Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
توسط آناتولی لوناچارسکی، کمیسر بلشویک برای آموزش، حمایت می شد - آرزوی تسلط بر فرهنگ شوروی را داشت. نفوذ آنها در سال های اول پس از انقلاب بسیار زیاد بود، تا اینکه برنامه آنها - یا بهتر است بگوییم فقدان آن - مورد انتقاد شدید مقامات قرار گرفت. در دسامبر ۱۹۲۰، کمیته مرکزی حزب کمونیست رسماً فوتوریسم را در میان جنبش های هنری که «با مارکسیسم دشمنی داشتند» محکوم کرد. زمانی که اتحادیه برای هنر واقعی (OBERIU) در اواخر دهه ۱۹۲۰ تلاش کرد برخی از اصول فوتوریستی را احیا کند، جنبش فوتوریستی در روسیه پیشاپیش به پایان رسیده بود. مبارزترین شاعران فوتوریستی یا درگذشتند (خلبنیکوف، مایاکوفسکی) یا ترجیح دادند سبک بسیار فردی خود را با الزامات و روندهای متعارف تر تطبیق دهند (آسیف، پاسترناک). افول فوتوریسم را می توان در روسیه نیز مشاهده کرد، زمانی که کروچنیخ در سال ۱۹۲۸ تلاش کرد "کتاب «پانزده سال فوتوریسم روسی" ۱۹۱۲–۱۹۲۷"»" را منتشر کند و حزب کمونیست به روشنی اعلام کرد که نمی خواهد فوتوریسیم در ادبیات شوروی هیچ نفوذی داشته باشد. این امر نشانگر سقوط ناگهانی نوشته های کروچنیخ و فوتوریسم به عنوان یک جنبش ادبی بود.
مدرک دکترای علوم یک مدرک تحقیقاتی دانشگاهی معادل دکترا است که توسط اتحاد جماهیر شوروی تأسیس شد. از دهه ۱۹۹۰، این مدرک در بسیاری از کشورهای اروپای مرکزی و شرقی پس از فروپاشی شوروی با مدرک دکترای فلسفه جایگزین شده است، اما هنوز در برخی دیگر، به ویژه روسیه، ارائه می شود. این مدرک رسماً توسط یونسکو به عنوان سطح ۸ رده بندی استاندارد بین المللی تحصیلات طبقه بندی شده است: "دکترا یا معادل آن". در کشورهایی که مدرک دکترای علوم اعطا می کنند، معمولاً مدرک پیشرفته تر، دکترای علوم، به عنوان دکترای عالی اعطا می شود. مدرک کاندیدای علوم ممکن است توسط مؤسسات علمی در کشورهای دیگر به عنوان دکترای فلسفه، معمولاً در علوم طبیعی، شناخته شود. نمای کلی. این مدرک در اتحاد جماهیر شوروی توسط شورای کمیسرهای خلق اتحاد جماهیر شوروی در ۱۳ ژانویه ۱۹۳۴ معرفی شد، تمام مدارک، رتبه ها و عناوین قبلی پس از انقلاب اکتبر ۱۹۱۷ لغو شده بودند، که تمایزات و رتبه های دانشگاهی را به عنوان بقایای نابرابری سرمایه داری می دانست که باید برای همیشه حذف شوند. معرفی مدرک کاندیدای علوم همچنین برخی از مدارکی را که قبل از ۱۹۱۷ در روسیه تزاری و جاهای دیگر کسب شده بود
، دوباره به رسمیت شناخت. برای اخذ مدرک کاندیدای علوم، فرد باید مدرک کارشناسی ارشد (Magistr) یا دیپلم تخصصی داشته باشد که هر دو در این سیستم یک یا (معمولاً) دو ساله هستند. هر دوی این پیش نیازها، مدارک پس از لیسانس (Bakalavr) هستند. مدرک کاندیدای علوم مستلزم حداقل سه سال تحصیل تمام وقت است که طی آن فرد باید تحقیقات پیشرفته و اصیل خود را در موضوعی که مهم تلقی می شود یا پتانسیل اقتصادی یا نظامی عملی دارد، انجام داده و منتشر کند. برای دستیابی به رتبه استاد تمامی در کشورهایی که مدرک کاندید علوم اعطا می کنند، مدرک دکترای علوم نیز مانند مدرک توانبخشی در آلمان مورد نیاز است. این امر گاهی در ایالات متحده و بریتانیا نیز صادق است، که در آنها علاوه برداشتن مدرک دکترا (پی اچ دی)، باید حجمی از تحقیقات بیشتر نیز ارائه شود. مراحل اخذ مدرک. کار روی پایان نامه معمولاً در طول دوره تحصیلات تکمیلی به نام آسپیرانتورا انجام می شود. از همه کسانی که آسپیرانتورا "را" انجام می دهند، برای نوشتن پایان نامه دعوت نمی شود. وضعیت مشابهی را می توان در موسسات آمریکایی یافت که در آن، پس از امتحانات جامع، دانشجو ممکن است مدرک کارشناسی ارشد نهایی
را دریافت کند و دیگر با پایان نامه ادامه ندهد. آسپیرانتورا در یک مؤسسه آموزشی (مانند دانشگاه) یا یک مؤسسه تحقیقات علمی (مانند موسسه ای از شبکه آکادمی علوم روسیه) انجام می شود. همچنین می تواند بدون ارتباط مستقیم با آکادمی انجام شود. در موارد استثنایی، مدرک کاندیدای علوم ممکن است صرفاً بر اساس آثار علمی منتشر شده اعطا شود. در علوم تجربی، پایان نامه بر اساس یک پروژه تحقیقاتی مستقل است که تحت نظارت یک استاد انجام می شود و نتایج آن باید حداقل در سه مقاله در مجلات علمی معتبر منتشر شود. پایان نامه در مقابل کمیته ای به نام شورای پایان نامه ارائه (دفاع) می شود که در مؤسسه آموزشی یا علمی معتبر است. این شورا متشکل از حدود ۲۰ عضو است که متخصصان برجسته (از جمله دانشگاهیان) در زمینه پایان نامه هستند و برای خدمت در این سمت انتخاب و توانمند شده اند. خلاصه پایان نامه باید قبل از دفاع عمومی به صورت "ارجاع (اتورفرات) منتشر شود،" حدود ۱۵۰ تا ۲۰۰ نسخه از آن در سازمان های تحقیقاتی و کتابخانه های بزرگ توزیع می شود. متقاضی مدرک باید یک سرپرست رسمی تحقیق داشته باشد. پایان نامه باید همراه با معرفی نامه های رسمی چندین داور، که «مخالفان
» نامیده می شوند، ارائه شود. در روشی به نام دفاع از پایان نامه، پایان نامه در مقابل کمیسیون خلاصه می شود و پس از آن سخنرانی هایی از مخالفان یا قرائت معرفی نامه های آنها انجام می شود. سپس متقاضی به نظرات مخالفان پاسخ می دهد و به سؤالات اعضای شورا پاسخ می دهد. اگر دفاع موفقیت آمیز باشد (با رأی مخفی اعضای شورا و با اکثریت دو سوم آرا تأیید شود)، پایان نامه و تأیید آن به هیئت مرکزی ایالتی به نام کمیسیون عالی گواهی یا به مرجع مشابهی در سایر کشورهای مربوط ارسال می شود که باید مدرک را تأیید کند. با این حال، از دهه ۲۰۱۰، شوراهای پایان نامه که در برخی از برنامه های آموزشی مشهور جهان مانند دانشگاه های دولتی مسکو و سن پترزبورگ و همچنین مراکز تحقیقاتی سطح بالا تأیید شده اند، از الزام ارسال پایان نامه های دفاع شده به واک برای تأیید معاف هستند. تا سال ۲۰۲۱، ۲۹ سازمان معاف از این قانون وجود داشته است (). تغییرات. چکسلواکی سابق. در چکسلواکی کاندید و دکترای علوم ( , مدارک تحصیلی دقیقاً پس از نظام شوروی از طریق قانون ۶۰/۱۹۵۳ که در سال ۱۹۵۳ تصویب شد، مدل سازی شدند؛ بنابراین، شرایط لازم برای اخذ این مدرک مشابه شرایط اتحاد جماهیر
شوروی بود. از آنجایی که تمام مؤسسات تحقیقاتی دانشگاهی برتر چکسلواکی پس از کودتای کمونیستی در سال ۱۹۴۸ منحل شدند، مرجع عالی دانشگاهی، آکادمی علوم چکسلواکی بود که در سال ۱۹۵۳ تأسیس شده بود. این مدرک همچنین می توانست توسط آکادمی علوم و دانشگاه های اسلواکی اعطا شود. مخفف مدرک سی اس سی است. ()، بعد از یک ویرگول، پشت نام حامل اضافه می شود. مدارک تحصیلی دیگری نیز در چکسلواکی و ایالت های تابعه آن وجود داشته است که مخفف «دکتر» را در خود جای داده اند، مانند: و موارد دیگر. این مدارک دکترا را نباید با مدرک دکترا اشتباه گرفت، اگرچه دارندگان آن «دکتر» خطاب می شوند. متقاضیان به مدرک کارشناسی ارشد (۵ سال به بالا) یا مدرکی معادل آن با نمرات عالی نیاز دارند. این مدرک قبل از نام افراد ذکر می شود و پس از نوشتن یک پایان نامه دقیق ۵۰٬۰۰۰ تا ۸۰٬۰۰۰ کلمه ای و دفاع از آن در آزمون آزمون شفاهی در حداقل ۲–۳ رشته مرتبط با مطالعات دکترا اعطا می شود. اسلواکی. مدرک کاندیدای علوم در سال ۱۹۹۶ لغو و با دکترا جایگزین شد. (، به لاتین: "philosophiae doctor"). الزامات مشابه سیستم چک است. لهستان. از دوران قرون وسطی، سنت لهستانی این بود که به هر مدر
ک دکترا معادل "دکتر" (doctor) گفته شود، اگرچه برای مدت کوتاهی بین سال های ۱۹۵۱ تا ۱۹۵۸، دولت کمونیستی سعی کرد عنوان "دکتر" را با کاندیدای علم جایگزین کند تا از مدل شوروی پیروی کند. اتحاد جماهیر شوروی سابق، روسیه، بلاروس. در اتحاد جماهیر شوروی، حداقل سه مقاله علمی اصلی منتشر شده و/یا ارائه شده برای تکمیل لازم است. حداقل یک مقاله باید در یکی از مجلات فهرست شده توسط کمیسیون ارزیابی عالی (واک) وزارت علوم روسیه منتشر شود. در بلاروس، هر سه نشریه باید در مجلات فهرست شده توسط واک منتشر شوند. در سال ۱۹۷۱، ۲۴۹۲۰۰ دانشمند دارای مدرک کاندیداتوری بودند. طبق "دستورالعمل های رسمی برای به رسمیت شناختن مدارک تحصیلی روسیه در سایر کشورها"، در کشورهایی که سیستم دو مرحله ای مدرک دکترا دارند، مدرک کاندیدای علوم باید معادل سطح اول مدرک دکترای آن کشور در نظر گرفته شود. در کشورهایی که فقط یک مدرک دکترا دارند، مدرک کاندیدای علوم باید معادل این مدرک در نظر گرفته شود. قزاقستان. قزاقستان پیش از این از سیستم مدرک دانشگاهی دو سطحی شوروی پیروی می کرد که شامل مدرک کاندیدای علوم ( می شد) و دکترای علوم () توسط کمیسیون عالی گواهی تحت نظر وزارت
آموزش و علوم قزاقستان (VAK RK) اعطا و به رسمیت شناخته می شود. پس از پیوستن این کشور به فرایند بولونیا در سال ۲۰۱۰، قزاقستان به سیستم مدرک نهایی روی آورد، که رسماً مدرک کاندیدای علوم را در سال ۲۰۱۱ از طریق دستور شماره ۱۲۷ توسط وزیر آموزش و علوم لغو کرد: "در مورد تصویب قوانین اعطای مدارک تحصیلی". سیستم جدید اکنون دکترای فلسفه ( را به رسمیت می شناسد) و دکترای تخصصی، مطابق با استانداردهای بین المللی. اگرچه مدرک کاندیدای علوم دیگر اعطا نمی شود، اما افرادی که این مدرک را دارند، بسته به رشته و مؤسسه آموزشی، همچنان می توانند به خاطر دستاوردهای علمی خود در قزاقستان مورد تقدیر قرار گیرند. اوکراین. در سال ۲۰۱۴، با تصویب قانون جدید آموزش عالی اوکراین، مدرک کاندیدای علوم با مدرک دکترای فلسفه جایگزین شد. طبق قانون جدید، مدرک کاندیدای علوم معادل دکترا است. این اطلاعات در دیپلم های کاندیدای علوم صادر شده پس از سال ۲۰۱۴ گنجانده شده است. در سال ۲۰۱۵، دانشجویان تحصیلات تکمیلی برای آخرین بار در برنامه های کاندیدای علوم ثبت نام کردند. فرم «کاندیدای علوم» (مفرد) در صفحه انگلیسی دیپلم های دوزبانه کاندیدای علوم که پس از سال ۲۰۱۴ صاد
ر شده اند، استفاده می شود (تا سال ۲۰۱۴، دیپلم های کاندیدای علوم در اوکراین فقط شامل متن اوکراینی بودند). از سال ۲۰۲۴، کسانی که تا سال ۲۰۱۵ در برنامه های کاندیدای علوم ثبت نام کرده بودند، همچنان می توانند از پایان نامه های خود دفاع کرده و مدرک کاندیدای علوم را دریافت کنند. رشته های علوم. بسته به تخصص و تحقیقات انجام شده در پایان نامه، یک دانشجو در روسیه می تواند در یکی از زمینه های زیر مدرک دکترای علوم (Candidate of Sciences) دریافت کند: برخی از تخصص ها، بسته به حوزه موضوعی غالب پایان نامه، امکان اعطای مدرک تحصیلی در چندین شاخه علمی را به داوطلب می دهند؛ مثلاً، تخصص ۰۲٫۰۰٫۰۴ (شیمی فیزیک) می تواند به کاندیدای علوم فیزیک، فنی یا شیمیایی اعطا شود. با این حال، برای هر پایان نامه، فقط یک شاخه از علوم می تواند انتخاب شود.
«ستایشگر مقدس آمون» (به مصری: "Duatnetjer-en-Amun") عنوانی در مرتبه دوم -پس از همسر خدای آمون- بود که برای کاهنهٔ (کاهن بانو) ارشد خدای آمون مصر باستان ایجاد شده بود. در هزاره اول پیش از میلاد، زمانی که دارنده این مقام بیشترین نفوذ خود را اعمال می کرد، مقام پرستشگر مقدس آمون، زمانی که دختر فرعون توسط کاهنهٔ ارشد خدای آمون فعلی (ستایشگر مقدس آمون) به فرزندخواندگی پذیرفته می شد، به جایگاه مهمی تبدیل می شد که شرایط انتقال قدرت از یک فرعون به فرعون بعدی را آسان می کرد. «ستایشگر مقدس آمون» بر وظایف و امور گسترده معابد سرپرستی می کرد و بخش قابل توجهی از اقتصاد مصر باستان را نیز در دست داشت. تاریخچهٔ جایگاه. همسر خدای آمون در اصل عنوانی بود که به دخترِ کاهن اعظم آمون در دوران سلطنت حتشپسوت داده شد و تا زمانی که پایتخت مصر در تبس باقی ماند، به عنوان یک جایگاه مهم ادامه یافت. بعدها، عنوان افزوده شدهٔ «ستایشگر مقدس آمون» را می توان همراه با احیای عنوان «همسر خدای آمون» دانست که منسوخ شده بود. عنوان «همسر خدای آمون» در طول دودمان بیستم احیا شد، زمانی که دختر رامسس ششم، ایست، این مقام را به همراه مقام اضافی «پرستشگر مقدس
» در اختیار داشت. رامسس ششم از سال ۱۱۴۵ تا ۱۱۳۷ پیش از میلاد سلطنت کرد. ایسِت هرگز ازدواج نکرد و به نظر می رسد اولین دارندهٔ مجرد مقام پرستشگر مقدس آمون بوده است، زیرا آمون طبق سنت جدید تصریح کرده بود که ایسِت در پایان سلطنت خود، دختر فرعون بعدی را به عنوان جانشین خود به فرزند خواندگی بپذیرد تا انتقال قدرت به فرعون بعدی تسهیل شود. به طور کلی، این رسم رعایت می شد و این مقام توسط دختر پادشاه فعلی، پر می شد. این جایگاه جدید در اواخر دوره سوم میانی مصر، زمانی که شپنوپت یکم، دختر اوسورکن سوم، برای اولین بار در تبس به این سمت منصوب شد، به اوج قدرت سیاسی خود رسید. -پادشاه نوبیایی- دخترش، آمانیریدیس یکم، را به وسیله فرزندخوانده بودن دخترش توسط شپنوپت یکم، به مقام ستایشگر مقدس آمون منصوب کرد. در اواخر دوره میانی سوم، پادشاهان نپته از پادشاهی کوش، که به عنوان بیست و پنجمین دودمان مصر سلطنت می کردند، قلمرو خود را تا مصر علیا گسترش دادند. شپنوپت اول، همسر خدای آمون، متقاعد شد که آمانیریدیس، دختر فرعون کاشتا را به عنوان وارث مقام خود به فرزندی بپذیرد. این ترتیب در طول سلسله بیست و پنجم دنبال شد تا اینکه مصر پسامتیک یکم فت
ح شد و او دودمان بیست و ششم را پایه گذاری کرد. آمانیریدیس دوم -دختر پسامتیک یکم- نیتوکریس یکم را توسط به فرزندخواندگی گرفت. سنگ یادبود فرزندخواندگی نیتوکریس، مراسم مربوط به این رویداد را نشان می دهد.من (=پسامتیک یکم) دخترم (=نیتوکریس یکم) را به او (=آمانیریدیس دوم) داده ام تا همسر خدا (آمون) باشد و او بهتر از کسانی که پیش از او(=نیتوکریس یکم) بودند را بخشیده ام. مطمئناً او (آمون) از پرستش او خشنود خواهد شد و از سرزمینی که به او داده است، محافظت خواهد کرد.در این مدت، حاکمان در منطقه دلتای نیل مستقر بودند و مقر ستایشگر مقدس آمون -جایی که فرقه آمون در آن متمرکز بود- مکانی برای تضمین روابط صلح آمیز با منطقه تبس بود، تعدادی از همسران خدای آمون، مقبره هایی را در کرانه غربی رودخانه نیل -که عمدتاً در کنار معبد تدفینی در مدینت هابو متعلق به رامسس سوم بودند- ساخته بودند. به دلیل قدرت و اعتبار این جایگاه مذهبی-سیاسی، مراسم پذیرش فرزندخواندگی دختر فرعون توسط متصدی فعلی این مقام، راهی برای پادشاهان منطقه دلتا بود تا قدرت خود را به جنوب مصر نیز گسترش دهند. به همین ترتیب، پادشاهان نپته نیز از این جایگاه برای گسترش قدرت خود
به سمت شمال مصر استفاده می کردند. قدرت پرستشگر مقدس آمون به منطقه اطراف تبس در مصر علیا، که مرکز این فرقه بود، محدود می شد.
ویلای استالین، داچای کونتسوو یا داچای استالین () محل اقامت شخصی جوزف استالین بین مسکو و داویدکووو (در جاده منتهی به شهر سابق کونتسوو) (که در آن زمان در استان مسکو، اکنون بخشی از منطقه فیلی مسکو قرار داشت) بود، جایی که او دو دهه آخر عمر خود را در آنجا گذراند و در ۵ مارس ۱۹۵۳ درگذشت. استالین همچنین زمان زیادی را در کرملین گذراند، جایی که در کنار دفاتر، شامل اقامتگاه هایی برای زندگی بود. این ویلا در جنگلی نه چندان دور از پارک پیروزی امروزی واقع شده است. این بنا همچنین «داچای نزدیک » نیز نامیده می شود () که با «داچاهای دور» متمایز است. این بنا در سال های ۱۹۳۳–۱۹۳۴ بر اساس طرح های میرون مرژانوف ساخته شد. طبقهٔ دوم بنا در سال ۱۹۴۳ به ساختمان اصلی اضافه شد. استالین در طول جنگ جهانی دوم در این بنا (که شامل سرپناه و یک پناهگاه ضد بمب بود) زندگی می کرد. در آنجا، او میزبان مهمانان برجسته ای مانند وینستون چرچیل (در اوت ۱۹۴۲) و مائو تسه تونگ (در دسامبر ۱۹۴۹) بود. توصیف. این داچا در قلب یک جنگل انبوه از درخت توس واقع شده است؛ استحکامات آن شامل یک حصار دوجداره، توپ های ضدهوایی ۳۰ میلی متری استتارشده و یک نیروی امنیتی متشکل
از سیصد نیروی ویژه کمیساریای خلق در امور داخلی یا NKVD (پس از سال ۱۹۴۶، MGB) بود. محوطه شامل یک برکه کوچک، درختان سیب و لیمو، یک باغ گل رز و یک قطعه زمین هندوانه بود که استالین دوست داشت در آن کشت کند. همچنین یک زمین ورزشی برای بازی گورودکی (Городки) وجود داشت.پس از ورود به داچا، یک لابی با دو رختکن وجود داشت. در سمت چپ، دری به اتاق مطالعه شخصی استالین باز می شد، جایی که او بیشتر روز را در آنجا می گذراند. درست در روبرو، دری به اتاق غذاخوری بزرگ باز می شد، در حالی که در سمت راست یک راهروی بلند و باریک وجود داشت. اتاق غذاخوری مستطیل شکل، میز بلند و براقی داشت که با فرش های رز رنگ پوشیده شده بود. این اتاق با تصاویری از ولادیمیر لنین و نویسنده ماکسیم گورکی تزئین شده بود. در این اتاق بود که استالین از اعضای دفتر سیاسی شوروی برای جلسات و شام های آخر شب پذیرایی می کرد و اغلب تصمیمات مهم در آنجا گرفته می شد. یک در «تقریباً نامرئی» در یک طرف اتاق غذاخوری به آشپزخانه و اتاق خواب استالین منتهی می شد. در سمت چپ ویلا، اتاق مطالعه شخصی استالین (جایی که او بیشتر روز را در کونتسوو می گذراند) با میز تحریر بزرگ زمان جنگش، رادی
ویی که هدیه ای از وینستون چرچیل بود (که در اولین سفر چرچیل به مسکو، در اوت ۱۹۴۲ اهدا شده بود) و یک کاناپه قرار داشت؛ استالین معمولاً به جای اتاق خوابش، روی این کاناپه می خوابید. حمام در کنار اتاق مطالعه استالین قرار داشت. در سمت راست، راهروی باریک و طولانی ابتدا به دو اتاق خواب (که بیشتر برای پذیرایی از مهمانان گاه به گاه استفاده می شد) و در نهایت به یک ایوان بزرگ و باز منتهی می شد. استالین زمان زیادی را در این ایوان می گذراند؛ حتی در هوای بسیار سرد زمستان، او اغلب روی صندلی می نشست، یک کت پوست گوسفند گرم و یک کلاه خز می پوشید. او همچنین دوست داشت در ایوان کتاب و گزارش بخواند و به پرندگان غذا بدهد. استالین به ندرت از طبقه دوم ویلا بازدید می کرد، اگرچه به دستور او آسانسوری نصب شده بود. در ابتدا قرار بود تمام طبقه بالا برای اسکان دخترش سوتلانا آلیلویوا در نظر گرفته شده باشد، اما او به ندرت بیش از چند روز در سال در آنجا می ماند. در نتیجه، اتاق های طبقه بالا بیشتر اوقات تاریک و خالی می ماندند. پس از مرگ استالین، مؤسسه مارکس-انگلس-لنین-استالین کمیسیونی را برای ایجاد موزه استالین در کونتسوو تشکیل داد. نیکیتا خروشچف
این ایده را رد کرد و برای چندین دهه، این خانه ویلایی خالی از سکنه ماند. دختر استالین، سوتلانا، گزارش داد که یک نسخه از نقاشی معروف "«پاسخ قزاق های زاپوروژی»" جایی در طبقه همکف خانه ویلایی آویزان بوده است، اما محل دقیق آن را مشخص نکرد. مهمانان برجسته. دیوید رینالدز تاریخ دان بریتانیایی بازدید چرچیل را اینگونه توصیف می کند: داچا امروز. این ساختمان همچنان در هاله ای از رمز و راز پوشیده شده است: محوطه حصارکشی شده و به روی عموم بسته است. با این حال، این داچا به همراه تمام وسایل شخصی استالین، از جمله اتاق مطالعه او با میز تحریر زمان جنگ و مبلی که روی آن می خوابید، هنوز در شرایط خوبی نگهداری می شود. ولادیمیر پوتین پس از رسیدن به ریاست جمهوری فدراسیون روسیه در سال ۲۰۰۰، قدرتمندترین الیگارش های تجاری روسیه را به کونتسوو احضار کرد، اقدامی که سرگئی پوگاچف (یکی از شرکت کنندگان در آن جلسه) آن را حرکتی «بسیار نمادین» توصیف کرد؛ یکی دیگر از شرکت کنندگان، میخائیل خودورکوفسکی، گفت که پوتین با احضار آن ها به کونتسوو و نشستن در دفتر استالین، «می خواست که ما بفهمیم به عنوان تاجران بزرگ، ممکن است قدرتی داشته باشیم، اما این قدرت
در مقایسه با قدرت او به عنوان رئیس دولت، هیچ است.» (خودورکوفسکی «این پیام را متوجه نشد» و در نهایت به اتهام فرار مالیاتی به ده سال زندان محکوم شد.)
ری بروکس (; – ) بازیگر اهل بریتانیا بود. وی بین سال های ۱۹۵۹ تا ۲۰۰۷ میلادی فعالیت می کرد. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "مهارت ...و نحوه به دست آوردنش"، "تیفانی جونز" و "قاتل" اشاره کرد.
دکترای علوم یک مدرک دکترای عالی است که در امپراتوری روسیه، اتحاد جماهیر شوروی و بسیاری از کشورهای مستقل مشترک المنافع اعطا می شد. در حال حاضر در برخی از کشورهای پس از فروپاشی شوروی، به ویژه روسیه و بلاروس، اعطا می شود. یکی از پیش نیازهای دریافت مدرک دکترای علوم، اخذ مدرک معادل دکترا است. علاوه بر این، اعطای دکترای علوم مستلزم آن است که متقاضیان سهم قابل توجه و برجسته ای در زمینه تحقیقاتی خود داشته باشند. این مدرک عموماً به عنوان مدرکی برای یک عمر دستاوردهای دانشگاهی در نظر گرفته می شود، نه یک مدرک دانشگاهی معمولی که از طریق دوره ها و پایان نامه ها به دست می آید. تاریخچه. مدرک دکترای علوم در سال ۱۸۱۹ در امپراتوری روسیه معرفی و در سال ۱۹۱۷ لغو شد. بعداً در ۱۳ ژانویه ۱۹۳۴ توسط شورای کمیسرهای خلق اتحاد جماهیر شوروی در اتحاد جماهیر شوروی احیا شد. در همان تصمیم، یک مدرک پایین تر، " کاندیدات علوم "، که تقریباً معادل روسی دکترای پژوهشی در سایر کشورها است، برای اولین بار معرفی شد. این سیستم به طور کلی توسط اتحاد جماهیر شوروی /روسیه و بسیاری از کشورهای پساشوروی/بلوک شرق، از جمله بلغارستان، بلاروس، چکسلواکی سابق، قزاقست
ان، لهستان و اوکراین، پذیرفته شد. با این حال، از دهه ۱۹۹۰، بسیاری از کشورهای پساشوروی دیگر مدرک دکترای علوم اعطا نمی کنند. کشورهایی که هنوز مدرک دکترای علوم اعطا می کنند، بوسنی و هرزگوین، کرواسی، مونته نگرو، مقدونیه شمالی، صربستان و اسلوونی، از فرایند بولونیا پیروی می کنند و بنابراین، مدرک دکترای علوم معادل دکترا یا دکترای بالاتر است، بسته به موسسه ای که مدرک را اعطا می کند. پذیرش. مدارک دکترای علوم توسط یک آژانس دولتی ملی به نام یا کمیسیون عالی گواهی، به توصیه یک کمیته تخصصی پایان نامه که داوطلب در مقابل آن از پایان نامه خود دفاع کرده است، اعطا می شود. چنین کمیته هایی در مؤسسات دانشگاهی با سابقه تحقیقاتی قوی ایجاد می شوند و کمیته ها باید توسط واک تأیید شوند. تعداد کل اعضای کمیته معمولاً حدود ۲۰ نفر است که همگی دارای مدرک دکترای علوم هستند. حوزه تخصصی تحقیق حداقل پنج عضو کمیته باید با مشخصات مطالب ارائه شده توسط داوطلب دکترا برای بررسی مطابقت داشته باشد. داوطلب باید تحقیقات مستقلی انجام دهد؛ بنابراین، هیچ استاد راهنمای دانشگاهی مورد نیاز نیست و معمولاً داوطلب خود یک محقق شناخته شده است و دانشجویان دکترا را در
حین کار بر روی پایان نامه دکترای علوم خود راهنمایی می کند. با این حال، روال عادی این است که یک مشاور باتجربه برای کمک به محقق در شناسایی مشکل تحقیق و یافتن رویکردی برای حل آن منصوب شود، اگرچه این از نظر فنی به عنوان نظارت در نظر گرفته نمی شود. رویه های اعطای مدرک تحصیلی کاندید و دکتر رسمی تر و متفاوت تر از اعطای مدرک دکترا در دانشگاه های غربی است. به طور خاص، برای دکتر، مؤسسه دانشگاهی که محقق به عنوان کاندیدای دکترا به آن وابسته است، باید بررسی اولیه ای از نتایج تحقیق و سهم شخصی داوطلب انجام دهد و بسته به یافته ها، تصمیم بگیرد که آیا حمایت رسمی ارائه دهد یا خیر. طبق تعریف، این مدرک بسیار معتبر فقط برای سهم قابل توجه در علم و/یا فناوری بر اساس دفاع عمومی از یک پایان نامه، تک نگاری یا (در موارد نادر) مجموعه ای از انتشارات برجسته در مجلات معتبر اعطا می شود. دفاع باید در جلسه کمیته تخصصی پایان نامه که توسط واک تأیید شده است، برگزار شود. قبل از دفاع، سه داور که خود دارای مدرک دکترای علوم هستند (به اصطلاح "مخالفان رسمی") باید ارزیابی های کتبی و انگیزه دار خود را از پایان نامه ارائه دهند. یک ارزیابی مشابه دیگر نیز
باید توسط یک دانشگاه یا مؤسسه دانشگاهی که در همان زمینه علمی یا فناوری فعالیت می کند، ارائه شود و چندین داور دیگر باید خلاصه ای از نتیجه گیری های خود را بر اساس خلاصه پایان نامه (معمولاً یک بروشور ۳۲ صفحه ای در علوم طبیعی و ۴۸ صفحه در علوم اجتماعی) ارسال کنند. در اتحاد جماهیر شوروی سابق، این مدرک، مدرکی کافی برای استاد تمام دائمی در هر مؤسسه آموزش عالی محسوب می شد. مگر اینکه یک فرد دانشگاهی دارای مدرک دکترای علوم باشد، او تنها در صورتی می تواند به مقام استاد تمام برسد که حداقل یک کتاب درسی منتشر شده و مورد قبول عموم را تألیف کند، دارای مدرک کاندیدات ناوک باشد و ۱۵ سال یا بیشتر سابقه تدریس برجسته در سطح دانشگاه داشته باشد. در مقابل، دارنده مدرک دکترای علوم می تواند تنها پس از یک سال سابقه تدریس در یک موقعیت هیئت علمی غیر دائمی، به مقام استاد تمام دائمی برسد. مدرک دکترای علوم همچنین دارندگان آن را قادر می سازد تا رتبه علمی استادی اعطا شده توسط واک یا رتبه استاد آکادمی علوم روسیه، رتبه ای که در سال ۲۰۱۵ تأسیس شد، را کسب کنند. بنابراین، دکترای علوم در آمریکای شمالی معادل دانشگاهی ندارد، زیرا یک مدرک فوق دکترا است
. "شایستگی (درجه علمی)" آلمان و تا حدودی (تحصیلات تکمیلی) با آن قابل مقایسه هستند، همان طور که دکترای عالی بریتانیا (مثلاً دکترای علوم) نیز با آن قابل مقایسه هستند، اگرچه مورد آخر برای پیشرفت شغلی الزامی نیست. به طور متوسط، تنها ۱۰ درصد از "کاندیداها" در نهایت مدرک "دکترا" دریافت می کنند. اگرچه برخی از محققان با استعداد استثنایی در ریاضیات در اواخر دهه ۲۰ زندگی خود "دکترای علوم" می گیرند، میانگین سن محققانی که در اکثر رشته ها به "دکترا" می رسند حدود ۵۰ سال است که نشان دهنده سهم قابل توجه مورد نیاز برای دستیابی به این مدرک است. طبق گفته وزارت آموزش و علوم فدراسیون روسیه، «در کشورهایی که سیستم دو مرحله ای مدرک دکترا دارند، مدرک "دکتر ناوک" باید برای به رسمیت شناختن در سطح مدرک دکترای دوم در نظر گرفته شود. در کشورهایی که فقط یک مدرک دکترا دارند، مدرک "دکتر ناوک" باید برای به رسمیت شناختن معادل این مدرک در نظر گرفته شود.» طبق دستورالعمل های منتشر شده توسط آکادمی علوم روسیه: طبق طبقه بندی استاندارد بین المللی آموزش، برای اهداف آمار آموزشی بین المللی:
گریگوری یاکُوْلیویچ سوکولْنیکوف (با نام اصلی هیرش یانْکِلِویچ بریلیانت؛ ۱۵ اوت ۱۸۸۸ – ۲۱ مه ۱۹۳۹) انقلابی روسی، اقتصاددان و سیاستمدار شوروی بود. در خانواده ای یهودی در رومنی به دنیا آمد. در سال ۱۹۰۵ به حزب سوسیال دموکرات کارگری روسیه پیوست و در جریان انقلاب ۱۹۰۵ به عنوان یک بلشویک فعال بود؛ هرچند دستگیر شد و در سال های ۱۹۰۷ تا ۱۹۰۹ به سیبری تبعید شد، او توانست بگریزد و از مرز عبور کند و به اروپای غربی برود. در پاریس ساکن شد، جایی که تحصیلات حقوقی و اقتصادی خود را گذراند. در سال ۱۹۱۴ دکترای اقتصاد خود را از سوربن دریافت کرد. در دوران جنگ جهانی اول به سوئیس رفت، در روزنامه "ناشه سلوو" که به سردبیری تروتسکی منتشر می شد، همکاری کرد. پس از فروکش کردن انقلاب فوریه، همراه با لنین به مسکو بازگشت و در آوریل ۱۹۱۷ به حزب بلشویک پیوست. او به جناح «آشتی جوی» بلشویک ها پیوست که در پی جلوگیری از انشعاب کامل با منشویک ها بودند. همان سال، پس از عضویت در کمیته اجرایی شورای مسکو، به عضویت کمیته مرکزی انتخاب شد و همراه با استالین سردبیری روزنامه "پراودا" را بر عهده گرفت و یکی از چهره های رهبری حزب بلشویک گردید. پس از انقلاب اکتب
ر، نظارت بر ملی سازی بانک ها را بر عهده گرفت. او در هیئت صلح اعزامی به برست-لیتوفسک که خود عضوی از آن بود، از مواضع لنین حمایت کرد و در کنگره هشتم حزب، از سیاست نظامی تروتسکی دفاع نمود. در آن زمان، به طور متوالی عضو کمیته های نظامی-انقلابی ارتش دوم، نهم، سیزدهم و هشتم بود. در طول جنگ داخلی به عنوان کمیسار سیاسی خدمت کرد. پس از پایان جنگ داخلی، سوکولنیکوف سازمان قدرت شوروی را در ترکستان سامان داد. او در مقام کمیسر خلق در وزارت دارایی (۱۹۲۲) با انحصار کامل دولت بر تجارت خارجی مخالفت کرد و از سیاست تقویت جایگاه دهقانان پشتیبانی نمود. به دلیل مخالفت با قدرت گیری استالین، به مقام های پایین تر تنزل یافت. مدتی در اپوزیسیون متحد شرکت کرد (امری که با توجه به مواضع پیشین او شگفت انگیز می نمود)، حال آنکه بار دیگر در سال ۱۹۲۲ به کمیته مرکزی و در ۱۹۲۴ به دفتر سیاسی راه یافته بود. همین امر سبب برکناری او از کمیساریای خلق و دفتر سیاسی شد و او به سمت معاون رئیس گاسپلن منصوب گردید. پس از کناره گیری از اپوزیسیون، دوباره به کمیته مرکزی راه یافت و در سال ۱۹۲۹ به عنوان نماینده تام الاختیار در بریتانیا منصوب شد و تا سال ۱۹۳۴ در آن
جا ماند. همان سال به معاونت کمیساریای خلق در وزارت امور خارجه رسید. او در سال ۱۹۳۷ در جریان پاکسازی بزرگ دستگیر شد و در دومین محاکمات بزرگ مسکو، معروف به محاکمه هفده نفره، محاکمه گردید؛ دادگاهی که در آن برای همه متهمان جز سه نفر (از جمله سوکولنیکوف) حکم اعدام صادر شد. پس از آنکه او به «خطای خود» اعتراف کرد، حکم اعدامش به ده سال زندان کاهش یافت. سرانجام، در سال ۱۹۳۹ در شرایطی مبهم در زندان کشته شد.