Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ونتگاه های امروزی Gugnano، لودی وکیو و مونتاناسو لومباردو قرار داشتند—به عصر آهن بازمی گردند و احتمالاً ناشی از سکونت برخی لیگوری ها هستند؛ قدیمی ترین یافته، که در موزه شهرداری لودی نگهداری می شود، یک انگشتر برنزی با حکاکی شش غاز است. روستای اصلی، که در دوران بعدی نام Laus را بر خود گرفت، در لودی وکیو، حدود ۷ کیلومتر غرب محل شهر لودی، لمباردی قرار داشت؛ در کتاب سوم "تاریخ طبیعی (پلینی)"، پلینیوس صراحتاً بیان می کند که این روستا توسط بویی (قبیله سلتی) تأسیس شده است، هرچند تاریخی نشان می دهد که آن منطقه همیشه تحت کنترل Insubri بوده است. جای نام شناسی گالیک این سکونتگاه به دقت ثبت نشده است و بازسازی دقیق ریشه شناسی نام "Laus" را دشوار می کند. به گفته تاریخ نگار یونانی پولیبیوس، روم باستان بین ۲۲۳ و ۲۲۲ قبل از میلاد وارد دره پو شد، سال هایی که کنسول روم (Publius Furius Philus و Gaius Flaminius Nepos ابتدا، و Marcus Claudius Marcellus و گنایوس کورنلیوس اسکیپو بعداً) به Insubriان حمله و آنها را شکست دادند. این نخستین اشغال کوتاه مدت بود، زیرا سلت ها—با بهره گیری از عقب نشینی هانیبال—استقلال خود را بازیافتند و بیش ا
ز بیست سال آن را حفظ کردند. تا سال ۱۹۵ قبل از میلاد مقاومت Insubriان سرانجام فروپاشید: از آن زمان تا ۴۹ قبل از میلاد، Laus بخشی از استان های روم در گالیا سیزالپینا بود. در همین حال، در سال ۸۹ قبل از میلاد، این روستا به نام "Laus Pompeia" تغییر یافت به پاس خدمات کنسول گنایوس پمپیوس استرابو، که همان سال "Lex Pompeia de Transpadanis" را تصویب کرد و به ساکنان جوامع واقع در شمال پو (رود) حق لاتین اعطا کرد—یعنی وضعیتی میان شهروندی کامل و پرگرینوس (رومی). اقدام استرابو نه تنها از نظر حقوقی، بلکه از نظر فرهنگی و شهرسازی نیز تحول اساسی ایجاد کرد: لاتین به عنوان زبان رسمی پذیرفته شد و سکونتگاه به شکل تقریبی مستطیل، با مدل "کاستروم" بازسازی شد. چهل سال بعد، مردم لودی به شهروندی کامل رومی دست یافتند: "Laus Pompeia" همزمان رتبه "municipium" را کسب کرد، تحت حکومت quadrumvirate و شورای شهری، هر دو انتخابی. موزه شهرداری لودی قطعه ای از مرمر سیاه، متعلق به قرن اول میلادی، را حفظ می کند که روی آن نوشته شده است: «تیبریوس، پسر آگوستوس، و Drusus Caesar، پسر آگوستوس، این دروازه را ساختند»؛ بنابراین باید دیواری وجود داشته باشد. هما
ن طور که مختص هر شهر رومی بود، در Laus نیز یک فروم (روم), باسیلیکای مدنی، بازار سرپوشیده، تئاتر و حمام وجود داشت. Laus به سرعت به یک مرکز کشاورزی، صنعتی و تجاری رونق یافته تبدیل شد، عمدتاً به دلیل موقعیت جغرافیایی ممتاز: شهر در بخش مرکزی دشت پو، در محل تلاقی جاده های رومی از "Placentia" (پیاچنتسا) و "Acerrae" (پیتزیگتونه) که به "مدیولانوم (شهر باستانی)" (میلان) می رفت، و همچنین در نقطه تلاقی آن ها با جاده "Ticinum" (پاویا) که به "Brixia" (برشا) می رسید، قرار داشت. نخستین صنعتگر لودنس که شواهدی از او موجود است و در تولید سفال تخصص داشت، Lucius Acilius نام داشت.
پالرمو یکی از شهرهای مهم ایتالیا و پایتخت تاریخی و اداری سیسیل است. نخستین سکونت ها. سکونت انسانی در منطقه پالرمو به دوران پیشاتاریخ بازمی گردد. این منطقه یکی از قدیمی ترین مکان ها در سیسیل را در خود جای داده است: نقاشی ها و خطاطی های دیواری جالب و نقاشی های پیشاتاریخی در غارهای آدائورا در سال ۱۹۵۳ توسط باستان شناس Jole Bovio Marconi کشف شدند. این آثار، شکل های رقصنده ای را نشان می دهند که یک آیین طلب باروری یا شگون را اجرا می کنند و احتمالاً مرتبط با شمن گرایی بوده اند. فنیقی ها. در قرن ۸ قبل از میلاد فنیقی ها یک مستعمره تجاری رونق یافته در منطقه پالرمو تأسیس کردند. رابطه شهر جدید با سیکول ها، مردمانی که در شرق جزیره زندگی می کردند، هم تجاری و هم جنگی بود. نخستین بنایی که به زودی به یک شهر بزرگ تبدیل شد، Mabbonath نام داشت ("محل اقامت" در زبان فنیقی). خود سکونتگاه به نام Ziz (, )، به معنای «گل» بود. این مستعمره مهم ترین بخش از سه مستعمره ای بود که «مثلث فنیقی» نامیده می شد و توسط توسیدید ذکر شده بود، دو مستعمره دیگر موتیا و سولونتوم بودند. یونانی ها. بین قرن های ۸ و ۷ قبل از میلاد، یونان باستان جزیره سیسیل ر
ا مستعمره نشین کردند. آن ها شهر را Panormos ("تمام بندر") نامیدند و با کارتاژی ها تجارت می کردند. این دو تمدن تا زمان فتح روم باستان در سیسیل همزیستی داشتند. سکه های کارتاجی از پالرمو از قرن ۵ قبل از میلاد نام یونانی Panormos را استفاده می کردند. مستعمره یونانی در Panormos دارای دو هسته بود: "شهر قدیم" ("Palepolis") بین دو رود Kemonia و Papirethos و "شهر جدید" ("Neapolis"). جالب این که، ناپل اولیه نیز به دو بخش با همین نام ها تقسیم شده بود و نام کنونی آن از بخش دوم گرفته شده است. جنگ های پونی. در جریان جنگ های پونی، پالرمو میان کارتاجی ها و رومیان دست به دست شد تا اینکه در سال ۲۵۴ قبل از میلاد، ناوگان رومی شهر را محاصره کرد. در نهایت شهر تسلیم شد و جمعیت مجبور شد برای حفظ آزادی خود مالیات جنگی پرداخت کند. هسدروبال تلاش کرد آن را بازپس گیرد، اما کنسول رومی کوینتوس کائیسیلیوس متلوس او را شکست داد و حکمرانی پایدار روم را بر شهری که پانورموس نامیده می شد، تحمیل کرد. در سال ۲۴۷، هامیلکار با ارتش کارتاجی در مونته پلگرینو، که آن زمان "Ercta" نام داشت، اردو زد. با این حال این تلاش بی ثمر بود و پالرمو به روم وفادار ما
ند؛ بنابراین این شهر عنوان پرایتور، عقاب طلایی و حق ضرب سکه خود را به عنوان یکی از تنها پنج شهر آزاد سیسیل دریافت کرد. دوره روم و بیزانس. "پانورموس" در دوران طلایی جمهوری و امپراتوری روم، شهری رونق یافته و زیبا بود. در میدان Piazza Vittoria ("میدان پیروزی") کاخ ها و موزاییک های قابل توجهی کشف شده و تئاتر بزرگی تا زمان نورمن ها موجود بود. به گفته جغرافی دان استرابون، در دوران امپراتوری روم، این شهر مقدار زیادی گندم برای پایتخت تأمین می کرد. با این حال، پس از سلطنت وسپاسیان، شهر دچار زوال شد و در سال ۴۴۵ توسط پادشاه وندال ها در آفریقا، گایسریک غارت شد. بعدها این شهر بخشی از قلمرو اودوآکر و تئودوریک بزرگ از اوستروگوت ها بود. در سال ۵۳۵، ژنرال بلیساریوس بندر را در جریان برنامه ژوستینین یکم برای بازپس گیری ایتالیا تصرف کرد، که به زودی به جنگ گوت ها (۵۳۵–۵۵۴) شدید و فاجعه بار تبدیل شد. حکومت بیزانسی تا سال ۸۳۱ ادامه یافت، زمانی که اغلبیان مردم عرب در ماتزارا دل ولو پیاده شدند. عرب ها پس از محاصره ای یک ساله پالرمو را تصرف کردند و آن را پایتخت امارت سیسیل خود قرار دادند. پالرمو در دوره حکومت عرب ها. پس از خیانت دریا
سالار یوفمیوس که در سال ۸۲۷ به تونس گریخت و از رهبر اغلبیان زیادات الله درخواست کمک کرد، فتح مسلمانان سیسیل آغاز شد و امارت سیسیل برقرار شد. اغلبیان مدیران خوبی بودند. تحت حکومت آن ها، سیسیل به سرزمینی ثروتمند و رونق یافته تبدیل شد. حاکمان عرب به بومیان آزادی ادیان اعطا کردند مشروط بر اینکه جزیه پرداخت کنند. اگرچه حکومت آن ها کوتاه مدت بود، اما در این دوران بود که پالرمو (که در زبان عربی "Balharm" نامیده می شد) جای سیراکوز را به عنوان شهر اصلی سیسیل گرفت؛ گفته می شود که از نظر اهمیت و شکوه با کوردوبا (اسپانیا) و قاهره رقابت می کرد. به طور کلی، حکومت عرب ها بردبار بود و یهودیان نیز فضای خود را داشتند و اجازه رشد و شکوفایی یافتند. گفته می شود که عرب ها تأثیر ماندگاری بر فرهنگ سیسیل و به ویژه «مفهوم خانواده عربی» گذاشتند. با این حال، پس از اختلافات خانوادگی، یک بازپس گیری مسیحی به دست نورمن ها از دوک نشین نورماندی، که از نوادگان وایکینگ ها بودند، انجام شد؛ خانواده ای که شهر را به مسیحیت بازگرداند، عمدتاً به تلاش های رابرت گیسکارد و ارتش او، خاندان هووتویل نامیده می شد. برای بیش از دویست سال، پالرمو پایتخت یک دور
ان طلایی اسلام رونق یافته در سیسیل بود. جمعیت شهر در این دوره نامشخص است، زیرا ارقام ارائه شده توسط نویسندگان عرب در آن زمان قابل اعتماد نبود. Paul Bairoch جمعیت پالرمو را حدود ۳۵۰٬۰۰۰ نفر در حوالی قرن ۱۱ تخمین زد، در حالی که تاریخ نگاران دیگری مانند Stephan R. Epstein آن را نزدیک به ۶۰٬۰۰۰ نفر برآورد کردند. بر اساس گفته شمس الدین مقدسی که پالرمو بزرگ تر از قاهره قدیم بود، Kenneth Meyer Setton جمعیت را بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ نفر اما کمتر از ۲۵۰٬۰۰۰ نفر برآورد کرد.
تقلا و فیلمی هندی محصول سال ۲۰۰۶ و به کارگردانی ساسی است. در این فیلم بازیگرانی همچون جیوا، ساندیا، نثار و ویشال ایفای نقش کرده اند.
دتوکسین (با نام علمی عصاره ) یک فرآورده گیاهی است که در کاهش علائم سندرم محرومیت از اپیوئیدها (مانند تریاک و مشتقات آن) مورد مطالعه قرار گرفته است. کاربرد بالینی. این فرآورده به صورت کپسول های ۴۰۰ میلی گرمی عرضه می شود و در کارآزمایی بالینی انجام شده توسط پژوهشکده گیاهان دارویی جهاد دانشگاهی، مصرف روزانه ۳ کپسول به مدت ۸ تا ۱۰ روز باعث کاهش معنی دار علائم ترک اپیوئیدها (مانند درد عضلانی، اسهال و اضطراب) شده است. فارماکولوژی. ترکیبات فعال. عصاره دانه تلخ بیان حاوی آلکالوئیدهای زیر است: عوارض جانبی. در مطالعه بالینی ۸ روزه بر روی افراد بدون بیماری زمینه ای: مطالعات بالینی. در یک کارآزمایی دوسوکور روی ۱۰۰ معتاد به ماده مخدر تریاک (۵۰ نفر دریافت کننده عصاره و ۵۰ نفر دارونما):
فتالات ها (Phthalates) مشتقات اسید فتالیک هستند که عمدتاً به عنوان نرم کننده در پلیمرها و تثبیت کنندهٔ عطر در محصولات آرایشی–بهداشتی (مانند شامپو، لوسیون، کرم، عطر و لاک ناخن) به کار می روند. این ترکیبات از طریق پوست، استنشاق و بلع وارد بدن می شوند و به دلیل اثرات مختل کننده غدد درون ریز (EDCs) مورد توجه پژوهشگران و سازمان های نظارتی قرار گرفته اند. بعد محیط زیستی. فتالات ها در آب های سطحی و رسوبات گسترده اند و برای آبزیان ریسک مزمن ایجاد می کنند. DEHP به عنوان مادهٔ بسیار نگران کننده (SVHC) در اتحادیه اروپا طبقه بندی شده است. نتیجه گیری. شواهد ۲۰۲۰–۲۰۲۵ بار سلامتی و محیطی ناشی از فتالات ها را پررنگ تر کرده اند. اثرات قلبی–عروقی، تولیدمثلی، عصبی–شناختی و آلرژی کودکی، همراه با نگرانی های اکولوژیک، لزوم کاهش مواجههٔ فردی و تدوین سیاست های سخت گیرانه تر را برجسته می سازد.
گوانچاله یک فرآورده گوشتی نمک سود شده ایتالیایی است که از فک یا گونه گوشت خوک تهیه می شود. نام آن از گرفته شده است که به معنای "گونه" است. چربی ذوب شده آن به سس های پاستا طعم می دهد و آن را غلیظ می کند. تولید. معمولاً آشپزها در رم به گوانچاله فقط نمک و فلفل سیاه آسیاب شده مالیده می شود، اما برخی تولیدکنندگان از ادویه ها، گیاهان دارویی، فلفل چیلی یا فلفل قرمز و گاهی سیر استفاده می کنند. این محصول به مدت سه هفته یا تا زمانی که حدود ۳۰٪ از وزن اولیه خود را از دست بدهد، نمک سود می شود. طعم آن قوی تر از سایر محصولات گوشتی خوک، مانند پانچتا است و بافت آن لطیف تر است. هنگام پخت، چربی آن معمولاً ذوب می شود. در آشپزی. گوانچاله ممکن است به صورت مستقیم و در قطعات کوچک بریده و خورده شود، اما اغلب به عنوان یک ماده در غذاهای پاستا مانند اسپاگتی آلا کاربونارا و سس هایی مانند سوگو آلا ماتریچیانا استفاده می شود. این محصول فرآورده ای ویژه از مرکز ایتالیا، ویژه اومبریا و لاتزیو است. پانچتا، یک بیکن ایتالیایی نمک سود شده که معمولاً دودی نمی شود، گاهی در زمانی که گوانچاله در دسترس نیست، به عنوان جایگزین استفاده می شود.
فرانچسکا آموودا ریورز () بازیگر بریتانیایی است. او اولین حضور خود در وست اند لندن را در سال ۲۰۲۴ با ایفای نقش ژولیت در نمایش "رومئو و ژولیت" در کنار تام هالند تجربه کرد و برای این نقش جایزهٔ ایان چارلسون را دریافت نمود. همچنین در سال ۲۰۲۵ موفق به کسب جایزهٔ تئاتر حلقه منتقدان در بخش بهترین تازه وارد شد. اوایل زندگی و تحصیلات. فرانچسکا آموودا ریورز در برایتون، انگلستان از پدری اهل غنا و مادری اهل نیجریه متولد شد. او آموزش بازیگری خود را در تئاتر ملی جوانان بریتانیا گذراند. وی در دانشگاه آکسفورد موسیقی خواند. او تنها فرد سیاه پوست در گروه سال تحصیلی خود بود و انجمنی برای دانشجویان رنگین پوست تأسیس کرد که حاصل آن تولید اقتباسی از نمایش "مده آ" با ترکیبی از شعر و موسیقی بود. حرفه. فرانچسکا آموودا ریورز در دو فصل از سیتکام بی بی سی به نام "Bad Education" در نقش بلِسینگ و در کنار جک وایتهال ظاهر شد. او همچنین موسیقی فیلم های کوتاه "مده آ"، "دقیقه ها" و "مسنجر" را ساخت. وی در سال ۲۰۲۱ جایزهٔ ایونینگ استاندارد فیوچر تئاتر در بخش طراحی صوت را دریافت کرد. همچنین به عنوان کارآموز موسیقی در اقتباس اینوآ المز از نمایش "سه
خواهر" چخوف برای تئاتر ملی سلطنتی همکاری داشت. او بر صحنهٔ تئاتر در نمایش های "مکبث" و "اتلو" از شکسپیر در تئاتر ملی جوانان حضور یافت، و نیز در اقتباسی از تراژدی یونانی "نتیگونه" اثر سوفوکل در تئاتر مرکوری نقش آفرینی کرد که "گاردین" اجرای او را به خاطر «بیان حساس و تأثیرگذار» تحسین نمود. در سال ۲۰۲۴، او نخستین حضور خود در وست اند را با ایفای نقش ژولیت در کنار تام هالند در نمایش "رومئو و ژولیت" در تئاتر دوک یورک تجربه کرد. انتخاب او برای این نقش با واکنش های منفی همراه شد که کارگردان نمایش، جیمی لوید، آن را «سوءاستفادهٔ نژادی» توصیف کرد. بیش از ۸۰۰ بازیگر سیاه پوست با امضای نامه ای سرگشاده، همبستگی خود را با آموودا ریورز ابراز داشتند. آموودا ریورز برای بازی در این نمایش برندهٔ جایزهٔ ایان چارلسون شد، و در مارس ۲۰۲۵ نیز جایزهٔ جک تینکر برای بهترین تازه وارد را در جوایز تئاتر حلقهٔ منتقدان دریافت کرد. زندگی شخصی. آموودا ریورز نوازندهٔ پیانو کلاسیک و جاز است و همچنین گیتار، باسون و طبل جمبه می نوازد. او در بریکستون، انگلستان زندگی می کند.
حساب ECN (به انگلیسی: ECN Account) نوعی حساب معاملاتی در بازار فارکس است که از طریق شبکهٔ ارتباطات الکترونیکی (ECN – Electronic Communication Network) امکان دسترسی مستقیم معامله گران به ارائه دهندگان نقدینگی مانند بانک ها، مؤسسات مالی و سایر فعالان بازار را فراهم می کند. این نوع حساب برخلاف حساب های مارکت میکر، دستورهای خرید و فروش معامله گران را به طور مستقیم به شبکهٔ بین بانکی منتقل می کند و بنابراین شفافیت قیمتی بیشتری دارد. ویژگی ها. ویژگی های اصلی حساب های ECN عبارت اند از: مقایسه با سایر حساب ها. حساب های ECN در فارکس به دلیل شفافیت، سرعت و اسپرد پایین، یکی از گزینه های محبوب برای معامله گران حرفه ای هستند. با این حال به دلیل کارمزدها و حداقل سرمایهٔ بیشتر، برای همهٔ معامله گران مناسب نیستند.
فرانچسکو لئونتی (; – ) شاعر، رمان نویس، آموزگار، جنبش سیاسی اهل ایتالیا بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "حکایتهای کانتربوری"، "ادیپ شهریار"، "انجیل به روایت متی، و "پرنده های بزرگ و پرنده های کوچک" اشاره کرد. آموزش و حرفه. لئونتی در کوزنزا در کالابریا به دنیا آمد. در سال ۱۹۵۵ او به بولونیا نقل مکان کرد تا فلسفه بخواند. آن جا با پیر پائولو پازولینی و روبرتو روورسی آشنا شد و با هم مجلهٔ "Officina" را بنیان گذاشتند. او در رشتهٔ علوم رایانه در دانشگاه باری فارغ التحصیل شد. او با یک مدرسهٔ تخصصی برای ناشنوایان کار کرد و به مطالعهٔ آموزش شناسی و شیوه های استفاده از چندرسانه ای و فناوری های تعاملی برای دانش آموزان دارای معلولیت پرداخت. پایان نامهٔ او با عنوان «Ipertesti, Multimedia e Interattività per la didattica agli audiolesi» (فرا متن ها، چندرسانه ای و تعامل پذیری برای آموزش ناشنوایان) بود. او در سال ۱۹۹۱ یک محیط یادگیری نمونه بر پایهٔ هایپرکارت توسعه داد. در دههٔ ۱۹۶۰ او همراه با الیو ویتورینی و ایتالو کالوینو مجلهٔ ادبی "Il Menabò" را بنیان گذاشت. در سال ۱۹۶۳ او به
نئوآوانگارد جنبش پیشرو جنبش ادبی ایتالیا پیوست. آثار. لئونتی بار دیگر در سال ۱۹۶۴ با پازولینی همکاری کرد و نقش هِرود آنتیپاس را در فیلم "انجیل به روایت متی" ایفا کرد. او همچنین صدای گنجشک را در فیلم "بازها و گنجشک ها" (۱۹۶۶) اجرا کرد و نقش خدمتکار لایو را در فیلم ۱۹۶۷ "ادیپ شهریار" بازی کرد. در دههٔ ۱۹۷۰ او به همراه نانی بالسترینی مجلهٔ "آلفابتا" را هم ویراستاری کرد. در سال ۱۹۷۴ او تک نگاری ای دربارهٔ پیکره ساز ایتالیایی آرنالدو پومودورو نوشت. از ۱۹۷۵ تا ۱۹۹۵ او زیبایی شناسی را در آکادمی بررا در میلان تدریس کرد. او به مدت ۲۵ سال در زمینهٔ آموزش الکترونیکی کار کرد.
بمبولونی یک دونات پر شده (مشابه "برلینر" و "پاچک") است، که به عنوان یک میان وعده و دسر مصرف می شود. نام این شیرینی از "بومبا" () مشتق شده است و همین نوع شیرینی در برخی مناطق ایتالیا بومبا (: "بومبه") نامیده می شود. تاریخچه. اگرچه ممکن است "بمبولونی" در درجه اول به توسکانی مرتبط باشد، اما آنها، هرچند با تغییرات جزئی در دستور تهیه، در سایر مناطق ایتالیا نیز سنتی هستند. در آن مناطقی که قبلاً تحت سلطه اتریش بودند، مانند ترنتینو-آلتو آدیجه، ونتو و فریولی-ونیزیا جولیا، سنت "بمبولونی" بر این باور است که از «کراپفن» اتریشی (یعنی "برلینر") نشأت گرفته است و دستور تهیه شامل تخم مرغ است که در نوع توسکانی آن یافت نمی شود. "شیرینی فروشی ها" گاهی برای آنها تابلوهای دست نویس دارند و نویسنده غذا امیلی وایز به طعنه نوشت که بازدیدکنندگان ممکن است به دونات های داغ پر شده در منطقه ای که سالامی گراز وحشی و ساندویچ هایی با روغن ترافل ارائه می شود، چندان علاقه مند نباشند، اما ساکنان توسکانی حتی در ساحل نیز از آنها لذت می برند. آنها همچنین روی چرخ دستی ها در ساحل فروخته می شوند و کمی با دونات های پر شده در کشورهای دیگر متفاوت هستند ز
یرا در این نوع دونات ها مواد پرکننده به جای بغل از بالا وارد آنها می شود که گاهی این مواد قابل مشاهد نیز هستند.
سارکوفاگ همسران () یک پیکره مقبره است که یکی از شاهکارهای هنر اتروسکایی محسوب می شود. اتروسک ها در ایتالیا بین دو رودخانه اصلی، آرنو و تیبر، زندگی می کردند و از طریق تجارت، عمدتاً در دوره های شرقی سازی و باستانی، با یونانیان باستان در تماس بودند. اتروسک ها به خاطر مجسمه های سفالی و هنر تشییع جنازه خود، عمدتاً تابوت های سنگی و کوزه ها، مشهور بودند. این تابوت، یک تابوت انسان نمای اتروسکایی مربوط به اواخر قرن ششم پیش از میلاد است که در گورستان باندیتاچیا در کائره یافت شده و اکنون در موزه ملی اتروسکایی ویلا جولیا، رم قرار دارد. توضیحات. این تابوت سنگی از جنس سفال ساخته شده و زمانی با رنگ های روشن نقاشی شده بود. این تابوت، مرد و زنی را نشان می دهد که روی یک تخت، یک کاناپه غذاخوری با کوسن هایی برای کمک به نگه داشتن همسران دراز کشیده اند و همه آنها به سبک خاصی طراحی شده اند. تناسب بدن مرد و زن همان طور که در دوره باستان رایج بود، کشیده شده است. موهای آنها به صورت بافته شده حالت داده شده است، اگرچه گیسوان زن در حالی که کلاه نرمی بر سر دارد، روی شانه هایش آویزان است و مرد در پشت گیسوانی دارد که روی شانه ها و پشتش پخش
شده اند. چهره این زوج آنها را در حال لبخند زدن نشان می دهد و چشمانشان به وضوح بادامی شکل است که به آنها ظاهری شاد می دهد. پاهای مرد و زن از یکدیگر متمایز است، زیرا مرد پابرهنه و زن کفش های نوک تیز پوشیده است که از ویژگی های اتروسک ها است. با این حال، تضاد قابل توجه بین نیم تنه ها با برجستگی زیاد و پاهای بسیار صاف، معمولاً اتروسک است، همان طور که جذابیت نیمه بالایی پیکره ها با چهره ها و بازوهای بیانگرشان نیز به چشم می خورد. این تابوت سنگی از چهار قطعه جداگانه ساخته شده است که جداگانه پخته شده و بعداً مونتاژ شده اند. زمینه تاریخی. سوزاندن جسد. فرهنگ اتروسک برای مراقبت از بقایای عزیزان خود ارزش قائل بود؛ این امر از میزان منابعی که صرف ساخت مقبره ها و هنرهای تدفینی آنها می شد، قابل مشاهده است، تا جایی که گورستان های آنها اغلب «شهرهای مردگان» یا نکروپولیس نامیده می شدند. رسم اصلی تدفین مردگان، سوزاندن اجساد بود که در آن خاکستر و استخوان های عزیزان در یک کوزه مخصوص خاکستردان یا کوزه خاکستر قرار داده می شد. ویلانوواها، مردمی که بخشی از فرهنگ اتروسکایی بودند، نوع متفاوتی از کوزه را ساختند که دو مخروطی بود. این کوزه د
و مخروط دارد که بدون چرخ سفالگری به هم متصل شده اند و خاک رس را درشت و تصفیه نشده نگه می دارند. آنها همچنین کلبه های گلی برای نگهداری بقایای خود ساختند که شبیه خانه هایی است که در یک مکان مهم اتروسکایی، کاوالوپو، یافت شده اند. آنها می توانستند وسایل شخصی مانند سلاح برای مردان و جواهرات برای زنان را در آنها قرار دهند. باستان شناسان انواع مختلفی از کوزه های کلبه ای اتروسک ها را کشف کرده اند که حاوی خاکستر و قطعات استخوان مردان و زنان بوده اند، بنابراین می توان فرض کرد که تابوت همسران حاوی بقایای سوخته شده بوده است. آیین ها. آیین های تدفینی که اتروسک ها ایجاد کردند، از یک کلبه ساده و گردهمایی کوچک تا فضاهای پیچیده تر برای عزیزان مانند مقبره یا سایر هنرهای تدفینی یا موزاییک ها و مجسمه های برجسته متغیر بود. یکی از این مقبره ها را می توان در گورستان مونتروزی در تارکوینیا، لاتزیو یافت که به خاطر دیوارهای نقاشی شده اش که به ما اطلاع می دهد که آنها برای مراسم تشییع جنازه و جامعه خود چه کرده اند، شناخته شده است. این مقبره سنگی زیرزمینی برای نگهداری بقایای مردگان و همچنین برای نذورات برای مردگان استفاده می شد. یک نقاشی
دیواری روی دیوار پشتی وجود دارد که اگرچه آسیب دیده است، اما یک مهمانی شام را نشان می دهد، با افرادی که در موقعیت های مشابه آنچه در تابوت همسران دیده می شود، به تصویر کشیده شده اند. سه جفت زوج در حال لذت بردن از یک مهمانی شام و لم دادن روی صندلی های راحتی نشان داده شده اند. در ضیافت های اتروسک، رسم رایج این بود که زن و مرد، که در جامعه خود از جایگاه برابری برخوردار بودند، این رویداد را با یکدیگر به اشتراک بگذارند، همان طور که در اینجا در نقاشی دیواری نشان داده شده است؛ آنها در کنار هم و با نسبت های یکسان و در حالت های مشابه نشان داده شده اند. هر دو طرف لبخند می زنند و نسبت به یکدیگر ابراز محبت می کنند. این نقش برجسته دیواری که همان چیدمان همسران را دارد، می تواند نشان دهد که آنها دیدگاه مثبتی نسبت به فرستادن عزیزان خود به زندگی پس از مرگ دارند، زیرا آخرین وعده های غذایی خود را برای همیشه با اعضای خانواده خود به اشتراک می گذارند. این امر همچنین در رسم اتروسک ها مبنی بر دفن کردن بخش هایی از غذا به همراه ظروف و وسایل مناسب برای داشتن آنها در زندگی پس از مرگ نشان داده شده است. نقاشی دیواری مقبره مونتروزی نشان می د
هد که چگونه زوج ها لباس های رنگارنگ و روشنی دارند که می توان آن را با رنگی که روی تابوت سنگی بوده مقایسه کرد. این رنگ های روشن آنها را به عنوان نخبگان نشان می دهد. آنها همچنین دو خدمتکار دارند که به ضیافت کنندگان خدمت می کنند و در کناره های نقاشی های مقبره، سرگرمی هایی که اتروسک ها در آن شرکت می کردند را نشان می دهند. به عنوان مثال، نوازندگان در حال نواختن هستند و مردم می رقصند. مشابه یونانیان، آنها نشان می دهند که چه جنسیتی با رنگی که برای پوست خود استفاده می کردند، به تصویر کشیده شده است، رنگ های روشن برای زنان و رنگ های تیره برای مردان. از نقاشی دیواری مونتروزی می توان مشخص کرد که تابوت سنگی همسران یک اتفاق عادی را به تصویر می کشد. یک پلاک ضیافت وجود دارد که در پوجیو سیویتاته، مورلو پیدا شده است و همچنین دارای شمایل نگاری مشابهی از ضیافت هایی است که اتروسک ها برگزار می کردند - قطعه دیگری که نشان می دهد این ضیافت ها شکل مهمی از آیین برای آنها بوده است. خانواده. یکی دیگر از جنبه هایی که اتروسک ها به آن معروف بودند، پیوندهای خانوادگی شان بود. از آنجایی که آنها مقبره های بسیار باشکوهی برای عزیزان درگذشته خود م
ی ساختند و تابوت سنگی بر اساس یک زوج ساخته شده است، می توان دریافت که پیوندهای خانوادگی در جامعه آنها مهم بوده است. استفاده از کوزه های تدفین و نحوه ساخت آنها، مانند همسران، به همراه مواد، مقیاس کوزه یا تابوت سنگی آنها، اگر تصاویر به آن اضافه کنند، یا نحوه ایجاد پویایی مردمشان می تواند پیوندهای اجتماعی را نشان دهد. همچنین ممکن است کتیبه هایی مانند نام خانواده یا قبیله وجود داشته باشد که یا در قسمت بیرونی مقبره یا همراه با وسایل آنها قرار دارند. یکی دیگر از ارزش های خانوادگی که قبلاً در ضیافت ها به آن اشاره شده است، که می توان آن را از نقاشی دیواری و با اضافه شدن تابوت سنگی مشاهده کرد، یک شام خانوادگی ابدی را نشان می دهد. انواع دیگری از تابوت ها نیز وجود دارند که معنای خانوادگی دارند، مانند تخت های تدفین سنگی که در باندیتاچیا، جایی که همسران پیدا شدند، یافت شده اند. این تابوت های خاص دارای ویژگی های شناسایی هستند که نشان می دهند چه کسی مرد و چه کسی زن بوده است که در آنها دفن شده است. این تابوت های سنگی به شکل تخت هستند و اگر در سمت چپ مقبره قرار می گرفتند، برای مرد و در سمت راست، برای زن در نظر گرفته می شدند.
تابوت مردانه به شکلی تراشیده می شد که شبیه تخت چوبی باشد، انتهای آن صاف و پایه ها، در صورت وجود، به صورت استوانه ای تراشیده می شدند. تابوت زنانه همان ویژگی های مرد را دارد، اما در ساختاری شبیه خانه محصور می شود و انتهای تخت به شکل مثلثی بالا می رود تا شبیه سقف باشد. همچنین تابوت های کوچک تری در نزدیکی محل دفن زنان یافت شده است که گمان می رود برای کودکان باشد. آنها تعداد و جنسیت افراد حاضر در بیرون مقبره را نشان می دادند. زنان اتروسک. شواهد محدودی در مورد آنچه اتروسک ها به طور کلی انجام می دادند، یافت شده است، اما از آنچه از مکان های باستانی مربوط به دوره شرقی سازی یافت شده است، زنان جامعه بالاتر اتروسک از جایگاهی مشابه مردان برخوردار بوده اند. همان طور که در گورها دیده شده است، آنها تجملاتی تر بوده اند، همچنین سفال هایی که کتیبه هایی از نام شخصی (پرانومن) و نام خانوادگی (نومن) آنها را نشان می دهد، اگرچه فقط زنان آزاد نام شخصی داشته اند. نشان داده شده است که زنان جامعه بالاتر باسواد بوده اند و زنانی که از طریق پیوند خونی با یک مرد مرتبط بوده اند، مورد احترام بوده اند، زیرا آنها بودند که از طریق نسب خود فرزند ح
مل می کردند. تابوت های مشابه. یک تابوت مشابه از کایر در گورستان باندیتاچیا پیدا شد. این تابوت همچنین تابوت همسران در موزه لوور پاریس قرار دارد. این تابوت سنگی شباهت هایی دارد که از اندازه، شکل و عملکرد تابوت ها می توان حدس زد که در یک کارگاه ساخته شده اند. یک تابوت مشابه دیگر که می توانسته از همان کارگاه باشد، در کائر پیدا شد. کوزه مونته آباتونه که از دو کوزه دیگر کوچکتر است، از سفال ساخته شده و به سبکی مشابه روی کاناپه یا تخت قرار گرفته است. این کوزه با دو کوزه دیگر متفاوت است زیرا یک پیکره واحد از یک زن است که به گونه ای ژست گرفته که او را در حال ریختن مایعی، احتمالاً روغن یا عطر، در دستش نشان می دهد. این اثر در موزه ملی اتروسک ویلا جولیا، رم قرار دارد و در سال ۲۰۲۱ این کوزه توسط سرویس مرمت موزه ها در حال مرمت بوده است. کوزه مشابه دیگری وجود دارد که پویایی مشابهی با تابوت همسران دارد، اما نسخه کوچکتری است. این کوزه نیز یک زوج دارد، مرد با سینه برهنه زن پوشیده را در آغوش گرفته، به بالش ها تکیه داده، روی یک تخت دراز کشیده و پاهایشان پوشیده و کمی بیرون زده است. با این حال، این مرد ریش ندارد.
دومنیکو کورچیونه (; – ) ژنرال نیروی زمینی ایتالیا بود که از ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۰ فرماندهی نیروی زمینی ایتالیا را برعهده داشت، در فاصله سال های ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۳ به عنوان بیستمین رئیس ستاد دفاع ایتالیا فعالیت می کرد و از ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۶ وزیر دفاع ایتالیا بود. کورچیونه در ۲۰ آوریل ۱۹۲۹ در تورین زاده شد. او در سال ۱۹۵۰ وارد آکادمی نظامی مودنا شد و در سال ۱۹۵۲ پس از فارغ التحصیلی، فعالیت در ارتش ایتالیا را آغاز کرد. کورچیونه در سال ۱۹۹۳ از نیروهای مسلح ایتالیا بازنشسته شد و نخستین ژنرالی بود که در تاریخ جمهوری ایتالیا به عنوان وزیر دفاع خدمت کرد. او در ۱۷ ژانویه ۱۹۹۵ به این سمت منصوب شد و تا ۱۷ مه ۱۹۹۶ در کابینه به رهبری نخست وزیر لامبرتو دینی حضور داشت. کورچیونه در حالی که به عنوان وزیر دفاع خدمت می کرد، در ۸ فوریه ۱۹۹۶ گزارش داد که ارتش فاشیست ایتالیا در طول جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی بین سال های ۱۹۳۵ تا ۱۹۳۷ از گاز سمی استفاده کرده است. در ۳ ژانویه ۲۰۲۰، کورچیونه در سن ۹۰ سالگی در شهر تورین درگذشت.