Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
زنان در جمهوری دومینیکن از حقوق قانونی برابر با مردان در زمینه های اقتصادی، سیاسی، فرهنگی، اجتماعی و خانوادگی برخوردارند. شخصیت آن ها توسط تاریخ، فرهنگ، سنت و تجربیاتشان تعریف شده است. شخصیت. طبق قانون، زنان مدرن در جمهوری دومینیکن از نظر حقوق و مالکیت برابر با مردان هستند. با این حال، از نظر فرهنگی، زنان دومینیکن تحت یک سنت "ماچیستا" زندگی می کنند، جایی که زنان طبیعت "ماچیزمو" (روحیه مردسالاری) مردان دومینیکن را می پذیرند و تا حدی آن را درک می کنند. طبق سنت، از زنان جمهوری دومینیکن انتظار می رود که خانه دارانی مطیع باشند که نقش آن ها در خانه شامل فرزندآوری و پرورش، مراقبت و حمایت از همسرانشان، پخت وپز، تمیز کردن خانه، و دوخت ودوز است. نقش در کار. بسیاری از زنان در جمهوری دومینیکن از نظر فرهنگی از کار کردن بازداشته می شوند. آن ها درصد بسیار کمتری از نیروی کار را در کشوری که از نظر مناطق آزاد تجاری رتبه چهارم جهانی را دارد، تشکیل می دهند. در سال ۱۹۹۰، متوسط حقوق یک زن شاغل در جمهوری دومینیکن ۵۹ دلار آمریکا بود، در حالی که نرخ بیکاری در بین زنان دومینیکنی ۲۳٪ بود. در مناطق روستایی، یافتن شغل برای زنان آسان تر ا
ست اما حقوق کمتری نسبت به مردان دریافت می کنند. بسیاری از زنان جمهوری دومینیکن به نیویورک در ایالات متحده مهاجرت کردند تا از «فرهنگ مردسالار» جامعه دومینیکن فرار کنند. یک نمونه قابل توجه از ادبیاتی که مشکلات زنان در جمهوری دومینیکن و اشتیاق آن ها برای زندگی بهتر از طریق تحصیل را به تصویر می کشد، رمان تاریخی "در زمان پروانه ها" اثر جولیا آلوارز است که قهرمان آن مینروا میربال در زمان حکومت رافائل تروخیو در جمهوری دومینیکن زندگی می کرد. نمایندگی سیاسی. در سال ۱۹۳۱، اقدام فمینیستی دومینیکن به رهبری ابیگیل مجیا اولین جنبش فمینیستی کشور را برگزار کرد که خواستار حقوق برابر تحت قانون اساسی بود. زنان دومینیکن در سال ۱۹۴۲ از طریق اصلاحات قانون اساسی همان سال، که در مواد ۹ و ۱۰ تعیین شده بود، حق رأی را به دست آوردند. این تغییر مهمی در حقوق مدنی و سیاسی زنان در جمهوری دومینیکن بود. سیاست های پیشرو که توسط دولت خوان بوش در سال ۱۹۶۳ اجرا شد، به زنان اجازه داد تا جنبش های مردمی خود را در سطوح مختلف جامعه سازماندهی کنند. دهه ها بعد، در اوایل دهه ۹۰، سازمان های زنان در جمهوری دومینیکن شروع به مطالبه مشارکت بیشتر در انتخابات ک
ردند. در این راستا، اولین قانون سهمیه زنان در دولت در ۲۱ دسامبر ۱۹۹۷ تصویب شد که مقرر کرد حداقل ۲۵ درصد از نامزدی های موقعیت های انتخابی احزاب توسط زنان اشغال شود. پس از آن، این درصد به ۳۳ درصد افزایش یافت. این قوانین حداقل تعداد نامزدها برای موقعیت های انتخابی را برای زنان تعیین کردند. آموزش. نابرابری جنسیتی برای دختران در سیستم آموزشی از نظر مشارکت مسئله ای قابل توجه نیست. نرخ حضور در مدارس برای دختران بین سنین ۶ تا ۱۳ سال (۸۷٪) کمی بالاتر از پسران در همان سن (۸۴٪) است. با افزایش سن، این تفاوت واضح تر می شود به طوری که ۴۰٪ از دختران ۱۴ تا ۱۷ سال در مدارس ثبت نام کرده اند، در حالی که تنها ۲۹٪ از پسران همان سن ثبت نام کرده اند؛ بنابراین، پسران بیشتر از دختران احتمال دارد که از مدرسه ترک تحصیل کنند. نرخ سوادآموزی دختران ۹۲٫۳٪ و نرخ سوادآموزی پسران ۹۱٫۲٪ ذکر شده است. در مقایسه با میانگین جهانی، این اعداد بالاتر هستند. نرخ سوادآموزی جهانی ۸۶٫۱٪ است. برای مردان، نرخ سوادآموزی جهانی ۶۰٫۹٪ و برای زنان ۸۲٫۲٪ است. کتاب اطلاعات جهانی CIA همچنین داده هایی دربارهٔ انتظار تحصیل دانش آموزان در جمهوری دومینیکن نشان می دهد.
برای پسران، این انتظار ۱۳ سال است که کمی پایین تر از انتظار تحصیل دختران که ۱۴ سال است. در سال ۲۰۰۵، یک آزمون برای دانش آموزان در پایه های ۳، ۴ و ۵ برگزار شد تا توانایی های آن ها در درک مطلب خواندن و ریاضیات پایه های ۱، ۲ و ۳ ارزیابی شود. این آزمون به نامکنسرسیوم ارزیابی و تحقیقات آموزشی (CEIE) شناخته شد. آزمون نشان داد که دختران در آزمون درک مطلب خواندن بهتر از پسران عمل کردند.
آلاین ام. بتنکورت یک زیست شیمی دان آمریکایی است، و دانشیار پزشکی و میکروبیولوژی در دانشگاه تولین است. بتنکورت روی توسعه درمان های مبتنی بر "سلول بنیادی مزانشیمی" ("MSC") کار می کند، و مدیر علمی و بنیان گذار دو شرکت است که با هدف تولید محصولات بالینی با استفاده از این فناوری فعالیت می کنند. تحصیلات. او مدرک کارشناسی علوم خود را در رشته زیست شیمی از دانشگاه تولین و مدرک دکترای خود را در رشته میکروبیولوژی از دانشگاه جورج تاون دریافت کرد و دوره پسادکترای خود را در مؤسسه ملی سلامت–مؤسسه ملی سرطان گذراند. او در سال ۱۹۹۷ به هیئت علمی دانشگاه تولین پیوست. او در دو دهه گذشته روی "سلول های بنیادی مزانشیمی" کار کرده است. پژوهش. پژوهش های بتنکورت بر محیط های تومورها تمرکز دارد، از جمله سازوکارهای حسگر اکسیژن، ژن هایی که مسیرهای اکسیژن را تنظیم می کنند، "پروتئین های متصل شونده به آران ای" و رگ زایی. "رگ زایی توموری" (تشکیل رگ های خونی جدید) به تعادل بین عوامل رگ زای وابسته به تومور مانند "VEGF" ("عامل رشد اندوتلیال عروقی") بستگی دارد. او با بهره گیری از این وابستگی سلول های توموری در حال رشد، تلاش کرده است تا "هیپوکسی" ای
جاد کند و این فرایند فیزیولوژیک طبیعی را کنترل کند. الگوی جدیدی برای سلول های بنیادی مزانشیمی. واترمن، آر.اس. تامچاک، اس.ال. هنکل، اس.ال. بتنکورت، آ.ام. الگوی جدیدی از "سلول بنیادی مزانشیمی" ("MSC"): قطبش به سوی فنوتیپ MSC1 "التهادی" یا MSC2 "ایمنی سرکوبگر". "PLOS ONE". ‏ ۲۰۱۰، آوریل ۲۶؛ ۵(۴): e10088. بنا بر گوگل اسکالر، این مقاله ۹۳۰ بار ارجاع شده است. بازسازی ریه با سلول های بنیادی مزانشیمی. بانوویلن، آر. دبلیو. دانچاک، اس. سالیوان، دی.ئی. بتنکورت، آ.ام. سمن، ج.ای. ایگل، ام.ئی. مایو، جی.پی. گریگوری، ای.ان. وانگ، جی. تاونلی، آی.کی. برگ، زد.دی. الگوی جانوری غیرانسانی از بازسازی ریه: "زدایش سلولی" با واسطه مواد شوینده و "بازکشت درون کشتگاهی" اولیه با سلول های بنیادی مزانشیمی. "Tissue Engineering Part A."‏ ۲۰۱۲، دسامبر ۱؛ ۱۸(۲۳–۲۴): ۲۴۳۷–۵۲. بنا بر گوگل اسکالر، این مقاله ۱۵۷ بار ارجاع شده است. تأثیر فنوتیپ های MSC بر رشد و متاستاز تومور. واترمن، آر.اس. هنکل، اس.ال. بتنکورت، آ.ام. درمان مبتنی بر MSC1 باعث کاهش رشد تومور می شود، درحالی که درمان با MSC2 رشد و "متاستاز" تومور را افزایش می دهد. "PLOS ONE". ‏ ۲۰۱۲، س
پتامبر ۲۰؛ ۷(۹): e45590. بنا بر گوگل اسکالر، این مقاله ۱۵۷ بار ارجاع شده است. تجاری سازی. بتاکورت بنیان گذار شرکت "کامنس بیو" بود؛ این شرکت در سال ۲۰۱۰ با نام "شرکت ویبی ورکس تراپیوتیکس" تأسیس شد و در سال ۲۰۱۶ نام آن به "کامنس بیو" تغییر یافت. این شرکت امیدوار است با استفاده از "سلول های بنیادی مزانشیمی" درمان هایی برای سرطان و بیماری های التهابی توسعه دهد. کار آن ها بر بازتنظیم دستگاه ایمنی بیماران با "MSC1" و "MSC2" متمرکز بود. او با تیمی پژوهشی از جمله روث اس. واترمن همکاری کرد تا فناوری اختصاصی "تحریک گیرنده شبه تول" ("STaRT") را توسعه دهد. این فناوری، سلول های بنیادی مزانشیمی را طوری برنامه ریزی می کند که در نقش ضدتومور (MSC1) یا ضدالتهاب (MSC2) عمل کنند. این فناوری از گیرنده های شبه تول ("TLR") بهره می گیرد؛ مولکول هایی طبیعی که دستگاه ایمنی ذاتی بدن برای شناسایی و واکنش به میکروب های مهاجم از آن ها استفاده می کند. فناوری STaRT با تحریک "TLR3"، سلول های MSC2 و با تحریک "TLR4"، سلول های MSC1 تولید می کند. این سکو برای درمان سرطان و بیماری های التهابی در نظر گرفته شده است. این محصول همچنان در مرحله پیش با
لینی قرار دارد. بتاکورت همچنین بنیان گذار شرکت "ویتابولوس" است، که در سال ۲۰۱۸ در سن دیه گو تأسیس شد. این شرکت قصد دارد درمان با سلول های بنیادی را از طریق قرص های حاوی سلول بنیادی که سلول های ضدالتهابی را مستقیماً به روده و کولون منتقل می کنند، به روشی در دسترس تبدیل کند. پروژه کنونی آن ها، نخستین قرص خوراکی حاوی سلول بنیادی برای بیماری کرون است. این محصول نیز همچنان در مرحله پیش بالینی قرار دارد.
میزان نابرابری های جنسیتی در سراسر لیبریا با توجه به وضعیت، منطقه، مناطق شهری/روستایی و فرهنگ های سنتی متفاوت است. به طور کلی، زنان در لیبریا در مقایسه با مردان به آموزش، خدمات بهداشتی، مالکیت املاک و عدالت دسترسی کمتری دارند. لیبریا دو جنگ داخلی ویرانگر را از ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۶ و ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۳ تجربه کرد. این جنگ ها لیبریا را تقریباً نابود کرده و زیرساخت های آن را به حداقل رساندند و هزاران نفر کشته شدند. لیبریا رتبه ۱۷۴ از ۱۸۷ را در شاخص گزارش توسعه انسانی و رتبه ۱۵۴ از ۱۵۹ را در شاخص نابرابری جنسیتی دارد. با وجود پیشرفت های اقتصاد لیبریا از زمان پایان جنگ داخلی دوم در سال ۲۰۰۳، این کشور همچنان یکی از فقیرترین کشورهای جهان است، با سطح بالای فقر و محرومیت که با بحران های اقتصادی و افزایش قیمت مواد غذایی تشدید شده است. نقش های جنسیتی. در لیبریا، زنان و مردان تقسیم کار جنسیتی واضحی دارند. زنان معمولاً کارهای نظافت، آشپزی و مراقبت از کودکان را انجام می دهند، اما مشارکت آن ها در خانواده به ندرت به عنوان کار شناخته می شود. مردان به عنوان سرپرست خانوار و تأمین کنندگان اصلی شناخته می شوند. زنان به دلیل تعصبات در زمینه آموزش
، خدمات بهداشتی، مالکیت زمین و دسترسی به اعتبار، همراه با شیوه های فرهنگی مانند ازدواج های از پیش تعیین شده و ناقص سازی جنسی زنان از پیشرفت در جامعه بازمی مانند. این عوامل مانع ورود زنان به نیروی کار می شوند. نقش سنتی زنان به عنوان مراقبت کنندگان در جامعه لیبریایی نمونه ای از ایده مارثا نوسبام در مورد رویکرد مبتنی بر منابع است که از حفظ وضعیت موجود حمایت می کند. تغییرات به سوی برابری جنسیتی در لیبریا. پس از امضای معاهده صلح توسط سازمان ملل متحد با لیبریا در سال ۲۰۰۳، نقش های جنسیتی که زنان را از دستیابی به برابری بازمی داشت، شروع به تغییر کرد. پس از پایان جنگ های لیبریا، در ابتدا مشارکت زنان در موقعیت های قدرت، سازمان ها یا دولت تقریباً وجود نداشت. اکنون، طبق گزارش دبیرخانه NGO زنان لیبریا (WONGOSOL)، بیش از ۱۰۰ سازمان زنان وجود دارند. این سازمان ها وظیفه دارند که منابع مالی را به زنان رهبر محلی قدرتمند اختصاص دهند. در مقایسه با دیگر کشورهایی که تحت تأثیر جنگ قرار گرفته اند، زنان لیبریا موفق شده اند علی رغم مقاومت مردان صدای خود را در سیاست به گوش برسانند. از نظر مشارکت زنان در سیاست، لیبریا اولین رئیس جمهور
زن خود، الن جانسون سیرلیف، را در سال ۲۰۰۶ انتخاب کرد که گامی به سوی پیشرفت در یک کشور در حال توسعه بود. اخیراً، مؤسسه ملی افکار عمومی (NIPO) از طریق سازماندهی ۱۶ روز فعالیت علیه خشونت جنسیتی، آگاهی دربارهٔ توانمندسازی زنان و برابری را افزایش داده است. این کمپین یک ماهه آگاهی را دربارهٔ حقوق قانونی زنان در سطح ملی و بین المللی و همچنین مشارکت زنان در سیاست و تصمیم گیری افزایش داد. در مقیاسی بین المللی تر، با کمک سوئد، زنان سازمان ملل به مردان برای پیوستن به مبارزه علیه خشونت جنسیتی دسترسی پیدا کردند. به عنوان بخشی از این کمپین، دوازده مرد به عنوان سفیر نامزد شدند تا آگاهی را افزایش داده و دیگر مردان را تشویق کنند که علیه خشونت علیه زنان موضع بگیرند. اگرچه پیشرفت هایی حاصل شده است، اما برای تحقق هدف توسعه هزاره (MDG) در ترویج برابری جنسیتی و توانمندسازی زنان، هنوز زمینه هایی برای بهبود وجود دارد، مانند رسیدگی به تبعیض جنسیتی در قوانین، فرصت های شغلی نابرابر و شکاف های دستمزدی، و همچنین کمبود مشارکت برابر زنان در تصمیم گیری.
یورش مغول به جاوه تلاشی نظامی بود از سوی قوبلای خان، که به طور اسمی خاقان بزرگ امپراتوری مغول و بنیان گذار دودمان یوآن بود، برای حمله به جزیرهٔ جاوه در اندونزی کنونی. در سال ۱۲۹۳ میلادی، او ناوگانی بزرگ شامل ۱٬۰۰۰ کشتی و ۲۰٬۰۰۰ تا ۳۰٬۰۰۰ سرباز را به جاوه اعزام کرد. این یورش به عنوان لشکرکشی تنبیهی علیه کرتانگارا، پادشاه سینگاساری انجام شد که از پرداخت باج به یوآن سر باز زده و یکی از فرستادگان آن را ناقص کرده بود. با این حال، این یورش با شکست مغول ها پایان یافت و در پی آن، امپراتوری ماجاپاهیت به عنوان یک قدرت دریامحور در شرق جاوه بنیان نهاده شد و تا سده های چهاردهم تا شانزدهم میلادی دوام یافت. مغول ها از سال ۱۲۷۱ تا ۱۳۶۸ میلادی بر چین فرمانروایی کردند؛ دوره ای که در تاریخ چین به نام «یوآن بزرگ» یا «دودمان یوآن» شناخته می شود. نخستین امپراتور این دودمان، قوبلای خان، نوهٔ چنگیز خان بود که امپراتوری مغول را بنیان نهاده بود. در سال ۱۲۹۳ میلادی، قوبلای خان ناوگانی را برای یورش به پادشاهی سینگهاساری در جزیره جاوه اعزام کرد. این لشکرکشی یکی از شگفت انگیزترین سفرهای مغول ها بود؛ چراکه آنان «در سراسر دشت ها، جنگل های ب
رفی، کوهستان ها و بیابان ها جنگیده بودند، اما در جنگل های جنوب شرق آسیا با شرایط و عواملی روبه رو شدند که بیش از همه برایشان بیگانه بود». از سال ۱۲۷۴ میلادی، قوبلای خان با انگیزهٔ گسترش قدرت سیاسی خود در خاور و جنوب خاوری آسیا، هزاران کشتی و جنگجو برای یورش به ژاپن، دایی ویت (شمال ویتنام امروزی)، چامپا (پادشاهی های باستانی در مرکز و جنوب ویتنام کنونی) و پادشاهی سینگهاساری در جاوه گسیل داشت. آثار باستان شناختی از جمله لنگرها، چوب های کشتی و جنگ افزارهای مغولی در سواحل جزیره تاکاشیما در ژاپن یافت شده و گزارش هایی از کشف تیرک های چوبی بزرگ – احتمالاً برای دفاع – در شمال ویتنام نیز موجود است. وضعیت پیش از درگیری. قوبلای خان، بنیان گذار دودمان یوآن و خاقان امپراتوری مغول، فرستادگان و سفیرانی را به کشورهای گوناگون گسیل داشت تا آن ها را به پذیرش حمایت او و پرداخت خراج وادارد. یکی از این فرستادگان، من شی یا منگ چی، از وزیران قوبلای خان بود که به جاوه اعزام شد، اما در آنجا با برخوردی نامناسب روبه رو شد[۳]. کرتاناگارا، پادشاه پادشاهی سینگاساری، از پیشنهاد من شی آزرده شد و با سوزاندن صورت او با آهن داغ ـ کاری که معمولاً
با دزدان می کردند ـ و بریدن گوش هایش، او را با تحقیر بازگرداند. وقتی این وزیر به دربار بازگشت، قوبلای خان از این رفتار شوکه شد و در سال ۱۲۹۲ فرمان یک لشکرکشی تنبیهی علیه کرتاناگارا را صادر کرد و او را «بربر» خواند. بر اساس کتاب «تاریخ یوآن»، تاریخ رسمی دودمان یوآن، بین ۲۰٬۰۰۰ تا ۳۰٬۰۰۰ سرباز از استان های فوجیان، جیانگ شی و هوگوانگ گردآوری شدند، به همراه ۱٬۰۰۰ کشتی و ذخیرهٔ آذوقه برای یک سال[۴]. فرماندهی این نیرو را شی بی، یک مغول؛ آیکه مسه، یک اویغور؛ و گائوشینگ، یک چینی بر عهده داشتند. نوع کشتی های مورد استفاده در تاریخ یوآن ذکر نشده، اما مورخ بریتانیایی جی.آر.جی. ورچستر تخمین زده است که کشتی های یوآن (جونک ها) حدود ۱۱ متر عرض و بیش از ۳۰ متر طول داشته اند. با توجه به نسبت شمار کشتی ها به سربازان، هر کشتی احتمالاً بین ۲۰ تا ۳۰ سرباز را حمل می کرد. در همین زمان، اوضاع ژئوپولیتیکی جاوه دگرگون شده بود. پس از شکست دادن پادشاهی مالایو دارماس رایا در سوماترا در سال ۱۲۹۰، پادشاهی سینگاساری نیرومندترین کشور منطقه شد. اما از آنجا که کرتاناگارا ارتش بزرگی را در کارزار پامالایو به سوماترا فرستاده بود، پایتخت بی دفاع ب
اقی مانده بود. در سال ۱۲۹۲، جایاکاتوانگ، دوک کدیری (گِلانگ گِلانگ)، که تابع پادشاهی سینگاساری بود، از فرصت بهره برد و علیه کرتاناگارا شورش کرد. این شورش با حمایت آریا ویراجا، فرماندار سومنپ در جزیرهٔ مادورا، تقویت شد؛ کسی که در خفا از کرتاناگارا بیزار بود. ارتش کدیری (گِلانگ گِلانگ) از شمال و جنوب به طور هم زمان به سینگاساری حمله کرد. پادشاه تنها به حملهٔ شمالی پی برد و دامادش، ناراریا سانگراماویجایا را برای سرکوب شورش بدان سو فرستاد. حمله شمالی دفع شد، اما حمله جنوبی تا رسیدن به پایتخت یعنی کوتاراجا، شناسایی نشد و چون پایتخت آمادگی دفاع نداشت، سقوط کرد. جایاکاتوانگ تخت را غصب کرد و کرتاناگارا را در جریان آیینی تنترهای به قتل رساند و به این ترتیب، به فرمانروایی سینگاساری پایان داد. پس از آگاهی از سقوط کوتاراجا به دست شورشیان کدیری، رادن ویجایا کوشید به پایتخت بازگردد و از سینگاساری دفاع کند، اما ناکام ماند. او به همراه سه تن از افسرانش، رانگالاوه، سورا و نامبی، به جزیره مادورا تبعید شد و در پناه آریا ویراجا قرار گرفت. آریا که پدر نامبی بود، سرانجام به جایاکاتوانگ پیوست. رادن ویجایا خود را به کدیری تسلیم کرد و
با میانجی گری آریا ویراجا مورد بخشش جایاکاتوانگ قرار گرفت. سپس اجازه یافت در جنگل تاریک (Tarik) سکونتگاهی تازه بنیاد نهد که «ماجاپاهیت» نام گرفت، برگرفته از میوه ای به نام «ماجا» که در آن جنگل می رویید و طعمی تلخ داشت. یورش مغول. ناوگان یوآن از بندر کوانژو در جنوب چین حرکت کرد و در مسیر رسیدن به جاوه، از سواحل دایی ویت و چامپا گذشت. دولت های کوچک در شبه جزیره مالایا و جزیره سوماترا تسلیم شدند و فرستادگانی نزد فرماندهان ناوگان یوآن گسیل داشتند. مغول ها داروغههایی در این سرزمین ها گماشتند و به مسیر خود به سوی جاوه ادامه دادند. مشخص است که آنان در جزیره کولان نیز توقف کرده اند. پس از رسیدن به جاوه، شی بی ارتش خود را به دو بخش تقسیم کرد: گروهی از خشکی پیشروی کردند و گروهی دیگر از طریق دریا آن ها را همراهی نمودند. بر پایه منظومهٔ «Kidung Panji-Wijayakrama»، آن ها احتمالاً روستای ساحلی توبان را غارت کردند. با ورود ارتش یوآن به جاوه، رادن ویجایا با آن ها متحد شد تا علیه جایاکاتوانگ بجنگد و نقشه ای از سرزمین کالانگ یا گِلانگ گِلانگ، نام دیگر کدیری، در اختیار مغول ها گذاشت. طبق تاریخ یوآن، ویجایا ابتدا بدون موفقیت به
جایاکاتوانگ حمله کرد و سپس با مغول ها تماس گرفت و از آن ها یاری خواست. در پاسخ، فرماندهان مغول خواستار تسلیم ویجایا به امپراتور شدند، که با موافقت وی همراه بود. گزارش جنگ در جلد ۲۰۱ تاریخ یوآن چنین آمده است: «... در روز هفتم ماه، سربازان دها به ویجایا حمله کردند. آیکه مِسه و گائوشینگ در روز هشتم رسیدند. برخی از دهایی ها شکست خوردند و بقیه به کوهستان گریختند. در روز نوزدهم، مغول ها و متحدانشان به دها رسیدند و با بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ سرباز جنگیدند. آن ها سه بار حمله کردند، ۲٬۰۰۰ نفر را کشتند و صدها تن دیگر را به رودخانه راندند که در آن غرق شدند. جایاکاتوانگ به کاخش عقب نشینی کرد…» پس از آنکه جایاکاتوانگ به دست مغول ها اسیر شد، رادن ویجایا به ماجاپاهیت بازگشت تا ظاهراً خراجی برای مغول ها آماده کند و فرماندهان مغول را در پیروزی شریک بدارد. شی بی و آیکه مِسه به وی اجازه دادند به کشورش بازگردد، اما گائوشینگ با این تصمیم مخالف بود و نگرانی خود را ابراز کرد. ویجایا سپس از مغول ها خواست بدون سلاح وارد کشورش شوند. ۲۰۰ سرباز مغول، بدون سلاح، به همراه دو افسر به سرزمین ویجایا اعزام شدند. اما ویجایا به سرعت ارتش خود را بازآرای
ی کرد و به آن ها حمله برد و همه را از میان برداشت. سپس با نیروهایش به اردوگاه اصلی مغول ها یورش برد و در حمله ای غافل گیرانه، شمار زیادی از آنان را کشت و بازماندگان را ناچار به عقب نشینی کرد. هم زمان، بسیاری از کشتی های مغول نیز مورد حمله ناوگان جاوه قرار گرفت و نابود شد. در نهایت، ارتش یوآن در حالی آشفته عقب نشست که بادهای موسمی لازم برای بازگشت به چین در آستانه توقف بود، و در صورت از دست رفتن این زمان، ناچار بودند شش ماه در سرزمینی دشمن بمانند. پس از آنکه همه سربازان سوار کشتی شدند، ناوگان یوآن ناوگان جاوه ای را عقب زد و پس از ۶۸ روز دریانوردی به کوانژو بازگشت. ارتش یوآن بیش از ۳٬۰۰۰ نفر از نیروهای زبده اش را در نبرد از دست داد و شمار نامعلومی اسیر یا کشته شدند. همچنین چندین کشتی نیز نابود گردید. پیامدها. سه فرمانده مغول که از تلفات سنگین دلسرد شده بودند، به چین بازگشتند. در آنجا، شی بی به ۷۰ ضربه شلاق محکوم شد و یک سوم دارایی اش مصادره گردید. آیکه مِسه نیز توبیخ شد و بخشی از اموالش را از دست داد. در مقابل، گائوشینگ برای حفظ نیروها از فاجعه کامل، ۵۰ تائل طلا دریافت کرد. بعدها، شی بی و آیکه مِسه بخشوده شدند
و اموال و اعتبارشان به آن ها بازگردانده شد. این شکست، واپسین لشکرکشی نظامی در دوران قوبلای خان بود. در حالی که دودمان یوآن از این یورش سودی نبرد، ماجاپاهیت در مقابل به نیرومندترین دولت منطقه در روزگار خود بدل شد.
زنان در اوگاندا مسئولیت های اقتصادی و اجتماعی قابل توجهی در جوامع سنتی مختلف این کشور دارند. زنان اوگاندا از پیشینه های اقتصادی و آموزشی متنوعی برخوردارند. با وجود پیشرفت های اقتصادی و اجتماعی در سراسر کشور، خشونت خانگی و تجاوزهای جنسی همچنان مسائل شایعی در اوگاندا هستند. بی سوادی به طور مستقیم با افزایش سطح خشونت خانگی مرتبط است. این مسئله عمدتاً به این دلیل است که اعضای خانواده نمی توانند تصمیمات مناسبی که مستقیماً بر برنامه های آینده آن ها تأثیر می گذارد، اتخاذ کنند. گزارش های دولتی حاکی از افزایش سطح خشونت خانگی علیه زنان است که به طور مستقیم ناشی از فقر است. پویایی های اجتماعی. امروزه نقش های جنسیتی در اوگاندا تحت تأثیر سنت ها و همچنین پویایی های اجتماعی در حال تغییر است. نقش های سنتی زنان در اوگاندا مشابه نقش های سنتی زنان در سراسر جهان است. این نقش ها عمدتاً شامل خانه داری، پرورش فرزندان، آوردن آب، آشپزی و رسیدگی به نیازهای جامعه هستند. در دهه ۱۹۸۰، برخی از زنان مناطق روستایی بوگاندا انتظار می رفت هنگام صحبت با مردان زانو بزنند. با این حال، در همان زمان، زنان مسئولیت های اصلی مراقبت از کودکان و کشاورزی
معیشتی را بر عهده داشتند و در قرن بیستم، زنان سهم قابل توجهی در کشاورزی محصولات نقدی داشته اند. در گذشته، کنترل امور مالی خانوادگی به طور سنتی نقش مردان بوده است، اما زنان مشارکت های اقتصادی قابل توجهی برای خانواده های خود و اقتصاد کلان اوگاندا ارائه می دهند. بسیاری از زنان گزارش می دهند که همچنان برای پیدا کردن فرصت های شغلی تلاش می کنند و برخی برای یافتن فرصت های شغلی بهتر، جوامع خود را ترک می کنند. نقش های جنسیتی سنتی که عمدتاً تحت تأثیر نفوذ انجیل گرایان آمریکایی دوباره احیا شده است، نقش زنان را مبتنی بر مسئولیت های داخلی تعریف می کند؛ بنابراین، اشتغال زنان همچنان در فرهنگ اوگاندا با برچسب منفی همراه است. با این حال، ابتکارات بیشتری برای ایجاد اشتغال زنان در سراسر کشور انجام شده است. از بسیاری جهات، زنان اوگاندا حقوقی دارند و داشته اند که از حقوق زنان در جوامع غربی فراتر می رود. بسیاری از مردم اوگاندا زنان را به عنوان رهبران مهم مذهبی و اجتماعی به رسمیت می شناسند. زنان حق داشتن زمین، تأثیرگذاری بر تصمیمات سیاسی مهم مردان، و کشت محصولات برای سود خود را داشته اند. زمانی که کشاورزی محصولات نقدی سودآور شد، ه
مانند جنوب شرقی اوگاندا در دهه ۱۹۲۰، مردان اغلب حقوق زمین متعلق به بستگان زن خود را مطالبه می کردند، و ادعاهای آن ها توسط شوراهای محلی و دادگاه های محافظه کار حمایت می شد. چندزنی. شیوه های ازدواج چندزنی، که به مرد اجازه می دهد بیش از یک زن بگیرد، برخی جنبه های تسلط مردانه را تقویت کرده است. با این حال، این شیوه ها همچنین به زنان عرصه ای برای همکاری در مخالفت با تسلط مردان ارائه داده اند. در اوگاندا، مرد گاهی «وضعیت مردانه» را به همسر ارشد خود اعطا می کند، که به او اجازه می دهد به عنوان برابر با مردان و به عنوان برتر نسبت به دیگر همسران او رفتار کند. در قرن بیستم، ازدواج های چندزنی نمایانگر پیوندهای اجتماعی بودند که به طور قانونی به عنوان ازدواج شناخته نمی شدند، و زنان را بدون حقوق قانونی برای ارث یا تأمین مالی در صورت طلاق یا بیوه شدن رها می کردند. برابری جنسیتی. مانند بسیاری از کشورهای دیگر، اوگاندا با موانع متعددی در مسیر حرکت به سوی برابری جنسیتی مواجه است. پس از آنکه برابری جنسیتی و توانمندسازی زنان به عنوان یکی از اهداف توسعه هزاره سازمان ملل متحد در سال ۲۰۰۰ ذکر شد، بخش عدالت، قانون و نظم اوگاندا (JLOS)
در گزارش سالانه خود "جنسیت و دسترسی به عدالت (۲۰۰۱)" به بررسی موانع مختلف در دسترسی به عدالت پرداخت. در سال ۲۰۱۲، JLOS گزارش داد که به دلیل مردسالاری و کمبود برابری جنسیتی، اکثریت فقرا زنان هستند؛ بسیاری از این زنان از حقوق خاصی مانند مالکیت زمین محروم یا بی اطلاع هستند.
پروتوتاکسیتس ، یک سرده منقرض شده از یوکاریوت های بزرگ ماکروسکوپی است که قدمت آن از سیلورین پسین تا دوره دوونین پسین است. پروتوتاکسیتس ساختارهای تنه مانند بزرگی تا عرض ۱ متر را تشکیل دادند که طول آن به ۸ متر می رسید، از لوله های در هم تنیده ای با قطر حدود ۵۰ میکرومتر تشکیل شده بود و آن را تا حد زیادی به بزرگ ترین موجود زمینی در زمان خود تبدیل کرد. آرایه شناسی پروتوتاکسیتس مدت ها موضوع بحث بوده است. به طور گسترده ای یک قارچ در نظر گرفته می شود، اما بحث ادامه دارد. ارتباط دقیق آن با دودمان قارچ موجود نامشخص است. تقریباً مطمئناً یک موجود زنده چندساله بود که در طی چندین سال رشد کرد. بوم شناسی متعددی پیشنهاد شده است، از جمله اینکه مانند بسیاری از قارچ های امروزی تغذیه گندروی بود، یا اینکه یک خودپروردگی گلسنگ شده بود. ریخت شناسی. فسیل های پروتوتاکسیتس با قطر تا ۱ متر و ارتفاع به ۸٫۸ متر بقایای بزرگ ترین جانداران هستند که از دوران وجودش کشف شده اند. با مشاهده از دور، فسیل ها شکل تنه های درختی را به خود می گیرند که کمی در نزدیکی قاعده شان پخش می شوند، به شکلی که نشان دهنده اتصال به ساختارهای ریشه مانند حفظ نشده است. ق
الب های پرشده که ممکن است نمایانگر فضاهایی باشد که قبلاً توسط «ریشه های» پروتوتاکسیتس اشغال شده بود، در لایه های دوونین اولیه رایج است. حلقه های رشد متحدالمرکز، که گاهی حاوی مواد گیاهی جاسازی شده هستند، نشان می دهد که جاندار به طور پراکنده با افزودن لایه های خارجی رشد کرده است. این احتمال وجود دارد که ساختارهای تنه مانند حفظ شده نشان دهنده بدن میوه یا جسم بارده یک قارچ باشد که توسط یک نخینه، شبکه ای از رشته های پراکنده (جلینه) تغذیه می شود. در مقیاس میکروسکوپی، فسیل ها از ساختارهای لوله مانند باریکی تشکیل شده اند که اطراف یکدیگر می بافند. این لوله ها در دو نوع هستند: لوله های اسکلتی با عرض ۲۰ تا ۵۰ میکرومتر، دارای دیواره های ضخیم (۲ تا ۶ میکرومتر) و از نظر طول تقسیم بندی نشده اند، و رشته های زاینده که نازک تر هستند (قطر ۵ تا ۱۰ میکرومتر) و اغلب منشعب می شوند. اینها به هم متصل می شوند تا ماتریکس جاندار را تشکیل دهند. این رشته های نازک تر، جداشده هستند، یعنی دارای دیواره های داخلی هستند. این سپتوم ها سوراخ دار هستند یعنی آنها حاوی منافذ جوانه ای هستند، این ویژگی فقط در قارچ ها و جلبک ها قرمز مدرن وجود دارد. شبا
هت این لوله ها به ساختارهای گیاه اولیه نخ ریسه ای ها منجر به پیشنهاداتی شده است که دومی ممکن است برگ های پروتوتاکسیتس را نشان دهد. متأسفانه برای این فرضیه، این دو هرگز در ارتباط یافت نشدند، اگرچه این ممکن است نتیجه جدا شدن آنها پس از مرگ موجودات باشد. تاریخچه تحقیق. اولین بار در سال ۱۸۴۳ جمع آوری شد، تنها ۱۴ سال بعد بود که جان ویلیام داوسون ()، دانشمند کانادایی، فسیل های پروتوتاکسیتس را مطالعه کرد، که او آنها را به عنوان مخروطیان غول پیکر نیمه پوسیده توصیف کرد که حاوی بقایای قارچ هایی بود که در حال تجزیه آنها بودند. این مفهوم تا سال ۱۸۷۲ مورد مناقشه قرار نگرفت، زمانی که دانشمند رقیب ویلیام کاروترز () این ایده را به سخره گرفت. کاروترز نام پروتوتاکسیتس (که به طور ضعیف به عنوان سرخدار اول ترجمه می شود) اشتباه می کرد و اصرار داشت که نام نماتوفیکوس ("Nematophycus") «جلبک رشته ای» اتخاذ شود، حرکتی که به شدت برخلاف عرف علمی بود. داوسون برای دفاع از تفسیر اصلی خود سرسختانه مبارزه کرد تا اینکه مطالعات در مورد ریزساختار مشخص کرد که موقعیت او غیرقابل دفاع است، از این رو او بلافاصله سعی کرد نام این جنس را تغییر دهد و آن