Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
در ۱۹ مارس ۲۰۲۵، اکرم امام اوغلو شهردار استانبول توسط پلیس ترکیه به اتهام فساد، اخاذی، رشوه خواری، پول شویی و حمایت از تروریسم به ویژه از گروه حزب کارگران کردستان به همراه بیش از ۱۰۰ نفر دیگر توسط پلیس آتاترک ترکیه دستگیر شد. پیشینه. در تاریخ ۱۸ مارس ۲۰۲۵، دانشگاه استانبول مدرک امام اوغلو را به دلیل بی نظمی ها لغو کرد، که این امر مانع از نامزدی او برای ریاست جمهوری می شود. این تصمیم تنها چند روز قبل از آنکه اپوزیسیون قصد داشت او را به عنوان نامزد معرفی کند، اتخاذ شد. بازداشت. در صبح روز ۱۹ مارس ۲۰۲۵، پلیس ترکیه اقامتگاه امام اوغلو در استانبول را محاصره کرد. در ویدیویی که حدود ساعت ۷ صبح به وقت محلی در توییتر منتشر شد، امام اوغلو در حالی که برای روز آماده می شد، به مردم گفت: «ما با ظلم بزرگی روبرو هستیم، اما تسلیم نخواهم شد. خود را به ملت ام می سپارم.» اندکی بعد، او به همراه بیش از ۱۰۰ نفر دیگر، از جمله دستیارش مراد آونگون، دو شهردار منطقه ای استانبول از حزب جمهوریخواه خلق (CHP) و چندین روزنامه نگار و شخصیت تجاری بازداشت شد. دفتر دادستان کل استانبول امام اوغلو را به عنوان «رهبر یک سازمان جنایی» متهم کرد و ادعا
هایی از جمله فساد، اخاذی، رشوه خواری و پول شویی مرتبط با قراردادهای شهرداری را مطرح کرد. دادستان ها همچنین او را به کمک به حزب کارگران کردستان (PKK) متهم کردند، به دلیل تشکیل ائتلاف انتخاباتی با حزب برابری و دمکراسی خلق ها (DEM) در انتخابات شهرداری های ۲۰۲۴. دولت ادعا کرد که این «اجماع شهری» نفوذ پی ک ک را در مناطق شهری افزایش داده است. امام اوغلو و حامیانش این اتهامات را ساختگی دانسته و تأکید کردند که این اتهامات برای حذف او به عنوان یک تهدید سیاسی برای رجب طیب اردوغان طراحی شده اند. دفتر دادستان کل استانبول همچنین اعلام کرد که شرکت ساختمانی امام اوغلو تحقیقات توقیف شده و مدیر کل آن بازداشت شده است. دولت ترکیه همچنین ممنوعیت چهار روزه ای برای تجمعات عمومی در استانبول اعمال کرد، جاده های اصلی را بست و طبق گزارش نت بلاکس دسترسی به پلتفرم های رسانه های اجتماعی مانند توییتر، یوتیوب و اینستاگرام را محدود کرد، امام اوغلو به اداره امنیت وطن در استانبول منتقل شد، جایی که او در بازداشت باقی ماند تا مراحل قانونی بیشتر انجام شود. واکنش ها. بازداشت اکرم امام اوغلو واکنش های گسترده ای در ترکیه به همراه داشت. حزب جمهوریخو
اه خلق (CHP) این وضعیت را به عنوان «کودتا سیاسی» توصیف کرد و اعلام کرد که این اقدام مداخله ای علیه اراده مردم است. رئیس حزب CHP، اوزگور اوزل، حمایت کامل خود را از امام اوغلو اعلام کرد، در حالی که رهبر حزب خوب، موساوات درویش اوغلو، استدلال کرد که بازداشت او از نظر قانونی توجیه پذیر نیست و صرفاً یک عملیات کاملاً سیاسی است. حزب برابری و دمکراسی خلق ها این اقدام را تلاشی برای سرکوب اپوزیسیون دانست. رهبر حزب پیروزی، امید اوزداگ، بر حاکمیت قانون تأکید کرد و اظهار داشت که این فرایند باید شفاف باشد. حزب دموکرات و حزب سعادت نیز بیانیه هایی در حمایت از امام اوغلو صادر کردند. در حالی که کارکنان شهرداری کلان شهر استانبول اعتراضات در محل کار خود را سازماندهی کردند، شهروندان در چندین شهر، به ویژه در استانبول و آنکارا، به خیابان ها آمدند تا به تصمیم بازداشت اعتراض کنند. علاوه بر این، اعتراضاتی در چندین دانشگاه، از جمله دانشگاه استانبول، برگزار شد.
بز (انگلیسی: Goat) یک فیلم کمدی، ورزشی آمریکایی در سبک پویانمایی آماده اکران به کارگردانی تایری دیلی های است. این فیلم قرار است در ۱۳ فوریه ۲۰۲۶ توسط گروه سینمایی سونی پیکچرز در ایالات متحده و بریتانیا اکران شود.
ربکا ماسیکا کاتسووا (۲۶ مه ۱۹۶۶ - ۲ فوریه ۲۰۱۶) یک فعال حقوق بشر و بازمانده تجاوز جنسی از جمهوری دموکراتیک کنگو بود. او انجمن مردمی «متحدان توسعه حقوق بی خانمان ها» (APDUD) را تأسیس کرد و از حقوق بازماندگان، از جمله کودکان، در منطقه کیوو جنوبی در جمهوری دموکراتیک کنگو دفاع کرد. زندگی شخصی. در طول جنگ دوم کنگو در سال ۱۹۹۹، مهاجمان شوهر کاتسووا را به قتل رساندند و به او و دخترانش که در آن زمان ۱۲ و ۱۴ سال داشتند، تجاوز کردند. دختران او در نتیجه این تجاوزات باردار شدند، و کاتسووا همراه با دخترانش پس از طرد شدن توسط بستگان شوهرش، مجبور به ترک خانه خود شدند. کاتسووا در مجموع چهار بار توسط سربازان و اعضای گروه های شبه نظامی مورد تجاوز قرار گرفت. در ژانویه ۲۰۰۹، شورشیان سابق که به تازگی در ارتش کنگو ادغام شده بودند، برای چهارمین بار به او تجاوز کردند. شورشیان دلیل این حمله را اتهامات کاتسووا مبنی بر تجاوز آن ها به زنان دیگر عنوان کردند. کاتسووا همچنین ۱۸ کودک را که از مادران بازمانده تجاوز جنسی بودند، به فرزندی پذیرفت. پیشه. در سال ۱۹۹۹، کاتسووا در خانه خود در جمهوری دموکراتیک کنگو، که در منطقه ای دورافتاده و درگیر
جنگ قرار داشت، مرکزی به نام «دکوت» (که به عنوان خانه شنود نیز شناخته می شد) تأسیس کرد. او در سال ۲۰۰۲ نام این مرکز را به «Association des Personnes Desherites Unies Pour Le Développement» (APDUD) تغییر داد. این مرکز به عنوان پناهگاهی برای زنان جهت بهبودی از خشونت های تجربه شده عمل می کند و خدمات پزشکی ارائه می دهد. در حال حاضر، این مرکز شامل حدود ۵۰ خانه برای اسکان زنان است و به حدود ۱۸۰ زن کمک می کند. در طول دهه گذشته، کاتسووا به بیش از ۶۰۰۰ بازمانده تجاوز جنسی یاری رسانده است. جوایز. کاتسووا در سال ۲۰۱۰ جایزه «Ginetta Sagan» را برای تلاش هایش در زمینه حقوق زنان و کودکان از سازمان عفو بین الملل ایالات متحده دریافت کرد. این جایزه در گردهمایی سالانه این سازمان در نیواورلئان، که از ۹ تا ۱۱ آوریل ۲۰۱۰ برگزار شد، به او اهدا گردید. مرگ. کاتسووا در ۲ فوریه ۲۰۱۶ در سن ۴۹ سالگی بر اثر عوارض ناشی از بیماری مالاریا درگذشت.
ویکتوریا اسپارتز (زادنام Kulheyko; متولد ۶ اکتبر ۱۹۷۸) سیاستمدار و صاحب کسب وکار آمریکایی متولد اوکراین است که از در مجلس نمایندگان ایالات متحده حضور دارد. اسپارتز یکی از اعضای حزب جمهوری خواه است، اما از پذیرش هرگونه وظایف کمیته جمهوری خواه خودداری کرد. او قبلاً به عنوان نماینده منطقه بیستم در مجلس سنای ایندیانا حضور داشت. دوران اولیه زندگی و تحصیل. ویکتوریا در نوسیفکا، استان چرنیهیف اوکراین که در آن زمان بخشی از اتحاد جماهیر شوروی بود به دنیا آمد. او تا سن پنج سالگی با پدربزرگ و مادربزرگش زندگی کرد، تا اینکه آنها به چرنیهیف نقل مکان کردند. در آنجا در یک لوکئوم (lyceum) تحصیل کرد و با (درجه) مدال طلا فارغ التحصیل شد. اسپارتز مدرک لیسانس علوم و مدرک کارشناسی ارشد مدیریت بازرگانی را از دانشگاه ملی اقتصاد کیف دریافت کرد. اسپارتز در سال ۲۰۰۰ در سن ۲۲ سالگی به ایالات متحده مهاجرت کرد و در سال ۲۰۰۶ شهروند ایالات متحده شد. او مدرک کارشناسی ارشد حسابداری خود را از دانشکده بازرگانی کلی دانشگاه ایندیانا – دانشگاه پردو ایندیاناپولیس دریافت کرد. حرفه. اسپارتز از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۱ دارای جواز حسابدار عمومی گواهی شده و از س
ال ۲۰۰۳ تا ۲۰۲۰ دارای جواز بنگاه املاک و مستغلات بود که هر دو از ایالت ایندیانا است. اسپارتز یکی از اعضای مؤسس تی پارتی در شهرستان همیلتون، ایندیانا بود. او قبل از اینکه دارای مقام در سنای ایندیانا شود در دفتر دادستان کل ایندیانا به عنوان مدیر ارشد مالی خدمت می کرد. او عضو هیئت علمی پاره وقت (adjunct) در مدرسه کسب وکار کلی در شهر ایندیاناپلیس بود و کسب وکار مستغلات و کشاورزی (real estate and farming businesses) خود را دارد. اسپارتز سال ۲۰۱۷ بعد از استعفای لوک کِنلِی، از منطقه بیستم در سنای ایندیانا گمارده شد. مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا. انتخابات ۲۰۲۰ بعد از اینکه سوزان بروکس، متصدی جمهوری خواه در ماه ژوئن اعلام کرد که تصمیم به حضور دوباره در انتخابات ندارد، اسپارتز از حوزه انتخابیه پنجم ایندیانا کاندیداتوری خود را اعلام کرد. او در روز ۲ ژوئن ۲۰۲۰، در انتخابات مقدماتی جمهوری خواهان پیروز شد. اسپارتز در انتخابات اصلی که در ماه نوامبر برگزار شد با شکست دادن نامزد دموکرات کریستینا هیل عضو سابق مجلس نمایندگان ایندیانا، با کسب رای ۴ درصد بیشتر از او، پیروز انتخابات شد. بعد از تقسیم بندی مجدد به عنوان منطقه
حومه شمالی در سال ۱۹۸۳ (تا سال ۲۰۰۳ به عنوان منطقه شش به حساب می آمد)، این انتخابات نزدیک ترین رقابت بین کاندیداها بود و تنها دومین بار در آن دوره بود که یک دموکرات دست کم ۴۰ درصد آراء را کسب کرد. ۲۰۲۲ با تقسیم بندی دوباره حوزه های انتخابیه ایندیانا در سال ۲۰۲۱، حوزه پنجم نسبت به قبل از این تقسیم بندی بیشتر به سود حزب جمهوری خواه بود. قابل توجه این که این حوزه سهم آراء خود از ایندیاناپولیس را از دست داد. برای جبران تعداد نفرات از دست رفته رای دهنده در انتخابات مربوط به این ناحیه، نواحی مونسی و اندرسون که پیش از این جزو حوزه انتخاباتی ششم قرار داشتند و در سمت شرق حوزه پنجم بودند، به این حوزه الحاق شدند. اسپارتز بعد از اینکه بدون هیچ چالشی در دوره مقدماتی حزب جمهوری خواه انتخاب شد در انتخابات اصلی، نامزد حزب دموکرات جینی لی لِیک (Jeanine Lee Lake) را شکست داد. ۲۰۲۴ در اواخر سال ۲۰۲۲، بعد از اینکه سناتور مایک بران نامزدی خود را برای انتخابات فرمانداری ایندیانا اعلان کرد، شایعاتی وجود داشت که ممکن است اسپارتز برای در اختیار گرفتن کرسی خالی شده توسط او، نامزد حضور در انتخابات مجلس سنا شود. با این وجود در روز ۳ فور
یه ۲۰۲۳، اسپارتز اعلام کرد که برای حضور دوباره در انتخابات یا قبول هر مسئولیت دیگری نامزد نخواهد شد. در اوایل ماه دسامبر ۲۰۲۳، او از اعلام بازنشستگی خود عقب نشینی کرد و در ایمیلی که برای روزنامه ایندی استار ارسال کرد نوشت «همکاران و موکلان از من درخواست کرده اند که دوباره برای حضور در انتخابات نامزد شوم» و «رئیس بهتری» مجلس را هدایت می کند که او را ملزم می کند تا برای حضور در انتخابات، در نظر خود «تجدید نظر» کند. او در ۵ فوریه ۲۰۲۴، پنج روز قبل از اینکه مهلت ثبت نام در انتخابات به پایان برسد، قصد خود مبنی بر نامزدی دوباره در انتخابات را تأیید کرد. اسپارتز در انتخابات مقدماتی جمهوری خواهان که در روز ۷ مه انجام گرفت، با تنها بیش از ۴۸۰۹ رای (۵٫۹ درصد) از رقیب اصلی خود، چاک گودریچ را شکست داد. در روز ۱ ژوئیه ۲۰۲۴، مدیریت فرودگاه های کلان شهر واشینگتن (Metropolitan Washington Airports Authority) اعلام کرد که آنها در روز جمعه گذشته، اسپارتز را به خاطر نقض قانون سلاح در فرودگاه بین المللی دالس واشینگتن متهم کرده اند. او احضاریه ای جهت حضور در دادگاهی در ویرجینیا دریافت کرد. در پی این رخداد، دفتر کار اسپارتز بیانیه
زیر را منتشر کرد: «در جمعه گذشته، اسپارتز هنگام عبور از گیت امنیتی فرودگاه دالاس، به طور غیرعمدی اسلحه کمری فاقد خشاب و گلوله را در چمدان خود حمل کرد که متوجه نبود در جیب چمدانش قرار دارد.» او بعد اظهار داشت «در حقیقت، با توجه به رده حرفه ما و میزان خطیر بودن آن، محتملاً باید اجازه داشته باشیم آن را در هر جایی با خود ببریم.» زندگی شخصی. در حالی که اسپارتز در حال تحصیل در کالج بود، هنگام سفر با قطار از مسکو به کیف با همسر آینده خود، جیسون اسپارتز آشنا شد. آنها در سال ۲۰۰۰ با یکدیگر ازدواج کردند. این زوج دو دختر دارند و در شهر نوبلزویل، ایندیانا زندگی می کنند. اسپارتز یک مسیحی ارتدکس شرقی است.
سیلویا رافائل شودت (متولد ۱ آوریل ۱۹۳۷ – درگذشته ۹ فوریه ۲۰۰۵) یک مأمور اسرائیلی موساد بود که در آفریقای جنوبی به دنیا آمد. او به دلیل نقشش در ماجرای لیلهامر در نروژ، به قتل محکوم شد. زندگی. سیلویا رافائل در گراف رینت، آفریقای جنوبی، از پدری یهودی و مادری مسیحی متولد شد و به عنوان یک مسیحی بزرگ شد. در سال ۱۹۶۳، پس از مشاهده یک حادثه یهودستیزانه در کشورش، به اسرائیل مهاجرت کرد. او ابتدا در یک کیبوتز زندگی می کرد و بعداً به عنوان معلم کار کرد. سپس به تل آویو نقل مکان کرد و در آنجا توسط موساد استخدام شد. رافائل با وکیل مدافع نروژی خود، آنائوس شوت (Annæus Schjødt)، ازدواج کرد. در سال ۱۹۷۷، او از نروژ اخراج شد، اما دو سال بعد اجازه اقامت گرفت. در سال ۱۹۹۲، به زادگاهش، آفریقای جنوبی، بازگشت و در آنجا ساکن شد. او در فوریه ۲۰۰۵ در سن ۶۷ سالگی بر اثر سرطان درگذشت. رافائل در قبرستان کیبوتس رامت هاکوش به خاک سپرده شده است. حرفه جاسوسی. پس از آموزش، او به درجه «مبارز» رسید که بالاترین رتبه برای یک مأمور موساد است و این رتبه، رافائل را برای فعالیت در کشورهای خارجی واجد شرایط می کرد. او با پاسپورت کانادایی و در قالب یک روز
نامه نگار آزاد به نام پاتریشیا راکسبورو، که یک عکاس واقعی کانادایی بود، به پاریس فرستاده شد. هنگامی که دولت اسرائیل تصمیم گرفت عوامل سپتامبر سیاه را که در سال ۱۹۷۲ قتل عام مونیخ در آلمان غربی را مرتکب شده بودند، ردیابی کند، رافائل اطلاعات ارزشمندی ارائه داد که منجر به کشته شدن سه نفر از آن ها شد. او سپس به یک تیم موساد منصوب گردید. این عملیات، بخشی از مأموریت مخفیانه موساد برای ترور افرادی بود که در کشتار المپیک ۱۹۷۲ مونیخ نقش داشتند. رافائل بخشی از گروهی از مأموران موساد بود که در ۲۱ ژوئیه ۱۹۷۳، در یک پرونده هویت اشتباه معروف به «ماجرای لیلهامر»، پیشخدمت مراکشی ای به نام احمد بوچیکی (برادر چیکو بوچیکی) را در لیلهامر نروژ به قتل رساندند.مأموران ادعا کردند که او را با علی حسن سلامه، سازمان دهنده اصلی گروه سپتامبر سیاه که در طراحی کشتار مونیخ نقش داشت، اشتباه گرفته اند. رافائل اندکی پس از قتل دستگیر شد. در ۱ فوریه ۱۹۷۴، دادگاه تجدید نظر عیدسی او را به اتهام قتل برنامه ریزی شده (که جدی ترین نوع محکومیت به قتل طبق قوانین نروژ است)، جاسوسی و استفاده از اسناد جعلی محکوم کرد. با وجود محکومیت به پنج سال و نیم حبس، پس
از گذراندن ۱۵ ماه از دوران محکومیت خود، در ماه مه ۱۹۷۵ آزاد شد و به عنوان یک مجرم خارجی از نروژ اخراج گردید. این اقدام مطابق با رویه ای بود که بر اساس آن خارجیانی که به جرایم سنگین محکوم می شدند، معمولاً پس از سپری کردن بخشی از محکومیت خود از کشور اخراج می شدند..[ "" ] بزرگداشت. یک دوربرگردان به اسم او در شهر میگدال اسرائیل ساخته شد. در سال ۲۰۱۶، کارگردان ساکسون لوگان فیلمی مستند از زندگی او به نام (سیلویا: ردیابی خون) گردآوری کرد. در سال ۲۰۲۳، نمایشگاهی از عکاسی های او در مرکز اسحاق رابین در تل آویو افتتاح شد و نتایج خود را به عنوان یک عکاس خبری ارائه کرد.این نمایش شامل پرتره هایی از جمال عبدالناصر و انور سادات، صحنه های سیل در یمن، ناآرامی های اجتماعی در جیبوتی، و همچنین زندگی روزمره در لبنان و اردن است.
پاز خوآنا پلاسیدا آدلا رافائلا زامودیو ریورو، که بیشتر با نام آدلا زامودیو شناخته می شود (۱۱ اکتبر ۱۸۵۴ – ۲ ژوئن ۱۹۲۸)، شاعر، فمینیست و معلم بولیویایی بود. او به عنوان مشهورترین شاعر بولیوی شناخته می شود و از او به عنوان بنیان گذار جنبش فمینیستی این کشور یاد می شود. آدلا زامودیو در آثار خود از نام مستعار «سولداد» استفاده می کرد. روز تولد او ۱۱ اکتبر، در بولیوی به افتخار تمام زنان شاغل یک تعطیلی ملی است. اوایل زندگی. آدلا زامودیو در کوچابامبا، بولیوی در سال ۱۸۵۴ در خانواده ای اشرافی به دنیا آمد. پدر او، دان آدولفو زامودیو، مهندسی با اصل و نسب باسکی بود که از آرژانتین به بولیوی مهاجرت کرده بود. مادرش، دونیا مودستا ریورو د زامودیو، دختر خوزه کلائودیو ریورو، مالک ثروتمند معدن در لاپاز بود که آدولفو را استخدام کرده بود. زامودیو ابتدا توسط معلمی اهل لندن به نام الیزابت گوو، که مدرسه کوچکی در کورو کورو اداره می کرد، آموزش دید. پس از مرگ پدربزرگ مادری اش، خوزه کلائودیو ریورو، و از دست دادن شغل پدرش در معدن های مس ریورو، وضعیت اقتصادی خانواده به سرعت رو به وخامت گذاشت. زامودیو دو سال در مدرسه ابتدایی عمومی ال بیتریو د
سان آلبرتو تحصیل کرد، مدرسه ای خیریه برای یتیمان، کودکان بومی و سفیدپوستان فقیر مثل خودش. تحصیلات رسمی او در کلاس سوم به پایان رسید، زیرا سیاست زمان اجازه تحصیل بیشتر برای دختران را نمی داد. با این حال، او از طریق آموزش توسط والدینش، یک معلم انگلیسی اهل لندن (پیش از فوت پدربزرگ ثروتمندش)، و همچنین خودآموزی به یادگیری ادامه داد و مقدار زیادی از آثار ادبی، از جمله آثار فمینیستی، را مطالعه کرد. حرفه. زامودیو اولین شعر خود با عنوان "دو گل رز" را در سن ۱۵ سالگی منتشر کرد، اما اولین کتابش را ۲۰ سال بعد به چاپ رساند. در سال ۱۹۲۶، آدلا زامودیو موفق به دریافت جایزه «تاج افتخار بولیوی» شد. اولین کتاب شعر او در سال ۱۸۸۷ در بوئنوس آیرس منتشر شد. سال بعد، محفل ادبی لاپاز او را به همراه مانوئلا گوریتی د بلزو به عنوان عضو افتخاری معرفی کرد. در سال های بعد، زامودیو به نقاشی روی آورد، نمایشنامه هایی نوشت و کارگردانی کرد، و روزنامه طنز "ال آلگره کارنوال" (کارناوال شاد) را منتشر کرد. او همچنین به نوشتن و انتشار آثار بزرگ خود ادامه داد. او از نام مستعار "سولداد" (به معنی «تنهایی» در فارسی) استفاده می کرد، که بیانگر احساس تنهایی
و نادیده گرفته شدن او بود؛ زنی که به دنبال فرار از جامعه محافظه کار بولیویایی بود. در سال ۱۸۹۹، آدلا زامودیو حرفه تدریس خود را در مدرسه ال بیتریو د سان آلبرتو (جایی که خود در دوران کودکی در آن تحصیل کرده بود) به عنوان معلم هنر آغاز کرد. در سال ۱۹۰۱، او یک آکادمی هنر برای زنان تأسیس کرد که در آن به آموزش نقاشی و طراحی می پرداخت. در سال ۱۹۰۵، زامودیو مدیر یک مدرسه جدید برای زنان جوان به نام «مدرسه دولتی برای بانوان» (Escuela Fiscal de Señoritas) شد؛ مدرسه ای که برای اولین بار در بولیوی امکان تحصیل زنان فراتر از دوره نوجوانی را فراهم کرد. او همچنین در زمینه روش های آموزشی، مواد آموزشی دربارهٔ مهارت های تدریس انتقادی را نوشت و منتشر کرد. در سال ۱۹۱۱، زامودیو اولین مدرسه نقاشی بولیوی برای زنان به نام «آویلا» را تأسیس کرد.
خودرو رالی جهانی یک کلاس از خودروی مسابقه ای است که طبق قوانین خاص تعیین شده توسط فدراسیون بین المللی اتومبیل رانی (فیا) ساخته شده و برای رقابت در مسابقات رالی قهرمانی جهان (WRC) مورد استفاده قرار گرفت. این خودروها در سال ۱۹۹۷ به عنوان جایگزینی برای مقررات گروه ای مورد استفاده در مسابقات قهرمانی سازندگان معرفی شدند، در سال ۲۰۲۲ کلاس گروه رالی۱ جایگزین این کلاس شد.
نیزورامو اودینووا زریپووا (تاجیکی: Низорамоҳ Одинаевна Зарифова؛ زادهٔ ۶ نوامبر ۱۹۲۳ - درگذشته نوامبر ۲۰۲۴) سیاستمدار و مدافع حقوق زنان اهل شوروی بود. او از سال ۱۹۴۷ تا ۱۹۵۶ ریاست بخش زنان حزب کمونیست تاجیکستان را بر عهده داشت و سپس از سال ۱۹۵۶ تا ۱۹۶۶ به عنوان دبیر حزب فعالیت کرد. در سال ۱۹۶۶، او به عنوان نایب رئیس هیئت رئیسهٔ شورای عالی جمهوری سوسیالیستی شوروی تاجیکستان انتخاب شد. در طول دوران تصدی خود، که تا سال ۱۹۸۹ ادامه یافت، او بین ژانویه تا فوریهٔ ۱۹۸۴ به عنوان سرپرست دولت اتحاد جماهیر شوروی تاجیکستان، ریاست هیئت رئیسه را بر عهده گرفت. اوایل زندگی. زریپووا در ۶ نوامبر ۱۹۲۳ در روستای پوشنی، واقع در منطقهٔ کولاب، به دنیا آمد. پدرش، اودین کاسیم، یک کشاورز فقیر بود که زمانی که زریپووا تنها پنج سال داشت، درگذشت. مادرش، کاسیما، به تنهایی او را همراه با برادر و سه خواهرش بزرگ کرد، اما برادرشان در سن سیزده سالگی فوت کرد. برای تأمین معاش خانواده، در مواقعی که دختران به مدرسه نمی رفتند، آن ها در مزرعهٔ جمعی کار می کردند و به چیدن پنبه و چمن زنی مشغول بودند.پس از ازدواج مجدد مادرش، کاسیما به دلیل قدردانی از ناپد
ری جدید، نام خانوادگی او، یعنی زریپووا، را برای خود و فرزندانش انتخاب کرد. در سال ۱۹۳۷، زریپووا توسط مقامات منطقه ای برای تحصیل در مدرسهٔ آموزشی زنان در استالین آباد فرستاده شد. اما به دلیل ناتوانی والدینش در پرداخت هزینه های تحصیل، او در سال ۱۹۴۰ مجبور به ترک مدرسه شد و به خانه بازگشت. پس از آن، زریپووا در مدرسهٔ آموزشی کولاب ثبت نام کرد و همزمان با آغاز جنگ جهانی دوم، از آنجا فارغ التحصیل شد. پیشه. زریپووا که توسط کمیتهٔ کومسومول استخدام شده بود، در طول جنگ جهانی دوم از مزارع جمعی بازدید می کرد و جیره های غذایی را بین کارگران مزارع توزیع می نمود. در سال ۱۹۴۵، او به ریاست بخش کمیتهٔ منطقه ای کولاب در تاجیکستان ارتقا یافت. بین سال های ۱۹۴۷ تا ۱۹۵۲، او ریاست بخش کار زنان کمیتهٔ منطقه ای کولاب را بر عهده داشت. در سال ۱۹۵۲، رهبری حزب با او تماس گرفت و از او خواست تا برای گذراندن دوره های مدرسهٔ عالی حزب به مسکو برود. اگرچه او تمایلی به این کار نداشت، زیرا با زوهورشو رحمتولوف ازدواج کرده بود و آن ها صاحب فرزندانی بودند، اما می دانست که چاره ای جز پذیرش این پیشنهاد ندارد.شش ماه پس از شروع تحصیل در مسکو، بوبوجون غف
وروف به او پیشنهاد کرد که ریاست بخش زنان کمیتهٔ مرکزی حزب را بر عهده بگیرد. زریپووا موافقت کرد که پس از اتمام دوره هایش در شش ماه، این پست را بپذیرد. در سال ۱۹۶۶، زریپووا به عنوان معاون رئیس هیئت رئیسهٔ شورای عالی اتحاد جماهیر شوروی تاجیکستان منصوب شدو زیر نظر مخمدالله خولوف خدمت کرد. او تا سال ۱۹۸۹ به عنوان معاون رئیس فعالیت کرد و در این مدت، بین ژانویه و فوریهٔ ۱۹۸۴، به عنوان سرپرست هیئت رئیسه، عملاً رئیس دولت اتحاد جماهیر شوروی تاجیکستان بود.پس از بازنشستگی، زریپووا همچنان درگیر مسائل زنان بود و با سازمان های غیردولتی مختلف برای بهبود خدمات بهداشتی و فرصت های کسب وکار و کارآفرینی زنان همکاری می کرد. او به عضویت افتخاری کمیتهٔ امور زنان تاجیکستان درآمد و در شورای بزرگان نیز خدمت کرد. زریپووا که متعهد به بهبود زندگی زنان و دختران بود، در دههٔ ۱۹۶۰ اقداماتی را برای تعیین سهمیهٔ زنان برای حضور در دانشگاه ها ارائه کرد. او همچنین برای تأسیس مدارس متوسطهٔ دخترانه در روستاها و ایجاد دانشکدهٔ پزشکی در ناحیهٔ شاهریتوس تلاش های بسیاری انجام داد. زریپووا اغلب از مزارع جمعی دورافتاده بازدید می کرد و شرایط را هم در داخل
تاجیکستان و هم در سایر جمهوری های شوروی بررسی می نمود. پس از یک سفر به ترکمنستان شوروی، جایی که او متوجه شد هر گروه در آنجا یک زن به عنوان نایب رئیس دارد، او بازگشت و سیاست مشابهی را برای تاجیکستان پیشنهاد کرد. این سیاست تصویب شد و در نتیجه ۴۸۰ زن در مناصب رهبری قرار گرفتند. او عضو کمیتهٔ زنان شوروی و همچنین در کنگره های فدراسیون بین المللی دموکراتیک زنان بود. در پایان همان سال، زریپووا به استالین آباد بازگشت، در حالی که خانواده اش در کولاب زندگی می کردند. او قبل از بازگشت به مسکو برای تکمیل تحصیلات خود در مدرسهٔ عالی حزب، به مدت یک سال در استالین آباد کار کرد. پس از اتمام تحصیلاتش، او به استالین آباد بازگشت و کار خود را به عنوان رئیس بخش زنان از سر گرفت. در سال ۱۹۵۶، زریپووا به عنوان دبیر حزب کمونیست تاجیکستان ارتقا یافت و تا سال ۱۹۶۶ در این سمت خدمت کرد. همزمان، او تا سال ۱۹۶۳ به عنوان عضو هیئت رئیسهٔ شورای عالی اتحاد جماهیر شوروی تاجیکستان نیز فعالیت می کرد. او در سال ۱۹۵۸ به عنوان معاون شورای عالی اتحاد جماهیر شوروی انتخاب شدو در سال ۱۹۵۶ مجدداً به عضویت شورای عالی اتحاد جماهیر شوروی درآمد. او همچنین به
عنوان رئیس بخش ایدئولوژیک حزب کمونیست تاجیکستان خدمت کرد. مرگ او در سن ۱۰۱ سالگی در ۳۰ نوامبر ۲۰۲۴ اعلام شد.
فولکس واگن پولو آر دبلیوآرسی یک خودرو رالی جهانی است که توسط فولکس واگن موتوراسپرت بر اساس فولکس واگن پولو برای استفاده در مسابقات رالی قهرمانی جهان ساخته شده است. این خودرو که در ابتدای فصل ۲۰۱۳ معرفی شد، مطابق با نسل دوم مقررات اتومبیل رالی جهانی که در سال ۲۰۱۱ معرفی شده بود ساخته شد، که بر پایه قوانین کلاس سوپر ۲۰۰۰ بود، اما به جای موتور تنفس طبیعی ۲ لیتری Super20، از موتور ۱٫۶ لیتری توربو شارژ استفاده می کرد.
اولیویا نوزی (به انگلیسی: Olivia Nuzzi؛ زادهٔ ۶ ژانویه ۱۹۹۳) روزنامه نگار سیاسی اهل ایالات متحده است. او از سال ۲۰۱۷ تا ۲۰۲۴ به عنوان گزارشگر مجلهٔ نیویورک در واشینگتن دی سی فعالیت می کرد. پیش از پیوستن به این مجله، نوزی در وب سایت دیلی بیست مشغول به کار بود و در آنجا پوشش خبری کمپین انتخاباتی دونالد ترامپ در سال ۲۰۱۶ را بر عهده داشت. در سپتامبر ۲۰۲۴، مجلهٔ نیویورک او را به دلیل افشای رابطه اش با رابرت اف. کندی جونیور در حین گزارشگری از کمپین انتخاباتی، به مرخصی اجباری فرستاد. ماه بعد، نوزی و "نیویورک" «راه خود را از هم جدا کردند». دوران اولیه زندگی و تحصیل. نوزی در شهر نیویورک زاده شد و فرزند کلی و جان نوزی است. جان نوزی، که زادگاهش بروکلین نیویورک بود، ۲۰ سال در اداره پاکیزگی شهر نیویورک کار کرد و در دسامبر ۲۰۱۵ درگذشت.نوزی پس از درگذشت پدرش، برای دیلی بیست دربارهٔ او نوشت. مادرش، کلی نوزی، در فوریه ۲۰۲۱ از دنیا رفت. نوزی پس از درگذشت مادرش، برای مجله نیویورک دربارهٔ او نوشت. او همچنین برادری به نام جاناتان دارد. نوزی در محله ریور پلازا از بخش میدلتاون در ایالت نیوجرسی بزرگ شد. نوزی آموزش خود را در دبیرستان
میدلتاون ساوت گذراند و آن را به پایان رساند. او در دانشگاه فوردهام تحصیل کرد. شغلی. نوزی در سال ۲۰۱۱، هنگامی که هنوز نوجوان بود، کار نویسندگی را آغاز کرد و به عنوان ستون نویس سیاسی ماهانه برای نشریه triCityNews، یک هفته نامه متفاوت در آسبری پارک نیوجرسی، قلم زد. او همچنین برای More Monmouth Musings، یک وبلاگ و وب سایت خبری با گرایش محافظه کارانه، مطالبی نوشت. کارزار انتخاباتی وینر برای شهرداری. نوزی در سال ۲۰۱۳، در حالی که ۲۰ سال داشت و دانشجوی سال سوم دانشگاه فوردهام بود، به عنوان کارآموز داوطلب در کارزار انتخاباتی آنتونی وینر برای شهرداری نیویورک شرکت کرد. در مدت کوتاه حضورش در این کارزار، او به عنوان نویسنده ثابت در NSFWcorp استخدام شد و تجربه هایش از کارآموزی در کارزار وینر را در یادداشتی در تاریخ ۲۸ ژوئیه ۲۰۱۳ منتشر کرد. در این نوشته، او ادعا کرد که وینر او و یک کارآموز زن دیگر را «مونیکا» خطاب کرده، منبعی ناشناس به او گفته بود که وینر به مدیر کارزارش دروغ گفته و این مدیر به همین دلیل استعفا داده، و اینکه این مدیر تنها یکی از چندین کارکنانی بود که از کارزار جدا شده بودند. روزنامه نیویورک دیلی نیوز از او
خواست مقاله ای تکمیلی دربارهٔ این کارزار بنویسد که در ۳۰ ژوئیه ۲۰۱۳ به عنوان سرخط صفحه اول منتشر شد. به گفته نوزی، برخی از همکاران کارآموزش در این کارزار حضور داشتند چون امیدوار بودند همسر وینر، هما عابدین، را ببینند و از این راه با رئیس او، هیلاری کلینتون، ارتباط برقرار کنند تا در کارزار احتمالی کلینتون برای ریاست جمهوری نقش داشته باشند. در مصاحبه ای که همان روز با Talking Points Memo منتشر شد، باربارا مورگان، مدیر ارتباطات وینر، که بعداً گفت گمان می کرده صحبت هایش غیررسمی است، با الفاظ تند و ناسزا نوزی را توصیف کرد و گفت نوزی «فقط برای دیده شدن آنجا بود… و سر کار حاضر نمی شد»، همچنین مدعی شد که نوزی توافق نامه عدم افشا را امضا کرده و نقض کرده بود، و اینکه او پیش تر قصد اخراج نوزی را داشت اما نوزی التماس کرد که برگردد و او فرصت دوباره ای به او داد. مورگان بعداً از نوزی عذرخواهی کرد و نوزی عذرخواهی را پذیرفت. کارزارهای انتخاباتی ریاست جمهوری و گزارشگری کشوری. نوزی در مه ۲۰۱۴، در حالی که هنوز در فوردهام درس می خواند، به استخدام دیلی بیست درآمد. او پیش از پایان تحصیلاتش دانشگاه را ترک کرد تا این شغل را بپذیرد.
در دیلی بیست، او کارزارهای انتخاباتی رند پال و کریس کریستی و همچنین ظهور سیاسی دونالد ترامپ را پوشش داد. در نوامبر ۲۰۱۶، پولیتیکو نوزی را یکی از «۱۶ ستاره نوظهور رسانه ای» انتخابات ریاست جمهوری نامید. در دسامبر ۲۰۱۶، مدیایت او را در فهرست ۲۵ نفر «تأثیرگذارترین» در رسانه های خبری سال ۲۰۱۶ قرار داد. در سال ۲۰۱۸، فوربس نوزی را در فهرست سالانه "۳۰ زیر ۳۰" خود گنجاند. در فوریه ۲۰۱۷، نوزی به عنوان گزارشگر واشینگتن برای مجله نیویورک استخدام شد. او همچنین برای مجله پولیتیکو، GQ، اسکوایر و واشینگتن پست مطالبی نوشته است. در اوایل ۲۰۱۸، نوزی اعتراف کرد که بدون اجازه وارد دفتر خانگی کوری لواندوفسکی، مدیر پیشین کارزار ترامپ، شده و عکسی گرفته بود، در حالی که لواندوفسکی او را متهم کرد که یک آلبوم عکس را هم برده است. نوزی گفت: «می دونی، فقط وارد خونه شدم چون کسی در رو جواب نداد.» او پس از پیام دادن به دوست پسرش از آنجا خارج شد. به گفته نوزی، دوست پسرش به او گفت که "این کار احتمالاً قانونی نیست و بهتره بری بیرون. منم گفتم، آخ!" در اکتبر ۲۰۱۸، ترامپ نوزی را برای مصاحبه ای اختصاصی به دفتر بیضی کاخ سفید دعوت کرد. شناخت. در ۲۰۱۹