Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اد حقوقی و سیاسی این روند معطوف کرده بود، در حالی که آلیس فون پلاتن-هالرموند توجه اصلی خود را به موضوع «مرگ آسان» بیماران روانی معطوف داشت. او بر این باور بود که کشتار بیماران روانی جنایتی سازمان یافته است که کل نهاد پزشکی آلمان از آن آگاهی داشته و به طور عمیق در آن مشارکت کرده است. نازیسم و اتانازی بیماران روانی در آلمان. کتاب «نازیسم و اتانازی بیماران روانی در آلمان» اثر ریکاردی-فون پلاتن در سال ۱۹۴۸ منتشر شد. این کتاب به بررسی همدستی پزشکان آلمانی در جنایات اتانازی رژیم نازی می پرداخت. با این حال، در زمان انتشار توجه چندانی به آن نشد و تقریباً نادیده گرفته شد. فون پلاتن سال ها بعد، در ۱۹۹۳، هنگام بازنگری در گذشته گفته بود (به نقل از هلموت سورگل در روزنامه نورنبرگر تسایتونگ مورخ ۲۹ آوریل ۲۰۰۰): «مردم نورنبرگ تمایلی نداشتند دربارهٔ دادگاه پزشکان چیزی بشنوند، زیرا در نگاه آنان پزشکان عامل اصلی جنایات نبودند. در عوض، نوعی دشمنی و نفرت نسبت به کسانی که نازی نبودند، از جمله سوسیالیست ها و مهاجران وجود داشت. [...] این وضعیت واقعاً ویرانگر بود.» در مارس ۱۹۴۷، دو ناظر دادگاه، الکساندر میتشرلیش و فرد میلکه، گزارشی ب
ا عنوان «دیکتاتوری تحقیر انسان» تهیه کردند. این اثر در سال ۱۹۶۰، پس از بازنگری و گسترش، در قالب کتابی با عنوان مشهور «پزشکی بدون انسانیت» منتشر شد. از سه هزار نسخه ای که از کتاب آلیس (فون پلاتن) چاپ شده بود، امروزه تنها حدود ۲۰ نسخه در کتابخانه ها باقی مانده است. آثار منتشرشده. آلیس فون پلاتن-هالرماند: "قتل بیماران روانی در آلمان. از کمیسیون پزشکی آلمان در دادگاه نظامی آمریکا"، منتشرشده در نشریهٔ فرانکفورتر هفت، فرانکفورت، سال ۱۹۴۸ میلادی. چاپ های جدید: این اثر یکی از نخستین گزارش های مستند دربارهٔ کشتار سازمان یافتهٔ بیماران روانی در دوران حکومت ناسیونال سوسیالیسم است و جایگاه مهمی در تاریخ پزشکی، اخلاق زیستی و مطالعات جنایات جنگی دارد.
«مانیفست روشنفکران فاشیست» (به ایتالیایی: "Manifesto degli Intellettuali del Fascismo") که در سال ۱۹۲۵ توسط فیلسوف واقع گرا، جووانی جنتیله نوشته شد، رسماً مبانی سیاسی و ایدئولوژیک فاشیسم ایتالیا را تأسیس کرد. این مانیفست خشونت سیاسی شبه نظامیان پیراهن سیاه حزب ملی فاشیست (PNF) را در تحقق انقلابی فاشیسم ایتالیا به عنوان رژیم اقتدارگرا و تمامیت خواه نخست وزیر بنیتو موسولینی، که از سال ۱۹۲۲ تا ۱۹۴۳ با عنوان دوچه ("رهبر") بر ایتالیا حکومت می کرد، توجیه می کند. نمای کلی. این مانیفست، چکیده ایدئولوژیک کنفرانس فرهنگ فاشیستی در بولونیا در ۲۹ مارس ۱۹۲۵ است. در حمایت از دولت بنیتو موسولینی، روشنفکران برجسته دانشگاهی و مردمی ایتالیا نخستین تلاش رسمی را برای تعریف آرمان های فرهنگی فاشیسم ایتالیا انجام دادند. جنتیله، فیلسوف نئوایده آلیست، به عنوان رئیس کنفرانس، علناً اتحاد بین فرهنگ و فاشیسم را اعلام کرد و بدین ترتیب منتقدان روشنفکری را که احترام فرهنگی رژیم فاشیستی را زیر سوال می بردند، به چالش کشید. تز «مانیفست روشنفکران فاشیست»، انقلاب فاشیستی را بر همکاری بین فرهنگ و سیاست بنا می کند. این مانیفست، به عنوان بیانیه ای ا
ز اصول سیاسی-فلسفی، برگرفته از سخنرانی «فاشیسم و ​​فرهنگ» (Fascismo e cultura) جنتیله است که در جلسه «آزادی و لیبرالیسم» (Libertà e liberalismo) کنفرانس فرهنگی ایراد شد؛ اگرچه رسماً بیش از ۴۰۰ روشنفکر ایتالیایی در آن حضور داشتند، اما این سند تنها ۲۵۰ امضا دارد. این مانیفست ابتدا در روزنامه ی «مردم ایتالیا» (Il Popolo d'Italia)، وابسته به حزب کمونیست ایتالیا (PNF)، و سپس در اکثر روزنامه های ایتالیایی در ۲۱ آوریل ۱۹۲۵ - جشن ملی سالگرد پیدایش رم (حدود ۲۱ آوریل ۷۵۳ پیش از میلاد) - منتشر شد. نمادگرایی این تاریخ انتشار با تأسیس قانونی و معاصر جشن ۲۱ آوریل «زایش رم» (Natale di Roma) که با فرمان سلطنتی در اوایل ۱۹۲۵ به عنوان جایگزینی برای روز جهانی کارگر تأسیس شد، عمیق تر شد. بسیاری از روشنفکران عمومی ایتالیایی که از نظر فرهنگی تأثیرگذار بودند، مانیفست روشنفکران فاشیست را امضا کردند، از جمله:اگرچه در کنفرانس فرهنگ فاشیستی حضور نداشت، اما لوئیجی پیراندلو، نمایشنامه نویس و رمان نویس، علناً با نامه ای از مانیفست روشنفکران فاشیست حمایت کرد. در همین حال، حمایت شاعر ناپلی، دی جاکومو، باعث اختلاف جنتیله با بندتو کروچه، مربی
فکری او شد که بعداً با مانیفست روشنفکران ضد فاشیست خود که در روزنامه لیبرال «دنیا» (Il Mondo) و روزنامه کاتولیک «مردم» (Il Popolo) منتشر شد، به اعلامیه دولت فاشیست پاسخ داد.
نلسینیو روسا (; – ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل برزیل بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال بوتافوگو و باشگاه فوتبال فلامینگو اشاره کرد.
رنسانس فلورانس (به ایتالیایی: Rinascimento fiorentino) دوره ای شکوهمند از تاریخ فرهنگی، هنری، و فکری ایتالیاست که از اواخر قرن چهاردهم (حدود ۱۳۷۵ میلادی) تا اوایل قرن شانزدهم (حدود ۱۵۲۰ میلادی) در شهر فلورانس، مرکز منطقه توسکانی ایتالیا، به اوج خود رسید. این دوره به عنوان نقطه عزیمت جنبش گسترده تر رنسانس در اروپا شناخته می شود و با احیای علاقه به هنر، علم، فلسفه، و فرهنگ کلاسیک یونان و روم باستان، همراه بود. فلورانس با پشتیبانی مالی و فکری خانواده های بانفوذ مانند مدیچی، به قطب نوآوری های هنری و فکری تبدیل شد و میزبان چهره هایی برجسته ای چون لئوناردو دا وینچی، میکل آنژ بوناروتی، ساندرو بوتیچلی، و فیلیپو برونلسکی بود. این دوره نه تنها هنر و معماری ایتالیا را متحول کرد، بلکه با تأثیرگذاری عمیق بر کل اروپا، به عنوان پل ارتباطی میان قرون وسطی و عصر مدرن عمل کرد و پایه های تمدن غربی را استحکام بخشید. رنسانس فلورانس با تأکید بر انسان گرایی (اومانیسم)، که کرامت و توانایی های ذاتی انسان را ستایش می کرد، واقع گرایی در هنر، و پیشرفت های علمی و فنی مشخص می شود. این جنبش فرهنگی، شاهکارهایی چون گنبد عظیم کلیسای جامع سانتا
ماریا دل فیوره، تابلوی اساطیری "تولد ونوس" اثر بوتیچلی، و مجسمه باشکوه "داوود" اثر میکل آنژ را به ارمغان آورد. اهمیت این دوره همچنین در تبادلات فرهنگی با مناطق دیگر، از جمله ایران در دوران صفوی از طریق مسیرهای تجاری ابریشم و انتقال ایده های فلسفی و علمی، قابل توجه است. زمینه تاریخی. اواخر قرون وسطی و آغاز رنسانس. فلورانس در اواخر قرن سیزدهم و اوایل قرن چهاردهم به عنوان یک جمهوری مستقل، از رونق اقتصادی بی سابقه ای برخوردار شد که ریشه در تجارت پارچه های پشمی و ابریشمی، بانکداری پیشرفته، و شبکه های تجاری گسترده با شهرهای اروپایی مانند ونیز و ژنو، و حتی مناطق شرقی مانند قسطنطنیه داشت. خانواده های بانفوذ مانند بَنکی، آلبیزی، و به ویژه مدیچی با تأسیس بانک های عظیم، ثروت هنگفتی انباشتند و بخشی از این دارایی ها را صرف حمایت از هنرمندان، دانشمندان، و پروژه های عمرانی عظیم کردند. این دوره با چالش های بزرگی مانند طاعون سیاه در سال ۱۳۴۸ میلادی مواجه شد که بیش از ۶۰ درصد جمعیت فلورانس را از بین برد، اما این بحران به بازنگری اجتماعی و فرهنگی منجر شد و زمینه ساز شکوفایی رنسانس گردید. در این برهه، متفکرانی مانند دانته آلیگی
ری با خلق "کمدی الهی" (Divina Commedia)، اثری حماسی که ادبیات ایتالیایی را از لاتین به زبان عامه تغییر داد، پایه های ادبیات مدرن را بنا نهاد و ایده های اومانیستی را ترویج کرد. دانته، که در فلورانس زاده شده بود، به دلیل اختلافات سیاسی به تبعید رفت و در سال ۱۳۲۱ درگذشت، اما آثارش الهام بخش نسل های بعدی شد. پس از او، فرانچسکو پترارکا (پترارک) با بازیافت متون کلاسیک لاتین مانند نامه های سیسرون و جووانی بوکاچیو با مجموعه داستان های "دکامرون"، که روایتی از زندگی در زمان طاعون بود، اومانیسم را گسترش دادند. پترارک با سفرهایش به کتابخانه های اروپا، متون گمشده را بازیافت و علاقه به فرهنگ روم باستان را احیا کرد. نقش خانواده مدیچی. خانواده مدیچی، به ویژه کوزیمو د مدیچی (که به "پدر وطن" ملقب شد و از ۱۴۳۴ تا ۱۴۶۴ قدرت را در دست داشت) و لورنتسو د مدیچی (لورنتسوی باشکوه، ۱۴۴۹-۱۴۹۲)، ستون اصلی شکوفایی رنسانس فلورانس بودند. کوزیمو با سرمایه گذاری در هنر و تأسیس کتابخانه های عمومی مانند کتابخانه لورنزیانا، که میزبان نسخه های نایابی از متون کلاسیک بود، فرهنگ را ترویج داد. لورنتسو، نوه کوزیمو، با حمایت از آکادمی افلاطونی فلورانس
که فیلسوفانی چون مارسیلیو فیچینو (ترجمه کننده آثار افلاطون) و پیکو دلا میرندولا (نویسنده "سخنرانی درباره کرامت انسان") در آن فعالیت داشتند، فلسفه را نیز تقویت کرد. این خانواده با دعوت از هنرمندان خارجی مانند لئوناردو از وینچ و محلی مانند میکل آنژ، فلورانس را به پایتخت فرهنگی اروپا مبدل ساخت. رقابت میان خانواده های فلورانسی، از جمله توطئه پاتزی علیه مدیچی در سال ۱۴۷۸، نیز به پیشرفت هنر یاری رساند. این توطئه، که با قتل جولیانو د مدیچی همراه بود، با شکست مواجه شد اما قدرت لورنتسو را مستحکم تر کرد و او را به حامی بزرگ تری از هنر و فرهنگ تبدیل نمود. تأثیر اقتصادی و اجتماعی. اقتصاد فلورانس بر پایه بانکداری متمرکز بود و بانک مدیچی با شعبه هایی در رم، ونیز، ژنو، لندن، و حتی برuges بلژیک، یکی از قدرتمندترین مؤسسات مالی اروپا شد. این ثروت امکان اجرای پروژه های عظیم مانند ساخت کلیسای جامع سانتا ماریا دل فیوره و پل وکیو را فراهم کرد. از نظر اجتماعی، رنسانس با ظهور طبقه متوسط شهری همراه بود که به آموزش، هنر، و شرکت در فعالیت های فرهنگی علاقه مند شدند. زنان نیز، هرچند نقش محدودی داشتند، تأثیرگذار بودند؛ لوکرتزیا تورنابونی،
مادر لورنتسو، به عنوان شاعر و حامی هنر شناخته می شد و اشعاری به زبان ایتالیایی سرود که بازتاب دهنده فرهنگ عصر بود. نوآوری های هنری. معماری. معماری رنسانس فلورانس با بازگشت به اصول کلاسیک یونان و روم، از جمله تقارن، ستون های دوریک، یونیک، و کورنتی، و قوس های رومی، مشخص می شود. فیلیپو برونلسکی، به عنوان پدر معماری رنسانس، گنبد کلیسای جامع فلورانس (سانتا ماریا دل فیوره) را در سال ۱۴۳۶ تکمیل کرد. این گنبد با قطر ۴۵ متر، ارتفاع ۱۱۴ متر، و وزن تقریبی ۳۷۰۰۰ تن، بزرگ ترین گنبد آجری جهان است که بدون استفاده از داربست داخلی ساخته شد و با استفاده از تکنیک های نوین مهندسی، مانند پله برقی های داخلی، تحقق یافت. لئون باتیستا آلبرتی با طراحی کلیسای سانتا ماریا نوولا، کاخ روچلای، و کتاب "درباره معماری" (De re aedificatoria)، که در سال ۱۴۵۲ منتشر شد، اصول پرسپکتیو و تناسب را در معماری وارد کرد. معماران دیگر مانند جولیانو دا سانگالو با طراحی ویلاهای روستایی مانند ویلای مدیچی در پوجی، سبک ویلایی رنسانس را ابداع کردند که با باغ های منظم و نماهای کلاسیک شناخته می شود. نقاشی. نقاشی رنسانس فلورانس با واقع گرایی، استفاده از پرسپکتیو
خطی، و مطالعه دقیق آناتومی انسان پیشرفت کرد. مازاتچو با فرسکوهای کلیسای برانکاچی، به ویژه "اخراج از بهشت" (۱۴۲۵) و "پرداختن خراج"، تکنیک پرسپکتیو را معرفی کرد و عمق و سایه روشن را به نقاشی افزود. ساندرو بوتیچلی، تحت حمایت مدیچی، تابلوهای اساطیری مانند "تولد ونوس" (۱۴۸۶)، که ونوس را بر امواج دریا نشان می دهد، و "بهار" (۱۴۸۲)، با ترکیب بندی پیچیده و رنگ های زنده، زیبایی شناسی رنسانس را به نمایش گذاشت. لئوناردو دا وینچی، که از ۱۴۷۰ تا ۱۴۸۲ در فلورانس بود، با آثاری مانند "مونالیزا" (در مراحل اولیه) و مطالعات آناتومی، از جمله ترسیم های عضلات و استخوان ها، مرزهای هنر را جابه جا کرد. رافائل سانتیو نیز از سبک فلورانسی تأثیر گرفت و فرایل آنجلیکو با نقاشی های مذهبی مانند "بشارت" (۱۴۳۰-۱۴۳۲)، که ترکیبی از گوتیک و رنسانس بود، سبک جدیدی ارائه داد. مجسمه سازی. مجسمه سازی رنسانس فلورانس با بازگشت به فرم های طبیعی و الهام از مجسمه های کلاسیک یونان و روم، شکوفا شد. دوناتلو با مجسمه برنزی "داوود" (۱۴۴۰)، که با ارتفاع ۱۵۸ سانتیمتر اولین مجسمه ایستاده برهنه از دوران باستان بود، تکنیک های ریخته گری جدید و بیان احساسی را به کار ب
رد. میکل آنژ بوناروتی با "داوود" مرمری (۱۵۰۴)، که با ارتفاع ۵.۱۷ متر در میدان سیگنوریا قرار گرفت و ۴۰ تن وزن دارد، و "پیئتا" (۱۴۹۹)، که در آن مریم با ظرافتی بی نظیر پسرش را در آغوش دارد، اوج واقع گرایی و احساس را نشان داد. لورنتسو گیبرتی با درهای برنزی "دروازه بهشت" برای باپتیستری فلورانس، که از سال ۱۴۰۳ تا ۱۴۳۰ طول کشید، تکنیک های پیشرفته ریخته گری و حکاکی را به نمایش گذاشت و این درها به دلیل جزئیات ریز، به "دروازه بهشت" ملقب شدند. پیشرفت های علمی و فلسفی. اومانیسم و فلسفه. اومانیسم فلورانس بر کرامت انسانی و توانایی های فکری و خلاقانه انسان تأکید داشت. مارسیلیو فیچینو با ترجمه آثار افلاطون به لاتین، از جمله "جمهوری" و "تئئیتتوس"، و رهبری آکادمی افلاطونی از ۱۴۶۲، فلسفه کلاسیک را احیا کرد و مکالمات فلسفی را در فلورانس رایج ساخت. پیکو دلا میرندولا با "سخنرانی درباره کرامت انسان" (۱۴۸۶)، که در آن انسان را موجودی آزاد با توانایی انتخاب توصیف کرد، ایده آزادی انتخاب را ترویج داد. این اندیشه ها بر فیلسوفانی مانند نیکولو ماکیاولی، نویسنده "شاهزاده" (۱۵۱۳)، که سیاست واقع گرایانه و قدرت را تحلیل کرد، تأثیر گذاشت. علم و
فناوری. لئوناردو دا وینچی با ترسیم های دقیق آناتومی (مانند ۲۰۰ صفحه مطالعه عضلات و عروق)، طراحی ماشین های پرواز (مثل بال گرد اولیه)، و مطالعات هیدرولیک (سیستم های آب رسانی)، پیشگام علم تجربی بود. فیلیپو برونلسکی با مهندسی گنبد کلیسای جامع، اصول مکانیک و هندسه را با محاسبات دقیق برای توزیع وزن به کار برد. گالیله گالیله، که بعدها در فلورانس به دنیا آمد، از میراث علمی این دوره بهره برد و تلسکوپ را بهبود بخشید. چاپخانه ها نیز با انتشار متون کلاسیک مانند آثار ارسطو و افلاطون، دانش را در سراسر اروپا گسترش دادند. تأثیر بر ایتالیا و جهان. رنسانس فلورانس به شهرهایی مانند رم، ونیز، و میلان گسترش یافت و پایه رنسانس عالی (High Renaissance) را گذاشت. در رم، پاپ هایی مانند ژولیوس دوم از میکل آنژ برای نقاشی سقف کلیسای سیستین (۱۵۰۸-۱۵۱۲) و رافائل برای اتاق های واتیکان (۱۵۰۹-۱۵۱۱) حمایت کردند. این جنبش به شمال اروپا رسید و هنرمندانی مانند آلبرشت دورر در آلمان، که حکاکی های چوبی و نقاشی های مذهبی خلق کرد، و یان وان آیک در هلند را تحت تأثیر قرار داد. از نظر روابط فرهنگی، فلورانس از طریق مسیرهای تجاری با ایران، از جمله جاده ابر
یشم، ایده هایی مانند ریاضیات عربی (جبر و مثلثات) و نجوم را دریافت کرد. سفرنامه نویسان ایتالیایی مانند پیترو دلا واله در قرن هفدهم، که از ۱۶۱۴ تا ۱۶۲۶ در ایران بود، روابط دیپلماتیک و فرهنگی را مستند کرد و تبادل فرهنگی را تقویت نمود. میراث و حفاظت. فلورانس امروزه با موزه هایی مانند گالری اوفیزی، که میزبان "تولد ونوس" و "بهار" بوتیچلی، "باپتیسم مسیح" اثر وراکیو، و آثار رافائل است، و گالری آکادمی، که "داوود" میکل آنژ را در خود دارد، میراث رنسانس را حفظ می کند. این شهر در سال ۱۹۸۲ به عنوان میراث جهانی یونسکو ثبت شد و مرکز تاریخی آن با بناهایی مانند پل وکیو (با مغازه های جواهرفروشی)، کلیسای جامع سانتا ماریا دل فیوره، و میدان سیگنوریا، جاذبه ای جهانی است. تأثیر رنسانس فلورانس در هنر مدرن، از نئوکلاسیسیسم قرن هجدهم با آثار آنتون رافائل منگس، تا هنر معاصر با الهام گیری از پرسپکتیو و واقع گرایی، همچنان مشهود است. رده ها.
اسکار فولونه (؛ – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل آرژانتین بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال رئال اویدو، باشگاه فوتبال استون ویلا، و باشگاه فوتبال ایندپندینته مدئین اشاره کرد.
یوشکو شپانییچ (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل کرواسی است. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال یوگسلاوی و سنگاپور بازی کرده است.
ایتالیا بخشی از کمربند شراب اروپا به شمار می آید. با این حال، تولید انبوه آبجو، به ویژه لاگر روشن در این کشور رایج است. به طور سنتی، آبجو نوشیدنی همراه ایده آلی برای پیتزا محسوب می شد؛ از دههٔ ۱۹۷۰ میلادی، آبجو از پیزریاها فراتر رفت و در موقعیت های دیگر نیز محبوبیت زیادی پیدا کرد. در سدهٔ هفتم پیش از میلاد در سیسیل، فنیقی ها به دادوستد و مصرف آبجو می پرداختند. در پیه مونته، پومبیا، استان نووارا، پژوهشی باستان شناسی گورهایی از فرهنگ گولاسکا را کشف کرد، از جمله گوری از ۵۶۰ پیش از میلاد که نشانه هایی از آبجو در آن یافت شد. روم باستان آبجو را می شناخت و در مقیاس اندک تولید می کرد، اما نظام های تولید آن در جریان یورش های گوناگون اقوام بربر از میان رفتند. نخستین مدرسهٔ پزشکی، مدرسهٔ پزشکی سالرنو، این نوشیدنی را ستوده و بیان کرده بود که «پیری را حمایت می کند، در رگ ها جریان می یابد، بهزیستی را افزایش می دهد و خون را نیرومند می سازد». در زمان ازدواج لودوفیکو اسفورزا، او به صورت رایگان آبجو را میان مردم میلان توزیع کرد. در همان زمان، در فلورانس از آن با نام «شراب جو» یاد می شد. به گفتهٔ هرمس زامپولو، نخستین کارخانهٔ آ
بجوسازی در ایتالیا «اسپلوگا» در کیاونا بود که در سال ۱۸۴۰ آغاز به کار کرد. با این حال، شرکت وورِر ادعا می کند که فعالیت خود را در برشا در سال ۱۸۲۹ آغاز کرده است. نخستین فردی که در ایتالیا به کشت رازک برای آبجوسازی پرداخت، در سال ۱۸۴۷ بود. در سال ۱۹۸۳، میزان مصرف آبجو در این کشور بود. تا سال ۲۰۱۰، مصرف سالانهٔ سرانهٔ آبجو در ایتالیا بود. کارخانه ها و برندها. یکی از قدیمی ترین و گسترده ترین کارخانه های آبجوسازی در ایتالیا پِرونی است که امروزه به گروه آساهی تعلق دارد و این گروه مالکیت برند محبوب ناسترو آتسورو را نیز برعهده دارد. دیگر کارخانه ها و برندهای شناخته شدهٔ آبجو عبارت اند از:
غذای رژیمی به هر نوع غذا یا نوشیدنی اطلاق می شود که دستور تهیه آن به گونه ای تغییر یافته است تا میزان چربی، کربوهیدرات و/یا قند آن کاهش یابد و بتواند بخشی از یک برنامه یا رژیم غذایی کنترل وزن قرار گیرد. این دسته از محصولات معمولاً با هدف کاهش وزن یا تغییر در ترکیب بدن مورد استفاده قرار می گیرند. در مقابل، برخی مکمل های ورزشی و بدنسازی به طور ویژه برای افزایش وزن و حجم عضلانی طراحی می شوند و در دسته غذاهای رژیمی کاهنده وزن قرار نمی گیرند. اصطلاحات. افزون بر اصطلاح «رژیمی»، واژه ها و عبارات متنوع دیگری نیز برای معرفی و توصیف این دسته از محصولات به کار می روند؛ از جمله «کالری صفر»، «کم کالری»، «کم چرب»، «بدون چربی» و «بدون قند». در بسیاری از کشورها، استفاده از این عبارات تحت مقررات قانونی مشخصی قرار دارد. به عنوان نمونه، در ایالات متحده آمریکا، محصولی که با عنوان «کم چرب» برچسب گذاری می شود، نباید بیش از ۳ گرم چربی در هر وعده داشته باشد. همچنین، برای برخورداری از عنوان «بدون چربی»، میزان چربی موجود در هر وعده باید کمتر از ۰.۵ گرم باشد. فرآیند. فرآیند تولید یک نسخه ی رژیمی از یک خوراکی، عموماً مستلزم جایگزینی موا
د پرانرژی با مواد کم انرژی تر است. این جایگزینی می تواند به سادگی شامل حذف یا کاهش قند و استفاده از شیرین کننده های مصنوعی یا طبیعیِ کم کالری باشد؛ روشی که به ویژه در نوشیدنی های رژیمی مانند «نوشابه رژیمی» رایج است. در برخی خوراکی های میان وعده، به جای سرخ کردن از شیوه ی پخت در فر استفاده می شود تا میزان انرژی کل محصول کاهش یابد. در دیگر موارد، استفاده از مواد کم چرب به عنوان جایگزین، روشی مرسوم برای کاهش ارزش انرژی محصول است. در فرآورده های تهیه شده از غلات کامل، بخش قابل توجهی از نشاسته ی موجود در آرد با فیبر جایگزین می شود. از آنجا که برخی از انواع فیبر فاقد ارزش انرژی زایی هستند، این جایگزینی به کاهش نسبی میزان انرژی محصول نهایی منجر می گردد. روش دیگری که در تولید غذاهای رژیمی به کار می رود، افزودن عمدی مواد کم انرژی مانند نشاسته ی مقاوم یا فیبرهای خوراکی است تا بخشی از آرد جایگزین شود و کاهش محسوس تری در مقدار انرژی قابل استفاده حاصل آید.
اِما بائری (متولد ۱۱ ژوئیه ۱۹۴۲) مورخ و مقاله نویس فمینیست سیسیلی است. او در کنار حرفه دانشگاهی خود، نقش فعالی در سازماندهی کنش سیاسی فمینیستی و زندگی ادبی در ایتالیا ایفا کرده است. زندگی. اِما بائری در پالرمو، ایتالیا، دختر ارنستو بائری، مهندس برق، و ماریا پاریسی متولد شد. در دوران کودکی اش در آگریجنتو، شهری که با آن رابطه عاطفی قوی برقرار کرد، و پیازا آرمرینا زندگی کرد. در حالی که هنوز دختر بود، در سال ۱۹۵۱ به همراه خانواده اش به کاتانیا نقل مکان کرد. در سال ۱۹۶۰، او دیپلم دبیرستان خود را از دبیرستان کلاسیک ماریو کوتلی کاتانیا دریافت کرد. در سال ۱۹۶۸ با مدرک علوم سیاسی از دانشگاه کاتانیا با پایان نامه ای در مورد تاریخ آموزه های سیاسی در مورد اصلاحات آموزشی در سیسیل در نیمه دوم قرن هجدهم فارغ التحصیل شد. او از سال ۱۹۷۲ تا ۲۰۰۷ محقق و مدرس تاریخ مدرن در همان دانشکده بود. فعالیت سیاسی حرفه ای. فمینیسم نقطه عطفی در زندگی سیاسی، فکری و شخصی او بود. در دسامبر ۱۹۷۵، او فعالیت سیاسی خود را در جنبش فمینیستی آغاز کرد: در گروه «تفاوت زنان» ("Differenza Donna") به خودآگاهی رسید؛ بعدها، او سیاست «درون-بیرون» را - در درو
ن گروه و در مبارزات سیاست عمومی توسط هماهنگی برای خودمختاری زنان کاتانیا در دفاع از حقوق سقط جنین قانون ۱۹۴، برای یک پناهگاه زنان، علیه خشونت جنسی، برای خلع سلاح یکجانبه هنگامی که موشک های آمریکایی در کومیسو مستقر شدند - به کار گرفت و سپس، در گروه جمعه، او یک رابطه سیاسی قوی پیدا کرد که بیش از بیست سال دوام آورد. اخیراً، او در گروه کافه ادبی ولتاپاگینا (صفحه گردانان) شرکت داشته است. در سال ۱۹۸۶، در پایان آن دهه انقلابی، اما بائری مواجهه ای تن به تن و نزدیک را بین بدن-زنانه اش و پیکره تاریخ نگاری آغاز کرد. در سال ۱۹۹۲، این تلاش منجر به تولد «"نورها" و دایره: "تمرینی" در تاریخ» شد، متنی که ژانرهای مختلف - رمان، زندگینامه، مقاله تاریخی، شعر - را آلوده کرد و سرسختی متقابل آنها را به اثر مخرب سوژه پیش بینی نشده - یک زن، تجربه زیست تاریخی او - در گفتمان تاریخ نگاری سپرد. آلودگیِ اجتناب ناپذیر در دگرگونیِ یک تاریخِ ارتدوکس - که درگیر تحقیق در مورد وقایعِ یک اصلاح گرِ آموزشیِ عصرِ روشنگریِ متعارفِ سیسیلِ قرن هجدهم، جیووانی آگوستینو دِ کازمی، در تاریخی پیش بینی نشده است، ناشی از ناتوانیِ ابزارهایِ کارِ موروثی در پاسخ
به این پرسش: چرا زنان، اگرچه در تاریخ حضور دارند، اما در تاریخ نگاری غایب هستند؟ در سال ۱۹۸۹، او یکی از اعضای بنیان گذار انجمن زنان مورخ ایتالیایی (انجمن مورخان ایتالیا) بود، که دو دوره به عنوان مدیر در آن خدمت کرد. در این انجمن، او بلافاصله به کار در کمیسیون آموزش پرداخت، تجربه ای که حاصل آن، سرپرستی کتاب (نسل ها: انتقال تاریخ و سنت زنان) از سمیناری بود که توسط انجمن برگزار شد. در سال های ۱۹۹۳، ۱۹۹۵ و ۲۰۰۴ در مدرسه تابستانی تاریخ زنان، که ابتدا توسط انجمن در صومعه کارتوزیان پونتیگنانو در نزدیکی سینا و بعداً در فیزوله برگزار شد، تدریس کرد. او عضو شورای (اتحادیه ملی زنان) و رئیس و عضو شورای بایگانی زنان متحد میلان بود. نوشته های او در بسیاری از نشریات فمینیستی، مانند "نوی دون،" منتشر می شوند و این نوشته ها نشان دهنده علاقه روزافزون او به روش شناسی تحقیقات تاریخی، تاریخ فمینیسم ایتالیا، با تمرکز ویژه بر گردآوری آرشیوهای این جنبش و پیوند بین فمینیسم و شهروندی است. در سال ۱۹۹۷، بائری به همراه آناریتا بوتافوکو در آماده سازی نمایشگاه "ریگواردرسی" («به فکر خودت باش»)، نمایشگاهی سیار از مانیفست های جنبش سیاسی زنان در
ایتالیا، مشارکت داشت. از دل این تجربه، کتاب "ریگواردرسی: مانیفست جنبش سیاسی زنان در ایتالیا،" زاده شد. در سال ۲۰۱۲، او "کتاب «ایزولا موبایل: نیپوتی، گاتی، اسکریتی"» را در نسخه ای محدود و بدون فروش منتشر کرد، کتابی که نویسنده آن را «شیئی کتابی» می نامد و متون پراکنده منتشر شده و منتشر نشده، قطعاتی از خاطرات، کلمات شاعرانه و عکس هایی را گردآوری می کند که سه علاقه بزرگ او را به تصویر می کشند: کلاژ، تکه دوزی و گربه. زندگی شخصی. بائری ازدواج کرده و دو دختر به نام های ماریا کارلا و پائولا؛ سه نوه به نام های گابریل، لورنزو و آنا؛ و یک خانوادهٔ گسترده از گربه ها دارد.
ماریا لوئیزا چیچی (۱۴ سپتامبر ۱۷۶۰–۸ مارس ۱۷۹۴) زن ادیب و شاعر ایتالیایی قرن ۱۸، عضو یکی از انجمن های ادبی-پژوهشی (آکادمی های) آرکادیان های پیزا و اینتروناتی سینا بود؛ او حامی برجستهٔ سالن های ادبی در پیزا بود. زندگی. چیچی در سال ۱۷۶۰ در پیزا متولد شد. خانواده او اصالتاً اهل فوچیو بودند، اما با شواهدی که ریشه های پیزایی آنها را قبل از سال ۱۳۱۹ نشان می داد، از اشراف محلی محسوب می شدند. پدرش دومنیکو الساندرو چیچی، پزشک حقوق و ادیب بود. مادرش، ماریا آنا، دختر کاپیتان جیووانی گائتانو پاگنینی، فرمانده کاوالِجیری دی روسیگنانو بود. او هنگامی که ماریا لوئیزا دو ساله بود، درگذشت. پدرش تا هشت سالگی بر تحصیل او نظارت داشت. سپس او را برای تکمیل تحصیلاتش به صومعه سانتا مارتا و سپس به صومعه سن برناردو فرستاد تا پانزده ساله شود. در آن زمان، او به خانه بازگشت و در آنجا شروع به مطالعه شاعران و به ویژه هومر، دانته، پترارک، ساوریو بتینلی، فولویو تستی و به ویژه گابریلو چیابرا و کارلو اینوچنزو فروگونی کرد. سپس او شروع به مطالعه فلسفه، فیزیک از جمله لاک و نیوتن و ادبیات انگلیسی از جمله میلتون و شکسپیر کرد. سیچی سپس شروع به مطالعه
تاریخ، زبان انگلیسی و فرانسه کرد. او از ده سالگی شروع به سرودن شعر کرد و بیشتر زندگی خود را به شعر اختصاص داد. چیچی در سال ۱۷۸۶ در آکادمی آرکادیا در پیزا پذیرفته شد و در آنجا نام امنیا تینداریدا را برای خود برگزید. او همچنین در همان سال به آکادمی اینتروناتی سینا راه یافت و نام ناشناس را برای خود برگزید. او در خانه برادرش زندگی می کرد و در آنجا سالن ها را اداره می کرد. حلقه محلی شامل تیتو مانزی، جووانی دومنیکو آنگوئیلزی، النا ماستیانی بروناچی، فرانچسکو ماسی، جووانی سالواتوره د کوریل، لوئیجی میلیارسی، جووانی سالوادوره د کوریل و ریدولفو کاستینلی بود. نوشته های چیچی او را مشهور کرد. او مستقل ماند و هرگونه پیشنهاد ازدواج را رد کرد. با این حال، اندکی پس از مرگ دو نفر از دوستان نزدیکش، احساس بیماری کرد و در سن ۳۴ سالگی در سال ۱۷۹۴ در پیزا درگذشت. متأسفانه تقریباً چیزی از نوشته های او باقی نمانده است. او درست قبل از مرگش بیشتر آنها را به آتش کشید. با این حال، برادر و دوستانش توانستند برخی از آنها را از بر بخوانند و پس از مرگ او منتشر کنند.
ایزابلا سِروونی (کوله وال دِ السا، ۱۵۷۵–۱۶۰۰) شاعر ایتالیایی دوره ضد اصلاحات بود که بین سال های ۱۵۹۰ تا ۱۶۰۰ فعالیت می کرد او اشعاری مدح آمیز و جدلی خطاب به بسیاری از بزرگان سکولار و مذهبی رنسانس ایتالیا، از جمله پاپ کلمنت هشتم، ماریا دِ مدیچی، کریستینا از لورن و هنری چهارم فرانسه می سرود. کریستوفورو برونزینی در دیالوگ سال ۱۶۲۵ خود "با عنوان «شکوه زن، گفتگو… آغازین و چهارگانه"» او را به خاطر استعداد و جاه طلبی اش ستود و گفت که با وجود «سن بسیار کم» خود «آثار زیبا و معنوی بسیاری به جهان بخشیده است». زندگی. سِروونی دختر شاعری به نام جووانی سِروونی (۱۵۰۸-بعد از ۱۵۸۲) بود که مرتباً برای دربار مدیچی می نوشت و آثارش را با همکاری جورجو مارسکوتی در فلورانس منتشر می کرد. سِروونی، مانند پدرش، در آثار اولیه اش بر ستایش خاندان مدیچی تمرکز داشت. اولین شعر ثبت شده از او در سال ۱۵۹۰ است. «که می توان آن را به صورت نسخه خطی در کتابخانه مرکزی ملی (فلورانس) یافت. این شعر که زمانی سروده شده که او نمی توانسته بیشتر از پانزده سال داشته باشد، خطاب به کریستینا از لورن در تولد پسرش، کوزیمو دوم د مدیچی، سروده شده است. او اولین بار در