Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بود. آنها از جلبک های جمع آوری شده از استخرهای میگوی "هالوکاریدینا روبرا"، و ۳ تا ۱۶ میگوی "هالوکاریدینا روبرا" (و جمعیت های میکروبی مرتبط با آنها) استفاده کردند. اندازه ظرف ذکر نشده بود. با این حال، در آزمایش های مشابه ۲۰۰۰ میلی لیتری، نویسندگان خاطرنشان کردند که اگرچه میزان بقای میگو متفاوت است، اما به طور متوسط ۴ میگو در هر ۲۰۰۰ میلی لیتر ظرف، زمانی که کربن، گوگرد یا فسفر محدود نشده باشد؛ یا ۱ تا ۸ میگو در هر ۱۰۰۰ میلی لیتر در صورت محدود بودن. آنها همچنین خاطرنشان کردند که جمعیت میگو در تمام اکوسیستم ها از تعداد اولیه به حالت پایدار در عرض ۶۰ روز کاهش یافته است. در رسانه ها. اکوسفر توسط کارل ساگان در مقاله ای در مجله در سال ۱۹۸۶ با عنوان «جهانی که از طریق پست آمد» بررسی شد. این مقاله به عنوان فصلی در آخرین کتاب ساگان، "میلیاردها و میلیاردها، تجدید چاپ شده است."
حصار دینگو یا حصار سگ، یک حصار دفع آفت در استرالیا است که دینگوها را از بخش نسبتاً حاصلخیز جنوب شرقی قاره (جایی که تا حد زیادی نابود شده اند) دور نگه می دارد و از گله های گوسفند جنوب کوئینزلند محافظت می کند. یکی از طولانی ترین سازه های جهان، با طول از جیمبور در دارلینگ داونز نزدیک دالبی، از طریق هزاران کیلومتر زمین خشک که در غرب شبه جزیره ایر بر روی صخره های دشت نولاربور بالای خلیج بزرگ استرالیا نزدیک نوندرو به پایان می رسد. این طرح تا حدودی موفق بوده است، اگرچه هنوز هم می توان دینگوها را در بخش هایی از ایالت های جنوبی یافت. اگرچه حصار به کاهش تلفات گوسفندان توسط شکارچیان کمک کرده است، اما این امر با سوراخ هایی در حصارها که در دهه ۱۹۹۰ پیدا شدند و از طریق آنها فرزندان دینگو عبور کرده اند و افزایش رقابت در مراتع از سوی خرگوش ها و کانگوروها، خنثی شده است. تاریخچه. اولین حصارهای دفع آفات در استرالیا برای محافظت از قطعات کوچک زمین های کشاورزی در برابر شکار توسط کیسه داران ایجاد شدند. در دهه های ۱۸۶۰ و ۱۸۷۰، جمعیت خرگوش های معرفی شده به سرعت در سراسر جنوب استرالیا گسترش یافت. تا سال ۱۸۸۴، یک حصار ضد خرگوش ساخته شد
. با توجه به اینکه در دور نگه داشتن خرگوش ها ناموفق و در دور نگه داشتن خوک ها، کانگوروها، شترمرغ های استرالیایی و برومبی ها موفق تر بودند، و با ایجاد مزارع گوسفند بیشتر، علاقه به یک مانع ضد دینگو به اندازه ای افزایش یافت که از بودجه دولت برای افزایش ارتفاع و گسترش حصار استفاده شد. در سال ۱۹۳۰، حدود ۳۲۰۰۰ نفر تخمین زده شد کیلومترها تور سگ فقط در کوئینزلند روی حصارهای خرگوش استفاده می شد. پیش از سال ۱۹۴۸، ایده طرح حصار دینگو به عنوان یک پروژه سراسری ایالتی که نگهداری و تعمیر سالانه برای آن در نظر گرفته شده بود، به ثمر نرسیده بود. از این زمان، تلاش هایی برای کنار گذاشتن روش جداسازی با مانع برای انقراض کامل نژادهای آمیخته دینگو و سگ های وحشی صورت گرفته است. مسموم کردن این گونه با طعمه های حاوی ترکیب ۱۰۸۰ (سدیم مونوفلوئورواستات) به عنوان جایگزینی بسیار ارزان تر از نگهداری حصار در نظر گرفته شده است. مصالحه ای به شکل استفاده مداوم از سم و کوتاه کردن طول حصار از طول قبلی آن که بیش از ۸۰۰۰ فوت مربع بود. کیلومتر ساخته شده است. قوانینی برای محافظت از حصار وضع شد؛ سه ماه زندان برای باز گذاشتن دروازه عبور و شش ماه زندان ب
رای آسیب رساندن یا برداشتن بخشی از حصار - این مجازات ها که در سال ۱۹۴۶ وضع شدند، هنوز هم در حال اجرا هستند. در سال ۲۰۰۹ به عنوان بخشی از جشن های کیو ۱۵۰، حصار دینگو به دلیل نقشش به عنوان یک «نوآوری و اختراع» نمادین، به عنوان یکی از نمادهای کیو ۱۵۰ کوئینزلند اعلام شد. در دسامبر ۲۰۲۳، ساخت و ساز ۳۲ کیلومتر امتداد حصار آغاز شد که شکاف بین حصارهای مرزی نیو ساوت ولز و استرالیای جنوبی را پر می کند. انتظار می رود این پروژه در اواخر سال ۲۰۲۴ تکمیل شود. اگرچه محققان ادعا می کنند که گسترش حصار یک «گام به عقب» خواهد بود، زیرا این حصار در ابتدا به این منظور ایجاد شده بود که مالکان زمین «بتوانند به طور قانونی مردم بومی را از زمین دور نگه دارند. این حصار تاریخچه خشونت آمیزی دارد و واقعاً به این شکل مورد توجه قرار نگرفته است»، به گفته دکتر جاستین فیلیپ، که دکترای خود را در مورد دینگوها در دانشگاه نیوانگلند دارد. سخنگوی صنایع و مناطق اولیه استرالیای جنوبی اظهار داشت که تقریباً ۲۰٬۰۰۰ گوسفند هر ساله قبل از اینکه شکاف های حصار پر شوند، تلف می شدند و گسترش حصار ضروری است. جغرافیا. این حصار ۵۶۱۴ کیلومتری از استرالیای جنوبی آغاز
می شود، جایی که حصار سگ ها نامیده می شود، و در نزدیکی بروکن هیل وارد مرز نیو ساوت ولز می شود، جایی که مسئولیت آن به عهده ایالت گذاشته می شود و حصار سگ های وحشی نامیده می شود. در کامرون کرنر، این جاده به سمت شمال و به سمت کوئینزلند منحرف می شود و به حصار محافظ سگ های وحشی تبدیل می شود. این مسیر در دهه ۱۹۴۰ توسط حصار قدیمی دینگو آغاز شد، که برای بیرون راندن دینگوها از چراگاه ها به سمت غرب و مناطق کشاورزی در دارلینگ داونز کوئینزلند استفاده می شد. بخش از حصار در کوئینزلند به عنوان حصار بزرگ مانع یا حصار مانع سگ وحشی ۱۱ نیز شناخته می شود. توسط وزارت کشاورزی و شیلات اداره می شود. کارکنان حصار محافظ سگ های وحشی متشکل از ۲۳ کارمند هستند، از جمله تیم های دو نفره که در منطقه ای به گشت زنی می کنند. بخش حصار دو بار در هفته. انبارهایی در کوئیلپی و روما وجود دارد. حصار مرزی کوئینزلند در بر می گیرد به سمت غرب در امتداد مرز با نیو ساوت ولز، به داخل صحرای استرزلکی. این حصار از نقطه ای که سه ایالت کوئینزلند، نیو ساوت ولز و استرالیای جنوبی به هم می رسند (گوشه کامرون) عبور می کند. در این نقطه، به حصار مرزی استرالیای جنوبی متصل م
ی شود که امتداد دارد. به سمت جنوب در امتداد مرز با نیو ساوت ولز، این دو بخش توسط هیئت نابودی سگ های وحشی نیو ساوت ولز اداره می شوند. سپس به بخشی معروف به حصار سگ ها در استرالیای جنوبی می پیوندد که است. بلند. طراحی فیزیکی. حصار از نظر ساخت متفاوت است. بیشتر از ساخته شده استمش سیمی بلند، اما برخی از بخش ها در استرالیای جنوبی شامل حصار الکتریکی چند رشته ای هستند. خط حصار در هر دو طرف تا نقطه پاکسازی شده است. عرض. بخش هایی از حصار دینگو شب ها توسط روشن می شوند لامپ های فلورسنت کاتد سرد که به طور متناوب قرمز و سفید هستند. آنها توسط باتری های با عمر طولانی که در طول روز توسط سلول های فتوولتائیک شارژ می شوند، تغذیه می شوند. در گذرگاه های فرعی و مزارع، مجموعه ای از دروازه ها به وسایل نقلیه اجازه می دهند تا از حصار عبور کنند. در جایی که حصار، جاده های اصلی و بزرگراه ها را قطع می کند، از شبکه های توری مخصوص عبور دام برای عبور وسایل نقلیه پرسرعت استفاده می شود. نگهداری از حصار در سمت نیو ساوت ولز توسط تیمی متشکل از ۱۳ کارمند مدیریت می شود که بخش هایی از حصار بین ۶۰ تا ۱۰۰ کیلومتر را مدیریت می کنند و هر دوشنبه و جمعه باز
رسی هایی را انجام می دهند. آنها ساعتی بین ۲۶ تا ۳۱ دلار به همراه محل اقامت دستمزد می گیرند. تأثیر محیطی. به نظر می رسد که در ضلع شمال غربی حصار، جایی که دینگوها هستند، کانگوروها و شترمرغ های استرالیایی کمتری وجود دارد، که نشان می دهد حضور دینگوها جمعیت این حیوانات را کاهش می دهد. اگرچه این حصار برای محافظت از دام ها در برابر دینگوها مفید بوده است، اما بوم شناسان معتقدند که این حصار میراث استعماری است که بیشتر مضر است تا مفید. اعتقاد بر این است که دینگو بین ۴۶۰۰ تا ۱۸۳۰۰ سال پیش توسط مردمان بومی به استرالیا معرفی شده است، وضعیت دینگو به عنوان یک گونه بومی یا معرفی شده در استرالیا بحث برانگیز بوده است. به گفته مایک لتنیک از دانشگاه نیو ساوت ولز، دینگو، به عنوان بزرگ ترین شکارچی استرالیا، نقش مهمی در حفظ تعادل طبیعت دارد. لتنیک متوجه شد که در جایی که دینگوها توسط حصار از منطقه دور نگه داشته شده بودند، تنوع زیستی کاهش یافته و تعداد پستانداران بومی کمتر شده است. اگرچه این حصار به کاهش تلفات گوسفندان توسط شکارچیان کمک کرده است، اما حذف دینگوها باعث افزایش رقابت در مراتع از سوی خرگوش ها، کانگوروها و شترمرغ های استرا
لیایی شده است. در گزارشی مربوط به سال ۲۰۲۴ که به وزیر اراضی، استیو کمپر، ارائه شد، اندرو بل، رئیس هیئت مدیره، اظهار داشت که کمتر از ۱۰ سگ وحشی در خارج از حصار گزارش شده است، و بررسی کامل سمت حصار در ایالت نیو ساوت ولز انجام شده و نشان داده شده است که وضعیت «بسیار خوب» است. علاوه بر این، سخنگوی وزارت منطقه ای نیو ساوت ولز اظهار داشت که این حصار «یکی از ابزارهایی است که در مبارزه با سگ های وحشی و سایر تهدیدات امنیت زیستی مورد استفاده قرار می گیرد»، زیرا از ورود حیوانات مختلف، نه فقط دینگوها، جلوگیری می کند. دکتر تام نیوسام، محقق آزمایشگاه بوم شناسی جهانی دانشگاه سیدنی، اظهار داشت که با قفل کردن دینگوها، حصار می تواند درک منحصر به فردی از نحوه تعامل آنها با زمین ارائه دهد. او می گوید: «وقتی به اتفاقی که با حذف یک شکارچی رأس هرم رخ می دهد نگاه می کنید، متوجه می شوید که اثرات منفی بر اکوسیستم وجود دارد… ما گیاهخواران بیشتری داریم، شکارچیان تهاجمی بیشتری داریم، انقراض های محلی رخ می دهد، و داستان های منفی زیادی در این مورد وجود دارد.» فناوری پهپاد و ماهواره نشان داده است که چگونه حذف دینگوها رشد پوشش گیاهی را تغییر
بررسی جمعیت فعلی (CPS) یک بررسی ماهانه از حدود ۶۰٬۰۰۰ خانوار آمریکایی است که توسط اداره سرشماری ایالات متحده برای اداره آمار کار انجام می شود. اداره آمار کار از این داده ها برای انتشار گزارش هایی در اوایل هر ماه با عنوان «وضعیت اشتغال» استفاده می کند. این گزارش، تخمین هایی از نرخ بیکاری و تعداد افراد شاغل و بیکار در ایالات متحده را بر اساس CPS ارائه می دهد. خلاصه ای از وضعیت استخدام به صورت ماهانه ارائه می شود. برآوردهای سالانه شامل اشتغال و بیکاری در مناطق بزرگ شهری است. محققان می توانند از برخی ریزداده های CPS برای بررسی این موضوعات یا موضوعات دیگر استفاده کنند. این نظرسنجی در مورد وضعیت اشتغال هر یک از اعضای خانوار ۱۵ سال یا بیشتر در یک هفته تقویمی خاص سؤال می کند. بر اساس پاسخ به سوالات مربوط به کار و فعالیت های جستجوی شغل، هر فرد ۱۶ سال به بالا در یک خانوار نمونه به عنوان شاغل، بیکار یا غیرشاغل طبقه بندی می شود. سرشماری عمومی نفوس و مسکن (CPS) در سال ۱۹۴۰ آغاز شد و مسئولیت اجرای آن در سال ۱۹۴۲ به اداره سرشماری واگذار شد. در سال ۱۹۹۴، CPS دوباره طراحی شد. CPS یک نظرسنجی است که: متمرکز بر اشتغال، توسط سرشم
اری انجام می شود، پیوسته و مقطعی است. اداره آمار کار آمریکا تا ژوئیه ۲۰۰۱، حجم نمونه را ۱۰۰۰۰ نفر افزایش داد. نمونه، جمعیت غیرنظامی غیر نهادی را نشان می دهد. روش شناسی. تقریباً ۶۰٬۰۰۰ خانوار واجد شرایط دریافت CPS هستند. خانوارهای نمونه با استفاده از یک طرح نمونه گیری آماری طبقه بندی شده چندمرحله ای انتخاب می شوند. یک خانوار به مدت ۴ ماه متوالی مصاحبه می شود، سپس به مدت ۸ ماه مصاحبه ای انجام نمی شود و پس از آن به مدت ۴ ماه به نمونه بازگردانده می شود. یک عضو بزرگسال هر خانوار، اطلاعات مربوط به همه اعضای خانوار را ارائه می دهد. به عنوان بخشی از طراحی مجدد نظرسنجی نمونه جمعیتی، CPS هر دهه یک بار، پس از سرشماری ده ساله، دوباره طراحی می شود. جدیدترین طراحی مجدد نمونه CPS در آوریل ۲۰۱۴ آغاز شد. معمولاً از پاسخ دهندگان در مورد شغلشان در هفته ای از ماه که شامل دوازدهمین هفته نیز می شود، سؤال می شود. برای جلوگیری از تعطیلات، این هفته مرجع گاهی اوقات تنظیم می شود. از همه پاسخ دهندگان در مورد یک هفته سؤال می شود. طبقه بندی اشتغال. افرادی شاغل محسوب می شوند که در طول هفته مرجع، به عنوان کارمند دارای حقوق، در کسب و کار، حر
فه یا مزرعه خود کار کرده باشند؛ یا حداقل ۱۵ ساعت بدون حقوق در یک کسب و کار یا مزرعه خانوادگی کار کرده باشند. همچنین افرادی که به دلیل بیماری، بدی آب و هوا، تعطیلات، اختلافات کارگری -مدیریتی یا دلایل شخصی موقتاً از محل کار خود غایب بوده اند، شاغل محسوب می شوند. اگر افراد تمام معیارهای زیر را داشته باشند، بیکار محسوب می شوند: داده های بیکاری حاصل از نظرسنجی خانوار، به واجد شرایط بودن کارگر برای دریافت مزایای بیمه بیکاری مربوط یا وابسته نیست. کسانی که به عنوان شاغل یا بیکار طبقه بندی نمی شوند، جزو نیروی کار محسوب نمی شوند. این افراد - کسانی که شغلی ندارند و به دنبال شغلی هم نیستند - به عنوان «غیر شاغل» محسوب می شوند. بسیاری از کسانی که در نیروی کار نیستند، به مدرسه می روند یا بازنشسته شده اند. مسئولیت های خانوادگی، دیگران را از نیروی کار دور نگه می دارد. «کارگران دلسرد» زیرمجموعه ای از کسانی هستند که «در نیروی کار نیستند». اصلاحات ۱۹۹۴. در سال ۱۹۹۴، نحوهٔ اداره و سوالات در CPS مورد بازنگری اساسی قرار گرفت. قبل از سال ۱۹۹۴، معیارهای جایگزین بیکاری نام های متفاوتی داشتند، زیرا به طور اساسی سوالات موجود در CPS را ا
صلاح کرده و نام معیارها را تغییر داده بود حذف شدند؛ نرخ رسمی همان معیار باقی ماند اما به تغییر نام داد؛ و اصلاح شده و تغییر نام دادند. معیارهای بیکاری مبتنی بر CPS قبل از سال ۱۹۹۴: معیارهای بیکاری مبتنی بر CPS پس از سال ۱۹۹۴: کارگران وابسته حاشیه ای افرادی هستند که در حال حاضر نه شاغل هستند و نه به دنبال کار می گردند، اما نشان می دهند که خواهان شغل هستند و برای آن آماده اند و در گذشتهٔ نزدیک به دنبال کار بوده اند. علاوه بر این، کارگران با دلبستگی حاشیه ای در ۱۲ ماه گذشته به طور فعال به دنبال کار بوده اند (مثلاً به یک آگهی «مورد نیاز» پاسخ داده اند) اما در ۴ هفته گذشته به طور فعال به دنبال کار نبوده اند. کارگران دلسرد، زیرمجموعه ای از کارگران با دلبستگی حاشیه ای، دلیلی مرتبط با بازار کار برای عدم جستجوی شغل ارائه داده اند (مثلاً معتقدند که هیچ کاری در دسترس نیست). این گروه حدود ۵۰ درصد کوچکتر از گروه با دلبستگی حاشیه ای است. «افرادی که به دلایل اقتصادی به صورت پاره وقت مشغول به کار هستند، کسانی هستند که خواهان کار تمام وقت هستند و برای گرفتن شغل تمام وقت نیز آمادگی دارند؛ گاهی اوقات به آنها نیمه بیکار گفته می
شود. داده های موجود. سی پی اس گزارش می دهد: این نظرسنجی همچنین نرخ مشارکت نیروی کار، که به معنای نسبت نیروی کار به جمعیت است، و نسبت شاغلین به کل جمعیت ایالات متحده را گزارش می دهد. اگرچه هدف اصلی CPS ثبت اطلاعات اشتغال است، اما این نظرسنجی نقش ثانویه ای در ارائه اطلاعات جمعیت شناختی در مورد جمعیت ایالات متحده ایفا می کند. ریزداده های CPS برای دوره زمانی از سال ۱۹۶۲ به صورت رایگان از طریق مجموعه ریزداده های یکپارچه استفاده عمومی در دسترس هستند. ضمیمه اجتماعی و اقتصادی سالانه - ضمیمه ماه مارس. از سال ۱۹۴۸، CPS سوالات تکمیلی (ابتدا در ماه آوریل؛ بعداً در ماه مارس) در مورد درآمد دریافتی در سال تقویمی قبل را گنجانده است که برای تخمین داده های مربوط به درآمد و تجربه کاری استفاده می شوند. این داده ها منبع گزارش سالانه اداره سرشماری در مورد درآمد، فقر و پوشش بیمه سلامت هستند. سایر موضوعات مکمل نظرسنجی منظم یا گاه به گاه، در ماه ها و سال های مختلف، شامل درآمد پولی پس از کسر مالیات، مزایای غیرنقدی، کارگران آواره، تصدی شغل، تحرک شغلی، کار موقت و مشروط، آموزش بزرگسالان، داوطلبی، مصرف دخانیات، دسترسی به غذا، باروری و اطل
اعات مربوط به جانبازان بوده است.
یک پارک صنعتی-زیست محیطی (EIP) یک پارک صنعتی است که در آن کسب وکارها با یکدیگر و با جامعه محلی همکاری می کنند تا ضایعات و آلودگی را کاهش دهند، منابع (مانند اطلاعات، مواد، آب، انرژی، زیرساخت ها و منابع طبیعی) را به طور مؤثر به اشتراک بگذارند و به دستیابی به توسعه پایدار کمک کنند، با این هدف که سود اقتصادی را افزایش داده و کیفیت محیط زیست را بهبود بخشند. یک EIP همچنین می تواند به گونه ای برنامه ریزی، طراحی و ساخته شود که همکاری کسب وکارها را آسان تر کند و منجر به یک پروژه از نظر مالی سالم تر و سازگارتر با محیط زیست برای توسعه دهنده شود. کتابچه راهنمای پارک صنعتی-زیست محیطی بیان می کند که «یک پارک صنعتی-زیست محیطی، اجتماعی از کسب وکارهای تولیدی و خدماتی است که در یک ملک مشترک در کنار هم قرار گرفته اند. اعضا از طریق همکاری در مدیریت مسائل زیست محیطی و منابع، به دنبال بهبود عملکرد زیست محیطی، اقتصادی و اجتماعی هستند.» بر اساس مفاهیم بوم شناسی صنعتی، استراتژی های مشارکتی نه تنها شامل هم افزایی محصولات جانبی (مبادلات «زباله برای تغذیه») می شوند، بلکه می توانند به شکل آبشاری فاضلاب، لجستیک مشترک و امکانات حمل و نقل و
دریافت، پارکینگ مشترک، بلوک های خرید فناوری سبز، مقاوم سازی ساختمان های سبز چند شریکی، سیستم های انرژی منطقه ای و مراکز آموزشی و منابع محلی نیز باشند. این کاربردی از رویکرد سیستمی است که در آن طرح ها و فرایندها/فعالیت ها برای دستیابی به اهداف چندگانه ادغام می شوند. EIPها می توانند به عنوان پروژه های زمین سبز توسعه یابند، که در آن ها هدف صنعتی-زیست محیطی در تمام مراحل برنامه ریزی، طراحی و ساخت سایت وجود دارد، یا از طریق مقاوم سازی ها و استراتژی های جدید در توسعه های صنعتی موجود توسعه یابند. مثال ها. «همزیستی صنعتی» مفهومی مرتبط اما محدودتر است که در آن شرکت های یک منطقه برای استفاده از محصولات جانبی یکدیگر و در غیر این صورت به اشتراک گذاشتن منابع با یکدیگر همکاری می کنند. در کالوندبورگ، دانمارک، یک شبکه همزیستی، یک نیروگاه زغال سنگی ۱۵۰۰ مگاواتی را با جامعه و سایر شرکت ها مرتبط می کند. گرمای مازاد این نیروگاه برای گرم کردن ۳۵۰۰ خانه محلی و همچنین یک مزرعه پرورش ماهی در نزدیکی آن استفاده می شود که لجن آن به عنوان کود فروخته می شود. بخار حاصل از نیروگاه علاوه بر یک کارخانه استات اویل، به شرکت نوو نوردیسک، تولید
کننده دارو و آنزیم، فروخته می شود. این استفاده مجدد از گرما، میزان آلودگی حرارتی تخلیه شده به آبدره مجاور را کاهش می دهد. علاوه بر این، یک محصول جانبی از دستگاه تصفیه گوگرد دی اکسید نیروگاه حاوی گچ است که به یک تولیدکننده دیوارپوش فروخته می شود. تقریباً تمام نیازهای گچی تولیدکنندگان از این طریق تأمین می شود که این امر میزان استخراج روباز مورد نیاز را کاهش می دهد. علاوه بر این، خاکستر بادی و کلینکر حاصل از نیروگاه برای ساخت جاده و تولید سیمان مورد استفاده قرار می گیرد. همزیستی صنعتی در کالوندبورگ به عنوان یک ابتکار عمل از بالا به پایین ایجاد نشد، بلکه به تدریج تکامل یافت. با سخت تر شدن مقررات زیست محیطی، شرکت ها انگیزه یافتند تا هزینه های انطباق با این مقررات را کاهش دهند و محصولات جانبی خود را به محصولات اقتصادی تبدیل کنند. در کانادا، پارک های صنعتی-زیست محیطی در سراسر کشور وجود دارند و تا حدودی موفق بوده اند. بهترین نمونه شناخته شده، پارک برنساید در هالیفاکس، نوا اسکوشیا است. با حمایت مرکز بهره وری زیست محیطی دانشگاه دالهوزی، بیش از ۱۵۰۰ کسب وکار، عملکرد زیست محیطی خود را بهبود بخشیده و مشارکت های سودآور ایج
اد کرده اند. متعاقباً، دو طرح توسعه صنعتی سبز در آلبرتا آغاز شده است: پارک صنعتی-زیست محیطی تایگانووا در قلب ماسه های نفتی آتاباسکا قرار دارد، در حالی که پارک صنعتی-زیست محیطی اینوویستا دروازه ای به کوه های راکی است. کیلومتری غرب ادمونتون. سازمان توسعه صنعتی ملل متحد (UNIDO) ویتنام در سال ۲۰۱۵ فهرستی از پارک های صنعتی-زیست محیطی (EIP) در جامعه اقتصادی آسه آن را در گزارشی با عنوان «مناطق اقتصادی در آسه آن» گردآوری کرده است که . «نوشتهٔ آرنو موریسون» سایر موارد استفاده. EIPها همچنین به پارک های صنعتی اشاره دارند که در آنها رویکردی «سبز» نسبت به زیرساخت ها و توسعه سایت اتخاذ شده است. این می تواند شامل زیرساخت های سبز مربوط به سیستم های انرژی تجدیدپذیر؛ مدیریت آب های سطحی، آب های زیرزمینی و فاضلاب؛ سطوح جاده ها؛ و مدیریت تقاضای حمل و نقل باشد. شیوه های ساختمان سازی سبز همچنین می توانند تشویق یا اجباری شوند EIPها اغلب به عنوان محرکی برای تنوع اقتصادی در جامعه یا منطقه ای که در آن واقع شده اند، مورد استفاده قرار می گیرند. مستاجران اصلی، مانند تولیدکنندگان محصولات زیستی یا تأسیسات تبدیل زباله به انرژی و غیره، می توا
نند کسب وکارهای مکمل را به عنوان تأمین کنندگان، زباله گردان/بازیافت کنندگان، ارائه دهندگان خدمات، کاربران پایین دستی و سایر کسب وکارهایی که می توانند از استراتژی های صنعتی-زیست محیطی بهره مند شوند، جذب کنند. کاربرد پیشنهادی. پیشنهاد می شود که EIPها به عنوان وسیله ای برای رشد بخش انرژی های تجدیدپذیر مورد استفاده قرار گیرند. در مورد یک کارخانه تولید فتوولتائیک خورشیدی (PV)، یک EIP می تواند راندمان تولید را افزایش دهد تا آن را اقتصادی تر کند، در حالی که اثرات زیست محیطی تولید سلول های خورشیدی را کاهش می دهد. در اصل، این به رشد صنعت انرژی های تجدیدپذیر و مزایای زیست محیطی ناشی از جایگزینی سوخت های فسیلی کمک می کند.
پزشکی حفاظت از محیط زیست، یک حوزه میان رشته ای نوظهور است که به بررسی رابطه بین تندرستی انسان و حیوانات غیرانسانی و شرایط محیطی می پردازد. به طور خاص، پزشکی حفاظت، مطالعه چگونگی ارتباط سلامت انسان ها، حیوانات و محیط زیست و تأثیرپذیری آنها از مسائل حفاظتی است. همچنین به عنوان سلامت سیاره ای، پزشکی محیطی، زمین شناسی پزشکی یا پزشکی بوم شناختی شناخته می شود. علل زیست محیطی مشکلات سلامتی پیچیده، جهانی و به خوبی شناخته نشده اند. متخصصان طب حفاظت، تیم های چندرشته ای را برای مقابله با این مسائل تشکیل می دهند. تیم ها ممکن است شامل پزشکان و دامپزشکانی باشند که در کنار محققان و پزشکان از رشته های مختلف، از جمله میکروبیولوژیست ها، آسیب شناسان، تحلیلگران چشم انداز، زیست شناسان دریایی، سم شناسان، اپیدمیولوژیست ها، زیست شناسان آب و هوا، انسان شناسان، اقتصاددانان و دانشمندان علوم سیاسی، کار می کنند. شیوع. رودولف ویرشو، پزشکی در دهه ۱۸۰۰، زمانی گفته بود: «بین پزشکی حیوانات و انسان، هیچ خط جدایی وجود ندارد و نباید وجود داشته باشد». از آن زمان تاکنون، تلاقی سلامت حیوانات، انسان ها و محیط زیست آنها، موضوع بحث بوده است. اصطلاح "پ
زشکی حفاظت از محیط زیست" برای اولین بار در دهه ۱۹۹۰ با شناخت تأثیر جمعیت انسانی، تخریب محیط زیست، شکار غیرقانونی و از بین رفتن تنوع زیستی بر سلامت جمعیت های حیات وحش در آفریقا توصیف شد. افزایش علاقه به پزشکی حفاظتی از آن زمان تاکنون، نشان دهندهٔ پیشرفت قابل توجهی در پزشکی و محیط زیست گرایی است. در حالی که کشف اولیه پزشکی حفاظتی بر سلامت جمعیت های حیات وحش متمرکز بود، با افزایش آگاهی انسان ها از بیماری های مشترک بین انسان و دام، آشکار شد که سلامت انسان نیز تحت تأثیر حیوانات و محیط زیست قرار می گیرد. بیماری هایی که بین حیوانات و انسان ها شیوع پیدا می کنند، مانند گونه های خاصی از آنفولانزا، سالمونلوز، ویروس نیل غربی، طاعون، ویروس های کرونا (نشانگان تنفسی حاد و نشانگان تنفسی خاورمیانه)، هاری، تب مالت، مالاریا، اچ آی وی، آنفولانزای مرغی، بیماری لایم، ویروس نیپا و سایر بیماری های عفونی نوظهور، از معدود بیماری های انسانی هستند که به محیط زیست یا سلامت حیوانات مرتبط شناخته شده اند. از سال ۲۰۲۳، تا ۷۰ درصد از بیماری های عفونی نوظهور (EID) از حیوانات سرچشمه می گیرند، که مفهوم پزشکی حفاظتی را در صدر ایده های فعلی در مرا
قبت های بهداشتی قرار داده است. اگرچه فرایند عملی پزشکی حفاظتی در موارد فردی پیچیده است، اما مفهوم اساسی آن کاملاً شهودی است، یعنی اینکه سلامت انسان، سلامت حیات وحش و سلامت اکوسیستم همگی به هم مرتبط هستند. تهدید بیماری های مشترک بین انسان و دام که از حیوانات به انسان منتقل می شوند، بسیار مهم است. برای مثال، سوزاندن مناطق وسیعی از جنگل ها برای ایجاد زمین های کشاورزی ممکن است گونه های وحشی جانوری را از بین ببرد و سپس این گونه ها حیوانات اهلی را آلوده کنند. سپس حیوان اهلی وارد زنجیره غذایی انسان شده و افراد را آلوده می کند و یک تهدید جدید برای سلامتی پدیدار می شود. رویکردهای مرسوم به محیط زیست، سلامت حیوانات و انسان به ندرت این ارتباطات را بررسی می کنند. در پزشکی حفاظتی، چنین روابطی اساسی هستند. متخصصان بسیاری از رشته های مرتبط، لزوماً از نزدیک با هم همکاری می کنند. تاریخ و سلامت واحد. از زمان ظهور ایده پزشکی حفاظتی، بسیاری از پزشکان و دامپزشکان، ابتکاری با عنوان «سلامت واحد» را اتخاذ کرده اند. سلامت واحد از ایده اولیه پزشکی واحد که توسط جوامع دامپزشکی در اوایل دهه ۱۹۰۰ توسعه داده شد، تکامل یافت. در ابتدا، طرح «ی
ک سلامت» صرفاً به ترویج ارتباط متقابل سلامت حیوانات و سلامت انسان می پرداخت و نقش سلامت اکوسیستم را در سلامت و رفاه حیوانات و انسان ها تشخیص نمی داد. با این حال، اکنون یک رویکرد شناخته شده و ارزشمند برای بهینه سازی سلامت مردم، حیوانات و محیط زیست است و توسط بسیاری از سازمان ها و نهادهای حاکم برای هدایت کار خود در حفاظت از سلامت جهانی اتخاذ شده است. مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری های ایالات متحده (CDC) و مؤسسات ملی بهداشت ایالات متحده (NIH) از رویکرد سلامت واحد برای درک بهتر و کاهش تهدیدات برای سلامت انسان استفاده می کنند. سازمان جهانی بهداشت حیوانات (WOAH) از رویکرد سلامت واحد برای بهبود سلامت حیوانات در سراسر جهان از طریق حمایت و گسترش اطلاعات دامپزشکی استفاده می کند. آژانس حفاظت از محیط زیست ایالات متحده (EPA) با تأکید بر استفاده از طرح «یک سلامت» برای حفاظت از محیط زیست، بیان می کند: «وقتی از یکی محافظت می کنیم، از همه محافظت کرده ایم». مفهوم پزشکی حفاظتی از رویکرد سلامت واحد بهره می برد و به طور خاص برای کاهش بیماری ها و خطرات سلامتی که انسان ها و حیوانات به دلیل تخریب محیط طبیعی تجربه می کنند، تلاش می ک
ند. تأثیر اجتماعی. با نگاهی توأمان به محیط زیست و سلامت، پزشکی حفاظتی این پتانسیل را دارد که با تبدیل مسائل دور و نامشخص به مسائل محلی و فوری، تغییر سریعی در افکار عمومی در مورد مسائل پیچیده اجتماعی ایجاد کند. برای مثال، گرمایش جهانی ممکن است به طور مبهم اثرات بلندمدت را تعریف کند، اما یک اثر فوری می تواند افزایش نسبتاً جزئی دمای هوا باشد. این به نوبه خود سقف پرواز پشه های حساس به دما را افزایش می دهد و به آنها اجازه می دهد تا از پرندگان مهاجر که در ارتفاع بالاتری پرواز می کنند، تغذیه کنند که به نوبه خود ممکن است بیماری را از یک کشور یا قاره به کشور یا قاره دیگر منتقل کنند. به همین ترتیب، موضوع گسترده گسترش حومه شهر وقتی از نظر عدم تعادل فوری که برای اکوسیستم های روستایی به ارمغان می آورد، بیشتر مرتبط می شود، که تراکم جمعیت را افزایش می دهد و انسان ها را مجبور به تماس نزدیک تر با حیوانات (مانند جوندگان) می کند و خطر بیماری های جدید بین گونه ای را افزایش می دهد. وقتی این دیدگاه کل نگر به موارد واقعی (مانند سارس یا اچ آی وی/ایدز) گره می خورد، نسبت به توضیحات انتزاعی تر، با قدرت بیشتری در میان عموم مردم طنین اند
از می شود.
«گریه» () ترانه ای از خواننده و ترانه پرداز آمریکایی، بنسون بون است. این تزانه در ۴ آوریل ۲۰۲۴ از طریق نایت استریت و "وارنر رکوردز" به عنوان یکی از قطعات آلبوم نخست او با نام "آتش بازی و رول بلیدها" (۲۰۲۴) منتشر شد. ترانه توسط بون، جک لافرانتس و مالای نوشته شده است و مالای تهیه کنندگی آن را نیز برعهده داشته است. «گریه» پس از انتشار آلبوم در سراسر جهان وارد جدول های فروش شد و به رتبهٔ ۶۰ در ایالات متحده و ۵۵ در بریتانیا رسید. این ترانه از سوی طرفداران به عنوان یکی از قطعات محبوب آلبوم شناخته شده است. پیش زمینه. در ژانویه ۲۰۲۴، بنسون بون ترانهٔ «چیزهای زیبا» را منتشر کرد که با موفقیت تجاری گسترده ای روبه رو شد و در چندین کشور به رتبهٔ نخست جدول فروش رسید. چند ماه بعد، آلبوم نخست او به نام "آتش بازی و رول بلیدها" رسماً معرفی شد. آهنگسازی. «گریه» در آغاز حال وهوای یک بالاد آرام را دارد و سپس به قطعه ای پاپ راک پرانرژی و تند با مضمون دل شکستگی تبدیل می شود. این ترانه خام، صادقانه و از نظر احساسی عمیق است و تمرکز آن بر تجربهٔ دست کاری روانی و گس لایتینگ در یک رابطهٔ عاطفی است.