Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
عه پاکستان وجود ندارد. اما تخمین ها از تغییر مذهب و ازدواج اجباری ۱۰۰ تا ۷۰۰ دختر مسیحی در سال خبر می دهند. این تخمین برای اقلیت هندو در پاکستان، تعداد قربانیان را حداقل ۳۰۰ نفر در سال نشان می دهد. صندوق بین المللی پول اعلام کرده است که پر کردن شکاف جنسیتی می تواند تولید ناخالص داخلی پاکستان را تا ۳۰ درصد افزایش دهد. به گفته زویا رحمان، هویت زن پاکستانی بر اساس فرهنگ عرفی مردسالارانه، تحت حمایت و تسلط دولت ساخته شده است. او استدلال می کند که جامعه از زن پاکستانی انتظار دارد که تمایلات جنسی خود را بروز ندهد، تحت کنترل باشد، و در صورت تخطی از این قوانین سزاوار به قتل رسیدن در قالب قتل های ناموسی باشد. به گفته او تبعیض علیه زنان با دخالت دولت در عمیق تر شدن آن جنبه سیستماتیک پیدا می کند. دولت از طریق سانسور زنان، تأیید فرهنگ و رسوم غلط و حتی تبلیغات آن ها به پایدار ماندن تبعیض ها کمک می کند. او استدلال می کند که دولت صرفاً به کنترل زنان بسنده نمی کند، بلکه در زندگی عمومی و خصوصی آن ها دخالت می کند تا تصمیم بگیرد که چه چیزی به عنوان فرهنگ پاکستان مشروع و مجاز است و چه چیزی مجاز نیست. پس از استقلال پاکستان از هند،
زنان در پاکستان به حمایت از اصلاحات سیاسی ای که به توانمندی آن ها کمک می کند، پرداختند. تلاش زنان برای اصلاحات سیاسی منجر به این شد که در سال ۱۹۴۸ قانونی تصویب شد که بر اساس آن حق زن مسلمان را برای ارث بردن اشکال مختلف دارایی به رسمیت شناخت. در سال ۱۹۵۶ تلاشی برای گنجاندن منشور حقوق زنان توسط دولت در قانون اساسی انجام شد، اما این امر ناموفق بود. قانون خانواده مسلمانان در سال ۱۹۶۱ که در خصوص ازدواج و طلاق نوشته شده است؛ مهم ترین اصلاحات اجتماعی و حقوقی ای است که در پاکستان با انگیزه فمینیستی جهت توانمندسازی قانونی زنان انجام شده است. دکتر جاوریا شهید و خالد منظور بات در مطالعه ای در سال ۲۰۱۲ تحت عنوان موقعیت زنان پاکستانی در قرن بیست و یکم، فمینیسم را برابری برای زنان و آزادی از تبعیض جنسیتی در جنبه های مختلف زندگی تعریف می کنند. تاریخچه. به گفته ملیحه ضیاء، با وجود جنبش های متعدد مبارزه با تبعیض زنان و تلاش برای برابری در پاکستان، هنوز جنبش فمینیستی فراگیری در این کشور وجود ندارد. ضیاء تاریخ جنبش فمینیستی در پاکستان را به ۳ مرحله تقسیم می کند: مرحله اول: ۱۹۴۷–۱۹۵۲. در زمان جنگ استقلال پاکستان از هند، زنان مس
لمان قربانی خشونت های متعددی بودند. گزارش شده است که در این مدت ۷۵ هزار زن مسلمان ربوده شده و مورد تجاوز جنسی قرار گرفته اند. در همان زمان بود که فاطمه جناح، کمیته امداد زنان را تشکیل داد که بعداً به انجمن زنان پاکستان تبدیل شد. جناح در ادامه یک ایستگاه رادیویی مخفی تأسیس کرد و در سال ۱۹۶۵ از بازنشستگی سیاسی خودخواسته خود خارج شد تا علیه دیکتاتوری نظامی ایوب خان در انتخابات ریاست جمهوری شرکت کند. بیگم رعنا لیاقات علی خان به پناهندگانی که در جریان تجزیه هند از هند گریختند کمک کرد و انجمن زنان پاکستان را در سال ۱۹۴۹، دو سال پس از تشکیل کشور پاکستان، سازمان داد. خان با توجه به کمبود پرستار در کراچی، از ارتش درخواست کرد تا زنان را برای تزریق آمپول و کمک های اولیه آموزش دهد و در نتیجه این اقدام نیروهای شبه نظامی زنان ایجاد شد. پرستاری همچنین به یک مسیر شغلی برای بسیاری از دختران تبدیل شد. او حتی پس از ترور همسرش در سال ۱۹۵۱ به مأموریت خود ادامه داد و در سال ۱۹۵۲ اولین نماینده زن مسلمان در سازمان ملل متحد شد. به گفته عایشه خان، در دهه های اولیه پس از استقلال، زنان نخبه پاکستانی عمدتاً روی ناسیونالیسم اسلامی سرمایه
گذاری کردند و برای حقوق محدود زنان در چارچوب اسلام تلاش می کردند. زنان در ادامه با ظهور جریان اسلامیزه سازی دیکتاتوری پاکستان که به نفی حقوق آن ها می پرداخت، در مقابل حاکمیت قرار گرفتند. مرحله دوم: دهه ۱۹۸۰. پایان دهه ۱۹۷۰ با موج جدیدی از اسلامی سازی سیاسی در بسیاری از کشورهای مسلمان همراه بود. در پاکستان، رژیم دیکتاتوری نظامی محمد ضیاءالحق به قدرت رسید و اسلام سازی پاکستان را آغاز کرد. قوانین جزای پاکستان برمبنای اسلام بازتعریف شد و متعاقز آن، زنا جرم کیفری شناخته شد و مجازات های شلاق، قطع عضو و سنگسار در قانون قرار گرفت. جنبش فمینیستی در پاکستان شدیداً با اجرای قوانین اسلامی مخالفت کرد، آن ها طرفدار لیبرالیسم بودند و قوانین اسلامی را باستانی تفسیر کرده و معتقد بودند این قوانین برای اجرا در دنیای مدرن مناسب نیست. پس از تلاش ها و مبارزات فراوان، بخش هایی از قانون به طور قابل توجهی توسط لایحه حمایت از زنان در سال ۲۰۰۶ بازنگری شد. در خصوص مقابله با اسلامی سازی جامعه انجمن اکشن زنان (WAF) در سال ۱۹۸۱ تشکیل شد. به گفته مدیحه اختر، ژنرال ضیا در نهایت به دنبال کنترل نقش زنان در تمام عرصه های عمومی اجتماعی بود که فش
ار غیرمنتظره ای را بر زنان پاکستانی وارد کرد. در واکنش به سیاست اسلامی سازی ضیاء، بسیاری از زنان پاکستانی از جمله نویسندگان و دانشگاهیان و نخبگان در مخالفت با این سیاست ها فعال شدند. اختر استدلال می کند که نسل جوان فعالان دهه ۱۹۸۰ از نظر فکری گرایش بیشتری نسبت به نسل های پیشین به رویکرد فمینیستی داشتند. او می گوید که جنبش های فمینیستی با ارائه تفسیرهای مترقی تری از اسلام که در آن ها به حقوق زنان توجه بیشتری شده بود، به مبارزه با افراطی گری مذهبی و تفسیر سنتی از اسلام پرداختند. این رویکرد آن ها حمایت غیرمنتظره سازمان های زنان اسلامی جناح راست را به دست آورد. آن ها از طریق رسانه های مختلف مانند مقالات روزنامه، هنر، شعر و ترانه به مبارزات انتخاباتی پرداختند پس از ضیاء: ۱۹۹۸–۲۰۰۸. از زمان پایان حکومت ژنرال ضیا، پاکستان اولین نخست وزیر زن خود، بی نظیر بوتو را انتخاب کرد. برخی از تلاش های قانون گذاری فمینیستی، مانند تأسیس کلانتری های زنانه و انتصاب قاضی های زن برای اولین بار انجام شد. با این حال، بسیاری از قوانین ضد زن تصویب شده در دوره ژنرال ضیا باقی ماند. در دوران پس از ضیاء، فعالان زن تلاش کردند با نوشتن مقالات
و انجام تحقیقات و پژوهش ها به تقویت صدای زنان در جامعه و ترویج حکومت دمکراتیک فراگیر متمرکز شوند. به طور مثال برای اولین بار تحقیقاتی را در خصوص افزایش آگاهی در مورد حقوق جنسی و باروری زنان تهیه کردند که به آموزش و آگاه سازی زنان می پرداخت. همچنین فعالان زن در دغدغه های دیگری مانند مسائل زیست محیطی، و صلح و سازش میان شهروندان پاکستان و هند صحبت و تحقیق کردند. ۲۰۱۸ - اکنون. جنبش فمینیستی در پاکستان پس از سال ۲۰۰۸ با ظهور کانال های رسانه ای خصوصی و رسانه های اجتماعی وارد دوره جدیدی شد. در دوران جدید زنان به طور فزاینده ای قادر به اشتراک گذاری عقاید و نظرات خود در رسانه های اجتماعی بودند و همین امر موجب شتاب گرفتن جنبش فمینیستی شد. راهپیمایی های زنان در سالروز ۸ مارس اکنون در شهرهای متعددی در سراسر پاکستان برگزار می شود. شعارهای مطرح شده در راهپیمایی ها شامل افزایش مشارکت سیاسی و نمایندگی زنان، حمایت از اقلیت های جنسیتی و جنسی، حمایت از اقلیت های مذهبی و سایر گروه های به حاشیه رانده شده در پاکستان است. این جنبش همچنین خواستار ایمن تر کردن فضاهای عمومی برای زنان و تراجنسیتی ها شده است و همچنین خواستار پایان دادن
به خشونت علیه زنان و ترنس جندرها شده است. انواع. ملیحه ضیا می گوید که فمینیسم در پاکستان به دو شکل یافت می شود: فمینیسم لیبرال سکولار و فمینیسم اسلامی. فمینیسم لیبرال. فمینیسم لیبرال در محافل لیبرال چپ برجسته تر است و اغلب توسط احزاب سیاسی چپ گرا مانند PPP حمایت می شود. عقاید این گروه با ارزش های آزادی لیبرال، حقوق بشر و سکولاریسم مشخص می شود. فمینیسم اسلامی. نسائیسم اسلامی بیشتر ماهیتی سنتی دارد و از کسب حقوق زنان در نگاه اسلامی حمایت می کند. این جنبش عمدتاً توسط میانه روها و احزاب راست پاکستان حمایت می شود. کلمه نسائیسم از سوره نساء، قرآن آمده است که ریشه های اسلامی جنبش را نشان می دهد. این جنبش به دلیل تبلیغ حقوق اسلامی و پذیرش آنچه که دیگر گروه های فمینیستی سکولار «ساختار پدرسالار اسلامی پاکستان» می نامند، با انتقاداتی مواجه شده است. هنر و ادبیات فمینیستی در پاکستان. بسیاری از آثار هنری و ادبی فمینیستی در پاکستان با ادبیات سنتی مقابله می کنند. ادبیاتی که به دلیل تحمیل باورهای دگم مذهبی شهرت دارد. نویسندگان فمینیست اغلب جنبش های فمینیستی پاکستان را در مقابله با هژمونی پدرسالارانه سنتی توصیف می کنند به گفته
شهباز احمد چیما، مردسالاری پاکستان با هدف نهایی پذیرش، درونی کردن و ترویج گفتمان مردسالارانه به عنوان یک آرمان در جامعه، به تولید ادبیات و هنر می پردازد. در همین راستا نویسندگان فمینیستی با بازخوانی ادبیات سنتی پاکستان، جنبه های مردسالارانه و ضد زن این آثار را برجسته کردند. به طور مثال افیه س ضیا با تأکید بر برخی از نوشته های سید احمد خان، برجنبه های تاریک تفکر این نوشته ها تأکید کرد. یا بهشتی زوار اشرف علی ثناوی؛ در دوران پس از استقلال پاکستان، نوشته های ابوعلاء مودودی را که به نظر او در پی ایجاد و تحکیم تفکر مردسالارانه اسلامی بود، نقد کرد. این نقدها و بحث ها از جنبه آگاه سازی جامعه و فرهنگ حائز اهمیت بود. تلویزیون و سینما نیز به ارائه تصویر زنان مطیع پاکستانی در جامعه مردانه می پرداختند. اس.اس. سیراج الدین در دانشنامه ادبیات پسااستعماری به زبان انگلیسی، نسبت به وجود فضای آزاد برای فمینیسم در پاکستان ابراز تردید می کند و معتقد است که این کشور همچنان به شدت تحت تأثیر تعصبات مذهبی قرار دارد. با این حال، او اذعان دارد که آگاهی از مسائل فمینیستی، تغییر نقش زنان و هویت زنانه در پاکستان وجود دارد و این مسائل در
ادبیات انگلیسی این کشور بازتاب بیشتری یافته اند. در ادبیات انگلیسی پاکستانی، ادراک شخصیت های اصلی زن از هویت زنانه شان و نقش کنش مندی را که در قصه دارند؛ می توان در رمان هایی مانند آثار باپسی سیدهوا و «روزهای بدون گوشت» سارا سولری مشاهده کرد. شاعران پاکستانی مانند مکی کوریشی، هینا فیصل امام، عالمگیر هاشمی و توفیق رفعت هم در به تصویر کشیدن این موضوعات با محافظه کاری بیشتر آثاری تولید کرده اند. یکی از اولین فیلم های فمینیستی در پاکستان «راج زنان» (حکومت زنان) نام داشت. این فیلم در سال ۱۹۷۹ اکران شد، اما با وجود اینکه در دوره ای موفق برای سینمای پاکستان منتشر شد، در گیشه به موفقیت دست نیافت. «زن گفتاری: پیمایش کنشگری، سیاست و مدرنیته در پاکستان» مجموعه ای از مقالات فمینیستی است که در سال ۲۰۲۱ توسط شری رحمان ویرایش شده و شامل مقالاتی از افرادی چون حنا جیلانی، خاور ممتاز، عافیه شهربانو ضیا و دیگران است که تاریخچه قانون خانواده مسلمان، انجمن اقدام زنان و تغییرات قانون گذاری مختلف در تاریخ پاکستان را روایت می کنند. سارا پراچا مطالبی منتشر می کند تا زنان پاکستانی را به انجام کسب وکار تشویق کند، که این برخلاف هنجارهای
رایج در پاکستان است و برای الهام بخشی به زنان برای کار کردن انجام می شود. بینا شاه و فیفی هارون دربارهٔ فمینیسم و هنر می نویسند، و نغت داد دربارهٔ فمینیسم در عصر دیجیتال سخن می گوید. عصمت چغای. با شروع دهه ۱۹۳۰، عصمت چغتای به طور گسترده دربارهٔ موضوعاتی از جمله جنسیت زنانه و زنانگی، طبقه متوسط، و تضاد طبقاتی، اغلب از دیدگاه مارکسیستی نوشت. فاطمه بوتو. فاطمه بهٹو دختر وزیر پیشین مرتضیٰ بهٹو است. او نویسنده سه رمان است. «آوازهای خون و شمشیر» یک کتاب خاطرات دربارهٔ پدرش است که ترور شد. فرخنده شهید خان. فرخنده شهید خان، پژوهشگر، فعال و دانشگاهی فمینیست است. او ادبیات معاصر انگلیسی را در دانشگاه دولتی فیصل آباد تدریس می کند. پژوهش هایش بر فمینیسم، مارکسیسم، فرهنگ، و جنسیت و تمایلات جنسی متمرکز است. خان در همکاری علمی با دانشکده ادبیات، زبان ها و فرهنگ های دانشگاه ادینبورگ، در حال حاضر روی پروژه ای کار می کند که پیچیدگی های زندگی زنان ساکن در مناطق قرمز و محله های روسپی گری در پاکستان را بررسی می کند، و این کار او را به پیشگامی در پرداختن به این موضوع اغلب تابو در این کشور تبدیل کرده است. او علاوه بر فعالیت های دا
نشگاهی، مرتباً برای مطبوعات ملی و بین المللی می نویسد و دیدگاه های عمیقی دربارهٔ مسائل حقوق بشر، به ویژه حقوق زنان در پاکستان و کشورهای همسایه آن ارائه می دهد. خان فعالانه در مجامع مختلفی از جمله سازمان زنان ملل متحد، کمیته ویژه اعضای خصوصی برای برابری جنسیتی در مجلس قانون گذاری بریتیش کلمبیا، و کمیسیون روابط انسانی شهر آتلانتا، برای برابری جنسیتی تلاش کرده است. علاوه بر این، او رهبری شاخه های پاکستانی «اندیشکده ادبی» و «انجمن فمینیستی دانشگاه ادینبورگ» را بر عهده دارد. همچنین، او بنیان گذار انجمن فمینیستی در دانشگاه دولتی فیصل آباد است.
جنگ علیه زنان شعاری در فضای سیاسی ایالات متحدهٔ آمریکا است که برای توصیف برخی از سیاست ها و قوانین حزب جمهوری خواه به عنوان تلاشی گسترده برای محدود کردن حقوق زنان، به ویژه حقوق باروری، از جمله سقط جنین، به کار می رود. اعضای برجستهٔ حزب دموکرات مانند نانسی پلوسی و باربارا باکسر، و همچنین فمینیسم، از این عبارت برای انتقاد از حامیان این قوانین به عنوان تلاش برای تحمیل سیاست اجتماعی خود بر زنان از طریق قانون گذاری استفاده کرده اند. این شعار برای توصیف سیاست های جمهوری خواهان در زمینه هایی مانند دسترسی به خدمات بهداشت باروری، به ویژه پیشگیری از بارداری و سقط جنین؛ تعریف تجاوز جنسی به منظور تأمین مالی عمومی برای سقط جنین؛ پیگرد قضایی خشونت علیه زنان؛ و تبعیض در محیط کار علیه زنان به کار رفته است. در حالی که این عبارت در زمینه های دیگر و پیش از سال ۲۰۱۰ نیز به کار رفته است، پس از انتخابات کنگره ای ایالات متحدهٔ آمریکا (۲۰۱۰) به یک شعار رایج در گفتمان سیاسی ایالات متحده تبدیل شد. این اصطلاح اغلب برای توصیف مخالفت با فرمان پیشگیری از بارداری در لایحهٔ حفاظت از بیمار و مراقبت مقرون به صرفه و سیاست های مربوط به کاهش بود
جهٔ سازمان های بهداشت زنان که خدمات سقط جنین ارائه می دهند، به کار رفته است. بازخوردها. واکنش جمهوری خواهان. منتقدان این عبارت وجود جنگ علیه زنان را رد کرده اند و برخی گفته اند که این یک ترفند برای تأثیرگذاری بر رأی دهندگان زن است. راینس پریبس، رئیس کمیتهٔ ملی جمهوری خواهان، این جنگ را یک «افسانه» نامید و گفت: «اگر دموکرات ها می گفتند که ما جنگی علیه کرم های شتری داریم و هر رسانهٔ اصلی در مورد این که جمهوری خواهان جنگی علیه کرم های شتری دارند صحبت می کرد، پس با کرم های شتری مشکل پیدا می کردیم.» نمایندهٔ جمهوری خواه کتی مک موریس راجرز جنگ علیه زنان را یک افسانه خواند و گفت «این تلاشی است برای ایجاد شکاف سیاسی در سال انتخاباتی.» او به انتخابات ۲۰۱۰ و نانسی پلوسی اشاره کرد و گفت «می توان استدلال کرد که زنان در واقع اولین زن رئیس مجلس را از سمتش برکنار کردند.» فرماندار کارولینای جنوبی نیکی هیلی در سال ۲۰۱۲ گفت «جنگی علیه زنان وجود ندارد. زنان در حال انجام کارهای خوبی هستند.» نمایندهٔ جمهوری خواه پال رایان ایدهٔ جنگ جمهوری خواهان علیه زنان را مسخره کرد و گفت «الان جنگی علیه زنان است؛ فردا جنگی علیه ایرلندی های چپ
دست یا چیزی شبیه به آن خواهد بود.» سناتور جمهوری خواه لیسا مرکاوسکی به انتقادات هم حزبی هایش پاسخ داد و از آنها خواست «به خانه بروید و با همسر و دخترانتان صحبت کنید» اگر فکر می کنید که جنگی علیه زنان وجود ندارد، و گفت «این حمله به زنان بی معنی است.» رسوایی های آزار جنسی دموکرات ها. اعضای حزب دموکرات، هم برجسته و هم محلی، متهم به مشارکت در جنگ علیه زنان شده اند. در یک مقاله برای "یواس ای تودی"، گلن رینولدز در ژوئیه ۲۰۱۳ نوشت که «بیشتر اقدامات در جنگ علیه زنان به نظر می رسد از جبههٔ دموکرات ها باشد»، که به اتهامات آزار جنسی علیه باب فیلنر شهردار سن دیگو، و رسوایی جنسی الیوت اسپیتزر اشاره داشت. کمیتهٔ سناتوری ملی جمهوری خواه نیز از این رسوایی ها در بیانیه های مطبوعاتی خود استفاده کرده و سناتورهای دموکرات ایالت های آیووا و نیوهمپشر را به این اتهامات مرتبط کرده است. واکنش های دیگر. جاناتان آلتر این عبارت را به عنوان یک «مفهوم آلترناتیو اما ناعادلانه» توصیف کرد.
باکِزه امین خاکی (۱۹۳۰ – ۲۰۰۳) شاعر عراقی بود. در بغداد از پدری شاعر به دنیا آمد که او را تشویق به سرودن شعر کرد. در دانشکدهٔ ادبیات دانشگاه بغداد درس خواند و فارغ التحصیل شد. به شعر آزاد متمایل شد و عاشق مکتب نمادگرایی بود، اما شعر کلاسیک سرود و در آن به برتری رسید. به عنوان معلم در دبیرستان های دخترانه بغداد کار کرد. در بسیاری از تظاهرات ملی شرکت کرد و قبل از انقلاب ژوئیهٔ ۱۹۵۸ محاکمه و دستگیر شد. زندگی و پیشه. باکِزه (پاکیزه) امین خاکی در سال ۱۹۳۰ (در برخی منابع ۱۹۳۶، ۱۹۳۲) در بغداد (در برخی منابع، کرکوک) به دنیا آمد.او اولین دختر پدر و مادرش بود که به قبیلهٔ عربی ربیعه منتسب بودند. پدرش عاشق ادبیات به ویژه شعر بود. باکزه وارد دبستان شد و وقتی به کلاس چهارم آن مرحله رسید، عاشق شعر شد و شروع به خواندن آن کرد. تحصیلات ابتدایی را به پایان رساند و وارد دوره راهنمایی شد و در آن هنگام به سرودن شعر پرداخت، ژانر غزل را به عنوان اولین شیوه ای که در اشعار خود به کار برد، پذیرفت. اما او نتوانست این ابیات را به پدر و مادرش نشان دهد، زیرا شرایط خانه اجازه نمی داد دختری غزل بسراید. روزنامه های عراق در زمانی که تنها او چ
هارده سال داشت، آثارش را منتشر کردند.به همراه پدرش که افسر ارتش عراق بود به دبیرستانی در شهر کرکوک رفت و از آن فارغ التحصیل شد. او در سال ۱۹۵۰ وارد دانشکدهٔ ادبیات دانشگاه بغداد شد و افراد زیادی را پیدا کرد که او را به شعر تشویق کردند، بنابراین دری تازه در شعرش گشود که سیاست بود. در سال ۱۹۵۲ پدرش را از دست داد و مادر، خواهران کوچکتر و دو برادر برایش بر جا ماند. به جز عربی، برکردی و ترکی تسلط داشت. او به عنوان معلم در دبیرستان های دخترانه بغداد کار کرد.از جمله شاعرانی که بر وی تأثیر گذاشتند، علی محمود طه، فدوی طوقان، عمر خیام، احمد رامی، ابوالقاسم الشابی و نزار قبانی هستند. او مدرک کارشناسی زبان عربی را از دانشگاه بغداد و دیپلم عالی در تحقیقات اجتماعی از همان دانشگاه گرفت. همچنین دیپلم عالی در توسعهٔ اجتماعی از مرکز بین المللی در سرس اللیان، قاهره، مصر به دست آورد. در بسیاری از تظاهرات ملی شرکت کرد و قبل از انقلاب ژوئیهٔ ۱۹۵۸ محاکمه و دستگیر شد.بیشتر روزنامه های عراق و کویت و روزنامهٔ «الاهرام» مصر، آثارش را منتشر کردند. او در چندین کنفرانس شرکت کرد، از جمله: کنفرانس جوانان آسیایی- آفریقایی، ۱۹۵۹، قاهره؛ کنفرا
نس توسعهٔ اجتماعی، ۱۹۶۱، بیروت؛ کنفرانس اتحادیهٔ زنان عرب، ۱۹۶۶، قاهره؛ کنفرانس قدرت مردمی عرب، ۲۰۰۱، بغداد؛ کنفرانس قدرت مردمی عرب، ۲۰۰۲، بغداد. در سال ۲۰۰۲، او مدال ماجده برای خلاقیت شاعرانه را از اتحادیهٔ زنان عراق در طی کنفرانس نیروهای مردمی عرب در بغداد دریافت کرد. در «معجم البابطین برای شاعران عربی در دو قرن نوزدهم و بیستم» دربارهٔ شعر او آمده است: «شاعری است نوگرا. شعرش میان شعر عروضی پایبند به وحدت وزن و قافیه و سرودن بر پایهٔ نظام آزاد متنوع است… اشعار آزاد او با عمق معنایی، عاطفهٔ ظریف و اندوه دفن شده متمایز می شود.» او یکی از پیشگامان شیوه ای نوین در شعر عراقی سدهٔ بیستم، معروف به شعر منثور، شمرده می شود. در شعر نمادگرایی نیز برجسته بود، با این حال در شعر عمودی برتری یافت. او شاعری ظریف است که «شاعر شاد» لقب گرفت، زیرا روح فکاهت در اشعارش نمایان است. باکزه امین در سال ۲۰۰۳ در بغداد درگذشت. زندگی شخصی. از طریق ازدواج با مهندس سمیر عثمان خریبه (کارشناس بین المللی در سازمان ملل) تابعیت مصر را به دست آورد و در قاهره اقامت گزید. آنها چهار فرزند داشتند: سه دختر (یکی دکتر، دیگری باستان شناس و سومی حسابدار
) و یک پسر به نام سلیمان سمیر عثمان خریبه که مشاور حقوقی شد. آثار. از جمله مجموعه های شعری او:
فمینیسم در تایلند از بسیاری از بنیان های سنتی نظریه فمینیستی نشأت می گیرد، اما با این وجود از طریق گروه های فعال اجتماعی در بستر دموکراسی غیرلیبرال تایلند پیش می رود. دولت تایلند ادعا می کند که به عنوان یک جامعه مدنی عمل می کند و کنشگری اجتماعی در برابر تبعیض های جنسیتی را به رسمیت می شناسد. در دولت تایلند، کنشگری فمینیستی به شدت به ساختارهای طبقاتی وابسته است و بر جنبه های خاصی از سیاست عمومی تمرکز دارد که با وضعیت اجتماعی-اقتصادی زنان مرتبط است. سلسله مراتب مسائل فمینیستی به جایگاه طبقاتی فرد بستگی دارد. نخبگان تایلندی بر سیاست عمومی، برابری اجتماعی و افزایش حضور زنان در حوزه های اقتصادی تمرکز دارند. نسل جوان تر تایلندی کمتر به سیاست عمومی و سیاست رسمی اهمیت می دهد، در حالی که زنان فمینیست طبقه متوسط تایلند نگرانی های سیاسی خود را از طریق ابزارهای سنتی تر و قدیمی تر مانند اجراهای هنری بیان می کنند. جنسیت در فرهنگ تایلند. سازمان هایی مانند بنیاد حمایت از سلامت زنان تایلند بر حقوق باروری و مسائل جنسی زنان تایلندی بر اساس انتخاب تمرکز دارند، که موضوعی سنتی در فمینیسم است. این بنیاد که در بانکوک قرار دارد، شامل
تحقیق، آموزش پرستاران ماهر و برگزاری کنفرانس های بین المللی دربارهٔ تسهیل سقط جنین ایمن است. مسائل جنسی اغلب به عنوان موضوعی فمینیستی در تایلند مورد بحث قرار می گیرد، زیرا تنوع ترجیحات جنسی در فرهنگ تایلند وجود دارد. موضوع جنسیت بر اساس هنجارهای طبقاتی جامعه سنجیده می شود. چالیداپورن سونگسامفان، در مقاله اش «بومی سازی فمینیسم: صدای زنان و کنشگری اجتماعی در زمینه تایلند»، می گوید: «در حالی که برخی فمینیست های تایلندی کار جنسی تجاری را تحمل نمی کنند، برخی دیگر آن را به عنوان نوعی کار می بینند که زنان ممکن است به دلایل و شرایط خاص خود انتخاب کنند.» کارگران جنسی و حقوق بشر. کارگران جنسی در تایلند دهه هاست که در حال مقاومت و سازمان دهی هستند. در سال ۱۹۸۵، با حمایت چانتاویپا آپیسوک، فعال تایلندی و مدافع حقوق زنان، اولین سازمان خود را به نام بنیاد امپاور تشکیل دادند. در سال ۲۰۰۴، سازمان دیگری به نام SWING توسط اعضای امپاور ایجاد شد. امپاور نقش پیشرو در ایجاد شبکه ها و سازمان های متعددی برای رسیدگی به مسائل اچ آی وی، مهاجرت، اصلاحات سیاسی و بلایای طبیعی مانند سونامی داشته است. کارگران جنسی اغلب به عنوان رهبران فمینی
سم تایلندی شناخته نمی شوند. مدارک دانشگاهی مطالعات زنان. دو مؤسسه در تایلند مدرک کارشناسی ارشد در رشته مطالعات زنان ارائه می دهد: دانشگاه چیانگ مای از سال ۲۰۰۰ و برنامه مطالعات زنان و جوانان در دانشگاه تاماسات. اولین مرکز مطالعات زنان در سال ۱۹۸۱ تأسیس شد. رشته مطالعات جنسیت و توسعه (GDS) در مؤسسه فناوری آسیا (AIT) نیز از جمله این برنامه هاست.به گفته یک اقتصاددان مستقل در بانکوک، ستاپوت سوتیوارت-ناروپوت، تا سال ۲۰۲۰ تعداد زنان در تایلند یک میلیون نفر بیشتر از مردان خواهد بود و «ده دانشکده برتر در ده دانشگاه برتر تایلند، به جز حسابداری و آموزش، دانشجویان زن بیشتری نسبت به دانشجویان مرد دارند.»
فمینیسم در بنگلادش (به بنگالی: বাংলাদেশে নারীবাদ) به دنبال دستیابی به حقوق برابر برای زنان در بنگلادش از طریق تغییرات اجتماعی و سیاسی است. ماده ۲۸ قانون اساسی بنگلادش تصریح می کند که "زنان در تمامی عرصه های دولتی و زندگی عمومی حقوق برابری با مردان خواهند داشت". تاریخچه. جنبش های فمینیستی در بنگلادش مدت ها پیش از استقلال این کشور آغاز شدند. در قرن نوزدهم، جنبش اصلاحات اجتماعی که عمدتاً توسط رهبران اجتماعی مرد انجام می شد، برای لغو رسوماتی مانند کشتن نوزادان دختر، ازدواج کودکان و سوزاندن بیوه ها تلاش می کرد. فعالان زن در بنگلادش در دوران حکومت بریتانیا و پاکستان برای احقاق حقوق خود سازماندهی شدند. آن ها برای مبارزه در زمینه هایی مانند خشونت علیه زنان، فرصت های اقتصادی برای زنان، نمایندگی برابر در سیاست، حقوق باروری، اصلاح قوانین خانواده و برابری جنسیتی در سیاست های عمومی بسیج شدند. در دوران پاکستان، جنبش فمینیستی بیشتر بر سیاست و مبارزات ملی متمرکز بود. جنبش فمینیستی دهه های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ توسط زنان حرفه ای از مناطق شهری رهبری می شد. اواسط قرن بیستم. اواخر قرن بیستم: ادبیات و فعالیت فمینیستی قرن بیست و یکم: ادامه
تلاش ها و به رسمیت شناسی معضلات. قانون خانواده مسلمانان. قانون خانواده مسلمان در زمان استعمار بنگال وضع شد. این قانون در خصوص حقوق زنان تبعیض آمیز است.
آلیس ای. گری (۷ ژوئن 1914۲۷ آوریل ۱۹۹۴) حشره شناس و اوریگامیست آمریکایی بود. او ۴۳ سال به عنوان حشره شناس در موزه تاریخ طبیعی آمریکا در نیویورک کار کرد و به نوشتن، تصویرسازی و ساخت مدل های بزرگ از حشرات پرداخت. او که به عنوان «بانوی حشره» شناخته می شود، در موزه و در مدارس فعالیت می کرد. او ابتدا شروع به تمرین اوریگامی به عنوان گسترش علاقه خود به حشرات کرد و سنت استفاده از موجودات اوریگامی برای تزئین درخت کریسمس موزه را آغاز کرد. در دهه ۱۹۶۰، او بیشتر با جامعه اوریگامی درگیر شد و در سال ۱۹۷۸، به همراه لیلیان اوپنهایمر و مایکل شال، که اکنون با نام انجمن اوریگامی آمریکا شناخته می شود، مرکز دوستان اوریگامی آمریکا را در نیویورک تأسیس کرد. دوران اولیه زندگی و تحصیل. آلیس ای گری در ۷ ژوئن ۱۹۱۴ به دنیا آمد. مادرش از خانواده ای کشاورز و پدرش مهندس بود. او از کودکی به حشرات علاقه زیادی داشت. هنگامی که آلیس از مادرش خواست حشراتی را که صید کرده بود نگه دارد، با این شرط موافقت کرد که آلیس تا وقت شام آنچه را که حشره ها می خوردند، شناسایی کند و بفهمد زندگی حشرات چگونه است، همین کار باعث شد آلیس در سنین جوانی به یک حشره شناس
آماتور تبدیل شود. زمانی که هنوز در دبیرستان بود می دانست که می خواهد در موزه تاریخ طبیعی آمریکا کار کند و با بخش حشرات و عنکبوت ها تماس گرفت تا در مورد این شغل تحقیق کند. بر اساس توصیه ای که از رئیس وقت، فرانک ای. لوتز دریافت کرد، برای تحصیل در رشته زیست شناسی و حشره شناسی و آموزش تصویرسازی علمی به دانشگاه کرنل مراجعه کرد. موزه تاریخ طبیعی آمریکا. آلیس در سال ۱۹۳۷ پس از فارغ التحصیلی از کرنل، کار با موزه را آغاز کرد و تا زمان بازنشستگی در آنجا ماند. او ثابت کرد که تصویرگر، مدل ساز و نویسنده ماهری است و در طیف وسیعی از روابط عمومی و فعالیت های ارتباطی می تواند فعالیت کند. او برای انتشارات موزه مطلب نوشت، بسیاری از نمایشگرهای بخش، مدل های بزرگ را ساخت و جزوه های حشره شناسی مصور را تهیه کرد که هنوز مورد استفاده قرار می گرفت. او تحصیلات خود را در حین کار در موزه ادامه داد و در سال ۱۹۴۹ مدرک کارشناسی ارشد علوم تربیتی را از کالج معلمان دریافت کرد. گری به عنوان دستیار علمی در گروه حشره شناسی، آموزش دهنده و ارتباط دهنده اولیه در مورد حشرات بود. او علاوه بر کار در داخل موزه، حشرات و عنکبوت ها را به مدارس دولتی نیویور
ک آورد، در کلاس های درس حاضر شد و در نهایت با تلاش های خود لقب «بانوی حشره ها» را به خود اختصاص داد. او در دهه های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ با حشراتش در تلویزیون برنامه اجرا کرد. اوریگامی. اولین برخورد گری با اوریگامی زمانی بود که او کتابی در این زمینه بر اساس تصویری از سیکادا روی جلد آن خرید. او به عنوان یک سرگرمی به آن پرداخت، اما علاقه او پس از ملاقات با لیلیان اوپنهایمر در دهه ۱۹۶۰ عمیق تر شد. اوپنهایمر با محبوبیت اوریگامی در ایالات متحده شناخته می شود و گری در مجموعه خود هنری و صنایع دستی را دید که می توان آن را جدی گرفت. گری پیشنهاد داد تا مجموعه را طبقه بندی و سازماندهی کند. در سال ۱۹۶۴، زمانی که سردبیر و مدیر هنری آن مجله سمت های خود را ترک کردند، گری هر دو را ابتدا به عنوان یک اقدام موقت و سپس به طور دائمی پر کرد.
سونی پی وی ام-۴۳۰۰، که به عنوان KX-45ED1 نیز شناخته می شود، یک لامپ پرتوی کاتدی (CRT) است که توسط سونی در سال ۱۹۸۹ عرضه شد. این مانیتور بزرگ ترین مانیتور CRT است که تاکنون تولید شده و دارای صفحه نمایش ۴۳ اینچی با قطر است و وزن آن حدود ۲۰۰ کیلوگرم می باشد. توسعه این نمایشگر در سپتامبر ۱۹۸۷ به پایان رسید؛ و در آوریل ۱۹۸۹ در ژاپن و در سال ۱۹۹۰ در ایالات متحده به فروش رسید. تاریخ. توسعه. در اواخر دهه ۱۹۸۰، سونی شروع به توسعه یک لامپ نمایش ۴۳ اینچی کرد که در سپتامبر ۱۹۸۷ به پایان رسید. PVM-4300 در شماره ای از مجله ژاپنی DIGIC در سال ۱۹۸۸ و همچنین در نشریات فناوری آمریکایی معرفی شد، اما تاریخ رسمی عرضه ای برای آن اعلام نشد.