Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ن یا کشتی هوایی، تفنگ ها برای استفاده زمینی و دریایی توجهات را به خود جلب کردند. انواع مختلفی از مهمات پیشنهاد شد، مواد منفجره قوی، آتش زا، زنجیر گلوله، گلوله میله ای و ترکش. نیاز به نوعی ردیاب یا دنباله دود بیان شد. گزینه های Fuzing نیز مورد بررسی قرار گرفتند، هر دو نوع ضربه و زمان. پایه ها معمولاً از نوع پایه ای بودند، اما می توانستند روی سکوهای صحرایی باشند. آزمایش هایی در بیشتر کشورهای اروپایی در حال انجام بود، اما فقط کروپ، ارهارت، ویکرز ماکسیم و اشنایدر اطلاعاتی را تا سال ۱۹۱۰ منتشر کرده بودند. طرح های کروپ شامل اقتباس هایی از ۶۵ طرح آنها بود میلی متر ۹ پوندی، ۷۵ میلی متر ۱۲ پوندی و حتی ۱۰۵ تفنگ میلی متری ارهارت نیز ۱۲ پوندی داشت، در حالی که ویکرز ماکسیم یک ۳ پوندی و اشنایدر یک ۴۷ پوندی پیشنهاد کردند. میلی متر تفنگ بالون فرانسوی در سال ۱۹۱۰ ظاهر شد، این تفنگ ۱۱ پوندی بود اما بر روی یک وسیله نقلیه نصب شده بود و وزن کل بدون خدمه آن ۲ تن بود. با این حال، از آنجایی که بالون ها آهسته حرکت می کردند، مناظر ساده بودند. اما چالش های هواپیماهای با سرعت بیشتر شناخته شد. تا سال ۱۹۱۳، تنها فرانسه و آلمان تفنگ های صح
رایی مناسب برای درگیری با بالن ها و هواپیماها و مسائل مربوط به سازماندهی نظامی را توسعه دادند. نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا به زودی اسلحه های AA ۳ اینچی QF و QF 4 اینچی AA را معرفی کرد و همچنین دارای "پوم پوم" سریع شلیک سریع ۱ پوندی ویکرز بود که می توانست در نصب های مختلف استفاده شود. اولین توپ ضدهوایی ایالات متحده یک طرح مفهومی ۱ پوندی توسط Admiral Twining در سال ۱۹۱۱ برای مقابله با تهدید کشتی های هوایی بود که در نهایت به عنوان پایه ای برای اولین توپ ضدهوایی عملیاتی نیروی دریایی ایالات متحده مورد استفاده قرار گرفت: ۳"/۲۳. اسلحه کالیبر. جنگ جهانی اول. در ۳۰ سپتامبر ۱۹۱۵، نیروهای ارتش صربستان سه هواپیمای دشمن را در حال نزدیک شدن به کراگویواچ مشاهده کردند. سربازان با تفنگ های ساچمه ای و مسلسل به آنها شلیک کردند، اما نتوانستند از پرتاب ۴۵ بمب بر فراز شهر، حمله به تأسیسات نظامی، ایستگاه راه آهن و بسیاری از اهداف دیگر، عمدتاً غیرنظامی، در شهر جلوگیری کنند. در حین بمباران، رادوجه لیوتواک، سرباز، توپ خود را به سمت هواپیمای دشمن شلیک کرد و یکی از آنها را با موفقیت سرنگون کرد. در شهر سقوط کرد و هر دو خلبان بر اثر جراح
ات جان باختند. توپ مورد استفاده Ljutovac به عنوان یک توپ ضدهوایی طراحی نشده بود. این یک توپ ترکی کمی تغییر یافته بود که در طول جنگ اول بالکان در سال ۱۹۱۲ تصرف شد. این اولین مورد در تاریخ ارتش بود که یک هواپیمای نظامی با آتش زمین به هوا سرنگون شد. انگلیسی ها چند هفته قبل از شروع جنگ جهانی اول نیاز به قابلیت ضدهوایی را تشخیص دادند. در ۸ ژوئیه ۱۹۱۴، "نیویورک تایمز" گزارش داد که دولت بریتانیا تصمیم گرفته است «سواحل جزایر بریتانیا» را با یک سری برج، که هر کدام مجهز به دو اسلحه سریع شلیک با طراحی خاص هستند، پر کند، در حالی که «یک دایره کامل از برج ها» قرار بود در اطراف «تأسیسات دریایی» و «در نقاط آسیب پذیر دیگر» ساخته شوند. تا دسامبر ۱۹۱۴، ذخیره داوطلبان نیروی دریایی سلطنتی (RNVR) اسلحه های AA و نورافکن های مونتاژ شده از منابع مختلف در حدود ۹ بندر را در اختیار داشت. توپخانه پادگان سلطنتی (RGA) مسئولیت دفاع AA در میدان را با استفاده از بخش های موتوردار دو تفنگی به عهده گرفت. اولین آنها به طور رسمی در نوامبر ۱۹۱۴ تشکیل شدند. آنها در ابتدا از QF 1-pounder "pom-pom" (a 37) استفاده کردند نسخه میلی متری تفنگ ماکسیم). همه
ارتش ها به زودی اسلحه های AA را اغلب بر اساس قطعات میدانی کوچکتر خود، به ویژه ۷۵ فرانسوی، مستقر کردند. میلی متر و روسی ۷۶٫۲ میلی متر، معمولاً به سادگی بر روی نوعی خاکریز قرار می گیرد تا پوزه را به سمت آسمان هدایت کند. ارتش بریتانیا از ۱۳ پوندی استفاده کرد و به سرعت پایه های جدید مناسب برای استفاده AA تولید کرد، QF 6 13 pdr. cwt Mk III در سال ۱۹۱۵ منتشر شد. در تمام طول جنگ در خدمت باقی ماند، اما اسلحه های 18 pdr برای گرفتن گلوله 13 pdr با یک فشنگ بزرگتر که 13-pr QF ۹ را تولید می کرد، قرار گرفتند. cwt و اینها بسیار رضایت بخش تر بودند. با این حال، به طور کلی، این راه حل های موردی تا حد زیادی بی فایده بودند. با تجربه اندک در این نقش، هیچ وسیله ای برای اندازه گیری هدف، برد، ارتفاع یا سرعت دشواری مشاهده ترکیدگی پوسته آنها نسبت به توپچی های هدف، ثابت نشد که نمی تواند فیوز خود را به درستی تنظیم کند و اکثر گلوله ها در زیر اهداف خود منفجر می شوند. استثنای این قاعده، اسلحه هایی بود که از بادکنک های لکه گیر محافظت می کردند، در این صورت می توان ارتفاع را با دقت از طول کابل نگهدارنده بالون اندازه گیری کرد. اولین مسئله مهم
ات بود. قبل از جنگ مشخص شد که مهمات باید در هوا منفجر شود. هم از مواد منفجره قوی (HE) و هم ترکش استفاده شد، عمدتاً اولی. فیوزهای Airburst یا شعله ور (بر اساس یک فیوز در حال سوختن) یا مکانیکی (ساعت گرد) بودند. فیوزهای آتش زا برای استفاده ضدهوایی مناسب نبودند. طول فیوز بر اساس زمان پرواز تعیین شد، اما میزان سوختن باروت تحت تأثیر ارتفاع قرار گرفت. پوم پوم های بریتانیایی فقط مهمات ذوب شده تماسی داشتند. زپلین ها که بالون های پر از هیدروژن بودند، هدف گلوله های آتش زا بودند و بریتانیایی ها این بالون ها را با فیوزهای انفجاری هوا، هر دو پرتاب ترکش به سمت جلو «دیگ آتش زا» و پرتاب پایه جریان آتش زا معرفی کردند. بریتانیایی ها همچنین ردیاب هایی را برای استفاده در شب روی پوسته های خود نصب کردند. گلوله های دود نیز برای برخی از اسلحه های AA موجود بود، این انفجارها به عنوان اهداف در طول آموزش استفاده می شدند. حملات هوایی آلمان به جزایر بریتانیا در سال ۱۹۱۵ افزایش یافت و تلاش های AA تا حدودی بی اثر تلقی شد، بنابراین یک کارشناس توپخانه نیروی دریایی سلطنتی، دریاسالار پرسی اسکات، برای بهبود، به ویژه دفاع یکپارچه AA برای لندن منصو
ب شد. پدافند هوایی با اسلحه های RNVR AA بیشتر، ۷۵ گسترش یافت میلی متر و ۳ اینچ، پوم پوم ها بی اثر هستند. نیروی دریایی ۳ اینچی نیز توسط ارتش به کار گرفته شد، QF ۳ اینچی 20 cwt (۷۶ میلی متر)، یک نصب میدانی جدید در سال ۱۹۱۶ معرفی شد. از آنجایی که بیشتر حملات در شب بود، نورافکن ها به زودی مورد استفاده قرار گرفتند و روش های صوتی تشخیص و مکان یابی توسعه یافت. تا دسامبر ۱۹۱۶، ۱۸۳ بخش AA در دفاع از بریتانیا (بیشتر با ۳ اینچ)، ۷۴ با BEF در فرانسه و ۱۰ بخش در خاورمیانه وجود داشت. توپخانه AA تجارت دشواری بود. مشکل هدف گیری موفقیت آمیز یک پوسته برای ترکیدن در نزدیکی موقعیت هدف در آینده بود، با عوامل مختلفی که بر مسیر پیش بینی شده پوسته ها تأثیر می گذاشتند. به این حالت، تفنگ انحرافی می گفتند، که در آن زوایای «خاموش» برای برد و ارتفاع بر روی دوربین تنظیم می شد و با حرکت هدف به روزرسانی می شد. در این روش زمانی که دید روی هدف قرار می گرفت، لوله به سمت موقعیت آینده هدف نشانه می رفت. محدوده و ارتفاع هدف طول فیوز را تعیین می کند. با بهبود عملکرد هواپیما، مشکلات افزایش یافت. بریتانیایی ها ابتدا با اندازه گیری برد سر و کار داشتند
، زمانی که متوجه شدند برد کلید ایجاد یک تنظیم بهتر فیوز است. این منجر به Height/Range Finder (HRF) شد که اولین مدل Barr &amp; Stroud UB2 بود، یک مسافت یاب تصادفی نوری ۲ متری که روی سه پایه نصب شده بود. فاصله تا هدف و زاویه ارتفاع را اندازه گیری می کرد که با هم ارتفاع هواپیما را نشان می داد. اینها ابزارهای پیچیده ای بودند و روش های مختلف دیگری نیز مورد استفاده قرار می گرفت. HRF به زودی با نشانگر ارتفاع/فیوز (HFI) ملحق شد، این نشانگر با زوایای ارتفاع و خطوط ارتفاع که با منحنی های طول فیوز پوشانده شده بودند، مشخص شد، با استفاده از ارتفاع گزارش شده توسط اپراتور HRF، طول فیوز لازم قابل خواندن بود. با این حال، مشکل تنظیمات انحراف - «هدف خاموش» - مستلزم دانستن میزان تغییر در موقعیت هدف بود. هم فرانسه و هم بریتانیا دستگاه های تاکی متری را برای ردیابی اهداف و تولید زوایای انحراف عمودی و افقی معرفی کردند. سیستم Brocq فرانسوی الکتریکی بود. اپراتور وارد محدوده هدف شده و اسلحه ها را نمایش می دهد. با ۷۵ آنها استفاده شد میلی متر کارگردان بریتانیایی اسلحه ویلسون-دالبی از یک جفت ردیاب و سرعت سنجی مکانیکی استفاده کرد. اپراتور
طول فیوز را وارد کرد و زوایای انحراف از ابزار خوانده شد. با شروع جنگ جهانی اول، سال ۷۷ میلی متر به سلاح استاندارد آلمانی تبدیل شده بود و روی یک تراورس بزرگ که به راحتی می توان آن را روی یک واگن حمل کرد، سوار شد. کروپ ۷۵ اسلحه های میلی متری با یک سیستم دید نوری عرضه شدند که قابلیت های آنها را بهبود بخشید. ارتش آلمان همچنین یک توپ گردان اقتباس کرد که برای پروازهای متفقین به عنوان " پیاز شعله ور " از پوسته های در حال پرواز شناخته شد. این تفنگ دارای پنج لوله بود که به سرعت یک سری ۳۷ تایی را پرتاب کرد گلوله های توپخانه میلی متری با شروع استفاده از هواپیماها علیه اهداف زمینی در میدان نبرد، اسلحه های AA نمی توانستند با سرعت کافی از اهداف نزدیک عبور کنند و از آنجایی که نسبتاً کم بودند، همیشه در مکان مناسب قرار نداشتند (و اغلب در میان سربازان دیگر محبوبیت نداشتند)، بنابراین تغییر کردند. موقعیت های مکرر به زودی نیروها سلاح های مختلفی را که بر پایه مسلسل نصب شده بودند، اضافه کردند. این سلاح های کوتاه برد مرگبارتر بودند و گمان می رود که «بارون سرخ» توسط یک مسلسل ضدهوایی ویکرز سرنگون شده باشد. هنگامی که جنگ به پایان رسید،
واضح بود که افزایش قابلیت های هواپیماها به ابزارهای بهتری برای دستیابی به اهداف و هدف گیری آنها نیاز دارد. با این وجود، الگویی تعیین شده بود: جنگ ضدهوایی از سلاح های سنگین برای حمله به اهداف در ارتفاع بالا و سلاح های سبک تر برای استفاده در هنگام رسیدن هواپیما به ارتفاعات پایین تر استفاده می کرد. سالهای بین دو جنگ. جنگ جهانی اول نشان داد که هواپیماها می توانند بخش مهمی از میدان نبرد باشند، اما در برخی کشورها این چشم انداز حمله هوایی استراتژیک بود که موضوع اصلی بود و هم تهدید و هم فرصت بود. تجربه چهار سال حملات هوایی به لندن توسط بمب افکن های زپلین و گوتا جی وی به ویژه بر بریتانیا تأثیر گذاشته بود و اگر نگوییم یکی از محرک های اصلی برای تشکیل نیروی هوایی مستقل بود. با بهبود قابلیت های هواپیماها و موتورهای آن ها، مشخص بود که نقش آن ها در جنگ های آینده با افزایش برد و بار تسلیحاتی، حیاتی تر خواهد بود. با این حال، در سال های بلافاصله پس از جنگ جهانی اول، دورنمای یک جنگ بزرگ دیگر، به ویژه در اروپا، جایی که توانمندترین کشورها از نظر نظامی بودند، و بودجه کمی در دسترس بود، دور به نظر می رسید. چهار سال جنگ شاهد ایجاد ی
ک شاخه جدید و فنی از فعالیت های نظامی بود. پدافند هوایی پیشرفت های عظیمی داشته است، البته از نقطه شروع بسیار پایین. با این حال، جدید بود و اغلب فاقد «دوستان» اثرگذار در رقابت برای سهمی از بودجه دفاعی محدود بود. از کار افتادن به این معنی بود که اکثر اسلحه های AA از خدمت خارج شدند و فقط مدرن ترین آنها باقی ماند. با این حال، درس هایی برای آموختن وجود داشت. به ویژه بریتانیایی ها که در بیشتر سالن ها در نور روز اسلحه های AA داشتند و از آن ها در برابر حملات شبانه در خانه استفاده می کردند. علاوه بر این، آنها همچنین در طول جنگ یک بخش آزمایشی ضدهوایی تشکیل داده بودند و مقادیر زیادی داده را جمع آوری کردند که مورد تجزیه و تحلیل گسترده قرار گرفت. در نتیجه، آنها در ۱۹۲۴–۱۹۲۵ "کتاب درسی دو جلدی توپخانه ضدهوایی" را منتشر کردند. این شامل پنج توصیه کلیدی برای تجهیزات HAA بود: دو فرض اساس رویکرد بریتانیا به آتش HAA بود. اول، شلیک هدف دار روش اولیه بود و این با پیش بینی داده های اسلحه از ردیابی بصری هدف و داشتن ارتفاع آن فعال شد. دوم، اینکه هدف مسیر، سرعت و ارتفاع ثابتی را حفظ کند. این HAA قرار بود با اهدافی تا ارتفاع ۲۴۰۰۰ فوتی
درگیر شود. فیوزهای مکانیکی، بر خلاف آتش سوزی، نیاز به فیوزهای زمانی داشتند، زیرا سرعت سوختن پودر با ارتفاع متفاوت بود، بنابراین طول فیوز تابع ساده ای از زمان پرواز نیست. آتش خودکار نرخ ثابت آتش را تضمین می کرد که پیش بینی اینکه هر پوسته باید به طور جداگانه به کجا هدف قرار گیرد را آسان تر می کرد. در سال ۱۹۲۵، انگلیسی ها ابزار جدیدی را که توسط ویکرز توسعه داده شده بود، اتخاذ کردند. این یک کامپیوتر آنالوگ مکانیکی Predictor AA No 1 بود. با توجه به ارتفاع هدف، اپراتورهای آن هدف را ردیابی کردند و پیش بینی کننده بلبرینگ، ارتفاع ربع و تنظیم فیوز را تولید کرد. اینها به صورت الکتریکی به اسلحه ها منتقل می شدند، جایی که بر روی صفحه های تکرار کننده به لایه هایی که «اشاره گرها» (داده های هدف و داده های واقعی اسلحه) برای قرار دادن اسلحه ها مطابقت داشتند، نمایش داده می شدند. این سیستم از شماره های برقی تکرارکننده بر اساس ترتیبات معرفی شده توسط توپخانه ساحلی بریتانیا در دهه ۱۸۸۰ ساخته شد و توپخانه ساحلی پیش زمینه بسیاری از افسران AA بود. سیستم های مشابهی در کشورهای دیگر مورد استفاده قرار گرفت و به عنوان مثال دستگاه اسپری بعد
ی، با نام M3A3 در ایالات متحده، نیز توسط بریتانیا به عنوان Predictor AA No 2 مورد استفاده قرار گرفت. اندازه یاب های ارتفاع نیز در حال افزایش بود، در بریتانیا، بار و استرود UB 2 جنگ جهانی اول (پایه نوری ۷ فوت) با UB 7 (پایه نوری ۹ فوت) و UB 10 (پایه نوری ۱۸ فوت) جایگزین شد. فقط در سایت های AA استاتیک استفاده می شود). Goertz در آلمان و Levallois در فرانسه سازهای ۵ متری تولید کردند. با این حال، در بیشتر کشورها تلاش اصلی در اسلحه های HAA تا اواسط دهه ۱۹۳۰ بهبود اسلحه های موجود بود، اگرچه طرح های جدید مختلف روی تخته های طراحی وجود داشت. از اوایل دهه ۱۹۳۰، هشت کشور رادار توسعه دادند. این پیشرفت ها در اواخر دهه ۱۹۳۰ به اندازه کافی پیشرفت کردند تا کار توسعه روی دستگاه های صوتی مکان یابی صدا به طور کلی متوقف شود، اگرچه تجهیزات حفظ شدند. علاوه بر این، در بریتانیا، سپاه ناظر داوطلب که در سال ۱۹۲۵ تشکیل شد، شبکه ای از پست های دیده بانی را برای گزارش پرواز هواپیماهای متخاصم بر فراز بریتانیا فراهم کرد. در ابتدا از رادار برای نظارت بر فضای هوایی برای شناسایی هواپیماهای متخاصم استفاده می شد. با این حال، رادار Würzburg آلمان
قادر به ارائه داده های مناسب برای کنترل اسلحه های AA بود و رادار بریتانیایی AA No 1 Mk 1 GL برای استفاده در موقعیت های اسلحه AA طراحی شده بود. معاهده ورسای از داشتن تسلیحات AA آلمان جلوگیری کرد و برای مثال، طراحان Krupps به Bofors در سوئد پیوستند. برخی از اسلحه های جنگ جهانی اول حفظ شدند و برخی از آموزش های پنهانی AA در اواخر دهه ۱۹۲۰ آغاز شد. آلمان ۸٫۸ را معرفی کرد cm FlaK 18 در سال ۱۹۳۳، مدل های ۳۶ و ۳۷ با پیشرفت های مختلف دنبال شدند، اما عملکرد بالستیک بدون تغییر بود. در اواخر دهه ۱۹۳۰، 10.5 cm FlaK ۳۸ ظاهر شد و به زودی ۳۹ ظاهر شد. این در درجه اول برای سایت های استاتیک طراحی شده بود اما دارای یک نصب موبایل بود و واحد دارای ۲۲۰ بود. V 24 ژنراتورهای کیلووات در سال ۱۹۳۸ طراحی در ۱۲٫۸ آغاز شد سانتی متر FlaK. اتحاد جماهیر شوروی ۷۶ جدید را معرفی کرد mm "M1931" در اوایل دهه ۱۹۳۰ و یک ۸۵ میلی متر "M1938" در اواخر دهه. بریتانیا در سال ۱۹۱۸ یک تفنگ جدید HAA 3.6 اینچی را با موفقیت آزمایش کرد. در سال ۱۹۲۸ ۳٫۷ اینچ راه حل ترجیحی شد، اما ۶ سال طول کشید تا بودجه به دست آید. تولید QF 3.7 اینچی (۹۴ میلی متر) در سال ۱۹۳۷ آغ
از شد. این تفنگ در کالسکه های متحرک با ارتش صحرایی و اسلحه های قابل حمل بر روی پایه های ثابت برای موقعیت های ثابت استفاده می شد. در همان زمان نیروی دریایی سلطنتی یک ۴٫۵ اینچی جدید (۱۱۴) را به کار گرفت میلی متر) تفنگ در یک برجک دوقلو، که ارتش آن را در پایه های تک تفنگی ساده برای موقعیت های ثابت، بیشتر در اطراف بنادری که مهمات دریایی در دسترس بود، به کار برد. عملکرد اسلحه های جدید توسط فیوز استاندارد شماره ۱۹۹ آنها با مدت زمان ۳۰ ثانیه محدود می شد، اگرچه فیوز مکانیکی جدید با زمان ۴۳ ثانیه در حال آماده سازی بود. در سال ۱۹۳۹ یک دستگاه فیوز تنظیم کننده برای حذف تنظیم دستی فیوز معرفی شد. ایالات متحده جنگ جهانی اول را با دو تفنگ AA 3 اینچی پایان داد و در طول دوره بین جنگ پیشرفت هایی ایجاد شد. با این حال، در سال ۱۹۲۴ کار بر روی ۱۰۵ جدید آغاز شد تفنگ AA با نصب استاتیک میلی متری، اما تنها تعداد کمی از آنها تا اواسط دهه ۱۹۳۰ تولید شد، زیرا در این زمان کار بر روی ۹۰ آغاز شده بود. تفنگ میلی متری AA، با کالسکه های متحرک و پایه های ثابت قادر به درگیری با اهداف هوایی، دریایی و زمینی است. نسخه M1 در سال ۱۹۴۰ تأیید شد. در طول
دهه ۱۹۲۰ کارهایی روی یک ۴٫۷ اینچی انجام شد که از بین رفت، اما در سال ۱۹۳۷ احیا شد و منجر به تولید یک تفنگ جدید در سال 1944. در حالی که HAA و دستیابی به هدف و کنترل آتش مرتبط با آن، تمرکز اصلی تلاش های AA بود، اهداف سطح پایین برد نزدیک باقی ماندند و تا اواسط دهه ۱۹۳۰ به یک مسئله تبدیل شدند. تا این زمان انگلیسی ها با اصرار RAF به استفاده از مسلسل های جنگ جهانی اول ادامه دادند و دوپایه MG را برای AAAD معرفی کردند. ارتش از در نظر گرفتن چیزی بزرگتر از ۰٫۵۰ اینچ منع شده بود. با این حال، در سال ۱۹۳۵ کارآزمایی های آنها نشان داد که حداقل راند مؤثر ۲ ضربه ای است پوند HE پوسته. سال بعد آنها تصمیم گرفتند Bofors 40 را به کار گیرندمیلی متر و یک بشکه دوقلو Vickers 2-pdr (40 میلی متر) روی یک پایه دریایی اصلاح شده. Bofors هوا خنک برای استفاده از زمین بسیار برتر بود، بسیار سبک تر از پمپ پوم با آب خنک بود و تولید بریتانیا از Bofors 40. میلی متر مجوز داشت. Predictor AA No 3 که به طور رسمی Kerrison Predictor شناخته می شد، همراه با آن معرفی شد. 40 mm Bofors در سال ۱۹۳۱ در دسترس بود. در اواخر دهه ۱۹۲۰، نیروی دریایی سوئد دستور توسعه
یک ۴۰ را صادر کرد میلی متر ضدهوایی نیروی دریایی از شرکت بوفورس. سبک، پرتاب کننده سریع و قابل اعتماد بود و به زودی نسخه متحرک آن بر روی کالسکه چهار چرخ ساخته شد. آن که به سادگی به عنوان 40 میلی متر شناخته می شود، درست قبل از جنگ جهانی دوم توسط ۱۷ کشور مختلف مورد استفاده قرار گرفت و هنوز در برخی از کاربردها مانند ناوچه های گارد ساحلی مورد استفاده قرار می گیرد. Rheinmetall در آلمان یک ۲۰ اتوماتیک تولید کرد میلی متر در دهه ۱۹۲۰ و اورلیکن در سوئیس حق ثبت اختراع ۲۰ اتوماتیک را به دست آورده بود. تفنگ میلی متری طراحی شده در آلمان در طول جنگ جهانی اول. آلمان آتش سریع 2 را معرفی کردcm FlaK 30 و بعداً در این دهه توسط Mauser-Werke دوباره طراحی شد و به شماره ۲ تبدیل شد. سانتی متر FlaK 38. با این وجود، در حالی که ۲۰ میلی متر بهتر از مسلسل بود و نصب آن بر روی یک تریلر بسیار کوچک حرکت آن را آسان می کرد و کارایی آن محدود بود؛ بنابراین آلمان ۳٫۷ را اضافه کرد سانتی متر. اولی، 3.7 cm FlaK ۱۸ که توسط راین متال در اوایل دهه ۱۹۳۰ ساخته شد، اساساً یک ۲ بزرگ شده بود. سانتی متر FlaK 30. در سال ۱۹۳۵ معرفی شد و تولید آن سال بعد متوقف ش
د. یک تفنگ بازطراحی شده ۳٫۷ سانتی متر FlaK 36 در سال ۱۹۳۸ وارد خدمت شد، همچنین دارای یک کالسکه دو چرخ بود. با این حال، در اواسط دهه ۱۹۳۰، Luftwaffe متوجه شد که هنوز شکاف پوششی بین ۳٫۷ وجود دارد. سانتی متر و ۸٫۸ تفنگ های سانتی متری آنها توسعه ۵ را آغاز کردند تفنگ سانتی متری روی کالسکه چهار چرخ. پس از جنگ جهانی اول، ارتش ایالات متحده شروع به توسعه یک ۳۷ خودکار دو منظوره (AA/زمینی) کرد توپ میلی متری، طراحی شده توسط جان ام. براونینگ. این توپ در سال ۱۹۲۷ به عنوان توپ T9 AA استاندارد شد، اما آزمایشها به سرعت نشان داد که در نقش زمینی بی ارزش است. با این حال، در حالی که پوسته کمی سبک بود (خیلی کمتر از ۲ پوند) سقف مؤثر خوبی داشت و ۱۲۵ گلوله در دقیقه شلیک می کرد. یک کالسکه AA توسعه یافت و در سال ۱۹۳۹ وارد خدمت شد. براونینگ ۳۷ میلی متر مستعد گیر کردن بود و در نهایت در واحدهای AA توسط Bofors 40 mm جایگزین شد. Bofors توجه نیروی دریایی ایالات متحده را به خود جلب کرده بود، اما هیچ کدام قبل از سال ۱۹۳۹ خریداری نشدند همچنین، در سال ۱۹۳۱ ارتش ایالات متحده بر روی یک دستگاه ضدهوایی متحرک در پشت یک کامیون سنگین با چهار مسلسل کالی
بر ۳۰ آب خنک و یک مدیر نوری کار کرد. ثابت شد که ناموفق بود و رها شد. اتحاد جماهیر شوروی نیز از اسلحه دفاع هوایی خودکار ۳۷ میلی متری(61-K) 37 mm M1939 استفاده می کرد، که به نظر می رسید از Bofors 40 میلی متری کپی شده است یک بوفورس ۲۵ میلی متر، اساساً 40 mm کوچک شده است، همچنین به عنوان تفنگ 25 میلی متری خودکار پدافند هوایی(72-K) M1939 کپی شد. در طول دهه ۱۹۳۰ موشک های سوخت جامد در شوروی و بریتانیا در دست توسعه بودند. در بریتانیا علاقه به آتش ضدهوایی بود، به سرعت مشخص شد که برای دقت به راهنمایی نیاز است. با این حال، راکت ها، یا به اصطلاح «پرتابه های بدون چرخش» می توانند برای رگبارهای ضدهوایی استفاده شوند. یک موشک ۲ اینچی با استفاده از HE یا کلاهک های مانع سیمی ابتدا برای مقابله با حملات بمباران سطح پایین یا غواصی به اهداف کوچکتر مانند میدان های هوایی معرفی شد. ۳ اینچی در پایان دوره بین جنگ در حال توسعه بود. جنبه های دریایی. جنگ جهانی اول جنگی بود که در آن جنگ هوایی شکوفا شد، اما به حدی بالغ نشده بود که تهدیدی واقعی برای نیروهای دریایی باشد. فرض غالب این بود که چند اسلحه دریایی با کالیبر نسبتاً کوچک می توانند هواپ
یماهای دشمن را فراتر از بردی که ممکن است انتظار آسیب وجود داشته باشد، نگه دارند. در سال ۱۹۳۹، پهپادهای کنترل شونده رادیویی به تعداد زیادی در دسترس نیروی دریایی ایالات متحده قرار گرفتند که امکان آزمایش واقعی تری از مجموعه های ضدهوایی موجود در برابر اهداف واقعی پرواز و مانور را فراهم کرد. نتایج به میزان غیرمنتظره ای هشیار کننده بود. ایالات متحده هنوز از اثرات رکود بزرگ بیرون می آمد و بودجه برای ارتش بسیار اندک بود به حدی که ۵۰٪ پوسته های مورد استفاده هنوز پودر ذوب شده بودند. نیروی دریایی ایالات متحده متوجه شد که بخش قابل توجهی از گلوله های آن از نوع انفجاری یا انفجاری درجه پایین (انفجار ناقص مواد منفجره موجود در پوسته) است. تقریباً همه کشورهای بزرگی که در جنگ جهانی دوم شرکت داشتند، در توسعه هواپیما سرمایه گذاری کردند. هزینه تحقیق و توسعه هواپیما ناچیز بود و نتایج آن می توانست بزرگ باشد. جهش عملکرد هواپیماهای در حال تکامل آنقدر سریع بود که سیستم کنترل آتش HAC بریتانیا منسوخ شده بود و طراحی جانشینی برای تشکیلات بریتانیا بسیار دشوار بود. الکترونیک به عنوان عاملی برای سیستم های ضدهوایی مؤثر عمل می کند و هم ایالات م
تحده و هم بریتانیای کبیر صنعت الکترونیک رو به رشدی داشتند. در سال ۱۹۳۹ پهپادهای رادیویی کنترل شده برای آزمایش سیستم های موجود در سرویس بریتانیا و آمریکا در دسترس قرار گرفتند. نتایج با هر معیاری ناامید کننده بود. پهپادهای مانور سطح بالا عملاً در برابر سیستم های AA کشتی مصون بودند. پهپادهای آمریکایی می توانند بمباران غواصی را شبیه سازی کنند که نشان دهنده نیاز شدید به توپ های خودکار است. ژاپن در سال ۱۹۴۰ گلایدرهای برقی را به عنوان هواپیماهای بدون سرنشین معرفی کرد اما ظاهراً قادر به شیرجه زدن بمب نبود. هیچ مدرکی مبنی بر استفاده از قدرت های دیگر از پهپادها در این برنامه وجود ندارد. ممکن است باعث دست کم گرفتن تهدید و دید متورم از سیستم های AA آنها شده باشد. جنگ جهانی دوم. دفاع AA لهستان با حمله آلمان برابری نمی کرد و وضعیت در سایر کشورهای اروپایی نیز مشابه بود. AAW (جنگ ضدهوایی) مهم با نبرد بریتانیا در تابستان ۱۹۴۰ آغاز شد. اسلحه های AA 3.7 اینچی QF ستون فقرات دفاع زمینی AA را فراهم کردند، اگرچه در ابتدا تعداد قابل توجهی از QF ۳ اینچی 20 cwt نیز استفاده می شد. فرماندهی ضدهوایی ارتش، که تحت فرماندهی سازمان دفاع هوای
ی بریتانیا بود، به ۱۲ لشکر AA در ۳ سپاه AA افزایش یافت. اسلحه های ۴۰ میلی متری بوفور به تعداد فزاینده ای وارد خدمت شدند. علاوه بر این، هنگ RAF در سال ۱۹۴۱ با مسئولیت دفاع هوایی فرودگاه و در نهایت با Bofors 40 تشکیل شد. میلی متر به عنوان سلاح اصلی آنها. پدافندهای AA ثابت، با استفاده از HAA و LAA، توسط ارتش در نقاط کلیدی خارج از کشور، به ویژه مالت، کانال سوئز و سنگاپور ایجاد شد. در حالی که اسلحه ۳٫۷ اینچی اصلی ترین اسلحه HAA در دفاع ثابت و تنها اسلحه متحرک HAA با ارتش صحرایی بود، اسلحه ۴٫۵ اینچی QF که توسط توپخانه سرنشین شده بود، در مجاورت بنادر دریایی استفاده می شد و از مهمات دریایی استفاده می کرد. عرضه. ۴٫۵ اینچی در سنگاپور اولین موفقیت را در سرنگونی بمب افکن های ژاپنی داشت. اسلحه های دریایی ۵٫۲۵ اینچی QF در اواسط جنگ در برخی از سایت های دائمی در اطراف لندن مستقر شدند. این تفنگ همچنین در مواضع دو نقش دفاع ساحلی / AA مستقر شد. نیازهای آلمان در ارتفاعات در ابتدا قرار بود با ۷۵ پر شود تفنگ میلی متری از Krupp که با همکاری همتای سوئدی آنها Bofors طراحی شد، اما بعداً مشخصات آن اصلاح شد تا به عملکرد بسیار بالاتری نی
از داشته باشد. در پاسخ، مهندسان کروپ یک ۸۸ جدید ارائه کردند طراحی میلی متری، FlaK 36. این اسلحه برای اولین بار در اسپانیا در طول جنگ داخلی اسپانیا مورد استفاده قرار گرفت و ثابت کرد که یکی از بهترین اسلحه های ضدهوایی در جهان است و همچنین به ویژه در برابر تانک های سبک، متوسط و حتی سنگین اولیه مرگبار است. پس از حمله Dambusters در سال ۱۹۴۳، یک سیستم کاملاً جدید توسعه یافت که برای سرنگونی هر هواپیمای در ارتفاع پایین با یک ضربه مورد نیاز بود. اولین تلاش برای تولید چنین سیستمی از ۵۰ استفاده شد تفنگ میلی متری، اما این نادرست و یک ۵۵ جدید ثابت شد تفنگ میلی متری جایگزین آن شد. این سیستم از یک سیستم کنترل متمرکز شامل رادار جستجو و هدف گیری استفاده می کرد که پس از در نظر گرفتن باد و بالستیک نقطه هدف اسلحه ها را محاسبه می کرد و سپس دستورهای الکتریکی را به تفنگ ها ارسال می کرد که از هیدرولیک برای نشان دادن خود در سرعت های بالا استفاده می کردند. اپراتورها به سادگی اسلحه ها را تغذیه می کردند و اهداف را انتخاب می کردند. این سیستم که حتی با استانداردهای امروزی مدرن است، با پایان جنگ در اواخر توسعه بود. انگلیسی ها قبلاً مجوز سا
خت بوفور ۴۰ میلی متری را ترتیب داده بودند و آنها را وارد خدمت کرده بودند. اینها قدرت سقوط هواپیماهای با هر اندازه ای را داشتند، اما به اندازه کافی سبک بودند که متحرک باشند و به راحتی تاب بخورند. این اسلحه برای تلاش های جنگی بریتانیا به قدری مهم شد که آنها حتی فیلمی به "نام تفنگ" تولید کردند که کارگران در خط مونتاژ را تشویق می کرد تا بیشتر کار کنند. نقشه های تولید اندازه گیری امپریالیستی که بریتانیا تهیه کرده بود در اختیار آمریکایی هایی قرار گرفت که نسخه ای (بدون مجوز) خود را از ۴۰ تهیه کردند. میلی متر در آغاز جنگ، در اواسط سال ۱۹۴۱ به تولید مجاز رفت. با این حال، آزمایش های خدماتی مشکل دیگری را نشان داد: این که برد و ردیابی اهداف جدید با سرعت بالا تقریباً غیرممکن بود. در برد کوتاه، منطقه هدف ظاهری نسبتاً بزرگ است، مسیر مسطح و زمان پرواز کوتاه است، که امکان تصحیح سرب را با تماشای ردیاب ها فراهم می کند. در برد طولانی، هواپیما برای مدت طولانی در برد شلیک می ماند، بنابراین محاسبات لازم را می توان در تئوری با قوانین اسلاید انجام داد – اگرچه، زیرا خطاهای کوچک در فاصله باعث خطاهای بزرگ در ارتفاع سقوط پوسته و زمان انف