Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نظوره (GP) (ASME/ANSI B1.5-1997) برای تحمل بارهای شعاعی خارجی طراحی نشده اند و در حالت ایده آل، هر دو مهره و پیچ به طور مستقل پشتیبانی می شوند (مهره توسط یک راهنمای خطی و پیچ توسط یاتاقان های شفت). این به دلیل نیاز به جلوگیری از "گوه ای شدن" دیواره های رزوه هنگام قرار گرفتن در معرض بارهای شعاعی است که به طور قابل توجهی به نیروهای اصطکاک و سایش رزوه کمک می کند. با این حال، یک استاندارد رزوه Acme متمرکز (که در ASME/ANSI B1.5-1997 نیز مشخص شده است) وجود دارد که برای کاربردهایی که رزوه ها به صورت شعاعی پشتیبانی نمی شوند، جایی که ریشه ها و قله های رزوه های روبرو طوری طراحی شده اند که قبل از تماس دیواره ها تحت بارهای شعاعی با هم تماس پیدا کنند، مناسب است. این امر این الزام را اضافه می کند که مجموع فواصل مجاز (لقی ها) و تلرانس ها در قطرهای اصلی مهره و پیچ کمتر از مجموع فواصل مجاز در قطر گام (PD) باشد. عیب این روش این است که برای مقدار مشخصی از لقی انتهایی (لقی محوری صرفاً به دلیل لقی های PD)، در استفاده از رزوه مرکزی Acme، تلرانس های دقیق تر و محیط کاری تمیزتری لازم است. در مقایسه با رزوه های مربعی، معایب رزوه Acme
عبارتند از: راندمان پایین تر به دلیل اصطکاک بیشتر و مقداری بار شعاعی روی مهره (جابجایی زاویه ای نسبت به مربع). رزوه های پیچ آکمی (Acme) که قبل از سال ۱۸۹۵ ساخته شدند، قرار بود جایگزین رزوه های مربعی و انواع رزوه های دیگر شوند که عمدتاً برای حرکت روی ماشین ها، ابزارها و غیره استفاده می شدند. رزوه های پیچ آکمی اکنون به طور گسترده برای اهداف مختلف مورد استفاده قرار می گیرند. رزوه های آکمی با طول بلند برای حرکات کنترل شده روی ماشین ابزارها، دستگاه های تست، جک ها، فلپ های هواپیما و نوار نقاله ها استفاده می شوند. رزوه های با طول کوتاه در ساقه های سوپاپ، رابط های شلنگ، کلاهک های سیلندرهای فشار، مکانیزم های فرمان و حرکت لنز دوربین استفاده می شوند. شکل رزوه نشان داده شده در شکل (مشخصات رزوه پایه ACME) "پایه" نامیده می شود. ارتفاع واقعی رزوه در هر دو رزوه داخلی (مهره) و خارجی (پیچ) با ... متفاوت است. بر اساس "مجوزها" (یا "مجوزهای مجاز" ): اثر نهایی این است که حداقل ارتفاع رزوه برای رزوه های GP داخلی و خارجی و برای رزوه های متمرکزکننده خارجی، بیشتر از ارتفاع "پایه" است و حداکثر ارتفاع برای رزوه های Acme متمرکزکننده داخل
ی کوتاه تر از "پایه" است. حداکثر قطر (در محدوده تلرانس) در قله رزوه های خارجی ( "که حداکثر قطر اصلی رزوه خارجی" نامیده می شود) قطر فرم رزوه پایه است و برابر با "قطر اسمی"، "D" ، است که در مشخصات پیچ ذکر شده است. حداقل قطر (در محدوده تلرانس) در قله رزوه داخلی (که "حداقل قطر فرعی رزوه داخلی" نامیده می شود) قطر فرم رزوه پایه است و برابر با قطر اسمی منهای دو برابر ارتفاع رزوه پایه (یعنی "D)" است. − "پ" ). همچنین یک استاندارد رزوه "Stub Acme" وجود دارد که از هر نظر با استانداردی که توضیح داده شد یکسان است، "به جز" اینکه ارتفاع رزوه پایه 0.3 "P" است. ویژگی های رزوه ذوزنقه ای متریک. در مورد رزوه ذوزنقه ای، زاویه به جای 29 درجه، 30 درجه است. همه ابعاد به میلی متر هستند. رزوه های ذوزنقه ای طبق استانداردهای ISO به صورت زیر تعریف می شوند: Tr 60×9 که در آن "Tr" نشان دهنده رزوه ذوزنقه ای، "۶۰" قطر اسمی بر حسب میلی متر و "۹" گام بر حسب میلی متر است. وقتی پسوندی وجود نداشته باشد، رزوه تک پایه است. اگر پسوندی وجود داشته باشد، مقدار بعد از علامت ضرب، لید و مقدار داخل پرانتز گام است. به عنوان مثال: Tr 60×18(P9)LH نشان دهنده دو
شروع است، زیرا لید تقسیم بر گام برابر با دو می شود. "LH" نشان دهنده رزوه دست چپ است. سایر رزوه های ذوزنقه ای. برای نگهداری سیستم های تهویه مطبوع با استفاده از گاز R134a ، یک رزوه غیر استاندارد "ACME" برای کپسول های گاز مشخص شده است.
اتحاد جماهیر شوروی (Union of Soviet Socialist Republics, USSR)، که سلف فدراسیون روسیه کنونی بود، اولین کشوری بود که در ۱۲ اکتبر ۱۹۴۸، بلافاصله پس از اعلام تأسیس، کره شمالی (جمهوری دموکراتیک خلق کره، DPRK) را به عنوان تنها مرجع قانونی در کل کره به رسمیت شناخت. اتحاد شوروی در طول جنگ کره از کره شمالی حمایت کرد. کره شمالی به عنوان بخشی از بلوک شرق در دوران جنگ سرد تأسیس شد و حمایت های عمدهٔ سیاسی و نظامی شوروی را دریافت کرد. پرستش شخصیت گسترده در اطراف سلسله کیم در کره شمالی به شدت تحت تأثیر استالینیسم بود. چین و اتحاد شوروی در دهه ۱۹۶۰ برای نفوذ در کره شمالی رقابت می کردند، در حالی که کره شمالی سعی داشت روابط خوبی با هر دو کشور حفظ کند. روابط بین دو کشور پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی ادامه یافت. این رابطه پس از انتخاب ولادیمیر پوتین به عنوان رئیس جمهور روسیه در سال ۲۰۰۰ اهمیت مجدد یافت. کیم جونگ اون نیز دعوت برای بازدید از روسیه را در اواسط ۲۰۱۵ پذیرفت. دو کشور مرز مشترکی در امتداد پایین رود تومن دارند که طول آن ۱۷ کیلومتر است و در سال ۱۸۶۰ هنگامی شکل گرفت که تزار الکساندر دوم، امپراتور روسیه، سرزمین پریمورس
کی را از دودمان چینگ طبق پیمان پکن به دست آورد. در سال ۲۰۲۲، کره شمالی به سومین کشور (دومین کشور سوریه بعثی بود) تبدیل شد که استقلال جمهوری خلق دونتسک و جمهوری خلق لوهانسک در شرق اوکراین را به رسمیت شناخت. در پاسخ به این به رسمیت شناختن و حمایت از روسیه، اوکراین روابط دیپلماتیک خود با کره شمالی را قطع کرد. در سپتامبر ۲۰۲۲ گزارش شد که روسیه میلیون ها گلوله و راکت از کره شمالی خریداری کرده است تا در تهاجم خود به اوکراین از آنها استفاده کند. در سال ۲۰۲۴، کره شمالی کارگران خود را به روسیه فرستاد، کشوری که به دلیل جنگ با کمبود نیروی کار مواجه بود، و همچنین نیروهایی را به استان کورسک برای حمایت از تلاش های جنگی روسیه اعزام کرد. در ۱۸ ژوئن ۲۰۲۴، کره شمالی و روسیه پیمان شراکت جامع استراتژیک کره شمالی و روسیه را امضا کردند و پیمان دفاع متقابل بین دو کشور را رسمی کردند. تاریخچه. اتحاد جماهیر شوروی و جنگ سرد. اتحاد جماهیر شوروی حمایت زیادی از کره شمالی در طول جنگ سرد ارائه کرده بود. نیروهای شوروی در سال ۱۹۴۵ به استعمار ژاپن بر کره حمله کردند؛ طبق توافق با ایالات متحده، مدار ۳۶ درجه شمالی خط تقسیم بود و مسئولیت شمال به م
سکو و جنوب به واشینگتن دی.سی. واگذار شد. کره شمالی از سال ۱۹۴۵ تا ۱۹۴۸ تحت کنترل اداره مدنی شوروی و کمیته خلق کره شمالی قرار داشت. لشکر ۶۴ هوایی جنگنده شوروی در جنگ کره شرکت کرد و خلبانان مورد نیاز کره شمالی و چین را فراهم نمود. پیمان دوستی، همکاری و کمک متقابل ۱۹۶۱ بین DPRK و اتحاد شوروی، همکاری در طول جنگ سرد را پایه ریزی کرد. مسکو تحت رهبری میخائیل گورباچف پس از سال ۱۹۸۵ کمک ها به کره شمالی را کاهش داد و بر مصالحه با کره جنوبی تمرکز کرد. تجهیزات نظامی تا آخرین محموله میگ-۲۹ در سال ۱۹۸۹ ادامه یافت. دبیرکل حزب کارگران کره کیم ایل سونگ پنج بار از اتحاد شوروی دیدار کرد که آخرین بار در سال ۱۹۸۶ و در ابتدای دوران گورباچف بود. او همچنین با مقامات شوروی در خارج ملاقات داشت، از جمله با رهبر شوروی لئونید برژنف در جریان مراسم تشییع جنازه رئیس جمهور جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی یوسیپ بروز تیتو در مه ۱۹۸۰. فدراسیون روسیه. در دوران بوریس یلتسین. پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، دولت جدید روسیه تحت رهبری بوریس یلتسین از ارائه حمایت به کره شمالی خودداری کرد و به جای آن کره جنوبی را ترجیح داد. اولین نشست کمیسیون بین د
ولتی برای همکاری های تجاری، اقتصادی و علمی–فنی بین روسیه و DPRK در بهار ۱۹۹۶ با رهبری معاون نخست وزیر ویتالی ایگناتنکو برگزار شد. این نشست بالاترین سطح ملاقات (در سطح معاون نخست وزیر) بین مسکو و پیونگ یانگ پس از فروپاشی اتحاد شوروی بود. در این دیدار، دو کشور توافق کردند همکاری های تجاری و اقتصادی دوجانبه را به سطح سال ۱۹۹۱ بازگردانند. طرفین همچنین موافقت کردند کمیسیون های بین دولتی دوجانبه را احیا کنند و نهادهای کاری بین کره شمالی و استان روسیهٔ دورافتاده برای همکاری در زمینه های علم و فناوری، جنگلداری، صنایع سبک و حمل ونقل ایجاد کنند. ایگناتنکو پیام شخصی یلتسین را به کیم جونگ ایل منتقل کرد. در این پیام، یلتسین امید خود را به کاهش تنش ها در شبه جزیره کره و ادامه رعایت توافقنامه آتش بس توسط کره شمالی ابراز داشت. کیم جونگ ایل که انتظار داشت گنادی زیوگانوف، دبیرکل حزب کمونیست فدراسیون روسیه در انتخابات ریاست جمهوری ژوئن–جولای ۱۹۹۶ پیروز شود، حتی نامه ای پاسخ ارسال نکرد و با هیئت روسیه نیز دیدار نکرد. از اواسط دهه ۱۹۹۰، زمانی که مشخص شد کره جنوبی شریک اقتصادی مهمی نخواهد شد و DPRK نیز فرو نخواهد پاشید، روسیه عموم
اً استراتژی «فاصله گیری دیپلماتیک» بین کره شمالی و جنوبی را دنبال کرد. ولادیمیر پوتین و دمیتری مدودف. ارتقای ولادیمیر پوتین به نخست وزیر روسیه در اوت ۱۹۹۹ و سپس به رئیس جمهور روسیه در مارس ۲۰۰۰ اهمیت حیاتی برای پیونگ یانگ داشت، که نارضایتی های پیشین خود را به دولت یلتسین نسبت می داد. ارجاعات کیم جونگ ایل به پوتین به این معنا بود که بالاخره روسیه رهبری «برای همکاری» با کره شمالی دارد. با این حال، تلاش های دیپلماتیک فشرده ای لازم بود تا پیشرفت تاریخی در روابط روسیه و DPRK حاصل شود. این تلاش ها از اواخر ۱۹۹۸ نتیجه داد و تا مارس ۱۹۹۹ امکان توافق کامل بر متن و پیمان اولیه دوستی، روابط همسایگی و همکاری فراهم شد. این پیمان در فوریه ۲۰۰۰، پس از خروج یلتسین از عرصه سیاسی، امضا شد. از آوریل ۲۰۰۰، آماده سازی مخفیانه برای سفر رئیس جمهور پوتین به پیونگ یانگ آغاز شد. نخستین دیدار قله ای در تاریخ روابط روسیه و کره در ژوئیه ۲۰۰۰ برگزار شد و در آن بیانیه مشترک امضا شد، که نخستین سند بین المللی امضا شده توسط کیم جونگ ایل به عنوان دبیرکل حزب کارگران کره بود. در ژوئیه ۲۰۰۶، روسیه از قطعنامه ۱۶۹۵ شورای امنیت حمایت کرد و آزمایش مو
شکی کره شمالی در ۲۰۰۶ را محکوم نمود. در اکتبر ۲۰۰۶، روسیه به قطعنامه ۱۷۱۸ شورای امنیت رأی داد که تحریم هایی بر فناوری های مرتبط با برنامه موشکی و هسته ای و کالاهای لوکس اعمال می کرد. در ژوئن ۲۰۰۹، رئیس جمهور دمیتری مدودف از تشدید تحریم ها حمایت کرد و سامانه اس-۴۰۰ را در مرز مستقر نمود. در آوریل ۲۰۰۹، وزیر امور خارجه روسیه سرگئی لاوروف از کره شمالی دیدار کرد و برنامه ای برای سال های ۲۰۰۹–۲۰۱۰ در زمینه تبادلات فرهنگی و علمی با Mun Jae-chol، رئیس موقت کمیته روابط فرهنگی با کشورهای خارجی کره امضا نمود. پس از آزمایش هسته ای کره شمالی (۲۰۰۹), روابط کره شمالی با چین و روسیه تغییر کرد. روسیه، نگران این بود که موفقیت کره شمالی ممکن است به جنگ هسته ای منجر شود، به همراه چین، فرانسه، ژاپن، کره جنوبی، بریتانیا و ایالات متحده شروع به تدوین قطعنامه ای کرد که می توانست تحریم های جدیدی را شامل شود. رسانه های روسیه از تهدید کره شمالی برای حمله به کره جنوبی پس از پیوستن به طرحی تحت رهبری آمریکا برای بازرسی کشتی های مشکوک به حمل تجهیزات تسلیحات کشتار جمعی خشمگین شدند. نگرانی دیگر، آزمایش هسته ای کره شمالی و تهدید امنیتی آن برای
خاور دور روسیه بود که با کره شمالی مرز دارد. رئیس جمهور کره جنوبی لی میونگ باک با رئیس جمهور روسیه دمیتری مدودف تلفنی گفتگو کرد و مدودف به او گفت که روسیه با سئول بر روی قطعنامه شورای امنیت جدید و احیای گفتگوهای شش جانبه دربارهٔ مسئله هسته ای کره شمالی همکاری خواهد کرد. در ۱۵ ژوئن ۲۰۰۹، چین و روسیه از قطعنامه ۱۸۷۴ شورای امنیت حمایت کردند. با این حال، هر دو کشور تأکید کردند که از استفاده از زور حمایت نمی کنند. نماینده دائم روسیه در سازمان ملل ویتالی چورکین اصرار داشت که تحریم ها باید پس از همکاری کره شمالی لغو شوند. همچنین، در ۳۰ مارس ۲۰۱۰، رئیس جمهور دمیتری مدودف فرمان رئیس جمهور روسیه برای اجرای تحریم های تشدید شده شورای امنیت سازمان ملل علیه برنامه های هسته ای پیونگ یانگ امضا کرد. این فرمان خرید تسلیحات و مواد مرتبط از DPRK توسط دفاتر دولتی، کسب وکارها، بانکها، سازمان ها و افراد تحت حوزه قضایی روسیه را ممنوع کرد. همچنین عبور جنگ افزارها و مواد مرتبط از قلمرو روسیه یا صادرات آنها به DPRK ممنوع شد. هرگونه کمک مالی و آموزش های علمی که ممکن بود برنامه هسته ای کره شمالی و فعالیت های پروتکل الحاقی به معاهده منع
گسترش سلاح های هسته ای را تسهیل کند نیز ممنوع بود.
پاکستان و روسیه در سال ۱۹۹۱ روابط دیپلماتیک دوجانبه برقرار کردند. پاکستان دارای سفارت در مسکو و روسیه دارای سفارت در اسلام آباد است. هر دو کشور متحدان نزدیک و به عنوان «شرکای استراتژیک» شناخته می شوند. پیش از تأسیس فدراسیون روسیه در ۱۹۹۱، روابط پاکستان–اتحاد شوروی عمدتاً پرتنش و خصمانه بود، زیرا پاکستان بخشی از بلوک غرب بود که با بلوک شرق تحت رهبری شوروی مخالفت می کرد. با این حال، پس از فروپاشی اتحاد شوروی، پاکستان و روسیه به طور کلی روابط دوستانه ای برقرار کرده اند. در سال های اخیر روابط بین روسیه و پاکستان به عنوان پاسخ به گرم شدن روابط بین هند و ایالات متحده بهبود یافته است. دو کشور اولین مانور نظامی مشترک خود را در سال ۲۰۱۶ برگزار کردند. پاکستان و روسیه قرارداد خط لوله گاز Pakistan Stream Gas pipeline از کراچی تا قصور، پاکستان را امضا کردند، و تا دسامبر ۲۰۱۶ به توافق قیمتی رسیدند. پاکستان همچنین دسترسی روسیه به یک بندر آب گرم در دریای عرب (بندر گوادر) را فراهم کرده است. از زمان پیوستن پاکستان به سازمان همکاری شانگهای در سال ۲۰۱۷، روابط دو طرف عمیق تر شده است. پاکستان هفتادمین و هفتاد و پنجمین سالگرد روابط
دیپلماتیک خود با روسیه را جشن گرفت. رئیس جمهور روسیه ولادیمیر پوتین پاکستان را یکی از شرکای اصلی خود در جنوب آسیا اعلام کرد. نخست وزیر پاکستان شهباز شریف نیز تقویت روابط با روسیه را از اولویت های اصلی پاکستان دانست. روابط تاریخی. اکثر زبان های پاکستان از یک زبان نیاهندوایرانی منشأ گرفته اند که در منطقه سینتاشتا در روسیه امروزی در اواسط هزاره برنز صحبت می شد. این زبان ها از طریق مهاجرت های طولانی مدت از استپ ها بین هزاره های اول و دوم قبل از میلاد به منطقه پاکستان و نواحی همجوار آورده شدند. روابط شوروی با پاکستان (که آن زمان بخشی از راج بریتانیا بود) به سال ۱۹۲۲ پس از انقلاب اکتبر بازمی گردد. از ۱۹۲۲ تا ۱۹۲۷، افرادی که از اتحاد شوروی وارد قلمرو (امروزی پاکستان) تحت کنترل امپراتوری بریتانیا می شدند، تلاش کردند انقلاب کمونیستی علیه راج بریتانیا آغاز کنند. این سری کودتاها به نام پرونده های توطئه پیشاور شناخته می شوند؛ امپراتوری بریتانیا پس از آشکار شدن اطلاعات در مورد تلاش برای انقلاب کمونیستی در هند، به شدت نگران شد. از ۱۹۴۷ تا ۱۹۵۰ و ۱۹۶۵–۱۹۶۹، تبادلات تجاری، آموزشی و فرهنگی بین دو کشور افزایش یافت. اما تلاش ه
ای شوروی زمانی تضعیف شد که اتحاد شوروی با انتقاد از موضع پاکستان در جنگ ۱۹۷۱ با هند روابط دوجانبه را ضعیف کرد و بسیاری در پاکستان بر این باور بودند که پیمان دوستی، صلح و همکاری هند–شوروی در اوت ۱۹۷۱، تشویق به حمله هند به پاکستان شرقی بوده است. فروش های بعدی تسلیحاتی شوروی به هند به ارزش میلیاردها دلار با شرایط ترجیحی، این استدلال را تقویت کرد. اتحاد شوروی همچنین هر قطعنامه ای که پاکستان در مورد وضعیت پاکستان شرقی به سازمان ملل ارائه می داد، وتو می کرد. روابط با فدراسیون روسیه: ۱۹۹۱ تا کنون. پس از خروج شوروی از افغانستان و عقب نشینی نیروهای رزمی از جمهوری دموکراتیک افغانستان، روابط با پاکستان شروع به عادی شدن کرد. پس از انقلاب های ۱۹۸۹، روابط روسیه و پاکستان به سرعت گرم شد. در سال ۱۹۸۹، سفیر شوروی در پاکستان پیشنهاد نصب یک نیروگاه هسته ای تجاری در کشور را به پاکستان داد، اما پس از مداخله آمریکا، این برنامه متوقف شد. در سال های ۱۹۹۴–۱۹۹۵، بی نظیر بوتو تلاش کرد روابط با روسیه را گرم کند، اما شکست بزرگی خورد، زیرا دولت او امارت اسلامی افغانستان (۱۹۹۶–۲۰۰۱) را به عنوان موجودیت قانونی در افغانستان به رسمیت شناخت. د
ر سال ۱۹۹۶، روسیه با رضایت، پرتاب دومین ماهواره پاکستان، "Badr-B"، از پایگاه فضایی بایکونور را با کمترین هزینه پذیرفت. در سال ۱۹۹۷، نخست وزیر نواز شریف پس از ارسال پیام خداحافظی به فدراسیون روسیه تلاش کرد روابط را گرم کند. در سال ۱۹۹۸، اگرچه روسیه هند را برای انجام دومین آزمایش های هسته ای خود تبریک گفت (نگاه کنید به "Pokhran-II"), بلافاصله پاکستان را به خاطر انجام آزمایش های هسته ای خود (نگاه کنید به "چاگای ۱" و "Chagai-II") نقد نکرد. در آوریل ۱۹۹۹، نخست وزیر نواز شریف یک بازدید دولتی مهم از کرملین مسکو انجام داد؛ این اولین سفر یک نخست وزیر پاکستانی به مسکو پس از ۲۵ سال بود، اما پیشرفتی حاصل نشد. در سال ۱۹۹۹، روسیه از پاکستان و هند برای دستیابی به پیشرفت در روابطشان با اعلامیه لاهور استقبال کرد، اما پاکستان را به خاطر مسئولیت در آغاز جنگ کارگل به شدت مورد انتقاد قرار داد. با این حال، روسیه نقش عمده ای در پایان جنگ داشت ولی نسبت به پاکستان خصمانه باقی ماند. روسیه کودتای ۱۹۹۹ پاکستان علیه نواز شریف که او را از قدرت برکنار کرد، محکوم کرد. در ۱۹ آوریل ۲۰۰۱، وزارت امور خارجه Alexander Losyukov به پاکستان سفر دولت
ی انجام داد و دو کشور توافق کردند در توسعه اقتصادی همکاری کنند و برای صلح و رفاه در منطقه تلاش نمایند. پس از حملات ۱۱ سپتامبر، روابط به سرعت گرم شد، زیرا پاکستان طالبان را محکوم کرد و به جنگ در افغانستان (۲۰۲۱–۲۰۰۱) برای تعقیب سازمان های جهادی و القاعده پیوست. تصمیم پاکستان برای پیوستن به مبارزه بین المللی علیه تروریسم باعث بهبود قابل توجه روابط روسیه و پاکستان شد. روسیه همچنین نقش مهمی در کاهش تنش هسته ای 2001–2002 India–Pakistan standoff ایفا کرد. در نوامبر ۲۰۱۶، پاکستان همچنین تصمیم گرفت به روسیه دسترسی به بندر گوادر، یک بندر آب گرم، بدهد همان طور که به ایران و ترکمنستان داده بود. بهبود روابط. روسیه حمایت خود از پاکستان در مبارزه با طالبان را اعلام کرد. در سال ۲۰۰۷، روابط بین پاکستان و فدراسیون روسیه پس از بازدید رسمی سه روزه نخست وزیر روسیه میخائیل فرادکوف فعال شد. او نخستین نخست وزیر روسیه بود که پس از دوران اتحاد جماهیر شوروی در ۳۸ سال به پاکستان سفر کرد. وی با رئیس جمهور پرویز مشرف و نخست وزیر شوکت عزیز «بحث های عمیق» داشت. تمرکز اصلی این بازدید، بهبود روابط دوجانبه با تأکید ویژه بر روش ها و راهکارهای
افزایش همکاری اقتصادی بین دو کشور بود. در دوره ریاست جمهوری آصف علی زرداری و نخست وزیری یوسف رضا گیلانی، روابط بین پاکستان و روسیه به طور چشمگیری بهبود یافت. در سال ۲۰۱۰، نخست وزیر روسیه ولادیمیر پوتین اعلام کرد که روسیه مخالف توسعه روابط راهبردی و نظامی با پاکستان است، زیرا روسیه تمایل داشت بر روابط راهبردی با هند تمرکز کند. در سال ۲۰۱۱، روسیه سیاست خود را تغییر داد و پوتین به طور عمومی از تلاش پاکستان برای عضویت در سازمان همکاری شانگهای حمایت کرد و اعلام کرد پاکستان شریک بسیار مهمی در جنوب آسیا و جهان اسلام برای روسیه است. پوتین کمک روسیه را در توسعه پاکستان استیل میلز و ارائه پشتیبانی فنی برای نیروگاه های گودو و موزافرگاره ارائه داد و روسیه علاقه مند به توسعه پروژه زغال سنگ تار بود. در سال ۲۰۱۱، روسیه حمله ناتو به پاکستان در ۲۰۱۱ را به شدت محکوم کرد و وزیر خارجه روسیه اعلام کرد که نقض حاکمیت یک کشور حتی هنگام برنامه ریزی و اجرای عملیات ضد شورش، غیرقابل قبول است. در سال ۲۰۱۲، رئیس جمهور روسیه ولادیمیر پوتین اعلام کرد که پس از انتخاب مجدد خود به زودی به پاکستان سفر دولتی خواهد داشت، اما بعداً آن را به دلیل س
ایر مشغله های مهم لغو کرد. برای جبران عقب نشینی دیپلماتیک ناشی از لغو غیرمنتظره این سفر مهم، پوتین وزیر خارجه خود سرگئی لاوروف را فرستاد. در همین حال، ژنرال اشفاق پرویز کیانی از نیروی زمینی پاکستان از ۴ اکتبر برای یک بازدید رسمی سه روزه به مسکو سفر کرد، جایی که با استقبال گرم وزیر دفاع آناتولی سردیوکوف و فرمانده کل نیروی زمینی روسیه سرلشکر ولادیمیر چیرکین مواجه شد. در تاریخ ۵ اوت ۲۰۱۳، سرلشکر ولادیمیر چیرکین به پاکستان سفر کرد و توسط ژنرال اشفاق پرویز کیانی استقبال شد. این دو ژنرال در مورد مسائل مورد علاقه مشترک با تأکید بر بهبود همکاری های دفاعی، روابط ارتش به ارتش و وضعیت امنیتی منطقه، به ویژه افغانستان پس از ۲۰۱۴، گفتگو کردند. در یک کنفرانس خبری، سفیر روسیه موافقت خود را با فروش هلیکوپتر به پاکستان برای کمک به این کشور در مسائل مربوط به تروریسم و امنیت اعلام کرد. روسیه همچنان با پاکستان دربارهٔ تأمین هلیکوپترهای رزمی مذاکره می کرد و ممنوعیت خود بر عرضه تسلیحات به پاکستان را لغو کرده بود. رئیس شرکت دولتی «روستک»، سرگئی چمزوف، گفت: «چنین تصمیمی گرفته شده است. ما در حال مذاکرات برای تأمین هلیکوپترها هستیم»، و
افزود که مذاکرات دربارهٔ هلیکوپترهای هجومی Mi-35 هندوستان است. روسیه مدتهاست بزرگ ترین تأمین کننده تسلیحات برای هند، بزرگ ترین خریدار تسلیحات جهان، بوده است. اما اقدام مسکو برای تأمین اسلام آباد در حالی صورت گرفت که دهلی نو به دنبال نوسازی تجهیزات فرسوده نیروهای مسلح خود بود و اخیراً خرید تسلیحات از اسرائیل، فرانسه، بریتانیا و ایالات متحده را انتخاب کرده بود. پاکستان و روسیه اولین گفتگوی استراتژیک خود را در ۳۱ اوت ۲۰۱۳ به پایان رساندند. در مذاکراتی که در سطح دبیران امور خارجه در مسکو برگزار شد، هیئت پاکستانی به ریاست دبیر امور خارجه جلیل عباس جیلانی و هیئت روسیه به ریاست معاون اول وزیر امور خارجه ولادیمیر گئورگیویچ تیتوف برگزار شد. معاون وزیر امور خارجه روسیه ایگور مورگولوف نیز در مشورت ها شرکت کرد. دفتر امور خارجه اعلام کرد که این گفتگو چارچوب نهادی برای ایجاد روابط نزدیک تر بین دو کشور از طریق بحث دربارهٔ همکاری در بخش های سیاسی، اقتصادی، دفاعی و سایر زمینه ها را فراهم می کند. دو طرف دیدگاه های خود را دربارهٔ تحولات منطقه ای و بین المللی تبادل کردند. به طور کلی، پاکستان و روسیه توافق کردند تماس های سطح بال
ا را افزایش دهند، مواضع خود را در مسائل منطقه ای و بین المللی هماهنگ کنند و روابط تجاری و سرمایه گذاری و همکاری در حوزه انرژی و تولید برق را توسعه دهند. در ژوئیه ۲۰۱۵، رئیس ستاد نیروی زمینی پاکستان راحیل شریف به روسیه سفر کرد و توسط رهبری نظامی روسیه در کرملین مسکو استقبال شد. این نخستین بازدید یک فرمانده کل نیروهای مسلح پاکستان از روسیه بود. وی با مراسم گارد احترام روبرو شد و هنگام ادای احترام به آرامگاه سرباز ناشناس، سرود ملی پاکستان نواخته شد. این اقدام به عنوان بهبود روابط دیده شد، زیرا متحد دیرینه روسیه، هند، به سوی ایالات متحده آمریکا متمایل شده بود. پاکستان و روسیه در سال ۲۰۱۵ یک قرارداد دفاعی مهم امضا کردند که شامل فروش چهار هلیکوپتر هجومی Mi-35 «هند E» به پاکستان بود. روسیه همچنین علاقه مند به پیوستن به CPEC بود که به این پروژه کمک می کند و اقتصاد پاکستان را تقویت می کند. قرارداد دیگری در سال ۲۰۱۵ شامل سرمایه گذاری ۲ میلیارد دلاری روسیه در پروژه ساخت خط لوله گاز شمال–جنوب است که انتظار می رود مرحله اول آن تا دسامبر ۲۰۱۷ به پایان برسد. همگرایی اقتصادی و ژئوپولیتیکی. در سال ۱۹۹۰، بنظیر بوتو از پاکستان
پیامی خداحافظی به مسکو ارسال کرد تا تلاش برای برقراری هماهنگی اقتصادی بین دو کشور انجام شود. در سال ۱۹۹۱، بنظیر بوتو هدایت یک هیئت اقتصادی سطح بالا به آسیای مرکزی و روسیه پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی را برعهده داشت. در سال ۲۰۰۳، حجم تجارت دوجانبه بین روسیه و پاکستان به ۹۲ میلیون دلار آمریکا رسید که در سال ۲۰۰۶ به ۴۱۱٫۴ میلیون دلار افزایش یافت. تجارت دوجانبه بین دو کشور در سال ۲۰۰۸ به ۶۳۰ میلیون دلار و در سال ۲۰۰۹ حدود ۴۰۰ میلیون دلار رسید. در سال بعد، هر دو کشور کمیسیون بین دولتی روسیه–پاکستان برای همکاری های تجاری، اقتصادی، علمی و فنی، و همکاری در علوم و فناوری و آموزش را تأسیس کردند.
جایزه بزرگ هلند ۲۰۲۵ (که رسماً با نام جایزه بزرگ فرمول ۱ هاینکن ۲۰۲۵ هلند شناخته می شود) یک مسابقهٔ اتومبیلرانی فرمول یک بود که در ۳۱ اوت ۲۰۲۵ در پیست پارک زندورت در زاندفورت، هلند برگزار شد. این پانزدهمین دور از مسابقات فرمول یک فصل ۲۰۲۵ بود. اسکار پیاستری راننده تیم مک لارن جایگاه اول خود را در تعیین خط به یک پیروزی تبدیل کرد که تبدیل به اولین "گرند اسلم" دوران حرفه ای او شد. مکس فرستاپن راننده تیم ردبول و آیزاک هجار راننده ایم ریسینگ بولز در جایگاه دوم و سوم قرار گرفتند این سکو تبدیل به اولین سکو دوران حرفه ای هجار و ریسینگ بولز را شد. پیشینه. این رویداد برای سی و پنجمین بار در تاریخ پیست زندوورت ، در طول آخر هفته ۲۹ تا ۳۱ اوت برگزار شد. این جایزه بزرگ پانزدهمین دور از مسابقات قهرمانی جهان فرمول یک سال ۲۰۲۵ و سی و پنجمین دوره جایزه بزرگ هلند به عنوان یک دور از مسابقات قهرمانی جهان فرمول یک بود. جدول رده بندی مسابقات قهرمانی قبل از شروع مسابقه. با شروع آخر هفته، اسکار پیاستری با ۲۸۴ امتیاز، ۹ امتیاز بیشتر از هم تیمی اش لاندو نوریس در جایگاه دوم و ۹۷ امتیاز بیشتر از مکس ورشتپن در جایگاه سوم، در صدر جدول قهرم
انی رانندگان قرار داشت. همچنین تیم مک لارن با ۵۵۹ امتیاز، در صدر جدول قهرمانی سازندگان، از فراری و مرسدس که به ترتیب با ۲۶۰ و ۲۳۶ امتیاز دوم و سوم بودند، قرار داشت. فهرست ورودی. رانندگان و تیم ها همان هایی بودند که در شروع فصل فهرست ورودی فصل منتشر شده بودند، به جز دو استثنا؛ یوکی سونودا راننده تیم رد بول ریسینگ در جایگاهی بود که در ابتدا در اختیار لیام لاوسون بود، پیش از آنکه این جایگاه از گرند پری ژاپن به بعد به ریسینگ بولز تنزل یابد، و فرانکو کولاپینتو از گرند پری امیلیا رومانیا به بعد تا حداقل گرند پری اتریش، به صورت چرخشی جایگزین جک دوهان در آلپاین شد. قبل از مسابقه در اسپیلبرگ، تأیید شد که کولاپینتو جایگاه خود را در تیم حفظ خواهد کرد، عملاً بر اساس هر مسابقه. انتخاب تایر. پیرلی، تأمین کننده تایر، ترکیبات تایر C2، C3 و C4 را که به ترتیب سخت، متوسط و نرم تعیین شده بودند، برای استفاده تیم ها برای این مسابقه آورد. این رویداد پانصدمین مسابقه پیرلی در مسابقات فرمول یک بود.
جایزه بزرگ مجارستان ۲۰۲۵ (که رسماً با نام جایزه بزرگ مجارستانی فرمول ۱ لنوو ۲۰۲۵ شناخته می شود) یک مسابقه اتومبیل رانی فرمول یک بود که در ۳ اوت ۲۰۲۵ در ورزشگاه هونگارورینگ در مودیورود، مجارستان برگزار شد. این مسابقه چهاردهمین دور از مسابقات فرمول یک فصل ۲۰۲۵ بود. چارلز لکلرک با تیم اسکودریا فراری در تعیین خط جایگاه اول قرار گرفت، اما در نهایت در مسابقه مغلوب لاندو نوریس شد که با پیروزی در این مسابقه، دویستمین پیروزی مک لارن در فرمول یک را رقم زد. هم تیمی نوریس، اسکار پیاستری و جورج راسل از مرسدس بنز، سکوهای بعدی را از آن خود کردند. پیشینه. این رویداد برای چهلمین بار در تاریخ این پیست، در طول آخر هفته ۱ تا ۳ اوت، در پیست هانگارورینگ در موگیورود برگزار شد. این جایزه بزرگ چهاردهمین مسابقه از مسابقات قهرمانی جهان فرمول یک ۲۰۲۵ و چهلمین دوره از جایزه بزرگ مجارستان به عنوان بخشی از مسابقات قهرمانی جهان فرمول یک بود. جدول رده بندی مسابقات قهرمانی قبل از شروع مسابقه. با شروع آخر هفته، اسکار پیاستری با ۲۶۶ امتیاز، ۱۶ امتیاز بیشتر از هم تیمی اش لاندو نوریس در جایگاه دوم و ۶۵ امتیاز بیشتر از مکس ورشتپن در جایگاه سوم، در
صدر جدول قهرمانی رانندگان قرار داشت. همچنین تیم او مک لارن با ۵۱۶ امتیاز، در صدر جدول قهرمانی سازندگان، از فراری و مرسدس که به ترتیب با ۲۴۸ و ۲۲۰ امتیاز دوم و سوم بودند، قرار داشت.