Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
Cidade de Deus و Tropa De Elite هستند که بسیاری از آنها توسط وب سایت برزیلی جیوماتریکس از بمبا پچ تولید شده اند. سایر مسائل حقوقی. جایگزینی سلاح برای "جی تی ای ۵" که سلاح بمب کنارجاده ای بازی را با یک سامسونگ گلکسی نوت ۷ منفجر شونده جایگزین می کند، به عنوان تقلیدی از مشکل انفجار باتری گوشی و فراخوان بعدی، جنجال برانگیز شد، زمانی که طبق گزارش ها، شرکت سامسونگ الکترونیکس آمریکا اخطارهای حذف را به یوتیوب صادر کرد و خواستار حذف ویدیوهایی شد که این گوشی را به تصویر می کشند و آن را نقض حق تکثیر خود می دانند. "The Verge" این را "ساختگی" و "گسترش مضحک و سوءاستفاده از قانون کپی رایت هزاره دیجیتال " نامید، در حالی که همچنین اعتقاد بر این بود که این حذف ها فقط توجه بیشتری را به محتوا جلب می کند. اگرچه سامسونگ تلاش کرده است ویدیوهایی را که این ماد را به تصویر می کشند حذف کند، اما وب سایت هایی را که خود ماد را میزبانی می کنند، هدف قرار نداده است. در ۱۴ ژوئن ۲۰۱۷، تیک-تو اینتراکتیو به توسعه دهندگان OpenIV، برنامه ای که به کاربران اجازه می دهد اصلاحاتی را برای عناوین مختلف Rockstar مانند "جی تی ای ۴"، "مکس پین ۳" و "جی تی
ای ۵" نصب کنند، اخطار توقف و عدم همکاری داد و ادعا کرد که اوپن۴ به اشخاص ثالث اجازه می دهد ویژگی های امنیتی نرم افزار آن را تغییر داده و از بین ببرند. راک استار بعداً در پاسخ گفت: «اقدامات تیک-تو به طور خاص مادهای تک نفره را هدف قرار نداده است... ما در تلاش هستیم تا بفهمیم چگونه می توانیم بدون تأثیر منفی بر بازیکنان خود، به حمایت از جامعه خلاق ادامه دهیم.» راک استار در بیانیه ای در ۲۳ ژوئن اعلام کرد که تیک-تو موافقت کرده است که علیه پروژه های مادهای تک نفره شخص ثالث که شامل بازی های راک استار در رایانه شخصی می شود، اقدام قانونی نکند. راک استار همچنین با توسعه دهندگان OpenIV تماس گرفت تا اختلاف را حل کند. اگرچه جزئیات این جلسه هنوز فاش نشده است، اما اندکی پس از آن OpenIV برای دانلود در دسترس قرار گرفت - و یک به روزرسانی جزئی دریافت کرد - که نشان می دهد گفتگو با Rockstar موفقیت آمیز بوده است. این توقف و توقف منجر به انفجار نظرات کاربران شد، و باعث ایجاد یک اثر دلسردکننده شد، به طوری که برخی از توسعه دهندگان ماد به دلیل پیامدهای قانونی ناشی از مادسازی "Grand Theft Auto V" ، پشتیبانی از بازی را متوقف کردند. در ۱۹
فوریه ۲۰۲۱، نمایندگانی که ادعا می کردند از Take-Two Interactive هستند، اخطارهای حذف دی ام سی ای را برای تیم پشت ری۳ و ری وی سی ارسال کردند، که به ترتیب بازسازی کد منبع "Grand Theft Auto III" و "Grand Theft Auto: Vice City" بودند و هدفشان نسخه ای مدرن و بهبود یافته از بازی ها بود که بتوان آنها را روی پلتفرم های معاصر و آینده پورت و بازی کرد. نمایندگان ادعا کردند که بازسازی کد منبع نقض حق چاپ است و اظهار داشتند که «این اثر به هیچ وجه دارای مجوز نیست» و در نتیجه مخازن گیت هاب مربوطه آنها حذف شد. رهبر پروژه، ای ای پی، بازسازی کد منبع "سوپر ماریو ۶۴" را به عنوان سابقه ای برای پروژه های کد منبع ذکر کرد و خاطرنشان کرد که مخزن "سوپر ماریو ۶۴"، از سال ۲۰۲۱، علیرغم شهرت نینتندو به دعاوی تهاجمی علیه نقض کنندگان حق چاپ، هنوز در دسترس است. در ماه آوریل، تئو، یک توسعه دهنده مستقر در نیوزیلند که نسخه ای از کد منبع را نگهداری می کرد، در گیت هاب یک اطلاعیه متقابل ثبت کرد و ادعا کرد که این کد حاوی هیچ اثر اصلی متعلق به تیک-تو نیست؛ طبق قوانین دی ام سی اِی در مورد اختلافات، محتوای تئو پس از دو هفته بازیابی شد، اگرچه مخزن اصلی
و سایر نسخه های فرعی همچنان در دسترس نبودند. در سپتامبر ۲۰۲۱، تیک-تو در کالیفرنیا علیه برنامه نویسان شکایتی ثبت کرد و اظهار داشت که آنها «به خوبی می دانند که حق کپی، اقتباس یا توزیع کد منبع مشتق شده "جی تی ای" یا عناصر سمعی و بصری بازی ها را ندارند و انجام این کار نقض حق چاپ است.» در ۱۶ ژانویه ۲۰۲۵، ماد پروژه حفاظت از لیبرتی سیتی - که قصد داشت "لیبرتی سیتی جی تی ای ۴" را در "جی تی ای ۵" بازسازی کند - پس از تماس راک استار با توسعه دهندگانش تعطیل شد. توسعه دهندگان ماد ال سی پی پی شک دارند که درخواست حذف واقعی بوده باشد. در ۲۳ ژانویه ۲۰۲۵، کانال یوتیوب تیم انقلاب، توسعه دهنده ی ماد "جی تی ای ۴" برای "وایس سیتی: نسخه نسل بعدی"، مادی که قصد بازسازی "جی تی ای: وایس سیتی" در "جی تی ای ۴ را" داشت، پس از درخواست تجدیدنظر از سوی تیک-تو حذف شد. خود ماد در زمان حذف کانال یوتیوب، همچنان در دسترس است و به عنوان یک عنوان مستقل منتشر می شود.
نیروی هوایی سلطنتی ایتالیا () نیروی هوایی پادشاهی ایتالیا بود. این نیرو از سال ۱۹۲۳ تا ۱۹۴۶ به عنوان نیرویی مستقل از ارتش سلطنتی ایتالیا تأسیس شد. در سال ۱۹۴۶، سلطنت پایان یافت و پادشاهی ایتالیا به جمهوری ایتالیا تبدیل شد و پس از آن نام نیروی هوایی به نیروی هوایی تغییر یافت. تاریخچه. در آغاز قرن بیستم، ایتالیا در خط مقدم جنگ هوایی بود: در طول استعمار لیبی در سال ۱۹۱۱، این کشور اولین پرواز شناسایی تاریخ را در ۲۳ اکتبر و اولین حمله بمب گذاری را در ۱ نوامبر انجام داد. در طول جنگ جهانی اول، سپاه نیروی هوایی ایتالیا، که در آن زمان هنوز بخشی از ارتش سلطنتی بود، ترکیبی از جنگنده های فرانسوی و بمب افکن های ساخت داخل، به ویژه هواپیمای غول پیکر کاپرونی را به کار گرفت. نیروی دریایی سلطنتی بازوی هوایی خود را داشت که قایق های پرنده ساخت داخل را به کار می گرفت. تأسیس نیروی هوایی سلطنتی ایتالیا. نیروی هوایی ایتالیا در ۲۸ مارس ۱۹۲۳ به یک نیروی مستقل - نیروی هوایی سلطنتی - تبدیل شد. رژیم فاشیستی بنیتو موسولینی آن را به یک ماشین تبلیغاتی چشمگیر تبدیل کرد، با هواپیماهایی که رنگ های پرچم ایتالیا را در تمام طول زیر بال ها نشان می
دادند و پروازهای رکوردشکن متعددی انجام دادند. بین ۱ آوریل ۱۹۳۹ (فکر می کنم ۱ آوریل ۱۹۳۹ اشتباه است - باید یک سال قبل تر بوده باشد - زیرا این پاراگراف در مورد رکوردهای سال های ۱۹۳۳ و ۱۹۳۴ در زیر صحبت می کند) و ۱ نوامبر ۱۹۳۹، خلبانان ایتالیایی حداقل ۱۱۰ رکورد را ثبت کردند و در سفرهای رفت و برگشت، پروازهای دوربرد، پروازهای با سرعت بالا و ارتفاع بالا، قهرمانی جهان را از آن خود کردند. پس از پروازهای دوربرد موفق در اطراف دریای مدیترانه، پرواز موفق چارلز لیندبرگ بر فراز اقیانوس اطلس با هواپیمای روح سنت لوئیس، نیروی هوایی سلطنتی ایتالیا را الهام بخشید تا سفری طولانی تر بر فراز اقیانوس اطلس با توقف هایی در غرب آفریقا و برزیل آغاز کند. احتمالاً درخشان ترین موفقیت ها، رکورد سرعت جهانی هواپیمای شناور با سرعت ۷۰۹ کیلومتر در ساعت (۴۴۰٫۶ مایل در ساعت) بود که توسط فرانچسکو آگلو در هواپیمای کاستولدی در اکتبر ۱۹۳۴ به دست آمد و پرواز طولانی مدت به ایالات متحده و بازگشت به ایتالیا در سال ۱۹۳۳، در مجموع ۱۹۰۰۰ کیلومتر (۱۱۸۰۰ مایل) با قایق های پرنده مارکتی این سفر هوایی ده ساله شامل توقف هایی در آمستردام، دری، ریکیاویک، لابرادور،
مونترال، شیکاگو، بروکلین و واشینگتن دی سی بود که برجسته ترین بخش آن فرود در دریاچه میشیگان در مقابل اسکله نیروی دریایی شیکاگو و رژه در سطح شهر در مقابل جمعیت هزاران آمریکایی همزمان با نمایشگاه قرن پیشرفت بود. این دستاورد پیشگامانه توسط ژنرال هوانوردی ایتالو بالبو سازماندهی و رهبری شد. در نیمه دوم دهه ۱۹۳۰، نیروی هوایی سلطنتی ایتالیا در جنگ داخلی اسپانیا و همچنین تهاجمات به اتیوپی و آلبانی شرکت کرد. جنگ اتیوپی. اولین آزمایش نیروی هوایی سلطنتی جدید ایتالیا در اکتبر ۱۹۳۵، با جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی انجام شد. در مراحل پایانی جنگ، نیروی هوایی سلطنتی ایتالیا تا ۳۸۶ هواپیما را که از اریتره و سومالی عملیات انجام می دادند، مستقر کرد. هوانوردان ایتالیایی هیچ مخالفتی در هوا نداشتند، زیرا نیروی هوایی سلطنتی اتیوپی تنها ۱۵ هواپیمای ترابری و ارتباطی داشت که تنها ۹ فروند از آنها قابل استفاده بودند. با این حال، نیروی هوایی سلطنتی ایتالیا ۷۲ هواپیما و ۱۲۲ خدمه را از دست داد در حالی که از عملیات نیروی هوایی سلطنتی اتیوپی پشتیبانی می کرد و گاهی اوقات بمب های گاز سمی علیه ارتش اتیوپی پرتاب می کرد. پس از پایان خصومت ها در ۵ مه ۱
۹۳۶، به مدت ۱۳ ماه بعد، نیروی هوایی سلطنتی ایتالیا مجبور شد به نیروهای ایتالیایی در مبارزه با چریک های اتیوپی کمک کند. جنگ داخلی اسپانیا. در طول کودتای ژوئیه ۱۹۳۶ اسپانیا، خلبانان ایتالیایی با لباس فرم لژیون خارجی اسپانیا، ارتش آفریقایی فرانسیسکو فرانکو را از مراکش اسپانیا به سرزمین اصلی اسپانیا منتقل کردند. در طول جنگ داخلی اسپانیا، خلبانان ایتالیایی در کنار خلبانان ملی گرای اسپانیایی و لوفت وافه آلمان به عنوان اعضای «لژیون هوانوردی» جنگیدند. این استقرار از ژوئیه ۱۹۳۶ تا مارس ۱۹۳۹ انجام شد و نیروی اعزامی نیروهای زمینی ایتالیا به نام «سپاه نیروهای داوطلب» را تکمیل می کرد. در اسپانیا، خلبانان ایتالیایی تحت فرماندهی مستقیم ملی گرایان اسپانیایی بودند و در آموزش و عملیات مشترک با خلبانان «لژیون کندور» آلمانی شرکت می کردند. موسولینی ۶۰۰۰ پرسنل هوانوردی و همچنین حدود ۷۲۰ هواپیما، از جمله ۸۰–۹۰ فروند مارکتی اس ام ۸۱، ۱۰۰ فروند بمب افکن مارکتی و ۳۸۰–۴۰۰ فروند هواپیمای دو باله فیات که بر هوا تسلط داشتند، به اسپانیا اعزام کرد و برتری خود را نسبت به پولیکارپوف های شوروی نیروی هوایی جمهوری خواه اسپانیا نشان داد. هوانوردی
لژیونری تقریباً ۵۰۰ پیروزی هوایی به دست آورد و ۸۶ هواپیما و حدود ۲۰۰ پرسنل پرواز را در نبرد هوایی از دست داد. اما مهم تر از خسارات مادی، نتیجه گیری های نادرستی بود که از جنگ هوایی در اسپانیا گرفته شد. وزارت هوایی، که از موفقیت فیات کور شده بود، بر این باور خود که هواپیمای دو باله هنوز می تواند بر آسمان تسلط داشته باشد، اصرار ورزید و تعداد زیادی فیات غثفالکو، آخرین هواپیمای دو باله جنگی تاریخ، سفارش داد. آلبانی. نیروی هوایی سلطنتی نقش محدودی در طول حمله ایتالیا به آلبانی در سال ۱۹۳۹ ایفا کرد. جنگ جهانی دوم. در ژوئیه ۱۹۳۹، نیروی هوایی سلطنتی ایتالیا به عنوان یک نیروی هوایی باشکوه شناخته می شد که حداقل ۳۳ رکورد جهانی را در اختیار داشت، که بیشتر از آلمان (۱۵)، فرانسه (۱۲)، ایالات متحده (۱۱)، اتحاد جماهیر شوروی (۷)، ژاپن (۳)، بریتانیا (۲) و چکسلواکی (۱) بود. هنگامی که جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۳۹ آغاز شد، ایتالیا روی کاغذ ۳۲۹۶ هواپیما داشت. در حالی که از نظر عددی نیرویی قابل توجه بود، اما صنعت هواپیماسازی محلی که از روش های تولید منسوخ استفاده می کرد، مانع آن شد. تنها ۲۰۰۰ هواپیما برای عملیات مناسب بودند که از این ت
عداد، تنها ۱۶۶ جنگنده مدرن بودند که هر دو از رقبای بالقوه ای مانند هاوکر هاریکن، سوپرمارین اسپیت فایر و دیوویتین D.520 کندتر بودند. نیروی هوایی سلطنتی ایتالیا نیز نه جنگنده دوربرد داشت و نه جنگنده شبانه. کمک های فنی ارائه شده توسط متحد آلمانی اش، کمکی به بهبود اوضاع نکرد. نبرد فرانسه. در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰، در روزهای پایانی نبرد فرانسه، ایتالیا به فرانسه و بریتانیا اعلام جنگ کرد. در ۱۳ ژوئن، هواپیماهای فیات CR.42 به پایگاه های نیروی هوایی فرانسه حمله کردند و هواپیماهای فیات BR.20 را که بندر تولون را بمباران می کردند، اسکورت کردند. دو روز بعد، هواپیماهای CR.42 از ۳° Stormo و ۵۳° Stormo دوباره به پایگاه های هوایی فرانسه حمله کردند و با هواپیماهای بلاچ درگیر شدند و هشت فروند هواپیما را در ازای پنج فروند هواپیما از دست دادند. هنگامی که یک ناوگان کوچک نیروی دریایی فرانسه در ۱۵ ژوئن سواحل لیگوریا را گلوله باران کرد، نیروی هوایی ایتالیا نتوانست از این اقدام جلوگیری کند یا به کشتی های فرانسوی حمله کند و این نشان دهنده عدم همکاری با نیروی دریایی ایتالیا بود. نیروی هوایی سلطنتی ایتالیا ۷۱۶ مأموریت بمباران انجام داد که در آن
هواپیماهای ایتالیایی در مجموع ۲۷۶ تُن بمب بر روی استحکامات، پایگاه های نظامی و فرودگاه های فرانسه (برخی از اهداف تولون، بریانسون، تراورست و کپ سن مارتین) انداختند. در طول این جنگ کوتاه، نیروی هوایی سلطنتی ایتالیا ۱۰ هواپیما را در نبرد هوایی و ۲۴ خدمه را از دست داد، در حالی که ادعا می کرد ۱۰ هواپیما را کشته و ۴۰ هواپیمای فرانسوی را در زمین نابود کرده است. طبق کتابی که پس از جنگ توسط ژنرال جوزپه سانتورو منتشر شد و از استفاده برنامه ریزی نشده نیروی هوایی که برای عملیات بمباران هوایی علیه استحکامات آماده نشده بود، انتقاد می کرد، تنها حدود ۸۰ تُن (۸۱ تن) بمب بر روی اهداف ریخته شد. با وجود این سوءاستفاده از منابع، ماموریت های بمباران، پیشروی محدود ایتالیا به جنوب فرانسه توسط نیروی هوایی سلطنتی اسرسیتو را ممکن و پشتیبانی کرد و نیروی هوایی ایتالیا تا زمانی که نبرد بریتانیا محدودیت های خود را نشان داد، اعتبار خود را حفظ کرد. پس از جنگ، شایعه گسترده ای در فرانسه، به ویژه بین پاریس و بوردو، مبنی بر حمله هواپیماهای ایتالیایی به ستون های غیرنظامی وجود داشت و بسیاری از مردم ادعا می کردند که نشان های سه رنگ روی آنها را دیده
اند. این ادعاها رد شده اند، زیرا هواپیماهای ایتالیایی برد لازم برای حمله به چنین اهداف دوری را نداشتند و بر اهداف نظامی کوتاه برد تمرکز داشتند. نتیجه گرفته شد که این چیزی بیش از یک افسانه نیست که ناشی از واکنش به حمله ایتالیا، شهرت نیروی هوایی ایتالیا و آب و هوای گرم و گیج کننده است. خاورمیانه. هواپیماهای نیروی هوایی سلطنتی تقریباً از آغاز دخالت ایتالیا در جنگ جهانی دوم در صحنه خاورمیانه حضور داشتند. در طول جنگ انگلیس و عراق، هواپیماهای آلمانی و ایتالیایی «فرماندهی پرواز عراق» هنگام پرواز به عراق، برای سوخت گیری در سوریه تحت قیمومیت فرانسه ویشی توقف کردند. این هواپیماها خود را به عنوان هواپیماهای نیروی هوایی عراق جا زدند و در طول مسیر به همین شکل رنگ آمیزی شدند. نگرانی مداوم از نفوذ آلمان و ایتالیا در منطقه منجر به لشکرکشی متفقین به سوریه و لبنان شد. در یکی از حوادث کمتر شناخته شده جنگ، که از ژوئیه ۱۹۴۰ آغاز شد، هواپیماهای ایتالیایی شهرهای فلسطین تحت قیمومیت بریتانیا را بمباران کردند. این کار با هدف عقب راندن بریتانیا و بازپس گیری مدیترانه بزرگ، مانند دوران روم باستان، انجام شد. بمباران تل آویو در ۱۰ سپتامبر
۱۳۷ کشته برجای گذاشت. در اواسط اکتبر، ایتالیایی ها همچنین پالایشگاه های نفت تحت کنترل آمریکا در بحرین تحت الحمایه بریتانیا را بمباران کردند. شرق آفریقا. در شرق آفریقا که در ایتالیا قرار داشت، نیروی هوایی سلطنتی ایتالیا عملکرد بهتری نسبت به سایر صحنه های جنگ داشت. در ژوئن ۱۹۴۰، نیروی هوایی سلطنتی ایتالیا در اینجا ۱۹۵ جنگنده، بمب افکن و هواپیمای شناسایی، به علاوه ۲۵ هواپیمای ترابری داشت. برخی از این هواپیماها قدیمی بودند، اما ایتالیایی ها بمب افکن های Savoia-Marchetti SM.79 (12 نمونه) و Savoia-Marchetti SM.81 و جنگنده های Fiat CR.42 داشتند. به طور نسبی، این هواپیماها از بهترین هواپیماهای موجود در هر دو طرف در آغاز نبرد شرق آفریقا بودند. علاوه بر این، هواپیماهای ایتالیایی اغلب در فرودگاه های بهتری نسبت به نیروهای بریتانیا و کشورهای مشترک المنافع مستقر بودند. هنگامی که جنگ آغاز شد، خلبانان ایتالیایی نسبتاً آموزش دیده و به توانایی های خود اطمینان داشتند. در آغاز خصومت ها، نیروی هوایی سلطنتی به برتری هوایی دست یافت و گاهی اوقات خلبانان ماهر ایتالیایی که با هواپیماهای دو باله فیات خود پرواز می کردند، موفق می شدند ح
تی هواپیماهای تک باله Hawker Hurricane سریع تر و مسلح تر را نیز سرنگون کنند. با این حال، در طول سه ماه اول، نیروی هوایی سلطنتی ایتالیا ۸۴ هواپیما را از دست داد و ۱۴۳ نفر از خدمه پرواز کشته و ۷۱ نفر زخمی شدند، اما این تلفات عملیات ایتالیا را متوقف نکرد. با این حال، قطع ارتباط با ایتالیا، مشکلات کمبود سوخت، مهمات، قطعات یدکی و جایگزین ها به یک مشکل جدی تبدیل شد و نیروی هوایی سلطنتی ایتالیا در یک جنگ فرسایشی فرسوده شد. تا ۳۱ ژانویه، شاهزاده آمدئو، دوک آئوستا، گزارش داد که نیروهای نظامی ایتالیا در شرق آفریقا به ۶۷ هواپیمای عملیاتی با سوخت محدود کاهش یافته اند. تا پایان فوریه، نیروی هوایی سلطنتی ایتالیا تنها ۴۲ هواپیما در شرق آفریقا داشت و اکنون بریتانیا دست بالا را داشت. در ماه مارس، پرسنل مازاد واحدهای نیروی هوایی مجبور بودند به عنوان پیاده نظام بجنگند. تا پایان ماه بعد، ایتالیایی ها تنها ۱۳ هواپیمای قابل استفاده در شرق آفریقا داشتند. سرانجام، در ۲۴ اکتبر ۱۹۴۱، حدود یک ماه قبل از تسلیم نهایی ایتالیا، آخرین هواپیمای ایتالیایی این لشکرکشی، یک فیات CR.42، سرنگون شد. نبرد بریتانیا. در ۱۰ سپتامبر ۱۹۴۰، یک سپاه هوایی
مستقل برای پشتیبانی از لوفت وافه در نبرد بریتانیا تأسیس شد. این سپاه هوایی Corpo Aereo Italiano یا CAI نام داشت. تحت فرماندهی ژنرال رینو کورسو فوژیه بود. این سپاه تقریباً ۱۷۰ هواپیما شامل ۸۰ بمب افکن فیات Br.20 و ۹۸ جنگنده فیات G.50 Freccia و CR.42 را در بر می گرفت. انتقال هواپیماها تا ۱۹ اکتبر تکمیل شد. CAI در بلژیک تحت اشغال نازی ها مستقر بود. آب و هوای بد و هواپیماهای نامناسب برای آن صحنه جنگ، مانع از اقدام مؤثر CAI شد. CR.42ها تنها دو بار، در ماه نوامبر، با هاوکر هوریکان ها و سوپرمارین اسپیت فایرهای بریتانیایی درگیر شدند. ایتالیایی ها پنج پیروزی و احتمالاً نه پیروزی کسب کردند، اما پنج هواپیمای دو باله فیات سرنگون شدند.[۱۲] با این حال، نیروی هوایی سلطنتی هیچ تلفاتی را گزارش نکرد. ۱۷ حمله هوایی انجام شده توسط BR.20ها خسارت مادی زیادی به بار نیاورد، علاوه بر این، در جبهه یونان و در سیرنایکا به هواپیما نیاز بود، بنابراین در ژانویه ۱۹۴۱ بمب افکن ها و CR.42ها شروع به عقب نشینی به ایتالیا کردند. تنها دو اسکادران از G.50ها تا اواسط آوریل ۱۹۴۱ باقی ماندند. در طول این عملیات، Regia Aeronautica 36 هواپیما (از جمله ۲
۶ فروند در تصادفات) و ۴۳ پرسنل خدمه هوایی را از دست داد، بدون اینکه به حتی یک پیروزی هوایی تأیید شده دست یابد. صحرای غربی. در ابتدا، نبرد صحرای غربی نبردی تقریباً برابر بین نیروی هوایی سلطنتی و نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا بود. در ابتدا، جنگنده های موجود برای هر دو طرف عمدتاً هواپیماهای دوباله قدیمی بودند، و هواپیماهای ایتالیایی Fiat CR.32 و Fiat CR.42 در مقابل هواپیماهای گلاستر بریتانیایی پرواز می کردند. پس از فجایع ایتالیا در طول عملیات کمپاس و ورود ژنرال اروین رومل و سپاه آفریقای آلمان، نیروی هوایی سلطنتی در کنار لوفت وافه آلمان در صحرای غربی جنگید. اگرچه نبرد هوایی در لیبی به دلیل شرایط بیابانی به طور جدی محدود بود، نیروی هوایی سلطنتی ایتالیا توانست نیرویی متشکل از نزدیک به چهارصد هواپیما را حفظ کند. در طول اولین ضدحمله بریتانیا، نیروی هوایی سلطنتی تا زمان آغاز حمله نیروهای محور به یونان، متحمل خسارات سنگینی (بیش از ۴۰۰ هواپیما) شده بود، زمانی که بخش عمده ای از نیروهای زمینی و هوایی بریتانیا به آنجا منتقل شدند و به نیروهای ایتالیایی فرصت بازیابی دادند. هواپیماها و واحدهای جدید ایتالیایی با ورود سپاه آفریقا
آلمان تکمیل شدند و نیروی هوایی وابسته به آن تقریباً ۲۰۰ هواپیما در لیبی و ۶۰۰ هواپیما در سیسیل مستقر کرد. نیروی هوایی سلطنتی با همکاری با نیروی هوایی سلطنتی، به دلیل تبادل دکترین تاکتیکی و ورود هواپیماهای مدرن تر، عملکرد بهتری داشت. در اواسط سال ۱۹۴۲، در طول نبرد بیر حکیم (۲۶ مه ۱۹۴۲–۱۱ ژوئن ۱۹۴۲)، جنگنده جدید ماکی C.202 از تمام جنگنده های نیروی هوایی صحرا پیشی گرفت و به نسبت بی سابقه ۴٫۴ به ۱ در هر کشته رسید، که بهتر از نسبت کشته به تلفات مسرشمیت Bf 109های مشهور (۳٫۵ به ۱) در همان نبرد بود. در طول اولین حمله رومل، ایتالیایی ها موفق شدند حملات نیروی هوایی سلطنتی را از نیروهای او منحرف کنند و در طول عملیات صلیبی بریتانیا، عقب نشینی او را پوشش دهند، در حالی که خسارات سنگینی به بمب افکن های نیروی هوایی سلطنتی وارد کردند. در طول دومین حمله رومل، نیروی هوایی سلطنتی و نیروی هوایی لوفت وافه به دلیل مقاومت بیشتر متفقین در طول نبردهای هوایی بر فراز العلمین و بمباران اسکندریه و قاهره، خسارات قابل توجهی متحمل شدند. نیروی هوایی سلطنتی، که در مصر متحمل خسارات سنگینی شده بود، به تدریج به طبرق، بنغازی، طرابلس و در نهایت تو
نس عقب نشینی کرد.
سواد سیاسی (به انگلیسی: Political Literacy) مجموعه ای از دانش، مهارت ها و ارزش هایی است که شهروندان برای مشارکت مؤثر در زندگی سیاسی و تصمیم گیری های آگاهانه به آن نیاز دارند. این مفهوم فراتر از دانش صرف درباره نام سیاستمداران یا ساختار دولت است و به توانایی تحلیل انتقادی اطلاعات سیاسی، درک سازوکارهای قدرت و شناخت حقوق و مسئولیت های مدنی اطلاق می شود. سواد سیاسی، سنگ بنای یک دموکراسی سالم و فعال به شمار می رود و به عنوان یک ابزار دفاعی برای شهروندان در برابر عوام فریبی و دستکاری های سیاسی عمل می کند. هدف نهایی سواد سیاسی، تربیت «شهروندان منتقد» است؛ افرادی که نه تنها رویدادهای سیاسی را دنبال می کنند، بلکه قادرند ریشه ها، پیامدها و ایدئولوژی های پنهان در پس این رویدادها را نیز درک و ارزیابی کنند. مؤلفه های اصلی. سواد سیاسی یک مفهوم چندبعدی است که عموماً شامل سه جزء اصلی و به هم پیوسته می شود: ۱. دانش سیاسی (Political Knowledge). این بخش به آگاهی از حقایق و چارچوب های بنیادین دنیای سیاست اشاره دارد و شامل موارد زیر است: ۲. مهارت های سیاسی (Political Skills). این جزء به توانایی های عملی برای تحلیل و مشارکت در فرا
یندهای سیاسی مربوط می شود: ۳. ارزش ها و نگرش های مدنی (Civic Values and Attitudes). این بعد به گرایش ها و باورهایی اشاره دارد که مشارکت سیاسی را تشویق می کنند: اهمیت و کارکردها. سواد سیاسی برای سلامت یک جامعه دموکراتیک حیاتی است و کارکردهای مهمی را ایفا می کند: چالش ها و موانع. توسعه سواد سیاسی با موانع متعددی روبروست:
فردریک جی. ماوین (که در برخی منابع با نام فرد ماون ، 1884–1957 ذکر شده است) یک فوتبال و مربی حرفه ای انگلیسی بود. او دوران حرفه ای خود را در نیوکسل یونایتد آغاز کرد، اما هرگز به تیم اصلی راه نیافت. در سال 1905 با نیو برومپتون قرارداد امضا کرد. او متعاقباً بین سال های 1909 تا 1921 برای فولام، برافورد پارک آونیو و ردینگ بازی کرد و از سال 1923 تا 1927 مربی اکستر سیتی، از سال 1927 تا 1930 مربی کریستال پالاس و از سال 1932 تا 1937 مربی گیلینگام بود.
سواد انتقادی (به انگلیسی: Critical Literacy) یک چارچوب آموزشی و یک فرایند تحلیلی است که خوانندگان را تشویق می کند تا متون را به صورت فعال و پرسشگرانه تحلیل کنند و روابط قدرت، ایدئولوژی ها و پیام های پنهان در آن ها را شناسایی و به چالش بکشند. این رویکرد فراتر از درک تحت اللفظی کلمات (سواد پایه) و حتی فراتر از تفسیر معنای متن (سواد عملکردی) می رود و بر این اصل استوار است که هیچ متنی بی طرف نیست و هر متنی بازتابی از دیدگاه ها، ارزش ها و منافع اجتماعی، فرهنگی و سیاسی خاصی است. هدف اصلی سواد انتقادی، توانمندسازی افراد برای درک این نکته است که متون چگونه واقعیت را شکل می دهند، هویت ها را می سازند و روابط قدرت را در جامعه حفظ یا دگرگون می کنند. از این منظر، خواندن یک عمل سیاسی است که می تواند به آگاهی اجتماعی و کنشگری برای تغییر منجر شود. ریشه ها و مبانی نظری. سواد انتقادی عمیقاً در کار نظریه پرداز و مربی برزیلی، پائولو فریره، ریشه دارد. فریره در کتاب تأثیرگذار خود، "آموزش ستم دیدگان"، مدلی از آموزش را معرفی کرد که هدف آن «آگاهی بخشی» (Conscientização) است. او معتقد بود که آموزش واقعی باید به فراگیران کمک کند تا شرا
یط اجتماعی و سیاسی سرکوبگر خود را درک کرده و برای تغییر آن اقدام کنند. فریره استدلال می کرد که سوادآموزی نباید به رمزگشایی مکانیکی کلمات محدود شود، بلکه باید فرایندی برای «خواندن جهان» (reading the world) باشد. این ایده، سنگ بنای سواد انتقادی شد. علاوه بر فریره، این رویکرد از جریان های فکری دیگری مانند مکتب فرانکفورت، پست مدرنیسم و نظریه انتقادی نیز تأثیر پذیرفته است که همگی بر نقش زبان و گفتمان در ساختن واقعیت اجتماعی تأکید دارند. اصول و پرسش های کلیدی. سواد انتقادی یک دستورالعمل ثابت نیست، بلکه مجموعه ای از رویکردها و پرسش هاست که می توان آن ها را بر هر نوع «متن»—از کتاب و مقاله گرفته تا فیلم، تبلیغات، وب سایت و حتی مکالمات روزمره—اعمال کرد. چهار اصل اساسی که اغلب در مدل های سواد انتقادی به کار می روند، عبارتند از: 1. همه متون جهت دار هستند: هیچ متنی نمی تواند از دیدگاه نویسنده و زمینه فرهنگی-اجتماعی او جدا باشد. بنابراین، متون هرگز کاملاً بی طرف یا عینی نیستند. 2. متون برای اهداف خاصی ساخته می شوند: هر متنی با هدفی مشخص—مانند اطلاع رسانی، متقاعدسازی، سرگرمی یا فروش محصول—تولید می شود و این هدف، بر ساختار و
زبان آن تأثیر می گذارد. 3. متون می توانند بر خواننده تأثیر بگذارند و او را جایگاه دهی کنند: زبان و تصاویر به کار رفته در یک متن، خواننده را به پذیرش یک دیدگاه یا هویت خاص دعوت می کنند. سواد انتقادی به ما کمک می کند تا از این جایگاه دهی آگاه شویم و در برابر آن مقاومت کنیم. 4. متون می توانند بازنویسی و دگرگون شوند: خوانندگان می توانند با به چالش کشیدن پیام های غالب، متون را از دیدگاه های دیگر بازخوانی کنند یا متون جایگزینی خلق کنند که صداهای به حاشیه رانده شده را نمایندگی کند. برای به کارگیری این اصول، یک خواننده انتقادی پرسش هایی از این قبیل را مطرح می کند: سواد انتقادی در عمل. سواد انتقادی در حوزه های مختلف، به ویژه در آموزش و پرورش، کاربرد فراوانی دارد. در کلاس درس، معلمان از این رویکرد برای تشویق دانش آموزان به تحلیل انتقادی کتاب های درسی، اخبار رسانه ها، تبلیغات تجاری و متون ادبی استفاده می کنند. برای مثال، به جای پذیرش منفعلانه یک داستان تاریخی، دانش آموزان یاد می گیرند که بپرسند این تاریخ از منظر چه کسی روایت شده و کدام بخش های آن ناگفته باقی مانده است. در زندگی روزمره، سواد انتقادی ابزاری برای شهروندی
آگاهانه است. این مهارت به افراد کمک می کند تا در برابر پروپاگاندا، اطلاعات نادرست و دستکاری های رسانه ای مقاومت کنند و تصمیمات آگاهانه تری در مورد مسائل سیاسی و اجتماعی بگیرند. این توانایی، فرد را قادر می سازد تا نه تنها اطلاعات را مصرف کند، بلکه آن را ارزیابی، تحلیل و در نهایت برای ایجاد جامعه ای عادلانه تر به کار گیرد.
الیزابت فارنیزی (; – ) او از طریق ازدواج با شاه فیلیپ پنجم، ملکه اسپانیا بود. او از سال ۱۷۱۴ تا ۱۷۴۶ عملاً حاکم اسپانیا بود، زیرا امور کشور را با تأیید همسرش اداره می کرد. او به ویژه به خاطر نفوذ زیادش بر سیاست خارجی اسپانیا شناخته می شود. از سال ۱۷۵۹ تا ۱۷۶۰، او به عنوان نایب السلطنه حکومت می کرد. پارما. الیزابت در کاخ پیلوتا در پارما، دختر اودورادو فارنزه و دوروتیا سوفی نویبورگ، متولد شد. مادرش بعداً با عمویش فرانچسکو فارنزه، دوک پارما، ازدواج کرد. الیزابت در انزوا در آپارتمانی در کاخ پارما بزرگ شد. او رابطه سختی با مادرش داشت، اما بنا به گزارش ها عمیقاً به عمویش که ناپدری اش بود، وفادار بود. او می توانست به زبان های لاتین، فرانسوی و آلمانی صحبت کند و بنویسد و در علوم بلاغت، فلسفه، جغرافیا و تاریخ تحصیل کرد، اما طبق گزارش ها، هیچ علاقه ای به تحصیلاتش نداشت و فاقد علایق فکری بود. او در رقص دانش آموز بهتری بود، نقاشی را زیر نظر پیترو آنتونیو آوانزینی آموخت و از موسیقی و گلدوزی لذت می برد. او از حملهٔ مهلک آبله جان سالم به در برد. به دلیل فقدان وارث مرد برای پدرش، عمو-ناپدری اش و کوچک ترین عمویش که همگی به ترت