Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ز تاریخ و هنر آفریقایی، تحت تأثیر هنر بصری قدرتمند اکسپرسیونیست ها، شروع به کاوش در تراکم معنا در تصاویر نمادین کرد. تجربیات هنری او در سال های بعد با رویکردی معنوی تر ترکیب شد. او با پدر جووانی وانوچی آشنا شد که برای او در پیشرفتش به سوی دیدگاهی مذهبی و جهانی، راهنمایش شد. در سال ۱۹۷۳ او محل اقامت خود را در مونته پولچیانو تأسیس کرد، جایی که تا آخر عمر در میان زیبایی تپه های توسکانی زندگی کرد. او یکی از آخرین نمایشگاه های خود را به یاد همسر محبوبش، فرزندان و نوه هایش، دوستانش و تمام افرادی که در مسیر طولانی، مرموز و قدرتمند زندگی او را همراهی کرده بودند، اختصاص داد. آثار. او که مجذوب یک رسانه هنری اولیه، ساده و مختصر بود، اغلب به رنگ های خاکی، رنگ های غلیظ، نقاشی مادی و تکیه گاه های چوبی اولویت می داد. استفاده از رنگ های زمینی و رنگ های «عرفانی» مانند طلا، ارتباط عمیقی را با سنت تاریخی شمایل های مذهبی و با مباحث کتاب مقدس نشان می دهد. او در مصاحبه ای تأیید کرد: «مجسمه های من ترکیبی از رؤیاها و آرمان شهرها هستند، آنها نتیجه نهایی جستجوی من برای یافتن معنایی در زندگی هستند». او در کتاب «زندگینامه کروماتیکا» (۲۰
۱۰) که کمی قبل از مرگش نوشته شده، پالت هنری خود را بر اساس سه رنگ اصلی توصیف کرده است: سیاه، سفید و طلایی. این رنگ ها با سه دوره مختلف زندگی هنرمند مطابقت دارند: سیاه برای شور و شوق پرشور جوانی و ناامیدی های طبیعی آن، سفید برای بلوغ شخصی و هنری، و طلایی زمانی که هنرمند به اوج معنویت کیهانی رسیده است. او در طول زندگی خود با تکنیک های مختلفی کار کرد: نقاشی دیواری، ترکیب مواد، نقاشی روی چوب، مجسمه سازی، طراحی با زغال، شمایل های مقدس، زیلوگرافی (تراش چوب)، رنگ روغن روی بوم و مقوا، تمپرا و طلا. چهره زن همواره در هنر او نقشی محوری داشته است. فریاد زنان، مطرود، طرد شده و تحقیر شده در طول قرن ها، در آثار هنری او به نمادی از صلح عمیق تر، امید بیشتر و انرژی حیاتی تر تبدیل شده است. دستاوردهای هنری. از جمله مهم ترین نمایشگاه های او (در مجموع بیش از ۸۰ نمایشگاه) می توان به نمایشگاه هایی که در لوسرن و اتوبرگ در سوئیس، در سالباخ در اتریش در سال ۲۰۰۱، در دفتر سازمان ملل در ژنو در سال ۲۰۰۳، در نزدیکی بوستو آرسیتزیو در سال ۲۰۰۶، چندین بار در مونته پولچیانو و در سال های ۲۰۰۹ و ۲۰۱۰ در روورتو و ترنتو برگزار شد، اشاره کرد. مارگری
تا پاوسی ماتزونی شخصاً بر سازماندهی فضای داخلی (پراتو) بین سال های ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۶ نظارت داشت. موزه هنر مدرن نیویورک نقاشی او با عنوان (عدالت و رحمت) را به دست آورد. مارگریتا دوگانگی بین عدالت و رحمت را با کلمات زیر توصیف کرد: چهره مرد نماد قدرت مردسالارانه است: او بر اساس قانون ارزیابی، سنجش و محکوم می کند. چهره زن فراتر از دسته بندی های قانونی است، او دسته ای از خوشه های گندم، نماد نان و تغذیه، را حمل می کند و بر اساس قلب مهربان خود عمل می کند. مرگ. پس از یک عمر وقف هنر به عنوان راهی برای نزدیک شدن به خدا و بشریت، او در ۲۵ نوامبر ۲۰۱۰ در خانه اش در نزدیکی شهر مونته پولچیانو درگذشت. او در گورستان پناهگاه مونته سناریو، نزدیک فلورانس، در نزدیکی مقبره های هفت بنیان گذار مقدس فرقه خادمان مریم به خاک سپرده شده است.
ماریسا مرز (متخلص به ماریا لویزا تروکاتو ۲۳ مه ۱۹۲۶ – ۲۰ ژوئیه ۲۰۱۹) هنرمند و مجسمه ساز ایتالیایی بود. در دهه ۱۹۶۰، مرتس تنها شخصیت زن برجسته مرتبط با جنبش رادیکال آرته پوورا بود. در سال ۲۰۱۳، او جایزه شیر طلایی را برای یک عمر دستاورد هنری در دوسالانه ونیز دریافت کرد. او در تورین، ایتالیا زندگی و کار می کرد. اوایل زندگی. ماریسا مرتس در سال ۱۹۲۶ در تورین ایتالیا متولد شد. پدرش برای شرکت خودروسازی فیات کار می کرد. او باله کلاسیک خواند و مدتی برای فلیچه کازوراتی مدل بود. در دهه ۱۹۵۰ با هنرمند ماریو مرتس آشنا شد که بعدها همسرش شد و در تورین تحصیل می کرد. در سال ۱۹۶۰، آنها ازدواج کردند و صاحب دختری به نام بئاتریس (بیا) مرتس شدند. این زوج به مدت سه سال در فروتیگن در آلپ زندگی کردند. اطلاعات بسیار کمی در مورد اوایل زندگی مرتس، از جمله نام خانوادگی اش، در دسترس عموم است. آرت پوورا و حرفه. در ژوئن ۱۹۶۷، مِرز اولین نمایشگاه انفرادی خود را در گالری جیان انزو اسپرونه در تورین برگزار کرد و در آن یک چیدمان فویل آلومینیومی تا شده ساخت. در دسامبر ۱۹۶۷، او نمایشگاه دیگری در توله پایپر پلوری، یک دیسکوی تورین که سال قبل برای می
زبانی رویدادهای هنری رادیکال افتتاح شده بود، برگزار کرد. در اکتبر ۱۹۶۸، او در رویداد سه روزه آرت پوورا و اکشن پوورا، به سرپرستی جرمانو چلانت، در آمالفی شرکت کرد. این رویداد آرته پوورا، که هنرمندانی مانند میکل آنجلو پیستولتو، آلیگیریو بوئتی، جیووانی آنسلمو و ماریو مِرز نیز در آن حضور داشتند، به دلیل نمایش آوانگارد مواد «فقیر» روزمره به عنوان هنر، رادیکال بود. آثار او همچنان منعکس کننده بسیاری از مسائل اساسی بود که هنرمندان آرته پوورا به آنها توجه دارند، مانند اشکال ارگانیک، ذهنیت، استفاده از اشکال پایین تر هنر، از جمله صنایع دستی، و رابطه بین هنر و زندگی. در سال ۱۹۶۹ او یک نمایشگاه انفرادی در گالری آتیکو در رم برگزار کرد. آثار او در مجموعه ای از «اتاق ها» ماهیتی آشکارا محیطی به خود گرفتند. همسرش ماریو از هنر و حرفه او حمایت می کرد و در چیدمان هایش به او کمک می کرد. در سال ۱۹۷۵ او همچنین یک نمایشگاه انفرادی در رم داشت. این نمایشگاه شامل چیدمان هایی بود که با استفاده از "مس" بافته شده، تحت عنوان «برای چشمان بسته، چشمان فوق العاده باز هستند» ساخته شده بودند. مرز، به عنوان یک هنرمند جوان، با وجود سهم عظیمش در این
عرصه، به طور گسترده شناخته نشد. بعدها، رشد فمینیسم توجه بیشتری را به او جلب کرد. هنر ماریسا مرز به عنوان غنایی، لطیف، رؤیایی و خصوصی توصیف شده است. چیدمان های او ایده خانه را به عنوان فضایی صمیمی، خصوصی و زنانه به تصویر می کشند. به عنوان مثال، چیدمان او در سال ۱۹۶۶ "با عنوان «بدون عنوان (مجسمه زنده)»" است که هم برای خانه اش و هم برای ارائه در یک گالری در نظر گرفته شده بود (او زمانی گفته بود: «هیچ جدایی بین زندگی و کار من وجود نداشته است»). این چیدمان شامل نوارهای نازک آلومینیومی بود که از سقف بریده و آویزان شده و به شکل حلقه ها و مارپیچ ها درآمده بودند. این اثر در سال ۲۰۰۹ توسط تیت مدرن خریداری شد. شیوه کار او جنبه هایی از صنایع دستی و شیوه های سنتی مرتبط با زنان (مانند بافندگی) را در بر می گرفت و اغلب از مواد پیش پا افتاده ای مانند مس، آلومینیوم، کاغذ مومی و موم پارافین استفاده می کرد که منعکس کننده محیط خانه او بود. به این ترتیب، هنر او نمونه ای از هنر گروه آرته پوورا است که به طور جمعی در پی «زیر سؤال بردن - اگر نگوییم واژگون کردن - جلوهٔ براق هنرهای زیبا و بی روحی آن به عنوان یک کالای نهادی بودند.» مرتز ب
ه عنوان یک هنرمند، از نامگذاری یا تاریخ گذاری رسمی آثار خود خودداری کرد و ادعا کرد که هنرآفرینی «فراتر از زمان» عمل می کند. او در بیانیه هنری خود در سال ۱۹۷۵، دربارهٔ شکاف غایب بین زندگی و آثاری که خلق کرده بود، صحبت کرد. در این زمان، او خود را از صحنه هنر جدا کرده و عملاً خود را در استودیوی خود حبس کرده بود تا کار کند. در آنجا، او در مورد زندگی با دخترش، بیا، در حالی که مشغول ساخت مجسمه های آلومینیومی خود بود و اینکه چگونه دخترش در آن زمان چیزهای زیادی به او آموخت، تأمل کرد. در سال ۱۹۷۷، مرتس یک نمایشگاه انفرادی در گالری سالواتوره آلا در میلان، ایتالیا، برگزار کرد. پس از مرگ شوهرش در سال ۲۰۰۳، مرتس استودیوی او را دست نخورده باقی گذاشت و تا دهه ۹۰ زندگی خود به کار ادامه داد. در سال ۲۰۱۵، بئاتریس مرتس بعداً یک مرکز هنر معاصر به نام فوندازیونه مرتس را در تورین افتتاح کرد. او در سال ۱۹۸۲ در داکومنا ۷ و در سال ۱۹۹۲ در داکومنا ۹ در کاسل شرکت کرد. او همچنین در سال ۱۹۸۸ در دوسالانه ونیز حضور داشت در سال ۱۹۹۴، او اولین نمایشگاه خود در آمریکا را در باربارا گلدستون برگزار کرد. جوایز. در سال ۲۰۰۱، در دوسالانه ونیز یا بی
نال ونیز، مرتس جایزه ویژه هیئت داوران را دریافت کرد. در دوسالانه ونیز ۲۰۱۳، شیر طلایی برای یک عمر دستاورد هنری (که به آن "لئون طلایی" نیز می گویند) به او اهدا شد. نمایشگاه های اخیر. منبع: مرگ. مرتس در ۱۹ ژوئیه ۲۰۱۹ در سن ۹۳ سالگی درگذشت.
آشیل پریلی (زاده ۲۸ ژانویه ۱۹۲۷ – درگذشته ۱۶ اکتبر ۲۰۲۱) نقاش و مجسمه ساز ایتالیایی بود. زندگی نامه. آشیل پریلی، متولد ۲۸ ژانویه ۱۹۲۷ در رم، دوران متوسطه را در مدرسه کلاسیک گذراند و با پایان نامه ای دربارهٔ جورجو دِ کیریکو، مدرک ادبیات خود را دریافت کرد. پس از جنگ جهانی دوم، او به همراه کارلا آکاردی، اوگو آتاردی، پیترو کونساگرا و آنتونیو سانفیلیپو، گروه فورما ۱ را تأسیس کرد. و جولیو تورکاتو. او استاد انتزاع گرایی بود، همان طور که در نمایشگاه هایش در دوسالانه ونیز در سال های ۱۹۵۲، ۱۹۵۸، ۱۹۶۲ و ۱۹۶۸ دیده می شود از سال ۱۹۴۸ تا ۱۹۸۶، او در پنج رویداد جداگانه در چهارسالانه رم شرکت کرد. از سال ۱۹۶۳ تا ۱۹۶۴، او در نمایشگاه سیار "«نقاشی های ایتالیایی روز»" در بیروت، دمشق، تهران، آنکارا و تونس شرکت کرد. در سال ۱۹۹۵، او به عضویت آکادمی سن لوکا درآمد و در سال ۱۹۹۷ جایزه ای از رئیس جمهور ایتالیا ، اسکار لوئیجی اسکالفارو، دریافت کرد پریلی در ۱۶ اکتبر ۲۰۲۱ در اورویتو درگذشت.
لورنزو کوئین (متولد ۷ مه ۱۹۶۶) مجسمه ساز معاصر ایتالیایی و بازیگر سابق است. او هشتمین پسر آنتونی کوئین، بازیگر سینما، است. زندگی نامه. لورنزو کوئین در ۷ مه ۱۹۶۶ در رم، ایتالیا، پسر آنتونی کوئین، بازیگر مکزیکی-آمریکایی و همسرش یولاندا (با نام خانوادگی آدولوری) متولد شد. کوئین در ایالات متحده و ایتالیا بزرگ شد و در حال حاضر در بارسلونا در اسپانیا زندگی می کند. او فعالیت هنری خود را به عنوان نقاش در اوایل دهه ۱۹۸۰ با ثبت نام در آکادمی هنرهای زیبای آمریکا در شهر نیویورک آغاز کرد. در سال ۱۹۸۸ به اسپانیا نقل مکان کرد. بازیگری. کوئین در اواخر دهه ۱۹۸۰ به طور حرفه ای بازیگری را آغاز کرد و در فیلم ایتالیایی "«استرادیواری»" محصول ۱۹۸۸ به کارگردانی جاکومو باتیاتو، نقش آنتونیو استرادیواری، سازنده جوان ویولن ایتالیایی، را بازی کرد. آنتونی، پدر کوئین، در همان فیلمی که استرادیواری بزرگسال در آن بازی می کرد، بازی کرد. کوئین متعاقباً در "فیلم «دالی»" نقش هنرمند سورئالیست اسپانیایی ، سالوادور دالی، را در کنار سارا داگلاس، بازیگر انگلیسی، در نقش همسرش، گالا، بازی کرد. کوئین به خاطر بازی در فیلم "دالی"، جایزه بهترین بازیگر جدید
را در جشنواره فیلم بیاریتز دریافت کرد. اولین نمایشگاه ها. در اوایل دهه ۲۰۰۰، کوئین تصمیم گرفت حرفه بازیگری خود را رها کند و خود را کاملاً وقف هنر کند. هنر عمومی کوئین شامل "«رویارویی ها"» می شود که به سفارش فونداتور ساخته و در سال ۲۰۰۳ به مایورکا اهدا شد. این اثر اکنون در پالما د مایورکا قرار دارد. آثار دیگری نیز در اسکله شاه ادوارد به نمایش گذاشته شده اند - "آفرینش"، "ولار" و "عبور از هزاره" - که تمرکز ویژه آنها بر دست، فرم انسان و دایره است. نمایشگاه "«تعادل»" در نوامبر ۲۰۰۹، همزمان با نصب «"بدهی و بستانی ۳»" در میدان برکلی به مدت شش ماه، برگزار شد. در این نمایشگاه چندین مجسمه جدید از جمله «"چه چیزی اول آمد؟»" (اشکال مرد و زن که در نیمکره های تخم مرغی شکل قرار دارند) و "«خانه شیرین خانه»" (زنی مرمرین که در سیم خاردار محصور شده است) نیز به نمایش گذاشته شد. مجموعه مجسمه های «"نیروهای طبیعت»" کوئین در انگلستان، ایتالیا، ایالات متحده، سنگاپور، هلند، قطر و موناکو به نمایش گذاشته شده اند. در اکتبر ۲۰۱۸، مجسمه «"بازی را متوقف کن»" به شهر ونیز اهدا و در فورته مارگرا نصب شد. گالریا گاسترونومیکا. کوین یکی از مالکان ر
ستوران ایتالیایی "گالریا گاسترونومیکا" در بارسلونا است که بسیاری از مجسمه های او نیز در همین رستوران ساخته شده اند. بیشتر وسایل سخت افزاری رستوران، مانند کارد و چنگال، توسط او طراحی شده اند.
جرالدین های توبه ناپذیر چهاردهمین آلبوم استودیویی از موسیقی دان آمریکایی توری ایموس می باشد که در ۹ مهٔ سال ۲۰۱۴ از سوی مرکوری کلاسیکس منتشر گردید. این آلبوم بازگشت ایموس به موسیقی پاپ و راک پس از چندین انتشار در سبک کلاسیک به شمار می رود. ضبط آلبوم در در استودیوی شخصی ایموس با نام مارتیان اینجیرینگ استودیوز انجام شده و و تهیه کنندگی آن بر عهدهٔ خود او بود. میکس آلبوم نیز توسط همسرش مارک هاولی و مارسل فان لیمبیک صورت گرفت. آلبوم واجد فضایی آکوستیک و ساده است؛ به گونه ای که در بسیاری از قطعات، تنظیم ها تنها متشکل از آواز ایموس و پیانوی او هستند. از نظر ترانه سرایی، بسیاری از قطعات تحت تأثیر هنرهای تجسمی – نقاشی و عکاسی – شکل گرفته اند. "جرالدین های توبه ناپذیر" هم از نظر منتقدان و هم از نظر تجاری موفق بود. این آلبوم در ایالات متحده به رتبهٔ ۷ رسید و تبدیل به هشتمین آلبوم ایموس شد که در زمرهٔ ده اثر برتر سرزمین مادریش جای می گیرد؛ همچنین در هشت کشور دیگر جزو بیست اثر پرفروش جای گرفت. نقدها عموماً مثبت بودند و بسیاری آن را از قوی ترین آثار ایموس ایموس در سال های اخیر دانستند. تنظیم های ساده و آوازخوانی ایموس به
ویژه مورد ستایش قرار گرفت. برای معرفی آلبوم تور جرالدین های توبه ناپذیر از مه تا نوامبر سال ۲۰۱۴ برگزار شد که ایموس به صورت تنها روی صحنه می رفت.
کوستانزو چانو، کنت اول کورتلاتزو لیورنو، ۳۰ اوت ۱۸۷۶ - ۲۶ ژوئن ۱۹۳۹) یک افسر نیروی دریایی و سیاستمدار ایتالیایی بود. او پدر گالئاتسو چانو بود. زندگینامه. سال های نخستین. او در لیورنو متولد شد، پسر ریموندو چانو و همسرش آرگیا پوپو بود. او در سال ۱۸۹۱ وارد آکادمی نیروی دریایی لیورنو شد و پنج سال بعد به درجه افسری رسید. در سال ۱۹۰۱، او به درجه ستوان کشتی (tenente di vascello) رسید و در جنگ ایتالیا و عثمانی در سال های ۱۹۱۱-۱۹۱۲ شرکت کرد. جنگ جهانی اول. در سال ۱۹۱۵، پیش از ورود ایتالیا به جنگ جهانی اول، او فرمانده ستوان ("capitano di corvetta") بود و به خدمت در سیرنایکا منصوب شد. پس از بازگشت به ایتالیا، او تحت فرماندهی واحدهای سریع MAS فعالیت کرد و به خاطر عملیات معروفش در بندر باکار (۱۰–۱۱ فوریه ۱۹۱۸) در ساحل کرواسی، مدال طلای نظامی دریافت کرد که بعدها توسط شاعر گابریل دانونتزیو، که او نیز در آن شرکت کرده بود، مورد تجلیل قرار گرفت. در پایان جنگ، چانو به درجه سروانی (captaino di vascello) ارتقا یافت. فاشیست پس از جنگ. ملی گرایی پرشور چانو او را به فاشیسم کشاند. او رهبر فاشیوی لیورنو شد و در اکتبر ۱۹۲۲ در راهپیمایی
به سوی رم شرکت کرد. در ۳۱ اکتبر ۱۹۱۹، او سمت معاون وزیر امور خارجه در امور رجیا مارینا و کمیسر نیروی دریایی تجاری را بر عهده گرفت. در ۹ نوامبر ۱۹۲۳، او به عنوان دریاسالار ذخیره نیروی دریایی منصوب شد. در سال ۱۹۲۸، توسط پادشاه ویکتور امانوئل سوم به عنوان کونته دی کورتلاتزو (Conte di Cortellazzo) مفتخر شد. او از سال ۱۹۳۴ تا زمان مرگش که در سال ۱۹۳۹ در پونته آ موریانو اتفاق افتاد، رئیس مجلس نمایندگان ایتالیا بود.
دوک نشین فریولی () یک دوک نشین لومبارد در فریولی امروزی بود، اولین دوک نشینی که پس از فتح شبه جزیره ایتالیا در سال ۵۶۸ تأسیس شد. این دوک نشین یکی از بزرگ ترین قلمروها در لانگوباردیا ماژور و حائل مهمی بین پادشاهی لومبارد و اسلاوها، آوارها و امپراتوری بیزانس بود. شهر اصلی اصلی در این استان، آکوئیلیای رومی بود، اما پایتخت لومبارد فریولی، فوروم جولی، سیویدال امروزی، بود. اربابان فریولی به همراه دوک های اسپولتو، بنونتو و ترنت، اغلب تلاش می کردند تا استقلال خود را از قدرت سلطنتی مستقر در پاویا برقرار کنند، اما بی فایده بود. پس از لشکرکشی شارلمانی به لومبارد و شکست شاه دسیدریوس در سال ۷۷۴، فریولی در امپراتوری کارولنژی ادغام شد، اما آخرین دوک لومبارد، هرودگاد از فریولی، در سمت خود باقی ماند تا اینکه در سال ۷۷۶ شورش کرد و برکنار شد. تحت حکومت کارولنژیان، این دوک نشین به تدریج به یک استان مرزی وسیع تبدیل شد، زیرا فرانک ها ایستریا را در سال ۷۸۸ از بیزانسی ها گرفتند و سپس در طول جنگ های آوار در دهه ۷۹۰ به پیشروی به سمت شرق ادامه دادند. سرزمین های شرقی تازه تصرف شده، از کارنیولا تا پانونیای سفلی نیز تحت اداره دوک های فران
کی فریولی قرار گرفتند، تا اینکه در سال ۸۲۸، این دوک نشین سرانجام به چهار شهرستان تقسیم شد و در نتیجه منطقه مرکزی فریولی به عنوان مارس فریولی سازماندهی شد. تاریخچه. ریشه ها. قلمرو ونیزی اطراف فوروم یولی، که هنوز در اثر جنگ گوتیک ویران شده بود، اولین قلمرو در ایتالیای سابق رومی بود که در سال ۵۶۸ توسط لومباردها به رهبری پادشاهشان آلبوین فتح شد. آلبوین پیش از ادامه نفوذ به سمت جنوب ایتالیا، پادگان بزرگی را در سیویدال باقی گذاشت و حکومت این منطقه را به برادرزاده و مارپافیاس (سپردار)، گیسولف، به عنوان دوکس سپرد. او اجازه داشت فاراها یا خانواده های اشرافی را که مایل به سکونت در این سرزمین بود، انتخاب کند. دوک نشین اصلی از شمال و شمال شرقی به کوه های آلپ کارنیک و آلپ جولیان محدود می شد و از آن جهات به سختی قابل دسترسی بود. از جنوب به راونا، فرماندار بیزانس، محدود می شد، جایی که تا بعدها خط ساحلی نداشت، و از شرق به دشتی منتهی می شد که به حوضه پانونی منتهی می شد، نقطه دسترسی مناسبی برای مهاجمانی مانند آوارها و بعدها مجارها. مرز غربی آن در ابتدا نامشخص بود، تا اینکه فتوحات بیشتر، دوک نشین لمباردی سندا را که در آن سوی رو
دخانه تاگلیامنتو، بین رودخانه های لیونزا و پیاوه قرار داشت، تأسیس کرد. از همان ابتدا، دوک نشین فریولی نقشی نظامی داشت که در تمام دوران پادشاهی لمباردی آن را حفظ کرد و به این معنی بود که همیشه نقش مهمی در سیاست ایتالیا ایفا می کرد، به طوری که چندین نفر از دوک های آن به مقام پادشاه رسیدند. گریسولف، حاکمی توانمند، طبق وقایع نامه های تاریخ لومباردها نوشته پاول دیاکون، جمعیت رومی ها را در فریولی سرکوب کرد. او در دوران فترت لمباردی پس از مرگ شاه کلف در سال ۵۷۴، نفوذ بیشتری به دست آورد. اطلاعات کمی در مورد اولین جانشین گیسولف، گراسولف اول، وجود دارد. قرن هفتم. حدود سال ۶۱۰، نیروهای آوار به فریولی حمله کردند و شهرک های لومبارد را غارت کردند. در حالی که پادشاه آگیلوف هیچ اقدامی نکرد، دوک گیسولف دوم در نبردی که مهاجمان اقامتگاه او را در سیویدال اشغال کردند، کشته شد. پاول دیاکون این رویداد را با لحنی حماسی روایت می کند. پاول که اصالتاً اهل دوک نشین فریولی بود، خیانت رومیلدا، همسر گیسولف، را که شهر سیویدال را به آوارها تحویل داد، با جزئیات شرح می دهد. آنها دوک نشین را غارت کردند و سپس به پانونیا عقب نشینی کردند. پسران گی
سولف دوم، تاسو و کاکو، به سختی توانستند از جنگی که پدرشان در آن جان خود را از دست داد، فرار کنند و کنترل فریولی را به دست بگیرند. آنها علیه اسلاوها لشکرکشی کردند و مرزهای شرقی دوک نشین را به طور موقت تا ماتری در تیرول شرقی فعلی گسترش دادند. اسلاوها تا زمان سلطنت راچیس به فریولی خراج می دادند. برادران همچنین علیه نیروهای بیزانس در ایتالیا لشکرکشی کردند. در سال ۶۱۵، کنکوردیا تصرف شد و حدود سال ۶۲۵، برادران در کمین در شهر بیزانسی اودرزو توسط پاتریسین گرگوریوس کشته شدند. سپس گراسولف دوم، برادر گیسولف دوم (و بنابراین عموی تاسو و کاکو) تاج و تخت دوک نشین را به دست گرفت. با این حال، دیگر برادران گیسولف، روموالد و گریمولد، از پذیرش برتری گراسولف خودداری کردند و به دربار آرخیس در دوک نشین بنونتو نقل مکان کردند. پاول دیکون سلطنت گراسولف و جانشینش آگو را به طور خلاصه شرح می دهد، اما آنها به جنگ علیه بیزانسی ها ادامه دادند و اوپیترگیوم در سال ۶۴۲ فتح شد. دوک لوپوس در سال ۶۶۲ به گرادو لشکرکشی کرد که در آن شهر را غارت کرد و گنجینه های پاتریارک آکویلیا را به دست آورد. دوک با گریمولد (که اکنون پادشاه لومباردها بود) بسیار صمی
می بود، و گریمولد وقتی به بنونتو رفت، کاخ خود در پاویا را به او سپرد، اما در سال ۶۶۳ لوپوس شورش کرد. سپس گریمولد با آوارها که به دوک نشین حمله کرده و لوپوس را کشتند، به توافق رسید. آنها سپس از عقب نشینی خودداری کردند و به حملات خود ادامه دادند تا اینکه خود گریمولد مداخله کرد و توانست آنها را به بازگشت به پانونیا ترغیب کند. گریمولد، وچتار را به عنوان دوک بعدی، به جای آرنفریت، پسر لوپوس، منصوب کرد. وچتر، که اصالتاً اهل ویچنزا بود، حمله جدید اسلاوها را در ناتیزون دفع کرد. پس از او، تاج و تخت برای چند ماه به لندر و سپس به رودوالد (۶۷۱) رسید. او حدود سال ۶۹۵ توسط آنسفرید عزل شد و مجبور شد ابتدا به ایستریا، سپس به راونا و در نهایت به پاویا و دربار پادشاه کونیپرت فرار کند. به نظر می رسید که پادشاه غصب آنسفرید را تحمل می کند، اما کمی بعد او نیز از کونیپرت شورش کرد و تلاش کرد تاج و تخت را به دست گیرد. این شورش - آخرین شورش از سلسله قیام هایی که همگی در بخش شمال شرقی پادشاهی لومبارد رخ دادند - نشانه ای از عدم تمایل لومباردهای این منطقه (معروف به «اتریش») به پذیرش سیاست طرفدار کاتولیک سلسله باواریا بود. این شورش ها به ر
هبری دوک های فریولی و ترنت در مواقع مختلف، گروه های آریایی و سنت گرا (یعنی نظامی گرا و توسعه طلب) را در مخالفت با سیاست صلح طلبانه پادشاهان پاویا که تمایل به حفظ وضع موجود با بیزانسی ها و دستگاه پاپ داشتند، گرد هم آورد. با این حال، در این مورد، پادشاه کونیپرت دست بالا را داشت؛ آنسفیرد در نزدیکی ورونا اسیر و به تبعید فرستاده شد. کونیپرت به جای او، یک حامی وفادار، آدو، برادر دوک رودوالدِ مخلوع، را منصوب کرد. او کمی بیش از یک سال به عنوان دوک سلطنت کرد. قرن هشتم. با مرگ آدو، در آغاز قرن هشتم، دوک نشین به فردولف، «مردی بی ثبات و متکبر»، به گفتهٔ پاول دیکن، رسید که به دنبال افتخار نظامی آسان بود و به همین دلیل برخی از اسلاوها را متقاعد کرد تا به دوک نشین خود حمله کنند. با این حال، این نبرد به دلیل اختلاف داخلی بین دوک و اشراف زاده ای به نام آرگایت، منجر به شکست لومباردها شد. اسلاوها به دلیل اشتباهات تاکتیکی فاحش از سوی لومباردها، به پیروزی آسانی دست یافتند و تقریباً تمام اشراف فریولی را نابود کردند. هم فردولف و هم آرگایت درگذشتند و تنها کسی که عملکرد خوبی داشت، مونیخیس، پدر دوک آینده پیتر، بود. سلطنت کوروولوس، جان
شین فردولف، نیز کوتاه بود، زیرا او به دلیل توهین به پادشاه دستگیر و برکنار شد. او حدود سال ۷۱۰ با پمو جایگزین شد. راچیس در یک مینیاتور. پمو مورد احترام پاول دیکن بود (که او را «مردی باهوش و مفید برای کشور» می نامد). او مجبور بود با اسلاوهایی که شکست داده و مجبور به پذیرش شرایط خود کرده بود، مقابله کند. با این حال، کمی بعد، او با کالیکتوس، پاتریارک آکویلیا، درگیر شد. پاتریارک به این واقعیت اعتراض کرد که اسقف زوگلیو، فیدنتیوس، مقر خود را از اسقف نشین واقعی خود به سیویدال منتقل کرده است - تصمیمی که توسط جانشین فیدنتیوس، آماتور، تأیید شد. کالیکتوس، که اسقف نشین اسمی او آکویلیا بود، اما خود به دلیل آسیب پذیری آکویلیا در برابر حملات بیزانس به کورمونس نقل مکان کرده بود، اسقف دیگری را که در پایتخت دوک نشین مستقر بود، نامناسب می دانست؛ بنابراین آماتور را از شهر بیرون راند و محل اقامت او را برای خود تصاحب کرد. پمو اقدامات پاتریارک را نپذیرفت و علیه کالیکتوس اقدام کرد و او را در شرایط سختی زندانی کرد. در این مرحله، شاه لیوتپراند علیه دوک مداخله کرد، او را از عنوانش خلع کرد و دوک نشین را به پسر بزرگش، راچیس، سپرد. دوک جد
ید لشکرکشی به قلمرو اسلاوها (کارنیولا) را رهبری کرد و آن را به عنوان اثبات شجاعت خود غارت کرد. راچیس و جنگجویانش همچنین در دفاع از لیوتپراند، زمانی که در لشکرکشی به فوسومبرون توسط دوک نشین شورشی اسپولتو مورد حمله و خیانت قرار گرفت، خود را متمایز کردند. در نتیجه اعتباری که از این ماجراجویی ها به دست آورده بود، راچیس در سال ۷۴۴ پادشاه لومباردها شد و جانشین لیوتپراند، هیلدپراند، را پس از چند ماه حکومت برکنار کرد. راچیس این دوک نشین را به برادرش آیستولف واگذار کرد که تنها چند سال آن را در اختیار داشت، زیرا در سال ۷۴۹ او جانشین راچیس (که توسط دوک هایش برکنار شده بود) به عنوان پادشاه ایتالیا شد. اطلاعات مربوط به وضعیت دوک نشین در سال های پایانی پادشاهی لومباردها کمیاب است. این دوک توسط نایب السلطنه های مشترک، آنسلم و پیتر (۷۴۹–۷۵۶) اداره می شد و آخرین دوکی که ما از او می شناسیم، هرودگارد (۷۷۴–۷۷۶) بود. احتمالاً در این سال ها، زمانی که پادشاهی لومبارد توسط حاکمانی با اصالت فریولیایی اداره می شد و قدرت مرکزی به ویژه قوی بود، استقلال این دوک نشین بسیار محدود بود. یک مدرک غیرمستقیم برای این امر این واقعیت است که ایستری
ا، که پس از پادشاه شدن آیستولف توسط او فتح شد، به دوک نشین ضمیمه نشد، بلکه تحت کنترل مستقیم سلطنتی باقی ماند. دوک نشین فریولی کارولینگی. پس از محاصره پاویا در سال ۷۷۴، پادشاهی لومبارد توسط شارلمانی فتح شد و او را «به لطف خدا، پادشاه فرانک ها و لومباردها» اعلام کردند. او اتحاد شخصی بین دو پادشاهی ایجاد کرد. اگرچه قوانین لومباردها حفظ شد، اما او پادشاهی را به مدل فرانکی، با کنت ها به جای دوک ها، سازماندهی مجدد کرد، اما به دوک قدرتمند هرودگاد فریولی اجازه داده شد تا دوک نشین خود را حفظ کند، تا اینکه در سال ۷۷۶ شورش کرد. او در نبرد کشته شد و مکاریوس جایگزین او شد. در سال ۷۸۱، ایتالیای کارولنژی، از جمله فریولی، به پسر شارلمانی، پپین، به عنوان پادشاه ایتالیا منصوب شد. تا سال ۷۸۸، حکومت فرانکی بر ایستریای همسایه، که تا آن زمان قلمرو فرادریایی امپراتوری بیزانس بود، تحمیل شد. در طول جنگ های آوار در دهه ۷۹۰، پادشاه پپین و فرماندهانش چندین لشکرکشی موفق به سمت مناطق شرقی، از کارنیولا تا پانونیای سفلی، انجام دادند. این مناطق به عنوان سرزمین های مرزی سازماندهی شدند و تحت اداره دوک های فرانکی فریولی قرار گرفتند؛ بنابراین، د
امنه اداری این دوک نشین تا شرق گسترش یافت. پائولینوس دوم، پدرسالار آکویلیا، با ابراز تاسف از مرگ دوک اریک فریولی در سال ۷۹۹، ادعا کرد که دستاوردهای دوک فقید فریولی تا سیرمیوم نیز رسیده است. در سال ۸۰۶، امپراتور شارلمانی یک توافق جانشینی را افتتاح کرد و نه تنها ایتالیا و مناطق فریولیایی آن، بلکه باواریا و مرزهای شرقی آن را نیز به پپین واگذار کرد. در سال ۸۱۰، پسرش برنارد جانشین پپین شد، اما فقط در ایتالیا، زیرا جایگاه او محکم نبود (از یک ازدواج مشروع متولد نشده بود). در سال ۸۱۴، عموی برنارد، امپراتور جدید لویی پرهیزگار، پسر بزرگش لوتار را به حکومت باواریا منصوب کرد؛ بنابراین، در مورد صلاحیت بر مناطق مختلف مرزی جنوب شرقی، وضعیت پیچیده ای شروع به ظهور کرد. در سال ۸۱۷، امپراتور لویی فرمان امپراتوری را صادر کرد و پسرش لویی را به عنوان پادشاه باواریا منصوب کرد، و علاوه بر آن، بر کارانتانیا، بوهمیا و سایر اسلاوها و آوارهای وابسته نیز صلاحیت قضایی داشت. تا پایان همان سال (۸۱۷)، برنارد از سلطنت خلع شد و ایتالیا به لوتار داده شد. دوک های فریولی او، کادولا (۸۱۷–۸۱۹) و بالدریک، نه تنها بر ایستریا و کارنیولا، بلکه بر کاران
تانیا نیز اعمال حاکمیت می کردند. تنها در سال ۸۲۸، زمانی که بالدریک از سلطنت خلع شد، این دوک نشین به چهار شهرستان تقسیم شد که در آن فریولی اصلی و ایستریا تحت صلاحیت قلمرو ایتالیایی لوتار باقی ماندند، در حالی که کارنیولا و پانونیای سفلی به صلاحیت قلمرو باواریا منتقل شدند. در همان زمان، مسئله حکومت مؤثر بر کارانتانیا نیز به نفع لویی باواریایی حل و فصل شد. بدین ترتیب، دوک نشین وسیع فریولی از کارولینگی منقرض شد و منطقه مرکزی فریولی در نتیجه به عنوان مارس فریولی سازماندهی شد. در اوایل دوره مدرن، شهرستان شاهزاده نشین گوریزیا و گرادیسکا که تحت حکومت هابسبورگ بودند، بخش های شرقی دوک نشین سابق فریولی را در بر می گرفتند؛ بنابراین، پادشاهان هابسبورگ از عنوان تاریخی «دوک فریولی» در عنوان بزرگ خود، امپراتور اتریش، استفاده می کردند.
مهاجم محلی پانزدهمین آلبوم استودیویی (و دوازدهمین آلبوم با محتوای کاملاً اصلی) از خواننده-ترانه پرداز آمریکایی توری ایموس که در ۸ سپتامبر سال ۲۰۱۷ از سوی دکا رکوردز منتشر گردید. تک آهنگ اصلی آلبوم با نام «ابر سواران» در ۲۷ ژوئیهٔ سال ۲۰۱۷ منتشر گردید.