Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
موفلتا یا موفالِتا نوعی نان گرد سیسیلی با کنجد است، و همچنین یک ساندویچ محبوب است که توسط یک مهاجر سیسیلی به ایالات متحده ایجاد شده و در شهر نیواورلئان شهرت یافته است. ریشه شناسی، تلفظ و نگارش. نام آن احتمالاً شکل کوچک شده "muffe" ('کپک'، 'قارچ') است، شاید به دلیل شباهت نان گرد ساندویچ به کلاهک قارچ؛ یا از "muffola"، «دستکش» گرفته شده باشد. نظریه ای دیگر احتمالاً ریشه فرانسوی دارد، زیرا کلمه "mou" در فرانسوی به معنی «نرم» است و به بافت نرم و اسفنجی نان اشاره دارد. فرضیه جایگزین به ریشه ساکسون اشاره دارد، به دلیل شباهت با کلمه انگلیسی "muffin"، که به کیک یا نان کوچک نرم گفته می شود. شکل های "muffoletta" و واریانت های آن، ایتالیایی شده مدرن زبان سیسیلی هستند. همانند بسیاری از واژگان تأثیر گرفته از زبان های خارجی در نیواورلئان، تلفظ از شکل اولیه فونتیک تکامل یافته است. با توجه به گویش خاص سیسیلی، ممکن است این واژه به صورت های زیر نوشته شود: ساندویچ موفلتا تا حدی شبیه ساندویچ "نان خیس" شهر نیس، فرانسه است. تاریخچه. ساندویچ موفلتا گفته می شود که در سال ۱۹۰۶ در در خیابان دکاتور، نیواورلئان، لوییزیانا توسط صاحب دِلِ
یکتِسن سیسیلی، سالواتوره لوپو، ساخته شده است. مهاجر سیسیلی دیگر، بیاجیو مونتالبانو، که صاحب دِلِیکتِسن در نیواورلئان بود، با اختراع ساندویچ رُما مرتبط است که ممکن است پیش نمونه موفلتا باشد. دیگر دِلِیکتِسن ایتالیایی سبک در نیواورلئان، Progress Grocery Co.، که در اصل در سال ۱۹۲۴ توسط خانواده پرون افتتاح شد، منشأ موفلتا را نامشخص می داند. ساندویچ موفلتا به سبک سنتی از یک قرص نان موفلتا که افقی برش خورده، و با لایه هایی از سالاد زیتون به سبک موفلتا، سالامی، ژامبون، پنیر سوئیسی، پروولون و مورتادلا پوشانده می شود. موفلتاها به اندازه یک چهارم، نیم و کامل فروخته می شوند. سالاد زیتون ویژه، سالادی خردشده از زیتون سبز، زیتون سیاه، روغن زیتون، کرفس، گل کلم، هویج، فلفل شیرین، پیاز، کاپِر، جعفری، "پپرونچینی"، اُرِگانو، سیر، سرکه، و دیگر سبزیجات و ادویه ها است. این یک «سالاد تند» است که به عنوان اسپرد استفاده می شود. کرفس، گل کلم و هویج معمولاً به شکل ترشی هستند. ممکن است کاپر و آب لیمو نیز اضافه شود. این سالاد به صورت تجاری برای رستوران ها و فروشگاه ها تولید می شود. موفلتا معمولاً سرد سرو می شود، اما بسیاری از فروشندگان آ
ن را تست می کنند.
کاپرینو نوعی پنیر ایتالیایی است که به طور سنتی از شیر کامل یا کم چرب شیر بز تهیه می شود. نام این پنیر از واژه ایتالیایی بز، ، گرفته شده است. با روش های مدرن تولید، این پنیر گاهی از شیر گاو یا ترکیبی از شیر گاو و بز نیز تولید می شود. دو سبک اصلی کاپرینو، "فِرسکو" ("تازه") و "استاگیوناتو" ("کهنه") هستند. تولید. تولید پنیر با افزودن مخمر بر پایه آب پنیر به شیر کامل یا نیمه چرب آغاز می شود. سپس شیر برای تحریک لخته شدن تا ۲۴ ساعت گرم می شود. پس از لخته شدن، دلمه به قالب منتقل می شود بدون اینکه خرد شود. قالب ها به مدت ۲۴ ساعت باقی می مانند تا آب پنیر به طور کامل خارج شود. سپس پنیر نمک زده و چندین بار برگردانده می شود و اجازه داده می شود تا بسته به محصول مورد نظر، کهنه شود. نسخه های مختلف شامل پنیرهای کهنه شده برای ۳۰ روز یا بیشتر و آن هایی است که با جعفری، سیر، تره و فلفل آسیاب شده طعم دار می شوند. کاپرینو فِرسکو ("کاپرینو تازه"). نسخه تازه کاپرینو، "کاپرینو فِرسکو"، به مدت ۳ تا ۴ روز کهنه می شود و بافتی نرم و کرمی دارد و شکل آن گرد یا استوانه ای است. اغلب به صورت پیچیده در کاغذ یا در روغن زیتون فروبرده می شود، به
ویژه برای حمل و نگهداری. کاپرینو استاگیوناتو ("کاپرینو کهنه"). "کاپرینو استاگیوناتو" معمولاً ۲۰–۴۰ روز یا بیشتر بسته به منطقه کهنه می شود که طعمی شورتر و مایل به ترش به پنیر می دهد. شکل آن کوچک و مربع یا به شکل مارشمالو است. پوسته اغلب نازک و به رنگ زرد یا قرمز مایل به قهوه ای است.
کاستل مگنو (DOP) نوعی پنیر ایتالیایی است که از منطقه پیدمونت سرچشمه می گیرد. این پنیر دارای وضعیت حفاظت شده با نام مبدأ در اتحادیه اروپا است. یادداشت های تاریخی. کاستل مگنو پنیر است که قرن هاست تولید می شود: قدیمی ترین اشاره ثبت شده به آن به سال ۱۲۷۷ برمی گردد، زمانی که رکورد شده کاستل مگنو به عنوان پرداخت به مارکویس سالوتزو در ازای استفاده از مراتع در کاستل مگنو و چله دی ماکرا داده شده است. منطقه تولید. این پنیر به طور سنتی در وَلّه گرانا، در جنوب غربی استان کونئو تولید می شود، جایی که تولید آن امروزه فقط در محدوده "شهرداری ها"ی کاستل مگنو، پرادلِوِس و مونتروسو گرانا مجاز است. روش تولید. کاستل مگنو یک پنیر نیمه سفت و نیمه چرب است که از شیر کامل گاوهای نژاد گاو پیدمونتی تولید می شود که با علوفه تازه یا یونجه از مراتع مختلط یا چراگاه تغذیه شده اند. گاهی مقداری شیر از گوسفند یا بز به شیر گاو اضافه می شود. کاربردها. علاوه بر مصرف به تنهایی، کاستل مگنو می تواند بخشی از دستورهای غذایی متنوعی باشد، مانند استفاده در فوندو یا سس ولوته، و همچنین می توان آن را همراه با برنج، پاستا، پولنتا، گوشت گاو خام برش خورده (کارپا
چیو) یا سبزیجات گریل شده مصرف کرد.
ساموئل نواح ایزنشتات ؛ (‎؛ (۱۰ سپتامبر ۱۹۲۳-۲ سپتامبر ۲۰۱۰) جامعه شناس و نویسنده اسرائیلی بود. او در سال ۱۹۵۹ به عنوان استاد در بخش جامعه شناسی دانشگاه عبری اورشلیم منصوب شد. از سال ۱۹۹۰ تا زمان مرگش در سپتامبر ۲۰۱۰، او استاد بازنشسته بود. وی کرسی های استادی مهمان بسیاری را در دانشگاه شیکاگو، دانشگاه هاروارد، دانشگاه زوریخ، دانشگاه وین، دانشگاه برن، دانشگاه استنفورد و دانشگاه هایدلبرگ و دانشگاه های دیگر بر عهده داشت. ایزنشتات جوایز متعددی از جمله جایزه بالزان و جایزه تحقیقاتی ماکس-پلانک را دریافت کرد. او همچنین برنده جایزه یادبود بین المللی هولبرگ در سال ۲۰۰۶ بود. او عضو بسیاری از آکادمی ها، از جمله آکادمی هنر و علوم آمریکا و شورای ویراستاران مشورتی مجله تکامل اجتماعی و تاریخ بود. دختر او ایریت مایر محقق برجسته زبان اشاره اسرائیلی بود. در حوزه جامعه شناسی، او به عنوان «جامعه شناس جوانان» شناخته شد (پس از یک دوره در «از نسلی به نسل دیگر»، اثری که ارتباط نزدیکی با ایده های تالکوت پارسونز دارد). با این حال: تحقیقات ایزنشتات به طور چشمگیری به درک این موضوع کمک کرد که روند مدرن تفسیر اروپامحور از برنامه فرهنگی توس
عه یافته در غرب، یک مدل توسعه طبیعی است که در همه جوامع دیده می شود... مدل اروپایی تنها مدل نیست: بلکه صرفاً قدیمی ترین مدل بود. این مدل، این روند را آغاز کرد. اما واکنش های اجتماعی، چه در ایالات متحده آمریکا، کانادا، ژاپن یا در آسیای جنوب شرقی، با معرف های فرهنگی کاملاً متفاوتی رخ داد. ("فرانکفورت روندشائو"، ۲۲ مارس ۲۰۰۰) سابقه و تحصیلات. ایزنشتات در سال ۱۹۲۳ در ورشو، لهستان زاده شد. در اوایل دهه ۱۹۳۰، مادر بیوه اش او را به اورشلیم برد و او از سن ۱۲ سالگی در فلسطین تحصیل کرد. در سال ۱۹۴۰، ایزنشتات در دانشگاه عبری تحصیل کرد و در آنجا کارشناسی ارشد هنر و دکترا خود را در رشته جامعه شناسی دریافت کرد. پس از سال تحصیلی ۱۹۴۷-۱۹۴۸، او به اورشلیم بازگشت تا به عنوان استادیار در دپارتمان مارتین بوبر که پایان نامه کارشناسی ارشد خود را زیر نظر او نوشته بود، مشغول به کار شود. ایزنشتات در دانشگاه عبری ماند و در آنجا شروع به تدریس کرد، از سال ۱۹۵۰ تا ۱۹۶۹ به عنوان رئیس گروه جامعه شناسی خدمت کرد و همچنین چند سالی به عنوان رئیس دانشکده علوم انسانی خدمت کرد.&gt; ایزنشتات در درک فرهنگ ها و تمدن ها نقش داشت. به عنوان یک دانشمند
علوم اجتماعی، «آیزنشتات بر تعامل بین فرآیندهای فرهنگی و ساختاری تغییر و بر تنش ها و تضادهای ذاتی به جای فرآیند یکسان توسعه تمرکز کرده است.» ایزنشتات در مورد موضوعات گسترده ای از تغییر اجتماعی، مدرنیته و تمدن ها تحقیق کرد. یکی از استدلال های او این است که «بنیادگرایی پدیده ای سنتی نیست، بلکه مدرن است». ایزنشتات نظرات خود را با این جمله خلاصه کرد: «من سعی می کنم بفهمم تجربه تاریخی تمدن های بزرگ چه بوده است... سعی کنم پویایی های اصلی این تمدن ها و چگونگی تبدیل شدن آنها به جوامع مدرن، چگونگی مدرن شدن آنها و چگونگی توسعه برنامه های فرهنگی مختلف مدرنیته را درک کنم.» به افتخار مشارکت های ایزنشتات در جامعه شناسی، اریک کوهن، موشه لیساک و یوری آلماگور کتاب «پویایی اجتماعی تطبیقی: مقالاتی به افتخار اس. ان. آیزنشتات» را گردآوری کردند. مطالب این کتاب توسط دانشجویان و همکاران سابق آیزنشتات در دپارتمان جامعه شناسی و انسان شناسی اجتماعی دانشگاه عبری اورشلیم نوشته شده است. مقالات مربوط به مضامین اصلی آیزنشتات در مطالعه فرهنگ ها، نوسازی و تغییر اجتماعی و سیاسی است. کار ایزنشتات به زمینه های مختلف جامعه شناسی، دوره های زمانی و
فرهنگ ها می پردازد و ویراستاران احساس کردند که مفهوم اصلی کار آیزنشتات پویایی اجتماعی است. افتخارات. ایزنشتات عضو آکادمی علوم اسرائیل، اعضای افتخاری خارجی انجمن فلسفی آمریکا، وابسته خارجی آکادمی ملی علوم در ایالات متحده، عضو افتخاری خارجی در آکادمی هنر و علوم، پژوهشگر افتخاری خارجی در موسسه جامعه شناسی آکادمی علوم اجتماعی چین، عضو افتخاری مدرسه اقتصاد لندن و علوم سیاسی بود. در سال 2010 یادنامه، "هویت های جمعی، دولت ها و جهانی شدن. انشا به افتخار ساموئل نواح ایزنشتات» به افتخار ایزنشتات منتشر شد.
برُس (همچنین بروس, بروسس, بروس یا برُس نوشته می شود) یک تهیه پیدمونتی و لیگوریایی از پنیر و گراپا است که در قرن های گذشته، بخشی از آشپزی روستایی و غرب لیگوریا بوده است. طعم تند آن باعث شده مثلث ضرب المثل «تنها عشق قوی تر از برُس است» شکل بگیرد. گمان می رود نام آن از برسه گرفته شده باشد. تاریخچه. قدمت این تخصص مشخص نیست، اگرچه احتمالاً پیش از آغاز قرن نوزدهم کاملاً تثبیت شده بود، زمانی که ویتوریو دی سانت آلبینو آن را در دیکشنری ایتالیایی-پیدمونتی خود توصیف کرد. هدف اصلی جلوگیری از هدررفت بود: قطعات پنیر کهنه، سفت و/یا کپک زده با گراپای خانگی (تقطیر باقیمانده از [پومیس] پس از شراب سازی) مخلوط می شد، شاید کمی کره و ادویه نیز اضافه می شد، و در ظرف سفالی گذاشته می شد تا تخمیر شود تا بافتی کرمی پیدا کند. سپس روی آن پوشانده می شد و می توانست به عنوان کنسرو نگهداری شود. برُس در سال های اخیر محبوبیت یافته و اغلب در رستوران های لنگه یافت می شود. با این حال، فرمول سنتی قوی عمدتاً با نسخه ای بر اساس پنیرهای تازه مانند روبیولا و شراب سفید جایگزین شده است. شباهت ها. برُس از ریکوتا نسخه ای بدون شراب یا گراپا است که در بخش ه
ای مختلف پیدمونت تهیه می شود و شامل تخمیر پنیر ریکوتای گوسفندی به مدت یک ماه یا بیشتر است و با فلفل چیلی یا فلفل سیاه معطر می شود. این محصول توسط دولت منطقه ای به عنوان «محصول سنتی پیدمونتی» شناخته شده است. بروزو محصول غیرالکلی مشابهی است که این بار بر اساس ریکوتای شیر گوسفند و در کمون های تریورا، مولینی دی تریورا و کوزیو دی آرروشا در استان ایمپریا، غرب لیگوریا تولید می شود. این پنیر در بررسی دولتی کشاورزی به ریاست استفانو یاکینی در سال های ۱۸۷۷–۱۸۸۲ ذکر شده و تا دهه ۱۹۹۰ محبوب باقی ماند. در دهه اول قرن بیست و یکم دوباره مورد توجه قرار گرفت و در فهرست آرک آف تیست محصولات میراث غذایی قرار گرفت. ریکوتا در قالب ها برای تخلیه قرار می گیرد و سپس برای تخمیر به وان های چوبی منتقل می شود، معمولاً با افزودن نمک. پنیرها پس از حدود یک هفته در زیرزمین آماده مصرف هستند. آن ها در اندازه های مختلف، با بافت کرمی و رنگ عاجی یا سفید مایل به قهوه ای عرضه می شوند.
آسیاگو یک پنیر از شیر گاو است که برای اولین بار در آسیاگو در ایتالیا تولید شد و بسته به مدت رسیدگی، بافت های متفاوتی دارد: آسیاگو تازه بافت نرم دارد و آسیاگو کهنه، بافتی خردشونده دارد. آسیاگو کهنه اغلب روی سالادها، سوپ ها، پاستاها و سس ها رنده می شود، در حالی که آسیگو تازه برای تهیه "ساندویچ" یا روی نان برش داده می شود و همچنین می توان آن را روی غذاهای مختلف و طالبی ذوب کرد. این پنیر به عنوان پنیر آلپینی یا نوع سوئیسی طبقه بندی می شود. آسیگو در کشورهای مختلفی از جمله ایتالیا، ایالات متحده و استرالیا تولید می شود. در ایتالیا، آسیگو دارای محصول با منشأ محافظت شده است، زیرا آسیگو در اصل در منطقه آلپینی فلات آسیگو، در ونتو و ترنتینو-آلتو آدیجه تولید می شد. آسیگو یکی از محصولات شاخص منطقه ونتو است و همچنان محبوب ترین پنیر در منطقه DOP است. منطقه تولید DOP از دشت های دره پو شروع و تا مراتع آلپ بین فلات آسیگو و ارتفاعات ترنتینو ادامه دارد. این منطقه شامل چهار استان شمال شرقی ایتالیا است: تمام مناطق ویچنزا و ترنتو و بخش هایی از استان های پادووا و ترویزو. آسیگو تولید شده و رسیدگی شده در گاوداری هایی که بیش از بالاتر ا
ز سطح دریا قرار دارند و با شیر مزارعی بیش از تولید می شوند، می توانند برچسب «محصول کوهستان» را داشته باشند. به مرور زمان، تولید آسیگو در کشورهای دیگر نیز آغاز شد، به ویژه کشورهایی که مهاجرت قابل توجهی از ایتالیا داشتند؛ بنابراین تولید این پنیر در سراسر جهان گسترش یافت و اصطلاح «آسیگو» به سبک پنیر اشاره دارد که می تواند در هر جایی تولید شود. تاریخچه. بین قرن های ۱۰ تا ۱۵، پرورش گوسفند فعالیت اصلی کشاورزی در فلات آسیگو بود که به خاطر مراتعش مشهور بود و هدف از آن تولید پنیرهای خوش طعم (اصطلاحاً "پگورین") و تولید پشم برای کارخانه های نساجی در دره های مجاور بود. در قرن هفدهم تولید آسیگو به مناطق اطراف گسترش یافت؛ در قرون ۱۸ و ۱۹ آسیگو دآلِوو با رسیدگی طولانی تولید شد و آسیگو پرساتو با رسیدگی کوتاه در اوایل قرن بیستم آغاز شد. بارتولومئو پلاتینا نوشت «شیر بز عالی است، شیر میش در رده بعدی و شیر گاو در جایگاه سوم است». گوسفندان حدود توسط گاو جایگزین شدند، به دلیل مدرن شدن روش های پرورش (به ویژه استفاده از چمنزارهای کوتاه به جای مراتع طبیعی)؛ تنها در قرن ۱۹ بود که شیر گاو جایگزین شیر گوسفند در پنیرهای این منطقه شد. در
این دوره، تکنیک های سنتی پنیرسازی که هنوز در مزارع فلات حفظ شده بود، بهبود یافت و با فناوری مدرن به کارخانه های کوچک و متوسط آسیگو گسترش یافت. تولید آسیگو در فلات آسیگو تا قرن نوزدهم غالب بود و پس از آن به مناطق هموار و مزارع ترنتینو نیز رسید. یکی از دلایل مهم گسترش، جنگ ها و کاهش جمعیت منطقه بود. آسیگو در مرز امپراتوری اتریش قرار داشت و منطقه ای استراتژیک با نبردهای گسترده در زمان کمپین ایتالیا توسط ناپلئون و دو جنگ جهانی بود. آسیگو در دهه ۱۹۲۰ توسط مهاجران ایتالیایی به ایالات متحده معرفی شد و در اواخر قرن ۲۰ و اوایل ۲۱ به عنوان پنیر رنده شده و تاپینگ روی «آسیاگو بیگل» مشهور شد. کنسرسیوم مستقر در ویچنزا در سال ۱۹۷۹ برای تضمین کیفیت آسیگو، نظارت بر برچسب ها و آگاهی رسانی دربارهٔ این پنیر تشکیل شد. این کنسرسیوم بیش از چهل تولیدکننده و مراکز رسیدگی پنیر را نمایندگی می کند. انواع و تولید. آسیاگو پرساتو. این نوع با شیر تازه کامل تولید می شود. ابتدا شیر تا گرم می شود. سپس آنزیم های خاص مانند مایه پنیر و لیپاز به صورت محلول مایع اضافه می شوند تا شیر منعقد شود. دلمه ورز داده شده و نیمه پخته می شود. دلمه به قطعات کوچ
ک خرد می شود (به اندازه یک گردو) و دوباره در حدود پخته می شود. سپس مخلوط در قالب های سوراخ دار ریخته می شود؛ پس از آن، نمک زدایی اولیه انجام شده و قالب با پرس هیدرولیک به مدت حدود چهار ساعت فشرده می شود. سپس پنیرها با نوار پلاستیکی پوشانده می شوند و برای ۲ تا ۳ روز در اتاقی به نام «فرسکورا» خشک می شوند. سپس نوارها برداشته شده و پنیر در حمام نمکی به مدت دو روز نگهداری می شود و بعد در محیط خشک به مدت ۲۰ تا ۴۰ روز استراحت می کند. پنیر نهایی استوانه ای با قطر و ارتفاع حدود است. وزن متوسط هر پنیر ۱۱ تا ۱۵ کیلوگرم است. پوسته نازک و انعطاف پذیر است؛ داخل آن نرم، کره ای و سفید یا کمی زرد است. آسیاگو دآلِوو. این نوع با ترکیب شیر کامل و کم چرب تولید می شود. ابتدا شیر خام تا گرم شده و مایه پنیر و آنزیم ها اضافه می شود تا شیر منعقد شود. دلمه بدست آمده ورز داده و نیمه پخته می شود و سپس به قطعات کوچک (به اندازه دانه برنج) تقسیم می شود. در این مرحله دو پخت دیگر در دمای و انجام می شود. سپس دلمه از حرارت برداشته شده و با همزن بزرگ هم زده می شود، بعد در قالب های پوشیده با پارچه پنیر قرار داده می شود، روی میز تخلیه چند ساعت است
راحت می کند و چند بار چرخانده می شود. در مرحله پیش نمک، آخرین آب پنیر گرفته شده و لوگوی DOP روی پنیر ثبت می شود. این مرحله حداقل ۴۸ ساعت طول می کشد و پنیر چند بار چرخانده می شود. سپس نمک زدایی انجام می شود، یا با پاشیدن نمک روی سطح یا با غوطه ور کردن در آب نمک. مرحله آخر رسیدگی است که حداقل ۶۰ روز طول می کشد و باید در منطقه منشأ انجام شود، در انبارهایی با دما و رطوبت کنترل شده (بهینه و رطوبت ۸۰–۸۵٪). بر اساس مدت رسیدگی، آسیگو دآلِوو به سه نوع تقسیم می شود: محصول با منشأ محافظت شده. در اتحادیه اروپا، آسیاگو محصول D.O.P ایتالیایی است. این بدان معناست که محصول تنها در منطقه منشأ مشخص می تواند به عنوان «اصیل» شناخته شود. قوانین اتحادیه اروپا خارج از این اتحادیه اعمال نمی شود. قبلاً این پنیر در تعدادی از کشورهای اروپایی تحت توافق های دو جانبه محافظت می شد. ماهیت عمومی آسیاگو. اداره ثبت اختراعات و علائم تجاری آمریکا به وضوح اعلام کرده که "asiago" یک اصطلاح عمومی است و توسط شرکت های متعدد برای توصیف نوعی پنیر استفاده می شود، نه محصول منحصر به فرد ایتالیا. در سال ۲۰۱۹، کنسرسیوم محافظت از پنیر آسیاگو تلاش برای ثبت علا
مت تجاری "asiago" در آمریکا را رها کرد. تلاش های مشابه در استرالیا توسط IP Australia در ۲۰۱۸ رد شد.
ارنستو چزارو (۱۲ مارس ۱۸۵۹ – ۱۲ سپتامبر ۱۹۰۶) ریاضیدان ایتالیایی بود که در زمینه هندسه دیفرانسیل فعالیت می کرد. او کتابی (ناپل، ۱۸۹۰) دربارهٔ این موضوع نوشت که در آن منحنی های فراکتال و منحنی پرکننده فضا را نیز توصیف می کند، که بخشی از دسته بزرگتری از منحنی د رَمها هستند، اما امروزه به افتخار او به نام منحنی های چزّارو شناخته می شوند. او همچنین به خاطر روش «میانگین گیری» خود برای «جمع بندی چزّارو» سری های سری واگرا معروف است که به نام میانگین چزّارو شناخته می شود. زندگی نامه. پس از شروع نسبتاً ناموفق در دوران تحصیل و سفری در اروپا—با مهم ترین توقف در لیژ، جایی که برادر بزرگ ترش جوزپه ریموندو پیو چزّارو در دانشگاه محلی به تدریس زمین شناسی مشغول بود—ارنستو چزّارو در سال ۱۸۸۷ از دانشگاه رم فارغ التحصیل شد، در حالی که پیش از آن به خاطر آثار متعددش، عضو انجمن سلطنتی علوم بلژیک شده بود. سال بعد، او کرسی ریاضیات را در دانشگاه پالرمو به دست آورد و تا سال ۱۸۹۱ در آنجا باقی ماند. سپس در رم مستقر شد و به عنوان استاد در دانشگاه ساپیِنتا رم فعالیت کرد تا زمان مرگ تصادفی اش، هنگامی که در تلاش برای نجات پسر کوچک خود مانلیو
از غرق شدن بود. فعالیت علمی. اصلی ترین مشارکت های چزّارو در زمینه هندسه دیفرانسیل است. کتاب "هندسه درونی"، نوشته ۱۸۹۴، به ویژه به ساخت منحنی فراکتال می پردازد. پس از آن، چزّارو منحنی «برف دانه» فون کوخ را که پیوسته اما در هیچ نقطه ای قابل مشتق گیری نبود، مطالعه کرد. از دیگر آثار او می توان به "مقدمه ای بر نظریه ریاضی حساب دیفرانسیل و انتگرال" (۱۸۹۳)، "تحلیل جبری" (۱۸۹۴) و "عناصر حساب دیفرانسیل و انتگرال" (۱۸۹۷) اشاره کرد. او تعریف ممکن از حد یک دنباله واگرا را ارائه کرد، که امروزه به عنوان «جمع چزّارو» شناخته می شود و با حد دنباله میانگین جزئی جمع اعضای دنباله تعریف می شود.
در ریاضیات، مسئله مبل متحرک یا مسئله مبل، یک ایده آل سازی دوبعدی از مسائل جابجایی مبلمان در دنیای واقعی است و به دنبال شکل دوبعدی صلب از بزرگ ترین مساحتی است که بتوان از طریق یک ناحیه صفحه ای زاویه دار (به شکل L) با اضلاعی به پهنای عرض واحد حرکت داد. مساحتی که به این ترتیب به دست می آید، ثابت مبل نامیده می شود. مقدار دقیق ثابت مبل هنوز یک مسئله حل نشده است. بهترین پاسخ شناخته شده که توسط جوزف ال. گرور پیشنهاد شده است، مقداری تقریباً برابر ۲٫۲۱۹۵ است. در نوامبر ۲۰۲۴، جینئون بائک یک نسخه پیش چاپ در arXiv منتشر کرد و ادعا کرد که مقدار گروِر، مقدار بهینه است، که اگر درست باشد، مسئله مبل متحرک را حل می کند. تاریخچه. اولین انتشار رسمی توسط ریاضیدان اتریشی-کانادایی لئو موزر در سال ۱۹۶۶ انجام شد، اگرچه قبل از آن تاریخ اشارات غیررسمی زیادی وجود داشته است. مرزها. کارهایی انجام شده است تا ثابت شود که ثابت مبل (A) نمی تواند کمتر یا بیشتر از مقادیر خاص (کران های پایین و کران های بالا) باشد. کران پایین. یک کران پایین برای ثابت مبل را می توان با یافتن شکلی مشخص با مساحت بالا و مسیری برای عبور آن از گوشه اثبات کرد. کران پایی
ن بدیهی، عبارت است از: A ≥ π/۲ ≈ ۱٫۵۷. این نتیجه از مبلی به شکل نیم دایره با شعاع واحد به دست می آید که می تواند از یک راهرو وارد گوشه شود، درون گوشه حول مرکز دایره بچرخد و سپس از راهروی دیگر خارج گردد. در سال ۱۹۶۸، جان همرسلی حد پایینی را بیان کرد. formula_1 این امر را می توان با استفاده از شکلی شبیه به گوشی تلفن قدیمی، متشکل از دو ربع دیسک به شعاع ۱ در دو طرف یک صفحه ۱ در formula_2، محقق کرد. مستطیلی که از آن نیم قرصی به شعاع formula_3 حذف شده است. در سال ۱۹۹۲، جوزف ال. گرور از دانشگاه راتگرز، مبلی با ۱۸ بخش منحنی را توصیف کرد که هر کدام فرم تحلیلی همواری به خود می گرفتند. این امر، حد پایین ثابت مبل را تقریباً به ۲٫۲۱۹۵ افزایش داد . کران بالا. هامرزلِی یک کران بالای ثابت مبل را حداکثر برابر با 2formula_4https://wikimedia.org/api/rest_v1/media/math/render/svg/36a216749d0d8a2a79f25c1004224e394742548b بیان کرد. یواو کالوس و دن رومیک در سال ۲۰۱۸ کران بالای جدیدی منتشر کردند و ثابت مبل را در مقدار ۲٫۳۷ محدود کردند. رویکرد آن ها شامل چرخاندن راهرو (به جای مبل) در یک دنباله متناهی از زوایای متمایز (به جای چرخش پیو
سته) و به کارگیری جستجوی رایانه ای برای یافتن انتقال ها در هر نسخهٔ چرخیده است، به گونه ای که اشتراک تمام این نسخه ها یک مؤلفهٔ همبند با بیشترین مساحت ممکن داشته باشد. همان گونه که آن ها نشان دادند، این روش یک کران بالای معتبر برای مبل بهینه ارائه می دهد و با استفاده از تعداد بیشتری زاویهٔ چرخش می توان آن را دقیق تر کرد. انتخاب پنج زاویهٔ چرخش به دقت انتخاب شده، منجر به کران بالای اعلام شده گردید. مبل راحتی دو طرفه. نوعی از مسئله مبل، شکل بزرگ ترین مساحتی را که می تواند در یک راهرو با عرض واحد، در هر دو گوشه ۹۰ درجه چپ و راست (جایی که گوشه های چپ و راست به اندازه کافی از هم فاصله دارند که یکی قبل از برخورد با دیگری کاملاً طی شود) احاطه کند، می پرسد. دن رومیک حد پایینی از مساحت تقریباً ۱٫۶۴۴۹۵۵۲۱ را شرح داده است. ۱۸ بخش منحنی نیز مبل او را توصیف می کنند.
پول شویی در ایران پس از دهه ها تحریم های بین المللی که ایران را از سیستم مالی رسمی جهانی جدا کرده، توسعه یافته است. این وضعیت تهران را وادار کرده تا شبکه های پیچیده پولشویی و دور زدن تحریم ها را برای حفظ اقتصادش و تأمین مالی فعالیت های منطقه ای خود ایجاد کند. از تحریم های اولیه آمریکا علیه تأمین مالی تروریسم در دهه ۱۹۸۰ تا تحریم های هسته ای سازمان ملل و غرب در دهه ۲۰۰۰، ایران با محدودیت های اقتصادی شدیدی مواجه بوده است. در پاسخ، نهادهای دولتی ایران و شرکای آنها به «تکنیک های جنایی پول شویی متوسل شدند و نفت و پول ایران را با نام ها و بهانه های جعلی جابه جا کردند»، همان طور که یک مقام سابق وزارت خزانه داری آمریکا توصیف کرده است. در طول زمان، تهران یک سیستم مالی سایه جهانی، شبکه ای غیرقانونی از شرکت های کاغذی، بانک های واسطه، و صرافان ساخته که به آن کمک می کند تا کنترل های بانکی را دور بزند و وجوه را در سراسر جهان جابه جا کند. نهادهای نظارتی بین المللی مدت هاست که سیستم مالی ایران را به دلیل عدم شفافیت آن مورد هشدار قرار داده اند. گروه ویژه اقدام مالی (FATF) ایران را حوزه قضایی «پرخطر» با «کمبودهای راهبردی قابل
توجه» در مقابله با پول شویی و تأمین مالی تروریسم برچسب زده است. در واقع، از سال ۲۰۲۰ گروه اقدام مالی از کشورهای عضو خواسته تا اقدامات تشدیدشده احتیاط و حتی اقدامات متقابل علیه مالی غیرقانونی ایران اعمال کنند. مقامات آمریکایی نیز به طور مشابه کل حوزه قضایی ایران را به عنوان «نگرانی اصلی پولشویی» تعیین کرده اند. چنین تعیین هایی نشان دهنده این است که تاکتیک های دور زدن تحریم ها تا چه حد عمیقاً در عملیات مالی داخلی و بین المللی ایران جای گرفته اند. نهادهای کلیدی درگیر در دور زدن تحریم های ایران. دستگاه دور زدن تحریم های علیه ایران شامل ارگان های دولتی، نهادهای مالی وابسته به دولت، و گروه های واسطه می شود. بازیگران کلیدی عبارتند از: سپاه پاسداران انقلاب اسلامی (سپاه). سپاه، به ویژه نیروی مخفی قدس آن، در قلب شبکه مالی غیرقانونی ایران قرار دارد. این نهاد بر قاچاق جهانی، فروش نفت، و شبکه های انتقال نقد برای تأمین مالی برنامه های دفاعی ایران و شبه نظامیان متحد نظارت می کند. سپاه از شرکت های پوششی و صرافی ها برای دسترسی به ارز خارجی و پول شویی درآمدهای حاصل از معاملات نفت و اسلحه استفاده می کند و اغلب وجوه را به نیابت
های تروریستی مانند حزب الله و حماس هدایت می کند. وزارت دفاع (وزارت دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح). وزارت دفاع ایران با سپاه همکاری می کند تا نفت تحریمی را نقد کند و درآمدها را به پروژه های نظامی هدایت کند. تحت یک طرح بودجه مخفی، وزارت دفاع محموله های نفتی دریافت می کند تا از طریق کانال های غیرقانونی بفروشد، سپس از این پول برای توسعه تسلیحات (مانند موشک ها و پهپادها) و تأمین اسلحه برای نیابت ها مانند شبه نظامیان حوثی یمن استفاده می کند. وزارت دفاع و سپاه به طور مشترک شبکه «بانکداری سایه» ساخته اند که علی رغم تحریم ها، از سال ۲۰۲۰ میلیاردها دلار را پردازش کرده است. بانک مرکزی ایران. بانک مرکزی ایران در هماهنگی دور زدن تحریم ها نقش داشته است. تحقیقات ایرانی و آمریکایی نشان داد که مقامات ارشد بانک مرکزی مخفیانه ارز پر مبادله را به عملیات سپاه-قدس هدایت کرده اند. به عنوان مثال، در سال ۲۰۱۸ آمریکا طرحی را فاش کرد که بانک مرکزی از طریق واسطه ها، درهم امارات و دلار آمریکا تهیه کرد تا به سپاه-قدس و حتی حزب الله قاچاق کند و از سیستم بانکی رسمی دور بزند. بانک مرکزی همچنین با شرکت های دولتی تحریمی (مانند شرکت نفت ایران) ه
مکاری کرده تا بی سر و صدا از طریق صرافی ها وجوه را انتقال دهد. بانک های دولتی. چندین بانک ایرانی تحریم شده یا به عنوان کانال معاملات غیرقانونی شناسایی شده اند. بانک صادرات، به عنوان مثال، در سال ۲۰۰۶ پس از آن که مشخص شد وجوهی را به حزب الله منتقل می کند، از سیستم مالی آمریکا قطع شد. بانک ملی (بزرگ ترین بانک ایران) و بانک ملت توسط آمریکا و اتحادیه اروپا به دلیل تسهیل پرداخت های تکثیر هسته ای و معاملات تجاری سپاه تحریم شده اند. بانک انصار مرتبط با سپاه، طرح شرکت های کاغذی چندکشوره ای را اجرا کرد تا میلیاردها ریال ایرانی را با دلار و یورو از طریق لایه هایی از شرکت های پوششی مبادله کند. شاخه ارزی بانک انصار از مناطق آزاد تجاری و واسطه ها در ترکیه و امارات متحده عربی برای به دست آوردن ارز سخت استفاده کرد و منشأ وجوه را پنهان ساخت. شرکت ملی نفت ایران و شرکت های وابسته. شرکت ملی نفت ایران به عنوان تولیدکننده نفت دولتی، در مرکز دور زدن تحریم ها قرار دارد. این شرکت نفتی را تولید می کند و از طریق کانال های مخفی فروخته می شود. شرکت های تابعه بازرگانی شرکت ملی نفت مانند شرکت بازرگانی نفت ایران (نیکو) (مستقر در سوئیس) برا