Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مرحله حذفی ای اف سی کاپ ۲۰۱۵ از ۲۶ مه تا ۳۱ اکتبر ۲۰۱۵ برگزار شد. در مجموع ۱۶ تیم در مرحله حذفی برای تعیین قهرمان ای اف سی کاپ ۲۰۱۵ به رقابت پرداختند. تیم های راه یافته. تیم های اول و دوم هر یک از هشت گروه مرحله گروهی به مرحله حذفی راه یافتند. هر دو منطقه غرب آسیا و منطقه شرق آسیا هشت تیم راه یافته به این مرحله داشتند. فرمت. در مرحله حذفی، ۱۶ تیم به صورت تک حذفی به رقابت پرداختند. در مراحل یک چهارم نهایی و نیمه نهایی، هر بازی به صورت رفت و برگشت برگزار شد، در حالی که در مرحله یک هشتم نهایی و فینال، هر بازی به صورت تک بازی برگزار شد. در صورت لزوم، از قانون گل زده در خانه حریف (برای بازی های رفت و برگشت)، وقت اضافه (گل زده در خانه حریف در وقت اضافه اعمال نمی شود) و ضربات پنالتی برای تعیین برنده استفاده شد. برنامه. برنامه مسابقات به شرح زیر بود. نمودار. در مرحله یک هشتم نهایی، برندگان یک گروه با تیم های دوم گروه دیگر در همان منطقه بازی کردند و برندگان گروه ها میزبان بازی برگشت بودند. مسابقات به شرح زیر تعیین شد: قرعه کشی مرحله یک چهارم نهایی در تاریخ ۱۸ ژوئن ۲۰۱۵، ساعت ۱۵:۰۰ به وقت ، در ساختمان ای اف سی در کوالا
لامپور، مالزی برگزار شد. تیم های مناطق مختلف می توانستند در یک قرعه کشی قرار بگیرند و قانون «حمایت از کشور» اعمال می شد، بنابراین تیم های یک فدراسیون نمی توانستند در یک قرعه کشی قرار بگیرند. برای نیمه نهایی قرعه کشی انجام نشد و قرعه کشی مرحله یک چهارم نهایی، تیم های حاضر را مشخص کرد: برنده چ ن۱ در مقابل برنده چ ن۲ و برنده چ ن۳ در مقابل برنده چ ن۴، که برندگان چ ن۲ و چ ن۴ میزبان بازی برگشت خواهند بود. قرعه کشی برای تعیین میزبان فینال پس از قرعه کشی مرحله یک چهارم نهایی برگزار شد. یک هشتم نهایی. !colspan=3|منطقه غرب !colspan=3|منطقه شرق بازی پرسیپورا جایاپورا و پاهانگ طبق برنامه انجام نشد زیرا بازیکنان پاهانگ به دلیل مشکلات ویزا از ورود به اندونزی منع شدند. ای اف سی در ۱۰ ژوئن ۲۰۱۵ اعلام کرد که در نتیجه این موضوع و تعلیق اندونزی توسط فیفا، پرسیپورا جایاپورا مسابقه را از دست داد و بر اساس مقررات مسابقات ای اف سی کاپ ۲۰۱۵ و آیین نامه انضباطی ای اف سی، با نتیجه ۳–۰ بازنده در نظر گرفته شد. یک چهارم نهایی. بازی برگشت. "جوهر دارالتعظیم در مجموع ۴–۲ برنده شد." "القادسیه در مجموع ۳–۲ برنده شد." "الکویت در مجموع ۷–۱ برن
ده شد." "استقلال در مجموع ۵–۳ برنده شد." نیمه نهایی. بازی برگشت. در ۱۶ اکتبر ۲۰۱۵، اتحادیه فوتبال کویت توسط فیفا به حالت تعلیق درآمد. در نتیجه، القادسیه و الکویت هر دو از ای اف سی کاپ محروم شدند. بنابراین، بازی های برگشت هر دو نیمه نهایی لغو شد و جوهر دارالتعظیم و استقلال به فینال راه یافتند.
وزیر دفاع روسیه () وزیر مسئول نیروهای مسلح روسیه است، که مدیریت بر وزارت دفاع روسیه را برعهده دارد. وزیر دفاع روسیه توسط رئیس جمهور روسیه پس از مشورت با شورای فدراسیون انتخاب و منصوب می شود و در طول دوران مسئولیت، به رئیس جمهور گزارش می دهد. مارشال هوانوردی یوگنی شاپوشنیکوف آخرین وزیر دفاع اتحاد جماهیر شوروی بود. ژنرال کنستانتین کوبتس در طول کودتای اوت ۱۹۹۱ از رئیس جمهور وقت جمهوری سوسیالیستی فدراتیو شوروی روسیه، بوریس یلتسین، حمایت کرد. از ۱۹ اوت تا ۹ سپتامبر ۱۹۹۱، کنستانتین کوبتس وزیر دفاع بود، اگرچه هیچ وزارتخانه ای وجود نداشت. این سمت سپس لغو شد. اولین وزیر دفاع فدراسیون روسیه بوریس یلتسین بود که با حکمی در اواسط مارس ۱۹۹۲ خود را به این سمت منصوب کرد. در ماه مه ۱۹۹۲، رئیس جمهور روسیه بوریس یلتسین، ژنرال پاول گراچف را به سمت وزیر دفاع منصوب کرد. تصمیم گراچف برای همراهی با یلتسین در بحران قانون اساسی روسیه در سال ۱۹۹۳، زمانی که رئیس جمهور تانک ها را برای گلوله باران کاخ سفید (مسکو) و بیرون راندن مخالفانش از پارلمان فراخواند، عملاً شورای عالی روسیه را از فرصت اسمی خود برای سرنگونی اقتدار رئیس جمهور محروم کرد
. حداقل تا حدودی به همین دلیل، یلتسین با وجود انتقادات شدید از مدیریت گراچف در جنگ اول چچن و به طور کلی تشکیلات نظامی روسیه، وزیر دفاع خود را حفظ کرد. در نهایت، پیروزی یلتسین در دور اول انتخابات ریاست جمهوری روسیه در سال ۱۹۹۶، یلتسین را بر آن داشت تا گراچف را برکنار کند. در مارس ۲۰۰۱، سرگئی ایوانف، که قبلاً دبیر شورای امنیت روسیه بود، توسط رئیس جمهور ولادیمیر پوتین به عنوان وزیر دفاع منصوب شد و به اولین وزیر دفاع غیرنظامی غیر یونیفرم پوش روسیه تبدیل شد. پوتین تغییرات پرسنلی در ساختارهای امنیتی روسیه را که همزمان با انتصاب ایوانف به عنوان وزیر دفاع بود، «گامی به سوی غیرنظامی کردن زندگی عمومی» نامید. پوتین همچنین بر مسئولیت ایوانف در نظارت بر اصلاحات نظامی به عنوان وزیر دفاع تأکید کرد. چیزی که پوتین بر آن تأکید نکرد، خدمت طولانی ایوانف در کاگ ب و اف اس بی و درجه ژنرالی او در آن زمان در اف اس بی بود. چنین افراد وابسته به آژانس های نظامی و امنیتی به عنوان سیلوویکی شناخته می شوند. از سال ۲۰۰۲، چهار مارشال زنده اتحاد جماهیر شوروی وجود داشتند. چنین افرادی به طور خودکار مشاور وزیر دفاع بودند. مارشال های زنده در آن زم
ان ویکتور کولیکوف، واسیلی پتروف، سرگئی سوکولوف، وزیر دفاع سابق اتحاد جماهیر شوروی و دیمیتری یازوف بودند. یازوف توسط تحلیلگران آمریکایی اسکات و اسکات در سال ۲۰۰۲ به عنوان مشاور اداره (دهم سابق) همکاری های نظامی بین المللی فهرست شده بود. آخرین نفر از این چهار نفر، یازوف، در فوریه ۲۰۲۰ درگذشت. شاید اولین وزیر دفاع «واقعی» بدون یونیفرم، آناتولی سردیوکوف بود که در فوریه ۲۰۰۷ منصوب شد. سردیوکوف وزیر سابق مالیات بود و فراتر از دو سال خدمت سربازی اش، هیچ گونه ارتباط نظامی یا سیلوویکی نداشت.
جرارد منلی هاپکینز (؛ – ) شاعر و کشیش یسوعی انگلیسی بود که شهرت پس از مرگ او وی را در میان شاعران برجسته انگلیسی قرار می دهد. نوای گفتار وی، به ویژه مفهوم قافیه تابدار او، جایگاه فردی نوآور را برای وی به ارمغان آورد؛ همانطور که ستایش او از خدا به وسیله استفاده واضح از تصویرسازی و طبیعت این کار را کرد. او در استراتفورد، اسکس (اکنون در لندن بزرگ) زاده شد و احتمالاً بزرگترین از میان نه فرزند بود. پدر و مادر وی منلی و کاترین هاپکینز (پیش از ازدواج اسمیت) نام داشتند.
کلیسای هوهانس تعمیددهنده مقدس (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در بخش پایینی روستای آگولیس پایین، جمهوری خودمختار نخجوان، جمهوری آذربایجان بود. ساخت و ساز این ساختمان در سده های ۱۵–۱۷ام میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است. این کلیسا تقریباً در ۴۰۰–۵۰۰ متری جنوب غربی کلیسای شماون مقدس در همان روستا قرار داشت. تاریخچه. بر اساس منابع ادبی و کتیبه ای ارمنی بر پایه گنبد کلیسا، این کلیسا در سال ۱۶۶۳ بازسازی شد. این کلیسا در اواخر دوره شوروی در وضعیت نیمه ویرانی قرار داشت. ویژگی های معماری. این کلیسا دارای یک محراب چندضلعی و نمازخانه های دو طبقه در دو طرف بود، یک گنبد هشت پنجره ای بر فراز چهار ستون هشت ضلعی قرار داشت. کتیبه هایی به خط ارمنی در اطراف گنبد وجود داشت. نقاشی های دیواری کلیسا که در سال ۱۶۸۶ اضافه شده بودند، تا حد زیادی پوسیده شده بودند حدود ۱۵۰ سنگ قبر در امتداد ضلع شمالی و شرقی کلیسا، در داخل دیوار اطراف وجود داشت. از دهه ۱۹۴۰، سنگ قبرها به تدریج آسیب دیده و شکسته شدند. تخریب. این کلیسا در دهه ۱۹۸۰ هنوز یک بنای تاریخی پابرجا بود، با این حال، طبق گزارش دیده بان
میراث قفقاز، تا فوریه ۲۰۰۰ تخریب شده بود.
جام باشگاهی خلیج سی ام سی امین دوره جام باشگاهی خلیج برای باشگاه های کشورهای شورای همکاری خلیج فارس بود که در سال ۲۰۱۵ برگزار شد. مرحله گروهی. مرحله گروهی به صورت رفت و برگشت نوبت گردشی برگزار می شود، بنابراین هر تیم چهار مسابقه انجام می دهد. پس از آن دو تیم برتر به مرحله یک چهارم نهایی راه پیدا می کنند.
در ۱۹ فروردین ۱۳۹۰ (۸ آوریل ۲۰۱۱)، نیروهای ارتش عراق تحت فرمان دولت نوری مالکی به قرارگاه اشرف در استان دیاله عراق محل استقرار سازمان مجاهدین خلق ایران حمله کردند. سازمان ملل متحد اعلام کرد که ۳۴ نفر کشته و ۳۱۸ نفر زخمی شده اند. یک تیم بازرسی سازمان ملل متحد ۲۸ جسد، از جمله اجساد زنان، را مشاهده کرد و به این نتیجه رسید که اکثر آنها بر اثر جراحات ناشی از گلوله جان خود را از دست داده اند. مقامات عراقی به خبرنگاران اجازه ورود به قرارگاه اشرف را ندادند. متعاقبا تعداد کشته ها ۳۶ نفر اعلام شد. این حمله توسط ناوی پیلای کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد محکوم شد، همچنین مریم رجوی، رهبر سازمان مجاهدین خلق و سناتور جان کری آن را به عنوان یک «کشتار» محکوم کردند. پیشینه. قرارگاه اشرف در شمال شرقی شهر خالص عراق، حدود ۱۲۰ کیلومتری غرب مرز ایران و ۶۰ کیلومتری شمال بغداد در استان دیاله عراق واقع شده است. این قرارگاه به یاد اشرف رجوی نامگذاری شده بود و محل استقرار سازمان مجاهدین خلق ایران در عراق بود. بعد از تهاجم سال ۲۰۰۳ آمریکا به عراق ارتش آمریکا کنترل این قرارگاه را به دست گرفت و ساکنان قرارگاه را خلع سلاح کرد؛ در مقابل
طی توافقنامه ای به ۳۴۰۰ تن از ساکنان استاتوی افراد حفاظت شده تحت کنوانسیون ۴ ژنو داده شد. ژنرال دیوید پترائوس، که سمت معاون فرمانده نیروهای ائتلاف متحد را بر عهده داشت، اظهار داشت که انتقال مسئولیت قرارگاه اشرف به دولت عراق منوط به تضمین مستقیم مقامات عراقی مبنی بر حفظ وضعیت حفاظت شده ۳۴۰۰ ساکن قرارگاه است. در سال ۲۰۰۹، ارتش ایالات متحده کنترل قرارگاه را به دولت عراق (نوری مالکی) واگذار کرد. این دولت بارها قول داده بود که قرارگاه را تعطیل کند، زیرا نوری مالکی، نخست وزیر وقت، ظاهراً در تلاش برای تقویت روابط کشورش با ایران بود. ارتش عراق پیش از این در ۶ و ۷ مرداد ۱۳۸۸ به قرارگاه اشرف حمله کرده و حداقل ۹ نفر را کشته و حدود ۴۰۰ نفر را زخمی کرده بود. ساکنان قرارگاه اشرف در طول اقامتشان در آنجا بارها مورد حمله قرار گرفتند. تا آنجا که سازمان ملل متحد مصمم به جابجایی آنها به مکان دیگری شد. حمله. در صبح زود ۱۹ فروردین ۱۳۹۰، با بیش از ۱۴۰ خودروی نظامی و حدود ۲۵۰۰ نفر پرسنل نیروهای ارتش عراق به بخش شمالی قرارگاه اشرف حمله ور شدند. سلاح های سبک شامل کلاشینکف و بی کی سی به کار رفت. گزارش سازمان غیرانتفاعی U.S. Committee
for Ashraf Residents حمله را «قتل عام» خوانده است؛ در این حمله، از تانک، نفربر زرهی و توپخانه استفاده شد که منجر به ۳۶ کشته و صدها زخمی شد. سازمان مجاهدین خلق ایران اعلام کرد که این حمله یک «حمله نظامی تمام عیار با خودروهای زرهی» بوده است. پس از این حمله که ۳۴ کشته بر جای گذاشت، سازمان مجاهدین خلق ایران فیلمی را که توسط اعضای این سازمان فیلمبرداری شده بود، منتشر کرد که نشان می دهد سربازان عراقی به غیرنظامیان غیرمسلح در قرارگاه اشرف شلیک می کنند و از خودروهای نظامی برای زیر گرفتن جمعیت استفاده می کنند. روپرت کولویل، سخنگوی دفتر کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد در ژنو گزارش داد که تیمی از ناظران سازمان ملل متحد در جریان بازدید خود از این قرارگاه، شاهد ۲۸ جسد باقی مانده بودند. به گفته کولویل، به نظر می رسد اکثر کشته شدگان بر اثر جراحات ناشی از گلوله جان خود را از دست داده اند که برخی از آنها زن بودند. همچنین یک دیپلمات غربی مستقر در بغداد گفت که به نظر می رسد اجساد مربوط به ۳ نفر احتمالاً در اثر زیر گرفته شدن توسط یک خودرو، له شده اند. پیامد ها. این حادثه روند جابه جایی ساکنان اشرف از طریق سازمان ملل کلید
خورد؛ در پایان سال ۲۰۱۱، قرارگاه به تدریج تخلیه شد.
زاکاری آتکامی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سوئیس است که در حال حاضر برای میلان در پست مدافع بازی می کند. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال سوئیس بازی کرده است.
مسجد عبدالعزیز عبدالله شربتلی () مسجد جامع اهل سنت است که در محله الجوهره، جده، عربستان سعودی واقع شده است. این پروژه که در روز ۶ مارس ۲۰۲۴ افتتاح شد، مساحتی بالغ بر را دربر گرفته است. . این اولین مسجد در جهان است که با استفاده از فناوری چاپ سه بعدی ساخته شده و منعکس کننده معماری حجازی است. این مسجد توسط وجنات عبدالواحد، بیوه تاجر عربستانی عبدالعزیز عبدالله عباس شربتلی که در سال ۲۰۲۱ درگذشت، ساخته شد و مسجد به نام او نامگذاری شده است.
باغ وحش نووسیبیرسک به نام روستیسلاو الکساندرویچ شیلو () یک مؤسسه علمی و همچنین یک جاذبه گردشگری است. این باغ وحش حدود ۱۱۰۰۰ حیوان از ۷۳۸ گونه دارد و در سی و دو برنامه مختلف پرورش در اسارت برای گونه های در معرض خطر انقراض مشارکت فعال دارد. به طور متوسط، سالانه بیش از ۱۵۰۰۰۰۰ نفر از باغ وحش بازدید می کنند. تاریخچه. تاریخچه باغ وحش نووسیبیرسک با یک باغ وحش کوچک به سرپرستی ماکسیم زورف آغاز شد که بخشی از ایستگاه فنی و کشاورزی کودکان سرزمین سیبری غربی بود که در سال ۱۹۳۳ تأسیس شد. در سال ۱۹۳۷، طرح کلی توسعه نووسیبیرسک تصویب شد. این طرح شامل ایجاد یک باغ وحش بود. ساخت و ساز به دلیل جنگ جهانی دوم متوقف شد. تنها در ۲۹ اوت ۱۹۴۸، باغ وحش نووسیبیرسک رسماً تأسیس شد. این باغ وحش در خیابان گوگول واقع شده بود. فرمان شورای وزیران جمهوری فدراتیو سوسیالیستی روسیه شوروی شماره ۱۵۴۸ مورخ ۱۵ سپتامبر ۱۹۵۹ به مقامات محلی نووسیبیرسک دستور داد تا باغ وحش را به مکان جدید منتقل کنند، زیرا منابع محل قدیمی برای توسعه به پایان رسیده بود. اما ساخت باغ وحش جدید تنها در سال ۱۹۷۹ به دلیل مشکلات در انتخاب مکان جدید در شهری که به سرعت در حال رشد ب
ود، آغاز شد. مدیر باغ وحش از سال ۱۹۷۲ (از سال ۱۹۶۹ - به عنوان مدیر موقت) تا زمان مرگش در سال ۲۰۱۶، روستیسلاو شیلو بود. مهم ترین سهم او در توسعه باغ وحش نووسیبیرسک، جابجایی به منطقه جدید در منطقه زایلتسوکی بود. این فرایند که در سال ۱۹۷۹ آغاز شد، مدت زیادی طول کشید و با مشکلات سازمانی و مالی زیادی، به ویژه در اواخر دهه ۱۹۸۰ و اوایل دهه ۱۹۹۰، مواجه شد. باغ وحش جدید در سال ۱۹۹۳ درهای خود را به روی بازدیدکنندگان گشود، اما جابجایی نهایی در سال ۲۰۰۵ تکمیل شد. باغ وحش جدید بلافاصله به مکانی دوست داشتنی برای تعطیلات ساکنان و بازدیدکنندگان نووسیبیرسک تبدیل شد. همزمان با جابجایی، باغ وحش در حال انجام تحقیقات علمی گسترده برای کشت و حفظ گونه های نادر جانوری بود. در سال ۲۰۰۰، مشخص شد که این باغ وحش میزبان شیرهای یال سیاهی است که به نظر می رسد نزدیکترین خویشاوندان بازمانده از شیر منقرض شدهٔ کیپ آفریقای جنوبی باشند. جان اسپنس، مدیر باغ وحش آفریقای جنوبی، همیشه مجذوب داستان های این شیرهای بزرگ بود که در قرن هفدهم از دیوارهای قلعهٔ ژنرال ون ریبیک بالا می رفتند. او معتقد بود که ممکن است برخی از شیرهای کیپ به اروپا برده شده و با
شیرهای دیگر آمیخته شده باشند. جستجوی او سی سال طول کشید که او را به باغ وحش نووسیبیرسک رساند، جایی که او نزدیکترین شباهت زنده به شیر کیپ را یافت؛ این باغ وحش شیری به نام سیمون را نام برد. این شیر و خانواده اش در فضای باز و در محیط های طبیعی بزرگ نگهداری می شوند. «این شیر در تمام طول سال در شرایط آب و هوایی غرب سیبری در دمای نگهداری می شود.». در چهل سال، بیش از شصت توله شیر به دنیا آمدند. باغ وحش نووسیبیرسک توانست دو توله شیر را برای جفت گیری به باغ وحش اسپنس در آفریقای جنوبی بفرستد. توله های سیمون به نام مدیر باغ وحش، روستیسلاو شیلو، و همسرش، اولگا، نامگذاری شدند. در ۱ ژوئیه ۲۰۱۶، باغ وحش نووسیبیرسک به نام روستیسلاو شیلو، که در ۲۶ آوریل ۲۰۱۶ درگذشت، نامگذاری شد از سال ۲۰۱۶، مرکز اقیانوس شناسی و زیست شناسی دریایی «دلفینیا» بخشی از باغ وحش شده است.
استرلنا یک مسکونی شهری در منطقه پتروودورتسوی شهر فدرال سانت پترزبورگ روسیه است، تقریباً در نیمه راه بین سنت پترزیبورگ و پیترگوف و به ساحل خلیج فنلاند می رسد. جمعیت: ۱۲٬۴۵۲ (تعداد مردم سال ۲۰۱۰) ۱۲٬۷۵۱ (تعداد جمعیت سال ۲۰۰۲) تاریخچه. استرلنا اولین بار در نقشه برداری کاداستر وودسکایا پیاتینا در سال ۱۵۰۰، به عنوان "روستای استرلنا در ساحل دریای رتسه استرلنه" در حیاط کلیسای شهرستان کیپن کوپورسکی ذکر شده است. پس از پیمان استولبوو، این سرزمین ها بخشی از سوئد بودند و در سال ۱۶۳۰، استرلنا به عنوان املاک بارونیال سیاستمدار سوئدی، یوهان اسکایت، ظاهر شد. کاخ پتر کبیر. در سال ۱۷۱۸، یک کاخ چوبی موقت در استرلنا ساخته شد. این کاخ توسط خانواده سلطنتی روسیه به عنوان نوعی شکارگاه مورد استفاده قرار می گرفت و تا به امروز نیز حفظ شده است. سنگ بنای آن در ژوئن ۱۷۲۰ گذاشته شد، اما سال بعد مشخص شد که این مکان برای نصب فواره ها مناسب نیست، بنابراین پیتر تصمیم گرفت توجه خود را بر روی پترهوف در همان نزدیکی متمرکز کند. معمار ایتالیایی، نیکولا میچتی، استرلنا را ترک کرد و تمام کارها به حالت تعلیق درآمد. الیزابت، دختر پتر، پس از به تخت نشستن
در سال ۱۷۴۱، قصد داشت پروژه پدرش را تکمیل کند. از معمار مورد علاقه اش، بارتولومئو راسترلی، خواسته شد تا طرح میچتی را گسترش داده و بزرگ نمایی کند. اما توجه راسترلی خیلی زود به کاخ های دیگر، در پترهوف و تزارسکویه سلو، معطوف شد، بنابراین کاخ استرلنا تا پایان قرن ناتمام ماند. خانه خانوادگی شاخه کنستانتینوویچی رومانوف ها. در سال ۱۷۹۷، استرلنا به گراند دوک کنستانتین پاولوویچ (پسر دوم پاول اول) و همسرش گراند دوشس آنا فئودوروونا (عمه ملکه ویکتوریا) اعطا شد. با وجود آتش سوزی بزرگی در سال ۱۸۰۳، کاخ کنستانتین تا سال ۱۸۰۷ تکمیل شد. پس از مرگ کنستانتین، کاخ به برادرزاده اش رسید و شاخه کنستانتینوویچی از سلسله رومانوف مالکیت آن را تا زمان انقلاب حفظ کرد. فراز و نشیب های قرن بیستم و بیست و یکم. پس از سال ۱۹۱۷، کاخ رو به ویرانی گذاشت: به یک کمون کودکان کار و سپس به یک مدرسه راهنمایی تحویل داده شد. برای مدتی در طول جنگ جهانی دوم، آلمانی ها استرلنا را اشغال کردند و در آنجا پایگاه دریایی داشتند. برخی از افراد ناوگان دسیما و قایق های تهاجمی از ایتالیا آورده شده و به همراه قایق های ارتش آلمان در استرلنا مستقر شدند. حمله به استرلن
ا: کماندوهای شوروی در ۵ اکتبر ۱۹۴۳ به آن پایگاه حمله کرده و ۲ قایق ارتش آلمان را نابود کردند پس از ویرانی های اشغال آلمان، تنها دیوارهای کاخ پابرجا ماندند؛ تمام تزئینات داخلی از بین رفته بود. تا سال ۲۰۰۱ که ولادیمیر پوتین دستور داد کاخ به اقامتگاه ریاست جمهوری سن پترزبورگ تبدیل شود، هیچ مرمت مؤثری انجام نشده بود. در آماده سازی برای جشن سیصدمین سالگرد تأسیس سن پترزبورگ، دولت روسیه تصمیم گرفت کاخ و محوطه آن را به عنوان مرکز کنفرانس دولتی و اقامتگاه ریاست جمهوری بازسازی کند. پیمانکار عمومی بازسازی، کنسرسیوم "شانزدهمین تراست و شرکاً بود. شرکت ساختمانی گروه ستل به ریاست ماکسیم شوبارف نیز در کارهای نوسازی شرکت داشت. کاخ کنستانتین بازسازی شده در طول جشن های سیصدمین سالگرد سن پترزبورگ در سال ۲۰۰۳ میزبان بیش از ۵۰ نفر از سران کشورها بود. سه سال بعد، در ۱۵ تا ۱۷ ژوئیه ۲۰۰۶، میزبان سی و دومین اجلاس جی ۸ بود. در طول این اجلاس ها، رهبران جهان در ۱۸ کلبه مجلل در کنار دریا اقامت داشتند. هر یک از کلبه ها به نام یک شهر تاریخی روسیه نامگذاری شده است. اصطبل های اوایل قرن نوزدهم به یک هتل چهار ستاره برای سایر بازدیدکنندگان بازسا
زی شدند. اجلاس ۲۰۱۳ گروه ۲۰ سن پترزبورگ در ۵ تا ۶ سپتامبر ۲۰۱۳ در این کاخ برگزار شد این کاخ همچنین قرعه کشی مقدماتی جام جهانی فوتبال ۲۰۱۸ را که در روسیه برگزار شد، برگزار کرد. این کاخ در سال ۲۰۲۱ میزبان عروسی سلطنتی بین دوک بزرگ جورج رومانوف و ویکتوریا بتارینی بود که این اولین عروسی سلطنتی بود که در بیش از صد سال در این کشور برگزار می شد. سایر بناهای تاریخی. چندین اقامتگاه دیگر رومانوف ها را می توان در مجاورت کاخ کنستانتین مشاهده کرد. کاخ باروک زامنکا، که احتمالاً در دهه های ۱۷۷۰–۱۷۶۰ توسط راسترلی طراحی شده است، در سال ۱۸۳۵ توسط نیکلاس اول برای همسرش ماریا الکساندرونا خریداری شد و قبلاً خانه ای برای شاخه نیکولاویچی رومانوف ها بود. ملک و کاخ نئوکلاسیک میخائیلوفکا از سال ۱۸۳۴ به دوک بزرگ میخائیل نیکولاویچ و شاخه میخائیلوویچ از خانواده تعلق داشت. ساختمان هایی که در سال ۱۸۵۰ توسط آندری استاکنشنایدر و بین سال های ۱۸۵۸ تا ۱۸۶۱ توسط جوزف ایوسیفوویچ شارلمانی و هارالد فون بوس طراحی شده بودند، در حال حاضر عمدتاً مخروبه و تقریباً ویران هستند. در سال ۲۰۰۶، دانشگاه ایالتی سن پترزبورگ قصد داشت این منطقه را برای یک پردیس بی
ن سال های ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۹ بازسازی کند. از دیگر بناهای دیدنی در استرلنا می توان به خانهٔ ییلاقی ساحلی ماتیلده کشسینسکا در نزدیکی کاخ کنستانتین (که در اواخر دهه ۱۹۵۰ تخریب شد) و صومعه دریایی ویران شده سنت سرگیوس، با کلیساهای متعدد ساخته لوئیجی روسکا، اشاره کرد. این صومعه به عنوان محل دفن برادران زوبوف و دیگر اشراف روس شناخته می شود. الکساندر گورچاکوف، وزیر امور خارجه امپراتوری، در سال ۱۸۸۳ در اینجا به خاک سپرده شد. [ "" ] کاخ کنستانتین، صومعه تثلیث، میخائیلوفکا و زنامنکا بخش هایی از میراث جهانی سن پترزبورگ و گروه های مرتبط با بناهای تاریخی هستند.
پل فورنِل زادهٔ ۲۰ مه ۱۹۴۷ درشهر سن-اتین، نویسنده معاصر فرانسوی است. زندگی نامه. پل فورنِل فارغ التحصیل مدرسهٔ عالی سَن-کلو است. سرآغاز کار او در ۱۹۸۲ به عنوان ویراستار "Encyclopædia Universalis" در انتشارات هاشت (Hachette) بود. فورنل علاوه بر نگارش بیش از ۳۰ رمان و مجموعه داستان کوتاه، مدیر آلیانس در سانفرانسیسکو (۱۹۹۶ تا ۲۰۰۰) و رایزن فرهنگی سفارت فرانسه در قاهره (۲۰۰۰ تا ۲۰۰۳) بوده است. پیوند به بیرون. Paul Fournel
نبرد دریاچه بایکال، نبردی دریایی بود که توسط نیروهای چکسلواکی در جریان جنگ داخلی روسیه انجام شد. پیشینه. در اوت ۱۹۱۸، لژیون چکسلواکی، تحت رهبری رادولا گایدا، برای کنترل گذرگاه های کوهستانی اطراف دریاچه بایکال که به خوبی دفاع می شدند، با ارتش سرخ جنگید. گایدا از این واقعیت که بایکال کاملاً تحت کنترل کشتی های ارتش سرخ بود، نگران بود، چرا که این کشتی ها با واحدهای پیاده شونده در پشت لژیون، واحدهای چکسلواکی را تهدید می کردند. لژیونرهای چکسلواکی ضمن اشغال بندرها مختلف در سواحل بایکال، موفق به تصرف دو کشتی بخار دشمن، "سیبیرجک" و "فدوسیا"، شدند. این کشتی ها بعداً به یک جفت هویتزر مجهز شدند. نبرد. در ۱۵ اوت ۱۹۱۸، ناوگان چکسلواکی از لیستویانکا حرکت کرد. تا ظهر ۱۶ اوت، کشتی ها حدود از بندر میوسک (که اکنون بابوشکین نام دارد) در مه غلیظ. پس از چند دقیقه، مه شروع به محو شدن کرد و کشتی ها میوسک را مشاهده کردند. نیروهای ارتش سرخ که از شهر دفاع می کردند، تصور می کردند که کشتی های نزدیک شونده، کشتی های خودی هستند که آذوقه می آورند. این امر به کشتی ها اجازه داد تا مسافت تقریبی به بندر نزدیک شوند. زمانی که مدافعان میوسوفسک متوج
ه اشتباه خود شدند، خیلی دیر شده بود. کشتی یخ شکن سعی کرد به کشتی های چکسلواکی آتش بگشاید، اما آنها سریع تر بودند. آنها شروع به آتش گشودن، هم در "بایکال" و هم در بندر کردند. "بایکال" به آتش کشیده شد و آشفتگی عمومی در میوسوفسک فوران کرد. ایستگاه قطار در آتش بود. یک قطار زرهی پس از نیم ساعت بمباران چکسلواکی از راه رسید. توپ ها از آن پیاده شدند و شروع به آتش سوزی متقابل به کشتی های چکسلواکی کردند. از آنجایی که مأموریت اصلی نابودی بندر و ایستگاه قطار تکمیل شده بود، لژیونرها نبرد را ترک کردند. در سفر بازگشت، آنها با کشتی دشمن آنگارا روبرو شدند که تصمیم به فرار از نبرد گرفت. بقیه سفر بدون حادثه بود و آنها بدون هیچ حادثه دیگری به لیستویانکا بازگشتند. "بایکال" به گل نشست و چند روز در آتش سوخت، قبل از اینکه یدک کشیده و در نهایت اوراق شود. پیامدها. خبر لشکرکشی لژیون چکسلواکی به سیبری در تابستان ۱۹۱۸ مورد استقبال دولتمردان متفقین در بریتانیای کبیر و فرانسه قرار گرفت، چرا که این عملیات را وسیله ای برای بازسازی جبهه شرقی علیه آلمان می دانستند. وودرو ویلسون، رئیس جمهور ایالات متحده، که در برابر پیشنهادهای قبلی متفقین برای م
داخله در روسیه مقاومت کرده بود، تسلیم فشارهای داخلی و خارجی شد تا از تخلیه لژیونرها از سیبری حمایت کند. در اوایل ژوئیه ۱۹۱۸، او یادداشتی دستیار منتشر کرد که در آن خواستار مداخله محدود ایالات متحده و ژاپن در سیبری برای نجات سربازان چکسلواکی شد که توسط نیروهای بلشویک در ترانس بایکال مسدود شده بودند. با این حال، چکسلواکی ها پیش از این با جنگیدن راه خود را باز کرده بودند. زمانی که اکثر واحدهای آمریکایی و ژاپنی در ولادی وستوک پیاده شدند، چکسلواکی ها از قبل برای استقبال از آنها آنجا بودند. مداخله متفقین در سیبری ادامه یافت به طوری که تا پاییز ۱۹۱۸، ۷۰۰۰۰ ژاپنی، ۸۲۹ بریتانیایی، ۱۴۰۰ ایتالیایی، ۵۰۰۲ آمریکایی و ۱۰۷ نیروی استعماری فرانسوی (ویتنامی) در منطقه حضور داشتند. بسیاری از این نیروها از روس های ضد بلشویک و جنگ سالاران قزاق که پس از تصرف راه آهن ترانس سیبری توسط چکسلواکی، دولت های منطقه ای تشکیل داده بودند، حمایت می کردند. لشکرکشی لژیون چکسلواکی در سیبری، دولتمردان متفقین را تحت تأثیر قرار داد و آنها را به ایده یک دولت مستقل چکسلواکی جذب کرد. همچنان که لژیونرها در آن تابستان از یک پیروزی به پیروزی دیگر می رفتند،
شورای ملی چکسلواکی شروع به دریافت بیانیه های رسمی مبنی بر به رسمیت شناختن خود از سوی دولت های مختلف متفقین کرد.
شامپانسکویه شوروی (، ) یک برند عمومی شراب گازدار است که در اتحاد جماهیر شوروی و کشورهای جانشین آن تولید می شود. این محصول برای سال های زیادی به عنوان یک ابتکار دولتی ساخته می شد. معمولاً این شراب از ترکیب انگورهای آلیگوتِه و شاردونه تهیه می شود. پس از فروپاشی اتحاد شوروی، شرکت های خصوصی در بلاروس، روسیه، قرقیزستان، مولداوی و اوکراین حقوق استفاده از نام «شامپاین شوروی» را به عنوان نام تجاری خریداری کردند و دوباره تولید را آغاز نمودند. «شامپاین شوروی» هنوز هم توسط این شرکت های خصوصی با استفاده از همان عنوان عمومی قدیمی به عنوان نام تجاری تولید می شود. تاریخچه. امپراتور روسیه پاول یکم برای نخستین بار تاکستان های کریمه و استادان فرانسوی شامپاین سازی را گرد هم آورد، اما این یک اشراف زاده روس، شاهزاده گولیتسین بود که نخستین شراب گازدار روسی را که از نظر اقتصادی موفق بود، در آبراو-دیورسو واقع در آبراو-دیورسو بنیان گذاشت. موفقیت گولیتسین به حدی بود که در سال ۱۹۰۰ در نمایشگاه جهانی پاریس، شامپاین نووی سویت همه شرکت کنندگان فرانسوی را شکست داد و جایزه بین المللی «گراند پری دو شامپاین» را به دست آورد. وقتی که انقلاب روس
یه بلشویکها را در اکتبر ۱۹۱۷ به قدرت رساند، صنعت برند (در اینجا منظور شراب سازی ممتاز و با برند مشخص) تقریباً نابود شد. اما با توسعه اتحاد شوروی در اوایل دهه ۱۹۲۰، دولت از شراب سازان روس خواست که دستورالعملی برای یک «شامپاین مردمی» تهیه کنند که ارزان، سریع تولید و در دسترس طبقات کارگر باشد. برند جدید، با نام «شامپانسکویه شوروی» در سال ۱۹۲۸ توسط یک تیم سوونارخوز ایجاد شد. «پدر» این فناوری جدید آنتون فرولوف-باگرِیِف () بود، کارمند سابق شاهزاده گولیتسین در آبراو-دیورسو. در جریان جنگ داخلی روسیه، فرولوف-باگرییف به دلیل امتناع از تحویل تمام ذخیره شراب کارخانه به یک گروه پرولتری تقریباً کشته شد. او تنها به لطف کارگران کارخانه که او را پشت بشکه های شراب پنهان کردند و مقامات شوروی را خبر کردند، جان سالم به در برد. او بعدها بورسیه های دولتی متعدد، مدارک دانشگاهی و جایزه دولتی اتحاد شوروی را برای کار خود در شراب سازی شوروی دریافت کرد. فناوری تولید در سال ۱۹۵۳ توسط پروفسور گئورگی آقابالیانس بهبود یافته و مقرون به صرفه تر شد و او برای این دستاورد جایزه لنین دریافت کرد. وضعیت حقوقی. در لتونی، دیوان عالی حکم کرده است که لا