Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ند (دو تا از این دره ها در تیرول جنوبی قرار دارند). گونهٔ زبان لادین که در این دره صحبت می شود، در ایتالیایی "گاردنیز"، در آلمانی "گرودنریش" و در لادین "گِردینا" نامیده می شود. منبت کاری. صنعت منبت کاری چوب از قرن هفدهم در وال گاردنا رونق گرفته است. از قرن نوزدهم، مجسمه ها و محراب های تراشیده شده در این منطقه به کلیساهای کاتولیک در سراسر جهان ارسال شده اند. در قرن هجدهم، علاوه بر مجسمه های کوچک مذهبی، تولید مجسمه های چوبی منبت کاری شده از هنرهای عامیانه در این دره رواج داشت. در میان آنها، مجسمه های کوچک گدایان که عموماً به صورت جفت (زن و مرد)، چهار فصل و پایه های ساعت بسیار محبوب بودند. در قرن نوزدهم و بیستم، تراشیدن اسباب بازی های چوبی چنان شغل گسترده ای در تمام خانواده های گاردنی بود که آملیا ادواردز اورتیجِی را «پایتخت سرزمین اسباب بازی» نامید. یکی از شناخته شده ترین محصولات این دره، عروسک چوبی میخی است که در قرن نوزدهم در سراسر اروپا و آمریکا محبوب بود. مارگارت وارنر مورلی در یکی از سفرهای متعدد خود به اروپا و به وال گاردنا رفت، جایی که الهام بخش نوشتن رمان "«خر جان از دره اسباب بازی»" شد. کلیسای محلی اور
تیجِی مجموعه ای غنی از مجسمه های تراشیده شده توسط هنرمندان محلی در دو قرن گذشته را به نمایش می گذارد. موزه گِردینا در اورتیجِی مجموعه ای غنی از اسباب بازی های چوبی تاریخی، و مجسمه ها و پیکره های چوبی منبت کاری شده را در اختیار دارد. ورزش. اسکی. این دره در سال ۱۹۷۰ میزبان مسابقات قهرمانی اسکی آلپاین جهان بود. وال گاردنا میزبان مسابقات "ساسلون کلاسیک"، یک مسابقه جام جهانی سراشیبی مردان است که تقریباً از سال ۱۹۶۹ هر ساله برگزار می شود. از سال ۲۰۰۲ (و در سال ۱۹۸۳)، این مسابقه سراشیبی با یک مسابقه اسکی مارپیچ سرعت همراه شده است و از سال ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۲ یک رویداد ترکیبی برگزار شد. مسیر ساسلون به همراه قندهار گارمیش-پارتنکیرشن (آلمان)، هاننکام کیتزبوهل (اتریش)، لاوبرهورن ونگن (سوئیس) و کریتریوم وال دیزر (فرانسه) یکی از پنج مسابقه «کلاسیک» سراشیبی مردان محسوب می شود. این مسیر به خاطر "کوهان های شتر" (یا "برجستگی ها") شناخته می شود، مجموعه ای از سه پرش کوچک که مسابقه دهندگان باید به سرعت از آنها عبور کنند. دو مرد چهار بار در طول دوران حرفه ای خود عنوان ساسلونگ را کسب کرده اند: فرانتس کلامر اتریشی (۱۹۷۵، دو مسابقه در سال
های ۱۹۷۶ و ۱۹۸۲) و کریستین گدینا ایتالیایی (۱۹۹۶، ۱۹۹۸، ۱۹۹۹ و ۲۰۰۱). اگر پیروزی های سوپر-جی را نیز در نظر بگیریم، دو مرد دیگر نیز با این رکورد برابری کرده اند: پیتر مولر سوئیسی و مایکل والچهوفر اتریشی. همچنین در سال ۱۹۷۵ مسابقات اسلالوم و اسلالوم موازی زنان برگزار شد. وال گاردنا بخشی از پیست اسکی آلپاین سلا روندا است. سایر ورزش ها. جام بهاری گاردنا یک مسابقه بین المللی اسکیت نمایشی است که هر ساله در فصل بهار در دره برگزار می شود. وال گاردنا یک تیم هاکی روی یخ سری آ به نام باشگاه هاکی گاردنا دارد.
در ۲ سپتامبر ۲۰۲۵، نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا یک حمله هوایی علیه یک قایق کوچک که گفته می شود توسط باند فراملی ونزوئلایی ترن د آراگوآ اداره می شد، انجام داد. ادعا شد که این حمله که در جنوب کارائیب انجام شد، منجر به کشته شدن ۱۱ قاچاقچی مظنون ترن د آراگوآ شده است. فیلمی از این حمله توسط نیروی دریایی آمریکا بعداً منتشر شد که با واکنش دولت ونزوئلا مواجه شد و ادعا کرد که فیلم این حمله جعلی است. این حمله در بحبوحه تنش های شدید بین آمریکا و ونزوئلا که به دلیل استقرار کشتی های نیروی دریایی آمریکا در مجاورت ونزوئلا تشدید شده بود، انجام شد. پیشینه. به گزارش روزنامه آرژانتینی "کلارین"، مقامات ناشناس از دولت نخست دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا، اظهار داشتند که مداخله نظامی در ونزوئلا در سال ۲۰۱۷ با مشاورانی از جمله رکس تیلرسون، وزیر امور خارجه و اچ آر مک مستر، مشاور امنیت ملی، و بعداً با چندین رهبر آمریکای لاتین، مانند خوان مانوئل سانتوس از کلمبیا، مورد بحث قرار گرفته است. در طول دوره دوم ریاست جمهوری ترامپ، آمریکا تمرکز خود را بر کارتل های مواد مخدر تشدید کرد، کارتل ونزوئلایی سانز را به عنوان یک سازمان تروریستی مع
رفی کرد و جایزه دستگیری رئیس جمهور نیکلاس مادورو را دو برابر و به ۵۰ میلیون دلار افزایش داد. در ۱۸ اوت ۲۰۲۵، آمریکا سه کشتی جنگی و تقریباً ۴۰۰۰ ملوان و تفنگدار دریایی را با استناد به لزوم مبارزه با کارتل های مواد مخدر به سواحل ونزوئلا اعزام کرد. در ۲۹ اوت، ساعت خبری پی بی اس گزارش داد که ترامپ از ارتش برای مقابله با کارتل هایی که آنها را به قاچاق فنتانیل و سایر مواد مخدر غیرقانونی به داخل آمریکا و دامن زدن به خشونت در شهرهای آمریکا متهم می کند، استفاده می کند و تصریح کرد که دولت «هیچ نشانه ای از حمله زمینی برنامه ریزی شده نشان نداده است.» در پاسخ، مادورو بیش از چهار میلیون سرباز از شبه نظامیان بولیواری را در سراسر ونزوئلا بسیج کرد. حمله. در ۲ سپتامبر، یک کشتی نظامی آمریکایی یک قایق ظاهراً قاچاق مواد مخدر از ونزوئلا را در جنوب کارائیب غرق کرد. در جریان یک مأموریت ممنوعیت در آب های آزاد. رئیس جمهور دونالد ترامپ این حمله را از کاخ سفید اعلام کرد و هدف را «پر» از مواد مخدر به مقصد آمریکا توصیف کرد و تأکید کرد که «مقدار زیادی مواد مخدر» حمل می کرد. ترامپ در پستی در تروث سوشال اظهار داشت که یازده عضو ترن د آراگوا د
ر این عملیات کشته شده اند. وزیر امور خارجه مارکو روبیو غرق شدن این کشتی را در رسانه های اجتماعی تأیید کرد و اظهار داشت که این کشتی توسط یک «سازمان تروریستی مواد مخدر» اداره می شد. ترامپ فیلمی از حمله به سایت تروث سوشال منتشر کرد که نشان می دهد موشک به قایق برخورد می کند و قایق آتش می گیرد.
پکورینو (انگور) یک نوع انگور سفید ایتالیایی است که در مناطق مارکه، آبروتسو، توسکانی، اومبریا و لاتسیو ایتالیا رشد می کند. امروزه بیش از ۲۰ نوع شراب با کیفیت از این انگور گرفته می شود. تاریخچه. بومی آرکواتا دل ترونتو در استان آسکولی پیچنو در مارکه است. متخصصان آمپلوگراف معتقدند که پکورینو گونه ای بسیار قدیمی است که توسط راهبان بندیکتی به عنوان یک انگور وحشی که در آرکواتا دل ترونتو رشد می کرد و در نهایت برای تولید شراب اهلی شد، به وجود آمده است. این نام ارتباط مستقیمی بین انگور پکورینو و پنیر پکورینو دارد. متخصصان آمپلوگراف معتقدند که نام این انگور از کلمه ایتالیایی "پکورینو" گرفته شده است. از اواخر قرن نوزدهم، کنت گالو، شراب ساز برجسته محلی، شروع به مرتبط کردن اصطلاح پکورینو با شراب وردیچیو باستاردو بیانکو دی آرکواتا کرد، هم برای اینکه آن را از شراب وردیچیوی همنام متمایز کند و هم به این دلیل که اصطلاح باستاردو در آن زمان یک اصطلاح منفی تلقی می شد. در سال ۱۹۰۳، سالواتوره موندینی، متخصص زراعت، کتاب «انواع انگورهای شراب خارجی کشت شده در ایتالیا» را منتشر کرد که یک متن فنی برجسته در آن زمان بود. در این جلد، موندین
ی یک سنت انگورکاری جاافتاده در استان آسکولی پیچنو و به طور خاص در منطقه آرکواتا دل ترونتو را شرح می دهد و پکورینو را با ریسلینگ مقایسه می کند. طبق اطلاعات ارائه شده توسط اداره کشاورزی محلی، در استان آسکولی پیچنو، گونه خاصی از انگور به نام پکورینو مدت هاست که در کوه های آرکواتا کشت می شود. این انگور از نوع ریسلینگ است و محصولی بسیار فراوان و بسیار مورد توجه تولید می کند. شراب های ریسلینگ راین در استان آسکولی پیچنو عالی هستند و با کمی کهنه شدن، می توان آنها را تصفیه کرد. کامنداتوره ترانکوئیلی همچنین خاطرنشان کرد که انگورهای ریسلینگ را می توان با موفقیت با شراب های قرمز مخلوط کرد و در نتیجه محصولی با طعم تند و سرزنده به دست آورد که مورد استقبال مصرف کنندگانی که از این ویژگی ها قدردانی می کنند، قرار می گیرد. در استان پروجا، ریسلینگ با هدف بهبود تولید شراب سفید محلی معرفی شد. پیوند ریسلینگ روی چندین تاک کم محصول، بسیار خوب انجام شد و بلافاصله شاخه های قوی تولید کرد که از همان سال اول چند دسته کوچک به بار آوردند. در سال ۱۸۷۶، وزارت کشاورزی، صنعت و تجارت فهرست کاملی از انواع انگورهای کشت شده در خاک ایتالیا منتشر کرد
؛ این فهرست مناطق پسارو، آنکونا، ماچراتا و ترامو را به عنوان مناطقی که عمدتاً انگور پکورینو در آنها کشت می شد، معرفی کرد. تاکستان. پکورینو گونه ای زودرس است که حتی بدون هرس شدید زمستانی، به طور طبیعی محصول کمی تولید می کند. این گونه خطرات زیادی برای تاکداری ندارد و مقاومت بالایی در برابر کپک کرکی و پودری دارد. مناطق شراب. در سال ۲۰۰۰، پکورینو در ایتالیا، عمدتاً در منطقه آرکواتا دل ترونتو در استان آسکولی پیچنو، در مارکه، کاشته شد. در دهه ۱۹۸۰، گویدو کوکسی گریفونی اولین تولیدکننده ای بود که به طور گسترده از پکورینو در شراب های آفیدا خود استفاده کرد و این گونه را به ریپاترانسونه در همان نزدیکی معرفی کرد. امروزه، این گونه هنوز هم یک گونه مجاز در شراب های فالریو دی کولی آسکولانی، کولی ماسراتسی و آفیدا در مارکه است. «غسل تعمید» پکورینو دِ آبروتزو در سال ۱۹۹۷ اتفاق افتاد، زمانی که لوئیجی کاتالدی مدونا برای اولین بار نام این نوع انگور را روی برچسب آن درج کرد، با تولید اولیه حدود ۲۰۰۰ بطری از یک تاکستان به مساحت ۸۰۰۰ متر مربع. این اقدام تأثیر تعیین کننده ای بر شناخت و گسترش پکورینو داشت و به طور قابل توجهی به کشف مجدد
و ارتقای آن در زمینه شراب منطقه ای کمک کرد. کاتالدی مدونا در مورد این انتخاب اظهار داشت: «نام گذاری به معنای هویت بخشیدن به آن است». طی چند سال، این نوع انگور رشد قابل توجهی را تجربه کرد. طبق داده های به روز شده، تقریباً ۱۲۶۰ هکتار تاکستان پکورینو در آبروتزو وجود دارد که سالانه ۲۱۸۵۶۰ تن انگور و بیش از ۱۸ میلیون بطری تولید می کنند. کشت گسترده نشان می دهد که چگونه آبروتزو به منطقه منتخب این انگور تبدیل شده است، که اکنون یکی از جالب ترین گونه های انگور سفید در مرکز ایتالیا محسوب می شود. علاوه بر اینکه پکورینو در مارچه کشت می شود، می توان آن را در استان های کیه تی، پسکارا و ترامو نیز یافت، جایی که از آن در شراب های گازدار کونتروگوئرا و چندین شراب "شاخص جغرافیایی تیپیکا" (IGT) منطقه استفاده می شود. همچنین می توان آن را در لیگوریا، لاتزیو، توسکانی و اومبریا نیز کاشت. مقررات. در کمون ماچراتا در مارکه، پکورینو می تواند در شراب های سفید مبتنی بر ماچراتینو از کولی ماسراتسی گنجانده شود، مشروط بر اینکه در مجموع بیش از ۳۰٪ از ترکیب را به همراه تریبیانو (انگور) , وردیکیو، مالوازیا، شاردونی، سووینیون بلان، گرچتو و چهارراه
برونی ۵۴ تشکیل ندهد. این شراب را می توان در یک "اسپومانته" گازدار ساکن یا به عنوان شراب دسر "پاسیتو" تهیه کرد. هر پکورینویی که برای شراب های در نظر گرفته شده است باید با عملکردی بیش از ۱۵ تن در هکتار برداشت نشود و شراب نهایی در تمام سبک ها باید حداقل به سطح الکل حداقل ۱۱٪ برسد. در کونتروگوئرا، تا ۳۰٪ پکورینو در ترکیب با وردیکیو و شاردونه می تواند در شراب های گازدار مبتنی بر تربیانو استفاده شود. عملکرد انگور به حداکثر ۱۴ تن در هکتار محدود می شود و شراب نهایی به حداقل ۱۱٪ الکل نیاز دارد. در شراب های منطقهٔ «فالِریو دِی کولی آسکولانی»، می توان تا ۲۵٪ پِکورینو را به همراه پینو بلان، پاسِرینا، وردیچیو و مالوازیا (که خود به حداکثر ۷٪ محدود می شود) در شراب های منطقهٔ «تربیانو» استفاده کرد. انگورهای موجود در این شراب سفیدِ «مارکه» در شراب نهایی، حداکثر به ۱۴ تن در هکتار و حداقل میزان الکل برای شراب نهایی حداقل ۱۱٫۵٪ محدود می شوند. در اوفیدا، پکورینو می تواند به صورت واریته تولید شود، مشروط بر اینکه حداقل ۸۵٪ از ترکیب را با سایر انگورهای محلی غیرمعطر مجاز برای پر کردن بقیه تشکیل دهد. در اینجا انگورها به عملکرد ۱۰ تن
در هکتار محدود می شوند و شراب های نهایی حداقل ۱۲٪ الکل دارند. با این حال، برخلاف پاسرینا که در اوفیدا نیز کشت می شود، پکورینو در حال حاضر مجاز به استفاده در شراب به سبک وین سانتو از سوی وزارت کشاورزی نیست.
محمد آذین سرتیپ دوم خلبان بالگرد جنگنده بل ای اچ-۱ سی کبرا ارتش جمهوری اسلامی ایران است، که هم اکنون در کرمان فعالیت می کند.[۱] وی از اواسط دهه ۱۳۹۰ تا سال ۱۴۰۰ فرماندهی عملیات پایگاه را برعهده داشت، از ۱۴۰۰ تا ۱۴۰۲ جانشین پایگاه هوانیروز بود و از اسفندماه ۱۴۰۲ درستاد هوانیروز نیروی زمینی ارتش جمهوری اسلامی ایران است.
در اوت ۲۰۲۵، دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا، به نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا دستور داد تا استفاده از نیروی نظامی علیه برخی از کارتل های مواد مخدر آمریکای لاتین را آغاز کنند. ادعا می شود که اولین عملیات جنگ، حمله به یک کشتی منتسب به ترن د آراگوآ در جنوب کارائیب در تاریخ ۲ سپتامبر بوده است. روز بعد، ۳ سپتامبر ۲۰۲۵، پیت هگست، وزیر دفاع ایالات متحده آمریکا، اعلام کرد که اقدامات نظامی علیه کارتل ها در ونزوئلا ادامه خواهد یافت. پیشینه. آمریکا در تلاش هایی برای مقابله با عملیات مواد مخدر در آمریکای لاتین مشارکت داشته است. در سال ۱۹۸۹، رئیس جمهور جرج اچ. دابلیو. بوش دستور حمله به پاناما را برای سرنگونی دیکتاتور "بالفعل" این کشور، مانوئل نوریگا، صادر کرد. این حمله توسط مجمع عمومی سازمان ملل متحد به عنوان «نقض آشکار قوانین بین المللی» محکوم شد. آمریکا بعداً اطلاعاتی در مورد پروازهایی که شهروندان مظنون به حمل مواد مخدر در آنها بودند، در اختیار مقامات کلمبیایی و پرو قرار داد. پس از سرنگونی چندین هواپیما، دولت کلینتون کمک خود را در ارائه اطلاعات متوقف کرد. علاوه بر این، نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا کشتی هایی را ک
ه گمان می رود برای عملیات قاچاق مواد مخدر استفاده می شوند، رهگیری کرده است. نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا به طور گسترده در تمرینات مشترک آموزشی مبارزه با مواد مخدر با سایر کشورها، از جمله کلمبیا و مکزیک، شرکت می کنند. طبق "کتاب «سوگند مقدس»" (۲۰۲۲)، دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا، پیشنهاد بمباران آزمایشگاه های مواد مخدر در مکزیک را داده است. ترامپ به عنوان نامزد ریاست جمهوری برای انتخابات ۲۰۲۴، چندین بار به موضوع مداخله نظامی در مکزیک اشاره کرده است. پس از پیروزی ترامپ، مقامات مکزیکی نگرانی خود را از اینکه ترامپ حملاتی را علیه کارتل های مواد مخدر انجام خواهد داد، ابراز کردند. رونالد دی. جانسون، نامزد ترامپ برای سفیر مکزیک، در جلسه تأیید صلاحیت خود، احتمال حملات نظامی به کارتل ها را رد نکرد. کلودیا شینباوم، رئیس جمهور مکزیک، در ماه آوریل علناً با احتمال حملات پهپادی آمریکا به کارتل ها مخالفت کرد. در مه، "وال استریت ژورنال" گزارش داد که ترامپ، ماه قبل در گفتگو با شینباوم، پیشنهاد اعزام سربازان آمریکایی برای کمک به جنگ مواد مخدر این کشور را داده است، پیشنهادی که شینباوم آن را رد کرده است. اقدامات مقدماتی. تص
میم دونالد ترامپ برای نامگذاری کارتل های مواد مخدر به عنوان سازمان های «تروریستی» - از جمله کارتل سینالوآ، کارتل نسل جدید جالیسکو، کارتل دل نورسته، ترن د آراگوآ، ام اس-۱۳، کارتل گالف و سازمان لا نوئوا فامیلیا میچوآکانا - زمینه مداخله آمریکا را فراهم کرد. در ژوئیه، ترامپ مخفیانه یک فرمان اجرایی امضا کرد که به نیروهای مسلح دستور می داد تا علیه کارتل هایی که به عنوان سازمان های تروریستی اعلام شده بودند، اقدام نظامی انجام دهند. عملیات. در ۲۰ اوت ۲۰۲۵، دونالد ترامپ به وزارت دفاع ایالات متحده آمریکا دستور داد تا سه کشتی جنگی نیروی دریایی را به سواحل آمریکای جنوبی اعزام کند. در ۲ سپتامبر، ترامپ اظهار داشت که آمریکا به قایقی که گمان می رود حامل مواد مخدر بوده، حمله کرده و یازده نفر از اعضای مظنون باند را کشته است. واکنش ها. داخلی. در اوت ۲۰۲۵، بیش از سی سازمان از کنگره ایالات متحده آمریکا خواستند که با جنگ علیه کارتل ها مخالفت کند. بین المللی. پس از آغاز جنگ علیه کارتل ها، کلودیا شینباوم، رئیس جمهور مکزیک، علناً اعلام کرد که «قرار نیست تهاجمی صورت بگیرد.»
کلیسای جامع سوپرگا ( ) یک کلیسای کاتولیک بر فراز تپه ای در سوپرگا، در مجاورت تورین ایتالیا است. تاریخچه. این کلیسا از سال ۱۷۱۷ تا ۱۷۳۱ برای ویکتور آمادئوس دوم ساووی، با طراحی فیلیپو جووارا، در بالای تپه سوپرگا ساخته شد. این امر به نذری که دوک (و پادشاه آینده ساردینیا) در طول محاصره ی تورین، پس از شکست دادن ارتش محاصره کننده فرانسه در جنگ جانشینی اسپانیا، کرده بود، جامه عمل پوشاند. معمار ضمن افزودن رگه هایی از سبک باروک، به سبک های پیشین نیز اشاره کرد. این کلیسا شامل مقبره های بسیاری از شاهزادگان و پادشاهان خاندان ساووی، از جمله "بنای یادبود کارلو امانوئل سوم" (۱۷۳۳) اثر ایگناتسیو کولینو و برادرش فیلیپو است. در زیر کلیسا مقبره های خانواده ساووی، شمال بیشتر اعضای آن، از جمله چارلز آلبرت، قرار دارد. این کلیسای اثر جووارا، سبک باروک-کلاسیک متاخر محسوب می شود. گنبد در سال ۱۷۲۶ تکمیل شد و شبیه برخی از عناصر گنبد میکل آنژ در کلیسای سنت پیتر است. این تصادفی نیست زیرا جووارا ده سال قبل از کار در تورین، در رم تحصیل و کار کرده است. نمای معبد از یک سازه گنبدی با الهام از پانتئون بیرون زده است. نمای معبد بزرگتر از ابعاد م
عمول است زیرا سوپرگا بر روی این تپه قرار دارد. همچنین اعتقاد بر این است که ویکتور آمادئوس می خواست که این کلیسا بر روی این تپه قرار گیرد تا یادآور قدرت خانواده ساووی باشد و همچنین خط دیدی به قلعه موجود ریوولی داشته باشد. بعدها، کاخ استوپینیجی، مثلث بین سه اقامتگاه ساووی را تکمیل کرد. سردابه سلطنتی سوپرگا محل دفن خانواده ساووی است. تاریخ این کلیسا به ۲ سپتامبر ۱۷۰۶ برمی گردد، زمانی که دوک ویکتور آمادئوس دوم ساووی و شاهزاده ی کاریگنانو، یوجین ساووی، از تپه بالا رفتند تا تورین را که در طول جنگ جانشینی اسپانیا بدست نیروهای فرانسوی-اسپانیایی محاصره شده بود، ببینند. ویکتور آمادئوس، در حالی که در مقابل یک ستون قدیمی زانو زده بود، سوگند یاد کرد که در صورت پیروزی، بنای یادبودی برای بانوی ما (مریم مقدس) بسازد. از سپیده دم تا ساعات نخستین پس از ظهر ۷ سپتامبر، ارتش ها در مزارع جایا و مدونا دی کامپانیا با هم درگیر شدند. ارتش های پیدمونتی بر فرانسوی ها پیروز شدند. پس از تاجگذاری ویکتور آمادئوس به عنوان پادشاه سیسیلی ، طراحی این ساختمان را به فیلیپو جووارا سپرد. دیوار پشتی باسیلیکا محل فاجعه هوایی سوپرگا در سال ۱۹۴۹ بود که
جان اعضای تیم فوتبال گراند تورینو را گرفت. سردابه سلطنتی. سردابه سلطنتی محل دفن سنتی اعضای خاندان ساووی، به ترتیب دوک های ساووی، پادشاهان ساردینیا و پادشاهان ایتالیا است. دو پادشاه ایتالیا، ویکتور امانوئل دوم و اومبرتو اول، در پانتئون رم به خاک سپرده شده اند. نسل های اولیه خاندان ساووی و همچنین آخرین پادشاه ایتالیا، اومبرتو دوم، در صومعه هاوتکومب، محل دفن اجدادی این خانواده در ساووی، دفن شده اند.
فونتینا (به فرانسوی: "fontine") نوعی پنیر تهیه شده از شیر گاو است که اولین بار در ایتالیا تولید شد. با گذشت زمان، تولید فونتینا در سراسر جهان، از جمله ایالات متحده، دانمارک، سوئد، کانادا، فرانسه و آرژانتین گسترش یافته است. توضیحات. فونتینا پنیری است که بافتی نیمه نرم تا سفت و طعمی ملایم تا متوسط-تند دارد. چربی شیر آن حدود ۴۵٪ است. طعم خاص فونتینا خامه ای و ملایم اما به طور مشخص خوش طعم و آجیلی است و این طعم آجیلی با افزایش سن افزایش می یابد. فونتیناهای سوئد، دانمارک و ایالات متحده طعمی ملایم تر، بافتی نرم تر و سوراخ های بیشتری نسبت به فونتیناهای ایتالیایی دارند. پنیر فونتینا از قرن دوازدهم در دره آئوستا، در آلپ، تولید می شده است. فونتینای تولید شده در اتحادیه اروپا را می توان با مهر کنسرسیوم ماترهورن که شامل نوشته "FONTINA" است، شناسایی کرد. همانند بسیاری از گونه های دیگر، نام «فونتینا» مشتقاتی مانند «فونتینلا»، «فونتال» و «فونتلا» دارد. اگرچه گونهٔ درهٔ آئوستا اصلی ترین و مشهورترین گونه است، گونه های مشتق شده از آن در سایر نقاط ایتالیا و همچنین در دانمارک، سوئد، کبک، فرانسه، آرژانتین و ایالات متحده تولید می
شود. فونتینای تولید شده در دره آئوستا دارای نام تجاری محافظت شدهٔ مبدأ است و مقرراتی مبنی بر اینکه باید از شیر غیرپاستوریزه حاصل از یک دوشش و دو سری تولید در روز تهیه شود، وجود دارد. فونتینای آئوستان به دلیل کهنه شدن، پوست طبیعی دارد که معمولاً به رنگ قهوه ای مایل به زرد تا نارنجی-قهوه ای است. قسمت داخلی پنیر به رنگ کرم کم رنگ و دارای سوراخ هایی است که به عنوان " چشم " شناخته می شوند. این پنیر به دلیل طعم خاکی، قارچی و چوبی خود شناخته می شود و به طور فوق العاده ای با گوشت کبابی و ترافل جفت می شود. طبیعت و طعم. طعم متمایز فونتینا از دره آئوستا ذاتاً با مفهوم خاک مرتبط است و منعکس کننده تنوع گیاهی منحصر به فرد مراتع کوهستانی مرتفع است که گاوهای والدوستانا در آن چرا می کنند. کیفیت شیر تحت تأثیر فلور غنی است که شامل صدها گونه گیاهی مختلف است. در میان این گونه ها، شبدر آلپاین از اهمیت ویژه ای برخوردار است. یک مطالعهٔ قوم گیاه شناسی در درهٔ آئوستا، دانش سنتی مبنی بر اینکه یک علوفهٔ عالی است که «شیر را چرب تر و پنیر فونتینا را خوشمزه می کند» را مستند کرده است. این باور توسط تجزیه و تحلیل علمی پشتیبانی می شود. مطالعا
ت روی پنیرهای نیمه سخت سنتی منطقه نشان داده است که شیر گاوهایی که در مراتع تحت سلطهٔ چرا می کنند، پنیری با مشخصات شیمیایی متمایز تولید می کند. این پنیرها حاوی نشانگرهای زیستی قابل اعتمادی، از جمله سطوح بالاتر اسیدهای چرب زنجیرهٔ فرد خاص و نسبت هیدروکربن منحصر به فرد هستند که آنها را مستقیماً به رژیم غذایی غنی از شبدر مرتبط می کند. علاوه بر این، عطر قوی گیاه، که از ترکیبی پیچیده از ترکیبات آلی فرار مشتق شده است، از علوفه به شیر منتقل می شود و به عطر منحصر به فرد پنیر نهایی کمک می کند. دستور پخت ها. فونتینای جوان بافت نرم تری دارد و می تواند برای فوندو مناسب باشد. "فوندوتا آلا والدوستانا" (به ایتالیایی) یا "فوندو آ لا والدوتینه" (به فرانسوی) یک غذای سنتی فونتینا است که با شیر، تخم مرغ و قارچ دنبلان زده می شود. فونتینای رسیده پنیر سفتی است و همچنان به خوبی آب می شود. یک جفت خوب، نبیولو، یک شراب قرمز با طعم گیلاس وحشی و ترافل است. ماهیت عمومی فونتینا. در سال ۱۹۸۶، هیئت تجدیدنظر و رسیدگی به علائم تجاری ایالات متحده حکم داد که «فونتینا» نام عمومی نوعی پنیر است «و نه یک علامت گواهی که نشان دهنده منشأ منطقه ای باشد،
با توجه به این واقعیت که تولیدکنندگان غیرمجاز خارج از آن منطقه از این اصطلاح برای شناسایی پنیرهای غیرمجاز استفاده می کنند». امروزه، فونتینا در کشورهای مختلف جهان، از جمله ایالات متحده، دانمارک، سوئد، کبک، فرانسه و آرژانتین تولید می شود.
کارناوال ساتریانو () که هر ساله در ماه فوریه در ساتریانو دی لوکانیا، ایتالیا برگزار می شود، یکی از کارناوال های متعدد این کشور است. این کارناوال که در روزهای جمعه، شنبه و یکشنبه قبل از سه شنبه چاق (جشنواره "ماردی گراس") برگزار می شود، قرن هاست که برگزار می شود. این رویداد از جمله مهم ترین سنت های کارناوالی منطقه و ایتالیا است و از این نظر منحصر به فرد است که شرکت کنندگان لباس ها یا ماسک هایی از خرس ها، زاهدها یا روزه داران می پوشند. تاریخچه. این کارناوال قرن هاست که برگزار می شود، اما ریشه های آن تا حد زیادی ناشناخته است. یک نظریه این است که این کارناوال از تخریب تاریخی شهر باستانی ساتریانوم توسط ملکه جوآنا دوم از آنژو-دوراتزو پس از تجاوز به یک دختر اشرافی و تحت الحمایه ملکه در سال ۱۴۲۱ توسط مردان جوانی که پوست بز پوشیده بودند، ناشی می شود. سه نماد یا ماسک، ماهیت این جنایت را نشان می دهند. خرس های پوست پوش، نمایانگر مردان جوانی هستند که لباس پوست حیوانات پوشیده اند. فقر پس از تخریب شهر توسط زاهدها و غم و اندوه توسط روزه، زنانی که لباس سیاه پوشیده اند، نشان داده می شود. فرضیه دیگری که قبل از جنگ جهانی دوم مطرح
شد این است که یک زاهد فرانسیسکن در فقر در جنگل های کنار شهر زندگی می کرد و در جستجوی غذا به شهر آمد. معنای این چهره های نمادین در طول زمان تغییر کرده است. در ابتدا، خرس از افرادی که به ناحق رنج کشیده بودند انتقام می گرفت و خود را در پوست بز و گوسفند پنهان می کرد. زاهد، مردی درخت مانند، ترجیح داد به جای مهاجرت به منطقه ای دیگر، در جنگل زادگاهش زندگی کند. در گذشته، زاهد در ازای بازدید از خانه ها و دادن فال بی سروصدا در طول جشنواره، غذا دریافت می کرد. برای مدتی، و تا سال ۲۰۱۳، این جشنواره یا برخی از آداب و رسوم آن رعایت نمی شد. اکنون، این کارناوال بر ارزش های زیست محیطی تمرکز دارد. کارناوال. این کارناوال توسط شهر ساتریانو دی لوکانیا با همکاری آل پارکو و پارک ملی لوکانو آپنین سازماندهی می شود. شرکت های خصوصی، انجمن ها و داوطلبان تلاش های خود را برای برگزاری این کارناوال هماهنگ می کنند. این کارناوال جمعه شب با رژه افرادی با لباس های مخصوص از شهرهای باسیلیکاتا، تینا، سیریلیانو، آلیانو، مونتسکاگلیوسو، سن مائورو فورته، تریکاریکو و لاولو آغاز می شود و در میدان آبامونته، جایی که غرفه های غذا و موسیقی محلی وجود دارد، ب
ه پایان می رسد. در سال ۲۰۱۷، این رژه توسط برنامه "«زندگی در خیابان"» رای اونو از تلویزیون پخش شد. یک رژه تمثیلی با افرادی که لباس های خرس، زاهد و لنت پوشیده اند، و همچنین یک مراسم عروسی که در آن عروس و داماد نقش های خود را عوض می کنند، روز شنبه برگزار می شود. در آن، زنان لباس مردانه می پوشند و مردان لباس زنانه می پوشند. شناورها توسط وسایل نقلیه غیرموتوری کشیده می شوند. اوایل یکشنبه، راهبان در خیابان ها قدم می زنند و نوید بهار را می دهند. در اواخر روز، «پیاده روی در جنگل» برگزار می شود که در آن ۱۳۱ راهب، به نمایندگی از هر یک از مکان های باسیلیکاتا، در جنگل قدم می زنند. با تمرکز بر پیام اکولوژیکی کارناوال، درختانی کاشته شده اند تا ناشی از سفر بازدیدکنندگان با وسایل نقلیه موتوری یابد. در طول کارناوال، از لیوان های قابل استفاده مجدد استفاده می شود، ظروف یکبار مصرف ممنوع است، بازیافت تشویق می شود، از غذاهای فصلی استفاده می شود و مطالب تبلیغاتی روی کاغذ شورای نظارت بر جنگل چاپ می شود. زاهد گوشه نشین (لو رومیتا). شرکت کنندگان پوشیده از پیچک و در حالی که شاخه ای از درخت خاس را در دست دارند، از جنگل بیرون می آیند و در
خیابان های شهر قدم می زنند و با مالیدن شاخه ها به در، درها را می زنند. در ازای امید بخشیدن به بهار، چند سکه دریافت می کنند. زاهد گوشه نشین نمادی از فقر و کمبود است که اگرچه فقیر است، اما به زمین یا محیط زیست وفادار مانده است. کارگردان ایتالیایی، از زاهدی با لباس سبز برای یک چیدمان سینمایی "به نام «آلبری»" ("درختان") فیلمبرداری کرد که وابستگی متقابل انسان و طبیعت را نشان می دهد. این اثر در سال ۲۰۱۳ در موزه هنر مدرن (موما) در شهر نیویورک به نمایش گذاشته شد
در طول دوره های نخست و دوم ریاست جمهوری دونالد ترامپ، احتمال حمله به ونزوئلا به رهبری ایالات متحده آمریکا مورد بحث قرار گرفت. در سال ۲۰۱۷، در طول اولین دوره ریاست جمهوری ترامپ، ترامپ گفت که «گزینه نظامی را برای مقابله با بحران رو به وخامت در ونزوئلا و دولت استبدادی نیکلاس مادورو رد نمی کند»، بیانیه ای که توسط ولادیمیر پادرینو لوپز، وزیر دفاع ونزوئلا و ارنستو ویلگاس، وزیر ارتباطات، مورد انتقاد قرار گرفت. ترامپ همچنین از مشاوران ارشد خود در مورد حمله به ونزوئلا سؤال کرده بود، که اچ آر مک مستر، مشاور امنیت ملی، به شدت آن را توصیه کرده بود، و دولت ترامپ در عوض تصمیم به اعمال تحریم ها و فشار دیپلماتیک علیه ونزوئلا گرفت. در سال ۲۰۱۹، در بحبوحه بحران ریاست جمهوری ونزوئلا، ترامپ گفت که مداخله نظامی آمریکا در ونزوئلا «یک گزینه» است. در سال ۲۰۲۰، سناتور مارکو روبیو ماه ها قبل از انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۲۰، حداقل در دو جلسه با مقامات ارشد کاخ سفید، پیشنهاد حمله به ونزوئلا را مطرح کرده بود، اما مایک پنس، معاون رئیس جمهور، و مایک پومپئو، وزیر امور خارجه، با آن مخالفت کردند. در نوامبر ۲۰۲۴، ترامپ روبیو را که مدت ها طرفدار