Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ی دیگر وارد می شوند: ۶۰ تیم از اورگان، ۴۵ تیم از ایالت واشینگتن، ۱۵ تیم از یوتا، ۱۰ تیم از نیومکزیکو و مقدار نامشخصی از آریزونا. یک هواپیمای بدون سرنشین که به طور غیرقانونی در حریم هوایی محدود فعالیت می کرد با یک هواپیمای آتش نشانی که برای مهار آتش پالیزادس کار می کرد برخورد کرد و هواپیما مجبور به فرود شد. این برخورد توسط مقامات آتش نشانی به اداره هوانوردی فدرال (FAA) گزارش شد و در نتیجه FAA تحقیقاتی را دنبال کرد و «اقدامات اجرایی سریع» را علیه اپراتور (های) پهپاد در نظر گرفت. رندی مور، رئیس خدمات جنگلداری ایالات متحده گزارش داد که چندین پهپاد خصوصی که در حریم هوایی غیرمجاز پرواز می کنند، در تلاش های اطفای حریق دخالت کرده و خدمه آتش نشانی را به خطر می اندازند. پس از چندین دستگیری غارت آمیز، اداره کلانتر شهرستان لس آنجلس کار را برای اجرای مقررات منع رفت وآمد از ساعت ۶ بعد از ظهر تا ۶ صبح آغاز کرد که قرار بود از شب ۹ ژانویه آغاز شود. نقد. کاربران محلی رسانه های اجتماعی از مقامات شهر لس آنجلس و وزارت آب و برق (DWP) به دلیل عدم تأمین آب کافی و جریان آب در سراسر شهر انتقاد کردند. ریک کروسو، توسعه دهنده املاک و مست
غلات و نایب قهرمان انتخابات شهردار لس آنجلس در سال ۲۰۲۲، از شهردار باس و زیرساخت های ناکافی آتش نشانی لس آنجلس انتقاد کرد و خاطرنشان کرد که چندین آتش نشان قادر به انجام کاری در مورد منازل و مشاغل در حال سوختن در اطراف خود نیستند. حدود ۴۰ درصد از آب شهری لس آنجلس از پروژه های تحت کنترل ایالت متصل به شمال کالیفرنیا تأمین می شود، و گزارش شده است که مخازن کالیفرنیای جنوبی در سطح بالاتر از حد متوسط قرار دارند که باعث انتقاد بیشتر Caruso نسبت به مقامات شده است. غیبت کارن بس در سفر جو بایدن، رئیس جمهور جو بایدن به سانتا مونیکا برای ارزیابی خسارات آتش سوزی، انتقادهایی را به دنبال داشت، از جمله تامی ویتور، سخنگوی سابق دولت اوباما. در زمان وقوع آتش سوزی، باس به عنوان بخشی از هیئتی در غنا بود که در مراسم تحلیف رئیس جمهور جان ماهاما شرکت می کرد. صاحب "لس آنجلس تایمز"، پاتریک سون-شیونگ، از باس به خاطر کاهش ۱۷٫۶ میلیون دلاری از بودجه سالانه به بخش آتش نشانی انتقاد کرد و اشاره کرد که شرایط خطر آتش سوزی شدید از قبل به خوبی شناخته شده بود و شیرهای آتش نشانی در پاسیفیک پالیسیدز فاقد فشار بودند. هنگامی که یک خبرنگار از او پرسید
، باس از پاسخ به این انتقاد خودداری کرد. باب بلومنفیلد، یکی از اعضای شورای شهر لس آنجلس، ادعا کرد که بودجه آتش نشانی در واقع بیش از ۵۰ دلار میلیون افزایش یافته است. اطلاعات غلط. تصاویر و ویدیوهای تولیدشده توسط هوش مصنوعی در مورد آتش سوزی های جنگلی در رسانه های اجتماعی پخش شده است و اطلاعات نادرست مردم را در مورد علل و اثرات آن به اطلاع عموم می رساند. بسیاری به دروغ نشان هالیوود را در آتش نشان دادند. یکی از آنها گروهی تصوری از افراد نقابدار را نشان داد، با عنوان «بقایای پالیسیدهای اقیانوس آرام امشب تمیز خواهند شد.» برخی از مردم «تنوع» را در علت یا گسترش آتش سوزی ها مقصر می دانند، از جمله حمله به کریستین کراولی، رئیس اداره آتش نشانی لس بین ها. دونالد ترامپ فرماندار گوین نیوسام را به دلیل «قطعنامه اعلام آب» مقصر دانست و ایلان ماسک شهردار لس آنجلس را کارن بس به دلیل نگهداری ضعیف از مخازن آب مقصر دانست. به گفته جنیس هان، سرپرست کانتی، در ۹ ژانویه، یک هشدار تخلیه به اشتباه به همه ساکنان شهرستان لس آنجلس ارسال شد."
ورنر وِبر (زادهٔ ۳۱ اوت ۱۹۰۴ در وولفرات؛ درگذشتهٔ ۲۹ نوامبر ۱۹۷۶ در گوتینگن) حقوقدان برجستهٔ آلمانی بود. او از ویراستاران مجلهٔ «مجله دولت» (Der Staat) به شمار می رفت و به عنوان یکی از صاحب نظران برجستهٔ حقوق عمومی و حقوق اساسی در آلمان شناخته می شود. وبر سال های طولانی عضو دادگاه قانون اساسی ایالت آزادِ هانزاییِ برمن و دادگاه قانون اساسی ایالت نیدرزاکسن بود. او همچنین ریاست «کمیسیون وبر»، کمیسیون کارشناسی اصلاحات اداری و ساختار منطقه ای در ایالت نیدرزاکسن را بر عهده داشت. زندگی. وِبر کوچکترین پسرِ آگوست وِبر، مدیر مدرسه، و همسرش ماریا وِبر (با نام خانوادگیِ ریکِن) بود. او پس از اخذ دیپلم، در رشتهٔ حقوق در دانشگاه های ماربورگ، برلین و بُن تحصیل کرد و دورهٔ کارآموزی خود را در دادگاه ها و دستگاه قضایی پروس تا زمان قبولی در آزمون قضاوت گذراند. وبر در سال ۱۹۲۸ تحت راهنمایی کارل اشمیت، با نگارش رساله ای دربارهٔ «ناسازگاری های پارلمانی» موفق به اخذ درجهٔ دکتری شد. از سال ۱۹۳۱ تا ۱۹۳۷، وبر به عنوان مشاور در وزارت علوم، هنر و آموزش عمومی پروس و از سال ۱۹۳۴ در وزارت فرهنگ رایش مشغول به کار بود. او در بخش امور دینی و ب
خش های آموزش عمومی، موسیقی و حفاظت از محیط زیست فعالیت داشت. وبر در اول ماه مه ۱۹۳۳ به عضویت حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان (حزب نازی) درآمد (شماره عضویت ۲.۶۴۵.۳۶۴) و از سال ۱۹۳۶ عضو آکادمی حقوق آلمان بود. او در سال ۱۹۳۵ به کُرسی استادی حقوق عمومی در دانشکدهٔ عالی اقتصاد برلین منصوب شد، اما همزمان در وزارتخانه نیز به فعالیت خود ادامه می داد. وبر در برابر نفوذ روزافزونِ رویکردهای سیاسی، از درون مقاومت می کرد و به عنوان نمونه از شخصیت هایی که توسط حزب نازی تحت تعقیب بودند، مانند پل هیندمیت، کورت هوبر، هرمان آبندرت، حمایت می کرد تا اینکه در سال ۱۹۳۷ درخواست معافیت از خدمت در وزارتخانه را ارائه کرد. انتصاب وبر به معاونت دانشکدهٔ عالی اقتصاد برلین به دلایل سیاسی ناکام ماند. در سال ۱۹۴۱، او دعوت هایی برای تدریس از دانشگاه های برسلاو و هاله دریافت کرد که آن ها را نپذیرفت. با این حال، وبر دعوت دانشگاه لایپزیگ را پذیرفت و در سال ۱۹۴۲ کرسی استادی دانشکدهٔ حقوق دانشگاه لایپزیگ را به دست آورد، اگرچه مخالفت هایی وجود داشت، به ویژه از سوی گاولایتر (رهبر منطقه ای حزب نازی) مارتین موچمان، که تهدید کرده بود اگر وبر به ل
ایپزیگ بیاید، او را دستگیر خواهد کرد. همزمان، وبر با اداره اصلی امنیت رایش و رئیس آن راینهارت هایدریش بر سر نقد یک حکم دادگاه عالی رایش دچار چالش شد، نقدی که هایدریش آن را "گستاخی" خوانده بود. هایدریش صراحتاً گفته بود: "من پیش از این در موارد متعددی متوجه شده ام که شما به طور نظام مند تلاش می کنید تا تحت لوایِ ارزیابی حقوقیِ به ظاهر بی طرفانه و عینی، از منافع فرقه ای حمایت کنید... من فعلاً از اقدامات سیاسی-دولتی خودداری کرده ام. با این حال، صراحتاً تاکید می کنم که در صورت تکرار، با اقدامات مقتضی از فعالیت های نامطلوبِ دیگرِ شما جلوگیری خواهم کرد." با این وجود، خانوادهٔ وبر در سال ۱۹۴۳ به لایپزیگ نقل مکان کردند. وبر از سال ۱۹۳۲ با مارتا وبر (با نام خانوادگیِ هافمن) اهل تری یر ازدواج کرده بود. حاصل این ازدواج چهار فرزند بود که فرزند سوم، یک پسر، در سال ۱۹۴۶ بر اثر یک بیماری همه گیر که در سراسر لایپزیگ شایع شده بود، جان باخت. برادر وبر، پروفسور دکتر هانس وبر، در طول جنگ در ۹ ژوئیه ۱۹۴۲ در العلمین کشته شد. در دسامبر ۱۹۴۳، در یک حملهٔ هوایی، خانهٔ خانوادهٔ وبر و همچنین ساختمان دانشکدهٔ حقوق ویران شد. کار در دانشگا
ه تا پایان جنگ ادامه یافت و در سال ۱۹۴۶ از سر گرفته شد. پس از پایان جنگ جهانی دوم، وبر در سال ۱۹۴۵ به دلیل عضویت در حزب نازی توسط ادارهٔ نظامی شوروی در آلمان (SMAD) از سِمَت خود عزل شد. با این حال، او توانست در سال ۱۹۴۶ ابتدا با یک قرارداد خدمت موقت در زمینهٔ پژوهش و مدیریت، و از سال ۱۹۴۷ با یک قرارداد رسمی در زمینهٔ تدریس، دوباره مشغول به کار شود. با این وجود، هجمه های سیاسی علیه او ادامه داشت، از جمله از سوی شهردار اریش تسایگنر (عضو حزب اتحاد سوسیالیستی آلمان - SED) که مدعی شده بود وبر در دورهٔ نازی "به طور مداوم علیه نظام سیاسی حاکم در آن زمان کار می کرده، آن هم به شکلی نامحسوس اما کاملاً مؤثر" و اکنون نیز علیه رژیم فعلی چنین عمل می کند. وبر در سال ۱۹۴۸ دعوت دانشگاه گوتینگن برای تصدی کرسی استادی حقوق عمومی را پذیرفت - البته تا حدودی تحت فشار نیروهای اشغالگر شوروی. خانوادهٔ او در سال ۱۹۴۹ در زمان محاصره برلین از طریق پل حمل و نقل هوایی برلین و با یک هواپیمای حامل زغال سنگ به گوتینگن مهاجرت کردند. وبر تا سال ۱۹۷۲ در دانشگاه گوتینگن به فعالیت خود ادامه داد. او در سال ۱۹۵۷ دعوت های دانشگاه های بُن و برلین را ر
د کرد. برای یک استاد حقوق عمومی، فعالیت در چهار دورهٔ مختلف حکومتی در آلمان امری منحصربه فرد بود. پس از آن، دوره ای با وظایف متعدد در زمینهٔ پژوهش و تدریس آغاز شد. او حدود ۳۰۰ دانشجو را در مقطع دکتری راهنمایی کرد. وبر از سال ۱۹۵۶ تا ۱۹۵۸ ریاست دانشگاه گوتینگن را بر عهده داشت. تلاش های ویژهٔ او معطوف به توسعهٔ ساختاری و بودجه ای دانشگاه و همچنین روابط بین المللی علمی با سایر دانشگاه ها و دانشجویان خارجی، به ویژه دانشجویان آسیایی و آفریقایی (اتحادیهٔ آفریقا-آسیا) بود. پس از تأسیس مجدد انجمن استادان حقوق عمومی آلمان در سال ۱۹۴۹، وبر برای سه سال به عضویت هیئت مدیره انتخاب شد و در سال های ۱۹۶۴ و ۱۹۶۵ ریاست آن را بر عهده داشت. وبر همچنین عضو انجمن دانشگاهی، حلقهٔ کُنیگ اشتاین، آکادمی تحقیقات فضایی و برنامه ریزی منطقه ای، کارگروه حقوق راه آهن، بنیاد والتر ریموند، کارگروه ترویج تحقیقات علمی در نیدرزاکسن و بسیاری دیگر بود. او در تدوین قانون اساسی ایالت نیدرزاکسن نیز نقش داشت. علاقهٔ ویژهٔ وبر معطوف به ایدهٔ اتحاد دوباره آلمان تجزیه شده بود. با الهام از حلقهٔ کُنیگ اشتاین و با حمایت سمینار حقوق عمومی وبر، او در سال ۱۹۵
۷ به همراه ورنر یان، کتاب "چکیده و سند سیاست اتحاد دوباره" (Synopse zur Wiedervereinigungspolitik) را با مستنداتی از سال ۱۹۴۵ تا ۱۹۵۷ منتشر کرد. کتاب "چکیده و سند سیاست آلمان" (Synopse zur Deutschlandpolitik) با مستنداتی از سال ۱۹۴۱ تا ۱۹۷۳ در سال ۱۹۷۳ منتشر شد. وبر در ۱۷ ژوئن ۱۹۶۶ در تالار عمومی بوندستاگ (پارلمان آلمان) سخنرانی ای با عنوان "جمهوری فدرال آلمان و اتحاد دوباره" ایراد کرد. وبر عضو دادگاه قانون اساسی ایالت برمن و دادگاه قانون اساسی ایالت نیدرزاکسن بود و همچنین در چارچوب اصلاحات اداری و ساختار منطقه ای نیدرزاکسن فعالیت داشت. او نمایندگی چندین ایالت فدرال را در دادگاه قانون اساسی فدرال بر عهده داشت و به عنوان کارشناس نیز فعالیت می کرد. فهرست آثار ورنر وبر شامل حدود ۴۰۰ اثر است که در سال ۱۹۶۴ توسط پسرش، اِکارت وبر، به مناسبت شصتمین سالگرد تولد او منتشر شد. این فهرست در سال ۱۹۷۴ تکمیل و در کتاب یادنامهٔ وبر با عنوان "در خدمت قانون و دولت" به چاپ رسید. در سال ۱۹۷۸ مجموعه ای از مقالات او از چهار دهه با موضوع "دولت و کلیسا در عصر حاضر" منتشر شد. پرداختن به این موضوع از دوران فعالیت او در بخش امور دینی و
زارت فرهنگ در برلین آغاز شده بود. آثار مکتوب وبر عمدتاً در آرشیو فدرال آلمان واقع در کوبلنتس نگهداری می شود.
چراگاه بلندبوم (چرای خشن و / یا چرای خشن نیمه طبیعی) نوعی مرتع نیمه طبیعی است که در بلندبوم کوهپایه ای لغزنده یا بر روی شیب های بلندتر، بیشتر از ۳۵۰ متر (۱۱۴۸٫۲۹ فوت) و کمتر از ۶۰۰ متر (۱۹۶۸٫۵۰ فوت) واقع شده است. از سطح زمین، عمدتاً برای چرا استفاده می شود. چراگاه بلندبوم در اکثر سیستم های علفزاری که در آن شیب توپوگرافی مانع از تولید محصول می شود، رخ می دهد. آنها جزء اصلی مراتع هستند، اما لزوماً محدود به آب نیستند. چراگاه های بلندبوم شامل کوهساری، تپه ماهور و دیگر علفزارها در مناطقی از خاک های بلندبوم هستند (گفته می شود به جای گنجاندن قطعی هیدریک، "پتانسیل" ورود هیدریک را دارند؛ به این معنی که در طول فصل رویش، پتانسیل " اشباع شدن، سیل، یا آبگرفتگی " (ایجاد شرایط بی هوازی ") به اندازه کافی وجود دارد.
مردی با کیسه (انگلیسی: The Man with the Bag) یک فیلم کمدی اکشن آمریکایی در حال ساخت به کارگردانی آدام شنکمن و نویسندگی آلن رایس است. در این فیلم آلن ریچسون و آرنولد شوارتزنگر بازی می کنند. خلاصه داستان. بابا نوئل پس از دزدیده شدن کیسه هدایای او از یک جنایتکار کوچک کمک می گیرد. ساخت. فیلمبرداری در اواخر سال ۲۰۲۴ در منهتن انجام شد و اولین تصاویر از فیلمبرداری در دسامبر ۲۰۲۴ در رسانه ها ظاهر شد.
مناطق تاریخی بکجه مجموعه ای از آثار باستانی هستند که در سه شهر کره جنوبی به نام های گونگ جو، بویو و ایکسان قرار دارند. این آثار مربوط به آخرین دورهٔ پادشاهی بکجه هستند و به دوره ای از سال ۴۷۵ تا ۶۶۰ میلادی تعلق دارند، زمانی که یکی از سه پادشاهی بزرگ کره در حال شکوفایی بود (که از ۱۸ قبل از میلاد تا ۶۶۰ میلادی ادامه داشت). این سایت که به عنوان یک میراث جهانی یونسکو ثبت شده، شامل هشت سایت باستان شناسی می باشد. این سایت ها عبارتند از: قلعه گونگ سان سونگ (공주 공산성) و مقبره های سلطنتی در سونگ سان ری که به پایتخت اونگ جین، که اکنون گونگ جو نامیده می شود، مربوط می شوند؛ قلعه بوسوسان سونگ (부소산성) و ساختمان های اداری گوان بوک ری، معبد جونگ نیم سا، مقبره های سلطنتی نونگ سان ری، و دیوار شهر ناسونگ در سابی که اکنون بویو است؛ و همچنین قصر وانگ گونگ ری و معبد میروک سا در ایکسان که منطقه ای فرعی از پایتخت سابی بوده است.
مناطق تاریخی گیونگ جو در کره جنوبی در سال ۲۰۰۰ توسط یونسکو به عنوان میراث جهانی ثبت شدند. این مناطق محافظت شده شامل ویرانه های معابد و کاخ ها، پاگوداها و مجسمه های بیرونی و دیگر آثار فرهنگی به جا مانده از پادشاهی شیلا هستند. این منطقه های تاریخی گاهی به عنوان یکی از بزرگ ترین موزه های روباز جهان شناخته می شوند.
جزیره آتشفشانی و دالان های گدازه ججو () یک سایت میراث جهانی در کره جنوبی است. این سایت که در سال ۲۰۰۷ به عنوان یکی از میراث های جهانی یونسکو ثبت شد، به دلیل سیستم دالان های گدازه گومون اوروم و نمایش ویژگی های متنوع و قابل دسترس آتشفشانی، به طور برجسته ای به درک بهتر آتشفشان شناسی جهانی کمک می کند. جه جو جزیره ای آتشفشانی است که ۱۳۰ کیلومتر از سواحل جنوبی شبه جزیره کره فاصله دارد. این جزیره بزرگ ترین جزیره و کوچک ترین استان کره جنوبی است و مساحتی معادل ۱٬۸۴۶ کیلومتر مربع دارد.
نیوتا (متولد ۱۹۹۸ در جورجیا) همچنین با واژه یرکیش نیز شناخته می شود، یک بونوبو است. نیوتا در مرکز تحقیقات زبان در دانشگاه ایالتی جورجیا به دنیا آمد. مادرش پانبانیشا و پدرش پی سوک بود. با مرگ پانبانیشا در ۶ نوامبر ۲۰۱۲، نیوتا تنها عضو بازمانده خانواده او شد. نام نیوتا در زبان لینگالایی، (زبانی در جمهوری دموکراتیک کنگو در آفریقا)، به معنی ستاره است. نیوتا توسط پانبانیشا و کانزی به همراه نخستی شناسان، سو سویج رامبا و ویلیام ام. فیلدز پرورش یافت. تحقیقات. به عنوان یک جوان زودرس در سال ۲۰۰۴، نیوتا برای محققانی که تأثیرات بین نسلی زبان و فرهنگ را در یک بونوبوی نسل دومی که در یک محیط دوفرهنگی پرورش یافته است، مورد بررسی قرار می دهند. در ۲۵ آوریل ۲۰۰۵، او به همراه برادرش ناتان (درگذشته ۱۵ مه ۲۰۰۹) و مادر پانبانیشا (درگذشته ۶ نوامبر ۲۰۱۲) به گریت ایپ تراست در آیووا نقل مکان کردند. پدرش پی سوک (درگذشته ۷ ژوئیه ۲۰۰۶ در آیووا)، دایی اش کانزی، مادربزرگ او ماتاتا و سایر بستگانش نیز به آنجا منتقل شدند.
آگوست ویلهلم هاینریش ارنست فورشتوف (زادهٔ ۱۳ سپتامبر ۱۹۰۲ در لار، که امروزه دویسبورگ نام دارد - درگذشتهٔ ۱۳ آگوست ۱۹۷۴ در هایدلبرگ) حقوقدان آلمانی در حوزهٔ حقوق عمومی و اداری بود. زندگی نامه. والدین ارنست فورشتوف، هاینریش فورشتوف، متخصص الهیات، و همسرش امی، با نام خانوادگی برگفرید، بودند. او تک فرزند بود و برادرش هاینز فریدریش چند هفته پس از تولد در مهٔ ۱۹۱۰ از دنیا رفت. خانواده در سال ۱۹۰۶ به مولهایم آن در رور نقل مکان کردند، جایی که ارنست فورشتوف دوران ابتدایی را گذراند. او جزو نسلی بود که به دلیل پایان جنگ جهانی اول به خدمت سربازی فراخوانده نشدند. فورشتوف در سال ۱۹۱۷ مراسم تأییدِ دینیِ خود را به جای آورد. او پس از گرفتن دیپلم دبیرستان در سال ۱۹۲۱ در دبیرستان دولتی مولهایم، در دانشگاه های فرایبورگ، ماربورگ و بُن به تحصیل در رشته های حقوق و علوم سیاسی پرداخت. در سال ۱۹۲۴ اولین آزمون دولتی حقوق را با موفقیت پشت سر گذاشت و در سال ۱۹۲۵ با راهنمایی کارل اشمیت دکترای خود را دریافت کرد. فورشتوف در سال ۱۹۲۸ آزمون ارزیابی حقوقی را گذراند و وارد خدمات دولتی پروس شد، اما برای ادامهٔ تحصیل و دریافت درجهٔ علمیِ «هابیلیت
اتسیون» مرخصی گرفت. فلوریان ماینل، زندگی نامه نویس او، معتقد است که فورشتوف چندان تحت تأثیر جنبش جوانان آلمان قرار نگرفته بود. احتمالاً فورشتوف عضو اتحادیه پاسداری و مبارزه خواهی ملی گرایان آلمان (Deutschvölkischer Schutz- und Trutzbund) بوده است. برخی منابع دیگر می گویند که فورشتوف در سال ۱۹۲۰ به عضویت این اتحادیه و همچنین اتحادیهٔ جوانان ملی آلمان درآمد و در سال ۱۹۲۱ به عضویت حلقهٔ دانشگاهی نژاد آلمانی (Hochschulring Deutscher Art) درآمد و به گروه دانشجویی ماربورگ پیوست. هانس اولریش وهلر، فورشتوف را فردی متعهد به گروه های جوانان و از اعضای برجستهٔ اتحادیهٔ جوانان ملی آلمان می داند. فورشتوف برای مجلهٔ «مردم آلمان» (Deutsches Volkstum) که توسط ویلهلم اشتاپل اداره می شد، و با نام های مستعار برای مجلهٔ محافظه کارِ جوانانه «حلقه» (Der Ring) مطلب می نوشت. پس از دریافت درجهٔ هابیلیتاتسیون در دانشگاه فرایبورگ، فورشتوف در سال ۱۹۳۳ به عنوان جانشین هرمان هلر که در پی به قدرت رسیدن نازی ها مهاجرت کرده بود، به دانشگاه گوته فرانکفورت دعوت شد. در سال ۱۹۳۵ به دانشگاه هامبورگ نقل مکان کرد و کرسی استادی کورت پرلز را که به دل
یل فشار نازی ها خودکشی کرده بود، به عهده گرفت. اما تنها پس از یک ترم، هامبورگ را ترک کرد، چرا که با «اظهارات کنایه آمیز و طعنه آمیز» در مورد الزام آور بودن قانونی برنامهٔ حزب نازی، کورت روتنبرگر، گاولایتر (فرماندار منطقه ای) و رئیس دادگاه عالی هانزایی، را علیه خود شوراند. روتنبرگر با ادامهٔ حضور فورشتوف در دانشگاه هامبورگ مخالفت کرد و در نهایت فورشتوف در سال ۱۹۳۶ پیشنهادِ دانشگاه کونیگسبرگ را پذیرفت. پس از کاهش محدودیت های عضویت در حزب نازی، او در ۱ مهٔ ۱۹۳۷ به حزب نازی پیوست (شمارهٔ عضویت ۵۲۸۵۳۶۰). اگرچه او هرگز عضو آکادمی حقوق آلمان که توسط نازی ها تأسیس شده بود، نشد، اما در پروژه های مختلف آن شرکت کرد؛ به عنوان مثال، در کار کمیتهٔ حقوق ادیان مشارکت داشت. او همچنین حداقل تا مهٔ ۱۹۴۲ معاون رئیس کمیتهٔ حقوق دفاع هوایی بود. فورشتوف در کونیگسبرگ از اعتبار دانشگاهی بالایی برخوردار بود و از سال ۱۹۳۹ تا زمان عزیمتش، بدون وقفه رئیس دانشکدهٔ حقوق بود. در سال ۱۹۳۸ به عضویت انجمن دانشمندان کونیگسبرگ درآمد و از سال ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۱ دبیر بخش علوم انسانی آن بود. در طول دوران حضورش در کونیگسبرگ، فورشتوف به فعالیت در کلیسای ان
جیلی آلمان (DEK) پرداخت. او در آموزش کشیشان و همچنین با تهیهٔ نظرات کارشناسی مختلف، به عنوان مثال، علیهٔ تبدیل کلیسای جامع کیدلینبورگ به یک مکان غیرمذهبی، فعالیت می کرد. در سال ۱۹۴۰ همچنین به عنوان معاون رئیس دادگاه انضباطی DEK منصوب شد، اما این سمت را نپذیرفت. در سال ۱۹۴۲ به دانشگاه وین دعوت شد. پس از درگیری با حزب نازی محلی و به ویژه با بالدور فون شیراخ، فورشتوف در نهایت در سال ۱۹۴۳ به دانشگاه هایدلبرگ فراخوانده شد. در سال های ۱۹۴۲/۴۳ به طور داوطلبانه در جنگ خدمت کرد. فورشتوف در مطالعهٔ خود با عنوان «اداره به مثابه ارائه دهندهٔ خدمات» که در سال ۱۹۳۸ منتشر شد، مفهوم خدمات عمومی (ترجمه تحت اللفظی اصطلاح آلمانی: تأمین معاش) را که تا به امروز مورد استفاده قرار می گیرد، طرح کرده و پروراند. پس از پایان جنگ در سال ۱۹۴۵، فورشتوف در ابتدا توانست به تدریس خود در هایدلبرگ ادامه دهد، اما در فوریهٔ ۱۹۴۶ به دستور دولت نظامی ایالات متحده از خدمت برکنار شد. در مهٔ ۱۹۴۷ رسماً از سمت تدریس خود استعفا داد و در همان سال به عنوان مشاور ارشد دولتی در دفتر صدراعظم ایالت شلسویگ-هولشتاین، تئودور اشتلتزر، که او را از کونیگسبرگ می شن
اخت، مشغول به کار شد. اشتلتزر قبلاً در اکتبر ۱۹۴۶ از فورشتوف خواسته بود تا در تدوین قانون اساسی جدید برای ایالت شلسویگ-هولشتاین و کلیسای لوتری ایالتی همکاری کند. با این حال، امید فورشتوف برای ورود به دنیای سیاست با خروج اشتلتزر از عرصهٔ سیاست در سال ۱۹۴۷ برآورده نشد. فورشتوف در دفتر صدراعظم به عنوان مشاور حقوق اساسی و حقوق کلیسا فعالیت می کرد. او قصد داشت یک آکادمی در قلعهٔ ترمسبوتل تأسیس کند. از دلِ این طرح، انجمن مطالعاتی Mundus Christianus که فورشتوف در سال ۱۹۴۸ دبیر علمی آن شد، و یک مجله با همین نام به وجود آمد. فورشتوف در این زمان با کمک های مالی کوچک رادیو شمال غربی آلمان و انتشار متون حاشیه ای در حلقهٔ اشتلتزر زندگی خود را می گذراند. در جریانِ روندِ «نازی زدایی» (denazification) از پاییز ۱۹۴۶، فورشتوف در ابتدا در گروه «متهمان» قرار گرفت. با این وجود، دانشگاه های مختلف از سال ۱۹۴۸ او را در صدر لیست های استخدام خود برای یک کرسی استادی قرار دادند. اما هر بار به دلیل مخالفت نهادهای سیاسی، استخدام او با شکست مواجه شد. پس از اینکه پرونده نازی زدایی او در سال ۱۹۵۰ متوقف شد، فورشتوف در ترم زمستان ۵۱-۱۹۵۰ به طو
ر موقت به کرسی استادی سابق خود در هایدلبرگ بازگشت. هنگامی که در سال ۱۹۵۲ پیشنهادی از دانشگاه کیل دریافت کرد، توانست انتصاب مجدد خود در هایدلبرگ را در آوریل ۱۹۵۲ تسریع بخشد و تا زمان بازنشستگی خود در سال ۱۹۶۷ در آنجا به تدریس پرداخت. پس از جنگ جهانی دوم، فورشتوف همچنین به عنوان مفسر قانون اساسی جمهوری فدرال آلمان به فعالیت پرداخت. او به ویژه در بحث در مورد مفاهیم دولت رفاه و حکومت قانون و تعامل آنها در حقوق اساسی نقش مهمی داشت. در این زمینه، بین او و ولفگانگ آبندروت، که برداشتی سوسیالیستی از دولت رفاه داشت، «مناقشهٔ فورشتوف- آبندروت» رخ داد. در سال ۱۹۵۳، فورشتوف از بنیانگذاران مجلهٔ نقد کتاب «کتاب تاریخی-سیاسی» (Das Historisch-Politische Buch) بود. بین سال های ۱۹۵۷ تا ۱۹۷۱، فورشتوف سمینارهای تعطیلات سالانه را در ابراخ (اشتایگروالد) برگزار می کرد که به دلیل شرکت کنندگانش شهرت زیادی داشتند. از سال ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۳، فورشتوف به عنوان رئیس دادگاه قانون اساسی قبرس خدمت کرد، موضوعی که در قبرس و آلمان با انتقادهای شدیدی روبرو شد. کارل دوهرینگ، گئورگ-کریستوف فون اونروه، رومن اشنور، ویلهلم گرو، هانس هوگو کلاین، مایکل رونلن
فیتش، ویلی بلومل و کارل زایدلر از شاگردان فورشتوف محسوب می شوند. اسناد و مدارک گستردهٔ فورشتوف تاکنون سازماندهی نشده و در اختیار خانوادهٔ اوست. آثار و اندیشه ها. ارنست فورشتوف در طول حیات آکادمیک خود، آثار متعددی در حوزهٔ حقوق عمومی و اداری به رشتهٔ تحریر درآورد که برخی از آنها تا به امروز نیز مورد توجه و استناد حقوقدانان قرار می گیرند. از جملهٔ مهم ترین آثار او می توان به کتاب «دولت تام» (Der totale Staat) اشاره کرد که در سال ۱۹۳۳، همزمان با به قدرت رسیدن حزب نازی در آلمان، منتشر شد. در این کتاب، فورشتوف می کوشد تا ضمن تبیینِ مفهوم «دولت تام»، به تحلیلِ جایگاهِ انقلاب محافظه کارانه در مواجهه با ایدئولوژی ناسیونال سوسیالیسم بپردازد. او در عین حال که به جنبش نازی مشروعیت انقلابی می دهد، برخی انتقادات خود را نیز نسبت به برداشت سیاسی این جنبش ابراز می دارد. فورشتوف در این اثر، تزهای انقلابی-محافظه کارانه ای را که پیش از سال ۱۹۳۳ توسط متفکرانی چون کارل اشمیت و ویلهلم اشتاپل تدوین شده بود، گردآوری و تدوین می کند. به همین دلیل، کتاب «دولت تام» را می توان بیانی از نظریه اساس اشمیت تا سال ۱۹۳۳ و همچنین تعیین کنندهٔ ج
ایگاه انقلاب محافظه کارانه در برابر ناسیونال سوسیالیسم (آن گونه که آرمین مولر بیان می کند) دانست. با این حال، این کتاب از سوی برخی از چهره های شاخص حزب نازی، از جمله آلفرد روزنبرگ (نظریه پرداز نازی) و رولانت فرایسلر (رئیس دادگاه خلق رایش) با انتقاد مواجه شد. آن ها دولتی گرایی (Etatismus) موجود در اندیشهٔ فورشتوف را مغایر با جهان بینی ناسیونال سوسیالیستی می دانستند. فورشتوف در سال ۱۹۳۴ نسخهٔ دوم کتاب «دولت تام» را منتشر کرد و در آن، بسیاری از انتقادات خود را حذف کرد. او در این ویرایش، وحدت حزب و دولت را به عنوان «هنر دولتی برتر» پذیرفت و حتی قتل های صورت گرفته در جریانِ «شب دشنه های بلند» را نیز توجیه کرد. هرلینده پاور-اشتودر، پژوهشگر اتریشی، معتقد است که فورشتوف در این کتاب، ایدئولوژی نژادی هانس اف. کا. گونتر را با یهودستیزی عامیانه پیوند زده است. به عنوان مثال، فورشتوف دربارهٔ تبعیض و آزار یهودیان می نویسد: «به همین دلیل یهودی... به دشمن تبدیل شد و می بایست به عنوان دشمن از میان برداشته می شد.» گفتنی است که اصطلاح «دولت تام» که فورشتوف در این کتاب به کار برده بود، بعدها در ادبیات و اصطلاح شناسیِ نظریهٔ سیاسی
به «تمامیت خواهی» تغییر پیدا کرد. از دیگر آثار مهم فورشتوف می توان به کتاب «اداره به مثابه ارائه دهندهٔ خدمات» (Die Verwaltung als Leistungsträger) اشاره کرد که در سال ۱۹۳۸ منتشر شد. فورشتوف در این کتاب به طور مبسوط به مفهوم خدمات عمومی (تأمین معاش = Daseinsvorsorge) می پردازد و آن را «اقداماتی که برای برآوردن بایسته های تملّک انجام می شود» تعریف می کند. او در نسل خود از جملهٔ مهم ترین نمایندگان حقوق عمومی در آلمان به شمار می رفت و کتاب درسیِ حقوق اداری او که از سال ۱۹۵۰ به بعد در ده چاپ منتشر شد، در میان حقوقدانان آلمانی با عنوان «کتاب فورشتوف» شناخته می شد و از منابع اصلی آموزش حقوق اداری به شمار می رفت. فلوریان ماینل، زندگی نامه نویس فورشتوف، معتقد است که دغدغهٔ اصلی فورشتوف در آثارش، «از بین رفتن فاصلهٔ بورژوایی بین فرد و دولت» بوده است. به گفتهٔ ماینل، فورشتوف با اصل خدمات عمومی یا تأمین معاش، در پی پایه گذاری یک علم حقوق اداری واقع گرایانه و پساپوزیتیویستی بود. کتاب «تاریخ قانون اساسی آلمان در دوران مدرن» (Deutsche Verfassungsgeschichte der Neuzeit) از دیگر آثار مهم فورشتوف است که در سال ۱۹۴۰ منتشر شد.
این کتاب به لحاظ روش شناسی، جهان بینی و همچنین دورهٔ زمانی مورد بحث (نیمهٔ دوم قرن هجدهم تا ۱۸۷۱) با رویةٔ مرسوم در تاریخ نگاری قانون اساسی در «رایش سوم» تفاوت دارد و بر تاریخ دولت پروس در بافتار کلیِ تاریخ اروپا تمرکز دارد. علاوه بر این ها، فورشتوف به مباحث دیگری چون رابطهٔ زبان و حقوق و نهادگرایی حقوقی نیز پرداخته است. در یادداشت های به جامانده از او، پیش نویس هایی برای تدوین یک نظریهٔ نهادیِ مستقل از نظریه نهادی اشمیت یافت می شود.
رالی سوئد ۲۰۲۳ یک رویداد ورزش های موتوری برای خودروهای رالی بود که طی چهار روز از ۹ تا ۱۲ فوریه ۲۰۲۳ برگزار شد. این رویداد هفتادمین دوره مسابقات رالی سوئد بود و دومین دور از مسابقات رالی قهرمانی جهان ۲۰۲۳، مسابقات قهرمانی رالی جهان ۲ و مسابقات قهرمانی رالی جهان ۳ بود. این رویداد همچنین اولین دور ز مسابقات رالی قهرمانی جوانان جهان در سال ۲۰۲۳ نیز بود. این رویداد در اومئو، شهرستان وستربوتن برگزار شد و شامل هجده مرحله ویژه بود که مسافت رقابتی کل را پوشش می داد. کاله رووانپرا و یون هالتونن مدافعان برد این رالی بودند. تیم آنها، تویوتا گازو ریسینگ دبلیوآرتی، مدافع برد در رده سازندگان بود. آندریاس میکلسن و تورشتاین اریکسن مدافعان برد در گروه رالی۲ بودند. لوری جونا و میکائیل کورهونن مدافعان برد در گروه رالی۳ بودند.جان آرمسترانگ و برایان هوی نیز از برد سال گذشته خود در رده رالی قهرمانی نوجوانان دفاع می کردند.
اسید ریزدرونیک () یک داروی بیس فسفونات است. این دارو فرایندهای سلول هایی را که استخوان را تجزیه می کنند کند می کند. اسید ریزدرونیک به صورت خوراکی برای درمان یا پیشگیری از پوکی استخوان و درمان بیماری استخوان پاژه استفاده می شود.
اسید اولپادرونیک () یک داروی بیس فسفونات است. این دارو به عنوان بخشی از حمایت از درمان علائم سرطان در موارد سطوح بالای کلسیم خون (هیپرکلسمی) و کاهش شکستگی/دردی که در نتیجه گسترش سرطان به استخوان (متاستاز) است، استفاده می شود.
اسید کلودرونیک () یک داروی بیس فسفونات نسل اول (غیر نیتروژنی) و یک مهارکننده تحلیل استخوان و عامل ضد هیپرکلسمیک است. اسید کلودرونیک یک داروی ضد پوکی استخوان است که برای پیشگیری و درمان پوکی استخوان در زنان و مردان یائسه برای کاهش شکستگی مهره ها، پرکاری پاراتیروئید، هیپرکلسمی در بدخیمی ها، میلوم متعدد و درد ناشی از شکستگی تایید شده است، اثرات ضد التهابی آن بر نشانگرهای التهابی مانند IL-1β، IL-6، و TNF-α تایید شده است.