Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
حقوق زنان در برزیل () در برزیل به شدت تحت تأثیر سنت های مردسالارانه فرهنگ ایبری قرار گرفته است که زنان را در روابط خانوادگی و اجتماعی تابع مردان می داند. شبه جزیره ایبری، که از اسپانیا، پرتغال و آندورا تشکیل شده است، به طور سنتی مرز فرهنگی و نظامی بین مسیحیت و اسلام بوده است و سنت قوی برای تسخیر نظامی و تسلط مردان ایجاد کرده است. سنت های پدرسالاری به آسانی از شبه جزیره ایبری به آمریکای لاتین از طریق سیستم انکومیاندا که وابستگی اقتصادی را در میان زنان و مردم بومی برزیل تقویت می کرد، منتقل شد. به عنوان بزرگ ترین ملت کاتولیک رومی در جهان، مذهب نیز تأثیر قابل توجهی بر حقوق زنان در برزیل داشته است. برزیل دارای سازمان یافته ترین و مؤثرترین جنبش زنان در آمریکای لاتین است و دستاوردهای قابل توجهی در قرن گذشته برای ترویج و حمایت از حقوق قانونی و سیاسی زنان حاصل شده است. علیرغم دستاوردهایی که در قرن گذشته در زمینه حقوق زنان به دست آمده است، زنان در برزیل هنوز با نابرابری جنسیتی قابل توجهی روبرو هستند که در مناطق روستایی شمال شرقی برزیل بارزتر است. در سال ۲۰۱۰، سازمان ملل متحد برزیل را بر اساس شاخص نابرابری جنسیتی در میا
ن ۱۶۹ کشور در رتبه ۷۳ قرار داد که آسیب های زنان را در زمینه های حقوق باروری، توانمندسازی و مشارکت نیروی کار می سنجد. جنبش های زنان در برزیل به طور سنتی توسط زنان طبقه متوسط رو به بالا رهبری و حمایت می شدند، و به جای انقلابی بودن ماهیت اصلاح طلبی دارند، هرچند استثناهای واضحی به ویژه در مورد جنبش های اصلاحات ارضی وجود دارد. اگرچه در دهه ۱۹۳۰ در برزیل حق رای به زنان اعطا شد، اما تا دهه ۱۹۷۰ و به بعد بود که جنبش گسترده تر و قدرتمندتر زنان در برزیل شکل گرفت. برزیل در سال ۱۹۷۹، در سال انتشار آن، کنوانسیون رفع هرگونه تبعیض علیه زنان را امضا و تصویب کرد، کنوانسیون سازمان ملل متحد هدف آن حذف همه اشکال تبعیض علیه زنان است. زنان در برزیل از حقوق و وظایف قانونی مشابه مردان برخوردار هستند که به وضوح در ماده پنجم قانون اساسی برزیل در سال ۱۹۸۸ بیان شده است. مجمع جهانی اقتصاد مطالعه ای منتشر کرد که نشان می دهد برزیل عملاً تفاوت های جنسیتی در آموزش و درمان را ریشه کن کرده است، اما زنان از نظر حقوق و نفوذ سیاسی عقب مانده اند. بر اساس آمار وزارت کار و رفاه، زنان ۳۰ درصد کمتر از مردان دستمزد می گرفتند. در سال ۲۰۰۵، گزارشگر ویژه
سازمان ملل، به سطح بسیار پایینی از نمایندگی زنان در سیستم قضایی اشاره کرد، جایی که زنان «تنها ۵ درصد از پست های بالای قوه قضائیه و دادستانی را به خود اختصاص داده اند». بسیاری از زنان به عنوان شهردار انتخاب شده اند و زنان بسیاری نیز قاضی فدرال بوده اند. اولین زن در سال ۱۹۷۹ در مجلس سنا مشغول به کار شد. زنان برای اولین بار در انتخابات ریاست جمهوری برزیل ۱۹۸۹ نامزد ریاست جمهوری شدند. تا سال ۲۰۰۹، ۹ درصد از کرسی های پارلمان ملی در اختیار زنان بود. جنبش حق رای. زنان در برزیل در سال ۱۹۳۲ حق رای داشتند اگرچه یک جنبش فمینیستی از اواسط قرن نوزدهم در برزیل وجود داشت و زنان برای گنجاندن حق رای در قانون اساسی ۱۸۹۱ درخواست دادند، حرکت به سمت حق رای تنها تحت رهبری زیست شناس و وکیل، برتا لوتز، آغاز شد. پس از انتشار مقاله ای در روزنامه معتبر برزیلی "Revista da Semana" که از زنان می خواست شایستگی خود را از طریق دستاوردهای خود به مردان ثابت کنند و برای مطالبه حق رای سازماندهی کنند، سازمان های مختلف زنان ظاهر شدند. لوتز در سال ۱۹۲۲ سازمان خود را به همراه حق رای آمریکایی کری چپمن کت تأسیس کرد، فدراسیون برزیل برای پیشرفت زنان به
سازمان پیشرو حق رأی برزیل تبدیل شد و به اتحاد بین المللی حق رأی زنان وابسته بود. سافرجتهای برزیلی زنان باسواد و حرفه ای بودند که تنها درصد کمی از جمعیت زنان برزیل را تشکیل می دادند. از این رو، مبارزات انتخاباتی به هیچ وجه یک جنبش توده ای نبود و طبیعتاً معتدل بود. ویژگی محافظه کارانه جنبش حق رأی مقاومت کمی از سوی دولت برانگیخت و حق رأی توسط گتولیو وارگاس در سال ۱۹۳۲ اعلام شد و بعداً در قانون اساسی ۱۹۳۴ تأیید شد. دو سال پس از اعلام حق رای زنان در قانون اساسی پنجم برزیل، دو زن به کنگره، ده زن به عنوان شهردار و مجلس انتخاب شدند، و سی زن نیز به عنوان عضو شورا در برزیل انتخاب شدند. اگرچه مشاغل دولتی در گذشته برای زنان در دسترس بود، اما زنان تا پس از کسب حق رای در مناصب انتخاباتی نبودند و تعداد زنان در دولت در طول قرن بیستم رو به افزایش بود. حقوق اقتصادی. کشاورزی صادراتی و نیروی کار عمدتاً زنانه در آمریکای لاتین در سه دهه اخیر به طور قابل توجهی گسترش یافته است. تحقیقات نشان داده است که چگونه مزارع در شمال شرقی برزیل به طور هدفمند تقسیم کار جنسیتی ایجاد می کنند و چگونه زنان اغلب دستمزد و شرایط بدتری را نسبت به مردان
تجربه می کنند. بر اساس گزارش بانک جهانی، ۴۲ درصد از افراد شاغل در بخش غیرکشاورزی زنان بودند تحصیلات. در برزیل میزان باسوادی زنان مشابه مردان است. نرخ باسوادی (تعریف شده به عنوان افراد بالای ۱۵ سال یا بیشتر با توانایی خواندن و نوشتن) در سال ۲۰۱۰ حدود ۹۰٫۷٪ برای زنان و ۹۰٫۱٪ برای مردان برآورد شد. زنان در حال حاضر بیش از اکثریت را در بسیاری از دوره های دانشگاهی تشکیل می دهند. در حوزه های بهداشت و علوم انسانی به ترتیب ۶۶٪ و ۷۱٪ کل دانشجویان را تشکیل می دهند. به طور کلی، ۵۳ درصد از کل دانشجویان در دانشگاه ها زن هستند. پیشرفت در آموزش زنان از چند دهه پیش آغاز شد. از دهه ۱۹۳۰، زنان به طور متوسط در مقایسه با مردان، تعداد سال های تحصیلی بالاتری در مدرسه داشته اند. از دهه ۱۹۷۰، آنها در سطوح بالاتر از مردان پیشی گرفتند. تا اواخر قرن نوزدهم، آموزش برای دختران بر مهارت های خانگی متمرکز بود. در سال ۱۸۷۹، مؤسسات آموزش عالی برزیل، زنان سفیدپوست طبقه بالا، عمدتاً شهری، را پذیرفتند- در حالی که بقیه جمعیت زنان بی سواد باقی ماندند. در حال حاضر نرخ باسوادی بین مردان و زنان نسبتاً متناسب با جمعیت است و سطح تحصیلات زنان در حال حاضر
بیشتر از مردان است. در سال ۱۹۷۰، تقریباً ۱۹۰۰۰ زن متخصص در برزیل وجود داشت که شامل مهندسان، معماران، دندانپزشکان، اقتصاددانان، استادان، وکلا و پزشکان می شد. تا سال ۱۹۸۰ حدود ۹۵۸۰۰ زن در این رشته ها مشغول به کار بودند. در هر دو سطح کارشناسی و کارشناسی ارشد، کلاس های روان شناسی، ادبیات و هنر تقریباً به طور کامل از زنان تشکیل شده است، برخلاف دوره های کشاورزی و دفاع ملی که تعداد بسیار کمی از زنان در آن ثبت نام می کنند.
مردان سفید نمی توانند بپرند (به انگلیسی: White Men Can't Jump) یک فیلم کمدی ورزشی آمریکایی آماده اکران به کارگردانی چارلز کید دوم و نویسندگی کنیا باریس و داگ هال است. این بازسازی فیلمی به همین نام محصول ۱۹۹۲ محسوب می شود. سینکوا والز و جک هارلو در نقش های اصلی آن بازی می کنند. قرار است این فیلم در ۱۹ مه ۲۰۲۳ از طریق هولو منتشر شود. تولید. فیلمبرداری در ۱۱ می ۲۰۲۲ در لس آنجلس با تامی مدوکس-آپشاو به عنوان فیلمبردار آغاز شد. و در ژوئیه ۲۰۲۲ به پایان رسید. این فیلم موسیقی متنی از (تایری سینک سیمونز) خواهد داشت. سرانجام در ۱۱ ژانویه ۲۰۲۳، فیلم در مرحله پس تولید قرار گرفت.
مواد شیمیایی خاص (همچنین مواد شیمیایی ویژه یا مواد شیمیایی اثرگذار نامیده می شود) محصولات شیمیایی خاصی هستند که طیف گسترده ای از اثرات را ارائه می دهند که بسیاری از بخش های صنعت دیگر بر آن تکیه دارند. برخی از دسته های مواد شیمیایی تخصصی عبارتند از: چسب ها، مواد شیمیایی کشاورزی، مواد پاک کننده، رنگ ها، افزودنی های آرایشی و بهداشتی، مواد شیمیایی ساختمانی، الاستومرها، طعم دهنده ها، افزودنی های غذایی، عطرها، گازهای صنعتی، روان سازها، رنگ ها، پلیمرها، سورفکتانت ها و منسوجات کمکی. دیگر بخش های صنعتی مانند خودروسازی، هوافضا، مواد غذایی، آرایشی و بهداشتی، کشاورزی، تولید و نساجی به شدت به چنین محصولاتی وابسته هستند.
طعم دهنده ، یک افزودنی غذایی است که برای بهبود طعم یا بوی غذا استفاده می شود. این تأثیر ادراکی غذا را که عمدتاً توسط گیرنده های شیمیایی سیستم چشایی و بویایی تعیین می شود، تغییر می دهد. در کنار مواد افزودنی، اجزای دیگری مانند قندها نیز طعم غذا را تعیین می کنند.
کاتینکا گولدبرگ (نروژی: Cathinka Guldberg) زادهٔ ۳ ژانویهٔ ۱۸۴۰ و مرگ به تاریخ ۲۲ اکتبر۱۹۱۹م، در سن ۷۹ سالگی، یک پرستار نروژی بود.وی اولین شماس زن در نروژ بود و هم او بود که آموزش پرستاری را در نروژ پایه گذاشت. در سال ۱۹۱۵م، بار دیگر او اولین زنی بود که نشان سنت اولاف به وی تقدیم شد. پیشینه. کاتینکا گولدبرگ سال ۱۸۴۰ در کریستیانیا که از سال ۱۹۲۵م، اسلو که همان پایتخت نروژ است، نامیده می شود، در خانواده ای مرفه، مذهبی و تحصیل کرده به دنیا آمد. پدرش که تحصیل کرده رشتهٔ الهیات بود، هم کتاب فروشی داشت و هم سردبیر و ناشر بود. اصل مادرش که زنی با تقوا بود به یک خانوادهٔ ثروتمند تاجر از اهالی فردریکستاد برمی گشت. کاتینکا سالهای نخست زندگیش را در زادگاهش گذراند. وقتی ۸ سال داشت، پدرش لباس روحانیان مسیحی به تن کرد و در مقام کشیش در نانستاد مشغول کار شد. به این ترتیب همه خانواده به آن شهرک منتقل شدند و پس از مدتی از آنجا نیز به اولنساکر نقل مکان کردند. وقتی کاتینکا تنها ۱۵ سال داشت، مادرش را از دست داد و به عنوان دختر ارشد خانواده، بخش بزرگی از مسئولیت امور خانه بر دوش او افتاد. همزمان با مسئولیت در خانه، کاتینکا در فعا
لیت اجتماعی کلیسای محل نیز سهم داشت. او همراه با گروه های نیکوکار و امدادگر مسیحی در یاری رساندن به فقیران و بیماران، هم کار کرد و هم آموزش دید. کاتینکا از همان کودکی اعتقاد مذهبی داشت و با کلیسا در ارتباط منظم بود. پس از مرگ مادرش، پدر او بار دیگر ازدواج کرده بود. اما دومین همسر هم پس از مدتی درگذشته بود و پدرش را تنها گذاشته بود. پدرش مدتها با خانوادهٔ زن اولش، به عنوان مردی بیوه، زندگی کرد تا سرانجام وقتی بچه ها بزرگ شده بودند و کاتینکا ۲۴ سال داشت، برای سومین بار ازدواج کرد و از بچه هایش جدا شد. تحصیلات. کاتینکا گولدبرگ که از قبل همراه با مراقبت داوطلبانه از بیماران تجربه کسب کرده بود، در سال ۱۸۶۶م، به آلمان سفر کرد تا بر دانش حرفه ای خود بیافزاید. او از قبل آگهی های مدرسه مذهبی را دیده بود و تصمیم گرفته بود، مقیم دیر شده و شماسی بیاموزد. محل مدرسه یا صومعهٔ آموزشی در دوسلدورف بود. جایی که فلورانس نایتینگل در آن درس خوانده و آموزش دیده بود. در اواخر دوره تحصیل، از کاتینکا دعوت شد تا مدیریت راه اندازی یک مجتمع مسیحی شامل از جمله صومعه و درمانگاه را در کریستیانیا بر عهده گیرد. کاتینکا از این دعوت استقبال کر
د و بعد از اتمام دوره آموزشی، به عنوان یک شماس یا همان خواهر روحانی به نروژ بازگشت تا مدیرت مؤسسه مذهبی - بهداشتی را بر عهده گیرد. راه اندازی مجتمع مذهبی. کاتینکا گولدبرگ به همراه اولین شاگرد و دستیارش در تاریخ ۲۰ نوامبر ۱۸۶۸م، در یک ملک متعلق به شهرداری امروز اسلو مستقر شد. مقدمات کار به خوبی پیش رفت و همراه با گسترش فعالیت، پس از دو سال فعالیت مؤسسه به محل دیگری در شهر منتقل شد. با رشد بیشتر مؤسسه، محل جدید هم به زودی گنجایش کافی نداشت و بنابراین بار دیگر مجتمع مذهبی، شامل خوابگاه، نمازخانه، آموزشگاه و درمانگاه، کمی پیش از کریسمس سال ۱۸۸۷م، به محل بزرگتری در شهر منتقل شد. این محل جدید، ملکی به وسعت بیش از ۱۱ هکتار بود که یکی از تجار ثروتمند محل به قصد نیکوکاری به مؤسسه هدیه داده بود. تحت مدیریت کاتینکا گولدبرگ مؤسسه به سرعت رشد کرد و تعداد خواهران به ۵۵۰ نفر رسید. در این مجتمع علاوه بر خوابگاه، آموزشگاه، درمانگاه و آسایشگاه سالمندان، کلیسا و یتیم خانه نیز ساخته شد. الگوی کاتینکا گولدبرگ در ایجاد این مجتمع تا حد زیادی مطابق صومعه محل تحصیل و اقامتش در آلمان بود. اما کاتینکا قوانین را بسیار ساده کرد. دختران ر
اهبه که به صومعه پیوسته بودند، روابطی مانند یک خانواده بزرگ داشتند. کاتینکا گولدبرگ خود سرپرست خانه بود و خواهران او را مادر روحانی می نامیدند. تحت مدیریت کاتینکا نوآموزان پیش از تعهد به لباس یک راهبه، ابتدا یک دوره آزمایشی را می گذراندند. در این دوره دختران در لباس راهبه یک زندگی همراه با ریاضت را می گذراندند. برقراری رابطه جنسی برای خواهران ممنوع بود. به آنها ماهیانه مختصری پرداخت می شد و آنها را به انجام خدمات لازم می گماردند. با این حال تحت مدیریت مادر کاتینکا، دختران آزاد بودند درصورت پشیمانی به زندگی عادی برگردند. برای مثال، مانند مواقعی که ازدواج پیش می آمد. در عمل دخترانی که در مؤسسه می ماندند و به کار و تحصیل ادامه می دانند، طبق معیارهای جامعه مردسالاری آن زمان شانسی استثنایی برای کسب مهارت حرفه ای و آغاز یک زندگی مستقل را داشتند. مادر روحانی، کاتینکا گولدبرگ، نه تنها در شکل گیری شخصیت دختران بسیار مؤثربود، بلکه در فرهنگ و سنتهای زمان خویش نیز اثری ماندگار باقی گذاشت. فعالیت سازمان یافته و سازنده دختران در اجتماع، که تحت پوشش مسیحیت حمایت می شد، آغاز فصل جدیدی در روابط اجتماعی دختران در نروژ را ممکن
ساخت. فعالیت اجتماعی کلیسا در قرن ۱۹ میلادی تجدید سازمان یافت؛ و کاتینکا گولدبرگ از جمله پیشگامان این تجدید سازمان بود. معرفی خدمات سازمان یافته زنان به اجتماع و افزایش سهم زنان در امور اجتماعی از جمله اهداف و نیز محصولات این تجدید سازمان بود. آموزش پرستاری. انتخاب پرستاری به منظور معرفی خدمات سازمان یافته زنان مسیحی به اجتماع اتفاقی نبود. در آن زمان از پیش، زنان زیادی در بیمارستانها به خصوص در امور نظافت و خدمتکاری کار می کردند. اما حدود وظایف و حقوق آنها معلوم نبود و گاه مراقبت از بیماران هم به صورت پراکنده به آنها محول می شد. در بین پزشکان نروژ تمایل به سر و سامان دادن به این وضعیت قوت گرفت و مورد استقبال زنان خدمتکار نیز واقع شد. عملا در آن زمان، تنها محل آموزش پرستاری به دختران در سطح حرفه ای، صومعه بود. به زودی قراردادهایی بین صومعه و بیمارستانها بسته شد. دختران راهبه به صورت سازمان یافته برای کار و کار آموزی به بیمارستانها و گاه به خانه بیماران فرستاده شدند؛ و مسئولیت حرفه ای و حقوق آنها تعیین شد. به این ترتیب کاتینکا گولدبرگ در مقام مادر روحانی و مدیر صومعه، نقشی محوری در آموزش پرستاران حرفه ای و تأمی
ن خدمات پرستاری در سراسر نروژ یافت. در سال ۱۹۶۶م، تندیسی به یادبود کاتینکا گولدبرگ به ابتکار دانشکده های پزشکی و پرستاری و بیمارستانهای سراسر نروژ ساخته و مستقر شد تا این نقش محوری به یاد نسل های آینده باقی بماند. رهبری. اگر چه کاتینکا گولدبرگ همچنان به پیروی از الگوهای زمان خود، زن را تابع مرد می دانست، اما خود او رهبری مستقل و توانا بود و در صورت نیاز از رویارویی با پزشکان مرد پروایی نداشت. در ۱۸ سال نخست فعالیت مؤسسه، کاتینکا یگانه مدیر تشکیلات بود. از سال ۱۸۸۶م، برای اولین بار مدیریت مؤسسه به دو بخش تقسیم شد و مسئولیت به صورت جداگانه به دو مدیر محول شد. مسئولیت کاتینکا به عنوان مدیر مؤسسه بسیار گسترده بود. چرا که او نه تنها مسئول مدرسه و آموزش دختران بود، بلکه همچنان نقش مادر روحانی را نیز بر عهده داشت. پس به این ترتیب معلمان حرفه ای، امر آموزش را عهده دار شدند و از بار وظایف کاتینکا کاسته شد. در سال ۱۹۱۳م، وقتی زنان نروژ برای اولین بار از حق رای برخوردار شدند، کاتینکا گولدبرگ از ۴۵ سال پیش، مدیریت یکی از مهم ترین بنیادهای کشور نروژ را بر عهده داشت. در روز تولد ۷۵ سالگی خود در سال ۱۹۱۵م، برای اولین بار نش
ان سنت اولاف به یک زن که او بود اهدا شد. پایان زندگی. کاتینکا گولدبرگ تا آخرین روزهای زندگی خود در خدمت صومعه بود و وقتی در سال ۱۹۱۹م، از این جهان رفت ۷۹ سال داشت. پیکر وی در آرامگاهی در اسلو به خاک سپرده شده است.
گذار به دموکراسی در شیلی ()، در روز ۱۱ مارس ۱۹۹۰، بعد از یک دوره گذار با خاتمه دادن به رژیم نظامی به رهبری آگوستو پینوشه، حکومت شیلی به حکومتی بر اساس دموکراسی تغییر یافت. این انتقال ۱۵ سال به درازا کشید. برخلاف بیشتر موارد گذار به دموکراسی در کشورها که توسط نخبگان یا فردی از آحاد مردم رهبری می شود، این فرایند گذار دموکراتیک به عنوان یک گذار بینابین، انتقالی که هم رژیم و هم جامعه مدنی در آن سهیم هستند، شناخته می شود. در طول دوره گذار، همان طور که رژیم با خشونت سرکوب را افزایش می داد، به طور همزمان از لیبرالیزاسیون حمایت می کرد- به تدریج نهادهای دموکراتیک را تقویت کرد و کم کم، حاکمیت نظامی بر کشور را کاهش داد. سه عامل در شکل گیری دموکراسی دخیل بود: اقتصاد، نقش نیروی نظامی و سیاست داخلی. رشد سریع اقتصادی (مرتبط به یک محیط تورمی پایین)، زوال حکومت استبدادی، و تصمیم احزاب سیاسی برای متحد شدن با یکدیگر به صورت یک ائتلاف موقت جامع ایدئولوژیکی جهت هدف اصلی که تلاشی برای شکست پینوشه و حکمرانی نظامیان او بود. در حال حاضر، شیلی از لحاظ شاخص دموکراسی حائز رتبه ۲۹ می باشد.
کلیسای جامع سنت ماری یک کلیسای جامع کاتولیک واقع در آماریلو، تگزاس، ایالات متحده است. این کلیسا از سال ۲۰۱۱ مقر اسقف نشین آماریلو بوده است.
بوسه مرگ () (به ایتالیایی: "Il Bacio della Morte") یک عکس سیاه و سفید است که توسط فردی ناشناس، در روز ۱۲ مهٔ ۱۹۵۷ گرفته شد. این عکس لحظه ای را به تصویر کشیده است که لیندا کریستین هنگام برگزاری مسابقه اتومبیلرانی میلی میلیا ۱۹۵۷ در شمال ایتالیا، آلفونسو د پورتاگو را در یک توقف کوتاه، می بوسد. لحظاتی بعد، هنگامی که پورتاگو با سرعت ۱۵۰ مایل بر ساعت در گویدیزولو، کاوریانا در حال رانندگی بود، به علت ترکیدن یکی از لاستیک ها کشته شد. در طول چندین سال، این عکس به یکی از مشهورترین عکس های بوسه و نمادی از جرأت و اشتیاق تبدیل شد. این عکس حاوی تصویر لیندا کریستین (در حالی که یک لباس و روسری خال خالی بر تن دارد)، بازیگری است که برای یک بوسه کوتاه با آلفونسو د پورتاگو، راننده فرمول یک از خود اشتیاق نشان می دهد، در عین حال که راننده، لباس مخصوص این مسابقات در دههٔ ۱۹۵۰، کلاه ایمنی سفید، عینک ایمنی و ژاکت چرمی را پوشیده است. گروهی از تماشاگران با مسرت به آنها خیره شده اند، در حالی که روزنامه نگاران با دوربین های خود این اتفاق را ثبت می کنند. این عکس در ایتالیا مشهور شد و با توجه به مرگ پورتاگو مدتی کوتاه بعد از ثبت این عکس،
عنوان معروف "Il Bacio della Morte" (بوسه مرگ) را برای آن انتخاب کردند. این تصویر طی روزهای بعد از مسابقه، در روزنامه ها منتشر شد. این عکس جزوی از بایگانی بتمن بوده و در شرکت ملی ذخیره سازی زیرزمینی آیرون ماونتین ذخیره شده است که این تأسیسات در معدن سنگ آهک سابق در غرب پنسیلوانیا، در عمق ۲۲۰ فوتی (۶۷ متری) زیر زمین واقع گردیده است.
بخش چاه حسن، یکی از بخش های شهرستان جازموریان در استان کرمان ایران است. مرکز این بخش، روستای محمدآباد کتکی است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت بخش چاه حسن برابر با ۱۵٬۱۲۳ نفر بوده است.
دهستان چاه حسن، یکی از دهستان های بخش چاه حسن شهرستان جازموریان در استان کرمان ایران است. مرکز این دهستان، روستای چاه حسن است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت دهستان چاه حسن برابر با ۱۱٬۰۳۰ نفر بوده است.
دهستان بوئینگ، یکی از دهستان های بخش مرکزی شهرستان جازموریان در استان کرمان ایران است. مرکز این دهستان، روستای بوئینگ است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت دهستان بوئینگ برابر با ۷٬۳۳۵ نفر بوده است.
بخش مرکزی، یکی از بخش های شهرستان جازموریان در استان کرمان ایران است. مرکز این بخش، شهر زهکلوت است. تقسیمات کشوری. شهر: زهکلوت جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت بخش مرکزی شهرستان جازموریان برابر با ۲۸٬۷۴۴ نفر بوده است.
بوسه مرگ () یا تپانچه رژلبی، تپانچه ای بود که در طی جنگ سرد توسط کاگ ب استفاده می شد. این اسلحه یک تپانچه تک تیر ۴٫۵ میلیمتری است که درون یک جای رژ لب مخفی شده بود. یک نمونه از آن که در یک محل ایست بازرسی آمریکایی در برلین غربی کشف شد، اکنون در موزه بین المللی جاسوسی در واشینگتن، دی.سی. ایالات متحده آمریکا نگهداری می شود.
لهستانی ها در شوروی اشاره به دیاسپورای لهستانی دارد که پیش از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در شوروی ساکن بودند. بعضی از این افراد هنوز در کشورهای پساشوروی به خصوص لیتوانی، بلاروس و اوکراین که به صورت تاریخی جزوی از مشترک المنافع لهستان–لیتوانی بودند سکونت دارند. همچنین اقلیت هایی از لهستانی ها در قزاقستان و جمهوری آذربایجان حضور دارند. تاریخچه لهستانی ها در اتحاد جماهیر شوروی. ۱۹۱۷–۱۹۲۰. پس از تجزیه لهستان در قرن ۱۹ میلادی جمعیت لهستانی ها در سه کشور امپراتوری روسیه، اتریش-مجارستان و پادشاهی پروس پراکنده گشتند. با وقوع انقلاب روسیه در سال ۱۹۱۷ و آغاز جنگ داخلی روسیه بسیاری از لهستانی ها همکاری با نیروهای بلشویکی را خیانت به منافع ملی لهستان می دانستند. انقلاب روسیه بر روی آثار فیلسوف و نویسنده لهستانی استانیسواف ایگناتسی ویتکیویچ که در آن هنگام در سن پترزبورگ زندگی می کرد تأثیر بسیاری گذاشت و او در آثارش مضامین وحشتناک جنگ داخلی روسیه که خود شاهد آن بود را منعکس نمود. در میان لهستانی های قربانی انقلاب روسیه پدر آهنگساز معروف لهستانی ویتولد لوتوسوافسکی به نام ماریان لوتوسوافسکی و برادرش به نام جوزف قرار داشتند ک
ه به جرم ضدانقلاب بودن در سال ۱۹۱۸ در مسکو به قتل رسیدند. در سوی دیگر نیز لهستانی تبارهای بسیاری در میان انقلابیون کمونیست وجود داشتند که از جمله آن ها می توان به این افراد اشاره نمود: کنستانتین روکوسوفسکی، ویاچسلاو منچسکی، یولیان مارخلسکی، استانیسواو کوشور، کارول سوویرسفسکی و فلیکس ژرژینسکی مؤسس چکا (نخستین پلیس مخفی شوروی). در درون ارتش سرخ واحدهایی از لهستانی ها وجود داشت و سازمانی به نام کمیته موقت انقلابی لهستان وجود داشت که هیچگاه نتوانست بر خاک لهستان کنترل داشته باشد. ۱۹۲۱–۱۹۳۸. با فروپاشی امپراتوری روسیه طی جنگ جهانی اول بار دیگر کشور لهستان تأسیس شد و پس از یک دوره درگیری با شوروی نهایتاً با صلح ریگا در سال ۱۹۲۱ مرزهای دو کشور نهایی شد اما همچنان جمعیت زیادی از لهستانی ها در شوروی باقی ماندند. در سال ۱۹۲۶ براساس آمارهای شوروی ۷۸۲٬۳۳۴ لهستانی در درون مرزهای شوروی زندگی می کردند که بیشترین تعداد آن ها در غرب اوکراین امروزی متمرکز بودند. جمعیت واقعی لهستانی ها اما به نظر بیشتر از این تعداد بود و تخمین های کلیسای کاتولیک از وجود یک میلیون لهستانی در شوروی خبر می داد. سیاست شوروی در ابتدا مبتنی بر استفاد
ه از زبان های محلی به عنوان ابزاری جهت از بین بردن هویت ملی به نفع «آموزش کمونیستی توده ها» بود. در مورد جمعیت لهستانی ها هم هدف شوروی سازی آن ها بود. با این حال خود شوروی ها نیز متوجه بودند از آنجایی که به صورت عمده لهستانی ها با ایدئولوژی کمونیستی مخالف هستند و آن را دشمن هویت لهستانی خود و مذهب کاتولیک می دیدند این کار بسیار دشوار است. پیگیری سیاست تبعیض مذهبی، غارت و ترور از جانب شوروی نیز باعث تقویت مقاومت در میان لهستانی ها می شد. در نتیجه مقامات شوروی شروع به زندانی کردن و حذف تمامی کسانی نمودند که آن ها را مانعی در برابر راه خویش می دیدند. دو منطقه خودمختار لهستانی در بلاروس و اوکراین توسط شوروی ها ایجاد شد. یکی را به یاد فلیکس ژرژینسکی منطقه ژرژینسکیزنا و دیگری را به یاد یولیان مارخلسکی منطقه مارخلسکیزنا نام گذاری نمودند. پس از شکست سیاست شوروی سازی اقلیت لهستانی مقامات شوروی تصمیم گرفتند تا برای دور کردن خشم ملی گرایی اوکراینی از دولت شوروی، لهستانی ها را به عنوان دشمن ملت معرفی کنند. پس از سال ۱۹۲۸ میلادی سیاست های شوروی به ریشه کن کردن هویت ملی لهستانی ها تبدیل شد. مراکز ویژه ای تأسیس شد که در آن
نفرت از دولت لهستان به جوانان آموزش داده می شد و هرگونه تماس با اقوام ساکن در لهستان خطرناک بود و می توانست منجر به زندان شود. روزنامه هایی که به زبان لهستانی چاپ می شد عملاً به تبلیغ احساسات ضد لهستانی اختصاص داشت. در پی حمله به اقلیت لهستانی در بازه ۱۸ فوریه تا ۱۹ مارس ۱۹۳۰ میلادی بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ نفر لهستانی توسط مقامات شوروی اخراج شدند. با آغاز اشتراکی سازی در اتحاد جماهیر شوروی در زمان ژوزف استالین دو منطقه خودمختار لهستانی از میان رفتند و بسیاری از جمعیت آن طی سال های ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۸ به قزاقستان تبعید شدند. بسیاری از این تبعیدیان دچار قحطی و گرسنگی شدند زیرا آن ها را به نواحی خالی از جمعیت که آمادگی پذیرش مهاجران را نداشتند و فاقد امکانات و زیرساخت های اولیه بودند می فرستادند. کمیساریای خلق در امور داخلی به شدت این جمعیت را زیر نظر داشت و هرگونه نارضایتی را با خشونت تمام سرکوب می نمود. تخمین زده می شود ۲۱٬۰۰۰ لهستانی طی هولودومور جان خود را از دست دادند. در سال ۱۹۳۶ لهستانی های ساکن در اوکراین و بلاروس که نزدیک به مرز کشور لهستان سکونت داشتند به صورت اجباری جابه جا شدند که اولین مهاجرت اجباری در اتحاد جماهیر
شوروی محسوب می شود. طی پاکسازی بزرگ در سال های ۱۹۳۸–۱۹۳۷ ده ها هزار لهستانی قربانی شدند (بنگرید به عملیات لهستانی ان کاوه د). حزب کمونیست لهستان هم یکی از قربانیان این پاکسازی بزرگ بود و در سال ۱۹۳۸ منحل شد. همچنین روحانیون کلیسای کاتولیک لهستانی که مخالف بی دین سازی اجباری بودند هم طی این دوران دچار تلفات بسیاری شدند. لهستانی های مانند ایگور نیوارلی و تادئوش بوروفسکی در این دوران از شوروی به لهستان گریختند. ۱۹۳۹–۱۹۴۷. پس از تهاجم شوروی به لهستان در سال ۱۹۳۹ میلادی قسمت های زیادی از نواحی شرقی لهستان توسط شوروی اشغال شد (در لهستانی به آن کرسی می گفتند). جمعیت لهستانی این نواحی به بیش از ۱۳ میلیون نفر می رسید که تعداد زیادی از آن ها قربانی انتقال اجباری به قزاقستان، سیبری و دیگر نواحی دورافتاده شوروی شدند. در مورد تعداد لهستانی هایی که توسط شوروی به اسارت گرفته شدند آمارهای گوناگونی وجود دارد که از سیصد هزار نفر تا دو میلیون نفر را شامل می شود. در سال ۲۰۰۴ رئیس آرشیو سرویس امنیت فدرال روسیه آماری از لهستانی هایی تبعید شده در دوران اشغال شوروی را اعلام نمود که براساس آن در سال ۱۹۴۰ میلادی ۲۹۷٬۲۸۰ و در سال ۱۹۴۱
هم ۴۰٬۰۰۰ لهستانی تبعید شدند. این آمار شامل اسرا، گروه های کوچک تبعیدی، افرادی که هنگام عبور از مرز دستگیر شدند، لهستانی هایی که داوطلبانه به شوروی مهاجرت کردند و لهستانی هایی برای خدمت اجباری به ارتش سرخ سپرده شدند نمی شود. طی سال های ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۱ شوروی در دو مورد به صورت مستقیم اقدام به کشتار دسته جمعی لهستانی ها کرد: در اوت ۱۹۴۱ و با آغاز تهاجم آلمان علیه شوروی روابط شوروی و لهستان بار دیگر دچار تغییر شد. براساس نامه بریا به استالین که در ۱۵ ژانویه ۱۹۴۳ نگارش شده است به ۳۸۹٬۰۴۱ شهروند لهستانی که در شوروی اسیر بودند اجازه داده شد تا به ارتش در تبعید لهستان بپیوندند.از این تعداد ۱۱۹٬۸۵۵ تحت عنوان ارتش آندرس از طریق ایران به متفقین پیوستند. ۳۶٬۱۵۰ نفر هم به ارتش لهستانی که زیر نظر ارتش سرخ تشکیل شده بود پیوسته و در جبهه شرقی حضور داشتند. پس از پایان جنگ جهانی دوم لهستانی های ساکن نواحی شرقی از این منطقه اخراج شدند اما نهایتاً ۱٫۳ میلیون نفر لهستانی در خاک شوروی باقی ماندند. ۱۹۴۷–۱۹۹۱. براساس داده های موجود اقلیت لهستانی یکی از معدود جمعیت هایی است که تعداد آن در طول زمان در شوروی کاهش یافت که یکی از دلایل آن
می تواند برنامه بازگرداندن لهستانی ها به میهن طی سال های ۱۹۵۵ تا ۱۹۵۹ باشد. جمعیت لهستانی های ساکن قزاقستان نیز پس از بحران های سال ۱۹۸۹ شروع به مهاجرت نمودند که بسیاری به روسیه و تعداد کمتری به لهستان رفتند. تعداد لهستانی های باقی مانده در قزاقستان بین ۵۰ تا ۱۰۰ هزار نفر تخمین زده می شود. پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱ کشورهای دارای اقلیت قابل توجه لهستانی به ترتیب زیر می باشند: جمعیت شناسی. جمعیت لهستانی ها در شوروی در سال ۱۹۵۹ به اوج رسید و تا سال ۱۹۷۰ حدود ۲۰ درصد کاهش پیدا کرد. این سیر کاهشی تا سال ۱۹۸۹ با شیب کمتری ادامه داشت.
بخش هلیل دشت، یکی از بخش های شهرستان رودبار جنوب در استان کرمان ایران است. مرکز این بخش، روستای حنا است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت بخش هلیل دشت برابر با ۲۱٬۵۳۸ نفر بوده است.
دهستان عباس آباد، یکی از دهستان های بخش هلیل دشت شهرستان رودبار جنوب در استان کرمان ایران است. مرکز این دهستان، روستای میریخانی است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت دهستان عباس آباد برابر با ۶٬۵۵۴ نفر بوده است.
حنا، روستایی در دهستان نهضت آباد بخش هلیل دشت شهرستان رودبار جنوب در استان کرمان ایران است. این روستا، مرکز بخش هلیل دشت است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۹۶۹ نفر (۲۴۷ خانوار) بوده است.