Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
پیچک سمی یک گونه گیاه آلرژی زا از سرده زهردرخت ها و بومی آسیا و آمریکای شمالی است. پیچک های سمی در گذشته یک گونه ی واحد در نظر گرفته میشدند اما امروزه به سه گونه ی: پیچک سمی آمریکایی (نام علمی:Toxicodendron radicans)، پیچک سمی غربی (نام علمی: Toxicodendron rydbergii) و پیچک سمی آسیایی (نام علمی: Toxicodendron orientale) دسته بندی می شوند. این گیاهان به دلیل ایجاد درماتیت تماسی در اثر تماس با اوروشیول و خارش بیش اندازه بدن در اکثر افرادی که آنها را لمس می کنند شناخته شده اند. گیاهان مشابه. بلوط سمی اطلس، بلوط سمی غربی و سماق سمی بومی ایالات متحده و درخت لاک چینی بومی چین و شبه قاره هند.
ماتئو مسینا دنارو (زادهٔ ۲۶ ژوئن)، تبهکار و رئیس باند جنایتکار مافیای سیسیل بود. از وی به عنوان «آخرین پدرخوانده» مافیای سیسیل، نامبرده می شود. ماتئو مسینا دنارو در جنوب غربی سیسیل و در قلب جرایم سازمان یافته بزرگ شد. او فرزند یکی از رؤسای مافیای محلی سیسیل بود. وی پس از دستگیری «برناردو پروونزانو» در ۱۱ آوریل ۲۰۰۶ و «سالواتوره لو پیکولو» در نوامبر ۲۰۰۷ به عنوان رهبر جدید جنایتکاران سیسیلی جایگاه خود را تثبیت کرد. در ۱۲ آوریل ۲۰۰۱ مجلهٔ «لیسبرسو» یکی از دو هفته نامهٔ برجستهٔ ایتالیا این عنوان را روی جلد قرار داد: "اینجا رئیس جدید مافیا است" شهرت. دنارو که برخی از خونین ترین جنایات ایتالیا را در دهه ۹۰ میلادی برنامه ریزی کرده، پیش از بازداشتش در ژانویه سال جاری (۲۰۲۳)، ۳۰ سال تحت تعقیب بود. شهرت مافیای سیسیل (کوزا نوسترا) به دلیل خشونت و قساوت اوست. افسانه های بسیاری حول شخصیت او وجود دارد و گفته می شود او با گفتن این جمله که «با آدم هایی که من کشتم به تنهایی یک قبرستان را پر می کنم»، به خود می بالید. جنایت ها. ماتئو مسینا دنارو به دلیل فعالیت هایش برای مافیای سیسیل (کوزا نوسترا) از جمله قتل «جووانی فالکونه»،
قاضی ایتالیایی ضد مافیا در سال ۱۹۹۲ و بمب گذاری های مرگبار در رم، فلورانس و میلان به شش بار حبس ابد محکوم شده بود؛ او متحد «سالواتوره رینا» مشهور به «توتو»، پدرخوانده خانواده «کورلئونزی» مافیای سیسیل بود. این خانواده الهام بخش فیلم پدرخوانده فرانسیس فورد کاپولا است. دنارو در استان تراپانی در غرب سیسیل مستقر بود با این وجود تا زمان دستگیریش در ۱۶ ژانویه ۲۰۲۳ نفوذ او تا پالرمو، پایتخت این جزیره گسترش یافته بود. وی پس از آغاز سرکوب گسترده مافیا توسط دولت ایتالیا در سال ۱۹۹۳ که به کاهش شدید قدرت کوزا نوسترا انجامید، متواری بود. پلیس در نهایت وی را پس از مراجعه به یک کلینیک درمان سرطان در پالرمو دستگیر کرد. «روبرتو ساویانو»، روزنامه نگار ضدمافیا در هنگام دستگیری او گفت: «او پادشاه بود. آخرین قتل عام کننده، کسی که کشتار وحشیانه "کوزا نوسترا" را به راه انداخت.» با این حال جنایات ماتئو مسینا دنارو هولناک و فهرست قربانیانش بسیار طویل است؛ ازجمله این قربانیان می توان به «جوزپه دی ماتئو» کودک ۱۲ ساله گروگان گرفته شده که جسدش در اسید حل شده بود، اشاره کرد. پدر «جوزپه» در ماجرای قتل فالکونه علیه مافیا شهادت داده بود. ماتئ
و مسینا دنارو در سال های اختفا از راه های مختلفی همچون قاچاق مواد مخدر و قمار کسب درآمد می کرد.
آرزو یا کامه یک فیلم پویانمایی موزیکال فانتزی آمریکایی محصول ۲۰۲۳ است که توسط استودیو انیمیشن والت دیزنی تولید و توسط والت دیزنی پیکچرز ساخته شده است. به عنوان شصت و دومین انیمیشن بلند تولید شده توسط استودیو، این فیلم توسط کریس باک و فاون ویراسانتورن (در اولین کارگردانی او) کارگردانی شده، و توسط پیتر دل وچو و خوان پابلو ریس تهیه کنندگی شده است. نویسندگان آن جنیفر لی و آلیسون مور هستند. سبک هنری فیلم پویانمایی رایانه ای را با سل انیمیشن کلاسیک دیزنی ترکیب می کند. در این فیلم آریانا دبوز، کریس پاین، آنجلیک کابرال و آلن تودیک به عنوان صداپیشه حضور دارند. داستان فیلم بر روی دختری ۱۷ ساله به نام آشا تمرکز دارد که در «پادشاهی روزاس» یک تاریکی را احساس می کند که هیچ کسی از آن باخبر نیست و در لحظه نیاز آرزویی به ستاره ها می کند. توسعه فیلم در سال ۲۰۱۸ آغاز شد اما پروژه تا ژانویه ۲۰۲۲ تا زمانی که مشخص شد لی در حال نوشتن یک فیلم اصلی برای انیمیشن دیزنی است، به طور عمومی فاش نشده بود. در سپتامبر ۲۰۲۲، این پروژه به طور رسمی معرفی شد و عنوان آن در کنار صداپیشگان اصلی اعلام شد. باک و ویراسانتورن که با لی در "یخ زده" (۲۰۱۳)
به عنوان کارگردان و هنرمند داستان همکاری کرده بودند، در همان ماه به عنوان کارگردانها تأیید شدند و مور بعداً برای نوشتن فیلمنامه به لی ملحق شد. این فیلم از صدمین سالگرد دیزنی الهام گرفته شده است که موضوع اصلی اکثر فیلم های دیزنی را به هم پیوند می دهد: «آرزوها به واقعیت تبدیل می شوند». جولیا مایکلز و بنجامین رایس برای نوشتن آهنگ های این فیلم استخدام شدند، در حالی که دیوید متزگر، ارکستراتور مکرر دیزنی، موسیقی متن را ساخته است. "آرزو" برای اولین بار در تئاتر ال کاپیتان در هالیوود، لس آنجلس، در ۸ نوامبر ۲۰۲۳ به نمایش درآمد و در ۲۲ نوامبر در ایالات متحده اکران شد. این فیلم نقدهای متفاوتی دریافت کرد، که از اجراهای آوازی، پویانمایی و ارجاعات به کانون بزرگتر دیزنی تحسین شد، اما انتقاداتی نسبت به فیلمنامه و آهنگ های آن وارد شد که اشعار آن به ویژه موضوع تمسخر منتقدان و در سراسر رسانه های اجتماعی قرار گرفت. این فیلم با فروش ۲۵۴ میلیون دلار در سراسر جهان در مقابل بودجه تولید ۱۷۵ تا ۲۰۰ میلیون دلاری اکران ناموفقی را پشت سر گذاشت و به یک بمب گیشه تبدیل شد. این فیلم نامزد دریافت جوایزی از جمله جایزه گلدن گلوب بهترین فیلم پو
یانمایی شد که در نهایت به "پسرک و مرغ ماهی خوار" باخت. داستان. در پادشاهی روزاس، واقع در نزدیکی شبه جزیره ایبریا، یک دختر ۱۷ ساله به نام آشا، نوعی تاریکی را در مورد حاکم پادشاهی، پادشاه مگنیفیکو احساس می کند که هیچ کس دیگری آنرا احساس نمی کند. این در نهایت منجر به تلاش او برای درخواست پرشور از ستاره ها در لحظه نیاز می شود. به زودی یک ستاره واقعی از آسمان به نام «استار» به آرزوی آشا پاسخ می دهد. پس از سقوط ستاره از آسمان، مشخص می شود که ستاره دارای قدرت جادویی برای برآوردن آرزوها نیز هست. آشا و استار باید با هم بر شرارت هایی که در روزاس به وجود می آیند غلبه کنند و برای آینده ای بهتر بجنگند تا چیزی بهتر از آنچه در حال حاضر دارند داشته باشند و همه رؤیاها برای مردم روزاس محقق شوند. صداپیشه ها. روشل هیومز خواننده و مجری تلویزیونی در نسخه بریتانیایی فیلم در نقش روشل، یک روستایی که آرزو دارد ناخدای یک کشتی شود، ظاهر می شود. تولید. توسعه. توسعه "آرزو" در سال ۲۰۱۸ آغاز شد، اما تا زمانی که در ۲۱ ژانویه ۲۰۲۲ گزارش شد که جنیفر لی در حال نوشتن یک فیلم اصلی برای استودیو انیمیشن والت دیزنی است، به طور عمومی فاش نشده بود. در
۹ سپتامبر ۲۰۲۲، در خلال ارائه نمایشگاه دی۲۳ دیزنی، این شرکت عنوان فیلم را اعلام کرد و همچنین تیم کارگردانی متشکل از کریس باک و فاون ویراسانتورن، همراه با پیتر دل وچو و خوان پابلو ریس به عنوان تهیه کننده را اعلام کرد. همچنین اعلام شد که این فیلم سبک هنری ظاهر سل انیمیشن سنتی دیزنی و پویانمایی رایانه ای را که این شرکت در دوره مدرن خود از آن استفاده می کند، با هم ترکیب می کند. ویراسانتورن گفت که «از افتخارآفرینی والت دیزنی با این ویژگی هیجان زده است. تیم هنر و فناوری ما گرد هم آمده اند تا دریابند که چگونه ظاهر تصویرسازی قرن بیستم را که الهام بخش والت [دیزنی] بود، با فناوری CG که اکنون داریم، ترکیب کنیم.» سبک پویانمایی فیلم در ابتدا قرار بود کاملاً سنتی باشد، اما بعداً تصمیم گرفته شده که با انیمیشن کامپیوتری ترکیب شود، زیرا سبک دوبعدی به تنهایی محدودیت های زیادی از نظر حرکات دوربین و توصیف شخصیت دربردارد. انتخاب بازیگران. در ۹ سپتامبر ۲۰۲۲، در نمایش دی۲۳ دیزنی، آریانا دبوز و آلن تودیک به ترتیب برای ایفای نقش های اصلی به عنوان آشا و والنتینو معرفی شدند. در ۲۶ آوریل ۲۰۲۳، در سینماکان، اعلام شد که کریس پاین صداپیشگ
ی پادشاه مگنیفیکو را بر عهده خواهد داشت. لی در مورد پاین گفت: «به عنوان قدرتمندترین فرد در پادشاهی، پادشاه مگنیفیکو باید توسط شخصی بازی شود که بتواند تمام جذابیت، زیرکی و کاریزما را به این شخصیت بزرگوار بدهد، و کریس به زیبایی همه اینها را به ارمغان می آورد.» در ۱۸ سپتامبر ۲۰۲۳، آنجلیک کابرال به عنوان صدای ملکه آمایا، همسر پادشاه ماگنیفیکو، اعلام شد. بقیه بازیگران با انتشار تریلر کامل اعلام شدند. موسیقی. جولیا مایکلز برای نوشتن آهنگ های اصلی برای "آرزو" در نمایشگاه دی۲۳ در سپتامبر ۲۰۲۲ اعلام شد. در آوریل ۲۰۲۳، دیو متزگر برای آهنگسازی فیلم تأیید شد، در حالی که بنجامین رایس برای نوشتن آهنگ ها به مایکلز پیوست. در سینماکان در ماه آوریل، دیزنی کلیپی از آشا در حال خواندن آهنگ «این آرزو» را نشان داد که خبرنگاران "ددلاین هالیوود" آن را «یک سرود بسیار زیبا و قدرتمند» توصیف کردند. در ۱۸ اکتبر ۲۰۲۳، مشخص شد که جی پی ساکس نیز به تیم ترانه سرایی ملحق شده است. در برنامه "صبح بخیر آمریکا" در ۱۶ اکتبر ۲۰۲۳ (صدمین سالگرد رسمی استودیوی دیزنی)، اعلام شد که آهنگ های موسیقی متن فیلم هر چهارشنبه از ۱۸ اکتبر ۲۰۲۳ با «این آرزو» منتشر
می شود. موسیقی متن در ۱۷ نوامبر ۲۰۲۳ توسط والت دیزنی رکوردز منتشر شد. انتشار. اولین نمایش جهانی "آرزو" را در تئاتر ال کاپیتان در هالیوود، لس آنجلس در ۸ نوامبر ۲۰۲۳ برگزار شد، چند ساعت پس از پایان اعتصاب ۲۰۲۳ سگ-افترا. با حضور کریس بک، فاون ویراسونتورن، جنیفر لی و مدیر عامل دیزنی باب ایگر و آشا، میکی ماوس مینی ماوس روی فرش آبی در محل بازیگران راه رفتند، در حالی که نمایش های زنده توسط کوادکوپتر در بالای تئاتر ارائه شد. این فیلم در ایالات متحده در تاریخ ۲۲ نوامبر در سینماها منتشر شد. در ۱۶ فوریه ۲۰۲۳، گزارش شد که به دلیل شکست تجاری فیلم های "دنیای عجیب" و "لایت یر" (هر دو از سال ۲۰۲۲)، دیزنی در نظر گرفته است که پنجره های تئاتری برای هر دو فیلم "آرزو" و "المنتال" را با امید به بازگشت خانواده ها به سینما، گسترش دهد. در ژوئیه ۲۰۲۳، گزارش شد که دیزنی در حال بررسی به تعویق انداختن برخی از اکران های سال ۲۰۲۳ خود، از جمله "آرزو"، به دلیل اختلافات کارگری ۲۰۲۳ هالیوود است. بازخورد. فروش گیشه. "آرزو" در ایالات متحده و کانادا ۶۴ میلیون دلار و در سایر مناطق ۱۹۰٫۲ میلیون دلار به دست آورده است که مجموعاً به ۲۵۴٫۲ میلیون دلار
فروش در سراسر جهان رسید. در ایالات متحده و کانادا، "آرزو" در کنار "ناپلئون" و "سالتبرن" اکران شد، و در ابتدا پیش بینی می شد که از ۳۹۰۰ سینما در طول پنج روز افتتاحیه آخر هفته روز شکرگزاری (آمریکا)، ۴۵ تا ۵۰ میلیون دلار بفروشد. این فیلم در روز اول اکران ۸٫۳ میلیون دلار از جمله ۲٫۳ میلیون دلار از پیش نمایش های سه شنبه شب به دست آورد. پس از روز شکرگزاری (۳٫۹ میلیون دلار) و جمعه سیاه (۸ میلیون دلار)، پیش بینی ها به ۳۲ تا ۳۳ میلیون دلار کاهش یافتند. این فیلم برای اولین بار به ۱۹٫۵ میلیون دلار (و مجموعاً ۳۱٫۷ میلیون دلار در طول پنج روز) رسید و پس از "" و "ناپلئون" در رده سوم قرار گرفت. "ورایتی" این عملکرد ضعیف را به فقدان بازاریابی در رسانه های اجتماعی، و همچنین فقدان تبلیغات دهانی به عنوان دلایلی برای افتتاحیه کم نسبت داد، اما این احتمال را مطرح کرد که فیلم بتواند به روشی مشابه "المنتال" از پیکسار در اوایل سال بعد به نمایش درآید. علیرغم امید به اینکه در دومین آخر هفته اکران خوب برگزار شود، این فیلم با فروش ۷٫۴ میلیون دلاری ۶۲ درصد سقوط کرد و در رده پنجم قرار گرفت. "هالیوود ریپورتر" این عملکرد ضعیف را «بدترین افتتا
حیه یک فیلم در جشن شکرگزاری در دوران مدرن»، و "ورایتی" آن را «یک عملکرد فاجعه بار» نامیدند. منتقدان. تماشاگران نظرسنجی شده توسط سینماسکور به فیلم نمره متوسط «A−» را در مقیاس A+ تا F دادند، در حالی که تماشاگران نظرسنجی شده توسط پست ترک به آن نمره کلی ۷۱ درصد مثبت دادند. دیمون وایز از "ددلاین هالیوود" در مورد این فیلم نوشت: «دیزنی همیشه این نوع فیلم ها را ساخته است، اما اکنون استودیو در مورد نحوه انجام آن در عصر مدرن کمی متحیر به نظر می رسد، که می تواند توضیحی باشد که چرا از فیلم هایی مثل "شرک" از دریم ورکس فراتر می رود — که با یک افتتاحیه مضحک کتاب افسانه ای شروع می شود — و جهت موسیقی خود را از "بزرگ ترین شومن" قرض گرفته است، یعنی تعداد زیادی ترانه های صدابلند شبیه یک اقتباس از "بینوایان" دارد. همانند آهنگ وحشتناک «این من هستم»، هر آهنگی در اینجا مانند یک واکنش بیش از حد به نظر می رسد، و گزاف گویی اشعار («hesitations» با «reservations» قافیه دارد) با سادگی پویانمایی و پالت "سفیدبرفی" آن همراه است.» او به این نتیجه رسید که «خوشبختانه، فیلم از حد استقبال خود نمی گذرد، اما به نظر می رسد که پایان رساندن ۱۰۰ سال با
چند کنایه دور ریختنی دربارهٔ "بامبی"، "مری پاپینز" و "پیتر پن" (به علاوه نام کامل از شخصیت های جدیدتر در طول تیتراژ پایانی)، یک راه کاملاً ناامیدکننده برای سرمایه گذاری در چنین کاتالوگی با پشتیبانی قدرتمند است.»
استیو بودو نویسنده و تهیه کننده تلویزیون اهل آمریکا است. بودو تهیه کننده اجرایی و مجری برنامه "میهن پرستی با حسن منهاج" بود که از نتفلیکس پخش شد. از سال ۲۰۱۵ تا اوایل سال ۲۰۱۹ او تهیه کننده اجرایی/مجری همراه برنامه روزانه با ترور نوآ بود. بودو همچنین ۱۳ سال تهیه کننده اجرایی، سرپرست نویسندگان و نویسنده کارکنان برنامه روزانه با جان استوارت بود. بودو برنده ۱۴ جایزه امی و ۲ جایزه پیبادی است. بودو همچنین ویرایشگر و نویسنده همراه سه کتاب پرفروش نمایش روزانه، آمریکا: کتاب؛ زمین: کتاب (۲۰۱۰) و کتابخانه توییتر ریاست جمهوری دونالد جی. ترامپ بود. کتابخانه توییتر ترامپ همچنین به یک رویداد پخش کتاب همراه بود، برای کتاب در ایالات متحده تور برگزار شد و برنده جایزه شیرهای کن شد. او علاوه بر این، پس از اینکه تهیه کننده اجرایی برنامه ویژه یک ساعته جردن کلپر مشکل اسلحه را حل می کند بود"،" برای "مخلفت با جردن کلپر،" مشاور تهیه کننده بود. در سال ۲۰۲۱ بودو «شب اقلیمی»، را ایجاد و سازماندهی کرد یک رخداد یک شبه که در آن هفت برنامه مهم آمریکایی که در اواخر شب پخش می شدند، زمان خود را به مشکلات اقلیمی مختص کردند و مجموعاً بیش از ۲۰ م
یلیون بیننده داشتند. بودو یکی از مؤسس ها و مدیر هنری اسبق گروه تئاتر نیویورک، خدمات تعمیر آسانسور است که آن را بیشتر به خاطر نمایش "گاتز"، که اقتباسی کامل از "گتسبی بزرگ" است می شناسند. نیویورک تایمز "گاتز" را " قابل توجه ترین دستاورد تئاتر نه فقط امسال بلکه در این دهه " نامید. گاتز در سالن تئاتر عمومی در نیویورک، سالن اولد ویک در لندن و در سالن های تئاتر بیش از ۲۵ شهر دیگر در سراسر جهان، اجرا شد. قبل از پیوستن "به دیلی شو" در سال ۲۰۰۲ میلادی، بودو روزنامه نگار "مجله ماهانه وایرد"، "مجله نیویورک"، "مجله سلان" و "هفته نامهٔ نیویورک تایمز" بود. او در محله رای، نیویورک بزرگ شد و از دبیرستان رای، دانشگاه ییل و برنامه ارتباطات از راه دور دانشگاه نیویورک فارغ التحصیل شد. زمانی که بودو در دانشگاه ییل بود، گروه بداهه سازی فقط آب اضافه کن را تأسیس کرد. در ابتدای سال ۲۰۲۳، بودو متوجه شد که ۱۲ سال قبل برنده جایزه گرمی شده است.
کانتیننتال اسپین آف یک سریال جنایی-اکشن آمریکایی است. اکشن درام تلویزیون مینی سریال توسعه یافته توسط گرگ کولیج، کرک وارد و شاون سیمونز که به عنوان یک پیش درآمد اسپین آف در فرنچایز "جان ویک"، کولیج و وارد به عنوان نمایشگر برای سریال خدمت کردند و فیلمنامه ها را در کنار سیمونز و کن کریستنسن نوشتند. آلبرت هیوز قسمت اول و سوم را کارگردانی کرد و شارلوت براندستروم قسمت دوم را کارگردانی کرد. مل گیبسون و کالین وودل بازیگران این سریال هستند که داستان چگونگی به قدرت رسیدن وینستون اسکات در دهه ۱۹۷۰ دنیای "جان ویک" و کنترل هتل کانتیننتال را بیان می کند. این سریال در ۲۲ سپتامبر ۲۰۲۳ در شبکه طاووس در ایالات متحده و در آمازون پرایم ویدیو در سطح بین المللی به نمایش درآمد. فرض. «کنتیننتال: از دنیای جان ویک» داستان پس زمینه ای را روایت می کند که چگونه وینستون اسکات، در یک تاریخ جایگزین در دهه ۱۹۷۰، به موقعیت خود به عنوان مالک شعبه نیویورک زنجیره «کانتیننتال» رسید. هتل ها، پناهگاه های امن برای قاتلان قانونی که ممکن است هیچ تجارتی بر اساس آنها انجام نشود. این تغییرات در رویدادهای دنیای واقعی، از جمله زمستان نارضایتی و مافیای آمری
کایی به قدرت رسیدن اقتصادی را بررسی می کند.
زینب نوروزی (زاده در استان زنجان) قایقران روئینگ زن اهل ایران است. نوروزی در بازی های آسیایی ۲۰۲۲ موفق به کسب دو مدال نقره در بخش دونفره دو پارو و چهارنفره دو پارو شده است.او همچنین پیش از این در مسابقات قهرمانی روئینگ آسیا صاحب ۳ مدال برنز شده است.او به همراه مهسا جاور برای اولین بار در تاریخ ورزش ایران در رشته قایق دو نفره موفق به کسب سهمیه المپیک شدند.
سیپریان کمیل نوروید () تا ۲۳ می ۱۸۸۳، نمایشنامه نویس، نقاشی، مجسمه ساز و فیلسوف لهستانی بوده است او اکنون به عنوان یکی از چهار شاعر مهم رمانتیک لهستانی در نظر گرفته می شود، اگرچه محققان هنوز در مورد اینکه آیا او به عنوان یک رمانتیک متاخر یا یک مدرنیست اولیه توصیف می شود، بحث می کنند. نوروید زندگی غم انگیز و غالباً فقرزده ای داشت. او مشکلات سلامتی فزاینده، عشق نافرجام، نقدهای تند انتقادی و افزایش انزوای اجتماعی را تجربه کرد. او بیشتر عمر خود را در خارج از کشور زندگی کرد و در بیست سالگی سرزمین های لهستان را ترک کرد. او پس از سفر کوتاهی به اروپای غربی در جوانی و سفر کوتاهی به ایالات متحده آمریکا، جایی که به عنوان تصویرگر کار می کرد، عمدتاً در پاریس زندگی کرد و سرانجام در آنجا درگذشت. سبک اصیل و ناسازگار نوروید که در جوانی به عنوان یک «ستاره در حال ظهور» در نظر گرفته می شد، در طول زندگی اش مورد قدردانی قرار نگرفت. تا حدودی به این دلیل، او از جامعه بالا طرد شد. آثار او تنها پس از مرگش توسط جنبش لهستان جوان در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم دوباره کشف و قدردانی شد. امروزه تأثیرگذارترین اثر او V"ade-mecum" است،
مجموعه ای وسیع از آیات که او در سال ۱۸۶۶ به پایان رساند. بسیاری از آثار او، از جمله "Vade-mecum"، در طول زندگی اش منتشر نشده باقی ماند. زندگی. جوانی. سیپریان نوروید در ۲۴ سپتامبر ۱۸۲۱ در خانواده ای از اشراف کوچک لهستانی، لیتوانیایی با نشان توپور دنیا آمد در روستای مازوویی لاسکو، گووخه در نزدیکی ورشو، پدرش یک کارمند کوچک دولتی بود. یکی از اجداد مادری او پادشاه لهستان جان سوم سوبیسکی بود. سیپریان نوروید و برادرش زود یتیم شدند. مادرش زمانی که سیپریان چهار ساله بود درگذشت و در سال ۱۸۳۵ پدرش نیز درگذشت: نوروید در آن زمان ۱۴ ساله بود. سیپریان و برادرش در بیشتر دوران کودکی خود در مدارس ورشو تحصیل کردند. در سال ۱۸۳۶ نوروید تحصیلات خود را قطع کرد (در حالی که کلاس پنجم را تمام نکرده بود) و وارد یک مدرسه خصوصی نقاشی شد و زیر نظر الکساندر کوکولار و تحصیل کرد. تحصیلات رسمی ناقص او او را مجبور به تبدیل شدن به یک خودآموز کرد، و در نهایت او دوازده زبان را آموخت. اولین هجوم نوروید به حوزه ادبی در نشریه "پیسمین کاروژو" رخ داد که اولین شعر او را با نام "موژ استانی سینیت" ("آخرین غزل من") در شماره ۸ دهه ۱۸۴۰ منتشر کرد. در آن سال
ده شعر و یک داستان کوتاه منتشر کرد. شعرهای اولیه او با استقبال خوبی از سوی منتقدان مواجه شد و او مهمان پذیرایی در سالن های ادبی ورشو شد. شخصیت او در آن زمان به عنوان یک «شبکه» و «ستاره در حال ظهور» از نسل جوان شاعران لهستانی توصیف می شود. در ۱۸۴۲_۱۸۴۱ او به همراه در کنگره لهستان سفر کرد. اروپا. در سال ۱۸۴۲ نوروید وجوه ارثی و همچنین یک بورس تحصیلی خصوصی برای تحصیل مجسمه سازی دریافت کرد و لهستان را ترک کرد و دیگر برنگشت. ابتدا به درسدن آلمان رفت. او بعداً از ونیز و فلورانس در ایتالیا نیز دیدن کرد. در فلورانس برای یک دوره مجسمه سازی در دانشکده هنرهای زیبای فلورانس ثبت نام کرد. بازدید او از ورونا منجر به شعری شد با نام ("در ورونا") چندین سال بعد منتشر شد. پس از اقامت در رم در سال ۱۸۴۴، جایی که برای چندین سال به طور منظم در کافه گورو مشغول به کار شد، نامزدش کامیلا نامزدی آنها را قطع کرد. بعداً با ماریا کالرگیس، نسلرود آشنا شد. آنها با هم آشنا شدند، اما خواستگاری او با او و بعداً بانوی منتظرش، ماریا تربیکا، با شکست به پایان رسید. شاعر سپس به برلین سفر کرد و در آنجا در سخنرانی های دانشگاه و جلساتی با محلی "پولونیا"
شرکت کرد. زمانی بود که نوروید ارتباطات اجتماعی، هنری و سیاسی زیادی برقرار کرد. در آن زمان او پاسپورت روسی خود را نیز گم کرد و پس از امتناع از پیوستن به خدمات دیپلماتیک روسیه، مقامات روسی دارایی او را مصادره کردند. او همچنین به دلیل تلاش برای بازگشت به روسیه بدون پاسپورت دستگیر شد و اقامت کوتاه او در زندان برلین منجر به ناشنوایی نسبی شد. نوروید پس از اینکه در سال ۱۸۴۶ مجبور به ترک پروس شد، به بروکسل رفت. در طول انقلاب های اروپایی ۱۸۴۸، او در رم ماند و در آنجا با روشنفکران لهستانیآدام میکیویچ و زیگمونت کراسینسکی ملاقات کرد. نوروید در طول سال های ۱۸۵۲_۱۸۴۹ در پاریس زندگی می کرد و در آنجا با دیگر لهستانی ها فردریک شوپن و جولیوس اسلوواکی و همچنین هنرمندان مهاجر دیگری مانند روس ها ایوان تورگنیف و الکساندر هرزن و روشنفکران دیگری مانند ژول میشله (بسیاری در اِما) ملاقات کرد. سالن هرویگ). مشکلات مالی، عشق نافرجام، سوءتفاهم های سیاسی و استقبال منفی منتقدان از آثار او نوروید را در وضعیتی بد قرار می دهد. او در فقر زندگی می کرد و گاهی مجبور می شد به عنوان یک کارگر ساده کار کند. او همچنین از نابینایی و ناشنوایی پیشرونده رن
ج می برد، اما با این حال موفق شد مطالبی را در نشریه پاریسی زبان لهستانی "گونیک پولسکی" و مکان های مشابه منتشر کند. در سال ۱۸۴۹ چندین شعر او منتشر شد، شعرهایی که در میان شعرهای دیگر او گنجانده شد. ("آهنگ اجتماعی"). از دیگر آثار برجسته او در آن دوره می توان به درام اشاره کرد و عهدنامه شعر فلسفی در مورد ماهیت هنر، هر دو در سال ۱۸۵۱ منتشر شدند. "پرومتیدیون"، رساله ای طولانی در باب زیبایی شناسی در منظوم، «نخستین قطعه مهم نوشته نوروید» نامیده شده است. اما با استقبال خوبی از سوی منتقدان معاصر مواجه نشد. در آن سال نیز او دست نوشته های درام را به پایان رساند و و شعر "بما پوچیکی" ("راپسودی تشییع جنازه به یاد ژنرال بم"). ایالات متحده. نوروید تصمیم گرفت در پاییز ۱۸۵۲ به ایالات متحده مهاجرت کند و از ولادیسلاو زامویسکی، یک نجیب زاده و بشردوست لهستانی حمایت مالی دریافت کرد. در ۱۱ فوریه ۱۸۵۳، پس از یک سفر دلخراش که طی آن، با کشتی "مارگارت ایوانز" به شهر نیویورک رسید و در آنجا مشاغل عجیبی داشت، از جمله در یک شرکت گرافیک. او در ساخت آلبوم یادبود نمایشگاه کریستال پالاس و نمایشگاه صنعت همه ملل مشارکت داشت. تا پاییز، او از وقوع ج
نگ کریمه مطلع شد. این، و همچنین ناامیدی او از آمریکا، که احساس می کرد فاقد «تاریخ» بود، او را به فکر بازگشت به اروپا انداخت و به میکیویچ و هرزن نامه نوشت و از آنها کمک خواست. بازگشت به پاریس. در آوریل ۱۸۵۴، نوروید به همراه شاهزاده به اروپا بازگشت. او در انگلستان زندگی می کرد و با کمک کراسینسکی سرانجام توانست تا دسامبر همان سال به پاریس بازگردد. در طی چند سال بعد نوروید توانست چندین اثر مانند شعر و (کوییدام". یک داستان،" ۱۸۵۷) و داستان های جمع آوری شده در ("گل سیاه") و ("گلهای سفید")، منتشر شده در در ۱۸۵۶–۱۸۵۷. او در سال ۱۸۶۰ یک سلسله سخنرانی متشکل از شش سخنرانی در مورد جولیوس اسلوواکی ارائه کرد که سال بعد منتشر شد. ۱۸۶۲ شاهد انتشار برخی از اشعار او در گلچین "پوژه" ("اشعار") در بروخاس لایپزیگ بودیم. او علاقه شدیدی به وقوع قیام ژانویه ۱۸۶۳ (شورش لهستانی-لیتوانیایی علیه امپراتوری روسیه) داشت. اگرچه نوروید به دلیل وضعیت نامناسبش نمی توانست شخصاً شرکت کند، اما امیدوار بود که شخصاً با تأسیس یک روزنامه یا مجله بر نتیجه رویداد تأثیر بگذارد. اما آن پروژه به نتیجه نرسید. او در سال ۱۸۶۵ ("پیانوی شوپن") به عنوان یکی از آ
ثار او در واکنش به قیام ژانویه دیده می شود. مضمون شعر دفاع نظامیان روسی در سال ۱۸۶۳ از پیانوی شوپن از مدرسه موسیقی نوروید است که در جوانی خود در آن شرکت می کرد. نوروید به نوشتن ادامه داد، اما بیشتر کارهای او با استقبال کمی روبرو شد. او این را پذیرفت و حتی در یکی از آثارش نوشت: «پسران از کنار این نوشته می گذرند، اما تو، نوه دور من، آن را خواهی خواند… وقتی دیگر نباشم» (، "دست ها با کف زدن متورم شدند…"، ۱۸۵۸). در سال ۱۸۶۶، شاعر کار خود را در به پایان رساند، مجموعه ای وسیع از آیات. با این حال، علیرغم بیشترین تلاش های او تا دهه ها بعد نتوانست منتشر شود. یکی از دلایل این امر شامل کوتاهی شاهزاده ولادیسلاو چارتوریسکی در دادن وامی که به شاعر داده بود بود. نوروید در سال های بعد در فقر شدید زندگی می کرد و از سل رنج می برد. در طول جنگ فرانسه و پروس در سال ۱۸۷۰، بسیاری از دوستان و حامیان او با رویدادهای جهانی پریشان شدند: نوروید گرسنگی را تجربه کرد و سلامتی او بیشتر بدتر شد. مشکلات مادی او را از نوشتن بازنداشت: در سال ۱۸۶۹ او نوشت. ("شعری در باب آزادی کلام") رساله ای طولانی در منظوم در مورد تاریخ الفاظ که در آن زمان مورد
استقبال قرار گرفت. سال بعد او شعری نوشت، شعری منعکس کننده دیدگاه های او در مورد عشق مسیحی است که شاعر مجارستانی جورج گوموری آن را «موفق ترین شعر روایی نوروید» نامید. در آن سال ها او سه نمایشنامه دیگر به نام های کمدی. ("بازیگر. کمدی-درام"، ۱۸۶۷)، ("پشت صحنه"، ۱۸۶۶_۱۸۶۵)، و ("حلقه یک بانوی بزرگ"، ۱۸۷۲)، که گوموری آن را به عنوان «ژانر واقعی در تئاتر» نوروید ستود. نمایشنامه اخیر به پربازدیدترین قطعه تئاتر نوروید تبدیل شد، اگرچه مانند بسیاری از آثار او، مدتها پس از مرگ او به رسمیت شناخته شد (در سال ۱۹۳۳ به چاپ رسید و در سال ۱۹۳۴ روی صحنه رفت). در سال ۱۸۷۷ پسر عموی او، نوروید را به منتقل کرد به حومه پاریس در ایوری. آن مکان، که توسط راهبه های لهستانی اداره می شد، خانه بسیاری از مهاجران لهستانی فقیر بود. در آنجا، نوروید با تئودور ژلوویکی دوست شد که از او حمایت مادی نیز کرد. برخی از آخرین کارهای او شامل نمایشنامه کمدی است. ("عشق ناب در حمام دریا"، ۱۸۸۰)، رساله فلسفی ("سکوت"، ۱۸۸۲)، و رمان های (نوشته شده در فرانسه ۱۸۸۲_۱۸۸۳)، "استیگمات" ("ستیگاما" ۱۸۸۱_۱۸۸۲)("راز لرد سینگلورث"، ۱۸۳۳). او همچنین در طول زندگی خود نامه ها
ی زیادی نوشت که بیش از هزار مورد از آنها باقی ماند تا توسط دانشمندان مورد مطالعه قرار گیرد. نوروید در آخرین ماه های زندگی اش ضعیف و بستری بود. او اغلب گریه می کرد و حاضر نمی شد با کسی صحبت کند. او در صبح روز ۲۳ مه ۱۸۸۳ درگذشت ژیلیکی و کولیزوکی شخصاً هزینه های خاکسپاری را پرداخت کردند و در مراسم خاکسپاری نورید نیز فرانک دوشسکی شرکت کردند. پس از ۱۵ سال بودجه نگهداری از قبر او خشک شد و جسد او به گور دسته جمعی مهاجران لهستانی منتقل شد. مضامین و دیدگاه ها. سبک اولیه نوروید را می توان به عنوان متعلق به سنت رمانتیسیسم طبقه بندی کرد، اما به زودی فراتر از آن تکامل یافت. برخی از محققان نوروید را نماینده رمانتیسیسم متأخر می دانند، در حالی که برخی دیگر او را مدرنیست اولیه می دانند. منتقد ادبی لهستانی، تامارا تروجانوفسکا و جوانا نیژینسکا نوروید را "یک "کودک دیررس" و همزمان منتقد بزرگ رمانتیسم" و "اولین شاعر پسا رمانتیک لهستان توصیف کردند. دانوتا بورچارت که برخی از اشعار نوروید را به انگلیسی ترجمه کرد، نوشت که «آثار نوروید به رمانتیسم متأخر تعلق دارد. با این حال، او به قدری اصیل بود که محققان نمی توانند کار او را در هیچ دو