Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
قزاقستان، قرقیزستان، ارمنستان و آذربایجان. حزب سیاسی آرمان درست. در نوامبر ۲۰۰۸، چیچوارکین به «آرمان درست»، یک حزب سیاسی لیبرال دموکرات روسی که در ۱۶ نوامبر ۲۰۰۸ با ادغام اتحادیه نیروهای راست، قدرت غیرنظامی و حزب دموکرات روسیه تأسیس شده بود، پیوست. پیگرد قانونی کیفری. در اوت ۲۰۰۵، چیچوارکین به دست داشتن در واردات غیرقانونی یک محموله ۱۰۰ میلیون دلاری تلفن همراه متهم شد، اما در نهایت این اتهامات رد شد. در مارس ۲۰۰۶، یک محموله بزرگ از تلفن های همراه موتورولا که برای چیچوارکین ارسال شده بود، به این بهانه که میزان تشعشعات مایکروویو آنها بیش از حد مجاز طبق مقررات بهداشتی روسیه است، توقیف شد. پس از این پرونده ها، چیچوارکین سازمان های اجرای قانون روسیه را به یورش به شرکت ها متهم کرد. در مارس ۲۰۰۷، رسانه ها از چیچوارکین در ارتباط با پرونده دیمیتری سیدوروف، بنیان گذار «ایلد ام»، که به فرار مالیاتی گسترده متهم شده بود، نام بردند. ایلد ام تلفن های همراه را به یِورُست و همچنین به سایر خرده فروشان فروخته بود. در اوت ۲۰۰۷، آپارتمان های بسیاری از کارمندان یِورُست توسط پلیس بازرسی شد. برخی از کارشناسان این بازرسی ها را مرتبط
با پرونده ایدل ام می دانستند، در حالی که برخی دیگر آن را ادامه پرونده موتورولا می دانستند. برخی دیگر هنوز آن را یک ترفند بازاریابی توسط خود یِورُست می دانستند (آخرین فرصت برای خرید تلفن هایشان قبل از مصادره آنها)، برخی دیگر آن را انتقام سیلوویک ها از چیچوارکین می دانستند. در سپتامبر ۲۰۰۸، دفتر مرکزی یوروست در ارتباط با نحوهٔ برخورد با آندری ولاسکین، یکی از کارمندان یوروست که در سال ۲۰۰۳ تلفن های همراهی به ارزش حدود ۲۰ میلیون روبل روسیه (تقریباً ۱ میلیون دلار آمریکا) را دزدیده بود، مورد بازرسی قرار گرفت. ولاسکین توسط نیروهای امنیتی یوروست در تامبوف دستگیر شد، به مسکو و به آپارتمانی متعلق به یوروست نقل مکان کرد و پس از مدتی موافقت کرد که خسارات یوروست را جبران کند. در حالی که بین سال های ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۷ ظاهراً یوروست و ولاسکین هیچ ادعایی نسبت به یکدیگر نداشتند، در سال ۲۰۰۸ یوروست به آدم ربایی، حبس غیرقانونی و اخاذی متهم شد. در ۲۱ سپتامبر ۲۰۰۸، چیچوارکین ۱۰۰٪ سهام یوروست را به الکساندر ماموت فروخت. حجم این معامله ۴۰۰ میلیون دلار آمریکا بود. در ژانویه ۲۰۰۹، چیچوارکین به بریتانیا نقل مکان کرد و در ۲۳ ژانویه ۲۰۰۹ در
فهرست جستجوی فدرال روسیه در ارتباط با پرونده ولاسکین قرار گرفت. در ۲۸ ژانویه، دادگاه باسمانی مسکو دستگیری چیچوارکین ("به صورت غیابی") را تأیید کرد. در ۱۲ مارس ۲۰۰۹، اطلاعات او به اینترپل ارسال شد. در ۱۳ آوریل ۲۰۰۹، کمیته تحقیقات دادستان کل روسیه متوجه شد که ولادیمیر کنیازیف، یکی از بازرسان کلیدی پرونده چیچوارکین، قبلاً به جرم سرقت یک محموله بزرگ تلفن همراه از یوروست چیچوارکین محکوم شده بود. در جریان پرونده قاچاق کالا در سال ۲۰۰۷، او عمل تخریب تلفن های مصادره شده به عنوان مدرک را جعل کرده بود. کمیته تحقیقات به دلیل تضاد منافع، خواستار اخراج کنیازیف شد، اما درخواست های آنها رد شد. در ۱۷ نوامبر ۲۰۱۰، هیئت منصفه همه متهمان پرونده ولاسکین را بی گناه تشخیص داد. درخواست تجدیدنظر دادستانی به دیوان عالی کشور در ۲۰ ژانویه ۲۰۱۱ رد شد و کیفرخواست چیچوارکین چند روز بعد پس گرفته شد. وکیل او، یوری گرویس، خاطرنشان کرد که چیچوارکین هنوز نگران است که ممکن است دوباره در رابطه با پرونده قاچاق سال ۲۰۰۵ متهم شود. جستجوی بین المللی یوگنی چیچوارکین، تبعه یوروست، متوقف شده است. همان طور که در ۲۵ ژانویه ۲۰۱۱ توسط نماینده رسمی دفتر مرک
زی ملی (NCB) اینترپل در وزارت کشور، اولگا شکلیاروف، گزارش شد، این امر به دلیل خاتمه دادرسی کیفری علیه چیچوارکین طبق ماده ۲۴ قانون (عدم ارتکاب جرم) است. چیچوارکین در لندن در اعتراضاتی که خطرات تجارت در روسیه را برجسته می کرد، شرکت کرد و به پرونده های میخائیل خودورکوفسکی و سرگئی مگنیتسکی اشاره کرد. او از اینکه توسط «مردانی با رفتار روسی» تحت نظر است، آگاه است. در سال ۲۰۱۴، او هشدار داد که اگر روسیهٔ پوتین توسط جهان غرب متوقف نشود، جنگ های متعددی رخ خواهد داد. در سال ۲۰۱۹، او پوتین را متهم کرد که روسیه را به سمت جنگی با دشمنانی که وجود خارجی ندارند، سوق می دهد. شراب های لذت گرایی. در اوت ۲۰۱۲، چیچوارکین فروشگاه شراب جدید خود با نام شراب های لذت گرایی را در خیابان دیویس لندن راه اندازی کرد. شرکت شراب های لذت گرایی جوایز عمومی متعددی از جمله فروشنده شراب سال ۲۰۱۳ در دی دبلیو دبلیو آ۲۰۱۳، بهترین فروشگاه غذا و نوشیدنی تفریحی در جوایز داخلی هفته خرده فروشی ۲۰۱۴، بهترین فروشگاه غذا و نوشیدنی تخصصی سال ۲۰۱۴ در جوایز میفر ۲۰۱۴، خرده فروش مستقل سال در جوایز جوایز دی بی ۲۰۱۵، بهترین فروشگاه غذا و نوشیدنی تفریحی سال در جوا
یز داخلی هفته خرده فروشی ۲۰۱۵، خرده فروش مستقل شراب سال ۲۰۱۵ در جوایز خرده فروشی نوشیدنی های ۲۰۱۵، بهترین فروشگاه غذا و نوشیدنی تخصصی سال ۲۰۱۵ در جوایز میفر ۲۰۱۵، خرده فروش مستقل نوشیدنی های الکلی سال در جوایز خرده فروشی نوشیدنی های ۲۰۱۸، بهترین ویترین فروشگاه سال ۲۰۱۷ در جوایز میفر ۲۰۱۷، را دریافت کرده است. خرده فروش لوکس سال در مراسم جوایز خرده فروشی نوشیدنی های ۲۰۱۷، خرده فروش لوکس سال در مراسم جوایز خرده فروشی نوشیدنی های ۲۰۱۸.
میخائیل کنستانتینوویچ الپیدین (Михаил Константинович Элпидин، ۱۸۳۵–۱۹۰۵) ناشر مهاجر روسی "نارودنویه دلو"، "اوبشچه دیلو" و "اوبشچینا بود." الپیدین در سال ۱۸۳۵ در ولگا، فرزند یک کشیش، متولد شد: ۱۱ او در پاییز ۱۸۶۰ به دانشگاه کازان رفت، اما در جریان ناآرامی های بدزنا دستگیر شد و دوباره در جریان تظاهرات دانشجویی ۱۸۶۱ دستگیر شد. او به سازمان «زمین و آزادی» پیوست و دوباره در آوریل ۱۸۶۳ دستگیر شد. این بار به کاتورگا محکوم شد. او در ژوئیه ۱۸۶۵ فرار کرد و به ژنو، جایی که یک جامعه مهاجر روسی پر جنب و جوش وجود داشت، گریخت: ۱۲ مهاجران قدیمی مانند الکساندر هرزن و پیوتر دولگوروکوف از او استقبال گرمی کردند، اما شکاف نسلی بین «محافظان قدیمی» و «مهاجران جوان» در حال ایجاد بود و الپیدین به عنوان رقیبی برای "کولوکول" هرزن، ناشری را در ژنو تأسیس کرد: ۱۲–۱۴ او اولین شماره "نارودنویه دلو را" چاپ کرد، اما پس از رفتن باکونین، همکاری خود را با آن قطع کرد: ۱۴ "«چه باید کرد؟»"، رمانی از نیکولای چرنیشفسکی که مورد علاقهٔ نسل جوان رادیکال های روسی بود، برای اولین بار توسط الپیدین به صورت کتاب چاپ شد. (این کتاب در ابتدا به صورت سریالی در "
انتشارات ساورمننیک" منتشر شده بود) تلاش های الپیدین برای انتشار این کتاب و بقیهٔ آثار جمع آوری شدهٔ چرنیشفسکی با چالش های حقوقی، مشکلات مالی و تأخیر در تولید مواجه شد: ۱۵–۱۷ در همین حال، در سال ۱۸۶۸، او یک اتاق مطالعه، سپس یک کتابفروشی و در سال ۱۸۷۱ با نیکولای اوتین یک رستوران تعاونی افتتاح کرد: ۱۷ در حالی که الپیدین با صحنهٔ چاپخانهٔ رو به شلوغیِ تبعیدی ها دست و پنجه نرم می کرد، کتابفروشی او در مقایسه با آنها به موفقیت چشمگیری دست یافت: این کتابفروشی مرکز مهمی برای مهاجرانِ مهمان (و پلیس مخفی که آنها را شکار می کرد) و تنها کتابفروشی سودآور به زبان روسی در اروپای غربی بود: ۲۰ پس از خروج از صنعت چاپ، او به دیگر چاپخانه ها در خرید حروف کمک کرد و مدیر بازرگانی و ناشر سایر فعالیت های انقلابی، از جمله "Obshcheye delo" ("هدف مشترک") بود: ۲۰–۲۱ معاصران الپیدین نظرات متفاوتی دربارهٔ او داشتند و او را ناهنجار و خام، «دیوانه» و «پوچ» (هرزن) می دانستند: ۱۹، ۱۸، ۱۱ اما او به خاطر انرژی، کتابفروشی و تخصص تجاری اش مورد احترام بود، و حتی کسانی که از عجیب و غریب بودن یا فقدان اعتبار فکری او ابراز نارضایتی می کردند، مایل به ه
مکاری با او بودند. (برای مثال، نیکولای اوتین او را «احمق دسیسه گر» نامید): ۱۱ از نظر سیاسی، الپیدین به انقلاب وفادار بود، اما نه طرفدار برنامه؛ او معتقد بود که «هر شرمساری، هر رسوایی که بتواند رژیم تزاری را به خطر بیندازد، برای انقلاب مفید است.»: ۱۹ در مجموع، دیدگاه های او بیشتر به باکونینیسم شباهت داشت تا به مارکسیسمی که در میان نسل انقلابی او در ژنو رواج می یافت. در سال ۱۸۸۷، الپیدین خبرچین اوخرانا، پلیس مخفی تزاری، شد. او در سال ۱۹۰۰ به دلیل «فرسودگی و بی فایدگی» از کار برکنار شد: ۲۱ در حالی که مورخان پیشین به خاطر این موضوع با او مهربان نبوده اند، مورخان جدیدتر این نظریه را مطرح کرده اند که الپیدین از جایگاه خود برای گمراه کردن و گمراه کردن مأموران اوخرانا استفاده کرده است. در هر صورت، به نظر می رسد که او پولی را که اوخرانا به او پرداخت می کرد، با سرعتی حتی بیشتر از قبل، صرف انتشار ادبیات انقلابی کرده است: الپیدین به ویژه در دهه آخر قرن نوزدهم در عرصه نشر فعال بود، اما تا زمان مرگش در دهه اول قرن بیستم، ناشر پیشگام «مهاجرت جوان» خود تحت الشعاع نسل جدیدی از رادیکال ها قرار گرفته بود: ۲۲–۲۳
شموئل گونن (; – ) سرلشکر نیروهای دفاعی اسرائیل بود، که از ژوئیه ۱۹۷۳ تا اکتبر ۱۹۷۳ و در خلال جنگ یوم کیپور به عنوان فرمانده ستاد فرماندهی جنوبی اسرائیل فعالیت می کرد. گونن فعالیت نظامی را از سال ۱۹۴۴ در سازمان هاگانا آغاز کرد و پس از شکل گیری ارتش اسرائیل فعالیت خود را در سپاه زرهی اسرائیل ادامه داد. وی از ۱۹۶۴ تا ۱۹۶۵ فرماندهی گردان ۸۲ تانک را برعهده داشت، از ۱۹۶۵ تا ۱۹۶۶ به عنوان جانشین فرمانده تیپ ۷ زرهی فعالیت می کرد و در فاصله سال های ۱۹۶۶ تا ۱۹۶۹ فرمانده تیپ ۷ زرهی هاتیفا شیوا بود. او از ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۱ فرماندهی لشکر ۳۶ ذخیره را برعهده داشت، از ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۲ به عنوان رئیس اداره آموزش ارتش اسرائیل (مهاد) فعالیت می کرد و از ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۳ فرمانده لشکر ۱۴۳ غزه بود. اوایل زندگی. گونن در ویلنو، لهستان، از ایودل گورودیش و راکلا نی پیلنیک زاده شد و در سن ۳ سالگی به همراه والدین و سه خواهر و برادرش به فلسطین تحت قیمومیت بریتانیا مهاجرت کرد. او در چهارده سالگی در هاگانا خدمت کرد و در نبردهای اورشلیم در جنگ اعراب و اسرائیل در سال ۱۹۴۸ شرکت کرد و پنج بار زخمی شد. پس از جنگ، او در نیروهای دفاعی اسرائیل باقی ماند و در رده
های سپاه زرهی ارتقا یافت. او در طول نبرد سینا در سال ۱۹۵۶ فرماندهی یک گروهان تانک را بر عهده داشت و مدال شجاعت دریافت کرد. بعدها به او مسئولیت نظارت بر ادغام تانک جدید سنتوریون در ارتش اسرائیل داده شد و بعدها فرماندهی اولین گردان متشکل از این تانک ها را بر عهده گرفت. در سال ۱۹۶۶، او به عنوان فرمانده تیپ هفتم منصوب شد. در طول جنگ شش روزه، در همین سمت بود که او نیروهای خود را از منطقه رفح تا کانال سوئز هدایت کرد. پس از جنگ، او سخنرانی معروفی با عنوان «برادران باشکوه من، شایسته شهرت» ایراد کرد که شامل جمله معروف زیر بود: «ما مستقیماً به چهره مرگ نگاه کردیم و او چشمان خود را به ما دوخت.» گونن در طول سال های خدمت در ارتش، مورد علاقه زیردستان خود نبود، زیرا روش های او را ناعادلانه و سختگیرانه می دانستند. او به تعیین محدودیت های سرعت پایین برای افراد تیپ خود معروف بود، اما خودش این محدودیت های سرعت را زیر پا می گذاشت. همچنین در کتاب محبوب اسرائیلی «در برجک افشا شده»، مستند شده است که او عمداً باعث می شد افرادش در بازرسی ها رد شوند و سپس آنها را به خاطر آن مجازات می کرد. او بیش از حد سختگیر بود و اغلب سربازانی را که
به تخلفات جزئی مانند واکس نزدن چکمه هایشان متهم می شدند، مجازات سختی می کرد. زیردستان او اغلب درخواست انتقال به واحد دیگری را داشتند. در مارس ۱۹۶۸، گونن بر سپاه زرهی در نبرد کرامه در اردن، جایی که یاسر عرفات و سازمان آزادی بخش فلسطین پایگاه خود را داشتند، نظارت داشت. چند خودروی زرهی در صحنه باقی مانده بود و توسط سازمان آزادی بخش فلسطین برای تبلیغات استفاده می شد. او به پیشرفت خود ادامه داد و در ۱۵ ژوئیه ۱۹۷۳، به عنوان فرمانده ستاد فرماندهی جنوبی، جایگزین آریل شارون شد. کمیسیون جنگ یوم کیپور و آگرانات. پاسخ گونن به حمله مصر در طول جنگ یوم کیپور و اقدامات او در روزهای اول جنگ (که به حمله فاجعه بار به هیزایون در ۸ اکتبر منجر شد) توسط ستاد کل ارتش شکست خورده تلقی شد و در ۱۰ اکتبر توسط حیم بار-لو جایگزین شد. کمیسیون آگرانات، که وقایع منتهی به جنگ را بررسی می کرد، دربارهٔ او نوشت: او نتوانست وظایف خود را به طور کامل انجام دهد و بخش زیادی از مسئولیت وضعیت خطرناکی که سربازان ما در آن گرفتار شده بودند، بر عهده اوست. او پس از انتشار گزارش موقت کمیسیون از تمام سمت های فرماندهی برکنار شد، اما پس از انتشار گزارش نهایی، ا
ین سمت لغو شد و گونن سمت جدیدی در ستاد کل ارتش به او داده شد. با این حال، هم در رسانه ها و هم دربرداشت عمومی، او مسئول بسیاری از فجایع جنگ شناخته می شد. پس از جنگ. گونن در سال ۱۹۷۴ از ارتش اسرائیل استعفا داد و به آفریقا رفت و در آنجا به فعالیت های تجاری مختلفی پرداخت. او هرگز به اسرائیل بازنگشت، مگر برای سفرهای کوتاه. آبراهام رابینوویچ در کتاب جامع خود در مورد جنگ، در مورد گونن می گوید: غم انگیزترین چهره ای که در سلسله مراتب نظامی اسرائیل از جنگ ظهور کرد، شموئل گونن بود. رسوایی کنار گذاشته شدن از فرماندهی جبهه جنوبی در اوج جنگ، با مجبور شدن او به ترک ارتش پس از گزارش نهایی آگرانات، تشدید شد. اگرچه تشکیلات اسرائیل معمولاً مشاغل مناسبی برای ژنرال های بازنشسته پیدا می کند، اما به او هیچ پیشنهادی نشد. گونن معتقد بود که دایان مسئول رسوایی اوست و به خبرنگاران می گفت که به رفتن به دفتر دایان و تیراندازی به او فکر کرده است. در عوض، او سیزده سال را در جنگل های جمهوری آفریقای مرکزی به دنبال الماس گذراند، با این نیت که به گفته خودش، به اندازه کافی ثروتمند شود تا بهترین وکلای اسرائیل را استخدام کند تا اشتباه بودن یافته ه
ای آگرانات را ثابت کند و نام خود را پاک کند. بنا به گزارش ها، او یک یا دو ثروت به دست آورد و از دست داد، اما درخواست های خانواده و دوستانش را برای کنار گذاشتن وسواسش رد کرد. خبرنگاری که پس از نه سال او را در جنگل ملاقات کرد، وی را تا حدودی آرام، خودآگاه و نه بدون طنز کنایه آمیز یافت و هنوز هم در صحبت هایش نقل قول های مناسبی از تلمود می خواند. به نظر می رسید که این سرباز سرسخت، به جای اینکه در کافه های تل آویو به شکایات خود رسیدگی کند، از کنار آمدن با چالش های وحشیانه جنگل رضایت پیدا می کرد. برخی این را نوعی توبه می دانند. او در سال ۱۹۹۱ در یکی از سفرهای دوره ای خود به اروپا بر اثر حمله قلبی درگذشت. از جمله معدود دارایی هایی که به خانواده اش بازگردانده شد، نقشه های سینا بود که در طول تبعیدش در جنگل، جنگ را با آنها جبران کرده بود و نسخه ای از یک اثر کابالیستی که در آن دانشجوی سابق یشیوا ممکن است به دنبال توضیحی برای فاجعه ای باشد که فراتر از آنچه نقشه ها می توانستند بگویند، بر او غلبه کرده بود. در مصاحبه ای با روزنامه معاریو در ۷ آگوست ۲۰۰۳، دستیار او، امیر پورات، فاش کرد که گونن پس از جنگ به ترور موشه دایان فک
ر می کرد و در ترس از «ناپدید شدن» او زندگی می کرد. در تمام دوران نظامی خود، او به عنوان یک فرد سخت گیر، یک راست گرای سیاسی و حتی یک نظامی گرا شناخته می شد. داستان غم انگیز زندگی او موضوع نمایشنامه ای به نام «گورودیش» اثر نویسنده اسرائیلی، هیلل میتلپونکت، بود.
هولوگرام های فوری روی فیلم فلزی () یازدهمین آلبوم استودیویی گروه راک انگلیسی-فرانسوی استریولب است. این آلبوم در تاریخ ۲۳ مهٔ ۲۰۲۵ از سوی دیوفونیک رکوردز و وارپ رکوردز منتشر شد. این اثر نخستین آلبوم استودیویی آن ها پس از نزدیک به ۱۵ سال از انتشار آخرین آلبومشان، Not Music (۲۰۱۰)، به شمار می آید. بازخورد منتقدان. بر اساس وبگاه متاکریتیک، آلبوم "هولوگرام های فوری روی فیلم فلزی" با میانگین امتیاز وزنی ۸۴ از ۱۰۰ بر پایهٔ ۱۵ نقد، «تحسین همگانی» را دریافت کرده است.
لشکر ۱۱ پیاده پاکستان () یا لشکر تبر جنگی یک لشکر پیاده نظام فعال در نیروی زمینی پاکستان است. این لشکر در حال حاضر تحت فرماندهی سپاه چهارم فعالیت می کند و مسئول دفاع از لاهور و مناطق اطراف آن است. این لشکر درست قبل از جنگ دوم هند و پاکستان در سال ۱۹۶۵ تشکیل شد. پیش از این، فرمانده وقت ارتش، ژنرال محمد موسی، خواستار ایجاد دو لشکر جدید شده بود، این درخواست توسط دولت با استناد به فضای امنیتی مساعد، کمبود بودجه و عدم تمایل عمومی ایالات متحده برای تأمین مالی قیام های جدید تحت طرح کمک های نظامی خارجی رد شد. پس از جنگ هند و چین در سال ۱۹۶۲، ارتش هند شاهد افزایش قابل توجهی در تعداد و توانایی های خود بود و بنابراین، دولت پاکستان موضع خود را تغییر داد و این لشکر تحت نظارت سرلشکر عبدالحمید خان، فرمانده ذخیره ارتش، تشکیل شد. سپس این لشکر به دفاع از لاهور اختصاص داده شد.
سپاه چهارم پاکستان () یا سپاه لاهور یک سپاه میدانی نیروی زمینی پاکستان است که مقر آن در لاهور، ایالت پنجاب قرار دارد. این سپاه که در ژانویه ۱۹۶۶ تأسیس شد و یکی از ده سپاه میدانی ارتش پاکستان است که در سال ۱۹۷۱ علیه ارتش هند مستقر شد. این سپاه در اوایل سال ۱۹۶۶ ایجاد شد و دومین تشکیلات در سطح سپاه بود که توسط ستاد کل ارتش و پس از آن سپاه دوم، برای تقویت دفاع ملی پاکستان ایجاد شد و تنها بر پنجاب تمرکز داشت. در طول جنگ دوم هند و پاکستان، سپاه اول تمام واحدهای زرهی و پیاده نظام را که در کنترل عناصر ارتش بسیار ناکارآمد و بی اثر بودند، برای هماهنگی مأموریت ها با یکدیگر به کار گرفت. توپخانه چهارم هنگ توپخانه، که نقش مهمی در پشتیبانی از لشکر ۶ زرهی در نبرد چاویندا وابسته به سپاه اول داشت، نقش مهمی در تأسیس سپاه چهارم ایفا کرد. سپاه چهارم از ژانویه ۱۹۶۶، زمانی که سپهبد عتیق الرحمان به عنوان اولین فرمانده آن منصوب شد، در اردوگاه لاهور مستقر است. سپاه چهارم در سال ۱۹۷۱ علیه ارتش هند مستقر شد تا عناصر نظامی را برای تقویت استحکامات بخش لاهور به کار گیرد.
ایلیا ولادیمیروویچ اوسکولکوف-تسنسیپر (متولد ۳۰ سپتامبر ۱۹۶۷، مسکو، اتحاد جماهیر شوروی)، طراح اجتماعی، مدیر رسانه و کارآفرین، مخترع، پیشگام کاریزماتیک. بنیان گذار مجله آفیشا و رئیس مؤسسه رسانه، معماری و طراحی استرلکا. او در تل آویو کار و زندگی می کند. در سال ۱۹۸۹، اُسکولکوف-تسنتسیپر در رشته تاریخ تئاتر از مؤسسه دولتی هنرهای تئاتر لوناچارسکی مسکو (جی آی تی آی اس)، که امروزه آر ای تی ای نام دارد، فارغ التحصیل شد و پس از آن دوره کارشناسی ارشد را در دانشکده سیاست فرهنگی، دانشگاه بورگوین، دیژون، فرانسه، گذراند. هنر. از سال ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۱، ایلیا اوسکولکوف-تسنسیپر مدیریت بخش جامعه شناسی اتحادیه هنرمندان اتحاد جماهیر شوروی را بر عهده داشت و به عنوان منتقد هنری برای مجله اوگونیوک کار می کرد که به تیراژ بی سابقه ۴٫۶ میلیون نسخه دست یافت. در سال ۱۹۹۰، او به همراه تیمی از شرکا، ART-MIF (نمایشگاه بین المللی مسکو)، اولین نمایشگاه هنری بین المللی در اتحاد جماهیر شوروی، را تأسیس کرد که به مدت پنج سال ادامه داشت و ده ها نمایشگاه هنر مدرن در آن برگزار شد. رسانه. مجله ماتادور. در سال ۱۹۹۳، اوسکولکوف-تسنسیپر یکی از اعضای اصلی تیمی
بود که مجله ماتادور را تأسیس کردند، مجله ای که روند جدید «زرق و برق روشنفکرانه» روسی را با پوشش اخبار فیلم، موسیقی، هنر، مد و فرهنگ رواج داد. آفیشا. در آوریل ۱۹۹۹، اوسکولکوف-تسنسیپر با اندرو پالسون و آنتون کودریاشوف همکاری کرد تا مجله بسیار تأثیرگذار آفیشا را تأسیس کند. آفیشا تأثیر عمیقی بر صحنه فرهنگی و زندگی شبانه مسکو گذاشت و با ترکیبی از تفسیرها، فهرست ها و نقدهای آگاهانه، عرصه جدیدی را گشود. اوسکولکوف-تسنسیپر تیمی از روزنامه نگاران، طراحان و عکاسان جوان را گرد هم آورد تا سبکی منحصر به فرد به سبک آفیشا خلق کنند که تأثیر زیادی بر رسانه های روسیه گذاشت. بسیاری از هنرمندان برجسته روسی اولین حضور عمومی خود را روی جلد آفیشا تجربه کردند و این مجله چندین روند مد جدید را رواج داد - حتی کلمات جدید متعددی را به واژگان روسی، از «ددلاین» گرفته تا «هیپستر» معرفی کرد. آفیشا با بیش از ۴٫۵ میلیون مخاطب اینترنتی ماهانه، همچنان محبوب ترین برند رسانه ای سبک زندگی روسیه است. اوسکولکوف-تسنسیپر در دوران حضورش در آفیشا، نشریاتی مانند آفیشا-میر، یک مجله مسافرتی ماهانه پر زرق و برق، بولشوی گورود، یک مجله شهری، آفیشا-یدا، یک مجله
آشپزی و مجموعه ای از کتاب های راهنمای آفیشا در مورد شهرها و کشورهای مختلف را نیز راه اندازی و مدیریت کرد. پروژه های شهری مسکو. پیک نیک آفیشا. در سال ۲۰۰۴، اوسکولکوف-تسنسیپر، جشنواره سالانه فضای باز آفیشا پیک نیک را راه اندازی کرد که به بزرگ ترین جشنواره موسیقی روسیه تبدیل شده است. آفیشا پیک نیک در کنار موسیقی، مهمانان خود را با هنر مدرن و فرهنگ خیابانی آشنا می کند، و به عنوان یک شاخص «مد هیپستر» عمل می کند. ستاره هایی مانند زمفیرا، مدنس، موجویتس، بیروت، پتر نالیچ، لنینگراد، آکتسیون، مومی ترول، پمپیا، پلیس در آتش، تسلا بوی، آکواریوم، فرانتس فردیناند، پت شاپ بویز، ژانا آگوزارووا، اسپلین و بلور در سال های مختلف روی صحنه این جشنواره ظاهر شدند. مؤسسه استرلکا. در سال ۲۰۰۹، ایلیا اوسکولکوف-تسنسیپر، مؤسسه رسانه، معماری و طراحی استرلکا را تأسیس کرد. این مؤسسه در محل کارخانه سابق کراسنی اکتیابر در مرکز شهر واقع شده است. استرلکا یک مؤسسه آموزش عالی غیرانتفاعی است. سالانه حدود ۴۰ دانشجو از کشورهای مختلف در این مؤسسه تحصیل می کنند و بیش از ۷۰ متقاضی برای هر جایگاه با هم رقابت می کنند. همه دروس به زبان انگلیسی تدریس می شون
د. برنامه آموزشی استرلکا به لطف ترکیبی نوآورانه از مدرسه، مرکز تحقیقات و مکان اجتماعی عمومی، یکی از موفق ترین و جسورانه ترین آزمایش های آموزشی در سراسر جهان است. اولین متصدی آن رم کولهاس، معمار هلندی و برنده جایزه پریتزکر بود. انتشارات مطبوعات استرلکا کتاب هایی در مورد چالش های امروزی معماری و توسعه شهری به زبان های روسی و انگلیسی منتشر می کند. استرلکا یک برنامه در فضای باز اجرا می کند که شامل سخنرانی های عمومی توسط معماران، طراحان و متفکران برجسته و همچنین کنفرانس ها، کارگاه ها، کنسرت ها و جشنواره ها می شود. با این حال، مؤسسه استرلکا (Strelka) کاملاً متفاوت است و تأکید آن بر تربیت دانشجویانی است که بتوانند خودشان چشم انداز معماری را تغییر دهند. برنامه تجاری استرلکا شامل مسابقات معماری مانند نوسازی پارک گورکی، زاریادیه و موزه پلی تکنیک و توسعه راهکارهای شهری برای مشتریان خصوصی و شهری روسیه است. این مؤسسه همچنین محبوب ترین و شیک ترین بار استرلکا در مسکو را اداره می کند. استرلکا اهمیت حیاتی برای احیای علاقه به توسعه و طراحی شهری و گرد هم آوردن معماران برجسته جهان به مسکو برای شکل دادن به چهره جدید شهر دارد. کسب
و کار. انتشارات آفیشا. از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۰۹، اوسکولکوف-تسنسیپر مدیر کل شرکت هلدینگ آفیشا مدیا بود که بخشی از پروفمدیا بود. یوتا. از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۲، او به عنوان معاون رئیس گروه یوتا، اپراتور پهنای باند تلفن همراه روسیه، مشغول به کار بود و مسئولیت ارتباطات استراتژیک، توسعه برند، خدمات جدید و دفتر یوتا در لندن را بر عهده داشت. زمستان. در سال ۲۰۱۱، اوسکولکوف-تسنسیپر به همراه همسرش، وینتر، یک شرکت مشاوره طراحی و ارتباطات مستقر در لندن را تأسیس کردند. وینتر در ارائه خدمات برندسازی، بازاریابی و طراحی به شرکت های روسی تخصص دارد. در دسامبر ۲۰۱۲، وینتر و آپوستول، یک مرکز ارتباطات استراتژیک روسی، تصویر برند جدیدی را برای شرکت دولتی روس تکنولوژی ایجاد کردند و آن را به روس تک تغییر نام دادند. تسنتسیپر. در سال ۲۰۱۴، ایلیا اوسکولکوف-تسنسیپر شرکتی با نام خود و تیمی میان رشته ای تأسیس کرد که در زمینه طراحی خدمات، طراحی محصول، طراحی و برنامه ریزی شهری و توسعه وب فعالیت دارد. امروزه این شرکت چندین پروژه پیچیده برای پست روسیه (با ۴۱۹۰۱ شعبه فرعی و بیش از ۳۵۰۰۰۰ کارمند)، اسبربانک (بزرگ ترین زنجیره بانکی دولتی در روسیه)، گروه پی
آی کی - بزرگ ترین شرکت املاک و مستغلات و خانه سازی در روسیه - توسعه می دهد. سدلانو. «اسدلانو» یک سرویس بازسازی فوری است. این سرویس، بازسازی کامل آپارتمان را با قیمت ثابت و در تاریخ های مشخص ارائه می دهد. «اسدلانو» در مسکو و منطقه مسکو فعالیت می کند. خانواده. مطلقه، یک پسر به نام ماتوی و یک دختر به نام میرا دارد.
سرودهای جشنواره ایزیس و نفتیس اثری منظوم در ادبیات مصر باستان است که نویسنده آن ناشناخته است. این سرودها احتمالاً کهن تر از دودمان بیست و ششم نیستند. عنوان این سروده ها «اشعار جشنواره دو زِرتی» است و پاپیروسی به عنوان مدرک به ما می گوید که قرار بوده این اشعار توسط دو دختر دوشیزه در معبد اوزیریس به مناسبت جشنواره ای که هرساله که به مدت پنج روز در ماه چهارم فصل کاشت برگزار می شد، خوانده شود. این اشعار مربوط به کشته شدن اوزیریس توسط ست و به هم متصل کردن بدن اوزیریس توسط ایزیس و نفتیس است. تفاوت در نسخه های و خوانش متون. مدارکی در متن وجود دارد که نشان می دهد نسخه های دیگری از این سرودها نیز وجود داشته و این سروده به اندازه ای قدیمی بوده است که امکان ایجاد خوانش های مختلف را فراهم کند. این متن به همراه «دعاهای سِکِر» که در ادامه می آید و شامل چهار ستون عمودی است، بیست و یکمین ستون افقی از سی و سه ستون شعر، کل فضای برگهٔ پاپیروس را اشغال می کند. دومین قطعه از شعر که قرار بود پس از اشعار جشنواره خوانده شود، از سه قسمت تشکیل شده است: مرثیه های ایزیس و نفتیس. یک پاپیروس به خط هیروگلیف هیراتیک (مربوط به سال ۳۰۵ پیش از
میلاد) در برلین حاوی اثری بسیار شبیه به «سرودهای جشنواره ایزیس و نفتیس» است. این اثر توسط آر.او. فالکنر از هیروگلیف به انگلیسی ترجمه شده و عنوان آن «مرثیه های ایزیس و نفتیس» است.
نبرد وادی المخازن یا نبرد قصرالکبیر که با نام نبرد سه پادشاه نیز شناخته می شود، بین سلسله سعدیان و امپراتوری پرتغال در تاریخ ۳۰ جمادی الثانی ۹۸۶ هجری قمری (۴ آگوست ۱۵۷۸ میلادی) درگرفت. این نبرد از یک مبارزه قدرت بین محمد متوکل و سلطان ابومروان عبدالملک به جنگی با پرتغال به رهبری شاه سباستین تبدیل شد. هدف سباستین این بود که تمام سواحل مراکش را تحت کنترل بگیرد و از حمله دوباره دولت مراکش به اندلس جلوگیری کند. بدین ترتیب سباستین تلاش کرد که یک جنگ صلیبی را آغاز کند. نیروهای مراکشی تحت فرمان عبدالملک با حمایت عثمانی ها در این نبرد پیروز شدند و امپراتوری پرتغال حاکمیت، پادشاه، ارتش و بسیاری از دولتمردان خود را در این نبرد از دست داد. تنها یک عضو از خانواده سلطنتی باقی ماند و امپراتوری پرتغال پس از ۹۳ سال حکومت، ناچار به ادغام در اسپانیا شد. شکست پرتغال در این نبرد و ناپدید شدن سباستینِ بدون فرزند منجر به پایان دودمان اویش و ادغام کشور در اتحادیه ایبری به مدت ۶۰ سال تحت سلطه دودمان فلیپی در یک اتحادیه دودمانی با اسپانیا شد. نام نبرد. نام این نبرد در بیشتر منابع نبرد وادی المخازن ذکر شده، همچنین به دلیل وقوع آن در ح
والی قصر الکبیر با نام نبرد قصرالکبیر نیز شناخته می شود. در این نبرد عبدالملک سلطان وقت مراکش به رغم پیروزی، درست پس از نبرد به علت جراحات یا به دلیل بیماری از دنیا رفت. محمد المتوکل که مدعی سلطنت مراکش بود، برادرزاده و رقیب عبدالملک بود. محمد المتوکل نیز در جریان نبرد کشته شد. سباستین پادشاه وقت پرتغال نیز در طی نبرد مفقودالاثر شد. به دلیل از بین رفتن سه حاکم در جریان این نبرد، برخی منابع عنوان نبرد سه پادشاه را نیز برای توصیف آن به کار برده اند.
محمد زکی خان نوری فرزند میرزا بابا یکی از چهره های سیاسی و اداری مهم در دوران قاجار بود. او در دوران حکومت حسنعلی میرزا شجاع السلطنه، حاکم کرمان، به عنوان وزیر فعالیت می کرد. همچنین، در سال 1244 قمری از وزارت فارس برکنار شد. زکی خان نوری از خاندان نوری بود و در دوران قاجار در مناصب دولتی مختلفی حضور داشت. یکی از مهم ترین مسئولیت های او، وزارت حسنعلی میرزا شجاع السلطنه، حاکم کرمان، بود. او همچنین در سال 1244 قمری از وزارت فارس برکنار شد. برکناری او از وزارت فارس نشان دهنده تغییراتی در ساختار اداری و سیاسی آن دوران بود. ورود محمد زکی خان نوری به فارس. در سال ۱۲۱۴ هجری قمری فتحعلی شاه پسرش حسینعلی میرزا را به فرمانفرمایی فارس منصوب کرد و به میرزا نصرالله خان (برادر اسدالله خان) مأموریت داد تا همراه وی به سرکردگی هشتصد سوار نوری به فارس رود. حسن فسائی در کتاب فارسنامه ناصری می نویسد: «امیرالامراء نصرالله خان و محمدزکی خان پسران آقاباباخان و امیرالامراء حاجی شکرالله خان ولدالصدق میرزا اسدالله خان از دارالخلافه تهران وارد شیراز شدند . زمینه تاریخی. در سال 1245 هجری قمری، فتحعلی شاه قاجار زکی خان نوری را به عنوان وز