Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سه تمرینی برای این جایزه بزرگ برگزار شود که هر جلسه یک ساعت طول می کشد. اولین و دومین جلسه تمرین روز جمعه ۲۹ ژوئیه در ساعت ۱۴:۰۰ و ۱۷:۰۰ به وقت محلی () و سومین جلسه تمرین شنبه ۳۰ ژوئیه ساعت ۱۳:۰۰ به وقت محلی برگزار شد. در اولین جلسه تمرین، کارلوس ساینز سریع ترین زمان را ثبت کرد و ماکس فرستاپن و شارل لکلرک به ترتیب دوم و سوم شدند. در تمرین دوم لکلرک سریعترین راننده بود و لاندو نوریس و ساینز به ترتیب دوم و سوم شدند. در سومین جلسه تمرین سباستین فتل در پیچ ۱۰ تصادف کرد و باعث ایجاد پرچم قرمز شد. پس از شروع مجدد جلسه، نیکلاس لطیفی سریع ترین زمان را ثبت کرد و لکلرک و الکساندر آلبون به ترتیب دوم و سوم شدند. تعیین خط. تعیین خط ساعت ۱۶:۰۰ به وقت محلی در تاریخ ۳۰ ژوئیه برگزار شد. تعیین خط در شرایط خشک اما ابری برگزار شد. گزارش تعیین خط. در بخش اول تعیین خط (Q1) نیکلاس لطیفی، سریع ترین راننده در جلسه تمرین سوم، نتوانست فرم قبلی خود را تکرار کند و در رده ۲۰ قرار گرفت و در آخرین تلاش خود در پیج پایانی دچار اشتباه شد. یوکی سونودا، الکساندر آلبون، سباستین فتل، پیر گاسلی و لطیفی حذف شدند. در بخش دوم تعیین خط (Q2) سرجیو پرز ی
ک دور ثبت کرد که در ابتدا به دلیل نقض محدودیت های پیست حذف شد و پس از بازرسی بیشتر مجدداً بازگردانده شد و فیا تشخیص داد که او محدودیت های پیست را نقض نکرده است. پرز هنوز باید زمان دور بهتری را ثبت می کرد، اما ظاهراً کوین مگنوسن مانع او شد و باعث شد که تنها یازدهم شود. پرز، گوانیو ژو، مگنوسن، لانس استرول و میک شوماخر در بخش دوم حذف شدند. در بخش سوم تعیین خط (Q3) پس از ثبت زمان های اولیه، کارلوس ساینز و جورج راسل و شارل لکلرک در رتبه های اول و دوم و سوم قرار گرفتند. رهبر قهرمانی، ماکس فرستاپن، در هنگام ثبت زمان چرخ خودرویش قفل شد، بنابراین او تنها توانست هفتم شود. سپس همه خودروها یک دور دیگر برای به بدست آوردن پول پوزیشن انجام دادند، اگرچه فرستاپن مشکلات موتور داشت، که به این معنی بود که او قادر به ثبت دور نبود. راسل، راننده مرسدس، اولین پول پوزیشن خود را در دوران حرفه ای خود در فرمول یک به دست آورد، که بهترین مقام او نسبت به مقام دوم در گذشته بود که به طور مشترک در جایزه بزرگ صخیر ۲۰۲۰ (رانندگی برای مرسدس) و جایزه بزرگ بلژیک ۲۰۲۱ (رانندگی برای ویلیامز) به دست آورد. پول پوزیشن او همچنین اولین پول پوزیشن مرسدس پ
س از جایزه بزرگ عربستان سعودی ۲۰۲۱ و دویست و نود و یکمین پول پوزیشن یک راننده از بریتانیا در تاریخ قهرمانی جهان بود. هم تیمی راسل، لوئیس همیلتون، مشکل دی آر اس داشت و او تنها می توانست به رتبه هفتم دست یابد، که هشت دهم فاصله با پول پوزیشن داشت. رانندگان فراری ساینز و لکلرک به ترتیب دوم و سوم شدند، لاندو نوریس در رده چهارم و استابان اوکون در رتبه پنجم قرار گرفتند. پس از تعیین خط. پس از جلسه تعیین خط فرستاپن، پرز و گاسلی از برخورد استوارت ها با نقض محدودیت پیست انتقاد کردند. ویلیامز پس از اینکه مشخص شد از مجموعهای از تایرها نرم در مرحله اول تعیین خط (Q1) روی خودروی آلبون که تیم قبلاً به صورت الکترونیکی آن را بازگردانده بود استفاده کرده است ۱۰۰۰ یورو جریمه شد - که طبق مقررات ورزشی غیرقانونی است. استوارت ها پس از پذیرفتن اینکه هیچ مزیت ورزشی ناعادلانه ای با استفاده از این تایرها به دست نیامده و اینکه نقض قوانین صرفاً یک اشتباه اداری بود، تصمیم گرفتند که جریمه ورزشی اعمال نکنند. رده بندی تعیین خط. یادداشت ها مسابقه. این مسابقه ساعت ۱۵:۰۰ به وقت محلی، در تاریخ ۳۱ ژوئیه برگزار شد. رده بندی مسابقه. یادداشت ها رده بند
ی قهرمانی پس از مسابقه. جدول رده بندی قهرمانی رانندگان جدول رده بندی قهرمانی سازندگان
هروستراتوس فیلمی محصول سال ۱۹۶۷ و به کارگردانی دان لوی است. در این فیلم بازیگرانی همچون مایکل گاتارد، گابریلا لیکودی، آنتونی پائول، پیتر استیفنز، هلن میرن و مونا هموند ایفای نقش کرده اند. این فیلم بر پایه داستان هروستراتوس ساخته شده است.
سن قانونی فیلمی محصول سال ۱۹۶۹ و به کارگردانی مایکل پاول است. در این فیلم بازیگرانی همچون جیمز میسون، هلن میرن، جک مک گوران و جودیت مک گرات ایفای نقش کرده اند.
جزیره آملیا بخشی از مجمع الجزایری است که در امتداد ساحل شرقی ایالات متحده از کارولینای جنوبی تا فلوریدا امتداد دارد. این جزیره جنوبی ترین بخش مجمع الجزایر و شمالی ترین جزیره سدی در سواحل اقیانوس اطلس فلوریدا است. که واقع در شهرستان ناسائو، فلوریدا است، طول آن و تقریباً عریض ترین نقطه آن است. جوامع ساحل فرناندینا، آملیا سیتی و ساحل آمریکایی در این جزیره قرار دارند. جغرافیا. مسیر جزیره آملیا بخشی از مسیر سبز ساحل شرقی است، مسیر ۳۰۰۰ مایلی که مین را به فلوریدا متصل می کند. فرودگاه. فرودگاه شهری ساحل فرناندینا (KFHB)، یک شرکت هواپیمایی عمومی و سابقاً پایگاه هوایی نظامی بوده که اکنون نیز در مواقعی توسط نیروی دریایی ایالات متحده، گارد ساحلی ایالات متحده و گارد ملی هوایی فلوریدا استفاده می شود، در جزیره واقع شده است. تاریخچه. این جزیره به نام پرنسس آملیا، دختر جورج دوم بریتانیای کبیر، نامگذاری شد و چندین بار بین قدرت های استعماری دست به دست شد. ادعا می شود که هشت پرچم بر فراز جزیره آملیا به اهتزاز درآمده است: فرانسه، اسپانیایی، بریتانیایی، فلوریدی/میهن پرستان، صلیب سبز، مکزیکی، کنفدراسیون و ایالات متحده. استقرار اول
یه اروپاییان. گروه های بومیان آمریکایی که با مردم تیموکوا مرتبط بودند در حدود سال ۱۰۰۰ در جزیره ساکن شدند که آن را "ناپویکا نامیدند". آنها تا اوایل قرن ۱۸ در آنجا ماندند. در سال ۱۵۶۲، ژان ریبو، کاشف فرانسوی هوگنو، اولین بازدیدکننده اروپایی در تاربخ ثبت شده از ناپویکا شد و نام این جزیره را "ایل دو مای" گذاشت. در سال ۱۵۶۵، نیروهای اسپانیایی به رهبری پدرو منندس دی آویلس، فرانسوی ها را از شمال شرقی فلوریدا با حمله به دژ مستحکم آنها در فورت کارولین در "ریویر دو مای" (که بعدها توسط اسپانیایی ها "ریو د سان خوان" نامیده شد و بعداً به انگلیسی رودخانه سنت جانز نامیده شد) عقب راندند.. آنها ریبو و شاید ۳۵۰ مستعمره فرانسوی دیگر را که کشتی غرق شده بودند، کشتند. حکومت اسپانیا. در سال ۱۵۷۳ فرانسیسکن های اسپانیایی ساختمان مبلغان سانتا ماریا د سنا را در جزیره تأسیس کردند، که آن ها را "Isla de Santa María" نامیدند. در اوایل قرن هفدهم، اسپانیایی ها مردم موکاما را از سکونتگاه های قبلی خود به سانتا ماریا د سنا کوچاندند در سال ۱۶۸۰، حملات بریتانیا به جزیره سنت کاترین، جورجیا، منجر به این شد که بومیان مسیحی گوآل ساختمان مبلغین سانتا
کاتالینا د گوآل را رها کرده و به ساختمان های مبلغین اسپانیایی در "جزیره سانتا ماریا" نقل مکان کنند. در سال ۱۷۰۲، پس از اینکه جیمز مور فرماندار استعماری کارولینای جنوبی با نیروی استعمار بریتانیایی و متحدان بومیان آمریکایی اش به فلوریدا حمله کرد، اسپانیایی ها این ساختمان ها را رها کردند. بنیانگذار و فرماندار استعماری جورجیا، جیمز اوگلتورپ این جزیره را به افتخار شاهزاده آملیا (۱۷۱۰–۱۷۸۶)، دختر جورج دوم بریتانیای کبیر، به «جزیره آملیا» تغییر نام داد، اگرچه هنوز در تملک اسپانیا بود. Oglethorpe پس از دستور به پادگان Highlanders اسکاتلند برای ساختن یک قلعه در لبه شمال غربی جزیره، با مقامات استعماری اسپانیا برای انتقال جزیره به حاکمیت بریتانیا به توافق رسید. فیلیپ پنجم، پادشاه اسپانیا، این قرارداد را لغو کرد. حکومت بریتانیا. اوگلتورپ در سال ۱۷۴۲ نیروهای خود را بیرون کشید. این منطقه به یک منطقه مرزی بین مستعمرات انگلیس و اسپانیا تبدیل شد تا اینکه معاهده پاریس (۱۷۶۳) جنگ هفت ساله را حل کرد، که در آن بریتانیا فرانسه را شکست داد. بر اساس این معاهده، اسپانیا برای ببه دست آوردن دوباره کنترل هاوانا، کوبا، فلوریدا را با بری
تانیای کبیر مبادله کرد. این معاهده تمام مالکیت زمین اسپانیایی در فلوریدا را باطل کرد. اعلامیه سال ۱۷۶۳ رودخانه سنت ماری را به عنوان مرز شمال شرقی فلوریدای شرقی تعیین کرد. در دوره اولیه حکومت بریتانیا، این جزیره به نام جزیره اگمونت شناخته می شد، پس از لرد اگمونت که مزرعه ای به وسعت ۱۰۰۰۰ هکتار داشت که تقریباً کل جزیره را پوشش می داد. احتمالاً مقر آن به اصطلاح «محل سکونت جدید» در سمت جنوبی دهانه نهر اگان در مجاورت رودخانه آملیا، محل شهر قدیمی کنونی بوده است. اگمونت در سال ۱۷۷۰ به تازگی توسعه خود از جزیره را آغاز کرده بود، زمانی که جرارد دو برام نقشه خود را به نام "طرح آملیا، جزیره اگمونت امروزی "را تهیه کرد. این بیشترنقشه توسعه برنامه ریزی شده در انتهای شمالی را به تصویر می کشد. اگمونت در دسامبر ۱۷۷۰ درگذشت، پس از آن بیوه اش لیدی اگمونت کنترل املاک وسیع فلوریدا را به دست گرفت. او به توسعه مزرعه ادامه داد و استیون ایگان را به عنوان نماینده خود برای مدیریت آن منصوب کرد. با کار اجباری آمریکایی های آفریقایی تباربرده شده، او محصولات سودآور نیل را در آنجا تولید کرد. تا اینکه مزرعه توسط نیروهای آمریکایی از گرجستان در
سال ۱۷۷۶ نابود شد. بازگشت حکومت اسپانیا. در اواخر دهه ۱۷۷۰ و اوایل دهه ۱۷۸۰، در طول جنگ انقلاب آمریکا، وفاداران به دولت بریتانیایی که از چارلستون و ساوانا گریختند، با عجله ساختمان های جدیدی را در این شهرک بنا کردند و شهر بداهه خود را هیلزبورو نامیدند. اسپانیا در سال ۱۷۸۳، تحت شرایط توافق جدید ایالات متحده با بریتانیای کبیر، مالکیت فلوریدا را به دست آورد. بندر آملیا یک مکان برای وفاداران به دولت بود که مستعمره را ترک می کردند. ساختمان ها را خراب کردند و الوارها را با خود بردند. در ژوئن ۱۷۸۵، پاتریک تونین، فرماندار سابق بریتانیا، فرماندهی خود را به شهر هیلزبورو منتقل کرد، و از آنجا به انگلستان رفت و در اواخر همان سال، سربازان و وفاداران را تخلیه کرد. پس از تخلیه بریتانیا، مری ماتیر، فرزندانش و یک کارگر برده تنها ساکنان جزیره آملیا بودند. او از فرماندار تونین حق مالکیت بلوف مشرف به رودخانه آملیا را دریافت کرده بود. پس از تبادل پرچم در سال ۱۷۸۴، ولیعهد اسپانیا به ماتایر اجازه داد تا در جزیره بماند. برای اعطای مالکیت قبلی بریتانیا، مقامات اسپانیایی در محدوده شهر امروزی ساحل فرناندینا به او واگذار کردند. محل حق مال
کیت اولیه Mattair، شهر قدیمی Fernandina امروزی است. در سال ۱۷۸۳،معاهده دوم پاریس به جنگ انقلاب پایان داد و فلوریدا را به اسپانیا بازگرداند. ساکنان بریتانیایی فلوریدا باید ظرف ۱۸ ماه این منطقه را ترک می کردند مگر اینکه با اسپانیا سوگند وفاداری می کردند. در ژوئن ۱۷۹۵، شورشیان آمریکایی به رهبری ریچارد لانگ به پادگان اسپانیایی در جزیره آملیا حمله کردند. سرهنگ چارلز هاوارد، افسر ارتش اسپانیا، متوجه شد که شورشیان یک آتشبار ساخته اند و پرچم فرانسه را برافراشته اند. در ۲ آگوست، او نیروهای اسپانیایی قابل توجهی را جمع آوری کرد، از رودخانه Sisters Creek و رودخانه ناسائو عبور کرد و به آنها حمله کرد. شورشیان از طریق سنت ماری به گرجستان فرار کردند. در سال ۱۸۱۱، نقشه بردار جورج جی اف کلارک، شهر فرناندینا را ساخت، که توسط انریکه وایت، فرماندار استان فلوریدا شرقی اسپانیا، به افتخار فردیناند هفتم پادشاه اسپانیا نامگذاری شد. "جنگ میهنی" به رهبری آمریکا. در ۱۶ مارس ۱۸۱۲، جزیره آملیا توسط شورشیان ایالات متحده که خود را " میهن پرستان جزیره آملیا " می نامند، تحت فرماندهی ژنرال جورج ماتیوس، فرماندار سابق جورجیا، مورد تهاجم و تصرف قر
ار گرفت. این اقدام به طور ضمنی توسط رئیس جمهور جیمز مدیسون تأیید شد. ژنرال ماتیوس به خانه ای در سنت ماری، جورجیا، ۹ مایل در آن سوی کامبرلند ساوند از فرناندینا در انتهای شمال غربی جزیره نقل مکان کرد. در همان روز، ۹قایق توپدار آمریکایی به فرماندهی کمودور هیو کمپبل خطی را در بندر تشکیل دادند و اسلحه های خود را به سمت شهر نشانه رفتند. از نقطه پیتر، ژنرال ماتیوس به سرهنگ لودویک اشلی دستور داد که پرچمی را برای دون جوستو لوپز، فرمانده قلعه و جزیره آملیا بفرستد و خواستار تسلیم شدن او شود. لوپز نیروی برتر را تصدیق کرد و بندر و شهر را تسلیم کرد. جان اچ. مکینتاش، جورج جی اف کلارک، جوستو لوپز و دیگران مواد کاپیتولاسیون را امضا کردند. میهن پرستان استانداردهای خود را بالا بردند. روز بعد، ۱۷ مارس، یک گروه از ۲۵۰ سرباز معمولی ایالات متحده از پوینت پیتر آورده شد و دولت تازه تأسیس پاتریوت شهر را به ژنرال متیوس تسلیم کرد. او رسماً به نام ایالات متحده تصرف کرد و دستور داد پرچم پاتریوت زده شود و پرچم ایالات متحده فوراً برافراشته شود. این بخشی از طرح ژنرال ماتیوس و رئیس جمهور مدیسون برای ضمیمه کردن فلوریدا شرقی بود، اما کنگره از ا
حتمال کشیده شدن به جنگ با اسپانیا در حالی که درگیر جنگ ۱۸۱۲ علیه بریتانیای کبیر بود، نگران شد. زمانی که جیمز مونرو، وزیر امور خارجه، مجبور شد متیوز را از مسئولیت خود خلاص کند، این تلاش از بین رفت. مذاکرات برای خروج نیروهای آمریکایی در اوایل سال ۱۸۱۳ آغاز شد. در ۶ می، ارتش پرچم را در فرناندینا پایین آورد و نیروهای باقیمانده خود را از رودخانه سنت ماری به گرجستان برد. اسپانیا این منطقه را تصرف کرد و کنترل جزیره را دوباره به دست گرفت. در سال ۱۸۱۶ اسپانیایی ها ساخت قلعه جدید سن کارلوس را برای محافظت از فرناندینا تکمیل کردند. گرگور مک گرگور و جمهوری فلوریدا. شورش ها و تلاش های بی سابقه ادامه یافت. گرگور مک گرگور، یک سرباز ثروتمند اسکاتلندی تبار، ارتشی متشکل از ۱۵۰ مرد، از جمله نیروهای استخدام شده از چارلستون و ساوانا، برخی کهنه سربازان جنگ ۱۸۱۲ و ۵۵ تفنگدار را در حمله به فورت سن کارلوس در ۲۹ ژوئن ۱۸۱۷ رهبری کرد. فرمانده، فرانسیسکو مورالس، به پرچم اسپانیا کوبید و فرار کرد. مک گرگور پرچم خود را، «صلیب سبز فلوریدا»، یک صلیب سبز روی زمینی سفید، بر فراز قلعه برافراشت و «جمهوری فلوریدا» را اعلام کرد. در ۴ سپتامبر، در موا
جهه با تهدید تلافی جویانه اسپانیایی ها، و کمبود پول و تقویت کافی، مک گرگور برنامه های خود برای فتح فلوریدا را رها کرد و با اکثر افسرانش، فرناندینا را به مقصد باهاما ترک کرد و یک گروه کوچک از مردان را در فورت سن کارلوس ترک کرد. پادگان و نیرویی از نیروهای نامنظم آمریکایی، که توسط برام یاشو و جارد ایروین، نماینده سابق کنگره پنسیلوانیا سازماندهی شده بود، تلاش اسپانیایی ها برای احراز مجدد اقتدار را دفع کردند. نبرد جزیره آملیا. در ۱۳ سپتامبر، نبرد جزیره آملیا زمانی آغاز شد که اسپانیایی ها یک باتری از چهار توپ برنجی را در تپه مک لور در شرق قلعه نصب کردند. آنها با حدود ۳۰۰ مرد، با پشتیبانی دو قایق توپدار، فرناندینا را گلوله باران کردند. نیروهای ایروین شامل نود و چهار مرد، کشتی های خصوصی "مورگیانا" و "سنت جوزف"، و "ژوپیتر" بود. قایق های توپدار اسپانیایی در ساعت ۳:۳۰ شروع به تیراندازی کردند بعد از ظهر و باتری روی تپه به توپخانه پیوست. اسلحه های فورت سن کارلوس، در بلوف رودخانه در شمال غربی تپه، و اسلحه های "سنت جوزف" از جزیره آملیا دفاع کردند. گلوله های توپ دو نفر را کشت و دیگر سربازان اسپانیایی را که در زیر مجموعه بودن
د زخمی کردند. شلیک تا تاریک شدن هوا ادامه داشت. فرمانده اسپانیایی که متقاعد شده بود نمی تواند جزیره را تصرف کند، نیروهای خود را عقب کشید. خصوصی فرانسوی لوئی میشل آوری. هابارد و اروین بعداً با دزد دریایی فرانسوی الاصل لوئیس میشل آوری، که ظاهراً از طرف جمهوری انقلابی مکزیک ادعای مالکیت جزیره آملیا را مطرح کرد، به نیروهای خود پیوستند. او قبلاً با مک گرگور در ماجراجویی های فیلیباستر آمریکای جنوبی مرتبط بود، آوری همچنین در میان گروهی از بوکانیر مستقر در جزیره گالوستون، تگزاس رهبر بود. آوری کنترل آملیا را به عهده گرفت، یک نهاد اداری به نام «شورای عالی فلوریدا» ایجاد کرد. او به دبیران خود پدرو گوآل و ویسنته پازوس دستور داد تا قانون اساسی را تنظیم کنند، و از تمام فلوریدا دعوت کرد تا برای دور انداختن یوغ اسپانیایی متحد شوند. برای چند ماهی که آئوری جزیره آملیا را کنترل کرد، پرچم جمهوری انقلابی مکزیک برافراشته بود. «ایالت های وابسته» مفروض او هنوز در آن زمان با اسپانیایی ها در جنگ برای استقلال می جنگیدند. اشغال آمریکا. ایالات متحده قصد داشت فلوریدا را ضمیمه کند و یک نیروی دریایی فرستاد که جزیره آملیا را در ۲۳ دسامبر ۱۸۱
۷ تصرف کرد. آوری جزیره را در ۲۳ دسامبر ۱۸۱۷ به کمودور جی دی هنلی و نیروهای آمریکایی سرگرد جیمز بنکهد تسلیم کرد. او بیش از دو ماه به عنوان یک مهمان ناخواسته در جزیره ماند. بانک، هد فرناندینا را اشغال کرد و رئیس جمهور جیمز مونرو قول داد که آن را «در امانت برای اسپانیا» نگه دارد. این قسمت در تاریخ فلوریدا به عنوان ماجرای جزیره آملیا شناخته شد. واگذاری فلوریداها توسط اسپانیا به ایالات متحده. اگرچه اسپانیا از مداخله ایالات متحده در فورت سن کارلوس عصبانی بود، اما فلوریدا را واگذار کرد. اعلامیه معاهده آدامز اونیس در ۲۲ فوریه ۱۸۲۱، دو سال پس از امضای آن در سال ۱۸۱۹، به طور رسمی هم فلوریدا شرقی و هم آنچه از ادعاهای اسپانیا در غرب فلوریدا باقی مانده بود، به ایالات متحده منتقل شد. هم آن سالی بود که مکزیک از اسپانیا استقلال یافت. ارتش ایالات متحده از این قلعه استفاده چندانی نکرد و به زودی آن را رها کرد. متعاقباً، این جزیره به صورت خصوصی توسط کشاورزان سفیدپوست با استفاده از کار سیاهان برده شده به صورت مزارع توسعه یافت. در طول جنگ داخلی آمریکا. در روزهای قبل از جنگ داخلی آمریکا، هواداران کنفدراسیون که خود را هنگ سوم داوطلب
ان فلوریدا می نامیدند، در ۸ ژانویه ۱۸۶۱ کنترل فورت کلینچ را به دست گرفتند. این دو روز قبل از جدایی فلوریدا بود. واقع در انتهای شمالی جزیره، در دست ساخت بوده است. کارگران فدرال سایت را رها کردند. ژنرال کنفدراسیون رابرت ای لی در نوامبر ۱۸۶۱ و دوباره در ژانویه ۱۸۶۲ طی بررسی استحکامات ساحلی از فورت کلینچ بازدید کرد. نیروهای اتحادیه کنترل فدرالی جزیره را در ۳ مارس ۱۸۶۲ بازگرداندند. آنها ۲۸ قایق توپدار به فرماندهی کمودور ساموئل فرنسیز دوپونت داشتند. این جزیره بردگان را به اتحادیه جذب کرد، جایی که آنها آزادی را به دست آوردند. در سال ۱۸۶۳٬۱۲۰۰ آزادگان و فرزندانشان و ۲۰۰ سفیدپوست در جزیره زندگی می کردند. این یکی از مکان های متعددی بود که آزادگان در نزدیکی نیروهای اتحادیه جمع می شدند. در سال ۱۸۶۲، وزیر جنگ، ادوارد ام. استنتون، از طرفداران لغو ممنوعیت در شمال برای کمک به مراقبت از هزاران برده آزاده که در نزدیکی نیروهای اتحادیه در مناطق کارولینای جنوبی و فلوریدا اردو زده بودند، درخواست کرد. در میان کسانی که پاسخ دادند ساموئل جی می از سیراکوز، نیویورک بود که «انجمن امداد آزادگان» را در شهر سازماندهی کرد. بودجه برای حمایت
از دو معلم در جزیره آملیا جمع آوری شد. یکی کلویی مریک اهل سیراکوز بود. او به جزیره رفت و در آنجا به آزادگان آموزش داد، در سال ۱۸۶۳ یک مدرسه و یتیم خانه تأسیس کرد و کمک های مستمری را در سیراکوز برای پوشاک و تدارکات برای فقرای جزیره جمع آوری کرد. او پس از ازدواج با فرماندار هریسون رید فلوریدا در سال ۱۸۶۹ به حمایت خود از آموزش و رفاه در کل ایالت ادامه داد. تا سال ۱۸۷۲ حدود یک چهارم کودکان در سن مدرسه توسط مدارس دولتی جدید خدمات رسانی می شدند. مناسبت ها. جزیره آملیا میزبان جشنواره سالانه میگوی Isle of Eight Flags (با بیش از ۱۵۰۰۰۰ بازدیدکننده در ماه مه)، جشنواره جاز جزیره آملیا، جشنواره موسیقی مجلسی جزیره آملیا، جشنواره فیلم جزیره آملیا، رویداد خیریه خودروسازی Amelia Island Concours است.d'Elegance و جشنواره بلوز جزیره آملیا. جزیره آملیا محل اصلی فیلمبرداری فیلم "ایالت آفتاب" به کارگردانی جان سایلس در سال ۲۰۰۲ بود."ماجراهای جدید پیپی جوراب بلند" نیز در سال ۱۹۸۸ در آنجا فیلمبرداری شد. جزیره آملیا به مدت ۲۸ سال (۱۹۸۰ تا ۲۰۰۸) میزبان مسابقات انجمن تنیس زنان بود. از سال ۱۹۸۷ تا ۲۰۰۸ به عنوان مسابقات قهرمانی Bausch &am
p; Lomb شناخته می شد. از سال ۲۰۰۹ جزیره آملیا میزبان مسابقات آزاد سالانه پتانک آمریکا از بازی پتانک، شکلی از بولز بوده است. گلف. جزیره آملیا دارای پنج زمین گلف است:
مسیحای وحشی فیلمی محصول سال ۱۹۷۲ و به کارگردانی کن راسل است. در این فیلم بازیگرانی همچون دروتی توتین، اسکات آنتونی، هلن میرن، مایکل گاف، پیتر وان و بن آریس ایفای نقش کرده اند.
آلیسیا روبیو (؛ زادهٔ بازیگر اهل اسپانیا است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "خشم مردی صبور" اشاره کرد.
فیلیپ ال جیلین (۱۹۲۳–۲۰۰۴) روزنامه نگار و نویسنده آمریکایی بود. وی در دوون، پنسیلوانیامتولدشد و در سال ۱۹۴۳ از دانشگاه ییل فارغ التحصیل شد. وی به تفنگداران دریایی ایالات متحده اضافه شد و در ایوو جیما جنگید . در سال ۱۹۴۶ وی به نام خبرنگار خارجی به "وال استریت ژورنال" اضافه شد و به نام رئیس دفتر روزنامه در پاریس و لندن خدمت نمود و بعدها جنگ ویتنام را پوشش داد. در سال ۱۹۶۷ او به نام معاون سردبیر صفحه تحریریه توسط "واشنگتن پست" استخدام شد و به زودی سردبیر ارشد شد. وی در سال ۱۹۷۰جایزه پولیتزر را برای نوشتن سرمقاله کسب کرد. در سال ۱۹۷۹ وی در مسئله های خاورمیانه برای "پست" تخصص داشت. فیلیپ نویسنده "لیندون بی جانسون و جهان می باشد"که در سال ۱۹۶۶ منتشر شد.
تنازع بقاء (")، ستیزه و رقابت برای زنده ماندن است. رقابت زیستی. تنازع در راه بقا یا ستیزه برای ماندن عبارت است از رقابت زیستی یا رقابت زنده ماندن و این یکی از قوانین داروین است که بقای انواع گیاهان و حیوانات را تفسیر می کند. قانون تنازع بقاء. خلاصه این قانون این است که تمام موجودات برای به دست آوردن غذا و هر آنچه موجب بقای آنان گردد، و هستی آنها را رشد دهد، با یکدیگر در رقابت اند، به نحوی که در کشاکش زندگی فقط، قوی تر باقی می ماند و فقط آنکه شایسته تر است می تواند خود را حفظ کند. بنا بر این جنگ و ستیز در راه بقا علت تحول و پیشرفت است و این امر با انتخاب طبیعی ممکن می گردد که شبیه انتخاب صناعی است. انتخاب طبیعی. کارکرد اصل انتخاب طبیعی را در هفت مرحله بیان کرد:
توسعه پایدار بوم شناختی یا توسعه پایدار اکولوژیکی () بخشی از توسعه پایدار زیست محیطی است که می توان تا حدی از طریق استفاده از اصل احتیاطی به آن دست یافت. وقتی با تهدید و آسیب جدی محیط مواجه هستیم نداشتن علم و تکنولوژی قابل اطمینان نباید عاملی برای به تعویق انداختن جلوگیری از تخریب محیط زیست گردد. در اهمیت اصل مهم برابری بین نسل ها همین بس که نسل حاضر باید اطمینان حاصل کند که سلامت، تنوع و بهره دهی محیط زیست به نفع نسل های آینده باید حفاظت و ارتقاء یابد. برای رشد و شکوفایی این جنبش، باید قویا از عوامل زیست محیطی در ارزیابی دارایی ها و خدمات لازم برآورد واقعی داشته باشیم تا انگیزه بیشتری برای حفظ تنوع زیستی و یکپارچگی اکولوژیکی ایجاد شود. دیدگاه های سیاسی. حمایت سیاسی دولت مؤثر برای توسعه پایدار بوم شناختی امری ضروری است. بسیج دولت ها برای توسعه را می توان به برنامه های عملیاتی تبدیل کرد که برای توسعه پایدار بسیار مهم هستند. تلاش های توسعه می تواند تحت تأثیر الگوهای ترتیبات خانوادگی، نگرش های کاری، اخلاق اجتماعی، به ویژه مسئولیت های افراد، سلسله مراتب اختیارات، کیفیت آموزش علمی و اجرای و درجه ثبات خانگی، به ویژ
ه آزادی از درگیری های اجتماعی قرار داشته باشد. سیاست ملی و برنامه ریزی توسعه پایدار زیست محیطی به سه شرط نیاز دارد: ارزش های عملی که افراد باید به آنها متعهد باشند، مقامات سیاسی که منافع بلندمدت را بر دستاوردهای اقتصادی فوری ترجیح می دهند، و برخورداری از سیاستی با اهداف سیاسی مطلوب و شایسته. کانادا با استفاده از شاخص های پایدار زیست محیطی به عنوان ابزار راهنمای توسعه، سیاستی مبتنی بر واقعیت های موجود محیط زیست را برای توسعه پایدار اتخاذ کرده است. در سطح شهرداری، بسیاری از شهرها نیز از شاخص های مبتنی بر شواهد و شاخص های زیست محیطی به عنوان ابزاری برای توسعه سیاست ها استفاده می کنند. انجمن های توسعه پایدار بوم شناختی. استراتژی حفاظت جهانی در سال ۱۹۸۰ منتشر و به یکی از تشویق کننده ترین تحولات تبدیل شد که از برنامه ای هدفمند برای تغییرات سیاسی در مورد پایداری اکولوژیکی استفاده می کند. این موضوع یک تغییر سیاست اساسی برای جنبش جهانی حفاظت از محیط زیست را به دنبال داشت. تمرکز سنتی به جای پیش گیری به درمان تبدیل شد و روند رو به رشد در جذب اهداف حفاظت و امر توسعه را تأیید کرد. اموری که کلیدهای یک جامعه پایدار از نظر ز
یست محیطی محسوب می شوند. به طور خاص، تمرکز بر حفاظت حیات وحش به سمت نگرانی برای گونه های گسترده تر سوق داده شد. این امور اصول توسعه پایدار را ترویج می کنند و به نگرانی های ناشی از تخریب محیط زیست به دلیل تصمیمات توسعه اقتصادی رسیدگی می کند. سه هدف اصلی حفاظت محیط زیست به قرار زیر است: کمپین جهانی. تلاش های دیگری مانند کمپین جهانی برای بیوسفر موانع زیست محیطی را دائماً در برابر مقامات دولتی و علمی قرار می دهد. نیکلاس پولونین، رئیس سابق بنیاد حفاظت از محیط زیست، معتقد بود که نقطه شروع تلاش برای کمپین جهانی در سال ۱۹۶۶ در کنفرانس یونسکو در فنلاند رخ داد. این کنفرانس شرایطی را بررسی کرد که مانع از توسعه پایدار زیست محیطی مانند رشد سریع جمعیت، تکثیر جنگ افزار هسته ای و کاهش منابع طبیعی می شود. به طور مشابه، گزارش جهانی ۲۰۰۰ به رئیس جمهور، شرایط آینده زیست محیطی را ارائه داد که در صورت تغییر نکردن سیاست های عمومی، مؤسسه ها و نرخ های پیشرفت فناوری، احتمالاً بدتر خواهند شد. یافته ها و پیشنهادهای و این نوع تلاش های طرفداران محیط زیست و بنیاد حفاظت از محیط زیست را بر آن داشت تا پروژه کمپین جهانی را آغاز کنند. این پیشنه
ادهای شامل موارد زیر می باشند:
شورای رهبری امارت اسلامی افغانستان، شورای عالی، ( یا شورای داخلی) شورایی برای رهبر امارت اسلامی افغانستان است. رهبر امارت اسلامی بنا به صلاحدید خود، شورا را تشکیل می دهد و ریاست آن را برعهده دارد. او دارای اقتدار نهایی است و ممکن است در هر زمانی، آن را نادیده بگیرد یا دور بزند. این نقش کلیدی در هدایت شورش طالبان از کویته در پاکستان ایفا کرد، که منجر شد در آن زمان، به طور غیررسمی با عنوان شورای کویته شناخته شود. در جریان شورش طالبان، یک مدل تصمیم گیری مبتنی بر اجماع در میان اعضای شورای کویته استفاده شد. پس از بازگشت طالبان به قدرت در سال ۲۰۲۱، رهبر هبت الله آخندزاده، قدرت را متمرکز کرد و بیشتر از طریق سه معاون خود شروع به برقراری ارتباط کرد. در مارس ۲۰۲۳، آکسفورد آنالیتیکا گزارش داد که او برای چندین ماه شورای رهبری را تشکیل نداده است، در عوض با شورای محلی آخوندهای ولایت قندهار، مشورت کرده است. تاریخچه. پس از سقوط حکومت طالبان در سال ۲۰۰۲، این شورا ده نفر را تشکیل داد که در دولت مناصب را اشغال کردند، از جمله هشت رهبر کهنه کار بلندپایه از منطقه جنوب افغانستان، یک نفر از پکتیکا و یک نفر از پکتیا. سپس تعداد اعضای
مجلس شورا در مارس ۲۰۰۳ به ۳۳ عضو افزایش یافت. در ماه اکتبر ۲۰۰۶، شورا از ۱۳ عضو اصلی تشکیل شد. مقامات امنیتی پاکستان قبلاً طالبان افغانستان، شورای شورای کویته و طالبان پاکستان را سه نهاد جداگانه می دانستند. اما در اوایل سال ۲۰۱۰ آنها سیاست خود را تغییر دادند، تصمیم گرفتند که با سه سازمان به عنوان یک سازمان برخورد کنند و اقدامات سختی را علیه شورای شورای کویته انجام دادند. نه تن از ۱۸ فرمانده آن در اواخر فوریه و اوایل مارس ۲۰۱۰ دستگیر شدند. در ماه اوت ۲۰۱۹، برخی از رهبران طالبان، از جمله حافظ احمد الله، برادر هبت الله آخوندزاده، امیر طالبان، در یک انفجار بمب در مسجد خیرالمدریس، که محل اصلی ملاقات طالبان بود، کشته شدند. در ۲۹ می ۲۰۲۰، گزارش شد که ملا محمد یعقوب، پسر ملا عمر، پس از ابتلای چند تن از اعضای مجلس شورای کویته به ویروس کرونا، به عنوان رهبر طالبان فعالیت می کرد. در ۷ می ۲۰۲۰، ملا یعقوب رئیس کمیته نظامی طالبان شد.