Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
۳۰۱ تاج گذاری کرد و پس از آن کرواسی قانون اساسی جداگانه ای داشت. لرد پل شوبیچ در سال ۱۳۱۲ درگذشت و پسرش ملادن عنوان بان کرواسی را به ارث برد. قدرت ملادن به دلیل سیاست متمرکز کردن پادشاه جدید، پس از شکست او و نیروهایش از ارتش سلطنتی و متحدانش در نبرد بلیسکا در سال ۱۳۲۲، کاهش یافت. خلاء قدرت ناشی از سقوط ملادن شوبیچ توسط ونیز برای اعمال کنترل مجدد بر شهرهای دالماسی استفاده شد. سلطنت بعدی پادشاه لوئیس کبیر (۱۳۴۲–۱۳۸۲) عصر طلایی تاریخ کرواسی قرون وسطی در نظر گرفته می شود. لویی با هدف بازپس گیری شهرهای دالماسیا علیه ونیز لشکرکشی به راه انداخت و در نهایت موفق شد و ونیز را مجبور به امضای معاهده زادار در سال ۱۳۵۸ کرد. همین پیمان صلح باعث شد که جمهوری راگوزا از ونیز استقلال پیدا کند. جنبش ضد دادگاه. پس از مرگ لوئیس در سال ۱۳۸۲، پادشاهی مجارستان و بخش هایی از کرواسی وارد جنگ داخلی بین احزاب به رهبری دخترش مری و نامزدش سیگیسموند لوکزامبورگ از یک طرف و حامیان به اصطلاح جنبش ضد دادگاه شد. در مورد دیگری. لادیسلاو ناپل در سال ۱۴۰۹ کل دالماسی را به ونیز فروخت. در این دوره تهدید فزاینده فتح عثمانی و مبارزه علیه جمهوری ونیز بر
ای کنترل مناطق ساحلی بود. ونیزی ها تا سال ۱۴۲۸ بر بیشتر دالماسی تسلط یافتند. به استثنای ایالت-شهر دوبرونیک، که مستقل شد، حکومت ونیز بر بیشتر مناطق دالماسی تقریباً چهار قرن به طول انجامید ( 1420-1797). در سال ۱۴۹۰، املاک کرواسی از به رسمیت شناختن ولادیسلاو دوم خودداری کردند تا اینکه او سوگند یاد کرد که به آزادی های آنها احترام بگذارد و اصرار داشت که عباراتی را از قانون اساسی حذف کند که به نظر می رسید کرواسی را به یک استان صرف کاهش می دهد. اختلاف در سال ۱۴۹۲ حل شد گسترش عثمانی. با شروع گسترش عثمانی به اروپا، سرزمین کرواسی به محل جنگ دائمی تبدیل شد. این دوره از تاریخ برای مردم کرواسی یکی از بدترین دوره ها محسوب می شود. تسخیر سرزمین های کرواسی توسط عثمانی ها پس از سقوط بوسنی به دست عثمانی ها در سال ۱۴۶۳ آغاز شد. ارتش های اشراف کرواسی نبردهای متعددی برای مقابله با حملات آکینجی و مارتولو عثمانی انجام دادند. نیروهای عثمانی به حومه کرواسی یورش بردند، شهرها و روستاها را غارت کردند، سپس ساکنان محلی را به عنوان برده اسیر کردند. این تاکتیک های «زمین سوخته» که «جنگ کوچک» نیز نامیده می شود، معمولاً سالی یک بار انجام می شد
و هدف آن نرم تر کردن دفاعی منطقه بود، اما به تسخیر واقعی قلمرو منجر نمی شد. فتح عثمانی همراه با قحطی، بیماری و آب و هوای سرد، باعث کاهش جمعیت گسترده و بحران پناهجویان شد، زیرا مردم به مناطق امن تر فرار کردند. مورخ کروات اشاره می کند که به دلیل ترکیب این عوامل، کرواسی «تقریباً سه پنجم جمعیت خود را از دست داد» و فشردگی قلمرو خود. مرکز ایالت قرون وسطایی کرواسی به تدریج به شمال اسلاونیای غربی (زاگرب) تغییر مکان داد. فتوحات عثمانی منجر به نبرد میدان کرباوا در سال ۱۴۹۳ و نبرد موهاچ در سال ۱۵۲۶ شد که هر دو به پیروزی های قاطع عثمانی خاتمه یافتند. کرواسی در سلطنت هابسبورگ (۱۵۲۷–۱۹۱۸). بقایای باقیمانده. کروات ها تعداد فزاینده ای نبرد کردند، اما بخش های فزاینده ای از قلمرو خود را به امپراتوری عثمانی از دست دادند تا اینکه به چیزی که معمولاً در تاریخ نگاری کرواسی «بقایای بقایای پادشاهی "با شکوه کرواسی» می گویند تقلیل یافتند (Reliquiae reliquiarum olim inclyti regni Croatiae"). ، یا به سادگی "Remains of the Remains". نبرد سرنوشت ساز با عثمانی ها در موهاچ در سال ۱۵۲۶ رخ داد که در آن پادشاه مجارستان لوئیس دوم کشته شد. در نتی
جه، در نوامبر همان سال، پارلمان مجارستان یانوش ساپولیای را به عنوان پادشاه جدید مجارستان انتخاب کرد. در دسامبر ۱۵۲۶، پارلمان دیگر مجارستان فردیناند هابسبورگ را به عنوان پادشاه مجارستان انتخاب کرد. اشراف کرواسی در سال ۱۵۲۷ در ستینگراد گرد هم آمدند و فردیناند اول از خاندان هابسبورگ را به عنوان حاکم جدید کرواسی برگزیدند، مشروط بر اینکه در دفاع از کرواسی در برابر عثمانی ها مشارکت داشته باشد و به حقوق سیاسی آن احترام بگذارد. از سوی دیگر، رژیم اسلاونیا ساپولیای را انتخاب کرد. جنگ داخلی بین دو پادشاه رقیب درگرفت، اما بعداً با غلبه هابسبورگ ها بر ساپولیای، هر دو تاج متحد شدند. امپراتوری عثمانی از این بی ثباتی ها برای گسترش در قرن شانزدهم استفاده کرد و بیشتر مناطق اسلاونی، غرب بوسنی (که در آن زمان کرواسی ترکیه نامیده می شد) و لیکا را دربر گرفت. آن سرزمین ها در ابتدا بخشی از ایالت روملیا و متعاقباً بخش هایی از ایالت بودین، ایالت بوسنی و ایالت کانیجه را تشکیل می دادند.بعداً در همان قرن، کرواسی به قدری ضعیف بود که پارلمان آن به فردیناند هابسبورگ اجازه داد تا مناطق وسیعی از کرواسی و اسلاونیا را در مجاورت امپراتوری عثمانی
برای ایجاد مرز نظامی ("Vojna Krajina"، آلمانی: "Militaergrenze") - یک منطقه حائل برای ایجاد مرزهای نظامی ایجاد کند. امپراتوری عثمانی که مستقیماً توسط شورای جنگ امپراتوری در اتریش اداره می شد. این منطقه حائل به دلیل جنگ های مداوم خالی از سکنه شد و متعاقباً توسط صرب ها، ولاخ ها، کروات ها و آلمانی ها سکنی گزیدند. در نتیجه خدمت سربازی اجباری آنها به امپراتوری هابسبورگ در طول درگیری با امپراتوری عثمانی، جمعیت در مرزهای نظامی برخلاف جمعیتی که در بخش هایی که توسط بان و سابور کرواسی اداره می شد، از رعیت آزاد بودند و از خودمختاری سیاسی زیادی برخوردار بودند، این به طور رسمی توسط یک فرمان امپراتوری در سال ۱۶۳۰ به نام "Statuta Valachorum" (مقررات ولاچ) تأیید شد. پس از سقوط شهر بیهاچ به دست عثمانی ها در سال ۱۵۹۲، بخش کوچکی از کرواسی تسخیر نشده باقی ماند. ارتش عثمانی پس از نبرد سیساک در سال ۱۵۹۳ برای اولین بار در خاک کرواسی با موفقیت عقب رانده شد. توطئه زرینسکی-فرانکوپان. در طول قرن هفدهم، نیکولا زرینسکی، اشراف برجسته کروات، یکی از برجسته ترین ژنرال های کروات در مبارزه با عثمانی ها شد. در سال ۱۶۶۳/۱۶۶۴ او یک حمله موفقیت آم
یز به قلمرو تحت کنترل عثمانی را رهبری کرد. این کارزار با تخریب پل حیاتی اوسیجک، که به عنوان یک ارتباط بین دشت پانونی و سرزمین های بالکان عمل می کرد، پایان یافت. به عنوان پاداشی برای پیروزی اش در برابر عثمانی ها، زرینسکی توسط لویی چهاردهم، پادشاه فرانسه مورد ستایش قرار گرفت و از این طریق با دربار فرانسه ارتباط برقرار کرد. اشراف کرواسی همچنین قلعه نووی زرین را ساختند که به دنبال محافظت از کرواسی و مجارستان از پیشروی های بیشتر عثمانی بود. در همان زمان، امپراتور لئوپولد هابسبورگ به دنبال اعمال حکومت مطلقه بر کل قلمرو هابسبورگ بود که به معنای از دست دادن قدرت برای پارلمان کرواسی و بان بود و باعث نارضایتی کروات ها از حکومت هابسبورگ شد. در ژوئیه ۱۶۶۴، ارتش بزرگ عثمانی نووی زرین را محاصره و ویران کرد. هنگامی که این ارتش به سوی سرزمین های اتریش لشکر کشید، لشکرکشی آن در نبرد سنت گوتارد به پایان رسید، جایی که توسط ارتش امپراتوری هابسبورگ نابود شد. با توجه به این پیروزی، کروات ها انتظار داشتند که یک ضد حمله قاطع هابسبورگ برای عقب راندن عثمانی ها و کاهش فشار بر سرزمین های کرواسی انجام شود، اما لئوپولد تصمیم گرفت پیمان صلح
نامطلوب واسوار را با عثمانی ها منعقد کند، زیرا این معاهده مشکلاتی را که در رود راین با فرانسوی ها داشت حل کرد. زمان. در کرواسی، تصمیم او باعث خشم در میان اشراف برجسته شد و جرقه توطئه ای را برای جایگزینی هابسبورگ ها با حاکمان مختلف برانگیخت. پس از اینکه نیکولا زرینسکی در شرایط غیرعادی در حین شکار مرد، بستگانش فران کرستو فرانکوپان و پتار زرینسکی از این توطئه حمایت کردند. توطئه گران با فرانسوی ها، ونیزی ها، لهستانی ها و در نهایت حتی عثمانی ها ارتباط برقرار کردند، اما جاسوسان هابسبورگ در دربار عثمانی که به عنوان مترجمان سلطان خدمت می کردند، کشف شدند. توطئه گران برای آشتی با امپراتور دعوت شدند که با آن موافقت کردند. با این حال، زمانی که آنها به اتریش آمدند، به خیانت بزرگ متهم و به اعدام محکوم شدند. آنها در آوریل ۱۶۷۱ در وینر نویشتات اعدام شدند. خانواده های آن ها که تاریخشان با قرن ها تاریخ کرواسی آمیخته بود، متعاقباً توسط مقامات امپراتوری ریشه کن شد و تمام دارایی هایشان مصادره شد. جنگ بزرگ ترکیه: کرواسی احیا شده. با وجود افول قدرت عثمانی در قرن هفدهم، فرماندهی عالی عثمانی تصمیم گرفت در سال ۱۶۸۳ به پایتخت هابسبورگ
وین حمله کند، زیرا قرارداد صلح واسوار در شرف پایان یافتن بود. با این حال، حمله آنها به فاجعه پایان یافت و عثمانی ها در نهایت در نزدیکی وین توسط ارتش مشترک مسیحی که از شهر دفاع می کردند، شکست خوردند. اندکی پس از آن، اتحادیه مقدس تشکیل شد و جنگ بزرگ ترکیه آغاز شد. در صحنه عملیات کرواسی، فرماندهان متعددی از جمله رهبر لوکا ایبریشیموویچ، که شورشیانش عثمانی ها را در پوژگا شکست دادند، و مارکو مسیچ، که قیام ضد عثمانی را در لیکا رهبری کرد، متمایز شدند. رهبر Hajduk Stojan Janković خود را با نیروهای پیشرو در دالماسی متمایز کرد. بان نیکولا (میکلوس) اردودی کروات، نیروهای خود را در نبردها برای ویرویتیتسا رهبری کرد که در سال ۱۶۸۴ از دست عثمانی ها آزاد شد. اوسیجک در سال ۱۶۸۷ آزاد شد، کوستاجنیکا در سال ۱۶۸۸ و اسلاونسکی برود تا سال محاصره بیهاچ نیز در سال ۱۶۸۷ انجام شد اما به دلیل نداشتن توپ متوقف شد. در همان سال، ژنرال یوجین ساووی ارتش ۶۵۰۰ نفری را از اوسیجک به سمت بوسنی رهبری کرد، جایی که به مقر بوسنی ایالت، سارایوو حمله کرد و آن را کاملاً سوزاند. پس از این یورش، گروه های زیادی از پناهندگان مسیحی از بوسنی در اسلاونی تقریباً
خالی ساکن شدند. پس از شکست قاطع عثمانی در نبرد زنتا در سال ۱۶۹۷ توسط نیروهای یوجین ساووی، صلح کارلوویتز در سال ۱۶۹۹ امضا شد که آزادی کل اسلاوونیا از عثمانی ها را تأیید کرد. با این حال، برای کرواسی، بخش های بزرگی از سرزمین های قرون وسطایی اواخر آن بین رودخانه های اونا و ورباس از دست رفت، زیرا آنها بخشی از ایالت بوسنی عثمانی باقی ماندند. در سال های بعد، استفاده از زبان آلمانی در سرزمین های مرزی جدید نظامی گسترش یافت و در طول دو قرن بعد با استقرار استعمارگران آلمانی زبان در مناطق مرزی گسترش یافت. استبداد روشنگرانه. در قرن ۱۸ امپراتوری عثمانی از مجارستان بیرون رانده شد و اتریش امپراتوری را تحت کنترل مرکزی قرار داد. از آنجایی که امپراتور چارلز ششم وارث مردی نداشت، او می خواست تاج و تخت امپراتوری را به دخترش ماریا ترزای اتریشی واگذار کند که در نهایت به جنگ جانشینی اتریش در سال های ۱۷۴۱–۱۷۴۱ منجر شد. پارلمان کرواسی تصمیم گرفت تا ماریا ترزا را به عنوان یک حاکم مشروع بپذیرد و با تهیه پیش نویس تحریم عملی ۱۷۱۲، از هر کسی که تاج و تخت را به ارث برد، خواست تا استقلال کرواسی را از مجارستان به رسمیت بشناسد و به آن احترام ب
گذارد. شاه ناخواسته این را پذیرفت. حکومت ماریا ترزا نوسازی محدودی را در آموزش و مراقبت های بهداشتی به ارمغان آورد. شورای سلطنتی کرواسی ("Consilium Regni Croatiae") که به عنوان دولت دوفاکتو کرواسی خدمت می کرد، در سال ۱۷۶۷ در واراژدین تأسیس شد، اما در سال ۱۷۷۹ لغو شد و اختیارات آن به مجارستان منتقل شد. تأسیس شورای سلطنتی کرواسی در واراژدین این شهر را به پایتخت اداری کرواسی تبدیل کرد، اما آتش سوزی بزرگ در سال ۱۷۷۶ خسارت قابل توجهی به شهر وارد کرد، بنابراین این مؤسسات اداری بزرگ کرواسی به زاگرب نقل مکان کردند. وارث ماریا ترزا، جوزف دوم اتریشی نیز به شیوه ای مطلق گرای روشنفکرانه حکومت می کرد، اما اصلاحات او با تلاش هایی برای تمرکز و آلمانی سازی مشخص شد. در این دوره، جاده هایی ساخته شد که کارلواچ را به ریجکا و جوزفینا را به کارلواچ با سنج متصل می کرد. با معاهده سیستوا، که به جنگ اتریش و ترکیه (۱۷۸۸–۱۷۹۱) پایان داد، مناطق تحت کنترل عثمانی دونجی لاپاک و سیتینگراد، همراه با روستاهای درژنیک گراد و یاسنوواچ، به سلطنت هابسبورگ واگذار شدند و به قلمرو پادشاهی هابسبورگ ادغام شدند. مرز نظامی کرواسی قرن ۱۹ در کرواسی. جنگ های
ناپلئونی. همان طور که ارتش ناپلئون شروع به تسلط بر اروپا کردند، سرزمین های کرواسی نیز با فرانسوی ها در تماس بودند. هنگامی که ناپلئون جمهوری ونیز را در سال ۱۷۹۷ لغو کرد، متصرفات سابق ونیزی در دالماسیا تحت حاکمیت هابسبورگ قرار گرفت. در سال ۱۸۰۹، هنگامی که ناپلئون اتریشی ها را در نبرد واگرام شکست داد، سرزمین تحت کنترل فرانسه در نهایت به رودخانه ساوا گسترش یافت. فرانسوی ها «استان های ایلیری» را به مرکزیت لیوبلیانا تأسیس کردند و مارشال اوت دو مارمون را به عنوان فرماندار کل خود منصوب کردند. حضور فرانسه ایده های لیبرال انقلاب فرانسه را به کروات ها آورد. فرانسوی ها لژهای ماسونی را تأسیس کردند، زیرساخت ها را ساختند و اولین روزنامه ها را به زبان محلی در دالماسیا چاپ کردند. این کتاب که "Kraglski Datmatin/Il Regio Dalmata" نام داشت، به دو زبان ایتالیایی و کرواتی چاپ شد. سربازان کروات ناپلئون را در فتوحات او تا روسیه همراهی کردند. در سال ۱۸۰۸، ناپلئون جمهوری راگوزا را لغو کرد. عثمانیان بوسنی به کرواسی فرانسه یورش بردند و در سال ۱۸۰۹ منطقه سیتینگراد را اشغال کردند. اوت دو مارمون با اشغال بیهاچ در ۵ مه ۱۸۱۰ واکنش نشان داد.
پس از اینکه عثمانی ها قول دادند که حمله به سرزمین های فرانسه را متوقف کنند و از سیتینگراد عقب نشینی کنند، او از بیهاچ عقب نشینی کرد. با سقوط ناپلئون، سرزمین های کرواسی تحت کنترل فرانسه دوباره تحت سلطه اتریش درآمد. احیای ملی کرواسی و جنبش ایلیری. تحت تأثیر رمانتیسیسم آلمانی، اندیشه سیاسی فرانسوی و پان اسلاویسم، ناسیونالیسم رومانتیک کروات در اواسط قرن نوزدهم ظهور کرد تا با آلمانی شدن و مغیاری شدن کرواسی مقابله کند. لیودویت گاج به عنوان رهبر جنبش ملی کرواسی ظاهر شد. یکی از مسائل مهمی که باید حل می شد، مسئله زبان بود، جایی که گویش های منطقه ای کرواتی باید استاندارد می شد. از آنجایی که گویش اشتکاوی، که در میان کروات ها رایج بود، در میان صرب ها نیز رایج بود، این جنبش نیز دارای ویژگی اسلاوی جنوبی بود. در آن زمان، «کرواسی» تنها به جمعیت مناطق جنوب غربی کرواسی امروزی اشاره داشت، در حالی که «ایلیری» در سراسر جهان اسلاوی جنوبی استفاده می شد. توده های وسیع تری از مردم تلاش شد تا آنها را جذب کنند با استفاده از نام ایلیری. فعالان ایلیری گویش اشتکاوی را به جای کاجکاوی به عنوان نسخه استاندارد شده زبان کرواتی برگزیدند. نهضت ا
یلیری توسط صرب ها و اسلوونی ها پذیرفته نشد و کاملاً یک جنبش ملی کرواسی باقی ماند. در سال ۱۸۳۲، کنت کروات ، یانکو دراشکوویچ، مانیفست احیای ملی کرواسی به نام "Disertacija" ("پایان نامه") را نوشت. مانیفست خواستار اتحاد کرواسی با سرزمین های اسلاوونی، دالماسی، ریجکا، مرزهای نظامی، بوسنی و اسلوونی در یک واحد واحد در داخل بخش مجارستانی امپراتوری اتریش بود. این واحد زبان کرواتی به عنوان زبان رسمی خواهد بود و توسط ممنوعیت کرواسی اداره می شود. این جنبش در سراسر دالماسیا، ایستریا و در میان راهبان فرانسیس بوسنیایی گسترش یافت. این امر منجر به ظهور ملت مدرن کرواسی و در نهایت تشکیل اولین احزاب سیاسی کرواسی شد. پس از استفاده، نام ایلیری در سال ۱۸۴۳ ممنوع شد. طرفداران ایلیری ها نام خود را به کرواتی تغییر دادند. کروات ها در انقلاب های ۱۸۴۸. در انقلاب های ۱۸۴۸، پادشاهی سه گانه کرواسی، اسلاوونیا و دالماسی که ترس از ملی گرایی مجارستانی رانده شده بود، از دربار هابسبورگ علیه نیروهای انقلابی مجارستان حمایت کرد. در طی یک جلسه سابور کرواسی که در ۲۵ مارس ۱۸۴۸ برگزار شد، سرهنگ یوسیپ یلاچیچ به عنوان ممنوعیت کرواسی انتخاب شد و طوماری به ن
ام " مطالبات مردم " ("Zahtjevanja naroda") تهیه شد تا به امپراتور اتریش تحویل داده شود. این خواسته های لیبرال شامل موارد زیر بود: استقلال، اتحاد سرزمین های کرواسی، دولت کرواسی مسئول در برابر پارلمان کرواسی و مستقل از مجارستان، استقلال مالی از مجارستان، معرفی زبان کرواتی در ادارات و مدارس، آزادی مطبوعات، آزادی مذهبی، الغای رعیت، لغو امتیازات اشراف، پایه گذاری ارتش مردمی و برابری در برابر قانون. از آنجایی که دولت مجارستان وجود نام و ملیت کرواسی را انکار می کرد و با نهادهای کرواسی مانند مقامات استانی رفتار می کرد، یلاچیچ روابط بین کرواسی و مجارستان را قطع کرد. در ماه مه ۱۸۴۸ شورای بان تشکیل شد که تمام اختیارات اجرایی دولت کرواسی را در اختیار داشت. پارلمان کرواسی فئودالیسم، رعیت را لغو کرد و خواستار آن شد که سلطنت به یک کشور فدرال قانون اساسی متشکل از ملل برابر با دولت های ملی مستقل و یک پارلمان فدرال در پایتخت وین تبدیل شود. پارلمان کرواسی همچنین خواستار اتحاد مرزهای نظامی و دالماسی با کرواسی شد. سابور همچنین خواستار اتحاد نامشخص با ایستریا، سرزمین های اسلوونی و بخش هایی از جنوب مجارستان که کروات ها و صرب ها ساک
ن بودند، شد. یلاچیچ همچنین به عنوان فرماندار ریجکا و دالماسیا و همچنین «فرمانده امپراتوری مرزهای نظامی» منصوب شد، بنابراین بیشتر سرزمین های کرواسی را تحت فرمان خود داشت. شکست مذاکرات بین کروات ها و مجارستان ها در نهایت به جنگ منجر شد. یلاچیچ در ۷ سپتامبر ۱۸۴۸ به مجارستان اعلام جنگ کرد. در ۱۱ سپتامبر ۱۸۴۸، ارتش کرواسی از رودخانه دراوا گذشت و شهرستان مجیموریه را ضمیمه کرد. پس از عبور از دراوا، یلاچیچ به ارتش خود دستور داد که پرچم های ملی کرواسی را با پرچم های امپراتوری هابسبورگ تغییر دهند. علیرغم کمک های یوسیپ یلاچیچ در فرونشاندن جنگ استقلال مجارستان، کرواسی در عواقب پس از آن، از سوی وین مطلوب تر از مجارها رفتار نشد و بنابراین خودمختاری داخلی خود را از دست داد. کرواسی در سلطنت دوگانه. سلطنت دوگانه اتریش-مجارستان در سال ۱۸۶۷ از طریق سازش اتریش و مجارستان ایجاد شد. خودمختاری کرواسی در سال ۱۸۶۸ با حل و فصل کرواسی-مجارستان احیا شد، که نسبتاً برای کروات ها مطلوب بود، اما به دلیل مسائلی مانند وضعیت حل نشده Rijeka همچنان مشکل ساز بود. در سال ۱۸۷۳، قلمرو مرزهای نظامی غیرنظامی شد و در ژوئیه ۱۸۷۱ تصمیم به الحاق آن به کرو
اسی با ممنوعیت کرواسی، لادیسلاو پژاچویچ، اتخاذ شد. کارولی خوئن هدرواری، جانشین پژاچویچ، با نقض شهرک سازی کرواسی-مجارستانی از طریق سیاست های تندرو مجارسازی خود در دوره ۱۸۸۳ تا ۱۹۰۳، مشکلات بیشتری ایجاد کرد. جادوگری هدرواری در کرواسی منجر به شورش های گسترده در سال ۱۹۰۳ شد، زمانی که معترضان کرواسی پرچم های مجارستان را آتش زدند و با ژاندارم ها و ارتش درگیر شدند که منجر به کشته شدن چندین معترض شد. در نتیجه این شورش ها، هدرواری سمت خود را به عنوان بان کرواسی ترک کرد، اما به نخست وزیری مجارستان منصوب شد. یک سال پیش از آن، در سال ۱۹۰۲، "سربوبران"، روزنامه صرب های زاگرب، مقاله ای با عنوان «تا ما، یا تو نابود می شوی» منتشر کرد. مقاله مملو از ایدئولوژی صربستان بزرگ بود. متن آن وجود ملت کرواسی و زبان کرواسی را انکار می کرد و پیروزی صرب ها را بر «کرواسی های خدمتکار» اعلام می کرد که، طبق این مقاله، نابود خواهند شد. این مقاله باعث شورش های بزرگ ضد صرب ها در زاگرب شد که در آن سنگرها بالا رفتند و به اموال متعلق به صرب ها حمله شد. صرب های زاگرب در نهایت از نظرات منتشر شده در مقاله فاصله گرفتند. جنگ جهانی اول به سلطنت دوگانه پا
یان داد. کرواسی در جنگ جهانی اول تلفات جانی زیادی متحمل شد. در اواخر جنگ، پیشنهادهایی مبنی بر تبدیل سلطنت دوگانه به یک سلطنت فدرالیستی با بخش جداگانه کرواتی/اسلاوی جنوبی ارائه شد، اما به دلیل اعلام سیاست تعیین سرنوشت توسط وودرو ویلسون، این طرح ها هرگز اجرا نشد. برای مردم اتریش-مجارستان اندکی قبل از پایان جنگ در سال ۱۹۱۸، پارلمان کرواسی پس از دریافت خبر جدا شدن بخش های چکسلواکی از اتریش-مجارستان، روابط خود را با اتریش-مجارستان قطع کرد. پادشاهی سه گانه کرواسی، اسلاونیا و دالماسی بخشی از دولت موقت اسلوونیایی ها، کروات ها و صرب ها شد. این دولت بین المللی به رسمیت شناخته نشده از تمام سرزمین های اسلاوی جنوبی پادشاهی قدیمی اتریش-مجارستان با یک دولت انتقالی واقع در زاگرب تشکیل شده بود. اما بزرگ ترین مسئله آن، پیشروی ارتش ایتالیا بود که به دنبال تصرف سرزمین های آدریاتیک کرواسی بود که توسط معاهده لندن در سال ۱۹۱۵ به آنها وعده داده شده بود. راه حلی از طریق اتحاد با پادشاهی صربستان که دارای ارتشی قادر به مقابله با ایتالیایی ها بود و همچنین مشروعیت بین المللی در میان اعضای توافق قلبی داشت که در آستانه ایجاد مرزهای جدید ار
وپایی در کنفرانس صلح پاریس بود. کروات ها در اولین یوگسلاوی (۱۹۱۸–۱۹۴۱). ایالت جدید در اواخر سال ۱۹۱۸ ایجاد شد. سریم کرواسی-اسلاونیا را ترک کرد و همراه با وویودینا به صربستان پیوست و اندکی پس از آن همه پرسی برای الحاق بوسنی و هرزگوین به صربستان برگزار شد. شورای مردمی اسلوونیایی ها، کروات ها و صرب ها ("Narodno vijeće")، که در آن زمان سنت نیم قرن پان اسلاویسم بود و بدون مجوز سابور کرواسی هدایت می شد، با پادشاهی صربستان به پادشاهی ادغام شد. صرب ها، کروات ها و اسلوونیایی ها. ارتش ایتالیا در نهایت ایستریا را تصرف کرد، شروع به الحاق جزایر آدریاتیک کرد و حتی در زادار فرود آمد. در سال ۱۹۲۰ با معاهده راپالو یک راه حل جزئی برای به اصطلاح مسئله آدریاتیک حاصل شد. این پادشاهی در سال ۱۹۲۱ دستخوش تغییری اساسی شد که بزرگ ترین حزب سیاسی کرواسی، حزب دهقانان کرواسی ("Hrvatska seljačka stranka") را ناامید کرد. قانون اساسی جدید نهادهای تاریخی/سیاسی، از جمله کرواسی و اسلاونیا را لغو کرد و قدرت را در پایتخت بلگراد متمرکز کرد. حزب دهقانان کرواسی در تمام مدت دولت حزب رادیکال خلق صربستان را تحریم کرد، به جز یک فاصله کوتاه بین سال های ۱
۹۲۵ و ۱۹۲۷، زمانی که توسعه طلبی خارجی ایتالیا با متحدانش آلبانی، مجارستان، رومانی و بلغارستان در دست بود و یوگسلاوی را تهدید می کرد. یک کل دو مفهوم متفاوت از نحوه اداره دولت مشترک جدید به منبع اصلی درگیری بین نخبگان کرواسی به رهبری حزب دهقانان کرواسی و نخبگان صرب تبدیل شد. سیاستمداران برجسته کرواسی به دنبال یک ایالت جدید فدرال شده بودند که در آن کروات ها خودمختاری خاصی داشته باشند (مشابه آنچه قبلاً در اتریش-مجارستان داشتند)، در حالی که احزاب با محوریت صرب ها از سیاست های وحدت گرا، تمرکز و جذب حمایت می کردند. ارتش کشور جدید نیز یک نهاد عمدتاً صرب بود. تا سال ۱۹۳۸ تنها حدود ۱۰ درصد از کل افسران ارتش کروات بودند. سیستم آموزشی جدید صرب محور بود و معلمان کروات یا بازنشسته، پاکسازی یا منتقل شدند. صرب ها نیز به عنوان مقامات عالی دولتی منصوب شدند. جایگزینی کرون های قدیمی اتریش-مجارستان از طریق نرخ ناعادلانه چهار کرون برای یک دینار صربستان انجام شد. در اوایل دهه ۱۹۲۰، دولت یوگسلاوی، نخست وزیر صربستان، نیکولا پاشیچ، از فشار پلیس بر رای دهندگان و اقلیت های قومی، مصادره جزوات مخالفان، و تقلب در انتخابات استفاده کرد تا مخ
الفان، عمدتاً حزب دهقانان کرواسی و متحدانش را در این کشور نگه دارد. اقلیت در پارلمان یوگسلاوی پاشیچ معتقد بود که یوگسلاوی باید تا حد امکان متمرکز باشد و یک مفهوم ملی صربستان از قدرت متمرکز در دست بلگراد به جای دولت ها و هویت های منطقه ای متمایز ایجاد کند. قتل های ۱۹۲۸ و دیکتاتوری سلطنتی. طی یک جلسه پارلمان در سال ۱۹۲۸، پونیشا راچیچ، معاون حزب رادیکال خلق صربستان، به نمایندگان کرواسی تیراندازی کرد که منجر به کشته شدن پاوله رادیچ و جورو باساریچک و زخمی شدن ایوان پرنار و ایوان گرانجا شد. استیپان رادیچ، قهرمان سیاسی کرواسی در آن زمان، مجروح شد و بعداً تسلیم جراحاتش شد. این قتل های متعدد باعث خشم مردم کرواسی و شعله ور شدن تظاهرات خشونت آمیز، اعتصابات و درگیری های مسلحانه در سراسر بخش های کرواسی شد. دربار سلطنتی یوگسلاوی تحت تأثیر صربستان حتی «قطع عضو» بخش های کرواسی کشور را در نظر گرفت، در حالی که یوگسلاوی را تنها در داخل مرزهای صربستان بزرگ باقی گذاشت، با این حال، رهبری حزب دهقان کرواسی این ایده را رد کرد. در حالی که راچیچ متعاقباً به اتهام قتل های متعدد محاکمه شد، او دوران محکومیت خود را در ویلایی مجلل در پوژارو
اک گذراند، جایی که چندین خدمتکار در اختیار داشت و اجازه داشت هر زمان که بخواهد ترک کند و برگردد. در پاسخ به تیراندازی در مجلس شورای ملی، شاه الکساندر نظام پارلمانی را لغو کرد و دیکتاتوری شخصی را اعلام کرد. او قانون اساسی جدیدی را با هدف حذف تمام هویت های ملی موجود و تحمیل «یوگسلاوییسم یکپارچه» تحمیل کرد. وی همچنین نام کشور را از پادشاهی صرب ها، کروات ها و اسلوونی ها به پادشاهی یوگسلاوی تغییر داد. قلمرو کرواسی تا حد زیادی به قلمروهای ساوا و ساحلی Banates تقسیم شد. احزاب سیاسی ممنوع شدند و دیکتاتوری سلطنتی به طور فزاینده ای شخصیت خشن به خود گرفت. ولادکو ماچک که جانشین رادیچ به عنوان رهبر حزب دهقانان کرواسی، بزرگ ترین حزب سیاسی کرواسی شده بود، به زندان افتاد. این وضعیت جدید الهام بخش آنته پاولیچ برای ترک یوگسلاوی و ایجاد جنبش اوستاشه با هدف نهایی نابودی یوگسلاوی و تبدیل کرواسی به یک کشور مستقل شد. به گفته مورخ بریتانیایی میشا گلنی، قتل تونی شلگل، سردبیر روزنامه "نووستی" طرفدار یوگسلاوی در مارس ۱۹۲۹، «پاسخ خشمگین» رژیم را به همراه داشت. گلنی به ویژه در لیکا و هرزگوین غربی، که به عنوان «محل جدایی طلبی کرواسی» توصی
ف می شود، نوشت که پلیس اکثریت صرب ها «بدون هیچ گونه اختیار بازدارنده ای» عمل کرد. به قول یکی از نویسندگان برجسته کروات، مرگ شلگل بهانه ای برای وحشت در همه اشکال شد. سیاست به زودی «از گانگستریسم قابل تشخیص نبود». در سال ۱۹۳۱، رژیم سلطنتی ترور دانشمند و روشنفکر کروات میلان شوفلی را در خیابان های زاگرب سازماندهی کرد. این ترور توسط روشنفکران مشهور جهانی مانند آلبرت انیشتین و هاینریش مان محکوم شد. در سال ۱۹۳۲، جنبش اوستاشه تلاش ناموفقی برای برانگیختن قیام Velebit در لیکا انجام داد. علیرغم آب و هوای ظالمانه، تعداد کمی به آرمان اوستاشایی متحد شدند و جنبش هرگز نتوانست حمایت جدی در میان جمعیت کرواسی به دست آورد. بانووینا کرواسی. در سال ۱۹۳۴، پادشاه الکساندر طی یک سفر دولتی به مارسی توسط ائتلافی از اوستاها و سازمان انقلابی مقدونیه داخلی بلغارستان (IMRO) ترور شد و بدین ترتیب به دیکتاتوری سلطنتی پایان داد. دولت رادیکال صرب میلان استوجادینوویچ که در سال ۱۹۳۵ قدرت را به دست گرفت، یوگسلاوی را از متحدان سابقش فرانسه و بریتانیا دور کرد و کشور را به ایتالیای فاشیست و آلمان نازی نزدیک کرد. در سال ۱۹۳۷، ژاندارم های یوگسلاوی به ر
هبری عضو حزب رادیکال، جوو کوپریویکا، ده ها تن از اعضای جوان حزب دهقانان کرواسی را در سنج کشتند، زیرا آنها آهنگ های میهن پرستانه کرواسی می خواندند. با ظهور نازی ها در آلمان و احتمال وقوع یک جنگ دیگر در اروپا، نخبگان سیاسی صربستان تصمیم گرفتند که زمان آن رسیده است که روابط خود را با کروات ها، دومین گروه قومی بزرگ در این کشور، اصلاح کنند تا در صورت وقوع یک جنگ جدید، کشور متحد و بدون شکاف قومی خواهد بود. مذاکرات آغاز شد که منجر به توافقنامه Cvetković-Maček و ایجاد Banovina کرواسی، یک استان خودمختار کرواسی در داخل یوگسلاوی شد. Banovina کرواسی در سال ۱۹۳۹ از دو Banates و همچنین بخش هایی از Zeta، Vrbas، Drina و Danube Banates ایجاد شد. این پارلمان کرواسی بازسازی شده بود که یک ممنوعیت و معاون کرواسی را انتخاب می کرد. این کرواسی شامل بخشی از بوسنی، بیشتر هرزگوین، و شهر دوبرونیک و اطراف آن بود. جنگ جهانی دوم و دولت مستقل کرواسی (۱۹۴۱–۱۹۴۵). اشغال یوگسلاوی توسط محور در سال ۱۹۴۱ به اوستاشه راست رادیکال کرواسی اجازه داد تا به قدرت برسد و " دولت مستقل کرواسی " ("Nezavisna Država Hrvatska" , NDH) را به رهبری آنته پاولیچ، که