Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سقوط رژیم فاشیستی در ایتالیا، که در ایتالیا با نام ۲۵ جولای (به ایتالیایی: Venticinque Luglio) نیز شناخته می شود، در نتیجهٔ توطئه های موازی به رهبری دینو گراندی و شاه ویکتور امانوئل سوم در بهار و تابستان ۱۹۴۳ رخ داد که با رأی عدم اعتماد موفقیت آمیز علیه نخست وزیر بنیتو موسولینی در جلسهٔ شورای عالی فاشیسم در ۲۴ و ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳ به اوج خود رسید. این رأی، اگرچه قابل توجه بود، اما هیچ ارزش قانونی نداشت، زیرا طبق قانون در پادشاهی مشروطه ایتالیا، نخست وزیر فقط در برابر پادشاه مسئول اعمال خود بود و تنها کسی که می توانست او را برکنار کند، پادشاه بود. در نتیجه، دولت جدیدی تأسیس شد و به ۲۱ سال حکومت فاشیست ها در پادشاهی ایتالیا پایان داد و موسولینی دستگیر شد. پیش زمینه. در آغاز سال ۱۹۴۳، ایتالیا با شکست روبرو بود. فروپاشی جبهه آفریقا در ۴ نوامبر ۱۹۴۲ و پیاده شدن متفقین در شمال آفریقا در ۸ تا ۱۲ نوامبر، ایتالیا را در معرض تهاجم نیروهای متفقین قرار داد. شکست نیروی اعزامی ایتالیا (ARMIR) در جبهه شرقی، بمباران هوایی سنگین شهرها و کمبود غذا و سوخت، روحیه مردم را تضعیف کرد، که اکثر آنها خواهان پایان جنگ و محکوم کردن اتحاد با
آلمان نازی بودند. ایتالیا برای حفظ کنترل تونس، آخرین دژ قدرت های محور در آفریقا، به کمک آلمان نیاز داشت. دیکتاتور ایتالیا، بنیتو موسولینی، متقاعد شده بود که می توان سرنوشت جنگ را در صحنه مدیترانه تعیین کرد. در ۲۹ آوریل ۱۹۴۳، در جلسه ای در کلسهایم، آدولف هیتلر پیشنهاد موسولینی مبنی بر برقراری صلح جداگانه با شوروی و انتقال بخش عمده ای از ارتش آلمان به جنوب را رد کرد. درخواست نیروهای کمکی برای دفاع از سرپل محور در تونس توسط ورماخت رد شد، چرا که دیگر به اراده ایتالیایی ها برای حفظ مقاومت اعتمادی نداشت. وضعیت سلامتی موسولینی یکی دیگر از عوامل اصلی عدم اطمینان بود. او پس از تشخیص ابتلا به التهاب معده و اثنی عشر با منشأ عصبی، افسرده و بیمار بود. به دلیل بیماری اش، دوچه اغلب مجبور به ماندن در خانه می شد و ایتالیا را از داشتن یک دولت مؤثر محروم می کرد. در این شرایط، چندین گروه متعلق به چهار حلقه مختلف (دربار سلطنتی، احزاب ضد فاشیست، فاشیست ها و ستاد کل) شروع به جستجوی راهی برای خروج کردند. اشراف، مانند ولیعهد ماری خوزه، اعضای طبقه بالا و سیاستمداران متعلق به نخبگان پیش از فاشیسم، مستقلاً توطئه هایی را برای برقراری ارت
باط با متفقین آغاز کردند. پس از اعلامیه کازابلانکا، متفقین فقط تسلیم بی قید و شرط را می پذیرفتند. با وجود مشارکت ولیعهد، آنگلو-آمریکایی ها انتظار حرکتی از سوی شخصیت های بالاتر، مانند پادشاه، را داشتند و از تماس با این گروه ها صرف نظر کردند. احزاب ضد فاشیست، که در خلال 20 سال دیکتاتوری تضعیف شده بودند، هنوز در وضعیت جنینی بودند. همه به جز حزب کمونیست ایتالیا و جمهوری خواهان «حزب اقدام» ( ) منتظر علامتی از پادشاه ویکتور امانوئل سوم بودند، که عدم اقدام او ناشی از شخصیت، ترس ها و تردیدهای مشروطه خواهی او و این واقعیت بود که سلطنت صرف نظر از چگونگی پایان جنگ، محکوم به فنا بود.. پادشاه نسبت به سیاستمداران پیش از فاشیسم که به طعنه آنها را "بازگشتگان" (یعنی "ارواح" یا "زامبی ها") می نامید، احساس تحقیر قابل توجهی می کرد. او همچنین به کسانی که ادعا می کردند آنگلو-آمریکایی ها از ایتالیا انتقام نخواهند گرفت، بی اعتماد بود. ویکتور امانوئل سوم اعتماد خود را به موسولینی حفظ کرد و امیدوار بود که دوچه بتواند اوضاع را نجات دهد. پادشاه به مشورت های شخصی خود ادامه داد و خود را از هر کسی که سعی در فهمیدن نیات او داشت، جدا کرد. ژن
رال ویتوریو امبروزیو، که به پادشاه وفادار و با آلمانی ها دشمن بود، رئیس جدید ستاد کل شد. امبروزیو متقاعد شده بود که جنگ برای ایتالیا باخته است، اما او هرگز بدون مشورت اولیه با پادشاه، شخصاً اقدامی برای تغییر اوضاع انجام نداد. امبروزیو، با کمک جوزپه کاستلانو و جاکومو کاربونی (که هر دو نقش مهمی در وقایع منجر به آتش بس کاسیبیله در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ داشتند)، به آرامی چندین موقعیت کلیدی در نیروهای مسلح را با مقامات وفادار به پادشاه اشغال کرد. او همچنین سعی کرد تا حد امکان نیروهای ایتالیا را از خارج از کشور بازگرداند، اما انجام این کار بدون برانگیختن سوءظن در آلمان دشوار بود. در ۶ فوریه ۱۹۴۳، موسولینی گسترده ترین تغییر و تحولات دولت را در ۲۱ سال قدرت فاشیست ها انجام داد. تقریباً تمام وزرا تغییر کردند، از جمله داماد دوچه، گالئاتسو چانو، و دینو گراندی، جوزپه بوتای، گویدو بوفارینی گویدی و الساندرو پاولینی. اوضاع به خطر افتاد و هدف اصلی عملیات، یعنی آرام کردن افکار عمومی در مورد حزب فاشیست، با شکست مواجه شد. در میان انتصابات جدید، معاون جدید وزیر امور خارجه (دوچه، خود ریاست این وزارتخانه را بر عهده گرفت) جوزپه باستیانینی،
از جدی بودن اوضاع آگاه بود. استراتژی باستیانینی دوگانه بود: مانند موسولینی، او سعی کرد به نفع صلح بین آلمان و اتحاد جماهیر شوروی استدلال کند. او همچنین قصد داشت بلوکی از کشورهای بالکان (شرکای کوچکتر محور، مجارستان، رومانی و بلغارستان) به رهبری ایتالیا ایجاد کند که بتواند به عنوان وزنه تعادل در برابر قدرت بیش از حد رایش آلمان در اروپا عمل کند. در ۱۴ آوریل، دوچه، رئیس پلیس، کارمینه سنیزه (از افراد نزدیک به پادشاه) را با لورنتزو کیریچی جایگزین کرد. پنج روز بعد، موسولینی، دبیر جوان و بی تجربه حزب، آلدو ویدوسونی، را با کارلو اسکورتزا جایگزین کرد تا تکانی به حزب بدهد. از دست دادن تونس. سقوط تونس در ۱۳ مه ۱۹۴۳ وضعیت استراتژیک را به طور اساسی تغییر داد. برای آلمان کنترل ایتالیا که به دژ خارجی رایش تبدیل شده بود، مهم بود زیرا مستعد تهاجم بود. آلمانی ها برنامه هایی برای عملیات «آلاریخ» و «کنستانتین» تدوین کردند که به ترتیب به اشغال ایتالیا و مناطق بالکان اشغال شده توسط ارتش ایتالیا اختصاص داشت تا پس از آتش بس مورد انتظارشان با متفقین، کنترل ایتالیا را به دست گرفته و نیروهای ایتالیایی را خلع سلاح کنند. در جریان آماده س
ازی، آلمانی ها می خواستند نیروهای زمینی خود را در ایتالیا افزایش دهند. امبروزیو و موسولینی امتناع کردند و فقط درخواست هواپیماهای بیشتر کردند، زیرا می خواستند استقلال ایتالیا را حفظ کنند. در ۱۱ ژوئن ۱۹۴۳، متفقین جزیره پانتلریا، نخستین بخش از ایتالیای کلان شهری که از دست رفت، را تصرف کردند. پانتلریا توسط موسولینی به یک دژ نظامی تبدیل شده بود، اما پس از یک هفته بمباران سنگین، بدون مقاومت چندانی به دست متفقین افتاد. اکنون آشکار بود که حرکت بعدی متفقین، حمله به سیسیل، ساردینیا، کورسیکا یا یونان خواهد بود. در اواسط ماه مه، پادشاه پس از ترغیب دوک پیترو داکوارونه، وزیر دربار سلطنتی که نگران آینده سلطنت بود، شروع به بررسی خروج از جنگ کرد. افکار عمومی ایتالیا پس از انفعال پادشاه، شروع به روی آوردن به سلطنت کرد. در پایان ماه مه، دو سیاستمدار عالی رتبه دوران پیش از فاشیسم، ایوانوئه بونومی و مارچلو سولری، توسط داکوارونه و آجودان پادشاه، ژنرال پائولو پونتونی، به حضور پذیرفته شدند. در ۲ و ۸ ژوئن، آنها به حضور پادشاه رسیدند و در آنجا خواستار دستگیری موسولینی و معرفی یک دولت نظامی شدند، اما از بی عملی سلطنت ناامید شدند. در ۳۰
ژوئن، بونومی با ولیعهد اومبرتو ملاقات کرد و سه ژنرال (امبروزیو، مارشال پیترو بادولیو و انریکو کاویلیا) را به عنوان جانشینان بالقوه موسولینی پیشنهاد داد. در ۴ ژوئیه، بادولیو توسط اومبرتو پذیرفته شد و او تلویحاً اظهار داشت که سلطنت دیگر با تغییر دولت مخالف نیست. روز بعد، امبروزیو پیشنهاد داد که پادشاه، بادولیو یا کاویلیا را برای ریاست هر دولتی که جایگزین موسولینی می شود، منصوب کند.. کاویلیا، یک فراماسون عالی رتبه، با وجود موضع ضد فاشیستی اش، برای چنین وظیفه دشواری بسیار پیر در نظر گرفته می شد. بادولیو، که پس از شکست حمله به یونان در سال ۱۹۴۱ از سمت رئیس ستاد کل استعفا داده بود، به دشمن سرسخت موسولینی تبدیل شده بود. و انتقام می خواست. او دوست شخصی دوک داکوارونه بود که دستیار او بود و هر دو - مانند کاویلیا - فراماسون بودند. همکاری بین این دو مارشال غیرقابل تصور بود زیرا کاویلیا از بادولیو متنفر بود. در ۴ ژوئن، پادشاه دینو گراندی را به حضور پذیرفت، که با وجود کنار گذاشته شدن از کابینه، هنوز رئیس اتاق فاشیست ها و شرکت ها بود. گراندی یکی از رهبران ارشد حزب فاشیست، گرارکاها، بود. با وجود اینکه بیش از ۲۰ سال همکار نز
دیک موسولینی بود، بیشتر یک محافظه کار راست گرا بود تا یک فاشیست. او فاشیسم را پدیده ای زودگذر و محدود به دوران حیات موسولینی می دانست. گراندی اغلب به دلیل تجربه دیپلماتیکش به عنوان وزیر امور خارجه و سفیر سابق در بریتانیا و موقعیتش به عنوان دشمن سرسخت آلمان با حلقه گسترده ای از دوستان در تشکیلات بریتانیا، محتمل ترین جانشین دوچه در نظر گرفته می شد.. گراندی صرف نظر از ارادت شخصی اش به موسولینی، معتقد بود که مؤثرترین راه برای خدمت به او این است که گاهی اوقات دستورهای او را خنثی کند و اعتبار هر موفقیتی را به او بدهد. در ۲۵ مارس ۱۹۴۳، ویکتور امانوئل بالاترین نشان سلطنتی، یقه آنونزیاتا (collare dell'Annunziata)، را به او اعطا کرد که به او دسترسی نامحدود به کاخ سلطنتی می داد. گراندی در آخرین ملاقات خود با پادشاه قبل از ۲۵ ژوئیه، نقشه جسورانه خود را برای از بین بردن موسولینی و حمله به آلمانی ها شرح داد. گراندی، ویکتور امانوئل را با ویکتور آمادئوس دوم، دوک ساووی قرن هجدهم، مقایسه کرد که از اتحاد فرانسوی ها به اتحاد با امپراتوری مقدس روم روی آورد و سلسله را نجات داد. تنها چیزی که پادشاه نیاز داشت، یک پیترو میکای دیگر (س
رباز ساووی که به دلیل فداکاری اش در دفاع از تورین در سال ۱۷۰۶ علیه فرانسوی ها به قهرمان ملی تبدیل شد) بود و گراندی خود را برای این نقش پیشنهاد داد. ویکتور امانوئل در پاسخ گفت که او یک پادشاه مشروطه است، بنابراین فقط می تواند پس از رأی مجلس یا شورای عالی فاشیسم حرکت کند. پادشاه با انجام یک حرکت ناگهانی که می توانست خیانت تلقی شود، مخالف بود. پادشاه از گراندی خواست تا با فعال کردن مجلس و شورای عالی و حفظ اعتمادش به او، اقداماتش را تسهیل کند. گراندی با این آگاهی که پادشاه سرانجام از اوضاع آگاه شده است، و در عین حال بی عملی احتمالی او را نیز پیش بینی می کرد، به زادگاهش، بولونیا، بازگشت تا منتظر تحولات باشد. در ۱۹ ژوئن ۱۹۴۳، آخرین جلسه کابینه در دوران فاشیسم برگزار شد. وزیر ارتباطات، سناتور ویتوریو چینی، یک صنعتگر قدرتمند ایتالیایی، با موسولینی در مورد یافتن زمان و راهی برای خروج از جنگ روبرو شد. چینی پس از این جلسه استعفا داد، که نشان دهنده تزلزل کاریزمای موسولینی حتی در میان اطرافیانش بود. افرادی که به او وفادار بودند، از جمله مأموران OVRA و آلمانی ها، مرتباً به او می گفتند که چندین توطئه در حال انجام است. دوچه
هرگز واکنشی نشان نداد و به هر یک از آنها می گفت که رمان های جنایی زیادی می خوانند یا تحت تأثیر هذیان گزند و آسیب قرار گرفته اند. در ۲۴ ژوئن، موسولینی آخرین سخنرانی مهم خود را به عنوان نخست وزیر، معروف به سخنرانی "چکمه بالا انداختن" (bagnasciuga)، ایراد کرد. دوچه قول داد که تنها بخشی از ایتالیا که انگلیسی-آمریکایی ها می توانند اشغال کنند، خط ساحلی است. او در تلاشش برای گفتن اینکه آنها فقط می توانند جسد ایتالیا را اشغال کنند، دچار سوءتفاهم شد و از واژگان نادرستی استفاده کرد. برای بسیاری از ایتالیایی ها، سخنرانی آشفته و نامنسجم او آخرین مدرکی بود که نشان می داد مشکلی در مورد موسولینی وجود دارد. پیاده شدن در سیسیل. در شب 10 ژوئیه، متفقین در سیسیل پیاده شدند. نیروهای ایتالیایی علی رغم انتظار حمله، پس از مقاومت اولیه شکست خوردند و مانند آگوستا (محکم ترین دژ جزیره)، بدون جنگ سقوط کردند. ظرف چند روز، آشکار شد که سیسیل از دست خواهد رفت. در 16 ژوئیه، باستیانینی به کاخ ونیز (مقر دوچه) رفت تا تلگرافی را که قرار بود برای هیتلر ارسال شود، به موسولینی نشان دهد و در آن آلمانی ها را به خاطر عدم ارسال نیروی کمکی سرزنش کرده بود
. پس از تأیید دوچه، معاون وزیر درخواست مجوز برای برقراری ارتباط با متفقین را کرد. موسولینی به شرط عدم دخالت مستقیم، موافقت کرد. فرستاده مخفی، بانکدار واتیکان، جووانی فومی (Giovanni Fummi)، بود که قرار بود از طریق مادرید یا لیسبون به لندن برسد. در همان شب، باستیانینی از تیبر عبور کرد تا با کاردینال لوئیجی مالیونه، وزیر امور خارجه واتیکان، ملاقات کند. مالیونه سندی دریافت کرد که موضع ایتالیا را در مورد خروج یکجانبه احتمالی از جنگ توضیح می داد. پس از سقوط تونس و پانتلریا، اکثر مردم ایتالیا معتقد بودند که جنگ را باخته اند. پیاده شدن در سیسیل بحران را تشدید کرد و عدم مقاومت، فاشیست ها را شوکه کرد و آنها این سوال را مطرح کردند که چرا دوچه واکنشی نشان نمی دهد. کسانی که به پادشاه یا موسولینی چشم دوخته بودند، در بن بست بودند و زمان آن رسیده بود که ایتالیا نهادی مناسب برای انجام اقدامات سیاسی پیدا کند. در میان چهار نهاد دولتی موجود، حزب، مجمع فاشیست ها و شرکت ها، سنا و شورای بزرگ، تنها دو مورد آخر برای اقدام مناسب بودند: سنا به دلیل اینکه هنوز تعداد قابل توجهی از اعضای آن ضد فاشیست یا پیش از فاشیسم بودند، و شورای بزرگ ب
ه دلیل اینکه چندین عضو آن مخالف دوچه بودند. طرح ۶۱ سناتور در ۲۲ ژوئیه که خواستار تشکیل سنا بود، توسط موسولینی مسدود شد و تنها موسولینی قدرت فراخواندن شورای بزرگ و تعیین دستور کار آن را داشت. تنها گرارکا () (به جز روبرتو فاریناچی که از موضع مخالف شروع کرد) که برنامه روشنی برای خروج از بن بست داشت، دینو گراندی بود. ایده او عزل موسولینی، اجازه دادن به پادشاه برای تشکیل دولت بدون فاشیست ها و همزمان حمله به ارتش آلمان در ایتالیا بود. این می توانست فرصتی را فراهم کند که اعلامیه کازابلانکا در مورد ایتالیا تخفیف یابد. دبیر جدید حزب، کارلو اسکورتزا، نیز طرح خود را تدوین کرد. او نیز مانند فاریناچی فکر می کرد که تنها راه حل، «مومیایی کردن» سیاسی موسولینی و دنبال کردن یک جنگ تمام عیار است. فاریناچی با آلمانی ها همکاری نزدیکی داشت، اما اسکورتزا معتقد بود که قدرت باید مستقیماً توسط حزب به دست گرفته شود، حزبی که در چند سال گذشته تا حد زیادی بی اعتبار شده بود. در ۱۳ و ۱۶ ژوئیه، چندین فاشیست به رهبری فاریناچی در مقر اصلی حزب در کاخ کولونا ملاقات کردند و تصمیم گرفتند برای درخواست تشکیل شورای عالی به نزد موسولینی در کاخ ونیز بر
وند. در پایان جلسه، موسولینی موافقت کرد که مجمع عالی فاشیسم را تشکیل دهد. گروه دچار اختلاف شد: فاریناچی و اسکورتزا طرفدار یک راه حل تمامیت خواهانه به همراه آلمان بودند، دیگران طرفدار اعطای اختیارات جنگی اضطراری به پادشاه بودند. فاریناچی منزوی شده بود و هیچ یک از اعضای میانه رو مجلس نفوذ سیاسی کافی برای رهبری در چنین شرایطی را نداشتند. در ۱۵ ژوئیه، پادشاه با بادولیو - که به دوستانش اعلام کرده بود که با یا بدون پادشاه کودتایی را ترتیب خواهد داد - ملاقات کرد و به او اطلاع داد که رئیس جدید دولت خواهد بود. ویکتور امانوئل گفت که مخالف یک دولت سیاسی است و بادولیو نباید در مرحله اول به دنبال آتش بس باشد. جلسه در فلتره. سقوط سیسیل در عرض پنج هفته اتفاق افتاد و به نظر می رسید نیروهای مسلح بدون کمک گسترده آلمان قادر به مقاومت در برابر تهاجم به سرزمین اصلی ایتالیا نیستند. موسولینی به هیتلر نامه نوشت و درخواست ملاقات برای بحث در مورد وضعیت ایتالیا را کرد، اما این نامه هرگز ارسال نشد زیرا پیشوا - که گزارش های روزانه در مورد ایتالیا را از سفیر خود در واتیکان و نماینده هیملر، اوگن دولمن، دریافت می کرد و نگران بی تفاوتی دوچه
و فاجعه نظامی جاری ایتالیا بود - از او خواست که در اسرع وقت ملاقات کند. این جلسه در ۱۹ ژوئیه در ویلای سناتور آکیله گاجا در فلتره برگزار شد. موسولینی، باستیانینی و امبروزیو با هیتلر و ژنرال های فرماندهی عالی آلمان ملاقات کردند تا در مورد وضعیت و اقدامات متقابل احتمالی بحث کنند. هیئت آلمانی شامل چندین ژنرال بود، اما نه هرمان گورینگ و نه یواخیم فون ریبنتروپ حضور نداشتند زیرا آلمانی ها بر جنبه های نظامی وضعیت تمرکز داشتند. امبروزیو با دقت برای جلسه آماده شد و به موسولینی گفت که وظیفه او خروج از جنگ در ۱۵ روز آینده است. آلمانی ها اعتماد خود را به ایتالیایی ها از دست داده بودند و فقط به اشغال شمال و مرکز ایتالیا علاقه مند بودند و ارتش ایتالیا را برای دفاع از کشور در برابر متفقین تنها گذاشته بودند. آنها همچنین پیشنهاد کردند که فرماندهی عالی محور در شبه جزیره را یک ژنرال آلمانی مانند اروین رومل به دست گیرد. هیتلر جلسه را با سرزنش ایتالیایی ها به خاطر عملکرد ضعیف نظامی شان و درخواست اقدامات سختگیرانه آغاز کرد. این جلسه با اطلاع یکی از دستیاران ایتالیایی به موسولینی مبنی بر اینکه متفقین در حال حاضر برای اولین بار به شد
ت رم را بمباران می کنند، قطع شد. امبروزیو و باستیانینی به دوچه فشار آوردند تا به هیتلر بگوید که یک راه حل سیاسی برای جنگ برای ایتالیا ضروری است، اما موسولینی گفت که ماه ها از دوراهی ترک اتحاد یا ادامه جنگ رنج می برده است. موسولینی تلاش کرد تا بر احساس حقارتی که در حضور هیتلر احساس می کرد غلبه کند و با همکار آلمانی خود رک و راست صحبت کند. در نهایت، دوچه جلسه را که قرار بود ۳ روز طول بکشد، قطع کرد که باعث ناراحتی هیتلر شد. هیئت ها با قطار به بلونو بازگشتند و پس از اینکه موسولینی بعدازظهر با هیتلر احوالپرسی کرد، او با هواپیمای شخصی خود به رم بازگشت و دید که محله های شرقی شهر هنوز در حال سوختن است. گراندی در نتیجه ی این انفعال تصمیم به نقل مکان گرفت.[۱] در همان شب (۱۹ ژوئیه)، او بولونیا را با اولین پیش نویس از فرمان روز خود (Ordine del Giorno, OdG) که قرار بود به شورای عالی ارائه شود، ترک کرد. او تنها یک روز بعد توانست به رم برسد و صبح روز ۲۱، با اسکورتزا ملاقات کرد که به او گفت موسولینی تصمیم به تشکیل شورای عالی گرفته است. سرانجام این «بازی بزرگی» (gioco grosso) بود که گراندی منتظرش بود. دو طرح موازی. پس از شکست
جلسه فلتره و نخستین بمباران رم، بحران شدت گرفت. روز بعد از فلتره، ۲۰ ژوئیه، موسولینی دو بار با امبروزیو ملاقات کرد. در طول جلسه دوم، دوچه به او گفت که تصمیم گرفته است به هیتلر نامه بنویسد و در آن به لزوم ترک اتحاد توسط ایتالیا اعتراف کند. امبروزیو هنوز از فرصت از دست رفته برای انجام این کار در فلتره عصبانی بود و استعفای خود را به دوچه تقدیم کرد، اما او آن را رد کرد. موسولینی اکنون برای امبروزیو بی فایده بود. بنابراین، امبروزیوتصمیم گرفت کودتا را به راه بیندازد. در همان زمان، گراندی و لوئیجی فدرزونی، متحد نزدیک او و رهبر ملی گرای ایتالیایی، در تلاش بودند تا تخمین بزنند که از بین ۲۷ عضو شورای بزرگ، چند نفر به سند او رأی خواهند داد. آنها به این نتیجه رسیدند که از ۲۷ عضو، ۴ نفر موافق، ۷ نفر مخالف و ۱۶ نفر مردد بودند. گراندی نتوانست عواقب واقعی تصویب طرح خود را برای همکارانش آشکار کند: برکناری موسولینی، پایان حزب فاشیست و جنگ علیه آلمان. تنها چند نفر از اعضای شورای عالی از هوش سیاسی لازم برای درک آن برخوردار بودند. بقیه هنوز امیدوار بودند که دوچه، که ۲۱ سال گذشته تصمیمات خود را گرفته بود، بتواند بار دیگر معجزه ای
ایجاد کند. در نتیجه، گراندی تصمیم گرفت طرح خود را به شکلی مبهم بنویسد و آن را برای تفسیر باز بگذارد. طرح به سه بخش تقسیم شده بود. با یک درخواست طولانی و لفاظانه از ملت و نیروهای مسلح شروع می شد و آنها را به خاطر مقاومتشان در برابر مهاجمان ستایش می کرد. در بخش دوم، سند خواستار احیای نهادها و قوانین پیش از فاشیسم بود. پایان سند، درخواستی از پادشاه بود؛ او باید طبق ماده 5 قانون اساسی پادشاهی، قدرت عالی مدنی و نظامی را به دست می گرفت. گراندی معتقد بود که تصویب طرح، علامتی است که پادشاه منتظر آن است. در 21 ژوئیه، موسولینی به اسکورتزا دستور داد تا شورای عالی را تشکیل دهد و او یک روز بعد دعوتنامه را ارسال کرد. گراندی در همان روز به اسکورتزا رفت و طرح خود را توضیح داد، که او موافقت کرد از آن حمایت کند. اسکورتزا از گراندی یک نسخه از سند خود را خواست و او با موسولینی ملاقات کرد و طرح را روز بعد به او نشان داد. دوچه آن را سندی «غیرقابل قبول و بزدلانه» خواند. پس از آن، اسکورتزا مخفیانه طرح دیگری، مشابه سند گراندی، تهیه کرد، اما خواستار تمرکز قدرت در حزب فاشیست شد. در ۲۲ ژوئیه، پادشاه با موسولینی ملاقات کرد که می خواست ن
تیجهٔ فلتره را گزارش دهد. به گفتهٔ بادولیو، موسولینی به پادشاه قول داد که تا ۱۵ سپتامبر ایتالیا را از جنگ خارج کند. تأخیر دو ماهه را می توان با این واقعیت توضیح داد که باستیانینی تماس با متفقین را آغاز کرده بود که برای ادامه به زمان نیاز داشت و موسولینی برای توجیه خود و ایتالیا در برابر جهانیان به دلیل خیانتش به زمان نیاز داشت. به گفتهٔ بادولیو، پادشاه با موسولینی موافق بود، به همین دلیل است که دوچه نگران نتیجهٔ جلسهٔ شورای عالی نبود. کودتا بدون کمک پادشاه محکوم به شکست بود. در پایان جلسه، موسولینی متقاعد شد که پادشاه در کنار او خواهد ایستاد و ویکتور امانوئل از اینکه گفته بود باید استعفا دهد نتیجه ای نگرفته بود، ناامید شد. پادشاه اکنون مجبور شد کودتا را جدی می گرفت، زیرا می دانست که باستیانینی در تلاش است تا با متفقین تماس بگیرد در حالی که فاریناچی، تندروی فاشیست، در حال سازماندهی کودتایی برای برکناری او و موسولینی و تحت کنترل مستقیم آلمان قرار دادن ایتالیا بود. تصمیم واقعی پس از اطلاع از اینکه شورای عالی، طرح گراندی را تأیید کرد، گرفته شد. ساعت ۱۷:۳۰ همان روز، گراندی به کاخ ونیز رفت و دلیل رسمی آن ارائه کتاب
جدیدی درباره مشارکت ایتالیایی ها در کمیته عدم مداخله در اسپانیا به موسولینی بود. قرار بود جلسه ۱۵ دقیقه طول بکشد، اما تا ساعت ۱۸:۴۵ تمدید شد. رئیس پلیس و فلدمارشال کسلرینگ آلمان منتظر بودند تا توسط دوچه به حضور پذیرفته شوند. موسولینی بعداً صحبت با گراندی در مورد طرح را انکار کرد، اما واضح است که گراندی، که عاشق دوچه بود، عواقب طرح خود را برای او توضیح داد و به او فرصتی داد تا آبرو را حفظ کند و قبل از رأی گیری استعفا دهد. در آن صورت، جلسه شورای عالی غیرضروری می بود.[ موسولینی در حالی که گراندی در حال توضیح لزوم استعفا برای جلوگیری از فاجعه بود، گوش داد، اما در پایان او را سرزنش کرد و گفت که نتیجه گیری های او اشتباه است زیرا آلمان در شرف تولید یک سلاح مخفی تعیین کننده است. پس از آن، موسولینی با کسلرینگ و رئیس پلیس، کیریچی، ملاقات کرد و به آنها اعتماد کرد که بازگرداندن گراندی، بوتای و چانو به جمع آنها آسان بوده است زیرا آنها مشتاق بودند که توسط او متقاعد شوند. در ۲۳ ژوئیه، موسولینی استعفای چینی را پذیرفت، که قرار بود علامتی برای مخالفانش باشد. در در همان زمان، گراندی، فدرتزونی، دِ مارسیکو (de Marsico) (یکی از ب
هترین حقوقدانان ایتالیا)، بوتای و چانو با حذف مقدمه تفسیری که وظایف شورای عالی را توضیح می داد، قانون اساسی را اصلاح کردند. این نشان داد که مجلس از قدرت قانونی برای برکناری موسولینی برخوردار است. به گفته مشروطه خواهان، قوانین فاشیستی () دسامبر ۱۹۲۵ قانون اساسی را منحرف کرده، اما آن را نقض نکرده است. به دلیل این قوانین، دوچه به نمایندگی از پادشاه، که همیشه منبع قدرت اجرایی باقی می ماند، بر کشور حکومت می کرد. اگر شورای عالی، که نماد اتحاد بین فاشیسم و ​​دولت بود، به دیکتاتور رأی عدم اعتماد می داد، پادشاه حق داشت او را برکنار و جانشین او را معرفی کند. چانو از طریق بوتای با قانون اساسی آشنا شده بود و گراندی از پذیرش او اکراه داشت زیرا او داماد موسولینی بود و به خاطر شخصیت سطحی و ناپایدارش شناخته می شد. با این حال، چانو اصرار داشت، غافل از اینکه این تصمیم باعث مرگ او شش ماه بعد در ورونا خواهد شد. پس از آن، گراندی، فاریناچی را به دفتر خود در مجلس فرستاد تا طرح خود را به او نشان دهد. فاریناچی به گراندی گفت که بخش نخست سند را می پذیرد، اما با بقیه آن موافق نیست: اختیارات نظامی باید به آلمانی ها داده شود و ایتالیا بای
د با خلاص شدن از شر موسولینی و ژنرال ها، جنگ را آغاز کند. فاریناچی از او یک نسخه از طرح خود را خواسته بود و مانند اسکورتزا، از آن برای تهیه یک طرح دیگر خود استفاده کرد. در زمان باقی مانده تا جلسه، گراندی با سایر شرکت کنندگان تماس گرفت و از آنها خواست تا به اقدام او بپیوندند. رویدادهای ۲۴ و ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳. شب شورای عالی فاشیسم. ساعت ۱۷:۰۰ روز ۲۴ ژوئیه ۱۹۴۳، ۲۸ عضو شورای عالی در اتاق طوطی (اتاق انتظار سالن گلوب، دفتر موسولینی) در کاخ ونیز تشکیل جلسه دادند. برای نخستین بار در تاریخ شورای عالی، نه محافظ موسولینی، معروف به «تفنگداران دوچه» (Moschettieri del Duce)، و نه دسته ای از گردان های «ام» (M) در کاخ رنسانس حضور نداشتند. سیاه پوشان کاملاً مسلح حیاط، پله های نردبان و اتاق انتظار را اشغال کرده بودند. موسولینی تندنویس نمی خواست، بنابراین هیچ صورتجلسه ای از جلسه ثبت نشد. گراندی علاوه بر اصلاح وصیت نامه اش و اعتراف قبل از جلسه، دو نارنجک دستی مخفی بردا را نیز با خود آورد، زیرا تصور می کرد که ممکن است زنده از کاخ خارج نشود. موسولینی جلسه را با خلاصه کردن تاریخچه فرماندهی عالی آغاز کرد و سعی داشت ثابت کند که انتساب ب
ه او توسط بادولیو حمایت شده است. او وقایع جنگ در ماه های گذشته را خلاصه کرد و گفت که آماده است دولت را به دره پو منتقل کند.[ او با درخواست از شرکت کنندگان برای ارائه نظر شخصی خود در مورد آنچه او «معضل» می نامید، یعنی انتخاب بین جنگ یا صلح، به پایان رساند. دوچه می دانست که به جز سه یا چهار مردی که علیه او توطئه می کردند، «باتلاق» بلاتکلیف است. او امیدوار بود که بتواند آنها را متقاعد کند که به طرح اسکورتزا رأی دهند، که فقط اختیارات نظامی را به پادشاه بازمی گرداند. پس از معرفی دوچه، دِ بونو (یکی از دو کوادرومویر زنده باقی مانده) صحبت کرد و پس از او فاریناچی و دِ وِکی (کوادرومویر دیگر) صحبت کردند. گراندی سپس متن سند خود را خواند و معنای آن را توضیح داد و سخنرانی خود را با نقل قولی از موسولینی به پایان رساند:«بگذارید همه جناح ها نابود شوند تا ملت بتواند زنده بماند.». سپس، فاریناچی توضیح داد که انتقاد او کاملاً مخالف انتقاد گراندی است. در حالی که گراندی معتقد بود موسولینی به قانون اساسی خیانت کرده است، قربانی واقعی خیانت، فاشیسم بود. فاریناچی گفت که برای پیروزی در جنگ، لازم است دموکرات ها و لیبرال هایی که هنوز در ح
زب لانه کرده بودند و همچنین ژنرال ها از بین بروند. او می خواست فرماندهی عالی نیروهای مسلح را به پادشاه بازگرداند و جهت جنگ ایتالیا را با آلمان متحد کند، که همه این ها حزب را تقویت می کرد. در پایان سخنرانی خود، طرح پیشنهادی خود را که خلاصه ای از همه این نکات بود، خواند. پس از چند مداخله جزئی، بوتای، روشنفکر فاشیست، سخنرانی کاملاً سیاسی در دفاع از طرح ایراد کرد. پس از آن، چانو خلاصه ای از تاریخ اتحاد با آلمانی ها ارائه داد و اعلام کرد که ایتالیایی ها خائن نبودند، بلکه مردمی بودند که به آنها خیانت شد. در ساعت ۲۳:۳۰، دوچه اعلام کرد که به دلیل طولانی شدن جلسه، برخی از رفقا درخواست تعویق جلسه به روز بعد را کرده اند. در این مرحله، گراندی خواستار رأی گیری در مورد طرح خود شد و گفت که خوابیدن در زمانی که سربازان ایتالیایی برای سرزمین پدری خود می میرند، شرم آور است. در تاریخ ۲۰ ساله مجلس، هرگز کسی درخواست رأی گیری نکرده بود. از آنجایی که فاشیسم به شدت ضد پارلمانی بود، در تمام جلسات قبلی فقط بحث هایی که توسط دوچه خلاصه شده بود، انجام می شد. موسولینی با اکراه موافقت کرد و در نیمه شب جلسه به مدت ۱۰ دقیقه به حالت تعلیق درآم