Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ی کند که خانه را نمی خواهد و ترجیح می دهد سوختن آن را ببیند. لینت با ناراحتی با او روبرو می شود که چرا آنقدر برای خانه ای که مادرش نمی خواست نگه دارد، سخت کار کرده است. دورین هم اشتباهات لینت، از جمله رابطه گذشته اش با تامی در ۱۶ سالگی را فهرست می کند. لینت با گریه می پرسد که چرا در زمانی که بیشترین نیاز را به او داشته، از او در برابر سوءاستفاده های تامی محافظت نکرده است. دورین با سردی به او اطلاع می دهد که با کنی به خانه مونا نقل مکان می کند. دیوید با لینت تماس می گیرد تا به او بگوید که با خریدار دیگری که قیمت بیشتری برای خانه پیشنهاد داده، معامله کرده است، زیرا به خانواده لینت فرصت های زیادی داده بود. لینت با کنی به رختخواب می رود و به او می گوید که باید مدتی از خانه برود، اما بعداً برای دیدن او به خانه خواهد آمد. آنها عشق خود را به یکدیگر ابراز می کنند و لینت می رود. لینت مقداری پول نقد و یادداشتی برای دورین می گذارد و در آن می گوید که برای خانواده شان سخت جنگیده، از او می خواهد که از کنی مراقبت کند و اصرار دارد که به مبارزه ادامه خواهد داد. تولید. در مارس ۲۰۲۴، اعلام شد که این فیلم توسط شرکت آلونا انترتین
منت و تحت توافق آنها با نتفلیکس تهیه خواهد شد. این فیلم که بر اساس رمانی نوشته ویلی ولاتین در سال ۲۰۲۱ ساخته شده است، توسط بنجامین کارون و بر اساس فیلمنامه ای از سارا کنراد کارگردانی خواهد شد. ونسا کربی در این فیلم بازی خواهد کرد و همچنین تهیه کننده آن خواهد بود. لورن دارک، بنجامین و جودی کارون، گری لوینسون و بیلی هاینز نیز تهیه کنندگان این فیلم هستند. از دیگر بازیگران می توان به جنیفر جیسون لی، زک گاتسگن، استفان جیمز، جولیا فاکس، الی راث، رندل پارک و مایکل کلی اشاره کرد. تصویربرداری اصلی از ۱۴ مه تا ۲ ژوئیه ۲۰۲۴ در پورتلند و در کالج محلی مونت هود در گرشام، اورگن انجام شد.
زیستگاه قمری ۱ (که قبلاً با نام "ماژول سکونتگاه بین المللی" یا "I-HAB" شناخته می شد) به عنوان یک سکونتگاه برای ایستگاه دروازه ماه طراحی شده که قرار است توسط آژانس فضایی اروپا (ESA) با همکاری آژانس اکتشافات هوافضای ژاپن یا JAXA ساخته شود. حداکثر جرم پرتاب زیستگاه قمری شماره۱ خواهد بود. و حجم قابل سکونتی معادل فراهم می کند. حجم ناخالص تحت فشار است).
گود زورخانه بخشی مرکزی در زورخانه است که ورزشکاران (باستانی کاران و کشتی گیران) ایران در آن به تمرین و اجرای حرکات ورزش های پهلوانی می پردازند. گود معمولاً به شکل دایره یا چند ضلعی یا مستطیل کم عمق ساخته می شود و ارتفاع آن نسبت به سطح اطراف پایین تر است تا ورزشکاران در حین اجرای حرکات باستانی در دید مستقیم مرشد باشند. تاریخچه. ریشهٔ ورزش های زورخانه ای به دوران پیش از اسلام و فرهنگ پهلوانی ایران بازمی گردد. گود زورخانه نقش مهمی در آموزش پهلوانان و تمرینات رزمی داشته است. در گذشته، مرشد یا کهنه سوار در کنار گود می نشست و با ضرب آهنگ تنبک و خواندن شعرهای حماسی، ورزشکاران را هدایت و تشویق می کرد. ساختار. گود زورخانه معمولاً دارای ویژگی های زیر است: نقش در ورزش. گود زورخانه فضای اصلی اجرای ورزش های پهلوانی و باستانی مانند: مرشد با ضرب آهنگ و شعر حماسی، هماهنگی و نظم حرکات ورزشکاران را ایجاد می کند و انگیزهٔ آن ها را افزایش می دهد. اهمیت فرهنگی. گود زورخانه نه تنها فضای ورزش، بلکه محلی برای ترویج ارزش های اخلاقی و پهلوانی ایران است. حرکات و مراسم در گود نشان دهندهٔ احترام به استاد، نظم و همکاری گروهی و آموزش سنت ه
ای پهلوانی به نسل های بعدی است.
use both this parameter and |birth_date to display the person's date of birth, date of death, and age at death) --&gt; ام اسحاق بنت طلحه بن عبیدالله (به عربی: أم إسحاق بنت طَلحَة بن عُبَید الله) دختر طلحه و از همسران حسن بن علی بود. پس از مرگ حسن، او با برادر حسن، حسین بن علی، ازدواج کرد. زندگی نامه. ام اسحاق دختر طلحه بود. او از زیباترین زنان قریش گزارش شده است. ام اسحاق یکی از همسران حسن بن علی بود. پس از کشته شدن حسن، با حسین بن علی ازدواج کرد. پس از کشته شدن حسین، با عبدالله بن محمد بن عبدالرحمن بن ابی بکر ازدواج کرد. گفته می شود که قبل از این ازدواج با عبدالله، با تمام بن عباس بن عبدالمطلب ازدواج کرده بود. فرزندان. ام اسحاق از حسن بن علی سه فرزند داشت: حسین (که به الاثرم معروف بود)، طلحه بن حسن و فاطمه بنت حسن. او همچنین از حسین صاحب یک دختر شد: فاطمه کبری. او همچنین دختری به نام آمنه برای عبدالله بن محمد بن عبدالرحمن بن ابی بکر به دنیا آورد.
آبجوی کهنه شده در بشکه گونه ای آبجو است که برای مدتی در یک بشکه کهنه می شود. معمولاً این بشکه ها پیش تر حاوی بوربن، ویسکی، شراب یا در مقیاس کمتر کنیاک، شری یا پورت بوده اند. سنت ویژه ای از کهنه کردن آبجو در بشکه در بلژیک وجود دارد، به ویژه در مورد آبجوهای لمبیک. نخستین آبجوهای بشکه ای بوربن در ایالات متحدهٔ آمریکا در اوایل دههٔ ۱۹۹۰ تولید شدند. آبجوها را می توان در بشکه ها کهنه کرد تا اثرات گوناگونی به دست آید، مانند افزودن طعم هایی از چوب (از جوهر مازوها و لاکتون ها) یا از محتویات پیشین بشکه، یا ایجاد تخمیر برتانوماس. بلوط همچنان چوب برگزیده است، اما چوب های دیگری نیز به کار می روند. شاه بلوط، زبان گنجشک، صنوبر، سرو، اقاقیا، سرو مدیترانه ای، سکویای سرخ، کاج و حتی اوکالیپتوس برای کهنه کردن در بشکه استفاده شده اند، با موفقیت های متفاوت. طعم هایی که بشکه های بلوطی می دهند به شدت بسته به گونهٔ بلوط، ناحیهٔ رشد و چگونگی آماده سازی چوب متفاوت است. بشکه های تازهٔ بلوطی می توانند برای کهنه کردن آبجو به کار روند، اما به دلیل هزینهٔ زیاد رایج نیستند. برخی طعم هایی که بلوط تازه می افزاید شامل چوب، وانیل، شوید، ادویه و
برشتگی است. تاریخچه. آبجوهای لمبیک از سدهٔ سیزدهم در درهٔ زنه و پایوتن لاند در بلژیک فرآوری می شوند. در سال ۱۹۰۰ دست کم ۳۰۰ سازندهٔ لمبیک در این منطقه وجود داشت، هم در بروکسل و هم در روستاها. تیمِرمَنس یکی از قدیمی ترین آبجوسازی های موجود است که به سال ۱۷۰۲ بازمی گردد و باور بر این است که تولید مشتق ترکیبی لمبیک، یعنی گوزه، نیز در همان سال آغاز شده باشد. اوژن رودنباخ در سدهٔ نوزدهم پس از یادگیری «کهنه سازی» آبجو در بشکه های بلوط در انگلستان، فرآوری ال سرخ فلاندری را آغاز کرد. رودنباخ کلاسیک ترکیبی از آبجوی جوان با آبجویی است که دو سال در بشکهٔ بلوط کهنه شده، در حالی که رودنباخ وینتِج کاملاً از آبجویی تشکیل شده است که دو سال در یک برگزیده کهنه شده باشد. سبک دیگر آبجوی ترش بلژیکی، اود بروین معمولاً در بشکه کهنه نمی شود، هرچند نمونه هایی هم در بلژیک و هم در آمریکای شمالی وجود دارد. در شهر آلمانی بامبرگ، آبجوی دودی یا «راوخبیر» از سدهٔ پانزدهم در میخانهٔ شلنکرلا مستقیماً از بشکه های چوب بلوط کشیده می شود. گرین کینگ استرانگ سافک ال نمونه ای از «آبجوی روستایی» سدهٔ هجدهم است. این آبجو ترکیبی از «اولد 5X» است که دو
سال در خمره های بلوطی کهنه می شود. خمره های بزرگ بلوطی زمانی شیوهٔ رایج برای تخمیر و نگهداری آبجو در انگلستان بودند، که این موضوع در سال ۱۸۱۴ با ترکیدن یکی از آن ها در لندن و کشته شدن هشت نفر بدنام شد. در ایالات متحده، آبجوسازی تاریخی بالنتاین آبجوی خود را تا یک سال در خمره های چوبی کهنه می کرد. این خمره ها در آغاز از بلوط ساخته می شدند و بعدها از چوب سرو مدیترانه ای. نویسندهٔ آبجوی سدهٔ بیستم مایکل جکسون، بالنتاین آی.پی. ای را چنین توصیف کرد: «شگفت انگیزانه متمایز، یک ال برجستهٔ آمریکایی که در وفاداری اش به سنت آبجوهای استعماری سواحل شرقی بی همتاست». در دوران آبجوی دست ساز، برخی آبجوسازی ها به طور انحصاری آبجوهای بشکه ای تولید می کنند، به ویژه تولیدکنندهٔ لمبیک بلژیکی کانتیلون و شرکت آبجوی ترش دِ رِیر بَرِل. برخی دیگر نیز در بشکه ای کردن سبک های خاص آبجو تخصص دارند، مانند پوهیالا که تمرکزش بر پورترهاست و جِستِر کینگ با روش سنتی. آبجوساز بین المللی میکلر یک مرکز ویژهٔ بشکه ای کردن در یک کشتی سازی قدیمی در کپنهاگ، دانمارک اداره می کند. در سال ۲۰۱۶، نشریهٔ "کرافت بیر اَند بروینگ" نوشت که «آبجوهای بشکه ای آن قدر
پرطرفدار شده اند که تقریباً هر میخانه و فروشگاه آبجو بخشی از آن ها را دارد». در سال ۲۰۱۸ "فود اَند واین" نوشت: «فرایندی که زمانی خاص و محدود بود، نه تنها به جریان اصلی بلکه به پدیده ای همه جاگیر تبدیل شده است». در سال ۲۰۲۳ "بوستون گلوب" گزارش داد که تقاضا برای آبجوهای بشکه ای کاهش یافته و یافتن آن ها بسیار دشوارتر شده است. آبجوهای لمبیک بلژیک. آبجوهای لمبیک در بشکه های چوبی تخمیر و کهنه می شوند، مشابه بشکه هایی که برای تخمیر شراب به کار می روند. میکروبیوتای موجود در چوب به فرایند آبجوسازی کمک می کند و فرآوری آبجو در ماه های سرد سال متمرکز بود تا از فساد جلوگیری شود. بشکه هایی که توسط آبجوسازی های سنتی بلژیکی لمبیک استفاده می شوند می توانند تا ۱۵۰ سال عمر داشته باشند و فرایند کهنه سازی لمبیک معمولاً یک تا سه سال طول می کشد. ویلم فان هِرِوِخِن از تیمِرمَنس گفت: «ما بشکه های بلوط و شاه بلوط داریم. شاه بلوط خنثی است و هیچ طعمی به لمبیک نمی دهد. بلوط طعمی وانیلی مانند می دهد که معمولاً به عنوان «بلوطی» توصیف می شود و البته این رایج ترین نوع چوبی است که سازندگان لمبیک به کار می برند». بشکه های تازه به ندرت توسط سا
زندگان لمبیک استفاده می شوند – در عوض بشکه های دست دوم از مناطق شراب سازی اسپانیا، پرتغال، یونان و به ویژه فرانسه تهیه می شوند. بشکه های چوبی در سه اندازهٔ متفاوت وجود دارند: خمره های بروکسل (حدود ۲۵۰ لیتر)، پایپ ها (حدود ۶۰۰ لیتر) و فودرها (در فرانسه: فودر) با ظرفیتی تا ۱۰٬۰۰۰ لیتر یا حتی بیشتر. بیشتر پایپ ها بشکه های شراب پورت هستند که پس از جنگ جهانی اول، زمانی که پورت نوشیدنی محبوبی در بلژیک شد، به طور گسترده در تولید لمبیک به کار گرفته شدند. هر آبجوسازی همچنین بشکه هایی را از همکارانی خریده است که تولید را متوقف کرده اند، که نشانه های روی آن ها گواه این موضوع است. برخی از آبجوی دست ساز آمریکایی شروع به تولید نسخه های خود از گوزهٔ سنتی بلژیکی بشکه ای کرده اند. در سال ۲۰۱۶ آبجوسازی جِستِر کینگ یک آبجوی ترکیبی و خودبه خودی تخمیرشده عرضه کرد که آن را «روش گوز» نامید. با این حال، شورای عالی آبجوهای لمبیک دست ساز (HORAL) به این نام اعتراض کرد و دو طرف جلسه ای در بلژیک برگزار کردند. توافق شد که در آینده آبجوسازان آمریکایی از نام «روش سنتی» استفاده کنند. کهنه سازی در بشکهٔ بوربن. بسیاری از آبجوها در بشکه هایی که
پیش تر برای کهنه سازی نوشیدنی الکلی تقطیری استفاده شده بودند کهنه می شوند. استوت امپریالها اغلب در بشکه های بوربن کهنه می شوند، که طعم هایی از بلوط آمریکایی (نارگیل، شوید، ادویه های شیرین) می دهند، که با زغال کردن داخل بشکه تقویت می شود. بشکه های بوربن به مراتب رایج ترین بشکه های بلوطی هستند که آبجوسازان در ایالات متحده استفاده می کنند. هر تقطیرخانه ترکیب خاصی از بلوط و میزان زغال کردن مخصوص به خود را دارد که منجر به تفاوت های چشمگیر در انواع طعم هایی می شود که آبجوسازان می توانند از بشکه های دست دوم استخراج کنند. طبق قانون ایالات متحده، «بوربن خالص» باید در بشکه های تازهٔ بلوط سفید آمریکایی کهنه شود. این بدان معناست که یک بشکه فقط یک بار می تواند برای کهنه کردن ویسکی بوربن اصیل استفاده شود، و همین امر بشکهٔ استفاده شده را به یک کالای مازاد برای تقطیرخانهٔ بوربن تبدیل می کند. گوس آیلند استوت بوربن کانتی را تولید کرد که یکی از نخستین آبجوهای بشکه ای بوربن بود. این آبجو نخستین بار در سال ۱۹۹۲ توسط گرگ هال در شیکاگو تولید شد، زمانی که جیم بیم چند بشکهٔ دست دوم در اختیار او گذاشت. برت پورتر از گوس آیلند گفت: «ما
اجازه دادیم انبار به دمای شیکاگو برسد — زمستان های سرد و تابستان های گرم و مرطوب — که باعث می شود تخته های بشکهٔ بوربن ما مایع را به داخل بکشند و سپس بیرون دهند، و همین جاست که طعم ایجاد می شود». شیکاگو همچنین میزبان جشنوارهٔ سالانهٔ آبجوی چوبی و بشکه ای است، بزرگ ترین جشنواره و رقابت آبجو در نوع خود در جهان. دیگر آبجوسازی ها شروع به پیروی از الگوی گوس آیلند کردند و معمولاً استوت های امپریال غلیظ را کهنه می کردند. برخی از موفقیت های اولیه شامل کی.بی. اس از فاوندرز، بلک تیوزدی از دِ بروئری و آنجلز شیر (شراب جو) از لاست ابی بودند. شور و شوق آمریکا برای کهنه سازی در بشکهٔ بوربن هارویستون در اسکاتلند را برانگیخت تا با تقطیرخانهٔ ویسکی اسکاتلندی هایلند پارک همکاری کند. نتیجه، مجموعهٔ اولا دوب از ال های سیاه بشکه ای بود که در بشکه های ویسکی با سن های مختلف تا ۴۰ سال کهنه شدند. کریس پیلکینگتن از پوهیالا گفت: «ما یادگرفته ایم که بهترین بشکه ها نتایج به طور محسوسی بهتری می دهند». از آن جا که بشکه های بوربن فقط یک بار استفاده می شوند، آن ها اغلب به تولیدکنندگان دیگر نوشیدنی های الکلی فروخته می شوند و سپس دوباره به آبج
وسازی ها می رسند تا برای کهنه سازی آبجو استفاده شوند. دِ بروئری که در آبجوهای آزمایشی بشکه ای و ترش تخصص دارد، از بشکه های بوربن، چاودار، کنیاک، رام، تکیلا، ویسکی اسکاتلندی و بسیاری دیگر از بشکه های نوشیدنی های الکلی برای کهنه سازی آبجو به مدت شش تا هجده ماه استفاده کرده است. کهنه سازی در بشکهٔ شراب. برخلاف بشکه های بوربن که میزان الکل بالای آن ها باکتری هایی مانند لاکتوباسیلوس و پدیوکوکوس و مخمر وحشی برتانوماس را از بین می برد، بشکه های خالی شراب اغلب به محیطی برای رشد آن ها تبدیل می شوند. در حالی که این میکروفلورا برای بیشتر آبجوسازان و شراب سازان مشکل ساز به حساب می آیند، برای خلق بسیاری از سبک های آبجوی ترش که از سنت ال های ترش بلژیکی الهام گرفته اند، ضروری اند. در نتیجه، بیشتر آبجوهای کهنه شده در بشکهٔ شراب در نهایت به سیزون ها، ال های وحشی و دیگر سبک های اسیدی آبجو تبدیل می شوند. نخستین آبجوسازی های آمریکایی که به کهنه سازی در بشکهٔ شراب روی آوردند در کالیفرنیا بودند و شرکت آبجوسازی رِشِن ریور در شهرستان سونوما پیشگام آن بود. در سال ۱۹۹۷، استاد آبجوساز وینی سیلورزو ساخت مجموعه ای از آبجوهای شدیداً متأثر
از شراب را آغاز کرد، مانند تمپتیشن (بشکه های شاردونه)، ساپلیکیشن (پینو نوآر) و کانسِکریشن (کابِرنه سووینیون). در منطقهٔ شراب دیگری در ویرجینیا، برایان نلسون، سرآبجوساز آبجوسازی هاردیوود پارک گفت: «هدف ما از آبجوی کهنه شده در بشکهٔ شراب این است که ویژگی واقعی شراب را برجسته کنیم تا به طعم ها و عطرهای پیچیدهٔ موجود در آبجو افزوده شود. ما به دنبال بشکه های تازهٔ شراب هستیم که با سبک آبجویی که می خواهیم کهنه کنیم هماهنگ باشند». مجموعهٔ کولشیپ الاگش شامل آبجوهایی است که به طور خودبه خود تخمیر و برای یک تا سه سال در بشکه های شراب بلوط فرانسوی کهنه می شوند. «کولشیپ سِریز» پس از شش ماه کهنه سازی بر روی گیلاس ها، به رنگ قرمز کم رنگ درمی آید. بشکه های شراب معمولاً از بلوط فرانسوی، آمریکایی یا گاهی مجارستانی ساخته می شوند. بلوط فرانسوی متراکم تر، با طعمی ملایم تر و بسیار گران تر از بلوط آمریکایی است، زیرا تصور می شود که تأثیر طعمی متعادل تری دارد. تا دههٔ ۲۰۲۰، کهنه سازی سنتی آبجوهای ترش در بشکه تا حدی جای خود را به «کِتِل ساورینگ» داده بود؛ فرایندی سریع که در آن لاکتوباسیلوس در حین فرایند تولید به آبجو افزوده می شود.
کهنه سازی با چوب. کهنه سازی با چوب گزینه ای قابل کنترل تر از کهنه سازی در بشکه برای آبجوسازی خانگی است. آن ها گاهی مکعب ها، تراشه ها یا مارپیچ های چوب را مستقیماً به آبجوی خود اضافه می کنند تا تلخی و شخصیت به آن ببخشند. این محصولات همچنین برای آبجوسازی های تجاری که به دنبال طعم های تازهٔ چوب هستند مفیدند و آبجوهایشان اغلب با عنوان «بلوطی» برچسب گذاری می شوند. نمونه ای از این دست گریت دیواید است که استوت امپریال یتی بلوطی را با ترکیبی از تراشه های بلوط فرانسوی و بلوط برشته شده کهنه می کند. برند پرچمدار انهایزر-بوش، یعنی بادویزر، با مارپیچ های راش آمریکایی که فرایند تخمیر را تقویت و فرایند کهنه سازی را سرعت می بخشند، کهنه می شود. در سال ۲۰۱۷ اینیس و گان تصمیم گرفت که کهنه سازی در بشکه لزوماً نباید در یک بشکه انجام شود و می تواند تنها در پنج روز صورت گیرد. آن ها تلاش کردند تا این اصطلاح را بازتعریف کنند و شامل یک فرایند اجباری طعم دهی با چوب کنند که تنها خودشان از آن استفاده می کنند و بقیهٔ صنعت آن را به عنوان کهنه سازی در بشکه به رسمیت نمی شناسد. واکنش منفی سایر آبجوسازان که از این اصطلاح در معنای سنتی آن استفا
ده می کردند به دنبال آمد و این موضوع تاکنون حل نشده باقی مانده است. برنامهٔ گواهی داور آبجو (BJCP) یک دسته بندی برای آبجوهای کهنه شده با چوب دارد که بیان می کند:
در فرایند تولید صدا، یک اِستِم () مجموعه ای گسسته یا گروه بندی شده از منابع صوتی است که معمولاً توسط یک نفر با هم میکس می شوند تا در ادامه به عنوان یک واحد به آن ها رسیدگی شود. یک استم واحد ممکن است به صورت مونو، استریو یا در چندین قطعه برای تولید صدای فراگیر ارائه شود. میکس برای فیلم ها. در میکس صدا برای فیلم، تهیهٔ استم ها یک ترفند رایج برای تسهیل میکس نهایی است. دیالوگ، موسیقی و جلوه های صوتی، که DME نامیده می شوند، به صورت استم های جداگانه به میکس نهایی آورده می شوند. با استفاده از میکس استم، دیالوگ را می توان به راحتی با یک نسخه به زبان خارجی جایگزین کرد، جلوه ها را می توان به راحتی با سیستم های مختلف مونو، استریو و فراگیر تطبیق داد و موسیقی را می توان به گونه ای تغییر داد که با پاسخ عاطفی مورد نظر تناسب داشته باشد. اگر استم های موسیقی و جلوه ها برای جایگزینی دیالوگ خارجی به یک مرکز تولید دیگر ارسال شوند، این استم های غیر دیالوگی را M&amp;E می نامند. استم دیالوگ به خودی خود هنگام تدوین صحنه های مختلف برای ساخت تریلر فیلم استفاده می شود. پس از این، مقداری موسیقی و جلوه ها با هم میکس می شوند تا یک سکانس من
سجم را تشکیل دهند. میکس زنده صدا. هنگام میکس موسیقی برای ضبط و صدای زنده، یک استم شامل گروهی از منابع صوتی می شود. وقتی بیش از یک نفر در یک پروژهٔ بزرگ میکس به کار گرفته می شوند، استم ها می توانند کار مهندس میکس نهایی را تسهیل کنند. چنین استم هایی می توانند شامل تمام سازهای زهی، یک ارکستر کامل، فقط آوازهای پس زمینه، فقط سازهای کوبه ای، یک ست درام یا هر گروه بندی دیگری باشند که ممکن است کار میکس نهایی را تسهیل کنند. استم هایی که به این روش تهیه می شوند، می توانند بعداً با یکدیگر ترکیب شوند، مانند یک پروژهٔ ضبط یا برای ارائه به مخاطب، یا این که ممکن است همزمان میکس شوند، مانند یک اجرای زندهٔ صدا با عناصر متعدد. به عنوان مثال، هنگامی که باربارا استرایسند در سال های ۲۰۰۶ و ۲۰۰۷ یک تور کنسرت برگزار کرد، گروه تولید صدا از سه نفر برای ادارهٔ سه کنسول میکس استفاده کرد: یکی برای میکس سازهای زهی، یکی برای میکس سازهای برنجی، نی و کوبه ای، و یکی تحت کنترل مهندس اصلی بروس جکسون در میان تماشاگران، که شامل ورودی های میکروفون استرایسند و استم های دو کنسول دیگر بود. استم های ساخته شده برای فروش در صنعت تولید موسیقی. در سدهٔ ب
یست و یکم، تهیه کنندگان موسیقی معمولاً مجوزهای موسیقی بی کلام را به رپر یا خواننده می فروشند تا ترانهٔ خود را روی آن اجرا و ضبط کنند. یکی از رایج ترین انواع مجوز برای ارائهٔ این نوع استم ها «مجوز ممتاز موسیقی بی کلام» است که در آن مشتری فایل های موسیقی بی کلام را دریافت می کند. این امر به هنرمندان اجازه می دهد تا کنترل بیشتری بر میکس نهایی ترانهٔ خود داشته باشند. جداسازی استم ها. اگر موسیقی مورد نظر در قالب استم موجود نباشد، می توان از یک نرم افزار برای جدا کردن عناصر قطعهٔ موسیقی مانند صدای خواننده، سازها و درام ها در قالب استم استفاده کرد. سپس می توان از این استم ها برای ریمیکس آهنگ ها، ساخت نسخه های سازی یا آکاپلا و ایجاد مش آپ، حتی بدون کسب اجازه از صاحب حق تکثیر اثر، استفاده کرد. نرم افزارهایی که قابلیت جداسازی استم را دارند شامل برخی از محیط های کار صوتی دیجیتال (مانند اف ال استودیو)، افزونه های وی اس تی، نرم افزارهای دی جی و برنامه های مستقل تخصصی (مانند آیزوتوپ آرایکس و اسپلیتر) می شوند. صنعت دی جی. از استم ها می توان برای میکس در اجراهای زنده دی جی استفاده کرد. دی جی ها می توانند عناصر قطعه مانند ساز
ها، آوازها و درام ها را از چندین ترانه به صورت انتخابی در حین اجرای زنده با یکدیگر میکس کنند. میکس زندهٔ استم ها می تواند با موسیقی منتشرشده در قالب استم یا با موسیقی پردازش شده از طریق جداسازی استم انجام شود. نرم افزار دی جی با قابلیت جداسازی استم می تواند استم ها را در پرونده های صوتی گسسته (قابل پخش در هر کدام از تجهیزات دی جی) یا در قالب فایل اختصاصی (قابل پخش فقط در سخت افزار و نرم افزار سازگار) ذخیره کند. برخی از نرم افزارهای دی جی قادر به جداسازی استم به صورت بی درنگ هستند و امکان میکس استم با فایل های موسیقی استاندارد یا حتی با موسیقی در حال پخش را فراهم می کنند. با این حال، به دلیل قدرت پردازش مورد نیاز، تا سال ۲۰۲۵ جداسازی استم در زمان واقعی روی سخت افزار اختصاصی هنوز به طور گسترده در دسترس نیست. اگرچه دنون یک میان افزار آزمایشی برای جداسازی استم در زمان واقعی روی کنترلر سخت افزاری اختصاصی پرایم ۴+ خود منتشر کرده است، اما کیفیت صدای آن ضعیف بوده و این قابلیت بعداً حذف و با قابلیت میکس استم جایگزین شد که نیاز به فایل های استم خروجی از نرم افزار انجین دی جی نصب شده بر روی یک رایانه داشت. برخی از سرویس
های پخش موسیقی، جداسازی استم را برای موسیقی جاری محدود یا غیرفعال می کنند. در اکتبر ۲۰۲۳، تیدال قابلیت جداسازی استم را برای دی جی ها غیرفعال کرد؛ تیدال از آن زمان این قابلیت را دوباره فعال کرده است، اما استفاده از آن مشروط به پرداخت هزینهٔ اشتراک اضافی است. جداسازی استم برای اپل میوزیک غیرفعال است. بیت پورت نیز امکان جداسازی استم را در نرم افزارهای سازگار، مانند سراتو دی جی، فراهم می کند. نرم افزارهای دی جی با قابلیت جداسازی استم شامل رکوردباکس، سراتو دی جی، ویرچوآل دی جی، دجی، ترکتور و انجین دی جی می شوند.
یِفسِی گریگوریویچ لیبِرمَن (۲ اکتبر ۱۸۹۷ – ۱۱ نوامبر ۱۹۸۱) اقتصاددان شوروی بود. او به عنوان طرّاح اصلی اصلاحات اقتصادی شوروی در سال ۱۹۶۵ شناخته می شود؛ اصلاحاتی که به نام «لیبِرمَنیسم» شهرت یافت. او روش های جدیدی برای برنامه ریزی اقتصادی پیشنهاد داد که بر اصول تمرکزگرایی دموکراتیک نوین مبتنی بود. رسالهٔ او به شکل مقاله ای با عنوان «طرح، سود، پاداش» در روزنامهٔ "پراودا" در سال ۱۹۶۲ منتشر شد. این مقاله بعدها به پایه و اساس اصلاحات اقتصادی شوروی در سال ۱۹۶۵ تبدیل شد. این مقاله که در دوران حکومت نیکیتا خروشچف منتشر شد، پیشنهاد می کرد سودآوری به جای معیارهای سادهٔ تولید به عنوان پایهٔ سنجش کارایی کارخانه ها مورد استفاده قرار گیرد و پرداخت پاداش به کارگران و مدیران برای اجرای بیش از حد برنامه های سود انجام شود. زندگی و اندیشه. یِفسِی لیبِرمَن در شهر سلاوتا در امپراتوری روسیه و در خانواده ای یهودی و مرفه به دنیا آمد. او در سال ۱۹۲۰ از دانشگاه کیف، دانشکده حقوق، فارغ التحصیل شد و سپس در سال ۱۹۳۳ از مؤسسهٔ خارکوف مهندسی و اقتصاد، دانشکده ماشین سازی فارغ التحصیل گردید. در دههٔ ۱۹۲۰، او به عنوان پژوهشگر در مؤسسهٔ کار خا
رکوف فعالیت می کرد. همچنین در دههٔ ۱۹۲۰ در مؤسسهٔ اقتصاد ملی خارکوف، در دهه های ۱۹۳۰ تا ۱۹۵۰ در مؤسسهٔ مهندسی و اقتصاد خارکوف، و نیز در پلی تکنیک و. ای. لنین خارکوف و دانشگاه خارکوف به تدریس پرداخت. یفسی لیبرمن، پس از ارائه و سپس اجرای مجموعه ای از اصلاحات اقتصادی در اتحاد شوروی شهرت فراوانی به دست آورد. او به ویژه از ایدهٔ تکیه بر سود به عنوان شاخص اصلی در سنجش کارایی و اثربخشی مؤسسات اقتصادی دفاع می کرد و همچنین از ایدهٔ پذیرش اصل پاداش های مادی برای کارگران کوشا حمایت می نمود. وی در سال ۱۹۴۷ به ریاست دانشکدهٔ اقتصاد و هیئت صنعت ماشین سازی در مؤسسهٔ خارکوف مهندسی و اقتصاد رسید و در سال ۱۹۶۳ استاد اقتصاد مهندسی شد. دفاع او از ایدهٔ اتکا به معیار سود برای ترغیب به کارایی و اثربخشی و توسعهٔ اقتصادی دست کم به سال ۱۹۴۶ بازمی گردد. او در سال ۱۹۵۷ رسالهٔ دکترای خود را در این موضوع نوشت، اما توجه رسمی به پیشنهادهایش تنها در سال ۱۹۶۲ نمایان شد، زمانی که مقاله ای با عنوان «برنامه، سود و پاداش» در روزنامهٔ "پراودا" شماره ۹ سپتامبر ۱۹۶۲ منتشر کرد. پیشنهادهای او سپس با شیوه ای نظام مندتر صورت بندی شد و تحت عنوان «نظام خ
ارکوف» مورد آزمایش قرار گرفت. پس از چند سال آزمون، دولت شوروی در سال ۱۹۶۵ تصمیم گرفت سود را یکی از شاخص های کارایی و اثربخشی مؤسسات اقتصادی و یکی از مبانی پاداش های مادی کار قرار دهد؛ البته اندیشه های لیبرمن به طور کامل و دقیق اجرا نشدند. لیبرمن به ویژه در جهان سرمایه داری به عنوان یکی از نمادهای گرایش اصلاح طلبانه در اقتصاد شوروی شناخته شد. با این حال خود او تصویری را که از وی ساخته بودند، نفی کرد و تأکید نمود که تکیه بر برنامهٔ او به معنای کنار گذاشتن برنامه ریزی نیست و البته به بازگشت به سرمایه داری نیز نخواهد انجامید، چرا که سود در نظام سوسیالیستی تفاوتی بنیادی با سود در نظام سرمایه داری دارد. پس از بازنشستگی رسمی در سال ۱۹۶۳، لیبرمن همچنان به تدریس و گسترش ایده های اقتصادی خود در دانشگاه خارکف پرداخت، با این حال تا پایان عمرش از توجه گستردهٔ جامعهٔ بین المللی دور ماند. بوروکراسی حزبی در شوروی نسبت به او بی اعتنا بود و حتی اجازهٔ عضویت در آکادمی علوم شوروی را به او نداد. مرگ او در سال ۱۹۸۳ عمدتاً توسط یک نشریهٔ شوروی به نام EKO بازتاب یافت؛ نشریه ای که در آگهی یادبودش، لیبرمن را به عنوان «دانشمند برجستهٔ
شوروی» معرفی کرد و نوشته بود پیشنهادهای او تجسم «خرد جمعی حزب» بوده است.
عثمان دیالو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال است که در حال حاضر برای بروسیا دورتموند زیر ۱۹ سال در پست مهاجم بازی می کند. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۵ سال، زیر ۱۶ سال، زیر ۱۷ سال و زیر ۱۸ سال اسپانیا بازی کرده است. دوران باشگاهی. دیالو در لاس پالماس، اسپانیا به دنیا آمد و اصالتاً از والدینی سنگالی برخوردار است. او اصالتاً اهل گرن کاناریا است. او ابتدا در مدرسه به عنوان دروازه بان فوتبال بازی می کرد. او نیمار، ملی پوش برزیلی را به عنوان الگوی فوتبالی خود می داند. به عنوان بازیکن جوان، دیالو به آکادمی نوجوانان لاس پالماس پیوست. در سال ۲۰۲۰، او به آکادمی نوجوانان آلاوس ملحق شد. در سال ۲۰۲۳، او به آکادمی نوجوانان باشگاه آلمانی بورسیا دورتموند پیوست و در لیگ جوانان یوفا برای این باشگاه بازی کرد. دوران ملی. دیالو بازیکن تیم های ملی جوانان اسپانیا است. او برای زیر ۱۵ سال پنج بازی انجام داده و یک گل به ثمر رسانده است. همچنین برای زیر ۱۶ سال سه بازی انجام داده و گلی به ثمر نرسانده است و برای زیر ۱۷ سال اسپانیا نیز بازی کرده است. سبک بازی. دیالو عمدتاً به عنوان هافبک کناری بازی می کند و می تواند به عنوان وینگر چپ یا
راست نیز فعالیت کند. او به عنوان بازیکنی توصیف شده که «برای توانایی اش در عبور از مدافعان حریف و ایجاد موقعیت های خطرناک متمایز است. علاوه بر این، او در ضربات آزاد مهارت بالایی دارد و سبک بازی او بسیار فنی و نمایشی است».
قانون سوئد یک نظام قانون مدنی است که جوهره آن در وابستگی آن به قانون وضعی آشکار می شود. سنت حقوق مدنی سوئد، مانند سایر نقاط اروپا، بر اساس قانون روم تدوین شده در "بدنه قانون مدنی" بنا شده است، اما درون قانون آلمان توسعه یافته است، نه بر اساس کد ناپلئون. اما، با گذشت زمان، سوئد به همراه سایر کشورهای اسکاندیناوی به طور قابل توجهی از مدل های کلاسیک رومی و آلمانی خود منحرف شده اند. در عوض، می توان گفت کشورهای اسکاندیناوی (سوئد، نروژ و دانمارک) به همراه فنلاند، جزایر فارو، گرینلند، جزایر الند (خودمختار) و ایسلند یک نسخه ویژه «نوردیک» از رویه قضایی دارند که نه یک سیستم حقوق مدنی واقعی است و نه بخشی از سیستم حقوقی مرسوم (common law) مشتق شده از بریتانیا. پیش از پذیرش قانون رومی-ژرمنی، کشورهای نوردیک سنت عمیقی از حقوق عرفی خود داشتند، از جمله هیئت منصفه (، ) که احکام را با ریاست یک حقوقدان صادر می کردند، مجامع عمومی مشورتی () تحت نظر یک سخنگوی قانون () و قوانین کاملاً ثابت برای شرایط پادشاهی که قبل از سال ۱۵۴۴ انتخاب می شد. ویژگی های معاصر که از سیستم های حقوق مدنی عمومی منحرف می شوند شامل عدم وجود قانون اساسی مدون،