Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ایجاد می کنند، توضیح می دهد. یک مقاله OII در سال ۲۰۱۵، جغرافیای بسیار نامتوازن مشارکت در ویرایش ویکی پدیا را گزارش داد. به طور خاص، مشخص شد که مشارکت کنندگان از کشورهای کم درآمد با نوشتن بیشتر در مورد کشورهای پردرآمد نسبت به کشورهای خودشان، به عدم تعادل جغرافیایی کمک می کنند. یک مطالعه در سال ۲۰۱۶ توسط دیوید لانیادو و مارک میکل ریبه به طور تجربی تأیید کرد که هویت فرهنگی یک انگیزه ناخودآگاه مهم برای ویراستاران ویکی پدیا است که بر آثار آنها در زمینه هایی که ممکن است با هویت آنها مرتبط باشد، به ویژه در دسته های ویکی پدیا «فرهنگ» و «جغرافیا» تأثیر می گذارد. نتیجه مشابهی در سال ۲۰۱۰ توسط هِخت و گِرگل گرفته شد: ویکی پدیانویسان تمایل دارند روی موضوعات مربوط به مکان های نزدیک کار کنند. لانیادو و ریبه پیشنهاد می کنند که برای غلبه بر عدم تعادل ناشی از هویت های فرهنگی، ویکی پدیا باید ویراستارانی از ویکی پدیاهای زبان های مختلف را برای انتشار هویت های فرهنگی خود در ویکی پدیاهای دیگر ارتقا دهد. برای این منظور، ابزارهای مترجم و پیشنهاد مقاله که توسط بنیاد ویکی مدیا توسعه یافته اند، می توانند با ارائه گزینه هایی برای انتخاب
محتوای ترجیحی بر اساس کلمات کلیدی مرتبط با هویت فرهنگی، مفید باشند.
اتحادیه روزنامه نگاران روسیه (روسی: ) بزرگ ترین انجمن حرفه ای کارکنان رسانه در فدراسیون روسیه است که ادعا می کند بیش از ۱۰۰۰۰۰ عضو در هشتاد و دو شعبه منطقه ای و حدود چهل انجمن تخصصی دارد. این سازمان وظایف یک اتحادیه کارگری را با وظایف یک سازمان مردم نهاد عام المنفعه ترکیب می کند و به دنبال دفاع از حقوق کار روزنامه نگاران در عین ترویج اخلاق حرفه ای و آزادی بیان است. تاریخچه. روزنامه نگاران برای اولین بار در ۱۳ نوامبر ۱۹۱۸، زمانی که اتحادیه روزنامه نگاران شوروی روسیه، کنگره تأسیس خود را در مسکو در بحبوحه آشفتگی جنگ داخلی برگزار کرد، به صورت ملی سازماندهی شدند. در سال ۱۹۵۹، این نهاد به اتحادیه روزنامه نگاران اتحاد جماهیر شوروی تغییر نام داد و در دهه های پایانی شوروی، هم به عنوان مدافع محیط کار و هم به عنوان دروازه بان ایدئولوژیک خدمت کرد. با فروپاشی فدراسیون شوروی، کنگره اتحادیه روزنامه نگاران در ۱۷ نوامبر ۱۹۹۰ تشکیل شد و در سال ۱۹۹۲، نمایندگان اساسنامه و عنوان فعلی تمام روسی را تصویب کردند. عضویت و سازماندهی. اتحادیه کارگری روسیه (RUJ) خود را به عنوان یک ساختار فدرال توصیف می کند که در آن اتحادیه های کلان شهری
در مسکو، سن پترزبورگ و تاتارستان از درجه ای از خودمختاری برخوردارند و در عین حال نمایندگانی را به کنگره ملی که هر چهار سال یکبار برگزار می شود، می فرستند. یک نظرسنجی در آستانه دهمین کنگره اتحادیه، حدود ۱۰۰۰۰۰ عضو دارای کارت عضویت را گزارش کرد. فعالیت ها و خدمات. فعالیت های روزمره این اتحادیه بر کمک های حقوقی، صندوق های همبستگی اضطراری و توسعه حرفه ای متمرکز است. کارگاه های سالانه "انجمن رسانه ای،" خبرنگاران استانی را برای آموزش به مسکو می آورند، در حالی که مراکز مطبوعاتی منطقه ای سمینارهایی در مورد ایمنی دیجیتال و تکنیک های تحقیق برگزار می کنند. همچنین کارت های مطبوعاتی صادر می کند که برای اعتباربخشی در بسیاری از رویدادهای عمومی روسیه استفاده می شود، عملکردی که - طبق گفته کمیته حمایت از روزنامه نگاران - انتقاد خبرنگاران مستقلی را که رژیم اعتباربخشی را سیاسی می دانند، برانگیخته است. رهبری. وسولود بوگدانوف، خبرنگار "پراودا"، از سال ۱۹۹۲ تا ۲۰۱۷ رهبری این اتحادیه را بر عهده داشت کنگره دوازدهم در ۲۵ نوامبر ۲۰۱۷، ولادیمیر گنادیویچ سولویوف، مجری تلویزیونی، را به عنوان رئیس انتخاب کرد؛ او در اکتبر ۲۰۲۲ برای دومین با
ر به این سمت انتخاب شد و در حال حاضر ریاست دبیرخانه ای را بر عهده دارد که شامل اساتیدی از دانشگاه دولتی لومونوسوف مسکو و سردبیران رسانه های دولتی است. دفتر مرکزی. دبیرخانه ملی در دفاتری در بلوار زوبوفسکی شماره ۴ در مرکز مسکو مستقر است، یک مرکز مطبوعاتی دوران شوروی که در سال ۱۹۹۳ با حکم ریاست جمهوری بدون اجاره بها منتقل شد؛ تهدیدهای دوره ای به تخلیه - به ویژه در سال ۲۰۱۵ - توسط گزارشگران بدون مرز محکوم شد اما در نهایت توسط دفتر شهردار مسکو لغو شد. روابط بین الملل و تعلیق. فدراسیون بین المللی روزنامه نگاران (IFJ) پیوست و نزدیک به سه دهه یکی از بزرگ ترین اعضای حق الزحمه بگیر آن بود. در ۲۲ فوریه ۲۰۲۳، هیئت اجرایی فدراسیون بین المللی روزنامه نگاران اتحادیه روسیه را به حالت تعلیق درآورد و حکم داد که ایجاد شعب در سرزمین های اشغالی در جریان حمله به اوکراین «همبستگی» بین اتحادیه های عضو را از بین برده است. پوشش آسوشیتدپرس نشان داد که شرکت های وابسته به نوردیک تهدید کرده اند که در صورت عدم اقدام، از اتحادیه خارج خواهند شد. ولادیمیر سولوویف، رئیس، این اقدام را «کاملاً سیاسی» خواند و "مسکو تایمز" گزارش داد که اخراج دائمی
همچنان در دست بررسی است. بحث های مربوط به آزادی مطبوعات. در حالی که اغلب پس از حملات به خبرنگاران، حمایت حقوقی ارائه می دهد و برنامه های ایمنی منطقه ای را حفظ می کند، نزدیکی آن به رسانه های دولتی، انتقاد ناظران بین المللی را برانگیخته است. کمیته حمایت از روزنامه نگاران، مداخلات عمومی آن در سانسور را «همواره طرفدار کرملین» توصیف کرده است و به درخواست اتحادیه در سال ۲۰۲۲ مبنی بر تحریم یوتیوب به دلیل مسدود کردن کانال های دولتی روسیه توسط نهادهای نظارتی اشاره می کند. محققان مؤسسه خدمات متحد سلطنتی همچنین خاطرنشان می کنند که فهرستی از خبرنگاران کشته شده را نگهداری می کند و تخمین می زنند که تقریباً ۲۵۰ روزنامه نگار روسی از سال ۱۹۹۱ کشته شده اند. جوایز. از سال ۱۹۹۶، جایزه "قلم طلایی روسیه را" که در این حرفه به عنوان بالاترین افتخار روزنامه نگاری کشور شناخته می شود، اهدا کرده است. برندگان هر ساله در ماه فوریه در یک مراسم مطبوعاتی تلویزیونی در مسکو مورد تقدیر قرار می گیرند. مسابقات منطقه ای مانند "احیای اقتصادی روسیه" و مسابقات جوانان با شرکایی از جمله اتاق بازرگانی و دانشگاه ها برگزار می شود تا فارغ التحصیلان آینده
دار را به کارآموزی در اتاق خبر هدایت کند.
بمباران فلسطین توسط ایتالیا در جنگ جهانی دوم بخشی از تلاش های نیروی هوایی سلطنتی ایتالیا جهت آسیب به منافع امپراتوری بریتانیا در خاورمیانه طی جنگ جهانی دوم بود. پیشینه. پادشاهی ایتالیا در ۱۰ ژوئن سال ۱۹۴۰ میلادی به جمهوری سوم فرانسه و بریتانیا اعلام جنگ کرد و وارد جنگ جهانی دوم شد. یورش ایتالیا به فرانسه اما دیری نپایید و فرانسه سه روز پس از آتش بس با آلمان در ۲۵ ژوئن با ایتالیا هم پیمان آتش بس امضا نمود. بدین ترتیب ایتالیا بر روی جنگ با بریتانیا و اتحادیه کشورهای همسود در آفریقا و خاورمیانه متمرکز شد. نخستین اقدام ایتالیا در اکتبر ۱۹۴۰ میلادی رقم خورد که طی آن در ۱۹ اکتبر چهار فروند بمب افکن اس ام. ۸۲ ایتالیایی به چاه های نفت آمریکایی در بحرین تحت قیمومت بریتانیا حمله کرده و به پالایشگاه محلی آسیب زدند. همچنین ظهران در عربستان سعودی هم بمباران شد اما آسیب جدی نتوانست وارد نماید. بمباران فلسطین. بمباران فلسطین توسط ایتالیایی ها از ژوئیه ۱۹۴۰ میلادی آغاز شد و تا ژوئن سال ۱۹۴۱ میلادی ادامه داشت. تمرکز ایتالیایی ها در این مدت روی شهرهای تل آویو و حیفا بود اما شهرهای دیگری مانند عکا و یافا نیز در این میان آسیب ها
یی دیدند. بمباران حیفا. شهر حیفا به واسطه وجود پالایشگاه و بندر مهم خود که محل اتصال خط لوله کرکوک-مدیترانه به دریا بود بارها مورد بمباران ایتالیایی ها قرار گرفت. روزنامه تایم در ۲۹ ژوئیه ۱۹۴۰ میلادی خبر از بمباران شهر حیفا در هفته گذشته توسط بمب افکن های ایتالیایی می دهد که موجب تلفات زیادی نیز شده است. گزارش روزنامه تایم به این شرح است: «ده بمب افکن بزرگ ایتالیایی که از جزیره دودکانسا برخواسته بودند پس از عبور بر فراز پایگاه بریتانیایی ها در جزیره قبرس خود را به حیفا رسانده و ۵۰ بمب روی پایانه و پالایشگاه نفتی این شهر انداختند.» این بمباران موجب شد پالایشگاه تا چند روز در آتش بسوزد و فعالیت آن برای مدت یک ماه به صورت کامل متوقف شود. جنگنده های انگلیسی که در پایگاه کوه کرمل مستقر بودند نتوانستند خود را به موقع به بمب افکن های ایتالیایی برسانند و مانع بازگشت ایشان به جزایر ایتالیایی در دریای اژه شوند. بمباران تل آویو. بمباران تل آویو در ۹ سپتامبر سال ۱۹۴۰ میلادی موجب تلفات ۱۳۷ نفری شد. یک بمباران دیگر در ۱۲ ژوئن ۱۹۴۱ میلادی که معلوم نیست توسط ایتالیایی ها یا توسط فرانسوی های مستقر در سوریه انجام شد نیز جان ۱۳
تن را گرفت. تاریخ نگاری به نام آلبرتو روسلی در مورد علت بمباران تل آویو و تلفات بالای آن بیان می دارد که بمب افکن های ایتالیایی در مسیر بمباران حیفا بودند که توسط جنگنده های بریتانیایی رهگیری شدند، ایتالیایی ها که مجبور به بازگشت شده بودند دستور یافتند بمب های خود را روی بندر تل آویو بیندازند اما از آن جایی که در حال تلاش برای فرار از جنگنده های بریتانیایی بودند بمب ها را به اشتباه روی بخش غیرنظامی شهر ریختند و تلفات زیادی را به وجود آوردند.
نیو هایتس (به انگلیسی: New Heights همچنین شناخته شده با نام "نیو هایتس به همراه جیسون و تراویس کلسی" New Heights with Jason &amp; Travis Kelce) یک پادکست ورزشی هفتگی است که توسط جیسون کلسی، سنتر سابق فیلادلفیا ایگلز و برادرش تراویس کلسی، تایت اند کانزاس سیتی چیفس اجرا می شود. نام این پادکست اشاره ای به محل تولد برادران کلسی، کلیولند هایتس، اوهایو دارد. در اوت ۲۰۲۴، این پادکست قراردادی با شرکت آمازون به ارزش بیش از ۱۰۰ میلیون دلار امضا کرد. در طول پادکست برادران کلسی در مورد اخبار و تیترهای ورزشی و همچنین زندگی شخصی خود و خانواده شان بحث می کنند. پادکست همچنین به صورت دوره ای مهمانان ویژه ای مانند ورزشکاران و افراد مشهور هالیوود را نیز دعوت می کند. نگاه کلی. این پادکست به دلیل سکونت جیسون در فیلادلفیا و سکونت تراویس در کانزاس سیتی معمولاً از فاصله ای دور ضبط می شود. در طول پادکست برادران کلسی دربارهٔ اخبار و بازی های ان اف ال، فرهنگ مردمی و خبرهای ورزشی بحث می کنند. این برنامه تاکنون مهمانانی همانند بازیکنان ان اف ال، سلبریتیهای هالیوود و اعضای خانواده کلسی را به پادکست دعوت کرده است. این برنامه به صورت ویدئوی
ی از یوتیوب و به صورت صوتی از پلتفرم های اصلی پادکست منتشر می شود. تاریخچه. این پادکست در ۸ سپتامبر ۲۰۲۲ منتشر شد. پس از گذشت چند هفته پس از انتشار، "نیو هایتس" به پر مخاطب ترین پادکست ورزشی در اسپاتیفای و سومین پادکست ورزشی پر مخاطب در اپل پادکستس تبدیل شد. در ژانویه ۲۰۲۳ این برنامه به دلیل حضور همزمان تراویس و جیسون در سوپر بول فصل ۲۰۲۲ محبوبیت بیشتری پیدا کرد. این برای اولین بار در تاریخ سوپر بول بود که دو برادر مقابل یکدیگر بازی کنند. این پادکست زمانی که تراویس کلسی رابطه ای عاشقانه را با خواننده آمریکایی، تیلور سوئیفت آغاز کرد دوباره شاهد افزایش محبوبیت دیگری بود. این پادکست به طور منظم در "Monday Night Football" ای اس پی ان و "Sunday Night Football" ان بی سی پخش می شود. تا پایان سال ۲۰۲۴ این پادکست به ۲٬۵ میلیون مشترک در شبکه های اجتماعی رسیده بود.
فرزین فرازمند کارشناس فناوری اطلاعات، طراح وب و بنیان گذار برند فرازتکنو است. او فعالیت حرفه ای خود را با طراحی سایت، توسعه نرم افزار و آموزش مهارت های کامپیوتری آغاز کرد و با ایجاد برند فرازتکنو در سال ۱۴۰۳، وارد حوزه خدمات و محصولات هوش مصنوعی شد. زندگی. فرزین فرازمند سال ها در حوزه فناوری اطلاعات فعالیت کرده و تخصص او شامل طراحی وب سایت، برنامه نویسی موبایل، توسعه رابط کاربری (UI/UX) و آموزش فناوری است. او با انتشار مقالات آموزشی و معرفی ابزارهای دیجیتال، نقش فعالی در ارتقای آگاهی کاربران فارسی زبان از فناوری داشته است.
هرمان سیم (متولد ۲۹ مه ۱۹۴۷) رئیس سابق اداره امنیت وزارت دفاع استونی و یک جاسوس محکوم شده روس است. پرونده سیم اولین پرونده از زمان استقلال مجدد استونی در سال ۱۹۹۱ بود که در آن یک مأمور واقعی شناسایی، محاکمه و به جرم خیانت محکوم شد. حرفه و جاسوسی. سیم در سور-جانی متولد شد و در سال ۱۹۷۰ به عنوان افسر شبه نظامی به وزارت کشور شوروی پیوست و تا سال ۱۹۹۱ در جمهوری سوسیالیستی استونی خدمت کرد و به درجه سرهنگی رسید. پس از استقلال استونی، که در طی آن نقش مهمی در سازماندهی مقاومت استونی در برابر تجاوز نظامی روسیه ایفا کرد، سمت های مختلفی را در وزارت کشور و هیئت پلیس، از جمله مدیرکل هیئت، بر عهده داشت و در سال ۱۹۹۵ به عنوان رئیس دفتر تحلیل اطلاعات اداره سیاست دفاعی، کار خود را در وزارت دفاع آغاز کرد. در سال ۲۰۰۱، او به عنوان رئیس اداره تازه تأسیس حفاظت از اسرار دولتی معروف به اداره امنیت ملی ( منصوب شد) و مسئول حفاظت از تمام ارتباطات طبقه بندی شده بین استونی و متحدانش بود. سیم به عنوان رئیس اداره امنیت وزارت دفاع، وظیفه هماهنگی حفاظت از اسرار دولتی را بر عهده داشت. این اداره همچنین مسئول صدور دسترسی به اطلاعات طبقه بندی ش
ده و مدیریت داده های سازمان های بین المللی، از جمله ناتو، اتحادیه اروپا و سایر شرکای دفاعی استونی است. او همچنین در طراحی سیستم های حفاظت از اطلاعات اتحادیه اروپا و ناتو مشارکت داشت. در ۲۱ سپتامبر ۲۰۰۸، سیم به همراه همسرش هیته سیم به ظن جمع آوری غیرقانونی و انتقال اطلاعات طبقه بندی شده به یک دولت خارجی ناشناس دستگیر شد. اعتقاد بر این است که خسارات وارده توسط هرمان سیم به امنیت استونی محدود نشده است. از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۶، سیم مرتباً برای مذاکره در مورد توافق نامه های حفاظت از اطلاعات طبقه بندی شده با کشورهای عضو ناتو و اتحادیه اروپا به خارج از کشور سفر می کرد. هرمان سیم همچنین در توسعه امنیت اطلاعاتی با ناتو و اتحادیه اروپا مشارکت داشت، جایی که از سایر کشورها دعوت می کرد تا سیستم های امنیتی خود را بررسی کنند. در ژوئن ۲۰۰۳، برای او گذرنامه دیپلماتیک صادر شد که به حاملان اطلاعات طبقه بندی شده ارائه می شد. در نوامبر ۲۰۰۶، هرمان سیم از سمت رئیس اداره حفاظت از اسرار دولتی استعفا داد، اما به عنوان مشاور وزیر دفاع به کار خود ادامه داد و دسترسی به اطلاعات طبقه بندی شده را حفظ کرد. تحقیق و محکومیت. این پرونده جنایی توسط
دفتر دادستانی عمومی استونی و هیئت پلیس امنیتی که با هیئت اطلاعات و وزارت دفاع همکاری می کنند، رسیدگی شد. (طبق قانون مجازات، خیانت به کشور مجازات حبس از سه تا پانزده سال را دارد) در ۶ نوامبر ۲۰۰۸، دفتر دادستانی استونی برخی از اسناد تحقیقات را منتشر کرد که طبق آن، رابط سیم ممکن است یک افسر سرویس اطلاعات خارجی (روسیه) بوده باشد که از هویت جعلی یک شهروند اتحادیه اروپا استفاده می کرده است. در ۲۵ فوریه ۲۰۰۹، سیم به جرم خیانت اعتراف کرد و به دوازده سال و نیم حبس و پرداخت ۲۰٬۱۵۵٬۰۰۰ کرون سوئد (۱٬۲۸۸٬۰۰۰ یورو) غرامت محکوم شد. دادگاه شهرستان هارجو مشخص نکرد که سیم این اطلاعات محرمانه را به کدام کشور تحویل داده است؛ اما دادستان کل، نورمن آس، گفت که سیم از سال ۱۹۹۵ تا زمان دستگیری اش در سال ۲۰۰۸، «اطلاعات طبقه بندی شده استونی و ناتو را جمع آوری و به سرویس اطلاعات خارجی روسیه ارسال کرده است». آس همچنین گفت: «او اطلاعات شخصی برخی از افراد استونیایی را منتقل کرده است، چیزی که ممکن است به منافع استونی آسیب برساند.» به طور غیررسمی ادعا شده است که استونی توسط یک کشور دیگر مطلع شده است. رایوو آئگ، رئیس پلیس امنیتی، گفت که سیم
سالی سه یا چهار بار در حداقل ۱۵ کشور اروپایی با رابطان سرویس اطلاعات خارجی (روسیه) خود، که به عنوان والری زنتسوف و سرگئی یاکوولف شناسایی شده اند، ملاقات می کرد. آئگ همچنین گفت که حکم بازداشت بین المللی برای دومی صادر شده است، که با هویت جعلی پرتغالی به عنوان آنتونیو د خسوس آمورت گراف نیز شناخته می شود. ورشکستگی. در ۲۳ مارس ۲۰۰۹، سیم درخواست ورشکستگی شخصی کرد. سیم ارزش کل دارایی های نقدشونده خود را ۵٫۴ میلیون کرون سوئد (تقریباً ۳۴۰٬۰۰۰ یورو) تخمین زده است، اما وزارت دفاع (که توسط دادگاه ها تأیید شد) ادعا کرد که کل دارایی ها ۲۱٫۶ میلیون کرون سوئد است و سیم ۲٫۱ میلیون کرون سوئد به یک بانک ناشناس بدهکار است. دادگاه، لی مورسو را به عنوان متولی موقت سیم منصوب کرد و تاریخ جلسه رسیدگی به ورشکستگی را ۱۷ آوریل ۲۰۰۹ تعیین کرد. در همین حال، سیم از فروش هرگونه دارایی خود بدون اجازه متولی منع شده است. روند ورشکستگی سیم به دلیل فقدان توافق پیش از ازدواج بین هرمان سیم و همسرش هیت سیم پیچیده است. در ۲۳ آوریل ۲۰۰۹، دادگاه شهرستان هارجو درخواست ورشکستگی سیم را پذیرفت و سیم را ورشکسته اعلام کرد. پیامدهای سیاسی. در ۲۹ آوریل ۲۰۰۹،
ناتو دستور اخراج دو دیپلمات روسی را صادر کرد، که به گفته "فایننشال تایمز" تلافی فعالیت های سیم بود. یکی از روس های اخراج شده پسر ولادیمیر چیژوف، سفیر روسیه در اتحادیه اروپا، بود. او و دیپلمات دیگر که اخراج شد، به نمایندگی روسیه در ناتو وابسته بودند و گمان می رود که به عنوان مأمور اطلاعاتی مخفی کار می کردند. آزادی مشروط. دادگاه شهرستان تارتو با صدور حکمی در تاریخ ۵ دسامبر ۲۰۱۹، تصمیم به آزادی زودهنگام سیم با آزادی مشروط گرفت. دادگاه او را تا ۱۸ مارس ۲۰۲۱ به آزادی مشروط محکوم کرد. دادگاه خطر تکرار جرم او را پایین ارزیابی کرد و دریافت که دسترسی سیم به اطلاعات طبقه بندی شده ای که بالقوه برای کشورهای خارجی جالب است، فوق العاده محدود است. او در ۲۳ دسامبر ۲۰۱۹ از زندان تارتو آزاد شد.
اسب رمیده یا اسب یله به اسبی گفته می شود که آزادانه زندگی می کند، اما ریشه در نژادهای اهلی دارد. بنابراین، اصطلاح اسب رمیده به معنای دقیق زیست شناسی، به جانوری با پیشینه و اجداد غیر اهلی اشاره دارد و هر اسب وحشی را شامل نمی شود. با این حال، برخی جمعیت های اسب رمیده در چارچوب حیات وحش مدیریت می شوند و در کاربرد عامیانه، اغلب با عنوان «اسب وحشی» شناخته می گردند. اسب های رمیده عموماً از اسب های اهلی منشأ می گیرند که سرگردان شده، از اسارت گریخته یا عمداً در طبیعت رها شده اند و توانسته اند در آن زیست بوم به بقا و تولیدمثل ادامه دهند. دوری از انسان در طول زمان موجب می شود الگوهای رفتاری این جانوران به ویژگی های رفتاری اسب های وحشی شباهت بیشتری پیدا کند. شماری از این اسب ها که به صورت آزاد زندگی می کنند، اما گهگاه به ویژه در مالکیت خصوصی تحت کنترل یا مدیریت انسان قرار دارند، در ردهٔ «نیمه وحشی» طبقه بندی می شوند. اسب های وحشی در دسته هایی زندگی می کنند که در منابع مختلف با عناوینی همچون «گله»، «گروه» یا «دسته» شناخته می شوند. گله های اسب وحشی، مشابه همتایان غیر اهلی خود، معمولاً از گروه کوچکی تشکیل شده اند که تحت ره
بری یک مادیان غالب قرار دارند. این ساختار معمولاً شامل چند مادیان دیگر، کره های آن ها و اسب های نابالغ از هر دو جنس است. در اغلب موارد، تنها یک نر غالب در رأس گله قرار دارد، هرچند گاهی ممکن است چند نر کم غلبه نیز در گروه باقی بمانند. در زیستگاه طبیعی، «گله» ها را بهتر می توان به عنوان مجموعه ای از چندین گروه کوچک توصیف کرد که قلمرویی مشترک را در اختیار دارند. این گروه ها معمولاً کوچک بوده و بین سه تا پنج رأس عضو دارند، هرچند در مواردی تعداد اعضا به بیش از دوازده نیز می رسد. ترکیب اعضای گروه در گذر زمان تغییر می کند؛ به عنوان نمونه، جانوران جوان پس از رسیدن به سن معینی از گروه زادگاهی خود رانده شده و به گروه های دیگر می پیوندند، یا نرهای جوان با به چالش کشیدن نرهای مسن تر در پی کسب تسلط بر می آیند. با این حال، در زیست بوم های بسته – نظیر پناهگاه های ایزوله که امروزه بیشتر اسب های وحشی در آن زندگی می کنند – حفظ حداقلی از اندازهٔ جمعیت برای جلوگیری از کاهش تنوع ژنتیکی ضروری است. بر اساس مطالعات، برای پایداری جمعیتی در بلندمدت، شمار اسب ها یا الاغ های آزادگرد باید دست کم بین ۱۵۰ تا ۲۰۰ رأس باشد.
پلنگ دم دراز با نام اصلی مارسوپیلامی شخصیتی در قالب کتاب های کمیک و گونه ای جانوری خیالی است که توسط آندره فرانکوین خلق گردیده است. نخستین حضور این شخصیت به ژانویهٔ ۱۹۵۲ و شمارهٔ ۳۱ مجلهٔ کامیکس فرانسوی-بلژیکی "اسپیرو" بازمی گردد. از آن زمان، این شخصیت به طور مستمر در مجموعهٔ کمیک محبوب بلژیکی "اسپیرو و فانتازیو" به عنوان حیوان خانگی شخصیت های اصلی حضور یافت، تا آن که فرانکوین فعالیت خود را بر روی این مجموعه متوقف ساخت. واپسین حضور این شخصیت در دوران حیات فرانکوین به سال ۱۹۷۰ بازمی گردد. در اواخر دههٔ ۱۹۸۰، شخصیتی دیگر از همان گونه، مجزا از مارسوپیلامی خانگی متعلق به "اسپیرو و فانتازیو"، صاحب مجموعهٔ فرعی موفقی از مجموعه های کمیک با عنوان "مارسوپیلامی" گردید. نگارش این مجموعه بر عهدهٔ گِرِگ، یان و دوگومیه بوده و تصویرگری آن را باتم انجام داده است. انتشار نخستین مجموعه "مارسوپیلامی" در سال ۱۹۸۷، به منزلهٔ نخستین اثر منتشرشدهٔ انتشارات مارسو پروداکشنز محسوب می شود؛ مؤسسه ای که نام خود را از این شخصیت برگرفته است. از آن زمان، "مارسوپیلامی" به یک مجموعه چندرسانه ای تبدیل شده است که شامل چندین مجموعه انیمیشن، یک ف
یلم سینمایی، یک بازی ویدیویی سگا مگا درایو و انواع محصولات دیگر می شود. سیارک ۹۸۴۹۴ مارسوپیلامی به افتخار این شخصیت کارتونی نامگذاری شده است.
میخائیل فیلانتویچ اسلینکین (روسی: Слинкин, Михаил Филантьевич) (۵ دسامبر ۱۹۲۵، روستای کاما، ناحیه کوندینسکی، روسیه شوروی ـ ۱۰ اگست ۲۰۰۷، سیمفروپول، اوکراین) کارمند دولت شوروی، خاورشناس، تاریخ دان و شرق شناس شوروی و اوکراینی، متخصص در تاریخ و سیاست افغانستان و زبان شناسی شرقی بود. تحصیلات و خدمت نظامی. میخائیل اسلینکین در فاصلهٔ سال های ۱۹۴۳ تا ۱۹۷۱ در ارتش شوروی خدمت کرد. او دانشگاه نظامی را در سال ۱۹۴۴ به پایان رساند و در جنگ جهانی دوم با درجهٔ ستوان به عنوان فرمانده گروهان آتش بار خمپاره انداز فعالیت داشت و در تسخیر برلین شرکت کرد. اسلینکین همچنین دانشکده ویژه مؤسسهٔ نظامی زبان های خارجی را در سال ۱۹۵۶ به پایان رساند. درجهٔ نظامی او سرهنگ دوم بود و به زبان های انگلیسی، فارسی و دری مسلط بود. او کارشناس ارشد تاریخ شد و در سال ۱۹۷۳ موفق به کسب مدرک کاندیدای علوم تاریخ با رساله ای تحت عنوان «نیروهای مسلح افغانستان در سال های ۱۹۵۵ تا ۱۹۷۱» گردید. سپس در سال ۲۰۰۰ مدرک دکترای علوم تاریخ را با رساله ای با موضوع «به قدرت رسیدن و بحران رژیم چپ گرای ترکی ـ امین در افغانستان» دریافت کرد. فعالیت های تخصصی و تدریس. میخائ
یل اسلینکین بین سال های ۱۹۵۷ تا ۱۹۹۰ چندین بار در ماموریت های طولانی مدت در افغانستان حضور داشت و در نقش های مختلفی از جمله مترجم ارشد، مشاور ارشد، مشاور سیاسی برای مقامات عالی رتبه دولت و حزب خلق افغانستان و مشاور سفارت شوروی در کابل فعالیت کرد. به عنوان مشاور سیاسی، او جایگزینی ببرک کارمل را با نجیب الله در سمت رهبر جمهوری دموکراتیک افغانستان در سال ۱۹۸۶ (۱۳۶۵) که به ابتکار کمیتهٔ امنیت دولتی شوروی (KGB) انجام شد، غیرمنطقی و نامناسب می دانست. از سال ۱۹۷۳ (۱۳۵۲)، اسلینکین به عنوان استاد تاریخ خاور و زبان فارسی در دانشگاه ملی تاوریک (کریمه) تدریس می کرد. او استاد دانشکده تاریخ جدید و معاصر کشورهای خارجی و دانشکده زبان شناسی شرقی بود. جوایز و نشان ها. اسلینکین در طول زندگی خود چندین نشان و مدال رسمی دریافت کرد، از جمله:
ارتدکس، خودکامگی، و ملیت ( (به انگلیسی: Pravoslávie, samoderzhávie, naródnost') که با نام ناسیونالیسم رسمی نیز شناخته می شود، دکترین ایدئولوژیک غالب امپراتوری نیکلاس اول، امپراتور روسیه بود. این دکترین به دنبال وحدت امپراتوری تحت مسیحیت ارتدکس و اقتدار مطلق امپراتور بود، در حالی که ایده هایی را که برای آن وحدت مخرب تلقی می شدند، سرکوب می کرد. این دکترین از یک روند ارتجاعی گسترده تر اروپایی پیروی می کرد که به دنبال بازیابی و دفاع از نهادهای سیاسی بود که در جنگ های ناپلئونی سرنگون شده بودند. «سه گانه» ملیت رسمی در ابتدا توسط وزیر آموزش و پرورش، سرگئی اوواروف، در نامه ای به مربیان زیردست در تاریخ ۲ آوریل ۱۸۳۳ پیشنهاد شد. این پیشنهاد به زودی توسط نیکلاس و تشکیلات او پذیرفته شد و به رسمیت شناخته شد و مورد حمایت گسترده عموم قرار گرفت و روشنفکرانی مانند میخائیل پوگودین، فئودور تایتچف، و نیکولای گوگول از آن حمایت کردند. منتقدان این سیاست، این اصل را به عنوان فراخوانی برای روسی سازی می دیدند. با این حال، وجود این اصل، به عنوان اولین ایدئولوژی سیاسی سراسری روسیه از قرن شانزدهم، نشان دهنده گذار قریب الوقوع این ملت به مد
رنیته بود. جستجوی ایدئولوژی. نیکلاس اول در پی شورش دکابریست ها به عنوان امپراتور ظهور کرد؛ تحقیقات بعدی ثابت کرد که بی وفایی عمیقاً در میان اشراف - تنها پایه و اساس خاندان رومانوف - ریشه دوانده است. پدر و پدربزرگ او توسط نگهبانان و دولتمردان خود در کودتاهای کاخ کشته شدند. نیکلاس که مشتاق ریشه کن کردن شورشیان و تضمین امنیت فیزیکی خود بود، با دقت روند تحقیقات دکابریست ها را مطالعه کرد و از نقص های دولت سلف خود که به شورش دامن می زد، آگاه بود. «از یک نظر، سلطنت نیکلاس اول، مقدمه ای طولانی بر قیام دکابریست ها بود.» نیکلاس، در راستای اسلاف مطلق گرای خود در عصر روشنگری، یک سیستم آموزشی دولتی ایجاد کرد و تدوین قانون را به پایان رساند. او یک سیستم دولتی بسیار منظم اما در نهایت ناکارآمد با «تمرکزگرایی نگران کننده» ایجاد کرد، که خود داور اصلی بین دولتمردان رقیب بود. سیستمی که توسط نیکلاس اول ایجاد شده بود، نادرست و ناکارآمد بود، زیرا امپراتور نمی توانست شخصاً بر تمام امور دولتی نظارت کند و تمام اسناد امضا شده را بررسی کند. امپراتور خود را زندانی سیستم خود می دید، بنابراین در بیشتر فعالیت های روزمره اش فقط می توانست به
مقامات عالی رتبه خود تکیه کند. مقامات بالاتر به مقامات رده پایین تر متکی بودند. در بیشتر موارد، مقامات دولتی، حتی وزرا، کارها را خودشان انجام می دادند و توجه کمی به دستورالعمل های کلی امپراتور در یک مورد یا مورد دیگر داشتند. مقامات دولتی ("چینوونیکی ها") از استبداد به نفع خود سوءاستفاده می کردند. در واقع، استبداد به پوششی برای پنهان کردن اعمال مقامات در تمام سطوح تبدیل شد. در آن روزها، "چینوونیکی ها" بودند که قدرت واقعی را در دست داشتند، اما امپراتور قدرت واقعی را نداشت، زیرا امپراتور چیزی جز وضع کننده قوانین نبود. با این وجود، اگر قانونی خاص برای مقامات دولتی سودآور نبود یا به ضرر آنها بود، ایجاد موانع قانونی برای اجرای چنین قانونی مشکلی ایجاد نمی کرد. گاهی یک قانون بدون اطلاع امپراتور به سادگی لغو می شد، همان طور که معمولاً در مورد قوانین امپراتور در مورد تنظیم فعالیت تجاری مذاکره کنندگان سن پترزبورگ ("کوپتسی") اتفاق می افتاد. در هر صورت، امپراتور همیشه گزارشی دریافت می کرد که همه چیز به خوبی پیش رفته و تمام دستورالعمل های او اجرا شده است. اما او همچنین بی وفایی اشراف را به توطئه ای در سراسر اروپا با هدف نا
بودی سلطنت های حاکم، دین و اخلاق نسبت می داد. طبق دیدگاه او، روسیه در جنگ های ناپلئونی موفق شد در حالی که رژیم های پیشرفته تر شکست خوردند و اروپا را از فرورفتن در زوال و الحاد نجات دادند. مقایسه با پوتینیسم. تعدادی از مفسران ، ایدئولوژی ولادیمیر پوتین، حاکم روسیه از سال ۱۹۹۹، را با دکترین ارتدکس، استبداد و ملیت مقایسه کرده اند. فیث هیلیس از دانشگاه شیکاگو استدلال کرده است که پوتین «می خواهد امپراتوری روسیه و ایدئولوژی های راهنمای آن را که ارتدکس، استبداد و ملیت بودند، بازسازی کند - البته اکنون، تحت قدرت یک دولت پلیسی بسیار پیچیده.» مقاله ای در سال ۲۰۱۴ در مجله مطالعات اوراسیا استدلال کرد که «پوتین بر میهن پرستی، قدرت و دولت گرایی برای توجیه تمرکز قدرت و سیاست های اقتدارگرایانه تأکید کرده است. سیاست ها و لفاظی های پوتین شباهت زیادی به سیاست های نیکلاس دارد.» استن گرانت از دانشگاه چارلز استورت استدلال کرده است که «این دیدگاه امروز پوتین همچنان پابرجاست. کلیسا و دولت از هم جدا نیستند. رهبر ارتدکس روسیه، پاتریارک کریل، پوتین را «معجزه خدا» نامیده است.» مایکل هیرش، روزنامه نگار فارن پالیسی، اظهار داشته است که این
سیاست «در سخنرانی ها و نوشته های پوتین ذکر نشده است - او هنوز دوست دارد وانمود کند که روسیه یک دموکراسی است - اما توسط متفکران راست افراطی که گفته می شود بر پوتین تأثیر می گذارند، از جمله الکساندر دوگین، لِو گومیلِف، ایگور شافارویچ، ایوان ایلین، کنستانتین لئونتیف، سرگئی پتروویچ تروبتسکوی و دیگران که قدمت آنها به ۲۰۰ سال پیش برمی گردد، مورد استناد قرار گرفته است.»