Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تی نیز ارائه دهد، از این کار خودداری کرد زیرا به گفته وکلایش، او عمیقاً تحت تأثیر اتهامات مطرح شده توسط فریگریو علیه خود قرار گرفته بود. رزا در جلسه بعدی دادگاه در ۳ مارس ۲۰۰۸ صحبت خواهد کرد: او در شهادت خود اعلام خواهد کرد که پس از وعده بازداشت خانگی، اعتراف کرده است. او همچنین ادعا کرد که هرگز به خانه رافائلا کاستانیا نرفته و هرگونه مشاجره با او را انکار کرد و در عوض ادعا کرد که وقتی به او نیاز داشته سعی کرده به او کمک کند، ادعایی که توسط برخی از دوستان کاستانیا نیز رد شد و آنها نیز گزارش دادند که رافائلا حتی چند روز قبل از قتل عام به آنها گفته بود که توسط زوج رومانو تعقیب می شود. این زوج انکار کردند که می خواستند او را تعقیب کنند، اما دادستانی سپس از این رویداد به عنوان مدرکی برای آغاز تشدید ارعاب علیه کاستانیا استفاده کرد. در ۳۱ مارس ۲۰۰۸، وکلای مدافع با استناد به آنچه سوءظن مشروع نامیده می شود، درخواست کردند که دادگاه از کومو به جای دیگری منتقل شود، زیرا رسانه های محلی نسبت به متهمان رویکرد خصمانه ای داشتند. این درخواست رد شد. در ۲ آوریل ۲۰۰۸، اولین اظهارات ماریو فریگریو در دادگاه شنیده شد. اگرچه او به ش
دت مجروح شده بود، اما به طور دقیق پویایی قتل عام را توصیف کرد. این اظهارات به عنوان تأیید گناه رومانوس تعبیر شد. سپس وکلای مدافع درخواست کردند که قضات به چالش کشیده شوند و ادعا کردند که آنها نسبت به متهمان مواضع جانبدارانه ای دارند. محاکمه دوباره به حالت تعلیق درآمد. در ۱۷ نوامبر ۲۰۰۸، دیوان عالی کشور درخواست تجدیدنظر قضات را رد کرد. محاکمه با بیانیه پایانی دادستان از سر گرفته شد؛ قاضی تمام مراحل این ماجرا را مرور کرد و آن را «"سفری هولناک"» توصیف کرد. شواهد علیه رومانوس ها ارائه شد که با رد خون به همراه DNA یکی از قربانیان آغاز می شد. در پایان بیانیه پایانی، آستوری حداکثر مجازات را برای این زوج درخواست کرد: حبس ابد بدون شرایط تخفیف، به همراه سه سال حبس انفرادی. از نظر دادستان، قتل عام اربا یکی از فجیع ترین جنایات تاریخ ایتالیا بود. در ۱۹ نوامبر ۲۰۰۸، اولیندو سومین اظهارات خودجوش خود را بیان کرد و ادعا کرد که تا آن زمان نقش هیولا را بازی می کرده است و این عمل شامل اعترافاتی که نزد روان پزشک داده شده و جملاتی که عمداً در کتاب مقدسی که در اختیار داشته، گذاشته شده است، می شود که حاوی توهین و فحاشی به قربانیان، ا
براز عشق به همسرش و اشعار است. طرفین دعوی در مجموع ۸٬۰۰۰٬۰۰۰ یورو غرامت درخواست کردند. قضاوت. اولیندو متعاقباً چهارمین بیانیه خودجوش را منتشر کرد و ضمن تأکید مجدد بر بی گناهی خود و همسرش، مراتب تسلیت خود را به خانواده های قربانیان ابراز داشت. دادگاه بدوی کومو در ۲۶ نوامبر ۲۰۰۸ حکم اولیه را صادر کرد: خانواده رومانو به حبس ابد با سه سال حبس انفرادی محکوم شدند. دادگاه همچنین غرامتی معادل ۵۰۰۰۰۰ یورو برای خانواده فریگریو، ۶۰۰۰۰ یورو برای مرزوق و ۲۰۰۰۰ یورو برای والدینش که در تونس زندگی می کنند، تعیین کرد. درجه دوم و تجدیدنظرخواهی. در ۲۰ آوریل ۲۰۱۰، دادگاه تجدیدنظر میلان حکم حبس ابد برای همسران، رزا بازی و اولیندو رومانو، به همراه مجازات تنبیهی اضافی سه سال انزوای روزانه، حداکثر مجازات مجاز طبق قانون، را تأیید کرد. حکم مأموریت. دو درخواست تجدیدنظر علیه این حکم ارائه شد که یکی از آنها بر اساس ۴۰ دلیل مشروعیت بود؛ دیوان عالی کشور آن را نتیجه «"عملیات تشریح زنده محاکمه، به طوری که هر مرحله از روند، گاهی از چندین جنبه، ناقص تلقی می شد"» دانست. در ۳ مه ۲۰۱۱، حکم، رد درخواست های تجدیدنظر را تأیید کرد. دادستان کل در دادگ
اه درخواست تأیید حکم مرحله دوم را کرده بود. دیوان عالی کشور اظهار داشت که تمام استدلال های دفاعی باید رد شوند، زیرا نمی توان «استحکام بنیانی را که این داستان بسیار دردناک بر آن بنا شده بود، تضعیف کرد». به طور خاص: تحولات و تجدیدنظرخواهی های حقوقی. رزا بازی در زندان بولاته دوران محکومیت خود را می گذراند، در حالی که اولیندو رومانو دوران محکومیت خود را در زندان اپرا می گذراند؛ این دو نفر اجازه دارند ماهی یک بار با هم ملاقات کنند. در آوریل ۲۰۱۱، عزوز مرزوق نظر خود را تغییر داد و ادعا کرد که خانواده رومانو مقصر نبودند. در سال ۲۰۱۲، عزوز مرزوق، که در این مدت در تونس دوباره ازدواج کرده بود و هنوز معتقد بود که رومانوها بی گناه هستند، اظهار داشت که خواهان بررسی محاکمه آنها است. بعداً گزارش شد که خانواده قربانیان از خود عزوز مرزوق به دلیل خطاب خشونت آمیز، با الفاظ نامناسب و نامهربانانه به خانواده قربانیان شکایت کرده اند. در سپتامبر ۲۰۱۲، عزوز مرزوق به دادگاه حقوق بشر اروپا (ECHR) درخواست تجدیدنظر داد، زیرا او به ادعای خود، نقص های رویه ای متعددی را که قضات در هر سه سطح قضاوت مرتکب شده بودند، شناسایی کرده بود. دادگاه ار
وپا این درخواست تجدیدنظر را غیرقابل قبول اعلام کرد. او دوباره به همان دادگاه درخواست تجدیدنظر داد، اما دوباره به همان دلایل رد شد. در سال ۲۰۱۲، دو محکوم به دادگاه حقوق بشر اروپا شکایت کردند، که این دادگاه به دلیل فقدان مطلق صلاحیت، درخواست تجدیدنظر را رد کرد و حق تجدیدنظرخواهی را از خود سلب نمود. در سال ۲۰۱۳، تیم دفاع از همسران رومانو درخواست تجدیدنظرخواهی با هدف بررسی مجدد محاکمه مجرمیت مطابق با قوانین جاری پیش بینی شده در قانون آیین دادرسی کیفری در مورد بررسی مجدد محاکمه را ارائه کرد. در اوت ۲۰۱۴، این زوج به انزوای روزانه خود که در سه سطح قضاوت بر آنها تحمیل شده بود، پایان دادند. حدود یک ماه بعد، ماریو فریگریو، تنها بازمانده قتل عام، پس از یک بیماری طولانی، در سن ۷۳ سالگی در خانه اش در کومو درگذشت. در مارس ۲۰۲۳، عزوز مرزوق به دلیل افترا به پرداخت ۷۰٬۰۰۰ یورو به جوزپه و پیترو کاستانیا، برادران رافائلا کاستانیا، محکوم شد. این حکم پس از آن صادر شد که او در مصاحبه ای خانواده کاستانیا را مسئول این قتل عام دانسته بود. درخواست تجدیدنظر در دادگاه حقوق بشر اروپا. در سپتامبر ۲۰۱۲، خبر تجدیدنظرخواهی - که پیش از این پس
از محکومیت نهایی در دیوان عالی اعلام شده بود - توسط دو محکوم در دادگاه حقوق بشر اروپا در مارس همان سال ثبت شده بود را گزارش کرد، که در آن، طبق گفتهٔ دفاعیه، آنها نقص های رویه ای متعددی را که قضات در هر سه سطح قضاوت مرتکب شده بودند، برجسته کردند که به حق دفاع متهم در طول دادرسی کیفری آسیب می رسانند. در واقع، همان طور که توسط کنوانسیون اروپایی حمایت از حقوق بشر و آزادی های اساسی برجسته شده است، حق دفاع مؤثر به طور مستقل در سیستم های حقوقی داخلی مختلف تعریف می شود، بنابراین نمی توان با عدم اعمال هنجار موجود در سیستم حقوقی داخلی به نفع هنجار کنوانسیون اقدام کرد، زیرا برای اعمال آن، همان کنوانسیون به سیستم حقوقی داخلی کشورهای منفرد اشاره دارد. تجدیدنظرخواهی به دلیل فقدان مطلق صلاحیت قضایی غیرقابل قبول اعلام شد. دفاعیه از تجدیدنظرخواهی بعدی به همان دادگاه صرف نظر کرد زیرا نتیجه مطلوبی را محتمل نمی دانست؛ بنابراین، امکان توسل به نهادهای فراملی از بین رفت.
گرمایش آیرودینامیکی (به انگلیسی: Aerodynamic heating) به گرم شدن یک جسم جامد در اثر عبور آن با سرعت بالا از میان هوا گفته می شود. در علم و مهندسی، درک گرمایش آیرودینامیکی برای پیش بینی رفتار شهاب واره هایی که وارد جو زمین می شوند، برای اطمینان از بقای ایمن فضاپیماها هنگام ورود به جو، و برای طراحی هواپیما و موشک های پرسرعت ضروری است. «برای هواپیماها و موشک های پرسرعت، گرمایش آیرودینامیکی عبارت است از تبدیل انرژی جنبشی به انرژی گرمایی در نتیجه حرکت نسبی آن ها در هوای ساکن و انتقال متعاقب آن از طریق پوسته به ساختار و داخل وسیله نقلیه. مقداری گرما در اثر فشرده سازی سیال در نقاط سکون و نزدیک آن، مانند دماغه وسیله نقلیه و لبه های حمله بال، تولید می شود. گرمای اضافی نیز از اصطکاک هوا در امتداد پوسته و داخل لایه مرزی تولید می گردد». این دو ناحیه گرمایش پوسته توسط ون دریست (van Driest) نشان داده شده است. گرمایش لایه مرزی پوسته ممکن است به عنوان گرمایش جنبشی (kinetic heating) نیز شناخته شود. تأثیر گرمایش پوسته بر طراحی بال هواپیما. اثرات گرمایش آیرودینامیکی بر دمای پوسته و انتقال حرارت متعاقب آن به ساختار، کابین، محفظه
های تجهیزات و سامانه های الکتریکی، هیدرولیکی و سوختی، باید در طراحی هواپیماها و موشک های ابَرصوت و فراصوت در نظر گرفته شود. یکی از نگرانی های اصلی ناشی از گرمایش آیرودینامیکی در طراحی بال به وجود می آید. برای سرعت های زیرصوت، دو هدف اصلی در طراحی بال، به حداقل رساندن وزن و به حداکثر رساندن استحکام است. گرمایش آیرودینامیکی که در سرعت های ابرصوت و فراصوت رخ می دهد، یک ملاحظه اضافی را به تحلیل ساختاری بال اضافه می کند. یک ساختار بال ایده آل از تیرهای اصلی (spars)، استرینگرها (stringers) و بخش های پوسته (skin) تشکیل شده است. در بالی که معمولاً سرعت های زیرصوت را تجربه می کند، باید تعداد کافی استرینگر برای تحمل تنش های محوری و خمشی ناشی از نیروی برآر وارد بر بال وجود داشته باشد. علاوه بر این، فاصله بین استرینگرها باید به اندازه ای کم باشد که پانل های پوسته دچار کمانش نشوند و پانل ها باید به اندازه ای ضخیم باشند که تنش برشی و جریان برشی موجود در پانل ها به دلیل نیروی برآر روی بال را تحمل کنند. با این حال، وزن بال باید تا حد امکان کم باشد، بنابراین انتخاب مواد برای استرینگرها و پوسته یک عامل مهم است. در سرعت های اب
رصوت، گرمایش آیرودینامیکی عنصر دیگری را به این تحلیل ساختاری اضافه می کند. در سرعت های عادی، تیرهای اصلی و استرینگرها باری را تجربه می کنند که تابعی از نیروی برآر، ممان های اول و دوم اینرسی و طول تیر اصلی است. هنگامی که تعداد تیرهای اصلی و استرینگرها بیشتر باشد، بار در هر عضو کاهش می یابد و می توان مساحت استرینگر را برای برآورده کردن الزامات تنش بحرانی کاهش داد. با این حال، افزایش دما ناشی از جریان انرژی از هوا (که در این سرعت های بالا توسط اصطکاک پوسته گرم می شود) یک عامل بار دیگر به نام بار حرارتی (thermal load) را به تیرهای اصلی اضافه می کند. این بار حرارتی، نیروی وارد بر استرینگرها را افزایش می دهد و بنابراین، برای برآورده شدن الزامات تنش بحرانی، مساحت استرینگرها باید افزایش یابد. مشکل دیگری که گرمایش آیرودینامیکی برای طراحی هواپیما ایجاد می کند، تأثیر دماهای بالا بر خواص مواد رایج است. مواد متداول مورد استفاده در طراحی بال هواپیما، مانند آلومینیوم و فولاد، با افزایش شدید دما، کاهش استحکام را تجربه می کنند. مدول یانگ ماده، که به عنوان نسبت بین تنش و کرنش تجربه شده توسط ماده تعریف می شود، با افزایش دما کاه
ش می یابد. مدول یانگ در انتخاب مواد برای بال بسیار مهم است، زیرا مقدار بالاتر به ماده اجازه می دهد تا در برابر تنش تسلیم و تنش برشی ناشی از بارهای برآر و حرارتی مقاومت کند. این به این دلیل است که مدول یانگ یک عامل مهم در معادلات محاسبه بار کمانش بحرانی برای اعضای محوری و تنش برشی کمانش بحرانی برای پانل های پوسته است. اگر مدول یانگ ماده در دماهای بالا ناشی از گرمایش آیرودینامیکی کاهش یابد، طراحی بال نیازمند تیرهای اصلی بزرگتر و بخش های پوسته ضخیم تر خواهد بود تا این کاهش استحکام در هنگام رسیدن هواپیما به سرعت ابرصوت جبران شود. موادی وجود دارند که استحکام خود را در دماهای بالای ناشی از گرمایش آیرودینامیکی حفظ می کنند. به عنوان مثال، اینکونل X-750 در بخش هایی از بدنه نورث امریکن ایکس-۱۵، یک هواپیمای نورث امریکن که در سال ۱۹۵۸ با سرعت های فراصوت پرواز می کرد، استفاده شد. تیتانیوم ماده دیگری با استحکام بالا، حتی در دماهای بالا است و اغلب برای چارچوب بال هواپیماهای ابرصوت استفاده می شود. SR-71 از پانل های پوسته تیتانیومی رنگ آمیزی شده با رنگ سیاه برای کاهش دما و به صورت موج دار (corrugated) برای تطبیق با انبساط حرا
رتی استفاده می کرد. مفهوم طراحی مهم دیگر برای بال های هواپیماهای ابرصوت اولیه، استفاده از نسبت ضخامت به وتر کوچک بود تا سرعت جریان روی ایرفویل بیش از حد از سرعت جریان آزاد افزایش نیابد. از آنجا که جریان از قبل ابرصوت است، افزایش بیشتر سرعت برای ساختار بال مفید نخواهد بود. کاهش ضخامت بال، استرینگرهای بالایی و پایینی را به هم نزدیک تر می کند و ممان اینرسی کل ساختار را کاهش می دهد. این امر بار محوری در استرینگرها را افزایش می دهد و بنابراین مساحت و وزن استرینگرها باید افزایش یابد. برخی از طراحی ها برای موشک های فراصوت از خنک کاری مایع لبه حمله (معمولاً با سوخت در مسیر رسیدن به موتور) استفاده کرده اند. سپر حرارتی موشک اسپرینت برای دماهای ماخ ۱۰ به چندین تکرار طراحی نیاز داشت. وسایل نقلیه بازورودی. گرمایش ناشی از سرعت های بسیار بالای بازورود (بیش از ماخ ۲۰) برای از بین بردن وسیله نقلیه کافی است، مگر اینکه از تکنیک های ویژه استفاده شود. کپسول های فضایی اولیه مانند کپسول های مورد استفاده در پروژه مرکوری، پروژه جمینای و برنامه فضایی آپولو، با اشکال کُند (blunt) طراحی شدند تا یک موج ضربه ای کمانی جدا از بدنه ایجاد کنن
د که به بخش عمده ای از گرما اجازه می دهد در هوای اطراف پراکنده شود. علاوه بر این، این وسایل نقلیه دارای مواد فرسایشی بودند که در دمای بالا تصعید شده و به گاز تبدیل می شدند. عمل تصعید انرژی حرارتی ناشی از گرمایش آیرودینامیکی را جذب کرده و به جای گرم کردن کپسول، باعث فرسایش ماده می شود. سطح سپر حرارتی فضاپیمای مرکوری دارای پوششی از آلومینیوم با لایه های متعدد الیاف شیشه بود. با افزایش دما به ، لایه ها تبخیر شده و گرما را با خود می بردند. فضاپیما داغ می شد اما نه به طور آسیب زا. شاتل فضایی از کاشی های عایق در سطح زیرین خود برای جذب و تابش گرما و در عین حال جلوگیری از رسانش به بدنه آلومینیومی استفاده می کرد. آسیب به سپر حرارتی در هنگام پرتاب شاتل فضایی کلمبیا به نابودی آن در هنگام بازورود کمک کرد.
رولاندو ماریا ریوی (۷ ژانویه ۱۹۳۱–۱۳ آوریل ۱۹۴۵) یک طلبه کاتولیک رومی ایتالیایی بود. ریوی به خاطر طبیعت درس خوان و پرهیزگارش و عشق شدیدش به عیسی مسیح، که از اعتراف مکرر و شرکت در مراسم عشای ربانی آشکار بود، شناخته می شد. او با همه مهربان بود و با غرور فراوان ردای خود را می پوشید تا تأیید کند که به مسیح و کلیسای او تعلق دارد. جنبش مقاومت ایتالیا با متهم کردن او به جاسوسی برای جمهوری اجتماعی ایتالیا، او را در اواخر جنگ جهانی دوم در مودنا به دلیل نفرت از "ایمان" به قتل رساندند، زیرا او در حال یادگیری کشیش شدن بود. قداست و پاکی زندگی مکتبی ریوِی در دوران حیاتش به خوبی شناخته شده بود و بسیاری از اطرافیانش او را فردی سرشار از ایمان، فروتنی و تعهد مذهبی می دانستند. او که در جوانی به عنوان طلبه ای پرشور در مسیر خدمت به کلیسا و جامعه گام برمی داشت، با رفتارهای مهربانانه، روحیه ای معنوی و علاقه مندی عمیق به آموزه های مسیحی، توجه بسیاری را به خود جلب کرده بود. زندگی اش سرشار از نشانه هایی بود که از دید مؤمنان، تجلی روحی مقدس در وجود او تلقی می شد. پس از قتل بی رحمانه و تکان دهنده اش، موجی از اندوه و احترام در میان مردم
و جامعه مذهبی شکل گرفت. بسیاری او را شهید ایمان دانستند و خواستار آن شدند که کلیسا روند رسمی تقدیس او را آغاز کند. این خواسته ها به تدریج به جنبشی معنوی تبدیل شد که در آن مؤمنان، ریوِی را نه فقط قربانی خشونت، بلکه نماد پایداری در ایمان و عشق به مسیح می دانستند. با وجود این احساسات عمومی، روند رسمی بررسی قداست او تا سال ها بعد آغاز نشد. در تاریخ سی ام سپتامبر سال ۲۰۰۵، کلیسا پرونده تقدیس او را گشود و عنوان «خادم خدا» به او اعطا شد؛ عنوانی که نخستین گام در مسیر رسمی شناسایی قداست فرد در کلیسای کاتولیک محسوب می شود. این مرحله شامل بررسی دقیق زندگی، اعمال، نوشته ها و شهادت هایی دربارهٔ شخصیت معنوی او بود. در نهایت، در پنجم اکتبر سال ۲۰۱۳، پاپ فرانسیس مراسم تقدیس او را برگزار کرد و ریوِی را به عنوان «مبارک» معرفی نمود؛ مرحله ای که پیش از اعلام رسمی قدیس بودن قرار دارد و نشان دهنده تأیید کلیسا بر زندگی پرهیزکارانه و شهادت اوست. این مراسم نه تنها برای خانواده و جامعه محلی او لحظه ای تاریخی بود، بلکه برای کلیسای جهانی نیز نمادی از ارج گذاری به ایمان جوانان و مقاومت در برابر ظلم و خشونت تلقی شد. تقدیس ریوِی، یادآور آن
است که حتی در تاریک ترین لحظات، نور ایمان می تواند راهی به سوی امید و رستگاری بگشاید. زندگی. دوران کودکی و تحصیلات. رولاندو ماریا ریوی در ۷ ژانویه ۱۹۳۱ در منطقه روستایی سن والنتینو به عنوان دومین پسر از سه پسر روبرتو ریوی (۳۰ اکتبر ۱۹۰۳–۲۲ اکتبر ۱۹۹۲) و آلبرتینا کانووی به دنیا آمد. او در ۸ ژانویه توسط کشیش کلیسا، لوئیجی لمی، غسل تعمید داده شد. پدرش در روز غسل تعمید، کودک را به بانوی کوه کارمل تقدیم کرد. زادگاه او در دامنه های کوه های آپنین بین رودخانه های سِکیا و تِرِسینارو واقع شده بود. پدربزرگ و مادربزرگ پدری او آلفونسو و آنا فراری ریوی بودند که برای کار در زمین های لویتزانو-بایسو به آنجا نقل مکان کرده بودند و از دهه ۱۹۲۰ در خانه ای بزرگ به نام «پوجیولو» به همراه نه فرزندشان زندگی می کردند که روبرتو پسر ارشد آنها بود. رولاندو به دلیل تأثیر مادرش و در فضای مذهبی قوی محله اش، با تحصیلات کاتولیک بزرگ شد. او هر روز صبح قبل از رفتن به سر کار در مزارع، مانند پدرش در مراسم عشای ربانی شرکت می کرد. در این فضای ایمان مذهبی قوی، رشد کرد. او به موسیقی علاقه داشت و نواختن هارمونیوم را آموخت. شور و نشاط و سرزندگی او اغل
ب برای والدینش مایه آزمایش بود، اما مادربزرگش، آنا، شخصیت خوب او را حس می کرد. او یک بار گفت: «رولاندو یا یک رذل خواهد شد یا یک قدیس! او نمی تواند حد وسط را رعایت کند.» در سال ۱۹۳۷، رولاندو ریوی تحصیل خود را در مدرسه محلی آغاز کرد. او از همان ابتدا با اشتیاق و آمادگی بالا در کلاس ها شرکت می کرد و به سرعت به عنوان یکی از دانش آموزان برجسته شناخته شد. همین آمادگی و علاقه مندی باعث شد که تقریباً بلافاصله برای دریافت اولین عشای ربانی پذیرفته شود؛ مراسمی مهم در سنت کاتولیک که نشانه ای از ورود کودک به مرحله ای عمیق تر از ایمان و ارتباط با کلیساست. این مراسم در شانزدهم ژوئن سال ۱۹۳۸، هم زمان با جشن «جسد مسیح»، برگزار شد؛ روزی مقدس که در تقویم مذهبی کاتولیک جایگاه ویژه ای دارد و نماد حضور واقعی مسیح در نان عشای ربانی است. پس از دریافت اولین عشای ربانی، تغییرات قابل توجهی در شخصیت رولاندو مشاهده شد. اگرچه همچنان خوش رو، پرانرژی و مهربان باقی ماند، اما نشانه هایی از بلوغ فکری و مسئولیت پذیری در رفتارهایش پدیدار شد. او دیگر نه فقط یک کودک مشتاق، بلکه نوجوانی بود که به ارزش های معنوی و اخلاقی توجه بیشتری نشان می داد. این
تحول درونی با گذر زمان عمیق تر شد و نقطه اوج آن در بیست وچهارم ژوئن سال ۱۹۴۰ رقم خورد، زمانی که رولاندو از اسقف شهر رجیو امیلیا، ادواردو برتونی، تأییدیه مذهبی دریافت کرد؛ مراسمی که در سنت کاتولیک به عنوان تثبیت ایمان و دریافت روح القدس شناخته می شود. دریافت تأییدیه مذهبی نه تنها ایمان رولاندو را تقویت کرد، بلکه او را به فردی تبدیل نمود که مسئولیت های معنوی را با جدیت بیشتری دنبال می کرد. سمیناریست. در این میان، کشیش محله اش، اولینتو مارزوکینی، معلم و پدر معنوی او شد. ریوی هر هفته از راز توبه بهره می برد و هر روز صبح برای خدمت به مراسم عشای ربانی و دریافت عشای ربانی از خواب بیدار می شد. وقتی ۱۱ ساله بود، به خانواده اش اطلاع داد که می خواهد به کسوت کشیشی درآید. والدینش با این تصمیم مخالفتی نکردند و پس از اتمام تحصیلاتش، تحصیلات کلیسایی خود را در مارولا در کارپینتی در ۱ اکتبر ۱۹۴۲ آغاز کرد. طبق رسم، او از همان لحظه ورود به عنوان طلبه، لباس روحانیت می پوشید و به این لباس افتخار می کرد و آن را نشانه ای از تعلق خود به مسیح و کلیسا می دانست. مربی معنوی او در این زمان آلفردو کاستاگنتی بود. در ژوئن ۱۹۴۴، پس از اشغال
ایتالیا توسط نیروهای آلمان نازی، رؤسای حوزه علمیه، آن را تعطیل کردند و رولاندو به خانه بازگشت، اما همچنان با افتخار ردای خود را می پوشید. این برخلاف میل والدینش بود که نگران افزایش احساسات ضد مذهبی در منطقه و وقوع خشونت علیه افراد مرتبط با کلیسا بودند. با این حال، رولاندو تسلیم نشد و حتی در تعطیلات و ماه های گرم تابستان نیز به پوشیدن آن ادامه داد. او به والدینش گفت: «من در حال تحصیل برای کشیش شدن هستم و این لباس ها نشانه ای از تعلق من به عیسی هستند.» آدم ربایی و قتل. صبح روز ۱۰ آوریل ۱۹۴۵، در پایان جنگ، رولاندو در مراسم عشای ربانی شرکت کرد و سپس به خانه بازگشت تا قبل از رفتن به جنگل، همان طور که دوست داشت، چند کتاب جمع کند. گروهی از پارتیزان های کمونیست او را ربودند. ظهر، والدین نگرانش متوجه شدند که او برای ناهار برنگشته است، بنابراین برای یافتن او به جنگل رفتند. در آنجا با کتاب های پراکنده او و یادداشتی برای والدینش روبرو شدند که روی آنها نوشته شده بود: «دنبالش نگردید. او برای مدت کوتاهی با ما می آید.» پارتیزان ها، رولاندو را به همکاری با فاشیست ها برای شکست دادن آنها متهم کردند و او را کتک زدند و به او توهی
ن کردند و ردایش را از تنش درآوردند که این موضوع او را بسیار ناراحت کرد. او را به مزرعه ای در حدود ۲۵ کیلومتری که مخفیگاه پارتیزان ها بود، بردند و در آغل خوک ها حبس کردند. مردان در حالی که به کشیشان و کلیسا حمله می کردند، با کمربند خودشان به پاهایش زدند. برخی از پارتیزان ها می خواستند پسر را آزاد کنند و می گفتند که او فقط یک کودک است، اما حکم این بود که او بمیرد. به کسانی که مردد بودند گفته شد: «ساکت شوید وگرنه به همان سرنوشت دچار خواهید شد.» در ۱۲ آوریل، فرمانده تیپ گاریبالدی، گروهی از پارتیزان ها، گفت: «فردا یک کشیش کمتر». این گروه در ۱۳ آوریل او را به قتل رساندند. رولاندو را به قبر کم عمقی که کنده شده بود بردند و او را مجبور کردند که روی لبه آن زانو بزند. او از پارتیزان ها خواست: «به من فرصت دهید تا برای پدر و مادرم دعا کنم». در حالی که او در حال دعا کردن بود، دو نفر از پارتیزان ها هر کدام با تپانچه های خود شلیک کردند. او فوراً با یک گلوله به قلب و دیگری به شقیقه چپش کشته شد. کمی بعد از ساعت ۳ بعد از ظهر بود. مردان او را دفن کردند و ردایش را به شکل توپ درآوردند و قبل از رها کردن آن در مقابل درب خانه ای تصاد
فی، آن را به این سو و آن سو پرتاب کردند. عصر ۱۴ آوریل، پدر رولاندو و کشیش آلبرتو کامه لینی، کشیش سن والنتینو، جسد رولاندو را در قبر پیدا کردند و دیدند که پوشیده از کبودی است و دو زخم کشنده روی آن مشهود است. در ۱۵ آوریل، آن دو بقایای جسد او را برای شستشو و آماده سازی برای مراسم خاکسپاری بردند. او در ۲۹ مه ۱۹۴۵ در گورستان سن والنتینو به خاک سپرده شد. جسد بعداً در ۲۶ ژوئن ۱۹۹۷ دوباره در داخل کلیسا دفن شد. محاکمه قاتلان رولاندو انگیزه های اعدام او را روشن کرد.«به دلیل رفتار پرهیزگارانه و بی عیب و نقصش، به دلیل شور و شوقش برای عمل به ایمان، رولاندو ریوی، طلبه… برای جوانان محلی نمونه ای آموزنده از فضایل مدنی و مسیحی بود… بنابراین دستگیری و سرکوب او انگیزه و تأثیری بر حذف دائمی یک مانع مؤثر در نفوذ دکترین کمونیستی در بین جوانان داشت… بهانه قاتلان مبنی بر اینکه رولاندو جاسوس است، برای رفع نیازهای آرمانی ابداع شده بود.» در سال ۱۹۵۱، دادگاه عالی لوکا، جوزپه کورگی ۱۶ ساله (که اولین گلوله را شلیک کرده بود) و دلسیسو ریولی ۲۶ ساله (فرمانده پارتیزان) را در قتل رولاندو گناهکار شناخت و هر دو را به ۲۳ سال زندان محکوم کرد. این
حکم توسط دادگاه تجدیدنظر فلورانس و متعاقباً توسط دیوان عالی کشور در سال ۱۹۵۲ تأیید شد و حکم نهایی ۲۲ سال زندان بود. میراث. ریوی در شهر خود و مناطق اطراف به خاطر تقدس و ایمان عمیق و تزلزل ناپذیرش به عیسی مسیح مشهور شد. او بیشتر به خاطر عشقش به ردا که معتقد بود او را به مسیح و کلیسایش متعلق می کند، به یاد آورده می شد. شخصیت او در سال ۲۰۰۱ پس از گزارش اینکه کودک انگلیسی جیمز بلکنال (متولد ۱۹۹۸) در ۴ آوریل ۲۰۰۱ پس از قرار دادن مو و خون ریوی زیر بالشش به همراه یک دعا، از سرطان خون شفا یافت، بیشتر شناخته شد. روزنامه آبزرور رومی دو مقاله در مورد ریوی دو بار در ۱۲ آوریل ۲۰۰۰ و ۱۶ ژانویه ۲۰۰۴ منتشر کرد. تقدیس. روند تقدیس در زمان پاپ بندیکت شانزدهم در ۳۰ سپتامبر ۲۰۰۵ آغاز شد و ریوی به عنوان بنده خدا نامگذاری شد. مرحله اسقفی اندکی بعد در ۲۴ ژوئن ۲۰۰۶ به پایان رسید. تمام اسناد به مقامات ذیصلاح در رم ارسال شد که آنها را بررسی و مراحل قبلی را تأیید کردند. فرضیه پرونده پوزیتیو را در سال ۲۰۱۰ گردآوری و به جماعت ارسال کرد. تأیید کلامی پرونده در ۱۸ مه ۲۰۱۲ و تأیید CCS در ۸ ژانویه ۲۰۱۳ اعطا شد. پاپ فرانسیس در ۲۷ مارس ۲۰۱۳ اعلام
کرد که رولاندو ریوی «به دلیل نفرت از ایمان» کشته شده است و بنابراین اجازه برگزاری مراسم تقدیس را داد. رولاندو در ۵ اکتبر ۲۰۱۳ در مودنا در مراسم عشای ربانی رسمی به ریاست کاردینال آنجلو آماتو از طرف پاپ، با حضور تقریباً ۲۰۰۰۰ نفر، تقدیس شد. این تقدیس عنوان «متبرک» را به او اعطا می کند، به طوری که کلیسای کاتولیک اکنون این شهید را «رولاندو ریوی متبرک» می نامد. دلیل مرحله نهایی تقدیس، که طی آن فرد به عنوان قدیس اعلام می شود، همچنان ادامه دارد. مدعی فعلی این دلیل، فرانچسکا کونسولینی است.
پروازهای پنهان ونزوئلا و ایران به پروازهای مخفیانه و نامنظم از ونزوئلا به ایران و بالعکس اشاره دارد. برخی پروازها از طریق سوریه و پاراگوئه انجام می شد. این پروازها که با نام «آئروترور» نیز شناخته می شوند، به روی عموم بسته بودند و توسط شرکت های هواپیمایی تحریم شده ای مانند کونویاسا، امتراسور کارگو و هواپیمایی ماهان انجام می شدند. با توجه به نقش ادعایی آنها در تسهیل حمل و نقل سلاح، طلا، محموله های تحریم شده و پرسنل مرتبط با سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ایران و حزب الله، این پروازها نگرانی بین المللی را برانگیخت. پیشینه. در اواسط دهه ۲۰۰۰، ونزوئلا تحت ریاست جمهوری هوگو چاوز و ایران تحت ریاست جمهوری محمود احمدی نژاد، روابط خود را به طور قابل توجهی تقویت کردند. این ارتباطات منجر به تأسیس چیزی شد که به عنوان «ترور هوایی» شناخته شد، یک خط پرواز هفتگی کاراکاس-دمشق-تهران که بین سال های ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۰ عملیاتی بود. این پروازها «پروازهای ارواح» نامیده می شدند، زیرا فاقد بارنامه های استاندارد مسافر یا بار و اسناد گمرکی بودند. گزارش شده است که از این مسیرها برای پشتیبانی از عملیات مخفیانه انتقال فناوری نظامی، مواد مخدر، پول،
پرسنل مرتبط با حزب الله و نیروی قدس سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ایران و حتی مواد رادیواکتیو استفاده شده است. هواپیماها و اپراتورها. این پروازهای ناشناس عمدتاً توسط هواپیمایی ماهان، یک شرکت هواپیمایی خصوصی ایرانی که به اتهام حمل سلاح و پرسنل نظامی به نمایندگی از سپاه پاسداران توسط ایالات متحده تحریم شده است، انجام می شد. پروازهای ونزوئلا متعلق به شرکت "Conviasa" و شرکت تابعه آن "Emtrasur Cargo" بود که هواپیماهایی را که قبلاً متعلق به ماهان ایر بودند، از جمله یک بوئینگ ۷۴۷ که بعداً توجه و تحقیقات بین المللی را به خود جلب کرد، خریداری کردند. حوادث قابل توجه. توقیف هواپیمای آرژانتین ۲۰۲۲. در ژوئن ۲۰۲۲، مقامات آرژانتین یک هواپیمای باری بوئینگ ۷۴۷ امتراسور را در فرودگاه بین المللی مینیسترو پیستارینی در نزدیکی بوئنوس آیرس به زمین نشاندند. این هواپیما که زمانی متعلق به ماهان ایر بود، ۱۹ خدمه از جمله پنج ایرانی را حمل می کرد - یکی از آنها بعداً به عنوان فرمانده سابق سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ایران شناسایی شد. این حادثه نگرانی هایی را در مورد فعالیت های پنهانی احتمالی ایجاد کرد و تحقیقات چندملیتی با مشارکت پاراگوئه،