Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اه خود را برای آلبوم مستحکم کرد و روند خلاقیت خود را تشدید کرد و در عین حال به تغییر و تکمیل پروژه ادامه داد. در مصاحبه ای در نوامبر ۲۰۲۳ با "نومرو برلین"، کارتی بر اهمیت شخصی آلبوم تأکید کرد و آن را به عنوان مهم ترین اثر خود تا به امروز توصیف کرد. او فاش کرد که بیشتر آلبوم در یک استودیوی غار مانند در پاریس ضبط شده است، جایی که او سه ماه غرق در فرایند خلاقیت بود. در ۱۷ نوامبر، کارتی پروداکشن کانیه وست برای آلبوم را فاش کرد. روز بعد، پس از تیتراژ کارناوال کمپ فلگ گناو در ۱۸ نوامبر، کارتی فاش کرد که آلبوم هیچ مهمانی از هنرمندان دیگر نخواهد داشت و گفت: «من سعی می کنم این کار را خودم انجام دهم». در ۹ مارس ۲۰۲۵، کارتی فاش کرد که «"من میوزیک هستم»" تمام شده است. چند روز بعد، در ۱۲ مارس، او رسماً اعلام کرد که آلبوم در ۱۴ مارس ۲۰۲۵ پس از یک رشته تیزر از اسپاتیفای منتشر خواهد شد. انتشار و ترویج. کمپین تبلیغاتی برای آلبوم کارتی در ۷ دسامبر ۲۰۲۳ زمانی آغاز شد که او یک استوری رمزآلود اینستاگرامی را منتشر کرد که در آن بیان می کرد: «من موسیقی هستم» و پس از آن استوری دیگری که پاسخ فارل ویلیامز را نشان می داد. این موضوع باعث
شد تا حدس و گمانه هایی در مورد نسخه آینده منتشر شود. بعداً در همان روز، دی جی آکادمیکز اعلام کرد که انتظار می رود آلبوم کارتی در ژانویه ۲۰۲۴ منتشر شود و آن را «بهترین چیزی که تا به حال شنیده اید» توصیف کرد. بااین حال، یک ماه بدون انتشار آلبوم گذشت. در ۸ دسامبر ۲۰۲۳، کارتی با انتشار آهنگ «"روز متفاوت"» از طریق حساب اینستاگرام اوپیوم، همراه با یک موزیک ویدیوی کامل، تبلیغات را افزایش داد. بااین حال، این آهنگ به طور رسمی در پلتفرم های استریم موسیقی منتشر نشد و جذابیت انحصاری و زیرزمینی خود را حفظ کرد. طی هفته های بعد، کارتی به این رویکرد غیرمتعارف ادامه داد و مجموعه ای از تک آهنگ های تبلیغاتی را حذف کرد: «"۲۰۲۴"» در ۱۴ دسامبر، «"هود بای ایر"» در ۱۹ دسامبر، «"بک رومز"» با حضور تراویس اسکات در ۱ ژانویه ۲۰۲۴، «"اویل جوردن"» در تاریخ ۱۵ ژانویه، و «"کتامین»" در ۱۲ مارس. هرچند همگی در میوزیک ظاهر می شوند، البته با عناوین مختلف. هر نسخه با یک موزیک ویدیو همراه بود، که بیشتر آنها منحصر به اینستاگرام یا یوتیوب بود، و باعث ایجاد انتظار بیشتر برای آلبوم شد. در طول سال ۲۰۲۴، کارتی به آزار دادن طرفداران با تکه هایی از آهنگ ه
ای جدید در طول اجراهای زنده ادامه داد، ازجمله پیش نمایش آهنگ های «آل رد» و «فاک آن مای دی جی» در جشنواره لیریکال لیموناد تابستانی در ژوئن. در طول سال، کارتی شروع به کنایه زدن در مورد اینکه تاریخ انتشار آن در سال ۲۰۲۴ است، کرد. او و سایر منابع نزدیک، از جمله دی جی آکادمیک و اعضای اوپیم، از عبارت «میوزیک ۲۰۲۴» در رسانه های اجتماعی استفاده کردند. بااین حال، سال ۲۰۲۴ نیز بدون انتشار آلبوم گذشت. در ۱۷ ژوئن، کارتی دوباره از اینستاگرام برای پیش نمایش یک آهنگ منتشرنشده دیگر استفاده کرد و حدس و گمان را زنده نگه داشت. در ۱۲ سپتامبر ۲۰۲۴، یک روز قبل از تولد کارتی، او در اینستاگرام با اکانت های وابسته به اوپیم این استوری را بازنشر کرد. این اعلامیه مرچ های جدیدی را نشان داد که شامل عنوان آلبوم و اشاره ای به تاریخ انتشار احتمالی آن بود. حدود یک ساعت بعد، کارتی به روزرسانی دیگری را در اینستاگرام منتشر کرد - یک تیزر برای تک آهنگ «آل رد» با عنوان: «امشب؟ آل رد؟». متعاقباً این تک آهنگ در نیمه شب روی پلتفرم های استریم منتشر شد. در ۲۲ نوامبر ۲۰۲۴، کارتی آهنگ جدیدی را ازطریق حساب اینستاگرام اوپیم با عنوان و زیرنویس «این را پخش کن
» منتشر کرد. پنج روز بعد در ۲۷ نوامبر ۲۰۲۴، کارتی اعلام کرد که "من میوزیک هستم را" در رولینگ لود میامی در ۱۵ دسامبر ۲۰۲۴ اجرا خواهد کرد. در ۱۵ دسامبر ۲۰۲۴، کارتی پنج آهنگ جدید را در حین اجرای خود خواند. در اواخر فوریه و اوایل مارس ۲۰۲۵، مجموعه ای از بیلبوردهای تبلیغاتی با همکاری اسپاتیفای در مکان های اصلی مانند داون تاون لس آنجلس، تایمز اسکوئر و پارک بی فرانت در میامی ظاهر شد. این بیلبوردها، با فونت امضای آلبوم، پیام های رمزآلود از جمله «میوزیک داره میاد» (۱۷ فوریه)، «من میوزیک هستم ام اف ها» (۱۸ فوریه)، «اصلاح» (۱۹ فوریه)، «آی ام اس اووای وی ال» (۲۰ فوریه)، «شرمنده برای انتظار» (۲۱ فوریه)، «بیبی بوی» (۲۲ فوریه)، «اصلاح بیش از حد» (۲۵ فوریه)، و «خیابون ها آماده» و «من میوزیک هستم» (۱۲ مارس). اسپاتیفای با انتشار تیزر ویدیویی با عنوان «ایمان داشته باش» در شبکه های اجتماعی این آلبوم را بیشتر تبلیغ کرد. مدت کوتاهی بعد، کارتی اکانت اصلی اینستاگرام خود را پاک کرد و به جای آن در اکانت اینستاگرام اوپیم پست گذاشت و تصویری از بیلبورد تایمز اسکوئر به اشتراک گذاشت. او بعداً یک پست اینستاگرامی را با عنوان «من یه سگم و شما
همه اینو می دونید #من میوزیک هستم» دنبال کرد و به نظرات پین شده اسپاتیفای و کای سنات پاسخ داد. بعداً در همان روز، کارتی به سادگی «جمعه» را در توییتر پست کرد، که اولین توییت خود از سال ۲۰۲۲ تاکنون به شمار می رود و بعداً تاریخ انتشار آلبوم را در ۱۴ مارس تأیید می کند. او متعاقباً یک ویدیوی اینستاگرامی با حضور هنرمند بریتانیایی بلک هین به اشتراک گذاشت که انتظارات برای انتشار قریب الوقوع آلبوم را تشدید کرد. آلبوم ابتدا قرار بود در نیمه شب، به وقت استاندارد شرقی (EST) منتشر شود. بااین حال، پس از آن سه ساعت به ساعت ۳:۰۰ صبح به وقت شرقی، یا نیمه شب، به وقت استاندارد اقیانوس آرام، به تعویق افتاد، که کارتی به آکادمیک و سنات هشدار داد. حضور مهمان نیز در این زمان فاش شد. عنوان. کارتی به عناوین بالقوه مختلف برای "میوزیک" کنایه زده بود. در ابتدا، او در پستی در توییتر به عنوان "خودشیفته" اشاره کرد که در آن اسکرین شات را از چت گروهی آی مسیج به اشتراک گذاشت و اعلام کرد: «نمونه های خالی را فراموش کنید. "خودشیفته را" رها کنید». این بیانیه تحریک آمیز لحن انتظار آلبوم را ایجاد کرد و باعث شد تا مدت کوتاهی پس از آن، تور خودشیفته ا
و به تور کینگ ومپ تغییر نام دهد. علاوه بر "خودشیفته"، طرفداران حدس می زنند که عنوان دیگری، "آنتاگونیست"، نیز می تواند با آلبوم مرتبط باشد. این گمانه زنی از تور جهانی لغو شده ناشی شد که در ابتدا قرار بود هنرمندانی مانند کن کارسن، دیستروی لونلی و هویکساید گنگ را به نمایش بگذارند. در مصاحبه ای در آوریل ۲۰۲۲ با مجله "ایکس ایکس ال"، کارتی از عنوانی که بعداً عنوان نهایی می شود، به سادگی با بیان "میوزیک" رونمایی کرد. او تأکید کرد که «در این مرحله تمام چیزی که هست همین است» و رویکردی مستقیم به کارش پیشنهاد می کند. از دسامبر ۲۰۲۳، کارتی عنوان "من میوزیک هستم" را به زبان می آورد که توجه طرفداران او را به خود جلب کرده است. سرانجام، در ۱۲ سپتامبر ۲۰۲۴، کارتی اعلامیه قابل توجهی در مورد "میوزیک" داد. او به طور رسمی عنوان "من میوزیک هستم" را در جریان عرضه پیش فروش های باکس ست فاش کرد. در کنار این اعلامیه، او پیش فروش دیجیتالی آلبوم را معرفی کرد و ۹ طرح سی دی مختلف را به نمایش گذاشت که سه مورد از آنها به عنوان بخشی از بسته های مرچ انحصاری برای خرید در دسترس بود. در سرویس های پخش، علی رغم اینکه عنوان اصلی در جلد آلبوم نگهداری
می شد، عنوان به "میوزیک" کوتاه شد.
الیسون واکا دانشیار تاریخ و تمدن ارمنی در دانشگاه کلمبیا است. کتاب او به نام "استان های غیرمسلمان در آغاز اسلام" توسط انتشاارت دانشگاه کمبریج در سال ۲۰۱۷ منتشر شد. این کتاب برنده جایزه انجمن مطالعات اوراسیای مرکزی در سال ۲۰۱۸ را برنده شد. واکا ۲ مقاله برای دانشنامه اسلام (ویرایش سوم) نوشته است.
کتی رایکس (؛ زادهٔ ) انسان شناس، نویسنده، استاد دانشگاه، رمان نویس، تهیه کننده تلویزیونی و پژوهشگر اهل ایالات متحده آمریکا است. وی استاد بازنشستهٔ افتخاری انسان شناسی قانونی دانشگاه کارولینای شمالی در شارلوت است و بابت الهام بخشیدن به ساخت سریال تلویزیونی "استخوان ها" شهرت دارد. اوایل زندگی. کتلین جون تولی در سال ۱۹۴۸ در شیکاگو زاده شد. او مدرک کارشناسی خود را در رشتهٔ انسان شناسی از دانشگاه امریکن در سال ۱۹۷۱ گرفت. در سال ۱۹۷۲، او کارشناسی ارشد خود را در رشته انسان شناسی زیستی در دانشگاه نورث وسترن به پایان رساند، و در همان جا و همان رشته در سال ۱۹۷۵ مدرک دکترای خود را نیز اخذ کرد. زندگی دانشگاهی و انسان شناسی. کتی رایکس از سال ۱۹۷۵، در دانشگاه ایلینوی شمالی، دانشگاه پیتسبرگ، دانشگاه کنکوردیا و دانشگاه مک گیل تدریس کرده است و در حال حاضر به عنوان استاد بازنشسته افتخاری انسان شناسی در دانشگاه دانشگاه کارولینای شمالی در شارلوت مشغول به کار است. در گذشته، کتی رایکس مشاور دفتر بازرس ارشد پزشکی قانونی در کارولینای شمالی بوده است. رایکس در تانزانیا حاضر شد تا در دادگاه بین المللی کیفری سازمان ملل متحد برای رواندا
شهادت دهد. او به کلاید اسنو و بنیاد انسان شناسی قانونی گواتمالا در انجام نبش قبر در منطقه دریاچه آتیتلان در ارتفاعات جنوب غربی گواتمالا کمک کرده است. او یکی از اعضای تیم «واکنش عملیاتی شناسایی اجساد در حوادث فاجعه بار» بود که برای کمک به فاجعه مرکز تجارت جهانی گماشته شده بودند. او یکی از ۱۰۰ انسان شناس است که توسط هیئت انسان شناسی قانونی آمریکا تأیید شده است و عضو هیئت مدیره آکادمی علوم پزشکی قانونی آمریکا است. او همچنین با «آزمایشگاه علوم قانونی و پزشکی قانونی» در استان کبک کانادا همکاری داشته است. رمان. علاوه بر کتاب های فنی-تخصصی، رایکس تا ژانویه ۲۰۱۹، ۲۳ رمان نوشته است که به ۳۰ زبان ترجمه شده است. ۲۰ تا از این رمان ها مجموعه ای از «تِمپرانس برنان» را تشکیل می دهند. اولین رمان او، «"از پیش مرده"»، در سال ۱۹۹۷ برنده جایزه آرتور الیس برای «بهترین رمان اول» شد. قهرمان داستانی رمان هایش، تِمپرانس «تمپی» برنان، یک انسان شناس قانونی است. سبک زندگی او دقیقاً شبیه زندگی خالقش کتی رایکس است و رایکس اظهار داشت که برنان و او «رزومه یکسانی دارند» و «برخی از ویژگی های شخصیتی تمپی در من هست»، اما در زندگی شخصی آن ها تفا
وت هایی مانند اعتیاد به الکل شخصیت وجود دارد. بخش بزرگی از رمان ها بر اساس واقعیت های علمی در زندگی واقعی هستند و رایکس اظهار کرده است که «به شدت و آگاهانه تلاش کرده مطالب علمی مطرح شده، درست باشد.» او از تجربیات دوران حرفه ای خود در رمان هایش استفاده کرده و دربارهٔ رمان "از پیش مرده" گفته است که «هر چیزی را که در کتاب توصیف می کنم، در واقع انجام داده ام.» او در رمان "رازهای گورستان" از تجربه سفرش به گواتمالا استفاده می کند. او همچنین (به همراه پسرش برندان) یک مجموعه رمان های داستانی نوجوان به نام "وایرالز" را با محوریت شخصیت خواهرزاده تمپی، «توری برنان» و گروهی از دوستانش با نام های بن، هیرام، شلتون و سگ گرگی شان کوپر نوشته است. یک رمان مستقل تحت عنوانِ «"دو شب"» که در ۱۱ ژوئیه ۲۰۱۷ منتشر شد، شخصیتی به نام ستردی نایت را به تصویر می کشد، زن قهرمانی سرسخت و زخم خورده. تلویزیون. سریال تلویزیونی "استخوان ها" محصول سال ۲۰۰۵ شبکهٔ تلویزیونی فاکس از زندگی و رمان های کتی رایکس الهام گرفته شده است. این سریال نام قهرمان زن کتاب های او، تِمپرانس «بونز» برنان را وام گرفته است. همچون رمان اصلی، برنان (امیلی دشانل) یک انس
ان شناس قانونی است. با این حال، تفاوت های زیادی هم وجود دارد: شخصیت تلویزیونی جوان تر و از نظر اجتماعی نامتعارف است، و محل کارش یک مؤسسی خیالی به نام جفرسونیان (نسخه داستانی مؤسسه اسمیتسونین در واشینگتن، دی.سی.) است. علاوه بر این، شغل فرعی شخصیت برنان در مجموعه تلویزیونی نویسندگی رمان است، که در مورد یک انسان شناس خیالی پزشکی قانونی به نام کتی رایکس قصه می نویسد. جدای از نام و شغل شخصیت، شباهت های کمی بین وقایع سریال تلویزیونی و رمان ها وجود دارد. کتی رایکس یکی از تهیه کننده های این مجموعهٔ تلویزیونی بود تا «مسائل علمی آن مطابق واقعیت باشد». او خودش در اپیزود فصل دوم «جوداس بر میله رقص» بازی کرده است؛ در نقش پروفسور کنستانس رایت، یک انسان شناس قانونی در هیئت امنای جفرسونیان که دفاع از پایان نامه زک آدی را به عهده دارد. رایکس نویسندهٔ فیلمنامهٔ اپیزود فصل پنجم «جادوگر در کمد» بود و اپیزود فصل نهم، «یارو در سد» و فصل یازدهم را با نام «استیف بر صخره» را با همکاری دخترش کری نوشت. دادگاه قتل کیسی آنتونی. رایکس در سال ۲۰۱۱ در محاکمه قتل کیسی آنتونی «شاهد خبره» بود. رایکس تمایلی به درگیر شدن در ماجرا نداشت، اما بعدا
ً موافقت کرد و تجزیه و تحلیل استخوانی کامل دختر آنتونی، «کیلی» را انجام داد، اما نتوانست علت مرگ را تعیین کند. او به این نتیجه رسید که هیچ مدرکی دال بر آزار وجود ندارد و به نظر می رسد که کودک از تغذیه خوبی برخوردار بوده است.
آب نبات جادویی یک فیلم کوتاه پویانمایی ژاپنی محصول ۲۰۲۴ به کارگردانی دایسوکه نیشیو، نویسندگی باک هی نا و محصول استودیوی انیمیشن ژاپنی توئی انیمیشن است. داستان از کتاب تصویری کره ای آب نبات جادویی الهام گرفته شده است. ساخت این فیلم ۲۱ دقیقه ای چهار سال طول کشید. این فیلم برای اولین بار در جشنواره بین المللی فیلم کودکان نیویورک در سال ۲۰۲۴ به نمایش درآمد و چندین نامزدی و جوایز از جمله نامزدی جایزه بزرگ هیئت داوران در جشنواره AFI ۲۰۲۴ و نامزدی جایزه بهترین فیلم کوتاه در جشنواره فیلم لندن را دریافت کرد. در ۲۳ ژانویه ۲۰۲۵، آب نبات جادویی نامزد جایزه اسکار بهترین پویانمایی کوتاه شد، که اولین فیلم توئی انیمیشن بود که به این افتخار دست یافت.
سکوی ۱۰ متر زنان که به عنوان مسابقه "شیرجه بلند (ساده) بانوان" نیز شناخته می شود، یکی از چهار رویداد شیرجه در برنامه رقابت های شیرجه در المپیک تابستانی ۱۹۱۲ بود. این اولین رویداد شیرجه زنان در بازی های المپیک تابستانی بود. این مسابقه از روز چهارشنبه ۱۰ ژوئیه ۱۹۱۲ تا شنبه ۱۳ ژوئیه ۱۹۱۲ برگزار شد. چهارده ورزشکار شیرجه از سه کشور به رقابت پرداختند.
کورگاش تاماک () یک شهرک در شهرستان بلاگووشچنسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
فیض الینسکویه () یک شهرک در شهرستان بلاگووشچنسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
بیمارستان نبوت بیمارستانی متعلق به نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران در شهر بندرعباس، استان هرمزگان است که وابسته دانشگاه علوم پزشکی ارتش می باشد. بیمارستان سیدالشهداء (ع) منطقه یکم امامت نداجا، متشکل از بخش های متفاوت تشخیصی_درمانی و درمانگاه های تخصصی و فوق تخصصی رشته های مختلف گروه های جراحی، کودکان، داخلی، زنان و زایمان و مامایی، بخش های بستری رشته های ذکر شده و نیز اتاق های عمل و بخش های ویژه بزرگسالان و اطفال، ICU، CCU، PICU، NBC، دیالیز، حراجی پلاستیک و ترمیمی، تصویربرداری و سی تی اسکن و سونوگرافی و آزمایشگاه و پاتولوژی و فیزیوتراپی است. از وجه تمایزات این بیمارستان، می توان به دارا بودن بزرگترین بخش موجود کشور و منحصر به فرد هایپربار مخصوص درمان بیماریهای غواصی و کاربردی طب نوین و همچنین فعال بودن بخش اورژانس هوایی و فرودگاه استاندارد بالگرد اشاره کرد.
آرمی ماریا راتیا (با نام خانوادگی پیشین آیراکسینن، زادهٔ ۱۳ ژوئیه ۱۹۱۲ در پائلک یاروی، فنلاند– درگذشتهٔ ۳ اکتبر ۱۹۷۹ در هلسینکی) بنیان گذار شرکت فنلاندی نساجی و پوشاک ماریمکو بود. او یکی از مشهورترین زنان کارآفرین فنلاند محسوب می شود. زندگی نامه. آرمی ماریا راتیا فرزند ماتیاس و هیلما بود که پدرش به تجارت اشتغال داشت، و مادرش معلم مدرسه ابتدایی بود. آرمی در سال ۱۹۳۵ با ویلیو راتیا، سرهنگ دوم و تاجر، ازدواج کرد. این زوج صاحب سه فرزند به نام های ریسوماتی، آنتیماتی، و اریکا شدند، اما ازدواجشان در سال ۱۹۶۹ به پایان رسید. آرمی راتیا در مدرسه هنرهای کاربردی، در رشته طراحی پارچه تحصیل کرد و از سال ۱۹۳۵ تا ۱۹۳۹ کارگاهی کوچک برای تولید پارچه در ویپور داشت. در خلال جنگ جهانی دوم، از ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۱، راتیا به عنوان کارمند اداری در وزارت دفاع فنلاند مشغول به کار شد. سپس در شرکت اروا-لاتوالا (Erva-Latvala) به عنوان طراح و نویسنده مشغول به فعالیت شد. در همین حال، همسرش ویلیو راتیا تدریس تاریخ نظامی در آکادمی نظامی فنلاند را ترک کرد و به دنیای تجارت وارد شد. او با همکاری آروو نورمی، شرکت پرینتکس (Printex) را تأسیس کرد که در زمی
نه تولید پارچه های موم اندود فعالیت داشت. در سال ۱۹۴۹، آرمی راتیا علاوه بر کار خود، به همسرش در مدیریت پرینتکس کمک می کرد. هنگامی که فروش محصولات این شرکت در آن سال به اهداف موردنظر ویلیو راتیا نرسید، آرمی پیشنهاد کرد که به جای پارچه های موم اندود، به تولید پارچه های مدرن بپردازند. در ۱۹۵۱، آرمی راتیا با همکاری ریتا ایمونن، طراح مد، شرکت ماریمکو را تأسیس کرد تا پارچه های شرکت نساجی پرینتکس را طراحی و بازاریابی کند. با این حال، همسرش ویلیو راتیا نسبت به آینده این شرکت بدبین بود. او نگران بود که با ریتا ایمونن به مشکلات مالی در پرینتکس و ماریمکو بر بخوردند و در نتیجه، ویلیو راتیا به طور مخفیانه سهام ریتا ایمونن را خریداری کرد. شرکت پرینتکس در ۱۹۵۳ ورشکست شد، اما فعالیتش ادامه یافت و آرمی راتیا به سهامدار اصلی آن تبدیل شد. در همان سال، وُوْکو اسکولین-نورمسنیِمی به عنوان طراح نساجی در ماریمکو استخدام شد. در سال ۱۹۶۰، زمانی که ژاکلین کندی، بانوی اول آینده ایالات متحده، در طول کارزار انتخاباتی همسرش، جان اف کندی مجذوب لباس های این شرکت شد و با یکی از این لباس ها روی جلد مجله اسپورتس ایلاستریتد ظاهر شد، ماریمکو به ش
هرت بین المللی دست یافت. در پی این موفقیت، به ویژه محافل فرهنگی و روشنفکری محصولات ماریمکو را به عنوان بخشی از سبک زندگی خود پذیرفتند. در اوایل دهه ۱۹۶۰، آرمی راتیا پروژه ای دیگر را بنیان نهاد. هدف این پروژه ایجاد یک «دهکده جهانی» بود که هم به عنوان آزمایشگاهی برای طراحی محصولات شرکت های پرینتکس و ماریمکو و هم به عنوان محلی برای کارکنان این شرکت ها عمل کند. با این حال، هزینه های سرسام آور این پروژه و سبک زندگی تجملی صاحبان آن باعث کاهش سودآوری شرکت های راتیا شد. در نتیجه، در سال ۱۹۶۶، دو شرکت ماریمکو و پرینتکس برای مدیریت و بازدهی بهتر با یکدیگر ادغام شدند. در اواخر دهه ۱۹۶۰، این شرکت دستخوش اصلاحات گسترده شد، اما هم زمان آرمی راتیا موفق شد جایزه معتبر نیمان مارکوس را که توسط زنجیره فروشگاه های بزرگ آمریکایی به برترین طراحان مد اهدا می شود، دریافت کند. در دوره ای که ماریمکو با مشکلات مالی روبه رو شد، مجموعه لباس هایی که توسط آنیکا ریمالا طراحی شده بود، موفقیت بزرگی کسب کرد. در اوایل دهه ۱۹۷۰، آرمی راتیا شروع به اعطای مجوز طراحی های ماریمکو به شرکت های خارجی کرد و از این طریق ماریمکو را به یک زنجیره بین المللی
با سیستم فرانچایز تبدیل کرد. در سال ۱۹۷۴، این شرکت وارد بورس شد. پس از درگذشت آرمی راتیا، سهام عمده ماریمکو به فرزندان او منتقل شد.
آخه! (به فرانسوی: Beurk!) یک فیلم انیمیشن کوتاه فرانسوی محصول سال ۲۰۲۴ به نویسندگی و کارگردانی لویک اسپوچه است. این انیمیشن ۱۳ دقیقه ای درباره دوران کودکی و کشف عشق برنده جوایزی در جشنواره های مختلف بین المللی فیلم از جمله جشنواره فیلم آنیما ۲۰۲۴ در بلژیک شد. همچنین در جشنواره های سراسر جهان، از جمله جشنواره بین المللی فیلم انیمیشن انسی، جشنواره بین المللی فیلم رود آیلند یا جشنواره بین المللی فیلم برلین ارائه شد. این فیلم همچنین نامزد جوایز سزار برای بهترین انیمیشن کوتاه شد. در ۲۳ ژانویه ۲۰۲۵، این فیلم همچنین نامزد جایزه اسکار بهترین پویانمایی کوتاه شد.
۴ بچه وارد بانک می شوند (انگلیسی: 4 Kids Walk Into a Bank) یک فیلم سرقت آمریکایی در سبک کمدی سیاه به کارگردانی فرانکی شاو (در اولین کارگردانی خود) است. در این فیلم لیام نیسون، تالیا رایدر، ویتنی پیک، جک دیلن گریزر، اسپایک فیرن، ترزا پالمر و جیم استرجس به ایفای نقش پرداخته اند. ساخت. فیلمبرداری در دسامبر ۲۰۲۴ در لیمریک، ایرلند، جایی که این شهر برای ظاهر شدن در ایالات متحده در دهه ۱۹۹۰ راه اندازی شد، آغاز شد. فیلمبرداری اضافی در شهرستان کلر انجام شد. انتشار. در دسامبر ۲۰۲۴، آمازون ام جی ام استودیوز حقوق توزیع داخلی فیلم را تحت برچسب اوریون پیکچرز به دست آورد، و میرامکس به عنوان تهیه کننده و تامین کننده مالی فیلم تعیین شد.
اوزلم کایا ( ; متولد ۲۰ آوریل ۱۹۹۰ در اردهان، ترکیه) یک دونده دو نیمه استقامت اهل ترکیه است. با قد ، ورزشکار قدبلند در عضو باشگاه ورزشی شهرداری اسکوداراستانبول که آیتاچ اوزبکر آن را مربیگری می کند می باشد. کایا در المپیک ۲۰۱۲ و المپیک ۲۰۱۶ در ماده ۳۰۰۰ متر با سرعت پرش شرکت کرد. او در مسابقات قهرمانی جهانی دو و میدانی سال ۲۰۱۷ که در لندن، انگلستان برگزار شد، در ماده ۳۰۰۰ متر با سرعت پرش، زنان شرکت کرد. و نتوانست به رقابت پایانی صعود کند.
هاریت باکر (؛ – ) نقاش نروژی بود که در زمان خود به شهرت رسید و در میان هنرمندان زن در کشورهای شمال اروپا و به طور کلی در قارهٔ اروپا پیشگام بود. او بیشتر به خاطر صحنه های داخلی دقیقش که با رنگ های غنی و تأثیر متقابل نور و سایه خلق شده شناخته می شود. زندگی نامه. باکر یکی از چهار دختری بود که در خانواده ای مرفه در هولمستران در وستفولد نروژ به دنیا آمد. پدر و مادرش نیلز باکر (۱۸۱۵–۱۸۷۷) و سوفی اسمیت پترسن (۱۸۱۹–۱۸۸۲) نام داشتند و او خالهٔ نقاش نروژی آستری ولهاون هایبرگ (۱۸۸۱–۱۹۶۷) بود. پدرش تاجر کشتی و مادرش از خانواده ای ثروتمند بودند. خانواده او در سال ۱۸۵۶ به کریستینیا (اسلو امروزی) نقل مکان کردند. او در مدرسه دخترانه ویلهلمینه اوتنریث (۱۸۵۷–۱۸۶۰) و مدرسه هارتویگ نیسن (۱۸۶۳) تحصیل کرد. باکر در سن ۱۲ سالگی، برای نخستین بار به یادگیری ترسیم و نقاشی نزد استادانی از جمله یواکیم کالمایر (۱۸۵۷) پرداخت. او نزد مربی هنر نروژی یوهان فردریک اکرزبرگ (۱۸۶۱–۱۸۶۵)، در برلین زیر نظر آلفونس هولندر (۱۸۶۶–۱۸۶۷) و با هنرمند دیگری به نام کریستن برون (۱۸۶۷–۱۸۶۸) تحصیل کرد و در مدرسه نقاشی کنود برگسلین (۱۸۷۱–۱۸۷۴) حضور یافت. بعدها
، او شاگرد ایلیف پترسن در مونیخ (۱۸۷۴–۱۸۷۸) شد. او همچنین از شاگردان لئون بونا و ژان-لئون ژروم در پاریس (۱۸۷۸–۱۸۸۰) بود. باکر همچنین یک تابستان را در شهر روشفور-آن-تر در موربیان گذراند و با لیون ژرمان پلوز که او را «خبره ترین مردی که تا به حال دیده ام» نامید. علاوه بر این، هاریت باکر به عنوان همراه خواهرش پیانیست مشهور کنسرت آگاته باکر گروندال (۱۸۴۷–۱۹۰۷)، در تورهای کنسرت خود به طور گسترده در سراسر اروپا سفر کرد. او در این سفرها فنون نقاشی را بیشتر یادگرفت. از سال ۱۸۸۰ تا ۱۸۸۸، او در پاریس ماند و مدتی در استودیوی مشترکی با هنرمند نروژی «کیتی لانگه شیلاند» فعالیت کرد. او همچنین با سالن ماری ترلا در پاریس در ارتباط بود. در سال ۱۸۸۸، باکر برای همیشه به نروژ بازگشت و در ساندویکا، خارج از کریستینیا ساکن شد. از سال ۱۸۸۹ تا ۱۹۱۲، او یک مدرسه هنری را اداره می کرد و در آنجا بر تعدادی از هنرمندان جوان از جمله ماری هوگه، لارس یورده و هنریک لوند تأثیر گذاشت. او همچنین به رمان نویس نروژی کورا ساندل درس های هنری داد. هاریت باکر فقط حدود ۱۸۰ اثر هنری خلق کرد که عمدتاً بر اساس موضوعات محلی بودند. کار او آهسته اما جامع بود. د
ر سال ۱۸۸۰، او اولین بار در پاریس با نقاشی "تنهایی" و در سال ۱۸۸۳ "فضای داخلی آبی" را در نمایشگاه پاییز در اسلو به نمایش گذاشت. او تحت تأثیر امپرسیونیسم بود. او هرگز به هیچ مکتبی تعلق نداشت، اما کار او اغلب با کار ایلیف پترسن (۱۹۲۸–۱۸۵۲) معاصرش مقایسه می شود. باکر بر اساس سنت واقع گرایی در نقاشی کار می کرد و به همین دلیل او را هم واقع گرا و هم یکی از نخستین نقاشان امپرسیونیست می دانند. باکر در سال های ۱۸۷۸، ۱۸۷۹ و ۱۸۸۰ نشان شافرز را دریافت کرد. او موفق به کسب مدال نقره ای هم در نمایشگاه جهانی (۱۸۸۹) شد. باکر آثار خود را در موزه علم و صنعت شیکاگو در نمایشگاه جهانی در سال ۱۸۹۳ در شیکاگو ایلینوی به نمایش گذاشت. باکر از سال ۱۹۰۷ تا زمان مرگش در سال ۱۹۲۵، یک کمک مالی خصوصی سالانه از سرمایه دار هنردوست و ثروتمند، «اولاف فردریک شو» (۱۸۶۱–۱۹۲۵) دریافت می کرد. او در سال ۱۹۰۸ مدال شایستگی زرین پادشاه (Kongens fortjenstmedalje i gull) را دریافت کرد. باکر در سال ۱۹۱۲، به عضویت «انجمن شمالی ها» درآمد و به او نشان پتر داس اعطا شد. در سال ۱۹۲۵، او نشان درجه ۱ شوالیه سنت اولاف را هم دریافت نمود. هاریت باکر در ۲۵ مارس ۱۹۳۲ در
گذشت و در «گورستان نجات دهنده ما» در اسلو به خاک سپرده شد. آدا مدسن (۱۹۱۷–۲۰۰۹) تندیس هایی برنزی از هریت باکر و خواهرش آگاته باکر گروندال را طراحی کرد که در سال ۱۹۸۲ در زادگاهشان هولمستران ساخته شد. تعدادی از بزرگ ترین موزه ها و مجموعه های هنری در نروژ آثار هنری باکر را به نمایش گذاشته اند؛ از جمله موزه ملی در اسلو، موزه برگن و مجموعه راسموس مایرز در موزه هنر برگن. نام و آثار هاریت باکر در نمایشگاه سال ۲۰۱۸ تحت عنوان «زنان در پاریس ۱۹۰۰–۱۸۵۰» گنجانده شد.
وقتی مارنی آنجا بود () رمانی نوشتهٔ جوآن جی. رابینسون، نویسندهٔ بریتانیایی است که نخستین بار در سال ۱۹۶۷ توسط انتشارات کالینز منتشر شد. داستان دربارهٔ دختری به نام آنا است که پس از بیمار شدن، مدتی را موقتاً برای استراحت و بهبودی در نورفک سپری می کند. در آنجا، آنا با دختری مرموز و سرسخت به نام مارنی آشنا می شود که در خانه ای مشرف به مرداب ها زندگی می کند. میان آنا و مارنی رابطه ای پنهانی شکل می گیرد که برای هر دو ارزشمند است. این رمان به موضوعاتی همچون بیگانگی، تنهایی و بخشش در دوران کودکی می پردازد. این کتاب پس از انتشار، نقدهای بسیار مثبتی دریافت کرد و منتقدان آن را به خاطر تصویرسازی های قوی از طبیعت، تعادل مناسب میان طنز و مضامین سنگین و بار احساسی آن تحسین کردند. این داستان در سال ۱۹۷۱ برای تلویزیون و در سال ۲۰۰۶ برای رادیو مورد اقتباس قرار گرفت. در سال ۲۰۱۴، استودیو جیبلی انیمیشنی به همین نام با اقتباس از این رمان منتشر کرد. پیشینه. رابینسون تا پیش از این، تنها در نوشتن کتاب هایی برای کودکان خردسال تجربه داشت و بیشتر به خاطر مجموعه های "تدی رابینسون" و "مری-مری" شناخته می شد. "تدی رابینسون" ماجراهای خیالی
میان یک دختر و عروسک تدی خرسه اش را روایت می کند. پس از نوشتن آن، رابینسون مجموعهٔ "مری-مری" را نوشت که به زندگی خانوادگی و شیطنت های یک دختر جوان می پردازد. پیتر ونسیتارت این مجموعه را «کمی پخته تر» توصیف کرد. رابینسون نوشتن کتاب برای کودکان بزرگ تر را فرصتی خوشایند برای رهایی از محدودیت های سخت گیرانهٔ واژگان و موضوعات در داستان های کودکان خردسال می دانست. بنا به گفتهٔ دختر رابینسون، نوشتن "وقتی مارنی آنجا بود" در طول یک تعطیلات تابستانی خانوادگی در روستای ساحلی برنهام اُوری استیث آغاز شد. رابینسون پیوندی دیرینه و دائمی با نورفک داشت و از حدود ۱۹۵۰، دارای ارتباطی ویژه با برنهام اوری بود. ویژگی های طبیعی مهم این منطقه شامل یک نهر و مرداب کشندی، همچنین ساحلی دورافتاده است که شن تپه ها آن را احاطه کرده اند. در هنگام جزر، رابینسون از ساحل، در امتداد مسیر مرداب شروع به قدم زدن کرد و به خانه ای با قاب های پنجره و درهای خاص آبی رنگ، به نام «انبار غله» چشم دوخت. رابینسون متوجه شد که از دور، خانه چنان در محیط اطراف محو به نظر می رسد که گویی ناپدید شده است؛ تا زمانی که نور کم خورشید، آجرچینی آن را به شکلی چشمگیر روش
ن ساخت. او به خانه نزدیک شد و از پنجرهٔ طبقهٔ بالا به داخل نگریست؛ در آنجا دختری جوان را دید که نشسته بود و کسی موهایش را شانه می زد. این تجربه، مشوق رابینسون برای نوشتن داستان شد. رابینسون در مدت باقی ماندهٔ اقامتش در روستا، زمان زیادی را در میان شن تپه ها گذراند و یادداشت هایی نوشت که به آفرینش شخصیت های آنا و مارنی انجامید. موقعیت جغرافیایی برنهام اوری استیث، به طور مستقیم تعیین کنندهٔ فضای داستان شد. ویژگی های انبار غله بر شکل گیری خانهٔ خیالی «مارش هاوس» در داستان تأثیر گذاشت. ساحل، شن تپه ها، چمنزارها و مسیرهای عبوری از میان مرداب از جمله مکان های مهم در داستان شدند. پس از پایان آن تابستان، رابینسون به نوشتن یادداشت های بیشتری ادامه داد. در طول حدود ۱۸ ماه، این یادداشت ها جمع آوری و گسترش یافتند و در نهایت به دست نوشتهٔ داستان تبدیل شدند. خلاصهٔ داستان. داستان رمان دربارهٔ دختری به نام آنا است. خانم پرستون، والد موقت آنا، درحالی که آنا سوار قطاری به مقصد نورفک می شود، با نگرانی از او خداحافظی می کند. زوج مسنی به نام آقا و خانم پگ، پس از پی بردن به بیماری آنا، از او دعوت کرده اند که مدتی مهمان آن ها باشد