Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
گلایدرهای نظامی یا بادپرهای نظامی گونه ای از گلایدرهای معمولی بودند که در نیروی زمینی (ارتش) کشورهای مختلف برای حمل نیروها (پیاده نظام گلایدر) و تجهیزات سنگین به منطقه جنگی، عمدتاً در طول جنگ جهانی دوم، استفاده می شدند. چون گلایدرها موتور نداشتند؛ هواپیماهای ترابری نظامی مانند سی-۴۷ اسکای ترین یا داکوتا یا بمب افکن هایی مانند شورت استرلینگ که به فعالیت های ثانویه هم می پرداختند، آنها را با خود به سمت هدف می کشیدند. بیشتر گلایدرهای نظامی نمی توانند به کمک هوا اوج بگیرند، اگرچه تلاش هایی برای ساخت چنین گلایدری نیز انجام شده است، مانند DFS 228. پس از جدا شدن از هواپیمای کِشَنده، این گلایدرها باید در نزدیکی هدف در هر زمین باز مناسب فرود می آمدند و امید می داشتند که کمترین آسیب ممکن به محموله و خدمه وارد شود، زیرا اکثر مناطق فرود آرمانی نبودند. چون بیشتر ماموریت های گلایدرها یک طرفه انجام می شد و به مبدأ برنمی گشتند؛ آنها از مواد معمول و ارزان قیمت مانند چوب ساخته می شدند. خیلی از کشورها به طور جدی تلاش کردند تا جای ممکن آنها را بازیابی کنند و دوباره از آنها استفاده کنند، بنابراین آنها در ابتدا برای یکبار مصرف بود
ن در نظر گرفته نشده بودند، اگرچه کشورهای ثروتمند مانند آمریکا گاهی از آنها به صورت یکبار مصرف استفاده می کردند، زیرا آسان تر از بازیابی آنها بود. برای اشاره به سربازانی که همراه با گلایدر فرود می آیند، برخلاف چتربازان، از "فرود هوایی" استفاده می شود. فرود با چتر نجات باعث می شود که نیروها در یک منطقه بزرگ پراکنده شوند و از سایر تجهیزات پرتاب شده مانند وسایل نقلیه و توپ های ضدتانک دور شوند. در سوی دیگر، گلایدرها می توانند نیروها و تجهیزات جانبی را به صورت متمرکزتر دقیقاً در منطقه فرود هدف رها کنند. افزون بر این، گلایدری که در فاصله ای از هدف واقعی رها می شود، عملاً ساکت است و شناسایی آن برای دشمن دشوار است. گلایدرهای بزرگتر برای فرود آوردن تجهیزات سنگین مانند توپ های ضدتانک، توپ های ضدهوایی، وسایل نقلیه کوچک مانند جیپ ها و همچنین تانک های سبک (مثلاً تانک تترارک) ساخته شدند. این تجهیزات سنگین تر، نیروهای چترباز با سلاح سبک را به نیروی بسیار توانمندتری تبدیل کرد. شوروی همچنین روش هایی را برای انتقال تانک های سبک از طریق هوا آزمایش کرد، از جمله آنتونوف ای-۴۰، یک تانک بادپر با بال های جداشدنی. تا زمان جنگ کره، بال
گردها تقریباً جایگزین گلایدرها شده بودند. مزیت بالگردها این است که با دقت بیشتری هم می توانند سربازان را به میدان نبرد برسانند و هم آنها برگردانند. همچنین پیشرفت هایی در هواپیماهای ترابری موتوردار رخ داده بود، تا جایی که می شد تانک های سبک را نیز با چتر نجات رها کرد. افزون بر این پس از استفاده گسترده از رادار در جنگ، دیگر سکوت در هوا برای پنهان ماندن کافی نبود. توسعه. توسعه گلایدرهای مدرن در پی امضای پیمان ورسای پس از جنگ جهانی اول تشدید شد که براساس آن آلمان از ساخت برخی هواپیماهای با موتور قوی منع شده بود. در نتیجه، طراحان هواپیمای آلمانی توجه خود را به توسعه هواپیماهای بدون موتور معطوف کردند. در این فرایند، یک خلبان گلایدر بیش از ۲۰ دقیقه در هوا ماند و یک مسابقه ملی گلایدر تا سال ۱۹۲۲ پدید آمد. اهمیت ورزشی گلایدرها در آغاز، به سرعت در شوروی و آلمان به کاربردهای نظامی، عمدتاً آموزش خلبانی، تغییر کرد. تا سال ۱۹۳۴، اتحاد جماهیر شوروی ده مدرسه گلایدر داشت و ۵۷۰۰۰ خلبان گلایدر مجوز دریافت کرده بودند. در سال ۱۹۳۲، شوروی TsK Komsula را آزمایش کرد، یک گلایدر با چهار صندلی که توسط GF Groschev طراحی شده بود و می توا
نست برای حمل بار نیز استفاده شود. سپس گلایدرهای بزرگتر توسعه یافتند که در سال ۱۹۳۵ در مؤسسه نظامی لنینگراد با یک گلایدر ۱۸ صندلی به اوج رسید. کورت اشتودنت، سرهنگ لوفت وافه آلمان، به عنوان بخشی از برنامه همکاری نظامی با شوروی از مسکو بازدید کرد. او جزئیاتی از فرود ۱۵۰۰ نفر با چتر نجات و گلایدرهای ترابری بزرگی را که دیده بود به مافوق خود در برلین گزارش داد. پس از آن، لوفت وافه در سال ۱۹۳۷ یک مدرسه چتر نجات را افتتاح کرد. آزمایش های میدانی بیشتر، اشتودنت را متقاعد کرد که برای تحویل سلاح های سنگین به نیروهای چتر نجات با تجهیزات سبک به وسیله نقلیه خاصی نیاز است. این طرح تا اکتبر ۱۹۳۸، زمانی که اشتودنت به سرلشکری رسید و به عنوان بازرس نیروهای هوابرد منصوب شد، کنار گذاشته شد. توسعه یک گلایدر برای حمل نیرو به هانس جاکوبز از Deutsche Forschungsanstalt für Segelflug واگذار شد تا ده اف اس ۲۳۰ را توسعه دهد که می توانست ۹ تا ۱۰ سرباز کاملاً مجهز یا ۱۲۰۰ کیلوگرم (۲۸۰۰ پوند) را حمل کند. آلمان. آلمانی ها اولین کسانی بودند که از گلایدر در جنگ استفاده کردند، از جمله در حمله به Eben Emael fortress و تصرف پل های روی کانال آلبرت
در Veldwezelt , Vroenhoven و کانه در ۱۰ مه ۱۹۴۰، که در طی آن ۴۱ گلایدر ده اف اس ۲۳۰ که در پشت هواپیماهای یونکرس یو ۵۲ کشیده می شدند، هر کدام ۱۰ سرباز را حمل می کردند. ده گلایدر بر روی بام چمنی قلعه فرود آمدند. تنها بیست دقیقه پس از فرود نیروها، قلعه فقط با شش کشته و بیست زخمی تصرف شد. هیتلر دوست داشت این دستاورد را برجسته کند؛ به همین دلیل به چند وابسته خارجی اجازه بازدید از قلعه داده شد. در نتیجه، انگلیسی ها، آمریکایی ها و ژاپنی ها به سرعت از روش های استفاده شده آگاه شدند. تا اواسط سال ۱۹۴۰، هم ژاپن و هم بریتانیا طرح های گلایدر فعالانه دنبال می کردند. سپس توسعه گلایدرهای حتی بزرگتر مانند Gotha Go 242 (۲۳ سرباز) و مسرشمیت ام ئی ۳۲۱ (۱۳۰ سرباز) برای انتقال تسلیحات سنگین احتمالی در عملیات زی لووه و عملیات بارباروسا آغاز شد. در سال ۱۹۴۱ هم آلمانی ها از گلایدرها در یونان استفاد کردند. در ۲۶ آوریل ۱۹۴۱، سربازان شش گلایدر ده اف اس ۲۳۰، پل روی کانال کورینس را با همراهی ۴۰ چترباز آلمانی که از هواپیما پریده بودند، تصرف کردند. (به طور اتفاقی، انگلیسی ها توانستند چند ساعت بعد پل را خراب کنند) سپس ژنرال اشتودنت، هیتلر را
متقاعد کرد که تنها به وسیله نیروهای هوابرد می توان کرت را تصرف کرد. در نتیجه، در ۲۰ می ۱۹۴۱، ۵۰۰ هواپیمای ترابری آلمانی حامل چتربازان و ۷۴ گلایدر ده اف اس ۲۳۰ از سرزمین اصلی یونان به پرواز درآمدند. در جریان تصرف جزیره، ۵۱۴۰ نیروی هوابرد آلمان از ۱۳۰۰۰ نفر اعزامی کشته یا زخمی شدند. از میان ۳۵۰ هواپیمای آلمانی که در این عملیات منهدم شد، نیمی، هواپیماهای یو ۵۲ بودند که درنتیجه آن نیروی مورد نیاز برای تهاجم به شوروی در آینده نزدیک به شدت کاهش یافت. در نتیجه، هیتلر قسم خورد که دیگر هرگز از نیروهای هوابرد خود با این تعداد زیاد استفاده نکند. آلمان بعداً به استفاده از گلایدرها در برخی از عملیات ها در جنگ ادامه داد، برخی از نمونه ها عملیات نجات بنیتو موسولینی در گران ساسو و عملیات های پشتیبانی مجدد اضطراری در روسیه، شمال آفریقا و اروپای شرقی در اواخر جنگ بودند. یونکرس یو ۳۲۲ ماموت بزرگ ترین گلایدری است که ساخته شده بود، اما هرگز به صورت عملیاتی استفاده نشد. هدف توسعه همه گلایدرهای نظامی، ترابری نبود. Blohm &amp;amp; Voss BV 40 یک گلایدر جنگنده آلمانی بود که برای حمله به دسته های بمب افکن متفقین طراحی شد اما هرگز استف
اده نشد. بریتانیا. توسعه گلایدر بریتانیا در اواسط سال ۱۹۴۰ آغاز شد و پس از نبرد Eben Emael شدت گرفت. در میان انواع توسعه یافته می توان به گلایدر ۲۸ سربازهٔ "ایرسپید هورسا" و گلایدر باری "جنرال ایرکرفت همیلکار" با ظرفیت ۷ تن اشاره کرد. همیلکار می توانست وسایل نقلیه، توپ های ضدتانک و تانک های سبک را حمل کند. General Aircraft Hotspur - که در ابتدا به عنوان یک گلایدر تهاجمی جمع وجور با تعداد کمی نیرو طراحی شده بود - برای آموزش خلبانان ارتش بریتانیا که هنگ خلبانی گلایدر را تشکیل می دادند، استفاده می شد. Slingsby Hengist یک طرح جایگزین بود که وقتی واکو سی جی-۴ ساخت آمریکا با ظرفیت مشابه (در بریتانیا با نام Hadrian) در تعداد زیادی از طریق وام و اجاره در دسترس قرار گرفت، مورد نیاز نبود. چهارصد فروند از ۳۶۰۰ هورسای ساخته شده به نیروهای هوایی ارتش آمریکا عرضه شد. معروف ترین اقدامات بریتانیا با استفاده از گلایدرها شامل عملیات ناموفق Operation Freshman در سال ۱۹۴۲ علیه یک کارخانه آب سنگین آلمان در نروژ و "تصرف کانال کان و پل های رودخانه اورن" در یک عملیات coup de main در همان آغاز تهاجم به نرماندی بود. سایر اقدامات با گل
ایدر شامل عملیات دراگون (تهاجم به جنوب فرانسه)، عملیات مارکت گاردن (فرود در پل آرنهم و تلاش برای تصرف یک Bridgehead بر فراز راین پایینی) و عملیات وارسیتی (عبور از راین) بود. از ۲۵۹۶ گلایدر اعزامی به عملیات مارکت گاردن، ۲۲۳۹ نفر در رساندن افراد و تجهیزات به مناطق فرود تعیین شده خود مؤثر بودند. اگرچه گلایدرها هنوز در نیروی هوایی بریتانیا در Royal Air Force Gliding &amp; Soaring Association و برای آموزش دانشجویان توسط "سپاه آموزش هوایی" استفاده می شوند، اما در عملیات های جنگی استفاده نمی شوند. از سال ۱۹۵۷ هیچ گلایدر حمل نیرویی در بریتانیا خدمت نکرده است. آمریکا. نیروی زمینی (ارتش)، نیروهای هوایی ارتش و نیروی هوایی. سرلشکر هنری آرنولد، سرپرست معاونت ستاد هوایی (در ۹ مارس ۱۹۴۲، ژنرال فرمانده نیروهای هوایی ارتش آمریکا شد)، مطالعه ای را با هدف توسعه یک گلایدر با قابلیت کشیده شدن توسط هواپیما آغاز کرد. این دستورالعمل از طریق دستورالعمل های فنی طبقه بندی شده (CTI-198 در ۲۴ فوریه ۱۹۴۱، و CTI-203 در ۴ مارس ۱۹۴۱) اجرا شد، که مجوز تهیه گلایدرها و تجهیزات ۲، ۸، و ۱۵ جایگاهی را صادر کرد. یازده شرکت برای مشارکت در برنامه آزم
ایشی گلایدر دعوت شدند، اما تنها چهار شرکت با علاقه پاسخ دادند؛ شرکت فرانکفورت سِیلپلین (ایکس سی جی-۱، ایکس سی جی-۲)، شرکت واکو ایرکرفت (ایکس سی جی-۳، ایکس سی جی-۴)، شرکت هواپیماسازی سنت لوئیس (ایکس سی جی-۵، ایکس سی جی-۶) و Bowlus Sailplanes (ایکس سی جی-۷، ایکس سی جی-۸). تنها شرکت واکو ایرکرفت توانست نمونه های آزمایشی گلایدر را که الزامات فرماندهی ماتریل را برآورده می کرد، ارایه کند که شامل گلایدر هشت نفره واکو سی جی-۳ (که برای تبدیل شدن به یک گلایدر نه نفره تغییر یافت) و واکو سی جی-۴ پانزده نفره بود. در اکتبر ۱۹۴۱، لوین بی. بارینگر به عنوان متخصص گلایدر، افسر هوایی، فرمانده نیروهای هوایی ارتش آمریکا، تحت نظر ژنرال آرنولد منصوب شد و مسئول برنامه گلایدر شد. شوک حمله ژاپن به پرل هاربر در ۷ دسامبر ۱۹۴۱، آمریکا را بر آن داشت تا تعداد خلبان های گلایدر مورد نیاز را ۱۰۰۰ نفر برای پرواز با ۵۰۰ گلایدر هشت نفره و ۵۰۰ گلایدر پانزده نفره تعیین کند. تعداد خلبانان مورد نیاز تا ژوئن ۱۹۴۲ به ۶۰۰۰ نفر افزایش یافت. پس از گم شدن بارینگر در دریا در خلال پرواز به آفریقا در ژانویه ۱۹۴۳، برنامه تحت هدایت ریچارد سی دو پونت قرار گرفت.
گلایدرهای بزرگتر مانند واکو سی جی-۱۳ای (۳۰ نفره) و Laister-Kauffman CG-10A (42 نفره) بعدها طراحی شدند. واکو سی جی-۴ای پرکاربردترین نوع بود که برای اولین بار در تهاجم به سیسیل در ژوئیه ۱۹۴۳ استفاده شد و در حمله به فرانسه در ۶ ژوئن ۱۹۴۴ و سایر عملیات های مهم هوابرد در اروپا از جمله عملیات مارکت گاردن در سپتامبر ۱۹۴۴، عبور از راین در مارس ۱۹۴۵، و همچنین در جبهه چین برمه و هند حضور داشت. سی جی-۴ای از یک بدنه فلزی و چوبی با پوشش پارچه ساخته شده است و ظرفیت دو نفر خدمه و بار مجاز ۳۷۱۰ پوند دارد، که به آن اجازه می دهد ۱۳ سرباز مجهز یا یک جیپ یا قطعه توپخانه کوچک را حمل کند. سی جی-۱۰ می تواند ۱۰۸۵۰ پوند محموله را در خود جای دهد. برای نمونه می تواند دو هویتزر را در یک زمان حمل کند. آخرین مأموریت گلایدر جنگ در لوزون در ۲۳ ژوئن ۱۹۴۵ بود. تا پایان جنگ، آمریکا ۱۴۶۱۲ گلایدر از همه انواع ساخت و بیش از ۶۰۰۰ خلبان گلایدر را آموزش داد. طرح های شرکت واکو ایرکرفت نیز توسط تولیدکنندگان مختلف از جمله شرکت فورد موتور و شرکت هواپیماسازی سسنا و همچنین تولیدکنندگان مبلمان، پیانو و تابوت تولید شد. پس از جنگ جهانی دوم، ایالات متحده تنه
ا یک هنگ گلایدر را حفظ کرد. گلایدرها در تمرینات نظامی در سال ۱۹۴۹ استفاده شدند، اما عملیات رزمی با گلایدر در ۱ ژانویه ۱۹۵۳ از قابلیت های نیروی زمینی آمریکا حذف شد. با این حال، نیروی هوایی آمریکا همچنان به استفاده از بادپرها در آکادمی نیروی هوایی برای آموزش دانشجویان در زمینه اصول پرواز می پردازد. نیروی دریایی و تفنگداران دریایی. در آوریل ۱۹۴۱، افسر نیروی دریایی آمریکا، مارک میچر، پیشنهاد کرد که نیروی دریایی، گلایدرهای آبی-خاکی با بدنه قایق پرنده را با هدف استقرار یک نیروی گلایدر آبی-خاکی قادر به رساندن یک تیپ ۷۱۵ نفری سپاه تفنگداران دریایی به یک ساحل متخاصم، توسعه دهد. این گلایدرها توسط هواپیمای آبی خاکی کانسولیدیتد پی بی وای کاتالینا کشیده می شدند. دفتر هوانوردی نیروی دریایی مشخصات دو نوع گلایدر آبی-خاکی را توسعه داد، نوع تک بدنه که بتواند ۱۲ مسافر را حمل کند و نوع دو بدنه که بتواند ۲۴ مسافر را حمل کند. دو شرکت، "شرکت هوانوردی متفقین" و "شرکت هوانوردی بریستول"، قراردادهایی را برای تولید ۱۰۰ گلایدر دریافت کردند که در صورت موفقیت آمیز بودن این طرح، برنامه هایی برای تهیه ۱۲۰۰۰ گلایدر آبی-خاکی دیگر وجود داشت. هی
چ گلایدر دو بدنه ای ساخته نشد، اما هر شرکت پیش نمونه گلایدر آبی-خاکی تک بدنه را ساخت؛ XLRA-1 توسط هوانوردی متفقین و XLRQ-1 توسط هوانوردی بریستول. این دو نمونه اولین پروازهای خود را در اوایل سال ۱۹۴۳ انجام دادند، اما تا آن زمان، نیروی دریایی و تفنگداران دریایی به این نتیجه رسیده بودند که استفاده از گلایدر برای رساندن تفنگداران به ساحل غیرعملی است. هیچ نمونه دیگری از دو نوع گلایدر ساخته نشد و نیروی دریایی برنامه گلایدرهای آبی خاکی را رسماً در ۲۷ سپتامبر ۱۹۴۳ خاتمه داد. آزمایش این دو نمونه اولیه، ظاهراً در ارتباط با توسعه یک بمب گلایدر، تا اوایل دسامبر ۱۹۴۳ ادامه یافت. نیروی دریایی در اوایل سال ۱۹۴۲ با استفاده از گلایدرهای معمولی Pratt-Read LNE-1 و Schweizer LNS-1، یک واحد آموزش گلایدر را در MCRD PI، کارولینای جنوبی تأسیس کرد. افزون بر این، نیروی دریایی در طول جنگ جهانی دوم ۱۵ گلایدر واکو سی جی-۴ای نیروهای هوایی ارتش را برای ارزیابی با نام جایگزین LRW-1 تحویل گرفت. هیچ یک از این تلاش ها منجر به استفاده عملیاتی از گلایدر در نیروی دریایی یا تفنگداران دریایی آمریکا نشد. شوروی. شوروی اولین گلایدرهای نظامی جهان را از
سال ۱۹۳۲ ساخت، از جمله گروخوفسکی جی۶۳ با ۱۶ صندلی، اگرچه تا جنگ جهانی دوم هیچ گلایدری در تعداد زیاد ساخته نشد. در طول جنگ، تنها دو گلایدر سبک به صورت انبوه ساخته شدند: آنتونوف ای-۷ و گریبوفسکی جی-۱۱، در مجموع حدود ۱۰۰۰ فروند. گلایدر متوسط KC-20، در تعداد کمتر ساخته شد. آنها بیشتر برای تأمین تجهیزات و تسلیحات پارتیزان ها در بلاروس در سال های ۱۹۴۲–۱۹۴۳ استفاده شدند. در ۲۱ سپتامبر ۱۹۴۳، ۳۵ گلایدر در گذر از دنیپر استفاده شد. بعدها، انواع دیگری از گلایدرها ساخته شد: Cybin C-25 (25 نفره) در سال ۱۹۴۴، یاکوولف یاک-۱۴ (۳۵ نفره) در سال ۱۹۴۸ و ایلیوشین ایل-۳۲ (۶۰ نفره) در سال ۱۹۴۸. در سال ۱۹۵۰، یاک-۱۴ اولین گلایدری بود که بر فراز قطب شمال پرواز کرد. شوروی سه هنگ پیاده نظام گلایدر را تا سال ۱۹۶۵ حفظ کرد. با این حال، گلایدرهای ترابری نیروی هوایی شوروی با ورود هواپیماهای توربوپراپ ترابری مانند آنتونوف-۱۲ و آنتونوف-۲۴ که در اواخر دهه ۱۹۵۰ وارد خدمت شدند، به تدریج از خدمت خارج شدند.
محمد ناجم (۹ سپتامبر ۲۰۰۲) گزارشگر و کنشگر در زمینهٔ جنگ سوریه است که از سن ۱۵ سالگی به مستندسازی جنگ داخلی سوریه پرداخته است.در دسامبر ۲۰۱۷، خانهٔ او در غوطه، یکی از مناطق حومهٔ دمشق، توسط ارتش سوریه محاصره شد و ناجم به خانواده اش گفت که می خواهد داستان آن ها را برای دیگران تعریف کند. او و خانواده اش تصمیم گرفتند ویدئوهای انگلیسی زبان خود را در یوتیوب منتشر کنند. این ویدئوها توسط ناجم و با کمک برادر بزرگترش که عکاس خبری است، و خواهر آن ها که معلم است و به ترجمه کمک می کرد، تهیه شده اند. در سال ۲۰۱۸، نورا نئوس، تهیه کنندهٔ شاغل در سی ان ان، داستان او را برای نقل در برنامهٔ خود انتخاب کرد و این باعث شد تا ویدئوهای او نظر مخاطبان زیادی را به خود جلب کند.اندکی پس از آن، آرتی داستانی را منتشر کرد و در آن ناجم را به عنوان یک «بازیگر بحران» متهم کرد. در مارس ۲۰۱۹، خانوادهٔ ناجم به اجبار به ادلب منتقل شدند و بعداً به ترکیه پناهنده شدند. او همچنان در مورد درگیری های سوریه گزارش تهیه می کند. او در فیلم "حقوق خود را بشناسید و آن را بگیرید" اثر آنجلینا جولی حضور داشت. او با همکاری نورا نئوس و جولی رابین اقدام به خلق یک
خودزندگی نامهٔ گرافیکی با عنوان "محمد ناجم، گزارشگر جنگ" کرده است.
پروژهٔ اوریون () پژوهشی بود که بین دهه های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ توسط نیروی هوایی ایالات متحده، دارپا و ناسا با هدف اندازه گیری کارایی یک ستاره پیما که نیروی پیشرانه آن مستقیماً توسط یک سری انفجار اتمی در پشت سفینه صورت می گرفت انجام می شد. نسخه های اولیهٔ این وسیلهٔ نقلیه تنها برای بلند شدن از زمین پیشنهاد شده بود. نسخه های بعدی فقط برای استفاده در فضا ارائه شد. شش آزمایش غیر هسته ای با استفاده از مدل ها انجام شد. این پروژه در نهایت به دلایل متعدد، از جمله معاهده پیمان منع جزئی آزمایش هسته ای، که انفجارهای هسته ای در فضا را ممنوع می کرد و نگرانی ها در مورد پیامدهای هسته ای، کنار گذاشته شد. ایدهٔ رانش موشک با احتراق مواد منفجره را نخستین بار نیکلای کیبالچیچ متخصص روسی مواد منفجره در سال ۱۸۸۱ مطرح کرد و در سال ۱۸۹۱ با ایده های مشابهی به طور مستقل توسط مهندس آلمانی هرمان گانسویند، توسعه یافت. رابرت آنسون هاین لاین در داستان کوتاه خود در سال ۱۹۴۰ با عنوان "Blowups Happen" به نیرو دادن به سفینه های فضایی با بمب های هسته ای اشاره می کند. پیشنهادهای واقعی پیشران هسته ای برای اولین بار توسط استنی سواف اولام در سال ۱۹۴۶ ارائه
شد و محاسبه های اولیه توسط F. Reines و Ulam در یادداشت لوس آلاموس مورخ ۱۹۴۷ انجام شد. پروژه واقعی، که در سال ۱۹۵۸ آغاز شد، توسط تد تیلور در جنرال اتمیکس و فیزیکدان فریمن دایسون رهبری شد، که به درخواست تیلور یک سال از مؤسسه مطالعات پیشرفته در پرینستون دور ماند تا روی این پروژه کار کند. مفهوم پروژه اوریون نیروی رانش بالا و تکانه ویژه یا کارایی پیشرانه را به طور همزمان ارائه می داد. نیازهای بی سابقه به نیروی شدید برای انجام این کار، با انفجارهای هسته ای، با چنان قدرتی نسبت به جرم خودرو که تنها با استفاده از انفجارهای خارجی بدون نیاز به تلاش برای مهار آن ها؛ در ساختارهای با احتراق داخلی، ادامه می یابد، برآورده می شود. به عنوان یک مقایسه کیفی، موشک های سنتی شیمیایی، ساترن ۵ که برنامه آپولو را به ماه برد، نیروی رانش بالا با تکانه ویژه کم تولید می کند در حالی که پیشرانه یونی الکتریکی مقدار کمی از رانش را بسیار کارآمد تولید می کند.
ماریانا () یک بخش در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان واشینگتن، پنسیلوانیا واقع شده است. جمعیت این بخش در سرشماری سال ۲۰۲۰ برابر با ۳۹۶ نفر بوده است.
فاجعه معدن زغال سنگ ماریانا که در ۲۸ نوامبر ۱۹۰۸ در ماریانا، پنسیلوانیا رخ داد، منجر به کشته شدن ۱۵۴ معدنچی شد و یک نفر نیز از این فاجعه نجات پیدا کرد. این رویداد بدترین فاجعه در تاریخ شهرستان واشینگتن بوده است. این رویداد و چندین رویداد دیگر که در آن زمان رخ دادند، باعث جلب حمایت عمومی برای ایمنی معدن شدند، که خود منجر به تأسیس اداره معادن ایالات متحده در سال ۱۹۱۰ شد. تحقیقات این اداره در مورد مواد انفجاری ایمن و جلوگیری از انفجار گاز و گرد و غبار در معدن به کاهش وقوع حوادث در معادن منجر شد. یک نشانگر تاریخی برای بزرگداشت این فاجعه در سال ۲۰۱۹ توسط کمیسیون تاریخی و موزه پنسیلوانیا در بخش ماریانا نصب شد.
اشتباه یک لاس زن () یک فیلم کوتاه کمدی به کارگردانی جرج نیکولز است که در سال ۱۹۱۴ منتشر شد.
روز عروسی ربه کا () یک فیلم کوتاه کمدی به کارگردانی جرج نیکولز است که در سال ۱۹۱۴ منتشر شد.
یک دیو روستایی () یک فیلم کوتاه کمدی به کارگردانی هنری لرمن و مک سنت است که در سال ۱۹۱۴ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می توان به راسکو آرباکل و ایوا نلسون اشاره کرد.
رینبو سیکس موبایل () یک بازی تیراندازی تاکتیکی آینده است که توسط یوبی سافت ساخته و منتشر شده است. این بازی در آوریل ۲۰۲۲ معرفی شد. عرضهٔ آزمایشی این بازی در سپتامبر ۲۰۲۲ پایان یافت.
آناهید آجمیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) موسیقی دان، نوازنده ویولن ارمنی تبار اهل ایالات متحده آمریکا بود. زندگی نامه. وی در ۲۶ ژانویه ۱۹۲۴ در منهتن به دنیا آمد و از مدرسه جولیارد فارغ التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون شده است. وی در ۱۳ ژوئن ۲۰۱۶ در سن ۹۲ سالگی در منهتن درگذشت.
حوضچه هوادهی (یا حوض هوادهی) یک سیستم تصفیه فاضلاب ساده است که از یک حوضچه با هوادهی مصنوعی برای ترویج اکسیداسیون بیولوژیکی فاضلاب تشکیل شده است. بسیاری از فرآیندهای زیست شناختی هوازی دیگر برای تصفیه فاضلاب وجود دارد، به عنوان مثال لجن فعال، فیلترهای چکنده ، کنتاکتورهای زیست شناختی گردان و فیلترهای زیستی. همه آنها در استفاده از اکسیژن (یا هوا) و کارکرد میکروبی برای کاهش آلاینده های فاضلاب مشترک هستند.
حوضچه بی هوازی یا حوضچه کود دامی یک حوضچه خاکی ساخته شده توسط انسان است که پر از فضولات دامی است که به عنوان بخشی از سیستم طراحی شده برای مدیریت و تصفیه زباله های ایجادشده توسط عملیات تغذیه متمرکز حیوانات (CAFOs) تحت تنفس بی هوازی قرار می گیرد. حوضچه های بی هوازی از دوغاب کود دامی ایجاد می شود که از زیر آغل دامی شسته شده و سپس به داخل حوضچه هدایت می شود. گاهی دوغاب پیش از ته نشین شدن در حوضچه در یک مخزن نگهدارنده میانی در زیر یا در کنار انبارها قرار می گیرد. پس از ورود به حوضچه، کود به دو لایه ته نشین می شود: یک لایه جامد یا لجن و یک لایه مایع. سپس کود تحت فرایند تنفس بی هوازی قرار می گیرد که در آن ترکیب های آلی فرار به دی اکسید کربن و متان تبدیل می شوند. حوضچه های بی هوازی معمولاً برای پیش تصفیه پساب های صنعتی با استحکام بالا و فاضلاب های شهری استفاده می شوند. این کار اجازه می دهد تا رسوب اولیه جامدات معلق به عنوان یک فرایند پیش تصفیه انجام شود.
تنفس بی هوازی تنفس با استفاده از گیرنده های الکترون غیر از اکسیژن مولکولی (O 2) است. اگرچه اکسیژن گیرنده نهایی الکترون نیست، اما این فرایند هنوز از یک زنجیره انتقال الکترون تنفسی بهره گیری می کند. در موجودات هوازی که تحت تنفس قرار می گیرند، الکترون ها به زنجیره انتقال الکترون منتقل می شوند و گیرنده نهایی الکترون اکسیژن است. اکسیژن مولکولی یک گیرنده عالی الکترون است. بی هوازی ها به جای آن از مواد اکسیدکننده کمتری مانند نیترات (، )، فومارات ( )، سولفات ( ) یا گوگرد عنصری (S) استفاده می کنند. این گیرنده های الکترون پایانی پتانسیل کاهش کمتری نسبت به O 2 دارند. انرژی کمتری به ازای هر مولکول اکسید شده آزاد می شود؛ بنابراین، تنفس بی هوازی کارایی کمتری نسبت به هوازی دارد.
دولت محلی گالیسیا (؛ ؛ "خوانده می شود: شونتا دِ گالیسیا") هیئت تصمیم گیری جمعی دولت محلی و خودمختار گالیسیا است که از رئیس جمهور، معاونان رئیس جمهور و وزرای تخصصی (کُنسه یروس) تشکیل شده است. مقر اصلی دولت محلی گالیسیا در شهر سانتیاگو ده کومپوستلا، پایتخت دولت گالیسیا قرار دارد. دولت محلی گالیسیا در چهار شهر مهم گالیسیا، لاکرونیا، پنتبدرا، اورنسه و لوگو هیئت ها و دفاتری دارد.
گندراسویان () خانواده ای از پستانداران است که معمولاً به نام اسکانک شناخته می شوند. آنها در قاره آمریکا یافت می شوند و به دلیل رنگ سیاه و سفید و همچنین بوی متمایز خود شناخته شده اند. اسکنک ها جانوران شبگردی هستند که همه چیزخوار هستند و رژیم غذایی متشکل از حشرات، پستانداران کوچک و پوشش گیاهی دارند. شناخته شده ترین ویژگی Mephitidae توانایی آنها در انتشار یک اسپری با بوی قوی از غدد مقعدی به عنوان یک مکانیسم دفاعی است. این اسپری را می توان تا فاصله ۱۰ فوتی اسپری کرد و می تواند باعث کوری و حالت تهوع موقت شکارچیان شود. ۱۱ گونه اسکنک در خانواده Mephitidae وجود دارد که شامل اسکانک راه راه، اسکانک خالدار و اسکانک بینی گراز می باشد. ریشه شناسی نام. کلمه Mephitidae از کلمه لاتین "mephitis" به معنای بوی بد گرفته شده است. این خانواده از پستانداران به دلیل اسپری بدبوی مشخص خود که به عنوان مکانیزم دفاعی در هنگام تهدید یا حمله آزاد می کنند، معمولاً به عنوان اسکانک شناخته می شوند. اصطلاح Mephitidae اولین بار در سال ۱۸۳۱ توسط جانورشناس فرانسوی چارلز لوسین بناپارت ابداع شد.
مارینا سوزا روی باربوسا ( ; متولد ۳۰ ژوئن ۱۹۹۵) یک بازیگر برزیلی است. او کار خود را به عنوان یک بازیگر کودک آغاز کرد. در دوران بزرگسالی اش، او در تله نوولای "امپریو"، با بازی در نقش پوره ماریا ایسیس، شهرت زیادی به دست آورد و به این ترتیب جوایز تلویزیونی کنتیگو را برای بهترین بازیگر نقش مکمل زن به دست آورد. باربوسا به یک مرجع استایل تبدیل شده است و حضور ثابتی در لیست زیباترین زنان برزیل دارد. موهای قرمز او علامت تجاری او محسوب می شود. باربوسا در ۳۰ ژوئن ۱۹۹۵ در Gávea که یک محله منطقه جنوبی در ریودوژانیرو است به دنیا آمد. او که تنها فرزند است، نوهٔ نویسنده، حقوقدان و سیاستمدار روی باربوسا از باهیا است. با وجود شباهت نام آنها، او با بندیتو روی باربوسا فیلمنامه نویس ارتباطی ندارد. باربوسا معمولاً به عنوان محافظ حیوانات به ویژه گربه های ولگرد فعالیت می کند. او از بچه گربه ها در خانه میزبانی می کند در حالی که به دنبال افرادی است که می خواهند آنها را به فرزندی قبول کنند. در دسامبر ۲۰۱۳، او در کمپین فرزندخواندگی حیوانات "Adotei" ("من به فرزندی قبول کرده ام") شرکت کرد.
محوطهٔ بتانه یا بتونه در جبههٔ جنوبی جادهٔ ساحلی ارتباطی بوشهر به دیّر واقع شده و تا مرکز شهر دیر حدود هفت کیلومتر فاصله دارد. این محوطه از شرق به زمین های تصرف شده توسط شرکت های عمرانی بنادر مدرن و روستای اولی (Oli) شمالی و جنوبی ختم شده، از سمت جنوب و جنوب غربی به سواحل خلیج فارس، از شمال به کوه های کم ارتفاع رسوبی و جادهٔ ارتباطی ساحلی بوشهر به شهر دیّر، از شمال غرب به روستاهای بی بی خاتی و جبرانی و از سمت غرب نیز به کارگاه کشتی سازی محدود می گردد. طول این محوطه در جهت غربی- شرقی در حدود ۲/۵ کیلومتر و میانگین عرض شمالی- جنوبی آن در بین ۴۰۰ تا حدود یک کیلومتر و میانگین عرض آن ۵۰۰ متر است. در بخش شرقی محوطه، تپهٔ مرتفع و بلندی دیده می شود که معروف به تل اشرفی (Talle Ashrefi) است. همچنین تپه ها و عارضه های تاریخی نیز قابل مشاهده می باشد. آثار معماری جبههٔ شرقی خور و حاشیهٔ آن بخشی از یک بنای عظیم است که از مصالح سنگ و گچ بنا تشکیل شده و احتمال داده می شود بقایای یک مسجد باشد. در همین محدوده، قطعه سنگی مدور که احتمالاً مربوط به پایهٔ ستون باشد نیز دیده می شود سازه بیضی شکل از مصالح سنگ و گچ دیده می شود که احتم
الاً آب انبار بوده و از خاک انباشته شده است. در بخش شرقی خور به طرف امامزاده، خاکبرداری و تسطیح زیادی صورت گرفته که بقایای معماری و مواد فرهنگی اعم از تکه های سفال، شیشه و اجزاء معماری مثل گچ و سنگ نیز دیده می شود. در جبههٔ شمال غربی دیوارهـ. قبرستان توده عظیم خاکستر دیده می شود که احتمالاً محل کوره یا کارگاهی بوده است. در گوشهٔ شرقی صخره های طبیعی و بر روی آنها، بقایای سه بنای برج مانند قرار دارد که احتمالاً با توجه به شکل آنها، برج خاموشان (۳۲) است. آثار مهمی از بقایای کوره های سفال پزی مشاهده می شود. بقایای معماری با مصالح سنگ و گچ، همچنین پاره آجر و آجرهای کامل زرد رنگ به ابعاد ۲۰×۲۰ سانتی متر بر روی سطح محوطه دیده می شود. تزئینات معماری شامل گچبری با تزئینات دندانه موشی، گل و بوته و نقوش اسلیمی و هندسی نیز به صورت پراکنده در سطح محوطه مشاهده می گردد. بیشترین یافته های سطحی این محوطه را تکه های سفال در طیف های گوناگون تشکیل می دهند؛ سفال هایی با پوششی نخودی رنگ، نارنجی، خاکستری، سیاه که بدون لعاب های قلیایی بوده و به هر دو صورت ساده و نقش دار هستند.