Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
۱۹۵۸ میلادی در رم راه اندازی شد، اکنون در میلان مستقر است و نشان دهنده تمامی عالی ترین ارزش های فرهنگیِ مد ایتالیایی است. این انجمن سیاست حمایت سازمانی را با هدف دانش، ترویج و توسعه مد از طریق رویدادهای برجسته در ایتالیا و خارج از کشور دنبال کرده است. استعداد مد جوان و خلاق نیز در ایتالیا ترویج می شود، مانند مسابقه سالانه طراحان مد جوان آی تی اس (جایزه پشتیبانی استعدادهای بین المللی) در تریسته. خانه های مد ایتالیایی، طراحان و برندهای لوکس. نمونه هایی از خانه های مد ایتالیایی که بر روی لباس های مردانه و زنانه و همچنین اکسسوری ها تمرکز دارند: نمونه هایی از برندهای مد عمده که عمدتاً در پوشاک زنانه (و همچنین اکسسوری برای زنان) تخصص دارند عبارتند از: لائورا بیاجوتی، بلومارینه (بنیانگذار آنا مولیناری)، کاپوچی، کیارا بونی، آلبرتا فرتی، گاتینونی، جنی (طراحی شده توسط سارا کاواتسا فاکینی)، جامبا (ساخته شده توسط طراح جامباتیستا والی)، کریتسیا (تأسیس شده توسط ماریوچا ماندلی و اکنون به مدیریت هنری ژو چونگیون)، لا پرلا، لوئیزا اسپانیولی، مکس مارا (ساخته ایان گریفیتس)، میو میو (مؤسس و مدیریت میوچا پرادا)، فیلوسوفی (به مدیر
یت لورنتسو سرافینی)، میلا شون و توین-ست میلانو در حالی که مهم ترین خانه های لوکس که فقط بر روی لباس مردانه و اکسسوری های مردانه تمرکز دارند عبارتند از: بریونی، کانالی، کورنلیانی، لاردینی، استفانو ریچی، زنیا (به مدیریت الساندرو سارتوری) و پال تسیلری. لباس های ورزشی لوکس و پوشاک خیابانی به گرایش های مد عمومی تبدیل شده اند و سبک های گران و ارزان، رسمی و ورزشی را در یک ظاهر ترکیب می کنند و همچنین در این بخش ایتالیا، جدای از برندهای لوکس بزرگ که بر روی پوشاک آماده (یا سفارشی دوز) تمرکز دارند، خطوط یا آیتم های سبک خیابانی خود را توسعه می دهند؛ برندهایی چون: گوچی، فندی، موسکینو و پرادا، یا برندهای برتر با میراث ورزشی قوی چون بیکمبرگس، دارای چند شرکت پیشرفته متمرکز بر این سبک است، مانند: جی چی دی اس، آف-وایت که توسط ویرجیل ابلو آمریکایی تأسیس شد اما در میلان، استون آیلند مستقر است. در لباس های ورزشی برخی از برجسته ترین خانه ها چون: دیادورا، فیلا و کاپا نیز حضور دارند. تعدادی از طراحان ایتالیایی برخی از برندهای مهم مد در خارج از ایتالیا را هدایت می کنند (یا رهبری کرده اند). ریکاردو تیشی تا سال ۲۰۱۷ میلادی به مدت دوازد
ه سال برای خانه لوکس فرانسوی ژیوانشی کار می کرد و از سال ۲۰۱۸ تا سال ۲۰۲۲ میلادی به عنوان مدیر خلاق بریتانیایی بربری انتخاب شد، ماریا گراتسیا کیوری پس از همکاری در ولنتینو به همراه پیر پائولو پیچیولی، اکنون اولین مدیر خلاق زن در تاریخ دیور است، برند فرانسوی مد روشاس، چند سالی توسط الساندرو دل آکوا مدیریت شده بود؛ و اکنون توسط الساندرو ویجیلانته مدیریت می شود. مارکو کولاگروسی پس از چند سال که تحت مدیریت فائوستو پولییزی بود، سرپرستی اونگارو را به دست گرفت. نیکولا فورمیکتی مدیر هنری موگلر بود. نینو چروتی خانه مد خود را در پاریس تأسیس کرد. اصلی ترین پوشاک آمادهٔ جامباتیستا والی و خطوط مد برتر در پاریس واقع شده است، و استفانو پیلاتی تقریباً هشت سال طراح اصلی سن لوران بود. در میان جدیدترین برچسب ها یا طراحان جوان، برجسته ترین آن ها: کالکاترا، دل کوره، برند لوکس گلدن گوس، استلا جین و دی آتیکو هستند. دیگر برچسب های لوکس که عمدتاً بر تولید کالاهای چرمی مانند اکسسوری، به ویژه کمربند یا کفش (ولی نه فقط) متمرکز هستند عبارتند از: اندرسونز، آکواتسورا، بالدینینی، بالین، بونتونی، کاسادِی، رنه کائوویلا، برونو مالیی، پاچوتی، پ
ولینی، جانویتو روسی، سرجو روسی، جوزپه زانوتی، در حالی که برندهای مد یا برچسب هایی که در درجهٔ اول تولیدکننده کیف ها و چمدان ها هستند، عبارتند از: براچالینی، فورلا، ماندرینا داک، پیکوادرو، سراپیان و والکسترا. ایتالیا همچنین خانهٔ بسیاری از مجلات مد، مانند "وُگ ایتالیا"، "ونتی فر"، "اِل"، "گلامور"، "گراتسیا" است. سایر برندهای اکسسوری و جواهرات ایتالیایی، مانند لوکسوتیکا (مالک، در بین چندین برند عینک لوکس، ری-بن و پرسول)، سافیلو، بوچلاتی، دامیانی، ورنیر، پوملاتو، دودو، گروه موره لاتو، اوفیچینه پانرای و بولگاری. تاریخ مدرن. مد در ایتالیا از سدهٔ یازدهم میلادی آغاز به تبدیل شدن به شیک ترین مد در اروپا نمود و شهرهای قدرتمند آن زمان مانند ونیز، میلان، فلورانس، ناپل، ویچنزا و رم شروع به تولید روپوش، جواهرات، منسوجات، کفش، پارچه، زیورآلات و پوشاک استادانه کردند. مد ایتالیایی در دوران رنسانس به اوج خود رسید. همان طور که ایتالیا به طور گسترده به عنوان مهد و زادگاه رنسانس شناخته می شود، هنر، موسیقی، آموزش، امور مالی و فلسفه شکوفا شدند و همراه با آن، طرح های مد ایتالیایی به ویژه آن هایی که مدیچی ها در فلورانس می پوشیدند ب
سیار محبوب شدند. مدهای کاترین د مدیچی، ملکهٔ فرانسه یکی از شیک ترین مدهای اروپا محسوب می شدند. پس از افول در سدهٔ هفدهم تا اواسط-سدهٔ بیستم میلادی، ایتالیا به یک کشور پیشرو در مد بازگشت و فلورانس پایتخت مد ایتالیا در دهه های ۵۰ و ۶۰ میلادی از نخستین تجمع های مد برتر در سالا بیانکا، کاخ پیتی در سال ۱۹۵۲ میلادی بود با نام هایی چون: امیلیو شوبرت، امیلیو پوچی، وینچنزو فردیناندی، روبرتو کاپوچی، خواهران فونتانا، جرمانا ماروچلی، میلا شون، فائوستو سارلی، در حالی که میلان در دهه های ۷۰ و ۸۰ میلادی با برچسب ها و طراحان جدیدی مانند: والتر آلبینی، آرمانی، انریکو کووری، دولچه اِ گابانا، جان فرانکو فرره، رومئو جیلیی، کریتسیا، میسونی، موسکینو، لوچانو سوپرانی، تروساردی و ورساچه، و افتتاح و راه اندازی اولین بوتیک ها و امپوریاهای خود، پیشتاز بود. تا دهه ۱۹۷۰ میلادی، مد ایتالیایی عمدتاً برای افراد ثروتمند و مشهور طراحی می شد، کم و بیش مانند "«اوت کوتور»" فرانسوی. با این حال در دهه های ۱۹۷۰ و ۸۰ میلادی، مد ایتالیایی شروع به تمرکز بر پوشاک آماده مانند: کت، ژاکت، شلوار، پیراهن، پوشاک جین، جامپر و دامن کوتاه کرد. میلان برای خریدارا
ن مقرون به صرفه تر و شیک تر شد و فلورانس از موقعیت خود به عنوان پایتخت مد ایتالیا خلع شد و رم جایگزین آن شد که به لطف خلاقیت های ولنتینو، فندی، روبرتو کاپوچی، رناتو بالسترا و گاتینونی به عنوان قطب مد در این کشور اهمیت یافت. امروزه میلان و رم پایتخت های مد ایتالیا و مراکز بین المللی اصلی طراحی مد هستند که با شهرهای دیگر مانند: توکیو، لس آنجلس، لندن، پاریس و نیویورک رقابت می کنند. همچنین شهرهای دیگری مانند: ونیز، فلورانس، ناپل، ویچنزا، بولونیا، جنوآ و تورین مراکز مهمی هستند. مناطق خرید اصلی این کشور، محله مد خیابان مونته ناپولئونه ( چهارسوی مد) و گالری ویتوریو امانوئله (میلان)، خیابان کوندوتی (رم) و خیابان تورنابونی (فلورانس) هستند. شهرها. مد ایتالیا تحت سلطه میلان، رم، و تا حدودی فلورانس است که دو مورد اول در ۳۰ پایتخت مد برتر جهان قرار دارند. با این وجود، شهرهای متعدد دیگری نیز وجود دارند که نقش مهمی در مد ایتالیایی دارند. میلان. در سال ۲۰۱۴ میلادی، میلان به عنوان پایتخت مد جهان در نظر گرفته شد (بر اساس فراوانی ذکر شده در رسانه های جهانی)، حتی از نیویورک، پاریس، رم و لندن پیشی گرفت. در سال ۲۰۱۱ میلادی، میلان
در رتبه چهارم پس از لندن، نیویورک و پاریس قرار گرفت. بسیاری از برندهای بزرگ مد ایتالیایی مانند: ولنتینو، ورساچه، پرادا، آرمانی، دولچه اِ گابانا، مارنی، آیس برگ، میسونی، تروساردی، موسکینو، درک بیکمبرگس، اترو و زنیا در حال حاضر در این شهر مستقر هستند. برچسب های مد بین المللی نیز فروشگاه هایی در میلان دارند، از جمله فروشگاه های شاخص ابرکرومبی اند فچ. میلان نیز مانند سایر مراکز بین المللی مانند پاریس، لندن و نیویورک دو بار در سال میزبان هفته مد است. منطقه مد لوکس اصلیِ میلان، "«کوادریلاترو دلا مدا»" (به معنای واقعی کلمه «چهارسوی مد») است که معتبرترین خیابان های خرید شهر (خیابان مونته ناپولئونه، خیابان مانتسونی، خیابان اسپیگا و کورسو ونتسیا) در آن قرار دارند. گالری ویتوریو امانوئله دوم، پیاتسا دل دومو، خیابان دانته و کورسو بوئنوس آیرس از دیگر خیابان ها و میدان های خرید مهم هستند. فلورانس. فلورانس توسط برخی به عنوان زادگاه و اولین مرکز صنعت مد مدرن (پس از جنگ جهانی دوم) در ایتالیا در نظر گرفته می شود. «سوئائه» ( مهمانی های عصرانه) فلورانسی در اوایل دهه ۱۹۵۰ میلادی که توسط جووانی باتیستا جورجینی سازماندهی شد، رویداد
هایی بودند که در آن چندین طراح مشهور ایتالیایی در نمایش های گروهی شرکت کردند و ابتدا توجه بین المللی را به خود جلب نمودند. فلورانس از سال ۱۹۲۸ میلادی به عنوان خانه شرکت مد ایتالیایی سالواتوره فراگامو خدمت کرده است. جانفرانکو لوتی، گوچی، روبرتو کاوالی، ارمانو شروینو، استفانو ریچی، پاتریتسیا پپه، انریکو کووری و امیلیو پوچی نیز تأسیس شدند و بسیاری از آن ها هنوز در فلورانس مستقر هستند. دیگر بازیگران اصلی صنعت مد مانند پرادا و شنل دفاتر و فروشگاه های بزرگی در فلورانس یا حومه آن دارند. اصلی ترین خیابان خرید مجلل فلورانس خیابان تورنابونی است، جایی که خانه های مد لوکس و برچسب های جواهرات، مانند: آرمانی و بولگاری، بوتیک های زیبای خود را دارند. خیابان پاریونه و خیابان روما ( رم) نیز خیابان های دیگری هستند که به دلیل فروشگاه های مد گران قیمت خود، به خوبی شناخته شده اند. رم. رم به طور گسترده به عنوان پایتخت مد جهانی شناخته می شود. اگرچه به اندازه میلان مهم نیست، اما رم چهارمین مرکز مهم جهان برای مد در جهان است، طبق گزارش رصد جهانی زبان در سال ۲۰۰۹ میلادی پس از میلان، نیویورک و پاریس، و شکست لندن. خانه های مد لوکس ایتالیا
یی و زنجیره های جواهرات، مانند: ولنتینو، بولگاری، فندی، لائورا بیاجوتی، گاتینونی و بریونی، فقط مشتی نمونه خروار از نام هایی هستند که دفتر مرکزی آن ها در این شهر هستند یا در آن تأسیس شده اند. همچنین، سایر برندهای مهم مانند شنل، پرادا، دولچه اِ گابانا، آرمانی و ورساچه دارای بوتیک های لوکس در رم هستند، عمدتاً در امتداد خیابان کوندوتی معتبر و مجلل. هفته مد رم یک نمایشگاه مهم جهانی است. شهرهای دیگر. اگرچه میلان، رم و فلورانس معمولاً به عنوان شهرهای پیشرو در مد ایتالیا در نظر گرفته می شوند، شهرهای دیگری مانند ونیز، ویچنزا، پراتو، تورین، ناپل و بولونیا نیز مراکز مهم طراحی و صنعت لباس ایتالیایی هستند. ونیز، به عنوان مثال، موطن خانه مد ایتالیایی روبرتا دی کامرینو است که در سال ۱۹۴۵ میلادی تأسیس شد. این برند به خاطر کیف های دستی خود مشهور است و به ویژه با ساخت کیف ایت مرتبط است، نوعی کیف دستی که که به دلیل نماد وضعیت آن قابل تشخیص است. برندهایی مانند: مکس مارا و رنگ های متحد بنتون، علیرغم اینکه برندهای ایتالیایی بزرگی هستند، ولی در میلان، رم یا فلورانس مستقر نیستند، اما دفتر مرکزی اولی در رجو امیلیا، و دومی در پونتسانو
ونتو است. دفتر مرکزی هلدینگ ایتالیایی اوتی بی که توسط رنتسو روسو، صاحب برندهای مختلف پوشاک آماده مانند دیزل و همچنین خانه های مدی مانند مارنی، لیبل هلندی ویکتور اُ رولف و میسون مارژیلای بلژیکی نگهداری می شود، در حومه شهر نزدیک ویچنزا در منطقه ونتو قرار دارد. دفتر مرکزی شرکت های ایتالیایی چزاره پاچوتی و همچنین تودس متعلق به تاجر، دیگو دلا واله (که کفش های لوکس، انواع کالاهای چرمی و همچنین لباس هایی با برچسب های خود تودس، روژه ویویه، هوگان، فی و برند اسکیاپارلی تولید می کند.)، سانتونی و بونتونی در منطقه مارکه واقع شده اند، یک منطقه تولیدی بسیار مهم برای کفش و قطعات چرمی در سواحل دریای آدریاتیک. خانه های مد فابیانا فیلیپی و موطن برونلو کوچینلی در منطقه اومبریا هستند و برندهای لوکس کیتون و آرمونت اِ بلاینه در ناپل تأسیس شده اند که همچنین یکی دیگر از مناطق برجسته کشور برای تولید پوشاک و اکسسوری (به ویژه کفش و کالاهای چرمی به طور کلی در اطراف منطقه سولوفرا) است. نمایش های مد و نمایشگاه ها. هفته مد میلان دو بار در سال پس از هفته مد لندن و پیش از هفته مد پاریس برگزار می شود. این هفته به عنوان سومین، از چهار هفته مهم
و بین المللی جهانیِ مد پوشاک آماده در طول تقویمِ به اصطلاح ماه مد برنامه ریزی شده است. تاریخ ها توسط اتاق ملی مد ایتالیا تعیین می شود. برخی از مکان هایی که نمایش های مد برگزار می شود عبارتند از: کاخ سلطنتی میلان، کاخ سربلونی، پاویون ویسکونتی، اسپاتسیو دله کاوالریتسه در موزه لئوناردو داوینچی و بسیاری دیگر. از دیگر پلت فرم های برجسته برای مجموعه های مردانه و پروژه های جدید در صنعت مد، پیتی ایماجینه در فلورانس واقع در فورتتسا دا باسو است، که دو بار در سال برگزار می شود.
نظریه شخصیت گروه خونی" یک باور شبه علم است که در ژاپن رایج است و بیان می کند که سیستم گروه خونی ABO یک فرد پیش بینی کننده شخصیت، خلق و خو و سازگاری یک فرد با دیگران است. این نظریه عموماً توسط جامعه علمی یک خرافات در نظر گرفته می شود." یکی از دلایلی که ژاپن نظریه شاخص شخصیت گروه خونی را توسعه داد، در واکنش به ادعای دانشمند آلمانی امیل فون دانگرن بود که می گفت افراد گروه خونی B پست تر هستند. این باور عمومی از انتشارات ماساهیکو نومی در دهه ۱۹۷۰ سرچشمه می گیرد. اگرچه برخی از فرضیه های پزشکی در حمایت از نظریه شخصیت گروه خونی ارائه شده است، جامعه علمی عموماً نظریه های شخصیتی گروه خونی را به دلیل فقدان شواهد یا معیارهای قابل آزمایش، به عنوان خرافات یا شبه علم رد می کند. اگرچه تحقیقات در مورد ارتباط علی بین گروه خون و شخصیت محدود است، اکثر مطالعات مدرن هیچ ارتباط آماری معنی داری بین این دو نشان نمی دهند. برخی از مطالعات نشان می دهد که رابطه آماری معنی داری بین گروه خونی و شخصیت وجود دارد، اگرچه مشخص نیست که آیا این فقط به دلیل یک پیشگویی خودکام بخش است. نمای کلی. طبق باور عمومی، افراد دارای گروه خونی A دوستانه و مهرب
ان، افراد دارای گروه B خودجوش و خلاق و افراد دارای گروه O دارای اعتماد به نفس و پرخاشگر هستند. در توسعه منطقی این سیستم، آنهایی که نوع AB دارند ترکیبی از صفات کلیشه ای A و B هستند. تاریخ. این ایده که ویژگی های شخصیتی از طریق خون به ارث رسیده اند به زمان ارسطو برمی گردد. بقراط همچنین به دنبال پیوند دادن شخصیت از نظر بیولوژیکی بود، و صفات را با خلط های چهارگانه - خوفناک، بلغمی، وبا، و مالیخولیایی پیوند می داد. در سال ۱۹۲۶، هایاشی هیرانو و تومیتا یاجیما مقاله گروه خونی مرتبط با بیولوژیک" را در "مجله پزشکی ارتش" منتشر کردند. تاکجی فوروکاوا. در سال ۱۹۲۷، تاکجی فوروکاوا، استاد مدرسه معلمان زنان توکیو، مقاله خود را با عنوان «مطالعه خلق و خو از طریق گروه خون» در مجله علمی «پژوهش روان شناسی» منتشر کرد. این ایده به سرعت با وجود نداشتن اعتبار فوروکاوا در میان مردم ژاپن مطرح شد و دولت نظامی آن زمان مطالعه ای را با هدف پرورش سربازان ایده آل سفارش داد. در این مطالعه از ۱۰ تا ۲۰ نفر برای تحقیق استفاده شد. در نتیجه نمی تواند الزامات آماری را برای تعمیم نتایج به جامعه گسترده تر برآورده کند. از طرفی فیشر در سال ۱۹۳۴ برای اولین
بار آزمون مربع کای را که در حال حاضر بسیار محبوب است، اعلام کرد. چندین محقق گفتند که تفاوت های آماری معنی داری در تجزیه و تحلیل کارهای ژاپنی انجام شده در آن زمان پیدا کردند. در مطالعه دیگری، Furukawa توزیع گروه های خونی را در بین دو گروه قومی مقایسه کرد: بومیان تایوانها در تایوان و قوم آینو (ژاپن) از هوکایدو. به نظر می رسد انگیزه او برای مطالعه از یک حادثه سیاسی ناشی شده باشد: پس از اشغال تایوان توسط ژاپنی ها به دنبال نخستین جنگ چین و ژاپن، ساکنان سرسخت در برابر اشغالگران خود مقاومت کردند. شورش های سال های ۱۹۳۰ و ۱۹۳۱ منجر به کشته شدن صدها شهرک نشین ژاپنی شد. هدف از مطالعات فوروکاوا «نفوذ در ماهیت ویژگی های نژادی تایوانی هایی بود که اخیراً شورش کرده اند و رفتار بی رحمانه ای داشتند.» بر اساس یافته ها مبنی بر اینکه ۴۱٫۲ درصد از نمونه های تایوانی دارای گروه خونی O بودند، فوروکاوا فرض کرد که سرکشی تایوانی ها ژنتیکی است. استدلال او با این واقعیت پشتیبانی می شود که در میان آینوها، که خلق و خوی آنها مطیع توصیف می شد، تنها ۲۳٫۸٪ از آنها نوع O هستند. در نتیجه، فوروکاوا پیشنهاد کرد که ژاپنی ها باید ازدواج های مختلط با
تایوانی ها را افزایش دهند تا تعداد تایوانی های دارای گروه خونی O را کاهش دهند.
گیورجیان (زبان ارمنی: ), یکی از نام های خانوادگی رایج در میان ارمنیان می باشد.
یک بازی پرشی توسعه یافته توسط سونیک تیم و دیمپس می باشد که به عنوان بخشی از "مجموعهٔ سونیک خارپشت" برای نینتندو دی اس منتشر گردیده است. این بازی در ۱۵ نوامبر سال ۲۰۰۵ در آمریکای شمالی، در ۱۸ نوامبر در مناطق پال و در ۲۳ نوامبر در ژاپن منتشر گردید.
ساقاتلیان (زبان ارمنی: ), یکی از نام های خانوادگی رایج در میان ارمنیان می باشد.
بوسوزوکو ، یک خرده فرهنگ جوانان ژاپنی مرتبط با موتورسیکلت های سفارشی است. اولین ظهور این نوع باشگاه موتورسواری یاغی در دهه ۱۹۵۰ بود. محبوبیت در طول دهه ۱۹۸۰ افزایش یافت و در سال ۱۹۸۲ به ۴۲۵۱۰ عضو رسید. تعداد آنها به طور چشمگیری در دهه ۲۰۰۰ با کمتر از ۷۲۹۷ عضو در سال ۲۰۱۲ کاهش یافت. بعداً، در سال ۲۰۲۰، یک موتورسواری بوسوزوکو که قبلاً هزاران عضو را جذب می کرد، تنها ۵۳ عضو داشت و پلیس اعلام کرد که مدت زیادی است که مجبور نشده اند که تعدادی از این افراد را دستگیر کنند. سبک بوسوزوکو به طور سنتی شامل لباس کاریکسره هایی شبیه به کارگران یدی یا ژاکت های نظامی چرمی با شلوار گشاد و چکمه های بلند است. این یونیفرم به لباس حمله ویژه معروف شد و اغلب با شعارهای کانجی مزین می شود. لوازم جانبی معمولی این یونیفرم عبارتند از ، ماسک های جراحی و تکه هایی که پرچم آفتاب تابان را نشان می دهند. اعضای بوسوزوکو به دلیل استفاده از موتورسیکلت جاده ژاپنی و اضافه کردن تغییراتی مانند فیرینگ، میله های دستگیره بلند شده به سمت داخل، صندلی بزرگ شناخته می شوند. پشت، کارهای رنگ آمیزی فوق العاده، و صدا خفه کن های اصلاح شده. سبک های بوسوزوکو از هلی ک
وپتر، گریزر و تدی پسر الهام گرفته شده است. تاریخ. بوسوزوکو ابتدا به عنوان گروه های بازگشته جنگ جهانی دوم جانبازان آغاز شد. خرده فرهنگ نافرمان در دهه ۱۹۵۰ زمانی که خلبانان جوان از جنگ جهانی دوم برگشتند، به وجود آمد. بسیاری از کهنه سربازان پس از جنگ برای سازگاری مجدد با جامعه با مشکل مواجه شدند و برخی از آنها به ساخت اتومبیل های سفارشی و فعالیت های گروهی در خیابان های شهر روی آوردند تا سطح آدرنالین خود را پایین بیاورند. این بوسوزوکو اولیه از فرهنگ گریزر (خرده فرهنگ) آمریکایی و فیلم های غربی وارداتی الهام گرفتند. بوسوزوکو به دلیل شباهت های فراوانش به فرهنگ قدیمی موتورسواری آمریکایی معروف شد. بسیاری از افراد جوان تر این سبک زندگی را بسیار جذاب می دیدند، به ویژه افراد به حاشیه رانده شده که به دنبال تغییر هستند. در نهایت، این جوانان هویت را به دست گرفتند و پایه و اساس بوسوزوکو مدرن شدند. پس از اوج دهه ۱۹۸۰، اعداد به آرامی شروع به کاهش کردند. گزارش شده است که در دهه ۱۹۹۰ حدود ۲۸۰۰۰ بوسوزوکو در سراسر کشور پراکنده شده بود. در سال ۲۰۰۴، دولت ژاپن قانون ترافیک جاده ای اصلاح شده ای را تصویب کرد که به پلیس قدرت بیشتری برا
ی دستگیری موتور سوارانی که به صورت گروهی بی احتیاط سوار موتور می شدند و می راندند، تصویب کرد. با افزایش دستگیری ها و پیگردهای قانونی، مشارکت بوسوزوکو به سرعت کاهش یافت. در سال ۲۰۱۰، پلیس گزارش داد که روند جدید در بین بوسوزوکوها این بود که با هم در گروه های بسیار کوچک تر سوار شوند و به جای موتورسیکلت های اصلاح شده، اسکوتر سوار شوند. استان آیچی دارای بیشترین تعداد سوارکار گزارش شده است و پس از آن توکیو، اوساکا، ایباراکی و فوکوئوکا قرار دارند. تا سال ۲۰۱۵، تنها ۶۷۷۱ مورد بوسوزوکو در سراسر ژاپن فعال گزارش شده است. در سال ۲۰۱۳، آژانس پلیس ملی باندهای موتور سوار بوسوزوکو را مجدداً به عنوان سازمان های «شبه-یاکوزا» طبقه بندی کرد. ویژگی. بوسوزوکوها معمولاً بین ۱۶ تا ۲۰ سال سن دارند. آنها به دلیل سبک خود که به شدت از گریزر (خرده فرهنگ) در ایالات متحده تقلید می کند، شناخته شده اند. این شامل مدل موی سبک پامپادور، یونیفرم های توکو-فوکو است که اغلب لباس های سرهنگی اصلاح شده و گلدوزی شده، با الهام از لباس هایی که کارگران یدی در دوران جنگ جهانی دوم می پوشیدند، شلوار گشاد و چکمه های نظامی بود. توکّو فوکو اغلب با شعارهای مختلف
و طرح های بزرگ و پیچیده گلدوزی می شدند. آنها برای بسیاری به عنوان یک نماد وضعیت در نظر گرفته می شدند، که هم نماد غرور و هم قدرت آنها بود.
یک بازی پرشی توسعه یافته توسط سونیک تیم و دیمپس می باشد که توسط سگا در سال ۲۰۰۷ برای نینتندو دی اس منتشر گردید. "سونیک راش ادونچر" دنبالهٔ "سونیک راش" می باشد و داستان آن سونیک خارپشت و تیلز را دنبال می کند که به یک بعد موازی تلپورت شده اند و درحالی که با گروهی از ربات های دزد دریایی به مبارزه پرداخته اند از بلیز گربه طلب کمک می کنند.
فرمانداری کل بلوچستان واحدی از تقسیمات پیشین کشوری ایران در تغییرات تدریجی استان های دهگانه بود که به استناد تبصره ماده ۲ قانون ۱۳۱۶ در سال ۱۳۲۶ به وجود آمد. در این دوره برای اولین بار پدیده جدیدی تحت عنوان «فرمانداری کل یا فرمانداری» در تاریخ در ۱۳۲۶/۲/۲۶ طی تصویب «فرمانداری کل بلوچستان» که شامل استان سیستان و بلوچستان فعلی می شد توسط هیئت وزیران تصویب و از استان هشتم (کرمان و بلوچستان) جدا و ایجاد گشت. ابتدا در ۱۳۲۶/۲/۲۶ تصویب شد که حوزهٔ بلوچستان مرکب از ۳ فرمانداری تابعه سراوان، ایرانشهر و چابهار به مرکزیت زاهدان تحت نظر یک مأمور عالی رتبه به نام والی از طرف مرکز (تهران) اداره شوند. در ابتدا این نوع تقسیم، یعنی فرمانداری مستقل از استانداری بود، امری که مشخص نیست هیئت وزیران بر چه اساسی دست به تأسیس فرمانداری زدند اما در تاریخ ۱۳۲۶/۵/۳۱ ماده ۲ مصوبه تغییر کرد و به جای کلمه «والی» عبارت «فرماندار کل» که هم ردیف با «استاندار» است قرار گرفت. بدین ترتیب واحدهای استان با فرمانداری کل برابر بود و توسط استاندار یا فرماندار کل اداره می شد. ضمن آنکه در پی تغییر مصوبه ماده ۲ مورخه ۱۳۲۶/۵/۳۱، زابل از استان نهم جدا و
به «فرمانداری کل بلوچستان» الحاق شد. در سال ۱۳۲۹ کلمه «کل» از کنار فرمانداری حذف شد اما «فرمانداری بلوچستان» تا ۱۳۳۶ به قوت خود باقی ماند. در سال ۱۳۳۶ واحد «فرمانداری کل بلوچستان» تبدیل به «استان بلوچستان و سیستان» شد و احتمالاً در اواخر دوره پهلوی یا اوایل دوره جمهوری اسلامی «استان بلوچستان و سیستان» به «استان سیستان و بلوچستان» تغییر نام داده شد. پس از تبدیل واحد فرمانداری کل به استان، گاهی در برخی منابع و امورات دولتی استان بلوچستان نیز مورد استفاده قرار می گرفت. تبدیل به استان بلوچستان و سیستان. تبدیل فرمانداری کل به استان. در سال ۱۳۳۶/۷/۲۹ واحد «فرمانداری کل بلوچستان» به «استان بلوچستان و سیستان» تبدیل و تا اواخر دوره پهلوی یا اوایل دوره جمهوری اسلامی باقی ماند. تقسیمات سال ۱۳۴۴ کشور. در سال ۱۳۴۴ شمسی کشور ایران به ۱۳ استان و ۸ فرمانداری تقسیم شد که عبارت بودند از: ۱۳ استان شامل: ۱-استان تهران ۲-استان گیلان ۳-استان مازندران ۴-استان آذربایجان شرقی ۵-استان آذربایجان غربی ۶-استان کرمانشاهان ۷-استان خوزستان ۸استان فارس ۹-استان کرمان ۱۰-استان خراسان ۱۱-استان اصفهان ۱۲-استان بلوچستان و سیستان ۱۳-استان کردستان
۸ فرمانداری کل شامل: ۱-فرمانداری کل بنادر و جزایر بحر عمان ۲-فرمانداری کل بنادر و جزایر خلیج فارس ۳-فرمانداری کل چهارمحال و بختیاری ۴-فرمانداری کل بویراحمد سردسیر کهگیلویه ۵-فرمانداری کل سمنان ۶-فرمانداری کل همدان، ۷-فرمانداری کل لرستان ۸-فرمانداری کل ایلام و پشتکوه تغییر نام به استان سیستان و بلوچستان. احتمالاً در اواخر دوره پهلوی یا اوایل دوره جمهوری اسلامی «استان بلوچستان و سیستان» تبدیل به «استان سیستان و بلوچستان» فعلی می شود.
کارگران یدی در ژاپن ، طبق سرشماری سال ۱۹۹۵، کارگران یقه آبی بخش بسیار زیادی از نیروی کار در ژاپن را تشکیل می دهند، با ۳۰٫۱٪ از افراد شاغل ۱۵ ساله و بالاتر بر اساس داده های سرشماری سال ۱۹۹۵ به عنوان «صنعتگر، معدن، تولید و ساخت و ساز و کارگر» کار می کنند. کلاس کارگران یدی شامل کارگران عادی، دارای مهارت خاص و پاره وقت، و همچنین تعداد زیادی از کارگران خارجی، همه با برنامه های کاری و مزایای شغلی متفاوت است. کارگران کارخانه در ژاپن. تاریخچه صنعتی شدن. اکثر مردم ژاپن قبل از بازسازی می جی در صنعت کشاورزی کار می کردند (تقریباً ۷۰ تا ۸۰ درصد) و اگرچه نمونه هایی از تولید سازمان یافته در جوامع ژاپنی وجود داشت، فقدان فناوری و سرمایه مدرن مانع از کار کارخانه های صنعتی شد. در مقیاس بزرگ در حال ظهور بود. کارگران یدی زمانی که دوره میجی صنعتی شدن را پیش می برد، به طبقه قابل توجهی تبدیل شدند. دولت تازه اصلاح شده روی ایجاد کارخانه ها سرمایه گذاری کرد و آنها را به گروه های بازرگانی فروخت که به گسترش صنعت و ایجاد رشد اقتصادی کمک کردند. در ابتدا، این کارگران کارخانه متشکل از مردان و زنان جوان (نه اول زاده ها) بودند که از جوامع کشاو
رزی می آمدند. شروع جنگ روسیه و ژاپن، و سپس جنگ جهانی اول، منجر به افزایش تولید کارخانه های ژاپنی برای تجهیزات نظامی شد و در نتیجه کارگران یدی بیشتری به کار گرفته شدند. در این دوره، تعداد کارگران مرد دائمی در صنعت از همتایان زن خود بیشتر شد. نیروی کار بزرگتر کارخانه صدای بیشتری به این کارگران داد و توجه به مسائل کارگری مانند دستمزد پایین و عدم آموزش را جلب کرد. برای کاهش گردش نیروی کار، کارفرمایان در شرکت های بزرگ استانداردهای بهتری را القا کردند که قبلاً فقط در دسترس کارکنان کارکنان دفتری (کارگر یقه سفید) بود، مانند افزایش دستمزد و فرصت های آموزش شغلی برای کارگران یدی مرد، و افزودن امکانات رفاهی برای استفاده آنها. جنگ جهانی دوم به تقویت فرایند صنعتی شدن ژاپن ادامه داد، اگرچه آتش بس در سال ۱۹۴۵ باعث شد بسیاری از کارگران کارخانه اخراج شوند که تا حدی منجر به موج قوی اتحادیه گرایی کارگری در ژاپن شد. حمایت از اتحادیه کارگری به ایجاد شرایط کاری بهتر برای کارگران کارخانه های یقه آبی پس از جنگ جهانی دوم و همچنین ایجاد رشد اقتصادی قابل توجه کمک کرد. موقعیت اجتماعی. در گذشته، معمول بود که کارگران کارخانه فقط تحصیلات اج
باری را گذرانده باشند (۶ سال دبستان و ۳ سال دبیرستان)، اما در اواخر دهه ۱۹۶۰ شرکت های بزرگ بیشتری به دلیل جوان بودن به تحصیلات دبیرستانی برای استخدام نیاز داشتند. مردم بیشتر به ادامه تحصیل علاقه مند می شوند. دبیرستان های صنعتی در ژاپن یکی از محبوب ترین انواع دبیرستان های حرفه ای را تشکیل می دهند که توسط کارگران مشتاق یقه آبی، با این حال مهارت های خاص شغل هنوز عمدتاً توسط خود شرکت ها آموزش داده می شود، در حالی که مدارس عمدتاً بر توسعه عمومی تمرکز دارند. هنگامی که کارخانه ها برای اولین بار معرفی شدند، یک سیستم پرداخت بر اساس ارشدیت ایجاد شد، البته فقط برای کارکنان کارکنان. در اواخر قرن بیستم، رشد صنعت و افزایش سودآوری به نیروی کار بیشتری نیاز داشت، بنابراین سیستم پرداخت مبتنی بر سنوات به کارگران یدی نیز گسترش یافت، بنابراین کارگران جوان دستمزد کمتری دریافت می کنند در حالی که به کارگران مسن تر که انتظار می رود به زودی بازنشسته، بیش از حد پرداخت می شود. کارگران غیرعادی، پاره وقت یا خارجی در کارخانه ها، علیرغم اینکه در سال های اخیر به بخش بزرگی از بازار کار ژاپن تبدیل شده اند، در همان ساختار حقوق قرار نمی گیرند.
گالویان (زبان ارمنی: ), یکی از نام های خانوادگی رایج در میان ارمنیان می باشد.