Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ز نظر ساخت و تولید و همچنین از نظر تجاری و فروش بسیار ارزشمند است. این یک مفهوم گسترده از تمایل مصرف کنندگان است.» کوگان پس از فارغ التحصیلی از مؤسسهٔ پرت که در آنجا نقاشی خواند، به همراه پدرش وارد تجارت جواهرات شد. در سال ۱۹۲۹ میلادی او به طراحی روی آورد و اولین کار خود را برای شرکت کارولیت آغاز کرد. او در اواخر سال ۱۹۲۹ تا اوایل سال ۱۹۳۰ میلادی، قبل از عزیمت به آموزشگاه هنر و صنایع دستی آلمان، جایی که در کلاس های هنری شرکت کرد، در شرکت کوئیکر سیلور استخدام شد. کوگان همچنین طرح هایی را برای ایبلینگ و ریس، شرکت شیشه فدرال، رد وینگ پاتری و رید و بارتون ارائه کرد. او ظروف غذاخوری ملامینه را برای شرکت مدل سازی بونتون که در آن چندین سال کار می کرد، طراحی کرد. او تا سال ۱۹۳۹ میلادی یک کارمند تمام وقت با سه نفر از طراحان زن استخدام کرد. کوگان در سال ۱۹۴۶ میلادی مورد توجه نمایش یک زن در اتحاد هنر فیلادلفیا بود. در این زمان، او به عنوان «تنها زن طراح ظروف نقره ای آزاد» مطرح می شد. بل کوگان تا سال ۱۹۷۰ میلادی به تولید طرح ها در آمریکا ادامه داد. آثار برگزیده. مشتریان قابل توجه: باکالیت کورپ، شرکت اپتیکال باوش اند لومب
، شرکت سفال گری قلم موی قالب گیری بونتون، شرکت سلولوئید سفال گری کامرون — ۱۹۳۵: آینه دستی دی۹۶۲۶۰؛ دی۹۶۲۶۱ آینه دستی سراتون تولیدی شرکت ساعت چزلر، آثار مومی کلمبیا، لامپ و شیشه ترکیب برگردان تجاری کونتسا کوردی، شرکت چینی و لامپ، محصولات دندی، دیوید فینگرهات، داو کمیکال، ایبلینگ و رئوس — ۱۹۳۶: [مدرن] پارچ دی۱۰۱۹۶۱، شکردان دی۱۰۱۹۵۹، دی۱۰۱۹۵۸؛ برای شکل فنجان و قوری طرح متروپلیس (کلان شهر) دی۱۰۱۹۶۰ — ۱۹۳۵: [سنتی و بسیار تزیین شده] فنجان دی۹۴۹۱۵، شکر دی۹۴۹۱۳، دی۹۴۹۱۰؛ بشقاب، نعلبکی دی۹۴۹۱۴، قوری دی۹۴۹۱۲، بشقاب دی۹۴۹۱۱، پارچ دی۹۴۹۰۹ فدرال گلس — ۱۹۴۲: دی۱۳۲۰۲۱ لیوان نوشیدنی — ۱۹۴۱: دی۱۳۰۷۴۳، کاسه مخلوط کن شیشه ای؛ آبجوخوری شیشه ای ۱۹۴۱ دی ۱۲۵۲۷۵؛ آبجوخوری شیشه ای دی۱۲۴۸۵۹؛ آناناس شیشه ای ۱۹۴۰ دی۱۲۳۰۵۶؛ شرکت سفال گری هنری فردریکزبورگ، ساعت جبل الطارق تولیدی شرکت گای هابز، چینی هاویلند، شرکت محصولات ظروف میزبانی هلر هوروود، شرکت جی.وی. رید، محصولات جکو، جوزف کروگ و شرکت، برادران لوی، شرکت لیبی گلس، شرکت لاف تایم کارد و چنگال مالوری راندال مریلند پلاستیک، میلبرن تولیدی شرکت شمع موریس هلر و پسران، موئنچ کروتلر، قلم موی
ملی نلسون مک کوی، شرکت شیشه اوونز-ایلینویز — لیوان آبخوری دی۱۸۴۲۸۵؛ شرکت تولیدکنندگان پلاستیک، محصولات دقیق پلاستیک پورلون، شرکت چینی پرینستون، شرکت پراکتور الکتریکال، شرکت کوئیکر سیلور، رد وینگ پاتری — ۱۹۵۲: گلدان دی۱۶۸۳۰۵؛ گلدان دی۱۶۷۸۳۸؛ رید و بارتون آر.اف. برودگارد و شرکت، سفال گری رابرت برودگارد روزویل، ساموئل کرک و پسران، اسنایدر تولیدی شرکت گیلستین، شرکت تولیدی تول، و شیشه ایالات متحده، وارن تله کرون — ۱۹۳۵: گلدان دی۱۶۸۳۰۵؛ گلدان دی۱۶۷۸۳۸؛ رید و بارتون آر.اف. برودگارد و شرکت، سفال گری رابرت برودگارد روزویل، ساموئل کرک و پسران، اسنایدر تولیدی شرکت گیلستین، شرکت تولیدی تول، و شیشه ایالات متحده، شرکت ونچری، وارن تله کرون — ۱۹۳۵: کیس تایمر دی۹۷۹۳۹؛ قاب ساعت اردکی ۱۹۳۴ دی۹۳۶۶۳؛ قاب ساعت ۱۹۳۴ دی۹۳۲۲۸؛ ساعت ۱۹۳۴ دی۹۳۶۶۲ پلیکان یا خرگوش تولیدی شرکت واشینگتن. یک زن در جهان مردانه. زنان قبل از دههٔ ۱۸۶۰ میلادی در کارگاه یا کارخانه جای کمی داشتند یا اصلاً جایی نداشتند. «ورود آن ها به آموزش طراحی و عملی با ظهور آن ها به عنوان حامیان، مشتریان و خریداران در آغاز قرن همزمان بود.» آرجون آپدورای، انسان شناس اجتماعی-فره
نگی در این باره می گوید: «... زنان مجبورند از یک سو به شیوه های جدید وارد نیروی کار شوند و از سوی دیگر به حفظ میراث خانوادگی ادامه دهند.» کوگان حرفه ای را انتخاب کرد و می گوید:من به پدرم گفتم: «خب، من شغلی خواهم داشت، خداحافظ … من هرگز ازدواج نمی کنم و هرگز بچه دار نمی شوم. من در تمام زندگی ام یک خانواده داشتم که به آن کمک کردم. من در تجارت به شما کمک کردم. من یک زندگی برای خودم می خواهم.»با پایان جنگ جهانی اول، زنان شروع به ورود به دنیای طراحی کرده بودند. اگرچه ورود آن ها همیشه مورد استقبال قرار نمی گرفت. کوگان در مصاحبه ای در سال ۱۹۳۹ میلادی گفت: «تولیدکنندگان زمانی که زنی برای پیشنهاد ایده های جدید می آمد کاملاً متخاصم بودند — آن ها فکر نمی کردند یک زن به اندازهٔ کافی از جنبه های مکانیکی وضعیت اطلاع داشته باشد.» در یک مورد،[یک] شرکت بزرگ که لوازم برقی بزرگ تولید می کرد… در پاسخ به نامه ام نوشت که من باید برای دیدار آن ها به اوهایو سفر کنم. آن ها این واقعیت را نادیده گرفتند که نام من «بل» است و نامهٔ خود را با عنوان آقای بل کوگان ارسال کردند. وقتی رسیدم، شوک باورنکردنی بود: مهندسان تصمیم گرفتند که نمی توانن
د با یک زن کار کنند؛ بنابراین من دستمزد ۲۰۰ دلاری به اضافهٔ مخارج خود را جمع کردم و رفتم.طراحان زن رویکردی عملی در طراحی لوازم منزل داشتند. کوگان در این زمینه بسیار پیشتاز بود. او متذکر می شود که: چیزی که بیش از همه باید توسط تولیدکننده درک شود — به ویژه در این مرحله از توسعهٔ تجاری ما — این است که فروش هر محصول تا حد زیادی با واکنش مصرف کننده زن تعیین می شود … سی میلیون زن — همه مشتریان بالقوه — را تشکیل می دهند. عملاً کل ساختار سازندهٔ ملت — نیرویی را تشکیل می دهد که نمی توان یا نباید نادیده گرفته شود. سلیقهٔ زن آمریکایی، واکنش او به رنگ و فرم، برای سازنده اهمیت حیاتی دارد. کوگان در ادامه می گوید:زنان امروزی که متعلق به طبقات متوسط هستند (و این ها زنانی هستند که بیشترین گروه مصرف کنندگان را تشکیل می دهند) چیزهای جذاب می خواهند، چیزهای هوشمندانه و چیزهای جدید. آن ها همچنان علاقه مند به همگام شدن با «همتایان اجتماعی» خود هستند. با این حال، مواردی که به راحتی مقبول باشند، نمی توانند در طراحی خیلی افراطی باشند. چنین اقلامی در خانهٔ معمولی نمی گنجند، و همچنان که هست، با اشیایی که رنگ و فرم خیلی مدرن یا شدید ندار
ند، تزئین می شوند. تأثیر. طراحی صنعتی به عنوان یک حرفهٔ متمایز در اواخر دههٔ ۱۹۲۰ میلادی در ایالات متحدهٔ آمریکا ظاهر شد. رقابت بین شرکت های ایجاد شده توسط رکود باعث شد تا شرکت ها روی فرم بصری برای افزایش فروش تمرکز کنند. این امر تأکید فزاینده ای بر طراح صنعتی داخلی به عنوان یکی از اجزای اصلی تولید صنعتی داشت. مردانی مانند ریموند لووی، والتر دوروین تیگ و نورمن بل گدس شروع به مدیریت شرکت های خود کردند. بل کوگان تنها زن آن زمان بود که همین کار را کرد. او در طول زندگی حرفه ای خود طیف گسترده ای از مشتریان برجسته از جمله: رید و بارتون، رد وینگ پاتری، باوش و لومب، مدل سازی بونتون، لیبی گلس و شرکت داو کمیکال داشت. او در تلویزیون و رادیو صحبت می کرد، سخنرانی ها و مصاحبه ها انجام می داد، آثارش را می نوشت و مکرراً به نمایش می گذاشت. در اواخر دههٔ ۱۹۳۰ میلادی، او یکی از اعضای مؤسس شعبهٔ نیویورک مؤسسهٔ طراحان آمریکایی (ADI) بود که بعداً به مؤسسهٔ طراحان صنعتی (IDI) و سپس به انجمن طراحان صنعتی آمریکا (IDSA) تبدیل شد. او در سال ۱۹۹۴ میلادی جایزهٔ تشخیص شخصی را از انجمن طراحان صنعتی آمریکا دریافت کرد.
"زمانمندی (")، زمانی، منسوب به زمان است، یعنی موجود در زمان، آگاهی و پدیدارشناسی خلقت. هدف هایدگر در کتاب هستی و زمان، بیان زمان به مثابهٔ افق فهم هستی بر اساس زمانمندی به عنوان هستی دازاین است. زمانمندی یک افق و در اینجا شرط امکان فهم هستی است. مسئلهٔ اصلی نه زمان بلکه زمانمندی دازاین است. در اصطلاح زمانمندی (Zeitlichkeit); (Temporalität)، هایدگر، این زمان نیست که بر اساس هستی درک می شود، بلکه این هستی است که بر اساس زمان درک می شود و این دقیقاً عکس رویکرد غالب در فلسفه و مابعدالطبیعه است. آفرینش. خَلق (Creation) یکی از مفاهیمی است که جهان بینی اسلامی بر آن استوار است. و در تمام جنبه های تفکرات دینی اسلامی نقش برجسته ای را ایفا می نماید. من باب مثال، در حکمت الهی (theology) خلق نقطهٔ آغازین همهٔ مباحث است که به صورت تقابل بین (حدوث) «temporality» و (قِدَم) «eternity a parte ante» نمودار می شود. عالمْ «محدَث» (originated or "temporally produced) است زیرا محصولِ خلق الهی است. و این مفهوم ذهنی (conception) که عالم (محدَث) است، اساسِ نظام کلی حکمت اسلامی را تشکیل می دهد.
نارْپِس ( ; ) یک شهر در غرب فنلاند و بخشی از منطقه اوستروبوتنیا است. جمعیت این شهر ۹٬۵۷۰ نفر است و مساحت آن که آن آب و تراکم جمعیت است. از نظر اقتصادی، شهر به دلیل کشت گلخانه ای گسترده گوجه فرنگی و تولید تریلر برای کامیون ها شناخته شده است. نارْپِس از سال ۲۰۱۶ یک شهر دو زبانه است. پیش از آن، این شهر آخرین شهر سوئدی زبان یک زبانه درسراسر فنلاند بود. اکثر مردم محلی به زبان سوئدی استروبوتنی صحبت می کنند. مهمترین جاده های اصلی در نارْپِس جاده ملی فنلاند ۸ بین تورکو و واسا و جاده ملی فنلاند ۶۷ بین کاسکینن و سینه یوکی هستند. تاریخ. اسناد تاریخی وجود نارْپس را حداقل از سال ۱۳۳۱ تأیید می کنند. زمانی که نیکلاس بنگتسون کالاهایی را نزد اسقف بنگت، در تورکو گرو گذاشت. در سال ۱۳۴۸ در زمان پادشاهی ماگنوس چهارم اولین بازارهای رسمی در اوستروبوتنیا ایجاد شد. جمعیت شناسی. نارْپس مهاجران زیادی را جذب کرده و همچنین از پناهندگان استقبال کرده است. بزرگترین گروه های مهاجر:
دیدگاه های فردریش نیچه دربارهٔ زنان، در زمان حیات و چه پس از آن، همواره از سوژه های بحث برانگیز بوده است. ارزیابی هم عصران. ایدا فون میاسکوفسکی، همسر اقتصاددان آگوست فون میاسکوفسکی بود که در دانشگاه بازل تدریس می کرد. در بازه زمانی ۱۸۷۴ تا ۱۸۷۶، نیچه رابطه نزدیکی با خانواده این زن داشت. ایدا در خاطرات خود از نیچه که هفت سال پس از مرگش منتشر شد، به این نکته اشاره کرده است: در دهه هشتاد، زمانی که برخی از دیدگاه های تند و تیز نیچه علیه زنان در آثار مؤخرش شروع به آشکار شدن کرد، شوهرم گه گاه با من شوخی می کرد که نباید درباره ی دوستی ام با نیچه به مردم بگویم، زیرا او مرا چندان تحسین نمی کند. این فقط یک شوخی بود. شوهرم نیز مانند من خاطرات خوبی از نیچه داشت[...] رفتار نیچه با زنان آنقدر حساس، طبیعی و دوستانه بود که حتی امروزه، در کهنسالی نیز نمی توانم نیچه را یک زن ستیز بدانم.استعاره ی نیچه از «زن» -فارغ از موضوع زن ستیز بودن- بر یک «زن» مثبت و خوشایند دلالت می کند. استفاده او از این استعاره، به طور بنیادین برداشت های سنتی از روابط نرینه/مادینه را از میان برمی دارد؛ چرا که بر حذف «حقیقت» متافیزیک دلالت می کند. من است
دلال می کنم که استعاره ی «زن» در مرکز حمله ٔ نیچه به فلسفه ٔ سنتی و مفاهیم حقیقت محور قرار دارد.» بر اساس نکاتی که نیچه در نوشته هایش، و به طور خاص بخشی از دیدگاه های خود در مورد زنان را که در بخش هفتم کتاب "انسانی، زیاده انسانی" نوشته است، به نظر می رسد برای زنان احترام زیادی قائل است. اما با توجه به برخی دیگر از نظرات او، نگاه کلی او نسبت به زنان در حقیقت نوعی نگرش دوسویه است. به عنوان مثال، در حالی که در "انسانی، زیاده انسانی"، بیان می کند که «زن کامل، نوع انسانیِ بالاتری از مرد کامل است، و همچنین چیزی بسیار نادرتر»، در عین حال انواعی از اندیشه های پیچیده و پر ظرافت در مورد زنان در دیگر آثار نیچه وجود دارند که با جملات بالا چندان قابل تطابق نیستند. او می تواند در یک زمان هم ستایشگر و هم تحقیرکنندهٔ زنان باشد. به عنوان مثال، در قسمت زیر: «آنچه مایهٔ احترام به زن می شود و چه بسا مایهٔ ترس از او، طبع اوست، که از طبع مرد طبیعی تر است: آن نرمش اصیل و فریبکارانهٔ جانور شکاری؛ آن چنگال ببر در زیر دستکش؛ آن خودپسندی ساده لوحانه؛ آن تربیت ناپذیری و توسن نهادی، آن خواهش ها و منش های درک ناپذیر و بی در و پیکر و هرزه
پوی…» ("فراسوی نیک و بد"، بخش ۲۳۹.) نگرش او گاهی می تواند کاملا تحقیرآمیز باشد: «از آغاز، برای زن، هیچ چیز بیگانه تر، نفرت انگیزتر و خصمانه تر از حقیقت نبوده است - هنر بزرگ او دروغ است، بالاترین دغدغه او ظاهر و زیبایی صرف است.» نیچه، در بخش ششم کتاب اینک انسان «چرا چنین کتاب های عالی "می نویسم»"، ادعا می کند که «خوبی» در زنان نشانه ای از «انحطاط فیزیولوژیکی» است و زنان در کل باهوش تر و شریرتر از مردان هستند که از دیدگاه نیچه نوعی تعریف و تمجید به شمار می رود. با این حال، او در ادامه ادعا می کند که مسائلی نظیر فمینیسم و دیگر موضوعات مرتبط با رهاسازی زنان، در واقع برخاسته از بیزاری گروهی از زنان نسبت به زنانی دیگر است؛ نوعی خشم و بیزاری نسبت به زنانی که از لحاظ جسمی از ساختار بهتری تشکیل شده اند و قادر به پرورش کودکان هستند. اگرچه آثار نیچه به عقیدهٔ بسیاری زن ستیزانه به شمار می روند، اما عده ای از جمله آنتونی لودوویچی، اصرار دارند که او صرفا یک ضد فمینیست بوده است، نه یک زن ستیز. دیگر نوشته های نیچه در مورد زنان عبارت اند از: «عشق زن شامل بی عدالتی و کوری در برابر هر چیزی است که او دوست ندارد. . . زن هنوز شایس
ته دوستی نیست؛ زنان هنوز گربه و پرنده هستند یا در بهترین حالت گاو. . . (دربارهٔ دوست، "چنین گفت زرتشت") "زن! نیم ضعیف، معمولا بیمار، تغییرپذیر و ناپایدار بشر است… او به دینی مبتنی بر ضعف نیاز دارد که در آن ناتوانی، محبت کردن و فروتن بودن به مثابهٔ امری خداگونه یا حتی برتر تکریم شود. او قوی را ضعیف می کند - و وقتی در این غلبه موفق شد، شروع به حکومت می کند. زن همیشه با نمونه هایی بارز از تباهی ها توطئه کرده است، [همانگونه که] کشیش ها، علیه «قدرتمندان»، «اقویا»، انسان ها-» (اراده به قدرت - ۸۶۴، چاپ دوم آلمانی ۱۹۰۶) «اگر مفهوم «رهایی زنان» به معنای «برابری»، یعنی تأیید و توصیه به مشارکت زنان در «دنیای مردانه» باشد، چنین مسئله ای از دیدگاه نیچه نه یک پله صعود، که در واقع نمایانگر نوعی افول قهقرایی و زوال قدرت است. در صورتی که ویژگی های زنانه را بتوان چنین توصیف کرد: بازیگوشی، آرایش، مبتنی بر غریزه، غیرقابل پیش بینی بودن، هوسرانی، پرورش دادن و خصلت های مردانه را بدین گونه: جدیت، عقلانیت، نظم، احساس زدایی، «حرفه». پس به نظر می رسد نیچه می گوید که، نفی خصلت های زنانه به نفع ویژگی های مردانه، نوعی مبادله قدرت با ضعف ا
ست. " تأثیر احتمالی ارسطو. پژوهشگرانِ آثار ارسطو، دیدگاه های او و نیچه در مورد زنان را مقایسه کرده اند. آن ها استدلال کرده اند که نیچه احتمالاً بخش عمده ای از فلسفه سیاسی خود را وامدارِ ارسطو باشد. تأثیر انسان شناسی نیچه. حتی برخی از فیلسوف ها گفته اند که فلسفه نیچه را نمی توان جدا از اظهارات او در مورد زنان درک یا تحلیل کرد. آن ها در مورد این واقعیت بحث می کنند که کار نیچه در توسعه برخی از نظریه های فمینیستی مفید بوده است، اما در نهایت به این نتیجه می رسند: «در حالی که نیچه سلسله مراتب سنتی بین ذهن و بدن، عقل و غیرعقلانی، طبیعت و فرهنگ، حقیقت و داستان را به چالش می کشد - سلسله مراتبی که برای تحقیر استفاده شده است. و زنان را حذف کند - اظهارات او در مورد زنان و استفاده او از استعاره های زنانه و مادرانه در سراسر نوشته هایش، تلاش هایی را که صرفاً نیچه را به عنوان قهرمان فمینیسم یا زنان معرفی می کند، مخدوش می کند. رابطه با سالومه. لو آندریاس-سالومه که نیچه را به خوبی می شناخته است، مدعی شده که نیچه از او خواستگاری کرده و او این درخواست را رد کرده است. او مدعی شده که در «طبیعت معنوی نیچه» چیزی طرفدار زنانگی وجود د
اشته است. به گفته سالومه، نیچه نبوغ را امری زنانه می دانسته است. زنان سرچشمه همه حماقت ها و بی خردی ها هستند. همان طور که لئونارد لاولور و زینپ دیرک اشاره می کنند، «آنچه نیچه "می گوید" - و با اصراری هیستریک تکرارش می کند - این است که زن سرچشمه همه حماقت ها و بی عقلی هاست، شخصیتی افسونگر و وسوسه انگیز که مرد فیلسوف را از مسیر معینش در جستجوی حقیقت خارج می کند.»
کیزیل کیشلاجیک یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در آماسیه واقع شده است.
کیزیل جا یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در آماسیه واقع شده است.
کیزسکی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در آماسیه واقع شده است.
کویجه غیز یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در آماسیه واقع شده است.
کوچوک کیزیل جا یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در آماسیه واقع شده است.
کوتلو یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در آماسیه واقع شده است.
کوزگچه یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در آماسیه واقع شده است.
سارای جیک یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در آماسیه واقع شده است.
سارای اوزو یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در آماسیه واقع شده است.
ساری آلان یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در آماسیه واقع شده است.
ساری کیز یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در آماسیه واقع شده است.
ساری لار یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در آماسیه واقع شده است.
ساری مشه یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در آماسیه واقع شده است.
دانشگاه لینچبورگ، کالج سابق لینچبورگ، یک دانشگاه خصوصی مرتبط با کلیسای مسیحی (شاگردان مسیح) است که در لینچبورگ، ویرجینیا واقع شده است. تقریباً ۲۸۰۰ دانشجو در مقطع کارشناسی و کارشناسی ارشد دارد. محوطه دانشگاه ۲۶۴ هکتار وسعت دارد. دانشگاه لینچبورگ بیش از ۴۰ باشگاه و سازمان برای دانشجویان دارد که می توانند در آنها شرکت کنند. نمونه هایی از انواع سازمان عبارتند از: انجمن های برادری و باشگاه های زنان، دولت دانشجویی، زندگی معنوی، سازمان های داوطلبانه، برنامه های رهبری و نشریات. تاریخچه. دانشگاه لینچبورگ در سال ۱۹۰۳ توسط جوزفوس هاپوود به عنوان کالج مسیحی ویرجینیا، یک مؤسسه منتخب، مستقل، مختلط، و مسکونی، که به کلیسای مسیحی (شاگردان مسیح) وابسته است، تأسیس شد. هاپوود رئیس کالج میلیگان در تنسی بود که گروهی از وزرا و بازرگانان در مورد تأسیس یک کالج در لینچبورگ به او مراجعه کردند. دانشگاه لینچبورگ اولین مؤسسه ای در ایالات متحده بود که فیزیکدانان و مهندسان هسته ای را برای پروژه ان اس ساوانه تحت دستور رئیس جمهور آیزنهاور آموزش داد تا به توسعه و بهره برداری از اولین کشتی هسته ای جهان کمک کند. این مؤسسه در سال ۱۹۱۹ به طور رسم
ی نام خود را به کالج لینچبورگ تغییر داد، به نقل از حوزه ای که فراتر از ویرجینیا گسترش یافته بود. در جولای ۲۰۱۸، این دانشگاه نام خود را از کالج لینچبورگ به دانشگاه لینچبورگ تغییر داد.
ساری یار یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در آماسیه واقع شده است.
سازکوی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در آماسیه واقع شده است.
سلیمیه یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در مرزیفون واقع شده است.
سوینجر یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در آماسیه واقع شده است.
شیخ سعدی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در آماسیه واقع شده است.
سیراجویزلر یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در آماسیه واقع شده است.
جام جهانی تیراندازی ۲۰۱۶ نسخه سالانه جام جهانی ISSF در رویدادهای تیراندازی المپیک است که توسط فدراسیون بین المللی ورزش تیراندازی اداره می شود.
منیره سلطان (به زبان ترکی استانبولی: Münire Sultan، به ترکی عثمانی: منیره سلطان؛ ۹ دسامبر ۱۸۴۴ – ۲۹ ژوئن ۱۸۶۲) یک شاهزاده خانم عثمانی، دختر سلطان عبدالمجید اول و همسرش وردیچنان کادین بود. اوایل زندگی. منیره سلطان در نهم دسامبر ۱۸۴۴ در کاخ توپکاپی به دنیا آمد. پدرش سلطان عبدالمجید اول و مادرش وردیچنان کادین نام داشت. ازدواج اول. نامزدی. در مارس ۱۸۵۴، قاصدی از استانبول، نامزدی منیره سلطان را با شاهزاده ابراهیم الهامی پاشا، پسر عباس اول مصر و همسرش ماهیویچ هانیم اعلام کرد. عروسی. این ازدواج در ۱۰ اوت ۱۸۵۴ در خانه ساحلی بالتالیمانی "Baltalimanı sahilhane" استانبول انجام شد. ازدواج دوم. منیره سلطان هنگام مرگ شاهزاده ابراهیم الحمی در سال ۱۸۶۰ بیوه شد، هنگامی که قایق وی در حین عبور از بسفر در نزدیکی کاخ ببک واژگون شد. مرگ. منیره سلطان در هفده سالگی در کاخ خود واقع در فندق لی (به ترکی استانبلی: Findiklı) در ۲۹ ژوئن ۱۸۶۲ درگذشت و در مقبره گلستو خانم (به ترکی استانبلی: Gülüstü Hanim)، مسجد فاتح استانبول به خاک سپرده شد.
مائولا یک منطقهٔ مسکونی در فنلاند است که در کمینما واقع شده است.
پسران گمشده (انگلیسی: Lost Boys) شخصیت هایی از نمایشنامه جیمز بری هستند. آن ها پسرانی هستند که وقتی پرستار به طرف دیگر نگاه می کند از کالسکه هایشان بیرون می افتند و اگر هفت روز دیگر پیدا نشوند، به دوردست ها به سرزمین نورلند (ناکجا آباد) فرستاده می شوند، جایی که پیتر پن کاپیتان آنهاست. "دختران گمشده" وجود ندارد زیرا، همانطور که پیتر پن توضیح می دهد، دختران آنقدر باهوش هستند که نمی توانند از کالسکه خود بیفتند. پسران گمشده اصلی. توتلز به عنوان بدبخت ترین و فروتن ترین گروه توصیف می شود، زیرا "چیزهای بزرگ" و ماجراهای زمانی اتفاق می افتد که "او از گوشه و کنار رفته است." با این حال این طبیعت او را ترش نکرده بلکه شیرین کرده است. او کسی است که پس از اینکه تینکر بل به آنها می گوید وندی پرنده ای است که پیتر می خواهد او را بکشد، با تیر و کمان به وندی شلیک می کند. وقتی توتلز متوجه اشتباه خود می شود، از پیتر می خواهد که او را بکشد. اما وندی زنده می ماند و توتلز در امان می ماند. توتلز اولین کسی است که وقتی وندی می خواهد به لندن بازگردد از او دفاع می کند. زمانی که پیتر کشتی دزدان دریایی کاپیتان هوک را تصاحب می کند، توتلز جای
اسمی را به عنوان قایق سوار می گیرد. در پایان رمان، او با وندی و دیگر پسران گمشده به لندن بازمی گردد و در نهایت بزرگ می شود تا قاضی شود. نیبز به عنوان شاد و بدبخت توصیف می شود، احتمالاً شجاع ترین پسر گمشده. تنها چیزی که در مورد مادرش به خاطر می آورد این است که او همیشه یک دسته چک می خواست و می گوید که اگر می دانست که چیست، دوست دارد به او بدهد. او برای کار در یک اداره بزرگ می شود. اسلایت به عنوان متکبرترین پسر در میان پسران توصیف می شود، زیرا او معتقد است که به یاد دارد زندگی قبل از "گم شدن" چگونه بوده است. با این حال، بیشتر "خاطرات" او بر اساس سوء تفاهم است: به عنوان مثال، او ادعا می کند که نام خانوادگی خود را می داند زیرا بر روی آن عبارت "Slightly Soiled" نوشته شده بود. اسلایتی یک آدم ساختگی ضعیف است، اما به نظر می رسد استعدادی در موسیقی دارد. او را به عنوان بریدن سوت ها و فلوت ها از شاخه های درختان و رقصیدن با آهنگ هایی که خودش می سازد توصیف می شود. او بزرگ می شود تا با یک اشراف ازدواج کند و یک لرد شود. کرلی توسط باری به عنوان "ترشی" (کسی که به ترشی می خورد) توصیف می شود و موهای فرفری دارد، از این رو نام ا
و را می گذارند. او خیلی باهوش نیست اما بسیار دوست داشتنی است. فرفری نیز کمی ترسو است اما قلبی مهربان دارد. کرلی بزرگ می شود تا در یک دفتر کار کند. دوقلوها دوقلوهای اول و دوم اطلاعات کمی در مورد خود دارند، زیرا اجازه ندارند، زیرا پیتر پن نمی داند دوقلوها چیست، و هیچ پسر گمشده ای مجاز به دانستن چیزی نیست که پیتر نمی داند. دوقلوها بزرگ می شوند تا در یک دفتر کار کنند.
حمیرا زمردی (زادهٔ ۱۳۴۷) استاد گروه زبان و ادبیات فارسی دانشکدهٔ ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران و رئیس پیشین مؤسسه لغت نامه دهخدا و مرکز بین المللی آموزش زبان فارسی است. ریاست او بر این مؤسسه حواشی فراوانی را به دنبال داشته است. ریاست بر مؤسسه لغت نامه دهخدا. انتصاب. حمیرا زمردی در تاریخ ۱۶ تیر سال ۱۴۰۱ با حکم سید محمد مقیمی، رئیس دانشگاه تهران، رئیس مؤسسه لغت نامه دهخدا و مرکز بین المللی آموزش زبان فارسی شد، منصبی که پیش از آن محمود بی جن خان، زبان شناس ایرانی، آن را بر عهده داشت. به گفته مقیمی در مراسم معارفه زمردی، این جایگزینی پس از آن صورت گرفته که او مسئولیت بررسی کاستی های مؤسسه را به عبدالرضا سیف، رئیس دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران، محول کرده بود. همچنین سیف در جلسه ای گفته بود که مؤسسه دهخدا «مربوط به دانشکده ادبیات است» و رئیسش باید از گروه زبان و ادبیات فارسی و نه گروه زبان شناسی باشد. انتقال سرپرست بخش تألیف مؤسسه و قطع همکاری مؤلفان لغت نامهٔ بزرگ فارسی. زمردی کمتر از یک ماه پس از آغاز به کار در مؤسسه، حکم انتقال اکرم سلطانی، سرپرست بخش تألیف مؤسسه، را صادر کرد. این تصمیم ابتدا م
وجب خداحافظی حسن انوری با مؤسسه و سپس قطع همکاری اکثر اعضای هیئت تألیف لغت نامه بزرگ فارسی با مؤسسه شد. اعضای هیئت تألیف این لغت نامه در اطلاعیه قطع همکاری شان اعلام کردند:پیرو اقدام شتاب زده و غیرکارشناسانه خانم دکتر حمیرا زمردی، رئیس جدید مؤسسه لغت نامه دهخدا، مبنی بر صدور حکم غیرضروری بودن حضور خانم اکرم سلطانی، سرپرست بخش تألیف در مؤسسه لغت نامه دهخدا، و بی توجهی به درخواست مکتوب مؤلفان و بی حرمتی به دکتر حسن انوری، ما، هیئت مؤلفان لغت نامه بزرگ فارسی ضمن نگرانی از سرنوشت این مؤسسه که نام بزرگانی چون علامه علی اکبر دهخدا، دکتر محمدمعین، دکتر سیدجعفر شهیدی، دکتر سیدمحمد دبیرسیاقی بر پیشانی آن می درخشد، موقتاً همکاری خود را با این مؤسسه قطع می کنیم.پس از چند روز «پایگاه خبری-تحلیلی دانشگاه تهران» با انتشار تصویری از دیدار زمردی و رسول شایسته، سرپرست بخش تألیف لغت نامه بزرگ پارسی، ادعا کرد «استاد رسول شایسته با ابراز بی اطلاعی از این اطلاعیه، امضا ذیل هر گونه اطلاعیه ای را رد کرد.» با این حال روزنامه هم میهن در گزارشی خبر روابط عمومی دانشگاه را کذب خواند و نوشت: «رسول شایسته، حسن انوری، ایرج شهبازی، مریم میر
شمسی، ایرج مهرکی، مهری جلیلی و پگاه خدیش در گفت وگو با «هم میهن»، امضای خود بر آن نامه را تأیید کردند و به این ترتیب اطمینان حاصل شد که آن ها این بیانیه را با آگاهی و اراده امضا کرده اند. لازم به یادآوری است که صفرزاده این نامه را امضا نکرده بودند.» چند روز بعد نیز هشت نفر از هیئت مؤلفان لغت نامهٔ بزرگ فارسی در نامه ای سرگشاده به وزیر علوم که در وبگاه مؤسسهٔ میراث مکتوب منتشر شد، اعلام کردند:در پی تصمیمات کارشناسی نشده و شتاب زده رئیس جدید، نیروهای کاردان، وظیفه شناس و مسئولیت پذیر از مؤسسه عزل یا رانده شدند. مؤلفان طی نامه ای از رئیس جدید مؤسسه تقاضا کردند که در تصمیم های خود بازنگری کند، جوابی داده نشد. بار دیگر همگی در مؤسسه حاضر شدند و خواهان ملاقات و مذاکره با ایشان شدند، پیغام فرستادند که تصمیم گیری در این مورد در حوزه اختیارات ایشان نیست. همه اینها موجبات آزردگی خاطر کسانی شد که مدت همکاری برخی از ایشان با مؤسسه بالغ بر ۶۰ سال است. در پی آن، مسئولان امر در سخنرانی ها و مصاحبه ها منکر این برخوردها و قطع همکاری مؤلفان شدند و اطلاعیه مؤلفان را جعلی دانستند و در رسانه ها چنین نمایاندند که در مؤسسه لغت نامه
دهخدا آب از آب تکان نخورده است. مؤلفان مؤسسه لغت نامه دهخدا ضمن اعلام مجدد تعطیلِ موقتِ تألیف لغت نامه بزرگ فارسی و قطع همکاری خود با مؤسسه لازم دانستند که ضمن معرفی «لغت نامه بزرگ فارسی» ضرورت و اهمیت آن را برای جناب عالی شرح دهند و از جناب عالی بخواهند که اجازه ندهید چراغی را که علامه دهخدا صد سال پیش برافروخت و شاگردان و رهروان او آن را تا امروز روشن نگاه داشته ­اند، خاموش شود. تذکر کتبی نمایندگان مجلس به وزیر علوم، تحقیقات و فناوری، درباره افول علمی موسسه دهخدا در ادامه حواشی موسسه دهخدا در دوره ریاست حمیرا زمردی و کوچ اجباری استادان بزرگ، نمایندگان مجلس نیز به این حواشی واکنش نشان داده و در روز سه شنبه ۳۰ آبان ماه ۱۴۰۲ سید مرتضی حسینی نماینده مردم میانه در دوره یازدهم مجلس شورای اسلامی به همراه جمعی از نمایندگان در تذکری کتبی به وزیر علوم، تحقیقات و فناوری بر ضرورت رسیدگی به وضعیت نابسامان موسسه دهخدا وابسته به دانشگاه تهران تاکید کردند. پس از این تذکر روزنامه فرهیختگان مصاحبه ای با این نماینده انجام داد که متن آن در روز سه شنبه مورخ ۲۴ بهمن ۱۴۰۲ با عنوان «تماشاگر ویرانی میراث دهخدا نباشید» منتشر شد. سی