Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اختلالات زبانی اختلالاتی هستند که شامل پردازش اطلاعات زبانی می شوند. مشکلاتی که ممکن است تجربه شوند، می توانند شامل دستور زبان (نحو و/یا صرف)، معناشناسی (معنی) یا دیگر جنبه های زبان باشند. این مشکلات می توانند دریافتی (شامل درک زبانی مختل)، بیانی (شامل تولید زبان) یا ترکیبی از هردو باشند. اختلال زبانی خاص یا اصطلاحاً بهتر اختلال تکاملی زبان و زبان پریشی از جمله نمونه های اختلال زبانی هستند. اختلالات زبانی می توانند هم زبان گفتاری و هم زبان نوشتاری را تحت تأثیر قرار دهند و همینطور زبان اشاره را. اطلاعات کنونی نشان می دهند که هفت درصد کودکان کم سن وسال اختلال زبانی از خود نشان می دهند و تشخیص پسران دو برابر دختران است.
ساموئل برانستون (؛ – ) تهیه کننده فیلم و سرمایه دار رسانه ای اهل ایالات متحده آمریکا بود. فیلم های او در مجموع ۷ مرتبه نامزد دریافت جوایز اسکار شدند.
آنجی بالارد (به انگلیسی: Angie Ballard؛ زاده ۶ ژوئن ۱۹۸۲، کانبرا، استرالیا) یک ورزشکار پارالمپیکی برجسته استرالیایی است که در رشته های دو و میدانی ویلچررانی به رقابت می پردازد. او پس از یک تصادف رانندگی در سن هفت سالگی دچار معلولیت شد و از همان زمان به دنیای ورزش وارد شد. بالارد به یکی از موفق ترین ورزشکاران پارالمپیکی استرالیا تبدیل شده و در طول سال های فعالیت خود، ۸ مدال پارالمپیک (۴ نقره و ۴ برنز) و چندین رکورد جهانی به دست آورده است. اوایل زندگی و ورود به ورزش. آنجی بالارد در کانبرا، استرالیا، به دنیا آمد. در سن هفت سالگی، او و خانواده اش دچار یک تصادف رانندگی جدی شدند که منجر به آسیب نخاعی او و ناتوانی در راه رفتن شد. این حادثه زندگی او را به طور کامل تغییر داد، اما او با حمایت خانواده و معلمانش به سمت ورزش های ویلچررانی سوق پیدا کرد. ابتدا در رشته هایی مانند شنا و بسکتبال ویلچر فعالیت داشت، اما در نهایت، علاقه و استعداد او در دو و میدانی آشکار شد. تحصیلات. آنجی بالارد در اوایل دوران ورزشی خود با حمایت و بورسیه از آکادمی ورزش ACT وارد دنیای ورزش حرفه ای شد. این آکادمی به ورزشکاران نخبه در منطقه قلمرو پای
تختی استرالیا خدمات و تسهیلات ورزشی ارائه می دهد تا بتوانند مهارت های خود را توسعه دهند و در سطح ملی و بین المللی رقابت کنند. آنجی بالارد تحصیلات خود را در دانشگاه سیدنی دنبال کرده است. او ابتدا یک مدرک کارشناسی علوم در رشته روان شناسی (Bachelor of Science in Psychology) در سال ۲۰۰۹ دریافت کرد و سپس در سال ۲۰۱۳ یک مدرک کارشناسی علوم (با افتخارات) از همان دانشگاه کسب کرد. بالارد همچنین عضو برنامه Elite Athlete Program دانشگاه سیدنی بوده است که به ورزشکاران نخبه کمک می کند تا تحصیلات خود را در کنار فعالیت های ورزشی دنبال کنند. او در کنار فعالیت های ورزشی خود به تحصیلات خود ادامه داد و پس از فارغ التحصیلی، هدفش این بود که به عنوان یک روان شناس مشغول به کار شود. حرفه ورزشی. آنجی بالارد در سال ۱۹۹۸ اولین حضور بین المللی خود را در تیم ملی استرالیا تجربه کرد. او در کلاس T53 که ویژه ورزشکاران دارای معلولیت حرکتی در پاها است، رقابت می کند. در طول سال های فعالیتش، بالارد در مسابقات ملی و بین المللی موفقیت های زیادی به دست آورده است. او در بازی های پارالمپیک ۲۰۰۰ سیدنی، اولین حضور خود در این مسابقات را تجربه کرد و از آن
زمان تاکنون به طور مداوم در شش دوره این بازی ها شرکت کرده است. بازی های پارالمپیک. بالارد در بازی های پارالمپیک توانسته چهار مدال نقره و چهار مدال برنز کسب کند. این مدال ها در مسافت های مختلف از جمله ۱۰۰ متر، ۲۰۰ متر، ۴۰۰ متر، ۸۰۰ متر و ۱۵۰۰ متر به دست آمده اند. او در هر دوره از بازی های پارالمپیک، یکی از ورزشکاران اصلی تیم استرالیا بوده و توانسته است به عنوان یکی از پایدارترین ورزشکاران پارالمپیکی این کشور شناخته شود. به عنوان مثال، در بازی های پارالمپیک ۲۰۰۴ آتن، بالارد موفق شد اولین مدال نقره خود را در ۲۰۰ متر به دست آورد. جوایز و افتخارات. آنجی بالارد در طول دوران حرفه ای خود، افتخارات و جوایز متعددی کسب کرده است. او در سال های ۲۰۱۳ و ۲۰۱۴ از سوی فدراسیون دو و میدانی استرالیا به عنوان بهترین ورزشکار زن پارا انتخاب شد. همچنین در سال ۲۰۱۴، مدال نایجل سی بارکر را از دانشگاه سیدنی دریافت کرد. این مدال به افرادی اعطا می شود که در رشته های ورزشی دستاوردهای برجسته ای داشته اند. علاوه بر این، بالارد برای هفتمین بار به عنوان عضو تیم پارالمپیک استرالیا برای بازی های پاریس ۲۰۲۴ انتخاب شده است. این انتخاب نشان دهنده
تداوم بالای عملکرد او و تأثیرگذاری او در سطح بین المللی است. فعالیت های اجتماعی. آنجی بالارد به عنوان سفیر و حامی سازمان های مختلفی که در زمینه ورزش، سلامت و معلولیت فعالیت می کنند، شناخته می شود. او عضو هیئت مدیره انجمن ورزش های ویلچری نیو ساوت ولز است و در برنامه های آموزشی و حمایتی برای جوانان با معلولیت نقش فعالی دارد.
کلاس تی ۵۳ پارالمپیک (T53) یک طبقه بندی ویژه در ورزش های پارالمپیک است که به منظور ایجاد شرایط رقابتی عادلانه برای ورزشکاران دارای معلولیت های نخاعی طراحی شده است. این کلاس بندی به ویژه برای مسابقات دو و میدانی استفاده می شود و شامل ورزشکارانی می شود که کنترل کامل بر روی دستان خود دارند، اما از ناحیه تنه و پاها دارای محدودیت یا معلولیت هستند. این دسته از ورزشکاران از ویلچرهای ویژه ای برای رقابت استفاده می کنند. کلاس بندی T53 توسط کمیته بین المللی پارالمپیک (IPC) برای اطمینان از عدالت در رقابت ها ایجاد شده است و به ورزشکاران دچار معلولیت این امکان را می دهد تا بر اساس توانایی های باقی مانده خود در مسابقات حضور یابند. تاریخچه. کلاس بندی T53 در دهه ۱۹۹۰ توسط کمیته بین المللی پارالمپیک (IPC) برای افزایش عدالت و دقت در رقابت ها ایجاد شد. این کلاس بندی در پاسخ به نیاز به دسته بندی دقیق تر ورزشکاران با آسیب های نخاعی ایجاد شد، تا ورزشکاران بتوانند بر اساس سطح واقعی توانایی های خود به رقابت بپردازند و از بروز نابرابری در مسابقات جلوگیری شود. اولین رویدادهای مربوط به این کلاس بندی در همان دهه برگزار شد و به سرعت به یک
ی از رده های اصلی در مسابقات دو و میدانی پارالمپیک تبدیل شد. ویژگی ها و معیارهای کلاس بندی. ورزشکاران (کلاس تی ۵۳) افرادی هستند که با آسیب های نخاعی در سطوح مختلف مواجه شده اند. این ورزشکاران یا به طور کامل از ناحیه پائین تنه دچار معلولیت هستند یا کنترل محدودی بر روی تنه و پاهای خود دارند اما دست هایشان به طور کامل فعال است. در نتیجه می توانند از دست های خود با کمک ویلچر برای حرکت استفاده کنند. ویلچرهای مورد استفاده باید با استانداردهای مشخصی سازگار باشند تا از امکان تقلب در رقابت ها جلوگیری شود. مسابقات و رکوردها. ورزشکاران کلاس بندی T53 در مسابقات دو و میدانی مانند دو سرعت، نیمه استقامت، پرتاب نیزه، و پرتاب دیسک شرکت می کنند. این مسابقات در سطوح مختلف از جمله بازی های پارالمپیک، مسابقات جهانی و رقابت های ملی و منطقه ای برگزار می شوند. رکوردهای جهانی زیادی در این کلاس بندی به ثبت رسیده است. رکوردداران برجسته در کلاس بندی T53. میکی بوشل از بریتانیا یکی از شناخته شده ترین ورزشکاران کلاس T53 است که رکورد جهانی دو ۱۰۰ متر را در اختیار دارد. پونگساکورن پایو از تایلند نیز در پارالمپیک توکیو ۲۰۲۰ چندین مدال طلا کسب
کرد و به عنوان یکی از برترین ورزشکاران این کلاس شناخته می شود. لی هوزائو از چین نیز در مسابقات پارالمپیک و جهانی مدال های متعدد کسب کرده است. همچنین، سمی کینگهورن از بریتانیا در سال ۲۰۱۷ رکورد جهانی ۲۰۰ متر T53 را شکست و به یکی از موفق ترین ورزشکاران این دسته تبدیل شد. ورزشکاران برجسته. در کلاس بندی تی ۵۳، ورزشکاران بسیاری در سطح بین المللی درخشیده اند. تانی گری-تامپسون، یکی از مشهورترین ورزشکاران بریتانیایی، در دوران حرفه ای خود موفق به کسب ۱۱ مدال طلا و ۴ مدال نقره پارالمپیک شد. او به عنوان یکی از پرافتخارترین ورزشکاران پارالمپیک شناخته می شود. انجی بالارد از استرالیا نیز یکی دیگر از ورزشکاران برجسته این کلاس بندی است که در مسابقات جهانی و پارالمپیک موفق به کسب مدال های متعدد شده است. قوانین. شروع مسابقه معمولاً با اشاره یک دست و ضربه ای به چرخ ها صورت می گیرد، ورزشکاران کلاس بندی T53 معمولاً از ویلچرهایی با سه چرخ استفاده می کنند و از تکنیک های خاصی برای حداکثر رساندن قدرت بازوهایشان استفاده می کنند. به دلیل نداشتن کنترل بر عضلات پائین تنه، ورزشکاران این کلاس بندی هنگام دویدن باید دقت زیادی به تعادل و تکن
یک های هل دادن خود داشته باشند. قوانین مسابقات برای این دسته بندی به گونه ای طراحی شده اند که متمرکز بر وسیله نقلیه ویلچری ورزشکار است. ویلچرهای مورد استفاده باید مطابق با استانداردهای بین المللی باشند و هر گونه تغییر در طراحی آن ها و استفاده از تکنیک های غیرمجاز می تواند به عدم صلاحیت ورزشکار منجر شود.
دیسچارج (به انگلیسی: Discharge) یک گروه هاردکور پانک انگلیسی است که در سال ۱۹۷۷ در استوک-آن-ترنت انگلستان تشکیل شد. این گروه به خاطر تأثیرگذاری بر چندین زیر ژانر موسیقی افراطی شناخته می شود و آهنگ های آن ها توسط برخی از بزرگ ترین نام های هوی متال و ژانرهای دیگر پوشش داده شده است. ژانر فرعی موسیقی دی-بیت برگرفته از دیسچارج و ضرب درام متمایز گروه است. ویژگی گروه با رویکرد حداقلی به موسیقی و اشعار، با استفاده از صدای سنگین، مخدوش و ساینده مبتنی بر گیتار و آوازهای خام و فریاد زده شبیه به یک سخنرانی سیاسی، با اشعاری در مضامین آنارشیستی و صلح طلبانه، با ریتم های شدید پهپاد مانند است. صدای گروه «حملهٔ اسید شنوایی سیاه» نامیده شده است. دیسچارج «راه را برای مجموعه ای شگفت انگیز از گروه های با انگیزهٔ سیاسی، موسیقی شدید و عمیقاً متضاد هموار کرد». دیسچارج «صراحتاً سیاسی» بود و یک نگرش «انقلابی/فعال» را نشان می داد که پانک هاردکور بریتانیا را از خاستگاه پاپ راک خود دور کرد و به سمت یک قلمرو چپ «خطرناک و تحریک آمیز» یا ضد تشکیلات چپ سوق داد. دیسچارج راه را برای سبک های مختلف اکستریم متال مانند ترش متال، بلک متال، کراست پا
نک و گرایندکور هموار کرد. سبک نوازندگی «رویکرد بی رحمانه، افراطی» و «نویز افراطی ترش» گروه در نهایت به ژانر ترش منجر شد. تأثیر دیسچارج بر ژانر هوی متال غیرقابل محاسبه است و سوپراستارهای گروه های متال مانند متالیکا، انترکس، مشین هد، سپولترا، سول فلای، پرانگ و آرچ انمی آهنگ های دیسچارج را به عنوان ادای احترام پوشش داده اند. دیسچارج تأثیر عمده ای بر حداقل دو نسل متال داشت. حرفه. تشکیل؛ ترکیب اولیه (۱۹۷۹–۱۹۷۷). دیسچارج در سال ۱۹۷۷ در استوک-آن-ترنت توسط ترنس «تز» رابرتز (خواننده) و رویستون «رینی» وین رایت (گیتار) تشکیل شد. آنها به زودی برادر کوچکتر رابرتز، آنتونی «بونز» رابرتز را در گیتار لید، نایجل بامفورد را در بیس و آنتونی «آکو» آکسون را (که آل میوزیک نام مستعار جایگزین «هاکو» می دهد) در درام، به خدمت گرفتند. سبک موسیقی گروه در ابتدا تحت تأثیر گروه های پانک دوران ۱۹۷۷ مانند سکس پیستولز، د دمند و کلش قرار گرفت. با جذب تانیا ریچ به عنوان مدیر خود، گروه اولین دموی خود را ضبط کرد، از گروه هایی مانند The Ruts، کلش و د دمند در سالن ویکتوریا، هانلی حمایت کرد و تور را آغاز کرد. آلبوم های چندآهنگهٔ اولیه؛ چیزی نشنوی چیز
ی نبینی چیزی نگویی (۱۹۸۲–۱۹۸۰). آکسون در اواخر همان سال و به دنبال آن بامفورد گروه را ترک کردند و گروه از کلوین «کال» موریس به عنوان خواننده دعوت کرد و تز رابرتز را به سمت درام و وین رایت را به سمت بیس سوق داد. با اضافه شدن موریس، گروه مطالب قبلی خود را که تحت تأثیر سکس پیستولز بود کنار گذاشتند و مجموعهٔ جدیدی از آهنگ ها را با صدایی بازسازی شده توسعه دادند. آنتونی رابرتز گیتار را با سبک سنگین، مخدوش و ساینده می نواخت و موریس بدون ملودی جیغ می زد یا فریاد می کشید. نوازندهٔ بیس با لحن بیس «غرغر بی اندازه بیش از حد» (به انگلیسی: Fuzz bass) می نواخت. سرعت آهنگ های گروه نیز طی یک سال آینده به طور پیوسته افزایش یافت. سبک جدید و سخت تر همچنین تمایل به استفاده از اشعار بسیار تیره تر، نیهیلیستی و خشونت آمیز داشت، با تمرکز بر مضامین آنارشیستی و صلح طلبانه و در عین حال بر اثرات وحشتناک جنگ هسته ای و آسیب های اجتماعی ناشی از سرمایه داری تأکید داشت. مانند گروه کرس، دیسچارج از آنارشیسم حمایت کرد و نماد آنارشیستی را به نمایش گذاشت. گروه همچنین مضامین سیاسی و اجتماعی خود را در آثار هنری آلبوم های خود بیان کرد که وحشت های جنگ
را با استفاده از سبک عکاسی سیاه و سفید نمادین به تصویر می کشید. یکی از تصاویر قابل توجه، اثر هنری «کبوتر به چوبهٔ بست» از پوستر ضد جنگ جان هارتفیلد در دههٔ ۱۹۳۰ است که کبوتری را به تصویر می کشد که روی سرنیزه ای به چوب زده شده است. اولین کنسرت با این ترکیب جدید و صدای جدید در سالن نورث وود پریش بود. در میان حاضران، مایک استون، مالک مغازه های ضبط محلی، که شرکت موسیقی پانک Clay Records را اداره می کرد، حضور داشت. در سال ۱۹۸۰، دیسچارج با Clay Records قرارداد امضا کرد و اولین تک آهنگ "واقعیت های جنگ" را در فوریه ۱۹۸۰ ضبط کرد، که پس از پخش در برنامهٔ رادیو بی بی سی ۱ دی جی جان پیل، به رتبهٔ ۵ رسید و در ماه آوریل منتشر شد و ۴۴ هفته را در جدول تک آهنگ های بریتانیا سپری کرد. گروه همچنین اولین برنامه های خود را در خارج از استوک-آن-ترنت در سال ۱۹۸۰ با نواختن در لستر، پرستون و گلاسکو اجرا کرد. پس از دو نسخه آلبوم چندآهنگه دیگر در همان سال، تز رابرتز، یکی از اعضای مؤسس، گروه را ترک کرد و ابتدا کیت هاینز و سپس دیو «بامبی» السمیر (سابق از گروه The Insane) قبل از ضبط آلبوم چندآهنگه "چرا" جایگزین او شد. السمیر مدت زیادی باقی
نماند و گروه به جای او گری مالونی از گروه The Varukers را در درام جایگزین کرد. "چرا" به گروه اولین موسیقی مستقل شمارهٔ یک خود را در بریتانیا داد. "چرا" عکس هایی روی جلد داشت که اجساد غیرنظامیان کشته شده را نشان می داد. آهنگ «چشم انداز جنگ» یک «حملهٔ غیرقابل پشیمانی عصبانی و تنبیهی» داشت و به یک آهنگ امضایی برای گروه تبدیل شد. آهنگ های «معلول و سلاخی شده»، «آیا این سیستم کار می کند؟» و «شیدایی برای فتح» الگوی آهنگ و صدا را برای گروه های کراست تنظیم کردند. در همان زمان، ضبط نشان داد که یک گروه هاردکور می تواند قدرت صوتی «هوی متال» را بدون قربانی کردن ایدئولوژی یا خشم به کار گیرد. منتقد وبگاه پانک نیوز (به انگلیسی: Punknews.org) استدلال می کند که "چرا" آلبوم چندآهنگه اوایل ۱۹۸۱ «... همه چیز را انقلابی کرد… [هموار کردن] راه را برای آتونالیته کردن هاردکور پانک، ترش، دث متال، و گرایندکور، اما همچنین آرمان های سیاسی مرگبار جدی و پشتوانه وحشیانهٔ پوستهٔ هاردکور». ایان گلاسپر، روزنامه نگار و نویسندهٔ بریتانیایی این آلبوم چندآهنگه را به عنوان «یکی از قوی ترین ضبط های ضد جنگ که تا کنون ساخته شده است» توصیف کرد. تام جی.
واریور از گروه سلتیک فراست، دیسچارج را «انقلابی شبیه به گروه ونوم» می داند و می گوید: «وقتی دو آلبوم اول دیسچارج را شنیدم، غافلگیر شدم. من تازه شروع به نواختن یک ساز کرده بودم و نمی دانستم که آنها می توانستند تا این حد پیش بروند و برای من، آنها برخلاف سایر گروه های پانک بودند - آنها بیشتر شبیه به متال بودند. دیسچارج اولین آلبوم کامل خود را با نام "چیزی نشنویی چیزی نبینی چیزی نگویی" در سال ۱۹۸۲ (ساده شده به انگلیسی: HNSNSN) ضبط کرد که در نظرسنجی مجلهٔ "ترورایزر"، آلبوم پانک شمارهٔ یک تمام دوران بود. این آلبوم به رتبهٔ دوم جدول آلبوم مستقل و رتبهٔ ۴۰ در نمودار آلبوم بریتانیا رسید. در تاریخ هوی متال دیوید کونو، او این آلبوم را «... دستاورد برتر، یک شاهکار بی رحمانهٔ وحشیانه» می نامد. "تریبل" زین بیان می کند که موسیقی در HNSNSN «بسیار بسیار سنگین تر» از پانک قبلی بود و بیان می کند که با صدای «خام و شدید» خود بر «پانک راک، [و]... دایره های متال» تأثیر گذاشته است. اسکات ایان، نوازندهٔ گیتار گروه انترکس در سال ۲۰۱۵ اظهار داشت که «شما آلبوم… چیزی نشنوی چیزی نبینی چیزی نگویی را در حال حاضر قرار دادید، و هنوز هم به ان
دازهٔ هر چیز دیگری سنگین و بی رحمانه است.» این گروه به طور منظم در سراسر بریتانیا اجرا می کرد و اغلب با گروه هایی مانند GBH و د اکسپلویتد ظاهر می شد و موفقیت اولین آلبوم همچنین باعث شد که آن ها در کانادا، ایالات متحده، ایتالیا، یوگسلاوی، هلند، فنلاند و سوئد تور برگزار کنند. گروه برای ورود به کانادا در گذرگاه مرزی بوفالو، نیویورک، مشکل داشت، زیرا مرزبانان فکر می کردند که گروه شبیه به «حیوانات» هستند. دورهٔ متقاطع هوی متال؛ اولین جدایی (۱۹۸۷–۱۹۸۲). در سال ۱۹۸۲، آنتونی «بونز» رابرتز گروه را ترک کرد و بعداً گروه «Broken Bones» را تشکیل داد و برادرش تز بعداً به او پیوست. پیتر «پوچ» پورتیل جایگزین او شد که تأثیرات قابل توجهی از هوی متال را به ارمغان آورد. پورتیل از سبک راک و متال برای نواختن گیتار استفاده کرد، از جمله تک نوازی گیتار راک محور. آلبوم چندآهنگه "هشدار..." تفاوت های سبکی شدیدی را نشان می دهد و موریس فریادهای عصبانی خود را به ترکیبی از آوازهای معمولی و سرودهای فوتبالی تغییر می دهد. موریس شروع به استفاده از هوی متال کرد، سبک آوازی تحت تأثیر آزی آزبورن. همچنین، گروه از سرعت های قابل توجهی کندتر استفاده می
کرد و سبک پانک دی-بیت آن ها با بیت های متال گرا جایگزین شد. با انتشار "جهل"، پورتیل و مالونی گروه را ترک کردند تا گروه پانک/متال متقاطع HellsBelles را تشکیل دهند، و گیتاریست لس «د مول» هانت و درامر مایکل «میکی» گیبسون جایگزین آنها شدند. پس از اضافه شدن بعدی گیتاریست دوم، استفان «فیش» بروکس، آنها در سال ۱۹۸۶ آلبوم، "دنیای جدید قبر" را منتشر کردند که یک آلبوم متال جریان اصلی با صدایی جذاب از سبک آواز بلند موریس بود. این آلبوم به ۱۰ آلبوم برتر بریتانیا رسید، اما با جدایی موریس، گروه با مشکلات پرسنلی دست و پنجه نرم کرد و سال بعد راب «راکی شیدز» برکلی، خوانندهٔ سابق گروه Wrathchild برای مدت کوتاهی جایگزین او شد. این گروه مدت کوتاهی پس از آن منحل شد. اصلاحات با ترکیب جدید (۱۹۹۹–۱۹۹۰). موریس نسخهٔ جدیدی از گروه را در سال ۱۹۹۰ با اندرو «اندی» گرین در گیتار، آنتونی مورگان در بیس و میکا کارپینن در ابتدا در نواختن درام تشکیل داد، اما مالونی که بازگشته بود جایگزین کارپینن شد. آلبوم "زندگی در باغ شهر، نیوجرسی" در Clay Records دنبال شد. در سال ۱۹۹۱ آنها آلبوم "قتل عام الهی" را منتشر کردند که صدای متال را حفظ کرد، البته با
لبه های سخت تر نسبت به آلبوم "دنیای جدید قبر". موریس دوباره سبک آوازی خود را تغییر داد، این بار به غر زدن خشن تر، شبیه برایان جانسن از ای سی/دی سی. آنها تورهای گسترده ای را برای حمایت از این ضبط برگزار کردند، از جمله تنها بازدیدشان از ژاپن، اما این تور با استقبال چندانی روبرو نشد. در سال ۱۹۹۳ آنها آلبوم "تیراندازی به جهان" را منتشر کردند که سبک آوازی جدید کال را ادامه داد، اما آهنگ ها به طور قابل توجهی سنگین تر از "قتل عام الهی" بودند. این آلبوم مسیر متال را حفظ می کند، اگرچه اشعار و ساختارهای آهنگ عجیب را آزمایش می کند و گاهی به ترش متال نزدیک می شود. موریس نسخه های بیشتری از گروه را مونتاژ کرد، اما آنها دوباره در سال ۱۹۹۹ منحل شدند. اتحاد مجدد ترکیب کلاسیک و سال های خوانندگی رت (۲۰۱۴–۲۰۰۱). در سال ۲۰۰۱، گروه کلاسیک موریس، رابرتز و وین رایت پس از ملاقات در مهمانی ای که بامفورد نوازندهٔ اصلی بیس برگزار کرده بود، دوباره متحد شدند و در سال ۲۰۰۲ آلبوم هم نام خود "دیسچارج" را منتشر کردند که بازگشتی به سبک اوایل دههٔ ۱۹۸۰ با تفسیرهای سیاسی و اجرای تهاجمی بود. همچنین، آن ها سبک درام نوازی شدید دی-بیت خود را بازگردا
ندند، اگرچه همراه با تأثیر متال باقی مانده، با ریف های ترشی خود، تأثیر اسپید متال به آلبوم بخشید. موریس متعهد به برگزاری تور برای تبلیغ آلبوم نشد و گروه را ترک کرد تا آنتونی «رت» مارتین از گروه The Varukers جایگزین او شود. تک آهنگ «آغاز پایان» در سال ۲۰۰۶ منتشر شد که گامی بیشتر به سمت بازگشت به صدای پانک بود. دیو پروپر کاوتیون پس از جدایی دوم ترنس رابرتز در همان سال جایگزین او شد و گروه آلبوم "حساسیت زدایی" را در سال ۲۰۰۸ منتشر کرد. در سال ۲۰۱۱ گروه یک آلبوم چندآهنگه با عنوان «خوراک های تبلیغاتی» منتشر کرد. در سال ۲۰۱۲ آنها یک تک آهنگ تقسیم شده را با گروه آمریکایی Off with Their Heads منتشر کردند که در Drunken Sailor Records منتشر شد. در سال ۲۰۱۴، رت آخرین برنامهٔ خود را با گروه در ایرلند اجرا کرد، سپس توسط گروه اعلام شد که رت دیگر خوانندهٔ آنها نخواهد بود. آلبوم پایان روزها (۲۰۱۴-اکنون). مدت کوتاهی پس از اخراج رت، اعلام شد که جف «جی جی» جانیاک وظیفهٔ خوانندگی را بر عهده خواهد گرفت و تز رابرتز نیز به گروه بازخواهد گشت، به جز این بار با گیتار ریتم به جای درام که برای اولین بار دیسچارج را پنج نفره می سازد. در ۳
ژوئن ۲۰۱۵، این گروه برای اولین بار آهنگ جدیدی به نام «نظم نوین جهانی» را اجرا کرد. یک آلبوم چندآهنگه حاوی آهنگ و ضبط زندهٔ «حرامزاده ضعیف نیست» در ۱۶ ژانویه ۲۰۱۶ با عنوان "نظم نوین جهانی" منتشر شد. در ۱۰ فوریه ۲۰۱۶، گروه اعلام کرد که هفتمین آلبوم استودیویی آنها، با عنوان "پایان روزها"، قرار است در ماه آوریل منتشر شود. این اولین آلبوم دیسچارج با جانیاک و اولین آلبوم آنها به عنوان یک گروه پنج نفره خواهد بود. در ۳ مارس ۲۰۱۶، کانال یوتیوب نوکلیر بلست آهنگ جدیدی به نام «هت بمب» را آپلود کرد که بعداً از طریق سایر سرویس های پخش در دسترس قرار گرفت. در همان روز، گروه لیست آهنگ "پایان روزها" را منتشر کرد. "پایان روزها"، هفتمین آلبوم استودیویی دیسچارج، در ۲۹ آوریل از طریق نوکلیر بلست منتشر شد و در جدول راک رسمی بریتانیا در رتبهٔ ۱۰ و در نمودارهای مستقل در رتبهٔ ۲۳ قرار گرفت. موفقیت آلبوم باعث شد که گروه در اروپا و آمریکا تور اجرا کند. مجلهٔ "MetalBlast" نظر مثبتی به آلبوم داد و بیان کرد که «... همه چیز را در مورد گروه نشان می دهد که موقعیت افسانه ای آنها را به ارمغان آورده است. کار گیتار سریع و بی رحمانه است، آن الگوی
معروف درامز دی-بیت در اثر کامل است، و آوازها، صدایی خشن و عصبانی هستند.» این بررسی بیان می کند که «آهنگ ها انفجارهای کوتاه و خشن از خشم پانک راک هستند، سرشار از انرژی» با «حس واقعی تهدید و صمیمیت در لحن» و «از ابتدا تا انتها بی دردسر هستند». تولید به عنوان واضح و «زنده» صدا تحسین شد. تنها نظر منفی عدم وجود ملودی در ضبط بود. در ۳۰ دسامبر ۲۰۱۷، این گروه در Kia Forum لس آنجلس، کالیفرنیا، یک شکاف حمایتی برای اتحاد اصلی گروه میسفیتس اجرا کرد. ظرفیت ۱۷۰۰۰ نفری سالن در کمتر از یک دقیقه فروخته شد. تأثیرگذاری. تأثیر بر ژانرهای دیگر. دیسچارج علاوه بر ایجاد زیرژانر دی-بیت بر گروه هایی که در سایر انواع موسیقی افراطی فعالیت می کردند نیز تأثیر گذاشت. مجلهٔ "Decibel" بیان می کند که «... تعداد کمی از گروه ها هستند که تأثیر بیشتری بر صحنه های مختلف نسبت به دیسچارج داشته اند، از جمله اولین نسل از گروه های ترش، گروه های گرایند و هاردکور. تأثیر دیسچارج بر هوی متال غیرقابل محاسبه است و سوپراستارهای گروه های متال مانند متالیکا، انترکس و سپولتورا آهنگ های دیسچارج را برای ادای احترام پوشش داده اند. برخی از عکس های اعضای گروه متالیکا
، انترکس و اکسدس از اوایل دههٔ ۱۹۸۰، آنها را با تی شرت های دیسچارج نشان می دهد. گروه های ترش متال مانند متالیکا و اسلیر از سرعت و بی رحمی آنها الهام گرفته بودند. انترکس قبلاً آهنگ های جلد دیسچارج را تا سال ۱۹۸۳ پخش می کرد. در مصاحبه ای با گاردین در سال ۲۰۱۶، از این گروه به همراه تعدادی دیگر از گروه های آنارکو پانک بریتانیایی در اوایل دههٔ ۸۰ به عنوان تأثیری بر گروه آوانگارد متال آمریکایی نوروسیس یاد شد. نوروسیس از دیسچارج «چیزی نشنوی، چیزی نبینی، چیزی نگویی» (ترک عنوان آلبومی به همین نام) را به عنوان یکی از پنج آهنگ برتر آنارکو پانک بریتانیا معرفی کرد. خواننده/گیتاریست گروه نوروسیس، استیو فون تیل اظهار داشت که دیسچارج «... شکاف بین موتورهد، ونوم و پانک راک» را با «گیتاردیواری و لعنتی عظیم خود که به طرز مضحکی تنبیه کننده بود را پر کرد، افزایش و حجم هوی متال را می گرفت اما چیزی کاملاً منحصر به فرد و جدید خلق می کرد.» دیسچارج برای ایجاد زمینه برای گرایندکور اعتبار داده شده است. اجراهای اولیهٔ گرایندکور گروه هایی مانند نیپالم دث و Repulsion تحت تأثیر دیسچارج قرار گرفتند، مانند دث متال های اولیهٔ سلتیک فراست و Nih
ilist. دیسچارج همچنین برای توسعه کراست پانک بسیار مهم بود و بر بسیاری از اولین گروه های کراست مانند Doom و Hellbastard و Antisect تأثیر گذاشت. گروه های دیگری که از دیسچارج به عنوان تأثیرگذار نام برده اند عبارتند از: Hellhammer، سلتیک فراست، سادام، Holocausto, سپولترا، Sarcófago, آتیلا چیهار از میهم، Tormentor و Sunn O))) و Blasphemy, کوئینز آو د استون ایج، مشین هد، پرانگ، Dogstar و اسلیپ نات. آواز. جیمز هتفیلد از متالیکا، کال موریس را برای نظرسنجی ۱۰۰ خوانندهٔ برتر مجلهٔ "رولینگ استون" نامزد کرد. موریس در لیست ۲۰ خواننده ای که جیمز آنها را نامزد کرده بود، شمارهٔ ۱۷ بود. آهنگ های جلد. نفوذ گستردهٔ دیسچارج را می توان در طیف نسخه های جلد ضبط شده توسط گروه های هاردکور پانک و متال نیز مشاهده کرد. گروه آنارکو-پانک اسکاتلندی Oi Polloi آهنگ «خشونت دولتی، کنترل دولتی» را پوشش داد. در همان دوره، گروه پانک هاردکور سوئدی Mob 47 آهنگ «دیگر هرگز» را در ضبط آلبوم "حملهٔ نهایی" پوشش داد. گروه آنارشیست شهر نیویورک، Nausea، آهنگ «حرامزاده ضعیف نیست» را به همراه «چیزی نشنوی، چیزی نبینی، چیزی نگویی» را در آلبوم "پانک تروریستی، ج
لد. ۱" ضبط کرد. گروه سوئدی گرایندکور Nasum برای مجموعهٔ ادای احترام، آهنگ «چشم انداز جنگ» را پوشش داد. گروه پانک دی-بیت/هاردکورFrom Ashes Rise، «جهنم روی زمین» را با موضوع جنگ هسته ای ضبط کرد. در سال ۲۰۰۳، گروه هاردکور آمریکایی Ensign آلبوم «اعتراض و زنده ماندن» را در آلبوم جلدهای "عاشق موسیقی، متنفر از بچه ها" پوشش داد. گروه سوئدی ملودیک دث متال آرچ انمی آهنگ «هشدار» را در سی دی لژیون های خاوس در سال ۲۰۱۱ پوشش داد. گروه های متال از چندین زیرژانر متال، آهنگ های دیسچارج را ضبط کرده اند. گروه های ترش متال که مطالب دیسچارج را پوشش می دهند عبارتند از متالیکا («فریچ برای احمق» و «هر چه بیشتر می بینم» در استودیو ضبط آلبوم "گاراژ اینک.")؛ انترکس («اعتراض و زنده ماندن» در آلبوم استودیویی آنها "حمله قاتل بی")؛ و سپولترا برزیلی («نگاهی به فردا»، «چیزی نشنوی چیزی نبینی چیزی نگویی» و «اعتراض و زنده ماندن»). گروه گروو متال مشین هد آهنگ «احتمال نابودی زندگی» را به عنوان یک قطعهٔ جایزه برای آلبوم خود "هرچه بیشتر تغییر کند..." پوشش داد. گروه سول فلای، آهنگ های («حرامزاده ضعیف نیست» و «احتمال نابودی زندگی») را کاور کرد. آهنگ
های دیسچارج نیز مورد توجه سایر زیرژانرهای متال مانند دوم متال و گرایندکور قرار گرفتند. گروه بریتانیایی دوم متال Solstice با آهنگ «اعتراض و زنده ماندن» و گروه بلک متال نروژی Carpathian Forest در آلبوم تلفیقی "We're Going to Hell for This – Over a Decade of Perversions"، آهنگ «احتمال نابودی زندگی» را پوشش دادند، در حالی که گروه گرایندکور/دث متال نیپالم دث آهنگ «جنگ هیچ افسانه ای نیست» را در آلبوم "Leaders Not Followers: Part 2" خود پوشش دادند. همچنین، پیشگامان سوئدی ملودیک دث متال ات د گیتز، «کابوس ادامه دارد» را به عنوان یک آهنگ مخفی در آلبوم "با ترس، تاریکی سوزان را می بوسم" پوشش دادند. گروه فرانسوی دوم/اسلاج متال Monarch! همچنین «نگاهی به فردا» را در آلبوم چندآهنگه «"نگاهی به فردا/تخریب جمعی"» پوشش داد. گروه درون/اسلاج متال بریتانیایی Moss آهنگ «معلول و سلاخی شده» را در آلبوم "Tombs of the Blind Drugged" پوشش دادند. گروه بریتانیایی بلک متال The Meads of Asphodel در آلبوم چندآهنگه خود در سال ۲۰۰۶ "به نام خدا، به نسل کشی سیاره خوش آمدید"، کاور ترکیبی «جهنم روی زمین» و «خون قرمز می شود» را انتخاب کردند.
توئویاما کاگه تو ؛ (تولد نامشخص – مرگ ۲۱ سپتامبر ۱۵۷۲)، یک سامورایی در دوره سنگوکو و رهبر خاندان ایوامورا توئویاما (شاخه ای از خاندان توئویاما) و ارباب قلعه ایوامورا بود. همسر او اوتسویا نو کاتا‏ عمه اودا نوبوناگا بود.