Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ا ایویوم،" "بوردتلا هومسی،" "بوردتلا تریماتوم، بوردتلا انسورپی" و "بوردتلا پتری." "بوردتلا پرتوسیس، بوردتلا پاراپرتوسیس" و "بوردتلا برانشیسپتیکا" یک گروه فیلوژنتیکی نزدیک به هم را تشکیل می دهند. "بوردتلا پاراپرتوسیس" باعث بیماری مشابه سیاه سرفه در انسان می شود و "بوردتلا برانشیسپتیکا" طیفی از میزبانان پستاندار از جمله انسان را مبتلا می کند و باعث ایجاد طیفی از اختلالات تنفسی می شود. انتقال. سیاه سرفه یک عفونت بسیار مسری دستگاه تنفسی است، اما برای این که "بوردتلا پرتوسیس د"ر یک جمعیت باقی بماند، این باکتری به یک زنجیرهٔ انتقال بدون وقفه نیاز دارد، زیرا هیچ میزبان دیگری به جز انسان وجود ندارد و باکتری ها در محیط زنده نمی مانند. پیشگیری. واکسن سیاه سرفه از نیمهٔ دوم سدهٔ بیستم به طور گسترده مورد استفاده قرار گرفت. به کسانی که این واکسن ها را تزریق می کنند، توصیه می شود که دوزهای بعد را نیز دریافت کنند، زیرا این واکسن ها تنها برای حدود ۶ سال ایجاد ایمنی می کنند. "" درمان. سیاه سرفه با ماکرولیدها، برای مثال اریترومایسین درمان می شود. درمان زمانی موثرتر است که در دورهٔ کمون یا دورهٔ کاتارال شروع شود.
فوجیوارا نو کیشی، سانجوجی کیشی (; بعد از ۱۲۹۵ قبل از ۱۳۰۵ – ۱۹ نوامبر ۱۳۳۳ (سن 27– ۳۸)) اهل ژاپن و همسر ملکه ژاپن بود. او همسر امپراتور امپراتور گودایگو ژاپن بود. نام سلطنتی (join-gō (女院号)) ری سی مون این- (礼成門院) در سال ۱۳۳۲ هنگامی که شوهرش تبعید شد به او داده شد، اما با بازگشت او به تخت پادشاهی ژاپن در سال ۱۳۳۳ لغو شد. بعداً پس از مرگش به او نام دوم سلطنتی گو-کیوگوکو-این (後京極院) داده شد. او همچنین یک شاعر عالی بود که ۱۴ مورد از شعرهای واکا (شعر) او در چوکوسن واکاشو (مجموعه های سفارشی امپراتوری) گنجانده شده است. امپراتور گو-دایگو توسط شوگون سالاری کاماکورا در سومین ماه قمری ۱۳۳۲ دستگیر و به جزایر اوکی تبعید شد و کیشی در ماه هشتم همان سال راهبه بودایی شد. امپراتور گو-دایگو از جزایر اوکی گریخت و در ششمین ماه قمری، ۱۳۳۳ به کیوتو بازگشت. پس از آن، کیشی عنوان همسر امپراتور (چوگو) را از سر گرفت و کمی بعد به عنوان امپراتور عالی (皇太后宮، kōtaigō-gū) انتخاب شد. وی در دهمین ماه قمری ۱۲ ۱۳۳۳ درگذشت.
هوجو موتوتوکی (؛ 1286 – ) سیاستمدار، شیکن در شوگون سالاری کاماکورا اهل ژاپن بود.
محاصره کاماکورا () نبردی در جنگ گنکو (ژاپن) و پایان قدرت خاندان هوجو و سلطنت شیکن (معاون شوگون) بود که به مدت بیش از یک قرن بر شوگون سالاری کاماکورا تسلط داشت. نیروهای وفادار به امپراتور گودایگو و به رهبری نیتا یوشیسادا از چندین جهت وارد شهر شدند و آن را ویران کردند؛ در پایان رهبران هوجو به معبد خانوادگی هوجو (بوداجین)، توشو-جی عقب نشینی کردند، جایی که با بقیه خاندان خودکشی کردند.
گنکو ، نام یکی از عصرهای ژاپن در دربار جنوبی در دوره نانبوکوچو پس از گنتوکو و قبل از کنمو بود. این دوره از ماه هشتم ۱۳۳۱ تا ماه اول ۱۳۳۴ را در بر می گرفت. امپراتورهای سلطنتی امپراتور گودایگو در جنوب و امپراتور کوگون در شمال بودند. پیش زمینه. در ۲۲ مه ۱۳۳۳، زمانی که ارتش به رهبری نیتا یوشی سادا به کاماکورا حمله کرد، هوجو تاکاتوکی در معبد توشوجی خودکشی کرد. پسرش هوجو کونیتوکی نیز یک هفته بعد اعدام شد. در نتیجه، شوگون سالاری کاماکورا سقوط کرد. از زمان پدر هوجو تاکاتوکی، هوجو ساداتوکی، نشانه های فروپاشی حکومت شوگونی مشهود بود. به دلیل دو حمله مغول به ژاپن، زندگی گوکه نین ها فقیرانه شده بود. علاوه بر این، دولت شوگون به دلیل شورش شیموتسوکی در سال ۱۲۸۵ و شورش هیزنمون در سال ۱۲۹۳ بی ثبات شد. در سال های پایانی زندگی هوجو ساداتوکی، زندگی او کاملاً آشفته ای بود و تقریباً هر روز مهمانی های شرب مشروب برپا می کرد. ساداتوکی در مهر ۱۳۱۱ در حالی که از سبک زندگی نابسامان خود رنج می برد چشم از جهان فروبست. پس از آن، امپراتور گو-دایگو ایده «حکومت مستقیم امپراتور» را مطرح کرد و دو بار علیه شوگون سالاری شورش کرد. اینها حادثه شوچو
در سال چهارم گنکو (۱۳۲۴) و جنگ گنکو در سال اول گنکو (۱۳۳۱) بودند. با این حال، حمله گودایگو به شوگون سالاری با شکست به پایان رسید و او به جزایر اوکی تبعید شد. از همین زمان، نارضایتی از شوگون سالاری کاماکورا در نقاط مختلف افزایش یافت و شتاب شکست شوگون سالاری بیشتر شد. در سال ۱۳۳۳ تعداد ارتش نیتا یوشیسادا در حمله او به شوگون سالاری تنها ۱۵۰ نفر بود. اما در طول راهپیمایی لشکری از گوکه نین ها به ارتش پیوستند و تعداد آنها بسیار زیاد شد. در نتیجه، نیتا یوشی سادا به کاماکورا حمله کرد و موفق شد شوگون سالاری را نابود کند. دلیل نابود شدن شوگون سالاری اغلب به دلیل سوء مدیریت هوجو تاکاتوکی است. با این حال، حکومت نادرست تاکاتوکی در منابع تاریخی ثانویه نوشته شده بود که ممکن است غیرقابل اعتماد باشند. دلایل سقوط شوگون سالاری کاماکورا شامل بی ثباتی سیاسی، اراده و خواست امپراتور گو-دایگو برای سرنگونی شوگون سالاری، عدم پاسخگویی به تغییرات آب و هوایی، نفوذ اقتصاد پولی و ظهور افراد شرور در نظر گرفته می شود. با این حال، دلیل قطعی هنوز ناشناخته است. این جنبش در پیوند با کیوتو و کیوشو رخ داد و نهادهای شوگون سالاری، روکوهارا تاندای و
چینزی تاندای نیز فروپاشیدند. رویدادهای دوران گنکو. ۱۳۳۱–۱۳۳۳: جنگ گنکو (ژاپن) تمام طول دوران را به طول انجامید، که نشانه سقوط شوگون سالاری کاماکورا و منجر به تجدید حیات کنمو و اصلاحات ناموفق شد. حکومت شوگون سالاری کاماکورا یک حکومت سامورایی بود که حدود ۱۵۰ سال دوام آورد. با این حال، قدرت آن به تدریج به دلیل حمله مغول به ژاپن و ظهور بی رویه سامورایی های جدید به نام «آکوتو» کاهش یافت. که هیچ ارتباطی با شوگون سالاری نداشت. سرانجام، توسط شورش گنکو که قیام نیروهایی بود که با نقشه امپراتور گودایگو برای سرنگونی شوگون سالاری همکاری می کردند، به انقراض کشیده شد. امپراتور گو-دایگو در سال ۱۲۸۸ به عنوان دومین پسر امپراتور گو-اودا به دنیا آمد. او در سال ۱۳۱۸ (سال دوم بونهو) در سن ۳۰ سالگی بر تخت سلطنت نشست که به طرز غیرمعمولی برای یک دوره امپراتوری دیر بود. آنچه امپراتور گو-دایگو می خواست این بود که اقتدار امپراتور را بازگرداند و تاج و تخت امپراتوری را متحد کند. در آن زمان، خانواده امپراتوری متشکل از جناح جیمیوئین (持明院統)، از نوادگان امپراتور گو-فوکاکوسا، و جناح دایگاکوجی (大覚寺統)، از نوادگان امپراتور کامه یاما بودند. این دو
ره زمانی ریوتو تسوریتسو (両統迭立) بود، یعنی زمانی که امپراتوری به دو گروه تقسیم شد و به نوبت به تخت سلطنت رسیدند. امپراتور گو-دایگو معتقد بود که فقط دودمان خودش، جناح دایگاکوجی، باید تاج و تخت امپراتوری را به ارث ببرد. برای رسیدن به این هدف، او مجبور شد شوگون سالاری کاماکورا را که دارای اقتدار بود و همچنین در تعیین تاج و تخت امپراتوری نقش داشت، سرنگون کند. در سال ۱۳۲۱، امپراتور گو-دایگو ضیافت بزرگی به نام «بوری کو» 「無礼講」 برگزار کرد. این ضیافتی است که در آن مردان کلاه سنتی خود را درمی آورند، و راهبان لباس روحانی نمی پوشند، و یک زنان جوان ساکی را سرو می کند، اما امپراتور گو-دایگو فقط مشروب نمی خورد، او در پشت صحنه، در مورد سرنگونی حکومت صحبت می کرد. امپراتور گو-دایگو به دلیل سیستم ریوتو تسوریتسو نمی توانست به یک دولت طولانی مدت امیدوار باشد و در موقعیتی قرار گرفت که پسر خودش نمی توانست امپراتور بعدی شود. از آنجایی که شوگون سالاری کاماکورا این سیستم را ایجاد کرده بود، امپراتور گودایگو مخفیانه تصمیم گرفت تا شوگون سالاری را سرنگون کند. در سال ۱۳۲۴، پس از درگذشت امپراتور گو-اودا، نقشه امپراتور گو-دایگو برای سرنگونی شو
گون سالاری با تحقیقات روکوهارا تاندای کیوتو کشف شد و دستیاران نزدیک امپراتور گو-دایگو (اشراف زادگان مانند خاندان هینو) مجازات شدند. گفته می شود که در این زمان مجازات خاصی برای امپراتور گو-دایگو وجود نداشت. سامورایی هایی که در «بوری کو» شرکت داشتند توسط شوگون سالاری مورد حمله قرار گرفتند یا خودکشی کردند یا دستگیر شدند و به کاماکورا فرستاده شدند. در حالی که دستیاران نزدیک امپراتور گو-دایگو، از جمله هینو سوکه تومو، تبعید شدند. در سال ۱۳۳۱، شوگون سالاری گزارشی محرمانه دریافت کرد که امپراتور گو-دایگو بار دیگر در حال توطئه برای سرنگونی شوگون سالاری کاماکورا است. شخصی که به آنها اطلاع داد یوشیدا سادافوسا، از دستیاران نزدیک امپراتور گودایگو بود. یوشیدا سادافوسا ملازم وفادار به امپراتور بود و برای محافظت از امپراتور گو-دایگو گفت: «سرکرده طرح سرنگونی شوگون سالاری هینو توشیموتو است.» و در تلاش برای محافظت از امپراتور گو-دایگو یکی از حامیان خود را هینو توشیموتو نامید. پس از دریافت اطلاعات، شوگون سالاری بلافاصله فرستاده ای را به کیوتو فرستاد و هینو توشیکی و دیگران را به کاماکورا، کاناگاوا فرستاد. با این حال، پس از بازجویی
شدید، یکی از مردان دستگیر شده اعتراف کرد که «امپراتور گو-دایگو کسی بود که نقشه سرنگونی شوگون سالاری را طراحی کرد» و امپراتور گو-دایگو نیز در خطر افتاد. امپراتور گو-دایگو مخفیانه از کاخ امپراتوری خارج شد و وارد معبد کاساگی شد که به عنوان دژ کوهی معروف بود. روکوهارا تاندای امپراتور گو-دایگو را تعقیب می کرد تا او را دستگیر کند. در این زمان «کوسونوکی ماساشیگه» از ولایت کاواچی (استان اوساکای کنونی) و «ساکورایاما کوره توشی» از ولایت بینگو (استان هیروشیما شرقی کنونی) به درخواست کمک امپراتور گو-دایگو پاسخ دادند. در همین حال، نیروهای کمکی از منطقه کانتو یکی پس از دیگری برای ارتش شوگون سالاری رسید. حدود یک ماه پس از زندانی شدن معبد کاساگی، سربازان شوگون از صخره های کاساگی یاما بالا رفتند، معبد را به آتش کشیدند و یک حمله همه جانبه را آغاز کردند. برای فرار از دست سربازان شوگون سالاری، امپراتور گو-دایگو، مجبور شد فرار کند و همراه با تعدادی از پیروانش در امتداد یک مسیر کوهستانی پنهان شود. با این حال، خسته و درهم شکسته، دستگیر و بعداً به جزایر اوکی تبعید شد. تقریباً در همان زمان، کوسونوکی ماساشیگه که در قلعه کامی-آکاساکا ک
ه با عجله ساخته شده بود و با ارتش شوگون درگیر بود، تصمیم گرفت که به دلیل کمبود تدارکات نمی تواند یک جنگ طولانی را تحمل کند، بنابراین قلعه با دست خود به آتش کشید و خود مدتی ناپدید شد. علاوه بر این، زمانی که ساکورایاما کوره توشی از سقوط معبد و دژ کوه کاساگی و قلعه آکاساکا مطلع شد، در ناامیدی خودکشی کرد. نقشه امپراتور گو-دایگو برای سرنگونی حکومت شوگونی برای بار دوم موقتاً متوقف شد. در سال ۱۳۳۲ (سال دوم گنکو / سال چهارم جنتوکو)، کوسونوکی ماساشیگه که از قلعه آکاساکا ناپدید شده بود، دوباره ظاهر شد و به قلعه کامی-آکاساکا که به دست ارتش شوگون افتاده بود حمله کرد. علاوه بر این، در پاسخ به فرمان شاهزاده موری یوشی، شوگو (فرماندار) آکاماتسو نوریمورا در ولایت هاریما (ایالت جنوبی استان هیوگو کنونی) و ولایت ایو (استان اهیمه کنونی) خاندان های دوی و توکونوشی شورش کردند. شوگون سالاری نیروهای خود را به قلعه کامی-آکاساکا فرستاد، جایی که کوسونوکی ماساشیگه در آن قرار داشت. کوسونوکی ماساشیگه به ارتش شوگون حمله کرد و آن را بیشتر و بیشتر به اعماق بیرون کشید و سپس در قلعه چیهایا، آخرین سنگر خود، فرورفت. ارتش شوگونی که این را یک فرصت م
ی دید، عملیات قطع آب را انجام داد، اما این عملیات با شکست به پایان رسید، زیرا مقادیر زیادی آب و غذا در قلعه چیهایا برای پی بینی این اتفاق انباشته شده بود. ارتش شوگون که قلعه چیهایا را محاصره کرده بود، پس از یک نبرد طولانی محاصره به تدریج شروع به آرام شدن کرد. کوسونوکی ماساشیگه این فرصت را از دست نداد و دست به حمله زد و خسارت سنگینی را به ارتش شوگون وارد کرد. در فوریه ۱۳۳۳، امپراتور گو-دایگو مخفیانه از جزایر اوکی گریخت، در حالی که شوگون سالاری کاماکورا در تصرف قلعه چیهایا مشکل داشتند. سپس در کوه سنجو در ولایت هوکی (استان توتوری غربی امروزی) پناه گرفت و فرمان برای احضار سامورایی ها از سراسر ژاپن صادر کرد. در نتیجه سامورایی هایی که از شوگون سالاری کاماکورا ناراضی بودند و کسانی که منتظر تغییر اوضاع بودند در اطراف امپراتور گو-دایگو جمع شدند. در همان زمان آکاماتسو نوریمورا و که قدرتش افزایش یافته بود به کیوتو لشکر کشید و ارتش سرنگون کننده شوگون سالاری نیز در نبرد در شیکوکو پیشروی می کرد. سپس، شوگون سالاری اخبار تکان دهنده ای را دریافت کرد. گفته می شد که آشیکاگا تاکائوجی که به کوه سنجو فرستاده شد تا امپراتور گودایگو
را تحت سلطه خود درآورد، خیانت کرده و به سمت روکوهارا (کیوتو) در حال حرکت است. روکوهارا به سرعت دفاع خود را محکم کرد و برای حمله آماده شد. سپس نبردی سخت در کیوتو آغاز شد. آکاماتسو نوریمورا نیز در جنگ شرکت داشت و ارتش شوگون به تدریج شروع به عقب رانده شدن و شکست میدان در نبرد کرد. ارتش شوگونی که متوجه شد ضعف خود از نظر تعداد شد، با همراهی امپراتور کوگون، امپراتور بازنشسته امپراتور گو-فوشیمی، و امپراتور بازنشسته امپراتور هانازونو (سلطنت از ۱۳۰۸ تا ۱۳۱۸)، تلاش کرد به کاماکورا بازگشته و فرار کند اما سربازان توسط اوچیموشا گاری (شکارچیان لشکر شکست خورده) غارت و نابود شدند. امپراتور کوگون (سلطنت ۱۳۳۲–۱۳۳۴) و دیگران توسط سامورایی ها از سمت امپراتور گو-دایگو دستگیر شدند و به کیوتو بازگردانده شدند. هنگامی که امپراتور گو-دایگو خبر نابودی سربازان روکوهارا را دریافت کرد، سلطنت امپراتور کوگون را که توسط شوگون سالاری کاماکورا حمایت شده بود، لغو کرد. دوره امپراتور کوگون منسوخ شد، نام آن دوره به «شوکی» تغییر یافت و نام آن به «موتوهیرو» سابق برگردانده شد و تمام عناوین رسمی در نام امپراتور کوگون حذف شدند. پس از سقوط روکوهارا اتف
اقات عجیبی در منطقه کانتو نیز رخ می دهد. نیتا یوشی سادا که در تسخیر قلعه چیهایا شرکت کرد اما به دلیل بیماری به ولایت شیموتسوکه (استان توچیگی کنونی) بازگشته بود، در پاسخ به دستور امپراتور گو-دایگو تصمیم گرفت به کاماکورا حمله کند. او ارتش تشکیل داد. ارتش نیتا یوشی سادا ارتش شوگون را در نبرد کوته ساشی (۱۳۳۳) و نبرد کومه گاوا شکست داد. بعد، آنها به کاماکورا حمله کردند، اما کاماکورا از جنوب توسط دریا و از سه طرف دیگر کوه احاطه شده بود، و فقط از طریق یک بریدگی باریک به بیرون متصل بود، و آن را به یک زمین مناسب برای دفاع تبدیل می کرد. در نتیجه، ارتش نیتا یوشی سادا در حمله ناکام ماند و نبرد به بن بست رسید، اما ارتش اصلی نیتا یوشی سادا از ساحل ایناموراگاساکی عبور کرد و وارد کاماکورا شد. در آن زمان، بریدگی های دیگر ورود به شهر نیز فتح شده بودند و شهر به آتش کشیده شده بود. بسیاری از اعضای ارتش شوگون در نبرد کشته یا خودکشی کردند و شوگون سالاری کاماکورا که حدود ۱۵۰ سال رونق داشت، سرانجام با سقوط خود مواجه شد؛ بنابراین، کشور ژاپن تحت اختیار امپراتور گو-دایگو درآمد و به نظر می رسید که جنگ طولانی به پایان رسیده است. با این حا
ل، این تنها آغاز تحول های بیشتر بود.
ماریا جوزفا موجیا (۱۸۱۲–۱۸۸۸) یک شاعر بولیویایی بود. او که از ۱۴ سالگی نابینا بود، یکی از اولین شاعران رمانتیک بولیوی بود و به عنوان اولین نویسنده زن این کشور پس از استقلال این کشور، شناخته می شود. شعرهای او به خاطر خلوص در غزلیاتش مورد ستایش قرار می گیرند. او اشعاری با محتوای تاریک و غم انگیز دارد که به همین دلیل با لقب "لا آلوندرا دل دولور" به معنی "کوره درد" شناخته می شود. زندگی نامه. ماریا جوزفا کاتالینا استرادا موخیا در سال ۱۸۱۲ در سوکره از پدر و مادری به نام های میگل موخیا و آندره آ استرادا متولد شد. او در طول جنگ استقلال بولیوی که بین سال های ۱۸۰۹ تا ۱۸۲۵ در جریان بود، بزرگ شد و بزرگ ترین فرزند از شش فرزند خانواده محسوب می شد. تحصیلات اولیه او شامل یادگیری ادبیات کلاسیک اسپانیایی و بررسی و خواندن نوشته های پدرو کالدرون بود. پس از مرگ پدرش، او در سن ۱۴ سالگی نابینا شد. او بعداً تحت عمل جراحی چشم قرار گرفت، اما فایده ای نداشت. برادرش آگوستوس بعدازظهرها را صرف خواندن آثار مذهبی و ادبی برای او می کرد. برادرش همچنین برای او نامه می نوشت و شعرهایش را رونویسی می کرد. اگرچه برادرش به او قول داده بود که آثارش ر
ا مخفی نگه دارد، اما شعر "لا سیگا" (زن نابینا) را به یکی از دوستانش نشان داد. سپس در سال ۱۸۵۰ این شعر در روزنامه "Eco de la Opinión" منتشر شد و به یکی از مشهورترین اشعار موجیا تبدیل شد. به گفته گابریل رنه مورنو، پس از این اتفاق، او در یک مسابقه ملی برای نوشتن کتیبه ای برای مقبره سیمون بولیوار شرکت کرد. موجیا پس از مرگ آگوستوس در سال ۱۸۵۴ دچار افسردگی شد. مادر و دو برادر دیگرش نیز فوت کردند. او برای مدتی سرودن شعر را متوقف کرد تا اینکه برادرزاده اش ریکاردو موخیا نقش رونویس و منشر کننده شعرهای او را بر عهده گرفت. برادرزاده اش بعدها به ماهیت بداهه نوازی اشعار او اشاره کرد و گفت که آن شعرها هرگز اصلاح یا تصحیح نمی شدند. موجیا در ۳۰ ژوئیه ۱۸۸۸ در سوکره درگذشت. آثار. موجیا بیش از ۳۲۰ شعر سروده و یک رمان نیز نوشته است. او آثار ایتالیایی و فرانسوی را ترجمه می کرد. از جمله آثار ترجمه ای او، آثاری از آلفونس دو لامارتین و ویکتور هوگو بودند. نوشته های او در مجلات و روزنامه هایی مانند "ال کروزادو" چاپ می شدند. او را اولین زن نویسنده بولیوی پس از استقلال آن کشور می دانند و یکی از اولین شاعران رمانتیک این کشور نیز محسوب می
شد. او در کنار شاعرانی چون نستور گالیندو، ریکاردو خوزه بوستامانته و مانوئل خوزه تووار، پایه رمانتیسم بولیوی را تشکیل دادند. سبک شخصی و غم انگیز شعر موجیا از نابینایی خود او نشأت می گرفت. ابیات مالیخولیایی او بدبینی عمیقی را نشان می دهند و به دلیل ویژگی تراژیک شعرش، از او به عنوان "la Alondra del dolor" ("کوره درد") یاد می شود. انریکه فینو، در "تاریخ ادبیات بولیویانا"، کار او را آغشته به صداقتی عمیق و سادگی جذابی از فرم توصیف کرد. مارسلینو منندز و پلایو، منتقد ادبی اسپانیایی، در ستایش شعرهای او "Arbol de la esperanza" را نوشت که بیان می کند که اشعار او بیش از هر چیز دیگری در "پارناسو بولیویانو" صمیمیت و احساس غنایی دارند. مجموعه آثار او توسط گوستاوو جوردان ریوس در سال ۲۰۰۹ در کتاب "María Josefa Mujía: Obra Completa" جمع آوری شدند.
مردان امن فیلمی محصول سال ۱۹۹۸ و به کارگردانی جان هامبورگ است. در این فیلم بازیگرانی همچون سم راکول، استیو زان، هاروی فایراستین، مایکل لانر و پل جیاماتی ایفای نقش کرده اند.
خاندان جمل اللیل ، خاندانی است که در حال حاضر بر ایالت پرلیس در مالزی حکمرانی می کند. بعد از اینکه سلطان کداح، سلطان احمد تاج الدین دوم موافقت خود را به خانواده جمل اللیل مبنی بر جدایی پرلیس از کداح، وفق اینکه خانواده جمل اللیل حاکمان موروثی آن باشند، اعلام کرد این سلسله حکمرانی با ایجاد ایالت پرلیس به عنوان سلطان نشین در سال ۱۸۴۳ شکل گرفت. قبل از اینکه خاندان جمل اللیل به عنوان راجا پرلیس بر مسند قدرت قرار بگیرند، برجسته ترین عنوان در پرلیس، راجا مودا یا یانگ دی پرتوان مودا پرلیس و کداح (ولیعهد پرلیس و کداح) بود که عنوانی مشابه با شاهزاده ولز در بریتانیا است. سلطان ضیاءالدین دوم که کوتا ایندیرا کایانگان را به عنوان مرکر حکمرانی خود قرار داد، دارای عنوان راجا مودا پرلیس و کداح گردید. او بعد از اینکه طبق معاهده ای استان ولزلی را در اختیار بریتانیا گذاشت، به این عنوان مفتخر شد.
۱۳ ماه فیلمی محصول سال ۲۰۰۲ و به کارگردانی الکساندر راکول است. در این فیلم بازیگرانی همچون جنیفر بیلز، الیزابت براکو، استیو بوشمی، پیتر دینکلیج، سم راکول، پیتر استورماره، درل میچل، کارین پارسونز، دیوید پرووال، روز رولینز، پروییت تیلور وینس، متیو سوسمن و لستر اسپیت ایفای نقش کرده اند. عنوان فیلم اشاره ای به گفته مادر یکی از شخصیت های فیلم است که به او گفته است اگر شب های ماه کامل عجیب است، پس «این باید شب سیزده ماه باشد»."
سلیمان آسانته (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل غنا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال فینیکس رایزینگ و باشگاه فوتبال تی پی مازمبه اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال بورکینافاسو و غنا بازی کرده است.
استفان عزیز کی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال متولد ساحل عاج اهل بورکینافاسو است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اومانیا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بورکینافاسو بازی کرده است.
سدریک بادولا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بورکینافاسو است. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال بورکینافاسو و بورکینافاسو بازی کرده است.
ویلفرد بالیما (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بورکینافاسو بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال شریف تیراسپول اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال بورکینافاسو و بورکینافاسو، بازی کرده است.
قلعه کامی-آکاساکا ، یک قلعه ژاپنی در دوره کاماکورا در دهکده چیهایاآکاساکا، اوساکا در استان اوساکا در ژاپن بود. به صحنه اصلی شورش گنکو تبدیل شد. پس از اینکه کوسونوکی ماساشیگه در سال ۱۳۳۲ دوباره ارتش خود را بالا برد، این قلعه نوساز به یکی از قلعه های خاندان کوسونوکی تبدیل شد و با ارتش شوگون جنگید. در نبرد محاصره کامیاکاساکا، که در ۸ مارس ۱۳۳۳ رخ داد، فرمانده نیروهای شوگون هیرانو نیودو و کوسونوکی ماساکی (برادر کوچکتر کوسونوکی ماساشیگه) با آسو هاروتو از کاماکورا شوگون - با ناگاکی چیکامیتسو و دیگران نبرد کردند. اگرچه قلعه کامی-آکاساکا در تاریخ ۱۷ مارس ۱۳۳۳ سقوط کرد، اما برای ارتش شوگون آسیب زیادی به همراه داشت، و همراه با نبرد قلعه چیهایا که در قلعه چیهایا رخ داد، کمک زیادی به پیروزی امپراتور گودایگو در جنگ گنکو کرد.
نارسیس بامبارا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بورکینافاسو است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال یونیورسیتاتیا کلوژ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بورکینافاسو بازی کرده است.
مویس بامبارا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بورکینافاسو است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اف اس وی فرانکفورت، باشگاه فوتبال یان رگنسبورگ، و باشگاه فوتبال اینگولشتات ۰۴ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بورکینافاسو بازی کرده است.
هارونا باموگو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بورکینافاسو بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال مولودیه الجزایر اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بورکینافاسو بازی کرده است.
کوه سنجو ، کوهی در شهر کوتوئورا، توتوری، استان توتوری، ژاپن است. تاریخ. گفته می شود که کوه سنجو به عنوان یک مکان کوهستانی مقدس در دوران وادو توسط آکای شونین یا چیشاکو شونین به عنوان معبد چیشاکوجی تأسیس شده است. در آغاز دوره نانبوکوچو، امپراتور گو-دایگو که از جزایر اوکی فرار کرده بود، توسط ناوا ناگاتوشی، خاندان قدرتمند خاندان هوکی مورد استقبال قرار گرفت و قصری در کوه فوناکامی ساخت. این یک میدان نبرد قدیمی است که در آن نبرد شدید (نبرد کوه سنجو ) بین طرف امپراتور گو-دایگو، ناوا ناگاتوشی، و طرف کاماکورا شوگون سالاری، ساساکی کیوتاکا ، درگرفت. یک بنای مقدس در کاماگاهارا در نزدیکی قله کوه وجود دارد. در سال ۱۹۳۲ به عنوان یک مکان تاریخی ملی تعیین شد (شوا ۷). در فوریه ۱۳۳۳، امپراتور گو-دایگو مخفیانه از جزایر اوکی گریخت، در حالی که شوگون سالاری کاماکورا در تصرف قلعه چیهایا مشکل داشتند. سپس در کوه سنجو در ولایت هوکی (استان توتوری غربی امروزی) پناه گرفت و فرمان برای احضار سامورایی ها از سراسر ژاپن صادر کرد. در نتیجه سامورایی هایی که از شوگون سالاری کاماکورا ناراضی بودند و کسانی که منتظر تغییر اوضاع بودند در اطراف امپراتور
گو-دایگو جمع شدند. در همان زمان آکیماتسو نوریمارو و که قدرتش افزایش یافته بود به کیوتو لشکر کشید و ارتش سرنگون کننده شوگون سالاری نیز در نبرد در شیکوکو پیشروی می کرد. سپس، شوگون سالاری اخبار تکان دهنده ای را دریافت کرد. گفته می شد که «آشیکاگا تاکائوجی» که به کوه سنجو فرستاده شد تا امپراتور گودایگو را تحت سلطه خود درآورد، خیانت کرده و به سمت روکوهارا (کیوتو) در حال حرکت است. روکوهارا به سرعت دفاع خود را محکم کرد و برای حمله آماده شد.
عبدل باندائوگو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بورکینافاسو است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال دینامو مینسک و باشگاه ورزشی تروفنس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بورکینافاسو بازی کرده است.
حسن بانده (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بورکینافاسو است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بورکینافاسو بازی کرده است.
ابراهیم بانسه (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بورکینافاسو است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال هلسینگبورگس اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال بورکینافاسو و بورکینافاسو بازی کرده است.
شرلی جوآن چاپل (زادهٔ ۱۰ مارس ۱۹۳۴ – درگذشته ۲۲ مه ۲۰۱۳) اولین جراح پلاستیک و دست زن نیوزیلندی بود. جوآن یک عکاس و نویسنده نیز بود. اوایل زندگی و تحصیلات. جوآن فرزند سوم از پنج فرزند کینگزلی و وینیفرد چاپل بود. چاپل و خواهر و برادرهایش در مدرسه ابتدایی ته ماتای در خلیج پلنتی، جایی که کینگزلی چاپل مدیر مدرسه آنجا بود، تحصیل کردند. پدر جوآن پسر عموی موریس گی بود. جوآن به دبیرستان "ته پوکه" و مدرسه گرامر دخترانه "اپسوم" رفت و تحصیلات خود را در این مدارس ادامه داد. او قبل از قبولی در دانشکده پزشکی در دانشگاه اوتاگو یک سال را در دانشگاه اوکلند مشغول به تحصیل بود. چاپل در سال ۱۹۵۷ موفق شد جایزه استنلی ویلسون را دریافت کند. او یکی از ۹ فارغ التحصیل زن در میان بیش از ۹۰ دانشجوی دیگر بود. حرفه. جوآن چاپل برای تکمیل تحصیلات جراحی عمومی خود به اوکلند رفت و در سال ۱۹۶۳ در کالج جراحان سلطنتی استرالیا مدرک جراحی عمومی خود را دریافت کرد. او دومین زن در نیوزیلند بود که مدرک تخصصی جراحی را به دست آورد. او پس از ژان سندل که در سال ۱۹۴۷ مدرک جراحی عمومی خود را دریافت کرده بود، دومین زن جراح عمومی در نیوزیلند محسوب می شد. چاپل ب
رای تحصیلات تکمیلی به خارج از کشور سفر کرد و از کشورهای استرالیا، بریتانیا و روسیه دیدن کرد. او با جراح دست "پل برند" در هند دیدار کرد و سپس به ایالات متحده سفر کرد، اگرچه که این سفر به دلیل اتهام فعالیت های ضد آمریکایی کوتاه شد و چاپل مجبور به ترک آمریکا شد. چاپل در بازگشت به نیوزیلندی در دهه ۱۹۶۰، مسئول بخش جراحی پلاستیک در بیمارستان میدلمور شد و با ویلیام ماکسول همکاری می کرد. چاپل به عنوان تنها جراح زن، نتوانست در جلسات منظم انجمن جراحی، که در باشگاه مردانه برگزار می شد، شرکت کند. شرایط او به عنوان یک جراح زن زمانی بدتر شد که او در سال ۱۹۷۲ یک مادر مجرد شد. او از مرخصی زایمان محروم شد و از سمت خود برکنار شد، که باعث جنجال بسیاری در اذهان عمومی شد. چاپل بعداً به یک سمت پاره وقت در بخش حوادث و اورژانس بیمارستان اوکلند منصوب شد. چاپل تکنیک هایی را تمرین می کرد که در آن زمان غیرمتعارف تلقی می شدند. به طور خاص، او اهمیت دست زدن به بافت ها، نقش هموستاز، حفظ خونرسانی به بافت ها و اجتناب از بخیه های غیرضروری را آموزش داد. ایده های چاپل در میان جراحان دیگر پذیرفته نشد. در سال ۱۹۸۰ چاپل کتابی را منتشر کرد که رویکرد
خود را در آن توضیح می داد، نام این کتاب "مراقبت و درمان زخم: چالش فیزیولوژیکی" بود. این کتاب که شامل مطالعات موردی و عکس های خودش در هنگام جراحی بود، در سال ۲۰۰۱ انتشار یافت و تجدید چاپ شد. برخی از عکس های چاپل در تی پاپاپا نگهداری می شوند. چاپل در ۲۲ می ۲۰۱۳ درگذشت و دختر و نوه اش از او به یادگار ماندند. جوایز و افتخارات. جوآن چاپل در سال ۱۹۹۳، مدال صدمین سالگرد حق رأی نیوزیلند را دریافت کرد. در جشن تولد ملکه در سال ۲۰۰۱، چاپل یکی از نشان های شایستگی نیوزیلند را برای خدمات خود به پزشکی و جامعه دریافت کرد.
یایا بانهورو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بورکینافاسو است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال پونته پرتا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بورکینافاسو بازی کرده است.
ساشا بانسه (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بورکینافاسو است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال استاندارد لیژ و باشگاه فوتبال والنسین اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۵ سال بلژیگ و بورکینافاسو بازی کرده است.