Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شکل امروزی. گن های کمربندی و «شکل دهنده های بدن» هنوز توسط زنان استفاده می شود تا بدن خود را با لباس شکل دهند. در واقع، قرن بیست و یکم شاهد ظهور دوباره لباس های شکل دهنده بوده است، به ویژه با ظهور پارچه های جدید و ساخت وساز بدون درز، به طوری که لباس های شکل دهنده مدرن به طور قابل توجهی راحت تر از لباس های مبتنی بر کرست در قرن قبل هستند. برخی از این لباس ها ممکن است دارای سینه بند باشند، ترکیبی که به طور سنتی به عنوان کرست شناخته می شود، اما به طور کلی اکنون به عنوان «گن بدن» (یا فرم دهنده بدن) نامیده می شود. اسپانکس نمونه ای از لباس های شکل دهنده معاصر است.
غلامرضا رضائیان یا غلامرضا رضائیان فر سرتیپ پاسدار فرماندهی انتظامی جمهوری اسلامی ایران است، که هم اکنون به عنوان رئیس سازمان اطلاعات فراجا فعالیت می کند. وی از ۱۳۸۷ تا ۱۳۹۳ رئیس پلیس مهاجرت و اتباع خارجی ناجا بود و در فاصله سال های ۱۳۹۳ تا ۱۳۹۸ به عنوان رئیس پلیس اطلاعات و امنیت عمومی ناجا فعالیت می کرد. رضائیان از ۱۳۹۸ تا ۱۴۰۰ ریاست بازرسی کل ناجا را برعهده داشت، از ۱۴۰۰ تا ۱۴۰۱ رئیس پلیس امنیت اقتصادی ناجا بود و از اسفندماه ۱۴۰۱ رئیس سازمان اطلاعات فراجا است.
الکساندر میلتوسی (؛ زادهٔ) نویسنده، همه چیزدان و جغرافی دان اهل روم باستان است.
موسایوس آتنی یا موسیوس () همه چیزدان، فیلسوف، مورخ، پیامبر، پیشگو، کاهن، شاعر و موسیقیدان افسانه ای بود که گفته می شود پایه گذار شعر کاهنی در آتیک بوده است. او رساله های وقفی و تطهیر سرود روحانی و منثور و پاسخ های سخنوری سروده است. زندگی. شخصیتی نیمه اسطوره ای که باید با اولن، اورفئوس و پامفوس طبقه بندی شود. او به عنوان نویسنده سروده های مختلف شعری، به ویژه در ارتباط با آیین های عرفانی دمتر در الوزیس در نظر گرفته می شد، که افسانه او را به عنوان رئیس در زمان هراکلس نشان می داد. میراث. آپولوژی (افلاطون)، سقراط می گوید: «اگر انسان با اورفئوس و موسایوس و هزیود و هومر گفتگو کند، چه چیزی برای ارائه دارد؟ این درست است، بگذارید بارها و بارها بمیرم."
هنری جیمز (؛ – ) معروف به سِـر هنری جیمز بین سالهای ۱۸۷۳ و ۱۸۹۵، سیاست مدار، وکیل و دولتمرد اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. او در ابتدا یک عضو حزب لیبرال بریتانیا بود، اما در کابینهٔ ویلیام یوئرت گلدستون در سال ۱۸۷۳ به عنوان وکیل کل کشور و سپس مابین سال های ۱۸۷۳ تا ۱۸۷۴ و همچنین ۱۸۸۰ تا ۱۸۸۵ به عنوان دادستان کل کشور خدمت کرد. او بعدها با گلدستون بر سر قانون خودگردانی ایرلند اختلاف نظر پیدا کرد و به حزب اتحادیه لیبرال پیوست. از ۱۸۹۵ تا ۱۹۰۲ او صدراعظم دوک نشین لنکستر در کابینهٔ اتحادیه گرایان رابرت گاسکوین-سسیل و آرتور بالفور بود. او از سال 1885 عضو شورای اختصاصی ملکه بود.
الهیات رفاه یا سعادت (گاهی با نام های انجیل سعادت، انجیل سلامتی و ثروت، انجیل موفقیت، انجیل دانه ایمان، جنبش ایمان یا جنبش کلام ایمان نیز شناخته می شود) باوری در میان برخی از مسیحیان کاریزماتیک است که برکت مالی و سلامت جسمانی همیشه خواست خدا برای آن هاست، و اینکه ایمان، اعتراف مثبت به کلام مقدس، و کمک مالی به امور خیریه و مذهبی، ثروت مادی فرد را افزایش می دهد. موفقیت مادی و به ویژه مالی به عنوان نشانه ای از لطف یا رحمت و برکت الهی تلقی می شود. الهیات سعادت توسط رهبران فرقه های مختلف مسیحی، از جمله برخی از جنبش های پنطیکاستی و کاریزماتیک، مورد انتقاد قرار گرفته است، چرا که آن را غیرمسئولانه، ترویج دهنده بت پرستی و متضاد با کتاب مقدس می دانند. ناظران سکولار و مسیحی نیز برخی از نسخه های الهیات سعادت را به دلیل استثمار فقرا مورد انتقاد قرار داده اند. عملکرد برخی از واعظان جنجال برانگیز شده و برخی از آن ها به کلاهبرداری مالی متهم شده اند. الهیات سعادت کتاب مقدس را به عنوان یک عهد و قرارداد بین خدا و انسان ها می بیند: اگر انسان ها به خدا ایمان داشته باشند، خدا امنیت و سعادت را به آن ها خواهد بخشید. این آموزه بر اهم
یت توانمندسازی شخصی تأکید می کند و پیشنهاد می دهد که خواست خدا این است که مردم برکت یابند. کفاره در مسیحیت (آشتی با خدا) به گونه ای تفسیر می شود که شامل رهایی از بیماری و فقر است، که به عنوان نفرین هایی دیده می شوند که باید از طریق رحمت و ایمان شکسته شوند. اولین بار الهیات سعادت در طول جنبش های احیاگری شفابخشی در دهه ۱۹۵۰ در ایالات متحده برجسته شد. برخی از مفسران، ریشه های الهیات آن را به جنبش تفکر نوین که در قرن نوزدهم آغاز شد، مرتبط می دانند. آموزش سعادت بعدها به طور برجسته ای در جنبش کلام ایمان و تلویزیون های مذهبی دهه ۱۹۸۰ ظاهر شد. در دهه های ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰، توسط رهبران تأثیرگذار در جنبش پنطیکاستی و جنبش کاریزماتیک در ایالات متحده پذیرفته شد و در سراسر جهان گسترش یافت. رهبران برجسته در توسعه الهیات سعادت عبارتند از: دیوید اویه دپو، تاد وایت، مایکل پیتس، بنی هین، ای. دابلیو. کنیون، اورال رابرتس، ای.ای. آلن، رابرت تیلتون، تی.ال. ازبورن، جوئل اوستین، کرفلو دلار، کنت کوپلند، کشیش آیک، کنت هیگین، جوزف پرینس، و جسی دوپلنتیس. تاریخچه. پیشینه اواخر قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰. به گفته مورخ کیت بولر، انجیل سعادت از تلاقی س
ه ایدئولوژی مختلف شکل گرفت: پنطیکاستیسم، تفکر نوین، و «انجیل آمریکایی عمل گرایی، فردگرایی، و صعود اجتماعی». این «انجیل آمریکایی» به بهترین شکل در انجیل ثروت اثر اندرو کارنگی و موعظه معروف راسل کانول با عنوان "هکتارهای الماس" تجسم یافته بود، که در آن کانول فقر را با گناه برابر می دانست و ادعا می کرد که هر کسی می تواند از طریق سخت کوشی ثروتمند شود. با این حال، این انجیل ثروت، یک بیان از مسیحیت عضلانی بود و موفقیت را نتیجه تلاش شخصی می دانست نه دخالت الهی. جنبش تفکر نوین، که در دهه ۱۸۸۰ ظهور کرد، مسئول محبوب سازی باور به قدرت ذهن برای دستیابی به سعادت بود. در حالی که در ابتدا بر دستیابی به سلامت روانی و جسمی تمرکز داشت، آموزگاران تفکر نوین مانند چارلز فیلمور، موفقیت مادی را به یک تأکید اصلی در این جنبش تبدیل کردند. تا قرن بیستم، مفاهیم تفکر نوین فرهنگ عامه آمریکایی را اشباع کرده بود و ویژگی های رایج هر دو ادبیات خودسازی و روان شناسی عمومی بودند. ای. دابلیو. کنیون، یک کشیش بپتیست و پیرو جنبش حیات برتر، به دلیل وارد کردن آموزه های قدرت ذهن به پنطیکاستیسم اولیه شناخته می شود. در دهه ۱۸۹۰، کنیون در کالج امرسون شرکت
کرد، جایی که با جنبش تفکر نوین آشنا شد. کنیون بعدها با رهبران برجسته پنطیکاستی ارتباط برقرار کرد و دربارهٔ وحی فراطبیعی و اظهارات مثبت نوشت. نوشته های او بر رهبران جنبش نوپای سعادت در طول جنبش های احیاگری شفابخشی پس از جنگ در آمریکا تأثیر گذاشت. کنیون و رهبران بعدی در جنبش سعادت انکار کردند که او تحت تأثیر جنبش تفکر نوین بوده است. سیمون کولمن، انسان شناس، استدلال می کند که «شباهت های واضحی» بین آموزه های کنیون و تفکر نوین وجود دارد. کنیون آموزش می داد که کفاره نیابتی مسیح برای ایمانداران حق شفای الهی را تأمین کرده است. این امر از طریق سخنان مثبت و پر از ایمان به دست می آمد؛ کلام خدا به ایمانداران اجازه می داد تا همان قدرت روحانی را که خدا برای خلق جهان به کار برده بود، به کار گیرند و به وعده های داده شده در مرگ و رستاخیز مسیح دست یابند. دعا به عنوان یک عمل الزام آور و قانونی درک می شد. کنیون به جای اینکه ایمانداران را به درخواست تشویق کند، به آن ها آموخت که شفا را مطالبه کنند، زیرا آن ها از قبل حق قانونی برای دریافت آن را داشتند. ترکیب کنیون از دین اوانجلیکال و باورهای قدرت ذهن—که او آن را «ایمان غلبه کننده»
می نامید—در میان بخش کوچک اما تأثیرگذاری از جنبش پنطیکاستی مورد توجه قرار گرفت. پنطیکاستی ها همیشه به شفای ایمانی متعهد بودند، و این جنبش همچنین باور قوی به قدرت کلام داشت (به ویژه تکلم به زبان ها و استفاده از نام های خدا، به خصوص نام عیسی). ایده های کنیون در آموزه های مبشران پنطیکاستی اف.اف. بازورث و جان جی. لیک (که پیش از سال ۱۹۱۵ با نویسنده تفکر نوین، آلبرت سی. گریر، یک جماعت را اداره می کردند) منعکس شد. جنبش های احیاگری پس از ۱۹۴۵. در حالی که آموزه های کنیون در مورد ایمان غلبه کننده، پایه و اساس انجیل سعادت را فراهم کرد، نسل اول پنطیکاستی های تحت تأثیر او و دیگر شخصیت ها، مانند بازورث، ایمان را ابزاری برای دستیابی به سعادت مادی نمی دیدند. در واقع، پنطیکاستی های اولیه تمایل داشتند سعادت را تهدیدی برای رفاه روحانی یک فرد بدانند. با این حال، در دهه های ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰، شکل قابل تشخیصی از این آموزه در جنبش پنطیکاستی از طریق آموزه های مبشران رهایی بخش و شفابخش شکل گرفت. این مبشران با ترکیب آموزش سعادت با احیاگری و شفای ایمانی، "قوانین ایمان ('بخواهید و دریافت خواهید کرد') و قوانین تقابل الهی ('بدهید و به شما بازگر
دانده خواهد شد')" را آموزش دادند. اورال رابرتس آموزش الهیات سعادت را در سال ۱۹۴۷ آغاز کرد. او قوانین ایمان را به عنوان یک «پیمان برکت» توضیح داد که در آن خدا کمک های مالی را «هفت برابر» بازمی گرداند، و به اهداکنندگان وعده می داد که پولی که به او اهدا کرده اند، از منابع غیرمنتظره به آن ها بازخواهد گشت. رابرتس پیشنهاد داد که هر کمک مالی را که منجر به یک پرداخت غیرمنتظره معادل آن نشود، بازگرداند. در دهه ۱۹۷۰، رابرتس آموزش پیمان برکت خود را به عنوان آموزه «ایمان بذری» توصیف کرد: کمک های مالی نوعی «بذر» بودند که در ارزش رشد می کردند و به اهداکننده بازمی گشتند. رابرتس شروع به جذب «شرکا» کرد، اهداکنندگان ثروتمندی که در ازای حمایت، دعوت نامه های منحصر به فرد کنفرانس و دسترسی به وزارتخانه را دریافت می کردند. در سال ۱۹۵۳، شفاگر ایمانی، ای. ای. آلن، کتاب "راز موفقیت مالی از طریق کلام مقدس" را منتشر کرد و کالاهایی مانند «تراشه های معجزه آسای چادر» و پارچه های دعایی آغشته به «روغن معجزه آسا» را ترویج کرد. در اواخر دهه ۱۹۵۰، آلن به طور فزاینده ای بر سعادت تمرکز کرد. او آموزش می داد که ایمان می تواند به طرز معجزه آسایی مشکل
ات مالی را حل کند و ادعا می کرد که یک تجربه معجزه آسا داشته که در آن خدا به طور فراطبیعی اسکناس های یک دلاری را به اسکناس های بیست دلاری تبدیل کرده تا او بتواند بدهی های خود را بپردازد. آلن «کلام ایمان» یا قدرت سخن گفتن چیزی را به واقعیت آموزش می داد. در دهه ۱۹۶۰، سعادت به یک تمرکز اصلی در جنبش های احیاگری شفابخشی تبدیل شد. تی. ال. ازبورن در دهه ۱۹۶۰ بر سعادت تأکید کرد و به دلیل نمایش های اغلب تجملی ثروت شخصی خود شناخته شد. در طول آن دهه، رابرتس و ویلیام برانام از دیگر وزارتخانه های سعادت انتقاد کردند و استدلال کردند که تاکتیک های جمع آوری کمک های مالی آن ها ناعادلانه به شرکت کنندگان فشار می آورد. این تاکتیک ها تا حدی به دلیل هزینه های توسعه شبکه های رادیویی سراسری و برنامه های کمپین بود. در همان زمان، رهبران فرقه پنطیکاستی مجمع های خدا اغلب از تمرکز بر سعادت توسط مبشران مستقل شفابخشی انتقاد می کردند. تلویزیون های مذهبی. در طول دهه ۱۹۶۰، آموزگاران انجیل سعادت به تبلیغ تلویزیونی روی آوردند و بر برنامه های مذهبی در ایالات متحده تسلط یافتند. اورال رابرتس یکی از اولین ها بود، که یک برنامه هفتگی سندیکایی را توسعه
داد که پربیننده ترین برنامه مذهبی در ایالات متحده شد. تا سال ۱۹۶۸، تلویزیون در وزارتخانه او جایگزین جلسات چادری شده بود. کشیش آیک، کشیشی از شهر نیویورک، در اواخر دهه ۱۹۶۰ موعظه در مورد سعادت را آغاز کرد. او به زودی برنامه های رادیویی و تلویزیونی گسترده ای داشت و به خاطر سبک پر زرق و برق خود متمایز شد. صراحت او در مورد علاقه به اموال مادی و آموزه هایش در مورد «علم ذهن» باعث شد که بسیاری از مبشران از او فاصله بگیرند. در دهه ۱۹۸۰، توجه عمومی در ایالات متحده از طریق نفوذ مبلغین تلویزیونی برجسته مانند جیم باکر به الهیات سعادت جلب شد. با این حال، نفوذ باکر پس از اینکه در یک رسوایی پر سر و صدا درگیر شد، کاهش یافت. در پی آن، شبکه پخش ترینیتی (TBN) به عنوان نیروی غالب در تلویزیون های مذهبی سعادت ظاهر شد و رابرت تیلتون و بنی هین را به شهرت رساند. جنبش کلام ایمان. اگرچه تقریباً تمام مبشران شفابخشی دهه های ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ آموزش می دادند که ایمان می تواند پاداش های مالی به همراه داشته باشد، یک آموزش جدید سعادت محور در دهه ۱۹۷۰ توسعه یافت که با آنچه توسط مبشران پنطیکاستی دهه ۱۹۵۰ آموزش داده می شد، متفاوت بود. این جنبش «اعتراف
مثبت» یا «کلام ایمان» آموزش می داد که یک مسیحی با ایمان می تواند هر چیزی را که با خواست خدا مطابقت دارد، با کلام خود به وجود آورد. کنت هیگین با نقشی کلیدی در گسترش الهیات سعادت شناخته می شود. او در سال ۱۹۷۴ مرکز آموزش کتاب مقدس ره ما را تأسیس کرد و در طول ۲۰ سال بعد، این مدرسه بیش از ۱۰٬۰۰۰ دانشجو را در الهیات او آموزش داد. همانند سایر جنبش های سعادت، هیچ نهاد حاکم الهیاتی برای جنبش کلام ایمان وجود ندارد، و وزارتخانه های شناخته شده در برخی مسائل الهیاتی با هم تفاوت دارند، اگرچه بسیاری از وزارتخانه ها به طور غیررسمی با هم مرتبط هستند. آموزه های کنت هیگین توسط کندی گانتر براون از دانشگاه ایندیانا به عنوان «ارتدوکس ترین» شکل آموزش سعادت کلام ایمان توصیف شده است. کرک آر. مک گرگور از دانشگاه آیووای شمالی استدلال کرده است که الهیات جنبش کلام ایمان ریشه در امت اسلام و مورمونیسم دارد. به عنوان مثال، امت اسلام معتقد است که خدا (الله) به معنای واقعی کلمه یک انسان است و انسان های اولیه دقیقاً مانند خدا بوده اند. فردریک ک. سی. پرایس، یکی از رهبران جنبش کلام ایمان، با استناد به ایلایژا محمد از امت اسلام، همچنین تأکید کرد
که خدا به معنای واقعی کلمه یک انسان است و آدم و حوا قبل از سقوط دقیقاً مانند خدا و از این رو «خدایان کوچک» بوده اند. در مورد ریشه های مورمون (یا قدیسان آخرالزمان)، یک رهبر سابق کلیسا نظر خود را (اگرچه دکترین رسمی کلیسا نیست) بیان کرد که پدر آسمانی زمانی یک انسان فانی بوده که به وضعیت فعلی خود پیشرفت کرده است. «با پیروی از نمونه پدر، همه انسان ها ممکن است به خدایی تعالی یابند…» کنت کوپلند، یکی دیگر از رهبران جنبش کلام ایمان، ادعاهای مشابهی را مطرح می کند، به ویژه اینکه خدا یک بدن انسانی با چشم، گوش و غیره دارد و دلیل اینکه خدا آدم را آفرید این بود که خودش را تکثیر کند؛ بنابراین انسان ها، هنگامی که به معنای مسیحی تولد دوباره می یابند، با قدرت الهی بر زندگی خود، از جمله سلامت و سعادت شخصی، به خدایی خود بازمی گردند. هر گونه شکست در دستیابی به آنچه یک فرد نیاز دارد یا می خواهد، شکست فرد در درک واقعی خدایی خود است، همان طور که در کتب مقدس (یعنی کتاب مقدس) توضیح داده شده است. همان طور که پرایس می گوید، «اینکه شما برنده شوید یا بازنده، به خدا مربوط نیست. اینکه موفق باشید یا شکست خورده، به شما مربوط است… خدا در تعطیلا
ت است… کاری که [او] برای منفعت ما انجام داد، از طرف [او] قبلاً انجام شده است.» رشد بین المللی. در اواخر دهه ۲۰۰۰، حامیان ادعا کردند که ده ها میلیون مسیحی الهیات سعادت را پذیرفته اند. جنبش نئو-پنطیکاستی تا حدی با تأکید بر الهیات سعادت مشخص شده است، که در اواخر دهه ۱۹۹۰ پذیرش بیشتری در میان مسیحیان کاریزماتیک یافت. در دهه ۲۰۰۰، کلیساهای اوانجلیکال-پنطیکاستی که الهیات سعادت را آموزش می دادند، رشد قابل توجهی در جنوب جهانی و کشورهای جهان سوم داشتند. به گفته فیلیپ جنکینز از دانشگاه ایالتی پنسیلوانیا، شهروندان فقیر کشورهای محروم اغلب این آموزه را به دلیل ضعف اقتصادی و تأکید آموزه بر معجزات جذاب می یابند. یکی از مناطقی که رشد چشمگیری را تجربه می کند، غرب آفریقا، به ویژه نیجریه است. در فیلیپین، جنبش ال شادای، که بخشی از احیای کاریزماتیک کاتولیک است، الهیات سعادت را در خارج از مسیحیت پروتستان گسترش داده است. یک کلیسای سعادت در کره جنوبی، کلیسای انجیل کامل یوییدو، در دهه ۱۹۹۰ با ادعای بزرگ ترین جماعت جهان، مورد توجه قرار گرفت. نظرسنجی سال ۲۰۰۶ توسط مجله "تایم" گزارش داد که ۱۷ درصد از مسیحیان در آمریکا گفتند که با این جن
بش هم سو هستند. تا دهه ۲۰۰۰، پیروان الهیات سعادت در ایالات متحده بیشتر در کمربند آفتاب رایج بودند. تا سال ۲۰۰۶، سه تا از چهار بزرگ ترین جماعت در ایالات متحده الهیات سعادت را آموزش می دادند و جوئل اوستین به دلیل گسترش آن به خارج از جنبش پنطیکاستی و کاریزماتیک از طریق کتاب هایش، که بیش از ۴ میلیون نسخه فروخته است، شناخته می شود. کتاب "دعای یابص" اثر بروس ویلکینسون نیز میلیون ها نسخه فروخت و خوانندگان را به جستجوی سعادت دعوت کرد. تاریخچه اخیر. در سال ۲۰۰۵، متیو آشیمولاوو، بنیان گذار مرکز بین المللی مسیحیان کینگزوی در جنوب انگلستان، که انجیل «سلامتی و ثروت» را موعظه می کند و عشرهای منظم جمع آوری می کند، توسط کمیسیون خیریه دستور یافت پولی را که برای استفاده شخصی خود اختصاص داده بود، بازپرداخت کند. در سال ۲۰۱۷، این سازمان تحت تحقیقات جنایی قرار گرفت پس از آنکه یک عضو برجسته آن در سال ۲۰۱۵ توسط یک دادگاه به اداره یک طرح پانزی بین سال های ۲۰۰۷ و ۲۰۱۱ متهم شد که ۸ میلیون پوند از پول سرمایه گذاران را از دست داده یا خرج کرده بود. در سال ۲۰۰۷، چاک گرسلی، سناتور ایالات متحده، تحقیقاتی را در مورد امور مالی شش وزارتخانه تلو
یزیونی مذهبی که الهیات سعادت را ترویج می کردند، آغاز کرد: وزارتخانه های کنت کوپلند، وزارتخانه های کرفلو دلار، وزارتخانه های بنی هین، وزارتخانه های ادی ال. لانگ، وزارتخانه های جویس میر، و وزارتخانه های پائولا وایت. در ژانویه ۲۰۱۱، گرسلی تحقیقات خود را با این نتیجه گیری به پایان رساند که معتقد است خودتنظیمی توسط سازمان های مذهبی به اقدام دولتی ترجیح داده می شود. تنها وزارتخانه های تحت رهبری میر و هین با تحقیقات گرسلی همکاری کردند. مراسم تحلیف دونالد ترامپ به عنوان چهل و پنجمین رئیس جمهور ایالات متحده شامل دعاهایی از دو واعظ بود که به دلیل حمایت از الهیات سعادت شناخته شده اند. پائولا وایت، یکی از مشاوران معنوی ترامپ، دعای افتتاحیه را خواند. الهیات. الهیات سعادت آموزش می دهد که مسیحیان حق دارند از رفاه برخوردار باشند و چون واقعیت های روحانی و فیزیکی به عنوان یک واقعیت جدایی ناپذیر دیده می شوند، رفاه را به عنوان سلامت جسمانی و سعادت اقتصادی تفسیر می کند. آموزگاران این آموزه بر توانمندسازی شخصی تمرکز می کنند، و دیدگاهی مثبت نسبت به روح و بدن ترویج می دهند. آن ها معتقدند که به مسیحیان قدرت بر خلقت داده شده است زیرا
آن ها به صورت خدا آفریده شده اند و آموزش می دهند که اعتراف مثبت به مسیحیان اجازه می دهد تا بر ارواح و اشیاء مادی اطراف خود تسلط داشته باشند. رهبران این جنبش کفاره را به عنوان فراهم کننده رهایی از بیماری، فقر و فساد روحانی می بینند؛ فقر و بیماری به عنوان نفرین هایی در نظر گرفته می شوند که می توانند توسط ایمان و اعمال صالح شکسته شوند. با این حال، برخی از کلیساهای سعادت به دنبال یک الگوی متعادل تر یا اصلاح شده از سعادت هستند. کربیجون کالدول، کشیش یک مگا-کلیسای متودیست، از الهیات زندگی پربرکت حمایت می کند، که سعادت را برای کل وجود انسان آموزش می دهد و آن را مسیری برای مبارزه با فقر می بیند. ثروت در الهیات سعادت به عنوان برکتی از سوی خدا تفسیر می شود که از طریق قانون روحانی اعتراف مثبت، تصویرسازی و کمک های مالی به دست می آید. ایمانداران ممکن است این فرایند را تقریباً به صورت مکانیکی ببینند؛ کنت کوپلند، نویسنده و مبلغ تلویزیونی آمریکایی، استدلال می کند که سعادت توسط قوانینی اداره می شود، در حالی که آموزگاران دیگر این فرایند را به صورت فرمولی به تصویر می کشند. دیوید ون بیما و جف چو، روزنامه نگاران مجله "تایم"، آموزه
های کرفلو دلار، کشیش کلام ایمان، در مورد سعادت را به عنوان یک قرارداد نقض نشدنی بین خدا و بشریت توصیف کرده اند. آموزش اعتراف مثبت در الهیات سعادت از دیدگاه حامیان آن نسبت به کلام مقدس نشأت می گیرد. کتاب مقدس به عنوان یک قرارداد ایمانی بین خدا و ایمانداران دیده می شود؛ خدا وفادار و عادل درک می شود، بنابراین ایمانداران باید به وظیفه خود در قرارداد عمل کنند تا وعده های خدا را دریافت کنند. این منجر به باوری به اعتراف مثبت می شود: این آموزه که ایمانداران می توانند هر آنچه را که از خدا می خواهند، تنها با به زبان آوردن آن، طلب کنند. الهیات سعادت آموزش می دهد که کتاب مقدس وعده سعادت را برای ایمانداران داده است، بنابراین اعتراف مثبت به این معنی است که ایمانداران با ایمان آنچه را که خدا قبلاً در مورد آن ها گفته است، به زبان می آورند. اعتراف مثبت برای به واقعیت درآوردن آنچه قبلاً به آن باور شده، انجام می شود؛ خود ایمان یک اعتراف است و به زبان آوردن آن، آن را به واقعیت تبدیل می کند. این آموزش اغلب به تفسیرهای غیرسنتی از آیات کتاب مقدس بستگی دارد، که به کتاب ملاکی اغلب توجه ویژه ای می شود. در حالی که مسیحیان عموماً ملاکی
را به دلیل بخش های مربوط به مسیح جشن می گیرند، آموزگاران الهیات سعادت معمولاً توجه را به توصیفات آن از ثروت مادی جلب می کنند. آیات پرتکرار شامل: الهیات سعادت خود را به عنوان بازیابی دکترین واقعی و در نتیجه بخشی از مسیری برای تسلط مسیحیت بر جامعه سکولار معرفی می کند. این آموزه استدلال می کند که وعده های خدا در مورد سعادت و پیروزی به اسرائیل در عهد عتیق، امروز به مسیحیان عهد جدید نیز تعلق دارد و ایمان و اعمال مقدس این سعادت را آزاد می کند. برخی از آمریکای لاتینی ها که الهیات سعادت را پذیرفته اند، استدلال می کنند که مسیحیت از لحاظ تاریخی تمرکز غیرضروری بر رنج داشته است. آن ها اغلب این را یک دکترین کلیسای کاتولیک می بینند که باید کنار گذاشته شود و با تأکید بر سعادت جایگزین شود. حامیان الهیات سعادت همچنین استدلال می کنند که وعده های کتاب مقدس در مورد برکت های در انتظار فقرا به طور غیرضروری روحانی سازی شده اند و باید به صورت تحت اللفظی درک شوند. شیوه ها. کلیساهای سعادت تأکید زیادی بر اهمیت کمک مالی دارند. برخی از مراسم شامل یک بخش آموزشی متمرکز بر کمک مالی و سعادت است، از جمله اشاره به آیات کتاب مقدس در مورد عشر؛
و سپس یک موعظه در مورد موضوع دیگری پس از تقدیمی دنبال می شود. رهبران کلیساهای سعادت اغلب ادعا می کنند که یک برکت خاص می تواند در ازای پولی که به وزارتخانه آن ها اهدا می شود، مبادله شود؛ گزارش شده است که برخی از آن ها به نمازگزاران دستور داده اند که کمک های مالی خود را در طول دعا بالای سر خود نگه دارند. به اعضای کلیساهای سعادت تشویق می شود که اظهارات مثبتی در مورد جنبه هایی از زندگی خود که می خواهند بهبود یابند، به زبان آورند. گفته می شود این اظهارات، که به عنوان «اعترافات مثبت» (متمایز از اعتراف به گناه) شناخته می شوند، اگر با ایمان به زبان آورده شوند، به طور معجزه آسایی جنبه هایی از زندگی مردم را تغییر می دهند. کلیساهای سعادت همچنین مردم را تشویق می کنند که «بدون محدودیت زندگی کنند» و نسبت به زندگی خود خوش بینی پرورش دهند. تی. دی. جیکس، کشیش مگا-کلیسای غیرفرقه ای خانه سفالگر، به نفع سعادت استدلال کرده و آنچه را که او شیطانی سازی موفقیت می بیند، رد می کند. او فقر را مانعی برای زندگی مسیحی می بیند و پیشنهاد می دهد که وقتی فردی مرفه است، تأثیر مثبتی بر جامعه آسان تر است. در حالی که برخی از کلیساهای سعادت به دست
کاری و بیگانه کردن فقرا شهرت دارند، بسیاری از آن ها در برنامه های اجتماعی شرکت دارند. زیربنای این برنامه ها یک الهیات توانمندسازی و شکوفایی انسانی با هدف رهاسازی مردم از یک "ذهنیت رفاهی" یا "ذهنیت قربانی" است. بسیاری از کلیساهای سعادت سمینارهایی در مورد مسئولیت مالی برگزار می کنند. کیت بولر، آکادمیکی که الهیات سعادت را مطالعه می کند، از چنین سمینارهایی انتقاد کرده و استدلال می کند که اگرچه آن ها حاوی توصیه های معقولی هستند، اما اغلب بر خرید اموال گران قیمت تأکید می کنند. هانا روزین از مجله "آتلانتیک" استدلال می کند که الهیات سعادت به حباب مسکن که منجر به بحران مالی ۲۰۰۸ شد، کمک کرد. او معتقد است که کلیساهای سعادت به شدت بر مالکیت خانه بر اساس وابستگی به دخالت مالی الهی تأکید داشتند که منجر به انتخاب های غیرعاقلانه بر اساس توانایی مالی واقعی شد. اکثر کلیساهای جنبش سعادت غیرفرقه ای و مستقل هستند، اگرچه برخی گروه ها شبکه هایی را تشکیل داده اند. کلیساهای سعادت معمولاً حکومت اسقفی (یا حاکمیت) و این ایده که یک کشیش باید به بزرگان پاسخگو باشد را رد می کنند؛ معمول است که کشیشان کلیساهای سعادت بالاترین مرجع سازمانی با
شند. منتقدان، از جمله سارا پوزنر و جو کوناسون، معتقدند که آموزگاران سعادت سازمان های اقتدارگرا را پرورش می دهند. آن ها استدلال می کنند که رهبران با ادعای اختیارات الهی، سعی در کنترل زندگی پیروان دارند. جنکینز معتقد است که الهیات سعادت به عنوان ابزاری برای توجیه حقوق بالای کشیشان استفاده می شود. بازخورد. تحلیل های اقتصادی-اجتماعی. در ایالات متحده، این جنبش پیروان زیادی را از طبقه متوسط جذب کرده است و در شهرک های حومه و مناطق شهری محبوبیت بیشتری دارد. در "Exporting the American Gospel: Global Christian Fundamentalism"، استیو بروور، پل گیفورد، و سوزان روز حدس می زنند که این جنبش با بی اعتنایی رایج نسبت به لیبرالیسم اجتماعی در ایالات متحده که از دهه ۱۹۷۰ آغاز شد، تقویت شد. روزین استدلال می کند که الهیات سعادت به دلیل روندهای گسترده تر، به ویژه خوش بینی اقتصادی آمریکایی در دهه های ۱۹۵۰ و ۱۹۹۰، ظهور کرد. تونی لین از دانشگاه ویرجینیا نیز این آموزه را با سرنوشت آشکار، باور قرن نوزدهمی مبنی بر اینکه ایالات متحده حق غرب را دارد، مقایسه کرده است. ماروین هریس استدلال می کند که تمرکز این آموزه بر جهان مادی نشانه ای از سکو
لاریزه شدن دین آمریکایی است. او آن را تلاشی برای تحقق رؤیای آمریکایی با استفاده از قدرت فراطبیعی می بیند. الهیات سعادت در میان آمریکایی های فقیر، به ویژه کسانی که به دنبال پیشرفت شخصی و اجتماعی هستند، محبوب شده است و رشد قابل توجهی در کلیساهای سیاه و اسپانیایی تبار داشته و به ویژه در میان مهاجران محبوب است.
هاردینگ گیفارد (؛ ۳ سپتامبر ۱۸۲۳ – ۱۱ دسامبر ۱۹۲۱) سیاستمدار محافظه کار و وکیل کل انگلستان و ولز بود که ۳ مرتبه و به مدت ۱۷ سال در مقام «لرد اعظم بریتانیای کبیر» (رئیس مجلس لُردان رئیس قوه قضاییه آنان) خدمت کرد. او به فرمان ادوارد هفتم از سال ۱۸۸۳ تا ۱۹۱۹ دوک کورنوِل بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون همکار انجمن سلطنتی شده است و بنجامین دیزرائیلی او را شوالیه نمود.
نواف محمد سالم الحازمی (؛ – ) یک تروریست هواپیماربا اهل عربستان سعودی بود. او یکی از ۵ هواپیماربای پرواز شماره ۷۷ امریکن ایرلاینز بود که در حملات ۱۱ سپتامبر، هواپیما را به پنتاگون کوبیدند. الحازمی و دوست دیرینه اش، خالد المحضار، در سال ۱۹۹۵ خانه های خود را در عربستان سعودی ترک کردند تا برای مسلمانان در جنگ بوسنی بجنگند. الحازمی بعداً به افغانستان سفر کرد تا با طالبان علیه ائتلاف شمال افغانستان بجنگد. او اوایل سال ۱۹۹۹ به عربستان سعودی بازگشت. الحازمی و المحضار که از وابستگان قدیمی القاعده با تجربه نظامی گسترده محسوب می شدند، توسط اسامه بن لادن برای یک نقشه جاه طلبانه تروریستی برای هدایت و کوبیدن هواپیماهای مسافربری تجاری به اهداف تعیین شده در ایالات متحده انتخاب شدند. الحازمی و المحضار هر دو در آوریل ۱۹۹۹ ویزای توریستی ایالات متحده را دریافت کردند. الحازمی در پاییز ۱۹۹۹ در یک کمپ آموزشی القاعده تمرین کرد و برای اجلاس ۲۰۰۰ القاعده به مالزی سفر کرد. الحازمی در ۱۵ ژانویه ۲۰۰۰ به همراه المحضار از بانکوک تایلند وارد لس آنجلس کالیفرنیا شد. آن دو در سن دیگو ساکن شدند و تا می ۲۰۰۰ در آپارتمان های پارک وود اقامت داشتن