Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
«آب زلال و پاک» می گشتند تا بنوشند. این آب، در باور آنان، عنصری حیاتی و مقدس بود که برای ادامه حیات و قدرت شان ضروری تلقی می شد. اما اگر این موجودات نتوانند آب پاکی پیدا کنند، طبق گفته گاسپاراتو، به زیرزمین خانه ها می رفتند و تمام شراب ها را واژگون می کردند. این رفتار، نمادی از خشم و انتقام آنان در برابر کمبود منابع حیاتی شان بود و در فرهنگ محلی، به عنوان نشانه ای از حضور نیروهای شرور تلقی می شد. چنین روایت هایی، که در مرز میان اسطوره، آیین و تجربه های رؤیایی قرار داشتند، نه تنها کشیشان را نگران می کردند، بلکه زمینه ساز برخوردهای قضایی و مذهبی با سنت بناندانتی شدند—سنتی که در نگاه مردم، حامل قدرت های درمانی و محافظتی بود، اما در چشم کلیسا، می توانست نشانه ای از انحراف و خطر باشد.
حزقیال ۱۶ ()، فصل شانزدهم از کتاب حزقیال در کتاب مقدس عبری یا عهد عتیق از مسیحی کتاب مقدس است. این کتاب شامل پیشگویی هایی است که به پیامبر/کاهن حزقیال نسبت داده شده است و یکی از نوییم است. محقق کتاب مقدس R. ای. کلمنتس این فصل را «مَثَلی از دختر ولخرج در عهد عتیق» می نامد و تصویری تکان دهنده از اورشلیم ناسپاس را در تضاد با عشق پایدار خدا به او توصیف می کند. این فصل اغلب با حزقیال ۲۳ مرتبط است که به دو دختر می پردازد که نماد پادشاهی های اسرائیل و یهودا هستند.
حزقیال ۲۳ ()، فصل بیست و سوم از کتاب حزقیال در کتاب مقدس عبری یا عهد عتیق از مسیحی کتاب مقدس است. این کتاب شامل پیشگویی های منسوب به پیامبر/کاهن حزقیال است و یکی از نوییم است. این فصل بخشی از مجموعه ای از «پیشگویی ها در مورد سقوط اورشلیم» را تشکیل می دهد.
اوهولاه و اوهولیبه ()، در نسخه شاه جیمز و ترجمه تحت اللفظی یانگ) به ترتیب عبارت تحقیرآمیز تشخیص (آرایه ادبی) هستند که توسط پیامبر حزقیال به شهرهای سامره در پادشاهی شمالی اسرائیل و اورشلیم در پادشاهی یهودا داده شده است. آنها در فصل ۲۳ از کتاب حزقیال آمده اند. در زبان عبری در این نام ها جناس وجود دارد. اُهولاه به معنای «خیمه او» و اُهولیباه به معنای «خیمه من در اوست» است.
کتاب «نبردهای شبانه: جادوگری و فرقه های کشاورزی در قرن های شانزدهم و هفدهم» مطالعه ای تاریخی دربارهٔ رسم عامیانه "«بناندانتی»" در فریولی، شمال شرقی ایتالیا در قرن های شانزدهم و هفدهم است. این کتاب توسط مورخ ایتالیایی ، کارلو گینزبورگ، که در آن زمان از دانشگاه بولونیا بود، نوشته شده و اولین بار توسط شرکت جولیو ایناودی در سال ۱۹۶۶ با عنوان ایتالیایی منتشر شد. این کتاب بعدها توسط جان و آن تدسکی به انگلیسی ترجمه و در سال ۱۹۸۳ توسط انتشارات روتلج و کیگان پال با پیشگفتاری جدید نوشتهٔ مورخ اریک هابسبام منتشر شد. گینزبورگ در "کتاب «نبردهای شبانه»"، روایت های محاکمهٔ آن دسته از "بناندانتی هایی" را که توسط دادگاه تفتیش عقاید روم مورد بازجویی و محاکمه قرار گرفته بودند، بررسی می کند و با استفاده از چنین روایت هایی، شواهدی برای باورها و اعمال "بناندانتی ها" استخراج می کند. این روایت ها حول سفرهای رؤیایی شبانهٔ آنها می چرخید که در طی آن معتقد بودند ارواحشان از بدنشان خارج شده و به حومه شهر می روند، جایی که با جادوگران بدخواهی که محصولات محلی را تهدید می کردند، می جنگند. گینزبورگ در ادامه به بررسی این موضوع می پردازد که چگو
نه دادگاه تفتیش عقاید، "بناندانتی ها" را خود جادوگر می دانست و در نهایت آنها را از هستی ساقط کرد. گینزبورگ با در نظر گرفتن "بناندانتی" به عنوان «یک فرقه باروری»، شباهت هایی را با سنت های رؤیایی مشابه که در سراسر آلپ و همچنین از بالتیک یافت می شود، مانند گرگینه لیوونی، و همچنین با فولکلور گسترده پیرامون شکار وحشی، ترسیم می کند. او علاوه بر این استدلال می کند که این روایت های اواخر قرون وسطی و اوایل مدرن، بقایای بازمانده از یک باور شمنیستی پان اروپایی و پیش از مسیحیت در مورد باروری محصولات کشاورزی را نشان می دهند. کتاب "نبردهای شبانه" اثر کارلو گینزبورگ، هرچند نقطه عطفی در مطالعات تاریخی دربارهٔ بناندانتی ها محسوب می شود، با واکنش های متفاوتی از سوی جامعه دانشگاهی روبه رو شد. بسیاری از منتقدان، به ویژه مورخان سنت گرا، استدلال کردند که شواهد ارائه شده در کتاب برای اثبات این که بناندانتی ها بازمانده ای از آیین های پیشامسیحی هستند، کافی نیست. آنان معتقد بودند که گینزبورگ، با تکیه بر منابع محدود و گاه مبهم، به نتیجه گیری هایی رسیده که بیش از حد فرضی و تفسیری اند و نمی توان آن ها را به عنوان واقعیت تاریخی قطعی پذیرف
ت. با این حال، گینزبورگ از این نقدها عقب نشینی نکرد. او در سال ۱۹۸۹، با انتشار کتاب "وجد: رمزگشایی از بزم جادوگران بار" دیگر به نظریه زیرساخت شمنیستی در سنت های جادوگری اروپا بازگشت. در این اثر، او تلاش کرد تا با بررسی طیف وسیع تری از منابع، از جمله گزارش های محاکمات جادوگری در مناطق مختلف اروپا، نشان دهد که تجربه های رؤیایی، سفرهای روحی، و آیین های شبانه در سنت هایی چون بناندانتی، بازتابی از لایه ای شمنیستی هستند که ریشه در باورهای پیشامسیحی دارند. نظریه گینزبورگ در این کتاب، با وجود استمرار نقدها، مورد توجه و پذیرش شماری از مورخان برجسته قرار گرفت. پژوهشگرانی چون اِوا پوچ، گابور کلانیچای، کلود لوکوتو و اِما ویلبی، هر یک به نحوی این دیدگاه را در آثار خود بسط دادند یا از آن الهام گرفتند. آنان با بررسی سنت های مشابه در اروپای مرکزی، اسکاندیناوی، و جزایر بریتانیا، تلاش کردند تا نشان دهند که تجربه های عرفانی و آیینی در جوامع روستایی، نه صرفاً خرافه یا انحراف مذهبی، بلکه بازتابی از نظام های معنایی کهن هستند که در قالب های محلی و فرهنگی بازتولید شده اند. هرچند دیدگاه گینزبورگ دربارهٔ منشأ شمنیستی بناندانتی ها همچن
ان موضوع بحث و نقد است، اما بی تردید آثار او مسیر جدیدی در مطالعات تاریخ فرهنگی، مردم شناسی آیینی، و روان شناسی جمعی گشوده اند—مسیرهایی که به فهمی عمیق تر از نقش رؤیا، آیین، و حافظه فرهنگی در شکل گیری تجربه های انسانی منجر شده اند. پیشینه. گینزبورگ در بایگانی اسقف نشین اودین، به سوابق محاکمه قرن شانزدهم و هفدهم برخورد کرد که بازجویی از چندین "بناندانتی" و دیگر جادوگران مردمی را مستند می کرد. جان مارتین، مورخ دانشگاه ترینیتی در سن آنتونیو، تگزاس، در سال ۱۹۹۲ نوشت که این یافته خوش شانس را به عنوان نوعی «کشف که اکثر مورخان فقط رؤیای آن را در سر می پرورانند» توصیف می کند. پیش از پژوهش های کارلو گینزبورگ، هیچ یک از مورخان یا پژوهشگران به طور جدی به پدیده بناندانتی نپرداخته بودند. مطالعاتی که دربارهٔ فولکلور منطقه فریولی انجام شده بود—از جمله آثار پژوهشگرانی چون جی. مارکوتی، ئی. فابریس بلاویتیس، وی. اوستِرمان، آ. لازارینی و جی. ویدوسی—همگی واژه «بناندانته» را مترادف با «جادوگر» به کار برده بودند. در این آثار، بناندانتی ها به عنوان بخشی از سنت جادوگری محلی تلقی می شدند، بدون آن که تفاوت های معنایی یا آیینی میان این
دو مفهوم مورد بررسی قرار گیرد. کارلو گینزبورگ، در تحلیل خود، به روشنی بیان کرد که این هم ارزی میان بناندانته و جادوگر نه به دلیل بی توجهی پژوهشگران پیشین یا تحلیل های نادرست آنان، بلکه به سبب تحول در حافظه شفاهی منطقه فریولی رخ داده بود. در تاریخ شفاهی معاصر آن منطقه، این دو واژه به تدریج معنایی مشترک یافته بودند و مرز میان بناندانتی—که در اصل مدافعان خیر و حاصل خیزی زمین بودند—و جادوگران شرور، در ذهن مردم کمرنگ شده بود. این هم پوشانی معنایی، از نظر گینزبورگ، نتیجه فرایندی تاریخی و فرهنگی بود که در آن، سنت های آیینی و رؤیایی بناندانتی ها، تحت تأثیر نهادهای مذهبی و قضایی، به تدریج در قالب جادوگری بازتعریف شدند. در نتیجه، آنچه در گذشته به عنوان آیین های محافظتی و کشاورزی شناخته می شد، در حافظه جمعی به عنوان اعمال جادویی و انحرافی ثبت شد. پژوهش گینزبورگ، با بازخوانی دقیق اسناد تاریخی و دادگاهی، تلاش کرد تا این تمایز را احیا کند و بناندانتی ها را در جایگاه واقعی شان—به عنوان حاملان سنت های رؤیایی و آیینی—بازشناسی کند. ترجمه انگلیسی. ترجمه "«نبردهای شبانه»" به انگلیسی توسط جان و آن تدسکی انجام شد، زوجی که پیش از ا
ین ترجمه انگلیسی کتاب "«پنیر و کرم ها: کیهان آسیابان قرن شانزدهم»" نوشته گینزبورگ در سال ۱۹۷۶ را انجام داده بودند. آنها در یادداشت مترجم خود بر نسخه انگلیسی، اعلام کردند که از فرصت ترجمه کتاب «بسیار خرسند» هستند و اظهار داشتند که دو اثر گینزبورگ «تنها بخش کوچکی از بهترین های تاریخ اجتماعی، فرهنگی و مذهبی جدید را که امروزه توسط جمعی از محققان برجسته ایتالیایی نوشته می شود، نشان می دهند.» تدسکی ها در ادامه خاطرنشان کردند که در ترجمه "«نبردهای شبانه»"، تصمیم گرفته اند اصطلاحات ایتالیایی "benandante" و "benandanti" (به ترتیب مفرد و جمع) را به جای تلاش برای ترجمه چنین اصطلاحاتی به انگلیسی، اقتباس کنند. همان طور که آنها اشاره کردند، «ترجمه تحت اللفظی» این کلمات می توانست «کسانی که خوب پیش می روند» یا «نیکوکاران» باشد، اصطلاحاتی که به نظر آنها طنین اصلی "benandanti" را در بر نمی گیرد. آنها همچنین خاطرنشان کردند که در ترجمه خود از اصطلاح «جادوگر» به معنای وسیع تر برای اشاره به هر دو جنس مذکر و مؤنث استفاده کرده اند، اما وقتی متن ایتالیایی به طور خاص از "strega" و "stregone" نام برده است، آنها را به صورت «جادوگر» و «ج
ادوگر» ترجمه کرده اند. ترجمه انگلیسی شامل پیشگفتاری از مورخ برجسته انگلیسی ، اریک هابزبام (–) بود که در آن استدلال کرد که «علاقه واقعی به کتاب بسیار جالب [گینزبورگ]» نه در بحث آن در مورد سنت های رؤیایی شمنی، بلکه در مطالعه آن در مورد چگونگی مداخله کلیسای کاتولیک روم در «شیوه های سنتی دهقانان» و تحریف آنها برای تطبیق با ایده های خود در مورد جادوگری نهفته است. او در ادامه خاطرنشان کرد که "نبردهای شبانه" باید «همه مورخان ذهن عامه را مجذوب و تحریک کند.» خلاصه داستان. "«نبردهای شبانه»" به چهار فصل تقسیم شده است که پیش از آن مقدمه ای از گینزبورگ نوشته شده است. در این مقدمه، گینزبورگ رویکردهای علمی مختلفی را که برای مطالعه جادوگری در اوایل دوران مدرن اتخاذ شده است، از جمله تفسیر عقل گرایانه ای که در قرن هجدهم ظهور کرد و فرضیه فرقه جادوگری که توسط مارگارت موری ارائه شد، مورد بحث قرار می دهد. او در ادامه مقدمه ای بر فرقه جادوگران ارائه می دهد و سپس از کسانی که در انجام مطالعه به او کمک کرده اند، تشکر می کند. بخش اول: نبردهای شبانه. «من بِناندانته هستم، زیرا همراه دیگران سالی چهار بار برای نبرد می روم، یعنی در ایام روز
ه های چهارگانه، آن هم در شب. من ناپیدا و در قالب روح می روم، در حالی که جسمم در جای خود باقی می ماند. ما به خدمت مسیح رهسپار می شویم و در برابر جادوگرانِ شیطان می ایستیم؛ ما با دسته های رازیانه می جنگیم و آنان با ساقه های سورگوم.»بخش اول "«نبردهای شبانه»" عمدتاً به روایت های دو نفر از "اعضای فرقهٔ «بناندانتی»" می پردازد که بین سال های ۱۵۷۵ تا ۱۵۸۲ توسط دادگاه تفتیش عقاید روم مورد بازجویی و محکومیت به جرم ارتداد قرار گرفتند. این دو شخصیت، پائولو گاسپوروتو از روستای یاساکو و باتیستا مودوکو از شهر سیویدال، اولین بار در سال ۱۵۷۵ توسط کشیش دان بارتولومئو سگاباریزا تحت بازجویی قرار گرفتند. اگرچه سگاباریزا بعداً تحقیقات خود را رها کرد، اما در سال ۱۵۸۰ پرونده توسط بازپرس فرا فلیچه دا مونته فالکو دوباره گشوده شد و او از گاسپوروتو و مودوکو بازجویی کرد تا اینکه آنها اعتراف کردند که توسط شیطان فریب خورده اند تا به سفرهای شبانهٔ روحی خود بروند. در سال ۱۵۸۱ آنها به جرم ارتداد به شش ماه زندان محکوم شدند، مجازاتی که بعداً بخشیده شد. کارلو گینزبورگ در ادامه پژوهش خود، به بررسی دقیق تر ادعاهای پائولو گاسپاراتو و مودوکو می پردا
زد و بر اساس شواهد تاریخی، نتیجه می گیرد که بناندانتی ها در واقع «فرقه ای واقعی و منسجم» بودند که اعضای آن با ویژگی خاصی به دنیا می آمدند: داشتن پرده ای نازک بر سر هنگام تولد. این ویژگی، که در فرهنگ محلی نشانه ای از قدرت های فراطبیعی تلقی می شد، عامل پیوند میان اعضای این گروه بود و آنان را از دیگران متمایز می کرد. گینزبورگ سپس به بررسی حالت های خلسه و رؤیایی می پردازد که بناندانتی ها در آن فرومی رفتند تا سفرهای شبانه روحانی خود را آغاز کنند. این سفرها، که در قالب نبرد با نیروهای شرور و شرکت در ضیافت های آیینی انجام می شدند، از نظر روان شناختی و فرهنگی بسیار پیچیده بودند. او در این بخش از پژوهش، فرضیه هایی را مطرح می کند که در آن ها منشأ این رؤیاها و تجربه های خلسه آمیز مورد بررسی قرار می گیرد. برخی نظریه ها، از جمله استفاده از پمادهای روان گردان یا ابتلا به بیماری هایی چون صرع، به عنوان دلایل احتمالی برای این حالت های خلسه پیشنهاد شده اند. گینزبورگ با دقت این فرضیه ها را تحلیل می کند، اما در نهایت به این نتیجه می رسد که هیچ یک از آن ها با شواهد تاریخی موجود هم خوانی ندارد. نه استفاده از مواد روان گردان در منا
بع ثبت شده است، و نه نشانه های پزشکی مرتبط با صرع در گزارش های مربوط به بناندانتی ها دیده می شود. از نظر گینزبورگ، تجربه های بناندانتی ها باید در بستر فرهنگی و آیینی خاص خود فهمیده شود—بستری که در آن، رؤیا، حافظه جمعی، و باورهای محلی نقش تعیین کننده ای دارند. او این تجربه ها را نه به عنوان اختلالات روانی یا تأثیر مواد، بلکه به عنوان بازتابی از سنت های دیرینه و ساختارهای معنایی کهن تحلیل می کند؛ سنت هایی که در قالب آیین های کشاورزی، سفرهای روحی، و نبردهای نمادین با نیروهای شرور، در حافظه فرهنگی منطقه فریولی حفظ شده اند. گینزبورگ به عناصر کشاورزی نبردهای بناندانتی ها با مخالفان شیطانی شان می پردازد و استدلال می کند که درگیری های آنها نمایانگر یک «آیین کشاورزی» است که نماد نبرد نیروهای قحطی با نیروهای فراوانی است. او گمان می کرد که این آیین، بازمانده ای از یک «آیین باروری قدیمی تر» است که در اروپای پیش از مسیحیت سرچشمه گرفته اما متعاقباً مسیحی شده است. او سپس به بررسی روایت های اوایل دوران مدرن از جنبه هایی از باورهای عامه در سراسر اروپا که مشابه باورهای بناندانتی ها بودند، می پردازد. او به طور خاص، فرقه ادعایی
الهه دیانا را که در اواخر قرن پانزدهم در مودنا ثبت شده و مورد گرگینه لیوونیایی که در سال ۱۶۹۲ رخ داده است، برجسته می کند. گینزبورگ در نهایت استدلال کرد که این سنت های رؤیایی پراکنده، نمایانگر عناصر بازمانده از یک فرقه کشاورزی پان-مرکزی اروپایی هستند که پیش از مسیحیت وجود داشته اند. بخش دوم: مراسم تشییع جنازه. در بخش دوم کتاب "«نبردهای شبانه»"، گینزبورگ توجه خود را به سنت های اوایل دوران مدرن آلپ که به راهپیمایی های شبانه مردگان می پردازند، معطوف می کند. او ابتدا در مورد بازجویی از آنا لا روسا، زنی که خود را واسطه روح می دانست و در سال ۱۵۸۲ در فریولی به دادگاه تفتیش عقاید روم آورده شد، بحث می کند و سپس به جزئیات دو مورد مشابه که بعداً در همان سال اتفاق افتاد، یعنی دونا آکویلینا و کاترینا لا گوئرسیا، می پردازد. دومی از این زنان ادعا کرد که شوهر متوفی اش یک «"بِناندانت»" بوده و در «پیاده روی با مردگان» شرکت داشته است، اما هیچ کدام از آنها خود را "«بِناندانت»" توصیف نکردند. گینزبورگ سپس به "«اسقف اعظم»" نگاه می کند، سندی مربوط به قرن نهم که زنانی را که معتقد بودند با الهه دیانا در مراسم شبانه شرکت می کنند، محکوم
می کند. نویسندهٔ «"اسقف اعظم»" ادعا کرده بود که آنها توسط شیطان فریب خورده اند، اما گینزبورگ استدلال می کند که این نشان دهندهٔ یک باور عامیانهٔ اصیل آن دوره است. او این روایت را با بسیاری از اسطوره های اروپایی دیگر پیرامون «وایلد هانت» یا «اردوی خشمگین» مرتبط می کند و خاطرنشان می کند که در اسطوره های اروپای مرکزی، نام دیانا با نام «هولدا» یا «پرچتا» جایگزین شده است. گینزبورگ سپس روایت قرن یازدهمی را که توسط اسقف فرانسوی ویلیام از اوورنی تولید شده است، برجسته می کند، که در آن او یک باور عامیانه پیرامون یک الههٔ زن به نام «آبوندیا» یا «ساتیا» را توصیف کرده بود، که به نظر ویلیام یک شیطان مبدل بود. طبق روایت ویلیام، این موجود شب ها به همراه پیروانش در خانه ها و انبارها سفر می کرد و در آنجا هر چه را که می یافتند می خوردند یا می نوشیدند. گینزبورگ به شباهت هایی با باور "بناندانتی" مبنی بر اینکه جادوگران تمام آب خانه را می نوشند، اشاره کرد. گینزبورگ شواهد بیشتری از مضمون عامیانه شکار وحشی را در روایت های اواخر قرون وسطی از راهب دومینیکن، یوهانس نیدر، برجسته می کند. نادر نقل می کند که برخی از زنان معتقد بودند که در رو
زهای امبر به صومعه های الهه هرودیاس منتقل می شوند، چیزی که راهب آن را به حیله شیطان نسبت داد. گینزبورگ در ادامه استدلال خود، روایتی از کشیش ماتیاس فون کمنات را شرح می دهد که آزار و اذیت یک فرقه در هایدلبرگ را در حدود سال ۱۴۷۵ ثبت کرده است. به گفته کمنات، این فرقه شامل زنانی بود که معتقد بودند در روزهای امبر «سفر» می کنند و طلسم های غیرکشنده ای را بر مردان اجرا می کنند. گینزبورگ سپس توجه خود را به اثری از اوایل قرن شانزدهم، نوشته واعظ سوئیسی یوهان گیلر فون کایزرسبرگ، معطوف می کند. در این روایت، گایلر به افرادی اشاره می کند که برای دیدن فرا فنوس (زهره) به سفرهای شبانه می رفتند، از جمله زنانی که در روزهای امبر دچار غش می شدند و پس از بیدار شدن، دیداری از بهشت را توصیف می کردند. گینزبورگ در جستجوی بیشتر منابع مربوط به دسته های مردگان در اواخر قرون وسطی و اوایل اروپای مدرن، سپس به محاکمه جولیانو وردانا، بافنده، در سال ۱۴۸۹ که در مانتوا برگزار شد و محاکمه زنی به نام ویپرات موسین در سال ۱۵۲۵ در بورسربرگ اشاره می کند که در هر دو مورد، متهم ادعا کرد که دسته ای از ارواح مردگان را به رهبری یک زن دیده است. سپس به پرونده
چوپان آلمانی چونراد استوکلین پرداخته می شود که تجربیات رؤیایی خود را در سال ۱۵۸۷ قبل از محکومیت به عنوان جادوگر بازگو کرد. در ادامه، گینزبورگ از وجود "روحانیون ولگرد" که در سال ۱۵۴۴ در حومه سوابیا سفر می کردند، جادوی عامیانه انجام می دادند و ادعا می کردند که می توانند گروه خشمگین را احضار کنند، بحث می کند. گینزبورگ سپس پرونده دیل برول، جادوگر آلمانی را که در سال ۱۶۳۰ در هسن محاکمه شد، مورد بحث قرار می دهد. برول ادعا کرده بود که در یک سفر رؤیایی با فراو هولت روبرو شده است، که فاش کرده است که عضوی از گروه شبانه اوست.
گومر ()، همسر هوشع نبی (قرن هشتم پیش از میلاد) بود که در کتاب هوشع (۱:۳) از کتاب مقدس عبری از او یاد شده است. ترجمه های انگلیسی هوشع ۱:۲ به او به عنوان «زن هرزه» (NIV)، «فاحشه» (NASB) و «تن فروش» (KJV) اشاره می کنند، اما به هوشع گفته شده است که طبق قرار الهی با او ازدواج کند. او همچنین به عنوان دختر دبلایم توصیف شده است. فرزندان. هوشع ۱ شرح می دهد که چگونه هوشع سه فرزند دارد، یک پسر به نام یزرعیل، یک دختر به نام لو-روحامه و یک پسر دیگر به نام لو-عمی. همه نام ها در متن به عنوان معانی نمادین توصیف شده اند که منعکس کننده رابطه بین خدا و پادشاهی اسرائیل (سامره) است. یزرعیل به نام مرج ابن عامر نامگذاری شده است. لو-روحامه به وضعیت ویران شده پادشاهی اسرائیل اشاره دارد و لو-عمی به نشانه طرد قومش توسط خدا نامگذاری شده است.
شمال شرقی ایتالیا (به یا فقط ) یکی از پنج منطقه آماری رسمی ایتالیا است که توسط مؤسسه ملی آمار (ISTAT)، یک منطقه سطح اول کد جغرافیایی اتحادیه اروپا و یک حوزه انتخابیه پارلمان اروپا استفاده می شود. شمال شرقی شامل چهار منطقه از ۲۰ منطقه کشور است: نام های تاریخی. منطقه تاریخی تری ونه تو، به معنای «ونتو سه گانه»، یکی از نواحی مهم و پیچیده در تاریخ ایتالیاست. این منطقه از سه بخش تاریخی تشکیل شده: ونتسیا اوگانه آ، ونتسیا جولیا، و ونتسیا تریدنتینا. در سال ۱۸۶۳، کل این منطقه تحت سلطه امپراتوری اتریش قرار داشت. در سال ۱۸۶۶، پس از جنگ سوم استقلال ایتالیا و برگزاری یک همه پرسی بحث برانگیز، ونتسیا اوگانه آ به ایتالیا ملحق شد. این الحاق بخشی از روند ملی گرایی و وحدت ایتالیا بود. دو بخش دیگر، یعنی ونتسیا جولیا و ونتسیا تریدنتینا، پس از پایان جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۹ به ایتالیا پیوستند، که نتیجه فروپاشی امپراتوری اتریش-مجارستان و توافقات صلح پس از جنگ بود. پس از جنگ جهانی دوم، ایتالیا توانست بخش عمده ای از منطقه تری ونه تو را حفظ کند، اما برخی نواحی با اکثریت جمعیت اسلوونیایی و کروات را از دست داد. این مناطق شامل دره بالایی
ایزونتسو، بخش شرقی گوریتسیا که امروزه نوا گوریتسا نام دارد، شهر فیومه که امروزه رییکا نامیده می شود، بیشتر بخش های منطقه کارسو و بخش اعظم شبه جزیره ایستریا بودند. این مناطق به یوگسلاوی واگذار شدند. همچنین منطقه تریسته به دو بخش تقسیم شد: منطقه A که در سال ۱۹۵۴ به ایتالیا بازگردانده شد، و منطقه B که به یوگسلاوی واگذار گردید. امروزه، نام تری ونه تو به سه منطقه اداری اشاره دارد: ونتو، فریولی ونتسیا جولیا، و ترنتینو آلتو آدیجه. این منطقه با تنوع فرهنگی، زبانی و تاریخی خود، نقش مهمی در شکل گیری هویت ملی ایتالیا و تعاملات مرزی با کشورهای همسایه ایفا کرده است. ونتیا و ایستریا، منطقه ای تاریخی در ایتالیا در دوران امپراتوری روم بود که شامل نواحی ونتو، ترنتینو، فریولی-ونتسیا جولیا، شرق لمباردی و شبه جزیره ایستریا می شد. این منطقه نام خود را از قوم ونِتی گرفته بود که در آن سکونت داشتند و هنوز هم بخش عمده ای از جمعیت این ناحیه را تشکیل می دهند. در کنار ونِتی ها، گروه های قومی دیگری نیز در این منطقه حضور دارند، از جمله فریولانی ها در شرق، به ویژه در استان اودینه؛ لادین ها در ناحیه کوهستانی دولومیت بین ونتو و ترنتینو-آلتو
آدیجه/سودتی رول؛ آلمانی زبان ها در تیرول جنوبی؛ و اقلیت های اسلوونیایی در مرز با کشور اسلوونی و شهر تریسته. پس از سال ۱۹۴۷، ایتالیایی های ونتی و ایستریایی در بخش های اسلوونیایی و کرواسی ایستریا به اقلیت تبدیل شدند. منطقه رومی ونتیا و ایستریا در سال ۷ میلادی توسط امپراتور آگوستوس به عنوان دهمین ناحیه در کنار ایتالیای رومی تأسیس شد. این منطقه یکی از آخرین بخش های ایتالیا بود که به امپراتوری روم پیوست. در قرن سوم میلادی، امپراتور دیوکلتیان نام آن را به استان هشتم ونتیا و ایستریا تغییر داد. پایتخت این منطقه شهر آکوئیلیا بود و از نظر جغرافیایی از رودخانه آرسیا در شرق، که امروزه در کشور کرواسی قرار دارد، تا رود آبدوآ در ناحیه لمباردی کنونی ایتالیا امتداد داشت و از رشته کوه های آلپ تا دریای آدریاتیک را در بر می گرفت. ونتیا همچنین به منطقه ای اشاره دارد که در گذشته قلمرو جمهوری ونیز را تشکیل می داد و از رودخانه آدا تا رودخانه سوچا گسترده بود. این نام گاه هنوز هم برای اشاره به این قلمرو تاریخی، همراه با ترنتینو و تریسته، به کار می رود. این منطقه، با تنوع قومی و تاریخی اش، نقش مهمی در شکل گیری هویت فرهنگی و سیاسی شمال
شرقی ایتالیا ایفا کرده است. جغرافیا. این کشور از شمال با اتریش و سوئیس، از شرق با اسلوونی، از جنوب با لیگوریا، توسکانی، مارکه و ایالت کوچک سن مارینو، از غرب با لومباردی و برای مدت کوتاهی با پیمونت هم مرز است. امیلیا-رومانیا، فریولی-ونتسیا جولیا و ونتو توسط دریای آدریاتیک شسته می شوند. شمال شرقی ایتالیا شامل بیشتر دره پو است که رودخانه پو، طولانی ترین رودخانه ایتالیا، از آن می گذرد و شامل مناطق بسیار صنعتی با فعالیت گردشگری بالا است. جمعیت شناسی. شمال شرقی ایتالیا تا سال ۲۰۲۵، ۱۱٬۵۹۷٬۷۱۹ نفر جمعیت دارد. پرجمعیت ترین شهرداری ها. در زیر فهرست پرجمعیت ترین شهرداری ها با بیش از ۵۰٬۰۰۰ نفر جمعیت آمده است. زبان ها. ایتالیایی زبان اصلی است. زبان های دیگر شامل ونیزی است که به طور گسترده در ونتو و در امتداد ساحل تا تریسته و ایستریا، و همچنین در شهرهای پوردنونه و گوریزیا در فریولی و در بیشتر ترنتینو صحبت می شود، اما فقط توسط منطقه ونتو به رسمیت شناخته شده است؛ فریولیایی که در بیشتر فریولی صحبت می شود و به طور ملی شناخته شده است، و لادین که توسط چند هزار نفر در دولومیت ها صحبت می شود. زبان های دیگر عبارتند از آلمانی، زب
ان اصلی تیرول جنوبی، که حدود دو سوم ساکنان آن به زبان ایتالیایی صحبت می کنند، و اسلوونیایی که توسط ایتالیا به رسمیت شناخته شده و در مرز ایتالیا و ایستریا صحبت می شود، جایی که زبان اصلی امروز کرواتی است، اما ایتالیایی به دلیل حضور ایتالیایی های ایستریا به عنوان زبان اقلیت شناخته می شود. اقتصاد. تولید ناخالص داخلی (GDP) این منطقه در سال ۲۰۱۸، ۴۰۷٫۹ میلیارد یورو بود که ۲۳٫۱٪ از تولید اقتصادی ایتالیا را تشکیل می دهد. سرانه تولید ناخالص داخلی تعدیل شده بر اساس قدرت خرید، ۳۴۹۰۰ یورو یا ۱۱۶٪ از میانگین ۲۷ کشور عضو اتحادیه اروپا در همان سال بود.
ایزابلا گونزاگا ( (۱۵۷۶–۱۶۳۰)، یک اشراف زاده ایتالیایی بود. او از طریق ازدواج با فرانته گونزاگا، لرد سن مارتینو دال آرژین، همسر بانوی سن مارتینو دال آرژین و از طریق ازدواج با وینچنزو دوم گونزاگا، دوک مانتوا، همسر دوشس مانتوا و مونتفرات بود. او در دوران خردسالی پسرش، اسکیپیونه، بین سال های ۱۶۰۵ تا ۱۶۱۳ به عنوان نایب السلطنه سن مارتینو دال آرژین خدمت کرد. او که به عنوان یکی از زیباترین زنان عصر خود شناخته می شد، پس از مرگ همسر اولش، از سال ۱۶۰۵ تا ۱۶۱۳ به عنوان نایب السلطنه در مناطق سان مارتینو آل آرجینه، ایسولا دووارزه، ریوارولو و کومساجو حکومت کرد، زیرا پسر بزرگش هنوز به سن قانونی نرسیده بود. ازدواج دوم او با یکی از خویشاوندان دورش، که به شدت ناکام و پرتنش بود، منجر به اتهام جادوگری علیه او شد. این اتهام توسط بستگان همسر دومش، از جمله برادر او فردیناندو اول، مطرح شد و روندی از محاکمه توسط دادگاه تفتیش عقاید آغاز گردید. با وجود فشارها و فضای سنگین اتهام، این روند در نهایت با تبرئه کامل و بازسازی حیثیت او به پایان رسید. با این حال، نقش او در تاریخ خاندان گونزاگا بسیار تأثیرگذار و سرنوشت ساز بود. اقدامات و تصمیم
ات او، به ویژه در دوران نایب السلطنه اش و در پی ازدواج دوم، به گونه ای پیش رفت که در نهایت به انقراض شاخه اصلی خاندان گونزاگا انجامید—رویدادی که آغازگر جنگ جانشینی مانتوا شد، یکی از مناقشات مهم سیاسی و نظامی در شمال ایتالیا در قرن هفدهم. این زن، با زندگی ای آمیخته از قدرت، زیبایی، رسوایی و سیاست، به یکی از چهره های پیچیده و بحث برانگیز تاریخ اشرافی ایتالیا تبدیل شد. زندگی. اوایل زندگی. ایزابلا که در سال ۱۵۷۶ در نوولارا متولد شد، هشتمین فرزند از سیزده فرزند آلفونسو اول گونزاگا، کنت نوولارا و بانیولو و ویتوریا دی کاپوا، عضوی از یکی از ثروتمندترین و قدرتمندترین خانواده های پادشاهی ناپل، بود. در سال ۱۵۹۴، ایزابلا با فرانته گونزاگا، عضو دانشکده افسری شاخه گونزاگا از سابیونتا-بوتزولو، لرد سن مارتینو آل آرژین، ایزولا دووارسه، ریوارولو و کومساجیو و ژنرال ارتش پادشاهی اسپانیا ازدواج کرد. آنها صاحب هفت (یا هشت) فرزند شدند. نایب السلطنه سن مارتینو آل آرژین. در فوریه ۱۶۰۵، شوهر ایزابلا درگذشت. از آنجا که پسر بزرگش هنوز خردسال بود، او نایب السلطنه قلمروهای او شد، که شامل لردنشین های سن مارتینو آل آرژین، ایزولا دووارسه، ری
وارولو و کومساجیو می شد. در سال ۱۶۰۹، او همچنین نایب السلطنه قلمروهای بوتزولو، لردنشین ریوارولو دی فوئوری و شهرستان پمپونسکو شد، زمانی که پسر هنوز به سن قانونی نرسیده بود و این قلمروها را از عموی پدری اش، جولیو چزاره گونزاگا، به ارث برده بود. در تاریخ نگاری، دوره نیابت ایزابلا توسط معاصران به عنوان دوره ای مثبت ارزیابی می شود. از جمله دستاوردهای او می توان به تأسیس بایگانی و دفتر اسناد رسمی اشاره کرد که امکان بهبود سیستم قضایی را فراهم کرد. به لطف اقدامات ایزابلا، اختلافات تحت حکومت او به سرعت با پیامدهای سیل ویرانگر ۱۶۰۹ مقابله کرد. در حالی که ایزابلای بزرگ به طور فعال در اداره قلمروهای پسر ارشدش نقش داشت، هم زمان تلاش می کرد تا آینده فرزندان کوچکترش را نیز تضمین کند. آلفونسو وارد خدمت یکی از بستگان بانفوذ خود، شارل سوم، دوک نوور و رتِل شد—کسی که بعدها عنوان دوک مانتوا و مونفراتو را نیز به دست آورد—و از او لقب مارکی پومارو را دریافت کرد. کارلو مسیر مذهبی را در پیش گرفت و پس از تحصیل در دانشگاه سالامانکا، نذر رهبانی خود را ادا کرد و ریاست صومعه لوسِدیو را بر عهده گرفت. لوئیجی، کامیلو، آنیبال و فدریکو همگی وار