Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
س مقدونیه بود، یک الاغ مرده وجود دارد که بدن متورم آن با رنگ قرمز آغشته شده و حروف UÇK، مخفف آلبانیایی ارتش آزادی بخش ملی شورشیان، را هجی می کند. سه چریک یونیفرم پوش ارتش آزادی بخش ملی در یک پست دیده بانی مشرف به صومعه گفتند که انفجار را ساعت 3:10 صبح ثبت کرده اند. آنها گفتند که افراد مسئول را ندیده اند، اما معتقدند که آنها مقدونی هایی از روستای مقدونی مجاور راتائه بوده اند . این حادثه تا به امروز مورد مناقشه است و صومعه اکنون در حال بازسازی است. از سوی دیگر، نیروهای مقدونی خود مسجدی را در روستای نپروشتنتو تخریب کردند . این مسجد در سال 2003 با بودجه اتحادیه اروپا بازسازی شد. صومعه ماتِیچه ، نزدیک کومانوو، نیز در این نبرد آسیب دید و کلیسای سنت ویرجین هودگِتریا توسط شورشیان آلبانیایی ویران شد. دولت مقدونیه همچنین ادعا کرد که کمین وایتسه ، که در آن شورشیان آلبانیایی هشت سرباز مقدونی را به دام انداختند و کشتند، یک جنایت جنگی است. بر اساس این ادعاها، سربازانی که توسط شورشیان اسیر شده بودند، اعدام، مثله و سوزانده شدند. این ادعاها توسط ناظران بین المللی تأیید نشده است، [ "نیازمند منبع" ] و تا به امروز، اجساد در اختی
ار عموم یا بازرسان غیرنظامی قرار نگرفته و کالبدشکافی در یک سردخانه نظامی انجام شده است. با این حال، خبر مرگ این افراد باعث شورش های محلی علیه آلبانیایی های قومی در چندین شهر و شهرستان در سراسر مقدونیه شد و این شورش ها شامل آتش زدن و تخریب مغازه ها و مساجد بود. دخالت خارجی. به گفته آنتونی تاکر-جونز و ارسطو تزیامپیریس، حدود 150 جنگجوی مجاهدین در ارتش آزادی بخش ملی شرکت داشتند و تنها نقش کوچکی ایفا می کردند. شایعاتی در مورد دخالت ادعایی صربستان در بحران مقدونیه و حضور ادعایی جنگجویان مجاهدین خارجی در این کشور به طور گسترده منتشر شد. در طول درگیری، شایعات مختلفی مبنی بر حضور القاعده، طالبان و مجاهدین در میان ارتش آزادی بخش ملی، عمدتاً از رسانه های مقدونیه و دولت مقدونیه، مطرح شد. ​​پس از حملات 11 سپتامبر علیه ایالات متحده، دولت مقدونیه بارها از لفاظی های ضد تروریستی استفاده کرد و تهدیدهایی را برای کسب امتیاز سیاسی ابداع کرد. پس از آنکه پلیس در ماه مارس هفت مرد خارجی را در حومه اسکوپیه به ضرب گلوله کشت، دولت این وقایع را به عنوان یک تلاش برای "حمله تروریستی" به سفارتخانه های غربی توصیف کرد. وزارت کشور تلاش کرد تا
خارجی های کشته شده را با ارتش آزادی بخش ملی و القاعده مرتبط کند و آنها را "مجاهدین" توصیف کرد. نسخه های رسمی این حادثه تغییر کرد و وزارتخانه درخواست تجزیه و تحلیل پزشکی قانونی بین المللی اجساد را نپذیرفت. وال استریت ژورنال در نهایت قربانیان را مهاجران پاکستانی و هندی توصیف کرد که به دلایل شغلی به یونان می رفتند. با این حال، دولت همچنان به آنها برچسب "تروریست" زد. به گفته ویم ون مورس، ادعاهای مربوط به دخالت مجاهدین، تلاشی از سوی تندروهای مقدونی برای تضعیف عزم غرب برای اجرای توافق نامه اوهرید و تثبیت مقدونیه به عنوان یک کشور چند قومیتی بود. به گفته ارسطو تزیامپیریس، ارتش آزادی بخش ملی مشابه ارتش آزادی بخش کوزوو بود و ایدئولوژی ملی گرایانه و الحاق گرایانه ای داشت که از الهیات یا برنامه های اسلامی بسیار دور بود. این درگیری به روسیه یک نقطه ورود به منطقه داد. روسیه از ستیزه جوترین عناصر در دولت مقدونیه حمایت می کرد و ادعاهای آن مبنی بر اینکه طرف آلبانیایی درگیری از بنیادگرایان اسلامی و قاچاقچیان مواد مخدر تشکیل شده است، توسط سیاستمداران مقدونی طرفدار روسیه پشتیبانی می شد. چنین ادعاهایی توسط سیاستمداران و چریک های
آلبانیایی که به شدت طرفدار آمریکا بودند، رد شد. روسیه، به عنوان بخشی از یک کمپین اطلاعات نادرست، ناتو را مسئول این درگیری دانست. این موضوع توسط سیاستمداران مقدونی طرفدار روسیه، از جمله استویان آندوف، رئیس مجلس ملی مقدونیه ، که گفت غرب از شورشیان آلبانیایی برای تضعیف حضور روسیه در منطقه استفاده می کند، تقلید شد. اگرچه گزارش های مداومی در مورد احتمال انتقال مخفیانه سلاح از روسیه در طول و پس از شورش وجود داشت، اما طبق گزارش ها، روسیه در ارائه تجهیزات نظامی تخصصی به مقدونیه تردید داشت تا از آمریکا و اتحادیه اروپا دور نشود. از سوی دیگر، اوکراین که روابط نزدیکی با روسیه داشت، به مقدونیه سلاح و آموزش ارائه داد. بلغارستان و یونان نیز اعلام کردند که به دولت مقدونیه سلاح می فرستند.
کشور ایتالیا از ۶ تا ۲۲ فوریه ۲۰۲۶ میزبان المپیک زمستانی ۲۰۲۶ در میلان و کورتینا دامپتزو خواهد بود. و همچنین ورزشکاران این کشور در این مسابقات به رقابت خواهند پرداخت. ورزشکاران. فهرست زیر تعداد شرکت کنندگان در بازی ها به ازای هر رشته/ورزش است. این شامل سهمیه های تخصیص داده شده از سوی کشور میزبان نیز است. اسکی آلپاین. ایتالیا به عنوان میزبان، حداقل دو اسکی باز آلپاین زن و دو اسکی باز آلپاین مرد را در مسابقات المپیک زمستانی ۲۰۲۶ خواهد داشت. بیاتلون. حداقل پنج ورزشکار زن و پنج ورزشکار مرد تا پایان جام جهانی بیاتلون ۲۰۲۴–۲۰۲۵ واجد شرایط برای حضور در مسابقات شده اند. اسکی صحرایی. ایتالیا شش اسکی باز زن و پنج اسکی باز مرد در رشته کراس کانتری را در مسابقات خواهد داشت. هاکی روی یخ. ایتالیا در رشته هاکی ۲۵ مرد و ۲۳ زن، در مجموع ۴۸ ورزشکار، را به مسابقات خواهد فرستاد. کوهنوردی با اسکی. ایتالیا به دلیل میزبانی خود، یک زن و یک مرد اسکی باز کوهستان را به این مسابقات راه داده است. پس از اتمام مسابقات قهرمانی جهان ISMF ۲۰۲۵، ایتالیا یک زن اسکی باز کوهستان دیگر را نیز به این مسابقات راه داده است.
هرمان چهارم (; ۱۰۱۵ – ژوئیه ۱۰۳۸) دوک سوابیا (۱۰۳۰–۱۰۳۸) بود. او پسر دوم ارنست اول و ژیزلا سوابیا بود. او یکی از دوک های بابنبرگ سوابیا بود. هرمان در سال ۱۰۳۰ پس از مرگ برادر بزرگترش ارنست دوم، دوک شد. در آن زمان او هنوز خردسال بود. هفت سال بعد، ناپدری اش، امپراتور کنراد دوم، او را در ژانویه ۱۰۳۷ به ازدواج آدلاید شوش، ملکه تورین، درآورد. سپس هرمان به عنوان مرزبان تورین منصوب شد. در ژوئیه سال بعد، هنگام لشکرکشی به همراه کنراد در جنوب ایتالیا، در نزدیکی ناپل بر اثر یک بیماری همه گیر کشته شد. سپس کنراد حکومت دوک سوابیا را به پسر خود، هنری اول، منتقل کرد، در حالی که آدلاید دوباره با هنری مونتفرات ازدواج کرد. او در ۲۸ ژوئیه ۱۰۳۸ در کلیسای جامع ترنتو به خاک سپرده شد، زیرا گرمای تابستان بازگرداندن جسدش به آلمان را غیرممکن می کرد. به دلیل یک منبع اتریشی متأخر، گاهی اوقات به اشتباه گفته می شود که هرمان فرزندانی داشته است. اما این چنین نبود. هرمان در بیشتر دوران کوتاه ازدواجش با آدلاید در حال مبارزه بود و بدون وارث درگذشت. زندگی نامه. پسر دوم ارنست اول سوابیا، عضوی از سلسله بابنبرگ، و از ازدواج دوم گیزلا سوابیا، که بعد
ها با کنراد دوم سالی ازدواج کرد. او در سال ۱۰۳۰، در حالی که هنوز خردسال بود و پس از مرگ برادر بزرگترش، ارنست دوم سوابیا، دوک سوابیا شد. در ژانویه ۱۰۳۷، ناپدری اش، کنراد دوم، ازدواج او را با آدلاید شوش ترتیب داد و بدین ترتیب ماگراو تورین شد. هرمان اندکی پس از آن در ناپل به دلیل یک بیماری همه گیر در جریان یک لشکرکشی نظامی که توسط امپراتور انجام شد، درگذشت. جسد او در ۲۸ ژوئیه ۱۰۳۸ در کلیسای جامع ترنتو به خاک سپرده شد، زیرا انتقال جسد او به آلمان در اواسط تابستان غیرممکن بود. طبق برخی منابع بعدی اتریشی، هرمان از آدلاید صاحب فرزند شد، اما این امر امکان پذیر نیست زیرا او بلافاصله پس از ازدواج درگیر لشکرکشی های نظامی بود. هرمان در سال ۱۰۳۸ در ناپل درگذشت. پس از مرگ او، عنوان دوک سوابیا از کنراد به پسرش هنری اول منتقل شد. خانواده و فرزندان او در ژانویه ۱۰۳۷ با آدلاید شوش ازدواج کرد. هرمان ممکن است پدر گبرد اول، کنت سولزباخ (درگذشت ۱۰۷۱)، پدربزرگ برنگار دوم سولزباخ، بوده باشد، اما این بعید به نظر می رسد.
جودی لوئیس (زادهٔ «جودیت یانگ»؛ ۶ نوامبر ۱۹۳۵ – ۲۵ نوامبر ۲۰۱۱) بازیگر، نویسنده، تهیه کننده و روان درمانگر آمریکایی بود. او دختر بیولوژیکی مخفی بازیگران لرتا یانگ و کلارک گیبل بود. دوران کودکی. جودی لوئیس در ۶ نوامبر ۱۹۳۵ در ونیس، کالیفرنیا متولد شد. او در حالی به دنیا آمد که والدین بیولوژیکی اش، لرتا یانگ و کلارک گیبل، مشغول فیلمبرداری فیلم «Call of the Wild» بودند. در زمان بارداری لوئیس، گیبل متأهل بود و یانگ برای جلوگیری از رسوایی، بارداری خود را پنهان کرد. یانگ می دانست که اگر استودیو Twentieth Century Pictures از بارداری او مطلع شود، ممکن است او را تحت فشار برای سقط جنین قرار دهد. یانگ که کاتولیک متعهدی بود، سقط جنین را گناهی کبیره می دانست. هفته ها پس از تولد، لوئیس در یک یتیم خانه قرار گرفت. او ۱۹ ماه بعد در چندین «پناهگاه و یتیم خانه» گذراند تا دوباره با مادرش متحد شود. سپس یانگ ادعا کرد که لوئیس را به فرزندخواندگی گرفته است. وقتی لوئیس چهار ساله بود، یانگ با تهیه کنندهٔ رادیو، تام لوئیس، ازدواج کرد و جودی نام خانوادگی او را گرفت. یانگ و لوئیس بعدها دو پسر به نام های کریستوفر لوئیس و پیتر لوئیس داشتند
. لوئیس شباهت زیادی به گیبل داشت؛ مانند گیبل، گوش هایش برجسته بود. وقتی لوئیس هفت ساله بود، یانگ او را تحت عملی دردناک قرار داد تا گوش هایش را بخواباند و والدین واقعی او پنهان بماند. در سال ۱۹۵۰، وقتی لوئیس پانزده ساله بود، مادرش با گیبل فیلم دیگری به نام «Key to the City» ساخت. در این زمان، گیبل به خانهٔ مادر لوئیس آمد و برای مدتی کوتاه او را دید. گیبل از لوئیس دربارهٔ زندگی اش پرسید و سپس هنگام رفتن، پیشانی او را بوسید. این تنها باری بود که لوئیس با گیبل صحبت کرد و در آن زمان نمی دانست که او پدرش است. در دوران بزرگسالی، لوئیس از سردرگمی، انزوا و فاصله ای که با خانوادهٔ خود تجربه کرده بود سخن گفت. حرفه. سوابق بازیگری جودی لوئیس شامل حضور در مجموعه های تلویزیونی مانند «General Hospital»، «Kitty Foyle» و «The Doctors» بود. لوئیس نقش «سوزان ایمز» را در سریال «The Secret Storm» برای چندین فصل ایفا کرد. او همچنین تهیه کنندهٔ اسپین آف کوتاه مدت «Another World» با عنوان «Texas» بود و به عنوان نویسندهٔ فیلمنامه در برنامهٔ «Search for Tomorrow» از شبکهٔ NBC فعالیت داشت. در سال ۱۹۵۸، لوئیس به عنوان مهمان در قسمت «Atta
ck» از سریال «Mackenzie's Raiders» حضور داشت. در سال ۱۹۶۰، او در دو قسمت از سریال پخش شده «The Blue Angels» شرکت کرد، با عناوین «Tiger Blood» به عنوان دوست دختر یک افسر نیروی دریایی آمریکا و «Angel on Trial». در فصل تلویزیونی ۱۹۶۱–۱۹۶۲، او نقش «کانی مسترز» را در سریال «Outlaws» بازی کرد. در سال ۱۹۷۵، به عنوان مهمان در «Three for the Road» حضور داشت. لوئیس در سال ۱۹۸۵، جایزهٔ Writers Guild of America را برای چندین قسمت از «Search For Tomorrow» به اشتراک گذاشت. لوئیس مدرک کارشناسی و کارشناسی ارشد خود را در رشتهٔ روانشناسی بالینی از دانشگاه انتیوچ در لس آنجلس دریافت کرد، در سال ۱۹۹۲ به عنوان مشاور خانواده و کودک مجوز گرفت و به عنوان روان درمانگر با تخصص در زمینهٔ مراقبت از کودکان تحت سرپرستی و درمان خانواده و ازدواج فعالیت کرد. زندگی شخصی، مرگ و پیامدها. جودی لوئیس خواهرزادهٔ بازیگران پولی آن یانگ، سالی بلین و جورجیانا یانگ بود. او همچنین نیمه خواهر پدری جان کلارک گیبل (پسر کلارک گیبل با پنجمین همسرش، کی ویلیامز) و نیمه خواهر مادری کریستوفر لوئیس و پیتر لوئیس (پسران بیولوژیکی لرتا یانگ) بود. موسیقی دان دیوید لین
دلی پسرعمو مادری او بود. پس از نامزدی لوئیس با جوزف تینی در ۲۳ سالگی، او به لوئیس گفت که همه می دانند گیبل پدر بیولوژیکی او است و لوئیس شگفت زده شد. لوئیس در سال ۱۹۵۸ با تینی ازدواج کرد و آن ها یک فرزند دختر به نام ماریا داشتند. این زوج در سال ۱۹۷۲ طلاق گرفتند. پس از مرگ گیبل، لوئیس در ۳۱ سالگی با مادرش دربارهٔ راز والدینش روبه رو شد. مادرش گفت: «بله، تو گناه من هستی.» یانگ با حالت تهوع پذیرفت که او و گیبل والدین بیولوژیکی لوئیس بودند. در سال ۱۹۹۴، لوئیس کتابی دربارهٔ زندگی خود با عنوان «Uncommon Knowledge» منتشر کرد که در آن تأیید کرد گیبل پدر او بود. لرتا یانگ پس از انتشار کتاب سه سال با او صحبت نکرد. لرتا یانگ در ۱۲ اوت ۲۰۰۰ و در سن ۸۷ سالگی درگذشت و خودزندگی نامهٔ او که پس از مرگ منتشر شد، تأیید کرد که گیبل پدر واقعی لوئیس بود. لوئیس در سن ۷۶ سالگی و در ۲۵ نوامبر ۲۰۱۱ بر اثر سرطان در گلادواین، پنسیلوانیا درگذشت و در گورستان Mount Vernon در فیلادلفیا به خاک سپرده شد. در سال ۲۰۱۵، لیندا لوئیس، همسر کریستوفر لوئیس (پسر لرتا یانگ) اعلام کرد که یانگ در سن ۸۵ سالگی گفته بود جودی لوئیس نتیجهٔ **تجاوز جنسی در قرا
ر ملاقات (date rape)** بوده است: یانگ پیش از یادگیری مفهوم «date rape»، معتقد بود که مقابله با پیش روی های عاشقانهٔ مردان بر عهدهٔ زن است و ناتوانی او در جلوگیری از حملهٔ گیبل را یک خطای اخلاقی شخصی می دانست. خانوادهٔ او تا زمان درگذشت یانگ و لوئیس دربارهٔ این موضوع سکوت کردند و چهار سال پس از مرگ لوئیس اطلاعات را عمومی کردند.
گیزلا سوابیا (; ۹۹۰ – ۱۰۴۳) او از سال ۱۰۲۴ تا ۱۰۳۹ ملکه آلمان و از سال ۱۰۲۷ تا ۱۰۳۹ ملکه امپراتوری مقدس روم بود که حاصل سومین ازدواجش با امپراتور کنراد دوم بود. او مادر امپراتور هنری سوم بود. او در سال ۱۰۱۵ نایب السلطنه سوابیا برای پسر خردسالش، دوک ارنست دوم سوابیا، بود، اگرچه به نظر می رسد در آن زمان شوهرش کنراد زمام امور حکومت را در دست داشت و این منجر به دشمنی بین ناپدری و پسرخوانده اش شد. او یک ملکه فعال بود و نمونه ای از سنتی بود که در آن، تا دوره هوهنستاوفن ها، ملکه و ملکه به عنوان کنسورس رگنی (شریک حاکم پادشاه یا امپراتور)، نقش اساسی در حکومت داشتند و اغلب در تهیه اسناد یا حتی صدور اسناد به نام خود مداخله می کردند. او در سال ۱۰۳۷ به عنوان نایب السلطنه شوهر غایبش سلطنت کرد. اوایل زندگی. گیزلا دختر دوک هرمان دوم سوابیا و گربرگا از بورگوندی، دختر شاه کنراد صلح جو بود. هر دو والدین او از نوادگان شارلمانی بودند. بر اساس لوحی که هنگام کشف مقبره او پیدا شد، او در ۱۱ نوامبر ۹۹۹ به دنیا آمده است، اما این تاریخ را نمی توان با سوابق ازدواج های او تطبیق داد. گیزلا ابتدا حدود سال ۱۰۰۲ با کنت ساکسون برون اول برونسوی
ک ازدواج کرد. پس از مرگ برون، ازدواج دوم او حدود سال ۱۰۱۲ با فرزند بابنبرگ، ارنست، بود که پس از مرگ برادر گیزلا، دوک هرمان سوم، توسط شاه هنری دوم آلمان به دوک سوابیا منصوب شده بود و هدفش مشروعیت بخشیدن به خود به عنوان وارث او بود. پس از مرگ زودهنگام ارنست در سال ۱۰۱۵، گیزلا نایب السلطنه پسر خردسالشان، دوک ارنست دوم سوابیا، شد. ملکه. سومین ازدواج گیسلا که قبل از ژانویه ۱۰۱۷ رخ داد، با کنراد دوم بود که در سال ۱۰۲۴ به عنوان پادشاه آلمان انتخاب شد و در سال ۱۰۲۷ امپراتور امپراتوری مقدس روم شد. به گفته تیتمار از مرسبورگ، اسقف اعظم آریبو از ماینز از تاجگذاری او به عنوان ملکه خودداری کرد زیرا گیسلا و کنراد بیش از حد با هم خویشاوند بودند، این زوج هر دو از نوادگان شاه هنری فاولر بودند. در عوض، او سیزده روز پس از تاجگذاری کنراد توسط اسقف اعظم پیلگریم از کلن تاجگذاری و مسح شد. لیبر ژرنیوم (متن مربوط به نسل ها از خلقت تا عیسی مسیح) خوانده شد - آیینی با اهمیت بسیار زیاد که نماد تولد یک سلسله جدید است. به همین دلیل، هنری دوم او را به عنوان نایب السلطنه پسرش، پوپو اهل تریر، جایگزین کرد که این امر منشأ اختلاف بین کنراد و هنری
شد گیسلا نقش فعالی در سیاست داشت و در شوراهای امپراتوری شرکت می کرد. همچنین، در چندین شورای کلیسا شرکت داشت. او از دختران خواهرش ماتیلدا، سوفی و بئاتریس، که بعدها به ترتیب بر بار و توسکانی حکومت کردند، مراقبت می کرد. در سال ۱۰۲۷، او بین کنراد و پادشاه رودولف سوم بورگوندی، عمویش، میانجیگری کرد که منجر به توافق صلح در موتن، نزدیک بازل، شد. رودولف حق جانشینی شوهرش را در بورگوندی به رسمیت شناخت. او سعی کرد بین کنراد و پسرش ارنست دوم، دوک سوابیا، که بارها علیه ناپدری خود شورش کرده بود، میانجیگری کند. با این حال، تمام تلاش های او بی نتیجه ماند، زمانی که در سال ۱۰۳۰، ارنست از اقدام علیه دوست و دست نشانده اش ورنر اهل کیبورگ و تحمیل صلح خودداری کرد. او مجبور شد تسلیم شود و سوگند عمومی یاد کند که در صورت هرگونه اقدامی علیه پسرش که از سوی امپراتوری طرد شده بود، انتقام نگیرد. در نهایت، ارنست در مبارزه با کنت مانگولد جان خود را از دست داد، که توسط اسقف وارمن از کنستانس (سرپرست هرمان، پسر کوچکترش که در آن زمان دوک جدید شده بود) مأمور شده بود تا صلحی را که توسط ارنست، ورنر و افرادشان نقض شده بود، دوباره برقرار کند. در سال
۱۰۳۲، او با موفقیت از طرف شاه میشکو دوم لامبرت، که دوباره مورد لطف کنراد قرار گرفته بود، وساطت کرد. او مدت ها از اهداکنندگان و حامیان کلیسای جامع اشپایر بود و توجه زیادی به توسعه فرهنگ یادبود خانواده اش در آنجا داشت. پس از مرگ کنراد در سال ۱۰۳۹، او و پسرش هنری سوم رهبری روند سوگواری را بر عهده داشتند. در طول دهه ۱۰۳۰، او نقش مهمی به عنوان حامی جنبش اصلاحات کلیسای جدید ایفا کرد. در سال ۱۰۳۷، او به عنوان نایب السلطنه از طرف کنراد که برای مقابله با بحران جدید به ایتالیا بازگشت، حکومت کرد. ملکه در سال ۱۰۴۳ بر اثر اسهال خونی در کاخ امپراتوری گوسلار درگذشت. او در غار کلیسای جامع اشپایر، آلمان، به همراه چندین امپراتور و دیگر اعضای خانواده امپراتوری به خاک سپرده شد. ظاهر و شخصیت. گیزلا به خاطر «جذاب ترین ظاهرش» شناخته می شد. مقبره گیزلا در اشپیر در سال ۱۹۰۰ باز شد و جسد مومیایی شده او با قد ۱۷۲ سانتی متر (۵ فوت و ۸ اینچ) و موهای بلند و بور پیدا شد. گیزلا جاه طلب، باهوش و پرانرژی بود. او به عنوان «همراه ضروری» برای شوهرش، اغلب در حلقه کوچک مشاوران او مقتدر و قاطع عمل می کرد. برخلاف کنراد، او تحصیل کرده بود، بنابراین ک
نراد اغلب امور کلیسا را به او می سپرد. ازدواج ها و فرزندان. به طور خصوصی، رابطه این زوج سلطنتی نیز هماهنگ تلقی می شد، اگرچه دشوار است که بدانیم آیا آنها یکدیگر را دوست داشتند یا خیر. ولفرام احتمال استفاده از کنترل بارداری را مطرح می کند، زیرا آنها پس از رسیدن به سن ۳۵ سالگی دیگر فرزندی نداشتند. به نظر می رسد بین این زوج و پسرشان هنری سوم مشکلاتی وجود داشته است. هنری گاهی اوقات از کنراد انتقاد می کرد و پس از مرگ کنراد، در یک مشاجره تلخ، گیزلا به هنری (که اکنون تنها فرزندی بود که از او باقی مانده بود) گفت که او قبل از او خواهد مرد. هاشنر معتقد است که او حتماً عاشق کنراد بوده است، کسی که احتمالاً بهترین سال های زندگی اش را با او گذرانده و در رأس حکومت با هم بوده اند. آموزش و پرورش هنری جوان نیز مطابق میل او بود. پس از مرگ کنراد، او سعی کرد نقش قبلی خود را به همراه هنری سوم ادامه دهد (زیرا همسر هنری، گون هیلدا از دانمارک، فوت کرده بود)، اما امپراتور جدید به شدت با این ایده مخالف بود، که منجر به درگیری بین مادر و پسر شد. قبل از سال ۱۰۴۱، او هنوز هم به دربار رفت و آمد داشت. با این حال، پس از این سال، او به گوسلار ب
ازنشسته شد. گیزلا و برون اول، کنت برانزویک: گیزلا و ارنست اول، دوک سوابیا: گیزلا و کنراد دوم، امپراتور مقدس روم: تصاویر فرهنگی. در آلمان، مطالعات و نمایشگاه های جدیدی در مورد گیزلا، که زمانی به همراه همسر و خانواده اش تقریباً فراموش شده بودند، همراه با علاقه اخیر به زنان سلطنتی و همچنین زنان امپراتوری، ظهور کرده اند. گیزلا اغلب به عنوان زنی جاه طلب، باهوش و با اراده قوی به تصویر کشیده می شود که با این وجود، شریک وفادار همسرش نیز بود و با او یک تیم هماهنگ تشکیل داد، به جای اینکه «سیاست های خود را دنبال کند». تاریخ نگاری. ویپو، وقایع نگار بورگوندی، گیسلا را به عنوان مظهر ویژگی های زنانه و مردانه، و همچنین تقوا و توانایی های سیاسی ذاتی و پرورش یافته توسط تجربه، ستایش کرد. به گفته ویپو، او به لطف «پاکدامنی مردانه» خود، که حمایت شاهزادگان، مردم و امپراتور را به دست آورد، به تاجگذاری رسید. او همچنین از سایر مشاوران امپراتوری ارجمندتر بود. مداخله گیسلا نقش محوری خود و همچنین همسران امپراتوری به طور کلی در دولت را نشان می دهد. در میان ۱۹۱ مورد (از ۲۴۸ دیپلمات، که ۷۸ درصد را تشکیل می دهد) که در آنها میانجیگری صورت گرف
ت، او در ۱۵۵ مورد (۸۵ درصد) مداخله کرد که بسیاری از آنها به همراه پسرش، هنری سوم آینده، انجام شد. گیسلا تنها میانجی در ۳۳ دیپلمات بود. از این تعداد، ۱۲ مورد از ۱۴ مورد آخر (که پس از اقامت این زوج در ورونا صادر شد) برای دریافت کنندگان ایتالیایی بود. هوشنر معتقد است که اگرچه او هرگز فرصت نداشت مسئولیت بالاترین تصمیمات در دولت را به تنهایی بر عهده بگیرد، اما گیزلا سهم قابل توجهی در حکومت سلطنتی-امپراتوری داشت و در تثبیت حکومت مرکزی نقش بسزایی داشت و در نتیجه سلسله جدید را شکل داد. او به عنوان امپراتور آگوستا و کنسول های سلطنتی، توسط معاصرانش به عنوان حاکم مشترک در نظر گرفته می شد (اگرچه در اسناد، عنوان دوم فقط به صورت پراکنده و تقریباً منحصراً در دیپلمات های اعطا شده به ایتالیایی ها استفاده می شد - دلیل این استفاده نادر این بود که ملکه قبلی، کونیگونده لوکزامبورگ، نتوانسته بود خود را در صدراعظمی همسرش، هنری دوم، تثبیت کند. زی اظهار می کند که این همچنین نشان می دهد که چگونه این عنوان معیار مفیدی برای سنجش نفوذ یک ملکه در دولت است). هاشنر موفقیت او را به عنوان میانجی بین کنراد و رودولف سوم بسیار بالا ارزیابی می کند
، اما خاطرنشان می کند که در سال ۱۰۳۳، ادعای کنراد بر تخت بورگوندی و لشکرکشی ناشی از آن بر اساس قانون امپراتوری بود (زیرا کنراد جانشین امپراتور هنری دوم بود) نه حق وراثت گیزلا که در بورگوندی ظاهر نشد. او از بستگانش بسیار حمایت می کرد. به عنوان مثال، خویشاوند او، اسقف اعظم باردو از ماینز، حرفه خود را مدیون حمایت او بود. با این حال، او هرگز در انتخاب کنراد بالاتر از هر کس دیگری، از جمله خانواده، تردید نکرد. در حالی که نقش او در امور مذهبی ضروری بود، ولفرام می نویسد که اشتباه است فرض کنیم که کنراد از امور کلیسایی غافل شده و گیزلا را به عنوان تنها مبتکر سیاست ها رها کرده است، زیرا دولت قرون وسطایی یک دولت مدرن نبود «و گیزلا به عنوان معادل قرون وسطایی یک وزیر کابینه منصوب سیاسی برای دین و آموزش عمل می کرد که توسط یک وزیر امور خارجه - در این مورد، پوپو از استاولوت - که از خدمات مدنی حرفه ای گرفته شده بود، کمک می شد». ولفرام معتقد است که اکثر منصوبان گیسلا و کنراد از نظر فکری افراد بسیار خوبی بودند. زی اظهار می کند که نقش ملکه ها و امپراتریس ها به عنوان میانجی و درخواست کننده، پیش از این در دوران اتونی ها به خوبی تثب
یت شده بود؛ با این حال، تعداد دفعاتی که گیسلا این نقش ها را ایفا کرد، از همه امپراتریس ها و ملکه های دیگر در قرون وسطی پیشی گرفت. علاوه بر این، نقش او به عنوان میانجی بین کنراد و مخالفانش، چه در داخل و چه در خارج از امپراتوری، قابل توجه بود. قدرت او در سیاست های کلیسایی در این واقعیت نشان داده شد که می توانست نامزدهای مرتبط با خود را به مناصب اسقفی منصوب کند. افسانه ها. داستان های زیادی در مورد ازدواج های او (مردانی که با او ازدواج کردند، همگی پتانسیل تبدیل شدن به پادشاه آلمان را داشتند و در نهایت، کنراد این کار را کرد) و مرگ شوهر دومش، ارنست (شوهر اول، برون، نیز به مرگ غیرطبیعی توسط میلو، کنت آمنسلبن، در خانه خودش کشته شد) گفته شده است. ارنست در حین شکار در شرایط مشکوکی، با تیر یکی از ملازمانش کشته شد. او قاتل خود را بخشید و ظاهراً به گیزلا (که گفته می شد توانایی پیش بینی آینده را دارد) در مورد ازدواج بعدی اش هشدار داد. همچنین دو روایت وجود دارد که می گوید کنراد، گیزلا را ربوده است. مورخان این موضوع را بی دلیل رد نمی کنند. ولفرام می گوید که این امر ممکن بود، زیرا کنراد ممکن بود نگران این باشد که امپراتور دوب
اره ازدواجی را ترتیب دهد که با منافع خاندان ورمز برای گیزلا مغایرت داشته باشد، مانند کاری که در سال ۱۵۱۲ انجام داده بود. با این حال، به گفته ولفرام، این دو روایت با افزودن جزئیات خیالی یا نادرست، اعتبار خود را تضعیف کرده اند. دوم اینکه، تیتمار از مرسبورگ تنها به دلیل خویشاوندی نزدیک از این ازدواج انتقاد کرد و نه هرگونه رفتار خشونت آمیز، در حالی که در جای دیگری چنین آدم ربایی خشونت آمیزی را که شامل خانواده خودش نیز می شد، بازگو می کند. گفته می شود که پسر اول گیسلا و کنراد، که او نیز کنراد نام داشت، در لیمبورگ درگذشت (یا هنگام شکار کشته شد یا از صخره افتاد)، بنابراین گیسلا کنراد را متقاعد کرد که ساکن اجدادی را به خاک مقدس تبدیل کند. به همین دلیل بود که در ۱۲ ژوئیه ۱۰۳۰، آنها سنگ بنای صومعه لیمبورگ را گذاشتند و سپس سوار بر اسب به سمت اشپایر رفتند، جایی که ظهر اولین سنگ کلیسای جامع اشپایر را قرار دادند. هنرهای معاصر. گنجینه ای از جواهرات طلایی شامل ۲۵ قطعه توسط کارگران ساختمان کشف شد. در سال ۱۹۱۳، اتو فون فالکه این کشف را منتشر کرد و آن را به گیسلا نسبت داد. از آن زمان، اغلب آن را «جواهرات گیسلا» یا «گنج گیسلا» م
ی نامند. به گفته فرانکفورتر روندشائو، این گنجینه «مهم ترین گواه جواهرات طلای قرون وسطی» محسوب می شود. با این حال، بحث های زیادی در مورد تاریخ ها، محل واقعی پیدایش گنجینه و مالک آن وجود دارد. به طور کلی توافق شده است که این قطعات از دوره های مختلف آمده اند. در نمایشگاهی در سال ۲۰۱۷ در موزه زمین های دارمشتات، استدلال شد که این جواهرات در زمینی در نزدیکی ویسبادن پیدا شده اند و برخی از قطعات، جعلیات قرن نوزدهمی هستند که برای ترغیب امپراتور ویلهلم دوم به خرید آنها با قیمتی گزاف ساخته شده اند. مچتیلد شولتز-دورلام این نظریه ها را رد می کند و ادعا می کند که این گنجینه واقعی است و محل پیدا شدن آنها ماینتس است، اما معتقد است که این گنجینه، به همراه بیشتر قطعاتی که در قرن یازدهم ساخته شده اند، باید با اگنس پواتو، عروس گیسلا، مرتبط باشند. چارلز تی. لیتل از موزه هنر متروپولیتن، با تکیه بر تاریخی که توسط هیلترود وسترمن-آنگرهاوزن و هرمان فیلیتز به عنوان اواخر قرن دهم شناسایی شده است و همچنین با تکیه بر تأثیر بیزانس، این گنجینه را به تئوفانو مرتبط می داند. پیتر لاسکو تاریخ اواخر دوره کارولنژی را پیشنهاد می کند. قابل توجه تری
ن قطعه، استخوان نازک نی با شکل عقاب (یا طاووس) بود. اصالت آن هرگز مورد تردید قرار نگرفته است، اما آخرین تحقیقات نیز نتوانسته اند تاریخ مشخصی را تعیین کنند. بیرگیت هایده معتقد است که این تاریخ یا بسیار زودتر از تاریخ فرضی نیمه دوم قرن نهم (بنابراین کارولنژی متاخر) یا بین ۹۷۵ تا ۱۰۲۵ بوده است. انجیل های طلایی هنری سوم، که به سفارش هنری سوم ساخته شده است، هم به خودش و هم به مادرش ادای احترام می کند. تصویری که گیسلا و کنراد را قبل از مسیح نشان می دهد (برگ ۲v) ذکر شده است. این زوج به عنوان شرکای حاکم، هر دو با تاج، دریافت کننده نعمت های الهی و مرتبط با چهره های الهی از طریق زینت، به تصویر کشیده شده اند و رنگ لباس هایشان با هم مطابقت دارد (این ویژگی ها در تصویر هنری سوم و اگنس پواتو نیز به کار رفته است. اشک های کنراد نشان داده شده است که یادآور مشاجره قبلی بین پدر و پسر است که گفته می شود کنراد در آن گریه کرده و از حال رفته است (هنری سوم رفتار خود را موجه می دانست و به نظر می رسد این تصویر نیز همین را نشان می دهد). مجسمه سازی. در اشپایر، گروهی از مجسمه ها وجود دارند که نمایانگر سالی ها (گیسلا، کنراد دوم، هنری سوم،
هنری چهارم، هنری پنجم و چهره های فرعی) هستند که حدود سال های ۱۹۳۰–۱۹۴۰ توسط لودویگ کاور (مجسمه ساز، متولد ۱۸۶۶ در باد کروزناخ، درگذشته ۱۹۴۷ در باد کروزناخ) ساخته شده اند و به سفارش ویلهلم فریک، وزیر کشور رایش، ساخته شده اند. همچنین مجسمه هایی از کنراد، گیسلا، هنری سوم، هنری چهارم و برتا در تالار کایزر کلیسای جامع وجود دارد که در قرن نوزدهم ساخته شده است. نثر. گوتلوب هاینریش هاینزه (۱۷۶۶–۱۸۵۳) کتاب دو جلدی «آیدا فون شوابن. انکلین در کایزرین گیسلا» را دربارهٔ آیدا فون السدورف، که در اینجا دختر ارنست دوم است، نوشت. آیدا احتمالاً نوه گیسلا از طریق ارنست یا از طریق لیودولف بود. «زن صومعه» رمانی است که در سال ۲۰۱۳ توسط کلودیا و نادیا بینرت نوشته شده و دربارهٔ اوتا فون نامبورگ است. او در صومعه گرنرود تحصیل کرده و سپس ندیمه ملکه گیزلا شده است. گیزلا الگوی او به عنوان یک زن قوی شد. او مجبور شد زوج سلطنتی را ترک کند تا با اکهارد فون مایسن ازدواج کند، کسی که دوستش نداشت. با وجود این، او در رابطه ای افلاطونی با برادر شوهرش هرمان و پروژه مشترکشان برای ساخت یک کلیسای جامع در نامبورگ تسلی یافت. تئاتر. در سال ۱۸۱۸، آگوست فون