Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کلر جولی لیلیان ویارت (متولد ۱۶ فوریه ۱۹۷۷) یک عصب شناس و بیولوژیست فرانسوی است که به مطالعه مدارهایی که کنترل حرکت را تنظیم می کنند، مشغول است. او نشان نشان ملی لیاقت را دریافت کرده است. دوران کودکی. ویارت در خانواده ای علمی به دنیا آمد. مادرش، فرانسوا بروشار-ویارت، یک فیزیکدان برجسته فرانسوی و استاد مؤسسه کوری است. پدرش، پیر-ژیل دو ژن، یک فیزیکدان برنده جایزه نوبل بود. با وجود غیبت عمده پدر در زندگی، ویارت و خواهران و برادرانش توسط مادرشان بزرگ شدند، هرچند کلر از پدرش به عنوان «ستونی که خانواده ما را به هم پیوسته نگه داشت» یاد می کند. تحصیلات. ویارت دردانشسرای عالی نرمال در پاریس تحصیل کرد. او سپس دکترای خود را در زیست فیزیک از دانشگاه لویی پاستور (که اکنون به دانشگاه استراسبورگ شناخته می شود) دریافت کرد و در سال ۲۰۰۳ آن را تکمیل نمود. ویارت در آزمایشگاه دیدیه شاتنه به تحقیق پرداخت و بر روی شبکه های کوچک با معماری کنترل شده تحقیق کرد. تحقیقات و حرفه. ویارت بین سال های ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۰ به مدت پنج سال پژوهش های پسادکتری خود را در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی انجام داد. او برای مدت یک سال در آزمایشگاه نوآم سوبل کار کر
د و اثرات ترکیبات موجود در ترشحات بدن بر حس بویایی را مورد بررسی قرار داد. سپس در آزمایشگاه یودی ایساکوف فعالیت کرد و از اپتوژنتیک — تنظیم فعالیت های عصبی با استفاده از نور — برای مطالعه کنترل رفتار در لاروهای گورخرماهی استفاده کرد. در سال ۲۰۱۱، ویارت آزمایشگاه خود را در مؤسسه مغز و نخاع (ICM) در پاریس راه اندازی کرد. او برای تحقیقات خود از منابع مالی بین المللی، از جمله شورای تحقیقات اروپا، برنامه علوم مرزی انسانی و مؤسسه ملی سلامت ایالات متحده، کمک مالی دریافت کرده است. تیم او بررسی می کند که چگونه مسیرهای نورو مدولاتوری در سیستم عصبی مرکزی (مغز و نخاع) بر حرکت و وضعیت بدن تأثیر می گذارند. آزمایشگاه او سه حوزه اصلی پژوهشی دارد: تأثیر نورو مدولاسیون و آزادسازی پپتیدها بر نورون های شبکه رتیکولواسپینال و نورون های در تماس با مایع مغزی نخاعی (CSF)؛ ارتباط بین CSF و شکل گیری محور بدن و اسکولیوز؛ و استراتژی های نوین برای درمان آسیب های نخاعی. ویارت در مصاحبه ای در سال ۲۰۱۵ توضیح داد که هدف او درک چگونگی فعال سازی مجدد مدارهای حرکتی در انسان هاست. آزمایشگاه ویارت به طور خاص بر نورون های مژک دار تمرکز دارد که با ما
یع مغزی نخاعی (CSF) در تماس هستند؛ این نورون ها هم سیگنال های مکانیکی و هم شیمیایی را ادغام می کنند و به مدارهای حرکتی نخاع پروژه دارند. در کنار مدارهای مغزی و واکنش ها، این نورون ها نمایانگر یک مدار سوم هستند که حرکت را تنظیم می کند. مورفولوژی و نشانگرهایی که این نورون ها بیان می کنند، در گورخرماهی کشف شده اند و در سایر جانوران از جمله موش ها و ماکاک ها نیز حفظ شده اند. ویارت در همکاری با دانشجوی دکترای سابق خود، اولیویه میرَت، نرم افزار زبرا زوم را برای تحلیل رفتار لاروهای گورخرماهی راه اندازی کرد. او در هیئت مشاوره مجله "زیست شناسی کنونی" فعالیت دارد، عضو هیئت مدیره شبکه برتری FENS-کاولی است، و در شورای علمی بنیاد تحقیقات پزشکی (FRM) نیز عضو است. در طول کرونا، ویارت با ماری-کلود پوتیه همکاری کرد تا آزمایشی غربالگری برای این ویروس با استفاده از نمونه های بزاق و خلط توسعه دهد. ارتباطات علمی و آموزش عمومی. در دوران دکتری، ویارت هر ماه دو بار کارگاه علمی برای کودکان در موزه اکسپلورادوم برگزار می کرد. پس از تکمیل دکتری، او یک سال در پروژه ترما در نپال و هند فعالیت کرد و با استفاده از آزمایش های عملی علوم را در
مدارس تبتی تدریس می کرد. این فعالیت با دریافت جایزه «دِفی ژِنوس» مورد تقدیر قرار گرفت. ویارت به همراه تیم خود در مؤسسه مغز و نخاع (ICM)، از لاروهای گورخرماهی برای آموزش اصول اولیه رشد به دانش آموزان ابتدایی و راهنمایی استفاده می کند.
سقط جنین در آذربایجان به درخواست شخص تا ۱۲ هفته بارداری قانونی است و در شرایط خاص بین ۱۲ تا ۲۸ هفته نیز مجاز است. قانون فعلی سقط جنین در آذربایجان بر اساس قانون سقط جنین اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۵۵ است، زمانی که آذربایجان یک جمهوری اتحاد شوروی بود (به عنوان جمهوری شوروی سوسیالیستی آذربایجان) و پس از استقلال آذربایجان در سال ۱۹۹۱ هیچ تغییری در این قانون صورت نگرفت. بین سال های ۱۹۶۵ تا ۱۹۸۷ نرخ سقط جنین بسیار بالا بود (بین ۲۰ تا ۲۸ درصد). پس از استقلال، نرخ سقط جنین تقریباً به نصف کاهش یافت و پس از سال ۲۰۰۰ بین ۱۲ تا ۱۴ درصد تثبیت شد. در سال ۲۰۱۴، ۱۳٫۸ درصد از بارداری ها در آذربایجان به سقط جنین ختم شد که کمی افزایش نسبت به کمترین میزان ثبت شده در سال ۲۰۰۵ (۱۲٫۱ درصد) داشت. تاریخچه. مانند تمام جمهوری های سابق اتحاد جماهیر شوروی، آذربایجان که پیش از سال ۱۹۹۲ به عنوان جمهوری شوروی سوسیالیستی آذربایجان شناخته می شد، تابع قوانین سقط جنین و مقررات اتحاد جماهیر شوروی بود. در نتیجه، رویه های سقط جنین در آذربایجان مشابه سایر مناطق اتحاد جماهیر شوروی بود. توضیحات زیر به وضعیت آذربایجان پیش از استقلال مربوط می شود. از
زمان استقلال تاکنون هیچ تغییری در قانون سقط جنین ایجاد نشده است. فرمان شوروی در ۲۷ ژوئن ۱۹۳۶ انجام سقط جنین را به جز در موارد خطر برای جان، تهدید جدی برای سلامت، یا وجود بیماری جدی که ممکن است از والدین به ارث برده شود، ممنوع کرد. سقط جنین باید در بیمارستان یا زایشگاه انجام می شد. پزشکانی که سقط جنین ناایمن را خارج از بیمارستان یا بدون وجود یکی از این شرایط انجام می دادند، به یک تا دو سال زندان محکوم می شدند. اگر سقط جنین در شرایط غیربهداشتی یا توسط فردی بدون آموزش پزشکی خاص انجام می شد، مجازات کمتر از سه سال زندان نبود. افرادی که زنی را به انجام سقط جنین ترغیب می کردند، به دو سال زندان محکوم می شدند. زن بارداری که سقط جنین انجام می داد، در صورت تکرار جرم به توبیخ و پرداخت جریمه ای تا ۳۰۰ روبل محکوم می شد. در فرمانی به تاریخ ۲۳ نوامبر ۱۹۵۵، دولت اتحاد جماهیر شوروی ممنوعیت کلی انجام سقط جنین که در فرمان سال ۱۹۳۶ ذکر شده بود را لغو کرد. مقررات دیگری که همچنین در سال ۱۹۵۵ صادر شد، مشخص کرد که سقط جنین در دوازده هفته اول بارداری، در صورتی که هیچ منع پزشکی وجود نداشته باشد، به صورت آزاد انجام شود و پس از این مدت
زمانی، هنگامی که ادامه بارداری و تولد به مادر آسیب می رساند (تفسیر شامل نقص جنین)، مجاز بود. سقط جنین باید توسط پزشک و در بیمارستان انجام می شد و مگر اینکه سلامت مادر در خطر باشد، هزینه ای نیز دریافت می شد. افرادی که سقط جنین غیرقانونی انجام می دادند، مشمول مجازات های کیفری طبق قوانین کیفری مانند قانون کیفری شوروی بودند. به عنوان مثال، اگر سقط جنین در بیمارستان انجام نمی شد، مجازات تا یک سال زندان می توانست اعمال شود، و اگر توسط فردی بدون مدرک پزشکی پیشرفته انجام می شد، مجازات تا دو سال زندان امکان پذیر بود. در موارد تکرار جرم یا مرگ یا آسیب جدی به زن باردار، مجازات سنگین تری تا هشت سال زندان قابل اعمال بود. زنانی که تحت سقط جنین غیرقانونی قرار می گرفتند، مجازات نمی شدند. با وجود تصویب فرمان و مقررات سال ۱۹۵۵، مشکل سقط جنین های غیرقانونی در اتحاد جماهیر شوروی سابق به طور کامل حل نشد. این مشکل تا حدی به رویکرد متناقض دولت نسبت به پیشگیری از بارداری بازمی گشت. گرچه دولت گاهی حمایت خود را از پیشگیری از بارداری نشان می داد، اما اقدامات کافی برای در دسترس قرار دادن این روش ها انجام نمی شد. به طور خاص، در سال ۱۹۷۴،
استفاده گسترده از قرص های ضدبارداری عملاً ممنوع شد. همچنین، در برخی دوره ها، بازگشت به سیاست های تشویق به فرزندآوری موجب نگرش منفی به سقط جنین گردید. نتیجهٔ این عوامل، وابستگی گسترده به سقط جنین به عنوان روش اصلی برنامه ریزی خانواده بود. دولت، نگران از نرخ بالای سقط جنین های غیرقانونی، در سال ۱۹۸۲ فرمانی صادر کرد که سقط جنین را به دلایل پزشکی تا هفته بیست وهشتم بارداری مجاز می دانست. در ادامه، دولت دایره شرایط مجاز برای سقط جنین قانونی را گسترش داد و در ۳۱ دسامبر ۱۹۸۷ فرمانی دیگر صادر کرد که طی آن، دلایل گسترده ای از جمله موارد غیرپزشکی برای انجام سقط جنین به درخواست تا هفته بیست وهشتم بارداری معرفی شد. این دلایل شامل موارد زیر بود: مرگ شوهر در دوران بارداری، حبس زن باردار یا همسرش، محرومیت از حقوق مادری، تعدد زایمان (بیش از پنج فرزند)، طلاق در دوران بارداری، بارداری ناشی از تجاوز، و وجود ناتوانی در یکی از کودکان خانواده. علاوه بر این، این فرمان مقرر کرد که با تأیید کمیسیونی ویژه، امکان سقط جنین بر اساس دلایل دیگر نیز وجود داشته باشد. این گسترش دلایل مجاز برای سقط جنین پس از دوازده هفته اول بارداری، همراه با
نگرش دوگانه دولت نسبت به پیشگیری از بارداری، منجر به افزایش چشمگیر تعداد سقط جنین های رسمی گزارش شده شد. عوامل دیگری که به نرخ بالای سقط جنین کمک کردند، شامل کمبود روش های پیشگیری از بارداری مدرن با کیفیت بالا و اتکا به روش های سنتی کم اعتماد، فقدان آگاهی زوج ها از روش های پیشگیری و پیامدهای زیان بار سلامتی ناشی از سقط جنین های مکرر، و نبود آموزش کافی برای پزشکان، پرستاران، معلمان و متخصصان دیگر بود. در سال ۱۹۸۹، دسترسی به کاندوم در کل اتحاد جماهیر شوروی تنها ۱۱ درصد از تقاضا را پوشش می داد؛ دستگاه داخل رحمی (IUD) ۳۰ درصد، و قرص های ضدبارداری تنها ۲ درصد را تأمین می کرد. داده های بررسی نمونه ای سال ۱۹۹۰ دربارهٔ استفاده از روش های پیشگیری نشان می دهد که در آذربایجان، تنها ۶٫۵ درصد از کل زنان ۱۵ تا ۴۹ ساله به طور منظم از روش های پیشگیری استفاده می کردند، ۱۰٫۱ درصد گاهی از روش های پیشگیری استفاده می کردند، ۴۱٫۹ درصد از هیچ روشی استفاده نمی کردند و ۳۵٫۳ درصد هیچ اطلاعی از پیشگیری از بارداری نداشتند.
جین استراون (; – ) پرسنل نظامی و هوانورد زن اهل ایالات متحده آمریکا بود که به دلیل مشارکتش در سازمان زنان خلبان خدمات نیروی هوایی از سال ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۴ شناخته شده بود. او در طول زندگی خود در عرصه هوانوردی فعال بود و در هیئت هوانوردی غیرنظامی خدمت کرد. او کاپیتان رزرو در نیروی هوایی بود. کودکی. جین سینسل استراون در ۲۴ اوت ۱۹۱۳ در واشینگتن دی سی به دنیا آمد. در سن دو سالگی، مادر استراون درگذشت و چارلز ویلیام سینسل برای بزرگ کردن خانواده، که شامل او و دو برادر بزرگترش بود، تنها ماند. تمام دوران کودکی او در واشینگتن دی سی سپری شد. علاقه او به پرواز پس از آشنایی با همسر آینده اش، آل استراون ، شکل گرفت، اما به غیر از همسرش، باقی اعضای خانواده موافق او نبودند: «خانواده فقط فکر می کردند من کمی دیوانه هستم. آنها فکر نمی کردند این ایده خوبی باشد.» تحصیلات. استراون فارغ التحصیل دبیرستان مرکزی بود و در اوایل بیست سالگی بود که پرواز با اولین هواپیمای خود را در فرودگاه کوئینز چپل در هایتسویل، مریلند آموخت. استراون سپس در سال ۱۹۳۸ گواهینامه خلبانی خود را گرفت و بعداً به گروه پرواز زنان در واشینگتن دی سی، معروف به گروه نود و ن
ه، پیوست. در سال ۱۹۴۲ از استراون و اعضای نود و نه خواسته شد که به کلاس خلبانان خدمات نیروی هوایی زنان (WASP) در هیوستون، تگزاس بپیوندند.[۲] پس از تکمیل دوره آموزشی، استراون از این کلاس در ۲۴ آوریل ۱۹۴۳ فارغ التحصیل شد. سپس به اولین پایگاه هوایی خود، خواپیمایی ارتش در نیوکسل واقع در ویلمینگتون، دلاور فرستاده شد، جایی که تا زمانی که خدمات نیروی هوایی زنان در ۲۰ دسامبر ۱۹۴۴ منحل شد، در آنجا باقی ماند. خدمت نظامی. عشق استراون به پرواز زمانی آغاز شد که او و همسرش یک هواپیما خریدند. قبل از اینکه آن دو هواپیما را بخرند، جین نگران بود. او می خواست پول آن را پس انداز کند زیرا کشور در رکود بود، اما در نهایت تسلیم این ایده شد. جین یاد گرفت که چگونه با یک هواپیمای ۴۰ اسب بخاری به نام سیلور بیوتی پرواز کند. او در فرودگاه کوئین چپل آموزش پرواز دید. در سال ۱۹۳۸ جین گواهینامه پرواز خود را دریافت کرد. استراون به "نود و نه"، یک گروه متشکل از زنان خلبان در واشینگتن پیوست. کمی بعد، ژاکلین کاکرن اعضای نود و نه را به یک کوکتل مهمانی در هتل می فلاور دعوت کرد. جکی از زنان پرسید که آیا حاضرند برای کشورشان پرواز کنند؟ همه زنها موافق ب
ودند. حدود یک ماه بعد، استراوگان با هتل رایس در هیوستون، تگزاس تماس گرفت. استراون فکر می کرد یکی از دخترها دارد با او شوخی می کند. مری لو نیل با استراون تماس گرفت و از او پرسید که آیا او می رود؟ استراون به مری لو گفت که او نمی خواهد به آنجا برود زیرا به تازگی یک موقعیت مدیر فروش در شرکت مهندسی و تحقیقات به او اختصاص داده شده است. سپس شوهر استراون تصمیم گرفت که به عنوان خلبان خدمات داوطلب شود و به او گفت که ممکن است در خارج از کشور مستقر شود؛ بنابراین، استراون در نهایت تصمیم گرفت در جلسه هیوستون شرکت کند. مرگ. استراون در ۱۲ مارس ۲۰۰۷ در سن ۹۳ سالگی درگذشت. او در مرکز پرستاری و توانبخشی برلین در مریلند زندگی می کرد. همسرش، آلفرد استراون، و نوه اش، اسکات استراون، پیش از او به ترتیب در سال های ۱۹۸۱ و ۲۰۰۳ درگذشتند. از او دو پسر به نام های جان و چارلز استراون، سه نوه به نام های جیسون، ارین و پیج استراون و یک نتیجه به نام جکسون استراون به یادگار مانده است. مراسم او در ۲۴ مارس خاکسپاری در جزیره فنویک برگزار شد، کلیسایی که او در حین زندگی در آن حضور میافت. آنها همچنین با تشریفات کامل نظامی به او احترام گذاشتند.
ماریا د لاس مرسدس منافرا رودریگز (زاده ۲۰ ژوئن ۱۹۴۳) یک کارآفرین اروگوئه ای است که از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۵ به عنوان بانوی اول اروگوئه در کنار همسرش، خورخه باتله، رئیس جمهور وقت اروگوئه، خدمت کرد. او همچنین رئیس سازمان تودوس پور است. زندگی. مرسدس منافرا در خانواده ای تحصیل کرده متولد شد. پدرش یک شیمیدان دارویی و مدیر داروخانه زنجیره ای منافرا در پونتا دل استه بود که همچنان در مالکیت خانواده قرار دارد. مادرش، مرسدس رودریگز، نیز شیمیدان دارویی بود و به عنوان آکادمیک در دانشکده شیمی دانشگاه جمهوری فعالیت داشت. مرسدس تحصیلات ابتدایی و متوسطه خود را در مدرسه ملی خوزه پدرو وارلا گذراند. او مدرک لیسانس حقوق خود را دریافت کرد و در دانشکده حقوق و علوم اجتماعی دانشگاه جمهوری تحصیل کرد. او به زبان های انگلیسی، فرانسوی و ایتالیایی تسلط دارد. از ازدواج اول خود، دختری به نام ماریا پائولا دارد. در سال ۱۹۷۷، او شرکت صادراتی خود را در صنعت دست باف تأسیس کرد و در ۱۹۸۹ با خورخه باتله ازدواج کرد. در آن زمان، باتله سناتور جمهوری بود و یک دهه بعد، به ریاست جمهوری رسید. در ۱۹۹۵، منافرا به عنوان رئیس مرکزگاردل، که برای توانبخشی و تفریح ا
فراد دارای معلولیت فعالیت می کرد، منصوب شد و تا سال ۲۰۰۰ در این سمت باقی ماند. مرسدس منافرا در طول فعالیت های اجتماعی و بشردوستانه خود جوایز متعددی دریافت کرده است: ۱۹۹۹: دریافت جایزه آرتیگاس برای زنان اروگوئه ای به دلیل فعالیت هایش در جهت به رسمیت شناختن حقوق زنان. ۲۰۰۰: دریافت جایزه زنان کارآفرین از انجمن ایبرو-آمریکایی زنان کارآفرین. ۲۰۰۱: دریافت جایزه زن سال ۲۰۰۱ از روزنامه نگاران اروگوئه، به پاس خدماتش به زنان اروگوئه. ۲۰۰۱: دریافت جایزه از سازمان بین المللی سوکا گاکای ژاپن به عنوان نماینده زنان جهان در میان ۱۶۵ کشور عضو این سازمان. ۲۰۰۵: پس از پایان دوره بانوی اولی، او به ریاست سازمان (همه برای اروگوئه) ادامه داد. ۲۰۰۶: دریافت جایزه زن سال ۲۰۰۵ از سوی سازمان بین المللی زونتا در مراسمی در پونتا دل آسته. ۲۰۰۱: دریافت جایزه زنان داوطلب اجتماعی از سوی سازمان صدای همبستگی، در راستای سال بین المللی داوطلبان. مرسدس منافرا سازمان غیرانتفاعی تودوس پور را تأسیس و رهبری کرد که در حوزه های زیر فعالیت دارد: Made Here (حمایت از تولیدات محلی)، Scholastic Smiles (حمایت از آموزش و دانش آموزان)، The Creole Table (برنامه
های تغذیه و حمایت غذایی)، Musical Journey (ترویج آموزش موسیقی)، Different Capacities (حمایت از افراد دارای معلولیت)، United Hands (برنامه های داوطلبانه اجتماعی)، Computers for More Schools (تأمین تجهیزات رایانه ای برای مدارس محروم) در ۱ مارس ۲۰۰۵ دوره او به عنوان بانوی اول به پایان رسید. با این حال او به عنوان رئیس تودوس پور اروگوئه در این سمت باقی ماند. مالاندو یکی از اعضای سازمان بین المللی زونتا پونتا دل آسته در ۸ مارس ۲۰۰۶، به مناسبت روز جهانی زن، در هتل جین کلور در پونتا دل آسته، به مرسدس منافرا عنوان زن سال ۲۰۰۵ را اعطا کرد. همسرش، خورخه باتله، در ۲۴ اکتبر ۲۰۱۶ درگذشت.
لَبیبه میخائیل صَوایا (۱۸۷۶ – ۱۹۱۶) نویسنده، روزنامه نگار، شاعر و آموزگار عثمانی لبنانی بود. در طرابلس زاده و بزرگ شد. تحصیلات خود را در مدرسهٔ آمریکایی آنجا فرا گرفت و در سال ۱۸۹۲ از آن فارغ التحصیل شد. چند سال در مدرسهٔ آمریکایی به عنوان معلم کار کرد، اما کار خود را به عنوان مدیر مدرسهٔ ملی در حمص به پایان رساند و سپس خود را وقف خلاقیت ادبی کرد. به نویسندگی، ادبیات و خطابت روی آورد. در تأسیس انجمن خیریهٔ زنان در طرابلس مشارکت داشت و سپس به عنوان رئیس آن انتخاب شد. صوایا در انتشار شعر و مقالات خود در برخی از روزنامه ها و مجلات زمان خود فعال بود و با شعر و سخنرانی خود که در مناسبت های مختلف ایراد می کرد، در مجامع فرهنگی بسیاری شرکت داشت.او را یکی از پیشگامان عرصهٔ نهضت عربی زنان در زمینه های ادبیات و آموزش در ربع پایانی قرن نوزدهم و ربع اول قرن بیستم می دانند. زندگی و پیشه. لبیبه بنت میخائیل بن جرجس صوایا در سال ۱۸۷۶ در شهر طرابلس، سنجق طرابلس، ولایت بیروت، امپراتوری عثمانی، به دنیا آمد. در مدرسهٔ عالیهٔ دخترانهٔ آمریکایی، یکی از مدارس مبلغان، تحصیل کرد. در سال ۱۸۹۲ فارغ التحصیل شد.در جشن فارغ التحصیلی شعری خ
واند که در مجلهٔ «الآثار» چاپ شد، مجله ای که توسط عیسی اسکندر المعلوف در سال ۱۹۱۴ شروع به انتشار شد. او پنج سال به عنوان معلم در همان مدرسه کار کرد. به حمص نقل مکان کرد و در مدارس دخترانه و پسرانهٔ روسی تدریس می کرد و در طول جنگ جهانی اول به دلیل تعطیلی مدارس به برخی از دانش آموزان دختر درس خصوصی داد.سپس به عنوان مدیر یک بیمارستان منصوب شد. به روزنامه نگاری درآمد و برای چندین روزنامه نوشت، مانند: «المورد الصافی»، «لسان الاتحاد» صوایا که روزنامه نگار و خطیب بود، سخنرانی های زیادی در انجمن های ادبی و خیریه ایراد کرد و مقالات و تحقیقات بسیاری را در روزنامه ها و مجلاتی مانند مجله «المباحث» از جرجی و ساموئل ینی در طرابلس، مجلهٔ «المورد الصافی» از جرجیس و انیس الخوری در بیروت ومجلهٔ «لسان الحال» و غیره. در انجمن های ادبی و آموزشی فعالیت های برجسته ای داشت. همچنین در زمینهٔ اجتماعی خیریه کار کرد و رئیس انجمن حامی یتیمان در طرابلس شد، که در زمان پاتریارک گریگوری حداد تأسیس شد. او همچنین عضو انجمن دختران شهادت و انجمن مادران بود و به عنوان خبرنگار انجمن تهذیب الشعله انتخاب شد. وی در انتشار شعر و مقالات خود در برخی از
روزنامه ها و مجلات زمان خود فعال بود. با شعر و سخنرانی خود که در مناسبت های گوناگون ایراد می کرد، در مجامع فرهنگی بسیاری شرکت می کرد که برخی از آنها در مجلهٔ «المباحث» طرابلس، متعلق به جرجی و ساموئل ینی در طرابلس به چاپ می رسید.در دنیای شعر، دیوانی از خود برجای نگذاشت، اما اشعار و قطعاتی دارد که در کتاب هایی آمده است، مانند: «زندگی نامهٔ دانشمندان و نویسندگان طرابلس» نوشتهٔ عبدالله حبیب نوفل چاپ ۱۹۸۴ و کتاب «عالمان و شاعران طرابلس در آخرین قرن عثمانی» از محمود سلیمان، ۲۰۰۴. صوایا بیشتر عمر را خود در دو ولایت بیروت و سوریهٔ عثمانی گذارند. در سال ۱۹۰۹ رمان تاریخی «زیبای تسالونیک» در بیروت چاپ کرد که قصهٔ تاریخ انقلاب دستوری عثمانی را بیان می کند. از انگلیسی رمان «محبت پاک» ترجمه کرد و به صورت پیاپی در روزنامهٔ «دلیل حمص» در سال ۱۹۱۳ منتشر کرد. او در مناسبت های گوناگون چندین خطبه ایراد کرد که برخی از آن ها در مجلهٔ «المباحِث» به نشر رسید مانند خطبه های «برای بنفشه» و «حُسبان بالاِحسان». همچنین «زنبق» و «گل رز» از آثار اوست. در معجم البابطین آمده است که بیشتر اشعار او، گزیده هایی برجامانده است که بر وزن و قافیه س
روده شده است، به عنوان مثال: تبریک عروسی خواهرش و استقبال از یک اسقف در انجمنش؛ همچنین شعری شامل توصیف لباس عربی و ترجیح آن بر لباس غربی. معجم البابطین ادامه می دهد: «شعر او گرایشی به نو شدن دارد، زیرا زبان و معانی آن با ماهیت دوران او همخوانی دارد. به گرایشی موعظه ای و اصلاح طلبانه پایبند است که بازتاب قدردانی او از ارزش های اجتماعی و اخلاقی و پیروزی او بر سنت های عربی و میراث فرهنگی است. ویژگی زبان او سیالیت و انعطاف در تجسم معانی آن است. تصاویر جزئی او با ساختار ساده و شفافیت مشخص می شود.» عیسی فتوح که او را اول رمان نویس زن می داند، دربارهٔ او گفته است: «از ویژگی های نوشته های او سبک خوب و قضاوت سالم بود و شعر او با تخیل بالدار آراسته بود.» صوایا در سال های آخر عمر، مدیریت یکی از مدارس ملی در حمص را بر عهده گرفت. سپس او خود را وقف خلاقیت ادبی کرد. صوایا در حمص، سنجق حما، ولایت سوریه، امپراتوری عثمانی، در سال ۱۹۱۶ درگذشت. زندگی شخصی. او با تاجری به نام سلیم صَدَقَه طرابلسی ازدواج کرد. از او یک دختر داشت، به نام کیتی. آثار. او اشعار پراکنده ای دارد که او در چند نوبت سروده است، اما در مجموعه ای جمع آوری نشده
است. علاوه بر سخنرانی ها و مقالات دیگری که در مجلات و روزنامه های دیگر به چاپ رسانده است، آثار برجستهٔ او عبارت اند از:
اسامه الرفاعی (زاده ۱۹۴۴م دمشق) عالم و فقیه شافعی مذهب، مفتی اعظم سوریه و رییس شورای عالی افتاء در سوریه. زندگی و تحصیلات. اسامه الرفاعی در سال ۱۹۴۴م در دمشق به دنیا آمد. الرفاعی تحصیلات ابتدایی و متوسطه خود را در دمشق گذراند. وی دارای لیسانس زبان و ادبیات عرب از دانشگاه دمشق است. الرفاعی فرزند عبدالکریم الرفاعی بنیانگذار «جماعة زید» در دمشق است. اسامه الرفاعی علوم عقلی و نقلی را نزد پدرش و جمعی از علمای دمشق از جمله ابراهیم الغلایینی، عبدالغنی الدقر، خالد الجباوی و احمد الشامی آموخته است. اسامه الرفاعی در ۲۹ مارس ۲۰۲۵ از طرف احمد الشرع معروف به ابومحمد الجولانی رییس دولت انتقالی سوریه به عنوان مفتی اعظم جمهوری عربی سوریه و رییس شورای عالی افتاء منصوب گردید.
مری کورتانی (؛ زادهٔ) یک کهنه سرباز ارتش ایالات متحده است که بیشتر به دلیل تأسیس سازمان غیرانتفاعی خود "عملیات آزادی پنجه ها" شناخته شده است. نمای کلی. مری کورتانی، اهل کالیفرنیا، از دبیرستان سوکل فارغ التحصیل شد و سپس به عنوان اولین شغل خود در یک مرکز ام پی کی۹ در سال ۱۹۷۵ وارد ارتش ایالات متحده شد. کار او در آموزش سگ ها در ارتش برای جستجوی مواد مخدر و مواد منفجره به عنوان پایه ای برای دانش او بود، زمانی که او در نهایت اشتیاق خود را در کار با سربازان کهنه کار یافت تا سگ های خود را به درستی آموزش دهند تا به سگ های خدماتی برای نیازهای مختلف تبدیل شوند. در حال حاضر، کورتانی ۶۳ ساله است و در سن مارتین، کالیفرنیا در منطقه گیلروی زندگی می کند. مری کورتانی به عنوان تک فرزند در یک خانواده آشفته در سانتا کروز، کالیفرنیا بزرگ شد، تا اینکه در سن ۱۴ سالگی به مکانی بهتر منتقل شد. کورتانی از دبیرستان سوکل فارغ التحصیل شد و سپس به عنوان اولین شغل خود در ارتش ثبت نام کرد و در سال ۱۹۷۵ در مرکز MP K9 کار کرد. در ارتش، کورتانی هم به عنوان استاد ارتش به عنوان مربی آموزش سگ ها و هم به عنوان ارزیاب برای باشگاه لانه آمریکا (AKC) گ
واهینامه دریافت کرد. در طول این مدت، او عمدتاً در آموزش سگ های نظامی برای جستجوی مواد مخدر و مواد منفجره مختلف، و همچنین در آموزش سربازان برای برخورد صحیح با آنها کار می کرد. مری کورتانی یکی از آخرین نیروهای ارتش زنان (WAC) و کهنه سرباز دوران جنگ ویتنام بود. به مدت ۹ سال، کورتانی در ارتش خدمت کرد و به طور تمام وقت به آموزش سگ های نظامی پرداخت تا اینکه در سال ۱۹۸۴، ارتش را ترک کرد تا «زندگی غیرنظامی» بیشتری داشته باشد و تصمیم گرفت مدرسه آموزش سگ خود را باز کند. کورتانی بعد از ترک ارتش مدتی با افسردگی دست و پنجه نرم کرد. این کار او با سگ ها بود که او را دوباره امیدوار کرد. در سال ۲۰۰۷، کورتانی یک تجارت تمام وقت آموزش سگ را راه اندازی کرد و یک مربی تمام وقت سگ شد. اگرچه کورتانی کار با سگ ها را در ارتش آغاز کرد، اما در طول زندگی خود همیشه با سگ ها در تعامل بوده است. کورتانی وقتی که بزرگ می شد، سگ های زیادی داشت، بسیاری از آنها ولگردهایی بودند که او پیدا کرد و تصمیم گرفت به خانه بیاورد، به ویژه یکی از آنها یک گلدن رتریور به نام تامی بود. به نظر می رسید که او همیشه برای کار با سگ ها و کمک به آن ها شور و شوق داشت، ا
ما تنها زمانی که ارتش را ترک کرد، اشتیاق واقعی خود را پیدا کرد. میراث. میراث مری کورتانی احتمالاً در ارتش آغاز شد. در سال ۲۰۰۹ بود که او رسماً تصمیم گرفت کمک به کهنه سربازان را برای آموزش سگ های خدماتی خود برای کمک به آنها در زمینه نیازهای مختلف فیزیکی، عصبی، حرکتی و روانی، مانند اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) آغاز کند. در سال ۲۰۰۹، کورتانی یک تماس تلفنی از یک تفنگدار سابق دریافت کرد که ادعا می کرد بیش از یک سال است که منتظر دریافت یک سگ خدماتی بوده و در نهایت تصمیم گرفت که امور را به دست خود بگیرد. آنها توله سگ روتوایلر خود را پذیرفته بودند و با کورتانی تماس گرفتند به این امید که او بتواند با او همکاری کند تا خودش این سگ را تربیت کند. این جرقه ای بود که سرانجام کورتانی را قانع کرد تا سازمان «عملیات آزادی پنجه ها» را تأسیس کند. "عملیات آزادی پنجه ها" نام سازمان غیرانتفاعی کورتانی است که در سال ۲۰۱۰ به امید همکاری با کهنه سربازان برای آموزش سگ های خدماتی خود راه اندازی شد.
یک اقتباس انیمه ژاپنی از مجموعه داستان های "کتاب جنگل" اثر رودیارد کیپلینگ است. این مجموعه در ۵۲ قسمت در سال ۱۹۸۹ پخش شد. این مجموعه که در حقیقت ترکیبی از داستان های اصلی موگلی و نسخه والت دیزنی می باشد، در کشورهای مختلف در سراسر جهان پخش شد و مورد استقبال بین المللی قرار گرفت؛ به ویژه در هند که آهنگ آغازینش با عنوان «بحث در جنگل در جریان است» از اشعار گلزار برگرفته شده بود و میان مردم هند بسیار محبوب شد. نسخه ای از این آهنگ بعداً برای انتشار هندی "کتاب جنگل" (۲۰۱۶) از دیزنی استفاده شد.
شِر هایت (؛ ؛ – ) مؤلف و متخصص مطالعات جنسیت اهل آلمان بود. او یک مربی آموزش مسائل جنسی و همچنین یک فمینیست آلمانی بود که در ایالات متحده آمریکا زاده شده بود اما تابعیت آمریکایی خود را رها کرد. کارهای سکس شناسی او عمدتاً بر روی تمایلات جنسی زنانه متمرکز بود. هایت بر اساس مطالعات بیولوژیکی جنسی که توسط مسترز و جانسون و آلفرد کینزی انجام شده بود، پژوهش و کارهای آنان را تکمیل کرد و مؤلف "گزارش هایت: مطالعه ای ملی دربارهٔ جنسیت زنانه" بود. او همچنین به آثار نظری، سیاسی و روان شناسی مربوط به جنبش فمینیستی دهه ۱۹۷۰، مانند مقاله "افسانه ارگاسم واژنی" نوشته «آن کودت» اشاره کرد. او در سال ۱۹۹۵ تابعیت ایالات متحده را رها کرده و تابعیت آلمان را پذیرفت. زندگی اولیه، تحصیلات و حرفه. به گفته کاترین کی. سیلی، هایت با نام شِرلی دیانا گرگوری در سنت جوزف، میزوری به دنیا آمد و والدینش، پال و شرلی هرت گرگوری نام داشتند. اندکی پس از پایان جنگ جهانی دوم والدین او از یکدیگر جدا شدند. زمانی که مادرش دوباره ازدواج کرد، نام خانوادگی خود را از همسر ناتنی اش، ریچاردهایت گرفت. به گفته دوستش، جوانا بریسکو، هایت هرگز پدرش را نشناخته بود و
دو بار توسط مادرش رها شده بود؛ پدربزرگ و مادربزرگش او را بزرگ کردند تا زمانی که آن ها هم از هم جدا شدند و سپس او برای پرورش به خانهٔ یکی از عمه ها فرستاده شد. هایْت از دبیرستان سی بریز در دیتونا بیچ، فلوریدا فارغ التحصیل شد. پس از دریافت مدرک کارشناسی ارشد در رشته تاریخ از دانشگاه فلوریدا در سال ۱۹۶۷، به نیویورک نقل مکان کرد و در دانشگاه کلمبیا ثبت نام کرد تا در مقطع دکترای تاریخ اجتماعی ادامه تحصیل دهد. هایت گفته بود که دلیل عدم تکمیل این دوره، محافظه کارانه بودن دانشگاه کلمبیا در آن زمان بود. او در حین تحصیل در دانشگاه کلمبیا برای مجله پلی بوی ثبت نام کرده و در آن عکس های برهنه گرفت. در دهه ۱۹۷۰، بخشی از تحقیقات خود را هنگامی که در سازمان ملی زنان بود انجام داد. معروف ترین اثر او، "گزارش هایت: مطالعه ای ملی دربارهٔ جنسیت زنانه" در سال ۱۹۷۶ منتشر شد. در سال ۱۹۸۸، او در نسخهٔ طولانی برنامه گفتگومحور تلویزیونی بریتانیایی «آفتر دارک» همراه با جیمز دیردن، مری وایت هاوس، جوآن ویندام و نعیم عطالله شرکت کرد. در سال ۱۹۸۹، جوانا بریسکو که بعدها به یکی از دوستان نزدیک او تبدیل شد مصاحبه ای با او در لندن انجام داد و در