Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تحول واقع گرایی در مجسمه های رنسانس با تمرکز بر آثار میکل آنژ یکی از موضوعات کلیدی در هنر رنسانس است. در این دوره، بازگشت به انسان گرایی، مطالعهٔ بدن انسان و تأثیر هنر کلاسیک یونان و روم باعث شد واقع گرایی (رئالیسم) در مجسمه سازی اروپایی دگرگون شود. زمینهٔ تاریخی. رنسانس در ایتالیا سدهٔ پانزدهم و شانزدهم میلادی با شعار بازگشت به «عظمت باستان» پدید آمد. هنرمندان این دوره با بهره گیری از دانش کالبدشناسی، هندسه و پرسپکتیو کوشیدند بازنمایی دقیق تری از بدن انسان و طبیعت ارائه دهند. میکل آنژ و تحول واقع گرایی. میکل آنژ (۱۴۷۵–۱۵۶۴) از برجسته ترین مجسمه سازان رنسانس، واقع گرایی را به اوج تازه ای رساند: تأثیر و میراث. میکل آنژ با بهره گیری از دانش کالبدشناسی و مهارت در تراش سنگ مرمر، الگویی برای نسل های بعدی هنرمندان شد. واقع گرایی او بر مجسمه سازان باروک مانند برنینی و حتی بر هنر مدرن نیز اثرگذار بود.
یک مودم قشری گونه ای از رابط مغز-رایانه است که به طور ویژه تصاویر را از راه یک تراشهٔ رابط عصبی مستقیم (DNI) مستقیماً به قشر بینایی وارد می کند. هدف اصلی و نوآورانه در این زمینه، دستیابی به سرعت بالای انتقال اطلاعات است. هم رایانه و هم مغز انسان می توانند داده ها را با سرعت های بسیار زیاد منتقل کنند، اما گلوگاه اصلی در حوزهٔ تعامل مغز و رایانه، کندی سرعت انتقال داده میان این دو است. این فناوری به ویژه در ساخت اندام های مصنوعی سودمند است. «اگر بتوان اطلاعات حسی را مستقیماً به قشر مغز فرستاد ـ همان کاری که دستگاه حسی اگر هنوز سالم بود، انجام می داد ـ آنگاه چرخهٔ بستهٔ ورودی-خروجی لازم برای کنترل پیچیده فراهم می شود.» این فناوری در نهایت می تواند حس هایی را که فرد از دست داده، مانند بینایی یا لامسه، دوباره به او بازگرداند. پیش زمینه و پیشرفت های فناورانه. در سال ۲۰۱۶، سازمان تحقیقاتی دارپا (DARPA) برنامه ای به نام * "طراحی سیستم مهندسی عصبی"(NESD)* آغاز کرد که هدف آن توسعهٔ یک رابط عصبی کاشتنی بود. این رابط باید وضوح سیگنال و پهنای باند انتقال داده میان مغز انسان و سامانه های دیجیتال را به طور چشمگیری افزایش دهد
. دستگاه مورد نظر باید کوچک تر از یک «سانتی متر مکعب» باشد، تقریباً به اندازهٔ دو سکهٔ روی هم. در همین راستا، دانشگاه برکلی بودجه ای معادل **۲۱٫۶ میلیون دلار** برای ساخت «پنجره ای به مغز» دریافت کرد که هدف آن خواندن و نوشتن فعالیت نورون ها با استفاده از نور و فناوری های نوین بود. در این پروژه، پژوهشگران به دنبال آن اند که با استفاده از میکروسکوپ میدان نوری فعالیت نورون ها را ضبط کنند و با بهره گیری از اپتوژنتیک، نورون ها را برای ایجاد تجربیات حسی مصنوعی تحریک نمایند. مسائل اخلاقی و حقوقی. پیشرفت در فناوری مودم قشری، علاوه بر دستاوردهای پزشکی و فناورانه، پرسش های اخلاقی و حقوقی گسترده ای نیز به همراه دارد:
جشن جمهوری، روز ملی ایتالیا در روز جمهوری است که هر ساله در ۲ ژوئن جشن گرفته می شود و جشن اصلی در رم برگزار می شود. "جشن جمهوری" یکی از نمادهای ملی ایتالیا است. این روز، یادبود همه پرسی نهادی ایتالیا در سال ۱۹۴۶ است که با حق رأی عمومی برگزار شد و در آن ، مردم ایتالیا پس از جنگ جهانی دوم و سقوط فاشیسم، برای تعیین نوع حکومت به پای صندوق های رأی فراخوانده شدند. مراسم این رویداد که در رم برگزار شد، شامل اهدای تاج گل برگ بو به عنوان ادای احترام به سرباز گمنام ایتالیایی در محراب پاتریا توسط رئیس جمهور ایتالیا و رژه نظامی در امتداد خیابان فور ایمپریال در رم است. پیشینه. ایده های جمهوری خواهی و اتحاد ایتالیا. در تاریخ ایتالیا چندین حکومت به اصطلاح «جمهوری» وجود دارد که در طول زمان یکی پس از دیگری روی کار آمده اند. نمونه هایی از آن جمهوری روم باستان و جمهوری های دریایی قرون وسطی هستند. از سیسرو گرفته تا نیکولو ماکیاولی، فیلسوفان ایتالیایی پایه های علوم سیاسی و جمهوری خواهی را تصور کرده اند. اما این جوزپه ماتزینی بود که ایده جمهوری خواهی را در قرن نوزدهم در ایتالیا احیا کرد. یک ملی گرای ایتالیایی در سنت رادیکالیسم و حا
می جمهوری خواهی با الهام از سوسیال دموکراسی، مازینی به تعریف جنبش مدرن اروپایی برای دموکراسی مردمی در یک دولت جمهوری کمک کرد. اندیشه های مازینی تأثیر بسیار چشمگیری بر جنبش های جمهوری خواهی در ایتالیا و اروپا، بر قانون اساسی ایتالیا، دربارهٔ اروپایی گرایی و به طور ظریف تر بر بسیاری از سیاستمداران دوران های بعدی داشت؛ از جمله رئیس جمهور آمریکا وودرو ویلسون، نخست وزیر بریتانیا دیوید لوید جرج، مهاتما گاندی، نخست وزیر اسرائیل گلدا مئیر و نخست وزیر هند جواهر لعل نهرو. مازینی مفهومی با عنوان «اندیشه و عمل» مطرح کرد که در آن اندیشه و عمل باید به هم پیوند خورند و هر اندیشه ای باید با عمل همراه باشد؛ بنابراین او روشن فکری و جدایی نظریه از عمل را رد می کرد. در ژوئیه ۱۸۳۱، جوزپه ماتزینی در تبعید در مارسی، جنبش ایتالیای جوان را تأسیس کرد که هدف آن تبدیل ایتالیا به یک جمهوری دموکراتیک واحد، بر اساس اصول آزادی، استقلال و وحدت، و همچنین سرنگونی رژیم های سلطنتی پیش از اتحاد، از جمله پادشاهی ساردینیا بود. تأسیس ایتالیای جوان، لحظه ای کلیدی از ریزورجیمنتوی ایتالیا را تشکیل می دهد و این برنامه جمهوری خواهانه، از نظر زمانی، مقدم
بر پیشنهادهای وینچنزو جیوبرتی و چزاره بالبو برای اتحاد ایتالیا است که با هدف اتحاد مجدد قلمرو ایتالیا تحت ریاست پاپ ارائه شده بود. متعاقباً، فیلسوف کارلو کاتانئو، ایتالیای سکولار و جمهوری خواه را در امتداد ایده های ماتزینی، اما به عنوان یک جمهوری فدرال، ترویج کرد. پروژه های سیاسی مازینی و کاتانئو با اقدام نخست وزیر پیدمونت ، کامیلو بنسو، کنت کاوور و جوزپه گاریبالدی خنثی شد. دومی ایده های جمهوری خواهی خود را کنار گذاشت تا از وحدت ایتالیا حمایت کند. گاریبالدی پس از فتح کل جنوب ایتالیا در طول لشکرکشی هزار نفری، سرزمین های فتح شده را به پادشاه ساردینیا ، ویکتور امانوئل دوم، تحویل داد که پس از یک همه پرسی به پادشاهی ساردینیا ضمیمه شدند. این امر انتقاد شدید بسیاری از جمهوری خواهان را به همراه داشت که او را به خیانت متهم می کردند. در حالی که یک اتحاد اداری پر زحمت آغاز شد، اولین پارلمان ایتالیا انتخاب شد و در ۱۷ مارس ۱۸۶۱، ویکتور امانوئل دوم به عنوان پادشاه ایتالیا اعلام شد. از سال ۱۸۶۱ تا ۱۹۴۶، ایتالیا یک سلطنت مشروطه بود که بر اساس اساسنامه آلبرتین، به نام پادشاهی که آن را در سال ۱۸۴۸ اعلام کرد، چارلز آلبرت ساردین
یا، تأسیس شده بود. پارلمان شامل یک مجلس سنا بود که اعضای آن توسط پادشاه منصوب می شدند و یک مجلس نمایندگان که با رأی سرشماری انتخاب می شدند. در سال ۱۸۶۱ تنها ۲٪ از ایتالیایی ها حق رأی داشتند. در چشم انداز سیاسی آن زمان، یک جنبش سیاسی جمهوری خواه وجود داشت که شهدایی مانند سرباز پیترو بارسانتی داشت. بارسانتی حامی ایده های جمهوری خواهانه بود و سربازی در ارتش سلطنتی ایتالیا با درجه سرجوخه بود. او در سال ۱۸۷۰ به دلیل حمایت از یک شورش علیه سلطنت ساووی به اعدام محکوم و تیرباران شد و بنابراین اولین شهید جمهوری مدرن ایتالیا محسوب می شود و نمادی از آرمان های جمهوری خواهانه در ایتالیا. اساسنامه آلبرتین و ایتالیای لیبرال. موازنه قدرت بین مجلس و سنا در ابتدا به نفع سنا تغییر کرد که عمدتاً از اشراف و چهره های صنعتی تشکیل شده بود. کم کم، با تکامل بورژوازی و زمین داران بزرگ، که دغدغه پیشرفت اقتصادی داشتند، اما از نظم حمایت می کردند و نوعی محافظه کاری اجتماعی دیده می شد، مجلس نمایندگان اهمیت بیشتری پیدا کرد. جمهوری خواهان در انتخابات پارلمان ایتالیا شرکت کردند و در سال ۱۸۵۳ حزب عمل را پیرامون جوزپه ماتزینی تشکیل دادند. اگرچه م
اتزینی در تبعید بود، اما در سال ۱۸۶۶ انتخاب شد، اما از پذیرفتن کرسی خود در پارلمان خودداری کرد. کارلو کاتانئو در سال های ۱۸۶۰ و ۱۸۶۷ به عنوان نماینده انتخاب شد، اما از این کار خودداری کرد تا مجبور به سوگند وفاداری به خاندان ساووی نشود. مسئله سوگند وفاداری به سلطنت، که برای انتخاب شدن ضروری بود، موضوع بحث و جدل در میان نیروهای جمهوری خواه بود. در سال ۱۸۷۳، فلیچه کاوالوتی، یکی از متعهدترین سیاستمداران ایتالیایی علیه سلطنت، قبل از سوگند خود اعلامیه ای صادر کرد که در آن باورهای جمهوری خواهانه خود را مجدداً تأیید کرد. در سال ۱۸۸۲، قانون انتخابات جدید، محدودیت سرشماری برای حق رأی را کاهش داد و تعداد رأی دهندگان را به بیش از دو میلیون نفر، معادل ۷٪ از جمعیت، افزایش داد. در همان سال، حزب کارگران ایتالیا ایجاد شد که در سال ۱۸۹۵ به حزب سوسیالیست ایتالیا تبدیل شد. در سال ۱۸۹۵، جمهوری خواهان سرسخت موافقت کردند که در زندگی سیاسی پادشاهی مشارکت کنند و حزب جمهوری خواه ایتالیا را تأسیس کردند. دو سال بعد، چپ افراطی با ۸۱ نماینده، برای سه بخش رادیکال-دموکرات، سوسیالیست و جمهوری خواه، به حداکثر تعداد تاریخی خود در پارلمان رسید.
با مرگ فلیچه کاوالوتی در سال ۱۸۹۸، چپ رادیکال از طرح مسئله نهادی دست کشید. در سیاست ایتالیا، حزب سوسیالیست به تدریج به دو گرایش تقسیم شد: یک گرایش حداکثری، به رهبری آرتورو لابریولا و انریکو فری، که از جمله دیگران رهبری می شدند و از استفاده از اعتصابات حمایت می کردند؛ دیگری، اصلاح طلب و طرفدار دولت، به رهبری فیلیپو توراتی. یک جنبش ملی گرا، به ویژه به رهبری انریکو کورادینی، و همچنین یک جنبش اجتماعی و دموکراتیک کاتولیک، لیگ دموکراتیک ملی، به رهبری رومولو موری، پدیدار شد. در سال ۱۹۰۴، پاپ پیوس دهم به کاتولیک ها اجازه داد تا به صورت انفرادی در زندگی سیاسی شرکت کنند، اما در سال ۱۹۰۹، لیگ دموکراتیک ملی ایجاد شده توسط رومولو موری را محکوم کرد و رومولو موری تکفیر شد. سرانجام، قانونی در ۳ ژوئن ۱۹۱۲ با برقراری حق رأی جهانی مردان، تکامل ایتالیا را به سمت یک لیبرالیسم سیاسی خاص نشان داد. در سال ۱۹۱۴، با شروع جنگ جهانی اول، ایتالیا در میان دموکراسی های لیبرال جهان شمرده شد. فاشیسم و جنگ جهانی دوم. پس از جنگ جهانی اول، زندگی سیاسی ایتالیا توسط چهار جنبش بزرگ جان گرفت. دو مورد از این جنبش ها طرفدار توسعه دموکراتیک در چارچوب
نهادهای سلطنتی موجود بودند: سوسیالیست های اصلاح طلب و حزب مردم ایتالیا. دو جنبش دیگر این نهادها را به چالش کشیدند: حزب جمهوری خواه از یک سو و سوسیالیست های حداکثرگرا. در انتخابات ۱۹۱۹، احزابی که بیشترین نفوذ را در ایدئولوژی جمهوری خواهی داشتند (سوسیالیست های حداکثرگرا و حزب جمهوری خواه) با کسب ۱۶۵ کرسی از ۵۰۸ کرسی مجلس نمایندگان، پیروز شدند. در انتخابات ۱۹۲۱، پس از تأسیس حزب کمونیست ایتالیا، سه حزب جمهوری خواه، سوسیالیست حداکثرگرا و کمونیست، ۱۴۵ نماینده از ۵۳۵ کرسی را به دست آوردند. در مجموع، در آغاز دوره بین دو جنگ، کمتر از ۳۰ درصد از منتخبان طرفدار ایجاد یک رژیم جمهوری خواه بودند. در این زمینه، ظهور جنبش فاشیستی بنیتو موسولینی بر اساس تلخی ناشی از «پیروزی ناقص»، ترس از ناآرامی های اجتماعی و رد ایدئولوژی انقلابی، جمهوری خواهانه و مارکسیستی بود. نظام سیاسی لیبرال و بخشی از اشراف، به شیوهٔ نگاه خود، فاشیسم را به عنوان سدی در برابر این خطرات برگزیدند. در اکتبر ۱۹۲۲، نامزدی بنیتو موسولینی به عنوان نخست وزیر توسط پادشاه ویکتور امانوئل سوم، پس از راهپیمایی به سمت رم، راه را برای استقرار دیکتاتوری هموار کرد. اساسن
امه آلبرتین به تدریج از محتوای خود تهی شد. پارلمان تابع اراده دولت جدید بود. اپوزیسیون قانونی از هم پاشید. در ۲۷ ژوئن ۱۹۲۴، ۱۲۷ نماینده پارلمان را ترک کردند و به تپه آونتین عقب نشینی کردند، مانوری ناشیانه که در واقع، میدان را برای فاشیست ها باز گذاشت. سپس آنها سرنوشت ایتالیا را به مدت دو دهه در دست خود داشتند. رژه نظامی در سال ۱۹۸۳ دوباره در مراسم رسمی جشن اصلی رم گنجانده شد؛ در آن سال، "جشن جمهوری" در اولین یکشنبه ژوئن، که پنجمین یکشنبه بود، بین آونتین و پورتا سن پائولو برگزار می شد تا یادبود مقاومت در برابر اشغال شهر رم توسط آلمان در طول جنگ جهانی دوم باشد. سال بعد، در سال ۱۹۸۴، رژه به خیابان فور ایمپریال بازگشت، در حالی که در سال ۱۹۸۵ بین خیابان چرچی و حمام های کاراکالا برگزار شد. در سال ۱۹۸۹، رژه نظامی دوباره حذف شد؛ به جای آن، یک نمایشگاه تاریخی در میدان سیه نا در رم برگزار شد. تا سال ۱۹۹۹، جشن "جشن جمهوری" منحصراً به مراسم در محراب دلا پاتریا محدود می شد. این رژه در سال ۲۰۰۰ به ابتکار رئیس جمهور وقت ، کارلو آزگلیو چامپی، به طور دائم به مراسم بازگشت. در سال ۲۰۰۴، کارلو آزگلیو چامپی امتیاز ویژه ای به نیرو
های پلیس شهری رم، به نمایندگی از تمام پلیس های محلی ایتالیا، و پرسنل حفاظت مدنی ایتالیا عطا کرد تا به پاس خدماتشان به کشور و جوامعشان در این رژه شرکت کنند. رژه نظامی همچنین شامل برخی از هیئت های نظامی از سازمان ملل متحد، ناتو، اتحادیه اروپا و نمایندگانی از ادارات چندملیتی با حضور ایتالیایی ها است. یکی از بخش های مورد انتظار جشن ها، رژه ای است که توسط رئیس جمهور به عنوان فرمانده کل نیروهای مسلح مورد استقبال قرار می گیرد. خلاصه ای از بخش رژه. همان طور که پیش تر ذکر شد، رژه با نواختن سرود ملی آغاز می شود و نیروهای کورازیری به رئیس جمهور ادای احترام می کنند. پس از آن که نیروها از جایگاه رژه حرکت می کنند، رژه رسمی آغاز می شود؛ باند مرکزی ملی کارابینیری، که اولین گروه موسیقی رژه است، از مقابل جایگاه عبور می کند تا ورود رسمی فرمانده رژه را اعلام کند. فرمانده رژه معمولاً سرتیپ ارتش است و او به همراه اسکورت موتوری خود از جایگاه عبور می کند، و پس از آن یک گارد رنگ موتوری حرکت می کند. پس از گروه فرماندهی، گروه های پیشکسوتان به همراه وسایل نقلیه از نیروهای مسلح، تمام نیروهای پلیس و آتش نشانی حرکت می کنند. پس از پرسنل، نی
روهای زمینی متشکل از پرسنل نیروهای مسلح، تمام نیروهای پلیس، حفاظت مدنی و پرسنل خدمات مدنی، حرکت می کنند. آنها با ترتیب اولویت دقیقی از سکو عبور می کنند، به این صورت که ابتدا نیروهای نظامی و سپس نیروهای پلیس و غیرنظامیان عبور می کنند. تم ها. از سال ۲۰۰۳، در برخی سال ها، رژه نظامی یک موضوع خاص داشته است:
آگوست رودن و آغاز مجسمه سازی مدرن به بررسی نقش آگوست رودن (۱۸۴۰–۱۹۱۷)، مجسمه ساز فرانسوی، در تحول مجسمه سازی اروپا و آغاز هنر مدرن می پردازد. رودن با فاصله گرفتن از سنت های نئوکلاسیک و آکادمیک قرن نوزدهم، و با تمرکز بر فردیت، پویایی بدن انسان و نمایش احساسات، نقطهٔ عطفی در تاریخ مجسمه سازی ایجاد کرد. زندگی نامه کوتاه. آگوست رودن در ۱۲ نوامبر ۱۸۴۰ در پاریس زاده شد. در خانواده ای معمولی بزرگ شد و در جوانی چند بار از ورود به مدرسه عالی هنرهای زیبا پاریس بازماند. این ناکامی ها باعث شد به طور غیررسمی آموزش ببیند و تجربهٔ عملی را بر آموزش آکادمیک ترجیح دهد. رودن سال ها به عنوان دستیار در کارگاه های مختلف فعالیت کرد و سرانجام با اثر «مرد مفرغی» (The Age of Bronze) در ۱۸۷۷ به شهرت رسید. زمینهٔ تاریخی. در سدهٔ نوزدهم، مجسمه سازی فرانسه تحت سلطهٔ نئوکلاسیسیسم و رمانتیسم بود. پیکره ها اغلب ایده آل سازی شده و بی نقص بودند. رودن برخلاف این سنت، به نمایش نقص ها، حالت های ناتمام و شدت عاطفه روی آورد. این رویکرد با روح علمی و تجربی زمانه (کالبدشناسی، عکاسی و نظریه های داروین) همخوانی داشت. تأثیر بر هنر مدرن. رودن با تمرکز بر
تجربهٔ فردی و فاصله گرفتن از قواعد آکادمیک، الگویی نو برای مجسمه سازان پس از خود ارائه داد. نقدها. در زمان حیات رودن، برخی از آثارش به ویژه مجسمهٔ بالزاک، به شدت مورد انتقاد قرار گرفتند. منتقدان معتقد بودند او از اصول زیبایی شناسی کلاسیک فاصله گرفته است. بااین حال، همین انتقادات موجب تثبیت جایگاه او به عنوان هنرمندی نوآور شد. میراث. امروزه رودن «پدر مجسمه سازی مدرن» لقب گرفته است. موزهٔ رودن در پاریس و میودون بیشترین مجموعهٔ آثار او را در خود جای داده اند و الهام بخش پژوهش های گسترده در تاریخ هنر هستند.
نقش مجسمه سازی در آیین های مذهبی مصر و یونان باستان بخشی مهم از تاریخ هنر باستان است. در این دو تمدن، مجسمه ها نه تنها به عنوان آثار هنری، بلکه به عنوان ابزاری آیینی و دینی برای ارتباط با خدایان، حفظ باورهای مذهبی و نمایش قدرت سیاسی به کار می رفتند. مصر باستان. مجسمه سازی در مصر باستان پیوندی عمیق با مذهب و آیین های تدفینی داشت. یونان باستان. در یونان باستان، مجسمه سازی نقش محوری در آیین های دینی و جشنواره های مذهبی داشت. میراث. میراث مذهبی مجسمه سازی مصر و یونان، بعدها الهام بخش هنر رومی و سپس رنسانس شد. بسیاری از فرم ها و مفاهیم این تمدن ها همچنان در هنر دینی و یادمانی جهان تکرار می شوند.
فرانچسکو فورت (۱۱ فوریه ۱۹۲۹ – ۱ ژانویه ۲۰۲۲) سیاستمدار، استاد دانشگاه و اقتصاددان ایتالیایی بود. او عضو حزب سوسیالیست ایتالیا بود. زندگی سیاسی. فورت بین سال های ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۳ وزیر دارایی ایتالیا بود و در دولت های بتینو کراکسی و آمینتوره فانفانی خدمت کرد. او از ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۷ نماینده مجلس نمایندگان ایتالیا بود و سپس از ۱۹۸۷ تا ۱۹۹۴ به عنوان سناتور در سنای ایتالیا حضور داشت. فورت همچنین از ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۷ به عنوان معاون وزیر امور خارجه خدمت کرد و از ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۶ وزیر امور اروپایی بود. زندگی شخصی و درگذشت. فورت در ۱۱ فوریه ۱۹۲۹ در بوستو آرسیتزیو، ایتالیا به دنیا آمد. او در ۱ ژانویه ۲۰۲۲ در تورین درگذشت و هنگام مرگ ۹۲ سال داشت.
اشکان مهریار (زادهٔ ۱۶ آذر ۱۳۶۷ در تهران) عکاس ورزشی و کارگردان مستند ایرانی است. او کارگردان مستند "آیدین" دربارهٔ زندگی آیدین نیکخواه بهرامی است که برندهٔ جایزهٔ بهترین تحقیق و پژوهش در جشنواره فیلم های ورزشی ایران (FICTS) شد و همچنین در جشن حافظ نامزد بهترین مستند و بهترین کارگردانی گردید. وی به عنوان عکاس تیم ملی بسکتبال ایران در چندین رویداد مهم بین المللی از جمله المپیک تابستانی ۲۰۲۰ فعالیت داشته است. زندگی نامه و تحصیلات. اشکان مهریار در ۱۶ آذر ۱۳۶۷ در تهران به دنیا آمد. او دارای مدرک کارشناسی مهندسی فناوری اطلاعات است. وی از سال ۱۳۸۹ فعالیت حرفه ای خود را در حوزهٔ عکاسی ورزشی آغاز کرد. فعالیت در عکاسی ورزشی. مهریار از سال ۲۰۱۰ به عنوان عکاس فدراسیون بسکتبال ایران فعالیت داشته و پوشش مسابقات بین المللی متعددی را برعهده گرفته است. او در رقابت های جام جهانی بسکتبال (۲۰۱۰ ترکیه، ۲۰۱۴ اسپانیا، ۲۰۱۹ چین و ۲۰۲۳ اندونزی) و المپیک تابستانی ۲۰۲۰ توکیو به عنوان عکاس رسمی تیم ملی ایران حضور داشته است. یکی از عکس های او با موضوع «بازی بسکتبال کودکان سیستان و بلوچستان» در مسابقهٔ سالانهٔ FIBA در سال ۲۰۱۸ برگزیده شد
و در نمایشگاه ژنو به نمایش درآمد. همچنین ماجرای بازداشت موقت او در فرودگاه قاهره توسط رسانه های ایرانی و خارجی بازتاب یافت. کارگردانی مستند. مستند "آیدین" به کارگردانی مهریار در سال ۱۳۹۶ ساخته شد. این اثر با روایت پرویز پرستویی به زندگی آیدین نیکخواه بهرامی، بازیکن فقید تیم ملی بسکتبال ایران، می پردازد. مستند "آیدین" در سال ۱۴۰۰ در گروه هنروتجربه به نمایش درآمد و در جشنواره ها و محافل مختلف هنری بازتاب گسترده ای داشت. سبک و رویکرد هنری. منتقدان رسانه ای آثار مهریار را ترکیبی از نگاه مستندنگارانه و رویکرد اجتماعی در ورزش دانسته اند. در عکاسی ورزشی نیز او به نمایش ابعاد انسانی و اجتماعی ورزش توجه ویژه ای داشته است.
بازنمایی قدرت سیاسی در هنر امپراتوری روم به بررسی نقش هنرهای تجسمی و معماری در مشروعیت بخشی و نمایش اقتدار سیاسی امپراتوری روم می پردازد. حاکمان رومی از مجسمه ها، بناهای یادمانی، سکه ها و نقاشی ها به عنوان ابزارهای تبلیغاتی و نمادین استفاده می کردند تا قدرت، پیروزی های نظامی و مشروعیت سیاسی خود را تثبیت کنند. زمینهٔ تاریخی. پس از سقوط جمهوری روم و تثبیت قدرت آگوستوس به عنوان نخستین امپراتور (۲۷ پیش از میلاد)، هنر به طور مستقیم در خدمت سیاست قرار گرفت. هنر رومی با ترکیب سنت های یونانی و ابتکارات بومی، به ابزاری برای نمایش اقتدار امپراتوران بدل شد. تأثیر اجتماعی. هنر رومی نه تنها قدرت امپراتور را تثبیت می کرد، بلکه هویت مشترک و وحدت سیاسی میان شهروندان امپراتوری روم را تقویت می نمود. از طریق مجسمه ها، بناهای عمومی و سکه ها، مردم در سراسر قلمرو پهناور روم با چهره و اقتدار امپراتور آشنا می شدند. میراث. بازنمایی قدرت سیاسی در هنر روم تأثیری ماندگار بر تاریخ هنر غرب گذاشت. سنت ساخت بناهای یادمانی و استفاده از هنر به عنوان ابزار تبلیغاتی بعدها در امپراتوری بیزانس، رنسانس و حتی در معماری و هنر سیاسی دوران مدرن تداوم
نقش هنر در شکل گیری هویت ملی در قرن نوزدهم اروپا به بررسی تأثیر جنبش های هنری، معماری، ادبیات و موسیقی بر فرایند ملت سازی و شکل گیری هویت های ملی در کشورهای اروپایی می پردازد. در این دوره، هنر ابزاری برای تقویت همبستگی اجتماعی، بازنمایی تاریخ مشترک و مشروعیت بخشی به دولت های ملی نوظهور بود. زمینهٔ تاریخی. قرن نوزدهم اروپا شاهد ظهور ملی گرایی و تلاش برای ایجاد دولت-ملت های مدرن بود. انقلاب های ۱۸۴۸، جنگ های استقلال و اتحادهای سیاسی (مانند اتحاد ایتالیا و آلمان) بستری فراهم کردند تا هنر به ابزاری برای بیان ایدهٔ «ملت» و هویت جمعی تبدیل شود. تأثیر اجتماعی. هنر در قرن نوزدهم اروپا با بازنمایی گذشتهٔ تاریخی، اسطوره های ملی و فرهنگ مردمی، احساس تعلق مشترک ایجاد کرد. این امر به مشروعیت سیاسی دولت های نوپا کمک کرد و مردم را حول نمادهای ملی گرد آورد. میراث. نقش هنر در شکل گیری هویت ملی در قرن نوزدهم تأثیری ماندگار بر فرهنگ اروپا گذاشت. بسیاری از نمادهای ملی امروز، مانند سرودها، بناهای یادبود و نقاشی های تاریخی، ریشه در این دوره دارند و هنوز در حافظهٔ جمعی ملت ها زنده اند.
ملی گرایی ایتالیایی () جنبشی است که معتقد است ایتالیایی ها ملتی با هویتی واحد و همگن هستند و از این رو در پی ارتقای وحدت فرهنگی ایتالیا به عنوان یک کشور است. از دیدگاه ناسیونالیستی ایتالیایی، ایتالیایی بودن به عنوان ادعای تبار فرهنگی و قومی از لاتین ها، یک قبیله ایتالیایی که در اصل در لاتیوم ساکن بودند و بر شبه جزیره ایتالیا و بخش بزرگی از اروپا تسلط یافتند، تعریف می شود. به همین دلیل، ناسیونالیسم ایتالیایی نیز از نظر تاریخی به نظریه های امپریالیستی پایبند بوده است. اغلب تصور می شود که ناسیونالیسم ایتالیایی ریشه در رنسانس دارد، اما این جنبش تنها در دهه ۱۸۳۰ تحت رهبری جوزپه ماتزینی به عنوان یک نیروی سیاسی ظهور کرد. این جنبش در دهه های ۱۸۶۰ تا ۱۸۷۰ به عنوان دلیلی برای "وحدت ایتالیا (" جنبش استقلال ایتالیا) عمل کرد. ناسیونالیسم ایتالیایی در جنگ جهانی اول با ادعاهای الحاق گرایانه ایتالیایی ها نسبت به سرزمین های تحت کنترل اتریش-مجارستان و در دوران فاشیسم ایتالیایی، دوباره قوی شد. تاریخچه. رنسانس تا قرن نوزدهم. ریشه های ملی گرایی ایتالیایی را می توان به دوران رنسانس بازگرداند، زمانی که ایتالیا پیشتاز احیای سبک کلاس
یک جهان یونانی رومی در زمینه فرهنگ، فلسفه و هنر در اروپا بود. ملی گرایی ایتالیایی ابتدا نه در میان عموم مردم، بلکه در میان نخبگان فکری ایالات مختلف ایتالیا شکل گرفت. در سال ۱۳۴۴، پتراخ سرود میهن پرستانه مشهور خود با عنوان «ایتالیا میا» را نوشت که در آن به اشراف کوچک جنگ طلب ایتالیا انتقاد می کرد و آن ها را به دلیل واگذاری کشور به خشونت بربرهای آلمانی، سرزنش می کرد و خواستار صلح و وحدت کشور شد. تقریباً در همان زمان، کولا دی رینزو تلاش کرد تا کل ایتالیا را تحت هژمونی رم متحد کند. پتراخ او را در سرود مشهور خود به عنوان تجسم دوباره روح کلاسیک ستایش کرد. در سال ۱۴۵۴، نمایندگان تمام ایالت های منطقه ای ایتالیا در لودی گرد هم آمدند تا پیمانی را که به صلح لودی معروف است امضا کنند، پیمانی که قصد داشتند با آن وحدت ایتالیا را دنبال کنند. وضع موجود برقرار شده در لودی تا سال ۱۴۹۴ ادامه داشت، زمانی که نیروهای فرانسوی تحت فرمان چارلز هشتم در امور ایتالیا مداخله کردند و جنگ های ایتالیا را آغاز کردند. نیکولو ماکیاولی، دیپلمات و نظریه پرداز سیاسی دوران رنسانس، در اثر خود "«شهریار»" (۱۵۳۲)، با توسل به میهن پرستی ایتالیایی ها، آن
ها را ترغیب کرد که «ایتالیا را تصرف کنند و آن را از بربرها آزاد کنند»، که منظور او از آن قدرت های خارجی اشغال کننده شبه جزیره ایتالیا بود. ماکیاولی چهار بیت از «ایتالیای مایا» اثر پترارک را نقل می کند که در آن به یک رهبر سیاسی که ایتالیا را متحد کند، اشاره شده است. در طول جنگ های ایتالیا، پاپ ژولیوس دوم (۱۵۰۳–۱۵۱۳) تمام تلاش خود را برای ایجاد اتحادهای ایتالیایی به منظور بیرون راندن دشمن - در زمان او فرانسوی ها - از کشور انجام داد. و اگرچه شعار او («بربرها را بیرون کنید!») احتمالاً ساختگی است، اما به طور خلاصه احساس بسیاری از ایتالیایی ها را بیان می کند. جیرولامو موزیو، ادیب برجسته اواسط دهه ۱۵۰۰، در رساله خود "با عنوان «گفتگو دربارهٔ آشتی ایتالیا و اتحاد ایتالیا»" که در سال ۱۵۶۶ منتشر شد، برای اولین بار از اتحاد سیاسی ایتالیا حمایت کرد. در سال ۱۵۵۹، صلح کاتئو-کامبرزیس پایان آزادی ایتالیا و آغاز دوره ای از هژمونی بی رقیب اسپانیا در ایتالیا را رقم زد. در طول دوره طولانی سلطه اسپانیا، جدال تند و تیز ضد اسپانیایی در سراسر ایتالیا رواج یافت. تراجانو بوکالینی جزوه های ضد اسپانیایی زیادی نوشت، مانند سنگ محک سیاست که
پس از مرگش در سال ۱۶۱۵ منتشر شد. پیروان بوکالینی در همان دوره جزوه های ضد اسپانیایی مشابهی منتشر کردند، مانند تشییع جنازه آبروی اسپانیا که در سال ۱۶۱۵ چاپ شد و در آن جسد آبروی اسپانیا توسط کالبدشکافی کنندگان مشهور تشریح می شود. مورخان مدرن در مورد قدرت «ایتالیایی ها» (هویت ملی ایتالیایی) در اوایل دوره مدرن اختلاف نظر دارند. در مقابل، دیپلمات های اسپانیایی در ایتالیا در آن زمان کاملاً مطمئن بودند که ایتالیایی ها پیوند مشترکی از نارضایتی علیه قدرت امپراتوری اسپانیا داشتند. سیاست توسعه طلبانه چارلز امانوئل اول، ملی گرایی و میهن پرستی ایتالیایی ها را شعله ور کرد. در سال ۱۶۱۴، آلساندرو تاسونی به سرعت دو "نامه ناشناس به فیلیپیچه" خطاب به اشراف ایتالیایی منتشر کرد و اشراف را به کنار گذاشتن رخوت، اتحاد و به جای جنگیدن با یکدیگر، پیوستن به ساووی در رهایی ایتالیا از هژمونی اسپانیا ترغیب کرد. تقریباً همزمان با الهام تاسونی برای سرودن "فیلیپیچه"، فولویو تستی، شاعر جوانی در دربار دوک استه، مجموعه ای از اشعار تقدیم شده به چارلز امانوئل را منتشر کرد. همه اشعار ماهیت میهن پرستانه نداشتند، اما آن هایی که به وضوح احساساتی را
که چارلز امانوئل در ایتالیایی های آزادی خواه برانگیخته بود، آشکار می کردند. تستی این کار را در سال ۱۶۱۷ با سرودن "«پیانتو ایتالیا»" ادامه داد، جایی که ایتالیا خواستار جنگ استقلال ملی است که در آن دوک ساووی قرار است رهبر باشد. بیش از پنجاه سال بعد، ویتوریو سیری هنوز به یاد می آورد که «تمام ایتالیا با قلم و زبان، در ستایش و مدح نام کارلو امانوئله، و با ابراز شادی و تشویق از اینکه او … شجاعت باستانی لاتین را احیا کرده بود، به خروش آمدند، با این آرزو که او … روزی نجات دهنده آزادی ایتالیا و احیاکننده عظمت آن شود.» شکست سیاست خارجی انبساطی چارلز امانوئل باعث بحران گسترده ای در میان ملی گرایان ایتالیایی شد. اواخر قرن هفدهم در غزل وینچنزو دا فیلیخا با عنوان «ایتالیا، ایتالیا، ای تو، که سرنوشت به تو ارزانی داشته است» «هدیه شوم زیبایی» دلیل فتح، غارت و استثمار مکرر ایتالیا، «برده دوست و دشمن»، در طول تاریخ بود. غزل فیلیسیا، به همراه غزل «"ایتالیا میا»" اثر پترارک، به عنوان یکی از اشعار بزرگ میهن پرستانه ایتالیایی شناخته می شد. این غزل در کتاب «"دربارهٔ ادبیات میانی» اثر سیسموندی" ( که در آن به عنوان «مشهورترین نمونه ای