Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
محمود دولو(۱۲۷۸-) سرلشکر ارتش فرمانده لشکرهای، خراسان، اصفهان و تبریز، فرمانده گارد مسلح گمرک، فرماندار نظامی تهران و شهردار تهران بود دولو در سال ۱۲۷۸ متولد شده و فارغ التحصیل مدرسهٔ نظام مشیرالدوله بود و پس از آن وارد ارتش شد. او در زمان شهریور ۱۳۲۰ فرمانده هنگ خراسان بود و پس از اشغال ایران، مدتی از طرف متفقین در اراک زندانی شد. پس از آزادی به درجهٔ سرتیپی و سپس به سرلشکری رسید و مناصبی مانند فرمانده تیپ کرمان، فرمانده پادگان شمال، فرمانده لشکر تبریز، فرمانده گارد مسلح گمرک، فرماندار نظامی تهران، ریاست اداره موتوری ارتش، فرمانده لشکر اصفهان، ریاست اداره ذخائر ارتش و بالاخره فرمانده لشکر خراسان رسید. محمود دولو در سال ۱۳۳۶ شهردار پایتخت شد و بیش از یک سال در این سمت باقی ماند.
توماس هوپکر (؛ ۱۰ ژوئن ۱۹۳۶ – ۱۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۴) عکاس آلمانی و عضو پیشین مگنوم فوتوز بود. او به خاطر عکس های رنگی متمایزش شهرت داشت و از دهه ۱۹۶۰ برای "اشترن" و "ژئو" در مأموریت هایی جهانی به عنوان عکاسی خبری کار می کرد. او از اشخاصی مانند محمد علی کلی و محمدرضاشاه و رخدادهایی مانند حملات ۱۱ سپتامبر عکس گرفت.
مائوریسیو بالدیویسو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بولیوی است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۰ سال بولیوی بازی کرده است. رکورد. در سن ۱۲ سالگی، بالدیویسو جوان ترین بازیکنی بود که تا آن زمان فوتبال حرفه ای بازی می کرد، زمانی که پدرش، خولیو بالدیویسو، که در آن زمان سرمربی باشگاه فوتبال آرورا بود، او را به عنوان یک تعویض دیرهنگام در برابر لاپاز در ۱۹ ژوئیه ۲۰۰۹ به میدان فرستاد. این حد نصاب پابرجا بود تا اینکه در آوریل ۲۰۲۱ توسط اریک گادپاور مارشال ۱۱ ساله شکسته شد.
باشگاه فوتبال آرورا () یک باشگاه فوتبال مستقر در کوچابامبا، بولیوی است که در حال حاضر لیگ دسته اول فوتبال بولیوی، بالاترین سطح لیگ فوتبال در این کشور به فعالیت می پردازد. این باشگاه در ۲۷ مه ۱۹۳۵ تأسیس شد و بازی های خانگی خود را در استادیو فلیکس کاپریلز انجام می دهد.
فیلیپ با (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل فرانسه است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "تشکیل پرونده"، "افسوس که او یک فاحشه است"، "امپراتوری گرگ ها"، "اسکیت کن یا بمیر"، "کمیسر لسکو"، "ناوارو"، "کژدم" و "حمله" اشاره کرد.
بشّو یاسوهارو ; تولد ۱۵۳۲ – ) یک سامورایی در دوره سنگوکو و صاحب قلعه میکی بود. او پدر بشو ناگاهارو، ارباب بعدی قلعه میکی در ولایت هاریما بود. در سال ۱۵۵۶، او جانشین پدرش، بشو شوجی، به عنوان رئیس خاندان بشو شد. او مانند پدرش توان نظامی داشت و قدرت خود را در شرق ولایت هاریما تثبیت کرد و تهاجم خاندان میوشی را دفع کرد. زمانی که آکاماتسو یوشی سوکه با پسرش دعوا کرد، به طور موقت از یوشیسوکه در قلعه خود، قلعه میکی محافظت کرد. وقتی اودا نوبوناگا به کیوتو آمد، برادر کوچکترش بشو شیگه مونه را برای مبارزه با خاندان میوشی فرستاد. هنگامی که شوگون پانزدهم آشیکاگا یوشی آکی توسط سه ژنرال میوشی مورد حمله قرار گرفت، از او حمایت کرد و توسط نوبوناگا پاداش گرفت. او در سال ۱۵۷۰، در سن ۴۸ سالگی درگذشت. سرپرستی خانواده به پسر بزرگ بشو ناگاهارو به ارث رسید.
روابط هاوایی – تاهیتی، به رابطه تاریخی بین دول مستقل پادشاهی هاوایی و پادشاهی تاهیتی اشاره دارد. این روابط شامل یک معاهده، پیشنهاد اتحاد از طریق ازدواج های سیاسی و تبادل نمایندگان تجاری و دیپلماتیک از اوایل دهه ۱۸۰۰ تا سال ۱۸۸۰ بود. تاریخچه. طبق روایات شفاهی دومین مهاجرت پولینزیایی ها به جزایر هاوایی از مکانی در جنوب به نام کاهیکی صورت گرفته است که، اغلب تاهیتی به عنوان این مکان شناخته می شود. این موج دوم مهاجران ظاهراً جایگزین برخی از ساکنان قدیمی هاوایی شده که اصالتاً اهل جزایر مارکیز بودند و طبقه اجتماعی جدید اشراف را تشکیل دادند . ارتباط بین دو منطقه بیش از ۵۰۰ سال و قبل از ورود کاپیتان جیمز کوک متوقف شده بود، جیمز کوک که قبلاً برای کاوش در جزایر اقیانوس آرام از جمله تاهیتی مشهور بود و خدمه اش به شباهت بین زبان های تاهیتی و هاوایی اشاره نمودند. بسیاری از خدمه او توانستند با بومیان هاوایی ارتباط برقرار نمایند. برخی از اولین تاهیتیایی ها با کشتی های خارجی به عنوان ملوان یا مترجم به هاوایی وارد شدند.
بشّو شیگه مونه ; تولد نامشخص – ) یک سامورایی و دایمیو در دوره سنگوکو و برادر بشو یاسوهارو صاحب قلعه میکی بود. او عموی بشو ناگاهارو، ارباب بعدی قلعه میکی در ولایت هاریما بود. در ژانویه ۱۵۷۰، اودا نوبوناگا از دایمیوهای اطراف خواست تا به کیوتو نقل مکان کنند و شیگه مونه نیز به همراه ناگاهارو هدف قرار گرفتند. به نظر می رسد این به این دلیل است که با شیگه مونه به عنوان یک خاندان جدا از خاندان بشو رفتار می شد. در سپتامبر همان سال، شیگه مونه در نبردهای نبرد قلعه نودا . قلعه فوکوشیما شرکت کرد. در ژوئیه ۱۵۷۵ و نوامبر ۱۵۷۶، او با پسر برادرش ناگاهارو به کیوتو رفت و با نوبوناگا دیدار داشت. در فوریه ۱۵۷۷، او به حمله به سایگا پیوست. در اکتبر ۱۵۷۷، هاشیبا هیده یوشی برای تحت تسلط درآوردن هاریما وارد ولایت هاریما شد، و در دسامبر همان سال، هیده یوشی اقدام به ترتیب ازدواج دختر شیگه مونه و پسر ارشد کورودا یوشیتاکا، کورودا ناگاماسا کرد. محاصره میکی. در فوریه یا اوایل مارس سال ششم تنشو (۱۵۷۸)، بشو ناگاهارو، به همراه عموی دیگرش بشو یوشیچیکا و دیگران از طرفداری از نوبوناگا دست کشیدند و به خاندان موری پیوستند. شیگه مونه سعی کرد ناگاهار
و و دیگران را متقاعد کند که در جبهه اودا نوبوناگا باشند، اما بی نتیجه بود، و شیگه مونه که طرف اودا بود، با رئیس خاندان بشو دشمنی کرد. در ۲ آوریل همان سال، قلعه آجو در ناحیه کاکو (شهر کاکوگاوا)، که شیگه مونه از آن دفاع می کرد، مورد حمله ارتش موری و خاندان کی سایگا حامی خاندان بشو قرار گرفت، اما توسط نیروهای کمکی یوشیتاکا کورودا دفع شدند. شیگه مونه همچنین در حمله به قلعه نوگوچی (شهر کاکوگاوا) که در ۱۲ این ماه رخ داد، شرکت کرد و مجروح شد. در ماه ژوئن، او به قلعه تاکاساگو (شهر تاکاساگو، هیوگو)، که توسط کاجی وارا کاگه هیده دفاع می شد، حمله کرد. در ۱۵ ژانویه ۱۵۸۰، شیگه مونه پیغام رسانی به قلعه میکی فرستاد و انجام سپپوکو را به بشو ناگاهارو، بشو یوشیچیکا و بشو تومویوکی (برادر کوچکتر ناگاهارو) را برای توصیه کرد. ناگاهارو و دیگرانی که این را پذیرفتند در هفدهم همان ماه خودکشی کردند و قلعه میکی تسلیم شد. شاید او به زودی پس از آن سر خود را تراشید و در کارنامه شرکت او در مراسم چای تسودا سوگیو در ژوئن ۱۵۸۵، با نام "بشو ماگویویو (نیودو") نام او ثبت شده است. در اوت همان سال، به شیگه مونه ۱۵۰۰۰ ککو یا ۱۲۰۰۰ ککو از طرف هیده یوش
ی در ولایت تاجیما داده شد و وارد قلعه یاگی شد. پس از آن، او در تصرف کیوشو و فتح اوداوارا شرکت کرد و بعداً در ساکای بازنشسته شد. در ۶ ژوئن ۱۵۹۱ درگذشت.
بشّو یوشیچیکا ; تولد نامشخص – ) یک سامورایی و دایمیو در دوره سنگوکو و برادر بشو یاسوهارو صاحب قلعه میکی بود. او عموی بشو ناگاهارو، ارباب بعدی قلعه میکی در ولایت هاریما بود. محاصره میکی. در فوریه یا اوایل مارس سال ششم تنشو (۱۵۷۸)، بشو ناگاهارو، به همراه عمویش بشو یوشیچیکا و دیگران از طرفداری از نوبوناگا دست کشیدند و به خاندان موری پیوستند. شیگه مونه سعی کرد ناگاهارو و دیگران را متقاعد کند که در جبهه اودا نوبوناگا باشند، اما بی نتیجه بود، و برادرش بشو شیگه مونه که طرفدار اودا بود، با رئیس خاندان بشو، ناگاهارو دشمنی کرد. در ۱۵ ژانویه ۱۵۸۰، شیگه مونه پیغام رسانی به قلعه میکی فرستاد و انجام سپپوکو را به بشو ناگاهارو، بشو یوشیچیکا و بشو تومویوکی (برادر کوچکتر ناگاهارو) را برای توصیه کرد. ناگاهارو و دیگرانی که این را پذیرفتند در هفدهم همان ماه خودکشی کردند و قلعه میکی تسلیم شد.
کورتیس سی-۴۶ کوماندو یک هواپیمای بال پایین و دو موتوره است که از طراحی هواپیمای مسافربری ارتفاع بالا کرتیس CW-20 مشتق شده است. در گزارش های اولیه مطبوعات از نام کندور ۳ (Condor III) استفاده می شد، اما نام «کماندو» در اوایل سال ۱۹۴۲ در تبلیغات شرکت مورد استفاده قرار گرفت. ااین هواپیما عمدتاً به عنوان یک هواپیمای باری در طول جنگ جهانی دوم مورد استفاده قرار می گرفت و دارای صندلی های تاشو برای حمل و نقل نظامی و نیروهای چترباز بود که به طور عمده در نیروی هوایی، نیروی دریایی و سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده استفاده می شد که در این نیروها با نام R5C شناخته می شود. هواپیمای سی-۴۶، نقش های مشابهی با همتای خود که توسط شرکت داگلاس ساخته شده بود، یعنی هواپیمای سی-۴۷ اسکای ترین ایفا می کرد. در مجموع حدود ۳۲۰۰ فروند سی-۴۶ تولید شد در حالی که ۱۰۲۰۰ سی-۴۷ تولید شد. پس از جنگ جهانی دوم، چند هواپیمای مازاد سی-۴۶ برای مدت کوتاهی در نقش اصلی خود به عنوان هواپیماهای مسافربری مورد استفاده قرار گرفتند، اما انبوه هواپیماهای سی-۴۷ موجود بر بازار غالب شد و سی-۴۶ها به زودی به زودی به وظیفه باربری محدود شدند. این مدل هواپیما در خدمت
نیروی هوایی ایالات متحده در نقش ثانویه تا سال ۱۹۶۸ فعال بود. هواپیمای سی-۴۶ همچنان نیز برای به عنوان یک هواپیمای باربری مقاوم در مناطق قطبی و دورافتاده در حال استفاده است و عمر خدمتی آن به قرن ۲۱ نیز کشیده شده است.
کانکی یوریسادا ; تولد نامشخص – ) یک سامورایی و دایمیو در دوره سنگوکو و ملازم خاندان بشو صاحب قلعه کانکی بود. اگرچه او در محاصره میکیبه موفقیت های نظامی زیادی دست یافت، اما توسط عمویش کانکی سادامیتسو ترور شد و درگذشت. گفته می شود که ساکوما نوبوموری، یکی از نیروهای اودا که نتوانست قلعه کانکی را تصرف کند، مخفیانه عموی یوریسادا، کانکی سادامیتسو را مجبور به پاسخگویی کرد و یوریسادا توسط نیروهای نوبوموری و سادامیتسو ترور شد. با این حال، گفته می شود که این یک داستان تخیلی است، و همچنین گفته می شود که ارتش هیده یوشی تویوتومی به یکباره هجوم آوردند، یوریسادا را کشتند و قلعه کانکی را تسخیر کردند.
هواپیمای هیگینز یکی از شرکت های تابعه صنایع هیگینز بود که برای ساخت هواپیما در طول جنگ جهانی دوم راه اندازی شد. این شرکت مواد جنگی را در کارخانه مونتاژ میشو در شمال شرقی نیواورلئان تولید می کرد. قرارداد ساخت هواپیمای سی-۷۶ کاراوان و بعداً کورتیس سی-۴۶ کماندو منعقد شد، اما هر دو قرارداد در مراحل اولیه لغو شدند و این شرکت موفق شد تنها دو C-46A را تکمیل کند. قبل از اینکه دولت مجموعه کارخانه را به تصرف خود درآورد، هیگینز موفق شد یک هلیکوپتر با طراحی اولیه را در سال ۱۹۴۶ به پایان برساند. مجموعه کارخانه هیگینز متعاقباً تقسیم شد و در حراج فروخته شد.
کورتیس رایت سی-۷۶ کاراوان (با نام شرکتی CW-27 ) یک هواپیمای ترابری نظامی با بدنهٔ تمام چوب ساخت آمریکا بود. سی-۷۶ به عنوان یک هواپیمای استاندارد جایگزین در صورت کمبودهای ممکن آلیاژهای سبک در زمان جنگ در نظر گرفته شد. با این حال، نمونهٔ اولیه هواپیمای تولیدشده در چندین آزمایش حیاتی پرواز و استاتیک شکست خورد و پس از اینکه مشخص شد تولید آلومینیوم ایالات متحده برای نیازهای دفاعی زمان جنگ کافی است، سفارشات برای سی-۷۶ لغو شد و تولید آن پایان یافت.
آبجو در آلمان بخشی اساسی از فرهنگ آلمانی است. در تولید آن تنها استفاده از آب، رازک و مالت مجاز است، هرچند امروزه اکثر کارخانه های آبجوسازی از مخمر نیز استفاده می کنند. آبجوهایی که به طور انحصاری از مالت جو استفاده نمی کنند، مانند آبجوی گندم، باید به صورت تخمیر از بالا تولید شوند. در سال ۲۰۲۰، آلمان سومین مصرف کنندهٔ آبجو بر پایهٔ سرانهٔ مصرف در اروپا بود.
یوهانس کومل (۲۱ ژوئیه ۱۹۰۹–۲۶ فوریه ۱۹۴۴) افسر بلندپایه آلمانی در دوره رایش سوم بود که در جریان جنگ جهانی دوم فرماندهی یگان های زرهی مختلفی تا سطح هنگ را بر عهده داشت. کومل به جهت عملکردش در میدان های نبرد نشان عالی صلیب شوالیه صلیب آهنین را با برگ های بلوط دریافت کرد. زندگی. یوهانس کومل روز ۲۱ ژوئیه سال ۱۹۰۹ در کوسویش در زاکسن زاده شد. سال ۱۹۲۸ وارد خدمت در رایشسور شد و سطوح درجه داری را طی کرد. سال ۱۹۳۹ در هنگ ۸ زرهی در لشکر دهم زرهی خدمت می کرد که در بوبلینگن در نزدیکی اشتوتگارت مستقر بود. استوار دوم کومل فرمانده یک دسته تانک در گروهان ۱ بود. با آغاز جنگ جهانی دوم، در جریان کارزار لهستان نشان درجه ۲ صلیب آهنین را روز ۲۷ سپتامبر سال ۱۹۳۹ دریافت کرد. با نشان دادن استعداد رزمی چشمگیر از جمله منهدم کردن چند تانک دشمن به دست خود، پس از پایان موفق این کارزار، روز ۲۰ اکتبر نشان درجه ۱ صلیب آهنین نیز به او اعطا شد. مدت کوتاهی بعد با درجه ستوان دوم به سلک افسران درآمد. در آغاز کارزار فرانسه فرماندهی یک گروهان به کومل سپرده شد. یگان او به عنوان بخشی از سپاه ۱۹ موتوریزه هاینتس گودریان، در شکستن خط دشمن در ناحیه سدان
و در پی آن پیشروی به سمت کانال مانش مشارکت داشت. در این میان خودروی کومل روی مین ضدتانک رفت و خود او زخمی شد. ترفیع درجات: هنگ ۸ زرهی روز ۱۸ ژانویه سال ۱۹۴۱ به لشکر پانزدهم زرهی، آرایشی کمابیش نو، منتقل شد. این لشکر در کنار لشکر پنجم سبک هسته آفریکاکور زیر فرمان اروین رومل را پدیدآورد. بیشتر این لشکر ماه مه سال ۱۹۴۳ به طرابلس در لیبی منتقل شد. یگان کومل در نبردهای آغازین آلمانی ها و بریتانیایی ها در ناحیه برقه، در جایگاه ذخیره بود. در پی ضدحمله نیروهای متفق برای شکستن محاصره طبرق، هنگ ۸ زرهی روز ۱۶ ژوئن وارد میدان شد تا جلوی پیشروی قوای زرهی دشمن از السلوم و کاپوتسو به سمت شمال را بگیرد. درگیری شدید تانک به تانک در این موضع به پا شد. کومل خود شخصاً چند توپ ضدتانک و هشت تانک بریتانیایی را منهدم کرد. دشمن در این نقطه شکست خورد و گروهان کومل نقش تعیین کننده ای در آن داشت. با مشاهده عملکرد ماهرانه کومل در این صحنه دشوار، سرتیپ والتر نویمن-زیلکو، فرمانده لشکر پانزدهم زرهی توصیه به اعطای نشان عالی صلیب شوالیه صلیب آهنین به او کرد که روز ۹ ژوئیه سال ۱۹۴۱ مفتخر به دریافت آن شد. رزم متهورانه لقب «شیر کاپوتسو» را برای
کومل به ارمغان آورد. ماه مه سال ۱۹۴۲ فرماندهی گردان ۱ هنگ ۸ زرهی موقتا به کومل سپرده شد. او این یگان را در نبردهای بزرگی در مواضع خط الغزاله هدایت کرد. نیروهای او میانه ماه ژوئن بندر پیاسترینو را تصرف کردند. آلمانی ها مدتی بعد بر طبرق نیز مسلط شدند. سروان کومل روز ۱۱ اکتبر سال ۱۹۴۲ برگ های صلیب شوالیه را دریافت کرد و در جایگاه فرماندهی گردان تثبیت شد. به هر شکل در پایان همان ماه از شکست آفریکاکور در العلمین و انهدام قوای زرهی آن جان به در برد. کومل روز ۱ دسامبر سال ۱۹۴۲ به درجه سرگرد ترفیع گرفت و مدت کوتاهی بعد از شمال آفریقا رفت. چند ماه بعد نیروهای محور در شمال آفریقا کامل شکست خوردند و منهدم شدند. کومل متعاقباً به درجه سرهنگ دوم ترفیع گرفت و به ستاد سپاه ۱۴ زرهی هانس-والنتین هوبه در شمال ایتالیا منتقل شد. سپس ماه اکتبر سال ۱۹۴۳ فرماندهی هنگ ۲۶ زرهی در لشکر بیست وششم زرهی را در دست گرفت و در سالرنو به نبرد پرداخت. هنگ او بخشی از ضدحمله زمستانه آلمانی ها برای از بین بردن سر ساحل متفقین در آنتسیو بود. نخستین ضدحمله ناکام بود؛ ضدحمله دومی برای روز ۲۷ فوریه برنامه ریزی شد. با این وجود سرهنگ دوم یوهانس کومل یک ر
وز پیش از آن، ۲۶ فوریه سال ۱۹۴۴، در اثر یک تصادف رانندگی در چیسترنا جان باخت. در واپسین قدردانی از خدماتش، کومل روز ۲۰ مه سال ۱۹۴۴، پس از مرگ، به درجه سرهنگ ترفیع گرفت.
تننوجی ، نام ناحیه مرکز شهری که در سراسر بخش جنوبی تننوجی، اوساکا و بخش شمالی آبه نو، اوساکا، شهر اوساکا، استان اوساکا در ژاپن است.
معبد شیتننو ()، آراهاکا-جی، نانبا-جی، میتسو-جی، یک پرستشگاه بودیسم در اوساکا در ژاپن است. معبد تننو/تننوجی. در ۳ مه ۱۵۷۶، اودا نوبوناگا به معبد هونگانجی در اوساکا حمله کرد و در جریان به اصطلاح نبردهای ایشی یاما هونگان، ارتش اودا مستقر، تننو-جی/معبد تننو (ایکوتاماجی-چو، تننوجی، اوساکا، اوساکا کنونی) به طور کامل به آتش کشیده شد. علاوه بر این، تمام قلمرو معبد مصادره شد. سالن اصلی در سال ۱۵۸۴ بازسازی شد که به عنوان پله ای برای بازسازی عمل کرد. هنگامی که بازسازی توسط تویوتومی هیده یوشی در سال ۱۵۹۴ انجام شد، سالن اصلی یک طبقه به یک سازه چند طبقه بازسازی شد و سالن های دیگر نیز بازسازی شدند. در سال ۱۶۰۰، پرستشگاه پنج طبقه توسط تویوتومی هیده یوری از معبد کاکوآن-جی در ولایت یاماتو نقل مکان کرد و آن را به چهارمین پرستشگاه پنج طبقه 五重塔 /گوجونو تو تبدیل کرد. تالار کوشین دو نیز بازسازی شده است. سال بعد، در اکتبر ۱۶۰۱، تویوتومی هیده یوری سنگوکو (千石) را اهدا کرد.
ماس (تلفظ ) یک نوع لیوان آبجو و کلمه ای آلمانی است که مقدار آبجو در یک لیوان استاندارد را توصیف می کند، که در زمان های مدرن دقیقاً است. ماس همچنین یک اختصار رایج برای است، ظرف دسته داری که حاوی این مقدار آبجو است، که در بیرگارتن های باواریایی و سالن های آبجو بسیار معمول است و جزء اساسی جشن اکتبر به شمار می رود. اندازه گیری. در مناطق جنوبی آلمان (گویش های بایرنی)، ماس در اصل اندازه گیری می شد. مناطق دیگر آلمانی زبان اندازه های متفاوتی داشتند؛ در سوئیس بین سال های ۱۸۳۸ و ۱۸۷۷، و در بادن تا سال ۱۸۷۱، ماس برابر با ۱٬۵ لیتر بود. مدرن کمی بیشتر از ۱ لیتر است، با یک خط پرشدگی که سطحی را نشان می دهد که آبجو باید پر شود؛ فضای بالای خط برای جابه جا شدن سر آبجو در نظر گرفته شده است. فروش آبجو در لیوان هایی که علامت کالیبراسیون جعلی یا مفقود دارند نیز به عنوان تقلب پیگرد قانونی دارد. یک "انجمن علیه ریختن آبجوی متقلبانه" ("Verein gegen betrügerisches Einschenken") در مونیخ برای حقوق مشتریان آبجوخور مبارزه می کند و عمدتاً در جشن اکتبر فعال است. در قسمت های شمالی تر آلمان، ماس عمدتاً از استفاده افتاده است، به جز برای رویداد
های با موضوع باواریا، زیرا آبجو برای مصرف فوری معمولاً در مقادیر کوچکتر، از فروخته می شوند.
کاکوآن-جی ، یک معبد بودایی در یاماتوکوری یاما، نارا ، استان نارا در ژاپن است.
تشکیل پرونده () یک مجموعهٔ تلویزیونی پلیسی دلهره آور-درام فرانسوی است که در سال ۲۰۰۹ منتشر شد. این سریال در آمریکا با نام قتل های پاریس از شبکهٔ پی بی اس پخش شد. این سریال به روایت تحقیقات کلویی سنت لوران و سپس آدل دلتری، دو روان شناس متخصص در جرم شناسی می پردازد. تجربه استثنایی و حساسیت آن ها به آن ها اجازه می دهد تا وضعیت ذهنی قاتلان و همچنین قربانیان را رمزگشایی کنند و بدین ترتیب به کارآگاهان بخش سوم پلیس قضایی (DPJ) در پاریس کمک کنند تا پیچیده ترین پرونده ها را حل کنند. شخصیت کلویی سنت لوران یک روان شناس جوان و کارشناس جرم شناسی با «عصبانیت های [...] واضح» است، که یادآور دکتر اسپنسر رید در سریال "ذهن های جنایتکار" است. از بازیگران این مجموعه می توان به گیوم دو تونکدک، ایلن زیمر و فیلیپ با نام برد
نیکلا ماریه (؛ زادهٔ ) بازیگر، صداپیشه و نویسنده اهل فرانسه است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "۹۹ فرانک"، "کامیون حمل پول"، "کافه دو فلور"، "کلاف سردرگم"، "کمیسر لسکو" و "بای بای کله پوک ها" اشاره کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه سزار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد شده است.
ایلن زیمر (؛ زادهٔ ۱۹۸۹) بازیگر، فیلم نامه نویس و کارگردان فیلم فرانسوی است. وی که دختر یک بازیگر تئاتر است، کار هنری اش را با بازی در دو فیلم کوتاه «"سرهای پادشاهان"» و «"غایب"» آغاز کرد. وی در سال ۲۰۱۰ در فیلم کوتاه «"یک یکشنبهٔ خاص"» و سپس در فیلم «"رُز همچون پاریس"» در کنار مونیکا بلوچی نقش آفرینی نمود. بازی در فیلم "کیو (فیلم)" در کنار دِبورا رِوی برای او شهرت ملی به ارمغان آورد. او در سال ۲۰۱۵ فیلم نامهٔ یک اثر سینمایی ویژهٔ جوانان به نام «"در سن ۱۴ سالگی"» را نوشت و کارگردانی کرد که نامزد دریافت جایزه در جشنواره فیلم های نخست اروپا در آنژه شد. وی در سال ۲۰۱۶ بابت نگارش فیلم نامهٔ "خاطرات یک خدمتکار" نامزد دریافت جایزهٔ «بهترین فیلم نامهٔ اقتباسی» گردید. ایلن زیمر دانش آموختهٔ رشتهٔ ادبیات در اکول نرمال سوپریور است. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "تشکیل پرونده"، "خاطرات یک خدمتکار" و "کیو" اشاره نمود.
جشنواره فیلم های نخست اروپا در آنژه () که نام اصلی آن جشنوارهٔ طرح های برتر آنژه () است، جشنواره ای است که در ژانویهٔ هر سال در شهر آنژه فرانسه برگزار می شود و تنها به فیلم های ساخته شده در اروپا اختصاص دارد. این جشنواره به همت مدیر فعلی آن کلود-اریک پوآرو و جمعی از علاقمندان به سینما از سال ۱۹۸۹ برپا شد و از سال ۲۰۱۱ با «جشنواره فیلم های نخست پکن» همکاری می کند. این جشنواره در سال ۲۰۱۳ در حدود ۷۰٬۰۰۰ شرکت کننده داشت. تا سال ۲۰۱۴، سالانه بیش از ۲۲۰۰ فیلم به دفتر این جشنواره ارسال می شد که بیش از ۳۰۰ فیلم برای بخش های مختلف انتخاب می شدند. در سال ۲۰۱۶، تعداد پذیرش ها بیش از ۷۶٬۰۰۰ و میزان جوایز نقدی بیش از ۱۵۰٬۰۰۰ یورو برای فیلم های منتخب هیئت داوران یا تماشاگران تخمین زده شد. روسای هیئت داوران. طی ادوار گوناگون، هنرمندان و چهره های برجسته ای ریاست هیئت داوران را به عهده داشته اند.
بو-هیا ، اولین پرتابگر موشک ژاپنی (موشک انداز) و توسعه تیر آتش بود.
تیر آتش، پیکان آتشین () یکی از اولین اشکال باروت مسلح شده بود که از قرن نهم به بعد مورد استفاده قرار گرفت. نباید با پرتابه های تیر آتش زا قبلی اشتباه شود، پیکان آتشین یک سلاح باروتی بود که نام خود را از اصطلاح چینی ترجمه شده huǒjiàn (火箭) گرفته است که به معنای واقعی کلمه به معنای تیر آتش است. در چین، «پیکان آتش» به پرتابه باروتی گفته می شود که از کیسه باروت آتش زا متصل به میله پیکان تشکیل شده است. تیرهای آتش، پیشینیان نیزه های آتش، اولین سلاح گرم هستند.
آشپزی درجه یک (؛ ؛ "معنای تحت اللفظی: آشپزی سطح بالا") یا آشپزی عالی سبکی از آشپزی است که با آماده سازی دقیق، ارائه مفصل و با توجه به جزئیات و همچنین به کارگیری مواد اولیهٔ درجهٔ یک و با کیفیت بالا مشخص می شود. این سبک آشپزی به طور معمول توسط سرآشپزهای بسیار ماهر و خوراک شناس تهیه می شود و غذاهای تهیه شده با این روش به دلیل کیفیت بالای خود بسیار محبوب هستند و اغلب با قیمت های بالا ارائه می شوند. تاریخچه اولیه. آشپزی درجه یک به معنی پخت وپز و صرف غذاهایی است که با دقت بسیار از مواد اولیه معمولی یا درجه یک تهیه شده و توسط سرآشپزهای متخصص و متبحر آماده می شود و افرادی که توانایی مالی لازم را برای این کار دارند، آنها را سفارش می دهند. این سبک آشپزی ریشه در زندگی سلطنتی و بورژوازی و توانایی اَشراف برای مکاشفه و تهیه غذاهای آماده با طعم های نامعمول، خارق العاده، متنوع و شبیه به شگفتی های معماری، دارد. فرق آشپزی درجه یک با آشپزی معمولی فرانسوی در کیفیت غذاهایی است که پخته و سرو می شوند، با مواد اولیه ممتاز همچون میوه های خارج از فصل و همچنین استفاده از موادی اولیه ای که معمولاً در فرانسه یافت نمی شوند. این سبک از آش
پزی متأثر از آشپزی فرانسوی با آماده سازی ها و ارائه های مفصل و پر از جزئیات است که غذاهای کوچک و متعددی را که توسط کارکنان آشپزخانه طی سلسله مراتبی تهیه می شود، ارائه می کند و از لحاظ تاریخی در رستوران ها و هتل های بزرگ اروپا سرو می شد. خوراک تهیه شده بسیار غنی و مجلل بود، با سس هایی که از کره، خامه و آرد درست می شدند، که اساس بسیاری از سس های معمولی فرانسوی است که هنوز هم استفاده می شود. سرآشپز و نویسنده قرن هفدهم فرانسوا پیر لا وارن (۱۶۱۵–۱۶۷۸) آغازکنندهٔ تغییر از آشپزی قرون وسطایی به پخت غذاهای سبک تر و پذیرایی ساده تر بود. پس از آن، ماری آنتوان کارم (۱۷۸۴–۱۸۳۳) نیز آثاری در مورد آشپزی منتشر کرد و او غذاهای قدیمی و حتی پیچیده تر را ساده و مدون کرد. آشپزی درجه یک فرانسوی قرن نوزدهم با توسعه غذاخوری های خوب در بریتانیا ارتباط داشت. برخلاف باورهای نادرست عامیانه کاترین مدیچی نقشی در ایجاد «آشپزی درجه یک فرانسوی» با آوردن پخت وپز ایتالیایی به آن نداشت. آشپزی کلاسیک. اوگوست اسکوفیه یکی از شخصیت های اصلی در مدرن سازی «آشپزی درجه یک فرانسوی» از حوالی سال ۱۹۰۰ میلادی است که تحتِ عنوانِ «"آشپزی کلاسیک"» () شهرت یاف
ت. سرانجام دهه ۱۹۶۰ سرآغازی برای ظهور غذاهای جدید بود، زیرا سرآشپزها از سنت سخت گیرانه و پیچیدگی روش های اسکوفیه خسته و عاصی بودند. آشپزی نوین. اگرچه اصطلاح «"آشپزی نوین"» () در گذشته هم استفاده می شد، اما به کارگیری مدرن و معاصر آن را می توان به نویسندگان آندره گایو، آنری گو و کریستیان میو نسبت داد که از عبارت «"آشپزی نوین"» برای توصیف سبک آشپزی سرآشپزان نامداری چون پل بوکوز، آلن شاپل، پیر تروآگرو، میشل گرار، روژه ورژه، ریمون الیور و بسیاری دیگر که همگی شاگردان فرنان پوآن بودند، استفاده کردند. «"آشپزی نوین"» جنبشی به سوی مفهوم گرایی و مینیمالیسم بود؛ بدین صورت که منوها به طور کوتاه و مختصر بودند، اما غذاها از ترکیب بندی غذایی مبتکرانه تری داشت و مُلهِم از خوراک های محلی بودند.
دِبورا رِوی (؛ زادهٔ ۱۰ مارس ۱۹۸۷) بازیگر اهل فرانسه است که بابت بازی در سریال ها و فیلم های اِروتیک شهرت دارد. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آنها نقش داشته است، می توان به "زانادو"، "شاهزاده کوچک من"، "کیو"، "آگوستین" و "عشق" اشاره کرد.
پیرمردهای بد اخلاق تر (به انگلیسی: Grumpier Old Men) یک فیلم کمدی رمانتیک آمریکایی محصول ۱۹۹۵ و دنباله ای بر فیلم پیرمردهای بد اخلاق محصول ۱۹۹۳ به کارگردانی هاوارد دویچ است که فیلمنامه توسط مارک استیون جانسون نوشته شده و موسیقی اصلی آن توسط آلن سیلوستری ساخته شده است. جک لمون، والتر ماتائو، آن مارگرت، بورگس مریدیت، داریل هانا، کوین پولاک و کیتی ساگونا دوباره نقش های خود را ایفا کردند. علاوه بر این، این آخرین فیلم مردیت قبل از مرگش در سال ۱۹۹۷ بود. جان و مکس تصمیم می گیرند طعمه فروشی مورد علاقه خود را از تبدیل شدن به یک رستوران ایتالیایی نجات دهند، درست همان طور که زن جوانی توجه مکس را به خود جلب می کند. دنباله ساخته نشده. دنباله ای با عنوان بداخلاق ترین پیرمردها اعلام شد که در حال توسعه با هاوارد دویچ و مارک استیون جانسون هستند که به ترتیب قرار است کارگردانی و نویسندگی فیلم را بر عهده بگیرند، اما در نهایت فیلم هرگز ساخته نشد.
بشّو نوریهارو ; تولد نامشخص – ) یک سامورایی در اوایل دوره سنگوکو در ولایت هاریما بود. دربارهٔ خاندان بشو قبل از نوریهارو. خاندان بشو شاخه ای از خاندان آکاماتسو در نظر گرفته می شود، اما وضعیت واقعی نامشخص است، زیرا بیش از ۱۰ شجره نامه مختلف وجود دارد. از آغاز دوره موروماچی، نامه هایی برای افرادی با نام خانوادگی بشو در استان هاریما صادر یا خطاب شده است، اما از آنجایی که اینجا و آنجا دیده می شود، تأیید صحت شجره نامه دشوار است. اطلاعات کافی به دست نیامده است.
مورچه گیرک کاتینگا گونه ای از پرندگان در زیرتیرهٔ Thamnophilinae از تیرهٔ مورچه مرغان «نمادین» و بومی برزیل است.
بشّو شیگه هارو ; تولد نامشخص – مرگ نامشخص یک سامورایی در اوایل دوره سنگوکو در ولایت هاریما صاحب قلعه ریکان بود. زمانی که بشو ناگاهارو، یکی از اعضای خانواده اصلی، علیه اودا نوبوناگا قیام کرد، بشّو شیگه هارو نیز از آن پیروی کرد. در سال ۱۵۷۸، آماگو کاتسوهیسا و یاماناکا یوکیموری از جناح اودا به قلعه او، قلعه ریکان حمله کردند و او فرار کرد. محل اختفای او پس از آن مشخص نیست. دربارهٔ خاندان بشو قبل از نوریهارو. خاندان بشو شاخه ای از خاندان آکاماتسو در نظر گرفته می شود، اما وضعیت واقعی نامشخص است، زیرا بیش از ۱۰ شجره نامه مختلف وجود دارد. از آغاز دوره موروماچی، نامه هایی برای افرادی با نام خانوادگی بشو در استان هاریما صادر یا خطاب شده است، اما از آنجایی که اینجا و آنجا دیده می شود، تأیید صحت شجره نامه دشوار است. اطلاعات کافی به دست نیامده است.