Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ایدهٔ تأسیس شرکت نساجی میراتکس، نتیجهٔ سیاست درهای باز مصر و ایران بود. در تاریخ پیش نویس تفاهم نامهٔ همکاری اقتصادی بین دولت های مصر و ایران به منظور تأمین سرمایهٔ لازم جهت توسعهٔ اقتصاد مصر، صنعتی سازی و صادرات محصول پنبه این کشور تهیه شد، و در تاریخ به امضاء رسید. مورخ هیئت وزیران ایران طی مصوبه ای و براساس مصوبهٔ پیش گفته، مجوز احداث یک کارخانه نساجی در مصر با سرمایه گذاری دولت ایران را صادر کرد. در متن این مصوبه آمده است. در پی تصویب این مصوبه، شرکت نساجی میراتکس تأسیس شد، و فعالیت های خود را در دو کارخانهٔ شهر سوئز و شهر منیا القمح انجام می دهد راه اندازی کرد. این کارخانه در حال حاضر (۱۴۰۱ش) از مهم ترین شرکت های ریسندگی مصر است و به بیش از ۱۵ کشور دنیا صادرات دارد. سهام ایران در این شرکت ۴۹٪ و سهام کشور مصر ۵۱٪ است. مورخ هوشنگ انصاری، وزیر وقت امور اقتصادی و دارایی طی نامه ای به مجلس شورای ملی اعلام می دارد که «... موافقتنامه اعطای وامی به مبلغ بیست و سه میلیون و هفتصد و نود هزار (۲۳/۷۹۰/۰۰۰) دلار آمریکائی در تاریخ بین دولت شاهنشاهی ایران و شرکت سهامی نساجی مصر ـ ایران (میراتکس) منعقد گردیده است.» در تا
ریخ هیئت وزیران طی مصوبه ای با پرداخت حق افزایش سرمایهٔ ۵۰٪ سهام ایران به مبلغ ۴٫۷۳۶٫۰۰۰ دلار آمریکا موافقت می کند این مصوبه به امضاء مهندس مهدی بازرگان نخست وزیر وقت رسیده است. مجدداً در تاریخ هیئت وزیران در مصوبه ای دیگر که به امضاء میرحسین موسوی نخست وزیر وقت رسیده است، به «... سازمان سرمایه گذاری و کمک های اقتصادی و فنی ایران اجازه و اختیار دادند تا از طریق سازمان گسترش و نوسازی صنایع ایران مبلغ ۱۴٫۷۲۹٫۰۰۰ دلار آمریکا سهم دولت جمهوری اسلامی ایران در افزایش سرمایه شرکت نساجی مصر-ایران (میراتکس) و همچنین سایر هزینه های متعلقه را از محل اعتبار مربوطه و با استفاده از وجوه مربوط به بهره و بهره دیر کرد وام های اعطایی دولت ایران به بانک مرکزی مصر پرداخت نمایند.» در سال ۱۳۸۲ش. مهدی کرباسیان ـ قائم مقام وزارت امور اقتصادی و دارایی و نماینده جمهوری اسلامی ایران ـ از شرکت میراتکس، بازدید کرد. در سال ۱۳۸۵ش. نیز داود دانش جعفری وزیر اقتصاد وقت جمهوری اسلامی ایران از این کارخانه بازدید کرد، و وجدی الجزار رئیس هیئت مدیره شرکت میراتکس گزارش فعالیت های اقتصادی شرکت را به وی ارائه کرد، طی این گزارش اعلام شد که در سال ۱۳۸۵ش
. حجم تولید سالانه این شرکت ۵۰ میلیون دلار برآورد شده، که براساس آمار موجود ۲۵ درصد تولیدات آن به آسیا و اروپا صادر می شود. بحران در کارخانهٔ میراتکس سوئز. در اواخر بهمن ماه سال ۱۳۹۳ش. کارگران کارخانهٔ سوئز اعتصاب می کنند؛ در مورخ دکتر احمد مصطفی رئیس هلدینگ ریسندگی و بافندگی مصر ایران، در سوئز اعلام کرد. با حضور سامی ابو شادی رئیس شرکت و سید غنیم نایب رئیس سندیکای عمومی ریسندگی و بافندگی مقرر شد حقوق و مزایای کارگران پرداخت شود، در نتیجه اعتصاب پایان یافته.» با این حال کارگران اصرار بر رفتن رئیس فعلی شرکت دارند. در تاریخ شرکت با بحران روبه رو می شود؛ چراکه به دلیل مسدود شدن حساب های بانکی، شرکت نمی تواند مواد اولیه و پنبه مورد نیاز برای فعالیت را خریداری کند، در نتیجه مهندس ابوشادی مدیرعامل، به دلیل انباشته شدن بدهی شرکت با صدور حکمی کارگران را مرخص می کند. ثابت صبحی، ناظر شیفت های کارگران کارخانه های شرکت ریسندگی و بافندگی «مصر-ایران» در سوئز در گفتگوی مورخ ، با سایت خبرنگاران که زیر نظر سازمان رسانه ای غیرانتفاعی (MiCT) فعالیت می کند، با اشاره به تصمیم هیئت مدیره این شرکت مبنی بر اعطای مرخصی اجباری به کارگ
ران، می گوید: «هیئت مدیره جدید بدون سیاست روشن منابع شرکت را صرف می کند، سپرده های شرکت در بانک ها برداشت شده و استراحتگاه کارگران شرکت را به پشیزی فروختند. در ادامه هم دفتر فروش شرکت در آلمان، دفتر اسکندریه، کلبه های مارینا در ساحل شمالی، و مامورا در اسکندریه را فروختند و به تدریج سیستم بهداشتی پزشکی، و بیمهٔ درمان کارگران را از بین بردند. و دیگر هیچ داروخانه ای به کارگران دارو نمی داد. عبدالله عبدالعظیم، دستیار بخش مدیریت توزین یکی از کارخانه های شرکت، به دلیل افت شدید گردش خون فوت کرد، و در جیبش دو نسخه دارو پیدا کردند در حالیکه حتی یک پوند هم در جیبش برای خرید دارو نداشت.» یک سال بعد با برطرف شدن موانع، کارخانه بازگشایی می شود؛ طارق فاروق متوالی، نماینده مجلس مصر در تاریخ گفت: «پس از حدود یک سال توقف تولید، با تأمین مواد اولیه مورد نیاز، کارخانه ریسندگی و بافندگی سوئز، وابسته به شرکت ریسندگی و بافندگی مصر ایران، شنبه هفته آینده مجدداً آغاز به کار خواهد کرد.» در مورخ أحمد خشانة نماینده مجلس سنا و رئیس مجلس سوئز، به عنوان ریاست هیئت حمایت از شرکت نساجی ایران و مصر، در راس هیئتی متشکل از حافظ شوشة نماینده مج
لس، دکتر سید عبده نماینده مجلس سنا، أبو الوفا بشیر منشی دبیرکل حزب آیندهٔ دولت، و رؤسای این حزب از جمله مجدی حسین، أسامة علی الدین، مصطفی محمود، و عادل الحاج، برای بازدید به کارخانهٔ سوئژ رفتند. علاء شوقی رئیس هئیت مدیرهٔ کارخانه نساجی میراتکس در سوئز، از ایشان استقبال کرد، و گزارشی از آخرین فعالیت های شرکت به ایشان ارائه کرد. و این هیئت حمایت کامل خود را از فعالیت این شرکت اعلام کردند. مدیران کلیدی شرکت. جلسات هیئت مدیرهٔ شرکت میراتکس هر سه ماه یک بار در کشور مصر برگزار می شود و نمایندگان سازمان گسترش و نوسازی صنایع ایران نیز در این جلسات حضور دارند. تعدادی از افراد کلیدی شرکت در ادوار مختلف:
مصطفی حاجی عبدی نور روزنامه نگار و خبرنگار رادیویی اهل سومالی است. او در سال ۲۰۰۹ جایزه بین المللی آزادی مطبوعات CPJ را از سوی کمیته حمایت از خبرنگاران دریافت کرد. اوایل زندگی و تحصیل. عبدی نور در سال ۱۹۸۱ در یک خانواده کارگر، در شهر بایدوآ، شهر کوچکی در جنوب غربی موگادیشو به دنیا آمد. پدرش که کارمند دولت بود، در سال ۱۹۸۷، سه سال قبل از شروع جنگ داخلی سومالی، به عربستان سعودی نقل مکان کرد. چندین سال پس از فروپاشی رژیم نظامی سومالی، خانواده عبدی نور به موگادیشو نقل مکان کردند. عبدی نور تحصیلات دبیرستان خود را در آنجا به پایان رساند. در سال ۱۹۹۵، او به بایدوآ بازگشت و در آنجا به آموزش زبان انگلیسی پرداخت. حرفه. در بایدوآ. عبدی نور شروع به تدریس زبان انگلیسی در بایدوآ، در همان مؤسسه آموزشی ای که در آن تحصیل کرده بود، کرد. زمانی که به عنوان معلم کار می کرد، برای کار به عنوان تهیه کننده برنامه برای رادیو بایدوا، یک ایستگاه کوچک رادیویی در بایدوا، درخواست داد. او امتحان را با موفقیت پشت سر گذاشت و برای ترجمه بولتن های خبری جهان و مستندهای پخش شده از شبکه های خبری بین المللی استخدام شد. بعد چند ماهی، او شروع به تولی
د برنامه هایی با موضوعاتی از جمله کشاورزی، دامداری و بحران های بشردوستانه کرد. عبدی نور همچنین به عنوان گوینده اخبار و گزارشگر تحقیقی برای رادیو بایدوا شروع به کار کرد و در یک مؤسسه تحصیلی خصوصی در بیدوآ به تحصیل روزنامه نگاری پرداخت. عبدی نور در سال ۲۰۰۱ پس از درگیری بین شبه نظامیان قبیله ای حامی جنگ سالاران محلی در بیدوآ و ایجاد اختلال در کار او، مجبور به نقل مکان به موگادیشو شد. شبه نظامیان مسلح ساختمان رادیو بایدوا را تحت کنترل گرفتند، ایستگاه را بستند و به عبدی نور دستور دادند که آنجا را ترک کند. در موگادیشو. عبدی نور در موگادیشو به تحصیل در زمینه فناوری اطلاعات و رسانه ادامه داد. در سال ۲۰۰۲، او به اولین شبکه رادیویی و تلویزیونی سومالی (STN) که توسط بازرگانان سومالیایی پس از جنگ داخلی راه اندازی شده بود، شروع به کار کرد. او شروع به تولید برنامه های تجاری کرد و بعداً گوینده اخبار در STN شد. او در دوران کارش با شبکه STN, به گرفتن آموزش در بخش های روزنامه نگاری ادامه داده، به یکی از معدود روزنامه نگاران حرفوی در کشور جنگ زده سومالی گردید. در سال ۲۰۰۴, عبدی نور در شبکه رادیوی خصوصی رادیو شابیل () که توسط یک
ی از بازرگانان محلی اداره می شد، شروع به کار کرد. در آنجا به عنوان تهیه کننده و سردبیر خبر مشغول به کار شد. در سال ۲۰۰۶، عبدی نور چهار روزنامه نگار رادیو شابل را در یک مأموریت یک ماهه برای پوشش خشکسالی شدیدی که مناطق جنوب و جنوب غربی کشور را تحت تأثیر قرار می دهد، رهبری کرد. پوشش او توجه آژانس های کمک رسانی بین المللی و جامعه سومالیان ساکن خارج از کشور را به خود جلب کرد و منجر به کمک های بشردوستانه برای مردم آسیب دیده از خشکسالی شد. در سال ۲۰۰۶، عبدی نور همچنین به عنوان سردبیر صفحه انگلیسی شبکه رسانه Shabelle، تنها صفحه انگلیسی با منبع بین المللی در سومالی در آن زمان، کار کرد. در همان سال، او شروع به همکاری با خبرگزاری فرانسوی (AFP) کرد. او در حال حاضر به عنوان خبرنگار سومالی برای خبرگزاری فرانسه کار می کند. در سال ۲۰۰۷, عبدی نور با شریک تجارتی خود، رادیو سیمبا را راه اندازی کرد که بیش از ۲ میلیون شنونده در سرار جنوب و مرکز سومالی دارد. در اواخر سال ۲۰۰۸، عبدی نور هنگام پوشش خبری درگیری بین نیروهای اتیوپی و شورشیان اسلام گرا در جنوب موگادیشو، با موتور تصادف کرد. او زانویش شکست و برای جراحی به بیمارستانی در کن
یا منتقل شد. در حین بهبودی، یک دوره آموزش آنلاین در بخش روزنامه نگاری آزاد را از یکی از موسسه های آموزشی در انگلیس را گرفت. او در سال ۲۰۰۹ برنده جایزه بین المللی آزادی مطبوعات از کمیته حمایت از خبرنگاران شد. این جایزه به خبرنگارانی تعلق می گیرد که در مقابل حملات، تهدیدها یا زندانی شدن در دفاع از آزادی مطبوعات شجاعت نشان می دهند. عبدی نور در سال ۲۰۰۴ با یک روزنامه نگار سابق و فعال حقوق بشر ازدواج کرد. آنها اولین فرزند خود را در سال ۲۰۰۵ به دنیا آوردند و بعداً صاحب دو دختر دیگر شدند. پس از کشته شدن چند تن از دوستان و همکارانش و تهدید خانواده اش، عبدی نور خانواده اش را از موگادیشو بیرون کرده، او خود در موگادیشو ماند و به کار ادامه داد. مصطفی حاجی عبدی نور، خبرنگار سومالیایی خبرگزاری فرانسه(AFP)، در سال ۲۰۱۰ جایزه بهترین روزنامه نگار آفریقایی چند انتخابی CNN را در بخش مطبوعات آزاد دریافت کرد. در ۱۷ ژوئن ۲۰۱۳، مصطفی حاجی عبدی نور و چهار روزنامه نگار دیگر بین المللی برای سخنرانی در شورای امنیت دعوت شدند. این اولین بحث در مورد روزنامه نگاری در شورای امنیت از زمان تصویب قطعنامه روزنامه نگاری به پیشنهاد فرانسه و یونان
در سال ۲۰۰۶ بود.
پاسیلا (، ) بخشی از هلسینکی فنلاند است که هم محله و هم ناحیه مرکزی-شمالی است و با مناطق آلپپیلا در جنوب، پارک مرکزی از غرب و والْلیلا در شرق هم مرز است. پاسیلا یک مرکز اصلی حمل و نقل است. در قلب آن ایستگاه راه آهن پاسیلا، دومین ایستگاه شلوغ فنلاند قرار دارد. این ایستگاه روزانه از طریق ۹۰۰ قطار، ۴۰۰ تراموا و ۸۵۰ اتوبوس به حدود ۱۳۰۰۰۰ نفر خدمات رسانی می کند. پاسیلا مرکزی. بخش های شرقی و غربی پاسیلا قبل از شروع توسعه پاسیلا مرکزی در سال ۲۰۱۴ توسط یک ایستگاه پخش ریلیاز هم جدا شدند. چندین پروژه در حال ساخت یا برنامه ریزی در نزدیکی ایستگاه راه آهن وجود دارد. در ارتباط با مجموعه تریپلا، چندین آسمان خراش در نظر گرفته شده است که بلندترین آنها با ارتفاع حدود ۱۸۰ متر از بالای ساختمان، در هوای خوب تا ساحل استونی قابل مشاهده خواهد بود. غرب. پاسیلای غربی در دهه ۱۹۸۰ ساخته شد. این منطقه عمدتاً مسکونی با تقریباً ۴۵۰۰ سکنه است. ساختمان های آپارتمانی در پاسیلا غربی با آجر قرمز پوشیده شده اند. ایستگاه اصلی پلیس هلسینکی نیز در پاسیلا غربی واقع شده است. پیش از دهه ۱۹۷۰، پاسیلا دارای خانه های چوبی فرسوده بود و به اجاره ارزان و جرم
و جنایت معروف بود. امروزه تنها تعداد کمی از سازه های چوبی قدیمی وجود دارد. شرق. پاسیلای شرقی منطقه ای با کاربری بسیار مختلط از دفاتر، آپارتمان ها و فضاهای تجاری است که در دهه ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ ساخته شده است. از نظر برنامه ریزی شهری، بارزترین ویژگی این منطقه، طراحی مناسب برای عابر پیاده است، که حول یک سکوی مرتفع و فقط برای عابر پیاده است که به همه ساختمان ها متصل می شود. این منطقه حدود ۵۰۰۰ ساکن و ۱۱۰۰۰ محل کار دارد. این منطقه پر جنب و جوش ترین صحنه هنر خیابانی هلسینکی و همچنین مرکز هنری شهر هلسینکی ومرکز بین المللی هنر خیابانی در فنلاند است. شمال. پاسیلای شمالی عمدتاً به خاطر محوطه راه آهن ایلمالا و منطقه مسکونی دهه ۲۰۱۰ به نام پوستیپوئیستو شناخته می شود.
هاریو () یک ناحیه از هلسینکی فنلاند است. هاریو، بین محله های آلپپیلا و آلپ پیهاریو واقع شده و دارای ۷۲۳۷ نفر جمعیت (تا ۱ ژانویه ۲۰۰۵) و مساحت ۰٫۲۷ کیلومتر مربع است. هاریو دارای بالاترین تراکم جمعیت در هر کیلومتر مربع در فنلاند است. آپارتمان ها در هاریو معمولاً آپارتمان های بسیار کوچک و تک نفره هستند.
کولتْتوریتالو (, ) ساختمانی در آلپیلا، هلسینکی، فنلاند است. این ساختمان توسط آلوار آلتو طراحی شده است و یکی از آثار اصلی او محسوب می شود. ساختمان. این ساختمان ترکیبی از یک سالن کنسرت، یک ساختمان اداری و یک مرکز سخنرانی-تئاتر است که این دو را به هم متصل می کند. از هنرمندان مشهوری که در این مکان بازی کرده اند می توان به جیمی هندریکس در سال ۱۹۶۷، کرم در سال ۱۹۶۷، لد زپلین در سال ۱۹۷۰، فرانک زاپا و کوئین در سال ۱۹۷۴، ای سی/دی سی در سال ۱۹۷۷، رامونز در سال های ۱۹۷۷ و ۱۹۹۰، تینا ترنر در سال ۱۹۸۸ و متالیکا در سال ۱۹۸۸ اشاره کرد. هانوی راکس و لئونارد کوهن در سال ۱۹۸۵، جانی وینتر در سال ۱۹۸۷، آیرون میدن در سال ۱۹۹۵، لیدی گاگا در سال ۲۰۰۹، استراتواریوس و هلووین در سال ۲۰۱۰ نیز در این مکان اجرا داشتند.
&lt;templatestyles src="Module:Infobox/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt; علم روانشناسی در منافع عمومی یک ژورنال دانشگاهی با داوری همتا ودسترسی آزاد است که موضوعات روانشناسی مورد علاقه عموم را پوشش می دهد. این ژورنال توسط انتشارات سیج به نمایندگی از انجمن علوم روانشناسی منتشر می شود. سردبیر والری اف. رینا (دانشگاه کرنل) دوره خود را به پایان می رساند و به زودی نورا اس. نیوکمب (دانشگاه تمپل) جانشین او خواهد بود. ویراستاران گذشته. سردبیران قبلی عبارتند از مورتون آن گرنسباکر (دانشگاه ویسکانسین-مدیسون)، استفان جی سیسی (دانشگاه کرنل)، و رابرت آ. بیورک (دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس). بر اساس گزارش استنادی مجلات، این مجله دارای ضریب تأثیر ۲۱٫۲۸۶ در سال ۲۰۱۷ است که آن را در رتبه سوم از نظر ضریب تأثیر در رده روانشناسی، چند رشته ای قرار می دهد.
شهر هلسینکی، پایتخت فنلاند، اغلب به طور غیررسمی به سه منطقه جغرافیایی مجزا تقسیم می شود. اینها هیچ تعاریف مطلقی ندارند، اما تقریباً به این شرح هستند: تقسیمات فرعی شامل محله ها، نواحی، مناطق اصلی است. البته انبوهی از راه های رسمی مختلف برای تقسیم شهر، منبع سردرگمی ساکنان است، زیرا انواع مختلف تقسیمات فرعی اغلب نام های مشابه یا یکسان دارند. محله ها. هلسینکی از ۶۰ محله تشکیل شده است. تقسیم به محلات، تقسیم رسمی است که توسط شورای شهر ایجاد می شود و برای برنامه ریزی شهری و سایر اهداف مشابه استفاده می شود. بیشتر محله ها از قرن نوزدهم به عنوان بخش های شماره دار شهر وجود داشته اند و نام های رسمی در سال ۱۹۵۹ به آنها اختصاص داده شد. پنج محله (شماره ۵۵–۵۹) در ۱ ژانویه ۲۰۰۹ الحاق شد. امروزه هر محله با یک عدد دو رقمی بین ۰۱ و ۵۹ و یک نام رسمی به دو زبان فنلاندی و سوئدی (در برخی موارد ممکن است یکسان باشند) شناسایی می شود. علاوه بر این، یک محله بدون شماره به نام آلوئه مری وجود دارد که اساساً فقط از آب های سرزمینی بیرونی تشکیل شده است که به ساحل نمی رسد. محله ها بیشتر به سه و چهار رقم و بخش ها بیشتر به بلوک های جداگانه تقسیم
می شوند. منطقه ها. علاوه بر تقسیم محله ای که برای اهداف برنامه ریزی شهری وجود دارد، شهر نیز به ۳۴ منطقه تقسیم شده است تا هماهنگی خدمات عمومی را تسهیل کند. این مناطق، که ممکن است شامل چندین محله باشند، به هفت ناحیه اصلی سازماندهی شده اند. تقسیم منطقه با تصمیم شورای شهر در ۱۳ دسامبر ۱۹۸۲ ایجاد شد، زمانی که تعداد زیرمجموعه های مختلف مورد استفاده توسط ادارات مختلف شهرداری گیج کننده و مشکل ساز دیده شد. قبل از اصلاحات، در سال ۱۹۸۰، ۱۰۱ بخش مختلف توسط ادارات مورد استفاده قرار می گرفت که تنها ۱۷ بخش مربوط به تقسیمات محله رسمی بود.
گالری آثار استادان قدیمی در درسدن، آلمان، حدود ۷۵۰ نقاشی از قرن ۱۵ تا ۱۸ میلادی را به نمایش می گذارد. این شامل آثار بزرگ رنسانس ایتالیا و همچنین نقاشی های هلندی و فلاندری است. آثار برجستهٔ نقاشان آلمانی، فرانسوی و اسپانیایی آن دوره نیز از جاذبه های این گالری است. استادان قدیمی بخشی از مجموعه های هنری ایالت درسدن هستند. این مجموعه در گالری سمپر، شعبه گالری تسوینگر قرار دارد. تاریخچه. هنگامی که "اتاق هنر" انتخاب گران ساکسونی در درسدن توسط آگوستوس، انتخاب گر ساکسونی در سال ۱۵۶۰ میلادی تأسیس شد، نقاشی ها تابع آثار کلکسیونرهای علوم، سایر آثار هنری و کنجکاوی بودند. در آغاز قرن هجدهم میلادی بود که آگوستوس دوم نیرومند و پسرش فردریک آگوستوس دوم شروع به جمع آوری سیستماتیک نقاشی ها کردند. در مدت کمتر از ۶۰ سال، این دو انتخاب گرِ هنردوست ساکسونی که پادشاهان لهستان نیز بودند، مجموعه ها را به میزان قابل توجهی گسترش دادند. در سال ۱۷۴۵ میلادی، ۱۰۰ قطعه از بهترین مجموعه متعلق به دوک مودنا (فرانچسکو سوم) خریداری شد و سال بعد به درسدن رسید. از آنجایی که مجموعهٔ نقاشی ها به سرعت در حال رشد بودند، به زودی به فضای بیشتری برای ذخیر
ه سازی و نمایش نیاز داشت، در سال ۱۷۴۷ میلادی از قلعهٔ درسدن به "اشتال گبویده" (ساختمان اصطبل های انتخاب گران) مجاور منتقل شد.
مسیرلاجورد یک مسیر ترانزیتی بین المللی است. مسیر در سال ۲۰۱۸ افتتاح شد و افغانستان را از طریق ترکمنستان، آذربایجان و گرجستان به ترکیه وصل می کند. نام لاجورد از یک مسیر تاریخی قدیمی گرفته شده است که لاجورد و سایر سنگ های نیمه قیمتی افغانستان در طول بیش از ۲۰۰۰ سال قبل به قفقاز، روسیه، بالکان، اروپا و شمال آفریقا در طول جاده ابریشم صادر شده است. این ابتکار برای تقویت پروژه های اولویت ملی و انکشاف زیرساخت ها و اتصالات، انرژی و بخش خصوصی دولت افغانستان عمل خواهد کرد. کریدور لاجورد توسط بانک توسعه آسیایی تأمین می شود. در حال حاضر بودجه پروژه ترانزیتی ۲ میلیارد دلار برآورد شده است. تاریخ. مذاکرات بر سر ایجاد این کریدور جدید به سال ۲۰۱۲ برمی گردد و به مدت پنج سال به دلیل تعدادی از عوامل در منطقه از جمله ناامنی (رشد خشونت خانگی)، بی ثباتی اقتصادی در سراسر آسیای مرکزی و میراث شبکه های زیرساختی ضعیف در منطقه ادامه یافت. کشورهای عضو درگیر توافقنامه حمل و نقل و ترانزیت مسیر لاجورد توسط وحیدالله ویسی وزیر امور خارجه وقت و وزیر همکاری اقتصادی افغانستان آغاز شد. اسم کریدور حمل و نقل از رنگ لاجورد معدنی اخذ شده است که در قدی
م یکی از محصولات اصلی صادرات از آسیای مرکزی به خاورمیانه، اروپا و شمال آفریقا بوده است. هدف از این قرارداد تقویت همکاری های اقتصادی منطقه ای و ارتباط بین کشورهای افغانستان، ترکمنستان، آذربایجان، گرجستان و ترکیه است و از این طریق روابط اقتصادی و فرهنگی بین اروپا و آسیا را گسترش می دهد. در انجام این کار، این ابتکار به دنبال بهبود زیرساخت ها و رویه های حمل ونقل (از جمله جاده، ریلی و دریایی)، افزایش صادرات و گسترش فرصت های اقتصادی شهروندان در کشورهای بهره مند از این کریدور حمل ونقل جدید است. رئیس جمهور افغانستان، اشرف غنی، این مسیر را در مراسمی در هرات در ۱۳ دسامبر ۲۰۱۸ افتتاح کرد. اولین کامیون ها ۱۷۵ تن پنبه، میوه خشک و کنجد را حمل کردند. چهار بحث فنی در مورد توافقنامه مسیر لاجورد لازولی (که بخش بزرگی از کریدور حمل و نقل شماره 2 CAREC را در بر می گیرد) برگزار شده است که آخرین مورد در ۱۵ تا ۱۶ نوامبر ۲۰۱۶ در باکو اتفاق افتاد که متن توافق نهایی شد. توافقنامه مسیر لاجورد در ۱۵ نوامبر ۲۰۱۷ در کنار هفتمین RECCA در عشق آباد امضا شد. مسیر لاجورد به پروژه کریدور میانی ترکیه ("کریدور تجاری و حمل و نقل ترانس خزر شرق-غرب")
متصل خواهد شد.نرخ بازده اقتصادی و ارزش فعلی خالص هنوز باید تعیین شود، اما با اعمال نرخ تنزیل ۱۲ درصد، انتظار می رود بازده کلی مثبت باشد. مسیر کریدور از تورغندی در استان هرات غربی افغانستان آغاز می شود و تا بندر ترکمن باشی (در دریای خزر) در ترکمنستان ادامه می یابد. پس از عبور از دریای خزر، مسیر به باکو، پایتخت آذربایجان ادامه می یابد و سپس به تفلیس، پایتخت گرجستان و همچنین بنادر پوتی و باتومی گرجستان متصل می شود. در نهایت این کریدور در ورودی اروپا به شهرهای قارص و استانبول ترکیه متصل می شود. به گفته اتاق بازرگانی و صنایع افغانستان (ACCI)، ۸۰ درصد کالاهایی که از جنوب آسیا به اروپا ارسال می شود، از طریق این مسیر (از طریق راه آهن در افغانستان و همچنین کشورهای قفقاز جنوبی و هنگام عبور از دریای خزر و با کشتی انجام می شود). دریاهای سیاه). علاوه بر این، دهلیز لاجورد برنامه ریزی شده با هدف کاهش وابستگی افغانستان به بندر کراچی پاکستان برای صادرات آن است. کاهش موانع تجاری، کاهش هزینه های مبادله، بهبود حاکمیت فرامرزی از طریق هماهنگ سازی، افزایش تجارت و ترانزیت و افزایش همکاری های منطقه ای از اهداف اصلی این پروژه است. ای
ن کریدور در چارچوب کارنه حمل و نقل بین المللی مسیریاب (TIR) فعالیت خواهد کرد.
"سکینه (")، از ریشه «سکن» به معنای استقرار و ثبات در برابر حرکت است. و به آرامش روان آدمی و رفع نگرانی، اضطراب و تشویش از او رهنمون می شود. تعریف اصطلاحی. علی بن محمد جرجانی در تعریف اصطلاحی سکینه می گوید: نوری در قلب انسان است که در مواجهه با امور غیبی، به انسان ثبات و آرامش می بخشد. قرآن. واژه قرآنی «سکینه» تنها شش بار در سه سورهٔ قرآن به کار رفته است. مفسران مسلمان و مترجمان قرآن، این واژه را غالباً به معنای «آرامش و طمأنینه»، مطابق با ریشهٔ لغوی آن «سکن» دانسته اند. روح الهی. سید محمدحسین طباطبایی، منظور از سکینه را در آیه «إِنَّ آیَةَ مُلْکِهِ أَنْ یَأْتِیَکُمُ التَّابُوتُ فیهِ سَکینَةٌ مِنْ رَبِّکُمْ بقره ۲۴۸»، روحی الهی می داند که به قلب انسان، آرامش و به جان آدمی، استقرار و ثبات می بخشد. این روح الهی، مرتبه ای از کمالات نفس انسانی و جلوه ای از روح ایمان است.
شعله انقلاب یک هفته نامه فارسی تاجیکی بود که میان آوریل ۱۹۱۹ و دسامبر ۱۹۲۱ در سمرقند، جمهوری خودمختار شوروی ترکستان منتشر می شد. این روزنامه توسط سید رضا علی زاده تأسیس شد. اولین شماره "شعله انقلاب" در ۱۰ آوریل ۱۹۱۹ منتشر شد. این روزنامه، دومین روزنامه فارسی تاجیکی (پس از "بخارای شریف") و نخستین روزنامه فارسی تاجیکی در ترکستان شوروی بود. این روزنامه از خط ایدئولوژیک حزب کمونیست ترکستان پیروی می کرد. بیشتر مقالات روزنامه توسط خود علی زاده نوشته می شد، البته او برای پنهان کردن کمبود نویسندگان از القاب مختلف استفاده می کرد. این روزنامه خواستار ایجاد هویت ملی فارسی بر اساس خطوط زبانی شد. انتشار "شعله انقلاب" در اکتبر ۱۹۱۹ متوقف شد. این روزنامه نتوانسته بود به ۱۰۰۰ خواننده برسد و درآمد حاصل از فروش آن با هزینه های اداره آن همخوانی نداشت. شاخه سمرقند حزب کمونیست احساس می کرد قادر به ادامه حمایت اقتصادی از آن نیست. در نوامبر ۱۹۱۹ روزنامه توسط "ترک کومیسیا" مستقر در تاشکند دوباره راه اندازی شد. در این دوره صدرالدین عینی و حاجی معین که هر دو از نویسندگان برجسته آن زمان بودند به روزنامه پیوستند. موضوع هویت ملی پارسی دی
گر مورد تأکید قرار نگرفت، در عوض نویسندگان جدید ترجیح می دهند از «ترکستانی ها» صحبت کنند. اما همچنان زبان خود را «فارس» می نامیدند. این روزنامه رژیم امیر بخارا را محکوم می کرد و خواستار حمایت از ارتش سرخ بود. اگرچه این روزنامه تنها نشریه فارسی زبان در منطقه بود، اما همچنان نتوانست خوانندگان بیشتری را به دست آورد. این روزنامه در دسامبر ۱۹۲۱ پس از نودمین شماره آن بسته شد. سرانجام در اوت ۱۹۲۴ روزنامه جدید تاجیکی به نام "آواز تاجیک کمبغل" با حضور علیزاده، معین و عینی در تیم تحریریه آن منتشر شد.
پروتئین بنس جونز () یک پروتئین گلوبولین مونوکلونال یا زنجیره سبک ایمونوگلوبولین است که در ادرار یافت می شود و وزن مولکولی آن ۲۲ تا ۲۴ کیلو دالتون است. تشخیص پروتئین بنس جونز ممکن است نشان دهنده مولتیپل میلوما یا ماکروگلوبولینمی والدنشتروم باشد. پروتئین های بنس جونز به ویژه در زمینه تظاهرات ارگان هدف مانند نارسایی کلیه، ضایعات استخوانی لیتیک (یا «پانچ شده»)، کم خونی یا شمار زیادی از سلول های پلاسما در مغز استخوان بیماران، تشخیص دهنده مولتیپل میلوم هستند. پروتئین های بنس جونز در ۲/۳ موارد مولتیپل میلوما وجود دارد. پروتئین ها زنجیره های سبک ایمونوگلوبولین (پاراپروتئین ها) هستند و توسط سلول های پلاسما نئوپلاستیک تولید می شوند. آنها می توانند کاپا (بیشتر اوقات) یا لامبدا باشند. زنجیره های سبک می توانند قطعات ایمونوگلوبولین یا ایمونوگلوبولین های همگن منفرد باشند. آنها در ادرار در نتیجه کاهش قابلیت فیلتراسیون کلیه به دلیل نارسایی کلیوی یافت می شوند، که گاهی اوقات ناشی از هیپرکلسمی از کلسیم آزاد شده در اثر تخریب استخوان ها، کم آبی بدن به دلیل پلی اوره، آمیلوئیدوز یا از خود زنجیره های سبک است. زنجیره های سبک در طول تا
ریخ با گرم کردن یک نمونه ادرار (که باعث رسوب پروتئین می شود) و اکنون با الکتروفورز ادرار غلیظ شناسایی شده اند. اخیراً، سنجش های زنجیره سبک آزاد سرم در شماری از مطالعات منتشر شده مورد استفاده قرار گرفته اند که نشان دهنده برتری نسبت به آزمایش های ادراری است، به ویژه برای بیمارانی که سطوح پایینی از زنجیره های سبک آزاد مونوکلونال تولید می کنند، همان طور که در میلوم مولتیپل غیر ترشحی و آمیلوئیدوز AL دیده می شود. تاریخچه. پروتئین بنس جونز توسط پزشک انگلیسی هنری بنس جونز در سال ۱۸۴۷ توصیف و در سال ۱۸۴۸ مطالب آن منتشر شد.
الفانتیازیس () یا پیل پایی به بزرگ شدن و سفت شدن اندام ها یا بخش هایی از بدن به دلیل تورم بافت گفته می شود. این بیماری با ادم، هیپرتروفی و ​​فیبروز پوست و بافت های زیر جلدی به دلیل انسداد عروق لنفاوی مشخص می شود. این بیماری ممکن است بر اندام تناسلی تاثیر بگذارد. اصطلاح الفانتیازیس اغلب در اشاره به (علائم ناشی از) عفونت کرم انگلی استفاده می شود، اما ممکن است به انواع بیماری هایی اشاره داشته باشد که در آن قسمت هایی از بدن فرد به نسبت های زیادی متورم می شود.
سیچلاید کوتوله آگاسیز با نام علمی Apistogramma agassizii، گونه ای از خانواده سیکلیدها است که در رودخانه مارانیون و اوکایالی در پرو، برخی از شاخه های رودخانه آمازون، و همچنین در پایین دست رود آمازون در مصب منتهی به اقیانوس اطلس یافت می شود. نام این گونه از لوئیس آگاسیز (۱۸۰۷-۱۸۷۳)، جانورشناس و زمین شناس سوئیسی-آمریکایی گرفته شده است. پراکندگی و زیستگاه. "آگاسیزی" بومی آب های کم عمق حوضه آمازون می باشد. این گونه زیستگاه هایی با حداقل جریان را ترجیح می دهد که در آن بقایای گیاهی، به ویژه برگ های مرده، از آنها به عنوان پناهگاه در برابر شکارچیان اعم از ماهی های بزرگ و هم شکارچیانی که از طریق هوا حمله میکنند حفاظت کند. از بین 94 گونه معتبر و شناخته شده "آپیستوگراما"، گونه های "آگاسیزی" و "کاکاتونما" به همراه گونه سیچلاید کوتوله دو خط("Apistogramma bitaeniata)"، یکی از معدود گونه هایی است که دامنه پراکنش زیادی دارد. رابطه با انسان ها. در آکواریوم. درست مانند تمام سیچلایدهای کوتوله، "آگاسیزی" به تعویض هفتگی آب نیاز دارد تا سطح نیترات را تا حد ممکن پایین نگه دارد. درجه سختی ۵۰-۱۰۰ در لیتر و درجه اسیدی pH ۶٫۰ بسیار مطلو
ب است. آنها باید در یک آکواریوم حداقل ۳۵ لیتری نگهداری شوند. برای کاهش استرس ماهی ها باید داخل آکواریوم را تا حد امکان شبیه به محیط طبیعی زندگی آنها درست کرد. تزئین با ریشه گیاهان و کاشت گیاهان مقاوم اینکار را انجام داد. آگاسیزی ها را نباید در یک آکواریوم با سایر سیکلیدهای کوتوله نگهداری کرد. بهتر است آنها را در کنار دسته ای از تتراها یا دیگر ماهی های کوچک بومی رودخانه آمازون نگهداری کرد.