Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
فروریختن سد وال دی استاوا در ۱۹ ژوئیه ۱۹۸۵ رخ داد، زمانی که دو سد باطله بالای روستای استاوا، در نزدیکی تسرو، ایتالیا، شکستند. این حادثه منجر به یکی از بدترین فجایع ایتالیا شد که منجر به کشته شدن ۲۶۸ نفر، تخریب ۶۳ ساختمان و تخریب هشت پل شد. سد بالایی ابتدا شکست و منجر به فروریختن سد پایینی شد. حدود ۱۸۰٬۰۰۰ متر مکعب (۶٬۳۵۰٬۰۰۰ فوت مکعب) گل، ماسه و آب با سرعت ۹۰ به دره ریو دی استاوا و به سمت روستای استاوا رها شد. کیلومتر در ساعت (۵۶ پس از عبور از روستا، سیل ادامه یافت تا اینکه با سرعت ۴٫۲ مایل در ساعت به رودخانه آویسیو رسید. کیلومتر (۲٫۶ mi) دور می شود و هر چیزی را که سر راهش باشد، نابود می کند. علت. تحقیقات در مورد این فاجعه نشان داد که سدها به خوبی نگهداری نشده بودند و حاشیه ایمنی بهره برداری بسیار کم بود. لوله ای که در سد بالایی برای تخلیه آب استفاده می شد، زیر وزن رسوبات شروع به خم شدن کرده بود و باعث می شد زهکشی سد کمتر مؤثر باشد. در همین حال، آب همچنان به مخزن پشت سد پمپاژ می شد که همراه با زهکشی کمتر، به این معنی بود که فشار روی دیواره سد بالایی شروع به افزایش کرد. با دنبال کردن مسیر کمترین مقاومت، آب شرو
ع به نفوذ به دیواره کرد و باعث شد خاک داخل دیواره روان شود و دیواره را تضعیف کند تا اینکه فرو ریخت. سپس آب و باطله های سد بالایی به داخل سد پایینی جریان یافت که تحت فشار عظیم تولید شده، سی ثانیه بعد فرو ریخت. در ژوئن ۱۹۹۲، ۱۰ نفر به دلیل نقششان در این حادثه به جرم ارتکاب فاجعه و قتل غیرعمد متعدد محکوم و همگی به زندان محکوم شدند. پیوند به بیرون. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
فوندو آمبینته ایتالیایی اعتماد ملی ایتالیا است. این سازمان در سال ۱۹۷۵ با عنوان صندوق محیط زیست ایتالیا، بر اساس مدل نشنال تراست از انگلستان، ولز، و ایرلند شمالی تأسیس شد. این سازمان یک سازمان خصوصی غیرانتفاعی است و تا سال ۲۰۱۸ بیش از ۱۹۰٬۰۰۰ عضو دارد هدف آن حفاظت از عناصر میراث فیزیکی ایتالیا است که در غیر این صورت ممکن است از بین بروند. تاریخچه. این بنیاد به ابتکار النا کروچه، دختر فیلسوف ایتالیایی ، بندتو کروچه، برمی گردد. النا کروچه می خواست مدل «بنیاد ملی اماکن تاریخی یا زیبایی های طبیعی بریتانیا» را در ایتالیا به کار گیرد. جولیا ماریا موزونی کرسپی، رناتو بازونی، آلبرتو پردیری و فرانکو روسولی در سال ۱۹۷۵ سند تأسیس را امضا کردند. اندکی پس از تأسیس، اولین بنیادها و کمک های مالی مهم خود را دریافت کرد. اولین کمک مالی در سال ۱۹۷۶ توسط وکیلی به نام پیرو د بلاسی انجام شد. او ۱۰۰۰ متر مربع زمین در پانارئا، یکی از جزایر آئولین در نزدیکی سیسیل، را به اف ای ای اهدا کرد و بدین ترتیب از ساخت و ساز و تخریب بخش زیادی از جزیره جلوگیری کرد. در سال ۱۹۷۷، امانوئلا کاستلبارکو، نوه آرتورو توسکانینی، قلعه قرون وسطایی آویو در
ترنتینو را به اف ای ای اهدا کرد. اف ای ای مرمت گسترده قلعه را آغاز کرد و در عین حال به خانواده کاستلبارکو اجازه داد تا همچنان در بخش هایی از قلعه سکونت داشته باشند. با این حال، اف ای ای به تنهایی مسئول هزینه های مرمت، مدیریت و بعداً افتتاح قلعه برای عموم مردم بود. بدین ترتیب اف ای ای الگوی جدیدی از حفاظت از بناهای تاریخی در ایتالیا را ایجاد کرد. همچنین در سال ۱۹۷۷، اف ای ای کار مرمت را در صومعه توربا، کاستل سپریو، در استان شمالی وارسه ایتالیا آغاز کرد. این صومعه در ابتدا با هزینه شخصی توسط بنیانگذار بنیاد، جولیا ماریا موتزونی کرسپی، خریداری شد و سپس برای نجات آن از فروپاشی کامل به اف ای ای اهدا شد. امروزه این مجموعه صومعه یکی از مهم ترین شواهد لومباردها در ایتالیا و بنابراین یک میراث جهانی یونسکو است. خواص. در اوایل سال ۲۰۰۷، این سازمان بیست و دو ملک شامل قلعه ها، باغ ها، بناهای صومعه ای و سایر دارایی های فرهنگی داشت. این املاک در سراسر ایتالیا پراکنده شده اند، اما اکثر آنها در شمال کشور قرار دارند.
ایتالیا نوسترا ("ایتالیای ما") یک سازمان غیرانتفاعی ایتالیایی است که به حفاظت و ترویج میراث تاریخی، هنری و زیست محیطی کشور اختصاص دارد. تاریخچه. این سازمان در ۲۹ اکتبر ۱۹۵۵ توسط اومبرتو زانوتی بیانکو، پیترو پائولو ترومپئو، جورجیو باسانی، دزیدریا پازولینی دال اوندا، النا کروچه، لوئیجی مانیانی، هوبرت هاوارد، و آنتونیو سدرنا، گروه کوچکی از روشنفکران رومی با هدف خاص مخالفت با تخریب پیش بینی شده بخشی از مرکز تاریخی شهر، تشکیل شد. ترویج رویکردی به برنامه ریزی شهری که مکان های معماری تاریخی را حفظ می کند، همچنان مورد توجه این جنبش بوده است. با این حال، منافع آن در طول زمان گسترش یافته و شامل حفظ همه جنبه های میراث فرهنگی و زیست محیطی ایتالیا شده است و بیش از ۲۰۰ شعبه در سراسر کشور تأسیس شده است. از جمله موفقیت های این سازمان می توان به کمپینی اشاره کرد که منجر به تأسیس پارک منطقه ای آپیان وی در سال ۱۹۸۸ شد. در سال ۱۹۸۹، ایتالیا نوسترا با بازگرداندن ونوس سیرن به لیبی مخالفت کرد. در همان سال، پس از کنسرت پینک فلوید در ونیز که باعث تخریب بخشی از مکان تاریخی در شهر شد، ایتالیا نوسترا شکایتی علیه مقامات شهر به دلیل سوء ر
فتار و فساد ارائه داد. در سال ۱۹۹۹، پس از آنکه کارگران هنگام ساخت پایه های یک پارکینگ جدید در واتیکان (ملقب به "پارکینگ خدا") دیوار یک ویلای رومی باستانی را از خاک بیرون آوردند، ایتالیا نوسترا برای توقف پروژه ساخت و ساز لابی کرد. در ژوئیه ۲۰۰۹، سازمان «ایتالیا نوسترا» به دلایل سیاسی از مدیریت غار پارکو دله در میلان دست کشید. در سال ۲۰۱۱، «ایتالیا نوسترا» با هشدار در مورد ۵۹۰۰۰ گردشگر روزانه ونیز، به مطبوعات یادآوری کرد که محدودیت گردشگران روزانه در این شهر از زمان مطالعه ای در سال ۱۹۸۸، ۳۳۰۰۰ نفر تعیین شده است. این سازمان مدت هاست که مخالف عبور کشتی های کروز بزرگ از تالاب ونیز است. ایتالیا نوسترا به عنوان بخشی از مأموریت فرهنگی گسترده تر خود، از برگزاری جشنواره های محلی که سنت های غنی ایتالیا را برجسته می کنند، مانند پالیو دی کاستلانزا، که در نشریه ۲۰۲۲ آنها با عنوان «تبلیغ جشنواره و مشارکت عمومی» به آن پرداخته شده است، حمایت کرده است. این گنجاندن، تلاش های مداوم این سازمان برای ترویج و حفظ رویدادهای فرهنگی و تاریخی ایتالیا را برجسته می کند. در ماه مه ۲۰۱۹، انجمن راهنمایان گردشگری زیست محیطی ایتالیا و ایتالیا
نوسترا تفاهم نامه ای را برای توسعه یک همکاری استراتژیک مشترک برای حفاظت و توصیف میراث میراثی ایتالیا امضا کردند. در ژوئیه ۲۰۱۹، ایتالیا نوسترا از یونسکو خواست تا ونیز و تالاب آن را در فهرست میراث جهانی در معرض خطر قرار دهد. در اکتبر ۲۰۱۹، ایتالیا نوسترا با انتقال موقت "مرد ویتروویوسی" از آکادمی هنرهای زیبای ونیز به موزه لوور در پاریس مخالفت کرد.
یواموت ()، «بیوه برادر»، که یواموس یا یاوموس نیز تلفظ می شود، رساله ای از تلمود است که در میان مفاهیم دیگر، به قوانین ییبوم (ייבום، به زبان انگلیسی به صورت آزادانه به ازدواج زن برادرستانی) و به طور خلاصه با گرویدن به یهودیت ترجمه شده است. این رساله اولین رساله در ترتیب نشیم (נשים، "زنان") است. یواموت، همراه با ارووین و نیده، یکی از سه رساله دشوار تلمود بابلی به شمار می رود. یادداشت عبری برای این سه، עני (انی، به معنای «فقر») است. محتوا. 'یبوم' قانون تورات (()) است که به موجب آن برادر مردی که بدون فرزند فوت کرده است، مجاز و مورد انتظار است که با بیوه ازدواج کند. این قانون فقط در مورد برادران پدری، یعنی برادران از یک پدر، اعمال می شود. اینکه آیا آنها مادر یکسانی دارند یا مادران متفاوتی دارند، اهمیتی ندارد. بیوه (گان) متوفی از ازدواج با هر کس دیگری در حالی که منتظر ازدواج یکی از برادران یا آزادی او با انجام مراسمی به نام هلیزا هستند، منع شده است. در هر موردی که یبوم اعمال می شود، می توان هالیتسا را به عنوان جایگزین انجام داد. موارد متعددی در این رساله مورد بحث قرار گرفته است که در آن یبوم اعمال نمی شود، و بنابرا
ین هالیسا نیز اعمال نمی شود. ترجمه انگلیسی برای این نوع ازدواج «ازدواج لِویرات» است که از کلمه لاتین «لِویر» به معنای برادر شوهر گرفته شده است.
الساندرو اسفورزا (; – ) یک کوندوتیروی ایتالیایی و ارباب پزارو، اولین نفر از دودمان پزارو از خانواده اسفورتزا بود. زندگی نامه. او در سال ۱۴۰۹ در کوتینولا به دنیا آمد، پسر نامشروع کوندوتیروی معروف، موتزیو آندتولو اسفورزا و لوسیا ترزانی (یا ترگانی) د مارتینی از تورجیانو. نام اصلی آلساندرو در ابتدا گرگوریو بود، اما بعداً به افتخار آنتی پاپ الکساندر پنجم به آلساندرو تغییر یافت. او کوچک ترین فرزند از شانزده فرزند شناخته شده ای بود که از ازدواج ها و روابط اسفورتزا متولد شده بودند. والدین آلساندرو در مجموع هفت فرزند داشتند و تصور می شود که مادر آلساندرو از خانواده ای اصیل بوده، اما ثروت یا ارتباطات مهمی نداشته و با فرض اینکه آنها ازدواج خواهند کرد، با اسفورتزا وارد رابطه شده است. در عوض، اسفورتزا با آنتونیا سالیمبنی، یک زن اشرافی سینایی، ازدواج کرد. پدرش ترتیبی داد تا مادر الساندرو با یکی از مردان تحت فرمانش، کاپیتان ماریو فوگلینو اهل فرارا، ازدواج کند. بنابراین الساندرو و برادر بزرگترش در فرارا، جایی که مادرشان اقامت داشت، تحصیل کردند. حرفه نظامی. الساندرو در لشکرکشی نظامی برادرش فرانچسکو به طور فعال با او همکاری کر
د و به همراه او میلان، آلساندریا و پزارو را فتح کرد. در سال ۱۴۳۵، در فیوردیمونته، او در نبردی که در آن نیکولو فورتبراسیو آشوبگر کشته شد، پیروز شد. در سال ۱۴۴۲ در آسیزی، او فرماندهی نیروهایی را بر عهده داشت که توسط فرانچسکو پیچینینو، فرمانده پاپ اوژن چهارم، محاصره شده بودند. او مجبور به ترک شهر شد و شهر را در معرض ویرانی و قتل عام قرار داد. در سال ۱۴۴۴، او توسط گالئاتزو مالاتستا به فرمانروایی پزارو رسید. در اینجا او کاخ دوک را گسترش داد تا آن را با استانداردهای رنسانس مطابقت دهد. در طول جنگ های لمباردی در حمایت از فرانچسکو، او ریاست پارما را بر عهده داشت و در فوریه ۱۴۴۶ خود را حاکم شهر اعلام کرد. پس از فتح دوک نشین میلان توسط فرانچسکو، پیمان صلح لودی (۱۴۵۴) او را در پارما تثبیت کرد. در سال ۱۴۶۴، او توسط پاپ پیوس دوم، ارباب گرادارا شد، که در برابر تلاش های مالاتستا برای فتح مجدد از آن دفاع می کرد. در سال ۱۴۶۵، یاکوپو پیچینینو، کوندوتیرو، به ناپل فراخوانده شد تا به عنوان نایب السلطنه ابروزی منصوب شود و به عنوان رهبر نیروهای شاه فردیناند اول ناپل خدمت کند. در عوض، پیچینینو دستگیر شد و تحت شرایط مرموزی درگذشت. سوء
ظن ها حاکی از آن بود که مرگ او به دلیل دسیسه های پدرزنش فرانچسکو اسفورتاس بوده است. پیچینینو تنها نه ماه قبل با دروسیان، دختر نامشروع فرانچسکو و خواهرزاده الساندرو، ازدواج کرده بود. دروسیان با اعتقاد به گناه پدرش و باردار بودن، به عمویش در ترامو پناه برد. مرگ. او در سال ۱۴۷۳ بر اثر حمله سکته مغزی درگذشت. پسرش کوستانزو در پزارو جانشین او شد. خانواده. او در ۸ دسامبر ۱۴۴۴ با کوستانزا وارانو (۱۴۲۸–۱۴۴۷)، دختر پیترو جنتیله اول دا وارانو، ازدواج کرد. او هنگام به دنیا آوردن کوستانزو درگذشت. سال بعد، او با اسوا دا مونته فلترو (۱۴۳۴–۱۴۷۸)، دختر گویدانتونیو دا مونته فلترو، کنت اوربینو، ازدواج کرد. در سال ۱۴۵۷، از ترس اینکه خانواده مالاتستا دوباره اربابی پزارو را به دست بگیرند، او را مجبور کرد که در صومعه ای در شهر راهبه شود. از کوستانزا او دو فرزند داشت، باتیستا (۱۴۴۶–۱۴۷۲)، که همسر فدریکو سوم اوربینو شد، و کوستانزو. او همچنین دو دختر نامشروع داشت، ژینورا (حدود ۱۴۴۰–۱۵۰۷) و آنتونیا (حدود ۱۴۴۵–۱۵۰۰). ژینورا به عنوان حامی هنرهای تجسمی و ادبی شناخته می شود. او در سال ۱۴۵۴ با سانته بنتیوولیو و پس از مرگ او با جووانی دوم بن
تیوولیو، دوک بولونیا ازدواج کرد. آنتونیا در سال ۱۴۶۰ با اتاویو مارتیننگو دل پاله ازدواج کرد که در سال ۱۴۸۵ در برشا درگذشت.
جیووانی اسفورزا (; – ) یک کوندوتیروی ایتالیایی، ارباب پزارو و گرادارا از سال ۱۴۸۳ تا زمان مرگش بود. او بیشتر به عنوان اولین شوهر لوکرتسیا بورجا شناخته می شود. ازدواج آنها به دلیل ادعای ناتوانی جنسی او در مارس ۱۴۹۷ فسخ شد. زندگی و ازدواج. او پسر نامشروع کوستانزو اول سفورتزا، عضوی از خاندان قدرتمند سفورتزا، از نسل پزارو و گرادارا (سلسله میلانی ها در آن زمان دوک نشین میلان را در اختیار داشتند) بود. با مرگ پدرش در سال ۱۴۸۳، او ارباب پزارو و گرادارا را به ارث برد، اگرچه او تنها هفده سال داشت و بنابراین این اربابی در ابتدا توسط بیوه پدرش، کامیلا داراگونا، به عنوان نایب السلطنه اداره می شد. در سال ۱۴۸۹، جیووانی با مادالنا گونزاگا، دختر فدریکو اول مانتوا، ازدواج کرد، اما او سال بعد درگذشت؛ بنابراین، خانواده بورگیا او را به عنوان یک حلقه ارتباطی ارزشمند با میلان می دیدند. با کمک پسرعموی جیووانی، کاردینال آسکانیو اسفورتزا، خانواده در فوریه ۱۴۹۲ مذاکرات ازدواج بین جیووانی، که در آن زمان در اواسط دهه بیست سالگی خود بود، و لوکرتسیا بورگیا، دختر نامشروع دوازده ساله پاپ الکساندر ششم، را نهایی کردند. در ۱۲ ژوئن همان سال، یک
ازدواج وکالتی صورت گرفت، زیرا در قرارداد عروسی تصریح شده بود که لوکرتسیا در رم بماند و به مدت یک سال ازدواج نکند. مهریه او ۳۱۰۰۰ دوکات بود. ازدواج رسمی در سال ۱۴۹۳ در کاخ واتیکان جشن گرفته شد و مشهور است که یک مراسم مجلل و باشکوه بوده است. او و لوکرتسیا دو سال را در پزارو گذراندند، که در طی آن اهمیت او برای خانواده جاه طلب بورگیا کاهش یافت. اسفورتزا سعی کرد با جاسوسی از نزدیکی خود به بورگیاها به نفع میلان استفاده کند و توسط الکساندر ششم لو رفت. در همین حال، مزایای سیاسی دیگری (به ویژه با ناپل) شکل گرفت و این ازدواج استراتژیک را بی فایده کرد. لوکرتسیا که به زندگی مرفه در دربار پاپ عادت داشت، با فضای ایالتی پزارو سازگار نشد. تا کریسمس ۱۴۹۵، هم جیووانی و هم لوکرتسیا دوباره در دربار رم حضور داشتند. در آن زمان، اسفورتزا می دانست که ثروتش متزلزل است. او رم را برای ادامه یک لشکرکشی نظامی ترک کرد و پس از بازگشت در فوریه ۱۴۹۷، به سرعت با لباس مبدل از شهر گریخت. فسخ ازدواج و اواخر عمر. پاپ در سال ۱۴۹۷ از طرف لوکرزیا درخواست فسخ ازدواج کرد (طلاق در کلیسای کاتولیک مجاز نیست). آسکانیو اسفورزا دوباره برای میانجیگری بین پسر
عمویش و خانواده بورجیا فراخوانده شد و سعی کرد جیووانی را به پذیرش فسخ ازدواج متقاعد کند. جیووانی حداقل به دو دلیل از انجام این کار خودداری کرد: اول، او باید جهیزیه قابل توجه لوکرزیا را پس می داد و دوم، انجام این کار مستلزم امضای برگه ای بود که در آن ناتوانی جنسی خود را اعلام می کرد. برخی منابع می گویند که جیووانی قبل از ازدواج با لوکرزیا ازدواج کرده و حتی صاحب فرزندان نامشروع شده بود که با توجه به سن او منطقی است. اگر این منابع صحیح باشند، او همیشه ناتوان جنسی نبوده، اما ممکن است بعداً چنین شده باشد. اسفورزا در پاسخ، لوکرزیا را به زنای با محارم والدین و برادران متهم کرد. این ادعا که ابتدا منحصراً علیه پاپ مطرح شد و بعداً به همه برادران لوکرزیا تعمیم یافت، هنوز هم بر تاریخ خانواده سایه افکنده است. این موضوع بعدها به نمونه ای رایج از فسادی تبدیل شد که با وجود عدم اثبات پذیری آن، به این خانواده نسبت داده شد. این ازدواج سرانجام در سال ۱۴۹۷ به دلیل عدم ارضای جنسی فسخ شد. خانواده اسفورتزا در آن زمان تهدید کرده بودند که اگر جیووانی به پیشنهاد عمل نکند، از او حمایت نخواهند کرد. این پیشنهاد به او اجازه می داد جهیزیه ر
ا نگه دارد اما همچنان مستلزم امضای گواهی ناتوانی جنسی بود. اسفورتزا در ماه مارس یا دسامبر با شرایط موافقت کرد. شش ماه بعد، او شهادت قسم خورده ای مبنی بر باکره بودن لوکرتسیا ارائه داد. لوکرتسیا در آن زمان ظاهراً از این دختر رومی باردار بود که برخی نسب او را به عنوان مدرکی دال بر زنای با محارم بین او و چزاره ذکر می کردند. مسلم است که اسفورتزا فرزند او را به دنیا نیاورده است، اما جزئیات بیشتر از آن نامشخص است. جیووانی در سال ۱۵۰۰ تکفیر شد و شهروندان یکی از شهرهایش سعی در کشتن او داشتند. او همچنین توسط چزاره بورگیا که قصد تصرف زمین های اسفورتزا را داشت، مورد حمله قرار گرفت و مجبور به ترک پزارو شد. او بیهوده از تمام قدرت های بزرگ آن زمان، از جمله فرانسه و امپراتوری مقدس روم، درخواست کمک کرد. جیووانی اسفورتزا تنها پس از مرگ الکساندر ششم و بیماری چزاره بورجیا (۱۵۰۳) توانست به پزارو بازگردد. سال بعد، پاپ جدید، ژولیوس دوم، او را به عنوان نایب السلطنه در پزارو تأیید کرد. او دوباره با ژینورا تیپولو ازدواج کرد که برایش دو پسر به نام های آسکانیو (۴ نوامبر ۱۵۰۵–۲۴ نوامبر ۱۵۰۷) و کوستانزو دوم (۱۵۱۰–۱۵۱۲) به دنیا آورد که در
پزارو و گرادارا جانشین او شدند. او همچنین دو دختر طبیعی داشت: باتیستا (درگذشته در سال ۱۵۰۵) و ایزابلا (۱۵۰۳–۱۵۶۱) که در ۱۸ اوت ۱۵۲۰ با سیپریانو سرنیجی (درگذشته در سال ۱۵۳۲، توسط اوتاویانو لامپونیانی کشته شد) و در ۱۵۳۴ با فرانچسکو کارمیناتی، پسر چسیلیا گالرانی، ازدواج کردند، اما این ازدواج به دلیل «خویشاوندی معنوی» باطل اعلام شد. اسفورزا در سال ۱۵۱۰ در سن ۴۴ سالگی در پزارو درگذشت. تصاویر در رسانه ها. در مینی سریال بی بی سی در سال ۱۹۸۱، «خانواده بورجیا»، نقش جیووانی را مارک بافری، بازیگر بریتانیایی، بازی کرد. در این اقتباس، جیووانی بسیار ترسو و فروتن به تصویر کشیده شده است. در سریال «خانواده بورجیا» در سال ۲۰۱۱ از شبکه شوتایم، نقش جیووانی را رونان ویبرت، بازیگر بریتانیایی، بازی کرد. در این سریال، جیووانی بسیار بی رحم و سنگدل به تصویر کشیده شده است. در واقع، او در شب عروسی شان به لوکرزیا تجاوز می کند و به آزار جنسی او ادامه می دهد تا اینکه لوکرزیا تصادفی را ترتیب می دهد که در آن پایش می شکند. پس از لغو ازدواجش، او تحقیر می شود و در نهایت توسط چزاره، برادر لوکرزیا، کشته می شود. در سریال فرانسوی-آلمانی «بورجیا»، د
ر سال ۲۰۱۱، مانوئل روبی، بازیگر اتریشی، نقش جیووانی را بازی کرد. جیووانی در این سریال بسیار شبیه به جیووانی به تصویر کشیده شده در مینی سریال بی بی سی به تصویر کشیده شده است، اگرچه او به اندازه او فروتن نیست و در بیشتر موارد با لوکرزیا بسیار دوستانه رفتار می کرد. او حتی سعی می کند از دستورات پاپ مبنی بر عدم ازدواج با لوکرزیا سرپیچی کند، اما وقتی او و لوکرزیا بالاخره فرصتی برای همخوابگی پیدا می کنند، در اجرای آن مشکل دارد و همین امر باعث می شود لوکرزیا از پدرش درخواست فسخ ازدواج کند. جیووانی دوباره به طور خلاصه در فصل دوم ظاهر می شود، جایی که او و همسر سوم آینده لوکرزیا، آلفونسو دِسته، به ترتیب در حال ازدواج با ژینورا گونزاگا (که در واقع ترکیبی از مادالنا گونزاگا، همسر اول جیووانی و ژینورا تیپولو، همسر سومش است) و آناماریا اسفورزا در یک مراسم عروسی دوگانه نشان داده می شوند. پس از آن، او ناموفق سعی می کند دوباره لوکرزیا را به عشق خود جلب کند، اما لوکرزیا او را رد می کند و به او دستور می دهد که به همسرش بازگردد.
کتاب مقدس کمبریج برای مدارس و دانشگاه ها ()، تفسیر (متن) مجموعه ای از تفاسیر کتاب مقدس است که در ۵۶ جلد توسط انتشارات دانشگاه کمبریج بین سال های ۱۸۷۸ تا ۱۹۱۸ منتشر شد. بسیاری از جلدها چندین بار تجدید چاپ شدند، در حالی که برخی از جلدها نیز از سال ۱۹۰۸ تا ۱۹۱۸، معمولاً توسط نویسنده دیگری، مورد بازنگری قرار گرفتند. جلدهای اولیه از نسخه مجاز (نسخه شاه جیمز) به عنوان متن پایه استفاده می کردند. جلدهای بعدی و چندین نسخه اصلاح شده، به جای آن از نسخه اصلاح شده استفاده کردند که در سه مرحله از ۱۸۸۱ تا ۱۸۹۴ منتشر شده بود. ویراستاران کنترل ویرایشی محدودی بر نویسندگان تفسیرهای فردی اعمال می کردند. پروون اظهار داشت که هدف او «رها کردن هر مشارکت کننده برای اعمال آزادانه قضاوت خودش» است.
سیل زانکلی () یا سیلاب زانکلی (انگلیسی: Zanclean deluge) سیلی نظری است که ۵٫۳۳ میلیون سال پیش دریای مدیترانه را دوباره پر کرد. این سیل به بحران شوری مسینین پایان داد و دریای مدیترانه را دوباره به اقیانوس اطلس متصل کرد، هرچند ممکن است حتی پیش از سیل نیز ارتباطات جزئی با اقیانوس اطلس وجود داشته باشد. این اتصال دوباره، آغاز اشکوب زانکلی است که نام نخستین عصر در مقیاس زمانی زمین شناسی دور پلیوسن است. بر پایهٔ این الگو، آب از اقیانوس اطلس از راه تنگه جبل الطارق امروزی، حوضه بسته را دوباره پر کرد. نود درصد سیلاب حوضه مدیترانه به طور ناگهانی در دوره ای که بین چند ماه تا دو سال برآورد می شود، پس از تخلیه های آبی کم که می توانست برای چندین هزار سال به درازا انجامیده باشد، رخ داد. افزایش سطح آب دریا در این حوضه ممکن است گاهی به نرخ های بیش از رسیده باشد. بر پایهٔ ویژگی های فرسایشی که تا دوران نوین در زیر رسوبات پلیوسن حفظ شده اند، گارسیا-کاستلانوس و همکارانش برآورد می کنند که آب با سرعتی بیش از و با حداکثر دبی حدود ، یعنی حدود ۱۰۰۰ برابر رود آمازون امروزی، به پایین سرازیر شده است. مطالعات ساختارهای زیرزمینی در تنگهٔ جب
ل الطارق نشان می دهد که کانال سیلاب به جای ایجاد یک آبشار تند، به تدریج به سمت کف حوضه پایین می رفته است. پیش زمینه. تاریخچهٔ زمین شناختی دریای مدیترانه تحت تأثیر زمین ساخت صفحه ای شامل صفحه آفریقا، صفحه عربستان و صفحه اوراسیا است که اقیانوس تتیس پیشین را کوچک کرد تا بخش غربی آن به مدیترانهٔ امروزی تبدیل شود. به دلایلی که به روشنی مشخص نیست، در اواخر دور میوسن، مدیترانه از اقیانوس اطلس جدا شد. این دریا زمانی که دالان های گوادالورثه و ریف که پیشتر مدیترانه را به اطلس متصل می کردند بسته شدند، تا اندازه ای خشک شد. این رویداد باعث بحران شوری مسینین و تشکیل رسوبات نمکی ضخیم در بستر دریای پیشین و فرسایش شیب های قاره ای شد. رودهای نیل و رون در این زمان ژرف دره های عمیقی را کندند. سطح آب در مدیترانه در این دوره کیلومترها کاهش یافت. اندازهٔ دقیق این کاهش و اینکه آیا بین مدیترانه غربی و مدیترانه شرقی متقارن بوده است یا نه، روشن نیست؛ ممکن است دریاهای به هم پیوسته ای در کف مدیترانه باقی مانده باشند. وجود ماهی های اقیانوس اطلس در رسوبات مسینین و حجم نمک رسوب کرده در دوران بحران شوری مسینین، نشان می دهد که حتی پیش از سیل
زانکلی نیز جریان باقیمانده ای از اقیانوس اطلس به مدیترانه وجود داشته است. پیش از سیل زانکلی، افزایش بارش و رواناب سطحی، شوری دریای باقیمانده را کاهش داده بود، که به رسوب گذاری به اصطلاح رسوبات «لاگو ماره» (Lago Mare) انجامید، و گمان می رود بخشی از آب آن از دریای پاراتتیس در شمال مدیترانه سرچشمه گرفته باشد. رویداد. سیل زانکلی زمانی رخ داد که تنگه جبل الطارق باز شد. فرونشست زمین ساختی ناحیهٔ جبل الطارق ممکن است آستانه را تا زمان شکاف برداشتن آن، پایین آورده باشد. رویداد محرک دقیق آن با قطعیت مشخص نیست؛ گسل سازی یا افزایش سطح آب دریاها مورد بحث است. پذیرفته شده ترین فرضیه این است که جریانی که به مدیترانه می ریخت، تنگهٔ جبل الطارق را فرسایش داد تا اینکه اقیانوس اطلس را تسخیر کرد و این تنگه پیش از این رویداد فرسایشی وجود نداشت. در هنگام سیل، کانالی در سراسر تنگهٔ جبل الطارق شکل گرفت، که از آستانه کامارینال در تنگهٔ جبل الطارق آغاز می شود. این کانال در بستر دریای آلبوران فرسایش یافته، در پیرامون ارتفاعات ویسکونده دِ ازا در دریای آلبوران تقسیم می شود و در نهایت پیش از آنکه به چندین شاخه تقسیم شده و در حوضهٔ آلجرو-با
لئار پایان یابد، به کانال آلبوران می پیوندد. این کانال در منطقهٔ آغازین خود شکلی U-مانند دارد که با شکل گیری آن در یک سیل غول آسا سازگار است. تشکیل این کانال حدود سنگ را جابجا کرد، که به شکل سدهای زیردریایی غول پیکر در دریای آلبوران رسوب کرد. با این حال، بخشی از کانال زانکلی که از آستانهٔ کامارینال می گذرد، ممکن است منشأ متفاوتی داشته باشد. اینکه سیل زانکلی به تدریج یا به صورت یک رویداد فاجعه بار رخ داده، بحث برانگیز است، اما از دیدگاه معیارهای زمین شناختی، آنی بوده است. بزرگی یک سیل فاجعه بار با الگوسازی شبیه سازی شده است. یک الگوی تک بعدی، سیل فاجعه باری با بیش از ۱۰ تا ۱۰۰ سوِردروپ را فرض می کند. برآورد دیگری فرض می کند که پس از نخستین شکاف آستانه، آب روان، آستانه را فرسایش داده و کانالی را در سراسر تنگهٔ جبل الطارق ایجاد کرده است که جریان آب را افزایش داده و به نوبهٔ خود فرسایش را بیشتر کرده تا زمانی که سطح آب در مدیترانه به اندازه ای بالا آمده که سیل را کند کرده است. در چنین سناریویی، حداکثر دبی بیش از با سرعت آب بیش از رخ داده است؛ چنین نرخ های جریانی حدود هزار برابر دبی رود آمازون و ده برابر سیل های می
سولا است. این سیل از یک شیب نسبتاً ملایم به حوضهٔ مدیترانه سرازیر شده است، نه به شکل یک آبشار غول پیکر. شبیه سازی های بعدی با استفاده از جغرافیای روشن تر، جریان را به حدود ۱۰۰ سوردروپ یا محدود می کنند. این شبیه سازی ها همچنین به تشکیل چرخاب های بزرگ در دریای آلبوران در هنگام سیلاب و فرسایش آستانهٔ کامارینال با نرخ اشاره دارند. اندازهٔ دقیق سیل به سطح آب پیش از سیل در مدیترانه بستگی دارد و سطح آب بالاتر در آنجا منجر به سیلی بسیار کوچک تر می شد. این سیل در ابتدا تنها مدیترانه غربی را تحت تأثیر قرار داد، زیرا پرتگاه مالت (واقع در تنگه سیسیل امروزی) مانعی را تشکیل می داد که حوضهٔ آن را از حوضهٔ مدیترانه شرقی جدا می کرد که احتمالاً از راه درهٔ نوتو در سراسر پرتگاه مالت سرریز شده است؛ افزون بر این، ممکن است در این زمان آستانه ای در شرق دریای آلبوران وجود داشته باشد. در هنگام سیلاب در سراسر درهٔ نوتو، گرداب ها و جریان های معکوس رخ داد، و مقادیر زیادی رسوب در دریای یونان جای گرفت. در حالی که در ابتدا تصور می شد پر شدن مدیترانهٔ شرقی هزاران سال به درازا می انجامد، برآوردهای بعدی از اندازهٔ کانال تنگهٔ جبل الطارق نشان
داد که این فرایند زمان بسیار کمتری، بالقوه کمتر از یک سال تا اتصال دوباره، به درازا انجامیده است. یک سیل بزرگ تنها توضیح برای اتصال دوباره مدیترانه به اقیانوس اطلس و دگرگونی های زیست محیطی همزمان آن نیست؛ بازپرشدن تدریجی تر مدیترانه، از جمله بازپرشدن از راه دیگر منابع آبی نیز ممکن است، یا یک تنگهٔ جبل الطارق پیوسته باز. نبودِ یک رویداد سیلابی فاجعه بار با شواهد زمین شناختی یافت شده در امتداد حاشیهٔ جنوبی دریای آلبوران پشتیبانی می شود. از سوی دیگر، رسوبات یافت شده در پیرامون دریای مدیترانه نشان می دهد که یک سیل شدید به اتصال دوباره از راه تنگهٔ سیسیل انجامیده است. باشه، این هم ترجمهٔ بخش های باقی مانده: زمان بندی. زمان بندی سیل زانکلی نامشخص است و یک احتمال، وقوع سیل در حدود ۵٫۳۳ میلیون سال پیش است؛ پایان مسینین/میوسن و آغاز زانکلی/پلیوسن معمولاً با این سیل مرتبط دانسته می شود. سیل اصلی زانکلی ممکن است با یک رویداد سیلابی کوچکتر و پیشین تر همراه بوده باشد، و وجود پادگانه های دریای عمیق برای استنباط این موضوع به کار رفته است که بازپرشدن مدیترانه در چندین پالس رخ داده است. بازپرشدن کامل مدیترانه ممکن است حدود یک
دهه به درازا انجامیده باشد. پیامدها. سیل زانکلی تنگه جبل الطارق را ایجاد کرد؛ تردید وجود دارد که رویدادهای زمین ساختی یا آتشفشانی توانسته باشند این تنگه را ایجاد کنند، زیرا مرزهای اصلی صفحات از میان تنگه نمی گذرند و فعالیت لرزه ای کمی در این منطقه وجود دارد. ریخت شناسی کنونی تنگه با دو [آستانه آبی مشخص می شود: آستانه کامارینال، که در عمیق ترین نقطهٔ خود عمق دارد، و آستانه اسپارتل که عمیق تر و در غرب آن قرار دارد. باریک ترین بخش تنگه در شرق هر دو آستانه واقع شده است و به طور قابل توجهی عمیق تر از آستانه ها است. ممکن است این آستانه ها پس از سیل در اثر حرکت گرانشی زمین های مجاور تشکیل شده باشند. سیل زانکلی باعث دگرگونی بزرگی در محیط زیست حوضهٔ مدیترانه شد؛ رخسارهٔ قاره ای «لاگو ماره» با رسوبات دریای عمیق زانکلی جایگزین شد. این سیل ممکن است بر آب وهوای جهانی تأثیر گذاشته باشد، با توجه به اینکه سیل بسیار کوچکتری که هنگام تخلیهٔ دریاچه آگاسی رخ داد، منجر به یک دورهٔ سرد شد. اثرات دور از انتظار فرضی آن تا پشته لویالتی در کنار کالدونیای جدید در نیمکرهٔ جنوبی نیز رسیده است. بالا آمدن سطح دریا باعث شد که رود نیل که عم