Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
در طول شب به سمت یک مخفیگاه در سمت شرقی دره حرکت کرد. تیم دیگری به نام "ایندیا"، شامل سه اپراتور دلتا، یک اپراتور مراقبت نبرد و یک اپراتور ISA، به دره رفتند تا در بخش جنوب غربی دره، معروف به «قلاب ماهی»، پنهان شوند. تیم نهایی با کد "ماکو ۳۱" شناخته می شد و متشکل از سه نیروی ویژه دریایی از تیم قرمز DEVGRU، یک کنترل کننده رزمی نیروی هوایی و یک متخصص مواد منفجره نیروی دریایی بود. این تیم از لبه جنوبی دره به صورت پیاده وارد شد تا یک پست دیدبانی در نقطه ای به نام «انگشت» ایجاد کند. هر سه تیم وظیفه داشتند تا نقاط قوت و موقعیت گیری دشمن، از جمله مواضع ضدهوایی، را شناسایی و تأیید کنند. همچنین باید اطمینان حاصل می کردند که مناطق فرود هلیکوپترهای تیم ضربت راکسان بدون موانع است و هدایت نهایی برای پشتیبانی هوایی را، پیش و در طول ورود نیروهای متعارف انجام دهند. تیم های عملیات ویژه از "نیروی ضربت کی-بار" و "نیروی ضربت ۶۴" نیز برای ایجاد پست های دیدبانی وارد دره شدند. این پست ها باید طبق برنامه ریزی آمریکایی ها «قابل سکونت باشند، توانایی شناسایی خوبی ایجاد کنند و مسیرهای فرار شناسایی شده به سمت پاکستان را پوشش دهند.» بعد ا
ز بررسی گزارش های روزانه تیم AFO، ژنرال تامی فرنکس به این نتیجه رسید که برای مقابله با حضور قابل توجه دشمن در دره شاهی کوت، نیاز به یک عملیات بزرگ وجود دارد. مقامات نظامی طرح حمله به دره را نهایی کردند. قرار بود نیروی ضربت راکسان با استفاده از هلیکوپترهای ترابری شینوک و با پشتیبانی شش هلیکوپتر تهاجمی آپاچی، از طریق هوا به دره حمله کنند. نقش آن ها اشغال چندین موضع مسدودکننده در امتداد خط الراس شرقی شاهی کوت بود. نیروی ضربت چکش، تحت فرماندهی ضیا لودین با ۵۰۰ نیروی پشتون افغان، از ورودی شمالی به صورت زمینی و در قالب یک کاروان به دره وارد می شد. پیش از حمله زمینی، یک بمباران هوایی برنامه ریزی شد تا مواضع شناخته شده دشمن را هدف بگیرد. وقتی نیروی ضربت چکش از روستاهای سرخانخیل و مرزک، جایی که گمان می رفت نیروهای دشمن متمرکز شده اند، عبور می کرد، سربازان نیروی ضربت راکسان که مواضع مسدودکننده را پوشش می دادند، آماده برخورد با هر نیروی دشمن فراری بودند. علاوه بر این، دو گروه شبه نظامی افغان برای تشکیل یک محدوده بیرونی به منظور جلوگیری از فرار جنگجویان القاعده یا جنبش اسلامی ازبکستان که قصد داشتند به پاکستان بروند، انتخ
اب شدند. عملیات قرار بود ابتدا در ۲۸ فوریه آغاز شود، اما به دلیل بارش شدید برف تا ۲ مارس به تأخیر افتاد. نبرد. ۱ مارس ۲۰۰۲. یک روز پیش از عملیات برنامه ریزی شده، دو تک تیرانداز "ماکو ۳۱" متوجه گروهی از جنگجویان خارجی شدند که موضعی ایجاد کرده و در حال ادارهٔ مسلسل سنگین دوشکا روی قله ای بودند که قرار بود پست دیدبانی خود را آنجا برپا کنند. این دوشکا بر ورودی جنوب شرقی دره مشرف بود که هلیکوپترهای شینوک نیروی ضربت راکسان قرار بود ۲۴ ساعت بعد از آنجا عبور کنند و اگر تا آن زمان از بین نمی رفت، می توانست هلیکوپترهای حامل نیروهای متعارف را سرنگون کند. نیروهای SEAL طرحی را برای کمین به دشمن در تاریکی قبل از سپیده دم و پیش از پرواز راکسان ها به دره ارائه دادند. روز بعد، ساعت ۴ صبح، سه نیروی SEAL از ماکو ۳۱ به طور بی صدا به اردوگاه دشمن نزدیک شدند، با این هدف که اندکی پیش از آغاز حمله هوایی صبر کرده و سپس جنگجویان آنجا را از بین ببرند. اما نیروهای SEAL توسط یک شورشی از جنبش اسلامی ازبکستان شناسایی شدند و درگیری مسلحانه ای کوتاه رخ داد. در تبادل شدید آتش، تفنگ های دو نفر از نیروهای SEAL پس از شلیک یک گلوله گیر کرد. نیروی
SEAL سوم دشمن را عقب راند در حالی که همکارانش به سرعت گیرها را رفع کرده و به شلیک ادامه دادند و ۵ نفر از ۷ جنگجوی خارجی را کشتند. با پیوستن یک شورشی دیگر به درگیری مسلحانه و شلیک با یک مسلسل پ کاام، تیم SEAL تصمیم گرفت عقب نشینی کرده و یک فروند ای سی-۱۳۰ را فراخواند که اردوگاه دشمن را با گلوله های ۱۰۵ میلی متری منهدم کرد. صدای شلیک ای سی-۱۳۰ باعث هوشیاری جنگجویان القاعده در سراسر دره شد و آن ها شروع به شلیک سلاح های شان به هوا کردند. با این حال، این اقدام مرگبار بود زیرا گلوله های رسام موقعیت آنان را برای تیم های AFO فاش کرد و این مکان ها برای هدف گیری در حملات هوایی آینده ثبت شد. نیروهای SEAL به اشغال پست دیدبانی ادامه دادند. با جستجوی اردوگاه، آنها دریافتند که جنگجویان القاعده به خوبی مجهز شده اند. نیروهای SEAL نه تنها مهمات زیادی برای دوشکا پیدا کردند، بلکه یک تفنگ تک تیرانداز دراگانوف اس وی دی، چندین تفنگ تهاجمی کلاشنیکف، حداقل یک پرتابگر آرپی جی-۷ با چندین گلوله، یک مسلسل پ کا و چندین نارنجک نیز پیدا کردند. نیروهای SEAL همچنین به اسنادی برخورد کردند که به هر دو خط عربی و سیریلیک نوشته شده بودند، که نشان
می داد جنگجویان عرب القاعده و جنگجویان ازبک و چچنی جنبش اسلامی ازبکستان به صورت مشترک عمل می کردند و تیم های میان فرهنگی تشکیل داده بودند. در میان این اسناد، یک دفترچه حاوی دستورالعمل هایی برای ساخت بمب های دست ساز جهت انفجار پل ها، ساختمان ها، اتوبوس ها و خودروها یافت شد. ۲ مارس ۲۰۰۲. تیم های تک تیرانداز کانادایی و آمریکایی و نیروهای افغان شروع به پاکسازی منطقه دره شاهی کوت کردند تا نیروهای شورشی را که پس از سقوط رژیم طالبان در دره در حال تجدید قوا بودند، ریشه کن کنند. نیروی ضربت چکش/نیروی ضربت سندان. حدود نیمه شب، واحدهای نیروی ضربت چکش (TF Hammer) سوار وسایل نقلیه خود شدند و پایگاه خود را در گردیز در موقعیت جغرافیایی به مقصد دره شاهی کوت در یک کاروان متشکل از ۳۹ کامیون، اتوبوس و سایر وسایل نقلیه ترک کردند. نیروی ضربت چکش متشکل از نیروی بزرگی از شبه نظامیان افغان به رهبری ضیا لودین و تیم های عملیات ویژه (A-teams) "تگزاس ۱۴"/ODA 594 و "کبرا ۷۲"/ODA 372 بود. شرایط جاده به دلیل طوفان برفی اخیر که جاده های خاکی را به مسیرهای گلی و لغزنده بدل کرده بود، بسیار بد بود و پیشروی را به ویژه در زمین های دشوار چالش برا
نگیز می کرد. در طول حرکت، چندین کامیون گیر کردند و حتی یکی از اتوبوس های بزرگ واژگون شد که منجر به مجروح شدن تعدادی از جنگجویان شد. فرماندهان دستور دادند تا کامیون ها چراغ های جلو خود را روشن کنند که این امر عنصر غافلگیری را از بین برد. با ادامه حرکت، نیروی ضربت چکش به علت مشکلات حمل و نقل دچار عدم انسجام واحد شد. یک کاروان به رهبری استنلی ال. هریمن از گروه سوم نیروهای ویژه، از نیروی اصلی نیروی ضربت چکش جدا شد تا به پست دیده بانی تعیین شده برسد. یک فروند ای سی-۱۳۰ با اسم رمز "گریم ۳۱" که وظیفه شناسایی و پشتیبانی آتش را برعهده داشت، کاروان هریمن را شناسایی کرد و به علت نقص در سامانه ناوبری اینرسیایی خود، تصور کرد که در مکانی دور از نیروهای خودی است (این به دلیل مشکلی در پنل های «درخشش» بود که می بایست کاروان را به عنوان نیروهای آمریکایی شناسایی می کردند).). گریم ۳۱ بر روی ستون شلیک کرد که منجر به مرگ هریمن به واسطه آتش خودی و زخمی شدن تعدادی از شبه نظامیان افغان و نیروهای ویژه آمریکایی شد. بدنه اصلی نیروی ضربت چکش حدود ساعت ۰۶:۱۵ به نقطه قبل از حمله خود رسید و منتظر بمباران هوایی ۵۵ دقیقه ای برنامه ریزی شده ای
بر روی مواضع دشمن شد. سوءتفاهم بین تگزاس ۱۴ و فرماندهی بالاتر به این معنا بود که بمباران به طور وسیع انجام نشد و تنها شش بمب استفاده شد. این مشکل به دلیل گیر کردن یکی از بمب ها در محفظه پرتاب بمب افکن بی-۱بی هنگام بمباران بود. هواپیمای بعدی در صف منتظر ماند تا بی-۱بی مجوز رهاسازی بمب و چرخش مجدد را دریافت کند. در این مدت، هر دو بمب افکن به همراه دو فروند اف-۱۵ئی اعلام کردند که یک پیام «خاموش کردن» دریافت کرده اند که به آنها دستور توقف بمباران را می داد. یکی از خلبانان اف-۱۵ئی بعداً تأیید کرد که این ممکن است دستوری برای گریم ۳۱ به منظور توقف شلیک باشد. این کمبود در پشتیبانی هوایی موجب تضعیف روحیه افغان ها و ناامیدی نیروهای ویژه شد. جنگجویان افغان که در کامیون ها حضور داشتند، توسط آتش خمپاره ای که از پیش برای هدف گیری نقاط ثابت در مسیر تنظیم شده بود، مورد اصابت قرار گرفتند. تلفات افغان ها به چهل کشته و زخمی یا بیشتر رسید. در این مرحله، مشخص شد که جنگجویان القاعده انتظار حمله را داشته اند. آتش شدید سلاح های سبک و خمپاره، همراه با فقدان پشتیبانی هوایی نزدیک، باعث پراکندگی نیروهای افغان نیروی ضربت چکش و عدم تمایل
آنان به پیشروی بیشتر شد. این وضعیت نشان دهنده چالش های مشابهی بود که در نبرد تورا بورا تجربه شده بود، جایی که شبه نظامیان افغان به طور مشابه در مواجهه با مقاومت دشمن از پیشروی خودداری کرده بودند. با توجه به عدم امکان تغییر در عملیات آغاز شده، حمله به دره شاهی کوت باید توسط نیروهای نیروی ضربت سندان (TF Anvil) انجام می گرفت. نیروی ضربت راکسان. ساعت ۰۵:۰۰، نیروهای تهاجمی نیروی ضربت راکسان (TF Rakkasan) سوار هلیکوپترهای ترابری شینوک خود در پایگاه هوایی بگرام شدند و به سمت جنوب به سوی دره شاهی کوت پرواز کردند. هوا سرد و ابری بود و سربازان برای گرم نگه داشتن خود، لباس های گرم پوشیده بودند. شش فروند شینوک حامل نیروهای راکسان توسط دو هلیکوپتر بلک هاوک و چندین هلیکوپتر آپاچی همراهی می شدند. در طول پرواز به دلیل مه آلود بودن هوا، هلیکوپترها با مشکلات جدی مواجه شدند و به نحوی، شینوک ها از ورودی دره بدون حضور آپاچی ها عبور کردند و نیروهای راکسان مجبور شدند در مناطق فرود «داغ» (مناطقی که احتمال درگیری با شورشیان وجود داشت) قرار گیرند. شش فروند شینوک پراکنده شدند و به سوی مناطق فرود خود حرکت کردند. هم زمان که تیم امنیتی ب
رای ایمن سازی مناطق فرود هجوم آورد، فرمانده نیروی ضربت راکسان با نگرانی دره را مشاهده کرد. او دریافت که هیچ نشانه ای از غیرنظامیان در شهرهای پایین دست وجود ندارد؛ نه رنگ، نه دود، نه حیوانات، نه لباس های آویزان – هیچ چیز نشان دهنده زندگی انسان ها در آنجا نبود. مشخص شد که غیرنظامیان جابه جا شده اند و فقط مبارزان دشمن در منطقه حضور دارند. ساعت ۰۶:۳۰، اولین موج نیروهای راکسان و کوهستانی از طریق هلیکوپترهای شینوک در امتداد لبه های شرقی و شمالی دره فرود آمدند تا در مواضع مسدودکننده مشخص شده منتظر جنگجویان فراری باشند. به نظر می رسید که تروریست ها غافلگیر شده بودند و در ابتدا به شینوک ها شلیک نکردند، احتمالاً به دلیل اینکه حواسشان با پیشروی نیروی ضربت چکش یا به خاطر ارتباط ناهماهنگ بین جنگجویان خارجی پرت شده بود. این سردرگمی فرصت مناسبی را برای استقرار مواضع امنیتی در اطراف مناطق فرود هلیکوپترها فراهم کرد و اولین شلیک ها با بلند شدن و پرواز شینوک ها صورت گرفت. چون نیروی ضربت چکش مأموریت خود را لغو کرده بود، آن ها پس از فرود با آتشی سنگین تر از حد انتظار مواجه شدند و توسط آتش سنگین خمپاره زمین گیر و در طول روز درگیر
یک نبرد مسلحانه شدید شدند.هلیکوپترهای آپاچی که در حال گشت زنی بودند تلاش کردند تیم های خمپاره انداز دشمن را سرکوب کنند، اما با دیواری از آرپی جی و شلیک گلوله های ۱۲.۷ میلی متری روبرو شدند و یک آپاچی تمام تجهیزات الکترونیکی خود را در اثر اصابت آرپی جی از دست داد. به جای ۲۰۰ تا ۲۵۰ جنگجو که ابتدا انتظار می رفت، پس از ارزیابی مشخص شد که منطقه حاوی ۷۵۰ تا ۱۰۰۰ تروریست است که در ارتفاعات اطراف دره سنگر گرفته اند. شورشیان از توپ های ضدهوایی ZPU-1، دوشکا و سلاح های سبک خود برای مقابله با هلیکوپترهای تهاجمی پشتیبان راکسان ها استفاده کردند. جنگجویان القاعده از تاکتیکی که از مجاهدین افغان در زمان جنگ شوروی در افغانستان آموخته بودند، استفاده کردند. آن ها موشک های آرپی جی خود را به هوا شلیک کرده و از مکانیسم خودتخریبی استفاده می کردند که پس از عبور از مسافت مشخص (۹۲۰ متر)، سرهای جنگی را به طور خودکار منفجر می کرد. شورشیان با این روش، گلوله ها را برای انفجار در نزدیکی هلیکوپترها تنظیم می کردند تا به اجزای هیدرولیک و الکتریکی آن ها با انفجارهای مرگبار ترکش آسیب برسانند. علاوه بر این، تروریست ها رگبارهای آرپی جی را درست جلو
ی آپاچی ها شلیک می کردند، تاکتیک قدیمی دیگری از مجاهدین که عبور ایمن از دره را برای آپاچی ها دشوار می کرد. دو فروند آپاچی مجبور شدند به دلیل آتش سنگین آرپی جی و مسلسل، در اوایل روز اول به پایگاه بازگردند. پس از بازگشت، خدمه بیش از ۳۰ سوراخ گلوله در بدنه یکی از هلیکوپترها به علاوه آسیب ناشی از آرپی جی به سمت چپ آن یافتند. به گفته استیو کال، روزنامه نگار، به دلیل استقبال خصمانه شدید، تنها دو فروند از هشت فروند هلیکوپتر شینوک برنامه ریزی شده توانستند در مناطق فرود تعیین شده خود فرود آیند، با این حال، این موضوع مورد اختلاف است زیرا منابع دیگر اذعان می دارند که تنها شش فروند شینوک حضور داشتند و همه آن ها بدون حادثه و با موفقیت فرود آمدند. علی رغم مقاومت شدید، نیروی ضربت راکسان (Task Force Rakkasan) موفق شد تا اواسط صبح مواضع مسدود کننده خود را در شمال ایمن کند. حضور تیم های AFO در مکان های استراتژیک مرتفع نقش مهمی در جلوگیری از غلبه دشمن بر پیاده نظام ایفا کرد. ژنرال هاگنبک، مسئول عملیات، در حال فکر کردن به لغو مأموریت بود. اما پیت بلبر، فرمانده AFO، از طریق بی سیم با وی صحبت کرد و او را متقاعد به تغییر نظر نمود.
بلبر اصرار داشت که این یک فرصت یک بار در زندگی در میدان نبرد است و قصد دارد تا تیم های خود را در دره شاهی کوت نگه دارد و عملیات نابودی دشمن را از طریق حملات هوایی تا رفع تهدید ادامه دهد. در طول روز، سربازان نیروی ضربت راکسان بی وقفه جنگیدند و AFOها با فراخواندن حملات هوایی به مواضع القاعده، پشتیبانی پایدار ارائه کردند. هلیکوپترهای آپاچی نیز در حفاظت از نیروهای راکسان در کف دره، طی نبردی سخت، نقش بسزایی داشتند. تنها مسئله ای که برای AFO مایه ی ناامیدی بود، این بود که تیم مراقبت نبرد راکسان نسبت به درخواست های AFO و تیم های شناسایی دیگر نیروهای عملیات ویژه درون و اطراف دره، اولویت فراخواندن حملات هوایی را داشت. نیروهای گردان اول هنگ ۸۷ پیاده نظام در مناطق فرود جنوبی با شدیدترین درگیری ها مواجه شدند. سربازان در کف دره سپس حرکت کرده و دوباره به سمت شمال گشت زنی را آغاز کردند و حدود ۵۰ متر دیگر پیشروی کردند که یک آرپی جی از دامنه کم ارتفاعی در شرق شلیک شد. این گلوله به نزدیکی حدود ۱۰ سرباز، از جمله دو نیروی استرالیایی و بیشتر فرماندهان آمریکایی رسید و در میان برف و گل بین آن ها فرود آمد، اما منفجر نشد. سپس نیروهای
القاعده با یک دوشکا اقدام به شلیک کرده و نیروهای زمینی به سمت تنها پوشش موجود در کف دره که به «نیم لوله جهنم» معروف شد، پناه بردند. در این درگیری، گروهبان آندری روپل و متخصص ویلیام گراچی، که اخیراً از جوخه شناسایی دوربرد لشکر منتقل شده بودند، جوخه را تحت آتش به سمت خط الراسی بالای «نیم لوله» هدایت کردند. روپل توانست ناظر دشمن را که آتش خمپاره را به «نیم لوله» هدایت می کرد، بکشد و او و جوخه اش اکنون می توانستند زمین های اطراف را ببینند. روپل بعداً به خاطر اقداماتش مدال ستاره برنزی با نشان شجاعت دریافت کرد. انتظار می رفت که توانایی آتش غیرمستقیم دشمن بسیار محدود باشد و به همین دلیل تنها یک خمپاره ۱۲۰ میلی متری در موج اول آورده شد. پشتیبانی آتش اصلی برای نیروها توسط دو فروند هلیکوپتر آپاچی از گردان سوم هنگ ۱۰۱ هوانوردی، تیپ ۱۵۹ هوانوردی انجام می شد. هنگامی که پیشاهنگان AFO منطقه جنوبی نزدیک دامنه تاکور غار، کوه برجسته در دره، را بررسی می کردند، با صحنه ای غیرعادی مواجه شدند. در میان جنگجویان القاعده، آنها یک جنگجوی زن را مشاهده کردند، رویدادی نادر که اغلب در میان نیروهای طالبان و القاعده در افغانستان دیده نمی ش
د. این زن، حدوداً سی و چند ساله، با موهای دم اسبی، روسری بلندی که تا زانوهایش آویزان بود و یک AK-47 که بر پشتش آویزان بود، در منطقه حضور داشت. علی رغم مسلح بودن، او درگیر جنگ نبود؛ در عوض، او روی طاقچه ای در پای کوه نشسته و مشغول آشپزی بود. سایر جنگجویان دشمن که به طور فعال به پیشاهنگان آمریکایی تیراندازی می کردند، برای صرف غذا به او ملحق می شدند و سپس به مواضع خود بازمی گشتند. هنگامی که پیشاهنگان آماده حرکت شدند، از جوخه خمپاره انداز هنگ ۱۸۷ پیاده نظام مستقر در «نیم لوله» درخواست پشتیبانی خمپاره ای کردند و موقعیت زن و سایر جنگجویان القاعده در مجاورت آن را منهدم کردند. مارتین «جاک» والاس از هنگ سرویس هوایی ویژه استرالیا به خاطر اقداماتش در طول درگیری ها مدال شجاعت دریافت کرد. هنگامی که یک تیم خمپاره انداز از گردان ۱–۸۷ پیاده نظام تحت آتش خمپاره دشمن قرار گرفت، والاس با به خطر انداختن خود، برخی از مجروحان را با کشیدن آن ها به بستر رودخانه جمع آوری کرد و سپس همراه با یک افسر رابط دیگر از SASR زخم های آن ها را پانسمان کرد. در طول روز، کنترل کننده های هوایی تاکتیکی (TACP) و تیم های نیروهای ویژه که از روز قبل به م
نطقه نفوذ کرده بودند، در هماهنگی و فراخوانی حملات هوایی از هواپیماهای بی-۱، بی-۵۲، اف-۱۵، اف-۱۸ و اف-۱۶ کمک کردند و تلفات سنگینی به جنگجویان طالبان و القاعده وارد آوردند، اما نتوانستند آنها را کاملاً ساکت کنند. پس از اینکه تقریباً موقعیت آنها تصرف شد، مردان در مناطق فرود جنوبی در موقعیتی ناامیدکننده قرار گرفتند، تمام روز زمین گیر شدند و مهمات کم آوردند. پشتیبانی پس از تاریکی شب در قالب یک هواپیمای توپدار AC-130U فرا رسید که برخلاف جت های سریع تر در طول روز، توانایی پرواز طولانی مدت بر فراز منطقه و فراهم کردن قدرت آتش پایدار را داشت تا نیروها بتوانند تحت پوشش تاریکی با هلیکوپتر منتقل شوند. این گروه متحمل ۳۵ مجروح شد (دو گروه توسط هلیکوپترهای امداد و نجات رزمی PaveHawk تخلیه شدند) و خوشبختانه هیچ کشته ای نداشت. ۳ و ۴ مارس ۲۰۰۲. نبرد کوه تاکور غار. در روز دوم عملیات، ژنرال هاگنبک و سرهنگ ویرچینسکی تصمیم گرفتند تغییراتی اعمال کنند. به دلیل مجروحیت بسیاری از سربازان در موضع مسدودکننده جنوبی هنگ ۱۸۷ پیاده نظام، هاگنبک تصمیم گرفت نیروها را از انتهای جنوبی دره به موضع شمالی منتقل کند تا به تیپ سوم لشکر ۱۰۱ هوابرد در
پاکسازی از شمال به جنوب کمک کنند. گردان ۱۸۷ پیاده نظام به فرماندهی سرهنگ دوم ران کورکران حدود ساعت ۸ شب در ۳ مارس به منطقه شمالی رسید و پاکسازی محتاطانه خود را به سمت جنوب آغاز کرد و با مقاومتی روبه رو نشد. مشخص گردید که مدافعان کف دره را ترک کرده اند. تا پایان روز، آن ها توانستند مسیری امن به سمت دامنه کوه تاکور غار باز کنند و اطلاعات بهتری از تروریست ها به دست آوردند که مشخص شد قوای بیشتری نسبت به پیش بینی های قبلی داشتند. ژنرال هاگنبک نیز اقداماتی برای رفع مشکلاتی که در روز اول عملیات برای تیم حمله هوایی پیش آمده بود، انجام داد. هلیکوپترهای آپاچی آسیب های جدی دیده بودند و معلوم شد که هواپیماهای AC-130 در برابر آتش زمینی آسیب پذیر هستند که آن ها را برای عملیات های روزانه نامناسب می سازد. همچنین، تعداد کافی از تیم های مراقبت نبرد نیروی هوایی برای برآورده کردن نیاز به حملات دقیق علیه مواضع القاعده در دسترس نبود. برای رفع این مشکلات، سنتکام پنج فروند هواپیمای A-10 تاندربولت II را مستقر کرد. این هواپیماها علاوه بر مقاومت بیشتر در برابر آتش زمینی، قادر بودند تا در طول روز بر فراز میدان نبرد بمانند و حملات دقیق ر
ا بدون نیاز به کمک تیم های مراقبت نبرد انجام دهند. در اواخر شب ۳ مارس، سرهنگ دوم پیت بلبر یک اطلاعیه از سرتیپ گرگوری تربون، فرمانده نیروی ضربت ۱۱ (TF 11)، دریافت کرد که دو تیم آتش SEAL به فرماندهی ناوسروان ویک هایدر قرار است وارد دره شاهی کوت شوند. دو تیم SEAL، یعنی "ماکو ۳۰" و "ماکو ۲۱"، برنامه داشتند تا پست دیدبانی در دو انتهای دره ایجاد کنند. یکی از تیم ها به سمت قله تاکور غار می رفت که بر ورودی جنوبی به دره شاهی کوت مسلط بود. با توجه به محدودیت های زمانی، برای رسیدن تیم ها به قله قبل از طلوع آفتاب، نیاز به ورود با هلیکوپتر وجود داشت. هایدر درخواست کرد که ورود به ۲۴ ساعت بعد، یعنی شب بعد، موکول شود، اما تاکید شد که ورود برای ارائه پشتیبانی نیروهای عملیات ویژه به عملیات حیاتی است. در ابتدا، نقطه ورودی در فاصله ۱۴۰۰ متری (۱۵۰۰ یارد) از شرق قله شناسایی شد، اما به دلیل محدودیت های زمانی غیرقابل کنترل، تیم SEAL ماکو ۳۰ مجبور شد به خود قله وارد شود. اگرچه تصاویر هوایی هیچ نشانه ای از فعالیت در قله تاکور غار نشان نمی داد، ناوسروان هایدر بر اساس پروتکل عملیات ویژه به تیم دستور داد که در صورت مشاهده هرگونه نشانه فع
الیت، مأموریت لغو شود. تیم آتش SEAL، ماکو ۳۰، در ساعت ۲۳:۲۳ در ۳ مارس وارد هلیکوپتر شینوک شد. اما در این بین، شینوک با مشکلات موتوری مواجه شد و شینوک های جدیدی برای جایگزینی اعزام شدند. این تأخیر به معنای عدم توانایی نیروهای SEAL در ورود به منطقه فرود شرق قله تا ساعت ۰۲:۳۰ در ۴ مارس بود، که زمان کافی برای رسیدن به قله پیش از روشنایی روز را فراهم نمی کرد. به بلبر اطلاع داده شد که نیروهای SEAL مجبور به ورود به قله شدند تا دستور عملیات ماکو ۳۰ در شب آن روز را اجرا کنند. یک هواپیمای ای سی-۱۳۰ به نام "نیل ۲۲" قله را بررسی کرد و بدون مشاهده فعالیت دشمن، قله را امن اعلام کرد. سپس پیش از ورود شینوک، برای پشتیبانی از نیروهای دیگر فراخوانده شد. تقریباً ساعت ۰۳:۰۰، شینوک تلاش کرد در بالای کوه فرود آید. در حین نزدیک شدن، خلبانان و نیروهای SEAL ردپاها در برف و سایر نشانه های فعالیت انسانی را مشاهده کردند. در حالی که آن ها درباره لغو احتمالی مأموریت بحث می کردند، هلیکوپتر مورد هدف آتش مؤثر آرپی جی قرار گرفت. دو گلوله آرپی جی به هلیکوپتر اصابت کرد و یکی از موتورهای آن، سیستم الکتریکی و سیستم های هیدرولیک را از کار انداخت. م
لوان نیل سی. رابرتز هنگام مانور فرار خلبان، از رمپ باز به بیرون سقوط کرد. آن ها ابتدا سعی کردند برگردند و او را نجات دهند، ولی به دلیل آسیب موتور، کنترل هلیکوپتر امکان پذیر نبود و مجبور به فرود اضطراری در دره پایین دست، حدود ۴ مایلی آنجا، شدند. تیم SEAL ماکو ۳۰ با سازماندهی مجدد، توسط واحدهای نزدیک به شینوک دیگری منتقل شد تا به تاکور غار برگردند و به جستجوی رابرتز بپردازند. یک تا سه دقیقه پیش از رسیدن ماکو ۳۰، به ای سی-۱۳۰ دستور داده شد تا به گروه های بزرگ جنگجویان دشمن که در بالای کوه ظاهر شده بودند، حمله کند. هنگامی که شینوک نیروهای SEAL را در بالای کوه پیاده کرد، آنها بلافاصله تحت آتش سنگین قرار گرفتند و گروهبان اپراتور مراقبت نبرد نیروی هوایی، جان ای. چپمن، به همراه دو نیروی SEAL، به شدت مجروح شدند. ماکو ۳۰ به دلیل آتش سنگین و آسیب وارده مجبور به ترک قله شد. نیروی واکنش سریع تکاور (QRF) مستقر در پایگاه هوایی بگرام و به رهبری سروان نیت سلف، برای جستجوی نیروی SEAL که از هلیکوپتر سقوط کرده بود و در بالای کوه تنها مانده بود، فراخوانده شد. در این زمان، فرماندهی تصمیم گرفت که فرکانس های ارتباطات بی سیم ماهواره
ای را تغییر دهد، که واحدهای مختلف از جمله تیم های AFO در مواضع شناسایی خود برای هدایت و تطبیق مأموریت به آن وابسته بودند. یکی از ژنرال های مسئول کلی رویدادهای تاکور غار دستور داد فرکانس های بی سیم تغییر کند تا از اصلاح طرح و نقشه عملیات جلوگیری شود. اگرچه هدف از این تغییر ممکن بود تقویت کنترل مستقیم بر عملیات نجات نیروی SEAL سرنگون شده در بالای تاکور غار باشد، اما اثر مهم آن محدودکردن شدید ارتباطات بین تیم های مختلف شرکت کننده در نبرد بود. ساعت ۰۳:۴۵، نیروی واکنش سریع تکاور به منطقه اعزام شد. اگرچه مأموریت مشخصی به آنها داده نشده بود، اما قرار بود پس از رسیدن به گردیز، که ۱۰ دقیقه با کوه فاصله داشت، برای دریافت دستورالعمل های بیشتر ارتباط برقرار کنند. نیروی واکنش سریع متشکل از ۱۹ تکاور، یک تیم کنترل هوایی تاکتیکی (Tacp) و یک تیم تاکتیک های ویژه نیروی هوایی متشکل از سه نفر بود که توسط دو فروند شینوک، "ریزر ۰۱" و "ریزر ۰۲" حمل می شدند. از آنجایی که قوانین نیروی هوایی پس از سقوط یک فروند AC-130 در خفجی در جنگ خلیج فارس، هواپیماهای ای سی-۱۳۰ را از ماندن در حریم هوایی متخاصم در روز منع می کرد، ای سی-۱۳۰ که از "ماک
و ۳۰" پشتیبانی می کرد مجبور شد قبل از رسیدن "ریزر ۰۱" به منطقه فرود، آنجا را ترک کند، اگرچه فرماندهی عملیات از ورود "ریزر ۰۱" آگاه بود. شینوک های ریزر به بی سیم های ماهواره ای کارآمد برای حفظ ارتباط با ستاد در بگرام یا مهم تر از همه، رهبر تیم AFO مجهز نبودند. به علاوه، هیچ اطلاعاتی درباره موقعیت ضدهوایی دشمن در بالای کوه به خلبان ریزر ۰۱ داده نشده بود. به دلیل مشکلات ارتباطات ماهواره ای، ریزر ۰۱ به اشتباه به منطقه فرود «داغ» در قله در موقعیت جغرافیایی هدایت شد. به همین دلیل، ریزر ۰۱ به همان تله ای وارد شد که نیروهای SEAL در آن به دام افتاده بودند، بدون اینکه اطلاعی از وضعیت به آن ها داده شود. تقریباً ساعت ۰۶:۱۰، ریزر ۰۱ به منطقه فرود رسید. هلیکوپتر بلافاصله مورد اصابت گلوله قرار گرفت و توپچی مینی گان در سمت راست، گروهبان فیلیپ سویتک، با آتش سلاح های سبک کشته شد. فیلم پهپاد از این حادثه نشان داد که گروهبان جان ای. چپمن، که به شکل بدی مجروح شده بوده، در حین فرود ریزر ۰۱، آتش را از آن دور می کند. این اقدام او مدال افتخار کنگره را برایش به ارمغان آورد. سپس یک گلوله آرپی جی به هلیکوپتر اصابت کرد، موتور سمت راست را
منهدم کرد و آن را مجبور به فرود اضطراری کرد. با خروج تکاوران و تیم تاکتیک های ویژه از هواپیما، سرباز مت کامنز، که پس از مرگ به درجه سرجوخه ارتقا یافت، گروهبان برد کروز و متخصص مارک اندرسون نیز کشته شدند و در مجموع سه تکاور در این عملیات تلفات دادند. خدمه بازمانده و نیروی واکنش سریع ابتدا تلاشی جسورانه برای حمله به مواضع طالبان انجام دادند، اما با مقاومت شدید سنگرهای پنهان شورشیان مواجه شدند که آن ها را مجبور به عقب نشینی و پناه گرفتن در یک تپه کرد و درگیری مسلحانه شدیدی میان دو طرف آغاز شد. ریزر ۰۲، که در حین فرود ریزر ۰۱ در تاکور غار به گردیز منحرف شده بود، با بقیه نیروی واکنش سریع و ناوسروان هایدر در ساعت ۰۶:۲۵ بازگشت. با کمک تازه واردها و پشتیبانی هوایی نزدیک، نیروها توانستند موقعیت خود را در قله تثبیت کنند. دسته ۲ نیروی واکنش سریع به سمت کوه حرکت کرد تا به دسته ۱ کمک کند. جت های نیروی هوایی با مسلسل های خود، به صورت تک به تک، آتش سرکوبگر را بر فراز قله فراهم می کردند، زیرا ماکو ۳۰ کمتر از ۱۰۰ متر (۱۱۰ یارد) در شمال قله و دسته ۱ با شینوک سرنگون شده اش کمتر از ۱۰۰ متر در جنوب قله قرار داشت. هایدر به رهبر د
سته ۲ دستور داد مأموریت را به سمت کوه ادامه دهد و به تنهایی حرکت کرد تا با ماکو ۲۱ ارتباط برقرار کند تا به حرکت آن تیم از قله کمک کند. یک ضدحمله دشمن در اواسط روز، سرباز جیسون دی. کانینگهام را به شدت مجروح کرد. به دلیل خطر سرنگونی هلیکوپترهای دیگر، از تخلیه پزشکی مجروحان در ساعات روز خودداری شد. ماکو ۳۰ و ناوسروان هایدر با مجروحان خود از کوه پایین آمدند. ماکو ۲۱، با وجود تهدید عناصر دشمن در نزدیکی، هیپوترمی و شوک پرسنل مجروح، و در شرایطی که تقریباً ۳۰ اینچ برف بر زمین های ناهموار قرار داشت، مکانی مناسب برای فرود شینوک ها یافت. تیم SEAL استحکامات دفاعی را ایجاد کرد، تلاش کرد مجروحان را گرم نگاه دارد و منتظر تاریکی شب شد تا عملیات نجات انجام شود. سربازان هنگ سرویس هوایی ویژه استرالیا (SASR) که با یک اپراتور مراقبت نبرد نیروی هوایی ایالات متحده همراه شده بودند، پیش از سقوط اولین هلیکوپتر، به عنوان بخشی از یک مأموریت شناسایی دوربرد، به منطقه نفوذ کرده بودند. آنها در طول درگیری مسلحانه در یک پست دیدبانی شناسایی نشده باقی ماندند و در هماهنگی حملات هوایی متعدد ائتلاف برای جلوگیری از غلبه جنگجویان القاعده بر هواپیمای