Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سمارت اعتراف کند، نیوبری احتمالاً رشوه کوچکی ارائه کرد، اگرچه رشوه برخلاف سیاست سنت لوک بود. اطلاعات کمی در مورد وضعیت اسمارت در طول اقامتش در سنت لوک وجود دارد، احتمالاً به این دلیل که باتی از ملاقات بیماران خود، از جمله توسط اعضای خانواده خود، خودداری کرده است. یکی از معدود رکوردهایی که از دوران اسمارت در سنت لوک باقی مانده است، مدخلی در "کتاب دقیقه سنت لوک بود" که چنین بود: در دوران حبس اسمارت در سنت لوک، حتی سایر پزشکان هم اجازه نداشتند اسمارت را ببینند مگر اینکه اجازه شخصی از باتی دریافت کرده باشند. بعید بود که اسمارت بدون اینکه توسط باتی آزاد شود، پناهگاه را ترک کند. حتی اگر اسمارت تلاش می کرد تا از طریق راه های قانونی آزادی را به دست آورد، قوانین احضاریه برای آزادی بر اساس سیستمی که باتی داشت، که فرد را از هر گونه تماسی جدا می کرد، تقریباً غیرممکن بود. در نهایت اسمارت «غیرقابل درمان» تشخیص داده شد و به دلیل کمبود بودجه توسط بیمارستان مرخص نمی شد. دیوانه خانه آقای پاتر. اسمارت پس از آزادی از سنت لوک به یک دیوانه خانه خصوصی برده شد. الیزابت لنوآر، دختر اسمارت، برای دیدن پدرش آورده شد و اظهار داشت که او «
توسط آقای نیوبری متعهد به مراقبت از "آقای پاتر" است که خانه ای خصوصی در بتنال گرین داشت». او تجربه خود را به عنوان نگهداری در یک «سالن کوچک تمیز» توصیف کرد. با این حال، دیوانه خانه خصوصی آقای پاتر «خانگی» نبود، و رفتارهای اسمارت بسیار بدتر بود، همان طور که او توضیح می دهد: «آن ها با چنگ آهن هایشان که ابزاری وحشیانه است، روی من کار می کنند، زیرا من بی حفاظ تر از دیگران» ("Jubilate Agno" B 129). اسمارت چهار سال تنها ماند، به جز گربه اش جفری و گهگاهی گاوکر که برای دیدن کسانی که دیوانه به نظر می رسیدند می آمد. پیوزی وضعیت کلی اسمارت را اینگونه توصیف کرد: «او هم باهوش بود و هم دانشمند، و در زمانی که برای دیوانگی در حبس بود به ملاقات می رفت.» بسیار محتمل است که او در دوران حبس خود احساس «بی خانمان» کرده باشد و مطمئناً احساس کرده است که در «لمبو… بین فضای عمومی و خصوصی» از تماشای بیگانگان قرار گرفته است. در لندن، تنها تعداد کمی از آثار او هنوز منتشر می شد، اما درآمد حاصل از آن توسط نیوبری گرفته شد. با این حال، اسمارت توانست مجموعه ای از آثارش را با نام مستعار «خانم نیمه شب» با عنوان "خانم" منتشر کند. "سخنرانی های نی
مه شب؛ و سایر قطعات منتخب: همان طور که در سخنوری در بله بازار، لندن" صحبت شد. اسمارت از این کار سودی نبرد، اما توانست حداقل برخی از کارهای قبلی خود را دوباره ببیند که چاپ شده است. اسمارت، به گفته زندگی نامه نویس قرن بیستم خود، آرتور شربو، تنها «خدای خود و شعرش» را داشت. چند تن از دوستان وفادار او سرانجام از رفتاری که اسمارت داشت خسته شدند و او را از دست آقای پاتر آزاد کردند. رهایی. اطلاعات کمی در مورد چگونگی و چرایی آزاد شدن اسمارت از پناهندگی وجود دارد، اما دخترش ادعا کرد: "او بهتر شد و برخی از دوستان نادرست که محبت بزرگ آقای نیوبری را در قرار دادن او تحت محدودیت های ضروری و مفید تفسیر کردند که احتمالاً در نهایت ممکن است درمان شود. او را به شام دعوت کرد و او دیگر به سلول خود برنگشت. آنچه در مورد وقایع واقعی شناخته شده است این است که جان شرات، دوست کریستوفر اسمارت، معتقد بود که حبس اسمارت ناعادلانه است و می خواست در مورد آزادی اسمارت مذاکره کند. در ژانویه ۱۷۶۳، او با یک کمیته پارلمانی ملاقات کرد تا در مورد افراد به دروغ زندانی شده و سوء استفاده هایی که آنها در پناهگاه ها دریافت می کردند، بحث کند. به ویژه، شرا
ت استدلال می کرد که بسیاری به دلیل مسمومیت معمولی بستری شده اند که شهرت باتی و سایر پناهجویان را تضعیف می کند. یک یافته توسط کمیته پارلمانی که در ۲۷ ژانویه ۱۷۶۳ منتشر شد، شانس شرات را برای آزادی اسمارت تقویت کرد. برای اطرافیانش، اسمارت کاملاً عاقل به نظر می رسید و به احتمال زیاد به دلیل قانونی که همزمان در مجلس تصویب می شد و از اصلاح مراقبت از بیمار حمایت می کرد، آزاد شد. اسمارت در ۳۰ ژانویه ۱۷۶۳. با شرات پناهگاه را ترک کرد. اسمارت پس از خروج از پناهندگی، دست نوشته های "ترانه"، بسیاری از ترجمه های مزامیر و "جوبیلات آگنو" را برای دیوید برد. "آهنگی برای دیوید" در ۶ آوریل ۱۷۶۳ منتشر شد. نقدهای تند دنبال شد که به جای پرداختن به اشعار، دوران حضور اسمارت در آسایشگاه را به سخره گرفتند. "جوبیلات آگنو" در قالب دستنوشته باقی ماند و به دست دوستان ویلیام کاپر، شاعری که در پناهندگی و معاصر اسمارت نیز قرار گرفت، زمانی که مفهوم «دیوانگی» را بررسی کردند، رفت. این اثر تا زمانی که در قرن بیستم توسط ویلیام استید دوباره کشف شد، در دارایی های خصوصی ماند. این کتاب تا سال ۱۹۳۹ منتشر نشد که با عنوان "شادی در بره: آهنگی از بدلام" چاپ
شد. تحلیل و بررسی. جیمز بوسول، زندگی نامه نویس ساموئل جانسون، لحظه ای را توصیف کرد که چارلز برنی از دوستش جانسون از ایالت اسمارت جویا شد. جانسون قبل از اینکه به برنی توضیح دهد که اقدامات اسمارت که نشانه های جنون تلقی می شد، واقعاً معقول بودند، از اصطلاح «دیوانگی» برای اظهار نظر در مورد وضعیت جامعه استفاده کرد: در مقاله ای که در "مجله جنتلمن چاپ" شد، هستر پیوزی، آشنای اسمارت و دوست نزدیک جانسون، استدلال کرد که اسمارت در بسیاری از جنبه ها عاقل به نظر می رسد: فراتر از دایره دوستان اسمارت، تعداد کمی حاضر به رد ادعاهایی مبنی بر اینکه اسمارت تحت تأثیر جنون قرار گرفته بود، بودند. اکثر منتقدان ادبی معاصر از دوران پناهندگی اسمارت می دانستند و پس از انتشار کتاب "«ترانه ای برای دیوید"»، به جنبه هایی از شعر توجه کردند که می توانستند از آن برای ادعای اینکه اسمارت هنوز «دیوانه» است استفاده کنند. این دیدگاه به طور گسترده ای پذیرفته شد و ویلیام میسون شاعر به توماس گری نوشت: «من آهنگ او را برای دیوید دیدم و از آنجا او را دیوانه تر از همیشه کردم.» قرن ۱۹. یک قرن پیش از آن بود که یک چرخش مثبت در دوران پناهندگی کریستوفر اسمارت
ایجاد شود. رابرت براونینگ، شاعر ویکتوریایی، استدلال کرد که "آهنگی برای دیوید" عالی بود زیرا اسمارت در آن زمان دیوانه بود. براونینگ در شعر "گفتگوها" (۱۸۸۷) ادعا کرد: از نظر براونینگ، دیوانگی موقت اسمارت چیزی بود که به او اجازه داد در "«آهنگی برای دیوید»" شعری مشابه شعر جان میلتون و جان کیتس بسازد. کریستوفر اسمارت در ادامه شعر براونینگ، اظهارات براونینگ باعث قدردانی بعدی از "آهنگی برای دیوید" و جنون اسمارت شد. مروری بر "پارلیینگ" براونینگ ادعا کرد که کریستوفر اسمارت «در اختیار سوژه اش بود… و جایی که مالکیت واقعی وجود دارد. – جایی که آتش تخیلات شاعر با خودآگاهی یا سوخت بیش از حد عقل خفه نمی شود. - خاص بودن، رفتار، و حتی فرمول های مرسوم برای زمان «سوخته و پاک شده» هستند.» دانته گابریل روستی، شاعر قرن نوزدهمی، بر مزایای جنون اسمارت تأکید کرد و ادعا کرد که "آهنگی برای دیوید" "تنها شعر بزرگ قرن گذشته "است" ." دو سال بعد، فرانسیس پالگریو این موضوع را ادامه داد و نوشت که این "آهنگ" «وحشی نجیب و گذار از عظمت به لطافت، از زمین به آسمان» را به نمایش می گذارد و «در شعر ما بی نظیر است». هفت سال پس از پالگریو، منتقد جان چرت
ون کالینز با روستی و پالگریو موافق بود، اما تا حدی کمتر، زمانی که نوشت: «این شعر به تنهایی می ماند، خارق العاده ترین پدیده، شاید در ادبیات ما، همان گونه ای که در شعر ما وجود دارد. قرن هجدهم، کار شاعری است که اگرچه آثار زیادی داشته است، اما در جای دیگر حتی یک سطر که نشان دهنده قدرت نمایش داده شده در اینجا باشد، تولید نکرده است.» قرن ۲۰ و معاصر. منتقدان قرن بیستم طرفدار این دیدگاه بودند که اسمارت در هنگام نوشتن اشعارش دچار نوعی ناراحتی روانی است. بررسی توسط "ماتیوس" با عنوان "پارتیشن های نازک"، در ۳۰ مارس ۱۹۰۱ آکادمی، ادعا کرد که: در سال ۱۹۳۳، آلفرد ادوارد هاوسمن در کنار تفسیر براونینگ و ماتیو قرار گرفت و جنون اسمارت را با نبوغ شاعرانه در سخنرانی خود "به نام و ماهیت شعر" مرتبط کرد: "در واقع، شاعران انگلیسی آن عصر چه کسانی هستند که می توان آنها را شنید. و لهجه شاعرانه واقعی را که به وضوح از گویش معاصر بیرون می آید، تشخیص دهید؟ این چهار نفر: کالینز، کریستوفر اسمارت، کاوپر و بلیک. و این چهار ویژگی دیگر چه ویژگی مشترکی داشتند؟ آنها دیوانه بودند.» در سال ۱۹۹۴، برانیمیر ریگر با فاصله گرفتن اسمارت از دیگران با دیدگاه
هاوسمن تفاوت داشت، زیرا او استدلال کرد که "کالینز و کاج کاوپر به عنوان افراد منزوی، به گناه از حیاتی که در نهایت انسانی نیست بلکه الهی است آگاه هستند. هوشمند فراتر از فردیت اوج می گیرد تا آن سرزندگی را بپذیرد، اما به قیمت تمام روابط انسانی.» با این حال، بسیاری از افراد مخالف هستند که اسمارت دیوانه بود. ادوارد آینسورث و چارلز نویز، هنگام بحث در مورد "سرود اسمارت به خدای متعال"، گفتند: «ذهنی که این سرود را ساخته بود آشفته نبود. با این حال، در شعر، ذهن مذهبی بیمارگونه ای را می بینیم که در بی نظمی، "آگنوی شادی" را تولید می کرد، و با نظم دوباره، "آهنگی برای داوود" ایجاد می کرد. علاوه بر این، آنها ادعا کردند که اسمارت با این وجود، آینزورث و نویز به طور کامل در مورد تشخیص اسمارت تردید نداشتند، زمانی که ادامه دادند: «اما وقتی میل به دعا به او سر زد، اسمارت آنچه را که دنیا به عنوان عقلانیت انتخاب کرد، رها کرد.» در سال ۱۹۶۰، راسل برین، متخصص مغز و اعصاب تشخیص داد که اسمارت از سیکلوتیمیا یا افسردگی شیدایی رنج می برد. برین تشخیص خود را بر اساس ادعاهای خود اسمارت در مورد احساسش انجام داد و به این نتیجه رسید که «در مورد اس
مارت بیماری روانی ناشی از مستی او نبود، بلکه او به دلیل ناپایداری روانی مشروب می نوشید.» آرتور شربو، در سال ۱۹۶۷، استدلال کرد که «تشخیص ماهیت جنون اسمارت در این فاصله زمانی غیرممکن است» و سپس استدلال کرد که: مؤلفه مذهبی احتمالی وضعیت اسمارت توسط منتقدان قرن بیستم به عنوان توضیحی برای اینکه چرا در قرن هجدهم اسمارت را دیوانه می دانست، مورد توجه قرار گرفت. لارنس بینیون، در سال ۱۹۳۴، معتقد بود که مذهب نقش عمده ای در نگاه جامعه به اسمارت ایفا می کند: «به نظر می رسد دیوانگی اسمارت به شکل تفسیر تحت اللفظی دستور "دعا بدون وقفه" به خود گرفته است. او با اصرار و اصرار بر همراهی آنها در دعای او، بازدیدکنندگان را شرمنده می کرد. . . وسواس فکری ثابت شکل رایج جنون است. اما این گونه وسواس ها حبس روانی است؛ در حالی که "آهنگ" بی تردید بیانگر یک انتشار عالی است.» ایده بینیون توسط سوفیا بلیدز در سال ۱۹۶۶ پذیرفته شد، او اشاره کرد که جامعه نسبت به کسانی که شور و شوق را تجربه می کنند، یک ارتباط معنوی قوی با خدا تعصب دارد. او در برابر تعصبات مذهبی استدلال کرد، در قرن هجدهم، همان طور که بلایدز ادامه داد، این کلمه از تسخیر خدا به الهام
گرفته به الهام نادرست تغییر کرد. نتیجه این تغییر این بود که جامعه بریتانیا شور و شوق را دشمن عقل و نظم اجتماعی می دانست. بنابراین، «هک نویس اسمارت، مورد استقبال مخاطبان متخاصم قرار نمی گرفت، اما اسمارت، مشتاق، بلافاصله محکوم می شد. نتیجه آشکار خواهد بود: کارهای گذشته او که قبلاً مورد تحسین قرار گرفته بود نادیده گرفته می شد و کارهای آینده او بلافاصله محکوم می شد. تاریخ شهرت معاصر اسمارت چنین بود." بلیدز در تعیین اینکه آیا اسمارت واقعاً دیوانه است یا نه، نتیجه گرفت: «در زمان اسمارت، هر نشانه ای از اشتیاق می توانست دلیلی برای قضاوت دیوانگی باشد… دو روایت از اسمارت و ماهیت جنون او برای ما حفظ شده است. هر کدام شکی را جایز می دانند که شاعر دیوانه بوده و در هر عصری می توان او را چنین تلقی کرد.» فرانسیس اندرسون در سال ۱۹۷۴ "بیماری" اسمارت را دیوانگی و وسواس توصیف کرد، اما بر این باور بود که "دیوانگی اسمارت شامل تلاش های او برای اطاعت به معنای واقعی کلمه از دستور سنت پل به تسالونیکی ها بود: همانطور که اندرسون ادامه داد، اسمارت در طول دوره های بیماری خود «احتمالاً دچار هذیان می شد» اما «به نظر می رسید که می دانست چه م
ی کند». اقدامات اسمارت شبیه به متدیست های قرن هجدهم بود که «به نماز عمومی معتاد بودند و تصور می شد روحیه ای بیش از حد پربار بود. چنین نمایش دهندگان عاطفه گرایی مذهبی اغلب نه تنها به دیوانه خانه های خصوصی، بلکه به بدلم نیز محدود می شدند. بعدها، در سال ۱۹۹۸، چارلز روزن اشاره کرد که "روشنگری شور و شوق مذهبی را برای افراد بی سواد و بزرگ نشوید محکوم کرد" و "قابل درک است که تنها شعر مذهبی اصیل و حیاتی بین سال های ۱۷۶۰ و ۱۸۴۰ باید توسط شاعرانی سروده می شد. واقعاً دیوانه از معاصرانشان: اسمارت، بلیک و هولدرلین». گزارش ها در پایان قرن بیستم بر تأثیرات حبس اسمارت متمرکز بودند. کلمنت هاوز، با پیروی از تفسیر میشل فوکو از قرن هجدهم مبنی بر وجود " حیوانیت جنون، معتقد بود که اسمارت از نظر عاطفی با حیوانات به دلیل "انگ پزشکی" که از دست همنوعان خود احساس می کرد، در ارتباط است. کریس مونسی، که با تفسیر هاوز موافق بود، معتقد بود که درمان اسمارت «یک فرایند حیوانی است و به او آموخته بود که زبانش را نگه دارد و تا آنجا که ممکن است آرام بنشیند.» آلن اینگرام برخلاف تعبیر حیوانی، استدلال می کرد که "جوبیلات آگنو" «پدیده ای شاعرانه است که
اگر قابل انتشار بود، ارتدوکس های شعری معاصر را از بین می برد. فرد دیوانه تحریف فاحشی از شکل انسان ارائه کرد که با این وجود اصرار داشت انسان باقی بماند، اما زبان دیوانه می تواند حتی آزاردهنده تر باشد.»
کیسی لوی (زاده ۱۵ آوریل ۱۹۸۱) یک هنرپیشه و خواننده کانادایی-آمریکایی است. لوی در انتاریو از مارک لوی، پزشک عمومی و لیزا لوی، مدیر مطب پزشکی همسرش متولد شد. پدر و مادرش هر دو یهودی هستند. دو برادر بزرگتر او، رابی و جاش (معروف به "برادران لوی")، کارگردانان، نویسندگان و تهیه کنندگان فیلم هستند. او در سال ۱۹۹۹ از مدرسه متوسطه Westdale فارغ التحصیل شد، سپس در آکادمی موسیقی و دراماتیک آمریکایی نیویورک (AMDA) تحصیل کرد. لوی برای فعالیت در تئاتر موزیکال برادوی و وست اند شهرت دارد. او در سال ۲۰۱۴ در احیای "فیلم موزیکال بینوایان" نقش فانتین را بازی کرد.
ویکتور واگنر (به انگلیسی: Victor Wagner) (زاده ۸ تیر ۱۳۳۸ در پورتو آلگری) بازیگر برزیلی است. واگنر بیشتر با نقش آفرینی هایش در سریال تلویزیونی کریستال (سال ۱۳۸۵) و فیلم بوکاژ پیروزی عشق (سال ۱۳۷۶) شناخته شده است.
اسعد بواب (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل مراکش و فرانسه است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "روزهای افتخار"، "پیکی بلایندرز"، "شهبانوی بیابان"، "ساخت فرانسه"، "کارگزار مرا خبر کنید!، "خواهران بد" و "خلیج سکوت" اشاره کرد.
علوم اعصاب فرگشتی یا علوم اعصاب تکاملی (به انگلیسی:Evolutionary neuroscience) مطالعه علمی تکامل دستگاه های عصبی است. عصب شناسان تکاملی فرگشت و تاریخچه طبیعی ساختار دستگاه عصبی و همچنین عملکردها و خواص نوظهور آنها را بررسی می کنند. این رشته از مفاهیم و یافته های علوم اعصاب و زیست شناسی فرگشتی استفاده می کند. از نظر تاریخی، بیشتر کارهای تجربی در حوزه کالبدشناسی تطبیقی بوده است و مطالعات امروزین اغلب از روش های تطبیقی/مقایسه ای فیلوژنتیک استفاده می کنند. امروزه روش های زادگیری گزینشی و فرگشت آزمایشی/تجربی نیز در حال استفاده روزافزون است. از نظر مفهومی و نظری، این رشته به حوزه های متنوعی مانند ژنومیک شناختی، نوروژنتیک، علوم اعصاب تکوینی-رشدی، رفتارشناسی عصبی ، روان شناسی تطبیقی، زیست شناسی فرگشتی-تکوینی، علوم اعصاب رفتاری، علوم اعصاب شناختی، بوم شناسی رفتاری، انسان شناسی زیستی و زیست جامعه شناسی مرتبط است. دانشمندان علوم اعصاب فرگشتی تغییرات در ژن ها، آناتومی، فیزیولوژی و رفتار را برای مطالعه تکامل تغییرات در مغز را بررسی می کنند. دانشمندان این حوزه فرآیندهای زیادی از جمله تکامل دستگاه های صوتی، بصری، شنوایی، چشا
یی و یادگیری و همچنین تکامل و توسعه زبان را مورد توجه و مطالعه قرار می دهند. علاوه بر این، دانشمندان علوم اعصاب تکاملی تکامل نواحی یا ساختارهای خاص در مغز مانند بادامه مغز، مغز قدامی و مخچه و همچنین قشر حرکتی یا قشر بینایی را مطالعه می کنند.
بیرکبک، دانشگاه لندن یا به طور رسمی کالج بیرکبک، دانشگاه لندن یک دانشگاه پژوهشی عمومی واقع در بلومزبری لندن و یک موسسه عضو از دانشگاه فدرال لندن است. بیرکبک که در سال ۱۸۲۳ به عنوان مؤسسه مکانیک لندن توسط بنیان گذار آن، سر جورج بیرکبک و حامیانش تأسیس شد، یکی از معدود دانشگاه هایی است که برنامه هایش را در عصر برگزار می کند. ساختمان اصلی بیرکبک، در بلومزبری در منطقه کمدن لندن واقع شده است. بیرکبک بیش از ۲۰۰ برنامه کارشناسی و کارشناسی ارشد را ارائه می دهد که می توانند به صورت پاره وقت یا تمام وقت مطالعه شوند، اگرچه تقریباً همه برنامه ها در عصر ارائه می شوند. فعالیت های آکادمیک بیرکبک در پنج دانشکده تشکیل شده است که به نوزده بخش تقسیم می شوند. بیرکبک که بخشی از دانشگاه لندن است، استانداردهای آکادمیک دانشگاه لندن را به اجرا می گذارد و مدرک دانشگاه لندن را اعطا می کند. البته همانند سایر کالج های دانشگاه لندن، بیرکبک نیز مدرک مستقل هم ارائه می دهد.
ابیتا یک رود در قزاقستان است که در استان آق تپه واقع شده است.
اوشباس یک رود در قزاقستان است که در قره تاو واقع شده است.
قزل کول یک دریاچه در قزاقستان است که در استان ترکستان واقع شده است.
آق جار (به قزاقی: Ақжар، اقجار}} یک دریاچه نمکی در قزاقستان است که در مویون قوم واقع شده است.
شاباکتی یک رود در قزاقستان است که در استان جامبیل واقع شده است.
سابیندیکول یک دریاچه در قزاقستان است که در رشته کوه بایانائول واقع شده است.
توافق صلح اتیوپی-تیگرای یک پیمان نامهٔ صلح است که بین دولت اتیوپی و جبههٔ آزادی بخش خلق تیگرای (TPLF) در ۲ نوامبر ۲۰۲۲ امضا شد. در این معاهده، هر دو طرف برای پایان دادن به جنگ تیگرای با «توقف دائمی خصومت ها» توافق کردند. پس از دو سال درگیری میان شبه نظامیان جبههٔ تیگرای و ارتش اتیوپی، دو طرف پس از هفت روز مذاکره در پایتخت آفریقای جنوبی، پیمان صلح امضا کردند. این مذاکرات از تاریخ ۲۵ اکتبر ۲۰۲۲ در شهر پرتوریا، پایتخت آفریقای جنوبی، آغاز شده بود. دو طرف در پنجم اکتبر درخواست اتحادیهٔ آفریقا برای آغاز مذاکرات صلح را پذیرفته بودند.
رشته کوه بایانائول یک کوه در قزاقستان است که در استان پاولودار واقع شده است. رشته کوه بایانائول ۱٬۰۲۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
دریاچه شورتاندی یک دریاچه در قزاقستان است که در استان قزاقستان شمالی واقع شده است.
تپه های کوکشه تاو () یک رشته کوه در قزاقستان است که در استان قزاقستان شمالی واقع شده است.
دریاچه های کوکشه تاو () یک مجموعه دریاچه در کشور قزاقستان است که در بلندی های قزاق واقع شده است.
شالقار یک دریاچه در قزاقستان است که در بلندی های قزاق واقع شده است.
سای (به چینی: 蔡) یک ایالت چینی باستانی در دودمان ژو بود که در دوره بهار و پاییز به قدرت رسید و در اوایل دوره ایالت های جنگ طلب نابود شد. تاریخچه. پس از سرنگونی پادشاه ژو شانگ، پادشاه وو ژو به برادران کوچک ترش القاب و قلمروهایی اعطا کرد و به برادر پنجم، سای شو دو، در شانگسای کنونی (به معنای "سای بالا") در هنان زمین هایی رسید. در طول شورش سه محافظ، او تلاش کرد تا موقعیت حاکم ژو را به عنوان نایب السلطنه برای پادشاه جوان غصب کند ولی پس از شکست کنار گذاشته و تبعید شد. با این حال، جی هو، پسر دو، یک سفیر وفادار و توانا برای چنگ و حاکم ژو بود، و آن ها برای پاداش به او اجازه دادند تا قلمرو و عنوان پدرش را بازیابی کنند. او توانست این عنواین را به پسرش، جی هوانگ، منتقل کند. با توسعه همتایان چینی، سای در ابتدا یک شهرستان در نظر گرفته شد و سپس به یک سرحدات ارتقا یافت. اما هرگز قادر به تبدیل شدن به یک حاکم نشین یا پادشاهی به تنهایی نبود. تهاجمات چو در طول دوره بهار و پاییز، باعث جابه جایی چندباره سای شد، ابتدا به شینسای (به انگلیسی: سای نو) در ۵۳۱ پ. م و سپس به شیاسای (به معنای «سای پایین») در فنگتای کنونی در آن هوئی. در ۴
۴۷ پ. م، پادشاه هوی چو، سای را به طور کامل فتح کرد، اما به مرزبان ها اجازه داد در نزدیکی چانگدی در هونان مستقر شوند و یک ایالت مشوش به نام گائوسای (به معنای "سای سترگ") ایجاد کنند. این ایالت نیز ۸۰ سال بعد نابود شد. میراث. با گسترش نام های خانوادگی به تمام چینی ها در دوران دودمان چین، بسیاری از مردم ایالت سابق به یاد خانه سابق خود نام خانوادگی سای را گرفتند. رعیت های سابق سای دو مهاجرت عمده را انجام داده اند. در طول شورش هوانگ چائو علیه تانگ در سال ۸۷۵ میلادی، قبیله سای به گوانگدونگ و فوجیان نقل مکان کرد. مهاجرت بعدی زمانی رخ داد که یکی از وفاداران مینگ به نام کوشنگا، بسیاری از افسران سای را در قرن هفدهم به تایوان منتقل کرد. فرمانروایان. فرمانروایان سای همگی از خانواده امپراتوری ژو، جی بودند و - پس از سه نفر اول - دارای مقام هو ("مرزبان") بودند.
بسیم فاگو (; – ) بازیکن فوتبال اهل آلبانی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال پارتیزانی تیرانا و باشگاه فوتبال تیرانا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال آلبانی بازی کرده است.
جبهه آزادی بخش خلق تیگرای () یک گروه تروریستی و ملی گرای قومی در شمال اتیوپی است که از نوامبر ۲۰۲۰ تا نوامبر ۲۰۲۲ با ارتش اتیوپی در حال جنگ بودند. در نوامبر ۲۰۲۲ قرارداد صلح اتیوپی-تیگرای به امضا دو طرف رسید. این گروه شورشی در سال ۱۹۷۵ تأسیس شد و جزء سازمان های شناخته شده به عنوان تروریست می باشد.
فاتمیر فراشری (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل آلبانی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال پارتیزانی تیرانا و باشگاه فوتبال تیرانا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال آلبانی بازی کرده است.
بایرام فراهولی (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل آلبانی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال تئوتا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال آلبانی بازی کرده است.
آلفرد فرکو (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل آلبانی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال دینامو تیرانا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال آلبانی بازی کرده است.
آربنور فیض اللهو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آلبانی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال پارتیزانی تیرانا اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال آلبانی و آلبانی بازی کرده است.
بیمو فاکیا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آلبانی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ولازنیا اشکودر و باشگاه فوتبال پارتیزانی تیرانا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال آلبانی بازی کرده است.
ایندریت فورتوزی (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل آلبانی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال دینامو تیرانا، باشگاه فوتبال آپولون اسمیرنیس، باشگاه فوتبال ایراکلیس ۱۹۰۸ و باشگاه فوتبال تیرانا اشاره کرد.
اروین فاکای (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آلبانی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال پارتیزانی تیرانا، باشگاه فوتبال انوسیس نئون پارالیمنی، باشگاه فوتبال هانوفر ۹۶، باشگاه فوتبال دویسبورگ، باشگاه فوتبال خنک، و باشگاه فوتبال تیرانا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال آلبانی بازی کرده است.
غیرت ساریمساکوف (؛ زادهٔ ) ورزشکار تکواندو اهل قزاقستان است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال برنز شده است.
آنتونیو کالداس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال پاسوژ د فریرا، باشگاه فوتبال ایروان، باشگاه فوتبال ویزلا، باشگاه ورزشی براگا، باشگاه فوتبال لیتشوئس، باشگاه فوتبال لسا، باشگاه فوتبال اونیائو، و باشگاه فوتبال ریوپله اشاره کرد.
کریستاک اکسارکو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آلبانی بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال آلبانی بازی کرده است.
ساینس یا علم یک اقدامِ سیستماتیک برای به دست آوردن دانش از طریق توضیحات و پیش بینی های قابل آزمایش است. سایِنس ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره کند: جستارهای وابسته. علم (ابهام زدایی)
ولاد گویان (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مولداوی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال زیمبرو کیشیناو اشاره کرد.
دوریان بیلیکباشی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آلبانی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال پارتیزانی تیرانا، باشگاه فوتبال کریفباس کریفیی ریه، باشگاه فوتبال ولازنیا اشکودر، و باشگاه فوتبال الباسانی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال آلبانی بازی کرده است.
آلبان بوشی (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل آلبانی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال پارتیزانی تیرانا، باشگاه ورزشی استانبول اسپور، باشگاه فوتبال آپولون اسمیرنیس، باشگاه فوتبال آدانااسپور، باشگاه فوتبال ترابزون اسپور، باشگاه فوتبال لیتکس لووچ، و باشگاه فوتبال تیرانا اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال آلبانی و آلبانی بازی کرده است.
مهدی بوشاتی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آلبانی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال دینامو تیرانا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال آلبانی بازی کرده است.
آئورئوس () یک سکه طلا از روم باستان بود که در اصل ۲۵ دینار نقره خالص دناریوس ارزش داشت. آئورئوس به طور منظم از قرن اول قبل از میلاد تا آغاز قرن چهارم پس از میلاد صادر می شد، زمانی که با سکه سولیدوس جایگزین شد.
کارل یا فیلیپ کارل اسپِرِنگِل (زاده ۲۹ مارس ۱۷۸۷ – ۱۹ آوریل ۱۸۵۹) گیاه شناس آلمانی اهل شیلرسلاژ (اکنون بخشی از بورگدورف، هانوفر ) بود. اسپِرِنگِل زیر نظر آلبِرِکت تائر (۱۸۲۸-۱۷۵۲) در سل کار می کرد. او سپس از ۱۸۰۸ تا ۱۸۰۴ با هاینریش آینهوف (۱۸۰۸-۱۷۷۸) در موگلین در زمینه مطالعات کشاورزی کار کرد. او بین سال های ۱۸۲۰ تا ۱۸۱۰ به سراسر جهان سفر کرد و ایده های کشاورزی در آسیا، آمریکا و بین النهرین را بررسی کرد. بین سالهای ۱۸۲۸ و ۱۸۲۱ او در گوتینگن در رشته علوم طبیعی تحصیل کرد و سرانجام در آنجا استاد شد. در اوایل دهه ۱۸۳۰ او به Regenwalde (رسکو) نقل مکان کرد، جایی که او سمت رئیس انجمن اقتصادی "Pomorskie Towarzystwo Ekonomiczne" (جامعه اقتصادی پومرانیا) را پذیرفت که تا پایان عمر آن را حفظ کرد. با برآورده شدن نیازهای مالی خود، سرانجام توانست به رویای خود جامه عمل بپوشاند و "Regenwalde Akademie der Landwirtschaft" (آکادمی کشاورزی در رسکو ) را تأسیس کند، که در آنجا تدریس کرد، تحصیل کرد و تا زمان مرگش در سال ۱۸۵۹ زندگی کرد. Sprengel تحت تأثیر (یکی از دانشجویان در "Regenwalde Akademie der Landwirtschaft" ) تئوری های فلیسین
سایفنِفسکی ، اولین کسی بود که "نظریه حداقل" را در شیمی کشاورزی فرموله کرد، به این معنی که رشد گیاه توسط ماده غذایی ضروری در کمترین غلظت محدود می شود. این قاعده که اغلب به اشتباه به عنوان قانون حداقل لیبیگ به جاستوس فون لیبیگ نسبت داده می شود، در عوض بعدها به عنوان یک مفهوم علمی توسط لیبیگ رایج شد.
یک مدل جانوری (مخفف مدل بیماری جانوری)، جانوری زنده و غیرانسانی است که اغلب به طور ژنتیکی دست کاری شده و در پژوهش ها و بررسی های مربوط به بیماری های انسانی به کار می رود؛ با این هدف که فرایند بیماری بهتر درک شود، بی آنکه انسان در معرض خطر قرار گیرد. اگرچه فعالیت زیستی در یک مدل جانوری لزوماً به معنای تأثیر مشابه در انسان نیست، بسیاری از داروها، درمان ها و راه حل های درمانی برای بیماری های انسانی، تا حدی با بهره گیری از مدل های جانوری توسعه یافته اند. مدل های جانوری که نمایندهٔ گروه های خاصی از جانوران در مطالعات زیست شناسی رشد هستند، گاه به عنوان ارگانیسم مدل نیز شناخته می شوند. سه نوع اصلی از مدل های جانوری وجود دارد: هم ریشه, هم نما، و پیش بینی کننده. تبارزایی و شباهت ژنتیکی. اگرچه مطالعهٔ علمی جانوران چند قرن پیش از چارلز داروین آغاز شده بود، اما اصلی ترین توجیه برای استفاده از جانوران در پژوهش های زیست پزشکی، بر پایهٔ اصل تکاملی است که بیان می دارد همهٔ جانداران، به سبب نیاکان مشترک، در درجاتی از خویشاوندی و شباهت ژنتیکی با یکدیگر سهیم اند. از این رو، مطالعهٔ گونه هایی که خویشاوندی تبار زای نزدیکی با انسا