Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
حق رأی زنان در اکوادور () در سال ۱۹۲۹ به قانون اساسی معرفی شد اکوادور اولین کشور در آمریکای جنوبی بود که حق رأی زنان را به رسمیت شناخت در قانون اساسی ۱۸۸۴ زنان به صراحت از حق رأی محروم شده بودند. در قانون اساسی ۱۸۹۷، حقوق زنان بهبود یافت و تعریف رای دهنده از نظر جنسیتی بی طرف شد، با این حال هنوز به طور غیررسمی درک می شد که زنان نباید از این حق استفاده کنند. این موضوع توسط ماتیلد هیدالگو در سال ۱۹۲۴ مطرح شد که باعث بحث عمومی و همچنین بحث در پارلمان شد. این امر منجر به فرآیندی شد که با پذیرش درخواست رأی گیری او توسط شورای دولتی آغاز شد و با معرفی حق رأی زنان در قانون اساسی جدید ۱۹۲۹ به پایان رسید. در انتخابات ۲۰۱۷، حدود ۵٬۴۲۷٬۲۶۱ زن در مقایسه با ۵٬۲۰۶٬۱۷۳ مرد رأی دادند. تاریخچه. تا سال ۱۸۸۴، قانون اساسی اکوادور هیچ الزام جنسیتی برای شهروندی قائل نبود، اگرچه مواردی از تلاش زنان برای رأی دهی وجود نداشت. در سال ۱۸۸۴ قانون اساسی محدودیت های جنسیتی را معرفی کرد. فقط مردان ۲۱ ساله یا بالاتر که باسواد و متأهل بودند شرایط رأی دهی را داشتند. گنجاندن این محدودیت بحثی را در مورد اینکه آیا زنانی هستند که می خواهند رأی بدهن
د یا نه، ایجاد کرد و اکثریت محافظه کار مجلس موضع خود را ابراز کردند. قانون اساسی ۱۸۹۷ که توسط مجلسی نسبتاً لیبرال نوشته شده بود، تمام ارجاعات جنسیتی در مورد شهروندی را کنار گذاشت و بر بهبود وضعیت زنان در جامعه تأکید کرد. گزارش مناظرهای مجمع شامل یادداشت زیر به تاریخ ۳ ژوئن ۱۸۹۷ است: «در روزهای اول کنوانسیون اقدامات زیادی برای اعطای حقوق شهروندی به زنان انجام شده است، از جمله توانایی گرفتن هر منصب دولتی، مانند وزارتخانه. دولت.» با این حال، در حالی که در تئوری زنان می توانستند از همه حقوق شهروندی استفاده کنند، در این زمان عموماً پذیرفته شد که می توان آنها را در حوزه انتخاباتی محدود کرد. ماتیلده هیدالگو. ماتیلده هیدالگو اولین زن اکوادوری است که در دانشگاه پذیرفته شد و مدرک دکترا را به پایان رسانده است. او از دانشگاه مرکزی اکوادور فارغ التحصیل شد. در دوران ثبت نام برای انتخابات مجلس شورا در سال ۱۹۲۴، وی برای شرکت در انتخابات در شهر ماچاله اقدام به ثبت نام کرد. با این حال، مقامات تعیین شده او را از این کار منع کردند، زیرا او یک زن بود. هیدالگو درخواست رسمی کرد و از قانون اساسی ۱۸۹۷ استفاده کرد تا استدلال کند که هی
چ محدودیتی در رابطه با جنسیت در داشتن حقوق شهروندی وجود ندارد. درخواست او به شورای ایالتی ارسال شد، که در نهایت از او حمایت کرد و به او اجازه داد در انتخابات ۱۰ مه ۱۹۲۴ رأی دهد؛ بنابراین، هیدالگو اولین زن آمریکایی لاتین بود که در یک انتخابات ملی رأی داد. شورای ایالت سه نوع استدلال برای پذیرش درخواست هیدالگو ارائه کرد - حقوقی، اجتماعی و اخلاقی. از نظر قانونی، طبق قانون اساسی 1897 و به گفته وزیر دولت فرانسیسکو اورتیز اوچوا، «نام نویسی زنان برای رأی دهی هیچ ایراد قانونی ای ندارد. در نتیجه وی باید همان طور که برای استفاده از حق خود درخواست کرده است ثبت نام شود.» در عرصه اجتماعی بالاخره زنان به عنوان اعضای جامعه مطرح شدند. همچنین به آنها این فرصت داده شد که در موارد جداگانه از قانون استفاده کنند تا صاحب دارایی های خانوادگی باشند. استدلال های اخلاقی بر اساس نظر شورا بود که اجازه دادن به زنان برای رأی دادن موجب تقویت روحیه کشور می شود و شاید زنان بهتر از مردان وظایف مدنی خود را انجام دهند. این حکم در صفحه اول یک نسخه از روزنامه گوایاکیل با عنوان ال یونیورسو چاپ شده است. این کار حرفه ای هیدالگو را ستود. ال تلگرافو هم
چنین از تصمیم شورای ایالتی حمایت کرد، اگرچه سایر سردبیران ال یونیورسو مخالفت خود را با حق رأی زنان نشان دادند. در کیتو، سرمقاله ال دیا به نفع این حکم بود، در حالی که ال کومرسیو مخالف آن بود. اکثر روزنامه هایی که مخالف رأی زنان بودند، ادعا کردند که زنان «آماده نبودند» رأی بدهند، یا نباید درگیر سیاست باشند وگرنه «کارهای خانه بدون آنها نمی تواند انجام شود.» همچنین پیام های طنز زیادی دربارهٔ خانه دار شدن مردان به دلیل غیبت همسرانشان منتشر شد. قانون اساسی ۱۹۲۹. بحث عمومی که به دلیل پرونده ماتیلد هیدالگو به وجود آمد به مجمع سال ۱۹۲۸ کشیده شد، که عمدتاً لیبرال بود و حق رأی زنان را تضمین می کرد. ماده ۱۳ قانون اساسی که در سال بعد منتشر شد، مقرر می دارد که هر شهروند (مرد یا زن) باسواد بالای ۲۱ سال می تواند رأی بدهد. در ماه های بعد، احزاب سیاسی کمپین هایی را برای ترویج ثبت نام زنان در فهرست رأی دهندگان آغاز کردند. حزب محافظه کار توانست اکثریت زنان را به خود جلب کند و در بیانیه ای مدعی شد که: «اینکه رأی زنان مضر است دور از واقعیت است، بلکه رأی زنان به اخلاقی کردن انتخابات کمک می کند». حزب لیبرال استراتژی خود را بر این اس
اس استوار کرد که به خاطر بیاورد که مجمعی که به این زنان حق رأی داده بود اکثریت لیبرال بود. تلاش برای لغو حق رأی زنان. در جریان نگارش قانون اساسی اکوادور در سال ۱۹۳۷، لوئیس فیلیپه بورخا، وکیل اکوادوری، پیشنهاد کرد که به رسمیت شناختن حق رأی زنان حذف شود و مدعی شد که باید در قانون انتخابات تعریف شود و شهروندی تنها با حق رأی تعریف نمی شود. خوزه ماریا ولاسکو ایبارا با این استدلال و سایر تلاش ها برای کاهش ثبت نام انتخابات در قانون اساسی مخالفت کرد. بورجا استدلال می کرد که اجازه دادن به زنان برای رأی دهی مانند اجازه دادن به یک کشیش برای رأی دهی است. موضع بورخا در محافل لیبرال گوایاکیل به شدت رد شد، اگرچه در کیتو مورد حمایت قرار گرفت و بسیاری از نویسندگان و متفکران فقدان خودمختاری زنان را دلیلی برای منع آنها از رأی دهی عنوان کردند. برخی از زنان به ویژه لیبرال ها نیز تمایل خود را برای محدود کردن حق رأی زنان ابراز کردند. به عنوان مثال، در طول یک بحث عمومی، فمینیست روزا بورجا د یکازا، استدلال کرد که حق رأی چندان مهم نیست و حق رأی زنان، بدون هیچ دانش مدنی، تنها به عنوان ابزاری کور در زمینه ملی عمل می کند. قانون انتخابات
سرانجام محدودیت های حق رأی زنان را لغو کرد و مقامات اعلام کردند که زنان می توانند آزادانه به رأی دادن ادامه دهند.
سباستین فلیتاس (; – ) بازیکن فوتبال اهل پاراگوئه بود که در پست مهاجم بازی می کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال پاراگوئه بازی کرده است.
آندرس فلورکین (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اروگوئه است که در پست هافبک دفاعی بازی می کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اروگوئه بازی کرده است.
رقص صلح یا رقص های صلح جهانی یک ممارسه معنوی هستند که با آواز خواندن و رقصیدن و خواندن عبارات مقدس ادیان جهان استفاده همراه هستند. هدف آنها افزایش آگاهی و ترویج صلح بین ادیان مختلف است. DUP منشأ صوفیِ آمریکای شمالی دارد. آنها سرودهای بسیاری از ادیان جهانی را با رقص، چرخیدن و انواع حرکات ترکیب می کنند. قالب. پنج تا ۵۰۰ رقصنده در یک دایره، اغلب دور رهبر رقص و نوازندگان با سازهای آکوستیک شان در مرکز، ایستاده اند. همه رقص ها مشارکتی و گروهی هستند و تماشای رقص توصیه نمی شود زیرا هدف شادی ست نه اجرای دقیق و فنی حرکات رقص. رقص ها توسط یک رهبر رقص که اغلب درام، گیتار، فلوت یا سازهای زهی دیگر می نوازد تسهیل می شود. برای ترانه آهنگ ها از شعرهای الهام بخش، نقل قول ها و سرودهایی را به عاریت می گیرند و در حین رقص می خوانند. اشعار اغلب عبارات مقدسی هستند که در ملودی های سنتی، معاصر یا گهگاهی بداهه ساخته می شوند. برای اشعار از زبان های زیادی از جمله عربی، آرامی، انگلیسی، هاوایی، عبری، فارسی و سانسکریت استفاده می شود. رقصنده ها از شیوه های مذهبی، سرودها و زبان های مختلف استفاده می کنند تا نشان دهند که چگونه شادی و لذت در بطن
هر دین وجود دارد و یکسان است. رهبران رقص بر این باورند که می توان صلح را از طریق تجربه همان لذت یکسان، از طریق گام های مختلف رقص، سرودها و زبان های مختلف، ترویج داد. تأکید رقص صلح بر مشارکت در رقص بدون توجه به توانایی های فردیست زیرا رقص های صلح تقریباً هرگز در برابر مخاطبی اجرا نمی شوند. رقصندگان در تمام سطوح، از جمله کودکان، می توانند همراهی کنند و با هم برقصند. هر رقص در هر گردهمایی از نو به آن ها آموزش داده می شود. رقص و رقصیدن بدین شیوه به عنوان فرصتی برای توسعه آگاهی معنوی، هماهنگی دست و چشم و بدن رقصنده ها در هماهنگی با دیگران است. بسیاری از رقص ها با حرکات، گام ها و حرکاتی طراحی شده اند که رقصندگان را تشویق می کند تا معانی عمیق تر عرفانی رقص را کشف کنند. تاریخچه. رقص های صلح جهانی اولین بار توسط ساموئل ال. لوئیس (صوفی احمد مراد چیستی) شکل گرفت. اولین رقص در ۱۶ مارس ۱۹۶۸ در سانفرانسیسکو، کالیفرنیا برگزار شد. رقص های اصلی به شدت تحت تأثیر روابط معنوی ساموئل لوئیس با روت سنت دنیس، پیشگام رقص مدرن و حضرت عنایت خان استاد صوفی بودند. تأثیرات رقص های صوفیانه مانند سماع در رقص صلح آشکار است، اگرچه ساموئل لوئ
یس نیز استاد فرقه رینزای ذن بود و از آموزه های سنت های مذهبی و معنوی مختلفی استفاده می کرد. رقص ها در ابتدا در کمپ ها و جلسات با حال و هوای عصر نو و متفاوتی اجرا می شدند، اما به تدریج در عبادتگاه های متنوع و مکان های سکولارتر مانند مدارس، کالج ها، زندان ها، آسایشگاه ها، خانه های مسکونی برای افراد دارای نیازهای ویژه و پزشکی مکمل ارائه شده است. به دلیل فعالیت شبکه بین المللی رقص های صلح جهانی که در سال ۱۹۸۲ توسط نیل داگلاس کلوتز و تسنیم فرناندز که در آن زمان معلمان روحانیت صوفی جهانی بودند، رقص ها به یک جنبش جهانی تبدیل شدند. این شبکه در ۲۸ کشور عضو دارد.
حق رأی زنان در استرالیا () از دستاوردهای اولیه دموکراسی استرالیا بود. به دنبال استقرار تدریجی حق رأی مردان در مستعمرات استرالیا از دهه ۱۸۴۰ تا ۱۸۹۰، یک فشار سازمان یافته برای حق رأی زنان از دهه ۱۸۸۰ شتاب گرفت و از دهه ۱۸۹۰، چند دهه قبل از اروپا و آمریکای شمالی، منجر به تصویب قانون شد. زنان استرالیای جنوبی در سال ۱۸۹۴ به حق رأی دست یافتند و در سال ۱۸۹۵ پس از اولین "اصلاحیه قانون اساسی در سال ۱۸۹۴" به حق رأی دست یافتند. این حتی قبل از حق رأی مردان در تاسمانی بود. استرالیای غربی از سال ۱۸۹۹ با برخی محدودیت های نژادی به زنان حق رأی اعطا کرد. در سال ۱۹۰۲، پارلمان استرالیا که به تازگی تأسیس شده بود "، قانون فرانشیز مشترک المنافع در سال ۱۹۰۲" را تصویب کرد، که قانون یکسانی را تعیین کرد که زنان را قادر می ساخت در انتخابات فدرال رأی دهند و در پارلمان فدرال شرکت کنند. اگرچه تا سال ۱۹۶۲ بر اساس قوانین ایالتی، بومیان می توانستند از حق رأی مستثنی شوند. تا سال ۱۹۰۸، ایالت های باقی مانده استرالیا برای حق رأی زنان برای انتخابات ایالتی قانونی وضع کردند. گریس بنی در سال ۱۹۱۹ به عنوان اولین مشاور، ادیت کوان اولین نماینده پارلمان
ایالتی در سال ۱۹۲۱، دوروتی تانگنی اولین سناتور و انید لیون به عنوان اولین عضو مجلس نمایندگان در سال ۱۹۴۳ انتخاب شدند. تاریخچه. نوادگان زن شورشیان بونتی که در جزایر پیتکرن زندگی می کردند از سال ۱۸۳۸ می توانستند رأی دهند و این حق با اسکان مجدد آنها به جزیره نورفولک (اکنون یک قلمرو خارجی استرالیا) در سال ۱۸۵۶ منتقل شد جنبش حق رأی زنان. جنبشی برای حق رأی زنان در قرن نوزدهم شکل گرفت. تجربه و سازمان های درگیر در جنبش حق رأی در سراسر مستعمرات متفاوت بود. استرالیای جنوبی. زنان دارای مالکیت مستعمره استرالیای جنوبی در سال ۱۸۶۱ در انتخابات محلی (اما نه انتخابات پارلمانی) رأی دادند. پارلمان استرالیای جنوبی در سال ۱۸۹۴ حق رأی و نامزدی در پارلمان را تأیید کرد و این قانون در سال ۱۸۹۵ موافقت سلطنتی را دریافت کرد این قانون در قلمرو شمالی، که در آن زمان بخشی از استرالیای جنوبی بود، به طور یکسان اعمال می شد. در حالی که این قانون در حال بحث بود، مخالفان این لایحه را اصلاح کردند تا پس از تصویب، زنان اجازه انتخاب در پارلمان را داشته باشند. در عوض، قانون گذاران به هر حال "لایحه قانون اساسی (حق رأی زنان)" را تصویب کردند، بنابراین ا
سترالیای جنوبی به طور کاملاً تصادفی، زمانی که به زنان حق رأی داد به آن ها این حق را داد که مناصب قانونگذاری را داشته باشند. این امر به این دلیل بود که بخش ۴۱ قانون اساسی استرالیا می گوید: «هیچ فرد بزرگسالی که در انتخابات مجلس نمایندگان یک ایالت دارای حق رأی باشد یا حق رأی به دست آورد، تا زمانی که این حق ادامه دارد، توسط هیچ قانونی از کشورهای مشترک المنافع از رأی دهی در انتخابات هر یک از مجلسین کشورهای مشترک المنافع از آن منع نمی شود.» در سال ۱۸۹۷، کاترین هلن اسپنس اولین کاندیدای سیاسی زن برای مناصب سیاسی شد. در انتخابات استرالیای جنوبی به عنوان نماینده کنوانسیون فدرال در مورد فدراسیون استرالیا، که در آدلاید برگزار شد، نامزد شد. با این حال اولین زن تا سال ۱۹۵۹ به عضویت شورای یا مجمع استرالیای جنوبی انتخاب نشد اولین نامزدهای زن برای مجمع استرالیای جنوبی در انتخابات عمومی سال ۱۹۱۸ در آدلاید و استورت شرکت کردند. استرالیای غربی. استرالیای غربی در سال ۱۸۹۹ به زنان حق رأی اعطا کرد. ویکتوریا. در ویکتوریا، یکی از اولین زنان شناخته شده ای که رأی داد زن تاجر متولد لندن، فانی فینچ بود، اولین گروه از زنان در کتاب «حق ایست
ادن، حق رأی» هلن هریس گنجانده شده است. "قانون انتخابات" ۱۸۶۳ به همه مالیات دهندگان که در فهرست های شهرداری های محلی فهرست شده بودند، حق رأی داد. برخی از زنان پرداخت کننده مالیات در ویکتوریا توانستند در انتخابات مستعمره ۱۸۶۴ رأی دهند. با این حال، قانونگذار تماماً مرد این را به عنوان یک اشتباه قانونی تلقی کرد و به سرعت قانون را در سال ۱۸۶۵، به موقع برای انتخابات ۱۸۶۶، اصلاح کرد تا رأی را فقط برای مالیات دهندگان مرد اعمال کند. هنریتا داگدیل که از سال ۱۸۶۸ به طور علنی از حق رأی زنان حمایت می کرد و آنی لو در سال ۱۸۸۴ جامعه حق رأی زنان ویکتوریا را تشکیل دادند، اولین انجمن حق رأی زنان استرالیا بودند. انجمن ها خواستار رأی زنان بر اساس مردان شد. از سال ۱۸۸۹ قبل از اینکه زنان ویکتوریا در سال ۱۹۰۸ رأی را به دست آورند، ۱۹ لایحه اعضای خصوصی مورد نیاز بود و توانستند برای اولین بار در انتخابات ایالتی ۱۹۱۱، آخرین ایالتی که این کار را انجام داد، رأی را اعمال کنند. پس از اینکه زنان در ایالت حق رأی آوردند انجمن ویکتوریا در سال ۱۹۰۸ منحل شد. نیو ساوت ولز. در سال ۱۸۸۹، رز اسکات و مری ویندیر به تأسیس انجمن ادبی زنان در سیدنی کمک ک
ردند، که در سال ۱۸۹۱ به لیگ حق رأی زنان در نیو ساوت ولز تبدیل شد. زنان اتحادیه زنان مسیحی اعتدال در نیو ساوت ولز نیز در فعالیت های حق رأی فعال بودند. آنها اتحادیه فرانچایز را در سال ۱۸۹۰ تأسیس کردند. الیزا پوتی قبل از انحلال انجمن به عنوان رئیس خدمت می کرد. او بعداً به انجمن حق رأی زنان پیوست. کوئینزلند. در کوئینزلند، انجمن حق رأی برابر زنان در سال ۱۸۹۴ تشکیل شد که در سال ۱۸۹۴ دو درخواست برای حق رأی زنان جمع آوری کرد. طومار اول ۷۷۸۱ امضا از سوی زنان و طومار دوم ۳۵۷۵ امضا توسط مردان دریافت شد. طومارها خواستار یک رأی و فقط یک رأی بودند، زیرا در آن زمان مردان حق چند رأی داشتند.
دانشگاه توهوکو گاکوین در سال ۱۸۸۶ (میجی ۱۹) به عنوان مدرسه علمیه سندای توسط اوشیکاوا ماسایوشی (۱۸۵۰–۱۹۲۸)، یکی از اولین پروتستان های ژاپن تأسیس شد. اوشیکاوا، یک سامورایی سابق در ماتسویاما، اولین رئیس این دانشگاه شد. در سال ۱۸۹۱ برای اولین بار دوره ای برای دانش آموزان غیر مسیحی اضافه شد. آموزش عالی تایمز، دانشگاه توهوکو گاکوین را در رده ۱۵۰+ در رتبه بندی ۲۰۰ دانشگاه برتر ژاپن قرار می دهد.
نورخون یولداشخجایوا (به ازبکی: Nurxon Yoʻldoshxoʻjayeva که اغلب به عنوان نورخون یولداشوا در انگلیسی خوانده می شود) یکی از اولین زنان ازبکی بود که بدون حجاب پارانجا روی صحنه رقصید. او در سال ۱۹۱۳ در مرغیلان از توابع استان فرغانه به دنیا آمد و در سال ۱۹۲۹ در قتل ناموسی کشته شد. نورخون یکی از اولین رقصندگان زن ازبکی بود که بدون حجاب سنتی اسلامی برنامه اجرا کرد. او در سال ۱۹۲۹ توسط برادرش به قتل رسید در حالیکه او فقط ۱۶ سال داشت. در زمان اتحاد جماهیر شوروی، مجسمه ای به یاد او وجود داشت، اما پس از استقلال ازبکستان آن را پایین آورده اند. نام او فقط در سینمای فرغانه به یادگار مانده است. به همین دلیل است که اکنون عمدتاً در همین منطقه او را به یاد می آورند. برخلاف او هنوز نام تامارا خانوم در سراسر روسیه و دیگر کشورهای جدا شده پرآوازه است. پیشینه. نورخون در جوانی از خانه فرار کرد تا به یک گروه رقص روسی بپیوندد. همکاران او در آنجا تامارا خانوم و گوهر رحیموا بودند. مدت کوتاهی پس از پیوستن به گروه، در ۸ مارس ۱۹۲۸، او و تامارا خانم روی صحنه رفتند و در ملاء عام ماسک های صورت خود را برداشتند. هنگامی که گروه رقص در حال بازدید
از زادگاهش مرغیلان بود، نورخون تصمیم گرفت به دیدار خانواده اش برود. عمه او را به خانه آورد و به او گفت که برادرش به دنبال اوست. سپس برادرش او را با ضربات چاقو به قتل رساند و بلافاصله پس از حضور پلیس در محل به جرم خود اعتراف کرد. او به اصرار پدرشان مینگ بوشی، و ملا کمال گیاسوف، که او را وادار به قتل خواهرش کرده بودند به قرآن سوگند یاد و اعتراف کرد که قتل از پیش طراحی شده بود. روز پس از مرگ او، مراسم تشییع جنازه بزرگی در میدان عمومی برگزار شد. هزاران نفر در مراسم یادبود شرکت کردند و زنان ماسک های صورت خود را جلوی تابوت او انداختند. پدر و برادرش سرانجام به دلیل نقش داشتن در قتل محاکمه و اعدام شدند و مینگ بوشی و ملا تبعید شدند. برخلاف نورخون، تامارا آرتیومونا پطروسیان شهره به تامارا خانوم هم رقص و هم ولایتی او سرنوشت بسیار متفاوتی داشت. تامارا خانوم در خانواده ای ارمنی در شهر مرغیلان ازبکستان در دره فرغانه آسیای مرکزی، که در آن زمان بخشی از امپراتوری روسیه بود، به دنیا آمد. خانوم از کودکی به رقص و آواز خواندن و رقصیدن با آوازهای محلی ازبکی علاقه نشان داد. در سال ۱۹۱۹ به گروه تئاتر سیار جبهه ترکستان به رهبری حمزه
نیازی پیوست. او یک رقصنده ارمنی بود که به دلیل اینکه یکی از اولین زنان در ازبکستان بود که بدون پارانجا روی صحنه رقصید، شهرت داشت. او همکار نورخون یولداشوا، رقصنده نگون بخت ازبکی بود که در قتل ناموسی به دلیل برداشتن نقاب به قتل رسید. پس از قتل. پس از مرگ نورخون، از سوی مقامات شوروی به عنوان الگو و شهید شجاع شوروی، مشابه تورسونوی سیدازیمووا (هنرپیشه ازبکی که در سال ۱۹۲۸ در سن ۱۷ سالگی به دلیل حاضر شدن بدون حجاب بر روی صحنه تئاتر توسط شوهرش به قتل رسید) مورد تقدیر قرار گرفت. مجسمه نورخون در مقابل خانه فرهنگ در مرغیلان توسط مجسمه ساز والنتین کالبانسف در سال ۱۹۶۷ ساخته و نصب شد. مجسمه نورخون، اندکی پس از فروپاشی جمهوری سوسیالیستی شوروی ازبکستان در سال ۱۹۹۱، پایین آمد. در شهر فرغانه سینمایی وجود دارد که هنوز هم نام اوست، این سینما سینما «نورخون» نام دارد. نورخون قهرمان یک نمایش موزیکال شوروی توسط کمیل یاشین بود که در اواسط قرن بیستم محبوبیت داشت.
حقوق زنان در فیلیپین () در مقایسه با بسیاری از کشورها نسبتاً توسعه یافته است. در طول سدهای گذشته، تحولات قابل توجهی رخ داده است که منجر به تأیید و حمایت بیشتر از این حقوق شده است. پیشرفت به سوی برابری جنسیتی از طریق جنبش های زنان، افزایش تعداد نمایندگان سیاسی زن، افزایش تعداد زنان تحصیل کرده، ویژگی های بیشتر در مورد مسائل مربوط به زنان که بر اساس قوانین وضع شده است، و اعمال متمرکز آن قوانین حاصل شد. در سال های اخیر، دولت فیلیپین به حقوق زنان تحت طرح های قانونی متعددی از جمله تبعیض در محل کار، خشونت خانگی، آزار و اذیت جنسی و قاچاق انسان پرداخته است. فیلیپین یکی از کمترین میزان نابرابری جنسیتی را در جهان دارد. در شاخص جهانی شکاف جنسیتی در سال ۲۰۱۷، فیلیپین در بین ۱۴۵ کشور در رتبه دهم برابری جنسیتی قرار گرفت. فیلیپین بالاتر از هر کشور آسیا-اقیانوسیه به جز نیوزیلند قرار دارد. این نقش ها بین موقعیت سنتی مادر، مراقبت از فرزندان و خانواده تا موقعیت هایی در عرصه سیاسی متغیر است. علیرغم پیشرفت ها و دستاوردهای بزرگی که فیلیپین تاکنون در زمینه حقوق زنان به دست آورده است، این کشور همچنان به توسعه بیشتر نیاز دارد. بین زنا
نی که از نظر سیاسی، تحصیلی و مالی سرآمد بوده اند، در مقایسه با زنانی که مورد آزار خانگی قرار می گیرند، از نظر مالی ناپایدار هستند و از طریق فحشا و کار مهاجرتی مورد استثمار قرار می گیرند، اختلاف وجود دارد. جنبش حق رای. جنبش حق رای زنان در فیلیپین یکی از اولین رویدادهای مهمی بود که در آن زنان از نظر سیاسی دور هم جمع شدند. همچنین یکی از اولین جنبش های حقوق زنان بود و تلاش کرد تا حق رای و نامزدی زنان را به دست آورد. بسیاری از مردان فیلیپینی با این ایده مخالف بودند و به این دیدگاه سنتی که وظیفه زنان آشپزی، نظافت و تربیت فرزند در خانه است، پایبند بودند. مردان با این دیدگاه در درجه اول نگران این بودند که اگر زنان رسماً از نقش مرسوم خود خارج شوند، پویایی خانوادگی بی ثبات می شود. با این حال، همه مردان فیلیپینی مخالف این جنبش نبودند. نماینده کنگره فایلمون سوتو از سبو اولین لایحه حق رای زنان را در مجمع فیلیپین در سال ۱۹۰۷ ارائه کرد. از آنجا به بعد، لوایح مختلف حق رأی توسط تعدادی از مردان برجسته جامعه حمایت می شد، از جمله می توان به ملسیو سورینو از نگروس باختری در سال ۱۹۱۲، ماریانو کوئنکو از سبو در سال ۱۹۱۶، و مونتاژکارا
ن مختلف از بولاکان، لاگونا و توماس لونا در سال ۱۹۱۸ اشاره کرد. هیچ یک از این لوایح موفق نشدند. تا سال ۱۹۳۶ که شرایط برای حق رای زنان تغییر کرد. انجمن شهروندی زنان در سال ۱۹۲۸ توسط باشگاه زنان مانیل به رهبری ماریا ونتورا تأسیس شد که هدف اصلی آن در ابتدا حمایت از آرمان حق رای زنان بود. رئیس جمهور مانوئل ال. کوئزون در یک سخنرانی در کاخ مالاکانانگ در مانیل در ۳۰ سپتامبر ۱۹۳۶، حمایت خود را نسبت به جنبش حق رأی اعلام کرد رئیس جمهور کیزون، با امضای لایحه همه پرسی حق رأی زنان، اعلام کرد که «... قرار نیست به عنوان برده با آنها رفتار شود، حق رأی دادن به زنان فیلیپینی ضروری و حتی ضروری است» و برای زنان، این امر ضروری است. بر اساس قانون اساسی فیلیپین در سال ۱۹۳۴، ماده ۵ مقرر می داشت که زنان باید حق رأی را به دست آورند، مشروط بر اینکه ۳۰۰۰۰۰ زن در رأی گیری آن را را تأیید کنند. تحصیلات. جامعه در فیلیپین برای آموزش به ویژه برای فرزندانشان بسیار ارزش قائل است. به نظر می رسد که آموزش وسیله ای است که به وسیله آن می توان از فقر شخصی و خانوادگی جلوگیری کرد - که امکان زندگی موفق تر را فراهم می کند. بر اساس سرشماری جمعیت و مسکن فیل
یپین در سال ۲۰۱۳، نرخ باسوادی این کشور ۹۶٫۵ درصد ثبت شده است. همچنین مشخص شد که نرخ باسوادی برای زنان ۹۷ درصد و مردان ۹۶٫۱۰ درصد بوده است. شکاف سابق بین سواد آموزی مرد و زن و فارغ التحصیلان دوره عالی دیگر وجود ندارد. دسترسی و دستیابی به تحصیلات نقش مهمی در رفاه عمومی و استاندارد زندگی نه تنها برای همه زنان، بلکه همه مردم در سرتاسر فیلیپین داشته است. نرخ مشارکت آموزش عالی در فیلیپین در میان بالاترین نرخ ها در جهان است. در زمینه هایی مانند مهندسی، فناوری، دین، حقوق، تجارت و کشاورزی، فارغ التحصیلان عمدتاً مرد هستند. امید است بتوان با تغییر در برنامه درسی مدارس، کلاس های آموزشی مبتنی بر حذف کلیشه های جنسیتی و افزایش آگاهی عمومی نسبت به مسائل جنسی، به این امر پرداخت. مشارکت سیاسی. زنان فیلیپینی به طور فزاینده ای درگیر سیاست در سطح محلی و ملی شده اند. پژوهشگران بر این باروند که ظهور رهبران زن را می توان تا حد زیادی به پیوند خانوادگی و حمایت کلیسای کاتولیک از زنان نسبت داد. زنان آمده اند تا پست های گسترده ای مانند اعضای سنا، اعضای کنگره، سناتورها، فرمانداران، شهرداران و قضات را داشته باشند. بزرگ ترین نمونه از مشارکت
زنان فیلیپینی در سیاست، مناسبت های ریاست جمهوری زنان است. چندین زن در گذشته کاندیدای ریاست جمهوری شده اند، اما از سال ۱۹۸۶ تنها دو رئیس جمهور زن بوده اند.
&lt;templatestyles src="Module:Infobox/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt; فولکس واگن ترانسپورتر، بر اساس پلتفرم T گروه فولکس واگن، که اکنون در نسل هفتم خود قرار دارد، به مجموعه ای از ون هایی گفته می شود که بیش از ۷۰ سال است تولید شده و در سراسر جهان به بازار عرضه شده اند. سری تی (T) اکنون به عنوان پلتفرم رسمی خودروسازی گروه فولکس واگن در نظر گرفته می شود. و نسل های آن به ترتیب تی۱، تی۲، تی۳، تی۴، تی۵، تی۶ و تی۷ نام گذاری می شوند. پیش از تعیین "پلت فرم T"، سه نسل اول تیپ ۲ نامگذاری شدند که نشان دهنده موقعیت نسبی آنها نسبت به تیپ ۱ یا بیتل است. به عنوان بخشی از "پلتفرم تی"، سه نسل اول به صورت ماسبق به نام های تی۱، تی۲ و تی۳ خوانده می شوند. ترنسپورتر با بیش از ۱۲ میلیون دستگاه فروخته شده در سراسر جهان، پرفروش ترین ون در تاریخ است و شامل طیف وسیعی از اتوموبیل ها از جمله ون، مینی ون، مینی بوس، وانت و ون کمپر است. رقبای آن شامل فورد ترانزیت، تویوتا هایاس و مرسدس بنز ویتو هستند. تیپ ۲. تی۱ (۱۹۵۰). فولکس واگن تیپ ۲ (تی۱) که در ابتدا از فولکس واگن تیپ ۱ (فولکس واگن بیتل) گرفته شد، اولین نسل از خانواده ترنسپوتر فول
کس واگن بود. تی۲ (۱۹۶۷). پلت فرم تی۲ فولکس واگن از سال ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۹ به بازار عرضه شد. تی۳ (۱۹۷۹). فولکس واگن (تیپ ۲) که با نام های تی۲۵ نیز شناخته می شود، در سال ۱۹۷۹ معرفی شد. تی۳ ترنسپورتر یکی از آخرین پلت فرم های فولکس واگن با بدنه کاملاً جدید بود که هنوز از طراحی موتور عقب استفاده می کرد. در مقایسه با مدل قبلی خود (مدل تی۲)، تی۳ محکم تر و سنگین تر بود، با بدنه ای کمی بزرگ تر، مربعی تر و جعبه ای شکل تر، که فضای داخلی قابل استفاده تری را نسبت به سمت جلو، سقف و لبه های گرد مدل های اصلی ارائه می کرد. در حالی که تولید تی۳ در اروپا در اتریش تا سال ۱۹۹۲ به پایان رسید، تی۳ تا سال ۲۰۰۲ آفریقای جنوبی تولید می شد. ترنسپورتر/مولتیوان. تی۴ (۱۹۹۰). اولین طراحی رسمی «پلت فرم تی»، فولکس واگن ترانسپورتر (تی۴) به طور چشمگیری خط وانت فولکس واگن را با استفاده از موتور جلو، دیفرانسیل جلو و خنک کننده آبی، به روز کرد. تی۴ در آمریکای شمالی با نام فولکس واگن یورو-ون به بازار عرضه شد. تی۵ (۲۰۰۳). ۲۰۰۳–۲۰۰۹ (قبل از فیس لیفت). فولکس واگن ترنسپورتر (تی۵) گونه ای از پلت فرمتیT فولکس واگن است. ۲۰۰۹–۲۰۱۵ (بعد از فیس لیفت). سری ترنسپورتر
تی۵ در اواخر سال ۲۰۰۹ فیس لیفت شد. گزینه های پیشرانه به روز شده شامل اولین استفاده جهانی از گیربکس دوکلاچه در یک وسیله نقلیه تجاری سبک بود. تی۶ (۲۰۱۶). در سال ۲۰۱۶، فولکس واگن ترنسپورتر تی۶ را عرضه کرد که بر اساس تی۵ ساخته شده است. تی۷ (۲۰۲۲). در ژوئن ۲۰۲۱، فولکس واگن از یک ون مسافربری جدید به عنوان مولتی ون تی۷ رونمایی کرد. تی۷ از پلت فرم اختصاصی ون تی۶ به پلت فرم MQB مبتنی بر خودرو منتقل شد.
فنون ماهیگیری یا روش های ماهیگیری روش هایی برای صید ماهی هستند. این اصطلاح همچنین ممکن است به روش هایی برای صید دیگر جانوران آبزی مانند نرم تنان (صدفان، ماهی مرکب، هشت پا) و بی مهرگان دریایی خوراکی گفته شود. فنون ماهیگیری شامل جمع آوری دستی، نیزه ماهیگیری، توری کردن، ماهیگیری و به دام انداختن است. ماهیگیران تفریحی، تجاری و صنایع دستی از تکنیک های متفاوتی استفاده می کنند و گاهی نیز از تکنیک های مشابهی استفاده می کنند. ماهیگیران تفریحی برای تفریح یا ورزش ماهی می گیرند، در حالی که ماهیگیران تجاری برای سود. ماهیگیران صنعتگر از روش های سنتی و با تکنولوژی پایین برای بقا در کشورهای در حال توسعه و به عنوان میراث فرهنگی در کشورهای دیگر استفاده می کنند. بیشتر ماهیگیران تفریحی از شیوه های ماهیگیری و ماهیگیران تجاری از روش های تورگذاری استفاده می کنند.