Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
افسانهٔ پی آوه (به ایتالیایی: La Leggenda del Piave) که با نام «ترانهٔ پی آوه» نیز شناخته می شود، یک ترانهٔ میهن پرستانهٔ ایتالیایی است که توسط ئی.آ. ماریو پس از نبرد دوم رودخانهٔ پی آوه در ژوئن ۱۹۱۸ نوشته شد. در سپتامبر ۱۹۴۳، امبرتو دوم، پادشاه آیندهٔ ایتالیا، این ترانه را به عنوان سرود ملی جدید انتخاب کرد و جایگزین «مارچیا رِاله» شد. این ترانه تا ژوئن ۱۹۴۴ سرود رسمی ایتالیا باقی ماند؛ زمانی که رم آزاد شد و دولت و پادشاه به پایتخت بازگشتند، «مارچیا رِاله» دوباره به عنوان سرود ملی بازگردانده شد و هم پس از انتصاب امبرتو، ولیعهد ساووی به عنوان فرمانده کل سلطنت و هم پس از تسلط او به تاج و تخت پادشاهی به قوت خود باقی ماند. پس از همه پرسی نهادی ایتالیا در سال ۱۹۴۶، جمهوری تازه تأسیس ایتالیا سرود «آواز ایتالیایی ها» را جایگزین آن کرد. امروزه این ترانه در ایتالیا محبوب است و در روز وحدت ملی و نیروهای مسلح (۴ نوامبر) توسط یک گروه موسیقی نظامی اجرا می شود. متن. این آهنگ به چهار بخش تقسیم شده و تاریخچه مختصری از جبهه ایتالیا در طول جنگ جهانی اول را ارائه می دهد. تأثیر. این ترانه برای نخستین بار در پایان نبردی که در ۲۳
ژوئن ۱۹۱۸ برگزار شد، اجرا شد. ژنرال آرماندو دیاز یک تلگرام شخصی به نویسنده فرستاد تا از سهم موسیقایی او در پیروزی نظامی ارتش ایتالیا تشکر کند. در سال های پس از جنگ جهانی اول، این آهنگ به سرودی اختصاص داده شده به مقاومت در طول جنگ تبدیل شد. ماریو از دریافت پول از «افسانه پی آوه» خودداری کرد. در نوامبر ۱۹۴۱، او حلقه های ازدواج خود و همسرش را به همراه ۱۰۰ مدال طلای اول که به عنوان ادای احترام به این آهنگ توسط شهرهای کنار رودخانه پیاوه، انجمن های جانبازان جنگ و شهروندان عادی دریافت کرده بود، به طرح «طلا برای سرزمین پدری» اهدا کرد. «افسانه پی آوه» یکی از نامزدهای سرود ملی جمهوری جدید ایتالیا بود. با این حال، «سرود ملی ایتالیا» به جای آن انتخاب شد. امروزه، «افسانه پی آوه» هنوز هم بسیار محبوب است و معمولاً در مراسم رسمی برای یادآوری کشته شدگان و پیروزی نهایی نواخته می شود.
سیلویا زناری (۳۱ مارس ۱۸۹۵ – ۳۰ ژوئن ۱۹۵۶) یک زمین شناس و گیاه شناس ایتالیایی بود. زناری در شهر اودینه، ایتالیا به دنیا آمد و در دانشگاه پادووا تحصیل کرد و در سال ۱۹۱۸ فارغ التحصیل شد. زناری بین سال های ۱۹۳۰ تا ۱۹۵۰ به مطالعه دولومیت ها در مناطق بلونو، کادوره و کوملیکوی پرداخت و در نهایت تمرکز خود را علاوه بر زمین شناسی، به گیاه شناسی نیز معطوف کرد. او نخستین فردی بود که مطالعه ای جامع دربارهٔ اکولوژی گیاهان در ارتفاعات بالا انجام داد، به ویژه در رشته کوه های سکستن دولومیتس. سپس او به مطالعهٔ رشته کوه شیارا، از جمله مونته سروآ پرداخت. زناری یک تک نگاره با عنوان سهمی در شناخت گیاهان کوملیکو (کادور علیا): یادداشت هایی در باب نقد سیستماتیک منتشر کرد که گروه های مختلف موجودات در منطقه کوملیکوی را توصیف می کرد. کار او در زمینه پوشش گیاهی دولومیت ها آخرین تحقیق مهم فیتوسوسیولوژیکی در این منطقه برای مدت سی سال بود. زناری در ادامه به عنوان استاد گیاه شناسی سیستماتیک در دانشگاه پادووا در پادووا فعالیت کرد. زندگی. سیلویا زناری در ۳۱ مارس ۱۸۹۵ متولد شد. زناری در اودینه، ایتالیا متولد شد. پدرش مهندس بود و در ساخت ژنراتور
های برق آبی در والسلینا مشارکت داشت. زنری قبل از ورود به دانشگاه پادوا، در ویتوریو ونتو و دبیرستان و لیسئوم در پادووا تحصیل کرد. او در سال ۱۹۱۸ با تحصیل در رشته زمین شناسی و کانی شناسی از دانشگاه فارغ التحصیل شد. زناری یک زمین شناس و گیاه شناس بود. در حالی که برای مؤسسهٔ زمین شناسی کار می کرد، بین سال های ۱۹۳۰ تا ۱۹۵۰ به مطالعهٔ دولومیت ها در مناطق بلونو، کادوره و کوملیکوی پرداخت و در نهایت تمرکز خود را علاوه بر زمین شناسی، به گیاه شناسی نیز معطوف کرد. او نخستین فردی بود که مطالعه ای جامع دربارهٔ اکولوژی گیاهان در ارتفاعات بالا انجام داد، به ویژه در رشته کوه های سکستن دولومیتس. سپس به مطالعهٔ رشته کوه شیارا، از جمله مونته سروآ پرداخت. تحقیقات او شامل تحلیل آماری گیاهان در ارتفاعات مختلف بود که توزیع گونه های مختلف را توضیح می داد. در سال ۱۹۴۲، زناری یک تک نگاره با عنوان سهمی در شناخت گیاهان کوملیکو: یادداشت هایی در باب نقد سیستماتیک منتشر کرد که گروه های مختلف موجودات در منطقهٔ کوملیکوی را توصیف می کرد. کار او در زمینهٔ پوشش گیاهی دولومیت ها آخرین تحقیق مهم فیتوسوسیولوژیکی در این منطقه برای مدت سی سال بود. زن
اری در ادامه به عنوان استاد گیاه شناسی سیستماتیک در دانشگاه پادووا در پادووا فعالیت کرد. زناری در ۳۰ ژوئن ۱۹۵۶ در یک تصادف رانندگی درگذشت.
جشنواره جشن ها (به ایتالیایی "Festival delle Sagre") رویدادی است که به پاسداشت آداب، رسوم و سنت های زندگی روستایی برگزار می شود. این جشنواره هر "ساله" در منطقه پیه مونته ایتالیا، در طول تعطیلات آخر هفته دومین یکشنبه سپتامبر، در شهر آسته برگزار می شود. این جشنواره یکی از سه رویداد اصلی ماه سپتامبر در این منطقه به شمار می رود. دو رویداد مهم دیگر عبارتند از: بر اساس سنت، این جشنواره از شب شنبه آغاز شده و تا پایان روز یکشنبه ادامه پیدا می کند. جالب است که برنامه های شب شنبه معمولاً بیش از روز بعد بازدیدکنندگان را جذب می کند. در مجموع، این رویداد دو روزه هر سال حدود ۲۰۰ هزار بازدیدکننده را از نقاط مختلف ایتالیا و حتی خارج از کشور به آستی می کشاند. رویداد روز یکشنبه با یک رژه رنگارنگ آغاز می شود که در خیابان های شهر می پیچد و ارزش ها و سنت های روستایی استان را با بیش از ۳۰۰۰ شخصیت با لباس های اصیل آن دوره به تصویر می کشد. تاریخچه. آغاز جشنواره جشن ها را می توان به ایده ای از جیووانی بورلو، رئیس اتاق بازرگانی آسته، در سال ۱۹۷۴ نسبت داد: طرح او این بود که دوجا دِ اور، که اساساً یک مسابقه شراب بود، را با جشنواره ای که
دنیای روستایی گذشته را جشن می گیرد، تکمیل کند. برگزارکنندگان به ویژه بر جنبه غذایی این رویداد تأکید داشتند و غذاهای محلی مختلف منطقه را در یک مکان ارائه می دادند و شراب های محلی را تکمیل می کردند. همه گیری کووید-۱۹ باعث لغو جشنواره در سال های ۲۰۲۰–۲۰۲۱ شد. نمایشگاه غذا و شراب. جشنوارهٔ جشن ها بزرگ ترین رستوران فضای باز ایتالیا را دربردارد، که مجموعه ای از خوراک های اصیل منطقهٔ پیه مونته را عرضه می کند. بیش از چهل انجمن محلی از استان آسته، خوراک های ویژهٔ خود را ارائه می دهند، همراه با شراب های آستی با نشان کیفیت تضمین شده، از غرفه هایی که در میدان بزرگ مرکزی «میدان مسابقه» آستی برپا شده اند. این غرفه ها به گونه ای چیده می شوند که فضای یک روستای قدیمی دوباره زنده شود. دستورهای غذایی مکتوب و شفاهی که توسط نسل های مختلف مردم روستایی ایجاد شده اند، هر ساله برای ارائه منویی شامل بیش از هشتاد غذای مختلف استفاده می شوند که با استفاده از مواد اولیه ای که مختص منطقه آسته هستند، تهیه می شوند. برخی از آنها غیرمعمول هستند، مانند برنج با باربرا دآستی، پولنتا با خورش گراز وحشی، آنیولوتی خرگوش، بلیک سرخ شده ("آلبورل" - نوع
ی ماهی)، "فاریناتا" ("بلکودا" در گویش آسته از زبان پیدمونتی) یا "بولیتو" با "باگنتو ورده". برخی از غذاها تقریباً در مقادیر صنعتی تهیه می شوند - در سال ۲۰۰۴ بیش از ۴۰۰۰ کیلوگرم آگنولوتی خرگوش مصرف شد - و با قیمت های مقرون به صرفه فروخته می شود. رژه. صبح روز یکشنبه، راهپیمایی بزرگی در خیابان های آستی برگزار می شود که موضوع آن زندگی روستایی تا اوایل سدهٔ بیستم است. در این رژه، بیش از سه هزار نفر حضور دارند که همگی با لباس های اصیل و واقعی آن دوران شرکت می کنند. همراه آنان، ابزارهای کار، وسایل خانه، لوازم قدیمی از هر نوع، تراکتورهای عتیقه، ماشین های کشاورزی، ارابه ها و گاری ها به نمایش گذاشته می شود. در این کاروان همچنین یک باغ وحش خانگی دیده می شود که شامل گونه های گوناگون گاوهای نر، اسب ها، قاطرها، الاغ ها و دیگر حیوانات اهلی است. این رژه صحنه هایی از زندگی کشاورزی و روستایی را بازآفرینی می کند؛ صحنه هایی که با تغییر فصل ها رنگ می گیرند و به گونه ای سامان یافته اند که گویی یک موزهٔ زنده در برابر چشمان تماشاگران شکل گرفته است. این مراسم حدود دو ساعت در خیابان های مرکز شهر ادامه می یابد و با نمایشگاه غذا و شراب ک
ه از ظهر تا عصر برگزار می شود، به اوج خود می رسد.
توقای تیمور (توقا تیمور و تغا تیمور و طغا تیمور هم نوشته اند) سیزدهمین و کوچک ترین یا ماقبل آخرین پسر جوجی خان، بزرگ ترین پسر چنگیز خان بود. او برادر کوچک تر باتو خان و برکه خان، فرمانروایان اردوی زرین بود. زندگی سیاسی. مادر توقای تیمور، کنیز جوجی به نام کاغری خاتون از قبیلهٔ مرکیت معرفی شده است. به عنوان جوان ترین پسر معتبر جوجی، احتمالاً توقای تیمور برای حضور در قورولتای اعلام و تاج گذاری اوگتای خان در ۱۲۲۹ بسیار خردسال شمرده شد. در عوض او در اولوس پدرش ماند و در نبود برادران بزرگ ترش، آن را اداره کرد. پس از بازگشت باتو، او ضیافتی سه روزه به افتخارش برپا داشت. سپس از باتو اولوسی مستقل در بخش جناح چپ (شرق) قلمرو او گرفت، در شرق کوه های اورال و رود اورال، و احتمالاً تحت اقتدار میانجی برادر دیگرش اوردا خان. توقای تیمور در یورش های غربی باتو حضور داشت، هرچند نقشی برجسته نداشت؛ اما در جنگ ها با باشقیر و الان ها نقش داشت. او از شاهزادگان جوجی بود که در قورولتای ۱۲۴۶ شرکت کرد، همان جا که گیوک خان به عنوان خان بزرگ منصوب شد، در حالی که باتو از حضور خودداری کرده بود. پس از قورولتای باتو که منجر به انتخاب منگوقاآن در
۱۲۵۰ شد، توقای تیمور همراه با برکه او را با ارتش به مغولستان برد و از خان تازه منصوب پاداش گرفت. او پس از مرگ باتو نیز زنده بود و اندکی پس از بر تخت نشستن برکه در ۱۲۵۷ درگذشت. گمان می رود که تا ۱۲۶۷ مرده بود، زیرا در آن سال پسرش اورنگ تیمور از منگو تیمور زمین هایی دریافت کرد. شاهزادهٔ مغول توکتیمیر که در ۱۲۹۴/۱۲۹۵ به تور (روسیه) حمله کرد، فردی دیگر با همین نام بود. توقای تیمور پس از برادر بزرگ ترش برکه به اسلام گروید. او برخلاف برادرانش باتوخان، اوردا خان و شیبان هیچ دولت پایدار و مستقل تشکیل نداد، و همین در منازعات اواخر سدهٔ چهاردهم میان نوادگان او و شیبانیان دستاویزی شد تا او را فروتر بدانند. بخشی از نوادگانش در جناح چپ اردوی زرین ماندند، و بخشی دیگر هنگامی که منگو تیمور شبه جزیره کریمه را به اورنگ تیمور بخشید، به جناح راست کوچ داده شدند. خانواده. رشیدالدین فضل الله همدانی و مجموعهٔ "معز الانساب" چهار پسر برای توقای تیمور برمی شمارند: نوادگان. توقای تیمور به عنوان نیای برخی از شاخه های مهم جوجی و چنگیزی اهمیت دارد. از دههٔ ۱۳۶۰ نوادگان او با شیبانیان بر سر تخت اردوی زرین رقابت کردند. این جریان با اردو ملک
آغاز شد که در ۱۳۶۱ تیمور خواجه شیبانی را برانداخت. شاخهٔ کریمه ای نوادگان او در دههٔ ۱۳۶۰ تا ۱۳۸۰ سه خان دست نشانده برای مامای فراهم کردند. شماری دیگر از خاندان او در اولوس اوردا خان جای گرفتند، در ۱۳۶۰ تحت قرا نقای، در ۱۳۶۹ تحت اروس خان و در ۱۳۷۹ زیر فرمان توقتمش. پس از آن نوادگان اروس و توقتمش بیشتر با همدیگر بر سر اردوی زرین درگیر شدند. در میان دولت های جانشین اردوی زرین، خانات قازان، خانات آستراخان، خانات کریمه و خانات کاسی موف همگی به دست شاهزادگان توقای تیموری بنیان نهاده شدند. همین امر دربارهٔ خانات قزاق و پس از ۱۵۹۹ خانات بخارا نیز صادق است.
پرنسس ماریا پیا از بوربون-پارما (؛ زادهٔ ) دختر بزرگ اومبرتو دوم ایتالیا و ماری-خوزه بلژیک است. او خواهر بزرگتر شاهزاده ویتوریو امانوئل، شاهزاده ناپل، پرنسس ماریا گابریلا از ساووی و پرنسس ماریا بئاتریس از ساووی است. زندگی نامه. ماریا پیا فرزند اول شاهزاده و پرنسس پیدمونت بود که در سال ۱۹۳۴ در ناپل ایتالیا متولد شد. والدین او که از سال ۱۹۳۰ با هم ازدواج کرده بودند، همان طور که مادرش سال ها بعد در مصاحبه ای اعتراف کرد «ما هرگز خوشحال نبودیم» با هم ناراضی بودند و پس از لغو سلطنت ایتالیا توسط همه پرسی در ۲ ژوئن ۱۹۴۶ از هم جدا شدند. خانواده تبعید شده، مدت کوتاهی در پرتغال جمع شدند و او و سه خواهر و برادر کوچکترش به زودی به همراه مادرشان به سوئیس رفتند در حالی که پدرشان در ریویرای پرتغال ماند. ماریا پیا پسرعموی اول پادشاه فقید بودوئن بلژیک، پادشاه سابق آلبرت دوم بلژیک، دوشس بزرگ فقید ژوزفین-شارلوت لوکزامبورگ، موریتز، لندگراف هسن و تزار سیمئون دوم بلغارستان است. او در نویی-سور-سن، نزدیک پاریس، و پالم بیچ، فلوریدا زندگی می کند. ازدواج و فرزندان. او در سال ۱۹۵۴ در تور کشتی که توسط ملکه فردریکا و همسرش، شاه پاول یونان،
ترتیب داده شده بود، شرکت کرد. این تور به «گشت دریایی پادشاهان» معروف شد و بیش از ۱۰۰ نفر از اعضای خانواده سلطنتی از سراسر اروپا در آن حضور داشتند. او در ۱۲ فوریه ۱۹۵۵ در کاسکایس پرتغال، جایی که پدر ماریا پیا در تبعید زندگی می کرد، با شاهزاده الکساندر یوگسلاوی (۱۹۲۴–۲۰۱۶)، پسر شاهزاده پاول یوگسلاوی و پرنسس اولگا یونان و دانمارک، آشنا شد و بعداً با او ازدواج کرد. سه سال پس از عروسی آنها، ماریا پیا دو پسر دوقلوی ناهمسان به دنیا آورد. پنج سال بعد، در طول ازدواج، یک دوقلوی دیگر از ماریا پیا به دنیا آمد، این بار یک دختر و یک پسر: در سال ۲۰۰۳، ماریا پیا با شاهزاده میشل بوربون-پارما (۱۹۲۶–۲۰۱۸)، پسر شاهزاده رنه بوربون-پارما و پرنسس مارگارت دانمارک، ازدواج کرد. ازدواج او با پرنسس یولاند دو بروی-روول فسخ شده بود و او از او پنج فرزند دارد. او همچنین پدر فرزندی به نام آملی دو بوربون دو پارم (که در سال ۲۰۰۹ با ایگور بوگدانوف ازدواج کرد) است که در سال ۱۹۷۷ در یک ازدواج نامشروع به دنیا آمد. از طریق او، او خواهر شوهر ملکه آن رومانی بود.
پاستا و لوبیا یک سوپ پاستای ایتالیایی است که انواع منطقه ای مختلفی از آن وجود دارد. "پاستای فاگیولی که" زمانی غذای فقرا بود، اکنون در تمام طبقات اجتماعی خورده می شود و نوستالژیک و سالم تلقی می شود. آماده سازی. دستور پخت "پاستای فاگیولی" متفاوت است، تنها شرط لازم این است که لوبیا و پاستا در آن گنجانده شود. اگرچه این غذا از منطقه ای به منطقه دیگر متفاوت است، اما معمولاً با استفاده از لوبیا قرمز، لوبیا چشم بلبلی یا لوبیا بورلوتی و انواع کمی از پاستا مانند ماکارونی آرنجی یا "دیتالینی" تهیه می شود. تغییرات. روش تهیهٔ پاستا و لوبیا از شهری به شهر دیگر متفاوت است. تغییر در یکی از مواد اصلی—مثل روغن زیتون یا چربی خوک، سیر سرخ شده یا خام، یا اینکه خوراک غلیظ یا آبکی باشد—نسخهٔ جدید و محلی از این غذا را به وجود می آورد. نوع تغییرات به در دسترس بودن مواد در هر منطقه و سلیقه و ترجیح آشپز بستگی دارد. به عنوان مثال، در منطقهٔ کامپانیا، به دلیل نگرانی های بهداشتی، استفاده از چربی حیوانی کاهش یافته و به جای آن از روغن زیتون استفاده می شود. پاستا و نخود، نسخه ای از خوراک سنتی پاستا و لوبیا است که در آن لوبیاها با نخود جایگزین
شده اند. این نسخه به ویژه در شهر رم بسیار رایج است و نشان دهندهٔ سبک محلی رستوران ها و خانه هاست که با استفاده از مواد در دسترس، خوراکی ساده اما مقوی تهیه می کنند. نخود در این غذا بافتی لطیف و طعمی کمی شیرین به پاستا می بخشد و معمولاً با روغن زیتون، سیر و سبزیجات معطر همراه می شود تا طعمی متعادل و دلپذیر ایجاد کند. به گفتهٔ وینچنزو بواناسیسی، نسخه ای دیگر از این خوراک در ناپل رایج است که به آن پاستا و لوبیای پوست کنده (pasta e fagioli sgranati) گفته می شود. واژهٔ sgranati به معنای «پوست کنده شده» است، زیرا در این نسخه از لوبیای تازه استفاده می شود که پیش از پخت باید پوست آن جدا شود. این روش باعث می شود خوراک بافت نرم تر و طعمی تازه تر داشته باشد و تجربهٔ خوردن آن با نسخه های خشک تر یا لوبیای کنسروی کاملاً متفاوت باشد. این تفاوت ها نشان می دهد که غذاهای سنتی ایتالیا نه تنها دستور ثابت ندارند، بلکه تأثیر فرهنگ محلی، مواد در دسترس و سلیقهٔ آشپز در شکل گیری آن ها بسیار برجسته است. هر نسخه، چه در رم و چه در ناپل، داستان محلی و روش های آشپزی مخصوص به خود را روایت می کند و به بازدیدکننده یا علاقه مند به غذا، تجربه
ای واقعی از تنوع آشپزی ایتالیا ارائه می دهد. در فرهنگ عامه. «پاستا فازولا»، آهنگ بدیعی که در سال ۱۹۲۷ توسط ون و شنک سروده شد، تلفظ ناپلی را در قافیه «احمق نباش، پاستا فزول بخور» به کار می برد. آهنگ «That's Amore» اثر وارن و بروکس (که توسط دین مارتین محبوب شد) شامل این قافیه است: «وقتی ستاره ها آب دهانت را راه می اندازند، درست مثل پاستا فازول، این عشق است.» "پاستا و فاگیولی" همچنین از غذاهای مورد علاقه دین مارتین و فرانک سیناترا بود.
ماریا ترزا اگنسی پینوتینی ( (۱۷ اکتبر ۱۷۲۰ - ۱۹ ژانویه ۱۷۹۵) آهنگساز ایتالیایی بود. اگرچه او بیشتر به خاطر ساخته هایش مشهور بود، اما نوازنده هارپسیکورد و خواننده ای چیره دست نیز بود و اکثر آثار باقی مانده از او برای کیبورد، آواز یا هر دو نوشته شده اند. زندگی. ماریا ترزا در شهر میلان به دنیا آمد و پدرش پیِترو اگنِزی، از اعضای طبقه ی پایین تری از نجیب زادگان بود. پیِترو تحصیلات اولیه را برای ماریا ترزا و خواهر بزرگ ترش ماریا گائِتانا فراهم کرد؛ خواهرش که به عنوان یک نابغه در ریاضیات و زبان ها شناخته می شد، در سراسر اروپا به سخنرانی و مباحثه می پرداخت، در حالی که ماریا ترزا به اجرای موسیقی علاقه مند بود. همین آموزش ها بود که به ماریا ترزا امکان داد تا شور و استعداد موسیقی خود را پرورش دهد. ماریا ترزا در تاریخ ۱۳ ژوئن ۱۷۵۲ با پیر آنتونیو پینوتینی ازدواج کرد و آن ها در محله ای سکونت گزیدند که فکرورزان و هنرمندان در آن زندگی می کردند. با این حال، زندگی مالی آن ها با مشکلات جدی روبه رو شد و به ورشکستگی شدید رسید. پینوتینی هم مدت زیادی پس از آن در قید حیات نبود و درگذشت. ماریا ترزا در سال ۱۷۹۵ در میلان درگذشت. شغل. م
اریا ترزا چند اجرای مشهور داشت که شاید مشهورترین آن ها در ۱۶ ژوئیه ۱۷۳۹ باشد، زمانی که شارل دو بروسِه، جهانگرد مشهور فرانسوی، از موسیقی او بسیار تحت تأثیر قرار گرفت. او تنها کسی نبود که استعداد ماریا ترزا را تحسین می کرد؛ کنت جرولامو ریکاتی نیز در چندین نامه، آثار موسیقی و استعداد او را ستود. یکی دیگر از اجراهای بسیار معروف او، آغاز فعالیت تئاتری اش با قطعه ی کانتاتای چوپانی به نام «Il Ristoro d'Arcadia» بود که در سال ۱۷۴۷ در تئاتر تئاتر رجو دوکاله میلان به روی صحنه رفت. او این اثر را به چند تن از حاکمان مناطق اطراف زاکسونی و اتریش تقدیم کرد. این اجرا نه تنها نشان دهنده مهارت او در موسیقی بود، بلکه ارتباط او با شبکه هنری و دربارهای اروپایی را نیز آشکار می کرد. آنیزی از حمایت ماریا ترزا ، ملکه مقدس روم و فرمانروای لومباردی، و ماریا آنتونیا والپورگیس ، آهنگساز بااستعداد و معاصر، برخوردار بود. گفته می شود که ملکه روم در اجرای معروف ماریا ترزا آنیزی در سال ۱۷۴۷ آواز خوانده است. میراث و نفوذ. موسیقی کیبورد او اغلب از نظر فنی چالش برانگیز بود و در طول زندگی اش به طور گسترده پخش می شد و نماینده سبک شمال ایتالیا در آ
ن دوره است. به نظر می رسد آثار او در طول دوران حرفه ای اش تکامل یافته است؛ آثار اولیه او ساده و تمیز هستند، در حالی که آثار بعدی او استادانه تر، پیچیده تر و ملودراماتیک تر هستند. ساخته های او در دربارهایی مانند وین و درسدن مورد استقبال خوبی قرار گرفتند، جایی که نسخه هایی با طراحی زیبا از برخی از آثار او تولید شد.
پمپ تزریق، پمپ انژکتور () یا پمپ پاشِشی، دستگاهی است که سوخت را به سیلندرهای موتور دیزل می فرستد. به طور سنتی، پمپ تزریق به طور غیرمستقیم از میل لنگ به وسیلهٔ چرخ دنده، زنجیر یا تسمهٔ دندانه دار (که اغلب همان تسمه تایم است) که همچنین میل بادامک را به حرکت درمی آورد، نیرو می گیرد. در یک موتور چهارزمانه معمولی، پمپ با نصف سرعت میل لنگ می چرخد. زمان بندی آن به گونه ای است که سوخت تنها اندکی پیش از نقطه مرگ مرحلهٔ تراکم آن سیلندر تزریق شود. همچنین متداول است که تسمهٔ پمپ مستقیماً از میل بادامک نیرو بگیرد. در برخی سامانه ها فشار تزریق می تواند تا ۶۲۰ بار (۸۹۹۲ psi) برسد. ایمنی. به دلیل نیاز به پمپ کردن در محیطی با فشار بسیار بالا، پمپ فشار زیادی ایجاد می کند ـ معمولاً ۱۵٬۰۰۰ psi (۱۰۰ مگاپاسکال) یا بیشتر در سامانه های نوین. این مسئله دلیل خوبی برای احتیاط هنگام کار روی سامانه های دیزل است؛ زیرا خروج سوخت با چنین فشاری می تواند به سادگی از پوست و لباس نفوذ کند و وارد بافت بدن شود که پیامدهای پزشکی آن می تواند تا قطع عضو نیز پیش رود. ساختار. پمپ های دیزل اولیه از چیدمان خطی استفاده می کردند با مجموعه ای از سیلندرهای
تزریق بادامک دار در یک خط، شبیه به یک موتور خطی کوچک. پیستون ها حجم ضربهٔ ثابتی دارند و حجم تزریق (یعنی میزان گازدهی) با چرخاندن سیلندرها در برابر یک منفذ قطع تنظیم می شود که با پیچه شیاردار هم راستا است. هنگامی که همهٔ سیلندرها هم زمان چرخانده شوند، حجم تزریق آن ها هم زمان تغییر می کند تا توان موتور کم یا زیاد شود. دوزینگ پمپها همچنان در موتورهای بزرگ چندسیلندر مانند کامیون ها، ماشین آلات ساختمانی، موتورهای ثابت و وسایل کشاورزی کاربرد دارند. برای خودروها و کامیون های سبک، پمپ گردان یا پمپ توزیع کننده توسعه یافت. این پمپ تنها یک سیلندر تزریق دارد که از صفحهٔ بادامکی محوری نیرو می گیرد و به وسیلهٔ یک شیر توزیع گردان به لوله های سوخت تزریق می کند. گونه های بعدی مانند پمپ VE بوش زمان بندی تزریق را با سرعت میل لنگ تغییر می دهند تا در سرعت های بالا توان بیشتری تولید شود و در دورهای پایین، عملکرد نرم تر و اقتصادی تری فراهم شود. برخی از پمپ های توزیع کننده (یا «VE» به اختصار آلمانی "Verteilereinspritz") سامانه ای مبتنی بر فشار دارند که امکان افزایش حجم تزریق فراتر از حد معمول را فراهم می آورد تا موتورهای مجهز به تور
بوشارژر یا سوپرشارژر در حالت بوست توان بیشتری تولید کنند. همهٔ پمپ های تزریق دارای گاورنر هستند تا در صورت خطرناک شدن سرعت میل لنگ برای موتور، سوخت را قطع کند ـ زیرا قطعات سنگین متحرک موتورهای دیزل تحمل اضافه دورشدن را ندارند و ممکن است آسیب فاجعه بار رخ دهد. موتورهای فرسوده ممکن است روغن روان کار خود را از طریق سامانه های تهویهٔ فرسودهٔ محفظهٔ میل لنگ بسوزانند و «از کنترل خارج شوند»، به گونه ای که سرعت موتور افزایش یابد تا جایی که خود را نابود کند. دلیلش این است که بیشتر موتورهای دیزل تنها با کنترل سوخت سرعت خود را تنظیم می کنند و معمولاً دریچهٔ گاز برای کنترل هوای ورودی ندارند، جز موتورهایی که دارای سامانهٔ بازچرخانی گاز اگزوز هستند. گونه های نوین. پمپ های مکانیکی به تدریج کنار گذاشته می شوند تا با دستورالعمل های بین المللی کاهش آلایندگی هماهنگ شوند و عملکرد و بهره وری افزایش یابد. از دههٔ ۱۹۹۰ مرحله ای میانی به وجود آمد که در آن پمپ ها دارای واحد کنترل الکترونیکی بودند که برخی از کارکردهای پمپ گردان را کنترل می کردند، اما همچنان مکانیکی زمان بندی و از موتور نیرو می گرفتند. نسل نخست موتورهای چهار و پنج سیلن
در TDI فولکس واگن/آئودی این پمپ ها را به کار گرفتند پیش از آنکه به انژکتور واحد تغییر یابند. این پمپ ها برای بهبود کنترل تزریق و پالایش در موتورهای دیزل خودرو استفاده شدند، زمانی که موتورهای دیزل از تزریق غیرمستقیم به تزریق مستقیم کارآمدتر اما ذاتاً خشن تر گذار کردند. واحدهای ECU حتی می توانستند میرایی پایه های هیدرولیک موتور را برای کاهش لرزش تغییر دهند. BOSCH VP30، VP37 و VP44 نمونه هایی از این پمپ ها هستند. از آن زمان، تغییر گسترده ای به سوی سامانه های ریل مشترک دیزل و سامانه های تزریق مستقیم الکترونیکی رخ داده است. این سامانه ها اجازه می دهند فشارهای بالاتری ایجاد شود، کنترل بسیار دقیق تری بر حجم تزریق داشته باشند و چندین مرحلهٔ تزریق را نسبت به سامانه های مکانیکی فراهم کنند. فشارهای تزریق در طول فرایند باید بالاتر از ۱۰۰۰–۱۲۰۰ بار باشد تا پاشش و مخلوط هوا–سوخت به خوبی شکل گیرد؛ در عمل تمایل به ۱۶۰۰–۱۸۰۰ بار و بالاتر دیده می شود.
بیمارستان گلستان نداجا یکی از مراکز درمانی تخصصی و فوق تخصصی وابسته به نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران است که در تهران فعالیت می کند. این بیمارستان علاوه بر ارائه خدمات درمانی به کارکنان و خانواده های نیروهای مسلح، به عموم مردم نیز خدمات پزشکی و بیمارستانی ارائه می دهد. تاریخچه. این بیمارستان در سال ۱۳۵۱ خورشیدی با نام بیمارستان گارد و به عنوان مرکز درمانی وابسته به گارد شاهنشاهی تأسیس شد. پس از پیروزی انقلاب اسلامی، این مرکز در سال ۱۳۵۸ به نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران واگذار شد و با نام بیمارستان مرکزی نیروی دریایی تحت نظارت دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی آغاز به کار کرد. در آن زمان، بیمارستان با حدود ۱۲۰ تخت فعال، خدمات درمانی به کارکنان و سایر بیمه شدگان نیروهای مسلح ارائه می داد. در سال ۱۳۸۰، با اجرای طرح جامع توسعه و نوسازی زیرساخت ها و تجهیزات، نام بیمارستان به گلستان تغییر یافت. مدیریت. ریاست کنونی بیمارستان بر عهدهٔ دکتر نهیان مرادی است. از مدیران پیشین این مرکز می توان به ناخدا یکم پزشک اسفندیار اسدی و دکتر علی مصدق خواه اشاره کرد. دکتر مصدق خواه در دوران شیوع ویروس کرونا در سال ۱۳۹۹ به
عنوان رئیس بیمارستان گلستان، از بهبود ۹۰ درصد بیماران مبتلا به کرونا در این بیمارستان خبر داد و بر آمادگی کامل بیمارستان برای ارائه خدمات به مردم تأکید کرد.
«رزیدنت ایول ۱٫۵» نام غیررسمی نسخه ای از بازی ترس و بقا رزیدنت ایول ۲ است که لغو شد. شرکت کپکام این بازی را برای پلی استیشن توسعه داد، هیدکی کامیا کارگردانی آن را بر عهده داشت و شینجی میکامی تهیه کننده آن بود. بازی رزیدنت ایول ۲ یک ماه پس از اتمام رزیدنت ایول در اوایل سال ۱۹۹۶ وارد مرحله توسعه شد. در این نسخه، شخصیت الزا واکر، که یک موتورسوار است، به جای کلر ردفیلد به عنوان شخصیت قابل بازی همراه با لئون اس. کندی که مأمور پلیس است حضور داشت. این نسخه قبل از آنکه توسعه آن دوباره آغاز شود، تا ۶۰ تا ۸۰ درصد تکمیل شده بود. با وجود شایعاتی دربارهٔ نسخه های درزکرده از زمان دههٔ ۱۹۹۰، رزیدنت اویل ۱٫۵ به نقطهٔ تمرکز طرفداران این سری تبدیل شد تا نسخه ای از آن را به دست آورده و در اختیار عموم قرار دهند. در سال ۲۰۱۱، یک گروه کوچک از طرفداران، این نسخه را از یک کلکسیونر بازی های ویدیویی خریداری کردند و آن را خصوصی نگه داشتند، اما یک نسخه نیمه تمام در سال ۲۰۱۳ به صورت آنلاین درز کرد. اگرچه صحبت هایی وجود دارد که شرکت کپکام نسخهٔ کامل تری از بازی را در اختیار دارد، اما این نسخه هرگز به هیچ شکلی منتشر نشده است. با وجود وضعیت
غیررسمی این بازی، وجود نسخه ۱٫۵ توسط کپکام به صورت عمومی تأیید شده است، به طوری که لباس موتورسواری الزا به عنوان یک لباس قابل باز کردن برای کلر در نسخهٔ بازسازی شدهٔ رزیدنت اویل ۲ گنجانده شد. گیم پلی. گیم پلی رزیدنت اویل ۱٫۵ نسبتاً مشابه با نسخه نهایی رزیدنت اویل ۲ است، اما تفاوت هایی در گیم پلی این دو نسخه وجود داشت. نسخه ۱٫۵ پازل های کمتری داشت و از یک سیستم کارت کلیدی استانداردتر برای باز کردن اتاق ها استفاده می کرد. ویالهای دارو جایگزین گیاهان درمان کننده بازی اول شده بودند و بازیکنان می توانستند دو سطح از زره های ارتقا یافته را استفاده کنند؛ یک جلیقه ضدگلوله از اداره پلیس رکون و یک زره پیشرفته از شرکت آمبرلا. به جای لنگیدن شخصیت اصلی هنگام آسیب دیدگی و در حالت نوار زرد و قرمز، لباس های آن ها به تدریج آسیب دیده تر می شد. طرح. شخصیت ها. داستان رزیدنت اویل ۱٫۵، مشابه رزیدنت اویل ۲ به دو سناریو تقسیم شده بود که هر دو در طول شیوع زامبی ها در شهر راکون اتفاق می افتاد. در نسخه ۱٫۵، خطوط داستانی شخصیت های بازی جدا از هم بودند و هرگز با هم تلاقی نمی کردند. اگرچه اقدامات یک شخصیت بر محیط شخصیت دیگر تأثیر می گذاشت