Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مورد استقبال قرار گرفت، به پاریس رسید. پرنسس ناپلئون. ازدواج آنها ناخوشایند بود، به خصوص به این دلیل که ماریا کلوتیلد زندگی آرام تر و پر از وظیفه ای را که احساس می کرد باید حفظ کنند، ترجیح می داد، در حالی که ناپلئون-ژروم سبک زندگی سریع تر و پر از سرگرمی دربار فرانسه را ترجیح می داد. یکی دیگر از عوامل ازدواج ناخوشایند آنها، شرایطی بود که منجر به ازدواج آنها شد. ماریا کلوتیلد هنگام ازدواج آنها تنها ۱۵ سال داشت، در حالی که او بیش از ۳۷ سال داشت. در وقایعی که منجر به ازدواج آنها شد، او به شدت مخالف این ازدواج بود و با ناراحتی با آن موافقت کرد. این ازدواج همچنین به دلایل سیاسی در کنفرانس پلومبیر (ژوئیه ۱۸۵۸) مورد مذاکره قرار گرفته بود. از آنجایی که ماریا کلوتیلد در آن زمان برای ازدواج خیلی جوان بود، ناپلئون-ژروم مجبور شد تا سال بعد صبر کند. بسیاری از سرعتی که او در جمع آوری عروس جوان خود در تورین انجام داد، ناراضی بودند. ازدواج آنها اغلب با ازدواج یک فیل و یک غزال مقایسه می شد؛ داماد چهره ای ناپلئونی (پهن، حجیم و سنگین) داشت، در حالی که عروس ضعیف، کوتاه، مو بور و با بینی خاص خاندان ساووی به نظر می رسید. شوهرش خیا
نتکار بود، در حالی که او در امور خیریه فعال بود. ماریا کلوتیلد به عنوان فردی مغرور، متعصب و وظیفه شناس، اما «باتقوا و متواضع» توصیف می شد. در جریان بحثی در مورد نحوه صحیح لباس پوشیدن، ماریا کلوتیلد به ملکه اوژنی دو مونتیخو خاطرنشان کرد که نباید فراموش کند که در دربار سلطنتی متولد و بزرگ شده است. وقتی اوژنی در یک مورد از خستگی دربار فرانسه شکایت کرد، ماریا کلوتیلد پاسخ داد: «ما اهمیتی نمی دهیم؛ می بینید، ما با آن متولد شده ایم.» این ازدواج هم در بین فرانسوی ها و هم در بین ایتالیایی ها منفور بود؛ به ویژه دومی احساس می کرد که دختر پادشاهشان قربانی یکی از اعضای منفور خاندان بناپارت شده است و در نتیجه آن را به عنوان یک رابطه نامشروع در نظر می گرفت. از طرف فرانسه، ناپلئون-ژروم مورد بی احترامی قرار گرفته بود و به خاطر انجام امور مختلف قبل و در طول ازدواجش شناخته شده بود. استقبال رسمی آنها در پاریس در ۴ فوریه با استقبال بسیار سردی از سوی پاریسی ها روبرو شد، نه به خاطر بی احترامی به دختر پادشاه ساردینیا، بلکه به خاطر بی میلی به شوهر جدیدش. در واقع، در تمام طول زندگی اش، همدردی عمومی به نفع او بود. او با علاقه به عنوان
فردی گوشه گیر، خیرخواه، پرهیزگار و گرفتار در یک ازدواج ناموفق شناخته می شد. او به همراه همسرش در سال ۱۸۶۱ به ایالات متحده و در سال ۱۸۶۳ به مصر و سرزمین مقدس سفر کرد. در حالی که در ایالات متحده بود، با خط اصلی تازه تکمیل شده راه آهن مرکزی ایلینوی سفر کرد، جایی که روستای ساووی، ایلینوی، به افتخار او نامگذاری شد. سقوط امپراتوری فرانسه. پس از سقوط امپراتوری دوم فرانسه در سال ۱۸۷۰، ماریا کلوتیلد در ابتدا از ترک پاریس هنگام وقوع انقلاب خودداری کرد، زیرا احساس می کرد که چه چیزی برای یک شاهزاده خانم از خاندان ساووی مناسب است، که ماندن در پست خود بود. با این حال، آنها مجبور به فرار شدند و خانواده آنها از ملک زیبایی در شهر پرانگینز در نزدیکی دریاچه ژنو که در آن اقامت داشتند، لذت بردند. تورین. پس از مرگ ویکتور امانوئل، پدر ماریا کلوتیلد در سال ۱۸۷۸، او بدون همسرش به تورین ایتالیا بازگشت. در این دوره، دخترشان (ماریا لتیزیا) بیشتر با مادرش در قلعه مونکالیری اقامت داشت، اما دو پسرش عمدتاً با پدرشان ماندند. در ایتالیا بود که مادرشان خود را از جامعه کنار کشید تا خود را وقف دین و امور خیریه مختلف کند. پس از انقلاب، او بقیه ع
مر خود را در مونکالیری (واقع در خارج از تورین) گذراند، جایی که روزهای خود را وقف دین کرد. او به مدت ۲۰ سال تا زمان مرگش در سن ۶۸ سالگی در مونکالیری، در انزوا از دنیا زندگی کرد. او در آنجا به خاک سپرده شد و مراسم تشییع جنازه با تشریفات باشکوهی برگزار شد. ویکتور امانوئل سوم ایتالیا، ملکه النا و دیگران در این مراسم حضور داشتند. در سال ۱۹۳۶، هدف تقدیس ماریا کلوتیلد توسط موریلیو فوساتی، اسقف اعظم تورین، مطرح شد. نوشته های معنوی او در ۲۸ فوریه ۱۹۴۰ توسط متکلمان تأیید شد. در ۱۰ ژوئیه ۱۹۴۲، پاپ پیوس دوازدهم، پرنسس را بنده خدا اعلام کرد.
صومعه بزرگ بنیدزور (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر ، کومو کارتلی گرجستان می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۶ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
پیمان تورین () قراردادی که در ۲۴ مارس ۱۸۶۰ بین فرانسه و پیمونت-ساردینیا منعقد شد، سندی است که به موجب آن دوک نشین ساووی و شهرستان نیس به فرانسه ضمیمه شدند و به حکومت چند صد ساله ایتالیا بر این منطقه پایان دادند. پیشینه. امپراتور ناپلئون سوم فرانسه و کنت کاوور، نخست وزیر پادشاهی ساردینیا، در ۲۱ ژوئیه ۱۸۵۸ به طور محرمانه در پلامبیر-له-بن ملاقات کردند. آنها توافق کردند که فرانسه از اتحاد ایتالیا توسط ساردینیا حمایت کند، مشروط بر اینکه پاپ کنترل رم را حفظ کند. در عوض، از ساردینیا خواسته شد که دوک نشین ساووی را به همراه، به طور بحث برانگیزتری، شهرستان نیس که عمدتاً ایتالیایی زبان بود، به فرانسه واگذار کند. در آوریل ۱۸۵۹، اتریش با شکایت از اینکه ساردینیا به جدایی طلبان لومبارد سلاح می رساند، به ساردینیا اعلام جنگ کرد. نیروهای فرانسوی-ساردینیایی در چندین نبرد، اتریشی ها را شکست دادند: پالسترو، مونته بلو، مگنتا و سولفرینو. اما ناپلئون سوم که فرماندهی ارتش خود را شخصاً بر عهده گرفته بود، از میزان خونریزی وحشت زده شد و تصمیم گرفت به جنگ پایان دهد. این نبرد با آتش بس ویلافرانکا در ۱۲ ژوئیه ۱۸۵۹ پایان یافت. این آتش بس من
جر به پیمان زوریخ در ۱۰ نوامبر ۱۸۵۹ شد که لمباردی را به ساردینیا منتقل کرد. اتحاد کامل ایتالیا به تعویق افتاد، هرچند همان طور که معلوم شد، این اتفاق برای مدت طولانی نیفتاد. شارل آلبرت، پادشاه فقید ساردینیا (۱۷۹۸–۱۸۴۹)، یک ملی گرای فعال ایتالیایی بود. در میان نخبگان لیبرال فرانسوی زبان ساووی، این ایده رواج یافته بود که «خاندان ساووی» در تورین نگرانی چندانی نسبت به استان خود فراتر از مون بلان ندارند. از نظر عملی، در زمانی که میزان فعالیت های دولتی در سراسر اروپا رو به افزایش بود، این امر در تبعیض ادراک شده علیه فرانسوی زبانان هنگام انتصابات دولتی آشکار بود. در ۲۵ ژوئیه ۱۸۵۹، حدود ۳۰ نفر از شهروندان برجسته شامبری خطاب به ناپلئون سوم سخنرانی کردند و خواستار الحاق ساووی به فرانسه شدند. در جای دیگر ساووی، به ویژه در شمال، مخالفت با ایده الحاق فرانسه شروع به بسیج شدن کرد. استان سابق ساوویارد، کاروژ، مجاور ژنو، در سال ۱۸۱۶ تحت پیمان تورین قبلی، به عنوان بخشی از تجزیه امپراتوری اول فرانسه ناپلئون اول، به سوئیس منتقل شده بود. سناریوهایی که اکنون مورد بحث هستند شامل ادامه ساووی به عنوان یک استان ساردینیا یا پیوستن بیشتر
یا حتی تمام قلمرو به سوئیس بود، نتیجه ای که مورد علاقه بریتانیای کبیر بود. حمایت بسیار کمی از ایده ساووی کاملاً خودمختار وجود داشت، زیرا آسیب پذیری سرزمین های کوچک شبه خودمختار به وضوح توسط ناپلئون اول در حافظه زنده نشان داده شده بود. پیمان. دیپلمات های فرانسوی و ساردینیایی که با ابهامات ضمنی در سناریوهای متناقض روبرو بودند و تمایلی به پذیرش هرگونه گسترش بیشتر سوئیس نداشتند، وارد عمل شدند. پیمان تورین ۱۸۶۰ که در ۲۴ مارس ۱۸۶۰ امضا شد، نتیجهٔ آن بود. ساووی و نیس همان طور که در پلامبیر در سال ۱۸۵۸ مورد بحث قرار گرفت، اما منوط به شرایط خاصی، به فرانسه ملحق شدند. ماده ۱ سند نهایی نیز با عباراتی عمداً مبهم بیان می کرد که الحاق پس از موافقت مردم نیس و ساووی با این توافق انجام خواهد شد. نیروهای ساردینی در مارس ۱۸۶۰ ساووی را تخلیه کردند. در ۱ آوریل، پادشاه ساردینیا، اتباع ساووی خود را از سوگند وفاداری به پادشاهی ساردینیا آزاد کرد و یک همه پرسی مناسب (محدود به مردان بالغ، مطابق الگویی که قبلاً توسط ناپلئون سوم در فرانسه برقرار شده بود) در ۱۵ و ۱۶ آوریل در نیس و در ۲۲ و ۲۳ آوریل در ساووی برگزار شد تا حمایت مردمی از این
پیمان را فراهم کند. برای جلوگیری از مقاومت پیش بینی شده از شمال ساووی، جایی که راه حل سوئیس بیشترین جذابیت را داشت، ایجاد نوعی منطقه معاف از عوارض در شمال خطی که توسط سن-جنیکس-سور-گویه، لو شاتلارد، فاورژ و اوژین تعریف شده بود، تأیید شد. تأثیر این شرط این بود که پست های مرزی شمالی ساووی، که اکنون بخشی از مرز فرانسه می شوند، در فاصله قابل توجهی از مرز واقعی با سوئیس قرار گیرند. پیمان تورین بی طرفی سیاسی نوار ساووی در شمال پست های مرزی اما در جنوب سوئیس را مجدداً تصریح کرد، بی طرفی این سرزمین، همراه با بی طرفی خود سوئیس، پیش از این در سال ۱۸۱۵ تحت مفاد قانون نهایی کنگره وین مورد توافق قرار گرفته بود. نتیجه همه پرسی برگزار شده در ساووی در ۲۲ آوریل، یک «بله» قاطع به این سؤال بود: «آیا ساووی مایل به اتحاد با فرانسه است؟» در شمال ساووی، رأی پذیرفته شده «بله و منطقه» بود که نشان دهنده پذیرش منطقه آزاد با سوئیس است. یک هفته قبل از آن، رأی عمومی مشابهی در حمایت از الحاق فرانسه از طریق همه پرسی در شهرستان نیس به دست آمده بود. از نظر منطقی، لازم بود که نتیجه همه پرسی قبل از امضای پیمان توسط پادشاهان مربوطه مشخص شود. این
واقعیت که این معاهده در واقع یک ماه قبل از برگزاری همه پرسی امضا شد، تعداد اکثریت حامی معاهده و نحوهٔ بیان سؤال مورد استفاده در همه پرسی، از جمله عواملی بودند که به تردیدهای بعدی در مورد برگزاری «مشورت مردمی» منجر شدند، که تحت کنترل پلیس فرانسه انجام شد، زیرا ارتش و پلیس پیدمونت پس از امضای معاهده از منطقه خارج شده بودند. متن. به نام تثلیث مقدس و غیرقابل تقسیم، اعلیحضرت امپراتور فرانسه پس از توضیح ملاحظاتی که در نتیجه تغییرات ایجاد شده در روابط ارضی بین فرانسه و ساردینیا، او را به تمایل به الحاق (اتحاد) ساووی و ناحیه نیس (سیرکونداریو دی نیتزا) به فرانسه واداشته بود، و اعلیحضرت پادشاه ساردینیا که خود را برای پیوستن به آن مایل نشان داده بودند، اعلیحضرت های مذکور تصمیم به انعقاد معاهده ای در این زمینه گرفته اند و نمایندگان تام الاختیار خود را معرفی کرده اند: اعلیحضرت امپراتور فرانسه، بارون دو تالیران پریگور و آقای بندتی؛ و اعلیحضرت پادشاه ساردینیا، جناب کنت کامی بنسو د کاوور، و جناب شوالیه شارل لویی فارینی که پس از تبادل اختیارات کامل خود به صورت رسمی، در مورد مواد زیر توافق کرده اند: ماده ۱. اعلیحضرت پادشاه سا
ردینیا با الحاق (اتحاد) ساووی و ناحیه نیس (سیرکونداریو دی نیتزا) به فرانسه موافقت می کند و از طرف خود و تمام فرزندان و جانشینانش از حقوق و ادعاهای خود نسبت به سرزمین های مذکور صرف نظر می کند. بین اعلیحضرتین توافق شده است که این اتحاد بدون هیچ گونه قید و شرطی نسبت به خواسته های مردم انجام شود و دولت های امپراتور فرانسه و پادشاه ساردینیا در اسرع وقت با بهترین روش برای قدردانی و توجه به (تأمین) تجلیات این خواسته ها با هم هماهنگ شوند. ماده ۲. همچنین قابل درک است که اعلیحضرت پادشاه ساردینیا نمی تواند بخش های خنثی شده ساووی را مگر با شرایطی که خود در اختیار دارد، واگذار کند و این امر به اعلیحضرت امپراتور فرانسه مربوط می شود که در این مورد نیز با قدرت های حاضر در کنگره وین و همچنین با کنفدراسیون هلوتیک به تفاهم برسد و تضمین هایی را که از مفاد مندرج در مقاله حاضر ناشی می شود، به آنها بدهد. ماده ۳. یک کمیسیون مختلط، با روحیه ای عادلانه، مرزهای دو ایالت را با در نظر گرفتن موقعیت کوه ها و ضرورت دفاع تعیین خواهد کرد. ماده ۴. یک یا چند کمیسیون مختلط موظف خواهند بود تا در مدت کوتاهی، مسائل فرعی مختلفی را که الحاق ایجاد می
کند، بررسی و حل و فصل کنند - مانند تصمیم در مورد سهم ساووی و بخش نیس در بدهی عمومی ساردینیا، و اجرای تعهدات ناشی از قراردادهای منعقد شده با دولت ساردینیا، که با این حال، متعهد به پایان دادن به کارهای آغاز شده برای حفر تونل از طریق آلپ (مونت سینا) می شود. ماده ۵. دولت فرانسه در مورد مأموران نظم مدنی و نظامی که از بدو تولد متعلق به استان ساووی یا بخش نیس هستند و به تبعه فرانسه تبدیل می شوند، حقوقی را که از طریق خدمات ارائه شده به دولت ساردینیا به دست آورده اند، در نظر خواهد گرفت. آنها به ویژه از مزایای انتصاب مادام العمر در دادگستری و تضمین های تضمین شده برای ارتش برخوردار خواهند شد. ماده ۶. اتباع ساردینیایی که اصالتاً اهل ساووی یا ناحیه نیس هستند یا در واقع در این استان ها ساکن هستند و مایل به حفظ تابعیت ساردینیایی خود می باشند، در مدت یک سال، از تاریخ تبادل مصوبات، و به موجب اعلام قبلی به مقامات ذیصلاح، از حق انتقال محل اقامت خود به ایتالیا و اقامت در آنجا برخوردار خواهند بود، که در این صورت صلاحیت آنها به عنوان شهروند ساردینیایی برای آنها باقی خواهد ماند. آنها آزاد خواهند بود که املاک و مستغلات خود را در قلم
رو ضمیمه شده به فرانسه حفظ کنند. ماده ۷. برای ساردینیا، این معاهده به محض صدور مجوز قانونی لازم توسط پارلمان، به قانون تبدیل خواهد شد. ماده ۸. این معاهده باید ظرف ده روز یا در صورت امکان زودتر، در تورین تصویب و مصوبات آن مبادله شود. با این اعتقاد که نمایندگان تام الاختیار مربوطه آن را امضا و مهر و موم کرده اند. در تورین در دو نسخه در بیست و چهارمین روز ماه مارس سال فیض ۱۸۶۰ تنظیم شد. همه پرسی. در مارس ۱۸۶۰، در حالی که پیدمونت در حال الحاق امیلیا و توسکانی بود، ناپلئون سوم موافقت کرد که تصرفات پیدمونت توسط ایتالیا را در ازای نیس و ساووی به رسمیت بشناسد. فرانسه این استان ها را طبق مفاد پیمان تورین که در ۲۴ مارس ۱۸۶۰ امضا شده بود، ضمیمه خود کرد. پس از آن، یک همه پرسی عمیقاً ناقص در نیس در ۱۵ و ۱۶ آوریل و در ساووی در ۲۲ و ۲۳ آوریل برگزار شد که در آن «ظاهراً و بدون هیچ شکی» اکثریت قریب به اتفاق ساکنان این دو سرزمین به تصویب پیمان و پیوستن به فرانسه رأی دادند. فرانسه در ۱۲ ژوئن ۱۸۶۰ رسماً نیس و ساووی را به تصرف خود درآورد. این رأی گیری عمیقاً تحت تأثیر توافق قبلی بین مقامات ساووی-پیدمونتی و فرانسه بود، و حتی مقامات
ساووی را به نقشی فعال در پیشبرد نتیجه ای مطلوب برای فرانسه تبدیل کرد. به دلایل مختلف، بسیاری از نیکاردها از فهرست های انتخاباتی حذف شدند، در حالی که بسیاری از فرانسوی ها به طور ویژه منتقل شده بودند و عملیات تحت کنترل مقامات فرانسوی و با حضور نیروهای فرانسوی در شهر انجام می شد. هر جا که رأی گیری آزادانه انجام می شد، نتایج تردیدی ایجاد نمی کرد: به عنوان مثال، ۱۱۹ ملوان اهل نیس، مستقر در کشتی های ساوویارد در بنادر مختلف، که می توانستند آزادانه رأی دهند، نظر خود را به شرح زیر بیان کردند: ۱۱۴ نفر در ایتالیا بمانند و ۵ نفر به فرانسه بروند. این رویداد باعث خروج نیکاردها یا مهاجرت یک چهارم ایتالیایی های نیکارد به ایتالیا و جنبش وسپرس نیکاردها شد. طبق معاهده ۲۴ مارس ۱۸۶۰، بین فرانسه و ساردینیا توافق شد که ساووی و نیس، پس از مشورت با مردم، به فرانسه واگذار شوند و توسکانی و رومانیا نیز پس از مشورتی مشابه، به ساردینیا ملحق شوند. طبق مفاد این معاهده، الحاق این سرزمین های مربوطه برای ویکتور امانوئل کمتر از ناپلئون سودمند نبود. با توجه به اینکه اتریش کینه توز و قدرتمند بود و در موقعیت استراتژیک تهدیدآمیزی قرار داشت؛ با توج
ه به اینکه پاپ خشمگین و ناامید بود و ارتشی را در اختیار داشت که سهم بزرگی از تعصب اروپا را به خود اختصاص داده بود، هیچ امیدی برای ایتالیای در حال مبارزه جز اتحاد محکم تر با فرانسه وجود نداشت. تنها در همین حقیقت می توان توضیحی برای تمایل دولت ساردینیا برای واگذاری بخش قابل توجهی از قلمرو خود یافت. دلایل کافی وجود داشت که چرا پادشاه و امپراتور به همان اندازه مشتاق بودند که مردم به الحاق رأی دهند. ماده پنجم قانون اساسی ساردینیا مقرر می کرد که معاهداتی که قرار است تغییراتی در سرزمین های ایالت ایجاد کنند، نباید تا زمانی که رضایت مجلس را کسب نکرده اند، لازم الاجرا شوند. با توجه به این ماده، آشکارا وظیفه دولت بود که قبل از رأی گیری عمومی، معاهده را برای تصویب به مجلس ارائه دهد، زیرا تنها به موجب معاهده بود که مردم حق رأی داشتند. اما خطراتی در این روش رویه وجود داشت که دولت ساردینیا از پیش بینی آنها غافل نبود. طرح الحاق در پارلمان محبوب نبود و احتمالاً شکست می خورد. جوزپه گاریبالدی در مواقع لزوم و در مواقع غیرمواقع، از بلند کردن صدای خود علیه آن دریغ نکرد؛ و آنچه که از اهمیت بالایی برخوردار بود، به عنوان نشان دادن خو
استه های نامحدود مردمی که بیشترین آسیب را دیده بودند، «هر یک از نمایندگان از نیس و ساووی به پارلمان با این درک صریح انتخاب شده بودند که باید به چنین انتقالی به قدرت دیگری اعتراض کنند.» در مدت کوتاهی که تلاش اجازه می داد، سیزده هزار امضا برای اعتراض به الحاق جمع آوری شد. با توجه به این حقایق ناخوشایند، تصمیم گرفته شد که تصویب توسط پارلمان تا زمان کسب رأی عمومی، به اتفاق آرا یا تقریباً به اتفاق آرا، به تعویق بیفتد. به نظر می رسد که هیچ اهمیتی نداشته است که معاهده ای که قرار بود بر اساس آن رأی گیری انجام شود، تا زمان تصویب توسط مجلس، واقعاً وجود خارجی نداشته باشد. تصمیم گرفته شد که طوری عمل شود که گویی تصویب شده است و سپس از مزیت حاصل از این رویه برای تضمین تصویب آن استفاده شود. بر این اساس، اقداماتی برای تأمین رأی مردمی مورد نظر انجام شد. اول از همه، سربازان ساردینی عقب نشینی کردند و جای آنها را پادگان های فرانسوی پر کردند. مخالفت ساکنان نیس با فرانسوی شدن با این واقعیت نشان داده شد که سربازان، در بدو ورود به شهر، چنان با خشونت مورد استقبال قرار گرفتند که مجبور به استفاده از سرنیزه شدند. شورای شهر برای آن دسته
از اعضای پارلمان بریتانیا که در مخالفت با الحاق فرانسه صحبت کرده بودند، نامه تشکر فرستاد. کنسول فرانسه به دولت خود نوشت که اگر یک سرباز فرانسوی به ویلا فرانکا نیاید، جان خود و خانواده اش در امان نخواهد بود. پس از رسیدن کشتی مذکور، سردبیر ارگان تازه تأسیس فرانسوی، آینده نیس، در خانه اش محاصره شد و مجبور شد برای پناه گرفتن به ویلا فرانکا هجوم ببرد. اینها برخی از نشانه های احساسات عمومی در زمانی بود که پادگان های فرانسوی جای خود را می گرفتند. واضح بود که مردم به راحتی مرعوب نمی شوند. اما تلاش های دولت تازه آغاز شده بود. بلافاصله پس از اشغال کشور توسط نیروهای فرانسوی، دستوری مبنی بر انتقال حکومت مدنی استان ها به فرانسه منتشر شد. لوبونیس، فرماندار موقت فرانسوی، با عجله از قدرتی که بدین ترتیب در اختیارش قرار گرفته بود، به نفع ارباب امپراتوری خود استفاده کرد و لاچینال نیز به سرعت از او پیروی کرد. بسیاری از شهرداران و مقامات محلی کاملاً با ایده الحاق به فرانسه مخالف بودند و بدون همکاری آنها احساس می شد که رأی مردم به نفع این اقدام تضمین نمی شود. با نظم و ترتیبی که در تشکیلات نظامی و غیرنظامی ایجاد شده بود، مقامات اکن
ون خود را وقف کار فوری ترِ ایجاد اکثریت لازم کردند. اول از همه، به مردم اطلاع داده شد که نه تنها برگزاری هرگونه جلسه ای برای بحث در مورد امور نیس ممنوع است، بلکه هیچ گونه تبلیغی از سوی مخالفان الحاق فرانسه مجاز نخواهد بود و هیچ پلاکارد یا بخشنامه ای توسط طرف ایتالیایی مجاز به انتشار نخواهد بود. در همان زمان، اسناد مختلفی توسط افسران مسئول منتشر شد و از زیردستان خود و مردم درخواست شد. فرماندار موقت، لوبونیس، اعلامیه ای صادر کرد که مهم ترین بخش آن به شرح زیر است: "شهروندان، هرگونه تردیدی در مورد آینده ما پایان یافته است. با پیمان ۲۴ مارس، پادشاه دلاور ویکتور امانوئل، ساووی و بخش نیس را به فرانسه واگذار کرد. قوی ترین انگیزه های ضرورت سیاسی، مقتضیات آینده ایتالیا، احساس قدردانی نسبت به متحد قدرتمندش و در نهایت، شرایط استثنایی کشور ما، هرچند با تأسف، حاکم محبوب ما را بر آن داشت تا استان هایی را که قرن ها با سلسله او پیوند تنگاتنگی داشته اند، از هم جدا کند. اما سرنوشت یک ملت منحصراً به خواست شاهزادگان بستگی ندارد؛ بنابراین، امپراتور بزرگوار ناپلئون سوم و ویکتور امانوئل وفادار آرزو داشتند که این پیمان واگذاری با اتح
اد مردمی تقویت شود. همه مخالفان باید در برابر منافع کشور و احساس وظیفه ناتوان شوند. علاوه بر این، مانعی غیرقابل عبور در خواسته های خود ویکتور امانوئل خواهد یافت. همشهریان، مأموریتی که پادشاه به من محول کرده است، گذرا اما مهم است. برای انجام وظیفه ام در این برهه فوق العاده، به حمایت همکاری شما، احترام شما به قانون و درجه بالای تمدنی که به آن رسیده اید، تکیه می کنم؛ بنابراین، با رأی خود، پیوستن کشورتان به فرانسه را تأیید کنید. با تبدیل خود به پژواک نیات پادشاه، بیایید پرچم آن ملت شریف و بزرگ را که همیشه همدردی پرشور ما را برانگیخته است، برافرازیم. بیایید گرد تخت امپراتور باشکوه ناپلئون سوم جمع شویم. بیایید آن را با همان وفاداری، ویژه کشورمان، که تا به امروز همیشه به ویکتور امانوئل حفظ کرده ایم، احاطه کنیم. در مورد این شاهزاده والامقام، بیایید در میان خود ستایش خاطرات گذشته را حفظ کنیم و برای سرنوشت جدید و درخشان او دعاهای صمیمانه کنیم. به ناپلئون سوم بزرگ، که اراده قدرتمند و محکمش گشودن دوران جدیدی از رفاه برای کشورمان است، وفاداری انعطاف ناپذیر ما، و همچنین ارادت محترمانه ما، اکنون آغاز خواهد شد. اعلامیه ای مش
ابه اعلامیه لوبونیس توسط مالاووسنا، شهردار نیس، صادر شد؛ و سرانجام، گویی برای اعلام پیروزی، اسقف با همان علاقه پیش آمد و از همه اعضای وفادار کلیسا خواست تا به الحاق رأی دهند. در واقع، این تمام ماجرا نبود. کمیته فرانسه بخشنامه ای با مهر دولت برای همه مقامات فرستاد و از همه مقامات شهر و روستا درخواست حمایت کرد. «اقدامات لازم» که کمیته به آنها اشاره کرد، به طور کامل فراهم شده بود. مبلغی پول توسط دولت فرانسه در اختیار آنها قرار داده شده بود؛ و در این مورد به طور موثق گفته شده است که ۳٬۰۰۰٬۰۰۰ فرانک صرف رشوه خواری مستقیم شده است، به استثنای هزینه های دولت در روز رأی گیری. غرفه های نوشیدنی و کافه ها به طور ویژه برای این منظور توسط مقامات برپا شده بودند و یک کوکاد سه رنگ یا یک برگه رأی گیری روی آن، دارنده را به بهره مندی رایگان از تمام امتیازات آنها محق می کرد. ابزار دیگری که شور و شوق مذهبی مردم را به خود جلب کرد، تبرک جستن از پرچم های حزب امپراتوری بود. چنین بود ابزارهایی که خصومت نیس و ساووی با الحاق فرانسه را به یک اعلامیه تقریباً متفق القول به نفع آن تبدیل کرد. تحت هر شرایطی، چنین نمایشی از حیله گری سازمان یافت
ه، چیزی دردناک برای تأمل خواهد بود. می توان وضعیتی را تصور کرد که در آن حاکم ملت، به دلایل سیاسی، ممکن است مسئله ای را که قبلاً تصمیم گرفته شده بود، به تصویب مردم خود واگذار کند، بدون هیچ نتیجه بدی جز آنچه که ممکن است به خود مردم تحمیل شود. اما در مورد ساووی و نیس، عنصری در این معامله وجود داشت که آن را به توهینی به احساسات لیبرال اروپا و جهان تبدیل کرد. ما به اعلامیه های مکرر اشاره می کنیم که رأی گیری کاملاً «آزاد» خواهد بود. ماده اول معاهده اعلام کرد که «بین اعلیحضرتین تفاهم شده است که این اتحاد مجدد بدون هیچ گونه محدودیتی بر اراده مردم انجام خواهد شد و دولت پادشاه ساردینیا و دولت امپراتور فرانسه در اسرع وقت در مورد بهترین وسیله برای رسیدن به و تأیید تجلی این اراده به توافق خواهند رسید.» مدت کوتاهی پس از انعقاد پیمان، هیئتی از نیس به حضور ویکتور امانوئل رسید و او به آنها اطمینان داد که «شرط این واگذاری را رأی گیری بدون هرگونه فشار خارجی قرار داده است و قول داد که اگر اشغال نظامی رخ دهد یا اگر این شرط به هر نحوی نقض شود، اعتراض خواهد کرد»؛ و دوباره، در اعلامیه ای که با آن اتباع خود در نیس و ساووی را از وفادا
ری شان آزاد کرد، به آنها این اطمینان را داد: «تحت هیچ شرایطی این تغییر بزرگ در سرنوشت شما به شما تحمیل نخواهد شد؛ باید نتیجه رضایت آزادانه شما باشد. چنین است عزم راسخ من؛ چنین است نیت امپراتور فرانسه.» سرانجام، در مجلس نمایندگان، هنگامی که به نظر می رسید اعتراض شدید گاریبالدی احتمالاً به کل معامله پایان می دهد، اعتماد تنها زمانی احیا شد که کنت کاوور به نمایندگان اطمینان داد که رأی گیری باید کاملاً آزاد باشد. و با این حال، با توجه به همه این تضمین های بسیار جدی، چه دیده ایم؟ نیروهای ایتالیایی خارج شدند و نیروهای فرانسوی جای خود را گرفتند؛ تمام مناصب مهم کشوری مملو از فرانسویان یا مردانی بود که متعهد به حمایت از آرمان فرانسه بودند؛ بخشنامه ها و پلاکاردهای رسمی طرفدار الحاق در همه جا پراکنده بودند، در حالی که هیچ گونه انتشار نظر مخالفی در هیچ کجا مجاز نبود؛ صندوق های رأی در کنترل انحصاری افسران فرانسوی؛ برگه های رأی موافق الحاق توسط پلیس در همه جا توزیع می شد، در حالی که برگه های رأی مخالف الحاق فقط با ارسال به ژنو قابل تهیه بودند؛ کشیشان پرچم های اهدایی امپراتور را تبرک می کردند و به وجدان مردم خود به نمایندگی
از فرانسه متوسل می شدند؛ پول، و همچنین زندگی آزاد و مشروب عمومی، توسط مأموران امپراتوری فراهم می شد؛ و در نهایت، مردم، با نوای موسیقی فرانسوی و پرچم های فرانسوی که در اهتزاز بودند، به طور دسته جمعی به سمت صندوق رأی راهپیمایی کردند، در حالی که کشیش و شهردار بازو به بازو در رأس آنها بودند. این بود «رأی آزاد» لاف زننده ای که با تأیید و کمک آن نیس و ساووی به فرانسه ضمیمه شدند.
ماریا کریستینا ساووی (; – ) ملکه دو سیسیل به عنوان همسر اول فردیناند دوم از دو سیسیل بود. او در اثر زایمان درگذشت. او در کلیسای کاتولیک مورد احترام است و توسط پاپ فرانسیس تقدیس شده است. خانواده. ماریا کریستینا کوچک ترین دختر پادشاه ویکتور امانوئل اول ساردینیا و آرشیدوشس ماریا ترزا از اتریش-استه بود. پدربزرگ و مادربزرگ مادری او آرشیدوک فردیناند از اتریش-استه و ماریا بئاتریس ریکاردا دِسته بودند. فردیناند چهاردهمین فرزند و سومین پسر فرانسیس اول، امپراتور مقدس روم، و ماریا ترزا از اتریش بود. ماریا بئاتریس دختر ارشد ارکوله سوم دِسته و ماریا ترزا سیبو-مالاسپینا، دوشس ماسا و پرنسس کارارا بود. ملکه. در ۲۱ نوامبر ۱۸۳۲، ماریا کریستینا با فردیناند دوم از دو سیسیلی در محراب بانوی ما آکواسانتا ازدواج کرد. عروس بیست ساله و داماد بیست و دو ساله بود. روز بعد، او لباس عروسی نخ دوزی شده با طلا را به رستگاری طلبان اهدا کرد تا مجسمه بانوی ما تسبیح پوش را زینت دهد. ماریا کریستینا زیبا اما در عین حال ترسو و خجالتی توصیف شده است: متواضع و کم حرف، او عمیقاً مذهبی بود. رابطه او با فردیناند خوب نبود و فردیناند صبر کمی برای فروتنی عصبی
او داشت. در حالی که او ملکه دو سیسیلی بود، از اجرای احکام اعدام جلوگیری کرد و به عنوان «ملکه مقدس» شناخته می شد. او در سن ۲۳ سالگی، پس از تولد تنها فرزندش، فرانسیس دوم از دو سیسیلی، درگذشت. اقامت در تورین. ماریا کریستینا کوچک ترین دختر ویکتور امانوئل اول ساردینیا و آرشیدوشس ماریا ترزا از هابسبورگ-استه بود. پدربزرگ و مادربزرگ مادری او آرشیدوک فردیناند از اتریش-استه و ماریا بئاتریس ریکاردا دِسته بودند. فردیناند پسر امپراتور فرانسیس اول لورن و آرشیدوشس ماریا ترزا از اتریش بود. ماریا بئاتریس بزرگ ترین دختر ارکوله سوم دِسته، آخرین نماینده خاندان باستانی استه، و ماریا ترزا سیبو-مالاسپینا، دوشس ماسا و پرنسس کارارا بود. ماریا کریستینا در ۱۴ نوامبر ۱۸۱۲، در دوران ناپلئون، زمانی که پیمونت، جایی که پایتخت پادشاهی، تورین، به امپراتوری فرانسه ضمیمه شد، در کالیاری متولد شد. فرانسیس اتریش-استه، برادر ملکه ماریا ترزا، در دفتر خاطرات خود (که هنوز منتشر نشده و در بایگانی دولتی مودنا نگهداری می شود) از اقامت ۲۴ ماهه اش در ساردینیا می گوید: «من به خواهرم ملکه در زایمان کمک کردم، از او حمایت کردم، او را بلند کردم. ساعت ۸:۳۴ او د