Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دبی آن دوران شناخته شد (این مجله در سال ۱۹۰۲ تعطیل شد). از آن زمان به بعد، فعالیت های انتقادی اوگای از رویکردهای جنگجویانه و مناقشه آمیز به سمت رویکردهای معتدل و ملایم تغییر یافت. در ژوئن ۱۸۹۹ (میجی ۳۲)، او به درجه پزشک ارشد نظامی (معادل سرتیپ) ارتقا یافت و به عنوان رئیس بخش پزشکی لشکر دوازدهم به کوکورا (منطقه غربی)، یکی از سه مقر فرماندهی نظامی همراه با توکیو (منطقه شرقی) و اوساکا (منطقه مرکز)، منتقل شد. این انتقال، که نوعی «تبعید» محسوب می شد، از ۱۹ ژوئن ۱۸۹۹ تا ۲۶ مارس ۱۹۰۲ ادامه داشت. در دوران اقامتش در کوکورا، که هم زمان با اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم بود، مجموعه ای از چندین مقاله و خاطره نویسی در زمینه تاریخ نگاری و دیدگاه های مدرن نوشت. موری شونزابورو، برادر کوچکتر او، نوشت که اوگای در این زمان «دیدگاه های ملایم تر و دلسوزانه تری نسبت به افراد جامعه با وضعیت های پایین تر پیدا کرده است». در زندگی شخصی اش، با بازدید از مکان های تاریخی و فرهنگی در طی بازرسی های مربوط به معاینه سربازی، به تاریخ نگاری و جستجوی قبرها علاقه پیدا کرد، که بعدها در آثار تاریخی اش نمود یافت. در مارس ۱۹۰۲ (میجی ۳۵)، موری او
گای دستور انتصاب خود به عنوان رئیس بخش پزشکی لشکر اول را دریافت کرده و همراه با همسرش به توکیو رفت. در ژوئن همان سال، مجله ای به نام گِی مون با ترکیب مجله تعطیل شده «مِساواشی گوسا» به سرپرستی اوئدا بین تأسیس شد (هرچند به دلیل مشکلات با ناشر، مجله تعطیل شد؛ اما در اکتبر همان سال مجله جدیدی به نام «مان نِن سوشی» تأسیس گردید). در همان دوران، اوگای در دسامبر اولین نمایشنامه خود را نوشت و فعالیت هایش در زمینه تئاتر بیشتر از پیش جلب توجه کرد. از فوریه ۱۹۰۴ (میجی ۳۷) تا ژانویه ۱۹۰۶ (میجی ۳۹)، او به عنوان رئیس بخش پزشکی لشکر دوم در جنگ روسیه و ژاپن حضور داشت. در اکتبر ۱۹۰۷ (میجی ۴۰)، او به مقام پزشک ارشد ارتش (معادل درجه میانه ژنرال) ارتقا یافت و به عنوان رئیس بخش بهداشت ارتش (نهاد مسئول تعیین نیروهای پزشکی) منصوب شد. در سپتامبر همان سال، اوگای به عنوان هیئت داوران در اولین نمایشگاه هنرهای وزارت آموزش منصوب شد و ریاست بخش نقاشی غربی را بر عهده گرفت. در سال ۱۹۰۹ (میجی ۴۲)، با تأسیس مجله «سوبارو»، اوگای دوباره نوشتن را از سر گرفت و در هر شماره این مجله مقاله هایی منتشر کرد (این دوران به عنوان "دوره شکوفایی" توسط موکوتا
رو کینوشیتا توصیف شده است). آثار مشهور او از جمله "هاننیچی" "ویتا سِکشوالیس" مرغ" و "جوانی" در این مجله منتشر شد و همچنین نمایشنامه هایی چون "ماسک" و " سکوت" را ارائه داد. در سال نخست انتشار سوبارو، در ماه ژوئیه، اوگای از دانشگاه امپراتوری توکیو درجه دکتری ادبیات را دریافت کرد. اما بلافاصله بعد از انتشار مقاله "ویتا سکشوالیس" در شماره ژوئیه این مجله، انتشار آن ممنوع شد. در سال ۱۹۱۰ (میجی ۴۳)، اوگای به عنوان مشاور دپارتمان ادبیات دانشگاه کیئو منصوب شد (او ناگای کافو را به عنوان استاد پیشنهاد کرد). همچنین همان سال، تحت هدایت ایشیدا شینتارو، مدیر دانشگاه کیئو، مجله "میتا بونگاکو " تأسیس شد که در آن اوگای به عنوان مشاور و ناگای کافو به عنوان سردبیر فعال بود. در سال ۱۹۱۱ (میجی ۴۴)، اوگای آثار جدیدی مانند «کازویستیکا»و «توهم» را منتشر کرد و پس از پایان انتشار "جوانی"، دو رمان بلند جدید به نام های " غاز وحشی" و "خاکستر " را به طور همزمان منتشر کرد. در آوریل همان سال، در مقاله ای تحت عنوان "اصول ادبیات"، او اینطور نوشت: "در ابتدا باید گفت که هیچ گونه اصولی برای هنر وجود ندارد." او معتقد بود برای حذف آنارشیسم و سوسیال
یسمی که همراه با آن پدید آمده بود، سرکوب هنر تحت عنوان مبهم فردگرایی برای کشور زیان آور است؛ زیرا هیچ کشوری که آزادی پژوهش علمی و رشد آزادانه هنر را محدود کند، نمی تواند به شکوفایی دست یابد. بازنشستگی و درگذشت. در آوریل ۱۹۱۶ (تایشو ۵)، به دلیل پایین بودن سن اوگای هنگام انتصاب، او پس از هشت سال و نیم خدمت به عنوان رئیس بخش پزشکی ارتش، از این سمت کناره گیری کرد و به بخش ذخیره منتقل شد. در دسامبر ۱۹۱۸ (تایشو ۷)، او به عنوان مدیرکل موزه امپراتوری (که اکنون به نام موزه ملی توکیو شناخته می شود) و رئیس بخش کتابخانه به وزارت دربار پیوست و در ژانویه سال بعد به عنوان مشاور شورای بررسی سیستم امپراتوری منصوب شد. در سپتامبر ۱۹۱۸ (تایشو ۷)، اوگای به عنوان اولین رئیس آکادمی هنر امپراتوری (که اکنون به نام آکادمی هنر ژاپن شناخته می شود) منصوب گردید. از آنجایی که او دیدگاه های منفی نسبت به دوران های میجی و تایشو داشت، به عنوان رئیس کتابخانه وزارت دربار به بررسی و تدوین نام ها و تاریخ های مربوط به امپراتوران و دوران ها پرداخت. در ۹ ژوئیه ۱۹۲۲ (تایشو ۱۱)، در ساعت ۷ صبح، اوگای پس از مدتی درگیری با بیماری کلیوی و سل ریه در کنار خا
نواده و دوستان نزدیکش درگذشت. گفته می شود که در آخرین لحظات زندگی اش در بستر مرگ عباراتی چون "چه احمقانه، چه احمقانه!" بر زبان آورد. او در ۶۰ سالگی درگذشت. وصیت نامه معروف او که با عبارت "من می خواهم به عنوان انسانی اهل ایوامی، با نام موری رینتارو بمیرم" آغاز می شود، در تاریخ ۶ ژوئیه نوشته شده بود. طبق وصیت او، بر روی قبرش تنها عبارت "مقبره موری رینتارو" حک شد و هیچ گونه اشاره ای به نام "اوگای" یا درجه ها، رتبه ها و افتخارات پیشین او نشد. او در کوفوکوجی، معبدی در منطقه هونجو توکیو که با او پیوند داشت دفن شد و طبق وصیتش، ناکامورا فوستسو پس از زلزله بزرگ کانتو، او را به معبد زن رین جی در میتاکا (که اکنون بخشی از توکیو است) منتقل کرد. فعالیت های روشنفکری و انتقادی. موری اوگای در هر دو حوزه هایی که در آن تخصص داشت، یعنی ادبیات و پزشکی، شخصیتی بحث برانگیز و پر از مناقشه بود. در ادبیات، او از ایده ئالیسم حمایت می کرد، که معتقد بود باید مفاهیم ذهنی مانند ایده آل ها و آرمان ها به تصویر کشیده شوند. این دیدگاه او را در تقابل با نویسندگانی مانند تسوبوئوچی شویو قرار می داد، که از رئالیسم حمایت می کردند و بر لزوم به تصویر
کشیدن عینی امور و پدیده ها تأکید داشتند. در پزشکی، او بر پزشکی مدرن غربی تأکید داشت و مناقشات شدیدی با پزشکان سنتی ژاپنی و چینی داشت. در آن زمان، بیش از ۷۰ درصد از پزشکان ژاپن از طب سنتی پیروی می کردند. اوگای این وضعیت را مورد انتقاد قرار می داد و معتقد بود که بی توجهی به دانشمندان برجسته ای که در حوزه پزشکی مدرن پیشرفت کرده اند، مانند آنچه در آلمان دیده می شود، مانع پیشرفت پزشکی در ژاپن است. او همچنین خواستار افزایش تعداد پزشکان فارغ التحصیل از دانشگاه ها بود. با این حال، متخصصان برجسته پزشکی مدرن، مانند ماتسوموتو ریوجون که به عنوان بنیان گذاران پزشکی مدرن در ژاپن شناخته می شوند، به این مناقشات توجهی نمی کردند. با این وجود، اوگای این بحث ها را به مدت حدود شش سال با روزنامه نگاران ادامه داد. گاهی خود اوگای باعث آغاز مناقشات می شد. به عنوان مثال، زمانی که شویو در مجله «واسه دا بونگاکو» توضیح کوتاهی دربارهٔ تفسیر آثار شکسپیر ارائه کرد، اوگای نقدی در مجله «شیراگامی سوشی» منتشر کرد که به مناقشه ای بین آن ها منجر شد. چنین مناقشاتی که اوگای در آن ها شرکت داشت، گاهی به عنوان «روشنگری جنگ طلبانه» توصیف شده است. با ا
ین حال، برخی منتقدان در مورد این که آیا او شایسته عنوان روشنگر است یا خیر، تردید دارند. در دهه سی زندگی اش، فعالیت های انتقادی او آرام تر شد. به عنوان مثال، پس از جنگ چین و ژاپن، او مجله ای به نام «مساماشی گوسا» را تأسیس کرد و به نقد و بررسی جمعی آثار پرداخت. فعالیت های گسترده ادبی و روابط اجتماعی. همان طور که عناوین متعدد او نشان می دهند، موری اوگای در زمینه های مختلف ادبی فعالیت گسترده ای داشت. به عنوان مترجم، دو اثر برجسته اولیه او شامل مجموعه شعر ترجمه شده «سایه مادر» (به طور مشترک ترجمه شده) و «شاعر بداهه سرا» است که به طور متناوب بین سال های ۱۸۹۲ تا ۱۹۰۱ منتشر شد. «سایه مادر» تأثیر زیادی بر شعر مدرن دوره میجی داشت و «شاعر بداهه سرا» با نثر زیبا و فصیح خود ادیبان دوره میجی را مجذوب کرد. این اثر باعث شد که بسیاری از جوانان علاقه مند به ادبیات، مانند ماسامونه هاکچو، با نسخه ای از این کتاب در دست، به ایتالیا سفر کنند. اوگای همچنین ترجمه های متعددی از نمایشنامه ها انجام داد که بسیاری از آن ها در مجله کابوکی (با ویراستاری برادرش تاکجی) منتشر شدند. علاوه بر این، او حتی به ترجمه اُپرا نیز پرداخت. او پس از شش سا
ل تحصیل در اروپا، با موسیقیدانانی مانند کودا نوبو (خواهر کودا روهان) دربارهٔ موسیقی غربی بحث و گفتگو می کرد. علاوه بر ترجمه آثار خارجی، او پس از بازگشت به ژاپن، نقدهای روشنگرانه ای در زمینه تئاتر نوشت. ترجمه های او فراتر از آثار ادبی بودند و موضوعاتی مانند زیبایی شناسی را نیز شامل می شدند، مانند ترجمه «کلیات زیبایی شناسی» اثر هارتمن. زیبایی شناسی اوگای تنها به ترجمه محدود نمی شد، بلکه در مناقشات فلسفی او با تسوبوچی شویو دربارهٔ بی اعتقادی به آرمان ها نیز مشهود بود. روابط اجتماعی او نیز گسترده و متنوع بود، اوگای که چهار سال در آلمان تحصیل کرده بود، از روابط محدود و بسته دوری می کرد و به فضایی شبیه به سالن های اجتماعی غربی علاقه داشت. حتی در زمان کار در دولت، به جای گوشه نشینی در کتابخانه، با برگزاری جلسات ادبی و شعرخوانی در خانه خود با افراد مختلف ارتباط برقرار می کرد. در سال های پایانی زندگی، آثار تاریخی-زندگی نامه ای او مانند «شیبوئه چووسای» که به صورت دنباله دار در روزنامه «توکیو نیچی نیچی»منتشر می شد، با استقبال خوبی از سوی خوانندگان و ویراستاران مواجه نشد و ارزیابی ها نسبت به آن چندان مطلوب نبود. پس از مر
گ او، انتشارات شینچوشا و دو انتشارات دیگر انتشار مجموعه کامل آثار او در ۱۸ جلد را برعهده گرفتند و به این ترتیب اعتبار او تا حدی حفظ شد. در سال ۱۹۳۶ (شووا ۱۱)، به لطف تلاش های ادیبان علاقه مند به او، از جمله کینوشیتا موکوتارو، «مجموعه کامل آثار اوگای» توسط انتشارات ایوانامی شوتن در کنار «مجموعه کامل آثار سوسه کی» منتشر شد و این آثار جایگاه معتبری یافتند.
رز بودن (به انگلیسی: Being Rose) یک فیلم درام آمریکایی محصول سال ۲۰۱۷ به کارگردانی راد مک کال است. این فیلم در سراسر کشور به صورت ویدئو به درخواست در ۴ ژانویه ۲۰۱۹ منتشر شد. فیلم در ۷ نوامبر ۲۰۱۷ در جشنواره فیلم لون استار در فورت ورث برای اولین نمایش جهانی به عنوان فیلم اصلی شب افتتاحیه انتخاب شد. داستان. پس از تشخیص مشکلات جدی سلامتی، پلیس سابق رز جونز (سیبل شفرد)، با ویلچر به یک سفر جاده ای می رود تا به دنبال پسر غریبه اش ویل (اریک فلوس) بگردد. این سفر با اقامت در اسپاهای بهداشتی همراه است. در طول راه، او عاشق مکس (جیمز برولین)، یک گاوچران پیر خوش تیپ می شود که به دوراهی خودش رسیده است. با این حال او به خانه برمی گردد تا آخرین هفته های زندگی خود را با دوستان زن خود بگذراند. مکس برای دیدن او می آید و سعی می کند او را به مزرعه خود ببرد اما او از رفتن امتناع می کند.
ACT-R (تلفظ /ˌækt ˈɑr/) که به معنای «کنترل انطباقی تفکر—عقلانی» یک نوع معماری شناختی است که عمدتاً توسط جان رابرت اندرسون و کریستین لبییر در دانشگاه کارنگی ملون توسعه یافته است. مانند دیگر معماری های شناختی، هدف ACT-R این است که عملیات پایه و تجزیه ناپذیر شناختی و ادراکی که ذهن انسان را تشکیل می دهد، تعریف کند. در نظریه ACT-R، هر کاری که انسان ها می توانند انجام دهند، باید از مجموعه ای از همین عملیات مجزا تشکیل شده باشد. بخش بزرگی از مفروضات بنیادین ACT-R نیز از پیشرفت های علوم اعصاب شناختی الهام گرفته اند. در عین حال می توان ACT-R را ابزاری دانست که مشخص می کند مغز چگونه سازمان یافته است و این سازمان دهی چگونه ماژول های پردازشی جداگانه را قادر می سازد تا شناخت را شکل دهند. الهام. ACT-R از آثار آلن نیوول الهام گرفته است. او همیشه برای مطرح کردن نظریه های یکپارچه به عنوان تنها راه واقعی برای کشف بنیان های شناخت تلاش می کرد. در واقع اندرسون، نیوول را مهم ترین منبع الهام بر نظریه خود می داند. شکل و شمایل ACT-R. همانند سایر معماری های شناختی تأثیرگذار (از جمله سوآر، کلاریون و EPIC)، نظریه ACT-R نیز به صورت یک پیا
ده سازی رایانشی پیاده سازی شده است که از نوع مفسر، و شامل یک زبان کدنویسی ویژه است. خود این مفسر در لیسپ نوشته شده است و می توان آن را در هر توزیع زبان لیسپ معمولی بارگیری کرد. این بدین معنی است که هر پژوهشگری می تواند کد ACT-R را از وبگاه رسمی ACT-R دریافت کند، آن را در یک توزیع لیسپ معمولی بارگذاری نماید و به کل نظریه در قالب یک مفسر ACT-R دسترسی پیدا کند. علاوه بر این، چنین کاری به پژوهشگران این امکان را می دهد تا دیگر مدل های شناخت انسان را در قالب اسکریپتی به زبان ACT-R تعریف کنند. اجزای ابتدایی و انواع داده ای این زبان طوری طراحی شده اند که بتوانند مفروضات نظری درباره شناخت انسان را منعکس کنند. این مفروضات بر پایه انبوهی از شواهد بدست آمده از آزمایش های روان شناسی شناختی و تصویربرداری از مغز قرار دارند. ACT-R مانند یک زبان برنامه نویسی، یک چارچوب است، بدین معنی که پژوهشگران در ACT-R برای انجام وظایف گوناگون (مثلاً برج هانوی، حافظه متن یا فهرست واژه ها، درک زبان، ارتباط، کنترل هواپیما) «مدل»هایی (یعنی برنامه هایی) می سازند. این مدل ها منعکس کننده مفروضات مدل سازان درباره آن وظیفه در چارچوب دیدگاه شناختی
ACT-R هستند. پس از تکمیل این مرحله می توان مدل را اجرا کرد. با اجرای یک مدل، شبیه سازی گام به گامی از رفتار انسان به صورت خودکار تولید می شود که در آن هر عمل شناختی بطور جداگانه (از جمله رمزگذاری و بازیابی حافظه، رمزگذاری دیداری و شنیداری، برنامه ریزی و اجرای حرکت ها، و دستکاری تصاویر ذهنی) مشخص شده است. هر گام با پیش بینی های کمّی دو پارمتر میزان تأخیر و دقت عملکرد همراه است. می توان مدل را با مقایسه خروجی آن با داده های بهدست آمده از آزمایش های رفتاری محک زد. در سال های اخیر، قابلیت های ACT-R گسترش یافته تا بتواند پیش بینی های کمّی از الگوهای فعال سازی در مغز را نیز ارائه کند. این موارد شامل الگوهایی است که در آزمایش های تصویربرداری تشدید مغناطیسی کارکردی شناسایی می شوند. به طور مشخص، در ACT-R امکان پیش بینی شکل و سیر زمانی پاسخ بالد در چندین ناحیه مغزی، از جمله ناحیه های دست و دهان در قشر حرکتی، قشر پیش پیشانی چپ، قشر سینگولیت قدامی، و عقده های قاعدهای فراهم شده است. مروری کوتاه. مهم ترین فرض در ACT-R این است که دانش انسان را می توان به دو گروه تجزیه ناپذیر تقسیم کرد: "حافظه آشکار" و "حافظه رویه ای." در کد
ACT-R، دانش آشکار به شکل «قطعه»' نمایش داده می شود، یعنی نمایش های برداری از ویژگی های جداگانه و مستقل، که هرکدام از طریق یک شکاف برچسب دار' در دسترس خواهد بود. قطعه ها از طریق «بافر» نگهداری شده و در دسترس قرار می گیرند. این بافرها نمای جلوییِ جزئی از سیستم هستند که «ماژول» نامیده می شود، یعنی ساختارهای تخصصی و عمدتاً مستقل در مغز. دو نوع ماژول وجود دارد: تمام ماژول ها فقط از طریق بافرهایشان در دسترس هستند. محتوای بافرها در یک لحظه خاص، حالت ACT-R را در آن لحظه نشان می دهد. تنها استثنا، ماژول رویه ای است که دانش رویه ای را ذخیره و اعمال می کند. این ماژول بافر قابل دستیابی ندارد و در واقع برای دسترسی به محتوای سایر ماژول ها استفاده می شود. دانش رویه ای به شکل «تولیدها» نمایش داده می شود. واژه «تولید» بازتاب دهنده پیاده سازی واقعی ACT-R به عنوان یک سامانه تولیدی است، اما در عمل، یک «تولید» در درجه نخست یک نمادسازی صوری است که جریان اطلاعات از نواحی قشری (یعنی بافرها) به عقده های قاعدهای و بالعکس (بازگشت به قشر) را مشخص می کند. در هر لحظه، یک الگو-یاب داخلی به دنبال تولیدی می گردد که با حالت کنونی بافرها مطابق
ت داشته باشد. در هر لحظه فقط یک تولید می تواند اجرا شود. با اجرای آن تولید، محتوای بافرها دست خوش تغییر می شود و در نتیجه حالت سامانه نیز تغییر می کند. بنابراین، در ACT-R، فرایند شناخت به صورت پشت سرهم از فعال شدن تولیدها پدیدار می شود. مبحث تقابل نمادگرایی پیوندگرایی. در علوم شناختی، نظریه های گوناگون معمولاً تنها به یکی از رویکردهای «نمادگرا» یا «پیوندگرا» نسبت داده می شوند. در این میان، ACT-R مشخصاً در حوزه «نمادگرا» جای دارد و در کتاب های درسی و مجموعه های استاندارد نیز این چنین طبقه بندی می شود. اجزای آن (قطعه ها و تولیدها) گسسته هستند و عملیات آنها نحوی است، یعنی به محتوای معنایی بازنمایی ها ارجاع نمی دهد، بلکه تنها به ویژگی هایی از آنها نگاه می کند که برای مشارکت در محاسبات مناسب هستند. این امر در شکاف های قطعه ها و ویژگی های تطبیق بافر در تولیدها کاملاً مشهود است. هر دوی آن ها مانند متغیرهای نمادین استاندارد عمل می کنند. اعضای جامعه ACT-R، از جمله توسعه دهندگان آن، ترجیح می دهند ACT-R را به عنوان چارچوبی کلی در نظر بگیرند که توضیح می دهد مغز چگونه سازمان یافته است و این سازمان دهی چگونه به آنچه در روا
ن شناسی شناختی «ذهن» تلقی و مطالعه می شود، شکل می دهد. این دیدگاه فراتر از بحث سنتی نمادگرا/پیوندگرا است. در عین حال، این رویکرد با طبقه بندی ACT-R در حوزه سامانه های نمادگرا منافاتی ندارد، چرا که همه رویکردهای نمادگرا به شناخت، می کوشند ذهن را به عنوان حاصل عملکرد مغز، متشکل از اجزا و سامانه ها، توصیف کنند. یک بدفهمی رایج این است که چون ACT-R می کوشد عملکرد مغز را توصیف کند، ممکن است سامانه ای نمادگرا نباشد. این تصور از دو جهت نادرست است: بدفهمی های دیگری نیز به دلیل ویژگی های شرکت پذیری برخی از خصوصیات ACT-R پدید می آید، مانند اینکه قطعه ها سیگنال فعال سازی را بین یکدیگر انتشار می دهند یا اینکه قطعه ها و تولیدها تنها ویژگی های کمّی که به خودشان مرتبط است را منتقل می کنند. هیچ یک از این ها با ماهیت بنیادین نمادین این اجزا تناقض ندارد، زیرا نقش آن ها در گزینش واحدها و در نهایت در محاسبه، همچنان در چارچوبی نمادین صورت می گیرد. نظریه، پیاده سازی، و ACT-R خالص. توسعه دهندگان ACT-R همواره بر اهمیت تمایزگذاری میان خود نظریه و پیاده سازی آن تأکید دارند. در واقع، بخش قابل توجهی از پیاده سازی، بازتاب دهنده تمام نظریه
نیست. برای مثال، در پیاده سازی کنونی، «ماژول» های اضافی وجود دارند که صرفاً به دلیل اهداف محاسباتی ایجاد شده اند و قرار نیست نشان دهنده چیزی در مغز باشند (برای نمونه، ماژولی وجود دارد که مولد اعداد شبه تصادفی را در خود جای داده). همچنین این پیاده سازی طوری طراحی شده که پژوهشگران بتوانند نظریه را تغییر دهند؛ مثلاً پارامترهای استاندارد را عوض کنند یا ماژول های جدیدی بسازند و رفتار ماژول های موجود را بطور جزئی اصلاح کنند. و نهایتاً، اگرچه آزمایشگاه اندرسون در دانشگاه کارنگی ملون کد رسمی ACT-R را نگهداری و منتشر می کند، ولی پیاده سازی های جایگزین دیگری از نظریه نیز همزمان ارائه و منشتر شده اند. از جمله «jACT-R» (نوشته آنتونی هریسون در آزمایشگاه پژوهش نیروی دریایی) که با زبان جاوا پیاده سازی شده و «Python ACT-R» که به زبان پایتون است و توسط ترنس استیوارت و رابرت وست در دانشگاه کارلتون کانادا توسعه یافته است. ACT-RN (که اکنون دیگر پشتیبانی نمی شود) نیز پیاده سازی کاملاً عصب محور از نسخه ۱۹۹۳ نظریه بود. تمامی این نسخه ها کاملاً کاربردی بودند و مدل های متعددی با هریک از آن ها نوشته و اجرا شده اند. به دلیل این آزادی
عمل در پیاده سازی، جامعه ACT-R هنگامی که از نسخه رسمی مبتنی بر لیسپ استفاده شود و نظریه را در شکل اصلی خودش، و بدون تغییر به کار بگیرند، از اصطلاح «ACT-R خالص» استفاده می کند. کاربردها. در گذر زمان، از مدل های ACT-R در بیش از ۷۰۰ مقاله علمی گوناگون استفاده شده است و در مقالات بسیار بیشتری نیز ارجاع داده شده است. حافظه، توجه و کنترل اجرایی. سامانه حافظه آشکار در ACT-R از همان آغاز برای مدل سازی حافظه انسانی به کار رفته است. در طی سال ها، این مدل برای شبیه سازی شمار فراوانی از پدیده های شناخته شده استفاده شده است، از جمله «اثر هوادار» در تداخل اطلاعات مرتبط، اثر تازگی' و اثر برتری' در حافظه فهرستی'، و یادآوری سریالی'. ACT-R برای مدل سازی فرایندهای توجه و کنترل در پارادایم های شناختی گوناگون نیز به کار رفته است. از جمله در وظیفه استروپ، انعطاف پذیری در وظایف، دوره مقاوم روان شناختی، و چندوظیفگی. زبان طبیعی. گروهی از پژوهشگران برای مدل سازی جنبه های گوناگون زبان طبیعی از ACT-R بهره گرفته اند. این مدل ها شامل مدل سازی تجزیه نحوی، درک زبان، فراگیری زبان، و درک استعاره می شوند. وظایف پیچیده. از ACT-R برای توصیف شیوه
حل مسائل پیچیده توسط انسان (مانند برج هانوی، یا چگونگی حل معادلات جبری) استفاده شده است. همچنین در مدل سازی رفتار انسان هنگام رانندگی و هدایت هواپیما نیز به کار رفته است. با افزودن قابلیت های ادراکی–حرکتی، استفاده از ACT-R در حوزه فاکتورهای انسانی و تعامل انسان–رایانه رشد چشمگیری یافته است. برای نمونه، در مدل سازی رفتار رانندگی تحت شرایط مختلف، جستجوی بصری در فهرست منوهای نرم افزار، و مرور وب. علوم اعصاب شناختی. در سال های اخیر، ACT-R برای پیش بینی الگوهای فعال سازی مغز در آزمایش های تصویربرداری نیز بکار رفته است. مدل های ACT-R بطور موفقیت آمیزی فعال شدن قشر پیش پیشانی و آهیانه ای را در بازیابی حافظه، فعالیت قشر سینگولیت قدامی را در عملیات کنترل، و تغییرات ناشی از تمرین در فعالیت مغزی را شبیه سازی کرده اند. آموزش. بارها از ACT-R به عنوان زیربنای مربیان شناختی استفاده شده است. این سامانه ها یک مدل ACT-R درونی دارند تا رفتار دانش آموز را شبیه سازی کنند و آموزش و برنامه درسی شخصی سازی شده ارائه دهند، بطوری که تلاش کنند دشواری های احتمالی دانش آموز را حدس بزنند و پشتبانی فراهم سازند. این «مربیان شناختی» در پژوهش
های یادگیری و مدل سازی شناختی، بویژه در مرکز علوم یادگیری پیتسبرگ کاربرد داشته اند و نسخه های موفقی مانند «مربی شناختی ریاضیات» در هزاران مدرسه در سراسر ایالات متحده استفاده می شوند. تاریخچه کوتاه. سال های اولیه: ۱۹۷۳ تا ۱۹۹۰. ACT-R میراث دار نهایی مجموعهای از مدل های بهتدریج دقیق تر از شناخت انسان است که توسط جان رابرت اندرسون شکل گرفته اند. ریشه آن به مدل HAM (حافظه تداعی گرای انسان) در ۱۹۷۳ بازمی گردد که اندرسون و گوردون باور ارائه کردند. مدل HAM سپس به اولین نسخه نظریه ACT گسترش یافت. این نخستین باری بود که حافظه رویه ای به سیستم حافظه آشکار اولیه اضافه شد و تمایز محاسباتی ای را معرفی کرد که بعدها نشان داده شد در مغز انسان نیز وجود دارد. سپس این نظریه در مدل ACT* بیشتر بسط یافت. همگرایی با تحلیل عقلانی: ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۸. در اواخر دهه ۱۹۸۰، اندرسون بر رویکردی ریاضی با عنوان «تحلیل عقلانی» متمرکز شد. فرض بنیادین در تحلیل عقلانی این بود که شناخت انسان به شکل بهینه ای سازگار است و برآوردهای دقیق از کارکردهای شناختی، ویژگی های آماری محیط را منعکس می کند. در ادامه اندرسون به توسعه نظریه ACT بازگشت و تحلیل عقلانی ر
ا به عنوان چارچوبی یکپارچه وارد کرد. به همین دلیل نام نظریه به «ACT-R» تغییر یافت و حرف «R» نشان دهنده «Rational» است. در سال ۱۹۹۳، اندرسون با کریستین لبییر آشنا شد. لبییر در حوزه مدل های پیوندگرا و بویژه الگوریتم «همبستگی آبشاری» در همکاری با اسکات فالمن شناخته شده بود. همکاری آن ها به انتشار ACT-R نسخه 4.0 انجامید. به لطف مایک برن، نسخه 4.0 شامل قابلیت های ادراکی–حرکتی (با الهام از معماری EPIC) نیز می شد که کاربرد نظریه را بسیار گسترش داد. تصویربرداری مغزی و ساختار ماژولار: ۱۹۹۸ تا ۲۰۱۵. پس از عرضه ACT-R 4.0، اندرسون رفته رفته به توجیه عصب شناختی نظریه خود علاقه مند شد و مطالعات تصویربرداری مغزی را آغاز کرد. نیاز به تطبیق با مکان یابی های مغزی منجر به بازنگری گسترده ای در نظریه شد. در ACT-R 5.0، مفهوم ماژول ها مطرح شد که مجموعه ای تخصصی از بازنمایی های رویه ای و آشکار را شامل می شدند و می توانست با سیستم های مغزی شناخته شده نگاشت پیدا کند. بعلاوه، تعامل بین حافظه رویه ای و آشکار در این مرحله، از طریق بافرهایی انجام می گرفت که در عمل،سازوکار فعال نگه داشتن اطلاعات بودند. نسخه جدید کدتر، یعنی ACT-R 6.0، در سا
ل ۲۰۰۵ ارائه شد و پیشرفت های مهمی در زبان کدنویسی ACT-R داشت. از جمله ویژگی «تطبیق الگوی پویا» در مشخصات تولیدها افزوده شد که انعطاف بیشتری در اشاره به اسلات های بافر داشت. شرح کامل و اهداف نسخه 6.0 در مقاله اندرسون (۲۰۰۷) آمده است. ACT-R 7.0: از ۲۰۱۵ تاکنون. در کارگاه سال ۲۰۱۵ پیشنهاد شد که تغییرات نرم افزاری صورت گرفته مستلزم افزایش در شماره گذاری نسخه ها به ACT-R 7.0 است. یکی از تغییرات مهم در نسخه جدید، حذف الزام استفاده از «نوع قطعه» از پیش تعریف شده بود. این باعث شد پژوهشگران در نمایش دانش (بویژه هنگام یادگیری اطلاعات جدید) آزادی بیشتری داشته باشند. همچنین باعث ساده تر شدن نحوه نگارش اعمال در تولیدها شد، چراکه اکنون همگی شکل نحوی یکسانی دارند. افزون بر این، یک رابط راه دور بر پایه JSON RPC 1.0 به کد افزوده شد تا کار با زبان های دیگر بغیر از لیسپ را آسان تر کند. آموزش های عرضه شده با نرم افزار نیز با مثال های پایتون به روزرسانی شده اند. کارگاه و مدرسه تابستانی. در سال ۱۹۹۵، دانشگاه کارنگی ملون میزبانی کارگاه سالانه و مدرسه تابستانی ACT-R را آغاز کرد. امروزه، کارگاه ACT-R در کنفرانس سالانه MathPsych/ICCM
برگزار می شود و مدرسه تابستانی آن هرساله در پردیس دانشگاه کارنگی ملون (هم به صورت حضوری و هم مجازی) تشکیل می گردد. پروژه های جانبی. سیر طولانی توسعه نظریه ACT-R موجب تولد پروژه های موازی و مرتبطی شده است. از جمله سیستم تولیدی PUPS، نخستین پیاده سازی نظریه اندرسون که بعدها رها شد؛ و ACT-RN، یک پیاده سازی عصبی کامل از نسخه ۱۹۹۳ نظریه که اکنون متوقف شده است. همچنین، لین ردر در دانشگاه کارنگی ملون مدل SAC را توسعه داد که از بسیاری جهات با هسته حافظه آشکار ACT-R شباهت هایی دارد. در رساله دکتری کریستوفر دَنسی در دانشگاه کارنگی ملون، مدل «ACT-R/Phi» ایجاد شد که ماژول های فیزیولوژیکی را به ACT-R افزود تا بتواند با فرایندهای فیزیولوژیکی انسان هم گام شود. پیاده سازی سبکی نیز به نام «pyACTUp» وجود دارد که تنها بخش حافظه کاری در ACT-R را در پایتون پیاده سازی کرده و برای مدل های یادگیری نظارت شده سبک بکار می رود. این مدل توسط دان مریسون توسعه یافته است. در این مدل، ACT-R بصورت یک یادگیری نظارت شده تک مُدی برای وظایف خوشه بندی پیاده سازی شده است.
... و مدام شیطان را در جهنم نهادند () یک فیلم کمدی-درام تاریخی به کارگردانی بیتو آلبرتینی است که در سال ۱۹۷۳ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می توان به آنتونیو کانتافورا، ماریو فِرِرا و رناتو بالدینی اشاره کرد. این فیلم دنبالهٔ "شیطانت را در جهنم من بگذار" (۱۹۷۲) بود که یک سال پیش تر ساخته شده بود.
سطوح مختلفی از نظام دادگستری در انگلستان و ولز وجود دارد—انواع مختلف دادگاه ها قاضی های متفاوتی دارند. آنان همچنین یک سلسله مراتب دقیق از اهمیت را تشکیل می دهند، سازگار با ترتیب دادگاه هایی که در آن ها حضور دارند، به طوری که قضات دادگاه تجدیدنظر نسبت به قضات ناحیه ای که در دادگاه های شهرستان و دادگاه های صلح حضور دارند، وزن بیشتری دارند. در ۱ آوریل ۲۰۲۰، ۳۱۷۴ قاضی در انگلستان و ولز مشغول به کار بودند. برخی از قضات با صلاحیت قضایی در سراسر بریتانیا نیز در انگلستان و ولز حضور دارند، به ویژه قضات دیوان عالی بریتانیا و اعضای دیوان ها. اگرچه درخواست های پرشماری از سوی دانشگاهیان و سیاستمداران ولز برای نظام حقوقی ولز صورت گرفته است. برپایهٔ حقوق نوشته، استقلال قضایی مستمر برای قضات تضمین شده است.