Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
لیت های مختلف را به خود جلب کرد و لوکا به پناهگاهی برای لیبرال های فراری از ایالت های دیگر تبدیل شد. برخی از آنها ماجراجویی های بی پروایی با شهرت مشکوک بودند. او آنتونیو ماتزاروسا، مردی برجسته، را به عنوان رئیس شورای ایالتی انتخاب کرد، اما تحت فشار اتریش، فابریزیو اوستونی را به عنوان وزیر امور خارجه و نماینده خود در دربار اتریش منصوب کرد. دوره تصدی اوستونی تنها سه سال (۱۸۴۰–۱۸۴۳) طول کشید و همزمان با دوره ای از پریشانی مالی فزاینده بود. اقتصاد دوک نشین از سال ۱۸۳۰ رو به زوال بود و با گذشت سال ها بدتر هم شد. در سال ۱۸۴۱، نقاشی های گالری پالاتین باید فروخته می شدند. بی نظمی های انجام شده توسط اوستونی توسط دست راست جدید چارلز لویی، توماس وارد، کشف و محکوم شد. چارلز لویی به ندرت همسرش را می دید، که پس از سال ۱۸۴۰ از زندگی عمومی کناره گیری کرد و در انزوای مذهبی در پیانور زندگی می کرد. او به ملاقات همسرش می رفت، اما اظهار داشت که عقل ضعیف و فقدان حساسیت او «به او اجازه می دهد یک قرن زندگی کند». چارلز لویی زیبایی زنانه را تحسین می کرد، اما اعتقاد بر این بود که همجنس گرا است. چارلز در دوران حضورش در دوک نشین، در پایت
خت خود واقعاً کوچک بود و ترجیح می داد در حومه مارلیا بماند. در سال ۱۸۴۵، پسرش با پرنسس لوئیز ماری ترز دارتوا، دختر دوک بری و تنها خواهر مدعی مشروع سلطنت فرانسه، کنت شامبورد، ازدواج کرد. شارل لویی تحت فشار اتریش، با برخی اصلاحات ارضی موافقت کرد که برای میراث آینده اش در پارما مضر بود. طبق پیمان فلورانس در ۲۸ نوامبر ۱۸۴۴، بین چارلز لویی و دوک های توسکانی و مودنا، او مجبور شد ادعای خود را بر دوک نشین گواستالا و سرزمین های شرق انزا کنار بگذارد. این سرزمین ها به مودنا داده می شد و فقط لونیجیانا غرامت دریافت می کرد. پیمان فلورانس نزدیک به سه سال مخفی ماند، اما پس از آشکار شدن، به افزایش عدم محبوبیت چارلز لویی هم در لوکا و هم در پارما کمک کرد. نیاز به پول، دوک را بر آن داشت تا به توصیه وارد، که وزیر دارایی شده بود، برای عناوینی که به سی سال پیش برمی گشتند، درخواست اعتبار مالیاتی کند. همه اینها منجر به نارضایتی عمومی شد. یک جنبش لیبرال در لوکا شروع به رشد کرد، جایی که در سال ۱۸۴۷ مجموعه ای از تظاهرات برگزار شد که در ماه ژوئیه به یک شورش تمام عیار منجر شد. در ابتدا، چارلز لویی سعی کرد اقتدار خود را به اثبات برساند، ام
ا ناآرامی های مداوم او را مجبور کرد تا در ویلای سن مارتینو در ویگنال پناه بگیرد. در ۱ سپتامبر ۱۸۴۷، با دیدن جمعیتی که می خواستند برخی اصلاحات را انجام دهند، نگران شد و مجموعه ای از امتیازات را امضا کرد. سه روز بعد، تحت فشار بسیاری از شهروندان، به لوکا بازگشت و در آنجا با پیروزی مورد استقبال قرار گرفت. با این حال، او نتوانست با این فشارها کنار بیاید و در ۹ سپتامبر، به مودنا رفت. از آنجا، او فرمانی صادر کرد که شورای دولت را به شورای نیابت سلطنت تبدیل می کرد. در ۴ اکتبر، او به نفع دوک بزرگ توسکانی کناره گیری کرد، که در هر صورت وقتی چارلز لویی دوک پارما شد، دوک نشین را تصاحب می کرد، در عین حال قرار بود غرامت اقتصادی ماهانه دریافت کند. توماس وارد ترتیب انتقال زودهنگام را داد؛ چارلز در نامه ای به او گفت: «نمی توانم برای شما توصیف کنم که چه احساسی دارم و چه فداکاری ای کرده ام.». او به ساکسونی رفت در حالی که خانواده اش برای زندگی در تورین تحت حمایت شاه چارلز آلبرت ساردینیا رفتند. دوک پارما. چارلز لویی از مودنا به املاک آلمانی خود رفت. او که از بار مسئولیت های حکومت رها شده بود، آرزو داشت از زندگی به عنوان یک مرد آزاد
لذت ببرد و وقت خود را به سفر و مطالعه اختصاص دهد. با این حال، به زودی خبر رسید که ماری لوئیز، دوشس پارما، به شدت بیمار است. او در ۱۷ دسامبر ۱۸۴۷ درگذشت. او با این معضل روبرو بود که آیا دوک نشین پارما را بپذیرد یا رد کند. در ابتدا، او وسوسه شد که از مسئولیت های جدیدی که بر دوشش بود، طفره برود، اما در نهایت آن را پذیرفت تا حقوق پسرش را به خطر نیندازد. در ۳۱ دسامبر ۱۸۴۷، چارلز لویی به پارما رسید و تاج و تخت اجداد خود را با نام چارلز (کارلو) دوم تصاحب کرد. دوک نشین لوکا در دوک نشین بزرگ توسکانی ادغام شد، در حالی که پارما گواستالا را از دست داد اما لونیجیانا را به دست آورد. چارلز دوم در پارما، کشوری که او به خوبی نمی شناخت و مردمی که او نمی شناخت، با سردی پذیرفته شد. او فاقد شخصیت و تیزبینی سیاسی بود تا بتواند بر وضعیتی بسیار پیچیده تر از وضعیتی که در دوک نشین بسیار کوچک تر لوکا پشت سر گذاشته بود، غلبه کند. پارما تحت سلطه اتریش بود و او آزاد نبود که ایده های سیاسی خود را دنبال کند. او به وارد نوشت: «مردن بهتر از این زندگی کردن است. در طول روز، و وقتی تنها هستم و می توانم گریه کنم، گریه می کنم. اما این کمکی نمی کن
د.» او از حمایت پسرعموهایش در مادرید و پاریس برخوردار نبود، حتی با اینکه در سال ۱۸۵۲ به اسپانیا رفت تا دخترعمویش ایزابلا دوم را به عنوان ملکه مشروع به رسمیت بشناسد. در فرانسه، چارلز دهم تاج و تخت خود را در انقلاب ۱۸۳۰ از دست داده بود. او عملاً زندانی کاخ بود و می خواست از سلطنت کناره گیری کند. در اولین اقدامات حکومتی خود، سعی کرد دولت مرکزی را سازماندهی کند. او همچنین با اتریش اتحاد نظامی امضا کرد. چند ماه پس از ورودش، انقلاب ۱۸۴۸ در پارما آغاز شد. او مجبور شد بین سرکوب انقلاب یا اعطای اصلاحات یکی را انتخاب کند. او دومی را انتخاب کرد و یک نایب السلطنه با وظیفه تهیه قانون اساسی منصوب کرد. قصد او نجات تاج و تخت برای پسرش بود که از چارلز آلبرت ساووی درخواست کمک کرده بود. با این حال، پیاچنزا قبلاً درخواست پیوستن به پیدمونت را کرده بود و چارلز آلبرت خواهان الحاق بود. در ۹ آوریل، نایب السلطنه به یک دولت موقت تبدیل شد. تنها چهار ماه پس از بازپس گیری تاج و تخت اجدادش، چارلز دوم مجبور به فرار از ایتالیا شد و در قلعه ویستروپ در ساکسونی پناه گرفت. در ۱۹ آوریل ۱۸۴۸، چارلز به نفع پسرش که خود فرار کرده بود، کناره گیری کرد.
در طول جنگ اول استقلال ایتالیا، ارتش اتریش قاطعانه نیروهای چارلز آلبرت را در کاستوزا و سپس در میلان شکست داد و او را مجبور به امضای آتش بس سالاسکو در ۹ اوت ۱۸۴۸ کرد. در آوریل ۱۸۴۹، نیروهای اتریشی به رهبری مارشال رادتزکی پارما و پیاچنزا را اشغال کردند. چارلز دوم به سرعت برای بازپس گیری حقوق خود بر دوک نشین اقدام کرد. او تحت حمایت اتریش، کنترل دولت را به دست گرفت. چارلز که از به دست آوردن دوک نشین پارما برای خانواده اش راضی بود، در ۱۴ مارس ۱۸۴۹ در ویستروپ در ساکسونی استعفای نهایی خود را ارائه داد و به پسرش واگذار کرد. سال های آخر. پس از کناره گیری، چارلز لویی عنوان کنت ویلافرانکا را به خود اختصاص داد. او که به عنوان یک مرد خانه دار زندگی می کرد، وقت خود را به سرگرمی ها اختصاص داد و اقامت های خود را بین پاریس، نیس و قلعه ویستروپ در ساکسونی متناوب می کرد. او که همیشه با کمبود پول مواجه بود، ملک اتریشی خود، اورشندورف، را به دوستش توماس وارد فروخت. در سال ۱۸۵۲، او به اسپانیا رفت تا پسرعمویش ایزابلا دوم را به عنوان ملکه قانونی به رسمیت بشناسد.[نیازمند منبع] او شروع به بازگشت به لوکا کرد، جایی که شهروندان آن هنوز با
وجود فروش شهر توسط حاکم سابقشان، تا حدودی با او همدردی می کردند. به او اجازه داده شد تا در یک گردهمایی خانوادگی که در آوریل ۱۸۵۳ در پیانور برگزار شد، شرکت کند. تنها پسر او، چارلز سوم، در سن ۳۱ سالگی، در ۲۷ مارس ۱۸۵۴ ترور شد. در سال ۱۸۵۴، چارلز لویی به پاریس نقل مکان کرد. در سال ۱۸۵۶، او از مقبره پسرش در ویارجو بازدید کرد و همسرش را دید. نوه او، رابرت اول، که در پارما تحت سلطنت مادرش، لوئیز ماری ترز، سلطنت می کرد، در مارس ۱۸۶۰ در جریان اتحاد ایتالیا تاج و تخت خود را از دست داد. چارلز لویی، برخلاف دیگر پادشاهان برکنار شده ایتالیایی، از اتحاد ایتالیا به عنوان یک تحول مثبت استقبال کرد. پس از سال ۱۸۶۰، چارلز لویی توانست آزادانه تر به ایتالیا بیاید. او به طور فزاینده ای از لوکا بازدید می کرد و در ویلاهای مونتینوزو و سن مارتینو در وینیاله اقامت داشت. همسرش، ماریا ترزا، که در دوران بازنشستگی کامل به عنوان راهبه در ویلای سن مارتینو در لوکا زندگی می کرد، در ۱۶ ژوئیه ۱۸۷۹ درگذشت. چارلز لویی در آن زمان در وین بود و تنها در ماه اکتبر برای ادای احترام به بقایای او به آنجا آمد. نوه بزرگ او، آرشیدوشس لوئیز توسکانی، که بعدها
ولیعهد ساکسونی شد، در خاطرات خود او را اینگونه توصیف می کند: «جد مادری من، دوک چارلز از پارما و لوکا، یکی از سرگرم کننده ترین و اصیل ترین مردان بود. او در ساکسونی املاکی داشت که وقتی از زندگی درباری خسته می شد، به آنجا پناه می برد. او همیشه در مایسن، جایی که قلعه مورد علاقه اش در آن قرار داشت، پروتستان بود و وقتی مشاوران معنوی اش او را به خاطر این موضوع سرزنش کردند، پاسخ داد: «وقتی به قسطنطنیه بروم، یک مسلمان خواهم بود. در واقع هر جا که بروم، همیشه، فعلاً، دین کشور را می پذیرم، زیرا مرا با طرح رنگ محلی بسیار بیشتر هماهنگ نگه می دارد.» شارل لویی کمتر از سه سال پس از همسرش زنده ماند. او در ۱۶ آوریل ۱۸۸۳ در سن ۸۳ سالگی در نیس درگذشت. او در ملک بزرگی در ویارجیو متعلق به خانواده پارما به خاک سپرده شد.
فردیناند اول، دوک پارما (; – ) از زمان مرگ پدرش در ۱۸ ژوئیه ۱۷۶۵ تا زمانی که دوک نشین را طبق پیمان آرانخوئز در ۲۰ مارس ۱۸۰۱ به فرانسه واگذار کرد، دوک پارما، پیاچنزا و گواستالا بود. او عضو خاندان بوربون اسپانیا بود. هنگامی که پس از تبادل نظر بین پادشاهی های فرانسه و اسپانیا، دوک نشین بزرگ توسکانی به پادشاهی اتروریا ارتقا یافت، تاج پادشاهی جدید به خود فردیناند پیشنهاد شد، اما او به نفع پسرش که پادشاه لویی اول اتروریا شد، از آن صرف نظر کرد. دوک، که اکنون از زمان اشغال و اداره پارما توسط مقامات فرانسوی، چهره ای فرعی محسوب می شد، تلاش کرد با این اقدام مخالفت کند؛ بنابراین بسیاری معتقدند که مرگ او در سال ۱۸۰۲ کاملاً تصادفی نبوده و شاید حتی توسط فرانسوی ها طراحی شده باشد. زندگی اولیه. او که در کاخ دوکال کولورنو به عنوان فرزند دوم و تنها پسر فیلیپ، دوک پارما و پرنسس لوئیز الیزابت فرانسه متولد شد، نوه مورد علاقه پدربزرگ مادری اش، شاه لویی پانزدهم و همسر محبوبش، ملکه ماری لشچینسکا، محسوب می شد. او به عنوان نوه پسری شاه فیلیپ پنجم اسپانیا، پس از مرگ پدرش به عنوان فرزندخوانده اسپانیا شناخته شد. فردیناند به عنوان وارث یکی
از بزرگ ترین مجموعه های دوک نشین های مستقل، نامزد جذابی برای بسیاری از زنان سلطنتی اروپا بود. نامزدهای احتمالی شامل ماریا بئاتریس دِسته، دختر ارکوله سوم دِسته، دوک مودنا، و (مانند فردیناند) از بستگان ماری آنتوانت بودند. او از طریق مادرش وارث دوک نشین ماسا و کارارا بود، اما با وجود اینکه آخرین نواده خاندان استه بود، به دلیل قانون سالیک که در آنجا اجرا می شد، وارث دوک نشین مودنا و رجیو نبود. با این حال، ازدواج فردیناند با پرنسس ماریا بئاتریس احتمالاً چیزی بیش از یک آرزوی وزیر پارما، گیوم دو تیلو، نبود، زیرا او از کودکی با سومین وارث خاندان هابسبورگ-لورن نامزد شده بود. یکی دیگر از نامزدها، باتیلده دِاورلئان بود که جهیزیه بسیار هنگفتی پیشنهاد کرد. او تنها دختر بازمانده لویی فیلیپ اول، دوک اورلئان، و خواهر فیلیپ-اگالیته بود. تصمیم در مورد اینکه همسر آینده او چه کسی خواهد بود، با مکاتبات نزدیک مادرش با ملکه قدرتمند ماریا ترزا از اتریش قطعی شد، که به والدین فردیناند قول تاج و تخت هلند را داده بود، که طبق پیمان اکس-لا-شاپل به حکومت اتریش بازگردانده شده بود. این اتفاق هرگز رخ نداد و در نتیجه، اتحاد با امپراتوری هابسب
ورگ برای تحکیم دو ملت مورد استفاده قرار گرفت. فردیناند در سن نه سالگی شروع به یادگیری هارپسیکورد نزد آهنگساز جوزپه کولا کرد. ازدواج. گیوم دو تیلو دوباره در دوران سلطنت فردیناند مورد استفاده قرار گرفت، زمانی که او پدرش را در سال ۱۷۶۵ در سن ۱۴ سالگی از دست داد. مذاکرات و ایده ها از وین به پارما منتقل می شد و در سال ۱۷۶۹ فردیناند قرار بود با آرشیدوشس ماریا آمالیا از اتریش ازدواج کند؛ هشتمین فرزند ملکه و خواهر بزرگتر ملکه ناپل و سیسیل و همچنین ملکه آینده فرانسه. آنها در ۲۷ ژوئن به صورت وکالتی در وین ازدواج کرده بودند و ماریا آمالیا در ۱ ژوئیه خانه خود را ترک کرد. دوشس در ۱۶ ژوئیه در مانتوا با همسرش ملاقات کرد. همسرش به همراه برادرش جوزف دوم، امپراتور مقدس روم و فردیناند به همراه اعضای خانواده اسفورتزا بودند. در ۱۹ ژوئیه مراسم رسمی برای همه در کاخ دوکال کولورنو، جایی که فردیناند متولد شده بود، برگزار شد. در طول جشن های فراوان، این زوج در ۲۴ ژوئیه ورود رسمی خود را به پارما انجام دادند. آنها در کمتر از بیست سال صاحب نه فرزند شدند. سلطنت. فردیناند با اخراج یسوعیان، لغو صلاحیت تفتیش عقاید در قلمرو خود و سرکوب بسیاری ا
ز صومعه های زائد، گاهی اوقات در میان نمایندگان جزئی تر استبداد روشنفکری طبقه بندی شده است. فردیناند دوک نشین پارما را در پیمان آرانخوئز به فرانسه واگذار کرد. این پیمان در ۲۱ مارس ۱۸۰۱ بین فرانسه و اسپانیا امضا شد. توافق کلی، شرایط ارائه شده در پیمان سن ایلدفونسو را تأیید کرد. علاوه بر این، فردیناند موافقت کرد که دوک نشین پارما، پیاچنزا و گواستالا را به فرانسه واگذار کند. پسر فردیناند، لویی، دوک نشین بزرگ توسکانی را دریافت کرد که در آن زمان پادشاهی اتروریا نامیده می شد. فردیناند سوم، دوک نشین بزرگ توسکانی، با سرزمین های سکولار اسقف اعظم سالزبورگ جبران شد. فردیناند اول در سن ۵۱ سالگی در پارما درگذشت، اگرچه مقامات فرانسوی دلیل دیگری را برای مرگ او ذکر کردند و گمان می رود که مسموم شده باشد، و در کلیسای فونتویوو ابی به خاک سپرده شد. با این حال، او در بستر مرگ، شورایی را به ریاست همسرش ماریا آمالیا تشکیل داد که آشکارا همچنان با مفاد پیمان آرانخوئز در مورد دوک نشین خود مخالف بود. دوره نیابت سلطنت تنها چند روز دوام آورد و دوک نشین پارما به فرانسه ضمیمه شد. انقلاب فرانسه. در سال ۱۷۸۹، انقلاب فرانسه در پاریس آغاز شد و
منجر به اعدام شاه لویی شانزدهم، پسرعموی دور فردیناند، و همسرش ماری آنتوانت، خواهر کوچکتر دوشس ماریا آمالیا، شد. در آغاز جنگ های انقلاب فرانسه، فردیناند اول در سال ۱۷۹۴ خود را بی طرف اعلام کرد. دو سال بعد، در ماه مه ۱۷۹۶، دوک پارما به نیروهای ناپلئون که به سمت میلان در حرکت بودند، اجازه داد تا از قلمرو پارما عبور کنند. در تابستان ۱۷۹۹، این دوک نشین مورد حمله فرانسوی ها قرار گرفت و در اینجا بود که پیترو کاواناری، وزیر پارما، کسی بود که مقاومت کرد. پیروزی فرانسه در نبرد مارنگو در سال بعد، اتریش را از هرگونه حوزه نفوذ در مناطق میانی رودخانه پو حذف کرد. بدین ترتیب اشغال واقعی فرانسه با هدف تضمین ارتباط مناسب بین جمهوری سیسالپین و دریا از طریق گذرگاه سیزا از طریق پارما آغاز شد. در سال ۱۸۰۱، با فتح بعدی ایتالیا توسط ناپلئون، اسپانیا مجبور شد پارما، لوئیزیانا و شش کشتی جنگی را به فرانسه واگذار کند. در عوض، امپراتوری آینده فرانسه، توسکانی را که در آن زمان یک دوک نشین بزرگ بود، به یک پادشاهی ارتقا داد. با پیمان لونویل، که در ۹ فوریه ۱۸۰۱ امضا شد، دوک نشین بزرگ آن زمان هابسبورگ-لورن، فردیناند سوم هابسبورگ-لورن، را از فل
ورانس برکنار کرد و تاج جدید پادشاهی اتروریا را به فردیناند اول پیشنهاد داد. با این حال، فردیناند اول از تاج و تخت امتناع کرد و با پیمان آرانخوئز، که در ۲۱ مارس ۱۸۰۱ توسط وزیر اسپانیا، مانوئل گودوی، و لوسین بناپارت، نماینده تام الاختیار فرانسه در مادرید، امضا شد، دوک از ایالت های پارما به نفع جمهوری فرانسه چشم پوشی کرد و در عوض توسکانی، که اکنون پادشاهی اتروریا است، را به او اعطا کرد. با کناره گیری فردیناند، عنوان سلطنتی به پسرش لویی، که لویی اول اتروریا شد، رسید. فرزندان. فردیناند و همسرش ماریا آمالیا نه فرزند داشتند:
پراگماتا یک بازی ویدئویی رو به انتشار به سبک اکشن-ماجراجویی است که توسط کپ کام ساخته و منتشر منتشر خواهد شد. این بازی که در یک ایستگاه پژوهشی وابسته به ماه اتفاق می افتد، داستان فضانوردی به نام هیو و اندرویدی به نام دایانا را دنبال می کند که با همکاری یکدیگر سعی در مبارزه با هوش مصنوعی متخاصمی را دارند که ایستگاه را کنترل می کند و در نهایت به زمین بازگردند. "پراگماتا" قرار است در سال ۲۰۲۶ برای پلی استیشن ۵، مایکروسافت ویندوز و ایکس باکس سری اکس/س منتشر شود. روند بازی. "پراگماتا" بازی اکشن-ماجراجویی است که از زاویهٔ دید سوم شخص دنبال می شود. بازیکن همزمان کنترل هیو و دایانا را در دست می گیرد، همانطور که آن ها به دنبال راهی برای فرار از یک ایستگاه تحقیقاتی وابسته به ماه هستند که توسط دشمنانی به شکل ربات های هوش مصنوعی آلوده شده است. هیو به تعدادی سلاح گرم و یک جت پک مجهز است که به او اجازه می دهد از حملات دشمن جاخالی دهد و به مناطق دوردست دسترسی داشته باشد. گلوله ها قادر به نفوذ در زرهٔ ربات ها نمی باشند، اگرچه دایانا می تواند سیستم دفاعی ربات را هک کند، آن را غیرفعال کند و نقطه ضعفشان را برای حمله هیو آشکار سا
زد. در هر پازل، بازیکن باید مکان نما را در طول شبکه هدایت کند تا به کاشی هدف برسد، از موانع دوری کند و نودهای جایزه اختیاری را فعال یا غیرفعال کند که ممکن است مزایای جنگی بیشتری مانند افزایش آسیب سلاح برای هیو را به همراه داشته باشد. معماها به صورت بی درنگ حل می شوند، این بدین معناست که هیو باید در طول هر صحنهٔ هک کردن، از حملات دشمن جاخالی دهد و از آن ها اجتناب کند.
دابه الارض یا جنبنده زمینی () موجودی است که در قرآن، سوره نمل، آیه ۸۲ به آن اشاره شده و به روز قیامت پیوند خورده است. به همین دلیل، در بسیاری از متون و روایات آخرالزمانی، این موجود به عنوان یکی از نشانه های نزدیک شدن قیامت و هم زمان با واقعه ای چون طلوع خورشید از مغرب ذکر می شود. هرچند قرآن کریم جزئیات مشخصی دربارهٔ ماهیت این موجود ارائه نمی کند، مفسران و متون تفسیری گوناگون تلاش کرده اند آن را شرح دهند و گاه آن را با هیولاها و موجودات افسانه ای در اساطیر ترکی مرتبط ساخته اند. قرآن و احادیث. در سوره نمل به این موجود اشاره شده است: در منابع حدیثی، دابة الارض بسیار مفصل تر از آنچه در قرآن آمده، توصیف شده است. برخی روایات می گویند که این موجود در دست راست خود مهر سلیمان را خواهد داشت و در دست چپ خود عصای موسی را حمل می کند. با این ابزار، او میان مردم داوری می کند: مؤمنان را با عصا نشانه گذاری و مشرکان یا کافران را با مهر علامت گذاری خواهد کرد. از نظر محل خروج، برخی گفته اند که از شکافی در کعبه ظاهر خواهد شد. گروهی دیگر معتقدند از تپه های صفا در مکه برخواهد آمد. نقل هایی هم وجود دارد که مکان های دیگری را به عنوان
محل خروج او ذکر می کنند. در توصیف ظاهر این موجود، گاه او را ترکیبی از حیوانات مختلف دانسته اند. در آغاز دوران اسلامی، روایت های مربوط به دابة الارض چندان یکدست و گسترده نبودند و بیشتر به صورت اشارات پراکنده در منابع حدیثی و تفسیری وجود داشتند. تنها در دوره های بعدی، به ویژه با گسترش سنت های تفسیری و قصص آخرالزمانی، توصیف های روشن تر و مفصل تری از این موجود شکل گرفت. یکی از ویژگی های مهمی که در احادیث و تفاسیر به او نسبت داده شده، این است که با مُهر ویژه ای میان مؤمنان و کافران تمایز ایجاد می کند. این تصویر تا حدی یادآور سنت های کتاب مقدس است، هرچند دقیقاً همان کارکرد را ندارد. علاوه بر این، مفسران اسلامی آیه های مربوط به «شرّ الدواب» (بدترین جانوران) را نیز با این موجود مرتبط کرده اند. او به عنوان نماد انسان هایی معرفی می شود که گرچه از نظر جسمی توان شنیدن و دیدن دارند، اما به دلیل ناتوانی معنوی و بی اعتنایی به حقیقت، عملاً کور و کر به حساب می آیند. همین جنبه باعث شد تا در برخی منابع، دابة الارض به صورت تجسم دلبستگی انسان به دنیا و مادیات درک شود. در این برداشت، شباهت هایی با موجودات اساطیری آسیای مرکزی نیز
دیده می شود که معمولاً از ترکیب اعضای چند حیوان مختلف ساخته می شدند و نماد آشفتگی و مادی گرایی بودند. تفاسیر. سنتی. فخرالدین رازی در "تفسیر کبیر" خود به این نکته اشاره می کند که در احادیث منسوب به پیامبر اسلام، توضیح مستقیمی دربارهٔ ماهیت دابة الارض وجود ندارد. به همین دلیل، او بر این باور است که بسیاری از جزئیاتی که بعدها دربارهٔ این موجود شایع شد، در واقع ریشه در روایت های ثانویه و تفاسیر متأخر دارد، نه در اصل سنت نبوی. به گفته او، آنچه دربارهٔ ماهیت و ویژگی های دابة الارض نقل می شود، بیشتر در دوران تابعین و صحابه پیامبر پدید آمد و رفته رفته در متون تفسیری و قصصی وارد شد. در همین زمینه، وهب بن منبه روایتی دارد که بر اساس آن، این موجود «از زیر زمین با مردم سدوم سخن می گفت». این روایت بازتابی از سنت های یهودی ـ اسلامی (اسرائیلیات) نیز محسوب می شود، چون وهب به طور گسترده روایت های یهودی و مسیحی را وارد سنت اسلامی کرده بود. به گفته عبدالرحمن السعدی، احادیث متعددی به ظهور این موجود در آخرالزمان اشاره کرده اند. معاصر. بیشتر علمای اسلامی معاصر، از جمله چهره هایی چون عمر سلیمان اشقر، همچنان بر تفسیر سنتی دابة الارض
تأکید دارند و آن را موجودی واقعی و عینی می دانند که در آخرالزمان ظهور خواهد کرد. بر اساس دیدگاه اشقر، دابة الارض یک موجود حقیقی است، نه نمادین یا صرفاً استعاری. این موجود پس از یک نشانه مهم دیگر قیامت ظاهر می شود: طلوع خورشید از مغرب. او برای استدلال خود، به تفاسیر سنتی مانند تفسیر حاکم نیشابوری (قرن ۵ هجری) استناد می کند که ظهور این موجود را بخشی از حوادث پی درپی آخرالزمان دانسته است. به این ترتیب، در اندیشه غالب معاصر، دابة الارض هم ردیف با دیگر نشانه های قطعی قیامت (مثل دجال، نزول عیسی، و طلوع خورشید از مغرب) قرار می گیرد و نه به عنوان تمثیل یا استعاره، بلکه به عنوان رویدادی واقعی و آینده نگر تلقی می شود. با این حال، تفسیرهای دیگری نیز دربارهٔ ماهیت دابّة الأرض ارائه شده است. بر اساس دیدگاهی که مولانا محمد علی از آن حمایت می کند، این موجود با گرایش های مادی گرایانه مرتبط دانسته می شود و در نتیجه، در پایان جهان به صورت یک موجود واقعی ظهور نخواهد کرد، بلکه به عنوان عاملی برای نابودی یک ملت یا جامعه خاص عمل خواهد نمود. به گفته عمر احمد، فردی که از دل مشغولی های دنیوی رهایی یابد، پایه های اسلام را در غرب استو
ار خواهد ساخت؛ او با مردم سخن خواهد گفت و این امر نشان دهنده آن است که وی نه یک موجود فراطبیعی، بلکه انسانی مقدس است. اسلام نیز از طریق شمشیر او که نقش قلم را ایفا می کند، گسترش خواهد یافت.
فشرده سازی دستمزد (به انگلیسی: Wage Compression) پدیده ای در اقتصاد کار و مدیریت منابع انسانی است که در آن، تفاوت یا شکاف دستمزد میان کارمندان با سطوح مختلف تجربه، مهارت یا سابقه در یک سازمان یا یک صنعت خاص، به طور قابل توجهی کاهش می یابد. به عبارت دیگر، حقوق کارمندان تازه وارد یا کم تجربه به حقوق کارمندان قدیمی تر و باتجربه تر بسیار نزدیک می شود. این پدیده می تواند منجر به کاهش انگیزه، نارضایتی شغلی و افزایش نرخ خروج در میان کارکنان کلیدی و باتجربه شود. فشرده سازی دستمزد با نابرابری درآمدی عمومی متفاوت است؛ در حالی که نابرابری به شکاف گسترده میان بالاترین و پایین ترین درآمدها در کل جامعه اشاره دارد، فشرده سازی یک مسئله داخلی در ساختار پرداخت شرکت ها یا بخش های اقتصادی است. علل و عوامل کلیدی. این پدیده معمولاً از ترکیبی از عوامل داخلی و خارجی نشأت می گیرد: پیامدها و تأثیرات. فشرده سازی دستمزد می تواند تأثیرات منفی قابل توجهی بر یک سازمان داشته باشد: راهبردهای مدیریتی. سازمان ها می توانند برای مقابله با این مشکل از راهبردهای مختلفی استفاده کنند:
داوید دی دوناتلو برای بهترین کارگردان خارجی () رشته ای در جوایز داوید دی دوناتلو که پاسخ «ایتالیا» به جوایز اسکار توصیف شده است. برندگان و نامزدها. برندگان به صورت پررنگ نوشته شده اند. دهه ۱۹۶۰. ۱۹۶۶ ۱۹۶۷ ۱۹۶۸ ۱۹۶۹ دهه ۱۹۷۰. ۱۹۷۰ ۱۹۷۱ ۱۹۷۲ ۱۹۷۳ ۱۹۷۴ ۱۹۷۵ ۱۹۷۶ ۱۹۷۷ ۱۹۷۸ ۱۹۷۹ دهه ۱۹۸۰. ۱۹۸۰ ۱۹۸۱ ۱۹۸۲ ۱۹۸۳ ۱۹۸۴ ۱۹۸۵ ۱۹۸۶ ۱۹۸۷ ۱۹۸۸ ۱۹۸۹ دهه ۱۹۹۰. ۱۹۹۰
خاندان استه () یک سلسله اروپایی با ریشه ایتالیایی شمالی است که اعضای آن قرن ها بر بخش هایی از ایتالیا و آلمان حکومت می کردند. شاخه اصلی خاندان استه، که به عنوان خاندان ولف شناخته می شود، شامل دوک های باواریا و برانزویک بود. این شاخه، پادشاهان هانوفر بریتانیا و همچنین یک امپراتور روسیه (ایوان ششم) و یک امپراتور روم مقدس (اتو چهارم) را به دنیا آورد. شاخه جوان تر خاندان استه، که به سادگی خاندان استه نامیده می شود، شامل حاکمان فرارا (۱۲۴۰–۱۵۹۷) و مودنا (۹۰۰–۱۸۵۹) و رجیو (۱۲۸۸–۱۷۹۶) بود. دودمان مردانه این شاخه با مرگ ارکوله سوم در سال ۱۸۰۳ منقرض شد. ریشه ها. به گفته ادوارد گیبون، این خانواده از خانواده رومی آتیی سرچشمه گرفته است که برای دفاع از ایتالیا در برابر اوستروگوت ها از رم به استه مهاجرت کردند. با این حال، شواهد کمی برای تأیید این فرضیه وجود دارد. نام اعضای اولیه خانواده نشان می دهد که منشأ فرانکی بسیار محتمل تر است. دایرةالمعارف بریتانیکا این خانواده را شاخه ای از خاندان اوبرتنگی می داند. اولین عضو شناخته شده این خاندان، مارگراف آدالبرت از ماینتس بود که تنها به عنوان پدر اوبرتو اول، کنت پالاتین ایتالیا، که
حدود سال ۹۷۵ درگذشت، شناخته می شود. نوه اوبرتو، آلبرت آزو دوم، مارگراف میلان (۹۹۶–۱۰۹۷) قلعه ای در استه، نزدیک پادوا، ساخت و نام خود را از این مکان گرفت. او از دو ازدواج سه پسر داشت که دو نفر از آنها اجداد دو شاخه خانواده شدند: ولف چهارم، بزرگ ترین (درگذشته ۱۱۰۱)، پسر کونیگونده (درگذشته ۱۰۵۶)، آخرین ولف های ارشد بود. او اموال عموی مادری اش، ولف، دوک کارینتیا، را به ارث برد که در سال ۱۰۷۰ دوک باواریا شد و جد شاخه بزرگتر، خاندان ولف، است. هیو، حاصل ازدواج دوم آزو با گارسند از ماین، شهرستان ماین فرانسوی را که میراث جهیزیه مادرش بود، به ارث برد، اما یک سال بعد آن را فروخت و بدون وارث درگذشت. فولکو اول، مارگراف میلان (متوفی حدود ۱۱۲۸/۱۱۳۵)، پسر سوم، جد نسل جوان تر ایتالیایی استه است. دو شاخه باقی مانده، با دوک هنری شیر ساکسونی و باواریا در سمت آلمانی (سلسله ولف)، در سال ۱۱۵۴ توافقی منعقد کردند که دارایی های ایتالیایی خانواده را به نسل جوان تر، فولک-استه، اختصاص داد که به مرور زمان فرارا، مودنا و رجیو را به دست آوردند. خودِ استه در سال ۱۲۷۵ توسط پادوا و در سال ۱۴۰۵ (همراه با پادوا) توسط ونیز تصرف شد. شاخه ارشد – خ
اندان جوان ترِ ولف. شاخه بزرگتر خاندان اصلی استه، که با نام خاندان ولف شناخته می شد (همچنین به آنها گوئلف ها «گوئلف» یا «گوئلف» نیز گفته می شد که از نام ایتالیایی شده «ولف» اصلی گرفته شده است)، دوک های باواریا (۱۰۷۰–۱۱۳۹، ۱۱۵۶–۱۱۸۰)، دوک های ساکسونی (۱۱۳۸–۱۱۳۹، ۱۱۴۲–۱۱۸۰)، امپراتور مقدس روم، اتو چهارم (۱۱۹۸–۱۲۱۸)، دوک های برانسویک و لونبورگ (۱۲۰۸–۱۸۰۶)، و بعدها دوک های ساکس-لاونبورگ (۱۶۸۹–۱۸۰۳)، که در سال ۱۷۰۵ «برگزینندگان هانوفر» نامیده شدند، و شاهزاده های برانسویک-ولفنبوتل (۱۲۶۹–۱۸۰۷) را به دنیا آورد. خاندان ولف به بریتانیای کبیر و پادشاهی متحده «سلطنت های هانوفر» (۱۷۱۴–۱۹۰۱) و همچنین به روسیه امپراتور ایوان ششم را اعطا کرد. پس از آنکه صلح پایان جنگ های ناپلئونی، اروپا را تغییر شکل داد و دوران مدرن را آغاز کرد، حوزه انتخابیه هانوفر (دوک نشین برانزویک و لونبورگ، که در اتحاد شخصی پادشاه بریتانیای کبیر، جورج سوم، قرار داشت) با معاهده ای منحل شد. سرزمین های آن گسترش یافت و ایالت به پادشاهی ارتقا یافت. پادشاهی جدید از ۱۸۱۵ تا ۱۸۶۶ وجود داشت، اما با به سلطنت رسیدن ملکه ویکتوریا (که طبق قانون سالیک نمی توانست هانو