Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
لئو گاسمن (؛ زادهٔ ) خواننده، ترانه سرا و بازیگر اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۱۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی و حرفه. لئو گاسمن در تاریخ ۲۲ نوامبر ۱۹۹۸ در رم متولد شد، او پسر بازیگران آلساندرو گاسمن و سابرینا نافلیتز و نوه بازیگران ویتوریو گاسمن و ژولیت مانیل است. او سال ۲۰۱۸، در دوازدهمین دوره مسابقات "ایکس فاکتور" ایتالیا شرکت کرد؛ در نهایت پنجم شد و اولین تک آهنگ خود با نام «پیومه» را منتشر کرد. گاسمن با آهنگ «Vai bene così» در بخش تازه واردان جشنواره موسیقی سانرمو سال ۲۰۲۰ شرکت کرد و برنده شد. اولین آلبوم استودیویی او "با نام" "«Strike»" در ۷ فوریه ۲۰۲۰ منتشر شد. در ۴ دسامبر ۲۰۲۲، رسماً اعلام شد که او در جشنواره موسیقی سانرمو سال ۲۰۲۳ شرکت خواهد کرد.
الهام حیدریان (زادهٔ ۱۳۶۶ در ارومیه) بازیگر، کارگردان و مجری ایرانی است که بیشتر در زمینه تئاتر، تلویزیون و نمایشنامه خوانی فعالیت دارد. او یکی از چهره های فعال هنرهای نمایشی در استان آذربایجان غربی بوده و در جشنواره های مختلف تئاتری شرکت کرده است. زندگی نامه. الهام حیدریان متولد ارومیه است و تحصیلات خود را در رشته گرافیک به پایان رسانده است. او عضو هیئت رئیسه انجمن هنرهای نمایشی آذربایجان غربی نیز بوده است. فعالیت هنری. تئاتر. او در نمایش های متعددی نقش آفرینی کرده است، از جمله: کارگردانی: دیدگاه ها. او در مصاحبه ای با رسانه ها، کمبود امکانات و نبود سالن های استاندارد تئاتر در استان آذربایجان غربی را از موانع پیشرفت تئاتر منطقه دانسته است.
راشل مارتین (؛ – ) روزنامه نگار اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی از سال ۲۰۰۳ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. و پیش از این مجری مشترک برنامه «نسخه صبحگاهی» بود و پیش از این تهیه کننده و گزارشگر KQED در سانفرانسیسکو بود.
کاتوساوانک (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر هوچانتس، استان کاشاتاق جمهوری آرتساخ می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۶ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
شاهد ۱۰۷، پهپادی ایرانی از خانواده شاهد است. مشخصات. پهپاد شاهد ۱۰۷، نوعی پهپاد انتحاری است که بر اساس تصاویر منتشر شده از آن، با موتور پیستونی کار می کند. تخمین زده شده که این پهپاد بیش از 1500 کیلومتر برد داشته باشد. اسکای نیوز گزارشی را در خصوص این پهپاد منتشر کرده است که بر اساس آن، این پرنده قادر به شناسایی در منطقه نبرد است تا بتواند به راکت اندازها هجوم ببرد. برخی منابع امنیتی در مصاحبه با اسکای نیوز تایید کردند که طول حدودی این پهپاد ۲.۵ متر و طول بال آن ۳ متر است. این پهپاد از خانواده هواپیماهای بدون سرنشین شاهد ۱۰۱ است و دم «وی» شکل (V) دارد. این پهپاد می تواند از روی یک وسیله نقلیه پرتاب شود. خبرگزاری ها مدعی هستند که این سری پهپادها به یک فرستنده پخش زنده برای انتقال ویدئو مجهز شده اند. تاریخچه. در دیماه ۱۴۰۳، خبرگزاری هایی همچون یورونیوز، از طراحی و ساخت پهپاد جدیدی از خانواده شاهد سخن گفتند. به گفته این منابع، این پهپادها برای روسیه طراحی شده بودند و در اختیار ارتش این کشور قرار گرفته است تا در جنگ اوکراین مورد استفاده قرار گیرد. در ۲۶ خرداد ۱۴۰۴، سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ایران از نسخه ۱۰۷ په
پادهای شاهد رونمایی کرد. در میانه جنگ ۱۲ روزه ایران و اسرائیل، ارتش اسرائیل تصویری از هجوم این پهپاد به سیستم های دفاعی منتشر کرد.
فلاویو برونو پاردینی (؛ زادهٔ ) که با نام حرفه ای گازل شناخته می شود، خواننده و ترانه سرا اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۱۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. حرفه. اولین تک آهنگ او با نام «Quella te» در اواخر سال ۲۰۱۶ منتشر شد. در آن زمان، او از حضور یا افشای هرگونه جزئیاتی در مورد خودش خودداری کرد. او بعداً توضیح داد که می خواهد حریم خصوصی خود را حفظ کند و یک قدم از آهنگ هایش فاصله بگیرد تا مردم بتوانند روی موسیقی او تمرکز کنند. هویت و تصویر واقعی او در مارس ۲۰۱۷، زمانی که اولین آلبوم خود به نام «"Superbattito»" را منتشر کرد و اولین تور کنسرت خود را آغاز کرد، منتشر شد. یک سال بعد، این آلبوم با نام «"Megasuperbattito»" دوباره منتشر شد و شامل تک آهنگ های «Sayonart»، «Stelle filanti» و «Martelli» بود. دومین آلبوم استودیویی او به نام «"پانک»" پیش از تک آهنگ های «Tutta la vita»، «Sopra» و «Scintille» منتشر شد. او در مارس ۲۰۱۸، برای اولین بار در ورزشگاه های مدیولانوم فوروم در میلان و پالالوتوماتیکا در رم اجرا کرد. نسخه جدیدی از آلبوم «"Post Punk»" در اواخر سال ۲۰۱۹ منتشر شد. این آلبوم همچنین شامل تک آهنگ های «Pol
ynesia»، «Settembre» و «Una canzone che non so» بود. به منظور تبلیغ آلبوم، او در ژانویه و فوریه ۲۰۲۰ یک تور داخلی را آغاز کرد. او با آهنگ «Tutto qui» در جشنواره موسیقی سانرمو سال ۲۰۲۴ شرکت کرد. در مارس ۲۰۲۴، او تور ملی خود را در یک اجرا در پادووا در روز جهانی زنان که تمام بلیت هایش فروخته شده بود، آغاز کرد. پنجمین آلبوم او با نام «"Indi»" در ۲۴ ژانویه ۲۰۲۵ منتشر شد.
مورنینگ ادیشن ()، یک برنامه تلویزیونی آمریکایی روزنامه تلویزیونی است که توسط آن پیش آر تهیه و توزیع می شود. این برنامه صبح های روزهای هفته (دوشنبه تا جمعه) پخش می شود و به مدت دو ساعت ادامه دارد و بسیاری از ایستگاه ها یک یا هر دو ساعت را تکرار می کنند. این برنامه از ساعت ۵:۰۰ تا ۹:۰۰ صبح منطقه زمانی شرقی به صورت زنده پخش می شود و تا ظهر فیدها و به روزرسانی های لازم را ارائه می دهد. این برنامه برای اولین بار در ۵ نوامبر ۱۹۷۹ پخش شد؛ نسخه آخر هفته آن «نسخه آخر هفته» است. «[نسخه صبح]» و «همه چیز در نظر گرفته شده» از جمله پربیننده ترین برنامه های رادیویی عمومی هستند.
زَند و پازند: سوگند عاشقانه در شعر فارسی کلاسیک سوگند در شعر فارسی، به ویژه در قالب عاشقانه، همواره نقش مهمی در انتقال شدت احساسات داشته است. شاعران کلاسیک با بهره گیری از تصاویری از بدن و اعضای مختلف آن، عاطفه و شور عاشقانه را به مخاطب منتقل می کردند. اصطلاح «زَند و پازند» یکی از این سوگندهای عاشقانه است که به مچ و آرنج اشاره دارد و در شعر فارسی کلاسیک جایگاه ویژه ای یافته است. برای من، مدت ها سوال بود که «سوگند به زَند و پازند» دقیقاً یعنی چه و چرا در شعرهای عاشقانه به کار رفته است. بررسی منابع ادبی و نمونه های شعر کلاسیک نشان داد که این سوگند، نوعی تعهد عاشقانه است و تصویر ملموسی از وفاداری و شدت احساسات ایجاد می کند. استفاده از اعضای بدن برای تأکید عاطفی در شعر فارسی، یک ابزار تصویری قدرتمند است. سوگند به زَند و پازند، برخلاف سوگندهای صرفاً کلامی یا دینی، تجربه عاطفی را ملموس می کند و برای مخاطب تصویری زنده از شدت عشق ترسیم می نماید. زَند، به معنای مچ دست و پازند، به معنای آرنج است و شاعران کلاسیک از این دو عضو برای تأکید بر وفاداری، صمیمیت و اتصال عاطفی استفاده می کردند. این تصویرسازی به ویژه در شعر عاشق
انه فارسی، شدت احساسات عاشقانه را به خوبی منتقل می کند. اصطلاح «زَند و پازند» ریشه ای در قرون ۶ تا ۹ هجری دارد و در شعر فارسی میانه و کلاسیک رواج داشته است. در دیوان حافظ و آثار سعدی، نمونه هایی از سوگندهایی به اعضای بدن مشاهده می شود که شدت وفاداری و عشق را نشان می دهند. همچنین در موسیقی سنتی ایران، از جمله اجراهای تاج اصفهانی، این اصطلاح برای انتقال شور عاشقانه استفاده شده و پیوند شعر و موسیقی را در انتقال احساسات نشان می دهد. سوگند به اعضای بدن، ابزاری تصویری است که علاوه بر بیان تعهد، مخاطب را با تصویر ذهنی از شدت و صمیمیت عشق مواجه می کند. این نوع سوگند، برخلاف سوگندهای دینی که جنبه مقدس دارند، ماهیتی انسانی و عاشقانه دارد و هدف آن تأکید بر عاطفه و شور عاشقانه است. با تأکید بر زَند و پازند، شاعر می تواند شدت عاطفه و التزام عاشقانه را به شکلی ملموس و قابل درک برای مخاطب ارائه دهد و تجربه ای نزدیک به زندگی واقعی عشق ایجاد کند. نمونه معروف این سوگند در اجرای تاج اصفهانی عبارت است از: «قسم به زَند و پازند»، که بیانگر تعهد و شدت احساسات عاشقانه است. در دیوان حافظ و آثار سعدی نیز مصرع هایی مشابه مشاهده می شود
که با سوگند به دست و اعضای بدن، وفاداری و عشق را نشان می دهند. این اصطلاح، نه تنها یک ابزار ادبی است، بلکه بخش مهمی از فرهنگ عاشقانه فارسی را تشکیل می دهد و جایگاه ویژه ای در موسیقی سنتی و شعر کلاسیک دارد. استفاده از آن در شعر و موسیقی، نشان دهنده اهمیت انتقال احساس و شدت عاطفه در فرهنگ ادبی ایران است و نمونه ای برجسته از هنر شاعری ایرانی است که عشق را با تصویرسازی بدنی و صادقانه بیان می کند. منابع دهخدا، علی اکبر. لغت نامه دهخدا. تهران: انتشارات دانشگاه تهران، ۱۳۷۷. حافظ، شمس الدین محمد. دیوان حافظ. بررسی محمد قزوینی و قاسم غنی، تهران: بنیاد فرهنگ ایران، ۱۳۷۰. سعدی، ابوالمعالی. گلستان و بوستان. تهران: انتشارات علمی و فرهنگی، ۱۳۶۵. قائمی، احمد. تصویرسازی در شعر فارسی کلاسیک. تهران: نشر نی، ۱۳۸۵. نصراللهی، مهدی. شعر عاشقانه و سوگند در ادبیات فارسی. تهران: مرکز پژوهش های ایرانی، ۱۳۹۰. شفیعی کدکنی، احمد. تاریخ ادبیات فارسی. تهران: نشر قطره، ۱۳۸۰.
اوروال هوبارت مورر (۲۳ ژانویهٔ ۱۹۰۷ – ۲۰ ژوئن ۱۹۸۲) روان شناس آمریکایی و استاد روان شناسی در دانشگاه ایلینوی از سال ۱۹۴۸ تا ۱۹۷۵ بود که به خاطر پژوهش هایش در زمینهٔ رفتاردرمانی شناخته می شود. مورر در ناحیه کلان شهری شمپین–اوربانا و در بیمارستان پژوهشی ایالتی گیلزبرگ به روان درمانی می پرداخت. در سال ۱۹۵۴ مورر ریاست انجمن روان شناسی آمریکا را بر عهده داشت. او گروه های «تمامیت» (گروه های جامعه درمانی مبتنی بر اصول صداقت، مسئولیت و درگیری هیجانی) را بنیان گذاشت و در شکل گیری گروه های گرو در ایالات متحده آمریکا نقشی مؤثر داشت. یک نظرسنجی در نشریهٔ "مرور روان شناسی عمومی" که در سال ۲۰۰۲ منتشر شد، مورر را در جایگاه نودوهشتمِ فهرست پراستنادترین روان شناسان قرن بیستم قرار داد. دوران کودکی و تحصیلات. مورر سال های نخست زندگی خود را در مزرعهٔ خانوادگی نزدیک یونیون ویل، میزوری گذراند. پدرش زمانی که هابارت به سن مدرسه رسید از کشاورزی بازنشسته شد و خانواده را به شهر برد. مرگ پدر هنگامی که هابارت ۱۳ سال داشت، زندگی او را به کلی دگرگون کرد. یک سال بعد نخستین مورد از رشته افسردگی های شدید در زندگی او رخ داد که در سال های بعد ن
یز بازمی گشت. با این همه، او در دبیرستان موفق بود و در سال ۱۹۲۵ وارد دانشگاه میزوری شد. مورر که تصمیم گرفته بود روان شناسی را به عنوان حرفهٔ خود برگزیند، دستیار آزمایشگاهی نخستین و تنها استاد روان شناسی دانشگاه، ماکس فریدریش مایر شد. مایر پیش تر در آلمان دکترای فیزیک گرفته بود و در دههٔ ۱۸۹۰ به ایالات متحده مهاجرت کرده بود و یک رفتارگرای سختگیر به شمار می رفت. هرچند امید آغازین مورر این بود که روان شناسی به او در درک خود و مشکلاتش یاری رساند، اما او به سرعت با رویکرد رفتاری مایر سازگار شد. مورر دوران دانشجویی را با باورهای مسیحی محافظه کارانه آغاز کرد، اما به تدریج با پذیرش دیدگاه های علمی و پیشرو رایج در دانشگاه ایمان خود را از دست داد. در سال پایانی تحصیل، به عنوان پروژه ای برای یک درس جامعه شناسی، مورر پرسش نامه ای برای بررسی نگرش های جنسی در میان دانشجویان تدوین کرد. این پرسش نامه به طور ناشناس توزیع شد و قرار بود پاسخ ها نیز ناشناس بازگردانده شود. پرسش نامه با نامه ای همراه بود که از سوی یک «ادارهٔ پژوهش پرسنلی» ساختگی نوشته شده بود و چنین آغاز می شد: دانشجوی عزیز دانشگاه: در چند دههٔ اخیر به طور فزاینده
روشن شده است که در نظام سنتی ازدواج در این کشور اشکال جدی ای وجود دارد. اما متأسفانه، کل موضوع چنان درهم تنیده با آموزه های دینی، احساسات اخلاقی و انواع و اقسام قید و بندهای متعارف خشک بوده است که به سختی می توان با دقتی کافی دلایل این وضعیت را دریافت. پرسش نامه ها برای زنان و مردان تفاوت های اندکی در واژه گزینی داشت، اما هر دو شامل یازده گروه پرسش بود که نظر دانشجویان را دربارهٔ روابط جنسی نامشروع، آمادگی برای ازدواج با فردی که پیش تر روابط جنسی داشته، واکنش به بی وفایی در ازدواج، تجربهٔ بازی های جنسی در کودکی یا روابط جنسی در بزرگسالی و همچنین دیدگاه دربارهٔ قانونی شدن «ازدواج آزمایشی» یا «ازدواج همراهانه» جویا می شد. برخی دانشجویان پرسش نامه ها را برای والدین خود فرستادند و آنان به مدیریت شکایت کردند. دو استاد از پرسش نامه باخبر بودند و اجازهٔ توزیع آن را داده بودند: استاد جامعه شناسی هارمون او. دی گراف و استاد روان شناسی ماکس فریدریش مایر، هرچند هیچ یک نامهٔ پیوست را نخوانده بودند. در نهایت هر دو از کار برکنار شدند و مایر دیگر هیچ گاه سمتی دانشگاهی نیافت. انجمن استادان دانشگاه آمریکادانشگاه را به خاطر نق
ض آزادی دانشگاهی محکوم کرد؛ نخستین بار بود که این انجمن دست به چنین اقدامی می زد. این رسوایی تأثیر چندانی بر مسیر شغلی مورر نگذاشت. او در سال ۱۹۲۹ بدون دریافت مدرک دانشگاه را ترک کرد (مدرک چند سال بعد به او اعطا شد) و وارد دانشگاه جانز هاپکینز شد، جایی که زیر نظر نایت دانلاپ کار کرد. پژوهش دکترای مورر بر جهت یابی فضایی متمرکز بود که از راه بینایی و گیرنده های دهلیزی گوش داخلی واسطه گری می شد و در آن از کبوترها به عنوان آزمودنی استفاده می کرد. او در همین دوره برای نخستین بار برای حل یکی از دوره های افسردگی خود تحت روان کاوی قرار گرفت. پس از دریافت دکترای خود در سال ۱۹۳۲، به عنوان پژوهشگر پسادکتری در دانشگاه نورث وسترن و سپس دانشگاه پرینستون به کار در حوزهٔ جهت یابی فضایی ادامه داد. ییل، سپس هاروارد. موقعیت های دانشگاهی در دوران رکود بزرگ کمیاب بود، بنابراین در سال ۱۹۳۴ مورر بورسیهٔ استرلینگ را در دانشگاه ییل آغاز کرد و به پژوهش دربارهٔ نظریهٔ یادگیری پرداخت. روان شناسی در ییل در آن زمان زیر سلطهٔ رویکرد محرک–پاسخ کلارک هال بود. همسر مورر، ویلی می (ملقب به مالی)، که هم دورهٔ او در هاپکینز بود، چند سال پس از رفت
ن مورر در آن جا به عنوان مدرس باقی ماند. هنگامی که او به نیو هیون، کنتیکت نقل مکان کرد، این زوج به عنوان سرپرست خانه ای شبانه روزی برای نوزادان و کودکان کار کردند. مورر از این خانه به عنوان آزمایشگاهی غیررسمی در علوم رفتاری استفاده کرد. او و همسرش نخستین زنگ شب ادراری را در همین دوران طراحی کردند. در سال ۱۹۳۶ مورر در مؤسسهٔ روابط انسانی ییل، که پروژه ای تازه تأسیس با حمایت مالی بنیاد راکفلر بود، به عنوان مدرس استخدام شد. هدف این مؤسسه ادغام روان شناسی، روان کاوی و علوم اجتماعی بود. یکی از دستاوردهای رویکرد ویژهٔ این مؤسسه، مطالعه ای دقیق دربارهٔ پرخاشگری بود که جامعه شناس جان دلارْد با همکاری روان شناسانی چون مورر، لئونارد دوب، نیل میلر و رابرت سی یرز انجام داد. هر پنج پژوهشگر یا در روان کاوی آموزش دیده بودند یا شخصاً روان کاوی شده بودند، اما زبان کتاب بازتاب دهندهٔ رفتارگرایی عینی رایج در آن دوران بود. در اواخر دههٔ ۱۹۳۰ مورر آزمایش با استفاده از شوک الکتریکی به عنوان عامل شرطی سازی را آغاز کرد. در آن زمان بیشتر روان شناسان با دیدگاه ویلیام جیمز موافق بودند که ترس (در این کاربرد مترادف با اضطراب) یک واکنش غر
یزی است. مورر گمان می برد ترس یک پاسخ شرطی است و روشی برای ایجاد ترس در آزمایشگاه طراحی کرد. بودجهٔ چشمگیر مؤسسه به او امکان داد برای نخستین بار از آزمودنی های انسانی استفاده کند. شرکت کنندگان به دستگاه های ثبت پاسخ گالوانیکی پوست و الکترودهایی متصل می شدند که توانایی ایجاد شوک الکتریکی داشت. سپس آنان در معرض محرک نوری قرار می گرفتند که گاه (به طور تصادفی) با شوک همراه می شد. مورر دو پدیدهٔ غیرمنتظره کشف کرد: نخست این که در همان نخستین ارائهٔ نور (پیش از هرگونه شوک)، پاسخ استرس گالوانیکی چشمگیری دیده می شد. گویی انتظار، آزاردهنده تر از خودِ شوک بود؛ نتیجه ای که با نظریهٔ سنتی رفتارگرایی هم خوانی نداشت. دوم این که پس از هر شوک، افراد دچار آرامش قابل توجهی می شدند. همراه با روان شناس همکارش نیل میلر، نام مورر در دستگاهی به نام «جعبهٔ رفت وبرگشت میلر–مورر» ثبت شد. با استفاده از حیوانات در آزمایش های مشابه، او دریافت که چرخه ای می تواند ایجاد شود که در آن آزمودنی هرچه بیشتر به شرطی سازی پاسخ دهد. او نتیجه گرفت که اضطراب اساساً ماهیتی پیش بینانه دارد و به طور ایده آل برای حفاظت موجود زنده از خطر عمل می کند. با این
حال، به دلیل شرایط شرطی سازی، میزان ترس اغلب نامتناسب با منبع آن است. اضطراب می تواند به طور مصنوعی ایجاد شود و رفع اضطراب می تواند برای شرطی سازی رفتارهای دیگر به کار رود. اصطلاح مورر برای حالت انتظار ناشی از محرک های آزارندهٔ زمان بندی شده «مجموعهٔ آمادگی» بود که در اندیشه های بعدی او در نظریهٔ یادگیری و روان شناسی بالینی بنیادی شد. در سال ۱۹۴۰ مورر به عنوان دانشیار در مدرسهٔ تحصیلات تکمیلی آموزش هاروارد مشغول به کار شد. در آن جا او با هنری ای. موری و گروهش در کلینیک روان شناسی هاروارد همکاری کرد. مورر، موری، تالکوت پارسونز، گوردون آلپورت و دیگران گروهی تشکیل دادند که سرانجام به ایجاد بخش روابط اجتماعی هاروارد انجامید؛ بخشی که تا حدی در پاسخ به موفقیت مؤسسهٔ روابط انسانی ییل شکل گرفت. در همین زمان باور مورر به نظریهٔ فروید رو به کاهش بود. وفاداری حرفه ای او همواره به نظریهٔ یادگیری معطوف بود، اما همچنان می پنداشت که بهترین راه برای درمان نشانه های نوروتیک و افسردگی، تحلیل روانی است. نخستین روان کاو او تنها چند ماه او را درمان کرده بود. هنگامی که افسردگی اش بازگشت، او تحت دومین روان کاوی طولانی تر قرار گرفت
و احساس بهبود کرد. اما نشانه ها خیلی زود بازگشتند و همین او را به تردید در مبانی فروید واداشت. با وجود این تردیدها، در دوران حضورش در هاروارد، برای بار سوم تحت روان کاوی قرار گرفت؛ این بار با هانس زاکس، از شاگردان برجستهٔ فروید. فعالیت های زمان جنگ. در سال ۱۹۴۴ مورر به عنوان روان شناس در دفتر خدمات راهبردی مشغول به کار شد و روش هایی برای ارزیابی داوطلبان مأموریت های اطلاعاتی طراحی کرد. تجربهٔ مورر در القای آزمایشگاهی استرس روان شناختی، همراه با کار سایر روان شناسان، برای ایجاد محیطی به کار رفت که در آن توانایی نیروهای تازه وارد برای تحمل شرایط بسیار پراسترس سنجیده می شد. در بخشی از کار خود، او در سمیناری به سرپرستی هری استک سالیوان شرکت کرد. نظریه های سالیوان دربارهٔ نقش اختلال در روابط میان فردی با «دیگران مهم» در پدید آمدن اختلالات روانی تأثیر عمیقی بر اندیشهٔ مورر گذاشت. پس از بازگشت به هاروارد، او در کنار وظایف آموزشی، به مشاورهٔ دانشجویان پرداخت و اصولی را که از سالیوان آموخته بود به کار گرفت؛ او از دانشجویان دربارهٔ روابط میان فردی شان می پرسید و زمانی که احساس می کرد صادق نیستند با آنان به طور مستقیم
روبه رو می شد. انتقال به ایلینوی. در سال ۱۹۴۸، هابارت مورر موقعیتی پژوهشی (بدون مسئولیت تدریس) را در دانشگاه ایلینوی پذیرفت و همراه با مالی و سه فرزند خردسالشان به اوربانا، ایلینوی نقل مکان کرد. او از این زمان درگیر دو حوزهٔ کاری اساساً جداگانه بود: نظریهٔ یادگیری و روان شناسی بالینی. دستاوردهای اصلی مورر در نظریهٔ یادگیری بر پایهٔ کار او در زمینهٔ شرطی سازی آزارنده یا یادگیری اجتنابی شکل گرفت. او نظریهٔ یادگیری دوسازه ای را تدوین کرد و استدلال نمود که شرطی سازی (یادگیری نشانه ای) از شکل گیری عادت (یادگیری راه حل) متمایز است. این نظریه نخستین بار در مقاله ای در سال ۱۹۴۷ شرح داده شد. در دههٔ ۱۹۵۰ او نظریه را تغییر داد تا تنها یک نوع یادگیری، اما دو نوع تقویت را شامل شود. علاقهٔ مورر به روان شناسی بالینی در دههٔ ۱۹۵۰ بیشتر در حد سرگرمی بود، اما سرانجام بر کار او به عنوان نظریه پرداز یادگیری غلبه یافت. او پس از سال ۱۹۴۴ از روان کاوی دست کشید، تا حدی به سبب ناکامی روان کاوان خودش در درمان مشکلاتش. مهم تر از همه، هری استک سالیوان او را متقاعد کرده بود که کلید سلامت روانی در روابط انسانی سالم و به دقت صادقانه نهفته
است، نه در عوامل درون روانی. مورر آموزه های سالیوان را جدی گرفت و رازهایی گناه آلود دربارهٔ رفتارهای جنسی دوران نوجوانی و نیز داشتن رابطهٔ خارج از ازدواج را با همسرش در میان گذاشت. همسرش آزرده شد، اما باور داشت (چنان که مورر نیز معتقد بود) که آن رازها می تواند توضیحی برای دوره های افسردگی او باشد. نشانه های افسردگی نیز به مدت هشت سال خاموش ماند. در سال ۱۹۵۳، در اوج دوران حرفه ای و در آستانهٔ پذیرش ریاست انجمن روان شناسی آمریکا، او دچار شدیدترین فروپاشی روانی زندگی خود شد. مورر سه ماه و نیم در بیمارستان بستری بود و از افسردگی همراه با نشانه هایی شبیه روان پریشی رنج می برد. در آن زمان درمان های مؤثر اندکی در دسترس بود. چند سال بعد، مورر با یکی از نخستین ضدافسردگی های سه حلقه ای با موفقیت درمان شد. دیدگاه های دینی. در بیشتر سال های بزرگسالی مورر، او هیچ گونه ارتباطی با دین نداشت. او تشخیص می داد که نظریه هایش دربارهٔ اهمیت احساس گناه شباهت هایی با اندیشه های سنتی دینی دارد، اما به این باورها از راهی سکولار رسیده بود و مفاهیم دینیِ گناه و خطا در آغاز برایش جذابیتی نداشت. از دید مورر، فروید اشتباهی مرگبار مرتکب ش
ده بود که رنج های هیجانی را به احساس گناه نامناسب نسبت داده بود. مورر نتیجه گرفته بود که اختلالات روانی، حتی اسکیزوفرنی، نتیجهٔ گناه واقعی است، نه خیالی. مورر این موضوع را مسئله ای دینی نمی دانست. او در خانواده ای پرورش یافته بود که دین را با ارزش های «جهانِ دیگر» و رابطهٔ فرد با خدا پیوند می داد، در حالی که تمرکز خودش بر روابط افراد با یکدیگر بود. در سال ۱۹۵۵ مورر رمانی مذهبی خواند که طرز فکر او را تغییر داد. دخترش کتاب "شیفتگی باشکوه" اثر لوید سی. داگلاس را می خواند و به پدرش گفت شاید برای او نیز جالب باشد. مورر از تز داگلاس – که از زبان یک شخصیت داستانی بیان می شد – تأثیر پذیرفت: این که کتاب مقدس کتابچه ای عالی در روابط انسانی است. موضوع اصلی رمان، رازی است که گروه کوچکی از افراد در میان خود دارند و به موفقیت های معنوی و مادی بزرگ دست یافته اند. این راز برگرفته از پیشنهاد عیسی است که «صدقه را در خفا بدهید» بی آن که کسی بداند. با این حال، در کتاب، کارهای نیک پنهانی به شخصیت ها قدرتی تقریباً جادویی می بخشید. مورر این مفهوم را دگرگون کرد و تأکید را بر جنبهٔ آسیب زای خطاهایی گذاشت که پنهان می مانند. او این اند
یشه را در عبارتی خلاصه کرد: «تو همان رازهایت هستی» یا به شکلی دیگر: «تو به اندازهٔ رازهایت بیمار هستی.» پس از خواندن دیگر آثار داستانی و غیرداستانی لوید داگلاس – که خدمت در انجمن کنگره ای را رها کرده و خود را وقف نویسندگی کرده بود – مورر به کلیسای پروتستان پرسبیتر پیوست. اما خیلی زود ناامید شد. او پیش تر روان کاوی را به دلیل نرمش در برابر گناه نکوهش کرده بود، و اکنون دریافت که کلیسا نیز از پیش فرض هایی مشابه و آسان گیرانه پیروی می کند. اعتراض او تنها به نفوذ اندیشه های مدرن در کلیساها محدود نبود، بلکه برخی باورهای سنتی مانند آموزهٔ توجیه با ایمان را نیز دربرمی گرفت. او درصدد برآمد آگاهی از گناه و خطای شخصی را – که معتقد بود کلیساها از دست داده اند – دوباره زنده کند. مورر توانست از بنیاد لیلی کمک مالی برای یک برنامهٔ پژوهشی در زمینهٔ اخلاق و سلامت روانی به دست آورد. این برنامه دانشجویانی از حوزه های علمیه و مدارس الهیات (از جمله جی ای. آدامز) را به ناحیه کلان شهری شمپین–اوربانا می آورد تا شیوه های مشاوره و گروه درمانی مورر را بیاموزند. درمان تمامیت. پس از تجربه های مثبت مورر از اعترافاتش نزد همسرش در سال ۱۹۴۵،
او آغاز به مشاوره دادن به دانشجویان کرد و از چند اصل ساده بهره گرفت: این که افراد نوروتیک اغلب به نوعی نسبت به کسانی که برایشان مهم اند رفتاری فریبکارانه دارند؛ این که آن ها از عذاب وجدان رنج می برند، اما در برابر ندای وجدان مقاومت می کنند یا آن را سرکوب می کنند؛ و این که همین امر موجب بروز نشانه هایشان می شود. هنگامی که مورر با فردی مشاوره می کرد که حاضر به اعتراف به هیچ موضوع مهمی نبود، او برایشان «الگوی اعتراف» می شد و چیزی از زندگی خودش را آشکار می کرد. در آن زمان گروه درمانی رواج پیدا کرده بود و گرچه بیشتر گروه ها بر پایهٔ همان اندیشه های روان درمانی ای بودند که مورر رد کرده بود، او امید داشت از گروه ها به گونه ای استفاده کند که فرصت های اعتراف و درگیری هیجانی افزایش یابد. در مقاله ای در سال ۱۹۷۲ که روش کار گروه ها را شرح می داد، مورر مصاحبه های اولیه را «کاملاً متفاوت از یک مصاحبهٔ مددکاری اجتماعی» و «بیشتر شبیه به روش های جذب در سینانون یا دی تاپ» توصیف کرد. در آغاز، مصاحبه گران با «سهیم شدن» فضای آرامی برای فرد ایجاد می کردند. سپس اعضای کمیته بر نکته ای متمرکز می شدند که فرد در آن زمینه طفره رو، ناسا
زگار یا تدافعی به نظر می رسید. اگر فرد بلافاصله «راست می گفت» و کمیته قانع می شد، با تأیید کلامی پاداش می گرفت و به گروه پذیرفته می شد. اگر مقاومتی نشان داده می شد، رویارویی بیشتری صورت می گرفت و سپس در حضور فرد تصمیم گیری نهایی انجام می شد. به گفتهٔ مورر، به ندرت پیش می آمد که کسی به طور کامل رد شود، اما ممکن بود از او خواسته شود به جای دیگری (با «روان پزشکی که ما انتخاب می کنیم») مراجعه کند و زمانی که توانست به صداقت – به تعریفی که گروه می پذیرد – پایبند باشد بازگردد. جلسه ها دست کم سه ساعت طول می کشید. هیچ کس نمی توانست پیش از پایان سه ساعت جلسه را ترک کند و هرکسی که در میانهٔ «رویارویی گروهی» بیرون می رفت، برای همیشه از گروه کنار گذاشته می شد. استفاده از هر نوع زبانی پذیرفته بود، از جمله ناسزا و فریاد، اما خشونت فیزیکی یا تهدید به آن ممنوع بود. احساسات باید با زبانی «روده ای» و بی پرده بیان می شد و پرخاشگری کلامی رایج بود. در آغوش گرفتن و ابراز محبت جسمانی نیز رایج بود. همهٔ جزئیات مهم زندگی روزمرهٔ اعضا باید با گروه در میان گذاشته می شد و اعضا قراردادهایی داشتند که گام هایشان در راه صداقت و جبران خطا را
مشخص می کرد. این توافق ها در «کتاب تعهد» ثبت می شد و عضو موظف بود در برابر گروه بابت هرگونه کوتاهی در عمل به تعهد پاسخ گو باشد. مورر اصطلاح «درمان تمامیت» را کنار گذاشت و به جای آن «گروه های تمامیت» را به کار برد تا این تصور ایجاد نشود که می توان از نیاز به حضور در گروه فراتر رفت. او عضویت در گروه تمامیت را تعهدی مادام العمر می دانست (اعضا میان گروه ها جابه جا می شدند تا روابط ثابت شکل نگیرد). انتقادها از مفهوم گروه تمامیت بر منفی نگری مورر دربارهٔ سرشت انسان و ارزش مشکوک سپردن اختیار کامل زندگی فرد به یک گروه متمرکز بود. زمانی که گفته شد روش های او شبیه شستشوی مغزی است، مورر پاسخ چارلز ددریش (به نقل یابلونسکی) را به پرسش مشابهی تکرار کرد: «بله درست است، ما واقعاً مقدار زیادی شست وشوی مغزی انجام می دهیم. بیشتر کسانی که این جا می آیند مغزهای بسیار کثیفی دارند و ما سعی می کنیم کمی آن ها را تمیز کنیم!» یوجین می با اشاره به این سخن خاطرنشان کرد که بیشتر کسانی که وارد سینانون می شدند مشکلات شدید مواد مخدر داشتند و از خانواده و جامعه بریده بودند، در حالی که بیشتر شرکت کنندگان در گروه های دانشگاهی و اجتماعی مورر زند
گی نسبتاً عادی ای داشتند. سال های پایانی. محبوبیت گروه های تمامیت در دههٔ ۱۹۷۰ کاهش یافت. با این حال، روش های مورر میراث چشمگیری در حوزهٔ توان بخشی از اعتیاد به الکل و مواد مخدر بر جای گذاشت، هرچند گروه های اجتماعی او دوام نیاوردند. مورر به این طنز واقف بود. مخالفت با حرفه ای گرایی در درمان، اصلی راهبردی برای مالی و هابارت مورر بود و آن دو سال ها در برابر وسوسهٔ برگزاری دوره های رسمی آموزش رهبری گروه های تمامیت مقاومت کردند. اما زمانه تغییر کرده بود و به نظر می رسید آیندهٔ رویکرد مورر تنها در دست متخصصان حقوق بگیر خواهد بود. با این وجود، او همچنان از راه مقالاتی که برای نشریهٔ "Grapevine" انجمن الکلی های گمنام می نوشت – سازمانی که بسیار تحسینش می کرد – نفوذی غیرحرفه ای داشت. هابارت مورر از حامیان اندیشه ای بود که بیماری روانی را دارای بنیانی مهم در زیست شناسی و ژنتیک می دانست. او با وجود باور پررنگش به اهمیت «راز آسیب زا»، به عوامل زیستی نیز اعتراف داشت، در زمانی که بسیاری چنین اعتقادی نداشتند؛ از این نظر، او جلوتر از زمانهٔ خود بود. او رنج شخصی خود را تا حدی «هدیه ای» می دانست: نیروی محرک اندیشه های نوآورانه