Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یار داشت برای آماده شدن برای عزیمت به امان، اردن، فروخت. در امان، به عنوان معلم و مدیر مدارس متوسطه، مدیر آموزش ویژهٔ وزارت آموزش و پرورش و سرپرستی سردبیری مجلهٔ «رسالة المعلم» مشغول به کار شد. در اوایل دههٔ ۱۹۶۰، محمود ایرانی با هزینه سازمان بین المللی برای تخصص در امور یونسکو به پاریس اعزام شد.پس از بازنشستگی، در سال ۱۹۷۱ به عنوان مشاور فرهنگی وزارت رسانهٔ اردن منصوب شد و سرپرستی سردبیری مجلهٔ «افکار» را بر عهده داشت. محمود الایرانی مقالات متعددی نوشت و به جنبش نقد ادبی و برخی مطالعات ادبی در مورد برخی از شخصیت های فرهنگی در اندیشهٔ اروپایی کمک کرد. اما شهرت او مدیون فعالیتش در عرصهٔ داستان نویسی است. در نقد ادبیات، او از جمله کسانی بود که در کنار برخی از نویسندگان فلسطینی مانند عبدالله مخلص، نجاتی صدقی و عارف العزونی با رویکردی جامع و نزدیک به فلسفهٔ نقد، بر نقد ادبی تأثیر مستقیم داشت. زندگی شخصی. ازدواج محمود الایرانی در سی سالگی بود که با دختری از خانواده ای از حیفا به نام مریم قاسم ازدواج کرد و آن هم در اوایل سال ۱۹۴۱ یعنی همان سالی که عازم اردن شد. از او سه پسر و دو دختر داشت: روشن، سیف الدین، سری الدی
ن، مِی و رَندَه. الایرانی اقرار کرده که ثبات و آرامش زیادی را مدیون اوست که فضای خوبی برای ادامهٔ کار ادبی برای او فراهم کرد. او مرتب برای همسرش کتاب می خواند و او با دقت به صحبت های او گوش می داد، اغلب با حضور در کنار او و شریک شدن در فضای خانه به او کمک می کرد. در سال ۱۹۶۲، او مجموعه داستان کوتاه خود را به نام «چه قیمت کمی» به او اهدا کرد و در تقدیم نامه، عشق خود را به وی و تأثیرش بر زندگی اش را بیان نمود. درگذشت. الایرانی در ۳۱ مه ۱۹۷۴ در امان، اردن، درگذشت. آثار. او در سال ۱۹۶۹ مجموعه ای از داستان های کوتاه ترجمه شده از داستان نویسان جهان را با عنوان «داستان هایی از غرب و شرق» منتشر کرد. تلاشی برای نوشتن نمایشنامه کرد. او همچنین در زمینه ترجمه از زبان های دیگر نیز به ترجمهٔ داستان ها و متون نمایشی پرداخت و داستان های کوتاه خود را به صورت متن های نمایشی به نام «نقاب ها» به چاپ رساند که در سال ۱۹۷۵ روی صحنه نمایش داده شد، سپس در جشنواره هنرهای نمایشی دمشق در سال ۱۹۷۶ ارائه شد. از جمله عناوین عربی آثار داستانی او:
زوی کوگان (، متولد ۱۱ اوت ۱۹۹۶) خاخام اسرائیلی- مولداوی بود که در ۲۱ نوامبر ۲۰۲۴، در امارات متحده عربی، ربوده و کشته شد. او نماینده سازمان یهودی ارتدکس خبد بود. در ۲۴ نوامبر ۲۰۲۴، جسد کوگان پیدا شد. زمینه. کوگان در سال ۱۹۹۶ در رامات شلومو، اورشلیم، اسرائیل به دنیا آمد. او با برادر بزرگترش، روون، در یک خانواده لیتوانیایی حریدی رشد و پرورش یافت. کوگان تعالیم سنتی دین یهود را در نوجوانی در یشیوای مائوز شائیل در اورشلیم، یشیوای رابعنو حییم اوزار در بنی براک و سرانجام در یشیوای میر در اورشلیم آموخت. او قبل از انتقال به امارات، خدمت اجباری خود را در تیپ پیاده نظام ۸۴ گیواتی نیروهای دفاعی اسرائیل انجام داد. کوگان و همسرش ریوکی (زادنام اشپیلمن)، شهروند ایالات متحده، در سال ۲۰۲۲ ازدواج کردند. اشپیلمن خواهرزاده گابریل نواخ هولتزبرگ، خاخام چاباد است که به همراه همسرش توسط یک گروه شبه نظامی اسلامگرا در هند در حملات تروریستی نوامبر ۲۰۰۸ در بمبئی به قتل رسید. کار در ابوظبی. از زمانی که امارات متحده عربی روابط دیپلماتیک خود را با اسرائیل در توافقنامه آبراهام در سال ۲۰۲۰ عادی کرد، کوگان نماینده سازمان یهودی ارتدکس چاباد در ا
بوظبی بود. او برای توضیح یهودیت و رد افسانه ها و کلیشه های مربوط به این دین تلاش کرد. او دستیار خاخام ارشد امارات، لوی دوخمان بود. او همچنین یک سوپرمارکت کوشر به نام ریمون را در جاده الوصل در دبی مدیریت می کرد. او برای گسترش زندگی یهودیان در امارات از طریق راه هایی که شامل اطمینان از در دسترس بودن غذای کوشر و افتتاح اولین مرکز آموزشی یهودیان کشور بود، تلاش کرد. زوی کوگان در سال ۲۰۲۱، در اولین مراسم یادبود روز هولوکاست امارات، نماز ایذکور را اقامه کرد. ربوده شدن و قتل. قبل از ربوده شدن، کوگان آخرین بار در سوپرمارکتی که در دبی مدیریت می کرد دیده شد. پس از اینکه در جلسات برنامه ریزی شده شرکت نکرد و ارتباط با همسرش قطع شد، همسرش نگران شد و رئیس امنیتی خبد را آگاه کرد و مقامات محلی نیز در جریان قرار گرفتند. کوگان از بعدازظهر ۲۱ نوامبر ۲۰۲۴ مفقود شده بود. با این حال، خانواده کوگان گفتند که او از روز قبل با آنها تماس نگرفت. دفتر نخست وزیری اسرائیل در ۲۳ نوامبر ۲۰۲۴ در بیانیه ای از طرف موساد ناپدید شدن وی را اعلام کرد و گفت که سرویس های امنیتی و اطلاعاتی اسرائیل در حال بررسی این حادثه هستند. این منجر به تحقیقات مشترک
ی از سوی آژانس اطلاعاتی اسرائیل موساد و مقامات اماراتی شد. یک هیئت اسرائیلی برای کمک به تحقیقات وارد امارات شد. موساد تحقیقات دربارهٔ ناپدید شدن او را رهبری کرد و آن را یک حادثه تروریستی تلقی کرد. اتومبیل و تلفن همراه کوگان در العین در فاصله از دبی و ابوظبی، در مرز عمان پیدا شد. در خودروی وی خون و آثار خشونت مشاهده شد. گزارش های اولیه حاکی از آن است که کوگان پس از خروج از ریمون، سوپرمارکتی که مدیریت می کرد، توسط سه ازبک تعقیب شده است. بازرسان گفتند که مهاجمان حرکات کوگان را ردیابی و سپس او را ربودند و با خود به العین منتقل کردند و در آنجا کشته شد. ازبک های مظنون به ربودن و کشتن او که گمان می رود بخشی از یک تیم آدم ربای وابسته به نظام جمهوری اسلامی ایران بوده اند، به ترکیه فرار کردند. جسد کوگان در ۲۴ نوامبر ۲۰۲۴ کشف شد. او ۲۸ سال داشت. عواقب. بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر اسرائیل، گفت که از این قتل «عمیقاً شوکه» شده است و قول داده است که از همه ابزارها برای کشاندن قاتلان و «کسانی که آنها را فرستاده اند» به دست عدالت استفاده خواهد کرد. رئیس جمهور آیزاک هرتزوگ نیز این قتل را محکوم کرد. این قتل در حالی رخ داد که ای
ران به تلافی حملات هوایی اسرائیل در خاک خود در ۲۶ اکتبر که در دوره تشدید تنش بین دو کشور روی داد، تهدید کرده بود. در ۲۴ نوامبر وزارت کشور امارات متحده عربی از دستگیری سه مظنون به قتل وی در ترکیه خبر داد. دولت بایدن این قتل را محکوم و اعلام کرد که این قتل «یک جنایت وحشتناک علیه همه کسانی است که طرفدار صلح، مدارا و همزیستی هستند» و اینکه «کسانی که این جنایت را انجام داده اند و هرکسی که از آنها حمایت می کند، باید پاسخگو باشند.» ایرنا خبرگزاری رسمی جمهوری اسلامی ایران اعلام کرد که سفارتخانه این کشور گفته است ادعای «هرگونه دخالت» در کشته شدن خاخام زوی کوگان را «قاطعانه» رد می کند. وال استریت ژورنال در گزارشی نوشت قاتلان زوی کوگان، قصد داشتند او را به عمان منتقل کنند اما نقشه آن ها به دلیلی نامشخص مختل شد.
والاآم () یک جزیره دریاچه ای در جمهوری کارلیای کشور روسیه است.
کاترین کریستین کامک ( ؛ زاده ۱۶ فوریه ۱۹۸۸) یک سیاستمدار و مشاور سیاسی آمریکایی است که به عنوان نماینده ایالات متحده برای منطقه سوم کنگره فلوریدا خدمت می کند. او یکی از اعضای حزب جمهوری خواه است. کامک در دنور، کلرادو به دنیا آمد و در یک گاوداری ۵۵ هکتاری بزرگ شد. زمانی که کامک نوجوان بود، مادرش مدتی را به دلیل رانندگی تحت تأثیر الکل در زندان گذراند. در سال ۲۰۰۶، کامک از دبیرستان شهرستان داگلاس در کسل راک، کلرادو فارغ التحصیل شد. او مدرک لیسانس هنر در روابط بین الملل را از دانشگاه ایالتی متروپولیتن دنور و کارشناسی ارشد علوم دفاع ملی و مطالعات استراتژیک را از کالج جنگی نیروی دریایی دریافت کرد. او گفته است که به مدت چهار ماه با مادرش در یک متل زندگی کرده است.
گریگور آرکادی گابریلیانتس (؛ زادهٔ ) زمین شناس، کانی شناس اهل ارمنستان است. زندگی نامه. وی در ۱۲ مارس ۱۹۳۴ در باکو به دنیا آمد و از آکادمی دولتی نفت آذربایجان فارغ التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان آنانیا شیراکاتسی ()، نشان برجسته افتخار، نشان پیش کسوت کار و جایزه دولتی اتحاد شوروی شده است.
کوارتت کومیتاس یک کوارتت زهی و گروه موسیقی است که در نوامبر ۱۹۲۴ در مسکو بنیان گذاری شد و قدیمی ترین کوارتت زهی در جهان است که همچنان به فعالیت خود ادامه می دهد. این گروه اکنون شامل اعضای نسل سوم و چهارم است. تاریخچه. در اواخر دههٔ ۱۹۲۰، فعالیت های این کوارتت مورد تحسین چهره هایی همچون م. ایپولیتوف-ایوانوف، ک. ایگومنوف، س. واسیلنکو، ر. گلیئر و ک. ساراژیان قرار گرفت. از سال ۱۹۳۱، این گروه به عنوان کوارتت دولتی ارمنستان شوروی شناخته شد و یک سال بعد، به افتخار «کومیتاس»، نام آن به کوارتت کومیتاس تغییر یافت. از سال ۱۹۳۲، این گروه کنسرت هایی را در جمهوری های مختلف اتحاد جماهیر شوروی برگزار کرد. در سال ۱۹۳۳، پس از درگذشت ل. اوهانجانیان، گ. سارابیان به عنوان نوازندهٔ دوم ویولن به گروه پیوست و از سال ۱۹۳۸، ن. بالابانیان این نقش را بر عهده گرفت. در سال ۱۹۳۴، به این کوارتت عنوان «گروه شایستهٔ جمهوری شوروی ارمنستان» اعطا شد. در سال ۱۹۳۸، این گروه در مسابقهٔ سراسری کوارتت های زهی موفق به کسب جایزه شد. در سال ۱۹۳۹، کوارتت کومیتاس جایزهٔ نخست (مشترک با کوارتت تئاتر بزرگ) را دریافت کرد. همچنین، این گروه در سال های ۱۹۳۹ و ۱۹
۵۶ در دهه های هنر ارمنی در مسکو شرکت کرد و اجراهایی برجسته از آثار موسیقی روسی، اروپایی و ارمنی ارائه داد. در سال ۱۹۳۸، به اعضای کوارتت عنوان «هنرمند شایستهٔ جمهوری شوروی ارمنستان» اعطا شد. در سال ۱۹۴۵ نیز به آن ها عنوان «هنرمند خلق جمهوری شوروی ارمنستان» داده شد و در سال ۱۹۴۶، این گروه موفق به کسب جایزهٔ دولتی اتحاد جماهیر شوروی شد. از سال ۱۹۵۳، کوارتت کومیتاس به طور منظم در تورهای بین المللی شرکت کرد و در کشورهایی مانند آلمان، انگلستان، ژاپن، ایالات متحده، کانادا، هلند، نروژ، فرانسه و دیگر کشورها به اجرا پرداخت. در طول این سال ها، هنرمندان بزرگی همچون آ. گلدن ویز، ک. ایگومنوف، گ. نیگائوز، س. ریختر، د. شستاکوویچ، ا. گیله لز، و. مرژانوف، م. گرینبرگ و س. کنوشویتسکی با این کوارتت همکاری داشتند. در سال ۱۹۶۵، این گروه موفق به دریافت جایزهٔ دولتی جمهوری شوروی ارمنستان شد. هاکوب خانجیان دربارهٔ این کوارتت چنین گفته است: در تاریخ ۲۷ نوامبر ۲۰۱۴، با تصمیم دولت ارمنستان، به این کوارتت عنوان «ملی» اعطا شد. ترکیب اولیه. اعضای بنیان گذار این گروه چهار دانشجوهای ارمنی از کنسرواتوار دولتی چایکوفسکی مسکو بودند: این گروه اول
ین اجرای عمومی خود را در فوریه ۱۹۲۵ انجام داد. ریشه ها. این گروه که شناخته شده ترین گروه موسیقی ارمنی است، نام خود را از کومیتاس (سوغومون سوغومونیان، ۱۸۶۹–۱۹۳۵) گرفته است. این کوارتت با سویاتوسلاو ریختر، نینا دورلیاک، امیل گیللس، دمیتری شوستاکوویچ، مستیسلاو روستروپوویچ، ویکتور مرژانوف، کنستانتین ایگومنوف، والتر زویفرت، ماریو برونلو، آناهید نرسسیان و دیگر موسیقی دانان برجسته اجرا داشته است. ضبط ها. کوارتت کومیتاس مجموعه ای از ضبط ها را در اتحاد جماهیر شوروی انجام داد و آلبوم های متعددی را در روسیه، بریتانیا، فرانسه و ایالات متحده منتشر کرد. جدیدترین آلبوم های این گروه در سه سال اخیر منتشر شده اند. در سال ۲۰۰۷، آلبوم استودیویی «آهنگسازان معاصر ارمنی» توسط شرکت وِم منتشر شد. در سال ۲۰۰۲، آلبوم «در چهلمین روز» توسط شرکت ترادیشنال کراس رودز در نیویورک منتشر شد که شامل قطعه «دو نیایش» اثر آهنگساز واچه شارافیان بود. نسخه بعدی آلبوم «مینیاتورهای فولکلور ارمنی» در نوامبر ۲۰۱۰ با حمایت مالی وزارت فرهنگ ارمنستان منتشر شد.
یومسبورگ () یک دژ نیمه افسانه ای وایکینگ ها در سواحل جنوبی دریای بالتیک (وندلند قرون وسطایی، پومرانی امروزی) بود که بین دهه ۹۶۰ و ۱۰۴۳ وجود داشت. ساکنان آن به عنوان وایکینگ های یومسی شناخته می شدند. محل دقیق یومسبورگ یا وجود آن هنوز مشخص نشده است، اگرچه اغلب گفته می شود که یومسبورگ در خروجی شرقی رودخانه اودر واقع شده است. تاریخدان لاوریتز وایبول یومسبورگ را افسانه ای می داند. این قلعه، که بندری بزرگ و مجهز نیز داشت، به عنوان پایگاه اصلی وایکینگ های یومسی شناخته می شد. وایکینگ های یومسی جنگجویان ورزیده ای بودند که به قوانین خاصی پایبند بودند و به رهبر خود وفاداری مطلق داشتند. در سال ۱۰۴۳، یومسبورگ توسط نیروهای دشمن نابود شد و بسیاری از وایکینگ های یومسی جان باختند. در سال های اخیر، کشف دیسکی طلایی با کتیبه ای مبنی بر ارتباط هارالد دندان آبی، پادشاه دانمارک، با یومسبورگ، بحث های زیادی را دربارهٔ صحت و سقم این کشف و محل دقیق یومسبورگ برانگیخته است. همچنین، تاریخ نامه ای قدیمی نیز به یومسبورگ اشاره کرده و موقعیت جغرافیایی آن را مشخص می کند. با این حال، بسیاری از محققان دربارهٔ اعتبار این کشف و تاریخ نامه تردید دا
رند و معتقدند که ممکن است جعلی باشند. محل. تنها منبعی که به محل دقیق یومسبورگ (۵۳°۵۱′۵۰″ شمالی ۱۴°۴۳′۰۵″ شرقی) اشاره می کند، گستا وولیننسیس اکلسیه پونتفیوم بحث برانگیز است که در پاییز ۲۰۲۱ کشف شد. یومسبورگ اغلب با شهر امروزی وولین در نوک جنوب شرقی جزیره وولین در شمال غربی لهستان، احتمالاً در تپه اسربنا گورا در شمال شهر، یکسان دانسته می شود. در اوایل قرون وسطی، وولین امروزی محل یک امپیوریوم چند قومیتی (سپس به نام یومنه یا یولین شناخته می شد) بود. ساگاهای نورس منحصراً از «یومسبورگ» استفاده می کنند، در حالی که تاریخ های قرون وسطایی آلمان از «یومنه» یا «یولین» استفاده می کنند، با نام های جایگزین، که برخی از آنها ممکن است متغیرهای املایی باشند، «ویمنه»، «ویمنه»، «یومنتا»، «یومینم»، «یولینوم»، «وینت»، «وینت» و «وینتا». در سال ۱۹۳۱/۳۲، تاریخدان پومرانی، آدولف هوفمایستر (۱۸۸۳–۱۹۵۶)، با مقایسه رویدادهای گزارش شده توسط وقایع نامه های مختلف، پیشنهاد کرد که همه این اصطلاحات همان مکان را توصیف می کنند، که در نزدیکی شهر امروزی وولین است. با این حال، این به هیچ وجه به طور جهانی پذیرفته نشده است. استیون فنینگ، استاد و مورخ،
می نویسد: «قلعه های نوع تره لبورگ دانمارک به عنوان نمونه های واقعی از اردوگاه های سبک جنگجویان یومسبورگ در نظر گرفته شده اند و وولین در لهستان به عنوان یومسبورگ واقعی تصور می شد. با این حال، همه این تلاش ها برای یافتن یومسبورگ یا اردوگاه های وایکینگ های یومسی شکست خورده است، که بسیاری را به این باور می اندازد که وایکینگ های یومسی هرگز خارج از ادبیات وجود نداشته اند.» به گفته ولادیسلاو فیلیپوویاک، چندین منبع تاریخ دار وجود دارد که از حضور گروهی از وایکینگ های مسلح در اواخر قرن دهم در وولین، که ممکن است توسط پادشاه لهستانی بولسلاو شجاع به عنوان مزدور در آنجا مستقر شده باشند، شهادت می دهد. خرابه های کشف شده در وولین در سال ۲۰۲۳ به عنوان محل احتمالی یومسبورگ مورد بررسی قرار می گیرند. نظریه های دیگر یومسبورگ را در شمال غربی جزیره همسایه یوزدوم، در زمین های اکنون غرق شده می بینند. جزایر کوچک در این منطقه بقایای یک قطعه طولانی زمین بین یوزدوم و روگن هستند که در اوایل سدهٔ چهاردهم قربانی سیل های طوفانی شدند. مکان های مشکوک در این منطقه زمین های وریتاس بین جزایر کوچک رودن و گریفسوالدر اویه و آب های کم ژرفای پنمونده هس
تند. اگرچه جواهرات عصر وایکینگ ها در این محل یافت شده است، اما ارزیابی باستان شناسی این نظریه ها هنوز امکان پذیر نبوده است.
پست بوم آبی () یک دشت در جمهوری یاقوتستان کشور روسیه است.
نجیب نَصّار (۱ ژانویه ۱۸۶۵ – ۱۲ مارس ۱۹۴۸) روزنامه نگار و سیاستمدار عثمانی-فلسطینی بود. در روستای عین عنوب در ولایت بیروت عثمانی به دنیا آمد و از دانشکدهٔ داروسازی از دانشگاه آمریکایی بیروت فارغ التحصیل شد. او علی رغم علاقه اش به رشته های آموزش، داروسازی و کشاورزی، از سال ۱۹۰۵ به امور سیاسی مشغول شد. در سال ۱۹۰۸ روزنامه «الکَرمِل» را در حیفا تأسیس کرد. نجیب نصار یکی از برجستگان روزنامه نگاری سیاسی در فلسطین بود و «شیخ» آن نامیده می شد. از پیشگامان صهیونیسم ستیزی در مطبوعات عربی فلسطین در روزگار عثمانی و قیمومیت بریتانیا شمرده می شود. به عرب گرایی خود می بالید و نام «مفلح الغسانی» را به خود می گرفت، نامی که برخی از نوشته های خود را با آن امضا می کرد. زندگی و پیشه. او در ۱ ژانویه ۱۸۶۵ در روستای عین عنوب در نزدیکی الشویفات در ولایت بیروت، امپراتوری عثمانی، به دنیا آمد. تحصیلات ابتدایی را در آنجا گذراند، تحصیلات متوسطه را در سوق الغرب به پایان رساند، سپس وارد دانشگاه آمریکایی بیروت شد و در رشتهٔ داروسازی فارغ التحصیل شد. برای آموزش، به داروخانهٔ برادرش به صفد رفت و پس از آن مدت کوتاهی به عنوان دستیار داروساز در ب
یمارستان اسکاتلندی در طبریه مشغول به کار شد. نصار داروسازی را رها کرد و به قدس رفت و در آنجا به عنوان معلم در چندین مدرسه مشغول به کار شد تا اینکه تصمیم گرفت در کشاورزی کار کند. چند دونوم زمین در طبریه خرید. در نتیجه، از نزدیک با روش های اسکان اولیهٔ صهیونیست ها و تأثیر آن بر شرایط کشاورزان آشنا شد. در سال ۱۹۰۵، او به مدخل «صهیونیسم» در دانشنامهٔ یهودی نگاه کرد، آن را مطالعه کرد و کارزاری را برای انتشار واقعیت آن از دیدگاه شخصی خود با مقالاتی در روزنامه های «المقطّم» در قاهره و «لسان الحال» در بیروت آغاز کرد. نصار پس از اعلام بازگرداندن قانون اساسی عثمانی، هر چه داشت فروخت و یک دستگاه چاپ از بیروت خرید. او در سال ۱۹۰۸ به حیفا نقل مکان کرد و روزنامه «الکرمل» را تأسیس کرد که بعدها هفته ای دو بار منتشر شد. وی در صفحات آن روزنامه، نسبت به آنچه «تهدید صهیونیستی که قصد غصب فلسطین و اخراج مردم آن را دارد که جنبش نوظهور عربی را به شدت تهدید می کند»، هشدار داد. . مقامات عثمانی در ژوئن ۱۹۰۹ روزنامهٔ او را به مدت دو ماه تعلیق کردند. وی همچنین در روزنامه های مصر و لبنان به مدافعان صهیونیسم پاسخ داد و ایدهٔ توافق سران صهی
ونیست و عرب را مورد حمله قرار داد؛ ایده ای که در صفحات روزنامه های «المقطّم» و «الاهرام» در سال های ۱۹۱۳ و ۱۹۱۴ ارائه شد. کارزار او پایان نیافت تا اینکه ایدهٔ نزدیکی کنار گذاشته شد و گروه های ملی گرای عرب برای مقابله با صهیونیسم موافقت کردند. او مجموعه ای از این مقالات را در کتاب خود با عنوان «صهیونیسم: تاریخ، هدف و اهمیت آن» منتشر کرد. در سال ۱۹۱۰، وزارت دادگستری عثمانی در استانبول دستور محاکمهٔ او را صادر کرد، پس از آن که جامعهٔ یهودی علیه او به «تفرقه افکنی و تحریک افکار» متهم شد، اما دادگاه او را از این اتهام تبرئه کرد. در سال ۱۹۱۳، او خواستار برگزاری کنفرانسی شد که از آن یک انجمن ملی غیرصهیونیستی با مرکزیت نابلس پدید آید تا کشور را برای مردمش «از طریق ارتقای امور کشاورزی، اقتصادی و علمی آن ها» حفظ سازد و برای ایجاد «وفاق اجتماعی بین آنان» تلاش کند. در تابستان ۱۹۱۴، نصار از جوانان فلسطینی خواست که مستقل از رهبران سنتی کار کنند و در تلاش های خود برای بهبود شرایط کشور و اعمال نفوذ اخلاقی بر زمین داران عرب برای جلوگیری از واگذاری زمین هایشان به یهودیان، به خود تکیه کنند. او با پیوستن ترکیه به آلمان در جنگ جه
انی اول مخالفت کرد و مجبور شد نزد خانواده الفهوم در ناصره و سپس نزد عرب های السردیه در شرق اردن مخفی شود و تقریباً دو سال و نیم در آنجا به عنوان گله دار گوسفند کار کرد. مقامات نظامی عثمانی در جریان جنگ جهانی اول او را تعقیب کردند و مدتی ناپدید شد. سپس خود را تسلیم کرد و در سال ۱۹۱۸ به زندان دادگاه عرفی دمشق بردند و در آنجا ماند تا اینکه مجلس عرفی حکم به بیگناهی وی داد. سپس به فلسطین بازگشت و به روزنامه نویسی در «الکرمل» پرداخت. پس از اشغال فلسطین توسط بریتانیا، نصار در صفحات روزنامهٔ «الکرمل» که بازچاپش کرد، خواستار تأسیس انجمن نهضت اقتصادی عربی شد. او در اوایل نوامبر ۱۹۱۸ در تأسیس حزبی به نام حزب عرب شرکت کرد که دوام چندانی نداشت. نصار سپس به انجمن های اسلامی-مسیحی که در شهرهای فلسطین شروع به شکل گیری کردند، پیوست. او در سال ۱۹۲۰ خواهان ایجاد دفتر تبلیغاتی عربی در اروپا برای مقابله با صهیونیسم شد و صدای خود را نسبت به فروش زمین ها بلند کرد و خواستار اتحاد ملی در فلسطین شد. با شماری از روشنفکران و روزنامه داران برای ایجاد انجمن هایی برای مقاومت در برابر صهیونیسم در داخل و خارج فلسطین همکاری کرد. در سومین کنفر
انس عرب فلسطین که در دسامبر ۱۹۲۰ در حیفا برگزار شد، به عنوان نمایندهٔ انجمن مسیحیان اسلامی در طبریه شرکت کرد؛ وی در آن کنفرانس بر ضرورت تشکیل نهادهای کارگری و دهقانی برای مقابله با شهرک سازی صهیونیست ها تأکید کرد.او همچنین در چهارمین کنفرانس عرب فلسطین که در ماه مه تا ژوئن ۱۹۲۱ در قدس برگزار شد، به عنوان نمایندهٔ انجمن اسلامی-مسیحی در حیفا شرکت کرد. نجیب نصار در طول سالهای قیمومیت به مبارزه با صهیونیسم در صفحات روزنامه خود ادامه داد. همسرش، ساذِج نصار، یکی از پیشگامان امور زنان در فلسطین، با او در چاپ «الکرمل» همکاری داشت؛ او در سال ۱۹۳۸ حدود یک سال در بیت لحم به اتهام کمک تسلیحاتی برای انقلاب دستگیر شد. مقامات قیمومیت بریتانیا بیش از یک بار از انتشار «الکرمل» جلوگیری کردند و آن را در سال ۱۹۴۴ تحت حکومت عرفی که در زمان جنگ جهانی دوم اجرا می شد، برای همیشه تعطیل کردند. نجیب نصار در سال های دههٔ ۱۹۴۰ که بستگانش از خانواده وهبه که باغ موز داشتند، بین خانه اش در روستای بلد الشیخ در حیفا و بیسان رفت و آمد می کرد. پس از شدت گرفتن بیماری به ناصره رفت و در آنجا در روز ۱۲ مارس ۱۹۴۸، درگذشت. زندگی شخصی. برادرانش رشید،
ابراهیم، نقولا، اسبیر؛ خواهرانش لیدیا و امیلی بودند. همسرش ساذج نصار بود و پسرش فاروق نام داشت. آثار. وی کتابهای متعددی از خود به جای گذاشته است که عناوین عربی آن ها عبارت اند از:
رشته کوه ینی سئی () یک رشته کوه در سرزمین کراسنویارسک کشور روسیه است.
الی قدوری (۲۵ ژانویه ۱۹۲۶، بغداد – ۲۹ ژوئن ۱۹۹۲، واشینگتن) مورخ و شرق شناس یهودی عراقی ساکن بریتانیا بود. او به دلیل رد آنچه او «نسخه چتم هاوس» از تاریخ می خواند، مشهور بود و روشنفکران چپ غربی را دارای دیدگاهی دوستانه نسبت به اسلام می دانست. او انگلستان را سرزنش می کرد که با ایجاد ملی گرایی عربی و تأسیس کشور عراق یک جامعه متکثر قبلی را به جامعه ای نابردبار تبدیل کرد و باعث قتل و کوچ اجباری یهودیان أشوریان و دیگر اقلیتهای این جامعه شد. زندگی. در بغداد به دنیا آمد و در محله یهودیان اورشلیم بزرگ شد و در مدرسه ابتدایی Alliance Israelite Universelle و سپس مدرسه Shamash تحصیل کرد. او در مدرسه اقتصاد لندن، جایی که مدرک لیسانس خود را دریافت کرد، و در کالج سنت آنتونی، آکسفورد، جایی که برای دکترای فلسفه کار کرد، تحصیل کرد. تز دکترایش انگلستان و خاورمیانه انتقادی از نقش بریتانیا در فاصله بین جنگ اول و دوم در عراق بود. سیاستگذاران بریتانیایی را به دلیل تشویق ملی گرایی عربی مورد انتقاد قرار داد و حاوی دیدگاه بسیار منفی نسبت به تی.ای. لارنس بود. به سیاستگذاران بریتانیایی حمله کرد که ابتدا در سال ۱۹۲۱ پادشاهی عراق را از ولا
یات (استان های) عثمانی سابق موصل، بغداد و بصره ایجاد کردند و سپس «یک رژیم ملی گرای تندروی عرب را بر جامعه ای متنوع تحمیل کردند». تاریخچه شخصی او به توضیح دیدگاه او کمک می کند. از اولین فرمانروای عراق، ملک فیصل اول تا به امروز، عراقی بودن به عنوان عرب و اسلامی بودن تعریف شد و به عنوان یک یهودی عراقی، قدوری در این تعریف نمی گنجید. بیشتر یهودیان عراق برای فرار از آزار و اذیت به اسرائیل گریختند. برای قدوری، این ایده که شخصی مانند لارنس یک قهرمان رمانتیک است، پوچ بود، زیرا او را به عنوان یک ماجراجوی غیرمسئول می دید که با تشویق ناسیونالیسم عربی، کشور جدیدی را ایجاد کرده بود که دیگر متکثر نبود و افرادی مانند او به آن تعلق نداشتند. از نظر او تصادفی نبود که در کمتر از یک سال پس از اعطای استقلال در اکتبر ۱۹۳۲، یکی از اولین اقدامات دولت عراق «مسئله آشور» بود، و دولت اقلیت آشوری را نابود کرد. او ظهور ناسیونالیسم در خاورمیانه را یک سیر قهقرایی می دید. او بسیاری از مستشرقان غربی را به داشتن دیدگاه آرمانی نسبت به جهان عرب متهم کرد و استدلال کرد که تمدن غربی آنقدر که مستشرقان می گویند فاسد نیست، و همچنین خاورمیانه قربانی معص
وم امپریالیسم غرب نیست به آن شکل که مورخانی مانند آرنولد جی توینبی به دنبال ارائه آن بودند. زندگی شخصی. او با یکی از محققین تاریخ خاورمیانه، سیلویا قدوری ازدواج کرد.
انتخابات هفتمین دورهٔ شوراهای اسلامی شهر و روستا، انتخاباتی است که همزمان با انتخابات های میان دوره ای مجلس شورای اسلامی و نخستین انتخابات میان دوره ای مجلس خبرگان رهبری در تاریخ ۱۱ اردیبهشت ۱۴۰۵ برگزار می شود. شیوه برگزاری و مدت فعالیت شوراها. براساس قانون برگزاری انتخابات شوراهای اسلامی شهر و روستا مصوب ۲۰ اسفند ۱۴۰۳ مجلس شورای اسلامی، انتخابات شوراها از انتخابات ریاست جمهوری ایران تفکیک شده و مدت فعالیت ششمین دورهٔ شوراهای اسلامی شهر و روستا و شهردارها و دهیارها به مدت ۱۰ ماه تا ۲۷ خرداد ۱۴۰۵ تمدید شد. همچنین تاریخ آغاز فعالیت هفتمین دورهٔ شوراهای اسلامی شهر و روستا و شهردارها و دهیارها از ۲۸ خرداد ۱۴۰۵ و مدت فعالیت شوراها مانند دوره های گذشته ۴ ساله می باشد، همچنین در این دوره انتخابات به شیوه تناسبی برگزار می شود و رای دهندگان قادر به رای دهی به یک حزب یا جریان بوده یا می توانند به یک نفر رای دهند در صورت رای به نامزدی از یک حزب آن رای برای کل حزب محسوب می گردد. براساس قانون این شیوه از برگزاری در این دوره از انتخابات به صورت آزمایشی و تنها در شهر تهران برگزار می شود و از انتخابات دوره هشتم شوراها در تما
می شهرهای بالای ۴۰۰ هزار نفر این شیوه انتخاباتی انجام خواهد شد. با اعلام وزارت کشور انتخابات هفتمین دورهٔ شوراهای اسلامی شهر و روستا در تاریخ ۱۱ اردیبهشت ۱۴۰۵ برگزار شده و فرایند برگزاری انتخابات کاملاً الکترونیکی خواهد بود.
تان ماهیان (Tanichthys) یک سرده از ماهیان آب شیرین از خانواده کپور (کپورماهیان) از راسته کپورماهی سانان است. آنها بومی رودخانه ها و نهرهای چین و ویتنام هستند. تا همین اواخر تصور بر این بود که مینوی کوهی ابر سفید یا همان دانیو ابر سفید، تنها گونه شناخته شده بود. با این حال، در سال 2001 یک گونه جدید و بسیار مشابه به نام "T. micagemmae" از رودخانه Ben Hai در ویتنام توصیف شد. مینوی کوهی ابر سفید یا دانیو ابر سفید نام "Tanichthys" از نام رهبر پیشاهنگی چینی، Tan Kam Fei گرفته شده است که اولین نمونه را کشف کرد.
شبه جزیره کیگیلیاخ () یک شبه جزیره در شمال استان یاقوتستان کشور روسیه است.
تینسینا (Tincinae) یک زیرتیره مشکوک از پرتوبالگان آب شیرین از خانواده کپورماهیان است، این ماهی از ترکیب لای ماهی اوراسیا و مینو های آسیای شرقی تشکیل شده است. طبق ویرایش پنجم مرجع "ماهی های جهان"، دو جنس وجود دارد که در زیرتیره ماهیان تینسینا طبقه بندی می شوند، اگرچه در طبقه بندی های دیگر این زیرخانواده یا مترادف با زیرخانواده های دیگر در کپورماهیان یا به عنوان یک خانواده به تنهایی در نظر گرفته می شود. در کل وضعیت این ماهی ها مورد بحث و مناقشه میباشد.
زنوسیپرینا (Xenocyprinae)، یک زیرخانواده مناقشه برانگیز از خانواده کپورماهیان، خانواده کپور و مینو میباشد در اصل خاستگاه آن آسیای شرقی است. جنس. ویرایش پنجم "ماهی های جهان" جنس های زیر را به این زیرخانواده اختصاص می دهد: طبقه بندی کپورماهیان تا حدودی بحث برانگیز و مورد اختلاف است، به عنوان مثال جنس های زیر به زیر خانواده زنوسیپرینا در Fishbase یا مطالعه فیلوژنتیک ۲۰۱۸ اختصاص داده شده اند:
مسعود جعفری جوزانی جایزه های عمدتاً سینماییِ فراوانی به دست آورده است. اینک فهرستی از این جایزه ها:
مجموعه آسیاب‎های تمبی مربوط به دوره قاجار است و در شهرستان مسجد سلیمان، بخش مرکزی، دهستان جهانگیری، روستای تمبی واقع شده و این اثر در تاریخ ۲۶ اسفند ۱۳۹۷ با شمارهٔ ثبت ۳۲۰۳۸ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
بولشایا لابا () یک رودخانه در استان قره چای و چرکس کشور روسیه است.
فرورفتگی کوما-مانیچ () یک پست بوم و فرورفتگی در ناحیه قفقاز شمالی و استان قالموقستان و سرزمین استاوروپول کشور روسیه است.
کارخانه برق تمبی مربوط به دوران های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان مسجدسلیمان، روستای تمبی واقع شده و این اثر در تاریخ ۱ خرداد ۱۳۹۶ با شمارهٔ ثبت ۳۱۷۲۱ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.