Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ه ۱۳۵ خیابان کتابخانه عمومی نیویورک (در حال حاضر شعبه منطقه ای کانتی کالن است) در هارلم استخدام شد. بیکر سه بار درخواست داد تا اینکه آن کارول مور، رئیس خدمات کودکان، به درخواست او توجه کرد. مور بعدها مدیر کتابخانه را به خاطر عدم انتقال درخواست سرزنش کرد، زیرا او به هر کسی که نشان دهنده علاقه به کارهای کودکانه بود، علاقه داشت. در سال ۱۹۳۹، این شعبه تلاشی را برای یافتن و جمع آوری ادبیات کودکان آغاز کرد که تصویرگر سیاه پوستان به عنوان چیزی غیر از «دلقک های مطیع» بود که با لهجه ای توهین آمیز صحبت می کردند و دیگر کلیشه های مشابه. این مجموعه که توسط بیکر به عنوان «مجموعه یادبود جیمز ولدن جانسون از کتاب های کودکان» تأسیس شد، منجر به انتشار اولین فهرست کتاب هایی برای و دربارهٔ کودکان سیاه پوست شد. بیکر این پروژه را با تشویق نویسندگان، تصویرگران و ناشران برای تولید و همچنین کتابخانه ها برای خرید کتاب هایی که سیاه پوستان را در نوری مثبت به تصویر می کشیدند، پیش برد. در سال ۱۹۵۳، او به عنوان متخصص داستان گویی و دستیار هماهنگ کننده خدمات کودکان منصوب شد. کمی بعد، در سال ۱۹۶۱ به هماهنگ کننده خدمات کودکان تبدیل شد و نخستین
کتابدار آفریقایی-آمریکایی در یک موقعیت اداری در کتابخانه عمومی نیویورک (NYPL) شد. در این نقش، او برنامه های کودکان در کل سیستم NYPL را نظارت کرد و سیاست هایی برای آن ها تعیین کرد. در این زمان، بیکر همچنین نقش مهمی در بخش خدمات کودکان انجمن کتابخانه آمریکا (اکنون انجمن خدمات کتابخانه ای به کودکان) داشت و به عنوان رئیس آن خدمت کرد. علاوه بر این، او ریاست کمیته ای را بر عهده داشت که مدال نیوبری و مدال کالدکات را اهدا می کرد. علاوه بر این بیکر در این سمت بر بسیاری از نویسندگان و تصویرگران کودکان مانند موریس سنداک، مادلین الانگل، ازرا جک کیتس و جان استپتو تأثیر گذاشت. او همچنین به عنوان مشاور برای مجموعه تلویزیونی کودکان و نوجوانان که در آن زمان به تازگی ساخته شده بود "، خیابان کنجد" کار می کرد. در سال ۱۹۴۶، او فهرست جامعی از عناوین مرتبط با تجربه سیاه پوستان به نام «کتاب هایی دربارهٔ زندگی سیاه پوستان برای کودکان» منتشر کرد. در یک مقاله در سال ۱۹۴۳، بیکر معیارهای انتخاب خود را بیان کرد. کتاب هایی که باید شامل می شدند، باید «تصویری بی طرف، دقیق و کامل از زندگی سیاه پوستان در تمام نقاط جهان» ارائه می دادند. این فهر
ست ها و معیارها از شعبه ۱۳۵ خیابان هارلم به طور آزاد توزیع شد و بسیاری از کتابداران، ویراستاران و نویسندگان آن زمان از این فهرست ها در کنار کار خود استفاده کردند. در سال ۱۹۷۱، عنوان آن به «تجربه سیاه پوستان در کتاب های کودکان» تغییر یافت و معیارهای آن نقش مهمی در افزایش آگاهی دربارهٔ کلیشه های مضر در کتاب «داستان سامبو سیاه کوچک» هِلِن بَنرمان ایفا کرد. در سال ۱۹۷۴، بیکر از کتابخانه عمومی نیویورک بازنشسته شد. اما در سال ۱۹۸۰، او به کتابداری بازگشت تا سمت جدید «داستان گوی مقیم» را در دانشگاه کارولینای جنوبی به عهده بگیرد؛ این نیز نخستین چنین سمتی در هر دانشگاه آمریکایی در آن زمان بود. او تا بازنشستگی دوم خود در سال ۱۹۹۴ در این سمت باقی ماند. در طول زمان حضورش در آنجا، بیکر کتابی به نام «داستان گویی: هنر و تکنیک» را به همراه همکارش الین گرین نوشت که در سال ۱۹۸۷ منتشر شد. مرگ و ادامه میراث. پس از یک بیماری طولانی، بیکر در سن ۸۶ سالگی در تاریخ ۲۳ فوریه ۱۹۹۸ درگذشت. میراث او حتی تا امروز ادامه دارد، به ویژه از طریق جشنواره سالانه داستان گویی به نام «دوازده داستان بیکر: جشنواره داستان ها». این جشنواره که توسط کالج
اطلاعات و ارتباطات دانشگاه کارولینای جنوبی و کتابخانه عمومی شهرستان ریچلند حمایت می شود، در سال ۱۹۸۷ و در زمان بیکر در دانشگاه تأسیس شد و هنوز هم جشن گرفته می شود. کالج اطلاعات و ارتباطات همچنین در سال ۲۰۱۱ یک کرسی انتفاعی به نام بیکر ایجاد کرد. در سال ۲۰۱۹، دکتر نیکول آ. کوک به عنوان استاد انتفاعی آگوستا بیکر منصوب شد. وقتی از بیکر پرسیده شد: "چه چیزی به دانش آموزانتان می گویید وقتی کارگاه های خود را برگزار می کنید؟" او پاسخ داد: من به آن ها می گویم که همیشه گفته ام. بگذارید داستان خود را بگوید، و اگر داستان خوبی باشد و شما آن را خوب آماده کرده اید، نیازی به همه جزئیات اضافی - از جمله لباس ها، نمایش های هیجان انگیز و درام های بزرگ - ندارید. کودکان در هر سنی می خواهند داستان ها را بشنوند. خوب انتخاب کنید، خوب آماده کنید، و سپس پیش بروید، راست بایستید و فقط بگویید." میراث او همچنین از طریق «مجموعه آگوستا بیکر از ادبیات کودکان و فولکلور» در دانشگاه کارولینای جنوبی ادامه دارد. این مجموعه که توسط پسرش، جیمز اچ. بیکر سوم، اهدا شده، شامل بیش از ۱۶۰۰ کتاب کودک است، از جمله مواد مربوط به کتابخانه شخصی و کاری او، همچن
ین اسناد، تصویرگری ها و مجموعه های داستان های عامیانه ای که بیکر در طول حرفه اش استفاده کرده است. در سال ۲۰۲۴، انتشارات پنگوئن رندوم هاوس کتابی به نام «برو و بگو: زندگی آگوستا بیکر، کتابدار و داستان گوی بزرگ» منتشر کرد که به زندگی و حرفه او می پردازد. این کتاب به تصویرگری آوریل هریسون و نویسندگی بریانا جی. مک دانیل است. کتابشناسی. از جانیس ام. دل نگرو، سردبیر سابق "بولتن برای کتاب های کودکان":
سردی نعش، سردی جنازه یا اَلگور مورتیس (از زبان لاتین: کلکه "algor" به معنی «سرد/سردی و "mortis به معنی" «مرگ، میرایی»)، از مراحل مرگ و مرحله سوم آن می باشد. به معنی تغییر دمای بدن پس از مرگ است و تا زمان مطابقت دما با محیط ادامه میابد. این امر به طور کلی یک کاهش مداوم است، البته اگر دمای محیط بالاتر از دمای بدن باشد (مانند یک بیابان گرم)، تغییر دما مثبت خواهد بود، زیرا دمای بدن (نسبتا) خنک تر با محیط گرم تر برابر می شود. عوامل خارجی (محیطی) می توانند تأثیر قابل توجهی داشته باشند. این اصطلاح اولین بار توسط بنت داولر()در سال ۱۸۴۹ استفاده شد. اولین اندازه گیری منتشر شده از فواصل دمای پس از مرگ توسط جان دیوی ()در سال ۱۸۳۹ انجام شد. کاربردها. دمای اندازه گیری شده مقعدی می تواند نشانه ای از زمان مرگ باشد. گرچه هدایت گرما که منجر به خنک شدن بدن می شود از یک منحنی افت نمایی پیروی می کند اما می توان آن را به عنوان یک فرایند خطی تقریب زد: در اولین ساعت «۲ درجه سانتیگراد بر ساعت» و بعد از آن «۱درجه سانتی گراد بر ساعت» تا زمانی که بدن به دمای محیط نزدیک شود. معادله گلیستر(Glaister equation) ساعت های سپری شده از مرگ را به
عنوان تابعی خطی از دمای مقعدی تخمین می زند: تغییرپذیری. به طور کلی، تغییر دما جنازه پدیدهٔ غیردقیقی برای تعیین زمان مرگ در نظر گرفته می شود، زیرا سرعت تغییر تحت تأثیر عوامل کلیدی متعددی قرار می گیرد، از جمله:
نعیمه سالبوم (۱۵ مه ۱۸۷۱ – ۲۹ مارس ۱۹۵۷) یک دانشمند سوئدی، شیمی دان، کانی شناس و فعال صلح بود. او به عنوان یکی از برجسته ترین شیمی دانان زن سوئد در اوایل قرن بیستم شناخته می شود. اوایل زندگی و تحصیل. ناایما سالبوم در استکهلم، سوئد، در ۱۵ مه ۱۸۷۱ متولد شد. او دختر شارلوت (با نام خانوادگی هالین) سالبوم و گوستاو والفراید سالبوم، یک مهندس عمران بود. در جوانی، به دلیل گرایش علمی، پدرش ترتیبی داد که به عنوان داوطلب در آزمایشگاه شرکت آب استکهلم کار کند، جایی که او تجربه اولیه آزمایشگاهی خود را به دست آورد. در سال ۱۸۹۳، سالبوم امتحانات نهایی خود را با موفقیت گذراند و در "استکهلم هوگسکولا" (که اکنون دانشگاه استکهلم است) تحصیل کرد و در آنجا تجربه هایی در تحلیل مواد معدنی کسب کرد. به پیشنهاد هلگه بکستروم، سالبوم در ۱۰ مه ۱۸۹۴ به عنوان عضو انجمن زمین شناسی استکهلم پذیرفته شد. همچنین در همان سال، او در دانشگاه اوپسالا وارد شد، در رشته زمین شناسی تخصص یافت و در سال ۱۸۹۶ فارغ التحصیل شد. پژوهش علمی. در سال ۱۸۹۷، ناایما سالبوم اولین مقاله علمی خود را منتشر کرد که نتایج آن شامل تجزیه وتحلیل مواد معدنی سنگ های جمع آوری شده از
جزیره آلنون بود. در سال ۱۹۰۰، یوهان گونار اندرسون از دانشگاه اوپسالا و سالبوم مطالعه ای مشترک دربارهٔ میزان فلوراید در فسفوریت های سوئدی منتشر کردند. این مقاله شباهت ترکیب شیمیایی ماده معدنی فلوراپاتیت را میان دو موجود آبزی بی مهره دریایی بررسی کرد: سنگواره بازوپایان اوبولید و "لینگولا آنتینا". برای دلایل مالی، سالبوم از فرصت پژوهشی پیشنهادی توسط آروید هوگبوم از دانشگاه اوپسالا انصراف داد و پیشنهاد کار جان لاندین را برای همکاری با یک شرکت مهندسی شیمی در استکهلم پذیرفت. سپس، از سال ۱۹۰۲ تا ۱۹۰۳، در نظرسنجی زمین شناسی فنلاند در هلسینکی مشغول به کار شد، جایی که به عنوان اولین زن عضو انجمن شیمیایی فنلاند انتخاب شد. به دلیل همکاری او با هیلمار شگرن، استاد سابق کانی شناسی و زمین شناسی دانشگاه اوپسالا و سپس مدیر بخش کانی شناسی موزه تاریخ طبیعی سوئد، سالبوم تجربه خود را در تجزیه وتحلیل مواد معدنی با فعالیت در بخش کانی شناسی موزه تاریخ طبیعی سوئد گسترش داد. در سال های ۱۹۰۳ و ۱۹۰۴، دانشمندان انگلیسی پژوهش هایی دربارهٔ رادیواکتیویته در مجله علمی "نیچر" منتشر کردند. در شماره اول سال ۱۹۰۴، رابرت استرات، بارون چهارم ریلی ک
شف کرد که رادیم در گازهای چشمه های باث شناسایی شده است. در شماره بعدی، بارون بلیتسوود و اچ.اس. آلن شواهدی از وجود گازهای رادیواکتیو در چشمه های معدنی بوکستون گزارش دادند. براساس این یافته ها، شگرن به سالبوم پیشنهاد کرد تا رادیواکتیویته آب های سوئدی را تحلیل کند و او را به الکساندر کلاسن در آخن ارجاع داد. در سال ۱۹۰۴، سالبوم شاگرد کلاسن شد و تکنیک های رادیواکتیویته را مرور کرد. در سال ۱۹۰۵، اولین چشمه های آهنی که او آزمایش کرد، داده هایی با انحرافات نشان دادند، حتی در چشمه های مجاور. در سال ۱۹۰۶، به درخواست اسپاها، او به تحلیل چشمه های مرکز و جنوب سوئد ادامه داد. یافته های او نشان داد که هیچ ارتباطی بین ترکیب شیمیایی منابع آب و رادیواکتیویته وجود ندارد و همین طور عمق چاه ها و رادیواکتیویته. یک ارتباط بین زمین شناسی منابع آب و رادیواکتیویته مشاهده شد. سنگ پایه ماسه سنگ در هلسینگبوری و چاه های گرانیتی از جمله بالاترین غلظت های گازهای رادیواکتیو را نشان دادند. سالبوم نتیجه گرفت که منابع آبی از جریان در سنگ پایه حاوی رادیم، گازهای رادیواکتیو را جمع آوری می کنند. در سال ۱۹۰۷، سالبوم و شگرن مقاله ای دربارهٔ ۵۹ چشمه
و چاه در سوئد منتشر کردند. این مقاله شواهد انتشار رادیواکتیو در آب های معدنی را تأیید کرد. در پاییز سال ۱۹۰۷، ناایما سالبوم به دانشگاه بازل پذیرش شد. برای ادامه تحصیلاتش، او از یک پیشنهاد پژوهشی از شگرن صرف نظر کرد. تحت راهنمایی فریدریش فیختر از دانشگاه بازل، سالبوم پایان نامه خود را دربارهٔ تحلیل مویین محلول های کلوئیدی تکمیل کرد. در سال ۱۹۱۰، سالبوم پایان نامه خود را در دانشگاه نوشاتل ارائه داد و دکترای فیزیک شیمیایی دریافت کرد. در سال ۱۹۱۴، با همکاری هله بک لاند، سالبوم یک آزمایشگاه در استکهلم تأسیس کرد، جایی که او در زمینه کانی شناسی آب تخصص یافت. به عنوان یک تحلیل گر شیمیایی مستقل، سالبوم برای کارهای حرفه ای خود توسط کانی شناسان و سنگ شناس ها قرارداد بست. در سال ۱۹۱۶، او گزارش دوم خود را دربارهٔ کانی شناسی و رادیواکتیویته منتشر کرد که شامل تحلیل ۴۰۰ چشمه و چاه بود. این مقاله تأیید کرد که رادیواکتیویته آب های معدنی به زمین شناسی مربوط می شود. به طور کلی، سنگ های اسیدی و اولیه بیشترین میزان انتشار رادیواکتیو را نشان دادند؛ سنگ های مافیک و رسوبی رادیواکتیویته کمتری داشتند.
ماه آبی () یک فیلم موزیکال زندگی نامه ای آمریکایی محصول ۲۰۲۵ به کارگردانی ریچارد لینکلیتر و نویسندگی رابرت کاپلو است. این فیلم به زندگی لورنز هارت، ترانه سرا، می پردازد. ایثن هاک در نقش هارت در کنار مارگارت کوالی، بابی کاناوله و اندرو اسکات در این فیلم بازی می کند. این فیلم نخستین نمایش جهانی خود را در بخش رقابت اصلی هفتاد و پنجمین جشنواره بین المللی فیلم برلین در ۱۸ فوریه ۲۰۲۵ داشت و در آن جا برنده خرس نقره ای بهترین نقش مکمل برای اسکات شد. طرح داستانی. این فیلم عمدتاً در ۳۱ مارس ۱۹۴۳، شب افتتاحیه "اکلاهما!" جریان دارد: اولین پروژه مشارکت خلاقانه راجرز و همرستین، و همچنین شریک خلاقانهٔ سابق راجرز، لورنز هارت که با اعتیاد به الکل و افسردگی دست و پنجه نرم می کند. تولید. زندگی نامه لورنز هارت، ترانه سرا، به نویسندگی رابرت کاپلو و به کارگردانی ریچارد لینکلیتر و تهیه کنندگی لینکلیتر در کنار جان اسلاس در ژوئن ۲۰۲۴ گزارش شد. در اواخر همان ماه، ایثن هاک، مارگارت کوالی، بابی کاناوله و اندرو اسکات به بازیگران پیوستند و گزارش شد که سونی پیکچرز کلاسیکس علاوه بر پیوستن به پروژه به عنوان سرمایه گذار، حقوق توزیع جهانی را ن
یز به دست آورده است. تصویربرداری اصلی در اوایل ژوئیه ۲۰۲۴ در دوبلین آغاز شد و تا اوت ۲۰۲۴ ادامه یافت. فیلمبرداری در سپتامبر ۲۰۲۴ به پایان رسید. گراهام رینولدز آهنگسازی فیلم را بر عهده داشته است. انتشار. "ماه آبی" برای نخستین بار در جشنواره بین المللی فیلم برلین در ۱۸ فوریه ۲۰۲۵ به نمایش درآمد. بازخورد. در وبگاه جمع آوری نقد راتن تومیتوز، این فیلم بر اساس ۲۵ نقد، امتیاز ۹۶٪ با میانگین نمرهٔ ۷٫۶/۱۰ را کسب کرده است. در متاکریتیک، این فیلم بر اساس نظر ۱۱ منتقد، میانگین نمرهٔ ۷۶/۱۰۰ را دارد که نشان دهنده نقدهای «عموماً مطلوب» است.
جیامباتیستا باسیل (به ایتالیایی: Giambattista Basile) شاعر، نویسنده و گردآورندهٔ قصه های پریان ایتالیایی بود که در ۱۵ فوریهٔ ۱۵۶۶ در ناپل متولد شد و در ۲۳ فوریهٔ ۱۶۳۲ درگذشت. او به خاطر گردآوری و نگارش مجموعه ای از قصه های پریان به نام «لو کونتو ده لی کونتی» (به ایتالیایی: Lo cunto de li cunti) یا «پنتامرونه» شهرت دارد. زندگی نامه. باسیل در ناپل در خانواده ای از طبقهٔ متوسط به دنیا آمد. او به عنوان سرباز و درباری در خدمت شاهزادگان مختلف ایتالیایی، از جمله دوک ونیز، فعالیت می کرد. در ونیز بود که به سرودن شعر پرداخت و بعدها به ناپل بازگشت تا به عنوان درباری تحت حمایت دون مارینو دوم کاراچولو، شاهزادهٔ آولینو، خدمت کند. او منظومهٔ «لارتوزا» (به ایتالیایی: L'Aretusa) را در سال ۱۶۱۸ به این شاهزاده تقدیم کرد. تا زمان مرگش، باسیل به مقام «کنت تورونه» دست یافت. آثار. باسیل بیشتر به خاطر مجموعه قصه های پریان ناپلی با عنوان «لو کونتو ده لی کونتی اورو لو تراتنمنتو ده پچرینه» (به ناپلی: Lo cunto de li cunti overo lo trattenemiento de peccerille) شناخته می شود که به صورت پس از مرگش در دو جلد در سال های ۱۶۳۴ و ۱۶۳۶ توسط خوا
هرش آدریانا در ناپل منتشر شد. این اثر بعدها به نام «پنتامرونه» معروف شد. این مجموعه شامل قدیمی ترین نسخه های مکتوب بسیاری از قصه های پریان معروف اروپایی است، از جمله «راپانزل» و «سیندرلا».​ میراث. مجموعهٔ «پنتامرونه» باسیل تأثیر عمیقی بر نویسندگان بعدی قصه های پریان، از جمله شارل پرو و برادران گریم، داشت. برادران گریم به ویژه این اثر را به عنوان اولین مجموعه ملی قصه های پریان ستودند و بسیاری از داستان های آن را در مجموعه های خود گنجاندند. در فرهنگ عامه. فیلم «قصه قصه ها» (به ایتالیایی: Il racconto dei racconti) محصول سال ۲۰۱۵ به کارگردانی ماتئو گارونه، اقتباسی آزاد از مجموعه «پنتامرونه» باسیل است که سه داستان از این مجموعه را به تصویر می کشد.
سوفیا اوکونوسکا (, ؛ ۱۲ مه ۱۸۶۵ – ۲۴ فوریه ۱۹۲۶) پزشک، مربی، فمنیست و محقق اوکراینی بود. او اولین زن در گالیسیا بود که دیپلم دبیرستان دریافت کرد و موفق به کسب آموزش دانشگاهی شد. همچنین اولین زن دکترای پزشکی و اولین پزشک زن در اتریش-مجارستان بود. او پیشگام استفاده از درمان رادیوتراپی برای مبارزه با سرطان در گالیسیا و اتریش-مجارستان بود. او دوره هایی برای پرستاران و ماماها سازماندهی کرد، در تأسیس اولین اتحادیه صنفی پزشکی همکاری کرد و یک واژه نامه از اصطلاحات پزشکی اوکراینی تهیه کرد. علاوه بر طبابت در لووف، او همچنین در سوئیس، چکیا و اردوگاه های اتریشی در طی جنگ جهانی اول فعالیت داشت. اوکونوسکا یک فعال اجتماعی و یکی از چهره های مهم جنبش فمینیستی در گالیسیا و اتریش-مجارستان بود. او همچنین به زمینه های دیگری از مطالعه، از جمله ادبیات و مطالعات علمی مختلف پرداخت. اوکونوسکا آخرین سال های زندگی خود را در لووف گذراند، جایی که یک مطب کوچک پزشکی را مدیریت می کرد. سوفیا اوکونوسکا در بیمارستانی به دلیل آپاندیسیت چرکی درگذشت و در گورستان لیچاکیو به خاک سپرده شد. اوایل زندگی و تحصیل. اوکونوسکا در ۱۲ مه ۱۸۶۵ در روستای دوژانک
ا، نزدیک ترنوپیل متولد شد. او در خانواده آتاناس دانیلوویچ اوکونوسکی و کارولینا لوچاکووسکا به دنیا آمد. مادرش در سال ۱۸۷۰ درگذشت و سوفیا از آن پس توسط عمه اش، تئوفیلیه اوکونوسکا-اوزارکویچ، تربیت شد. در همان زمان، او با دخترعمویش، نویسنده آینده ناتالیا کوبرینسکا، آشنا شد و دوست شد. =در سال ۱۸۸۴، اوکونوسکا مجوز شرکت در امتحانات دوره دبیرستان را دریافت کرد و در سال ۱۸۸۵، با موفقیت چشمگیری در دبیرستان آکادمیک لووف پذیرفته شد و این موفقیت او باعث شگفتی در سراسر گالیسیا شد. از آنجا که زنان در اتریش-مجارستان تا سال ۱۹۰۰ حق تحصیل در دانشگاه ها را نداشتند، اوکونوسکا و دخترعمویش کوبرینسکا در سال ۱۸۸۷ در یک دانشگاه در سوئیس ثبت نام کردند. کوبرینسکا در رشته اقتصاد تحصیل کرد، در حالی که اوکونوسکا به دانشکده پزشکی دانشگاه زوریخ پیوست. در ژانویه ۱۸۹۶، او با موفقیت فارغ التحصیل شد و اولین زن اوکراینی گالیسیا شد که تحصیلات دانشگاهی پزشکی دریافت کرد و در واقع اولین پزشک زن از سرزمین های اتریشی بود. پایان نامه دکترای او دربارهٔ تغییرات خون تحت تأثیر کم خونی بود که مدرک دکترای پزشکی را برای او به ارمغان آورد. در زمانی که در زوریخ
بود، سوفیا اوکونوسکا با دانشجویی به نام "واتسلاو دامیان موراچفسکی (۱۸۶۵–۱۹۵۰)" که اهل ورشو بود و به خاطر احساسات طرفدار اوکراینی اش شناخته می شد، آشنا شد و در سال ۱۸۹۰ با او ازدواج کرد. در فوریه ۱۸۹۶، اوکونوسکا فرزندشان، یوری، را به دنیا آورد. جنبش فمینیستی و فعالیت های دیگر. سوفیا اوکونوسکا یک پیانیست فوق العاده ماهر بود و زمانی که با اولها کوبیلیانسکا، خواهر معلم دبیرستانش، جولیان کوبیلیانسکی، آشنا شد، شیفته او شد. این دو دختر دوستانی مادام العمر شدند. اوکونوسکا، همراه با دوستانش ناتالیا کوبرینسکا و اولها کوبیلیانسکا، به طور فعال در توسعه جنبش زنان در گالیسیا و بوکووینا مشارکت داشت. او طرفدار پرشور پیاده روی های طولانی در طبیعت، اسب سواری، اسکی، فتح قله های کوهستانی و تلاش برای شرکت در فعالیت های ورزشی دیگری بود که در آن زمان تنها توسط مردان به طور فعال ترویج می شدند. در سال ۱۸۸۷، اوکونوسکا با داستان اجتماعی-روان شناختی خود با عنوان «شن. شن!» () که دربارهٔ زندگی شهری بود، وارد عرصه ادبیات شد. اوکونوسکا تحقیق علمی «بردگی خانگی زنان در ترانه ها و آیین های عروسی» را تحت نام مستعار «یریناً» نوشت. او همچنین آثا
ر «اسارت خانوادگی در ترانه ها و آیین های عروسی» () را گردآوری کرد و اولین سالنامه زنان در گالیسیا با عنوان «اولین تاج گل »() را منتشر کرد.
پنتامرونه (به ایتالیایی: "Il Pentamerone") یا با عنوان کامل تر Lo cunto de li cunti overo lo trattenemiento de peccerille (به معنی: "قصهٔ قصه ها یا سرگرمی برای کوچولوها")، مجموعه ای از پنجاه افسانه و قصه پریان است که در قرن هفدهم به زبان ناپلی نوشته شده است. نویسندهٔ آن جیامباتیستا باسیل، شاعر و درباری ایتالیایی، است که این داستان ها را از سنت عامیانهٔ جنوب ایتالیا گردآوری و به زبان ادبی برگردان کرد. این اثر نخستین مجموعه ای است که تمام داستان هایش را می توان در ژانر «قصه های پریان» جای داد. پیش زمینه. باسیل این داستان ها را گردآوری کرد، اما کتاب پس از مرگ او توسط خواهرش آدریانا باسیل در دو جلد و در سال های ۱۶۳۴ و ۱۶۳۶ در شهر ناپل منتشر شد. او برای انتشار این آثار از نام مستعار "Gian Alesio Abbatutis" استفاده کرد. بسیاری از داستان های معروف در ادبیات کودکان اروپا برای نخستین بار در این مجموعه دیده می شوند. قصه هایی چون سیندرلا، راپانزل، گربه چکمه پوش، زیبای خفته و هانسل و گرتل بعدها توسط شارل پرو و برادران گریم بازنویسی و معروف شدند. برادران گریم در نسخهٔ سوم کتاب «قصه های گریم» به صراحت تأثیر بسیار و ارزش با
لای مجموعهٔ باسیل را ستایش کردند. برخلاف بسیاری از گردآورندگان قصه های عامیانه که مستقیماً از زبان مردم ضبط می کردند، باسیل آن ها را با نگاهی ادبی به نثر ناپلی درآورد و در عین حال کوشید لحن گفتاری و آهنگ گفتار شفاهی را حفظ کند. زبان اثر پر از تشبیهات و استعارات باروک است. برخی پژوهشگران این سبک ادبی را نوعی طنز نسبت به اسلوب باروک دانسته اند، اما باسیل در دیگر آثارش نیز همین سبک را به کار برده و از آن ستایش کرده است، بنابراین بعید است قصد طنز داشته باشد. تأثیرگذاری. با وجود فراموشی نسبی اثر در سده های بعدی، ستایش برادران گریم در قرن نوزدهم موجب احیای آن شد. ویلهلم گریم نوشت: «این مجموعه (پنتامرونه باسیل) برای مدت طولانی بهترین و غنی ترین مجموعهٔ افسانه ها در میان ملل بود… نویسنده نه تنها با مهارت داستان ها را گردآوری کرده بلکه به خوبی به لهجهٔ ناپلی آگاه بوده است… ما می توانیم این مجموعهٔ پنجاه داستان را پایه و اساس بسیاری از آثار دیگر بدانیم…» در سدهٔ بیستم، بندتو کروچه فیلسوف و مورخ نامدار ایتالیایی ترجمه ای از این اثر به زبان ایتالیایی نوشت و آن را «کهن ترین، غنی ترین و هنرمندانه ترین» کتاب افسانه ها نامید
. افسانه های پنتامرونه همچنین الهام بخش فیلم سینمایی قصهٔ قصه ها (Tale of Tales, 2015) به کارگردانی ماتئو گارونه شد که سه داستان از این مجموعه را با بازی سالما هایک، وینسنت کسل و توبی جونز در قالب یک اثر فانتزی و هنری به تصویر کشید. اگرچه این اثر به فراموشی سپرده شده بود، برادران گریم در سومین نسخه از «قصه های برادران گریم» آن را به عنوان اولین مجموعه ملی از داستان های پریان به شدت تحسین کردند، که با دیدگاه های ملی گرایانه رمانتیک آن ها دربارهٔ داستان های پریان همخوانی داشت و به عنوان بازتاب دهنده صدای ناپلی شناخته شد. این تحسین توجه زیادی را به این اثر جلب کرد.این مجموعه (پنتامرونه باسیل) برای مدت طولانی بهترین و غنی ترین مجموعه ای بود که توسط هر ملتی یافت شده بود. نه تنها در آن زمان سنت ها کامل تر بودند، بلکه نویسنده استعداد ویژه ای در جمع آوری آن ها داشت و علاوه بر آن، دانش عمیقی از گویش داشت. داستان ها تقریباً بدون وقفه روایت می شوند و لحن، حداقل در داستان های ناپلی، به طور کامل حفظ شده است… بنابراین می توانیم این مجموعه پنجاه داستان را به عنوان پایه بسیاری از داستان های دیگر در نظر بگیریم؛ زیرا اگرچه در
واقعیت این گونه نبود و در واقع فراتر از کشوری که در آن ظاهر شد شناخته نشد و هرگز به فرانسوی ترجمه نشد، اما به دلیل انسجام سنت هایش، اهمیت پایه ای دارد. دو سوم آن ها، از نظر حوادث اصلی، در آلمان یافت می شوند و امروزه در آنجا رایج هستند. باسیل اجازه نداده است که هیچ تغییری ایجاد شود، حتی اضافه ای مهم، و این به کار او ارزش ویژه ای می بخشد. - ویلهلم گریمنوشته های باسیل الهام بخش فیلم «قصه قصه ها» در سال ۲۰۱۵ به کارگردانی ماتئو گارونه بوده است. جغرافیای داستان ها. داستان های جامباتیستا باسیل در مناطق باسیلیکاتا و کامپانیا، جایی که او بیشتر عمر خود را در میان نجیب زادگان محلی گذراند، تنظیم شده اند. از جمله مکان های مرتبط با این داستان ها می توان به شهر آچرنتزا و قلعه لاگوپزوله اشاره کرد که دومی با داستان پریان راپانزل مرتبط است. ترجمه ها. این متن در سال ۱۸۴۶ توسط فلیکس لیبرشت به آلمانی، در سال ۱۸۴۷ توسط جان ادوارد تیلور و دوباره در سال ۱۸۹۳ توسط سر ریچارد فرانسیس برتون به انگلیسی و در سال ۱۹۲۵ توسط بندیتو کروچه به ایتالیایی ترجمه شد. ترجمه انگلیسی دیگری از نسخه کروچه توسط نورمن ن. پنزر در سال ۱۹۳۴ انجام شد. ترجمه ج
دید و مدرنی توسط نانسی ال. کانپا در سال ۲۰۰۷ توسط انتشارات دانشگاه ایالتی وین منتشر شد و بعدها در سال ۲۰۱۶ به عنوان کتابی از مجموعه پنگوئن کلاسیک عرضه گردید. اقتباس ها. فیلم ایتالیایی «قصه قصه ها» در سال ۲۰۱۵ به کارگردانی ماتئو گارونه، به طور کلی بر اساس داستان های این مجموعه ساخته شده است و سالما هایک، وینسنت کسل و توبی جونز به ترتیب در نقش های اصلی داستان های «گوزن افسون شده»، «پیرزن پوست کنده» و «کک» بازی می کنند.
یک مجموعه انیمه تلویزیونی ژاپنی است ساختهٔ استودیو مدهاوس است. آتسوکو ایشیزوکا، جوکی هانادا و تاکاهیرو یوشیماتسو به ترتیب کارگردان، نویسنده و طراح شخصیت این مجموعه بوده اند. این مجموعه بین ژانویه و مارس ۲۰۱۸ در ژاپن پخش شد. خلاصه داستان. ماری تاماکی دانش آموز سال دوم دبیرستانی است که می خواهد از جوانی خود بهترین استفاده را ببرد اما معمولاً از انجام این کار بسیار می ترسد. او یک روز با شیراسه کوبوچیزاوا، دختری که در حال پس انداز کردن برای سفر به قطب جنوب، جایی که مادرش سه سال پیش ناپدید شد، هست، آشنا می شود. با پیوستن دو دختر دیگر، هیناتا میاکه و یوزوکی شیرایشی، گروهی تشکیل می شود که به سمت قطب جنوب می رود. پذیرایی. "ورج" این اثر را به عنوان یکی از بهترین انیمه هاهای سال ۲۰۱۸ انتخاب کرد، "نیویورک تایمز" با منتقد تلویزیونی، مایک هیل، این اثر را در فهرست #۸ نمایش بین المللی برتر سال قرار داد و آن را به عنوان «داستانی خنده دار و تکان دهنده دوران بلوغ که باید در تمام مرزهای سنی یا فرهنگی ترجمه شود» توصیف کرد. اوتاکو آمریکا شخصیت پردازی و طنز اثر را تحسین کرد و افزود که «کارگردانی به زمان بندی کمدی کمک زیادی کرده و
باعث شده که برخی از نقاط اوج قابل حدس به مخاطب احساس تازگی بدهد». در سال ۲۰۱۹، کرانچی رول این انیمه را در فهرست «۲۵ انیمه برتر دهه ۲۰۱۰» قرار داد و آن را به عنوان «سریالی صادقانه دربارهٔ دنبال کردن رؤیاها، یادگیری چگونگی بیرون آمدن از محدودیت های خود و زندگی پر از ماجراجویی» توصیف کرد. آی جی ان نیز آن را در زمره بهترین انیمه های دهه ۲۰۱۰ قرار داد.
جیوانی فرانچسکو استراپارولا (به ایتالیایی: Giovanni Francesco Straparola)، که با نام های جیانفرانچسکو و همچنین زوان فرانچسکو استراپارولا دا کاراواجو نیز شناخته می شود، نویسنده، شاعر و گردآورندهٔ قصه های عامیانه ایتالیایی در قرن شانزدهم میلادی بود. وی بین سال های حدود ۱۴۸۵ تا ۱۵۵۸ می زیست و بیشتر به خاطر کتاب دو جلدی خود به نام "شب های دل پذیر" (Le Piacevoli Notti) شهرت دارد، مجموعه ای که نخستین نمونه های مکتوب داستان های پریان (افسانه های جادویی) را در خود جای داده است. زندگی نامه. دربارهٔ زندگی شخصی استراپارولا اطلاعات کمی در دست است. او احتمالاً در حدود سال ۱۴۸۵ در شهر کاراواجو در ناحیه لمباردی ایتالیا به دنیا آمد. نخستین اشارهٔ تاریخی به او در سال ۱۵۰۸ در شهر ونیز است، جایی که اثر ابتدایی اش با عنوان "کارهای نو" (Opera nova) را با امضای "زوان فرانچسکو استراپارولا دا کاراواجو" منتشر کرد. در سال ۱۵۵۰، مجوز رسمی برای چاپ جلد اول اثر معروفش "شب های دل پذیر" را از مقامات ونیزی دریافت کرد. این مجموعه در دو جلد در سال های ۱۵۵۱ و ۱۵۵۳ منتشر شد. زمان دقیق مرگ او مشخص نیست، اما با توجه به حذف تصویر چوب تراش شدهٔ او
از نسخه های بعدی کتاب و نیز نبود نامش در دفاتر فوت ونیز، پژوهشگران حدس می زنند که او ممکن است در حدود سال ۱۵۵۵ در شهری دیگر و احتمالاً در جریان طاعون آن زمان درگذشته باشد. نام خانوادگی. "استراپارولا" احتمالاً نام واقعی او نبوده و بیشتر به عنوان نام مستعار به کار رفته است. این واژه از فعل ایتالیایی "straparlare" به معنای «زیاده گویی» یا «یاوه گویی» گرفته شده و احتمالاً به خاطر محتوای طنزآمیز و گاه جسورانه آثارش، این نام را بر خود نهاده بود. آثار. کارهای نو (Opera nova). در سال ۱۵۰۸ در ونیز، استراپارولا مجموعه ای با عنوان "کارهای نو" را منتشر کرد. این کتاب شامل شعرهایی در قالب سونات، سترامبوتو (شعر طنز)، اپیستره (نامه واره ها) و کاپیتولی (شعرهای طنزآمیز) بود. این مجموعه بار دیگر در سال ۱۵۱۵ نیز به چاپ رسید. شب های دل پذیر (Le Piacevoli Notti). اثر معروف و ماندگار استراپارولا "شب های دل پذیر" است که از دو جلد و مجموعاً ۷۵ داستان تشکیل شده است. ساختار کلی اثر مشابه "دکامِرون" اثر بوکاچیو است: گروهی از اشراف زادگان در محفلی شبانه گرد هم می آیند و برای سرگرمی به روایت داستان، معما و شعر می پردازند. این اثر شامل داس