Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ت و مجموعهٔ آن به طور قابل توجهی رشد کرد - در درجهٔ اول به دلیل هدایای ساکنان روستاهای اطراف و سایر مناطق مسکونی که ساکنان آن ایژوری بودند. در سال ۲۰۱۴ بر اساس موزه، مطالعهٔ سفال سنتی ایژوری با هدف احیای آن آغاز شد، به همین منظور مرکز سفال «سویکا» در موزه افتتاح شد. در سال ۲۰۱۵، کارکنان موزه به طور کامل تغییر کردند. در سال ۲۰۱۹، فعالیت های تغییر شکل موزه توجه شرکت نورد استریم ۲ قرار گرفت که کمک های مالی به این موزه ارائه کرد. در آغاز سال، سنگ بنایی در محل مرکز آیندهٔ زبان و صنعت ایژوری گذاشته شد که تمرکز اصلی آن سفالگری بود. این مرکز از ژوئیه تا دسامبر ۲۰۱۹ ساخته شد و در ۱۳ مارس ۲۰۲۰ با حضور فرماندار منطقه لنینگراد، الکساندر دروزدنکو افتتاح شد. موزه. نمایشگاه موزه در طبقهٔ همکف ساختمان قرار دارد و دو سالن را اشغال می کند که با یک طاق به هم متصل شده اند. نمایشگاه هایی که در آنها ارائه می شود به طور مداوم در مورد تاریخ ایژورین برنامه دارند، از ابزارهای سنگی و سایر یافته های باستان شناسی شروع می شود و با عکس های تاریخی اوایل قرن بیستم و اقلام اصلی خانگی پایان می یابد. بخش قابل توجهی از نمایشگاه به ماهیگیری اختصا
ص دارد: قلاب، تور، شناور و اقلام لباس ماهیگیری ارائه شده است. چندین مدل از قایق های ماهیگیری سنتی ایژوری نیز در اینجا به نمایش گذاشته شده است. ادوات کشاورزی و همچنین اقلام مختلف خانگی که عمدتاً به زندگی زنان ایژوری مربوط می شود ارائه شده اند: لباس های جشن و روزمرهٔ ایژوری مربوط به قرن نوزدهم تا بیستم میلادی، محصولات بافته شده و بافتنی تزئین شده با الگوهای سنتی، ابزارهای صنایع دستی، از جمله بافندگی و صندوقچه های سنتی برای جهیزیه، بخش مهمی از مجموعهٔ موزهٔ را تشکیل می دهند. وسایل خانه در مجموعهٔ موزه شامل هدایایی از ساکنان ویستینو و دیگر روستاهای ایژوری است، از جمله مواردی که توسط خود آنها ساخته شده اند. این موزه، به طور جداگانه، مصنوعات مختلفی را که در حفاری تپه ها و گورهای تدفین در مناطق Kingisepp و Lomonosov کشف شده اند را نیز ارائه می دهد. از جمله مواردی از تدفین ایژوری در قرن چهاردهم و صلیب سنگی قرن شانزدهم از روستای Bolshoye Stremleniya که همچنین توسط ساکنان به موزه اهدا شده است. کارکنان موزه یک گروه فولکلور را سازماندهی می کنند که مناسبت های مختلف را گرامی می دارند و در جشنواره ها، از جمله جشنواره های رو
سیه شرکت می کنند. این موزه به طور منظم میزبان نمایشگاه های مختلف است، و در پروژهٔ فدرال «سرزمین مادری من - منطقهٔ لنینگراد» شرکت می کند. مرکز زبان و هنر. ساختمان مرکز زبان و صنعت ایژورین متشکل از یک کارگاه سفالگری کاملاً مجهز، یک سالن نمایشگاه و اتاق های ابزار است و مساحت کل مرکز ۱۵۳ متر مربع است. علاوه بر تحقیق در مورد صنایع دستی سنتی، این مرکز به آموزش اضافی برای کودکان و جوانان نیز می پردازد: کارگاه هایی برای زبان ایژورییی، ریسندگی و بافندگی از پشم، سفال و صنایع دستی بافندگی وجود دارد. دانش آموزان همچنین می توانند یاد بگیرند که چگونه اسباب بازی های سنتی یا سوت های گلی Kukkoishoittu را بسازند.
هنگام، یک کلاس ناو آبی خاکی است که برای حمل نیرو استفاده می شود و قابلیت نشست و برخاست هلیکوپتر را نیز دارد. این ناو توسط شرکت کشتی سازی یارو انگلستان ساخته شده است و در اختیار نیروی دریایی ارتش ایران است. شناورهای این کلاس. از این کلاس چهار کشتی با نام های هنگام، لارک، تنب و لاوان ساخته شده است.
مرغ خزک(khazak) یا مرغ سیستانی از جمله انواع نژاد مرغ ایرانی است . علت نام گذاری این مرغ به خزک، در بین مردم منطقه سیستان پاهای کوتاه آن است که هنگام راه رفتن تا حدودی شبیه خزیدن به نظر می آید. این نژاد همانطور که از نامش پیداست، اندامی بسیار کوچک داشته و دارای پاهای کوتاه می باشد. پرهای این نژاد به رنگ قهوه ای تیره بوده و مقاومت بسیار بالایی در برابر شرایط نامناسب جویی دارد. مرغ نژاد خزک معمولاً در باره زمانی کوتاهی از سال تخم گذاری می کند. اسفند تا خرداد بازه زمانی است که این نژاد شروع به تخمگذاری می کند و چیزی حدود ۹۰ تخم مرغ از خود به جای می گذارد. تخم مرغ نژاد خزک به رنگ سفید و با وزن حدود ۴۰ گرم می باشد.
رُسْتَمْ نام آورترین چهرهٔ اسطوره ای در شاهنامه و به تبع آن، مهم ترین چهرهٔ اسطوره ای ادبیات فارسی است. او فرزند زال و رودابه است و نبیره گرشاسپ و از راه گرشاسپ به جمشید می رسد؛ تبار مادری او به مهراب کابلی و ضحاک می رسد. وی اسبی به نام رَخش داشت که در تمام نبردها یار و یاور او بود. رستم و اسبش، رخش، سرانجام با دسیسه شغاد، برادر ناتنی رستم، کشته شدند.
دژ یام که با نام های یاما و یامگورود نیز شناخته می شود، یک قلعه و یادمان باستانی است که در کرانهٔ شرقی رودخانهٔ لوگا در کینگیسپ، استان لنینگراد روسیه واقع شده است. این قلعه در سال ۱۳۸۴ میلادی توسط ایوان فئودوروویچ، بویاری از جمهوری نووگورود، برای محافظت از مرزهای غربی جمهوری ساخته شد. به لطف این دژ، یام از قرن ۱۴ تا ۱۵ تسخیر نشده باقی ماند. این قلعه پس از ادغام جمهوری نووگورود در دوک نشین بزرگ مسکو به طور کامل بازسازی شد. پس از ساخت قلعهٔ ایوانگورود، دژ یام اهمیت نظامی خود را از دست داد. بین سال های پایانی قرن شانزدهم و آغاز قرن هفدهم، دژ یام دو بار توسط ارتش سوئد تسخیر شد و این قلعه در سال ۱۶۱۲ توسط معاهدهٔ استولبوو به سوئد اعطا گردید. روس ها در سال ۱۶۵۸ به قلعه یورش بردند و بیشترِ آن را تصرف کردند، با این حال پادگان سوئدی در دتینتس باقی ماند. پس از آن، ارتش سوئد بیشتر قلعه (به جز دتینتس) را تخریب کرد تا دوباره آن را بسازد. ساخت یک دژ جدید از نوع سنگر آغاز شد اما هرگز به پایان نرسید. در سال ۱۷۰۳ این قلعه توسط روس ها بازپس گرفته شد. ساخت یام توسط تزار روسیه پتر کبیر تکمیل شد. با این حال، از آنجایی که مرز روسی
ه بیشتر به سمت غرب گسترش یافت، یام از کار افتاد. بقایای دتینتس به دستور کاترین کبیر در سال ۱۷۸۱ تخریب شد و سنگرها رها شدند. در قرن نوزدهم، منطقهٔ اطراف قلعه به یک پارک شهری تبدیل شد. تاریخ. دورهٔ جمهوری نووگورود. بنا بر تواریخ، دژ یام در سال ۱۳۸۴ میلادی در محل تقاطع رودخانهٔ لوگا بنا شد. این دژ در ۳۳ روز ساخته شد و به نظر می سد ساخت آن برای نووگورود بسیار مهم بوده باشد. یک وقایع نگار می گوید که «همهٔ اشراف نووگورود» در این روند شرکت کردند و پنج "voivods kochansky" (رؤسای مناطق) ساخت و ساز را رهبری کردند. ایوان فئودوروویچ، مسئول و اوسیپ زاخارویچ، یوری اونتسیفورویچ، فئودور تیموفیف، استپان بوریسوف و سایر «بویارها و فیلیستین» به او کمک کردند. این قلعه در سمت راست (شرق) گذرگاه رودخانهٔ لوگا که همچنین محل تلاقی مسیرهای زمینی و آبی از نووگورود به اروپا بود، ساخته شد. علاوه بر این، یام از طریق جاده با کوپوری مرتبط بود که امکان جابجایی نیروهای ذخیره را فراهم می کرد. در همان زمان، برخی از شهروندان نووگورود برای اسکان در قلعه با شرایط ترجیحی منتقل شدند و دهقانان روسی در مناطق اطراف آن ساکن شدند. بعدها سکونتگاه اطراف یام
به عنوان شهری به نام یامگورود (شهر یام) تأسیس شد. در سال ۱۳۹۵ سوئدی ها به یام حمله کردند. یک پادگان به رهبری شاهزاده کنستانتین ارتش سوئد را شکست داد و سپس فرار کرد. دو سال بعد، دوباره مورد حمله قرار گرفت، این بار توسط شوالیه های لیوونی. آنها چندین روستای اطراف یام را غارت کردند، اما سعی نکردند به قلعه حمله کنند. در طول جنگ نووگورود-لیوونی، شوالیه های لیوونی در سال ۱۴۴۳ به یام حمله کرد. پوساد (شهرک) را سوزاندند و اسکله را ویران کردند. علی رغم این واقعیت که سفیران نظم سعی کردند این حمله را به عنوان یک حملهٔ مستقل توسط یک جنگ سالار سرخود ارائه کنند، در پاییز ۱۴۴۴، یک ارتش بزرگ و کاملاً مسلح لیوونی قلعه را محاصره کرد. سلاح های ارتش شامل توپ های پروسی بود. شاهزاده سوزدال، واسیلی یوریویچ، که در آن زمان در نووگورود خدمت می کرد، مدافعان یام را رهبری کرد. در نتیجهٔ تبادل آتش و بمباران با توپ، ارتش لیوونی منهدم شد و نیروهای آن با متحمل خسارات سنگین عقب نشینی کردند. در سال ۱۴۴۷، یک فرمان لیوونی سعی کرد دوباره یام را با ارتش بسیار بزرگتر تصرف کند. ارتش خود را از ناروا داشت، اما چندین جوخه، توپخانه، سلاح و یک قطار واگن ا
ز پروس نیز داشت. نبرد شدید بود و به گفتهٔ منابع لیوونی ۱۳ روز به طول انجامید. در روز آخر، نیروهای کمکی از نووگورود با حمل توپخانه وارد شدند و ارتش لیوونی را مجبور کردند با تلفات سنگین دوباره عقب نشینی کنند. لیوونی ها روستاهای زیادی را در اطراف یام و حتی در سواحل رودخانه های نوا و ایژورا غارت کردند. پیمان صلحی در سال ۱۴۴۸ امضا شد، اما در نتیجهٔ جنگ، یام به شدت آسیب دید و دیگر نمی توانست از شهر در برابر آخرین توپ ها محافظت کند. بنابراین، به دستور اسقف اعظم نووگورود، اوتیمیوس دوم که در آن زمان یام را بازرسی کرد، قلعهٔ قدیمی در سال ۱۴۴۹ از هم جدا شد. یک قلعهٔ مدرن جدید بلافاصله در همان مکان ساخته شد. دورهٔ دوک نشین بزرگ مسکو. هنگامی که جمهوری نووگورود در سال ۱۴۷۸ بخشی از دوک نشین بزرگ مسکو شد، دژ یام در مرز آن باقی ماند، بنابراین تعمیر شد و شهرک یامگورود نیز دارای استحکامات چوبی شد. در سال ۱۴۹۲، ایوان سوم دستور ساخت قلعهٔ جدیدی را در نزدیکی یام در جادهٔ لیوونی درست در آن سوی رودخانه از قلعه هرمن ناروا داد. در سال ۱۴۹۰ یام با استحکامات دیگر مدرن شد. یامگورود سپس به مرکز تجاری اصلی در سواحل رودخانهٔ لوگا و نزدیکتری
ن منطقه تبدیل شد. بر اساس کتاب دیمیتری کیتایف که در سال ۱۵۰۰ در مورد وودسکایا پیاتینا نوشته شده است، ۶۷ روستا با ۳۹۳ خانوار در این منطقه زندگی می کردند. دورهٔ پادشاهی سوئد. در سال ۱۵۸۰، زمانی که روسیه در جنگ لیوونی مشغول جنگ بود، یوهان سوم سوئد تصمیم گرفت خط ساحلی روسیه در دریای بالتیک را تصرف کند. او ارتشی را به رهبری Pontus De la Gardie فرستاد تا تمام قلعه های آن منطقه را تا نووگورود تصرف کند. کوپریه، کورلا، ایوانگورود و ناروا قبل از تسخیر یام در ۲۸ سپتامبر ۱۵۸۱ شکست خوردند. نیروهای سوئدی یام را تا سال ۱۵۹۰ نگه داشتند، تا زمانی که روسیه پس از یک محاصرهٔ سه روزه آن را بازپس گرفت. در ۲۵ می ۱۵۹۵ یک معاهدهٔ صلح امضا شده در روستای Tyavzino نشان داد که یام به عنوان بخشی از روسیه باقی می ماند. در دورهٔ مشکلات در سال ۱۶۱۲، سوئد دوباره یام را تصرف کرد و در سال ۱۶۱۷ معاهدهٔ جدیدی که در روستای استولبوو امضا شد، این زمین ها را برای سوئد تضمین کرد. در سال ۱۶۳۳، یک سفیر هلشتاین از یامبورگ (نام سوئدی این روستا) عبور کرد و آن را به عنوان یک قلعهٔ متوسط با هشت برج و دیوارهای بلند سنگی توصیف کرد. در طول جنگ روسیه و سوئد در س
ال ۱۶۵۸، نیروهای روسی به یام یورش بردند و وارد قلعه شدند، اما سوئدی ها در دتینتس پنهان شدند و همهٔ حملات را دفع کردند. تلاش روس ها برای تصرف قلعه به دلیل کمبود توپ با شکست مواجه شد. آنها مجبور به عقب نشینی از قلعه ای که عمدتاً تصرف شده بود بودند. در سال ۱۶۸۱، اریک دالبرگ این قلعه را بررسی کرد و آن را در وضعیت وحشتناکی یافت، اما به کیفیت بالای ساخت آن اشاره کرد. او اشاره کرد که نه یام و نه کوپوری هرگز پس از تصرف آنها توسط سوئد تعمیر نشدند، بنابراین تخریب هر دو قلعه برای جلوگیری از استفادهٔ دشمن از آنها ارزان تر است. در سال ۱۶۸۲، بیشتر دژ یام، به جز دتینتس با ۴۰ بشکهٔ باروت منفجر شد. یک دژ جدید در همان مکان بنا شد، اما قبل از آغاز جنگ بزرگ شمالی در سال ۱۷۰۰ تکمیل نشده بود. دورهٔ امپراتوری روسیه. در سال ۱۷۰۰، یامبورگ بدون جنگ تسلیم نیروهای پیتر کبیر شد اما شکست آنها در ناروا، روس ها را مجبور به ترک قلعه کرد. در ۱۳ می ۱۷۰۳ یک جوخهٔ روسی به فرماندهی سرلشکر نیکولای وردن به یامبورگ آمد و شروع به گلوله باران آن با توپ کرد. روز بعد، پادگان یک طبل را برای تسلیم شرافتمندانه فرستاد و پذیرفته شد. روسها همچنین اجازه دادند
پادگان به ناروا حرکت کند و به کسانی که تصمیم به ماندن داشتند آسیبی نرساندند. شکل سوئدی نام شهر - یامبورگ - پس از تسخیر حفظ شد. دژ سنگر تا پاییز همان سال پس از فرمان تزار روسیه و تحت فرماندهی فیلد مارشال بوریس شرمتف به پایان نرسید. این دژ با استفاده از سنگ بازسازی نشد، زیرا پس از تصرف ناروا و تارتو، مرز به سمت غرب حرکت کرد و تنها کاربرد یام، نگه داشتن یک پادگان کوچک در صورت حملهٔ آبی-خاکی سوئدی بود. دتینتس در جریان بازسازی نجات یافت و بخشی از دژ جدید شد. در آن زمان، این قلعه دارای یک پادگان با ۵۳ توپ با کالیبرهای مختلف بود. در ربع دوم قرن هجدهم، قلعهٔ یامبورگ خلع سلاح شد زیرا فرماندهی نظامی روسیه تاکتیک های موقعیت دفاعی ثابت را کنار گذاشته بود. این قلعه تحت کنترل نظامی باقی ماند و دارای برخی ادارات نظامی (انبارها و غیره) بود، اما مناطق باستانی که بدون هیچ گونه سرویس یا تعمیری رها شده بودند، شروع به فروپاشی کردند. در سال ۱۷۶۰، با فرمان کاترین دوم ، یامبورگ به یک شهر تبدیل شد، بنابراین بیشتر ساختمان های آن تخریب گردیدند تا شهر جدید با یک نقشهٔ منظم ساخته شود. دتینتس ویران شد و آنتونیو رینالدی از برخی از قسمت های
دیوارهای سنگی آن برای ساختن کلیسای سنت کاترین در سال ۱۷۶۲ استفاده کرد. در سال ۱۷۸۱، کاترین دوم، در سفر از پترزبورگ به ریول، نگاهی به ویرانه های دژ یام انداخت و دستور داد که این دژ به دلیل وضعیت بد آن به طور کامل تخریب شود. سنگرها حفظ شده بودند، اما در پایان قرن هجدهم به طور کامل تخریب شدند تا به جای این یک کارخانه ساخته شود. در اواسط قرن نوزدهم، یک پادگان نظامی در شهر یامبورگ ساخته شد. در ابتدا توسط هنگ پیاده نظام ۹۳ ایرکوتسکی اداره می شد، اما در سال ۱۸۸۱ به فنلاند منتقل شد و هنگ پیاده نظام ۹۱ دوینسکی در سال ۱۸۸۳ به یامبورگ منتقل شد. سپس در سال ۱۸۹۳ توسط هنگ پیاده نظام ۱۴۶ تزاریتسینسکی جایگزین شد. آنها این پارک را در قلمرو قلعهٔ یام برپا کردند بنابراین آن را باغ هنگ ۱۴۶ تزاریتسینسکی نامیدند و تا انقلاب اکتبر این نام را حفظ کرد. در سال ۱۹۰۹ در حین ساخت ساختمان مدرسهٔ تجاری، قسمت جنوبی دژ یام برای ساخت زیرزمین حفاری شد. کارگران ساختمانی بقایایی از برج دژ جنوبی را پیدا کردند و تصمیم گرفتند تمام کارهای ساختمانی را به شمال و دورتر از سواحل لوگا منتقل کنند. وضعیت امروزی. بنا بر داده های سال ۲۰۲۱ هنوز یک پارک در بق
ایای قلعه وجود دارد که آن را در دوران شوروی، "باغ کارگران" می نامیدند، اما مردم محلی آن را "باغ تاریک" می نامیدند و در دوران پس از شوروی به "باغ تابستانی" تغییر نام داد. در ضلع شمالی پارک، هنوز می توان بقایای دو سنگر را دید. در قسمت جنوبی قلمرو، تمام استحکامات زمینی تخریب شده اند؛ استحکامات سنگی در طول ساخت پل در سال ۱۹۲۶ به طور کامل از بین رفتند همچنین جادهٔ سنت پترزبورگ - ناروا در محل دتینتس قرار داشت. در ضلع شمالی آن، ساختمان مدرسهٔ تجاری قرار دارد، اما اکنون به موزهٔ تاریخ محلی تبدیل شده است. خندق در شمال و جنوب و یک حوض در شرق نمایانگر طرح کلی قلعه است. این حوض دارای زهکشی به رودخانهٔ لوگا از طریق خندق شمالی است. در برخی نقاط هنوز بقایای سنگ تراشی بر روی سطح وجود دارد. در دوران اتحاد جماهیر شوروی، این پارک دارای یک غرفهٔ سینما با زمین رقص بود، اما آتش آن را نابود کرد و دیگر بازسازی نشد در سال ۱۹۵۸، بنای یادبود پارتیزان های جنگ جهانی دوم در گوشهٔ جنوب شرقی پارک قرار گرفت. در سال ۲۰۱۷، روسترمینالوگول نگهداری از پارک را بر عهده گرفت. خدمات آبرسانی ایوانگورود بین ۲۴ ژوئن تا ۲۵ اوت ۲۰۱۹ حوضچهٔ پارک را پاکسازی
کرد و پس از آن سیستم تصفیهٔ آب Biolight Oloid Pyramaid با آبنما نصب شد و تعدادی ماهی کپور و کاراسیوس در حوضچه رها شدند. در ژوئن ۲۰۲۲، این موارد به پارک افزوده شدند: موزهٔ تاریخ محلی با حمایت مالی بنیاد کمک های مالی ریاست جمهوری، چند تختهٔ شیشه ای با نقاشی هایی از قلعه که در حال ادغام با نقش برجستهٔ فعلی هستند. علاوه بر این، یک استیل با اشاره به اشیاء مختلف در پارک ساخته شده است و یک راهنمای صوتی در پلتفرم «سفر آسان» منتشر شده. معماری. این دژ در ساحلی با شیب زیاد در قسمت بیرونی پیچ رودخانه ساخته شده است که مانع دیگری برای حمله در نظر گرفته شده بود. دژ از هر طرف با آب احاطه شده بود: در سمت غربی آن رودخانهٔ لوگا و از طرف دیگر خندق داشت. خودِ دژ به شکل ذوزنقه رو به رودخانه با پایهٔ بلندی ساخته شده بود که کمی هم مقعر بود. دیوارها از سنگ آهک چین خورده بودند و تا ۴٫۵ متر عرض داشتند. در گوشه ها، قلعه دارای ۴ برج مدور بود که برج های مربع شکل در وسط دیوارهای غربی، شمالی و شرقی تکمیل می شدند. این به مدافعان فرصت می داد تا تیراندازی کنند. دتینتس در گوشهٔ جنوب غربی قلعه قرار داشت و دروازه های متقابلی با خود داشت. دروازه
ای به سمت غرب در دو نیم برج مربعی مرتبط ساخته شده از بلوک های سنگ آهک درشت متصل شده با ملات قرار داده شد. گذرگاه به عرض ۲ متر و طول ۱۷٫۵ متر دارای ۳ دروازه و یک گودال در جلوی در ورودی با یک پل متحرک بود. سنگر دژ با همان نقشهٔ قدیم ساخته شده بود و در گوشه و کنار آن ۴ سنگر داشت که با پرده هایی به هم وصل شده بودند. در گوشهٔ جنوب غربی، بین پرده های جنوبی و غربی، دتینتس قدیمی قرار داشت. دیوار غربی و برج دروازهٔ دتینتس در پرده تعبیه شده و به عنوان ورودی استفاده می شده است. به همین دلیل سنگر جنوب غربی کوچکتر از بقیه بود. باستان شناسی. اولین تحقیقات باستان شناسی دژ یام در سال ۱۹۰۹ در هنگام ساخت ساختمان مدرسهٔ تجاری انجام شد، زمانی که کارگران بقایایی از برج جنوبی را با مزغلی رو به شرق پیدا کردند. آنها همچنین بقایای برج جنوب غربی را کشف کردند. اینها بیشتر در طول ساخت پل در سال ۱۹۲۶ تخریب شدند. در سال ۱۹۵۰، ولادیمیر کوستوچکین ادعا کرد که برج جنوبی در ابتدای قرن شانزدهم بر اساس ویژگی های طراحی آن بنا شده است. در سال ۱۹۷۱، اولین تحقیقات عمدهٔ باستان شناسی توسط شعبهٔ لنینگراد مؤسسهٔ باستان شناسی آکادمی علوم اتحاد جماهیر شو
روی به سرپرستی آناتولی کرپیچنیکوف در محوطهٔ قلعه انجام شد. در طول این تحقیق، ۹ حفاری در انجام شد. حفاری ضلع شرقی، در سکونتگاه باستانی دیواری را نشان داد عریض و درست در زیر چمنزار، مربوط به پایان قرن پانزدهم و آغاز قرن شانزدهم. اقلام زیادی در دتینتس و نزدیک دیوار شمالی کشف شد. آنها هم به جمعیت روسی قرن ۱۵ و ۱۶ و هم به سربازان سوئدی قرن هفدهم نسبت داده می شدند. یافته های کمی به قرن چهاردهم و آغاز قرن پانزدهم نسبت داده شده است. بقایای یک محراب کلیسا با چهار ستون در دتینتس کشف شد که قدمت آن به قرن ۱۴ می رسد. تمام تحقیقات، صحت نقشه های ۱۶۸۰ سوئدی قلعه را که در آرشیو نظامی سلطنتی در استکهلم نگهداری می شد ثابت کرد. باستان شناسان شواهدی از تخریب بخش جنوبی قلعه در قرن هجدهم کشف کردند. در نتیجهٔ این تحقیقات، در سال ۱۹۷۴، محوطهٔ باستانی دژ یام به عنوان یک سایت میراث فرهنگی در روسیه مشخص شد. کاوش های انجام شده در سال ۲۰۰۸ با هدف مطالعهٔ ساختار جان پناه دژ قرن هفدهم انجام شد و در نتیجهٔ آن، یک لولهٔ آب کشف گردید که در هنگام پر کردن خندق شمالی در کف خندق شمالی قرار می گرفت و از سمت حوض که قبلاً خندق شرقی بود با سیل بند پوش
انده می شد. برخی از آثار کشف شده در حفاری های باستان شناسی به موزهٔ تاریخ محلی کینگیسپ ارائه شد.
اهریمن فیلم هندی جنایی انتقام جویانه تامیل-زبان است که در سال ۲۰۲۳ به نمایش درآمد، نویسنده و کارگردان این فیلم موهان جی بود. بازیگران اصلی فیلم، سلواراگاوان (Selvaraghavan) و ناتاراجان سوبرامانیام در نقش های محوری، به همراه منصور علی خان، رادا راوی و ساراوانا سوبیا در نقش های اصلی دیگر می باشند. فیلم در روز ۱۷ فوریه ۲۰۲۳ به نمایش درآمد.
تریاسوسکولدا () یک سرده منقرض شده از میگوی آخوندکی از بیوتاهای پاریس قدیمی تریاس پیشین آیداهو است. کشف آن یک شکاف ۱۰۰ میلیون ساله در تکامل میگوی آخوندکی از اواخر کربونیفر تا ژوراسیک را پر کرد. تنها گونهٔ آن T.ahyongi است. کشف و نامگذاری. در حال حاضر "تریاسوسکولدا" از دو نمونه فسیلی شناخته شده است که هر دو از دره پاریس در آیداهو، ایالات متحده کاوش شده اند. هولوتایپ (UBGD 30550) شامل ناحیه خلفی حیوان است که در نمای شکمی حفظ شده است، از جمله پایانچه، اوروپودها (پای دم ها) و سه بخش آخر پلئون. پاراتایپ (UBGD 294010) بخش بزرگی از شکم و اروپودهای احتمالی را در نمای پشتی جانبی حفظ می کند.
پامریده مگس بوته ، یک گونه از حشرات جهنده درختی از خانواده حشره علفیان است. این یک رابطه همزیستی با مگس بوته دارد، جایی که از حشرات به دام افتاده تغذیه می کند و مواد دفعی آن از طریق برگ های مگس بوته جذب می شود و به گیاه مواد مغذی و نیتروژن بسیار مورد نیاز می دهد. پامریده مگس بوته های جوان نیز گرده افشانی این گیاه را انجام می دهند.
وهب بن عبدالله بن مسلمه، معروف به ابوجحیفه از یاران پیامبرمحمد و علی بود. او از قبیله بنی سوعه بن عامر بن صاععه بود. زمانی که محمد از دنیا رفت، تقریباً نوجوان بود. علی در دوران خلافت خود، او را به سرپرستی نگهبانان شهر و بیت المال منصوب کرد و به او لقب «وهب الخیر» داد. درنبرد نهروان در لشکر علی حضور داشت و با او به مدائن رفت. او احادیثی دربارهٔ اذان، قبله و اثبات امامت دوازده امامی نقل کرده است این احادیث در منابع اهل سنت نقل شده است. پس از رحلت یاران قدیمی محمد در کوفه، وی از مراجع فقه و حدیث بود. وی در زمان حکومت بشر بن مروان در عراق درگذشت و آخرین یاران محمد بود که در کوفه درگذشت. احادیث او در کتب اهل سنت آمده است.
کارگرنما، کارگرمانند یا کارگروار (از یونانی "ergat-"، "کارگر" + "-oid"، "مانند") یک مورچه یا موریانه بالغ با باروری دائمی بدون بال است. اصطلاح مشابه اما تا اندازه ای مبهم ergatogyne به هر شکل میانی بین کارگران و زنان استاندارد اشاره دارد. ملکه های کارگرنما از دیگر افراد ارگاتوژن متمایز هستند زیرا از نظر ریخت شناسی در یک گونه سازگار هستند و همیشه توانایی جفت گیری دارند، در حالی که افراد بین کاست، دستهٔ دیگری از ارگاتوژین ها، اغلب چنین نیستند. کارگرنماها می توانند تفاوت های ریخت شناسی گسترده ای را بین گونه ها نشان دهند، گاهی تقریباً شبیه به کارگران عادی پدیدار می شوند و در موارد دیگر کاملاً متمایز از کارگران و ملکه های استاندارد هستند. علاوه بر ویژگی های ریخت شناسی، کارگرنماها در میان گونه های مختلف می توانند طیف گسترده ای از رفتارها را از خود نشان دهند، به طوری که برخی از کارگرنماها تنها به عنوان زایش کننده عمل می کنند و برخی دیگر به طور فعال در جستجوی غذا هستند. ملکه های کارگرنما در میان تعداد زیادی از گونه های مورچه ها رشد کرده اند و حضور آنها در کلنی ها اغلب می تواند سرنخ هایی دربارهٔ ساختار اجتماعی کلنی ها
و چگونگی ایجاد کلنی های جدید ارائه دهد. بدون بال، تقریباً همه گونه های مورچه هایی که تنها ملکه های کارگرنما تولید می کنند، با شکافت کلنی های جدیدی ایجاد می کنند.
مورچه سیاه باغچه ("Lasius niger")، که همچنین به عنوان مورچه سیاه معمولی شناخته می شود، یک مورچه از زیرخانوادهٔ موریان، گونه ای از زیرسردهٔ "Lasius" است که در سراسر اروپا و در برخی از مناطق آمریکای شمالی، آمریکای جنوبی، آسیا و استرالیا یافت می شود. گونه اروپایی به دو گونه تقسیم شد. "L. niger" که در مناطق بازیافت می شوند و "L. platythorax" که در زیستگاه های جنگلی یافت می شود. این گونه تک جنس است، به این معنی که کلنی ها دارای یک ملکه هستند. "Lasius niger" میزبان تعدادی انگل اجتماعی موقت از گروه "Lasius mixtus" از جمله "Lasius mixtus" و "Lasius umbratus" است.
جئوسسارما مالزی ، گونه ای از خرچنگ قرمز کوچک است که در مالزی یافت می شود. به دلیل ارتباطش با گیاهان کوزه دار معروف است. به این ترتیب، آن را به عنوان یک درون زیاگان گیاه پارچ طبقه بندی می کنند. جئوسسارما مالزی به بازدید از گیاه پارچ قمقمه ای و یورش به محتویات آنها مشهور است. از چنگال خود برای له کردن و مصرف طعمه غرق شده استفاده می کند. با این حال، گزارش شده است که خرچنگ ها گاهی توسط پارچ ها در برونئی به دام می افتند.
ماری الیزابت ماگیل (زاده ۱۹۶۶) پژوهشگر حقوق و رئیس دانشگاه آمریکایی است. او نهمین رئیس دانشگاه پنسیلوانیا از سال ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۳، معاون اجرایی و استاد دانشگاه ویرجینیا از سال ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۲، و رئیس دانشکده حقوق استنفورد از سال ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۹ بود. سال های ابتدایی زندگی و تحصیلات. ماگیل اهل فارگو در داکوتای شمالی است. وی دختر فرانک ماگیل، قاضی ارشد فدرال ایالات متحده در دادگاه تجدیدنظر ایالات متحده برای حوزه هشتم است. برادر او، فرانک ماگیل جونیور، یک قاضی منطقه در ناحیه چهارم قضایی مینه سوتا است. ماگیل در سال ۱۹۸۸ مدرک کارشناسی هنر را در رشته تاریخ از دانشگاه ییل دریافت کرد و در آنجا به عنوان رئیس دموکرات های کالج ییل خدمت کرد. او در سال ۱۹۹۵ دکترای حقوق را از دانشگاه ویرجینیا دریافت کرد. حرفه. حرفه حقوق. از سال ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۲، ماگیل به عنوان دستیار ارشد قانونگذاری برای سناتور ایالات متحده، کنت کنراد از داکوتای شمالی، کار کرد. بعد از مدرسه حقوق، ماگیل از سال ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۶ به عنوان منشی برای قاضی جی. هاروی ویلکینسون سوم در دادگاه تجدیدنظر ایالات متحده برای حوزه چهارم کار کرد. از ۱۹۹۶ تا ۱۹۹۷ به عنوان منشی برای قاضی دادگاه
عالی ایالات متحده، روث بادر گینزبورگ فعالیت داشت. او به عضویت موسسه حقوقی آمریکا درآمد. سمت های دانشگاهی. در سال ۱۹۹۷، ماگیل به هیئت علمی دانشکده حقوق دانشگاه ویرجینیا پیوست و به مدت ۱۵ سال در آنجا کار کرد. ریاست دانشگاه. در ژوئیه ۲۰۲۲، او نهمین رئیس دانشگاه پنسیلوانیا شد، و به عنوان استاد دانشگاه معتمد و استاد حقوق در دانشکده حقوق دانشگاه پنسیلوانیا به هیئت علمی دانشگاه پیوست. پس از حمله ۷ اکتبر به رهبری حماس به اسرائیل و جنگ متعاقب آن، منتقدان ماگیل را متهم کردند که به اندازه کافی در محکوم کردن حماس و پاسخ به یهودستیزی در دانشگاه ناکام بوده است. حامیان مالی بزرگ به طور علنی حمایت مالی از دانشگاه را پس گرفتند و خواستار استعفای ماگیل شدند. ماگیل در نوامبر ۲۰۲۳ طرحی را برای مبارزه با یهودستیزی با یک کارگروه و یک گروه مشاوره دانشجویی اعلام کرد. در ۵ دسامبر ۲۰۲۳، ماگیل در مقابل کمیته آموزش و نیروی کار مجلس نمایندگان به همراه رؤسای دانشگاه MIT و هاروارد در جلسه استماع درباره یهودی ستیزی در دانشگاه شهادت داد. از سه رئیس دانشگاه پرسیده شد که آیا فراخوان برای نسل کشی یهودیان تحت سیاست های دانشگاه به عنوان قلدری و آ
زار و اذیت تلقی می شود یا خیر؟ ماگیل و سایر روسای دانشگاه پاسخ دادند که این امر به شرایط بستگی دارد. پاسخ او جنجال قابل توجهی را در رسانه های اجتماعی ایجاد کرد. هیئت مشاوران وارتون، که بر مدرسه وارتون نظارت دارد، خواستار استعفای ماگیل شد. راس استیونز، مدیرعامل Stone Ridge Asset Management تهدید کرد که اگر مگیل استعفا ندهد، سهام گروه هلدینگ خود را که در آن زمان به وارتون اهدا شده بود، به ارزش ۱۰۰ میلیون دلار لغو خواهد کرد. او در ۹ دسامبر ۲۰۲۳ اعلام کرد که از ریاست دانشگاه استعفا می دهد.
دیپلمات () مجموعهٔ تلویزیونی دلهره آور سیاسی آمریکایی است که به دست دبورا کان ساخته شده است. پخش این مجموعه در ۲۰ آوریل ۲۰۲۳ از نتفلیکس آغاز و در مهٔ ۲۰۲۳ برای فصل دوم تمدید شد. این مجموعه نقدهای عموماً مثبتی دریافت کرد و نامزد جایزه گلدن گلوب بهترین مجموعه تلویزیونی – درام شد. پیش از پخش فصل سوم، این مجموعه برای فصل چهارم تمدید شد. انتخاب عنوان "دیپلمات" باعث ناراحتی تهیه کنندگان بریتانیایی سریالی شد که در بارسلونا فیلم برداری شده و همین نام را داشت. این سریال در اوایل سال ۲۰۲۰ اعلام شد و دو ماه پیش از نسخه نتفلیکس در بریتانیا پخش گردید. هیچ یک از طرفین تمایلی به تغییر عنوان برای جلوگیری از سردرگمی نشان نداده اند. زمینهٔ داستانی. این سریال دربارهٔ کیت وایلر، سفیر جدید ایالات متحده در بریتانیا است که تلاش می کند یک بحران بین المللی را حل وفصل کند، اتحادهای استراتژیک ایجاد کند و با جایگاه جدید خود در مرکز توجه سازگار شود. او همچنین باید با مشکلات ازدواج رو به زوال خود با هال وایلر، دیپلمات باسابقه، کنار بیاید. بازخورد. آمار بینندگان. فصل اول این سریال به مدت چهار هفته در میان ۱۰ برنامه برتر جهانی نتفلیکس قرار