Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تیلودونتیا زیررده ای منقرض شده از پستانداران هوددان است که از پالئوسن پیشین تا ائوسن پسین چین، پالئوسن پسین تا ائوسن میانی در آمریکای شمالی شناخته شده است، جایی که آنها حداکثر تنوع گونه ای خود را نشان می دهند، ائوسن میانی پاکستان و ائوسن پیشین اروپا. آنها بدون اینکه نسلی از خود به جا بگذارند، بیشترین ارتباط را با همه دندانان، گروه دیگر منقرض شده، دارند. تیلودونت ها جانورانی با جثهٔ متوسط تا بزرگ بودند که احتمالاً از ریشه ها و غده ها در زیستگاه های معتدله تا نیمه گرمسیری تغذیه می کنند.
پافشاری بر باورها ، که گاهی به آن محافظه کاری مفهومی یا مقاومت در برابر واقعیت نیز گفته می شود، به معنای حفظ یک باور یا عقیده در مواجهه با اطلاعات جدیدی است که آن باور را رد می کند. فرضیه اولیه ای که بر آن پافشاری می شود، به عنوان "فرضیهٔ اولیهٔ سرسخت" شناخته می شود. پافشاری بر باورها یکی از انواع سوگیری های شناختی می باشد. این سوگیری ها، خطاهایی هستند ذهنی که به صورتی نظام مند به گرایش، نگرش، وهم یا باوری غلط منجر می شوند و در تصمیم گیری، استدلال، ارزیابی، یادآوری، ادراک و شناخت افراد تأثیر می گذارند. از آن جا که عقلانیت نیاز به انعطاف پذیری مفهومی دارد، پافشاری بر باورها با این دیدگاه که انسان ها گاهی اوقات به طور غیرعقلانی عمل می کنند، سازگار است. فیلسوف آلمانی تبارِ انگلیسی فردیناند شیلر () بر این باور است که پافشاری بر باورها باید «جزو قوانین بنیادین طبیعت» شمرده شود. علل پافشاری بر باورها. علت های پافشاری بر باورها هنوز به طور کامل روشن نشده اند. آزمایش های انجام شده در دهه ۲۰۱۰ نشان می دهند که فرآیندهای شیمی عصبی در مغز، مسئول گرایش قوی به یادگیری پاداش ها هستند. فرآیندهای مشابه ممکن است زیرساخت های پا
فشاری بر باورها را توضیح دهند. پیتر مریس جامعه شناسِ بریتانیایی آمریکایی () بر این عقیده است که فرآیند کنار گذاشتن یک باور مشابه با فرآیند غم و اندوه است. او می گوید: «تمایل به دفاع از پیش بینی پذیری زندگی یک اصل بنیادین و جهانی در روان شناسی انسان است.» انسان ها «نیاز عمیق و اصراری به پیوستگی و ثبات دارند.» مورگان اسلاشر و کریگ اندرسون (۱۹۸۹) اشاره می کنند که زمانی که باورها شکل گرفتند، معمولاً مقاومت زیادی در برابر تغییر از خود نشان می دهند. مطالعات مختلف فرضیه ای را حمایت کرده اند که این پدیده ممکن است به این دلیل باشد که فرد توضیحاتی می سازد که باورهایش را تأیید می کند. جاناتان بارون روانشناس آمریکایی () معتقد است یک انگیزه ی اجتماعی وجود دارد، زیرا فرد ممکن است فکر کند تغییر نظر در نظر دیگران ناپسند است و بنابراین، با حفظ موضع خود، نشان میدهد که صداقت و اعتماد به نفس دارد. «ایجاد یک دفاع (یک طرفه) برای قانع کردن دیگران (یا خود) از درست بودن یک موضع که قبلاً از صحتِ آن "مطمئن" است.» برخی از روانشناسان معتقدند که سه نوع از پافشاری بر باورها وجود دارد: یکی «برداشت ها در مورد خود»، دیگری «برداشت های اجتماعی»
مثلِ باورها درباره ی افراد خاص و سومی «نظریه های ساده انگارانه» درباره ی چگونگی عملکرد جهان. شواهدی از روان شناسی تجربی. طبق گفتهٔ لی راس () و کریگ اندرسون ()، «باورها در برابر شواهد تجربی که منطقی ویرانگر به نظر می رسند، به طرز قابل توجهی مقاوم هستند». آزمایش های زیر می توانند با استفاده از مفهوم پافشاری بر باورها توضیح داده شوند. اولین مطالعه در مورد پافشاری بر باورها توسط فستینگر، ریکن و شاختر انجام شد. این روان شناسان زمانی را با یک فرقه گذراندند که اعضای آن معتقد بودند جهان در ۲۱ دسامبر ۱۹۵۴ به پایان خواهد رسید. پس از اینکه پیش بینی آن ها به حقیقت نپیوست، اکثر پیروان همچنان بر عقیده خود مصمم ماندند. در بررسی ارزیابی مجدد تخمین های احتمالاتی با توجه به اطلاعات جدید، شرکت کنندگان تمایل واضحی به نادیده گرفتن اطلاعات جدید نشان دادند. در مطالعه ای دیگر لی راس و کریگ اندرسون برخی از شرکت کنندگان را به اشتباه به این باور رساندند که همبستگی مثبتی بین تمایل به خطرپذیری یک آتش نشان و عملکرد شغلی او وجود دارد. به دیگر شرکت کنندگان گفته شد که این همبستگی منفی است. پس از توضیح و آگاهی کامل شرکت کنندگان از عدم وجود ه
مبستگی بین تمایل به ریسک و عملکرد، آن ها همچنان در مصاحبه های بعدی به پافشاری بر باورهای خود ادامه دادند. این گونه آزمایش ها نشان می دهند که حتی زمانی که با مفاهیم ایدئولوژیکیِ بی طرف از واقعیت روبه رو می شویم، اگرچه این مفاهیم به تازگی کسب شده باشند یااز منابع ناشناخته منتقل شده باشند و رد آن ها برای ما هزینه یا ریسکی هم به همراه نداشته باشد، ما باز هم در طول زمان تمایل داریم که این مفاهیم را در سطح کلامی نپذیریم و در عمل از آن ها دست نکشیم، حتی اگر آزمایش ها و پیشگویی های بعدی آنها را کاملاً رد کنند. نمونه های «پافشاری بر باورها» در زمینه های مختلف. پافشاری بر باورها در مواجهه با شواهد جدید می تواند در زمینه های مختلف زندگی انسان ها مشاهده شود. در این بخش، به برخی از مثال های رایج این پدیده در جنبه های مختلف اجتماعی، فرهنگی و علمی پرداخته می شود.
خاطره هاپسال اپوس. ۲، مجموعه ای سه قطعه ای برای پیانو است که توسط موسیقیدان روس، پیوتر ایلیچ چایکوفسکی ساخته شده است. این اولین چرخه قطعات پیانو او بود که در سال ۱۸۶۷ ساخته شد. تاریخچه. "سوغات یا خاطره هاپسال" در زمان اقامت چایکوفسکی در هاپسال، سپس در امپراتوری روسیه (اکنون هاپسالو در استونی) نوشته شده است. او با برادرانش مودست و آناتولی چایکوفسکی و همچنین اعضای خانواده داویدوف در آنجا اقامت داشت. او این اثر را به ورا داویدوا تقدیم کرد. سه قطعه. خاطره هاپسال شامل سه قطعه برای پیانو است: اسکرتسو برای اولین بار توسط نیکلای روبینشتاین در ۲۷ فوریه ۱۸۶۸ اجرا شد. ماکس اردمانسدورفر آهنگ بدون کلام را برای ارکستر تنظیم کرد، این کار چنان چایکوفسکی را خشنود کرد که خود او آن را رهبری کرد.
تیم ملی فوتبال زنان آندورا نماینده آندورا در مسابقات فوتبال زنان است و تحت نظارت فدراسیون فوتبال آندورا، نهاد حاکم بر فوتبال در آندورا قرار دارد. شمایل تیم. کیت ها تأمین کنندگان کیت
ماشا ماگال () بازیگر اهل بلژیک است که به طور کلی در فیلم های ب بازی می کرد و تقریباً همیشه یک بازیگر نقش مکمل زن بود. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "هیولای پرشهوت"، "افسون – کشتارگاه دلپذیر" و "دختران اس اس" اشاره کرد.
کوارتت زهی شماره ۱ در ر ماژور پیوتر ایلیچ چایکوفسکی اپوس ۱۱، اولین قطعه از سه کوارتت زهی کامل او بود که در زمان حیاتش ساخته و منتشر شد. اولین تلاش او پس از تکمیل موومان اول کنار گذاشته شده بود. این آثار اولین بار در فوریه ۱۸۷۱ در مسکو در ۱۶/۲۸ مارس ۱۸۷۱ توسط چهار عضو از انجمن موسیقی روسیه: فردیناند لاوب و لودویک مینکوس، ویولن. پریانیشنیکف، ویولا؛ و ویلهلم فیتزنهاگن، ویولن سل ساخته شد. چایکوفسکی موومان دوم را برای ویولنسل و ارکستر زهی در سال ۱۸۸۸ تنظیم کرد. ساختار. این کوارتت دارای چهار موومان است: موومان دوم - آندانته کانتابیله. نشاط کمابیش حزین در موومان دوم که تبدیل به یکی از قطعات شناخته شده شده، مبتنی بر یک آهنگ محلی است که آهنگساز در خانه خواهرش الکساندرا و خانواده او، دیویدوف ها در کامنکا در اوکراین شنید که توسط یک نقاش خانه سوت زده می شد. لئو تولستوی. وقتی که این کوارتت در سال ۱۸۷۶ در یک کنسرت به افتخار لئو تولستوی اجرا شد، گفته شده که این نویسنده به خاطر این موومان به گریه افتاد: «تولستوی که کنار من نشسته بود و به آندانته کوارتت اول من گوش می داد، ناگهان به گریه افتاد».
پیر دو ریگو دو وودروئیل دو کاواگنیال، مارکی دو وودروئیل (؛ ۲۲ نوامبر ۱۶۹۸ – ۴ اوت ۱۷۷۸) یک فرماندار مستعمره ای کانادایی زاده در فرانسه نو در آمریکای شمالی بود. او فرماندار لوئیزیانای فرانسوی (۱۷۴۳–۱۷۵۳) بود و در سال ۱۷۵۵ آخرین فرماندار کل فرانسه نو شد. در سال های ۱۷۵۹ و ۱۷۶۰، بریتانیایی ها این مستعمره را در جنگ هفت ساله (که در ایالات متحده به عنوان جنگ فرانسوی ها و سرخپوستان شناخته می شود) فتح کردند.
مونیک مارتین (با نام مستعار گابریل ونسان؛ ۹ سپتامبر ۱۹۲۸–۲۴ سپتامبر ۲۰۰۰) نویسنده و تصویرگر بلژیکی کتاب های کودکان بود. او بیشتر به خاطر مجموعه کتاب های کودکان "ارنست و سلستین" مشهور است. زندگی نامه. مونیک مارتین در ۹ سپتامبر ۱۹۲۸ در بروکسل به دنیا آمد و در ۲۴ سپتامبر ۲۰۰۰ در همان جا درگذشت. "تخلص" او از نام کوچک پدربزرگ و مادربزرگش، گابریل و ونسان گرفته شده است. او قبل از شروع کار در دهه ۱۹۸۰ به عنوان تصویرگر مجموعه داستان های "ارنست و سلستین" که بعداً در سال ۲۰۱۲ یک فیلم سینمایی از روی آن اقتباس شد، به عنوان نقاش آبرنگ کار می کرد.
نوردستر یک منطقه اسکی کوهستانی است که در ۱۴ کیلومتری لیلهامر در نروژ، نه چندان دور از Sjusjøen قرار دارد. این منطقه در ارتفاع تقریبی واقع شده است، ۸۵۰ متر بالاتر از سطح دریا، و اسکی در ماه های دسامبر تا پایان مارس ارائه می دهد. در تابستان ها، این منطقه برای مردم محلی و تعداد فزاینده ای از گردشگران با فعالیت های بسیاری مانند پیاده روی، کایاک سواری، دوچرخه سواری، شکار بازی های کوچک و ماهیگیری محبوب است. این منطقه برای قرن ها به عنوان مزارع تابستانی مورد استفاده قرار می گرفته است که در آن کشاورزان محلی از ذوب آب استفاده کرده و حیوانات خود را برای تغذیه به دامنه کوه سرسبز می برند. در اوایل دهه ۱۹۹۰ اولین مهمانخانه ها برای سرگرمی گردشگران و مسافران ظاهر شدند.
توماس رودی (؛ ۴ آوریل ۱۹۴۱–۱۵ سپتامبر ۲۰۲۱) بازیگر اهل ایتالیا است. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "دختران اس اس"، "به من میگن ترینیتی"، "خانم دکتر ملوانان را بیشتر می پسندد"، "همسر سفیدپوش… عاشق آتشین مزاج"، "خانم دکتر رفته پیش جناب سرهنگ!"، "یک زن، دو دوست، چهار عاشق"، "یک پلیس زن در جوخه هرزه ها" و "راننده تاکسی" اشاره نمود.
```wikitext رصدخانه نجومی گائوچنگ (Gaocheng Astronomical Observatory) که با نام رصدخانه دنگفنگ نیز شناخته می شود، یک رصدخانه تاریخی در معبد حاکم ژو، در شهر گائوچنگ، نزدیک دنگ فنگ در استان هنان، چین قرار دارد. این مکان سنت دیرینه ای در رصدهای نجومی دارد که از زمان ژو باختری تا اوایل دودمان یوآن ادامه یافته است. در این مکان یک اشاره گر (ابزار) نیز وجود دارد که برای تقویم دایان در سال ۷۲۹ میلادی و رصدخانه بزرگ دوران یوآن استفاده می شد. این رصدخانه به عنوان بخشی از «آثار تاریخی دنگفنگ در مرکز آسمان و زمین» در سال ۲۰۱۰ در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شد. تاریخچه. دوران ژو باختری. اعتقاد بر این است که حاکم ژو (حدود ۱۰۴۲ پیش از میلاد) در این مکان یک «سایه انداز» (Ceyingtai) برای رصد خورشید ساخته بود، زیرا او این منطقه را مرکز آسمان و زمین می دانست. علاقه او به ریاضیات و نجوم/ستاره شناسی در کتاب Zhoubi Suanjing گزارش شده است. دوران دودمان تانگ. ستاره شناس یی شینگ (۶۸۳–۷۲۷) از دودمان تانگ، ۲۰ سایه انداز استاندارد در سراسر چین ساخت تا زمان وابسته به مکان جغرافیایی را اندازه گیری کند. بر اساس پیشنهاد لیو ژو از سال ۶۰۴ م
یلادی، ۱۰ عدد از این سایه اندازها در امتداد نصف النهار ۱۱۴ درجه شرقی گرینویچ از آسیای مرکزی تا ویتنام قرار داده شدند تا محیط زمین و انحرافات آن از کره کامل اندازه گیری شود. یکی از این رصدخانه ها در گائوچنگ قرار داشت. این رصدها برای ایجاد تقویم دایان استفاده شدند. در جنوب رصدخانه، در معبدی که به ژو گونگ اختصاص دارد، یک نمودار شی گوی ساخته شده توسط یی شینگ وجود دارد. بر اساس کتاب «Zhou Li» (آیین های ژو)، این مکان مرکز زمین است. دوران دودمان یوآن. رصدخانه بزرگ در سال ۱۲۷۶ در اوایل دودمان یوآن به دستور قوبلای خان ساخته شد و توسط ستاره شناسان گو شوجینگ (۱۲۳۱–حدود ۱۲۱۵) و وانگ شون (۱۲۳۵–۱۲۸۱) طراحی شد تا حرکت خورشید و ستارگان را رصد کرده و زمان را ثبت کند. این رصدخانه از سنگ و آجر ساخته شده است و شامل دو بخش است: بدنه و شی گوی (که به آن «خط کش اندازه گیری آسمان» نیز گفته می شود). ارتفاع آن به تنهایی ۹٫۴۶ متر و با احتساب دو کابین روی آن ۱۲٫۶۲ متر است. سایه انداز آن به طور غیرمعمول به صورت یک میله افقی بین دو کابین نصب شده است. شی گوی که به سمت شمال امتداد دارد، ۳۱٫۱۹ متر طول و ۰٫۵۳ متر عرض دارد و از ۳۶ سنگ مربعی ساخ
ته شده است که دو کانال موازی روی آن برای بررسی سطح بودن آن وجود دارد. موقعیت شی گوی مطابق با جهتی است که امروزه برای اندازه گیری نصف النهار استفاده می شود. در هنگام اندازه گیری، یک تیر روی شیارها قرار می گیرد و از جینگفو (ابزاری با سوراخ های زیاد) روی کانال ها برای اندازه گیری سایه استفاده می شود که دقت آن تا ۲ میلی متر است. در انقلاب زمستانی، طول سایه در ظهر تقریباً به اندازه شی گوی است. این رصدهای بسیار دقیق برای تقویم جدید شوشی (تقویم اعطای فصل) در سال ۱۲۸۱ استفاده شدند که به مدت ۳۶۴ سال مورد استفاده قرار گرفت. این تقویم در زمان خود پیشرفته ترین تقویم بود؛ طول سال اعتدالی ۳۶۵ روز، ۵ ساعت، ۴۹ دقیقه و ۲۰ ثانیه تعیین شد، مقداری که با مقدار گاه شماری میلادی مطابقت دارد، اما ۳۰۰ سال زودتر به دست آمده بود. در سال ۱۷۸۷، پیر سیمون لاپلاس از این اندازه گیری ها برای بررسی محاسبات خود در مورد تغییرات طولانی مدت میل دائرةالبروج و خروج از مرکز مدار زمین استفاده کرد. این رصدخانه اولین مورد از ۲۷ رصدخانه ای است که در اوایل دودمان یوآن ساخته شد.
وسترن های تلویزیونی () برنامه هایی در نیمه دوم قرن نوزدهم در محیط غرب وحشی، کانادای غربی و مکزیک در دوره حدود سال ۱۸۶۰ تا پایان به اصطلاح «جنگ های سرخ پوستان» هستند. آثار جدیدتر در ژانر وسترن از زیرژانر وسترن معاصر استفاده کرده است و رویدادها را در عصر مدرن یا زیرژانر وسترن فضایی قرار می دهد، اما هنوز هم از نگرش های قانون شکنانهٔ مرسوم در تولیدات سنتی وسترن الهام می گیرند. هنگامی که تلویزیون در اواخر دهه ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ محبوب شد، وسترن های تلویزیونی به سرعت مورد علاقه مخاطبان قرار گرفت و ۳۰ نمایش از این دست تا سال ۱۹۵۹ در زمان اصلی پخش شد. وسترن های سنتی در اواخر دهه ۱۹۶۰ محبوبیت خود را از دست داد، در حالی که فیلم های جدید عناصر وسترن را با انواع دیگر نمایش ها مانند درام خانوادگی، دلهره آور معمایی و درام جنایی ترکیب کردند. برنامه "بعد از ظهر شنبه" در رادیو یک پدیده قبل از تلویزیون در ایالات متحده بود که اغلب سریال های وسترن را پخش می کرد. فیلم های وسترن، جان وین، کن مینارد، آودی مورفی، تام میکس، و جانی مک براون، به علاوه «گاوچران های آوازخوان» مانند جین اتری، روی راجرز و دیل اوانز، دیک فورن، رکس آلن، تکس ریتر، کن
کرتیس، و باب استیل را به بت های اصلی مخاطبان جوان، تبدیل کردند.
پارک زمین شناسی لوشان () در منطقه ای اطراف پارک ملی لوشان در جیاجیانگ واقع شده است. این منطقه حفاظت شده با مساحتی بالغ بر از یانگ تسه تا حوضه دریاچه پویانگ امتداد دارد. جاذبه ها. جاذبه های طبیعی. این پارک شواهدی از یخبندان کواترنری و پرتگاه گسل های برجسته زمین شناسی از دوره کواترنری را در خود جای داده است. مناظر حاصل از این پدیده ها شامل کوه لو ("Lu'shan")، سایر کوه ها و قله ها، دره ها، ژرف دره ها، آبکند ها، سنگ چینه ها، غارهای طبیعی و آبشارها می شود. جاذبه های فرهنگی. این منطقه همچنین میزبان تعداد زیادی معبد تائوئیسم و بودیسم و همچنین چندین نشانه از کنفسیوس گرایی است. حفاظت. در سال ۱۹۹۶، کوه لو به عنوان میراث جهانی یونسکو ثبت شد. در سال ۲۰۰۴، پارک زمین شناسی لوشان به عضویت شبکه جهانی ژئوپارک ها درآمد. این پارک یک مقصد محبوب برای بازدیدکنندگان و جاذبه های گردشگری است و به عنوان مقصدی خنک برای تابستان شناخته می شود.
عمارت خاندان کونگ () () اقامتگاه تاریخی نوادگان مستقیم کنفوسیوس در شهر تایفو، زادگاه کنفوسیوس در استان شاندونگ، چین بوده است. سازه های باقی مانده عمدتاً به دوره های دودمان مینگ و دودمان چینگ بازمی گردند. از این عمارت، خانواده مسئول نگهداری مکان های کنفوسیوسی در کیوفو و مدیریت بزرگ ترین املاک خصوصی روستایی در چین بودند. خانواده کونگ مسئول برگزاری مراسم مذهبی پیچیده در مناسبت هایی مانند کاشت، برداشت، گرامیداشت درگذشتگان و جشن های تولد بودند. امروزه، این عمارت به عنوان موزه و بخشی از یونسکو میراث جهانی با عنوان «معبد و گورستان کنفوسیوس و عمارت خاندان کونگ در کیوفو» شناخته می شود. طرح بندی. این عمارت در شرق آرامگاه و پرستشگاه کنفوسیوس واقع شده است و پیش تر به آن متصل بوده است. طرح بندی این عمارت به سبک سنتی چینی است و فضاهای رسمی در جلوی مجموعه به سبک یامن از بخش های مسکونی در عقب جدا شده اند. علاوه بر یامن و اقامتگاه های داخلی، این مجموعه شامل یک مطالعه خانه شرقی و غربی و همچنین یک باغ پشتی نیز هست. در این طرح کلی، توزیع مکانی ساختمان ها بر اساس ارشدیت، جنسیت و وضعیت ساکنان آن ها، اصل کنفوسیوسی نظم و سلسله مراتب
را منعکس می کند: ارشدترین نواده کنفوسیوس در مرکز سه ساختمان اصلی اقامت داشت؛ برادر کوچک تر وی در تالار یی گون به شرق ساکن بود. مطالعه خانه شرقی برای ملاقات دوک یانشنگ با مهمانان رسمی و پرستش نیاکان استفاده می شد. مطالعه خانه غربی برای مطالعه، صرف غذا و سرگرمی خانواده به کار می رفت. در طرح فعلی، این عمارت شامل ۱۵۲ ساختمان با ۴۸۰ اتاق است که مساحتی حدود را پوشش می دهند. بلندترین سازه آن برج پناهگاه چهارطبقه ای () است که برای پناه گرفتن در هنگام حمله طراحی شده بود، اما هرگز مورد استفاده قرار نگرفت. این عمارت دارای آرشیوی با حدود ۶۰٬۰۰۰ سند مربوط به زندگی در این عمارت طی ۴۰۰ سال دوره دودمان های مینگ و چینگ است. تاریخچه. اولین عمارت خاندان کونگ مربوط به دوک یانشنگ در سال ۱۰۳۸ طی دودمان سونگ ساخته شد. در سال ۱۳۷۷، عمارت به دستور هونگ وو منتقل و بازسازی شد. در سال ۱۵۰۳، در دوره سلطنت هونگ جی، مجموعه به سه ردیف ساختمان با ۵۶۰ اتاق و – مانند معبد مجاور کنفوسیوس – به نه حیاط گسترش یافت. در طول دودمان چینگ، این عمارت در سال ۱۸۳۸ بازسازی کامل شد، اما در آتش سوزی سال ۱۸۸۶ بخش های مربوط به زنان دچار آسیب شد. حتی در طول آت
ش سوزی، مردان جرات ورود به بخش زنان برای اطفای حریق را نداشتند که منجر به خسارت بیشتر به این بخش شد. بخش های آسیب دیده در سال ۱۸۸۸ بازسازی شدند و هزینه این دو بازسازی قرن نوزدهم توسط امپراتور تأمین شد. با وجود این بازسازی ها، عمارت خاندان کونگ همچنان بهترین مجموعه مسکونی باقی مانده از دوره مینگ در این اندازه است. آخرین سرپرست خاندان کونگ که در این عمارت زندگی می کرد، کونگ دچنگ، نسل ۷۷ نوادگان کنفوسیوس بود. کونگ دچنگ به دلیل جنگ دوم چین و ژاپن در سال ۱۹۳۷ به چونگ چینگ فرار کرد و دیگر به کیوفو بازنگشت و در نهایت به تایوان در طی جنگ داخلی چین مهاجرت کرد. عمارت دیگری از خاندان کونگ در کوجاو توسط شاخه جنوبی نوادگان کنفوسیوس ساخته شده است. لباس های سنتی "هانفو" دودمان مینگ که توسط امپراتوران مینگ به نجیب زادگان چینی دوک های یانشنگ، نوادگان کنفوسیوس، اهدا شده بود، همچنان پس از گذشت بیش از پنج قرن در عمارت کنفوسیوس نگهداری می شوند. لباس هایی از امپراتوران دودمان چینگ نیز در آنجا حفظ شده اند. حکومت جورچن ها در دودمان جین و مغول ها در دودمان یوان به حمایت و پشتیبانی از دوک یانشنگ ادامه دادند.
کوه های گائولیگونگ ()() یک زیررشته کوهی از بخش جنوبی رشته کوه هِنگدوان هستند که در ارتفاعات غربی استان یوننان واقع شده اند و مرز بین جنوب غربی چین و شمال میانمار (برمه) را در بر می گیرند. جغرافیا. کوه های گائولیگونگ در امتداد کرانه غربی رود سالوین قرار دارند و از شهرستان گونگشان تا ولایت خودمختار دهونگ دای و جینگپو امتداد می یابند که مسافتی حدود است. این کوه ها به عنوان خط الرأس بین رودخانه های نوجیانگ (سالوین) و رود ایراوادی عمل می کنند. بلندترین قله این رشته کوه، قله گا هر (嘎普) با ارتفاع از سطح دریا است. این کوه ها از تنوع زیستی فوق العاده ای برخوردار هستند. این کوه ها دارای پنج منطقه اکولوژیکی هستند: ذخیره گاه ملی طبیعت کوه گائولیگونگ. ذخیره گاه ملی طبیعت کوه گائولیگونگ از سه بخش مجزا تشکیل شده است. یک بخش از این ذخیره گاه در قسمت جنوبی-مرکزی این رشته کوه قرار دارد و مساحتی بالغ بر را پوشش می دهد. این بخش حدود عرض دارد و تقریباً از شمال به جنوب امتداد دارد و بخش هایی از شهرستان لوشویی، استان باوشان و شهرستان تنگچونگ را در بر می گیرد. بخش دیگر این ذخیره گاه، منطقه دولونگجیان است که در غرب گونگشان قرار دارد
و محل سکونت مردم درونگ است. بلندترین قله در این ذخیره گاه، قله وونا با ارتفاع است. تاریخچه حفاظت. در سال ۱۹۸۳، ذخیره گاه ملی طبیعت کوه گائولیگونگ تأسیس شد و در سال ۱۹۹۲، صندوق جهانی طبیعت آن را به عنوان یک منطقه حفاظت شده درجه A معرفی کرد. در سال ۲۰۰۰، یونسکو آن را به عنوان عضوی از شبکه ذخیره گاه های زیست کره پذیرفت. این ذخیره گاه بخشی از مناطق حفاظت شده یوننان است که در سال ۲۰۰۳ تأسیس شد و به عنوان یک میراث جهانی شناخته می شود.
دژ گویا (; ) مجموعه ای نظامی متعلق به قرن هفدهم شامل استحکامات، نمازخانه و فانوس دریایی است که در منطقهٔ ساو لازارو در ماکائو قرار دارد. این مجموعه بخشی از یونسکو میراث جهانی مرکز تاریخی ماکائو محسوب می شود. از سال ۲۰۱۰، منظرهٔ قلعه و فانوس دریایی توسط دفتر ارتباط دولت مرکزی جمهوری خلق چین در منطقه اداری ویژه ماکائو مسدود شده است. این موضوع از سوی شهروندان محلی و پژوهشگران مورد انتقاد قرار گرفت و به عنوان شاهدی بر بی توجهی دولت ماکائو به حفاظت از میراث در برنامه ریزی شهری تلقی شد. معماری. قلعه و نمازخانه بین سال های ۱۶۲۲ تا ۱۶۳۸ ساخته شدند. بخشی از قلعه پیش از تلاش ناموفق هلند برای تصرف ماکائو از پرتغال ساخته شده بود و موقعیت مناسبی برای دفاع در برابر حملات دریایی فراهم می کرد. فانوس دریایی. فانوس دریایی در سال های ۱۸۶۴ تا ۱۸۶۵ ساخته شد و نخستین فانوس دریایی به سبک غربی در خاور دور، جنوب شرق آسیا یا سواحل چین محسوب می شود. این فانوس بر روی تپه گویا، با ارتفاع ، قرار دارد و نور آن در هوای صاف تا فاصلهٔ قابل مشاهده است. این مجموعه در بالاترین نقطهٔ شبه جزیره ماکائو ساخته شده و به نام تپه گویا نام گذاری شده است.
امروزه این مکان یکی از مقاصد گردشگری است. نمازخانه. نمازخانه (به پرتغالی: "Capela de Nossa Senhora da Guia"؛ به چینی: 聖母雪地殿教堂) حدود سال ۱۶۲۲ در داخل قلعه گویا ساخته شد. در سال ۱۹۹۸، طی کارهای مرمتی، فرسکوهایی در نمازخانه کشف شد که شامل مضامین غربی و چینی بودند. تهدید. در سال ۲۰۰۷، ساکنان ماکائو نامه ای به یونسکو نوشتند و نسبت به پروژه های ساختمانی اطراف میراث جهانی فانوس دریایی گویا (ارتفاع کانونی )، از جمله دفتر دفتر ارتباط دولت مرکزی جمهوری خلق چین در منطقه اداری ویژه ماکائو ()، شکایت کردند. در پی این شکایت، یونسکو به دولت ماکائو هشدار داد که منجر به امضای اطلاعیه ای از سوی ادموند هو، مدیر اجرایی سابق، برای تنظیم محدودیت های ارتفاع ساختمان ها در اطراف این مکان شد. در سال ۲۰۱۵، انجمن نیو ماکائو گزارشی به یونسکو ارسال کرد که نشان می داد دولت نتوانسته از میراث فرهنگی ماکائو در برابر تهدیدهای پروژه های توسعه شهری محافظت کند. یکی از موارد اصلی این گزارش، دفتر مرکزی دفتر ارتباط دولت مرکزی جمهوری خلق چین بود که در دامنه تپه گویا قرار دارد و دیدگاه قلعه گویا را که از نمادهای میراث جهانی ماکائو است، مسدود می کند. ی
ک سال بعد، رونی آملان، سخنگوی خدمات مطبوعاتی یونسکو، اعلام کرد که این سازمان از چین اطلاعات خواسته اما هنوز پاسخی دریافت نکرده است. در سال ۲۰۱۶، دولت ماکائو محدودیت ارتفاع را برای پروژه های مسکونی تأیید کرد که گفته می شود برخلاف مقررات ارتفاع ساختمان ها در اطراف فانوس دریایی گویا به عنوان یک میراث جهانی است. Ming K. Chan استاد دانشگاه استنفورد و Eilo Yu استاد دانشگاه ماکائو اظهار داشتند که موضوع فانوس دریایی گویا نشان دهندهٔ بی توجهی دولت ماکائو به حفاظت از میراث در برنامه ریزی شهری است.
گورستان قدیمی پروتستان ها () (؛ ) یک گورستان تاریخی در سانتو آنتونیو، ماکائو، چین است که در سال ۱۸۲۱ توسط کمپانی هند شرقی بریتانیا در ماکائوی پرتغال تأسیس شد. این گورستان در واکنش به کمبود مکان های دفن برای پیروان پروتستانتیسم در قلمرو کلیسای کاتولیک پرتغال و امپراتوری پرتغال ایجاد شد. این مکان آخرین آرامگاه جورج چینری (هنرمند)، رابرت موریسون و ساموئل دایر (مبلغان مسیحی)، هنری جان اسپنسر چرچیل (کاپیتان نیروی دریایی سلطنتی و از نوادگان وینستون چرچیل) و جوزف هارود آدامز (افسر نیروی دریایی ایالات متحده و نوه جان آدامز، دومین رئیس جمهور آمریکا) است. همچنین آندرس لیونگستدت، بازرگان، مترجم و تاریخ نگار سوئدی نیز در این گورستان دفن شده است. در سال ۲۰۰۵، این گورستان به طور رسمی به عنوان بخشی از میراث جهانی "مرکز تاریخی ماکائو" در یونسکو به ثبت رسید. تاریخچه. ماکائو از نظر پرتغالی ها سرزمینی مقدس و متعلق به کلیسای کاتولیک محسوب می شد و پروتستان ها اجازه دفن مردگان خود در دیوارهای شهر را نداشتند. از سوی دیگر، چینی ها نیز دفن خارجی ها را در خاک خود ممنوع کرده بودند. این مسئله باعث می شد که جامعه پروتستان، متشکل از بازرگ
انان بریتانیایی، آمریکایی و اروپای شمالی، مجبور به دفن مخفیانه مردگان خود در شب و خارج از دیوارهای شهر شوند. با این حال، این کار با خطر روبرو شدن با چینی ها یا احتمال هتک حرمت قبرها همراه بود. در سال ۱۸۲۱، پس از مرگ همسر رابرت موریسون (مری)، کمیته محلی کمپانی هند شرقی بریتانیا تصمیم به خرید قطعه زمینی در کنار ساختمان مرکزی خود گرفت و وضعیت قانونی آن را با مقامات پرتغالی تنظیم کرد تا دفن پروتستان ها در این مکان مجاز شود. پس از آن، این گورستان به همه پروتستان ها اختصاص یافت و قبرهای قبلی از مکان های دیگر به اینجا منتقل شدند. در این گورستان، افراد مختلفی از بریتانیا، ایالات متحده، هلند، دانمارک، سوئد، ارمنستان و آلمان دفن شده اند. بسته شدن گورستان. این گورستان در سال ۱۸۵۸ بسته شد، زمانی که مقامات پرتغالی تصمیم گرفتند همه دفن ها خارج از دیوارهای شهر انجام شوند. در سال ۱۹۷۱، ۲۲ سنگ قبر که در گورستان جدید یافت شده بودند، در دیوار گورستان قدیمی قرار گرفتند. همچنین در سال ۱۹۷۷، خاکستر لینزی راید، که تحقیقات بسیاری دربارهٔ این گورستان انجام داده بود، در اینجا پراکنده شد و یادبودی برای او نصب شد. کلیسای موریسون. در کنا
ر گورستان، کلیسای پروتستان ماکائو یا "کلیسای موریسون" قرار دارد که به افتخار رابرت موریسون نام گذاری شده است. اگرچه احتمالاً یک بنای مقدس در زمان تأسیس گورستان در اینجا وجود داشته، اما ساختمان فعلی مربوط به سال ۱۹۲۲ است و پس از جنگ جهانی دوم بازسازی شده است.
سه پل طبیعی () ، مجموعه ای از پل های طبیعی از جنس سنگ آهک هستند که در شهرک شیان نوشان ()، منطقه وولونگ، چونگ چینگ، چین قرار دارند. این پل ها در پارک ملی زمین شناسی کارست وولونگ قرار دارند که بخشی از کارست جنوب چین و کارست وولونگ به شمار می رود و در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شده است. در زبان چینی، این پل ها به نام اژدهای چینی نام گذاری شده اند: توصیف. این پل ها که بر روی رود یانگ شویی، شاخه ای از رود وو، قرار دارند، در مرکز یک منطقه حفاظت شده به مساحت واقع شده اند که شامل موارد زیر است: با توجه به اینکه فاصله بین انتهای بالایی پل تیان لانگ و انتهای پایینی پل هئی لانگ تنها است، این پل ها جزو طولانی ترین پل های طبیعی محسوب نمی شوند. میان این پل ها، فروچاله های چینگ لانگ و شن یینگ قرار دارند که عمقی بین ۲۷۶ تا ۲۸۵ متر و محیطی بین ۳۰۰ تا ۵۲۲ متر دارند.
جنگل پاگودا در معبد شائولین () به گورستان اصلی راهبان بودایی در معبد شائولین تحت کوه سونگ اشاره دارد. این مجموعه شامل حدود ۲۵۰ پاگودای یادبود است که در زیر یا درون آن ها خاکستر افراد متوفی قرار دارد و گورستان مساحتی حدود را پوشش می دهد. مرکز آن حدود از محوطه معبد فاصله دارد. این «پاگوداهای یادبود» واقعی نیستند، بلکه شبیه سازی هایی از برج ها هستند که نماد محل سکونت مردگان می باشند. در زبان انگلیسی سقف های برگردانده شده معمولاً «طبقات» نامیده می شوند. تعداد طبقات در برج های یادبود با وضعیت پیشین فرد متوفی همخوانی دارد. این گورستان تاریخ بیش از ۱۲۰۰ ساله دارد، اما استفاده از آن همچنان ادامه دارد. نه هر راهب می تواند در آن دفن شود؛ در بیشتر موارد، آن ها به نوعی برجسته هستند. به جز دو پاگودا که نمایانگر گروه های راهبان هستند، راهبان عادی که در موقعیت رهبری نبودند، در خارج از جنگل پاگودا دفن می شدند. در طول ۱۲۰۰ سال گذشته، تأسیسات مذهبی این مکان تغییرات بسیاری را تجربه کرده اند و اکنون به مراکز هنرهای رزمی و زمین گردشگری تبدیل شده اند. معبد اصلی به عنوان اولین مرکز بودیسم چان تخصصی در هنرهای رزمی چینی تأسیس شد. راه