Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ه چپ است. واحدهای شبه نظامیان خلق در بیش از چهل منطقه روسیه تأسیس شدند. محاکمات. در پایان ژوئیه ۲۰۱۱، سرویس امنیت فدرال روسیه گزارش داد که اعضای سلول محلی شبه نظامیان خلق در یکاترینبورگ بازداشت شده اند. بازداشت شدگان به سازماندهی یک گروه تروریستی و آماده سازی برای شورش متهم شده اند. به گفته بازرسان، صبح روز ۲ اوت ۲۰۱۱ (در روز چتربازان)، قرار بود چندین گروه رزمی مسلح با ستون فقرات نیروهای ویژه سابق به ساختمان های شعب یکاترینبورگ وزارت امور داخلی (روسیه)، سرویس امنیت فدرال روسیه حمله کرده و رهبران آنها را بکشند. به همین گروه ها وظیفه تصرف انبارهای سلاح داده شده بود. قرار بود گروه هایی از خرابکاران پست های برق یکاترینبورگ را منفجر کنند تا شهر را از برق بکشند و وحشت را در میان مردم گسترش دهند. علاوه بر این، گفته می شود شورشیان قصد داشتند کل جمعیت مرد یکاترینبورگ را بسیج و مسلح کنند و تا زمانی که از مناطق همسایه کمک دریافت کنند، با چنین نیروهایی دفاع کنند. رهبر این هسته مبارز، کارآفرین الکساندر ارماکوف نام دارد که طبق تحقیقات، نه تنها طرحی برای شورش با نام رمز "سپیده دم" تدوین کرده، بلکه از میان مقامات نظامی و امن
یتی بازنشسته که از اصلاحات در کشور ناراضی بودند، هوادارانی را نیز جذب کرده است. چهار نفر دیگر - سرهنگ ۶۴ ساله "افغان" لئونید خاباروف، بازپرس جنایی سابق ولادیسلاو لادیشچیکوف، کارآفرین سرگئی کاتنیکوف، دکترای علوم، مخترع ویکتور کرالین - در ۱۹ ژوئیه در دفتر ارماکوف بازداشت شدند. همه آنها بازیکن ایرسافت بودند. در ۸ فوریه ۲۰۱۳، دادگاه شهر مسکو، ولادیمیر کواچکوف را به جرم آماده سازی برای شورش مسلحانه به ۱۳ سال زندان در یک اردوگاه نظامی محکوم کرد. متهم دوم، الکساندر کیسلف، به ۱۱ سال زندان در یک اردوگاه نظامی محکوم شد. در این حکم آمده است که مشخص شده است که کواچکوف در سال ۲۰۰۹ به هواداران خود در شهرهای مختلف پیشنهاد داده بود تا در یک شورش مسلحانه که قرار بود در ۲۴ ژوئن ۲۰۱۰ آغاز شود، شرکت کنند. مرد مورد اعتماد او، مانریک، افرادی را انتخاب کرد و آنها در میدان آموزشی میاکینینو تحت آموزش نظامی قرار گرفتند. در سال ۲۰۱۰، کیسلف در سنت پترزبورگ گروهی ده نفره را انتخاب کرد و سلاح به دست آورد. کواچکوف و هوادارانش قصد داشتند شورشی را در کووروف آغاز کنند. قرار بود ساختمان های وزارت داخله، سرویس امنیت فدرال، وزارت امنیت داخلی کوو
روف و همچنین سلاح و مهمات در گروه های کوچک تصرف شود. قرار بود موفقیت شورش مسلحانه در کووروف، طبق برنامه های آنها، رویدادهای مشابهی را در مناطق دیگر ایجاد کند. یکی از شواهد اصلی در این پرونده، ضبط مکالمه ای بین چندین هوادار کواچکوف بود، زمانی که آنها در حال تدوین نقشه ای برای یورش به کووف، اطلاعات، توزیع بودجه و منابع انسانی بودند. در ماه مه ۲۰۱۲، محاکمه ای در دادگاه منطقه ای سوردلوفسک به اتهاماتی علیه خاباروف، لادیشچیکوف، کاتنیکوف و کرالین آغاز شد. همان طور که لادیشچیکوف در تحقیقات توضیح داد، رفقای مسلح او «وظایف کار عملیاتی» را برای او تعیین کردند. به طور خاص، او مجبور بود راه هایی برای نزدیک شدن و عقب نشینی شبه نظامیان به ساختمان کنیسه یکاترینبورگ پیدا کند، برنامه و مسیرهای حرکت خاخام سوردلوفسک، زلیگ اشکنازی، را برای نابودی بعدی او ردیابی کند. قرار بود قتل خاخام توسط یک گروه رزمی غیرمقیم که «تحت پوشش بازیکنان ایرسافت» به یکاترینبورگ رسیده بودند، انجام شود. متهمان همچنین ظاهراً حذف سران ساختارهای قدرت منطقه سوردلوفسک را برنامه ریزی کرده بودند. قرار بود این شورش با انفجار خطوط برق تغذیه کننده یکاترینبورگ آغاز
شود. سپس توطئه گران مجبور شدند به واحدهای نظامی مستقر در شهر نفوذ کنند و پس از آن، طبق نقشه، ارتش باید به سمت «انقلابیون» می رفت. علاوه بر این، «شبه نظامیان خلق» با «بسیج شهروندان سوردلوفسک» قصد داشتند برای سرنگونی دولت به مسکو نقل مکان کنند. توطئه گران تپانچه و هفت تیر داشتند که برخی از آنها آموزشی و برخی دیگر جنگی بودند. اما یک بررسی کارشناسی نشان داد که از بین تمام سلاح های توقیف شده، فقط یک تپانچه برای تیراندازی مناسب است. لادیشچیکوف تنها متهمی بود که در تحقیقات اعتراف کرد؛ بنابراین، اتهام آماده سازی برای شورش از او سلب شد. او فقط به ارتکاب جرایم ذیل ماده ۲۰۵٫۱، بخش ۱ (تهدید به ارتکاب عمل تروریستی) و ماده ۲۲۲، بخش ۲ (تهیه، انتقال، فروش و نگهداری غیرقانونی مهمات و مواد منفجره) قانون جزای فدراسیون روسیه متهم شد. الکساندر ارماکوف مجنون اعلام شد و برای درمان اجباری اعزام شد. در ۲۶ فوریه ۲۰۱۳، حکمی در این پرونده صادر شد. لئونید خاباروف و ویکتور کرالین هر کدام به ۴٫۵ سال حبس در یک زندان عمومی محکوم شدند (آنها فقط تحت مواد «کمک به فعالیت های تروریستی» و «خرید، انتقال، فروش، نگهداری، حمل یا حمل غیرقانونی سلاح گر
م، مهمات، مواد منفجره» مجرم شناخته شدند). الکساندر لادیشچیکوف به ۲ سال حبس تعلیقی محکوم شد. س. کاتنیکوف که به جرم خود اعتراف کرد، نیز به حبس تعلیقی محکوم شد. در ژوئیه ۲۰۱۴، ل. خاباروف آزاد شد و در ژانویه ۲۰۱۵، و. کرالین آزاد شد. در ۷ فوریه ۲۰۱۹، دادگاه زوبوو-پلیانسکی موردوویا حکم به آزادی کواچکوف از مجازات به دلیل افراط گرایی داد. از آنجایی که بخش اول ماده ۲۸۲ (افراط گرایی) دیگر جرم کیفری محسوب نمی شود، دادگاه حکم به آزادی کواچکوف از تحمل مجازاتش داد. مهلت اقدام به شورش قبلاً منقضی شده است. کواچکوف در ۱۹ فوریه ۲۰۱۹ آزاد شد.
نبرد دربند به اشغال شهر دربند توسط امپراتوری روسیه در جریان جنگ ایران و روسیه (۱۷۲۳–۱۷۲۲) اشاره دارد که در اوت ۱۷۲۲ میلادی روی داد. پیش زمینه. در اوت ۱۷۲۲، نیروی زمینی امپراتوری روسیه به سرعت به سوی دربند پیشروی کرد. در این لشکرکشی، ارتش روسیه ناچار بود با جمعیت محلی نیز تعامل کند. تصرف دربند برای ارتش روسیه از اهمیت راهبردی برخوردار بود؛ پس از تصرف این شهر، شهرهای ساحلی در امتداد دریای خزر می توانستند به دست روس ها بیفتند. پس از دربند، نوبت به تصرف باکو می رسید، اما به دلیل شرایط جوی، این حرکت تا سال بعد به تعویق افتاد. اشغال. پتر کبیر از آستراخان با سواره نظام از راه خشکی و ناوگان از راه دریا به سوی دربند حرکت کرد. در ۲۵ ژوئیه ۱۷۲۲، او نامه ای به شاه صفوی نوشت و در آن تأکید کرد که برای اشغال سرزمین های او نیامده، بلکه برای مجازات شورشیانی آمده است که برای روس ها مشکل ایجاد کرده و جان و مال بازرگانان روسی را گرفته اند. از ۵ اوت، نیروهای روس تا نزدیکی دربند با مقاومت هایی مواجه شدند که عمدتاً از سوی امیرنشین های محلی وابسته به امپراتوری عثمانی سازمان دهی شده بود. پس از دفع این حملات، در ۲۳ اوت، دربند بدون جنگ
تسلیم روس ها شد. منابع این رویداد را چنین توصیف کرده اند: مقام های دربند با ارتش روسیه خوش برخورد بودند و هدف اصلی شان ایجاد روابط خوب با دولت روسیه بود. طوفانی که در دریا آغاز شد، ناوگان حامل آذوقه را به شدت آسیب زد. پس از این، پتر اول که موقتاً لشکرکشی را متوقف کرده بود، به آستراخان بازگشت. دربند یکی از اهداف اصلی لشکرکشی بود و طبق برنامهٔ پتر اول، می بایست نقش کلیدی در تصرف مناطق دیگر ایفا کند. همچنین، این شهر به عنوان یکی از مراکز واسطه ای اصلی برای خرید کالاهای شرقی توسط بازرگانان روس و فروش آن ها در غرب در نظر گرفته شده بود. در جریان لشکرکشی قفقاز، داوود بیگ که پتر اول او را بهانهٔ مداخله در املاک صفویان کرده بود، به مقاومت خود علیه روس ها ادامه داد. هرچند او در ۱۷۲۲ دربند را محاصره کرد، اما موفق به تصرف آن نشد و پس از شکست، مناطق اطراف را غارت کرد. در زمان این حمله، چندین ماه از حضور روس ها در دربند می گذشت. نتیجه. طبق توافقی که در ۱۷۲۳ در سن پترزبورگ میان اسماعیل میرزا، نمایندهٔ شاه جدید صفوی شاه تهماسب دوم، و روس ها امضا شد، ایران صفوی باید از دربند به گیلان اعزام می شد تا با شورشیان افغان مقابله کن
د و استان های ساحلی دریای خزر به روسیه واگذار می شد. اما تهماسب دوم که از مفاد این توافق آگاه شد، آن را تصویب نکرد و اسماعیل میرزا نیز با آگاهی از این که اعدام خواهد شد، به امپراتوری صفوی بازنگشت. نیروهای روسی که مدتی سرزمین های صفوی را در اختیار داشتند، همهٔ مناطق به دست آمده در لشکرکشی ۱۷۲۲–۱۷۲۳ را ابتدا با عهدنامهٔ رشت و سپس با پیمان گنجه بازگرداندند.
مرحله پلی آف مقدماتی لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۱۵ از ۴ تا ۱۷ فوریه ۲۰۱۵ برگزار شد. در مجموع ۲۵ تیم در مرحله پلی آف مقدماتی برای تعیین هشت تیم از ۳۲ تیم حاضر در مرحله گروهی لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۱۵ به رقابت پرداختند. فرمت. جدول مسابقات پلی آف مقدماتی که شامل سه دور (دور مقدماتی ۱، دور مقدماتی ۲ و دور پلی آف) بود، توسط ای اف سی بر اساس رتبه بندی هر تیم در رده بندی اتحادیه تعیین شد. هر مسابقه به صورت تک بازی برگزار می شد و تیم اتحادیه با رتبه بالاتر میزبان مسابقه بود. در صورت لزوم، از وقت اضافه و ضربات پنالتی برای تعیین برنده استفاده می شد. برندگان هر مسابقه در دور پلی آف به مرحله گروهی راه یافتند تا به جمع ۲۴ تیم واجد شرایط صعود کنند. همه بازندگان هر دور که از فدراسیون هایی بودند که فقط سهمیه پلی آف داشتند، وارد مرحله گروهی ای اف سی کاپ شدند. تیم ها. ۲۵ تیم زیر (۱۱ تیم از منطقه غرب، ۱۴ تیم از منطقه شرق) در مرحله پلی آف مقدماتی شرکت داشتند: برنامه. برنامه مسابقات به شرح زیر بود. دور مقدماتی ۱. !colspan=3|منطقه شرق دور مقدماتی ۲. !colspan=3|منطقه غرب !colspan=3|منطقه شرق دور پلی آف. !colspan=3|منطقه غرب !colspan=3|منطقه
مدال برای جنگ ایران یک مدال شجاعت امپراتوری روسیه بود که به رزمندگان جنگ ایران و روسیه (۱۸۲۸–۱۸۲۶) اهدا می شد. این نشان برای شرکت کنندگان آخرین جنگ ایران و روسیه توسط تزار نیکلای یکم در ۱۵ مارس ۱۸۲۸ بنیان گذاری شد. نشان. این نشان نقره ای یک مدال بود که در یک سوی آن چشم خدا و دو شاخهٔ برگ بو نقش بسته بود. سال های ۱۸۲۶، ۱۸۲۷ و ۱۸۲۸ میان این دو شاخه قرار داشتند. سوی دیگر مدال شعار «برای جنگ ایران» را داشت. همهٔ نوشته ها به خط سیریلیک بودند. این نشان با «نیمه روبان جرج و نیمه روبان ولادیمیر» آویخته می شد.
گابریل اوچوا اوریبه (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل کلمبیا بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال آمریکا (ریو دو ژانیرو)، باشگاه فوتبال میلوناریوس، و باشگاه فوتبال آمریکا ده کالی اشاره کرد.
کنوانسیون انگلیس و روسیه در سال ۱۹۰۷، در تاریخ ۳۱ اوت ۱۹۰۷ در سن پترزبورگ امضا شد. این کنوانسیون رقابت طولانی مدت دو قدرت در آسیای مرکزی را پایان داد و به آن ها امکان داد تا از آلمان ها که درصدد اتصال برلین به بغداد با راه آهن جدید بودند و احتمالاً امپراتوری عثمانی را با آلمان امپراتوری همسو می کرد، پیشی بگیرند. این کنوانسیون منازعه طولانی مدت بین دو طرف بر سر ایران را پایان داد. پادشاهی متحد متعهد شد از شمال ایران دوری کند و روسیه جنوب ایران را به عنوان بخشی از حوزهٔ نفوذ بریتانیا به رسمیت شناخت. همچنین روسیه متعهد شد از تبت و افغانستان دوری کند. در مقابل، لندن وام ها و حمایت های سیاسی محدودی ارائه داد. این کنوانسیون روابط متزلزل بریتانیا و روسیه را با تثبیت مرزهایی که کنترل هر یک را در ایران، افغانستان و تبت مشخص می کرد، به سطح بالاتری رساند. این توافق در نهایت بخشی از پیمان سه گانه (Triple Entente) را تشکیل داد. زمینه. در یک سوم پایانی قرن نوزدهم، پیشروی های امپراتوری روسیه به آسیای مرکزی و تثبیت سلطهٔ پادشاهی متحد بر جنوب آسیا باعث شد رقابت شدیدی بین این دو قدرت اروپایی شکل بگیرد. منافع متضاد عمدتاً بر اف
غانستان، ایران و تبت متمرکز بود، سه کشوری که به عنوان مناطق حائل بین دو قدرت عمل می کردند. ظهور امپراتوری آلمان به عنوان یک قدرت جهانی و شکست روسیه در سال ۱۹۰۵ توسط یک قدرت آسیایی نوظهور، یعنی امپراتوری ژاپن، در جنگ روسیه و ژاپن، برخی مقامات بریتانیایی و روسی را متقاعد کرد که نیاز به حل اختلافات خود در آسیا وجود دارد. در دهه های ۱۸۸۰ و ۱۸۹۰ بحث هایی دربارهٔ ایجاد یک اتحاد مطرح بود، به ویژه پس از اشغال مصر توسط بریتانیا در سال ۱۸۸۲. با این حال، مقاومت شدیدی در بریتانیا در برابر توافق با روسیه وجود داشت. در آستانهٔ کنوانسیون، گفتگوهایی دربارهٔ مسئلهٔ تنگه ها صورت گرفت. وزیر امور خارجه، سر ادوارد گری، اتحاد با روسیه را ایدهٔ خوبی می دانست. در ۲۰ اکتبر ۱۹۰۵، در جریان انتخابات، او گفت:«…اگر روسیه صمیمانه و تمام قد نیت ما برای حفظ مالکیت مسالمت آمیز سرزمین های آسیایی مان را بپذیرد، آنگاه من کاملاً مطمئنم که هیچ دولتی در این کشور تلاش نخواهد کرد تا سیاست روسیه در اروپا را مختل یا مانع شود. برعکس، به طور فوری و ضروری مطلوب است که جایگاه و نفوذ روسیه در شوراهای اروپا دوباره تثبیت شود.»و بعدها، در نامه ای به سفیر خود د
ر روسیه، سر آرتور نیکلسون نوشت:وظیفه ما نیست که پیشنهادی برای تغییر شرایط پیمان تنگه های داردانل ارائه دهیم. فکر می کنم برخی تغییرات در جهتی که روسیه مدنظر دارد قابل قبول باشد و ما باید آماده باشیم تا در صورت مطرح شدن این موضوع توسط روسیه، دربارهٔ آن بحث کنیم.در اوایل سال ۱۹۰۷، الکساندر ایزوولسکی، سفیر روسیه در پاریس، این مسئله را مطرح کرد و گفتگوها در لندن با سفیر روسیه، کنت الکساندر بنکِندورف، ادامه یافت. اطلاعات کمی در دست است، اما به نظر می رسد پیشنهادی مطرح شده بود که روسیه باید امکان عبور آزاد از دریای سیاه از طریق تنگه ها را داشته باشد، در حالی که دیگر قدرت ها حق داشته باشند ناوگان های جنگی خود را به تنگه ها بفرستند بدون آنکه وارد دریای سیاه شوند، همراه با بحث هایی دربارهٔ «اشغال بسفر توسط روسیه و داردانل توسط انگلستان، و پس از آن ممکن است تنگه ها برای سایر ناوگان های جنگی نیز باز شود». در نهایت، هیچ نتیجه ای از این گفتگوها در آن زمان حاصل نشد. ظهور آلمان. در ۲۰ مه ۱۸۸۲، آلمان به همراه ایتالیا و اتریش-مجارستان وارد اتحاد سه گانه شد که مکمل صعود صنعتی و جامعه شناختی-سیاسی آن در عرصهٔ جهانی بود. علاوه بر
این، آلمان تولیدات نظامی خود را از اوایل دههٔ ۱۹۰۰ تا آغاز جنگ جهانی اول به طور چشمگیری افزایش داد. تحت دولت متحد آلمان، اتو فون بسمارک تلاش کرد نفوذ و قدرت جهانی کشور را افزایش دهد و به اوج قدرت آلمان در آن زمان برسد. در حالی که بریتانیا و روسیه نسبت به طرح های آلمان در منطقه خصمانه بودند، اعضای اتحاد سه گانه نیز به نوبهٔ خود با نفوذ انگلو-روسی در آسیا مخالفت داشتند. بنابراین، گسترش نظامی و قلمرویی کلید آلمان برای تبدیل شدن به یک بازیگر اصلی در صحنهٔ بین المللی قدرت بود. علاقهٔ آلمان به خاورمیانه در جایگاه دوم قرار داشت و تابع سیاست اصلی آلمان نسبت به اروپا در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم بود. اگرچه اهمیت ثانویه داشت، اما ابزاری بود برای استفاده در بازی سازی میان قدرت های غربی در خاورمیانه. برلین به صورت مسالمت آمیز در امپراتوری عثمانی نفوذ کرد و تمایلات استعماری چندانی در منطقه نداشت. مشکلات در ایران. در سال ۱۹۰۵، فعالیت های انقلابی در سراسر تهران گسترش یافت و مظفرالدین شاه قاجار را مجبور کرد که قانون اساسی را بپذیرد، اجازهٔ تشکیل مجلس را بدهد و انتخابات برگزار کند. شخصیت های اصلی انقلاب اهداف سکولار
داشتند که در نتیجه، شکاف هایی در میان روحانیت ایجاد شد که به نفع سلطنت بود. هیچ یک از دولت های بریتانیا و روسیه، ترتیب سیاسی جدید را که هم لیبرال و هم ناپایدار بود، تأیید نکردند و ترجیح می دادند یک دولت دست نشاندهٔ پایدار وجود داشته باشد که امتیازات خارجی بدهد و از طرح های آن ها در منطقه حمایت کند. برای تسهیل اهداف خود در ایران، دولت های بریتانیا و روسیه دربارهٔ تقسیم ایران به سه منطقه گفتگو کردند. این توافق مقرر می کرد که «شمال، از جمله اصفهان، به روسیه؛ جنوب شرقی، به ویژه کرمان، سیستان و بلوچستان، به بریتانیا اختصاص یابد؛ و بقیهٔ سرزمین ها به عنوان منطقهٔ بی طرف میان دو قدرت مشخص شود». تقسیم ایران کنترل بریتانیا و روسیه بر منافع قلمرویی و اقتصادی خود در کشور را تقویت می کرد و همچنین امکان دخالت مداوم در نظام سیاسی ایران را فراهم می ساخت. با کمک خارجی، انقلابیون توسط ترکیبی از اقدامات اروپایی و سلطنت طلبان تحت فشار قرار گرفتند. دولت ایران به سرعت دریافت که اتحاد انگلو-روسی تهدیدی بزرگ تر برای حاکمیت ایران است تا خصومت دو قدرت با یکدیگر. در نتیجه، در سال ۱۹۰۷، بریتانیا و روسیه توافقی را برای تنظیم منافع اقتص
ادی و سیاسی خود امضا کردند.
خوسه آرانا (; – نامشخص) بازیکن و مربی فوتبال اهل پرو بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اورتون وینیا دل مار و باشگاه فوتبال آلیانزا لیما اشاره کرد.
روبرتو ملندس (; – ) بازیکن فوتبال اهل کلمبیا بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی اتلتیکو جونیور اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال کلمبیا بازی کرده است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده است.
انجمن مقاومت مردمی (ANS; ("Assotsiatsiya narodnogo soprotivleniya", "ANS") یک سازمان سیاسی آنارشیستی ملی روسی است. این سازمان در سال ۲۰۱۶ توسط تعدادی از فعالان سابق جنبش های اراده خلق، حزب بلشویک ملی و دیگر جنبش ها تأسیس شد ایدئولوژی و نمادگرایی. انجمن مقاومت مردمی پوپولیسم چپ را با دیدگاه های راست افراطی ترکیب می کند. از نظر ایدئولوژیک ، نئونارودنیچستوو و دیدگاه های به سبک موقعیت سوم مانند بلشویسم ملی، آنارشیسم ملی و سندیکالیسم ملی را با هم ترکیب می کند. انجمن مقاومت مردمی از پرچم ارتش های سبز در طول جنگ داخلی روسیه و همچنین از نشان مزرعه کاشته شده استفاده می کند. انجمن مقاومت مردمی خود را «وارثان سنت تاریخی چند صد ساله مبارزه آزادی بخش ملی مردم ما» می نامد: … شورشیان رازین، بولاوین و پوگاچف، دکابریست ها، نارودنایا ولیا و حزب انقلابیون سوسیالیست»: «ما به دیدگاه های چپ-ناسیونالیستی و نارودنیک پایبندیم… ما با امپریالیسم مخالفیم، این تفاوت ما با «روسیه دیگر» است، ما از همبستگی ملت ها و حق تعیین سرنوشت دفاع می کنیم… انجمن مقاومت مردمی بیشتر یک بخش راست گرا از «جبهه چپ» است که رشد کرد و بعدها افراد زیادی با دیدگا
ه های چپ-راست به آن پیوستند.» اقدامات انجمن. اولین اقدام مهم و سالانه انجمن مقاومت مردمی، راهپیمایی روسیه بود که فعالان، به همراه سایر جنبش ها، از سال ۲۰۱۷ آن را سازماندهی کرده اند. علاوه بر این، این انجمن در اعتراضات ضد فساد الکسی ناوالنی شرکت می کند و اقدامات خود را علیه آنها برگزار می کند. خود فعالان انجمن مقاومت مردمی به خاطر اقداماتشان برای عموم شناخته شده اند: در حمایت از اعتراضات علیه ساخت کلیسای سنت کاترین - «به خاطر یکاترینبورگ عذرخواهی کنید»، «نامزد ما یک شورش روسی است» در سن پترزبورگ - برای تحریم انتخابات ریاست جمهوری روسیه ۲۰۱۸، «شما آن را به همه پرتاب نخواهید کرد» - در دفاع از ایوان گولونوف و دیگران. آزار و اذیت فعالان. فعالان انجمن مقاومت مردمی اغلب در تجمعات و تظاهرات (از جمله تجمعات مورد توافق) توسط مأموران اجرای قانون بازداشت می شوند. در نوامبر ۲۰۱۸، دو فعال انجمن مقاومت مردمی و هماهنگ کننده در آستانه راهپیمایی روسیه به عنوان شاهد در یک پرونده جنایی در مورد آتش سوزی رها شده بازداشت شدند، جستجوهایی در آپارتمان های فعالان و دفتر مرکزی انجمن مقاومت مردمی انجام شد. در بهار ۲۰۱۹، اطلاعاتی در مورد
یک پرونده جنایی علیه یک فعال شاخه ولگودونسک انجمن مقاومت مردمی - ولادیمیر بویارینوف - منتشر شد، فعالان بعداً این اطلاعات را تکذیب کردند و خود بویارینوف گفت که او به طور ویژه برای جعل یک پرونده جنایی علیه رهبری انجمن مقاومت مردمی مورد استفاده قرار گرفته است. طبق اطلاعات دیگر، بویارینوف به سادگی از انجمن مقاومت مردمی برای منافع شخصی استفاده می کرد. در تابستان ۲۰۱۹، در جریان اعتراضات مسکو در ۲۷ ژوئیه، دبیر مطبوعاتی انجمن مقاومت مردمی، نیکیتا زایتسف، بازداشت شد که بعداً در اداره پلیس رگ هایش را برید. در تاریخ ۷ مه، حدود ساعت هفت صبح، مأموران سرویس امنیت فدرال روسیه، مرکز ای، اداره امنیت اقتصادی و مبارزه با فساد و همچنین نیروهای ویژه پلیس، در شش آدرس در مسکو جستجوهایی انجام دادند. فعالیت های عملیاتی در دفتر مرکزی انجمن مقاومت مردمی و در پنج آپارتمان محل زندگی فعالان انجام شد. درهای ورودی قبل از ورود وکلا توسط نیروهای امنیتی بریده شدند. اقدامات مأموران اجرای قانون توسط کارمندان کانال تلویزیونی رن فیلمبرداری شد. دلیل این بازرسی ها، یک پرونده جنایی بود که طبق بند ۲ ماده ۱۷۳٫۱ - تشکیل غیرقانونی یک نهاد قانونی - آغاز ش
ده بود. خود این پرونده علیه افراد ناشناس مطرح شد. گفته می شود این افراد سازمان های قانونی را برای فعالان انجمن مقاومت مردمی ثبت کرده و اعتبارنامه دریافت کرده اند.
کانال گریبایدوف یا کانال گریبایدُوا () یک آبراهه در سنت پترزبورگ است که در سال ۱۷۳۹ در امتداد رودخانهٔ «کریوشا» ساخته شد. در سال های ۱۷۶۴ تا ۱۷۹۰ این کانال عمیق تر شد و کناره های آن را تقویت و با گرانیت پوشاندند. کانال گریبایدوف از رود مویکا، نزدیک میدان مارس، آغاز می شود و به رود فونتانکا می ریزد. طول آن و عرضش است. پیش از سال ۱۹۲۳، نام آن «کانال کاترین» بود، به افتخار کاترین کبیر که در دورهٔ سلطنتش این کانال تعمیق شد. مقامات کمونیست آن را به افتخار نمایشنامه نویس و دیپلمات روسی، الکساندر گریبایدوف، تغییر نام دادند. خیابان ها یا کرانه های امتداد کانال با نام «نبریژنایا کانالا گریبایدوفا» شناخته می شوند. پل ها. ۲۱ پل بر روی این کانال قرار دارد: در فرهنگ. کانال گریبایدوف روی جلد آلبوم موسیقی کلاسیک معاصر سال ۲۰۱۱ با نام "تروئیکا" دیده می شود. این کانال مکانی کلیدی در رمان "جنایت و مکافات" اثر فیودور داستایفسکی است. مانند بسیاری از مکان های رمان، این کانال به ندرت با نام رسمی اش ذکر می شود و بیشتر اوقات داستایفسکی از آن با واژهٔ «کاناوا» یاد می کند که به معنای «جوی» است. در یادداشتی از نسخهٔ «پنگوئن دیلاکس کلاس
یکز» این کتاب، مترجم اولیور ردی کانال را «جایی کثیف و آلوده» توصیف می کند که با این حال «مرکز جغرافیایی کتاب» است. شخصیت اصلی رمان، راسکولنیکوف، بارها از روی این کانال عبور می کند و حتی در نظر دارد اموال مسروقه را در آن بیندازد. ساختمان آپارتمانی که در آن جنایت رخ می دهد، «از یک سو رو به جوی و از سوی دیگر رو به خیابان سِردنیا پودیاچسکایا» دارد. این کانال همچنین در داستان کوتاه «شب های روشن» اثر فیودور داستایفسکی آمده است.
روسیه برای روس ها (، "روسیه دلا روسیخ") یک شعار سیاسی و دکترین ناسیونالیستی است که طیف وسیعی از ایده ها را از اعطای حقوق انحصاری به روس های قومی در دولت روسیه تا اخراج همه غیرروس ها از کشور در بر می گیرد. این شعار که در نیمه دوم قرن نوزدهم در امپراتوری روسیه سرچشمه گرفت، به طور فزاینده ای در روسیه مدرن محبوب شده است، که گفتمان غالب چندفرهنگی گرایی در روسیه را به چالش می کشد. امپراتوری روسیه. مبدأ. ایده اولیه «روسیه برای روس ها» به طرق مختلف به ولادیمیر گرینگموت، ایدئولوگ گروه «صدهای سیاه»، ژنرال میخائیل اسکوبلف (۱۸۴۳–۱۸۸۲) یا تزار الکساندر سوم روسیه (۱۸۴۵–۱۸۹۴) نسبت داده شده است. گرینگموت یکی از اولین نشریاتی را که از این شعار استفاده کرد، نوشت. او «روسیه برای روس ها» را به عنوان شعار حزب سلطنت طلب روسیه اعلام کرد، که به گفته او،«به وضوح می بیند که اگر روسیه به مردمی با نژاد و مذهب بیگانه و به بیگانگان واگذار شود، نه تنها استبدادی نخواهد بود، بلکه خود روسیه نیز نابود خواهد شد.»روایت دیگری این تصور را به الکساندر سوم نسبت می دهد که اعلام کرد«روسیه باید متعلق به روس ها باشد و همه ساکنان دیگر این سرزمین باید به
این مردم احترام بگذارند و قدر آنها را بدانند.» به گفته ژنرال الکسی کوروپاتکین، الکساندر شعار «روسیه برای روس ها» را انتخاب کرد. همچنین گزارش شده است که ژنرال اسکوبلف گفته است«می خواهم روی پرچمم بنویسم: «روسیه برای روس ها و به شیوهٔ روسی» (به روسی: "Россия для русских и по-русски") و این پرچم را تا حد امکان بالا ببرم!»در دهه های پایانی قرن نوزدهم، برخی از جنبش های سیاسی روسیه پیشنهاد طبقه بندی مجدد «روسیه» به عنوان یک مقوله قومی یا حتی نژادی را مطرح کردند. آنها از «روسیه برای روسیه» حمایت می کردند و معتقد بودند که روس ها در «امپراتوری خود» سزاوار حقوق بیشتری نسبت به سایر ملیت ها هستند، زیرا در وهله اول دولت را تأسیس و حفظ کرده اند. چنین ملی گرایان انحصارطلبی، غیرروس ها را به عنوان افرادی که به شدت از مزایای حکومت روسیه بهره مند شده اند، ناسپاس می دانستند. اگرچه این احساسات در اواخر قرن نوزدهم ذهن برخی از روشنفکران را به خود جلب کرد، اما سازمان های بیگانه ستیز راست گرا در طول انقلاب روسیه در سال ۱۹۰۵، زمانی که احزاب سیاسی سرانجام قانونی شدند، شکل گرفتند. آنها «روسیه برای روس ها» را شعار جنگی خود قرار دادند، اما
مصمم بودند که «روسیه واحد و متحد» را از طریق روسی سازی غیرروس ها حفظ کنند. اولین «دیگری» متخاصمی که هدف قرار گرفت، یهودیان بودند و «روسیه برای روس ها» به زودی با شعار «یهودیان را سرکوب کنید و روسیه را نجات دهید!» تقویت شد. انتقاد. از همان ابتدا، شعار و ایده امپراتوری تحت حکومت روس ها در مورد معنای «روس ها» بحث برانگیز بود. یکی از منتقدان صریح این مفهوم، پاول میلیوکوف، رهبر حزب دموکراتیک مشروطه، شعار «روسیه برای روس ها» را «شعاری از تفرقه… و نه خلاقانه، بلکه مخرب» می دانست. در سال ۱۹۰۹، میلیوکوف در دومای دولتی روسیه در مورد استفاده از زبان اوکراینی در سیستم قضایی سخنرانی کرد و به نمایندگان ملی گرای روس حمله کرد:«شما می گویید «روسیه برای روس ها»، اما منظورتان از «روس ها» کیست؟ شما باید بگویید «روسیه فقط برای روس های بزرگ»، زیرا آنچه را که به مسلمانان و یهودیان نمی دهید، به نزدیکترین خویشاوند خودتان - اوکراین - نیز نمی دهید.»یکی دیگر از سیاستمداران برجسته، نخست وزیر سرگئی ویت، به تزار نیکلاس دوم در مورد لاس زدن با این ایده ها هشدار داد زیرا این امر تعادل قومی ظریف در کشور روسیه را برهم می زند. این شعار همچنین ت
وسط نیکولای بردیایف، ملی گرای میانه رو، رد شد که آن را «ملی گرایی بت پرستانه» می دانست و آن را در تضاد با مفهوم «ملی گرایی مسیحی» مسیحایی «روسیه برای جهان» قرار می داد. روسیه مدرن. مفهوم «روسیه برای روس ها» دوباره در اواخر دهه ۱۹۸۰ مطرح شد، زمانی که پامیات، ملی گرای افراطی، مجموعه ای از تظاهرات را برگزار کرد و اعلامیه هایی را پخش کرد که روی آنها نوشته شده بود «روسیه برای روس ها!» و «مرگ بر یهودیان!». با وقوع جنگ دوم در چچن در سال ۱۹۹۸ و افزایش انزجار از «غریبه ها» در روسیه پس از به قدرت رسیدن ولادیمیر پوتین، نسبت کسانی که شعار «روسیه برای روس ها» را می پذیرند، شروع به افزایش کرد، که تا حدودی واکنشی به بحران و بی ثباتی و عدم قطعیت دهه ۱۹۹۰ و همچنین نارضایتی عمومی فزاینده از هجوم مهاجران از آسیای مرکزی، قفقاز جنوبی و چین بود؛ بنابراین، تعداد کل هواداران آن از ۴۶٪ در سال ۱۹۹۸ به ۵۸٪ در سال ۲۰۰۵ افزایش یافت منظور پاسخ دهندگان از «روس ها»، منحصراً روس های قومی و ترجیحاً با ظاهری «اسلاوی» است، نه شهروندان روس. این شعار به یکی از ویژگی های برجسته در تظاهرات ملی گرایان در طول تعطیلات سالانه روز وحدت تبدیل شده است. قر
بانیان خشونت قومی و نژادی همچنین گزارش داده اند که در طول حملات شعارهای «روسیه برای روس ها» را شنیده اند. در سال ۲۰۰۳، طی یک پخش تلویزیونی با حضور رئیس جمهور روسیه، روس ها در خیابان ها از او سوالاتی پرسیدند. یکی از مردان مسن از ولادیمیر پوتین پرسید که موضع او و حزبش در مورد شعار «روسیه برای روس ها» چیست. پوتین پاسخ داد کسانی که چنین شعاری را فریاد می زنند و به آن عمل می کنند «یا احمق هستند یا تحریک کننده» (придурки либо провокаторы) که «نمی دانند چه می کنند و چه فریاد می زنند». پوتین همچنین اشاره کرد که چنین افرادی می خواهند فدراسیون روسیه، متشکل از ملت ها و فرهنگ های مختلف، را با تحریک نفرت نژادی و ملی تضعیف کنند که در نهایت منجر به انحلال فدراسیون خواهد شد. پوتین همچنین هشدار داد که سازمان های اجرای قانون باید در اسرع وقت علیه چنین افرادی که نظم عمومی را تهدید می کنند، اقدام کنند.