Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اَبرار محمّد سَبْت (۱۲ مارس ۱۹۹۲) بازیگر و خوانندهٔ بحرینی است.او به یک خانوادهٔ هنری بحرینی تعلق دارد، خواهر کوچکتر بازیگران شیما، شیلا و شذا سبت است. در دوران کودکی خود پیش از روی آوردن به دنیای خوانندگی در نقش های کوچکی با همراهی خواهرش شیما در شماری از سریال تلویزیونی شرکت کرد و در سال ۲۰۱۰ در برنامه استعدادیابی «ستارگان خلیج» شرکت کرد. او همچنین با بازی در سریال «دختران دبیرستان» در سال ۲۰۱۱ به شهرت رسید و در این سریال با چند بازیگر زن به ایفای نقش پرداخت. سپس به فعالیت خود به بازیگر و خواننده در دنیای هنر ادامه داد. با بازی در سریال های و فیلم های بسیاری در دههٔ ۲۰۱۰ درخشید. علاوه بر خوانندگی در چندین زمینهٔ هنری از جمله بازی در سریال ها، نمایشنامه ها و سینما موفقیت های زیادی کسب کرده است. زندگی و پیشه. ابرار محمد سبت در ۱۲ مارس ۱۹۹۲ در منامه، بحرین به دنیا آمد. مادرش فاطمه اسماعیل هنرمند است و او از خانواده ای هنرمند برمی آید، خواهرانش هنرمندان شیما سبت و شذا سبت و شیلا سبت مدل و باؤیطر هستند. در دانشگاه ملی کویت درس خواند. ابرار در سال ۲۰۱۰ در برنامهٔ خوانندگی «نجم الخلیج» که هر یکشنبه از کانال دبی پخ
ش می شود، شرکت کرد و ابرار پس از یک سری انتقادات که باعث طولانی تر شدن زمان حضورش در این برنامه شد، خوش درخشید، زیرا او کم سن ترین بود، این اولین تجربه برای ابرار نوجوان بود.بازیگری را برای شرکت در نقش های ساده آغاز کرد، خواهرش در تعدادی از سریال ها او را تشویق به انجام این کار کرد. کار خوانندگی را ترجیح داد. او در سال ۲۰۱۰ در برنامه استعدادهای خلیج شرکت کرد، اما برنامه را کامل نکرد و قبل از فینال از ادامه تحصیل انصراف داد. ابرار سبط در سال ۲۰۱۱ با حضور در سریال «دختران دبیرستان» وارد عرصهٔ بازیگری شد و در آن به ایفای نقش پرداخت. در سال ۲۰۱۲ با بازی در سریال «دختران دانشگاه» در کنار خواهرش شیلا سبت متمایز شد. ابرار سبت در دههٔ ۲۰۱۰ در ادامه به کار درام پرداخت و در این سریال ها بازی کرد: «دسته بندی ها» ، «خداحافظ» (۲۰۱۲)، «مسیر وفاداری» (۲۰۱۲)، «ای او که دوستش دارد» (۲۰۱۳)، «این حنا» (هذا حنا)، «سکوت اعتراف» (۲۰۱۳)، «دو ری می» (۲۰۱۳)، «سلطانه» ، «عشق جنون دارد» (۲۰۱۴)، «نابهنگام» (۲۰۱۴)، «نیمکت فریج» (۲۰۱۴)، «چرا برگشتی» (۲۰۱۴)، «سال اخگر» (۲۰۱۵)، «سعد و خواهرانش» (۲۰۱۵)، «بازمانده های درد» (۲۰۱۵)، «باب الریح»
(۲۰۱۶)، «داستان های خلیج ما» (۲۰۱۶)، «کلاهبردار» (۲۰۱۶)، «برای او» (۲۰۱۷)، «سرزمین شما خسته شد» (۲۰۱۷)، «در نهایت» (۲۰۱۷)، «قصه های ابن الحداد» (۲۰۲۰)، «دیروز بودیم» (۲۰۲۰)، «مارگارت» (۲۰۲۱)، «قصه های ابن الحداد ۲» (۲۰۲۲). همچنین در فیلم های «طربال رایح جای» (۲۰۱۸)، و تئاترهای «یمقن بله، یمقن نه» (۲۰۱۲)، «دنیای فان ران» (۲۰۱۳)، «شهر قصه ها» (۲۰۱۵)، «اسنپ چت» (۲۰۱۶)، «هیلق استایل» (۲۰۱۶) و «حیله گر» (۲۰۱۷) نقش آفرید. کار خوانندگی او در سه ترانهٔ انفرادی «ای کشور ما» ، «آسانش کن و آسان شود» و «به مردم» گنجانده شد. زندگی شخصی. برای انتشار جدیدترین آثار و عکس های خود در جلسات عکاسی خصوصی به ارتباط با فالوورهایش از طریق شبکه های اجتماعی متکی است. او در ۲۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ جشن ازدواج خود را برگزار کرد. ابرار پیش از این خبر نامزدی خود را در شبکه های اجتماعی اعلام کرد و بعداً ازدواج خود را با محمد علی الطیب العلوی بازیکن بحرینی فاش کرد. در رابطه با زایمان، ابرار سبت در ژوئن ۲۰۲۲ از آمدن اولین دخترش خبر داد که نام او رتیل است. ابرار علاقه مند به حضور در برجسته ترین ترندهای مد و زیبایی است، علاوه بر پوشیدن لباس های کوتاه ت
ابستانی با رنگ های روشن، همیشه رنگ مو و فرم آرایش خود را تغییر می دهد.
لوسیل ام. جونز (متولد ۱۹۵۵) یک لرزه شناس آمریکایی و صدای عمومی برجسته ای برای علم زمین لرزه و ایمنی زمین لرزه در کالیفرنیا است. به عنوان یکی از معتبرترین مراجع عمومی در زمینه زمین لرزه، جونز در جنوب کالیفرنیا به «بیانسه زمین لرزه ها» معروف است و اغلب برای ارائه اطلاعات دربارهٔ زمین لرزه های اخیر مورد توجه قرار می گیرد. او در حال حاضر به عنوان پژوهشگر در آزمایشگاه لرزه شناسی کلتک فعالیت می کند و بنیان گذار و دانشمند ارشد مرکز دکتر لوسی جونز برای علم و جامعه است. پیش از این، از سال ۱۹۸۵ تا ۲۰۱۶، در سازمان زمین شناسی ایالات متحده مشغول به کار بود، جایی که در زمینه های پیش لرزه ها، زمین ساخت لرزه ای و کاربرد علم مخاطرات برای بهبود تاب آوری اجتماعی پس از بلایای طبیعی تحقیق می کرد. در سازمان USGS، او همچنین عضوی از تیمی بود که تمرین بزرگ زمین لرزه را توسعه دادند، که میلیون ها نفر در سراسر جهان در این تمرین های سالانه ایمنی زمین لرزه شرکت می کنند. حرفه علمی. جونز بیش از ۱۰۰ مقاله در زمینه لرزه شناسی پژوهشی تألیف کرده است و علاقه اصلی او به فیزیک زمین لرزه ها، پیش لرزه ها، ارزیابی مخاطرات زمین لرزه و زمین ساخت لرزه ا
ی (ساختارهای زمین شناسی تولیدکننده زمین لرزه) در جنوب کالیفرنیا معطوف بوده است. او در سال ۱۹۷۶ مدرک کارشناسی هنر در رشته زبان و ادبیات چینی را با درجه عالی از دانشگاه براون دریافت کرد و در سال ۱۹۸۱ دکترای ژئوفیزیک را از مؤسسه فناوری ماساچوست کسب کرد. او در فوریه ۱۹۷۹ برای مطالعه زمین لرزه هایچنگ ۱۹۷۵ که به نظر می رسد توسط مقامات چینی بر اساس تحلیل دنباله پیش لرزه ها به طور موفقیت آمیزی پیش بینی شده بود، به چین سفر کرد. با انجام این کار، او یکی از اولین دانشمندان آمریکایی بود که پس از عادی سازی روابط میان دو کشور وارد چین شد. جونز پیشتر دبیر بخش لرزه شناسی اتحادیه ژئوفیزیکی آمریکا، مدیر سابق و رئیس کمیته انتشارات انجمن لرزه شناسی آمریکا بوده است. جونز به عنوان مشاور علمی کاهش خطرات برای حوزه مأموریت مخاطرات طبیعی در USGS، بخشی از پروژه SAFRR فعالیت کرد. او همچنین به عنوان کمیسیونر کمیسیون ایمنی زمین لرزه کالیفرنیا (CSSC) که به فرماندار و مجلس مشورت می دهد، توسط گری دیویس فرماندار کالیفرنیا در سال ۲۰۰۲ منصوب و توسط فرماندار آرنولد شوارتزنگر در سال ۲۰۰۵ مجدداً منصوب شد. او همچنین در شورای ارزیابی پیش بینی زمین ل
رزه کالیفرنیا خدمت کرد. در ژانویه ۲۰۱۴، او به نمایندگی از USGS با شهر لس آنجلس شراکتی را آغاز کرد تا به عنوان مشاور مخاطرات لرزه ای برای شهردار اریک گارستی خدمت کند. پس از بازنشستگی از USGS در سال ۲۰۱۶، جونز مرکز «دکتر لوسی جونز برای علم و جامعه» را تأسیس کرد و کتابی با عنوان "بزرگ ها: چگونه بلایای طبیعی ما را شکل داده اند (و چه کاری می توانیم برای آن ها انجام دهیم)" در سال ۲۰۱۸ منتشر کرد. در این کتاب، جونز برخی از بزرگ ترین بلایای طبیعی جهان، از جمله فوران های آتشفشانی، زمین لرزه ها، سیل ها و طوفان ها را شرح می دهد و نحوه واکنش مردم به آن ها را تحلیل می کند تا درک بهتری از چگونگی بقا در بحران های آینده ارائه دهد. جونز به عنوان عضو مقیم در دانشگاه اورگن و در مرکز وین مورس برای قانون و سیاست به عنوان رئیس وین مورس فعالیت کرد، جایی که سخنرانی هایی عمومی در مورد آمادگی برای بلایا و ارتباطات علمی ارائه داد. ارتباط با عموم. از سال ۱۹۸۶، جونز پس از زمین لرزه های مهم در جنوب کالیفرنیا، به نمایندگی از سازمان زمین شناسی ایالات متحده مصاحبه های بسیاری با رسانه ها انجام داده است. در بسیاری از حضورهای رسانه ای، او به همر
اه همکارش، کیت هاتن، لرزه شناس کلتک، همکاری می کرد. در گزارشی در سال ۲۰۰۴ دربارهٔ جونز، تام جردن از مرکز زمین لرزه جنوب کالیفرنیا در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی نقل قول کرده است: «لوسی صدایی آرامش بخش و موثق برای پاسخ به پرسش های عمومی در هنگام بلایا به جنوب کالیفرنیا – و حتی کل کشور – ارائه می دهد.» او همچنین اظهار داشت که جایگاه عمومی برجسته جونز ممکن است او را به یکی از موثرترین رؤسای CSSC تبدیل کند. تصور عمومی از جونز به عنوان صدای آرامش و اطمینان، تا حدی به حادثه ای پس از زمین لرزه جاشوا تری ۱۹۹۲ بازمی گردد که او در حالی که فرزند خوابیده خود را در آغوش داشت، به پرسش های رسانه ها پاسخ می داد. در مصاحبه ای در سال ۲۰۱۱، جونز داستانی را که می گوید او از رسانه ها خواسته بود تا برای بیدار نکردن فرزندش سکوت کنند، تکذیب کرد. او همچنین از اینکه به نمادی تبدیل شد که «زنان می توانند همه چیز را داشته باشند»، ابراز پشیمانی کرد.
هلن دیک مگو (; – ) دانشمند برجسته ایرلندی در زمینه کریستالوگرافی پرتو ایکس بود که نقش بسزایی در تعیین ساختار بلوری یخ و کشف ساختار پروسکایت ایفا کرد. این پژوهشگر پیشگام در خانوادهای تحصیل کرده در دوبلین به دنیا آمد که پدرش قاضی و مادرش معلم ریاضیات بود و هر دو از دانشگاه کوئینز بلفاست فارغ التحصیل شده بودند. جزیرهای در اقیانوس منجمد جنوبی و کانی مگویت (CaSnO3) از گروه پروسکایت به نام او ثبت شده است. اوایل زندگی و تحصیل. مسیر علمی مگو از دوران تحصیل در کالج الکساندرای دوبلین آغاز شد و پس از نقل مکان خانواده به بلفاست، در مدرسه متودیست و سپس مدرسه مشهور رودین انگلستان ادامه یافت. مطالعه کتاب «ساختار بلورها و پرتوهای ایکس» نوشته براگ در دوران مدرسه، جرقه اولیه علاقه او به این حوزه را زد. در سال ۱۹۲۶ برای تحصیل علوم طبیعی به کالج گیرتون دانشگاه کمبریج رفت و تحت نظر جی.دی. برنال، از چهره های سرشناس کریستالوگرافی، به تحقیق پرداخت. تحقیقات دکترای مگو در سال ۱۹۳۴ با تمرکز بر ساختار مولکولی یخ به ثمر نشست. دریافت بورسیه تحقیقاتی هرتا آیرتون به او این فرصت را داد تا در وین زیر نظر هرمان فرانسیس مارک به مطالعات خود ادام
ه دهد. همکاری علمی او با برنال در سال ۱۹۳۵ به ارائه مدل برنال-مگو برای تعیین موقعیت اتم های هیدروژن انجامید که دستاورد مهمی در این حوزه محسوب می شد. پس از یک دوره تحقیق در آکسفورد با فرانسیس سایمون، مگو چند سالی به تدریس در مدارس پرداخت تا اینکه در سال ۱۹۴۳ به عنوان متخصص کریستالوگرافی صنعتی در شرکت فیلپس لامپز لندن مشغول به کار شد. تحقیقات او در این شرکت بر روی تیتانات باریم، منجر به کشف ویژگی های ساختاری پروسکایت شد که نام او را به عنوان مرجع این حوزه تثبیت کرد. در سالهای پس از جنگ جهانی دوم، مگو مجدداً با برنال در بیرکبک، دانشگاه لندن همکاری کرد و سپس به آزمایشگاه کاوندیش کمبریج پیوست. او در طول حیات علمی خود دو کتاب مهم تألیف کرد: «پیزوالکتریسیته در کریستال ها» (۱۹۵۷) و «ساختارهای کریستالی: رویکردی عملی» (۱۹۷۳) که هر دو از منابع معتبر این رشته به شمار می روند. مگو در سال ۱۹۴۹ به عنوان مشاور علمی گروه طراحی الگو برای جشنواره بریتانیا ۱۹۵۱ انتخاب شد و نقش کلیدی در به کارگیری تصاویر کریستالوگرافی در طراحی های صنعتی ایفا کرد. نمونه هایی از این طراحی ها در سال ۲۰۱۹ در نمایشگاه «هنر نوآوری» موزه علوم لندن به نم
ایش درآمد. جوایز و افتخارات. جامعه علمی با اهدای جوایز متعددی از خدمات این دانشمند قدردانی کرد. جزیرهای در اقیانوس منجمد جنوبی و کانی مگویت (CaSnO3) از گروه پروسکایت به نام او ثبت شده است. در سال ۱۹۸۹، مگو به عنوان اولین زن، مدال معتبر روبلینگ انجمن کانیشناسی آمریکا را دریافت کرد. دانشگاه های کمبریج و کوئینز بلفاست نیز دکترای افتخاری خود را به این پژوهشگر برجسته اهدا کردند. هلن مگو در سال ۱۹۷۲ بازنشسته شد اما تا آخرین روزهای عمر در ۹۴ سالگی به تحقیق و مطالعه ادامه داد. او در سال ۲۰۰۲ در بالسکاسل آنتریم چشم از جهان فروبست و میراث علمی ارزشمندی از خود به جای گذاشت. مجموعه آثار و یادداشت های علمی او از جمله نمونه های پارچهای طراحی شده برای جشنواره بریتانیا، امروزه در موزه علوم لندن نگهداری می شود.
آلیس مری داوس ویکس (۲۶ اوت ۱۹۰۹ – ۲۹ اوت ۱۹۸۸) یک زمین شناس آمریکایی بود. ویکسیت به افتخار او نام گذاری شده است. او در سال ۱۹۵۳ همراه با مری ئی. تامپسون اورانوفان را شناسایی کرد. ویکس اولین فردی بود که مفهوم اکسیداسیون ذخایر معدنی شامل اورانیوم، وانادیوم و دیگر فلزات فرعی را پیشنهاد کرد. او همچنین بنیان گذار دپارتمان زمین شناسی در دانشگاه تمپل در فیلادلفیا بود و نقش مهمی در حمایت از زنان در زمین شناسی ایفا کرد. اوایل زندگی و خانواده. آلیس مری داوس ویکس و خواهر دوقلویش یونیس در ۲۶ اوت ۱۹۰۹ در شربورن ماساچوست متولد شدند. مادر آلیس، جسی پارکر داوس، در آکس بریج، ماساچوست بزرگ شد و در دانشگاه تافتس تحصیل کرد. جسی به عنوان معلم کار می کرد تا زمانی که با آرتور داوس ازدواج کرد که در حرفه های مختلف از جمله بانکداری فعالیت می کرد. مادر آلیس ویکس مدافع آموزش فرزندانش بود و آن ها را از سنین پایین تشویق به یادگیری کرد و همچنین یکی از مدافعان حقوق زنان بود. آلیس در ماه مه ۱۹۵۰ با دکتر آلبرت ویکس، دوست و همراه دیرینه خود، ازدواج کرد. آلبرت که زمین شناس نفتی بود، آلیس را در مسیر حرفه ای اش تشویق کرد و به او انگیزه داد تا پای
ان نامه دکترای خود را به پایان برساند. تحصیلات. آلیس که در دوران کودکی در خانه آموزش می دید، از آکادمی ساوین و دبیرستان داوس فارغ التحصیل شد و در سال ۱۹۲۶ مدرک خود را دریافت کرد. سپس در دانشگاه تافتس ثبت نام کرد و در رشته علوم و ریاضیات با درجه کوم لائود در سال ۱۹۳۰ فارغ التحصیل شد. پس از دو سال و نیم تدریس در مدرسه دخترانه لنکستر، او به تافتس بازگشت تا دوره های زمین شناسی را بگذراند. پس از پایان دوره هایش در تافتس، او در دانشگاه هاروارد ماساچوست برای تحصیلات تکمیلی ثبت نام کرد و در سال ۱۹۳۴ مدرک کارشناسی ارشد علوم خود را دریافت کرد. به دلیل مشکلات مالی و فشارهای اضافی به عنوان یک زن در عرصه علمی در هاروارد، ویکس نتوانست به کار روی دکترای خود ادامه دهد. به گفته ها، او مجبور بود برخی از کلاس ها را که به زنان اجازه ورود نمی داد، خارج از کلاس ها گوش دهد. او یک بورس تحقیقاتی در کالج برین ماور پنسیلوانیا پذیرفت و پس از یک سال، در آنجا به عنوان مربی آزمایشگاه شروع به کار کرد. پس از یک سال کار در برین ماور، ویکس در سال ۱۹۳۶ به هاروارد بازگشت تا به کار روی دکترای خود ادامه دهد. در این زمان، ویکس همچنین به عنوان استاد
در دانشگاه ولزلی ماساچوست فعالیت کرد و به عنوان مربی آزمایشگاه در زمینه های زمین شناسی تاریخی و فیزیکی، ژئومورفولوژی، نقشه نگاری و موارد دیگر تدریس کرد. او بعدها به عنوان عضو هیئت علمی به عنوان استاد دستیار منصوب شد. دانش و مهارت او در نقشه نگاری، همراه با توانایی او در استفاده هم زمان از هر دو دست، باعث شد تا او به افسران نیروی دریایی در طول جنگ جهانی دوم آموزش نقشه سازی بدهد. به دلیل محدودیت ها و سهمیه بندی های مربوط به جنگ، تا سال ۱۹۴۹ مدرک دکترای ویکس به او اعطا نشد. حرفه و میراث. کارهای ویکس عمدتاً بر ذخایر رادیواکتیو متمرکز بود. از سال ۱۹۴۹ تا ۱۹۶۱ او برای بخش اکتشاف اورانیوم سازمان زمین شناسی ایالات متحده فعالیت کرد. ویکس یکی از اعضای بنیان گذار کمیته زمین شناسان زن در مؤسسه زمین شناسی آمریکا بود و موفق به دریافت بورسیه های علمی از انجمن زمین شناسی آمریکا، انجمن کانی شناسی آمریکا و انجمن پیشبرد علوم آمریکا شد. او بعدها به استاد کانی شناسی در دانشگاه تمپل در فیلادلفیا تبدیل شد، جایی که دپارتمان زمین شناسی آنجا را بنیان گذاری کرد. ویکسیت، یک کانی سیلیکات اورانیوم، به افتخار او نام گذاری شده است. ویکس هم
چنین به دلیل شناسایی اورانوفان در سال ۱۹۵۳، همراه با مری ئی. تامپسون از سازمان زمین شناسی ایالات متحده شناخته شده است و اولین کسی بود که مفهوم اکسیداسیون ذخایر معدنی حاوی اورانیوم، وانادیوم و فلزات فرعی دیگر را پیشنهاد کرد.
آگنس آدلر (; – ) موسیقی دان، نوازنده پیانو اهل قلمروی دانمارک بود.
انجلین مایرا کین (۱۹۰۵–۱۹۸۶) یک دیرینه شناس نرم تنان و دیرینه شناس بی مهرگان آمریکایی بود. او متخصص در تکامل نرم تنان دریایی بود. با وجود داشتن دکترایی در روان شناسی و بدون داشتن آموزش رسمی در زیست شناسی یا زمین شناسی، کین از یک داوطلب که در دانشگاه استنفورد به شناسایی صدف ها مشغول بود، به یکی از برجسته ترین مالاکولوژیست های جهان تبدیل شد. او به «بانوی اول مالاکولوژی» معروف بود. اوایل زندگی و تحصیلات. مایرا کین در ۲۳ مه ۱۹۰۵ در کلرادو اسپرینگز، کلرادو متولد شد. والدین او ارنست بایرون و مری تورستون کین بودند. هدف اولیه مایرا این بود که پیانیست کنسرت شود، حتی پیش از اینکه به علوم زمین بپردازد. موسیقی کلاسیک یکی از بزرگ ترین لذت های او بود و به ویژه از آثار یوهانس برامس لذت می برد. در ابتدا مایرا به دنبال تحصیل در حشره شناسی بود، اما معده حساسش برای این مسیر مناسب نبود. سرانجام او به رشته روان شناسی به عنوان زمینه تحصیلی خود روی آورد. کین در کالج کلرادو تحصیل کرد و در سال ۱۹۳۰ با مدرک روان شناسی فارغ التحصیل شد. مدت کوتاهی پس از آن، او تصمیم گرفت تحصیلات خود را ادامه دهد و در سال ۱۹۳۱ یک بورسیه تحصیلی برای دانشگ
اه استنفورد دریافت کرد و مدرک کارشناسی ارشد خود را به پایان رساند. کین در ادامه دکترای خود را در رشته روان شناسی از دانشگاه کالیفرنیا، برکلی در سال ۱۹۳۴ تکمیل کرد. در دوران تحصیل در برکلی، کین به صدف های دریایی علاقه مند شد که آن ها را در طول سفرهای تابستانی خود به مانتری جمع آوری می کرد. کشف این صدف های دریایی علاقه کین به مالاکولوژی را برانگیخت و او تابستان بعد را در مانتری به جمع آوری نمونه ها و صدف های مختلف اختصاص داد. با توجه به دشواری در یافتن شغل، کین به عنوان داوطلب در ایستگاه دریایی هاپکینز دانشگاه استنفورد شروع به کار کرد و در آنجا به شناسایی صدف ها برای دپارتمان زمین شناسی و همکاری با آیدا شپرد اولدروید پرداخت. او توانست با اولدروید، که در آن زمان متولی مجموعه صدف های دانشگاه استنفورد بود، ارتباط برقرار کند. این موقعیت داوطلبانه اولین تجربه او در مطالعه نرم تنان بود، به جز کلاس های قبلی او در زمین شناسی، زیست شناسی و آمار. حرفه. پس از فارغ التحصیلی و دریافت دکترای خود، کین به دلیل تأثیرات عمده رکود بزرگ نتوانست در حوزه روان شناسی شغلی پیدا کند و بیکار ماند. اما در همین زمان، صدف هایی که او از یک ف
روشگاه کنجکاوی در برکلی خریداری کرده بود، توجه او را جلب کردند و در طول یک سفر به مانتری صدف های بیشتری پیدا کرد. او به مدرسه در استنفورد بازگشت و تحت نظارت آیدا اولدروید به عنوان دستیار پژوهشی او کار کرد. بعداً او تصمیم گرفت با نظارت دکتر هوبرت شنک، دیرینه شناس استنفورد، به عنوان داوطلب در استنفورد کار کند. او گفت که از آن زمان، بالاخره تحت سرپرستی کسی قرار گرفت که می توانست آموزش های علمی واقعی مورد نظر او را ارائه دهد. در حین همکاری با این پژوهشگران، کین به حضور در کلاس های زمین شناسی با تمرکز بر دیرینه شناسی و چینه شناسی ادامه داد. پس از سال ها کار با پژوهشگران، کین توانست در حرفه خود در دانشگاه پیشرفت کند و به جای یک دستیار پژوهشی بدون حقوق، به عنوان دستیار متولی در دیرینه شناسی منصوب شد. در نهایت، کین اولین زنی شد که در استنفورد زمین شناسی تدریس کرد. او هجده سال در استنفورد تدریس و سرپرستی کرد و به تدریج پله های ترقی را طی کرد و از دستیار استاد به دانشیار و سپس استاد کامل رسید. برخی از درس هایی که او به عنوان استاد تدریس می کرد شامل دیرینه شناسی، روش های متولی گری و اقیانوس شناسی زیستی بودند. او پس از ت
أثیر گرفتن از هوبرت گرگوری شنک، ترغیب شد که بر مالاکولوژی متمرکز شود. او یک معلم بسیار خوب بود و یکی از تنها سه استاد زنی بود که علوم را در استنفورد تدریس می کردند. موفقیت او در تدریس از طریق توانایی دانش آموزانش برای دستیابی به حرفه هایی به عنوان دانشمند، متولی و مدیر دپارتمان مالاکولوژی نشان داده شد. با وجود اینکه کین مدرکی در دیرینه شناسی نداشت، در سال ۱۹۳۶ به عنوان متولی دیرینه شناسی در دانشگاه استنفورد منصوب شد و جایگزین متولی و مربی پیشین خود آیدا اولدروید شد. در سال ۱۹۵۴ کین به استادیار دیرینه شناسی ارتقاء یافت و در سال ۱۹۵۷ متولی مالاکولوژی شد. در سال ۱۹۶۴ او جایزه بورسیه گوگنهایم را دریافت کرد. کین در سال ۱۹۷۰ به عنوان استاد بازنشسته دیرینه شناسی و متولی بازنشسته مالاکولوژی بازنشسته شد. او عضو فی بتا کاپا و همکار انجمن زمین شناسی آمریکا و انجمن دیرینه شناسی بود. در سال ۱۹۷۹، او اولین زنی بود که نشان همکار را از آکادمی علوم کالیفرنیا دریافت کرد. او به عنوان رئیس کمیته نام گذاری جامعه جانورشناسی سیستماتیک خدمت کرد. همچنین رئیس انجمن غربی مالاکولوژیست ها و اتحادیه مالاکولوژیکی آمریکا بود.
حاجیه هما خانم با نام اصلی شاهزاده همایون سلطان (هما) خانم (درگذشت ۱۳۰۴ ش)، دختر بهمن میرزا بهاءالدوله، از زنان نیکوکار، مؤمن و اهل فرهنگ در خاندان قاجار بود که از طریق دو ازدواج مهم، به دو شاخه تأثیرگذار در ساختار قدرت و فرهنگ سیاسی ایران پیوست. او مادر چهره های سرشناس قاجاری چون عبدالحسین میرزا فرمانفرما و ملک تاج خانم نجم السلطنه (مادر محمد مصدق) بود و به سبب سفر حج و فعالیت های مذهبی و خیریه، به «حاجیه هما خانم» شهرت یافت. زندگی نامه. نسب و تولد. هما خانم در نیمهٔ سده سیزدهم هجری قمری، در خانواده ای بافرهنگ و بانفوذ زاده شد. پدرش بهمن میرزا، فرزند عباس میرزا و نوه فتحعلی شاه قاجار، از رجال برجسته و والی آذربایجان بود که بعدها به قفقاز و عراق تبعید شد. مادر هما خانم از زنان گرجی تبار حرمسرای بهمن میرزا بود. دوران کودکی و نوجوانی هما خانم با مهاجرت های اجباری خانواده اش به قفقاز، تفلیس و سپس نجف همراه بود. جایگاه در خاندان قاجار. هما خانم از نسل مستقیم شاهزادگان عباس میرزایی بود که با وجود از دست دادن مناصب رسمی، نفوذ فرهنگی و منزلت اشرافی خود را در تبعید حفظ کردند. بهمن میرزا در تبعید نیز از حامیان دانش، ا
دب و کتابت بود. کتابخانهٔ او در تبریز و سپس در تفلیس شهرت داشت. به نظر می رسد هما خانم نیز متأثر از این فضا، زنی اهل مطالعه و ادب بوده است. هما خانم در دوران کودکی زیر نظر آموزگاران خصوصی، زبان فارسی، خوشنویسی و مقدمات زبان عربی و فرانسوی را آموخت. او بعدها، در پی سفرهای خانوادگی به عتبات، تجربه ای معنوی و فرهنگی یافت که در شکل گیری شخصیت او تأثیرگذار بود. ازدواج ها و فرزندان. هما خانم نخست با قهرمان میرزا عمیدالدوله ، پسر عباس میرزا و برادر محمدشاه قاجار، ازدواج کرد. این ازدواج کوتاه بود و با مرگ زودهنگام عمیدالدوله پایان یافت. از این ازدواج پسری به نام کیومرث میرزا عمیدالدوله زاده شد. پس از آن، او به عقد فیروزمیرزا نصرت الدوله فرمانفرما ، برادر همسر پیشینش درآمد. فیروزمیرزا از شاهزادگان مقتدر قاجاری و پدر فرزندان سرشناسی بود. از ازدواج هما خانم و فیروزمیرزا، چهار فرزند به دنیا آمد: سفر حج و لقب «حاجیه». هما خانم در واپسین سال های عمر، به قصد انجام حج به سفر مکه رفت. سفر حج او تأثیری عمیق بر زندگی شخصی و اجتماعی اش گذاشت. پس از بازگشت، با لقب «حاجیه» شناخته شد که در آن دوران برای زنان جایگاه اجتماعی بالایی ب
ه همراه داشت. در این سفر نذر کرد که در صورت بازگشت، مسجدی در تهران بنا کند و وقف عام نماید. فعالیت های خیریه و موقوفات. از مهم ترین اقدامات او می توان به تأسیس مسجد شاهزاده خانم در محله سنگلج تهران اشاره کرد که در سال ۱۲۹۷ قمری، در دوران ناصرالدین شاه ساخته شد. این مسجد که امروز به نام مسجد الزهرا شناخته می شود، هنوز پابرجاست و از مساجد معتبر تهران به شمار می رود. همچنین ساخت گنبد امامزاده داوود نیز از اقدامات خیریه او به شمار می آید. این فعالیت ها، در کنار تربیت فرزندانی مؤثر در تاریخ معاصر ایران، جایگاه حاجیه هما خانم را فراتر از یک شاهزاده قاجاری صرف می سازد؛ او زنی صاحب اراده، متدین و نیکوکار بود که نقش او در گذار اجتماعی ایران از سنت به تجدد، از طریق خانواده اش، به خوبی قابل مشاهده است. درگذشت. حاجیه هما خانم در سال ۱۳۰۴ هجری قمری، یک سال پس از درگذشت همسرش فیروزمیرزا، چشم از جهان فروبست. پیکرش بنا بر وصیت خود، در شهر نجف ، در جوار بارگاه امام اول شیعیان، به خاک سپرده شد. گرچه امروز آرامگاه مشخصی از او در دست نیست، اما مسجد و فرزندان او یادگارانی زنده از زندگی و منش اجتماعی او به شمار می روند. درگذشت حاج
یه هما خانم با واکنش هایی از سوی جامعه فرهنگی و مذهبی تهران همراه بود. در مطبوعات آن زمان از او با عناوینی چون «بانوی خیر» و «مادر مدارس دختران» یاد شد. برخی از مدارس و خیریه هایی که به همت او بنیان نهاده شد، تا سال ها پس از مرگش به فعالیت خود ادامه دادند.
امیلی ئی. برودسکی استاد علوم زمین در دانشگاه کالیفرنیا، سانتا کروز است. او به مطالعه ویژگی های فیزیکی بنیادین زمین لرزه ها و همچنین لرزه شناسی آتشفشان ها و رانش زمین می پردازد. در سال ۲۰۲۳، او به عضویت آکادمی ملی علوم انتخاب شد. اوایل زندگی و تحصیلات. برودسکی مدرک کارشناسی خود را با درجه کوم لائود از دانشگاه هاروارد در سال ۱۹۹۵ دریافت کرد. در دوران تحصیل در هاروارد، او تلویزیون دانشجویی هاروارد را راه اندازی کرد. برودسکی برای دکترای خود به کالیفرنیا رفت و در سال ۲۰۰۱ از مؤسسه فناوری کالیفرنیا فارغ التحصیل شد. تحقیقات او روی نظریه انتشار اصلاح شده، مکانیزمی که توضیح می دهد چگونه موج های کرنش ترکیبات آلی فرار را به داخل حباب ها پمپ می کنند، تمرکز داشت. نظریه انتشار اصلاح شده می تواند کرنش دینامیکی را از لرزش آتشفشانی یا زمین لرزه تکتونیکی به کرنش استاتیک داخل اتاق ماگما منتقل کند. بلافاصله پس از فارغ التحصیلی، برودسکی به دانشگاه کالیفرنیا، سانتا کروز پیوست. در اینجا، او به چندین پژوهشگر فوق دکتری تحت حمایت بنیاد ملی علوم-MARGINS، از جمله هدر ام. ساوج و کریستی دی. روو، کمک کرد تا حرفه های خود را در زمینه ژئوفیزی
ک آغاز کنند. پژوهش ها و حرفه. برودسکی به طور گسترده به مطالعه فیزیک زمین لرزه ها پرداخته است. او علل تحریک زمین لرزه ها، هیدروژئولوژی و ساختار زون گسل را بررسی کرده است. تأثیر زمین لرزه ها بر زمین لرزه های بعدی ("تحریک") هنوز به طور کامل درک نشده است. برودسکی نشان داد که امواج لرزه ای می توانند لرزه خیزی منطقه ای را تحریک کنند. او دریافت که موج های کرنش دینامیکی ناشی از یک زمین لرزه می توانند زمین لرزه های دیگری را آغاز کنند. برودسکی دیدگاه کنترل تحریک زمین لرزه توسط کرنش استاتیک را به چالش کشید و دریافت که پس لرزه ها توزیعات مشابهی با زمین لرزه های اصلی دارند. او نشان داد که با استفاده از دامنه زمین لرزه های قبلی، می توان تحریک زمین لرزه را در تمامی فواصل پیش بینی کرد. با مطالعه میدان زمین گرمایی دریاچه سالتون، برودسکی نشان داد که رابطه ای میان فعالیت انسانی و فعالیت لرزه ای وجود دارد. لغزش های گسل می توانند باعث شکست سنگ های نزدیک شوند، شکل سطح زیرین را تغییر دهند و سنگ های کف را به پودر تبدیل کنند. برودسکی و همکارانش نشان داده اند که امواج لرزه ای می توانند شکاف ها را باز کنند و نفوذپذیری سنگ های شکسته را
تغییر دهند. تحقیقات او همچنین نشان داد که افزایش فشار می تواند باعث تغییرات در آب های زیرزمینی در هنگام زمین لرزه ها شود. پس از زمین لرزهها، برودسکی به حفاری عمیق در زون گسل پرداخت تا دما را پایش کند. او زمین لرزه و سونامی توهوکو ۲۰۱۱ را مطالعه کرد و یک سری پالس های دما را یافت که به دلیل جریان مایعات از طریق زون نفوذپذیری افزایش یافته رخ می دهند. بلافاصله پس از زمین لرزه، زون گسل می تواند آسیب دیده و نفوذپذیری بالاتری داشته باشد، اما در عرض چند ماه بهبود می یابد. به طور کلی، زمین لرزه ها زمانی تحریک می شوند که فشار تکتونیکی بر اصطکاک غلبه کند و برودسکی به دلیل علاقه اش به علل ایجاد این اصطکاک مورد توجه قرار گرفت. او نشان داد که ضریب اصطکاک پس از زمین لرزه و سونامی توهوکو ۲۰۱۱ به طور قابل توجهی کمتر از حد انتظار بود. علاوه بر زمین لرزه ها، برودسکی به مطالعه آتشفشان ها، چشمه های آب فشان، رانش زمین و رودخانه ها پرداخته است. گاهی اوقات، آتشفشان ها به وسیله زمین لرزه های دوردست تحریک می شوند. برودسکی پیش بینی کرد که علاوه بر رشد حباب ها و واژگونی اتاق های ماگما، آتشفشان ها می توانند به دلیل شکست سنگ های اطراف یک
اتاق ماگما تحریک شوند.