Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نیت حُتِپ یا نِت حُتِپ () یک ملکه مصر باستان بود که در اوایل دودمان نخست مصر زندگی می کرد و حکومت داشت. او زمانی به عنوان یک فرمانروای مذکر شناخته می شد؛ مصطبه بسیار بزرگ او و سرخ سلطنتی که نام او را در چندین اثر مُهردار احاطه کرده بود، پیش تر مصرشناسان و مورخان را به این باور نادرست رسانده بود که ممکن است او یک پادشاه ناشناخته بوده باشد. اما با توسعه شناخت از نوشته های نخستین مصری، پژوهشگران دریافتند که نیت حتپ در حقیقت زنی با رتبه ای استثنایی بوده است. او بعدها به عنوان همسر اولین فرعون مصر متحد، نارمر، و مادر هورآها شناخته شد. شواهد باستان شناسی نشان می دهند که او ممکن است به عنوان یک فرعون مستقل حکومت کرده باشد و در این صورت، کهن ترین فرمانروای زن شناخته شده در تاریخ خواهد بود. هویت. نام. نام نیت حتپ با نیث، ایزدبانوی جنگ و شکار مرتبط است. این روند، که در دودمان نخست به ویژه متداول بود، در نام بسیاری از ملکه ها (مانند مرنیث، یکی دیگر از فرعون های زن احتمالی و از نسل نیت حتپ) و شاهدخت ها (مانند "آها-نیث، حر-نیث، نخت-نیث" و "قا-نیث") دیده می شود. القاب. نیت حتپ به عنوان یک ملکه، چندین لقب مهم و مذهبی داشت:
ممکن است نیت حتپ عناوین سلطنتی بیشتری داشته باشد که هنوز کشف نشده اند. در زمان فرمانروایی او، بسیاری از القاب سلطنتی پادشاهان و ملکه ها هنوز معرفی نشده بودند. در این مرحله اولیه از توسعه هیروگلیف مصری، احتمالاً مصریان نخستین نمی دانستند چگونه برخی از عناوین را بیان کنند. همچنین، نقش های دودمانی ملکه ها در آن دوران ممکن است متفاوت از دوره مرنیث بوده باشد. شواهد. نام نیت حتپ در حلوان (مصر)، ابیدوس و نقاده یافت شده است. این نام بر روی مُهرهای گلی، برچسب های عاجی و کتیبه هایی روی کاسه های سنگی دیده می شود. بیشتر این اشیا در مجموعه تدفینی او و در مقبره های آها و دجر کشف شده اند. در چندین مهر گلی، نام نیت حتپ درون یک سرخ دوگانه نوشته شده است و در بین این سرخ ها، نشان الهی نیث قرار دارد. یک مُهر غیرمعمول نیز نام "حتپ جو" را نشان می دهد. اکتشافات جدید. یکی از سایت های جدیدی که نام نیت حتپ در آن یافت شده است، وادی امیرا در شبه جزیره سینا است. در این محل، چندین سنگ نگاره مربوط به دوران فرمانروایی ایری هور، نارمر، دجر و رانب کشف شده اند. یکی از کتیبه های متعلق به دجر در سمت چپ خود کاروانی از کشتی های جشن سلطنتی را نشان
می دهد، درحالی که در سمت راست، سرخی سلطنتی با نام دجر درون آن دیده می شود. شاهین هوروس بر روی سرخ، گرز جنگی در دست دارد و دشمن زانوزده ای را می کوبد. نام نیت حتپ به طور مورب در سمت چپ بالای سرخ قرار دارد. ارزیابی های تاریخی. پس از کشف مقبره او، نیت حتپ به عنوان یک فرمانروای مذکر در نظر گرفته شد؛ مقبره بسیار بزرگ او و سرخی که نام او را در چندین مهر گلی احاطه کرده بود، مصرشناسان و مورخان را به این باور نادرست رسانده بود که او ممکن است پادشاهی ناشناخته باشد. بااین حال، با توسعه درک از نوشته های اولیه مصر، پژوهشگران دریافتند که نیت حتپ در حقیقت زنی اشرافی با رتبه ای خارق العاده بوده است. در نتیجه، پژوهشگران او را همسر نارمر و مادر هورآها شناختند. این دیدگاه با مهرهای گلی یافت شده در مقبره او، که سرخ های نارمر و آها را نشان می دهند، تقویت شد. نام نیت حتپ در چندین مهر گلی درون یک سرخ ظاهر شده است، که معمولاً فقط برای فرمانروایان مذکر استفاده می شد. دوم، مقبره او به طور غیرعادی بزرگ است و دارای محوطه آیینی مخصوص به خود می باشد؛ چنین ویژگی هایی فقط در مقبره مرنیث نیز دیده می شود. سوم، کتیبه های وادی امیرا نشان می دهن
د که نیت حتپ مأموریتی را برای استخراج معادن و برداشت منابع رهبری کرده است؛ اما چنین اقدامی معمولاً نیازمند قدرت سلطنتی بود که یک ملکه همسر ساده از آن برخوردار نبود - مگر آنکه او در واقع یک فرمانروای مستقل و کاملاً صاحب اختیار بوده باشد. پروندهٔ نیت حتپ شباهت های شگفت انگیزی با پروندهٔ مریت نیت دارد، ملکه ای که برای پسر خردسال خود، پادشاه دن (فرعون)، ادارهٔ حکومت را در دست داشت. این موضوع مصرشناسان را به این نظریه رسانده است که ملکه نیت حتپ نیز ممکن است برای یک پادشاه نوزاد به عنوان نوعی «پادشاه جایگزین» حکومت کرده باشد. اکنون مشخص شده است که چنین اقدامی در دوره های نخستین مصر امری نسبتاً رایج بوده است. سلسله های سلطنتی در دوران نخستین توسط مادران سلطنتی بنیان نهاده می شدند، نه از طریق وراثت از پدر به پسر. برخی از پژوهشگران حتی بر این باورند که نیت حتپ ممکن است همان پادشاه "تتی" باشد که در فهرست های پادشاهی رامسسی آمده و به طور غیرمستقیم در سنگ پالرمو ذکر شده است. سنگ پالرمو فترتی میان پادشاه آها و جر را نشان می دهد و در ستون اول رویدادهای سالانه، به «دو تاریخ درگذشت» اشاره دارد. اختلاف میان تاریخ مرگ حورآها و
یادداشت دوم مرگ، حدود ۱ سال، ۱ ماه و ۱۵ روز است. چنین بازهٔ زمانی کوتاهی برای یک پادشاه واقعی مانند حورآها، جر یا واج غیرعادی به نظر می رسد، اما می تواند با کسی که به عنوان جایگزین فرعون اصلی حکومت کرده، همخوانی داشته باشد. این امر اکنون برای ملکه نیت حتپ اثبات شده است؛ بنابراین، این احتمال وجود دارد که اشارهٔ سنگ پالرمو به دورهٔ نیابت سلطنت نیت حتپ باشد. این موضوع همچنین توضیح می دهد که چرا هیچ اثری معاصر از نام سلطنتی "تتی" در دودمان اول مصر وجود ندارد، درحالی که دیگر نام ها ("ایتج" و "ایتا") ثبت شده اند. همسان دانستن ملکه نیت حتپ با تتی یکم مورد پذیرش عمومی نیست. مصرشناسانی همچون و والتر بی. امری به چندین قطعه مُهر گِلی اشاره می کنند که نام های حوروسی همهٔ پادشاهان از نارمر تا دن را نشان می دهند. چنین مهرهایی در آرامگاه دن و ملکه مریت نیت کشف شده اند و همگی فهرست خود را با نام نارمر، همسر نیت حتپ، آغاز می کنند. کایزر و امری این موضوع را نشانه ای می دانند که نارمر، نه حورآها، بنیان گذار دودمان اول بوده است. افزون بر این، کایزر به قطعات مهرهایی اشاره دارد که نام "منج" را در کنار سرخ نارمر نشان می دهند؛ بناب
راین، این احتمال وجود دارد که نارمر همان پادشاه منس باشد. در این صورت، نام کارتوشی «تتی» متعلق به حورآها خواهد بود، نه ملکه نیت حتپ. آرامگاه. آرامگاه نیت حتپ در سال ۱۸۹۷ توسط باستان شناس فرانسوی ژاک دو مورگان در محوطهٔ نقاده کشف شد. او تنها ۱۵ روز را به حفاری این بنا اختصاص داد. در سال ۱۸۹۸، باستان شناس آلمانی لودویگ بورشارت این آرامگاه را بار دیگر بررسی کرد. جان گارستانگ در سال ۱۹۰۴ آن را مجدداً کاوش کرد و صدها شیء به جا مانده از حفاری های پیشین را کشف کرد که حدود دویست مورد از آن ها اکنون در موزه باستان شناسی گارستانگ در دانشگاه لیورپول نگهداری می شوند. بخش فوقانی آرامگاه از یک مصطبه عظیم ساخته شده از آجرهای گلی سخت شده تشکیل شده بود که دیوارهای بیرونی آن دارای تورفتگی های تزیینی بودند. این بنا اکنون به طور کامل به دلیل فرسایش طبیعی از بین رفته است. به دلیل ابعاد بسیار بزرگ آن، در گذشته گمان می شد که این آرامگاه متعلق به پادشاه منس باشد. محل انتخاب شده برای آرامگاه ممکن است نشان دهندهٔ ارتباط نیت حتپ با نخبگان حاکم یک مرکز قدرت در نقاده باشد، نه از مصر سفلی، همان گونه که به طور سنتی فرض می شد. پیش تر این با
ور وجود داشت که نیت حتپ با نارمر ازدواج کرده است تا به یکپارچگی مصر کمک کند.
نیماعت حپ (همچنین به صورت نیماعت-حاپی و نیهاپ-معات نیز خوانده می شود) یک ملکهٔ مصر باستان در دوران گذار از دودمان دوم مصر به دودمان سوم مصر بود. احتمالاً نیماعت حپ به عنوان نایب السلطنه برای پسرش جوزر عمل کرده است. او از یک فرهنگ تدفین پایدار برخوردار بوده است. گواهی ها. نام نیماعت حپ بر روی مهرهای گلی کشف شده، عمدتاً در مقبرهٔ شاه (فرعون) خسه خموی، آخرین فرمانروای دودمان دوم، ظاهر شده است. مهرهای دیگری نیز در بیت خلاف، در محل مقبره های مصطبه ای «K1» و «K2» یافت شده اند، اما ارتباط صاحبان اصلی این مقبره ها با نیماعت حپ مشخص نیست. نام او همچنین بر روی قطعاتی از تخته سنگ های هلیوپلیس دیده می شود که نیماعت حپ را در کنار ملکه هتفرنبتی (همسر جوزر) و شاهدخت اینیت کاعس (دختر جوزر) نشان می دهند که در پای فرعون جوزر زانو زده اند. این نقش برجسته ها نشان می دهند که نیماعت حپ در آن زمان هنوز زنده بوده و در دست کم یک مراسم جشن سد شرکت کرده است. با این حال، نام نیماعت حپ در هرم جوزر در سقاره ظاهر نمی شود و به جای آن، تصاویری از خدای مرگ و مومیایی ها، آنوبیس، جایگزین شده اند. نام نیماعت حپ همچنین در یکی از کتیبه های مقبرهٔ
مقام عالی رتبهٔ مصری متجن، که در دورهٔ سلطنت هونی و سنفرو فعالیت می کرد، یافت شده است. متجن عنوان «سرپرست خانهٔ کای نیماعت حپ» را داشت، که به معنای نظارت و مدیریت آیین تدفین ملکه بود. مصرشناسان این موضوع را نشانه ای از شهرت نیماعت حپ در طول پادشاهی کهن مصر می دانند. هویت. نام شخصی. نام نیماعت حپ همچنین به صورت "نیماعت حاپی" خوانده می شود و به خدای زمین آپیس مرتبط است. این شباهت با نام ملکهٔ خنت حپ از دودمان نخست مصر نشان می دهد که احتمالاً عنوان «گاو نر مادرش» که بعدها برای شاهان به کار رفت، از همین ارتباط الهام گرفته باشد. در گذشته، نام او به عنوان "هپن معات" خوانده می شد، زیرا هجاهای "هاپی" هنوز به عنوان نام خدای هاپی شناخته نشده بودند. القاب. به عنوان یک ملکه، نیماعت حپ دارای چندین لقب برجسته بود: خانواده. نیماعت حپ عموماً به عنوان همسر فرعون خسه خموی شناخته می شود. این استنباط بر اساس این واقعیت است که بیشتر مهرهای او در مقبرهٔ خسه خموی در ابیدوس یافت شده اند. مشخص نیست که نیماعت حپ چند فرزند داشته است. جوزر، جانشین بلافصل او، سخم خت و جانشین وی، ساناخت به طور متغیر به عنوان پسران نیماعت حپ در نظر گرفته م
ی شوند. نقش تاریخی. نظریه های قدیمی تر بر این باور بودند که نیماعت حپ دختر خسه خموی بوده، با شاهی به نام "نبکا" ازدواج کرده و جوزر «نخستین پادشاه مشروع» از این دودمان بوده است. این نظریه با فهرست های شاهی دورهٔ رامسسی هماهنگ بود، که دودمان سوم را با شاه نبکا آغاز می کنند. همچنین این نظریه با نوشته های مانثون مطابقت داشت، که شاهی به نام "نچرؤفِس" را پیش از شاه جوزر (که او را "توسورتروس" نامیده) قرار داده است. با این حال، این نظریه ها اکنون رد شده اند، زیرا تعداد زیادی از مهرهای گلی (و برخی کتیبه های ظروف سنگی) که القاب نیماعت حپ مانند «مادر شاه مصر علیا و سفلا»، «مادر فرزندان سلطنتی» و «همسر شاه» را نشان می دهند، کشف شده اند. امروزه باور بر این است که نیماعت حپ یک شاهدخت از خاندان سلطنتی شمالی بوده است. زمانی که خسه خموی با این خاندان در مصر علیا جنگید و پیروز شد، نیماعت حپ به عنوان نوعی غنیمت جنگی به او داده شد. پژوهشگران امروزه همچنین متقاعد شده اند که جوزر بنیان گذار یک دودمان جدید بوده است، زیرا او و نیماعت حپ خسه خموی را در گورستان تینیس در ابیدوس به خاک سپردند، اما جوزر یک گورستان جدید در منف در سقاره بن
ا کرد. جوزر پدرش را در مکانی که خانهٔ خسه خموی در آن قرار داشت دفن کرد. جوزر و نیماعت حپ با یکدیگر ترتیب مراسم خاکسپاری را دادند. پس از آن، نیماعت حپ احتمالاً برای چند سال از پسرش حمایت کرد، چنان که قطعه ای از یک نقش برجسته در هلیوپلیس ممکن است نشان دهندهٔ این موضوع باشد. پس از مرگش، نیماعت حپ برای مدتی طولانی به یاد آورده شده و به عنوان یکی از بنیان گذاران دودمان جدید مورد تکریم قرار گرفت، چنان که آیین تدفین کشیش سلطنتی دودمان چهارم، متجن، این را ثابت می کند. مقبره. مقبرهٔ نیماعت حپ به طور قطعی شناسایی نشده است. برخی از مصرشناسان معتقدند که مصطبهٔ "K1" در بیت خلاف متعلق به او است، زیرا مقدار قابل توجهی از مهرهای دارای نام او در این مقبره یافت شده است. دیگر پژوهشگران بر این باورند که نیماعت حپ در ابتدا قرار بود در ابیدوس دفن شود، به دلیل ازدواجش با خسه خموی. اما سپس احتمالاً در ابوصیر به خاک سپرده شد، زیرا یک مقام عالی رتبه به نام متجن مسئول آیین تدفین این ملکه بود. معمولاً، ناظر یک آیین تدفین در نزدیکی مقبره ای که بر آن نظارت داشت، دفن می شد.
آنا ماریا رومرو د کامپرو (۲۹ ژوئن ۱۹۴۱ – ۲۶ اکتبر ۲۰۱۰) روزنامه نگار، نویسنده، فعال و یکی از چهره های تأثیرگذار بولیوی بود. او اولین مدافع حقوق بشر (Defensor del Pueblo) بولیوی (۱۹۹۸–۲۰۰۳) و رئیس مجلس سنای بولیوی در زمان مرگش بود. آنا ماریا رومرو زندگی خود را وقف ترویج دموکراسی و حقوق بشر، به ویژه برای افراد محروم در جامعه بولیوی، کرد. خانواده و سال های اولیه زندگی. آنا ماریا رومرو د کامپرو در لاپاز (بولیوی) در خانواده ای متوسط و با ایده های لیبرال به دنیا آمد. او به نام آنا ماریا د لاس نیوس (آنا ماریا برف ها) تعمید یافت، به دلیل برف طوفانی غیرمعمول که در روز تولدش رخ داد. با این حال، در طول زندگی و فعالیت های عمومی اش از نام های مختلفی استفاده می کرد که آنها را این گونه توضیح می داد: آنا ماریا رومرو، نام اصلی اش؛ آنا ماریا رومرو د کامپرو، نام پس از ازدواج و نامی که در کارت هویت او ثبت شده بود؛ آنا ماریا کامپرو، نام ژورنالیستی او؛ و آنامار، نام مستعارش. بخشی از دوران کودکی آنا ماریا رومرو د کامپرو همراه با خواهر و برادرانش تحت مراقبت مادربزرگ پدری اش سپری شد. مادربزرگی که شخصیت قوی، استقامت و انضباط شدید او ت
أثیر عمیقی بر تربیت آنا ماریا گذاشت. در عین حال، دوران کودکی او به شدت تحت تأثیر فراز و نشیب های سیاسی بولیوی قرار گرفت. پدرش، گونزالو رومرو، یکی از چهره های برجسته حزب فالانژ سوسیالیست بولیوی (FSB) بود؛ جنبشی سیاسی که پس از انقلاب آوریل ۱۹۵۲ به اپوزیسیون پیوست و تحت آزار و اذیت سیاسی رژیم حاکم قرار گرفت. خانواده پدری آنا ماریا رومرو د کامپرو از شهر سینتی در منطقه ای روستایی در جنوب بولیوی بودند. او در دوران کودکی بارها به آنجا سفر می کرد و به دلیل زیبایی های طبیعی آن منطقه، علاقه داشت این خاطرات را یادآوری کند. پدربزرگ و جد پدری او نیز در حوزه دیپلماسی، روزنامه نگاری و سیاست فعالیت داشتند. آنا ماریا رومرو د کامپرو تحصیلات خود را در مدرسه قلب مقدس در شهر لاپاز و مدرسه کاتولیک ایرلندی در کوچابامبا گذراند. او به مدت یک سال در کوچابامبا زندگی کرد، زمانی که پدرش به تبعید رفت. آنا ماریا با باورهای محکم و جذابیت بسیار، مهارت های رهبری خود را از دوران دانشجویی نشان داد. او بین سال های ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۰ به عنوان رئیس مرکز دانشجویی روزنامه نگاری دانشگاه کاتولیک انتخاب شد. در سال ۱۹۶۱، آنا ماریا رومرو با فرناندو آ. کامپرو پ
رودنسیو ازدواج کرد، ازدواجی که تا زمان مرگ او به مدت ۴۹ سال ادامه یافت. او همواره از همسرش به عنوان فردی خودساخته یاد می کرد که از زمان خود جلوتر بود و او را در رشد حرفه ای و فکری اش حمایت می کرد. این ازدواج و مادر شدن او برای سه فرزند، مانع از تکمیل تحصیلات دانشگاهی اش نشد. او موفق شد حرفه ای برجسته در روزنامه نگاری ایجاد کند و در عرصه های عمومی درخشان ظاهر شود، حتی در دوره ای که این فعالیت ها عمدتاً توسط مردان انجام می شد. تحصیلات دانشگاهی و روزنامه نگاری. آنا ماریا رومرو د کامپرو از کودکی خواننده ای مشتاق بود و در کتابخانه بزرگ خانواده پدری خود که شامل آثاری در زمینه های ادبیات، سیاست و فلسفه بود، به مطالعه می پرداخت. این کتابخانه تأثیر بسزایی در شکل گیری علاقه او به روزنامه نگاری داشت. محیط خانوادگی و تشویق عموی او، کارلوس رومرو، که وکیل و روزنامه نگار بود، الهام بخش او برای آغاز حرفه روزنامه نگاری شد. او این حرفه را پس از تولد دو فرزند نخست خود آغاز کرد. آنا ماریا رومرو د کامپرو به مدت سه دهه در عرصه روزنامه نگاری فعالیت کرد و در طول حرفه خود مسئولیت ها و موقعیت های متنوعی را بر عهده داشت. او به عنوان خب
رنگار، ستون نویس و خبرنگار بین المللی در بولیوی و خارج از کشور فعالیت می کرد. او در سال ۱۹۷۶ در رشته روزنامه نگاری از دانشگاه کاتولیک بولیوی فارغ التحصیل شد. بعداً در سال ۱۹۸۵ دوره هایی در زمینه الهیات در دانشگاه جرج تاون واقع در واشنگتن دی سی ایالات متحده گذراند.
آرامگاه یویا و تویا () که با شماره آرامگاه KV46 نیز شناخته می شود، محل دفن اشراف زادگان مصر باستان، یعنی یویا و همسرش تویا، در دره پادشاهان است. آن ها والدین ملکه تیه (ملکه)، همسر بزرگ سلطنتی فرعون آمنهوتپ سوم بودند. این آرامگاه در فوریه ۱۹۰۵ توسط مصرشناس جیمز ای. کوئیبل، با حمایت مالی میلیونر آمریکایی تئودور ام. دیویس کشف شد. این آرامگاه در دوران باستان مورد سرقت قرار گرفت اما مقدار زیادی از محتویات اصلی آن، از جمله صندوق ها، تخت ها، صندلی ها، یک گردونه و تعداد زیادی خمره نگهداری، حفظ شد. همچنین، مومیایی های دست خورده اما سالم یویا و تویا در میان تابوت های به هم ریخته آن ها یافت شد. پیش از کشف آرامگاه توت عنخ آمون، این کشف یکی از بزرگ ترین اکتشافات مصرشناسی محسوب می شد. تاریخچه. تدفین و سرقت ها. یویا و تویا از اشراف زادگان مصر باستان بودند که در میانه دودمان هجدهم مصر در دوران پادشاهی نوین مصر زندگی می کردند. این زوج از اخمیم بودند و دارای القابی مرتبط با پرستش خدای محلی مین (اسطوره) بودند. با وجود این که از خاندان سلطنتی نبودند، دخترشان تیه (ملکه) به همسر بزرگ سلطنتی فرعون آمنهوتپ سوم تبدیل شد. آن ها در یک
آرامگاه خصوصی در دره پادشاهان به خاک سپرده شدند. آرامگاه آن ها در دوران مصر باستان احتمالاً سه بار مورد سرقت قرار گرفت: نخستین بار اندکی پس از بسته شدن آرامگاه و سپس دو بار دیگر در طول ساخت آرامگاه های مجاور، یعنی KV3 و KV4. در نخستین سرقت، تنها اشیای فاسدشدنی مانند روغن خارج شد؛ آن هایی که فاسد شده بودند، به جا ماندند. اما در سرقت های دوم و سوم، دزدان بیشتر جواهرات و پارچه های مرتبط با مومیایی ها را بردند. پس از این سرقت ها، تلاش اندکی برای بازگرداندن نظم به آرامگاه انجام شد؛ جسد تویا با یک پوشش پوشانده شد، صندوق ها مجدداً پر شدند و مسدودکننده شکسته تا حدی بازچینی شد. کشف و تخلیه. آرامگاه یویا و تویا، با شماره KV46، در ۵ فوریه ۱۹۰۵ در جریان کاوش هایی که توسط جیمز کوئیبل و به نمایندگی از تئودور دیویس انجام شد، کشف گردید. این آرامگاه در دره ای فرعی میان KV3 و KV4 قرار دارد. فصل کاوش های پیشین دیویس در سال های ۱۹۰۲–۱۹۰۳ آرامگاه های تحوتموس چهارم (KV43) و حتشپسوت (KV20) را در یک دره کوچک کشف کرده بود و کاوش ها در ۱۷ دسامبر ۱۹۰۴ در این منطقه از سر گرفته شد. پس از آن که در ژانویه ۱۹۰۵ چیزی کشف نشد، کاوش ها به منطق
ه ای باریک و ناشناخته میان آرامگاه های KV3 و KV4 منتقل شد. این منطقه با «توده ای بزرگ از سنگ ریزه ها که به وضوح مصنوعی و برای مدت طولانی دست نخورده بود» پوشیده شده بود. کوئیبل گمان می کرد که این منطقه ممکن است آرامگاهی قدیمی تر را پنهان کرده باشد. دیویس این منطقه را «کاملاً نامیدکننده» توصیف کرد، اما اظهار داشت که «کاوش دقیق ارزشش را دارد و دانستن تمام جزئیات این دره، حتی اگر چیزی کشف نشود، رضایت بخش خواهد بود.» کاوش در ۲۵ ژانویه ۱۹۰۵ آغاز شد و در ۶ فوریه، دیویس توسط سرکارگر و کارگران هیجان زده اش اولین پله آرامگاه را مشاهده کرد؛ تا عصر ۱۲ فوریه، در ورودی کاملاً نمایان شد. در و سرستون تزئین شده در سنگ یکپارچه تراشیده شده و اندازه آن بود. این ورودی با سنگ هایی که با گچ گل اندود شده بودند، مسدود شده بود اما بخش بالایی آن به اندازه باز بود، که نشان می داد آرامگاه در دوران باستان باز شده و احتمالاً مورد سرقت قرار گرفته است. باوجود تاریکی تقریباً کامل، دیویس و آرتور ویگال، بازرس ارشد جدید آثار باستانی، از شکاف در ورودی نگاهی انداختند و یک راهرو با شیب تند مشاهده کردند؛ دیویس همچنین یک عصا را در نزدیکی در ورودی تشخ
یص داد. ازآنجاکه نردبانی در دسترس نبود، پسر کوچک "ریس" (سرکارگر) را به داخل فرستادند تا شیء را بیرون بیاورد. او در کنار عصا، یک سنگ طلایی شده به شکل اسکارات و یوغ یک گردونه را نیز بیرون آورد. آن شب، دیویس این اشیا را به گستون مسپرو نشان داد که با دیدن آن ها و کنجکاوی دربارهٔ صاحب آرامگاه، درخواست کرد که در بازگشایی آن در روز بعد حضور داشته باشد. محتویات. تا پیش از کشف آرامگاه توت عنخ آمون در سال ۱۹۲۲، این مقبره غنی ترین و بهترین مقبره حفظ شده در دره پادشاهان بود و نخستین مقبره ای بود که اشیای مهم آن "درون جا" کشف شد. تعداد زیاد اشیایی که در این مقبره انباشته شده بودند، آرتور ویگال را بر آن داشت که ورود به آن را با «ورود به خانه ای درون شهری که برای تابستان بسته شده باشد» مقایسه کند. اثاثیه خانگی به وضوح در مقبره قابل مشاهده بودند؛ در سمت چپ ورودی، بزرگ ترین صندلی از میان سه صندلی موجود در مقبره قرار داشت. این صندلی چوبی، که به عنوان تخت شاهزاده سیتمون شناخته می شود، روکشی از چوب قرمز دارد و با تزئینات طلاکاری شده مزین شده است؛ تکیه گاه آن دارای تصویری دوگانه از سیتمون، نوه آن ها، است که در حال دریافت گردنبندی
از یک خدمتکار است. این صندلی اندازه ای مناسب برای یک فرد بالغ دارد. در سمت راست، صندلی دیگری که کوچک تر بود قرار داشت که به دلیل طراحی بازوی آن که به شکل بز کوهی زانو زده ساخته شده است، به نام 'صندلی بز کوهی' شناخته می شود. صندلی سوم نیز کوچک بوده و کاملاً زراندود است. در پشت آن، تصویر ملکه تیه که نشسته و یک گربه بزرگ زیر صندلی اش قرار دارد، در کنار سیتمون و دختری دیگر که سوار بر قایق پاپیروسی است، دیده می شود. این صندلی احتمالاً متعلق به یک کودک بوده و نشانه های ساییدگی در طلاکاری آن نشان می دهد که پیش از قرار گرفتن در مقبره، به خوبی استفاده شده بود. تابوت های چوبی بزرگ و مجموعه تابوت های یویا و تویا بیشتر فضای مقبره را اشغال کرده بودند، به گونه ای که تابوت یویا در برابر دیوار شمالی و تابوت تویا در برابر دیوار جنوبی قرار داشت و هر دو به سمت غرب بودند. اندازه بزرگ این تابوت ها به گونه ای بود که احتمالاً در خود مقبره مونتاژ شده و شاید حتی در همان جا تکمیل شده بودند، زیرا هیچ شکاف و برشی در تزئینات طلاکاری شده آن ها دیده نمی شود. یک طرف تابوت یویا شکسته شده و درپوش آن جابه جا شده بود؛ درپوش های سه تابوت تو در
توی او برداشته شده بودند، دو تا از آن ها روی هم چیده شده و بخشی از آن ها روی صندلی شاهزاده سیتمون قرار گرفته بود، و سومی به پهلو در کنار تابوت ها تکیه داده شده بود. ماسک کارتونیج طلاکاری شده او شکسته شده و جسد مومیایی شده اش که توسط غارتگران مورد بررسی قرار گرفته بود، در میان بقایای پارچه های پاره شده دیده می شد. تابوت تویا نیز تا حدودی از هم باز شده بود، به گونه ای که درپوش آن روی یکی از دو تخت گذاشته شده بود و یکی از کناره های آن بر روی درپوش قرار داده شده بود، در حالی که سمت جنوبی آن در برابر دیوار تکیه داده شده بود. این وضعیت امکان بیرون آوردن دو تابوت تو در توی او را فراهم کرده بود؛ درپوش تابوت بیرونی روی یکی از تخت ها انداخته شده بود، در حالی که بخش اصلی آن در گوشه ای از مقبره قرار گرفته بود. تابوت درونی او همچنان با درپوش بسته باقی مانده بود. صندوق کانپیک نزدیک تابوت های صاحبان خود قرار گرفته و رو به غرب بودند. این دو جعبه از لحاظ ظاهری بسیار مشابه هم بودند، با سقف های شیب دار و تزئینات گچ بری طلاکاری شده روی زمینه ای سیاه. درپوش های هر دو صندوق جابه جا شده بود، اما کوزه های کانپیک مرمری و اندام های مو
میایی شده، که در مورد تویا به شکل مومیایی با ماسک های طلاکاری شده بودند، دست نخورده باقی مانده بودند. در زیر تخت ها و در گوشه ای از ورودی، جعبه ها و صندوق هایی قرار داشتند، در حالی که درون یا زیر درپوش های تابوت های وارونه و بخش های داخلی آن ها، اشیایی چون بالش، یک کلاه گیس، گلدان های مرمری، و درپوش های جعبه ها یافت شد. محتویات صندوق ها شامل اشیایی مانند صندل، ابزارهای مدل برای اوشابتی، پارچه، و درپوش جعبه های اوشابتی بود. در مجموع، نوزده اوشابتی در مقبره وجود داشت – پانزده مورد با نام یویا و چهار مورد با نام تویا. بیشتر این مجسمه ها همچنان در جعبه های خود بودند که بین تابوت یویا و دیوار قرار داشتند؛ چهار مورد دیگر از جعبه ای نزدیک در ورودی به دست آمد. اکثر این مجسمه ها از جنس چوب بودند، برخی از سدر و یکی از آبنوس، که اغلب با چهره ها و کلاه گیس ها یا یقه های طلاکاری شده تزئین شده بودند. اوشابتی های تویا ارزشمندتر از اوشابتی های همسرش بودند، چرا که دو مورد آن ها با ورق نقره پوشانده شده و دارای جزئیات طلاکاری شده بودند، در حالی که دو مورد دیگر کاملاً طلاکاری شده بودند. یویا یک نمونه غیرمعمول داشت که از جنس ورق
مس بر روی هسته ای چوبی ساخته شده بود. این مجسمه ها با دعای شماره ۶ از کتاب مردگان منقوش شده بودند که آن ها را به انجام وظایف متوفی در دنیای مردگان فرا می خواند؛ تنها اوشابتی مرمری یویا بدون نوشته بود. هفت مورد از اوشابتی های یویا در طی انقلاب ۲۰۱۱ مصر از موزه مصر به سرقت رفتند که تاکنون شش مورد از آن ها بازیابی شده اند. یویا. مومیایی یویا همچنان تا حدی در لفافه های خود پیچیده بود، به طوری که تنها بخش تنهٔ او توسط دزدان باستانی از پوشش خود خارج شده بود. با وجود این دست درازی، دزدان صفحهٔ طلایی () پوشانندهٔ برش مومیایی را از قلم انداخته بودند. زمانی که بدن یویا از درونی ترین تابوتش خارج شد، گردنبندی نیمه رشته شده متشکل از مهره های بزرگ طلایی و لاجوردی در پشت گردن او یافت شد که احتمالاً پس از پاره شدن توسط دزدان، در آنجا افتاده بود. لفاف های سالم سر او پیش از ارسال جسد به قاهره برداشته شدند. بدن یویا متعلق به مردی سالخورده با قدی برابر با است که دارای موی سفید موج دار بوده که اکنون در اثر فرایند مومیایی تغییر رنگ داده است؛ ابروها و مژه های او قهوه ای تیره هستند. بازوهای او خم شده و دستانش در زیر چانه اش قرار دار
ند. یک محفظهٔ انگشتی طلایی روی انگشت کوچک دست راست او یافت شد. بسته های پارچه ای برای مومیایی سازی در جلوی چشمان او قرار داده شده بودند و حفرهٔ بدن او با بسته های کتانی آغشته به رزین پر شده بود. اسمیت سن او را بر اساس ظاهر ظاهری حدود ۶۰ سال تخمین زد. اسکن CT سن او را در هنگام مرگ بین ۵۰ تا ۶۰ سال برآورد کرده است، بر اساس میزان تحلیل مفاصل و فرسایش دندان ها؛ علت مرگ او مشخص نشده است. ماسپرو بر اساس موقعیت تابوت ها استنباط کرد که یویا نخستین فردی بود که در این آرامگاه به خاک سپرده شد. با این حال، چشم های بزرگ و بینی و دهان کوچک که در ماسک تدفینی او دیده می شود، نشان می دهد که این ماسک در دههٔ آخر سلطنت آمنهوتپ سوم ساخته شده، که به این معنی است که او احتمالاً بعد از تویا درگذشته است. در حالی که اسمیت اظهار می دارد که ویژگی های ظاهری او کاملاً مصری نیستند، او معتقد است که در طول تاریخ مصر مهاجرت های بسیاری از کشورهای همسایه رخ داده است و «ابراز نظر قطعی دربارهٔ ملیت [یویا] بی احتیاطانه خواهد بود.» تویا. لفاف های تویا نسبت به یویا بیشتر آسیب دیده بودند. او با یک کفن کتانی بزرگ پوشیده شده بود که در پشت گره خورده و
با چهار نوار محکم شده بود. این نوارها با رزین پوشیده شده بودند و در مقابل هر نوار، عناوین زراندود تویا که از ورقهٔ طلایی بریده شده بودند، قرار داشتند. پوشش رزینی لایه های پایینی بانداژها، اثر یک طوق وسیع را حفظ کرده بود. بدن تویا متعلق به زنی سالخورده و کوتاه قامت با قدی برابر با است که دارای موی سفید است. بازوهای او صاف و دستانش در کنار ران هایش قرار گرفته اند. برش مومیایی او با نخی دوخته شده که در انتهای پایینی آن یک مهرهٔ بشکه ای شکل از جنس عقیق جگری متصل شده است؛ حفرهٔ بدن او با کتانی آغشته به رزین پر شده بود. زمانی که داگلاس دری (که بعداً اولین بررسی مومیایی توت عنخ آمون را انجام داد) در حال کمک به اسمیت برای بررسی تویا بود و پای او را برای اندازه گیری دقیق تر قدش نمایان کرد، مشخص شد که او صندل هایی از ورقهٔ طلا به پا دارد. اسمیت سن او را بر اساس ظاهر ظاهری، بیش از ۵۰ سال تخمین زد. اسکن CT سن او را در هنگام مرگ بین ۵۰ تا ۶۰ سال برآورد کرده است. این اسکن همچنین نشان داد که او دچار کژپشتی خفیفی با زاویهٔ کابب ۲۵ درجه بود. هیچ علت مشخصی برای مرگ او یافت نشد.