Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
هد که به گرز خود تکیه داده است و پوست شیر نیمیایی روی آن کشیده شده است. در اسطوره های مربوط به هرکول، کشتن شیر اولین وظیفه او بوده است. او به تازگی یکی از آخرین خوان های دوازده گانه را انجام داده است که با سیب های هسپریدس که پشت خود نگه داشته، تداعی می شود. این نوع در دوران باستان به خوبی شناخته شده بود، و در میان بسیاری از نسخه های دیگر، یک نسخه برنزی هلنیستی یا رومی که در فولینو یافت شده، در موزه لوور قرار دارد. یک نسخه کوچک مرمری رومی را می توان بر فراز موزه آگورای باستانی، آتن مشاهده کرد (به تصویر مراجعه کنید). توضیحات. هرکول در لحظه ای از استراحت، اما سرشار از قدرت به تصویر کشیده شده است. او در حالی که بر گرز گره دار خود که در پوست شیر نیمیایی فرورفته است تکیه داده، سیب های طلایی دزدیده شده از هسپریدس را در دست راست خود گرفته و آنها را در پشت خود پنهان کرده است. تاریخچه. مجسمه کشف شده به سرعت به مجموعه کاردینال الساندرو فارنزه، نوه پاپ پل سوم، راه یافت. الساندرو فارنزه در موقعیت مناسبی قرار داشت تا یکی از بزرگ ترین مجموعه های مجسمه سازی کلاسیک را که از دوران باستان گردآوری شده بود، تشکیل دهد. این مجسمه ن
سل ها در اتاق مخصوص خود در کاخ فارنزه، رم، قرار داشت، جایی که مجسمه با تصاویر نقاشی شده از شاهکارهای اسطوره ای قهرمان احاطه شده بود که توسط آنیباله کاراچی و استودیوی او در دهه ۱۵۹۰ خلق شده بودند. مجسمه فارنزه در سال ۱۷۸۷ به همراه بیشتر مجموعه فارنزه به ناپل منتقل شد و اکنون در موزه باستان شناسی ملی آنجا به نمایش گذاشته شده است. این مجسمه به تدریج دوباره مونتاژ و مرمت شده است. طبق نامه ای از گولیلمو دلا پورتا، سر مجسمه به طور جداگانه از چاهی در تراستوره کشف شده و از طریق نمایندگی دلا پورتا برای فارنیز خریداری شده است. پاهای ساخته شده برای تکمیل مجسمه آنقدر مورد توجه قرار گرفتند که وقتی پاهای اصلی از کاوش های مداوم در حمام های کاراکالا کشف شدند، پاهای دلا پورتا به توصیه میکل آنژ نگه داشته شدند، تا حدی برای نشان دادن اینکه مجسمه سازان مدرن می توانند مقایسه مستقیمی با مجسمه سازان باستانی داشته باشند. پاهای اصلی، از مجموعه بورگزه، تا سال ۱۷۸۷ به مجسمه متصل نشدند. گوته، در "سفر ایتالیایی" خود، برداشت های متفاوت خود را از دیدن هرکول با هر جفت پا بازگو می کند و از برتری آشکار پاهای اصلی شگفت زده می شود. هرکول در لحظه
ای نادر از آرامش گرفتار شده است. او در حالی که بر گرز برجسته خود که با پوست شیر نیمیایی پوشیده شده است تکیه داده، سیب های هسپریدس را در دست دارد، اما آنها را در پشت خود پنهان کرده و در دست راستش قرار داده است. حکاکی ها و حکاکی های چوبی بسیاری شهرت هرکول فارنسی را گسترش دادند. تا سال ۱۵۶۲، این یافته در مجموعه حکاکی های "Speculum Romanae Magnificentiae" ("آینه شکوه روم") گنجانده شده بود و متخصصان، هنرمندان و گردشگران با حیرت به مجسمه اصلی که در حیاط کاخ فارنسی، تحت حفاظت طاق، قرار داشت، خیره شده بودند. در سال های ۱۵۹۰–۹۱، هندریک گولتزیوس در طول سفر خود به رم، طرح مجسمه را در حیاط کاخ کشید. بعدها (در سال ۱۵۹۱)، گولتزیوس نمای عقب کمتر رایج را در یک حکاکی جسورانه ("تصویر، سمت راست") ثبت کرد، که بر فرم عضلانی اغراق آمیز با خطوط متورم و مخروطی که بر روی خطوط محیطی جریان دارند، تأکید می کند. روبنس جوان طرح های سریعی از سطوح و حجم مجسمه هرکول کشید. قبل از عکاسی، چاپ تنها راه برای قرار دادن تصویر در دست بسیاری بود. این مجسمه از همان ابتدا مورد تحسین قرار گرفت، و تردیدهایی در مورد ساختار عضلانی اغراق آمیز آن تنها در او
اخر قرن هجدهم مطرح شد. ناپلئون به آنتونیو کانووا خاطرنشان کرد که حذف آن از موزه ای که او در پاریس جمع آوری کرده بود، مهم ترین شکاف در مجموعه بود. بیش از یک بار، مجسمه قبل از فرار رژیم ناپلئون از ناپل، در جعبه قرار داده شد و برای ارسال به پاریس آماده شد. فهرست دیگر نسخه های باستانی. این مجسمه که در محل برجسته ای قرار گرفته بود، مورد علاقه رومیان باستان بود و کپی هایی از آن در کاخ ها و ورزشگاه های رومی یافت شده است: یک کپی دیگر، که زمخت تر است، در حیاط کاخ فارنیز قرار داشت؛ یکی با کتیبه ساختگی (اما احتمالاً باستانی) «لیکیپوس» از قرن شانزدهم در حیاط کاخ پیتی، فلورانس، قرار داشته است. کپی های باستانی این مجسمه عبارتند از: نسخه های بعدی. پس از کشف مجدد هرکول فارنس، کپی هایی از آن در باغ های قرن شانزدهم و هجدهم در سراسر اروپا ظاهر شد. در طول ساخت آلامدا د هرکول (۱۵۷۴) در سویل، قدیمی ترین باغ عمومی حفظ شده در اروپا، در ورودی آن دو ستون از یک معبد رومی نصب شد، عناصری از یک ساختمان که هنوز در "مارمولز" حفظ شده است، که نشانهٔ بی چون و چرایی از تحسین مکان های باستان شناسی رومی است. بر روی آنها دو مجسمه توسط دیه گو د پسک
وئرا، در سال ۱۵۷۴، قرار داده شد که هرکول را به عنوان بنیان گذار شهر و ژولیوس سزار، مرمت کنندهٔ هیسپالیس، به رسمیت می شناخت. اولین مورد، کپی از هرکول فارنس بود که تقریباً به اندازهٔ بنای اصلی بود. در ویلهلمشوهه، نزدیک کاسل، یک نسخه عظیم به ارتفاع ۸٫۵ متر که توسط یوهان یاکوب آنتونی، ۱۷۱۳–۱۷۱۷، ساخته شده بود، به نمادی برای شهر تبدیل شده است. آندره لو نوتر یک نسخه طلاکاری شده در اندازه کامل را در انتهای منظره اصلی در وو-لو-ویکومت در مقابل خط افق قرار داد. در کاخ ورسای، نسخه ای از ژان کورنو (۱۶۸۴–۱۶۸۶) وجود دارد. در اسکاتلند، نسخه ای که در سال ۱۷۴۳ توسط جان چیر با سرب ساخته شده است، به طور نامتناسبی در ارتفاعات مرکزی، مشرف به باغ هرکول که اخیراً در محوطه قلعه بلر بازسازی شده است، قرار دارد. یک نسخه سربی دیگر مربوط به اوایل قرن هجدهم را می توان در انگلستان، در معدن سنگ در شروزبری یافت. مجموعه داران ثروتمند قادر به تهیه هر یک از کپی های برنزی متعدد بودند که در اندازه های مختلف برای نمایش مستقل یا رومیزی ساخته شده بودند. این مجسمه در فیلم "سفر به ایتالیا" محصول سال ۱۹۵۴ به همراه گاو نر فارنیز به نمایش گذاشته شده است.
یک ماکت با عنوان "هراکلس در ایتاکا ۱"، در سال ۱۹۸۹ در محوطه دانشگاه کرنل در ایتاکا، نیویورک نصب شد. این مجسمه هدیه ای از مجسمه ساز آن، جیسون سلی، استاد هنرهای زیبا بود. سلی این مجسمه را در سال ۱۹۸۱ از سپرهای کرومی خودرو ساخت. این مجسمه الهام بخش هنرمندانی مانند جف کونز و متیو داربی شایر بوده است تا به ترتیب نسخه های خود را با گچ و پلی استایرن خلق کنند. استفاده آنها از مواد سفید برای بازسازی مجسمه توسط ایمی هیندز، هنرمند کلاسیک، به عنوان تداوم رنگ گرایی در هنر کلاسیک تفسیر شده است. یک کپی از این مجسمه در میان ده مجسمه ای است که حیاط جلویی کاخ اشلوس گارتن در کارلسروهه، آلمان را زینت می دهند. پیوند به بیرون. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
کلیسای رسولان مقدس (سوداک) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر سوداک، شبه جزیره کریمه اوکراین می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۳ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
جودیت سر بریدن هولوفرنس (کاراواجو) یک نقاشی از این قسمت از کتاب مقدس اثر هنرمند باروک ایتالیایی، کاراواجو، است که در ، که در آن بیوه جودیت پس از ضیافتی در چادر هولوفرنس، ژنرال آشوری، ماند و سپس پس از مستی او را سر برید. این نقاشی در سال ۱۹۵۰ دوباره کشف شد و بخشی از مجموعه گالری ملی هنر آنتیکا در رم است. نمایشگاه «دنترو کاراواجو» در پالازو رئاله، میلان (سپتامبر ۲۰۱۷ - ژانویه ۲۰۱۸)، به دلیل استفاده از طرح های زیر نور که در آثار اولیه کاراواجو دیده نمی شود اما از ویژگی های آثار بعدی اوست، تاریخ ۱۶۰۲ را پیشنهاد می کند. کاتالوگ نمایشگاه (اسکیرا، ۲۰۱۸، صفحه ۸۸) همچنین به روایت هنرمند زندگینامه نویس، جیووانی باگلیون، اشاره می کند که این اثر توسط بانکدار جنوا، اوتاویو کاستا، سفارش داده شده است. نقاشی دومی با همین موضوع (به پایین مراجعه کنید) و مربوط به سال ۱۶۰۷ که توسط چندین متخصص به کاراواجو نسبت داده شده اما هنوز توسط دیگران مورد اختلاف است، در سال ۲۰۱۴ به طور اتفاقی دوباره کشف شد و در ژوئن ۲۰۱۹ با عنوان «جودیت و هولوفرنس» به فروش رسید. موضوع. کتاب تثنیه ای جودیت شرح می دهد که چگونه جودیت با فریب دادن هولوفرنس، سرد
ار سوری، به مردم خود خدمت کرد. جودیت هولوفرنس را مست می کند، سپس شمشیر او را می گیرد و او را می کشد: «به رختخوابش نزدیک شد و موهای سرش را گرفت» (). کاراواجو لحظه ای را انتخاب کرد که به نظرش بیشترین تأثیر دراماتیک را داشت: لحظه سر بریدن. این پیکره ها در صحنه ای کم عمق، با نورپردازی نمایشی از پهلو، و جدا از پس زمینه سیاه جوهری قرار گرفته اند. آبرا، خدمتکار جودیت، در کنار معشوقه اش در سمت راست ایستاده است، در حالی که جودیت دستش را دراز کرده تا تیغه ای را در گردن هولوفرنس نگه دارد؛ او که روی شکم دراز کشیده و گردنش کج شده، سرش را به سمت قاتلش می چرخاند و آسیب پذیر است. عکس های اشعه ایکس نشان داده اند که کاراواجو هنگام حرکت، محل سر هولوفرنس را تنظیم کرده، آن را کمی از تنه جدا کرده و به آرامی به سمت راست حرکت داده است. چهره های سه شخصیت، تسلط هنرمند بر احساسات را نشان می دهد، به ویژه چهره جودیت ترکیبی از عزم و انزجار را نشان می دهد. آرتمیسیا جنتیلسکی و دیگران عمیقاً تحت تأثیر این اثر قرار گرفتند. مدل جودیت احتمالاً فیلید ملاندرونی، فاحشه رومی است که در حدود همین سال برای چندین اثر دیگر کاراواجو ژست گرفته است؛ خود صح
نه، به ویژه جزئیات خون و سر بریدن، احتمالاً از مشاهدات او از اعدام عمومی بئاتریس چنسی در سال ۱۵۹۹ الهام گرفته شده است. نسخه دوم احتمالی. وقتی کاراواجو در ۱۴ ژوئن ۱۶۰۷ ناپل را ترک کرد، دو نقاشی - "مریم مقدس با تسبیح" و "جودیت در حال سر بریدن هولوفرنس" - را در استودیویی در ناپل که توسط دو نقاش و دلال هنری فلاندری، لوئیس فینسون و آبراهام وینک، مشترکاً استفاده می شد، به جا گذاشت. وینک احتمالاً این دو نقاشی را هنگام ترک ناپل و اقامت در آمستردام در حدود سال ۱۶۰۹ با خود برد. بعدها فینسون نیز به آمستردام نقل مکان کرد. این دو نقاشی دوباره ذکر شده اند، این بار در وصیت نامه مورخ ۱۹ سپتامبر ۱۶۱۷ که توسط فینسون در آمستردام تهیه شده است. فینسون در وصیت نامه خود سهم خود را از دو نقاشی کاراواجو که از ناپل به طور مشترک در اختیار داشتند، برای وینک به ارث گذاشت. فینسون اندکی پس از تنظیم وصیت نامه خود درگذشت و وارث او وینک دو سال بعد درگذشت. پس از مرگ وینک، وارثان او "تابلوی مریم مقدس تسبیح را" پس از سال ۱۶۱۹ به قیمت ۱۸۰۰ فلورین به کمیته ای از نقاشان فلاندری و «آماتورها» به رهبری پیتر پاول روبنس برای کلیسای سنت پاول راهبان دومین
یکن در آنتورپ فروختند. در سال ۱۷۸۶، امپراتور جوزف دوم اتریش ابتدا دستور تعطیلی تمام فرقه های رهبانی «بی فایده» را صادر کرد و سپس نقاشی دیگر کاراواجو را برای مجموعه هنری خود مطالبه کرد. اکنون می توان آن را در موزه تاریخ هنر وین تحسین کرد؛ بنابراین، اثر کاراواجو که هدیه ای از هنرمندان برجسته آنتورپ و بیانگر ارادت عمیق مذهبی آنها بود، توسط حاکمان اتریشی فلاندر غارت شد. از اوایل دهه ۱۶۰۰ هیچ اثری از دومین اثر کاراواجو که "جودیت را در حال سر بریدن هولوفرنس" نشان می دهد، که متعلق به مشترک وینک و فینسون بود، وجود نداشت. پیشنهاد شده بود که این اثر با نقاشی موجود در مجموعه بانک اینتسا سانپائولو در ناپل یکی دانسته شود. نقاشی از جودیت در حال سر بریدن هولوفرنس که در سال ۲۰۱۴ در اتاق زیر شیروانی در تولوز کشف شد، توسط برخی از محققان به عنوان اثر گمشده کاراواجو شناخته می شود. برخی دیگر از محققان، هم جودیت تولوز و هم اثر موجود در مجموعه بانک اینتسا سانپائولو را نه تنها آثاری می دانند که به دست فینسون نقاشی شده اند، بلکه ادعا کرده اند که آنها در واقع آثار اصلی فینسون هستند، نه کپی هایی از یک کاراواجوی گمشده. نسخه تولوز حتی به
عنوان شاهکار فینسون توصیف شده است. هر دو گروه مورخان هنر، انتساب خود را بر اساس ویژگی های سبکی و فنی اثر قرار می دهند. دولت فرانسه ممنوعیت صادرات این نقاشی را اعمال کرد تا آزمایش هایی برای تأیید اصالت آن انجام شود. در فوریه ۲۰۱۹ اعلام شد که این نقاشی پس از آنکه موزه لوور فرصت خرید آن را به قیمت ۱۰۰ میلیون یورو رد کرد، در حراج فروخته خواهد شد. در عوض، این نقاشی توسط جی. تامیلسون هیل، مجموعه دار هنری و مدیر صندوق پوشش ریسک، اندکی قبل از حراج برنامه ریزی شده، در ژوئن ۲۰۱۹، با مبلغی نامعلوم خریداری شد. مالک جدید، عضو هیئت مدیره موزه هنر متروپولیتن است.
کلیسای مریم مقدس (نیکوزیا) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر نیکوزیا، استان قبرس می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۳ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
ازدواج مریم مقدس که با نام لو اسپوزالیزیو نیز شناخته می شود، یک نقاشی رنگ روغن اثر هنرمند ایتالیایی رنسانس والا ، رافائل است. این نقاشی که در سال ۱۵۰۴ برای کلیسای فرانسیسکن سن فرانچسکو، سیتا دی کاستلو، تکمیل شد، مراسم ازدواج بین مریم و یوسف را به تصویر می کشد. این نقاشی چندین بار دست به دست شد تا اینکه در سال ۱۸۰۶ در پیناکوتکا دی بررا مستقر شد. تاریخچه. در سال های پایانی قرن پانزدهم، حامیان سیتا دی کاستلو سه سفارش برای معلم رافائل، پیترو پروجینو، فرستادند که در غیاب پروجینو، توسط رافائل تکمیل شدند. "«ازدواج باکره»"، با موضوع ازدواج باکره، آخرین مورد از این آثار بود. رافائل که ظاهراً از یکی از نقاشی های پروجینو، که با نام "«ازدواج باکره»" نیز شناخته می شود، الهام گرفته بود، کار خود را طبق تاریخی که در کنار امضایش درج شده است، در سال ۱۵۰۴ به پایان رساند. این اثر خاص به سفارش فیلیپو دگلی آلبتزینی برای محراب کناری خانواده اش در کلیسای سن فرانچسکو ساخته شد. این اثر در خانه اصلی خود باقی ماند تا اینکه ژنرال جوزپه لچی نیروهای خود را به قلعه کاستلو هدایت کرد تا آن را از اشغال اتریش آزاد کند، در این زمان نقاشی به ژنرا
ل هدیه داده شد (یا شاید توسط او درخواست شد). «بازسازی رافائل» در "کتاب کمبریج رافائل" (۲۰۰۵) گزارش می دهد که این نقاشی تا زمان مرگ لچی در سال ۱۸۰۴ نزد او باقی ماند، اما لچی در سال ۱۸۳۶ درگذشت. "دایرةالمعارف نقاشان و نقاشی ها" بیان می کند که لچی این اثر را در سال ۱۸۰۱ به شخصی به نام جیاکومو سانازارو فروخت که خود او نیز این اثر را در سال ۱۸۰۴ به موزه اوسپداله ماجیوره در میلان فروخت. این نقاشی به هر طریقی که به آنجا رسیده باشد، برای مدت کوتاهی در اختیار بیمارستان بوده است، زیرا در سال ۱۸۰۶ بیمارستان آن را به قیمت ۵۳۰۰۰ فرانک (واحد پول) به دولت ایتالیا فروخت. از آن زمان، علیرغم پیشنهادی در سال ۱۸۵۹ مبنی بر اهدای نقاشی به فرانسه پس از ورود ارتش این کشور به میلان و آزادسازی آنها از اشغال اتریش، این نقاشی در پیناکوتکا دی بررا به نمایش گذاشته شده است. در طول این جابجایی های مختلف، نقاشی آسیب دید. این تابلو در نیمه بالایی چندین ترک داشت، در حالی که در سراسر آن موج دار و خمیده بود. هنرمند ایتالیایی جوزپه مولتنی، که در نوامبر ۱۸۵۷ برای تعمیر آن استخدام شده بود، تصمیم گرفت به جای انتقال نقاشی به بوم، تابلو را حفظ کند و م
اه ها را صرف صاف کردن تابلو و آبرسانی آن برای غلبه بر آسیب ناشی از خشک شدن کرد. این تصمیم از سوی مولتنی به مورخان هنر قرن بیستم اجازه داده است تا از بازتاب مادون قرمز برای مطالعه طرح های زیرین اثر هنری تکمیل شده استفاده کنند. مولتنی همچنین متعهد شد که سطح نقاشی را که قبلاً مرمت شده بود، تمیز کند. او به طور تهاجمی تمیز نکرد، زیرا می خواست مطمئن شود که عناصر نقاشی اصلی حفظ شده اند. "دایرةالمعارف نقاشان و نقاشی ها" نشان می دهد که نقاشی «تا حدودی تغییر رنگ داده است». تحلیل و نفوذ. چندین مورخ در مورد اینکه "نقاشی «ازدواج باکره» اثر" پروجینو قبل از نقاشی رافائل کشیده شده است، اختلاف نظر دارند و برخی اظهار داشته اند که این نقاشی اصلاً اثر پروجینو نیست، بلکه پس از نقاشی رافائل و توسط یکی از پیروان پروجینو خلق شده است. با این حال، شواهد مستندی از قرن شانزدهم این نتیجه گیری را تأیید می کند که پروجینو کار روی این نقاشی را در سال ۱۴۹۹ آغاز کرده بود، اگرچه تا مدتی پس از ۲۶ دسامبر ۱۵۰۳ تکمیل نشد. اگرچه رافائل در نقاشی این اثر به شدت از پروجینو الهام گرفته بود، اما تفاوت های بین این دو، چند دهه پس از تکمیل نقاشی، توسط هنرمن
د و زندگینامه نویس هنری ایتالیایی قرن شانزدهم، جورجیو واساری، مورد توجه قرار گرفت. او گفت که در این اثر «می توان پیشرفت تعالی سبک رافائل را به وضوح مشاهده کرد، که بسیار ظریف تر و پالایش یافته تر می شود و از شیوه پیترو پیشی می گیرد. در این اثر،» او ادامه داد، «معبدی با چنان دقت آشکاری در پرسپکتیو ترسیم شده است که مشاهده دشواری مسائلی که او خود را برای حل آنها آماده کرده، شگفت انگیز است.» بسیار محتمل است که ساختمان گنبدی شکل در پس زمینهٔ آثار پروجینو و رافائل، که نمایانگر معبد اورشلیم است، این معبد را به عنوان نسخهٔ رنسانسی قبه الصخره به تصویر بکشد. فرانتس لیست در سال های زیارت (سال دوم: ایتالیا) آهنگی برای پیانوی سولو بر اساس نقاشی رافائل با عنوان " ازدواج " نوشت.
مازیار کریم (زادهٔ ۹ اسفند ۱۳۶۰) شاعر، مترجم، پژوهشگر و معلم ایرانی است که در حوزه های فلسفه، روانشناسی، اسطوره شناسی و ادبیات فعالیت دارد. زندگی و تحصیلات. کریم دانش آموختهٔ رشته های مهندسی و فناوری اطلاعات است اما به دلیل علاقهٔ شخصی، فعالیت حرفه ای خود را به علوم انسانی اختصاص داده است. فعالیت های ادبی. آثار ادبی کریم عمدتاً در قالب های کلاسیک و مدرن مینیمال—از جمله رباعی، دوبیتی، داستان کوتاه و شعر آزاد مینیمال—خلق شده اند. یک مجموعه رباعی با عنوان «رنج هیچ» از او توسط انتشارات واژتاب منتشر شده و نزدیک به صد اثر کوتاه نیز از او در مجلات و مجموعه های ادبی معتبر انگلیسی زبان به چاپ رسیده است. کتاب شناسی. رنج هیچ (مجموعه رباعی)، انتشارات واژتاب، ۱۴۰۱ هیچ رنج (مجموعه رباعی)، انتشارات آفتاب، ۱۴۰۲ انتشار آثار در نشریات بین المللی. آثار کریم در نشریات ادبی معتبر انگلیسی زبان متعددی به چاپ رسیده اند، از جمله: "Alchemy Journal" "The Bookends Review" "G-Mob Magazine" "The Tiger Moth Review" "Dreginald" "Fictional Cafe" "Quail Bell Magazine" "BlazeVOX" "The Gravity of the Thing" "Better Than Starbucks" پیوند به بیرو
ن. مجموعه رباعیات «هیچ رنج» در انتشارات آفتاب Nothing of Suffering در Lulu Publishing The Bookends Review Fictional Cafe
یک مکمل گیاهی است که با داشتن عصاره خشک برگ گیاه بادرنجبویه به تقویت توانایی شناختی، بهبود حافظه، تمرکز و کاهش اضطراب کمک می کند. مطالعات بالینی حاکی از آن است که مصرف ملیتروپیک باعث کاهش تحریک پذیری، بهبود کیفیت خواب و حمایت از سلامت شناختی در دراز مدت می شود. شکل فرآورده:. کپسول خوراکی ۵۵۰ میلی گرمی ماده مؤثره:. هر کپسول حاوی ۴۰۰ میلی گرم عصاره خشک برگ گیاه بادرنجبویه (ملیس) (Melissa officinalis) می باشد (استانداردشده بر اساس وجود ۸ میلی گرم رزمارینیک اسید) دستور مصرف:. روزانه یک عدد کپسول بعد از غذا یا همراه غذا میل شود. اثرات فارماکولوژیک و مکانیسم آن ها:. دریک کارآزمایی بالینی انجام شده توسط تیم محققان پژوهشکده گیاهان دارویی جهاد دانشگاهی به ۴۲ بیمار مبتلا به بیماری آلزایمر خفیف تا متوسط با سن بین ۶۵ تا ۸۰ سال میزان فعالیت های شناختی بالاتر از ۱۲ و میزان ابتلا به آلزایمر (ADAS-cog) کمتر از ۲، عصاره گیاه بادرنجبویه تجویز و به دسته ای دیگر پلاسبو (دارونما) داده شد. شاخص های فراموشی فعالیت های شناختی و عوارض جانبی مورد پایش قرارگرفته و پس از چهار ماه مطالعه نتایج به شکل قابل توجه و معناداری ن نشان داد که آل
زایمر خفیف تا متوسط در افرادی که از عصاره بادرنجبویه استفاده کرده اند در مقایسه با افرادی که دارونما مصرف نموده اند به خوبی کنترل شده و همچنین عارضه اضطراب و تحریک پذیری به شکل محسوسی نسبت به دسته دوم که دارونما مصرف نموده اند، کاهش داشته است. تجمع پپتید بتا آمیلوئید (Aβ) در مغز مشخصه اصلی بیماری آلزایمر (AD) است و باعث استرس اکسایشی و مرگ سلول عصبی می شود. بادرنجبویه با مکانیزم های متفاوتی ازجمله سرکوب استرس اکسیداتیو، مهار استیل کولین استراز، تحریک گیرنده های استیل کولین و گابا-A و مهار آنزیم های متالوپروتئیناز-2 و مونوآمین اکسیداز اثرات خود را در پیشگیری و کنترل آلزایمر اعمال می کند. عصاره گیاه بادرنجبویه می تواند از طریق جبران توان دفاع پاد اکسایشی سلول و پاک سازی گونه های فعال اکسیژن ایجادشده، سلول را از آسیب های اکسایشی حفظ نماید. خاصیت پاد اکسایشی این گیاه به ترکیبات فنلی آن نسبت داده می شود. ترکیبات فنلی موجود در این گیاه از مشتقات هیدروکسی سینامیک اسید و فلاونوئیدها می باشند. بیشترین ترکیب شناخته شده در این گیاه رزمارنیک اسید و بعدازآن کوماریک اسید و کافئیک اسید می باشند. ترکیبات فلاونوئیدی گیاه شامل
نارینژین، هسپیریدین، نارینگنین و هسپرتین می باشند که برای تمامی این ترکیبات خاصیت پاد اکسایشی گزارش شده است. علاوه بر این گیاه بادرنجبویه دارای اثر تنظیمی بر روی رفتار بوده و به عنوان آرام بخش خفیف، تقویت کننده حافظه، کاهش دهنده اختلالات خواب و تضعیف کننده علائم اختلالات عصبی که شامل استرس، هیجان و قابلیت تحریک پذیری می باشد، استفاده می شود. همچنین عصاره برگ گیاه بادرنجبویه در تسکین تپش قلب که به واسطه ی استرس و فشارهای روحی ایجادشده باشد، می تواند مؤثر باشد. این گیاه از طریق اثرگذاری بر گیرنده های گابا، اثرات ضد اضطرابی و آرام بخشی خود را اعمال می کند. عوارض جانبی:. بعضی از عوارض احتمالی عبارت اند از تهوع، استفراغ درد شکمی، سرگیجه و خس خس سینه تداخل های دارویی:. مصرف هم زمان این فرآورده ممکن است با داروهای ضد صرع آرام بخش/خواب آور، بنزودیازپین ها، باربیتورات ها، هورمون های تیروئیدی، داروهای ضدافسردگی سه حلقه ای، داروهای هایپرتیروئیدی و هایپوتیروئیدی تداخل داشته باشد. ازاین رو بهتر است در صورت استفاده از داروهای مذکور، قبل از مصرف ملیتروپیک با پزشک خود مشورت نمایید. بسته بندی:. قوطی ۳۰ عددی با بروشور داخل جع
به مقوایی
عروج مریم مقدس یا عروج فراری، که عموماً با نام "آسونتا" شناخته می شود، یک نقاشی بزرگ محراب با رنگ روغن اثر هنرمند ایتالیایی رنسانس، تیتیان، است که در سال های ۱۵۱۵–۱۵۱۸ نقاشی شده است. این نقاشی در موقعیتی که برای آن طراحی شده بود، در محراب بلند کلیسای باسیلیکا دی سانتا ماریا گلوریوسا دئی فراری یا فراری در ونیز، باقی مانده است. این بزرگ ترین محراب در شهر است، با چهره هایی بسیار بزرگتر از اندازه واقعی، که به دلیل کلیسای بزرگ و فاصله قابل توجهی بین محراب و جمعیت حاضر ضروری است. تصاویر بالا و پایین اثر تیتیان نیستند، بلکه اثر پالما وکیو هستند. این اثر، مسیر جدیدی را در سبک تیتیان رقم زد که نشان دهنده آگاهی او از تحولات نقاشی رنسانس والا در جنوب، در فلورانس و رم، توسط هنرمندانی از جمله رافائل و میکل آنژ بود. چهره های آشفته حواریون، گسستی از سکون و مراقبه معمول قدیسان در نقاشی ونیزی، به سنت جووانی بلینی و دیگران، را نشان می داد. شاید در ابتدا برای عموم مردم ونیز تکان دهنده بود، اما خیلی زود به عنوان شاهکاری شناخته شد که جایگاه تیسین را به عنوان هنرمند برجسته ونیز و یکی از مهم ترین هنرمندان در تمام ایتالیا، رقیبی برا
ی میکل آنژ و رافائل، تثبیت کرد. موضوع. عروج مریم یک آموزه کاتولیک بود که در اوایل قرن شانزدهم اختیاری باقی ماند؛ تا سال ۱۹۵۰ به عنوان یک اصل ایمانی اعلام نشد. فرقه فرانسیسکن که کلیسای فراری متعلق به آن است، همیشه از مروجان مشتاق این و سایر جنبه های الهیات مریم، به ویژه آموزه مرتبط با لقاح معصوم مریم، بودند که در آن زمان هنوز موضوع بحث و جدل زنده بود. این آموزه معتقد بود که بدن مریم باکره «در پایان زندگی زمینی اش» «عروج» یا به طور فیزیکی به بهشت منتقل شده است. اکثر کاتولیک ها معتقد بودند که این اتفاق پس از یک مرگ عادی (معمولاً سه روز پس از آن در سنت) رخ داده است، اما برخی معتقد بودند که مریم هنگام وقوع آن هنوز زنده بوده است، سؤالی که مونیفیسنتیسیموس دئوس در سال ۱۹۵۰ مراقب بود که به آن پاسخ ندهد. در پایین تصویر، می توان به طور نامحسوس نگاهی اجمالی به تابوت سنگی مریم انداخت و به کسانی که به عروج قبل از مرگ اعتقاد دارند، اجازه داد تا آن را نادیده بگیرند یا آن را چیز دیگری بدانند. ترکیب بندی گسترده نقاشی تیتیان، با گروهی از حواریون در زیر مریم در حال طلوع، که به صورت زنده نشان داده شده است و به سمت گروهی از فرشتگا
ن در آسمان حرکت می کند، از تصاویر قبلی در هنر پیروی می کند، اگرچه چنین صحنه تخیلی بخشی از آموزه را تشکیل نمی داد. صحنه مرتبط با تاجگذاری مریم مقدس در آسمان تمایل داشت با صحنه هایی جایگزین شود که لحظه فرض واقعی را نشان می دهند، مانند اینجا، که اغلب با آن ترکیب می شد. در اینجا فرشته ای که خدای پدر را در سمت راست همراهی می کند، تاجی را در دست دارد که قرار است آن را روی سر او بگذارد. توضیحات. این پیکره ها در سه منطقه قرار دارند که توسط فضاهایی پر از نور از هم جدا شده اند. حواریون روی زمین، در گروه هایی فشرده و در حالت های نمایشی متنوع، که اکثر آنها به منظره بی سابقه عروج مریم مقدس به آسمان نگاه می کنند، دیده می شوند. آنها در حالت های مختلفی نشان داده شده اند، از خیره شدن با حیرت گرفته تا زانو زدن و دست به سوی آسمان ها، «پیکره های یادبود… در حرکتی جمعی، در پیوند با سایه، با ژست های قهرمانانه، سایه نمایی از جسارت بی سابقه ای به آنها داده شده است». در منطقه مرکزی، مریم مقدس بر روی ابرها ایستاده، در ردایی قرمز و شنلی آبی پیچیده شده است، و همچنین ژستی از شگفتی می گیرد. در اطراف او «گروهی از فرشتگان در ابرهای تابیده از
نور آسمانی ذوب شده اند». در بالا، خدای پدر قرار دارد که قرار است توسط فرشته سمت راست (به بالا مراجعه کنید) تاجی برای مریم به او داده شود. تیتیان با حذف تمام عناصر منظره، سنت را شکست، اگرچه آسمان آبی-خاکستری بالای حواریون نشان می دهد که صحنه در فضای باز قرار گرفته است. آسمان با نور آسمانی طلایی در مناطق فوقانی در تضاد است، که زمینه طلایی سنتی در موزاییک هایی مانند آنهایی که هنوز در سن مارکو ساخته می شوند و نقاشی های زمینه طلایی دوره گوتیک را به یاد می آورد. در مجموع دوازده حواری وجود دارند که برخی از آنها فقط با ناحیه کوچکی از صورتشان قابل مشاهده هستند. سنت پیتر در مرکز نشسته و دستانش را به حالت دعا به هم چسبانده است و سنت یوحنای انجیل نویس، مرد جوان تری است که لباس قرمز پوشیده و در سمت چپ او قرار دارد. احتمالاً قرار نبوده بقیه قابل شناسایی باشند. نقاشی با عنوان «تیتیانوس» روی تابوت سنگی زیر سنت پیتر امضا شده است. مکان. کلیسای فراری (Frari) یک کلیسای گوتیک بسیار بزرگ مربوط به اوایل قرن پانزدهم است که در ابتدا مانند بسیاری از کلیساهای فرانسیسکن که برای موعظه در برابر جمعیت زیاد طراحی شده بودند، به طور ساده از
آجر ساخته شده بود، اما اکنون مملو از مقبره ها و نقاشی های باشکوه است. خود تیتیان در آنجا دفن شده است، اگرچه این نتیجه ناخواسته هرج و مرج طاعونی است که او را کشت، و یک بنای یادبود بزرگ قرن نوزدهمی که شامل نسخه ای نقش برجسته از "عروج حضرت مسیح" است، در آنجا قرار دارد. محراب بلند فاصله بسیار زیادی با شبستان دارد و نمای آن توسط یک دیوار سنگی پیچیده مخصوص گروه کر مربوط به سال ۱۴۷۵، با یک طاق گرد در مرکز و یک منبر در هر دو انتها، محدود شده است. بلافاصله پشت این دیوار، در حدود نیمی از عرض کلیسا، جایگاه گروه کر قرار دارد، با ردیف هایی از جایگاه های گروه کر که رو به روی هم قرار گرفته اند و یک تکیه گاه چوبی بلند. پس از این، یک ناحیه وسیع اما کم عمق قرار دارد که به داخل ایوان های عرضی، قبل از محراب در محراب، که بسیار عمیق است، می رسد. بالای گرد نقاشی به آن اجازه می دهد تا به طور مرتب توسط طاق دیوار گروه کر قاب گرفته شود، برای بیننده ای که در محور مرکزی کلیسا حتی در پشت شبستان ایستاده است، هرچند از آنجا کوچک به نظر می رسد. همچنین به دایره گرد نور آسمانی اجازه می دهد تا بالای ترکیب را بدون هیچ گوشه نامناسبی پر کند. محراب