Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
پیترو کامپیلی (۱۸۹۱–۱۹۷۴) اقتصاددان و سیاستمدار ایتالیایی بود که در دهه های ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ چندین سمت وزارتی برعهده داشت. او نخستین رئیس بانک سرمایه گذاری اروپا بود و بین سال های ۱۹۵۸ تا ۱۹۵۹ در این پست خدمت کرد. زندگی و تحصیلات. کامپیلی در ۳۰ نوامبر ۱۸۹۱ در فراساتی به دنیا آمد. او دارای دیپلم حسابداری و مدرک اقتصاد و بازرگانی بود. به عنوان اقتصاددان، او به همراه لوییجی اینائودی، اپیکارمو کوربینو و گوستاوو دل وچیو عضو مکتب کلاسیک اقتصاد بود. فعالیت حرفه ای. کامپیلی عضو حزب مردمی ایتالیا بود، اما در دورهٔ حکومت فاشیستی در فعالیت سیاسی شرکت نکرد و به عنوان بانکدار مشغول به کار شد و مدیرکل فدراسیون بانکی ایتالیا شد. سپس به مسیحیان دموکرات پیوست و عضو کمیته آزادسازی رم در جریان مقاومت علیه فاشیست ها شد. پس از سقوط رژیم فاشیستی، او به شورای ملی و سپس به مجمع موسس ایتالیا انتخاب شد و دو دوره در آن خدمت کرد. کامپیلی چندین بار عضو کابینه بود. او وزیر تجارت خارجی در دولت دوم آلچیده د گاسپری بین ۱۹۴۶ و ۱۹۴۷ و وزیر دارایی و خزانه در دولت بعدی دولت د گاسپری سوم در سال ۱۹۴۷ بود. پیش از انتصاب او، وزارت دارایی و خزانه از طریق
ادغام دو وزارتخانه بازطراحی شد. او همچنین وزیر بدون پورتفوی و سپس وزیر حمل ونقل در دولت د گاسپری ششم (۱۹۵۰–۱۹۵۱)، وزیر صنعت و بازرگانی در دولت د گاسپری هفتم (۱۹۵۱–۱۹۵۳)، وزیر بدون پورتفوی در دولت د گاسپری هشتم (۱۹۵۳) و دولت پلا (۱۹۵۳–۱۹۵۴) بود. همین پست را در کابینه های دولت فانفانی اول (۱۹۵۴)، دولت اسچلبا (۱۹۵۴–۱۹۵۵)، دولت سگنی اول (۱۹۵۵–۱۹۵۷) و دولت زولی (۱۹۵۷–۱۹۵۸) نیز برعهده داشت. او از فوریه ۱۹۵۸ تا مه ۱۹۵۹ رئیس بانک سرمایه گذاری اروپا بود و در مه ۱۹۵۹ به ریاست شورای ملی اقتصاد و کار منصوب شد که این سمت را تا ۱۹۷۰ حفظ کرد. او همچنین رئیس انجمن داوری ایتالیا در اواخر دهه ۱۹۶۰ بود. درگذشت. کامپیلی در ۸ ژوئیه ۱۹۷۴ در رم درگذشت.
سرنوشت یا بخت فیلمی اسپانیایی-فرانسوی محصول سال ۲۰۲۳ و به کارگردانی جولیان گالینانس است. در این فیلم بازیگرانی همچون لوئیس تسار، آلکس گارسیا، ارون پیپر، لوئیسا مایول و النا آنایا ایفای نقش کرده اند.
نظام میر برکت علی خان صدیقی مکرم جاه، آصف جاه هشتم (۶ اکتبر ۱۹۳۳ - ۱۵ ژانویه ۲۰۲۳)، که کمتر به طور رسمی با نام مکرم جاه شناخته می شود، بین سال های ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۱ نظام حیدرآباد بود. او تا زمان مرگش در سال ۲۰۲۳ رئیس خاندان آصف جاه بود. او که به عنوان پسر ارشد اعظم جاه و درشهوار سلطان، شاهدخت عثمانی متولد شد، توسط پدربزرگش میر عثمان علی خان به عنوان جانشین نظام حیدرآباد منصوب شد. پس از مرگ عثمان در سال ۱۹۶۷، او به عنوان نظام اسمی منصوب شد. او در سال ۱۹۷۱، زمانی که بیست و ششمین متمم قانون اساسی هند تصویب شد، عناوین و اموال شخصی خود را از دست داد. جاه متعاقباً به استرالیا نقل مکان کرد و در ایستگاه مورچیسون هاوس اقامت گزید. در حالی که شاهزاده در استرالیا ماند، کاخ های او در حیدرآباد مورد تجاوز قرار گرفت و رو به ویرانی رفت. توافقات متعدد طلاق و سرمایه گذاری های تجاری ناموفق منجر به از دست دادن بخش عمده ای از ثروت او شد. در سال ۱۹۹۶، او به ترکیه نقل مکان کرد و تا زمان مرگش در سال ۲۰۲۳ در آنجا ماند. جاه در حیدرآباد به خاک سپرده شد. مکرم جاه ریاست صندوق خیریه والاحضرت نظام و صندوق مکرم جاه برای آموزش و یادگیری دبیرستان م
کرم جاه را بر عهده داشت. زندگینامه. زندگی اولیه و تحصیلات مکرم جاه از اعظم جاه، پسر و وارث عثمان علی خان، آخرین نظام حاکم بر ایالت حیدرآباد، از همسرش دوروشوار سلطان، دختر آخرین خلیفه سلسله عثمانی، عبدالمجید دوم، متولد شد. برادر کوچکتر او مفخم جاه است. جاه در هند در مدرسه دون در دهرادون و در انگلستان در هارو و پیترهاوس، کمبریج تحصیل کرد. او همچنین در مدرسه اقتصاد لندن و آکادمی نظامی سلطنتی سندهرست تحصیل کرد. جاه مدتی در تین مورتی بهاوان در دهلی نو اقامت داشت و به طور خلاصه به عنوان دستیار افتخاری جواهر لعل نهرو خدمت کرد. او در سال ۲۰۱۰ اظهار داشت که نهرو می خواسته است که او فرستاده شخصی او یا سفیر هند در یک کشور مسلمان شود. نظام حیدرآباد او پس از مرگ پدربزرگش در سال ۱۹۶۷، به عنوان نظام اسمی حیدرآباد منصوب شد. زندگی در استرالیا و ترکیه در سال ۱۹۷۲، او از استرالیا بازدید کرد و به ایستگاه خانه مورچیسون، یک ملک روستایی به مساحت ۳۵۰۰۰۰ هکتار در ساحل غربی، نزدیک کلبری، برخورد. او این مزرعه را خرید و برای همیشه به استرالیا نقل مکان کرد. او همچنین خانه هاولاک، یک عمارت در پرت، را خریداری کرد. در سال ۱۹۹۶، او مزرعه را
فروخت و کمی بعد به ترکیه نقل مکان کرد. دو کاخ اصلی او در حیدرآباد، چومحله و فلک نما، بازسازی و برای عموم افتتاح شده اند، اولی به عنوان موزه ای که دوران نظام ها را به نمایش می گذارد و دومی به عنوان یک هتل لوکس. هتل کاخ تاج فلکنوما در فوریه ۲۰۱۰ افتتاح شد و پس از حدود ده سال بازسازی به گروه تاج اجاره داده شده بود. مکرم، مانند پدربزرگش، تا دهه ۱۹۸۰ ثروتمندترین مرد هند بود. با این حال، در دهه ۱۹۹۰، او برخی از دارایی های خود را به دلیل طلاق از دست داد. با این وجود، دارایی خالص او ۲ میلیارد دلار آمریکا تخمین زده می شود. مرگ و مراسم تشییع جنازه جاه در ۱۵ ژانویه ۲۰۲۳، در سن ۸۹ سالگی درگذشت. بنا به وصیت جاه، مراسم تشییع جنازه او در حیدرآباد، پایتخت سابق ایالت حیدرآباد در ۱۸ ژانویه ۲۰۲۳ برگزار شد. جسد او در کاخ چومحله به خاک سپرده شد و اعضای خانواده و مقامات دولتی به او ادای احترام کردند. عصر ۱۸ ژانویه، او در مسجد مکه به خاک سپرده شد. زندگی شخصی. همسران مکرم جاه پنج بار ازدواج کرد. همسر نخست او یک زن اشراف زاده ترک به نام اسرا بیرگین (متولد ۱۹۳۶) بود و آنها در سال ۱۹۵۹ ازدواج کردند. جاه کاخ حیدرآباد خود را به مقصد یک گ
وسفندسرا در مناطق دورافتاده استرالیا ترک کرد و از همسرش که نمی خواست با او نقل مکان کند، طلاق گرفت. در سال ۱۹۷۹، او با یک مهماندار سابق هواپیما و کارمند بی بی سی، هلن سیمونز (متولد ۱۹۴۹ - درگذشته ۱۹۸۹) ازدواج کرد؛ او به اسلام گروید و نام خود را به عایشه تغییر داد. پس از مرگ او، او با مانولیا اونور (متولد ۱۹۵۴ - درگذشته ۲۰۱۷)، دختر شایسته سابق ترکیه در سال ۱۹۹۲، ازدواج کرد و پس از پنج سال زندگی مشترک در سال ۱۹۹۷ از او طلاق گرفت. او در سال ۱۹۹۲ با جمیله بولاروس (متولد ۱۹۷۲)، اهل مراکش، ازدواج کرد. در سال ۱۹۹۴، او با شاهدخت عایشه اورچدی (متولد ۱۹۵۹)، که ترک است، ازدواج کرد. فرزندان مکرم جاه از اسرا بیرجین یک پسر و یک دختر داشت: مکرم جاه از هلن سیمونز، او دو پسر داشت: مکرم جاه از مانولیا اونور یک دختر داشت: مکرم جاه از جمیلا بولاروس یک دختر داشت: شکایت علیه مکرم جاه. نواب نجف علی خان، یکی دیگر از نوادگان نظام هفتم، با کمیسر پلیس حیدرآباد ملاقات کرد و شکایتی را به همراه اسناد پشتیبان ارائه داد که ادعا می کرد شاهزاده مکرم جاه، همسر سابقش شاهدخت اسرا (که همچنین وکالتنامه عمومی شاهزاده مکرم جاه را در اختیار دارد)، پس
رش شاهزاده عظمت جاه و برادرش شاهزاده مفخم جاه با استفاده از اسناد جعلی در دادگاه عالی بریتانیا ادعای مالکیت بر صندوق ۳۵ میلیون پوندی نظام که در بانک نات وست در آنجا قرار دارد را مطرح کرده اند.
مؤسسه خیریه نیکان ماموت یک سازمان مردم نهاد، غیردولتی و غیرانتفاعی در ایران است که با هدف حمایت از خانواده های کم برخوردار، کمک های درمانی، آموزشی و معیشتی و همچنین توانمندسازی اقتصادی خانواده های کم برخوردار و زنان سرپرست خانوار فعالیت می کند. این مؤسسه در آبان ۱۳۸۹ آغاز به کار کرد و در تهران به شماره ثبت ۲۶۳۹۴ و شناسه ملی ۱۰۳۲۰۳۸۲۵۰۶ به ثبت رسیده است. اهداف و مأموریت. مهم ترین اهداف نیکان ماموت شامل موارد زیر است: فعالیت ها. مؤسسه خیریه نیکان ماموت در هفت حوزه مشخص فعالیت های گوناگونی در حمایت از خانواده های کم برخوردار و رفاه آن ها دارد. از جمله: دکتر احمدرضا جمشیدی، رییس بیمارستان شریعتی تیرماه ۱۴۰۳ درباره نقش این موسسه خیریه در بازسازی این بیمارستان گفت: «سابقه اقدامات خیریه نیکان ماموت در بیمارستان شریعتی به سال ۹۲ باز می گردد و در طول سالیان این خیریه اقدامات متعددی در بیمارستان شریعتی انجام داده است. یکی دیگر از بخش های مهم بیمارستان شریعتی لاندری یا رختشویخانه بیمارستان است که تجهیزات و دستگاه های آن به شدت فرسوده شده و احیای آن از نیازهای اولویت دار بیمارستان است. برای مرمت و بازسازی این بخش و همچنی
ن مرمت و بازسازی و تجهیز بخش طبی یک و آی سی یو جنرال یک بیمارستان شریعتی نیز موسسه خیریه نیکان ماموت اعلام آمادگی کرده است و کارهای کارشناسی برای برآورد هزینه های آن در حال انجام است.» علاوه براین ساخت «مدرسه نیکان» نیز یکی از کارهای مهم این موسسه خیریه در حمایت از تحصیل کودکان ساکن در مناطق کم برخوردار ایران است. براساس گزارش اداره اطلاع رسانی و روابط عمومی آموزش و پرورش سیستان و بلوچستان، آموزشگاه ۶ کلاسه خیرساز روستای علی آباد شهرستان بمپور با اعتباری بالغ بر ۵۲میلیارد ریال و زیربنای ۴۴۰مترمربع پر ۱۷ دی ۱۴۰۳ افتتاح شد. ساخت این مدرسه با هدف ایجاد دسترسی آسان تر کودکان روستا به امکانات آموزشی صورت گرفت. پیش از این، دانش آموزان یا مجبور بودند در مدرسه ای قدیمی و فرسوده درس بخوانند یا مسافت های طولانی را برای رسیدن به مدارس روستاهای هم جوار طی کنند. حمایت از گونه های جانوری در معرض انقراض. گاندو یا تمساح پوزه کوتاه یکی از گونه های جانوری ایران است که در استان سیستان و بلوچستان زندگی می کند. این گونه کروکودیل در معرض انقراض است و به همین دلیل مزرعه پرورش گاندو در شهر چابهار از سوی یک زوج فعال در حوزه محیط زیست
ایجاد شده است. موسسه خیریه نیکان ماموت یکی از حامیان این مزرعه است. نازک فردوس مدیرعامل این موسسه غیرانتفاعی دربارهٔ فعالیت این موسسه در حفظ گونه در معرض انقراض گاندو به روزنامه اعتماد گفته است: «ما علاوه بر کمک های مردمی مانند حمایت از خانواده های نیازمند یا حمایت های پزشکی از افراد محروم یا فعالیت در زمینه تحصیل کودکان نیازمند یا محروم، حس می کنیم باید قدر زمینی را که در آن زندگی می کنیم، بدانیم و به زمین و طبیعت کمک کنیم. از طرف دیگر می دانیم مشکلات اقتصادی از یک طرف و مسائل محیط زیستی هم از طرف دیگر، شرایط خطرناکی برای این گونه خاص و مقدس در باور و فرهنگ مردم بومی ایجاد کرده بود که همین مثال خاص به خوبی در هم تنیدگی رابطه انسان با زمین و حیات وحش را نشان می دهد و همین موارد هم نیکان را بر آن داشت که از این گونه در معرض انقراض در حد توان خود حمایت کند. این حمایت البته در نهایت منجر به آموزش کودکان همین سرزمین در حوزه محیط زیست و حیات وحش خواهد شد و همچنین منجر به اشتغال زایی در منطقه هم می شود. مجموع شرایط بالا باعث شد که با همراهی و کمک حامیان، مبلغی جمع آوری و محل نگهداری از گاندوها را ایجاد کردیم که هم
به این گونه در معرض خطر انقراض رسیدگی درست و دقیق و هم زمینه آموزش و اشتغال زایی فراهم شود.» عملکرد. طبق گزارش عملکرد سال ۱۴۰۲، نیکان ماموت نزدیک به ۶۶ میلیارد تومان هزینه کرده و در مجموع ۹٬۱۷۷ خانواده را تحت پوشش قرار داده است که از این میان ۵٬۸۵۰ خانواده به خودکفایی رسیده اند. در همین سال بیش از ۱۰٬۶۶۱ کیلوگرم در بطری پلاستیکی توسط داوطلبان جمع آوری شد که صرف تأمین ۳۹ ویلچر برای مددجویان کم توان گردید. ساختار. مؤسسه دارای هیئت امنا و هیئت مدیره است و مدیرعامل آن نازک فردوس گزارش شده است. منابع مالی. هزینه های مؤسسه عمدتاً از طریق کمک های مردمی، مسئولیت اجتماعی شرکت های گروه ماموت و دیگر برندها و همچنین مشارکت خیرین تأمین می شود. این نهاد هر سال گزارش مالی و عملکرد خود را منتشر می کند. چهره های معروف حامی نیکان. کریم باقری فوتبالیست پیشین و مربی کنونی باشگاه فوتبال پرسپولیس یکی از حامیان و سفیران موسسه خیریه نیکان ماموت است. در پایگاه اطلاع رسانی رسمی این مربی فوتبال دراین باره آمده است: «به اطلاع می رساند تنها خیریه مورد تایید اینجانب خیریه نیکان ماموت است و تمامی درخواست های شما عزیزان توسط واحد مددکاری خ
یریه نیکان ماموت بررسی خواهد شد.»
گادهیلد توسنی (; – ۱۵ اکتبر ۱۰۹۷) یک نورمن اشراف زاده ای از خاندان توسنی و همسر اول بودوئن یکم اورشلیم بود. او دختر رائول دوم توسنی، از همراهان ویلیام فاتح، و ایزابل کونچز بود. شوهرش او را در نخستین جنگ صلیبی با خود برد که منجر به مرگ نابهنگام او شد.
کِش آوردن () در بدن یعنی بزرگ تر کردن تدریجی یک روزنه ای که قبلاً در بدن ایجاد شده، تا بتوان زیورآلات بزرگ تری در آن گذاشت. معمولاً این کار بر روی لالهٔ گوش انجام می شود، ولی سوراخ های بینی، لب، زبان و غیره را هم می شود کش آورد. وقتی حفره بزرگ تر می شود، از ابزار و زیورآلات مخصوص استفاده می کنند: پلاگ ها، تونل ها، حلقه های بزرگ، اجزایی از سنگ، چوب، شاخ، عاج یا مواد دیگر. نقطهٔ بی بازگشت معمولاً برای لالهٔ گوش وقتی است که حفره بزرگ تر از حدود ۸ میلی متر شود؛ وقتی از آن اندازه بزرگ تر شد ممکن است بعداً به اندازهٔ اولیه برنگردد بدون عمل زیبایی. باید مراقب بود موادی که استفاده می شوند، سالم و غیرمتخلخل باشند تا عفونت به وجود نیاید. مواد غیرقابل استریل یا دارای منفذ کوچک احتمال خطر بالاتری دارند. اگر کش آوردن با احتیاط و در مراحل کوچک انجام نشود، ممکن است باعث آسیب به بافت، تشکیل زخم یا پارگی شود. تاریخ و جنبهٔ فرهنگی. کش آوردن سوراخ بدن از دوران باستان در فرهنگ های زیادی وجود داشته است. برخی از مثال ها: در مصر باستان اشیاء بزرگ برای گوش وجود دارد که نشان می دهد لالهٔ گوش مجبور بوده کش آورده شود. مومیایی «اوتسی مر
د یخی» با سوراخ هایی که احتمالاً با کش آوردن ساخته شده اند کشف شده است، حدود ۵۳۰۰ سال پیش. گوتاما بودا به عنوان یک شاهزاده زیورآلات وزن دار داشته که گوش هایش را کش آورده اند؛ و بعد از ترک تجملات، گوش های کش آورده او به صورت نمادی در تصاویر باقی مانده اند. در قبایل. در قبایل مختلف آفریقا مثل ماسایی ها، فولانی ها و دیگران، این عمل هنوز انجام می شود و علاوه بر زیبایی، نشان دهندهٔ بلوغ یا جایگاه اجتماعی است. ۱. مایاها (آمریکای مرکزی) مایاها گوش بندهای بزرگی از یشم و سنگ های گرانبها را در لالهٔ گوش خود قرار می دادند. این کار نه تنها نشانهٔ زیبایی بود، بلکه جایگاه اجتماعی فرد را نشان می داد. هرچه سوراخ گوش بزرگ تر و سنگ ارزشمندتر، مقام فرد بالاتر. روحانیون و نخبگان مایا بیشتر از دیگران گوش های گشادشده داشتند. ۲. اینکاها (پرو و آند جنوبی) نخبه های اینکاها گوشواره های طلایی سنگین می انداختند که باعث کشیده شدن لاله گوش می شد. همین باعث شد اسپانیایی ها به آن ها لقب «گوش درازها» (Orejon) بدهند. این تغییر نشانهٔ تعلق به طبقهٔ اشرافی و نزدیکی به خورشید (خدای اصلی) بود. ۳. ماسایی ها (شرق آفریقا، کنیا و تانزانیا) در قبیلهٔ
ماسایی، هم مردان و هم زنان لالهٔ گوش خود را با اشیای سنگین و حلقه های چوبی یا عاج گشاد می کنند. این کار نشانهٔ زیبایی و بلوغ است. زنان به ویژه به داشتن گوش های گشادشده افتخار می کنند و آن را جذابیت زنانه می دانند. ۴. کایاپو و دیگر قبایل آمازون (برزیل) مردان قبیلهٔ کایاپو صفحات چوبی بزرگی در لب یا گوش خود قرار می دهند. این عمل نشانهٔ ورود به بزرگسالی و آمادگی برای نقش های مهم قبیله ای است. هرچه صفحه بزرگ تر، منزلت فرد در جامعه بیشتر. ۵. قبایل تایلند شمالی و میانمار (زنان کارن، موسوم به «گردن دراز») هرچند بیشتر با حلقه های گردن معروف شده اند، اما برخی گروه های کارن نیز گوش هایشان را با اشیای برنجی یا نقره ای گشاد می کنند. این کار بخشی از هویت قومی و آیین های بلوغ آن هاست. ۶. بومیان شمال آمریکا (برخی قبایل سرخ پوست) در میان قبیلهٔ اوجیبو و چند قبیلهٔ دیگر، سوراخ کردن و کشیدن لاله گوش بخشی از آیین های معنوی بود. تصور می شد این کار دریچه ای برای ارتباط با ارواح و دریافت نیروهای محافظ باز می کند. دلایل. تزیینات افراطی روی بدن – مثل سوراخ کردن، خال کوبی، گشاد کردن لالهٔ گوش یا حتی تغییر شکل جمجمه – در جوامع کهن کارک
ردهای چندگانه داشتند و صرفاً «زیبایی شناسی فردی» به معنای امروزی نبودند. پژوهش های مردم نگار و باستان شناسی نشان می دهد که پشت این رفتارها چند دیدگاه و کارکرد مهم وجود داشت: فلسفهٔ پشت این کار بیشتر ترکیبی از هویت جمعی، زیبایی شناسی بومی، کارکرد آیینی و نماد قدرت است، نه صرفاً یک «مد» گذرا. ۱. هویت اجتماعی و قبیله ای این تزیینات نشانه ای آشکار از تعلق فرد به یک گروه خاص بودند. وقتی کسی گوش گشادشده یا خال کوبی مشخصی داشت، بلافاصله قابل تشخیص بود که از کدام قبیله یا طبقه است. این مسئله به انسجام درونی و مرزبندی با «دیگری» کمک می کرد. ۲. زیبایی و جذابیت بر اساس معیار محلی آنچه امروز برای ما «عجیب» جلوه می کند، در فرهنگ های کهن معیار زیبایی محسوب می شده است. گوش یا لب گشادشده می توانست نماد جذابیت و بلوغ باشد و نشانه ای از آمادگی برای ازدواج تلقی شود. ۳. قدرت، منزلت و جایگاه اجتماعی در بسیاری از جوامع، اندازه و شدت این تغییرات به مقام فرد در قبیله مربوط بود. هرچه گوش یا لب بیشتر کشیده می شد، نشانهٔ بالاتر بودن مرتبه اجتماعی یا دینی بود. ۴. باورهای مذهبی و جادویی تزیینات بدن اغلب ارتباط نمادین با جهان ارواح، خدایا
ن یا نیروهای محافظ داشت. تصور می شد سوراخ ها یا اشیای خاصی که در بدن قرار می گرفتند، ارواح بد را دور کرده یا فرد را در برابر خطرات محافظت می کنند. ۵. مناسک گذار تغییرات بدنی اغلب در گذر از یک مرحله زندگی به مرحله ای دیگر (مثلاً از کودکی به بزرگسالی) اعمال می شدند. درد و رنج ناشی از این تغییرات هم بخشی از آزمون «قدرت تحمل» و اثبات شایستگی بود. ۶. نمایش تمایز و تفاخر درست مانند پوشاک یا جواهرات امروز، این تغییرات بدنی می توانستند وسیله ای برای خودنمایی و تفاوت گذاری باشند. در جوامعی که دسترسی به کالا و ثروت محدود بود، بدن خودش به «بوم هنری» برای نمایش تمایز تبدیل می شد.
رابرت اس. آدلر یک وکیل حقوق مصرف کنندگان در ایالات متحده است. او عضو کمیسیون ایمنی محصولات مصرفی ایالات متحده (CPSC) بود و اخیراً از اکتبر ۲۰۱۹ تا اکتبر ۲۰۲۱به عنوان رئیس موقت آن خدمت کرد. او یک دموکرات است و به دلیل یک رأی غافلگیرکننده و خارج از خطوط حزبی از سوی رئیس موقت سابق، آن ماری بورکل، به سِمت ریاست موقت منصوب شد.
صاحب زاده میر کرامت علی خان صدیقی مفخم جاه یا مفخم جاه (متولد ۲۷ فوریه ۱۹۳۹) یک عضو خاندان آصف جاه است. او پسر شاهزاده اعظم جاه و شاهدخت درشهوار سلطان است. او نوه میر عثمان علی خان، هفتمین نظام حیدرآباد، و عبدالمجید دوم، آخرین خلیفه عثمانی است. زندگی شخصی و خانواده. او با شاهدخت اسین اینجعلمداراوغلو ازدواج کرده است. آنها دو پسر به نام های رفعت جاه و فرحت جاه دارند و در بیزواتر، لندن زندگی می کنند.مفخم جاه یک برادر بزرگتر به نام مکرم جاه داشت.
سد خسویه نام سدی ساخته شده در خسویه زرین دشت در استان فارس است. این سد در کیلومتر ۲۸ جاده حاجی آباد به شیراز واقع شده است.
سالگرد اتحاد ایتالیا (به ) یک روز ملی است که سالانه در ۱۷ مارس برگزار می شود و تولد ایتالیا به عنوان یک دولت-ملت مدرن را که پس از اعلام پادشاهی ایتالیا در ۱۷ مارس ۱۸۶۱ رخ داد، جشن می گیرد با این حال، وحدت ایتالیا تنها در سال های بعدی کامل شد. در سال ۱۸۶۶ ونتو و استان منتووا پس از سومین جنگ استقلال ایتالیا ضمیمه شدند، سپس در ۱۸۷۰ لاتزیو پس از تصرف رم، و سرانجام در ۱۹۱۸ ترنتینو-آلتو آدیجه و ایستریای یولیانی پس از جنگ جهانی اول. در همین زمینه، روز وحدت ملی و نیروهای مسلح (روز پیروزی) نیز بنیان گذاری شد که هر سال در ۴ نوامبر جشن گرفته می شود و یادآور پیروزی ایتالیا در جنگ جهانی اول است؛ رخدادی جنگی که به عنوان تکمیل کننده فرایند یکپارچگی ایتالیا در نظر گرفته می شود. سالگرد تولد دولت ایتالیا به طور رسمی در سال ۱۹۱۱ (۵۰ سالگی)، در سال ۱۹۶۱ (۱۰۰ سالگی) و در سال ۲۰۱۱ (۱۵۰ سالگی) جشن گرفته شد. با قانون ۲۳ نوامبر ۲۰۱۲، شماره ۲۲۲، در مورد «مقررات مربوط به کسب دانش و مهارت در زمینه «شهروندی و قانون اساسی» و آموزش سرود ملی در مدارس»، تأسیس «روز وحدت ملی، قانون اساسی، سرود و پرچم ایتالیا» در هر ۱۷ مارس به صورت سالانه به طو
ر قطعی تصویب شد. ۱۷ مارس، در حالی که یک روز کاری باقی می ماند، به عنوان «روزی برای ترویج ارزش های مرتبط با هویت ملی» در نظر گرفته می شود. تاریخچه. سالگرد اتحاد ایتالیا یادآور صدور قانون شماره ۴۶۷۱ پادشاهی ساردینیا است که با آن، در ۱۷ مارس ۱۸۶۱، پس از جلسه ۱۴ مارس همان سال مجلس نمایندگان که در آن لایحه ۲۶ فوریه ۱۸۶۱ سنای پادشاهی ایتالیا تصویب شد، ویکتور امانوئل دوم ساووی رسماً تولد پادشاهی ایتالیا را اعلام کرد و عنوان پادشاه ایتالیا را برای خود و جانشینانش به دست گرفت:ایتالیایی ها با وام گرفتن از عنوان قدیمی لاتین "پاتر پاتریا (Pater Patriae)" که مربوط به امپراتوران روم بود، به ویکتور امانوئل دوم لقب "پدر سرزمین پدری" ( را دادند). پس از مرگ او، ابتکارات بسیاری برای ساخت بنای یادبودی دائمی که اولین پادشاه ایتالیای متحد، خالق فرایند اتحاد و رهایی از سلطه بیگانگان به همراه کامیلو بنسو، کنت کاوور، جوزپه گاریبالدی و جوزپه ماتزینی را گرامی بدارد، صورت گرفت. نتیجه، ساخت بنای یادبود ویکتور امانوئل دوم در رم بود که به نام «"محراب میهن»" نامگذاری شده بود. پنجاهمین سالگرد. در سال ۱۹۱۱، بین ماه های مارس و آوریل، پنجاهمین
سالگرد تأسیس پادشاهی ایتالیا با برگزاری مجموعه ای از نمایشگاه ها در رم، فلورانس و تورین جشن گرفته شد. در شهر دوم، نمایشگاه بین المللی صنعت و کار برگزار شد. در پایتخت، که شهردار آن زمان ارنستو ناتان بود، نمایشگاه قوم نگاری مناطق (افتتاح در ۲۱ آوریل) و بررسی بین المللی هنر معاصر، بنای یادبود ویکتور امانوئل دوم و پل پیروزی امانوئل دوم بر روی یانیکولوم، فانوس دریایی ایتالیایی های آرژانتین، افتتاح شد. در فلورانس، «نمایشگاه پرتره ایتالیایی از پایان قرن شانزدهم تا ۱۸۶۱» و نمایشگاه بین المللی گل آرایی از مارس تا ژوئیه برگزار شد. کتاب «سه پایتخت: تورین-فلورانس-رم» نوشته ادموندو د آمیسیس در سال ۱۸۹۸ به مناسبت پنجاهمین سالگرد تأسیس منتشر شد. آکادمیا دی لینچی، تحت راهنمایی پیترو بلاسرنا، اثر «پنجمین سالگرد تاریخ ایتالیا» را در سه جلد منتشر کرد که تاریخ سیاسی، اقتصادی و مدنی ایتالیا را از سال ۱۸۶۱ تا ۱۹۱۱ شرح می دهد. صدمین سالگرد. جشن های صدمین سالگرد در سال ۱۹۵۹ با سفر ژنرال شارل دوگل به ایتالیا، از ۲۳ تا ۲۷ ژوئن، برای بزرگداشت یاد اتحاد فرانسه-پیدمونت که منجر به پیروزی در جنگ دوم استقلال ایتالیا شد، آغاز شد. این جنگ، به
اری را تشکیل داد که دو سال بعد، وحدت ملی از آن آغاز شد. در طول این سفر، نمایش ها و تظاهرات نظامی در میدان های نبرد مگنتا، سولفرینو و سن مارتینو و بازدید از بنای یادبود ویکتور امانوئل دوم در رم برگزار شد. در سال ۱۹۶۱، به مناسبت صدمین سالگرد اتحاد ایتالیا، سه نمایشگاه در تورین برگزار شد: نمایشگاه تاریخی اتحاد ایتالیا، نمایشگاه مناطق ایتالیا و نمایشگاه بین المللی کار که با نام اکسپو ۶۱ نیز شناخته می شود. روبرتو روسلینی، نویسنده فیلم های تاریخی متعدد، دو فیلم با محوریت ریسورجیمنتو کارگردانی کرد: فیلم باشکوه "گاریبالدی"، که در آن او کاروان هزار نفره را بازسازی می کند، و فیلم صمیمی تر "وانینا وانی"، که در زمان قیام های کاربوناری اتفاق می افتد. صد و پنجاهمین سالگرد. به مناسبت صد و پنجاهمین سالگرد در ۱۷ مارس ۲۰۱۱، جشن هایی در سراسر ایتالیا برگزار شد و یک تعطیلی ملی اعلام شد و مدارس، ادارات و فعالیت های کاری به حالت تعلیق درآمد. علاوه بر این، برای جلوگیری از تحمیل بار مالی بر بخش دولتی و شرکت های خصوصی، اثرات حقوقی و اقتصادی تعطیلی لغو شده ۴ نوامبر به آن تاریخ منتقل شد، یا هر کارمند مجبور شد یک روز مرخصی مورد نیاز خود
را از مجموع مرخصی سالانه کسر کند. جشن های صد و پنجاهمین سالگرد در ۵ مه ۲۰۱۰ در کوارتو دی میله، با حضور رئیس جمهور ایتالیا ، جورجیو ناپولیتانو، آغاز شد. این شهر به این دلیل انتخاب شد که لشکرکشی هزار نفری به رهبری جوزپه گاریبالدی، در ۵ مه ۱۸۶۰ از کوارتو دی میله آغاز شد. در ۱۱ مه ۲۰۱۰، رئیس جمهور ناپولیتانو در مارسالا در مراسم بازسازی تاریخی ورود هزار نفری به شهر شرکت کرد. ناپولیتانو بعداً به همراه ایگناتسیو لا روسا، به سالمی و کالاتافیمی رفت تا به کشته شدگان نبرد کالاتافیمی که در ۱۵ مه ۱۸۶۰ رخ داد، ادای احترام کند. این جشن ها در ۱۷ مارس ۲۰۱۱، به مناسبت بازدید رئیس جمهور ناپولیتانو از تورین، جان تازه ای گرفتند. در طول این بازدید سه روزه، نمایشگاه های «ساخت ایتالیایی ها» (به سرپرستی والتر باربریس و جیووانی دِ لونا) و «ایستگاه آینده» (به سرپرستی ریکاردو لونا) در تورین، و «ایتالیای زیبا» (به سرپرستی آنتونیو پائولوچی) در کاخ وناریا افتتاح شدند. بیش از ۲٬۰۰۰٬۰۰۰ بازدیدکننده در جشن های تورین شرکت کردند. با قانون شماره ۲۲۲ مورخ ۲۳ نوامبر ۲۰۱۲ در مورد «قوانین مربوط به کسب دانش و مهارت در زمینه شهروندی و قانون اساسی و آ
موزش سرود ملی در مدارس»، نهاد روز وحدت ملی، قانون اساسی، سرود و پرچم تصویب شد: صد و شصتمین سالگرد. جشن صد و شصتمین سالگرد در ۱۷ مارس ۲۰۲۱ در حالی برگزار شد که همه گیری کووید-۱۹ در ایتالیا منجر به مرگ بیش از ۱۰۰۰۰۰ ایتالیایی شده بود. دولت ایتالیا روز ۱۸ مارس را به عنوان روز یادبود قربانیان بیماری همه گیر کووید-۱۹ تعیین کرده است. روز وحدت ملی. با قانون ۲۳ نوامبر ۲۰۱۲، شماره ۲۲۲، در مورد «مقررات مربوط به کسب دانش و مهارت در زمینه «شهروندی و قانون اساسی» و آموزش سرود ماملی در مدارس»، تأسیس «روز وحدت ملی، قانون اساسی، سرود و پرچم» در هر ۱۷ مارس به صورت سالانه به طور قطعی تصویب شد. ۱۷ مارس، در حالی که یک روز کاری باقی می ماند، به عنوان «روزی برای ترویج ارزش های مرتبط با هویت ملی» در نظر گرفته می شود.
محمد اُروس خان (درگذشت ۱۳۷۷) هشتمین خان اردوی سفید و یکی از خان های مورد مناقشه اردوی آبی بود و نسب او مستقیم به چنگیز خان می رسید. اروس خود نیای مستقیم خان های خانات قزاق به شمار می رود. تبار. بر اساس داده های تبارنامه ای در "جامع التواریخ"، "معز الانساب" و "تواریخ گزیده نصرت نامه"، نسب اروس چنین است: چنگیز خان ← جوجی خان ← توقای تیمور ← اوز تیمور/اورنگ تیمور ← آچق ← طاقطاق ← تیمور خواجه ← بادق ← اروس. با این حال، تبار ساختگی او از اوردا خان، پسر جوجی، که در برخی آثار کهن آمده همچنان در پژوهش ها تکرار می شود. واژهٔ «اروس» در زبان های ترکی چند معنا دارد. یکی «جنگ» و «جنگجو» است، بنابراین «اروس محمد» می تواند به معنای «محمد جنگجو» تفسیر شود. معنای دیگر «اروس» در زبان های ترکی «روسی» است و گفته شده مادر او شاهزاده ای روس بوده که بعدها از این موضوع برای ادعاهای خود در روسیه بهره برد. تفسیر سوم این واژه به معنای «وحدت و برکت» در زبان قبچاقی–ترکی است. در سکه های او هم گونه های متفاوتی دیده می شود: اروس، اروس، اورش. زندگی. اروس خان از نسل توقای تیمور، سیزدهمین پسر جوجی خان بود. در ۱۲۶۰ سکه هایی به نام توقای تیمور د
ر شبه جزیره کریمه ضرب شد. در دوران فرمانروایی منگو تیمور در اردوی زرین، سرزمین هایی در کریمه به اورنگ تیمور (یا اوز تیمور) داده شد که در تملک نوادگانش باقی ماند. سال های نخست زندگی اروس در منابع ثبت نشده است. در دههٔ ۱۳۵۰ او تصمیم گرفت از ناحیه ولگا به بخش جنوب شرقی اردوی زرین کوچ کند؛ سرزمینی که پیش تر اوردا خان بر آن فرمان می راند و در ۱۳۳۰ به دست اوزبک خان سرکوب شد. اروس با کشتن جیرقوتلوق، حاکم آن منطقه و پسر ایساطای، قدرت را در دست گرفت. هرچند پس از او پسرش تنگیز بوقا به حکومت رسید و مخالفان را به شدت سرکوب کرد. اروس در ۱۳۶۹ بر تخت اردوی سفید نشست و کوشید سرای، پایتخت سنتی اردوی زرین در ولگای سفلی، را تصرف کند. او در ۱۳۷۳ محمد سلطان، دست نشانده مامای، را بیرون راند و شهر را گرفت اما خیلی زود به حاجی چرکس و سپس ایل بیگ باخت. چندی بعد دوباره توانست سرای را تصرف کند ولی در ۱۳۷۵ آن را به قاگان بیگ از دست داد. کینهٔ توقتمش، پسرعموی اروس، سرانجام او را به سوی تیمور کشاند. تیمور با او همکاری کرد و سپاهی در اختیارش گذاشت. توقتمش چند بار شکست خورد و دوباره به تیمور پناه برد. اروس سفیرانی نزد تیمور فرستاد و خواستار