Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ی تساوی شکن. تیم ها بر اساس امتیاز رتبه بندی می شوند (۳ امتیاز برای برد، ۱ امتیاز برای تساوی، ۰ امتیاز برای باخت). در صورت تساوی امتیازها، معیارهای تساوی شکن به ترتیب زیر اعمال می شود: برنامه. برنامه مسابقات به شرح زیر بود. مکان های متمرکز. در ۱۶ فوریه ۲۰۲۲، ای اف سی میزبانان مرحله گروهی شرق را تأیید کرد. در ۳ مارس ۲۰۲۲، ای اف سی میزبانان مرحله گروهی غرب را تأیید کرد. گروه ها. گروه A. ---- ---- ---- گروه B. ---- ---- ---- گروه C. ---- ---- ---- گروه D. ---- ---- ---- گروه E. ---- ---- ---- گروه F. ---- ---- ---- گروه G. ---- ---- ---- گروه H. ---- ---- ---- گروه I. ---- ---- ---- گروه J. ---- ---- ----
اینتر. دو ستاره بر قلب (به ) یک مستند ورزشی مستقل ایتالیایی به کارگردانی کارلو آرتور سیگون و محصول سال ۲۰۲۴ است. این فیلم داستان سفر اینتر به سوی کسب بیستمین قهرمانی خود را از طریق مصاحبه های اختصاصی و داستان هایی از بازیکنان، هواداران و افراد مشهور "نراتزوری" روایت می کند. خلاصه داستان. این فیلم، داستان فصل ۲۴-۲۰۲۳ اینتر را روایت می کند که در آن نراتزوری به لطف پیروزی ۲-۱ مقابل رقیب همشهری آث میلان، عنوان "ستاره دوم" را در هفته ۳۳ مسابقات سری آ به دست آورد. در طول فیلم، به مهم ترین مسابقاتی که در دستیابی اینتر به بیستمین عنوان قهرمانی اش نقش داشتند اشاره می شود. این فیلم شامل صحنه های دیده نشده ای مانند گفتگوهای پیش از بازی بین بازیکنان در رختکن و همچنین روایت های اختصاصی از خود بازیکنان، سیمونه اینزاگی، سرمربی اینتر که اولین اسکودتوی خود را در دوران مربیگری اش به دست آورد و مدیریت است. همچنین مکان های کلیدی مانند سکوهای ورزشگاه مه آتزا، مرکز ورزشی باشگاه اینتر در آپیانو جنتیله، زمین چمن مه آتزا و در نهایت خیابان های میلان، جایی که هواداران نراتزوری بیستمین عنوان قهرمانی خود را پس از پیروزی در دربی جشن گرفتن
د را به تصویر می کشد. این فیلم شامل چندین شخصیت از دنیای موسیقی و تئاتر است که به تیم و بازیکنان آنچه در گذشته و چه در حال ادای احترام می کنند، مانند لوچانو لیگابوئه، رز ویلاین، گابریله سالواتورس و ماتیلده جولی. انتشار. این فیلم توسط کارلو آرتور سیگون کارگردانی شده است، کسی که همچنین فیلم «داستان زانتی» محصول ۲۰۱۵ درباره خاویر زانتی را کارگردانی کرده بود. این فیلم حاصل همکاری بین «Filmmaster» و «Inter Media House» (به نمایندگی از نراتزوری) و همچنین «Red Joint Film» است. تولید فیلم بلافاصله پس از پایان فصل آغاز و انتشار فیلم در ۲۷ ژوئن ۲۰۲۴ در وب سایت رسمی اینتر اعلام شد. تریلر رسمی در ۲۶ اوت به صورت آنلاین منتشر شد و به دنبال آن بلیط های فیلم برای پیش خرید در دسترس قرار گرفت. اولین نمایش در ۱۲ سپتامبر ۲۰۲۴ در سینما «Anteo Palazzo del Cinema di Milano» با حضور جوزپه ماروتا، الساندرو آنتونلو و کل تیم از جمله بازیکنان و مهمانان ویژه برگزار شد. این فیلم از ۱۹ تا ۲۵ سپتامبر توسط «Nexo Studios»، «رادیو ۱۰۵»، «لاگاتزتا دلو اسپورت» و «Coming Soon» در رویدادی با نام "IM2STARS" در بیش از ۳۲۳ سینمای ایتالیا اکران شد. ای
ن فیلم از ۲۲ اکتبر به طور انحصاری برای پخش در پرایم ویدیو در دسترس بوده است. بازخورد. گیشه. این فیلم با ۹۱,۴۵۲ بلیت، ۱,۰۹۹,۴۴۱ یورو فروش داشت و از درآمد ناخالص فیلم مستند «من با تو خواهم بود» (Sarò con te) از همان سال پیشی گرفت. این فیلم در اولین روز اکران خود، با فروش ۲۱۳,۰۰۰ یورو در روز افتتاحیه و ۴۰۰,۰۰۰ یورو در روز دوم، به رتبه اول گیشه رسید و از فیلم قبلی خود بیتل جوس بیتل جوس، پیشی گرفت. این فیلم با میانگین ۱۸,۰۰۰ تماشاگر، رکوردهایی را هم برای فروش گیشه و هم برای حضور تماشاگران ثبت کرد. این فیلم به مدت دو روز متوالی (۱۹ و ۲۰ سپتامبر) و سپس دوباره از ۲۳ تا ۲۷ سپتامبر، در مجموع به مدت یک هفته در صدر جدول قرار گرفت. نقدها. این فیلم به طور کلی مورد استقبال خوب مخاطبان، به ویژه طرفداران نراتزوری قرار گرفت، در حالی که از وب سایت «Coming Soon» امتیاز ۴.۴ از ۵ را دریافت کرد.
کلیسای استپانوس مقدس (هاسگیوغ) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر هاسگیوغ (Հասգյուղ) بی اوغلو (استانبول)، استانبول ترکیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای ساندوخت مقدس (استانبول) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر (Ռումելիհիսարը) ساری یر، استانبول ترکیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای پطروس مقدس (آینتاپ) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر شاهین بی، استان غازی آنتپ ترکیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای نشان مقدس (استانبول) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر کارتال، استانبول ترکیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای نیکوغایوس مقدس (بیکوز) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر بیکوز، استانبول ترکیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
صومعه میناس مقدس (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر ارزروم، استان ارزروم ترکیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای مریم مقدس (سعیدآباد) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر سعیدآباد بهرام پور، بنگال غربی هند می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کچاواوانک (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر ، استان وان ترکیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای تثلیث کاتوغینه مقدس (استانبول) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای کاتولیک ارمنی واقع در بی اوغلو، شهر استانبول ترکیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
باغ عدن (به انگلیسی: "The Garden of Eden"، به ایتالیایی: "Giardino Eden") یک ویلای مشهور همراه با باغی شناخته شده در جزیره جودِکّا در شهر ونیز، ایتالیا است. نام این باغ از فردریک عدن، نجیب زاده ونیزی نشین انگلیسی، گرفته شده است؛ او در سال ۱۸۸۴ این باغ را طراحی کرد و تا مدت ها مالک آن بود. در سال ۱۹۲۷، مالکیت این مکان به دست شاهدخت اسپاسیا مأنوس از یونان و دانمارک و دختر او، ملکه الکساندرا یوگسلاوی، افتاد. در فاصلهٔ سال های ۱۹۷۹ تا ۲۰۰۰، این باغ در تملک نقاش و معمار نامدار اتریشی، فریدنسرایش هوندرت واسر، قرار داشت. او باغ را به حال خود رها کرد تا طبیعت آزادانه آن را فراگیرد. تاریخچه. در سال ۱۸۸۴، فردریک ادن (۱۸۲۸–۱۹۱۶)، عموی بزرگ نخست وزیر بریتانیا ، آنتونی ادن، و همسرش کارولین (۱۸۳۷–۱۹۲۸)، خواهر طراح باغ، گرترود جکیل، زمینی به مساحت شش هکتار در جزیره ونیزی جودکا خریداری کردند. این زمین شامل یک ساختمان جانبی سابق صومعه خواهران سانتا کروچه بود. این ملک بعداً با گسترش جزیره توسط مقامات ونیزی، دو هکتار گسترش یافت. این زوج بزرگ ترین باغ خصوصی ونیز را ایجاد کردند، یک باغ منظره انگلیسی که نمادی از حضور بریتانیا در و
نیز بود و شامل مجسمه ها، گل های رز و حیوانات بود. این باغ مورد توجه بسیاری از چهره های دنیای هنر، از جمله مارسل پروست، راینر ماریا ریلکه، والتر سیکرت، هنری جیمز، الئونورا دوسه و بارون کوروو قرار گرفت. این باغ شامل تعداد زیادی آلاچیق بید پوشیده از گل رز و کاشت گسترده گل سوسن و همچنین سایر گل های انگلیسی بود. مسیرهای اطراف باغ با صدف های محلی پوشانده شده بود. چمنزارها، حیاط ها و مسیری با درختان سرو وجود داشت. در سال ۱۹۰۳، ادن کتاب کوتاهی با عنوان "«باغی در ونیز»" منتشر کرد که در آن به توصیف نحوهٔ ساخت باغ توسط خودش پرداخته بود. فردریک ادن در سال ۱۹۱۶ درگذشت و همسرش کارولین تا سال ۱۹۲۸ از او به یادگار ماند یک سال قبل از مرگش، او باغ عدن را به آسپاسیا مأنوس، بیوه پادشاه الکساندر یونان، فروخت. او این ویلا را به لطف حمایت مالی دوستش سر جیمز هورلیک به دست آورد. پرنسس تا سال ۱۹۴۰، زمانی که جنگ یونان و ایتالیا آغاز شد، به همراه دخترش الکساندرا در این ویلا زندگی می کرد. این ویلا که در طول جنگ جهانی دوم آسیب دیده بود، پس از بازگشت صلح توسط آسپاسیا بازسازی شد. در سال ۱۹۴۵، باغ عدن به عنوان یک "بنای یادبود ملی" تعیین شد.
آسپازیا تا زمان مرگش در سال ۱۹۷۲ در این ویلا زندگی کرد و پس از آن باغ عدن به دختر او رسید. الکساندرا چندین بار در این ملک اقدام به خودکشی کرد. در سال ۱۹۷۹، او باغ را به فریدنسرایش هوندرت واسر، نقاش و معمار اتریشی، فروخت. هوندرت واسر گیاهان گل دار را به حال خود رها کرد تا از میان بروند و رشد پوشش گیاهی خودرو را تشویق نمود. او در سال ۲۰۰۰ درگذشت و مالکیت باغ به یک بنیاد منتقل شد. این مکان امروزه به روی عموم باز نیست. پیوند به بیرون. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
کلیسای یغیا مقدس (استانبول) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در ایوب (استانبول)، شهر استانبول ترکیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
باغ نینفا باغی در قلمرو چیسترنا دی لاتینا، در استان لاتینا، مرکز ایتالیا است. این پارک مساحتی معادل دارد و یک بنای طبیعی ایتالیایی است. باغ منظره درون پارک شامل است و شامل ویرانه های قرون وسطایی، چندین درخت بلوط، سرو و صنوبر، مراتع چمنزار، طیف گسترده ای از گیاهان عجیب و غریب از نقاط مختلف جهان، نهرهای متعدد و انواع زیادی از گل های رز پراکنده است که بر فراز دیوارهای سنگی ویرانه ها رشد می کنند. این مکان توسط بنیاد ایتالیایی اداره می شود. این مکان در زمان های مشخصی از آوریل تا نوامبر برای عموم آزاد است. شهرهای نزدیک شامل نورما و سرمونتا هستند. نینفا به عنوان «رمانتیک ترین باغ جهان» توصیف شده است. تاریخچه. این باغ شامل ویرانه های شهرک باستانی نینفا است که نام آن به نظر می رسد از یک "نمفیوم" (پرستشگاهی در دوران کلاسیک که به الهه های ریزطبیعت یا همان نیمف ها اختصاص داشت) گرفته شده باشد. این پرستشگاه بر روی جزیره ای در دریاچه ای کوچک قرار داشت. باور بر این بود که نیمف ها در کوه ها و درختستان ها، کنار چشمه ها و رودها، و همچنین درختان، دره ها و غارهای خنک ساکن هستند. بر اساس کتاب "نینفا: رمانتیک ترین باغ دنیا" اثر چار
لز کوئست-ریتسون، نخستین سند مکتوب دربارهٔ باغ های نینفا به پلینی جوان تر بازمی گردد که در نوشته هایش از معبدی در این مکان یاد کرده است که به نیمف های آب تقدیم شده بود. این روستا در دوران روم به عنوان یک روستای کوچک در یک منطقه کشاورزی وجود داشته است. شاید توسط ولسکی ها در پای مونتی لپینی تأسیس شده باشد. در قرون وسطی، شهری ثروتمند در جاده آپیا بود. در سال ۱۱۵۹، پاپ الکساندر سوم در آنجا تاجگذاری کرد. در سال ۱۱۷۱، فردریک بارباروسا ، امپراتور مقدس روم، پس از آنکه پاپ، دشمنش، به این شهر پناه برد، آن را غارت و آتش زد. در طول قرون وسطی، نینفا بیش از ۱۵۰ خانه، چندین کلیسا، آسیاب، پل، دو آسایشگاه، یک قلعه و یک تالار شهر داشت. این شهر توسط یک دیوار دفاعی احاطه شده بود. به طول با برج های نگهبانی. این قلعه در سدهٔ دوازدهم میلادی ساخته شد و در نزدیکی دریاچه، بیرون از دیوارهای شهر قرار داشت. سانتا ماریا ماجوره کلیسای اصلی شهر بود و احتمالاً ساخت آن از سدهٔ دهم آغاز شد و در نیمهٔ نخست سدهٔ دوازدهم گسترش یافت. کلیسای سنت جان حدود قرن یازدهم میلادی ساخته شده و اکنون ویرانه است. سازه اصلی به احتمال زیاد دارای یک شبستان با چندی
ن نمازخانه جانبی و یک محراب نیم دایره ای بوده است که بخش هایی از آن باقی مانده است. برخی از آثار نقاشی های دیواری هنوز بر روی دیوارهای ویرانه ها قابل مشاهده است. در قرن شانزدهم، نینفا توسط ساکنانش، تحت سلطهٔ کائتانی، دوباره مسکونی شد. کاردینال نیکولو سوم کائتانی به معمار فرانچسکو پروجینو دستور داد تا باغی در منطقهٔ نینفا بسازد، اما این باغ اندکی پس از مرگ کاردینال در سال ۱۵۸۵ رو به ویرانی گذاشت. در طول قرن هفدهم، به دلیل گسترش باتلاق های اطراف و شیوع مالاریا، به تدریج متروکه شد. تا قرن هجدهم، آخرین آسیاب متروکه شد. در سال ۱۷۶۵، تالار شهر توسط فرانچسکو، دوک سرمونتا، به یک انبار تبدیل شد و در همان زمان، پاپ پیوس ششم احیای باتلاق ها را آغاز کرد، اما این پروژه رها شد. باغ نینفا و اطراف آن تا قرن بیستم، بخشی فراموش شده از قلمرو خانواده کائتانی بود، تا اینکه این ملک بازسازی و باغ تغییر شکل یافت. اداره باغ توسط للیا کائتانی و همسرش، هوبرت هاوارد، آخرین مالکان، به یک بنیاد غیرانتفاعی واگذار شد. مالکیت باغ به بنیاد رافردو کائتانی، که به نام پدر للیا کائتانی-هاوارد نامگذاری شده بود، منتقل شد که همچنان مدیریت باغ را بر
عهده دارد. باغ. این باغ توسط ژلاسیو کائتانی در سال ۱۹۲۱ و به سبک باغ های انگلیسی ساخته شد. کائتانی پسر لیدی کنستانس آدلا (آدا) بوتل-ویلبراهام و اونوراتو کائتانی، دوک سرمونتا، بود. او برخی از ساختمان های شهر قرون وسطایی نینفا، به ویژه برج و تالار شهر را به عنوان اقامتگاه تابستانی مرمت کرد. در همان زمان، تحت راهنمایی آدا بوتل-ویلبراهام، که قبلاً باغی در دریاچه فوگلیانو ایجاد کرده بود، شروع به کاشت گونه های گیاهی مختلفی کرد که از سفرهای خارجی خود به خانه آورده بود. گیاهان به دلیل آب و هوای مطلوب رشد کردند: این ریزاقلیم به دلیل باران های مکرر و رودخانه نینفا بسیار مرطوب است. توصیف کوئست-ریتسون از این مکان:باغ نینفا محیطی منحصر به فرد دارد: خرابه های یک شهر قرون وسطایی در نزدیکی رم. این مکان، زیبایی رمانتیک و والایی دارد، جایی که به نظر می رسد زمان متوقف شده است. این باغ در بین متخصصان باغبانی انگلیسی و آمریکایی به جایگاه ویژه ای دست یافته است.این باغ به دلیل موقعیت مکانی اش، رمانتیک ترین باغ جهان نامیده شده است: این باغ «واحه ای رمانتیک و حاصلخیز در میان دشت پونتینِ به شدت صنعتی شده در جنوب شرقی رم» است. باغ توسط
چشمه های کوچک فراوان و همچنین رود نینفا که در جنوب باغ جریان دارد، قطع می شود. بازسازی باغ شامل وارد کردن گونه های گیاهی از سراسر جهان بود. امروزه بیش از هزار گونهٔ مختلف گیاه و درخت در این باغ وجود دارد؛ از جمله گردوهای آمریکایی، چند نوع سیب زینتی، یوکا، "کوتینوس کوگیگریا"، کاتالپا، درختان سدر و بسیاری بوتهٔ رز. در میان رزها می توان به "رز چندرنگ اُدوراتا"، "رز زرد هوگونیس" و "رز صورتی کم رنگ کامپلیکاتا" اشاره کرد. از میان ارقام پرورشی نیز می توان "رز سفید آیس برگ"، "رز قرمز مکس گراف" و چندین رز دورگهٔ مشک را نام برد؛ از جمله "رز کرم رنگ پنلوپه"، "رز صورتی بالرینا" و "رز زرد-قهوه ای باف بیوتی". همچنین انواع رزهای بالارونده در باغ کشت می شوند، از جمله "رز بنکسیا"، "رز براکتیاتا"، "رز فیلیپس 'کیفتسگیت"' (که به خاطر رشد پرقدرت و شاخ وبرگ زیبا شناخته می شود)، "رز سفید مادام آلفرد کاریِر" و رز بالاروندهٔ زرد-نارنجی "گلور دو دیژون". در طول خیابان اصلی باغ، سروها، درختان گیلاس زینتی پژمرده، کاج هیمالیایی، درختان موز، کاج مکزیکی و اسطوخودوس کاشته شده اند. باغ صخره ای شامل گونه های زیر است: ایبریس، اششولزیا، ورونیکا
، آلیسوم طلایی، آکوئیلجیا، دیانثوس و درختان انار. نزدیک پل، گونه های زیر رشد می کنند: "کلماتیس آرماندی" با گل های بنفش، هیدرانژای بالارونده و درختان صنوبر؛ در طول رودخانه نیز درختستان هایی از فندق، افرا شکری و تولوپ فِرا قرار دارند. نزدیک پل ها، درختان زیر دیده می شوند: افرا، صنوبر، "فوتینیا سِرولاتا"، "گونرا مانیکاتا"، پاپیروس، "کازوارینا تنویسیما"، یاس، هیدرانژای بالارونده، کلماتیس آرماندی بنفش، ویستریا، درختان سدر، آکاسیا و دسته ای بامبو، "مگنولیا استلاتا" نیز در جلوی قلعه رشد می کند. بازدید از باغ فقط با راهنما و با دنبال کردن مسیر مشخص امکان پذیر است. جانوران. نینفا در مسیر اصلی مهاجرت پرندگان از آفریقا به اروپا واقع شده است. باغ، رودخانه و دریاچه، زیستگاه انواع غنی از جانوران، از جمله قزل آلای خال سرخ، قزل آلای مدیترانه ای، "سالمو سیتی" و ۱۵۲ گونه پرنده است. در سال ۱۹۷۶، تحت حمایت صندوق جهانی حیات وحش، تقریباً از باغ به عنوان پناهگاه حیات وحش اختصاص داده شد، با کاشت بوته و ایجاد تالاب برای تشویق پرندگان به لانه سازی، و پوشش گیاهی بومی بازسازی شده. از آن زمان، خوتکا، اردک سرسبز، گاودیال، حواصیل، خروس کلی
ان و برخی از پرندگان شکاری در آنجا مشاهده شده اند. زیرساخت. این باغ در ۶۴ کیلومتری جنوب شرقی رم واقع شده است. می توان با قطارهای منطقه ای و بین شهری از ایستگاه «لاتینا اسکالو» در ایستگاه ترمینی رم به آن رسید. از آنجا تقریباً ۷ کیلومتر تا باغ فاصله است که می توان با تاکسی در ۱۰ دقیقه به آن رسید. همچنین، باغ از طریق خیابان SS 148 به رم متصل می شود. منابع. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
در ۲۱ دسامبر ۱۸۶۸ و در جریان جنگ پاراگوئه، کشتاری به نام «قتل عام سان فرناندو» رخ داد. این واقعه در آستانه نبرد لومس والنتیناس و به دستور رئیس جمهور پاراگوئه، فرانسیسکو سولانو لوپس، انجام شد. صدها زندانی به جرم دسیسه چینی برای براندازی حکومت و مذاکره با دشمنان، بدون دفاع و پس از محاکمه ای صوری اعدام شدند. حتی برادر لوپس، بنینیو لوپس، نیز در میان قربانیان قرار داشت. محکومان به اعدام. این محاکمات به دستور لوپس و با تشکیل شوراهای جنگ انجام شد. شمار زیادی از مقامات و افراد برجسته پاراگوئه ای، از جمله ژنرال ها، وزیران پیشین، روحانیان، وابستگان خانوادگی لوپس و حتی دیپلمات های خارجی، به اتهام خیانت اعدام شدند. از جمله قربانیان می توان به ژنرال ویسنته باریوس، اسقف مانوئل آنتونیو پالاسیوس، خوزه برگس وزیر خارجه سابق، و تعدادی زنان و دیپلمات های خارجی اشاره کرد. در زمینه تاریخ نگاری، برخی منابع مانند خوان کریسوستومو سنتوریون، افسر پاراگوئه ای، احتمال واقعی بودن برخی دسیسه ها را مطرح کرده اند. اما دیگر نویسندگان هم عصر، از جمله جورج تامپسون و جورج فردریک مسترمن، وجود تهدید علیه قدرت لوپس را انکار کرده اند. به طور کلی، نگ
اه مورخان به این کشتار وابسته به برداشت آنان از شخصیت و عملکرد سولانو لوپس متفاوت است.
باغ های آگوستوس (به ) که در اصل با نام باغ های کروپ شناخته می شدند، باغ های گیاه شناسی در جزیره کاپری، کامپانیا، ایتالیا هستند. این باغ ها با چشم اندازهای طبیعی و مجموعه ای غنی از گیاهان مختلف، یکی از جاذبه های دیدنی جزیرهٔ کاپری به شمار می روند و ترکیبی از زیبایی های طبیعی و طراحی باغبانی دقیق را ارائه می کنند. این باغ ها توسط صنعتگر آلمانی، فردریش آلفرد کروپ، در اوایل قرن بیستم برای ساخت عمارت خود در کاپری تأسیس شدند. در ابتدا، نام «باغ های کروپ» بر این باغ ها نهاده شد، عنوانی که تا سال ۱۹۱۸ حفظ شد، زمانی که باغ ها به «باغ های آگوستوس» تغییر نام دادند، عنوانی که امروزه نیز با آن شناخته می شوند. باغ ها که به صورت تراس هایی مشرف به دریا طراحی شده اند، می توانند گواهی بر پوشش گیاهی غنی جزیره کاپری باشند، با گیاهان و گل های زینتی متنوعی مانند شمعدانی، کوکب و طاووسی. در باغ ها، بنای یادبود ولادیمیر لنین وجود دارد که یکی از معدود بناهای از این نوع در ایتالیا است و در سال ۱۹۶۸، پس از تصویب قطعنامه شهرداری، توسط مجسمه ساز ایتالیایی، جیاکومو مانزو، که سفارت شوروی در ایتالیا سفارش ساخت آن را داده بود، ساخته شد. این ب
نای یادبود که از چندین بلوک مرمر به ارتفاع ۵ متر تشکیل شده است، در باغ های جلوی خانه نویسنده روسی، ماکسیم گورکی، که در سال ۱۹۰۸ میزبان لنین بود، واقع شده است. از باغ های آگوستوس می توان چشم اندازی پانورامیک و ۱۸۰ درجه از جزیرهٔ کاپری داشت. این باغ ها مکانی ایده آل برای لذت بردن از مناظر طبیعی جزیره هستند و بازدیدکنندگان می توانند از ارتفاع دید کاملی به نقاط شاخص و نمادین کاپری داشته باشند، از جمله کوه سولارو با قله های بلندش، خلیج آرام و زیبای مارینا پیکولا، و صخره های معروف فاراگلیونی دی کاپری که در آب های فیروزه ای درخشان جزیره خودنمایی می کنند. گردشگری و اهمیت. باغ های آگوستوس یکی از نقاط محبوب گردشگری در کاپری هستند و بازدیدکنندگان می توانند هم از طبیعت و هم از معماری کلاسیک ایتالیایی لذت ببرند. این باغ ها به عنوان نماد ترکیب طبیعت و هنر باغبانی مدیترانه ای شناخته می شوند و در فصل های مختلف سال با گل های متنوع، جلوه های بصری متفاوتی ارائه می دهند. پیوند به بیرون. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
نسل کشی لیبی که در لیبی با نام شَر نیز شناخته می شود، به نسل کشی عرب های لیبی و نابودی نظام مند فرهنگ لیبی در طول و پس از جنگ دوم ایتالیایی–سنوسی میان سال های ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۴ اشاره دارد. در این دوره، بین ۲۰٬۰۰۰ تا ۱۰۰٬۰۰۰ نفر از مردم لیبی به دست مقام های استعماری ایتالیا تحت بنیتو موسولینی کشته شدند. حدود ۵۰٪ از جمعیت سیِرنایکا (بَرقَه) تبعید و در اردوگاه های کار اجباری محبوس شدند که این امر به کاهش جمعیت از ۲۲۵٬۰۰۰ به ۱۴۲٬۰۰۰ غیرنظامی انجامید. این دوره با کارزار بی رحمانه ای همراه بود که با جنایت های جنگی گسترده و عمدهٔ ایتالیا مشخص می شود. این جنایت ها شامل پاکسازی قومی، کشتار جمعی، جابجایی اجباری، راه پیمایی های مرگ اجباری، استعمار اسکان محور، استفاده از سلاح های شیمیایی، به کارگیری اردوگاه های کار اجباری، اعدام های دسته جمعی غیرنظامیان و امتناع از پذیرش اسیران جنگی و در عوض اعدام جنگجویان تسلیم شده بود. جمعیت بومی، به ویژه قبایل کوچ نشین بادیه نشین، با خشونت و سرکوب شدید روبه رو شدند تا مقاومت سنوسیان در برابر سلطهٔ استعماری درهم شکسته شود؛ مقاومتی که در نتیجهٔ آن جمعیت به نصف کاهش یافت. اخبار مربوط به این ن
سل کشی به شدت از سوی ایتالیای فاشیست سرکوب شد و شواهد تا حد زیادی نابود گردید، به گونه ای که یافتن پرونده های باقی مانده در اردوگاه های کار اجباری ایتالیا در لیبی حتی پس از پایان حکومت فاشیستی در ایتالیا در سال ۱۹۴۵ دشوار بود. تنها اردوگاهی که پروندهٔ زندانیان آن باقی مانده، اردوگاه «سوانی الطریه» است. با این حال، گورهای دسته جمعی همچنان گواه این نسل کشی اند. در سال ۲۰۰۸ ایتالیا بابت کشتار، ویرانی و سرکوب مردم لیبی در دوران استعمار این کشور، عذرخواهی کرد. به گفتهٔ برخی تاریخ نگاران، نسل کشی لیبی با هولوکاست پیوندهایی داشت؛ چرا که اردوگاه های مرگ توسط شخصیت های برجستهٔ نازی همچون هاینریش هیملر و هرمان گورینگ بازدید شده بودند. زمینه. در جریان یورش ایتالیا به لیبی در سال ۱۹۱۱، ایتالیایی ها خود را به عنوان آزادکنندگان لیبی از سلطهٔ امپراتوری عثمانی معرفی می کردند و همزمان هرگونه نشانه ای از کارزارهای سرکوب و کشتارهای جنگ ایتالیا–عثمانی|کشتارها در طول جنگ – از جمله آنچه پس از نبرد و کشتار در شارع الشط رخ داد – پنهان می ساختند. در مقابل، عرب ها به عنوان «وحشیانی» توصیف می شدند که نیاز داشتند توسط اروپاییان «متمدن»
شوند. گزارش شده است که هم افسران و هم سربازان ایتالیایی اعلام کرده بودند: «ما باید عرب ها را نابود کنیم.» گزارش های رسمی در مورد این فجایع، نفرت نژادی، روحیهٔ انتقام جویانه و «نقایص روان شناختی» را به عنوان علل بنیادین آن ها برجسته می کردند. چنین جنایت های جنگی ایتالیا در لیبی عمدتاً با فاشیسم ایتالیایی پیوند داده می شوند، اما در دورهٔ دوران لیبرال نیز رخ داده بودند، هرچند به شکلی کمتر سازمان یافته. پس از ورود به لیبی، ایتالیا بلافاصله سیاست های نژادپرستانه و تبعیض آمیز مبتنی بر تقسیم طبقاتی را آغاز کرد، از جمله ایجاد اردوگاه های کار اجباری ایتالیا در لیبی که در آن ها حدود ۵۰٬۰۰۰ لیبیایی در دههٔ ۱۹۳۰ جان خود را از دست دادند. لیبی برای ایتالیا اهمیت راهبردی داشت و همین امر موجب شد این کشور آن را به عنوان «ساحل چهارم» ضمیمه کند تا مسیرهای تجاری گسترده تری در اختیار ایتالیا قرار گیرد و سود فراوانی عایدش شود. انگیزه. استعمار لیبی توسط ایتالیا با انگیزهٔ رقابت با سایر قدرت های اروپایی که مستعمرات خود را داشتند صورت گرفت. لیبی همراه با حبشه از آخرین کشورهای آفریقایی بود که به استعمار درآمد. افزون بر این، لیبی به عن
وان «ساحل چهارم» در نظر گرفته می شد؛ مفهومی از سوی موسولینی دربارهٔ «ایتالیای بزرگ» که یادآور امپراتوری روم بود. به بیان دیگر، لیبی به عنوان یک استعمار اسکان محور تلقی می شد، مشابه با الجزایر فرانسه. ایتالو بالبو، فیلدمارشال و از معماران این مستعمره، برنامه ریزی کرده بود تا تا دههٔ ۱۹۶۰ تعداد ۵۰۰٬۰۰۰ ایتالیایی را – به ویژه در منطقهٔ جبل الاخضر («کوه های سبز» به عربی) – اسکان دهد و در این مسیر جمعیت بومی لیبی را به بیابان ها تبعید کند. جبل الاخضر به دلیل حاصلخیز بودن در منطقه ای عمدتاً خشک انتخاب شد، زیرا شرایط مناسبی برای کشاورزی فراهم می کرد. راه پیمایی های مرگ. شایع ترین نمونهٔ جابه جایی اجباری از منطقهٔ جبل الاخضر برای ایجاد فضای اسکان مهاجران ایتالیایی به شهر سرت بود؛ شهری نامساعد در حاشیهٔ صحرای بزرگ آفریقا. همچنین چندین جابه جایی دیگر از نواحی واحه ها به درون صحرای اصلی صورت گرفت؛ از جمله برای قبایل مغاربه، زویّه، فواخر، فرجان و حصون که در نزدیکی اجدابیا در غرب بنغازی زندگی می کردند. این جابه جایی ها بسیار سخت و با نرخ مرگ ومیر بالا همراه بود و تحت اجبار ارتش ایتالیا انجام می شد؛ ارتشی که دستور داشت هر
فرد یا حیوانی را که در حرکت تعلل می کرد، بکشد. این راه پیمایی های طاقت فرسا، اگر بازماندگان موفق به بقا می شدند، آنان را به مقصد نهایی شان در یکی از ۱۶ اردوگاه کار اجباری اصلی می رساند. افزون بر این، همزمانی این راه پیمایی ها با قحطی گسترده – که ناشی از کشتار عمدی تقریباً همهٔ دام ها بود – باعث شد بسیاری در این مسیر جان خود را از دست بدهند. اردوگاه های مرگ. ای. ای. ایوانز-پریچارد، کارشناس برقه، نوشته است: «در این سرزمین غم انگیز، در تابستان ۱۹۳۰، هشتاد هزار مرد، زن و کودک، و ششصد هزار رأس دام به درون کوچک ترین اردوگاه های ممکن رانده شدند. گرسنگی، بیماری و دل شکستگی تلفات سنگینی بر جمعیت زندانی وارد آورد. بادیه نشینان در قفس جان باختند. زیان در دام ها نیز بسیار بزرگ بود، زیرا حیوانات چراگاه کافی در نزدیکی اردوگاه ها برای ادامهٔ بقا نداشتند و گله ها که پیش تر در جریان نبردها به شدت کاهش یافته بودند، در اردوگاه ها تقریباً نابود شدند.» در اردوگاه «سلوغ» بود که عمر مختار در برابر ۲۰٬۰۰۰ غیرنظامی زندانی در ۱۱ سپتامبر ۱۹۳۱ به دار آویخته شد تا پیامی برای مردم بومی فرستاده شود. امروزه در همان جا زیارتگاهی برای بزرگداش
ت عمر مختار قرار دارد؛ پس از آنکه یک لیبیایی جسد او را – با شهادت بر خاک سپاری مخفیانه اش توسط ایتالیایی ها پس از اعدام – پیدا کرد. نسل کشی. در ۲۰ ژوئن ۱۹۳۰، افسر ارتش ایتالیا پیترو بادولیو خواستار نابودی کامل جمعیت برقه شد و در نامه ای به ژنرال رودولفو گراتسیانی نوشت: «از نظر راهبرد کلی، ضروری است که جدایی چشمگیر و روشنی میان جمعیت تحت کنترل و نیروهای شورشی ایجاد شود. من اهمیت و جدیت این اقدام را پنهان نمی کنم، اقدامی که می تواند به نابودی جمعیت مغلوب بینجامد… اما اکنون مسیر تعیین شده است و ما باید آن را تا پایان اجرا کنیم، حتی اگر تمام جمعیت برقه نابود شود.» بر پایهٔ نوشته های ملون پیج و پنی زوننبرگ، بنیتو موسولینی شخصی بود که در نهایت مسئول «حبس ۸۰٬۰۰۰ لیبیایی در اردوگاه های کار اجباری، مسدود کردن و مسموم سازی چاه ها، ساخت شبکه ای از پادگان ها در مناطق ناآرام، بمباران روستاها با گاز خردل، کشتار و مصادرهٔ صدها هزار رأس گوسفند و شتر، و احداث حصار سیم خاردار به طول ۲۰۰ مایل در مرز لیبی و مصر برای جلوگیری از عبور شورشیان مرزی» بود. تا سال ۱۹۳۱، بیش از نیمی از جمعیت برقه در ۱۶ اردوگاه کار اجباری ایتالیا محبوس ش