Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دن غذا در جایی در مسیر و تجمع باکتری ها یک نگرانی عمده است. پایداری میکروبی یک پارامتر حیاتی برای کیفیت غذای چاپ شده است، بنابراین باید در طول طراحی چاپگر و در طول فرایند چاپ به آن پرداخته شود. از سوی دیگر، موادی که با مواد غذایی در تماس هستند ممکن است چندان نگران کننده نباشند زیرا چاپگرهایی با کیفیت بالا از فولاد ضدزنگ و مواد بدون BPA استفاده می کنند. کپی رایت. محصولات غذایی موجود در بازار مانند شکلات ها در اشکال مختلف را می توان به راحتی چاپ و اسکن و در نهایت کپی کرد و از مدل های سه بعدی به دست آمده برای تکرار آن محصولات استفاده کرد. این مدل های سه بعدی می توانند از طریق اینترنت منتشر شوند و منجر به نقض حق چاپ شود. قوانینی وجود دارد که مسائل مربوط به کپی رایت را تنظیم می کند، اما مشخص نیست که آیا آنها برای پوشش تمام جنبه های زمینه ای مانند چاپ سه بعدی مواد غذایی کافی هستند یا خیر.
دیزی فی بیوکنن () شخصیتی داستانی در رمان "گتسبی بزرگ" اثر اف. اسکات فیتزجرالد است که نخستین بار در سال ۱۹۲۵ منتشر شد. این شخصیت، مهمانی رو ثروتمند اهل لویی ویل، کنتاکی است که در میانهٔ عصر جاز، به همراه همسرش تام بیوکنن در شهرک شیک ایست اگ در لانگ آیلند زندگی می کند. دیزی از همسرش یک دختر دارد و نیک کاراوی، راوی رمان از اقوام وی است. دیزی پیش از ازدواج با تام، رابطه ای عاشقانه با جی گتسبی داشت. انتخاب او بین گتسبی و تام یکی از کشمکش های اصلی رمان است. فیتزجرالد که این شخصیت را آن دختره توصیف کرد، در آغاز تحت سلطهٔ بی عاطفهٔ تام قرار می گیرد و سپس گرفتار عشقِ عاری از انسانیت گتسبی می شود. کشمکش بعدی امیال میان تام و گتسبی جایگاه او را تا یک همسر جوان و جذاب پایین می آورد که منحصراً وجودش موفقیت اجتماعی-اقتصادی صاحبش را بیشتر می کند. فیتزجرالد این شخصیت داستانی را بر اساس شخصیت جینورا کینگ، مهمانی رو خلق کرد. فیتزجرالد و کینگ از سال ۱۹۱۵ تا ۱۹۱۷ رابطه ای عاشقانه داشتند اما این رابطه پس از اینکه ظاهراً پدر کینگ به فیتزجرالد هشدار داد که «پسران فقیر نباید به فکر ازدواج با دختران پول دار باشند» به پایان رسید. پس ا
ز آن، فیتزجرالد تحصیل در دانشگاه پرینستون را رها کرد و در بحبوحهٔ جنگ جهانی اول در ارتش ایالات متحده نام نویسی کرد. در همان زمان، جینورا کینگ با ویلیام «بیل» میچل، بازیکن چوگان که بعدها تا حدودی الگوی شخصیت تام بیوکنن شد، ازدواج کرد. شخصیت دیزی بیوکنن به عنوان تجسمی از کهن الگوی فرهنگی فلاپر شناخته می شود. فلاپرها معمولاً زنان جوان و مدرنی بودند که موهای خود را کوتاه می کردند و دامن کوتاه می پوشیدند. آن ها همچنین نوشیدنی های الکلی می نوشیدند و رابطهٔ جنسی پیش از ازدواج داشتند. اثر فیتزجرالد با وجود آزادی های اجتماعی تازه ای که به فلاپرها در دههٔ ۱۹۲۰ داده شد، به طور منتقدانه محدودیت های مستمر بر عاملیت زنان را بررسی می کند. نقادان در ابتدا شخصیت دیزی را «هیولای سلیطه» نامیدند اما بعدها دانشوران دیگر تأکید کردند که شخصیت دیزی نمونه ای از نادیده گرفتن زنان در محیط اجتماعی نخبگان است. این شخصیت در گونه های رسانه ای مختلف، از جمله نمایشنامه های صحنه ای، نمایش های رادیویی، قسمت های تلویزیونی و فیلم های بلند بازآفرینی شده است. فلورنس الدریج، بازیگر نیویورکی، ایفاگر این نقش در نمایش اقتباسی برادوی از رمان فیتزجرالد
بود. این نمایش در سال ۱۹۲۶، در تئاتر امباسادور به روی صحنه رفت. در همان سال، لوئیس ویلسون نقش دیزی را در اقتباس گمشدهٔ سینمایی گتسبی بزرگ ایفا کرد. در طول دهه های بعدی، بسیاری از بازیگران زن از جمله بتی فیلد، فیلیس کرک، جین کرین، میا فارو، میرا سوروینو، پیپا بنت-وارنر و کری مولیگان این نقش را بازی کرده اند. تجسم ها. صحنه. فلورنس الدریج، نخستین بازیگر ایفاگر نقش دیزی بیوکنن در یکی از گونه های رسانه ای بود. در سال ۱۹۲۶، این بازیگر ۲۴ ساله در یکی از نمایش های برادوی که اقتباسی از رمان فیتزجرالد بود، نقش دیزی را بازی کرد. جرج کیوکر کارگردان این نمایش بود و در تئاتر امباسادور به روی صحنه رفت. این نمایش تماشاگران را به وجد آورد و نقادان نقدهای مطلوبی درمورد آن منتشر کردند. این نمایش برای ۱۱۲ بار اجرا شد و پس از آن که بازیگر اصلی آن، جیمز رنی برای دیدار با یکی از اعضای خانواده بیمار به بریتانیا سفر کرد، متوقف شد. اگرچه اف. اسکات فیتزجرالد نتوانست این نمایش را به خاطر حضور در اروپا ببیند اما هارولد اوبر، مدیر برنامه های وی، نظرات مثبت دربارهٔ نمایش را از طریق تلگراف به فیتزجرالد منتقل کرد.
غلامان خاصه شریفه ارتشی بود متشکل از غلامان ارمنی، چرکس و گرجی که در جریان لشکرکشی های دوران صفوی به قفقاز اسیر شده بودند. این نیروی نظامی توسط شاه عباس برای مقابله با قدرت «قبایل تُرک قزلباش» که اشراف نظامی صفویان را تشکیل می دادند، ایجاد شد. شکل گیری سپاه غلامان خاصه شریفه، راه حل مؤثری برای معضل شاه عباس بود، اما در درازمدت، منشأ ضعف دولت صفوی شد، زیرا این غلامان توانایی و ویژگی های رزمی قزلباشان را نداشتند. تاریخ. حامیان اصلی صفویان، قبایل تُرک بودند که قزلباش، خوانده می شدند. مهم ترین قبایل قزلباش عبارت بودند از ایل افشار، ایل قاجار، ایل شاملو، ایل تکلو، ایل ذوالقدر، ایل روملو و ایل استاجلو، که همگی از آناتولی و سوریه به ایران آمده بودند. هر دودمان به بخش گوناگونی از ایران مهاجرت کرد و رهبرانشان پس از فتح آن مناطق به حکومت آن دیار منصوب شدند؛ بنابراین استاجلوها در آذربایجان و بخشی در عراق عجم و کرمان اقامت کردند؛ طایفه قهرمانلو در شیروان و ایل شاملو در خراسان اقامت نمود، و ایل تکلو حکمرانی اصفهان، همدان و بخش هایی از عراق عجم را گرفت؛ فارس در دست ایل ذوالقدر بود، ایل افشار کهگیلویه و خوزستان را داشت و بغ
داد در کنترل طایفه ماوشلو قبیله ای کوچکتر و منشعب از آق قویونلو بود. در واقع، مهاجرت قبایل تُرک از آناتولی و سوریه به ایران، که مربوط به قرن چهاردهم است، در به قدرت رسیدن صفویه و ماندگاری آنها به عنوان یک سلسله سیاسی کمک زیادی کرد. در تاریخ بعدی ایران، قبایل تُرک نقش اصلی را ایفا کردند. سلسله صفویه با کمک ارتش متشکل از قبایل تُرک قزلباش (افشار، قاجار، شاملو، تکلو، ذوالقدر، روملو و استاجلو) به سلطنت رسید و قدرت را حفظ کرد. نادرشاه افشار از شاخه خراسان از طایفه قرخلو قبیله افشار برخاست و پس از درهم شکستن افغانها، دودمان افشاریان را تأسیس کرد و در نیمه دوم قرن هجدهم میلادی، حکومت ایران به دست مجموعه دیگری از روسای قزلباش، یعنی ایل قاجار افتاد. در ایران طی سالهای ۱۵۰۱ تا ۱۷۲۲ قدرت نظامی معمولاً منشأ ایلی داشت و قدرت سیاسی نیز از آن پیروی می کرد و قدرت نظامی و سیاسی در ایران عموماً در دست قبایل تُرک بود. شاه عباس از همان لحظه به قدرت رسیدن متوجه شد که یا باید اقتدار خود را بر قزلباش ها تحمیل کند یا بازیچه و ابزار آنها باقی بماند. اما ترکمانان قزلباش همچنان ستون فقرات نظامی دولت صفوی بودند. اگر آنها را تضعیف می کرد
، دولت را تضعیف کرده بود. او در زمانی که عثمانی ها مناطق وسیعی از قلمرو صفوی را در شمال غرب در اختیار داشتند نمی توانست از عهده این این کار (تضعیف قبایل قزلباش) برآید. راه حل او تشکیل یک ارتش جدید و دائمی متشکل از سربازگیری از غلامان خاصه شریفه بود. این غلامان مسیحیان گرجی، ارمنی و چرکس بودند که در جریان لشکرکشی های صفویان به قفقاز، به اسلام گرویدند و به اسارت درآمدند و برای خدمت در خاندان سلطنتی آموزش دیدند. به جز اینکه این غلامان با استخدام سیستماتیک جذب نمی شدند، از بسیاری جهات مشابه ینی چری های عثمانی بودند. وفاداری این غلامان به شخص شاه بود نه به یک قبیله و در نتیجه پشتوانه ارزشمندی برای شاه در اختلافاتش با قزلباش ها بود. ایجاد سپاه غلامان خاصه شریفه راه حل مؤثری برای معضل شاه عباس بود. اما در درازمدت، باعث ایجاد مشکلاتی نیز شد. ایجاد یک ارتش دائمی باعث ایجاد مشکلی با ماهیت متفاوت شد، یعنی مشکل مالی. نیروهای قبیله ای به سبک قدیم توسط رؤسای قبایل خود که در عین حال فرمانداران ایالات نیز بودند و مجاز به استفاده از درآمدهای ایالت برای تأمین هزینه ها بودند. تنها بخش کوچکی از مالیات های اخذ شده در ایالات (استا
ن ها) به خزانه سلطنتی راه می یافت. شاه عباس بار دیگر راه حلی یافت که در کوتاه مدت مؤثر بود، در برخی ایالات، شاه به منظور تأمین بودجه لازم برای سپاه جدید، مستخدمانی را منصوب کرد که مالیات ها را جمع آوری کرده و مستقیماً به خزانه سلطنتی واریز می کردند. این سیاست که توسط جانشینان وی نیز ادامه و گسترش یافت، توازن میان قزلباشان و سپاه غلامان خاصه شریفه (ارامنه، چراکسه و گرجی ها) را برهم زد. معرفی غلامان خاصه شریفه به عنوان نیروی سوم، فرصت شاه را برای مانور بین عناصر رقیب قزلباش و تاجیک در ایالات افزایش داد و به تجدید سازماندهی قابل توجهی در نظام اداری صفوی انجامید. در پایان سلطنت شاه عباس اول، غلامان خاصه شریفه حدود یک پنجم مناصب عالی اداری را به عهده گرفتند و این نسبت در زمان جانشینان او افزایش یافت. دفاتر جدید نشان دهنده اهمیت فزاینده غلامان خاصه شریفه بود. دارندگان دو مورد از این مناصب، قلرآقاسی (فرمانده هنگ های غلامان) و تفنگنچی آقاسی (فرمانده هنگ تفنگداران) در زمره شش فرمانده اصلی دولت قرار داشتند. در نتیجه، منصب امیرالامرا یا فرمانده کل قوای قبایل قزلباش (و به طور ضمنی، فرمانده تمام نیروهای مسلح صفوی) فاقد اه
میت شد.
توتیر (به زبان آسی : Тутыр) ارباب گرگ ها در اساطوره های آسی است. او اغلب به آنها اختیار می دهد، اما گاهی اوقات به آن ها گرسنگی می دهد. نام "توتیر" از نام سنت تئودور تیرون گرفته شده است. گفته می شود که توتیر اغلب با حامی گوسفند فلورا در ستیز است. آسی ها معتقد بودند که گرگ ها بدون اراده توتیر نمی توانند به دام ها حمله کنند و در زمانی که گرگ ها به دام ها حمله می کنند، توتیر را فرا می خواندند که منجر به فرار گرگ ها شود. همچنین برای خشنودی توتیر بز و قوچ قربانی می کردند و می پنداشتند اگر این کار را انجام ندهند باعث می شود توتیر به گرگ ها دستور بدهد به چهارپایان و حتی انسان ها حمله کننند. توتیر در حماسه نارت یکی از دوستان نارت ها است که بارها به ان ها کمک کرده است. به عنوان مثال، سوسلان نیروی خود را از شیر گرگ گرفته بود.
انزو فررو (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال اهل آرژانتین است که برای بوکا جونیورز در آرژانتین و اسپورتینگ خیخون در اسپانیا بازی کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال آرژانتین و آرژانتین بازی کرده است.
دیوگو فیگویراس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است که در پست دفاع راست بازی می کند. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۰ سال پرتغال بازی کرده است.
یوهانه نیلسداتر (نروژی: Johanne Nielsdatter) متولد سده هفدهم میلادی و مرگ به سال ۱۶۹۵م، یک زن نروژی بود که به جرم جادوگری محکوم به اعدام شد.حکم صادره بر این اساس استوار بود که چندین نفر از اشخاص برجسته در دریا در اثر طوفان جان باخته بودند و به تشخیص دادگاه این تراژدی نتیجه سحر و جادوی یوهانه نیلسداتر بود. حکم اعدام در سال ۱۶۹۵م، در ترومس به اجرا درآمد و به این ترتیب یوهانه نیلسداتر آخرین فردی است که به جرم جادوگری در نروژ محکوم و اعدام شده است. پیشینه. در مورد جزئیات زندگی یوهانه نیلسداتر اطلاعات بسیار اندکی در دسترس است. اما مدارک پرونده وی در اسناد دادگاه محلی که امروز در ترومس واقع شده، کشف شده اند. اولین دور رسیدگی به پرونده وی در ۲۷ آوریل ۱۶۹۵م، در دادگاه محل برگزار شد. در این دور یوهانه مجرم شناخته و به اعدام محکوم شد. اما اجرای حکم نیاز به تأیید سطح بالاتری در دستگاه قضایی داشت؛ بنابر این تا بازخورد از مقامات عالی، یوهانه در زندان تحت بازداشت به سر برد. از سرنوشت قطعی این پرونده، اطلاع دقیقی در دست نیست. اما احتمالاً حکم اعدام تأیید و یوهانه نیلسداتر در شعله های آتش سوزانده شد. در همه حال پرونده یوهانه
نیلسداتر جالب است؛ زیرا در نوع خود آخرین موردی است که در نروژ جاری شده است. مجریان دادگاه محلی. اگر چه در مورد زندگی شخص یوهانه نیلسداتر، اطلاعات بسیار ناچیز است. اما از سوی دیگر بر اساس مدارک ثبت شده در پرونده می توان تا حدودی به شخصیت و طرز فکر مقامات و مسئولان قضایی و دادگاه پی برد. طبق این مدارک، یوهانه نیلسداتر و یک زن دیگر به اتهام جادوگری در اوایل ماه مارس ۱۶۹۵م، دستگیر و زندانی شده اند. طبق همین مدارک به نظر می رسد که آن زن دیگر پیش از تعیین رای نهایی دادگاه، اقدام به خودکشی کرده و خود را در زندان می کشد. ضابط این دستگیری و مسئول تجسس، نماینده پادشاه و حاکم محل است. این دو زن، ابتدا در خانه یکی از مالکان محل که اهل برگن است، حبس می شوند. طبق مدارک بابت مخارج نگهداری از زندانیان در دو ماه مارس و آوریل سال ۱۶۹۵م، مبلغی به پول رایج آن زمان، به مالک خانه پرداخت شده است. یوهانه نیلسداتر تا ۱۳ ژوئیه در حبس خانگی باقی می ماند. از این تاریخ تا اواسط نوامبر ۱۶۹۵م، مسئولیت نگهداری از زندانی به کلانتر محل واگذار شده است. ظاهراً کلانتر، زندانی را در ملک شخصی خود حبس می کند. چرا که دختر بزرگ کلانتر مسئول رساندن آ
ب و خوراک به زندانی بوده و او را شخصاً می شناخته است. قاضی دادگاه که مسئولیت رسیدگی به پرونده، همراه با منشی دادگاه که مردی از اهالی محل است، به او سپرده شده بوده، اختیار رسیدگی به پرونده های جنایی و هم صدور حکم اعدام داشته است. مدارک پرونده نزد قاضی نگهداری می شده است. طبق این مدارک قاضی ضمن توافق با یک هیئت منصفه متشکل از بزرگان محلی، حکم اعدام در شعله های آتش را در مورد یوهانه نیلسداتر صادر کرده؛ و یکی از رعیت های محلی نیز به عنوان جلاد و مجری حکم انتخاب می شود. طلسم وضع هوا. در دادخواست دادگاه از جمله آمده: گویا بنا به اعتقاد دادستان، یوهانه نیلسداتر قدرت جادویی خود را از یکی از دستیاران شیطان، به نام «کنوت» دریافت کرده بود. در پرونده های متعدد مربوط به جادوگری در فینمارک، این ادعا که متهم با دستیاران شیطان با نامهای عادی، دمخور بوده، رایج بود.نهایتا یوهانه به جرم خود اعتراف کرده و کشتن چهار نفر و آسیب به سلامتی افراد بیشتر و کارهای بدتر از آنها را به گردن گرفته است. بنا بر درک آن زمان، دادگاه بی شوخی با یک جادوگر واقعی روبرو بود. امروز ما می دانیم که شخصی که سابقاً حاکم و نماینده پادشاه در محل بوده، دریک
حادثهٔ دریایی، به همراه همسرش در سال ۱۶۹۵م، کشته شده است. اگر چه مدرکی در دست نیست که مرگ حاکم و همسرش مشخصا به جادوی یوهانه نسبت داده شده باشد. اما این نکته که جادو به وضع هوا و دریا ارتباط داده شده، روشن است. همچنین این موضوع با اصطلاح رایج در شمال نروژ، که جادوگران را جادوگر دریا می نامند، مطابقت دارد. صدور حکم. نتیجه پرونده در تاریخ ۱۴ نوامبر ۱۶۹۵م، در آخرین جلسه دادگاه روشن می شود. جلسه ای که در آن تصمیم گرفته شده که یوهانه نیلسداتر را داخل آتش انداخته و بسوزانند. در مدارک پرونده، در صدور حکم به قوانین نروژ در سال ۱۶۸۷م، فصل اول و ماده نهم استناد شده است. رئیس دادگاه و نماینده پادشاه با مهر خود قانونی بودن حکم را تأیید کرده است. آتش مراسم اعدام احتمالاً در روستای محل یا یکی از جزایر نزدیک به محل افروخته شده است. در این مرحله طبق روال معمول، همه جزئیات مربوط به پرونده باید به قاضی دادگاه تحویل داده می شد. اما متأسفانه در تاریخچه دادگاه بین سالهای ۱۶۹۱ تا ۱۷۰۸م، بخشی گم شده و ما قادر نیستیم روند پرونده را در سطوح بالاتر قضایی پیگیری کنیم. نه در نروژ و نه در کپنهاگ، پرونده جادوگری این دادگاه یافت نشد. همه
مدارک مربوط به دادگاه بدوی در محل است. می توان تصور کرد که این پرونده اصلاً در دادگاه بالاتری بررسی نشده است. دستگاه قضایی در قرن هفدهم میلادی تمرکز نداشت و آشفته بود. در سال۱۶۹۵م، یکسری اصلاحات در نظام قضایی نروژ اعمال شد. کلانتری های چند محل همسایه در هم ادغام شدند. به علاوه در تقسیم مشاغل و مسئولیتهای قضایی تنوع بیشتری ایجاد شد. در نتیجه این اصلاحات بعضی از مناصب حذف شد یا تغییر کرد. ضمن آنکه روشن می شود که حاکم محل قادر نبوده حساب مالی خود را پس دهد و این نکته با واکنش حسابرس روبرو شده است. چنین شرایطی می توانست روی روند دادگاه جادوگری اثر داشته باشد. به نظر می رسد که یوهانه نیلسداتر آخرین فردی است که در نروژ با استناد به قانون سال ۱۶۸۷م، مبنی بر ممنوعیت جادو، به اعدام محکوم شده است. پس از سال ۱۶۹۵م، دیگر هرگز آتشی برای مجازات جادوگران در نروژ روشن نشد. با این حال تا سال ۱۷۵۷م، همچنان جرایمی مانند لواط و رابطه جنسی با جانوران با سوزاندن در آتش، مجازات، یا به آن تهدید می شده است.
سرخیو آرلانو استارک (); ( – ) افسر نظامی اهل شیلی بود. او جوخه ای به نام کاروان مرگ را رهبری می کرد، که به واسطهٔ تردد توسط هلی کوپتر، ۹۷ نفر از مردم شیلی را به قتل رساند و باعث تثبیت قدرت آگوستو پینوشه بر شیلی شد. زندگی نامه. آرلانو استارک در روز ۱۰ ژوئن ۱۹۲۱، در سانتیاگو بدنیا آمد، او به سرعت سلسله مراتب نظامی را طی کرد. آرلانو در کالج فرماندهی و ستاد کل ارتش فورت لون وورت، کانزاس آموزش دید. در دههٔ ۱۹۶۰، دستیار رئیس جمهور ادواردو فرای مونتالوا بود و در اسپانیا خدمت کرد. آرلانو استارک، یکی از افسران کلیدی درگیر در کودتای ۱۱ سپتامبر، ۱۹۷۳ بود که رئیس جمهور منتخب مردمی، سالوادور آلنده را سرنگون کرد و منجر به قدرت رسیدن پینوشه گردید. بعد از کودتا، او جوخه ای از افراد منتخب را تدارک دید تا به مدت دو ماه، از شهری به شهر دیگر رفت تا مخالفین حکومت جدید دیکتاتوری را بیابد. هر بار که متمردین به قتل می رسیدند، نام آنها از فهرست حذف می شد. تخمین زده می شود که «کاروان مرگ»، ۷۵ زندانی سیاسی را به قتل رسانده است. جوخه هلیکوپتر، چند فرمانده ارتش را که در حال برنامه ریزی برای رژه بزرگ بودند و انتظار بهره گیری از سلاح های س
نگین را نداشتند، غافلگیر کرد. به سربازان فرمان داده شد که قتل ها را بدون تأخیر انجام دهند و اجساد در چاه های عمودی معدن یا در بیابان آتاکاما رها شدند.
کیتی اونیل (; – ) مهندس، راننده خودروی مسابقه ای، بدل کار، و شیرجه رو اهل ایالات متحده آمریکا بود. کیتی لین اونیل (زاده ۲۴ مارس ۱۹۴۶ – درگذشته ۲ نوامبر ۲۰۱۸) یک بدلکار و مسابقه دهنده آمریکایی بود که به عنوان «سریع ترین زن جهان» لقب گرفت. یک بیماری در اوایل کودکی او را ناشنوا کرد، و بیماری های بیشتر در اوایل بزرگسالی باعث کوتاهی مدت شغلش در شنا شد. حرفه بعدی اونیل به عنوان یک بدلکار و راننده مسابقه منجر به به تصویر کشیدن او در یک فیلم تلویزیونی و به عنوان یک چهره اکشن شد. رکورد سرعت مطلق زنان او تا سال ۲۰۱۹ پابرجا بود. اوایل زندگی. کیتی لین اونیل در ۲۴ مارس ۱۹۴۶ در کورپس کریستی، تگزاس به دنیا آمد. جان اونیل، پدرش، یک افسر در نیروی هوایی ارتش ایالات متحده آمریکا بود که یک چاه کن نفتی بود. او در کودکی کیتی در یک سانحه هوایی جان باخت. مادرش، پتسی کامپتون اونیل، چروکی بومی بود. در پنج ماهگی، اونیل به بیماری های همزمان دوران کودکی مبتلا شد، شنوایی خود را از دست داد. پس از اینکه ناشنوایی او در سن دو سالگی آشکار شد، مادرش لب خوانی و گفتار را به او آموزش داد، در نهایت تبدیل به یک گفتاردرمانگر شد و مدرسه ای برای دانش آ
موزان با اختلالات شنوایی در ویچیتا فالز، تگزاس تأسیس کرد. در نوجوانی، کیتی به یک شیرجه رو سکوی ۱۰ متری و شیرجه رو تخته پرشی ۳ متر تبدیل شد و در مسابقات قهرمانی شیرجه اتحادیه ورزشکاران آماتور برنده شد. او در سال ۱۹۶۲ با مربی شیرجه سامی لی تمرین کرد. قبل از رقابت های تمرینی بازی های المپیک تابستانی ۱۹۶۴، او مچ دست خود را شکست و به مننژیت نخاعی مبتلا شد، که توانایی او را در راه رفتن تهدید کرد و به رقابت او برای یک موقعیت در تیم شیرجه المپیک پایان داد. او در ۱۰۰ متر کرال پشت و ۱۰۰ متر شنا آزاد در المپیک تابستانی ناشنوایان ۱۹۶۵ شرکت کرد.[۷] پس از بهبودی از مننژیت، او علاقه خود را به شیرجه از دست داد و به اسکی روی آب، غواصی اسکوبا، چتربازی و کایت سواری روی آورد و اظهار داشت که شیرجه «برای من به اندازه کافی ترسناک نبود». در اواخر ۲۰ سالگی، او تحت دو درمان سرطان قرار گرفت. حرفه. در سال ۱۹۷۰، اونیل به مسابقه در آب و خشکی پرداخت و در Baja 500 و Mint 400 شرکت کرد. او هنگام مسابقه موتور سیکلت با بدلکاران هل نیدهام و ران همبلتون آشنا شد و با همبلتون زندگی کرد، مسابقه را برای مدتی رها کرد. در اواسط دهه ۱۹۷۰، او وارد کار بد
لکاری شد و با نیدهام، همبلتون و دار رابینسون تمرین کرد. در سال ۱۹۷۶، او اولین زنی بود که با استانت آنلیمیتد، آژانس بدلکاری پیشرو، همکاری کرد. او به عنوان یک بدلکار در فیلم های زن بیونیک، فرودگاه ۷۷، برادران بلوز (فیلم) و سایر تولیدات تلویزیونی و سینمایی ظاهر شد. در فیلمبرداری یک قسمت از زن شگفت انگیز در سال ۱۹۷۹، اونیل برای اجرای یک بدلکاری بسیار دشوار به جای جنین اپر، که بدلکار معمول لیندا کارتر بود، استخدام شد. در این روند، او رکورد پرش ارتفاع ۱۲۷ فوتی (۳۹ متر) را در ولی هیلتون ۱۲ طبقه در شرمن اوکس کالیفرنیا به ثبت رساند. جسه کوچکش (قد ۱۵۷ سانتی متری و وزن ۹۷ پوند (۴۴ کیلوگرم) به او اجازه داد در برابر نیروهای ضربه مقاومت کند. او بعداً با سقوط ۱۸۰ فوت (۵۵ متر) از هلیکوپتر رکورد خود را شکست. در سال ۱۹۷۷، اونیل رکورد زنان در سرعت ۲۷۵ مایل در ساعت (۴۴۳ کیلومتر در ساعت) را به نام خود ثبت کرد و او در سال ۱۹۷۰ رکورد ۱۰۴٫۸۵ مایل در ساعت (۱۶۸٫۷۴ کیلومتر در ساعت) را در اسکی روی آب در اختیار داشت.
شافا یا سافا (به زبان آسی : Сафа) در اسطوره های آسی حامی اجاق و زنجیره اجاق است. در برخی افسانه ها او خدای کوره آتش و آهنگری نیز شناخته می شود. شافا خدای خانگی آسی ها است که باعث می شود نقش پر رنگی در زندگی اجتماعی و خانوادگی مردم آسی داشته باشد تا جای که در اساطیر آسی شافا به مردم زنجیر اجاق (به آسی: рæхыс) داد که مردم به نشانه آشتی، سوگندهای رسمی و خونی می خوردند، همدیگر را می بخشیدند و به این زنجیره چنگ می زدند.
رنگ های ملی کانادا () توسط جرج پنجم در سال ۱۹۲۱، سرخ و سفید اعلام گردید و به طور واضح روی پرچم ملی کشور قابل مشاهده است. رنگ سرخ نماد انگلستان و رنگ سفید نماد فرانسه است، رنگ هایی که در گذشته، نمایندگی شناسایی این کشورها را بر عهده داشتند. افرا یکی از نمادهای ملی این کشور است و رنگ سرخ اولین رنگ برگ بعد از شکوفایی در بهار و هم چنین رنگ پاییزی برگهای افرا است.
مرگ سالوادور آلنده، در روز ۱۱ سپتامبر ۱۹۷۳ سالوادور آلنده رئیس جمهور شیلی بر اثر جراحت شلیک گلوله، در هنگام کودتا به رهبری آگوستو پینوشه فرمانده کل ارتش شیلی جان سپرد. بعد از چند دهه تردید در مورد اینکه آلنده ممکن است توسط نیروهای مسلح شیلی مورد سوءقصد قرار گرفته باشد، دادگاه شیلی در سال ۲۰۱۱، اجازه نبش قبر و کالبدشکافی جسد آلنده را صادر کرد. تیمی از کارشناسان بین المللی، جسد را بررسی کردند و به این نتیجه رسیدند که آلنده با یک اسلحه کلاشینکف به خود شلیک کرده است. در ماه دسامبر ۲۰۱۱، قاضی مسئول این پرونده، نتایج بررسی کارشناسان را تأیید کرد و حکم صادر کرد که مرگ آلنده به علت خودکشی بوده است. در روز ۱۱ سپتامبر ۲۰۱۲، سی و نهمین سالگرد مرگ آلنده، دادگاه تجدید نظر به اتفاق آراء رأی صادر شده توسط دادگاه بدوی را تأیید کرد و پرونده به طور رسمی مختومه اعلام گردید. ایزابل آلنده، دختر السالوادور آلنده و عضو سابق مجلس سنای شیلی اظهار کرد که خانواده آلنده از چند مدت قبل پذیرفته اند که رئیس جمهور سابق به خود شلیک کرده است. او طی مصاحبه ای با بی بی سی اعلام کرد «نتیجه گزارش ها با چیزی که ما از قبل به آن باور داشتیم مطابقت د
ارد. هنگامی که رئیس جمهور سابق با موقعیت بسیار سختی مواجه شد، تصمیم گرفت به جای حقارت به زندگی خود خاتمه دهد.»
بنیاد بازماندگان اسیدپاشی یک سازمان غیردولتی بنگلادشی است که به افزایش آگاهی و جلوگیری از اسیدپاشی و ارائه کمک های پزشکی و حقوقی به بازماندگان و نجات یافتگان اختصاص دارد. پیشینه. این بنیاد در سال ۱۹۹۹ توسط پزشک بریتانیایی دکتر جان موریسون با کمک قابل توجه جراح بریتانیایی دکتر رونالد هیلز و متعاقباً گروهی متشکل از چهار شهروند بنگلادشی کازی فضل الرحمن، دکتر سی.ال. سن جراح پلاستیک، سیگما هدی وکیل و سلیم احمد در ۱۲ مه ۱۹۹۹ با حمایت قابل توجه یونیسف و آژانس توسعه بین المللی کانادا در داکا تأسیس شد. نسرین پروین حق یک شخصیت برجسته در زمینه اصلاحات اجتماعی و حقوق بشر در بنگلادش در سطح بین المللی برای این سازمان کمپین برگزار کرد. در سال ۲۰۰۵، منیره رحمان مدیر اجرایی سابق بنیاد بازماندگان اسیدپاشی جایزه حقوق بشر را از سوی عفو بین الملل دریافت کرد. متعاقباً از بنیاد بازماندگان اسیدپاشی بنگلادش به عنوان یک سازمان نمونه برای تأسیس سایر سازمان های مشابه در اوگاندا، کامبوج و پاکستان استفاده شد که همگی توسط سازمان بین المللی نجات یافتگان از اسیدپاشی به سرپرستی سر جان موریسون پشتیبانی می شوند. خدمات اعلان و ارجاع (NRS). پس از
تأسیس، بنیاد بازماندگان اسیدپاشی، با کمک یک سازمان مردم نهاد دیگر به نام «توسعه دریافت کمک های خارجی» برای ایجاد یک سیستم اطلاع رسانی سراسری جهت شناسایی حملات اسیدی در عرض ۲۴ ساعت کار کرد. ظرف ۴۸ ساعت وضعیت بررسی می شود و قربانی به بیمارستان بنیاد بازماندگان اسیدپاشی در داکا منتقل می شود. همچنین یک خط تلفن پاسخگو در ۷ روز هفته و ۲۴ ساعته وجود دارد که امکان گزارش حملات و انتقال قربانیان به بیمارستان را فراهم می کند. همچنین اطلاع رسانی به سازمان های دولتی، سازمان های غیردولتی و رسانه ها انجام می شود. بیمارستان بنیاد بازماندگان اسید. قربانیان اسیدپاشی به درمان های تخصصی از جمله جراحی پلاستیک ترمیمی، فیزیوتراپی و استفاده از لباس های تحت فشار نیاز دارند. بیماران معمولاً به درمان تخصصی برای چشم، گوش، بینی، دهان، گردن یا سایر اعضای بدن نیاز دارند. سایر صدمات و شرایط سلامتی از جمله شکستگی، دیابت، بارداری و غیره بر روند درمان تأثیر می گذارد. با شروع به کار بنیاد بازماندگان اسیدپاشی در سال ۱۹۹۹، بیمارستان کالج پزشکی داکا با واحد سوختگی ۸ تختخوابی خود، تنها بیمارستانی در بنگلادش بود که در درمان هر نوع آسیب سوختگی تخصص
داشت. برای اصلاح بخشی از وضعیت، بنیاد بازماندگان اسیدپاشی با کمک کمیسیون عالی بریتانیا و انجمن زنان بریتانیا یک مرکز توانبخشی سوختگی ۲۰ تختخوابی را در نوامبر ۱۹۹۹ راه اندازی کرد که به طور غیررسمی به عنوان تیکانا (به معنای مقصد در بنگالی) شناخته شد. خدمات حمایت روانی. ماهیت آسیب رسانی دائمی اسیدپاشی ها و ناکارآمدی سیستم قضایی بنگلادش، آسیب جدی و گاه دائمی برای سلامت روانی بازماندگان و خانواده هایشان به همراه دارد. این می تواند منجر به ایجاد شرایط روان پزشکی، از جمله اختلال اضطراب پس از سانحه و بحران خودکشی شود که نیاز به مراقبت های روان پزشکی تخصصی دارد. بیمارستان کالج پزشکی داکا در حال حاضر تنها بیمارستان در بنگلادش است که دارای بخش روان شناسی بالینی است. در نتیجه، بنیاد بازماندگان اسیدپاشی برای کمک به قربانیان و خانواده هایشان برای غلبه بر آسیب های ناشی از حمله، حمایت روانی در کنار تخت و جامعه ارائه می کند. بنیاد بازماندگان اسیدپاشی در حال حاضر یک روان شناس بالینی و دو مشاور همتا در بیمارستان خود برای ارائه خدمات مشاوره و روان درمانی دارد. بنیاد بازماندگان اسیدپاشی همچنین موسیقی و هنر درمانی را در بیمارستان
خود سازماندهی می کند تا به بیماران کمک کند تا احساسات خود را بیان کنند. توانبخشی و ادغام مجدد. حملات به طور موقت ظرفیت فرد را برای کار یا تحصیل از بین می برد. این ظرفیت را می توان پس از درمان از طریق تکنیک های توانبخشی و ادغام مجدد بازسازی کرد. آمار بنیاد بازماندگان اسیدپاشی نشان داده است که ۴۶ درصد از مرتکبین افراد نزدیک به قربانی هستند. حدود ۲۶ درصد شوهر و ۲۰ درصد دیگر اعضای خانواده هستند؛ بنابراین، بسیاری از قربانیان خشونت اسید قادر به بازگشت به خانواده خود نیستند. با این حال، برخی به دلیل فقدان منبع درآمد مجبور به انجام این کار هستند. اداره رفاه اجتماعی و شوراهای ملی و شورای کنترل اسید منطقه دارای صندوق هایی هستند که به بازماندگان وام بدون بهره می دهند. بنیاد بازماندگان اسیدپاشی به طور مداوم با شرکا و بازماندگان خود کار می کند تا اطمینان حاصل کند که این سرمایه ها به طور مؤثر به نفع بازماندگان اسید استفاده می شود. سرمایه گذاری خرد اغلب یک گزینه نیست زیرا بازماندگان اسیدپاشی در یک طبقه بندی با ریسک بالا برای سرمایه گذاری قرار می گیرند. استراتژی توانبخشی. بنیاد بازماندگان اسیدپاشی برای توانبخشی بیماران خود ا