Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تویاس بالزامس، یک تولیدکننده محلی شامپانسکویه شوروی، حق انحصاری استفاده از این علامت تجاری را در لتونی دارد. در سایر جمهوری های سابق شوروی، استفاده از این برند محدود نیست. چندین تولیدکننده از این نام استفاده می کنند، از جمله تولیدکنندگان شراب از ایتالیا و اسپانیا. طبق قانون اتحادیه اروپا و همچنین معاهداتی که اکثر کشورها پذیرفته اند، شراب های گازدار تولیدشده خارج از ناحیه شراب شامپاین، حتی شراب تولیدشده در بخش های دیگر فرانسه، حق استفاده از واژه «شامپاین» را ندارند. مجارستان (که در گذشته تحت مجوز شوروی شامپانسکویه شوروی تولید می کرد) امروزه این نوشیدنی را تحت نام "شامپانسکویه ایگریستویه" تولید می کند، نامی که برخی تولیدکنندگان شوروی نیز استفاده می کردند. برندهای دیگر شامل «اُدِساگن» است که از کارخانه های شراب سازی اودسا که توسط فرانسوی ها برای تأمین نیاز اشراف روس ساخته شده بود وارد می شود، و «اسپارکلینگ ۱۹۱۷» که یک شراب گازدار نوع بروت تولید بلاروس با شراب مولداوی است که به بریتانیا وارد و برای ذائقه بریتانیایی تغییر نام داده می شود. در ژانویه ۲۰۱۶، تولیدکننده اوکراینی اعلام کرد که برای رعایت قانون رفع نمادها
ی کمونیستی در اوکراین، نام این برند را به "سوِتوسکویه شامپانسکویه" تغییر داده است.
کوروای ( ; قبل از اصلاحات املایی روسی ۱۹۵۶)، کاراوا (مدرن ؛ ؛ )، یا کراوای ( ) یک نان سنتی در آشپزی اوکراینی و آشپزی روسی است که بیشتر در عروسی سرو می شود و دارای اهمیت نمادی زیادی است. این نان بخشی از سنت عروسی در بلاروس، روسیه و اوکراین باقی مانده و همچنین در روس های دور از وطن و جوامع اوکراینی دور از وطن نیز استفاده می شود. استفاده از آن در این کشورها به آداب مهمان نوازی و جشن های دوران روتنیا باستان بازمی گردد. نان مشابهی () در بخش هایی از شرق لهستان نیز تهیه می شود. یک کوروای گرد عنصری رایج در مراسم نان و نمک برای خوش آمدگویی است. ریشه ها و تزئینات کوروای. این نان ریشه های باستانی دارد و از باورهای بت پرستی در مورد خواص جادویی دانه نشأت می گیرد. کوروای نانی گرد و بافته شده بود که معمولاً از آرد گندم تهیه می شد و با پرچم ها و مجسمه های نمادین مانند خورشید، ماه، پرندگان، حیوانات و مخروط های کاج تزئین می شد. ساقه های گندم، گیاهان، آجیل ها، گل ها و میوه ها برای تزئین کوروای استفاده می شدند. تزئینات سفید معمولاً از خمیر نمک (Salt dough) که به آن خمیر مرده یا خمیر نانوایی نیز گفته می شود، ساخته می شد. طراحی نا
ن ثابت نبود و سبک و تزئینات کوروای بسته به منطقه متفاوت بود، اگرچه رنگ های قرمز، طلایی و نقره ای بیشترین استفاده را داشتند. نان به طور سنتی در خانهٔ عروس توسط زنانی که آوازهای سنتی می خواندند تا آنها را در تهیهٔ نان راهنمایی کنند، تهیه می شد. این زنان «کوروواینتسی» نامیده می شدند و معمولاً به تعداد فرد، اغلب هفت نفر، برای تهیهٔ نان دعوت می شدند. تزئینات نقش نمادین داشتند. دو پرنده که از خمیر ساخته شده بودند، نمایانگر زوج بودند و پرندگان دیگر نمایانگر خانواده و دوستان بودند. تمام این تزئینات با حلقه ای از پیچ تلگرافی (سرده) که نماد عشق و پاکی است، احاطه شده بود. کوروای پیش از قرار گرفتن در فر، مورد برکت قرار می گرفت. عروس و داماد پیش از مراسم عروسی کوروای را به عنوان برکت دریافت می کردند. کوروای بین مهمانان عروسی تقسیم می شد و این به عنوان اوج مراسم عروسی در نظر گرفته می شد. در دوران سختی ها، زمانی که برگزاری عروسی ممکن نبود، برکت و تقسیم نان اغلب به عنوان معیار کافی برای تشکیل ازدواج در نظر جامعه محسوب می شد. تقسیم کوروای. بخش بالایی کوروای نمایانگر ماه است؛ این بخش به دو نیم تقسیم می شود و به زوج عروس و داما
د تعلق دارد، برش بعدی به مادر و پدر عروس داده می شود و به همین ترتیب ادامه می یابد. در شرق اوکراین، مادر یک جفت کفش از خمیر دریافت می کند و پدر یک جغد از تزئینات کوروای دریافت می کند. بخش پایینی کوروای که «پیدوشوا» (pidoshva) نامیده می شود، می تواند با مهمانان و گروه موسیقی به عنوان نمادی از شانس خوب و رونق آینده به اشتراک گذاشته شود.
ترمینال رودخانه تور () یک ترمینال مسافربری حمل و نقل رودخانه ای تا حدی تخریب شده در تور است. این ترمینال در محل تلاقی رودخانه های ولگا و تورتسا، در ساحل چپ ولگا، درست نزدیک مصب رودخانه تورتسا واقع شده است. ساخت و ساز در سال ۱۹۳۵، در نزدیکی محل تخریب صومعه اوتروک اوسپنسکی آغاز شد. و تا سال ۱۹۳۸ تکمیل شد. هم معماران و هم بیشتر کارگران حاضر در محل، زندانیان ولگولاگ بودند. اردوگاه کار اجباری (بخشی از گولاگ). به دلیل سهل انگاری ها و کوتاه آمدن های انجام شده در طول برنامه ریزی و ساخت و ساز، سازه ساختمان تا پایان دهه ۱۹۸۰ شروع به زوال کرد. به دلیل مشکلات مالی که شهر در دهه ۱۹۹۰ و اوایل دهه ۲۰۰۰ تجربه کرد، مقامات محلی قادر به تأمین هزینه های تعمیرات مناسب نبودند که منجر به وخامت بیشتر آن شد. در آن زمان، به دنبال کاهش حمل و نقل آبی در منطقه، ساختمان ترمینال رودخانه تقریباً به مدت یک دهه از دستور کار خارج شد. در سال های بعد، تا سال ۲۰۱۱، گاهی به عنوان محلی برای نمایشگاه های هنری مورد استفاده قرار می گرفت، در حالی که برخی از بخش ها به مستاجران مختلف اجاره داده می شد. در آستانه ۷ اوت ۲۰۱۷، ساختمان اصلی شروع به فروریختن ک
رد - فرآیندی که روز بعد نیز ادامه یافت و در نهایت منجر به از بین رفتن دیوارهای خارجی، سازه های کف و سقف شد. تا ماه مه ۲۰۲۳، ساختمان پس از فروپاشی دست نخورده باقی مانده و هیچ کار مرمتی در حال انجام نیست. وقایع پس از فروپاشی. بلافاصله پس از این رویداد، ایگور رودنیا، فرماندار استان تور، اعلام کرد که ساختمان ترمینال به شکل تاریخی خود بازسازی خواهد شد. با این حال، هیچ تاریخ قطعی در رابطه با این بیانیه اعلام نشد. در ۲۸ اوت ۲۰۱۷، یکی از رسانه های منطقه ای گزارش داد که مقامات محلی حداقل برای چند ماه می دانستند که ساختمان در شرف فروریختن است، زیرا دستور بازرسی از سازه های ساختمان را داده بودند، اما در نهایت به دلیل هزینه تعمیرات اضطراری، تصمیم گرفتند آن را به تعویق بیندازند. تا نوامبر ۲۰۱۷، بیشتر آوار ناشی از فروریختن ساختمان جمع آوری شد و هرگونه بقایای ناپایدار به پایین رانده شد. خود ساختمان با بنرهای تزئینی پوشانده شد و از اسکله و پیاده روها حصارکشی شد تا مردم از هرگونه ریزش آوار تصادفی در امان باشند. در آوریل ۲۰۱۸، الکساندرا اسمیرنووا، معاون رئیس شعبه منطقه ای انجمن سراسری روسیه برای حفاظت از بناهای تاریخی و فرهنگی
در شهر تور، در مصاحبه ای اظهار داشت که در بودجه سال ۲۰۱۸ استان تور، هیچ پولی برای تعمیرات اضطراری یا بازسازی ترمینال اختصاص داده نشده است. در ۱۹ ژوئن ۲۰۱۹، رئیس دوما (مجلس سفلی پارلمان منطقه ای) اوگنی پیچویف، در پاسخ به سؤالی در مورد سرنوشت ترمینال رودخانه، اظهار داشت که شهر بودجه ای برای بازسازی ندارد و لازم است سرمایه گذاری پیدا شود که علاقه مند به تأمین مالی تعمیرات باشد. در ۲۲ ژوئیه ۲۰۱۹، مقامات محلی اعلام کردند که یک مطالعه مهندسی پیچیده به منظور ارائه پیشنهادها و دستورالعمل هایی در مورد روند مرمت انجام خواهد شد. با این حال، همچنین اعلام شد که تا زمان تکمیل مطالعه، هیچ تصمیم قطعی در مورد سرنوشت ساختمان گرفته نخواهد شد: اگر مهندسان تصمیم بگیرند که خسارت جبران ناپذیری وجود دارد، ساختمان به احتمال زیاد به جای مرمت، تخریب خواهد شد. طبق قرارداد این مطالعه، نتایج آن باید حداکثر تا ۲۰ دسامبر ۲۰۱۹ به مقامات تحویل داده شود. تا تاریخ ۲۶ دسامبر ۲۰۱۹، این نتایج به صورت عمومی منتشر نشده است. در ۱۱ دسامبر ۲۰۱۹، ایگور رودنیا، فرماندار استان تور، در مصاحبه ای اظهار داشت که قرار است به جای بازسازی یک ساختمان تاریخی، با
استفاده از «فناوری های جدید»، یک ساختمان کاملاً جدید برای ترمینال رودخانه ساخته شود. رودنیا اعلام کرد که در حال حاضر ۸۰۰ میلیون روبل برای تأمین بودجه ساخت و ساز تأمین شده است. در همان مصاحبه، او همچنین اظهار داشت که برنامه هایی برای بازسازی جزئی وجود دارد. مجتمع ساختمانی به همراه ساخت ترمینال (به طور گسترده اعتقاد بر این است که اولی در همان مکانی که ترمینال رودخانه قرار داشت، درست قبل از تخریب آن در اوایل دهه ۱۹۳۰، قرار داشت). فرماندار اشاره نکرده است که چگونه مقامات محلی قانون فدرال را دور خواهند زد، قانونی که تخریب هرگونه ساختمانی را که به عنوان میراث فرهنگی مردم فدراسیون روسیه اعلام شده است، اکیداً ممنوع می کند. پیوند به بیرون. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
شراب روسی به شراب ساخته شده در روسیه اطلاق می شود، که گاهی شامل منطقه مورد مناقشه شبه جزیره کریمه نیز می شود. اکثریت وسیع قلمرو روسیه برای کشت انگور مناسب نیست و بیشتر تولید در بخش هایی از سرزمین کراسنودار و استان روستوف و همچنین کریمه متمرکز است. بازار روسیه با حضور بسیاری از محصولات کم هزینه شناخته می شود و بخش قابل توجهی از شراب های محلی قیمت خرده فروشی کمتر از ۱۰۰ روبل ($) دارند. تلاش ها برای فاصله گرفتن از شهرت کیفیت پایین شراب های شوروی تا حدودی موفق بوده است، اگرچه ۸۰٪ از شراب های فروخته شده در روسیه در سال ۲۰۱۳ از کنسانتره انگور ساخته شده بودند. در سال ۲۰۱۴، روسیه از نظر مساحت تاکستان کشت شده در جهان رتبه ۱۱ را داشت. صنعت شراب روسیه توسط مقامات محلی به عنوان جایگزینی سالم تر برای نوشیدنی های الکلی با محتوای بالاتر الکل ترویج می شود. تاریخچه. انگورهای وحشی هزاران سال در اطراف دریای خزر، سیاه و آزوف رشد کرده اند و شواهدی از موکاری و کشاورزی برای دادوستد با یونان باستان در سواحل دریای سیاه در فاناگوریا و آناپا یافت شده است. گفته می شود که منطقه دریای سیاه قدیمی ترین منطقه شراب جهان است. بنیان گذار تولید
شراب تجاری مدرن در روسیه، شاهزاده Lev Golitsyn (1845-1915) بود که اولین کارخانه روسی شامپاین را در ملک خود در شبه جزیره کریمه به نام نووی سویت تأسیس کرد. پس از انقلاب روسیه، کارشناسان فرانسوی متخصص شراب روسیه را ترک کردند، اما این صنعت به تدریج از سال ۱۹۲۰ بازسازی شد. به گفته دنیس پوزیرف، پیش از انقلاب ۱۹۱۷، شراب تنها توسط طبقه اشراف مصرف می شد و این وضعیت تنها تحت حکومت شوروی تغییر کرد. صنعت شراب در دهه های ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ در طول تاریخ شوروی رونق گرفت تا زمانی که اصلاحات داخلی توسط میخائیل گورباچف در سال ۱۹۸۵ به عنوان بخشی از کمپین علیه الکلیسم اجرا شد. پس از انحلال اتحاد جماهیر شوروی، انتقال به اقتصاد بازار با خصوصی سازی زمین ها باعث شد بسیاری از تاکستان های ممتاز منطقه به کاربری های دیگر اختصاص یابد. تا سال ۲۰۰۰، کل فدراسیون روسیه تنها زیر کشت داشت، کمتر از نصف مساحت استفاده شده در اوایل دهه 1980. شراب های نیمه شیرین و شیرین ۸۰٪ بازار روسیه را تشکیل می دهند و سهم آنها در بخش اقتصادی بیش از ۹۰٪ است. از سال ۲۰۰۶، کارخانه های شراب روسیه تکنیک ها و استانداردهای اروپایی را پذیرفته اند. شراب سازی آبراو-دورسو به عنوا
ن پرچمدار صنعت جدید شراب شناخته می شود. در سال های ۲۰۱۸ و ۲۰۱۹ چندین شراب روسی توسط رابرت پارکر از "The Wine Advocate" ارزیابی شدند و نمرات بین ۸۰ تا ۹۷ دریافت کردند. در سال ۲۰۲۰، Fanagoria Blanc de Blancs Brut، شرابی از سال ۲۰۱۷ از کارخانه شراب فاناگوریا در فاناگوریا در شبه جزیره تامان، مدال طلای رقابت بین المللی "Chardonnay du Monde" ("شاردونه جهان") را کسب کرد. از سال ۲۰۲۰، قیمت شراب تقریباً دو برابر شده است، به دلیل افزایش مالیات تولید. «قانون تاکستان و شراب سازی» در فدراسیون روسیه در ۲۶ ژوئن ۲۰۲۰ به اجرا درآمد؛ این سند ۸۰ مفهوم پایه برای زمینه های تاکستان و شراب سازی را تثبیت می کند، از جمله «شراب»، «شراب تقویت شده»، «شراب گازدار»، «کاشت انگور» و غیره. این قانون همچنین تعریف می کند که محصولاتی که به عنوان «شراب روسی» شناخته می شوند، باید صرفاً از انگورهای کشت شده در داخل کشور تولید شوند. جغرافیا و اقلیم. اقلیم منطقه قفقاز شمالی، جایی که بیشتر تاکستان های روسیه در آن قرار دارند، معمولاً از نوع قاره ای است. برای مقابله با زمستان های سخت، بسیاری از کشاورزان تاک، تاک ها را با خاک می پوشانند تا از یخ زدگی محا
فظت شوند. در منطقه کراسنودار، در طول فصل رشد، بین ۱۹۳ تا ۲۳۳ روز بدون یخ زدگی وجود دارد که اجازه می دهد تاک ها به کامل ترین میزان رسیدگی برسند. منطقه داغستان دارای اقلیم متنوعی است و برخی مناطق آن اقلیم نیمه خشک دارند. حدود ۱۳ درصد از شراب روسیه در اطراف استاوروپول تولید می شود که دارای ۱۸۰ تا ۱۹۰ روز بدون یخ زدگی است. منطقه روستوف-نا-دونو با تابستان های گرم و خشک و زمستان های سخت خود شناخته می شود که باعث می شود میزان برداشت انگور در این منطقه کمتر از دیگر نقاط کشور باشد. با این حال، روستوف-نا-دونو منطقه ای با تنوع بسیار زیادی از گونه های بومی انگور است که در اصل از دره دون آمده اند، از جمله: Tsimlyanskiy Tchernyi, Kumshatskiy, Krasnostop Zolotovskiy, Plechistik و دیگران. شراب و انگورها. روسیه انواع مختلفی از شراب را تولید می کند، از جمله شراب بدون گاز، شراب گازدار و شراب دسر (شراب شیرین یا مخصوص دسر). در حال حاضر بیش از ۱۰۰ گونه مختلف انگور در تولید شراب روسیه استفاده می شود. انگور Rkatsiteli بیش از ۴۵ درصد از تولید را تشکیل می دهد. دیگر گونه های کشت شده شامل Aligote، کابرنه سوویگنون، Cabernet Severny, Clai
rette blanche، مرلو، انگور موسکات، پینو گری، Plavai, Portugieser, Riesling، ساپراوی، Silvaner, Traminer و Golubok هستند. در حال حاضر روسیه دارای محدوده کنترل شده تولید شراب (controlled appellation) برای گونه های مختلف انگور است، از جمله: Sibirkovy ()، Tsimlyanski Cherny ()، Plechistik ()، Narma ()، و Güliabi Dagestanski ()، Krasnostop Zolotovsky ()، Saperavi ()، Platovsky ()، Bastardo Magarachsky ()، Kefesia ()، Kokur Belyi (). یک راهنمای شراب روسیه که در سال ۲۰۱۲ منتشر شد، شامل ۵۵ نوع شراب از ۱۳ کارخانه شراب سازی است، از جمله: فاناگوریا، Lefkadia, Chateau du Talus, Abrau-Durso و Chateau le Grand Vostock. بازار عمدتاً پراکنده است و حتی سهم بازار تولیدکنندگان پیشرو (مانند Kuban-Vino یا Viktoria TD) کمتر از ۳٪ است.
نان بورودینسکی ( "borodinskiy khleb") یا نان بورودینو، یک نان خمیر ترش نان چاودار قهوه ای تیره با منشأ روسیه است که به طور سنتی با ملَس شیرین و با دانه های گشنیز و زیره سیاه طعم دار می شود. طرز تهیه. نان بورودینسکی به طور سنتی (با دستورالعمل مشخص شده توسط استاندارد ГОСТ ۵۳۰۹–۵۰) از مخلوطی شامل حداقل ۸۰٪ وزن آرد چاودار کامل و حدود ۱۵٪ آرد گندم درجه دوم و حدود ۵٪ مالت چاودار یا به ندرت جو تهیه می شود. این نان اغلب با خمیر شروع کننده ای جداگانه (مثل خمیر پفی) مخمرزایی می شود؛ به این صورت که آرد با آب داغ تقریباً جوشان (۹۵–۹۶ درجه سانتی گراد) رقیق شده و پس از خنک شدن مخلوط تا ۶۵–۶۷ درجه سانتی گراد، مخمر اضافه می شود، اما اغلب با استفاده از خمیرهای قبلی به جای مخمر خشک تلقیح می گردد. سپس با ساکارز ملَس شیرین و رنگی شده و با نمک و ادویه طعم دار می شود که دانه گشنیز ضروری و زیره اختیاری اما محبوب است. دستورهای مدرن معمولاً ۱۰۰٪ چاودار کامل هستند. نوعی از بورودینسکی به نام ”سوپریم” شامل ۱۰۰٪ چاودار (۸۵٪ چاودار کامل و ۱۵٪ آرد چاودار سفید) طبق دستور پیشا-GOST موجود در کتاب ۱۹۴۰ P.M. Plotnikov &amp; M.F. Kolesnikov با ع
نوان "350 Varieties of Bread" وجود دارد. افسانهٔ منشأ. چندین افسانه در مورد ریشه شناسی وجود دارد. مشهورترین آن می گوید نام این نان از مارگاریتا توچکوا، بیوهٔ ژنرال جنگ های ناپلئونی الکساندر توچکوف، که در نبرد بورودینو کشته شد، گرفته شده است. بیوه او صومعه ای در میدان نبرد سابق تأسیس کرد و بعدها راهبه ارشد آن شد و راهبه ها ظاهراً این نان را برای مراسم سوگواری تهیه می کردند؛ از این رو رنگ تیره و جدی و دانه های گرد گشنیز نماد گلوله خوشه ای مرگبار هستند. افسانهٔ دیگری که این نان را به نبرد بورودینو مرتبط می کند، به واگنی غذا اشاره دارد که حاوی زیره و آرد چاودار بود و توسط توپ منفجر شد، و مردم محلی مجبور شدند مواد را جمع آوری کرده و برای اولین بار با هم استفاده کنند. نسخهٔ سوم می گوید آهنگساز و شیمیدان الکساندر برودین ایدهٔ این نان را از ایتالیا به مسکو آورد، جایی که به نانوایی محلی علاقه مند شد. از آنجا که چاودار در جنوب اروپا به طور گسترده کشت نمی شد، این نسخه به راحتی رد می شود. هیچ منبعی از این افسانه ها پشتیبانی نمی کند و نام این نان احتمالاً بعد از انقلاب اکتبر (۱۹۱۷) ظاهر شده است، زیرا قبل از ۱۹۲۰ هیچ اشاره
ای به آن نشده است. در واقع، دستور مدرن قبل از ۱۹۳۳ در چاپ ظاهر نشده و ابتدا در یادداشت های داخلی یک کارخانهٔ نان پزی مسکو منتشر شد. با این حال، در ادبیات نان پزی اواخر قرن نوزدهم، چندین دستور مشابه وجود دارد، اگرچه دانه های زیره معمولاً به جای گشنیز استفاده می شدند.
پیراشکی کارلیایی, پای کارلیایی یا پیروگ کارلیایی (, مفرد ؛ لیوی-کارلیایی: , مفرد ; , مفرد ; یا در زبان استونیایی "karjala pirukas") پیراشکی ها یا پیروگ های سنتی فنلاند هستند که منشأ آن ها منطقه کارلیا می باشد. این پیراشکی ها در سراسر فنلاند و همچنین در مناطق مجاور مانند استونی و جمهوری کارلیا مصرف می شوند. قدیمی ترین پیراشکی های سنتی معمولاً دارای خمیر چاودار بودند، اما نمونه های کارلیای شمالی و لدوگا کارلیا همچنین حاوی گندم بودند تا کیفیت خمیر بهتر شود. مواد پرکننده معمول عبارت بودند از جو و آرد سبوس دار جو. در سده نوزدهم، ابتدا سیب زمینی و سپس گندم سیاه به عنوان پرکننده معرفی شدند و بعداً برنج و ارزن پخته اضافه شد. امروزه محبوب ترین نسخه دارای خمیر نازک چاودار با پرکردن برنج است. پرکردن با سیب زمینی له شده و مخلوط برنج و هویج نیز رایج می باشد. کره، اغلب با تخم مرغ پخته و خرد شده (تخم مرغ کره ای) مخلوط شده، روی پیراشکی های داغ قبل از خوردن مالیده می شود. پیراشکی های کارلیایی از سال ۲۰۰۳ در اروپا دارای وضعیت تخصص سنتی تضمین شده (TSG) هستند. این بدان معناست که هر تولیدکننده ای که از دستور سنتی پیروی نکند نمی ت
واند آن ها را پای کارلیایی بنامد و در عوض باید بسته به نوع پرکردن، آن ها را "پیراشکی برنجی"، "پیراشکی سیب زمینی" و غیره نامگذاری کند.
آلینی کوو () یک شهرک در بخش آلکسیفسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
دامیان دیوید هریس (؛ زادهٔ ۲ اوت ۱۹۵۸) کارگردان فیلم، فیلم نامه نویس و کارگردان تلویزیونی اهل انگلستان است. او بزرگ ترین پسر بازیگر، ریچارد هریس، و شخصیت اجتماعی، الیزابت ریس-ویلیامز است. وی از سال ۱۹۸۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. حرفه. در سال ۱۹۶۸، هریس با بازی در نقش مایلز در فیلم "اوتلی" برای اولین بار روی پرده سینما ظاهر شد. در سن ۱۶ سالگی، او همراه با برادرانش، جرد و جیمی، در آلبوم شعر و موسیقی پدرش به نام "من، در عضویت روزهایم" حضور یافت. هریس در مدرسه داون ساید در سامرست انگلستان تحصیل کرد. بعدها او در دانشگاه نیویورک به تحصیل فیلمنامه نویسی پرداخت. او کارگردانی را با فیلم های کوتاه "زمان کشتن" (با بازی اریک استولتس) و "دریاچه گریسی" آغاز کرد و سپس به ساخت فیلم های بلند روی آورد و با اقتباس از رمان مارتین ایمیس به "نام اوراق راشل" اولین فیلم بلند خود را کارگردانی کرد. او همچنین اپیزودهایی از چندین مجموعه تلویزیونی را کارگردانی کرده است. زندگی شخصی. هریس در ۲ اوت ۱۹۵۸ در لندن به دنیا آمد و بزرگ ترین پسر از سه پسر ریچارد هریس، بازیگر ایرلندی، و همسر اولش، الیزابت ریس-ویلیامز، بازیگر ولزی است. بر
ادران او، جرد هریس و جیمی هریس، نیز بازیگر هستند. در سال ۱۹۸۱، هریس با بازیگر بریتانیایی، آنابل بروکس، ازدواج کرد. آن ها صاحب یک فرزند به نام الا هستند. این زوج بعدها از یکدیگر جدا شدند. از سال ۱۹۹۷ تا زمان جدایی در سال ۲۰۰۲، هریس با مدل و بازیگر استرالیایی، پیتا ویلسون، زندگی کرد. آن ها صاحب یک فرزند هستند که در سال ۲۰۰۲ متولد شد.
سنگین فیلمی محصول سال ۱۹۹۵ و به کارگردانی جیمز منگولد است. در این فیلم بازیگرانی همچون شلی وینترز، لیو تایلر، دبی هری، جو گریفاسی، ایوان داندو، پروییت تیلور وینس، دیوید پاتریک کلی و جی. سی. مک کنزی ایفای نقش کرده اند.
کاپ بسکتبال آسیا ۲۰۲۲ سی امین دوره جام ملت های بسکتبال آسیا بود، این رقابت ها برای دومین بار در اندونزی و به میزبانی شهرجاکارتا برگزار شد.
آفونسو پاترائو کروز (؛ زادهٔ ۳ فوریهٔ ۲۰۰۷) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است که در حال حاضر برای براگا در پست مهاجم نوک بازی می کند. دوران باشگاهی. آفونسو پاترائو که در پووئا ده لانهو در پرتغال به دنیا آمد، محصول آکادمی براگا است. او نخستین قرارداد حرفه ای خود را در تابستان ۲۰۲۳ امضا کرد و در تیم های پایه باشگاه عملکرد درخشانی داشت. دوران ملی. پاترائو به تیم ملی زیر ۱۷ سال پرتغال برای حضور در جام ملت های اروپا زیر ۱۷ سال که در مه و ژوئن ۲۰۲۴ برگزار شد دعوت شد. پرتغال با پیروزی مقابل صربستان (۳–۲) به فینال رقابت ها راه یافت.
پلانکت و مک لین فیلمی محصول سال ۱۹۹۹ و به کارگردانی جک اسکات است. در این فیلم بازیگرانی همچون رابرت کارلایل، جانی لی میلر، لیو تایلر، کن استات، الن کامینگ، مایکل گمبون، تامی فلاناگان، دیوید ویلیامز، مت لوکاس، بن میلر، نیکلاس فارل، کلر راشبروک و تام وارد ایفای نقش کرده اند.
آلبرت ناوارو (؛ زادهٔ ۲۴ مهٔ ۲۰۰۷) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است که در حال حاضر برای زیر ۲۳ سال آتالانتا در پست مدافع بازی می کند. دوران ملی. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۵ سال، زیر ۱۶ سال و زیر ۱۷ سال و زیر ۱۸ سال اسپانیا بازی کرده است.
بدویلن گروه دخترانه کره ای بنیان گذاری شده توسط بی پی ام انترتینمنت است. گروه هفت عضو دارد: اما، کلوئی یانگ، هو'ئه، اینا، یونسو، وین و کِلی. این گروه در تاریخ 3 ژوئن 2024 با تک آلبوم "Overstep" دبیو کردند. تاریخچه. 2021–2024: قبل از دبیو و بنیان گذاری. برخی از اعضا پیش از پیوستن به گروه، در صنعت سرگرمی مشغول بوده اند. هو'ئه و یونسو در برنامه رقابتی ام بی سی "مای تینیج گرل" شرکت کردند. " اما برای شرکت در برنامه "استریت وومن فایتر" شناخته شده بود. "کلوئی یانگ یکی از اعضای گروه رقص" وان میلیون بود." 2024: دبیو با "Overstep". در آوریل 2024، BPM Entertainment فاش کرد که برنامه دارد اولین گروه دخترانه خود متشکل از کارآموزان خود را راه اندازی کند، درحالی که دو سال قبل ویویز را با اعضای سابق جی فرند شروع کرده بود. در ماه مه، آنها شروع به اشتراک گذاری تیزرهایی از گروه کردند که قرار بود در نیمه اول سال 2024 شروع به کار کنند. دو ویدیوی رقص برای آهنگ های "Hurricane" و "+82" منتشر شد که ترکیب هفت نفره را نشان می داد اما هنوز نام اعضا تایید نشده بود. در 3 ژوئن، گروه اولین آلبوم خود را با انتشار آلبوم تکی Overstep، با آهنگ
اصلی "Badvillain"، آهنگ قبلی "+82" و آهنگ منتشر نشده دیگر "Baditude" آغاز کرد. موزیک ویدیوی تک آهنگ اصلی ۱۷ ساعت پس از انتشار از ۱۰ میلیون بازدید گذشت که سریع ترین ویدیو برای اولین گروه دخترانه در سال ۲۰۲۴ بود. "Badvillain" آهنگ رقص باس هیپ هاپ است. از نظر متنی، پیام پیشروی به سمت هدفی را می رساند که منعکس کننده خواسته های شخصی است تا نظرات دیگران. در نقدی برای "IZM"، کیم ته هون آهنگ رپ در نیمه اول آهنگ را ستود اما گفت که "با نزدیک شدن به نیمه دوم، تعادل خود را به دلیل تغییراتی که در حد افراط است از دست می دهد." کیم اظهار داشت که سبک Badvillain را نشان می دهد، اما نمی تواند از دیگر فیلم های منتشر شده سبک گرل کراش متمایز باشد. BPM بعداً تأیید کرد که "Hurricane" به صورت تجاری ابتدا در 24 ژوئن بر روی پلتفرم های کره ای و سپس در 26 ژوئن روی پلتفرم های جهانی منتشر خواهد شد. "Hurricane" یک آهنگ هیپ هاپ ترپ ای است که دارای سینت سایزر و باس سنگین است.
حلقه زمان فیلمی محصول سال ۲۰۲۳ و به کارگردانی برناردو بریتو است. در این فیلم بازیگرانی همچون مری-لوئیز پارکر، ایو ادبری، کارلوس جاکوت، کریس ویتاسکه، هانا پرل اوت، هریس یولین و ادی کیهیل ایفای نقش کرده اند.
هیل استورم () یک گروه راک آمریکایی از رد لاین، پنسیلوانیا است که اعضای آن شامل لیزی هیل (خواننده اصلی و گیتاریست)، آرجی هیل (درامر)، جو هاتینگر (گیتاریست) و جاش اسمیت (بیسیست) می شوند. لیزی و آرجی، که خواهر و برادر هستند، این گروه را در سال ۱۹۹۷ تأسیس کردند. اولین آلبوم گروه با نام خودشان، در سال ۲۰۰۹ توسط آتلانتیک رکوردز منتشر شد. تک آهنگ اصلی «عشق گاز می گیرد (من هم همین طور)» از دومین آلبوم آن ها، "مورد عجیب…" (۲۰۱۲)، برنده جایزه گرمی برای بهترین اجرا در سبک هارد راک/متال شد. سومین آلبوم گروه، "به سوی زندگی وحشی" (۲۰۱۵)، در جایگاه پنجم جدول "بیلبورد" ۲۰۰ قرار گرفت. چهارمین آلبوم آن ها، "شریر" (۲۰۱۸)، در رتبه هشتم این جدول قرار گرفت و دومین آلبوم آن ها در میان ۱۰ آلبوم برتر شد. ششمین آلبوم گروه، "اورست"، در اوت ۲۰۲۵ منتشر شد. هیل استورم به خاطر تورهای مداومش شناخته می شود و اغلب سالانه تا ۲۵۰ اجرا برگزار می کند. پس از تورهایی به عنوان گروه پشتیبان برای گروه های هارد راک و هوی متال، آن ها در سال ۲۰۱۶ اولین کنسرت خود به عنوان گروه اصلی در یک سالن سرپوشیده را با موفقیت و فروش کامل بلیت برگزار کردند. این گروه ت
ورهایی در سراسر ایالات متحده و جهان برگزار کرده و به طور منظم در جشنواره های موسیقی حضور دارد.
حلقه دوستان فیلمی محصول سال ۱۹۹۵ و به کارگردانی پت اوکانر است. در این فیلم بازیگرانی همچون کریس اودانل، کالین فرث، مینی درایور، جرالدین اورا، سافرون باروز، آیدان گیلن، جان کاوانا، کیران هایندز و جیسون باری ایفای نقش کرده اند.
آلساندرو نونزیانته (زادهٔ ۱۴ مارس ۲۰۰۷) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است که در حال حاضر برای اودینزه در پست دروازه بان بازی می کند. دوران باشگاهی. نونزیانته از آکادمی نوجوانان بنونتو وارد تیم بزرگسالان شد و در فصل ۲۰۲۳–۲۴ سری سی به میدان رفت. او در فصل نخست خود ۳۱ بازی لیگ انجام داد و ۹ کلین شیت ثبت کرد و به عنوان دروازه بان اصلی تیم شناخته شد. در ۲۹ ژوئیه ۲۰۲۵، نونزیانته قرارداد حرفه ای خود را با اودینزه تا ۳۰ ژوئن ۲۰۳۰ امضا کرد. دوران ملی. نونزیانته در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال و زیر ۱۹ سال در رقابت های یوفا حضور داشته است. سبک بازی. نونزیانته دروازه بانی قد بلند و فرمانده است و به خاطر توانایی های مهار شوت و آرامش تحت فشار شناخته می شود. او همچنین در بازی با پا از پشت مطمئن عمل می کند.
پدرو هنریکه «کیکو» لوریرو (؛ زادهٔ ۱۶ ژوئن ۱۹۷۲) گیتاریست برزیلی است. او عضو چندین گروه هوی متال از جمله آنگرا و مگادث بوده است. لوریرو در خصوص جدایی از مگادث گفت: «من دو گزینه مناسب داشتم: بودن در مگادث یا نبودن. من زندگی شخصی ام را انتخاب کردم. پشیمان نیستم.» زندگی شخصی. لوریرو در سال ۲۰۱۱ با ماریا ایلمونیمی، پیانیست و نوازنده کیبورد فنلاندی، ازدواج کرد. این دو در طول دوران حضور لوریرو در تور جهانی تاریا تورونن در سال ۲۰۰۸ با هم آشنا شدند. اولین دختر آن ها، در ۲۹ سپتامبر ۲۰۱۱ به دنیا آمد. در ۲۱ نوامبر ۲۰۱۶، آن ها از به دنیا آمدن دوقلوهایشان خبر دادند. این خانواده در سال ۲۰۲۰ به فنلاند نقل مکان کردند. لوریرو گیاه خوار است. او در گذشته گیاهخواری مطلق را امتحان کرده بود، اما پس از شش ماه به گیاه خواری روی آورد.
تیم ملی کریکت بانوان غنا تیمی است که نماینده غنا در مسابقات بین المللی کریکت بانوان است. غنا در اولین دوره مسابقات کریکت بانوان انجمن شمال غربی آفریقا (NWACC) حضور یافت که در سال ۲۰۱۵ در گامبیا برگزار شد. این تیم پس از سیرالئون و گامبیا و بالاتر از مالی، در جایگاه سوم قرار گرفت. غنا میزبان دومین دوره این مسابقات بود که در سال ۲۰۱۶ برگزار شد. در ماه آوریل ۲۰۱۸، انجمن بین المللی کریکت (ICC) به تمام اعضای خود مجوز کامل مسابقات بین المللی توانتی۲۰ زنان (WT20I) را اعطا کرد؛ بنابراین، تمام مسابقات توانتی۲۰ که بین تیم بانوان غنا و سایر اعضا ICC پس از ۱ ژوئیه ۲۰۱۸ برگزار شده است در وضعیت کامل WT20I قرار دارند. غنا اولین مسابقات رسمی WT20I خود را در ماه مارس ۲۰۲۲ در طی مسابقات T20I بانوان دعوت نامه ای نیجریه ۲۰۲۲ انجام داد.