Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ه شفاف باشند و در عین حال، عملیات موازی وجود خواهد داشت که تنها تعداد کمی از آنها از آن مطلع هستند. دهه ۱۹۵۰ میلادی. در سال ۱۹۵۰، کمیته بین المللی نجات با پروژه برلین، که در بحبوحه افزایش ظلم و ستم شوروی، برای مردم برلین شرقی غذا فراهم می کرد، کمک های خود را در اروپا افزایش داد. پس از جنگ، نمایندگان اروپایی کمیته بر بازسازی حزب سوسیال دموکرات آلمان به عنوان سدی در برابر کمونیست ها تمرکز کردند. لئو چرن، که از سال ۱۹۴۶ عضو هیئت مدیره این کمیته بود، در سال ۱۹۵۱ به عنوان رئیس کمیته بین المللی نجات انتخاب شد. او به مدت ۴۰ سال این سمت را بر عهده خواهد داشت. همچنین در دهه ۱۹۵۰، کمیته بین المللی صلیب سرخ برنامه های امدادرسانی و اسکان مجدد را برای پناهندگانی که در اثر شکست ویتنام شمالی از فرانسه و سرکوب انقلاب مجارستان توسط نیروهای شوروی آواره شده بودند، آغاز کرد. به گفته مورخ اریک توماس چستر، کمیته بین المللی نجات در تأسیس دو گروه لابی کلیدی در واشینگتن که از ویتنام جنوبی حمایت می کردند، یعنی «دوستان آمریکایی ویتنام» و جانشین آن، «کمیته شهروندان برای صلح با آزادی در ویتنام»، نقش مهمی داشت. دهه ۱۹۶۰. در سال ۱۹۶۰، یک ب
رنامه اسکان مجدد توسط کمیته بین المللی پناهندگان برای پناهندگان کوبایی که از دیکتاتوری کاسترو فرار کرده بودند و پناهندگان هائیتی که از رژیم دووالیه فرار کرده بودند، آغاز شد. عملیات کمیته بین المللی صلیب سرخ در سال ۱۹۶۲ به آفریقا گسترش یافت، زمانی که ۲۰۰٬۰۰۰ آنگولایی به زئیر گریختند. همچنین در همان سال، کمیته بین المللی نجات شروع به کمک به چینی هایی کرد که از سرزمین اصلی به هنگ کنگ فرار می کردند. دهه ۱۹۷۰. کمیته بین المللی نجات در سراسر جهان فعال بود و از پناهندگانی که از درگیری و ظلم در هند، شیلی، پاراگوئه، اروگوئه، گواتمالا، کامبوج، لائوس، ویتنام، اوگاندا و اتحاد جماهیر شوروی فرار می کردند، حمایت می کرد و در عین حال پناهندگان را در ایالات متحده اسکان می داد. دهه ۱۹۸۰. در آغاز دهه، کمیته بین المللی نجات برنامه های امدادرسانی اضطراری را برای پناهندگان افغان که به پاکستان فرار می کردند، آغاز کرد. هشت سال بعد، کمیته بین المللی نجات فعالیت های توانبخشی اجتماعی را در افغانستان برای ده ها هزار پناهنده بازگشته آغاز کرد. در طول جنگ ۱۹۸۲ لبنان، کمیته بین المللی نجات به پناهندگان فلسطینی و لبنانی کمک کرد. سازمان کمک به
پناهندگان اسپانیا که به بازماندگان جنگ داخلی اسپانیا در فرانسه خدمت می کرد، در سال ۱۹۸۴ به زیرمجموعه ای از کمیته بین المللی نجات تبدیل شد. در همان سال، کمیته بین المللی نجات پروژه های توسعه سلامت و اجتماعی را در السالوادور برای قربانیان آواره جنگ داخلی آغاز کرد. کمیته بین المللی نجات در سال ۱۹۸۷ با همکاری جنبش اتحادیه کارگری لهستان، همبستگی، یک برنامه مراقبت های بهداشتی را در لهستان آغاز کرد. برنامه های امدادی برای کمک به پناهندگان موزامبیکی در مالاوی نیز در سال ۱۹۸۷ آغاز شد. هشت سال بعد، کمیته بین المللی نجات در موزامبیک بود و به بازگشت آنها کمک می کرد. در سال ۱۹۸۹، کمیسیون زنان برای زنان و کودکان پناهنده توسط کمیته بین المللی نجات به عنوان یک سازمان وابسته تأسیس شد که هدف آن خدمت به حقوق و منافع ۸۰ درصد از پناهندگان جهان که زنان و کودکان هستند، می باشد. کمیسیون زنان در سال ۲۰۰۹ به کمیسیون پناهندگان زنان تبدیل شد. دهه ۱۹۹۰. پس از جنگ اول خلیج فارس، کمیته بین المللی نجات به کمک صدها هزار پناهنده کرد که از رژیم صدام حسین فرار کرده بودند، شتافت. در سال ۱۹۹۲، کمیته بین المللی نجات کار خود را در یوگسلاوی سابق آغ
از کرد، ابتدا به پیامدهای پاکسازی قومی در بوسنی و هرزگوین پرداخت و سپس برنامه های توانبخشی اجتماعی را در بوسنی راه اندازی کرد. دفتر مرکزی این کمیته در سال ۱۹۹۴ در ساختمان چانین در مرکز منهتن مستقر شد. در همان سال، کمیته بین المللی نجات برنامه های اضطراری را در تانزانیا و زئیر (که اکنون جمهوری دموکراتیک کنگو نام دارد) برای کمک به پناهندگانی که از نسل کشی و جنگ داخلی در رواندا گریخته بودند، راه اندازی کرد. عملیات کمیته بین المللی نجات در سال ۱۹۹۷ در داخل کوزوو آغاز شد و در سال ۱۹۹۹ برای پاسخگویی به نیازهای پناهندگان کوزوو در مقدونیه، آلبانی، مونته نگرو و بوسنی گسترش یافت. همچنین در سال ۱۹۹۷، این کمیته دفتری در بریتانیا افتتاح کرد. در سال ۱۹۹۹، کمیته بین المللی نجات عملیات اضطراری را در تیمور شرقی آغاز کرد. دهه ۲۰۰۰. در سال ۲۰۰۰، کمیته بین المللی نجات برنامه های اسکان اضطراری، بهداشتی و آموزشی را برای پناهندگان چچنی که از درگیری بین نیروهای روسی و مردم ایچکریا فرار می کردند، راه اندازی کرد. پس از حملات ۱۱ سپتامبر، کمیته بین المللی نجات یک کمپین حمایتی برای معکوس کردن روند کندی دولت ایالات متحده در اسکان مجدد پنا
هندگان آغاز کرد. کمیته بین المللی نجات از آوریل ۲۰۰۳ تا دسامبر ۲۰۰۴ عملیات هایی را در سراسر عراق انجام داد. این سازمان در سال ۲۰۰۷ فعالیت خود را در آنجا از سر گرفت و برنامه های گسترده ای را در سراسر کشور آغاز کرد. علاوه بر کمک به آوارگان عراقی در داخل کشور، کمیته بین المللی نجات به پناهندگان عراقی در اردن و سوریه و همچنین به کسانی که در ایالات متحده پناهندگی دریافت کرده بودند، نیز کمک می کرد. در سال ۲۰۰۳، برنامه های کمیته بین المللی نجات در غرب آفریقا گسترش یافت تا به جمعیت رو به رشد پناهندگان و آوارگانی که در اثر درگیری های داخلی آواره شده بودند، خدمت رسانی کند. در سال ۲۰۰۵، حدود دو دهه پس از آنکه پناهندگان برمه برای اولین بار شروع به عبور از مرز تایلند کردند، فقر و درگیری های خشونت آمیز در مناطق اقلیت های قومی میانمار همچنان مردم را به اردوگاه های مرزی سوق می دهد. از زمان افتتاح مرکز پشتیبانی اسکان مجدد (که قبلاً با نام نهاد پردازش خارج از کشور شناخته می شد) در بانکوک، پایتخت تایلند، تا سال ۲۰۱۲ به ۹۰٬۰۰۰ نفر کمک کرده بود تا به عنوان پناهنده در ایالات متحده پذیرفته شوند. مرکز پشتیبانی اسکان مجدد در درجه اول
به پناهندگان در تایلند کمک می کند، اما به پناهجویان در مالزی، سنگاپور، اندونزی و سایر کشورهای جنوب شرقی آسیا نیز یاری می رساند. فعالیت های این مرکز توسط وزارت امور خارجه ایالات متحده، دفتر جمعیت، پناهندگان و مهاجرت تأمین مالی می شود. کمیته بین المللی نجات برای پاسخگویی به بلایای مختلف، از جمله در پاکستان پس از زلزله ۲۰۰۵؛ و در اندونزی پس از سونامی جنوب آسیا؛ و در میانمار پس از طوفان ۲۰۰۸، با سازمان های امدادی محلی همکاری نزدیکی داشت. در سال ۲۰۰۸، کمیته بین المللی نجات پنجمین گزارش از مجموعه ای از بررسی ها را منتشر کرد که نشان دهنده تلفات بیش از حد در جمهوری دموکراتیک کنگو ناشی از جنگ داخلی طولانی مدت این کشور بود. پنجمین نظرسنجی، تعداد تلفات بیش از حد مجاز بین اوت ۱۹۹۸ و آوریل ۲۰۰۷ را ۵٫۴ میلیون نفر اعلام کرد. کمیسیون زنان برای زنان و کودکان پناهنده وابسته به کمیته بین المللی صلیب سرخ در سال ۲۰۰۹ به کمیسیون زنان پناهنده تبدیل شد. دهه ۲۰۱۰. پس از زلزله هائیتی در ژانویه ۲۰۱۰، کمیته بین المللی نجات تیم واکنش اضطراری خود را برای کمک رسانی به پورتو پرنس به هائیتی اعزام کرد. کارشناسان کمیته بین المللی نجات در امور
بهداشت اضطراری، سرپناه و رفاه کودکان با گروه های امداد محلی برای کمک به بازماندگان همکاری کردند. دیوید میلیبند، وزیر امور خارجه سابق بریتانیا، در سال ۲۰۱۳ رئیس و مدیرعامل این کمیته شد. طبق گزارش کمیته بین المللی نجات، در سال ۲۰۱۵، این سازمان ۱۵٬۰۰۰ کشاورز را آموزش داد، ۴۴۰٬۰۰۰ نوزاد را واکسن سرخک زد، ۲۷٬۰۰۰ نفر را آموزش شغلی داد و ۱۰٬۰۰۰ پناهنده را در ایالات متحده اسکان داد. در سال ۲۰۱۶، "شرکت فست کامپنی" اعلام کرد که کمیته بین المللی نجات «ممکن است ناشناخته ترین و در عین حال تأثیرگذارترین گروه امدادرسانی غیردولتی در جهان باشد.» در سال ۲۰۱۶، این گروه ۱۱٬۰۰۰ نفر عضو و در حدود ۴۰ کشور دفتر داشت. بودجه عملیاتی سالانه آن حدود ۷۰۰ میلیون دلار بود. در سال ۲۰۱۶، کمیته بین المللی نجات از طریق برنامه های حمایتی و توانمندسازی در اردن به حدود ۱۵٬۰۰۰ زن و دختر کمک کرد. در سال ۲۰۱۶، کمیته بین المللی نجات «چارچوب نتایج و شواهد» را منتشر کرد، ابزاری تعاملی که هدف آن ایجاد چارچوبی برای هدایت تصمیم گیری های بشردوستانه با استفاده از نظریه های تغییر و شواهد تحقیقاتی است. در همان سال، آنها علناً متعهد شدند که به عنوان بخشی از ت
عهدات «معامله بزرگ»، از این ابزار برای اطمینان از اینکه تمام برنامه هایشان تا سال ۲۰۲۰ مبتنی بر شواهد یا تولید شواهد هستند، استفاده کنند. در ژوئیه ۲۰۱۸، این کمیته پشت طرح «به خانه خوش آمدید» برای برگزاری تورها و فعالیت هایی برای پناهندگان در شهر نیویورک و شمال کالیفرنیا بود. در سال ۲۰۱۹، کمیته بین المللی نجات در سن دیگو میزبانی «جشنواره فیلم پناهندگان» را آغاز کرد که مستندهایی دربارهٔ تجربه پناهندگان را به نمایش می گذارد. دهه ۲۰۲۰. در ۱۳ مارس ۲۰۲۰، دومین جشنواره سالانه فیلم پناهندگان کمیته بین المللی نجات در سن دیگو به دلیل همه گیری کووید-۱۹ تا ماه ژوئن به تعویق افتاد. پس از حمله روسیه به اوکراین در اوایل سال ۲۰۲۲، کمیته بین المللی نجات از پناهندگان و غیرنظامیان اوکراینی، چه در خارج از کشور و چه در داخل اوکراین، حمایت کرد. کمیته بین المللی نجات تیم های سیار بهداشتی و تجهیزاتی را فراهم کرد که قادر به اعزام سریع به مناطق بحرانی بودند، تجهیزات گرمایشی مانند اجاق گاز را برای گرم نگه داشتن خانه ها در زمستان در اختیار غیرنظامیان قرار داد و بسیاری از تلاش های دیگر را در بحبوحه بحران انسانی گسترده انجام داد. تا سال ۲
۰۲۴، این تلاش ها هنوز ادامه دارد. پس از گزارشی که در دسامبر ۲۰۲۳ منتشر شد، کمیته بین المللی نجات هشدار داده است که بحران های بشردوستانه در سال ۲۰۲۴ به دلیل چندین عامل کلیدی، از جمله تغییرات اقلیمی، تشدید درگیری های مسلحانه و کاهش حمایت بین المللی، بدتر خواهند شد. انتظار می رود آفریقا منطقه ای باشد که بیشترین تأثیر منفی را خواهد دید.
مجله مشتری ()، مجله ای است که توسط یک کسب وکار به عنوان وسیله ای برای برقراری ارتباط با مشتریانش (خریدار) تولید می شود. این شاخه ای از رسانه های سفارشی است، محصولی که به طور گسترده ظاهر و حس یک دکه روزنامه فروشی یا مجله مصرفی را به اشتراک می گذارد اما هزینه آن به طور جزئی یا کلی توسط یک کسب وکار پرداخت می شود. هدف اصلی یک مجله مشتری، به جای کپی کردن فروش و تبلیغات، دستیابی به یک هدف تجاری خاص است. این می تواند برای یک شرکت، فروش متقابل یا افزایش فروش، تغییر درک از برند یا ایجاد وفاداری باشد. مجلات داخل پرواز، که توسط خطوط هوایی حمایت مالی می شوند، از اولین مجلات مشتری بودند و همچنان از این ژانر هستند. در بریتانیا، هر سوپرمارکت زنجیره ای اکنون یک مجله مشتری برای تبلیغ محصولات خود از طریق دستور العمل ها و سایر سرمقاله های غذایی ارائه می دهد. بسیاری از شرکت های برجسته بومی دیجیتال، مانند وب ام دی و Net-À-Portér، مجلات مشتری خود را منتشر کرده اند. برخی از مجلات مشتری، تبلیغات را نیز ارائه می دهند؛ این اغلب به عنوان یک راه مفید برای جبران هزینه دیده می شود، اما به همان اندازه می تواند در شبیه تر کردن محصول به یک م
جله معمولی نیز مفید باشد.
جک مسی ولش ("Jack Massey Welsh") یک یوتیوبر و خالق محتوا از ولز است که بیشتر با کانال خود به نام JackSucksAtLife شناخته می شود. او با تولید ویدئوهایی دربارهٔ یوتیوب، بازی های ویدئویی و محتوای طنز شهرت پیدا کرده است. زندگی اولیه. جک ولش در ۲۴ آوریل ۱۹۹۶ در ولز به دنیا آمد. او از سنین نوجوانی به یوتیوب و تولید محتوای آنلاین علاقه مند شد و نخستین ویدئوهای خود را در سال ۲۰۱۳ منتشر کرد. فعالیت در یوتیوب. کانال اصلی او با نام JackSucksAtLife محتوایی شامل ماینکرفت، بررسی های پخش زنده، ویدئوهای چالش و تحلیل یوتیوب پلی باتن ارائه می دهد. او همچنین چندین کانال فرعی مانند JackSucksAtStuff و JackSucksAtClips دارد. شهرت. شهرت اصلی ولش به خاطر داشتن مجموعه ای منحصر به فرد از یوتیوب پلی باتن ها است. او چندین بار توسط یوتیوب و رسانه های بریتانیا معرفی شده است. سبک ویدئوها. ویدئوهای او معمولاً طنزآمیز بوده و با تمرکز بر تعامل با بینندگان ساخته می شوند. او به خاطر خلاقیت و شوخ طبعی اش در جامعه یوتیوبرها شناخته می شود.
کمیسیون پناهندگان زنان یک سازمان غیردولتی است که هدف آن بهبود زندگی و حمایت از حقوق زنان، کودکان و جوانان آواره شده در اثر درگیری یا بحران است. این سازمان که در سال ۱۹۸۹ توسط لیو اولمان، بازیگر و کارگردان نروژی، و دیگران تأسیس شد، تا سال ۲۰۱۴ بخشی از کمیته بین المللی نجات بود. این سازمان در پی شناسایی مشکلاتی است که زنان، کودکان و جوانان آواره را تحت تأثیر قرار می دهد. این موارد شامل شکاف در مراقبت های سلامت جنسی و باروری نجات بخش، فقدان معیشت آبرومندانه برای پناهندگان و در ایالات متحده، نحوه برخورد با افرادی که به دنبال پناهندگی هستند، می شود. کمیسیون زنان پناهنده، شیوه ها را مستندسازی می کند، راه حل هایی پیشنهاد می دهد و ابزارهایی را برای بهبود نحوه ارائه کمک های بشردوستانه در محیط های پناهندگی توسعه می دهد. این سازمان در کنگره، در سازمان ملل متحد و همچنین با سازمان های بشردوستانه، دولت ها و اهداکنندگان، برای بهبود سیاست ها و رویه های مربوط به پناهندگان تلاش می کند.
فوران آتشفشانی می تواند بسیار انفجاری باشد. برخی از آتشفشان ها فوران های فاجعه باری را تجربه کرده اند که منجر به کشته شدن تعداد زیادی از انسان ها یا دیگر موجودات زنده شده است. این فهرست، فوران های آتشفشانی را بر اساس تلفات انسانی ثبت می کند.
سفیدنمایی در فیلم ()، یک نوع اجرای بازیگری در صنعت فیلم است که در آن بازیگران سفیدپوست در نقش های غیرسفیدپوست انتخاب می شوند. طبق تعریف مریام-وبستر، سفیدکاری عبارت است از «تغییر دادن… به شیوه ای که به نفع، برجسته کردن یا تأمین منافع سفیدپوستان باشد: مانند… انتخاب یک بازیگر سفیدپوست در نقشی بر اساس یک فرد یا شخصیت داستانی غیرسفیدپوست.» طبق بی بی سی، فیلم هایی که بازیگران سفیدپوست نقش نژادهای دیگر را بازی کرده اند، شامل همه ژانرها می شوند. نقش های آفریقایی-آمریکایی و نقش های آسیایی تبار، و همچنین شخصیت های جهان باستان در ژانر فیلم های کلاسیک و اسطوره ای سفیدنمایی شده اند. تاریخ. در اوایل قرن بیستم، بازیگران سفیدپوست با قهوه ای صورت، سیاه صورت یا ییل فیس، قومیت های مختلف را به تصویر می کشیدند و معمولاً کلیشه های درک شده از سایر قومیت ها را اغراق می کردند. به عنوان مثال، بازیگر متولد سوئد وارنر اولاند نقش کارآگاه چینی چارلی چان را در فیلم "چارلی چان ادامه می دهد" (۱۹۳۱) و فیلم های بعدی بازی کرد. به دلیل کمبود شخصیت های رنگین پوست در صنعت سینما، این نقش ها در آن زمان مورد استقبال خوبی از سوی بینندگان قرار گرفت. از
دیگر بازیگران غیرآسیایی که نقش کارآگاه چینی چارلی چان را بازی کردند می توان به مانوئل آربو، سیدنی تولر، رولند وینترز، راس مارتین و پیتر اوستینوف اشاره کرد. در اواسط قرن بیستم، تنوع رنگی بیشتری در فیلم ها وجود داشت و چهره سیاه تقریباً از صنعت سینما ناپدید شد. فیلم «اتللو (فیلم بریتانیایی ۱۹۶۵)|اتللو]]» (۱۹۶۵) یک استثنا بود، زیرا بازیگر سفیدپوست لارنس اولیویه برای نقش «مور» انتخاب شد. او چهره سیاه را به عنوان شخصیت اصلی انتخاب کرد. رسم «صورت زرد» تا دهه ۱۹۶۰ ادامه یافت. برای مثال، میکی رونی یک ژاپنی را بازی کرد صاحبخانه در "Breakfast at Tiffany's" (1961). پروفسور دیوید ای. شلاسمن به ویژه در مورد شخصیت های آسیایی گفت: «بسیاری از نقش های آسیایی که توسط بازیگران سفیدپوست به تصویر کشیده شده اند، به کلیشه های فرهنگی در گفتمان ملی ایالات متحده نیز کمک کرده اند.» در آغاز قرن بیست و یکم، اقلیت ها هنوز هم در مراحل مختلف در صنعت فیلم کمتر از حد لازم حضور دارد. در حالی که از نظر تاریخی نقش های سیاه پوستان اکنون عموماً با بازیگران سیاه پوست انتخاب می شوند، عمل سفیدشویی در مورد سایر اقلیت ها نیز اعمال می شد. گای آوکی گفت ک
ه آمریکایی های آفریقایی تبار «مدت هاست که تمام بار 'سفیدشویی' نقش ها را احساس کرده اند» و آسیایی ها نیز آن را تجربه کرده اند. بومیان آمریکا نیز رهبران و جنگجویان تاریخی خود را توسط سفیدپوستان به تصویر کشیده اند.
پهپاد شاهد ۱۲۱ یک پهپاد شناسایی تولید ایران است که نخستین بار با پرواز بر فراز یک ناو آمریکایی مورد توجه رسانه ها قرار گرفت. تاریخچه. منابع ایرانی مدعی بودند که پهپاد شاهد ۱۲۱ در نمایشگاهی در سال ۲۰۱۴ رونمایی شده است اما هیچ تصویری این ادعا را تایید نکرده است. پهپاد شاهد ۱۲۱ نخستین بار در سال ۲۰۱۶ مشاهده شد، زمانی که بر فراز ناو هواپیمابر هسته ای یواس اس هری اس. ترومن در حریم هوایی بین المللی پرواز کرد. نیروی دریایی ایالات متحده این رویداد را نقض امنیتی دانست؛ رخدادی که از سال ۲۰۱۴ سابقه نداشت. این حادثه پس از آن رخ داد که ایران توافق هسته ای را با قدرت های جهانی، از جمله ایالات متحده، امضا کرده بود. یک بالگرد سی هاوک نیروی دریایی آمریکا این رویداد را فیلم برداری کرد. مقام های ایرانی پرواز شاهد ۱۲۱ را ایمن توصیف کردند و گفتند که بال های آن کاملاً «پاک» بوده است؛ به این معنا که پهپاد سلاحی حمل نمی کرد و تهدیدی برای کشتی ها محسوب نمی شد. با این حال، فرماندهی عالی نیروی دریایی آمریکا این پرواز را «غیرعادی» و «غیرحرفه ای» خواند. پس این پرواز بود که نام این پهپاد مورد توجه رسانه ها قرار گرفت. مشخصات. این پهپاد در
رده هواگردهای سبک به حساب می آید. طول بدنه این پهپاد، سه متر و دهانه بال ۵/۵ متر دارای بیشینه وزن برخاست ۲۰۰ کیلوگرم بوده و بیشینه وزن سوخت و محموله آن ۹۰ کیلوگرم است. شاهد ۱۲۱ سرعت کروز ۱۵۰ کیلومتر و بیشینه سرعت ۲۲۰ کیلومتر بر ساعت دارد و می تواند تا ارتفاع حدود ۳ هزارو ۶۵۰ متر (۱۲ هزار پا) پرواز کند. این پهپاد می تواند تا ۱۲ ساعت و تا شعاع ۹۰۰ کیلومتر عملیات انجام دهد. موتور آن از نوع احتراقی وانکل است و ۳۲ اسب بخار توان دارد. شاهد ۱۲۱ از روی خودرو پرواز می کند و فرود آن با اسکید و در مواقع اضطراری با چتر است. ماموریت میدانی این پهپاد، شناسایی و مراقبت عنوان شده است و برد عملیاتی آن ۷۰۰ کیلومتر ادعا شده است. منابع ایرانی مداومت پروازی این پهپاد را ۱۰ ساعت و ارتفاع پروازی: ۱۲ هزار پا دانسته اند. در برخی اخبار، از حمل بمبی هوشمند توسط این پهپاد سخن گفته شده است.
سفیدنمایی ()، عمل کوچک جلوه دادن یا لاپوشانی رذایل، جنایات یا رسوایی ها، یا تبرئه کردن مجرم از طریق تحقیقات سرسری یا ارائه مغرضانه داده ها با هدف بهبود شهرت کسی است. ریشه شناسی. وایت واش یک رنگ یا پوشش سفید ارزان از گچ است که می تواند برای ایجاد ظاهری تمیز و یکدست به سرعت در طیف وسیعی از سطوح، مانند فضای داخلی انبار، استفاده شود. اولین استفاده شناخته شده از این اصطلاح به سال ۱۵۹۱ در انگلستان برمی گردد که به معنای واقعی کلمه به فرآیند رنگ آمیزی یک سطح اشاره دارد.
موشک «رعد» یک موشک کروز ضدکشتی مادون صوت ساخت و طراحی ایران است. این موشک نمونه ای ارتقایافته و حاصل مهندسی معکوس از موشک ضدکشتی سیلک ورم ساخت چین به شمار می آید. توسعه این موشک توسط سازمان صنایع هوایی ایران انجام شد. گزارش ها حاکی از آن است که ایران در ژانویهٔ ۲۰۰۴ تولید انبوه رعد را آغاز کرد و این موشک در سال ۲۰۰۷ وارد خدمت شد. رعد برای شلیک از سکوهای زمینی و دریایی تجهیز شده است. مشخصات. رعد یک موشک کروز ضدکشتی است که قابلیت شلیک از هر دو سکوی زمینی و دریایی را دارد. موتور این موشک از یک بوستر سوخت جامد به همراه یک توربوجت استفاده می کند و مجهز به سامانه ناوبری اینرسی و راهنمایی پایانی است. نوع دقیق سامانهٔ راهنمایی پایانی مشخص نیست. این موشک همچنین توانایی پرواز در ارتفاع پایین (sea-skimming) را داراست تا بتواند از شناسایی راداری و سامانه های دفاع موشکی اجتناب کند. تاریخچه. در طول جنگ ایران و عراق، چین انواع گوناگونی از موشک ها از جمله دو گونه از موشک ضدکشتی سیلک ورم یعنی HY-2 و HY-4 را در اختیار ایران قرار داد. پیش از دوران پس از جنگ، نیروی نظامی ایران وابستگی زیادی به سلاح های خارجی داشت که عمدتاً از سو
ی بریتانیا و ایالات متحده تأمین می شد. به منظور دستیابی به استقلال و کاهش هزینه های خارجی در حوزه تسلیحاتی، ایران سیاست مهندسی معکوس و تولید داخلی تجهیزات موجود را دنبال کرد. موشک رعد یکی از همین نمونه هاست که با مهندسی معکوس ساخته شد. گونهٔ دقیق موشک سیلک ورم که رعد بر اساس آن توسعه یافته، مشخص نیست و میان منابع اختلاف وجود دارد. برخی آن را بر پایهٔ HY-2 و برخی دیگر بر پایهٔ HY-4 می دانند. زمان آغاز مرحله توسعه این موشک مشخص نیست، اما آغاز تولید انبوه آن در ژانویهٔ ۲۰۰۴ گزارش شده است. موشک رعد در ۷ فوریهٔ ۲۰۰۷ با موفقیت آزمایش شد. این موضوع توسط علی فدوی، جانشین وقت فرمانده نیروی هوایی سپاه، تأیید شد. او گفت: «ما یک موشک کروز با نام SSN4 یا رعد را با موفقیت آزمایش کردیم که اهدافی در فاصلهٔ ۳۰۰ کیلومتری در دریای عمان و اقیانوس هند شمالی را مورد اصابت قرار داد.»
رعد-۱، هویتزر خودکششی ایرانی است که هیچگاه به مرحله تولید انبوه نرسید. تاریخچه. در مهٔ ۱۹۹۶، ایران اعلام کرد نخستین هویتزر خودکششی ساخت داخل با کالیبر ۱۲۲ میلی متری با نام «رعد-۱» را با موفقیت آزمایش کرده است. رعد-۱ هرگز وارد مرحلهٔ تولید نشد. تحلیلگران بر این باورند که این نمونه احتمالاً تنها یک نمونهٔ آزمایشی بوده که برای توسعهٔ رعد-۲ به کار رفته است. مشخصات. این هویتزر به توپ ۱۲۲ میلی متری 2A18 متعلق به 2S1 گوزدیکا یا گونهٔ تغییر یافتهٔ آن مجهز است که بُرد مؤثر آن ۱۵٬۲۰۰ متر است. برجک آن نیز از 2S1 گوزدیکا گرفته شده است. شاسی آن بر پایهٔ نفربر زرهی براق ایرانی ساخته شده است، که خود نسخه ای تبدیلی از بی ام پی-۱ روسی یا Type 86 (WZ-501) چینی است. گمان می رود موتور آن دیزل آلمانی ۱۲٫۸ لیتری BF8L باشد، اما این موضوع به طور قطعی مشخص نیست.
رعد-۲ یک هویتزر خودکششی ایرانی است. توسعه. در اوایل سپتامبر ۱۹۹۷ گزارش شد که ایران یک توپ میدانی متحرک ساخت داخل با قابلیت شلیک سریع به نام «رعد-۲» (تندر-۲) را با موفقیت آزمایش کرده است. این سامانه از برجی استفاده می کند که از نظر طراحی شبیه M109A1 با توپ ۱۵۵ میلی متری/۳۹ کالیبر هویتزر خودکششی است. سازمان صنایع دفاع ایران اعلام کرده است که هویتزر ۱۵۵ میلی متری HM44 ساخته شده در کارخانه حدید دارای نرخ آتش و دقت بالاست. برد این توپ حدود گزارش شده و مجهز به امکاناتی مانند میزان برد لیزری و سامانه بارگذاری نیمه خودکار است. این توپ از نظر ظاهری شبیه توپ ۱۵۵ میلی متری/۳۹ کالیبر M185 متعلق به M109A1 است و دارای ترمز دهانهٔ دوبل، دستگاه تخلیه دود، مکانیزم پیچ توپی، بازیاب هیدرو-پنوماتیک و ترمز عقب نشینی هیدرولیکی است. سازمان صنایع دفاع عمر لوله آن را حدود ۵٬۰۰۰ شلیک اعلام کرده است. شاسی این سامانه بر پایه تی-۷۲ ساخته شده که با پوشش فن خنک کننده روی شاسی قابل شناسایی است. به نظر می رسد بدنهٔ آن نیز بر پایهٔ بی ام پی-۱ ساخته شده باشد. رعد-۲ دارای ۵ خدمه است و راننده در سمت چپ و موتور در سمت راست قرار گرفته است.
قارعه یک راکت انداز یکبارمصرف ایرانی است که از مواد کامپوزیتی سبک ساخته شده و برای هدف قرار دادن استحکامات طراحی شده است. این راکت انداز توسط سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ساخته شد و در ۲۸ ژوئن ۲۰۲۰ همراه با دو نمونه دیگر از تجهیزات نظامی تولید داخل رونمایی گردید. مشخصات. طبق گفتهٔ علی کوهستانی، رئیس سازمان جهاد خودکفایی نیروی زمینی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، قارعه یک راکت انداز ۸ کیلوگرمی است که با فناوری شلیک نرم (soft launch) عمل می کند؛ بدین معنا که پرتابه به صورت غیرانفجاری از لوله پرتاب خارج می شود. این راکت انداز یکبارمصرف در کالیبر ۸۰ میلی متر ساخته شده و برد مؤثر آن حدود ۲۵۰ متر است.
آلومینیوم گالیم آرسنید (همچنین گالیم آلومینیوم آرسنید) (AlxGa1−xAs) یک مادهٔ نیم رسانا با ثابت شبکه بسیار نزدیک به گالیم آرسنید (GaAs) است، اما شکاف باند بزرگتری دارد. "x" در فرمول بالا عددی بین ۰ و ۱ است - این نشان دهندهٔ یک آلیاژ دلخواه بین GaAs و AlAs است. فرمول شیمیایی "AlGaAs را" باید به جای هر نسبت خاصی، شکل اختصاری موارد فوق در نظر گرفت. شکاف باند بین ۱٫۴۲ الکترون ولت (گالیم آرسنید) و ۲٫۱۶ الکترون ولت (آلومینیوم آرسنید) متغیر است. برای x &lt; 0.4، شکاف باند مستقیم است. ضریب شکست از طریق روابط کرامرز-کرونیگ با شکاف نواری مرتبط است و بین ۲٫۹ (x = ۱) و ۳٫۵ (x = ۰) متغیر است. این امر امکان ساخت آینه های براگ مورد استفاده در ویکسِل ها، آرسی اِل ئی دی ها و پوشش های بلورین منتقل شده از زیرلایه را فراهم می کند. آلومینیوم گالیوم آرسنید به عنوان مادهٔ حائل در افزاره های ساختارناهمگون مبتنی بر گالیم آرسنید استفاده می شود. لایهٔ AlGaAs الکترون ها را به ناحیه ای از گالیوم آرسنید محدود می کند. نمونه ای از چنین افزازه هایی، آشکارساز نوری فروسرخ با چاه کوانتومی (کیودبلیوآی پی) است. معمولاً در دیودهای لیزری با ساختارنا
همگون-دوگانه مبتنی بر گالیم آرسنید با فروسرخ و گسیل فروسرخ-نزدیک (۷۰۰–۱۱۰۰ نانومتر) استفاده می شود. جنبه های ایمنی و سمیت. سم شناسی AlGaAs به طور کامل بررسی نشده است. گرد و غبار آن برای پوست، چشم و ریه ها محرک است. جنبه های زیست محیطی، بهداشتی و ایمنی منابع آلومینیوم گالیوم آرسنید (مانند تری متیل گالیوم و آرسین) و مطالعات نظارت بر بهداشت صنعتی منابع استاندارد اِمووی پی ئی اخیراً در یک بررسی گزارش شده است.
فاجعه "موبی پرنس" یک حادثه دریایی بزرگ بود که منجر به مرگ ۱۴۰ نفر شد. این حادثه در اواخر عصر چهارشنبه ۱۰ آوریل ۱۹۹۱ در بندر لیورنو، ایتالیا رخ داد. این بدترین فاجعه در نیروی دریایی تجاری ایتالیا از زمان جنگ جهانی دوم است. همچنین این حادثه به همراه انفجار و از بین رفتن نفتکش "آموکو میلفورد هیون" در روز بعد در یک حادثه غیرمرتبط در نزدیکی ولتری، یکی از دو فاجعه زیست محیطی بدتر در تاریخ ایتالیا محسوب می شود. ام وی موبی پرینس، یک کشتی مسافربری متعلق به شرکت «ناویگاتسیونه آرچیپلگو مادالِنینو»، با نفتکش آجیپ آبراتسو برخورد کرد و آتش سوزی گسترده ای در کشتی رخ داد. تنها بازمانده از میان خدمه و مسافران کشتی، پسری جوان به نام السّیو برتران از ناپل بود. دیگر ۱۴۰ نفر حاضر در کشتی بر اثر آتش سوزی یا استنشاق دودهای سمی جان خود را از دست دادند. در ۲۸ مه ۱۹۹۸، بدنه کشتی در حالی که در اسکله ای در بندر لگهورن توقیف شده بود، غرق شد؛ بعداً دوباره به آب انداخته شد و برای اوراق شدن به ترکیه فرستاده شد. کشتی. کشتی ام وی موبی پرینس یک فرابر ایتالیایی بود که در مالکیت شرکت «ناوارما لاینز» (که بعدها به «موبی لاینز» تغییر نام داد) قرار
داشت. این کشتی در سال ۱۹۶۷ توسط کشتی سازی انگلیسی کمل لِرد در شهر بیرکن هد ساخته شد و در ابتدا با نام کونینخین یولیانا برای شرکت کشتیرانی هلندی استوم فارت ماتشاپای زیلاند به آب انداخته شد. این فرابر تا سال ۱۹۸۴ در مسیر هاروویچ – هوک آو ندرلند مورد استفاده قرار می گرفت. برخورد. ساعت ۲۲:۰۳ در ۱۰ آوریل ۱۹۹۱، کشتی "موبی پرینس"، لیورنو را به مقصد اولبیا برای یک سرویس منظم ترک کرد. این کشتی با ۷۵ مسافر و ۶۶ خدمه به خدمت گرفته شده بود. فرماندهی کشتی بر عهده اوگو چسا بود. در حالی که کشتی از مسیر اختصاصی معمول خود از بندر خارج می شد، دماغه کشتی به کشتی "آجیپ آبروزو" که لنگر انداخته بود، برخورد کرد و مخزن شماره ۷ آن را شکافت. مخزن با ۲۷۰۰ تن نفت خام سبک ایران پر شده بود. در ساعت ۲۲:۲۵، اپراتور رادیو کشتی از فرستنده قابل حمل VHF، پیام اضطراری پخش کرد. او از رادیو ثابت استفاده نکرد، زیرا در زمان وقوع فاجعه در محل کار خود نبود، همان طور که بعداً با محل جسدش تأیید شد. آتش. مقداری از نفت روی سطح دریا پخش شد و آتش گرفت، اما بقیه آن در اثر برخورد به کشتی "موبی پرنس" پاشیده شد. آتش سوزی مهیبی به سرعت کشتی را دربر گرفت. مقدار د