Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
در سنت اسلامی کراما کاتبین (، «نویسندگان گرانقدر») به فرشتگانی اطلاق می شود که مأموریت ثبت و نگارش اعمال انسان را دارند. در قرآن به وجود آنها اشاره شده و احادیث نیز به تفصیل وظایفشان را شرح داده اند. بر اساس این منابع، یکی از فرشتگان مأمور ثبت اعمال نیک و دیگری مأمور نوشتن اعمال بد است، به گونه ای که هیچ گفتار یا رفتاری از انسان از قلم آنان نمی افتد. توصیف. بر اساس منابع اسلامی، دو فرشته مأمور ثبت اعمال انسان اند. این فرشتگان، که به «نویسندگان گرانقدر» شهرت دارند، وظیفه دارند هر روز اعمال انسان را بنویسند و ثبت کنند. یکی از آنان به طور نمادین در سمت راست قرار دارد و تمامی اعمال نیک را ثبت می کند، در حالی که دیگری در سمت چپ جای گرفته و اعمال بد را به نگارش درمی آورد. در قرآن، به فرشتگان مأمور ثبت اعمال در آیاتی همچون سوره های ۶:۶۱، ۱۳:۱۱، ۵۰:۱۷–۱۸ و ۸۲:۱۰–۱۲ اشاره شده است. جزئیات دقیق تر در تفسیر آیه ۱۳:۱۱ بیان می شود. مفسران و احادیث هم داستان اند که وظیفه این فرشتگان، ثبت اعمال انسان هاست. سیوطی، به نقل از ابن عباس و با روایت طبری، بیان می کند که کراما کاتبین هرگز از انسان جدا نمی شوند، مگر در سه حالت: هنگام
قضای حاجت، در حالت جنابت، و هنگام غسل. احادیث مرتبط با کراما کاتبین اغلب بر جنبه رحمت و بخشایش الهی تمرکز دارند. بر اساس حدیثی که سیوطی نقل کرده است، هر عمل نیک ده برابر ثبت می شود. همچنین در روایاتی آمده است که فرشتگان نویسنده، ثبت گناهان را به مدت هفت ساعت به تأخیر می اندازند. اگر در این مدت شخص از عمل خود توبه کند، آن گناه ثبت نمی شود؛ اما اگر توبه ای صورت نگیرد، پس از پایان این زمان، عمل در پرونده او درج می گردد.
شاهزاده مائوریتزیو ساووی (؛ ۱۳ دسامبر ۱۷۶۲ – ) عضو خاندان سلطنتی ساووی بود. او در سال ۱۷۶۲ در کاخ سلطنتی تورین متولد شد. مائوریتزیو نهمین فرزند اما چهارمین پسر پادشاه ویکتور آمادئوس ساووی (که در آن زمان «دوک ساووی» نامیده می شد) و ملکه ماریا آنتونیا فردیناندا از اسپانیا بود. او از بدو تولد دوک مونتفرات لقب گرفت. پایتخت مونتفرات، کازاله مونفراتو، در بدو تولد به افتخار او جشن بزرگی برگزار کرد. او به عنوان یک شاهزاده سلطنتی، ۲۰ میلیون اسکودوی پیدمونت دریافت کرد. برای فرار از تهدید ناپلئون اول، دوک مونتفرات به همراه برادرانش ویکتور امانوئل و چارلز فلیکس به ساردینیا گریخت و این سه نفر در کاخ کارکاسونا زندگی می کردند. برادر بزرگترش چارلز امانوئل به رم گریخت. در ژوئن ۱۷۹۹، برادرش شارل امانوئل او را به عنوان فرماندار استان ساساری منصوب کرد. مونتفرات در سال ۱۷۹۹ در جزیره درگذشت. او بر اثر مالاریا درگذشت و در کلیسای جامع آلگرو به خاک سپرده شد. برادر کوچکترش جوزپه، کنت آستی، نیز در سال ۱۸۰۲ بر اثر مالاریا درگذشت. زندگی نامه. او پسر پادشاه ویکتور آمادئوس سوم ساووی و پرنسس ماریا آنتونیا فردیناندا از اسپانیا بود. او در کاخ
سلطنتی تورین متولد شد و عنوان دوک مونتفرات را دریافت کرد. در سال ۱۷۷۳، سال تاجگذاری پدرش، او چهارمین نفر در صف تاج و تخت پادشاهی ساردینیا شد. با نامه های ثبت اختراع مورخ ۳ ژوئن ۱۷۸۵، شهرهای نیتزا مونفراتو و مونکالوو و شهر روکاویناله، که همگی در منطقه مونفراتو واقع شده اند، به عنوان ضمیمه، همراه با عنوان شاهزاده به او اعطا شد. در سال ۱۷۸۸، پادشاه آپارتمان شخصی خود را در طبقه سوم کاخ سلطنتی تورین مبله کرد. با وقوع انقلاب فرانسه در سال ۱۷۸۹، ابرهای تیره بر فراز پادشاهی ساووی سایه افکندند: جنگ بین پادشاهی ساردینیا و فرانسه جمهوری اول درگرفت که در آن ویکتور آمادئوس سوم، پس از چهار سال جنگ موسوم به آلپ، شکست خورد و مجبور به امضای آتش بس چراسکو در سال ۱۷۹۶ شد؛ او اندکی پس از آن درگذشت. برادر موریس، شارل امانوئل، به تخت سلطنت نشست. در سال ۱۷۹۸، ژنرال های فرانسوی، که اکنون اربابان پیدمونت بودند، خانواده سلطنتی را مجبور به تبعید کردند؛ تمام دربار مجبور شدند در دسامبر ۱۷۹۸ پایتخت را ترک کنند. به دلیل تبعیدش، دوک هرگز به اتاق هایش که مشرف به میدان کاستلو در تورین بود، بازنگشت و در ساردینیا درگذشت. پس از مرمت، اتاق های ا
و در کاخ سلطنتی تورین به خواهرزاده هایش، دختران برادر بزرگترش، ویکتور امانوئل اول، داده شد. فرماندار استان ساساری. تحت تهدید ناپلئون اول، او مجبور شد به طور موقت ساردینیا را به همراه برادرانش ترک کند. در ژوئن ۱۷۹۹، برادر بزرگترش، شارل امانوئل چهارم ساووی، او را به عنوان فرماندار استان ساساری منصوب کرد، عنوانی که تنها چند ماه در اختیار داشت. مرگ. او در ۱ سپتامبر ۱۷۹۹، در آلگرو بر اثر عفونت درگذشت. پس از کناره گیری برادرش، ویکتور امانوئل اول ساووی در سال ۱۸۲۱، موریس ژوزف بر تخت سلطنت نشست. سپس تاج و تخت به برادر کوچکترشان، شارل فلیکس ساووی، رسید که در دوران سلطنت او اولین قانون اساسی اعطا شد. او در کلیسای جامع سانتا ماریا در آلگرو، در بنای یادبودی که توسط فلیچه فستا ساخته شده بود، به خاک سپرده شده است.
جوزپه ساووی (؛ ۵ اکتبر ۱۷۶۶ – ) شاهزاده ای از ساووی بود. او از بدو تولد کنت موریانا لقب داشت، اما بعدها به کنت آستی تبدیل شد. شاهزاده جوزپه که در کاخ سلطنتی تورین متولد شد، از بدو تولد کنت موریانا لقب گرفت. او کوچک ترین فرزند ویکتور آمادئوس ساووی (که در آن زمان «دوک ساووی» نامیده می شد) و همسرش، ماریا آنتونیا فردیناندا از اسپانیا بود. برای فرار از تهدید ناپلئون اول، مونتفرات به همراه برادرانش، دوک آئوستا و چارلز فلیکس از ساردینیا، به ساردینیا گریختند، جایی که این سه نفر در کاخ کارکاسونا زندگی می کردند. در ژوئن ۱۷۹۹، برادرش، چارلز امانوئل چهارم، برادرش موریس را به عنوان فرماندار استان ساساری منصوب کرد، اما او بعداً در سال ۱۷۹۹ بر اثر مالاریا در جزیره درگذشت. با مرگ مونتفرات، آستی به جای برادرش فرماندار ساساری شد. آستی در سال ۱۸۰۲ به مالاریا مبتلا شد و پس از تشنج بر اثر این بیماری درگذشت و در کلیسای جامع آلگرو به خاک سپرده شد. برادر دیگرش جنوا بعدها نایب السلطنه ساردینیا شد. زندگی نامه. او پسر پادشاه ویکتور آمادئوس سوم ساووی و پرنسس ماریا آنتونیا فردیناندا از اسپانیا بود. او در کاخ سلطنتی تورین متولد شد و عنوان
کنت موریانا، اولین استان ایالت ها که تحت حکومت ساووی قرار گرفت، را دریافت کرد (تا جایی که اولین ساووی ها در واقع کنت های موریانا نامیده می شدند و تنها بعداً از عنوان کنت های ساووی استفاده کردند). در سال ۱۷۷۳، هنگامی که پدرش به تخت سلطنت نشست، او ششمین نفر در صف تاج و تخت پادشاهی ساردینیا شد. با نامه های ثبت اختراع مورخ ۳ ژوئن ۱۷۸۵، پدرش شهر ساوویارد مونتملیان و شهرداری های همسایه آربین و فرانسین را به عنوان ضمیمه به او اعطا کرد و عنوان شاهزاده سه منطقه را به او اعطا کرد. او به همراه برادرش کارلو فلیچه، دوک ژنو، ملک گووونه را از اداره املاک دولتی به قیمت ۱٬۰۰۰٬۰۰۰ لیره پیدمونتی خریداری کرد و در ۲۴ آوریل ۱۷۹۵ به این مقام منصوب شد و با حق ثبت اختراع مورخ ۲۹ آوریل ۱۷۹۵، عنوان مارکی به او اعطا شد. در سال ۱۷۹۶، پس از شکست ایالت ساووی در جنگ علیه فرانسه انقلابی و عبور ساووی به فرانسه، او مجبور شد عنوان کنت موریانا را رها کند و عنوان کنت آستی را به خود اختصاص دهد. در دسامبر ۱۷۹۸، پس از اشغال پیدمونت توسط ناپلئون اول، به ساردینیا نقل مکان کرد، جایی که در سال ۱۷۹۹ برادرش چارلز امانوئل چهارم ساووی او را به عنوان فرماند
ار ساساری منصوب کرد. در ۶ اکتبر ۱۸۰۰، او ارتش سلطنتی ساردینیا را به همراه راهزنانی که با وعده عفو استخدام شده بودند، به روستای تیسی فرستاد، جایی که قتل عامی رخ داد که در آن ۱۴ شهروند کشته و ۳۴ نفر زخمی شدند. این روز به عنوان روز حمله (مردن بر اثر حمله) به یاد آورده می شود. مرگ. او به مالاریا مبتلا شد، اما به گفته برخی، مسموم شد و سه سال بعد در آنجا درگذشت. او در کلیسای جامع سن نیکولا در ساساری به خاک سپرده شده است. میراث. یک «دفتر خاطرات» (۱۷۸۶–۱۷۹۸) باقی مانده است که یک نسخه تایپ شده از آن در بایگانی دولتی تورین، دادگاه، Legato Umberto II, II versamento, mz.2 (1786-1793) و mz.3 (1794-1798) نگهداری می شود.
روابط اریتره و ایتالیا، روابط دوجانبه بین ایتالیا و اریتره است. هر دو کشور عضو سازمان ملل متحد هستند. تاریخچه. اریتره از دهه ۱۸۸۰ تا زمان شکست ایتالیایی ها توسط متفقین در جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۴۱، مستعمره ایتالیا بود. اولین استقرار ایتالیایی ها در جایی که اکنون به عنوان اریتره شناخته می شود، در سال ۱۸۶۹ با خرید شرکت کشتیرانی رباطینو بود که در سال ۱۸۸۲ تحت کنترل دولت قرار گرفت. در سال ۱۸۹۰، مستعمره اریتره (به ایتالیایی: Colonia Eritrea) رسماً تأسیس شد. به قدرت رسیدن موسولینی در ایتالیا در سال ۱۹۲۲، تغییرات عمده ای را در دولت استعماری اریتره به همراه داشت. پس از اعلام تولد امپراتوری ایتالیا توسط او در ماه مه ۱۹۳۶، اریتره ایتالیا (که با مناطق شمالی اتیوپی گسترش یافته بود) و سومالی لند ایتالیا با اتیوپی که اخیراً فتح شده بود، در قلمرو اداری جدید آفریقای شرقی ایتالیا ادغام شدند. این وضعیت تا زمانی که ایتالیا در سال ۱۹۴۱، در طول کارزار شرق آفریقا در جنگ جهانی دوم، این منطقه را از دست داد، ادامه یافت. اریتره ایتالیا سپس تحت مدیریت نظامی بریتانیا قرار گرفت و سپس در سال ۱۹۵۱ تحت نظارت سازمان ملل متحد قرار گرفت. ایتال
یا پس از سال ۱۹۴۸ تا حدودی بر سیاست اریتره نفوذ داشت. اسمره، پایتخت اریتره، که قبلاً به عنوان «روم کوچک» شناخته می شد، یکی از مشهورترین مقاصد برای بومیان اریتره و استعمارگران ایتالیایی بود. این شهر هنوز هم معماری ایتالیایی زیادی را حفظ کرده است. وقتی اریتره در سال ۱۹۹۱ از اتیوپی استقلال یافت، ایتالیا یکی از اولین کشورهای جهان بود که اریتره را به عنوان یک کشور به رسمیت شناخت. اریتره ای ها از خدمت سربازی اجباری و انزوای سیاسی و اقتصادی کشور فرار می کنند. اریتره ای ها بزرگ ترین گروه مهاجران و پناهندگانی بودند که در سال ۲۰۱۵ از طریق دریا وارد ایتالیا شدند و ۲۵ درصد از ورود به ایتالیا را تشکیل می دادند که عمدتاً از طریق مسیر مدیترانه مرکزی با قایق هایی که از لیبی حرکت می کردند، وارد می شدند. در سال ۲۰۱۶ کاهش قابل توجهی وجود داشت. شهروندی برای اریتره ای های ایتالیایی. در طول دوره استعمار. دولت استعماری نظر مساعدی نسبت به پیوند زناشویی بین مردان ایتالیایی و زنان اریتره ای نداشت. «در سال ۱۹۴۰، «قانون شماره ۸۲۲ مورخ ۱۳ مه ۱۹۴۰» (Norme relative ai meticci) ایتالیایی ها را از به رسمیت شناختن فرزندان آفریقایی ها و مشارکت
در نگهداری از آنها منع کرد و به "meticci" جایگاه قانونی اتباع استعماری را اعطا نمود.» این مقررات، پایه ایدئولوژیک خود را در نوعی نژادپرستی بیولوژیکی یافتند که طبق آن اختلاط باعث انحطاط نژاد ایتالیایی می شد. در طول شصت سال استعمار در شاخ آفریقا، تخمین زده می شود که حداقل ۲۰ هزار "متیچی" یا «"مورتی"» (اصطلاحی تحقیرآمیز) متولد شدند و از این تعداد تنها پنج یا شش هزار نفر به رسمیت شناخته شدند. پس از جنگ جهانی دوم. پس از جنگ جهانی دوم، قوانین تغییر کردند. اریتره بخشی از اتیوپی مستقل شد و در رم مقرر شد که کسانی که در سرزمین های مستعمرات سابق متولد می شوند، «اگر به هر دلیلی بتوان به طور موجه باور کرد که یکی از والدین آنها شهروند ایتالیا است»، شهروند ایتالیا اعلام شوند. از دوران استقلال تا به امروز. قانون ایتالیایی مصوب سال ۱۹۹۲ در مورد «اصل خون» به کسانی که بتوانند ثابت کنند اجداد ایتالیایی دارند، تابعیت دوگانه اعطا می کند، که برای کسانی که نمی توانند شجره نامه خود را بازسازی کنند، بسیار دشوار است. بیش از ۳۰۰ نفر از نوادگان افرادی که تحت حکومت ایتالیا متولد شده اند، هنوز در سال ۲۰۲۱ از رئیس جمهور ماتارلا و دولت درخو
است می کردند که جنایت نژادپرستی استعماری را به رسمیت بشناسند، جنایتی که جان هزاران ایتالیایی-اریتره ای را که در سرزمین مادری خود مورد تحقیر قرار می گرفتند، دقیقاً به این دلیل که توسط پدرانشان به رسمیت شناخته نشده بودند، نشانه گرفته است. توافق نامه دوجانبه برای مدارس ایتالیایی. در ۲۵ مه ۲۰۲۰، اریتره به طور یکجانبه تصمیم به خروج از این توافق نامه گرفت و همچنین مجوز فعالیت مؤسسه آموزش عالی دولتی اسمره را لغو کرد. به گفته دولت اریتره، دلایل تعطیلی این مؤسسه با تصمیم دولت ایتالیا برای تعلیق فعالیت های آموزشی این مدرسه به دلیل دنیاگیری کووید-۱۹ مرتبط است. به گفته مقامات اریتره، این تصمیم خودسرانه و بدون مشورت قبلی با همتایان محلی گرفته شده و دانش آموزان و معلمان را در وضعیت بلاتکلیفی قرار داده است. علاوه بر این، در ژوئن ۲۰۲۰، وزارت آموزش و پرورش اریتره دانش آموزانی با ملیت اریتره ای را که قرار بود در امتحانات دولتی شرکت کنند، ممنوع کرد. این ممنوعیت بعداً لغو شد. یک اقدام دیپلماتیک شامل فارنسینا و پالازو چیگی در ماه ژوئن در تلاشی برای بهبود روابط بین دو کشور آغاز شد. در ۲۶ ژوئن ۲۰۲۰، مارینا سرنی، معاون وزیر امور خار
جه و همکاری های بین المللی، سفیر اریتره، فساهازیون، را برای توضیح در مورد از سرگیری فعالیت ها به حضور پذیرفت. نخست وزیر جوزپه کونته نامه ای به ایسایاس آفورکی، رئیس جمهور اریتره، نوشت و او را به گفتگوی آشتی جویانه دعوت کرد. با وجود ابتکارات ایتالیا، دولت اریتره در مورد این موضوع اظهار نظری نکرده است. در ۳۱ اوت ۲۰۲۰، این مؤسسه توسط سفیر ایتالیا در اسمره، میشل کامروتا، با حکم احتیاطی تعطیلی موقت، تعطیل شد. روابط اقتصادی. کشاورزی، ماهیگیری، ساخت و ساز، نساجی و همچنین انرژی بخش هایی هستند که ارزش قابل توجهی برای تجارت بین این دو کشور دارند. دو دسته اصلی از ذینفعان ایتالیایی در اریتره وجود دارند که بر اقتصاد اریتره تأثیر می گذارند، اگرچه نفوذ آنها نسبت به گذشته کمتر شده است. شرکت های کوچک و متوسط ایتالیایی حضور خود را در نیمه اول قرن بیستم تثبیت کردند. گروه دوم که سرمایه گذاری خود را بر تجارت و صنعت نساجی متمرکز می کنند، از کارآفرینان جدید تشکیل شده اند. ZaEr از گروه استارت آفریقا که در برگامو تأسیس شده است، با ۵۰۰ کارمند، بیشترین حجم سرمایه گذاری و نیروی انسانی را دارد. روابط اقتصادی بین ایتالیا و اریتره در دوران
استعمار. پادشاهی ایتالیا در دوران استعمار، منافع اقتصادی متعددی در اریتره، که در آن زمان بخشی از آفریقای شرقی ایتالیا بود، داشت. این منافع عمدتاً در استفاده از منابع طبیعی مستعمره و در درجه دوم در توسعه مستعمره، به ویژه در شاخ آفریقا به عنوان نقطه ای استراتژیک برای تجارت و ترانزیت کشتی ها در دریای سرخ بود.[ "" ] پادشاهی ایتالیا سیاست های لیبرالی را برای رشد اقتصاد اریتره اتخاذ کرد. بین سال های ۱۹۰۲ تا ۱۹۰۶، واردات از اریتره سه برابر شد. محصولات متعددی در این دوره توسط پادشاهی ایتالیا وارد می شد که عمده ترین آنها پنبه و سیمان بود، اما تنباکو نیز وجود داشت. همچنین در این سال ها سرمایه گذاری های زیرساختی بزرگی در خطوط راه آهن، مانند خطوط بین اسمره و مصوع، و ۳۶۰۰ انجام شد. کیلومترها جاده ساخته شد. دلایل روابط تجاری پایدار بین ایتالیا و اریتره در اوایل دهه ۱۹۹۰. تجارت بین ایتالیا و اریتره به دلیل منافع متقابل در ادغام آن جذاب بود. ایتالیا می توانست به کالاهای اریتره مانند نمک و ماهی، موز، انبه، پرتقال دسترسی داشته باشد و به دریا دسترسی و کنترل داشته باشد، در حالی که اریتره برخلاف کشورهای همسایه خود، یک شریک تجاری
پایدار پیدا می کرد. از جدول می توان دریافت که واردات کالاهای اریتره بسیار کمتر از ایتالیا بوده و این شکاف با گذشت زمان کاهش نیافته است. معماری ایتالیایی در اریتره. اریتره از سال ۱۸۹۰ تا ۱۹۴۱ مستعمره ایتالیا بود. در طول دوره استعمار و فاشیسم، معماران ایتالیایی کاخ ها، ویلاها، تئاترها، کلیساها، ایستگاه ها، سینماها و خانه های زیادی ساختند که هنوز هم شواهدی از آنها وجود دارد. به طور خاص، پایتخت، اسمره، میزبان میراث هنری عظیمی است که قدمت آن به نیمه اول قرن بیستم برمی گردد. به همین دلایل، یونسکو در سال ۲۰۱۷ اسمره را به عنوان اولین مکان یونسکو در کشور شاخ آفریقا در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار داد. در طول اشغال ایتالیا، به ویژه در دوره فاشیسم، معماران ایتالیایی با آزمایش سبک های مختلف معماری مانند فوتوریسم، آرت دکو و خردگرایی، شهر را دوباره طراحی کردند. موسولینی قصد داشت یک مدل شهری ایده آل ایجاد کند که بتواند نماد دومین امپراتوری روم باشد که دیکتاتور می خواست آن را بازسازی کند. به همین دلایل است که موسولینی این شهر را رم کوچک آفریقا نامید. وظیفه طراحی مجدد شهر به معمار جوزپه پتاتزی سپرده شد. یکی از شناخته شده تری
ن طرح های او پمپ بنزین فیات تالیرو بود که در سال ۱۹۳۸ تکمیل شد. این نمونه ای از یک ساختمان به سبک فوتوریسم است، در واقع ایده حرکت که مشخصه فوتوریسم است، در شکل ساخت وساز قابل مشاهده است: یک برج مرکزی و دو بال جانبی وجود دارد که به تصویر یک هواپیما اشاره دارند. نمونه دیگری از سبک فوتوریسم و آرت دکو، ساختمان بانک جهانی، یک ویلای ایتالیایی ساخته شده در سال ۱۹۳۸ است.
مارگِریتا گویْداتچی (۲۵ آوریل ۱۹۲۱ – ۱۹ ژوئن ۱۹۹۲) شاعر و مترجم ادبی ایتالیایی بود. زندگی و پیشه. مارگریتا گویداتچی در فلورانس زاده شد. او در سال ۱۹۴۳ از دانشگاه فلورانس فارغ التحصیل شد و در سال ۱۹۴۷ به انگلستان و ایرلند سفر کرد. پس از ازدواج و نقل مکان به رم، این شاعر به مدت ده سال، از ۱۹۶۵ تا ۱۹۷۵، زبان و ادبیات انگلیسی را در دبیرستان علمی (لیچه و شنتیفیکو) ایالتی کامیلو کاور تدریس کرد.گویداتچی در سال ۱۹۷۲ عنوان "لیبرا دوتسنتسا" («اجازه تدریس آزاد») در زبان و ادبیات انگلیسی را دریافت کرد و از ۱۹۷۵ تا ۱۹۸۱، زبان انگلیسی و ادبیات آمریکایی را در دانشگاه ماچراتا و دانشگاه آزاد ماریا اس.اس. آسونتا وابسته به واتیکان تدریس کرد. گویداتچی به ویژه به خاطر ترجمه هایش از شاعران انگلیسی زبان به ایتالیایی شناخته می شود. از جمله، او موعظه های جان دان و شعرهای امیلی دیکینسون را به ایتالیایی برگردانده است. تی اس الیوت و الیزابت بیشاپ نیز از دیگر شاعرانی هستند که گویداتچی آثارشان را به زبان مادری اش ترجمه کرده است. در سال ۱۹۷۸، گویداتچی برای مجموعهٔ شعری خود با عنوان «تهی و شکل ها» برندهٔ جایزهٔ ادبی بی لا پوزیا شد. او در سا
ل ۱۹۸۶ به ایالات متحده آمریکا سفر کرد و در سال ۱۹۸۷ جایزهٔ کازرتا را برای مجموعهٔ کامل آثارش دریافت کرد. از جملهٔ دیگر جوایز ادبی ای که گویداتچی در طول زندگی اش کسب کرد می توان به این موارد اشاره کرد:جایزهٔ کاردوچّی (۱۹۵۷)؛ جایزهٔ چِپّو (۱۹۷۱)؛ جایزهٔ لِریچی (۱۹۷۲)؛ جایزهٔ گابّیچی (۱۹۷۴)؛ جایزهٔ سئانو (۱۹۷۶). پاپاراتزی. کاربرد انگلیسی کلمهٔ "پاپاراتزی" به ترجمهٔ مارگریتا گویداتچی از کتاب سفرنامهٔ نویسندهٔ دورهٔ ویکتوریایی جورج گیسینگ با عنوان «در کنار دریای ایونی»، ۱۹۰۱ نسبت داده می شود. در کتاب گویداتچی با نام «در کرانه های ایونی»، ۱۹۵۷، شخصیتی به نام کوریولانو پاپاراتزو وجود دارد که صاحب یک رستوران است. نام این شخصیت بعدها توسط انیو فلایانو، فیلمنامه نویس فیلم فدریکو فلینی با عنوان "زندگی شیرین" انتخاب شد، که آن را از کتاب گویداتچی گرفته بود. تا اواخر دههٔ ۱۹۶۰، این واژه، معمولاً در قالب جمع ایتالیایی آن، یعنی paparazzi، وارد واژگان زبان انگلیسی شد و به عنوان اصطلاحی عمومی برای عکاسان مزاحم و پیگیر چهره های مشهور به کار رفت. زندگی شخصی. گویداتچی در سال ۱۹۴۹ با جامعه شناس لوکا پینّا ازدواج کرد. آن دو در سال
۱۹۵۷ به رم نقل مکان کردند. همسرش در سال ۱۹۷۷ درگذشت و گویداتچی تا زمان مرگ خود در سال ۱۹۹۲ در رم زندگی کرد.
این مقاله به بررسی روابط دوجانبه بین کنیا و ایتالیا می پردازد. تاریخچه. روابط بین دو کشور همچنان صمیمانه است. در سال ۱۹۰۲ اولین مبلغان ایتالیایی به کنیا آمدند. وزیر امور خارجه ایتالیا، فرانکو فراتینی، در سال ۲۰۱۰ از کنیا بازدید کرد. نخست وزیر کنیا در سال ۲۰۰۹ از ایتالیا بازدید کرد. وزرای خزانه داری و کشاورزی کابینه کنیا نیز از ایتالیا بازدید کرده اند. در ژوئیه ۲۰۱۵، نخست وزیر ایتالیا، ماتئو رنتسی، یک سفر رسمی دو روزه به نایروبی داشت. در آنجا او مذاکرات دوجانبه ای با رئیس جمهور اوهورو کنیاتا انجام داد که عمدتاً مربوط به تلاش های مشترک دو کشور در جنگ با تروریسم و سرمایه گذاری در کنیا بود. همکاری توسعه ای. اگرچه هر دو کشور در دهه ۱۹۳۰ روابطی داشتند، اما با امضای توافق نامه ای در سال ۱۹۸۵، روابط عمیق تری برقرار شد. این توافق نامه اولین توافق نامه دوجانبه بین کنیا و ایتالیا بود که همکاری در زمینه های فنی، اقتصادی و توسعه ای را پوشش می داد. بین سال های ۱۹۸۵ تا ۲۰۱۰، کنیا ۱۶٫۷ میلیارد کنیا (۱۶۰ میلیون یورو) به عنوان کمک توسعه ای از ایتالیا و ۵٫۲ میلیارد کنیا (۵۰ میلیون یورو) به صورت وام های کم بهره دریافت کرده است.
زمینه های کلیدی همکاری کنیا و ایتالیا عبارتند از: در سال ۲۰۱۱، بیش از ۵۰ دانشجو برای تحصیل به ایتالیا رفتند و انتظار می رود این تعداد افزایش یابد. یک مؤسسه فرهنگی ایتالیایی در نایروبی، کنیا وجود دارد. پروژه سن مارکو. این پروژه ابتکاری از سوی دولت ایتالیا برای افزایش اکتشافات فضایی است. در کنیا، هر دو کشور برای ایجاد مرکز فضایی بروگلیو در مالیندی، شهرستان کیلیفی، همکاری کرده اند. این مرکز فضایی از سال ۱۹۶۴ فعال بوده است. روابط اقتصادی. در سال ۱۹۹۶ هر دو کشور توافقنامه ای در مورد ترویج و حمایت از سرمایه گذاری امضا کردند. کنیا سالانه کالاهایی به ارزش ۳٫۵ میلیارد شیلینگ کنیا (۳۳ میلیون یورو) به ایتالیا صادر می کند. علاوه بر این، ایتالیا نیز سالانه ۹٫۴ میلیارد شیلینگ کنیا (۸۹٫۳ میلیون یورو) کالا به این کشور صادر می کند. ایتالیا پس از آلمان و فرانسه، سومین بازار بزرگ گردشگری کنیا در اروپا است. ۸۲۰۰۰ گردشگر ایتالیایی در سال ۲۰۱۳ از کنیا بازدید کردند کنیا به عنوان نقطه دسترسی به بازارهای شرق آفریقا و یکی از بازارهای صادراتی اصلی ایتالیا در آفریقا در نظر گرفته می شود. ماموریت های دیپلماتیک. کنیا در رم سفارت دارد. این
کشور همچنین در یونان، لهستان، قبرس و مالت نیز دارای نمایندگی است. ایتالیا نیز در نایروبی سفارت دارد.
راک انجلز آلبوم موسیقی متن فیلم ویدئویی به همین نام می باشد که بر اساس خط تولید اسباب بازی برتز ساخته شده است. این آلبوم در ۲۶ ژوئیهٔ سال ۲۰۰۵ از سوی هیپ او رکوردز منتشر گردید. تک آهنگ ها. «خیلی خوب» در ۲۲ اوت سال ۲۰۰۵ در استرالیا به عنوان نخستین تک آهنگ از آلبوم منتشر گردید. همچنین در ۵ سپتامبر در آلمان منتشر شد.
روابط ایتالیا و شیلی، به روابط فعلی و تاریخی بین جمهوری ایتالیا و جمهوری شیلی گفته می شود. رابطه بین شیلی و ایتالیا بر اساس سابقه طولانی ارتباطاتی است که در سطح سیاسی رخ داده است، اما همچنین به دلیل حضور یک جامعه مهم ایتالیایی در شیلی و شیلیایی ها در ایتالیا است. هر دو کشور عضو سازمان توسعه و همکاری اقتصادی و سازمان ملل متحد هستند. تاریخچه. در سال ۱۸۱۸، شیلی استقلال خود را از اسپانیا اعلام کرد. در همان زمان، ایتالیا از ایالت های مستقل ایتالیایی تشکیل شده بود. در سال ۱۸۵۷، پادشاهی ساردینیا و شیلی "پیمان دوستی، تجارت و دریانوردی را" امضا کردند. در ژانویه ۱۸۶۴، شیلی ایتالیای تازه متحد را به رسمیت شناخت، زمانی که خوزه خواکین پرز، رئیس جمهور وقت شیلی، نامه ای در پاسخ به درخواست پادشاه ویتوریو امانوئله دوم برای به رسمیت شناختن آن ارسال کرد. ماه بعد، یک سفیر شیلی در دربار ایتالیا منصوب شد. بین سال های ۱۸۸۰ تا ۱۹۳۰ بیش از ۱۰۰۰۰ ایتالیایی به شیلی مهاجرت کردند که بیشتر آنها در سانتیاگو و والپارایسو ساکن شدند. در سال ۱۹۲۴، شاهزاده ایتالیایی اومبرتو از پیمونت (پادشاه آینده اومبرتوی دوم) از شیلی بازدید کرد. سفر اصلی شاهزا
ده به شیلی (و دیگر کشورهای آمریکای جنوبی) بخشی از یک طرح سیاسی فاشیسم برای پیوند دادن ایتالیایی های ساکن خارج از ایتالیا با کشور مادرشان بود. در سال ۱۹۴۳ در طول جنگ جهانی دوم، شیلی روابط خود را با نیروهای محور (که شامل ایتالیا نیز می شد) قطع کرد و شهروندان کشورهای دشمن در اردوگاه پیساگوا به خاک سپرده شدند. در طول جام جهانی فوتبال ۱۹۶۲ که به میزبانی شیلی برگزار شد، دو روزنامه نگار ایتالیایی گزارشی بسیار توهین آمیز دربارهٔ این کشور نوشتند که متعاقباً در شیلی منتشر شد و در نهایت منجر به درگیری خشونت آمیزی شد که دو تیم در بازی ای که به «نبرد سانتیاگو» معروف شد، با یکدیگر روبرو شدند. در ۱۱ سپتامبر ۱۹۷۳، دولت رئیس جمهور سالوادور آلنده دچار کودتای ژنرال آگوستو پینوشه، که توسط دولت ایالات متحده حمایت می شد، شد. اعلام شد که رئیس جمهور آلنده در طول کودتا خودکشی کرده است و ژنرال پینوشه دولت را به دست گرفت و رئیس جمهور جدید کشور شد. بلافاصله، رئیس جمهور پینوشه شروع به دستگیری، شکنجه و اعدام پیروان رئیس جمهور آلنده کرد. در این مدت، هزاران شیلیایی به سفارتخانه های عمدتاً اروپایی و آمریکای لاتین در پایتخت شیلی پناه بردند. ت
قریباً ۷۰۰ شیلیایی و ایتالیایی برای پناهندگی به سفارت ایتالیا در سانتیاگو گریختند. در نوامبر ۱۹۷۴، جسد یک زن شیلیایی از روی دیوارهای سفارت ایتالیا پرتاب شد. این زن، لومی ویدلا، علائم آشکار شکنجه داشت. این یک ترفند از سوی دولت شیلی بود تا شایعات دروغین مبنی بر مرگ این زن در داخل دیوارهای سفارت منتشر کند و به دروغ ادعا کند که پناهندگان او را به قتل رسانده اند تا بهانه ای برای افزایش فشار بر سفارتی باشد که چندین حامی ضد دولت در آن ساکن بودند. دولت ایتالیا به چندین نفر از پناهندگان کمک کرد تا سفارت را به مقصد آرژانتین ترک کنند و تعداد کمی از آنها در ایتالیا اسکان داده شدند. بین سال های ۱۹۷۳ تا ۱۹۸۹، ایتالیا سفیری در شیلی منصوب نکرد. در سال های اخیر، این رابطه هم در سطح سیاسی، تجاری و هم فرهنگی تشدید شده است. در سال ۲۰۰۲، شیلی یک توافقنامه تجارت آزاد با اتحادیه اروپا (که شامل ایتالیا نیز می شود) امضا کرد. در ژوئن ۲۰۱۵، میچل باچله، رئیس جمهور شیلی، سفری رسمی به ایتالیا داشت. در اکتبر ۲۰۱۵، ماتئو رنتسی، نخست وزیر ایتالیا، از شیلی بازدید کرد. توافق نامه های دوجانبه. هر دو کشور چندین توافقنامه امضا کرده اند، از جمله م
عاهده تجارت و دریانوردی (۱۹۱۱)؛ توافقنامه خدمت سربازی (۱۹۵۹)؛ توافقنامه همکاری اقتصادی، صنعتی و علمی (۱۹۹۴)؛ توافقنامه همکاری فنی و فرهنگی (۱۹۹۴)؛ توافقنامه ترویج و حمایت از سرمایه گذاری و پروتکل آن (۱۹۹۵)؛ توافقنامه همکاری در مبارزه با تروریسم، جرایم سازمان یافته و قاچاق مواد مخدر (۱۹۹۶)؛ توافقنامه همکاری فرهنگی و پروتکل های اجرایی آن (۱۹۹۷)؛ توافقنامه همکاری قطب جنوب (۲۰۰۱)؛ توافقنامه همکاری فنی و کمک متقابل بین پلیس شیلی و پلیس ایتالیا (۲۰۰۶)؛ معاهده کمک متقابل در امور کیفری (۲۰۱۱)؛ توافقنامه تولید مشترک سینمایی (۲۰۱۳)؛ توافقنامه همکاری در بخش دفاعی (۲۰۱۶)؛ توافقنامه حذف مالیات مضاعف در رابطه با مالیات بر درآمد و جلوگیری از فرار مالیاتی و پروتکل آن (۲۰۱۶)؛ توافقنامه کمک متقابل اداری برای پیشگیری، تحقیق و سرکوب تخلفات گمرکی (۲۰۱۷) و پیمان استرداد مجرمین (۲۰۱۷).
نبرد ساسنو (به انگلیسی: "Battle of Saseno") یک رویارویی دریایی میان جمهوری جنوا و جمهوری ونیز بود که در ۱۴ اوت ۱۲۶۴ میلادی در نزدیکی جزیرهٔ ساسنو (امروزه جزیره سازان در سواحل آلبانی) رخ داد. این نبرد بخشی از جنگ سنت سباس بود و پیامدهای اقتصادی و سیاسی گسترده ای برای ونیز داشت. پیش زمینه. از نیمهٔ قرن سیزدهم، ونیز و جنوا دو قدرت دریایی رقیب در مدیترانه بودند که بر سر دسترسی به بنادر شرقی، مسیرهای تجاری و نفوذ در مدیترانه شرقی رقابت می کردند. در ۱۲۵۶ جنگی طولانی میان دو جمهوری آغاز شد که به جنگ سنت سباس معروف است. ونیز معمولاً از برتری دریایی برخوردار بود، بنابراین جنوا به راهبرد هدف گرفتن کاروان های تجاری ونیز روی آورد تا اقتصاد این رقیب را تضعیف کند. نیروها و فرماندهان. نیروی جنوا به فرماندهی سیمونه گریلو مأمور شد تا با کاروان های ونیزی مقابله کند. او با استفاده از شایعات و عملیات فریب، مسیر خود را به گونه ای نشان داد که گویی به سوی خاور مدیترانه می رود؛ در حالی که به طور پنهانی در نزدیکی سواحل آلبانی موضع گرفت. در سوی دیگر، کاروان ونیزی به فرماندهی میکله دوآرو شامل کشتی های باری و گالیون های تجاری بود که به