Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
عشق آسمان زمین"" مجموعه تلویزیونی در ژانر درام ساخت ترکیه است که توسط Avşar Film تولید و بین سال های ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۳ از شبکه فاکس پخش شد. در این سریال که پخش آن از ۹ اوت ۲۰۱۰ آغاز شد، بوراک حقی، ملیسا آصلی پاموک و تووانا ترکای در آن حضور دارند. رابطه عاشقانه بازیگران پیشین این مجموعه، بیرجه آکالای و مراد اونالمیش که از سر صحنه سریال شروع شده بود، با ازدواج به پایان رسید. این زوج پس از مدتی تصمیم به جدایی گرفتند اما بعداً آشتی کردند. فصل دوم مجموعه تلویزیونیسلن سویدر بازیگر نقش اول زن فصل بیستم برای دومین بار در تاریخ سریال های ترکی با شخصیت خود در سریال Yer Gök Aşk به سریال دیگری از همین کمپانی سازنده "یعنی عمر گل لاله" منتقل شد. مراد اونالمیش بازیگر نقش اول سریال 3. او در طول فصل سریال را ترک کرد و دوباره در سریال "بابالار و سونلاتلاری" نقش اول را بازی کرد. به همین ترتیب، همسر سابق او بیرجه آکالای پس از بازی در چند قسمت از سریال، سریال را ترک کرد. در طول فصل سوم، بازیگران جدید و شخصیت های جدید به سریال آمدند. دو نفر از آنها ملیسا آصلی پاموک و بوراک حقی هستند. این سریال متشکل از ۳ فصل در صد و بیست و دومین قسمت خ
ود در ۲۷ می ۲۰۱۳ منتشر شد. با یک قسمت پایانی به پایان رسید. خلاصه داستان. موضوع سریال 1 است. این فصل در اورگوپ، در عمارت Hancıoğlu اتفاق می افتد. داستان درباره عشق دو خواهر، هاوا و توپراک به یوسف هانجی اوغلو، ثروتمندترین مرد منطقه و دسیسه های هاوا است که می خواهد او را به دست آورد. با توجه به جدایی هایی که در سریال وجود دارد، تغییرات مداومی در فیلمنامه ایجاد شده است. 2. این فصل در مورد ازدواج توپراک با شخصیت Çinar در سریال تلویزیونی "Lale Devri" و رفتن به استانبول و نبرد Havva با Bade ( Tuvana Türkay )، زن دیگری عاشق یوسف است. 3. با مرگ شخصیت یوسف در فصل، داستان سریال با شخصیت های جدید دوباره تغییر کرد.
لس آنجلس سالسا یک تیم فوتبال آمریکایی مستقر در لس آنجلس بود که در لیگ فوتبال حرفه ای آمریکا (ای پی اس ال) و لیگ حرفه ای یواس آی اس ال بازی می کرد. این باشگاه از سال ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۴ در محوطه دانشگاه ایالتی کالیفرنیا در فولرتون در ورزشگاه تیتان در اورنج کانتی، کالیفرنیا، بازی کرد. آنها همچنین بازی های خانگی خود را در ورزشگاه وینگارت در محوطه کالج شرقی لس آنجلس در مونتری پارک، کالیفرنیا، در سال ۱۹۹۴ انجام دادند. این باشگاه که در سال ۱۹۹۲ تأسیس شد، متعلق به چشم پزشک ویلیام د لا پنا بود و در سال ۱۹۹۳ به عنوان یک تیم گسترش دهنده وارد ای پی اس ال شد. آنها میزبان مسابقات قهرمانی ای پی اس ال بودند که به کلرادو فاکس باختند. سالسا در جام قهرمانان کونکاکاف ۱۹۹۴ بازی کرد و در مرحله دوم حذف شد. این تیم در ژانویه ۱۹۹۵ ای پی اس ال را ترک کرد، پس از اینکه برنامه های بازی در لیگ برتر مکزیک به دلیل مخالفت کونکاکاف از هم پاشید. سالسا برای یک فصل در لیگ حرفه ای یواس آی اس ال بازی کرد تا اینکه در سال ۱۹۹۶ منحل شد.
ریور پلاته آروبا که همچنین به عنوان ریور پلاته، یا به سادگی ریور نیز شناخته می شود، یک باشگاه فوتبال آروبایی است که در مادیکی، اورنجستاد واقع شده است. این تیم در ۱ فوریه ۱۹۵۳ تاسیس شد. آنها در حال حاضر در دسته اول آروبا بازی می کنند.
مدیریت درمان. سرطان های بخش برون ریز. یکی از ارزیابی مهمی که پس از تشخیص بیماری انجام می شود آن است که آیا برداشتن تومور با جراحی امکان پذیر است یا خیر (به مرحله بندی مراجعه کنید)، زیرا جراحی تنها راه درمان سرطان لوزالمعده است. اینکه آیا می توان تومور را برداشت یا نه بستگی به میزان گسترش سرطان دارد. محل دقیق تومور نیز عامل مهمی است و سی تی اسکن می تواند نشان دهد که پیوستگی یا نزدیکی تومور با رگ های خونی اصلی که از نزدیک لوزالمعده عبور می کنند، چگونه است. سلامت عمومی فرد نیز باید مورد ارزیابی قرار گیرد، اگرچه سن به خودی خود مانعی برای جراحی نیست. شیمی درمانی و تا حدی پرتودرمانی احتمالاً برای بیشتر مبتلایان پیشنهاد می شود، صرف نظر از اینکه جراحی امکان پذیر باشد یا خیر. متخصصان توصیه می کنند که مدیریت سرطان لوزالمعده باید با همکاری نزدیک یک تیم چندرشته ای شامل متخصصان در چندین حوزهٔ سرطان شناسی باشد و بنابراین بهتر است در مراکز بزرگتر و مجهزتر انجام شود. جراحی. جراحی با هدف درمان قطعی فقط در حدود یک پنجم (۲۰٪) موارد تازه تشخیص داده شده امکان پذیر است. اگرچه سی تی اسکن جهت تصمیم گیری برای جراحی کمک کننده است، اما
در عمل، تشخیص اینکه آیا تومور را می توان به طور کامل برداشت («قابلیت برداشتن» آن) دشوار است، و ممکن است تنها در طی عمل جراحی مشخص شود که حذف موفقیت آمیز تومور بدون آسیب رساندن به سایر بافت های حیاتی امکان پذیر نیست. اینکه برداشتن تومور با جراحی شدنی است یا خیر به عوامل مختلفی بستگی دارد، از جمله میزان دقیق مجاورت آناتومیکی موضعی تومور، یا درگیری عروق خونی وریدی یا شریانی و همچنین مهارت جراح و در نظر گرفتن دقیق میزان و چگونگی بهبودی پس از عمل و دوران نقاهت. سنِ فرد به خودی خود، دلیلی برای جراحی نکردن نیست، اما وضعیت کلی عملکرد بیمار باید برای یک چنین جراحی سنگینی مناسب باشد. یکی از ویژگی های خاصی که ارزیابی می شود، وجودِ یک لایه شفاف یا صفحه ای از چربی است که مانعی بین تومور و عروق ایجاد می کند که اگر وجود داشته باشد دلگرم کننده است و اگر موجود نباشد، وضعیتی ناامیدکننده است. به طور سنتی، ارزیابی نزدیکی تومور به رگ های وریدی یا شریانی اصلی، بر حسب «میزان مجاورت» (طبق تعریف تومور نباید با بیش از نیمی از محیط رگ خونی در تماس باشد؛ بدون اینکه توسط چربی جدا شده باشد)، «پوشش» (زمانی که تومور قسمت اعظم محیط رگ را در
بر می گیرد)، یا درگیری کامل رگ انجام می شود. برداشتن بخش هایی از رگ های خونی ممکن است در برخی موارد امکان پذیر باشد، به ویژه اگر درمان نئو-اَدجوانت اولیه امکان پذیر باشد، که با استفاده از شیمی درمانی و/یا پرتودرمانی صورت می پذیرد. برای ارزیابی گسترش عروقی، از «طبقه بندی ایشیکاوا» بر روی داده های حاصل از بررسی های آنژیوگرافی استفاده می شود: حتی زمانی که به نظر می رسد جراحی موفقیت آمیز بوده است، بررسی آسیب شناسی زیر میکروسکوپ نشان می دهد که سلول های سرطانی اغلب در اطراف لبه های بافت برداشته شده باقی مانده اند (این کار همیشه انجام می شود)، و نشان می دهد سرطان به طور کامل حذف نشده است. علاوه بر این، سلول های بنیادی سرطانی معمولاً در بررسی میکروسکوپی قابل مشاهده نیستند و در صورت حضور، ممکن است به رشد و گسترش خود ادامه دهند. بنابراین لاپاروسکوپی اکتشافی (یک روش جراحی سبک با هدایت دوربین) ممکن است برای به دست آوردن ارزیابی واضح تری از نتیجه یک عمل جراحیِ کامل انجام شود. برای سرطان هایی که سر لوزالمعده را درگیر می کنند، روش جراحی ویپل رایج ترین رویکرد روش جراحی با هدف درمان قطعی است. جراحی ویپل یک عمل جراحی سنگین و
بزرگ است که شامل برداشتن سر لوزالمعده و منحنی دوازدهه با هم («پانکراتو-دئودنکتومی»)، ایجاد یک میان بُر (بای پَس) برای عبور غذا از معده به ژژونوم («گاسترو-ژژونوستومی») و اتصال یک حلقه از ژژونوم به مجرای صفراوی برای تخلیه صفرا («کُـله سیستو-ژژنوستومی») است. این جراحی سنگین را تنها در صورتی می توان انجام داد که فرد بتواند چنین جراحی بزرگی را تحمل و زنده از آن بیرون آید و سرطانش نیز بدون تهاجم به احشای موضعی یا متاستاز موضعی باشد؛ بنابراین، فقط در موارد اندکی قابل انجام است. سرطان های دم لوزالمعده را می توان با استفاده از روشی به نام «پانکراتکتومی دیستال» برداشت، که اغلب با برداشتن طحال همراه است. امروزه اغلب می توان این کار را با استفاده از روش های کم تهاجمی لاپاروسکوپی انجام داد. اگرچه جراحی به قصد درمان قطعی، دیگر با نرخ بسیار بالای مرگ ومیر که تا دهه ۱۹۸۰ رایج بود همراه نیست، اما بخش زیادی از افراد (حدود ۳۰ تا ۴۵٪) همچنان می بایست برای عوارض پس از جراحی (که توسط خود سرطان ایجاد نمی شود)، درمان شوند. شایع ترین عارضه این جراحی، اشکال در تخلیه معده است. برخی از روش های جراحی محدودتر نیز ممکن است برای تسکین علائم
بیمار، مورد استفاده قرار گیرند (به مراقبت تسکینی مراجعه کنید): به عنوان مثال، زمانی که سرطان به دوازدهه یا رودهٔ بزرگ زده باشد یا روی آنها فشار بیاورد. در چنین مواردی، جراحی بای پَـس ممکن است جلوی انسداد را بگیرد و کیفیت زندگی را بهبود بخشد، اما به هدف درمانِ قطعیِ سرطان انجام نمی شود. شیمی درمانی. یک تا دو ماه پس از جراحی، شیمی درمانی کمکی (اَدجوانت) با جمسیتابین و فلوروراسیل در صورتی که فرد وضعیت عملکردی مناسبی داشته باشد، قابل انجام است.در افرادی که توانایی تحمل جراحی های سنگین درمانی را ندارند، ممکن است از شیمی درمانی برای افزایش طول عمر یا بهبود کیفیت زندگی استفاده شود. گاهی پیش از جراحی، شیمی درمانی نئو-ادجوانت یا پرتوشیمی درمانی در تومورهایی که «قابل برداشت مرزی» هستند، در نظر گرفته می شود (به مرحله بندی مراجعه کنید) تا اندازه تومور را به حدی برسد که انجام جراحی مقدور یا مفید باشد. در سایر موارد، انجام درمان نئو-ادجوانت مورد اختلاف نظر است، زیرا جراحی را به تأخیر می اندازد. سازمان غذا و داروی ایالات متحده آمریکا (FDA) به دنبال اثبات بهبود کیفیت زندگی و افزایش ۵ هفته ای در میانگین مدت بقا در مبتلایان ب
ه سرطان لوزالمعده پیشرفته در یک کارآزمایی بالینی که جمسیتابین مصرف کرده بودند، این دارو را در سال ۱۹۹۷ تأیید کرد. جمسیتابین نخستین داروی شیمی درمانی بود که توسط سازمان غذا و داروی آمریکا بر پایهٔ کارآزمایی بالینی ای تأیید شد که هدف نهایی اش بهبود کیفیت زندگی (و نه بقای بیمار) بود. شیمی درمانی با استفاده از جمسیتابین به تنهایی، به مدت حدود یک دهه استاندارد درمان دارویی سرطان لوزالمعده بود، زیرا تعدادی از کارآزمایی هایی که آن را در ترکیب با سایر داروها آزمایش کردند، نتایج قابل توجهی بهتری را نشان ندادند. با این حال، امروزه مشخص شده است که ترکیب جمسیتابین با ارلوتینیب، نرخ بقای مبتلایان را به میزان متوسطی افزایش می دهد، و در نتیجه سازمان غذا و دارو در سال ۲۰۰۵ ارلوتینیب را جهت استفاده در سرطان لوزالمعده مورد پذیرش قرار داد. رژیم شیمی درمانی فولفیرناکس با استفاده از چهار دارو، موثرتر از جمسیتابین به تنهایی بود، اما با عوارض جانبی قابل توجهی همراه بود و بنابراین فقط در افرادی قابل انجام است که «وضعیت عملکردی» مناسبی دارند. این مسئله همچنین در مورد پاکلیتاکسل متصل به پروتئین، هم صادق است که سازمان غذا و دارو در سال
۲۰۱۳ به آن برای استفاده با جمسیتابین در سرطان لوزالمعده مجوز داد. تا پایان سال ۲۰۱۳، هر دو رژیم شیمی درمانی مورد بحث همراه با جمسیتابین به عنوان گزینه های درمانی خوب در کسانی که قادر به تحمل عوارض جانبی بودند، در نظر گرفته شدند و جمسیتابین به تنهایی، یک گزینه مؤثر برای کسانی بود که اینگونه نبودند. یک کارآزمایی مقایسه ای پایاپای بین دو گزینه جدید در حال انجام است و کارآزمایی های دیگری برای درمان های متفاوت در دست اقدام است. با این حال، در چند سال اخیر تغییرات شکل گرفته در رژیم های درمانی، تنها چند ماه زمان بقای بیمار را افزایش داده است. کارآزمایی های بالینی اغلب برای درمان های اَدجوانت نوین انجام می شوند. پرتودرمانی. نقش پرتودرمانی به عنوان یک درمان کمکی (اَدجوانت) پس از جراحی از دهه ۱۹۸۰ مورد بحث بوده است. در اوایل دهه ۲۰۰۰، «کارگروه مطالعاتی اروپا برای پژوهش های سرطان لوزالمعده» برتری پیش آگهی شیمی درمانی اَدجوانت را نسبت به پرتوشیمی درمانی نشان داد. «انجمن آنکولوژی پزشکی اروپا» توصیه می کند که پرتودرمانی کمکی فقط برای افرادی که در کارآزمایی های بالینی شرکت کرده اند، استفاده شود. با این حال، تمایل مستمری در
پزشکان آمریکایی در استفاده از رادیوتراپی اَدجوانت نسبت به پزشکان اروپایی دیده می شود. کارآزمایی های بالینی فراوانی، انواع مختلفی از ترکیبات درمانی را از دهه ۱۹۸۰ تا کنون آزمایش کرده اند که نتایج متناقضی دربرداشته است، اما نتوانسته اند این مشکل را به طور قطعی حل کنند. گاهی هدف از پرتودرمانی، کوچک کردن تومور به اندازه ای است که بتوان آن را با جراحی برداشت؛ اما استفاده از آن در تومورهای غیرقابل جراحی همچنان بحث برانگیز است، چرا که نتایج متناقضی از کارآزمایی های بالینی به دست آمده است. به دنبال انتشار نتایج اولیهٔ یک کارآزمایی بالینی که در سال ۲۰۱۳ ارائه شد، تمایل برای استفاده از پرتودرمانی در درمان تومورهای پیشرفتهٔ موضعی «به طور قابل توجهی کاهش یافت.» تومورهای نوراندوکرین. درمان تومورهای نوراندوکرین، از جمله انواع بدخیم ناشایع، ممکن است رویکردهای گوناگونی را دربرگیرد. برخی از تومورهای کوچک کمتر از ۱ سانتی متر را که به طور تصادفی شناسایی می شوند — مثلاً هنگام انجام سی تی اسکن به منظوری دیگر — می توان با روش «انتظار همراه با مراقبت دقیق از بیمار» زیر نظر داشت. اتخاذ این روش به خطر ارزیابی شده جراحی بستگی دارد که
تحت تأثیر محل تومور و حضور سایر مشکلات همزمان پزشکی است. تومورهایی که تنها در داخل لوزالمعده قرار دارند (تومورهای موضعی) یا متاستاز محدود دارند (مثلاً به کبد)، ممکن است با جراحی برداشته شوند. نوع جراحی به محل تومور و میزان انتشار به غدد لنفاوی بستگی دارد. برای تومورهای موضعی، جراحی محدودتری به نسبت جراحی های مورد استفاده برای درمان آدنوکارسینوم لوزالمعده (که پیش تر در بالا شرح داده شد) انجام می شود، اما به غیر از این تفاوت، نحوه جراحی مشابه روش های برداشتن تومورهای برون ریز است. دامنه پیامدهای درمانی بسیار متفاوت است. برخی از انواع این تومورها پس از جراحی میزان بقای بسیار بالایی دارند در حالی که برخی دیگر پیش آگهی ضعیفی دارند. از آنجایی که همهٔ این گروه از تومورها نادر هستند، دستورالعمل ها کنونی تأکید دارند که درمان باید در یک مرکز تخصصی انجام شود. پیوند کبد ممکن است در موارد خاصی از متاستاز کبدی در نظر گرفته شود. برای تومورهای فعال، داروهای آنالوگِ سوماتواستاتین همچون اوکتروتاید، قادر به کاهش تولید بیش از حد هورمون ها هستند. لانرئوتاید هم قادر است رشد تومور را آهسته کند. اگر تومور علامت دار باشد و نتوان آن
را با جراحی برداشت، درمان هدفمند با اورولیمس یا سانیتینیب گاهی به کاهش علائم و کند کردن پیشرفت بیماری کمک می کند. شیمی درمانی سیتوتوکسیک استاندارد عموماً برای تومورهای نوراندوکرین چندان مؤثر نیست، اما ممکن است زمانی که سایر درمان های دارویی در جلوگیری از پیشرفت بیماری شکست می خورند، یا در موردِ تومورهای نوراندوکرین با تمایز کم استفاده شود. پزشکان در صورت وجود دردِ ناشی از گسترش آناتومیک سرطان، مثلاً متاستاز به استخوان، گاهی پرتودرمانی تجویز می کنند. برخی از تومورهای نوراندوکرین، پپتیدها یا هورمون های خاصی را جذب می کنند و این تومورها ممکن است به درمان پزشکی هسته ای با پپتیدهای نشاندارشده یا هورمون هایی مانند آیوبنگوان (ید-۱۳۱ یا MIBG) پاسخ دهند. حذف با بسامد رادیویی، فرایند انجماد تومور و آمبولیزاسیون شریان کبدی نیز گاهی مورد استفاده قرار می گیرند. مراقبت های تسکینی. «مراقبت های تسکینی»، مراقبت های پزشکی-پرستاری هستند که بر مدیریت درمان و تسکین علائم برخی بیماری های جدی مانند سرطان و بهبود کیفیت زندگی بیماران تمرکز دارند. از آنجا که آدنوکارسینوم لوزالمعده معمولاً در مراحل پیشرفته تشخیص داده می شود، مراقبت های
تسکینی اغلب تنها گزینهٔ درمانیِ موجود است. مراقبت تسکینی بر درمانِ خودِ سرطان متمرکز نیست، بلکه هدفش تسکین علائمی مانند درد یا حالت تهوع بیمار است و به تصمیم گیری در نحوهٔ مدیریت درمان کمک می کند، از جمله اینکه آیا مراقبت از بیمار در «مرکز مراقبت از بیماران مراحل انتهایی» مفید است یا خیر و اگر لازم است، اینکار در چه زمانی باید انجام شود. در زمان تشخیص سرطان لوزالمعده، ۴۰ تا ۸۰ درصد بیماران دچار درد شکمی هستند و با پیشرفت سرطان، بیش از ۹۰ درصد بیماران درد متوسط تا شدید شکم و پشت دارند که این در اثر تهاجم سلول های سرطانی به شبکهٔ عصبی سلیاک و مزانتریک ایجاد می شود. درد سرطان را می توان با داروهایی مانند مواد افیونی یا از طریق مداخله عملکردی دیگر، مثلاً توسط بلاک عصبی روی شبکه سلیاک کنترل کرد. این عمل، کارکرد اعصاب منتقل کنندهٔ درد از شکم را دگرگون می کند یا بسته به روش مورد استفاده، به کلی از بین می برد. انسداد شبکه عصبی سلیاک یک روش ایمن و مؤثر برای کاهش درد است و به طور کلی، نیاز به استفاده از مسکن های مخدر را کاهش می دهد که دارای عوارض جانبی قابل توجهی است. درمان دارویی درد، مبتنی بر مُسکن هایی است که بر اس
اس شاخص «نردبان درد» سازمان جهانی بهداشت تجویز می شود: در پلهٔ اول، داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی تجویز می شود. در صورت بی اثر بودن این داروها، داروهای پلهٔ دوم نردبان ضد درد، یعنی مخدرهای ضعیف (کدئین، دی هیدروکدئین، ترامادول) تجویز می شود. هنگامی که اپیوئیدهای ضعیف در دوزهای حداکثر خود، دیگر اثربخشی کافی نداشته باشند یا واکنش های نامطلوب دارویی رخ دهد، بیمار به سطح بعدی درمان یعنی پلهٔ سوم نردبان تسکین درد می رود: مواد افیونی قوی که شامل مُرفین، اکسی کدون، فنتانیل و بوپرنورفین است. داروهای ضد درد به صورت خوراکی، پوستی (ترانس درمال) با تزریق وریدی (برای دردهای شدید) تجویز می شوند. داروهای کمکی ضددرد داروهایی هستند که خود مسکن نیستند، اما موجب تشدید خاصیت ضددردی مسکن ها می شوند و در مدیریت درد ناشی از سرطان لوزالمعده در کنار مسکن های اصلی به کار می روند که در درجه اول برخی از داروهای ضدافسردگی (آمی تریپتیلین، سرترالین) و سپس داروی ضد تشنج (گاباپنتین، پرگابالین، کاربامازپین، والپروات، لاموتریژین) هستند. سرطان لوزالمعده با خطر بالای ابتلا به افسردگی مرتبط است که به شدت کیفیت زندگی بیماران را بدتر می کند. افسردگی
در سرطان لوزالمعده همچنین با افزایش قابل توجه خطر خودکشی همراه است. درمان افسردگی ناشی از سرطان مبتنی بر داروهای ضد افسردگی و روان درمانی است. جهت درمان دارویی از ضد افسردگی سه حلقه ای و مهارکننده های انتخابی بازجذب سروتونین استفاده می شود که اثربخشی هر دو گروه دارویی یکسان است. سایر علائم یا عوارضی که می توان با جراحی تسکین دهنده درمان کرد، انسداد تومور روده یا انسداد مجرای صفراوی است. برای دومی که در ۷۵–۶۵٪ از موارد اتفاق می افتد و منجر به زردی انسدادی، خارش آزاردهنده، بدتر شدن کیفیت خواب، اسهال و کاهش وزن می شود، ممکن است یک لوله فلزی کوچکِ خود متسع شونده به نام اِستِنت توسط آندوسکوپی کارگذاری شود تا مجاری صفراوی را باز نگه دارد. انسداد مجرای پیلور در ۱۰ تا ۲۵ درصد از بیماران مبتلا به سرطان لوزالمعده رخ می دهد. دلیل این انسداد در سرطان لوزالمعده، تهاجم سلول های بدخیم به شبکه عصبی سلیاک و اختلال در حرکت معده و دوازدهه یا در نتیجه گسترش مستقیم و موضعی تومور یا فشار وارده توسط آن به دوازدهه (و تا حد اندکی بر روی معده) ایجاد می شود. اگر انسداد مجرای پیلور در بیماری رخ دهد که امید به زنده ماندنش بیش از ۶–۳ ماه
باشد، آناستوموز دستگاه گوارش (بای پس) به صورت لاپاراسکوپی یا جراحی باز انجام می شود. برخی از بیماران را می توان با قرار دادن یک استنت فلزی خودگشادشونده با آندوسکوپی در محل تنگی درمان کرد. در بیماران با وضعیت عمومی بد، سودمندترین درمان ممکن است لوله گذاری آندوسکوپیک معده از طریق پوست (لولهٔ پگ) باشد که تغذیه روده ای را ممکن می سازد. هم جراحی و هم خودِ تومورهای پیشرفتهٔ غیرقابل جراحی، در بسیاری از موارد منجر به بروز اختلالات دستگاه گوارش انسان ناشی از کمبود فراورده برون ریز لوزالمعده می شوند (نارسایی برون ریز). این ها را می توان با تجویز داروی «پانکراتین» درمان کرد که حاوی آنزیم های صناعی لوزالمعده است و بهتر است همراه با غذا مصرف شود. اشکال در تخلیه معده (تأخیر در تخلیه معده) شایع است و ممکن است تبدیل به معضلی جدی شود که به بستری شدن بیمار در بیمارستان بینجامد. درمان این عارضه ممکن است با روش های مختلفی صورت پذیرد، از جمله تخلیه معده با لوله گذاری بینی به معده و داروهایی به نام مهارکنندگان پمپ پروتونی یا آنتاگونیست های گیرندهٔ H2، که هر دو تولید اسید معده را کاهش می دهند. از داروهایی چون متوکلوپرامید نیز می ت
وان برای تسریع تخلیه و پاکسازی محتویات معده استفاده کرد. مدیریت رژیم غذایی مناسب در طول درمان جهت اطمینان از تأمین کالری و نیازهای تغذیه ای بیمار بسیار مهم است. تجویز مکمل های آنزیمی لوزالمعده از آن جهت اهمیت دارد که نارسایی بخش برون ریز لوزالمعده، به طور قابل توجهی وضعیت تغذیه ای بیمار را بدتر می کند. درمان های دارویی کمکی شامل تجویز پروژسترون ها (مدروکسی پروژسترون)، کورتیکواستروئیدها، استروئیدهای آنابولیک (ناندرولون، اکساندرولون)، الانزاپین و میرتازاپین است.
باشگاه فوتبال روبرت یک باشگاه فوتبال مارتینیکی است که در شهر لو روبر مستقر است. این باشگاه که در سال ۱۹۰۳ تاسیس شد، قدیمی ترین باشگاه مارتینیک است و هم اکنون در لیگ برتر مارتینیک بازی می کند.
باشگاه فوتبال نیوتاون یونایتد یک باشگاه فوتبال حرفه ای از سنت کیتس و نویس است که در باستر مستقر است.
یونیون اسپورتیو ده سیناماری یک باشگاه فوتبال از گویان فرانسه است که در بالاترین لیگ کشور بازی می کند. این تیم در سیناماری مستقر است و ورزشگاه خانگی آنها ورزشگاه اومنیسپورتس است. این تیم ۳ بار قهرمان لیگ برتر گویان فرانسه شده است.
کامبیز بهنیا(۱۳۲۳) استاد دانشگاه و دارنده نشان لژیون دو نور است. کامبیز بهنیا در سال ۱۳۲۳ به دنیا آمد. او مدرک کارشناسی خود را در رشته راه و ساختمان از انستیتو ملی علوم کاربردی لیون فرانسه در سال ۱۳۴۶، مدرک کارشناسی ارشد در گرایش زمین شناسی دینامیکی در سال ۱۳۴۸ و دکترای خود را در سال ۱۳۵۰ از دانشگاه پاریس دریافت کرد. بهنیا پس از پایان تحصیلات به ایران برگشته و در دانشگاه تهران به تدریس پرداخت. کتاب مکانیک خاک (کتاب) او در سال ۱۳۶۵ منتشر و در مراسم کتاب سال جمهوری اسلامی ایران به عنوان کتاب برگزیده معرفی شد. این کتاب از کتب درسی دانشگاه در رشته عمران محسوب می شود.
علی نژاد (؛ زادهٔ ) مجری تلویزیون متولد ایران و ساکن آمریکا است. او در اردیبهشت ۱۳۹۳، در شبکه HLN شروع به کار کرد و مجری برنامه The Daily Share این شبکه شد. او همچنین تهیه کننده و مجری برنامهٔ استریم آنلاین خود به نام، زندگی اجتماعی است. علی نژاد به خاطر گزارش های خود در مورد سری مسابقات جهانی پوکر شناخته می شود.
الکسی اکیموف یا الکسی یکیموف (؛ زادهٔ ) فیزیکدان روسی در زمینه حالت جامد و پیشگام در تحقیقات نانومواد است. او در سال ۱۹۸۱، زمانی که در موسسه نوری ایالت واویلوف کار می کرد، نانوکریستال های نیمه هادی معروف به نقاط کوانتومی را کشف کرد. در سال ۲۰۲۳ به خاطر این کشف جایزه نوبل شیمی را دریافت کرد. زندگی. اکیموف در سال ۱۹۴۵ در لنینگراد، اتحاد جماهیر شوروی به دنیا آمد در سال ۱۹۶۷ از دانشکده فیزیک دانشگاه دولتی لنینگراد فارغ التحصیل شد. او در سال ۱۹۷۴ مدرک دکترای خود را در رشته فیزیک در موسسه آیوف آکادمی علوم روسیه دریافت کرد. افتخارات و جوایز. اکیموف، بروس و منجی الباوندی برندگان جایزه نوبل شیمی ۲۰۲۳ «برای کشف و سنتز نقاط کوانتومی» بودند.
دیوید بیکر (; –) بیوشیمیدان و زیست شناس محاسباتی آمریکایی است که روش هایی را برای طراحی پروتئین ها و پیش بینی ساختارهای سه بعدی آنها کشف کرده است. او استاد بیوشیمی هنریتا و اوبری دیویس، محقق موسسه پزشکی هاوارد هیوز، و استادیار علوم ژنوم، مهندسی زیستی، مهندسی شیمی، علوم کامپیوتر و فیزیک در دانشگاه واشینگتن است. او جایزه مشترک شیمی ۲۰۲۴ را برای کارش در طراحی پروتئین محاسباتی دریافت کرد. برنامه های هوش مصنوعی توسعه یافته توسط بیکر و دیگران اکنون تا حد زیادی مشکل پیش بینی ساختار پروتئین را حل کرده اند. بیکر یکی از اعضای آکادمی ملی علوم ایالات متحده و مدیر مؤسسه طراحی پروتئین دانشگاه واشینگتن است. او بیش از دوازده شرکت بیوتکنولوژی را تأسیس کرده است و در فهرست ۱۰۰ فرد تأثیرگذار در سلامت مجله "تایم" در سال ۲۰۲۴ قرار گرفته است زندگی. بیکر در خانواده یهودی در سیاتل، واشینگتن در ۶ اکتبر ۱۹۶۲ به دنیا آمد. پدرش مارشال بیکر فیزیکدان و مادرش مارسیا بورجین، ژئوفیزیکدان اشت. او از دبیرستان گارفیلد سیاتل فارغ التحصیل شد. جوایز. در سال ۲۰۲۴، بیکر نیمی از جایزه نوبل شیمی را به خاطر کارش در طراحی پروتئین دریافت کرد. نیمی دیگر بر
ای توسعه AlphaFold، برنامه ای برای پیش بینی ساختار پروتئین، به جان ام. جامپر و دمیس هاسابیس رفتند.
سرتیپ جهانگیر اسفندیاری (۱۳۰۰–۱۳۵۸) نظامی، سرتیپ نیروی زمینی ارتش و فرماندار نظامی آبادان در زمان انقلاب ۱۳۵۷ بود که پس از پیروزی انقلاب اعدام شد. تحصیلات. اسفندیاری فارغ التحصیل دانشگاه جنگ (دکترای پدافند) بود. بازداشت. وی تا پیش از پیروزی انقلاب به عنوان فرمانداری نظامی آبادان و فرمانده تیپ لشکر ٩٢ زرهی خوزستان فعالیت می کردو در 23 بهمن 1357 در دفتر کارش در اهواز بازداشت شد. ابتدا در آبادان، تهران، خرمشهر، و دوباره به آبادان نگهداری شد. دادگاه و اتهامات. طبق گزارش روزنامه کیهان، دادگاه انقلاب اسلامی آبادان ساعت ۸ شب ۲۴ فروردین ۱۳۵۸ برای رسیدگی به اتهامات به سرتیپ اسفندیاری و دو نفر دیگر تشکیل شد و وی در دادگاه به اتهام کشتار مردم آبادان و بی توجهی به اعلام همبستگی ارتش با مردم محاکمه شد. دادگاه انقلاب آبادان وی را مفسد فی الارض شناخته و به مرگ محکوم کرد. وی در ۲۵ فروردین ۱۳۵۸ اعدام شد.
هوریشیو هاتاوی (تاریخ تولد: ۱۹ مه۱۸۳۱، تاریخ وفات: ۲۵ مارس ۱۸۹۸، محل تولد ایالت نیوانگلند آمریکا) یک صنعتگر و سیاستمدار بود. اوایل زندگی. هوریشیو در ۱۹ می ۱۸۳۱ در خانواده ناتانیل هاتاوی و آنا هاتاوی (کفش ساز) در نیوبدفورد، ماساچوست به دنیا آمد. هاتاوی در آکادمی فیلیپس آندوور تحصیل کرد و در سال ۱۸۵۰ از دانشگاه هاروارد فارغ التحصیل شد. سپس با یک کشتی تجاری به چین سفر کرد و دو سال را دور از آمریکا گذراند و در تجارت چین شرکت کرد. در سال ۱۸۵۹ هاتاوی با الن رادمن ازدواج کرد و صاحب پنج فرزند شد. پدر هاتاوی، ناتانیل، و عموهای هاتاوی، توماس اس. هاتاوی و فرانسیس اس. هاتاوی، یک تجارت واردات چای را اداره می کردند. پس از مرگ پدرش و عمویش فرانسیس در سال ۱۸۶۹ و عمویش توماس در سال ۱۸۷۸، هوریشیو ثروت زیادی از این تجارت به ارث برد. هاتاوی همچنین به عنوان خزانه دار آسیاب پوتومسکا برای مدتی خدمت کرد. [۱] فعالیت های مدنی تجاری و بشردوستانه. هاتاوی در شهر نیوبدفورد به فعالیت های مدنی مختلفی مشغول بود. او عضو حزب ویگ و سپس حزب جمهوری خواه بود. او در سال های ۱۸۶۶ تا ۱۸۷۷ به عضویت شورای شهر نیوبدفورد انتخاب شد و در سال های ۱۸۶۸ و ۱۸۶
۹ به عنوان رئیس جمهور خدمت کرد. او در انتخابات شهرداری در سال ۱۸۶۹ شکست خورد. میلز و مدیر میلز آکوشنت، شرکت تولیدی هاتاوی، بانک ملی مکانیکس، میلز پوتومسکا و میلز وامسوتا و سایر کارخانه ها در منطقه نیوبدفورد و فال ریور بود. میراث. هاتاوی در ۲۵ مارس ۱۸۹۸ درگذشت. در سال ۱۹۵۵، تحت رهبری Seabury Stanton، شرکت تولیدی هاتاوی با Berkshire Fine Spinning Associates ادغام شد و به Berkshire Hathaway تبدیل شد، که وارن بافت در سال ۱۹۶۲ خریداری کرد و اکنون یکی از بزرگ ترین شرکت های جهان است.
رانسید (به انگلیسی: Rancid) یک گروه پانک راک آمریکایی است که در سال ۱۹۹۱ در برکلی، کالیفرنیا تشکیل شد. رانسید که توسط تیم آرمسترانگ و مت فریمن، اعضای سابق گروه اوپریشن آیوی تأسیس شد، اغلب (در کنار گروه گرین دی و آف اسپرینگ) به عنوان موجی از گروه هایی شناخته می شود که در اواسط دههٔ ۱۹۹۰ علاقه به پانک راک را در ایالات متحده احیا کردند. رانسید در طول ۳۳ سال فعالیت حرفه ای خود، بسیاری از طرفداران اصلی خود را حفظ کرده است، که بیشتر آن ها به ریشه های موسیقی زیرزمینی اش مرتبط بودند. رانسید از زمان آغاز به کار دو تغییر در ترکیب داشته است که تیم آرمسترانگ و مت فریمن اعضای پیوسته هستند. ترکیب فعلی آنها شامل آرمسترانگ در گیتار و خوانندگی، فریمن در بیس و آواز، لارس فردریکسن در گیتار و خواننده و براندن اشتاینکرت در درام است. این گروه توسط آرمسترانگ، فریمن و درامر سابق برت رید تشکیل شد که در سال ۲۰۰۶ گروه را ترک کرد و استاینکرت جایگزین او شد. این گروه اولین آلبوم خود "رانسید" (۱۹۹۰) را با پیوستن فردریکسن به گروه در تور بعدی خود ضبط کردند. رانسید تا به امروز ده آلبوم استودیویی، یک آلبوم تقسیم شده، یک آلبوم تلفیقی، دو نمایش