Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تیپ های آنارشیست جنبشی از مقاومت ایتالیا بود که در طول جنگ جهانی دوم به اختصاص در مرکز و شمال ایتالیا فعال بودند. توسکانی. کارارا و لونیگیانا. اقتباس از وب سایت آ ان پی ای آشکارا وضعیت در این زمینه را خلاصه می نماید: "روحیه اخلالگر و ضد فاشیستی عموم توانایی گوناگون بودن را نداشت. چون قبل از آن در جنگ ضد فرانکو اسپانیا ۴۰ آپوان که دو نفر از آنان را زن تشکل می داد با سلاح در دست بر ضد فاشیست های اسپانیایی شرکت کرده بودند. و چه در خصوص و فرمانده پیروزمند نهادهای (الیو ووچیچویچ)، که ژنرال فرانچسکو ساکتی، در سمت خود به عنوان یک سرباز پیشین سی ال ان کارا را محاکمه نمود: و او "یک مبارز برای آزادی بود، و آن فرد با شجاعت تا مرز بی پروایی مسیرش را ادامه داد. فرماندهی که می فهمید چگونه با الگوسازی از پیروان خود شور و نشاط و اعتماد و فداکاری را القا نماید."" در لونیجیانا یک نهادهای آنارشیست مشهور و فعال نظامی «گردان لوکتی» «که موسیقی «دی مونتی دی سرزنا» به معنی (از کوه های سرزانه) به آن اشاره می کند». و در «گردان لوچتی» هم در کتاب «شجاعت رابین» نوشته مائوریتزیو ماگیانی به آن اشاره می شود، و یکی از گروه های آنارشیستی می ب
اشد که مورخان اطلاعات اندکی در خصوص آن عرضه کردند. به نقل از مگیانی، حتی نازی ها و فاشیست های ایتالیایی موفق نشدند پارتیزان های «گردان لوچتی» را از کوه ها بیرون کنند، بلکه فقط کارابینی ها را پس از آزادی پیروزمند ساختند. اعضای دیگر همچون تیپ میشل شیرو (یا لوچتی ۲)، بخش لوننس از تیپ های گاریبالدی، اس آی پی (اسکادری دی آزیونه پاتریوتیکا). «ماکیارینی»، نهادهای اس آی پی «فای» و «الیو ووچیچویچ»، که معاون فرمانده آن، جووانی ماریگا بود، به مدال طلای شجاعت نظامی دست پیدا کرد، ولی آن مدال را به علت سازگاری با ایدئولوژی های آنارشیستی نپذیرفت. و بلگراد پدرینی نیز در این تیپ شرکت داشت. لمباردی. در میلان، علاوه بر برخی گروه های کم جمعیت، متشکل از تیپ آنارشیستی با بیشترین وزن عملیاتی، تیپ های «بروزی مالاتستا» بودند.
«زیرِ دریا» (انگلیسی: Under the Sea) ترانه ای از انیمیشن "پری دریایی کوچولو" محصول ۱۹۸۹ دیزنی است که توسط آلن منکن با شعری از هاوارد اشمن ساخته شده است.
مرثا (به عبری: מָרְתָא‎) یک شخصیت کتاب مقدس است که در انجیل های لوقا و یوحنا توصیف شده است. او به همراه خواهر و برادرش لازاروس و مریم بتانی در روستای بیتانی در نزدیکی اورشلیم زندگی می کردند. او شاهد بود که عیسی برادرش ایلعازر زنده کرد. ریشه شناسی نام. نام "مرثا" ترجمه لاتینی از Martha یونانی کوئینه است که خود ترجمه ای از آرامی מָרְתָא " Mârtâ،" «معشوقه» یا «بانو»، از מרה «معشوقه»، مؤنث מר «استاد» است. شکل آرامی در یک کتیبه نباتی که در پوتئولی یافت شده است و اکنون در موزه ناپل وجود دارد. تاریخ آن ۵ پس از میلاد است (Corpus Inscr. Semit.، ۱۵۸)؛ همچنین در یک کتیبه پالمیرنی که ترجمه یونانی آن به شکل "Marthein است." مراجع کتاب مقدس. در انجیل لوقا، عیسی از خانه دو خواهر به نام های مریم و مرثا دیدن می کند. دو خواهر در مقابل هم قرار می گیرند: مرثا در حالی که عیسی مهمان آن ها بود، «در مورد خیلی چیزها گرفتار بود»، در حالی که مریم «بخش بهتر» یعنی گوش دادن به سخنرانی استاد را انتخاب کرده بود. نام روستای آنها ثبت نشده است و (برخلاف یوحنا ۱۱:۱۸) هیچ اشاره ای به اینکه عیسی در نزدیکی اورشلیم بوده است یا خیر نمی کند. مفسر کتاب
مقدس هاینریش مایر اشاره می کند که «عیسی هنوز نمی تواند در بیت عنیا باشد، جایی که مرثا و مریم [طبق انجیل یوحنا] در آن ساکن بودند». اما کتاب مقدس کمبریج برای مدارس و کالج ها ادعا می کند که «بی گمان بتانی» بوده است. در انجیل یوحنا، مرثا و مریم در ارتباط با دو واقعه ظاهر می شوند: برخاستن از مردگان برادرشان ایلعازر (یوحنا ۱۱) و مسح عیسی در بیت عنیا (یوحنا ۱۲: ۳). در روایت قیام ایلعازر، عیسی به نوبه خود با خواهران ملاقات می کند: مرثا و مریم به دنبال او. مرثا بلافاصله به ملاقات عیسی می رود، در حالی که مریم منتظر می ماند تا او را صدا کنند. همان طور که یکی از مفسران اشاره می کند، «مرثا، خواهر پرخاشگرتر، به ملاقات عیسی رفت، در حالی که مریم ساکت و متفکر در خانه ماند. این تصویر از خواهران با آنچه در لوقا ۱۰:۳۸–۴۲ یافت می شود، موافق است.» در صحبت با عیسی، هر دو خواهر از اینکه او به موقع برای جلوگیری از مرگ برادرشان نرسید، ابراز تاسف می کنند: «خداوندا، اگر تو اینجا بودی، برادر من نمی مرد.» اما در جایی که پاسخ عیسی به مریم بیشتر احساسی است، پاسخ او به مرثا آموزش است و او را به امید و ایمان فرا می خواند: همان طور که روایت ا
دامه دارد، مرثا خواهرش مریم را برای دیدن عیسی صدا می کند. عیسی از مریم می خواهد که او را به قبر ایلعازار بیاورد، جایی که دستور داد سنگ را از ورودی آن خارج کنند. مرثا در اینجا مخالفت می کند: «اما خداوند، در این زمان بوی بدی به مشام می رسد، زیرا او چهار روز در آنجا بوده است» که عیسی در پاسخ گفت: «آیا به شما نگفتم که اگر ایمان بیاورید، جلال خدا را خواهید دید؟» سپس سنگ را برمی دارند و عیسی دعا می کند و ایلعازر را زنده از قبر می خواند. مرثا دوباره در یوحنا ۱۲:۱–۸ ظاهر می شود، جایی که او در یک وعده غذایی که به افتخار عیسی برگزار می شود و برادرش نیز مهمان است، خدمت می کند. راوی فقط اشاره می کند که غذا در بیت عنیا برگزار می شود، در حالی که گزارش های ظاهراً موازی در اناجیل متی و مرقس تصریح می کنند که این غذا در خانه یکی از شمعون جذامی برگزار می شود. همان طور که دایرةالمعارف کاتولیک اشاره می کند، «ما مطمئناً توجیه داریم که بگوییم، از آنجایی که متی و مارک این صحنه را در خانه سیمون قرار می دهند، باید درک شود که سنت جان همین را می گوید؛ باید ثابت شود که مرثا نمی تواند در خانه سایمون خدمت کند.» در این غذا است که زنی (به گف
ته یوحنا، مریم خواهر مرثا) عیسی را با عطر گرانقیمت مسح می کند. سنت های غربی. در مسیحیت غربی سده های میانی، مریم خواهر مرثا اغلب با مریم مجدلیه برابری می کرد. این شناسایی باعث شد که اطلاعات بیشتری به مرثا نیز نسبت داده شود:مریم، مرثا، و لازاروس توسط سنت جان به عنوان ساکن در بیتانی معرفی می شوند، اما لوقا قدیس به نظر می رسد که اینطور دلالت کند که آنها حداقل زمانی در جلیل زندگی می کردند. او نام شهر را ذکر نمی کند، اما ممکن است ماگدالا بوده باشد، و بنابراین، با فرض اینکه مریم اهل بیتانی و مریم مجدلیه یکسان باشند، باید واژه «مجدلیه» را درک کنیم. به نظر می رسد که سخنان سنت جان (۱۱:۱) دلالت بر تغییر محل سکونت خانواده دارد. این امکان نیز وجود دارد که سنت لوک حادثه ای را که در فصل ۱۰ به آن اشاره شد جابجا کرده باشد. شباهت بین تصاویر مرثا ارائه شده توسط لوقا و جان بسیار قابل توجه است. مقاربت آشنا بین ناجی جهان و خانواده متواضع که لوقا قدیس آن را به تصویر می کشد، توسط جان قدیس ساکن است، وقتی به ما می گوید که «عیسی مرثا و خواهرش مریم و ایلعازر را دوست داشت» (۱۱:۵). مجدداً تصویر اضطراب مرثا (یوحنا ۱۱:۲۰–۲۱، ۳۹) با تصویر او
که «مشغول خدمت بسیار بود» مطابقت دارد (لوقا ۱۰:۴۰). همین طور در یوحنا ۱۲: ۲: "آنها برای او شامی در آنجا گذاشتند و مرثا خدمت کرد.» اما سنت جان زمانی که ایمان فزاینده او به الوهیت مسیح را به تصویر می کشد، به ما نگاهی اجمالی به جنبه دیگر و عمیق تر شخصیت او داده است (۱۱:۲۰–۲۷)، ایمانی که به مناسبت این واژه ها بود: «من رستاخیز هستم. و زندگی.» انجیلی به زیبایی به تغییری که پس از آن مصاحبه بر سر مرثا آمد، اشاره کرده است: «وقتی این چیزها را گفت، رفت و خواهرش مریم را مخفیانه صدا زد و گفت: استاد آمد و تو را می خواند.» سنت ارتدکس شرقی. در سنت کلیسای ارتدکس شرقی، گرچه در انجیل به طور خاص به این نام نام برده نشده است، مرثا و مریم در میان زنان مُردار بودند. این پیروان وفادار عیسی در طول مصلوب شدن عیسی در گلگوتا ایستادند و بعداً در صبح زود پس از سبت با مر (روغن گران قیمت)، طبق سنت یهودیان، به آرامگاه او آمدند تا بدن خداوند خود را مسح کنند. مروبران اولین شاهدان رستاخیز عیسی شدند و قبر خالی را یافتند و خبر شادی را از فرشته شنیدند. سنت ارتدکس همچنین نشان می دهد که لازاروس برادر مرثا در آزار و شکنجه کلیسای اورشلیم پس از شهادت
سنت استفان از اورشلیم بیرون رانده شد. خواهرش مرثا با او از یهودیه گریخت و به او در اعلام انجیل در سرزمین های مختلف کمک کرد، در حالی که مریم مجدلیه نزد یحیی رسول ماند و او را در کلیسای اورشلیم یاری کرد. طبق سنت قبرس، لازاروس و مرثا بعداً به قبرس آمدند، جایی که لازاروس اولین اسقف کیتیم (لارناکای امروزی) شد. هر سه در قبرس جان باختند. بزرگداشت. مرثا به عنوان یک قدیس در کلیسای کاتولیک رومی و کلیسای ارتدوکس شرقی مورد احترام قرار می گیرد و توسط کلیسای لوتری و انجمن انگلیکن گرامیداشت یاد می شود. در طول زمان، با گسترش احترام به سنت مرثا، تصاویر بلوغ، قدرت، عقل سلیم و توجه به دیگران غالب شد. روزهای عید. کلیسای لاتین روز جشن مرثا، مریم بتانی و برادرش لازاروس در ۲۹ ژوئیه را جشن می گیرد. جشن مرثا، که در تقویم تریدنتین به عنوان «نیمه دوگانه» طبقه بندی می شود، در تقویم عمومی رومی پاپ پیوس دوازدهم به یک جشن «ساده» تبدیل شد، در تقویم رومی عمومی سال ۱۹۶۰ به یک «عید درجه سوم» تبدیل شد. یادبود در تقویم رومی عمومی کنونی کلیساهای کاتولیک شرقی ارتدکس شرقی و آیین بیزانس، یاد مرثا و خواهرش مری را در ۴ ژوئن گرامی می دارند. آنها همچنین
به طور جمعی در میان زنان مُردار در یکشنبهٔ مُرِبران (یکشنبه سوم عید پاک - یعنی دومین یکشنبه پس از یکشنبه عید پاک) یاد آنها را گرامی می دارند. مرثا همچنین در مراسم بزرگداشت شنبه لازاروس (روز قبل از یکشنبه نخل) حضور دارد. مرثا در ۲۹ ژوئیه در تقویم مقدسین کلیسای لوتری به همراه مریم و لازاروس و در تقویم قدیسین کلیسای اسقفی گرامی داشته می شود. از مرثا (به همراه مریم و لازاروس) در کلیسای انگلستان با یک جشن کوچک در ۲۹ ژوئیه یاد می شود. میراث. خواهران سنت مرثا یک جماعت مذهبی هستند که در آنتیگونیش، نوا اسکوشیا، در سال ۱۸۹۴ تأسیس شدند. کلیساها. تعدادی کلیسا به سنت مرثا اختصاص داده شده است از جمله: افسانه ها و اسطوره ها. افسانه طلایی. بر پایهٔ افسانه، مرثا مقدس پس از رستاخیز عیسی، در حدود سال ۴۸ پس از میلاد، یهودیه را ترک کرد و با خواهرش مریم (که با مریم مجدلیه درآمیخت) و برادرش لازاروس به پروونس رفت. با آنها، مرثا ابتدا در آوینیون (اکنون در فرانسه) ساکن شد. "افسانه طلایی"، که در سدهٔ سیزدهم گردآوری شده است، سنت پرووانسالی را ثبت می کند:مرثا مقدس، میزبان خداوند ما عیسی مسیح، از خویشاوندی سلطنتی متولد شد. پدرش سیرو و ما
درش انچاریا نام داشت. پدر او دوک شام و دریانوردی بود و مرثا با خواهرش از میراث مادرشان سه مکان، یعنی قلعه مجدلیه و بیت عنیا و بخشی از اورشلیم را در اختیار داشت. در هیچ کجا خوانده نشده است که مرثا تا به حال هیچ شوهری داشته باشد یا شراکتی با مرد داشته باشد، اما او به عنوان یک مهماندار نجیب خدمت و خدمت به خداوند ما می کرد، و همچنین می خواست که خواهرش به او خدمت کند و به او کمک کند، زیرا او فکر می کرد که تمام دنیا کافی نیست. برای خدمت به چنین مهمان پس از عروج خداوند ما، هنگامی که شاگردان رفتند، او با برادرش ایلعازار و خواهرش مریم، همچنین قدیس ماکسمین [در واقع یک شخصیت سده سوم] که آنها را غسل تعمید داد و روح القدس به او متعهد شدند، و بسیاری دیگر را در کشتی بدون بادبان، پارو یا سکان فرمان سوار کردند که به فرمان خداوند ما همه به مارسی آمدند و بعد به قلمرو آکوئنس یا اکس آمدند و در آنجا مردم را تغییر دادند. به ایمان مرثا درست سخن گفت و مؤدب و مهربان به دید مردم بود."افسانه طلایی" همچنین سبک زندگی بزرگی را که برای مرثا و خواهران و برادرانش در مدخل خود در مورد مریم مجدلیه تصور می شد، ثبت می کند:مریم مجدلیه نام خانوادگی
خود را مگداله، قلعه ای داشت و از دودمان و پدر و مادری اصیل زاده شد که از تبار پادشاهان بودند. و پدرش کوروش و مادرش یوخاریس نام داشت. او با برادرش ایلعازر و خواهرش مرثا، قلعه ماگداله را که در دو مایلی ناصره است، و بیت عنی، قلعه ای را که در نزدیکی اورشلیم است، و همچنین بخش بزرگی از اورشلیم را تصاحب کردند که همه اینها را ترک کردند. در میان آنها به این ترتیب که مریم قلعه ماگداله را داشت که نام او مجدلیه بود. و ایلعازر قسمت شهر اورشلیم را داشت و مرثا قسمت او بیت عنیا. و هنگامی که مریم خود را به تمام لذت های بدن سپرد، و لازاروس همه را به شوالیه شدن منصوب کرد، مرثا که خردمند بود، شرافتمندانه بر بخش برادرش و همچنین خواهرش و همچنین خود او حکومت کرد و شوالیه ها و خادمان او را اداره کرد. به مردان فقیر، نیازهایی که نیاز داشتند. با این حال، پس از عروج پروردگار ما، آنها همه این چیزها را فروختند. سنت مرثا در تاراسکون. یک افسانه دیگر نشان می دهد که مرثا سپس به تاراسکون، فرانسه رفت، جایی که یک هیولا، تاراسک، تهدیدی دائمی برای مردم بود. "افسانه طلایی" آن را به عنوان جانوری از گالاتیا توصیف می کند. اژدهای بزرگ، نیمی از حیوان و
نیمی ماهی، بزرگتر از گاو، بلندتر از اسب، با دندان های تیز مانند شمشیر، و دو طرف شاخدار، سر مانند شیر، دم مانند مار، که در یک جنگل معینی بین آرل و آوینیون مرثا در حالی که صلیب در دست داشت، جانور را با آب مقدس پاشید. ارسی خود را دور گردنش گذاشت و اژدهای رام شده را در دهکده هدایت کرد. مرثا در آنجا زندگی می کرد و هر روز به دعا و روزه مشغول بود. مرثا سرانجام در تاراسکون درگذشت و در آنجا به خاک سپرده شد. مقبره او در سرداب کلیسای محلی محلی واقع شده است. باور بر این است که وقف کلیسای دانشگاهی در تاراسکون به سنت مرثا مربوط به سده نهم یا قبل از آن است. آثار یافت شده در کلیسا در جریان بازسازی در سال ۱۱۸۷ به عنوان مال او شناسایی شد و در آن زمان در پرستشگاه جدیدی دفن شد. در دخمهٔ کلیسای کالجیات یک قنوتاف متعلق به اواخر سدهٔ پانزدهم وجود دارد که به عنوان آرامگاه گوتیک سنت مرثا نیز شناخته می شود. این اثر فرانچسکو لورانا، مجسمه ساز کروات مکتب ایتالیایی، به سفارش پادشاه رنه است. در پایه آن دو دهانه وجود دارد که از طریق آنها می شد آثار را لمس کرد. این دارای سه نقش برجسته کم ارتفاع است که با ستون های فلوت دار از هم جدا شده اند.
در مرکز، مریم مجدلیه مقدس که توسط فرشتگان حمل می شود. در سمت راست، لازاروس به عنوان اسقف مارسی با میتر و عصای خود. دو چهره در طرفین وجود دارد: در سمت چپ، Saint Front، اسقف پریگو، حاضر در تشییع جنازه سنت مرثا، و در سمت راست، سنت مارسل، خدمتکار مرثا. سنت مرثا و ویلاجویوسا. شهر ویلاخویوسا، اسپانیا، سنت مرثا را به عنوان قدیس حامی خود گرامی می دارد و هر ساله جشنواره مورها و مسیحیان را به افتخار او جشن می گیرد. فستیوال ۲۵۰ ساله یادبود حمله دزدان دریایی بربر به رهبری زاله-آراز به ویلاجویوسا در سال ۱۵۳۸ است، زمانی که طبق افسانه، سنت مرثا با ایجاد سیل ناگهانی که ناوگان دشمن را از بین برد، به نجات مردم شهر آمد؛ بنابراین از رسیدن کورس ها به ساحل جلوگیری می کند. سنت عرفانی. مرثا در متن مقدس گنوسی پیستیس سوفیا ظاهر می شود. او توسط مسیح برخاسته در مورد چندین توبه که برای رستگاری باید انجام شود، آموزش می بیند. او همچنین چندین تفسیر نبوی از مزامیر مختلف انجام می دهد. تصویرسازی در هنر و ادبیات. موضوع مرثا بیشتر در هنر از دوران ضد اصلاحات به بعد یافت می شود، به ویژه در سده هفدهم، زمانی که فضای داخلی معمولاً تصویری واقع گرایان
ه ارائه می شود. با این حال در برخی از چرخه های اوتونی "زندگی مسیح" ظاهر می شود. آثار ادبی دربارهٔ مرثا عبارتند از:
این مقاله فهرستی از ترانه هایی است که توسط مریلین مونرو ضبط شده است و در فیلم های او خوانده شده است.
انجیل مریم نوشته ای غیرمتعارف است که در سال ۱۸۹۶ در دفترنامه پاپیروسی سده پنجم که به زبان قبطی نوشته شده بود، کشف شد. این دفترنامه برلین توسط کارل راینهارت دیپلمات آلمانی در قاهره خریداری شد. اگرچه این اثر عموماً به عنوان انجیل مریم شناخته می شود، اما توسط برخی از محققان به عنوان انجیل طبقه بندی نمی شود، زیرا اصطلاح «انجیل» را به نوشته ها محدود می کنند که اصطلاح «انجیل» را به نوشته های «عمدتاً بر بازگویی آموزه ها و/یا فعالیت های عیسی در دوران بزرگسالی اش» محدود می کنند. تاریخ. دفترنامه برلین، که به نام آخیم نیز شناخته می شود، حاوی "آپوکریفون یوحنا"، "صوفیه عیسی مسیح" و خلاصه ای از "عمل پطرس" است. هر چهار اثر موجود در نسخه خطی به گویش سحیدی قبطی نوشته شده است. دو قطعه دیگر از انجیل مریم از آن زمان کشف شد که هر دو به زبان یونانی نوشته شده اند (Papyrus Oxyrhynchus L 3525 و Papyrus Rylands 463). P.Oxy. L 3525 «... در واقع توسط گرنفل و هانت میان سال های ۱۸۹۷ و ۱۹۰۶ یافت شد، اما فقط در سال ۱۹۸۳ منتشر شد» توسط پی جی پارسونز. این دو قطعه به ترتیب در سال های ۱۹۳۸ و ۱۹۸۳ و ترجمه قبطی در سال ۱۹۵۵ توسط والتر تیل منتشر شد
. تاریخ گذاری انجیل، مانند اکثر نوشته های ادبی کهن، مشکل ساز است. از آنجایی که اولین قطعه موجود از انجیل (پاپیروس رایلندز) مربوط به اوایل سده سوم است، باید قبل از این باشد. کارن ال کینگ، استاد الهیات هالیس در مدرسه الهیات هاروارد، پیشنهاد کرد که انجیل در اوایل سده دوم نوشته شده است، و خاطرنشان کرد که نشان دهنده آشنایی با انجیل یوحنا، و شاید نامه های پولس است، بنابراین احتمالاً از ۹۰ تا ۱۰۰ گذشته است. بحث کریستوفر تاکت در جلد سال ۲۰۰۷ خود به ترجیح پاسکویر برای تاریخی در نیمه دوم سده اشاره می کند. خود تاکت در نهایت یک موقعیت متوسط را انتخاب می کنداو آن را در نیمه اول سده دوم اما دیرتر از کینگ قرار می دهد. انجیل مریم در فهرست کتب آخرالزمان بخش پنجم فرمان گلاسیان وجود ندارد. هویت «مریم». محققان همیشه موافق نیستند که کدام یک از افراد عهد جدید به نام مریم شخصیت اصلی انجیل مریم است. استفن جی. شومیکر و اف. استنلی جونز پیشنهاد کرده اند که او ممکن است مریم مادر عیسی باشد. باربارا جی. سیلورتسن به طور متناوب پیشنهاد می کند که او ممکن است خواهر عیسی باشد - فردی که تا حد زیادی در تاریخ گم شده است. سیلورتسن می گوید در حالی
که هیچ یک از اناجیل متعارف خواهران عیسی را با نام مشخص نمی کند (، )، یکی از خواهران او در انجیل فیلیپ به عنوان «مریم» معرفی شده است. استدلال به نفع مریم مجدلیه بر پایه وضعیت او به عنوان یک پیرو شناخته شده عیسی ، سنت اولین شاهد رستاخیز او و ظهور او در سایر نوشته های اولیه مسیحی است. از او به عنوان همراه عیسی در سفرها یاد شده است () و در انجیل متی به عنوان حضور در مصلوب شدن او ذکر شده است (). در انجیل یوحنا، او به عنوان اولین شاهد رستاخیز عیسی ثبت شده است (). ( نسخه های خطی بعدی). استر دی بوئر نقش خود را در سایر نوشته های غیرمتعارف مقایسه می کند و خاطرنشان می کند که «در انجیل مریم این پیتر است که با سخنان مریم مخالف است، زیرا او یک زن است. پیتر همان نقش را در انجیل توماس و در پیستیس سوفیا دارد. در پیستیس سوفیا مریم مربوط به عنوان مریم مجدلیه معرفی شده است.» صحنه آخر در انجیل مریم همچنین ممکن است شاهدی باشد که مریم واقعاً مریم مجدلیه است. لاوی در دفاع از مریم و تعالیم او به پطرس می گوید: «مسلماً ناجی او را به خوبی می شناسد. به همین دلیل او را بیشتر از ما دوست داشت.» در انجیل فیلیپ نیز بیانیه مشابهی در مورد مریم
مجدلیه آمده است. کینگ همچنین به نفع نام بردن مریم مجدلیه به عنوان شخصیت مرکزی انجیل مریم استدلال می کند. او خلاصه می کند: «دقیقاً سنت های مریم به عنوان یک زن، به عنوان یک شاگرد نمونه، شاهد خدمت عیسی، بیننده عیسی تجلیل شده و شخصی که به طور سنتی در رقابت با پطرس بود، او را به تنها شخصیتی تبدیل کرد که می تواند تمام نقش های مورد نیاز برای انتقال پیام ها و معانی انجیل مریم را ایفا کند.» ریچارد والانتاسیس در "کتاب راهنمای باورهای گنوسی و دیگر مسیحیت های ناپدید شده" می نویسد (به باور نت مراجعه کنید) که مریم در اینجا مریم مجدلیه است. والانتاسیس توضیح می دهد که این امر «ازدواج زمینی میان او و عیسی را تأیید نمی کند - دور از آن - اما دریچه ای باورنکردنی را به دنیای فکری و معنوی سده دوم میلادی می گشاید» این ایده که انجیلی از مریم مجدلیه وجود دارد اما «جنجال برانگیز»، زیرا اندرو به عجیب بودن مکاشفات مریم از عیسی اعتراض کرد. همان طور که والانتاسیس ذکر می کند، پطرس استدلال می کند که «عیسی چنین آموزه های مهمی را برای یک زن آشکار نمی کرد» و «قد او نمی تواند بزرگتر از قامت رسولان مرد باشد.» محتویات. کامل ترین نوشته انجیل مریم
در دفترنامه برلین موجود است، اما با وجود این، شش صفحه خطی در ابتدای سند و چهار صفحه خطی در وسط آن وجود ندارد. به این ترتیب، روایت از میانه صحنه شروع می شود و موقعیت و شرایط را نامشخص می گذارد. با این حال، کینگ باورمند است که ارجاعات به مرگ منجی و صحنه سفارش در ادامه روایت نشان می دهد که صحنه در بخش اول متن، ظاهری پس از رستاخیز منجی است. همان طور که روایت باز می شود، منجی با شاگردان خود به گفتگو می پردازد و به سؤالات آنها در مورد ماهیت ماده و ماهیت گناه پاسخ می دهد. در پایان بحث، منجی می رود و شاگردان را مضطرب و مضطرب می کند. طبق داستان، مری با کلمات دلگرم کننده و تشویق کننده صحبت می کند. سپس پطرس از مریم می خواهد که هر آموزش خاصی را که از ناجی دریافت کرده است، با آنها در میان بگذارد، «پیتر به مریم گفت، خواهر، ما می دانیم که ناجی تو را بیشتر از بقیه زنان دوست داشت. سخنان منجی را که به یاد دارید به ما بگوییدکه تو می دانی (ولی) ما نمی دانیم و نشنیده ایم.» مریم به درخواست پطرس پاسخ می دهد و گفتگوی خود را با ناجی دربارهٔ رؤیاها بازگو می کند.(مریم) گفت: پروردگار را در رؤیا دیدم و به او گفتم: «پروردگارا، امروز تو را
در رؤیا دیدم. او پاسخ داد و به من گفت: «خوشا به حال تو که از دیدن من تزلزل نکردی؛ زیرا جایی که ذهن است، گنج آنجاست.» به او گفتم: «خداوندا، آیا کسی که رؤیایی می بیند آن را از طریق روح &lt;یا&gt; از طریق روح می بیند؟»در گفتگو، ناجی آموزش می دهد که خود درونی از روح، روح/ذهن و ذهن سومی که میان این دو است که بینش را می بیند، تشکیل شده است. سپس متن قطع می شود و چهار صفحه بعدی از میان می رود. وقتی روایت از سر گرفته می شود، مریم دیگر بحث خود با ناجی را به یاد نمی آورد. او در عوض مکاشفه ای را که در رؤیای خود به او داده شده بازگو می کند. مکاشفه صعود یک روح را توصیف می کند که در مسیر خود به سمت استراحت نهایی خود می گذرد، با چهار قدرتی که سعی در توقف آن دارند گفتگو می کند. دیدگاه او با تأیید جهانی روبرو نمی شود:اما اندرو پاسخ داد و به برادران گفت: «دربارهٔ آنچه او می اندیشید، بگویید؛ زیرا من باور نمی کنم که ناجی این را گفته باشد؛ زیرا قطعاً این آموزه ها از باورهای دیگری است.»پطرس نیز در این زمینه با او مخالفت کرد و از آنها در مورد منجی سؤال کرد. «آیا او پنهانی با زنی به ترجیح ما صحبت کرد و نه آشکار؟ آیا ما به عقب برگردی
م و همه به او گوش دهند؟ آیا او او را به ما ترجیح داد؟» تفسیر. انجیل مریم اغلب به عنوان یک متن گنوسی تفسیر می شود. به گفته فیم پرکینز، بر پایه سیزده اثری که او تحلیل کرده است، انجیل از قالبی مشابه دیگر گفتگوهای گنوسی شناخته شده پیروی می کند که حاوی گفتمان وحیانی است که توسط عناصر روایی چارچوب بندی شده است. گفت و گوها عموماً با ایده منجی به عنوان یادآوری پیوند انسان با خدا و هویت واقعی و همچنین درک مؤمن به این موضوع که رستگاری عبارت است از بازگشت به سوی خدا و رهایی از ماده پس از مرگ است. انجیل مریم شامل دو مورد از این گفتارها است (۷:۱–۹:۴ و ۱۰:۱۰–۱۷:۷). شامل خطاب به شخصیت های عهد جدید (پطرس، مریم، اندرو و لاوی) و توضیح گناه به عنوان زنا (تشویق به یک سبک زندگی زاهدانه) که همچنین با تفسیر گنوسی مطابقت دارد. محققان همچنین می گویند که نسخه قبطی سده پنجم انجیل بخشی از دفترنامه برلین همراه با آپوکریفون یوحنا و صوفیه عیسی مسیح است که معمولاً به عنوان نوشته های گنوسی در نظر گرفته می شوند. با این حال، در حالی که بسیاری از محققان خصلت گنوسی انجیل مریم را بدیهی می دانند، باورهای گنوسی در مورد نظریه خلقت و دمیورگ که حاکی ا
ز ثنویت افراطی در خلقت است، در بخش هایی که در حال حاضر بازیابی شده اند وجود ندارد. به گفته بارت ارمن، «مریم (مجدلیه) در میان حواریون عیسی مقام بالایی دارد.» لاوی در واقع تصدیق می کند که عیسی او را بیشتر از همه حواریون دیگر دوست داشت. مریم گفت که با عیسی گفتگو کرده است و اندریا و پطرس در این مورد سؤال کردند. «چهار صفحه از دستنوشته گم شده است»، بنابراین واقعاً هیچ راهی برای کسی وجود ندارد که دقیقاً بداند چه اتفاقی افتاده است. دی بوئر (۲۰۰۴)، با این حال، پیشنهاد می کند که انجیل مریم نباید به عنوان یک متن خاص گنوسی خوانده شود، بلکه باید «در پرتو زمینه مسیحی گسترده تر تفسیر شود». او استدلال می کند که انجیل از دیدگاه مونیستی خلقت سرچشمه می گیرد تا دیدگاه دوگانه محور الهیات گنوسی و همچنین دیدگاه های انجیل در مورد طبیعت و طبیعت متضاد، بیشتر شبیه به باورهای یهودی، مسیحی و رواقی است. او پیشنهاد می کند که روح نباید از قدرت های ماده رها شود، بلکه باید از قدرت های طبیعت مخالف رها شود. او همچنین می گوید که هدف اصلی انجیل تشویق شاگردان ترسان به بیرون رفتن و موعظه انجیل است. کارن کینگ کار را برای ارائه می داندنگاهی اجمالی به
نوعی مسیحیت که تقریباً هزار و پانصد سال از دست رفته است…[این] تفسیری رادیکال از تعالیم عیسی را به عنوان راهی به سوی معرفت روحانی درونی ارائه می دهد. رنج و مرگ او را به عنوان راهی برای زندگی ابدی رد می کند. این دیدگاه نادرست را آشکار می کند که مریم مجدلیه به همان اندازه که هست یک فاحشه بوده استقطعه ای از داستان های الهیاتی؛ صریح ترین و قانع کننده ترین استدلال در هر نوشته اولیه مسیحی برای مشروعیت رهبری زنان ارائه می شود. انتقاد شدیدی از قدرت نامشروع و بینشی اتوپیایی از کمال معنوی ارائه می کند. این دیدگاه نسبتاً عاشقانه ما را در مورد هماهنگی و اتفاق نظر اولین مسیحیان به چالش می کشد. و از ما می خواهد که اساس اقتدار کلیسا را بازنگری کنیم.کینگ نتیجه می گیرد که «هم محتوا و هم ساختار متن، خواننده را به سمت هویت، قدرت و آزادی خود واقعی، روح رها شده از قدرت ماده و ترس از مرگ سوق می دهد». انجیل مریم در مورد اختلافات بین مسیحی، قابل اعتماد بودن شهادت شاگردان، اعتبار آموزه هایی است که از طریق مکاشفه و رؤیت پس از قیامت به شاگردان داده شده است، و رهبری زنان. کینگ همچنین شواهدی برای تنش ها در مسیحیت سده دوم می بیند که در «ر
وابط مریم با پیتر منعکس شده است، [که] سناریویی است که در "انجیل توماس"، "پیستیس سوفیا"، و "انجیل قبطی مصریان". پیتر و اندرو بیانگر مواضع ارتدکسی هستند که اعتبار مکاشفه باطنی را انکار می کند و اقتدار زنان را برای تعلیم رد می کند.»
گردان لوکتی (ایتالیایی: "Batttaglione Lucetti") یک تیپ پارتیزانی آنارشیست بود، که در حوالی کارارا مشغول فعالیت در زمینه مقاومت بود. مقاومت آنارشیستی در کارارا. در لونیگیانا و در ناحیه کارارا، نهادهای گوناگون آزادی طلب با دارا بودن هزار جنگجو در زمینه مقاومت مشغول فعالیت در این زمینه بودند: علاوه بر گردان «"جینو لوکتی"»، «"لوکتی بیس"»، «"میکله شیرو"»، «"گاریبالدی لوننس"» در گروه های " "الیو ووچیچویچ" "، " "ساپ رناتو ماکیارینی" " و " "ساپ-فای" " مشغول فعالیت و مقاومت در این زمینه بودند. این اقدام برخلاف وضعیت اکثر ناحیه های ایتالیا بود، محلی که با آنکه نهادهای خودمختار آنارشیست که در تعداد بسیار ناچیزی موجود بود، آنارشیست ها اغلب در گاریبالدی ادغام گردیدند. ' تیپ های حمله یا نهاد های" عدالت و آزادی" را به وجود آوردند. تاریخ و شرایط اجتماعی کارارا در خلف شرایطی برای حضور نهادهای حزبی آنارشیست خودمختار در بالاترین سطح در کل ایتالیا تشکیل داد. به اختصاص، در روزهای نخستین قرن بیستم با گسترش جنبش کارگری در ناحیه استخراج و فرآوری سنگ مرمر، کارارا را می توان زادگاه سوسیالیسم آزادی طلب در نظر گرفت. چیزی که تأثیر چشمگیر
ی را بر جنبش ضد فاشیستی محلی داشت.
«نفسم را بند آوردی» (انگلیسی: Take My Breath Away) ترانه ای است که توسط جورجو مورودر و تام ویتلاک برای فیلم "تاپ گان" در سال ۱۹۸۶ نوشته و توسط گروه موسیقی موج نو آمریکایی برلین اجرا شده است. این ترانه برنده جایزه اسکار بهترین ترانه و همچنین جایزه گلدن گلوب بهترین ترانه غیراقتباسی در سال ۱۹۸۶ شد.