Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ی-آمریکایی و انگلیسی-استرالیایی برای ایجاد مزارع به فیجی هجوم آوردند و تقاضا برای نیروی کار ارزان رونق گرفت. حمل و نقل نیروی کار کاناکا به فیجی تا سال۱۹۱۱ ادامه یافت، زمانی که توسط قانون ممنوع شد. درمجموع احتمالاً حدود ۴۵۰۰۰جزیره نشین در طول این دوره ۴۶ ساله به کار در فیجی برده شدند که تقریباً یک چهارم از این افراد در دوره کار خود جان باختند. آلبرت راس هاول، پسر کاشف مشهور ویلیام هیلتون هاول، در سال های اولیه بازار کار فیجی یک پرنده سیاه برجسته بود. در سال۱۸۶۷ او کاپیتان "سی ویچ" بود و مردان و پسران را از تانا و جزیره لیفو استخدام می کرد. سالبعد، هاول فرماندهی "Young Australian" را برعهده داشت که در یک سفر دریایی بدنام شرکت داشت که منجر به اتهام قتل و برده داری شد. پس از استخدام، حداقل سه جزیره نشین در کشتی به ضرب گلوله کشته شدند و بقیه در لووکا به قیمت ۱۲۰۰ پوند فروخته شدند. هاول و ابر محموله اش، هوگو لوینگر، در سال۱۸۶۹ در سیدنی دستگیر شدند، توسط هیئت منصفه مقصر شناخته شدند و به اعدام محکوم شدند. این حک بعداً به حبس ابد تبدیل شد، اما هر دو تنها پس از چند سالاز زندان مرخص شدند. در سال۱۸۶۸، کنسول موقت بریتانیا
در فیجی، جان بیتس ترستون، تنها مقرراتی جزئی از طریق معرفی یک سیستم صدور مجوز برای کشتی های کارگری، بر تجارت وضع کرد. کارگران ملانزی به طور کلی برای یک دوره سه ساله با نرخ سه پوند در سال استخدام می شدند و لباس و جیره اولیه برای آنها صادر می شد. پرداخت نصف مبلغی بود که در کوئینزلند ارائه می شد و مانند آن مستعمره فقط در پایان دوره سه ساله معمولاً به شکل کالاهای بی کیفیت بجای پول نقد پرداخت می شد. بیشتر ملانزیایی ها با ترکیبی از فریب و خشونت به خدمت گرفته شدند و سپس برای جلوگیری از فرار در انبار کشتی محبوس شدند. آنها در فیجی به قیمت هر سر ۳تا ۶پوند برای مردان و ۱۰تا۲۰ پوند برای زنان به مستعمره نشینان فروخته می شدند. پس از پایان قرارداد سه ساله، دولت ناخداها را ملزم کرد تا کارگران بازمانده را به روستاهایشان برگردانند، اما بسیاری ازآنها در مکان هایی دور از وطن خود پیاده شدند. یک حادثه بدنام کننده تجارت پرندگان سیاه، سفر کارل در سال۱۸۷۱ "بود" که توسط دکتر جیمز پاتریک موری سازماندهی شد، برای استخدام کارگران برای کار در مزارع فیجی. موری از مردانش خواست که یقه هایشان را برگردانند و کتاب های سیاه با خود حمل کنند، بنابر
این به نظر می رسید که مبلغان کلیسا هستند. هنگامی که ساکنان جزیره به یک مراسم مذهبی اغوا می شدند، موری و افرادش اسلحه تولید می کردند و ساکنان جزیره را مجبور به سوار شدن به قایق می کردند. در طول سفر موری و خدمه اش حدود ۶۰ جزیره نشین را شلیک کردند. او هرگز به دلیل اعمالش به محاکمه کشیده نشد، زیرا در ازای شهادت علیه اعضای خدمه اش مصونیت داده شد. کاپیتان "کارل"، جوزف آرمسترانگ، به همراه همسرش چارلز داودن به اعدام محکوم شدند که بعداً به حبس ابد تبدیل شد. برخی از جزیره نشینانی که بر خلاف میل خود به فیجی آورده شدند، اقدامات ناامیدانه ای برای فرار از وضعیت خود نشان دادند. برخی از گروه ها موفق شدند خدمه کشتی های کوچک تر را تحت کنترل درآورند تا فرماندهی این کشتی ها را بر عهده بگیرند و سعی کنند به جزایر اصلی خود برگردند. به عنوان مثال، در اواخر سال۱۸۷۱، ساکنان جزیره "پری" که به مزرعه ای در جزیره کوچکتر فیجی انتقال داده شدند، خود را آزاد کردند، اکثر خدمه را کشتند و کنترل کشتی را به دست گرفتند. متأسفانه، ذخایرکشتی کم بود و به سمت غرب در اقیانوس آزاد تمام شد، جایی که آنها دو ماه را در آنجا گذراندند. در نهایت،"پری" توسط کاپی
تان جان مورسبی در کشتی اچ ام اس باسیلیسک مشاهده شد. اچ ام اس باسیلیسک نزدیک به جزیره هین چین بروک در سواحل کوئینزلند. تنها سیزده نفر از هشتاد جزیره ربوده شده اصلی زنده بودند و می توانستند نجات یابند. کشتی های کارگری درگیر در این دوره پرنده سیاه برای بازار فیجی نیز شامل "دونالد مک لین" به فرماندهی کاپیتان مک لئود، و "فلیرت" به فرماندهی کاپیتان مک کنزی بود که اغلب مردم را از ارومانگو می برد. کاپیتان مارتین از کشتی "اردک وحشی" مردم را از اسپیریتو سانتو دزدید، در حالی که کشتی های دیگری مانند "Lapwing" ,"Kate Grant" ,"Harriet Armytage" و "Frolic" نیز در تجارت آدم شرکت داشتند. بولی هایز، پرنده سیاه معروف، ساکنان جزیره را برای بازار فیجی ازاسکله خود در "آتلانتیک" که در سیدنی ثبت شده بود، ربود. بسیاری از ناخداها برای به دست آوردن کارگران دست به اقدامات خشونت آمیز زدند. خدمه "مارگارت چسل" ،"ماریا داگلاس" و "ماریون رنی"وارد درگیری مرگبار با ساکنان مختلف جزیره شدند. کاپیتان Finlay McLever از "نوکولائو" به دلیل آدم ربایی و حمله در دادگاه دستگیر و محاکمه شد اما به دلیل مسائل فنی قانونی از خدمت برکنار شد. تصویب قانون حمایت
از جزایر اقیانوس آرام در سال۱۸۷۲ توسط دولت بریتانیا به منظور بهبود شرایط برای جزیره نشینان بود، اما در عوض تجارت نیروی کار را مشروعیت بخشید و رفتار با ساکنان جزیره توسط پرنده سیاه در مزارع فیجی وحشتناک باقی ماند. ادوارد مارچ، کنسول بریتانیا در فیجی، در گزارش خود در سال۱۸۷۳، نحوه برخورد با کارگران را به عنوان برده توضیح داد. به آنها غذای ناکافی داده می شد، مرتباً مورد ضرب و شتم قرار می گرفتند و به سایر مستعمرات می فروختند. اگر آنها سرکش می شدند یا توسط صاحبانشان زندانی می شدند یا توسط قضات (که همچنین صاحب مزارع بودند) به کار سنگین محکوم می شدند. به مزرعه داران اجازه داده شد که آن طور که صلاح می دانند، جزایری ها را تنبیه و مهار کنند و دختران جوان آشکارا مبادله می شدند و به بردگی جنسی فروخته می شدند. بسیاری از کارگران دستمزد دریافت نکردند و کسانی که جان سالم به در بردند و توانستند به جزایر خانه خود بازگردند، خوش شانس محسوب می شدند. پس از الحاق (۱۸۷۵ تا ۱۹۱۱). بریتانیا فیجی را در اکتبر ۱۸۷۴ ضمیمه کرد و تجارت نیروی کار در جزایر اقیانوس آرام مانند قبل ادامه یافت. در سال۱۸۷۵، سالاپیدمی فاجعه بار سرخک، سر ویلیام مک
گرگور، افسر ارشد پزشکی فیجی، نرخ مرگ و میر را ۵۴۰ نفر از هر ۱۰۰۰ کارگر جزیره ای ذکر کرد. فرماندار فیجی ،سر آرتور گوردون، نه تنها خرید نیروی کار کاناکا را تأیید کرد، بلکه سازمان دهنده فعال در طرح توسعه آن شد تا شامل واردات انبوه کارگران موسوم به کولی از هند شود. تأسیس کمیسیون عالی اقیانوس آرام غربی در سال۱۸۷۷، که در فیجی مستقر بود، با برقراری اقتدار بریتانیا بر اکثر مردم ساکن در ملانزی، تجارت را مشروعیت بیشتری بخشید. خشونت و آدم ربایی با کاپیتان هادوک از "ماریون رنی"که به مردم در ماکیرا تیراندازی کرد و روستاهای آنها را به آتش کشید ادامه یافت.کاپیتان جان دالی از "هیدر بل" به جرم آدم ربایی محکوم شد و به زندان افتاد اما به زودی اجازه یافت فیجی را ترک کند و به سیدنی بازگردد.همچنان مرگ و میرهای زیادی در کشتی های پرنده سیاه که به مقصد فیجی می رفتند رخ می داد، که شاید بدترین نمونه از این دوره آن چیزی باشد که در "استانلی"رخ داد. این کشتی توسط دولت مستعمره بریتانیا درفیجی اجاره شد تا شش سفر دریایی را برای استخدام در بازارکار فیجی انجام دهد. کاپیتان جیمز لینچ فرماندهی آن را برعهده داشت و در یکی از این سفرها دستور داد ۱۵
۰نیروی استخدام شده را در مدت طولانی طوفان درانبارکشتی حبس کنند. تا زمانی که کشتی به لووکا رسید، حدود پنجاه جزیره نشین براثرخفگی وبی توجهی جان باختند.انتظار می رفت ده نفر دیگر که در بیمارستان بستری شده بودند بمیرند. کاپیتان لینچ و خدمه "استنلی" به خاطر این فاجعه با هیچ اتهامی مواجه نشدند و به زودی دوباره در دریا بودند تابرای دولت نیرو استخدام کنند. این تضاد همراه با رقابت برای نیروی کار ساکنان جزایر اقیانوس آرام از کوئینزلند، استخدام نیروی کافی برای مزارع فیجی را دشوار کرد. از سال۱۸۷۹ با ورود "لئونیداس"،انتقال کارگران هندی به فیجی آغاز شد. با این حال، این کارگران (کولی) گران تر بودند و بازار کارگران جزیره ای پرنده سیاه در بیشتر سال های دهه۱۸۸۰ قوی باقی ماند. در سال۱۸۸۲، جستجو برای منابع جدید نیروی کار جزیره ای ابتدا به جزایر لاین و سپس به بریتانیای جدید و ایرلند جدید گسترش یافت. نرخ بسیار بالای مرگ و میر ساکنان جزیره لاین که برای بازار فیجی گرفته شد، به سرعت ممنوعیت بردن مردم از آنجا را مجبور کرد. اگرچه میزان مرگ و میر افراد استخدام شده از بریتانیای جدید و ایرلند جدید نیز بالا بود، تجارت انسان از این جزایر ادا
مه یافت. شرکت تصفیه شکر استعماری در این زمان سرمایه گذاری های عمده ای را در صنعت شکر فیجی انجام داد و بیشتر نیروی کار توسط کارگران بریتانیای جدید تأمین می شد. بسیاری از نیروهای استخدام شده از این جزیره در کشتی کارگری "ارباب جزیره ها" در کارخانه قند CSR در ناوسوری مشغول به کار شدند. گزارش کار فیجی برای سال های ۱۸۷۸ تا ۱۸۸۲ نشان داد که ۱۸ کشتی در تجارت مشغول بودند و ۷۱۳۷جزیره نشین را استخدام می کردند که ۱۲۷۰ نفر یا نزدیک به ۲۰درصد از این افراد در فیجی جان خود را از دست دادند. کشتی های ثبت شده در فیجی که در این مرحله تجارت داشتند شامل "Winifred" ,"Meg Merrilies" ,"Dauntless" و "Ovalau بودند". در سال۱۸۹۰، تعداد کارگران ملانزیایی در ترجیح کارگران هندی وارداتی کاهش یافت، اما آنها همچنان در مکان هایی مانند کارخانه های قند و بنادر استخدام می شدند. در سال۱۹۰۱، فروش ساکنان جزیره در فیجی به قیمت هر نفر ۱۵ پوند ادامه یافت و تنها در سال۱۹۰۲ بود که سیستمی برای پرداخت مستقیم دستمزدهای نقدی ماهانه به کارگران پیشنهاد شد. هنگامی که کارگران جزیره ای در سال۱۹۰۶ از کوئینزلند اخراج شدند، حدود ۳۵۰ نفر به مزارع فیجی منتقل شدند. پس ا
ز پایان سیستم استخدام در سال۱۹۱۱، کسانی که در فیجی ماندند در مناطقی مانند منطقه اطراف سووا ساکن شدند. نوادگان چندفرهنگی آن ها به عنوان یک جامعه متمایز شناخته می شوند، اما برای خارجی ها، زبان و فرهنگ آن ها را نمی توان از بومی های فیجی متمایز کرد. نوادگان ساکنان جزیره سلیمان برای دفاع از حق خود برای سکونتگاه های سنتی در فیجی ادعای زمین کرده اند. یک گروه ساکن در Tamavua-i-Wai در فیجی در ۱ فوریه ۲۰۰۷ حکم دادگاه عالی را به نفع خود دریافت کردند. دادگاه مطالبه کلیسای ادونتیست روز هفتم را برای وادار کردن ساکنان جزیره به تخلیه زمینی که هفتاد سالدر آن زندگی می کردند، رد کرد. پلینزی فرانسه. در سال۱۸۶۳، ویلیام استوارت، سرمایه دار بریتانیایی، شرکت کاشت پنبه و قهوه تاهیتی را در آتیمائونو در ساحل جنوب غربی تاهیتیراه اندازی کرد. در ابتدا استوارت از نیروی کار وارداتیچینی استفاده می کرد اما به زودی برای کار در مزرعه به نیروی کار پلینزیایی پرنده سیاه روی آورد. بولی هایز، ناخدای کشتیآمریکاییکه به دلیل فعالیت های خود در اقیانوس آرام از دهه ۱۸۵۰ تا ۱۸۷۰ به بدنامی دست یافت، در دسامبر ۱۸۶۸ با کشتی خود "رونا" همراه با ۱۵۰ مرد ازنیوبه
پاپیته، تاهیتیرسید. هایز آنها را برای فروش به عنوان کارگران قراردادی عرضه کرد. فرماندار فرانسوی تاهیتی که در این شرکت سرمایه گذاری شده بود، از کشتی های دولتی مانند "لوسن" برای استخدام ساکنان جزایر دریای جنوبی برای استوارت استفاده کرد. این افراد در وضعیت «نیمه برهنه و کاملاً گرسنه» پیاده شدند و در بدو ورود به مزرعه با آنها به عنوان برده رفتار شد. کاپیتان بلکت کشتی "مائاروا" نیز توسط استوارت اجاره شد تا کارگران را به دست آورد. در سال۱۸۶۹، بلکت ۱۵۰ نفر ازساکنان جزیره گیلبرترا از یک کشتی سیاه پرنده دیگر به قیمت هر سر ۵ پوند خرید. با انتقال آنها به "مائاروا"، ساکنان جزیره، از جمله ۱۵۰ نفر دیگر که قبلاً در کشتی زندانی بودند، شورش کردند و بلکت و برخی از خدمه را کشتند. خدمه باقی مانده توانستند ساکنان جزیره را در قسمتی از کشتی جدا کرده و سپس از مواد منفجره برای منفجر کردن آنها استفاده کنند. نزدیک به ۲۰۰ نفر در این حادثه کشته شدند و "موآروا" هنوز هم توانست حدود ۶۰ کارگر زنده مانده را در تاهیتی تخلیه کند. شرایط مزرعه آتیمائونو با ساعات طولانی، کار سنگین، غذای ضعیف و سرپناه ناکافی بسیار وحشتناک بود. برای کسانی که کار نم
ی کردند مجازات سختی در نظر گرفته شد و بیماری شایع بود. میزان مرگ و میر برای یک گروه از کارگران پرنده سیاه در آتیمائونو حدود ۸۰ درصد بود. ویلیام استوارت در سال۱۸۷۳ درگذشت و یک سالبعد شرکت پنبه و قهوه تاهیتی ورشکست شد. از پرندگان سیاه بدنام دیگر، یکی از هموطنان بولی هایز بود که به او لقب «قلدر» نیز داده بودند. کاپیتان «قلدر» پروکتور، کارگران معادن نیکل کالدونیای جدید را تهیه می کرد و او در دهه های ۱۸۷۰ تا ۱۸۹۰ در نومیا، کالدونیای جدید و ساموآ به خوبی شناخته شده بود. او استاد "ایکا وولا" و "ارنستین" بود. او همچنین به عنوان «کاپیتان یک پا» شناخته می شد و با شلیک تپانچه خود به پای چوبی خود باعث ترس مردم می شد. او به قتل ۱۵ نفر مباهات می کرد و به خاطر تیراندازی به شوهر زن نیوهبریدی که پروکتور در حال آزار جنسی اش بود، بدنام بود. پس از یک حادثه در Futuna در سال۱۸۷۶ هنگامی که او به ۲ مبلغ حمله کرد، او را دستگیر و از جزیره خارج کردند. کالدونیای جدید. پرنده سیاه و استخدام ساکنان جزایر دریای جنوبی به عنوان کارگر در مستعمره فرانسه در کالدونیای جدید در سال۱۸۶۵ آغاز شد و تا دهه ۱۹۳۰ ادامه یافت. حدود ۱۵۰۰۰ نفر در این دوره جا
بجا شدند که اکثریت قریب به اتفاق از نیوهبریدها بودند. در سال۱۸۶۵، دولت استعماری فرانسه با تاجر چوب صندل، اندرو هنری، قرارداد بست تا ۳۳ نفر را از ارومانگو بیاورد. هنری قبلاً در فرستادن کارگران به کوئینزلند برای مزارع پنبه رابرت تاونز شرکت داشت. یکی دیگر از استخدام کنندگان، جان هیگینسون، در سال۱۸۶۸ وارد تجارت شد و تا سال۱۸۷۰، حدود ۷۲۰ جزیره ای برای کار در کالدونیای جدید آورده شدند. رونق معدن در سال۱۸۷۳ شاهد افزایش زیادی در تقاضای نیروی کار بود و تعداد زیادی کشتی درگیر تجارت پرنده سیاه شدند و تنها در سال۱۸۷۴ ۹۰۰ جزیره نشین استخدام شدند. جدا از برخی کنترل های اولیه دولت در دهه ۱۸۶۰، استخدام جزیره نشینان به شدت غیرقانونی و قابل سوءاستفاده بود. کودکان زیر شش سالمی توانند به طور قانونی با قراردادهای طولانی تا دوازده سالاستخدام شوند. به این کودکان نیز می توان از نظر قانونی تنها نیمی از نرخ بزرگسالان پرداخت کرد و تنها نیمی از جیره های لازم را دریافت کرد. تقریباً بین یک چهارم و نیمی از کل جزیره ایانی که در کالدونیای جدید منتقل و مجبور به کار شدند، کودکان بودند. کارگران پرنده سیاه در کالدونیای جدید در مزارع، معدن، دامدا
ری، خدمتکار خانگی و صنایع قایقرانی کار می کردند. تقریباً ۳۳ درصد از این کارگران در حالی که در کالدونیای جدید بودند جان خود را از دست دادند و حدود نیمی از کسانی که جان سالم به در بردند هیچ هزینه ای برای زحمات خود دریافت نکردند. آنها اغلب به جزایر مبدأ خود بازگردانده نمی شدند و از بین کسانی که بودند، حدود یک سوم آنها در سالاول بازگشت از سلامتی ضعیف ناشی از کار در شرایط وحشتناک در کالدونیای جدید جان خود را از دست دادند. کارگران در حالی که در کالدونیای جدید بودند تحت غذای ناکافی، سرپناه ضعیف و مجازات های سخت قرار گرفتند. آنها ممکن است به دلیل کار نکردن به خاطر رضایت کارفرما زندانی شوند، جایی که دولت استعماری از آنها بیشتر به عنوان نیروی کار بدون مزد زندانی استثمار کرد. آنها همچنین پس از مرگ یا ورشکستگی کارفرمای اصلی خود فروخته شده و به دیگر مستعمره نشینان منتقل شدند. کشتی های معروف پرنده سیاه که در تجارت نیروی کار به کالدونیای جدید دخیل بودند عبارتند از "Aoba" ,"Annette" ,"Venus" ,"Aurora" ,"Ika Vuka" ،"آیداهو" ،"Ambroua" و "Effie" Meikle. کاپیتان ها و استخدام کنندگانی که به خاطر آدم ربایی و تیراندازی در بازار کا
لدونیای جدید بدنام بودند عبارتند از: جیمز توتانت پروکتور، «تام سیاه»، ژان لوئیس ویلدیو، مارسیال بریو، چارلز پترسون استوارت، والتر چمپیون، گابریل مادزو و کاپیتان اچ. مک کنزی. شرکت Joubert &amp; Carter که توسط دیدیه نوما ژوبرت و داگلاس کارتر اداره می شد، مالک بسیاری از کشتی های پرنده سیاه در سالهای اولیه تجارت بود. استخدام در کالدونیای جدید به خوبی در قرن بیستم ادامه یافت، اما با نرخ بسیار پایین تر و خشونت کمتر. تنها در دهه ۱۹۳۰ با نزدیک شدن به جنگ جهانی دوم به پایان رسید. مکزیک و گواتمالا. در اواخر دهه ۱۸۸۰، رونق تقاضای قهوه در سراسر جهان باعث گسترش رشد قهوه در بسیاری از مناطق از جمله جنوب غربی مکزیک و در همسایگی گواتمالا شد. این گسترش منجر به کمبود نیروی کار محلی برای صاحبان و مدیران مزارع اروپایی در این مناطق شد. ویلیام فورسایت، یک انگلیسی با دانش تخصصی در مورد مزارع استوایی، طرحی را برای استخدام افراد از جزایر گیلبرت برای مقابله با کمبود کارگر در مکزیک و گواتمالا ترویج کرد. در سال۱۸۹۰، کاپیتان لوترل کشتی "هلن دبلیو. آلمی" اجاره شد و به اقیانوس آرام فرستاده شد و در آنجا ۳۰۰ نفر از ساکنان جزیره گیلبرت را به خ
دمت گرفت. آنها را در مکزیک تخلیه کردند و برای کار در مزرعه قهوه در نزدیکی تاپاچولا که متعلق به یک آمریکایی به نام جان مگی بود فرستادند. تا سال۱۸۹۴، علیرغم داشتن قراردادی سه ساله، هیچ یک به خانه بازنگشتند و تنها ۵۸ نفر هنوز زنده بودند. در سال۱۸۹۱، بارکی "تاهیتی"به فرماندهی کاپیتان فرگوسن مأمور شد تا بار دیگر از اهالی جزیره گیلبرت نیرو به تاپاچولا بیاورد. این کشتی حدود ۳۷۰ جزیره ای از جمله حدود ۱۰۰ کودک را به دست آورد."تاهیتی" در حالی که محموله های انسانی خود را به قاره آمریکا می آورد، از طوفان آسیب دید و مجبور شد در خلیج دریک در شمال سانفرانسیسکو لنگر بیندازد. فرگوسن در میان اتهامات برده داری و پرندگان سیاه، فرماندهی کشتی را به افسر دیگری واگذار کرد و ساکنان جزیره را در زندانی شناور رها کرد. تعمیرات ماه ها به تعویق افتاد و در اوایل سال۱۸۹۲،"تاهیتی"واژگون شد و همه نجات یافتگان غرق شدند. با وجود این فاجعه، کشتی دیگری به نام "مونتسرات" برای قرارداد بیشتر با ساکنان جزیره گیلبرت، این بار برای مزارع قهوه در گواتمالا، تجهیز شد. فرگوسن دوباره استخدام شد، اما این بار به عنوان استخدام کننده نه به عنوان کاپیتان. روزنامه
نگاری در "مونتسرات" استخدام جزیره نشینان را به عنوان برده داری آشکار توصیف کرد و حتی با وجود اینکه افسران نیروی دریایی سلطنتی برای بازرسی سوار کشتی شده بودند، تفاهمی وجود داشت که به موجب آن مقامات عمداً از بازداشت خدمه "مونتسرات" خودداری کردند. "مونتسرات" با حدود ۴۷۰جزیره نشین به گواتمالا رفت و پس از پیاده شدن هر کدام به قیمت ۱۰۰ دلار فروخته شد و ۷۰مایل به سمت مزارع در ارتفاعات رفتند. کار بیش از حد و بیماری باعث مرگ حدود ۲۰۰نفر از آنها شد. تقریباً ۱۲۰۰ نفر از ساکنان جزیره گیلبرت در سه کشتی برای مزارع قهوه مکزیک و گواتمالا استخدام شدند. تنها ۲۵۰نفر جان سالم به در بردند که بیشتر آنها طی دو سفر در سالهای ۱۸۹۶ و ۱۹۰۸به وطن خود بازگردانده شدند. این نشان دهنده نرخ مرگ و میر ۸۰٪ است. پرو. برای چندین ماه بین سال های ۱۸۶۲ و ۱۸۶۳، خدمه کشتی های پرو، جزایر پلی نزی، از جزیره ایستر در شرق اقیانوس آرام تا جزایر گیلبرت (کیریباتی کنونی) در غرب را بررسی می کردند و به دنبال کارگران بودند تا کمبود شدید نیروی کار در پرو را پر کنند. جوزف چارلز برن، یک سفته باز ایرلندی، حمایت مالی دریافت کرد تا ساکنان جزایر دریای جنوبی را به عنوان
کارگران قراردادی وارد کند. کشتی بایرن،"آدلانته"، در سراسر اقیانوس آرام و در تونگاروا در جزایر کوک شمالی حرکت کرد، او توانست ۲۵۳ نیرو به دست بیاورد که بیش از نیمی از آنها زن و کودک بودند."آدلانته" به بندر کالائو در پرو بازگشت، جایی که محموله های انسانی فروخته شد و به عنوان کارگر مزرعه و خدمتکار خانگی فرستاده شد. سود قابل توجهی توسط تأمین کنندگان مالی این طرح به دست آمد و تقریباً بلافاصله دیگر دلالان و صاحبان کشتی شروع به کسب درآمد از نیروی کار پولینزی کردند. آدم ربایی دسته جمعی جزیره ایستر. در پایان سال۱۸۶۲، هشت کشتی پرو که تحت فرماندهی کاپیتان ماروتانی از "روزا ای کارمن" سازماندهی شده بودند، عملیات مسلحانه ای را در جزیره ایستر انجام دادند که طی چند روز، خدمه به طور سیستماتیک روستاها را محاصره کردند و تا حد امکان بسیاری از ساکنان جزیره را دستگیر کردند. در این یورش ها و موارد مشابه دیگر که در این دوره در جزیره ایستر رخ داد، ۱۴۰۷ نفر برای تجارت نیروی کار پرو برده شدند. این یک سوم جمعیت جزیره را تشکیل می داد. در ماه های بعد،"روزا و کارمن" به همراه حدود ۳۰ کشتی دیگر که درگیر تهیه نیرو برای پرو بودند، افرادی را در
سراسر پلی نزی ربودند یا به طور فریبنده ای به دست آوردند. کشتی کاپیتان ماروتانی به تنهایی مردم نیوئه ،ساموآ و توکلائو و همچنین افرادی را که او از جزیره ایستر ربوده بود، برد. 'آتا آدم ربایی دسته جمعی. در ژوئن ۱۸۶۳، حدود ۳۵۰ نفر در آتا، یک جزیره مرجانی در تونگا زندگی می کردند. کاپیتان توماس جیمز مک گرات نهنگ بان تاسمانی "گرسیان"که به این نتیجه رسیده بود که تجارت برده جدید سودآورتر از صید نهنگ است، به جزیره مرجانی رفت و ساکنان جزیره را برای تجارت دعوت کرد. با این حال، هنگامی که تقریباً نیمی از جمعیت در کشتی بودند، دستور داد محفظه های کشتی قفل شوند و کشتی حرکت کرد. این ۱۴۴ نفر هرگز به خانه های خود بازنگشتند."گرسیان"با یک کشتی برده پرو به نام "ژنرال پریم" ملاقات کرد و ساکنان جزیره به این کشتی منتقل شدند و آنها را به کالائو منتقل کرد. به دلیل قوانین جدید دولت در پرو علیه تجارت پرنده سیاه، جزیره نشینان اجازه پیاده شدن را نداشتند و تا زمانی که بازگرداندن آنها سازماندهی شده بود، هفته ها در کشتی ماندند. سرانجام در۲ اکتبر۱۸۶۳، زمانی که بسیاری از آتاهای زندانی در اثر غفلت و بیماری جان خود را از دست داده بودند یا در حال م
رگ بودند، کشتی برای بازگرداندن آنها سازماندهی شد. با این حال، این کشتی تونگان ها را در جزیره خالی از سکنه کوکوس رها کرد. یک ماه بعد کشتی جنگی پرو "تومبز" برای نجات ۳۸ بازمانده باقیمانده رفت و آنها را به بندر پایتا در پرو برد، جایی که احتمالاً در آنجا جان باختند. فریب در تووالو. کشیش AW Murray، اولین مبلغ اروپایی در تووالو، شیوه های پرنده سیاه در جزایر الیس را شرح داد. او گفت که آنها به ساکنان جزیره قول دادند که در هنگام کار در تولید روغن نارگیل در مورد خدا آموزش ببینند، اما مقصد مورد نظر بردگان جزایر چینچا در پرو بود. کشیش موری گزارش داد که در سال۱۸۶۳، حدود ۱۸۰ نفر فونافوتی و حدود ۲۰۰ نفر از نوکولائه لائه گرفته شدند. نرخ مرگ و میر شدید. تجارت نیروی کار پرو در پلینزی ها کوتاه مدت بود و فقط از۱۸۶۲ تا ۱۸۶۳ ادامه داشت. در این دوره حدود ۳۶۳۴ پولینزیایی استخدام شدند. بیش از ۲۰۰۰ نفر بر اثر بیماری، گرسنگی یا بی توجهی در کشتی های پرنده سیاه یا در مکان هایی که به آنجا فرستاده می شدند جان خود را از دست دادند. دولت پرو در سال۱۸۶۳ این عملیات را تعطیل کرد و دستور داد کسانی که جان سالم به در برده بودند بازگردانده شوند. شیو
ع آبله واسهال خونیدر پروبا این عملیات همراه بود که منجر به مرگ ۱۰۳۰ کارگر پلینزی دیگر شد. برخی از ساکنان جزیره به اندازه کافی زنده ماندند تا این بیماری های مسریرا به جزایر اصلی خود بیاورند و باعث بیماری های همه گیر محلی و مرگ و میر بیشتر شود. تا سال۱۸۶۶، تنها حدود ۲۵۰ نفر از افراد به کار گرفته شده زنده مانده بودند و حدود ۱۰۰ نفر از آنها در پرو باقی مانده بودند؛ بنابراین میزان مرگ و میر ۹۳ درصد بود. ساموآ. در اواخر دهه ۱۸۵۰، تاجر آلمانی یوهان سزار ششم. گودفروی یک شرکت بازرگانی مستقر در آپیا در جزیره Upolu در ساموآ تأسیس کرد. شرکت او،JC Godeffroy &amp; Sohn، توانست با فروش اسلحه گرم و تشدید درگیری های جناحی، زمین های زیادی را از جمعیت بومی در زمان ناآرامی های داخلی بدست آورد. تا سال۱۸۷۲، این شرکت مالک بیش از ۱۰۰۰۰۰ هکتار در Upolu بود و کشت پنبه و سایر مزارع کشاورزی خود را در این جزیره بسیار گسترش داد. برای کار در این مزارع به نیروی کار ارزان نیاز بود و عملیات پرنده سیاه آلمانی ها در این زمان گسترش یافت. پس از استفاده اولیه از افراد نیوئه، این شرکت کشتی های کارگری را به جزایر گیلبرت و جزایر نوموی فرستاد و از کمب
ود مواد غذایی در آنجا برای استخدام افراد زیادی برای مزارع خود در ساموآ استفاده کرد. مردان، زنان و کودکان در هر سنی را بردند، جدا کردند و در شرایط سخت با تسلیم شدن به بیماری و رژیم غذایی نامناسب به کار فرستادند. در سال۱۸۸۰ این شرکت به نام Deutsche Handels und Plantagen Gesellschaft (DHPG) شناخته شد و مزارع ساموایی خود را بیشتر گسترش داد. جذب نیروی کار در این مرحله به بریتانیای جدید، ایرلند جدید و جزایر سلیمان تبدیل شد. کشتی سیاه پرنده آلمانی،"Upolu"، در این منطقه به خوبی شناخته شد و در هنگام استخدام در چندین درگیری با جزیره نشینان شرکت کرد. کارگران وارداتی چینی در نهایت مطلوب تر شدند، اما جذب نیروی کار از جزایر ملانزی تا زمان انتقال قدرت از آلمانی ها به نیوزیلند در آغاز جنگ جهانی ادامه یافت. مزارع بزرگ بریتانیایی و آمریکایی که دارای کشتی های پرنده سیاه بودند یا از نیروی کار پرنده سیاه بهره برداری می کردند نیز در ساموآی استعماری وجود داشتند. شرکت W &amp; A McArthur نماینده منافع انگلیس-استرالیا یکی از این ها بود و کشتی های استخدام کننده مانند "Ubea" ,"Florida" و "Maria" در ساموآ مستقر بودند. در سال۱۸۸۰، خدمه کش
تی سیاه پرنده بریتانیایی،"مری اندرسون"، درگیر تیراندازی برای نیروگیری در کشتی بودند، در حالی که در سال1894 "Aele" در نیروگیری از ساکنان جزیره گیلبرت شرکت داشت. ایالات متحده. جزایر هاوایی. صنعت شکر در جزایر هاوایی در اوایل دهه ۱۸۷۰ به سرعت در حال گسترش بود و علیرغم اینکه بیش از ۵۰ درصد از مردان بومی هاوایی به عنوان کارگر در این مزارع استفاده می شدند، تعداد کافی برای همگام شدن با تولید وجود نداشت. از سال۱۸۶۸ تا ۱۸۷۲، حدود ۲۰۰ نفر از مناطقی مانند تاهیتی ،جزایر کارولین و جزایر لاین برای کار در مزارع هاوایی متعلق به استعمارگران اروپایی استخدام شدند. اکثر این افراد فوت کردند و عملیات ناموفق تلقی شد. با این حال، در سال۱۸۷۷، مقامات بریتانیایی در هاوایی، سیستم سازماندهی شده تری را برای استخدام جزایر اقیانوس آرام برنامه ریزی کردند. کاپیتان HW Mist نیروی دریایی سلطنتی برای ترتیب دادن محموله بزرگی از جزیره نشینان برای استخدام در هاوایی استخدام شد. میست کشتی "Stormbird را" در سیدنی خرید و یک افسر سابق نیروی دریایی به نام کاپیتان جورج جکسون را برای هدایت این اکسپدیشن منصوب کرد. در این اولین سفر،"Stormbird" 85 نفر را از روت
وما ،نونوتی ،مایانا و تابیتیویا به دست آورد. جکسون در پونپی در راه هاوایی تماس گرفت، جایی که یک رئیس محلی را به زنجیر کشید و دیگری را که تلاش می کرد نجات دهد شلیک کرد. در طول سفر، جکسون سعی کرده بود تعدادی از زنان جوان اهل مایانا را با اسلحه ربوده باشد، اما با حضور کشتی دیگری متوقف شد. "استورمبرد" پنج سفر دیگر را برای نیروگیری انجام داد که شامل خشونت و آدم ربایی بیشتر بود و بیشتر به سمت جزایر گیلبرترفت. در یک موقعیت، کارگزار دولتی در کشتی، هنری فریمن، یک قایق از اهالی جزیره گیلبرت را از کشتی پرنده سیاه دیگری به نام "Sea Waif" خریداری کرد. در سال۱۸۸۰ تجارت نیروی کار به هاوایی به نیوهبرید گسترش یافت. کاپیتان کادیگان از پومار مردم را از طریق حملات شبانه، حملات مسلحانه و شلیک توپ به سمت قایق ها از این جزایر برد. نرخ مرگ و میر افراد استخدام شده در کشتی "پومار" هنگام انتقال آنها به هاواییبه ۲۰٪ رسید. کاپیتان تیرنی از کشتی کارگری هازارد توسط شرکت کار و تأمین نیروی کار کاشت هاوایی ۱۵ دلار به ازای هر نیرو دریافت می کرد و در نتیجه از فریب زیادی برای به دست آوردن سهمیه ای سودآور از محموله انسانی استفاده می کرد. سایر کشت