Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ین کبیر نیز با انتصاب کنت ویلهلم نسل روده به عنوان سفیر خود در پرتغال پاسخ داد. این تماس ها منجر به معاهده بی طرفی مسلحانه در سال ۱۷۸۲ و معاهده تجارت در سال ۱۷۸۷ شد. در سال ۱۷۹۹، دو کشور پیمان دفاعی امضا کردند که به اقدام نظامی مستقیم منجر نشد. در بیشتر قرن نوزدهم، روابط بدون حادثه باقی ماند، اما در دهه آخر قرن با شتاب مواجه شد، زمانی که نیروی دریایی امپراتوری روسیه به طور منظم از بنادر پرتغال برای تأمین تجهیزات استفاده می کرد. خدمه یات امپراتوری روسیه "Tsesarevna" به ویژه برای کمک در مقابله با آتش سوزی سال ۱۸۹۵ در مجلس جمهوری (پرتغال) مورد تحسین قرار گرفتند. با این حال، در طول جنگ روسیه و ژاپن در سال ۱۹۰۴، پرتغال به پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند پیوست و اجازه دسترسی نیروی دریایی امپراتوری روسیه به بنادر خود را نداد. پس از انقلاب اکتبر ۱۹۱۷ در روسیه، روابط بین دو کشور در سال ۱۹۱۸ قطع شد. روابط دوجانبه با اتحاد جماهیر شوروی تا سال ۱۹۷۴ و پس از انقلاب میخک در پرتغال و سرنگونی "استادو نوو (پرتغال)" برقرار نشد. پس از آغاز حمله روسیه به اوکراین، پرتغال به عنوان یکی از کشورهای اتحادیه اروپا، تحریم هایی علیه
روسیه وضع کرد که روسیه پس از آن تمامی کشورهای اتحادیه اروپا را به فهرست «فهرست کشورهای غیردوست» خود اضافه کرد. در بهار ۲۰۲۲، پرتغال همانند سایر کشورهای اتحادیه اروپا تعدادی از دیپلمات های روسیه را "persona non grata" اعلام کرد. این موضوع، همراه با برخی اظهارات مقامات روسیه مانند "لیسبون چقدر هزینه دارد؟" و اینکه روسیه از لیسبون تا ولادی وستوک کشیده می شود، اصلی ترین دلیل سردی و تقریباً نبود روابط دوجانبه از فوریه ۲۰۲۲ تاکنون است.
عنوان: انواع ابزارهای پرس ترجمه شده از: «» ابزارهای پرس به طور گسترده در پرس های هیدرولیک، پنوماتیک و مکانیکی برای تولید انبوه قطعات ورق فلزی به کار می روند. این ابزارها معمولاً بر اساس نوع عملیاتی که انجام می دهند دسته بندی می شوند؛ برای نمونه برش (Blanking)، سوراخ کاری یا پانچ (Piercing)، خم کاری (Bending)، شکل دهی (Forming)، آهنگری (Forging) و پیرایش (Trimming). هر ابزار پرس بسته به کارکرد خود با نامی مانند «قالب برشی»، «قالب پانچ»، «قالب خم کاری» و غیره شناخته می شود. طبقه بندی ابزارهای پرس. ابزار برشی (Blanking tool). - بلنکینگ (Blanking) یکی از مراحل پانچ است که در آن کل محیط قطعه بریده می شود و بخش جداشده که موردنیاز است، «بلنک» یا «استمپ» نام دارد.وقتی قطعه ای تنها با یک پانچ و قالب در یک ضربه تولید شود و کل پروفیل بیرونی آن در همان مرحله بریده شود، ابزار مورد استفاده «قالب برشی» نامیده می شود. در این فرایند، شکل های تخت از ورق فلزی بریده می شوند.بخش باقی ماندهٔ ورق پس از عملیات برش معمولاً به عنوان ضایعات دور ریخته می شود. اندازهٔ قطعهٔ بریده شده (بلنک) برابر با اندازهٔ دهانهٔ قالب است و برای پانچ مق
داری لقی در نظر گرفته می شود. بنابراین در برش کاری، قطعهٔ جداشده همان محصول نهایی است و در صورتی که قابلیت استفاده داشته باشد، به عنوان ضایعات محسوب نمی شود. ابزار پانچ (Piercing tool). - پانچ کاری (Piercing) عملیاتی است که در آن سوراخ هایی تمیز در ورق ایجاد می شود و قطعهٔ جداشده (اسلاگ) به عنوان ضایعات محسوب می گردد. این فرایند که به آن برش قالبی (Die cutting) نیز گفته می شود، می تواند علاوه بر سوراخ کاری، قطعات تختی را نیز تولید کند؛ به این صورت که قالب (ابزار شکل دار) با اعمال نیروی برشی به ورق فشار داده می شود و سوراخ ها ایجاد می گردند.این روش نه تنها در ورق های فلزی، بلکه برای برش قطعاتی با اندازه ها و شکل های مختلف در موادی مانند چرم و بسیاری از مواد دیگر نیز به کار می رود. ابزار برش جداکن (Cut off tool). - در این عملیات، قطعهٔ موردنظر (بلنک) از نوار ورق فلزی جدا می شود. برش با یک توالی از دو طرف قطعه انجام می گیرد و قطعات پشت سر هم از ورق بریده می شوند. ابزار قسمت بندی (Parting off tool). - این ابزار از نظر عملکرد به ابزار برش جداکن شبیه است، با این تفاوت که در قسمت بندی، قطعهٔ مشخصی از ورق یا نوار فلز
ی در امتداد یک مسیر هندسی معین بریده می شود.تفاوت اصلی این دو روش در میزان استفاده از مواد است. در برش جداکن، به دلیل امکان جای گذاری دقیق قطعات روی ورق، تقریباً هیچ ضایعاتی تولید نمی شود. اما در قسمت بندی، برش هم زمان از دو مسیر موازی انجام می شود و به همین دلیل همواره مقداری از ورق به عنوان ضایعات از بین می رود که گاهی مقدار آن قابل توجه است. ابزار پیرایش (Trimming tool). - وقتی قطعاتی مانند کاپ ها و پوسته ها از ورق تخت کشیده یا شکل داده می شوند، لبه های آن ها به دلیل جریان نامنظم فلز معمولاً موج دار و نامرتب باقی می ماند. در عملیات پیرایش، حلقه یا نواری از اطراف لبه بریده و جدا می شود تا لبه قطعه صاف و یکنواخت گردد. در این روش تنها مقدار اندکی از ماده از کنار قطعه حذف می شود. ابزار تراش (Shaving tool). - تراش کاری به معنای حذف مقدار کمی از ماده در لبه های قطعاتی است که قبلاً با برش یا پانچ تولید شده اند. این کار موجب ایجاد لبه ای صاف و یکنواخت می شود. تراش کاری معمولاً در ساخت قطعات دقیق مانند ابزارهای ظریف، ساعت و قطعات مشابه به کار می رود. برای این عملیات از ابزارهای تراش ویژه استفاده می شود و رعایت لقی
مناسب بین قالب و پانچ ضروری است. ابزار شکل دهی (Forming tool). - شکل دهی فرآیندی است که طی آن قطعه به شکل منحنی یا پروفیل خمیده تغییر شکل می دهد. در این ابزارها، برخلاف خم کاری ساده که خط خمش مستقیم است، خم ها به صورت منحنی ایجاد می شوند و فلز تحت تغییرشکل پلاستیک قرار می گیرد. ابزار کشش (Drawing tool). -ابزار کشش برای تبدیل ورق های تخت به اشکالی مانند کاپ، پوسته یا قطعات گود به کار می رود. در این فرآیند، ورق با اعمال نیروی محوری و تغییر شکل پلاستیک شدید، به صورت تدریجی کشیده می شود. نمونه ای از این فرایند تولید پوسته های عمیق از ورق های تخت است. این نوع ابزار پرس معمولاً تنها یک عملیات خاص را انجام می دهد و به همین دلیل در گروه «ابزارهای مرحله ای» دسته بندی می شود. ابزار پیش رونده (Progressive tool). - در ابزار پیش رونده، برخلاف ابزار مرحله ای، قطعه نهایی در چند مرحله شکل می گیرد. ورق یا نوار فلزی به صورت پیوسته از میان چند ایستگاه عبور می کند و در هر مرحله بخشی از فرایند شکل دهی انجام می شود تا در نهایت قطعهٔ کامل در آخرین مرحله جدا گردد. ابزار ترکیبی برشی (Compound tool). - ابزار ترکیبی برشی از نظر چینش پا
نچ و قالب با ابزارهای دیگر تفاوت دارد. در این روش، عملیات پانچ و برش در یک مرحله واحد انجام می شود. به عبارتی پانچِ برشی خود نقش قالب پانچ را نیز ایفا می کند. در این حالت، پانچ در بخش پایینی ابزار قرار می گیرد و پانچ های سوراخ کاری در بخش بالایی، و برآمدگی یا پلیسه فقط در یک طرف ایجاد می شود. ابزار ترکیبی (Combination tool). - ابزار ترکیبی قابلیت انجام هم زمان چند عملیات مختلف را دارد. برای نمونه، ممکن است خم کاری و پیرایش به صورت همزمان صورت گیرند. همچنین می توان عملیاتی مانند شکل دهی، کشش، اکستروژن یا برجسته سازی (امبوسینگ) را همراه با برش هایی همچون بلنکینگ، پانچ، بروچینگ و برش جداکن در یک ابزار انجام داد. به این ترتیب، ابزار ترکیبی قادر است هم عملیات برشی و هم عملیات غیر برشی را به طور همزمان در یک ایستگاه اجرا کند. ساختار عمومی ابزار پرس. ابزارهای پرس معمولاً از اجزای زیر تشکیل می شوند: نیروی برش در ابزار پرس. به طور کلی، نیروی برش در یک ابزار پرس را می توان با رابطهٔ زیر محاسبه کرد: CF = L × T × ζmax که در آن: این فرمول به طراحان و مهندسان کمک می کند تا نیروی مورد نیاز برای برش ورق های فلزی با ضخامت ها
و پروفیل های مختلف را پیش بینی کنند. نیروی جداکن (Stripping Force). نیروی جداکن نیرویی است که برای جدا کردن ورق یا نوار از پانچ ها لازم است و کمک می کند قطعه برای انجام عملیات بعدی به جلو حرکت کند. این نیرو معمولاً بین ۱۰ تا ۲۰ درصد نیروی برش (CF) در نظر گرفته می شود. نیروی پرس (Press Force). نیروی پرس، مجموع نیروی برش و نیروی جداکن است: Press Force = Cutting Force + Stripping Force این نیرو نشان دهنده ی کل نیروی لازم برای انجام عملیات پرس و حرکت ورق در ابزار است. تلرانس ها در ابزار پرس (Fits in Press Tools). این تلرانس ها برای اطمینان از عملکرد دقیق و تراز مناسب نیمه های بالایی و پایینی ابزار پرس ضروری هستند.
روابط لهستان و روسیه () تاریخچه ای طولانی و اغلب پرتنش دارد که به قرون وسطای متأخر بازمی گردد. در طول قرن ها، چندین جنگ های روسیه و لهستان رخ داده است، از جمله زمانی که لهستان یک بار مسکو را اشغال کرد در دوران مشترک المنافع لهستان–لیتوانی، و بعدها روسیه لهستان را در قرن های ۱۹ و ۲۰ اشغال کرد که منجر به روابط تنش آلود و تلاش های متعدد لهستان برای بازپس گیری استقلال شد. روابط لهستان و روسیه پس از انقلاب های ۱۹۸۹ وارد مرحله ای تازه شد، با بهبود روابط تحت رهبری نخست وزیر شوروی میخائیل گورباچف و بعدها رئیس جمهور روسیه بوریس یلتسین. روابط به ویژه پس از جنگ روسیه و گرجستان در ۲۰۰۸ و الحاق کریمه توسط فدراسیون روسیه در ۲۰۱۴ و همچنین حمله روسیه به اوکراین در ۲۰۲۲ به شدت بدتر شد. روابط میان دولت ها و شهروندان لهستان و روسیه از زمان جنگ روسیه و اوکراین به طور فزاینده ای خصمانه شده است. بر اساس نظرسنجی ۲۰۲۲، تنها ۲٪ لهستانی ها نظر مثبتی نسبت به روسیه داشتند، کمترین میزان در میان کشورهای مورد بررسی بود. تاریخچه. لهستان و روس کیف. یکی از نخستین رویدادهای شناخته شده در تاریخ روس و لهستان به سال ۹۸۱ بازمی گردد، زمانی که شاهزا
ده اعظم کیف، ولادیمیر کبیر، شهرهای چروِن را از دوک نشین لهستان تصرف کرد. روابط میان این دو در آن زمان عمدتاً نزدیک و دوستانه بود، زیرا جنگ های جدی بین آن ها رخ نداده بود. در سال ۹۶۶، مسیحی شدن لهستان تحت نفوذ رم رخ داد، در حالی که روس کیف—جد روسیه، اوکراین و بلاروس—توسط قسطنطنیه مسیحی سازی شد. در سال ۱۰۵۴، جدایی شرق و غرب کلیسا را رسماً به شاخه های کلیسای کاتولیک و کلیسای ارتدکس شرقی تقسیم کرد و مردم لهستانی را از اسلاوهای شرقی جدا ساخت. در سال ۱۰۱۸، سویاتوپولک ملعون که از کی یف گریخته بود، برای کمک به پادشاه لهستان بولسواف یکم مراجعه کرد، که یاروسلاو خردمند را در نبرد رودخانه بوگ شکست داد. کارزار کیف بولسواف با تصرف شهر به پایان رسید، اما بولسواف به جای انتقال قدرت به سویاتوپولک، خود در شهر حکمرانی کرد. در پاسخ، مردم کیف شورشی برپا کردند و شروع به «زدن لهستانیان» کردند. بولسواف با خزانه فرار کرد و همچنین خواهران یاروسلاو خردمند را با خود برد. شهرهای چروِن تا زمانی که یاروسلاو خردمند و برادرش مستیسلاو دلیر در ۱۰۳۰–۱۰۳۱ دوباره آن ها را تصرف کردند، به لهستان بازگردانده شدند. داستان مشابهی در سال ۱۰۶۹ رخ داد، وق
تی که دوک اعظم ایزیاسلاو یاروسلاویچ به لهستان گریخت و نزد برادرزاده اش بولسواف دوم رفت، و او پس از سفر به کیف، در منازعه سلطنتی روس به نفع ایزیاسلاو مداخله کرد. طبق افسانه، شمشیری مقدس به نام Szczerbiec که در مراسم تاج گذاری پادشاهان لهستان استفاده می شد، زمانی که بولسواف اول یا دوم دروازه طلایی کیف را زدند، شکاف برداشته است. گزینه اول نمی تواند درست باشد زیرا دروازه طلایی در دهه ۱۰۳۰ ساخته شد، و گزینه دوم نیز توسط نتایج تاریخ گذاری رادیوکربن شمشیر تأیید نشده است، که ظاهراً پس از نیمه دوم قرن ۱۲ ساخته شده است. همزمان، روس کیف و لهستان دوره های طولانی همزیستی مسالمت آمیز و اتحادهای نظامی را تجربه کردند. به عنوان مثال، پادشاه لهستان، کاژیمیش اول، در ۱۰۴۲ با یاروسلاو خردمند اتحاد بست و با خواهر دوک اعظم ماریا دوبرو نگ ازدواج کرد. در سال ۱۰۷۴، طبق روایت ها، صلح با بولسواف دوم در سوتیسک توسط شاهزاده ولادیمیر مونوماخ دوم اسمولنسک امضا شد و در ۱۰۷۶ به همراه شاهزاده اُلِگ اول چرنیگوف به لهستانیان در جنگ با مردم چک کمک کردند. شاهزاده اعظم کیف، سویاتوپولک ایزیاسلاویچ، با پادشاه لهستان بولسواف سوم صلح کرد، که در ۱۱۰۳ با
دختر سویاتوپولک ازدواج کرد؛ وقتی در لهستان مبارزه ای میان بولسواف سوم و برادرش زبیگنیف رخ داد، نیروهای روس به یاری پادشاه آمدند و زبیگنیف را وادار به پذیرش قدرت او کردند. مانند شاهزاده نشین هایی که از فروپاشی روس کیف پدید آمدند، لهستان نیز در قرن ۱۳ شاهد چندین تهاجم مغول بود، اما با وجود ویرانی ها، یوغ مغول برقرار نشد که بعدها برای لهستان مزیت توسعه تجارت، فرهنگ و روابط اجتماعی فراهم کرد. در سال ۱۳۴۰، ولادیمیر لُوویچ، آخرین وارث گالیسی دودمان روریک، درگذشت و شاهزاده نشین گالیسی به کاژیمیش کبیر رسید و به تاریخ لهستان در زمان دودمان یاگیلون پیوست. مسکو و امپراتوری روسیه. روابط میان لهستان و روسیه مسکو همواره تنش آلود بوده است، زیرا دوک نشین بزرگ لیتوانی که روزبه روز وضعیتش وخیم تر می شد، پادشاهی لهستان را به جنگ با مسکو در حوالی قرن ۱۶ کشاند. همان طور که مورخ لهستانی آندژی نوواک نوشته است، هرچند پیش از آن گاه به گاه تماس هایی میان لهستانی ها و روس ها وجود داشت، اما اتحاد لوبلین بود که فرهنگ غربی کلیسای کاتولیک لهستان و کلیسای ارتدکس روسی روسیه را وارد رابطه ای واقعی و پایدار کرد، با هر دو کشور درگیر «رقابت برا
ی برتری سیاسی، راهبردی و تمدنی در اروپای مرکزی و شرقی». اگرچه گاه به گاه تلاش هایی برای ایجاد اتحاد بین مشترک المنافع لهستان–لیتوانی و شاهزاده نشین بزرگ مسکو صورت گرفت (از جمله تلاش های متعدد برای انتخابات سلطنتی در لهستان و انتخاب تزارهای مسکو به تاج وتخت لهستان و ایجاد مشترک المنافع لهستان–لیتوانی–مسکو)، اما همه آن ها ناکام ماند. در عوض، چندین جنگ رخ داد. به ویژه در طول جنگ لهستان–مسکو (۱۶۰۵–۱۸), لهستان از وضعیت سیاسی ضعیف مسکو که ناشی از زمانه دشواری ها بود بهره برد و نیروهای لهستانی مسکو را گرفتند – رویدادی که یکی از لحظات تعیین کننده روابط آینده لهستان و روسیه شد. مسکو که در حال تبدیل شدن به امپراتوری روسیه بود، با استفاده از تضعیف مشترک المنافع، به تصرف سرزمین های مورد مناقشه پرداخت و مرزهای خود را به سمت غرب گسترش داد، در پی جنگ روسیه و لهستان (۱۶۵۴–۱۶۶۷) و بعدها در نابودی مشترک المنافع در جریان سیل (تاریخ لهستان) مشارکت کرد. تا اوایل قرن ۱۸، با تضعیف نظام سیاسی مشترک المنافع (آزادی طلایی) به بی دولتی، روس ها قادر بودند هر زمان که بخواهند در امور داخلی لهستان مداخله کنند، چه از نظر سیاسی و چه نظامی (نگ
اه کنید به مجلس خاموش، جنگ جانشینی لهستان). حدود نیمه قرن ۱۸، نفوذ سفرا و نمایندگان روسیه در لهستان قابل مقایسه با والیان استعماری بود و مشترک المنافع از دید روس ها نوعی تحت الحمایه محسوب می شد. با شکست کنفدراسیون بار که مخالف نفوذ سیاسی و نظامی روسیه در لهستان بود، نخستین تجزیه لهستان در ۱۷۷۲ رخ داد، که پس از آن دومین تجزیه لهستان و سومین تجزیه لهستان صورت گرفت. تا سال ۱۷۹۵، سه تجزیه لهستان لهستان را از نقشه اروپا حذف کردند. همان طور که نوواک اشاره کرده است، «توجیه جدیدی برای استعمار روسیه از طریق روشنگری روسیه شکل گرفت»: لهستان اشغال شده توسط نویسندگان روس به عنوان کشوری آنارشیست و خطرناک نشان داده شد که ایده های کاتولیک و دموکراتیک آن باید توسط 'همسایگان روشنفکرتر' سرکوب می شد. در طول ۱۲۳ سال بعد، بخش بزرگی از جمعیت و سرزمین های سابق لهستان تحت حکمرانی امپراتوری روسیه قرار گرفت. با این حال، لهستان پس از نخستین تجزیه، احیای فرهنگی و سیاسی را تجربه می کرد که به قانون اساسی ۳ مه ۱۷۹۱ و قیام کوشچوشکو در ۱۷۹۴ منتهی شد. بسیاری از مهاجران و داوطلبان لهستانی از جمهوری اول فرانسه و امپراتوری اول فرانسه در مبارزات ج
نگ های انقلابی و ناپلئونی فرانسه علیه همان قدرت ها (روسیه، امپراتوری مقدس روم و پادشاهی پروس) که لهستان را تقسیم کرده بودند، حمایت کردند. پس از ۱۸۱۵، چندین شورش (به ویژه شورش نوامبر و قیام ژانویه) رخ داد که تلاش داشتند استقلال لهستان را بازگردانند و سیاست های روسی سازی و مشابه آن که به حذف هرگونه اثر حکومت یا نفوذ فرهنگی لهستانی هدف داشت را متوقف کنند، اما تنها در پیامدهای جنگ جهانی اول بود که لهستان استقلال خود را بازیافت (به عنوان جمهوری دوم لهستان). اتحاد جماهیر شوروی. مخالفت ملی گرایانه با پادشاهی لهستان (۱۸۱۵–۱۹۱۵) در طول قرن ۱۹ ادامه داشت و پس از سقوط دودمان رومانوف در انقلاب روسیه، امپراتوری آلمان رژیم بلشویک جدید ولادیمیر لنین را وادار به امضای پیمان برست-لیتوفسک کرد که بیشتر لهستان روسیه را به عنوان پادشاهی لهستان (۱۹۱۷-۱۹۱۸) تحویل می داد. بلافاصله پس از بازپس گیری استقلال در ۱۹۱۸ پس از انقلاب ۱۹۱۹–۱۹۱۸ آلمان، لهستان با جنگی علیه جمهوری فدراتیو سوسیالیستی روسیه شوروی مواجه شد که نهایتاً به نبرد ورشو (۱۹۲۰) انجامید و برنامه های ولادیمیر لنین برای فرستادن ارتش سرخ به غرب برای آغاز انقلاب جهانی را خنثی
کرد. با این حال، لهستان در اهداف جنگی خود برای الحاق سرزمین های تحت اشغال شوروی مانند جمهوری شوروی سوسیالیستی اوکراین، جمهوری شوروی سوسیالیستی بلاروس و جمهوری سوسیالیستی لیتوانی-بلاروس ناکام ماند که به اتحاد جماهیر شوروی به عنوان جمهوری های اتحاد جماهیر شوروی الحاق شدند. در دو دهه بعد، لهستان توسط اتحاد جماهیر شوروی به عنوان دشمن تلقی می شد و همراه با آلمان (تحت هر دو جمهوری وایمار و آلمان نازی) به عنوان کشوری «مشروعیت دار» دیده می شد که توسط متفقین جنگ جهانی اول در جریان جنگ جهانی اول به هزینه آلمان و روسیه ایجاد شده بود. در دوران دوره میان دوجنگ، ژوزف استالین از احتمال حمله دو جبهه ای هماهنگ لهستان و ژاپن بیم داشت. بسیاری از ساکنان جمهوری شوروی سوسیالیستی اوکراین نیز به دلیل سیاست های جمعی سازی در برنامه پنج ساله اول شوروی و هولودومور به لهستان فرار کردند. اتحاد جماهیر شوروی از فعالیت های مخرب حزب کمونیست لهستان، حزب کمونیست بلاروس غربی و حزب کمونیست اوکراین غربی حمایت می کرد. لهستان نیز مأموران مخفی را به آن سوی مرز می فرستاد تا شورش علیه حاکمیت شوروی را تشویق کند، که باعث شد استالین لهستانی ها در شوروی را
با گروه های ملی گرایی مخالف و تروریسم مرتبط کند. کمیساریای خلق در امور داخلی طی عملیات لهستانی ۱۱۱٬۰۹۱ لهستانی را کشت و بسیاری از خانواده ها را به قزاقستان مهاجرت اجباری داد. ترس از تهاجم لهستان و جاسوسی خارجی همچنین توجیه سرکوب داخلی گسترده در پاکسازی بزرگ دهه ۱۹۳۰ شد. با این حال، اتحاد جماهیر شوروی و لهستان در ۱۹۳۲ یک پیمان عدم تجاوز شوروی–لهستان امضا کردند. در نهایت، پیمان مولوتوف–ریبنتروپ مخفی به آلمان و اتحاد جماهیر شوروی اجازه داد تا تهاجم آلمان به لهستان را انجام دهند. تهاجم شوروی به لهستان که عمدتاً توسط واحدهای ارتش سرخ اوکراینی ها تحت فرمان سیمیون تیموشنکو انجام شد، به اتحاد جماهیر شوروی اجازه داد تا اراضی ضمیمه شده لهستان به شوروی را به اوکراین و بلاروس اضافه کند. اکثر افسران نیروهای مسلح لهستان که توسط شوروی اسیر شدند کشته شدند، در حالی که بسیاری از سربازان در سیستم گولاگ نگهداری شدند. سال های بعدی سرکوب مردم لهستان توسط شوروی (۱۹۳۹-۱۹۴۶), به ویژه کشتار جمعی و وحشیانه در ۱۹۴۰، معروف به کشتار کاتین، بیش از ۲۰٬۰۰۰ افسر لهستانی و انکار آن توسط شوروی به مدت ۵۰ سال، رویدادهای دیگری با پیامدهای طولانی
برای روابط لهستان و روسیه ایجاد کرد. با این حال، لهستان و اتحاد جماهیر شوروی به طور اسمی پس از عملیات بارباروسا «متفقین جنگ جهانی دوم» شدند. در ۱۹۴۴، ارتش میهنی لهستان زمان قیام ورشو را طوری برنامه ریزی کرد که با تهاجم لیوبلین–بریست توسط ارتش سرخ و ارتش یکم لهستان (۱۹۴۵–۱۹۴۴) در حومه شرقی ورشو و عقب نشینی ورماخت همزمان شود. با این حال، ارتش سرخ در محدوده شهر توقف کرد و عمداً برای چند هفته غیرفعال باقی ماند. همچنین اتحاد جماهیر شوروی به متحدان غربی خود اجازه استفاده از فرودگاه های نزدیک برای پرتاب هوایی به ورشو را برای چند هفته نداد. این امر به نیروهای آلمان اجازه داد تا سازماندهی مجدد کنند و شهر را ویران کنند، در حالی که مقاومت لهستان را شکست داده و باعث مرگ ۱۵۰٬۰۰۰ تا ۲۰۰٬۰۰۰ غیرنظامی شد. شرایط تراژیک آزادسازی پایتخت لهستان، روابط لهستان و روسیه را بیش از پیش تنش آلود کرد. در نشست یالتا در فوریه ۱۹۴۵، ژوزف استالین توانست به متحدان غربی خود، فرانکلین دلانو روزولت و وینستون چرچیل، در مورد لهستان یک "fait accompli" ارائه دهد. نیروهای مسلح او کشور را اشغال کرده بودند و مأمورانش، کمونیست ها، اداره آن را در اختیار
داشتند. اتحاد جماهیر شوروی در حال الحاق سرزمین های شرق لهستان بود، از جمله اخراج گسترده جمعیت لهستانی که بین ۱۹۳۹ و ۱۹۴۱ اشغال شده بودند، پس از تهاجم شوروی به لهستان. استالین مصمم بود که دولت جدید لهستان ابزار او برای تبدیل لهستان به یک کشور دست نشانده شوروی تحت کنترل کمونیست ها شود. او در ۱۹۴۳ روابط خود را با دولت در تبعید لهستان در لندن قطع کرده بود، اما برای خشنود کردن روزولت و چرچیل در یالتا موافقت کرد که یک دولت ائتلافی تشکیل شود. اتحاد جماهیر شوروی از درخواست های لهستان برای جبران از دست دادن کرسی (سرزمین), که ۲–۳ میلیون شهروند لهستانی از آن توسط دست آلمان ها شرق رودخانه های اودر و لوسیشن نایسه اخراج شدند و ۹ میلیون آلمانی در آن زندگی می کردند، حمایت کرد. استالین اجازه داد مقامات کمونیست لهستان مرز اودر–نایسه را به عنوان مرز اداره کنند، با وجود عدم موافقت بین المللی با مرز جدید، تا از بازگشت آلمانی ها به خانه های سابق خود پس از تسلیم آلمان جلوگیری شود. بسیاری از لهستانی ها کشته شدند (مثلاً در جریان بازداشت اوگوستوف) یا مهاجرت اجباری در اتحاد جماهیر شوروی. ژوزف استالین تصمیم گرفت یک دولت کمونیستی، متحد
شوروی و تابع خود در لهستان ایجاد کند، که به نام جمهوری خلق لهستان شناخته شد. بدین ترتیب لهستان به بخشی از بلوک شرق تبدیل شد و به عنوان جمهوری خلق لهستان فعالیت کرد. اتحاد جماهیر شوروی نفوذ زیادی بر سیاست های داخلی و سیاست خارجی داشت و نیروهای ارتش سرخ در لهستان مستقر شدند (۱۹۴۵: ۵۰۰٬۰۰۰؛ تا ۱۹۵۵: ۱۲۰٬۰۰۰ تا ۱۵۰٬۰۰۰؛ تا ۱۹۸۹: ۴۰٬۰۰۰). در سال ۱۹۴۵، ژنرال ها و مشاوران شوروی ۸۰٪ از کادر افسران نیروهای مسلح لهستان را تشکیل می دادند. کمونیست ها اکثریت کرسی های کلیدی در این دولت جدید را در اختیار داشتند و با حمایت شوروی به زودی تقریباً کنترل کامل کشور را به دست آوردند و تمامی انتخابات را مهندسی کردند. ائتلاف طرفدار شوروی بین حزب سوسیالیست لهستان و حزب کارگران لهستان پس از انتخابات مجلس لهستان ۱۹۴۷ که دستکاری شده بود، قدرت را به دست گرفت. بسیاری از مخالفان آنها تصمیم گرفتند کشور را ترک کنند و دیگران در دادگاه نمایشی محاکمه و به سال ها زندان یا اعدام محکوم شدند. در سال ۱۹۴۷ حزب کارگران لهستان به کمینفرم شوروی پیوست و ورود خود به بلوک شرق و افزایش نفوذ شوروی در دولت لهستان را آغاز کرد. کنترل شوروی بر جمهوری خلق لهستان
پس از مرگ و تشییع ژوزف استالین و ذوب گومولکا کاهش یافت و پس از انقلاب های ۱۹۸۹ در اواخر ۱۹۸۹ به طور کامل پایان یافت، اگرچه گروه شمالی نیروهای شوروی-روسی تا سال ۱۹۹۳ خاک لهستان را ترک نکرد. حضور مداوم نظامی شوروی به این کشور اجازه می داد تا نفوذ زیادی بر سیاست لهستان داشته باشد. ارتش خلق لهستان تحت سلطه اتحاد جماهیر شوروی از طریق پیمان ورشو بود و لهستان در تهاجم اعضای پیمان ورشو به چکسلواکی برای سرکوب اصلاحات بهار پراگ در جمهوری سوسیالیستی چکسلواکی شرکت کرد. پلیتبوروی کمیته مرکزی حزب کمونیست اتحاد شوروی به دقت افزایش مخالفت سیاسی در لهستان در اواخر دهه ۱۹۷۰ و ظهور اتحادیه کارگری ضد کمونیست اتحادیه همبستگی سولیدارنوشچ پس از اعتصاب کارخانه کشتی سازی گدانسک در سال ۱۹۸۰ را رصد می کرد. روزنامه دولتی شوروی "پراودا" موافقت نامه گدانسک بین دولت لهستان و همبستگی را با همان لحن پوشش رسانه ای دولت شوروی نسبت به دولت الکساندر دوبچک در جریان بهار پراگ نقد کرد. در ادامه، دولت حزب کارگران متحد لهستان و وویچیخ یاروزلسکی تحت فشار شوروی مجبور به اعلام حکومت نظامی در لهستان شدند. نفوذ شوروی در لهستان سرانجام با توافق میزگرد سال
۱۹۸۹ که انتخابات آزاد را در لهستان تضمین کرد، انقلاب های ۱۹۸۹ علیه دولت های کمونیست تحت حمایت شوروی در بلوک شرق و سرانجام انحلال رسمی پیمان ورشو پایان یافت.
روابط هلند و روسیه () به روابط بین دو کشور، یعنی پادشاهی هلند و روسیه اشاره دارد. روسیه دارای سفارت در لاهه است و هلند دارای سفارت در مسکو، یک کنسولگری در سنت پترزبورگ و یک کنسولگری افتخاری در یوژنو-ساخالینسک می باشد. از سال ۲۰۱۳ روابط سیاسی به دلیل چندین درگیری و حادثه تحت فشار قرار گرفته است که برجسته ترین آنها الحاق کریمه توسط فدراسیون روسیه، پرواز شماره ۱۷ هواپیمایی مالزی که منجر به کشته شدن ۱۹۳ شهروند هلندی شد، جنگ در دونباس و جنگ روسیه و اوکراین در مقیاس کامل هستند. در اکتبر ۲۰۱۸، سفیر روسیه در هلند به وزارت امور خارجه احضار شد، زیرا مقامات هلند چهار نفر روس با گذرنامه دیپلماتیک را به تلاش برای حمله سایبری در آوریل به مقر سازمان منع سلاح های شیمیایی در لاهه متهم کردند. آنک بیجیلوِلد، وزیر دفاع پیشین در دولت مارک روته، به پخش کننده هلندی NPO گفت که هلند در حالت «جنگ سایبری» با روسیه قرار دارد. در سال ۲۰۲۲، هلند به عنوان عضو ناتو، حمایت قوی از اوکراین ارائه کرد، هنگامی که روسیه به این کشور حمله کرد. بیشتر روابط اقتصادی و فرهنگی قطع شد و تحریم های سختی اعمال شد. هلند همچنان از اوکراین از طریق تأمین تجهیزات
نظامی، اقدامات دیپلماتیک، تحریم های اقتصادی علیه روسیه، کمک های انسانی، پذیرش پناهندگان و کمک به بازسازی حمایت می کند. هلند متعهد شده است وابستگی خود به انرژی روسیه را همراه با شرکای خود در اتحادیه اروپا و ناتو کاهش دهد. تاریخچه. روابط اولیه. در اواخر قرن ۱۶ و ۱۷، بازرگانان هلندی تجارت پررونقی با امپراتوری روسیه داشتند؛ کشتی های هلندی از طریق بندر آرخانگلسک وارد روسیه می شدند و چوب، پوست و سایر مواد خام را خریداری می کردند. در مقابل، هلندی ها سلاح و مواد ساخت کشتی به روس ها صادر می کردند که به مدرن سازی نظامی روسیه کمک کرد. پتر کبیر در جریان سفر بزرگ پتر یکم به اروپا (۱۶۹۷–۱۶۹۸) از هلند دیدن کرد و در زاندام به عنوان کشتی ساز فعالیت کرد. در طول اقامت خود توانست تخصص دریایی هلندی را برای نیروی دریایی روسیه تازه تأسیس جذب کند. یکی از برجسته ترین اعضای هلندی نیروی دریایی روسیه کاپیتان متولد نروژ Cornelius Cruys بود که پس از چند سال خدمت به درجه دریابد رسید و اولین فرمانده ناوگان بالتیک شد. او با توجه به تجربیات خود بسیاری از تأثیرات اروپای غربی را به روسیه وارد کرد. به عنوان مثال، شهر جدید سنت پترزبورگ (تأسیس ۱۷
۰۳) بر اساس آمستردام طراحی شد و حتی پرچم روسیه از پرچم هلند الهام گرفته شده است. جنگ های ناپلئونی تا انقلاب روسیه. گرنادیرهای هلندی گارد امپراتوری و دیگر واحدهای هلندی در تهاجم فرانسه به روسیه در سال ۱۸۱۲ شرکت کردند. تزار الکساندر یکم، امپراتور روسیه نقش مرکزی در بازسازی هلند ایفا کرد. الکساندر قول داد که از ویلم یکم حمایت کند و به بازگرداندن هلند مستقل با ویلم به عنوان پادشاه کمک نماید. نیروهای روسیه و پروس فرانسوی ها را در سال ۱۸۱۳ بیرون راندند. برای تقویت روابط، خواهر الکساندر، دوشس بزرگ آنا پاولونا با شاهزاده ویلم ازدواج کرد و بدین ترتیب پیوند خانوادگی بین خاندان های سلطنتی برقرار شد. هلند در مناقشات قرن ۱۹ بی طرف ماند و به طور مستقیم با روسیه مواجه نشد. برای مثال، در جنگ کریمه (۱۸۵۳–۱۸۵۶) بی طرف باقی ماند. یکی از نشانه های همکاری این بود که به ابتکار تزار روسیه نیکلای دوم، کنوانسیون های ۱۸۹۹ و ۱۹۰۷ لاهه در هلند برگزار شد. هلند در جنگ جهانی اول (۱۹۱۴–۱۹۱۸) بی طرف ماند، در حالی که روسیه در کنار متفقین جنگ جهانی اول جنگید. از انقلاب تا جنگ سرد. از زمان انقلاب روسیه، هلند هیچ رابطه دیپلماتیکی با اتحاد جماهیر