Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یمیونوف نشان صلیب فرماندهی شایستگی جمهوری لهستان را برای مشارکت در توسعه میکروجراحی و پزشکی پیوند دریافت کرده است. او دو بار در سال های ۲۰۰۴ و ۲۰۰۷ جایزه جیمز بارت براون برای بهترین مقاله در مجله جراحی پلاستیک را دریافت کرد. همچنین در سال ۲۰۰۱ جایزه فولکرت بلزیر در پیوند را برای کار بر روی پیوند و تحمل ایمنی در ششمین کنگره انجمن بین المللی اشتراک اعضا به دست آورد. از دیگر افتخارات او می توان به، جایزه تحقیقاتی لرنر کلینیک کلیولند برای تعالی در تحقیقات پیوند (۲۰۰۹)، نشان شایستگی لهستان (۲۰۰۹)، صلیب فرماندهی احیای لهستان از رئیس جمهور لهستان (۲۰۰۹)، محقق بالینی سال انجمن جراحان پلاستیک آمریکا (۲۰۱۰)، جایزه دستاورد برجسته در تحقیقات بالینی از بنیاد آموزشی جراحی پلاستیک (۲۰۱۰)، مدال ساپینتی سات از وزارت آموزش لهستان (۲۰۱۲)، جایزه ملی علوم کازیمیر فانک (۲۰۱۳) و دکترای افتخاری از دانشگاه علوم پزشکی پوزنان (۲۰۱۳) اشاره کرد. در مه ۲۰۲۰، نام سیمیونوف در فهرست «قدرت های علمی» تایمز قرار گرفت.
کاوا ( , pl. غارها؛ , pl. cavas) یک شراب گازدار است که از کشور اسپانیا "برخوردار" است. ممکن است سفید ("بلانکو") یا رز ("رزادو") باشد. ، و محبوب ترین و سنتی ترین برای تولید کاوا هستند. شاردونی و نیز مجاز هستند. انگورهای قرمز مجاز عبارتند از ، ، و پینونوآر. فقط شراب هایی که به تولید می شوند ممکن است دارای برچسب «کاوا» باشند. آنهایی که توسط فرآیندهای دیگر تولید می شوند را فقط می توان «شراب های گازدار» ("vinos espumosos") نامید. حدود ۹۵٪ از کل کاوا در منطقه پندس در کاتالونیا، اسپانیا تولید می شود و روستای سانت سادورنی د آنیا خانه بسیاری از بزرگ ترین خانه های تولید کاتالونیا است. دو تولیدکننده اصلی و هستند. کاوا همچنین در روستاهای دیگر در استان های استان خیرونا، استان ییدا، استان تاراگونا، و بارسلون در کاتالونیا، ساراگوزا در آراگون، استان باداخس در اکسترمادورا، لاریوخا (استان)، استان آلابا در کشور باسک، ناوارا و والنسیا در جامعه والنسیا تولید می شود. بازاریابی کاوا به عنوان «شامپاین اسپانیایی» دیگر تحت قوانین اتحادیه اروپا مجاز نیست، زیرا شامپاین دارای وضعیت جغرافیایی محافظت شده (PGS) است. در زبان عامیانه هنوز در
اسپانیایی "champán" یا "champaña" یا در "champú champú" در اسپانیایی "xampany" می گویند. امروزه توسط قانون به عنوان «شراب گازدار با کیفیت تولید شده در یک منطقه تعیین شده» ("Vino Espumoso de Calidad Producido en una Región Determinada" , VECPRD) تعریف می شود. کلمه "champán" در اسپانیایی نباید با "achampañado"، یک اصطلاح محاوره ای برای شراب های گازدار غیر سنتی اشتباه گرفته شود. این شراب های "آشامپانادو" معمولاً ارزان تر هستند، در بارها یا رستوران های متخصص در آن ها با بطری سرو می شوند و از این رو این موسسات به همین نام، یعنی "achampañado" نامیده می شوند. این کاوا نیست، اما تا حدودی یک نوشیدنی محبوب نیز هست. نام. کلمه اسپانیایی "cava" (pl. : "cavas") به معنای " غار " یا " سرخاب " است، زیرا غارها در روزهای اولیه تولید کاوا برای حفظ یا پیری شراب مورد استفاده قرار می گرفتند. شراب سازان اسپانیایی این اصطلاح را در سال ۱۹۷۰ به طور رسمی پذیرفتند تا محصول خود را از شامپاین فرانسوی متمایز کنند. تاریخ. شراب گازدار کاتالان برای اولین بار در سال ۸۱۵۱ ساخته شد، در حالی که ریشه های صنعت کاوا را می توان به سفرهای جوزپ راونتوس
در اروپا در دهه ۱۸۶۰ جستجو کرد، جایی که او شراب های ساکن شراب سازی کودورنیو را تبلیغ می کرد. بازدیدهای او از منطقه شراب شامپاین باعث علاقه مندی به پتانسیل شراب اسپانیایی شد که با استفاده از همان روش سنتی تهیه می شود. او اولین بارقه خود را در سال ۱۸۷۲ ایجاد کرد، پس از اینکه تاکستان های پندس توسط طاعون فیلوکسرا ویران شدند و تاک های عمدتاً قرمز با تعداد زیادی انگور که انگور سفید تولید می کردند جایگزین شدند. تولیدکنندگان کاوای کاتالونیایی با اختراع ژیروپالت، یک وسیله مکانیزه بزرگ که جایگزین حلزون دستی شد، پیشگام توسعه فن آوری قابل توجهی در تولید شراب گازدار شدند، که در آن خرچنگ ها در گردن بطری قبل از ریزش و چوب پنبه شدن جمع می شوند. در قرن بیست و یکم گسترش بین المللی خود را آغاز کرد و به چندین اقتصاد صادر شد.
ماری-آن ویکتوار ژیلن بووین (; – ) مامای فرانسوی، مخترع و نویسنده در حوزه مامایی بود. بووین یکی از مهم ترین زنان در پزشکی قرن نوزدهم خوانده شده است. بووین یک لگن سنج (پلویمتر) جدید و یک اسپکولوم واژینال اختراع کرد، و کتاب های درسی پزشکی ای که او نوشت به زبان های مختلف ترجمه شدند و تأثیر بسیار زیادی داشتند. پیشینه. ماری آن ویکتوار ژیلن در سال ۱۷۷۳ در ورسای متولد شد. او توسط راهبه های پرستار در صومعه ای در اتامپ تحصیل کرد، جایی که استعدادهای او توجه مادام الیزابت، خواهر لویی شانزدهم پادشاه فرانسه را به خود جلب کرد. زمانی که صومعه در جریان انقلاب فرانسه ویران شد، او سه سال به تحصیل در رشته آناتومی و مامایی پرداخت. تحصیلات پزشکی او زمانی قطع شد که در سال ۱۷۹۷ با لوئی بووین، یک کارمند دولت، ازدواج کرد. لوئی بووین به زودی درگذشت و او را با یک دختر و وضعیت مالی ضعیف تنها گذاشت. او مامای یک بیمارستان محلی شد و در سال ۱۸۰۱ سرپرست آن بیمارستان گردید. در این نقش، او ژان-آنتوان شاپتال را متقاعد کرد که مدرسه ای ویژه برای آموزش مامایی تأسیس کند. بووین همچنان به تحصیل در حوزه پزشکی ادامه داد. او سپس شاگرد، دستیار و دوست ماری
-لوییز لاشاپل در پاریس شد. بووین در سال ۱۸۰۰ مدرک خود را دریافت کرد و برای طبابت در ورسای ماند. حرفه. وقتی شوهرش درگذشت، او به پاریس بازگشت تا به لاشاپل در لا ماترنیت کمک کند. در این دوران، بووین رابطه نزدیکی با دکتر شوسیه برقرار کرد. به دلیل حسادت حرفه ای از سوی همکار و دوستش لاشاپل، بووین در سال ۱۸۱۱ از سمت خود استعفا داد و پس از مرگ لاشاپل در سال ۱۸۲۲، پیشنهاد جانشینی او را رد کرد. او با دستمزدی اندک در بیمارستانی در پاریس برای زنان «سقط کرده» مشغول به کار شد. در سال های بعد، او به عنوان مدیر مشترک یا مدیر در چندین بیمارستان خدمت کرد، از جمله بیمارستان عمومی سن-ا-اواز (۱۸۱۴)، یک بیمارستان نظامی موقت (۱۸۱۵)، بیمارستان زایشگاه، و خانه سلطنتی سلامت. او همچنین عضو چندین انجمن پزشکی بود. او مقالات و کتاب هایی دربارهٔ تجربیات شخصی اش و اسپکولوم رحمی اش منتشر کرد. کتاب او با عنوان «یادبود هنر زایمان» در سال ۱۸۱۷ منتشر شد، چندین بار تجدید چاپ شد و به کتاب درسی استانداردی بدل گشت. سهم علمی. بووین یک لگن سنج جدید و یک اسپکولوم واژینال اختراع کرد که برای گشاد کردن واژن و معاینه دهانه رحم استفاده می شد. اختراعات او نه
تنها به بیماران زن کمک کرد، بلکه برای پزشکان نیز مفید بود. او یکی از نخستین افرادی بود که از گوشی پزشکی برای شنیدن صدای قلب جنین استفاده کرد. او برای کشف علت برخی از انواع خونریزی، سقط جنین و بیماری های جفت و رحم مورد تقدیر قرار گرفت. رادکلیف بیان کرد که او «در حال انجام درمان های جراحی ای بود که در کشورهای دیگر مختص مردان بودند.» بووین همچنین یکی از نخستین جراحانی بود که دهانه رحم را به علت توده سرطانی قطع کرد. چون بووین جراحی نوآور و ماهر در حوزه زنان بود، دانشگاه های آلمان نسبت به پذیرش ایده مهارت زنان در جراحی زنان و زایمان گشاده روتر شدند. بین سال های ۱۸۱۲ تا ۱۸۲۳، بووین آثار زیادی از جمله آثار اصلی و ترجمه ای منتشر کرده است.
کارمن پدارو (زاده ۱۰ مه ۱۹۹۰) یک مدل اهل استونی است. او به ویژه به خاطر همکاری طولانی مدتش با مایکل کورس شناخته شده است. زندگی شخصی. پدارو در کهرا، استونی به دنیا آمد. او پس از مرگ مادرش وقتی پنج ساله بود، توسط مادربزرگش بزرگ شد. او در یک خانواده ورزشی به دنیا آمد و از سنین پایین به ورزش علاقه مند شد. از سن شش سالگی، او به ورزش های مختلفی مانند بسکتبال، فوتبال و هندبال می پرداخت. او برای یک سال در تیم ملی فوتبال زیر ۱۹ سال استونی به عنوان دروازه بان بازی کرد و سپس برای دنبال کردن مدلینگ از فوتبال کناره گیری کرد. حرفه. پدارو در سال ۲۰۰۵ و در سن ۱۵ سالگی در تئاتر درامات تئاتر تالین کشف شد. پس از آن، او با Next Models قرارداد بست و در یک ویراستاری برای "Teen Vogue" حضور یافت. اولین حضور او روی باند مد در سال ۲۰۰۷ و در نمایش بهار کریستوفر جان کین بود. فرصت بزرگ او در نمایش های پاییز ۲۰۰۸ در هفته مد نیویورک بود؛ او در نهایت ۴۳ نمایش را راه رفت و در نمایش هایی مانند مارک جیکوبز، دانا کرن، ژیوانشی و Dries Van Noten شرکت کرد. از آن زمان، پدارو در تبلیغات برندهایی مانند , Gucci, Jill Stuart, Missoni, Nicole Farhi, Ral
ph Lauren و Derek Lam حضور داشته است. در سال ۲۰۱۱، او جایگزین مدل استونیایی دیگر، کارمن کاس، به عنوان چهره جدید مایکل کورس شد، که ظاهر او را «ورزشی، سکسی و شیک» توصیف کرد. از مارس ۲۰۱۴، پدارو در لیست "Top 50 Models" که توسط Models.com منتشر شده بود، رتبه ۴ را کسب کرده است. او در حال حاضر به عنوان یک Industry Icon و Money Girl رتبه بندی شده است.
نانا الکساندریا (, "Nana Giorgis asuli Aleksandria"; زادهٔ ۱۳ اکتبر ۱۹۴۹) یک بازیکن شطرنج از گرجستان است. او سه بار قهرمان شطرنج زنان شوروی شد و در دو مسابقه برای قهرمانی شطرنج زنان جهان چالش کننده بود. حرفه. الکساندریا در سال های ۱۹۶۶، ۱۹۶۸ (مشترکاً) و ۱۹۶۹ قهرمان شطرنج زنان شوروی شد و تا سن ۲۰ سالگی سه بار قهرمان شوروی شد. او در سال های ۱۹۷۵ و ۱۹۸۱ چالش کننده قهرمانی شطرنج زنان جهان بود. در سال ۱۹۷۵ به نونا گاپرینداشویلی باخت (+۳ =۱ −۸). در سال ۱۹۸۱ با مایا چیبوردانیدزه تساوی کرد (+۴ =۸ −۴)، که عنوان قهرمانی خود را حفظ کرد. الکساندریا در المپیاد شطرنج زنان شوروی در سال های ۱۹۶۹، ۱۹۷۴، ۱۹۷۸، ۱۹۸۰، ۱۹۸۲ و ۱۹۸۶ برای تیم ملی شوروی بازی کرد. او یکی از بازیکنان تیم شوروی بود که در دهه ۱۹۸۰ بر المپیادهای زنان تسلط داشت. فیده به او عنوان WIM را در سال ۱۹۶۶ و عنوان WGM را در سال ۱۹۷۶ اعطا کرد. الکساندریا همچنین در سال ۱۹۹۵ عنوان داور بین المللی را دریافت کرد. او از ۱۹۸۶ تا ۲۰۰۱ رئیس کمیسیون زنان فیده بود. زندگی شخصی. او مادر گیگا بکریا، سیاستمدار گرجی است. در سال ۲۰۲۱، الکساندریا در مستند "Glory to the Queen" همراه
با نونا گاپرینداشویلی، مایا چیبوردانیدزه و نانا یوسلیانی حضور یافت. جوایز. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون قهرمان ورزشی اتحاد شوروی و نشان برجسته افتخار شده است.
ساندرا الیزابت روئلوفس-ساکاشویلی (همچنین به شکل ساکاشویلی نوشته می شود؛ ؛ زادهٔ ۲۳ دسامبر ۱۹۶۸) یک فعال و دیپلمات مردم هلندی-گرجستان است که از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۱۳، زمانی که همسرش میخیل ساکاشویلی رئیس جمهور گرجستان بود، بانوی اول گرجستان بود. زندگی نامه. روئلوفس در ترنئوزن، هلند به دنیا آمد. در سال ۱۹۹۱، او مدرک خود را در رشته زبان های فرانسوی و آلمانی از اراسموس هاگسکول در بروکسل گرفت و در سال ۱۹۹۳ در دوره های مؤسسه بین المللی حقوق بشر در استراسبورگ شرکت کرد. او در سال ۱۹۹۳ با میخیل ساکاشویلی در استراسبورگ آشنا شد و در همان سال به نیویورک رفت و در آنجا در دانشگاه کلمبیا و یک شرکت حقوقی هلندی مشغول به کار شد. در سال ۱۹۹۶، این زوج به گرجستان رفتند، جایی که روئلوفس برای کمیته بین المللی صلیب سرخ و کنسولگری پادشاهی هلند در تفلیس کار کرد. از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۳، روئلوفس به عنوان مدرس زبان فرانسوی در دانشگاه دولتی تفلیس فعالیت کرد و همچنین به عنوان خبرنگار رادیویی برای رادیو هلند کار می کرد. روئلوفس به جز زبان مادری اش زبان هلندی، به زبان های فرانسوی، انگلیسی، آلمانی، روسی و زبان گرجی تسلط دارد. روئلوفس در ژانویه ۲۰۰۸ تا
بعیت گرجی را به دست آورد و هم اکنون شهروند دوگانه هلندی-گرجستانی است.
نینو خورستیدزه (۲۸ اوت ۱۹۷۵ – ۲۲ آوریل ۲۰۱۸) بازیکن شطرنج اهل گرجستان بود. او در سال ۱۹۹۳ عنوان بانوی گراندمستر (WGM) و در سال ۱۹۹۹ عنوان استاد بین المللی (IM) را دریافت کرد. او در سال های ۱۹۹۳ و ۱۹۹۵ قهرمان مسابقات شطرنج قهرمانی جوانان جهان شد. خورستیدزه همچنین در سال ۱۹۹۱ در گواراپواوا، برزیل، قهرمان مسابقات شطرنج دختران زیر ۱۶ سال جهان شد، در سال ۱۹۹۲ قهرمان قهرمانی شطرنج دختران زیر ۲۰ سال اروپا شد، در سال ۱۹۹۸ قهرمان قهرمانی شطرنج مردان گرجستان شد (اولین و تنها بازیکن زن گرجی که چنین افتخاری را کسب کرد) و پنج بار قهرمان قهرمانی شطرنج زنان گرجستان شد (در سال های ۱۹۸۹، ۱۹۹۳، ۲۰۰۵، ۲۰۰۶ و ۲۰۱۳). حرفه. او در مسابقات اینترزونال زنان در سال ۱۹۹۳ در جاکارتا، اندونزی و در سال ۱۹۹۵ در کیشیناو، مولداوی شرکت کرد. این رویدادها بخشی از چرخه قهرمانی شطرنج زنان جهان در سال های ۱۹۹۶ و ۱۹۹۹ بودند. در سال ۱۹۹۸ او در روتردام قهرمان مسابقات شطرنج زنان برای دانشگاه ها شد که توسط فدراسیون بین المللی ورزش های دانشگاهی سازماندهی شده بود.
الن گدوانیشویلی (، زادهٔ ۷ ژانویه ۱۹۹۰) ورزشکار پیشین اسکیت نمایشی اهل گرجستان است. او دو بار مدال برنز مسابقات قهرمانی اسکیت نمایشی اروپا (در سال های ۲۰۱۲ و ۲۰۱۰) را کسب کرده است. با کسب مدال در سال ۲۰۱۰، گدوانیشویلی اولین اسکیت باز اهل گرجستان بود که موفق به کسب مدال در مسابقات قهرمانی ISU شد. او در سه المپیک زمستانی شرکت کرده است: تورین ۲۰۰۶، ونکوور ۲۰۱۰ و سوتی ۲۰۱۴. زندگی شخصی. الن گدوانیشویلی در تفلیس، جمهوری شوروی سوسیالیستی گرجستان زاده شد. او خواهر بزرگتر دیمیتری گدوانیشویلی، اسکی باز آلپاین رقابتی است. او در بهار ۲۰۱۹ از دانشگاه ایالتی پلیموث با مدرک کارشناسی در رشته روان شناسی ورزش فارغ التحصیل شد. گدوانیشویلی هم اکنون به عنوان مربی اسکیت روی یخ در آکادمی اسکیت کاتینگ اج، یک مرکز آموزش هاکی روی یخ در الموود پارک، نیوجرسی، مشغول به کار است.
فرانچسکا ماریا باربارا دونر (به کره ای: 프란체스카 도너؛ رومانیایی: Peurancheseuka Doneo) متولد ۱۵ ژوئن ۱۹۰۰ و درگذشته ۱۹ مارس ۱۹۹۲، بانوی اول کره جنوبی از سال ۱۹۴۸ تا ۱۹۶۰ بود. او به عنوان همسر دوم لی سینگمن (رئیس جمهور اول کره جنوبی) این سمت را بر عهده داشت. دوران اولیه زندگی و تحصیل. بر اساس اسناد رسمی تولد، نام اصلی وی فرانزیسکا دونر ثبت شده است. وی در دوره های بعدی از املاهای متفاوتی برای نام خود استفاده می کرد که شامل فرانزیسکا دونر (حتی در اسناد رسمی) می شد. با این حال، رایج ترین شکل نوشتاری نام او، به صورت ایتالیایی آن، یعنی فرانچسکا بود. این نسخه در تمامی اسناد رسمی کرهٔ جنوبی مربوط به او (از جمله گذرنامه اش) به کار رفته است. فرانچسکا دونر در منطقه اینزردورف - که اکنون بخشی از شهر وین محسوب می شود - در خانواده ای از صاحبان صنعت آب گازدار متولد شد. والدین او فرانزیسکا (با نام خانوادگی گرهارتل) و رودولف دونر بودند. وی پس از اخذ مدرک دکترا از دانشگاه وین و تسلط به چندین زبان، در مقام مترجم و دیپلمات مقدماتی در جامعه ملل ژنو مشغول به کار شد. آشنایی او با لی سینگمن، سیاستمدار کره ای، در سال ۱۹۳۳ و در هتلی در ژنو
اتفاق افتاد. در آن زمان لی مقیم ایالات متحده بود و به منظور شرکت در جلساتی به ژنو سفر کرده بود. [۲] پس از این ملاقات، لی به اتریش بازگشت و خواستار ازدواج با دونر شد. دونر به آمریکا رفت و این زوج در سال ۱۹۳۴ در نیویورک ازدواج کردند. این ازدواج برای هر دوی آنها دومین تجربه زناشویی محسوب می شد. شغلی. فرانچسکا دونر و لی سینگمن ابتدا در نیویورک و واشینگتن دی سی سکونت گزیدند و سپس به هاوایی نقل مکان کردند - منطقه ای که میزبان جامعه بزرگ و فعال تبعیدیان کرهای بود. [۱] در طول اقامت در ایالات متحده، دونر به عنوان منشی شخصی لی فعالیت می کرد و به ویژه در تهیه و تدوین کتاب تأثیرگذار «ژاپن از درون بیرون» (منتشرشده در ۱۹۴۰) نقش کلیدی ایفا نمود. پس از سقوط ژاپن در جنگ جهانی دوم، لی سینگمن در اکتبر ۱۹۴۵ با پشتیبانی دولت آمریکا به کره بازگشت. فرانچسکا دونر چند ماه پس از او، در سال ۱۹۴۶، به کره جنوبی عزیمت کرد تا به همسرش بپیوندد. در مارس ۱۹۴۸، لی سینگمن به عنوان نخستین رئیس جمهور کره جنوبی انتخاب شد و این مقام را تا سال ۱۹۶۰ حفظ کرد. فرانچسکا ری در این دوره دوازده ساله (۱۹۴۸–۱۹۶۰) به عنوان اولین بانوی اول کره جنوبی فعالیت می
کرد. [۱] وی به عنوان همراهی وفادار، در اکثر رویدادهای رسمی و عمومی در کنار همسرش حضور فعال داشت. این همراهی مستمر نقش مهمی در شکل دهی به تصویر عمومی دولت جدید کره جنوبی ایفا می کرد. پس از تبعید اجباری لی سینگمن در سال ۱۹۶۰، این زوج در هاوایی اقامت گزیدند. دونر در این دوران نقش پرستاری دلسوزانه را ایفا کرد و تا لحظه مرگ همسرش در ۱۹ ژوئیه ۱۹۶۵، از او که دچار سکته مغزی شده بود، مراقبت نمود. [۱] پس از درگذشت همسر، دونر به زادگاهش اتریش بازگشت و بقیه عمر خود را در آنجا سپری کرد. بعدها زندگی و مرگ. فرانچسکا دونر پس از سه دهه دوری از اتریش و پنج سال اقامت مجدد در این کشور، در سال ۱۹۷۰ به کره جنوبی بازگشت. او از این تاریخ تا زمان درگذشتش در سال ۱۹۹۲ در سئول زندگی کرد، که بیشتر این دوره را در ایهواجانگ - اقامتگاه سابق ری سینگمن - به سر برد. در این سال ها، دونر به همراه پسرخوانده اش ری این-سو [کو] و خانواده او در این مکان زندگی مشترک داشتند. این دوره ۲۲ ساله آخر عمرش، پیوند دوباره ای با کشوری بود که زمانی بانوی اول آن بود.
ماری کولینت (زادنام فابری؛ ; ۱۵۶۰–۱۶۴۰) مامای جراح بود که استفاده از گرما برای اتساع و تحریک رحم در هنگام زایمان را معرفی کرد. علاوه بر این، او سزارین را با موفقیت انجام داد و همچنین نخستین فردی بود که از آهن ربا برای بیرون آوردن یک قطعه فلزی از چشم بیمار استفاده کرد. پیشینه. ماری کولینت در دهه ۱۵۶۰ در ژنو، جمهوری ژنو، متولد شد. او دختر یک چاپگر ژنوی بود. فعالیت های حرفه ای اش به اواخر قرن شانزدهم و اوایل قرن هفدهم میلادی بازمی گردد. کولینت در آغاز، ماما در ژنو بود. در ۲۵ ژوئیه ۱۵۸۷، در کلیسای سن ژروه در ژنو، با جراحی به نام ویلهلم فابری (که با نام های ویلیام فابری، گیوللموس فابریکیوس هیلدانوس، یا فابریکیوس فون هیلدن نیز شناخته می شود، زاده ۲۵ ژوئن ۱۵۶۰، درگذشته ۱۵ فوریه ۱۶۳۴، که اغلب «پدر جراحی آلمان» خوانده می شود) ازدواج کرد. ویلهلم فابری به برجسته ترین جراح آلمان در قرن هفدهم تبدیل شد و آثار پزشکی متعددی نوشت. شوهرش به او جراحی آموخت، اما طبق اعتراف خودش، کولینت از او پیشی گرفت. ویلهلم فابری گفته بود که همسرش «منبعی همیشگی از یاری و شادی» برای او بود. اسناد مربوط به محل زندگی او پس از مرگ شوهرش هنوز یافت
نشده اند. از سال ۱۶۰۲ تا ۱۶۱۰، خانواده فابری در پایرن، کانتون وو، ساکن بودند و پس از آن در سوئیس، هلند و منطقه راین سفر کردند و سرانجام در سال ۱۶۱۵ در برن مستقر شدند، جایی که هر دو با دریافت شهروندی مورد شناسایی قرار گرفتند. او مادر هشت فرزند بود که تنها یکی از آن ها، یوهانس (که بعدها خود جراح شد)، از او بیشتر زیست. حرفه. کولینت ماما و جراحی ماهر بود که بسیاری از بیماران را در سراسر آلمان درمان کرد. او اقدامات پزشکی متعددی را از جراحی های جزئی تا زایمان سزارین انجام داد. کولینت به عنوان «مشهورترین مامای سوئیس» شناخته می شد و نخستین سزارین موفق را در سال ۱۶۰۳ انجام داد. بر پایه آموزش هایش، کولینت مامای-جراحی بود که تکنیک های زایمان به روش سزارین را در آلمان بهبود داد. او علاوه بر مامایی، متخصص زایمان و چشم پزشک نیز بود. همچنین به شوهرش در کار جراحی یاری می رساند و در غیاب او، از بیمارانش مراقبت می کرد. او از جراحی های کوچک تا سزارین و نیز درمان شکستگی ها را انجام می داد. نقطه اوج حرفه ای او زمانی رقم خورد که با بیماری مواجه شد که بینایی اش در خطر بود، به دلیل وجود قطعه ای فلزی در چشم. سهم علمی. در سال ۱۶۲۴، پس
از آن که شوهرش در بیرون آوردن قطعه فلزی از چشم بیماری ناموفق بود، کولینت ایده استفاده از آهن ربا را مطرح کرد—روشی که در آن زمان مؤثر بود و امروزه نیز همچنان کاربرد دارد. اگرچه شوهرش به طور کامل این نوآوری را به او نسبت داد، اما اغلب خود او برای این تکنیک مورد ستایش قرار می گیرد. کولینت از گرما برای گشاد کردن و تحریک رحم در زمان زایمان استفاده می کرد، سزارین انجام می داد و با موفقیت قطعات فلزی را از چشم خارج می کرد. در یک مورد به ویژه دشوار از بیماری با دو دنده شکسته، او مجبور شد قفسه سینه بیمار را باز کرده و قطعات استخوان را با سیم به هم متصل کند. پس از بستن مجدد زخم، روی آن ترکیبی از روغن گل سرخ و ضمادی از آرد جو، گل های کوبیده شده رز و گل های انار وحشی، آمیخته با مغز سرو و تخم مرغ خام قرار داد. سپس با آتل های نرم آن را بست. پس از آن رژیم غذایی بیمار را تنظیم کرد و تا ده روز در کنار او ماند. بیمار پس از چهار هفته بهبود یافت. ضمادهای گیاهی پیچیده او مانع عفونت شده و فرایند ترمیم را تسهیل می کرد. شوهرش در کتاب «قرن» خود، شرح دقیقی از این روش نوشت که در آن مهارت همسرش در جا انداختن استخوان و تهیه پانسمان مؤثر
با روغن را ستود.
ماری جی. مرگلر (؛ ۱۸۱۸ مه ۱۸۵۱ – ۱۸ مه ۱۹۰۱ (۵۰ سالگی) پزشک، جراح و نویسنده پزشکی آلمانی-آمریکایی در قرن نوزدهم بود. او در سال ۱۸۸۱ یک مطب عمومی در شیکاگو افتتاح کرد، و سپس در رشته های جراحی زنان و زایمان تخصص یافت. مرگلر به جراح زبردست زنان تبدیل شد و در این زمینه در میان برجسته ترین افراد حرفه اش در آنچه که آن زمان «شمال غربی ایالات متحده» خوانده می شد، قرار گرفت. او در مؤسسه مادر خود به عنوان مدرس، استاد، دبیر و رئیس مشغول به کار شد. مرگلر از زمان فارغ التحصیلی اش با کالج پزشکی زنان شیکاگو همکاری داشت و برای سال ها به عنوان یکی از مدیران اجرایی این مؤسسه خدمت کرد، جایی که کرسی زنان پزشکی بالینی و عملی را نیز بر عهده داشت. در سال ۱۸۹۹، مرگلر به عنوان رئیس این مدرسه انتخاب شد و جانشین ایزاک اِن. دنفورث شد که استعفا داده بود. در نوامبر ۱۸۹۵، او به عنوان پزشک و جراح ارشد در بیمارستان ماری تامپسون برای زنان و کودکان انتخاب شد، اما دو سال بعد از این سمت استعفا داد. او برای سال ها جراح حاضر در بیمارستان زنان شیکاگو بود، و همچنین در کادر درمانی مدرسه فوق لیسانس پزشکی قرار داشت، جایی که یک کلینیک در زمینه جراحی زنا
ن اداره می کرد. بزرگ ترین دستاورد او در کمک به زنان برای دستیابی به بهترین فرصت های ممکن جهت دریافت آموزش پزشکی کامل در کالج پزشکی زنان شیکاگو بود. اوایل زندگی و تحصیلات. ماری ژوزفا مرگلر در ۱۸ مه ۱۸۵۱ در ماین اشتاکهایم، بایرن، متولد شد. او کوچک ترین فرزند از سه فرزند بود. پدرش، فرانسیس آر. مرگلر، فارغ التحصیل دانشگاه وورتسبورگ بود. مادرش، هانریته، از نوادگان خاندان فون ریترهاوزن آلمان بود. زمانی که تقریباً یک ساله بود، والدینش به ایالات متحده مهاجرت کردند و در ویلینگ، ایلی نوی، ساکن شدند، جایی که پدرش حرفه پزشکی خود را ادامه داد. مدتی بعد، آن ها به پالَتین، ایلی نوی، نقل مکان کردند، جایی که او تا زمان مرگش به طبابت پرداخت. به دلیل محدود بودن امکانات مدرسه ناحیه ای، فرانسیس مرگلر شخصاً آموزش ابتدایی فرزندانش را بر عهده گرفت، و زمانی که به خاطر مسئولیت های شغلی دیگر قادر به ادامه این کار نبود، معلمین خصوصی جایگزین شدند. در سن هفده سالگی، مرگلر از مدرسه نرمال کوک کانتی (که اکنون دانشگاه ایالتی شیکاگو است) فارغ التحصیل شد و یک سال بعد وارد مدرسه نرمال ایالتی اوزویگو در نیویورک (اکنون دانشگاه ایالتی نیویورک در او
زویگو) شد، جایی که در سال ۱۸۷۱ از رشته کلاسیک فارغ التحصیل شد. سپس مرگلر به عنوان معاون دبیرستان انگلوود منصوب شد، سمتی که برای چهار سال در اختیار داشت. با این حال، با توجه به اینکه حرفه تدریس برایش محدود بود، تصمیم گرفت حرفه پزشکی را دنبال کند؛ چرا که به این موضوع علاقه مند شده بود و گه گاه به پدرش در طبابت کمک می کرد. او در سال ۱۸۷۶ وارد کالج پزشکی زنان شیکاگو شد. در طول دوران دانشجویی، به ویلیام اچ. بایفورد، بنیان گذار این مدرسه، در برخی از جراحی هایش کمک کرد. مرگلر در سال ۱۸۷۹ از این کالج با رتبه اول کلاس خود فارغ التحصیل شد. در آن کلاس، تنها سه زن دیگر حضور داشتند. مرگلر بلافاصله به عنوان مدرس داروشناسی منصوب شد، اما برای یک سال به او مرخصی مطالعاتی داده شد. او نخستین زن فارغ التحصیل بود که توانست با فارغ التحصیلان دیگر کالج های پزشکی شیکاگو برای پذیرش به عنوان کارورز در بیمارستان شهرستان کوک در دانینگ رقابت کند، و در آزمون رقابتی، رتبه دوم را کسب کرد. او این سمت را به دست آورد، اما اجازه نیافت آن را اشغال کند. این سمت به مردی داده شد که حتی در آزمون شرکت نکرده بود. مرگلر سپس به سوئیس سفر کرد، جایی که بر
ای یک سال در دانشگاه زوریخ، به تحصیل آسیب شناسی و پزشکی بالینی پرداخت. در سال ۱۸۸۱، مرگلر به شیکاگو بازگشت و یک مطب عمومی راه اندازی کرد. در کالج پزشکی زنان، او سمت های مختلفی را عهده دار شد، از جمله مدرس داروشناسی، مدرس بافت شناسی، مدرس داروشناسی و درمان شناسی، مربی بالینی در زنان پزشکی، و استاد یار زنان پزشکی. پس از درگذشت ویلیام اچ. بایفورد، او به عنوان جانشین وی در سمت استاد زنان پزشکی منصوب شد.
در ۳۰ نوامبر ۱۹۴۷، یک اتوبوس اسرائیلی ایگد که از نتانیا به سمت اورشلیم در حرکت بود، مورد حمله شبه نظامیان عرب قرار گرفت و به دنبال آن به اتوبوس دیگری حمله شد که به کشته شدن هفت یهودی انجامید. این اولین حمله پس از تصویب طرح تقسیم سازمان ملل برای فلسطین توسط سازمان ملل بود که یک روز قبل انجام شده بود. رویدادها. اولین اتوبوس، اتوبوس ایگد شماره ۲۰۹۴ به اورشلیم بود که حدود ساعت ۷:۳۰ صبح با ۲۱ مسافر از نتانیا خارج شده بود. اتوبوس در حال عبور از روستای خالی از سکنه فجه بود که توسط سه عرب که راننده اتوبوس تصور می کرد هیچ هایکر هستند، با دست تکان دادن آن را متوقف کردند. هنگامی که او سرعت خودرو را کاهش داد، با شلیک گلوله مواجه و اتوبوس از جاده خارج شد. مهاجمان به اتوبوس هجوم بردند و چندین نفر را تیرباران کردند. پنج یهودی کشته شدند از جمله یک زن ۲۲ ساله در راه عروسی اش و مردی که در تلاش برای محافظت از جان همسرش، کشته شد. بیست و پنج دقیقه بعد، اتوبوس دومی که به حدره می رفت، با حمله مشابهی مواجه شد. دو مسافر نیز در این اتوبوس کشته شدند. مردخای اولمرت، پدر نخست وزیر آینده ایهود اولمرت یکی از افرادی بود که از حمله دوم جان س
الم به در برد. پیامدها و زمینه تاریخی. این حمله یک روز پس از رای سازمان ملل به ایجاد طرح تقسیم فلسطین رخ داد که شامل تقسیم منطقه تحت مدیریت بریتانیا به دو کشور بود: یک کشور عربی و یک کشور یهودی یک اعتصاب عمومی عربی آغاز شد و به بحران دامن زد. این حمله همچنین اولین حمله در طول جنگ داخلی ۱۹۴۷–۱۹۴۸ در فلسطین تحت قیمومت بود. آژانس خبری تلگراف یهودی این حملات را در بحبوحه خشونت اعراب علیه یهودیان در ۳۰ نوامبر، مانند قتل موشه گلدمن در تظاهرات ضد تقسیم در حیفا، تحت عنوان «کشته شدن شش یهودی در واکنش اعراب به تقسیم؛ کمیته عالی فراخوان اعتصاب عمومی داد» گزارش کرد. با این حال، بنی موریس، مورخ نوین، این روایت را به چالش کشید و استدلال کرد که دلایل آن نامشخص است و این نظریه را به طور بالقوه انتقامی برای ترور خانواده شوبکی، کشتن پنج عرب فلسطینی توسط لیحی در نزدیکی هرزلیا، ده روز قبل از حادثه (که به نوبه خود انتقام می گرفتند، به خاطر اینکه یکی از اعضای خانواده انگلیسی ها را در جریان فعالیت های لیحی قرار داده بود) بود. به گفته موریس، نظر اکثریت سرویس اطلاعاتی هاگانا این بود که انگیزه اصلی مهاجمان، انتقام از قتل شوباکی بوده ا
ست. به گفته صالح عبدالجواد مورخ فلسطینی، مورخان جنگ ۱۹۴۸ از جمله بسیاری از مورخان عرب قبول دارند که جنگ در ۳۰ نوامبر آغاز شد. با این حال، او همچنین بیان می کند که گویاست که اسرائیلی ها و شبکه همدستان عرب آنها اطلاعاتی در مورد هویت یا انگیزه باند فلسطینی که ظاهراً مسئول این حمله هستند ارائه نمی دهند. وی همچنین بیان می کند که برخی منابع اسرائیلی حتی می گویند که این حملات ممکن است ارتباطی با طرح تقسیم نداشته باشد. به گفته رونن برگمان، روزنامه نگار تحقیقی اسرائیلی، این حمله توسط نیروهای وفادار به شورشیان فلسطینی حسن سلامه انجام شد.