Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
گرفت. در نبرد هفت ساعته ۷۹ یهودی شامل پزشکان و بیماران کشته شدند. سیزده سرباز انگلیسی در صحنهٔ درگیری حضور داشتند، اما آن ها کاری نکردند و فقط در آخرین لحظات قتل عام بود که تلاشی برای مداخله انجام دادند. سرهنگ دوم جک چرچیل در صحنهٔ درگیری حضور داشت و بعداً شهادت داد که او سعی کرده از طریق بی سیم برای پشتیبانی به کاروان هداسا کمک کند، اما درخواستش رد شد. نبرد رامت یوهانان و فرار از دروزها. فوزی القاوقجی به دنبال «شکست مفتضحانه» میشمار هایمک، به هنگ دروزی ارتش آزادی بخش عرب دستور داد تا عملیات های انحرافی انجام دهند. سربازان دروزی در چندین روستای عرب در ۱۲ کیلومتری شرق حیفا موضع گرفتند که از آنجا گهگاه به ماشین های عبوری و شهرک های یهودی، از جمله رامات یوهانان حمله می کردند. سربازان هگانا و کیبوتص که از آن ها حمایت می کردند، حملات خود را عقب انداختند و روستاهایی را که از آنجا حملات آغاز شده بود را ویران کردند. با تمام شدن مهمات، دروزی ها با صد تلفات به پایگاه خود در شفا امر عقب نشینی کردند. پس از یک شکست اولیه، یک نیروی کارملی به اندازه یک گردان در شب ۱۵–۱۶ آوریل بر دو روستا تسلط یافت. گردان دروزی در ۱۶ آوریل
۹ بار به مواضع کارملی حمله کرد اما نیروهای کارملی به مقابله پرداختند. تا بعد از ظهر، سربازان خسته دروزی عقب نشینی کردند. یک گزارش هگانا از «نیروهای آموزش دیده و بسیار شجاع دشمن» تمجید کرد. دروزی ها قبلاً چندین بار با عوامل یه شو تماس گرفته بودند و پس از شکست آن ها در رامات یوهانان، افسران دروزی پیشنهاد جدایی و پیوستن به صفوف هگانا را ارائه کردند. این پیشنهاد با ییگائل یادین مطرح شد و او این پیشنهاد را رد کرد، اما پیشنهاد کرد که آن ها می توانند در انجام عملیات خرابکارانه در پشت خط اعراب و تحت تأثیر قرار دادن همرزمان خود برای ترک ارتش کمک کنند. در آغاز ماه مه، ۲۱۲ سرباز وهاب فرار کردند. وهاب با در نظر گرفتن نگرش افراد خود، در ۹ مه با افسران رابط یهودی ملاقات کرد و موافقت کرد که با هگانا همکاری کند. دو طرف از درگیری اجتناب کردند و وهاب یک منطقه بی طرف در مرکز جلیل ایجاد کرد. ارتش وهاب به درخواست ها برای کمک به مبارزه با اشغال عکا توسط هگانا پاسخی نداد و در حالی که هگانا قلعه پلیس شفاعمر را در حین تخلیهٔ آن توسط بریتانیایی ها اشغال کرده بود، از حضور در آنجا اجتناب کرد. موقعیتی که دروزی ها در آن قرار گرفتند بر سرن
وشت آن ها پس از جنگ تأثیر گذاشت. با توجه به رابطهٔ خوب بین دروزها و یه شو از سال ۱۹۳۰ به بعد، علی رغم همکاری آن ها با شورای عالی عرب و اتحادیه عرب، بن گوریون اصرار داشت که دروزها و همچنین چرکس ها و مارونی ها از موقعیتی متفاوت با موقعیت سایر اعراب بهره مند شوند. عملیات یفتاح (۲۰ آوریل - ۲۴ مه). گالیله پانهندل منطقه ای در شمال شرقی جلیل، بین دریاچه طبریه و متولا و تحت کنترل یهودیان بود که دورترین و منزوی ترین منطقه از پرتراکم ترین منطقه یهودیان، یعنی دشت ساحلی محسوب می شد. وجود مرز لبنان در شمال، مرز سوریه در شرق و حضور اعراب در بقیه مناطق جلیل، آن را به هدف احتمالی مداخله ارتش های عربی تبدیل کرده بود. در چارچوب نقشه دالت، ییگائل یادین مسئولیت مدیریت عملیات یفتاح را به یگال آلون، فرمانده پالماخ سپرد که هدف آن کنترل تمام مناطق فوق و تحکیم آن قبل از حملهٔ برنامه ریزی شدهٔ اعراب در روز ۱۵ مه بود. آلون مسئول گردان های اول و سوم پالماخ بود که باید با مردم صفد و ده ها روستای عرب روبرو می شد. این وضعیت با حضور بریتانیایی ها مشکل تر شد، هرچند آن ها تخلیه منطقه را آغاز کرده بودند. بر اساس تحلیل آلون، ضروری بود که آنها م
نطقه را از حضور اعراب خالی کنند تا بتوانند کاملاً از خود محافظت کنند. تخلیه اعراب همچنین جاده هایی را که نیروهای عربی باید در آنها نفوذ می کردند، تحت فشار قرار می داد. در ۲۰ آوریل، آلون کارزاری را آغاز کرد که تبلیغات، حملات، تسلط بر دژهایی را که بریتانیایی ها رها کرده بودند و تخریب روستاهای عربی تصرف شده را در هم آمیخت. در ۱ مه، یک ضدحمله توسط شبه نظامیان عرب علیه شهرک های یهودی نشین آغاز شد، اما در نهایت ناموفق بود. در ۱۱ مه، صفد سقوط کرد و عملیات در ۲۴ مه پس از سوزاندن روستاهای دره هولا به پایان رسید. تهاجم برنامه ریزی شده نیروهای سوری در این منطقه با شکست مواجه شد و در پایان ماه ژوئن، نوار گالیله از طبریه تا متولا، که صفد را در بر می گرفت، از تمام جمعیت عرب آن خالی شد. دیدار گلدا مئیر و ملک عبدالله اول اردن (۱۰ مه). در ۱۰ مه، گلدا مئیر و عزرا دانین مخفیانه به امان و به کاخ ملک عبدالله رفتند تا با او گفتگو کنند. وضعیتی که عبدالله در آن قرار گرفته بود سخت بود. از یک سو، جاه طلبی های شخصی او، وعده های یه شو در نوامبر ۱۹۴۷ و حمایت بریتانیا از این وعده ها، او را به فکر الحاق بخش عربی فلسطین به کشور خودش بدون مد
اخله علیه کشور آیندهٔ اسرائیل انداخت. از سوی دیگر، فشار مردمش در واکنش به کشتار دیر یاسین، همراه با احساسات آن ها نسبت به مهاجرت فلسطینی ها و توافقات او با سایر اعضای اتحادیه عرب، او را به حضور شدیدتر در جنگ علیه اسرائیل سوق می داد. او همچنین خود را در موقعیت قدرتمندی می دید که نه تنها از حمایت نظامی اتحادیه عرب برخوردار بود، بلکه حمایت نظامی بریتانیا را نیز داشت. بن گوریون در دفتر خاطرات خود در مورد واکنش گلدا مئیر به این ملاقات نوشت: تحلیل های تاریخی از انگیزه ها و نتیجه گیری های این نشست متفاوت است. به گفته دومینیک لاپیر و لری کالینز – و همچنین تاریخ نگاران اسرائیل – هدف پشت مذاکره دستیابی به یک معاهده صلح و اجتناب از حمله نیروهای عرب بود. در آن زمان موازنه قوا برای آن ها مساعد نبود، اما مئیر نتوانست شاه را متقاعد کند. به گفته موریس، عبدالله «در وعده هایی که در ماه نوامبر برای عدم مخالفت با طرح تقسیم داده بود تجدیدنظر کرد»، اما مئیر را با این تصور باقی گذاشت که پس از پایان جنگ داخلی، کشور او با کشور یهود در صلح خواهد بود. آوی شلیم از توافقی «تلویحی» برای جلوگیری از تقسیم فلسطین با فلسطینی ها صحبت کرد و این
ایده را مطرح کرد که بین پادشاهی هاشمی و یه شو تبانی وجود دارد. با این حال، یوآو گلبر، مورخ، این ایده را رد کرد. پیر رازوکس اشاره می کند که «اکثر کارشناسان آن را محتمل می دانند» که بن گوریون و ملک عبدالله بر سر تقسیم فلسطین تفاهم داشته باشند و تنها فشار کشورهای عربی بر عبدالله او را از پیگیری وعده خود بازداشت. به گفته رازوکس، این ایده نگرش بریتانیایی ها را توضیح می دهد که با پیروی از این نقشه، به وعده های آرتور بالفور به یه شو و امپراتوری هاشمی به طور همزمان عمل می کنند. وی بیان می کند که حضور نیروهای لژیون عرب، قبل از ۱۵ مه، در نزدیکی مواضع استراتژیک تحت تصرف بریتانیایی ها، از این طریق به راحتی قابل درک است. ایلان پاپه تأکید می کند که به نظر نمی رسید وزرای عبدالله و خود جهان عرب از گفتگوهای انجام شده بین او و یه شو مطلع باشند، حتی اگر جاه طلبی های او در مورد فلسطین به طور گسترده شناخته شده باشد. او همچنین اظهار داشت که سر الک کرکبراید و گلاب پاشا در آن زمان فکر می کردند که دست کم عزام پاشا، دبیر اتحادیه عرب، باید از بازی دوگانه عبدالله اطلاع داشته باشد. از سوی دیگر، مسلم است که گلدا مئیر و ملک عبدالله در مور
د وضعیت اورشلیم به توافق نرسیدند. در ۱۳ مه، لژیون عرب کفار عتصیون را تصرف کرد، که در نیمه راه و در امتداد جاده بین الخلیل و اورشلیم قرار داشت. در ۱۷ مه، عبدالله به گلوب پاشا، فرمانده لژیون عرب دستور داد تا به اورشلیم حمله کند. کشتار کفار عتصیون. کفار عتصیون متشکل از چهار شهرک است که در مسیر استراتژیک بین الخلیل و اورشلیم، درست در وسط قلمرو مسکونی عرب ها ایجاد شده است. در پایان سال ۱۹۴۷ دارای ۴۰۰ تن سکنه بود. پس از پذیرش قطعنامه ۱۸۱ تحت حملات اعراب قرار گرفت. بن گوریون در ۷ دسامبر عتصیون را تقویت کرد و با یک لشکر پالماخ از آن محافظت کرد، اما در ۸ ژانویه، او اجازه تخلیه زنان و کودکان از شهرک ها را صادر کرد. پس از ۲۶ مارس که آخرین کاروان تدارکاتی با موفقیت به آنجا رسید، علیرغم تلفات جانی سنگین، مدافعان کاملاً منزوی شدند. در ۱۲ مه، یگان های لژیون عرب شروع به حمله به شهرک های یهودی نشین کردند. انگیزهٔ آن ها شامل تمایل آن ها به محافظت از یکی از آخرین کاروان های تدارکاتی قبل از اعمال تحریم بود، که باید در جاده از کفار عتصیون عبور می کرد. نظریه دیگر این است که بلوک شهرک ها مانع استقرار لژیون در منطقه اطراف الخلیل شده
بود که حمله به آن یکی از اهداف اصلی عبدالله بود. نیروهای مدافع به سرعت سقوط کردند و در ۱۳ مه، اولین کیبوتص تصرف شد و کسانی که اسیر شده بودند قتل عام شدند و فقط چهار نفر زنده ماندند. از ۱۳۱ مدافع، ۱۲۷ نفر از جمله ۲۱ زن با وجود تسلیم شدن کشته یا قتل عام شدند. سه شهرک دیگر نیز تسلیم شدند. کیبوتص ها ابتدا غارت شدند و سپس با خاک یکسان شدند. در مارس ۱۹۴۹، ۳۲۰ زندانی از شهرک های عتصیون، از جمله ۸۵ زن، از «اردوگاه اسرای جنگی اردن در مفرک» آزاد شدند. حوادثی که در کفار عتصیون رخ داد، معایب سیاست منع تخلیه را آشکار کرد. این سیاست اگرچه در طول جنگ داخلی مؤثر بود، اما در هنگام مواجهه با شبه نظامیان، شهرک های یهودی نشین منزوی نمی توانستند در برابر قدرت آتش یک ارتش منظم مقاومت کنند و تخلیه می توانست از اسارت یا مرگ کسانی که از شهرک ها دفاع می کردند جلوگیری کند. به گفته یوآو گلبر، سقوط و قتل عام کفار عتصیون بر تصمیم بن گوریون برای درگیری با لژیون عرب در مسیر اورشلیم تأثیر گذاشت، اگرچه ستاد کل هگانا در مورد اینکه آیا لژیون باید در داخل اورشلیم به چالش کشیده شود یا خیر، اختلاف نظر داشتند، زیرا چنین حرکتی می توانست به یهودیان
شهر آسیب برساند. بن گوریون تصمیم نهایی را به شلتیل واگذار کرد. به این ترتیب نبرد برای فتح اورشلیم آغاز شد. اورشلیم: عملیات یووسی و کیلشون ("چنگال") (۱۳–۱۸ مه). عملیات یووسی دو هفته، از ۲۲ آوریل ۱۹۴۸ تا ۳ مه ۱۹۴۸ به طول انجامید. همه اهداف قبل از اجرای آتش بس توسط بریتانیا محقق نشد. یک نیروی پالماخ صومعه سان سیمون واقع در قطمون را اشغال کرد. نیروهای نامنظم عرب به صومعه حمله کردند و نبردی سنگین درگرفت. هر دو طرف جنگ مجروح و کشته های زیادی داشتند. پالماخ در حالی که رزمندگان مجروح خودشان را منفجر می کردند به فکر عقب نشینی افتاد، اما پس از آن متوجه شدند که نیروهای عرب خسته شده اند و نمی توانند به جنگ ادامه دهند. در نتیجه ساکنان عرب حومه شهر را ترک کردند و حومه یهودیان محاصره شده جنوبی آزاد شد. هگانا قصد داشت اورشلیم را در روزهای پایانی قیمومت بریتانیا تصرف کنند. حملات به منطقهٔ بین اورشلیم شرقی و غربی از ۱۳ تا ۱۸ مه (معروف به عملیات کیلشون) به عنوان مرحله اولیه این فتح برنامه ریزی شده بود. در اورشلیم، بریتانیا چندین منطقه امنیتی استراتژیک به نام «بیوینگراد» داشت. ایستگاه رادیویی، مرکز تلفن و بیمارستان دولتی شهر به
همراه تعدادی پادگان و خوابگاه نوتردام در آنجا قرار داشتند. یکی از اهداف اصلی عملیات کیلشون به دست گرفتن کنترل این مناطق دارای اهمیت استراتژیک در زمانی بود که بریتانیایی ها در حال عقب نشینی بودند. در ۱۳ مه، هگانا کنترل خود بر محله یهودیان اورشلیم را گسترش داد و در ۱۴ام (با به دست آوردن برنامه دقیق تخلیه با کمک بریتانیا) کنترل بیوینگرادها، از جمله اداره پست مرکزی و محوطه کلیسای روسیه را در ساعت ۰۴:۰۰ به دست گرفت. آنها سربازان عرب را غافلگیر کردند و آن ها نیز هیچ مقاومتی نکردند. هدف ثانویه عملیات کیلشون ایجاد یک خط مقدم مستمر بین مناطق مختلف یهودی نشین منزوی بود. برای این هدف، سرتیپ دیوید شالتیل، فرستاده سابق هگانا به اروپا، به همراه یک نیروی متشکل از ۴۰۰ سرباز هگانا و ۶۰۰ سرباز شبه نظامی مستقر شدند. امیل غوری، رهبر جدید ارتش جهاد مقدس نیز تصرف این منطقه ها را در نظر گرفت و ۶۰۰ سرباز را برای این مأموریت بسیج کرد، اما هیچ عملیات خاصی را آماده نکرد. هدف ثانویه نیز موفقیت آمیز بود. در شمال شهر، نیروهای یهودی محلهٔ عرب نشین شیخ جراح را تصرف کردند، با کوه اسکوپوس ارتباط برقرار کردند و روستاهای اطراف مستعمره آمریکا را
تصرف کردند. در جنوب، آنها پس از تصرف پادگان آلنبی، ارتباط مستعمرات آلمان و یونان با تالپیوت و رامات راحل را تضمین کردند. یک واحد پالماخ حتی توانست از طریق دروازه صهیون ارتباط با منطقه یهودی در اورشلیم را برقرار کند. نیروهای عرب ناتوان و تسلیم وحشت شدند و وضعیت را ناامید کننده خواندند و سقوط شهر را قریب الوقوع اعلام کردند. عملیات بن امی (۱۳ تا ۲۲ مه). در چارچوب طرح دالت، یگائل یدین قصد داشت در غرب گالیله، جایی که تعدادی از سکونتگاه های یهودی جدا شده قرار داشت، پیشرفتی ایجاد کند. این منطقه که از عکا تا مرز لبنان را در بر می گیرد، با طرح تقسیم به اعراب اختصاص یافته بود، اما در مسیری بود که نیروهای لبنانی قصد داشتند از طریق آن وارد فلسطین شوند. فرماندهی این عملیات به موشه کارمل، رئیس تیپ کارملی سپرده شد. این عملیات شامل دو مرحله بود: مرحله اول در غروب ۱۳ مه آغاز شد، زمانی که واحدی از خودروهای زرهی و کامیون های هگانا بدون هیچ مقاومتی در امتداد ساحل پیشروی کردند. نیروهای ارتش آزادی بخش عرب بدون وارد شدن به نبرد فرار کردند و مرحله اول عملیات با تصرف عکا در ۱۸ مه پایان یافت. در مرحله دوم، از ۱۹ تا ۲۱ مه، نیروها تا ک
یبوتص یحیام در مرز لبنان پیش رفتند و آن را به هم وصل کردند و تعدادی از روستاهای عرب نشین در سر راه را فتح و ویران کردند. موج اصلی مهاجرت اعراب فلسطینی. حرکت هگانا به سمت عملیات تهاجمی در مرحله دوم جنگ با مهاجرت عظیمی همراه شد که شامل ۳۵۰٬۰۰۰ پناهنده عرب بود و آن ها به ۱۰۰٬۰۰۰ آوارهٔ فلسطینی در ابتدای جنگ اضافه شدند. اصطلاح «هجرت فلسطینیان» اغلب برای اشاره به این موج و دو موج بعدی استفاده می شود. این دو موج توجه مطبوعاتی قابل توجهی به دست آورد و به طور گسترده و بیش از سایر رویدادهای مرتبط با فلسطین در مطبوعات آن زمان بازتاب یافت. علل و مسئولیت این مهاجرت، موضوعی بسیار بحث برانگیز در میان مفسران درگیری و حتی مورخانی است که در این دوره تخصص دارند. در میان علل مختلف احتمالی، افرایم کرش مهاجرت را عمدتاً به دستور مقامات عرب برای فرار نسبت می دهد، در حالی که دیگران استدلال می کنند که سیاست اخراج توسط مقامات یه شو سازماندهی شده بود و توسط هگانا اجرا شده بود. برخی دیگر با این حال این دو فرض را رد می کنند و مهاجرت را اثر تجمعی همه پیامدهای جنگ داخلی می دانند. تدارکات انجام شده توسط اتحادیه عرب. در آخرین نشست اتحادیه عر
ب در فوریه ۱۹۴۸، رهبران عرب اعتقاد خود را مبنی بر کمک ارتش آزادی بخش عرب به فلسطینی ها و وادار کردن جامعه بین المللی به دست کشیدن از طرح تقسیم مورد حمایت سازمان ملل ابراز کردند. اجلاس بعدی در ۱۰ آوریل در قاهره برگزار شد، در حالی که وضعیت به وضوح با مرگ الحسینی و کشتار میشمار هایمک تغییر کرده بود. اسماعیل صفوت بار دیگر خواستار استقرار فوری ارتش های دولت عربی در مرزهای فلسطین و شرکت در عملیات های بزرگ تر شد. رهبران عرب برای اولین بار در مورد امکان مداخله در فلسطین گفتگو کردند. سوریه و لبنان اعلام کردند که آماده مداخله فوری هستند، اما ملک عبدالله اجازه نداد نیروهای لژیون عرب فوراً به نفع فلسطینی ها مداخله کنند، اقدامی که باعث عصبانیت دبیرکل اتحادیه شد و او اعلام کرد که عبدالله فقط به دستور انگلیس تسلیم می شود. با این وجود عبدالله اعلام کرد که آماده است تا لژیون عرب را برای کمک به آرمان فلسطین بعد از ۱۵ مه ارسال کند. در پاسخ سوریه اصرار داشت که ارتش مصر نیز حضور داشته باشد و با وجود مخالفت نخست وزیر مصر، فاروق یکم به درخواست سوریه پاسخ مثبت داد. اما انگیزهٔ او بیش از کمک کردن به فلسطینی ها، این بود که اهداف هژمون
یک اردنی ها را محدود کند. اعظم پاشا بعداً در پی سفر چند تن از بزرگان فلسطینی به امان و با وجود مخالفت مفتی سوریه و حاج امین الحسینی، پیشنهاد عبدالله را پذیرفت و اسماعیل صفوت را به امان فرستاد تا هماهنگی بین ارتش آزادی بخش عرب و لژیون عرب اردن را ترتیب دهد. تصمیم گرفته شد که فرماندهی عملیات ها در اختیار ملک عبدالله باشد و این که عراقی ها تیپی را در ماوراء اردن مستقر کنند تا برای مداخله در ۱۵ مه آماده شوند. در ۲۶ آوریل، «قصد اشغال فلسطین» به طور رسمی در پارلمان ماوراء اردن اعلام شد و از یهودیان «دعوت شد تا خود را زیر قلمرو ملک عبدالله قرار دهند.» آن ها وعده دادند که جان یهودی ها را نگیرند. یه شو این اعلامیه را به عنوان یک اعلامیه جنگی در نظر گرفت و جهان غرب را تشویق کرد که از طریق ابزارهای دیپلماتیک بر شاه فشار بیاورد تا از مداخله او جلوگیری کند. در ۳۰ آوریل، اردنی ها، مصری ها و عراقی ها در مورد فرماندهی عبدالله اختلاف نظر داشتند. عبدالله عنوان افتخاری فرمانده کل قوا را دریافت کرد، در حالی که ژنرال عراقی، الدین نور محمود، به عنوان رئیس ستاد منصوب شد. با وجود این نمایش وحدت، توافق شد که هر ارتش مستقل از یکدیگر د
ر صحنه عملیات عمل کند. در ۴ مه، گروه ضربت عراق به مفرق رسید. این گروه از یک هنگ تانک های زرهی، یک هنگ پیاده نظام مکانیزه و بیست و چهار سلاح توپخانه تشکیل شده بود و شامل ۱۵۰۰ نفر سرباز می شد. مصریان دو تیپ تشکیل دادند و حدود ۷۰۰ نفر را در سینا مستقر کردند. سوری ها نتوانستند نیروی بهتری را جمع آوری کنند، در حالی که لبنانی ها اعلام کردند که نمی توانند در عملیات نظامی در ۱۰ مه شرکت کنند. تنها دو روز قبل از آن، در ۸ مه، وزارت خارجه بریتانیا دیگر از تهاجم اعراب مطمئن بود. در حالی که تحلیلگران بریتانیایی معتقد بودند که همه ارتش های عربی، به جز لژیون عرب، برای درگیری های آتی آماده نیستند، افسران مصری مدعی شدند که پیشروی آنها «رژه ای با کمترین خطر» خواهد بود و ارتش آن ها «پس از دو هفته در تل آویو خواهد بود». وضعیت آمادگی نیروها به گونه ای بود که حتی نقشه فلسطین را هم نداشتند. در آن زمان، نقشه های نهایی تهاجم هنوز مشخص نشده بود. رهبران بریتانیا تلاش کردند تا رهبران عرب در تصمیم خود بازنگری کنند، اسماعیل صفوت با بی تفاوتی استعفا داد، اما کشورهای عربی مصمم به نظر می رسیدند. در ۱۵ مه ۱۹۴۸، اتحادیه عرب رسماً اعلام کرد که ب
رای تضمین امنیت و حق تعیین سرنوشت ساکنان فلسطین در یک کشور مستقل، در فلسطین مداخله خواهد کرد. نتایج و پیامدها. به گفته بنی موریس، نتیجهٔ پنج ماه و نیم جنگ «پیروزی قاطع یهودیان» بود. از یک طرف، «قدرت نظامی اعراب فلسطینی در هم شکسته شد» و اکثر جمعیت در مناطق جنگی در حال فرار یا بیرون رانده شدن بودند. از طرف دیگر، «هگانا از یک گروه شبه نظامی به یک ارتش تبدیل شد» و «در یک نوار پیوسته از قلمرو که دشت ساحلی، دره جزرئیل و دره اردن را در بر می گرفت، حضور خود را تثبیت کرد.» یه شو ثابت کرد که توانایی دفاع از خود را دارد و ایالات متحده و بقیه جهان را متقاعد کرد که از آن حمایت کنند و «پیروزی بر اعراب فلسطین به هگانا تجربه و اعتماد به نفس [...] مقابله با [. ..] ارتش های متجاوز کشورهای عربی را داد». به گفته یواو گلبر، در طول شش هفته بین حمله هگانا در ۱ آوریل و تهاجم ارتش های عربی، اعراب تقریباً در همه جبهه ها شکست خوردند. نیروهای یهود چهار شهر (طبریه، یافا، صفد و حیفا) و ۱۹۰ روستا را تصرف کردند. اکثر ساکنان آن ها فرار کردند. پناهجویان به سامریه، جلیل مرکزی، منطقه کوه الخلیل، منطقه غزه و همچنین ماوراء اردن، لبنان و جنوب سور
یه سرازیر شدند. با شکست نیروهای فلسطینی و ارتش آزادی بخش عرب، اتحادیه عرب چاره ای جز تهاجم در پایان قیمومیت بریتانیا نمی دید. روند تصمیم گیری برای تهاجم و آماده شدن برای حمله دو یا سه هفته مانده به پایان فرمان آغاز شد؛ زمانی که سطح شکست آشکار شد و مشخص بود که ارتش آزادی بخش نمی تواند از آن جلوگیری کند. اگرچه هگانا یک گروه شبه نظامی با قدرت تسلیحاتی کم بود، اما حملات هفته های آخر آن ها به خوبی پیش رفت، زیرا روستاهای عرب به کمک روستاها یا شهرهای عرب همسایهٔ خود نیامدند. علاوه بر این، تنها چند مرد جوان عرب از مناطق دست نخورده (مانند انور نسیبه، نابلس، الخلیل) در نبردهای اورشلیم، حیفا و غیره شرکت کردند انور نسیبه از حامیان مفتی، گفت که مفتی از ارسال اسلحه به مناطقی که از رویکرد سیاسی او حمایت نمی کردند، خودداری می کرد و فقط از بین طرفدارانش نیرو برای ارتش جهاد مقدس جذب می کرد. این امر تا حدی دلیل عدم وجود یک نیروی سازمان یافته عربی و مقدار ناکافی تسلیحات مدافعان عرب اورشلیم را توضیح می دهد. در ۱۴ مه ۱۹۴۸، دیوید بن گوریون به نمایندگی از رهبری یهودیان، تأسیس یک دولت یهودی در ارتس اسرائیل را به نام دولت اسرائیل اعلا
م کرد. جنگ ۱۹۴۹–۱۹۴۷ فلسطین و اسرائیل با مداخله ارتش های کشورهای عربی و آغاز جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل وارد مرحله دوم خود شد.
نای کانری به معنی کانری داخلی؛ به خدمتگزار خاندان توکوسو، خاندان اصلی خاندان هوجو که شیکن در شوگون سالاری کاماکورا بودند، گفته می شود. او را میئوچی تونین نیز می نامند. این به معنای «رئیس امور خاندان توکوسو» است و یک سمت در شوگون سالاری نیست. تاریخ. گفته می شود که سلف آن در سال ۱۲۲۴ بود، زمانی که نایب السلطنه سوم، هوجو یاسوتوکی، بیتو کاگه تسونا را به عنوان مباشر منصوب کرد. نمونه ای از خدمتگزار خانواده توکوسو که اوچی کانری نامیده می شود را می توان از شیکن هشتم، هوجو توکیمونه، و شیکن نهم، هوجو ساداتوکی، از تایرا نو یوشیتسونه مشاهده کرد. پس از مرگ هوجو توکیمونه، یوریتسونا با قوی تر شدن قدرت گوکه نین ها به شهرت رسید و او با آداچی یاسوموری، یک گوکنین با نفوذ، بر سر اصلاحات در کوان درگیر شد. در شورش شیموتسوکی در سال ۱۲۸۵، یاسوموری و دیگران نابود شدند و سیستم مدیریت شوگون سالاری که تا آن زمان توسط شورایی از گوکه نین ها اداره می شد، به دیکتاتوری توکوسو با در راس قرار گرفتن هوجو ساداتوکی تبدیل شد. از آنجایی که او تنها یک رعیت و ملازم خاندان هوجو، و یکی از گوکنین ها بود، در ابتدا با او به عنوان یک ملازم رده پایین رفتار
می شد، اما پس از حادثه شیموتسوکی، او به یک ملازم رتبه بالاتر تبدیل شد. پس از شکست یوریتسونا در شورش هیزنمون در سال ۱۲۹۳، هوجو مونه کاتا برای مدتی به عنوان نایشی کاتا خدمت کرد و عنوان «نایشی کن» به او داده شد. با این حال، بعدها، زمانی که هوجو مونه کاتا در جنگ کاگن شکست خورد، ناگاساکی تاکاتسونا (انکی)، یکی از اعضای خانواده یوریتسونا، منصوب شد و سیستم «نای کانری» بازسازی شد. تاکاتسونا و پسرش ناگاساکی تاکاسوکه یکی پس از دیگری به سمت نایکانری منصوب شدند و در دوران پسر ساداتوکی هوجو تاکاتوکی، قدرتی را در دست داشتند که این قدرت حتی از تاکاتوکی، خاندان توکوسو، پیشی گرفته بود. با این حال، هنگامی که شوگون سالاری به دلیل شورش نیتا یوشیسادا و دیگرانی که در جنبش ضد شوگونی امپراتور گو-دایگو شرکت داشتند سقوط کرد، این موقعیت نیز ناپدید شد. بررسی اجمالی. طرح کلی فرایند تأسیس. به پایه آزوما کاگامی، اوکورا گوشو، اقامتگاه میناموتو نو یوریتومو، در ۱۲ دسامبر ۱۱۸۰ در اوکورا-گو، کاماکورا تأسیس شد و به این ترتیب یک اقامتگاه سامورایی، که می توان نمونه اولیه ساختار حکومتی شوگونی نامید، به وجود آمد و منجر به تشکیل دولت سامورایی شد. در ا
کتبر سال دوم جوئی (۱۱۸۳)، دربار امپراتوری، یوریتومو را مسئول جمع آوری مالیات سالانه از خانه ها و کوریو و مالیات کالاهای رسمی در استان های شرقی کرد و در عین حال حق یوریتومو برای حکومت بر شرق را رسماً به رسمیت شناخت. خاندان تایرا در نبرد دان نو اورا (۱۱۸۵) نابود شد و در همان سال، منشور امپراتوری بونجی (۱۱۸۵) به یوریتومو قدرت شوگو و کنترل زمین های ولایت ها را تأیید کرد. در سال اول کنکیو (۱۱۹۰)، یوریتومو به گون دایناگون و اوکونو دایشو منصوب شد و به عنوان یک اشراف درباری (کوگه) شناخته شد و حق تأسیس کومونشو (بعدها ماندوکورو) را داشت . در سال ۱۱۹۲ او سی تایشوگون اعلام شد. به این ترتیب، دولت به عنوان یک دولت سامورایی هم به نام و هم در واقعیت تأسیس شد. با تأسیس شوگو، حکومت شوگون مسئولیت حفظ نظم عمومی در ولایت های مختلف را برعهده داشت، اما در ابتدا، به ویژه در غرب ژاپن، تحت کنترل دوگانه دربار امپراتوری و دفتر شعبه آن، کوکوفو بود، اما دامنه آن به تدریج گسترش یافت. پس از جنگ جوکیو و حمله مغول به ژاپن، آنها توانستند کنترل سراسری را برقرار کنند.
هوجو تاکاایه ، تولد نامشخص - مرگ ۱۰ ژوئن ۱۳۳۳ میلادی ） در پایان دوره کاماکورا یک فرمانده نظامی، پسر هوجو توکی ایه از خاندان هوجو بود. همچنین به عنوان ناگائه تاکاایه نوشته شده است. در مارس ۱۳۳۳، شورش گنکو آغاز شد، در آوریل همان سال، شوگون سالاری کاماکورا تاکاایه را از کاماکورا، همراه با یک ملازم با نفوذ، آشیکاگا تاکائوجی، به کیوتو اعزام کرد. طبق جلد نهم تایهیکی، «حمله به یاماساکی و نبرد هیسوکه ناواته»، تاکاایه با آکاماتسو نوریمورا و چیگوسا تاداآکی (بخش فوشیمی، کیوتو، شهر کیوتو) در روز ۲۷ همان ماه جنگید. او با نیروهای چیگوسا تاداآکی، یوکی چیکامیتسو و دیگران درگیر شد، اما توسط سایو نوری، یکی از اعضای خاندان آکاماتسو و ارباب قلعه سایو، در نبرد جان باخت. طبق توضیحاتی که در تایهیکی آمده است، ظاهر بیش از حد آراسته او از او یک ژنرال بزرگ و یک دشمن ساخته بود.
اسکیرپیک () شهرکی کوچک با جمعیت ۳٬۲۱۱ (مطابق آمار ۱ ژانویهٔ ۲۰۲۳) در استان سوددانمارک است که در شبه جزیرهٔ یوتلاند واقع شده است. در مدارک قدیمی به جا مانده از سال ۱۲۹۲ میلادی، به کلیسای این شهر کوچک اشاره شده است.
ال اچ اس ۱۱۴۰بی () یک سیاره فراخورشیدی است که در منطقه قابل سکونت کوتوله سرخ ال اچ اس ۱۱۴۰ می چرخد. این سیاره در سال ۲۰۱۷ توسط پروژه میرت (MEarth) کشف شد.با شعاعی حدود ۷۰درصد بزرگ تر "ال اچ اس ۱۱۴۰بی" در رده سیاره های ابرزمین قرار می گیرد. در ابتدا تصور می شد که این یک سیاره سنگی متراکم است، اما با توجه به اندازه گیری های محاسبه شده از جرم و شعاع آن چگالی کمتری پیدا کرده است که نشان می دهد احتمالاً یک دنیای اقیانوسی است که ۹ تا ۱۹ درصد جرم آن از آب تشکیل شده است. "ال اچ اس ۱۱۴۰بی" به طور کامل در منطقهٔ قابل سکونت ستاره می چرخد و ۴۳ درصد شار فرودی زمین را دریافت می کند. این سیاره ۴۹ سال نوری از ما فاصله دارد و با گذر از برابر ستارهٔ خود ، آن را به یک نامزد عالی برای مطالعات جوی با تلسکوپ های زمینی و/یا فضایی تبدیل می کند.
هیوجوشو در دوره کاماکورا و دوره موروماچی یک منصب بود. در دوره کاماکورا، هیوجوشو بالاترین ارگان سیاسی شوگون سالاری کاماکورا بود و بالاترین ارگانی بود که مسئولیت کلیه امور اداری، قضایی و قانونگذاری را بر عهده داشت.
یوری آیشو در دوره کاماکورا اشاره به اعضای یوری آی ارد که بالاترین ارگان تصمیم گیری بود. یک هیئت مدیریتی در خاندان سامورایی، اما معنای محدود، جلسه ای از مدیران ارشد شوگون سالاری کاماکورا، با محوریت توکوسو از خاندان هوجو و تعداد کمی از مردم برگزار می شد.
هیکیتسوکه شو ، یکی از ارگان های قضایی شوگون سالاری کاماکورا و شوگون سالاری آشیکاگا در ژاپن بود. هیکیتسوکه توسط پنجمین شیکن هوجو توکی یوری در سال ۱۲۴۹ تأسیس شد. برای تسریع تعداد فزاینده ای از دعاوی در دادگاه عالی هیوجوشو، هیکیتسوکه شو مسئول ایجاد حقایق یک پرونده بود، در حالی که هیوجوشو کاربردهای قانون را تفسیر می کرد.
چینزی بوگیو ، یا کمیسر دفاع غرب، نامی بود که در سال ۱۱۸۶ برای نظارت بر دفاع از کیوشو ایجاد شد، مأموریت اصلی بوگیو جستجو و حذف هر کسی بود که از میناموتو نو یوشی تسونه حمایت می کرد که بر برادرش میناموتو نو یوریتومو شورش کرده بوده و خواست او این بود که خود تبدیل به شوگون شود. بعدها به عنوان اولین خط دفاعی در برابر حمله مغول به ژاپن عمل می کرد.
اوشو سوبوگیو یا قاضی کل اوشو در دوره کاماکورا، شوگون سالاری کاماکورا یک موقعیت موقت توسط میناموتو نو یوریتومو در ۲۲ سپتامبر ۱۱۹۰ برای رسیدگی به پیامدهای پس از جنگ نبرد اوشو منصوب شد. گمان می رود که این منصب برابر با قیم بود، اما چیزهای زیادی وجود دارد که نامشخص است. برای این منصب کاسایی کیوشیگه، ساکن ولایت شیموسا که در نبرد اوشو موفق بود، منصوب شد. ایساوا ایه کاگه ، بومی کیوتو، که توانایی نوشتن او مورد تحسین هوجو توکیماسا قرار گرفت و با توصیه توکیماسا ملازم او شد، اغلب به عنوان یکی از «اوشو سوبوگیو» در نظر گرفته می شود.
ازو کانری در دوره کاماکورا، شوگون سالاری کاماکورا، این موقعیتی است که گمان می رود بر مشاغل مختلف مرتبط با ازو نظارت داشته است. توجه داشته باشید که اصطلاح ازو کانری بعد از دوره نانبوکوچو ظاهر شد و در دوره کاماکورا به آن ازو ساتاشیکی و ازو دایکان می گفتند.