Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ی جزئیات صرف نظر شده است. شرکت وندانتا ریسورسز بدون پذیرش مسئولیت قانونی، در سال ۲۰۲۱ با یک توافق مالی نامشخص موافقت کرد. در سال ۲۰۲۰، صاحبان معدن اطلاع دادند که بارندگی باعث ریزش قریب الوقوع بخشی از معدن شده است. منطقه در معرض خطر، ۳۵۰ متر از لبه گودال را نشان می داد که انتظار می رفت ۲۰ میلیون تن مواد از آن فرو بریزد. تأثیر محیطی. در سال ۲۰۰۶، کشاورزان و ماهیگیران محلی گزارش دادند که نشت سولفات مس، رودخانه کافوئه را به رنگ آبی روشن درآورده و ۴۰٬۰۰۰ نفر تحت تأثیر آب مسموم قرار گرفته اند. در سال ۲۰۱۵، این معدن زمین های کشاورزی روستایی در نزدیکی معدن را با سولفات مس آلوده کرد و تنها منبع آب آشامیدنی مدرسه محلی را نیز آلوده نمود. آلودگی، بوی زننده ای «بسیار قوی» به آب داده و آن را به رنگ نارنجی روشن درآورده بود. روستاییان گزارش دادند که محصولاتشان درحال از بین رفتن است و از مشکلات سلامتی مانند فلج رنج می برند. معدن روباز نچانگا. معادن روباز نچانگا در یک ساختار هلالی شکل، ۱۱ کیلومتر طول دارد و در اطراف شهر چینگولا در زامبیا قرار دارد. با پوشش نزدیک به ۳۰ کیلومتر مربع، دومین معدن روباز بزرگ جهان است. عمیق ترین قسم
ت گودال معدن ۴۰۰متر پایین تر از فلات اطراف است. استخراج روباز در نچانگا در سال ۱۹۵۵، در معدن روباز اصلی نچانگا آغاز شد. متعاقباً، نه معدن روباز متوسط، که به آنها معادن اقماری می گویند، نیز در یک برهه زمانی مورد استخراج قرار گرفته اند. درحال حاضر، استخراج معدن بر روی معدن اصلی نچانگا متمرکز است و با توجه به پیشرفت های اقتصادی و فناوری فرآوری، برای توسعه های بعدی برنامه ریزی شده است. آنها با هم به طور کلی به عنوان معادن روباز نچانگا نامیده می شوند. معدن زیرزمینی نچانگا. معدن زیرزمینی نچانگا تقریباً ۴۵ درصد از کل تولید مس نچانگا را تشکیل می دهد. در طول ۱۰ سال گذشته، تولید سالانه به طور متوسط ۹۳۰۰ تن مس محتوی بوده است. درحال حاضر، سه توده معدنی مجزا وجود دارد که استخراج از آنها انجام می شود، توده معدنی پایینی (LOB)، بلوک «A» و چینگولا «B». این معادن به ترتیب ۶۳٪، ۳۵٪ و ۸٪ از تولید سنگ معدن مس را به خود اختصاص می دهند. کارخانه های فرآوری نچانگا. کارخانه های فرآوری نچانگا شامل دو کارخانه تغلیظ، ایست میل و وست میل و یک کارخانه لیچینگ باطله هستند. کارخانه ایست میل سنگ معدن را از معادن روباز و کارخانه وست میل سنگ معدن
را از معادن زیرزمینی فرآوری می کند. علاوه بر این، کبالت در کارخانه کبالت وست میل فرآوری می شود. کارخانه لیچینگ باطله، کاتد مس را از باطله های کارخانه تغلیظ و باطله های بازیافتی تولید می کند.
سالم الیسی با نام کامل سالم الیسه داورن (زاده ) خواننده و ترانه سرا آمریکایی است.
انرژی های تجدیدپذیر یک چهارم انرژی ترکیه، از جمله گرما و برق، را تأمین می کنند. برخی خانه ها دارای سیستم های گرمایش خورشیدی روی پشت بام هستند و آب گرم زیرزمینی بسیاری از چشمه های آب گرم و گلخانه ها را گرم می کند. در بخش هایی از غرب، سنگ های داغ در نزدیکی سطح زمین به اندازه ای کم عمق هستند که می توان از آن ها برای تولید برق و گرما استفاده کرد. توربین های بادی، که بیشتر در نزدیکی شهرهای غربی و مناطق صنعتی قرار دارند، یک دهم برق ترکیه را تولید می کنند. نیروی برق آبی، که بیشتر از سدهای شرق کشور تأمین می شود، تنها منبع مدرن انرژی تجدیدپذیر است که به طور کامل مورد بهره برداری قرار گرفته است. این منبع معمولاً حدود یک پنجم برق کشور را تأمین می کند، اما در سال های خشکسالی مقدار آن به طور قابل توجهی کاهش می یابد. علاوه بر باد و برق آبی، سایر منابع تجدیدپذیر، مانند زمین گرمایی، خورشیدی و بیوگاز، مجموعاً حدود یک دهم برق ترکیه را در سال ۲۰۲۲ تولید کرده اند. بیش از نیمی از ظرفیت نصب شده برای تولید برق متعلق به انرژی های تجدیدپذیر است. ترکیه سابقه ای طولانی در سوزاندن چوب، استفاده از آسیاب های بادی و استحمام در چشمه های آب
گرم دارد. بسیاری از سدها از اواسط قرن بیستم تا اوایل قرن بیست ویکم ساخته شده اند، اما برخی معتقدند که دولت ها به جامعه مدنی نفوذ کافی در سیاست گذاری انرژی نداده اند، که منجر به اعتراضاتی علیه ساخت سدها، نیروگاه های زمین گرمایی و حداقل یک مزرعه بادی شده است. با وجود اقلیم آفتابی ترکیه، انرژی خورشیدی کمتر توسعه یافته است. با توجه به انعطاف پذیری سیستم برق، افزایش سهم انرژی های تجدیدپذیر تا ۷۰٪ به راحتی امکان پذیر است. انرژی خورشیدی می تواند با سرعت بیشتری گسترش یابد اگر شبکه برق سریع تر بهبود یابد و سیاست های انرژی مورد بازنگری قرار گیرد، به ویژه با لغو یارانه های سوخت های فسیلی. برنامه ریزی شده است که نیروگاه های هیبریدی متعددی ساخته شوند و باتری ها در حال ادغام با این سیستم ها هستند. شرکت هایی با سهم قابل توجهی از انرژی های تجدیدپذیر شامل شرکت دولتی تولید برق (عمدتاً برق آبی)، آیدم و کالایون هستند. اگر انرژی های تجدیدپذیر بتوانند به حذف تدریجی زغال سنگ تا سال ۲۰۳۰، به جای سال هدف ملی صفر شدن انتشار گازهای گلخانه ای در سطح ملی یعنی سال ۲۰۵۳، کمک کنند، این امر مزایای قابل توجهی برای سلامتی خواهد داشت و تورم را
در ترکیه کاهش می دهد. از سال ۲۰۲۲، انرژی های تجدیدپذیر برای دستیابی به آن سال هدف کافی نیستند.وسایل نقلیه الکتریکی مختلفی در حال تولید هستند که از افزایش تولید انرژی های تجدیدپذیر استفاده کرده و به کاهش آلودگی هوا کمک خواهند کرد. پروژه های ترکیبی، ذخیره سازی و یکپارچه سازی. نیروگاه های خورشیدی اغلب به نیروگاه های موجود مانند زمین گرمایی، برق آبی و بادی افزوده می شوند. یک ترکیب هیبریدی از انرژی خورشیدی و زیست توده نیز امکان پذیر است. تا ۱۵٪ از ظرفیت نصب شدهٔ فعلی می تواند بدون نیاز به مجوز جدید افزوده شود، مشروط بر اینکه تولید از این حد فراتر نرود، هرچند ظرفیت اضافه نمی تواند یارانهٔ دلاری دریافت کند. یک نیروگاه مجازی وجود دارد که با انرژی زمین گرمایی، بادی، خورشیدی و برق آبی فعالیت می کند. ترکیب باد و/یا خورشیدی با ذخیره سازی نیز محبوب است. افزایش سهم خودروهای الکتریکی در ترکیه تا ۱۰٪ تا سال ۲۰۳۰ به یکپارچه سازی برق متغیر کمک خواهد کرد. کابل های انتقال و توزیع در معرض خطر متوسط زلزله قرار دارند، در حالی که ترانسفورماتورها با خطر بالا مواجه هستند و انرژی خورشیدی کمترین خطر را دارد. اندیشکدهٔ شورا پیشنهاد می کن
د که میکروشبکه های خورشیدی و باتری ها می توانند مقاومت در برابر زلزله را افزایش دهند. آینده. باد، و به ویژه انرژی خورشیدی، می تواند بخش بسیار بیشتری از انرژی ترکیه را تأمین کند. برآورد شده که بیش از نیمی از تولید برق می تواند تا سال ۲۰۲۶ از منابع تجدیدپذیر باشد، اما ترکیه کمتر از کشورهای مشابه مدیترانه ای در انرژی خورشیدی و بادی سرمایه گذاری کرده است. افزایش انرژی های تجدیدپذیر می تواند انتشار گازهای گلخانه ای را کاهش دهد و ترکیه را از پرداخت تعرفه های کربنی سایر کشورها معاف کند. ترکیه صادرکنندهٔ خالص تجهیزات نیروی بادی است اما واردکنندهٔ خالص تجهیزات انرژی خورشیدی محسوب می شود. مجموع انرژی های تجدیدپذیر غیر برق آبی در سال ۲۰۲۱ از برق آبی پیشی گرفت. انتظار می رود که انرژی خورشیدی پیش از سال ۲۰۳۰ از انرژی بادی نیز پیشی بگیرد. وزیر انرژی در سال ۲۰۲۳ اعلام کرد که تا سال ۲۰۳۵ انرژی های تجدیدپذیر تقریباً یک چهارم انرژی کشور را تأمین خواهند کرد. یک مطالعه نشان داده که با افزایش گستردهٔ انرژی خورشیدی در جنوب و انرژی بادی در غرب، نیاز برق کشور می تواند کاملاً از منابع تجدیدپذیر تأمین شود. شبیه سازی سال ۲۰۲۲ توسط شورا
برای تولید برق در بهار ۲۰۳۰ نشان می دهد که باد و انرژی هسته ای می توانند تأمین بار پایه را بر عهده داشته باشند، در حالی که انرژی خورشیدی بخش عمده ای از تقاضای روزانه را پوشش می دهد و برق آبی ذخیره شده در سدها برای انعطاف پذیری شبانه حفظ می شود. برخی کارشناسان معتقدند که انرژی هسته ای باعث ثبات شبکه در برابر نوسانات انرژی های تجدیدپذیر متغیر خواهد شد، در حالی که برخی دیگر پیشنهاد می کنند که ظرفیت بار پایهٔ زمین گرمایی بیشتری باید اضافه شود. اندیشکده امبر در سال ۲۰۲۲ اعلام کرد که ترکیه باید توسعه انرژی های تجدیدپذیر را حداقل دو برابر سرعت دهد تا بخش برق را کاهش کربن داده و هزینه های واردات را کاهش دهد. در سال ۲۰۲۳ این اندیشکده پیشنهاد کرد که روند توسعه انرژی خورشیدی در مناطق آفتابی جنوب تسریع شود. اندیشکده شورا اظهار داشت که انرژی های تجدیدپذیر می توانند تا سال ۲۰۳۰ حدود ۷۰٪ برق را تأمین کنند و سهم زغال سنگ به ۵٪ کاهش یابد. برنامه ریزی شده است که تا سال ۲۰۳۰ خطوط انتقال جدید ۴۰۰ کیلوولت ساخته شوند. بر اساس این برنامه، تا سال ۲۰۳۵ ظرفیت نصب شده افزایش خواهد یافت به ۳۰ گیگاوات (۲۵ گیگاوات در خشکی، ۵ گیگاوات در د
ریا) انرژی بادی و ۵۳ گیگاوات انرژی خورشیدی. طرح ملی انرژی که در سال ۲۰۲۲ منتشر شد، انتظار دارد سهم انرژی های تجدیدپذیر و منابع انرژی تجدیدپذیر متناوب در تولید برق تا سال ۲۰۳۵ به ترتیب به ۵۵٪ و ۳۴٪ افزایش یابد این طرح برای افزایش ظرفیت نصب شده به ۳۵ گیگاوات برق آبی و ۵ گیگاوات در مجموع برق زمین گرمایی و زیست توده است: ۱۵ این طرح انتظار دارد سهم انرژی های تجدیدپذیر در مصرف انرژی اولیه، که در سال ۲۰۲۰، ۱۶٫۷ درصد بود، تا سال ۲۰۳۵ به ۲۳٫۷ درصد افزایش یابد: ۱۹ این طرح انتظار دارد سهم برق از انرژی های تجدیدپذیر متغیر، که در سال ۲۰۲۰، ۱۲ درصد بود، تا سال ۲۰۳۵ به تدریج به ۳۴ درصد افزایش یابد: ۲۴ اقتصاد. هزینهٔ صرفاً سوختی تولید برق با گاز فسیلی در اوایل سال ۲۰۲۲ برابر با ۱۲۸ دلار آمریکا به ازای هر مگاوات ساعت بود که بیش از دو برابر هزینهٔ متوازن شدهٔ برق تولیدی از نیروگاه های خورشیدی مقیاس بزرگ و نیروگاه های بادی خشکی جدید است. انرژی های تجدیدپذیر از نظر اقتصادی با زغال سنگ داخلی رقابت می کنند. با این حال، در سال ۲۰۲۲ انرژی بادی و خورشیدی همچنان گران تر از اقدامات بهینه سازی مصرف انرژی بودند که هزینهٔ آن ها ۱۴ دلار آم
ریکا به ازای هر مگاوات ساعت برآورد شده بود. تعرفه های خرید تضمینی برق بر حسب لیر (با تعدیل جزئی به دلار) به ازای هر کیلووات ساعت بسته به منبع تعیین می شود و ممکن است در صورت استفاده از اجزای داخلی، مبلغ اضافی اعمال شود. زمین گرمایی و تلمبه ذخیره ای ۱۵ سال از این YEKDEM را دریافت می کنند. در غیر این صورت، تعرفه ها به مدت ۱۰ سال و هرگونه پاداش محلی به مدت ۵ سال اعمال می شود و هر سه ماه یکبار مورد بازنگری قرار می گیرد. اگرچه نرخ های بهره تضمین شده تا سال ۲۰۳۰ ادامه خواهد داشت، سرمایه گذاران نگران نوسانات لیر هستند. پس از حملهٔ روسیه به اوکراین در اوایل سال ۲۰۲۲، هزینهٔ سوخت وارداتی افزایش شدیدی یافت و نهاد تنظیم بازار انرژی ترکیه (EMRA) اختیار مداخله در بازار برق را دریافت کرد. بر اساس مدل هزینهٔ حمایتی بانک توسعه صنعتی ترکیه، منابع مالی از نیروگاه های خورشیدی، بادی و برق آبی با هزینهٔ کم به نیروگاه هایی با هزینهٔ عملیاتی بالا مانند زغال سنگ و گاز طبیعی وارداتی منتقل می شود. با وجود درخواست برخی تولیدکنندگان انرژی های تجدیدپذیر برای حذف این هزینه، این مدل حمایتی در سال ۲۰۲۳ تمدید شد. این سیستم هم بر قیمت تبادلات
بازار و هم بر قیمت های ثابت تعیین شده در قراردادهای دوجانبه اعمال می شود. برخی حقوقدانان این تصمیم EMRA را به عنوان نوعی مالیات بر تولیدکنندگان کم هزینه مورد انتقاد قرار داده اند، زیرا طبق قانون اساسی تنها پارلمان مجاز به وضع مالیات است. مقررات. تولیدکنندگان بدون مجوز (حدود ۲٪ از عرضه، که بیش از ۹۰٪ آن خورشیدی است) باید برای بررسی های فنی و تأییدیه به شرکت های توزیع یا دارندگان مجوز پارک های صنعتی در منطقه خود مراجعه کنند. تولید برق می تواند بسیار سریع تر افزایش یابد اگر یارانه های زغال سنگ حذف شوند و سیستم مزایده بهبود یابد. در سال ۲۰۲۲، مقررات تولید برق بدون مجوز اصلاح شد، به طوری که مقدار انرژی مازاد قابل فروش نباید از مصرف کل مشترک در سال قبل بیشتر باشد؛ مقدار اضافی به مکانیزم حمایت از منابع انرژی تجدیدپذیر منتقل می شود. این مقررات ممکن است به دلیل عطف به ماسبق بودن غیرقانونی باشد. سیاست. انجمن صنعت برق ترکیه طبقه بندی ای را پیشنهاد کرده است که شامل سرمایه گذاری در انرژی های تجدیدپذیر می شود و بر اساس طبقه بندی اتحادیه اروپا برای فعالیت های پایدار تنظیم شده است. برخی از دانشگاهیان می گویند که دولت ها به
جامعه مدنی اجازه اظهار نظر کافی در مورد سیاست های انرژی نداده اند، که منجر به اعتراضاتی علیه ساخت نیروگاه های برق آبی، زمین گرمایی و حداقل یک مزرعه بادی شده است. در سال ۲۰۲۲، اتحادیه اروپا از الزامات مربوط به محتوای محلی شکایت کرد و گفت که این الزامات، قوانین سازمان تجارت جهانی و اتحادیه گمرکی اتحادیه اروپا-ترکیه را برآورده نمی کند. اندیشکده شورا می گوید که انرژی های تجدیدپذیر می توانند تا سال ۲۰۳۵ جایگزین انرژی زغال سنگ شوند. سلامت. در ترکیه، انرژی زمین گرمایی عمدتاً برای گرمایش استفاده می شود و سیستم های گرمایش خورشیدی آب نیز به طور گسترده رایج هستند. با این حال، سوزاندن چوب برای گرمایش خانگی (که در گزارش های علمی به عنوان زیست توده سنتی طبقه بندی شده است) در طول تاریخ باعث آلودگی هوا در محیط های داخلی شده و همچنان مشکلاتی ایجاد می کند. مزایای احتمالی سلامت ناشی از گسترش انرژی های تجدیدپذیر مدرن سالانه ۸۰۰ میلیون دلار آمریکا برآورد شده است. مزایای سلامتی می تواند بیشتر باشد اگر انرژی های تجدیدپذیر موفق به حذف زغال سنگ تا سال ۲۰۳۰ شوند. تاریخچه. مردمان نوسنگی در هلال حاصلخیز از کود حیوانی برای سوخت استفاده م
ی کردند. استفاده از چوب به عنوان زیست توده سنتی در دوران پیش از جمهوری تأثیر قابل توجهی بر جنگل های ترکیه در مرکز و جنوب شرق آناتولی داشت، در حالی که جنگل های مناطق ساحلی به دلیل دریافت بارندگی بیشتر تا حدی تجدیدپذیرتر بودند. به دلیل جنگل زدایی در مناطق خشک، جوامع فقیر تا اواخر قرن بیستم در برخی روستاهای دورافتاده همچنان کود خشک را به عنوان سوخت می سوزاندند. در اوایل قرن بیست ویکم، چوب منبع اصلی انرژی در مناطق روستایی بود. در اواخر قرن بیستم، بیوگاز به محور بسیاری از پژوهش ها تبدیل شد. اولین پمپ حرارتی مسکونی در آغاز قرن نصب شد. گرمایش زمین گرمایی و خورشیدی در مراحل اولیه توسعه یافتند. برق آبی طی چندین دهه گسترش یافت و پس از آن تولید برق زمین گرمایی، بادی و خورشیدی دنبال شد. اگرچه از دهه ۱۹۷۰ تحقیقاتی دربارهٔ خانه های خورشیدی انجام شده است، اما این مطالعات با توجه به اهمیت صنعت ساخت وساز به عنوان ناکافی مورد انتقاد قرار گرفته اند.
فوم ضدعفونی کننده (که معمولاً با نام فوم دکون شناخته می شود) یک محلول تمیزکننده اسپری شونده است که روی سطوحی که با عوامل بیولوژیکی یا شیمیایی (مانند عوامل شیمیایی جنگی، هاگ های سیاه زخم یا مواد صنعتی سمی) آلوده شده اند، استفاده می شود. مشخص شده است که فوم دکون عوامل شیمیایی و بیولوژیکی متعددی را بی ضرر می کند. همچنین برای استفاده در مناطقی که تعداد زیادی از مردم احتمالاً آلوده شده اند (مثلاً در همایش ها، فرودگاه ها، کنسرت موسیقی) در نظر گرفته شده است. ترکیب. ترکیب فوم های ضدعفونی کننده اساساً از آب و یک سورفکتانت تشکیل شده است که یک لایه آبکی تشکیل می دهد و سپس مواد شیمیایی واکنش پذیر مختلفی به آن اضافه می شوند که میزان آلاینده های چسبیده به سطح را کاهش داده و محصولات کم خطرتری تشکیل می دهند. واکنش دهنده های رایج هیدروژن پراکسید و کمپلکس های آمونیوم نوع چهار هستند. فوم دکون اغلب در بطری های متعدد عرضه می شود که وقتی مخلوط می شوند، محلول ضدعفونی کننده را تشکیل می دهند. بطری ها باید تا زمان نیاز جدا از هم نگهداری شوند زیرا ممکن است کف پس از مخلوط شدن، اثربخشی خود را از دست بدهد. پس از مخلوط کردن این بطری ها، می
توان کف را با اسپری کردن روی ناحیه آلوده یا با استفاده دستی اعمال کرد. ضدعفونی کننده های پایه حلال روی پلیمرهای نفوذپذیر به خوبی عمل می کنند و برای جلوگیری از خوردگی ساخته شده اند، اما می توانند سطوح پلیمری یا پلاستیکی را به طور دائمی تغییر دهند. از سوی دیگر، ضدعفونی کننده های پایه آبی برای سطوح قطبی مانند بتن بهتر هستند، اما پتانسیل خوردگی سطوح را دارند. برای موفقیت آمیز بودن فوم ضدعفونی، تثبیت فوم بسیار مهم است زیرا این امر کارایی آن را افزایش می دهد. مشخص شده است که اصلاح سطح نانوذره سیلیسیم دی اکسید تا یک سطح مشخص، پایداری فوم را افزایش می دهد. اثربخشی. فوم های ضدعفونی کننده می توانند بسته به فوم ضدعفونی کننده، نوع عامل آلوده کننده و سطحی که قرار است ضدعفونی شود، سطوح مختلفی از اثربخشی داشته باشند. بسیاری از ضدعفونی کننده ها در برابر عوامل شیمیایی روی سطوح غیر متخلخل و نفوذناپذیر، مانند شیشه و فولاد زنگ نزن، مؤثر هستند، زیرا آلاینده در قسمت بیرونی سطح باقی می ماند و به راحتی در دسترس ضدعفونی کننده قرار می گیرد. با این حال، سطوح متخلخل تر و نفوذپذیرتر می توانند آلاینده را جذب کنند و آلودگی زدایی را دشوارت
ر کنند و عوامل ضدعفونی کننده می توانند آلاینده های شیمیایی باقیمانده را روی این سطوح باقی بگذارند. مزایای آن نسبت به سایر ضدعفونی کننده ها. دو مزیت اصلی فوم ضدعفونی کننده نسبت به ضدعفونی کننده های مایع (کلر، محلول های ضدعفونی کننده و غیره) اثربخشی آن بر سطوح غیر افقی و نسبت بالای هوا به مایع آن است. به دلیل چسبندگی ضعیف، استفاده از سایر مواد ضدعفونی کننده روی دیوارها و سقف ها دشوار است، اما فوم ضدعفونی کننده در چسبندگی به سطوح بسیار بهتر عمل می کند و این باعث افزایش زمان لازم برای واکنش ضدعفونی می شود. علاوه بر این، نسبت بالای هوا به مایع، امکان استفاده از فوم را بدون استفاده بیش از حد از ماده ضدعفونی کننده فراهم می کند. این نسبت بالا همچنین اجازه می دهد تا در صورت آلودگی شدید، مقدار کمی مایع بتواند سطح نسبتاً بزرگی را بپوشاند.
کت جانیس با نام کامل کاترین جنیس ایپسان (زاده - درگذشته ) موسیقی دان، خواننده و ترانه سرا آمریکایی بود.
بازگردانی حیات به دریا (که با نام احیای حیات وحش دریایی نیز شناخته می شود) یک فرایندی در حفاظت محیط زیست است که شامل بازگردانی طبیعت وحشی به وضعیت طبیعی اولیه آن ها می باشد. پروژه های بازگردانی حیات دریایی در سراسر جهان اجرا شده اند و تلاش هایی برای بازجمعیت سازی طیف گسترده ای از موجودات، از جمله صدف های عظیم، کوسه ها، سفره ماهی ها، ماهی های تاس ماهی و گونه های بسیار دیگری را در بر می گیرند. احیای اکوسیستم های ساحلی دریایی، راه های بالقوه ای برای کاهش تغییرات اقلیمی و ترسیب کربن ارائه می دهد. پروژه های احیای حیات وحش دریا در حال حاضر کمتر از پروژه هایی که بر احیای خشکی تمرکز دارند، رایج هستند و دریاها تحت فشار فزاینده ای از سوی اقتصاد آبی - فعالیت های تجاری که فشار بیشتری بر محیط زیست دریایی وارد می کنند - قرار دارند. پروژه های احیای طبیعت که در نزدیکی جوامع ساحلی انجام می شوند، می توانند از نظر اقتصادی برای مشاغل محلی و همچنین افراد و جوامع به طور کلی سودمند باشند. نمای کلی. هدف بازگردانی حیات به دریا، ایجاد شرایطی است که در آن یک بوم سازگان دریایی بتواند از آسیب ها و فشارهای پیشین بهبود یابد و در طول زمان ب
ه طور مستقل شکوفا شود. فعالیت هایی که این فرایند را تسهیل می کنند شامل احیای گونه ها و تجدید ذخایر، مثلاً صدف، جلبک دریایی و بسترهای علف های دریایی است. احیای حیات وحش دریا با جذب دی اکسید کربن، حمایت از اقتصادهای محلی با اکوتوریسم، معکوس کردن از دست دادن تنوع زیستی و بهبود سلامت و رفاه با فراهم کردن مناظر طبیعی احیا شده، هوای پاک، آب و خاک سالم، به مبارزه با بحران آب و هوا کمک می کند. پروژه های جاری. علف دریایی. چمنزارهای گیاه دریایی (Seagrass) دی اکسید کربن را ذخیره می کنند. بیش از ۹۰٪ از چمنزارهای دریایی تاریخی بریتانیا از دهه ۱۹۳۰ تاکنون از بین رفته اند. احیای این چمنزارها می تواند به آفست کربن کمک کند و زیستگاهی برای گونه های گوناگون ماهی و صدف داران فراهم آورد تحقیقات در مورد علف های دریایی، که حدود یک درصد از کف دریا را پوشش می دهند، نشان می دهد که ممکن است ۱۵ تا ۱۸ درصد از ذخیره کربن در اقیانوس را تأمین کنند. مراتع از دهه ۱۹۳۰ رو به زوال بوده اند و با سرعت نگران کننده ای در حال از بین رفتن هستند. به دلیل کمیابی، آنها به عنوان زیستگاهی با اهمیت اساسی در بریتانیا تعیین شده اند. در ایالات متحده، یک پروژه
در خلیج چساپیک موفقیت آمیز تلقی می شود. صدف های بومی. صدف چروک آب را تصفیه می کنند، مواد مغذی را بازیافت می نمایند و به محافظت از سواحل در برابر فرسایش ساحلی کمک می کنند. ذخایر صدف های خوراکی در اروپا به دلیل برداشت بیش ازحد، از بین رفتن زیستگاه ها، آلودگی دریایی و بیماری، ۹۵ درصد کاهش یافته اند. بدر ایالت رود آیلند آمریکا، «جمعیت صدف های خوراکی وحشی به پایین ترین سطح تاریخی خود رسیده است»، به گفته اریک اشنایدر، زیست شناس ارشد دریایی در بخش شیلات دریایی اداره مدیریت محیط زیست رود آیلند. او همچنین اظهار می کند که «صدف ها تعدادی از خدمت بوم سازگان، از فیلتر آب گرفته تا زیستگاه ماهی ها و حفاظت از خط ساحلی را ارائه می دهند. با حذف زیستگاه صخره های صدفی از این سیستم ها، این خدمات می توانند به طور قابل توجهی کاهش یابند.» نشان داده شده است که احیای بسترهای صدفی تاریخی، کیفیت آب را بهبود می بخشد. جنگل های کلپ. جنگل کتانجک (نوعی جلبک دریایی بزرگ) زیستگاه های مهمی هستند که در گذر زمان در آب های ساحلی از بین رفته اند. این جنگل ها زیستگاهی برای ماهیان فراهم می کنند، از خطوط ساحلی در برابر فرسایش محافظت می نمایند و دی اک
سید کربن را از اقیانوس جذب می کنند. کلپ ها رشد سریعی دارند و مقادیر زیادی کربن را جذب می کنند. احیای این جنگل ها راهبردی برای مقابله با کاهش تغییر اقلیم و غنی سازی تنوع گونه های دریایی به شمار می رود. مناطق حفاظت شده دریایی. منطقه حفاظت شده دریایی، نواحی هستند که در برابر برخی فعالیت های انسانی محافظت می شوند. این مناطق برای حفظ و نگهداری زیستگاه هایی به کار می روند که زندگی دریایی در آن ها دچار اختلال یا آسیب شده است. این اختلالات می توانند شامل ماهیگیری بی رویه، آلودگی دریایی و سایر آسیب های مشابه باشند. در شیلی، گروه های زیست محیطی در حال تلاش برای ایجاد مناطق حفاظت شده جدید هستند.
طبق قوانین ایالات متحده آمریکا، سوءاستفاده ازآفت کش به استفاده ای گفته می شود که با مقررات مربوط به کاربرد آن ها مغایرت داشته یا سلامت انسان و محیط زیست را به خطر می اندازد. بسیاری از این مقررات در قانون فدرال حشره کش ها، قارچ کش ها و جونده کش ها (FIFRA) مشخص شده اند. سوءاستفاده از آفت کش ها شامل طیفی از رفتارها مانند مصرف بیش از حد، زمان بندی نادرست یا استفاده از مواد ممنوعه است. این مشکل جهانی نه تنها ایمنی زیست محیطی را تهدید می کند، بلکه تلاش ها در جهت پایداری را نیز تضعیف می نماید. خطر آلودگی ناشی از آفت کش ها در مقیاس جهانی، نیازمند تلاشی هماهنگ برای درک بهتر و کاهش سوءاستفاده از آن هاست. شایع ترین نمونه های سوءاستفاده از آفت کش ها، استفاده هایی هستند که با اطلاعات درج شده روی برچسب مغایرت دارند؛ مانند استفاده به روشی که در برچسب ذکر نشده، تغییر میزان مصرف، یا نادیده گرفتن دستورالعمل های ایمنی خاص. با این حال، برچسب های آفت کش ها به دلیل ضعف در انتقال مؤثر پیام های ایمنی مورد انتقاد قرار گرفته اند و برخی کارشناسان مطرح کرده اند که واژه «سوءاستفاده» شاید برای مواردی که ناشی از درک ناقص دستورالعمل ها هستن
د، مناسب نباشد و بهتر است از اصطلاح «استفاده ناخواسته» استفاده شود. سایر انواع سوءاستفاده شامل فروش یا استفاده از آفت کش ثبت نشده یا آفت کشی است که مجوز آن لغو شده، همچنین فروش یا استفاده از محصول تقلبی یا دارای برچسب جعلی. در اغلب کشورها، تغییر یا حذف برچسب آفت کش، فروش آفت کش های محدود به افراد غیرمجاز، یا عدم ثبت سوابق فروش و مصرف این محصولات، غیرقانونی است. آفت کش ها ترکیبات سمی هستند و برچسب های آنها به طور خاص برای تشویق استفاده ایمن و مؤثر طراحی شده اند. نادیده گرفتن دستورالعمل ها می تواند منجر به اتهامات مدنی و کیفری و مسئولیت مدنی برای خسارت به سایر اشخاص شود. اثرات آفت کش بر سلامتی. در انسان. سوءاستفاده از آفت کش ها می تواند منجر به مسمومیت آفتکش می شود که پیامدهای آن از تحریکات خفیف پوستی تا تشنج و حتی مرگ متغیر است. اثرات مسمومیت به طور قابل توجهی به مقدار دوز مصرفی و سطح تماس بستگی دارد. انواع آفت کش هایی که بیشتر در موارد مسمومیت دیده می شوند عبارت اند از: ارگانوفسفات و کربامات های N-متیل، حشره کش های مصنوعی پیرتروئیدی، حشره کش های ترکیبات آلی کلر. همچنین برخی گازهای تدخینی، نماتدکش ها، علف کش ه
ا و ترکیبات دی پیریدیلی نیز در موارد مسمومیت با آفت کش ها رایج هستند. یکی از شناخته شده ترین موارد سوءمصرف آفت کش ها در تاریخ معاصر، استفاده از آفت کشی (متیل پاراتیون) برای مصارف کشاورزی در فضای باز در خانه های می سی سی پی جهت از بین بردن سوسک ها و سایر آفات خانگی بود. دو نفر از متخصصان ریشه کنی حشرات پس از افشای استفاده مداوم (چندین ساله) از آنها، به چندین اتهام جنایی متهم شدند. تعدادی از ساکنان، از جمله دو نوزاد، علائم مسمومیت با آفت کش ها را نشان دادند. تعدادی از خانه ها و مشاغل، از جمله چندین مهدکودک و مدرسه، غیرقابل سکونت یا غیرقابل استفاده شدند. جریمه های سنگین و حبس برای عاملان در پی داشت. در حیوانات. سوء استفاده از آفت کش ها همچنین می تواند حیات وحش و سایر منابع زیست محیطی را به خطر بیندازد. پرندگان به ویژه در برابر تماس با آفت کش ها آسیب پذیر هستند. برخی آفت کش ها مانند ارگانوفسفات ها و کربامات ها بر دستگاه عصبی پرندگان تأثیر می گذارند و باعث کاهش موفقیت تولیدمثل و افزایش نرخ مرگ ومیر می شوند. نمونه ای شناخته شده از این تأثیرات، نازک شدن پوسته تخم ها در اثر مصرف دی دی تی (DDT) — یک آفت کش ممنوع شده —
است. این پدیده منجر به کاهش جمعیت چندین گونه پرنده از جمله عقاب سرسفید و شاهین تربیت شده شد. پستانداران پستانداران نیز می توانند از قرار گرفتن در معرض آفت کش ها آسیب ببینند. جوندگان و سایر پستانداران کوچک در معرض خطر بلع مستقیم آفت کش ها یا از طریق منابع غذایی آلوده هستند. این می تواند منجر به مسمومیت حاد یا مشکلات مزمن سلامتی مانند مشکلات تولید مثلی و رشدی شود. پستانداران شکارچی، مانند روباه ها و راسوها، می توانند به طور غیرمستقیم از طریق تجمع زیستی تحت تأثیر قرار گیرند، جایی که آنها طعمه هایی را که در معرض آفت کش ها قرار گرفته اند، مصرف می کنند. حشرات مفید، از جمله گرده افشان هایی مانند زنبورها و پروانه ها، در برابر آفت کش ها بسیار آسیب پذیر هستند. نئونیکوتینوئیدها، دسته ای از حشره کش ها، به دلیل اثرات نوروتوکسیک خود با کاهش جمعیت زنبورها مرتبط دانسته اند. این آفت کش ها رفتار جستجوی غذا را مختل می کنند، موفقیت تولید مثل را کاهش می دهند و حساسیت به بیماری ها و انگل ها را افزایش می دهند. کاهش جمعیت گرده افشان ها تهدیدی جدی برای تنوع زیستی و کشاورزی محسوب می شود.
گرسنگی زنبور عسل مشکلی برای زنبورها و زنبورداران است. گرسنگی ممکن است ناشی از آب و هوای نامساعد، بیماری، حمل و نقل در مسافت های طولانی یا کاهش ذخایر غذایی باشد. برداشت بیش از حد عسل (و فقدان تغذیه تکمیلی) مهم ترین علت کمبود آن است زیرا زنبورها به اندازه کافی ذخیره عسل ندارند، اگرچه آب و هوا، بیماری و آشفتگی نیز می توانند مشکلاتی ایجاد کنند. زنبورداران خانگی در زمستان با تلفات بیشتری در کلنی ها نسبت به تابستان مواجه می شوند، اما برای زنبورداران تجاری، میزان تلفات در فصول مختلف تفاوت چندانی ندارد. با نظارت مؤثر بر کهیر و اقدامات پیشگیری از بیماری، می توان از گرسنگی جلوگیری کرد. گرسنگی می تواند اثر سمی آفت کش هایی را که زنبورها در معرض آن قرار دارند، تشدید کند. زنبورداران خانگی حدود ۴۰٪ از کل عسل تولیدشده در جهان را تأمین می کنند. مسائل مربوط به مدیریت کندو که منجر به از دست دادن کلنی ها می شود، یکی از نگرانی های اصلی این زنبورداران است. بر اساس یک نظرسنجی ملی در سال های ۲۰۱۴–۲۰۱۵، زنبورداران خانگی ۵۲٪ و زنبورداران تجاری ۳۲٪ از کلنی های خود را از دست داده اند. زنبورداران خانگی در زمستان نسبت به تابستان با تلفات