Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
محوطه اعدام ایتاباشی ، یکی از سه مکان در مجاورت ادو (توکیو امروزی، ژاپن) بود که شوگون سالاری توکوگاوا جنایتکاران را در دوره ادو اعدام می کردند. واقع در نزدیکی ایتاباشی-شوکو، اولین شوکوبا از ادو در ناکاسندو (یک مسیر اصلی داخلی به کیوتو)، در محدوده شهر مدرن ایتاباشی-کو، توکیو در نزدیکی شرکت راه آهن شرق ژاپن، ایستگاه ایتاباشی است. در سال ۱۸۶۸، کوندو ایسامی، رهبر شینسنگومی، به مدت بیست روز در ایتاباشی زندانی شد و در میدان اعدام گردن زده شد. بنای یادبودی برای او در خروجی شرقی (تاکینو-گاوا) ایستگاه ایتاباشی قرار دارد. در سمت راست، نام چهل نفر از شینسنگومی که در جنگ جان باختند و در سمت چپ، نام ۶۴ نفر که بر اثر بیماری، هاراکیری یا دلایل دیگر جان باختند، حک شده است. در سمت چپ یادبود، یک مجسمه بودا قرار دارد که به افرادی که بدون داشتن خویشاوندی برای مراقبت از قبرهایشان فوت کرده اند، اختصاص داده شده است و در سمت راست، قبرهای کوندو و ناگاکورا شین پاچی، که گفته می شود این یادبود را بنا کرده است، قرار دارد. همچنین سنگی برای توشیزو هیجیکاتا وجود دارد که در نبرد در گوریوکاکو جان باخت.
جنا دیویس (زاده ) بازیگرصوتی، خواننده و ترانه سرا آمریکایی است. از کارهای معروف او می توان به بازی در فیلم های مگان، مگان ۲.۰ و لیزا فرانکنشتاین اشاره کرد.
یاگی گننوجو تولد ۱۸۱۴ مرگ ۱۹۰۳ میلادی، در اواخر دوره ادو در ولایت یاماشیرو یک گوشی (سامورایی) (رده های پایین طبقه سامورایی) بود. اقامتگاه یاگی یا محل سکونت خانواده یاگی، یک خانه متعلق به یاگی گننوجو در میبو (شهر کیوتو) در جنوب غربی ناکاگیو، کیوتو در کیوتو بود که در اواخر دوره ادو، از آن به عنوان سربازخانه شینسنگومی استفاده می شد. نمای کلی. از سال ۲۰۲۴ (ریوا ۶)، این ساختمان هنوز توسط نوادگان یاگی گنوسوکه اداره می شود و به عنوان یک ساختمان تاریخی برای عموم آزاد است. بقایایی مربوط به شینسنگومی وجود دارد، از جمله زخم شمشیری که گفته می شود هنگام ترور سریزاوا کامو ایجاد شده است. شینسنگومی و شینتوکو-جی. معبد شینتوکو-جی همچنین به عنوان اولین صحنه برایشینسنگومی ها شناخته می شود، کسانی که در اواخر دوره ادو (پایان شوگون سالاری توکوگاوا) فعال بودند. در سالن اصلی معبد شینتوکو-جی بود که کیوکاوا هاچیرو، رهبر روشی-گومی، سلف شینسنگومی، که به کیوتو آمده بود، روشی ها (رونین ها) را جمع کرد و سخنرانی بزرگی ایراد کرد. کیوکاوا و افرادش به ادو بازگشتند و گفتند که از سوننو-جوئی («به امپراتور احترام می گذارند و بربرها را بیرون می کنند
») پیروی می کنند، اما گروه کوندو ایسامی که در اقامتگاه یاگی اقامت داشتند، روشی-گومی به رهبری کیوکاوا را ترک کردند و گفتند: «نقش ما حفظ قدرت شوگون سالاری است» و در کیوتو ماندند. این تولد شینسنگومی بود. در ۲۳ فوریه ۱۸۶۳، کوندو ایسامی و هفت عضو دیگر از خاندان شیئیکان که به عنوان بخشی از روشیگومی (گروهی از سامورایی های بدون ارباب) به کیوتو آمده بودند، به همراه سریزاوا کامو، نیمی نیشیکی، هیرایاما گورو، هیرایاما جوسوکه و نوگوچی کنجی، در این مهمانخانه اقامت کردند. پس از آن، هنگامی که روشیگومی ها به ادو عقب نشینی کردند، ۱۳ نفر از جمله سریزاوا کامو و کوندو ایسامی در اقامتگاه یاگی ها باقی ماندند و در ۱۶ مارس همان سال، تابلویی با عنوان «اقامتگاه های شینسنگومی در قلمرو ماتسودایرا هیگونوکامی» بر روی تیر دروازه سمت راست اقامتگاه یاگی ها آویزان شد. در ۱۸ سپتامبر همان سال، سریزاوا کامو، هیرایاما گورو و دو نفر دیگر در اتاق داخلی اقامتگاه یاگی ترور شدند. در ۱ ژوئن ۱۹۸۳، این بنا توسط شهر کیوتو به عنوان یک دارایی فرهنگی ملموس تعیین شد.
سابینا گادکی (زاده ) بازیگر و مدل آمریکایی است. از کارهای معروف او می توان به بازی در فیلم های شگفت انگیز عجیب، دارودسته و به ویلیتس خوش آمدید اشاره کرد.
ماینوئومی شوهی (؛ زادهٔ ) ریکیشی اهل ژاپن است. بازنشستگی از سومو. مینومی پس از بازنشستگی از رینگ، تصمیم گرفت که به عنوان مربی در سومو باقی نماند، تصمیمی که باعث ایجاد برخی ناآرامی ها در انجمن سومو در زمانی شد که محبوبیت این ورزش در پایین ترین حد خود بود. در عوض، او حرفه جدیدی را به عنوان یک شخصیت تلویزیونی آغاز کرد. هنوز هم می توان صدای او را در حال تفسیر برنامه های سوموی ان اچ کی شنید. او پیشنهادهای بسیاری از احزاب سیاسی را برای نامزدی به عنوان کاندیدای آنها رد کرده است. او در فیلم هالیوودی خاطرات یک گیشا (فیلم) محصول ۲۰۰۵ به عنوان یک کشتی گیر سومو، با نام واقعی شوهی ناگائو، ظاهر شد. او همچنین در اصطبل ساکایگاوا (که توسط هم تمرینی سابقش، ریوگوکو، اداره می شد) به عنوان دستیار مربی کار کرده است. در سال ۲۰۱۵، او کتابی با عنوان «"چرا ژاپنی ها نمی توانند یوکوزونا شوند؟"» منتشر کرد. که در آن او استدلال کرد که به دلیل سبک زندگی غنی شان، جوانان ژاپنی فاقد «روحیه تشنه» کشتی گیران مغولی هستند که بر رده های بالای کشتی تسلط یافته بودند.
قانون تابعیت لسوتو توسط قانون اساسی لسوتو (پس از اصلاحات)، فرمان تابعیت لسوتو و اصلاحات آن، قانون پناهندگان ۱۹۸۳، و همچنین معاهدات بین المللی که این کشور به آن ها پیوسته است، تنظیم می شود. این قوانین مشخص می کنند که چه کسانی تابع لسوتو هستند یا واجد شرایط تابعیت این کشور به شمار می روند. راه های قانونی برای کسب تابعیت، که به معنای عضویت رسمی حقوقی در یک کشور است، با رابطه داخلی حقوق و وظایف بین یک تبعه و کشورش که به آن شهروندی گفته می شود، تفاوت دارد. تابعیت رابطه فرد با دولت تحت حقوق بین الملل را توصیف می کند، در حالی که شهروندی رابطه داخلی فرد با کشور است. در بریتانیا و به تبع آن در کشورهای مشترک المنافع، اگرچه این دو اصطلاح در خارج از حقوق اغلب به صورت مترادف استفاده می شوند، تحت قوانین متفاوتی قرار دارند و توسط مراجع مختلفی تنظیم می شوند. تابعیت باسوتو معمولاً بر اساس اصل خاک (متولد شدن در لسوتو) یا اصل خون (متولد شدن در لسوتو یا خارج از کشور از والدینی که تابعیت باسوتو دارند) به دست می آید. همچنین ممکن است تابعیت به افرادی که به کشور وابستگی دارند یا به ساکن دائمی که برای مدت مشخصی در کشور زندگی کرده، از
طریق اعطای تابعیت اعطا شود. کسب تابعیت. تابعیت در لسوتو از طریق تولد یا با تبعیه در مراحل بعدی زندگی قابل کسب است. از طریق تولد. افراد زیر در هنگام تولد تابع لسوتو شناخته می شوند: کودکانی که در قلمرو لسوتو و از یکی از والدین باسوتو به دنیا آمده باشند، مشروط بر اینکه والدین دارای مصونیت دیپلماتیک نباشند یا «بیگانهٔ دشمن» تلقی نشوند؛ کودکانی که در خارج از کشور از یکی از والدین دارای تابعیت اصلی باسوتو متولد شوند؛ کودکانی که در غیر این صورت، بدون تابعیت خواهند ماند. از طریق تبعیه. تابعیت اکتسابی در لسوتو ممکن است به افرادی اعطا شود که: به مدت حداقل پنج سال در لسوتو اقامت داشته باشند؛ با زبان های سوتو یا انگلیسی و همچنین سنت ها و آداب و رسوم کشور آشنایی کافی داشته باشند؛ دارای حسن شهرت، اهلیت قانونی و تمکن مالی باشند. افراد زیر نیز می توانند تحت شرایط خاصی تابعیت بگیرند: کودکانی که به طور قانونی توسط یکی از اتباع باسوتو به فرزندی پذیرفته شده اند، به شرط درخواست تابعیت در زمان کامل شدن فرایند پذیرش؛ همسر یک فرد باسوتو، پس از پنج سال زندگی مشترک در لسوتو و ادای سوگند وفاداری؛ کودکان خردسال، در صورتی که والدین آن ه
ا تابعیت کسب کرده باشند؛ پناهندگانی که مجموعاً پنج سال و به صورت پیوسته یک سال پیش از درخواست، در کشور اقامت داشته اند؛ افراد بدون تابعیت یا اتباع کشورهای مشترک المنافع با شرایط ساده تر. سلب تابعیت. شهروندان باسوتو می توانند تابعیت خود را با رضایت دولت، داوطلبانه ترک کنند. اشخاصی که تابعیت لسوتو را از طریق تبعیه کسب کرده اند، ممکن است در موارد زیر تابعیت خود را از دست بدهند: ارتکاب جرایم علیه دولت یا امنیت ملی؛ ارتکاب جرایم عادی؛ اقامت در خارج از کشور برای مدتی طولانی؛ ارائه اطلاعات نادرست، پنهان کاری یا تقلب در هنگام درخواست تابعیت. افرادی که در گذشته تابعیت لسوتو را داشته اند و آن را داوطلبانه به علت داشتن تابعیت مضاعف از دست داده اند، می توانند برای بازگرداندن تابعیت خود درخواست ارائه دهند. تابعیت دوگانه. تابعیت دوگانه در لسوتو معمولاً مجاز نبود، مگر در مواردی که فرد به طور خودکار از طریق ازدواج تابعیت کشور دیگری را به دست می آورد. در سال ۲۰۰۵، دادگاه عالی لسوتو رأی داد که افراد دارای تابعیت اصلی باسوتو، اگر تابعیت کشور دیگری را صرفاً به دلایل اقتصادی و بدون قصد ترک اقامتگاه یا حق اقامت خود کسب کرده باشند،
نمی توانند از تابعیت باسوتوی خود محروم شوند. اما حکم متضادی در سال ۲۰۰۸ از سوی دادگاه تجدیدنظر لسوتو صادر شد که بر اساس آن، کسب داوطلبانه تابعیت کشور دیگر می تواند دلیلی برای سلب تابعیت تلقی شود. در سال ۲۰۱۸، قانون اساسی اصلاح شد و تابعیت دوگانه به طور رسمی در لسوتو به رسمیت شناخته شد. تاریخچه. امپراتوری های آفریقایی و تماس با اروپایی ها (۱۶۰۰–۱۸۶۷). از قرن پانزدهم میلادی، مردمان سسوتو زبان که از گروه های سِتوانا زبان جدا شده بودند، به سوی فلات هایولد جنوبی مهاجرت کردند. در طول قرن بعد، سکونتگاه های بزرگی ساختند که معمولاً بیش از ۱٬۰۰۰ نفر جمعیت داشتند. با مهاجرت به سوی حوضه رود کالدون، ساختارهای اجتماعی سیاسی کوچکتری شکل گرفت، که دلیل آن تفاوت های جغرافیایی و بوم شناختی بود. این جوامع کوچک، عمدتاً ایزوله بودند و به شکل رئیس نشینی های کشاورزی اداره می شدند. روستاها تحت رهبری رئیس قبیله و شبکه خویشاوندی او بودند و زمین ها بر اساس نظامی فئودالی میان اهالی تقسیم می شد که در ازای وفاداری و کار، امنیت و زمین دریافت می کردند. قبایل باسوتو از شمال با قبایل سِتوانا روابط تجاری داشتند و از قرن هجدهم با بازرگانان اروپ
ایی در سرزمین ستوانا برخورد کردند؛ اما اروپاییان تا قرن نوزدهم وارد دره کالدون نشدند. حدود سال ۱۸۲۰، موشوشو اول، قبیله ای جدید در دامنه کوه بوتا-بوتا بنیان گذاشت. در جریان ناآرامی های دیفاکانه، مهاجمان تحت فرمان شاکا، پادشاه زولو، به منطقه حمله کردند و ساختارهای اجتماعی-سیاسی را بر هم زدند. موشوشو با استفاده از دیپلماسی (پرداخت خراج) و همچنین حملات نظامی راهبردی، توانست ائتلاف هایی با سایر رؤسا ایجاد کند. در سال ۱۸۲۴، وی همراه بیش از ۱۰۰ نفر از پیروانش به فلات تابا بوسیو نقل مکان کرد. تا سال ۱۸۳۳، موشوشو توانست بسیاری از ریاست های منطقه را متحد کرده و به عنوان «مورنا اِ موهولو» یا رئیس بزرگ منطقه شناخته شود. از دهه ۱۸۵۰ میلادی، با گسترش مهاجرت و نفوذ اروپایی ها به منطقه، زمین های باسوتوها به تدریج اشغال شد. برای جلوگیری از فروپاشی حاکمیت خود، موشوشو در سال ۱۸۶۷ از دولت بریتانیا تقاضای حمایت کرد. در ۹ دسامبر، دولت بریتانیا پذیرفت که منطقه باسوتولند به مستعمره ناتال ضمیمه شود. دوران بریتانیا (۱۸۶۸–۱۹۶۶). در ۱۲ مارس ۱۸۶۸، باسوتولند تحت الحمایه بریتانیا شد و اهالی آن به طور رسمی اتباع بریتانیا تلقی شدند. پس از در
گذشت موشوشو در ۱۸۷۰، باسوتولند به اداره مستعمره کیپ واگذار شد، اما در سال ۱۸۸۴ اداره آن به دولت مرکزی بریتانیا بازگردانده شد. تابعیت در امپراتوری بریتانیا عمدتاً بر اساس اصل «تبعیت» بود و تولد در قلمرو بریتانیا، عامل اصلی کسب تابعیت محسوب می شد. در سال ۱۹۱۴، «قانون تابعیت بریتانیا و وضعیت بیگانگان» تصویب شد که نظامی یکپارچه برای تابعیت در سراسر امپراتوری ایجاد کرد. این قانون باعث شد زنان متأهل تابعیت شوهر خود را بگیرند و تابعیت مادر به فرزندان منتقل نشود مگر در موارد خاص. در سال ۱۹۴۸، «قانون تابعیت بریتانیا» تابعیت اتباع مستعمرات، از جمله باسوتولند، را به «شهروندی بریتانیا و مستعمرات» (CUKC) تبدیل کرد. پس از استقلال (۱۹۶۶ تاکنون). در ۴ اکتبر ۱۹۶۶، باسوتولند به عنوان پادشاهی لسوتو مستقل شد. مطابق قانون اساسی استقلال، همه کسانی که تابعیت بریتانیایی خود را از طریق تولد یا تابعیت در لسوتو کسب کرده بودند، شهروند لسوتو شدند و تابعیت بریتانیایی خود را از دست دادند. در سال ۱۹۷۱، «فرمان تابعیت لسوتو» تصویب شد که بسیاری از مفاد قانون اساسی پیشین را تکرار می کرد. اصلاحات سال های ۱۹۸۹ و ۱۹۹۳، به ترتیب، شرط تابعیت حداقل ی
کی از والدین و امکان انتقال تابعیت از مادر به فرزند را در قوانین گنجاندند. در سال ۲۰۱۸، قانون اساسی اصلاح شد تا تابعیت دوگانه و انتقال تابعیت از زنان به همسران شان نیز مجاز شود. لایحه «مهاجرت و تابعیت ۲۰۱۸» برای جایگزینی قوانین پیشین تدوین شد، اما وضعیت نهایی آن تا سال ۲۰۲۱ هنوز نهایی نشده بود.
سید عیسی حسینی بای (زاده ۱ اردیبهشت ۱۳۳۲ - بهمن ۱۴۰۱)، یکی از شخصیت ها و فرماندهان تکاور برجسته نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران است. او در تاریخ ۱ اردیبهشت ۱۳۳۲ در استان گلستان متولد شد. وی در ۱۳۴۹ به استخدام ارتش شاهنشاهی ایران درآمد و همچنین اولین فرمانده تکاوران نیروی دریایی ارتش پس از انقلاب سال ۵۷ در خرمشهر بود که با استقرار در خرمشهر در برقراری نظم و جلوگیری از تفرقه افکنی عناصر جدایی طلب در خوزستان نقش اساسی ایفا نمود و از معدود فرماندهان جنگ ایران و عراق می باشد که ۸ سابقهٔ حضور کامل در جبهه را در کارنامهٔ خود ثبت نموده است. درجهٔ نظامی او دریادار (معادل سرتیپ) می باشد. زندگی نامه. دریادار عیسی حسینی بای در تاریخ ۱ اردیبهشت ۱۳۳۲ در آزادشهر (پیشتر: شاهپسند) استان گلستان متولد شد. پدر او از خیرین، معتمدین و باغداران بزرگ منطقهٔ شاهپسند (آزادشهر)، رامیان و گنبد بود که نقش مهمی در توسعهٔ اقتصادی و فرهنگی آن منطقه و همچنین تأسیس شهرداری شاهپسند (آزادشهر) در سال ۱۳۴۳ ایفا نمود. تحصیل در کالج سلطنتی رویال مارین انگلستان. او که از دوران نوجوانی به دلیل داشتن تبحر در چند رشتهٔ ورزشی دارای اندامی ورزیده ب
ود، تحصیلات خود را ابتدا در رشتهٔ مکانیک ماشین آلات کشاورزی دنبال می نمود؛ منتهی به دلیل علاقهٔ وافر به حوزهٔ دریانوردی و علوم نظامی، در سال ۱۳۴۹ با پذیرفته شدن در دورهٔ بورسیهٔ اعزامی دانشکدهٔ افسری نیروی دریایی شاهنشاهی در کالج سلطنتی رویال مارین انگلستان به تحصیل در رشتهٔ مدیریت و کمیسری دریایی مشغول می گردد و پس از دیدن آموزش های ویژهٔ تکاوری در زمینهٔ جنگ های دریایی–هوایی–زمینی و عملیات های ویژه مفتخر به اخذ کلاه سبز تکاوری به عنوان افسر عملیات ویژهٔ Special Boat Service (SBS) (تکاوران ویژهٔ دریایی ارتش ملقب به کلاه سبزها با نام سازمانی S.B.S – نیروهای ویژهٔ ایران) شده و با درجهٔ ستوانی (ناوبان) به خدمت در ارتش مشغول می شود. کالج سلطنتی رویال مارین انگلستان (Royal Marines Commando Training Centre) مهم ترین، نخبه ترین و قدیمی ترین مرکز آموزشی عملیات ویژهٔ نیروی دریایی در جهان است که به آموزش فرماندهان و افسران ارشد نظامی از کشورهای مختلف جهان می پردازد و به عنوان یکی از سخت ترین واحدهای نظامی جهان شناخته می شود. دوره های تخصصی طی شده توسط عیسی حسینی بای در انگلستان. - عملیات آبی خاکی (عملیات آمفیبی) - جنگ
نامتقارن - ضدتروریسم و رهایی گروگان - هفتهٔ جهنم (Hell Week): انجام تمرین بدون وقفه با کمترین خواب و حداکثر فشار فیزیکی - دورهٔ حمله تارزان (Tarzan Assault Course): عبور از موانع زیر آتش - زنده ماندن و بقا در شرایط سخت (کوهستان، جنگل، کویر، سرما و یخبندان) - دورهٔ تخصصی ۱۸ ماهه (جنگ شهری، غواصی نظامی، چتربازی پیشرفته) خدمت در نیروی دریایی. او پس از بازگشت به ایران و خدمت در مراتب مختلف فرماندهی، با تشکیل گردان تکاوران دریایی بوشهر، به آنجا منتقل شد. عیسی حسینی بای، پیش از شروع جنگ ایران و عراق، به عنوان اولین فرماندهٔ تکاوران در خرمشهر حضور یافت و به مدت یک سال قبل از جنگ در آنجا مشغول به خدمت بود. او در زمان جنگ در خط مقدم جبهه و در عملیات های دریایی و زمینی حضور فعال داشت. پیش از شروع جنگ ایران و عراق. پس از وقوع انقلاب در سال ۱۳۵۷، برخی استان ها از جمله خوزستان دچار آشوب شدند. در اهواز، حزب خلق عرب ادعای جدایی و پیوستن به عراق را داشت. بمب گذاری و خرابکاری آنها مدتی مردم شهر خرمشهر را عاصی کرده بود. در خرمشهر و اهواز، گروه جدایی طلب جبههٔ خلق عرب شورش هایی کرده بود و به کمک صدام حسین برای مدتی در شهرهای ا
ستان خوزستان بمب گذاری می کرد و در جاده های مرزی مین ضدنفر یا ضدخودرو می گذاشت. در بهار ۱۳۵۸، تیمسار احمد مدنی، استاندار وقت استان خوزستان، از فرماندهٔ منطقهٔ دوم نیروی دریایی در بوشهر تقاضای اعزام یک گروهان تکاور برای تأمین امنیت خرمشهر و آبادان کرد. با ورود خرداد ۵۸، هرج ومرج بیداد می کرد و نیروهای ضدانقلاب و خلق عرب در خرمشهر شورش کردند و با حمله به مقر فرماندهی سپاه، محمد جهان آرا، فرماندهٔ سپاه خرمشهر، و ۱۷ نفر دیگر از فرماندهان سپاه را به گروگان گرفته بودند. از بوشهر یک گروهان تکاور به فرماندهی ناوبان عیسی حسینی بای به خرمشهر گسیل شد تا با خرابکارها مقابله کند. تکاورها مقدار زیادی از بمب ها و مین های کارگذاری شده را خنثی کردند و با کمک مردم بومی اقدام به شناسایی و دستگیری خرابکارها نمودند. ستوان عیسی حسینی بای و تکاورهایش موفق شدند طی یک عملیات کماندویی ویژه، گروگان ها شامل جهان آرا و دوستانش را از محاصره نجات دهند و در نهایت امنیت را به خرمشهر بازگردانند. به همین خاطر فرماندار وقت خرمشهر در تقاضایی ضمن تقدیر از عملکرد تکاوران، خواستار تمدید مأموریت تکاوران به فرماندهی عیسی حسینی بای در خرمشهر شد. شروع
جنگ و دوران حضور در جنگ ۸ سالهٔ ایران و عراق. حدود ۳ ماه پیش از آغاز جنگ و بنا بر درخواست مصطفی چمران، با توجه به شناختی که از تجربه، مهارت ها و دانش نظامی ستوان عیسی حسینی بای داشتند، حکم امریهٔ انتقال ایشان از بوشهر به تهران و وزارت دفاع صادر شد. ستوان حسینی بای در تاریخ ۳۱ شهریور ماه در فرودگاه بوشهر به انتظار پرواز به تهران جهت طی مراحل بعدی خدمت بودند که در همان روز دو فروند هواپیمای میگ عراقی به خاک ایران تجاوز کرده و فرودگاه بوشهر و چند نقطهٔ دیگر را مورد هدف قرار دادند. ایشان که از نزدیک شاهد این واقعه بودند، بلافاصله با یک دستگاه جیپ نظامی به مقر فرماندهی پایگاه دریایی بوشهر بازمی گردند و از رفتن به تهران امتناع کرده و ضمن هماهنگی با ناخدا رزمجو، فرماندهٔ منطقهٔ نیروی دریایی بوشهر، و ناخدا صمدی، فرماندهٔ گردان تکاوران دریایی بوشهر (که حکم بازنشستگی ایشان نیز صادر شده بود)، شبانه به همراه تیم کماندویی تحت فرمان خود عازم خرمشهر می شوند. هوشنگ صمدی در کتاب «تکاوران نیروی دریایی در خرمشهر» در خاطرات خود در شرح آن روز نقل می کند: «از افسران لایق و شجاع و کاردان من در گردان تکاوران، ستوان حسینی بای بود که
ماه ها در خرمشهر خدمت کرده بود. امریهٔ انتقالش از بوشهر به تهران آمده بود و داشت تسویه حساب می کرد. به او گفتم: «چه کار می کنی؟ می روی یا می مانی؟» آن افسر ایران دوست گفت: «دیگر تمایل ندارم به تهران بروم. هرجا که واحد برود، من هم می روم.» لبخندی از سرِ شادی و رضایت زدم و گفتم: «پس خودت را آمادهٔ رفتن به خرمشهر کن! امشب می رویم.» بعد از این جلسهٔ کوتاه، فرماندهان گروهان ها شروع به جمع آوری پرسنل تحت امر خود کردند. افسری که در گردان و بوشهر می ماند، ستوان عابدی بود که باید کارهای تدارکاتی و نیازهای ما در خرمشهر را در پایگاه پیگیری می کرد. ما از مدت ها قبل خودمان را آمادهٔ این کارزار کرده بودیم. تا به کارها سر و سامان بدهم و گردان یکم تکاوران را که حدود ششصد نفر بودند آمادهٔ اعزام به آبادان و خرمشهر کنم؛ چند ساعت طول کشید.» عملیات انهدام چشم دشمن، معروف به پایگاه جهنمی. عملیات انهدام چشم دشمن – معروف به پایگاه جهنمی و ساخت فیلم سینمایی از روی این عملیات عملیات انهدام چشم دشمن یک عملیات نفوذی در خاک عراق بود که یک تیم کماندویی به فرماندهی دریادار تکاور حسینی بای پس از انجام چند مرحله مأموریت شناسایی و سپس اجرای ع
ملیات نهایی انجام شد. این عملیات مبنای ساخت فیلم پایگاه جهنمی قرار گرفت. ۱۸ اسفند ۱۳۹۵ در حاشیه افتتاح دفتر نمایندگی نیروی دریایی در گرگان، دریادار شهرام ایرانی با اشاره به این عملیات بیان می دارد "شهید زنده دریادار تکاور عیسی حسینی بای از استان گلستان یکی از اسطوره های تاریخی دفاع مقدس است" وی افزود: "این شهید زنده بزرگوار به شکل نفوذی نیروی دریایی به خاک های دشمن نفوذ می کرد و ماموریت های زیادی را در دوران دفاع مقدس انجام داد و براساس دلاورمردی های این شهید زنده بزرگوار فیلم سینمایی پایگاه جهنمی ساخته شد." مصاحبه با انصاف نیوز در حمایت از دریادار سیاری و انتقاد از صدا و سیما. در ۲۴ خرداد ۱۳۹۹، پس از مصاحبهٔ دریادار حبیب الله سیاری با خبرگزاری ایرنا و سپس حذف آن از وب سایت این خبرگزاری و حاشیه های ایجادشده پیرامون آن، پایگاه خبری "انصاف نیوز" با دریادار عیسی حسینی بای به مصاحبه پرداخت. حسینی بای در این مصاحبه ضمن تأیید و حمایت از گفته های سیاری، با بیان اینکه «شک می کنیم شاید اصلاً ما نبودیم که جنگیدیم!» و «یک تعدادی از مسئولین در آن زمان می آمدند عکس یادگاری بگیرند که ما اینجا بودیم» به طرح انتقادات جدیدتری
نسبت به افرادی پرداخت که به گفتهٔ وی تنها برای گرفتن عکس یادگاری در بزنگاه ها حضور پیدا می کردند و سپس منطقه را ترک می نمودند. در بخش هایی از این مصاحبه، وی صراحتاً از محمد غرضی، استاندار وقت خوزستان، به دلیل جدی نگرفتن نشانه های آغاز جنگ انتقاد کرد: «متأسفانه در اوایل، عده ای بودند که فاقد دانش نظامی بودند و هیچ آگاهی و اطلاعاتی از وضعیت و تاکتیک دشمن نداشتند و همچنین در منطقه نظریه پرداز هم بودند، از جمله آقای غرضی استاندار وقت خوزستان که قبل از آغاز جنگ به ایشان هشدار داده بودیم و جدی نگرفتند.» او همچنین افزود: «در همان زمان، ما اعلام کردیم که عراق دارد تجهیزات سنگینش را به مرز می آورد و هواپیماهایش هم هر روز در منطقه گشت می زند و این نشان دهندهٔ این است که احتمال دارد عراق به ما حمله کند. حتی خودم مستقیماً این را به آقای غرضی گفتم؛ به ایشان گفتم عراق دارد خودش را آماده می کند تا به ما حمله کند، اما پاسخ داد که از این خبرها نیست و خیلی شوخی گرفتند و ما پشیمان شدیم که چرا به ایشان موضوع را گفته ایم.» این مصاحبه در همان تاریخ توسط "رادیو بین المللی فرانسه" بازنشر داده شد. درگذشت. دریادار عیسی حسینی بای از ج
انبازان جنگ هشت ساله ایران و عراق بود که چندین نوبت از نقاط مختلف بدن شامل سر، کتف، شکم و پا مورد اصابت ترکش و گلوله قرار گرفت به طوری که تعدادی از این ترکش ها تا پایان عمر ایشان در بدنشان باقی مانده بود در بهمن ماه سال ۱۴۰۱ بدلیل جراحات وارده در شهر گرگان جان باخت. پیکر وی طی برگزاری مراسم تشیع رسمی و ادای احترام با حضور جمعی از همرزمان وی در قطعه جانبازان گرگان به خاک سپرده شد.
والاس کریستوفر ووزنکرفت (۱۹۵۴–۲۰۰۷) جانورشناس آمریکایی بود که در پستانداران گوشتخوار کوچک تخصص داشت. او استاد زیست شناسی در کالج بتل (ایندیانا) بود و ریاست کمیته پستانداران گوشتخوار را در اتحادیه بین المللی حفاظت از طبیعت و منابع طبیعی بر عهده داشت. او نویسنده ی آثاری در رشته ی خود است. ووزنکرفت در ۲۵ مه ۱۹۵۳ در تالسا، اوکلاهما متولد شد و در ۶ ژانویه ۲۰۰۷ از دنیا رفت.
مجازات اعدام در لسوتو از لحاظ قانونی مجاز است. با این حال، این کشور با وجود نداشتن تعلیق رسمی در اجرای حکم اعدام، از دههٔ ۱۹۹۰ میلادی تاکنون هیچ موردی از اجرای این مجازات را ثبت نکرده است. به همین دلیل، لسوتو در زمرهٔ کشورهای «عملاً لغوکنندهٔ مجازات اعدام» قرار می گیرد. قانون مجازات اعدام. در نظام حقوقی لسوتو، مجازات اعدام به عنوان کیفر اجباری برای جرایم مستوجب اعدام در نظر گرفته شده است، که قاضی موظف به صدور آن است مگر اینکه عوامل تخفیف دهنده وجود داشته باشد. با این حال، قضات لسوتویی به ندرت حکم اعدام صادر می کنند و محاکم تجدیدنظر نیز به طور معمول چنین احکامی را تأیید نمی کنند. در سال ۲۰۲۱، تنها دو نفر در صف اعدام در کشور بودند، اگرچه در سال های اخیر، صف اعدام در این کشور عمدتاً خالی مانده است؛ دلیل آن نیز هم امتناع قضات از صدور حکم اعدام و هم عدم تأیید این احکام در دادگاه های تجدیدنظر بوده است. با وجود اینکه لسوتو در عمل کشور لغوکنندهٔ اعدام به شمار می رود، اما به هیچ یک از پروتکل های بین المللی سازمان ملل در زمینهٔ لغو مجازات اعدام، از جمله میثاق بین المللی حقوق مدنی و سیاسی و پروتکل اختیاری دوم میثاق بین
المللی حقوق مدنی و سیاسی که ناظر به لغو اعدام در مرزهای کشورهای عضو است، نپیوسته است. همچنین، لسوتو در رأی گیری پیرامون قطعنامه تعلیق مجازات اعدام در سازمان ملل متحد رأی ممتنع داده است. این کشور در تمامی چهار قطعنامه مجمع عمومی سازمان ملل دربارهٔ توقف جهانی استفاده از مجازات اعدام نیز رأی ممتنع داده و توصیه های شورای حقوق بشر سازمان ملل در زمینهٔ رسمی سازی تعلیق، لغو مجازات اعدام یا اصلاح قوانین مربوط به آن مطابق با تعهدات بین المللی خود را رد کرده است. اعدام در لسوتو از طریق دار زدن انجام می شود. با این حال، لسوتو جلاد حرفه ای یا رسمی ندارد؛ در آخرین مورد اعدام در این کشور، مسئولان برای اجرای حکم، یک جلاد را از کشور دیگر فراخواندند. تمامی احکام اعدام در لسوتو به طور خودکار به فرآیند تجدیدنظر ارجاع می شوند. این احکام ابتدا در دیوان عالی صادر شده و سپس در دادگاه تجدیدنظر بررسی می شوند. بسیار نادر است که یک حکم اعدام در این کشور پس از طی روند تجدیدنظر پابرجا بماند؛ بیشتر این احکام در تجدیدنظر لغو می شوند. تاریخچه پیش از استقلال. یکی از نمونه های برجستهٔ تاریخیِ مربوط به صدور حکم اعدام در لسوتو پیش از استقلال ای
ن کشور از بریتانیا به سال ۱۹۴۸ بازمی گردد؛ در این سال، رئیس برنگ گریفیث لروتولی، رئیس اصلی منطقه فامونگ، و رئیس گاباشانه ماسوفا، رئیس اصلی 'ماماته در منطقه برئا، به جرم ارتکاب قتل آیینی از نوع قتل دارویی یا "دی رِتلو"، به مرگ محکوم شدند. قربانی این قتل مردی به نام 'ملکه نتای بود که در تاریخ ۴ مارس ۱۹۴۸ به قتل رسید. پس از صدور حکم اعدام در ۱۵ نوامبر ۱۹۴۸، این دو رئیس در سحرگاه ۳ اوت ۱۹۴۹ با چوبهٔ دار اعدام شدند. این اعدام ها در زندانی در مازرو، پایتخت لسوتو که در آن زمان باسوتولند نامیده می شد، انجام گرفت. این دو رئیس با همکاری چند هم دست قتل را مرتکب شده بودند که برخی از هم دستان نیز اعدام شدند. اعدام علنی و رسانه ای شدهٔ این دو رئیس بلندپایه با این امید انجام شد که به عنوان عامل بازدارنده ای در برابر جرایم مشابه عمل کند، اما قتل هایی از این نوع همچنان، هرچند با فراوانی کمتر، ادامه یافتند. یکی دیگر از موارد صدور حکم اعدام پیش از استقلال در دههٔ ۱۹۵۰ رخ داد، زمانی که یک رئیس برجستهٔ دیگر به همراه هم دست خود، در نوامبر ۱۹۵۳ به دلیل ارتکاب قتل داروییِ مردی به نام ماکوتومانه موکاله به اعدام محکوم شدند. در ۹ فوریه
۱۹۶۲، گروهی متشکل از هشت نفر – چهار مرد و چهار زن – دختربچه ای دوساله را از خانه اش ربوده و به روستای دیگری منتقل کردند. آن ها به مدت دو هفته کودک را شکنجه دادند و در نهایت به قتل رساندند. انگیزهٔ این قتل نیز تهیه دارو از بدن کودک بود. عاملان این جنایت با نام های تسیو لتولا، موکامیلی لتولا، متسوانا لتولا، ماسائِمونه لتولا، مافولو لتولا، تبه ته ماهالیزا، مامولیِکی ماهالیکا، و مالتولا لتولا شناسایی و دستگیر شدند. دادگاه عالی مازرو در تاریخ ۸ فوریه ۱۹۶۳ همهٔ این افراد را به اعدام محکوم کرد و روز بعد، در تاریخ ۵ مارس، روزنامهٔ "Basutoland News" خبر صدور احکام را منتشر کرد. دادگاه تجدیدنظر لسوتو نیز در ژوئن همان سال این احکام را تأیید کرد. با این حال، مشخص نیست که آیا و در چه زمانی این احکام اجرا شدند یا خیر. تاریخچه پس از استقلال و تحولات اخیر. لسوتو به شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد گزارش داده است که آخرین اجرای حکم اعدام در این کشور مربوط به سال ۱۹۹۵ بوده است. فردی که اعدام شد، وِدی نکوسی نام داشت (که گاهی با نام های سلو نکوسی یا وِدی سلو نکوسی نیز شناخته می شود). پیش از اجرای حکم، وی ادعا کرد که در واقع تبعه