Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بودجه و کارشناسان و مسئولان استانی نیز برسد. در جلسات شورا مقامات استان مربوطه از جمله مسئولان سازمان میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی استان و نمایندگان آن در مجلس شورای اسلامی نیز حضور دارند. هدف از تعیین این عنوان و اعطای آن استفاده از هنر و صنایع دستی، فرهنگ و هنر بومی در توسعه اقتصادی و رشد گردشگری و اقتصاد بومی مناطق مختلف ایران است. برندسازی صنایع دستی می تواند سبب معرفی یک محصول بومی در سطح ایران و نیز جهان بشود. راه اندازی فروشگاه های متعدد صنایع دستی و امکان خرید بی واسطه محصولات در هر منطقه می تواند زمینه رشد گردشگری آن شهر یا روستا را فراهم کند. به طور کلی این عنوان می تواند به دیده شدن هنر دستی هنرمندان در سطح ملی و بین المللی ، سامان دهی تولید و ارتقای کسب و کارها و ایجاد زیرساخت ها و بازارهای جدید بینجامد. همچنین دریافت عنوان شهر یا روستای ملی صنایع دستی می تواند ثبت شهرها و روستاهای ایران را در شورای جهانی صنایع دستی (WCC) تسهیل و تسریع کند.
صخره نورد یک فیلم اکشن و دلهره آور آمریکایی در حال ساخت به کارگردانی ژائومه کولت-سرا و نویسندگی آنا لیلی امیرپور است. این فیلم به عنوان بازسازی فیلم "صخره نورد" محصول ۱۹۹۳ عمل می کند. لیلی جیمز، پیرس برازنان، نل تایگر فری، فرانتس روگوفسکی، شابهام ساراف، اسعد بواب، سوزی بمبا و برونو گوئری در این فیلم ایفای نقش می کنند. داستان. یک راهنمای کسب و کار کوهستانی و دخترش در کوهنوردی در کوه های آلپ ایتالیا با یک رویداد غم انگیز روبرو می شوند که آنها را مجبور می کند تا با ظهور دشمنان خطرناک، با ناملایمات مقابله کنند و بر آن غلبه کنند. ساخت. در سال ۱۹۹۴ کمپانی ترایستار پیکچرز اعلام کرد که قصد دارد دنباله ای برای فیلم "صخره نورد" در سال ۱۹۹۳، با همراهی استالونه در نقش اصلی توسعه دهد. این پروژه تا سال ها در جهنم توسعه باقی ماند. سرانجام در اکتبر ۲۰۲۴، گزارش شد که سیلوستر استالونه دیگر در فیلم دوم نیست، پس از یک بازنگری خلاقانه، از دنباله به یک راه اندازی مجدد تبدیل شد. لیلی جیمز برای نقش اصلی در کنار پیرس برازنان، نل تایگر فری، فرانتس روگوفسکی، شابهام ساراف، اسعد بواب، سوزی بمبا و برونو گوری انتخاب شده اند فیلمبرداری اصلی
در ۳۱ اکتبر ۲۰۲۴ در اتریش آغاز شد.
عسل خوار بوته ای گونه ای از پرندگان تیرهٔ عسل خواران (Meliphagidae) است که در سراسر گینه نو یافت می شود. زیستگاه طبیعی آن جنگل های جلگه ای نمناک نیمه گرمسیری یا گرمسیری و جنگل های کوهستانی نمناک نیمه گرمسیری یا گرمسیری است.
سیاه مرغ بوته ای گونه ای از پرندگان تیرهٔ سیاه پرگان (Icteridae) است. در اکوادور و پرو یافت می شود و زیستگاه های طبیعی آن جنگل های جلگه ای نمناک گرمسیری یا نیمه گرمسیری و جنگل های پیشین به شدت دگرگون شده است.
رخ سفید سینه بلوطی گونه ای از پرندگان تیرهٔ چکاوکان اقیانوسیه (Acanthizidae) و بومی استرالیا است. زیستگاه طبیعی آن درختچه زارهای نیمه گرمسیری یا گرمسیری خشک است. از دست دادن زیستگاه آن را تهدید می کند.
رخ سفید نواردار گونه ای از پرندگان تیرهٔ چکاوکان اقیانوسیه (Acanthizidae) است که در مناطق خشک تر استرالیا بومی است.
رخ سفید جنوبی یک گنجشک سان کوچک است که در مناطق خشک در اکثر نیمه جنوبی قاره استرالیا، به استثنای تاسمانی، یافت می شود. این پرنده حشره خوار که ظاهراً شبیه سهره است، در بیشتر محدوده خود نسبتاً رایج است، با این حال، به نظر می رسد که جمعیت کلی در حال کاهش است.
نورایر هاروتیونی السایان (؛ زادهٔ - درگذشته ) سیاستمدار، ارمنی تبار اهل ایران که از اکتبر ۱۹۸۴ تا پایان اوت ۱۹۹۳ وظیفهٔ سردبیری روزنامه آلیک را به عهده گرفت. وی سال ها به شغل معلمی مشغول بود. زندگی نامه. اِلسایان در ۲۳ اوت ۱۹۳۴ در اراک به دنیا آمد. وی تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در زادگاه خود، و تحصیلات عالی را با گرایش آموزشی و تربیتی در دانشکده تاریخ، دانشگاه دولتی تهران گذراند. وی در جوانی به عضویت حزب فدراسیون انقلابی ارمنی (داشناکتسوتیون) پیوست و در طول زندگی خود به اندیشه های حزب وفادار ماند. السایان در طول زندگی خود، یکی از اعضای بنیانگذار انجمن های «سیپان»، «رُستُم» و «اتحادیه معلمان ارمنی» بود. وی به عنوان معلم زبان و تاریخ ارمنی، معاون و مدیر در مدرسه ابتدایی ارامنه در اراک و در مدارس ملی ارامنه «رُستوُم»، «تونیان»، «نور»، «آنی» و «آبراهام سوقومونیان» تهران کار کرده است. وی همچنین مدیر دوره های عصرانه زبان ارمنی شورای خلیفه گری ارمنیان تهران بود و ادبیات و تاریخ ارمنی را تدریس می کرد. طی سال های ۱۹۸۴–۱۹۹۳ سردبیر روزنامه «آلیک» بود. وی از سال ۱۳۹۵ در ارمنستان اقامت گزید. در سال ۲۰۰۲ به ابتکار شعبه لس
آنجلس آمریکا، باشگاه فرهنگی و ورزشی «سیپان»، پنجاهمین سالگرد فعالیت اجتماعی و آموزشی وی را جشن گرفتند و در سال ۲۰۱۳، و به مناسبت پنجاهمین سالگرد تأسیس انجمن فرهنگی و ورزشی «سیپان»، سالن این مجموعه به نام وی نامگذاری شد. وی در سه شنبه ۱۰ فروردین ۱۴۰۰ (۳۰ مارس ۲۰۲۱) در سن ۸۶ سالگی در ایروان درگذشت.
آلفرد بطرس روک (۱۸۸۵ – ۲۲ آوریل ۱۹۴۲) سیاستمدار فلسطینی بود. او یکی از شخصیت های رهبری فلسطین در دوران سرپرستی بریتانیا و یکی از مشهورترین مردان فرقهٔ لاتین فلسطین بود. او به عنوان یک مهین پرست، مخالف صهیونیسم و استعمار بریتانیایی شهرت یافت. روک یکی از چهره های برجسته جنبش ملی فلسطین به شمار می رود و از اعضای کمیته عالی عربی برای فلسطین بود. زندگی و پیشه. او در سال ۱۸۸۵ در شهر یافا، سنجق عکا، ولایت بیروت، از خانوادهٔ مسیحی از فرقهٔ لاتین به دنیا آمد. پدرش بطرس نام داشت و مادرش امیلی کاتافاجو بود. تحصیلات ابتدایی و متوسطهٔ خود را نخست در مدرسهٔ فریر در یافا سپس در مدرسهٔ عینطوره در لبنان گذراند. او برای تحصیل در رشتهٔ کشاورزی به فرانسه سفر کرد و در آنجا به مدرسه بوفیهٔ کشاورزی (به فرانسوی:Beauvais) پیوست و مدرک مهندسی کشاورزی گرفت. پس از بازگشت به فلسطین، شروع به بهبود کشت پرتقال یافا کرد و آزمایشات گسترده ای را در باغ خود انجام داد تا اینکه به مرجعی در کشت و بازاریابی پرتقال تبدیل شد. او درگیر دغدغه های سرزمینش به ویژه جریان مهاجرت یهودیان به یافا شد که توسط جنبش صهیونیسیم تقویت می گشت.در ۲۳ سپتامبر ۱۹۰۲ در ح
ین پیاده روی با دوستانش در نزدیکی مستعمرهٔ ریشون لتسیون، با چند شهرک نشین نزاع درگرفت که منجر به مرگ یکی از آنها شد. پس از این حادثه، یافا را ترک کرد و به یونان پناه برد. در سال ۱۹۱۰ به فلسطین بازگشت و مسئولیت تبیین مسئلهٔ فلسطین از طریق سخنرانی ها، سمینارها و کنفرانس را بر عهده گرفت. او به عنوان یک ناسیونالیست فلسطینی شهرت یافت. معاصران او بر عشق فراوان او به کشورش و ارادت فراوانش به آن گواهی می دادند. در سال ۱۹۱۱ یک باشگاه ورزشی در شهر یافا تأسیس کرد و به عنوان رئیس مادام العمر آن انتخاب شد. در طول جنگ جهانی اول، او به عنوان یکی از اعضای شهرداری یافا انتخاب شد، سمتی که او نیز بین سال های ۱۹۲۷ و ۱۹۳۴ داشت. هنگامی که شریف حسین در سال ۱۹۱۶ در حجاز شورش عرب ها را اعلام کرد، آلفرد روک و برخی از همراهانش نسبت به آن ابراز همدردی کردند. آنها در جلب حمایت از آن و تبیین هدف و اهداف آن فعال بودند. تا اینکه مقامات عثمانی او را به این دلیل به آناتولی تبعید کردند. پس از پایان جنگ جهانی اول به شهر خود بازگشت و متوجه شد که اموالش را مصادره کرده اند و او پس از ثروتمند شدن وضعیت مالی اش خراب شده بود. در زمینه صادرات پرتقال ی
افا به ویژه به بریتانیا شروع به فعالیت کرد و در چارچوب جنبش ملی فلسطین کوشش داشت. در سال ۱۹۲۷، آلفرد روک به همراه عبدالرئوف البیطار، عبدالقادر ابورباح و دیگران در تأسیس «حزب آزاد فلسطین» در شهر یافا شرکت کرد. آنان برای اطمینان از «استقلال کامل برای دستیابی به آرمان های ملی و حاکمیت ملی، دفاع از آزادی شخصی از هر نوع، حرکت کشور به سوی وحدت ملی اجتماعی» تلاش می کردند. با این حال، این حزب یک حزب محلی محدود به شهر یافا باقی ماند و مدت زیادی دوام نیاورد. او به عنوان عضو هیئت های عربی فلسطینی در بسیاری از کنفرانس هایی که برای مسئلهٔ فلسطین برگزار می شد، انتخاب شد، از جمله: کنفرانس لندن در سال ۱۹۳۰، کنفرانس پارلمانی در قاهره از ۷ تا ۱۱ اکتبر ۱۹۳۸ و کنفرانس سنت جیمز در لندن در ۷ فوریه ۱۹۳۹. در آوریل ۱۹۳۶ به عضویت کمیتهٔ نظارت بر اجرای اعتصاب بزرگ در شهر یافا انتخاب شد. وی همچنین به عنوان عضو کمیتهٔ عالی عربی برای فلسطین که ریاست آن را محمد امین الحسینی بر عهده داشت، انتخاب شد. وی در ۲۰ اوت ۱۹۳۶ یکی از امضاکنندگان بیانیهٔ رهبران مسیحی در فلسطین بود که در آن از جهان مسیحیت برای آنچه «نجات اماکن مقدس از تهدید صهیونیست ها
» نامیدند، درخواست تجدید نظر کردند و توجه مسیحیان جهان را به سیاست بریتانیا در فلسطین را جلب کردند. هنگامی که مقامات قیمومت بریتانیا در ۱ اکتبر ۱۹۳۷ کمیتهٔ عالی عربی را منحل کردند و برخی از اعضای آن را به جزایر سیشل تبعید کردند، آلفرد روک به عنوان عضوی از یک هیئت فلسطینی در ژنو بود که خواستار توجه به مسئلهٔ فلسطین بودند، بنابراین او از تبعید دور ماند و از ورود به فلسطین منع گشت. پس از بازگشت تبعدیان سیشل، به او نیز اجازهٔ بازگشت داده شد. او به حزب عربی فلسطین به ریاست جمال الحسینی پیوست و در سال ۱۹۳۵ به عنوان معاون رئیس آن انتخاب شد. سپس در سال ۱۹۴۴ به عضویت شورای شهرداری یافا انتخاب شد که آخرین سمتی بود که در فلسطین داشت. او بخشی از هیئت شهرداری بود که در اوایل سال ۱۹۴۸ با مقامات اردن ملاقات کرد و درخواست کمک و تدارکات برای دور نگهداشتن یافا از سلطهٔ اسرائیل کرد. زندگی شخصی. همسرش اولیندا بالدسنپرجر (Olynda Baldensperger) و دو دخترش فورتونیه و پاولیت، برادرانش الفونس و میشل به علاوهٔ یک برادر ناتنی به نام اسکندر از همسر اول پدرش، بطرس، بودند. خواهرش نیز ماری نام داشت. درگذشت. در "دانشنامهٔ فلسطین" چاپ ۱۹۴۸ آ
مده است که آلفرد بطرس روک در سال ۱۹۵۶ درگذشت. اما در منابع دیگر ذکر شده است که او در ۲۲ آوریل ۱۹۴۲ در محلهٔ العجمی در شهر یافا در راه رفتن به دفتر خود بر اثر سکتهٔ قلبی شدید به بیمارستان فرانسوی شهر منتقل شد و در آنجا مرگش اعلام شد. تشییع پیکرش را ظهر روز ۲۳ آوریل ۱۹۴۲ در محلهٔ العجمی برگزار کردند و در قبرستان لاتین یافا به خاک سپردند.
مارکوس هرتز (; – ) فیلسوف، و پزشک اهل پادشاهی پروس بود. زندگی و تحصیلات. هرتز که در برلین از پدر و مادر بسیار فقیری متولد شد. او در سال ۱۷۶۲ برای کار به کونیگسبرگ، پروس شرقی رفت و در تجارت مشغول شد. او از سمت خود به عنوان کارمند دست کشید و در دانشگاه کونیگزبرگ به تحصیل پرداخت. او در آنجا شاگرد ایمانوئل کانت بود، اما مجبور شد به دلیل کمبود امکانات، تحصیلات خود را متوقف کند. پس از آن او منشی یک یهودی ثروتمند روسی شد و با او از در سرزمین های بالتیک سفر کرد.
رخ سفیدها یک سرده از پرندگان تیرهٔ نوک خاری چکاوکان اقیانوسیه (Acanthizidae) است. این سه گونه در مجموع به عنوان رخ سفید شناخته می شوند. آنها بومی استرالیا هستند و عموماً در مرکز خشک این قاره یافت می شوند. آن ها پرنده ای جذاب هستند، به ویژه در مقایسه با اقوام کسل ترشان، دارای روتنه تیره و سینه ها و صورت های سفید (همان گونه که از نامشان پیداست). دو گونه، سینه های شاه بلوطی و سفید نواری، زیرتنه سفید را با نوار تیره تر (یا نوار دوتایی) می شکنند. این سه گونه دارای نوک های کلنگی هستند و برخلاف دیگر اعضای Acanthizidae، تعداد زیادی دانه در رژیم غذایی خود مصرف می کنند. این سرده دارای گونه های زیر است:
احساسات ضد ایرانی در آذربایجان به سال ۱۹۱۸ بازمی گردد، زمانی که نخستین ملت آذربایجان تحت ایدئولوژی پان ترکی شکل می گرفت. از آن زمان، نخبگان سیاسی با گرایش های پان ترکی در قلمرویی که امروز جمهوری آذربایجان را تشکیل می دهد، بر مفهوم ملی گرایی قومی تکیه کرده اند تا در میان آذربایجانی های ایرانی حس هویت ضد ایرانی ایجاد کنند. هویت ملی پسا-شوروی آذربایجان به شدت ضد ایرانی و عمدتاً ترک محور است. این هویت به روش های مختلفی ساخته شده تا ایران را نه تنها به عنوان یک کشور، بلکه به عنوان یک فرهنگ و یک موجودیت تاریخی «دیگری» معرفی کند. امروزه، آذربایجانی بودن به معنای رد هرگونه پیوند با ایران است. باور اینکه آذربایجانی ها گذشته و حال قربانی ایرانی ها (و ارامنه) بوده اند، از طریق تبلیغات دولتی و شست وشوی مغزی در مدارس در کودکان نهادینه می شود. پیشینه. تاریخی، نام «آذربایجان» به منطقه ای در جنوب رود ارس، در شمال غربی ایران امروزی اطلاق می شد. نام تاریخی جمهوری آذربایجان کنونی، اران و شیروان بود. پیش از قرن بیستم، آذربایجانی ها به سختی به عنوان یک گروه قومی شناخته می شدند و حتی کمتر به عنوان یک ملت. مردمی که در کشور کنونی آذ
ربایجان زندگی می کردند، خود را یا به عنوان مسلمانان امت (جامعه)، یا ترک هایی که خانواده زبانی مشترکی در بخش وسیعی از آسیای میانه داشتند، یا ایرانی معرفی می کردند. در اکتبر ۱۹۱۷، مردم باکو هنوز علاقه ای به نامیدن منطقه جنوب قفقاز به «آذربایجان» نداشتند. مردم محلی اغلب تحت عناوینی همچون «ترک ملت» و «قفقازیا مسلمان خلقی» (مردم مسلمان قفقاز) قرار می گرفتند. حتی نام اولین مجلس مؤسسان که در ۲۹ آوریل ۱۹۱۷ در باکو تأسیس شد، «مجمع عمومی مسلمانان قفقاز» بود. ایران در زمان شکل گیری هویت ملی آذربایجانی ها در میانه افول و انقلاب قرار داشت و بنابراین الگویی ایده آل یا منبع الهام مناسبی ارائه نمی کرد. برخی از روشنفکران باکو، ایران را به عنوان «جامعه ای عقب مانده» با تاریخچه طولانی «استبداد شرقی» و روحانیت شیعه تصور می کردند. تفاوت های زبانی با ایران عامل تعیین کننده در تصمیم آذربایجانی ها بود و از این رو پان ترکیسم بر طرفداری از ایران ترجیح داده شد. تاریخچه. حزب مساوات (۱۹۱۸). از سال ۱۹۱۸، نخبگان سیاسی با گرایش های پان ترکی در قلمرویی که امروز جمهوری آذربایجان را تشکیل می دهد، بر مفهوم ملی گرایی قومی تکیه کرده اند تا در میا
ن آذربایجانی های ایرانی حس هویت ضد ایرانی ایجاد کنند. در طول یک قرن گذشته، ملی گرایی ایرانی به طور مؤثر با تهدیدات نظامی، سیاسی و استدلالی علیه آذربایجان ایرانی مقابله کرده است. حزب مساوات مستقر در باکو برای نخستین بار موضوع آذربایجان ایران را در سرمقاله ای که در ژانویه ۱۹۱۸ در روزنامه خود «آچیک سوز» منتشر شد، مطرح کرد. نویسنده مرزهای «تاریخی» آذربایجان را از تفلیس در غرب تا دریای خزر در شرق، با رشته کوه های قفقاز در شمال و کرمانشاه در جنوب ترسیم کرد. او مسئولیت اقدامات منجر به «تقسیم ملت آذربایجان» را بر دوش طبقه حاکم ایران و توسعه طلبان روسیه گذاشت. نویسنده همچنین مدعی شد که «حق طبیعی مسلمانان قفقاز جنوبی است که قلمروی خود را آذربایجان بنامند» و امید داشت که «روزی برادرانشان در جنوب بتوانند به آن ها بپیوندند». کمیته محلی باکو حزب دموکرات ایران، نخستین نهاد بود که به این ادعاهای ارضی طلبانه پاسخ داد. این کمیته که از میان جمعیت آذربایجانی ایران در باکو و مناطق هم جوار آن جذب شده بود، در سال ۱۹۱۴ توسط محمد خان تربیت تأسیس شده بود. با توجه به سرمقاله منتشرشده توسط حزب مساوات که به عنوان تلاشی از سوی پان ترکیست
ها برای تضعیف تمامیت ارضی و حاکمیت ایران قلمداد می شد، آن ها با انتشار روزنامه دو زبانه «آذربایجان، جزء لاینفک از ایران» در ۱۰ فوریه ۱۹۱۸ واکنش نشان دادند. هنگامی که حزب مساوات در ماه مه ۱۹۱۸ جمهوری دموکراتیک آذربایجان را تأسیس کرد، این روزنامه مجبور به تعطیلی شد. تحت جمهوری دموکراتیک آذربایجان (۱۹۱۸–۱۹۲۰). تأسیس جمهوری دموکراتیک آذربایجان، آغاز آذربایجان به عنوان یک دولت و ملت را رقم زد. نخبگان سیاسی و فکری ایران در تهران و تبریز، پایتخت آذربایجان ایران، با وجود اینکه دولت ضعیف ایران در مرحله گذار بود و علیه سلطه خارجی می جنگید، سریعاً با به کارگیری نام «آذربایجان» مخالفت کردند. رسانه های مکتوب در تهران، تبریز و دیگر شهرهای بزرگ ایران از یک سو و رسانه های باکو، پایتخت جمهوری تازه تأسیس آذربایجان، از سوی دیگر، حدود یک سال استدلال های خود را برای تأیید یا رد صحت این نام گذاری ارائه کردند. ایرانیان عموماً تصمیم باکو را با شک و تردید می نگریستند و بر این باور بودند که ترک های جوان عثمانی که آن زمان در باکو فعال بودند، توطئه کرده اند تا نام تاریخی استان شمال غرب ایران را تصاحب کنند و یک واحد پان ترک از آسیای میان
ه تا اروپا ایجاد نمایند. پان ترکیست ها توانستند استدلال کنند که جمهوری آذربایجان و «آذربایجان جنوبی» باید در «توران» آینده آن ها متحد شوند، با استناد به آذربایجان تاریخی در ایران به عنوان «آذربایجان جنوبی». رئیس حزب دموکرات، محمد خیابانی، عضو محبوب نخبگان سیاسی آذربایجان ایران، نام استان را به «آزادیستان» تغییر داد تا از چنین خطراتی پیشگیری کند. از این رو، عبارت «آذربایجان قفقاز» در اسنادی که برای توزیع بین المللی توسط دولت آذربایجان تهیه شده بود، به کار گرفته شد تا نگرانی های ایرانیان کاهش یابد. در چندین سمینار در دانشگاه دولتی باکو در نوامبر و دسامبر ۱۹۲۴، شرق شناس برجسته شوروی، واسیلی بارتولد، دربارهٔ هدفی که این نام گذاری را توجیه می کرد، صحبت کرد: «با این حال، اصطلاح آذربایجان انتخاب شد، زیرا زمانی که جمهوری آذربایجان تأسیس شد، تصور می شد که فارس ها و این آذربایجان یک واحد را تشکیل خواهند داد، زیرا ترکیب جمعیتی آن ها شباهت بسیار زیادی دارد.» تحت اتحاد جماهیر شوروی (۱۹۲۰–۱۹۹۱). چندین افسانه دربارهٔ تاریخ آذربایجان و پیوندهای آن با ایران، در فاصله زمانی میان تسلط بلشویک ها بر جمهوری دموکراتیک آذربایجان در
سال ۱۹۲۰ و دوره ای که میراث آن در دهه ۱۹۸۰ دوباره به عنوان مشوقی برای ملی گرایان جدید کشور مطرح شد، ایجاد گردید. شکل گیری هویت پساشوروی آذربایجان به طور قابل توجهی تحت تأثیر این افسانه ها قرار گرفته است. یکی از افسانه ها این بود که ترک ها توسط فارس ها مستعمره شده و تحت سلطه قرار گرفته اند. به گفتهٔ الدار ممدوف، این «"با واقعیت تاریخی در تضاد است. گروه های مختلف ترک مغول چندین بار به ایران حمله کردند، میلیون ها ایرانی را کشتند و برای چندین قرن بر آن ها حکمرانی کردند. اگر هرگونه استعمار، از جمله تغییر زبانی، انجام شده باشد، توسط ترک ها بوده است."» اتحاد جماهیر شوروی بود که ابتدا ایدهٔ «استعمارگری فارس ها» را پس از آنکه در سال ۱۹۴۶ مجبور به خارج کردن نیروهای خود از استان آذربایجان ایران شد، به دلیل عدم موفقیت در تأسیس جمهوری مستقل در آنجا، ترویج کرد. افسانهٔ دیگری هم وجود داشت دربارهٔ یک آذربایجان متحد که «"توسط فارس های خائن تقسیم شده بود"». با این حال، در منابع تاریخی از آذربایجان جنوبی و شمالی نامی برده نشده است. وجود دو آذربایجان در هیچ یک از نوشته های تاریخی یا جغرافیایی در امپراتوری روسیه یا دیگر نقاط اروپ
ا ذکر نشده است. طبق یک نظریهٔ بازنگری گرایانهٔ جدیدتر، روسیه و ایران در قرن نوزدهم نقشه کشیدند که آذربایجان را تقسیم کنند. ممدوف در این باره می گوید: «"با توجه به اینکه ایران دو جنگ ویرانگر با روسیه داشت (۱۸۰۳–۱۸۱۳ و ۱۸۲۴–۱۸۲۸)، ایدهٔ توطئهٔ روسی-ایرانی علیه آذربایجان کاملاً پوچ است."» این ادعا توسط شاعر ملی گرای آذربایجانی، بختیار وهاب زاده، نیز در شعر خود به نام «"گلستان"» تکرار شده است. امروزه اکثریت ملی گرایان آذربایجانی این نظر را دارند. در نتیجه، هویت ملی پساشوروی آذربایجان به شدت ضدایرانی و عمدتاً ترک محور است. این هویت به شیوه های مختلفی ساخته شده است تا ایران را به عنوان «دیگری» مقابل خود قرار دهد، نه تنها به عنوان یک کشور، بلکه به عنوان یک فرهنگ و موجودیت تاریخی. امروزه آذربایجانی بودن به معنای رد هرگونه ارتباط با ایران است. باور اینکه آذربایجانی ها قربانی ایرانی ها (و ارمنی ها) بوده و هستند، از طریق پروپاگاندا و شست وشوی مغزی مدارس، در کودکان نهادینه می شود. یک زیرگونه ادبی که با نام «ادبیات اشتیاق» شناخته می شود (همان طور که دیوید نیسمان توصیف کرده است)، در دهه های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ در ادبیات آذربایجانی
شوروی پدید آمد و با آذربایجان ایران مرتبط بود. بیشتر آثار ادبی دربارهٔ آذربایجان ایران با احساسات ملی گرایانه ای مشخص می شدند که «تقسیم» کشور در امتداد رودخانه ارس را محکوم کرده و به مواردی مانند «استثمار اقتصادی و فرهنگی آذربایجانی های ایران» اعتراض می کردند. دوره های ادبیات و تاریخ در آذربایجان این مضامین را دربر گرفته اند. احساس ضدایرانی به شدت بیان شده، یکی از پیامدهای مهم این ژانر ادبی بود. رهبری شوروی این احساس ضدایرانی را تحمل می کرد و حتی از آن حمایت می کرد. تحت نظر ابوالفضل ایلچی بیگ. حزب سیاسی معروف به جبهه مردمی آذربایجان (مخفف APF) توسعهٔ هویت ملی ترک محور و ضدایرانی را تسریع کرد. علاوه بر تلاش برای برقراری روابط عمیق تر با ترکیه و دیگر اقوام ترک در ایران و آسیای مرکزی، APF هویت ترک آذربایجان را ترویج می کرد. در تلاش برای شکل دهی مجدد آذربایجان به شباهت ترکیه، این حزب فراتر از ترک بودن رفت و سعی کرد بنیان گذار جمهوری ترکیه، مصطفی کمال آتاترک، را تقلید کند. بدین ترتیب، ترک بودن قدیمی جای خود را به ترک بودن به سبک ترکیه ای داد. ترک بودن دیگر کافی نبود؛ مهم بود که مانند مردم ترکیه، ترک واقعی شد. گرا
یش ضدایرانی به طور نزدیکی با ترک گرایی APF مرتبط بود. رهبر آن، ابوالفضل ایلچی بیگ، همانند محمد امین رسول زاده، نگاه عمیقاً منفی به ایران داشت. او و دیگر ملی گرایان وسواس خاصی نسبت به «"اتحاد مجدد آذربایجان شمالی و جنوبی (ایرانی)"» پیدا کردند. ایلچی بیگ وعده داد که «"به محض آزادی قره باغ، تبریز دنبال خواهد شد."» این روند ملی گرایی ترکیه ای نیز همانند سال ۱۹۱۸ توسط نیروهای خارجی تقویت شد. این جنبش ترک گرایانه از سوی کشورهای غربی، به ویژه ایالات متحده، حمایت می شد. از دید آن ها، ملی گرایی ترکیه ای مانع از گسترش ایدئولوژی اسلامی بود که ایران ممکن بود به جمهوری تازه تأسیس آذربایجان منتقل کند. تحت حکومت علی اف ها. این شور و اشتیاق پان ترکیستی کمی کاهش یافت پس از اینکه حیدر علی اف در ژوئن ۱۹۹۳ به قدرت بازگشت و ایلچی بیگ از ریاست جمهوری کناره گیری کرد. علی اف متوجه شد که اقدامات شدید ترک سازی در آذربایجان ممکن است اقلیت های غیرترک تبار کشور (از جمله گروه هایی مانند تالش ها و لزگی ها) و همچنین سخنوران روسی تحصیل کرده، بعضی از آن ها آذربایجانی های قومی، را ناراضی کند. او همچنین از میزان خشم روسیه و ایران نسبت به این اق
دامات آگاه بود. با این حال، کاهش گفتمان پان ترکیستی به معنای تضعیف ترک گرایی نبود، که همچنان یکی از ستون های هویت ملی پسا-سویتی آذربایجان و یکی از تلاش های اصلی این کشور برای ساخت ملت به شمار می رود. ایده «اتحاد» آذربایجان «شمالی» و «جنوبی» و سکولاریسم آتاترکی از دیگر اصول فلسفه جبهه مردمی آذربایجان هستند که تحت حکومت علی اف ها همچنان ادامه دارند، هرچند به درجات متفاوت. همزمان، آذربایجان تلاش های گسترده ای برای حذف هر گونه ردپای تأثیر فرهنگی ایران انجام می دهد. این شامل برداشتن کاشی های نوشته شده به فارسی از آرامگاه نظامی، ممنوع کردن انتشار آثار شاعران آذربایجانی به زبان اصلی فارسی، و حذف کتیبه های اضافی فارسی از سازه های تاریخی است. به گفته ممدوف: «"به طور طنزآمیز، در خلق تاریخ و فرهنگ برای آذربایجان، رهبران آن میراث تاریخی و فرهنگی ایران را مصادره کرده اند، در حالی که آن را با هویتی ترک تبار معرفی می کنند."» شورشی ایرانی، بابک خرمدین، که فرقه ای تأسیس کرده و با اعراب جنگیده بود، توسط آذربایجان «ترک» معرفی شده است. زرتشت، پیامبر ایرانی، نیز ادعا شده که «ترک» بوده است. همچنین گفته می شود که نوروز، سال نو ایرا
نی، ریشه های ترک دارد. نمونه های دیگری از مصادره تاریخ ایران شامل ادعاهایی است که بازی چوگان و ساز تار تنها توسط آذربایجان اختراع شده اند. فراتر از نخبگان سیاسی و احزاب حاکم، برخی از روشنفکران و دانشگاهیان آذربایجانی به طور فعال در حفظ مولفهٔ قومی به عنوان جزئی مهم در رابطهٔ ایران و آذربایجان مشارکت داشته اند. از جملهٔ آن ها نصیب نصیبی است، استاد دانشگاه و عضو پارلمان آذربایجان که به دلیل حمایت قوی از «آذربایجان متحد» شناخته می شود. از دوران ریاست جمهوری ایلچی بیگ، نصیبی احتمالاً به دلیل دیدگاه های افراطی اش، سفیر ایران بوده است. ممکن است تهران از موضع آشکارا ضدایرانی او ناخشنود بوده باشد، زیرا حرفهٔ او به عنوان سفیر در سال ۱۹۹۴ ناگهان پایان یافت. در طول اقامت خود در تهران، او حتی تلاش کرده بود سازمان های قومی را میان دانشجویان آذربایجانی ایرانی ایجاد کند. در حالی که الهام علی اف تلاش کرده است ادعاهایی مبنی بر اتخاذ مواضع قوم گرایانهٔ ضدایرانی توسط دولتش را رد کند، دولت ایران و گروه هایی مانند محافل ملی گرای ایرانی، به ویژه آذربایجانی های ایرانی، نسبت به نیت های دولت آذربایجان دچار تردید هستند؛ چرا که اقدامات
عناصر تجزیه طلب مانند "کنگرهٔ جهانی آذربایجانی ها" یا "جنبش بیداری ملی آذربایجان جنوبی" ادامه دارد و این گروه ها از سوی مقامات آذربایجانی، چه دولتی و چه غیردولتی، حمایت می شوند.[۲۶] پرویز ورجاوند، استاد دانشگاه و دبیرکل حزب جبهه ملی در ایران، در دوران ریاست جمهوری محمد خاتمی (۱۹۹۷–۲۰۰۵) نامهٔ سرگشاده ای به وی نوشت و او را از اقدامات ضدایرانی پیروان ایلچی بیگ و همچنین دیگر سازمان ها و رسانه های پان ترکیست آگاه کرد و خواستار اتخاذ اقدامات مناسب برای مقابله با آن ها شد.
منصوره قدیری جاوید (۱۳۵۱ – ۱۹ آبان ۱۴۰۳) خبرنگار و پژوهشگر بخش پژوهش های خبرگزاری ایرنا، خبرگزاری دولتی ایران، بود که در تاریخ ۱۹ آبان ۱۴۰۳ در تهران به دست همسرش به قتل رسید. فعالیت ها. اطلاعات در دسترس از زندگی شخصی و حرفه ای منصوره قدیری جاوید محدود است، اما وی در بخش پژوهش های خبرگزاری ایرنا فعالیت می کرد و در عرصهٔ رسانه ای به عنوان خبرنگار شناخته می شد. قتل و تحقیقات پلیس. در صبح روز ۱۹ آبان ماه ۱۴۰۳، گزارش یک قتل در شمال تهران به مرکز فوریت های پلیسی ۱۱۰ رسید. پلیس به محض ورود به محل با جسد وی که بر اثر ضربات چاقو و دمبل جان باخته بود، مواجه شد. تحقیقات اولیه حاکی از آن بود که قتل توسط همسر وی، که وکیل دادگستری بوده، صورت گرفته است. اقرار متهم: همسر مقتول در اعترافات اولیه خود به پلیس اظهار داشت که اختلافات خانوادگی میان آن ها از مدتی پیش شدت گرفته و درگیری منجر به قتل همسرش شده است. او اذعان کرد که ابتدا قصد داشته فرزندشان را نیز به قتل برساند و سپس خودکشی کند، اما در نهایت از این تصمیم منصرف شده و خود به پلیس گزارش داده است. جزئیات حادثه. طبق گزارش محمد شهریاری، سرپرست دادسرای امور جنایی تهران، قاتل ا
ز ساعات ابتدایی روز درگیری هایی با همسرش داشته و سرانجام در جریان مشاجره، وی را با چهار ضربه چاقو و دو ضربه دمبل به قتل رسانده است. تحقیقات نشان می دهد که فرزند ۱۵ سالهٔ این خانواده نیز در زمان وقوع حادثه در خانه حضور داشته است. قاتل سعی داشته فرزند خود را نیز با استفاده از قرص های خواب آور به قتل برساند، اما در این اقدام ناموفق بوده است. شهادت همسایه ها. همسایه های این خانواده در شهادت خود اعلام کرده اند که صبح روز حادثه، صدای درگیری شدیدی از منزل این زوج به گوش رسیده است و بعد از مدتی این صداها قطع شده است. بر اساس تحقیقات، قاتل تلاش داشته جسد همسرش را شبانه از خانه خارج کند، اما برادر او در ادامه روز به خانه مراجعه کرده و پس از مشاهده صحنه، موضوع را به پلیس گزارش داده است. واکنش ها. این حادثهٔ تراژیک موجی از واکنش های رسانه ای و عمومی را در پی داشته و با توجه به شرایط آن، بازتاب گسترده ای در خبرگزاری های داخلی داشت. جسد مقتول به پزشکی قانونی منتقل شد و قاتل برای تحقیقات بیشتر در اختیار کارآگاهان اداره دهم پلیس آگاهی قرار گرفت. واکنش وکلا و مددکاران اجتماعی
در آمار، ماندهٔ (باقی ماندهٔ) استودنت شده، یک کمیت بدون بعد است که از تقسیم یک مانده به برآورد انحراف معیارش به دست می آید. از آن جایی که هر دو این مقادیر هم واحداند، این کمیت بی بُعد است. این کمیت یک فرم از آمارهٔ تی استودنت با براورد خطا بین نقاط است. پیاده سازی های نرم افزاری. برنامه ها و بسته های آماری مختلفی، همچون R یا پایتون و... شامل پیاده سازی مانده های استودنت شده اند.