Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یشه ای کهن در شهر فورلی داشتند. در نیمهٔ نخست قرن شانزدهم، آنتونیو ماریا براندولینی (۱۴۷۶–۱۵۲۲) مهندسان ماهری را به کار گرفت تا بخش مرکزی قلعه را گسترش دهند. این توسعه با الهام از سبک سانسووینو انجام شد و شامل پنجره های دو و سه تایی با طاق های گوتیک ونیزی بود که به نمای قلعه جلوه ای هنری و باشکوه بخشید. در سال ۱۷۰۰ میلادی، خانوادهٔ براندولینی از اوتاویو اسکوتی—معمار و کنت شهر ترویزو—دعوت کردند تا طراحی و ساخت بخش جنوبی قلعه را برعهده گیرد. بخشی از این پروژه، ساخت کلیسای قلعه با نام کلیسای سن مارتینو بود. فضای داخلی این کلیسا با نقاشی های دیواری اثر اِجیدیو دال اُلیو، هنرمند قرن هجدهم، تزئین شد. در طول جنگ جهانی اول، این قلعه توسط نیروهای امپراتوری اتریش مورد حمله قرار گرفت و به عنوان بیمارستان نظامی مورد استفاده قرار گرفت. خانواده براندولینی خانه خود را رها کردند و به ویلای سولیگتو خود در نزدیکی پیوه دی سولیگو فرار کردند. پس از ۱۰ سال کار مرمت، که توسط کنت گیرولامو چهارم براندولینی (۱۸۷۰–۱۹۳۵) تأمین مالی شد، این قلعه در سال ۱۹۲۹ به عنوان محل سکونت بازگشایی شد. در سال ۱۹۵۹، این قلعه توسط خانواده براندولینی به
پدران سالزیان فروخته شد، که ساختار آن را تغییر دادند تا از آن به عنوان صومعه و مرکز مطالعات معنوی استفاده کنند. در سال ۱۹۹۷، کاستل براندو توسط شرکت سرمایه گذاری کواترنری خریداری شد که یک برنامه نوسازی گسترده را برای تبدیل آن به هتل و موزه آغاز کرد. روزگار کنونی. قلعه براندو اکنون به طور گسترده بازسازی شده و اکنون یک هتل ۴ ستاره، موزه و یک تئاتر را در خود جای داده است. بازدیدکنندگان می توانند با قطار کابلی از روستا به قلعه بروند.
شگفت انگیز یا جذاب فیلمی هندی محصول سال ۱۹۸۲ و به کارگردانی سی. پی دیکسیت است. در این فیلم بازیگرانی همچون درمندرا، ریکا و آریونا ایرانی ایفای نقش کرده اند.
ویل اسبرتولی (همچنین با نام کازا دی سالوت اسبرتولی شناخته می شود) یک تیمارستان در پیستویا، ایتالیا بود. سازه اصلی آن در قرن هفدهم ساخته شده است. در سال ۱۸۶۸، توسط آگوستینو اسبرتولی خریداری شد که می خواست یک مرکز درمانی برای خانواده های ثروتمند ایجاد کند. پس از خدمت به عنوان یک زندان سیاسی در طول جنگ جهانی دوم، در سال ۱۹۵۱ به یک بیمارستان روانی عمومی تبدیل شد. این مجموعه بعداً متروکه شد. مکان. ویله اسبرتولی در پارکی واقع در خیابان کولیلیاتو در شهر پستویا، ایتالیا قرار دارد. دروازه ورودی آن به خیابان کوچکی به نام ویای سُلیتاریا باز می شود. یکی از دو ساختمان اصلی اولیه، ویلا فرانکینی تاویانی، بر فراز تپه ای به نام کوله جیلیاتو ساخته شده و از طریق خیابان بیجیانو—که با درختان سرو احاطه شده—قابل دسترسی است. ساختمان دوم، ویلا تانزی لوگارو، در بخش پایین دست همان تپه قرار دارد و از مرکز شهر قابل مشاهده است. در سال های بعد، بیش از بیست ساختمان دیگر در اطراف این مجموعه ساخته شد که به تدریج ساختار ویله اسبرتولی را به یک مجموعه گسترده و چندبخشی تبدیل کرد. این گسترش، بازتابی از تحول تاریخی و عملکردی این مکان در طول زمان اس
ت—از یک مجموعه ویلایی به فضایی با کاربری های متنوع تر و پیچیده تر. تاریخچه. مبدأ. دو ساختمان اصلی مجموعه ویله اسبرتولی در فاصله زمانی میان سال های ۱۶۰۰ تا ۱۷۰۰ میلادی ساخته شدند. این دو ویلا عبارت بودند از ویلا فرانکینی تاویانی، که بر فراز تپه ای مشرف به چشم انداز طبیعی قرار داشت، و ویلا جیوواکینی روزاتی، که در بخش پایین دست همان تپه واقع شده بود. این بناها، با معماری اصیل و متناسب با سبک های رایج آن دوران، هسته اولیه مجموعه ای را شکل دادند که بعدها با افزودن بیش از بیست ساختمان دیگر، به یکی از گسترده ترین و پیچیده ترین مراکز درمانی و اقامتی منطقه تبدیل شد. طراحی اولیه این ویلاها، نه تنها بازتابی از زیبایی شناسی معماری قرن هفدهم بود، بلکه زمینه ساز تحول عملکردی مجموعه در قرون بعدی نیز شد. آنها در ابتدا توسط آگوستینو اسبرتولی، پزشک بیمارستان روانی سن بندتو در پزارو، به عنوان محل اقامت شخصی خود خریداری شدند. بین سال های ۱۸۶۸ تا ۱۸۷۶، اسبرتولی آنها را به یک بیمارستان روانی تبدیل کرد. اولین بیمار در ۱۸ مارس ۱۸۶۸ بستری شد: یک مرد ۲۹ ساله اهل فلورانس که از صرع رنج می برد. پس از بستری شدن او، بیمارستان شروع به شناخت
ه شدن کرد. در عرض چند سال، بیمارانی از سراسر اروپا در بیمارستان تحت درمان قرار گرفتند و همین امر باعث شد اسبرتولی یک پروژه توسعه (۱۸۸۰–۱۹۰۰) را برای پذیرش بیماران بیشتر آغاز کند. در نهایت، زمین های بیمارستان را پوشش می داد. داشت و بیش از ۲۰ سازه را در خود جای داده بود که ۹ تای آنها به عنوان ویلا برای اسکان بیماران استفاده می شد. در بیمارستان ویله اسبرتولی، بیماران بر اساس جنسیت، جایگاه اجتماعی و نوع بیماری روانی در ساختمان های جداگانه اسکان داده می شدند. این تفکیک، نه تنها برای مدیریت بهتر و مراقبت تخصصی تر طراحی شده بود، بلکه بازتابی از ساختار اجتماعی و پزشکی آن دوران نیز بود. چند تن از روان پزشکان برجسته در این بیمارستان فعالیت داشتند، از جمله چزاره لومبروزو—استاد پزشکی قانونی در دانشگاه تورین و بنیان گذار انسان شناسی جنایی—و اوژنیو تانزی، مدیر بیمارستان روانی سن سالوی در فلورانس. حضور این چهره ها نشان دهنده جایگاه علمی و تخصصی ویله اسبرتولی در تاریخ روان پزشکی ایتالیاست. در میان بیماران مشهور این مجموعه، می توان به فرانچسکو بوناینی، حقوق دان برجسته، و سورینو فراری، شاعر و منتقد ادبی ایتالیایی که از دوستان
نزدیک شاعر نامدار پاسکولی بود، اشاره کرد. پس از درگذشت آگوستینو اسبرتولی در سال ۱۸۹۸، پسرش نینو—که خود نیز روان پزشک بود—ادامه دهنده راه پدر شد و روند توسعه مجموعه را پی گرفت. نینو اسبرتولی، دکتر جولیو کازانووا را به عنوان مدیر منصوب کرد و با ادغام ویله اسبرتولی و ویله کازانووا (ساخته شده در سال ۱۸۹۵)، مؤسسه ای بزرگ با عنوان «ساناتوریوم بزرگ توسکانا» بنیان نهاد که تا سال ۱۹۱۹ فعالیت داشت. در سال ۱۹۲۰، این مجموعه به یک گروه خصوصی از شهر پستویا واگذار شد، و فصل تازه ای در تاریخ آن آغاز شد. بیماری های روانی مختلفی در ویل اسبرتولی درمان می شدند، از جمله افسردگی، صرع، الکلیسم، اختلالات خودبیمارانگاری، هذیان مزمن، جنون و دیوانگی. طیف وسیعی از درمان ها بسته به نوع بیماری اعمال می شد، از جمله استفاده از برق برای درمان فلج خفیف، آب درمانی، استفاده از یخ روی سر، زالو و داروهای تاول زا روی سر و مقعد. جنگ جهانی دوم. در طول دوره فاشیسم در سال های ۱۹۴۳–۱۹۴۴، شهر پیستویا هدف سه حمله هوایی سنگین قرار گرفت. به دلیل خسارات ناشی از بمباران، مقامات جمهوری سوسیالیستی ایتالیا زندانیان را از زندان پیستویا به ویل اسبرتولی منتقل کردن
د و بیمارستان را به بازداشتگاهی برای زندانیان سیاسی تبدیل کردند. در سال ۱۹۴۴، سیلوانو فدی و دیگر پارتیزان هایی که با رژیم فاشیست می جنگیدند به ساختمان ها حمله کردند و ۵۴ مرد و ۳ زن (۲ یهودی) را آزاد کردند. پس از جنگ، ویل اسبرتولی برای خدمت به هدف اصلی خود بازسازی شد. بسته شدن. در سال ۱۹۵۰، مجموعه ویله اسبرتولی که در آن زمان در مالکیت یک گروه خصوصی از شهر پستویا قرار داشت، به استان پستویا واگذار شد و به بیمارستانی استانی با تخصص در نوروانسیک پزشکی تبدیل گردید. بازرسی نخست وزیر وقت ایتالیا، آلچیده دِ گاسپری، از این مرکز نشان داد که شرایط آن برای درمان مناسب نیست؛ دلایلی چون سطح پایین مراقبت از بیماران، کمبود تجهیزات، ضعف در مدیریت پرونده ها، ازدحام بیش از حد و فرسودگی زیرساخت ها، همگی در این ارزیابی منفی نقش داشتند. در سال ۱۹۷۸، روان پزشک برجسته فرانکو بازالیا، نظام اصلاحی ملی ای را با عنوان «قانون بازالیا» پایه گذاری کرد. هدف این قانون، پایان دادن به رفتارهای غیرانسانی با بیماران روانی و تمرکز بیشتر بر مطالعه و درمان علمی بیماری ها بود. اجرای این قانون منجر به تعطیلی ویله اسبرتولی در تاریخ ۱۳ مه ۱۹۷۸ شد—هم زما
ن با بسته شدن تمامی بیمارستان های روانی در سراسر ایتالیا. پس از آن، ویله اسبرتولی به ارائه خدمات درمانی غیرروانی روی آورد، اما این روند نیز به تدریج متوقف شد و در نهایت، ساختمان های مجموعه رها شدند. این پایان، بازتابی از تحولی بنیادین در نگرش به سلامت روان در ایتالیا بود. قرن بیست و یکم. در سال ۲۰۱۹، منطقه توسکانی با برنامه ای برای بازسازی ساختاری موافقت کرد که در سال ۲۰۲۰ اجرا نشد این ویلاها به روی عموم بسته هستند. اتاق های اصلی بیماران، نقاشی های جالبی از جمله تصاویر اسلحه، افراد و درختان را روی دیوارها حفظ کرده اند. اعتقاد بر این است که این نقاشی ها توسط بیماران کشیده شده اند. در نمای بیرونی ساختمان ها، برخی از دستگاه هایی که برای درمان بیماران با استفاده از الکتروشوک درمانی استفاده می شدند، نگهداری می شوند. سایر آثار باستانی شامل اسناد، بطری های آب، سوابق پزشکی و کتاب ها هستند. در سال های اخیر، برخی افراد به صورت غیرقانونی وارد ساختمان های متروکهٔ ویله اسبرتولی شده اند. با این حال، دسترسی به این مجموعه به شدت محدود شده و تنها ساکنان محلی که مسئولیت پاک سازی دستگاه تصفیه آب را برعهده دارند، اجازه ورود رسمی
دارند. اگرچه این مکان برای عموم بسته است، امکان دریافت مجوز ویژه از انجمن سلامت ایتالیا (ASL) وجود دارد. این مجوز، تحت شرایط خاص و با هدف های مشخص صادر می شود. معماری. سازه های اصلی (۱۸۶۸–۱۸۹۰). ویلاهای اصلی: اولین گسترش و سازماندهی مجدد سایت (۱۸۸۰–۱۸۹۶). افزایش تقاضا از سوی بیماران جدید، موجب آغاز دوره ای بیست ساله از توسعه عمرانی در مجموعه ویله اسبرتولی شد که از سال ۱۸۸۰ آغاز گردید. این گسترش زیرساختی، به آگوستینو اسبرتولی امکان داد تا بیماران را بر اساس معیارهایی چون نوع بیماری روانی، جنسیت، و وضعیت مالی، در ساختمان های مختلف مستقر کند. چنین تفکیکی، نه تنها به بهینه سازی مراقبت های درمانی کمک می کرد، بلکه بازتابی از ساختار اجتماعی و پزشکی آن دوران بود. جایی که درمان، نظم اداری، و سلسله مراتب اجتماعی در طراحی فضاهای درمانی به طور هم زمان حضور داشتند. این توسعه، پایه گذار شکل گیری یک نظام پیچیده و چندلایه در مدیریت سلامت روان شد که تا دهه ها بعد نیز تأثیرگذار باقی ماند. این آسایشگاه با همکاری "ویلا فرانچینی" و "ویلا روساتی" بازسازی شد. معماران کارلو لیوی و فرانچسکو آزوری، طراحی مجدد را بر اساس «غرفه های پرا
کنده» انجام دادند، مدلی خاص با هدف ایجاد محیطی متفاوت از ایده معمول بیمارستان ها. این امر به طور قابل توجهی در بهبودی بیماران نقش داشت و احساسی آرام از خانواده و اجتماع ایجاد می کرد. این مکان شامل یک قالب روستایی با ساختمان های مستقل احاطه شده توسط باغ ها بود. ویلا روزاتی، به دلیل موقعیت جغرافیایی اش، بعدها با عنوان «ویلا دی مِتسوجورنو» شناخته شد. این ساختمان شامل ۵۰ آپارتمان مجلل بود و به طور خاص برای بیماران ثروتمند از هر دو جنس اختصاص یافته بود. فضای داخلی و امکانات این ویلا، با هدف فراهم سازی محیطی راحت، خصوصی و با کیفیت بالا طراحی شده بود. بیماران ساکن این بخش، افزون بر خدمات درمانی ممتاز، امکان شرکت در مراسم مذهبی روزهای یکشنبه را نیز داشتند؛ مراسمی که توسط مدیریت مجموعه سازمان دهی می شد. این برنامه ها، بخشی از تلاش برای حفظ پیوند معنوی، ایجاد حس تعلق، و تقویت جنبه های انسانی در فرایند درمان بودند. بلوک دوم که "ویلا دی لوانته" نام داشت، در سال ۱۸۸۰ ساخته شد و محل اقامت بیماران مرد بود. این بلوک شامل ۲۴ اتاق، از جمله سه اتاق تفریحی و یک باغ بود. "ویلا سنترال" در سال ۱۸۹۶ ساخته شد و با نام "ویلا فرانچینی"
نیز شناخته می شد. این ساختمان به آپارتمان هایی برای بیماران زن ساکن و برای کارکنان کلیدی، از جمله مدیر مؤسسه و بازرس زن، تقسیم شده بود. این سازه ها توسط یک سیستم تلفن داخلی و یک قنات خصوصی به هم متصل بودند. گسترش ویلا فرانچینی (۱۸۹۳–۱۸۹۶). در سال ۱۸۹۳، روند توسعه مجموعه ویله اسبرتولی ادامه یافت و ویلا مرکزی با افزودن آشپزخانه های جدید، سالن غذاخوری و حمام گسترش داده شد. این اصلاحات، با هدف بهبود کیفیت زندگی روزمره بیماران و ارتقای سطح خدمات درمانی صورت گرفت. همچنین، ورودی تازه ای برای این ویلا ساخته شد تا بیماران بتوانند به طور مستقیم و آسان به مرکز مجموعه ویلاها دسترسی داشته باشند. این تغییرات، بخشی از تلاش های گسترده برای تبدیل مجموعه به یک فضای درمانی منظم، انسانی و کارآمد بود. در سال ۱۸۹۶ یک ویلای دیگر به نام "ویلا سرنا" ساخته شد. این ویلا به آپارتمان های لوکسی تقسیم شده بود که در اختیار بیماران زن ثروتمند قرار می گرفت. این ویلا شامل حمام، اصطبل و خانه ای برای باغبان بود. ساخت ویلینی (۱۸۹۶–۱۹۵۱). تقسیم بیماری ها با ساخت ساختمان های جدید معروف به ویلینی مورد توجه قرار گرفت. دو ساختمان ویلینی در مجاورت ویل
ا مرکزی و ویلا لوانته قرار داشتند و بخشی از طراحی دقیق و عملکردی مجموعه ویله اسبرتولی را تشکیل می دادند. هر یک از این ساختمان ها شامل شش اتاق، یک حمام مشترک برای تمامی بیماران، یک گالری، و یک طبقه زیرشیروانی با سه پنجره در بخش پشتی بود. ورود بیماران به این بخش از طریق ورودی اصلی ویلا لوانته صورت می گرفت. ساختار داخلی این ساختمان ها به گونه ای طراحی شده بود که در طبقه همکف، یک راهرو طولانی با اتاق های بیماران قرار داشت. درهای اتاق ها دارای سوراخ مرکزی به قطر ۵ سانتی متر بودند تا امکان نظارت پرسنل فراهم باشد، و دیوارها با پوشش های نرم عایق کاری شده بودند تا هم ایمنی بیماران حفظ شود و هم از انتقال صدا جلوگیری گردد. در طبقه بالا، فضای زیرشیروانی به پرستاران اختصاص داشت و به عنوان محل استراحت و نظارت آنان مورد استفاده قرار می گرفت. این طراحی، تلفیقی از کنترل، مراقبت، و ملاحظات انسانی بود که در خدمت حفظ امنیت و کرامت بیماران قرار داشت. واگذاری قدرت (۱۸۹۸–۱۹۵۱). در سال ۱۸۹۸، نینو اسبرتولی به گسترش خود ادامه داد، از جمله گلخانه ها، انبارها، انبارهای مواد غذایی، نجاری، ساخت ساختمان های "ویلینی" و یک نیروگاه. یک راهروی
سرپوشیده نیز برای اتصال سازه اصلی به ساختمان های دیگر ساخته شد تا پزشکان و پرستاران بتوانند راحت تر از یک مکان به مکان دیگر حرکت کنند. در سال ۱۹۰۶، این سازه با خرید ملک جدیدی به نام «ویلا داگلاس» یا «لا فالکونرا» گسترش یافت و تا سال ۱۹۲۰ در همان مکان باقی ماند. "نینو اسبرتولی" مدیریت ساختمان ها را به دکتر جولیو کازانووا سپرد "،" که ساختمان های ویل اسبرتولی را به "ویل دی کازانووا" ملحق کرد. منطقهٔ جدید مجموعه ویله اسبرتولی با سبکی التقاطی و چشم نواز طراحی شده بود که دو ویلای قرن هفدهمی را در بر می گرفت. این ویلاها در میان باغ هایی سرسبز با فواره ها، دریاچه های مصنوعی، خیابان های درخت کاری شده، و ساختمانی ویژه برای استخر و زمین تنیس قرار داشتند. این معماری، با هدف فراهم سازی محیطی آرام و مجلل برای بیماران طبقات متوسط تا مرفه جامعه طراحی شده بود. مجموعه شامل ۱۵ ساختمان بود که در دل پارکی وسیع جای گرفته بودند؛ پارکی که با گونه های متنوعی از درختان مانند سرو، کاج، و انواع بلوط از جمله بلوط همیشه سبز پوشیده شده بود. افزون بر این، یک ملک کشاورزی نیز بخشی از مجموعه را تشکیل می داد که در آن درختان زیتون و تاک های انگ
ور پرورش می یافتند. افسانه. در طول سال ها، داستان های زیادی برای توضیح ریشه های این مکان مطرح شده است. یکی از آنها بیان می کند که این ویلا توسط خانوادهٔ سبرتولی خریداری شده است، زمانی که یکی از پسران آگوستینو دچار اختلالات روانی شد. طبق این نظریه، سبرتولی زندگی خود را وقف یافتن درمانی برای پسرش کرد. تلاش های او ناموفق بود و پسر درگذشت. به افتخار مرگ او، پدر تصمیم گرفت تمام ثروت خود (از جمله ویلاها) را به هر کسی که بتواند به درمان افراد مبتلا به همان نوع اختلال روانی کمک کند، اهدا کند. طبق داستان های بازدیدکنندگان، می توان صداهای جیغ، ناله و گریه را شنید که گفته می شود از ارواح بیماران گذشته می آید. داستان دیگری ادعا می کند که پیانوی قدیمی که در سالن مرکزی سازه پیدا شده است، هنوز توسط پسر اسبرتولی نواخته می شود. گفته می شود پس از بازدید از سازه، احساسی از غم بر بازدیدکنندگان غالب می شود - گویی ارواح بیماران قدیمی می خواهند آنها دردی را که در زمان زندگی در آنجا احساس می کردند، احساس کنند.
کاخ تبدیل شدگان (همچنین با نام کاخ کنگره برای کلیسای شرقی نیز شناخته می شود) یک کاخ بازسازی شده از دوران رنسانس در رم است. این کاخ در ابتدا رو به میدان اسکوساکاوالی قرار داشت، اما تخریب و در امتداد ضلع شمالی خیابان ویا دلا کانسیلیازیون، خیابان عریضی که بین سال های ۱۹۳۶ تا ۱۹۵۰ ساخته شد و کلیسای جامع سنت پیتر و شهر واتیکان را به مرکز رم متصل می کند، بازسازی شد. این کاخ به عنوان آخرین خانه نقاش رافائل که در سال ۱۵۲۰ در آنجا درگذشت، مشهور است. مکان. این کاخ در ریون بورگو رم در امتداد ضلع شمالی خیابان ویا دلا کونسیلازیون واقع شده است. نمای اصلی کاخ رو به جنوب است. نمای شرقی رو به ویا دلربا است که آن را از کاخ تورلونیا، یکی دیگر از ساختمان های رنسانس، جدا می کند. در غرب آن، کاخ روستیکوچی-آکورامبونی، یکی دیگر از ساختمان های رنسانس که در دهه ۱۹۴۰ تخریب و بازسازی شد، قرار دارد. تاریخچه. پالازو کاپرینی. در میانهٔ قرن پانزدهم، خانه ای به نام «دلا استوفا» در گوشهٔ شمال غربی میدان کوچک اسکوساکاوالی در محلهٔ بورگو واقع شده بود. واژهٔ «استوفا» که از واژهٔ آلمانی "stube" گرفته شده، به فضایی میان حمام رومی و سونای مدرن اشاره
دارد. در سال ۱۵۰۰، این خانه به آدریانو (یا آلِساندرو) دِ کاپرینیس، یکی از پروتونوتارهای رسولی و عضو خاندان اشرافی کاپرینی از شهر ویتربو، فروخته شد. در همان سال ها، پاپ الکساندر ششم بورجیا (دوران زمامداری: ۱۴۹۲–۱۵۰۳) پروژه ای را برای احداث جاده ای جدید میان قلعهٔ سنت آنجلو و کلیسای قدیمی سن پیترو آغاز کرده بود. این مسیر ابتدا «ویا آلِساندرینا» نام گرفت و بعدها به «بورگو نووو» تغییر نام داد و در سال ۱۵۰۰ به طور رسمی افتتاح شد. افرادی که مایل به ساخت بناهایی با ارتفاع حداقل پنج «کانه» (حدود ۱۱ متر) در امتداد این جاده بودند، از امتیازات ویژه ای مانند معافیت های مالیاتی برخوردار می شدند. خانوادهٔ کاپرینی با خرید بخشی از خانه ای دیگر در نزدیکی استوفا و احداث یک پالاتزوی کوچک به طراحی دوناتو برامانته، این شرط را برآورده ساختند. این ساختمان تا ۷ اکتبر ۱۵۱۷ هنوز ناتمام بود، زمانی که خانوادهٔ کاپرینی آن را به مبلغ ۳٬۰۰۰ دوکات به رافائل فروختند. این هنرمند برجسته، ساخت بنا را به پایان رساند و سه سال پایانی زندگی خود را در آن سپری کرد. او در همین اتاق ها نقاشی مشهور «تبدیل چهره» را خلق کرد و در ۶ آوریل ۱۵۲۰ در همان مکان
درگذشت. پس از مرگ رافائل، این ساختمان به کاردینال آنکونا، پیترو آکولتی، فروخته شد که پیش از این صاحب کاخ دیگری در "خیابان آلساندرینا" بود که از طریق خانه ای که کاردینال بعداً خریداری کرد، از ساختمان جدا شده بود. پس از مرگ کاردینال، کاخ به برادرزاده اش بندتو، کاردینال راونا، به ارث رسید. کاردینال که به فساد متهم شده بود، در سال ۱۵۳۴ در قلعه سنت آنجلو زندانی شد و پس از پرداخت جریمه ۵۹۰۰۰ "اسکودی" به اتاق پاپ آزاد شد. کاردینال مجبور شد مبلغ هنگفتی را از بانکداران فلورانسی، جولیو و لورنزو استروزی، قرض بگیرد که بعداً کاخ او را به قیمت ۶۰۰۰ اسکودی به عنوان بازپرداخت جزئی وام خریداری کردند. با این حال، کاردینال حق بازخرید ساختمان را پس از بازپرداخت بدهی به طلبکاران خود برای خود محفوظ داشت و این امر منجر به طرح دعوی بین وراث او و وراث استروزی شد. دومی برنده شد، اما در سال ۱۵۷۶ آنها مجبور شدند ساختمان را که در حال فرو ریختن بود و دیوارهایش سنگربندی شده بود، به کاردینال جیووانی فرانچسکو کومندونه بفروشند. کاخ تبدیل شونده. پس از خرید کاخ توسط کاردینال کومندونه، بازسازی آن به دست معمار آنیباله لیپی انجام شد—همان کسی که پ
یش تر وضعیت بنا را ارزیابی کرده بود. احتمالاً لیپی شکل نهایی نمای کاخ را نیز طراحی کرده است، و بدین ترتیب به آن هویت معماری مشخصی بخشید. پس از سال ۱۵۸۴، کاخ به کامیلا پرتی، خواهر پاپ سیکستوس پنجم (دوران زمامداری: ۱۵۸۵–۱۵۹۰) فروخته شد. کامیلا این خرید را به نمایندگی از برادرش و برای نوهٔ دختری او، کاردینال آلِساندرو پرتی دی مونتالتو انجام داد. او همچنین چند خانه مشرف به میدان اسکوساکاوالی و بورگو وکیو را خریداری کرد تا کاخ به وسعت کامل خود برسد و به مجموعه ای یکپارچه تبدیل شود. بر اساس روایت های دیگر، پس از درگذشت کومندونه، کاخ به کاردینال جووانی آنتونیو فاکینتی—که بعدها به عنوان پاپ اینوسنت نهم در سال ۱۵۹۱ به قدرت رسید—فروخته شد. وارثان او در سال ۱۶۱۴ این ملک را به خزانهٔ رسولی واگذار کردند. حدود سال ۱۶۲۰، اعضایی از خاندان اشرافی اسپینولا از جنوا مالکیت کاخ را به دست گرفتند. این خانوادهٔ برجسته، در سال ۱۶۷۶ آن را به یکی دیگر از اشراف زادگان جنوایی، کاردینال جیرولامو گاستالدی (۱۶۱۶–۱۶۸۵) فروختند. این زنجیرهٔ مالکیت، بازتابی از جایگاه سیاسی، مذهبی و اجتماعی کاخ در قلب تاریخ رم است. گاستالدی، که در ۸ آوریل ۱۶۸۵
در کاخ خود درگذشت، این بنا را به عنوان آسایشگاه کلیسای کاتولیک وصیت کرد که در سال ۱۷۱۵ به آنجا منتقل شد. این مؤسسه که در سال ۱۶۰۰ توسط پاپ کلمنت هشتم (حکومت ۱۵۹۲–۱۶۰۵) تأسیس شد، به حمایت از پروتستان هایی که می خواستند به مذهب کاتولیک روی آورند، اختصاص داشت. این کاخ مستقیماً تحت اختیار پاپ بود و توسط اعضای منتخب مؤسسه که توسط "ماجیوردومو پرو تمپوره" کاخ رسولی اداره می شدند، اداره می شد. این بنا در جریان سیل ۱۸۰۵ به شدت آسیب دید، از جمله فرو ریختن یک طاق در زیرزمین، و توسط پاپ گرگوری شانزدهم (حکومت ۱۸۳۱–۴۶) مرمت شد. در زمان سلطنت پاپ پیوس نهم (حکومت: ۱۸۴۶–۱۸۷۸)، از سال ۱۸۵۲ تا ۱۸۵۴، کالج کلیسایی در این مکان قرار داشت این مکان، مدرسه ای مخصوص روحانیون نوکیش انگلیسی بود که سرانجام به کالج بدا تبدیل شد. این کاخ در سال ۱۸۷۶ مورد مرمت بیشتر قرار گرفت، و پاپ بندیکت پانزدهم (حکومت: ۱۹۱۴–۱۹۲۲) دستور ساخت راه پله عظیم آن را داد. کاخ جماعت کلیساهای شرقی. پاپ بندیکت در سال ۱۹۱۷ این ساختمان را به انجمن تازه تأسیس کلیساهای شرقی اختصاص داد. در سال ۱۹۲۹، در چارچوب معاهدات لاتران، این کاخ از امتیازات فراسرزمینی برخوردار شد. در
سال ۱۹۳۷، هم زمان با احداث خیابان «ویا دلا کونچیلیاتسونه» که به عنوان محور ارتباطی جدید میان شهر رم و واتیکان طراحی شده بود، کاخ «دیی کونورتیندی» تخریب شد. اما این پایان کار نبود؛ بازسازی آن تا سال ۱۹۴۱ ادامه یافت و در نهایت، در بخش غربی کاخ تورلونیا دوباره بنا شد. این جابجایی و بازسازی زیر نظر جوزپه مومو، معمار دربار پاپ پیوس یازدهم (دوران زمامداری: ۱۹۲۲–۱۹۳۹) انجام گرفت—همان کسی که پس از سال ۱۹۲۹، نقش مهمی در شکل گیری چهرهٔ جدید واتیکان ایفا کرد. مومو در این پروژه با دو معمار برجسته، مارچلو پیاتشنتینی و آتیلیو اسپاکارلی، همکاری داشت؛ طراحان اصلی خیابان ویا دلا کونچیلیاتسونه. محل جدید کاخ، در منطقه ای قرار گرفت که تا نیمهٔ قرن نوزدهم محل سکونت خاندان سودرینی بود. دقت و ظرافتی که در بازسازی این بنا به کار رفت، چنان چشمگیر بود که می توان کاخ بازسازی شده را نه به عنوان ساختمانی جدید، بلکه به عنوان مرحله ای تازه در زندگی چندصدسالهٔ این اثر تاریخی در نظر گرفت. این نگاه، بازتابی از احترام به حافظهٔ معماری و تداوم فرهنگی در دل تحولات شهری مدرن است. از سال ۱۹۳۹، زمانی که بازسازی کاخ هنوز به طور کامل به پایان نرسیده
بود، این بنا به مدرسهٔ «ماجیس ترو دی ماریا سانتیسیمه آسونتا» اختصاص یافت. این مدرسه تا سال ۱۹۴۶ در کاخ فعالیت داشت و سپس به محل جدیدی در همان خیابان «ویا دلا کونچیلیاتسونه» منتقل شد. از آن زمان به بعد، کاخ به یکی از مراکز اداری وابسته به حوزهٔ مقدس تبدیل شد و میزبان دفاتر مختلف و آپارتمان هایی برای مقامات بلندپایهٔ کلیسایی گردید. این تغییر کاربری، کاخ را از یک بنای آموزشی به بخشی از ساختار رسمی و مذهبی واتیکان بدل کرد—ادامه ای طبیعی در مسیر تاریخی بنایی که همواره در خدمت قدرت، فرهنگ و دین بوده است. توضیحات. پالازو کاپرینی. ساختمان اصلی تنها از طریق حکاکی ها و نقاشی های معاصران شناخته شده است. این نقاشی ها شامل حکاکی آنتوان لافری در سال ۱۵۴۹؛ نقاشی های ژان دو شونیه و آندره آ پالادیو (حدود ۱۵۴۱)، دومنیکو آلفانی (کریسمس ۱۵۸۱) و اوتاویو ماسکرینو؛ و یک نقاشی دیواری در لژ گرگوری سیزدهم در واتیکان توسط آنتونیو تمپستا و ماتیاس بریل است که نشان دهنده ترجمه جسد گریگوری نازیانزنوس در کلیسای سنت پیتر است. علاوه بر این، یک بررسی دقیق از کاخ که درست قبل از تخریب آن در سال ۱۹۳۷ انجام شد، کشف شد و اطلاعات ارزشمندی در مورد م
راحل مختلف ساخت آن به دست داد. طبق نقاشی لافری، عمارت اصلی سه پنجره در میدان اسکوساکاوالی و پنج پنجره در بورگو نووو داشت. طبق بررسی های دهه ۱۹۳۰، نمای اصلی ساختمان رو به بورگو نووو بود، با سه پنجره در امتداد میدان اسکوساکاوالی و دو پنجره در امتداد جاده سابق. در این مورد، نقاشی لافری را می توان ایده آل سازی ساختمان در نظر گرفت، که البته این مورد، مورد منحصر به فردی در آثار او نیست. این ساختمان دو طبقه اصلی داشت. طبقه پایین روستایی بود و سنگ های آن از طریق فرآیندی به نام «دی گتو» که شامل مخلوط کردن پوزولان، آهک و سایر مواد در قالب بود، به دست می آمد. سردر و درهای مغازه ها، طاق های مشرف به آن که شامل پنجره های کوچک یک نیم طبقه بودند، در روستایی قرار داده شدند. طبقه پایین، جایگاه طبقه بالا را تشکیل می داد که از سبک دوریک پیروی می کرد. این طبقه با ستون هایی که بالای آنها یک پیشانی بنا قرار داشت، با آرشیترو و کتیبه تزئین شده با تریگلیف و متروپه، مشخص می شد. جان پناه هایی در دهانه های طبقه بالا قرار داده شده بود. ساختمان با یک اتاق زیر شیروانی خدماتی که پنجره های آن به کتیبه دوریک پیشانی بنا باز می شد، به پایان می ر
سید. این تکنیک زبره کاری به سرعت در رم رواج یافت، و بنایی که خود از معماری رومی الهام گرفته بود، به الگویی برای دیگر سازه ها بدل شد—از جمله پالاتزو ماسیمو آله کولونه که در سال ۱۵۳۲ توسط بالداساره پروتسی ساخته شد. این سبک، با تأکید بر بافت دار کردن سطوح سنگی، جلوه ای قدرتمند و کلاسیک به نماهای ساختمان می بخشید. با این حال، کاخ مورد نظر خیلی زود دچار فرسایش شد. در یک طراحی مربوط به سال ۱۵۸۱، پوشش زبره کاری طبقه همکف دیگر دیده نمی شود، و پس از سال ۱۵۸۵، دو نمای اصلی بنا به وضوح حال وهوای مانریستی به خود گرفتند. کاخ تبدیل شونده. از آن زمان، کاخ تمام ضلع غربی میدان اسکوساکاوالی را دربر گرفت و در مرکز خود دارای شش مغازه و دو ورودی اصلی بود. ورودی سمت چپ به کلیسای کوچک سن فیلیپو نری راه می برد—عبادتگاهی که در قرن هفدهم توسط خاندان اسپینولا ساخته شد و تنها یک محراب داشت. طبقه همکف این کاخ با سه طبقه دیگر پوشانده شده بود؛ هر طبقه شامل هشت پنجره بود. پنجره های طبقهٔ اشرافی با قاب هایی مرکزی و زبره کاری شده تزئین شده بودند، که به نمای ساختمان جلوه ای باشکوه و سنگین می بخشید. این ترکیب معماری، هم بیانگر شکوه اجتماعی ساکن
ان کاخ بود و هم بازتابی از سبک های رایج در رم قرن هفدهم. نمای ساختمان در بورگو نوووو دارای یک طبقه همکف با پنج مغازه بود که توسط یک درگاه روستایی که توسط یک پنجره پالادیویی پوشانده شده بود، قطع می شد. در بالای آن یک بالکن قرار داشت که به کارلو فونتانا یا بالداساره پروزی نسبت داده می شد و آن هم روستایی بود و توسط یک پنجره پالادیویی پوشانده شده بود. این بالکن توسط رومی ها به عنوان زیباترین بالکن شهر در نظر گرفته می شد. طبقات فوقانی دارای پانزده پنجره مستطیل شکل بودند. سبک مانیریستی نمای بیرونی از پنجره های مرکزی که توسط سنگ های آهکی به طور متناوب بلند و کوتاه قاب گرفته شده بودند، دیوارهای گچ کاری شده سفید که با درگاه های روستایی در تضاد بودند، و بالکن در امتداد بورگو نوووو که آن هم روستایی بود، سرچشمه می گرفت. در اواخر قرن نوزدهم، نشانه هایی از تزئینات اسگرافیتو با طرح های هندسی سیاه و سفید بر نمای کاخ کشف شد—سبکی تزئینی که با خراش دادن لایه های رنگی بر سطح گچ، نقش هایی ظریف و متضاد پدیدمی آورد. این کشف، جلوه ای تازه به تاریخ بصری بنا بخشید و پیوند آن را با سنت های هنری رنسانس تقویت کرد. در همان زمان، اتاق نشیم