Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ccio" (آغوش) یا "fiore" (گل) نامیده می شد را دریافت می کرد. او سنت های قدیمی کاموریستیک را با کاتولیسیزم ترکیب کرد و آیین آغاز عضویت کامورای سنتی را بازسازی کرد. NCO اغلب به عنوان "«بیان نوعی جنبش جمعی از جوانان خشونت آمیز و گسسته کمپانیا»" توصیف شده است. با این حال، یک مورخ آن را صرفاً «انجمن گانگستری» دانسته که نام قدیمی و تا حدودی محترم کامورا را به چپاول برده است. وقتی روزنامه نگار جرجیو روسی برخی اعضای جوان NCO از اوتاویانو را مصاحبه کرد، چندین شهادت ثبت شد که آن ها چقدر حاضرند برای رئیس و سازمان خود بمیرند. یک picciotto جوان گفت: «می پرسی چرا کاری که می کنم را انجام می دهم. جواب ساده است. برایم مهم نیست بمیرم یا زنده بمانم. در واقع به نوعی به دنبال مرگم هستم.» دیگری گفت: «ما به سمت مرگ خود می دویم. زندگی در اینجا بی هدف است. این زندگی بد است. زندگی اینجا صفر است. آنچه در این ۲۳ سال دیده ام کافی است و من قبلاً مرده ام. اکنون روی زمان قرضی زندگی می کنم. اگر بخواهند مرا بکشند، خوب است، آنچه دیده ام کافی است.» در یک نامه که توسط پلیس محلی کشف شد، یک «پیکچوتو» جوان به نام توریزیوسو آگریپینو به سالواتوره فدری
کو نوشت: «خدای واقعی، عزیز ما رافائل کاتولو است.» یکی دیگر از اعضای جوان NCO به نام آنتونیو لوکارلی معروف به "'o Giarrone" (دزد کوچک) در یک مصاحبه تلویزیونی از حیاط خانواده کاتولو اعلام کرد که آماده است جان خود را برای کاتولو فدا کند. کاتولو با ارسال نامه ای از طریق یکی از افرادش، مارکو مدا، از او قدردانی کرد: «دوست عزیزم جیاروونه، مصاحبه تو استاد را بسیار خوشحال کرد؛ او مفتخر است، در صورت نیاز، خون تو که از رگ شریف تو جاری می شود را در اختیار خود بپذیرد. دوست عزیزم جیاروونه، تو انسانی با کیفیتی عالی هستی.» سه ماه بعد، لوکارلی در جریان یک درگیری با یک گروه رقیب کشته شد.
از طرف خودت صحبت کن دومین آلبوم استودیویی از خوانندهٔ انگلیسی ایمجن هیپ می باشد که در ۱۸ ژوئیهٔ سال ۲۰۰۵ در ایالات متحده منتشر گردید. این آلبوم توسط هیپ نوشته، تهیه، تنظیم و تأمین مالی این آلبوم نیز توسط خود او انجام شده بدون اینکه از هیچ ناشر موسیقی ای حمایت بگیرد. در این آلبوم افرادی مانند جف بک، که سولو گیتار قطعهٔ «شب بخیر و خداحافظی» را اجرا کرده و دوست پسر سابق هیپ، ریچی میلز که در قطعهٔ «لحظه ای که گفتم» با او به جدل می پردازد. به عنوان مهمان حضور دارند، "از طرف خودت صحبت کن" در ۲۴ دسامبر سال ۲۰۱۲ از سوی سونی میوزیک مجدداً منتشر گردید و نسخه های دیلاکس و بی کلام آن نیز ارائه شد.
هفتاد و ششمین دوره جوایز فیلم آکادمی بریتانیا () که بیشتر با نام بفتا شناخته می شود، در ۱۹ فوریه ۲۰۲۳ و در سالن رویال فستیوال واقع در ساوت بنک سنتر، لندن برگزار شد. این مراسم به بهترین فیلم های ملی و خارجی سال ۲۰۲۲ اختصاص داشت. این جوایز توسط آکادمی هنرهای فیلم و تلویزیون بریتانیا اهدا شدند و شامل تقدیر از بهترین فیلم های بلند و مستند از هر ملیتی بود که در سال ۲۰۲۲ در سینماهای بریتانیا به نمایش درآمده بودند. نامزدها در ۱۹ ژانویه ۲۰۲۳ از طریق یک پخش زنده جهانی که توسط بازیگران هایلی اتول و توهیب جیمو در ساختمان تازه بازسازی شدهٔ دفتر مرکزی آکادمی در شماره ۱۹۵ پیکدلی لندن برگزار شد، اعلام گردیدند. نامزدهای جایزه ستاره نوظهور ــ که تنها بخشی است که توسط مردم بریتانیا رأی گیری می شود ــ دو روز پیش تر، در ۱۷ ژانویه ۲۰۲۳ معرفی شدند. فیلم "در جبهه غرب خبری نیست"، یک درام حماسی آلمانی زبان با موضوع ضد جنگ، با چهارده نامزدی در صدر قرار گرفت و رکورد فیلم "ببر خیزان، اژدهای پنهان" (۲۰۰۰) را به عنوان بیشترین نامزدی برای یک فیلم غیر انگلیسی زبان در تاریخ این مراسم جوایز تکرار کرد. این فیلم در نهایت هفت جایزه از جمله بهتری
ن فیلم، بهترین کارگردانی (ادوارد برگر) و بهترین فیلم غیر انگلیسی زبان را به دست آورد و بدین ترتیب رکورد بیشترین جوایز بفتا برای یک فیلم غیر انگلیسی زبان را شکست. مراسم توسط بازیگر اسواتینی-انگلیسی ریچارد ئی. گرانت ــ نامزد جوایز بفتا و اسکار ــ و شخصیت تلویزیونی بریتانیایی آلیسون هموند مشترکاً اجرا شد؛ هموند همچنین مصاحبه های پشت صحنه را بر عهده داشت. ویک هوپ و منتقد سینمایی رادیو بی بی سی ۱ علی پلامب نیز اجرای برنامهٔ پیش نمایش فرش قرمز را بر عهده داشتند. پخش زندهٔ مراسم از بی بی سی وان و بی بی سی آی پلیر در بریتانیا و هم زمان در هشت کشور دیگر جهان نمایش داده شد.
جان داگلاس وودوارد (; – ) که معمولاً به طور خلاصه J.D. یا داگلاس وودوارد نامیده می شود، نقاش منظره نگار و تصویرگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. او یکی از «مشهورترین نقاشان و تصویرگران» این کشور بود و صدها صحنه از ایالات متحده آمریکا، اروپای شمالی، سرزمین مقدس و مصر خلق کرد که بسیاری از آنها در مجلات محبوب آن زمان چاپ می شدند. زندگی. وودوارد در ۱۲ ژوئیه ۱۸۴۶ در شرکت میدلسکس، ویرجینیا، پسر جان پیت لی وودوارد و مری میلدرد ماینر وودوارد متولد شد. خانواده اش در حالی که او هنوز بسیار جوان بود، نقل مکان کردند و او دوران کودکی خود را در کاوینگتن، کنتاکی گذراند، جایی که جی.پی.ال. وودوارد به یک تاجر موفق ابزارآلات تبدیل شد. تا سال ۱۸۶۱، در سن ۱۵ یا ۱۶ سالگی، او تحصیل هنر را زیر نظر نقاش آلمانی تی. سی. ولش در نزدیکی سینسیناتی، اوهایو. خانواده کنفدراسیون با کانادا همدردی داشتند و در طول جنگ داخلی آمریکا به کانادا گریختند. با این حال، در سال ۱۸۶۳، جان به شهر نیویورک سفر کرد و تا سال ۱۸۶۵ در کوپر یونیون و آکادمی ملی طراحی (نیویورک) تحصیل کرد. او اولین نقاشی خود را در سال ۱۸۶۷ در آکادمی به نمایش گذاشت. در ابتدا او سعی کرد به
عنوان یک هنرمند منظره، با الهام از حومه ویرجینیا امرار معاش کند. (خانواده اش پس از پایان جنگ در سال ۱۸۶۵ در ریچموند ساکن شده بودند) با این حال، او دریافت که امرار معاش تنها از طریق هنرهای زیبا غیرممکن است و به تصویرگری کتاب روی آورد. در سال ۱۸۷۱، اولین سفارش خود را از مجله «آتشدان و خانه» دریافت کرد که او را به یک تور طراحی جنوب برد؛ این نقاشی ها به صورت حکاکی روی چوب در مجله منتشر شدند. از سال ۱۸۷۲ تا ۱۸۷۳، او به عنوان یکی از تصویرگران اصلی مجموعه D. Appleton &amp; Company "Picturesque America» سفرهای زیادی کرد، که بسیاری از حکاکی های او بر اساس طرح ها یا نقاشی های آبرنگ انجام شده در محل بود. طراحی ها و نقاشی های وودوارد بخش های مربوط به "Mackinac", "ساحل جنوبی دریاچه ایری"، "دره کنتیکت"، "بوستون"، "دره هوساتونیک"، «دره جنی»، «ساحل شرقی»، «دریاچه ممفرماگوگ»، «دلاویر علیا»، و «آبشار دریاچه کایوگا». "دره کنتیکت، از کوه تام"; "بوستون، از جنوب بوستون"; و "کبک" اساس سه حکاکی فولادی آن بودند. این اثر تأثیر عمده ای بر رشد گردشگری آمریکا و جنبش های حفاظت و نگهداری از آثار باستانی داشت. این اثر بسیار محبوب بود و تا
سال ۱۸۸۰ بیش از نسخه از آن به فروش رسید. در این دوره، وودوارد همچنین با هری فن، یکی دیگر از تصویرگران مهم این پروژه، ملاقات و با او دوست شد، با وجود اینکه این دو در مناطق مختلف کشور کار می کردند. اپلتون همچنین او را از سال ۱۸۷۴ تا ۱۸۷۵ برای تولید مجموعه هایی در مورد رودخانه هادسون و راه آهن قاره ای برای «مجله هنری» خود استخدام کرد. در سال ۱۸۷۵، وودوارد با ماریا لوئیز سیمونز ازدواج کرد. او همچنین برای «یک قرن بعد: نگاهی اجمالی به فیلادلفیا» تصویرسازی کرد. برای مجموعه «اروپای زیبا» اپلتون، وودوارد به شمال و اروپای شرقی فرستاده شد. آثار او در مجله ظاهر نشد. جلد اول این مجموعه که به جزایر بریتانیا می پرداخت. در جلدهای دوم و سوم، طراحی ها و نقاشی های او بخش های مربوط به «شهرهای قدیمی آلمان»، «نروژ»، «نروژ (آبدره سوگنه، آبدره شمالی، رومسدال)»، «سوئد»، «درسدن و سوئیس ساکسون»، «قسطنطنیه»، «روسیه» و «دانوب» را مصور کردند. «رومزدالهورن» و «بسفر، قسطنطنیه» او اساس دو تا از حکاکی های فولادی آنها بودند. طرح هایی که اساس فلسطین زیبا را تشکیل دادند، در طول دو سفر مشترک وودوارد و فن به مصر و شام در زمستان های ۱۸۷۷–۱۸۷۸ و ۱۸۷
۸–۱۸۷۹ گردآوری شدند. این دو سفر در مکاتبات او با همسر وودوارد و مادرش مستند شده است. این دو نفر اجازه ویژه برای طراحی در داخل و زیر مسجد عمر (قبه الصخره) دریافت کردند، اگرچه وودوارد خیابان های اورشلیم را با «کثیف ترین کوچه های بالتیمور» مقایسه می کرد. او که از گرما، تابش خیره کننده و برهوت خسته شده بود، بهترین چیزی که می توانست در مورد ساحل دریای مرده بگوید این بود: «فکر می کنم آنقدر بد نیست که بدتر از این نباشد». ناصره «بدترین» بود، در حالی که او بیشتر تحت تأثیر خرابه های سوریه-روم در بعلبک قرار گرفت. در سال ۱۸۷۹، او به نیویورک بازگشت و بیشتر سه سال بعدی را صرف آماده سازی تصاویر برای چاپ کرد. این آثار بسیار موفق بودند، و وودوارد و فن هر کدام سالانه ۱۰۰۰۰ دلار از بهره مالکانه جلدهای سرزمین مقدس دریافت می کردند. از در سال ۱۸۸۲، او برای «مجله قرن» و چندین کتاب شعر تصویرسازی کرد و با تأمین مالی، اکنون می توانست زمان بیشتری را به نقاشی مناظر با رنگ روغن و آبرنگ اختصاص دهد. او بیشتر سال ۱۸۸۳ را به همراه همسرش به پاریس و پونت-آون در فرانسه نقل مکان کرد. آنها در سال ۱۸۸۴ به نیویورک بازگشتند و وودوارد در سال های بعد
به نقاشی و تصویرسازی برای کتاب ها (از جمله «آواز رودخانه» اثر چارلز کینگزلی در سال ۱۸۸۷ و «آواز شیپور» اثر آلفرد تنیسون در سال ۱۸۸۸) و مجلاتی مانند «مجله قرن»، «مجله اسکریبنر» و «ماهنامه هارپر» پرداخت. او پس از مرگ پدرش در سال ۱۸۹۵ که ارث زیادی برایش به جا گذاشت، تمام تمرکز خود را روی نقاشی گذاشت. بین سال های ۱۸۹۸ تا ۱۹۰۱، وودوارد و همسرش به ایتالیا و سوئیس سفر کردند. در سال ۱۹۰۵، آنها در نیو راشل، نیویورک، یک مستعمره هنری محبوب، ساکن شدند. او تا زمان مرگش در ۵ ژوئن ۱۹۲۴، نقاشی های استودیوی خود را می فروخت. میراث. شراین مونت، متعلق به اسقف نشین اسقفی ویرجینیا، بسیاری از آبرنگ های اصلی وودوارد را در خود جای داده است. مکاتبات او به عنوان مجموعه «یک هنرمند در خارج از کشور در دهه هفتاد» در بخش بایگانی کتابخانه ایالتی در ریچموند، ویرجینیا نگهداری می شود.
محمدابراهیم سالک قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۱ قمری – زنده تا حدود ۱۰۸۴ قمری)، شاعر، ادیب و عارف ایرانی سدهٔ یازدهم هجری بود. وی از شاعران برجستهٔ سبک هندی در دورهٔ صفوی به شمار می رود و در شعر با تخلص «سالک» شناخته می شود. آثار او شامل غزل، قصیده، مثنوی و رباعی است که در آن ها مضامین عرفانی، فلسفی و اجتماعی دیده می شود. زندگی نامه. سالک قزوینی در حدود سال ۱۰۲۱ هجری قمری در شهر قزوین زاده شد. نام کامل او در منابع مختلف به صورت های «محمدابراهیم»، «شاه ابراهیم» و «محمدابراهیم بیگ» آمده است. وی در خانواده ای اهل ادب رشد یافت و از جوانی به تحصیل علوم دینی و ادبی پرداخت. در دوره ای از زندگی خود به اصفهان، هند و کشمیر سفر کرد و با شاعران برجسته ای چون کلیم کاشانی، قدسی مشهدی و نصرآبادی معاشرت داشت. آثار. مهم ترین اثر سالک، مثنوی بلند "محیط کونین" است که در سال ۱۰۶۱ قمری به پایان رسید. این اثر مضامین عرفانی، فلسفی و اخلاقی را در قالبی شاعرانه بیان می کند. دیوان او شامل ۱۳۶۶ غزل، قصاید، ترکیب بند، رباعی و مثنوی هایی چون "ساقی نامه" نیز هست. سبک شعری. سبک شعری سالک قزوینی در چارچوب سبک هندی قرار دارد، اما ویژگی های شخصی او باعث
تمایز آثارش شده است. غزل های سالک دارای ویژگی هایی چون: جایگاه و تأثیر. سالک قزوینی از جمله شاعران تأثیرگذار دورهٔ صفوی است که توانست در فضای فرهنگی آن عصر، شعر را با عرفان و فلسفه درآمیزد. او در حلقهٔ شاعران برجستهٔ سبک هندی جای دارد و آثارش مورد توجه پژوهشگران معاصر قرار گرفته است. دیوان او نمونه ای ممتاز از تلفیق زبان ساده با اندیشهٔ عمیق است.
۱. مقدمه و تاریخچهٔ کانال بزرگ و جشنواره ها. کانال بزرگ ونیز، با طولی حدود ۴ کیلومتر، اصلی ترین مسیر آبی شهر ونیز است که از میان شهر می گذرد و به عنوان شاهراه ارتباطی بین بخش های مختلف شهر عمل می کند. این کانال نه تنها از نظر حمل ونقل اهمیت دارد، بلکه به عنوان محلی برای برگزاری جشنواره ها و رویدادهای فرهنگی نیز شناخته می شود. ۲. مراسم ها و سنت های محلی. یکی از مهم ترین جشنواره های مرتبط با کانال بزرگ، «کارناوال ونیز» است که هر ساله در ماه فوریه برگزار می شود. این جشنواره با تاریخچه ای طولانی، شامل رژه های ماسک زده، نمایش های خیابانی و بالماسکه های مجلل در کاخ های تاریخی ونیز می باشد. از دیگر رویدادهای مهم می توان به «فستیوال فیلم ونیز» اشاره کرد که در کاخ های اطراف کانال برگزار می شود و یکی از معتبرترین جشنواره های سینمایی جهان است. ۳. هنرمندان و اجراهای معروف. در طول تاریخ، بسیاری از هنرمندان برجسته در جشنواره های ونیز شرکت کرده اند. برای مثال، در جشنوارهٔ فیلم ونیز، کارگردانانی چون «فرانسیس فورد کاپولا» و «برناردو برتولوچی» آثار خود را به نمایش گذاشته اند. همچنین، در کارناوال ونیز، هنرمندان ماسک ساز و طراحا
ن لباس های سنتی نقش مهمی در حفظ و ترویج فرهنگ ونیزی دارند. ۴. تأثیر فرهنگی و گردشگری. جشنواره های مرتبط با کانال بزرگ ونیز نه تنها جنبه های فرهنگی و هنری شهر را به نمایش می گذارند، بلکه نقش مهمی در جذب گردشگران از سراسر جهان دارند. این رویدادها باعث افزایش آگاهی جهانی از تاریخ و فرهنگ ونیز می شوند و به حفظ میراث فرهنگی این شهر کمک می کنند.
پائولو د ماریا (; – ) سیاست مدار و نظامی اهل ایتالیا بود و همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان برنز شجاعت نظامی شد. زندگینامه. پائولو د ماریا در پیه مونته به دنیا آمد و در جنگ جهانی اول به عنوان افسر پیاده نظام شرکت کرد. او سه بار زخمی شد و در حالی که هنوز افسر کارآموز بود به دلیل نقش خود در نبرد ششم ایزونزو موفق به دریافت مدال برنز شجاعت نظامی شد. این تجربه او را در میان افسران جوان ایتالیایی به چهره ای شناخته شده بدل ساخت و آغازگر مسیری بود که به فعالیت های سیاسی و شبه نظامی او در دوران پس از جنگ انجامید. پس از جنگ، در سال ۱۹۲۱ بخش کوری از فاسیس های ایتالیایی نبرد را تأسیس کرد و سال بعد در مارس به رم شرکت نمود. این مشارکت موجب ارتقای جایگاه او در ساختار جنبش فاشیستی شد. در سال ۱۹۲۳ به میلیشیای داوطلب امنیت ملی پیوست و به درجه "کنسول جنرال" (سرتیپ) رسید. د ماریا در این دوره ارتباط نزدیکی با حلقه های سیاسی رژیم برقرار کرد و در سازمان دهی فعالیت های محلی نقش فعالی بر عهده داشت. در سال های ۱۹۳۵–۱۹۳۶ برای جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی داوطلب شد. او در این جنگ تجربه بیشتری در فرماندهی نیروهای نامنظم کسب کرد و پس از بازگشت
، مدتی به ذخیره منتقل شد. با این حال، به این تصمیم اعتراض کرد و توانست به خدمت فعال بازگردد. در ۱۴ ژوئن ۱۹۴۳ فرماندهی لژیون ۸۹ پیراهن سیاه "اتروسکا" در ولترا (شامل ۱۵۰۰ نفر) مستقر در درنیش و وابسته به لشکر ۱۵ پیاده برگامو را بر عهده گرفت. بین ۲۵ تا ۲۷ ژوئن، پس از گزارش هایی درباره تلاش های خرابکاری روی تیرهای تلگراف، د ماریا لژیون را در دو عملیات ضد پارتیزان هدایت کرد که بدون موفقیت بود. این ناکامی ها به تنش هایی میان نیروهای او و مقامات ارتش منظم ایتالیا انجامید. پس از آتش بس کاسیبیله در سپتامبر ۱۹۴۳، د ماریا سربازانش را متقاعد کرد تا جنگ را در کنار آلمان ادامه دهند. پس از مذاکرات با فرمانده ۱۱۴ یگر, لژیون پیراهن سیاه او به ورماخت پیوست و به نام "پلیس-میلیشیای داوطلب" تغییر نام یافت و به لشکر ۱۱۴ یگر وابسته شد. سربازان ایتالیایی یونیفرم خود را حفظ کردند، به علاوه بازوبندی سفید با عبارت "Ordnungspolizei" پوشیدند. د ماریا سپس شروع به جذب افراد از واحدهای ایتالیایی دیگر که پس از آتش بس از هم پاشیده بودند کرد و به سرعت اندازه واحدش را دو برابر کرد، تا تقریباً به سه هزار نفر رسید؛ او درجه اوبراست دریافت کرد و واح
دش به "لشکر میلیزی د ماریا" تغییر نام یافت. در طول سپتامبر، این لشکر همان مأموریتی را انجام داد که پیش از آتش بس به لژیون ۸۹ پیراهن سیاه سپرده شده بود، یعنی نظارت بر بخش راه آهن بین درنیش و شیبنیک. در ۱۵ سپتامبر د ماریا بخش درنیش از حزب فاشیست جمهوری خواه را تأسیس کرد و به عنوان رهبر محلی اقتدار قابل توجهی به دست آورد. در ۲۷ سپتامبر، "لشکر میلیزی" تمام سلاح های سنگین خود را به لشکر ۱۱۴ یگر در درنیش تحویل داد و سپس، همانطور که بین د ماریا و فرماندهی اس اس توافق شده بود، برای آموزش به آلمان فرستاده شد. در مسیر، نیروهای ایتالیایی کینین به آن ها پیوستند. با این حال، پس از رسیدن به سالزبورگ در ۵ اکتبر، قطاری که د ماریا و سربازانش را حمل می کرد به اردوگاهی نزدیک برلین هدایت شد. د ماریا به شدت به این تصمیم اعتراض کرد و حتی کوشید با سفارت ایتالیا تماس بگیرد اما بی نتیجه بود. تنها در ۱۲ اکتبر، پس از رفع سوءتفاهم، سربازان توانستند به اردوگاه های آموزشی مونزینجن ادامه مسیر دهند. در این فرایند، حدود هزار نفر از همراهانش تصمیم گرفتند واحد د ماریا را ترک کنند. در ۱۱ نوامبر ۱۹۴۳ سه گردان "لشکر میلیزی د ماریا" به آدولف هیتلر
وفاداری سوگند یاد کردند و شش روز بعد به میلان بازگشتند. این گردان ها نخستین کادر وافن اس اس ایتالیا را تشکیل دادند و د ماریا به درجه اس اس استاندارتن فیهرر رسید. پس از پیوستن به جمهوری اجتماعی ایتالیا, د ماریا از ۱۰ مه ۱۹۴۴ تا ۳۰ مه ۱۹۴۴ به عنوان رئیس استان فروزینونه منصوب شد. او کمی قبل از آزادسازی شهر توسط متفقین از سمت خود کنار رفت و به شمال ایتالیا منتقل شد. در آنجا مدتی به عنوان افسر رابط عمل کرد و به هماهنگی میان مقامات آلمانی و نیروهای فاشیست ایتالیایی پرداخت. در ۸ ژانویه ۱۹۴۵ به عنوان رئیس استان ساونا منصوب شد و در ۵ فوریه همان سال رسماً کار خود را آغاز کرد و تا پایان جنگ در این سمت باقی ماند. در طول این مدت، با چالش های گسترده ای مانند افزایش فعالیت های پارتیزانی و کمبود منابع روبه رو شد و نقش او در سرکوب مقاومت محلی بعدها مورد انتقاد شدید قرار گرفت. پس از جنگ، او توسط دادگاه فوق العاده ساونا به دلیل همکاری با دشمن محاکمه شد و به یک سال و هشت ماه زندان محکوم گردید. د ماریا در جریان دادرسی تلاش کرد اقدامات خود را با انگیزه های میهن پرستانه توجیه کند، اما دادگاه نقش او در همکاری با نیروهای اشغالگر آلم
انی را محرز دانست. با وجود محکومیت، او مدت کوتاهی پس از جنگ به زندگی خصوصی بازگشت و تا حدودی از عرصه عمومی کنار رفت. او در سال های بعد در اسپولتو اقامت گزید و کمتر در سیاست یا فعالیت های عمومی ظاهر شد. مرگ او در ۱۹۶۸ پایان زندگی یکی از چهره های بحث برانگیز و پرحاشیه در تاریخ فاشیسم ایتالیا را رقم زد.
جیووانی اسپوزیتو (; – ) یک ژنرال ایتالیایی در زمان جنگ جهانی دوم و دریافت کننده نشان طلای شجاعت نظامی بود که فرماندهی لشکر ۵ آلپینی "پوستریا" در سال های ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۲ و دفاع منطقه ای تریسته از ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۵ را بر عهده داشت و به جمهوری اجتماعی ایتالیا پیوست. وی که در حال حاضر برای ارتش ملی جمهوری خواه در پست فرماندهی منطقه ای خدمت می کند. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان نظامی ساووی شده است. زندگینامه. سال های اولیه. اسپوزیتو در لورتو آپروتینو در ۱۸ مه ۱۸۸۲ به دنیا آمد، فرزند جیووانی اسپوزیتو دی زوپیتو و آپولونیا آچربو بود. او به عنوان سروان کارآموز در ارتش سلطنتی ایتالیا ثبت نام کرد و به گردان پیاده ۳۶ واگذار شد. در ۳۱ اکتبر ۱۹۰۴ وارد آکادمی نظامی مودنا شد و در ۱۴ سپتامبر ۱۹۰۶ به عنوان ستوان دوم منصوب شد و به هنگ ۵ آلپینی اختصاص یافت، جایی که در سپتامبر ۱۹۰۹ به ستوان ارتقا یافت. جنگ جهانی اول. پس از ورود پادشاهی ایتالیا به جنگ جهانی اول در ۲۴ مه ۱۹۱۵، او با هنگ خود در کروادا روسا خوش درخشید و در ژوئیه مدال برنز شجاعت نظامی دریافت کرد و در ۱۲ اکتبر مدال برنز دیگری برای شجاعت خود در جریان گلوله باران شدید توپخا
نه دریافت نمود. سپس به درجه سرگرد ارتقا یافت و به ستاد لشکر ۳۱ منصوب شد و در طول سال ۱۹۱۷ در جبهه ایزونزو خوش درخشید و مدال برنز سوم شجاعت نظامی را برای نقش خود در تخریب یک پل در ایزونزو پس از نبرد کاپورتو دریافت کرد. در نبرد دوم رودخانه پی آوه مدال صلیب شجاعت نظامی دریافت کرد. بین دو جنگ. پس از جنگ، او به ستاد افسران پیوست و پس از ارتقا به سرهنگ فرماندهی گردان پیاده ۵۶ "مارکه" را بر عهده گرفت، سپس به هنگ ۸ آلپینی در مرز شرقی منتقل شد و از ژانویه تا سپتامبر ۱۹۳۶ فرماندهی گارنیزیون زادار را بر عهده داشت. از سال ۱۹۳۷، پس از ارتقا به سرتیپ برای شایستگی فوق العاده، فرماندهی لشکر ۲۸ پیاده "وزپری" را بر عهده گرفت و در سال ۱۹۳۹ پس از فرماندهی موقت لشکر میلان از "نگهبان مرز"، به لشکر ۵۷ پیاده "لومباردیا" منتقل شد که در پولا مستقر بود. جنگ جهانی دوم. در مه ۱۹۴۰ به سرلشکر ارتقا یافت و در ۱۴ ژانویه ۱۹۴۱ به عنوان فرمانده لشکر ۵ آلپینی "پوستریا" منصوب شد و در جنگ یونان و ایتالیا خدمت کرد و جانشین ژنرال امدئو ده چیا شد. او در طول زمستان سخت در تومور، نبرد خونین در مالی اسپاداری و سلامی و پیشروی به قلمرو یونان تا کونیتسا فر
ماندهی لشکر را بر عهده داشت و برای این کار نشان نشان شوالیه نظامی ساووی دریافت کرد. وی همچنین در عملیات سرکوب شورش در مونته نگرو در سال ۱۹۴۱ و نبرد پلژولا و عملیات تریو شرکت کرد و پس از آن به فرماندهی دفاع منطقه ای تریسته منصوب شد.
پرونده سکوهای نفتی () (که به طور رسمی سکوهای نفتی (جمهوری اسلامی ایران علیه ایالات متحده آمریکا) دیوان بین المللی دادگستری ۴ نامیده می شود) یک پرونده حقوق بین الملل است که توسط دیوان بین المللی دادگستری در سال ۲۰۰۳ مورد رسیدگی قرار گرفت و در آن ایران انهدام سه سکوی نفتی در خلیج فارس توسط نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا در سال های ۱۹۸۷-۱۹۸۸ را به چالش کشید. دیوان تأیید کرد که می تواند بر اساس عهدنامه مودت و روابط اقتصادی و حقوق کنسولی سال ۱۹۵۵ بین ایالات متحده و ایران، صلاحیت خود را در مورد این پرونده اعمال کند، اما با اکثریت قاطع آرا، هم ادعای ایران و هم ادعای متقابل ایالات متحده را رد کرد. حقایق. در سال های ۱۹۸۷-۱۹۸۸، سه سکوی نفتی فراساحلی متعلق به شرکت ملی نفت ایران پس از برخورد یک کشتی جنگی نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا، ساموئل بی. رابرتز (اف اف جی-۵۸)، با یک مین در آب های بین المللی نزدیک بحرین نابود شدند. در نوامبر ۱۹۹۲، ایران ادعایی را در دیوان بین المللی دادگستری مطرح کرد و ادعا کرد که اقدامات نیروی دریایی ایالات متحده نقض عهدنامه مودت و روابط اقتصادی و حقوق کنسولی ایالات متحده آمریکا و ایران در سا
ل ۱۹۵۵ و نقض قوانین بین المللی است. ایالات متحده اعتراض مقدماتی خود را مبنی بر به چالش کشیدن صلاحیت دیوان در رسیدگی به این پرونده ارائه کرد و همچنین ادعای متقابلی را مطرح کرد مبنی بر اینکه ایران تعهدات خود را تحت عهدنامه مودت برای حمله به کشتی ها در خلیج فارس و به خطر انداختن تجارت و ناوبری در منطقه نیز نقض کرده است. احکام. در ۱۲ دسامبر ۱۹۹۶، دیوان اعتراض مقدماتی ایالات متحده به صلاحیت دیوان را با رأی چهارده به دو رد کرد و اعلام کرد که می تواند طبق عهدنامه مودت و روابط اقتصادی و حقوق کنسولی صلاحیت خود را اعمال کند. دو مخالف، معاون رئیس جمهور استفان شوبل (ملیت: ایالات متحده) و قاضی اودا (ژاپن) بودند که هر کدام نظرات مخالف خود را نوشتند. در میان اکثریت آرا، نظرات جداگانه ای توسط قضات شهاب الدین (گویان)، رانجوا (ماداگاسکار)، هیگینز (بریتانیا) و پارا-آرانگورن (ونزوئلا) و قاضی موقت ریگو (بلژیک، منصوب ایران) ضمیمه شد. در ۱۰ مارس ۱۹۹۸، دیوان اعلام کرد که ادعای متقابل ایالات متحده علیه ایران، برای مین گذاری و سایر حملات به کشتی های ایالات متحده، نیز قابل قبول است. جلسات شفاهی بین ۱۷ فوریه و ۷ مارس ۲۰۰۳ برگزار شد. در
۶ نوامبر ۲۰۰۳، ۱۱ سال پس از ارائه درخواست اولیه توسط ایران، دیوان بین المللی دادگستری ادعاهای هر دو کشور را رد کرد. اول، دیوان با رأی ۱۴ به ۲ (قضات مخالف، الخصاونه (اردن)، العربی (مصر)) تشخیص داد که اقدامات ایالات متحده علیه سکوهای نفتی ایران در سال های ۱۹۸۷ و ۱۹۸۸ نمی تواند تحت استثنای امنیتی اساسی معاهده توجیه شود، اما این اقدامات ناقض ماده آزادی تجارت معاهده نیست، زیرا در آن زمان، سکوهای نفتی در حال تعمیر و غیرفعال بودند و بنابراین، این حمله بر آزادی تجارت بین ایالات متحده و ایران تأثیری نداشت. بنابراین، ادعای ایران علیه ایالات متحده قابل تأیید نبود. دوم، دیوان با رأی ۱۵ به ۱ (قاضی مخالف، سیما (آلمان)) تشخیص داد که ادعای متقابل ایالات متحده علیه ایران به دلایل مشابه قابل تأیید نیست: کشتی های مورد حمله ایران نشان نداده اند که در هیچ تجارتی بین ایالات متحده و ایران مشارکت داشته اند و بنابراین مانع تجارت یا دریانوردی بین طرفین نشده اند. (بند ۱۲۵ تصمیم.) یازده قاضی اعلامیه ها یا نظرات جداگانه ای را ضمیمه کردند.
آلبرتو فرانچسکینی (; – ) فعال کمونیست اهل ایتالیا و از بنیان گذاران و اعضای برجستهٔ بریگاد سرخ بود، همراه با رِناتو کورچیو، مارگریتا کاگول و ماریو مورتّی. زندگی نامه. فرانچسکینی در رجو نل امیلیا در خانواده ای کمونیست به دنیا آمد. پدرش در دههٔ ۱۹۳۰ به خاطر فعالیت های ضدفاشیستی دستگیر شده بود و پدربزرگش یکی از بنیان گذاران حزب کمونیست ایتالیا بود. او در سنین پایین به فدراسیون جوانان کمونیست ایتالیا پیوست. بریگاد سرخ در نیمه دوم دههٔ ۱۹۷۰ به دنبال ادغام چپ پرولتری رِناتو کورچیو و گروهی رادیکال از دانشجویان و کارگران تشکیل شد. آن ها کاملاً مخفی شدند و طی سه سال بعد، از ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۵، درگیر مجموعه ای از بمب گذاری ها و آدم ربایی شخصیت های برجسته شدند. فرانچسکینی در سال ۱۹۷۴ به خاطر ایجاد گروه مسلح، تشکیل انجمن زیرزمینی مسئول بسیاری از قتل ها و آدم ربایی ها دستگیر و زندانی شد. او در سال ۱۹۹۲ آزاد شد. او در ژوئن ۱۹۹۲ در یک مستند بی بی سی دربارهٔ عملیات گلادیو حضور داشت. فرانچسکینی در ۱۱ آوریل ۲۰۲۵ در میلان درگذشت، در سن ۷۷ سالگی.
مارچلا بالکنی (۸ فوریهٔ ۱۹۱۹–۵ فوریهٔ ۱۹۹۹) روان پزشک کودک ایتالیایی، عضو مقاومت در طول جنگ جهانی دوم و سیاستمدار پارلمانی بود. او پیشگام مشاهده روانکاوانه نوزادان در ایتالیا بود. زندگی. بالکنی در دانشکده پزشکی دانشگاه پاویا ثبت نام کرد و در طول تعطیلات، هنگام کار با پدرش که پزشک یک کلینیک پزشکی در همان نزدیکی بود، با حرفه آینده اش آشنا شد. در سال ۱۹۴۳ او از دانشکده پزشکی فارغ التحصیل شد و با پیترو فورنارا (۱۸۹۷–۱۹۷۵)، پزشک و متخصص اطفال، که از پیشگامان حوزه روان پزشکی عصبی کودکان و همچنین یک ضدفاشیسم پرشور و رئیس جنبش مقاومت در نووارا، ایتالیا بود، همکاری کرد. پارتیزان. در طول جنگ جهانی دوم، او در سال ۱۹۴۴ سمت خود را به عنوان دستیار در مؤسسه شیمی بیولوژیکی در پاویا ترک کرد تا به نیروهای مقاومت بپیوندد. او بازرس بهداشت نیروهای مقاومت شد و به همراه دختر عمویش و همکار نویسنده آینده اش، ماریا الویرا برینی، رسماً به عنوان پزشک وارد مقاومت ایتالیا شد و با تیپ های گاریبالدی، ابتدا در والتلینا و سپس در تورین، همکاری کرد. به عنوان بخشی از وظایفش، پرونده های هموطنان ایتالیایی که توسط نازی ها کشته شده بودند به او داده
شد. این مجموعه همچنین شامل عکس ها و اطلاعاتی در مورد مرگ «بسیاری از نوجوانان و کودکان» بود: در آن شرایط دراماتیک، او تعهد جدی خود را برای انجام هر کاری برای نجات کودکان پذیرفت. محقق. پس از جنگ، او به سازماندهی خدمات روان پزشکی عصبی کودکان که توسط بیمارستان خیریه در نووارا ارائه می شد، کمک کرد. بالکنی از سال ۱۹۴۵ تا ۱۹۴۸ به عنوان معاون مدیر ملی مادران و کودکان (ONMI) خدمت کرد و یک تلاش تحقیقاتی آزمایشی را با الگوبرداری از مراکز پزشکی-آموزشی فرانسوی و سوئیسی که دیده بود، سازماندهی کرد. در دهه ۱۹۵۰ او تحقیقات جدیدی را در ایتالیا پیشنهاد داد که در آن از آزمایشی که در سوئیس توسط ال. ورلاگ هانس هوبر دوس توسعه داده شده بود، استفاده می شد. در این آزمایش، محققان نقاشی های کودکانی را که واکنش های خود را به افسانه های دوس نشان می دادند، مطالعه می کردند. در طول کارش، حتی تا اواخر دهه ۱۹۷۰، بالکنی روش مشاهده روانکاوانه نوزادان را به همکاران ایتالیایی خود معرفی کرد و از آن برای آموزش متخصصان اجتماعی و سلامتی استفاده کرد. همچنین این روش به یک روش تشخیصی استاندارد در ایتالیا تبدیل شد. او با انجام این کار، نظریه های محقق لهست
انی، استر بیک (۱۹۰۱–۱۹۸۳) را تأیید کرد و به عنوان یکی از «پیشگامان روان پزشکی عصبی کودکان ایتالیایی» شناخته شد.