حقوق برابر برای زنان را در برنامه خود قرار داد، حزب دموکرات آزاد آلمان بود که به لیبرالیسم کلاسیک گرایش داشت. توسعه ای در چپ که تأثیر طولانی مدتی داشت، تأسیس اتحاد ۹۰/سبزها در سال ۱۹۸۰ بود. فمینیست ها حزب سبزها را وادار کردند که اصلاحات سقط جنین را به عنوان «تعهد بی قید و شرط حزب» بگنجاند، و با ورود بیشتر فمینیست ها به رهبری حزب، حقوق زنان در اواسط دهه ۱۹۸
۰ به طور برجسته مطرح شد. مشهورترین فمینیست آلمان غربی، آلیس شوارتسر، مجله فمینیستی محبوب EMMA را در سال ۱۹۷۷ بنیان گذاری کرد و همچنان سردبیر آن است. سوسیالیسم دولتی در آلمان شرقی (جمهوری دموکراتیک آلمان) به طور ظاهری به معنای برابری بین جنسیت ها بود. نویسندگان مارکسیستی مانند فریدریش انگلس، آگوست ببل و کلارا زتکین در مورد نقش استثمار جنسیتی در سرمایه داری نوشته بودند. در جمهوری دموکراتیک آلمان، آگاهی عمومی از تضاد بین جنسیت ها کم بود، اگرچه حقوق زنان توسط گروه های فعال خاصی مورد بحث قرار می گرفت و توجه اشتازی را به خود جلب می کرد. خط مشی رسمی جمهوری دموکراتیک آلمان در دهه های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ این بود که جنبش فمینیستی غربی «زن ستیز» است. زنان در جمهوری دموکراتیک آلمان به طور عمومی زندگی سخت تری نسبت به زنان در آلمان غربی داشتند، به دلایل مختلف. علاوه بر هفته کاری طولانی تر برای کارگران جمهوری دموکراتیک آلمان، زنان سه چهارم کارهای خانه و مراقبت از کودکان را انجام می دادند. تعداد کمی از مردم خودرو داشتند و کمبود محصولات و صف های طولانی، کارهایی مانند خرید مواد غذایی را زمان برتر می کرد. اگرچه مردان پس از تولد فرزند م
ی توانستند یک سال مرخصی والدین دریافت کنند، اما عملاً آن را نمی گرفتند. تا دهه ۱۹۷۰، برخی از نویسندگان جمهوری دموکراتیک آلمان مشاهده کرده بودند که نقش های اجتماعی زنان از وضعیت قانونی و اقتصادی آن ها عقب افتاده است. تا سال ۱۹۷۷، زنان در آلمان غربی بدون اجازه شوهرانشان نمی توانستند کار کنند. با این حال، زنان شروع به دریافت تمدیدهایی برای مرخصی زایمان با حقوق کردند که از نظر استانداردهای غربی سخاوتمندانه بود. فمینیسم در آلمان پس از اتحاد. تا اوایل قرن ۲۱، مسایل مرتبط با اینترسکشنالیتی میان گروه های اجتماعی مختلف توجه تعداد بیشتری از فمینیست ها و دیگر اصلاح طلبان اجتماعی را در آلمان و خارج از آن جلب کرد. پس از دهه ها مبارزه برای کسب شناسایی قانونی به عنوان شهروند کامل، Gastarbeiter (کارگران مهمان) و فرزندان آن ها (که اغلب در آلمان متولد و بزرگ شده بودند) توانستند برخی اصلاحات را در سطح ملی در اواخر دهه ۱۹۹۰ به دست آورند. در این دوران، گروه های حقوق زنان به طور کلی مسئله کارگران مهمان را به عنوان یک مسئله فمینیستی مطرح نکردند. برخی موارد پراکنده از گروه های حقوق زنان وجود داشت که از حق رأی زنان کارگر مهمان و گنجا