Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
وولودیا آندرانیکی هاروتیونیان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۰ تا تاریخ ۱۹۹۵ سمت نمایندگی دوره اول شورای عالی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۱ اوت ۱۹۶۷ ‏در ارمنستان به دنیا آمد .
گاگیک آرتوشی هوهانیسیان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۰ تا تاریخ ۱۹۹۵ سمت نمایندگی دوره اول شورای عالی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۸ مهٔ ۱۹۵۳ در ارمنستان به دنیا آمد .
آلینا باگراتی هوهانیسیان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۰ تا تاریخ ۱۹۹۵ سمت نمایندگی دوره اول شورای عالی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۲۰ دسامبر ۱۹۴۲ ‏در ارمنستان به دنیا آمد .
رودیک آنوشاوانی هوهانیسیان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۰ تا تاریخ ۱۹۹۵ سمت نمایندگی دوره اول شورای عالی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۶ مارس ۱۹۴۸ ‏در ارمنستان به دنیا آمد .
هاملت هوسپیان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۰ تا تاریخ ۱۹۹۵ سمت نمایندگی دوره اول شورای عالی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۱۸ ژوئن ۱۹۴۸ در ارمنستان به دنیا آمد .
زاون وارطانی ایشخانیان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۰ تا تاریخ ۱۹۹۵ سمت نمایندگی دوره اول شورای عالی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۱۴ آوریل ۱۹۴۱ در ارمنستان به دنیا آمد .
«بهشون بگو» ترانه ای از رپرهای آمریکایی کوچیس و اسنات می باشد که در ۲۸ مهٔ سال ۲۰۲۱ به همراهٔ موزیک ویدئویی به کارگردانی کول بنت منتشر گردید. این ترانه که توسط خود هنرمندان با همکاری جوتسو نوشته شده دربارهٔ موفقیت و کسب درآمد آن هاست. پس از آنکه اسنیپت هایی از «بهشون بگو» در تیک تاک پخش شد، این قطعه محبوبیت زیادی دست پیدا کرد و مورد انتظار قرار گرفت. پس از انتشار گستردهٔ ویدئوهای رقص و حرکات موزون با این ترانه در شبکهٔ اجتماعی تیک تاک، محبوبیت آهنگ همچنان رو به افزایش گذاشت.
ادی جونیور ادوارد (به ؛ زادهٔ ) که بیشتر با نام هنری اسنات شناخته می شود، رپر و خواننده-ترانه پرداز آمریکایی می باشد. وی که در شهر نیویورک به دنیا آمده، در هفت سالگی به لیک ورث بیچ، فلوریدا نقل مکان کرد؛ و فعالیت رپ خود را در سال ۲۰۱۶ در همانجا از طریق پلتفرم ساوندکلاود آغاز کرد. اسنات با انتشار تک آهنگ موفق و تاثیرگذارش به نام «گوشا» در سپتامبر ۲۰۱۸ به شهرت رسید. از سال ۲۰۱۹، او با ناشر انترتینمنت ۳۰۰ قرارداد دارد.
تسولاک مانوئلی خاچاطریان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۰ تا تاریخ ۱۹۹۵ سمت نمایندگی دوره اول شورای عالی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۱۵ نوامبر ۱۹۲۳ در ارمنستان به دنیا آمد .
گارگین کارویی خاچاطریان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۰ تا تاریخ ۱۹۹۵ سمت نمایندگی دوره اول شورای عالی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۲۴ ژوئن ۱۹۴۷ ‏در ارمنستان به دنیا آمد .
لیودویگ آرتوشی خاچاطریان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۰ تا تاریخ ۱۹۹۵ سمت نمایندگی دوره اول شورای عالی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۱۰ اکتبر ۱۹۴۸ ‏در ارمنستان به دنیا آمد .
هاروتیون آلکساندری کاراپتیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک تاریخ نگار ادبی و آموزگار، سیاستمدار اهل ارمنستان بود که از تاریخ ۱۹۹۰ تا تاریخ ۱۹۹۵ سمت نمایندگی دوره اول شورای عالی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۷ آوریل ۱۹۵۰ در آخالتسیخه به دنیا آمد و از (۱۹۷۲) فارغ التحصیل شد. وی در اتحادیه نویسندگان ارمنستان فعالیت می کرد. وی عضو اتحادیه نویسندگان ارمنستان و حزب کمونیست ارمنستان (اتحاد شوروی) بود. وی در ۲۰۰۳در سن ۵۳ سالگی درگذشت.
نُرایر آرامائیسی ایساخانیان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۰ تا تاریخ ۱۹۹۵ سمت نمایندگی دوره اول شورای عالی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۲ مهٔ ۱۹۳۸ ‏در ارمنستان به دنیا آمد .
نیکلای ونیامینی ایوانوف (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۰ تا تاریخ ۱۹۹۵ سمت نمایندگی دوره اول شورای عالی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۱۰ دسامبر ۱۹۵۲ ‏در ارمنستان به دنیا آمد .
زانارشی تمام عیار نخستین آلبوم استودیویی از رپر آمریکایی نیکولاس دیگو لیانوس مشهور به لیل زان می باشد که در ۶ آوریل سال ۲۰۱۸ از سوی کلمبیا رکوردز منتشر گردید. در این آلبوم هنرمندانی چون چارلی ایکس سی ایکس، وای جی، ری شرومرد، تو چینز، دیپلو، یو گوتی، ریچ د کید به عنوان مهمان حضور دارند.
«انگشت های کارولین» ترانه ای از گروهٔ موسیقی آلترناتیو راک و دریم پاپ اسکاتلندی کوکتو تویینز می باشد که در سال ۱۹۹۸ در ایالات متحده به عنوان یک تک آهنگ تبلیغاتی از آلبوم آن ها تحت عنوان "نوک تپهٔ زنگوله آبی" منتشر گردید. این قطعه از سوی ۴ای دی منتشر شده و نام هر سه عضو گروه – فریزر، گاتری و ریمونده – به عنوان ترانه پرداز و تهیه کنندهٔ در فهرست عوامل آمده است.
شلومو شامیر (؛ ۱۵ ژوئن ۱۹۱۵ – ) سرلشکر نیروهای دفاعی اسرائیل بود، که در فاصله سال های ۱۹۴۹ تا ۱۹۵۰ به عنوان سومین فرمانده نیروی دریایی اسرائیل فعالیت می کرد و از ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۱ سومین فرمانده نیروی هوایی اسرائیل بود. زندگی نامه. شلومو شامیر با نام شلومو رابینوویچ، در بردیچیف، امپراتوری روسیه زاده شد. او در سال ۱۹۲۵ به فلسطین تحت قیمومیت برده شد. در سال ۱۹۲۹ به هاگانا پیوست و در قاچاق اسلحه و انتقال مهاجران غیرقانونی یهودی به فلسطین در زمان قیمومیت بریتانیا و کاغذ سفید ۱۹۳۹ نقش مهمی داشت. در سال ۱۹۴۰ گواهینامه خلبانی خود را دریافت کرد و در همان سال برای مبارزه با نازی ها به شاخه پیاده نظام ارتش بریتانیا پیوست. در سال ۱۹۴۴ پس از تأسیس تیپ یهودی، به نمایندگی از هاگانا و مؤسسه یهودی در فلسطین به عنوان فرمانده داخلی تیپ منصوب شد. در سال ۱۹۴۶ با درجه سرگردی از ارتش بریتانیا مرخص شد. در سال ۱۹۴۸، داوید بن گوریون، نخست وزیر، به او دستور داد تا تیپ ۷ زرهی هاتیفا شیوا اسرائیل را در نبرد برای فتح لطرون تأسیس کند تا جاده به اورشلیم باز شود. او فرماندهی ایجاد جاده برمه را بر عهده داشت. در پایان جنگ ۱۹۴۸ فلسطین به او پیشنهاد
شد که به عنوان رئیس ستاد کل نیروهای مسلح اسرائیل منصوب شود، اما او این پیشنهاد را رد کرد. در عوض، او در سمت های دیگری خدمت کرد و سرانجام در دسامبر ۱۹۴۹ به عنوان دومین فرمانده نیروی دریایی اسرائیل منصوب شد. او با خرید یک ناوچه جدید و قایق های اژدرافکن پیشرفته به ساخت نیروی دریایی کوچک اسرائیل کمک کرد. در سال ۱۹۵۰، مردخای لیمون جایگزین او به عنوان فرمانده نیروی دریایی اسرائیل شد و سومین فرمانده نیروی هوایی اسرائیل گردید. تحت رهبری او، شبکه دفاع هوایی اسرائیل ایجاد شد و پایگاه نیروی هوایی هاتزور اسرائیل ساخته شد. در اوت ۱۹۵۱، او فرماندهی نیروی هوایی را به هایم لاسکوف واگذار کرد و از نیروهای دفاعی اسرائیل بازنشسته شد. در زندگی غیرنظامی، شامیر معادن فسفات اسرائیل را تأسیس کرد و ریاست مقامات زمینی اسرائیل را بر عهده داشت. او مدرک کارشناسی ارشد علوم اجتماعی را از دانشگاه تل آویو دریافت کرد و فارغ التحصیل برنامه ای ام پی دانشگاه هاروارد در سال ۱۹۷۰ است. در ۱۹ مه ۲۰۰۹، شامیر در سن ۹۳ سالگی در تل آویو درگذشت.
جماری ویشات آدامز (به ؛ زادهٔ ) که بیشتر با نام هنری جاز کارتیه شناخته می شود، رپر و خواننده-ترانه پرداز کانادایی می باشد. وی دو بار نامزد فهرست بلند جایزهٔ موسیقی پولاریس شده است؛ یک بار در سال ۲۰۱۵ برای آلبوم "چپاولگری در بهشت" و بار دیگر در سال ۲۰۱۶ برای "هتل پارانویا"، علاوه بر این، وی در جوایز جونو سال ۲۰۱۷ برای "هتل پارانویا" برندهٔ جایزهٔ بهترین اثر رپ سال شد. او نخستین آلبوم استودیویی خود را تحت عنوان "فلورر" در ژوئیهٔ سال ۲۰۱۸ منتشر نمود.
مسابقات باشگاهی تویوتا مکونگ یک رقابت باشگاهی آسه آن برای باشگاه های فوتبال مردان بود. پنج تیم به عنوان قهرمانان لیگ داخلی از کامبوج، لائوس، میانمار، تایلند و ویتنام وارد این مسابقات شدند. تاریخچه. در سال ۲۰۱۴، تویوتا موتور می خواست بازیکنان و هواداران مشتاق فوتبال را در کشورهای کنار رودخانه مکونگ: کامبوج، لائوس، میانمار و ویتنام پرورش دهد، بنابراین تویوتا اولین مسابقه را با نام مسابقات باشگاهی مکونگ آغاز کرد. اولین مسابقه در سال ۲۰۱۴ در بین دونگ، ویتنام با حضور چهار کشور برگزار شد. باشگاه فوتبال بکامکس بین دونگ اولین باشگاهی بود که قهرمان شد. دومین مسابقه در سال ۲۰۱۵ با پیوستن تایلند برگزار شد.
قلب ها برای گلوله ها سومین آلبوم از پروژهٔ جنیفر پارکین تحت نام آیریا می باشد که در ۱۲ سپتامبر سال ۲۰۰۸ از سوی آلفا ماتریکس منتشر گردید. همانند آلبوم های قبلی، این آلبوم نیز به صورت نسخهٔ دیلاکس با یک دیسک اضافه منتشر شد، اما این بار به جای ریمیکس ها، کاورها و آثار گروه های دیگر با حضور جنیفر پارکین را برمی گرفت. طراحی جلد آلبوم توسط دیستروی اکس عضو انجلزپیت انجام شده است.
امیر اشل (; زادهٔ ۱۹۵۹) سرلشکر خلبان بازنشسته نیروهای دفاعی اسرائیل است، که در فاصله سال های ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۷ به عنوان هفدهمین فرمانده نیروی هوایی اسرائیل فعالیت می کرد. اشل فعالیت نظامی را از سال ۱۹۷۷ در نیروی هوایی اسرائیل آغاز کرد، از ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۵ فرماندهی اسکادران ۲۰۱ را برعهده داشت، از ۱۹۹۷ تا ۱۹۹۹ رئیس اداره عملیات نیروی هوایی اسرائیل بود و از ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۰ به عنوان فرمانده پایگاه هوایی رامون فعالیت می کرد. وی در فاصله سال های ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۴ فرماندهی پایگاه هوایی تل نوف را برعهده داشت، از ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۶ فرمانده گروه اطلاعات هوایی اسرائیل بود، از ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۸ به عنوان رئیس ستاد نیروی هوایی فعالیت می کرد و در فاصله سال های ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۲ ریاست اداره برنامه ریزی نیروی دفاعی اسرائیل را برعهده داشت. زندگی نامه. امیر اشل در سال ۱۹۵۹ در یافا زاده شد. پدرش، یحزقل (هزی) اشل (در اصل بطاط)، در عراق متولد شد و در سال ۱۹۳۶ به فلسطین تحت قیمومیت مهاجرت کرد. او در جنگ اعراب و اسرائیل در سال ۱۹۴۸ در تیپ گیواتی جنگید. مادرش، ادنا، از بازماندگان هولوکاست اهل روسیه بود. اشل متأهل و پدر سه فرزند است. او دارای مدرک اقتصاد از دانشگاه آ
برن در مونتگومری، آلاباما و مدرک علوم سیاسی از مرکز مطالعات امنیت ملی دانشگاه حیفا است. سوابق نظامی. اشل در سال ۱۹۷۷ به ارتش اسرائیل پیوست. پس از فارغ التحصیلی از آکادمی پرواز نیروی هوایی اسرائیل به عنوان خلبان جنگنده در سال ۱۹۷۹، اشل با هواپیمای ای-۴، ابتدا از پایگاه اتزیون و سپس از پایگاه هوایی رامون، پرواز کرد. او همچنین در طول جنگ لبنان در سال ۱۹۸۲ با هواپیمای اسکای هاوک پرواز کرد. پس از خدمت در آکادمی پرواز به عنوان مربی جنگی، اشل به عنوان خلبان اف-۱۶ از پایگاه هوایی رمات دیوید به خدمت پرداخت. بین سال های ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۵، اشل فرماندهی اسکادران ۲۰۱ در تل نوف را بر عهده داشت. اشل با پرواز با مدل کورناس ۲۰۰۰ از جنگنده اف-۴ فانتوم، رهبری این اسکادران را در طول عملیات خوشه های خشم بر عهده داشت. بین سال های ۱۹۹۷ تا ۱۹۹۹، اشل ریاست بخش عملیات نیروی هوایی اسرائیل را بر عهده داشت. در سال ۱۹۹۹، اشل به فرماندهی پایگاه هوایی رامون منصوب شد. در ۱۶ دسامبر ۱۹۹۹، اشل هنگام انتقال یک هلیکوپتر بوئینگ ای اچ-۶۴ آپاچی از رامون به شمال اسرائیل، در حین انجام یک بررسی معمول سیستم های تسلیحاتی روی هلیکوپتر ظاهراً غیرمسلح، به طور تص
ادفی یک موشک ای جی ام-۱۱۴ هل فایر را شلیک کرد که با اختلاف کمی از کنار گروهی از سربازان ذخیره نیروی هوایی اسرائیل در همان نزدیکی گذشت. این حادثه که او به خاطر آن جریمه شد، در پرونده او ثبت شد، اما مانع از ارتقاء بیشتر او نشد. در سال ۲۰۰۰ اشل به فرماندهی پایگاه هوایی تل نوف منصوب شد. اشل در سپتامبر ۲۰۰۳، فرماندهی سه فروند اف-۱۵ ایگل نیروی هوایی اسرائیل را در پروازی بر فراز اردوگاه کار اجباری آشویتس بر عهده داشت. در حالی که این هواپیما بر فراز اردوگاه پرواز می کرد، اشل پیامی را برای مراسمی که در پایین برگزار می شد، پخش کرد: در سال ۲۰۰۴، اشل به عنوان رئیس گروه هوایی نیروی هوایی اسرائیل منصوب شد و فرماندهی تمام تجهیزات عملیاتی را بر عهده گرفت و در ژانویه ۲۰۰۶ به عنوان رئیس ستاد نیروی هوایی اسرائیل منصوب شد، نقشی که در طول جنگ ۲۰۰۶ اسرائیل و لبنان بر عهده داشت. اشل متعاقباً به خاطر بهبودهایی که پس از جنگ در ادغام هوا و زمین ایجاد شد، مورد تقدیر قرار گرفت. در ۲۷ مارس ۲۰۰۸، او به درجه سرلشکری ارتقا یافت و به عنوان رئیس اداره برنامه ریزی نیروی دفاعی اسرائیل منصوب شد. او جایگزین ایدو نهوشتان شد که به تازگی به عنوان فر
مانده نیروی هوایی اسرائیل منصوب شده بود. در ۵ فوریه ۲۰۱۲، اشل به عنوان جانشین نهوشتان به عنوان فرمانده نیروی هوایی اسرائیل اعلام شد، زمانی که نهوشتان در ماه مه ۲۰۱۲ دوره فرماندهی خود را به پایان رساند. سایر کاندیداها سرلشکر یوچانان لاکر، دبیر نظامی نخست وزیر، و سرتیپ نیمرود شفر، رئیس ستاد نیروی هوایی اسرائیل بودند. دوره فرماندهی اشل به عنوان فرمانده نیروی هوایی اسرائیل در ۱۰ اوت ۲۰۱۷ به پایان رسید و سرلشکر آمیکام نورکین جانشین او شد.
وینس فاستر (؛ – ) یک وکیل آمریکایی بود که در شش ماه اول دوران ریاست جمهوری بیل کلینتون به عنوان معاون مشاور کاخ سفید خدمت کرد. فاستر پیش از این شغل، وکیلی در مؤسسه حقوقی رُز در لیتل راک بود، جایی که مطابق گزارش روزنامه "واشینگتن پست"، به «اوج اعتبار حقوقی آرکانزاس» رسید. در کاخ سفید، او از کار در سیاست راضی نبود و دچار افسردگی شد. در ژوئیه ۱۹۹۳، بدن بی جان او در اثر شلیک گلوله در پارک فورت مارسی پیدا شد. پنج تحقیق رسمی دولتی مرگ او را خودکشی اعلام کردند، اما چندین نظریه توطئه هم به وجود آمد. کودکی و تحصیلات. فاستر در ۱۵ ژانویه ۱۹۴۵ در هوپ به دنیا آمد. پدرش، وینسنت دبلیو. فاستر سینیور، یک سازندهٔ موفق املاک و مستغلات بود و مادرش آلیس می فاستر (۱۹۱۴–۲۰۱۲) نام داشت. فاستر دو خواهر به نام های شیلا و شارون داشت. وینسنت از دوران کودکی دوست بیل کلینتون بود که آن زمان به نام بیلی بلایث شناخته می شد. کلینتون یک سال و نیم از فاستر کوچکتر بود و در خانه ای مجاور خانه فاستر سکونت داشت، خانه ای که به همراه پدر بزرگ و مادر بزرگش در آن زندگی می کرد و مادرش بیشتر وقت ها به دلیل تحصیل در رشتهٔ پرستاری از آنها دور بود. کلینتون
بعدها به یاد می آورد: «من با پدر بزرگ و مادر بزرگم در یک خانه ساده زندگی می کردم که درست روبه روی خانه بزرگ و سفید آجر وینس فاستر بود.» در خاطرهٔ دیگری، کلینتون اشاره کرد که فاستر «با من مهربان بود و هیچ گاه مانند بسیاری از پسران بزرگتر با پسران کوچکتر رفتار سلطه جویانه نداشت.» دوست کودکی دیگر او، مک مک لارتی بود، که روزی به مقام رئیس دفتر رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا رسید. در سال ۱۹۵۰، مادر کلینتون دوباره ازدواج کرد و آنها به بخشی دیگر از هوپ نقل مکان کردند. طبق برخی گزارش ها، فاستر و کلینتون در کنار هم در «مدرسه ماری پورکینز برای کودکان کوچک» تحصیل کردند که یک مهدکودک خصوصی بود، هرچند فاستر یک سال زودتر از کلینتون وارد مدرسه شد. سپس، حوالی اواخر سال ۱۹۵۲، خانواده کلینتون به هات اسپرینگز نقل مکان کردند. با این حال، کلینتون در تعطیلات تابستانی، آخر هفته ها و تعطیلات به هوپ بازمی گشت و ارتباط خود را با مردم آنجا حفظ می کرد. فاستر در تحصیل و ورزش سرآمد بود. در دبیرستان هوپ، او به ریاست شورای دانش آموزی انتخاب شد و مک لارتی به عنوان معاون او خدمت کرد. او در سال ۱۹۶۳ از دبیرستان هوپ فارغ التحصیل شد. فاستر وارد
کالج دیویدسن شد و در سال ۱۹۶۷ با مدرک لیسانس روان شناسی فارغ التحصیل شد. پدرش می خواست او به کسب وکار املاک خانواده بپیوندد، اما او تصمیم گرفت به دانشکده حقوق برود. بعد از شروع تحصیل در دانشکده حقوق دانشگاه واندربیلت، او در اوج جنگ ویتنام به منظور اجتناب از خدمت نظام وظیفه، به گارد ملی آرکانزاس پیوست. برای نزدیکی به مسئولیت های گارد خود، او به دانشکده حقوق دانشگاه آرکانزاس در فایتویل منتقل شد و در آنجا به عنوان مدیر اجرایی مجله حقوقی فعالیت می کرد. او در سال ۱۹۷۱ با مدرک دکترای حقوق فارغ التحصیل شد و در میان همکلاسی هایش رتبه نخست را به دست آورد. او در «آزمون وکالت» ایالت آرکانزاس نیز بالاترین نمره را کسب کرد. ازدواج و خانواده. فاستر در سال دوم تحصیل خود در دانشگاه دیویدسون با الیزابت بریدن، که به لیسا شناخته می شد، آشنا شد. او دختر یک کارگزار بیمه از نشویل بود و در کالج سوئیت برایر تحصیل می کرد. آنها در تاریخ ۲۰ آوریل ۱۹۶۸ در کلیسای کاتولیک سنت هنری در نشویل ازدواج کردند و با هم، سه فرزند به نام های وینسنت سوم، لورا و جان داشتند. حرفه. وکالت در آرکانزاس. در سال ۱۹۷۱، فاستر به مؤسسه حقوقی رُز در لیتل راک پیوس
ت و در سال ۱۹۷۴ یکی از شرکای این دفتر حقوقی شد، یعنی یکی از ۹ وکیل مؤسس در این دفتر در آن زمان. او ریاست کمیته ای از انجمن وکلای آرکانزاس را بر عهده داشت که به امور کمک های حقوقی نظارت می کرد و در این سمت با هیلاری رودهم، که در آن زمان کارمند کلینیک کمک های حقوقی بود، همکاری کرد تا یک شرط اندازه گیری غیرمنطقی برای مشتریان فقیر را از میان بردارد. فاستر سپس ابتکار عمل را در استخدام رودهم در دفتر حقوقی رز به دست گرفت، جایی که او به اولین زن همکار این دفتر تبدیل شد (و بعدها اولین زن شریک آن شد). فاستر و شریک دیگرش، وبستر هابِل، نقشی اساسی در غلبه بر تردید سایر شرکا برای استخدام یک زن ایفا کردند. این استخدام پس از آن صورت گرفت که بیل کلینتون به عنوان دادستان کل آرکانزاس انتخاب شد و این امر باعث شد که کلینتون و هیلاری از فایتویل به لیتل راک منتقل شوند. فاستر و رودهم در چندین پرونده با هم همکاری کردند. همچنین، با پیشرفت شغلی سیاسی بیل کلینتون، فاستر از او حمایت کرد. آنها همچنین دوستان شخصی بودند و فاستر کسی بود که به دختر آنها، چلسی کلینتون، شنا کردن آموخت. فاستر بیشتر در زمینه حقوق شرکا فعالیت می کرد و در نهایت سال
انه نزدیک به ۳۰۰٬۰۰۰ دلار در سال درآمد کسب کرد. او به خاطر آمادگی گسترده ای که برای پرونده ها داشت، از جمله ایجاد درخت های تصمیم گیری، شهرت پیدا کرده بود. فاستر به عنوان یکی از بهترین وکلای دادگاه در آرکانزاس شناخته می شد. در خاطرات هیلاری رودهم کلینتون، او فاستر را «یکی از بهترین وکلا» که تاکنون شناخته، توصیف کرده است و سبک و محتوای کار او را با بازی گریگوری پک در نقش آتیکوس فینچ در فیلم کلاسیک ۱۹۶۲ "کشتن مرغ مقلد" مقایسه کرده است. در خاطرات بیل کلینتون، او فاستر را «مردی بلندقد، خوش چهره، دانا و خوب» توصیف کرده است. نویسنده آمریکایی کارل برنستین، فاستر را به عنوان «بلندقد، با آداب و رفتار بی نقص و ظاهری رسمی … شیک در کت و شلوارهای مناسب و با صدا و لحنی ملایم تا حد سکوت» توصیف کرده است. نویسنده دن مولدیا او را «وکیل 'قادر به انجام مکار' که بهترین عملکرد را تحت فشار داشت» توصیف کرده است. فیلیپ کارول، وکیل ارشد دفتر حقوقی رُز، یک بار در مورد فاستر گفته بود: «او ایده آل من از یک وکیل جوان بود.» "نشریه کانون وکلای آمریکا" گزارش داد که فاستر «به عنوان روح دفتر حقوقی شناخته شده بود.» فاستر به نظر می رسید که موفقیت
بزرگی را در دفتر حقوقی رُز تجربه کرده است؛ یکی از شرکا بعداً گفته بود: «هرگز یک شکست حرفه ای ندیدم. هیچ وقت. حتی یک شکست کوچک.» در دوران حضور او، این دفتر پنج برابر بزرگ تر شد. انجمن وکلای آرکانزاس جوایز متعددی به او اهدا کرد و در ژوئن ۱۹۹۳ او را به عنوان وکیل برجسته سال معرفی کرد. نام او همچنین در کتاب «بهترین وکلا در آمریکا» ثبت شد. همسرش، لیسا، او را فردی می دانست که برای پیروزی بسیار تلاش می کرد، شبانه روز برای آمادگی پرونده های بزرگ بیدار می ماند و همیشه احساس می کرد که در نهایت پرونده را می بازد، هرچند که به ندرت چنین می شد؛ او بعدها این رفتار را نشانه ای از افسردگی می دید. تا سال ۱۹۹۲، وینس فاستر به گفته روزنامه "واشینگتن پست"، در «اوج جایگاه حقوقی آرکانزاس» قرار داشت. او همچنین شخصیت موفق شناخته شده ای در جامعه لیتل راک بود و به عنوان رئیس هیئت مدیره تئاتر رپرتوار آرکانزاس و عضو باشگاه خصوصی ویژهٔ لیتل راک فعالیت می کرد. مشاور حقوقی کاخ سفید. پس از پیروزی کلینتون در انتخابات ریاست جمهوری ایالات متحده آمریکا (۱۹۹۲)، فاستر به تیم انتقال قدرت ریاست جمهوری کلینتون پیوست. زمانی که کلینتون سوگند یاد کرد، ف
استر در اوایل سال ۱۹۹۳ به عنوان معاون مشاور حقوقی کاخ سفید به تیم او ملحق شد. این در حالی بود که فاستر در ابتدا تمایلی به ترک زندگی اش در لیتل راک و آمدن به واشینگتن نداشت. او در آنجا زیر نظر مشاور حقوقی کاخ سفید، برنارد دبلیو. نوسبام کار می کرد، هرچند نوسبام زوج خودشان را «شریک های ارشد هم سطح» می دانست. دو تن از دیگر همکارانش در مؤسسه حقوقی رُز نیز به او پیوستند: ویلیام اچ. کندی سوم که به عنوان مشاور حقوقی همراه او خدمت می کرد و وبستر هابل که معاون دادستان کل ایالات متحده آمریکا شد. محل اقامت فاستر خانه ای اجاره ای و کوچک در محله جورج تاون بود. فاستر در سازگاری با زندگی و سیاست در واشینگتن دی.سی. با مشکل مواجه شد. برخلاف برخی دیگر از چهره های مرتبط با کلینتون، او هیچ تجربه ای در زمینه کمپین ها یا سیاست های انتخاباتی نداشت. همسر و کوچک ترین پسرش با او نبودند و در آرکانزاس مانده بودند تا پسرش بتواند سال آخر دبیرستان خود را در دبیرستان کاتولیک لیتل راک به پایان برساند. نقش اولیه او بررسی صلاحیت افراد برای تصدی سمت های دولتی بود. یکی از افرادی که تحت بررسی صلاحیت قرار گرفته بود بعدها گفت: «برایم عجیب بود که چرا
کسی که قرار است معاون مشاور حقوقی شود از من مصاحبه می گیرد. انگار وظیفه اش این بود که بفهمد چقدر صادق هستم و چقدر خودخواهی دارم. این نشانه ای بود از میزان اعتمادی که کلینتون ها به او داشتند.» اما فاستر متوجه شد که درگیر بودن در روند بررسی صلاحیت ها باعث افسردگی و اضطرابش شده است. به ویژه، خودش را مسئول شکست نامزدی زوئی برد می دانست؛ او معتقد بود که برد در پیروی از توصیه وکیلش دربارهٔ پرداخت مالیات مربوط به کارکنان خانگی درست عمل کرده، اما نتوانسته بود واکنش سیاسی شدید نسبت به این موضوع را پیش بینی کند؛ این مسئله به «پرونده پرستار بچه» (ننی گیت) مشهور شد و آغاز کار دولت را لکه دار کرد. نامزدی ناموفق کیمبا وود و لنی گینییر نیز زیر نظر فاستر بود. او مجبور شد از عضویت در باشگاه کانتری کلاب لیتل راک استعفا دهد، زمانی که عضویت کاملاً سفیدپوستانه آن به مسئله ای سیاسی برای دیگر افراد دولت تبدیل شد. به عنوان معاون مشاور حقوقی، فاستر در امور متعددی دخیل بود، از جمله تهیه فرمان های اجرایی، تحلیل تأثیرات حقوقی سیاست های مختلف، بررسی معاهدات بین المللی، بررسی پیامدهای مجوزهای استفاده از نیروی نظامی، و تأیید هزینه ها در د
رون کاخ سفید. فاستر روی انتقال دارایی های مالی کلینتون ها به یک سرمایه گذاری کور نیز کار می کرد. او مدارک مربوط به شرکت مادیسون گارانتی و شرکت توسعه صنعتی کلینتون ها را رسیدگی می کرد و همچنین چند اظهارنامه مالیاتی مربوط به مجادله وایتواتر را نیز بررسی کرد. او روزانه دوازده ساعت و شش یا هفت روز در هفته کار می کرد، و با آن که از ابتدا لاغر بود، شروع به کاهش وزن کرد. در ۸ مه ۱۹۹۳، فاستر در مراسم فارغ التحصیلی دانشکده حقوق دانشگاه آرکانزاس، محل تحصیل خود، سخنرانی کرد و گفت: یکی از اعضای هیئت علمی که به این سخنرانی گوش داده بود، به یکی دیگر گفته بود: «غم انگیزترین سخنرانی فارغ التحصیلی بود که تا به حال شنیده ام، هم از نظر محتوا و هم از نظر لحن.» یکی از دوستان فاستر گفته است: «ببین، این دیوانه کننده ست، نه؟ یه ضربه بخوری و دیگه نشه درستش کرد؟ توی واشینگتن، آدم مدام ضربه می خوره. بیست تا ضربه می خوری و میری تعمیرگاه. ولی ظاهراً وینس نمی تونست اینو ببینه.» افسردگی و مرگ. چهار روز پس از سخنرانی جشن فارغ التحصیلی، جنجال مربوط به دفتر مسافرت های کاخ سفید آغاز شد. فاستر در ژوئن و ژوئیه ۱۹۹۳ هدف چندین سرمقاله انتقادی در ر
وزنامه "وال استریت ژورنال" قرار گرفت، با عنوان هایی مانند «وینسنت فاستر کیست؟» او به شدت از مسئله دفتر سفر و احتمال برگزاری جلسه استماع کنگره که ممکن بود برای ادای شهادت احضار شود ناراحت بود. او از قرار گرفتن در کانون توجه عموم بیزار بود و همچنان دچار کاهش وزن و بی خوابی بود و به ترک سمتش فکر می کرد اما از تحقیر شخصی در صورت بازگشت به آرکانزاس می ترسید. وی درگیر افسردگی بود که پس از مرگش آن را اختلال افسردگی عمده تشخیص دادند. پزشک او در آرکانزاس، به صورت تلفنی داروی ضدافسردگی ترازودون را برایش تجویز کرد، با دوزهای اولیه پایین. روز بعد، جسد فاستر در پارک فدرال فورت مارسی در ایالت ویرجینیا پیدا شد. او هنگام مرگ ۴۸ سال داشت. کالبدشکافی نشان داد که از طریق شلیک گلوله به دهان کشته شده و هیچ زخم گلولهٔ دیگری روی بدنش وجود نداشت. یک پیش نویس استعفانامه، پاره شده به ۲۷ تکه، در کیف دستی او پیدا شد. در این نامه فهرستی از گلایه ها آمده بود، از جمله: «سردبیران "وال استریت ژورنال" بدون هیچ پیامدی دروغ می گویند» و نوشته بود: «من برای این شغل یا قرار گرفتن در کانون توجه عمومی در واشینگتن ساخته نشده ام. اینجا خراب کردن آدم ه
ا نوعی تفریح محسوب می شود.» مراسم خاکسپاری و آمُرزش خوانی او در کلیسای جامع سنت اندرو در لیتل راک برگزار شد. بیل کلینتون در مراسم یادبود سخنرانی کرد و خاطرات دوران کودکی مشترک شان را یادآور شد و خطی از ترانه «ترانه ای برای تو» از لیون راسل را نقل کرد: «دوستت دارم در جایی که نه مکان دارد و نه زمان.» فاستر در گورستان مموری گاردنز در زادگاهش هوپ به خاک سپرده شد. از او همسر و سه فرزند به جا ماند. تحقیقات بعدی. پنج تحقیق رسمی یا دولتی دربارهٔ مرگ فاستر، همگی به این نتیجه رسیدند که او خودکشی کرده است. میراث. مرگ فاستر، که تنها شش ماه پس از آغاز دولت جدید رخ داد، به باور برخی، به خوش بینی و بی گناهی باقی مانده کارکنان کاخ سفید پایان داد. مَک مک لارتی، رئیس دفتر کاخ سفید و دوست دوران کودکی او، گفت: «این ضربه عمیقی بود. بدون تردید تأثیر فوق العاده ای داشت.» نوسبام حدس زد که اگر فاستر زنده مانده بود، ممکن بود در برابر درخواست ها برای انتصاب مشاوران مستقل مقاومت کند و بسیاری از تحقیقات که ذیل عنوان وایت واتر دولت آمریکا و بیل کلینتون را تا پایان ریاست جمهوری اش درگیر کرد، اصلاً اتفاق نمی افتاد. اما با آن که چنین نشد، نح
وه برخورد مگی ویلیامز، رئیس دفتر هیلاری کلینتون، با پرونده ها و اسناد فاستر بلافاصله پس از مرگ او، خود به مسئله ای برای تحقیقات گسترده بدل شد. سال ها بعد، بیل کلینتون خشم پایدار خود نسبت به شایعات و نظریه های مربوط به فاستر را ابراز کرد و در حالی که مشت خود را گره کرده بود گفت: «خیلی از مجری های برنامه های رادیویی جناح راست رو شنیدم … و همه اون مزخرفاتی که گفتند. براشون مهم نبود که اون خودش رو کشته، یا خانواده اش در عذاب بودن، یا اینکه ممکنه دل دوستان و خانواده اش رو بشکنن. فقط یه سلاح دیگه بود برای کوبیدن ما، برای انسان زدایی از ما.» مرگ فاستر همچنین بر مؤسسه حقوقی رُز تأثیر گذاشت، چرا که بسیاری در آن مؤسسه انتظار داشتند فاستر پس از بازگشت از واشینگتن، رهبری آن را بر عهده بگیرد. یکی از شرکا بعدها گفت: «در جلسات شرکا، اغلب موضع گیریِ آشکار نمی کرد … اما وقتی می کرد، تقریباً همیشه نظر مؤسسه را تغییر می داد. وقتی به واشینگتن رفت، اینجا همه آشکارا از خلأ عاطفی صحبت می کردند.» همکارانش حدس می زدند که شاید روزی رئیس انجمن وکلای ایالتی شود یا برای قضاوت فدرال انتخاب گردد. از سال ۱۹۹۳، جایزه «وینس فاستر جونیور برای
وکیل برجسته» سالانه توسط انجمن وکلای شهرستان پلاسکی به اعضایی اهدا می شود که در خدمت به انجمن و پیشبرد حرفه وکالت نقش داشته اند. یک کرسی وقف شده در دانشکده حقوق دانشگاه آرکانزاس نیز به نام او تأسیس شد با عنوان «کرسی استادی وینسنت فاستر در اخلاق حقوقی و مسئولیت حرفه ای». در سال ۲۰۱۵، دارنده این کرسی، هاوارد دبلیو. بریل، به عنوان رئیس دیوان عالی ایالت آرکانزاس منصوب شد.