Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
وان جذر میانگین مربعات خطا (MSE) تعریف کرد. MSE مجموع واریانس خطای برد به علاوه واریانس خطای زاویه ای و همچنین کوواریانس خطای برد با خطای زاویه ای به علاوه مربع بایاس خواهد بود؛ بنابراین MSE نتیجه تجمیع تمام این منابع خطا است که به طور هندسی به شعاع یک دایره مربوط می شود که در آن ۵۰٪ از مهمات فرود خواهند آمد. چندین روش برای برآورد CEP از داده های شلیک معرفی شده است. از جمله این روش ها می توان به رویکرد پلاگین بلشکه و هالپین (۱۹۶۶)، رویکرد بیزی اسپال و مریاک (۱۹۹۲) و رویکرد حداکثر احتمال وینکلر و بیکرت (۲۰۱۲) اشاره کرد. رویکرد اسپال و مریاک زمانی اعمال می شود که داده های شلیک نمایانگر ترکیبی از ویژگی های مختلف پرتابه ها باشند (به عنوان مثال، شلیک ها از چند نوع مهمات یا از چند مکان که به یک هدف نشانه گیری شده اند). تبدیل. در حالی که ۵۰٪ یک تعریف بسیار رایج برای CEP است، ابعاد دایره می تواند برای درصدهای متفاوت تعریف شود. صدک ها می توانند با شناسایی اینکه خطای موقعیت افقی توسط یک بردار ۲ بعدی تعریف می شود که مؤلفه های آن دو گوسین متغیر تصادفی (یکی برای هر محور) هستند، تعیین شوند که فرض می شود ناهمبسته هستند و هر
کدام دارای انحراف معیار formula_1 می باشند. "خطای فاصله" مقدار آن بردار است؛ این یک ویژگی از بردارهای گاوسی دوبعدی است که مقدار آن از توزیع ریلی با ضریب مقیاس پیروی می کند. formula_1 "جذر میانگین مربعات فاصله" (DRMS) برابر است با: formula_3 و به نوعی به عنوان یک انحراف معیار عمل می کند، زیرا خطاهای درون این مقدار ۶۳٪ از نمونه ای را که توسط توزیع دایره ای دو متغیره نمایندگی می شود، تشکیل می دهند. به نوبه خود، ویژگی های توزیع ریلی این است که پرسنایل آن در سطح formula_4 با فرمول زیر داده می شود: یا، بر اساس DRMS بیان شده است: رابطه بین formula_7 و formula_8 توسط جدول زیر ارائه شده است، که در آن formula_8 مقادیر DRMS و 2DRMS (دو برابر جذر میانگین مربعات فاصله) مختص توزیع ریلی هستند و به صورت عددی یافت می شوند، در حالی که مقادیر CEP, R95 (شعاع ۹۵٪) و R99.7 (شعاع ۹۹٫۷٪) بر اساس قانون ۶۸-۹۵-۹۹٫۷ تعریف می شوند: سپس می توانیم یک جدول تبدیل برای تبدیل مقادیر بیان شده برای یک سطح صدک به سطح صدک دیگر استخراج کنیم. جدول تبدیل مذکور، ضرایب را ارائه می دهد formula_10 تبدیل کردن formula_11 به formula_12 ، توسط فرمول زیر داد
ه می شود: برای مثال، یک گیرنده GPS با ضریب ۱٫۲۵ m DRMS ضریب ۱٫۲۵ خواهد داشت. متر × ۱٫۷۳ = ۲٫۱۶ شعاع ۹۵٪ متر.
جنگ های گوگوریو–بویو، نبردهایی بود که از سال ۶ تا ۲۲ میلادی میان امپراتوری گوگوریو و پادشاهی بویو در جریان بود.این جنگ را پادشاهی بویو به رهبری پادشاه تسو در سال ۶ میلادی آغاز و تموشین از گوگوریو در ۲۲ میلادی با فتح بویو به آن خاتمه داد. در هر سه جنگی که رخ داد ، گوگوریو پیروز شد. پیش زمینه. عوامل این جنگ ها به دشمنی های دیرینه میان پادشاه تسو و امپراتور جومونگ باز میگردد زمانی که هردو در حال رقابت بر سر قدرت گرفتن بودند، در حالی که جومونگ مسیر پیشرفت خود را پیش می گرفت تسو از آن عقب ماند. پس از مرگ جومونگ در ۳۹ سالگی، پسرش یوری به تخت نشست، اما به اندازه پدرش شایسته نبود از این رو پادشاه تسو بیشترین بهره را برد و بویو را توسعه داد، در نهایت تصمیم گرفت که با حملهٔ نظامی گوگوریو را نابود و پیشرفت های رقیب دیرینه اش جومونگ را خنثی کند، تسو از مدت ها قبل از شروع اولین جنگ، ارتش بویو را تجهیز و آماده سازی یک لشکرکشی بزرگ علیه گوگوریو کرد تا با تسخیر جولبون به اهداف خود برسد، بدین ترتیب اولین جنگ گوگوریو و بویو آغاز گردید. نبرد اول. در سال۶ میلادی پادشاه تسو، سومین و آخرین پادشاه بویوی شرقی، پس از امتناع پادشاه یو
ری، دومین فرمانروای گوگوریو، از تحویل گروگان سلطنتی خواسته شده، تصمیم به حمله نظامی گرفت . او خود سردار ارتشی مرکب از حدود ۵۰٬۰۰۰ نفر بود و مستقیماً به قلمرو گوگوریو حمله کرد.اما تجاوز در زمستان رخ داد و بارش سنگین برف با سرمای شدید، باعث مرگ و تلفات گسترده در میان نیروهای مهاجم شد. این شرایط طاقت فرسا نیروهای بویو را وادار به عقب نشینی کرد، بدون آنکه نتیجه ی نظامی قابل توجهی رقم بخورد. نبرد دوم. در نبرد هاکبان-ریونگ، ارتش بویو به رهبری پادشاه تسو برای حمله به گوگوریو از گذرگاه باریک کوهستانی عبور کرد. شاهزاده نوجوان گوگوریو، موهیول، با وجود برتری عددی دشمن، با تاکتیک کمین و استفاده از جغرافیای منطقه، سپاه بویو را غافلگیر و نابود کرد. این شکست برای بویو فاجعه بار بود و تنها پادشاه تسو با شمار اندکی از همراهانش گریخت. این پیروزی نمونه ای برجسته از برتری استراتژی بر نیروی محض بود و بعدها الگوی دفاعی گوگوریو در برابر تهاجمات چین شد. نبرد آخر. در سال ۲۱ میلادی، تموشین که به اوج قدرت و اعتمادبه نفس رسیده بود، تصمیم گرفت پیش از آن که بویو حمله ای تازه آغاز کند، خود ضربه نهایی را وارد سازد. ارتش گوگوریو با برنامه ای
حساب شده به شمال تاخت و مستقیماً به قلب قلمرو بویو شرقی نفوذ کرد تا با حمله ای سریع، فرماندهی دشمن را از هم بپاشد. سامگوک ساگی، منبع اصلی این رویداد، نبرد را آمیخته با نمادها و نشانه های اسطوره ای روایت می کند؛ از کلاغ سرخ دوپیکره ای که به نشانه اتحاد تعبیر شد، تا دیگ جادویی و اسب الهی که روحیه سپاه را تقویت کردند. در عمل، استراتژی تموشین بر تله گذاری استوار بود. او اردوگاه خود را در زمین باتلاقی برپا کرد و پادشاه تسو، که خشم و غرور او را بی احتیاط کرده بود، با سواره نظامش مستقیم به آن یورش برد. اسب ها در گل گیر افتادند و برتری تحرک بویو از میان رفت. همان لحظه، نیروهای کمین کرده گوگوریو از چهار سو حمله کردند و ژنرال گویو با کشتن پادشاه تسو، پایان نبرد را رقم زد. با مرگ او، ارتش بویو فروپاشید و پیروزی کامل از آن گوگوریو شد. پس از سقوط بویوی شرقی به دست پادشاه تموشین و ژنرال گویو، بعد ها تمام خاک بویو بدون هیچ جنگی ضمیمهٔ گوگوریو شد.
گروه ساختمانی چگال (به انگلیسی: Chegall Development Group) شرکت توسعه دهنده و ساخت وساز پروژه های ساختمانی است که دفتر مرکزی آن در شهر بندرعباس، ایران قرار دارد. این گروه توسط رسول دبیری، با بیش از دو دهه سابقه فعالیت در صنعت ساختمان، پایه گذاری شده است. گروه چگال تمرکز خود را بر طراحی و اجرای فضاهای زیست محور و انسانی قرار داده و به عنوان یکی از سازندگان شناخته شدهٔ پروژه های مدرن در جنوب ایران شناخته می شود. سابقه و فعالیت ها رسول دبیری، بنیان گذار گروه چگال، از سال ۱۳۸۱ (۲۰۰۲ میلادی) به صورت رسمی وارد صنعت ساخت وساز شد. او تا امروز در بیش از ۴۵ پروژه نوساز و ۱۰ پروژه بازسازی مشارکت مستقیم داشته است. فعالیت چگال، تنها به ساخت فیزیکی محدود نمی شود، بلکه این گروه در پروژه های خود رویکرد توسعه ای، فرهنگی و معماری نیز دنبال می کند. نگاه اصلی چگال «خلق فضاهایی برای زندگی» است؛ فضایی که در آن اصالت، کیفیت ساخت، و زیست پذیری انسانی در اولویت باشد. پروژه های شاخص چگال تاکنون چندین پروژه معماری شاخص در شهر بندرعباس اجرا کرده که مورد توجه رسانه ها و جامعهٔ معماری ایران قرار گرفته اند: پروژه نیروانا (با نام قبلی پروژه
ورزش) پروژه ای مسکونی در خیابان ورزش بندرعباس، که با همکاری معمار فؤاد امین طراحی شد. این پروژه در سایت رسمی چگال و رسانه های معماری همچون سایت آیدا کیخسروی و پیج های معماری اینستاگرام معرفی شده است.[1] [۲] [۳] پروژه جرون. یک ساختمان ۷ طبقه با مشاعات هتلینگ که در جریان ساخت خود به عنوان فضای فرهنگی موقت مورد استفاده قرار گرفت. در سال ۱۴۰۳ برای نخستین بار در بندرعباس، گالری عکس و کنسرت در فضای نیمه ساخته این پروژه برگزار شد. این اقدام توسط روزنامه صبح ساحل پوشش داده شد.[۴] [۵] پروژه جرون همچنین دارای صفحهٔ مستقل در شبکه های اجتماعی است و نگاه ویژه ای به فضای شهری و مشارکت مدنی دارد.[۶] منابع. １. صفحه رسمی پروژه نیروانا در وب سایت فؤاد امین – https://foadamin.com/project/varzesh/ ２. صفحه رسمی پروژه نیروانا در وب سایت چگال - https://chegall.com/work/nirvana ３. گزارش هنری پروژه نیروانا در وب سایت آیدا کیخسروی - https://www.aidakeykhosravi.com/fa/پروژه-نیروانا/ ４. صفحه رسمی پروژه جرون در وب سایت چگال - https://chegall.com/work/jaroun ５. گزارش روزنامه صبح ساحل دربارهٔ گالری جرون - https://sobhesahel.com/news/11139
0/نگاهی-متفاوت-به-صنعت-ساختمانسازی ６. صفحه رسمی پروژه جرون – اینستاگرام: https://www.instagram.com/jaroun.building/
گشت دریایی یا شناسایی دریایی وظیفه نظارت بر مناطق آبی است. این کار معمولاً توسط نظامی و انتظامی انجام می شود و معمولاً هدف آن شناسایی فعالیت های انسانی است. گشت دریایی دریایی به گشت زنی فعال، در مقابل سیستم های نظارت غیرفعال مانند تجهیزات تشخیص صدا یا دیده بان های زمینی یک منطقه اشاره دارد. یک گشت شامل یک کشتی، زیردریایی، هواپیما یا ماهواره است که منطقه گشت زنی شده را بررسی کرده و به دنبال فعالیت هایی برای شناسایی و گزارش می گردد. گشت دریایی دریایی در شرایط جنگی برای نیروهای دریایی به منظور شناسایی نیروهای دشمن برای درگیری یا دفاع حیاتی است. گشت های زمان صلح برای مداخله در فعالیت های جنایی و اطمینان از استفاده قانونی از آب ها اهمیت دارند. گشت های دریایی می توانند توسط کشتی های سطحی و زیردریایی ها، هواپیما (مانند هواگرد گشت دریایی) و سایر وسایل هوایی و حتی توسط ماهواره ها انجام شوند. شناسایی انسانی همچنان بخش مهمی از تشخیص فعالیت ها باقی مانده است، اما به طور فزاینده ای سیستم های الکترونیکی مورد استفاده قرار می گیرند.
باشگاه فوتبال ارچیم (که قبلاً به دلایل حمایت مالی با نام باشگاه فوتبال خان خونس-ارچیم شناخته می شد) یک باشگاه فوتبال حرفه ای از اولان باتور، مغولستان است که از سال افتتاحیه خود در سال ۱۹۹۶ در لیگ برتر مغولستان بازی می کند و ده بار قهرمان شده است. فدراسیون فوتبال مغولستان برای ورود به جام پرزیدنت آسیا ۲۰۱۲ درخواست داد[4] و در نوامبر ۲۰۱۱ توسط ای اف سی تأیید شد. به عنوان برندگان سوپر جام ۲۰۱۲، ارچیم در این رقابت ها حضور یافت. در سال ۲۰۱۷، ارچیم به ای اف سی کاپ راه یافت و اولین باشگاه مغولستانی شد که به این مهم دست می یابد. در ۴ آوریل ۲۰۱۷، ۲٬۸۵۰ نفر در مسابقه ای اف سی کاپ مقابل باشگاه ورزشی کیگوانچا شرکت کردند. این بازی در ورزشگاه ۵٬۰۰۰ نفری مرکز فوتبال ام اف اف برگزار شد. در حالی که اکثر باشگاه های دیگر اولان باتور از مرکز فوتبال ام اف اف استفاده می کنند، ارچیم اولین باشگاهی بود که ورزشگاه اختصاصی خود را داشت. در سال ۲۰۲۰، این باشگاه با خان خونس تیتم ادغام شد تا باشگاه خان خونس - ارچیم اف سی را تأسیس کند.
گوشت تخمیرشده یک فرایند مهم نگهداری است که برای گوشت توسعه یافته اما به ندرت به تنهایی استفاده می شود. یک نوع رایج از فرآورده های گوشتی تخمیرشده، سوسیس است که نمونه های قابل توجهی از آن شامل چوریزو، سالامی، سوجوک، پپرونی، نم چوا، سوم مو و سسیسون می شود. فرایند تخمیر ممکن است برای قابل خوردن کردن گوشت هایی که به صورت عادی مصرف آن برای انسان ها سمی است، استفاده شود، مانند غذای ایسلندی هاکارل، که گوشت تخمیرشده کوسه گرینلند است. در سال ۲۰۱۵، آژانس بین المللی تحقیقات سرطان وابسته به سازمان بهداشت جهانی، گوشت فرآوری شده، یعنی گوشتی که نمک سود، عمل آوری، تخمیر یا دودی شده است، را به عنوان «سرطان زا برای انسان ها» طبقه بندی کرد.
مدارس تخصصی در بریتانیا () که گاه در انگلستان و ایرلند شمالی با عنوان «کالج های تخصصی» () شناخته می شوند؛ مدارسی هستند که بر یک حوزهٔ موضوعی خاص تمرکز دارند که به آن «تخصص» گفته می شود؛ یا در برخی موارد، به ویژه در آموزش استثنائی در انگلستان، بر یک حوزهٔ خاص از نیازهای آموزشی ویژه تمرکز دارند. هدف این مدارس آن است که در زمینهٔ تخصصی خود به عنوان مراکز برتری شناخته شوند و در برخی موارد ممکن است دانش آموزان را بر اساس استعدادشان در آن حوزه انتخاب کنند. با وجود تمرکز بر تخصص، مدارس تخصصی همچنان برنامهٔ درسی کامل را آموزش می دهند. بنابراین، تخصص به جای آن که تغییری اساسی در برنامهٔ درسی باشد، به عنوان غنی سازی پیشنهاد آموزشی اصلی مدرسه تلقی می شود. تفویض اختیار سیاست گذاری آموزشی منجر به شکل گیری سیاست ها و مفاهیم متفاوتی دربارهٔ مدارس تخصصی در چهار کشور تشکیل دهندهٔ بریتانیا شده است. در انگلستان، نظامی تقریباً فراگیر از آموزش متوسطهٔ تخصصی ایجاد شده است، به طوری که تا سال ۲۰۱۹، اکثریت مدارس متوسطه (۳۰۰۰ مدرسه یا ۹۰٪) در یک یا چند موضوع تخصصی فعالیت می کردند. در حالی که در ولز و اسکاتلند نظام آموزش جامع حفظ شده و
هیچ مدرسهٔ تخصصی در ولز و تعداد اندکی در اسکاتلند وجود دارد. تا سال ۲۰۱۵، در ایرلند شمالی تنها ۱۲ مدرسهٔ تخصصی فعال بودند.
مدرسهٔ استودیویی () نوعی مدرسهٔ متوسطهٔ تخصصی در انگلستان است که برای ارائه مهارت های عملی به دانش آموزان در محیط های کاری، همراه با دوره های تحصیلی سنتی آکادمیک و حرفه ای طراحی شده است. مانند مدارس سنتی، مدارس استودیویی برنامه درسی ملی را تدریس می کنند و مدارک تحصیلی آکادمیک و حرفه ای ارائه می دهند. با این حال، مدارس استودیویی همچنین ارتباطاتی با کارفرمایان دارند و آموزش هایی مرتبط با محیط کار ارائه می کنند.
جشنواره بین المللی فیلم حقوق بشر "استاکر" () که به عنوان استاکر: جشنواره بین المللی فیلم حقوق بشر نیز ترجمه می شود و به طور خلاصه با نام استاکر یا جشنواره فیلم استاکر نیز شناخته می شود، یک جشنواره فیلم است که از سال ۱۹۹۵ سالانه در مسکو و مراکز منطقه ای روسیه برگزار می شود. تمرکز آن بر حقوق بشر است و توسط انجمن کارگردانان فیلم روسیه اداره می شود. تاریخچه. جشنواره استاکر در سال ۱۹۹۵ پس از آنکه گروهی از فیلمسازان روسی دوره شوروی تاریخ روسیه، به ویژه پاکسازی های استالینیستی دهه ۱۹۳۰ که در آن بسیاری از مردم از آزادی خود محروم شدند را بررسی کردند، تأسیس شد. نام این جشنواره از فیلم "استاکر" ساخته کارگردان روسی، آندری تارکوفسکی، گرفته شده است که ارزش های جاودانه و جهانی رحمت و عشق به همسایه و مسئولیت شخصی افراد در قبال جامعه را گرامی می دارد و بر آن تأکید می کند. در این فیلم، یک «استاکر» یک راهنمای حرفه ای برای «منطقه» است، کسی که توانایی و تمایل عبور از مرز به مکانی خطرناک و ممنوعه با هدفی خاص را دارد. این کارگردان گفت که «منطقه نماد هیچ چیز نیست، بیش از هر چیز دیگری در فیلم های من: منطقه یک منطقه است، زندگی است». ه
دف این جشنواره «تلاشی برای نفوذ به «منطقه» کمتر شناخته شده و هیجان انگیز برای همه ما» بود. این جشنواره توسط انجمن کارگردانان فیلم روسیه تأسیس شد. گئورگی ژژونوف (۱۹۱۵–۲۰۰۵) بازیگر، چندین سال عضو هیئت داوران این جشنواره بود. او همچنین در طول سال با گروه استاکر به سراسر کشور سفر می کرد و برای تماشاگران سخنرانی می کرد. بنیاد مک آرتور، یک سازمان خیریه مستقر در ایالات متحده، بین سال های ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۴ در مجموع حدود ۸۵۰٬۰۰۰ دلار را در شش کمک هزینه جداگانه به انجمن صنفی برای حمایت از جشنواره اهدا کرد. در سال ۲۰۱۰، یکی از رویدادهای منطقه ای آن در کتابخانه عمومی روستوف-نا-دونو برگزار شد. این پنجمین باری بود که این رویداد در این شهر برگزار می شد، اما این اولین باری بود که توسط کمک هزینه ای از اتحادیه اروپا تأمین مالی می شد. فیلم های بلندی که به صلح در قفقاز اختصاص داده شده بودند، به نمایش درآمدند و شامل جلسات پرسش و پاسخ با فیلمسازان بودند. فیلم «"زمان رقصنده»" ساخته وادیم عبدالرشیتوف اولین فیلمی بود که به نمایش درآمد. در سال های اخیر، جشنواره استاکر که به عنوان یک «رویداد سینمایی در مقیاس بزرگ» توصیف می شود، در کورسک برگ
زار شده است. در دسامبر ۲۰۲۰، در بیست و ششمین دوره جشنواره فیلم، سازندگان فیلم های انیمیشن برای اولین بار در جوایز گنجانده شدند. اهداف و توضیحات. این جشنواره با هدف افزایش آگاهی و آموزش مخاطبان در مورد حقوق بشر از طریق سینما و تشویق فیلمسازانی که در مورد حقوق بشر فیلم می سازند، برگزار می شود. این جشنواره بهترین فیلم های بلند و مستند با موضوع حقوق بشر را نه فقط برای گروه کوچکی از متخصصان، بلکه برای مخاطبان بسیار زیادی ارائه می دهد. سینما به عنوان راهی برای ارتباط و گفتگو با تعداد زیادی از بینندگان در نظر گرفته می شود. سینما به مردم این فرصت را می دهد تا فیلم هایی را که نمایانگر استانداردها و هنجارهای حفاظت از حقوق بشر هستند، تماشا و مورد بحث قرار دهند. این فیلم ها در قوانین روسیه، کنوانسیون های بین المللی و اعلامیه جهانی حقوق بشر گنجانده شده اند. این جشنواره غیرتجاری و غیرسیاسی است و تمام نمایش ها رایگان هستند. این جشنواره فیلم هر ساله در ۱۰ دسامبر، روزی که تصویب اعلامیه جهانی حقوق بشر در سراسر جهان گرامی داشته می شود، افتتاح می شود. در این روز، جوایز ویژه استاکر برای حقوق بشر به قهرمانان حقوق بشر فیلم های مستن
د در مسکو اهدا می شود. برنامه های اصلی جشنواره فیلم عبارتند از: هر ساله بیش از ۱۲۰ فیلم در این جشنواره شرکت می کنند که ده ها هزار بیننده در جشنواره اصلی مسکو آنها را تماشا می کنند و سپس بیش از ۱۰۰۰۰۰ بیننده در نمایش ها و جلسات بحث رایگان در ده شهر روسیه شرکت می کنند. به این ترتیب مردم در زمینه حفاظت از حقوق بشر آموزش می بینند. جشنواره فیلم استاکر اکنون یک رویداد مهم در زندگی اجتماعی و فرهنگی روسیه است و همچنان به بازتاب طیف وسیعی از مسائل حقوق بشر در جهان از طریق ابزارهای سینمایی ادامه می دهد. جشنواره استاکر ۲۰۲۲ از ۱۰ تا ۱۵ دسامبر ۲۰۲۲ برگزار می شود. حکومتداری. این جشنواره توسط انجمن کارگردانان فیلم روسیه با همکاری شریک اصلی خود، بنیاد میخائیل پروخوروف، اداره می شود که این جشنواره را به عنوان «تنها جشنواره از این نوع در روسیه… که با هدف ایجاد آگاهی از حقوق قانونی در میان مخاطبان گسترده با استفاده از فیلم - و تشویق فیلمسازان به ساخت فیلم هایی دربارهٔ حقوق بشر» برگزار می شود، توصیف کرد. وادیم آبدراشیتوف، هنرمند مردمی روسیه، رئیس انجمن و جشنواره است. جوایز. ۲۰۲۱. در سال ۲۰۲۱، سرگرد ویاچسلاو ایزمایلوف، قهرمان حق
وق بشر که در فیلم "«به مرد کچل شلیک نکنید!»" ساخته آنا آرتمیوا حضور دارد، جایزه قهرمان را از آن خود کرد و این فیلم جایزه هیئت داوران برای بهترین مستند را از آن خود کرد. گفته می شود سرگرد ایزمایلوف حداقل ۱۷۴ نفر را از اسارت هر دو طرف در جنگ اول چچن در اواسط دهه ۱۹۹۰ نجات داده است. در سال ۲۰۰۷، ایزمایلوف که در آن زمان بازنشسته شده بود و به عنوان خبرنگار نظامی برای "نوایا گازتا" کار می کرد، و عضوی از تیم روزنامه نگارانی بود که در سال ۲۰۰۶ در مورد قتل روزنامه نگار آنا پولیتکوفسکایا تحقیق می کردند، ادعا کرد که می داند چه کسی دستور مرگ او را داده است. او همچنین به خانواده ها کمک کرد تا پسرانشان را که در جنگ چچن مفقود شده بودند، پیدا کنند.
دوره های عالی زنان در مسکو () بین سال های ۱۸۷۲ تا ۱۹۱۸ (با وقفه ای در سال های ۱۸۸۸ تا ۱۹۰۰) دانشگاهی برای زنان بود و پس از آن به دومین دانشگاه دولتی مسکو تبدیل شد. این دانشگاه یکی از بزرگ ترین و برجسته ترین مؤسسات آموزش عالی زنان در امپراتوری روسیه بود و تنها پس از دوره های بستوژف در سن پترزبورگ در رتبه دوم قرار داشت. این دانشگاه توسط ولادیمیر اول. گوئریه تأسیس و اداره می شد. اطلاعات تاریخی. دوره اول (۱۸۷۲–۱۸۸۸). در آغاز سال ۱۸۷۱، استاد تمام وقت تاریخ عمومی دانشگاه مسکو، وی.آی. گوریه، یادداشتی به متولی منطقه آموزشی مسکو، شاهزاده ای.پی. شیرینسکی-شیخماتوف، در مورد توصیه افتتاح دوره های عالی زنان در مسکو ارسال کرد و پیش نویس «مقررات مربوط به دوره های عالی زنان» را به آن اضافه کرد که در آن هدف و برنامه دوره های ایجاد شده را تشریح کرده بود. گوریه، وزیر آموزش عمومی، کنت دیمیتری آ. تولستوی، را متقاعد کرد تا یک مدرسه عالی برای زنان در مسکو را تصویب کند. در ماه مه ۱۸۷۲، وزیر آموزش عمومی، کنت دی.ای. تولستوی، با افتتاح دوره های عالی زنان در مسکو به عنوان یک مؤسسه آموزشی خصوصی موافقت کرد و «مقررات مربوط به دوره های عالی
زنان» را تصویب کرد. در اول نوامبر ۱۸۷۲، در ولخونکا ۱۶، در ساختمان اولین سالن ورزشی مردان، مراسم افتتاحیه باشکوه دوره های عالی زنان مسکو (دوره های پروفسور وی.آی. گوریر) برگزار شد، که در آن اساتید دانشگاه امپراتوری مسکو، کشیش ای.ام. ایوانتسوف-پلاتونوف، اس.ام. سولوویف و وی.آی. گوریر سخنرانی کردند. بودجه دوره شامل شهریه و کمک های داوطلبانه بود. اولین کمک ها از همسر گوریر، اودوکیا ایوانوونا، عمه اش، ای.کی. استانکویچ (سالانه ۵۰۰ روبل) و کی.تی. سولداتنکوف (سالانه ۱۰۰ روبل) تأمین می شد. ۱۳٪ از منابع درآمد دوره ها، سود سهام اوراق قرضه خریداری شده توسط گوریر به همراه بخشی از درآمد حاصل از فعالیت های دوره ها بود. علاوه بر این، شرکت کنندگان دوره (۱٪) نیز برای خرید کتاب برای کتابخانه دوره پول جمع آوری کردند. برای تأمین بودجه دوره، گوریر اجراهای خیریه ای را در تئاتر سولودوفنیکوف به روی صحنه برد. برای درآمد حاصل از اجراها در سال ۱۸۸۳، به ۴۶ شنونده کمک هزینه پرداخت شد. علاوه بر این، بودجه از طریق فروش کتاب ها و کارت پستال های چاپ شده در چاپخانه خودشان تأمین می شد. در ابتدا، آموزش برای ۲ سال طراحی شده بود و از سال ۱۸۷۹، طبق م
نشور جدید، ۳ سال. دوره های مسکو دارای جهت گیری تاریخی و زبان شناسی بودند، دروس اجباری تصویب شدند: تاریخ روسیه و تاریخ عمومی، ادبیات روسی و ادبیات عمومی، تاریخ تمدن و تاریخ هنر، فیزیک. برای کسانی که مایل بودند، قرار بود زبان های خارجی، ریاضیات و بهداشت تدریس شود. هزینه کلاس ها به این صورت بود: ۳۰ روبل در سال برای کل دوره یک دانشجو و ۱۰ روبل در سال برای یک موضوع جداگانه - داوطلبان - پرداخت می شد. در سال ۱۸۷۵، هزینه سالانه ۵۰ روبل بود؛ سپس - ۱۰۰ روبل در سال. در کل حجم منابع مالی ورودی، شهریه بیش از ۷۵٪ بود؛ بخشی از وجوه (تا ۷٪) کمک های داوطلبانه بود؛ از سال ۱۸۷۵ تا ۱۸۸۲، اداره بازرگانی مسکو ۵۰۰ روبل در سال برای ۱۰ بورسیه تحصیلی اختصاص داد. در سال های ۱۸۷۲–۱۸۷۳، دوره ها در ولخونکا در مرکز شهر مسکو، در سال های ۱۸۷۳–۱۸۷۶ در محل موزه دانش کاربردی در خیابان پرچیستنکا ۳۲ و در سال های ۱۸۷۷–۱۸۸۸ در ساختمانی که مخصوص موزه پلی تکنیک ساخته شده بود، قرار داشتند. دانش آموزان عادی باید هنگام ورود، گواهی پایان تحصیلات متوسطه خود را ارائه می دادند یا در آزمون ورودی تاریخ روسیه و تاریخ عمومی، ادبیات روسی و عمومی قبول می شدند. شن
وندگان همچنین یک زندگینامه، گواهی رفتار اخلاقی و صداقت سیاسی از فرماندار کل، دو قطعه عکس و بدون استثنا، اجازه از مرد ارشد خانواده یا همسر را ارائه می دادند. تعداد دانشجویان در دوره ها در آن زمان بسیار زیاد بود: در سال اول پس از افتتاح دوره ها، به ۷۰ نفر رسید (بیشتر دانشجویان از دوره های لوبنسکی نقل مکان کردند)، سپس تا سال ۱۸۷۸ بین ۱۰۳ تا ۱۰۷ نفر در نوسان بود و از سال ۱۸۷۹ تعداد دانشجویان به تدریج افزایش یافت و در سال تحصیلی ۱۸۸۴/۸۵ به ۲۵۶ نفر رسید. در سال ۱۸۸۱، یک رشته جدید بشردوستانه در دوره ها معرفی شد - تاریخ فلسفه. سخنرانی ها در این دوره ها توسط اساتید مشهور دانشگاه مسکو ارائه می شد (در اساسنامه به طور خاص تصریح شده بود که عمدتاً اساتید دانشگاه به عنوان مدرس دعوت می شوند). از جمله اولین اساتید می توان به موارد زیر اشاره کرد: پروفسور فئودور آ. بردیخین (فیزیک، نجوم)، پروفسور الکساندر ن. وسلوفسکی (ادبیات روسیه)، پروفسور پاول گ. وینوگرادوف (تاریخ قرون وسطی)، پروفسور واسیلی او. کلیوچفسکی (تاریخ روسیه)، رئیس دانشگاه مسکو، پروفسور ولادیمیر س. سولوویف (تاریخ فلسفه)، ل.م. لوپاتین (تاریخ فلسفه)، ولادیمیر آی. گوئریه
(تاریخ)، پروفسور نیکولای آی. استوروژنکو (ادبیات عمومی)، پروفسور ان.اس. تیخونراوف (ادبیات باستان روسیه)، فئودور آی. بوسلایف (تاریخ هنر). از سال ۱۸۷۷، تاریخ زبان روسی و ادبیات باستان روسیه توسط وی.اف. میلر تدریس می شد. کار این دوره ها تحت نظارت شورای آموزشی به ریاست پروفسور سرگئی ام. سولوویف بود. کمیته متولی دوره ها شامل ای.کی. استانکویچ (نام خانوادگی: بودیسکو (۱۸۲۴–۱۹۰۴)، همسر ای.وی. استانکویچ)، کوزما تی. سولداتیونکوف، ای.آی. گوریر بود. به مدت ۱۶ سال، این دوره ها ۴۱ دیپلم صادر کردند که حق تدریس در کلاس های ارشد سالن های ورزشی زنان را به آنها می داد، علاوه بر این، ۳۲۲ دانش آموز امتحانات نهایی را گذراندند که به آنها حق تدریس در کلاس های پایین تر سالن های ورزشی را می داد. در سال ۱۸۸۶، وزارت آموزش عمومی، به نمایندگی وزیر آی.دی. دلیانوف، پذیرش در تمام دوره های عالی زنان را ممنوع کرد و انگیزه این اقدام را نیاز به تدوین برنامه های درسی جدید و انتقال دوره ها به حمایت دولت عنوان کرد و در سال ۱۸۸۸ آنها تعطیل شدند. دوره های آموزشی گوریه، مانند همتای خود در سن پترزبورگ، برای جلوگیری از تحصیل زنان روس در خارج از کشور تأسی
س شد، کاری که از زمان بسته شدن دانشگاه ها به روی زنان در روسیه در سال ۱۸۶۳ انجام داده بودند. این دوره ها آموزش در سطح دانشگاه را ارائه می دادند، اما برخلاف دوره های آموزشی مردان، اجازه صدور هیچ مدرک رسمی نداشتند و از بودجه دولتی نیز برخوردار نبودند. این دوره ها در سال ۱۸۸۸ تعطیل شدند اما در سال ۱۹۰۰ دوباره بازگشایی شدند. دوره دوم (۱۹۰۰–۱۹۱۸). در سال ۱۹۰۰، فارغ التحصیلان موسسات آموزش متوسطه از ۴۱ استان وارد این دوره ها شدند. دوره های جدید دیگر یک مؤسسه خصوصی نبودند و بخشی از بودجه را از وزارت آموزش عمومی دریافت می کردند. مدت تحصیل در دوره ها در سال ۱۹۰۰ به چهار سال افزایش یافت. دوره های تازه افتتاح شده دارای دو بخش بودند - تاریخی-فلسفی و فیزیکی-ریاضی. در سال ۱۹۰۶، طبق منشور جدید، ساختار هیئت علمی دوره ها تأسیس شد. علاوه بر دو دانشکده موجود، یک دانشکده پزشکی (که اکنون دانشگاه ملی تحقیقات پزشکی روسیه به نام نیکولای پیروگوف نامیده می شود) افتتاح شد که ساختار دوره ها را به ساختار یک دانشگاه کلاسیک نزدیک می کرد (قبل از انقلاب، دانشگاه ها در روسیه، به طور معمول، از چهار دانشکده تشکیل می شدند: تاریخی - فلسفی، فیزیکی
و ریاضی، پزشکی و حقوقی). از سال ۱۹۱۱، بیمارستان باخروشینسایا به پایگاه بالینی دانشکده پزشکی تبدیل شده است. در سال تحصیلی ۱۹۰۶–۱۹۰۷، سیستم چرخه موضوعی تدریس در دوره ها به جای سیستم دوره با تخصص در سال آخر معرفی شد. برنامه های درسی جدید نیز در همه دانشکده ها تصویب شد. ۱۵ ساعت در هفته برای مطالعه دروس اجباری اختصاص داده شد. تا سال ۱۹۰۵، وی.آی. گوئریه دوباره مدیر دوره ها بود. در سال ۱۹۰۵، در غیاب وی.آی. گوئریه که در خارج از کشور بود، ولادیمیر اول. ورنادسکی به عنوان مدیر انتخاب شد. با این حال، به دلیل اینکه ورنادسکی همزمان به عنوان معاون رئیس دانشگاه امپراتوری مسکو انتخاب شده بود، هرگز وظایف خود را در دوره ها بر عهده نگرفت. در همان سال، سرگئی آ. چاپلیگین به عنوان مدیر دوره ها انتخاب شد.
مسکورترنز بزرگ ترین ناوگان اتوبوس برقی در اروپا را پیش از ناوگان لندن اداره می کند. بیش از ۲۳۵۰ اتوبوس برقی در مسکو مشغول به کار هستند. ، آنها بیش از ۴۰۰ میلیون مسافر را جابجا کرده اند. تا ژوئیه ۲۰۲۴، اتوبوس های برقی در بیش از ۱۳۰ مسیر خدمات رسانی می کنند. این ناوگان شامل نزدیک به ۱۹۰۰ دستگاه کاماز-۶۲۸۲، بیش از ۴۰۰ دستگاه لیاز-۶۲۷۴، ۱۲ دستگاه کاماز-۵۲۲۲۲ و همچنین مینی بوس های برقی است. در مورد عرضه اتوبوس های برقی انتقاداتی وجود داشته است، مانند هزینه بالای اتوبوس های برقی، مدت زمان لازم برای شارژ وسایل نقلیه، حساسیت به دمای پایین و جایگزینی اتوبوس های برقی. تاریخچه. اولین اتوبوس برقی باتری دار در پایان سال ۲۰۱۸ وارد خیابان های مسکو شد. طبق مفاد قراردادها، در سال های ۲۰۱۸–۲۰۱۹، تولیدکنندگان داخلی گاز (خودروساز روسی) و کاماز ۳۰۰ اتوبوس برقی به مسکو تحویل دادند. ۷۰۰ اتوبوس برقی دیگر نیز در سال های ۲۰۲۰ و ۲۰۲۱ به مسکو تحویل داده شد. بنابراین، ناوگان اتوبوس برقی مسکو تنها در ۳ سال به ۱۰۰۰ دستگاه رسید و به بزرگ ترین ناوگان اتوبوس برقی در اروپا تبدیل شد. انتظار می رفت ۴۵۰ تا ۵۰۰ اتوبوس دیگر نیز در سال ۲۰۲۲ تحویل دا