Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ولاً نازک ترین سیم است و پس از آن "گوائسانگچئونگ" و "گوائهچئونگ" قرار دارند، هرچند برخی "گوائسانگچئونگ را" نازک ترین سیم می دانند و پس از آن "یوهیون" قرار می گیرد. ژئومونگوی مدرنیزه شده(امروزی)، تعداد سیم ها را به ۱۱ افزایش داده که از نایلون درست شده اند. مانند نسخه سنتی، سه سیم روی فرت ها قرار دارند و باقی سیم ها باز هستند. اما نسخه سنتی ژىومونگو شش سیم دارد که سه تای آنها روی پرده ها قرار دارد. اخیراً، "ژئومونگوی" شش سیمه سنتی با ظهور ژئومونگوی الکترونیکی (전자 거문고) تغییرات بسیاری کرده است. این ساز با آرشه "هوالده" (활대 거문고) نواخته می گشته است، مثل نواختن "آجانگ" )، و برخی نسخه ها سیم های بیشتری دارند.[ "" ] وو کونگو چینی ۷ سیم دارد با این وجود که ژئومونگوی سنتی تنها ۶ سیم دارد. در شکوفایی فرهنگ، علاوه بر هنرمندان حافظ میراث فرهنگی که میراث دار آداب و رسوم فرهنگی حاکنیت هستند، هنرمندانی نیز وجود دارند که فرهنگ سنتی ملت را تغییر داده و مدرن می کنند. روش اجرا. "ژئومونگو" معمولاً در حالت نشسته روی زمین نواخته می شود. سیم ها با یک مضراب کوتاه از جنس چوب بامبو موسوم به سول دائه نواخته می شوند. که میان انگشتان اشاره
و میانی دست راست نگه داشته می شود، با این وجود که دست چپ با کشیدن یا هل دادن سیم ها (عمدتاً سیم های ۲ و ۳) برای تولید زیر و بمی های گوناگون با به کار گیری از انگشت شست و چهار انگشت اول فشار می آورد. انگشت حلقه دست چپ معمولاً یک انگشت چرمی (به نام "گلمو" ) می پوشد تا مانند اهرم عمل کند، زیرا سیم ها بالاتر از پرده ها قرار دارند و فشار دادن محکم آنها روی پرده ها سخت است. نوازنده قادر است در حین نواختن مضراب از چوب به جهت ضربه زدن به محافظ چرمی "دایمو" بهره ببرد تاجلوه های کوبه ای ایجاد کند. عادی ترین کوک سیم های باز به جهت نواختن موسیقی درباری سنتی کره (از سیم نزدیک به نوازنده به جهت بیرون) به شکل Eb، Ab، Db، Bb، Bb و Bb یک اکتاو پایین تر از آوای اصلی است. برای موسیقی سنجو و فولک، سیم Eb تا فا بالا می رود (به علاوه، امکان دارد که همگی سیم ها یک ماژور بالاتر برده شوند). این ساز در موسیقی سنتی درباری کره و سبک های فولک سانجو و سیناوی نواخته می شود. به دلیل آوای کوبه ای خاص و شیوه نواختن پرانرژی اش، این ساز در مقایسه با گای آگوم ۱۲ سیمی یا ۲۴ سیمی (یکی دیگر از سنتورهای کره ای) «مردانه تر» به دید میرسد؛ با این وجود
، هر دو ساز توسط نوازندگان مرد و زن به کار گرفته و نواخته میشوند. ژئومونگو طیف بزرگی از آواهای قابل پخش و همچنین طیف بزرگی از ترانه ها را دارد. از لحاظ تاریخی، سیستم نت نویسی ژئومونگو مشابه ساختار "نت نویسی جیانزیپوی" هفت سیمی چینی گوچین بود، با این وجود این سیستم با نت نویسی مدرن جایگزین شده است. جین هی کیم ، نوازنده و آهنگساز "ژئومونگو" ، زاده کره و ساکن آمریکا، علاوه بر ساز معمولی، یک "ژئومونگوی" برقی اختصاصی نیز به کار گرفته و می نوازند. یک ژئومونگو در موزیک ویدیوی گروه کی-پاپ کره ای بلک پینک با عنوان « زهر صورتی » وجود داشت که جیسو در اول ویدیو آن را استفاده کرد و نواخت.
مثلث انرژی یک طرح استخراج گاز طبیعی بین سه کشور متحد قبرس، اسرائیل و یونان است.این سه کشور توافق کردند که از میدان های گازی تامار، لویاتان و آفردیت استفاده کنند که به ترتیب در سال های ۲۰۰۹، ۲۰۱۰ و ۲۰۱۱ کشف شدند. حدود ۴۰ تریلیون فوت مکعب (tcf) گاز طبیعی بین قبرس و اسرائیل یافت شده است که به هر دو کشور در تجارت منطقه ای برتری می دهد. اروپا سالانه به ۱۹ تریلیون فوت مکعب گاز طبیعی نیاز دارد و دولت قبرس معتقد است که منطقه اقتصادی انحصاری آن (EEZ) حدود ۶۰ تریلیون فوت مکعب گاز دارد؛ قبرس این گزینه مالی سودآور را برای مثلث انرژی دنبال کرده تا انرژی مورد نیاز اتحادیه اروپا را تأمین کند. اصطلاح. اصطلاح «مثلث انرژی» اولین بار در سال ۲۰۱۰ در انجمن بازرگانی قبرس-اسرائیل در نیکوزیا، قبرس مطرح شد. به دلیل ایجاد مشترک منطقه اقتصادی انحصاری بین قبرس و اسرائیل، این موضوع آغاز همکاری های بیشتر بین دو همسایه مدیترانهای بود. هر دو کشور توافق کردند که استخراج مشترک گاز طبیعی توسط شرکت آمریکایی نوبل انرژی انجام شود تا بار مالی استخراج برای هر دو کشور کاهش یابد. یونان نیز در سال ۲۰۱۱ به اسرائیل و قبرس در طرح صادرات گاز طبیعی به اروپ
ا تا سال ۲۰۱۵ از طریق یک نیروگاه نزدیک لیماسول ملحق شد. شواهد فزاینده ای از وجود گاز طبیعی در حوضهٔ لوانت به طور فزاینده ای به احتمال وجود نفت در این منطقه اشاره دارند. شرکت نوبل انرژی، که از زمان کشف میدان لویاتان در سال ۲۰۱۰ در این منطقه فعالیت می کند، حفاری های جدیدی را در اوایل سال ۲۰۱۷ آغاز کرد.از جمله نشانه های بالقوه بودن این منطقه از نظر منابع هیدروکربنی می توان به کشف گاز طبیعی ترموژنیک، وجود سامانه های فعال هیدروکربنی، و شناسایی دست کم ۱۴ ساختار هیدروکربنی در منطقهٔ انحصاری اقتصادی (EEZ) قبرس اشاره کرد. به گفتهٔ دکتر کنستانتینوس حاجیستاسو، استاد دانشگاه نیکوزیا، استخراج نفت در قبرس ممکن است در مقایسه با گاز طبیعی در بازهٔ زمانی کوتاه تری محقق شود، چرا که الزامات فنی و زیرساختی آن متفاوت است. حجم میدان های گاز طبیعی. برآورد می شود که ذخایر گاز طبیعی در حوضه لوانت حدود ۱۲۲ تریلیون فوت مکعب منابع کشف نشده را در خود جای داده باشد.شرکت توتال، با وجود ابراز علاقه اولیه، هیچ گونه چاهی حفاری نکرد و نتوانست منطقه ای مناسب برای حفاری شناسایی کند؛ در نتیجه، بلوک ۱۰ قبرس را بدون کشف هیچ ذخیره ای رها کرد. با این
حال، در مارس ۲۰۱۵ این شرکت قرارداد خود را برای ادامهٔ اکتشاف در بلوک ۱۱ قبرس تا فوریه ۲۰۱۶ تمدید کرد.در همین حال، شرکت های نوبل انرژی و گروه دِلِک همچنان رقابتی ترین گزینه ها برای دریافت مجوزهای اکتشاف فراساحلی در قبرس و اسرائیل به شمار می روند. شرکت های نوبل انرژی و گروه دلک، همراه با سایر شرکت های اکتشافی، موفق به کشف حدود ۲۶ تریلیون فوت مکعب گاز طبیعی در میدان های لویاتان و تامار شده اند؛ منابعی که ارزش آن ها با قیمت های امروزی در حدود ۲۰۰ میلیارد یورو برآورد می شود. این میزان گاز برای تأمین نیازهای داخلی اسرائیل به مدت ۱۵۰ سال و قبرس به مدت ۲۰۰ سال کفایت می کند. در ماه اوت ۲۰۱۵، شرکت ایتالیایی اِنی موفق به کشف مهمی در منطقهٔ انحصاری اقتصادی مصر شد؛ منطقه ای که تنها ۶ کیلومتر با بلوک ۱۱ قبرس فاصله دارد. در این منطقه، میدان گازی ظهر با ذخایری در حدود ۳۰ تریلیون فوت مکعب در امتیاز شوروق کشف شد. فرایند اعطای مجوز برای بلوک های فراساحلی با نزدیک شدن به انتخابات ریاست جمهوری قبرس در سال ۲۰۱۸ تسریع شده است، به ویژه با تمرکز ویژه بر بلوک های ۱۰ و ۱۱. هزینهٔ هر عملیات حفاری با کشتی حفاری در حدود ۸۰ میلیون یورو بر
آورد می شود، و برای آغاز حفاری و نهایی سازی طرح های پروژه، تأمین منابع مالی قابل توجهی ضروری است. یکی از چالش های فنی اصلی، عمق بسیار زیاد ستون آب است؛ مهندسان باید عملیات حفاری را تا عمق ۷۵۰۰ متری از سطح دریا طراحی و اجرا کنند، که این مسئله پیچیدگی پروژه را به طور چشمگیری افزایش می دهد. صادرات گاز طبیعی. در سال ۲۰۱۱، وزرای انرژی قبرس و اسرائیل اعلام کردند که دو کشور قصد دارند بخشی از ذخایر گاز طبیعی خود را صادر کنند. گزارش ها حاکی از آن است که آن ها بررسی طرح هایی برای انتقال گاز به صورت گاز طبیعی مایعشده (LNG) را آغاز کرده اند. رسانه های قبرس گزارش دادند که این کشور می توانست از اوایل سال ۲۰۱۵ گاز طبیعی را با قیمت کاهش یافته از اسرائیل دریافت کند، مشروط بر آن که مذاکرات برای تأمین مقادیر محدودی از گاز تا سال ۲۰۱۲ به نتیجه برسد. بر اساس این طرح، قرار بود قبرس از طریق کشتی، گاز طبیعی کافی برای تأمین سوخت نیروگاه ۴۵۰ مگاواتی واسیلیکوس وارد کند. ذخایر گاز طبیعی در نروژ رو به کاهش است و این امر باعث شده که اروپا به طور فزاینده ای به روسیه، قطر و الجزایر وابسته شود—کشورهایی که اتحادیه اروپا روابط سیاسی مطلوبی با
آن ها ندارد. در نتیجه، اتحادیه اروپا به دنبال منابع جایگزین انرژی است و گفت وگوهای مربوط به «مثلث انرژی» متشکل از اسرائیل، قبرس و یونان را مثبت ارزیابی می کند. در حال حاضر مذاکراتی دربارهٔ صادرات گاز طبیعی از طریق یک مسیر زیرساختی پیشنهادی در جریان است. این مسیر شامل خط لوله ای است که میدان های گازی تامار و لویاتان در اسرائیل و بلوک ۱۲ در قبرس را به قبرس متصل می کند. در آنجا، شرکت روسی گازپروم متعهد شده است که یک پایانه شناور گاز طبیعی مایع (LNG) برای مایع سازی گاز اسرائیلی و قبرسی فراهم کند. ادامهٔ مسیر پیشنهادی شامل خط لوله LNG از قبرس به کرت، سپس از کرت به خاک اصلی یونان، و در نهایت به ایتالیا و بلغارستان و سایر کشورهای اروپایی خواهد بود.در اکتبر ۲۰۱۵، جورگوس لاکوتریپیس، وزیر انرژی قبرس، و طارق الملا، وزیر نفت مصر، در مورد توافقات دوجانبه برای همکاری در حوزه نفت و گاز گفتگو کردند. در تاریخ ۱۹ اکتبر ۲۰۱۵، ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور روسیه، و بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر اسرائیل، توافق کردند که امتیازات عمده ای به شرکت گازپروم برای توسعهٔ ذخایر گازی لویاتان اعطا شود.با این حال، به دلیل تحریم های بین المللی علی
ه گازپروم و موانع سیاسی پس از آن، حقوق حفاری در نهایت به شرکای اروپایی و آمریکایی واگذار شد. مبادله با مصر. از سال ۲۰۱۶، گفت وگوهای خصوصی دربارهٔ تبادل انرژی میان مصر، قبرس و اسرائیل در جریان بوده است؛ چرا که مصر پیش تر با بحران انرژی مواجه بود. پس از کشف میدان گازی ظهر در نزدیکی مصر در سال ۲۰۱۵، سه کشور شروع به بررسی برنامه هایی برای صادرات و انتقال گاز میان سه میدان گازی خود کردند. با این حال، دولت موقت مصر در سال ۲۰۱۲ قرارداد بیست ساله تبادل انرژی با اسرائیل را لغو کرد. اخوان المسلمین مصر را به خاطر مشارکت قبلی در روابط انرژی با اسرائیل مورد انتقاد قرار داد و قطعی های برق در سال ۲۰۱۰ را ناشی از این تبادل با اسرائیل دانست. گرچه این صادرات به مصر ممکن است از نظر سیاسی نامطلوب باشد، با در نظر گرفتن وضعیت کنونی روابط مصر و اسرائیل، مصر آن را به عنوان یک ضرورت بالقوه تلقی می کند، زیرا خط لوله گاز عربی در اردن بارها هدف حمله قرار گرفته است. توافق دریایی لیبی (دولت وفاق ملی - GNA) و ترکیه. در اکتبر ۲۰۱۹، آنتونیو گوترش، دبیرکل سازمان ملل متحد، توافق میان ترکیه و دولت وفاق ملی لیبی (GNA) دربارهٔ تعیین حدود مناطق صل
احیت دریایی در مدیترانه را ثبت کرد. در گواهی ثبت آمده است: «این توافق نامه مطابق با ماده ۱۰۲ منشور سازمان ملل متحد در دبیرخانه ثبت شده است.» ماده ۱۰۲ منشور سازمان ملل کشورها را ملزم می کند تا هرگونه معاهده یا توافق نامه بین المللی را که امضا می کنند، برای ثبت رسمی و اطلاع رسانی، به دبیرخانه سازمان ملل ارائه دهند. ثبت این توافق در سازمان ملل به آن جنبه ای رسمی و حقوقی در چارچوب حقوق بین الملل می بخشد، هرچند که مشروعیت سیاسی یا اجماع منطقه ای پیرامون آن همچنان محل مناقشه باقی مانده است. نه ماه بعد، در اوت ۲۰۲۰، یونان و مصر توافق نامه ای دریایی امضا کردند که در آن منطقهٔ اقتصادی انحصاری برای حقوق حفاری نفت و گاز تعیین شد، تا در برابر توافق ترکیه و دولت وفاق ملی (GNA) مقابله کنند. روابط با ترکیه وگفتگوها دربارهٔ خط لوله. در حالی که ترکیه و قبرس از سال ۱۹۷۴ بر سر مسئلهٔ قبرس بر سر زمین در کشمکش بوده اند، این موضوع مانع از آن نشده است که ترکیه بخواهد از اکتشافات اخیر گاز بهره مند شود و به یک مرکز انرژی منطقه ای تبدیل گردد. حادثهٔ کشتی ماوی مرمره در سال ۲۰۱۰ باعث شد تنش ها میان جهان عرب و اسرائیل به اوج برسد و تنها
اتحاد منطقه ای اسرائیل با ترکیه از میان برود.ترکیه اعلام کرد که این اتحاد تنها در صورتی دوباره برقرار خواهد شد که محاصرهٔ غزه برداشته شود. این خواسته ها باعث شد اسرائیل تمایلی به ادامهٔ روابط با ترکیه نداشته باشد، تا اینکه در ژوئن ۲۰۱۶، به دلیل منافع مشترک در زمینهٔ احداث خط لوله برای صادرات گاز به بازار اروپا، روابط دیپلماتیک میان دو کشور عادی سازی شد. در حالی که ترکیه به تدریج بین سال های ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۶ خود را از کشورهای همسایه منزوی می کرد، یونان و قبرس از این تنش جدید میان ترکیه و اسرائیل از نظر اقتصادی بهره مند شدند. اتحاد میان قبرس و اسرائیل پیش تر ایده ای نامحبوب از نظر سیاسی بود که بر شباهت های میان مسئله قبرس و مناقشه فلسطین-اسرائیل استوار بود. زمانی که ترکیه ارتباط خود را با اسرائیل قطع کرد، این امر به شکل گیری اتحاد و ایده مثلث انرژی کمک کرد. خط لوله ای که پیش تر به آن اشاره شد، به دلیل تداوم مسئله قبرس و روابط ترکیه و قبرس، با مانع مواجه خواهد شد. با این حال، وزیر انرژی ترکیه، تانر ییلدیز، در سال ۲۰۱۱ اظهار داشت که در صورت امضای توافق نامه ای برای همکاری انرژی میان دو کشور، ممکن است راه حلی برای مسئ
له قبرس یافت شود. از نظر راهبردی، انتقال گاز از طریق ترکیه بالاترین بازدهی را خواهد داشت، چرا که هزینه های اولیه سرمایه گذاری و حمل ونقل در این گزینه پایین تر از سایر گزینه هاست. همچنین مدت زمان مورد نیاز برای ساخت زیرساخت ها در مقایسه با سایر گزینه ها کوتاه تر خواهد بود. با این حال، قبرسی های یونانی تبار با این گزینه موافق نیستند، چرا که از دهه ۱۹۷۰ به این سو، ترکیه غیرقابل اعتماد تلقی می شود. پس از اظهارات رئیس جمهوری جمهوری ترک قبرس شمالی، دورویش اروغلو، مبنی بر تعهد قبرس به ساخت خط لوله ای مشترک میان قبرس و ترکیه، قبرسی های یونانی تبار در جمهوری قبرس واکنش شدیدی نشان دادند و خواستار استعفای رئیس جمهور شدند. افزون بر این، ترکیه چندین بار به منطقه انحصاری اقتصادی (EEZ) قبرس وارد شده و حتی یک کشتی خود را در نزدیکی مرز EEZ ایتالیا مستقر کرده است، که این اقدامات موجب کاهش اعتماد میان کشورهای حوزه مدیترانه شده است. در ۱۹ مهٔ ۲۰۲۳، کلودیو دسکالزی، مدیرعامل شرکت انرژی ایتالیایی «انی» اعلام کرد که هرگونه توافق برای ساخت خط لوله ایست مد باید شامل ترکیه نیز باشد؛ وی افزود: «میان ترکیه و قبرس اختلافاتی وجود دارد که ب
ه سختی قابل حل هستند، افزون بر این، ترکیه با لیبی توافق نامه ای امضا کرده است که یک سکوی بسیار وسیع را تعریف می کند که تقریباً تمام منطقه ایست مد را در بر می گیرد، بنابراین نه تنها ترکیه، بلکه لیبی نیز در این زمینه حق اظهارنظر خواهد داشت.» در پاسخ به این اظهارات، جورج پاپاناستاسیو، وزیر انرژی، بازرگانی و صنعت قبرس، بیان کرد که همه با دیدگاه های مطرح شده توسط دسکالزی موافق نیستند و او برای نظر وی احترام قائل است. این اظهارات در پی گزارش هایی مطرح شد مبنی بر اینکه شرکت انی، قبرس و اسرائیل در حال کار بر روی توافقی برای ساخت خط لوله گاز طبیعی در شرق مدیترانه هستند؛ خط لوله ای که میدان های گازی فراساحلی قبرس و اسرائیل را به یک کارخانه فرآوری در قبرس متصل می کند، جایی که گاز برای صادرات به ایتالیا و سایر نقاط اروپا به صورت مایع درخواهد آمد. یادداشت سه جانبه انرژی. در تاریخ ۸ اوت ۲۰۱۳، یونان، اسرائیل و قبرس پس از یک سال مذاکره در نیکوزیا، تفاهم نامه سه جانبه انرژی را امضا کردند. این مذاکرات میان سیلوان شالوم، وزیر انرژی و منابع آبی اسرائیل، نیکوس کویالییس، وزیر کشاورزی، منابع طبیعی و محیط زیست قبرس، و جورج لاکوتریپی
س،وزیر محیط زیست، انرژی و تغییرات اقلیمی قبرس برگزار شد. پروژه اتصال دهنده یورواِیشیا (EuroAsia Interconnector) با ظرفیت ۲۰۰۰ مگاوات طراحی شده است تا با فراهم آوردن برق ارزان تر، قبرس و اسرائیل را از انزوای انرژی خارج کند؛ موضوعی که لاکوتریپیس نیز بر آن تأکید کرده است. سیلوان شالوم این توافق را «تاریخی» خواند و اعلام کرد که این توافق نشان دهنده روابط قدرتمند میان این سه کشور است. او افزود که این مسیر الکتریکی به کابل تبدیل خواهد شد و برق را به بازار انرژی اروپا صادر خواهد کرد. نخست وزیر یونان، آنتونیس ساماراس، در تاریخ ۸ اوت ۲۰۱۳ اعلام کرد که اسرائیل نقش ویژه ای در تأمین منابع انرژی اروپا ایفا می کند و می تواند به یک مرکز کلیدی انرژی تبدیل شود. این اظهارات وی در کاخ سفید، تنها چند ساعت پس از امضای توافق ۸۰۰ میلیون یورویی برای اجرای پروژه اتصال دهنده یورواِیشیا، که شبکه های برق سه کشور را به یکدیگر متصل می کند، بیان شد. این سه کشور دموکراتیک به طور نظام مند در تلاش اند تا چارچوبی برای همکاری های متقابل و سودمند در طیف گسترده ای از حوزه ها ایجاد کنند. این همکاری ها شامل تبادل اطلاعات امنیتی، تمرینات نظامی مشترک
، و استفاده از پهپادها و ماهواره ها می شود. این پروژه ها نه تنها در راستای منافع ملی این کشورها طراحی شده اند، بلکه در خدمت منافع اروپا و ایالات متحده نیز قرار دارند.
جنبش های احیای گوگوریو تلاش های مختلفی برای احیای امپراتوری گوگوریو پس از سقوط آن توسط اتحاد شیلا–تانگ در سال ۶۶۸ میلادی بودند که بیشتر این جنبش ها موفقیت آمیز شدند. پس از سال ۶۶۸ میلادی، چندین جنبش احیای مختلف در سراسر سرزمین های سابق گوگوریو و برخی حتی در قلمرو تانگ آغاز شد. یک نظریه جدید در میان مورخان کره ای بیان می کند که گونگ یه، بنیانگذار پادشاهی ته بونگ، از نوادگان آنسونگ (پسر پادشاه بوجانگ) و خاندان گو بوده است. این نظریه هنوز به طور کامل پذیرفته نشده است، چون تحقیقات بیشتری در حال انجام است و پس از ارائه نتایج نهایی مشخص می شود که آیا واقعاً این چنین است یا خیر. جنبش آنسونگ و گوم موجام. پس از سقوط گوگوریو در سال ۶۶۸ میلادی،گوم موجام، ژنرال گوگوریو یک جنبش مخالف گسترده را آغاز کرد و پناهندگان گوگوریو را از مناطقی مانند قلعه ی گونگمو گرد آورد. فعالیت های او عمدتاً در دره و حوضه ی رود ته دونگ متمرکز بود. او در آنجا با کشتن چندین مقام تانگ و یک راهب بودایی به نام فا آن، مقاومت مستقیمی را علیه اقتدار تانگ آغاز کرد. هدف اصلی او احیای کامل پادشاهی گوگوریو بود،او در نهایت گوگوریو را در هان سونگ، واقع در است
ان هوانگهه جنوبی، احیا و زنده کرد. ژنرال گوم موجام، شاهزاده آنسونگ، از فرزندان پادشاه بوجانگ، را به عنوان پادشاه جدید گوگوریو زنده شده منصوب کرد. این گوگوریو جدید به شدت توسط شیلا و حاکم آن، پادشاه مونمو، مورد حمایت قرار گرفت. این دو جناح از درون پادشاهی برخاستند و این درگیری منجر به ترور گوم موجام به دستور پادشاه آنسونگ شد. مرگ گوم موجام، گوگوریوِ زنده شده را به شدت ضعیف کرد. آنسونگ کمی پس از این رویداد تسلیم پادشاه مونمو شد و نام «پادشاه بودوک» و همچنین نام «کیم» نام خانوادگی سلطنتی شیلا را به او اعطا گردید. تعداد دقیق مردم گوگوریو که از آنسونگ به شیلا پیوستند، معلوم نیست، اما با این حال تصور می شود که اکثر آنها به بخشی از پادشاهی بودوک تبدیل شده اند. پادشاهی بودوک در سال ۶۸۳ میلادی توسط پادشاه شینمون فرزند پادشاه مونمو بیشتر به علت تهدید احتمالی یعنی شورش مردم گوگوریو به جهت احیای گوگوریو، منقرض گردید. جنبش ته جونگسانگ و ته جویونگ. در پی سقوط گوگوریو به دست حمله های متحده سلسله های تانگ و شیلا در سال ۶۶۸ میلادی، بخش عمده ای از اشراف و فرماندهان گوگوریو، از جمله ته جونگ سانگ و فرزندش ته جویونگ(بعداً پادشاه
گو از بالهه)، ناگزیر به عقب نشینی و جستجوی مأمنی تازه شدند. سلسله تانگ برای تثبیت نفوذ خود در مناطق سابق گوگوریو، ایشان را به ایالت یانگزو منتقل کرد و به ته جونگ سانگ لقب دوک جین بخشید؛ اما محبوبیتی که ته جونگ سانگ در میان مردم محلی – به ویژه قوم موهه(مالگال) داشت، نگرانی مقام های تانگ را برانگیخت. در سال ۶۹۶، قیام خیتان ها علیه فرمانداران تانگ، بهترین فرصت را برای ته جونگ سانگ و متحدش گولسا بیو فراهم کرد تا نفوذ تانگ را به چالش بکشند. آنان با بسیج جنگجویان قوم موخه و باقیماندگان گوگوریو، کنترل مناطقی از حوالی رود لیائو را در دست گرفتند. تلاش گئولسا بیو برای پذیرش لقبِ دوک از تانگ با شکست مواجه شد و تانگ تحت فرماندهی لی کایگو به سرکوب آنان پرداخت. ته جونگ سانگ نیز به همراه پیروانش به کوهستان دونگمو گریخت، ولی نهایتاً در جریان نبرد با نیروهای تانگ کشته شد. با کشته شدن ته جونگ سانگ در نزدیکی تنگهٔ تیان من لینگ، بار سنگین رهبری بر دوش پسرش، ته جویونگ، گذاشته شد. ته جویونگ با سازماندهی مجدد باقیماندگان گوگوریو و موخه ها، توانست در نبرد تعیین کننده ای در همان منطقه، نیروهای تانگ را شکست دهد. این پیروزی سرنوشت ساز
زمینه ساز تأسیس یک دولت مستقل شد. در سال ۶۹۸ میلادی، ته جویونگ رسماً خود را پادشاه جین اعلام کرد و پایتخت را در دونگمو برپا ساخت. این دولت که در منابع چینی با نام جین و در منابع بعدی با عنوان بالهه یا بوهای شناخته می شود، وارث فرهنگی و رسمی گوگوریو و نماینده منافع مالگال ها در منطقه گردید. با وجود کشته شدن ته جونگ سانگ، نقش او در بسیج نخستین هسته های قدرت و همگرایی اقوام گوناگون برای بنیاد این دولت، تا امروز مورد تأکید مورخان است. جنبش وانگ گون. کانگ هوگیونگ قدیمی ترین جد شناخته شده از وانگ گون است که ریشه اش مستقیماً به امپراتوری گوگوریو بازمی گردد، وانگ گون در سال ۹۳۵ میلادی با فتح شیلا، اتحاد واقعی سه پادشاهی را بدون کمک خارجی و با تکیه بر توان داخلی کره رقم زد، حکومت او یعنی گوریو که وارث گوگوریو بود، یکی از پیشرفته ترین پادشاهی های کره بود که اختراعات فراوان و فناوری های جدیدی را برای کره به ارمغان آورد به طور مثال در حوزه نظامی سلاح های گرم (تفنگ) برای نخستین بار در کره به گوریو آمد. نام کره امروزی نیز از گوریو به ارث برده شده، و شکل کوتاه شده گوگوریو می باشد که نماد استقلال کره به شمار می آید. منابع. 《
新唐书卷二百三十六·列传第一百四十五》 《三国史记卷七·新羅本紀七·文武王十四年》 《新唐书·高丽传》:“总章二年，己巳二月，王之庶子安胜，率四千余户，投新罗。” 《三国史记卷八·新羅本紀八·神文王三年》 《三国史记卷七·新羅本紀七·文武王十八年》
دستگاه داخل تراشی افقی یا بورینگ افقی ابزاری است که برای بزرگ کردن سوراخ از قبل تراشیده شده یا ریخته گری شده برای دستیابی به دقت های بالاتر استفاده می شود (فینیش). این امر قطر، هم محوری و هم مرکزی مورد نیاز را در محدوده ی تلرانس های بسیار دقیق، اغلب تا سطح میکرومتر در ماشین های داخل تراشی با دقت بالا، تضمین می کند. تاریخچه. اولین دستگاه سوراخکاری توسط جان ویلکینسون در سال ۱۷۷۵ ساخته شد. اصطلاح «داخل تراشی» (boring) از کلمه فرانسوی قدیمی "alaisier" به معنای «پهن تر کردن» گرفته شده است که خود آن نیز از کلمه لاتین "latus" به معنای «پهن» گرفته شده است. نحوه عملکرد. ماشین بورینگ با چرخاندن ابزار برش در حالی که قطعه کار ثابت می ماند یا در امتداد یک محور هدایت شده حرکت می کند، عمل می کند. حرکات اصلی در فرآیند بورینگ عبارتند از: ماشین های بورینگ کنترلی توسط CNC امکان تنظیمات دلخواه را فراهم می کنند و تکرارپذیری بالا و دخالت حداقل اپراتور از مشخصه های آنان می باشد. انواع ماشین فرزهای افقی. ماشین های فرز افقی بر اساس مورفولوژی سازه و کاربرد مورد نظرشان طبقه بندی می شوند: ماشین های فرز افقی CNC. ماشین های فرز افقی CNC د
ستگاه های پیشرفته ای برای ماشین کاری دقیق قطعات در صنایع مختلف هستند که از یک اسپیندل افقی برای چرخاندن ابزار برش استفاده می کنند و با سیستم کنترل عددی کامپیوتری کار می کنند. این ماشین ها شامل اسپیندلی هستند که ابزار برش چندلبه مثل فرز انگشتی یا دیسکی را در جهت افقی می چرخاند و میز کاری دارند که قطعه را نگه می دارد و در محورهای مختلف حرکت می کند تا شکل دهی انجام شود. سیستم کنترل CNC با اجرای برنامه های G-code حرکات ابزار و میز را با دقت بالا هدایت می کند و امکان تولید قطعات پیچیده را فراهم می سازد. بدنه محکم دستگاه، پایداری در برابر نیروهای برشی را تضمین می کند و سیستم خنک کننده از گرمای ناشی از برش جلوگیری می کند تا عمر ابزار افزایش یابد. این ماشین ها برای براده برداری از سطوح تخت، شیارها، پروفیل های پیچیده و قطعات بزرگ مثل اجزای موتور، قالب ها و قطعات هوافضا مناسب هستند. فرزهای افقی CNC نسبت به مدل های عمودی برای قطعات سنگین و بلند کارایی بهتری دارند، چون محور افقی امکان برش های عمیق تر و پایداری بیشتر را فراهم می کند. این دستگاه ها انعطاف پذیری بالایی دارند و با تعویض ابزار می توانند عملیات مختلفی مثل سورا
خ کاری، شیارزنی و کف تراشی را انجام دهند. با این حال، تنظیم اولیه و برنامه ریزی آن ها زمان بر است و هزینه اولیه دستگاه بالاست. ماشین های فرز افقی CNC برای فلزات، آلیاژها و حتی برخی پلاستیک ها قابل استفاده اند و در صنایعی مثل خودروسازی، هوافضا و قالب سازی کاربرد گسترده ای دارند. فناوری CNC و بهبود بهره وری. معرفی فناوری CNC ماشین های بورینگ را متحول کرده و مزایای زیر را ارائه می دهد: کاربردهای صنعتی. ماشین های بورینگ در طیف گسترده ای از کاربردهای صنعتی استفاده می شوند، از جمله: بورینگ در مقابل فرزکاری: تفاوت های کلیدی. بورینگ و فرزکاری دو فرآیند ماشین کاری متفاوت در صنایع تولیدی هستند که هر یک کاربردها و ویژگی های خاص خود را دارند. بورینگ برای بزرگ کردن یا اصلاح سوراخ های موجود در قطعات با هدف دستیابی به دقت بالا، صافی سطح عالی و هم محوری دقیق استفاده می شود، در حالی که فرزکاری به براده برداری از سطوح قطعه برای ایجاد اشکال متنوع مثل شیار، سطح تخت یا پروفیل های پیچیده می پردازد. در بورینگ از ابزار تک لبه یا هد بورینگ استفاده می شود و فرآیند معمولاً در ماشین های تراش یا بورینگ میل انجام می گیرد، اما فرزکاری با ا
بزار چندلبه چرخان در ماشین های فرز عمودی، افقی یا CNC صورت می پذیرد. بورینگ حرکتی محوری در داخل سوراخ دارد و ابزار یا قطعه می چرخد، در مقابل فرزکاری با حرکت ابزار در جهت های مختلف، براده برداری را انجام می دهد. بورینگ برای قطعاتی مثل بلوک موتور یا سوراخ های یاتاقان که نیاز به دقت میکرونی دارند مناسب است، اما فرزکاری برای ساخت قالب، چرخ دنده یا قطعات هوافضا با اشکال متنوع کاربرد دارد. بورینگ دقت و صافی سطح بالاتری در سوراخ ها ارائه می دهد، ولی فرزکاری انعطاف پذیرتر است و برای تولید انبوه سرعت بیشتری دارد. بورینگ به سوراخ کاری محدود است و تنظیمات آن زمان بر است، در حالی که فرزکاری در سوراخ های عمیق دقت کمتری دارد و ابزارش در مواد سخت سریع تر سایش می یابد. هر دو فرآیند برای فلزات، آلیاژها و حتی برخی پلاستیک ها قابل استفاده اند، اما انتخاب بین آن ها به نوع قطعه، دقت مورد نیاز و پیچیدگی شکل بستگی دارد. تولیدکنندگان عمده. تولیدکنندگان شناخته شده ی ماشین های بورینگ شامل Lazzati، Pama، FPT، Bragonzi و SMT (Skoda) هستند که در زمینه ی ماشین های ابزار با عملکرد بالا برای کاربردهای صنعتی تخصص دارند. تولیدکنندگان ماشین آل
ات ایتالیایی به دلیل نوآوری و کیفیت خود در سطح جهانی شناخته شده اند. معمولاً شرکت های Lazzati، Pama و SMT (اسکودا) به عنوان تولیدکنندگان برتر داخل تراش های افقی هیدرواستاتیک در سراسر جهان شناخته می شوند.
قبیله گیرو (هانگول: 계루) یک دولت-شهر باستانی کره ای بود که در قلمرو سابق گوچوسون ایجاد گشت. در دوره قبیله گیرو ( ) ، مدت ها بعد به همراه سونو، جئولنو، سون-نو و گوان-نو به عضویت کنفدراسیون جولبون درآمد و به امپراتور جومونگ داده شد. تعدادی از اشخاص خاندان گو در دودمان گیرو،مانند پادشاه یوری و پادشاه تجو ، به ترتیب دومین و ششمین امپراتور ، به امپراتوری گوگوریو رسیدند.
هنگ ۶ تفنگداران دریایی () یک هنگ پیاده نظام از سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا است که در کمپ لژون سپاه تفنگداران دریایی، ایالت کارولینای شمالی مستقر است. این هنگ تحت فرماندهی لشکر ۲ تفنگداران دریایی از نیروی دوم تفنگداران دریایی اعزامی قرار دارد. سابقه جنگی آن به جنگ جهانی اول برمی گردد، زمانی که آنها بخشی از نیروی اعزامی آمریکا بودند. این هنگ در جبهه اقیانوس آرام در جنگ جهانی دوم، به ویژه در نبردهای گوادالکانال، تاراوا، سایپان، تینیان و اوکیناوا، جنگیدند. اخیراً، هنگ ۶ تفنگداران دریایی در طول جنگ خلیج فارس و در حمایت از عملیات آزادی عراق، شاهد نبرد بوده است.
هنگ ۳ پیاده ایالات متحده آمریکا () هنگی از نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا است. این هنگ در حال حاضر سه گردان فعال دارد و با لقب گارد قدیمی، همچنین اسکورت رئیس جمهور شناخته می شود. شعار این هنگ «به من دست نزن» است. هنگ ۳ پیاده، یک واحد اصلی از منطقه نظامی واشینگتن است. هنگ سوم پیاده نظام قدیمی ترین هنگی است که هنوز در ارتش منظم فعال است و اولین بار در سال ۱۷۸۴ به عنوان اولین هنگ آمریکایی سازماندهی شد. این هنگ از سال ۱۹۴۸ واحد تشریفاتی رسمی ارتش ایالات متحده بوده است.