Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ح باقی مانده است. در نیوزیلند، انرژی برق آبی ۵۵ درصد از تولید برق را تشکیل می دهد و آن را به عنوان پنجمین تولیدکننده بزرگ در بین کشورهای عضو آژانس بین المللی انرژی (IEA) رتبه بندی می کند. تاریخچه. اولین نیروگاه برق آبی صنعتی در سال ۱۸۸۵ در بولندیل در اوتاگو تأسیس شد تا برق مورد نیاز یک باتری ۲۰ استمپی در معدن فینیکس را تأمین کند. این کارخانه از آب نهر اسکیپرز، یکی از شاخه های رودخانه شاتوور، که در همان نزدیکی قرار داشت، استفاده می کرد. ریفتون اولین شهری بود که پس از راه اندازی نیروگاه ریفتون در سال ۱۸۸۸، از یک نیروگاه برق آبی مهم، برق عمومی شبکه ای دریافت کرد. پس از آنها، استراتفورد در سال ۱۸۹۸ تأسیس شد. اولین نیروگاه برق آبی که توسط دولت ساخته شد، نیروگاه آبشار اوکره در نزدیکی روتوروا بود. این کارخانه در ماه مه ۱۹۰۱ شروع به کار کرد. برق با ولتاژ ۳۳۰۰ ولت در مسیری به طول منتقل شد. مسیر به روتوروا، و برای به حرکت درآوردن پمپ های فاضلاب و برخی از ساختمان های عمومی از جمله پنج حمام حرارتی استفاده می شد. در طول بیست سال بعد، شرکت های خصوصی و مقامات محلی تعدادی ایستگاه از جمله وایپوری در اوتاگو و هوراهورا در رودخا
نه وایکاتو تأسیس کردند. اولین طرح بزرگ توسعه یافته توسط دولت، کولریج در کانتربری بود که در سال ۱۹۱۴ افتتاح شد. از دیگر ایستگاه های اولیهٔ مهم می توان به مانگهائو (۱۹۲۴)، آراپونی (۱۹۲۹) و توآی (۱۹۲۹) اشاره کرد که در سال ۱۹۳۴ به یک شبکهٔ واحد در جزیرهٔ شمالی متصل شدند و وایتاکی (۱۹۳۵) در جزیرهٔ جنوبی. این آبشار در دهه ۱۹۴۰ با ایستگاه هایی تکمیل شد. هفت ایستگاه دیگر از سال ۱۹۵۳ تا ۱۹۷۰ به صورت آبشاری بر روی رودخانه وایکاتو توسعه داده شدند. در دهه ۱۹۵۰ توسعه رودخانه کلوتا با سد راکسبورگ و وایتاکی علیا در حوضه مکنزی با " تکاپو A" آغاز شد. با راه اندازی خط انتقال HVDC بین جزیره ای در سال ۱۹۶۵، طرح وایتاکی با نیروگاه بنمور (۱۹۶۵)، سد آویمور (۱۹۶۸) و بعدها تکاپو B و اوهاو A , B و C گسترش بیشتری یافت. در جزیره شمالی، طرح نیروگاه تونگاریرو بین سال های ۱۹۶۴ تا ۱۹۸۳ تکمیل شد. طرح سال ۱۹۵۹ برای افزایش سطح دریاچه ماناپوری برای توسعه برق آبی با مقاومت روبرو شد و کمپین نجات ماناپوری به نقطه عطفی در آگاهی بخشی زیست محیطی تبدیل شد. طرح های آبی بعدی، مانند آخرین نیروگاه آبی بزرگی که به بهره برداری رسید، سد کلاید در سال ۱۹۹۲، نی
ز بحث برانگیز بودند. این کشور از سال ۱۹۵۰ تا ۱۹۸۰ شاهد رونق توسعه برق آبی در مقیاس بزرگ بود، اما پس از آن چنین توسعه ای به طور قابل توجهی کاهش یافته است. نکته قابل توجه این است که از زمان راه اندازی نیروگاه برق آبی کلاید در سال ۱۹۹۲، هیچ پروژه برق آبی جدید و بزرگی انجام نشده است
کلیسای مریم مقدس بیت لحم (تفلیس) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر تفلیس، گرجستان می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سال ۱۷۲۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای گئورگ مقدس کاراپ (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر تفلیس، گرجستان می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سال ۱۷۵۳ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای مریم مقدس چوغورتی (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر تفلیس، گرجستان می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در شروع سده ۱۹ام میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای جیگراشنی آوتیاتس (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر تفلیس، گرجستان می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سال ۱۶۲۴ یا ۱۷۲۹ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای گئورگ مقدس کامویانتس (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر تفلیس، گرجستان می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سال ۱۷۲۷ یا ۱۷۸۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای گئورگ مقدس، دزوراباش () یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر تفلیس، گرجستان می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سال ۱۶۰۰ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای مریم مقدس خوجیوانک (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر تفلیس، گرجستان می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سال ۱۶۵۵ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای گئورگ مقدس اجمیاتسنتسوتس (تفلیس) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر تفلیس، گرجستان می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده های ۱۸ام میلادی میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای استپانوس مقدس کوسانتس (؛ ؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر تفلیس، گرجستان می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سال های ۱۸۶۸–۱۸۷۰ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای مریم مقدس تسیراناور (کرتسانیسی) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر تفلیس، گرجستان می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۳ام میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
پارک ملی اشکول یک پارک ملی است که در شمال نگب، اسرائیل نزدیک غزه واقع شده است. تاریخچه. این پارک که ۸۷۵ جریب فرنگی مساحت دارد دارای چمنزار و نواحی سایه دار برای تفریح و استراحت است، بزرگترین چشمه در حوضه بسور در مرکز پارک قرار دارد که در زبان عبری به عین هابسور و در زبان عربی به عین شلال معروف است. این چشمه از سفره آب نزدیک سطح زمین جاری می شود که از رواناب بارش های زمستان تغذیه می شود.
وزارت کشاورزی و امنیت غذایی اسرائیل (، ) وزارتخانه ای در دولت اسرائیل است که بر صنعت کشاورزی این کشور نظارت دارد. این وزارتخانه در ابتدا وزارت کشاورزی نامیده می شد، اما در سال ۱۹۹۲ این عنوان به وزارت کشاورزی و توسعه روستایی تغییر یافت. وزارت توسعه که بر توسعه روستایی نظارت داشت، در سال ۱۹۷۴ منحل شد.
وزارت علیا و ادغام اسرائیل (، ) یکی از وزارتخانه های دولت اسرائیل است که مسئول ارائه کمک به مهاجران است.
دفتر نخست وزیر () بخشی از کابینه اسرائیل است که مسئول هماهنگی کار تمام دفاتر وزارتخانه های دولتی و کمک به نخست وزیر اسرائیل در کارهای روزانه شان است. دفتر نخست وزیر مسئول تدوین سیاست های کابینه اسرائیل، برگزاری جلسات کابینه، و همچنین مسئول روابط دیپلماتیک خارجی با کشورهای جهان و نظارت و بررسی اجرای سیاست های کابینه است. علاوه بر این، این دفتر مسئول سایر نهادهای دولتی است که مستقیماً تحت مسئولیت های نخست وزیر قرار دارند. برخلاف بسیاری از کشورهای دیگر، دفتر نخست وزیر اسرائیل به عنوان محل اقامت آنها عمل نمی کند. محل اقامت رسمی نخست وزیر اسرائیل در بیت آگیون، در محله رهاویا در اورشلیم است.
جایگاه معاونت نخست وزیر اسرائیل () به چهار دسته تقسیم می شود: نخست وزیر موقت، معاون نخست وزیر، معاون نخست وزیر و نخست وزیر جایگزین. معاون نخست وزیر یک سمت افتخاری و خارج از قانون اساسی است، اما به دارنده این سمت حق عضویت در کابینه اسرائیل را می دهد. معاون نخست وزیر، نخست وزیر موقت تعیین شده و نخست وزیر جایگزین، سمت های قانونی هستند. اگر نخست وزیر موقتاً ناتوان شود، هم نخست وزیران موقت و هم نخست وزیر جایگزین وظایف نخست وزیر را بر عهده می گیرند، در حالی که معاون نخست وزیر یک سمت افتخاری است.
وزارت ارتباطات اسرائیل (، ) یک آژانس دولتی اسرائیلی است که مسئولیت تنظیم و نظارت بر زیرساخت ها و خدمات ارتباطی را بر عهده دارد. نقش اصلی آن مدیریت ارتباطات از راه دور، پخش برنامه های رادیویی و تلویزیونی و خدمات پستی است. این وزارتخانه در سال ۱۹۵۲ تأسیس شد و تا سال ۱۹۷۰ با نام وزارت خدمات پستی () شناخته می شد.
وزارت مسکن و شهرسازی اسرائیل (، ) یک مجموعه در کابینه اسرائیل است. این وزارتخانه در سال ۱۹۶۱ تأسیس شد. تا سال ۱۹۷۷ و برای دوره ای از نوامبر ۲۰۱۴ تا اوت ۲۰۱۵ با نام وزارت ساخت و ساز شناخته می شد، و در سال های ۱۹۷۷-۲۰۱۴ و از اوت ۲۰۱۵ با نام وزارت ساخت و ساز و مسکن () شناخته می شد. ساخت و ساز همچنین قبلاً در طول دولت موقت بین سال های ۱۹۴۸ و ۱۹۴۹ بخشی از وزارت کار و ساخت و ساز بود. این وزارت در چندین نوبت معاون وزیر داشته است. از سال ۱۹۶۷، وزارت مسکن (آنطور که در آن زمان شناخته می شد) در چارچوب روابط اسرائیل با فلسطینیان اهمیت سیاسی پیدا کرد، زیرا این وزارتخانه مسئول پروژه های ساختمانی در شهرک های بحث برانگیز اسرائیلی در کرانه باختری و اورشلیم شرقی است. هویت سیاسی وزیر فعلی مسئول و تصمیمات وزارتخانه در مورد چنین ساخت و سازهایی می تواند بر سیاست کلی دولت تأثیر بگذارد. این وزارتخانه، از طریق سازمان اراضی اسرائیل، مالک قانونی اکثر زمین های اسرائیل است.
سازمان اراضی اسرائیل (، ، ). نهاد دولتی ایجاد شده به عنوان بخشی از اصلاحات اداره زمین اسرائیل است. پس از اصلاحات در سال ۲۰۰۹، این اداره جایگزین اداره اراضی اسرائیل شد. مسائل مربوط به مالکیت زمین. «مالکیت» املاک و مستغلات در اسرائیل معمولاً به معنای اجاره دادن زمین از ILA برای مدت ۴۹ یا ۹۸ سال است. اداره اراضی اسرائیل بین زمین شهری و زمین کشاورزی تمایز قائل می شود: زمین شهری برای مدت ۴۹ سال اجاره داده می شود و امکان تمدید اجاره برای مدت ۴۹ سال دیگر نیز وجود دارد. در عمل، اگرچه حقوقی که به مستاجران تحت سیستم اجاره فعلی اسرائیل اعطا می شود، بسیار شبیه به حقوق مالکیت کامل است. طبق قانون اسرائیل، اداره اراضی اسرائیل نمی تواند زمین را به اتباع خارجی اجاره دهد. در عمل، اگر خارجی ها نشان دهند که واجد شرایط مهاجرت به اسرائیل طبق قانون بازگشت هستند، ممکن است اجازه اجاره داشته باشند. در سال ۲۰۰۰، دیوان عالی کشور حکم داد که دولت نمی تواند زمین را بر اساس مذهب یا ملیت به شهروندان خود اختصاص دهد، حتی اگر زمین را از طریق شخص ثالثی مانند آژانس یهود اختصاص دهد. تصمیم دادگاه شامل محدودیت هایی در اجاره یا فروش زمین بر اساس ملیت
، مذهب یا هر دسته تبعیض آمیز دیگری است.
وزارت فرهنگ و ورزش اسرائیل (، ، ) یک وزارتخانه دولتی در کابینه اسرائیل است. فرهنگ و ورزش سال های زیادی بخشی از سایر وزارتخانه ها بوده اند؛ بین سال های ۱۹۴۹ تا ۱۹۹۹ و دوباره از ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۶، فرهنگ بخشی از وزارت آموزش بود. به طور مشابه، ورزش نیز بین سال های ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۹ و ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۶ بخشی از وزارت آموزش و پرورش بود. فرهنگ و ورزش هر دو بین سال های ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۹ با وزارت علوم، فناوری و فضا ترکیب شدند، پیش از آنکه با تشکیل دولت جدید در مارس ۲۰۰۹ به یک پست جداگانه تقسیم شوند.
وزارت علوم، فناوری و فضای اسرائیل () یک وزارتخانه دولتی در کابینه اسرائیل است که توسط وزیر علوم و فناوری اداره می شود. این وزارتخانه از زمان تأسیس چندین بار تغییر نام داده است و پیش از این شامل فرهنگ و ورزش نیز می شد که اکنون مسئولیت آن بر عهده وزارت فرهنگ و ورزش است. در آوریل ۲۰۱۳، این وزارتخانه برای ترویج تحقیقات و فناوری فضایی، «فضا» را به نام خود اضافه کرد. این وزارتخانه مسئول تعریف سیاست ملی در مورد مسائل مربوط به علم و فناوری در اسرائیل و ترویج تحقیقات، زیرساخت ها و پروژه های علمی و فناوری است. علاوه بر این، تحت صلاحیت خود، برای توسعه سرمایه انسانی، افزایش بنیه اجتماعی و اقتصادی جامعه اسرائیل و حفظ فرصت های برابر در همه زمینه های علم و فناوری فعالیت می کند. از جمله اهداف آن، این وزارتخانه حلقه اتصال بین تحقیقات پایه، تحقیقات کاربردی و توسعه صنعتی است. یکی دیگر از اهداف اصلی این وزارتخانه تقویت و همچنین آغاز همکاری های علمی بین المللی با سایر کشورها و سازمان های بین المللی است.[2]
اسحاق واسرلوف (، زادهٔ ) سیاست مدار اهل اسرائیل است که از سال ۲۰۲۵ به عنوان وزیر توسعهٔ مناطق پیرامونی، نگب و جلیل خدمت کرده است و در حال حاضر پس از انتخابات قانونگذاری اسرائیل در سال ۲۰۲۲، به عنوان عضو کنست از حزب قدرت یهودی فعالیت می کند.
وزارت توسعه اسرائیل (، ) یکی از وزارتخانه های کابینه اسرائیل بین سال های ۱۹۵۳ تا ۱۹۷۴ بود. این وزارتخانه مسئول شرکت های استخراج مواد معدنی دولتی و مؤسسه زمین شناسی کشور بود. این وزارتخانه همچنین صندوق احیای معادن و کارخانه های دریای مرده را تأسیس کرد. این سمت در سال ۱۹۷۴ لغو شد و سه سال بعد توسط وزارت انرژی و زیرساخت ها جایگزین شد. از سال ۲۰۰۵، وزارت توسعه پیرامون، نگب و جلیل نیز وجود داشته است.
وزارت انرژی اسرائیل (، ) وزارتخانه ای در دولت اسرائیل است که مسئول زیرساخت های انرژی و آب است. این وزارتخانه از زمان تأسیس چندین بار نام خود را تغییر داده است. این پست وزارتی در سال ۱۹۷۷ تأسیس شد و جایگزین پست وزارت توسعه شد که سه سال قبل از آن منحل شده بود.
وزارت امور یهودیان خارج از کشور و مبارزه با یهودستیزی (، ) یک وزارتخانه دولتی در کابینه اسرائیل است. این وزارتخانه به عنوان یک پست وزارتی در کابینه اسرائیل، نام های مختلفی داشته و بین سال های ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۵ با وزارت اورشلیم ترکیب شده است. بین ژوئن و نوامبر ۲۰۰۵، یک معاون وزیر نیز در این وزارتخانه فعالیت می کرد. پیشینه. این اداره در سال ۱۹۹۹ تحت عنوان یک معاونت وزارتخانه به نام وزارت جامعه اسرائیل و جامعه جهانی یهودیان با بودجه ای تقریباً ۲ میلیون دلار تأسیس شد. خاخام مایکل ملکیور وزیر افتتاحیه بود، با هدف بهبود روابط اسرائیل و یهودیان دور از وطن، مبارزه با یهودستیزی و ایجاد برنامه های آموزشی و تجربه اسرائیل. این وزارتخانه در فوریه ۲۰۰۷ به طور موقت تعطیل شد و مسئولیت های آن به اداره سیاست و اجرا در دفتر نخست وزیر منتقل شد. در سال ۲۰۲۳، این وزارتخانه سه هیئت از پرسنل امنیتی از کشورهای بالتیک، برزیل و بلژیک را برای بازدید از اسرائیل و ارائه ابزارهایی برای مقابله با حملات یهودستیزی در کشورهای مربوطه خود سازماندهی کرد. در بحبوحه افزایش جهانی یهودستیزی در طول جنگ غزه، این وزارتخانه ۲.۲ میلیون دلار برای حفاظت از نهاده
ا و برنامه های یهودی در مدارس یهودی اختصاص داد. در ژانویه ۲۰۲۴، مرکز مطالعات یهودیان معاصر اروپا در دانشگاه تل آویو در گزارشی از دولت اسرائیل خواست تا این وزارتخانه را تعطیل کند و اظهار داشت که این وزارتخانه «به دلایل سیاسی تأسیس شده، فاقد بینش و محتوا بوده و ابتکارات کمی را ترویج کرده است». این مرکز توصیه کرد که وظایف این وزارتخانه بین وزارت امور خارجه اسرائیل و دفتر نخست وزیری تقسیم شود. نتیجه گیری های این گزارش، منعکس کننده باورهای برخی از دیپلمات های اسرائیلی بود که این وزارتخانه فاقد هدف بوده و پرسنل لازم برای مبارزه با یهودستیزی در خارج از کشور را ندارد.
وزارت حفاظت از محیط زیست اسرائیل (، ، ) یک وزارتخانه دولتی در کابینه اسرائیل است. این وزارتخانه قبلاً با نام وزارت محیط زیست ) شناخته می شد. این وزارتخانه در سه سطح ملی، منطقه ای و محلی فعالیت می کند: در سطح ملی، مسئول تدوین یک سیاست یکپارچه و فراگیر در سطح ملی برای حفاظت از محیط زیست است. در سطح منطقه ای، این وزارتخانه از طریق شش ناحیه خود، بر اجرای سیاست ملی محیط زیست نظارت می کند، در فرآیندهای برنامه ریزی محلی مشارکت دارد، به شهرداری ها در مسئولیت های زیست محیطی شان کمک می کند و هنگام تدوین الزامات برای اخذ مجوزهای تجاری، بر آنها نظارت دارد. در سطح محلی، این وزارتخانه از واحدهای زیست محیطی و انجمن های شهری که در شهرداری های سراسر کشور تأسیس شده اند، حمایت می کند. تغییرات اقلیمی یکی از حوزه های اصلی فعالیت این وزارتخانه است. هدف اصلی این وزارتخانه در این حوزه، کاهش انتشار گازهای گلخانه ای (GHG) از تمام منابع اقتصاد اسرائیل است. در آستانه برگزاری کنوانسیون UNFCCC در پاریس در سال ۲۰۱۵، این وزارتخانه کمیته ای بین وزارتخانه ای را رهبری کرده است که طیف وسیعی از اهداف کاهش انتشار گازهای گلخانه ای را برای سال ۲۰۳۰
بررسی و استراتژی دستیابی به این اهداف را تدوین کرده است. این وزارتخانه همچنین مسئول تهیه و ارسال گزارش های مختلف تغییرات اقلیمی اسرائیل به UNFCCC است. این وزارتخانه فعالیت های خود را بر سیاست ها و اقداماتی برای ترویج انرژی های تجدیدپذیر، تغییر از زغال سنگ به گاز طبیعی در بخش برق و افزایش اجرای اقدامات بهره وری انرژی در سراسر اقتصاد متمرکز می کند. یک داوطلب پایه برای این وزارتخانه "Ne'eman Nikayon" نامیده می شود که به معنای تحت اللفظس آن "متولی پاک" می شود، اما به طور دقیق تر به عنوان یک افسر حفاظت از پاکیزگی داوطلب توصیف می شود. آنها تحت "قانون حفاظت از پاکیزگی ۱۹۸۴" گواهینامه دارند. یک داوطلب باید یک دوره یک روزه را بگذراند که در آن قوانین اساسی مربوط به توانایی خود در گزارش تخلفات از قوانین آشغال ریزی اسرائیل را بیاموزد. پس از تأیید، یک داوطلب می تواند علیه متخلفان جریمه بنویسد و آنها را مستقیماً برای رسیدگی به وزارتخانه ارسال کند. تقریباً در همه موارد، جریمه ساده ای (از ۲۵۰ تا ۸۰۰۰ شِکِل جدید اسرائیل) صادر می شود، اما در برخی شرایط، پرونده ممکن است به طور خودکار به قاضی ارسال شود (به ویژه در مورد متخلف مک
رر) تا مجازات ویژه ای تعیین شود. وزارت حفاظت از محیط زیست بازرسان حقوق بگیر (پاکاچیم) دارد که در ظرفیتی مشابه داوطلب پایه خدمت می کنند و همچنین طبق قانون اسرائیل از اختیارات اضافی برخوردارند.
وزارت امنیت ملی اسرائیل ( ، )، که قبلاً وزارت امنیت داخلی و وزارت پلیس بود، یک سازمان دولتی اسرائیل است. وزارت امنیت ملی، سازمان اجرای قانون در سطح ایالت است و بر پلیس اسرائیل، سازمان زندان های اسرائیل و خدمات آتش نشانی و نجات اسرائیل، پلیس مرزبانی اسرائیل، ستاد ملی حفاظت از کودکان در اینترنت، سازمان ملی ایمنی جامعه و سازمان حفاظت از شاهدان نظارت دارد. این سمت از مارس ۲۰۲۵ بر عهده ایتامار بن گویر بوده است.
سازمان مبارزه با مواد مخدر اسرائیل () یا مرجع ملی اسرائیل برای ایمنی جامعه () یک آژانس مجری قانون دولتی اسرائیل با اختیارات اجرایی است که مسئولیت تدوین سیاست های ایالتی، مقررات قانونی، کنترل و نظارت در مبارزه با قاچاق مواد مخدر، مواد روانگردان و پیش سازهای آنها را بر عهده دارد.
هایم کتز (، ؛ زادهٔ ) سیاستمدار اهل اسرائیل است. او در حال حاضر به عنوان وزیر گردشگری اسرائیل فعالیت می کند. کاتز از سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۹ وزیر رفاه و امور اجتماعی بود، در سال ۲۰۲۵ به عنوان وزیر امنیت ملی، وزیر میراث و وزیر توسعهٔ مناطق پیرامونی، نگب و جلیل خدمت کرد و بین سال های ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۳ به عنوان عضو کنست از طرف حزب یک ملت و بین سال های ۲۰۰۳ تا ۲۰۲۳ از طرف حزب لیکود بود.
سازمان زندان های اسرائیل (، ، ) در اسرائیل با مخفف شاباس () یا IPS معروف است. این آژانس دولتی مسئول نظارت بر زندان های اسرائیل است و زیرمجموعه وزارت امنیت ملی اسرائیل است. در سال ۲۰۱۴، نیروی کار آن ۸۸۰۰ نفر بود.
خدمات آتش نشانی و نجات اسرائیل (، ؛ همچنین ) سازمان ملی آتش نشانی و امداد و نجات اسرائیل است. این سازمان همچنین به همراه ستاره داوود سرخ، سرویس ملی اورژانس، خدمات امداد و نجات در حملات تروریستی، تصادفات رانندگی و نشت مواد خطرناک را ارائه می دهد. آنها همچنین در کمپین های آموزش عمومی و آگاهی بخشی مشارکت دارند. دسترسی به این سرویس با تماس با شماره ۱۰۲ از هر تلفنی امکان پذیر است. از سال ۲۰۲۲، کمیسر این خدمات ایال کاسپی است.
گرجستان، کشوری کوچک اما پرشکوه، در منطقهٔ قفقاز جنوبی واقع شده است. این کشور از غرب با دریای سیاه، از شمال با فدراسیون روسیه، از شرق با جمهوری آذربایجان، از جنوب غربی با ترکیه و از جنوب با ارمنستان هم مرز است. گرجستان نه تنها از نظر جغرافیایی موقعیتی راهبردی دارد، بلکه دارای منابع طبیعی سودآور، مناظر خیره کننده و متنوع، منابع آبی فراوان و زیستگاه هایی غنی است که از دیدگاه بوم شناختی اهمیت زیادی در سطح محلی و جهانی دارند. اکوسیستم های این کشور، با گونه های جانوری و گیاهی خاص، بخشی از گنجینهٔ طبیعی منطقهٔ قفقاز محسوب می شوند که برای حفظ تنوع زیستی جهانی نیز ارزشمندند. توسعه اقتصادی دلیلی برای رفاه کشور است که ممکن است بر محیط زیست و منابع طبیعی تأثیر منفی بگذارد. تجربه کشورهای توسعه یافته ثابت کرده است که تلاش برای رشد اقتصادی می تواند مشکلات زیست محیطی و منابع طبیعی را تشدید کند. برخی از مهم ترین مشکلات زیست محیطی گرجستان عبارت اند از: تخریب اراضی و جنگل ها، آلودگی، و مدیریت ناکارآمد پسماند—که همگی به تغییرات اقلیمی و از دست رفتن تنوع زیستی منجر می شوند. گرجستان برای مقابله با این چالش ها، سیاست هایی را تدوین
و اجرا کرده است تا پیامدهای منفی زیست محیطی را کاهش دهد و توسعهٔ پایدار را در دستور کار قرار دهد. مسائل عمده. تخریب زمین و جنگل. وزارت حفاظت از محیط زیست و منابع طبیعی گرجستان تخمین زده است که ۳۵٪ از اراضی کشاورزی این کشور دچار تخریب شده اند. همچنین، بر اساس گزارش وزارت کشاورزی، ۶۰٪ از زمین های زراعی گرجستان دارای کیفیت تولید پایین یا متوسط هستند. این داده ها زنگ هشداری برای وضعیت منابع طبیعی کشور به شمار می آیند و نشان دهندهٔ ضرورت اقداماتی فوری برای بهبود بهره وری کشاورزی، مقابله با فرسایش خاک، و احیای زیست پذیری زمین ها هستند. از عوامل مهم تخریب زمین می توان به چرای بیش از حد دام، گسترش بی برنامه شهرها و جنگل زدایی اشاره کرد. گرجستان در سال ۲۰۱۸ میانگین امتیاز شاخص یکپارچگی چشم انداز جنگلی ۷٫۷۹ از ۱۰ را داشت که آن را در رتبه ۳۱ جهان از بین ۱۷۲ کشور قرار می دهد. فرآیندهای فرسایش خاک، اگرچه پدیده های طبیعی در نظر گرفته می شوند، اما توسط انواع مختلف فعالیت های ناپایدار انسانی تشدید می شوند.از بین رفتن کیفیت اراضی و تشدید آسیب های زیست محیطی در گرجستان، همچنین ناشی از مجموعه ای از فعالیت های انسانی ناپایدار اس
ت. از جمله مهم ترین آن ها می توان به استخراج معدنی و پروژه های عمرانی بدون ارزیابی زیست محیطی کافی (مانند نیروگاه برق آبی شوآخوی)، قطع غیرقانونی درختان، گسترش شهری بدون نظارت، فعالیت های صنعتی در بستر رودخانه ها، و بی توجهی به قوانین مربوط به کاربری زمین و استانداردهای زیست محیطی و هیدرولوژیکی اشاره کرد. نتیجهٔ این عوامل، فرسایش شدید خاک، نابودی پوشش گیاهی، تخریب زیستگاه های طبیعی، و اختلال در تعادل اکولوژیکی مناطق مختلف است. استمرار این روند نه تنها بر بهره وری کشاورزی و منابع طبیعی تأثیر منفی دارد، بلکه خطر بروز پدیده هایی مانند سیلاب، رانش زمین و بیابان زایی را نیز افزایش می دهد. در این شرایط، نیاز به سیاست گذاری مؤثر و پایش مداوم وضعیت محیط زیست بیش از پیش احساس می شود. در پی تخریب گستردهٔ اراضی و بی توجهی نسبت به مسائل زیست محیطی، کنترل سیلاب و جلوگیری از وقوع بلایای ادواری نظیر رانش زمین و سیلاب های ناگهانی، به امری فوری و اجتناب ناپذیر بدل شده است. ترکیب عوامل طبیعی با فشارهای انسانی همچون نابودی پوشش گیاهی، ساخت وسازهای ناپایدار و بهره برداری بی رویه از منابع، زمینه ساز افزایش خطرپذیری مناطق مختلف در
برابر این وقایع شده است. این وضعیت، لزوم پیاده سازی سیاست ها و زیرساخت های پیشگیرانه—از جمله تقویت سامانه های هشدار سریع، بازسازی پوشش گیاهی، مهار بهره برداری بی رویه از شیب ها و حفاظت از منابع آبی—را به امری حیاتی و غیرقابل چشم پوشی تبدیل کرده است. آلودگی هوا. کاهش کیفیت هوا یکی از پیامدهای متعدد رشد فعالیت های اقتصادی در روند شهرنشینی است. در مورد کشور گرجستان، آلودگی هوا عمدتاً از بخش های حمل ونقل، صنایع و انرژی ناشی می شود. آلاینده های اصلی هوا که در این کشور مورد پایش قرار می گیرند شامل ذرات معلق (ذرات معلق کل یا TSP)، مونوکسید کربن (CO)، اکسیدهای نیتروژن (NO و NO₂)، و دی اکسید گوگرد (SO₂) هستند. این ترکیبات نقش مهمی در کاهش کیفیت هوا، افزایش خطر بیماری های تنفسی و تخریب تدریجی زیست بوم های شهری دارند. در گرجستان سیستم حمل و نقل عمومی به اندازه کافی توسعه نیافته است بخش قابل توجهی از جمعیت از وسایل نقلیه شخصی به عنوان وسیله حمل و نقل ترجیحی استفاده می کنند. تعداد وسایل نقلیه خصوصی در طول دهه گذشته به سرعت افزایش یافته و در دوره پنج ساله اخیر تقریباً دو برابر شده است. ترافیک و به دنبال آن منابع صنعتی افزا
یش یافته است. این کشور در طول دهه گذشته شاهد افزایش شدید تعداد خودروهای دیزلی قدیمی و کثیف در جاده ها بوده است و آزمایش آلودگی عملاً وجود ندارد. گرجستان از نظر تعداد مرگ ومیرهای منتسب به آلودگی هوا، در میان کشورهای جهان در یکی از بالاترین جایگاه ها قرار دارد. این آمار نگران کننده، بازتابی از ترکیب عواملی مانند استفاده گسترده از خودروهای فرسوده، نبود سیاست های کنترل آلاینده ها، مصرف سوخت های بی کیفیت، و ضعف سیستم های نظارتی بر کیفیت هواست. این وضعیت نه تنها به سلامت عمومی آسیب می زند، بلکه فشار مضاعفی بر زیرساخت های بهداشت و درمان وارد می کند و توسعهٔ پایدار شهری را به چالش می کشد. دریای سیاه. در غرب گرجستان، دریای سیاه واقع شده است. نواحی ساحلی این کشور که حدود ۳۱۰ کیلومتر امتداد دارند، به تدریج در حال تجربهٔ تأثیرات ناشی از ورود فاضلاب ها و پسماندهای آبی هستند—جریاناتی که از حرکت جمعیتی بیش از ۱۷۰ میلیون نفر در کشورهای حاشیهٔ رودخانه هایی که به دریای سیاه می ریزند، سرچشمه می گیرند. این آلودگی ها ممکن است به کاهش تنوع زیستی، انقراض گونه ها و تأثیرات منفی بر سلامت انسان ها منجر شود. در گرجستان نیز، همان گونه ک
ه در بسیاری از کشورها مشاهده می شود، آگاهی عمومی اندک و درک ناکافی از تأثیر فعالیت های انسانی بر محیط زیست، از عوامل اصلی مشارکت این کشور در آلودگی آب های دریای سیاه به شمار می آید. مدیریت پسماند. تأثیر زباله و آلودگی شیمیایی منجر به یکی از برجسته ترین مشکلات زیست محیطی در گرجستان شد. آلودگی محیط زیست ناشی از رهاسازی زباله های خطرناک و استفاده نادرست از محل های دفن زباله، کشور را در معرض خطر همیشگی قرار می دهد. علاوه بر این، زباله های انباشته شده و مدیریت نامنظم زباله، وضعیت فعلی حوزه فعالیت آنها را بدتر می کند. ۶۳ محل دفن زباله ثبت شده وجود دارد که بیش از ۳۰۰ هکتار را اشغال می کنند و ۲۰۳ هکتار از آنها محل های دفن زباله فعال هستند (MENRP ۲۰۱۲). بیشتر این محل های دفن زباله بدون اقدامات مناسب، نظارت دولتی و یکپارچه سازی مناسب سیستم جمع آوری زباله فعالیت می کنند. در حال حاضر، ۶۳ محل دفن زبالهٔ ثبت شده در کشور وجود دارد که در مجموع بیش از ۳۰۰ هکتار را پوشش می دهند؛ از این میزان، حدود ۲۰۳ هکتار به محل های فعال اختصاص دارد (MENRP 2012). با این حال، بیشتر این مراکز بدون رعایت الزامات زیست محیطی، بدون نظارت کافی دولت
و بدون ادغام مؤثر در سامانه های جمع آوری پسماند فعالیت می کنند. سامانهٔ جمع آوری زبالهٔ خانگی تنها در شهرهای بزرگ و مراکز ناحیه ای به طور استاندارد اجرا می شود، در حالی که سایر مناطق—به ویژه روستاها و سکونتگاه های کوچک—از این خدمات بی بهره اند. این نابرابری در دسترسی، مشکل مدیریت پسماند در کشور را دوچندان کرده است. در برخی از مناطق، به ویژه روستاها، ساکنین برای حل مشکل زباله، آن ها را در دره ها، حاشیهٔ جاده ها یا در امتداد رودخانه ها رها می کنند—که خود موجب آلودگی منابع آب، تخریب زیستگاه ها و تهدید بهداشت عمومی می شود. تغییرات اقلیمی. کشاورزی برای گرجستان از اهمیت ویژه ای برخوردار است و بخش بزرگی از اشتغال، رشد و معیشت روستایی، امنیت غذایی و صادرات را تشکیل می دهد. با این حال، این بخش به تغییرات نامطلوب در شرایط مرتبط با آب و هوا مانند دما، بارندگی و فراوانی رویدادهای شدید (مانند خشکسالی، سیل، طوفان) بسیار حساس است به گفته سوفیکو آخوبادزه، معاون مدیر اجرایی Rec Caucasus، یک سازمان غیردولتی و یکی از بزرگ ترین گروه های زیست محیطی در قفقاز، تعداد سیل ها در گرجستان در ۱۰ سال گذشته دو برابر شده است و خشکسالی همچن