Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سیار قوی است. یکی از نمونه های آشپزی مستعمره نشینان آلمانی "شنیتسل وینر" است. دم کردن. آبجو توسط بسیاری از قبایل بومی در سرزمینی که اکنون نامیبیا است، تهیه می شد. دستورالعمل ها به مواد موجود در منطقه بستگی داشت و برای تهیه انواعی مانند آبجوی قندی و آبجوی عسل تولید می شد. سنت آبجوسازی آلمان در مستعمره آلمان جنوب غربی آفریقا ادامه یافت. پس از اینکه مشخص شد واردات آبجو از آلمان غیرعملی و پرهزینه است، کارخانه های آبجوسازی در سرتاسر مستعمره تأسیس شدند. با این حال، پس از جنگ جهانی اول که بسیاری از آلمانی ها اخراج شدند و یک رکود اقتصادی آغاز شد، بیشتر کارخانه های آبجوسازی ورشکست شدند. آبجوهای لاگر آلمانی از جمله لاگر تافل و ویندهوک هنوز در این کشور برای مصرف داخلی و صادرات تهیه می شوند. منابع.
لاماشاگا () ایزدبانویی میان رودانی بود که به عنوان سوکال (دبیر یا خدمت کار الهی) باو شناخته می شد. او به دسته ای از ایزدان نگهبان موسوم به گاو بال دار تعلق داشت. پرستش او در آغاز در لاگاش و گیرسو رواج داشت، گرچه شواهدی از پرستش او در شهرهای دیگر نیز در دست است. یک سرود مذهبی دربارهٔ او در مدارس کاتبان در امپراتوری بابل کهن رونویسی می شده است. نام و ویژگی ها. نام لاماشاگا را می توان «روح نگهبان خوب» یا «گاو بال دار نیک» ترجمه کرد. واژهٔ «لاما» به نوعی ایزدبانوی نگهبان اشاره دارد. واژهٔ «لاما» گاهی خود به ایزدبانو اشاره دارد. ایرنه سیبینگ-پلنتهولت یادآور شده که افزودن عنصر «شاگا» به نام ایزد در نمونه های دیگری همچون «مِمِشاگا» نیز دیده می شود که شکلی از نام ایزدبانوی مِمِه است. لاماشاگا به عنوان سوکال باو عمل می کرد. باور بر این بود که او میان باو و نیایشگران واسطه گری می کرد. نقش او احتمالاً در نام شخصی «لاما-سوکال» بازتاب یافته است. پیوند میان او و باو از دوره های نخست تاریخ ثبت شدهٔ میان رودان مستند است. ایزدان دیگر نیز ممکن بود «لامای» ویژهٔ خود را داشته باشند؛ برای نمونه، در یکی از سرودهای نانشه، لامای او
با نام دینگیرDUMU.TUR-"شُوگی" شناخته می شود. نام «لاماشاگا» همچنین برای لامای شخصی لوگالباندا (شاه خدایی شده) نیز به کار می رفت، گرچه به گفته Åke W. Sjöberg باید میان این لاما و ایزدبانوی مورد بحث تمایز قائل شد. لامای باو همچنین با عنوان «لامای تارسی رسیر»، که نام معبد او در گیرسو بوده، نیز یاد شده است، چنان که در یکی از کتیبه های دورهٔ اور-باو دیده می شود. اشاره ای دیگر به «لامای تارسی رسیر» در کتیبه ای از ناماهانی نیز آمده است. برخی کوشش کرده اند ثابت کنند که تئونیم «لاماشاگا» ممکن است اشاره ای به تجلی ای از باو باشد، نه ایزدی مستقل. با این حال، کریستوفر متکالف در پژوهشی جدید خاطرنشان می کند که هرچند شواهد گاه مبهم اند و ممکن است در دوره های گوناگون باورها تفاوت داشته باشند، با این حال نشانه های کافی برای پذیرش لاماشاگا به عنوان ایزدبانویی مستقل وجود دارد. در متنی نجومی آمده که "mulلام-مو"، ستارهٔ لاما، با سوکال باو، یعنی لاماشاگا، یکی دانسته می شود. همین جرم آسمانی با «اورماشوم»، سوکال گولا, نیز مرتبط شده است. به احتمال زیاد این ستاره همان کرکس نشسته است. پرستش. قدیمی ترین شواهد مربوط به لاماشاگا از متون د
وره دودمانی آغازین از شهرهای لاگاش (ال هیبه) و گیرسو (تلو) به دست آمده است. اوروکاگینا پرستشگاهی (معبد) به نام او ساخت که در آن نیایشگاه هایی برای ایزدان «زازارو»، «نیپائه» و اورنُونتا-ئا نیز وجود داشت. او همچنین در یکی از معماهای کهن یاد شده است؛ در این متن گفته شده که لاماشاگا ایزدبانوی شهری بوده که نامش حفظ نشده، اما در آن، آبراهی به نام «لاما-ایگی-بار» قرار داشته است. این متن که به سدهٔ بیست وچهارم پیش از میلاد بازمی گردد، کهن ترین ارجاع شناخته شده به مفهوم «لاما» در سراسر مجموعهٔ متون خط میخی میان رودان به شمار می رود و می تواند نشان دهد که این مفهوم در آغاز در سرزمین لاگاش پدید آمده و سپس به دیگر مناطق گسترش یافته است. همسر اور-نینگیرسو یکم پیکره ای به شکل گاوی با سر انسان به «لاما-الههٔ باو» در معبد ابابار در لارسا اهدا کرد. خود اور-نینگیرسو نیز پرستشگاهی در گیرسو برای لاماشاگا ساخت، گرچه در کتیبه هایش ایزد مورد اشاره نینسون معرفی شده است. با این حال، هیچ نشانه ای در دست نیست که لاماشاگا، در مقام ایزدی مستقل، همان نینسون باشد. به گفتهٔ «کلاوس ویلکه»، در مواردی که از لاماشاگا برای اشاره به نینسون استفاد
ه شده، این واژه صرفاً نقشی چون صفت یا لقب داشته است. در کتیبه ای از سامسو-ایلونا آمده است که او لاماشاگا را به معبد ابابار در سیپار بازگردانده است، معبدی که به شمش (ایزد) و آیا (الهه) اختصاص داشت. در یکی از اسناد نیز از لاماشاگا به عنوان ایزدبانوای از پانتئون نیپور یاد شده است، جایی که نام او میان نام های اراگال و نینیما آمده است. ادبیات. سرود «باو آ» ("Bau A"), گرچه در ادبیات امروزی این گونه نامیده شده، در واقع بر لاماشاگا متمرکز است، و احتمال دارد در گیرسو نگاشته شده باشد. با وجود افول لاگاش به عنوان یک دولت، این متن بخشی از برنامهٔ آموزشی مدارس کاتبان در امپراتوری بابل کهن بود، و به نظر می رسد که انتشار گسترده ای داشته است. این سرود به دلیل بهره گیری از واژگانی که در دیگر متون سومری مشابه دیده نمی شوند، اما در فهرست های واژگان متداول اند، دشوار ترجمه تلقی می شود. به گفتهٔ کریستوفر متکالف، این سرود توصیف پیکره ای از لاماشاگا است، و احتمال دارد که در آیینی برای جای دادن این مجسمه در معبد استفاده می شده است. این برداشت را «جرمایا پیترسون» نیز پذیرفته، اگرچه یادآور می شود که باید با احتیاط نگریست، زیرا در ادبی
ات میان رودانی، واژگان مربوط به موجودات زنده و پیکره ها گاه هم پوشانی دارند. در متن از لاماشاگا با لقب «ایزدبانوی خورشید سرزمین» یاد شده است. این لقب به معنای خصلت خورشیدی او نیست، بلکه نشانگر خیرخواهی و جایگاه ویژهٔ او نزد پرستندگانش است. در متن همچنین آمده است که او «لوح زندگی» را از آسمان به زمین آورد. این شیء که از لوح سرنوشت ها متمایز است، اما به باور Janice Barrabee با آن پیوند دارد، در جاهای دیگر نیز با ایزدان مختلفی چون نینیما، مانونگال، Ḫaya و نیسابا مرتبط شده است. باور بر این بود که خدایان با آن لوح، کردار نیک انسان ها را ثبت می کردند. پس از شرح نقش لاماشاگا در دربار باو، این سرود به توصیف پیکرهٔ او در سه بخش می پردازد: بخش نخست سر، پشت گردن، پیشانی، لب ها، گوش ها و آرواره ها؛ بخش دوم پوست، گردن، پهلوها، اندام ها و انگشتان؛ و بخش سوم ناف، لگن و اندام تناسلی. پیترسون می نویسد که برخی از بخش های متن را می توان نوعی شعر اروتیک دانست. هرچند در متن از پادشاهی نیز یاد شده که احتمالاً در جایگاه نیایشگر از شفاعت لاماشاگا نزد باو بهره می جوید، نام او در نسخه های باقی مانده ذکر نشده است، و به همین دلیل نمی تو
ان تاریخ سرایش دقیق متن را تعیین کرد. اشاره ای احتمالی به لاماشاگا در سرود "سوگواره اور" نیز آمده است، که در آن گفته می شود: «لامای اِتارسی رسیر اور را ترک گفت.» نمونه های دیگری نیز از ترک کردن وظیفه توسط ایزدان لاما وجود دارد، چنان که در "سوگواره اوروک" آمده است: «[لامای شهر] گریخت؛ لامای آن (گفت): ‘در بیابان پنهان شو!’ و راهی ناآشنا در پیش گرفت.»
سپرده مستقیم یا اعتبار مستقیم در بانکداری به انتقال مستقیم پول از طرف پرداخت کننده به حساب بانکی دریافت کننده گفته می شود. این روش معمولاً توسط شرکت ها برای پرداخت حقوق و دستمزد یا تسویه حساب با تأمین کنندگان استفاده می شود. البته می توان از سپرده ی مستقیم برای پرداخت انواع هزینه ها مانند قبوض، مالیات و هزینه های دولتی هم بهره برد. در سپرده مستقیم از طریق انتقال الکترونیکی هزینه ها، معمولاً پرداخت کننده اطلاعاتی مانند شماره حساب، شماره فاکتور یا نام خود را وارد می کند تا دریافت کننده بتواند پرداخت را راحت تر شناسایی کند و حساب مربوط را پیدا کند. جایگزین ها. اگر دریافت کننده، حساب بانکی نداشته باشد و پرداخت کننده مجبور باشد از روش انتقال الکترونیکی وجه استفاده کند، باید راهکار دیگری انتخاب شود. به عنوان مثال، قانونی در ایالات متحده در سال ۱۹۹۶ تصویب شد که دولت فدرال را ملزم کرد تا سال ۱۹۹۹ پرداخت های الکترونیکی مانند سپرده مستقیم را فراهم کند. در اجرای این قانون، وزارت خزانه داری ایالات متحده در سال ۲۰۰۸ با همکاری بانک کومریکا و مسترکارت، کارت پیش پرداختی با نام کارت پرداخت سریع مستقیم ("Direct Express Debit M
asterCard") معرفی کرد. این کارت برای کسانی که حساب بانکی ندارند طراحی شده است و امکان دریافت مزایای دولتی را فراهم می کند.
دراماتیسم ، یک نظریه مطالعات ارتباطی است که توسط کنت بورک به عنوان ابزاری برای تجزیه و تحلیل روابط انسانی از طریق استفاده از زبان ایجاد شد. بورک دراماتیسم را از دریچه منطق شناسی می نگرید، و مطالعه می کند که چگونه شیوه های گفتار مردم نگرش آن ها را نسبت به جهان شکل می دهد. بر اساس این نظریه، جهان صحنه ای است که همه افراد حاضر در آن بازیگر هستند و کنش هایشان به موازات درام است. بورک سپس دراماتیسم را با انگیزه مرتبط می کند و می گوید که مردم «انگیزه» دارند تا در واکنش به موقعیت های خاص رفتار کنند، مشابه این که بازیگران یک نمایش نامه چگونه برای رفتار یا عملکرد انگیزه دارند. بورک دو ایده مهم را مورد بحث قرار می دهد - این که زندگی درام است و این که انگیزه نهایی لفاظی پاک کردن احساس گناه است. بورک احساس گناه را به عنوان پایه احساسات و انگیزه های انسان برای عمل تشخیص داد. در یادداشتی درباره بورک در مورد «انگیزه»، ویلیام بنویت اهمیت انگیزه را در کار برک تشخیص داد. در مقاله «مفهوم کنت بورک از انگیزه ها در نظریه بلاغی» نیز اشاره شده که بورک معتقد است که احساس گناه، «ترکیب با ساختارهای دیگر، کلیت نیروی اجباری را در یک روید
اد توصیف می کند که توضیح می دهد که چرا رویداد رخ داده است.» دراماتیسم از سه مفهوم گسترده تشکیل شده است: پنجگانه، هویت و چرخه تطهیر گناه و رستگاری. سپس این مدخل پنج حوزه اصلی را در نظر می گیرد که محققان در زمینه های مختلف دراماتیسم را در آن ها به کار می برند: خودِ دراماتورژیک، انگیزه و نمایش، روابط اجتماعی به مثابه درام، درام های سازمانی، و درام های سیاسی.
پارک سیوتادِی یا ( () نام یک بوستان شهری در بارسلون، پایتخت منطقه خودمختار کاتالونیا در پادشاهی اسپانیا است. این پارک که در منتهی الیه شمال شرقی منطقه سویتاد بیا واقع شده است، در میانه سده ۱۹ میلادی ساخته شد و برای دهه ها تنها فضای سبز شهر به شمار می آمد.
دستور ثابت در بانکداری به دستوری گفته می شود که صاحب حساب (پرداخت کننده) به بانک می دهد تا مبلغ مشخصی را در زمان های معین و به صورت منظم به حساب فرد دیگری (دریافت کننده) منتقل کند. این روش بیشتر برای پرداخت های ثابت و منظم مثل اجاره، اقساط وام مسکن یا هزینه های مشابه استفاده می شود. چون مبلغ پرداختی تغییر نمی کند، دستور ثابت معمولاً برای پرداخت هزینه های متغیر مثل قبوض برق، گاز یا کارت اعتباری مناسب نیست. دستور ثابت در سیستم بانکداری کشورهای مختلف مانند آلمان، بلغارستان، بریتانیا، هند، هلند، پاکستان، مالزی، اوکراین، سری لانکا و بنگلادش رایج است. در ایالات متحده و دیگر کشورهایی که استفاده از چک بیشتر متداول است، سرویس مشابهی وجود دارد که بانک به صورت خودکار چکی را به نام دریافت کننده ارسال می کند. در کانادا، شبکه اینتراک که انتقال های بین بانکی را مدیریت می کند، انتقال های خودکار یا دوره ای بین بانک ها را محدود کرده است. البته این محدودیت برای حساب های شرکتی اعمال نمی شود. تفاوت کشورها. کانادا. شبکهٔ بین بانکی کانادا، اینتراک، تنها مرجع انتقال پول بین بانک ها برای مشتریان شخصی است. این شبکه استفاده از دستور ثا
بت، پرداخت مستقیم و هر نوع پرداخت دوره ای بین حساب های بانکی را ممنوع کرده است. در این شبکهٔ بانکی، انتقال پول تنها از طریق سیستم الکترونیکی «Interac e-Transfer» امکان پذیر است. این سیستم مشابه چک عمل می کند و می تواند به طور دستی به ایمیل یا شماره تلفن گیرنده ارسال شود. از سال ۲۰۲۲، یکی از بانک های کانادایی (CIBC) تلاش کرده است با استفاده از این سیستم، انتقال های خودکار (دوره ای یا از پیش تعیین شده) را تسهیل کند. این بانک همچنان تنها بانکی است که به نوعی سیستم اینتراک را به چالش کشیده است. با این حال، معمولاً برای مشتریان شرکتی، استثنا قائل می شوند و اجازه می دهند تا با پرداخت هزینه های بسیار بالاتر از این محدودیت ها عبور کنند. آلمان. یک دستور ثابت ("Dauerauftrag") می تواند برای تعداد مشخصی پرداخت، یک بازهٔ زمانی مشخص یا تا زمان لغو شدن فعال باشد. هلند. دستورهای ثابت ("periodieke overschrijvingen") می توانند برای مدت زمانی مشخص یا تا زمان لغو شدن به هر گیرنده ای در منطقه پرداخت یورو یکپارچه ارسال شوند. این دستورها نباید با "doorlopende machtigingen" (یعنی برداشت های مستقیم دوره ای) اشتباه گرفته شوند. ژاپن. ی
ک دستور ثابت ("口座自動振替") تا زمان لغو شدن ادامه دارد. این دستورها می توانند بنا به درخواست دارندهٔ حساب لغو شوند. نیوزیلند. در این کشور، دستور ثابت معمولاً با عنوان «پرداخت خودکار» شناخته می شود و می توان آن را از طریق مراجعه به شعبه یا از طریق خدمات بانکداری اینترنتی اکثر بانک های بزرگ راه اندازی کرد. کرهٔ جنوبی. دستور ثابت بانکی کره جنوبی (납부자자동이체) مثل ژاپن تا زمان لغو، قابل اجرا است. صاحب حساب می تواند آن را به درخواست خود لغو کند. بانک برای هر انتقال هزینه ای (به طور میانگین ۳۰۰۰ وون) دریافت می کند. اسپانیا. در بیشتر بانک های اسپانیایی، دستور ثابت (transferencia periódica) می تواند برای دوره ای مشخص، تعداد معینی از پرداخت ها یا به صورت نامحدود تنظیم شود. صاحب حساب می تواند هر زمان که بخواهد، آن را لغو کند. معمولاً برای چنین تراکنش هایی هزینه ای دریافت نمی شود. سوئیس. در کشور سوئیس، دستور ثابت را می توان برای مدت زمان مشخص یا تا زمان لغو شدن تنظیم کرد. این دستورها را می توان به هر گیرنده ای در فضای منطقه پرداخت یورو یکپارچه ارسال کرد. بریتانیا. در بریتانیا دستور ثابت می تواند برای دوره ای مشخص یا به صورت نام
حدود تنظیم شود و صاحب حساب می تواند به درخواست خود آن را لغو کند. دستورهای ثابت توسط نهاد تجاری مدیریت پرداخت های بریتانیا (UK Payments Administration) استاندارد شده اند. در سال ۲۰۰۸، تعدادی از بانک ها روش پرداخت های سریع را برای انتقال دستورات ثابت به کار گرفتند. این روش که جایگزین سیستم کندتر سامانه پرداخت خودکار بکس شد، امکان واریز پرداخت ها به حساب دریافت کننده را در همان روز فراهم می کند، در حالی که پیش از آن انجام این فرایند سه روز یا بیشتر زمان می برد. تفاوت با پرداخت مستقیم. دستور ثابت (بانکی) با پرداخت مستقیم، هردو روش هایی برای انتقال مکرر پول از یک حساب به حساب دیگر هستند اما نحوه عملکرد آن ها متفاوت است. تفاوت اساسی این است که در دستور ثابت، پرداخت ها توسط پرداخت کننده تنظیم و ارسال می شوند، در حالی که در پرداخت مستقیم، پرداخت ها توسط دریافت کننده مشخص و جمع آوری می شوند.
سرود معبد کش () یا نیایش نامه نینتود، یا نیایش نامه نینتود دربارهٔ آفرینش مرد و زن، یکی از متون زبان سومری بر روی لوح رسی است که نگارش آن به اوایل هزاره سوم پیش از میلاد (حدود ۲۶۰۰ پ. م) بازمی گردد. این متن، همراه با پندهای شورپک، از کهن ترین نمونه های ادبیات باستان در جهان به شمار می رود. گردآوری. پاره هایی از این متن در فهرست آثار موزه باستان شناسی و مردم شناسی دانشگاه پنسیلوانیا و در بخش زبان اکدی (CBS - Catalogue of the Babylonian Section) شناسایی شد. این الواح در جریان کاوش های این دانشگاه در کتابخانهٔ یکی از پرستشگاه های نیپور (در عراق امروزی) به دست آمد. یکی از این پاره متن ها که در لوح شمارهٔ CBS 11876 ثبت شده، نخستین بار در سال ۱۹۰۹ توسط «هوگو رادو» در کتاب «متون متفرقه سومری»، شماره ۸ منتشر شد. این متن بعدها توسط استفان لنگدون در سال ۱۹۱۵ ترجمه شد. لنگدون در سال ۱۹۱۳، متنی را از روی منشوری چهار وجهی و سوراخ دار، به ابعاد تقریبی ۴×۴×۴ اینچ، که از نیپور به دست آمده و در موزه اشمولین آکسفورد نگهداری می شود (شماره ۱۹۱۱–۴۰۵)، منتشر کرد. این منشور دربردارندهٔ حدود ۱۴۵ سطر در هشت بخش است و شباهت هایی با سر
ود انلیل دارد. لنگدون این متن را «نیایش نامه ای برای نینتود، ایزدبانوی آفرینش» نامید و اشاره کرد که هر بخش با ترجیع بندی یکسان پایان می پذیرد که به زعم او «به آفرینش مرد و زن اشاره دارد، همچون داستان آدم و حوا در کتاب مقدس.» او در سال های ۱۹۱۴ و ۱۹۱۷ نیز دو پاره متن دیگر را ترجمه کرد. این اسطوره با افزودن لوح CBS 8384 گسترش یافت؛ این لوح توسط جورج آرون بارتون در سال ۱۹۱۸ ترجمه و در مجموعه «متون دینی سومری» در «کتیبه های متفرقه بابلی»، شماره ۱۱ و با عنوان «پاره متنی از آنچه به اصطلاح «نیایش نامه به نینتود» خوانده می شود» منتشر شد. این لوح در ضخیم ترین بخش خود ابعادی برابر با ۵٫۲۵ در ۲٫۴ در ۱٫۲ اینچ دارد. بارتون موفق به ترجمهٔ بخش های چهارم، پنجم و ششم این لوح شد. او با عنوان «آفرینش انسان» برای این متن مخالفت کرد و نوشت: «تا جایی که نگارنده می بیند، هیچ اشاره ای در متن به آفرینش انسان نشده است.» او تنها به اشاره ای به ایزدبانویی با نام نینتو، به عنوان «مادر نوع بشر» اشاره کرد. بارتون پیشنهاد کرد که «ظاهراً متن به شرایط اولیه (یا بسیار کهن) یکی از شهرها پرداخته است؛ شاید به بنیان گذاری و رشد آن شهر، ولی فراتر ا
ز این نمی توان با اطمینان چیزی گفت.» لوح CBS شماره ۶۵۲۰ در سال ۱۹۲۹ توسط ادوارد چیرا در کتاب «متون واژگانی سومری» منتشر شد. چیرا همچنین سه لوح دیگر—CBS 7802، CBS 13625 و CBS 14153—را در کتاب «حماسه ها و اسطوره های سومری» منتشر کرد. ترجمه های دیگری نیز از روی لوح هایی از مجموعه نیپور در موزه باستان شناسی استانبول (با نام اختصاری Ni) انجام گرفت. چیرا لوح شماره Ni 2402 را در کتاب «متون دینی سومری» در سال ۱۹۲۴ ترجمه کرد. هرمان وولرات هیلپریشت و ساموئل نوآ کریمر به همراه دیگر پژوهشگران، چند لوح دیگر از این مجموعه، ازجمله Ni 4371، ۴۴۶۵، ۴۵۵۵، ۴۵۹۷، ۹۶۴۹، ۹۷۷۳، ۹۸۱۰، ۹۸۶۱ و ۹۹۰۳ را ترجمه کردند. منبع دیگر این اسطوره لوحی در لوور پاریس با شماره AO 6717 است. لوح های دیگری نیز در موزه اشمولین با شماره ۱۹۲۹–۴۷۸، موزه بریتانیا با شماره ۱۱۵۷۹۸، و موزه هنر والترز با شماره ۴۸٫۱۸۰۲ (که پیشتر به آن «منشور دیوید» گفته می شد) نگهداری می شوند. لوح های دیگری از این متن در کاوش های ایسن (ایشان البحرات امروزی) نیز یافت شده اند. همچنین در کاوش های هنری دو ژنویاک در کیش (شماره B 150) و ژان ژوزف فرانسوا پرو در شوش نیز نسخه هایی یافت شد
ه اند. سر لئونارد وولی نیز در کاوش های اور (Ur) در سال ۱۹۲۸، الواحی از این متن را یافت که در مجموعه «متون حفاری های اور» منتشر شد. نسخه های مختلف این متن سرانجام در شکل کنونی آن گردآوری شدند. تازه ترین نسخهٔ ترکیبی توسط «میگل سیویل» در سال ۱۹۹۲ فراهم شد و آخرین ترجمه ها از آن را «جین گرگ» در سال ۱۹۶۹ و «یواخیم کرشر» در سال ۱۹۶۶ ارائه دادند. گرگ این متن را «یکی از سالم ترین متون ادبی باقی مانده از دوره بابلی کهن» توصیف کرده است. رابرت دی. بیگز نسخه ای بسیار کهن از این سرود را از محوطهٔ باستانی تل ابو صلابیخ ترجمه کرد. او با توجه به شباهت هایی میان این نسخه و لوح هایی از شوروپاک، تاریخ آن را حدود ۲۶۰۰ پ.م. تعیین کرد—لوح هایی که آنتون دیمیل در دهه ۱۹۲۰ نیز به همین دوران نسبت داده بود. تاریخ گذاری رادیوکربن نیز بازه ای میان ۲۵۵۰ تا ۲۵۲۰ پ.م. برای این محوطه مشخص کرده است، که اندکی جوان تر از برآورد بیگز است. بیگز به تفاوت های موجود در خط میخی بسیار کهن این نسخه اشاره کرده و می نویسد: «این که تا مدت ها متون ادبی این دوره شناخته نشدند، به این دلیل بود که موانع دشواری برای درک آن ها وجود دارد.» او پیشنهاد کرده که ممک
ن است «ابو صلابیخ» همان شهر کش (Keš) باشد، ولی در عین حال یادآور می شود که این محل با اداب که در منابع ذکر شده، فاصله دارد و شاید «کش» صرفاً نگارشی دیگر از «کیش» باشد. او در تحلیل خود می نویسد: «اگرچه نسخه های ابو صلابیخ تقریباً هشت سده قدیمی تر از نسخه هایی هستند که پیش تر شناخته شده بودند، ولی تفاوت بسیار اندکی (جز در دستور خط) میان آن ها وجود دارد؛ بنابراین نسخه بابلی کهن نه بازسازی ای از سوی کاتبان بابلی، بلکه بازتابی وفادار از متنی است که سده ها در سنت ادبی سومری تثبیت شده بوده است.» بیگز همچنین پیشنهاد می کند: «سایر آثار ادبی سنتی نیز ممکن است اساساً در همین شکل کنونی خود تا واپسین سده های هزاره سوم پیش از میلاد بازگردند.» درون مایه. ویکتور هورویتس این اثر را «سرود ساخت نیایشگاه کش» نامیده و پیشنهاد می کند که این سرود روحانی با توصیف و ستایش انلیل از شهر کش آغاز می شود و به انتخاب و بنیان گذاری اکور توسط انلیل می پردازد. او همچنین به نوشتن این سرود توسط ایزد دیگری به نام نیسابا اشاره می کند. سابرینا پی. رامِت به نقش و حضور نیسابا (یا نیدابا) در بنیان گذاری نیایشگاه اشاره کرده و از او به عنوان «ایزدبانوی
گیاهان، نوشتن و ادبیات ازجمله متون اخترشناسی، ایزدبانوی «خانه دانایی» (احتمالاً معادل هوش)، و کسی که از اسرار (پنهان) اعداد آگاه است» یاد می کند. نیسابا رویدادها را ثبت کرده و «نسخه ای معیار» از آنچه واقعاً روی داده، ارائه می دهد. شارپن و تاد در بررسی رابطه میان انلیل و نیسابا (مشابه رابطه میان یهوه و موسی) اشاره می کنند که این متن اثری است از خدایان، که آن را آفریده و به انسان ها منتقل کرده اند، و همین امر به آن مشروعیت ادبی می بخشد. افسانه سپس به توصیف آیین های وقف نیایشگاه می پردازد و توضیح می دهد که آنوناکی فرمانروایان نیایشگاه بودند. هورویتس پیشنهاد می کند که سرود به «اشیائی که هنگام اتمام ساخت در نیایشگاه قرار داده شدند» نیز اشاره دارد. ترجمه او از آغاز سرود چنین است: این سرود شامل ۱۳۴ خط است که به صورت رسمی به هشت بخش یا «خانه» یا «نیایشگاه» تقسیم می شود، و هر بخش با سه پرسش بلاغت آمیز به پایان می رسد که به زایش پسر جنگ جوی نینتود، آک جی، می پردازد: خطوط یک تا بیست و یک، به انتخاب و ستایش کش می پردازند که نیسابا آن را ثبت کرده است. خطوط بیست و دو تا چهل و چهار نیایشگاه را به ماه در برابر آسمان تشبیه م
ی کنند، که سرچشمه های زندگی سومر را در خود دارد و ابعاد کیهانی اش سراسر جهان را فراگرفته است. خطوط چهل و پنج تا پنجاه و هفت توصیفی استعاری از نیایشگاه ارائه می دهند که هم به آسمان می رسد و هم به جهان زیرزمینی فرومی رود. خطوط پنجاه و هشت تا هفتاد و سه به پیچیدگی های نیایشگاه با اشاره به مقادیر فراوان گاو و گوسفند می پردازند. نیایشگاه به درختانی تشبیه می شود که چوب آن ها در ساخت بنا به کار رفته است. در ادامه، خدایان و کارکردهای نیایشگاه در مراسم وقف توصیف و ستایش می شوند؛ و بخش های گوناگون نیایشگاه ازجمله درون و بیرون، دروازه، حیاط، در و دیوار آن شرح داده می شوند. سرود در پایان با دعوت به نزدیک شدن به نیایشگاه به اتمام می رسد. وِین هوروویتس با استفاده از ترجمه گرگ، به اشارهٔ سرود به آبزو اشاره کرده و می نویسد: «در ادبیات سومری، آبزو به عنوان نامی برای آب های کیهانی زیر سطح زمین به کار رفته است.» در تازه ترین ترجمه، دربارهٔ بنیان گذاران، جغرافیا و ویژگی های نیایشگاه چنین آمده است: بارتون، کنش های آنوناکی را در درون و پیرامون نیایشگاه چنین ترجمه کرده است: جرمی بلک بر این باور است که سرود به تندیس های گاوها یا شیر
های بالدار اشاره دارد که در ورودی نیایشگاه ها قرار می گرفتند: «نیایشگاه کش، &lt;در برابر آن&gt; چیزی به شکل شیرهای بالدار ایستاده است، چیزی به شکل گاوهای وحشی «سفید» که به سوی بیابان رو کرده اند». در پایان سرود، به اجرای موسیقی در نیایشگاه با طبل ها و صدای خشن شاخ گاو وحشی اشاره می شود: «شاخ گاو وحشی را به غرّش واداشتند، ساز الگارسورا را به طنین انداختند.» ساموئل نوآ کریمر پیشنهاد می کند که سازهای موسیقایی یادشده در سرود همراه با آواز نواخته می شدند. او گمان می برد که "تیگی" احتمالاً سرودی همراه با چنگ رومی بوده، "ایرشما" شاید سرودی با همراهی گونه ای از طبل و "ادب" نیز احتمالاً سرودی با ساز زهی دیگری بوده است. سرود با هشداری که چهار بار تکرار می شود به پایان می رسد، که گفته می شود هم نوعی هشدار و هم فراخوانی برای حضور الاهی در نیایشگاه است. چنین دوگانگی ای در مواجهه با نیایشگاه ها، تأثیری کلیدی بر شکل گیری عرفان یهودی و مسیحی گذاشته است. اِی. آر. جرج بر آن است که چنین سرودهایی «می توانند در قالب ترکیب های بلندتر قرار گیرند، مانند ستایش نامه ای برای نیپور و اکور که بخش بزرگی از سرود انلیل شناخته شده را تشکیل م
ی دهد، یا سرودی برای نیایشگاه های اور که آغازگر خودستایی شولگی (D) است.» نسخهٔ سرود/شعر انهدوانا چنین است: گفت وگو. استفان لنگدون بر آن بود که این سرود، گواهی بر دیدگاه الاهیاتی سومری دربارهٔ آفرینش انسان و جانداران به دست انلیل و نین لیل است. او اشاره کرد که مامی، ایزدبانوی اصلی شهر کش، «شکلی از نین لیل در نیپور بود؛ به عبارت دیگر، او همان نین لیلِ کش است، جایی که نقش او به عنوان ایزدبانوی زایش برجسته تر شده بود». لنگدون، بر پایهٔ مشاهده ای از تئوفیلوس پینچز، یادآور شد که نین لیل یا بلیت ایلانی هفت نام متفاوت (چون نینتود، نینهورساگ، نین ماه و…) برای هفت منطقهٔ مختلف داشت. او همچنین دربارهٔ جایگاه شهر کش نوشت که به نظر می رسد در نزدیکی کیش و در شرق بابل قرار داشته و نام نیایشگاه کش را «اِکی سیگا» (Ekisigga) خواند. ریموند د هوپ شباهت هایی میان سرودهای نیایشگاهی سومری و فصل چهل ونهم سفر پیدایش در کتاب مقدس () یافته و به نزدیکی شگفت انگیز نحو و استعاره در بخش هایی از سخنان مربوط به یوسف و یهودا اشاره می کند، مانند: «شاهزادهٔ بسیار گرامی» ()، «یوزپلنگی که شکار را می رباید» ()، «گاومیشِ بزرگِ وحشی» () و «تخم گاوی،
زادهٔ گاومیش وحشی» (). جرمی بلک یادآور شد که شهر کش تا دوران متأخر بابلی دیگر یک سکونتگاه مهم نبود، با این حال احتمال می دهد که نیایشگاه نینتود همچنان در آن فعالیت داشته است. ویلفرد جی. لمبرت نیز خاطرنشان کرد که پادشاهان بسیاری نیایشگاه ها و نمازخانه هایی برای نینهورساگ ساخته بودند، اما نیایشگاه کش «از دورهٔ آغازین دودمان های سومری تا دودمان بابلی کهن مرکز آیین این ایزدبانو بود؛ ولی پس از آن، اهمیت خود را از دست داد».
مرثیه برای اور () یا مرثیه ای بر شهر اور یک مرثیه به زبان سومری است که در حدود زمان سقوط شهر اور به دست ایلامی ها و پایان سلسله سوم اور (حدود ۲۰۰۰ پیش از میلاد) سروده شده است. مرثیه ای بر ویرانی شهر اور، سروده ای است سومری که در پی نابودی شهر اور و نیایشگاه مقدس آن، اکیشن وگال، به دست ایلامی ها سروده شده است. این یورش، پایانی بود بر دومان سوم اور و منجر به اسارت ایبی سین، واپسین شاه این دودمان شد. ویرانی نیایشگاه در سومر باستان تجربه ای بس جانکاه و فاجعه بار به شمار می رفت، رخدادی که سامان جامعه را یکسره فرو می ریخت. از مرثیه برای اور: مرثیه ها. این متن یکی از پنج مرثیه شناخته شده میان رودانی برای شهرها است—مرثیه هایی برای شهرهای ویران شده که از زبان خدای سرپرست آن شهرها بیان می شود. مراثی دیگر عبارت اند از: کتاب مراثی در عهد عتیق که ویرانی اورشلیم به دست نبوکدنصر دوم پادشاه بابل (دولت شهر) در سده ششم پیش از میلاد را سوگواری می کند، از نظر سبک و مضمون شباهت هایی با این مراثی کهن میان رودانی دارد. مراثی مشابهی را می توان در کتاب ارمیا، سفر حزقیال و مزامیر، به ویژه مزمور ۱۳۷ () نیز یافت. گردآوری. نخستین سطرهای