Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
پایگاه داده میراث استرالیا یک پایگاه داده آنلاین قابل جستجو از مکان های میراث در استرالیا است که اطلاعات بیش از ۲۰٬۰۰۰ مکان میراثی را در بر می گیرد. این پایگاه داده شامل مکان های میراث طبیعی، تاریخی و بومی است که در فهرست های جداگانه نگهداری می شوند. این فهرست ها شامل فهرست میراث جهانی، فهرست میراث ملی، فهرست میراث مشترک المنافع، فهرست املاک ملی، و فهرست مکان های تاریخی خارج از استرالیا هستند. این پایگاه داده توسط وزارت کشاورزی، آب و محیط زیست استرالیا مدیریت می شود و با مشورت شورای میراث استرالیا به روزرسانی می شود. اطلاعات موجود در این پایگاه داده شامل وضعیت قانونی مکان ها، اهمیت تاریخی و فرهنگی، شرایط فیزیکی، تاریخچه، موقعیت جغرافیایی، و تصاویر مرتبط است. برخی از مکان های ثبت شده در این پایگاه داده دارای اهمیت جهانی هستند و در فهرست میراث جهانی قرار دارند. علاوه بر این، فهرست های منطقه ای نیز برای مکان های دارای ارزش ملی و فرهنگی نگهداری می شود و اطلاعات هر مکان همراه با گزارش های تفصیلی و اسناد تاریخی منتشر می شود. از ویژگی های این پایگاه داده می توان به امکان جستجوی پیشرفته اشاره کرد که کاربران را قادر م
ی سازد تا مکان های میراثی را بر اساس نام، موقعیت جغرافیایی، نوع میراث، و وضعیت قانونی جستجو کنند. همچنین، این پایگاه داده شامل کتابخانه تصویری میراث استرالیا است که تصاویر مکان های ثبت شده را ارائه می دهد. توضیحات. مکان ها یا موارد زیر در پایگاه داده گنجانده شده اند: عکس ها. کتابخانه عکاسی میراث استرالیا یکی از منابع مهم برای مشاهده تصاویر مکان های ثبت شده در پایگاه داده میراث استرالیا است. این کتابخانه شامل هزاران تصویر از مکان های تاریخی، طبیعی و فرهنگی است که در فهرست های مختلف میراثی ثبت شده اند. تصاویر موجود در این کتابخانه به محققان، دانشجویان، علاقه مندان به محیط زیست و تاریخ نگاران کمک می کند تا درک بهتری از این مکان ها داشته باشند و جزئیات مربوط به معماری، شرایط محیطی و ویژگی های فرهنگی آن ها را بررسی کنند. کاربران می توانند از طریق امکان جستجوی پیشرفته تصاویر را بر اساس نام مکان، موقعیت جغرافیایی، نوع میراث، وضعیت قانونی و دوره تاریخی جستجو کنند. این ابزار جستجو به ویژه برای پژوهشگران و مورخان سودمند است زیرا دسترسی سریع به تصاویر آرشیوی، نقشه های تاریخی، و مدارک تصویری مرتبط را فراهم می آورد. این ک
تابخانه نه تنها شامل تصاویر هوایی و زمینی از مکان های میراثی است، بلکه نقشه های تعاملی، تصاویر ثبت شده توسط نهادهای دولتی و عکاسان حرفه ای، و داده های مرتبط با تغییرات محیطی را نیز ارائه می دهد. برخی از تصاویر دارای توضیحات دقیق هستند که اطلاعاتی دربارهٔ اهمیت فرهنگی مکان، شرایط حفاظت، تاریخچه تغییرات، و ثبت های قانونی ارائه می دهند. علاوه بر این، کاربران می توانند تصاویر مرتبط با مراحل بازسازی و مرمت مکان های تاریخی را مشاهده کنند، که به معماران و متخصصان حفاظت از میراث فرهنگی در برنامه ریزی های حفاظتی کمک می کند. این تصاویر همچنین برای اهداف آموزشی، مستندسازی، گردشگری، و تحقیقات تاریخی مورد استفاده قرار می گیرند. یکی از ویژگی های منحصربه فرد این پایگاه داده امکان بارگذاری و اشتراک گذاری تصاویر توسط کاربران است، به این معنا که پژوهشگران و علاقه مندان به میراث می توانند تصاویر جدید را به کتابخانه اضافه کنند. همچنین، برخی از تصاویر دارای توضیحات صوتی و متن های تفصیلی هستند که به درک بهتر اهمیت مکان کمک می کنند.
بهار شکوفه های هلو () یا داستان بهار شکوفه های هلو یا سرزمین شکوفه های هلو، افسانه ای نوشته تائو ژیان در سال ۴۲۱ میلادی بود. داستان این افسانه درباره کشف اتفاقی یک آرمان شهر اثیری بود که مردمان آن برای قرن های متمادی یک زندگی ایده آل در هماهنگی با طبیعت، و بدون اطلاع از دنیای بیرون، داشتند. عبارت "بهار شکوفه های هلو" می تواند برای توصیف مکانی ایده آل و زیبا و آرامش بخش به کار رود، اگرچه گاهی اوقات برای اشاره به رویایی غیرواقعی نیز به کار می رود.
مدیریت جنگل های هم سن، مجموعه ای از روش های مدیریتی در جنگلداری است که با هدف ایجاد گروهی از درختان جنگلی با سن تقریباً یکسان به کار می رود. این شیوهٔ مدیریت اغلب برای کاهش هزینه های بهره برداری چوب توسط چوب برها انجام می شود. در برخی موارد، روش های مدیریت جنگل های هم سن با کاهش تنوع زیستی و سایر آسیب های زیست محیطی در ارتباط هستند. با این حال، این نوع مدیریت می تواند در بازسازی توالی طبیعی گونه های بومی نیز مفید باشد. فرایند. اولین گام در مدیریت جنگل های هم سن، انتخاب توده ای مناسب برای برداشت است. درختان باید از گونه ای مطلوب، دارای اندازه ای قابل فروش و در منطقه ای قابل دسترسی برای تجهیزات برداشت باشند. پس از انتخاب، توده جنگلی برداشت می شود (معمولاً با استفاده از ماشین آلاتی مانند فِلِر-بانچر، اسکیدر و پروسسور). درختان قابل فروش (یعنی درختانی با تنه هایی به اندازه ای که قابل فروش به کارخانه چوب بری باشند) برداشت و فرآوری می شوند، در حالی که درختان غیرقابل فروش (که یا خیلی کوچک اند یا از گونه ای نامطلوب هستند) یا با ماشین آلات خرد می شوند یا بریده می شوند تا حرکت تجهیزات آسان تر شود. این فرایند قطع یکسره ن
ام دارد و نتیجه آن بلوک بریده شده خواهد بود. در این مرحله، شرکت جنگلداری موظف است همان نسبت از گونه های درختی که پیش از برداشت وجود داشتند را دوباره بکارد. معمولاً از تکنیک های سیلوی کالچر (کشت و پرورش هدفمند جنگل) برای اطمینان از بقای گونه ها و رشد آن ها با نسبت های صحیح استفاده می شود. گونه های نورپسند مانند سپیدار آمریکایی و نی علفزار باتلاقی در شرایط باز حاصل از قطع یکسره به خوبی رشد می کنند و می توانند گونه های سایه دوست مانند نوئل کانادایی را کنار بزنند. برای حمایت از رشد گونه های سایه دوست، معمولاً آماده سازی مکانیکی زمین و استفاده از علف کش ها در ابتدا صورت می گیرد. به این ترتیب، گونه های سایه دوست فرصت رشد اولیه می یابند و گونه های نورپسند به مرور زمان و پس از توقف تیمارهای سیلوی کالچر به آن ها می رسند. نتیجه نهایی، توده ای از درختان با سن یکسان و با لایه بندی عمودی اندک خواهد بود. پیامدهای اقتصادی. مدیریت جنگل های هم سن در بسیاری از نقاط جهان به عنوان سیستم برداشت ترجیحی مورد استفاده قرار می گیرد، چرا که اغلب تنها روش اقتصادی قابل اجرا در نظر گرفته می شود. عملیات جنگلداری دارای هزینه های متغیر بسیار
بالایی است – هزینه های ساعتی برای ماشین آلات برداشت و هزینه های هر کیلومتر برای حمل ونقل چوب، بخش بزرگی از هزینه کل برداشت یک توده را تشکیل می دهند. بنابراین، شرکت ها باید بیشترین بهره وری ممکن را از تجهیزات ساعتی خود کسب کنند تا سودآور باشند. در مقابل، تکنیک های مدیریت جنگل های ناهم سن – مانند سیستم پناه بُر (shelterwood) که در آن فقط برخی درختان برداشت می شوند – دارای همان هزینه های ساعتی هستند، اما تعداد درختان کمتری در هر ساعت برداشت می شود. این واقعیت توضیح می دهد که چرا، برای مثال در کانادا، ۹۰٪ از جنگل های برداشت شده به صورت قطع یکسره و در قالب مدیریت جنگل های هم سن انجام می گیرد. ملاحظات حیات وحش. تجزیه و تحلیل اکولوژیکی نشان می دهد که حتی مدیریت الوارهای قدیمی نیز می تواند نتایج نامطلوبی برای تنوع زیستی و فراوانی حیات وحش داشته باشد. بعضی از گونه ها در توزیع ناهموار یا طبیعی درختان جنگلی رشد می کنند. برای مثال، بوقلمون وحشی زمانی رشد می کند که ارتفاع ناهموار و تنوع تاج پوشش وجود داشته باشد و تعداد آن با مدیریت یکنواخت الوارها کاهش می یابد.
ساختمان سبز سیسیل و آیدا که با نام ساختمان سبز یا ساختمان ۵۴ نیز شناخته می شود، یک ساختمان دانشگاهی و تحقیقاتی در موسسه فناوری ماساچوست (MIT) در کمبریج، ماساچوست است. این ساختمان محل قرارگیری دپارتمان علوم زمین، جو و سیاره (EAPS) است. این ساختمان یکی از بلندترین ساختمان های کمبریج است. ساختمان سبز توسط آی. ام. پی، که مدرک لیسانس معماری خود را در سال ۱۹۴۰ از دانشگاه MIT دریافت کرد، و آرالدو کوسوتا طراحی شد. سیسیل هاوارد گرین، اهداکننده اصلی، مدرک لیسانس و فوق لیسانس خود را از دانشگاه MIT دریافت کرده و از بنیانگذاران شرکت تگزاس اینسترومنتس بود. معماری. ساختمان سبز طی سال های ۱۹۶۲ تا ۱۹۶۴ با استفاده از بتن مسلح ساخته شد. این برج ۱۸ طبقه دارد که معادل ۲۱ طبقه یا بلند، با نمای بتنی که شبیه سنگ آهک و بتن ساختمان های قدیمی تر MIT در نزدیکی آن است. زیرزمین ساختمان پایین تر از سطح دریا است و به سیستم تونل MIT متصل می شود. سه آسانسور در ساختمان سبز کار می کنند. در دو ضلع شرقی و غربی راه پله هایی وجود دارد که نمای بیرونی آنها، پهنه ای وسیع و بدون پنجره را نشان می دهد که تنها با پنل های بتنی توکار به ارتفاع یک طبقه، جلوه
گر شده است. اولین فضای اشغال شده بالای ورودی طبقه همکف، طبقه "LL" است که شامل سالن سخنرانی بزرگ اتاق ۵۴–۱۰۰ می شود. طبقه دوم قبلاً کتابخانه لیندگرن، بخشی از سیستم کتابخانه ای MIT، را در خود جای داده بود، اما این مرکز جداگانه در سال ۲۰۰۹ در کتابخانه دیگری ادغام شد. ساختمان سبز از زمان تکمیلش در سال ۱۹۶۴، بلندترین ساختمان کمبریج بود، تا اینکه در سال ۲۰۱۹، سایت ۴ در نزدیکی میدان کندال از آن پیشی گرفت. هنگام ساخت آن، قانون کمبریج تعداد طبقات ساختمان های بلند را محدود کرده بود. بنابراین، ساختمان سبز به گونه ای طراحی شد که روی پایه هایی قرار گیرد و اولین طبقه اشغال شده تقریباً بالاتر از سطح زمین، به منظور «دور زدن» این قانون و به حداکثر رساندن ارتفاع ساختمان. مساحت هر طبقه تنها است. که گروه های تحقیقاتی به سرعت از آن پیشی گرفتند و برخی از آنها را مجبور به پراکنده شدن در جاهای دیگر دانشگاه کردند. ارتفاع ساختمان هدف کاربردی خاصی دارد. سقف آن از ابزارهای هواشناسی و تجهیزات ارتباطات رادیویی، به علاوه یک رادوم کروی سفید که دستگاه رادار هواشناسی از راه دور را در بر می گیرد، پشتیبانی می کند. این تجهیزات فنی همگی برای برد
و دقت بهینه به یک نقطه دید مستقیم نیاز دارند؛ بدون ساختمان سبز، برای عملکرد صحیح آنها نیاز به ساخت نوعی برج بود. برای به حداقل رساندن تداخل با سیگنال های رادیویی، سایر ساختمان های پردیس مرکزی MIT کمتر از نصف ارتفاع ساختمان سبز هستند و برج های خوابگاه وست گیت، خانه مک گرگور و ساختمان های بلندمرتبه در میدان کندال حداقل ارتفاع دارند. دور. در سال ۲۰۱۹، دانشگاه MIT طرحی ۶۰ میلیون دلاری برای بازسازی ساختمان سبز آغاز کرد. این بازسازی دیگر به مساحت ساختمان اضافه می کند. فضا برای تحقیقات علوم زیست محیطی، شامل الحاقیه ای دارای گواهینامه پیشرو در طراحی محیطی و انرژی به ساختمان. بخشی از بودجهٔ نوسازی شامل کمک مالی ۳ میلیون دلاری از شرکت نفت و گاز شل بود، که منجر به انتقاد چندین گروه در MIT شد. دانشجویان و کارکنان به مشارکت این شرکت در انکار تغییرات اقلیمی اشاره کردند و اخلاق پذیرش کمک مالی شل را زیر سؤال بردند و استفاده از پول سوخت های فسیلی برای تأمین مالی تحقیقات زیست محیطی را «سبزشویی» نامیدند. اشغال. ساختمان سبز، مرکز اصلی دپارتمان علوم زمین، جو و سیاره (EAPS) است که با نام دوره ۱۲ نیز شناخته می شود. دفتر مرکزی دپار
تمان در طبقه نهم ساختمان قرار دارد. طبقات پایین ساختمان شامل بخش علوم سیاره ای است. طبقات میانی شامل بخش علوم زمین (زمین شناسی، ژئوفیزیک و ژئوشیمی) است. طبقات بالا بخش علوم جوی (که شامل اقیانوس شناسی و اقلیم شناسی نیز می شود) را در خود جای داده اند. مشکلات. وقتی ساختمان سبز برای اولین بار افتتاح شد، برجستگی دورافتاده ساختمان و نزدیکی نسبی آن به حوضه رودخانه چارلز منجر به سرعت بالای باد در طاق ورودی آن شد. بادهای شدید گاهی اوقات مانع از ورود یا خروج افراد از ساختمان از طریق درهای اصلی لولایی می شد و ساکنان را مجبور می کرد از یک تونل زیرزمینی که به ساختمان های دیگر متصل بود، استفاده کنند. پانل های چوبی بزرگی به طور موقت در راهروی باز نصب شدند تا جلوی باد را بگیرند و بعداً درهای گردان در ورودی های طبقه همکف نصب شدند تا تا حدودی مشکل را برطرف کنند. چندین پنجره ترک خوردند و حداقل یک شیشه بزرگ پنجره در طبقه بالا، تا حدی به دلیل اثرات باد، از جا کنده شد و در نهایت نیاز به تعویض تمام پنجره ها پیش آمد. چند سال بعد، مشکلات مشابهی در برج جان هنکاک بوستون، یک آسمان خراش ۶۰ طبقه که توسط همان شرکت معماری طراحی شده بود، رخ
داد. پس از آشکار شدن مشکلات باد، آزمایش های مدل آیرودینامیکی در تونل باد برادران رایت دانشگاه MIT انجام شد. در سال ۲۰۱۳، یک مطالعه دینامیک سیالات محاسباتی (CFD) جریان هوای پیچیده اطراف و درون ساختمان را دوباره بررسی کرد. مطالعات، داستان های نقل شده در مورد بادهای غیرمعمول و شدید در پایه ساختمان را تأیید کردند و این پدیده را نتیجهٔ یک آشفتگی بزرگ فشار سکون در وجه جنوبی ساختمان دانستند. یک افسانه رایج اما نادرست بیان می کند که مجسمه "بادبان بزرگ (La Grande Voile)" اثر الکساندر کالدر در جلوی ساختمان نصب شده تا بادهای شدید را منحرف کند. مطالعه CFD سال ۲۰۱۳ نشان داد که مجسمه در فاصله بسیار دوری قرار گرفته است تا جریان باد در پایه ساختمان را به طور قابل توجهی تغییر دهد. هک ها. به دلیل ارتفاع و دید آن از محلهٔ بوستون بک بی در آن سوی حوضهٔ رودخانهٔ چارلز، به علاوهٔ شبکهٔ مستطیلی شکل آن از صفحات بزرگ پنجره های تک جداره مستطیلی عمودی که یک نمایشگر ماتریس نقطه ای خام ۹ × ۱۸ را تشکیل می دهند، ساختمان سبز محل بسیاری از هک ها یا شوخی ها بوده است. در سال ۱۹۹۳، یک هک گسترده، نه پنجره طبقه آخر را به عنوان یک VU متر دیجیتال عظ
یم برای کنسرت سنتی چهارم جولای ارکستر بوستون پاپز تغییر کاربری داد. چندین ترفند ساده تر دیگر از کل آرایه پنجره برای نمایشگرهای ثابت استفاده کرده اند؛ این عمل به اندازه ای رایج است که اصطلاح «سخن سبز» را به خود گرفته است (که نباید با اظهارات مبهم معروف رئیس سابق بانک فدرال رزرو، آلن گرینسپن، اشتباه گرفته شود). در سپتامبر ۲۰۱۱، هکرها ۱۵۳ (= ۹ × ۱۷) چراغ LED پرقدرتِ سفارشیِ تغییر رنگ دهندهٔ بی سیمِ کنترل شده را در تمام پنجره های بالای طبقهٔ اول نصب کردند. آنها در طول شب ۱۱ سپتامبر ۲۰۱۱، به یاد حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، پرچم آمریکا را در اهتزاز درآوردند. برای مدت کوتاهی در اوایل صبح ۱۲ سپتامبر، چراغ ها یک بازی تتریس را به نمایش گذاشتند و بدین ترتیب یک پیشنهاد هک قدیمی، " جام مقدس " هک ها، محقق شد. سخت افزار نمایشگر گاهی اوقات دچار اشکالاتی می شد و از ۱۳ سپتامبر برطرف شد. طراحی سخت افزار و نرم افزار برای قابلیت اطمینان بهتر، بیشتر توسعه داده و اصلاح شد. در ۲۰ آوریل ۲۰۱۲، هکرهای MIT با موفقیت ساختمان سبز را به یک بازی تتریس بزرگ و قابل بازی تبدیل کردند که از یک تریبون کنترل بی سیم در فاصله دید مناسب در جلوی ساختمان اد
اره می شد. از بازدیدکنندگان آخر هفته پیش نمایش دانشگاه (گردهمایی برای دانشجویان سال اولی که پذیرفته شده اند) دعوت شد تا این بازی را در زمین عظیم انجام دهند. شبکه نمایش، که ادعا می شد دومین نمایشگر ویدیویی تمام رنگی بزرگ در ایالات متحده است. هکرها به جای نصب موقت و یکباره، یک مرکز دائمی طراحی و ساخته اند که می تواند بارها توسط جامعه MIT مورد استفاده مجدد قرار گیرد. با دپارتمان علوم زمین، اتمسفر و سیاره ای (EAPS) که دفتر مرکزی آن در ساختمان سبز قرار دارد، تفاهمی حاصل شده است تا سخت افزار نمایشگر نور در هر پنجره نصب بماند. برای جلوگیری از آزار ساکنین و امکان «انصراف» کارکنانی که دیر کار می کنند، هر نمایشگر نور به یک دکمهٔ لغو دستی مجهز شده است که پس از فشردن آن، نور پیکسلی آن پنجره را برای چند ساعت غیرفعال می کند. علاوه بر این، هکرها ابزارهای نرم افزاری متن بازی را منتشر کرده اند که برای توسعه الگوهای نمایشی جدید استفاده می شوند، به طوری که دیگران می توانند با همکاری مهندسان هکر، تصاویر ثابت یا متحرک جدید را طراحی و پیاده سازی کنند. شب بعد از بمب گذاری در ماراتن بوستون، نورپردازی ساختمان سبز، طرحی از پرچم آمریکا
را به نمایش گذاشت. پس از تیراندازی و مرگ مأمور گشت پردیس MIT، شان کالیر، توسط بمب گذاران ادعایی، چند روز بعد، یک طرح روبان مشکی به یاد او نمایش داده شد.
«احساس فوق العاده ای دارم» یک موزیک ویدئو ویروسی و سوررئالیستی می باشد که توسط جان برژرون در سال ۲۰۰۴ ساخته شد. در این ویدئو یک ربات انیماترونیکی به نام تارا اندروید به نمایش گذاشته شده است که تلاشی برای خلق «اولین ستاره پاپ اندرویدی جهان» محسوب می شود. «احساس فوق العاده ای دارم» (یا «لطفاْ») یکی از پنج ویدئو ساخته شده توسط جان است که ویدئوهای دیگر او در وبگاهش قرار دارند و نیز به صورت دی وی دی عرضه شده اند. یکی از ویدئوها در سال ۲۰۰۹ توسط کانال Creepyblog بدون هیچ توضیحی با عنوان «احساس فوق العاده ای دارم» مجدداً در یوتیوب بارگذاری شد و به سرعت به خاطر حالت وهم انگیز ربات اندروید و فضای ترسناک ویدئو محبوب شد.
شبکه آزمایشگاهی فناوری های راهبردی، با نام اختصاری لبزنت (Labsnet)، یک شبکه ملی ایرانی متشکل از آزمایشگاه های دانشگاهی، تحقیقاتی و صنعتی است که در تیر ۱۳۹۳ زیر نظر معاونت علمی و فناوری ریاست جمهوری تأسیس شد. این شبکه با هدف به اشتراک گذاری توانمندی های آزمایشگاهی کشور، تسهیل دسترسی به خدمات تخصصی، و ارتقاء کیفیت تحقیقات علمی و صنعتی ایجاد شده است. تاریخچه. در پی گسترش تقاضای خدمات تخصصی آزمایشگاهی از سوی محققان، شرکت های دانش بنیان و مراکز دانشگاهی، معاونت علمی ریاست جمهوری در سال ۱۳۹۲ مطالعات اولیه برای راه اندازی یک شبکه ملی آزمایشگاهی را آغاز کرد. نهایتاً، «شبکه آزمایشگاهی فناوری های راهبردی» در تابستان ۱۳۹۳ با عضویت آزمایشگاه هایی از دانشگاه های برتر ایران مانند دانشگاه تهران، صنعتی شریف، دانشگاه علوم پزشکی ایران، پژوهشگاه ها و مراکز تحقیقاتی نظیر پژوهشگاه پلیمر و پژوهشگاه مواد و انرژی شکل گرفت. در سال های بعد، با تصویب طرح های توسعه ای، تعداد اعضای شبکه از ۲۰ مرکز به بیش از ۱۷۰ آزمایشگاه گسترش یافت. بر اساس گزارش ایرنا در سال ۱۴۰۲، مدیریت این شبکه به عهدهٔ دکتر شیدا محمدی است که جایگزین مهندس رضا اسدی شد
. اهداف. لبزنت با اهداف کلان زیر راه اندازی شده است: خدمات و زیرساخت ها. مهم ترین امکانات ارائه شده توسط لبزنت: اعضای شاخص. در میان اعضای این شبکه، برخی آزمایشگاه های برجسته به صورت فعال شناخته می شوند: تعاملات ملی و بین المللی. لبزنت تاکنون با مراکز استان های مختلف مانند خراسان رضوی، اصفهان و البرز همکاری کرده است. همچنین تلاش هایی برای پیوستن به شبکه های بین المللی آزمایشگاهی منطقه ای (مانند ECO) انجام شده است.
حفاظت از سمور دریایی در اوایل قرن بیستم آغاز شد، زمانی که این جانور به دلیل شکار گسترده تجاری، در آستانه انقراض قرار گرفته بود. در گذشته، سمور دریایی به طور فراوان در ناحیه ای وسیع در امتداد شمال اقیانوس آرام – از شمال ژاپن تا آلاسکا و تا مکزیک – یافت می شد. اما تا سال ۱۹۱۱، شکار این حیوان به خاطر خز بسیار گران قیمتش، جمعیت سمورهای دریایی را به کمتر از ۲۰۰۰ فرد، آن هم تنها در دورافتاده ترین و صعب العبورترین مناطق زیست آن، کاهش داده بود. اتحادیه بین المللی حفاظت از طبیعت (IUCN)، سمور دریایی را جزو گونه های در معرض خطر انقراض طبقه بندی کرده است. از جمله تهدیدات مهم برای بقای این گونه می توان به آلودگی نفتی اشاره کرد؛ چرا که یک نشت بزرگ نفتی می تواند در مدت کوتاهی هزاران سمور دریایی را از بین ببرد. در طول قرن بیستم، جمعیت سمورهای دریایی از جمعیت های باقی مانده در شرق دور روسیه، غرب آلاسکا و کالیفرنیا بازیابی شد. از دهه ۱۹۶۰، تلاش هایی برای انتقال سمورهای دریایی به زیستگاه های پیشین آن ها نیز آغاز شد و این اقدامات در بازگرداندن این جانور به سایر نقاط سواحل غربی آمریکای شمالی موفقیت آمیز بود. امروزه، جمعیت سمورهای
دریایی در برخی مناطق به خوبی رشد کرده اند و احیای این گونه یکی از بزرگ ترین موفقیت های حفاظت دریایی در جهان به شمار می رود. با این حال، در دو بخش مهم از زیست گاه سمور دریایی، جمعیت این گونه اخیراً کاهش یافته یا در سطحی پایین باقی مانده است. در جزایر آلیوتی، از دهه ۱۹۸۰ به بعد، کاهش گسترده و غیرمنتظره ای در جمعیت سمورهای دریایی رخ داده است. علت دقیق این کاهش مشخص نیست، اما الگوی مشاهدات با افزایش شکار توسط نهنگ قاتل (ارکاها) سازگار به نظر می رسد. در دهه ۱۹۹۰، رشد جمعیت سمورهای دریایی کالیفرنیا متوقف شد، اما احتمال می رود که دلایل آن متفاوت از مشکلاتی باشد که سمورهای آلاسکا را تهدید می کند. در کالیفرنیا، شیوع بالای بیماری های عفونی در میان نوزادان و بزرگسالان یکی از عوامل اصلی مرگ ومیر این حیوانات شناخته شده است. یکی از این عوامل، انگلی کشنده است که در مدفوع گربه ایان و وحشی یافت می شود و می تواند به راحتی برای سمورهای دریایی مرگبار باشد. پیشینه. سمور دریایی پستاندار دریایی است که در نزدیکی سواحل اقیانوس آرام زندگی می کند؛ از شمال ژاپن، جزایر کوریل و شبه جزیره کامچاتکا گرفته تا شرق، در امتداد جزایر آلیوتی و سو
احل آمریکای شمالی تا مکزیک. این جانور پُرزدارترین خز را در میان تمام حیوانات دارد. بین سال های ۱۷۴۱ تا ۱۹۱۱، دوره ای از شکار گسترده برای پوست سمورهای دریایی، که به «شکار بزرگ» معروف است، جمعیت جهانی این گونه را به ۱۰۰۰ تا ۲۰۰۰ فرد کاهش داد؛ آن هم تنها در بخش کوچکی از زیستگاه تاریخی آن. از آن زمان، اغلب اشکال شکار تجاری این گونه ممنوع شده است، اگرچه شکار محدود توسط بومیان محلی همچنان مجاز است. سمور دریایی عمدتاً از بی مهرگانی مانند خارپشت های دریایی، انواع نرم تنان، سخت پوستان و برخی گونه های ماهی تغذیه می کند. در بیشتر زیستگاه های خود، این جانور جزو گونه های کلیدی محسوب می شود؛ به این معنا که نقشی حیاتی و تثبیت کننده در اکوسیستم محلی ایفا می کند، نقشی که فراتر از اندازه و تعداد جمعیت آن است. به طور خاص، سمورهای دریایی جمعیت خارپشت های دریایی را کنترل می کنند. در نبود این شکارچیان، جمعیت خارپشت ها به شدت افزایش می یابد و منجر به تخریب شدید جنگل کتانجک (جلبک های غول پیکر) خواهد شد؛ اکوسیستم هایی که گونه های ساحلی بسیاری برای زیست و تغذیه به آن ها وابسته اند. مسائل مربوط به حفاظت. پژوهش های انجام شده توسط سازمان
زمین شناسی ایالات متحده (U.S. Geological Survey) نشان می دهد که دسترس پذیری غذا، عامل اصلی رشد جمعیت سمورهای دریایی است. اتحادیه بین المللی حفاظت از طبیعت (IUCN) تهدیدات مهم برای این گونه را شامل آلودگی نفتی، شکار توسط نهنگ های قاتل (ارکا)، شکار غیرقانونی و تعارض با فعالیت های شیلاتی می داند. سمورهای دریایی ممکن است در صورت گیر افتادن در تجهیزات ماهیگیری غرق شوند. همچنین، حتی تماشاگران انسان با نیت خوب، اگر بیش از حد به این جانوران نزدیک شوند، می توانند موجب استرس و اختلال رفتاری در آن ها شوند. با این حال، بزرگ ترین تهدید برای سمورهای دریایی، نشت نفت است. برخلاف بیشتر پستانداران دریایی، سمورهای دریایی چربی زیرپوستی بسیار کمی دارند و عمدتاً برای حفظ گرما و عایق بودن بدن در برابر سرما، به خز تمیز، متراکم و ضدآب خود متکی هستند. وقتی خز آن ها با نفت آلوده شود، توانایی نگهداری هوا و آب گریزی خود را از دست می دهد. همچنین، سمورهای دریایی با استنشاق یا بلع نفت هنگام لیسیدن بدن خود، دچار آسیب در کبد، کلیهها و ریه ها می شوند. این آلودگی خز، خاصیت عایق بودن آن را از بین می برد و در نتیجه، حیوان دچار هیپوترمی (افت شدید
دمای بدن) و مرگ می شود.
از سال ۲۰۱۸، انرژی های تجدیدپذیر ۷۹ درصد از برق تولید شده داخلی مورد استفاده در برزیل را تشکیل می دادند. برزیل ۶۵٪ از برق خود را از نیروگاه های برق آبی (هیدروالکتریک) تأمین می کند، و دولت این کشور قصد دارد سهم انرژی بادی (در حال حاضر ۱۱٪)، انرژی خورشیدی (در حال حاضر ۲٫۵٪) و زیست توده (بیومس) را به عنوان منابع جایگزین افزایش دهد. طبق طرح جامع انرژی برزیل برای سال های 2016-2026 (PDE2016-2026)، انتظار می رود برزیل ۱۸٫۵ گیگاوات تولید برق بادی اضافی نصب کند که ۸۴ درصد آن در شمال شرقی و ۱۴ درصد آن در جنوب خواهد بود. برزیل پس از شوک های نفتی دهه ۱۹۷۰، تمرکز خود را بر توسعه منابع جایگزین انرژی، به ویژه اتانول نیشکر قرار داد. مزارع وسیع نیشکر در این کشور، توسعه این سوخت را تسهیل کردند. در سال ۱۹۸۵، ۹۱٪ از خودروهای تولیدی برزیل با اتانول نیشکر کار می کردند. موفقیت خودروهای سوخت انعطاف پذیر (flex-fuel) که از سال ۲۰۰۳ معرفی شدند، همراه با اجباری بودن استفاده از ترکیب E25 (۲۵٪ اتانول در بنزین) در سراسر کشور، باعث شد که تا فوریه ۲۰۰۸، مصرف سوخت اتانول در برزیل به ۵۰٪ از بازار خودروهای بنزینی برسد. بانک سرمایه گذاری اروپا،
از سال ۲۰۲۳، وام ۲۰۰ میلیون یورویی را برای افزایش دسترسی به انرژی های تجدیدپذیر برای خانه ها در محله های فقیرنشین سائوپائولو امضا کرد. انرژی خورشیدی. در اکتبر ۲۰۲۲، برزیل به ۲۲ گیگاوات انرژی خورشیدی نصب شده دست یافت. در سال ۲۰۲۱، برزیل از نظر انرژی خورشیدی نصب شده (۱۳ گیگاوات) چهاردهمین کشور جهان و یازدهمین تولیدکننده بزرگ انرژی خورشیدی در جهان (۱۶٫۸ تراوات ساعت) بود. کل انرژی خورشیدی نصب شده در برزیل در اکتبر ۲۰۲۳، ۳۴٫۲ گیگاوات تخمین زده شد که حدود ۱۵٫۶٪ از ماتریس برق این کشور را تشکیل می دهد. در سال ۲۰۲۲، برزیل هشتمین کشور جهان از نظر ظرفیت نصب شده انرژی خورشیدی (۲۴٫۰۷۹ گیگاوات) بود. برزیل یکی از بالاترین میزان تابش خورشیدی را در جهان دارد.بزرگ ترین نیروگاه های خورشیدی در برزیل شامل نیروگاه ایتوِرَوا و نیروگاه نوا اولیندا هستند. نیروگاه خورشیدی ایتوراوا دارای ظرفیت تولید ۲۵۴ مگاوات و نیروگاه نوا اولیندا دارای ظرفیت ۲۹۲ مگاوات است. زیست توده. در سال ۲۰۲۰، برزیل با ۱۵٫۲ گیگاوات ظرفیت نصب شده، دومین کشور بزرگ جهان در تولید انرژی از طریق زیست توده (تولید انرژی از سوخت های زیستی جامد و زباله های تجدیدپذیر) بود.
زیست توده یک منبع انرژی پاک در برزیل به شمار می رود. این نوع انرژی با استفاده از زباله های آلی، بقایای کشاورزی، چوب یا روغن های گیاهی تولید می شود و به کاهش آلودگی محیط زیست کمک می کند. باقیمانده نیشکر (تفاله نیشکر) که ارزش انرژی بالایی دارد، به طور گسترده برای تولید برق مورد استفاده قرار گرفته است. بیش از یک میلیون نفر در برزیل در بخش تولید بیومس فعالیت می کنند و این نوع انرژی ۲۷٪ از ماتریس انرژی برزیل را تشکیل می دهد.
بر اساس تعهد خود به دستورالعمل انرژی های تجدیدپذیر اتحادیه اروپا در سال ۲۰۰۹، فرانسه هدف گذاری کرده بود تا سال ۲۰۲۰، ۲۳٪ از کل نیازهای انرژی خود را از منابع تجدیدپذیر تأمین کند. این هدف به صورت زیر تقسیم می شود: تا پایان سال ۲۰۱۴، ۱۴٫۳٪ از کل نیازهای انرژی فرانسه از منابع تجدیدپذیر تأمین می شد که این رقم نسبت به ۹٫۶٪ در سال ۲۰۰۵ افزایش یافته است. چشم انداز برق تجدیدپذیر در فرانسه پس از انتشار گزارش «برنامه ریزی چندساله انرژی» در اکتبر ۲۰۱۶، تقویت شد؛ این گزارش تعهد به تعادل بخشی مجدد ترکیب برق کشور به سمت منابع تجدیدپذیر را نشان داد. طبق این گزارش، ظرفیت برق تجدیدپذیر قرار است از ۴۱ گیگاوات در سال ۲۰۱۴ به بین ۷۱ تا ۷۸ گیگاوات تا سال ۲۰۲۳ افزایش یابد. تاریخچه بخش برق فرانسه عمدتاً تحت سلطه تعهد طولانی مدت این کشور به انرژی هسته ای بوده است. با این حال، گزارش تأکید می کند که تا سال ۲۰۲۵، بیش از نیمی از ظرفیت انرژی هسته ای در فرانسه از نیروگاه هایی تأمین خواهد شد که حداقل ۴۰ سال سن دارند و ممکن است نیازمند تعطیلی یا بازسازی برای تمدید عملیات باشند؛ بنابراین، نیاز است که به منابع دیگر، از جمله انرژی های تجدیدپذیر
، برای جبران کسری ظرفیت تولید پیش بینی شده، توجه ویژه ای شود. یکی از اجزای کلیدی هدف های تجدیدپذیر فرانسه، تعهد به افزایش چشمگیر بهره وری انرژی، به ویژه در ساختمان ها و عایق بندی حرارتی است. هدف کاهش اتلاف گرما تا ۳۸٪ تا سال ۲۰۲۰ تعیین شده است. هدف های انرژی تجدیدپذیر همچنین به منظور تحریک ایجاد مشاغل جدید و تغییر مشاغل موجود برای تحقق رشد سبز تدوین شده اند. طرح PPE (برنامه ریزی چندساله انرژی) هدف کاهش مصرف انرژی های فسیلی اولیه به میزان ۲۲٪ تا سال ۲۰۲۳ نسبت به سطح سال ۲۰۱۲ (سناریوی مرجع) یا کاهش ۱۱٪ در شرایط کمتر مطلوب (سناریوی جایگزین) را دارد. از نظر کاهش مصرف انرژی اولیه، پیش بینی می شود: مصرف محصولات نفتی بین سال های ۲۰۱۲ تا ۲۰۲۳ به میزان ۲۳٪ (سناریوی مرجع) یا ۹٫۵٪ (سناریوی جایگزین) کاهش یابد، مصرف گاز به میزان ۱۶٪ (۹٪ در سناریوی جایگزین) کاهش یابد و مصرف زغال سنگ به میزان ۳۷٪ (۳۰٪ در سناریوی جایگزین) کاهش پیدا کند. در بخش حمل ونقل، فرانسه مجموعه ای از ابتکارات را برای ترویج استفاده از انرژی های تجدیدپذیر و افزایش بهره وری در نظر گرفته است. این اقدامات شامل تغییر رفتارهای حمل ونقلی مانند افزایش میزان دور