Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آشتی می کند و درخواست ناامیدانهٔ ازدواج از سوی دانورز را رد می کند. در تمام طول فیلم، جملهٔ محبوب دانورز خطاب به زنان این است: «خدای من، تو چقدر زیبایی» – که در صحنهٔ پایانی، پس از آن که ماریون نزد جیمی بازمی گردد و دانورز با زن دیگری قرار می گذارد، این جمله را به تصویر خودش در آینه می گوید. بازیگران. پیتر سلرز در نقش رابرت دانورز گلدی هاون در نقش ماریون تونی بریتون در نقش اندرو هانتر نیکی هنسون در نقش جیمی دایانا دورس در نقش همسر جان جودی کمپبل در نقش لیدی هدر جان کومر در نقش جان، پیشخدمت گابریله دریک در نقش جولیا نیکولا پجت در نقش کلر جرالدین شرمن در نقش کارولین تورلی والترز در نقش مدیر هتل کارلتون روث ترونسر در نقش گیلی هانتر فرانسواز پاسکال در نقش پائولا کریستوفر کازنُوو در نقش نایجل راف د لا تور در نقش موسیو لو گستیه تولید. این فیلم بر پایهٔ نمایش نامه ای با همین نام نوشتهٔ ترنس فریسبی ساخته شده است. این نمایش به تهیه کنندگی مایکل کادرون، کارگردانی باب چت وین و با بازی دونالد سیندن، باربارا فریس و جان پرتوی روی صحنه رفت. کادرون گفته است یکی از سرمایه گذاران نمایش نت کوهن بود. نمایش برای شش سال و نیم در ت
ئاتر وست اند روی صحنه بود (۱۹۶۶ تا ۱۹۷۳)، از جمله سه سال در تئاتر گلوب (که اکنون تئاتر گیلگود نام دارد)، و رکورد طولانی ترین کمدی اجراشده در لندن را شکست. این رکورد بعدها توسط "نه، لطفاً نه سکس؛ ما بریتانیایی هستیم" و سپس «فرار کن، عزیزم، فرار کن» شکسته شد. در سال ۱۹۶۶، کمپانی کلمبیا پیکچرز و نت کوهن از شرکت Anglo Amalgamated، حق ساخت فیلم را به قیمت ۱۰۰٬۰۰۰ پوند خریداری کردند. مایک فرانکوویچ تهیه کننده فیلم بود و جان بولتینگ کارگردانی را برعهده داشت. گلدی هاون در ژانویهٔ ۱۹۶۹ به پروژه پیوست. این فیلم نخستین حضور کریستوفر کازنُوو در سینما بود که بعدها در سریال "سلسله" بازی کرد، و همچنین نخستین نقش نیکولا پجت بود که بعدها نقش الیزابت بلامی را در "بالا، پایین" ایفا کرد. بازی دایانا دورس یکی از نقش های مکملی بود که به احیای حرفه اش کمک کرد. اقتباسی رمان گونه از فیلم نیز در سال ۱۹۷۱ به قلم ریـموند هیچکاک منتشر شد. گلدی هاون از اینکه برای بازی در یک صحنهٔ برهنه تحت فشار قرار گرفته بود ناراضی بود. او گفته: «این نخستین صحنهٔ برهنه من در سینما بود و دلم نمی خواست انجامش دهم. داشتم از تخت بلند می شدم تا روپوش بپوشم، ا
ما کارگردان مرا وادار کرد که برهنه باشم. هیچ دلیلی در دنیا وجود نداشت که من لخت از آن تخت بلند شوم. روی بولتینگ، کارگردان، گفت که صحنه را خلوت می کند و روی احساس ناامنی من بازی کرد و گفت که وظیفهٔ من به عنوان بازیگر این است که به او اعتماد کنم. تسلیم شدم و در نگاه به گذشته، رفتاری بود از کسی که نمی خواست سر صحنه قهر کند و لقب «دردسرساز» بگیرد.»
بوش (به انگلیسی: Bush) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در ایلینوی واقع شده است. بوش ۱٫۱۹ کیلومتر مربع مساحت و ۲۴۱ نفر جمعیت دارد.
یه-وُن ری (؛ زادهٔ ) سیاستمدار کره ای تبار و نماینده حزب سوسیال دمکرات از زمان انتخابات فدرال (۲۰۲۱) در مجلس فدرال آلمان است. کفالت سیاسی توماج صالحی. یه-وُن ری یکی از اولین کسانی بود که موضوع کفالت سیاسی برای زندانیان در خطر اعدام در ایران را پیگیری کرد و در این راستا کفالت سیاسی توماج صالحی و محمد مهدی پاینده را بر عهده گرفت.
سینا سعیدی فر (زادهٔ ۲۳ فروردین ۱۳۸۰) بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست دروازه بان بازی می کند. عملکرد باشگاهی. استقلال. سینا سعیدی فر دوران خوبی را در پایه های تیم استقلال تهران سپری کرد و مورد توجه آندره آ استراماچونی سرمربی وقت استقلال قرار گرفت و در نیم فصل لیگ نوزدهم وارد لیست بزرگسالان این تیم شد و پس از حسین پورحمیدی دروازه بان سوم استقلال محسوب می شد پس از دو فصل حضور در استقلال با مصدومیت سید حسین حسینی و علیرضا رضایی، اولین بازی خود را برای استقلال در تاریخ ۱۸ بهمن ۱۴۰۱ در مقابل نفت مسجدسلیمان در نیمه دوم انجام داد. سینا در دومین بازی خود برای استقلال در هفته ۳۰ام لیگ برتر فوتبال ۰۲–۱۴۰۱ در مقابل تراکتور تبریز عملکرد خیره کننده ای داشت و او به اولین گلر متولد دهه ۸۰ تاریخ باشگاه استقلال تبدیل شد که در ترکیب اصلی این تیم قرار گرفت و ۹۰ دقیقه بازی کرد. شمس آذر قزوین. با توجه به اینکه استقلال چند دروازه بان داشت باشگاه استقلال تصمیم به انتقال قرضی این بازیکن گرفت و سر انجام سعیدی فر با قرداد قرضی راهی شمس آذر قزوین شد. نخستین بازی وی برای شمس آذر در هفته هجدهم مقابل مس رفسنجان بود که با تساوی بدون
گل به اتمام رسید، سعیدی فر در این بازی موفق به ثبت کلین شیت شد. عملکرد ملی. تیم ملی امید ایران. سینا سعیدی فر توسط رضا عنایتی به مسابقات مسابقات امید غرب آسیا و بازی های آسیایی هانگژو دعوت شد اما فرصت بازی کردن پیدا نکرد.
این مقاله فهرستی از ترکیب تیم های ملی فوتبال در جام جهانی فوتبال ۱۹۷۴ است که از ۱۳ ژوئن تا ۷ ژوئیه در کشور آلمان غربی برگزار شده است. گروه ۱. آلمان غربی. سرمربی: هلموت شون آلمان شرقی. سرمربی: گئورگ بوشنر استرالیا. سرمربی: راله راشیچ شیلی. سرمربی: لوئیس آلاموس گروه ۲. برزیل. سرمربی: ماریو زاگالو اسکاتلند. سرمربی: ویلی اورموند یوگسلاوی. سرمربی: میلیان میلیانیچ زئیر. سرمربی: بلاگویه ویدینیچ گروه ۳. هلند. سرمربی: رینوس میشل Note that this squad is numbered alphabetically by surname, unlike traditional numbering systems where the goalkeeper has shirt number 1 and so forth. An exception was Johan Cruyff, who was given his favoured 14. سوئد. سرمربی: یئوری اریکسون اروگوئه. سرمربی: روبرتو پورتا بلغارستان. سرمربی: خریستو ملادنوف گروه ۴. لهستان. سرمربی: کاژیمیش گورسکی ایتالیا. سرمربی: فروتچو والکارجی آرژانتین. سرمربی: ولادیسلاو کپ Note that this squad is numbered alphabetically by surname, with the exception of the goalkeepers which received traditional numbers 1, 12 and 21. هائیتی. سرمربی: آنتوان تاسی
استخر کشندی یا استخر سنگی ، استخر کم عمقی از آب دریا است که در ساحل صخره ای جزرومدی شکل می گیرد. بسیاری از این استخرها تنها در هنگام جزر و مد به صورت توده های آبی جداگانه وجود دارند. بسیاری از زیستگاه های استخر کشندی، خانه جانوران به ویژه سازگاری هستند که توجه طبیعت شناسان و زیست شناسان دریایی و همچنین مقاله نویسان فلسفی را به خود جلب کرده اند: جان استاین بک در "«لوگ از دریای کورتز"» نوشت: «سفارش می شود که از استخر جزر و مدی ستاره ها نگاه کنید و سپس به استخر کشندی بازگردید."
رابرت ریمن (به انگلیسی: Robert Ryman)؛ (زاده ۳۰ مه ۱۹۳۰ - درگذشته ۸ فوریه ۲۰۱۹) نقاش آمریکایی بود که با جنبش های نقاشی تک رنگ، مینیمالیسم و هنر مفهومی شناخته می شد. او بیشتر به خاطر نقاشی های انتزاعی و سفید روی سفید شهرت داشت. او در شهر نیویورک زندگی و کار می کرد. زندگی. ریمن در نشویل، ایالت تنسی به دنیا آمد. او بین سال های ۱۹۴۸ و ۱۹۴۹ در مؤسسه پلی تکنیک تنسی در کوکویل، و بین سال های ۱۹۴۹ تا ۱۹۵۰ در کالج جورج پیبادی، نوازندگی ساکسوفون را آموخت. پس از این سال ها به عضویت نیروی ذخیره ارتش ایالات متحده درآمد و در جنگ کره شرکت داشت. ریمن در سال ۱۹۵۳ به شهر نیویورک نقل مکان کرد و قصد داشت یک ساکسیفونیست حرفه ای جاز شود. او از پیانیست لنی تریستانو درس هایی آموخت که بعدها روی نقاشی او تأثیر گذاشت. هم زمان اتاقی را در خانه یک نوازنده ویولنسل روسی اجاره کرد، و برای تأمین مخارج زندگی به عنوان نگهبان در موزه هنرهای مدرن مشغول به کار شد. ریمن که شیفته آثار اکسپرسیونیستی انتزاعی تازه به دست آمده مارک روتکو، ویلم دی کونینگ، کلیفورد استیل، جکسون پولاک و بارنت نیومن شده بود، به نقاشی علاقه مند شد. از سال ۱۹۵۳ تا ۱۹۶۰، در موز
ه هنرهای مدرن به عنوان نگهبان کار کرد تا به نقاشی نزدیک شود. او تجربه نقاشی خود را در سال ۱۹۵۳، با خرید لوازم هنری از یک فروشگاه محلی در آپارتمانش شروع کرد. باربارا لی دیامونشتاین نویسنده و تهیه کننده تلویزیونی دو بار با او مصاحبه کرد، یک بار در سال ۱۹۷۹، برای نگارش کتاب و تولید ویدئو برای "در دنیای هنر نیویورک"، و بار دیگر در سال ۱۹۹۴، برای فیلم "در دنیای هنر". او در سال ۲۰۰۹ در پروژه هنری «"مرا پیدا کن"» ساخته جما آلاوا، به همراه هنرمندانی چون لارنس واینر، مریل واگنر و پل کوس شرکت کرد. مشهورترین نقل قول او این است که «این سؤال که چه چیزی را باید نقاشی کنیم مهم نیست، فقط باید بدانیم چگونه نقاشی کنیم». در سال ۱۹۶۱ این هنرمند با مورخ هنر لوسی لیپارد ازدواج کرد. آن ها در سال ۱۹۶۴ صاحب یک پسر به نام اتان ریمن شدند که مهندس صدا و یک هنرمند است. در نهایت این ازدواج به طلاق ختم شد. پس از آن در سال ۱۹۶۹ با هنرمند دیگری به نام مریل واگنر ازدواج کرد. پسران رابرت ریمن از ازدواج دوم او، کوردی ریمن و ویل ریمن نیز هنرمند هستند و در حال حاضر در شهر نیویورک کار می کنند. ریمن در ۸ فوریه ۲۰۱۹ در سن ۸۸ سالگی درگذشت. آثار. نقاش
ی. ریمن به عنوان یک مینیمالیست شناخته می شود. اما خود او ترجیح می داد که «رئالیست» شناخته شود، زیرا علاقه ای به ایجاد اثری خیال پردازانه نداشت، بلکه فقط به ارائه موادی که در ترکیب بندی ها به کار می برد، و به ارزش اسمی آن ها علاقه داشت. همان طور که در بیانیه ای برای نمایشگاهی در سال ۲۰۱۰ در گالری پیس نوشت: «من یک نقاش تصویر نیستم. من با نور و فضای واقعی کار می کنم و از آن جایی که نور جنبه مهمی از نقاشی است، همیشه مشکلاتی را نیز به همراه دارد.» اکثر آثار او دارای قلم مویی انتزاعی تحت تأثیر اکسپرسیونیسم، با رنگ سفید یا مایل به سفید بر روی بوم مربع یا سطوح فلزی هستند. ریمن که محقق هنر و رسانه بود؛ روی بوم، کتانی، فولاد، آلومینیوم، پلکسی گلاس، لومازیت، وینیل، فایبرگلاس، کاغذ راه راه، کرباس، کاغذ روزنامه، کاغذ دیواری، ورق فایبر، مواد کامپوزیتی به نام تخته گاتور، تخته پر، کاغذ دست ساز و آکریلوین نقاشی یا طراحی می کرد. او در رنگ آمیزی از رنگ روغن، اکریلیک، انکاستیک، اکریلیک لاسکو، کازئین، مینا، پاستل، پاستل روغنی، گرافیت، گواش و مینا استفاده می کرد. در زمانی که ریمن شروع به فعالیت کرد، هنرمندان قدیمی تر مانند بارنت ن
یومن، مارک روتکو و فیلیپ گاستون نقاشی را به ذات آن تقلیل داده بودند. در سال ۱۹۵۵ ریمن اولین کار حرفه ای خود را آغاز کرد، که یک نقاشی تک رنگ با عنوان "نقاشی نارنجی" (۱۹۵۵–۱۹۵۹) بود. در سال های ۱۹۶۸–۱۹۶۹، مجموعه ای از ترکیبات کلاسیک خود را که شامل نقاشی های چندصفحه ای بر روی نوع خاصی از کاغذ به نام روبند سطحی (یک لایه نازک و سبک از فایبرگلاس یا سایر الیاف نبافته با استحکام بالا) بود، خلق کرد. ریمن برای هر کار در این سری، پیکربندی از ورق های سفید خامه ای و سنگین از کاغذ را با چسب نواری به دیوار چسباند، ورق ها را با رنگ اکریلیک سفید براق رنگ کرد، وقتی ورق ها خشک شدند، نوار را جدا کرد و روی فوم کوره نصب کرد. و دوباره آن ها را به دیوار وصل کرد. لبه رنگ ساخته شده که خطوط کلی نوار ماسک را ردیابی می کرد و کاغذ پاره شده به جا مانده گواه روند آفرینش هنری او است. آثار مختلف در سری کلاسیک در چینش ورق های کاغذی، پیکربندی، و شکل نقاشی شده متفاوت است. از حدود سال ۱۹۷۵ تا ۲۰۰۳، ریمن اغلب نقاشی های خود را با براکت های فلزی به دیوار می چسباند. او هر مجموعه از براکت ها را به طور خاص برای هر قطعه طراحی می کرد و آن ها را به کمک یک
آهنگر محلی می ساخت. چاپ. اگر چه ریمن بیش تر به خاطر نقاشی هایش شناخته می شود، اما چاپ و حکاکی ها، آکواتین ها، لیتوگرافیها، تابلوهای ابریشمی و نقش برجسته ها را نیز تجربه کرد. مانند نقاشی هایش، چاپ های او به آسانی با سطوح تک رنگ مربع شکل که ارزش ها، بافت ها و جلوه های رنگ های مختلف سفید و دیگر رنگ های چاپ شده روی کاغذ و آلومینیوم را نشان می دهند، قابل شناسایی هستند. ریمن از سال ۱۹۶۹ به بعد، با کار روی ویژگی های خاص هر رسانه تصویری، قلمروی جدیدی از ساخت نسخه ها را با حداقل مواد، مورد آزمایش قرار داد. ریمن در کارهای چاپی خود به دنبال کنترل بافت سطوح بود؛ به گونه ای که تا پایان کار خود به کاوش ادامه می داد. مانند نقاشی هایش، چاپ های او نیز بینندگان را ملزم به توجه، نگاه دقیق و مشاهده ظرافت ها می کنند. آثار چاپی ریمن بیننده را به چالش می کشند. نمایشگاه ها. ریمن در سال ۱۹۶۷، در سن ۳۶ سالگی، اولین نمایش انفرادی خود را در گالری پل بیانچینی در نیویورک برگزار کرد. یک سال بعد، اولین نمایش او در اروپا در مونیخ برگزار شد. سال بعد از آن، در «وقتی نگرش ها شکل می گیرند»، یک نمایشگاه مهم از آثار هنرمندان مینیمالیست و مفهومی ک
ه توسط برن کانستال سازمان دهی شده بود، شرکت کرد. در سال ۱۹۷۲، اولین نمایش انفرادی او که در یک موزه به پا شد، در موزه گوگنهایم در شهر نیویورک بود، که سی و هشت اثر ریمن از سال ۱۹۶۵ تا ۱۹۷۱ را به نمایش گذاشت. آثار ریمن در اسناد ۵ (۱۹۷۲)، ۶ (۱۹۷۷)، و ۷ (۱۹۸۲)، در کاسل، در دوسالانه ونیز (۱۹۷۶، ۱۹۷۸، ۱۹۸۰ و ۲۰۰۷)، و در دوسالانه ویتنی (۱۹۷۷، ۱۹۹۵، ۱۹۷۷، ۱۹۸۷) ارائه شد. اولین نمایشگاه گذشته او توسط موزه استدلجیک آمستردام، در سال ۱۹۷۴ برگزار شد. در سال های ۱۹۹۳–۱۹۹۴، بزرگ ترین نمایشگاه گذشته نگر تا به امروز از نقاشی های ریمن، به سرپرستی رابرت استور، در گالری تیت، موزه ملی سنترو د آرته رینا سوفیا در مادرید، موزه هنر مدرن نیویورک، موزه سانفرانسیسکو به نمایش گذاشته شد. مجموعه ها. موزه هنرهای معاصر سابق در شافهاوزن، سوئیس (در سال ۲۰۱۴ بسته شد) دارای بزرگ ترین مجموعه عمومی از آثار ریمن بود، که به طور دائم ۲۹ قطعه از آثار ریمن، از سال ۱۹۵۹ تا ۲۰۰۷ را به نمایش می گذاشت. در سال ۲۰۱۷، ریمن ۲۱ نقاشی را به مجموعه دائمی بنیاد هنر دیا اهدا کرد و آن را به تنها نمایشگاهی که داری گروه بندی دائمی است، تبدیل کرد و شامل آثاری است که در
اواخر دهه ۱۹۵۰ ساخته شده و تا سال ۲۰۰۳ ادامه داشته است. دیگر موزه های مهمی که آثار او را جمع آوری می کنند عبارتند از: موزه هنر مدرن نیویورک. تیت، لندن؛ مؤسسه هنر شیکاگو و موزه استدلجیک در آمستردام. جوایز. ریمن جوایز متعددی را دریافت کرد. او بورسیه بنیاد جان سیمون گوگنهایم (۱۹۷۳)، مدال اسکوهگان از مدرسه نقاشی و مجسمه سازی اسکوهگان (۱۹۸۵) را دریافت کرد. او پس از سال ۱۹۹۴ عضو آکادمی هنر و ادبیات آمریکا بود و در سال ۲۰۰۳ معاونت رئیس این سازمان را بر عهده گرفت. در سال ۲۰۰۵ جایزه پریمیوم امپریال به ریمن اعطا شد. در سال ۲۰۰۹ کتاب رابرت ریمن با نام «"متون انتقادی از سال ۱۹۷۶"» منتشر شد که توسط ویتوریو کولایزی و کارستن شوبرت ویرایش شد، و توسط رایدینگ هاوس منتشر شد. این کتاب سیر تکاملی تدریجی پذیرش و واکنش به هنر ریمن را ترسیم می کند. مجموعه ای جامع از بیش از ۶۰ مقاله و نقد نمایشگاهی در یک جلد گردآوری شده است، و شامل متون برخی از تأثیرگذارترین مورخان هنر و منتقدان زمان او مانند ایو آلن بویس، دونالد بی. کوسپیت، لوسی آر. لیپارد، رابرت استور و دیگران است. در سال ۲۰۱۵، نقاشی ریمن بریج (۱۹۸۰) به قیمت ۲۰/۶ میلیون دلار در حرا
ج کریستیز فروخته شد.
میدان بهار (به لاتین: Bahar oilfield) یک میدان نفتی در جمهوری آذربایجان است. بهار یک میدان نفت و گاز فراساحلی در دریای کاسپین است که در ۴۰ کیلومتری (۲۵ مایلی) در جنوب شرقی باکو، پایتخت جمهوری آذربایجان واقع شده است. این میدان در سال ۱۹۶۸ میلادی کشف شد و نخستین بار در سال ۱۹۶۹ گسترش یافت. پیش از سال ۲۰۱۰، تقریباً ۱۶.۸ میلیون تن نفت و ۱۲۸.۷ میلیارد متر مکعب گاز تولید می کرد. در زمان اوج تولید تا ۹۳ حلقه چاه در میدان فعال بود. این تعداد از آن زمان به ۱۶ کاهش یافته است.
شرکت نفت خلیج کویت () شرکت نفت و گاز کویتی است، که در سال ۲۰۰۲ توسط مؤسسه نفت کویت تأسیس شد. این شرکت مدیریت بر مخازن زیرزمینی موجود در منطقه بی طرف عربستان سعودی و کویت را برعهده دارد.
سنگ توده که توسط ژئومورفولوژیست ها به عنوان قلعه کپی یا کوپجه نیز شناخته می شود، یک رخنمون سنگی آزاد و بزرگ است که به طور ناگهانی از دامنه های صاف و ملایم پیرامون یک قله تپه ای گرد یا تاج یال کوه بالا می آید. در جنوب غربی انگلستان، این اصطلاح معمولاً برای خود تپه ها نیز به کار می رود - به ویژه نقاط بلند دارت موور در دوون و Bodmin Moor در کورن وال. تشکیل. سنگ توده ها، زمین چهرهایی هستند که در اثر فرسایش و هوازدگی سنگ، معمولاً از جنس گرانیت ها، بلکه شیست ها، داسیت ها، دولریت ها، ایگنیمبریت ها، ماسه سنگ های درشت و غیره ایجاد می شوند. سنگ توده ها عمدتاً کمتر از بلندی هستند. فرضیه های زیادی برای توضیح خاستگاه آنها ارائه شده است و این موضوع همچنان موضوع بحث بین زمین شناسان و ژئومورفولوژیست ها و جغرافیدانان فیزیکی است. این احتمال وجود دارد که سنگ توده ها توسط فرآیندهای ژئومورفیک ایجاد شده اند که به طور گسترده ای در نوع و مدت زمان با توجه به تفاوت های منطقه ای و محلی در آب و هوا و انواع سنگ متفاوت هستند.
کاپنولاگنیا () یا فتیشیسم دود کردن () یا دود کردن دوستی، یک فتیش جنسی است که بر اساس مصرف ریوی (دود کردن) تنباکو، اغلب از طریق سیگار، سیگار برگ، شاهدانه و همچنین تا حدودی پیپ و قلیان شکل می گیرد. به عنوان یک فتیش، عملکردهای مربوط به برانگیختگی جنسی، از طریق مشاهده یا تخیل درمورد فرد دیگری که سیگار می کشد، (یا حتی خود فرد) ناشی می شود. پیش زمینه. کاپنولاگنیا یک بیماری تلقی نمی شود، بلکه یک عمل جنسی غیرعادی است و بسیاری از افراد دارای کاپنولاگنیا تا زمانی که این رفتار به شدت در زندگی روزمره آنها اختلال ایجاد نکند، به دنبال کمک پزشکی نمی روند. بیشتر مردم به سادگی یادمی گیرند که فتیش خود را بپذیرند و به شیوه ای مناسب به رضایت دست یابند. یک مطالعه در سال ۲۰۰۳ نشان داد که این فتیش قبلاً موضوع مطالعه دانشگاهی نبوده است اما در «چند روزنامه» مورد اشاره قرار گرفته است.
صنعت نفت کانادا () بزرگترین صنعت در اقتصاد کانادا است، که نقش مهمی در اقتصاد آمریکای شمالی بازی می کند. کشور کانادا دارای سومین ذخایر بزرگ نفت خام در جهان است و چهارمین تولیدکننده نفت، همچنین چهارمین صادرکننده نفت در جهان به شمار می آید. در سال ۲۰۱۹ کانادا به طور متوسط ۴ میلیون و ۷۰۰ هزار بشکه در روز نفت خام تولید کرده است. از این مقدار، ۶۴٪ از ماسه های نفتی غیر متعارف و بقیه از نفت خام سبک، نفت سنگین و میعانات گازی تشکیل شده است. در سال ۲۰۱۹ این کشور روزانه ۳ میلیون ۸۰۰ هزار بشکه، صادرات داشته است، که ۹۸ درصد از آن به ایالات متحده صادر شده است. کشور کانادا هم اکنون ۴۳ درصد از مجموع واردات نفت آمریکا را تامین می کند.
دین و پیشگیری از بارداری () دیدگاه های پیروان مذهبی در مورد پیشگیری از بارداری بسیار متفاوت است. این تفاوت دیدگاه می تواند حتی بین شاخه های مختلف یک دین هم مشاهده شود، مانند یهودیت و مسیحیت. برخی از معتقدان مذهبی نظرات خودشان در مورد استفاده از روش های پیشگیری از بارداری با عقایدی که رهبران دینشان از آن حمایت می کنند متفاوت است و بسیاری با این دوراهی اخلاقی دست و پنجه نرم می کنند که چه چیزی با توجه به ایمانشان، در مقابل شرایط شخصی، عقل و انتخاب، به عنوان عمل صحیح تصور می شود. این سؤال که آیا پیشگیری از بارداری گزینه مناسبی برای پیروان است، دارای طیفی از باورها و استدلال های مختلف است که به دیدگاه دین در مورد زمان شروع زندگی و سؤالات در مورد اراده خدا یا خدا برای تولید مثل انسان بستگی دارد. هندو. برخی از متون مقدس هندو هندو شامل توصیه هایی در مورد آنچه که یک زن و شوهر باید برای ترویج لقاح انجام دهند، ارائه می دهد - بنابراین توصیه های نیز برای پیشگیری از بارداری را به کسانی که می خواهند ارائه می دهند. ماهاریشی ماهش یوگی، استاد معنوی آیورودا (علم زندگی هندو)، روش های مختلفی را برای پیشگیری از بارداری بر اساس فیز
یولوژی تولید مثل توصیه کرده است. به روش هایی مانند دوره ایمن، داروهای ضد لانه گزینی، مهار تخمک گذاری یا اسپرماتوژنز، دستگاه ضد بارداری داخل رحمی، داروهای ضد زیگوت و غیره اشاره شده است. مهاباراتا ذکر می کند که کشتن جنین گناه است. از اینجا می توان استنباط کرد که با وجود توصیه به داروهای ضدبارداری، سقط جنین به عنوان یک گناه اولیه در نظر گرفته می شود. بیشتر هندوها می پذیرند که در مرحله خانه دار شدن، وظیفه داشتن خانواده وجود دارد، زیرا بدهی به تبار خانوادگی به نام پیترا رین (بدهی پدر) است و بنابراین بعید است که به طور کلی از بچه دار شدن خودداری کنند. دارایا (آموزه قوانین مذهبی و اخلاقی هندوها) بر نیاز به عمل به خاطر خیر جهان تأکید می کند؛ بنابراین، برخی از هندوها بر این باورند که تولید کودکان بیشتر از آنچه که محیط زیست می تواند تحمل کند، خلاف این قانون هندو است. اگرچه باروری مهم است، باروری بیش از حدی که بتوان از آن حمایت کرد، به منزله نقض آهیمسا (قاعده رفتار غیرخشونت آمیز) تلقی می شود.
گلو ، یک پیکرهٔ آبی ساحلی باریک، یا یک کانال یا تنگه است که معمولاً در معرض جریان های جزر و مدی قوی است که به جلو و عقب می روند. این اصطلاح در برخی جاها برای یک نهر کوچک نیز به کار می رود.
پنج برادر با نام خانوادگی رالی، به نام های زانیس، با نام مستعار جان (۱۷۸۵–۱۸۵۹)، آگوستوس (۱۷۹۲–۱۸۷۸)، پاندیا با نام مستعار زئوس (۱۷۹۳–۱۸۶۵)، تومازیس (۱۷۹۹–۱۸۵۸)، و استراتیوس (۱۸۰۰–۱۸۸۴)، شرکت برادران رالی را تأسیس کردند. این شرکت احتمالاً موفق ترین تجارت یونانی مقیم انگلستان در دورهٔ ویکتوریا بود. پدرشان استفانوس رالی (۱۷۵۵–۱۸۲۷) در یک خانواده بازرگان ثروتمند در خیوس به دنیا آمد، و در مارسی ساکن بود. او متوجه شد که رابطه تجارت پس از جنگ های ناپلئونی تغییر کرده است، پس پسر بزرگش، جان را به لندن فرستاد تا فرصت های تجاری جدید را شناسایی کند. تأسیس شرکت برادران رالی. جان، تجارت ابریشم شرقی و غلات روسی را در ازای منسوجات بریتانیایی آغاز کرد و برادرانش را برای کمک به لندن فراخواند، و شرکتی تحت عنوان "برادران رالی" در لندن تأسیس کرد. یکی از برادران به نام استراتیوس، صادرات تولیدات نساجی از منچستر را اداره می کرد. برادر دیگر یعنی تومازیس مواد خام و غلات را از اودسا و قسطنطنیه تأمین می کرد. پاندیا تأمین مالی شرکت را از طریق بورس بالتیک در لندن مدیریت می کرد. و آگوستوس از شهر مارسی بر تجارت و حمل و نقل کالاها در دریای
مدیترانه نظارت داشت. پیش از آشفتگی هایی که برای امپراتوری عثمانی پیش آمد و منجر به قتل عام خیوس در سال ۱۸۲۲م. و در نتیجه مهاجرت یونانی ها، و بسته شدن بازارهای خانگی سنتی آن ها شد. آن ها از یونان مهاجرت کرده بودند. برادران رالی، از فرصت های جدیدی که جنگ ها و رویدادهای سیاسی ایجاد می کردند به سرعت استفاده کرده، و در بازارهای جدید مانند ذرت، پنبه، ابریشم، تریاک و میوه ورود کردند، و به سرعت عملیات تجاری خود را در سرتاسر دریای مدیترانه، روسیه، تا پترزبورگ، تاگانروگ، تبریز، اسکندریه، اسمیرنا و سوریه توسعه دادند. اگرچه آن ها در زمان هایی بیش از ۴۰۰۰۰ نفر را تحت استخدام داشتند، اما کنترل تمام امور در دست خانوادهٔ بزرگ آن ها بود. تا اینکه پاندیا در سال ۱۸۳۱م با ماریتا اسکارامانگا (۱۸۶۰–۱۸۱۰م)، دختری از خیوس ازدواج کرد، خانوادهٔ ماریتا فعالیت های تجاری مهمی در روسیه داشتند. از سال ۱۸۵۱م، برادران رالی مراودهٔ تجاری در زمینهٔ جوت، شلاک، کنجد، زردچوبه، زنجبیل، برنج، نیترات پتاسیم و بوراکس را با دفترهایی در کلکته و بمبئی که در این زمینه تخصص داشتند آغاز کردند، و ۴۰۰۰ کارمند و ۱۵۰۰۰ انباردار و باربر را استخدام کرد. تجارت آم
ریکایی آن ها در شهرهای نیویورک و نیواورلئان از طریق پسر عمویشان الکساندر ولاستو اداره می شد. آن ها به دقت فرصت های احتمالی در تجارت غلات، ناشی از جنگ کریمه را پیش بینی کردند و اولین معامله گران بازار آتی غلات بودند. نسل های بعدی، برادران رالی با مسئولیت محدود. این شراکت با مرگ پاندیا در سال ۱۸۶۵م. به هم خورد، اما فرزند یکی از برادران به نام استفان آگوستوس رالی (۱۹۰۲–۱۸۲۹م) بازار روسیه را به خانواده اسکارامانگا واگذار کرد و "برادران رالی" را دوباره در بازارهای تجاری بریتانیا، آمریکا و هند ساماندهی کرد. پس از مرگ او نیز، شرکت به برادرزاده اش سر لوکاس استراتیو رالی، بارونت اول (۱۸۴۶–۱۹۳۱م) رسید که این سنت سرمایه گذاری ماهرانه را دنبال کرد. آن ها پس از جنگ داخلی آمریکا، تجارت هندی-آمریکایی پنبه و منسوجات را با زیرکی پایه گذاری کردند و از سال ۱۸۸۲م. وارد معاملات تریاک شدند، و از این طریق ثروت زیادی تولید کردند. از دفاتر جدید در پوندیچری و مَدرس به خرید بادام زمینی «خندش» پرداختند. هنگامی که جنگ جهانی اول شروع شد، رالی ها قرارداد انحصاری با وزارت جنگ بریتانیا برای تهیهٔ کیسه های چتایی برای شن منعقد کردند. دورهٔ رکو
د بزرگ شرکت را با مشکلات جریان نقدینگی مواجه کرد. این امر باعث شد تا فعالیت های تجاری در هند تعطیل شود، و در نتیجه یک خانواده تجاری یونانی دیگر به نام آرجنتی وارد عمل شد تا به عنوان عامل آن ها عمل کند. بین سال های ۱۹۳۱–۱۸۵۴م، حضور رالی ها در هند بسیار موفقیت آمیز بود تا اینکه بحران اقتصادی بزرگ سال ۱۹۲۹م. باعث شد که آن ها فعالیت خود را در هند تعطیل کنند. بین سال های ۱۹۶۳–۱۹۴۸م، رالیس هند در هند استقلال یافته و تفکیک شده دوباره متولد شد. فعالیت های شرکت تنوع بیشتری یافت و تجارت در زمینهٔ کود و آفت کش ها را آغاز کرد. در سال های ۱۹۷۸–۱۹۶۴م، شرکت از دوران پرتلاطم، پوست اندازی و تکامل گذشت. و در سال های ۲۰۰۰–۱۹۸۱م، آیندهٔ شرکت کاملاً با آیندهٔ کشاورزی هند پیوند خورده. در اوایل دههٔ ۱۹۹۰م، شرکت رالی به چهارمین شرکت بزرگ بذر در هند تبدیل شد. همچنین کارخانهٔ کود شیمیایی تاتا، در زمینهٔ تولید اوره، راه اندازی شد. شرکت مسئولیت محدود رالیس هند با شناسایی موقعیت های مناسب تجارت کشاورزی به عنوان قدرت اصلی خود، تجارت دارویی خود را کنار گذاشت و تصمیم گرفت موقعیت خود را در زمینهٔ آفت کش ها، کودها و بذرها تثبیت کند. در این زم
ان، شرکت برادران رالی مستقر در لندن به تجارت خود ادامه دادند، و در اواخر سال ۱۹۶۰م، سر آیزاک ولفسون، از فروشگاه های بزرگ جهانی، و هری رکاناتی، از اسرائیل دیسکانت بانک، به هیئت مدیره برادران رالی رجوع کردند، و پیشنهاد خرید کل سهام شرکت را با قیمتی بین دو تا سه برابر بیشتر از قیمت واقعی آن در بورس لندن ارائه کردند. جک ولاستو رئیس وقت شرکت در سال ۱۹۵۰م. بود که جایگزین سر استراتیو لوکاس «استراتی» رالی، بارونت دوم شده بود. دیدگاه های سر آیزاک ولفسون مورد استقبال مدیران شرکت قرار نگرفت. اما، از آنجا که شرکت برادران رالی با مسئولیت محدود، یک بانک تجاری بود، موضوع به رئیس بانک مرکزی انگلستان ارجاع شد. و آن ها توصیه کردند که این پیشنهاد می بایست به سهامداران ارائه شود تا از فرصت فروش سهام خود با قیمت ممتاز محروم نشوند. در سال ۱۹۶۱م، سهامداران رای به پذیرش این پیشنهاد دادند. این امر باعث شد که سر آیزاک ولفسون کنترل عملیات تجاری شرکت را در معامله ای به ارزش ۵٫۵ میلیون پوند در دست بگیرد که مبلغ قابل توجهی در آن زمان بود. دیسکانت بانک اسرائیل، بانک های تجاری بین المللی برادران رالی را به سبد بانک های خصوصی خود اضافه کرد،
با این حال هری ریکاناتی زمانی که دیگر مدیران در سال ۱۹۷۰م. تصمیم گرفتند، گروه بانکی را در بورس اوراق بهادار تل آویو فهرست کنند، آن را ترک کرد. در سال ۱۹۸۱م، برادران رالی به شرکت چند میلیارد دلاری کارگیل در مینیاپولیس، فروخته شد. در سال ۲۰۰۲م. کل این سازمان به نام کارگیل کاتن تغییر نام داد. دیسکانت بانک اسرائیل در سال ۱۹۸۳م. ورشکسته شد و توسط خزانه داری دولت اسرائیل ملی شد. ریکاناتی مالکیت خود بر سهام برادران رالی (بانکرز) اس. ای در بانک خصوصی سوئیس را حفظ کرده بود که بعداً آن را به سکیوریتی پسیفیک بانک کالیفرنیا فروخت و از درآمد حاصله از آن برای تأسیس تعدادی موزه عمومی استفاده کرد. موزه های رالی گالری های رایگان و غیرانتفاعی هنر معاصر آمریکای لاتین هستند.[1] در سال ۱۹۶۲م، سر گادفری رالی و برادرش، سرگرد لوکاس رالی، که هر دو عضو هیئت مدیره برادران رالی بودند، سرمایه گذاری جدیدی به نام شرکت مسئولیت محدود سرمایه گذاری و تولیت جی و ال رالی را راه اندازی کردند. این شرکت در آگوست ۱۹۶۲م. تأسیس شد و اندکی پس از آن به عنوان یک شرکت واقعی به ثبت رسید. (منبع: ایونینگ استاندارد ۱۹۶۲/۹/۲۶). سرمایه اصلی شرکت ۲۵۰٫۰۰۰ پوند، ش