Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ی به نام جابه جایی بزرگ جانوری در قاره آمریکا که به واسطهٔ پیدایش باریکه پاناما میان آمریکای شمالی و جنوبی رخ داد، به آمریکای جنوبی راه نیافته بودند. با این حال، هیچ فسیلی از آمریکای شمالی تاکنون به گرگ فالکلند یا نیاکان نزدیکش نسبت داده نشده است. گونهٔ "Dusicyon avus" که فسیل های آن در آمریکای جنوبی تا حدود ۴۰۰ سال پیش یافت می شوند، نزدیک ترین خویشاوند شناخته شدهٔ گرگ فالکلند است. از نظر شکل جمجمه و شیوهٔ تغذیه، این جانور شکارگری فرصت طلب بوده و بیشتر به شغال شباهت داشته است. انزوای زیست جغرافیایی در فالکلند. مسیر رسیدن گرگ فالکلند به این جزایر برای مدت ها نامشخص بود، زیرا این جزایر هرگز به قارهٔ آمریکای جنوبی متصل نبوده اند و هیچ پستاندار خشکی زی بومی دیگری در آن وجود ندارد. در هیچ جزیرهٔ اقیانوسی دورافتاده ای مانند فالکلند، سگ سانان بومی وجود ندارند؛ روباه جزیره در کالیفرنیای آمریکا و روباه داروین در شیلی، در جزایری نزدیک به قاره زندگی می کنند. برتای و دیگر پژوهشگران بر این باورند که نیاکان گرگ فالکلند بعید است که در زمان عصر یخبندان در فالکلند زیسته باشند، بنابراین احتمالاً در ده هزار سال گذشته به آن رسید
ه اند و برای رسیدن به آن جا مجبور شده اند بخشی از اقیانوس اطلس جنوبی را بپیمایند. خویشاوند نزدیک آن، یعنی "Dusicyon avus"، تا چند هزار سال پیش در آمریکای جنوبی زیسته است، اما امکان شنا یا رانده شدن با الوار شناور در آن فاصله بسیار کم احتمال به نظر می رسد. مطالعه ای در سال ۲۰۲۱ از دانشگاه مین شواهدی ارائه کرد که پیش از عصر اکتشاف، انسان هایی از آمریکای جنوبی احتمالاً به فالکلند سفر کرده اند. پژوهشگران گمان کردند که نیاکان گرگ ممکن است توسط این بازدیدکنندگان اهلی شده و به جزایر منتقل شده باشند. قدیمی ترین بقایای شناخته شدهٔ گرگ فالکلند مربوط به حدود ۳۳۹۶ تا ۳۷۵۲ سال پیش از امروز است که در مزرعهٔ اسپرینگ پوینت در فالکلند غربی یافت شده اند، که تنها مکانی است که تاکنون استخوان هایی از این گونه در آن کشف شده است. کمیابی بقایا احتمالاً به دلیل خاک اسیدی و پیت دار بیشتر مناطق جزایر است که استخوان ها را به سرعت تجزیه می کند. ژنتیک. تحلیل دی ان ای گونهٔ منقرض شدهٔ قاره ای "D. avus" در سال ۲۰۱۳ نشان داد که تبار ژنتیکی آن تنها حدود ۱۶٬۰۰۰ سال پیش، یعنی در دورهٔ نهایی یخبندان از گرگ فالکلند جدا شده است. این موضوع تأیید می
کند که نیاکان گرگ فالکلند تنها از زمان حداکثر یخبندان اخیر در این جزایر جدا از جمعیت اصلی مانده اند. تحلیل دی ان ای میتوکندریایی پنج نمونهٔ موزه ای گرگ فالکلند در سال ۲۰۰۹ نشان داد که این جانوران دارای چندین هاپلوتیپ میتوکندریایی بودند که حوای میتوکندریایی آن ها حدود ۳۳۰٬۰۰۰ سال پیش می زیسته است، که تصویری از تنوع ژنتیکیِ حاصل از اثر بنیان گذار ارائه می دهد. پل خشکی در عصر یخبندان. مدت ها این فرضیه مطرح بود که پل خشکی یا مسیر یخی ای در دوران یخبندان کواترنری، ارتباط بین جزایر فالکلند و آمریکای جنوبی را ممکن کرده است. اگرچه هرگز پل زمینی واقعی ای میان قاره و جزایر نبوده است، اما بر روی فلات قارهٔ آرژانتین تراس های زیرآبی ای کشف شده اند که در دوران پایین بودن سطح دریاها در دورهٔ یخبندان شکل گرفته اند. این شواهد حاکی از آن است که تنگه ای کم عمق به عرض تنها ۲۰ کیلومتر ممکن است گاهی به طور کامل یخ زده بوده باشد. بنابراین ممکن است جمعیت پایهٔ گرگ فالکلند از روی چنین پل یخی ای در عصر یخبندان به جزایر رسیده باشد. نبود دیگر پستانداران قاره ای در این جزایر ممکن است به دلیل دشواری عبور از این مسیر یخ زده باشد. در فرهنگ
. مکان هایی که به نام این گرگ نام گذاری شده اند:
یالچی گولوو () یک شهرک در شهرستان اوچالینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
اوزون گولوو () یک شهرک در شهرستان اوچالینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
مالوقزاق کولوو () یک شهرک در شهرستان اوچالینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
مسعود بن مودود یکی از پادشاهان سلسله غزنویان در قرن پنجم هجری قمری بود که پس از مرگ پدرش، سلطان مودود غزنوی، برای مدتی کوتاه بر تخت سلطنت نشست. او از نوادگان محمود غزنوی، بنیان گذار بزرگ امپراتوری غزنوی، به شمار می رود. پیشینه. مسعود، فرزند سلطان مودود، در دربار غزنویان پرورش یافت و با مسائل حکومتی و نظامی آشنایی داشت. پس از درگذشت پدرش در سال ۴۴۱ هجری قمری (۱۰۵۰ میلادی)، به عنوان سلطان غزنی تاج گذاری کرد. دوران حکومت. حکومت مسعود بن مودود در دوره ای آغاز شد که دولت غزنوی به شدت دچار ضعف داخلی و تهدیدهای خارجی، به ویژه از جانب سلجوقیان، شده بود. پس از مرگ سلطان مودود، وضعیت قدرت در غزنی ناپایدار بود و چندین مدعی دیگر نیز برای دستیابی به سلطنت تلاش می کردند. به همین دلیل، سلطنت مسعود کوتاه و ناپایدار بود. رقابت برای قدرت. پس از مدتی، علی بن مسعود (فرزند سلطان مسعود اول) توانست علیه او قیام کند. برخی منابع گزارش داده اند که علی بن مسعود با حمایت بخشی از درباریان و نظامیان، موفق شد مسعود بن مودود را از سلطنت برکنار و خود را به عنوان سلطان جدید معرفی کند. پایان کار. از سرنوشت دقیق مسعود بن مودود پس از خلع، اطلاعا
ت روشنی در منابع تاریخی موجود نیست. اما به نظر می رسد که او یا به قتل رسید یا به انزوا فرستاده شد. جایگاه در تاریخ. مسعود بن مودود از جمله پادشاهان کم ذکر و کوتاه مدت سلسله غزنوی به شمار می رود. دوران حکومت او نشانه ای از آغاز فروپاشی تدریجی اقتدار خاندان غزنوی و افزایش نفوذ سلجوقیان در منطقه بود.
فالکلند غربی (), () دومین جزیرهٔ بزرگ در جزایر فالکلند در جنوب اقیانوس اطلس است. این جزیره کوهستانی است و با فالکلند شرقی به وسیلهٔ تنگه فالکلند جدا شده است. مساحت آن برابر با است، یعنی ۳۷٪ از کل مساحت جزایر. طول خط ساحلی آن است. جمعیت. در این جزیره کمتر از ۲۰۰ نفر زندگی می کنند که در مناطق ساحلی پراکنده اند. بزرگ ترین سکونتگاه آن پورت هاوارد در ساحل شرقی است که دارای پروازگاه است. سایر سکونتگاه ها عبارت اند از: آلبمارل، شارترز، دونوز هد، فاکس بی، فاکس بی غربی، هیل کوو، پورت استیفنس و روی کوو؛ بسیاری از این سکونتگاه ها با جاده به هم متصل هستند و دارای باند فرود و بندرگاه نیز می باشند. در سال ۱۹۸۶ جمعیت ۲۶۵ نفر بود، که در سال ۲۰۰۱ به ۱۴۴ نفر کاهش یافت، و در سال ۲۰۱۶ به ۱۶۰ نفر رسید. از آن جا که فالکلند غربی بیرون از محدودهٔ استنلی یا فرودگاه نیروی هوایی سلطنتی ماونت پلزنت در فالکلند شرقی قرار دارد، جزو منطقه ای به نام «کمپ» محسوب می شود، که در گویش فالکلندی به مناطق خارج از سکونتگاه اصلی اطلاق می گردد. جغرافیا و حیات وحش. فالکلند غربی در سمتی که به فالکلند شرقی نزدیک تر است کوهستانی تر است. رشته کوه اصلی آن، ت
په های هورنبی، به موازات تنگه فالکلند کشیده شده است. کوه آدام با ارتفاع از سطح دریا، بلندترین نقطه در سراسر جزایر است. در گذشته تصور می شد کوه رابینسون با ارتفاع بلندترین نقطه است، اما بررسی های جدیدتر نشان دادند که کوه آدام ارتفاع بیشتری دارد. در پی این کشف، آرژانتینی ها نام «مونته ایندیپندنثیا» را از کوه رابینسون به کوه آدام منتقل کردند. صنعت اصلی جزیره پرورش گوسفند است. این منطقه همچنین برای پنگوئن ها و باکلان های خود نیز شناخته می شود. ماهی گیری نیز در دو رودخانهٔ اصلی، رودخانه وارا و رودخانه شارترز، محبوب است. در قرن نوزدهم و همانند امروز، حیات وحش بومی خشکی بسیار اندکی در جزیره وجود داشت. یک گرگ کوچک به نام گرگ فالکلند که لویی آنتوان دو بوگنویل آن را «loup-renard» خوانده بود، منقرض شده و آخرین نمونهٔ آن حدود سال ۱۸۷۵ در فالکلند غربی دیده شد. نام این حیوان در رودخانه وارا و سکونتگاه فاکس بی حفظ شده است. برخی گله های گاو و اسب نیز به طور وحشی در جزیره رها شده بودند، اما همهٔ این ها توسط مهاجران معرفی شده بودند، همانند خوک های وحشی، خرگوش های پرشمار و اندک خرگوش های صحرایی. همهٔ این حیوانات به شدت کاهش یاف
ته اند و جای خود را به گوسفندان که از نظر اقتصادی سودمندترند داده اند. جنوبی ترین نقطهٔ فالکلند غربی دماغه مردیت و جنوب غربی ترین نقطهٔ آن کالم هد است. در بخش های جنوبی صخره های بلندی وجود دارد که محل زیست پرندگان دریایی فراوانی است. در سمت غربی، سواحل سفید شنی با آب زلال و تپه های شنی متحرک با چمنزارهای بلند به چشم می خورد. اندکی دورتر از لبهٔ صخره ها، کلبهٔ چوبی تنها و کوچکی وجود دارد که مردم محلی آن را «کلبه عمو تام» می نامند. این سواحل زیستگاه فک فیلی ها هستند و جز گاه به گاه قطعاتی از لاشه کشتی، آلودگی دیگری ندارند. زمین شناسی. بیشتر لایه های فالکلند غربی و جزایر اطراف آن به صورت اندکی مایل نسبت به سطح افق قرار دارند. این شیب باعث شده است که انواع مختلف سنگ ها در مکان های گوناگون دیده شوند. کوارزیت های ناحیهٔ پورت استیفنس و استنلی مقاوم تر از رسوبات ماسه ای سازند فاکس بی هستند. رشته کوه های هورنبی، واقع در نزدیکی تنگه فالکلند، تحت تأثیر نیروهای زمین ساختی برخاست و چین خوردگی قرار گرفته اند که باعث شده بسترهای کوارتزیتیِ استنلی به حالت عمودی درآیند. در فالکلند غربی، چندین آذرین تیغه وجود دارد که سنگ های ج
زایر غربی را قطع می کنند، اما این آذرین تیغه ها برخلاف موارد مشابه قبلی، از نظر شیمیایی ناپایدارتر بوده و فرسایش یافته اند. تنها نشانه های باقی مانده از آن ها شیارهای خطی هم راستا هستند. در کناره های این شیارها، شواهدی از دگرسانی تماسی یا تشکیل هورنفلس در اطراف آذرین تیغه های بازالتی مذابِ پیشین دیده می شود. تاریخ. کاوشگران نخستین از بقایای قایق بومیان در فالکلند غربی گزارش داده اند، اما مشخص نیست که آیا این قایق ها حاصل سفری یک طرفه بوده اند یا با جریان آب از پاتاگونیا به آنجا رسیده اند. کاپیتان جان استرانگ با کشتی "وِلفِیر" نخستین فرود ثبت شده را بر یکی از دو جزیرهٔ اصلی (فالکلند شرقی و غربی) در ۲۹ ژانویهٔ ۱۶۹۰ در بولد کوو در آن سوی دماغه از پورت هاوارد انجام داد. او نوشت: اگرچه استرانگ از نبود چوب در منطقه سخن گفت، اما چوب رانده شده اغلب در سواحل فالکلند دیده می شود، که احتمالاً به دلیل موقعیت پناه گرفتهٔ Bold Cove است. استرانگ تنگه فالکلند را نام گذاری کرد، که نام کل جزایر نیز از آن گرفته شده است. اگرچه نخستین فرود ثبت شده در جزایر فالکلند در فالکلند غربی انجام شد، اما این منطقه به طرز شگفت آوری دیرتر از
سایر نقاط سکونت یافت. تا سال ۱۸۶۷ هیچ ساکنی در فالکلند غربی وجود نداشت. دولت با انتشار فراخوانی، اجارهٔ ایستگاه های دامداری را با شرایط بسیار آسان پیشنهاد کرد و در سال ۱۸۶۸ تمامی زمین های در دسترس واگذار شدند. در عصر مدرن، فالکلند غربی میزبان دو رادار نیروی هوایی سلطنتی است: یکی در کوه آلیس، نزدیک پورت آلبمارل در جنوب جزیره و دیگری در کوه بایرون در شمال. در اوایل سال ۲۰۰۷، دولت جزایر فالکلند قراردادی را برای تأمین خدمات کشتی مسافربر شرق به غرب به شرکت Workboat Services Ltd اعطا کرد. این خدمات میان پورت هاوارد و نیو هیون انجام می شود. جنگ فالکلند. فالکلند غربی در جریان جنگ فالکلند در سال ۱۹۸۲ صحنهٔ فعالیت هایی بود. فاکس بی، پورت هاوارد و جزیره پبل همگی توسط نیروهای آرژانتینی اشغال شدند و هدف گلوله باران ساحلی و حملات هوایی پراکنده از سوی نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا قرار گرفتند. مهم ترین درگیری در فالکلند غربی احتمالاً درگیری در مانِی برنچ پوینت، نزدیک پورت هاوارد، بود. در شگ کوو، چندین بالگرد آرژانتینی پس از حملهٔ جنگنده های هریر بریتانیایی سرنگون شدند. یورش به جزیره پبل نیز به عنوان رویدادی شاخص در تاریخ نی
روهای ویژه بریتانیا ثبت شده است.
تنگهٔ فالکلند ()، () یک تنگهٔ دریایی در جزایر فالکلند است که در راستای جنوب باختری به شمال خاوری امتداد دارد و فالکلند غربی را از فالکلند شرقی جدا می سازد. نام گذاری. نام این تنگه را جان استرانگ در سال ۱۶۹۰ به افتخار ویکنت فالکلند برگزید؛ نامی که بعدها به مجمع الجزایر و دو جزیرهٔ اصلی آن نیز اطلاق شد. نام اسپانیایی «Estrecho de San Carlos» به کشتی «سن کارلوس» اشاره دارد که در سال ۱۷۶۸ از این منطقه دیدار کرده بود؛ در حالی که به طور گیج کننده ای، در زبان انگلیسی، نام «San Carlos Water» به ورودی کوچکی در فالکلند شرقی اطلاق می شود، که خود منشأ نام هایی چون سن کارلوس، بندر سن کارلوس و رود سن کارلوس است. کاپیتان جان استرانگ از کشتی «وِلفِیر» نخستین فرود ثبت شده را بر یکی از دو جزیرهٔ اصلی فالکلند (غربی و شرقی) در ۲۹ ژانویهٔ ۱۶۹۰ در خلیج بولد (در نزدیکی پورت هاوارد) در کنار تنگهٔ فالکلند انجام داد. جغرافیا. از جزایر واقع در تنگه می توان به جزیرهٔ باریک، جزیرهٔ بزرگ، جزایر تایسن و جزایر قو اشاره کرد. صخره ادی استون در انتهای شمالی تنگه قرار دارد و جزایر آرچ در انتهای جنوبی آن. سکونت گاه های اطراف تنگه عبارت اند از: ا
جاکس بای، نیوهیون، بندر سن کارلوس، سن کارلوس در فالکلند شرقی و پورت هاوارد و فاکس بی در فالکلند غربی. یک کشتی ماشین بر میان پورت هاوارد و نیوهیون رفت وآمد دارد. خورها و خلیج های این تنگه عبارت اند از: فاکس بی، پورت هاوارد (فالکلند غربی)، خلیج گرنتهام، آب سن کارلوس، خلیج راگلز (فالکلند شرقی). زمین شناسی. حدود ۴۰۰ میلیون سال پیش، خشکی هایی که بعدها به جزایر فالکلند و کوهستان الس ورث در جنوبگان بدل شدند، که پیش تر بخشی از گوندوانا بودند، از سرزمین امروزی آفریقا جدا شده و نسبت به آن به سوی باختر رانده شدند. در دورهٔ ژوراسیک، حدود ۱۷۰ میلیون سال پیش، دو پاره زمین که یکی فالکلند شرقی و دیگری فالکلند غربی را تشکیل می دهند، حدود ۱۲۰ درجه نسبت به یک دیگر چرخیدند. در نتیجه، خط های تاخوردگی در فالکلند غربی در راستای جنوب باختری به شمال خاوری، یعنی موازی با تنگه، امتداد دارند. اما در بخش شمالی فالکلند شرقی این خط ها در راستای خاور–باختر قرار دارند، که ضلع خاوری ورودی شمالی تنگه را تشکیل داده و در امتداد ساحل شمالی آب سن کارلوس قرار دارند. مرز میان این دو پاره زمین، گسل تنگهٔ فالکلند است که در نزدیکی ساحل باختری تنگه و مو
ازی با آن امتداد دارد. لافونیا (نیمهٔ جنوبی فالکلند شرقی) که شکل گیری اش جدیدتر است، فاقد چین خوردگی است. گمان می رود که در برهه هایی از دورهٔ پلیستوسن، بستر دریا حدود ۴۶ متر پایین تر از سطح کنونی بوده، که ممکن است گذر از تنگه را ممکن ساخته باشد. رکوردها. در ۲۱ ژانویهٔ ۲۰۲۵، «استر برترام» از استنلی و «نولا نایت» از فاکس بی از تنگهٔ فالکلند شنا کردند. این دو شناگر از «فانینگ هد» در فالکلند شرقی راه افتادند و پس از ۲ ساعت و ۳۷ دقیقه به «جرزی پوینت» در فالکلند غربی رسیدند.
مردی از ماه () یک انیمیشن بلند فانتزی محصول سال ۲۰۱۲ به کارگردانی استفان شِش است که بر اساس رمانی به همین نام نوشتهٔ تومی اونگرر در سال ۱۹۶۶ ساخته شده است. بازخورد. این فیلم در وبگاه بازبینی جمعی راتن تومیتوز، بر اساس ۲۲ نقد، امتیاز ۸۶٪ را کسب کرده است. نظر منتقدان این است: «ریتم کند و عمدی فیلم شاید در ابتدا چندان خوشایند نباشد، اما سبک انیمیت مسحورکننده و ظرافت های هنجارشکنانهٔ "مردی از ماه"، آن را به اثری متفاوت و دلپذیر تبدیل می کند».
استاروبایرام گولوو () یک شهرک در شهرستان اوچالینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
ایلچی گولوو () یک شهرک در شهرستان اوچالینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
ایمان گولوو () یک شهرک در شهرستان اوچالینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
ابوالفضل امیرزاده (زادهٔ ۱۷ اردیبهشت ۱۳۷۷ در سیرجان) عکاس ورزشی اهل ایران است. او به عنوان عکاس رسمی باشگاه فوتبال گل گهر سیرجان شناخته می شود و همچنین با فدراسیون بدنسازی و پرورش اندام جمهوری اسلامی ایران همکاری دارد. زندگی و فعالیت حرفه ای. ابوالفضل امیرزاده فعالیت عکاسی حرفه ای خود را از دهه ۱۳۹۰ آغاز کرد. وی عمدتاً در حوزهٔ ورزش فعال است و تاکنون از رویدادها و تمرینات بسیاری از تیم ها و مسابقات ملی و استانی عکس برداری کرده است. او یکی از عکاسان فعال باشگاه فرهنگی ورزشی گل گهر سیرجان است و آثارش بارها در رسانه های مطرح کشور از جمله ورزش سه، خبرگزاری فارس، ایلنا، خبرگزاری برنا و ایران بی بی اف منتشر شده است. امیرزاده در حوزهٔ بدنسازی نیز با فدراسیون مربوطه همکاری داشته و در پوشش تصویری رویدادهای رسمی این فدراسیون مشارکت کرده است.
کوناک بایوو () یک شهرک در شهرستان اوچالینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
آلفی ویلیامز (؛ زادهٔ ۳ ژانویه ۲۰۱۱) بازیگر اهل انگلستان است. او نقش اصلی را در فیلم "۲۸ سال بعد" (۲۰۲۵) و همچنین دنبالهٔ آن "" (۲۰۲۶) ایفا کرده است. اوایل زندگی. آلفی ویلیامز در ۳ ژانویه ۲۰۱۱ در نیوکسل اپون تاین، انگلستان به دنیا آمد. او در نزدیکی نیوکسل بزرگ شد و در همان منطقه تحصیل کرد. پدر او، آلفی دابسون که خود بازیگر است، الهام بخش اصلی ویلیامز برای ورود به دنیای بازیگری بود. ویلیامز از سنین پایین به بازیگری علاقه نشان داد. در سن شش سالگی، نقش اسکروج را در اجرای مدرسه ای نمایش "سرود کریسمس" اثر چارلز دیکنز بازی کرد. او برای این نقش، نسخه کلاسیک فیلم را تماشا کرد و با دقت روی لهجه اش کار کرد. این تجربه، علاقه اش را به بازیگری به عنوان یک مسیر شغلی قطعی کرد. ویلیامز مدتی در یک مدرسهٔ بازیگری تحصیل کرد، اما به زودی آن را ترک کرد، چون تمرکز اصلی آموزش ها بر تئاتر موزیکال بود، در حالی که او به بازی در فیلم و تلویزیون علاقه مند بود. از هفت سالگی به طور فعال در آزمون های بازیگری شرکت می کرد و خیلی زود نخستین نقش هایش را در تبلیغات تلویزیونی به دست آورد.
لودمیلا دودارووا () بازیگر زن اهل رومانی است. وی بیشتر به دلیل فعالیت در سینمای ایتالیا شناخته میشود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "فابیولا"، "اولیس"، "جادوی سیاه"، "پرنس روباهان" و "ترانه بهار" اشاره کرد.
جِی بلِیکسن () فیلم ساز و فیلم نامه نویس اهل انگلستان است. وی از سال ۲۰۰۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. نخستین فیلم بلند او "ناپدید شدن آلیس کرید" (۲۰۰۹) بود؛ یک تریلر با بازی جما آرترتون، مارتین کامپستون، و ادی مارسن که نویسندگی و کارگردانی آن را بر عهده داشت. آخرین فیلم او "من خیلی مراقبم" (۲۰۲۰) بوده است.
ترومن وارد اینگرسول (; – ) عکاس اهل ایالات متحده آمریکا بود. او به خاطر عکس های برجسته نمایی (stereoviews) که در ایالات متحده و سایر مناطق منتشر کرد، شناخته می شود. آثار او شامل تصاویر بسیاری از مناظر پارک ملی یلواستون و همچنین صحنه های شکار و ویژگی های معماری بود. در اوایل قرن بیستم، او همچنین عکس های ترام از نمای سنگی (لیتوویو) تولید کرد. شرکت او شرکت اینگرسول ویو (Ingersoll View Company) نام داشت. موزه متروپولیتن یکی از عکس های ساختمان او را در مجموعه خود دارد و موزه جی. پال گتی مجموعه ای از آثار او را در اختیار دارد. اینگرسول در سنت پال، مینه سوتا، از پدر و مادری به نام های دنیل وسلی و ماریون وارد اینگرسول متولد شد. کتابخانه کنگره همچنین مجموعه ای از آثار او را در اختیار دارد. اینگرسول در گورستان اوکلند در سنت پال به خاک سپرده شده است.
والی سلیمانی متولد 1318 از روستای قروجنگ دینور کرمانشاه از افسران نیروی زمینی ارتش ایران که در نبرد جنگ ایران و عراق کشته شد ولقب فاتح مهران دریافت کرد. سال 1342 وارد نیروی زمینی ارتش شد. درجه نظامی سرهنگ دوم که بعدازشهادت توسط ارتش به اوداده شد ودرزمان شهادت سروان نیروی زمینی ارتش ایران بود نقش مهمی درجریان جنگ ایران وعراق داشت بدلیل اموزش های نظامی که طی 20سال خدمت درارتش دیده بود توانایی بالایی درحوزه نظامی ومهندسی مین داشت. معاونت گروهان مهندسی وتانک رابرعهده وهمچنین فرمانده مخابرات لشکر84پیاده لرستان بود قبل ازشروع جنگ مناطق غرب ایران رامین گذاری کرد این مناطق شامل دشت عباس موسیان عین الخوش و...دهلران بودکه این امر باعث شد نیروی زمینی عراق نتوانددرمسیرهای مرزی ورودکند .پس از20روز ازانجام این عملیات نیروی زمینی عراق حمله که منجربه شکست گردیدسرانجام درپی این شکست نیروی هوایی ارتش عراق حمله ودرجریان این نبرد وموشکباران مهمات ومین والی سلیمانی درتاریخ15مهرماه سال1359 باقطع شدن پا ترکش به سر وسوختگی درمحل عملیات کشته شد ولقب فاتح مهران گرفت. مزار او در زادگاهش روستای قروجنگ شهرستان صحنه قرار دارد.
سری دیوی ویجی کومار (زاده ) بازیگر هندی است. از کارهای معروف او می توان به بازی در فیلم من یک فرشته دیدم و ویرا اشاره کرد.
سینتیا آدای-رابینسون (زاده ) بازیگر انگلیسی-آمریکایی است. از کارهای معروف او می توان به بازی در فیلم های حسابدار و حسابدار ۲ اشاره کرد. فیلم شناسی. فهرست برخی از فیلم هایی که سینتیا آدای-رابینسون در آن ها به ایفای نقش پرداخته است:
العَروس مجله ای عربی برای زنان بود که از نخستین نشریات فمینیستی در خاورمیانه به شمار می رفت. همچنین، این مجله نخستین نشریهٔ زنان به زبان عربی در سوریه بود. این مجله در فاصلهٔ سال های ۱۹۱۰ تا ۱۹۲۵، با وقفه هایی میان انتشار، منتشر می شد. بنیان گذار و سردبیر آن، ماری عجمی، زنی پیشروی سوری بود. نخستین محل انتشار مجله در اسکندریه، مصر بود و سپس به دمشق، سوریه منتقل شد. ماری عجمی با تأسیس این مجله در پی آن بود که آن را به رسانه ای برای ادب، اندیشهٔ اصلاح طلبانه، پرورش اخلاقی و دعوتی برای رهایی زن و مرد از جمود بدل سازد، به ویژه در روزگاری که مسئلهٔ آزادی زنان از دشوارترین مسائلِ مطرح در عرصهٔ اصلاحات اجتماعی به شمار می رفت. او پیشگام این عرصه در مشرق عربی بود و نخستین زنی شد که در سوریه مجله ای منتشر کرد. تاریخچه و معرفی. «العروس» در سال ۱۹۱۰ توسط ماری عجمی (۱۸۸۸ – ۱۹۶۵)، زنی سوری ارتدوکس یونانی مذهب، در اسکندریهٔ مصر بنیان گذاری شد. این مجلهٔ زنان ۳۲ صفحه ای، نخستین شماره اش را در دسامبر همان سال منتشر کرد. عجمی خود سردبیری مجله را نیز بر عهده داشت. در این نشریه مقالاتی در حوزه های تاریخ، ادبیات، فرهنگ، بهداشت و پ
زشکی منتشر می شد که تمرکز اصلی آن بر مسائل و مشکلات زنان بود. مدتی پس از آغاز انتشار، مجله به دمشق ـ زادگاه ماری عجمی ـ منتقل شد. در این دوره، مجله گسترش یافت و به نشریه ای ۴۰ صفحه ای و ماهانه تبدیل شد، اما با آغاز جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۴ انتشار آن به طور موقت متوقف گردید. ماری عجمی در مقدمه اولین شماره مجله اش این شعار را برگزید: «زنان را ارج نهاده اند، تا زمین را با گل های روییده از آب، به زیباترین زینت بیارایند.» .. خطاب به مخاطبان زن خود نوشت: (ضمیر شخصی آن در عربی، مؤنث است) و در ادامه می نویسد: مجله به بخش های گوناگونی تقسیم شده بود؛ از جمله بخشی با عنوان «حدیث ذو شجون» که در آن ماری عجمی دیدگاه ها و برداشت های خود را درباره برخی مسائل روز و آنچه در مجلات خارجی می خواند، بیان می کرد. همچنین بخشی به مباحث روان شناسی، بخشی به هنرهای زیبا، بخشی به رمان و ادبیات داستانی، بخشی به تدبیر منزل و بخشی به مسائل اجتماعی اختصاص داشت. مقالاتی که در آن ها لحن انتقادی تندتری داشت، با نام مستعار «لیلا» منتشر می کرد. پس از پایان جنگ، انتشار العروس در سال ۱۹۱۸ در دمشق از سر گرفته شد و شمار صفحات آن به ۶۰ صفحه رسید. این
مجله سرانجام در سال ۱۹۲۵، به دلیل وقوع انقلاب بزرگ سوریه تعطیل شد. در دورهٔ نخست، یعنی از سال ۱۹۱۰ تا ۱۹۱۴، سه مجلد از مجله منتشر شد که در مجموع بیش از ۱۵۰۰ صفحه را در بر می گرفت. در دورهٔ دوم، از ۱۹۱۸ تا ۱۹۲۶، هفت مجلد دیگر منتشر شد که شمار صفحات آن حدود ۵۴۰۰ صفحه بود. بدین ترتیب، مجموعهٔ کامل مجلهٔ العروس در قالب یازده مجلد و دربرگیرندهٔ ۶۹۰۰ صفحه منتشر شده است. همکاران. ماری عجمی خود سردبیری و مدیریت مجله العروس را بر عهده داشت. همچنین، شماری از دختران تحصیل کرده سوری را در هیئت تحریریه به کار گرفت. بیشترِ آنان با نام های مستعار می نوشتند، از بیمِ انتقام یا واکنش های تندِ اجتماعی. العروس توانست نویسندگان مرد گوناگونی از مشرق عربی، مصر و عرب های مهاجرنشین را جذب کند. از جمله نویسندگان سرشناس و همکاران برجستهٔ این مجله می توان به این چهره ها اشاره کرد: جبران خلیل جبران، میخائیل نعیمه، ایلیا ابوماضی، معروف الرصافی، عباس محمود العقاد، جمیل صدقی زهاوی، اسماعیل صبری، احمد شوقی، حافظ ابراهیم، شبلی الملاط، الشاعر القروی، اخطل صغیر، الیاس ابوشبکه، شفیق جبری، ابراهیم عبدالقادر المازنی، فارس الخوری و دیگران. شماری ا
ز زنان فرهیخته عرب در آن قلم زدند، از جمله: روز شحفه، اُنس برکات، زینب فواز، ادیل عجمی، سلما کساب، نازک العابد، عفیفه صعب و دیگران.
پل زیر قوسی فلزی شهدای شهدای اشرف البلاد به عنوان یکی از بزرگترین پل های زیر قوسی شمال کشور شناخته می شود و در بهبود ارتباطات و حمل و نقل منطقه نقش مهمی دارد. این پل در شهرستان بهشهر و بر روی رودخانه ولم واقع شده است. پل بر روی آبرو سد گلورد قرار دارد و دومین پل زیر قوسی کشور محسوب می شود.
کودتای سال ۲۰۰۰ اکوادور در ۲۱ ژانویه ۲۰۰۰ رخ داد و منجر به برکناری رئیس جمهور جمیل معوض و جایگزینی او با معاون رئیس جمهور گوستاوو نوبوآ شد. ائتلاف کودتا، یک شورای نظامی کوتاه مدت متشکل از قدرتمندترین گروه بومی کشور، کنفدراسیون ملیت های بومی اکوادور (CONAIE)، و گروهی از افسران جوان نظامی به رهبری سرهنگ دوم لوسیو گوتیرز را گرد هم آورد. پیشینه. یک بحران اقتصادی شدید در اکوادور وجود داشت (از جمله بحران اقتصادی اکوادور در سال های ۱۹۹۸-۱۹۹۹) که منجر به کاهش ۶۰ درصدی بودجه نیروهای مسلح شده بود. همچنین نگرانی هایی در مورد فساد وجود داشت. میزان محبوبیت ماهواد از ۶۰ درصد در اکتبر ۱۹۹۸ به ۶ درصد در ژانویه ۲۰۰۰ کاهش یافته بود. در روزهای اولیه سال ۲۰۰۰، ماهواد دلاریزه کردن اقتصاد اکوادور را به همراه تعدادی از اقدامات صندوق بین المللی پول اعلام کرد. کودتا. در واکنش به برنامه های اقتصادی، «جمعیت بومی به کیتو هجوم آوردند و خواستار برکناری معوض و اشغال کنگره و دیوان عالی کشور شدند .» در ۲۱ ژانویه ۲۰۰۰، لوسیو گوتیرز و آنتونیو وارگاس، رئیس CONAIE، «دولت نجات ملی» را اعلام کردند. این امر منجر به «مشورت های پرشور میان ژنرال ها، س
یاستمداران و دیپلمات های آمریکایی» شد و در نهایت افسران ارشد نظامی، معاون رئیس جمهور گوستاوو نوبوآ را به عنوان رئیس جمهور منصوب و رهبران کودتا را دستگیر کردند. در طول کودتا، بسیج عمومی کمی علیه آن وجود داشت و یک نظرسنجی نشان داد که حمایت عمومی گسترده ای از اشغال کنگره توسط CONAIE وجود دارد، که به ارتش اجازه داده بود خواستار استعفای ماهود شود. با این حال، حمایت عمومی کمی از حکومت نظامی وجود داشت، واقعیتی که افسران ارشد نظامی که در طول کودتا مذاکرات را انجام می دادند از آن آگاه بودند. افسران ارشد ارتش با برنامه های ائتلاف مخالف بودند و روابط نزدیکی با نخبگان سیاسی و اقتصادی کشور داشتند که آنها نیز با آنها مخالف بودند (مانند رئیس جمهور سابق و شهردار وقت گوایاکیل، لئون فبرس کوردرو). آنها همچنین تحت تأثیر تهدیدهای تحریم های اقتصادی ایالات متحده قرار گرفتند. علاوه بر این، نقش افسران جزء در کودتا به عنوان براندازی سلسله مراتب نظامی تلقی می شد و رئیس فرماندهی عالی ارتش، ژنرال کارلوس مندوزا، گفت که ژنرال ها نمی توانند سرهنگ دوم لوسیو گوتیرز را به عنوان نماینده نظامی شورای نظامی حاکم بپذیرند. مذاکراتی در مورد جایگزینی
گوتیرز با مندوزا انجام شد، اما اندکی پس از آنکه شورای نظامی این موضوع را پذیرفت، «مندوزا کودتا را ربود و با واگذاری قدرت به معاون رئیس جمهور کشور به آن پایان داد.» پیامدها. گوتیرز به مدت چهار ماه زندانی شد و سپس از ارتش اخراج شد. او در انتخابات عمومی سال ۲۰۰۲ برای ریاست جمهوری نامزد شد و انتخاب شد و در ژانویه ۲۰۰۳ به قدرت رسید، اما حمایت از او از بین رفت و پس از شورش مردمی در آوریل ۲۰۰۵، که شاهد سومین و آخرین سرنگونی (تا به امروز) یک دولت منتخب دموکراتیک در اکوادور بود، خود او نیز برکنار شد. این دوره آشفته اخیر از تاریخ اکوادور با انتخاب رافائل کوریا در سال ۲۰۰۶ به پایان رسید. او یک چهره دانشگاهی بیگانه بود که با رویه های احزاب سنتی، نخبگان سیاسی و اقتصادی مخالفت و آنها را محکوم می کرد، در حالی که یک دستور کار چپ گرایانه، ضد نئولیبرال و پوپولیستی را پیش می برد که از سال ۲۰۰۷ شاهد افزایش هزینه های عمومی، قانون اساسی جدید، برنامه های اجتماعی و یک سیاست خارجی ضد امپریالیستی همسو با سوسیالیسم قرن بیست و یکم بوده است، علی رغم اتهاماتی مبنی بر محدود کردن آزادی ها، به ویژه آزادی بیان و مطبوعات.