Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ٔ جنگ صلیبی پنجم، زنان مسلح از اردوگاه صلیبیون نگهبانی و نیروهای ایوبی را در حین فرار پس از ناکامی در دمیاط، کشتند. در جنگ های صلیبی شمالی و منطقه بالتیک، زنان زمانی که شوالیه های توتونیک در محلی دیگر مشغول بودند، با استفاده از سلاح ها و زره جنگی مردان با موفقیت از شهر البلنگ در سال ۱۲۴۵ دفاع کردند. بنا به گفته مورخان، احتمالاً زنان در طول جنگ های صلیبی، به عنوان مهاجران مستقرشده در سرزمین تصرف شده مورد ادعا، در هنگام بحران های شدید و کمبود نیرو سلاح می گرفتند و به دفاع می پرداختند. وقایع نگاران مقارن با جنگ های صلیبی مشتاق بودند تأکید کنند که چنین جنگیدنی تنها در غیاب جنگجویان مرد مناسب رخ می داد و زنان با جنگیدن از ضعف طبیعی جنسیت خود فراتر می رفتند. برخی زنان اشراف که به همراه خود نیرو و شوالیه به شرق و جنگ های صلیبی می آوردند، عموماً به عنوان اربابان فئودالی شناخته می شدند. ایدا، همسر مارگراف لئوپولد دوم اتریش، از جمله رهبران جنگ صلیبی نافرجام سال ۱۱۰۱ به شمار می آمد. با این حال، همه اربابان از فرمانده و رهبر نظامی تعیین شده که شخصی شناخته شده میان نیروهای نظامی حاضر بود، تبعیت می کردند و زنان اشراف احتما
لاً تأثیر کمی بر تصمیمات نظامی و استراتژیک داشتند. به طور عمومی، در قرون وسطی، زنان به عنوان نیروهای مستعد قربانی شدن یا غنیمت دیده می شدند تا نیروهای تأثیرگذار. خود ایدا زنده یا مرده توسط نیروهای قلج ارسلان یکم، سلطان سلجوقی روم، در هراکلیا اسیر شد. زنان اسیرشده اگر ثروتمند بودند، ممکن بود در ازای پرداخت فدیه آزاد شوند اما حتی اشراف ترین آنها نیز اگر به جنگ های صلیبی می رفتند، در معرض خطر بردگی یا حتی مرگ قرار می گرفتند. اطلاعات کمتری دربارهٔ زنان از طبقات پایین که صلیب گرفته بودند، وجود دارد. لیستی از مسافران یک کشتی در سال ۱۲۵۰ نشان می دهد که ۴۲ نفر از ۳۴۲ فرد عادی در مسیر اراضی مقدس زن بودند که ۲۲ نفر از آنها هیچ محافظ مردی نداشتند. چنین زنانی معمولاً به ارتش های صلیبی با انجام وظایف عادی تر کمک می کردند؛ در طول نخستین جنگ صلیبی، زنان بخاطر فراهم کردن آب و نوشیدنی و حمایت صلیبیون در هنگامهٔ نبرد دورلیوم (۱۰۹۷) یا کمک به نیروهای صلیبی در جریان محاصره عرقا برای تضعیف یکی از برج های آن با جابه جایی و حمل آوار با دامن هایشان مورد تحسین و ستایش قرار گرفتند. همچنین روایتی وجود دارد که در جریان محاصره عکا در سال
۱۱۹۱، یک زن که در هنگام پر کردن یک خندق یا گودال اطراف شهر به شدت زخمی شده بود، از شوهرش خواسته بود که از جسد او برای ادامه کار یا محافظت خود استفاده کند. با این حال، فعالیت های زنان از شستن لباس ها و پاک کردن شپش از سر و بدن نیروها تا کمک به تأمین آذوقه صلیبیون متغیر بود. در طول جنگ صلیبی پنجم، هم زنان مسیحی و هم زنان مسلمان برای آسیاب کردن ذرت استخدام می شدند؛ در حالی که زنان اردوگاه بازارهای ماهی و سبزیجات کنترل یا از زخمی ها و بیماران مراقبت می کردند. مسئلهٔ تن فروشی در طول جنگ های صلیبی، همیشه با حضور زنان طبقه پایین همراه بود و با در نظر گرفتن فقر و سختی هایی که نیروهای صلیبی گاهی محتمل می شدند، جای تعجب نیست که تجارت جنسی در ازای پول یا غذا صورت می گرفت. این مسئله نگرانی عمده ای برای رهبران جنگ های صلیبی و وقایع نگاران بخاطر رابطه میان گناه و شکست (در میدان نبرد) ایجاد می کرد. در مواقعی چنین ذکر گردیده است که صلیبیون زنان را از اردوگاه اخراج می کردند تا وسوسه جنسی را از بین ببرند؛ به عنوان مثال، در جریان محاصره انطاکیه در سال ۱۰۹۸، در قسطنطنیه در سال ۱۲۰۴ و در دمیاط در سال ۱۲۴۹. روابط جنسی با مسلمانان
و یهودیان بومی به عنوان گناه بزرگ تلقی می شد و در برخی موارد منجر به مجازات شدید می شد. وقایع نگاران و تاریخ نویسان قرون وسطی گاهی تلاش می کردند هر عنصر مرتبط با مسائل جنسی را در موفقیت های صلیبیون پنهان و در عوض بر پاک سازی و تطهیر ساختن اماکن مقدس از طریق کشتار مردان، زنان و کودکان توسط صلیبیون تأکید کنند. افزون بر فعالیت جنسی، بارداری و زایمان نیز سلامتی زنان حاضر در جنبش و کارزارهای صلیبی را تحت شعاع قرار می داد. آلبرت آخنی روایت کرده است که شرایط سخت سفر در نخستین جنگ صلیبی منجر به تولدهای زودرس و ترک نوزادان توسط مادران شده است. در مطالعات اخیر، سابین گلدستزر فهرستی از کودکانی تهیه کرده است که در طی کارزارهای صلیبی یا در هنگام زیارت در اراضی مقدس و شامات در این زمان متولد شده اند؛ اگرچه عمدتاً کودکان در این فهرست جز اشراف بودند. در قرون وسطی دیدگاه عمومی وجود داشت که سفر در مراحل خاصی از بارداری، بیش از حد خطرناک است؛ میبل د روسی، همسر هیو دوم، با شوهرش به جنگ صلیبی سال ۱۱۰۷ رفت اما در آپولیا ماند تا پسرش را به دنیا آورد. از آنجایی که سفر برای کودک تازه متولدشده خطرناک بود، کودک در آپولیا ماند تا توسط
بستگان بزرگ شود؛ در حالی که میبل به شرق عازم شد تا در آنجا مستقر شود. ماری شامپانی، همسر کنت بالدوین نهم اهل فلاندر، عزیمت خود را در هنگامهٔ جنگ صلیبی چهارم (۱۲۰۲–۱۲۰۴) به خاطر نزدیک بودن به زایمان به تأخیر انداخت و پس از آن در مسیر پیوستن به شوهرش درگذشت. با این حال، مارگارت پرووانسی، همسر پادشاه لوئی نهم فرانسه، سه بار در طول جنگ صلیبی شوهرش به شرق (۱۲۴۸–۱۲۵۴) فرزند به دنیا آورد: جان-تریستان (۱۲۵۰)، پیتر (۱۲۵۱)، و بلانش (۱۲۵۳). وقایع نگار فرانسوی، ژان دو ژوانویل، جزئیات قابل توجهی دربارهٔ تجربه او در تولد جان تریستان در دمیاط بیان کرد. وضعیت وی در دمیاط از نظر ژوانویل درماتیک بود: شوهرش شکست خورده و توسط نیروهای ایوبی اسیر شده بود و خود او نیز در داخل شهر گیر افتاده و از اسارت وحشت زده بود. او مجبور شد محدودیت سنتی بستر زایمان را بشکند تا بتواند فدیه برای شوهرش را تأمین کند و تسلیم شهر را سازماندهی کند. علی رغم محدودیت های فعالیت جنسی برای صلیبیون، چنین زنان اشرافی به ندرت به خاطر انجام آنچه که وظیفه آنها دیده می شد، به دنیا آوردن وارث، مورد انتقاد قرار می گرفتند. با این حال، در میان رده های پایین تر، باردا
ری انتقادات بیشتری را جلب می کرد؛ زیرا در میان افراد مجرد، می توانست شاهدی بر فعالیت جنسی غیرقانونی باشد. گیبرت نوژنتی مدعی بود که وضعیت ناامیدکننده صلیبیون در انطاکیه در سال ۱۰۹۸ منجر به مجازات شدید زنان باردار مجرد، همراه با عاشقان (یا مشتریان) آنها شد. زنان حامی و پشتیبان. زنان حامی و پشتیبان جنگ های صلیبی به طرق مختلف تحت تأثیر جنبش صلیبی قرار گرفتند. از ابتدا، کلیسا متعهد شده بود که از اموال و خانواده های کسانی که صلیب را برداشتند، محافظت کند اما برخی از صلیبیون منشورهایی با مقررات خاص برای بستگان زن و سایر عزیزانشان در زمان غیبتشان به جا گذاشتند. آنها اغلب پول یا اموالی و اماکنی برای مراقبت از خویشاوندانشان می دادند. ژیلبرت د الست پیش از عزیمت به سمت اراضی مقدس طی نخستین لشکرکشی صلیبی در سال ۱۰۹۶، صومعهٔ زنان مرهام را برای خواهرش تأسیس کرد. همزمان، هیو ورماندوا ازدواج دخترش الیزابت را با رابرت، کنت مولان، ترتیب داد. بر خلاف افسانه رایج، همسران صلیبیون در غیاب شوهرانشان در کمربند عفت نگهداری نمی شدند اما حقوقدانان کلیسا نگران مسئله زنا در غیاب صلیبیون بودند. برای جلوگیری از این مشکل، یک زن می توانست روی
کاغذ مانع از صلیب گرفتن شوهرش شود؛ زیرا او قادر نخواهد بود وظیفهٔ زناشویی خود در رابطه جنسی را انجام دهد. واعظان جنبش صلیبی اغلب زنان را به عنوان مانعی برای صلیبیون توصیف می کردند اما شواهد قطعی اندکی وجود دارد که نشان دهد زنان واقعاً مانع از صلیب گرفتن شوهرانشان شده اند. اردریک ویتالیس وقایع نگار حتی چنین شرح داده است که پس از آنکه اتین بلوآ در هنگامه محاصره انطاکیه در سال ۱۰۹۸ کارزار صلیبی را رها و به اروپا بازگشت، همسرش ادل توانست او را قانع کند که در سال ۱۱۰۱ به اراضی مقدس بازگردد. در طول هر دو غیبت او، ادل مسئول اداره املاک بود و دو نامه موجود از شوهرش وجود دارد که در آنها شرح جنگ صلیبی و توصیه هایی برای اداره زمین هایشان به او داده شده است. بستگان زن همیشه املاک صلیبیون غایب را اداره نمی کردند اما برخی زنان به عنوان نایب السلطنه های توانمند شناخته شده بودند. به ویژه، بلانش کاستیا و الینور آکیتن نقش های بسیار برجسته ای در دولت های نیابتی از طرف پسران صلیبی شان لوئی نهم فرانسه و ریچارد یکم انگلستان ایفا کردند و در شرایط دشوار با هوشمندی عمل کردند. زنان همچنین می توانستند بدون صلیب گرفتن، از نظر معنوی و ما
لی از جنبش صلیبی حمایت کنند. الگوهای ازدواج در فرانسه نشان می دهد که برخی ازدواج ها و اتحادها نه تنها مانع مردان برای عزیمت به شرق و جنگ های صلیبی نشده، بلکه به منجر به ورود سنت صلیب گرفتن به خانواده و خاندان دیگر شده یا به آن کمک کرده است. زنان حتی ممکن است از طریق مشارکت در آموزش مذهبی اولیه فرزندانشان و با استخدام کشیش هایی که از صلیبیون حمایت می کردند، ایدهٔ جنبش صلیبی را ترویج کرده باشند. در قرن ۱۳ میلادی، پاپ اینوسنت سوم از زنان خواست به طور جمعی برای موفقیت کارزارهای صلیبی دعا کنند. در برخی موارد، حمایت زنان وابسته به کلیسا مورد توجه قرار گرفته است. معروف است که فیلیپ کنت فلاندرز پیش از عزیمت به اراضی مقدس در سال ۱۱۷۷، از هیلدگارد بینگنی، راهبهٔ صومعه روپرتسبرگ مشاوره خواسته است. همچنین سنت بیرگیتا که از زنان صاحب نفوذ در قرن چهاردهم بود، جدل نامه هایی برای ترویج و تشویق جنبش صلیبی در حوزهٔ بالتیک نوشته است. در خصوص امور مالی، پاپ اینوسنت سوم زنان را تشویق می کرد تا به جای شرکت شخصی در جنبش صلیبی، پول اهدا کنند یا هزینه یک شوالیه را تقبل کنند و در عوض از همان مزایای معنوی صلیبیون بهره مند شوند. این اقد
ام احتمالاً برای رفع مشکل غیرنظامیان در جنگ های صلیبی مطرح شده بود. علاوه بر این، روشی مؤثر برای جمع آوری پول بود و دست کم تمایل زنان به حمایت از جنبش صلیبی را به رسمیت می شناخت. زنان همچنین می توانستند پول و اموال خود را به صومعه ها که به سازماندهی پول و منابع مالی برای صلیبیون و جنبش صلیبی از جمله فرقه های نظامی تازه تأسیس شده می پرداختند، اهدا کنند. صلیبیون اغلب برای جمع آوری پول برای لشکرکشی های صلیبی خود و پوشش بدهی ها در زمان بازگشت، به روابط خانوادگی متکی بودند. برخی منشورها و حکم ها نشان می دهند که آنها زمین ها را به بستگان زن می فروختند یا رهن می دادند یا در معاملاتی شرکت می کردند که به رضایت یک خویشاوند زن نیاز داشت. در زمان جنگ صلیبی پنجم، ده وصیت نامه از پانزده وصیت نامه در جنوا که برای حمایت مالی از جنگ صلیبی بودند، توسط زنان تنظیم شده بودند. بسیاری از مردان و زنانی که به جنگ صلیبی می رفتند، در برابر سفر دشوار و خطرات مرتبط با آن مغلوب می شدند و دیگر به خانه های خود بازنمی گشتند. گاهی تأیید اینکه آیا صلیبیون هنوز زنده هستند یا نه غیرممکن بود، به این معنی که زنانی که در غرب مانده بودند، نمی توانست
ند بدون خطر مسئلهٔ دوهمسری دوباره ازدواج کنند. احکام کلیسایی در مورد اینکه همسر یک صلیبی چه مدت باید منتظر بازگشت شوهرش بماند، از ۵ تا ۱۰۰ سال متغیر بود و برخی ازدواج مجدد را کاملاً خارج از بحث می دانستند. چنین زنانی در سایه بیوگی می ماندند و توان پیشرفت از آنها دریغ می شد. ایدا لوونی در سال ۱۱۰۶ در تلاشی ناامیدانه به اورشلیم رفت تا شوهرش، بالدوین دوم، کنت انو را که در جریان نخستین جنگ صلیبی در آسیای صغیر مفقود شده بود، پیدا کند اما موفق نشد. تا زمان سقوط عکا به دست ممالیک در سال ۱۲۹۱، جنگ صلیبی به بخشی جدایی ناپذیر از جامعه قرون وسطی تبدیل شده بود که زندگی زنان در سراسر اروپا را خواه صلیب برمی داشتند یا نه، تحت تأثیر قرار می داد. پیر دوبوآ، مبلغ جنبش صلیبی، که در سال های ۱۳۰۶–۱۳۰۷ می نوشت، معتقد بود که زنان می توانند ابزاری برای بازیابی سرزمین مقدس از دست رفته باشند. او ادعا می کرد که آنها می توانند آموزش هایی در رابطه با الهیات و منطق ببینند و به عنوان همسر به مسیحیان شرقی و مسلمانان داده شوند یا آموزش ّهایی در رابطه با طب و مراقبت های پزشکی ببینند و از این طریق دیگران را به گرویدن به مسیحیت تشویق کنند. چشم
انداز او ممکن است واقع بینانه نبوده باشد اما در اواخر قرن ۱۳ میلادی که امکان عملیات نظامی موفق در اراضی مقدس به سرعت در حال کاهش بود، او چنین تشخیص داده بود که زنان که به طور سنتی از فعالیت های جنگی منع شده بودند، ممکن است نقشی جایگزین در گسترش مسیحیت ایفا کنند. ناتاشا هاجسون، مورخ تاریخ زنان، معتقد است که در واقع، چه خوب و چه بد، زنان در تمام دوران جنگ های صلیبی، همراه با خانواده هایشان خود را متعهد به جنگ مقدس کرده بودند و بدون شبکه حمایتی که آنها فراهم می کردند، مرزهای مسیحیت قرون وسطی نمی توانست گسترش یابد و جامعه لاتین در شرق نیز نمی توانست تا این اندازه شکوفا شود. سایر زنان در جنگ های صلیبی. زنان مسلمان. شواهدی وجود دارد که با پیشروی فرانک ها به سمت شرق، زنان مسلمان در کنار مردان خود در دفاع از قلعه ها و شهرها می جنگیدند. گیبرت نوژنتی در گزارش های خود از محاصره انطاکیه (۱۰۹۸) اشاره می کند که زنان مسلمان با کمان، تیر و تیردان به میدان نبرد آمده و به مردان کمک می کردند. او زنان مسلمان را با لباس های مردانه توصیف می کند که در کنار ارتش دشمن می جنگیدند. البته باید توجه داشت که گیبرت که خود راهب بود، دیدگاه
ی نسبتاً منفی نسبت به این زنان داشت و آنها را به عنوان افرادی که از نقش های زنانه خود دور شده اند، توصیف می کند. او حتی ادعا می کند که این زنان در هنگام فرار از فرانک ها، نوزادان خود را رها می کردند — روایتی که در منابع دیگر ثبت نشده و احتمالاً افزوده ای از خود گیبرت است. برخی وقایع نگاران دیگر نیز به مواردی اشاره کرده اند که زنان مسلمان در نبردها مشارکت داشتند. ریمون آگیلی در "هیستوریا فرانکاروم" داستانی را نقل می کند که در آن دو زن مسلمان سعی داشتند یکی از منجنیق ها را طلسم کنند اما توسط سنگی که از همان منجنیق پرتاب شد، کشته شدند. افزون بر این، "ذیل های هیستوریا"ی ویلیام صوری نیز به چنین حادثهٔ مشابهی در زمان صلاح الدین ایوبی نیز اشاره می کنند که یک زن سعی داشته تا ارتش صلیبی را سحر و طلسم کند اما توسط نیروهای مسیحی دستگیر و سوزانده می شود. علاوه بر مشارکت مستقیم در نبرد، زنان مسلمان نقش های مهم دیگری نیز در پشتیبانی از تلاش های جنگی داشتند. آنها در تأمین آذوقه، مراقبت از زخمی ها و حفظ روحیه سربازان مشارکت فعال داشتند. در برخی موارد، زنان مسئول آماده سازی سلاح و تجهیزات نیز بودند. منابع همچنین اشاره می کنند
که زنان مسلمان اغلب در هنگام محاصره شهرها، به تأمین آب و غذا برای سربازان کمک می کردند و در ترمیم دیوارهای آسیب دیده مشارکت داشتند. این نقش های پشتیبانی برای حفظ قدرت دفاعی در برابر حملات طولانی مدت صلیبیون ضروری بود. در برخی موارد، زنان مسلمان به عنوان پیک عمل می کردند و اطلاعات مهم را بین نیروهای نظامی و رهبران منتقل می کردند. حضور آنها در اردوگاه های نظامی که توسط گیبرت و دیگر وقایع نگاران ثبت شده است، نشان دهنده نقش چندگانه آنها در ساختار نظامی مسلمانان است. هنگام محاصره شهرها توسط صلیبیون، زنان مسلمان اغلب نقش مهمی در دفاع از دیوارهای شهر ایفا می کردند. آنها به همراه مردان، از بالای دیوارها سنگ، روغن داغ و دیگر اشیاء را به سمت مهاجمان پرتاب می کردند. در برخی موارد، زنان مسئول آماده سازی مواد دفاعی و تأمین آب و غذا برای مدافعان بودند. منابع اشاره می کنند که در محاصره های طولانی مدت، زنان مسلمان در حفظ روحیه جامعه محاصره شده نقش مهمی داشتند. آنها به کودکان و سالمندان رسیدگی می کردند و در عین حال در فعالیت های دفاعی مشارکت داشتند. مشهور و مطرح ترین زن مسلمانان در طول جنگ های صلیبی، شجر الدر بود که رهبری و
هدایت نیروهای نظامی برای مقابله با صلیبیون طی جنگ صلیبی هفتم را برعهده داشت. او که اصالتاً برده ای ترک تبار و سپس همسر الصالح ایوب، سلطان ایوبی مصر شد، در زمان حمله صلیبیون به رهبری لوئی نهم پادشاه فرانسه به مصر در سال ۱۲۴۹، پس از مرگ همسرش، با کمک امیر فخرالدین و جمال الدین محسن، مرگ سلطان را مخفی نگه داشت تا از تضعیف روحیه مسلمانان جلوگیری کند و تا زمان رسیدن وارث، امور حکومت را در دست گرفت. پس از شکست صلیبیون در المنصوره و قتل توران شاه (وارث سلطان) توسط ممالیک، شجر الدر برای مدت کوتاهی به عنوان سلطان حکومت کرد اما به دلیل مخالفت امیران سوری، مجبور به کناره گیری شد. قدرت او منحصراً از اقتدار همسر مرحومش نشأت می گرفت و تنها تا زمان یافتن جایگزینی مرد ادامه داشت. رایج ترین توصیف از زنان مسلمان در منابع صلیبی، مرگ یا اسارت آنها در جریان و پس از نبردها است. ریمون آگیلی و نویسنده "گستا" هر دو صحنه های خونینی از حمله فرانک ها به مساجد و مراکز مذهبی مسلمان ها در اورشلیم را توصیف می کنند که در آن زنان و مردان بی رحمانه کشته شدند و برخی برای فرار از مرگ یا اسارت، خود را از بالای به پایین پرتاب کردند. منابع همچنین ب
ه موارد متعددی اشاره می کنند که زنان جوان مسلمان به عنوان برده گرفته می شدند. در "گستا" آمده است که در محاصره اورشلیم، فرانک ها همه را کشتند «به جز زنان جوانی که می توانستند برده شوند». به همین جهت بود که زنان مسلمان همچون زنان مسیحی و یهودی، مرگ خود و فرزندانشان به دستان خودشان را بر بردگی ترجیح می دادند. این امر نشان دهنده خطر دائمی تجاوز و خشونت جنسی برای زنان غیرجنگجوی مسلمان در جریان جنگ های صلیبی است. درک خشونت جنسی علیه زنان غیرمسیحی محلی به خصوص در جریان نخستین جنگ صلیبی با پیچیدگی های زیادی همراه است. از آنجا که تماس جنسی در جریان جنبش صلیبی به عنوان یک سفر مذهبی ممنوع بود، وقایع نگاران (که اغلب خود شخصیت های مذهبی بودند) تمایلی به توصیف صریح سوءرفتارهای جنسی صلیبیون نداشتند. در عوض، آنها اغلب از نمادگرایی یا کنایه استفاده می کردند. به عنوان مثال، فوشیه شارتری پس از محاصره انطاکیه در سال ۱۰۹۸ دربارهٔ سرنوشت زنان مسلمان می نویسد: این عبارت می تواند هم به معنای قتل و هم به صورت کنایه ای اشاره به تجاوز جنسی داشته باشد. زنانی که به عنوان برده گرفته می شدند، سرنوشت های متفاوتی داشتند. فوشیه شارتری اشاره م
ی کند که مردان کمی زنده ماندند اما زنان اغلب به بردگی فروخته می شدند و «جایی که چرخ های آبی جیرجیر می کردند، زنان با سنگ آسیاب کار می کردند». ویلیام صوری داستان جالبی از زنان مسلمان اسیر نقل می کند که توسط بوهموند به اروپا برده شدند، از جمله زنی باردار از طبقه بالا که بالدوین با او رفتاری مهربانانه داشت. زنان برده ای که در خاورمیانه ماندند، با قوانین و مجازات های سختی برای هرگونه خشونت تلافی جویانه روبرو بودند. «برده ای که یک مسیحی را می کشت، به دار آویخته می شد یا اگر زن بود، سوزانده می شد.» با این حال، «شورای نابلس مجازات هایی را برای تجاوز به زنان ساراسن [مسلمان] تعیین کرد» که نشان می دهد نوعی حمایت قانونی برای این زنان در نظر گرفته شده بود. هرچند این قوانین تا شورای نابلس در سال ۱۱۲۰ به طور رسمی وضع نشدند. با استقرار صلیبیون در اورشلیم و تغییر قوانین، برخی ازدواج های بین فرقه ای نیز رخ داد که پیامدهای سیاسی و سلسله ای مهمی به دنبال داشت. زنان یونانی. زنان یونانی در جریان جنگ صلیبی (به خصوص نخستین و چهارمین جنگ صلیبی) در نقش های متعدد و متنوعی ظاهر شدند. آنها به عنوان شاهدان عینی، خدمتکاران، قربانیان و حتی
در برخی موارد، کنشگران نظامی و سیاسی در این رویداد تاریخی حضور داشتند. تعامل آنها با صلیبیون و مشارکتشان در وقایع این دوره، بخش مهمی از تاریخ جنگ های صلیبی را شکل می دهد. افزون بر این، زنان نجیب زاده یونانی گاهی نقش های مهمی همچون رهبری یا برقراری مناسبات دیپلماتیک در دوره جنگ های صلیبی ایفا می کردند. برای نمونه، در دوره امالریک یکم پادشاه اورشلیم و مانوئل یکم، با توجه به اختلافاتی که پس از نخستین و دومین کارزار صلیبی میان نیروهای صلیبی و یونانی پدید آمد، تلاش هایی برای برقراری اتحاد مجدد میان آنها صورت گرفت که در نهایت این امر از طریق ماریا کومننه، برادرزاده اش امپراتور بیزانس و ازدواج او با پادشاه اورشلیم میسر شد. تئودورا کومننه نیز دیگر زنی بود که از طریق وی اتحادی سیاسی میان امپراتوری بیزانس و با دولت های صلیبی همچون شاهزاده نشین انطاکیه پدید آمد. همچنین در باب کنشگری نظامی زنان یونانی، اشاراتی به زنی شده است که در جریان محاصره رودس توسط نیروهای ترک در سال ۱۵۲۲، در مقابل آنها در کنار دیگر نیروهای مهمان نواز ایستادگی کرده و کشته شده است. زنان یونانی بیزانس به عنوان شاهدان عینی، روایت های مهمی از برخورد با
صلیبیون ارائه کرده اند. برجسته ترین این روایت ها متعلق به آنا کومننه، دختر الکسیوس اول، امپراتور بیزانس است که در کتاب "الکسیاد" خود، دیدگاه یک زن یونانی از دربار امپراتوری را نسبت به جنبش صلیبی ثبت کرده است. روایت او، با وجود جانبداری هایی که به نفع پدرش دارد، منبع ارزشمندی برای درک دیدگاه زنان یونانی نخبه نسبت به صلیبیون است. آنا در روایت خود، ورود صلیبیون را به عنوان جمعیتی توصیف می کند که «از شن و ستارگان بیشتر بودند» و به حضور زنان و کودکان در میان آنها اشاره می کند. این نگاه حیرت زده به حضور زنان در ارتش صلیبی، نشان دهنده تفاوت در هنجارهای اجتماعی بین جوامع یونانی و غربی آن دوره است. بسیاری از زنان یونانی طی جنگ های صلیبی به پناهجویان و آوارگان جنگی تبدیل شدند. در سال ۱۰۹۷–۱۰۹۸، هنگامی که الکسیوس اول برای کمک به صلیبیون در محاصره انطاکیه آماده می شد، از ترس حمله ترک ها به قسطنطنیه در غیاب او، دستور تخلیه شهر را صادر کرد. زنان یونانی در کنار مردان، با ترک خانه های خود به جمعیت آوارگان پیوستند. این آوارگی اجباری نشان می دهد که چگونه زنان یونانی غیرنظامی به طور مستقیم تحت تأثیر تصمیمات نظامی و سیاسی قرار
می گرفتند. با این حال، منابع تاریخی از عزم و اراده این زنان در مواجهه با چنین شرایطی یاد می کنند که نشان دهنده نوعی مقاومت منفعل در برابر پیامدهای جنگ است. زنان یونانی در مناطق درگیر جنگ، غالباً قربانی خشونت می شدند. شواهدی وجود دارد که نشان می دهد آنها هدف خشونت های جنسی و غارت قرار می گرفتند که نمونه بارز آن سقوط قسطنطنیه پس از پایان جنگ صلیبی چهارم است؛ علاوه بر تاراج و غارت شهر، نیروهای فاتح شهوت جنسی خود را با زنان تسلیم شده قسطنطنیه ارضا کردند. به طوری که زنان در معابر عمومی همچون خیابان و میدان ها و حتی در کلیساها مورد تجاوز قرار گرفتند. به زنان پیر و سالخورده نیز هتک حرمت شد و آن ها را در معابر لخت کردند. افزون بر این نامه هایی منسوب به الکسیوس یکم (اگرچه احتمالاً جعلی و ساخته شده در غرب است) به خشونت های جنسی علیه زنان یونانی توسط ترک ها اشاره می کند. این نامه ها برای تحریک احساسات ضداسلامی و جلب حمایت برای دفع خطر ترکان در آناتولی و آسای صغیر استفاده می شد. در این دوره، امپراتور بیزانس اغلب به عنوان حامی زنان یونانی در برابر خشونت های ناشی از جنگ تصویر می شد. منابع از نقش الکسیوس در فراهم کردن پناهگ
اه امن برای زنان و کودکان فراری سخن می گویند: «زنان با نوزادان، حتی مردان و کودکان، همگی به سوی امپراتور به عنوان پناهگاه می شتافتند.» بعضی از زنان یونانی طبقه پایین به عنوان خدمتکار یا برده برای ارتش صلیبی به کار گرفته می شدند. مورخان به مواردی اشاره کرده اند که خدمتکاران یونانی به صلیبیون پیوسته و حتی با آنها به فرانسه بازگشته اند. این امر نشان دهنده نوعی تبادل انسانی ناشی از جنگ صلیبی است که پیامدهای اجتماعی و فرهنگی گسترده ای به همراه داشت. گیبرت نوژنتی در اثر خود "د گستا پر فرانکوس" اشاره می کند که «زیبایی زنان یونانی به قدری بود که نسبت به زنان گل (فرانسه) ترجیح داده می شدند.» این اشاره نشان دهنده اینست که زنان یونانی احتمالاً هدف توجه جنسی صلیبیون نیز قرار می گرفتند، علی رغم اینکه صلیبیون قرار بود در طول سفر زیارتی خود پاکدامن باقی بمانند. جنگ های صلیبی به خصوص نخستین و چهارمین کارزار آن تأثیرات عمیقی بر زندگی روزمره زنان یونانی داشت. افزایش حضور نظامی خارجی، آوارگی، از دست دادن اعضای خانواده و تغییر در ساختارهای اقتصادی، همگی بر موقعیت زنان در جامعه یونانی تأثیر گذاشت. با افزایش تماس با فرهنگ غربی از
طریق صلیبیون و حتی شکل گیری دولت های لاتین پس از سقوط امپراتوری بیزانس در سال ۱۲۰۴، احتمالاً تبادل فرهنگی نیز رخ داده است. برخی از رسوم و عادات غربی ممکن است وارد جامعه یونانی شده باشد و بر زندگی زنان تأثیر گذاشته باشد. همچنین، حضور نظامی طولانی مدت صلیبیون در منطقه، منجر به ازدواج های بین فرهنگی و تغییر در ساختارهای خانوادگی سنتی شد. تجربیات آنها نشان دهنده پیچیدگی روابط بین بیزانس و صلیبیون و تأثیر جنگ های صلیبی بر تمام اقشار جامعه یونانی است. مطالعه نقش زنان یونانی در جنگ های صلیبی، دیدگاهی ارزشمند برای درک بهتر تاریخ اجتماعی این دوره ارائه می دهد و نشان می دهد که زنان، علی رغم محدودیت های اجتماعی، نقش های مهمی در شکل دهی به رویدادهای تاریخی داشته اند. زنان یهودی. زنان یهودی در طی جنگ های صلیبی نقشی پیچیده و چندبعدی داشتند که در منابع تاریخی مختلف به آن پرداخته شده است. با آغاز جنبش صلیبی پس از فراخوان پاپ اوربان دوم، با هدایت پیتر زاهد یا سایر مروجان جنبش صلیبی موجی از خشونت را به ویژه در حومه راینلاند (آلمان امروزی) به همراه آورد؛ در سال ۱۰۹۶، امیچو فلونهایم و پیروانش در ماینتس حملات شدیدی علیه یهودیان آ
ن مناطق ترتیب دادند. وقایع نگاری های عبری نخستین جنگ صلیبی از جمله الیعزر بن ناتان این خشونت را چنین توصیف می کند: «صلیبیون با نشان های خود آمدند و با پرچم هایشان در برابر خانه های ما ایستادند. هنگامی که یکی از ما را می دیدند، به دنبالمان می دویدند و او را با نیزه می زدند؛ به حدی که ما حتی از عبور از خانه های خودمان هراس داشتیم.» به نقل منابع مقارن، زنان یهودی در مواجهه با این خشونت ها، نقشی فعال در مقاومت داشتند. وقایع نامه سلیمان بار شمعون در روایتش از حوادث ماینتس، تصویری از زنان یهودی ترسیم می کند که از پنجره ها به سوی صلیبیون سنگ پرتاب می کردند. این زنان علی رغم جراحات ناشی از یورش صلیبیون، به مقاومت خود ادامه می دادند. آنها همچنین از مقاومت کلامی استفاده می کردند و صلیبیون را با سخنان تحقیرآمیز نسبت به مسیح مورد خطاب قرار می دادند: «به چه کسی اعتماد می کنید؟ به جسدی فاسد» به ظن پژوهشگران جدید این سخنان نشان از مقاومت زنان یهودی و عدم تمایل آنها به پذیرش اجباری مسیحیت می داد. یکی از ابعاد برجسته مقاومت زنان یهودی، موضوع «شهادت طلبی و خودکشی برای اجتناب از تغییر اجباری دین» بود. الیعزر بن ناتان به زنی یهو
دی اشاره می کند که در اشپیر دست به خودکشی زد تا از تغییر اجباری دین جلوگیری کند. منابع یهودی هدف صلیبیون را چنین توصیف می کنند: «تحمیل دین مسیحیت بر همه آنها، در درجه اول بر کودکان یهودی و هر کس که با این امر موافقت نمی کرد، کشته می شد.» در چنین شرایطی، برخی زنان یهودی حتی حاضر به کشتن فرزندان خود بودند تا از تغییر دین اجباری آنها جلوگیری کنند. در میان روایت های متعدد، به شخصیت های خاصی از زنان یهودی اشاره شده است. راحل، همسر الیعزر، به عنوان یکی از رهبران مقاومت در برابر تغییر دین شناخته می شد و اقدامات او زنان دیگر را به مقاومت تشویق می کرد. سیمسون در روایت خود می نویسد: «زنان بسیاری هم آنجا بودند که تا آخرین نفس، نام خالق خود را تقدیس کردند و او را برای مصلوب شده نامشروع ترک نکردند. یکی از آنها بانو راحل، همسر استاد مرحوم ما، ربی الیعزر بود…» روایت دیگری از یک زن جوان نقل شده که در ورودی کاخ ایستاد و گفت: «هر کس که می خواهد به خاطر ترس از خدای من سرم را قطع کند، بیاید و این کار را انجام دهد.» صلیبیون بارها تلاش کردند او را با خود ببرند اما نتوانستند؛ زیرا او خود را به زمین می انداخت و وزن خود را مانند جسد،