Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
لال کرد که این موضوع مورد رسیدگی قرار نگرفته است. در ۸ آوریل ۲۰۲۵، دیوان عالی کشور دادخواست ها را بررسی کرد و حکم داد که نتانیاهو از اعلام جایگزین منع شده است، اما اجازه مصاحبه با نامزدهای احتمالی را دارد. قضات افزودند که دولت از حذف بار از مشاوره ها منع شده است. این تصمیم به رئیس شاباک و نخست وزیر اجازه می دهد تا در حمایت از ادعاهای واقعی خود، شهادت نامه ارائه دهند. در عین حال، دولت و دادستان کل اسرائیل، گالی بهاراو-میارا، می توانند تا ۲۰ آوریل به یک توافق برسند. در ۲۸ آوریل، بار استعفای خود را که از ۱۵ ژوئن لازم الاجرا است، ارائه کرد و دلیل آن را مسئولیت عدم جلوگیری از حملات ۷ اکتبر دانست. سوگندنامه رئیس شاباک. در ۲۱ آوریل، رونن بار، رئیس شاباک، سوگندنامه ای را به دادگاه ارائه داد که بیشتر آن محرمانه و برخی از آن علنی بود. بار در سوگندنامه خود ادعا می کند که نتیجه گیری او از توالی وقایع این است که منشأ تمایل به پایان دادن به دوران تصدی او نه در سطح حرفه ای، بلکه در انتظار وفاداری شخصی از جانب او به نخست وزیر است و تا نوامبر ۲۰۲۴، شاباک از نخست وزیر تعریف و تمجیدهای زیادی دریافت کرده بود. در بخش عمومی سوگندن
امه، بار ادعاهای زیر را مطرح کرد: در ۲۱ مه، دیوان عالی کشور اخراج وکیل را «غیرقانونی» اعلام کرد. زندگی شخصی. همسر بار، دفنا، خواهر کارآفرین شای آغاسی است.
تاریخ هنر از غار تا گالری به سیر تحول هنر بشری از نخستین نقاشی های غار تا شکل گیری گالری ها و موزه های مدرن اشاره دارد. این مسیر چندین هزار ساله بازتابی از تغییرات فرهنگی، اجتماعی و فناورانه جوامع بشری است و نشان می دهد که چگونه هنر در خدمت دین، سیاست، زیبایی شناسی و بیان فردی قرار گرفته است. هنر پیشاتاریخ. قدیمی ترین نمونه های هنر شناخته شده در نقاشی های غار مانند لاسکو در فرانسه و آلتامیرا در اسپانیا دیده می شوند (۴۰٬۰۰۰ تا ۱۰٬۰۰۰ پیش از میلاد). این نقاشی ها شامل تصاویر حیوانات، شکار و نمادهای آیینی بودند. مجسمه های کوچک موسوم به «ونوس» مانند ونوس ویلندورف نیز بیانگر اهمیت باروری و اسطوره در جوامع اولیه هستند. دوران باستان. در تمدن های مصر باستان، بین النهرین، یونان باستان و روم باستان، هنر در خدمت مذهب و سیاست بود. هرم های مصر، مجسمه های خدایان و فرعون ها، نقاشی های مقبره ها و معابد نمونه هایی از این دوران هستند. یونانیان باستان ایدهٔ «زیبایی ایده آل» را با مجسمه های پیکرتراشی به اوج رساندند و رومیان با موزاییک ها و معماری شهری آن را تکمیل کردند. هنر در آسیا و خاورمیانه. در شرق، هنر چین و هند با تأکید بر م
ذهب و فلسفه رشد کرد. در چین، خوشنویسی و نقاشی طبیعت به عنوان عالی ترین شکل هنر شناخته شد و در هند هنر بودایی و هندو با پیکره های سنگی عظیم و معابد پیوند خورد. در ایران، هنر هخامنشی و ساسانی با معماری، فلزکاری و نقش برجسته های تاریخی شناخته می شود. قرون وسطی. هنر قرون وسطی (۵۰۰ تا ۱۴۰۰ میلادی) با نفوذ مسیحیت در اروپا گره خورد. کلیساهای جامع با معماری گوتیک، شیشه های رنگی و تذهیب کتاب های مقدس از بارزترین نمودهای این دوره اند. در امپراتوری بیزانس، شمایل نگاری و موزاییک های مذهبی نقش مهمی ایفا کردند. هم زمان در جهان اسلام، هنر اسلامی با خوشنویسی، معماری مسجد و طراحی هندسی شکوفا شد. رنسانس. رنسانس (قرن ۱۴ تا ۱۶) در ایتالیا آغاز شد و نقطهٔ عطفی در تاریخ هنر بود. هنرمندانی مانند لئوناردو دا وینچی، میکلانج و رافائل با بهره گیری از پرسپکتیو، کالبدشناسی و انسان گرایی، آثاری آفریدند که معیارهای تازه ای در زیبایی شناسی پدید آورد. معماری برونلسکی و نقاشی های سقف کلیسای سیستین نمونه های برجسته این دوره اند. باروک و روکوکو. از قرن ۱۷ تا ۱۸، سبک های باروک و روکوکو در اروپا شکوفا شدند. باروک با درام، نورپردازی و شکوه بصری (م
انند آثار کاراواجو و برنینی) شناخته می شود، درحالی که روکوکو بیشتر تزئینی و سبک بال بود و در دربار فرانسه به اوج رسید. نئوکلاسیسیسم و رمانتیسم. در قرن ۱۸ و ۱۹، نئوکلاسیسیسم با الهام از یونان و روم باستان و رمانتیسم با تأکید بر احساس و طبیعت ظهور کردند. ژاک لوئی داوید و فرانسیسکو گویا از چهره های برجسته این دوره اند. هنر مدرن. از اواخر قرن ۱۹، جنبش های نوگرایانه مانند امپرسیونیسم، اکسپرسیونیسم، کوبیسم، فوتوریسم، دادا و سوررئالیسم قالب های سنتی را شکستند. پابلو پیکاسو، کلود مونه و سالوادور دالی از چهره های شاخص این دوره اند. مدرنیسم به دنبال بازتعریف ماهیت هنر و مرزهای آن بود. هنر معاصر. از نیمهٔ دوم قرن بیستم تا امروز، هنر معاصر با رویکردهای متنوعی چون پاپ آرت، مینیمالیسم، هنر مفهومی، هنر دیجیتال و پرفورمنس آرت گسترش یافت. هنرمندانی چون اندی وارهول، یایویی کوساما و آی وی وی نمونه هایی از این دوره اند. هنر معاصر در سطح جهانی به موضوعاتی مانند سیاست، محیط زیست، هویت و فناوری پرداخته است. موزه ها و گالری های مدرن. در قرن ۲۰ و ۲۱، موزه ها و گالری ها نقش کلیدی در معرفی هنر جهانی یافتند. موزه لوور در پاریس، موزه هنر
متروپولیتن در نیویورک، موزه هنر مدرن (MoMA) و تیت مدرن در لندن، از مهم ترین مراکز نمایش آثار هنری هستند. گالری های خصوصی و بینال ونیز نیز صحنهٔ اصلی معرفی هنرمندان معاصر شده اند. نتیجه گیری. تاریخ هنر از نقاشی های غار تا گالری های مدرن نشان دهندهٔ پیوند همیشگی خلاقیت انسانی با تغییرات اجتماعی و فرهنگی است. هنر همواره بازتابی از شرایط تاریخی و ابزاری برای بیان هویت ها، باورها و ارزش ها بوده و در عصر معاصر به بخشی از گفت وگوی جهانی تبدیل شده است.
جلسه آپالاچین یک اجلاس تاریخی مافیای آمریکایی بود که در خانه گانگستر جوزف "جو آرایشگر" باربارا، در جاده مک فال شماره ۶۲۵ در آپالاچین، نیویورک، در ۱۴ نوامبر ۱۹۵۷ برگزار شد. ظاهراً این جلسه برای بحث در مورد موضوعات مختلفی از جمله رباخواری، قاچاق مواد مخدر و قمار، همراه با تقسیم عملیات غیرقانونی تحت کنترل آلبرت آناستازیا که اخیراً به قتل رسیده بود، برگزار شد. تخمین زده می شود که حدود ۱۰۰ مافیایی از ایالات متحده، ایتالیا و کوبا در این جلسه شرکت داشته اند. بلافاصله پس از قتل آناستازیا در اکتبر همان سال، و پس از به دست گرفتن کنترل خانواده تبهکار لوچیانو (که به خانواده تبهکار جنووسی تغییر نام داده بود) از فرانک کاستلو، ویتو جنووسی می خواست با برگزاری یک جلسه ملی در کوزا نوسترا، قدرت جدید خود را مشروعیت بخشد. وقتی تعداد زیادی ماشین گران قیمت با پلاک های مختلف از سراسر کشور به جایی که «دهکده خواب آلود آپالاچین» توصیف می شد، رسیدند، مأموران اجرای قانون محلی و ایالتی به آنها مشکوک شدند. پس از ایجاد موانع جاده ای، پلیس به جلسه حمله کرد و باعث شد بسیاری از شرکت کنندگان به جنگل ها و مناطق اطراف ملک باربارا فرار کنند. پس از
این حمله، بیش از 60 نفر از رؤسای دنیای زیرزمینی بازداشت و متهم شدند. بیست نفر از کسانی که در جلسه شرکت داشتند به «توطئه برای جلوگیری از اجرای عدالت با دروغ گفتن در مورد ماهیت جلسه دنیای زیرزمینی» متهم شدند و در ژانویه 1959 مجرم شناخته شدند. همه آنها تا سقف 10000 دلار جریمه شدند و به سه تا پنج سال زندان محکوم شدند. همه این محکومیت ها سال بعد در دادگاه تجدیدنظر لغو شد. یکی از مستقیم ترین و مهم ترین نتایج جلسه آپالاچین این بود که به تأیید وجود یک سازمان جنایی در سراسر کشور کمک کرد، واقعیتی که برخی، از جمله جی. ادگار هوور، مدیر دفتر تحقیقات فدرال، مدت ها از پذیرش آن خودداری کرده بودند. پیش زمینه. در 18 ژوئن 1936، رئیس خانواده تبهکار لوچیانو، لاکی لوچیانو، به همراه دیگران به 30 تا 50 سال زندان ایالتی محکوم شد. در 3 ژانویه 1946، توماس ای. دیویی، به عنوان پاداش فرضی برای همکاری ادعایی اش در زمان جنگ، با اکراه حکم لوچیانو را به شرطی که در برابر اخراج به ایتالیا مقاومت نکند، تخفیف داد. لوچیانو این معامله را پذیرفت، اگرچه همچنان معتقد بود که شهروند ایالات متحده است و مشمول اخراج نمی شود. در 10 فوریه، کشتی لوچیانو از ب
ندر بروکلین به سمت ایتالیا حرکت کرد. این آخرین باری بود که او ایالات متحده را دید. در 28 فوریه، پس از یک سفر 17 روزه، کشتی لوچیانو به ناپل رسید. لوچیانو هنگام ورود به خبرنگاران گفت که احتمالاً در سیسیل اقامت خواهد داشت. در سال ۱۹۳۷، از ترس پیگرد قانونی به جرم قتل فردیناند بوچیا، رئیس موقت خانواده لوچیانو ویتو جنوویزه با ۷۵۰،۰۰۰ دلار پول نقد به ایتالیا گریخت و در شهر نولا، نزدیک ناپل، ساکن شد. با رفتن جنوویزه، فرانک کاستلو رئیس موقت شد. در اواسط دهه ۱۹۵۰، ویتو جنوویزه تصمیم گرفت علیه کاستلو اقدام کند. با این حال، جنوویزه باید متحد قوی کاستلو در کمیسیون، آلبرت آناستازیا، رئیس خانواده جنایتکار آناستازیا، را نیز از بین می برد. جنوویزه خیلی زود با کارلو گامبینو، معاون رئیس آناستازیا، برای برکناری آناستازیا توطئه کرد. در 2 ژوئن 1945، جنوویزه با کشتی به نیویورک بازگشت و روز بعد، جنوویزه به اتهام قتل در بوچیا در سال 1934 محاکمه شد. او اظهار بی گناهی کرد و در سال 1946 از بازداشت آزاد شد. در 10 ژوئن 1946، یکی دیگر از شاهدان دادستانی، جری اسپوزیتو، در کنار جاده ای در نوروود، نیوجرسی، در حالی که به ضرب گلوله کشته شده بود
، پیدا شد. در اوایل سال 1957، جنوویزه تصمیم گرفت در برابر کاستلو کار کند. جنوویزه به وینسنت گیگانته دستور داد تا کاستلو را به قتل برساند و در 2 مه 1957، گیگانته کاستلو را در بیرون ساختمان آپارتمانش به ضرب گلوله زخمی کرد. اگرچه این زخم سطحی بود، اما کاستلو را متقاعد کرد که قدرت را به جنوویزه واگذار کند و بازنشسته شود. یک دربان، گیگانته را به عنوان فرد مسلح شناسایی کرد. با این حال، در سال 1958، کاستلو شهادت داد که قادر به شناسایی مهاجم خود نبوده است؛ که به سبب آن گیگانته از اتهام اقدام به قتل تبرئه شد. در اواخر سال 1957، ظاهراً جنوویزه و گامبینو دستور قتل آناستازیا را صادر کردند. جنوویزه شایعاتی شنیده بود مبنی بر اینکه کاستلو با آناستازیا برای به دست آوردن قدرت توطئه می کند. در 25 اکتبر 1957، آناستازیا برای کوتاه کردن مو و اصلاح به آرایشگاه هتل پارک سنترال در میدتاون، منهتن، آمد. در حالی که آناستازیا روی صندلی آرایشگاه استراحت می کرد، دو مرد که صورت هایشان را با روسری پوشانده بودند، آناستازیا را به ضرب گلوله کشتند. در نوامبر 1957، بلافاصله پس از قتل آناستازیا، پس از به دست گرفتن کنترل خانواده تبهکار لوچیانو از
کاستلو، جنوویزه می خواست با برگزاری یک نشست ملی کوزا نوسترا (مافیای ایتالیایی) ، قدرت جدید خود را مشروعیت بخشد. طبق گزارش ها، این جلسه در ابتدا برای شیکاگو برنامه ریزی شده بود، اما جنوویزه به اصرار استفانو ماگادینو، رئیس بوفالو، نیویورک و عضو کمیسیون و "آندرتیکر" و علیرغم اعتراضات سم جیانکانا، رئیس شیکاگو آوت فیت، تصمیم گرفت آن را در آپالاچین برگزار کند. ماگادینو نیز به نوبه خود، جوزف باربارا، رئیس تبهکاران شمال شرقی پنسیلوانیا و راسل بوفالینو، معاون رئیسش، را برای نظارت بر تمام ترتیبات انتخاب کرد. نشست. در ۱۴ نوامبر ۱۹۵۷، روسای مافیا، مشاوران و محافظان آنها، که در مجموع تقریباً صد نفر بودند، در ملک ۲۱ هکتاری باربارا در آپالاچین، نیویورک، ملاقات کردند. آپالاچین شهری است که در امتداد ساحل جنوبی رودخانه ساسکوهانا، نزدیک مرز پنسیلوانیا و حدود ۲۰۰ مایلی شمال غربی شهر نیویورک واقع شده است. هدف از این جلسه، بحث در مورد عملیات کوزا نوسترا مانند قمار، کازینوها و معاملات مواد مخدر به همراه تقسیم قدرت غیرقانونی تحت کنترل آلبرت آناستازیا که اخیراً کشته شده بود، بود. قتل های اسکالیس و آناستازیا موضوعاتی بودند که نیاز به
توجه فوری داشتند، زیرا مردان خانواده آناستازیا هنوز به رژیم آناستازیا/اسکالیس وفادار بودند. کاپورجیم های قدرتمند آنیلو "بره" دلاکروس و آرماند "تامی" راوا در شرف جنگ علیه جنووسی و متحدانش بودند. برخی از قدرتمندترین سران خانواده های کوزا نوسترا در کشور، مانند سانتو ترافیکانته جونیور، راسل بوفالینو، رئیس خانواده شمال شرقی پنسیلوانیا، فرانک دسیمونه از لس آنجلس، کارلوس "مرد کوچک" مارچلو و مایر لانسکی، قبل از اینکه کمیسیون ترور آناستازیا را تصویب کند، نگران تلاش های آناستازیا برای نفوذ در عملیات کازینوی آنها در هاوانا بودند. کوبا یکی از موضوعات مورد بحث آپالاچین بود، به ویژه منافع قمار و قاچاق مواد مخدر کوزا نوسترا در جزیره. تجارت بین المللی مواد مخدر نیز موضوع مهمی در دستور کار آپالاچین بود. کمی قبل از آپالاچین، اعضای خانواده بونانو، جوزف بونانو، کارمینه گالانته، فرانک گاروفالو، جیووانی بونونتره و دیگر نمایندگان آمریکایی کوزا نوسترا از دیترویت، بوفالو و مونترال از پالرمو بازدید کردند و در آنجا با مافیای سیسیلی که در هتل بزرگ دس پالمز اقامت داشتند، مذاکره کردند. یکی از چهره های کلیدی در ترتیب دادن این جلسه، ران «اس
کالاد» پیسکینا بود. منافع و کلاهبرداری های صنعت پوشاک نیویورک، مانند وام های کلان به صاحبان مشاغل و کنترل حمل و نقل مراکز پوشاک، از دیگر موضوعات مهم در دستور کار آپالاچین بود. نتیجه بحث های مربوط به صنعت پوشاک در نیویورک، تأثیر مستقیم و در برخی موارد غیرمستقیم بر منافع تجاری برخی دیگر از کارفرمایان در سراسر کشور، عمدتاً آن دسته از منافع در تولید پوشاک، حمل و نقل، کار و اتحادیه ها، که مبالغ هنگفتی را برای خانواده های درگیر به ارمغان می آورد، داشت. یک سرباز ایالتی محلی به نام ادگار دی. کراسول از اینکه کارمین گالانته پس از بازدید از املاک باربارا در سال گذشته توسط سربازان ایالتی متوقف شده بود، مطلع بود. بازرسی گالانته توسط سربازان نشان داد که او بدون گواهینامه رانندگی می کند و سابقه کیفری گسترده ای در شهر نیویورک دارد. در زمان قبل از جلسه نوامبر 1957، کراسول خانه باربارا را تحت نظر گاه به گاه داشت. او متوجه شده بود که پسر باربارا در هتل های محلی اتاق رزرو می کند و مقدار زیادی گوشت از یک قصابی محلی به خانه باربارا تحویل می دهد. این موضوع کراسول را مشکوک کرد و بنابراین تصمیم گرفت خانه باربارا را زیر نظر بگیرد. وقت
ی پلیس ایالتی تعداد زیادی ماشین لوکس پارک شده در خانه باربارا پیدا کرد، شروع به یادداشت کردن شماره پلاک آنها کرد. با فهمیدن اینکه بسیاری از این ماشین ها به نام مجرمان شناخته شده ثبت شده اند، نیروهای کمکی پلیس ایالتی به محل آمدند و شروع به ایجاد موانع جاده ای کردند. بارتولو گوچیا، اهل کاستلاماره دل گلفو و کارمند جو باربارا، به تازگی جلسه خود را آغاز کرده بودند و هنگام خروج از ملک باربارا، موانع جاده ای را مشاهده کردند. گوچیا بعداً گفت که برای بررسی سفارش ماهی به خانه باربارا برمی گشته است. برخی از شرکت کنندگان سعی کردند با ماشین فرار کنند اما موانع جاده ای آنها را متوقف کرد. برخی دیگر از میان مزارع و جنگل ها عبور کردند و قبل از اینکه دستگیر شوند، لباس های گران قیمت خود را خراب کردند. 50 مرد موفق به فرار شدند، ولی بیش از 60 نفر دستگیر شدند، از جمله اعضای کمیسیون، جنوویسه، کارلو گامبینو، جوزف پروفاچی و جوزف بونانو. تقریباً همه آنها ادعا کردند که شنیده اند جوزف باربارا بیمار است و برای آرزوی سلامتی به ملاقاتش رفته اند. پیامدها. مافیایی ها بازداشت و متهم شدند ویرایش بیست نفر از کسانی که در جلسه آپالاچین شرکت داشتن
د، به «توطئه برای جلوگیری از اجرای عدالت با دروغ گفتن در مورد ماهیت جلسه زیرزمینی» متهم شدند و در ژانویه 1959 مجرم شناخته شدند. همه آنها به جریمه نقدی تا سقف 10000 دلار و حبس از سه تا پنج سال محکوم شدند. همه این محکومیت ها در سال بعد در دادگاه تجدیدنظر لغو شد. مافیایی های بازداشت شده و متهم شده در اجلاس آپالاچین در 14 نوامبر 1957، شامل موارد زیر بودند: افشای کوزا نوسترا جی. ادگار هوور، مدیر سابق اف بی آی، وجود «سندیکای ملی جرایم» و لزوم رسیدگی به جرایم سازمان یافته در آمریکا را انکار کرده بود. پس از نشست آپالاچین، هوور دیگر نمی توانست وجود این سندیکا و نفوذ آن بر دنیای زیرزمینی آمریکای شمالی و همچنین کنترل و نفوذ کلی کوزا نوسترا بر شاخه های متعدد سندیکا در سراسر آمریکای شمالی و خارج از کشور را انکار کند. پس از اجلاس آپالاچین، جی. ادگار هوور «برنامه اوباش برتر» را ایجاد کرد و به دنبال رؤسای ارشد سندیکا در سراسر کشور رفت. در نتیجه اجلاس آپالاچین، دفترچه های عضویت برای تبدیل شدن به یک مرد ساخته شده در مافیا بسته شد و تا سال 1976 بازگشایی نشد. ماگادینو و جنوویزه اعضای کمیسیون بودند که پس از ترور آلبرت آناستازیا،
خواستار برگزاری جلسه شدند. باربارا و بونانو، دیگر اعضای کاستلاماری، به ماگادینو هشدار داده بودند که برگزاری جلسه در همان محل سال قبل ایده خوبی نیست. باربارا به ماگادینو هشدار داده بود که او و یک پلیس محلی به نام کراسول از یکدیگر متنفرند و کراسول ممکن است در صورت کشف جلسه، مشکلاتی ایجاد کند، اما ماگادینو گفت که برای لغو آن خیلی دیر شده است زیرا همه ترتیبات انجام شده و دعوت شدگان در حال حاضر در راه هستند. پس از حمله، دستگیری ها و کیفرخواست ها، جنوویزه و جیانکانا، ماگادینو رئیس باند تبهکار بوفالو را به خاطر مشکلات پیرامون کوزا نوسترا پس از آپالاچین سرزنش کردند. مدتی پس از فروکش کردن تبلیغات و جنجال های ناشی از اجرای قانون، سوء قصدی به جان ماگادینو صورت گرفت. ماگادینو در یکی از چندین خانه «ردیف مافیا» در دانا درایو در حومه بوفالو، لویستون، زندگی می کرد. این خانه ها متعلق به ماگادینو و دامادهایش، جیمز وی. لادوکا، چارلز ای. مونتانا و وینسنت اسکرو، بودند که همگی اعضای «ساخته» شده خانواده جنایتکار او بودند. در سوءقصد به جان او، نارنجکی از پنجره به درون خانه اش پرتاب شد، هرچند منفجر نشد. باربارا توسط مأموران قانون مور
د بازجویی قرار گرفت و به دلیل عدم شهادت به هیئت منصفه در مورد آنچه در 14 نوامبر 1957 در خانه اش اتفاق افتاده بود، متهم شد. او همچنین در سال 1959 به فرار از مالیات بر درآمد و ارائه فرم های مالیاتی جعلی شرکت متهم شد. منافع تجاری باربارا رو به زوال رفت، زیرا او قرارداد پر سود بطری سازی خود را با کانادا درای از دست داد. سلامت جوزف باربارا همچنان رو به وخامت گذاشت و او در 17 ژوئن 1959 بر اثر حمله قلبی درگذشت. پس از مرگ او، ملک آپالاچین باربارا فروخته شد و برای مدتی برای تورهای گشت و گذار مورد استفاده قرار گرفت. گمانه زنی ها پیرامون رویداد. تحقیقات و پژوهش های بعدی در مورد اجلاس آپالاچین این احتمال را مطرح کرده است که این رویداد، توطئه ای برای نابودی رئیس تازه تاجگذاری شده، جنوویزه، بوده است. شواهد اصلی این نظریه، غیبت آشکار سه رئیس برجسته جرایم ملی است: "لاکی" لوسیانو، فرانک کاستلو و مایر لانسکی. مافیایی های عالی رتبه، از جمله خود لوسیانو و جوزف "داک" استاچر، از آن زمان اظهار داشته اند که این جلسه "خرابکاری" شده است. نتیجه جلسه عمدتاً به نفع دستور کار کاستلو و لوچیانو بود (هر دوی آنها به خاطر اقدامات اخیر جنوویزه
خواهان انتقام از او بودند). گفته می شود لوچیانو و گامبینو به پرداخت بخشی از 100000 دلار به یک فروشنده مواد مخدر پورتوریکویی کمک کرده اند تا جنوویزه را به دروغ در یک معامله مواد مخدر دخیل کند. در 7 ژوئیه 1958، جنوویزه به اتهام توطئه برای واردات و فروش مواد مخدر متهم شد. شاهد اصلی دولت، نلسون کانتلوپس، یک قاچاقچی مواد مخدر اهل پورتوریکو بود که ادعا می کرد جنوویزه با او ملاقات کرده است. در 4 آوریل 1959، جنوویزه در نیویورک به جرم توطئه برای نقض قوانین فدرال مواد مخدر محکوم شد. در 17 آوریل 1959، جنوویزه به 15 سال حبس در زندان فدرال آتلانتا در آتلانتا محکوم شد، جایی که او سعی کرد خانواده تبهکار خود را از زندان اداره کند. همچنین نکته قابل توجه، عدم حضور هیچ عضو مافیایی از شیکاگو، نیواورلئان، سانفرانسیسکو یا دیترویت است، همه مکان هایی که کاستلو یا لوچیانو هنوز نفوذ قابل توجهی داشتند. این احتمال وجود دارد که این خانواده ها نماینده داشته ولی دستگیر نشده باشند، اما هیچ مدرکی دال بر حضور آنها یافت نشده است!. طبق گزارش ها، افراد نزدیک به کاستلو و لوچیانو در محل حضور داشتند، اما به دلیل اطلاع از حمله قریب الوقوع، توانستند
از بازداشت پلیس فرار کنند. در نهایت، چند رئیس کلیدی منطقه ای «به طور مناسبی» دیر رسیدند و تا پس از شروع حمله نرسیدند و توانستند قبل از اینکه پلیس ها متوجه شوند، برگردند. با این حال، هرگز شواهد قطعی برای اثبات چنین نظریه ای وجود نداشته است، و توضیحات دیگری برای بسیاری از گزاره های مشکوکی که زیربنای این وقایع هستند، وجود دارد. غیبت مایر لانسکی اغلب به عنوان یک غیبت آشکار ذکر می شود، اما در واقع، لانسکی عضو مافیای یهودی بود و هیچ یک از دیگر روسای عالی رتبه یهودی، از جمله استاچر، ابنر "لانگی" زویلمن، فیلیپ کاستل و موریس "مو" دالیتز حضور نداشتند (در مورد اینکه آیا اصلاً از اعضای مافیای یهودی دعوت شده بود یا خیر، اختلاف نظر وجود دارد). لانسکی، به نوبه خود، ادعا کرد که در روز اجلاس بیمار بوده است. در مورد روسای "مفقود" مافیای ایتالیایی، در آن زمان لوچیانو به ایتالیا تبعید شده بود و اجازه ورود به ایالات متحده را نداشت و کاستلو ادعا می کند که پس از تیراندازی تحت نظارت شدید بوده است.شواهدی از نوعی توطئه توسط این سه نفر برای خرابکاری در تلاش جنوویزه برای تصاحب قدرت وجود دارد. اما با توجه به حملات بسیار موفق و هدفمند به
جنوویزه که قرار بود در پی آن انجام شود، هیچ توضیح جدی وجود ندارد که چرا سه عضو ارشد مافیا، خطر افشای وجود مافیا و احتمال دستگیری بسیاری از اعضای عالی رتبه خانواده های محلی را برای دولت فدرال که هنوز به شدت آن را انکار می کرد، به جان خریدند. در عوض، به همان اندازه ممکن است که این سه نفر صرفاً توطئه کرده باشند تا با محدود کردن تعداد گروه های حاضر در جلسه، از کسب حمایت گسترده ملی توسط جنوویزه جلوگیری کنند. طبق همه روایات، حتی اگر جلسه طبق برنامه برگزار می شد، احتمالاً بخش کمی از دستور کار فرضی جنوویزه محقق نمی شد. علاقه شدید پلیس ایالتی را می توان با این واقعیت توضیح داد که این اولین جلسه کمیسیون در محل آپالاچین نبود. همان مکان سال گذشته، در مقیاسی کوچکتر، مورد استفاده قرار گرفته بود. خود باربارا این نگرانی را در هفته های منتهی به اجلاس به ماگادینو ابراز کرد. علاوه بر این، باربارا می دانست که گروهبان کراسول از او خوشش نمی آید و احتمالاً به هرگونه فعالیت عجیب در خانه اش مشکوک خواهد بود. (بعداً ضبط شد که ماگادینو باربارا را به خاطر این رسوایی سرزنش می کند، با وجود اینکه تصمیم ماگادینو برای میزبانی این رویداد در آن
جا بود). در نهایت، پلیس و مأموران فدرال فقط به فعالیت های غیرقانونی که در اجلاس رخ می داد، مشکوک بودند. آنها دلیل کافی برای اخذ حکم بازرسی از خود خانه نداشتند. در واقع، بیشتر روسای جرم و جنایت که بازداشت شدند، کسانی بودند که سعی در فرار از صحنه داشتند، در حالی که کسانی که در داخل خانه مانده بودند (مانند ماگادینو) آزاد ماندند. در فرهنگ رسانه. جلسه آپالاچین در چندین رمان، فیلم و سریال تلویزیونی محبوب ذکر یا به تصویر کشیده شده است، از جمله: این جلسه به طور بسیار آزادانه در فیلم «درون مافیا» محصول ۱۹۵۹ به تصویر کشیده شده است. نسخه کتاب و فیلم از فیلم «اسناد والاچی» محصول ۱۹۷۲. روایت نزدیک به آغاز فیلم «رفقای خوب» ساخته مارتین اسکورسیزی در سال ۱۹۹۰ اشاره می کند: «زمان باشکوهی بود، قبل از آپالاچین، قبل از اینکه جو گالوی دیوانه با یک رئیس مافیا درگیر شود و جنگ را آغاز کند...». این جلسه چندین بار در فیلم کمدی گانگستری «این را تحلیل کن» محصول ۱۹۹۹ به آن اشاره شده است، از جمله در صحنه آغازین که شخصیت اصلی، پل ویتی (رابرت دنیرو)، به یاد می آورد که پدر و بهترین دوستش دومینیک در جلسه شرکت داشتند اما با «دزدیدن» تراکتور یک
کشاورز برای فرار به منهتن، از دست پلیس ایالتی فرار کردند. این جلسه همچنین در فیلم «خانواده» محصول ۲۰۱۳ ذکر شده است. این جلسه در فیلم «شهر مافیا» محصول ۲۰۱۹ به تصویر کشیده شده است. این ملاقات به طور نامحسوس (اما بدون ذکر نام) در رمان «بازگشت پدرخوانده» محصول ۲۰۰۴ توصیف شده است، در صحنه ای که مایکل کورلئونه، رئیس مافیا، درست زمانی که پلیس در حال حمله است، دیر می رسد و با رانندگی فرار می کند. این ملاقات در قسمت ۴ فصل ۵ سریال «خانم میزل شگفت انگیز» ذکر شده است. این ملاقات به عنوان پایان فیلم «شوالیه های آلتو» محصول ۲۰۲۵ عمل می کند که بر رقابت بین فرانک کاستلو و ویتو جنوویزه (هر دو با بازی رابرت دنیرو) تمرکز دارد.
مانیفست ونتوتن ( (با عنوان رسمی «برای یک اروپای آزاد و متحد». پیش نویس مانیفست ("Per un'Europa libera e unita. Progetto d'un manifesto") یک بیانیه سیاسی است که توسط آلتیرو اسپینلی، ارنستو روسی و اوژنیو کولورنی، در حالی که در طول جنگ جهانی دوم در جزیره "سانتو استفانو" در نزدیکی جزیره ونتوتنه زندانی بودند، نوشته شده است. این مانیفست که در ژوئن ۱۹۴۱ تکمیل شد، در میان مقاومت ایتالیا توزیع شد و به زودی به برنامه جنبش فدرالیستا اروپا تبدیل شد. این مانیفست خواستار یک فدراسیون سوسیالیستی اروپا و جهان بود. در متن، فدرالیسم اروپایی و فدرالیسم جهانی به عنوان راهی برای جلوگیری از جنگ های آینده ارائه شده است. وایسیر خاطرنشان می کند که این مانیفست به طور گسترده به عنوان تولد فدرالیسم اروپایی دیده می شود. اسپینلی، که بعداً در فهرست های حزب کمونیست ایتالیا به پارلمان اروپا انتخاب شد، به دلیل نویسندگی اصلی مانیفست و حمایت های پس از جنگ خود، به رهبر جنبش فدرالیست تبدیل شد. این مانیفست خواستار گسست از گذشته اروپا برای تشکیل یک نظام سیاسی جدید از طریق بازسازی سیاست و اصلاحات اجتماعی گسترده بود. این مانیفست نه به عنوان یک آرمان،
بلکه به عنوان بهترین گزینه برای شرایط پس از جنگ اروپا ارائه می شد. متن کلیدی. پیشنهاد کلیدی مانیفست ونتوتن، یک جمهوری فدرال اروپایی بود. پس از تأسیس این جمهوری، باید منتظر احتمال فدرالیسم جهانی بود. این مانیفست از «امپریالیسم سرمایه داری که نسل ما شاهد گسترش آن تا نقطه تشکیل دولت های تمامیت خواه و آغاز جنگ های جهانی بوده است» انتقاد کرد. این مانیفست جامعه ملل را که بی فایده و «حتی مضر» توصیف شده بود، هدف قرار داد. جامعه ملل نیروی نظامی نداشت و بنابراین نمی توانست تصمیمات خود را تحمیل کند. مهم ترین ارزیابی این ادعا بود که سوسیالیسم و کمونیسم. این سند اعلام کرد که «انقلاب اروپایی باید سوسیالیستی باشد، یعنی باید هدف خود را رهایی طبقات کارگر و تحقق شرایط زندگی انسانی تر برای آنها قرار دهد». با این حال، با فرمول بندی های «جزمی» گذار به سوسیالیسم مخالفت کرد و گفت: «مالکیت خصوصی باید لغو، محدود، اصلاح و گسترش یابد: البته نه به صورت جزمی و بر اساس اصول.» این [گزارش] کمونیست ها را به خاطر سازماندهی کارآمدترین گروه های سیاسی ستود، اما گفت که آنها دارای نقص هایی از جمله «وابستگی به دولت روسیه» و ماهیت فرقه ای هستند که م
انع از همکاری آنها با دیگران می شود، که می تواند «مجموع نیروهای مترقی» را تضعیف کند. یک جنبش باید «بیانیه های سیاسی قدیمی» را نقد کند و در عین حال بداند چگونه با گروه های دیگر همکاری کند بدون اینکه «در دام رویه های سیاسی هیچ یک از این گروه ها گرفتار شود». انتقادات و اظهارات جنجالی. اگرچه مانیفست ونتوتن یکی از اسناد بنیان گذاری اتحادیه اروپا محسوب می شود، اما شامل برخی اظهارات ضد دموکراتیک است. به عنوان مثال، «روش شناسی سیاسی دموکراتیک در بحران انقلابی یک وزنه مرده خواهد بود». از سوی دیگر، این متن نسبت به سبک کمونیسم روسیه شوروی بسیار انتقادی است و تأیید می کند که «با این حال، جهت گیری انتخاب شده برای گام های برداشته شده نباید صرفاً به اصل صرفاً جزمی وابسته باشد که بیان می کند مالکیت خصوصی بر ابزار مادی تولید، به عنوان یک قاعده کلی، باید لغو شود و تنها زمانی می توان آن را به طور موقت تحمل کرد که هیچ انتخاب دیگری وجود نداشته باشد.»