Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
له روح» و «بازسازی» پرداخته و این موضوعات را به طور همزمان با مسایل شخصی خود مطرح می کند. بازسازی اسطوره های محلی و تأثیرات ادبی. در سال ۱۹۷۹، اوئه رمان «بازی معاصر» را منتشر کرد که بر اساس افسانه های محلی دهکده شمالی سرزمینش شکل گرفته بود. او با استفاده از نظریه های روسی مانند فرمالیسم روسی و تأثیرات نظریه پردازانی نظیر میخائیل باختین و ساختارگرایان، تلاش کرد اسطوره های محلی را بازسازی کند. اوئه در این رمان به بررسی روابط قدرت، تاریخ و اسطوره های محلی پرداخت و تلاش کرد تا جامعه را از دیدگاه مردم عادی و اسطوره هایشان ببینید. او توضیح می دهد: «من تلاش کردم جامعه ای پیرامون جنگل ایجاد کنم که برخلاف فرهنگ مرکزی و نظام امپراتوری، بیشتر به سمت فرهنگ حاشیه ای و ضد امپراتوری متمایل باشد. این تلاش برای ایجاد همبستگی فرهنگی با استفاده از اسطوره های محلی و درک جدیدی از جامعه هدف من بود.» در سال ۱۹۸۶، اوئه این رمان را بازنویسی کرده و آن را با نام «M/T و داستان های عجیب جنگل» منتشر کرد. این بازنویسی با سبک زبانی نرم تر و محاوره ای تر انجام شد و تمرکز بیشتری بر اسطوره های زن و شخصیت های دوگانه تر داشت. در این نسخه، دو کهن
الگوی اصلی زن به عنوان شخصیت های اصلی داستان معرفی شدند و در فصل پایانی، تمرکز بر روابط بین اسطوره های جنگل و داستان های همزیستی شخصی اوئه قرار گرفت. تأثیرات فرهنگی و فلسفی. این تغییرات موضوعی نشان دهنده تأثیرات گسترده فرهنگی و فلسفی بر آثار اوئه بود. اوئه با تلفیق فرهنگ محلی و افکار فلسفی خود، تمایل داشت تا به مسائل اساسی انسانیت، همزیستی با طبیعت و مشکلات هسته ای در جهان مدرن بپردازد. اوئه اعتقاد داشت که اسطوره های محلی و فرهنگ مردمی می توانند به عنوان ابزاری برای درک عمیق تر مسائل اجتماعی و سیاسی استفاده شوند و نقش مهمی در بازسازی هویت فردی و اجتماعی ایفا کنند. = سرگرمی ها و سایر علاقه ها = موسیقی. در دوران جوانی، اوئه علاقه زیادی به شنیدن جز داشت و دانش قابل توجهی در مورد هنرمندان برجسته ای مانند دوک الینگتون و جانگو راینهارت به دست آورده بود. او همچنین در دوره ای از زندگی اش (Long Play)هایی با پیانو جون لوئیس از MJQ (Modern Jazz Quartet) را جمع آوری کرده بود. اما به دلیل اینکه پسرش هیکاری موسیقی جز را نمی پسندید، او به موسیقی کلاسیک روی آورد. ذائقه موسیقی کلاسیک او شامل آهنگسازانی مانند تورو تاکه میتسو
(برادر زنش)، باخ، بتهوون در دوران اخیر و وردی بود. شنا. از دهه ۸۰ میلادی، اوئه به طور منظم به استخر می رفت و هر روز حدود ۱۰۰۰ متر شنا می کرد. شنا همچنین به عنوان یک موضوع در رمان های «زنانی که به درخت باران گوش می دهند» و «ای انسان جدید، بیدار شو» مطرح شده است. عینک دایره ای. عینک دایره ای که یکی از نمادهای شناخته شده اوئه است، به جایگاه خاصی در زندگی و آثارش دارد. او این عینک ها را با الهام از افرادی که هنگام مطالعه کتاب ها از آن ها استفاده می کردند، مانند یاناگیتا کونیئو، شینُبو اوری کوچی، سارتر، و جیمز جویس انتخاب کرده و ۱۰ عدد مشابه آن را خریداری کرده بود. اوئه عینک های دایره ای خود را برای مطالعه کتاب استفاده می کرد تا بتواند به راحتی به مطالعه بپردازد. = افکار و نظرات سیاسی = کِنزابورو اوئه خود را به عنوان یک دموکرات پس از جنگ معرفی می کند و همواره موضعی منتقدانه نسبت به ناسیونالیسم و به ویژه نظام امپراتوری ژاپن اتخاذ کرده است. او همچنین به عنوان یک صلح جو شناخته می شود و از مواضع حمایت کننده قانون اساسی در مورد ماده ۹ قانون اساسی ژاپن در مقالات و سخنرانی های خود به طور فعالانه یاد می کند. او همچنین در
موضع واضحی در برابر سلاح های هسته ای قرار دارد. دموکراسی پس از جنگ و نقد ناسیونالیسم. کِنزابورو اوئه خود را یک دموکرات پس از جنگ می داند و همواره موضعی انتقادی نسبت به ناسیونالیسم و به ویژه نظام امپراتوری ژاپن اتخاذ کرده است. او به عنوان یک صلح جو، در مقابل توسعه و نگهداری سلاح های هسته ای نیز به وضوح مخالف است. مخالفت با نظام امپراتوری و حمایت از ماده ۹ قانون اساسی. در سال ۱۹۹۴، پس از دریافت اولین خبر از دریافت جایزه نوبل ادبیات، اوئه در مقابل خبرنگاران اظهار داشت: «سطح ادبیات ژاپن بسیار بالا است. اگر آبه کوبو، شوهی اوکا، و ایبوسه ماسوجی زنده بودند، طبیعی بود که آن ها جایزه را دریافت کنند. من به واسطه کارهای پیوسته نویسندگان معاصر ژاپن، جایزه را دریافت کرده ام.» او همچنین اشاره کرده است که نویسندگانی که به طور جدی مطالعه کرده اند، شامل ایشیکاوا جون و ناکانو شیگه هارو بودند. اوئه همچنین روابط خصوصی نزدیکی با آبه کوبو و شوهی اوکا داشته است. در سال ۱۹۹۴، زمانی که ادارهٔ فرهنگ ژاپن از او جهت دریافت نشان فرهنگ ژاپن با مراسمی که شامل مراسم رسیدگی به امپراتور در دوران هیسه بود، تماس گرفت، او این درخواست را رد کرد.
در مصاحبه ای با روزنامه نیویورک تایمز، او بیان کرد: «انجام این کار به این دلیل بود که من هیچ گاه قدرت و ارزش هایی که فراتر از دموکراسی هستند، از جمله نظام امپراتوری را نمی پذیرم. این مسئله ساده و در عین حال بسیار مهم است.» صلح گرایی و مخالفت با ماده ۹ قانون اساسی. اوئه به عنوان یک صلح جو، از ماده ۹ قانون اساسی ژاپن حمایت می کند و به طور فعالانه در مقالات و سخنرانی های خود به این ماده اشاره می کند. او از جایگاه حمایت گرایان قانون اساسی نسبت به ماده ۹ قانون اساسی دیدگاه حمایت کننده دارد و بر اهمیت حفظ ایده های صلح گرایانه در قانون اساسی تأکید می کند. مخالفت با سلاح های هسته ای. اوئه در مقابل توسعه و نگهداری سلاح های هسته ای نیز موضعی واضح مخالف اتخاذ کرده است. او در سخنرانی های متعدد خود نگرانی ها و مخالفت های خود را نسبت به سلاح های هسته ای ابراز کرده است. واکنش به سخنرانی یادبود نوبل. در سخنرانی یادبود دریافت جایزه نوبل در سال ۱۹۹۴، اوئه از کریستوف نیروپ، زبان شناس دانمارکی، نقل قول کرد: «افرادی که در مقابل جنگ اعتراض نمی کنند، دست یار هستند.» این جمله نشان دهنده موضع انتقادی او نسبت به بی تفاوتی های اجتماعی
و سیاسی است. مخالفت با جایگاه ژاپن در جنگ ها و حمایت از جایزه های فرهنگ. در سال ۲۰۰۳، اوئه در مقاله ای که در نشریه لیبرسیون منتشر شد، اظهار داشت که توسعه انرژی هسته ای به عنوان منبع انرژی ضروری است، اگر از توسعه و نگهداری سلاح های هسته ای جدا شود. او همچنین شدیداً ناراحت شد که ژاپن به جهت وابستگی به ایالات متحده، در زمان اعزام نیروهای خود به عراق، نگاهی مواجه با منازعات سیاسی و عاطفی را نشان داد. تشکیل انجمن حمایت از ماده ۹ قانون اساسی. در سال ۲۰۰۴، اوئه به همراه شوایچی کاتو و تسورومی شونسوکه، انجمن کیوجو نو کای (انجمن ماده 9) را تأسیس کرد که هدف آن حفظ ایده های صلح گرایانه ماده ۹ قانون اساسی ژاپن است. این انجمن در سرتاسر کشور سخنرانی های آموزشی برگزار می کند. مخالفت با جریان های راست گرایانه و انتشار داستان «هفده». اوئه از دهه ۱۹۹۰ به طور مداوم با جریان های اصلاح تاریخی همراه با ایدئولوژی های راست گرا و بیانیه های غلط سازی تاریخی مخالفت کرده است. اینجیرو آسانوما رهبر حزب سوسیالیست ژاپن بود. آسانوما در سال ۱۹۶۰ توسط یک نوجوان راست گرا به نام اوتویا یاماگوچی با شمشیر کوتای ژاپنی (واکیزاشی) در یک مناظره زنده تل
ویزیونی ترور شد. داستان "۱۷" اثر اوئه کنزابورو تا حد زیادی از این حادثه الهام گرفته است. این داستان دربارهٔ نوجوانی است که جذب ایدئولوژی های راست افراطی می شود و به خشونت گرایش پیدا می کند. ادامهٔ این داستان، که به نام "۱۷" شناخته می شود، به نوعی بازتابی از قتل آسانوما و سرنوشت یاماگوچی است. این آثار به شدت راست گرایی افراطی را نقد می کنند و تصویری از تأثیرات مخرب آن بر جوانان ارائه می دهند. مکتب نویسی و نقد تاریخی. در سال ۱۹۷۰، اوئه اثر «اوکی ناوا نوت» را منتشر کرد که گزارشی از وضعیت اوکی ناوا قبل از بازگشت آن به ژاپن بود. در این اثر، اوئه به تصدیق خودکشی های جمعی مردمی که تحت فشار نظامی انجام شده بود، پرداخته و اعلام کرده است که این خودکشی ها توسط ارتش ژاپن تحمیل شده اند. در سال ۲۰۰۵، گروه های راست گرا تلاش کردند تا این روایت را به عنوان تلاشی برای بازنگری تاریخ معرفی کنند که به دادخواهی اولیه از فرماندهان نظامی و بازنگری در نقش ارتش ژاپن در خودکشی های جمعی منجر شد، اما قوانین دادگاه ها به نفع اوئه تصمیم گیری کردند و مدعیان شکست خوردند. مخالفت با انرژی هسته ای. در دهه ۱۹۶۰، اوئه در سخنرانی هایی اظهار نگرانی
دربارهٔ ارتباط بین توسعه انرژی هسته ای و توسعه و نگهداری سلاح های هسته ای داشت، اما بیان کرد که اگر این دو جدا شوند، توسعه انرژی هسته ای می تواند مورد حمایت قرار گیرد. اما از دهه ۱۹۷۰ به بعد، اوئه به طور کامل مخالفت خود را با توسعه انرژی هسته ای اعلام کرده است. پس از وقوع فاجعه نیروگاه هسته ای فوکوشیما در سال ۲۰۱۱، اوئه یکی از فردهای صدای مخالف حرکت های اجتماعی برای لغو نیروگاه های هسته ای شده است. او در این جنبش با افرادی مانند کاتسوتو اوچی هاشی، کیکو اوچی آی، ساتوشی کاماتا، ساکاموتو ریوایچی، هیسائه ساواچی، سِتُ اوچی جکوچو، سِیجی سوسومی، و تسورومی شونسوکه همکاری می کند. دیپلماسی شرق آسیا. در سال ۲۰۰۶، اوئه به دلیل دعوت از سوی آکادمی علوم اجتماعی چین، به چین سفر کرد و در چندین محل از جمله موزه یادبود نسل کشی نانجینگ بازدید کرده و سخنرانی هایی با محوریت لو ژون برگزار کرد. او در این سخنرانی ها نگرانی های خود را دربارهٔ فراموشی تاریخ جنگ های تهاجمی ژاپن نسبت به چین در راستای دوستی های ژاپنی-چینی بیان کرده است. = آثار =
کلاین فلدهوفر گروت () یک غار کارست سنگ آهک و یک محوطه دیرین مردم شناسی در نئاندرتال (دره) در غرب آلمان بود. در اوت ۱۸۵۶، نمونه نوع نئاندرتال از غار کشف شد. معدنچیان یک فرق سر و تعدادی استخوان اسکلتی را کشف کردند که باید نئاندرتال برچسب گذاری شوند. استخوان ها به حداقل سه فرد متمایز تعلق دارند.
رومانو اسکانداریاتو (؛ ۲۹ نوامبر ۱۹۳۸–۱۸ دسامبر ۲۰۱۰) با نام مستعار رومانو گاستالدی () فیلم نامه نویس و کارگردان فیلم اهل ایتالیا بود.
انجمن علمی بریتانیا ()، یک سازمان خیریه و انجمن علمی است که در سال ۱۸۳۱ برای کمک به ترویج و توسعه علم تأسیس شد. تا سال ۲۰۰۹ به عنوان انجمن بریتانیایی برای پیشرفت علم (BA) شناخته می شد.
اولویت ()، یک اصل در آرایه شناسی (زیست شناسی) است که به موجب آن یک نام علمی معتبر بر اساس قدیمی ترین نام موجود ایجاد می شود. این یک قانون تعیین کننده در نام گذاری گیاه شناسی و قوانین جهانی نام گذاری برای جانوران است که اولین نام علمی (که در جانورشناسی «نام دوجمله ای» نیز نامیده می شود) که به یک موجود زنده به عنوان نام صحیح و قابل قبول داده می شود.
دستور کار که گاهی با نام های دستور جلسه، برنامه جلسه، جدول زمان بندی یا تقویم نیز شناخته می شود فهرستی از فعالیت های یک جلسه است که به ترتیب انجام آن ها تنظیم شده است، از آغاز جلسه تا زمانی که پایان جلسه اعلام شود این دستور کار برای پیگیری روندها و کارها به کار گرفته می شود. دستور کار معمولاً شامل یک یا چند مورد خاص از مسائل کاری است که باید دربارهٔ آن ها اقدام شود. دستور کار ممکن است زمان مشخصی برای یک یا چند فعالیت تعیین کند؛ اما این امر الزامی نیست. توضیح. دستور کار شامل موارد کاری است که باید در طول جلسه یا نشست مورد بررسی قرار گیرند. این فهرست ممکن است با عنوان «تقویم» نیز شناخته شود. دستور کار معمولاً با تاریخ، زمان و مکان برگزاری جلسه شروع می شود و سپس مجموعه ای از نکات را شامل می شود که ترتیب اجرای امور را مشخص می کنند. مراحل هر دستور کار می تواند هر برنامه یا ترتیبی که گروه تمایل دارد دنبال کند را داشته باشد. بر اساس اهداف خاص گروه، دستور جلسات ممکن است اشکال مختلفی داشته باشند و شامل تعداد مختلفی از موارد شوند. در جلسات کاری یک مجمع مشورتی، موارد دستور کار به عنوان دستورهای روز نیز شناخته می شوند. ب
ه طور ایده آل، دستور کار پیش از برگزاری جلسه در اختیار شرکت کنندگان قرار می گیرد تا از موضوعات مورد بحث مطلع شوند و بتوانند به طور مناسب برای جلسه آماده شوند. توالی موارد دستور کار در کارگاه ها اهمیت دارد، زیرا مراحل بعدی ممکن است وابسته به اطلاعات یا تکمیل مراحل قبلی باشند. در جلسات استاندارد، موارد دستور کار ممکن است دارای محدودیت زمانی باشند تا از میزان مشخصی زمان فراتر نروند. اما در کارگاه ها، محدودیت زمانی ممکن است عملی نباشد زیرا ضروری است که از تکمیل درست یک بخش مطمئن شویم و سپس به مرحله بعدی برویم. از این رو کارگاه ها معمولاً نیاز به دستور کار منعطف تری دارند. داشتن دستور کار در رویه های پارلمانی برای یک جلسه پارلمانی الزام آور نیست مگر اینکه قوانین مجلس آن را الزام آور کند یا اکثریت اعضا در ابتدای جلسه، آن را به عنوان دستور کار تصویب کنند. در غیر این صورت، دستور کار تنها به عنوان نقش غیرالزام آور و ارشادی برای رئیس جلسه دارد. اگر دستور کار برای یک مجمع الزام آور باشد و زمانی مشخص برای یک مورد تعیین شده باشد، آن مورد نمی تواند قبل از آن زمان مطرح شود و باید دقیقاً در زمان تعیین شده مورد بررسی قرار گیر
د، حتی اگر امور دیگری در جریان باشد. در صورتی که لازم باشد به گونه ای دیگر عمل شود، قوانین می توانند برای این منظور تعلیق شوند. ترتیب کارها. در آیین نامه های پارلمانی، دستور کار، همان طور که از نام آن پیداست، توالی مواردی است که قرار است در طول یک جلسه مورد بررسی قرار گیرند. این توالی ممکن است یک دستور کار استاندارد یا فهرستی باشد که در دستور کار توسط اعضای مجمع تأیید شده است. دستور کار استاندارد. نسخه بازبینی شده دستور کار استاندارد زیر را ارائه می دهد: این دستور کار استاندارد در بیشتر سازمان ها برای جلسات مناسب تشخیص داده شده است. «دستورهای ویژه» و «دستورهای عمومی» به مواردی اشاره دارند که معمولاً از جلسه قبلی به جا مانده اند (در این موارد، کلمه «دستور» به معنای «توالی» نیست، بلکه بیشتر شبیه به یک «فرمان» است). معمولاً موارد با تصویب پیشنهاد به تعویق افتادن، به دستورهای ویژه یا عمومی تبدیل می شوند. تفاوت این دو دستور در این است که معمولاً یک دستور ویژه می تواند در زمان مقرر، کارهای دیگر را قطع کند، در حالی که یک دستور عمومی منتظر می ماند تا امور جاری به پایان برسند. برای نمونه فرض کنید پیشنهادی در حال بررسی
است و سپس به جلسه بعدی موکول می شود. این پیشنهاد موکول شده به عنوان یک دستور عمومی برای جلسه بعدی ثبت می شود. زمانی که نوبت به «دستورهای عمومی» در دستور کار می رسد، بررسی پیشنهاد موکول شده از سر گرفته می شود. «امور جدید» بخشی است که معمولاً بیشترین بحث ها و تصمیم گیری های جلسه در آن صورت می گیرد. اگر گروهی دستور کار یا ترتیب کار مشخصی را تصویب نکرده باشد، تمام امور آن به عنوان «امور جدید» در نظر گرفته می شود. عناوین اختیاری. سازمان ها ممکن است عناوین اختیاری زیر را در دستور کار خود داشته باشند. یک دستور کار ممکن است شامل هر یک از موارد بالا باشد.
یخبندان الستر ()، قدیمی ترین عصر یخبندان شناخته شده است که منجر به یخبندان بزرگ در شمال آلمان و سایر نقاط اروپا شده است. تقریباً ۵۰۰۰۰۰ تا ۴۰۰۰۰۰ سال پیش روی داد. این یک دوره طولانی از دمای متوسط نسبتاً گرمتر، مجتمع کرومری را تجربه کرد. یخبندان الستر توسط هولشتاین بین یخبندان و سپس یخبندان ساله دنبال شد. نام دوره یخبندان از وایسه الستر، شاخه سمت راست زاله (رود) گرفته شده است.
یخبندان زاله ()، (به نام مرحله ولستونین در بریتانیا)، وسط سه یخبندان بزرگ در شمال اروپا، اروپای شرقی، اروپای مرکزی و غرب اروپا را توسط صفحه یخی داخلی اسکاندیناوی می پوشاند. پس از هولشتاین بین یخبندان (مرحله هوکسنی در بریتانیا) و قبل از Eemian بین یخبندان (که در سطح جهانی به عنوان آخرین بین یخبندان و ایپسویچیان در بریتانیا شناخته می شود)، از حدود ۴۰۰۰۰۰ سال پیش تا ۱۳۰۰۰۰ سال پیش می رود. یخبندان زاله چرخه های یخبندان متعددی را پوشش می دهد که با دوره های بین یخبندان نقطه گذاری شده اند. در بخش آخر آن همسن با دوره جهانی دوره یخبندان ماقبل آخر است.
بین یخبندان هلشتاین ()، در منطقه آلپ، سومین آخرین میان یخچالی در اروپا قبل از هولوسن، دوره گرم کنونی است. مستقیماً بعد از یخبندان الستر آمد و قبل از یخبندان زاله در طول چیبانین آمد. زمان دقیق تر از نظر تاریخی بحث برانگیز بود زیرا هلشتاین معمولاً با دو مرحله ایزوتوپ دریایی متفاوت، MIS 11 مرتبط بود.
هانس پدر استینزبی (; – ) جغرافی دان، استاد دانشگاه در دانشگاه کپنهاگ اهل قلمروی دانمارک بود.
روبن گراسیمی استپانیان (؛ زاده - درگذشته ) رهبر ارکستر، رهبر ارکستر، آهنگساز اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در در باکو به دنیا آمد و از کنسرواتوار دولتی کومیتاس ایروان فارغ التحصیل گشت. وی همچنین برنده جوایزی همچون نشان پرچم سرخ کار، نشان برجسته افتخار و چهره هنری شایسته ارمنستان شوروی () شد. وی در ۸ مارس ۱۹۸۴ در سن ۸۱ سالگی در مسکو درگذشت.
ویلن خاچاطوری زاخاریان (ویلن زاکاریان) (؛ زاده - درگذشته ) کارگردان، فیلم نامه نویس اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۱ فوریهٔ ۱۹۳۱ در ایروان در به دنیا آمد و از انستیتو دولتی هنری و نمایشی ایروان فارغ التحصیل گشت. وی همچنین برنده جوایزی همچون چهره هنری شایسته ارمنستان شوروی () شد. وی در ۲۷ فوریهٔ ۲۰۲۳ در سن ۹۲ سالگی درگذشت.
روزالیا (روزان) وارطانی فرانگولیان (؛ زاده - درگذشته ) کارگردان فیلم اهل ارمنستان بود. وی بین سال های ۱۹۵۵ تا؟ میلادی فعالیت می کرد. زندگی نامه. وی در ۱۸ سپتامبر ۱۹۲۵ در دیلیجان در به دنیا آمد و از مؤسسه سینمایی گراسیموف (۱۹۵۰) فارغ التحصیل گشت. وی همچنین برنده جوایزی همچون چهره هنری شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۶۷) شد. وی در ۲۶ مارس ۱۹۸۶ در سن ۶۰ سالگی در ایروان درگذشت.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;40932851&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-01-07T10:09:56Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Peace Lily 85&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;ابرابزار&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;40933879&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; ناحیهٔ تاشکند (به ازبکی: Toshkent tumani، تاشکینت تومنی) یک ناحیه در ازبکستان است که در ولایتی با همین نام واقع شده است. این ناحیه، در همسایگی شمالی شهر تاشکند، پایتخت ازبکستان قرار گرفته شده است، و از شمال به مرز بین المللی با کشور قزاقستان ختم می شود. ناحیه تاشکند ۱۶۵ کیلومتر مربع مساحت و ۱۹۸٬۵۰۰ نفر جمعیت دارد. این ناحیه برای اولین بار در سال ۱۹۷۵ میلادی تشکیل شد. در سال ۲۰۱۰ میلادی، این ناحیه منحل شده و به ناحیه زنگی آته ملحق شد. در سال ۲۰۱۷ میلادی، این ناحیه دوباره تأسیس شد.
ایوان سمباتی دیلداریان (؛ زاده - درگذشته ) فیلم بردار فیلم اهل ارمنستان بود. وی بین سال های ۱۹۳۸ تا ۱۹۷۸ میلادی فعالیت می کرد. زندگی نامه. وی در در باکو در به دنیا آمد . وی در آرمن فیلم فعالیت می کرد. وی همچنین برنده جوایزی همچون نشان جنگ میهنی (درجه دو)، مدال دفاع از قفقاز مدال کار شجاعانه در جنگ بزرگ میهنی (۱۹۴۵–۱۹۴۱)، جایزه دولتی ارمنستان شوروی (۱۹۶۷) چهره هنری شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۵۵) شد. وی در ۱۸ دسامبر ۱۹۹۳ در سن ۸۵ سالگی در مسکو درگذشت.
کتاب پادشکننده: آنچه از بی نظمی بهره می برد، اثری غیرداستانی از نویسنده لبنانی-آمریکایی، نسیم نیکلاس طالب است. این کتاب برای اولین بار در تاریخ ۲۷ نوامبر ۲۰۱۲ توسط انتشارات رندوم هاوس در ایالات متحده و انتشارات پنگوئن بوکس در انگلستان به زبان انگلیسی منتشر شد. طالب در این اثر، مفهومی نوین و بدیع به نام «پادشکنندگی» را معرفی می کند. او این اصطلاح را برای توصیف سیستم ها، سازمان ها و حتی افراد به کار می برد که نه تنها در مواجهه با بی نظمی، نوسانات و چالش های غیرمنتظره آسیب نمی بینند، بلکه از این شرایط سخت و پیچیده بهره مند شده و قوی تر می شوند.
چشم انداز داوُریا یک سایت میراث جهانی مشترک بین روسیه و مغولستان است که بخشی از منطقه بومگردی " استپ جنگلی دائوریا " است. این منطقه تا شمال شرقی چین نیز کشیده شده است و شامل دریاچه های توری است. نواحی. سایت شامل نواحی ذیل است:
ذخیره گاه طبیعی کوماندورسکی (به ) یک منطقه طبیعی حفاظت شده واقع در جزایر کماندورسکی، کرای کامچاتکا، روسیه است. مساحت کل حفاظتگاه ۳۶۴۸۶۷۹ هکتار (۳۶٬۴۸۶٫۷۹ کیلومتر 2) است شامل ۲٬۱۷۷٬۳۹۸ هکتار (۲۱۷۷۴ کیلومتر 2) منطقه حائل دریایی نیز می باشد. قلمرو خشکی شامل بیشتر جزیره برینگ، تمام جزیره مِدنی، و همچنین سیزده جزیره کوچکتر و صخره ای است. در سال ۱۹۹۳ برای محافظت از اکوسیستم جزایر کماندورسکی و آبهای دریایی اطراف دریای برینگ و اقیانوس آرام شمالی ایجاد شد. به دلیل انزوا و بهره وری دریای برینگ و فلات قاره اقیانوس آرام، این ذخیره گاه از تنوع حیات حیوانات برخوردار شده است. این مکان پناهگاهی برای بیش از یک میلیون پرنده دریایی، چند صد هزار فوک خزیوش شمالی، چندین هزار شیر دریایی اشتلر، فوک های معمولی، و فوک های خالدار، جمعیت سمور دریایی و ۲۱ گونه نهنگ، دو زیرگونه بومی روباه قطبی، و پرندگان مهاجر در حال انقراض یا در خطر انقراض، مانند قو، اردک اشتلر و عقاب دریایی اشتلر است. ماهیگیری تا فاصلهٔ از آنجا به طور کامل ممنوع است. یکی دیگر از اهداف اعلام شده حفاظتگاه، تقویت توسعه پایدار از نظر زیست محیطی و فرهنگی تنها سکونتگاه مسکونی
در جزایر فرمانده، روستای نیکولسکویه (تقریباً ۷۵۰ نفر تا سال ۲۰۰۷) است.
کرملین آستراخان () قلعه ای در آستراخان، روسیه است که بر روی تپه ای در جزیره ای در دلتای ولگا، در میان ولگا، کوتوم و تساروف واقع شده است. درباره. برای قرن ها، کرملین آستراخان یک دژ غیرقابل دسترس در مرز جنوب شرقی روسیه بود. مجموعه ای از رویدادهای تاریخی به این قلعه مرتبط است: پیاده روی ترک های کریمه در ولگای سفلی در قرن شانزدهم، زمانهٔ مشکلات در روسیه و قیام دهقانان به رهبری استنکا رازین در قرن هفدهم، دگرگونی در دوران سلطنت تزار، پتر کبیر، شورش کمانداران در ۱۷۰۵–۱۷۰۶، توسعه نیروی دریایی خزر در قرن ۱۸، تقویت مرزهای کشور و ورود قفقاز و آسیای مرکزی به مرزهای روسیه. در سال ۱۵۵۲ تزار ایوان چهارم توانست خانات کازان را شکست داده و منطقه شان را فتح کند. چهار سال بعد، نیروهای روسی آستراخان را تصرف کردند. با الحاق مناطق ولگا میانی و سفلی، دولت مسکو به دریای خزر دسترسی پیدا کرد. ااولین ساخت و ساز کرملین در سال های ۱۵۸۷–۱۵۸۸ تحت هدایت وورودکوف، یک سنگ شکن و از اساتید دیشارژ اوردر آغاز شد. او اولین قلعه چوبی را با دیوارها و برج های محکم و مستحکم بنا کرد. محل ساخت و ساز بر روی بلندترین تپه که در زبان روسی به نام «خرگوش» یا «
زایاچی» شناخته می شود، انتخاب شد. این مکان ایده آل برای یک قلعه بود، زیرا تپه از غرب و شمال توسط رودخانه ولگا و از جنوب و شرق توسط دریاچه ها و مرداب ها احاطه شده است. در زمان سلطنت تزار ایوان چهارم و بوریس گودونف، قلعه چوبی به صورت سنگی بازسازی شد. برای ساختن دیوارها و برج های کرملین، استادان سازنده دولتی از مسکو به آستراخان فرستاده شدند. روسای مسئول ساخت و برنامه ریزی قلعه سنگی میخائیل ایوانوویچ ولیامینوف، گریگوری اووچین و مدرس دی گوباستی بودند. برای دستیابی به بهترین نتایج، از پایه های قدیمی اما بسیار قوی تاتاری استفاده کردند که از خرابه های شهرهای اردوی زرین آورده شده بود. ارگ سنگی به سبک کرملین مسکو ساخته شده است. پیوند به بیرون. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
شیبولث (; ) واژه ای است که در کتاب مقدس عبری جهت شناختن اعضای قبیله افرایم از دیگر یهودیان بنی اسرائیل (به ویژه دشمنان آن ها یعنی ساکنان گیلاد تحت فرماندهی یفتاح) به کار رفته است، چرا که اعضای این قبیله حرف اول را به شکلی متفاوت تلفظ می کردند. این واژه به معنای شاخه گندم یا چاودار و یا به احتمال دیگر رود یا سیلاب بوده است. امروزه در زبان های غربی، واژه «شیبولث» به معنای رمز، نشانه یا معیاری به کار می رود که به کمک آن می توان افراد یک گروه را از دیگران تشخیص داد. این واژه معمولاً به مواردی اشاره دارد که یک تفاوت کوچک زبانی، فرهنگی یا رفتاری بتواند هویت یا تعلق به گروهی خاص را آشکار کند. برای مثال، شیبولث می تواند در زمینه هایی مانند لهجه، واژگان خاص، یا آداب ورسوم محلی به کار رود که تنها اعضای یک گروه خاص به درستی آن را می شناسند یا استفاده می کنند. این مفهوم در حوزه های مختلف از جمله جامعه شناسی، زبان شناسی و علوم سیاسی نیز کاربرد دارد و نمادی برای بررسی تفاوت ها و مرزبندی های اجتماعی است و می تواند به شناسایی تعصبات، تضادها یا این همانی های گروهی کمک کند. استفاده از شیبولث به عنوان ابزاری برای تفکیک یا تبعیض
می تواند نتایج مخربی داشته باشد، زیرا موجب جدایی و تقویت مرزهای اجتماعی میان گروه های مختلف می شود.
چارلز مریم (; – ) دانشمند علوم سیاسی، استاد دانشگاه شیکاگو و بنیان گذار رویکرد رفتارگرایی در علوم سیاسی بود. او یکی از برجسته ترین روشنفکران مرتبط با جنبش ترقی خواهی در ایالات متحده و از مشاوران چندین رئیس جمهور این کشور بود. نیویورک تایمز در زمان مرگ ش او را «یکی از مهم ترین دانشمندان علوم سیاسی در کشور» نامید. فعالیت علمی. چارلز مریم در سال ۱۹۰۰ به عنوان نخستین عضو از گروه علوم سیاسی به دانشگاه شیکاگو پیوست. او در سال ۱۹۰۳ کتاب «تاریخی از نظریه های سیاسی آمریکایی» را نوشت که در آن به تحلیل جنبش های سیاسی در آمریکا پرداخته شده و جنبش ترقی خواهی مورد حمایت قرار گرفته است. او به سرعت در این گروه پیشرفت کرده و در سال ۱۹۱۱ به مقام استاد تمامی رسید. مریم در طول فعالیت علمی اش تأثیر به سزایی در رشتهٔ علوم سیاسی داشت. آن گونه که دانشمند علوم سیاسی گابریل آلموند نوشته است: «مکتب شیکاگو را عموماً به عنوان مبدأ اصلی در تاریخ علوم سیاسی مدرن می دانند و چارلز مریم عموماً به عنوان بنیان گذار و تشکیل دهندهٔ مکتب شیکاگو شناخته می شود».
سنگ سپر حرارتی () یک شهاب سنگ آهنی به اندازه توپ بسکتبال است که در فلاته نیم روز مریخ توسط مریخ نورد فرصت در ژانویه ۲۰۰۵ کشف شد. این شهاب سنگ که به طور غیررسمی توسط تیم تحقیقاتی فرصت «سنگ سپر حرارتی» نامیده شد، به طور رسمی توسط جامعه شهاب سنگ شناسی در اکتبر ۲۰۰۵ به عنوان شهاب سنگ فلاتهٔ نیم روز نام گذاری شد (شهاب سنگ ها همیشه بر اساس مکانی که در آن یافت می شوند، نام گذاری می شوند). کشف. "فرصت" این شهاب سنگ را کاملاً به طور تصادفی و در نزدیکی سپر حرارتی دور انداخته شده خودش پیدا کرد (از این رو نام آن نیز چنین است). "فرصت" پس از خروج از دهانه استقامت برای بررسی سپر حرارتی فرستاده شده بود. این اولین شهاب سنگ کشف شده روی سیاره ای دیگر و سومین شهاب سنگ کشف شده در جرمی دیگر از منظومه خورشیدی بوددو شهاب سنگ دیگر، شهاب سنگ دهانه بنچ و شهاب سنگ شیارهٔ هدلی، روی ماه پیدا شده بودند. تحلیل. این سنگ ابتدا به دلیل داده های طیف سنج Mini-TES که نشان دهنده طیف فروسرخ غیرمعمول و مشابه انعکاس آسمان بود، به عنوان یک سنگ غیرعادی شناسایی شد. سپس، اندازه گیری های دقیق ترکیب شیمیایی آن با استفاده از APXS انجام شد که نشان داد این شها
ب سنگ شامل ۹۳٪ آهن، ۷٪ نیکل و مقادیر کمی از ژرمانیم (~۳۰۰ ppm) و گالیم (&lt;۱۰۰ ppm) است. طیف بینی موسباور نشان داد که آهن عمدتاً به شکل فلزی است و هویت آن به عنوان یک شهاب سنگ آهنی-نیکلی، متشکل از کاماسیت با ۵–۷٪ نیکل، تأیید شد. این ترکیب اساساً با ترکیب یک شهاب سنگ آهنی معمولی یافت شده روی زمین یکسان است. سطح این سنگ دارای "رگماگلیپت"ها (چاله هایی که هنگام عبور شهاب سنگ از جو در اثر تبخیر ایجاد می شوند) است که مشخصه شهاب سنگ ها هستند. بزرگ ترین بُعد این سنگ حدود ۳۱ سانتی متر است. هیچ تلاشی برای حفاری در این شهاب سنگ با استفاده از RAT انجام نشد، زیرا آزمایش روی شهاب سنگ های آهنی روی زمین نشان داد که ابزار حفاری مریخ نورد آسیب می بیند. RAT برای حفاری در سنگ های معمولی طراحی شده است، نه در آلیاژهای آهن-نیکل. فلاته نیم روز، جایی که این شهاب سنگ پیدا شده است، گمان می رود روزگاری با لایه ای از مواد با ضخامت حداکثر پوشیده بوده که به مرور فرسایش یافته است. بااین حال، هیچ مدرکی نشان نمی دهد که این شهاب سنگ چه زمانی برخورد کرده است. برای اینکه این شهاب سنگ تقریباً بدون تغییر بر اثر برخورد باقی بماند، باید با سرعتی کم