Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
پرستانه ای را اتخاذ کردند - که اغلب در جامعه به آن «مردم گرایی» می گویند - با تلقی هیتنری به عنوان یک دین قومی یا نژادی با پیوندهای ذاتی با نژاد ژرمنی، آن ها معتقدند سفیدپوستان، به ویژه از تبار اروپای شمالی، نژاد ویژه ای هستند و اغلب این مذهب را با دیدگاه های راست افراطی و برتری پنداری نژاد سفید هم سو می دانند. در مقابل، بخش بزرگ تری از هیتنری ها دیدگاهی «جهان شمول» را اتخاذ می کنند و معتقدند که آغوش این دین برای همه، صرف نظر از پیشینه قومی یا نژادی، گشوده است. درحالی که اصطلاح "هیتنری" برای توصیف "آیین بت پرستی" نام اصلی شمرده می شود، بسیاری از گروه ها نام های متفاوتی را ترجیح می دهند که تحت تأثیر تمرکز منطقه ای و ترجیح های ایدئولوژیک آن ها قرار دارد. هیتنری هایی که بر منابع اسکاندیناوی تمرکز می کنند، گاهی از نام های آساترو (Ásatrú)، وانتارو (Vanatrú) یا فورن سد (Forn Sed) استفاده می کنند. پیروانی که بر سنت بت پرستی آنگلوساکسون تمرکز می کنند، از نام های فرنسایدو (Fyrnsidu) یا تیودیسم (Theodism) استفاده می کنند. کسانی که بر سنت های اساطیر ژرمنی تأکید دارند از نام ایرمینیسم (Irminism) استفاده می کنند. و آن فرق
ه هایی که از دیدگاه های عامیانه و راست افراطی حمایت می کنند، تمایل دارند نام های اودینیسم (Odinism)، ووتنیسم (Wotanism)، وودنیسم (Wodenism) یا اودالیسم (Odalism) را به کار برند. تخمین ها، تعداد معتقدان هیتنری در سراسر جهان را بیش از ۲۰۰۰۰ نفر نشان می دهند، که جوامعی از پیروان فعال در اروپا، آمریکا و استرالیا هستند. تعریف. محققان مطالعات دینی هیتنری را به عنوان یک جنبش دینی جدید، و در شکل بازسازی شده بت پرستی مدرن طبقه بندی می کنند. هیتنری به عنوان یک جنبش مذهبی جدید بت پرستی معاصر تعریف شده است، که آگاهانه از جوامع زبانی، فرهنگی و قومی «ژرمنی» عصر آهن قبل از مسیحیت و اروپای قرون وسطای اولیه الهام گرفته است»، و «جنبشی که برای احیاء یا تفسیر مجدد جهان بینی فرهنگ های پیش از مسیحیت شمال اروپا (یا فرهنگ های آلمانی زبان) شکل گرفته است». معتقدان هیتنری به دنبال احیای نظام های اعتقادی گذشته در استفاده از «منابع تاریخی» باقی مانده اند. در میان منابع تاریخی مورد استفاده، متون زبان نورس باستانی مرتبط با ایسلند، مانند "ادای منثور" و "ادای منظوم"، متون زبان انگلیسی باستانی مانند "بیوولف"، و متون زبان آلمانی بالای میانه ما
نند سرود نیبلونگ ها موجود هستند. برخی از پیروان هیتنری نیز ایده هایی را از شواهد باستان شناسی شمال اروپای پیش از مسیحیت و فرهنگ عامه دوره های بعدی در تاریخ اروپا گرفته اند. در میان بسیاری از پیروان هیتنری، از این منابع به عنوان «لور» یاد می شود و مطالعه آن بخش مهمی از دین آن ها است. برخی منابع متنی نیز به عنوان ابزاری برای «بازسازی» نظام های اعتقادی پیش از مسیحیت، مشکل ساز به نظر می رسند، زیرا توسط مسیحیان نوشته شده اند و دین های پیش از مسیحیت را به شیوه ای مغرضانه مورد بحث و نقد قرار می دهند. انسان شناس جنی بلین هیتنری را «دینی که از جزئیات ساخته شده است» توصیف می کند، درحالی که محقق مطالعات دینی، مایکل استرمیسکا، باورهای آن را «مخالف با عدم قطعیت و سردرگمی تاریخی» می داند، و آن را یک جنبش پست مدرن توصیف می کند. روش هایی که پیروان هیتنری از این منابع تاریخی و باستان شناسی استفاده می کنند متفاوت است. برخی به دنبال بازسازی باورها و اعمال گذشته اند و تا حد امکان همان ها را به کار می بندند، درحالی که برخی دیگر این منابع را آزمایش می کنند و نوآوری های جدید را در آن امتحان می کنند. به عنوان مثال، برخی اعمال خود را
با نوعی عرفان شخصی-ذهنی که از طریق تجربه های معنوی به دست آورده اند، تطبیق می دهند. برخی دیگر مفاهیمی را از ادیان قومی باقی مانده در جهان، و همچنین سنت های چندخدایی مدرن مانند هندوئیسم و ادیان آفریقایی-آمریکایی می آزمایند و معتقدند که این روش به ساختن جهان بینی های معنوی، مشابه آنچه در اروپای قبل از مسیحیت وجود داشت، کمک می کند. برخی از کسانی که بر رویکرد «منابع تاریخی و باستان شناسی» تکیه می کنند، چنین نگرش هایی را مورد انتقاد قرار می دهند و کسانی را که از اصطلاح «"نئو-هیتن"» (نو بت پرستان) استفاده می کنند را تحقیر می کنند. برخی از پیروان هیتنری به دنبال عناصر مشترکی هستند که در سراسر اروپای ژرمنی در طول عصر آهن و اوایل قرون وسطی یافت می شوند، و از آن ها به عنوان مبنایی برای اعتقادات و انجام مناسک خود استفاده می کنند. برخی نیز از اعتقادات و اعمال یک منطقه جغرافیایی خاص و دوره زمانی خاصی در اروپای ژرمنی، مانند انگلستان آنگلوساکسون یا ایسلند دوران وایکینگ ها، الهام می گیرند. برخی از پیروان، از ویژگی های جامعه اروپای شمالی در عصر آهن و اوایل قرون وسطی آگاهی عمیقی دارند، اما برای اکثر پیروان، منبع اصلی اطلاعات
دربارهٔ گذشته پیش از مسیحیت، ادبیات داستانی و روایتهای رایج از اساطیر نورس است. بسیاری نیز دیدگاهی رمانتیک از این گذشته دارند، و گاهی اوقات اندیشه های نادرستی در مورد آن به کار می بندند. جامعه شناس دین جنیفر اسنوک اشاره می کند که بسیاری از پیروان هیتنری «به عصر حماسی، نابه هنگام و خالصِ اجداد و قهرمانان گوش سپرده اند». مورفی پیزا انسان شناس، پیشنهاد می کند که هیتنری را می توان به عنوان یک «دین ابداع شده» شناخت. همان طور که فردریک گرگوریوس محقق مطالعات دینی بیان می کند، علی رغم این واقعیت که «هیچ تداوم واقعی» بین هیتنری و نظام های اعتقادی پیش از مسیحیت اروپای آلمانی وجود ندارد، معتقدان هیتنری دوست ندارند که پیروان یک «دین جدید» یا رهروان «بدعتی مدرن» در نظر گرفته شوند. و ترجیح می دهند که آن ها را به عنوان پیروان یک «کیش سنتی» بشناسند. بسیاری از پیروان از استفاده از اصطلاح علمی و اخلاقی «بازسازی گرایی» (به انگلیسی: reconstructionism) برای توصیف اعمال خود اجتناب می کنند، و ترجیح می دهند هیتنری را یک «دین بومی» با شباهت هایی با نظام های اعتقادی سنتی مردمان بومی جهان معرفی کنند. با ادعای احساس بومی گرایی، برخی پیر
وان هیتنری - به ویژه در ایالات متحده - سعی می کنند خود را قربانی استعمار و امپریالیسم مسیحی قرون وسطی نشان دهند. یک نظرسنجی در سال ۲۰۱۵ از جامعه هیتنری نشان داد که تعداد پیروان (۳۶ درصد) برابر با کسانی است که هیتنیسم را ادامه نظام های اعتقادی باستانی می دانستند، و دین خود را بازسازی گرایانه می دانند. تنها ۲۲ درصد اذعان داشتند که هیتنری مدرن است، اما از تاریخ الهام گرفته شده است، اگرچه این تفسیر غالب در میان پیروان در کشورهای شمال اروپا بود. واژه شناسی. هیچ مرجع مرکزی دینی وجود ندارد که نام خاصی را به همه پیروان تحمیل کند. از این رو، گروه های هیتنری مختلف از واژه های متفاوتی برای توصیف خود و دین خود استفاده کرده اند. با این نام ها و اصطلاح های خودساخته، معنایی در مورد اعتقادات سیاسی-اجتماعی شان به دست می آید. پژوهش گرانی که به مطالعه این دین می پردازند، معمولاً از اصطلاح "هیتنری" و "هیتنیسم" برای توصیف آن استفاده می کنند، به این دلیل که این کلمات دربرگیرنده همه انواع جنبش های هیتنری می شود. این اصطلاح متداول ترین گزینه ای است که توسط پیروان هیتنری در بریتانیا استفاده می شود، همچنین استفاده از این نام ها در آمر
یکای شمالی و جاهای دیگر نیز رو به رشد است. این اصطلاح ها مبتنی بر کلمه هیتن (به انگلیسی: heathen) به معنای "بت ها" هستند که در زبان گوتیک «"haithn»" است، و توسط مبلغان آرین گوتیک به عنوان معادل هر دو کلمه یونانی هلنیس ("Hellenis)" و اتنیکوس ("ethnikós)" - «از یک قوم» پذیرفته شد. این کلمه توسط نویسندگان مسیحی اولیه قرون وسطی در اروپای آلمانی برای توصیف غیرمسیحیان استفاده می شد. با استفاده از آن، پیروانش در پی این هستند که این نام گذاری را از مسیحیان بازپس بگیرند. بسیاری از پیروان هیتنری، اصطلاح "هیتن" را بر "پگان" ترجیح می دهند، زیرا این اصطلاح قدیمی از زبان های ژرمنی سرچشمه می گیرد، درحالی که "پگان" ریشه در زبان لاتین دارد. اصطلاح های دیگری که در برخی متون دانشگاهی استفاده می شود عبارتند از: "پاگانیسم ژرمنی معاصر (contemporary Germanic Paganism)" و "نئوپاگانیسم ژرمنی (Germanic Neopaganism)"، البته دومین نام، یک «اصطلاح ساختگی» است که توسط محققان و با کاربردی محدود در جامعه غیرمذهبی توسعه یافته است. در ادامه، بلین استفاده از "پاگانیسم اروپای شمالی (North European Paganism)" را به عنوان یک اصطلاح علمی جامع برای
این آیین پیشنهاد کرد. استرمیسکا اشاره کرد که پیش نهاد بلین برای پیروانی خوب است که از سیستم های اعتقادی جوامع فنلاندی و اسلاوی از نظر زبانی و از شمال شرقی اروپا الهام گرفته اند. او طرف دار "پاگانیسم نوردیک مدرن (Modern Nordic Paganism)" بود، اما پذیرفت که این اصطلاح آن دسته از پیروان هیتنری را که از سیستم های اعتقادی پیش از مسیحیت جوامع آلمانی غیر نوردیک، مانند آنگلوساکسون ها و گوت ها الهام گرفته اند، نادیده می گیرد. نام دیگر این دین، در ایسلند، "آساترو" ("Ásatrú)" است، که به عنوان آسیر، «باور» یا «وفاداری» ترجمه می شود - آسیر زیرمجموعه ای از خدایان در اساطیر نورس است. "آساترو" بیش تر در آمریکای شمالی استفاده می شود با این تفاوت که در آن جا "آساتروار" ("Asatruar)" گفته می شود. این اصطلاح مورد علاقه پیروانی است که بر خدایان نوردیک اسکاندیناوی اعتقاد دارند، "آساترو" در ابتدا یک اصطلاح محبوب برای نام گذاری در میان پیروان و طرف داران بود، اما استفاده از آن با گذشت زمان کاهش یافته است. سایر پیروان دین خود را "واناترو (Vanatrú)" به معنای «کسانی که به وانیرها احترام می گذارند»، یا "دیسیترو" ("Dísitrú)"، به معنای «ک
سانی که الهه ها را گرامی می دارند» - بسته به تأکید الهیات خاص خود - معرفی می کنند. گروه کوچکی از پیروان هیتنری که یوتون را ستایش می کنند، آیین خود را "بوکاترو" ("Rokkatru)" می نامند. اگرچه بوکاترو به اسکاندیناوی محدود شده است، از اواسط دهه ۲۰۰۰ اصطلاحی که در اسکاندیناوی محبوبیت زیادی پیدا کرده است "فورن سیر" ("Forn Siðr)" یا "فورن سید" ("Forn Sed") است. این ها نیز نام هایی هستند که از مسیحی گرفته شده است، و قبلاً به معنای «تحقیرآمیز» و برای توصیف دین پیش از مسیحیت در اسکاندیناوی قدیم هیمسکرینگلا ("Heimskringla)" استفاده می شد. سایر اصطلاح های مورد استفاده در این جامعه برای توصیف دین خود عبارتند از: "دین شمالی" ("Northern Traditio)"، "پاگانیسم نورس" ("Norse Paganism)"، و "پاگانیسم ساکسون" ("Saxon Paganism)". درحالی که در یک سوم اول قرن بیستم، نام های رایج "ژرمن" ("German)"، "نوردیک (Nordic)" یا "دین" "آلمانی" ("Germanic Faith)" بودند. در ایالات متحده، گروه هایی که بر گرایش آلمانی تأکید دارند، از "ایرمینیسم (Irminism)" استفاده کرده اند، درحالی که آن هایی که بر رویکرد آنگلوساکسون تمرکز می کنند، از "فرنسایدو" ("F
yrnsidu)" یا "تئودیسم" ("Theodism)" استفاده کرده اند. بسیاری از پیروان نژادپرست هیتنری، اصطلاحات "اودینیسم" یا "ووتنیسم" را برای معرفی دین خود ترجیح می دهند. گروه نژادپرست مستقر در انگلستان «وُدنز فُک"»" (Woden's Folk) طرف دار "وُدنیسم" ("Wodenism)" و "آیین وُدن فُک" ("Woden Folk-Religion)" بود، و گروه نژادپرست دیگری با نام «هیتن فرانت» (Heathen Front)، از اصطلاح "اُدالیسم" ("Odalism)" که توسط وارگ ویکرنس ابداع شده بود، جانب داری کرد. بنابراین یک دیدگاه کلی وجود دارد، که همه کسانی که از "اودینیسم" استفاده می کنند، تفسیری آشکارا سیاسی، راست گرا و نژادپرستانه از این دین اتخاذ می کنند، درحالی که "آساترو" توسط گروه های میانه رو هیتنری استفاده می شود. چنین تقسیم بندی ای از این دین به صورت رسمی وجود ندارد و استفاده از این اصطلاحات در عمل وجود دارد. گرگوریوس اشاره کرد که "اودینیسم" «بسیار مشکل ساز» بود، زیرا به این معنا برداشت شد که خدای اودین - که از اساطیر نورس اقتباس شده است - جزئی از الهیات این گروه های مرکزی است، که این طور نبوده است. علاوه بر این، حداقل یک گروه غیرنژادگرا با نام "اودینس هاف بریتانیا"، از این ا
صطلاح استفاده می کند، تا ارادت خاص خود به اودین را نشان دهد. باورها. خدایان و ارواح. مورخ دین ماتیاس گاردل خاطرنشان کرد که «هیچ الاهیاتی که به اتفاق آرا پذیرفته شده باشد» در آیین هیتنری و جنبش هیتن ها وجود ندارد. چند تن از پیروان اولیه هیتنری مانند گیدو ون لیست ماهیت شرک آلود چندخدایی دین پیش از مسیحیت را شرم آور می دانستند و استدلال می کردند که در واقع یکتاپرستی بوده است. از دهه ۱۹۷۰، چنین نگرش های منفی نسبت به شرک تغییر کرده است. امروزه هیتنری به عنوان دین چندخدایی شناخته می شود، که ساختار الهیاتی ای را به نمایش می گذارد که شامل پانتئونی از خدایان و الهه ها می شود، و طرف داری وفاداری و پرستش خود را به برخی یا همه آن ها نشان می دهد. بیش تر پیروان واقع گرا خداناباور هستند و خود را «سخت خداناباور» یا «خداناباوران واقعی» می نامند و به وجود واقعی خدایان به عنوان موجودات یکتا اعتقاد دارند. برخی دیگر تفسیری روان شناختی از خدایان می کنند و آن ها را به عنوان نمادها، کهن الگوهای یونگی یا کهن الگوهای نژادی در نظر می گیرند، و کسانی که این موضع را اتخاذ می کنند خود را خداناباور می دانند. خدایان هیتنری از نظام های اعتقاد
ی پیش از مسیحیت که در جوامع مختلف اروپای ژرمنی یافت می شود اقتباس شده اند. آن ها شامل خدایانی مانند تیر، اودین، فریگ، ثور و فریا از منابع اسکاندیناوی، تانور، وُدن و ایستره از منابع آنگلوساکسون، و چهره هایی مانند نهالنیا از منابع قاره ای هستند. برخی از پیروان که مرامشان برگرفته از اسطوره های نورس است، بر این باورند که دو دسته از خدایان وجود دارند، آسیر و ونیر. برخی از پیروان، مناطق و زمان های مختلف را با هم ترکیب می کنند، برای مثال از ترکیبی از نام های انگلیسی باستان و اسکاندیناوی باستانی برای خدایان استفاده می کنند، درحالی که برخی دیگر آن ها را جدا نگه می دارند و فقط خدایان یک منطقه خاص را ستایش می کنند. برخی از گروه ها ارادت خود را بر خدای خاصی نشان می دهند. برای مثال، گروه "برادری گرگ ها" (Brotherhood of Wolves)، یک گروه هیتنری چک، پرستش خود را بر خدای فنریر متمرکز می کنند. به طور مشابه، بسیاری از پیروان هیتنری در ایالات متحده، خدای حامی خاصی را برای خود پذیرفته اند، و به او سوگند می خورند، و با نام "فولترویی" ("fulltrúi)" شناخته می شود، و خود را جان نثاران آن خدا می دانند و خود را با استفاده از عباراتی مان
ند "ثورمن" یا "اودین من" معرفی می کنند. خدایان هیتنری کامل، همه کاره، یا همه جا حاضر نیستند، و دارای نقاط قوت و ضعف هستند. بسیاری از پیروان معتقدند که این خدایان روزی خواهند مرد، برای نمونه، خدای بالدر در اساطیر نورس. این پیروان ارتباط خود را با خدایان خود، نه در نقش یک ارباب و خدمت کار، بلکه به عنوان یک رابطه دوطرفه، شبیه به یک خانواده می بینند. برای آن ها، این خدایان هم نمونه و هم الگو هستند، و رفتارشان قابل تقلید است. بسیاری از پیروان بر این باورند که می توانند با این خدایان ارتباط برقرار کنند، و همچنین با آن ها مذاکره، چانه زنی و بحث کنند و امیدوارند که از طریق تکریم آن ها به خرد، درک، قدرت یا بینش دست یابند. در مراسم های آیینی هیتن ها، خدایان معمولاً به عنوان "قطب" نشان داده می شوند - میله های چوبی با صورت های انسان واره ای حک شده در آن ها؛ همان طور که قبل از مسیحیت رواج داشت، در مواردی هم مجسمه های رزینی خدایان استفاده می شود. بسیاری از پیروان، جهان بینی خداناباورانه خود را با تصوری همه خدایی از جهان طبیعی، مقدس و آغشته به نیرو و انرژی ماورایی که در تمام زندگی نفوذ می کند، ترکیب می کنند. هیتنری نوعی حیو
ان گرایی است، و پیروانش به افرادی با روحی غیرانسانی که با نام «"ویت": وزن» (wights) که در جهان ساکن هستند، اعتقاد دارند. اعتقاد بر این است که هر یک از آن ها شخصیت خاص خود را دارند. برخی از آن ها به عنوان «ارواح زمین» ("landvættir") شناخته می شوند و در کنار انسان هایی زندگی می کنند که هم می توانند به آن ها کمک کنند و هم از آن ها نگهداری کنند. برخی هم به عنوان خدایان خانگی در نظر گرفته می شوند و در خانه زندگی می کنند، جایی که می توان با تقدیم غذا (غذا دادن) به آن ها تسکین یافت. برخی از هیتن ها با این موجودات تعامل دارند و بیش تر از خدایان و الهه ها به آن ها هدایایی می دهند. "ویت "ها با موجودات مختلفی از فرهنگ عامه شمال غربی اروپا مانند الف ها، کوتوله ها، نوم ها و ترول ها شناخته می شوند. برخی از این موجودات - مانند یوتون اساطیر نورس - ارواح آزاردهنده تلقی می شوند. در جامعه اغلب هر گونه درخواستی از آن ها تابو تلقی می شود، با این حال برخی از پیروان هنوز این کار را انجام می دهند. بسیاری از پیروان هیتنری نیز به ارواح آبا و اجدادی اعتقاد دارند و به آن ها احترام می گذارند و نیاپرستی بخش مهمی از اعمال مذهبی آن هاست. بر
ای هیتن ها، روابط با اجداد حس هویت و قدرت گرفتن آن ها از گذشته است. کیهان شناسی و زندگی پس از مرگ. ویتن ها کیهان شناسی را بر اساس آنچه در اساطیر نورس یافت می شود (کیهان شناسی نورس) تفسیر می کنند. بر اساس این کیهان شناسی، جهان بشریت - معروف به میدگارد - تنها یکی از نُه جهان است، که همه این جهان ها با یک درخت جهانی کیهانی به نام ایگدراسیل مرتبط هستند. اعتقاد بر این است که انواع مختلفی از موجودات در این جهان ها و قلمروهای مختلف ساکن هستند. برای مثال، انسان ها در میدگارد زندگی می کنند، در حالی که کوتوله ها در قلمروی دیگر، الف ها در قلمرویی دیگر، یوتون در قلمرویی دیگر، و سایر موجودات زنده در دو قلمرو دیگر زندگی می کنند. بیش تر پیروان بر این باورند که این توصیف، شاعرانه یا نمادین، و با سطوحی مختلف از کیهان است، که نمایان گر قلمروهای بالاتر و فراتر از سطح مادی هستی است. همچنین برخی درخت جهانی را نمادی برای تعامل زیست محیطی و اجتماعی می دانند. برخی از ویتن ها، مانند روان شناس برایان بیتس، رویکردی را برای این کیهان شناسی اتخاذ کرده اند که ریشه در روان شناسی تحلیلی دارد و بدین ترتیب جهان های نه گانه و ساکنان آن ها را ب
ه عنوان نقشه های ذهنی انسان تفسیر می کنند. بر اساس یک باور متداول در میان ویتن ها، و طبق منابع نورس قدیم، سه الهه معروف به نورن ها در انتهای ریشه درخت جهانی قرار دارند. این سه، به شکل عجیبی به سان سرنوشت می چرخند، که به اعمال و روابط متقابل همه موجودات در سراسر کیهان اشاره دارد. گاهی اوقات این سه شخصیت را «گذشته، حال و آینده»، «بودن، شدن، و الزام» یا «آغاز، شدن، آشکاری» می نامند. اعتقاد بر این است که یک فرد می تواند در سراسر جهان سیر کند، بنابراین جهان بینی هیتنری بین مفاهیم اراده آزاد و تقدیرگرایی در نوسان است. پیروان هیتنری، همچنین به شکل خاصی از سرنوشت (wyrd) که با نام اورلوگ ("örlög)" شناخته می شود، اعتقاد دارند. اورلوگ با بخت مرتبط است؛ هیتن ها در آمریکای شمالی بر این باورند که بخت را می توان به دست آورد، از راه نسل ها منتقل کرد، یا از دست داد. گروه های مختلف هیتنری، اسطوره آخرالزمانی نورس رگناروک را پذیرفته اند. تعداد کمی آن را پیش گوی رویدادهای آینده می دانند. و اغلب به عنوان یک هشدار نمادین در مورد خطری که بشریت در صورت عمل نابخردانه در رابطه با خودش و جهان طبیعی با آن مواجه می شود، تلقی می شود. مرگ خ
دایان در رگناروک، یادآور اجتناب ناپذیر بودن مرگ و اهمیت زندگی شرافت مندانه و با صداقت تا زمان مرگ تلقی می شود. بارها، ملی گرایان قومی، رگناروک را پیش گویی فرجام شناسانه تعبیر کرده اند، که در آن نژاد سفید کسانی را که این پیروان هیتنری به عنوان ستمگر می پندارند، سرنگون می کنند و جامعه ای بر اساس مذهب هیتنری ایجاد می کنند. دانشمند علوم سیاسی جفری کاپلان بر این باور بود که این «رنگ هزاره گرایی» رگناروک بود که به تبدیل نژادپرستان سفیدپوست آمریکایی به جناح راست آیین هیتنری کمک کرد. برخی از پیروان به زندگی پس از مرگ اعتقاد ندارند، در مقابل بر اهمیت رفتار و حسن شهرت در این دنیا تأکید دارند. در هیتنری ایسلندی، هیچ باور جزمی منحصربه فردی در مورد زندگی پس از مرگ وجود ندارد. یک باور مشترک ویتن ها این است که یک انسان دارای روح های متعددی است که جدا از هم هستند، اما با هم ارتباط دارند. باور به چهار یا پنج روح رایج است، که دو تای آن ها از مرگ جسمانی جان سالم به در می برند: یکی از آن ها، "آغوش"، به قلمرو اجداد سفر می کند، درحالی که دیگری، "واکشی"، تحت فرایند تناسخ در یک بدن جدید قرار می گیرد. در باور ویتن ها، قلمروهای مختلفی
وجود دارد که بر اساس ارزش زندگی زمینی فرد، "آغوش" می تواند وارد آن ها شود. این ها شامل والهالا، که توسط اودین اداره می شود، یا سسرومنیر، تالار فریجا است. باورهای مربوط به تناسخ در میان ویتن ها بسیار متفاوت است، اگرچه یک باور رایج این است که افراد در خانواده یا قبیله خود دوباره متولد خواهند شد. اخلاق و رفتار. در هیتنری، دیدگاه های اخلاقی مبتنی بر اخلاق درک شده از عصر آهن و اروپای شمال غربی قرون وسطی اولیه است، به ویژه اعمال شخصیت های قهرمانی که در حماسه های نورس باستان ظاهر می شوند. اخلاقی غیرمذهبی که با برانگیختن روحیه ای که زندگی را تأیید می کند، بر آرمان های افتخار، شجاعت، درست کاری، مهمان نوازی و سخت کوشی استوار است، و به شدت بر وفاداری به خانواده تأکید می کند. معمولاً از پیروان انتظار می رود که در گفتار به قول خود عمل کنند، به ویژه سوگندی که یاد می کنند، بنابراین یک روحیه فردگرایانه قوی وجود دارد که بر مسئولیت شخصی متمرکز شده است، و یک شعار مشترک در میان آن ها این است که «ما همان اعمال خود هستیم». اکثر ویتن ها ارتکاب گناه را نپذیرفته و معتقدند که گناه یک مفهوم مخرب است نه مفید. برخی از جوامع هیتنری چنین
ارزش هایی را در یک کد اخلاقی (نُه فضیلت اخلاقی: Nine Noble Virtues) یا NNV پذیرفته اند، که عمدتاً بر اساس هاوامال از ادای شاعرانه است. این رفتار اولین بار توسط بنیان گذاران آیین اودینیک در بریتانیا، و در دهه ۱۹۷۰ گسترش یافت، اگرچه در سطح بین المللی نیز گسترش یافت و یک نظرسنجی در سال ۲۰۱۵، نشان داد که ۷۷٪ از شرکت کنندگان در نظرسنجی به آیین هیتنری اعتقاد داشتند. اشکال مختلفی از NNV وجود دارد که عدد ۹ دارای تداعی نمادینی در اساطیر نورس است. برخی از پیروان نیز NNVها را بیش از حد جزم گرایانه می دانند، درحالی که برخی دیگر نیز به دلیل نداشتن ریشه های معتبر در فرهنگ تاریخی ژرمنی از آن ها اجتناب می کنند، و به آن ها به عنوان تلاشی برای تقلید از ده فرمان یهودی-مسیحی می نگرند. استفاده از NNVها، به ویژه در کشورهای شمال اروپا محبوبیتی ندارد ، و مشاهده شده است که در ایالات متحده نیز میزان محبیوبیتش کاهش یافته است. در جامعه ویتن های ایالات متحده، نقش های جنسیتی بر اساس آرمان ها و هنجارهای درک شده در اروپای شمال غربی قرون وسطی اولیه است، همان طور که در منابع نورس قدیم ارائه شده اند. در میان ویتن های مرد آمریکایی گرایشی به سمت
رفتارهای بیش از حد مردانه وجود دارد، در حالی که نقش جنسیتی - که در آن مردان به عنوان تأمین کنندگان و زنان به عنوان مسئول خانه و فرزندان در نظر گرفته می شوند - نیز در بین ویتن ها در ایالات متحده گسترده است. با توجه به تمرکز آن بر نگرش های سنتی به جنس و جنسیت - ارزش هایی که در کشورهای غربی از نظر محافظه کاری اجتماعی تلقی می شوند - استدلال شده است که سیستم اخلاقی هیتنری آمریکایی بسیار نزدیک تر از نظام های اخلاقی مورد حمایت در بسیاری دیگر از کشورهای غربی است، مانند ویکا. یک نظرسنجی در سال ۲۰۱۵ از جامعه ویتن ها نشان داد که درصد زیادی از آن ها با قوانین جنسیتی سنتی مخالف بودند، این میزان در شمال اروپا بیش تر بود. جنیفر اسنوک، جامعه شناس، خاطرنشان کرد که مانند همه ادیان، هیتنری با سیاست «ارتباط نزدیک» دارد و اعتقادات سیاسی و مذهبی پیروانش بر یکدیگر تأثیر می گذارد. در نتیجه تأکید دین بر احترام به زمین، بسیاری از ویتن ها به مسائل زیست محیطی علاقه نشان می دهند، و بسیاری ایمان خود را دین طبیعت می دانند. گروه های غیرمذهبی در درخت کاری، جمع آوری پول برای خرید زمین های جنگلی و حتی مبارزه علیه ساخت راه آهن بین لندن و تونل
مانش در جنوب شرقی انگلستان شرکت کرده اند. بسیاری از نئوپاگان های ژرمنی نیز نگران حفظ مکان هایی هستند که میراث به شمار می روند، و برخی از پیروان در مورد کاوش های باستان شناسی اشیای دفن شده پیش از تاریخ و اوایل قرون وسطی ابراز نگرانی کرده اند و معتقدند که این بی احترامی به افرادی است که به خاک سپرده شده اند. بحث های اخلاقی در جامعه نیز زمانی مطرح می شود که برخی از پیروان بر این باور باشند که اعمال مذهبی تعدادی از هم دینان با «ایده های محافظه کارانه آراسته و مناسب» در تضاد است. برای مثال، درحالی که بسیاری از ویتن ها از پرستش خدای اسکاندیناوی لوکی طفره می روند، و او را هولناک می دانند، تظاهر به جنسیت مخالف او را برای بسیاری از ملحقین دگرباش جنسی جذاب کرده است؛ بنابراین، کسانی که دیدگاه قبلی را اتخاذ می کنند، لوکیان را به عنوان زنی با انحراف جنسی مورد انتقاد قرار داده اند. دیدگاه ها در مورد همجنس گرایی و حقوق دگرباشان جنسی هم چنان منبع تنش در جامعه است. برخی از گروه های هیتنری راست گرا، همجنس گرایی را با اخلاق خانواده محور ناسازگار می دانند و بنابراین فعالیت جنسی همجنس گرایان را محکوم می کنند. گروه های دیگر با اشا
ره به اقدامات جنسیتی ثور و اودین در اساطیر نورس، گشودگی نسبت به پیروان ال جی بی تی را مشروعیت می بخشند. برای مثال، همجنس گراها و تراجنسیتی ها در حلقه تروث، یک سازمان برجسته ویتن های ایالات متحده، عضویت دارند. بسیاری از گروه های بویتن ها در شمال اروپا ازدواج همجنس گرایان را انجام می دهند، و گروهی از «هومو-هیتنری» در سال ۲۰۰۸ در استکهلم پراید با حمل مجسمه ای از خدای فریر راهپیمایی کردند. مناسک و تمرین ها. در کشورهای انگلیسی زبان، گروه های هیتنی را "فامیل" یا "کانون ها" می نامند، یا با عنوان "انجمن"، "قبیله" یا "محیط" نامیده می شوند. کانون ها گروه های کوچکی هستند که از واحدهای خانوادگی، و معمولاً از پنج تا پانزده عضو تشکیل می شوند. آن ها اغلب با سوگند وفاداری، و با گزینشی سخت گیرانه که پذیرش اعضای جدید را غربال می کند، به هم متصل می شوند. اعضای آینده ممکن است قبل از پذیرش کامل در گروه، یک دوره آزمایشی را پشت سر بگذارند، هم زمان عضویت در سایر گروه ها به روی همه اعضای جدید ممنوع می شود. گروه های هیتنی عمدتاً مستقل و خودمختار هستند، اما با گروه های دیگر در منطقه خود، ارتباط دارند. پیروان دیگری از این دین هستند که ب
ه چنین گروه هایی وابسته نیستند و به صورت انفرادی فعالیت می کنند. این افراد اغلب از طریق رسانه های اجتماعی با سایر پیروان در تماس هستند. یک نظرسنجی در سال ۲۰۱۵ نشان داد که اکثریت پیروان به صورت انفرادی و مستقل عمل می کنند، که شمال اروپا استثنایی در این مورد است. در آن جا اکثریت هیتن ها درگیر فعالیت گروهی هستند. روحانی ها و کشیش ها، "گودی"، و کاهن ها "گیجا" ("gydhja)" نامیده می شوند. در اصطلاح نورس قدیم برای معنای گیجا «خدا-مرد» و «خدا-زن» را به کار می گیرند که اسم جمع آن "گوتار" است. این افراد به ندرت واسط میان پیروان و خدایان هستند، و نقش تسهیل کننده و رهبر مراسم گروهی را داشته و در مراسم و مناسک دین آموزش می بینند. بسیاری از گروه های فامیلی بر این باورند که هر کسی می تواند منصب کشیش را به عهده بگیرد و اعضا وظایف سازمانی خود را به اشتراک بگذارند و به نوبت در مراسم و مناسک شرکت کنند. در گروه های دیگر، برای این که کسی کشیش شود، لازم است که فرد از یک سازمان معتبر هیتنری مدارک رسمی کسب کند. در چند گروه - به ویژه گروه های اوایل قرن بیستم که انجمن های مخفی وجود داشت - کشیش بر اساس یک سیستم درجه بندی صعودی مشابه فرا