Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مارتین اول سیسیل (; 1374 – ) از زمان ازدواجش با ملکه ماریا در سال ۱۳۹۰ تا زمان مرگش در سال ۱۴۰۹، پادشاه سیسیل بود. پدر مارتین، پادشاه آینده مارتین اول آراگون بود و پدربزرگ و مادربزرگش، پادشاه پیتر چهارم آراگون و النور سیسیل بودند. در فوریه ۱۳۹۰، او با ماریای سیسیلی، متولد ۱۳۶۲/۱۳۶۳، ازدواج کرد. در سال ۱۳۹۲، او به همراه ماریا با نیروی نظامی به سیسیل بازگشت و گروهی از بارون های مخالف را شکست داد. در سال ۱۳۹۴، این زوج صاحب تنها پسرشان پیتر، ولیعهد سیسیل، شدند که در سال ۱۴۰۰ درگذشت. او تا زمان مرگ ماریا در لنتینی در ۲۵ مه ۱۴۰۱، به طور مشترک با ماریا بر سیسیل حکومت کرد. در آن زمان، او پیمان ویلنوو (۱۳۷۲) را لغو کرد و به تنهایی بر سیسیل حکومت کرد. پس از مرگ او در سال ۱۴۰۹ در کالیاری، ساردینیا، پدرش، که در آن زمان پادشاه آراگون بود، با عنوان مارتین دوم بر سیسیل حکومت کرد. پس از مرگ ماریا، مارتین اول جوان در ۲۱ مه ۱۴۰۲ در کاتانیا از طریق وکالت و در ۲۶ دسامبر ۱۴۰۲ شخصاً با بلانش ناوار، وارث خانواده اورو و ملکه آینده ناوار، ازدواج کرد. از او تنها پسری به نام مارتین در سال ۱۴۰۳ به دنیا آمد که در سال ۱۴۰۷ در والنسیا درگذ
شت. هیچ فرزندی از دو ازدواج او در دوران کودکی زنده نماند. تنها فرزندی که از او به جا ماند، پسری حرامزاده از تارسیا ریزاری، فادریک آراگون، کنت لونا و اجریکا و لرد سگوربه، متولد سیسیلی در سال های ۱۴۰۰/۱۴۰۳ بود که مارتین دوم سعی کرد او را جانشین خود در امپراتوری آراگون کند. اما این تلاش شکست خورد و فادریک بر اساس پیمان کاسپه از جانشینی محروم شد. فادریک با یولانده لوئیز (ویولانته لوئیزا) د مور ازدواج کرد و در سال ۱۴۳۸ بدون فرزند در اورنا درگذشت. او همچنین از آگاته دِ پِسِه، زاده سیسیل، دختری حرامزاده به نام ویولانته آراگون به جا گذاشت که حدود سال ۱۴۲۸ درگذشت. ویولانته دو بار ازدواج کرد: بار اول در سال ۱۴۰۵ به عنوان همسر دوم (برخی می گویند معشوقه او بود) با انریکه پرز دِ گوزمان، کنت دوم دِ نیبلا (۱۳۷۱–۱۴۳۶)؛ و بار دوم، با پسرعموی انریکه، مارتین دِ گوزمان، ازدواج کرد. مارتین جوان، سربازان را در فتح ساردینیا در سال ۱۴۰۹ رهبری کرد و درست قبل از مرگ خود، حاکم آربوریا را در نبرد سانلوری قاطعانه شکست داد.
دوچه یک عنوان ایتالیایی است که از کلمه لاتین dux به معنای «رهبر» و هم ریشه با دوک گرفته شده است. بنیتو موسولینی، رهبر حزب ملی فاشیست، از زمان ایجاد گروه های مبارزه ایتالیایی در سال ۱۹۱۹ توسط فاشیست ها با عنوان «ایل دوچه» (رهبر / The Leader) این جنبش شناخته می شد. در سال ۱۹۲۵، این عنوان به مقام دیکتاتوری «"جناب بنیتو موسولینی، رئیس دولت، دوچه فاشیسم و ​​بنیانگذار امپراتوری"» () تبدیل شد.. موسولینی این عنوان را همراه با عنوان رئیس شورای وزیران در اختیار داشت: این مقام قانونی بود که به او حق می داد از طرف پادشاه ایتالیا بر ایتالیا حکومت کند. عبارت «بنیانگذار امپراتوری» برای استفاده انحصاری موسولینی به پاس قدردانی از تأسیس یک نهاد قانونی رسمی امپراتوری ایتالیا به نمایندگی از پادشاه در سال ۱۹۳۶، پس از پیروزی ایتالیا در جنگ دوم ایتالیا-اتیوپی، اضافه شد. این سمت تا سال ۱۹۴۳که پادشاه موسولینی را از سمت خود برکنار کرد در اختیار وی بود منصب دوچه در این زمان منحل شد، و مارشال پیترو بادولیو تنها به عنوان رئیس شورا () منصوب شد. این مقام، الگویی بود که دیگر رهبران فاشیست نیز آن را اتخاذ کردند: به طور خاص، آدولف هیتلر در آل
مان نازی خود را پیشوا، فرانسیسکو فرانکو در اسپانیا خود را کادیو و ویدکون کوئیسلینگ خود را پیشوای نروژ (Fører) می خواندند، در حالی که در رومانی، کونداکاتور هم توسط ایون آنتونسکو طرفدار فاشیسم و ​​هم نیکولای چائوشسکوی کمونیست بکار کرفته شد. در کرواسی، اصطلاح مشابه پوگلاونیک نیز اصطلاح مشابهی بود که برای اشاره به آنته پاولیچ استفاده می شد. در سپتامبر ۱۹۴۳، موسولینی خود را «دوچه جمهوری اجتماعی ایتالیا» (ایتالیایی: Duce della Repubblica Sociale Italiana) نامید و تا فروپاشی جمهوری سوسیال ایتالیا و اعدام او در آوریل ۱۹۴۵ در این سمت بود. تاریخچه اصطلاح. دانته آلیگیری در کمدی الهی، هنگام اشاره به ویرژیل از اصطلاح «دوکا» (به معنای «راهنما»، شبیه به Duce) استفاده کرد: «تو راهنما (Duca)، تو ارباب و تو آقا [هستی].» (دانته، کمدی الهی، دوزخ، کانتو دوم، بند ۱۴۰) این واژه در آغاز بخشنامه ی Studiorum Ducem که در سال ۱۹۲۳، توسط پاپ پیوس یازدهم به افتخار توماس آکویناس، قدیس و معلم کلیسا، نوشته شده، آمده است. این عنوان خارج از معنای اصیل سنتی خود، در برخی از نشریاتی که جوزپه گاریبالدی را در طول وحدت ایتالیا در سال ۱۸۶۰ ستایش می ک
ردند، استفاده می شد، اگرچه خود گاریبالدی رسماً آن را نپذیرفت. عبارت «رهبر معظم» (به فرانسوی: Duce Supremo) به طور رسمی تر برای ویکتور امانوئل سوم در سال ۱۹۱۵، در طول جنگ جهانی اول، به کار برده شد و به نقش او به عنوان فرمانده کل نیروهای مسلح اشاره داشت. این اصطلاح همچنین توسط گابریل دانونزیو به عنوان دیکتاتور حکومت خودخوانده کارنارو در سال ۱۹۲۰ و به طور قابل توجهی توسط دیکتاتور فاشیست ایتالیایی، بنیتو موسولینی، استفاده شد. اولین سابقه استفاده از این اصطلاح در اشاره به موسولینی به ضیافتی برمی گردد که به افتخار او در فورلی در سال ۱۹۱۲ برگزار شد و در آن سمت جدید او به عنوان سردبیر «"آوانتی!"» جشن گرفته می شد. از آنجا که عنوان «ایل دوچه» با فاشیسم پیوند خورده است، دیگر به جز در اشاره به موسولینی، کاربرد رایجی ندارد. به دلیل احساسات ضدفاشیستی مدرن، ایتالیاییزبانان به طور کلی اکنون از کلمات دیگری برای رهبر استفاده می کنند، که عمدتاً شامل کلمه قرضی انگلیسی می شود. دوچه به عنوان یک دگرگویی برای موسولینی باقی مانده است. جانشینی. موسولینی قصد داشت که شورای عالی فاشیسم، جانشینی برای این مقام را از فهرستی از سه نفر منتخب
خود انتخاب کند و این نام را برای تأیید به پادشاه ارائه دهد. از سال ۱۹۴۰، او ممکن است دامادش گالئاتسو چانو را برای این نقش آماده کرده بوده است.
ماریزا موسو (۱۹ آوریل ۱۹۲۵ – ۳ نوامبر ۲۰۰۲) یک مبارز ضد فاشیست، روزنامه نگار و فعال سیاسی ایتالیایی بود. زندگی نامه. سال های نخستین. موسو در خانواده ای برجسته و ضد فاشیست زاده شد. والدین او، دومنیکو موسو و باستیا نینا مارتینی، اهل ساساری، از بنیان گذاران حزب عمل (ایتالیا) بودند. در ۱۹۴۲، در شانزده سالگی، دانش آموز دبیرستان «لیچئو جیمنازیو دولتی ترنتزیو مامانی» بود. از طریق لوتچو لومباردو رادیتشه، ماریزا به سازمان مخفی حزب کمونیست ایتالیا پیوست، هم زمان با همکلاسی اش آدله ماریا یمولو (که بعدها همسر لومباردو رادیتچه شد). او سپس در دانشکدهٔ فیزیک دانشگاه ساپینزا رم نام نویسی کرد. پارتیزان ضد فاشیست. او به سرعت در صفوف ضد فاشیست ها فعال شد و به گروه های کنش میهن پرستانه (GAP) پیوست و نام مستعار «رُزا» را برگزید. در هجده سالگی، جوان ترین پارتیزان این سازمان بود. موسو در نبردهای متعددی علیه اشغالگران آلمانی شرکت داشت. به ویژه در ۲۳ مارس، رُزا در حمله به خیابان راسلا علیه گردان پلیس آلمانی «بولزانو» شرکت کرد و پوشش گروه کارلا کاپونی را برعهده گرفت. در ۷ آوریل، موسو همراه با پاسکواله بالسامو و ارنستو بورگزی دستگیر شد
. با این حال، دو کمیسر پلیس آنتونیو کولاسوردو و دِ لانجیس، که با CLN در ارتباط بودند، آن ها را به عنوان سارقان عادی معرفی کردند و بدین ترتیب به زندان «رجینا کائلی» منتقل شدند. دادگاه جنگی نازی او را به مرگ محکوم کرد. عضو GAP، گولیلمو بلازی، اسیران را لو داد؛ اما پیش از آن که عضویت موسو در GAP افشا شود، او با تظاهر به بیماری به بیمارستان «سانتو اسپیریتو» در ساسیا منتقل شد و در پایان ماه مه توانست بگریزد. او با آزادسازی رم از مخفیگاه بیرون آمد. فعالیت پس از آزادی. پس از جنگ، موسو فعالیت خود را در حزب کمونیست ایتالیا ادامه داد. او سال ها با انریکو برلینگور در «فدراسیون جوانان کمونیست ایتالیا» همکاری کرد و به عضویت کمیته مرکزی حزب رسید. او به روزنامه نگاری روی آورد و برای نشریات "پائه زه سرا" و "اونی تا" کار کرد. موسو رخدادهای بهار پراگ را پوشش داد و سپس به عنوان خبرنگار به ویتنام، موزامبیک، فلسطین و آمریکای لاتین اعزام شد. از ۱۹۷۶، به ابتکار جانی روداری، موسو «هماهنگی دموکراتیک والدین» را بنیان نهاد که ترویج ارزش های ضد فاشیستی، سکولار و دموکراتیک در مدارس را دنبال می کرد. او سردبیر ماهنامهٔ «روزنامه والدین» نیز
شد. موسو همچنین عضو کمیته اجرایی انجمن ملی پارتیزان های ایتالیا بود، به عنوان نایب رئیس شاخهٔ رم این انجمن فعالیت کرد، عضو شورای ملی کاربران، رئیس کمیتهٔ «تلویزیون برای جوانان»، عضو کمیته بازبینی فیلم، نایب رئیس فدراسیون جهانی جوانان دموکراتیک، رئیس انجمن دختران ایتالیایی و مشاور بلندمدت شاخهٔ رم حزب های کمونیست ایتالیا بود.
آزمون آویزان سازی از دم (TST) روشی آزمایشی است که در پژوهش علمی برای سنجش استرس در جوندگان به کار می رود. این آزمون بر پایهٔ این مشاهده استوار است که اگر موش در معرض استرس کوتاه مدت و گریزناپذیر قرار گیرد، دچار فلج یا بی حرکتی می شود. این روش برای سنجش اثربخشی ترکیبات با اثر داروهای ضدافسردگی به کار می رود، هرچند در تفسیر و میزان سودمندی آن اختلاف نظرهای چشمگیری وجود دارد. تاریخچه. آزمون آویزان سازی از دم در سال ۱۹۸۵ معرفی شد، در پی محبوبیت آزمونی مشابه به نام آزمون شنا در آب (FST). با این حال، این روش تنها در دههٔ ۲۰۰۰ به طور گسترده مورد استفاده قرار گرفت، زمانی که داده ها نشان دادند حیوانات پس از تزریق داروهای ضدافسردگی تغییر رفتاری بروز می دهند. آزمون TST زمانی معتبرتر است که همراه با دیگر مدل های افسردگی مانند FST، درماندگی آموخته شده، مدل های لذت ناپذیری و برداشتن پیاز بویایی انجام شود. مدل سازی افسردگی. افسردگی اختلالی پیچیده و چندبعدی است که نشانه های آن می توانند ناشی از عوامل گوناگونی همچون روان شناختی، رفتاری و ژنتیک باشند. به دلیل تعدد این متغیرها، بازسازی افسردگی در محیط آزمایشگاهی دشوار است. بیما
ران مبتلا به افسردگی همیشه مجموعهٔ یکسانی از علائم را نشان نمی دهند و اغلب دچار اختلالات روان پزشکی همزمان نیز هستند. یکی از دشواری های اصلی در مدل سازی افسردگی آن است که روان پزشکان برای تشخیص بالینی افسردگی از راهنمای تشخیصی و آماری اختلال های روانی (DSM-IV) انجمن روان پزشکی آمریکا استفاده می کنند که متکی بر گزارش خود بیمار از احساساتش است. از آنجا که حیوانات نمی توانند احساسات خود را بیان کنند، تشخیص افسردگی بالینی در آن ها ممکن نیست. هرچند نظریه هایی وجود دارد مبنی بر اینکه حیوانات می توانند شرایطی مشابه افسردگی را تجربه کنند، باید توجه داشت که افسردگی بنا به تعریف، بیماری ای انسانی است. مغز انسان و جانور تفاوت های اساسی دارند و در تفسیر رفتار حیوانات و نسبت دادن حالت های هیجانی به رفتارهای گوناگون باید دقت فراوان به خرج داد. با این حال، اجزای مشخصی از افسردگی را می توان در شرایط آزمایشگاهی بازسازی کرد. بی حرکتی ناشی از استرس رفتاری است که می تواند در مدل سازی برخی جنبه های افسردگی سودمند باشد. هنگامی که جونده در معرض استرس کوتاه مدت و گریزناپذیرِ آویخته شدن در هوا قرار گیرد، حالتی بی حرکت به خود می گیرد.
بی حرکتی در آزمون TST می تواند به عنوان توقف تلاش حیوان برای فرار تفسیر شود. این وضعیت معمولاً به عنوان نومیدی رفتاری تعبیر می شود و می توان آن را مدلی از یأس و نومیدی تجربه شده در مبتلایان به افسردگی در نظر گرفت. مهم ترین مزیت آزمون آویزان سازی از دم روایی پیش بین آن است؛ به گونه ای که عملکرد در این آزمون با داروهایی که نشانه های افسردگی را در انسان بهبود می بخشند تغییر می کند. به طور مشخص، اگر پیش از آزمون ترکیبات ضدافسردگی به حیوان داده شود، او مدت طولانی تری دست وپا می زند و رفتارهای بیشتری برای گریز نشان می دهد. از این رو، این آزمون به طور گسترده برای ارزیابی اثرات ضدافسردگی ترکیبات دارویی تازه به کار گرفته می شود. روش. در این آزمون، حیوان به مدت پنج دقیقه از لوله ای به وسیلهٔ دم در فاصلهٔ حدود ۱۰ سانتی متر از سطح زمین آویخته می شود. در این مدت حیوان تلاش می کند تا فرار کند و به زمین برسد. زمانی که طول می کشد تا حیوان در حالت بی حرکتی باقی بماند اندازه گیری می شود. هر حیوان تنها یک بار آزموده می شود و از دید سایر حیوانات دور نگه داشته می شود. در مطالعه باید دو گروه موش وجود داشته باشد: یک گروه کنترل که
با محلول نمکی تزریق شده اند و گروه آزمایشی که با ترکیبات مشابه ضدافسردگی تزریق شده اند. جنجال. دیدگاه ها دربارهٔ آزمون آویزان سازی از دم یکسان نیست. یکی از انتقادهای رایج این است که در بیماران مصرف کنندهٔ منظم داروهای ضدافسردگی ممکن است هفته ها طول بکشد تا اثر قابل توجهی مشاهده شود، در حالی که آزمون TST تنها یک دوز حاد ضدافسردگی را در بازهٔ ۵ تا ۶ دقیقه ای می سنجد. آزمون TST برای ترکیبات ضدافسردگی شناخته شده روایی پیش بین دارد. با این حال، هنگام بررسی داروهایی با سازوکار ناشناخته، میزان پیش بینی پذیری نامشخص است. برای نمونه، این آزمون پادکُنندهٔ گیرندهٔ NK1 را که دارای اثر ضدافسردگی شناخته شده است شناسایی می کند، اما پادکُنندهٔ گیرندهٔ CRF1 را که آن هم عملکرد ضدافسردگی دارد تشخیص نمی دهد. برخی TST را آزمونی برای کارکرد ضدافسردگی می دانند، نه مدلی از خود افسردگی. دلیل اصلی این دیدگاه آن است که آزمون تنها واکنش رفتاری به یک عامل استرس زای کوتاه مدت را می سنجد، در حالی که افسردگی انسانی یک وضعیت بلندمدت است. تفاوت با آزمون شنا در آب. "آزمون آویزان سازی از دم " (TST) نسبت به آزمون شنا در آب (FST) حساسیت بیشتری به
ترکیبات ضدافسردگی دارد، زیرا حیوان در آزمون TST مدت زمان طولانی تری در حالت بی حرکتی باقی می ماند. آزمون FST به اندازهٔ TST قابل اعتماد نیست، چرا که بی حرکتی حیوان می تواند ناشی از شوک افتادن در آب باشد. این موضوع همچنین خطر بروز هیپوترمی را در پی دارد. هرچند سازوکارهایی که از طریق آن ها آزمون های TST و FST موجب استرس می شوند ناشناخته است، روشن است که این دو آزمون با وجود شباهت ها، بی حرکتی را از مسیرهای متفاوتی ناشی از استرس ایجاد می کنند.
ضمان معاوضی : تلف مبیع قبل از قبض بدون تقصیر و اهمال بایع را گویند ( ماده 387 قانون مدنی ) مسئولیت تلف ؛ نقص و عیب مبیع بعد از عقد و قبل از قبض بدون اهمال و تقصیر از سوی بایع یا خریدار بر عهده بایع است . در فقه اسلامی در مورد موافق یا مخالف قاعده بودن این ضمان اختلاف نظر است ولی قانون مدنی ان را موافق قاعده و قابل تسری به عقود معوض دیگر میداند . موافقان گویند خریدار صرفا قصد تملک مال را در عالم ذهن و اعتبار ندارد بلکه قصد تملک فیزیکی ان را دارد مخالفان گویند تلف مال باید از دارایی مالک ان مال باشد تلف مبیع قبل از قبض باعث انسفاخ عقد میگردد و بایع باید ثمن دریافتی را به خریدار مسترد گرداند اگر بایع با اهمال و تقصیر موجب تلف مال گردد باید مثل یا قیمت را به خریدار بدهد و عقد منفسخ نمیگردد همچنین خریدار حق فسخ عقد را به استناد خیار تعذر تسلیم دارد اگر خریدار مال را تلف کند در حکم قبض است اگر ثالث معلوم الهویت مال را تلف کند خریدار حق فسح یا رجوع به ثالث دارد.
بارتولومئو "موچو" روئینی (۱۴ دسامبر ۱۸۷۷ – ۶ مارس ۱۹۷۰) حقوق دان و سیاستمدار سوسیالیست ایتالیایی بود که به عنوان رئیس مجلس سنای ایتالیا و وزیر مستعمرات ایتالیا خدمت کرد. زندگی نامه. روئینی پس از فارغ التحصیلی در رشته حقوق از دانشگاه بولونیا، در ۱۹۰۳ به وزارت امور عمومی وارد شد و در ۱۹۱۲ مدیرکل خدمات ویژه برای جنوب ایتالیا گردید. او در ۱۹۰۴ به حزب سوسیالیست ایتالیا پیوست و در ۱۹۰۷ به عنوان عضو شورای شهر رم و شورای استان رجّو امیلیا انتخاب شد. در ۱۹۱۳ به عنوان نمایندهٔ حزب رادیکال ایتالیا به پارلمان راه یافت و همان سال به عضویت شورای دولتی ایتالیا منصوب شد. روئینی در بحث مشارکت ایتالیا در جنگ جهانی اول موضعی شدیداً مداخله گر داشت و به عنوان داوطلب به جبهه رفت و مدال نقره شجاعت نظامی دریافت کرد. او سپس در دولت اورلاندو و بعد دولت نیتی به عنوان معاون وزارت صنعت، بازرگانی و کار خدمت کرد و در ۱۹۲۰ برای مدتی کوتاه وزیر مستعمرات ایتالیا بود. وی از مخالفان سرسخت فاشیسم بود و از طریق روزنامهٔ "ایل موند" کارزاری علیه رژیم به راه انداخت. در ۱۹۲۷ از شورای دولتی کنار گذاشته شد و ناچار به بازگشت به وکالت و تدریس گردید. در ۱
۹۴۲، همراه با ایوانوئه بونومی، به طور مخفی حزب کارگر دموکراتیک را بنیان گذاشت. پس از سقوط فاشیسم، از بنیان گذاران کمیته آزادی ملی شد و در شورای ملی ایتالیا نیز عضویت داشت. او در دولت بونومی دوم و سوم به ترتیب وزیر بی پرتف و وزیر امور عمومی بود و در دولت پاری وزیر بازسازی مناطق آزادشده شد. از ژانویهٔ ۱۹۴۵، ریاست کمیتهٔ بین وزارتی بازسازی و ریاست شورای دولتی را نیز بر عهده داشت. در انتخابات ۲ ژوئن ۱۹۴۶ به مجلس مؤسسان راه یافت و ریاست «کمیسیون ۷۵» برای تدوین قانون اساسی ایتالیا را بر عهده گرفت. طبق شهادت رئیس سابق فراماسونری ایتالیا، او یکی از هشت پدران مؤسس عضو این سازمان بود. در ۲۴ مارس ۱۹۵۳، او به ریاست سنا انتخاب شد. در ۱۹۵۷ نخستین رئیس شورای ملی اقتصاد و کار شد و تا مه ۱۹۵۹ در این سمت بود. در ۲ مارس ۱۹۶۳، رئیس جمهور ایتالیا، او را به عنوان سناتور مادام العمر برگزید.
فرانچسکو ده مارتینو (۳۱ مهٔ ۱۹۰۷ – ۱۸ نوامبر ۲۰۰۲) حقوق دان و سیاستمدار ایتالیایی، سناتور مادام العمر (۱۹۹۱–۲۰۰۲) و معاون پیشین نخست وزیر ایتالیا بود. او را بسیاری «وجدان حزب سوسیالیست ایتالیا» می دانستند. زندگی نامه. ده مارتینو در ۳۱ مه ۱۹۰۷ در ناپل به دنیا آمد. او در دانشکدهٔ حقوق فدریکو دوم ناپل تحصیل کرد و با راهنمایی انریکو ده نیکولا به پژوهش در حقوق و اقتصاد پرداخت و به یکی از برجسته ترین پژوهشگران حقوق رومی بدل شد. او استاد ممتاز دانشگاه فدریکو دوم بود و آثار متعددی از جمله «تاریخ قانون اساسی روم» (در شش جلد) و «تاریخ اقتصادی روم باستان» را منتشر کرد که به زبان های انگلیسی، اسپانیایی، آلمانی، فرانسوی و چینی ترجمه شدند. ده مارتینو در ۱۹۴۳ به حزب کنش پیوست و سپس به حزب سوسیالیست ایتالیا بازگشت. در انتخابات نخست جمهوری ایتالیا (۱۹۴۸) به عنوان نمایندهٔ ناپل وارد مجلس نمایندگان ایتالیا شد. او به زودی مورد اعتماد پیترو ننی قرار گرفت و نایب دبیر حزب شد. ده مارتینو چندین بار در دولت های ماریانو رومور و امیلیو کولومبو به عنوان معاون نخست وزیر خدمت کرد. او دو بار نامزد انتخابات ریاست جمهوری ایتالیا (۱۹۷۱ و ۱۹۷۸)
شد اما در نهایت ساندرو پرتینی به ریاست جمهوری رسید. در همین دوره، ماجرای ربوده شدن پسرش گیدو به دست کامورا و پرداخت باج برای آزادی، جایگاه سیاسی او را تضعیف کرد. در ۱۹۷۶، پس از ناکامی حزب در انتخابات، از دبیرکلی کنار گذاشته شد و بِتینو کراکسی جانشین او گردید. با این حال همچنان به نمایندگی ادامه داد و در ۱۹۹۱ به عنوان سناتور مادام العمر منصوب شد. در سال های پایانی به دموکرات های چپ پیوست. ده مارتینو در ۱۸ نوامبر ۲۰۰۲ در ناپل درگذشت. از او پنج فرزند باقی ماندند: آرماندو، گیدو، آنتونینو، الیزا و لائورا.
براینیگ یا شور انداختن فرآیندی است که در آن غذا با آب نمک یا نمک دانه درشت فرآوری می شود که غذا را نگهداری و مزه دار می کند و در عین حال لطافت آن را افزایش می دهد. طعم غذا می تواند با افزودنی هایی مانند گیاهان معطر، ادویه جات، شکر، کارامل یا سرکه بهبود یابد. معمولاً گوشت و ماهی کمتر از بیست و چهار ساعت در آب نمک قرار می گیرند، در حالی که سبزیجات، پنیرها و میوه ها در فرآیندی بسیار طولانی تر که به آن ترشی انداختن گفته می شوند. شور انداختن مشابه مرینیت کردن است، با این تفاوت که معمولاً مرینیت شامل مقدار قابل توجهی اسید مانند سرکه یا آب مرکبات است. براینیگ همچنین به فرایند نمک سود کردن شباهت دارد که معمولاً شامل خشک کردن قابل توجه غذا است و در مدت زمان بسیار طولانی تری انجام می شود. گوشت. نمک سود کردن یک تکنیک فرآوری مواد غذایی است که در آن گوشت قبل از پخت در محلول آب نمک - شورآب - شبیه به مرینیت کردن خیسانده می شود. آب نمک ممکن است با ادویه ها و گیاهان معطر طعم دار شود. مدت زمان بسته به اندازه، ضخامت و نتیجه دلخواه از ۳۰ دقیقه تا چند روز متغیر است. براینیگ خشک. عمل براین کردن گوشت همچنین می تواند با پوشاندن گوشت
با نمک خشک و درشت انجام شود و اجازه داد تا چند ساعت استراحت نماید. نمک رطوبت را از داخل گوشت به سطح می کشد، جایی که با نمک مخلوط شده و سپس همراه با نمک دوباره جذب می شود، که اساساً گوشت را در آب خودش می خواباند. سپس نمک مالیده شده شسته شده و قبل از پخت دور ریخته می شود. دانشمندان علوم غذایی دو نظریه دربارهٔ اثر شوراندن دارند، اما اینکه کدام یک درست است هنوز مورد بحث است. ماهی. عمل براینیگ ماهی به این صورت است که برخلاف نمک سود کردن خشک، نمکی کردن مرطوب یا براینیگ ماهی با غوطه ور کردن ماهی در آنمک انجام می شود، یا اینکه فقط روی آن نمک پاشیده می شود بدون اینکه رطوبت آن گرفته شود. برای اطمینان از نگهداری طولانی مدت، محلول باید حداقل ۲۰٪ نمک داشته باشد که به این فرایند «نمک سود کردن سنگین» در صنعت شیلات گفته می شود؛ ماهی در این روش باید قبل از مصرف در آب سرد یا شیر نمک زادیی شود. اگر از نمک کمتری استفاده شود، ماهی برای مصرف فوری مناسب است، اما برای نگهداری طولانی تر نیاز به یخچال اضافی دارد. نمک سود کردن مرطوب برای تهیه موارد زیر استفاده می شود: سبزیجات. عمل ترشی انداختن به این صورت است که سبزیجات در مایع شور، س
رکه یا سس وینگرت به مدت طولانی غوطه ور می شوند و در این فرایند تخمیر بی هوازی انجام می شود که بر بافت و طعم آن ها تأثیر می گذارد. ترشی انداختن می تواند مواد غذایی فاسدشدنی را برای ماه ها حفظ نماید. گیاهان و ادویه های ضد میکروبی، مانند دانه خردل، سیر، دارچین یا میخک، معمولاً به آن اضافه می شوند. برخلاف فرایند کنسرو کردن، ترشی انداختن (که شامل تخمیر می شود) نیاز ندارد که غذا قبل از بسته بندی کاملاً استریل باشد. اسیدیته یا شوری محلول، دمای تخمیر و عدم وجود اکسیژن تعیین کننده میکروارگانیسم های غالب و طعم محصول نهایی هستند. پنیر. آب نمک به دو روش در تولید پنیر استفاده می شود:
لئو والیانی (۹ فوریهٔ ۱۹۰۹ – ۱۸ سپتامبر ۱۹۹۹) تاریخ نگار، سیاستمدار و روزنامه نگار ایتالیایی بود. زندگی نخستین. والیانی با نام اصلی «لئو وایچن» در فیومه (امروزه رییکا) در ساحل دریای آدریاتیک زاده شد؛ در آن زمان این شهر بخشی از اتریش-مجارستان و در منطقهٔ مجارستان بود (امروزه در کرواسی). او در خانواده ای یهودی مجار رشد یافت. در سال ۱۹۲۷ رژیم ایتالیای فاشیستی نام خانوادگی او را به اجبار «ایتالیایی سازی» کرده و از «وایچن» به «والیانی» تغییر داد. او کودکی خود را در تریسته و سپس در پادشاهی ایتالیا گذراند. فعالیت سیاسی و روزنامه نگاری. والیانی که از اعضای سازمان "عدالت و آزادی" بود، در سال ۱۹۳۰ به دلیل فعالیت های ضد فاشیستی دههٔ ۱۹۲۰ به پنج سال زندان محکوم شد. پس از آزادی به فرانسه گریخت و سپس به جمهوری دوم اسپانیا رفت و در جنگ داخلی اسپانیا در کنار جمهوری خواهان (جنگ داخلی اسپانیا) جنگید. او پس از شکست جمهوری خواهان به دست ملی گرایان فرانسیسکو فرانکو در ۱۹۳۹، به فرانسه گریخت و در اردوگاه ورنه همراه با آرتور کوستلر زندانی شد. کوستلر در کتاب خود "کف زمین" دربارهٔ آن نوشته است. والیانی سپس به مکزیک پناه برد. والیانی ک
ه عضو حزب کمونیست ایتالیا بود، به تدریج سیاست های ژوزف استالین و برخورد او با تروتسکیست ها را زیر سؤال برد و در پی پیمان مولوتوف–ریبنتروپ در ۱۹۳۹ از حزب جدا شد. در ۱۹۴۳ از سوی سازمان عملیات ویژه (بریتانیا) به پشت خطوط دشمن در ایتالیا فرستاده شد و با فرچوچو پارّی رهبر جنبش مقاومت ایتالیا و کمیته آزادی ملی در میلان همکاری کرد. او نمایندهٔ رهبران مقاومت در مذاکرات با مأموران آمریکایی سازمان خدمات استراتژیک از جمله آلن دالس در سوئیس بود. والیانی از رهبران مقاومت شمال ایتالیا شد و در سازمان دهی قیام پارتیزان ها در آوریل ۱۹۴۵ نقش داشت. او یکی از امضاکنندگان سند اعدام بنی تو موسولینی بود. او در ۱۹۴۶ به نمایندگی مجلس مؤسسان ایتالیا از سوی حزب کنش (ایتالیا) برگزیده شد، اما پس از افول آن حزب به پژوهش تاریخی روی آورد. والیانی سپس به حزب رادیکال (ایتالیا) (۱۹۵۶–۱۹۶۲) و در دههٔ ۱۹۸۰ به حزب جمهوری خواه ایتالیا پیوست. او بیش از سه دهه برای هفته نامهٔ "ال اسپرسو" نوشت و با "ایل موندوی" و "کوریه دلا سرا" همکاری داشت. در ۱۹۸۰، ساندرو پرتینی، رئیس جمهور وقت ایتالیا، او را به عنوان سناتور مادام العمر منصوب کرد. درگذشت. والیانی د
ر ۱۸ سپتامبر ۱۹۹۹ در میلان درگذشت و در گورستان یادمانی این شهر به خاک سپرده شد.
پائولا تورچی (؛ زادهٔ ) خواننده، ترانه سرا و نویسنده اهل ایتالیا است. اولین حضور موسیقایی تورچی در سال ۱۹۸۶ بود، زمانی که با آهنگ «L'uomo di ieri» نوشته ماریو کاستلنوو در جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد. این آهنگ در اولین آلبوم او "با نام" "«Ragazza sola ragazza blu»" منتشر شد. سه سال بعد، او دوباره در جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد و در سال ۱۹۸۷ با آهنگ «Primo tango» جایزه منتقدان را از آن خود کرد. او دوباره با آهنگ «Sarò bellissima» در جشنواره سانرمو شرکت کرد و در سال ۱۹۸۹ با آهنگ «Bambini» به جشنواره بازگشت. به لطف این آهنگ، او در بخش هنرمندان نوظهور جشنواره موسیقی سانرمو رتبه اول را کسب کرد.
آنجلو موسو (۳۰ مهٔ ۱۸۴۶ – ۲۴ نوامبر ۱۹۱۰) فیزیولوژی دان ایتالیایی در سدهٔ نوزدهم بود که نخستین روش تصویربرداری عصبی را با نام «تراز گردش خون انسان» ابداع کرد. موسو پژوهش های خود را با ثبت ضربان های قشر مغز بیماران دچار آسیب جمجمه پس از جراحی آغاز کرد. او دریافت که این ضربان ها هنگام فعالیت ذهنی تغییر می کنند و نتیجه گرفت که جریان خون در مغز در طول چنین فعالیت هایی افزایش می یابد. برای اندازه گیری غیرتهاجمی این تغییرات در افراد سالم، او «تراز گردش خون انسان» را ساخت؛ ابزاری که به عنوان نخستین روش تصویربرداری عصبی شناخته می شود و پیش درآمد فناوری های نوین مانند تصویربرداری تشدید مغناطیسی کارکردی (fMRI) و توموگرافی گسیل پوزیترون (PET) است. موسو در تورین زاده شد و پزشکی را در تورین، فلورانس، لایپزیگ و پاریس آموخت. در سال ۱۸۷۶ به عنوان استاد داروشناسی و در ۱۸۷۹ به عنوان استاد فیزیولوژی در دانشگاه تورین منصوب شد. او ابزارهای گوناگونی برای سنجش نبض ابداع کرد و آزمایش های گسترده ای دربارهٔ تغییرات حجم نبض در خواب، فعالیت ذهنی و هیجان انجام داد. از مهم ترین آثار او می توان به "La paura" (۱۸۹۱؛ ترجمهٔ انگلیسی: "Fear"،
۱۸۹۶)، "La fatica" (۱۸۹۱؛ ترجمهٔ انگلیسی: "Fatigue"، ۱۹۰۴)، و "Fisiologia dell'uomo sulle Alpi" (۱۸۹۷؛ ترجمهٔ انگلیسی: "Life of Man on the High Alps"، ۱۸۹۸) اشاره کرد.
انریکو فورلانینی (۱۳ دسامبر ۱۸۴۸ – ۹ اکتبر ۱۹۳۰) مهندس، مخترع و پیشگام هوانوردی ایتالیایی بود که به خاطر کارهایش بر روی بالگرد، هواپیما، هایدروفویل و کشتی هوایی شهرت یافت. او در میلان زاده شد. برادر بزرگ ترش کارلو فورلانینی پزشک بود. زندگی اولیه. انریکو فرزند فرانچسکو فورلانینی، پزشک نامدار و مدیر بیمارستان فاته بنه فراتلی در میلان بود. پس از آموزش ابتدایی، در سال ۱۸۶۳ وارد دبیرستان های فنی سلطنتی شد و سپس به کالج نظامی تورین راه یافت. او در ۱۸۶۶ به آکادمی نظامی تورین پیوست و ستوان مهندسان شد. در ۱۸۶۸ در «مدرسهٔ کاربردی توپخانه و مهندسی» ادامه تحصیل داد و در ۱۸۷۰ فارغ التحصیل شد. در کازاله مونفراتو به خدمت رسید و همزمان در کارگاه ها به پژوهش دربارهٔ پروانه ها پرداخت. سپس در پلی تکنیک میلان در رشتهٔ مهندسی صنعتی دانش آموخته شد. بالگرد. در سال ۱۸۷۷ او یک بالگرد آزمایشی با موتور بخار ساخت که نخستین نمونهٔ شناخته شدهٔ خود بود. این بالگرد توانست به ارتفاع ۱۳ متر برسد و حدود ۲۰ ثانیه در هوا بماند. کشتی های هوایی. فورلانینی در آغاز سدهٔ بیستم مجموعه ای از کشتی های هوایی طراحی و ساخت. از جمله "لئوناردو دا وینچی" (۱۹۰
۹) و "چیتا دی میلان" (۱۹۱۲) که به دلیل پایداری و کنترل پذیری عالی شهرت بین المللی یافت. هایدروفویل. او همچنین از ۱۸۹۸ روی هایدروفویل کار کرد. نمونهٔ تمام مقیاس او با موتور ۶۰ اسب بخار و ملخ های ضدچرخشی در آزمایش های دریاچه ماجیوره در سال ۱۹۰۶ به سرعت ۶۸ کیلومتر بر ساعت رسید. میراث. فورلانینی چندین پتنت بریتانیایی و آمریکایی به دست آورد که بیشترشان مربوط به هواپیمای آب نشین بود. او در ۱۹۳۰ درگذشت، در حالی که هنوز بر روی کشتی هوایی "Omnia Dir" کار می کرد. فرودگاه شهر میلان، فرودگاه لیناته و پارک فورلانینی به نام او نامگذاری شده اند.