Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
برابری میان نسلی Intergenerational equity در زمینه های اقتصادی، روانی و جامعه شناختی، ایده انصاف یا عدالت بین نسل ها است. این مفهوم را می توان برای عدالت در پویایی بین کودکان، جوانان، بزرگسالان و سالمندان به کار برد. همچنین می توان آن را برای انصاف بین نسل های کنونی و نسل های آینده به کار برد.
کاکل افشان یا کاکل پیشانی، بخشی از یال اسب است که از سر جانور رشد می کند و به جلو بین گوش ها و روی پیشانی می افتد. برخی از نژادها، به ویژه نژادهای پونی، دارای کاکل افشان به طور طبیعی کلفت هستند، در حالی که نژادهای دیگر، مانند بسیاری از نژادهای اصیل، پیشانی نازک تری دارند. اسب های وحشی بدوی مانند اسب پرژوالسکی با یال طبیعی کوتاه و قائم معمولاً هیچ مویی روی پیشانی ندارند. دیگر اسب ها مانند الاغ و گورخر، اصلاً کاکل افشان قابل تشخیصی ندارند.
در هوانوردی، ارتفاع مبنای مرجع ، ارتفاع یک نقطه است که در بالای تقاطع خط مرکزی باند و آستانه باند فرودگاه قرار دارد، که از آن قسمت مستقیم کشیده شده به سوی پایین مسیر سرخوردن عبور می کند. معمولاً در نمودارهای رویکرد ابزار در فرودگاه یافت می شود.
برش های مته ای تکه های شکسته مواد جامد هستند که از یک گمانه با روشهای چرخشی، کوبه ای یا مته حفر شده و در گل حفاری به سطح آورده می شوند. گمانه هایی که به این روش حفر می شوند شامل چاه های نفت یا گاز، چاه های آب و چاه هایی است که برای پژوهش های ژئوتکنیکی یا اکتشاف معدنی حفر می شوند. برش های مته معمولاً برای ایجاد یک رکورد (یک سیاهه چاه) از مواد زیرسطحی نفوذ شده در اعماق مختلف مورد بررسی قرار می گیرند. در صنعت نفت، اغلب به آن ساقه گل می گویند.
آشیانه سازی در نخستی ها به رفتار آشیانه سازی توسط خیس بینیان (مانند لمورها و چشم گردواران) و نیز میمون های انسان نما (انسان، شامپانزه، گوریل و اورانگوتان) اطلاق می شود. خیس بینیان آشیانه هایی برای خواب و نگهداری خانواده می سازند. میمون های انسان نما برای خواب شبانه، و در برخی گونه ها حتی برای خواب روزانه، اقدام به ساخت آشیانه می کنند. این رفتار از طریق مشاهدهٔ نوزادان از مادر و دیگر اعضای گروه آموخته می شود و برخلاف معماری جانوران، نوعی کاربرد ابزار به شمار می آید. میمون های دنیای قدیم و میمون های دنیای جدید آشیانه نمی سازند. به گمان برخی پژوهشگران، یکی از پیشرفت های مهم در توانایی های شناختی میمون های انسان نما ممکن است در آغاز، با رشد رفتار آشیانه سازی همراه بوده باشد، و گذار از خوابیدن در آشیانه به خوابیدن روی زمین نیز موجب «تغییرهایی در کیفیت و کمیت» خواب شده باشد. خواب انسان، که احتمالاً مهارت های بیداری را از طریق آمادگی تقویت کرده، ممکن است به ارتقای خلاقیت، نوآوری و تثبیت خاطرات رویه ای کمک کرده باشد.
هومن عبداللهی معترض ۲۱ ساله ایرانی ساکن شهر سنندج بود که در جریان خیزش ۱۴۰۱ ایران پس از اصابت گلوله از سوی نیروهای بسیجی و پاسدار مجروح شد و در بیمارستان درگذشت. بر اساس گزارش رسیده به سازمان حقوق بشری هه نگاو، شامگاه ۱۶ آذر ۱۴۰۱، عبداللهی بعد از اینکه در یکی از محله های روستای حسن آباد سنندج هدف تیراندازی نیروهای حکومتی قرار گرفت، بر اثر شدت جراحات جان خود را از دست داد. به گفته شاهدان عینی، او از ناحیه سینه هدف گلوله قرار گرفته و اندکی بعد از انتقال به بیمارستان کوثر سنندج درگذشت. منابع هه نگاو گزارش داده اند که نیروهای حکومتی بیمارستان کوثر را به محاصره درآورده و در صدد ربایش پیکر او بودند تا شبانه به خاک سپرده شود. کشته شدن. هومن عبداللهی در اثر ضرب و شتم پس از اصابت گلوله و مجروح شدن در سنندج کشته شد. در جریان اعتراضات چهارشنبه ۱۶ آذر ، هومن عبداللهی جوان ۲۱ ساله در محله حسن آباد سنندج بر اثر تیراندازی نیروهای امنیتی مجروح شد. بر اساس گزارش دریافتی هومن عبداللهی ابتدا زخمی شده بود و به دلیل شدت جراحات و ضربات وارده در بیمارستان کوثر سنندج جان باخت یک منبع آگاه درباره نحوه کشته شدن هومن عبداللهی میگوید: د
ر جریان اعتراضات مردمی در یکی از محله روستای حسن آباد سنندج، نیروهای امنیتی از فاصله نزدیک هومن عبداللهی را هدف شلیک با گلوله ساچمه قرار داده و سپس چندین تن از ماموران امنیتی با باتوم و شوکر او را شکنجه کرده بودند پیکر این جان باخته پنج شنبه ۱۷ آذر در بیمارستان کوثر سنندج به خانواده تحویل داده شد. اما هنگامی که خانواده در مسیر رفتن به مسجد جهت تشییع جنازه بودند، نیروهای امنیتی آنها متوقف و پیکر این جان باخته را ربودند. و پیکر او را به پادگان لشکر ۲۸ منتقل کرده اند بر اساس آمارهای موجود دست کم ۱۱۴ شهروند کُرد در جریان اعتراضات مردمی در شهرها و روستاهای کردستان کشته شده اند. ۱۲ نفر از جان باختگان کودک هستند. واکنش ها. بنا به ویدیوهای که در شبکه های اجتماعی منتشر شده است، نیروهای سپاه پاسداران به منزل شهروندان در محله حسن آباد سنندج یورش برده و شهروندان را هدف تیراندازی قرار داده اند. چندین شهروند نیز با ضرب و شتم توسط این نیروها بازداشت و به مکانی نامعلوم منتقل شده اند مردم سنندج اعلام کردند که انتقام خون هومن عبداللهی را خواهند گرفت.
کروک - زمزمه های شبانگاهی (؛ معنای تحت اللفظی: "کروک. زمزمه ها پس از تاریکی به گوش می رسند") یک مجموعهٔ تلویزیونی جنایی مُهیج لهستانی است که در ۱۸ مارس ۲۰۱۸ منتشر شد. به دنبال استقبال بینندگان از این سریال، فصل دوم آن در سال ۲۰۲۱ تولید و منتشر شد.
آندژی زابورسکی (؛ ۷ مارس ۱۹۵۱) بازیگر اهل لهستان است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "شر کمتر"، "پیت بول"، ""، "عروسی"، "کروک - زمزمه های شبانگاهی"، "اداره ترافیک"، "رز"، "پدر متیو"، "۳۹ و نیم"، "رنگ های خوشبختی"، "کارآگاهان جنایی"، "ماگدا ام."، "پرستار کودک" و "در خوشی و سختی" اشاره نمود.
مانی طوطی (زاده ۱۹۹۷), یک طوطی طوق صورتی مالزییایست که بزرگ شده سنگاپور است. او از سال ۲۰۰۵ کمک کار صاحب اش مونیاپن بوده. مونیاپن مغازه ای دارد که در آن به شکل ساده شده ای فال ورق می گیرد. مانی زمانی که تمامی بازی های یک چهارم نهایی جام جهانی ۲۰۱۰ را درست پیش بینی کرد نخست در سنگاپور و سپس در جهان مشهور شد. اگر چه مانی نتوانست بازی فینال آن جام، اسپانیا – هلند را درست پیش بینی کند و هلند را پیش بینی کرد. پیش از جام جهانی مانی و صاحب اش تنها ده مشتری در روز داشتند، اما پس از پیشگویی های مانی هر ساعت ده مشتری داشند.
یولیا رُسنوفسکا (؛ زادهٔ ۲۱ اوت ۱۹۸۹ در ورشو) بازیگر اهل لهستان است. وی دختر بازیگر لهستانی برنادتا ماخائو-کژمینسکا است و در «آکادمی ملی هنرهای نمایشی الکساندر زلوروویچ در ورشو» تحصیل کرده است.. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "بدون پنهان کاری"، "آب شدگی"، "کمیسر آلکس"، "لندنی ها"، "مأموریت افغانستان"، "راه های آزادی"، "یولیا"، "هتل ۵۲"، "پدر متیو" و "دوران افتخار" اشاره نمود.
راهروهای اقتصادی یا کریدورهای اقتصادی (به انگلیسی:Economic corridors) شبکه های یکپارچه ای از زیرساخت ها در یک ناحیه یا منطقه جغرافیایی هستند که برای تحریک توسعه اقتصادی طراحی شده اند. کریدورهای اقتصادی عوامل اقتصادی مختلف را در منطقه یا ناحیه جغرافیایی خاص به هم متصل می کنند. کریدورها ممکن است در داخل یک کشور یا بین کشورها ایجاد شوند. کریدورها در آسیا، آفریقا، و دیگر مناطق جهان وجود دارند. کریدورهای اقتصادی اغلب دارای زیرساخت های یکپارچه مانند بزرگراه ها، راه آهن و بندرهای آبی هستند و ممکن است شهرها یا کشورها را به هم پیوند دهند. کریدورها ممکن است برای پیوند دادن مراکز تولید، مناطق با عرضه و تقاضای بالا و تولیدکنندگان کالاهای با ارزش افزوده ایجاد شوند. در صورت اجرا و تصمیم گیری برای ایجاد یک کریدور اقتصادی، کریدورهای اقتصادی اغلب یکی از مجموعه اقدامات مختلف از جمله توسعه زیرساخت ها، موافقت نامه های ترابری محلی یا بین المللی، تغییر در قوانین ویزا و استانداردسازی را شامل می شوند. در نظر گرفتن نیازهای اجتماعی، مانند مسکن نیز اغلب مورد توجه قرار می گیرد. این اصطلاح برای اولین بار توسط بانک توسعه آسیایی و در سال ۱
۹۹۸ میلادی ابداع شد. در عمل، اصطلاح «کریدورهای اقتصادی» اغلب برای اشاره به بزرگراه های جاده ای استفاده شده است. کریدور اقتصادی چین و پاکستان به عنوان مثال برای اتصال شبکه های حمل و نقلی آغاز به کار و کرده و ساخت چندین نیروگاه را نیز شامل می شود. اخیراً بر نیاز به پیوند واضح زیرساخت های خطی (مانند جاده ها) به فعالیت های اقتصادی فضایی وسیع تر تأکید شده است و نمونه ای از آن را می توان در کریدور ABEC (کریدور اقتصادی آلماتی-بیشکک) دید.
تیراندازی مستقیم یک فیلم وسترن صامت محصول سال ۱۹۱۷ میلادی به کارگردانی جان فورد و با بازی هری کری و دوک آر لی است. نگاتیوهای این فیلم در موزه بین المللی عکاسی و فیلم در خانه جورج ایستمن باقی مانده است. مدت زمان این فیلم، مانند بسیاری از فیلم های آمریکایی آن زمان توسط هیئت های سانسور فیلم شهری و ایالتی کاهش یافت. هیئت سانسور شیکاگو از صدور مجوز برای پخش این فیلم خودداری کرد، زیرا فیلم شامل صحنه ای دقیق از انجام قتل بود و این خلاف قانون بود. خلاصه داستان. در اواخر قرن نوزدهم در غرب دور، یک کشاورز برای گرفتن حقش تلاش می کند و زمینش را شخم می زند. در این زمان دامداران، برای اخراج کشاورزان، سعی می کنند دسترسی به آب را کنترل کنند.
عبدالبهاء عباس پسر ارشد بهاءالله در زمان حیات وی نقش خود را به عنوان نماینده بالفعل او اجراء کرد؛ و سپس به وصیت پدر، به عنوان مرکز عهد و میثاق (به عنوان جانشین خود و مرجع آئین بهائی) و تبیین کننده و مُفسر رسمی آثارش تعیین شد. او به درخواست بهاءالله از نوجوانی به مکاتبه با آشنایان و محققان پرداخت و تا پایان عمر تا حد زیادی از طریق آثار ادبی و خطابه به انجام وظایف خود پرداخت. علاوه بر تشریح آثار بهاءالله و متون برخی از کتب مقدسه قبل، رابطه آنها را نیز با ظهور بهاءالله روشن ساخت. بهائیان معتقدند عبدالبهاء از طریق تحریر نامه های عمومی معروف به الواح، مکاتیب و تفسیرهای مختلف موضوعی، توانائی بالقوهٔ تعالیم بهاءالله را برای التیام آلام بشری آشکار کرد و از یکپارچگی آئین وی حفاظت نمود. او نظم نوین جهانی بهاءالله را طراحی کرد و برنامه هایی برای گسترش پیام بهاءالله ارائه داد. همزمان با آن ها، به مکاتبه های پیوسته خود با بهائیان و غیر بهائیان در سراسر جهان ادامه داد. از ویژگی های بسیاری از این آثار، دعاهای متعالی و نشاط آوری هستند که برای مخاطبان و عزیزانشان، و اجتماع هایشان یا برای تمام جامعه بشری نوشت. آثار ادبی عبدالب
هاء و سخنان ثبت شده او، حوزه های گوناگونی را در برمی گیرند که می توان به عرفان؛ فلسفه؛ شعر؛ اندیشه سیاسی اجتماعی؛ پرسش های اجتماعی، علمی و سیاسی قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم؛ تاریخ ایران، ادیان و جهان؛ ادبیات مذهبی، و تفاسیری بر کتاب مقدس، قرآن و حدیث اشاره کرد. آثار عبدالبهاء تا حد زیادی برای فارسی زبانان ناشناخته مانده است. ده ها جلد کتاب و هزاران نامه به زبانهای فارسی، عربی و اندکی به زبان ترکی از عبدالبهاء به جای مانده است. تعداد آثار عبدالبهاء حدوداً به ۲۷۰۰۰ اثر می رسد. اولین اثر عرفانی که از عبدالبهاء شناخته شده، تفسیر حدیث «کُنتُ کنزاً مخفیاً» است که در نوجوانی (سالهای ۱۴–۱۹سالگی) به دستور بهاءالله نوشت. او همچنین در دوران حیات بهاءالله، به درخواست وی کتاب های «رساله مدنیه»، و «رساله شخصی سیاح» را در سال ۱۸۸۶ میلادی تحریر نمود. عبدالبهاء بیشتر آثارش را در زمانی که رهبری جامعه بهائی را، بعد از درگذشت بهاءالله، برعهده داشت (۱۸۹۲–۱۹۲۱) نوشت. سخنرایی های عبدالبهاء در اروپا، ایالات متحده و کانادا بخش مهمی از آثار وی را تشکیل می دهند. در این سخنرانیها عبدالبهاء برای اولین بار آموزه های بهاءالله را به صورت م
نظم و اصولی تشریح و تبین کرد. بعضی از این آموزه ها عبارتند از بررسی مستقل حقیقت (تحری حقیقت، نقطه مقابل تقلید کورکورانه)؛ وحدت نوع بشر؛ دین باید سبب الفت و محبت شود، در غیر این صورت نبود دین بهتر است؛ دین و علم مکمل یکدیگر هستند؛ تعصب های مذهبی، نژادی، سیاسی و ناسیونالیستی مخرب جامعه بشری اند؛ برابری حقوق همه انسانها؛ توزیع عادلانه تر ثروت (تعدیل معیشت) به گونه ای که هیچ کس نیازمند نباشد؛ صلح جهانی از طریق تأسیس یک دادگاه بین المللی برای حل و فصل اختلاف ها؛ جدایی دین از سیاست؛ آموزش و پیشرفت زنان و آموزش فضایل روحانی و اخلاق معنوی برای پیشرفت و تکمیل تمدن مادی. شیوهٔ نگارش. عبدالبهاء عباس که از ۹ سالگی در معیت بهاءالله و خانواده اش از ایران به عراق عثمانی سُرگون گردید، امور زندگی را به زبان های فارسی، عربی و ترکی انجام می داد. دو زبان اصلی عبدالبهاء، فارسی و عربی، میراث ادبی بسیار توسعه یافته ای دارند. امین بنانی، محقق برجسته ایران شناسی و از صاحب نظران ادبیات فارسی، شیوه نگارش عبدالبهاء را در این زبان ها به عنوان «شیوه ظاهری الهام و ابراز آن» که «سرچشمه آن وحی بهاءالله» است یاد می کند. بنانی با تمرکز بر هماه
نگی فرم ظاهری و محتوا در نوشته های عبدالبهاء، اضافه می کند: فرم و ظاهر در نوشته های عبدالبهاء ناظر به محتوای مطلب است. او از تصاویر شاعرانه و طیف وسیعی از صنایع بلاغی و ادبی از جمله استعاره، تشبیه، نمادها، تمثیلها، واج آراییها، هم آوایی ها، و ناهم آوایی ها استفاده می کند تا ذهن خواننده را با تجزیهٔ همان واقعیت از طریق سطوح مختلف ادراک، شناخت، و شهود بازتر کند. استفاده گسترده عبدالبهاء از فن ادبی معروف به سجع (نثر قافیه دار) برای معرفی قافیه و ریتم در نثر فارسی آرامش منبعث از ساختار به نوشته های او بخشیده و به خاطر سپردن آنها را آسان کرده است. تصاویر، به ویژه آنهایی که مربوط به جهان طبیعت، اساطیر، و داستان های مذهبی هستند در نثر او به فراوانی دیده می شود. شاپور راسخ، یکی دیگر از متخصصان ادبیات فارسی، در مورد تازگی، نوآوری و قدرت نثر عبدالبهاء، معتقد است که نوشته های او، همراه با نوشته های بهاءالله، فصل جدیدی در ادبیات فارسی می گشاید. هر مفهومی که در نوشته ها و سخنان عبدالبهاء دیده می شود ریشه در نوشته های بهاءالله دارد. بیشتر تشبیهات، تمثیلها و استعارههایی که او به کار گرفته در نوشته های بهاءالله یافت می شود.
بهاءالله به عنوان مظهر الهی، پیام و تعالیم خود را به زبانی مختصر و به صورت کلی مرقوم داشته و گاه فقط یک جمله از یک نوشتار بسیار طولانی تر را به بیان تعالیم خاص اخلاقی، اجتماعی و فقهی اختصاص داده است. بهاءالله توضیح و تشریح این گزاره های مختصر و کلّی را به عبدالبهاء، تبیین کننده و مُفّسِر رسمی آثار خود واگذار کرد، بدون اینکه هیچ آموزه یا اصولی را که دست کم به شکل فشرده از آثار بهاءالله سرچشمه نمی گیرد، به آن ها بیافزاید. علاوه بر این، نوشته های عبدالبهاء مملو از مصادیق مابین مَتنی، به ویژه با ارجاع های قرآنی است. در واقع، بیشتر نوشته های او با توجه به مطالب قرآنی یا به نوعی اشاره به آن است. یکی دیگر از ویژگی های نوشته های او استفاده مکرر از اشعار، قصه ها، تمثیلها و تشبیهات است. ۱۸۶۳–۱۸۹۲: تحریر به درخواست بهاءالله. احتمالاً اولین نوشتهٔ تاریخی عبدالبهاء نامه ای است که او در سنّ کمتر از نوزده، در هنگام اقامت ۱۲ روزهٔ بهاءالله در باغ نجیب پاشا (رضوان)، قبل از حرکت از بغداد به قسطنطنیه (استانبول)، به خویشاوندی در مازندران نوشت. او در این نامه به فشارهای سه سالهٔ دولت ایران به دولت عثمانی برای بازگشت بهاءالله به ا
یران اشاره می کند. و اینکه در اثر بی توجهی عثمانی به این فشارها، ایران تقاضای تبعید او را به نقاطی دور از مرزهای ایران کرده است. شوقی افندی در صفحهٔ ۱۵۰ گاد پاسزبای (۱۹۵۰)، به این نامه اشاره می کند. عبدالبهاء حدود سی سال (۱۸۶۳–۱۸۹۲) به دستور بهاءالله آثار دیگری مانند تفسیر چند سوره و آیات قرآنی، تعدادی از احادیث، دو آیه از قیوم الاسماء اثر سید باب، و دو اثر دیگر به نامهای «رساله مدنیّه» و «مقاله شخصی سیاح» را قلم زده است. تفسیرهای عبدالبهاء بر متون مقدس سایر ادیان نه تنها انعکاس یکی از تعالیم اساسی بهاءالله یعنی وحدت ادیان است، بلکه در پی کشف معانی پنهان در این متون، و ارتباط آن ها با الهامات بهاءالله نیز می باشد. این تفاسیر همچنین نشان دهندهٔ درک عمیق عبدالبهاء از مباحث مختلف در ادیان گذشته، و ارتباط آن متون با مطالب مورد نظر و توجه به پرسش های افراد است. کنت کنزاً مخفیاً (کنز مخفی). اولین تفسیر مهم به قلم عبدالبهاء تفسیر «حدیث کنت کنزاً مخفیاً» است که در نوجوانی به جهت علی شوکت پاشا نوشته است. عبدالبهاء بیان می دارد که این تفسیر را در «اوایل جوانی» (صباوت) نوشته است. ابوالفضایل گلپایگانی (متوفی ۱۹۱۴) نگارش
این تفسیر را توسط عبدالبهاء در «سن نوزده سالگی» و شوقی افندی آن را در ایام صباوت عبدالبهاء دانسته است. تفسیر عبدالبهاء بر چند واژه کلیدی در حدیث قدسیِ «من گنجی پنهان بودم، دوست داشتم شناخته شوم، پس عالم وجود را آفریدم تا مرا بشناسد.» تأکید دارد. چهار واژه یا عبارتی که عبدالبهاء برای تفسیر این حدیث برگزیده عبارتند از: «کنز مخفی»، «مقامات و مراتب محبت»، «مقام خلقت و امثال آن» و «معرفت». می توان حدس زد که علی شوکت پاشا یک صوفی و از ستایشگران نوشته های ابن عربی بوده است؛ زیرا تفسیر عبدالبهاء مملو از اشاراتی به مضامین موجود در آثار آن عارف و فیلسوف مشهور مسلمان است. در آن زمان عبدالبهاء اغلب به مساجد می رفت و با علما و دانشمندان در بارهٔ مسائل علمی و الهیاتی به گفتگو می پرداخت. تفسیر «گنج پنهان» دارای چند لایه است. عبدالبهاء در یک سطح، رویکردهای مختلف صوفیانه را به جهت فهم عبارات و مفاهیم موجود در حدیث تشریح می کند، اما در سطوح عمیق تر، از اصطلاحات آشنای عرفانی و فلسفی استفاده می کند تا به آنها ابعاد و مفاهیم جدیدی اضافه کند و اندیشه های بهائی به ویژه مفهوم مظهرظهورالهی را معرفی کند. او از این طریق توانسته تضادهای
بنیادینی که در بین عرفا موجود است را نیز حل نماید. از این رو، این تفسیر به عنوان یکی از مهم ترین متون فلسفی در آثار بهائی تلقی می شود. همچنین این اثر تنها تفسیر عبدالبهاء به فارسی است. رسالهٔ مدنیه. بهاءالله در سال ۱۸۷۵ از عبدالبهاء که در آن زمان سی و یک سال داشت، خواست که چند صفحه در بارهٔ ویرانی عالم و بازسازی آن بنویسد تا جزم اندیشان دست از تعصب بردارند و به پیام الهی گوش فرا دهند. حاصل کار کتابی شد که به «رساله مدنیه» شهرت یافت و اولین بار در سال ۱۸۸۲ در بمبئی، هند، و مجدداً در سال ۱۹۱۱ در مصر به چاپ رسید. شوقی افندی کتاب را «سهم برجسته عبدالبهاء در سازماندهی مجدد جهان» می داند. رساله مدنیه اثری چندلایه و چند وجهی است که برای مطالعه در زمینه های گوناگون از جمله مطالعات ادبی، تاریخی، مذهبی، فلسفی و اجتماعی-سیاسی قابل استفاده می باشد. عبدالبهاء تصمیم گرفت که کتاب را به صورت ناشناس بنویسد، تا واضح و مبرهن گردد که مقصدی جز خیر کل نداشته، و احتمالاً شاید امکان خواندنش را هم در بین مردم افزایش دهد. عبدالبهاء در نگارش رسالهٔ مدنیه پیام خود را در چارچوبی از روند اصلاحات و نوسازی در ایران ارائه داد که توسط میرزا
حسین خان مشیرالدوله دولتمرد اصلاح گر آغاز شده و به تصویب ناصرالدین شاه رسیده بود. این در حالی بود که در سال ۱۸۷۵، روند اصلاحات با برکناری مشیرالدوله از سمت نخست وزیری توسط شاه در پی مخالفت های برخی از روحانیون شیعه و شاهزادگان قاجار، متوقف شده بود. به گفتهٔ نادر سعیدی، جامعه شناس، رساله مدنیه به طرح رویکردی جدید به مدرنیته و خردگرائی می پردازد که علم و ارزش های معنوی را در بستر رویکرد تاریخی و جهانی به مسئله فرهنگ و جامعه با هم هماهنگ می کند. عبدالبهاء تصریح می کند که مدرنیته اصیل بدون ترکیب ابعاد مادی با ابعاد معنوی یا اصول اخلاقی تمدن امکان پذیر نیست با این حال سعیدی تأکید می کند که پیام این کتاب به مراتب کلی تر و جهانی تر از محیط معاصر آن است. مؤمن، مورخ، در راستای پیام کلی تر کتاب بیان می دارد که عبدالبهاء مثال هایی متعدد از تاریخ ذکر می کند که در آن یک گرایش دینی جدید (مانند پیام مسیح یا رسالت محمد) توانسته است تمدن هایی رو به زوال و دچار خمودت را احیاء کرده و به مقامی والا برساند. او با بیان این مثال ها می خواهد به صورت غیر مستقیم نتیجه بگیرد که تنها یک گرایش دینی جدید (از نظر عبدالبهاء همان دینی که پدر
ش تأسیس کرده است) می تواند باعث احیای جهان اسلام شود. تفاوتهای بنیادینی بین آموزه های بهاءالله و عبدالبهاء (مانند آنچه در رساله مدنیه آمده) با گفتمان های اصلاحات رایج آن زمان وجود داشت. رویکرد اصلاح طلبان در ایران و امپراتوری عثمانی یا در چارچوب نوگرایی یا احیاگرایی اسلامی قرار می گرفت یا در چارچوب مدرنیته و ملی گرایی سکولار (مانند جنبش ترکان جوان). اصلاحات بهاءالله و عبدالبهاء اما فرا اسلامی و جهان شمول بود که علاوه بر دستاوردهای مدرنیته بر احیای ارزش های اخلاقی از طریق دیانتی جدید تأکید می کرد. همچنین بسیاری از اصولی که رهبران بهائی از آن سخن می گفتند در گفتمانهای اصلاح طلبان آن زمان دیده نمی شود. بهاءالله و عبدالبهاء از نخستین کسانی بودند که با نگارش آثاری به زبان فارسی، خواهان دموکراسی و اصلاحات اجتماعی شده بودند. عبدالبهاء در رساله مدنیه از انتخاب نمایندگان مجالس و شوراها توسط مردم حمایت کرد و خواهان گسترش آموزش و پرورش مدرن در سراسر کشور و تعلیم علوم و هنرها، ایجاد یک نظام حقوقی واحد، برابری حقوقی، تأمین مالکیت خصوصی، رفع فساد دیوان سالاری دولتی، و منظم ساختن رویه های آشفته در دادگاه های ایران شد. او یک
دهه بعد در سال ۱۸۸۶ دولت را به تضمین آزادی عقیده افراد فراخواند. در آثار اکثر اصلاح طلبانِ سکولار آن زمان خبری از بسیاری از این مسائل نبود. مقالهٔ شخصی سیاح. عبدالبهاء کتاب «مقالهٔ شخصی سیاح» را به صورت ناشناس نوشت و منتشر کرد. او این کتاب را «تاریخ صحیح و مختصر» دین جدید نامید و در قالب یک سفرنامه که در قرون هیجده و نوزده مرسوم بود، از جانب مسافری بی طرف در دیدار از ایران به رشته تحریر درآورد. این متنِ نسبتاً کوتاه که کمی بیش از ۲۵۰۰۰ کلمه دارد، شامل تحلیلی از وقایع اصلی دورهٔ سید باب و اعلان امر بهاءالله پس از اوست. سرنخ های تاریخی در کتاب نشان می دهد که کتاب حدوداً بین سال های ۱۸۸۶ و ۱۸۹۰ نوشته شده است. متون «مقالهٔ شخصی سیاح» نشان دهندهٔ سیر طبیعی دوران سید باب، ظهور موعود او (یعنی بهاءالله) و وقایع پس از آن است. این مقالهٔ تاریخی دقیق و مختصر در واقع هویت دیانت بهائی را مشخص می کند و رابطه ظریف بین تاریخ نگاری و عمل تفسیر را منعکس می سازد. عبدالبهاء در این اثر دیدگاه های خویش را در موضوعات مختلف - از فلسفی روان شناختی گرفته تا سیاسی اجتماعی - ضمن روایت وقایع تاریخی بیان می کند. به عنوان مثال نظرات او در
مورد سطح تسلط انسان ها بر ذهنشان، و ارتباط میان قدرت یک دولت، و میزان برخورداری مردم از حق آزادی عقیده قابل توجه است. ای.جی. براون (درگذشت ۱۹۲۶)، ایرانشناس انگلیسی، در سال ۱۸۹۰ هنگام ملاقات با بهاءالله در عکا، نسخه ای از این کتاب را به خط زین المقربین دریافت نمود. سال بعد، انتشارات دانشگاه کمبریج ترجمهٔ مشروح براون را به انگلیسی به همراه زبان اصلی چاپ کرد. نسخهٔ کاملتر کتاب به خط مشکین قلم، خطاط هنرمند، در دسامبر ۱۸۹۰ در بمبئی منتشر شده بود. به گفتهٔ بهمردی همین نسخه دوبار در سالهای ۱۹۳۲ و ۱۹۶۲ تجدید چاپ شد. لوح ناصرالدین شاه. عبدالبهاء در سال ۱۸۹۰ (۱۳۰۸ قمری)، در نامه ای به ناصرالدین شاه توضیح داد که برخلاف شایعات جاری، پیروان بهاءالله هیچ گونه همکاری با سید جمال الدین افغانی (متوفی ۱۸۹۷) نداشته و ندارند، بهائیان تابع حکومت اند و از خشونت پرهیز می کنند. اصالت این نامه توسط دارالتحقیق بیت العدل اعظم در سال ۲۰۱۴ تأیید شده است. عبدالبهاء دوسال بعد به عنوان مرجع جامعه بهائی اثری طولانی تر در مورد این موضوع به رشته تحریر درآورد. لوح خراسان. چند هفته قبل از درگذشت بهاءالله در ۱۸۹۲م، عبدالبهاء یک لوح شیوا به زبان
عربی که به «لوح خراسان» شناخته می شود به دستور بهاءالله تحریر و به بهائیان مصیبت زده خراسان ارسال نمود. در این لوح ضمن ارسال درود بهاءالله به بهائیان آن سامان، عبدالبهاء آنان را تحسین، و تشویق به استقامت در تحمل امتحانات در راه حق کرد، و نوید پیروزی نهائی حق را به آنان داد. ۱۸۹۲–۱۹۱۰: صیانت آئین بهائی و حفظ وحدت آن. از زمان درگذشت بهاءالله تا سپتامبر ۱۹۱۰، زمانی که عبدالبهاء سفرهای خود را به اروپا، ایالات متحده و کانادا آغاز کرد، و به ویژه تا زمان آزادی از حبس در سال ۱۹۰۸، موضوع اصلی نوشته های او عهد و میثاق و حفظ و صیانت جامعه بهائی بود. عبدالبهاء در همان سال اول رهبری، مجبور شد جامعه نوپای بهائی را راهنمایی کند که چگونه در زمان آشفتگی سیاسی در مواجهه با اختلافات سیاسی رفتار کنند. او برای چندین سال مجبور بود با مخالفت های برادر ناتنی خود و سوء ظن دولت عثمانی، که ناشی از دسیسه های برادر ناتنی وی بود، مقابله کند. این دسائس منجر به هشت سال حبس از سال ۱۹۰۱ تا ۱۹۰۸ و حتی تهدیدهایی جانی شد. این عوامل زمینه را برای نوشته های اصلی او در این دوره فراهم کرد. در تمام این مدت، او در مکاتبه مستمر با بهائیان بود. رسالهٔ س
یاسیه. یکی دو سال آخر حیات بهاءالله (درگذشت ۱۸۹۲) مصادف با ظهور فعالیت های مخفی سیاسی با شرکت برخی از پیروان معروف میرزا یحیی، برادر ناتنی بهاءالله، در ایران بود. اعطای امتیاز تولید، فروش، و صادرات تنباکوی ایران توسط شاه به یک سرگرد انگلیسی، سبب اعتراض گروه هایی از طبقه های مختلف اجتماع شد و انقلابی سیاسی را در سال ۱۸۹۰ در پی داشت. شاه در سال ۱۸۹۲ مجبور به لغو این امتیاز شد. آشفتگی های سیاسی اما همچنان در استان های ایران، معمولاً به رهبری علماء، ادامه یافت. در چنین موقعیتی بود که عبدالبهاء، مرجع جدید جامعه بهائی، در سال ۱۸۹۲/۳ کتاب «رساله سیاسیه» را برای روشنگری موضع بهائیان در عدم دخالت در سیاست نوشت و در بمبئی، هندوستان به چاپ رساند. بهائیان ایران آن را بین هموطنان خود، به ویژه مراجع حکومتی، به طور گسترده توزیع کردند. یکی از بهائیان برجسته نیز مأمور ارسال نسخه ای به شاه شد. متن کتاب حاوی رهنمودهای کلی در مورد روابط بین حکومت و ملّت، هشدار به نتایج ناگوار مداخله علماء در سیاست، جدائی عرصهٔ فعالیت های دین و دولت؛ و دفاع از بهائیان در مقابل تهمت های ناروای روحانیون در سال های متوالی است. «رسالهٔ سیاسیه» همچنین
شامل رهنمودهایی برای بهائیان در مواجهه با آشفتگی های سیاسی؛ اعلان قانون مداری بهائیان و عدم خشونت ورزی آنان می باشد. عبدالبهاء در آن سال لازم دانست که توجه حکومت را به «رسالهٔ سیاسیه» جلب کند. او با نقل قول مستقیم از حکم بهاءالله در بارهٔ اطاعت از حکومت در «رسالهٔ سیاسیه» به آنان اطمینان داد که قصد دارد همان رسم و روش بهاءالله را ادامه دهد. الواح وصایا. مهم ترین اثر نوشتاری عبدالبهاء وصیت نامه او، الواح وصایا است که به دست خط وی در سه زمان بین سال های ۱۹۰۱–۱۹۰۸ نوشته شده است. قسمت اول احتمالاً در اواخر سال ۱۹۰۵ یا اوایل سال ۱۹۰۶ و بخش دوم و سوم حدوداً در سال ۱۹۰۷ نوشته شدند. عبدالبهاء در این سند نهادهایی را برای حفظ اتحاد و یکپارچگی دین بهائی معین می کند و طرح نظم اداری آن را مشخص می سازد، شوقی افندی را ولی امرالله و جانشین عبدالبهاء معرفی می کند و دستوراتی در مورد انتخاب بیت العدل اعظم ارائه می دهد. شوقی افندی این سند را «بزرگ ترین میراث عبدالبهاء برای آیندگان»، «روشن ترین تراوش ذهن او»، «منشور تمدن جهانی آینده»، «منشور نظم نوین جهانی بهاءالله» و در برخی از ویژگی هایش مکمل کتاب اقدس، اُمُ الکتاب نظم بهاءالل
ه می داند. مفاوضات عبدالبهاء. «النورالابهی فی مفاوضات عبدالبهاء» عنوان اصلی کتابی است به فارسی که بعدها با نام «مفاوضات عبدالبهاء —گفتگو بر سر نهار» شناخته شد. این کتاب شامل توضیحات عبدالبهاء به سؤال های یک بهائی جوان آمریکایی، به نام لورا کلیفورد بارنی، (متوفی ۱۹۷۴) است. این جوان تیزهوش با حقایق اساسی دینی و افکار علمی اثرگذار آن زمان آشنائی داشت. او در عکا در سال های دشوار بین ۱۹۰۴ و ۱۹۰۶، اول به کمک مترجم و سپس با تسلط بیشترش به زبان فارسی، سؤال های خود را برای عبدالبهاء مطرح می کرد. تنها فرصت پاسخگویی به سؤالاتش هنگام صرف ناهار بود. این گفتگوها طیف وسیعی از نکات فلسفی، دینی، علمی و مسائل اجتماعی را پوشش می دهد. علاوه بر تشریح و تبیین اصول روحانی آئین بهائی، کتاب موضوعات متنوعی از جمله وحدت مقام مظاهر الهی (پیامبران) و تَجّلی خداوند در ایشان، تاریخ ادیان، توضیح مفاهیم بنیادین آئین مسیح، و موضوعات جدید آن زمان مانند نظریه تکامل و اعتصابات کارگری را از منظر آموزه های بهائی بیان می دارد. هر دو متن، فارسی و ترجمه انگلیسی، در زمان پاسخ گوئی ثبت و به تأیید عبدالبهاء رسیدند. با تصویب عبدالبهاء، بارنی موفق شد متن