Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سمیه رشیدی مهرآبادی (۱۷ بهمن ۱۳۶۲ – ۳ مهر ۱۴۰۴)، زندانی سیاسی ایرانی بود. وی در ۴ اردیبهشت ۱۴۰۴ و در حال شعارنویسی علیه جمهوری اسلامی ایران در محله جوادیه تهران بازداشت و ابتدا به مدت دو روز در «بازداشتگاه آگاهی ۱۵ خرداد» نگهداری شد و سپس به بند زنان زندان اوین منتقل شد. پس از حمله ۲ تیر ۱۴۰۴ به زندان اوین، سمیه رشیدی به همراه سایر زندانیان به زندان زنان قرچک منتقل شد. اتهام وی «تبلیغ علیه نظام» بود و مأموران در زمان بازداشت او را به شدت مورد ضرب وشتم قرار داده اند؛ به نحوی که ضرباتی به سر، صورت، پاها و شکم او وارد شده و حتی در اقدامی خشونت بار، سرش به دیوار کوبیده شده و یکی از مأموران بر سینه اش نشسته بود. سمیه رشیدی در مورد این رفتار خشونت آمیز از مأموران شکایت کرده بود. سمیه رشیدی پس از انتقال به زندان قرچک چندین بار به بهداری زندان مراجعه کرد اما هر بار پزشک زندان به او گفتند که تمارض می کند و قرص های اعصاب به او می دادند و از اعزام اش به بیمارستان جلوگیری کردند. او نهایتاً از ۲۳ شهریور ۱۴۰۴ چند بار دچار تشنج شد و هر چه می خورد را بالا می آورد و مسئولان زندان ناچار شدند سه شنبه ۲۵ شهریور ۱۴۰۳ او را به بیم
ارستان مفتح ورامین منتقل کنند. سمیه رشیدی در شرایطی بحرانی و به صورت اورژانس به بیمارستان مفتح ورامین منتقل شد و پزشکان از امکان نجات جان او ناامید بودند. سطح هوشیاری او به عدد ۵ رسیده بود که نشان دهنده وضعیت جسمانی بسیار وخیم و خطرناک بود. سمیه رشیدی در سال های ۱۴۰۱ و ۱۴۰۲ نیز به دلایل مشابه و با اتهام اقدام علیه امنیت ملی بازداشت و آذر ۱۴۰۳ به صورت مشروط آزاد شده بود. براساس اسناد قوه قضائیه منتشر شده توسط گروه هکری عدالت علی، وزارت اطلاعات به دادسرای مقدس تهران گزارش داده است که سمیه رشیدی در تمام فراخوان های اعتراضات سال ۱۴۰۱ حضور فعال داشته و در محدوده خیابان ستارخان تهران در حال شعار نویسی بازداشت شده بود. همچنین وزارت اطلاعات تصاویری از وی در نازی آباد، ستارخان و خیابان ولیعصر تهران در اختیار دادگاه انقلاب قرار داده بود. (پرونده شماره ۱۴۰۱۶۸۹۲۰۰۰۴۹۲۵۶۶۳). سمیه رشیدی پیش از بازداشت کارگر برشکار در یک خیاطی و قبل از آن نیز در تولیدی لوستر کار می کرد. وی از بیماری صرع رنج می برد و در مدت بازداشتش هم در زندان اوین و هم در زندان قرچک، بارها تشنج کرده بود که مورد درمان قرار نگرفته و داروهای مورد نیاز در اختی
ار او قرار نگرفته بود. سرانجام سمیه رشیدی در ۳ مهر ۱۴۰۴ در بیمارستان مفتح ورامین درگذشت. پس از فوت سمیه رشیدی رسانه های نزدیک به سپاه پاسداران او را عامل سازمان مجاهدین خلق معرفی کردند.آن چنان که مهسا امینی را نیز همین رسانه ها عامل حزب کومله معرفی کرده بودند. این ادعا در حالی مطرح می شود که براساس اسناد منتشر شده توسط گروه هکری عدالت علی، در هیچ قسمت از پرونده های سمیه رشیدی در دادگاه انقلاب اشاره ای به هواداری یا ارتباط او با این سازمان مطرح نشده است (حتی در گزارش های وزارت اطلاعات در مورد وی) و سمیه رشیدی مشمول عفو نیز شده بود.
چهار رود بهشت به چهار رودی اشاره دارد که در کتاب پیدایش (۲: ۱۰–۱۴) توصیف شده اند. در این روایت، جویباری بی نام از باغ عدن سرچشمه گرفته و به چهار شاخه تقسیم می شود: پیشون، گیهون، هِدَّقَل (دجله) و فرات. این چهار رودخانه از ویژگی های مهم باغ عدن به شمار می آیند و در سنت های دینی ابراهیمی جایگاه ویژه ای یافته اند. جغرافیا. برخی از مفسران به طور کلی هرگونه ارتباط جغرافیایی برای باغ عدن را رد می کنند. با این حال، پژوهش های گسترده ای در تلاش برای تطبیق رودخانه های ذکرشده در سفر پیدایش با رودخانه های واقعی انجام شده است. این تلاش ها بر این پیش فرض استوارند که برای نویسنده کتاب پیدایش (و منبع او)، وجود باغ و رودخانه های آن «بدیهی است که واقعیتی جغرافیایی» بوده است؛ بنابراین، حذف موقعیت فیزیکی رودخانه ها را باید حاصل تفسیر مفسران دانست. در میان پژوهشگرانی که به شناسایی جغرافیایی باور دارند، فرات بدون تردید پذیرفته شده است و دربارهٔ دجله (هِدَّقَل) نیز اجماع نظر وجود دارد، اما شناسایی پیشون و گیهون همچنان مبهم و محل اختلاف باقی مانده است. در ترجمه هفتادگانی به زبان یونانی کوینه، کهن ترین برگردان یونانی عهد عتیق، چهار ر
ودخانه سفر پیدایش به این صورت ذکر شده اند: Φισῶν برای سیحون (پیشون)، Γεῶν برای جیحون، Τίγρις برای هدَّقَل (دجله) و Εὐφράτης برای فرات. برای پژوهشگران دینی، این پرسش به طور طبیعی مطرح می شود که «رودهای بهشتی چگونه به زمین راه یافته اند؟» در طول تاریخ، دیدگاه ها و پاسخ های گوناگونی به این پرسش ارائه شده است. مسیحیت. بر اساس سنتی که به امبروس بازمی گردد (هرچند به گفته کوهن، این برداشت پیش تر در نامه ای از سیپریان در سال ۲۵۶ میلادی مطرح شده بود)، چهار رودخانه عدن به عنوان نمادی از چهار بشارت دهنده (انجیل) تفسیر شدند؛ رودهایی که همچون آب حیات از کلام مسیح، سرچشمهٔ حیات، جاری می شوند تا رستگاری را به جهان ارزانی دارند. این ارتباط در نسخه های خطی انجیل یا به صورت متنی در تیتولی (برای نمونه در انجیل های سنت گوزلین و انجیل های لوتار) یا به شکل تصویری (همچون کتاب مقدس ویوین) بازنمایی شده است. تا سده یازدهم (کتاب مقدس اوتا)، و در پی زنجیره ای طولانی از تفسیرها، هر یک از رودها با یکی از انجیل نویسان و یک ویژگی خاص پیوند داده شده بود: گیهون با متی (نماد خوشبختی)، دجله با مرقس (سرعت)، فرات با لوقا (باروری) و پیشون با یوحنا
(الهام). تفسیر منسوب به شبه جروم بر انجیل ها (قرن هفتم) نیز علاوه بر این پیوندها، ارتباطاتی میان رودها و دیگر چهارگانه ها، از جمله چهار عنصر و فضایل اصلی، برقرار کرده است. چهار رودخانهٔ بهشت در هنر مسیحی، به ویژه میان قرون چهارم تا ششم میلادی و سپس در قرون وسطی ـ به ویژه در دوره کارولنژی ـ حضوری پررنگ یافتند و اغلب با معانی تمثیلی گوناگون به کار گرفته می شدند. در هنرهای تجسمی، چهار رودخانه معمولاً در زیر پای مسیح یا از تخت او جاری به تصویر کشیده می شوند (برای نمونه در موزاییک های محراب کلیساهایی همچون سانتا کاستانزا، سانتی کوسماس و دامیان، سانتا پراسده، سانتا پودنزیانا، سن کلمنته ال لاترانو، بازیلیکای سنت جان لاتران و کلیسای سن ویتاله). گاهی نیز دو گوزن نر در حال نوشیدن از این نهرها دیده می شوند که به آیه ای از مزمور ۴۲ اشاره دارد: «چنان که آهو مشتاق نهرهای روان است، جان من نیز مشتاق توست، ای خدا». در ورودی شمالی کلیسای جامع شارتر، این رودخانه ها به صورت پیکره هایی از مردان جوان بازنمایی شده اند که کوزه هایی پر از آب روان در دست دارند. یهودیت. سنت خاخامی رودخانه های بهشت را به معنای ظاهری تفسیر نمی کند، بلکه
آن ها را نماد موادی ارزشمند همچون عسل، شیر، بلسان و شراب می داند. در کتاب "پیدایش خاخام"، این رودخانه ها به عنوان نمادی از چهار گوشه جهان معرفی شده اند: پیشون نماینده بابل، گیهون نماینده ماد، هدقل (دجله) نماینده یونان و فرات نماینده روم. همچنین در این متن آمده است که تمام آب های جهان از پای درخت زندگی سرچشمه می گیرند. اسلام. مشابه یهودیت، در اسلام نیز رودخانه های بهشت ("انحار الجنه") به عنوان حامل موادی مانند عسل، شیر، آب و شراب توصیف شده اند (ر.ک. ۴۷:۱۵). با این حال، حسینی زاده تصریح می کند که این رودخانه ها همان رودخانه های کتاب مقدس نیستند، زیرا در این آیه چهار "نوع" رودخانه ذکر شده است، نه چهار "رودخانه" مشخص. علاوه بر این، انواع بیشتری از رودخانه ها در سایر آیات قرآن مطرح شده اند (ر.ک. ۷۶:۵–۶ و سلسبیل در ۷۶:۱۷–۱۸)، بنابراین هیچ ارتباط معناداری میان رودخانه های بهشت در کتاب مقدس و رودخانه های قرآن وجود ندارد. قرآن از عبارت «در زیر آنها» استفاده می کند، که به صورت نهرهایی تعبیر شده است که زیر درختان باغ ها و سایبان های بهشتیان جریان دارند. چهار رودخانه ای مشابه آنچه در سفر پیدایش ذکر شده، در برخی احادیث ا
سلامی نیز ظاهر می شوند. در یکی از این احادیث از پیامبر اسلام نقل شده است که چهار رودخانه از بهشت جاری می شوند: فرات، نیل، سیحان و جیحان. با این حال، حسینی زاده تأکید می کند که دو رودخانه آخر الزاماً همان سیحون (سیردریا) و جیحون (آمودریا) نیستند. در حدیثی دیگر که توسط ابن عباس روایت شده است، دجله نیز جزو این رودخانه ها شمرده می شود و سیحان به سند و جیحان به بلخاب نسبت داده شده اند. در حدیث معراج، نقل شده است که پیامبر اسلام، محمد، چهار نهر شامل آب، شیر، شراب و عسل را از پایه درخت سدرة المنتهی مشاهده کرده است. هانت شباهت هایی میان رودخانه های بهشت و طرح باغ "چهارباغ" ایرانی قائل شده است.
حسام بدران (زاده ۱۱ ژانویه ۱۹۶۶) رهبر سابق شاخه نظامی حماس در شمال کرانه باختری است. او طراح چندین بمب گذاری انتحاری در طول انتفاضه دوم با بیشترین تعداد تلفات، از جمله بمب گذاری سال ۲۰۰۱ بود که منجر به کشتار دیسکوتک دلفیناریوم در تل آویو شد و ۲۱ نفر را کشت. در حال حاضر بدران به عنوان سخنگوی بین المللی حماس با استفاده از توییتر، فیس بوک و رسانه های خبری، شبه نظامیان حماس را به ارتکاب اعمال خشونت سیاسی علیه اسرائیلی ها و دولت اسرائیل تشویق می کند. او در دوحه، قطر زندگی می کند.[ "" ] بدران اصالتاً اهل نابلس، در کرانه باختری است. بدران و انتفاضه دوم. انتفاضه دوم یا قیام فلسطینی ها علیه اسرائیل، با خشونت گسترده ای که در جمعه، ۲۸ سپتامبر ۲۰۰۰ آغاز شد و تا سال ۲۰۰۵ ادامه یافت، همراه بود. اعتراضات زمانی آغاز شد که آریل شارون به همراه ۱۰۰۰ پلیس اسرائیلی از کوه معبد در شهر قدیم اورشلیم بازدید کرد، اقدامی که فلسطینی ها آن را تلاشی آشکار برای تحریک آنها می دانستند. اعتراضات به سرعت به تروریسم تبدیل شد و غیرنظامیان اسرائیلی را در اتوبوس ها، رستوران ها و خیابان های شهر هدف قرار داد. در این دوره، حسام بدران فرمانده شاخه نظا
می حماس در منطقه سامره بود و در سازماندهی بمب گذاری انتحاری در پیتزای اسبارو، کشتار دیسکوتک دلفیناریوم، بمب گذاری در مراسم عید فصح در هتل پارک و بمب گذاری در رستوران ماتزا در حیفا به عنوان بخشی از حملات انتفاضه دوم دست داشت. بیش از ۱۰۰ نفر در حملات تروریستی انتفاضه دوم به دستور بدران کشته شدند. بدران در سال ۲۰۰۲ در جریان عملیات «دیوار دفاعی»، یک عملیات نظامی گسترده که توسط نیروهای دفاعی اسرائیل علیه شبه نظامیان فلسطینی در کرانه باختری آغاز شد، دستگیر شد. در سال ۲۰۰۴، او به دلیل نقشش در انتفاضه دوم به ۱۷ سال زندان محکوم شد. اما او در سال ۲۰۱۱ در جریان تبادل اسرای گیلعاد شالیت آزاد و به قطر تبعید شد.[ "" ] بمب گذاری ۲۰۰۱ در پیتزای اسبارو در اورشلیم. بدران در بمب گذاری سال ۲۰۰۱ در رستوران «اسبارو پیتزا» در اورشلیم، که منجر به مرگ ۱۵ اسرائیلی و زخمی شدن ۱۳۰ نفر دیگر شد، شرکت داشت. این حمله که در ساعت ۲ بعد از ظهر ۹ آگوست رخ داد، توسط یک بمب گذار انتحاری تنها انجام شد که یک وسیله انفجاری، که با پیچ و میخ تقویت شده بود، را در یک جعبه گیتار حمل کرد و وارد رستوران شلوغی شد که پر از مادران و کودکان بود. بمب گذاری ۲۰۰۲
در دیسکو دلفیناریوم تل آویو. درست قبل از نیمه شب جمعه ۱ ژوئن، یک بمب گذار انتحاری در صفی ایستاده بود که گروه بزرگی از نوجوانان منتظر ورود به یک دیسکو بودند. در حالی که در صف بود، بمب گذار مواد منفجره متصل به بدنش را منفجر کرد و ۲۱ نفر را کشت و ۱۲۰ نفر دیگر را زخمی کرد. این مواد منفجره حاوی پیچ و میخ بود تا میزان جراحات را افزایش دهد. اکثر نوجوانان کشته شده اهل اتحاد جماهیر شوروی سابق بودند و قصد داشتند در یک مهمانی رقص در داخل دیسکو دلفیناریوم شرکت کنند. جوانان دیگری که در صف کلوپ شبانه مجاور، پاتچا، ایستاده بودند نیز در این حمله کشته شدند. ۱۷ نفر بلافاصله در حمله انتحاری کشته شدند و چهار نفر دیگر پس از تسلیم شدن در برابر جراحات خود جان باختند.[ "" ] بمب گذاری انتحاری در مراسم عید پسح در هتل پارک در سال ۲۰۰۲. در ۲۷ مارس ۲۰۰۲، یک بمب گذار انتحاری وارد هتل پارک در شهر ساحلی نتانیا شد، جایی که ۲۵۰ مهمان در حال جشن گرفتن عید پسح بودند. این تروریست سپس وارد سالن غذاخوری هتل شد و مواد منفجره خود را منفجر کرد. در این انفجار ۳۰ نفر کشته و ۱۴۰ نفر زخمی شدند که حال ۲۰ نفر از آنها وخیم است.[ "" ] بمب گذاری انتحاری ۲۰۰۲
در رستوران ماتزا در حیفا. در ۳۱ مارس ۲۰۰۲، در رستوران شلوغ ماتزا در شهر حیفا در شمال اسرائیل، یک بمب گذار انتحاری انفجاری را به راه انداخت که منجر به کشته شدن خود و حداقل ۱۴ نفر دیگر شد. حداقل ۳۳ نفر در این حمله تروریستی زخمی و به بیمارستان منتقل شدند. سه نفر از مجروحان در وضعیت وخیمی قرار داشتند. حداقل ۱۴ نفر در محل حادثه کشته شدند و یک نفر دیگر نیز در حین عمل جراحی درگذشت. سمت فعلی: سخنگوی بین المللی حماس. از زمان تبعیدش از فلسطین، بدران در قطر مستقر بوده و به عنوان سخنگوی رسانه ای جنبش حماس فعالیت می کند و اغلب بیانیه هایی را برای آژانس های خبری مختلف از طریق ایمیل ارسال می کند تا مواضع رسمی حماس در مورد اخبار خاورمیانه را ثبت کند، از اقدامات خشونت آمیز هماهنگ شده توسط حماس و دیگر شبه نظامیان فلسطینی حمایت می کند و مخالفت خود را با فعالیت های خشونت آمیز نظامی اسرائیل ابراز می کند. او همچنین از رسانه های اجتماعی برای ابراز حمایت از حماس و انتقاد از دولت اسرائیل استفاده می کند. در حالی که صفحه فیس بوک او به دلایلی که ذکر نشده حذف شده است، صفحه توییتر او همچنان فعال است. نقش در تأسیس ستادهای جدید و تأمین مال
ی حماس. طبق گفته ارتش اسرائیل، بدران در ارسال حواله های پولی بالغ بر صدها هزار دلار به فلسطین، در تلاش برای تأمین مالی شبکه تروریستی حماس در داخل و اطراف نابلس در شمال کرانه باختری، فعال بوده است. عملیات ارتش اسرائیل تا سال ۲۰۱۶ حملات تروریستی دستور داده شده و تأمین مالی شده توسط بدران را خنثی کرده است. او همچنین مسئول اعلام حمایت مالی بی وقفه قطر از حماس است.
غلامرضا فرخی (زاده ۱۰ شهریور ۱۳۸۱ در شیراز) کشتی گیر ایرانی اهل شیراز و عضو تیم ملی کشتی فرنگی ایران است. او دارنده مدال طلای قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۵ در وزن ۸۲ کیلوگرم می باشد.
شاپرک جغدی اروپایی ()، که با نام پروانه جغدی اروپایی نیز شناخته می شود، گونه ای از پروانه ها در خانواده براهمه ایدی و زیرجنس آکانتوبراهمئا است. این گونه تنها عضو جنس براهمئا است که در اروپا زندگی می کند و بیشتر گونه های دیگر این جنس در شرق آسیا یافت می شوند. ویژگی های مشخصه براهمئا اروپئا شامل رگ زردی بال ها و خارهای پشتی شفیره در بخش های شکمی آن است. این گونه نخستین بار در سال ۱۹۶۳ به نام " europaea" معرفی شد که بعدها زیرجنس آن به آکانتوبراهمئا تغییر یافت. پراکندگی و زیستگاه. براهمئا اروپئا فقط در جنوب ایتالیا یافت می شود. زیستگاه این گونه جنگل های برگ گشاد کوهستانی در ارتفاعات ۲۰۰ تا ۸۰۰ متر است که دارای پوشش نیمه برگ ریز و نسبتاً دست نخورده اند. عوامل مختلفی از جمله تجزیه زیستگاه به قطعات کوچک تر، آلودگی نوری، پاک سازی پوشش های گیاهی زیر درختان، و جمع آوری گونه های کمیاب، بر پراکندگی و فراوانی این پروانه تأثیر منفی گذاشته است. به همین دلیل، این گونه در فهرست گونه های در خطر انقراض «سازمان جهانی حفاظت از طبیعت» (IUCN) قرار دارد. همچنین خوک های وحشی با تغذیه از گیاهان میزبان و شفیره های زمینی تهدیدی برای بقا
ی آن به شمار می روند. چرخه زندگی. پروانه های بالغ این گونه از اواخر مارس تا اوایل مه پرواز می کنند. فعالیت آنها شبرو و پس از غروب خورشید است و مقاومت کافی در برابر سرما دارند؛ به گونه ای که حتی در بارش برف هم دیده شده اند. ماده ها تخم های خود را روی تنه گیاهان خانواده زیتون، از جمله ', "Phyllirea latifolia" و در اسارت روی ' قرار می دهند. تخم ها ۱۲ تا ۱۵ روز پس از گذاشته شدن باز می شوند. لاروها ابتدا به نوک گیاه رفته و با مصرف برگ ها به تدریج به سمت پایین حرکت می کنند. بسته به اندازه، لارو ممکن است به گیاهان دیگر نیز مهاجرت کند. لاروها پنج مرحله پوست اندازی (instar) را طی کرده و در نهایت روی زمین شفیره می شوند. شفیره ها زمستان را پشت سر می گذارند و در بهار سال بعد به پروانه های بالغ تبدیل می شوند.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;42738609&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-09-21T20:20:56Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;شهریار راد&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;origin&gt;42749857&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; مرحله پلی آف مقدماتی ای اف سی کاپ ۲۰۲۱ از ۷ آوریل تا ۱۵ اوت ۲۰۲۱ برگزار شد. در مجموع هفت تیم در مرحله پلی آف مقدماتی برای تعیین تکلیف سه تیم از ۳۸ تیم حاضر در مرحله گروهی ای اف سی کاپ ۲۰۲۱ به رقابت پرداختند. تیم ها. ۷ تیم زیر که به پنج منطقه (منطقه غرب آسیا، منطقه آسیای مرکزی، منطقه جنوب آسیا، منطقه آسه آن، منطقه شرق آسیا) تقسیم شده اند، وارد پلی آف مقدماتی شدند که شامل سه دور بود: فرمت. در مرحله پلی آف مقدماتی، هر مسابقه به صورت تک بازی برگزار می شد. در صورت لزوم، وقت اضافه و ضربات پنالتی برای تعیین برنده به کار گرفته می شد. برنامه. برنامه مسابقات به شرح زیر بود. نمودار. نمودار مرحله پلی آف مقدماتی برای هر منطقه بر اساس رتبه بندی فدراسیون هر تیم تعیین شد و تیم فدراسیون با رتبه
بالاتر میزبان بازی برگشت بود. برنده دور دوم مقدماتی (از منطقه آسه آن) و برنده دور پلی آف (از منطقه جنوب) به مرحله گروهی راه یافتند تا به جمع ۳۵ شرکت کننده مستقیم بپیوندند. دور ۱ مقدماتی. خلاصه. در مجموع چهار تیم در دور ۱ مقدماتی بازی کردند. دور ۲ مقدماتی. خلاصه. در مجموع هشت تیم در دور ۲ مقدماتی بازی کردند: شش تیم که در این دور وارد شدند و دو تیم برنده دور ۱ مقدماتی. دور پلی آف. خلاصه. در مجموع هشت تیم در دور پلی آف بازی کردند: چهار تیم که در این دور وارد شدند و چهار تیم برنده دور ۲ مقدماتی.
اتحادیه پریزرن (آلبانیایی: "Besëlidhja e Prizrenit")، با نام رسمی اتحادیه برای دفاع از حقوق ملت آلبانی (آلبانیایی: "Lidhja për حفاظت e të تبعیت te kombit Shqiptar")، یک سازمان سیاسی آلبانیایی بود که رسماً در ۱۰ ژوئن ۱۸۷۸ در شهر قدیمی پریزرن در استان کوزوو در امپراتوری عثمانی تأسیس شد. و در آوریل ۱۸۸۱ سرکوب شد. معاهدات سن استفانو و برلین، مناطقی را که آلبانیایی ها در آن ساکن بودند، به سایر کشورها واگذار کردند. ناتوانی باب عالی در محافظت از منافع منطقه ای که ۷۰ درصد جمعیت آن مسلمان و عمدتاً وفادار بودند، رهبران آلبانی را مجبور کرد تا دفاع خود را سازماندهی کرده و ایجاد یک دولت خودمختار را در نظر بگیرند، همان طور که صربستان و سایر شاهزاده نشین های دانوب قبل از استقلال خود از آن برخوردار بودند. این اتحادیه در نشستی با حضور ۴۷ بیگ عثمانی تأسیس شد. موضع اولیه اتحادیه در سندی به نام کرارنامه ارائه شد. رهبران آلبانی با این سند، بر قصد خود برای ایجاد خودمختاری در امپراتوری عثمانی با حمایت از باب عالی و «مبارزه مسلحانه برای دفاع از تمامیت سرزمین های آلبانی» تأکید کردند. این سند صراحتاً هیچ اشاره ای به اصلاحات، مدارس، خو
دمختاری یا اتحاد جمعیت آلبانی در یک ولایت نداشت، اما تحت تأثیر عبدالفرشری، آن موضع اولیه به طور اساسی تغییر کرد و منجر به درخواست هایی برای تشکیل یک دولت مستقل آلبانی و جنگ آشکار علیه امپراتوری عثمانی شد. پیشینه. جنگ روسیه و عثمانی در سال های ۱۸۷۷–۱۸۷۸ ضربه ای قاطع به قدرت عثمانی در شبه جزیره بالکان وارد کرد و امپراتوری را تنها با کنترلی ناپایدار بر آلبانی و شرق بالکان تنها گذاشت. ترس آلبانیایی ها از اینکه سرزمین هایی که در آن ساکن بودند بین مونته نگرو، صربستان، بلغارستان و یونان تقسیم شود، به افزایش مقاومت دامن زد. اولین معاهده پس از جنگ، معاهده نافرجام سن استفانو که در ۳ مارس ۱۸۷۸ امضا شد، مناطقی را که اتحادیه پریزرن مدعی مالکیت آنها بود، به صربستان، مونته نگرو و بلغارستان واگذار - مجارستان و را رد کردند زیرا این توافق به روسیه موقعیت غالب در بالکان را اعطا می کرد و در نتیجه تعادل قدرت در اروپا را برهم می زد. کنفرانس صلحی برای حل و فصل این اختلاف بعداً در همان سال در برلین برگزار شد. وضعیت کلی، آلبانیایی ها را تحت تأثیر قرار داد تا خود را به عنوان شوراهای محلی برای نجات ملی با هدف حفاظت از سرزمین های مسکونی
آلبانیایی سازماندهی کنند. تا پایان سال ۱۸۷۷، مسئله دفاع از تمامیت ارضی دشوار شده بود. در ۱۳ دسامبر ۱۸۷۷، صرب ها و همچنین مونته نگرو به امپراتوری عثمانی اعلام جنگ کردند. هر دو توسط ارتش روسیه حمایت می شدند و حملات خود را در سراسر مناطق شمالی آلبانی گسترش دادند. آلبانیایی ها قادر به دفاع از چندین منطقه و شهر در شمال شرقی و شمال غربی آلبانی نبودند. پس از اشغال این سرزمین ها، حاکمان عثمانی (عمدتاً آلبانیایی تبار) از این سرزمین ها گریختند و/یا اخراج شدند. در طول جنگ روسیه و ترکیه، ارتش صرب که در حال ورود بود، بیشتر جمعیت مسلمان آلبانیایی را از مناطق توپلیکا و نیش به کوزوو اخراج کرد و این امر باعث ظهور اتحادیه پریزرن (۱۸۷۸–۱۸۸۱) به عنوان پاسخی به بحران بزرگ شرقی شد. تحت تأثیر این رویدادها، شوراهای محلی برای نجات ملی در یک نهاد هماهنگی واحد ادغام شدند. آلبانیایی ها، در ۱۲ دسامبر ۱۸۷۷، کمیته مرکزی دفاع از حقوق ملت آلبانی را در استانبول تأسیس کردند. پیمان سن استفانو اضطراب عمیقی را در میان آلبانیایی ها و بوسنیایی ها ایجاد کرد و رهبران آنها را بر آن داشت تا از سرزمین هایی که در آن ساکن بودند، دفاع کنند. در بهار ۱۸۷۷،
آلبانیایی های بانفوذ در قسطنطنیه - از جمله عبدالفرشری، چهره برجسته جنبش ملی آلبانی در سال های اولیه آن - کمیته ای را برای هدایت مقاومت آلبانیایی ها تشکیل دادند. در ماه مه، این گروه خواستار برگزاری جلسه عمومی نمایندگان تمام مناطقی شد که در آن زمان جوامع آلبانیایی در آنها وجود داشتند. اعضای این کمیته علی ایبرا، زیجا پریشتینا، سامی فراشری، جانی ورتو، واسو پاشا، باکا کورتی گیوکاج و عبدالفرشری بودند. جلسه در پریزرن. اطلاعات بیشتر: کرارنامه (لیگ پریزرن)ما از صمیم قلب آرزو داریم با همه همسایگانمان، صربستان، مونته نگرو، یونان و بلغارستان در صلح زندگی کنیم… ما چیزی از آنها نمی خواهیم و نمی خواهیم، اما همه ما مصمم هستیم از آنچه که متعلق به ماست محافظت کنیم.— گزیده ای از بیانیهٔ اتحادیهٔ پریزرن، ۱۸۷۸، اتحادیه پریزرن توسط گروهی از روشنفکران آلبانیایی برای مقاومت در برابر تجزیه بین کشورهای همسایه بالکان و برای تقویت آگاهی ملی آلبانیایی با متحد کردن آلبانیایی ها در یک ملت واحد زبانی و فرهنگی ایجاد شد. در طول جلسه در پریزرن، یک "کارارنامه" توسط ۴۷ بیگ در ۱۸ ژوئن ۱۸۷۸ امضا شد. این سند نشان دهنده یک موضع اولیه بود که عمدتاً ت
وسط مالکان زمین و افراد مرتبط با دولت عثمانی حمایت می شد. در ماده ۱ این سند، این رهبران آلبانیایی قصد خود را برای حفظ و نگهداری تمامیت ارضی امپراتوری عثمانی در بالکان با حمایت از پورت و «مبارزه مسلحانه برای دفاع از تمامیت سرزمین های آلبانی» تکرار کردند. ماده ۶ همان سند، خصومت آلبانیایی ها را با استقلال بلغارستان و صربستان مجدداً بیان کرد. «ما نباید اجازه دهیم ارتش های خارجی وارد سرزمین ما شوند. ما نباید نام بلغارستان را به رسمیت بشناسیم. اگر صربستان به طور مسالمت آمیز کشورهای اشغال شده غیرقانونی را ترک نکند، ما باید باشیبازوک ها (آکیندجیاها) را بفرستیم و تا آخر برای آزادسازی این مناطق، از جمله مونته نگرو، تلاش کنیم.» در اولین جلسه اتحادیه، یادداشت تصمیم ("کارارنامه") هیچ چیز صریحی در مورد اصلاحات، مدارس، خودمختاری یا اتحاد جمعیت آلبانیایی در یک ولایت نگفت. در ابتدا درخواستی برای استقلال آلبانی یا حتی خودمختاری در امپراتوری عثمانی نبود، بلکه همان طور که پاشکو واسا پیشنهاد کرده بود، صرفاً اتحاد تمام قلمرو مورد ادعا در یک ولایت بود. شرکت کنندگان می خواستند به وضعیت موجود قبل از شروع جنگ روسیه و ترکیه ۱۸۷۷–۱۸۷۸ ب
ازگردند. هدف اصلی دفاع از خطرات فوری بود. به زودی این موضع به طور اساسی تغییر کرد و منجر به درخواست های خودمختاری و جنگ آشکار علیه امپراتوری عثمانی شد، همان طور که توسط عبدالفرشری تدوین شده بود. کنگره برلین. همان طور که ما ترک نیستیم و نمی خواهیم ترک باشیم، با تمام قوا با هر کسی که بخواهد ما را به اسلاو یا اتریشی یا یونانی تبدیل کند، مخالفت خواهیم کرد، ما می خواهیم آلبانیایی باشیم.— گزیده ای از یادداشت اتحادیه پریزرن به هیئت نمایندگی بریتانیا در کنگره برلین، ۱۸۷۸، در ژوئیه ۱۸۷۸، هیئت ۶۰ نفره اتحادیه پریزرن، به رهبری عبدالبیگ فراشری، نامه ای به قدرت های بزرگ در کنگره برلین فرستاد و خواستار حل و فصل مسائل آلبانی ناشی از جنگ ترکیه شد. این یادداشت توسط کنگره نادیده گرفته شد و ادعاهای رقابتی صربستان و بلغارستان بر سرزمین های واگذار شده توسط امپراتوری عثمانی بر سرزمین های آلبانیایی ها را به رسمیت شناخت. اتحادیه پریزرن از اینکه آلبانیایی ها در ادعاهای خود بر اپیروس بر یونان پیروز نشوند، بیم داشت و مقاومت مسلحانه ای را در گوسینجه، اشکودرا، پریزرن و یانینا ترتیب داد. معاهده سن استفانو بعداً با اصرار اتریش-مجارستان و ب
ریتانیا توسط معاهده برلین جایگزین شد. با این حال، این معاهده اخیر ادعاهای رقابتی سایر ملت های منطقه بر سرزمین های آلبانیایی ها را به رسمیت شناخت. کنگره برلین یادداشت اتحادیه را نادیده گرفت و صدراعظم آلمان، اتو فون بیسمارک، حتی اعلام کرد که ملت آلبانی وجود ندارد و آلبانی «فقط یک مفهوم جغرافیایی» است. ["منبع غیر اصلی مورد نیاز است"] بیسمارک با ابراز انزجار از دخالت بیش از حد در امور بالکان، گفت: «کل بالکان به اندازه استخوان های سالم یک نارنجک بان پومرانی ارزش ندارد.» این کنگره شهرهای بار و پودگوریتسا و مناطقی در اطراف شهرهای کوهستانی گوسینیه و پلاو را که رهبران آلبانی آنها را قلمرو آلبانی می دانستند، به مونته نگرو واگذار کرد. صربستان نیز با جمعیت آلبانیایی مقداری قلمرو به دست آورد. دومی که اکثریت قریب به اتفاق آنها به امپراتوری وفادار بودند، به شدت با از دست دادن سرزمین ها مخالفت کردند. تشکیل. در ۱۰ ژوئن ۱۸۷۸، حدود هشتاد نماینده، عمدتاً رهبران مذهبی مسلمان، روسای قبایل و دیگر افراد بانفوذ از "ولایت های" عثمانی کوزوو، موناستیر و یانینا، در شهر پریزرن، کوزوو (که در آن زمان امپراتوری عثمانی بود) گرد هم آمدند. حدود
۳۰۰ مسلمان در این مجمع شرکت کردند، از جمله نمایندگانی از بوسنی و متصرف (مدیر سنجاق) پریزرن به عنوان نماینده مقامات مرکزی، و هیچ نماینده ای از ولایت اسکوتاری در آن حضور نداشت. نمایندگان یک سازمان دائمی به نام اتحادیه پریزرن را تحت هدایت یک کمیته مرکزی که قدرت وضع مالیات و تشکیل ارتش را داشت، تأسیس کردند. اتحادیه پریزرن از دو شاخه تشکیل شده بود: پریزرن و شاخه جنوبی. شعبه پریزرن توسط ایلیا دیبرا رهبری می شد و نمایندگانی از مناطق کرچوا (کیچوو)، کالکاندلن (تتوو)، پریستینا (پریشتینا)، میتروویچا (میتروویکا)، ویچیترین (ووشتری)، اوسکوپ (اسکوپیه)، مانبره (اسکوپیه)، گیلان (بره ولا) و جیلان داشتند. گستیوار. شاخه جنوبی به رهبری عبدل فراشری متشکل از شانزده نماینده از نواحی Kolonjë، Korçë، Arta , Berat , Parga , Gjirokastër , Permet , Paramythia , Filiates , Margariti , Vlorë، Tepelenë و Delvinë بود. در این مناطق، این جنبش عمدتاً توسط مسلمانان شکل گرفت، زیرا بیشتر جمعیت ارتدکس تحت تأثیر یونان بودند. از سوی دیگر، در مناطق شمالی، هم جمعیت مسلمان و هم کاتولیک از اهداف اتحادیه پریزرن حمایت می کردند. در ابتدا مقامات عثمانی از ا
تحادیه پریزرن حمایت کردند، اما باب عالی نمایندگان را تحت فشار قرار داد تا خود را در درجه اول عثمانی و نه آلبانیایی اعلام کنند. برخی از نمایندگان، به رهبری شیخ مصطفی روحی افندی از کالکندلن، از این موضع حمایت کردند و بر تأکید بر همبستگی مسلمانان و دفاع از سرزمین های مسلمان، از جمله بوسنی و هرزگوین امروزی، تأکید داشتند. این موضع اولیه اتحادیه، مبتنی بر همبستگی مذهبی مالکان زمین و افراد مرتبط با دولت عثمانی و مقامات مذهبی، دلیل نامگذاری این اتحادیه به عنوان کمیته مسلمانان واقعی (آلبانیایی: "Komiteti i Myslimanëve të Vërtetë") بود. سایر نمایندگان، تحت رهبری فراشری، بر تلاش برای خودمختاری آلبانی و تأسیس دولت آلبانی با ایجاد حس هویت آلبانیایی که از مرزهای مذهبی و قبیله ای عبور کند، تمرکز کردند. دولت عثمانی برای مدت کوتاهی از ادعاهای اتحادیه حمایت کرد و ناسیونالیسم آلبانیایی را به عنوان عاملی احتمالی برای جلوگیری از از دست دادن بیشتر سرزمین ها توسط کشورهای تازه استقلال یافته بالکان دانست. مقاومت نظامی. آلبانیایی ها که در سطح دیپلماتیک نتوانستند ادعاهای خود را به کرسی بنشانند، مسیر درگیری نظامی با همسایگان بالکان خود