Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ملیکا آیانه (; ) خواننده پاپ اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۰۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی و حرفه. ملیکا آیانه در ۳۱ ژانویه ۱۹۸۴ در میلان ایتالیا از پدری مراکشی به نام احمد و مادری ایتالیایی متولد شد. او در منطقه ۲ میلان که چند قومی ترین منطقه شهر است بزرگ شد. در سال ۱۹۹۵، وارد گروه صداهای سفید در لا اسکالا در زادگاهش شد و هفت سال در آنجا آواز خواند. در همین حال، شروع به یادگیری ویولنسل در کنسرواتوار جوزپه وردی در میلان کرد و در سال ۲۰۰۱ از آنجا فارغ التحصیل شد. در اواسط ۲۰۰۰ میلادی، آهنگ هایی را برای برخی از برنامه های تلویزیونی ضبط کرد، از جمله بازخوانی آهنگ بر فراز رنگین کمان برای کمپین تبلیغاتی شرکت مواد غذایی یومو در سال ۲۰۰۵ و آهنگ اصلی «Soul Waver» که در سال ۲۰۰۷ برای شرکت خودروسازی سوئدی ساب اجرا شد. در سال ۲۰۰۷، با کاترینا کازلی، تهیه کننده موسیقی ایتالیایی ملاقات کرد که منجر به عقد قرارداد با شرکت مستقل Sugar Music برای او شد. در نتیجه Soul Waver به عنوان اولین تک آهنگ او منتشر شد. این آهنگ همچنین در نسخه ایتالیایی زبان «Sospesa» با همکاری پاسیفیکو دوباره منتشر شد. اولین آلبوم استودیویی
ملیکا آیانه با نام خودش در ۲۶ سپتامبر ۲۰۰۸ منتشر شد. این آلبوم همچنین تک آهنگ «Feeling Better» را به همراه داشت که در سال ۲۰۰۸ به یک موفقیت رادیویی تبدیل شد، در حالی که قطعه «Il giardino dei salici» توسط باریلا برای یک تبلیغ تلویزیونی انتخاب شد. آیانه در دسامبر ۲۰۰۸ به عنوان یکی از شرکت کنندگان بخش تازه واردان پنجاه و نهمین جشنواره موسیقی سانرمو انتخاب شد. در طول این برنامه که در فوریه ۲۰۰۹ برگزار شد، او آهنگ «Come foglie» را که توسط جولیانو سانجیورجی نوشته شده بود، اجرا کرد. در طول شب سوم برنامه، این آهنگ با خواننده و ترانه سرا جینو پائولی نیز اجرا شد. او برای والریو اسکانو شرکت کننده فصل هشتم برنامه استعدادیابی «Amici di Maria De Filippi» آهنگ «Dopo Di Me» را نوشت که به رتبه نهم در جدول آهنگ های ایتالیا رسید. ملیکا در آوریل ۲۰۰۹ به همراه دیگر خوانندگان ایتالیایی در آهنگ «Domani 21-04-09» برای جمع آوری کمک های مالی جهت بازسازی مدارس در آبروتزو منطقه ای که زلزله فاجعه بار با مرکزیت لاکویلا و روستاهای اطراف آن در ۶ آوریل در آن رخ داد شرکت کرد. در سال ۲۰۱۰ او در شصتمین دوره جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد و در
آنجا جایزه منتقدان را برای آهنگ «Ricomincio da qui» از آن خود کرد. در سال ۲۰۱۰، او با نامزدش چزاره کرمونینی در آهنگ «Hello!» همکاری کرد.
نوره بنت محمد الکَعبی (۱۸ مارس ۱۹۷۹) سیاستمدار و بازرگان اماراتی است که در حال حاضر به عنوان وزیر دولتی در وزارت امور خارجه امارات فعالیت می کند. وی پیش تر از سال ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۳ به عنوان وزیر فرهنگ و جوانان در امارات متحده عربی خدمت کرده است. از فوریه ۲۰۱۶ تا اکتبر ۲۰۱۷ وزیر دولتی در امور شورای ملی فدرال بود. او همچنین از سال ۲۰۱۲ رئیس هیئت مدیره شرکت توفور ۵۴ و از سال ۲۰۱۷ رئیس هیئت مدیرهٔ ابوظبی مدیا بوده است. سال های اولیه و تحصیلات. او در ۱۸ مارس ۱۹۷۹ به دنیا آمد. تحصیلات دوره متوسطه خود را در ابوظبی و پنسیلوانیا گذراند.&lt;ref name="thenational/14aug2013"&gt;&lt;/ref&gt; در سال ۲۰۰۱ مدرک کارشناسی هنر در رشته سیستم های مدیریت اطلاعات را از دانشگاه امارات متحده عربی دریافت کرد.در سال ۲۰۱۱، برنامه رهبری اجرایی را در مدرسه کسب وکار لندن تکمیل کرد.&lt;ref name="uaecabinet.ae/profile"&gt;&lt;/ref&gt; پیشه. الکعبی پیش از پیوستن به شرکت توفور ۵۴ در اکتبر ۲۰۰۷، در سمت مدیریتی در دلفین انرژی فعالیت می کرد. از سال ۲۰۱۱ به عنوان رئیس توسعهٔ انسانی در توفور ۵۴ مشغول به کار شد،&lt;ref name="bloomberg/profile"&gt;&lt;/re
f&gt; سپس در فوریهٔ ۲۰۱۲ به سمت مدیرعامل این شرکت منصوب شد. الکعبی در نوامبر ۲۰۱۱ از ابوظبی به شورای ملی فدرال (FNC) منصوب شدو در نوامبر ۲۰۱۵ دوباره منصوب گردید. در ۱۰ فوریه ۲۰۱۶، او به عنوان وزیر دولتی در امور شورای ملی فدرال در هیئت وزیران امارات (کابینه امارات) منصوب شد.&lt;ref name="thenational/10feb2016"&gt;&lt;/ref&gt; به عنوان وزیر دولتی در امور شورای ملی فدرال، او نقش واسطه میان کابینه و شورای ملی فدرال را بر عهده داشت. در ژوئن ۲۰۱۶، الکعبی به عنوان رئیس هیئت مدیره شرکت نمایشگاه های ملی ابوظبی منصوب شدو در ۱۲ آوریل ۲۰۱۷ رئیس هیئت مدیره ابوظبی مدیا شد. وی در ۱۹ اکتبر ۲۰۱۷ به عنوان وزیر فرهنگ و توسعه دانش در کابینه امارات منصوب شد. او عضو هیئت مدیره شورای ملی رسانه امارات، ایمیج نیشن، شورای ورزش ابوظبی و دانشگاه امارات متحده عربی است. در ۵ ژوئیه ۲۰۲۰، پس از بازسازی مسئولیت ها و حوزه های کاری وزیر دولتی، به عنوان وزیر فرهنگ و جوانان منصوب شد. در جریان بازسازی کابینه در فوریه ۲۰۲۳، محمد بن راشد آل مکتوم، الکعبی را به عنوان وزیر دولتی در وزارت امور خارجه امارات منصوب کرد. از سال ۲۰۱۸، نوشتن مقالات دیدگاهی
در روزنامهٔ الاتحاد امارات را آغاز کرده اند. تقدیرها و افتخارات. در سال های ۲۰۱۱ و ۲۰۱۲، الکعبی توسط مجلهٔ "اِرِیبیان بیزنس" به عنوان یکی از «۱۰۰ زن قدرتمند عرب» شناخته شد.در سال ۲۰۱۳، او اولین اماراتی بود که در فهرست «۱۰۰ متفکر برتر جهانی» مجلهٔ "فارین پالیسی" قرار گرفت. همان سال، مجلهٔ "نوول اوبزرواتور" او را به عنوان یکی از «۵۰ فردی که در تغییر جهان سهم دارند» معرفی کرد.&lt;ref name="thenational/30april2016"&gt;&lt;/ref&gt; همچنین توسط "اریبیان بیزنس" به عنوان یکی از «۱۰۰ زن قدرتمند عرب» شناخته شد. در سال ۲۰۱۴، الکعبی توسط «فوربز میدل ایست» به عنوان یکی از ۳۰ زن تأثیرگذار در بخش دولتی معرفی شد.&lt;ref name="gulfnews/18nov2015"&gt;&lt;/ref&gt;او عنوان «بانوی کارآفرین سال» را در جوایز کسب وکار خلیج فارس گرفت&lt;ref name="thenational/13aug2015"&gt;&lt;/ref&gt; و جایزه «پیشرفت جوان» را در جوایز سالانه تعالی AmCham، ابوظبی دریافت کرد. او از سال ۲۰۱۴، به عنوان رهبر جوان جهانی در مجمع جهانی اقتصاد فعالیت دارد.در سال ۲۰۱۵، لینکدین الکعبی را به عنوان یک تأثیرگذار جهانی معرفی کرد و او اولین زن از منطقه مِنا بود که و
ارد برنامه تأثیرگذاران جهانی لینکدین شد.همان سال، توسط آمریکا ابرود مدیا مورد تقدیر قرار گرفت.او همچنین به عنوان یکی از ۲۵ زن قدرتمند در تلویزیون جهانی توسط "هالیوود ریپورتر" معرفی شد.&lt;ref name="saudigazette/18dec2013"&gt;&lt;/ref&gt; در دسامبر ۲۰۲۰، مون جه این، رئیس جمهور کره جنوبی، به پاس تلاش های الکعبی در ارتقای روابط بین امارات و کره جنوبی، نشان «خدمات دیپلماتیک» را به او اهدا کرد.
باشگاه فوتبال او.اف.سی. اوست زان (به هلندی: Oostzaanse Football Club) یک باشگاه فوتبال مستقر در اوست زان، هلند است که در سطح نهم فوتبال هلند، رقابت می کند.
ایستگاه راه آهن مونتزا () یک ایستگاه اصلی است که به شهر و "کومونه" مونتزا واقع در ناحیهٔ لمباردی در شمال ایتالیا خدمات رسانی می کند. این ایستگاه که در سال ۱۸۴۰ در زمان پادشاهی هابسبورگ افتتاح شد، بخشی از راه آهن میلان–کیاسو را تشکیل می دهد و ایستگاه تقاطع دو خط فرعی راه آهن لکو–میلان و راه آهن مونزا–مولتنو–لکو است. این ایستگاه همچنین محل تقاطع اصلی راه آهن منطقه جغرافیایی بریانزا است که استان مونتزا و بریانتزا، استان لکو، استان کومو و بخشی از استان میلان را در بر می گیرد. این ایستگاه در حال حاضر توسط شبکه راه آهن ایتالیا (RFI) اداره می شود. با این حال، بخش تجاری ساختمان مسافربری آن توسط صد ایستگاه اداره می شود. هر دوی این شرکت ها، شرکت های تابعهٔ راه آهن دولتی ایتالیا (FS) هستند که خود یک شرکت راه آهن تحت مالکیت دولت ایتالیا است. خدمات ترابری ریلی این ایستگاه توسط شرکت ترنورد، که شرکت راه آهن لومبارد است، اداره می شود. مکان. ایستگاه راه آهن مونتزا در خیابان انریکو آروسیو، در حاشیهٔ جنوبی مرکز شهر واقع شده است. تاریخچه. این ایستگاه رسماً در ۱۷ اوت ۱۸۴۰ به عنوان پایانهٔ راه آهن میلان-مونتزا، که نخستین راه آهن س
اخته شده در لومباردی و دومین در ایتالیا، پس از راه آهن ناپل–پورتیچی بود، افتتاح شد. خدمات رسانی این ایستگاه از روز بعد از افتتاحیه، ۱۸ اوت ۱۸۴۰، آغاز شد. در ژوئیهٔ ۱۸۴۹، خط مذکور به کامناگو–لنتاته گسترش یافت و در مسیر تبدیل شدن به راه آهن میلان-کیاسو قرار گرفت. در ۲۷ دسامبر ۱۸۷۳، پس از افتتاح بخش پایانی راه آهن لکو–میلان بین کارناته–اوسماته و مونتزا، ایستگاه مونتزا به یک ایستگاه تقاطع تبدیل شد. در سال ۱۸۸۴ و همزمان با انتقال محل این ایستگاه به یک مکان جدید، ساختمان مسافربری اصلی با ساختمان فعلی جایگزین شد. در سال ۱۹۰۱، ساختمان مسافربری اصلی برای تسهیل ساخت پل ویا توراتی تخریب شد. در ۱۹ اکتبر ۱۹۱۱، ایستگاه مونتزا همچنین به پایانهٔ یک خط فرعی دیگر، یعنی راه آهن مونزا–مولتنو–لکو تبدیل شد. ویژگی ها. محوطهٔ این ایستگاه شامل هفت خط آهن است: خطوط ۱ و ۲ برای کیاسو، خط ۳ که قبلاً بین راه آهن های کیاسو–میلان و لکو–میلان مشترک بود، خط ۴ و ۵ برای تیرانو (RFI) و خط ۶ (به عنوان سکوی اصلی) و خط ۷ (به عنوان سکوی سبقت) برای خطوط لکو و مولتنو. این ایستگاه همچنین دارای یک ترمینال باری است که علاوه بر برخی خدمات دیگر، به انبار س
ابق شرکت نفتی لومبارد پترولی در ویلاسانتا نیز خدمات ارائه می دهد.
غرامت کارگران نوعی بیمه است که در ازای چشم پوشی اجباری کارمند از حق شکایت از کارفرما به دلیل قصور، جایگزین دستمزد و مزایای پزشکی را برای کارمندانی که در جریان استخدام آسیب دیده اند، فراهم می کند. مبدأ و مقایسه بین المللی. قوانین مربوط به جبران خسارت کارگران متفاوت است، اما سیستم بیمه حوادث کارگران که توسط اتو فون بیسمارک، صدراعظم پروس، در سال ۱۸۴۴ با شروع قوانین حوادث کارگران برقرار شد، اغلب به عنوان الگویی برای بقیه اروپا و بعداً ایالات متحده ذکر می شود. پس از آزمایش های اولیه پروس، توسعه قوانین جبران خسارت در سراسر جهان نتیجه شبکه های فراملی بین سیاست گذاران و دانشمندان علوم اجتماعی بود. قوانین جبران خسارت در سراسر جهان به عنوان یک پدیده جهانی توسعه یافته است، به طوری که بررسی قوانین جبران خسارت در هر کشور از بررسی در کشورهای دیگر الهام گرفته شده است.
حساب مدیریتی تخصیص درصدی (به انگلیسی: "Percent Allocation Management Module" یا به اختصار PAMM) نوعی حساب معاملاتی در بازار فارکس است که در آن سرمایهٔ چندین سرمایه گذار توسط یک مدیر سرمایه مدیریت می شود و سود یا زیان معاملات بر اساس درصد سرمایهٔ هر فرد میان آن ها تقسیم می گردد.
فرانچسکو دی مارکو داتینی (به ایتالیایی: "Francesco di Marco Datini"؛ ۱۳۳۵–۱۴۱۰) تاجر ایتالیایی اهل شهر پراتو بود که به عنوان یکی از پیشگامان سرمایه داری و حسابداری دوطرفه در اروپا شناخته می شود. او به دلیل گستردگی فعالیت های بازرگانی اش و همچنین اسناد و نامه های فراوانی که از خود به جا گذاشته، با لقب تاجر پروجا (Merchant of Prato) شناخته می شود. زندگی. داتینی در سال ۱۳۳۵ در پراتو در توسکانی به دنیا آمد. او در جوانی به آوینیون (فرانسه) رفت و در تجارت بین المللی شرکت کرد. در بازگشت به ایتالیا شبکه ای گسترده از شرکا و کارگزاران تجاری در شهرهای مختلف اروپا و مدیترانه ایجاد نمود. میراث. خانه و بایگانی داتینی در شهر پراتو امروزه به عنوان «آرشیو داتینی» (Archivio di Stato di Prato) نگهداری می شود و محققان تاریخ اقتصاد و حسابداری از آن استفاده می کنند.
قبل از اختراع چاپ، کتاب های مقدس در قرن های سیزدهم و چهاردهم به گویش های نوظهور ایتالیایی ترجمه شدند. کل کتاب مقدس () از زمان اولین ترجمه چاپی، که به اصطلاح "کتاب مقدس مالرمی" نامیده می شود، توسط نیکولو مالرمی در سال ۱۴۷۱، بارها به ایتالیایی ترجمه شده است. کتاب مقدس که توسط کنفرانس اسقفی ایتالیا (کنفرانس اسقف های ایتالیا) منتشر شده است، نسخه رسمی کلیسای کاتولیک ایتالیا است. پیش از انتشار اولیه نسخه در سال ۱۹۷۱، رایج ترین ترجمه ایتالیایی کتاب مقدس، ترجمه اسقف اعظم آنتونیو مارتینی بود که از سال ۱۷۶۹ تا ۱۷۸۱ منتشر می شد. ترجمه ایتالیایی سال ۱۶۰۷ توسط جووانی دیوداتی مرجع استاندارد مورد استفاده در پروتستانتیسم ایتالیایی است؛ ویرایش اصلاح شده ای از این ترجمه به زبان ایتالیایی مدرن، دیوداتی جدید، در سال ۱۹۹۱ منتشر شد. ترجمه های اولیه. اولین ترجمه چاپ شده از کتاب مقدس به زبان ایتالیایی "، کتاب مقدس مالرمی" بود که توسط نیکولو مالرمی، نویسندهٔ کتاب مقدس، از بندیکتین کامالدولی، در سال ۱۴۷۱ از نسخه لاتین ولگاته، اصلاحیه ای از یک نسخه خطی با گویش توسکانی از پیش موجود برای انعکاس گویش ونیزی، منتشر شد. ترجمه دیگری نیز در هم
ان سال توسط نیکولاس جنسون در ونیز چاپ شد، اما مورد توجه قرار نگرفت. سایر ترجمه های اولیه کاتولیک به ایتالیایی توسط فرا زاکاریا از فلورانس، دومینیکن، در سال ۱۵۴۲ (فقط عهد جدید) و توسط ساوونارالان سانتی مارموچینو از دومینیکن، در سال ۱۵۴۳ (کتاب مقدس کامل) با تأثیر از لورنزو والا، عهد جدید تحت تأثیر یونانی اراسموس و عهد عتیق بروچیولی انجام شد. ترجمه های پروتستانی توسط آنتونیو بروچیولی در سال ۱۵۳۰ انجام شد (ظاهراً مبتنی بر یونانی و عبری اما در واقع بسیار مدیون نسخه های لاتین اراسموس و پاگنینی) و توسط جووانی دیوداتی در سال ۱۶۰۷ که کتاب مقدس را از اسناد لاتین و یهودی ترجمه کرد؛ نسخه دیوداتی نسخه مرجع برای پروتستانتیسم ایتالیایی است. این نسخه در سال های ۱۶۴۱، ۱۷۱۲، ۱۷۴۴، ۱۸۱۹ و ۱۸۲۱ مورد بازنگری قرار گرفت. نسخه ای بازنگری شده به زبان ایتالیایی مدرن، دیوداتی جدید، در سال ۱۹۹۱ منتشر شد. ترجمه ای که توسط کشیش بندیکتی، ماسیمو تئوفیلو، در سال ۱۵۵۲ انجام شد، گاهی به عنوان نسخه پروتستانی ادعا می شود: با این حال، ماسی از اتهام ارتداد تبرئه شد و تا زمان مرگش در ایتالیا راهب ماند. پرکاربردترین ترجمه کتاب مقدس کاتولیک به زبان ا
یتالیایی قبل از نسخه در سال ۱۹۷۱، ترجمه اسقف اعظم آنتونیو مارتینی بود. این ترجمه از سال ۱۷۶۹ تا ۱۷۷۱ (عهد جدید) و ۱۷۷۶ تا ۱۷۸۱ (عهد عتیق) منتشر شد و رسماً توسط دستگاه پاپ تأیید شد. این ترجمه شامل ستون های موازی از لاتین ولگاتا و ایتالیایی با یادداشت های طولانی و مفصل است که عمدتاً بر اساس نوشته های پدران کلیسا است. این ترجمه بر اساس ولگاتا است که با متون اصلی یونانی و عبری بررسی شده است (مارتینی در تفسیر عهد عتیق توسط یک خاخام کمک شد). همچنین شامل فهرستی از انواع اصلی متن برای هر کتاب است. در نسخه ۱۸۷۰، یادداشت ها بازنویسی و کوتاه شدند.
آنا ماریا کانوپی (به ایتالیایی: Anna Maria Cànopi) (زاده ۲۴ آوریل ۱۹۳۱ - درگذشته ۲۱ مارس ۲۰۱۹) یک راهبهٔ بندیکتی و نویسندهٔ معنوی ایتالیایی بود. زندگی. کانوپی در سال ۱۹۳۱ در پکورارا، که اکنون در وال تیدونه، استان پیاچنزا و در آن زمان بخشی از پادشاهی ایتالیا بود، متولد شد. او در جوانی به زندگی رهبانی گرایش پیدا کرد. این امر او را به صومعه بندیکتین ویبولدونه، در نزدیکی میلان، سوق داد. در سال ۱۹۷۳، کانوپی برای رهبری گروه کوچکی از راهبه ها انتخاب شد که قرار بود صومعه جدید ماتر اکلسیای را تأسیس کنند، صومعه ای که قرار بود در جزیره سن جولیو، در دریاچه اورتا واقع شود. تحت رهبری او، این صومعه رونق گرفت و بعداً به مقام یک صومعه منطقه ای ارتقا یافت و کانوپی به عنوان اولین راهبه جامعه انتخاب شد. راهبه کانوپی به عنوان نویسنده چندین کتاب در مورد معنویت کتاب مقدس و رهبانیت شهرت زیادی پیدا کرد و به عنوان یک محقق برجسته در ادبیات آباء شناخته می شد. او در انتشار ترجمه رسمی کتاب مقدس توسط کنفرانس اسقف های ایتالیا مشارکت داشت. همچنین از او دعوت شد تا متن «"راه صلیب"» ("Via Crucis") را که توسط پاپ ژان پل دوم در عصر جمعه خوب در کو
لوسئوم رم در سال ۱۹۹۳ استفاده شد، بنویسد.
جیووانی دیوداتی یا دئوداتی (۳ ژوئن ۱۵۷۶۳ اکتبر ۱۶۴۹) یک متکلم و مترجم کالوینیست ایتالیایی متولد ژنو بود. ترجمه او از کتاب مقدس به ایتالیایی از منابع عبری، یونانی، لاتین و سریانی به نسخه مرجع مورد استفاده پروتستان های ایتالیایی تبدیل شد. زندگی نامه. او در ۳ ژوئن ۱۵۷۶ در ژنو، در خانواده ای اشرافی و اصالتاً اهل لوکا در ایتالیا به دنیا آمد و به دلیل پروتستانتیسم تبعید شد. او خود را یک «از قوم لوکا» ایتالیایی با ملیت لوکا می دانست. پدرش کارلو دیوداتی بود. خانواده دیوداتی بخشی از گروهی متشکل از حدود شصت خانواده اشرافی لوچسی بودند که به ژنو مهاجرت کرده بودند و گاهی «کابال ایتالیایی» نامیده می شدند. بین سال های ۱۵۹۴ تا ۱۵۹۷، شهردار آینده آمستردام، یاکوب دیرکس دِ گراف، به مدت سه سال در خانه دیوداتی زندگی کرد. او در سال ۱۵۹۶ در آکادمی ژنو ثبت نام کرد. در سن بیست و یک سالگی به توصیه تئودور بزا، به عنوان استاد زبان عبری در ژنو منصوب شد. در سال ۱۶۰۶، او استاد الهیات، در سال ۱۶۰۸ کشیش یا وزیر کلیسا در ژنو شد و در سال بعد به عنوان استاد الهیات جانشین بزا شد. دیوداتی به عنوان یک واعظ، سخنور بود و در سال ۱۶۱۴ به مأموریتی به ف
رانسه اعزام شد. او قبلاً از ایتالیا بازدید کرده بود و با پائولو سارپی آشنا شده بود، که تلاش های ناموفقی برای مشارکت او در یک جنبش اصلاحی انجام داده بود. در سال های ۱۶۱۸ و ۱۶۱۹، او در شورای کلیسای دورت شرکت کرد و نقش برجسته ای ایفا کرد و یکی از شش الهی بود که برای تدوین قوانین دورت منصوب شده بودند. او با محکومیت آرمینیان ها ابراز همدردی کرد. آثار. دیوداتی عمدتاً به عنوان نویسنده ترجمه کتاب مقدس به ایتالیایی (۱۶۰۳؛ ویرایش شده با یادداشت ها، ۱۶۰۷؛ اصلاح شده و با مزامیر موزون، ۱۶۴۱) مشهور است. او همچنین ترجمه کتاب مقدس به فرانسوی را انجام داد که در سال ۱۶۴۴ با یادداشت هایی منتشر شد. از دیگر آثار او می توان به "«حاشیه نویسی در کتاب مقدس»" (۱۶۰۷) اشاره کرد که ترجمه انگلیسی آن ("حاشیه نویسی های پارسا و عالمانه بر کتاب مقدس") در سال ۱۶۴۳ در لندن منتشر شد (چاپ دوم ۱۶۴۸) و رساله های جدلی مختلفی مانند "«داستان پونتیفیسیوروم پورگاتوریو»" (۱۶۱۹)؛ "«جدایی عادلانه از کلیسای روم»" (۱۶۲۸)؛ "«دِ آنتی کریستو»" و غیره اشاره کرد. او همچنین ترجمه های فرانسوی "«تاریخ شورای ترنت»" اثر پائولو سارپی و "«گزارش وضعیت دین در غرب»" اثر اد
وین سندیس را منتشر کرد.
در ادامه، فهرستی از رویدادهای سال ۲۰۲۵ در حوزه هوش مصنوعی آمده است، به همراه پیش بینی ها و برنامه هایی که هنوز اتفاق نیفتاده اند.
انشانتیمالز یک خط تولید اسباب بازی می باشد که تحت حمایت یک فرنچایز رسانه ای قرار دارد و توسط شرکت چندملیتی آمریکایی متل در ۱۸ ژوئیهٔ سال ۲۰۱۷ عرضه شد. این مجموعه در کنار "اورافتر های"، دومین اسپین آف "مانستر های" محسوب می شود. محصولات خط تولید "انشانتیمالز" از دورگه های انسان–جانور و حیوانات خانگی جنگلی آن ها تشکیل شده اند که در دنیای خیالی اوروایلد زندگی می کنند. انشانتیمالز همچنین دارای یک سریال اینترنتی، کتاب و یک برنامه تلویزیونی ویژه است. فرآیند توسعهٔ این مجموعه از اواخر سال ۲۰۱۵ شروع گردید، و در اکتبر سال ۲۰۱۶ از آن پرده برداری شد و اسباب بازی های مجموعه نیز برای اولین بار در ژوئن سال ۲۰۱۷ عرضه شدند.
یک ماه گرفتگی کامل در گره نزولی مدار ماه در روز سه شنبه، ۳ مارس ۲۰۲۶، با قدر سایه ای ۱٫۱۵۲۶ رخ خواهد داد. ماه گرفتگی زمانی رخ می دهد که ماه به سایه زمین وارد می شود و باعث تاریک شدن ماه می شود. ماه گرفتگی کامل زمانی رخ می دهد که سمت نزدیک ماه به طور کامل از سایه زمین عبور کند. برخلاف خورشیدگرفتگی که فقط از منطقه نسبتاً کوچکی از جهان قابل مشاهده است، ماه گرفتگی را می توان از هر نقطه ای در سمت شب زمین مشاهده کرد. به دلیل کوچک بودن سایه ماه، ماه گرفتگی کامل می تواند تا تقریباً دو ساعت طول بکشد، در حالی که خورشید گرفتگی کامل در هر مکان فقط چند دقیقه طول می کشد. قطر ظاهری ماه نزدیک به قطر متوسط خواهد بود زیرا این اتفاق ۶٫۷ روز پس از حضیض (در ۲۴ فوریه ۲۰۲۶، ساعت ۱۸:۱۵ به وقت جهانی) و ۶٫۹ روز قبل از اوج (در ۱۰ مارس ۲۰۲۶، ساعت ۹:۴۵ به وقت جهانی) رخ خواهد داد. این ماه گرفتگی، سومین ماه گرفتگی از یک چرخه چهارگانه خواهد بود در کنار دو ماه گرفتگی دیگر آن در ۱۴ مارس ۲۰۲۵ (کامل)، ۸ سپتامبر ۲۰۲۵ (کامل) و ۲۸ آگوست ۲۰۲۶ (جزئی) رخ خواهند داد. در طول این ماه گرفتگی، ماه NGC 3423 را بر فراز آمریکای شمالی پنهان خواهد کرد. رویت. ا
ین ماه گرفتگی به طور کامل در مناطق شمال شرقی آسیا، شمال غربی آمریکای شمالی و مرکز اقیانوس آرام قابل مشاهده خواهد بود، در حالی که در بیشتر آسیا و استرالیا طلوع و در آمریکای شمالی و جنوبی غروب می کند. جزئیات ماه گرفتگی. در جدول زیر جزئیات مربوط به این ماه گرفتگی را نشان می دهد. این جدول پارامترهای مختلف مربوط به این ماه گرفتگی را نیز شرح می دهد. فصل خسوف. این ماه گرفتگی بخشی از فصل کسوف سالانه است، دوره ای که تقریباً هر شش ماه یکبار رخ می دهد و باعث رخ دادن ماه گرفتگی می شود. هر سال فقط دو (یا گاهی اوقات سه) فصل ماه گرفتگی رخ می دهد و هر فصل حدود ۳۵ روز طول می کشد و کمی کمتر از شش ماه (۱۷۳ روز) بعد تکرار می شود؛ بنابراین هر سال همیشه دو فصل کامل رخ می دهد.
پرواز شماره ۴۲۶ شرکت هواپیمایی ال عال، یک پرواز مسافری بود که در ۲۳ ژوئیهٔ ۱۹۶۸ توسط سه عضو جبهه خلق برای آزادی فلسطین (PFLP) ربوده شد و موجی از هواپیماربایی ها توسط این جبهه را آغاز کرد. حادثه. پرواز شماره ۴۲۶ شرکت هواپیمایی ال عال، با یک بوئینگ ۷۰۷–۴۵۸، قرار بود از فرودگاه لئوناردو داوینچی-فیومیچینو در رم به سمت فرودگاه لود در تل آویو، که اکنون با نام فرودگاه بین المللی بن گوریون شناخته می شود، پرواز کند. پس از اینکه هواپیما رم را ترک کرد، خلبانان از خدمهٔ کابین درخواست قهوه کردند. در حالی که قهوه برای خلبانان آورده می شد، دو نفر از هواپیماربایان مرتبط با جبهه خلق برای آزادی فلسطین (PFLP) به زور از در وارد کابین خلبان شدند. یکی از آن ها با قنداق اسلحه به مهندس پرواز ضربه زد و به خلبان هواپیما دستور داد که به سمت الجزایر پرواز کند. هواپیماربای دیگر مسافران را با یک تپانچه و یک نارنجک دستی بدون ضامن تهدید کرد. وقتی هواپیما در دار البیضا فرود آمد، مقامات الجزایری هواپیما را زمین گیر کردند. روز بعد، آنها تمام مسافران غیر اسرائیلی را با جت های ایر الجزایر کاراول به فرانسه فرستادند. ده زن و کودک در آخر هفته آزاد
شدند. دوازده مسافر اسرائیلی باقی مانده و ده خدمه هواپیما تا پایان مدت هواپیماربایی به عنوان گروگان نگهداری شدند. دولت های اسرائیل و الجزایر از طریق کانال های دیپلماتیک برای بازگرداندن گروگان ها و هواپیما مذاکره کردند. پنج هفته بعد، همهٔ گروگان ها در ازای آزادی ۱۶ زندانی عرب محکوم شده در اسرائیل، آزاد شدند. طبق گزارش بی بی سی، این هواپیماربایی که ۴۰ روز طول کشید، طولانی ترین هواپیماربایی یک هواپیمای تجاری بوده است. تأثیرات. محققان علوم سیاسی و مطالعات تروریسم، این هواپیماربایی را به عنوان نخستین حملهٔ هوایی با انگیزه های سیاسی، به عنوان عصر جدیدی از تروریسم توصیف کرده اند. به گفتهٔ دیوید سی. راپوپورت، استاد بازنشستهٔ علوم سیاسی در دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس (UCLA)، موج مدرن تروریسم چپ گرا با هواپیماربایی پرواز ۴۲۶ ال عال در بستر ناآرامی های سیاسی سال ۱۹۶۸ آغاز شد. اقدامات امنیتی فرودگاه های اسرائیل در سال ۱۹۶۸ پس از این هواپیماربایی انجام شد. بین سال های ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۹، سازمان های شبه نظامی فلسطینی ۱۱ بار تلاش کردند تا هواپیماهای اسرائیلی را بربایند که همهٔ این تلاش ها شکست خوردند. خلبان اودد آباربانل بعدها خاط
رات خود را از تجربه اش در طول هواپیماربایی نوشت.
سید رضی یکی از محله های شهر هشت پر، مرکز شهرستان تالش در استان گیلان است. دلیل نامگذاری این محله به این نام، به سابقه سکونت فردی به نام سیدرضی الدین نبوی در آن و نقش تاریخی او بازمی گردد. موقعیت جغرافیایی. شهر هشت پر در جنوب غربی استان گیلان و در کنار دریای خزر واقع شده است. محلهٔ سید رضی در محدودهٔ شهری هشت پر قرار دارد و مختصات آن ثبت شده است. در این محدوده، کوچه ای به نام «کوچهٔ سید رضی» نیز در نقشهٔ نشان ثبت شده و در آدرس های محلی به آن ارجاع می شود.
نشان نقره شجاعت نظامی یک مدال ایتالیایی برای شجاعت است. مدال های شجاعت ایتالیایی برای اولین بار توسط ویکتور آمادئوس سوم از ساردینیا در ۲۱ مه ۱۷۹۳ با یک مدال طلا و در زیر آن، یک مدال نقره وضع شدند. این مدال ها برای افسران جزء یا سربازان عادی که در نبرد خود را نشان داده بودند، در نظر گرفته شده بود. این مدال ها در دوره سلطه ناپلئونی کنار گذاشته شدند. آنها در ۱ آوریل ۱۸۱۵ توسط ویکتور امانوئل اول از ساردینیا دوباره برقرار شدند، اما تنها چند ماه بعد، در ۴ اوت ۱۸۱۵، آنها را لغو کرد و نشان نظامی ساوویا را جایگزین آنها کرد که اکنون به عنوان نشان نظامی ایتالیا شناخته می شود. با این حال، در سال ۱۸۳۳، چارلز آلبرت از ساردینیا، با تشخیص اینکه نشان نظامی بیش از حد انحصاری است و فقط می تواند به افراد رده بالا اعطا شود، مدال های شجاعت (طلا و نقره) را به عنوان جوایزی برای اعمال شریف انجام شده توسط سربازان در جنگ و صلح دوباره برقرار کرد. طبق فرمان سلطنتی شماره ۷۵۳ مورخ ۲۴ مه ۱۹۱۵، تعداد دفعاتی که یک فرد می توانست نشان شجاعت (اعم از نقره و طلا) دریافت کند، به سه بار محدود شده بود و پس از آن ارتقاء درجه پیش بینی شده بود. این محدو
دیت با فرمان سلطنتی شماره ۹۷۵ مورخ ۱۵ ژوئن ۱۹۲۲ لغو شد. در طول جنگ جهانی اول، این مدال به پرسنل نظامی، واحدهای بالاتر از سطح گروهان و غیرنظامیان به خاطر شجاعت استثنایی در مواجهه با دشمن اعطا می شد. در طول جنگ جهانی اول، این مدال حدود ۳۸٬۶۱۴ بار برای اعمال قهرمانانه فردی (در مقایسه با ۳۶۸ مدال طلا و ۶۰٬۲۴۴ مدال برنز) اعطا شد. بنابراین، مدال نقره ایتالیا برای شجاعت نظامی از نظر فراوانی و اعتبار معادل صلیب نظامی بریتانیا است که در طول جنگ جهانی اول حدود ۴۰٬۲۵۳ بار اعطا شد. مدال نقره برای شجاعت نظامی هنوز توسط دولت ایتالیا اعطا می شود و این مدال، همراه با مدال های طلا و برنز برای شجاعت نظامی و همچنین «صلیب جنگی شجاعت نظامی» که فقط در زمان جنگ اعطا می شود، توسط فرمان سلطنتی ۴ نوامبر ۱۹۳۲ تأسیس شده است که در آن هدف از این مدال ها اینگونه تعریف شده است: «تشخیص و تجلیل عمومی از نویسندگان اعمال قهرمانانه نظامی، حتی آنهایی که در زمان صلح انجام شده اند، مشروط بر اینکه این اقدام با اهدافی که نیروهای مسلح برای آن تشکیل شده اند، صرف نظر از شرایط یا کیفیت نویسنده، ارتباط نزدیکی داشته باشد.»
نشان برنز شجاعت نظامی یک نشان نظامی ایتالیایی برای شجاعت است. این مدال توسط چارلز آلبرت از ساردینیا در ۲۶ مارس ۱۸۳۳، به همراه نشان طلای شجاعت نظامی و نشان نقره شجاعت نظامی که رتبه بالاتری دارند و توسط شاه ویکتور آمادئوس سوم در ۲۱ مه ۱۷۹۳ تأسیس شدند، تعریف شد. این مدال ها، و همچنین «صلیب جنگی شجاعت نظامی» که فقط در زمان جنگ اعطا می شود، توسط فرمان سلطنتی ۴ نوامبر ۱۹۳۲ تأسیس شده اند که در آن هدف از اعطای آنها اینگونه تعریف شده است: «تشخیص و تجلیل عمومی از عاملان اعمال قهرمانانه نظامی، حتی آنهایی که در زمان صلح انجام شده اند، مشروط بر اینکه آن عمل با اهدافی که نیروهای مسلح برای آن تشکیل شده اند، صرف نظر از شرایط یا کیفیت عامل، ارتباط نزدیکی داشته باشد.» در طول جنگ جهانی اول، این مدال حدود ۶۰۲۴۴ بار برای اعمال قهرمانانه فردی اهدا شد. (در مقایسه با ۳۸۶۱۴ مدال نقره و ۳۶۸ مدال طلا)
نشان طلای شجاعت نظامی () یک نشان نظامی ایتالیایی است که در ۲۱ مه ۱۷۹۳ توسط پادشاه ویکتور آمادیوس سوم ساردنی به پاس دلاوری های برجسته افسران جزء و سربازان در جنگ، تأسیس شد. روی مدال نیمرخ پادشاه را نشان می داد و در پشت آن نشان پرچم و عبارت "به پاس شجاعت" نوشته شده بود. در ۱۴ اوت ۱۸۱۵، ویکتور امانوئل یکم آن را با نشان نظامی ساووی، که اکنون به عنوان نشان نظامی ایتالیا شناخته می شود، جایگزین کرد. چارلز آلبرت ساردینیا در ۲۶ مارس ۱۸۳۳ آن را احیا کرد و مدال های نقره و برنز را به آن اضافه کرد. این مدال ها، روی خود، نشان ساووی با شاخه های برگ بو، تاج سلطنتی و عبارت "به پاس شجاعت نظامی" را داشتند. در پشت مدال، دو شاخه برگ بو وجود داشت که نام سرباز نشان دار و محل و تاریخ عملیات را در بر می گرفت. با اعلام جمهوری در ۲ ژوئن ۱۹۴۶، نشان خاندان ساووی با نشان جمهوری ایتالیا جایگزین شد. برای اقدامات انجام شده توسط افراد در طول جنگ جهانی اول، مدال طلا حدود ۳۶۸ بار، و همچنین ۳۷ بار به واحدهای نظامی و یک بار به سرباز گمنام اعطا شد. تنها چهار مورد از جوایز فردی به خارجی ها اهدا شد که یکی از آنها تزار نیکلای دوم روسیه بود. سه مورد د