Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
روش برای تحریک سلول های دندریتیک برای ارائه آنتی ژن های توموری، استفاده از واکسن با استفاده از لیزات توموری اتولوگ یا پپتیدهای کوتاه (قطعات کوچکی از پروتئین که با آنتی ژن های پروتئینی روی سلول های سرطانی مطابقت دارند) است. این پپتیدها اغلب به همراه مواد کمکی (مواد با ایمنی زایی بالا) برای افزایش پاسخ های ایمنی و ضدتوموری تجویز می شوند. سایر مواد کمکی شامل پروتئین ها یا مواد شیمیایی دیگری هستند که سلول های دندریتیک را جذب و/یا فعال می کنند، مانند عامل تحریک کننده کلنی گرانولوسیت-ماکروفاژ (GM-CSF). متداول ترین منابع آنتی ژن هایی که برای واکسن سلول دندریتیک در گلیوبلاستوما (GBM) به عنوان یک تومور مغزی مهاجم استفاده می شود، لیزات کامل تومور، آنتی ژن CMV RNA و پپتیدهای مرتبط با تومور مانند گیرنده فاکتور رشد اپیدرمی هستند. سلول های دندریتیک همچنین می توانند "درون تنی" با ایجاد بیان GM-CSF توسط سلول های تومور فعال شوند. این کار می تواند با مهندسی ژنتیکی سلول های تومور برای تولید GM-CSF یا با آلوده کردن سلول های تومور با یک ویروس انکولیتیک که GM-CSF تولید می کند، انجام شود. استراتژی دیگر شامل خارج کردن سلول های دندر
یتیک از خون بیمار و فعال سازی آن ها در خارج از بدن است. سلول های دندریتیک در حضور آنتی ژن های توموری فعال می شوند که ممکن است یک پپتید/پروتئین تومور خاص یا کافت (زیست شناسی) تومور (محلولی از سلول های توموری تجزیه شده) باشد. این سلول ها (با مواد کمکی اختیاری) تزریق شده و یک پاسخ ایمنی ایجاد می کنند. درمان های سلول دندریتیک شامل استفاده از آنتی بادی هایی است که به گیرنده های موجود روی سطح سلول های دندریتیک متصل می شوند. آنتی ژن ها می توانند به آنتی بادی اضافه شوند و باعث بلوغ سلول های دندریتیک شوند و ایمنی نسبت به تومور ایجاد کنند. گیرنده های سلول دندریتیک مانند TLR3، TLR7، TLR8 یا CD40 به عنوان اهداف آنتی بادی استفاده شده اند. تعامل بین سلول های دندریتیک و سلول های کشنده طبیعی (NK) نیز نقش مهمی در ایمنی درمانی دارد. طراحی راهبردهای جدید واکسیناسیون بر پایه سلول های دندریتیک باید شامل قدرت تحریک سلول های NK نیز باشد. پایش سلول های NK به عنوان یک نتیجه در آزمایش های بالینی ضدتوموری مبتنی بر سلول دندریتیک از اهمیت بالایی برخوردار است. داروها. Sipuleucel-T (Provenge) در سال ۲۰۱۰ برای درمان سرطان پروستات متاستاتیک
مقاوم به اخته سازی که بدون علامت یا با علائم کم است، تأیید شد. این درمان شامل خارج کردن سلول عرضه کننده آنتی ژن از خون به وسیله فرایند لوکافریز، کشت آن ها با پروتئین پیوندی PA2024 ساخته شده از GM-CSF و فسفاتاز اسید پروستاتیک (PAP) اختصاصی پروستات و تزریق مجدد است. این فرایند سه بار تکرار می شود. درمان سلولی اهدا شده T. درمان سلول T اهدا شده یک نوع ایمنی غیرفعال است که از طریق انتقال سلول های T انجام می شود. این سلول ها در خون و بافت ها یافت می شوند و معمولاً زمانی فعال می شوند که یک بیماری زا را پیدا کنند. فعال سازی زمانی رخ می دهد که گیرنده های سطح سلول T با سلول هایی که بخش هایی از پروتئین های خارجی را نمایش می دهند (چه روی سطح خود و چه درون سلول) مواجه شوند. این سلول ها می توانند سلول های آلوده یا سایر سلول های عرضه کننده آنتی ژن (APC) باشند. سلول های APC در بافت های طبیعی و همچنین در بافت های توموری یافت می شوند، جایی که به آن ها لنفوسیت های نفوذی تومور (TILs) گفته می شود. این سلول ها با حضور APCهایی مانند سلول های دندریتیک که آنتی ژن های توموری را ارائه می دهند، فعال می شوند. اگرچه این سلول ها می توانند
تومورها را هدف قرار دهند، محیط ریز تومور بسیار سرکوبگر ایمنی است و با مرگ توموری ایمنی مداخله می کند. روش های مختلفی برای تولید سلول های T نابودکننده تومور توسعه یافته اند. رایج ترین روش این است که سلول های T خاص آنتی ژن تومور از نمونه تومور (TILs) خارج شده یا از خون فیلتر شوند. سلول های T می توانند به صورت اختیاری به طرق مختلف اصلاح شده، کشت داده شده و به بیماران تزریق شوند. سلول های T می توانند از طریق مهندسی ژنتیکی اصلاح شوند و سلول های CAR-T یا TCR T تولید کنند، یا با قرار گرفتن در معرض آنتی ژن های توموری در یک محیط غیر سرکوبگر ایمنی، آن ها را به عنوان خارجی شناسایی کرده و یاد بگیرند که به آن ها حمله کنند. روش دیگری شامل انتقال سلول های γδ T یا سلول های کشنده طبیعی از اهداکننده سالم است. مزیت اصلی این روش این است که این سلول ها باعث بیماری پیوند در برابر میزبان نمی شوند. معایب آن این است که سلول های منتقل شده اغلب عملکرد ضعیفی دارند. درمان سلول T مشتق از تومور. ساده ترین مثال شامل خارج کردن TILs از یک تومور، کشت آن ها بدون تغییر و سپس تزریق نتیجه به تومور است. اولین درمان از این نوع، Lifileucel است که در
فوریه ۲۰۲۴ تأییدیه سازمان غذا و دارو (آمریکا) (FDA) را دریافت کرد. درمان CAR-T سلول. مبنای درمان CAR-T این است که سلول های T را تغییر دهند تا سلول های سرطانی را شناسایی کرده و آن ها را هدف قرار دهند و از بین ببرند. دانشمندان سلول های T را از افراد برداشت کرده، آن ها را به طور ژنتیکی تغییر می دهند تا یک گیرنده آنتی ژن کایمریک (CAR) که به طور خاص سلول های سرطانی را شناسایی می کند، به آن ها اضافه کنند و سپس سلول های CAR-T به دست آمده را به بیماران تزریق می کنند تا به تومورهای آن ها حمله کنند. تیساجنلکلوسل (Kymriah)، یک درمان سلول تی کایمریک گیرنده آنتی ژن (CAR-T) است که در سال ۲۰۱۷ توسط FDA برای درمان لوسمی حاد لنفوئیدی (ALL) تأیید شد. این درمان سلول های مثبت CD19 (سلول های B) را از بدن برداشت می کند (شامل سلول های بیمار و همچنین سلول های طبیعی تولیدکننده آنتی بادی). Axicabtagene ciloleucel (Yescarta) درمان دیگری از نوع CAR-T است که در سال ۲۰۱۷ برای درمان لنفوم بزرگ سلول بی منتشر (DLBCL) تأیید شد. داربست های آلژینات چندمنظوره. داربست های آلژینات چندمنظوره برای مهندسی و آزادسازی سلول های T (MASTER) یک تکنیک برای
مهندسی، تکثیر و آزادسازی سلول های T مهندسی شده ژنتیکی به صورت in situ است. این تکامل درمان CAR-T است. سلول های T از بیمار خارج شده و با یک ویروس مهندسی شده ژنتیکی که ژن هدف گیری سرطان را حمل می کند (همانند CAR T) مخلوط می شوند. سپس این مخلوط به یک MASTER (داربست) اضافه می شود که آن ها را جذب می کند. MASTER شامل پادتن هایی است که سلول های T را فعال می کنند و اینترلوکین هایی که تکثیر سلول ها را تحریک می کنند. MASTER سپس در بدن بیمار کاشته می شود. سلول های T فعال شده با ویروس ها تعامل می کنند تا به سلول های CAR T تبدیل شوند. اینترلوکین ها این سلول های CAR T را به تکثیر تحریک می کنند و سلول های CAR T از MASTER برای حمله به سرطان خارج می شوند. این تکنیک ساعت ها به جای هفته ها طول می کشد. و چون سلول ها جوان تر هستند، مدت طولانی تری در بدن باقی می مانند، پتانسیل بیشتری برای مبارزه با سرطان دارند و نشانگرهای کمتری از خستگی را نشان می دهند. این ویژگی ها در مدل های موشی نشان داده شد. درمان در برابر لنفوم مؤثرتر و ماندگارتر بود. درمان با آنتی بادی. انواع آنتی بادی ها. پیوند. دو نوع آنتی بادی در درمان های سرطان استفاده م
ی شود: نواحی Fc. توانایی Fc برای اتصال به رسپتورهای Fc مهم است زیرا این امکان را فراهم می کند که آنتی بادی ها سیستم ایمنی بدن را فعال کنند. نواحی Fc متنوع هستند: آنها در زیرگروه های مختلف وجود دارند و می توانند بیشتر اصلاح شوند، به طور مثال با اضافه شدن قندها در فرآیندی به نام گلیکوزیلاسیون. تغییرات در ناحیه قطعه کریستالیزه شونده می تواند توانایی آنتی بادی در تعامل با رسپتورهای Fc را تغییر دهد و از این رو نوع واکنش ایمنی که آنتی بادی تحریک می کند را تعیین می کند. به عنوان مثال، بلوکرهای وارسی ایمنی هدف گیری PD-1 آنتی بادی هایی هستند که برای اتصال به PD-1 موجود در سلول های T طراحی شده اند و این سلول ها را برای از بین بردن نئوپلاسم دوباره فعال می کنند. آنتی بادی های PD-1 نه تنها ناحیه Fab برای اتصال به PD-1 دارند بلکه ناحیه Fc نیز دارند. تحقیقات تجربی نشان می دهند که بخش Fc داروهای ایمنی درمانی سرطان می تواند بر نتیجه درمان تأثیر بگذارد. به عنوان مثال، داروهای ضد PD-1 با نواحی Fc که به رسپتورهای Fc مهاری متصل می شوند، می توانند اثر درمانی کمتری داشته باشند. مطالعات تصویربرداری نشان داده اند که ناحیه Fc داروهای
ضد PD-1 می تواند به رسپتورهای Fc موجود در ماکروفاژهای مرتبط با تومور متصل شود. این فرایند داروها را از اهداف مورد نظرشان (یعنی مولکول های PD-1 موجود بر سطح سلول های T) دور کرده و اثر درمانی را محدود می کند. علاوه بر این، آنتی بادی هایی که پروتئین هم کمک کننده CD40 را هدف قرار می دهند، برای اثر درمانی بهینه نیاز به تعامل با رسپتورهای Fc انتخابی دارند. این مطالعات تأکید می کنند که وضعیت Fc در استراتژی های هدف گیری آنتی بادی محور وارسی ایمنی اهمیت زیادی دارد. آنتی بادی های انسانی/غیرانسانی. آنتی بادی ها می توانند از منابع مختلفی مانند سلول های انسانی، موش ها و ترکیبی از این دو (آنتی بادی های کیمریک) به دست آیند. منابع مختلف آنتی بادی ها می توانند واکنش های ایمنی مختلفی را تحریک کنند. به عنوان مثال، سیستم ایمنی بدن انسان می تواند آنتی بادی های موشی (که به آنها آنتی بادی های مرینی نیز گفته می شود) را شناسایی کرده و واکنش ایمنی علیه آنها ایجاد کند. این امر می تواند اثربخشی آنتی بادی ها را به عنوان درمان کاهش دهد و موجب واکنش ایمنی شود. آنتی بادی های کیمریک سعی دارند ایمنی زایی آنتی بادی های مرینی را با جایگزینی بخش
ی از آنتی بادی با معادل انسانی آن کاهش دهند. آنتی بادی های انسان زده تقریباً به طور کامل از انسان هستند؛ تنها ناحیه های تعیین کننده تکامل تطابق از منابع مرینی گرفته شده است. آنتی بادی های انسانی با استفاده از DNA انسانی اصلاح نشده تولید شده اند. مکانیزم عمل. سمیت وابسته به آنتی بادی (ADCC). سمیت وابسته به آنتی بادی (ADCC) نیازمند این است که آنتی بادی ها به سطح سلول های هدف متصل شوند. آنتی بادی ها از ناحیه اتصال (Fab) و ناحیه Fc تشکیل شده اند که توسط سلول های سیستم ایمنی از طریق گیرنده های Fc شناسایی می شوند. گیرنده های Fc روی بسیاری از سلول های سیستم ایمنی از جمله سلول های کشنده طبیعی (NK) وجود دارند. زمانی که سلول های کشنده طبیعی با سلول های پوشیده از آنتی بادی مواجه می شوند، نواحی Fc این سلول ها با گیرنده های Fc سلول های کشنده طبیعی تعامل می کنند و پرفورین و گرانزیم B را آزاد می کنند تا سلول توموری را بکشند. نمونه هایی از این نوع شامل ریتوکسی مب، اوفاتومومب، elotuzumab و آلمتوزومب هستند. آنتی بادی های در حال توسعه دارای نواحی Fc تغییر یافته ای هستند که نسبت به یک نوع خاص از گیرنده Fc, FcγRIIIA، تمایل بالاتر
ی دارند و می توانند به طور چشمگیری اثربخشی را افزایش دهند. درمان ضد-CD47. بسیاری از سلول های توموری CD47 را به میزان زیاد بیان می کنند تا از دستگاه ایمنی سیستم ایمنی میزبان فرار کنند. CD47 به گیرنده خود سیگنال-پذیرنده پروتئین آلفا (SIRPα) متصل می شود و باعث کاهش بیگانه خواری سلول توموری می شود. بنابراین، درمان ضد-CD47 هدف بازگرداندن پاکسازی سلول های توموری است. علاوه بر این، شواهد فزاینده ای از به کارگیری ایمنی سلولی خاص آنتی ژن توموری در پاسخ به درمان ضد-CD47 پشتیبانی می کنند. تعدادی از درمان های در حال توسعه شامل آنتی بادی های ضد-CD47، گیرنده های decoy مهندسی شده، آنتی بادی های ضد-SIRPα و عوامل دوجانبه هستند. تا سال ۲۰۱۷، طیف وسیعی از بدخیمی های جامد و هماتولوژیک در حال آزمایش های بالینی بودند. آنتی بادی های ضد-GD2. آنتی ژن های کربوهیدراتی روی سطح سلول ها می توانند به عنوان اهداف درمانی در ایمنی درمانی استفاده شوند. جی دی۲ یک گانگلیوزید است که روی سطح بسیاری از انواع سلول های سرطانی از جمله نوروبلاستوما، تومور شبکیه، ملانوم، کارسینوم سلول کوچک، تومور مغزیها، استئوسارکوم، rhabdomyosarcoma, سارکوم یوئینگ، lip
osarcoma, fibrosarcoma, leiomyosarcoma و سایر سارکوم بافت نرمها یافت می شود. این گنگلیوزید معمولاً روی سطح بافت های طبیعی بیان نمی شود و به همین دلیل هدف خوبی برای درمان ایمنی درمانی است. از سال ۲۰۱۴، آزمایش های بالینی در حال انجام بود. فعال سازی کمپلمان. سیستم سامانه کمپلمان شامل پروتئین های خونی است که پس از اتصال آنتی بادی به سطح سلول می توانند باعث مرگ سلول شوند (مسیر کلاسیک کمپلمان یکی از روش های فعال سازی کمپلمان است). به طور کلی، این سیستم با پاتوژن های خارجی برخورد می کند، اما می تواند با استفاده از آنتی بادی های درمانی در سرطان فعال شود. این سیستم می تواند در صورتی که آنتی بادی ها ترکیبی، انسانی شده یا انسانی باشند و شامل ایمونوگلوبولین جی ناحیه قطعه کریستالیزه شونده باشند، فعال شود. کمپلمان می تواند از طریق فعال سازی مجموعه حمله غشایی باعث مرگ سلول ها شود، که به آن سمیت سلولی وابسته به کمپلمان گفته می شود؛ همچنین می تواند سمیت وابسته به آنتی بادی را تقویت کند و سمیت سلولی وابسته به CR3 را افزایش دهد. سمی بودن وابسته به کمپلمان زمانی رخ می دهد که آنتی بادی ها به سطح سلول سرطانی متصل شوند و مجموعه C1
به این آنتی بادی ها متصل شده و در ادامه، منافذ پروتئینی در غشای سلول سرطانی ایجاد می کند. مسدودسازی درمان های آنتی بادی همچنین می توانند با اتصال به پروتئین ها و مسدود کردن فیزیکی آن ها از تعامل با سایر پروتئین ها جلوگیری کنند. مهارکننده های نقطه بازرسی (CTLA-4, PD-1 و PD-L1) با این مکانیزم عمل می کنند. به طور خلاصه، مهارکننده های نقطه بازرسی پروتئین هایی هستند که به طور طبیعی به کاهش پاسخ های ایمنی کمک می کنند و از حمله سیستم ایمنی به سلول های طبیعی جلوگیری می کنند. مهارکننده های نقطه بازرسی این پروتئین ها را متصل می کنند و از عملکرد طبیعی آن ها جلوگیری می کنند، که باعث افزایش فعالیت سیستم ایمنی می شود. نمونه هایی از این نوع درمان شامل دوروالومب، ایپیلیموماب، نیوالیومب و پمبرولیزومب هستند. آنتی بادی های تأییدشده توسط FDA. آلمتوزومب. آلمتوزومب (Campath-1H) یک آنتیCD52 مونوکلونال انسانی شده IgG1 است که برای درمان فلودارابین-مقاوم به لوسمی مزمن لنفاوی (CLL)، لنفوم سلول تی پوستی، لنفوم سلول تی محیطی و لوسمی پروسلولی تی تجویز می شود. CD52 در بیش از ۹۵٪ از لنفوسیتهای خون محیطی (هم T-cells و هم B-cells) و مونوسیتها
یافت می شود، اما عملکرد آن در لنفوسیت ها ناشناخته است. این آنتی بادی به CD52 متصل شده و اثر سیتوتوکسیک خود را از طریق مکانیزم های تثبیت مکمل و ADCC آغاز می کند. به دلیل هدف قرار دادن سلول های سیستم ایمنی (سلول های لنفوسیتی)، عوارض رایج درمان با آلمتوزومب شامل عفونت، سمیت و نارسایی مغز استخوان می باشد. دوروالومب. دوروالومب (Imfinzi) یک آنتی بادی مونوکلونال از نوع ایمنوگلوبولین جی۱ کپا (IgG1κ) است که تعامل لیگاند مرگ سلولی برنامه ریزی شده 1 (PD-L1) با مولکول های PD-1 و CD80 (B7.1) را مسدود می کند. دوروالومب برای درمان بیماران مبتلا به کارسینومای اوروتلیال محلی پیشرفته یا متاستاتیک که: در ۱۶ فوریه ۲۰۱۸، سازمان غذا و دارو (FDA) دوروالومب را برای بیماران مبتلا به سرطان ریه غیرسلول کوچک (NSCLC) در مرحله III غیرقابل جراحی که بیماری آن ها پس از شیمی درمانی همزمان بر پایه پلاتین و درمان پرتودرمانی پیشرفت نکرده است، تأیید کرد. ایپیلیموماب. ایپیلیموماب (Yervoy) یک آنتی بادی ایمنوگلوبولین جی انسانی است که به پروتئین سطحی CTLA-4 متصل می شود. در فیزیولوژی طبیعی، سلول های تی با دو سیگنال فعال می شوند: اتصال گیرنده لنفوسیت
تی به یک آنتی ژن-مجموعه سازگاری بافتی اصلی و اتصال گیرنده سطح سلول تی CD28 به پروتئین های CD80 یا CD86. CTLA4 به CD80 یا CD86 متصل شده و از اتصال CD28 به این پروتئین های سطحی جلوگیری می کند و بنابراین فعال سازی سلول های تی را به طور منفی تنظیم می کند. سلول های لنفوسیت تی کشنده فعال برای این که سیستم ایمنی به سلول های ملانوما حمله کند ضروری هستند. معمولاً سلول های تی سیتوتوکسیک خاص ملانوما که مهار شده اند، می توانند یک پاسخ ضدتوموری مؤثر تولید کنند. ایپیلیموماب می تواند باعث تغییر نسبت سلول های لنفوسیت تی تنظیم کننده به سلول های تی سیتوتوکسیک شود تا پاسخ ضدتوموری را افزایش دهد. سلول های تی تنظیم کننده سلول های تی دیگر را مهار می کنند که ممکن است به سود تومور باشد. نیوالیومب. نیوالیومب یک آنتی بادی ایمنوگلوبولین جی انسانی است که با مسدود کردن اتصال PD-L1 یا پروتئین مرگ سلولی برنامه ریزی شده 2 (PD-L1 یا PD-L2)، که پروتئینی است که توسط سلول های سرطانی بیان می شود، به PD-1 که پروتئینی است که بر روی سطح سلول های تی فعال یافت می شود، از غیرفعال شدن سلول های تی جلوگیری می کند. نیوالیومب در ملانوما پیشرفته، کارسینومای
سلول کلیه متاستاتیک، سرطان ریه پیشرفته، سرطان سر و گردن پیشرفته و لنفوم هاجکین مورد استفاده قرار می گیرد. اوفاتومومب. اوفاتومومب یک آنتی بادی ایمنوگلوبولین جی انسانی نسل دوم است که به CD20 متصل می شود. این دارو برای درمان لوسمی مزمن لنفاوی (CLL) استفاده می شود زیرا سلول های سرطانی CLL معمولاً سلول های B با بیان CD20 هستند. برخلاف ریتوکسی مب که به یک لوپ بزرگ از پروتئین CD20 متصل می شود، اوفاتومومب به یک لوپ کوچک جداگانه متصل می شود. این ممکن است توضیح دهنده ویژگی های متفاوت آن ها باشد. نسبت به ریتوکسی مب، اوفاتومومب در دوز کمتری با سمیت کمتر ایمنی زایی، موجب سیتوتوکسیک بودن وابسته به مکمل می شود. پمبرولیزومب. از سال ۲۰۱۹، پمبرولیزومب که PD-1 را مسدود می کند، از طریق انفوزیون داخل وریدی برای درمان ملانوم غیرقابل جراحی یا متاستاتیک، سرطان ریه غیرسلول کوچک متاستاتیک (NSCLC) در شرایط خاص، به عنوان درمان دوم برای سرطان های سر و گردن (HNSCC) پس از آنتی نئوپلاستیک مبتنی بر پلاتین و برای درمان بیماران بزرگسال و کودکان با لنفوم هاجکین مقاوم به درمان (cHL) استفاده می شود. همچنین برای درمان برخی از بیماران مبتلا به کار
سینومای اوروتلیال، سرطان معده و سرطان دهانه رحم نیز تجویز می شود. ریتوکسی مب. ریتوکسی مب یک آنتی بادی مونوکلونال ای جی جی۱ خاص برای CD20 است که از آنتی بادی والد خود ایبریتوماماب ساخته شده است. مانند ایبریتوماماب، ریتوکسی مب هدف CD20 را دارد و در درمان برخی از بدخیمی های سلول های B مؤثر است. این بدخیمی ها شامل لنفوم های تهاجمی و کند رشد مانند لنفوم بزرگ سلول بی منتشر و لنفوم فولیکولار و سرطان های خون مانند لوسمی مزمن لنفاوی هستند. اگرچه عملکرد CD20 به طور دقیق مشخص نشده است، اما ممکن است این پروتئین به عنوان یک کانال کلسیمی در فعال سازی سلول های B نقش داشته باشد. نحوه عملکرد آنتی بادی عمدتاً از طریق القای ADCC و سیستم کمپلمان است. دیگر مکانیسم ها شامل آپوپتوز و توقف رشد سلولی می باشند. ریتوکسی مب همچنین حساسیت سلول های سرطانی B را به شیمی درمانی افزایش می دهد.
کیم جین یونگ (؛ زادهٔ ۹ ژوئن ۱۹۹۵) که همچنین با نام دکس (؛ ) نیز شناخته می شود، بازیگر و یوتیوبر اهل کره جنوبی است.
سلول های بُنیادی پُرتَوان اِلقایی یا بُن یاخته های پُرتَوانیده (که همچنین به عنوان یاخته های iPS یا iPSCs شناخته می شوند) نوعی از یاخته های بنیادی توان سلولی هستند که می توانند مستقیم از یک یاخته پیکری تولید شوند. فناوری iPSC توسط شنایا یاماناکا و کازوتوشی تاکاهاشی در کیوتو، ژاپن آغاز شد، که در سال ۲۰۰۶ نشان دادند که معرفی چهار ژن ویژه (با نام های Myc, Oct3/4, ساکس ۲ و Klf4) که به طور جمعی به عنوان "فاکتورهای یاماناکا" شناخته می شوند، می تواند یاخته های پیکری را به یاخته های بنیادی پرتوان تبدیل کند. شینیا یاماناکا در سال ۲۰۱۲ جایزه نوبل را همراه با سر جان گوردون «برای کشف اینکه یاخته های بالغ می توانند به یاخته های پرتوان بازبرنامه ریزی شوند.» دریافت کرد. یاخته های بنیادی پرتوان در زمینه پزشکی بازساختی کاربردهای زیادی دارند. زیرا این یاخته ها می توانند نامحدود تکثیر شوند و همچنین قادر به ایجاد گونه های مختلف یاخته ها در بدن (مانند نورون ها، یاخته های قلبی، پانکراس و کبد) هستند و نمایانگر منبع واحدی از یاخته ها هستند که می توانند برای جایگزینی یاخته های آسیب دیده یا از دست رفته استفاده شوند. مشهورترین نوع یاخت
ه های بنیادی پرتوان، بن یاخته رویانی است. با این حال، از آنجا که تولید یاخته های بنیادی رویانی با تخریب (یا حداقل دست ورزی) رویان در مرحله پیشالانه گزینی همراه است، استفاده از آنها با جنجال هایی مواجه شده است. از آنجا که یاخته های iPSC می توانند مستقیم از بافت های بالغ مشتق شوند، نه تنها نیاز به رویان را کنار می زنند، بلکه می توانند به صورت فردی و مطابق با نیاز بیمار تولید شوند، به این معنی که هر فرد می تواند رده یاخته های بنیادی پرتوان خود را داشته باشد. این منابع نامحدود از یاخته های خودپیوندی می توانند برای تولید پیوندهایی بدون خطر رد ایمنی استفاده شوند. در حالی که فناوری iPSC هنوز به مرحله ای نرسیده که پیوندهای درمانی آن ایمن تلقی شوند، یاخته های iPSC به طور گسترده ای در تلاش های کشف داروهای شخصی سازی شده و درک مبنای بیماری های خاص هر بیمار استفاده می شوند. یاماناکا به دلیل محبوبیت آی پاد و فراورده های دیگر، یاخته های iPSC را با حرف کوچک "i" نام گذاری کرد. در سمینار نوبل خود، یاماناکا کار پیشگامانه هارولد ام. واینتراب در مورد نقش پروتئین تعیین گر میوگلوبلاست 1 (MyoD) در بازبرنامه ریزی سرنوشت یاخته ای به ر
ده یاخته های ماهیچه ای را به عنوان پیش نیاز مهمی برای کشف iPSCs ارزیابی کرد. تولید. یاخته های iPSC معمولاً از راه معرفی فراورده های مجموعه های خاصی از ژن های مرتبط با پرتوانی، یا «فاکتورهای بازآرایی»، به یک نوع یاخته ویژه تولید می شوند. مجموعه اصلی فاکتورهای بازآرایی (که به نام فاکتورهای یاماناکا نیز شناخته می شوند) شامل فاکتورهای رونویسی Oct4 (Pou5f1)، ساکس ۲، Klf4 و cMyc است. در حالی که این ترکیب رایج ترین روش برای تولید iPSC است، هر یک از این فاکتورها می توانند توسط فاکتورهای رونویسی مرتبط، ریزرنا، کوچک مولکول ها یا حتی ژن های غیرمرتبط مانند تعیین کننده های خط جانبی جایگزین شوند. همچنین آشکار است که فاکتورهای پیش میتوزی مانند C-MYC/L-MYC یا سرکوب نقاط وارسی چرخه یاخته ای، مانند p53، راه های ایجاد وضعیت یاخته ای مناسب برای بازآرایی iPSC را فراهم می کنند. تولید iPSC معمولاً یک فرایند کند و ناکارآمد است که برای یاخته های موش یک تا دو هفته و برای یاخته های انسانی سه تا چهار هفته به درازا می کشد، با کارایی حدود ۰٫۰۱–۰٫۱٪. با این حال، پیشرفت های قابل توجهی در بهبود کارایی و زمان لازم برای به دست آوردن iPSC حاصل
شده است. پس از معرفی فاکتورهای بازآرایی، یاخته ها آغاز به تشکیل کلونی هایی می کنند که شبیه به یاخته های بنیادی پرتوان هستند، که می توانند بر اساس ریخت شناسی شان، شرایطی که برای رشد آن ها انتخاب شده است، یا از راه بیان نشانگرهای سطحی یا ژن های گزارشگر ایزوله شوند.
نیکلای ایوانوویچ ریساکوف (؛ – ۱۵ آوریل ۱۸۸۱) انقلابی روسی و عضو "نارودنایا ولیا" بود. او شخصاً در ترور تزار الکساندر دوم روسیه شرکت کرد. او بمبی پرتاب کرد که کالسکه تزار را از کار انداخت. بمب دوم توسط همدست او به نام ایگناسی گرینویتسکی، تزار را کشت. ریساکوف در اعترافات خود پس از دستگیری تمام آنچه را که از سازمان، پرسنل و دستور کار آن می دانست، فاش کرد. این منجر به دستگیری های متعددی شد و به شدت قدرت حزب را به خطر انداخت. علیرغم توبه، او به همراه دیگر همدستانش به دار آویخته شد.
خاندان جُنبَلاط (، در اصل ، برگرفته از کوردی «جان پۆڵا»،) که همچنین به صورت جُملات و جنبلات نیز نگاشته می شود، یک دودمان سیاسی دروزی است. خاندان جنبلاط، مهم ترین خاندان دروزی مذهب لبنان، تبار خود را به جان پولاد از کردهای ایوبی حلب می رسانند، اما برخی آنان را عباسی تبار می دانند. این خاندان نقش مهمی در تاریخ سیاسی لبنان ایفا کرده است. در سده های میانه، اعضای این خاندان در حکمرانی مناطقی از سوریه و لبنان، از جمله جبل لبنان، فعالیت داشتند و همواره با ممالیک، عثمانیان و حکام محلی در تعامل یا تضاد بودند. جنبلاط ها در دوران مختلف، با نفوذ و قدرت خود به مناطق دروزی نشین لبنان مهاجرت کردند و از اوایل قرن هفدهم میلادی، در روستای مختاره مستقر شدند. در قرن نوزدهم و بیستم، افراد مشهوری مانند بشیر جنبلاط و کمال جنبلاط از این خاندان، با سیاست های ملی گرایانه و حمایت از حقوق دروزیان و فلسطینیان در لبنان شناخته شدند. کمال جنبلاط، سیاستمدار برجسته، حزب سوسیالیست ترقی خواه را تأسیس کرد و نقش مهمی در جنگ داخلی لبنان و دفاع از آرمان های ملی و عربی داشت. او در سال ۱۹۷۷ ترور شد و پسرش ولید جنبلاط جانشین او گردید. این خاندان همچنا
ن یکی از خانواده های بانفوذ لبنان به شمار می آید. رئیس کنونی این خاندان، سیاستمدار باسابقه، ولید جنبلاط است که فرزند و جانشین کمال جنبلاط، یکی از تاثیرگذارترین شخصیت های سیاسی لبنان معاصر، می باشد. دیگر اعضای این خانواده در زمینه های فرهنگی، اقتصادی و اجتماعی لبنان نیز نقش داشته اند. خالد جنبلاط، یکی از اقوام دور ولید جنبلاط، وزیر اقتصاد بود و تا زمان مرگش در سال ۱۹۹۳ از سیاستمداران برجسته لبنان به شمار می رفت. علاوه بر منطقه شوف، این خانواده مالک عمارت ها و ویلاهایی در منطقه کلمنسو در بیروت و همچنین در ناحیه شمال غربی صیدا هستند. تاریخچه. خاستگاه. اجماع علمی دربارهٔ خاستگاه خاندان جنبلاط بر مبنای تاریخ نگاری طنوس الشدیاق، وقایع نگار محلی قرن ۱۹، با برخی تفاوت ها استوار است. الشدیاق با استناد به اسناد شجره نامه ای و روایت های شفاهی، که عمدتاً از شیخ خطر تلحوق، رئیس دروزیان نقل شده، اطلاعات خود را ثبت کرده است. کمال جنبلاط، رئیس خاندان جنبلاط در میانه قرن بیستم، این روایت را معتبر دانسته است. به طور کلی، جنبلاط ها به عنوان نوادگان یا بستگان علی جان پولاد، رهبر قبیله ای کرد و فرماندار شورشی امپراتوری عثمانی در
ایالت حلب، شناخته می شوند. علی پس از شکست، اسارت و اعدام در سال های ۱۶۰۷ تا ۱۶۱۱، به منطقه شهرستان شوف در جبل لبنان مهاجرت کرد. نام «جنبلاط» یا «جنبلات» نسخه زبان عربی از نام کردی/فارسی «جان پولاد» است. علی متحد برجسته امیر دروزی فخرالدین دوم، فرماندار و مالیات گذار معنیون بود. الشدیاق روایت می کند که پس از شکست علی، خانواده جان پولاد پراکنده شدند و دو عضو آن، جان پولاد بن سعید و پسرش رباح، به قلمرو فخرالدین پناه بردند و در سال ۱۶۳۰ وارد بیروت شدند. پیشنهاد شده که شیخ جنبلاط ممکن است مهاجری از خانواده جان پولاد باشد که پیش از سایر خویشاوندانش به شوف آمده است. ویلیام هریس اذعان می کند که «اطلاعاتی دربارهٔ منشأ» شیخ جنبلاط یا «ارتباطی» با جان پولادهای کردی حلب وجود ندارد، اما نام «جنبلاط» پیش از شورش علی جان پولاد در سوابق تاریخی ظاهر نمی شود. تاریخ نگار عبدالرحیم ابوحسین دربارهٔ تمامی جنبه های روایت رایج در مورد خاندان جنبلاط تردیدهایی مطرح کرده است، اما این مواضع ناشی از تمایلات آشکار او علیه نظام تاریخی لبنان به دلیل گرایش های ملی گرایانه فلسطینی اش است. او به وجود یک شیخ دروزی برجسته در منطقه شوف به نام «جن
بلاط» در حدود سال ۱۶۱۴ اشاره می کند که احمد الخالدی، وقایع نگار معاصر و تاریخ نگار دربار فخرالدین، نیز از او نام برده است. این جنبلاط و پیروانش در آن سال درگیر نزاع با شیخ رقیب دروزی شوف، یزبک بن عبدالعفیف، متحد نزدیک فخرالدین بودند، زمانی که والی ایالت دمشق، حافظ احمد پاشا، علیه معنی ها لشکرکشی می کرد. خالدی اشاره می کند که نزاع جنبلاط-یزبک، که ممکن است ماهیتی قبیله ای-سیاسی داشته باشد، پیش از لشکرکشی احمد پاشا رخ داده است، اما اجماع علمی تاریخ ظهور این نزاع را پس از نبرد عین دارا می داند. برادر فخرالدین، یونس، جنبلاط را به دلیل حمله به یزبک در دژ معنی ها شقف ارنون زندانی کرد؛ طبق گفته یک شیخ مارونی ها محلی به نام شیبان الخازن، اتهام مشخص جنبلاط کتک زدن یزبک بود. پس از مدت کوتاهی، یونس جنبلاط را آزاد کرد و خالدی از پیروان او به عنوان کسانی یاد می کند که به دعوت احمد پاشای پیروز پاسخ دادند و سپس با «خلعت های راه راه افتخار» به روستاهای خود بازگشتند. ابوحسین بر این باور است که جنبلاط از لشکرکشی احمد پاشا علیه معنی ها به عنوان فرصتی برای اقدام علیه متحد آنان، یزبک، و «شرمسار کردن» معنی ها استفاده کرد و به همین