Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
الکتروانسفالوگرافی گوش یا ایر-EEG روشی برای اندازه گیری پویایی فعالیت مغزی از طریق تغییرات بسیار کوچک ولتاژ روی سطح پوست است که معمولاً با قرار دادن الکترودها روی پوست سر انجام می شود. در ایر-EEG، الکترودها به طور انحصاری درون یا پیرامون بخش خارجی گوش قرار می گیرند. این کار باعث می شود دستگاه هم بسیار نامشهودتر باشد و هم آزادی حرکت بیشتری برای فرد ایجاد کند، در مقایسه با الکتروانسفالوگرافی (EEG) کاملِ پوست سر؛ اما در عین حال موجب کاهش قابل توجه دامنهٔ سیگنال و همچنین محدود شدن نواحی مغزی قابل اندازه گیری می شود. به طور کلی می توان آن را به دو دسته تقسیم کرد: دسته ای که الکترودها صرفاً در حفرهٔ گوش و مجرای شنوایی قرار می گیرند، و دسته ای که الکترودها را در نزدیکی گوش (معمولاً پشت لالهٔ گوش) مخفی می کنند. به طور معمول، نوع نخست بیشترین نامشهود بودن را دارد، اما در عوض سیگنال آن پر از نویز و چالش برانگیزتر است. ایر-EEG گزینهٔ مناسبی برای گنجاندن در دستگاه های پوشیدنی شنوایی به شمار می آید، هرچند به دلیل پیچیدگی بالای حسگرهای ایر-EEG، تاکنون چنین کاری عملی نشده است. تاریخچه. ایر-EEG نخستین بار در یک درخواست ثبت ا
ختراع توصیف شد، و پس از آن در دیگر انتشارات علمی نیز مطرح گردید. از آن زمان تاکنون، این فناوری به حوزه ای گسترده تبدیل شده که توسط گروه های پژوهشی متعدد، همکاری های علمی و همچنین شرکت های خصوصی دنبال می شود. از نمونه های برجستهٔ این فناوری می توان به سامانهٔ cEEGrid (تصویر سمت راست) و همچنین گوشی های سه بعدی چاپ شده در آزمایشگاه "فناوری عصبی"(تصویر بالا) اشاره کرد. همچنین تلاش هایی برای ساخت گوشی های عمومی درون گوشی نیز در جریان است. کاربردها در پژوهش. امکان در نظر گرفتن حوزه های پژوهشی متعددی وجود دارد که در آن ها یک سامانهٔ EEG نامشهود و نامرئی می تواند سودمند باشد. نمونه های خوب این کاربردها را می توان در مطالعات مربوط به پویایی های گروهی یا آموزش دید، جایی که بسیار ارزشمند است بتوان اثر رویدادهای مختلف بر افراد را پایش کرد، در حالی که همچنان تجربهٔ طبیعی آن رویدادها برایشان حفظ شود. در این زمینه، مقایسهٔ دقیق میان ایر-EEG و EEG معمولیِ پوست سر اهمیت دارد، چراکه نتایج باید در میان این دو سامانه قابل مقایسه باشند. این مقایسه در چندین پژوهش انجام شده است. در این مطالعات مشخص شده که اندازه گیری های ایر-EEG در
حوزهٔ فرکانس با EEG پوست سر قابل مقایسه است؛ با این حال، فعالیت ثبت شده در حوزهٔ زمان توسط این دو سامانه تفاوت قابل توجهی دارد. چندین مقاله مدل هایی (مدل های «پیشرو» ایر-EEG) ارائه کرده اند که نشان می دهد میدان الکتریکیِ ناشی از منابع الکتریکی مغز چگونه به پتانسیل های ثبت شده در گوش نگاشت می شود. مدل های پیشرو ایر-EEG امکان پیش بینی پتانسیل های ثبت شده در گوش برای یک پدیدهٔ عصبی خاص را فراهم می کنند و می توانند به بهبود درک این موضوع کمک کنند که کدام منابع عصبی با ایر-EEG قابل اندازه گیری هستند. ایر-EEG با الکترود خشک. ایر-EEG با الکترود خشک روشی است که در آن هیچ ژلی میان الکترود و پوست به کار نمی رود. این روش به طور کلی راحتی و سهولت استفاده را برای ثبت های طولانی مدت و در شرایط واقعی افزایش می دهد. از آنجا که هیچ ژلی روی الکترودها به کار نمی رود، کاربر می تواند دستگاه ایر-EEG را بدون نیاز به کمک دیگران روی گوش خود نصب کند. الکترودهای خشک برای انجام ثبت های ایر-EEG با چگالی بالا به کار رفته اند؛ این ثبت ها امکان ترسیم پاسخ مغز بر روی یک نقشهٔ سه بعدی توپوگرافیک از گوش را فراهم می کنند. هنگام استفاده از الکت
رودهای خشک، رابط میان پوست و الکترودها عمدتاً توسط ویژگی های الکتروشیمیایی مادهٔ الکترود، طراحی مکانیکی الکترود، ویژگی های سطحی آن و همچنین نحوهٔ ثابت سازی الکترود روی پوست تعیین می شود. برای بهبود این جنبه ها در ایر-EEG، استفاده از الکترودهای نانوساختار و گوشی های نرم پیشنهاد شده است. همچنین ابزارهای الکترونیکی باید با دقت طراحی شوند تا با الکترودهای خشک سازگار باشند. پایش در زندگی واقعی. وضعیت مغز انسان تحت تأثیر محیط پیرامون قرار دارد و پاسخ های مغزی نیز از وضعیت درونی مغز تأثیر می پذیرند؛ بنابراین، محدود کردن پژوهش های مغزی به آزمایشگاه یک محدودیت بنیادی به شمار می آید. پایش مغز با ایر-EEG در شرایط واقعی این محدودیت را برطرف می کند و امکان مطالعهٔ پاسخ های برانگیخته و پاسخ های خودبه خودی مرتبط با موقعیت های روزمره را فراهم می سازد. ماهیت فشرده و نامشهود دستگاه های ایر-EEG آن ها را برای پایش مغز در زندگی واقعی مناسب می سازد. یکی از مشکلات کلی در ثبت EEG، تداخل ناشی از نویز و آرتیفکت ها است. در محیط آزمایشگاهی، آرتیفکت ها و تداخل ها تا حد زیادی قابل اجتناب یا کنترل اند، اما در زندگی واقعی این موضوع چالش برا
نگیز است. آرتیفکت های فیزیولوژیک دسته ای از آرتیفکت ها هستند که منشأ زیستی دارند و در برابر آرتیفکت های ناشی از تداخل الکتریکی قرار می گیرند. یک مطالعه دربارهٔ آرتیفکت های فیزیولوژیک در ایر-EEG نشان داد انقباض عضلات فک در ایر-EEG آرتیفکت های بیشتری نسبت به EEG پوست سر ایجاد می کند، در حالی که پلک زدن تأثیری بر ایر-EEG نداشت. پایش خواب. یکی از کاربردهای امیدبخش ایر-EEG پایش بلندمدت خواب است، جایی که در حال حاضر نیاز به یک جایگزین کاربرپسندتر (و ارزان تر) برای معیار طلایی پلی سومنوگرافی وجود دارد. بنیاد نوآوری دانمارک اخیراً پروژه ای بزرگ را برای استفاده از ایر-EEG در پایش خواب، در همکاری میان صنعت و دانشگاه آرهوس دانمارک، تأمین مالی کرده است. با این حال، توسعهٔ دستگاه پایش خواب مبتنی بر ایر-EEG تلاشی جهانی است و نمونه های برجستهٔ دیگری نیز در دانشگاه کلرادو، کالج سلطنتی لندن و همچنین دانشگاه آکسفورد در جریان است. کاربردهای تجاری احتمالی. با وجود نبود محصولات تجاری مبتنی بر ایر-EEG در بازار، چندین شرکت سرمایه گذاری خود را در این فناوری آشکار کرده اند. در صدر این شرکت ها، تولیدکنندگان سمعک مانند اتیکن و ویدکس به
همراه شرکت وابسته اش مهندسی T&amp;W قرار دارند. این شرکت ها در حال بررسی کاربردهای مرتبط با سمعک هستند، که شواهدی از امکان پذیری آن موجود است، و همچنین توسعهٔ یک هشداردهندهٔ هیپوگلیسمی. دیگر کاربردهای بالقوه ای که مورد بررسی قرار گرفته اند شامل تشخیص خواب آلودگی راننده, رابط مغز-رایانه و شناسایی بیومتریک می شوند.
ماریا النا تیپولو اوجیونی (1879 ۱۹۶۰) یک کنتس ایتالیایی بود که بیشتر به خاطر متهم شدن به قتل معشوقش شناخته می شود. او در سال ۱۹۱۴ تحت محاکمه ای بسیار پرسروصدا قرار گرفت که خبرنگاران آن را «محاکمه قرن» نامیدند. خانواده. ماریا در سال ۱۸۷۹ در ونیز ایتالیا متولد شد. او دختر جیاندومنیکو تیپولو، کنتی از نوادگان دوک ونیز و جیووانی تیپولو نقاش، و کنتس لادرچی-تیه پولو بود. ادعا می شد که ماریا از وضعیت روانی شکننده ای رنج می برد که به تشنج های صرعی که در کودکی از آنها رنج می برد و تعدادی مرگ در خانواده نسبت داده می شود. خواهرش بر اثر مننژیت درگذشت، برادرش خودکشی کرد و پدرش ناگهان پس از سکته مغزی درگذشت. ماریا در طول زندگی اش چندین بار، از جمله کمی قبل از تیراندازی به کوینتیلو، تحت درمان هیستری قرار گرفت. زندگی. ماریا ۲۰ ساله بود که پدرش، جیاندومنیکو، در سال ۱۸۹۰ به دربار کامرینو منتقل شد. در آنجا، او با افسری در برساگلیری، کارلو فروچیو اوگیونی، آشنا شد و در سال ۱۹۰۱ با او ازدواج کرد. پس از آن، کارلو به سومالی منتقل شد و ماریا دو فرزند به دنیا آورد: جیانا و گویدو. در سال ۱۹۱۳، کارلو به درجه کاپیتانی ارتقا یافت و به همرا
ه خانواده اش به ایتالیا بازگشت، جایی که به پستی در سانرمو منصوب شد. در پست جدیدش، او یک خدمتکار ۱۹ ساله به نام کوینتیلو پولیمانتی داشت که در روزنامه ها به عنوان یک مرد جوان خوش قیافه با موهای بلوند فرفری توصیف شده بود. ماریا و کوینتیلو با هم آشنا شدند و رابطه ای را آغاز کردند که توسط آشنایانشان افراطی و نامناسب توصیف شده است. در یک مورد، تماشاگران در ساحل وقتی ماریا و کوینتیلو را دیدند که در یک سفر قایق سواری فقط لباس حمام پوشیده بودند، رسوا شدند. در حالی که این رابطه ممکن است ناشی از کسالت ماریا بوده باشد، سرباز جوان کاملاً مجذوب ماریا شده بود و روزی در مورد این رابطه به هم اتاقی هایش فخر فروخت و یک نگارآویز که عکس ماریا و دسته ای از موهایش را در خود داشت به آنها نشان داد. کوینتیلو همچنین در اوت ۱۹۱۳ هنگام ملاقات با خواهرش دینا، به او اعتماد کرد. او به او گفت که در مدتی که آنجاست، نامه هایی خطاب به او دریافت خواهند کرد، اما در واقع این نامه ها برای او خواهند بود. این نامه ها ماهیت محبت آمیزی داشتند. وقتی کوئنتیلو به سن رمو بازگشت، تصمیم گرفت احساسات خود را به طور آشکار بیان کند و نامه ای برای او فرستاد که در
آن عشق خود را به او ابراز کرده بود. ماریا یا از دریافت نامه شگفت زده شد یا پیش از خواندن آن تصمیم خود را گرفته بود، اما تصمیم گرفت که رابطه بیش از حد جلو رفته است. او به یکی از مافوق های کوئنتیلو گفت که این جوان بیش از حد با او صمیمی شده و حتی او را اخراج کرد، اما بعد نظرش را تغییر داد و دوباره او را به خدمت گرفت. صبح روز ۸ نوامبر، کوینتیلو با ماریا ملاقات کرد، جایی که توسط کنتس مورد اصابت گلوله قرار گرفت و کشته شد. ماریا بعداً در شهادت خود به کورت داسیز اونگلیا، این ملاقات را اینگونه شرح داد: ماریا پس از تیراندازی به کوینتیلو، همسایه ای را از آنچه اتفاق افتاده بود مطلع کرد و به آنها گفت که برای دفاع از فرزندانش به مرد جوان شلیک کرده است. با این حال، وقتی بازرسان برای بازجویی از کنتس و بازرسی صحنه جرم رسیدند، متوجه شدند که کنتس و کوینتیلو تنها افراد حاضر در خانه بوده اند و بچه ها در مدرسه بوده اند. او به بازرسان گفت که در دفاع از خود عمل کرده و فقط قصد ترساندن کوینتیلو را داشته است. او همان روز به زندان منتقل شد، اما معتقد بود که ظرف چند روز از هرگونه تخلفی تبرئه و آزاد خواهد شد. محاکمه. محاکمه در ۲۹ آوریل ۱
۹۱۴ آغاز شد. وکیل مشهور، اوراتزیو رایموندو، وکالت ماریا را بر عهده داشت. این محاکمه با شور و هیجان رسانه ای، هم در حمایت و هم علیه کنتس، عمدتاً به دلیل رسوایی پیرامون رابطه نامشروع و واژگونی نقش های اجتماعی، که قاتل یک زن زیبا و اشرافی بود، احاطه شده بود. این جنایت هم به عنوان واژگونی نظم اجتماعی - قتل یک خدمتکار توسط کنتس - و هم به عنوان دفاع از آن تلقی می شد: ماریا ادعا می کرد که فقط برای محافظت از آبروی خود مرتکب قتل شده است. به دلیل باز بودن دادگاه برای عموم، روزنامه ها هر روز، اغلب در صفحات اول، روند دادرسی را پوشش می دادند. خبرنگاری از "روزنامه لا استامپا" نوشت که هر روز صبح، مردم در بیرون دادگاه تجمع می کردند و وقتی درها باز می شد، برای گرفتن بهترین صندلی ها می جنگیدند و به داخل هجوم می آوردند. وکیل مدافع کنتس اظهار داشت که او از آبروی خود و همسرش در برابر حمله کوینتیلو دفاع می کرده است. دادستان ها مدارکی از نامه هایی که ماریا به خانه دینا فرستاده بود و آویزی که کوینتیلو به دوستانش نشان داده بود، ارائه کردند. علاوه بر این، گفته می شود بارداری ماریا که در زندان سقط شد، نتیجه رابطه او با کوینتیلو بوده اس
ت. دادستان ها سعی کردند ماریا را تحت معاینه روانی قرار دهند، اما دادگاه این درخواست را رد کرد. در ۲ ژوئن ۱۹۱۴، پس از ۸ ساعت شور و مشورت، ماریا به دلیل دفاع از خود از اتهام قتل تبرئه شد.
نسل کشی در کتاب مقدس عبری ()، در کتاب مقدس عبری (یا عهد عتیق)، روایات خاصی در توصیف وقوع خشونت و جنگ وجود دارد که مورد توجه برخی از محققانپژوهشگران کتاب مقدس و مفسران متن به عنوان مصادیق نسل کشی، به ویژه با توجه به درگیری های مسلحانه با مدین و کنعانیان کنعانیان در نظر گرفته شده است. در طول تاریخ از این عبارات و این تصور که بنی اسرائیل بنی اسرائیل به فرمان خدا (یهوه) برای جنگ علیه تعدادی از ملل از جمله عمالیق و نابودی کامل آنها عمل کردند، تفاسیر مختلفی ارائه شده است. در مقابل، برخی از محققان، اطلاق اصطلاح نسل کشی به معنای امروزی آن به رویدادهای خشونت آمیز کتاب مقدس را مورد تردید قرار داده اند و اظهار داشته اند که چنین برچسبی نابهنگام است. برخی دیگر از محققان بر اساس مقایسه با سبک های ادبی فرهنگ های همسایه اسرائیل باستان به این نتیجه رسیده اند که توصیفات کتاب مقدس از خشونت، اندک و عمدتاً اغراق آمیز است؛ بنابراین، در جریان اصلی پژوهش، تاریخی بودن روایت های کتاب مقدس از برخی رویدادها، محل اختلاف و بحث های زیادی است. اخیراً، تحلیل هایی در مورد اینکه آیا وقایع کتاب مقدس مورد بحث، نسل کشی محسوب می شوند یا خیر، بارها
در گفتمان مربوط به مناقشه اسرائیل و فلسطین مطرح شده است. بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر اسرائیل، در طول جنگ غزه، زمانی که گفته های عمومی او در مورد متون کتاب مقدس که به عمالیق اشاره داشت، به عنوان بخشی از پرونده نسل کشی آفریقای جنوبی علیه اسرائیل، به دیوان بین المللی دادگستری ارائه شد، به مهم ترین کانون چنین انتقاداتی تبدیل شد. در پرونده نسل کشی آفریقای جنوبی علیه اسرائیل نمایندگان آفریقای جنوبی این لفاظی ها را به عنوان مدرکی دال بر نسل کشی غزه (نسل کشی فلسطینیان) در نوار غزه توسط اسرائیل ارائه کردند. متون کتاب مقدس. هنگامی که بنی اسرائیل به سرزمین موعود می رسند، به آنها دستور داده می شود که «هیتی ها و عموری ها، کنعانی ها و فرزی ها، حوی ها و یبوسی ها» را که از قبل در آنجا زندگی می کردند، نابود کنند تا از وسوسه شدن به بت پرستی جلوگیری کنند. تثنیه ۲۰: ۱۶–۱۷ می گوید: «از شهرهای این مردمان که یهوه شما خدا به عنوان میراث به شما می دهد، نگذارید هیچ زنده ای زنده بماند. شما مطمئناً آنها را نابود خواهید کرد (haḥărēm taḥărîmēm) … همان طور که یهوه، خدای شما، به شما فرمان داده است که آنها شما را به انجام هیچ یک از کارهای ز
شتی که برای خدایان خود انجام می دهند، نیاموزند و بدین ترتیب شما علیه یهوه، خدای خود، گناه کنید.» یوشع در حال انجام این دستورها به تصویر کشیده شده است.
میخائیل یاکوشین (; – ) بازیکن فوتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون قهرمان ورزشی اتحاد شوروی، نشان دوستی، و نشان پرچم سرخ کار شده است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال دینامو مسکو اشاره کرد.
والنتین نیکولایف (; ۱۶ اوت ۱۹۲۱ – ۹ اکتبر ۲۰۰۹) بازیکن و مربی فوتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان ستاره سرخ، مدال پنجاهمین سال پیروزی در جنگ بزرگ میهنی (۱۹۴۵–۱۹۴۱)، قهرمان ورزشی اتحاد شوروی، مدال بیستمین سال پیروزی در جنگ بزرگ میهنی (۱۹۴۵–۱۹۴۱)، مدال دفاع از مسکو، مدال چهلمین سال پیروزی در جنگ بزرگ میهنی (۱۹۴۵–۱۹۴۱)، نشان شایستگی نبرد، مدال به مناسبت یکصدمین سالگرد تولد ولادیمیر ایلیچ لنین، مدال سی امین سال پیروزی در جنگ بزرگ میهنی (۱۹۴۵–۱۹۴۱)، مدال «برای پیروزی بر آلمان در جنگ بزرگ میهنی ۱۹۴۱-۱۹۴۵»، روبان مدال بزرگداشت ۸۵۰مین سالگرد مسکو، مدال ژوکوف، نشان دوستی خلق، و مدال شصتمین سال پیروزی در جنگ بزرگ میهنی (۱۹۴۵–۱۹۴۱) شده است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال زسکا مسکو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شوروی بازی کرده است.
فردریخ ماریوتین (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون قهرمان ورزشی اتحاد شوروی شده است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال زنیت سن پترزبورگ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شوروی بازی کرده است.
جنگ (عنوان اصلی: "Quando si comprende") داستان کوتاهی از نمایشنامه نویس و درام نویس ایتالیایی، لوئیجی پیراندلو، است که اولین بار در مجموعه داستان کوتاه "«کاوالو نِلا لونا»" در سال ۱۹۱۸ منتشر شد. این داستان، بحثی را بین والدین سربازان در جنگ جهانی اول در مورد چگونگی برخورد آنها با غم و اندوه دنبال می کند. این داستان به موضوعاتی مانند میهن پرستی، غم و اندوه و ماهیت مخرب جنگ می پردازد. برخی این داستان را به همراه «دیوار» ژان پل سارتر، یکی از بزرگ ترین داستان های کوتاه دوره بین دو جنگ جهانی می دانند. ترجمه انگلیسی این داستان از آن زمان به یک اثر ادبی تبدیل شده است که اغلب در ایالات متحده، کانادا و آلمان تدریس می شود. خلاصه داستان. داستان با ورود یک مادر و پدر به قطار برای ترک رم و دیدار تنها پسرشان آغاز می شود، که پیش تر برای خدمت در جنگ جهانی اول اعزام شده بود. همسر در غم خود آرام نمی گیرد و شروع به گریه می کند. در این هنگام، سایر مسافران از همسر می پرسند که چه اتفاقی افتاده است و او به آن ها می گوید که تنها پسرشان تازه به جبهه اعزام شده است. بسیاری از مسافران با این موضوع همذات پنداری می کنند و زنی به آن ها می
گوید که پسرش که از آغاز جنگ اعزام شده بود، دو بار زخمی بازگشته و دوباره به جبهه فرستاده شده است. زن دیگری می گوید که هر دو پسرش در حال جنگیدن هستند. سپس آن ها دربارهٔ این بحث می کنند که آیا فرستادن تنها پسر به جنگ بهتر است یا داشتن دو پسر که هر دو به جبهه فرستاده شوند. شوهر می گوید که اگر یکی از پسران شما بمیرد، هنوز پسر دیگر باقی است. اما مسافر دیگری استدلال می کند که داشتن یک پسر باقی مانده به معنای آن است که پدر مجبور خواهد بود ادامه زندگی خود را در غم و رنج بگذراند. در این هنگام، مسافر دیگری که پیراندلو او را چاق و سرخ روی توصیف می کند، بحث را «مزخرف» می نامد و می گوید که فرزندان آن ها متعلق به کشورشان هستند و نه برای خودشان. او توضیح می دهد که پسرش در جنگ کشته شده است، اما پسرش برای او پیامی فرستاده بود که در لحظات آخر از کشته شدن در دفاع از کشورش خرسند بوده است، و به همین دلیل او از مرگ پسرش سوگواری نمی کند.[۲] این سخن، سایر مسافران را ساکت می کند، کسانی که از سخنان او تحت تأثیر قرار گرفته و همگی با احساس او موافقت می کنند. مادر داغ دیده نیز تحت تأثیر قرار می گیرد و شروع به اندیشیدن دربارهٔ خودخواهی غم
خود می کند. اما اندکی بعد، او نسبت به استدلال او بی تفاوت می شود و پرسشی به ظاهر ساده می پرسد: «پس، پسرت واقعاً مرده است؟» داستان با این پرسش پایان می یابد که مرد چاق با شنیدن این کلمات، به این واقعیت پی می برد که پسرش واقعاً مرده است و شروع به گریه غیرقابل کنترل می کند، که باعث تعجب سایر مسافران می شود.
ولادیمیر نیکانوروف (; – ) بازیکن فوتبال و بازیکن هاکی روی یخ اهل اتحاد جماهیر شوروی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون قهرمان ورزشی اتحاد شوروی شده است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال زسکا مسکو اشاره کرد.
گیورگی آنتادزه (؛ – ) بازیکن و مربی فوتبال گرجی تبار اهل اتحاد جماهیر شوروی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون قهرمان ورزشی اتحاد شوروی شده است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال دینامو تفلیس اشاره کرد.
«سوختن خانه منفور» (عنوان ایتالیایی: "L'incendio della casa abominevole") داستان کوتاهی از رمان نویس ایتالیایی، ایتالو کالوینو است. این داستان را می توان آزمایشی از ادبیات به کمک رایانه دانست، جایی که تکنیک های ترکیبی و نوشتار مبتنی بر محدودیت که توسط نویسندگان فرانسوی اولیپو توسعه داده شده است، به جای صرفاً آرایش نحوی متن، در ساختار روایی به کار گرفته می شوند. داستان/طرح داستان. یک تحلیل گر و برنامه نویس کامپیوتر توسط یک شرکت بیمه استخدام می شود تا سوابق و شرایط یک مهمان خانه را که به طرز مرموزی در آتش سوخته است بازسازی کند. هر چهار مستأجر خانه در این حادثه جان خود را از دست داده اند: بیوه زن رزلر (مالک خانه)، دخترخوانده اش اوگیوا، جوان اینیگو و کشتی گیر ازبکی، بلندو کیند. در حالی که پلیس تحقیق را متوقف کرده است زیرا همه افراد دخیل فوت کرده اند، شرکت بیمه مصمم است که شرایط وقوع آتش سوزی را بررسی کند، زیرا هر یک از مستأجران بیمه عمر گرفته بودند. تنها سرنخ موجود، دفترچهٔ سوخته ای است که در خرابه های خانه پیدا شده و تنها جلد آن باقی مانده است. روی جلد جلو عنوانی نوشته شده است: «گزارشی از اعمال نفرت انگیزی که در
این خانه انجام شده اند» و در پشت جلد، فهرستی شامل دوازده مورد به ترتیب الفبایی درج شده است: برای حل این معما، برنامه نویس کامپیوتر با اصطلاحات رسمی به آن می پردازد: هر یک از چهار کاراکتر می توانند همزمان مفعول و فاعل ۱۲ عمل ممکن ذکر شده در فهرست دفترچه یادداشت باشند. اگر هر بار دو کاراکتر در نظر گرفته شود، هر کدام می توانند ۱۲ رابطه متعدی و غیرانعکاسی مختلف را پیکربندی کنند که در مجموع ۱۲ توان ۱۲ (۸۷۴٫۲۹۶٫۶۷۲٫۲۵۶) رابطه ممکن ایجاد می کند. برای محدود کردن تعداد فرضیه های ممکن، برنامه نویس باید سیستمی از فیلترها و قوانین انتخاب را تعریف کند که به کامپیوتر اجازه دهد به طور خودکار فرضیه هایی را که از نظر فیزیکی یا منطقی غیرممکن به نظر می رسند، حذف کند. تاریخچه. پل برافورت، عضو گروه "اولیوپو" و بنیان گذار کارگاه ادبیات یاری شده با ریاضیات و کامپیوتر ("ALAMO")، توضیح داد که کالوینو در ابتدا نسخه کوتاه تری از این داستان را در نسخه ایتالیایی مجله "پلی بوی" در سال ۱۹۷۳ منتشر کرده بود. کالوینو بعداً متن را گسترش داد تا آن را به رمانی با عنوان «نظم در جرم» تبدیل کند. کالوینو از برافورت خواست برنامه ای برای ویرایش و پال
ایش متن بنویسد. این همکاری منجر به ارائه ای شد که در ۱۵ ژوئن ۱۹۷۷ در کارگاه تحقیقات پیشرفته در مرکز مرکز ملی هنر و فرهنگ ژرژ پمپیدو، مرکز هنر و فرهنگ پاریس، برگزار گردید.
الکساندر تنیاگین (; – ) بازیکن فوتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال دفاع از لنینگراد شده است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال دینامو مسکو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شوروی بازی کرده است.
آوتاندیل گوگوبریدزه (؛ – ) بازیکن فوتبال گرجی تبار اهل گرجستان بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون قهرمان ورزشی اتحاد شوروی، مدال شجاعت کار، و نشان پرچم سرخ کار شده است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال دینامو تفلیس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شوروی بازی کرده است.
انجمن سلطنتی عکاسی بریتانیای کبیر (), که به طور معمول با نام انجمن سلطنتی عکاسی () شناخته می شود، قدیمی ترین انجمن عکاسی جهان است که از سال ۱۸۵۳ تاکنون به طور پیوسته فعال بوده است. این انجمن در سال ۱۸۵۳ در لندن، انگلستان، با نام انجمن عکاسی لندن () و با هدف ترویج هنر و علم عکاسی بنیان گذاری شد و در همان سال، تحت حمایت سلطنتی از سوی ملکه ویکتوریا و شاهزاده آلبرت قرار گرفت. با این حال، تغییر نام انجمن برای بازتاب این حمایت در آن زمان مناسب تشخیص داده نشد. در سال ۱۸۷۴، نام آن به انجمن عکاسی بریتانیای کبیر () تغییر یافت و تنها از سال ۱۸۹۴ بود که به نام «انجمن سلطنتی عکاسی بریتانیای کبیر» شناخته شد؛ عنوانی که تا امروز نیز به کار می رود. در ۲۵ ژوئن ۲۰۱۹، دوشس کمبریج، که اکنون کاترین، شاهدخت ولز است، به عنوان حامی انجمن منصوب شد و جای ملکه الیزابت دوم را گرفت که از سال ۱۹۵۲ حامی آن بود. این انجمن که از سال ۱۹۶۲ به عنوان یک خیریهٔ ثبت شده فعالیت می کند، در ژوئیهٔ ۲۰۰۴، منشور سلطنتی دریافت کرد که جایگاه برجستهٔ آن را به عنوان یک انجمن علمی در حوزهٔ عکاسی به رسمیت شناخت. در بیشتر تاریخ خود، انجمن در مکان های مختلفی در
لندن مستقر بود؛ در سال ۱۹۸۰ به شهر بث منتقل شد و از سال ۲۰۱۹ مقر آن در بریستول، انگلستان قرار دارد. عضویت در این انجمن همچنان بین المللی و برای همهٔ علاقه مندان به عکاسی آزاد است. انجمن برنامه ای از رویدادها را در سراسر بریتانیا و خارج از کشور، از طریق گروه های محلی و گروه های علاقهٔ ویژه برگزار می کند. این انجمن به عنوان صدای ملی عکاسان و عکاسی به طور کلی عمل کرده و این منافع را در طیف گسترده ای از نهادهای دولتی و ملی که با موضوعاتی مانند حق تکثیر و حقوق عکاسان سروکار دارند، نمایندگی می کند.
ایل بکّو جالو (به انگلیسی: "منقار زرد") یک مجله طنز ضدفاشیستی در دهه ۱۹۲۰ در ایتالیا بود. این مجله بین سال های ۱۹۲۴ تا ۱۹۲۶ منتشر می شد. تاریخچه. "ایل بککو جالو" در سال ۱۹۲۴ توسط آلبرتو جانینی تأسیس شد، و اولین شماره در ۱۳ ژانویه همان سال منتشر شد. ستون سرمقاله اولین شماره به وضوح علیه فاشیسم موضع گرفته بود: "ایل بکو جالو" در رم مستقر بود. سردبیر این مجله که به صورت هفتگی منتشر می شد، آلبرتو سیانکا بود. از جمله همکاران او می توان به گابریل گالانتارا، بنیان گذار و سردبیر "لازینو"، و استفانو سیگلیئنتی اشاره کرد. لوئیجی پیراندلو، به دلیل ارادتش به بنیتو موسولینی، یکی از اهداف طنز "ایل بکو جالو" بود و قبلاً او را "پی. راندلو" صدا می زدند ("راندللو" در ایتالیایی به معنای «باشگاه (سلاح)» است). در سال ۱۹۲۶، رژیم فاشیستی جانینی را مجبور به تعطیلی آن و مهاجرت به فرانسه کرد. آلبرتو سیانکا، سردبیر، نیز به پاریس گریخت و در آنجا موفق شد به انتشار "ایل بکو جالو" ادامه دهد. در اول اوت ۱۹۲۷، سری جدید مخفیانه این مجله در پاریس، با سردبیری مشترک آلبرتو سیانکا ، منتشر شد. این انتشار به لطف یارانه های مالی جمع آوری شده در محافل
(کانون تمرکز ضد فاشیست ایتالیا) از طریق مداخله فیلیپو توراتی و صنعتگر ایتالیایی-آرژانتینی، تورکواتو دی تلا، و بعداً با کمک جنبش عدالت و آزادی صورت گرفت. انتشار این مجله مخفی تا اوت ۱۹۳۱ (در مجموع ۷۷ شماره) ادامه یافت، تا اینکه به دلیل اختلافاتی که بین کارلو روسلی، که بودجه را تضمین می کرد، و جیانینی، که سردبیر مجله بود، پیش آمد، تعطیل شد. در همان دوره، دو مجله در ایتالیا ظهور کردند که به خاطر توسعه طنز سورئال نوآورانه شان شناخته می شدند، "برتولدو" و "مارک آئورلیو"؛ نویسندگان این مجلات مرتجعانی بودند که برای رعایت رژیم از طنز سیاسی اجتناب می کردند.
ایل بارِتی (Il Baretti) یک مجله ادبی ماهانه بود که یکی از نشریاتی بود که توسط پیرو گوبتی تأسیس و سردبیری می شد. این مجله بین سال های ۱۹۲۴ تا ۱۹۲۸ در تورین منتشر می شد. عنوان آن اشاره ای به جوزپه بارِتی، نویسنده ای در قرن هجدهم، یک تبعیدی و زائر پیش از دوران رمانتیک بود. تاریخچه و مشخصات. "ایل بارِتی (Il Baretti)" اولین بار در ۲۳ دسامبر ۱۹۲۴ در تورین منتشر شد. این سومین و آخرین نشریه ای بود که توسط پیرو گوبتی آغاز شد. این نشریه به عنوان یک ضمیمه ادبی چهار صفحه ای برای مجله دیگر گوبتی، "انقلاب لیبرال،" آغاز به کار کرد. او پس از تعطیلی انقلاب لیبرال در سال ۱۹۲۵، از این مجله برای ادامه رویکرد انتقادی خود نسبت به فاشیسم استفاده کرد. گوبتی از آغاز به کار این مجله در سال ۱۹۲۴ تا زمان مرگش در فوریه ۱۹۲۶، آن را رهبری می کرد. آگوستو مونتی پس از مرگ گوبتی، مدیریت این مجله را بر عهده گرفت. پس از مونتی، سانتینو کاراملا و پیرو زانتی جانشین او شدند که تا زمان تعطیلی آن در دسامبر ۱۹۲۸، آن را اداره می کردند. "ایل بارِتی" ماهانه منتشر می شد و نقدها و مقالاتی را منتشر می کرد. نویسندگان اصلی آن لئون گینزبورگ، بندتو کروچه، اوژنیو
مونتاله و گائتانو سالومینی بودند. ماسیمو میلا فعالیت خود را به عنوان منتقد موسیقی و مورخ در سال ۱۹۲۸ در این مجله آغاز کرد. "ایل بارِتی" همچنین ترجمه هایی از آثار سورئالیست ها و دادائیست های مشهور، از جمله جیمز جویس، راینر ماریا ریلکه، ویرجینیا وولف، آندره ژید، پل والری، استفان مالارمه، مارسل پروست و شارل بودلر را منتشر کرد. این مجله یکی از نشریاتی بود که در توسعه مفهوم اروپایی گرایی نقش داشت. "ایل بارِتی" در طول حیات خود در مجموع ۵۳ شماره و همچنین شماره های ویژه ای در مورد ادبیات فرانسه و تئاتر آلمان منتشر کرد.
اوت اوت یک مجله فلسفی انتقادی و ادبی است که در میلان، ایتالیا منتشر می شود. نام آن ریشه لاتین دارد و به انتخاب وجودی و همچنین به مفهوم سازی سورن کیرکگور از "«یا این/یا آن»" اشاره دارد. تاریخچه و مشخصات. با عنوان فرعی مجله فلسفه و فرهنگ، "مجله اوت" در سال ۱۹۵۱ توسط انزو پاچی تأسیس شد. انزو پاچی همچنین تا زمان مرگش در سال ۱۹۷۶ سردبیر این مجله بود. دفتر مرکزی این مجله در میلان است. "مجلهٔ اوت (Aut)" گرایش پدیدارشناختی و اگزیستانسیالیستی دارد. این مجله مقالاتی در زمینهٔ فلسفه، ادبیات، جامعه شناسی، زبان شناسی و همچنین معماری و شهرسازی منتشر می کند. جیلو دورفلس از جمله نویسندگان مهم سابق این مجله است. روبرتو سانسی فعالیت خود را به عنوان منتقد در دهه ۱۹۵۰ در این مجله آغاز کرد. پیر آلدو رواتی بین سال های ۱۹۷۴ تا ۱۹۷۶ در هیئت تحریریه این مجله بود در طول این دوره، این مجله به یک انجمن مهم برای بحث های مارکسیسم و پساساختارگرایی تبدیل شد. پس از آن نیز به عنوان یک مجله انتقادی به انتشار خود ادامه داد.