Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رود تیویوت () رودخانه ای در منطقهٔ شورایی اسکاتیش بوردرز در جنوب اسکاتلند است و بزرگ ترین شاخهٔ رود توئید به شمار می رود. این رود از دامنه های تپهٔ کامب (Comb Hill) در مرز میان مناطق دامفریس و گالووی و اسکاتیش بوردرز سرچشمه می گیرد و سپس در جهت شمال شرق در دره ای به نام تیویوت دیل (Teviotdale) جریان می یابد. رود تیویوت در مسیر خود از شهرک های مهمی همچون هاویک، دنهولم و روستای آنکروم می گذرد و سرانجام در نزدیکی جنوب غربی شهر کلسو به رود توئید می پیوندد. طول این رودخانه حدود ۶۰ کیلومتر (۳۷ مایل) است و شاخه های اصلی آن شامل رودهای جِد واتر (Jed Water)، بورثویک واتر (Borthwick Water) و اسلیتریگ واتر (Slitrig Water) می شوند. رود تیویوت برای حیات وحش، به ویژه آزادماهی اطلس، اهمیت زیادی دارد و به دلیل زیبایی دره و مسیرش شناخته شده است.
عدنان البرش (۱۷ سپتامبر ۱۹۷۴ ۱۹ آوریل ۲۰۲۴) یک جراح ارتوپد فلسطینی و رئیس بخش ارتوپدی در بزرگترین مرکز پزشکی نوار غزه، بیمارستان الشفا، بود. او پس از چهار ماه بازداشت در طول جنگ غزه، پس از شکنجه در زندان اسرائیل درگذشت. در جریان حمله اسرائیل به نوار غزه، البرش توسط ارتش اسرائیل دستگیر و در زندان عوفر اسرائیل در کرانه باختری اشغالی نگهداری شد. برخی از زندانیانی که او را می شناختند و بعداً آزاد شدند، گفته اند که البرش پیش از مرگ در بازداشت، تحت شکنجه های شدید قرار داشت و از گرسنگی رنج می برد. مقامات فلسطینی و گروه های حقوق بشری مرگ او را نتیجه شکنجه و بدرفتاری در زندان دانسته اند و دفتر کمیساریای عالی حقوق بشر هم تأیید کرده که آثار شکنجه بر بدن او دیده می شود.
نوربرتو بوبیو (۱۸ اکتبر ۱۹۰۹ – ۹ ژانویه ۲۰۰۴) فیلسوف حقوق، اندیشمند علوم سیاسی و تاریخ نگار اندیشه سیاسی ایتالیایی بود. او همچنین به طور منظم در روزنامهٔ تورینی "لا استامپا" می نوشت. بوبیو از مهم ترین چهره های روشنفکری ایتالیا در قرن بیستم به شمار می آید. زندگی اولیه. بوبیو در تورین به دنیا آمد. پدرش پزشک بود و خانواده اش از طبقه متوسط به شمار می رفتند. او در کودکی به شعر گفتن علاقه مند شد و از موسیقی باخ و اپرای "لا تراویاتا" جوزپه وردی لذت می برد. بوبیو در دبیرستان لیچه و ماسیمو داتزیلیو تحصیل کرد، جایی که با چزاره پاوزه، لئونه جینتسبورگ و ویتوریو فوآ آشنا شد. مانند بسیاری از جوانان زمان خود، او در سال ۱۹۲۸ به حزب فاشیست ملی پیوست؛ هرچند بعدها از مهم ترین منتقدان فاشیسم و اقتدارگرایی شد. فعالیت سیاسی و دیدگاه ها. در دوران جنگ جهانی دوم و تحت رژیم بنیتو موسولینی، بوبیو در سال ۱۹۴۲ به حزب عمل پیوست که در آن زمان غیرقانونی بود. او در سال های ۱۹۴۳ و ۱۹۴۴ به دلیل فعالیت سیاسی زندانی شد. در انتخابات مجلس مؤسسان ایتالیا (۱۹۴۶) نامزد شد اما موفق به کسب کرسی نشد. بوبیو از نظریه پردازان مهم تمایز چپ و راست سیاسی بود.
او استدلال می کرد که «چپ» در پی کاهش یا حذف نابرابری های اجتماعی است، در حالی که «راست» این نابرابری ها را ناشی از تفاوت های طبیعی و غیرقابل رفع می داند. او از مدافعان سرسخت حاکمیت قانون، تفکیک قوا و محدودیت قدرت سیاسی بود. هرچند سوسیالیست محسوب می شد، اما با گرایش های اقتدارگرایانهٔ مارکسیسم مخالفت می کرد و از «مصالحه تاریخی» میان حزب کمونیست ایتالیا و دموکراسی مسیحی (ایتالیا) حمایت کرد. بوبیو همچنین از منتقدان جدی سیلویو برلوسکونی بود. فعالیت دانشگاهی و افتخارات. بوبیو فلسفهٔ حقوق را نزد آموخت و سپس در دانشگاه های کامرینو، سیه نا، پادووا و سرانجام در تورین به تدریس پرداخت. از ۱۹۷۲ تا ۱۹۸۴ استاد علوم سیاسی در تورین بود. او عضو آکادمی لینچه ای و همکار خارجی آکادمی بریتانیا (از ۱۹۶۶) بود و در ۱۹۸۴ به پیشنهاد ساندرو پرتینی به مقام سناتور مادام العمر رسید. از جوایز مهم او می توان به جایزه بالزان (۱۹۹۴) و جایزه هگل (۲۰۰۰) اشاره کرد. گرامیداشت. برای صدمین سال تولد نوربرتو بوبیو در سال ۲۰۰۹، کمیته ای متشکل از بیش از صد نهاد فرهنگی، دانشگاهی و شخصیت های برجسته ایتالیایی و بین المللی تشکیل شد. این کمیته برنامه ای گس
ترده از نشست ها، کنفرانس ها و فعالیت های فرهنگی را برای ترویج گفت وگو درباره اندیشهٔ بوبیو و آیندهٔ دموکراسی، فرهنگ و تمدن سامان داد. مراسم رسمی گشایش در ۱۰ ژانویه ۲۰۰۹ در دانشگاه تورین برگزار شد. آثار برجسته. از مهم ترین آثار او می توان به این موارد اشاره کرد: بوبیو همچنین آثار متعددی درباره توماس هابز، گائتانو موسکا و ویلفردو پارتو نوشت و بر اندیشه سیاسی مدرن تأثیر گذاشت.
داستان های ایران باستان کتابی است از احسان یارشاطر که سالِ ۱۳۳۶ در ایران منتشر شد. این کتاب در ۱۱ بخش مختلف بوده و اصل داستان­ ها به زبان­ هایی است که پس از حملهٔ اعراب به ایران دیگر رایج نیستند.
المَقلوبه به معنای «واژگون» یا «وارونه»، یک فروچاله با مساحت حدود ۴۷۶۵ متر مربع است که در روستای قرندی در مالت قرار دارد. المقلوبه یک منطقه ویژه حفاظتی و بخشی از سایت های ناتورا ۲۰۰۰ در اتحادیه اروپا است و همچنین عنوان «مقصد برتر اروپایی» را از کمیسیون گردشگری اتحادیه اروپا دریافت کرده است. ورود بازدیدکنندگان به پایین ترین سطح فروچاله ممنوع است، اما تماشا از سکوی نیمه راه ممکن است. تشکیل زمین شناختی. این حفره در نتیجه فروریختن یک کفه سنگ آهکی که بالای حفره ای در محیط کارستی قرار داشت، شکل گرفت. قطر آن حدود ۵۰ متر، ژرفا ۱۵ متر و پیرامون آن ۳۰۰ متر است. فروچاله از رس آبی و سنگ آهک گلوبیژرینا روی سنگ آهک مرجانی «زونقور» ساخته شده است. در دهه ۱۹۳۰ پس از بارندگی شدید تقریباً پر از آب می شد، اما آب پس از چند روز به کارست زیرزمینی نفوذ می کرد. پدید آمدن حفره. این فروچاله به طور ناگهانی در ۲۳ نوامبر ۱۳۴۳ در جریان یک طوفان شدید یا احتمالاً زمین لرزه پدید آمد. افسانه ها. بر اساس یک افسانه، مردمی که در این مکان زندگی گناه آلودی داشتند، پس از هشدار بی توجه ماندند و خداوند دهکده را بلعید و تنها همسایه درستکار را نجات داد.
سپس فرشتگان قطعه ای را به دریا انداختند و جزیره فیلفلا پدید آمد. روایت دیگر از نجات یک راهبه در کلیسای کوچک سان ماتئو سخن می گوید. کلیسای کوچک. کلیسای کوچک سنت متیو (ایز-زغیر) در لبهٔ فروچاله ساخته شده و دست کم از سده چهاردهم وجود داشته و احتمالاً پیشینه آن به سده یازدهم بازمی گردد. گیاهان و جانوران. درختان غالب عبارتند از برگ بو، انجیر، انار، خرنوب، زالزالک، نی و تمشک. درخت سندروس تنها در مقلوبه، ایجیه باء و ملیها در مالت یافت می شود. همچنین گیاهانی مانند گزنه، علف هفت بند، علف شور مالتی، کبر و گلابی خاردار در این منطقه روییده اند. در میان جانوران می توان به گونه های بومی سوسک، لیسه، مورچه های کمیاب، یک گونه خرخاکی کمیاب و همچنین خفاش گوش دراز خاکستری و خفاش های دم آزاد اشاره کرد. محیط طبیعی. این تنها فروچالهٔ مالت است که با رسوبات پوشیده نشده و در فهرست ناتورا ۲۰۰۰ ثبت شده است. پوشش گیاهی آن شامل برگ بو، سندروس و علف شور مالتی است. همچنین مکان آشیانه سازی طرقه کبود، پرنده ملی مالت، به شمار می رود.
حزب ترقی آلمان (به آلمانی: DFP: Deutsche Fortschrittspartei) در تاریخ ۶ ژوئن ۱۸۶۱ توسط نمایندگان لیبرال در مجلس نمایندگان پروس به عنوان نخستین حزب برنامه ای آلمان بنیان گذاری شد. این حزب نخستین حزب آلمانی بود که دارای یک برنامهٔ حزبی مشخص بود. در جریان مناقشهٔ قانون اساسی پروس، این حزب به طور قاطع در برابر سیاست های اتو فون بیسمارک موضع گرفت. در روند تأسیس امپراتوری آلمان به بیسمارک نزدیک شد، از جمله در دوران «جنگ فرهنگی» (Kulturkampf)، اما بعداً دوباره فاصله آشکار خود را از او حفظ کرد. حزب ترقی در سال ۱۸۸۴ با «اتحادیهٔ لیبرال» ادغام شد و «حزب آزادی خواه آلمان» () را تشکیل داد. تاسیس. پیش از تأسیس حزب، یازده نفر از نمایندگان جناح وینکه () در مجلس نمایندگان پروس از آن جدا شدند. این جداشدگان که بخشی از آنان به طعنه «یونگ لیتاوِن» ("Junglitauen"، «لیتوانی های جوان») نامیده می شدند، زیرا بیشترشان از استان های شرقی پروس می آمدند، شامل افرادی چون ماکس فون فورکن بک و لئوپولد فون هوفربک بودند. آنان خواستار سیاستی لیبرال تر و قاطع تر شدند و در ژانویهٔ ۱۸۶۱ در نشست جناحی، برنامه حزبی متناظری ارائه دادند، اما اکثریت جنا
ح آن را رد کرد. در پی این رویداد، این گروه وارد مذاکره با لیبرال ها و دموکرات های برلین شد تا تأسیس یک حزب ملی را پیش ببرند. افزون بر این، شماری از اعضای انجمن ملی آلمان () نیز که در آن زمان عضو هیچ پارلمانی نبودند، به آنان پیوستند؛ از جمله: برنده بعدی جایزه نوبل تئودور مومسن، هرمان شولتسه-دلیتزش، رودولف فیرشو و هانس ویکتور فون اونروه. همچنین پاول لانگرهانس، کارل فیلیپ چتو و فرانتس دونکر از بنیان گذاران حزب به شمار می رفتند. پایان مرحله ی بنیان گذاری با تصویب برنامه ی تأسیس حزب ترقی آلمان در ۶ ژوئن ۱۸۶۱ رقم خورد. به دنبال الگوی پروس، به زودی در شماری از دولت های عضو اتحادیه آلمان (Deutscher Bund) نیز لیبرال ها و دموکرات ها به احزاب مترقی ایالتی پیوستند. نخست در دسامبر ۱۸۶۱ در پادشاهی وورتمبرگ این کار آغاز شد و سپس در دوک نشین بزرگ هسن (اوت ۱۸۶۲)، دوک نشین ناساو (فوریه ۱۸۶۳)، پادشاهی بایرن (مارس ۱۸۶۳) و در نهایت در پادشاهی هانوفر و پادشاهی ساکسونی (آوریل ۱۸۶۳) ادامه یافت. بعدها شماری از اعضای این احزاب خواهر، در رایشستاگ شمال آلمان و سپس رایشستاگ سراسری آلمان به جناح مترقی مجلس پیوستند که تحت نفوذ هم فکران پرو
سی شان قرار داشت. حزب ترقی آلمان (DFP) در برنامه تأسیس خود در سال ۱۸۶۱ بیش از هر چیز خواستار اصلاحات مبتنی بر حاکمیت قانون بود. این حزب استقلال قضات و دسترسی برابر همه شهروندان به دادگاه ها را مطالبه می کرد. برای تحقق حاکمیت قانون، باید وابستگی دادستانی به دولت – که تا امروز هم در آلمان وجود دارد – لغو می شد. افزون بر این، جرایم سیاسی نباید به دست قضات وابسته به دولت، بلکه دوباره توسط شهروندان عادی در قالب هیئت منصفه مورد قضاوت قرار می گرفت. حزب ترقی خواهان پاسخ گویی دولت در برابر پارلمان بود و از تقویت خودگردانی محلی در سطح شهرها، شهرستان ها و ایالت ها دفاع می کرد. همچنین این حزب بر برابری مدنی بر پایهٔ «لغو اصل نظام طبقاتی (ständisches Prinzip) و پلیس اربابی (gutsherrliche Polizei)» تأکید داشت. حزب ترقی از برابری همهٔ جوامع دینی پشتیبانی می کرد و هم زمان خواهان جدایی کلیسا و دولت بود، به ویژه در زمینهٔ آموزش و پرورش و ازدواج های مدنی. قوانین صنفی و اقتصادی نیز باید لیبرالیزه می شدند تا «نیروهای اقتصادی کشور هم زمان آزاد و شکوفا شوند». در بودجه دولتی، صرفه جویی به ویژه در هزینه های نظامی مطالبه می شد. و دفاع
ملی باید در درجه نخست بر لَندوِر متکی باشد و کمتر بر سربازان حرفه ای () تکیه کند.
یک مجموعه انیمه تلویزیونی است ساختهٔ استودیو ماپا و سولا انترتینمنت است که از کارتون نتورک پخش شد. شینیچیرو واتانابی کارگردان این اثر بوده است. این مجموعه تقریباً همزمان در ژاپن در تی وی توکیو از آوریل تا ژوئن ۲۰۲۵ پخش شد. خلاصه داستان. در سال فرضی ۲۰۴۹، دکتر اسکینر، دانشمند برجسته علوم اعصاب، موفق به کشف داروی مسکنی خارق العاده با نام «هاپنا» شد؛ دارویی که می توانست هر نوع دردی را به طور کامل تسکین دهد. اندکی پس از این کشف، اسکینر به شکلی اسرارآمیز از صحنه روزگار ناپدید شد. سه سال بعد، در اکتبر ۲۰۵۲، او دوباره در یک ویدیوی اینترنتی ظاهر شد و حقیقت هولناکی را آشکار کرد: «هاپنا» دارای نیمه عمر سه ساله است و به زودی تمام مصرف کنندگان آن با مرگ مواجه خواهند شد. به دنبال افشای تکان دهنده دکتر اسکینر در اکتبر ۲۰۵۲، دولت ها و نهادهای بین المللی در بحبوحه بحرانی جهانی به سرعت دست به کار شدند. در واکنش به تهدید قریب الوقوع مرگ میلیون ها نفر از مصرف کنندگان «هاپنا»، گروهی ویژه متشکل از پنج مأمور نخبه با نام رمز «لازاروس» تشکیل شد. مأموریت آنان روشن و بی رحمانه بود: تنها ظرف سی روز باید اسکینر را پیدا کنند و او را وادا
ر سازند تا پیش از آغاز نخستین موج مرگ، واکسنی برای خنثی کردن اثرات دارو ارائه کند.
دانیله آرکیبوچی (زادهٔ ۱۷ ژوئیهٔ ۱۹۵۸ در رم) نظریه پرداز ایتالیایی در حوزهٔ اقتصاد و سیاست است. او در زمینهٔ نوآوری، تغییرات فناورانه، روابط بین الملل و جهانی شدن سیاسی و فناورانه پژوهش کرده است. زندگی. آرکیبوچی کارشناسی اقتصاد را در دانشگاه ساپینزا رم زیر نظر فدریکو کافه گذراند و سپس دکترای خود را در واحد سیاست علمی دانشگاه ساسکس (SPRU) نزد کریستوفر فریمن و کیت پاویت دریافت کرد. او در دانشگاه های ساسکس، ناپل، کمبریج، ساپینزا، لوئیز رم، مدرسه اقتصاد لندن و هاروارد تدریس کرده است. همچنین در ژاپن و چین نیز به عنوان استاد مهمان فعالیت داشته است. وی سال ها در شورای ملی پژوهش های ایتالیا فعالیت می کرد و اکنون استاد دانشگاه مرکاتوروم و بیرکبک، دانشگاه لندن است. دموکراسی کیهانی. آرکیبوچی از چهره های اصلی در توسعهٔ دموکراسی کیهانی است. او پیشنهاد کرده که ارزش ها و هنجارهای دموکراسی باید در سطح جهانی به کار گرفته شوند. وی منتقد نشست های جی۷، جی۸ و جی۲۰ به دلیل غیر دموکراتیک بودنشان است و از اصلاح ساختاری سازمان ملل متحد دفاع می کند. عدالت جهانی. آرکیبوچی از حامیان دادگاه کیفری بین المللی است و در پروژه های مربوط به مس
ئولیت جنایتکاران جنگی همکاری داشته است. خانواده. دانیله آرکیبوچی فرزند فرانکو آرکیبوچی (برنامه ریز شهری و اقتصادی) و موتسی اپیفانی (نویسنده) است. او برادر فرانچسکا آرکیبوچی، کارگردان فیلم، و ماتیاس کوئنیگ-آرکیبوچی، دانشمند علوم سیاسی، می باشد. از نیاکان او فرانچسکو آرکیبوچی و الساندرو آرکیبوچی، دو میهن پرست رمی، در جمهوری روم (۱۸۴۹) بودند که در دفاع از شهر کشته شدند.
شاهدخت نجلا هیبت الله سلطان (به ترکی عثمانی: نجله هبت الله سلطان؛ ۱۶ مه ۱۹۲۶ - ۶ اکتبر ۲۰۰۶) یک شاهدخت عثمانی، دختر شاهزاده عمر فاروق، پسر آخرین خلیفه عثمانی، عبدالمجید دوم، و شهسوار خانم بود. مادر او صبیحه سلطان، دختر سلطان محمد ششم و نازک ادا کادین بود. اوایل زندگی. نجلا سلطان در ۱۶ مه ۱۹۲۶ در نیس فرانسه متولد شد. پدرش شاهزاده عمر فاروق، پسر عبدالمجید دوم و شهسوار خانم، و مادرش صبیحه سلطان، دختر محمد ششم و نازک ادا قادین بودند. او کوچکترین فرزند والدینش بود. او دو خواهر داشت، فاطمه نسل شاه سلطان، پنج سال از او بزرگتر و زهرا خانزاده سلطان، سه سال از او بزرگتر. با اعلام خبر تولدش، پدربزرگ پدری اش عبدالمجید، نام او را هبت الله گذاشت، در حالی که پدربزرگ مادری اش محمد، تلگرافی از سانرمو، ایتالیا، برای او فرستاد و دعای خیر خود را برای او ارسال کرد و نام او را نجلا گذاشت. از این رو نام او «نجلا هبت الله» شد. با این حال، چند ساعت بعد، تلگراف دیگری از سانرمو رسید که آن روز شاد را به رنجی غیرقابل تحمل تبدیل کرد. سلطان محمد چند ساعت پس از تولد نجلا درگذشت و از این رو آن روز به روزی غم انگیز تبدیل شد. نجلا دوران کودکی
خود را در فرانسه گذراند، بهزاده کالفا در جوانی از نجلا مراقبت کرد. از آنجایی که بهزاده با پدربزرگش روابط سردی داشت، او با شایستگی از نجلا در مقابل مادربزرگش شهسوار استفاده کرد، اما با وجود این جنبه منفی، او با مهارت از نجلا مراقبت کرد. در سال ۱۹۳۸، نجلا، والدین و خواهرانش به مصر نقل مکان کردند. ازدواج. در سال ۱۹۴۰، به دلیل جنگ جهانی دوم، نجلا و خانواده اش فقیر شدند، زیرا عبدالمجید دوم قادر به ارسال پول برای آنها نبود. در همان سال، خواهرانش با شاهزاده های مصری ازدواج کردند، نسل شاه با شاهزاده محمد عبدالمنعم و خانزاده با شاهزاده محمد علی ازدواج کردند. در سال ۱۹۴۳، نجلا با شاهزاده مصری، عمرو ابراهیم، ​​در قاهره، مصر ازدواج کرد، از این رو هر سه خواهر همگی با یک دودمان ازدواج کردند و به عنوان «شاهدخت های مصر و شاهدخت های امپراتوری عثمانی» شناخته شدند. تنها فرزند این زوج، شاهزاده عثمان رفعت، پسری بود که در ۲۰ مه ۱۹۵۱ در قاهره به دنیا آمد. در سال ۱۹۵۳، نجلا، همسر و پسرش، پس از اعلام جمهوری مصر در سال ۱۹۵۲، در سوئیس اقامت گزیدند. پدر نجلا، عمر فاروق، علاقه ی فزاینده ای به دخترعمویش مهرشاه سلطان، دختر ولیعهد شاهزاده ی
وسف عزالدین، پیدا کرد. همچنین همه می دانستند که اوضاع بین فاروق و مادرش صبیحه خوب پیش نمی رود. او و خواهرانش از مادرشان حمایت می کردند. فاروق، صبیحه را متهم می کرد که دخترانشان را علیه او تحریک کرده است. اما او از قبل عاشق مهرشاه بود و موضوع ریاست خاندان عثمانی یک بهانه بود. در سال ۱۹۴۸، پس از بیست و هشت سال زندگی مشترک، فاروق از صبیحه طلاق گرفت و با مهرشاه ازدواج کرد. پس از لغو قانون تبعید برای شاهدخت ها در سال ۱۹۵۲، مادرش به استانبول نقل مکان کرد. نجلا با مرگ عمر ابراهیم در سال ۱۹۷۷ بیوه شد. مرگ. نجلا سلطان در ۶ اکتبر ۲۰۰۶، در سن هشتاد سالگی در مادرید، اسپانیا درگذشت. در ۱۶ اکتبر، پیکر او به استانبول منتقل شد. مراسم تشییع جنازه در مسجد ببک برگزار شد و خواهر بزرگترش نسل شاه، پسرش عثمان رفعت و دیگر اعضای خاندان عثمانی در آن شرکت کردند. او در کنار مادر و خواهر بزرگترش خانزاده در گورستان آشیان آسری، استانبول به خاک سپرده شد. فرزندان. نجلا سلطان از ازدواجش صاحب یک پسر شد:
دانیله کارامانی (زادهٔ ۲۶ ژوئن ۱۹۶۸ در میلان) دانشمند علوم سیاسی تطبیقی است. زندگی و تحصیلات. کارامانی در میلان و پاریس رشد یافت. او دیپلم بین المللی "باکالوره آ" را از لیسهٔ بین المللی سن ژرمن-آن-له دریافت کرد. سپس مدرک کارشناسی و کارشناسی ارشد خود را از دانشگاه ژنو گرفت و دکترای علوم سیاسی را در مؤسسه دانشگاهی اروپایی در فلورانس به پایان رساند. او همچنین در مدارس تابستانی روش شناسی دانشگاه های اسکس و میشیگان شرکت کرد. زندگی دانشگاهی. کارامانی در سال ۱۹۹۱ به عنوان دستیار آموزشی در دانشگاه ژنو فعالیت خود را آغاز کرد. او سپس در مرکز پژوهش های اجتماعی اروپا در مانهایم، دانشگاه فلورانس و دانشگاه بیرمنگام تدریس کرد. در سال ۲۰۰۶ استاد علوم سیاسی تطبیقی در دانشگاه سنت گالن شد و از ۲۰۱۴ به عنوان استاد دانشگاه زوریخ منصوب شد. او در سال ۲۰۲۰ به عنوان دارندهٔ کرسی «ارنست بی. هاس» در مؤسسه دانشگاهی اروپایی منصوب شد. آثار. کارامانی در حوزهٔ تاریخ تطبیقی، داده های آماری انتخابات و شکاف های سیاسی تحقیق کرده است. از آثار مهم او می توان به کتاب های زیر اشاره کرد:
پاسخ تکان دهی سر یا پاسخ سرتکانی (به انگلیسی: "Head-twitch response" یا HTR) رفتاری است که در موش ها یا خرموش ها دیده می شود و به صورت حرکت سریع و جانبی (به چپ و راست) یا چرخشی سر بروز می کند. این پدیده معمولاً در پاسخ به فعال شدن گیرندهٔ سروتونین نوع ۵-HT₂A رخ می دهد.
استفانو کازرتانو کارگردان، فیلم نامه نویس، تهیه کننده و خالق رسانه های تعاملی ایتالیایی است. در سال ۲۰۲۵، کازرتانو فیلم "جنگ النا" را نوشت و کارگردانی کرد، یک درام دربارهٔ جنگ جهانی دوم با بازی میکائلا راماتزوتی و تهیه کنندگی تیتانوس و رای سینما. او همچنین هم تهیه کنندهٔ فیلم "مافیا دیگر آنچه بود نیست" ساختهٔ فرانکو مارسکو بود که در جشنوارهٔ فیلم ونیز ۲۰۱۹ موفق به دریافت شیر نقره ای به عنوان جایزه ویژه هیئت داوران شد. فیلم تعاملی «داستان های راهپیمایی» به کارگردانی او در بخش «ونیز اینمرسیو» جشنوارهٔ ونیز ۲۰۲۳ انتخاب شد. کازرتانو فارغ التحصیل کالج بینال ونیز در حوزهٔ واقعیت مجازی است. او دارای دکترای علوم سیاسی (Magna cum Laude) از دانشگاه پوتسدام و مدرک MBA از دانشگاه کلمبیا در نیویورک است. زندگی حرفه ای. نخستین مستند او با عنوان «آخرین روزهای تاخلس» جایزهٔ تقدیر ویژهٔ جشنوارهٔ بین المللی فیلم برلین را دریافت کرد. فیلم مستند-داستانی "مردمان عشق و خشم" (۲۰۱۶) برندهٔ جشنوارهٔ داک فید در آیندهوون شد و همچنین تقدیر ویژهٔ هیئت داوران جشنوارهٔ فیلم مستقل رم را دریافت کرد. کازرتانو همچنین در حوزهٔ فیلم واقعیت مجازی
فعالیت دارد و پروژه های او از سوی مدین بورد برلین-براندنبورگ پشتیبانی مالی دریافت کرده اند.
آلبرتو کوادریو کورزیو (زادهٔ ۲۵ دسامبر ۱۹۳۷ در تیرانو) اقتصاددان ایتالیایی است. او استاد ممتاز اقتصاد سیاسی در دانشگاه کاتولیک قلب مقدس میلان و رئیس افتخاری آکادمی ملی لینچه است. زندگی نامه. دوران دانشگاهی. کوادریو کورزیو در سال ۱۹۶۱ در رشتهٔ علوم سیاسی از دانشگاه کاتولیک قلب مقدس فارغ التحصیل شد. سیرو لومباردینی استاد راهنمای پایان نامهٔ او بود. سپس دوره ای پژوهشی را در کالج سنت جان، کمبریج گذراند. او در دانشگاه کالیاری (۱۹۶۵) و دانشگاه بولونیا (۱۹۶۸–۱۹۷۵) تدریس کرد و در آن جا استاد رسمی و رئیس دانشکده علوم سیاسی شد. از سال ۱۹۷۶ تا ۲۰۱۰ استاد تمام اقتصاد سیاسی در دانشگاه کاتولیک میلان بود و ریاست دانشکده علوم سیاسی (۱۹۸۹–۲۰۱۰) و مرکز پژوهش تحلیل اقتصادی و توسعه بین المللی (CRANEC) (۱۹۷۷–۲۰۱۰) را برعهده داشت. نقش های علمی و مدیریتی. او از ۱۹۹۶ عضو آکادمی لینچه است و بین سال های ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۸ ریاست آن را برعهده داشت. همچنین بین ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۴ ریاست بنیاد بین المللی بالزان را برعهده داشت.
ایلوو دیامانتی (زادهٔ ۴ سپتامبر ۱۹۵۲) دانشمند علوم سیاسی ایتالیایی است. زندگی و تحصیلات. دیامانتی در کونه ئو زاده شد و از دانشگاه پادووا در رشتهٔ علوم سیاسی فارغ التحصیل شد. سپس دکترای خود را در جامعه شناسی و پژوهش اجتماعی از دانشگاه ترنتو دریافت کرد. او مدتی استادیار روش شناسی پژوهش اجتماعی در دانشکده آمار دانشگاه پادووا بود و سپس به عنوان دانشیار جامعه شناسی سیاسی در دانشگاه اوربینو کارلو بو به تدریس پرداخت. فعالیت حرفه ای. دیامانتی در سال ۱۹۹۵ تدریس دورهٔ «نظام های سیاسی تطبیقی» را در دانشگاه پانتئون-آساس آغاز کرد. او مدیر علمی بنیاد نورد-اِست در ونیز (۱۹۹۹–۲۰۰۳) و بنیان گذار لابراتوار مطالعات سیاسی و اجتماعی (لاپولیس) در دانشگاه اوربینو کارلو بو است. وی همچنین مدیر علمی دموس و پی، مؤسسه ای پژوهشی دربارهٔ جامعهٔ ایتالیا، است. حوزه های پژوهش. پژوهش های دیامانتی شامل تحولات نسلی در ایتالیا، بحران احزاب سیاسی جمهوری اول، هویت محلی و ملی، منطقه گرایی و سیاست های محلی است. همچنین او دربارهٔ شهروندی، هویت اروپایی و مشارکت سیاسی در روند ادغام اروپایی پژوهش می کند.
فابیو فرانکینو (زادهٔ ۳ دسامبر ۱۹۶۹) دانشمند علوم سیاسی ایتالیایی و استاد دانشگاه میلان است. او سردبیر نشریه "مرور علوم سیاسی ایتالیا" و دبیر تحریریه "سیاست اتحادیه اروپا" است. حوزه های تخصصی او شامل سیاست و سیاست گذاری اتحادیه اروپا، سیاست تطبیقی و تحلیل سیاست گذاری است. زندگی و فعالیت علمی. فرانکینو در دانشگاه برایتون کارشناسی گرفت و سپس کارشناسی ارشد خود را از دانشگاه بازرگانی لوئیجی بوکونی در میلان دریافت کرد. او در سال ۲۰۰۰ از مدرسه اقتصاد و علوم سیاسی لندن دکترای علوم سیاسی گرفت. پایان نامهٔ او با عنوان «سیاست های اجرایی و بوروکراتیک در اتحادیه اروپا: ترجیحات بوروکراتیک، اختیار اجرایی و کنترل رویه ای کمیسیون اروپا» زیر نظر شریل شونهارت-بیلی انجام شد. او از ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۱ در مدرسه اقتصاد و علوم سیاسی لندن به عنوان دستیار آموزشی و مدرس فعالیت کرد. سپس به یونیورسیتی کالج لندن رفت و تا ۲۰۰۷ به عنوان مدرس و سپس دانشیار در آن جا بود. از سال ۲۰۰۷، او کرسی استادی خود را در دانشگاه میلان دریافت کرد. فعالیت های علمی. فرانکینو بین سال های ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۸ رئیس انجمن علوم سیاسی اروپا بود. او همچنین خزانه دار گروه دائمی ا
تحادیه اروپا در کنسرسیوم اروپایی پژوهش های سیاسی است.
در ۳۰ مه ۲۰۲۴، آمریکا و بریتانیا مجموعه ای از حملات هوایی مشترک را در صنعا و حدیده در یمن انجام دادند که منجر به کشته شدن ۱۶ نفر و زخمی شدن ۴۲ نفر شد. ایالات متحده و بریتانیا ادعا کردند که این حملات اعضای گروه شورشی حوثی را هدف قرار داده است؛ با این حال، حوثی ها ادعا کردند که همه کشته شدگان یا زخمی شدگان در این حملات غیرنظامی بوده اند. پیشینه. جنبش حوثی های مورد حمایت ایران که در طول جنگ داخلی یمن کنترل بخش بزرگی از این کشور را به دست گرفت، حملاتی را علیه کشتیرانی بین المللی آغاز کرد و خواستار توقف عملیات اسرائیل در غزه شد که در جریان آن بیش از ۳۶۰۰۰ فلسطینی کشته شدند. در طول مبارزات انتخاباتی آنها، بیش از ۵۰ کشتی مورد حمله قرار گرفت، یک کشتی توقیف شد و سه ملوان کشته شدند. این حملات باعث کاهش کشتیرانی در دریای سرخ و خلیج عدن شد. در ژانویه ۲۰۲۴، آمریکا و بریتانیا حملات تلافی جویانه ای را علیه حوثی ها در یمن آغاز کردند و به دنبال تضعیف توانایی های آنها بودند. به گفته حوثی ها، این حملات منجر به کشته شدن ۴۰ نفر و زخمی شدن ۳۵ نفر دیگر شد. حملات. آمریکا اعلام کرد که این حملات تأسیسات زیرزمینی، سکوهای پرتاب موشک، سا
یت های فرماندهی و کنترل، یک کشتی حوثی ها و سایر سایت ها را هدف قرار داده است. چت های بوئینگ اف/ای-۱۸ سوپر هورنت از ناو هواپیمابر به پرواز درآمدند. حملات در خارج از صنعا و نزدیک فرودگاه آن و در تعز انجام شد، جایی که تجهیزات ارتباطی هدف قرار گرفتند. در یکی از حملات از یک بمب ۵۰۰۰ پوندی جی بی یو-۷۲ برای تخریب یک تأسیسات زیرزمینی استفاده شد. جنگنده های یوروفایتر تایفون نیروی هوایی سلطنتی، با استفاده از بمب های هدایت شونده پی وی وی ۴، حملاتی را به دو مرکز کنترل و انبار زمینی پهپاد در نزدیکی حدیده و یک مرکز فرماندهی و کنترل در غلیفقه انجام دادند. در مجموع، ۱۳ هدف در یمن مورد اصابت قرار گرفتند. حوثی ها گفتند که حملات در حدیده دو خانه غیرنظامی، دفتر مرکزی رادیو حدیده در شهرستان الحوک، اردوگاه غلیفه و بندر صلیف را هدف قرار داده است. بنا به گزارش ها، حمله به ساختمان رادیو دو کشته و ده زخمی برجای گذاشته است. حوثی ها ادعا کردند که همه تلفات در حدیده غیرنظامی بوده اند، با این حال، یک کارمند بیمارستان در این شهر گفت که بسیاری از شبه نظامیان در میان تلفات بوده اند، اما تعداد دقیقی را ارائه نکرد. تلویزیون المسیره، تحت مدیریت
حوثی ها، شش حمله هوایی در صنعا را گزارش کرد: سه حمله در کوه النهدین، دو حمله در منطقه جربان در شهرستان سنحان و یک حمله در نزدیکی فرودگاه بین المللی صنعا. پیامدها. حوثی ها پس از این حملات تهدید کردند که حملات به کشتی ها را تشدید خواهند کرد. یحیی سریع، سخنگوی حوثی ها، مدعی حملات موشکی و پهپادی به ناو هواپیمابر یواس اس دوایت آیزنهاور شد، اما مقامات آمریکایی این ادعا را رد کردند. محمد عبدالسلام، سخنگوی حوثی ها، این حملات را «تجاوز وحشیانه» به یمن به دلیل حمایت و پشتیبانی از غزه در جنگ غزه خواند. رسانه های دولتی ایران این حملات را نقض قوانین بین المللی و حقوق بشر برای به حداقل رساندن «حاکمیت و تمامیت ارضی یمن» خواندند، در حالی که ناصر کنعانی، سخنگوی وزارت امور خارجه ایران، اظهار داشت: «دولت های متجاوز آمریکا و بریتانیا مسئول عواقب این جنایات علیه مردم یمن هستند.»
جورجیو گالی (۱۰ فوریهٔ ۱۹۲۸ – ۲۷ دسامبر ۲۰۲۰) دانشمند علوم سیاسی، تاریخ نگار و دانشگاهی ایتالیایی بود. زندگی نامه. گالی در میلان در ۱۰ فوریهٔ ۱۹۲۸ زاده شد. او در رشتهٔ حقوق فارغ التحصیل شد و به عنوان استاد تاریخ آموزه های سیاسی در دانشگاه میلان تدریس کرد. وی یکی از برجسته ترین دانشمندان علوم سیاسی ایتالیا به شمار می رفت و بخش بزرگی از پژوهش هایش را به تحلیل نظام سیاسی ایتالیا اختصاص داد و در این راه از روش شناسی های علوم اجتماعی بهره گرفت. پژوهش های تاریخی او عمدتاً بر تاریخ معاصر ایتالیا، به ویژه دوره پس از جنگ جهانی دوم متمرکز بود. او در بسیاری از نوشته هایش به موضوعات جامعه شناختی با دقت علمی پرداخت و توجه ویژه ای به پیوند میان تاریخ رسمی و غیب باوری داشت. آثارش همچنین به جنبه های پنهان تاریخ اندیشه های سیاسی می پرداخت، از جمله ریشه های «جادویی» یا غیرعقلانی که در جذب توده ها به ایدئولوژی های خاص – به ویژه از نوع تمامیت خواهانه – نقش داشتند. گالی همکاری گسترده ای با مجله "Panorama" داشت و در ماهنامهٔ "Linus" ستونی با عنوان "Le divergenze convergenti" می نوشت. او در کامولی در ۲۷ دسامبر ۲۰۲۰ درگذشت.