Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
. فعالیت در این انجمن، نخستین گام جدی پالمستیرنا در عرصهٔ فمینیسم و مبارزات مدنی بود. علاوه بر آن، او به عنوان کتابدار در Centralförbundet för Socialt Arbete، یک نهاد فعال در زمینهٔ رفاه اجتماعی، کار کرد و از این طریق با مسائل اجتماعی و مشکلات طبقات فرودست بیشتر آشنا شد. در پی آشنایی با ایلین وگنر، یکی از چهره های برجستهٔ جنبش صلح، پالمستیرنا به فعالیت در جنبش های صلح طلبانه روی آورد. در سال ۱۹۱۵، او یکی از نمایندگان سوئد در کنگرهٔ زنان برای صلح بود که در لاهه برگزار شد. پس از این کنگره، او به عنوان دبیر سازمان زنان صلح طلب سوئدی انتخاب شد؛ سازمانی که بعدها به شاخهٔ سوئدی لیگ بین المللی زنان برای صلح و آزادی تبدیل شد. این سمت به او اجازه داد تا نقشی محوری در هماهنگی فعالیت های صلح طلبانه ایفا کند. پس از کنگرهٔ لاهه، پالمستیرنا به همراه جین آدامز و امیلی گرین بالچ به سن پترزبورگ سفر کرد تا نتایج کنگره را به مقامات روسی ارائه کند. آن ها در این سفر با سرگئی سازونوف، وزیر امور خارجهٔ روسیه، ملاقات کردند و دربارهٔ امکان برقراری صلح مذاکراتی انجام دادند. این اقدام جسورانه نمونه ای از دیپلماسی زنان در شرایط جنگی بود
. در سال ۱۹۱۹، پالمستیرنا یکی از بنیان گذاران سازمان رَدا بارنن ("Rädda Barnen") بود که شاخهٔ سوئدی نجات کودکان به شمار
پرنسس آنجلین ( – ۳۱ مه ۱۸۹۶)، که در زبان لوشوت سید به عنوان کیکی سابلو, کیک-ایس-ام-لو, یا ویک نیز شناخته می شود، نخستین دختر رئیس سیاتل بود. زندگی نامه. او حدود سال ۱۸۲۰ در رئیس سیاتل در منطقه ای که امروزه به عنوان راینیر بیچ در سیاتل، واشینگتن شناخته می شود، به دنیا آمد. نام او توسط کاترین بروشیرز می نارد، همسر دوم داک می نارد، به آن داده شد. در سال ۱۸۵۶، در جریان جنگ خلیج پوجت، گفته می شود که او پیامی از پدرش به ساکنان سیاتل در مورد حمله قریب الوقوع یک نیروی بزرگ ائتلاف بومی منتقل کرده است. به لطف این هشدار، مهاجران و قبایل بومی بی طرف توانستند در جریان نبرد سیاتل از خود دفاع کنند. موافقت نامه توافق نامه پوینت الیوت در سال ۱۸۵۵ از تمامی دومیش ها خواسته بود که از زمین های خود به مناطق مخصوص بومیان نقل مکان کنند، اما کیکی سابلو در سیاتل باقی ماند و در کابینی در خیابان غربی در بین خیابان های پیک و پاین، نزدیک به جایی که امروزه بازار پیک پلیس قرار دارد، زندگی می کرد. او لباس شست و سبدهای دستبافت می فروخت. مانند پدرش، کیکی سابلو مسیحی شد و تا زمان مرگش در ۳۱ مه ۱۸۹۶ کاتولیک رومی باقی ماند. او در گورستان دریاچه و
یو در کاپیتول هیل، کنار هنری یسلر به خاک سپرده شد (در یک تابوت به شکل قایق). سال ها بعد، دانش آموزان سیاتل برای نصب سنگ قبر پول جمع آوری کردند. "چرنیکل آکادمی مقدس نام ها" گزارش داد: ۲۹ مه ۱۸۹۶. با مرگ آنجلا سیاتل، آخرین نسل های مستقیم رئیس بزرگ سیاتل که این شهر به نام او نام گذاری شده بود، از دنیا رفتند. آنجلا—پرنسس آنجلا—همان طور که معمولاً گفته می شد، در سراسر جهان مشهور بود… آنجلا یک چهره آشنا در خیابان ها بود، خمیده و چروکیده، دستمال قرمزی بر سر، شالی بر تن، به آرامی و با درد با کمک عصا راه می رفت؛ دیدن این زن بومی فقیر که به طور مذهبی دانه های تسبیح خود را می شمرد، منظره ای غیرمعمول نبود. مهربانی و سخاوت مردم سیاتل نسبت به دختر رئیس… در مراسم خاکسپاری او که از کلیسای بانوی یاری خوب برگزار شد، نشان داده شد. کلیسا با شکوهی تزئین شده بود؛ بر روی تابوتی که به صورت یک قایق تزئین شده بود، همه آنچه از بدن پرنسس آنجلا باقی مانده بود، استراحت می کرد. میراث. خیابان "S. Angeline" در بییکن هیل سیاتل و در کلمبیا سیتی و پارک سوارد به نام پرنسس آنجلا نام گذاری شده است. همچنین، آنجلا و خیابان S. Angeline در سرزمین قبلی
قبیله ای او در سوکوامیش (شهرستان کیتساپ) وجود دارند. او همچنین در رمان چری پریست به نام "بونشیکر" حضور دارد. در عکس ها، کیکی سابلو بیشتر در حال پوشیدن دستمال قرمز، شال و لایه های زیادی از لباس ها به تصویر کشیده شده است. او توسط افرادی مانند اف. جی هاینس، ادوین جی بیلی، فرانک لا روش، ادوارد اس. کرتیس، و دیگران عکس برداری شده است. در سیاتل، YWCA یک پناهگاه در منطقه بِل تاون به نام "Angeline's Day Center for Women" برای او دارد. این مرکز پشتیبانی برای زنان بی خانمان و راهنمایی برای مسکن گذرا فراهم می کند. به دلیل رابطه نزدیک میان جمعیت بومی سیاتل و جمعیت ارکای این منطقه، یکی از ارکای ساکن جنوبی به نام J17 به نام پرنسس آنجلا، به افتخار کیکی سابلو، نام گذاری شد.
هلن میتلند آرمسترانگ (۱۴ اکتبر ۱۸۶۹ – ۲۶ نوامبر ۱۹۴۸) هنرمند شیشه های رنگی آمریکایی بود که به صورت فردی و همچنین در همکاری با پدرش، میتلند آرمسترانگ، کار می کرد. آثار او از جمله بهترین آثار تولید شده در آمریکا در اواخر قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰ محسوب می شوند. زندگی اولیه. هلن میتلند آرمسترانگ در سال ۱۸۶۹ در فلورانس، ایتالیا به دنیا آمد. او دختر دیپلمات آمریکایی و هنرمند شیشه های رنگی میتلند آرمسترانگ و همسرش هلن بود که از نوادگان پیتر استویوسانت و خواهرزاده سیاستمدار همیلتون فیش به شمار می رفت. شش خواهر و برادر او شامل طراح کتاب و نویسنده مارگارت نیلسون آرمسترانگ و ویراستار مجله همیلتون فیش آرمسترانگ بودند. در سال ۱۸۷۸، مجسمه ساز آگوستوس سنت-گودنز، که دوست پدرش بود، از روی عکسی از او یک پلاک پرتره برنزی ساخت. او در هنرستان نیویورک تحصیل کرد، اما بخش عمده ای از آموزش هنری خود را از پدرش دریافت کرد که او را به شریک کوچکتر خود در شرکت میتلند آرمسترانگ و همکاران تبدیل کرد. حرفه. آثار آرمسترانگ بیشتر بر روی پنجره های شیشه ای رنگی برای کلیساها متمرکز است، اما همچنین شامل موزاییک ها، نقاشی های دیواری و تصاویری است که طر
احی کرده است. شیشه های رنگی که او به صورت فردی و همچنین در شراکت با پدرش تا زمان مرگ وی در سال ۱۹۱۸ خلق کرد، از بهترین آثار در اواخر قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰ در آمریکا محسوب می شوند و در کنار آثار لوئیس کامفورت تیفانی و جان لا فارژ قرار دارند، که هر دو از دوستان آرمسترانگ و پدرش بودند. او یکی از اولین نسل های هنرمندان زن است که از تکنیک های جدید شیشه های رنگی که توسط لا فارژ و تیفانی پیشگام شده بود، بهره برداری کرد، همراه با لیدیا فیلد امت و خواهرش روزینا امت شرود. اولین آثار او به دهه ۱۸۹۰ بازمی گردد؛ در سال ۱۸۹۳، یک کاریکاتور از یکی از پنجره های شیشه ای رنگی او در ساختمان زنان در نمایشگاه کلمبیایی جهانی در شیکاگو به نمایش گذاشته شد. آرمسترانگ و پدرش با هم طراحی هایی برای پنجره های شیشه ای رنگی انجام دادند که بسیاری از آن ها یادبودهایی بودند، برای کلیسای کنگره اول (سنت لوئیس، میسوری)، کلیسای مسیح، رای (رای، نیویورک)، کلیسای جکیل آیلند (برانزویک، جورجیا)، کلیسای اول پرسبیتری (نیوبرگ، نیویورک)، کلیسای جامع همه ارواح (آشفیل، کارولینای شمالی) (بیلت مور، کارولینای شمالی)، کلیسای یادبود ارل (تروی، نیویورک) و کالج واس
ار. کارهای انفرادی آرمسترانگ که روزنامه "نیویورک تایمز" آن ها را «استثنایی» توصیف کرده بود، شامل طراحی پنجره های شیشه ای رنگی برای ده ها کلیسا و معبد، همچنین یک ساختمان دولتی و چندین اقامتگاه خصوصی بود. او ۱۶ پنجره طراحی کرد که با استفاده از تکنیک شیشه های نقاشی شده قرن پانزدهم برای یک مقبره خصوصی برای آلوا بلمنت در مقبره وودلاون ساخته شدند. یکی از پنجره های او برای کلیسای دُن سنت اندرو در ساوت همپتون، نیویورک در اثر طوفان بزرگ نیوانگلند ۱۹۳۸ شکسته شد و پس از آن نیم مایل دورتر به طور سالم پیدا شد. شاهکار آرمسترانگ ممکن است پنجره شرقی کلیسای سنت پل اپی سکوپال قدیمی در بالتیمور، مریلند باشد که به عنوان بخشی از بازسازی کلی کلیسا در سال ۱۹۰۴ ساخته شد. این پنجره تجلیل از خدا را به تصویر می کشد و نقطه کانونی داخلی کلیساست. بالای آن یک نقاشی دیواری از بره خدا قرار دارد و زیر آن یک ررده س سنگی از تیفانی همراه با دیگر نمادهای مسیحی مانند طاووس (نماد رستاخیز) است. آرمسترانگ همچنین تعدادی کتاب را برای ناشر مک کلورگ تصویرگری کرده است. آرمسترانگ و خواهرش مارگارت چندین کتاب را با هم تصویرگری کردند، از جمله کتاب "یادها: داس
تانی از عشق آلمانی" اثر مکس مولر که در سال ۱۹۰۶ منتشر شد. آرمسترانگ در تاریخ ۲۶ نوامبر ۱۹۴۸ در خانه ای که در آن بزرگ شده بود واقع در خیابان ۱۰ غربی ۵۸ در نیویورک سیتی درگذشت. او در گورستان کلیسای مسیح اپی سکوپال در مارلبر، نیویورک به خاک سپرده شد. موزه متروپولیتن در نیویورک مجموعه ای از طراحی ها و آبرنگ های او برای پنجره های شیشه ای رنگی و همچنین طراحی هایی برای یک تابوت گاه و نقاشی دیواری را در اختیار دارد.
کاترین ون وینکل پالمر (۵ فوریه ۱۸۹۵ – ۱۲ سپتامبر ۱۹۸۲) یک دیرینه شناس آمریکایی در دوره ترشیاری بود، دانشمندی که فسیل های دوره سنوزوئیک را مطالعه می کرد و همچنین یک زمین شناس برجسته بود. پالمر به دلیل مطالعات میدانی و دکترای خود در مورد ونراسیان لاملی برانش ها شناخته می شود، یک رده از نرمتنان دوکفه ای که شامل صدف ها، اسکالوپ ها و صدف دوکفه ای ها می شود. پالمر مدیر مؤسسه تحقیقات دیرینه شناسی (Paleontological Research Institution یا PRI) در نیویورک بود. در دوره مدیریت پالمر در مؤسسه تحقیقات دیرینه شناسی، او بر انتشار تعداد زیادی از بولتن های دیرینه شناسی آمریکایی (Bulletins of American Paleontology) و همچنین چندین شماره از دیرینه نگاری آمریکایی (Palaeontographica Americana) نظارت داشت. پالمر به دلیل مطالعات میدانی و جمع آوری نرمتنان که در چندین بخش از جهان، به ویژه در خلیج مکزیک انجام شده بود، شناخته می شود. کاترین با افرایم لورنس پالمر ازدواج کرده بود و دو فرزند به نام های لارنس و رابین پالمر داشت. اوایل زندگی. کاترین اِوانجِلین هیلتون ون وینکل پالمر تنها فرزند جیکوب ون وینکل، یک پزشک، و مری اِدیت هیلتون ون وین
کل، یک پرستار متولد کانادا بود. جیکوب ون وینکل یکی از «دوازده مرد اول» بود که در سال ۱۶۴۱ به ایجاد اولین نهاد نمایندگی رسمی نیویورک و نیوجرسی کمک کرد. پالمر در شهر کوچک اوکویل، واشینگتن بزرگ شد، و ارتباط نزدیکی با پدرش داشت که او را به طبیعت گردی معرفی کرد و نقش مهمی در علاقه او به علوم داشت. آن ها اغلب به بیرون می رفتند و صدف های فسیلی جمع آوری می کردند. این ماجراجویی ها باعث شد که پالمر علاقه اش به علم و اشتیاق به فسیل ها را پیدا کند. همان طور که بعدها در زندگی گفت، «من از کودکی فسیل ها را می شناختم، بنابراین وقتی به دانشگاه واشینگتن رفتم، می دانستم که می خواهم زمین شناسی بخوانم.» در کودکی، او به مدارس محلی مختلف رفت و تنها عضو زن کلاس فارغ التحصیلش بود که در نهایت به دانشگاه راه یافت. کاترین در دانشگاه واشینگتن پذیرفته شد، جایی که دیرینه شناسی، مطالعه تاریخ زندگی روی زمین بر اساس فسیل ها را خواند. تحصیلات. کاترین برای تحصیل در رشته دیرینه شناسی تحت راهنمایی پروفسور چارلز ئی. ویور (۱۸۸۰–۱۹۵۸) وارد دانشگاه واشینگتن شد. او به عنوان دستیار پژوهشی ویور فعالیت می کرد و دیرینه شناسی تا حد زیادی ناشناخته ایالت واش
ینگتن را بررسی کرد. پالمر در سال های ۱۹۱۶–۱۹۱۷ کار میدانی خود را برای پایان نامه کارشناسی با موضوع تعیین سن در نواحی جانوری به اتمام رساند. او پایان نامه خود را دربارهٔ فسیل های الیگوسن یافت شده در دره چیهالیس در واشینگتن نوشت. در سال ۱۹۱۸، پالمر با مدرک کارشناسی علوم از دانشگاه واشینگتن فارغ التحصیل شد و پایان نامه کارشناسی خود را در همان سال منتشر کرد. او عضو انجمن Alpha Delta Pi بود. برای مدتی کوتاه، کاترین به عنوان دستیار آزمایشگاه فوق لیسانس زیر نظر دکتر چارلز ئی. ویور که بر روی جانوران ترشیاری تمرکز داشت، کار کرد. با توصیه دکتر ویور، پالمر برای دریافت بورسیه گلدویین اسمیت (۱۹۱۸–۱۹۲۰) اقدام کرد و آن را دریافت نمود تا تحصیلات تکمیلی خود را در دانشگاه کرنل زیر نظر کارشناس دوره پالئوجن در سواحل شرقی، گیلبرت دی. هریس (۱۸۶۴–۱۹۵۲)، به پایان برساند. در طول سال های ۱۹۲۱–۱۹۲۵، پالمر به عنوان دستیار در زمینه دیرینه شناسی و زمین شناسی تاریخی فعالیت کرد تا کار خود را با پروفسور هریس ادامه دهد. او به پروفسور هریس در تأسیس مؤسسه تحقیقات دیرینه شناسی کمک کرد. کاترین تصمیم داشت که دانشجوی هریس شود، زیرا در آن زمان نه تن
ها او متخصص پالئوجن در سواحل شرقی بود، بلکه تنها استاد در بخش زمین شناسی بود که زنان را به عنوان دانشجو می پذیرفت. پالمر در سال ۱۹۲۲ برای مدت کوتاهی به دانشگاه واشینگتن بازگشت، اما هرگز به طور تمام وقت در آنجا نماند.پالمر پایان نامه خود را با استفاده از ماشین چاپ هریس، با تنظیم حروف و ساخت صفحات چاپ جوهری، چاپ کرد. پس از فارغ التحصیلی، پالمر به ایتاکا، نیویورک رفت، جایی که او موفق به دریافت بورسیه برای تحصیلات تکمیلی در دانشگاه کرنل شد. در حالی که در کرنل بود، او یکی از بنیان گذاران و معاون اکنون زنان فارغ التحصیل در علم بود. او تحصیلات خود را در دانشگاه کرنل ادامه داد و در سال ۱۹۲۵ مدرک دکترای خود را دریافت کرد. پس از فارغ التحصیلی. با نزدیک شدن به فارغ التحصیلی، کاترین بین سال های ۱۹۲۵–۱۹۲۷ موفق به دریافت بورسیه هکشر شد تا کار خود را با پروفسور هریس در زمینه فسیل های پالئوجن ادامه دهد. چند سال بعد، هریس در سال ۱۹۳۲ پایه گذاری مؤسسه تحقیقات دیرینه شناسی (PRI) را انجام داد و پالمر در کنار او حضور داشت. پالمر به طور فعال در PRI کار کرد و در هیئت مدیره خدمت کرد. در طول زمان فعالیت او در PRI، پالمر هریس را در اک
تشافات همراهی می کرد و به انتشار آثار خود ادامه داد. انتشار آثار او به دلیل ارتباطش با PRI ممکن شد. پالمر میراث دوران دانشجویی خود در دانشگاه کرنل را در سازمان Sigma Delta Epsilon که در سال ۱۹۲۱ تأسیس کرد، برجای گذاشت. در آن زمان، این تنها سازمان ملی برای زنان در علم بود و بعدها پالمر به رئیس ملی آن تبدیل شد. در طول زندگی طولانی خود، پالمر فرصت سفر به بسیاری از نقاط جهان برای مطالعات میدانی و جمع آوری نرمتنان فسیلی را داشت. پالمر بیشتر به دلیل کارهایش در خلیج مکزیک شناخته شده است اما همچنین به نیوزیلند و هند غربی سفر کرد و در آنجا فعالیت کرد.
هلن مارگارت دانکن (۳ مه ۱۹۱۰ – ۱۴ اوت ۱۹۷۱) یک زمین شناس و دیرینه شناس در اداره زمین شناسی ایالات متحده آمریکا بود که از سال ۱۹۴۵ تا ۱۹۷۱ در شاخه دیرینه شناسی و چینه شناسی فعالیت می کرد. دانکن یکی از برجسته ترین زنان در بخش زمین شناسی سینسیناتی شناخته می شد؛ مشارکت های او در بنیاد تحقیقات لیپالیان و نمایش های پیک و چکش از دیگر کارهای او در زمان خود بودند. دانکن راه را برای بسیاری از محققان زمین شناسی با کشفیات خود دربارهٔ سوابق فسیلی و مطالعاتش در زمینه دیرینه شناسی و چینه شناسی هموار کرد. اوایل زندگی. در سال ۱۹۱۰، دانکن در مدفورد، اورگان به دنیا آمد و در نزدیکی ویرجینیا سیتی، مونتانا بزرگ شد. باوجود اینکه در مدفورد به دنیا آمده بود، ویرجینیا سیتی را خانه خود می دانست. اطلاعات زیادی دربارهٔ خانواده دانکن موجود نیست، زیرا او مسائل خانوادگی خود را بسیار خصوصی نگه می داشت. دانکن به دلیل تأثیر پروفسور چارلز اف. دیس به زمین شناسی علاقه مند شد. تحصیلات. در دوران تحصیل خود، دانکن به عنوان کتابدار و مدرس در دانشگاهش فعالیت می کرد. با علاقه اصلی به زمین شناسی، دانکن در دانشگاه مونتانا تحصیل کرد و در سال ۱۹۳۴ مدرک کارش
ناسی خود را دریافت نمود. چند سال بعد، در سال ۱۹۳۷، مدرک کارشناسی ارشد خود را از همان دانشگاه دریافت کرد. هم زمان با موفقیت در اخذ مدرک کارشناسی ارشد، دانشگاه میشیگان تصمیم گرفت پایان نامه کارشناسی ارشد دانکن با عنوان ب"ریوزوآهای ترپستوماتا از گروه تراورس در میشیگانرا" منتشر کند. دانکن در این پایان نامه به مشاهدات و پژوهش های دقیق خود دربارهٔ بریوزوآها پرداخت. کارهای دانکن تأثیر شگرفی بر زمین شناسی داشت. آثار او به عنوان «کلاسیک در زمینه خود» ارزیابی شد و به دیگران کمک کرد تا انواع مختلفی از مرجان های فسیلی را از طریق توصیفات او شناسایی کنند. بین سال های ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۱، دانکن در دانشگاه سینسیناتی تحصیل کرد و در بخش زمین شناسی به عنوان دستیار فعالیت نمود. علاوه بر این، پیش از پیوستن به اداره زمین شناسی ایالات متحده آمریکا (USGS) برای کار بر روی پروژه های نظامی، در سال ۱۹۴۲ به بخش تحقیقات علوم کاربردی به عنوان دستیار منتقل شد. حرفه. دانکن در سال ۱۹۴۲ به عنوان ویراستار به اداره زمین شناسی ایالات متحده آمریکا (USGS) پیوست و در سال ۱۹۴۵ به عنوان زمین شناس مشغول به کار شد. در دوران همکاری با USGS طی جنگ جهانی دوم، او
در پروژه زمان جنگ فلورسپار زیر نظر جیمز استیل ویلیامز فعالیت کرد. ایالات متحده در طول جنگ جهانی دوم یکی از تولیدکنندگان بزرگ فلورسپار بود. فلورسپار/فلوریت به عنوان ماده ای حیاتی در طول جنگ جهانی دوم طبقه بندی شد، زیرا بخش بزرگی از مصرف ایالات متحده از این ماده معدنی مهم صنعتی از طریق واردات تأمین می شد. پس از پایان جنگ، او به عنوان دیرینه شناس فعالیت خود را آغاز کرد. تحقیقات او زمینه های گسترده ای را شامل می شد و شناسایی بریوزوآی پالئوزوییک پایانی و دیگر مرجان ها را در بر می گرفت. این مسئولیت او را به تحلیل جلبک ها، آرکئوکیاتیدها و هیدروزواها نیز کشاند. دانکن بیش از ۴۰۰ رکورد فسیلی را هم در دوران همکاری با USGS و هم پس از آن تولید کرد. در طول حرفه اش، دانکن به دلیل کارهای برجسته اش در زمینه مرجان های فسیلی و بریوزوآ شهرت چشمگیری به دست آورد. او اولین کسی بود که "بیگهورنیا" را شناسایی کرد. این کار بسیار مهم بود زیرا "بیگهورنیا" تفاوت قابل توجهی با مرجان های مرجان شاخی فسیلی پیدا شده در شرق ایالات متحده داشت. اسناد هلن ام. دانکن دوران حرفه ای او در اداره زمین شناسی ایالات متحده (USGS) و تحقیقات او در زمینه بریو
زوآهای فسیلی را مستند می کند. این اسناد شامل مکاتبات ورودی و خروجی با همکاران، عمدتاً در مورد شناسایی نمونه ها، گزارش های نمونه های بررسی شده و یادداشت ها، فهرست ها، پیش نویس مقالات و مواد مرتبط با تحقیقات اوست. بخش عمده ای از کارهای او به شناسایی و همبستگی مرجان های فسیلی در غرب ایالات متحده و کانادا که قبلاً شناسایی نشده بودند، مربوط می شود. از طریق این تلاش ها، تأثیر او به حدی بود که توصیفات فسیلی او می تواند برای شناسایی فسیل های شاخص برای دوره های زمین شناسی اردویسین و سیلورین مورد استفاده قرار گیرد. تحقیقات دانکن دربارهٔ جانوران مرجانی اردویسین و سیلورین، توزیع مرجان ها را در ایالت های غربی آمریکا از جمله کلرادو، آیداهو، مونتانا، نیومکزیکو، نوادا، داکوتای جنوبی، تگزاس، یوتا، واشینگتن و وایومینگ تحلیل کرد. این کار مرجان های زیادی را که توسط انتشارات قبلی آمریکایی نادیده گرفته یا به اشتباه شناسایی شده بودند، برجسته و تصویرسازی کرد. انتشارات دانکن تفاوت های مرجان های اردویسین و سیلورین را نشان داده و شناسایی کرد. کارهای گسترده دانکن ویژگی ها و توزیع مرجان های اردویسین ابتدایی، میانی و پایانی و همچنین مرجان
های سیلورین را متمایز کرد. تحقیقات او همچنین بخشی از تصاویر دقیق مرجان های یافت شده در جانوران غربی را شامل می شود. کارهای دانکن بسیار دقیق و موشکافانه بود و توصیفات او همچنان به عنوان نمونه ای از دقت در کلاس های دیرینه شناسی مدرن استفاده می شود. به عنوان مثال، دیرینه شناس جی. توماس دوترو جونیور از دانکن برای تعیین «یک استاندارد بالا» که بر کار خود او نیز تأثیر گذاشت، قدردانی کرد. آن ها به کمک آثار بالتز و رید (۱۹۶۰، صفحه ۱۷۶۶) دربارهٔ امکان وجود یک عصر میسیسیپین ابتدایی به نتیجه رسیدند.
کارولین دالی مارثا بل (۱۸۷۴–۱۹۷۰) هنرمند و معلم آمریکایی بود که صحنه های آب و مناظر طبیعی را عمدتاً در منطقه پکنیک در جزیره لانگ آیلند، نیویورک نقاشی کرد. او همراه با دیگر هنرمندان زن محلی، اغلب نقاشی های سبک امپرسیونیستی را با هم می کشیدند. زندگی اولیه. کارولین مارثا بل در ۱ سپتامبر ۱۸۷۴ در نیویورک سیتی به دنیا آمد، او فرزند جکسون وود بل و لِتیشیا واندروورت بل بود، اگرچه والدینش زمانی که بل هنوز جوان بود از هم جدا شدند. بل تابستان ها را با مادرش در ساوتولد می گذراند، زیرا خانواده مادرش از نسل های اولیه مهاجران ساوتولد بودند. در سال ۱۹۰۷ بل اقامت دائمی تری در متیتاک داشت، اما همچنان برای هنر خود سفر می کرد. حرفه. در حالی که بیشتر به خاطر صحنه های منطقه پکنیک شناخته شده است، بل بخشی از سال های اولیه خود را در وودستاک، نیویورک نقاشی می کرد در حالی که به دیدار پسر عموی خود جورج ریو و خانواده اش می رفت. برخی از آثار اولیه اش به سبک تونالیستی در نظر گرفته می شوند و بعداً به سبک امپرسیونیستی تبدیل شدند. بل تحت آموزش هنرمندان ادوارد بل (بدون رابطه خانوادگی) و ویتنی هابارد هم در وودستاک و هم در لانگ آیلند قرار گرفت.
هنگامی که در قسمت شرقی لانگ آیلند مستقر شد، استودیوی خود را در لاو لین در متیتاک راه اندازی کرد. این منطقه از نورث فورک در این زمان میزبان بسیاری از هنرمندان دیگر بود که در اینجا زندگی و کار می کردند از جمله ادیت و هنری پریلوویتز و ایروینگ وایلز. در حالی که در قسمت شرقی لانگ آیلند اقامت داشت، بل به همراه دیگر هنرمندان زن گروهی تشکیل داد که بعدها توسط یک مالک گالری محلی به "امپرسیونیست های خلیج پکنیک" شناخته شد. این گروه شامل هنرمندانی مانند جولیا ویکام، مورگریت مور هاوکینز، کلارا مور هاوارد و چند نفر دیگر بود. آنها اغلب در اطراف نورث فورک نقاشی می کردند و همچنین به دیگر مناطق نیویورک و نیو انگلند سفر می کردند و به بازدید از خلیج ها و روستاهای ماهیگیری می پرداختند. بل و گروهش اغلب در هنگام سفر به این مناطق در نقاشی های پلن اِیر شرکت می کردند. اگرچه بیشتر آثار بل عمدتاً حول منطقه نیو انگلند می چرخد، اما او همچنین به اروپا نیز سفر کرده است. بل در دهه ۱۹۲۰ شروع به آموزش نقاشان مشتاق کرد، هم در استودیوی خود در متیتاک و هم در محل های نقاشی که به طور منظم به آنجا سفر می کرد. او سپس لقب های «ماما» و بیشتر معروف، «دال
ی» را از دیگر هنرمندان در دایره خود دریافت کرد. هر دو کلارا مور هاوارد و پسر عمویش مورگریت مور هاوکینز از شاگردان اولیه بل بودند و ادامه دادند تا با هم سفر کنند و نقاشی کنند. هاوکینز و بل حتی به رشد خود به عنوان هنرمند ادامه دادند و با امیله گروپه و آنتونی تیمه در گلاستر، ماساچوست کلاس گرفتند. در دهه های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰، بل شروع به کسب شناخت و شهرت بیشتری برای آثارش کرد. نمایشگاه های برجسته. در طول دوران حرفه ای بل، او در حدود ۷۵ نمایشگاه در سراسر لانگ آیلند، نیویورک سیتی، بخش های شمالی نیویورک و ماساچوست شرکت کرد، جایی که ارتباطات محکمی با جوامع هنری در این مناطق داشت. در سال ۱۹۴۱، بل جایزه اول را در نمایشگاهی که توسط فدراسیون باشگاه های زنان لانگ آیلند برگزار شد، کسب کرد. امروز، نقاشی های بل همچنان در نمایشگاه ها در بسیاری از موزه ها و گالری های لانگ آیلند استفاده می شوند. چند تا از باشگاه های هنری که بل به آن ها تعلق داشت عبارتند از: مرگ. بل در سن ۹۶ سالگی در تاریخ ۲۵ اکتبر ۱۹۷۰ در حالی که در یک خانه سالمندان در کاچوگ زندگی می کرد، درگذشت.
الیزابت بیکر بوهن (زادهٔ ۱۸ اوت ۱۸۴۹ – درگذشته در ۲۷ اوت ۱۹۳۰) نویسنده، روزنامه نگار، هنرمند و مصلح اجتماعی بریتانیایی تبار آمریکایی بود. او علاقهٔ ویژه ای به بازسازی نظام کیفری داشت. او دو رمان منتشر کرد: "یک آمریکایی، داستانی از دوران مأموریت کالیفرنیا" (۱۸۹۵) و "دام، داستانی زندانی از دوران معاصر" (۱۹۰۹، با تصویرگری لنگدن اسمیت). زندگی و تحصیلات اولیه. الیزابت کلر بیکر در ۱۸ اوت ۱۸۴۹ در بیرمنگام، انگلستان زاده شد. والدین او، جوزف و مارتا (بادینگتون) بیکر، در سال ۱۸۵۴ به ایالات متحده مهاجرت کردند و بیشتر عمرشان را در ویسکانسین گذراندند. او تحصیلات خود را در مدارس دولتی میلواکی، ویسکانسین گذراند. از همان اوایل کودکی، به نوشتن علاقه داشت. در مدرسه، نه تنها انشای خود، بلکه انشای بسیاری از هم کلاسی هایش را نیز می نوشت. زندگی حرفه ای. برای مدتی، بوهن به عنوان معلم کار می کرد، و در وست بند، ویسکانسین اقامت داشت. در ۲ سپتامبر ۱۸۷۲، در میلواکی، با مایکل بوهن (زادهٔ ۱۸۳۲، تمپل مور، شهرستان تیپرری، ایرلند) ازدواج کرد. او در آن زمان سردبیر روزنامهٔ "ژورنال" در فوند دو لک، ویسکانسین بود و پیش تر سردبیر روزنامهٔ "دموکرا
ت" در وست بند بود. این زوج با چهار فرزند خود در میلواکی زندگی می کردند: آرتور بیکر، ادموند (یا ادموند)، راسل، مارتا بادینگتون و فلورنس کلر. در سال ۱۸۹۴، بوهن به لس آنجلس نقل مکان کرد. او با مداد، قلم مو، آبرنگ و رنگ روغن کار می کرد، و آثار گلی در سبک طبیعت بی جان، منظره پردازی، چهره نگاری و همچنین طرح های سیاه و سفید خلق کرد. او به چندین نقاش و نوازنده در ویسکانسین آموزش داد. با رسیدن به بزرگسالی، علاقهٔ او به نوشتن افزایش یافت. او تعداد زیادی شعر و تعداد بیشتری نثر داستانی نوشت، اما تا اواخر دههٔ ۱۸۸۰ هیچ کدام را برای چاپ ارائه نکرد. پس از آن، بسیاری از اشعار و نوشته هایش در روزنامه ها و مجلات سراسر ایالات متحده منتشر شد. او برای "مجله وست کوست" دست کم پنج سال به عنوان نویسندهٔ ثابت کار کرد و گهگاه برای "شیکاگو تریبیون"، "مجله سیمونز"، "مجله مانسی"، "میلواکی سنتینل"، "همدم جوانان"، "نشریه ماهانه ملی اندیشه نو"، "کلاب وومن" و دیگر رسانه ها مطلب می نوشت. داستان های دنباله دار او شامل «دخترِ الاغ سوار» و «قدرتِ ضعیفان» بود. بوهن برای باشگاه های زنان در زمینهٔ اصلاحات شهری سخنرانی می کرد و به طور خاص به بازسازی
نظام کیفری علاقه داشت. او برای ایجاد مزارع شهری برای خُرده مجرمان فعالیت می کرد. زندگی شخصی و درگذشت. بوهن عضو باشگاه مطبوعات کالیفرنیای جنوبی و باشگاه «بَجر» کالیفرنیا بود. او از حق رأی زنان حمایت می کرد و یک ترقی خواه بود. بوهن در ۲۷ اوت ۱۹۳۰، در خانه اش در لس آنجلس، کالیفرنیا درگذشت.
وینیفرد گلدرینگ (۱ فوریه ۱۸۸۸ – ۳۰ ژانویه ۱۹۷۱) یک دیرینه شناس آمریکایی بود که آثار او شامل توصیف استروماتولیت ها و همچنین مطالعه کریونوئیدهای دونین بود. او نخستین زنی بود که در ایالات متحده به عنوان دیرینه شناس ایالتی منصوب شد. اوایل زندگی و تحصیلات. گلدرینگ در کنوود، نیویورک به دنیا آمد. او دختر فردریک گلدرینگ، متخصص ارکیده در املاک اراستوس کورنینگ، و مری گری، معلم مدرسه محلی بود که پدرش سرپرست ارکیده ای بود که فردریک در آنجا کار می کرد. اندکی پس از آن، در سال ۱۸۹۰، گلدرینگ به همراه والدین و هفت خواهر و یک برادرش به سلینگرلندز، نیویورک نقل مکان کردند تا خانواده اش بتوانند یک کسب وکار گلخانه ای راه اندازی کنند. گلدرینگ بیشتر عمر خود (۸۱ سال) را در خانه کودکی اش گذراند. او تمام عمرش را به تحصیلات و حرفه علمی اختصاص داد و به همین دلیل ازدواج نکرد. با این حال، او زمانی را صرف یادگیری ویولن کرد که صرفاً از روی علاقه به موسیقی بود. تحصیلات گلدرینگ از مدرسه منطقه ای اسلینگرلند آغاز شد، و پس از گذراندن ۹ سال در آنجا، به مدرسه میلن در آلبانی، نیویورک رفت، جایی که در سال ۱۹۰۵ به عنوان دانش آموخته برجسته فارغ التحصیل
شد. بین کلاس ها، او بیشتر وقت آزاد خود را در فضای باز می گذراند و علاقه و کنجکاوی خود را نسبت به سنگ های دونین زیرین پرورش داد. پس از آن، او وارد کالج ولزلی، مدرسه ای برای زنان شد و در ابتدا در رشته زبان های کلاسیک تحصیل می کرد، اما بعداً علاقه اش به علوم شکل گرفت. او مدرک کارشناسی خود را در سال ۱۹۰۹ و کارشناسی ارشد را در سال ۱۹۱۲ دریافت کرد و همچنین در دانشگاه هاروارد در تحصیلات تکمیلی شرکت کرد. تحصیلات خود را در دانشگاه جانز هاپکینز در سال ۱۹۲۱ به پایان رساند. پیشه حرفه ای. گلدرینگ اولین بار حرفه خود را به عنوان استاد زمین شناسی در ولزلی کالج، دانشگاه پیشین خود، آغاز کرد و همچنین در مدرسه معلمان علوم در بوستون مشغول به کار شد. در سال ۱۹۱۲، او به موزه ایالت نیویورک پیوست و به عنوان کارشناس علمی در زمینه دیرینه شناسی فعالیت کرد. در موزه ایالت نیویورک، او به عنوان کارشناس علمی استخدام شد و در نمایشگاه ها و دیوراماهای دیرینه شناسی بی مهرگان تخصص داشت. در اینجا، او به طور موفقیت آمیزی داده های مطالعه ناتمام همکاری دربارهٔ کریونوئیدهای دونین را جمع آوری و سازمان دهی کرد. در سال ۱۹۱۶، رئیس او در موزه ایالت نیویورک