Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نخواهد کرد.» رئیس جمهور پیشین، سید محمد خاتمی، این «عمل جنایتکارانه» را محکوم کرد و خواستار آن شد که سازمان ملل باید «در صف مقدم» تلاش ها برای «جلوگیری از فجایع بیشتر از طریق محکومیت جدی و جامع اسرائیل» باشد. معترضان در قم خواستار انتقام گیری شدند. نتانیاهو اعلام کرد که «نشانه هایی داریم که رهبران ارشد رژیم ایران در حال جمع کردن وسایل خود هستند» و افزود که آنها احساس کرده اند چه چیزی در راه است. گزارش های سایت ردیابی پرواز «فلایت رادار» ویدیوهایی که به ایران اینترنشنال ارسال شده، اوضاع غیرعادی در حوالی فرودگاه مهرآباد تهران را پس از حمله اسرائیل نشان می دهند، جایی که شهروندان می گویند هیچ پروازی فرود نمی آید و هواپیماها با فاصله های کوتاه پشت سر هم فرودگاه را ترک می کنند. علاوه بر این، ایران اینترنشنال گزارش داد که علی اصغر حجازی، قائم مقام دفتر خامنه ای، با روسیه برای خروج خود و خانواده اش از کشور مذاکره می کند و چندین مقام ارشد دیگر نیز پیشنهادهای مشابهی از مسکو برای تخلیه از طریق کریدور امن دریافت کرده اند. بلافاصله پس از حملات، ساکنان تهران به صورت گسترده شروع به ترک شهر کردند، به ویژه به سوی استان های ش
مالی مانند استان مازندران، استان گیلان و استان البرز. این روند پس از هشدارهای رسمی ارتش اسرائیل در ۲۵ خرداد (۱۵ ژوئن میلادی)، مبنی بر لزوم تخلیهٔ مناطق نزدیک به تأسیسات نظامی، سرعت گرفت. اسرائیل. نتانیاهو مدعی شد که ایران به اندازهٔ کافی اورانیوم غنی شده برای ساخت نه بمب هسته ای در اختیار دارد. نتانیاهو از دونالد ترامپ بابت حمایت هایش تشکر کرد و گفت این حمله یک ضرورت عملیاتی فوری برای عقب راندن تهدید غنی سازی اورانیوم بود. او همچنین گفت که حملات «تا زمانی که لازم باشد برای رفع تهدید نابودی ما» ادامه خواهد یافت. رئیس ستاد کل ارتش اسرائیل، ایال زمیر، در یک سخنرانی تلویزیونی اعلام کرد که نیروهای زمینی ارتش اسرائیل در حال «بسیج ده ها هزار سرباز و آماده سازی در تمام مرزها» هستند و هشدار داد که «هر کسی که قصد مقابله با ما را داشته باشد، بهای سنگینی خواهد پرداخت» و اینکه «هم اکنون در نقطهٔ بازگشت ناپذیر قرار داریم». رهبر اپوزیسیون اسرائیل، یائیر لاپید، که از منتقدان جدی نتانیاهو است، حمایت کامل خود را از عملیات علیه ایران اعلام کرد. تحلیل ها. آمادگی ایران. به گزارش "نیویورک تایمز"، با وجود پیش بینی درگیری های احتمال
ی در صورت توقف مذاکرات هسته ای با ایالات متحده، رهبری ایران به طور اساسی در محاسبه زمان بندی چنین درگیری ای دچار اشتباه شد. مقامات نزدیک به رهبری به این روزنامه گفتند که ایران انتظار حمله اسرائیل را پیش از دور بعدی مذاکرات در عمان نداشت. در نتیجه، نشانه های هشدار اولیه به عنوان عملیات روانی برای کسب برتری دیپلماتیک نادیده گرفته شد. این روزنامه گزارش داد که این اشتباه در قضاوت منجر به عدم اجرای پروتکل های دفاعی از پیش بحث شده شد. پرسنل ارشد نظامی، از جمله فرماندهان ارشد سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، دستورهای پراکندگی یا پناه گیری را نادیده گرفتند که منجر به کشته شدن چهره های کلیدی در حملات هدفمند به تأسیسات نظامی، به ویژه در تهران، شد. هیئت تحریریه "وال استریت ژورنال" نیز به اشتباه ایران در دست کم گرفتن ترامپ و نتانیاهو اشاره کرد و گفت رژیم ایران گمان می کرد می تواند با ادامه تعلل، بدون پرداخت هزینه ای، با آمریکایی ها بازی کند. میزان عدم آمادگی ایران با شکاف های گسترده در سامانه های دفاع هوایی و اطلاعاتی آن بیشتر آشکار شد. نیروهای اسرائیلی عملیاتی پیچیده و چندجانبه را در حداقل ۱۵ مکان در سراسر کشور اجرا کردند ک
ه به سامانه های راداری حیاتی، تأسیسات موشکی و اجزای سطحی تأسیسات هسته ای نطنز آسیب رساند. طبق گزارش ها، این حمله شامل هواپیماهای سرنشین دار و مأموران مخفی بود که به خاک ایران نفوذ کرده و با استفاده از پهپادها و مهمات قاچاق شده، حملات داخلی را تسهیل کردند. به گزارش "نیویورک تایمز"، گستردگی و موفقیت عملیات اسرائیل، آسیب پذیری های قابل توجهی در زیرساخت های امنیت ملی ایران را آشکار کرد. در پی این حمله، ارتباطات داخلی مقامات ایرانی حاکی از نگرانی و سردرگمی بود، به ویژه در مورد نبود سامانه های دفاع هوایی فعال در زمان حمله. پاسخ موشکی ایران توسط "تایمز" نشانه ای از عدم آمادگی نظامی تلقی شد. حمید حسینی، مقام مرتبط با دولت در تهران، اظهار داشت که حمله اسرائیل «کاملاً رهبری را غافلگیر کرد.» او اذعان کرد که این حمله نشان دهنده فقدان دفاع هوایی مؤثر و ناتوانی در جلوگیری از حملات به سایت های حیاتی بود و از عمق نفوذ اسرائیل شوکه شده بود. بر اساس پیام های خصوصی به اشتراک گذاشته شده با "نیویورک تایمز"، مقامات ایرانی خشم و ناباوری خود را از ناکامی کشور در جلوگیری از حملات اسرائیل ابراز کردند و پرسیدند: «دفاع هوایی ما کجاست؟»
و «چگونه اسرائیل می تواند بیاید و به هر چیزی که می خواهد حمله کند… و ما قادر به متوقف کردن آن نیستیم؟» قانونی بودن. کمیسیون بین المللی قضات بیانیه ای منتشر کرد و گفت «حمله اسرائیل به ایران ناقض حقوق بین الملل است، و صلح و امنیت را تهدید می کند» و «اسرائیل و ایران را به رعایت الزامات عدم اشاعه خود و تضمین دسترسی آژانس بین المللی انرژی اتمی به همه تأسیسات هسته ای شان» فراخواند. مارکو میلانوویچ، کوین جان هلر و سرگئی واسیلیف، همگی از دانشوران حقوق بین الملل، این حملات را یک جنایت تجاوز توصیف کرده اند. حکومت ترکیه نیز ابراز نظر کرد که اقدام اسرائیل «یک نقض آشکار حقوق بین الملل است». در سال ۲۰۱۲, مواضع متفاوتی در خصوص یک حمله احتمالی به ایران به خاطر برنامه هسته ای ش وجود داشت که اندرو گاروود-گاوئرز آن را خلاصه کرده و نتیجه گیری کرده که «از نقطه نظر حقوق بین الملل حمله نظامی یکجانبه به ایران غیرقانونی خواهد بود.». مارکو میلانوویچ استاد حقوق بین المللی عمومی در بریتانیا در مجله اروپایی حقوق بین الملل نوشته که «در نتیجه، حتی اگر گسترده ترین فهم (از نظر قانونی قابل پذیرش) از دفاع از خود مورد انتظار درست پنداشته شود، ا
ستفاده اسرائیل از زور علیه ایران غیرقانونی خواهد بود. این بدان خاطر است که شواهد اندکی وجود دارد که ایران بی تردید رد صورت توسعه قابلیت سلاح هسته ای بی تردید خود را متعهد به حمله به اسرائیل با آن کند.» سفیر اسرائیل در سازمان ملل ابراز نظر کرد که «این اقدامی برای حفاظت ملی بود. اقدامی بود که به تنهایی انجام گرفت، نه از آنجا که می خواستیم انجامش دهیم، بلکه چون گزینه دیگری برایمان نمانده بود.» دیگر نظرات. "جروزالم پست" پیشنهاد کرد که واکنش احتمالی ایران ممکن است شامل حملات نیابتی، موشک های بالستیک و پهپادها، تهدیدات دریایی و «نامتقارن»، حملات به اهداف خارج از کشور، استفاده از نیروهای مسلح متعارف یا حملات دیپلماتیک باشد. "به گزارش فارین پالیسی" این حملات قطعاً به زیرساخت های ایران آسیب رساند، اما تنها روایت خامنه ای را تقویت کرد. رژیم پابرجا ماند. رهبری پابرجا ماند. خیابان ها در اعتراض منفجر نشدند. ایران تکه تکه نشد. و در سطح بین المللی، ایران دیگر نه تنها به عنوان یک متجاوز، بلکه به عنوان کشوری تحت محاصره دیده می شد که بار دیگر در برابر دخالت های خارجی مقاومت می کند. همچنین گزارش داد که اکثر کشورهای متحد آمریکا
خطر رژیم ایران را که به دنبال «بهره برداری از ساده لوحی و احتیاط آمریکا به نفع تهران» است، به رسمیت نشناخته اند. به گفته این نشریه، اسرائیل تصمیم گرفت تهدید ایران را که از نظر اسرائیلی ها «وجودی» تلقی می شود، رفع کند و با حمله به «سر مار»، این تهدید را پایان دهد. محمد اسلامی، پژوهشگر دانشگاه تهران و رئیس سازمان انرژی اتمی ایران، اظهار داشت که حمله تلافی جویانه ایران از سوی اکثر احزاب سیاسی داخلی حمایت شده است، اجماعی که از زمان جنگ ایران و عراق بی سابقه بوده است. دنیل بی. شاپیرو از شورای آتلانتیک اظهار داشت که حملات اسرائیل ضعف ایران را پس از حملات ۷ اکتبر آشکار کرد و نشان داد که اسرائیل توانایی نفوذ کامل به ایران و حمله به اهدافی در سراسر این کشور را دارد. او نتیجه گرفت: «ایران هرگز تا این حد ضعیف به نظر نیامده و توانایی آن برای پاسخ معنادار مورد آزمون قرار خواهد گرفت.» همیش دو برتون-گوردون از "تلگراف" حملات اسرائیل را «تهاجمی پیش دستانه، دقیق و ترکیبی» توصیف کرد که ایران را «کاملاً درهم کوبیده» و ممکن است جاه طلبی های هسته ای آن را درهم بشکند. او از مقیاس و پیچیدگی این عملیات تمجید کرد و آن را «حمله ای به ت
صمیم گیرندگان ارشد نظامی و سیاسی» با شدت بی سابقه در دوران کنونی خواند. ریچارد کمپ، تحلیلگر نظامی، استدلال کرد که اسرائیل «چاره ای جز حمله نداشت» و ایران را رژیمی «مستأصل» توصیف کرد که مدت هاست به دنبال تسلیحات هسته ای و حمایت از تروریسم جهانی است. او هشدار داد که عدم اقدام به معنای اجازه دادن به «رژیمی با ظرفیت نامحدود برای خشونت» برای دستیابی به سلاح هسته ای بود و از ادامه حمایت از اسرائیل برای «اتمام کار» حمایت کرد. عماد العنیس، کارشناس روابط بین الملل در الجزیره انگلیسی، به توانایی اسرائیل در قاچاق پهپاد به ایران و عملیات در حریم هوایی این کشور اشاره کرد که نشانه ای از تغییر قابل توجه در توازن قدرت است. مروان بیشارا، تحلیلگر ارشد الجزیره، استدلال کرد که اسرائیل رویکرد عمل گرایانه اخیر ایران در سیاست خارجی را نابود کرده و نتانیاهو از اوایل دهه ۱۹۹۰ ایران را به عنوان «تهدید وجودی» برای اسرائیل معرفی کرده است. توماس ام. کانتریمن، دیپلمات آمریکایی، استفاده ظاهری ترامپ از حملات اسرائیل به عنوان استراتژی مذاکره با ایران را «عمیقاً اشتباه» خواند و ادعا کرد که نتانیاهو امیدوار است ایران پایگاه های آمریکایی را هدف
قرار دهد تا ایالات متحده وارد درگیری شود. جیم والش، کارشناس هسته ای آمریکا، اظهار داشت که حملات اسرائیل ممکن است نتیجه معکوس داشته و تهران را به پیگیری تسلیحات هسته ای سوق دهد. چارلز مور استدلال کرد که حملات اسرائیل درس سختی از حملات ۷ اکتبر حماس را نشان می دهد: «دیگر هرگز غافلگیر نشوید.» او ایران را «تهدید وجودی هدفمند و فعال» برای اسرائیل توصیف کرد و از تصمیم نتانیاهو حمایت نمود. حمید غلام زاده و علی اکبر دارینی در مرکز بررسی های استراتژیک اظهار داشتند که حملات اسرائیل به تأسیسات انرژی و دیگر سایت ها نه تنها ناآرامی داخلی ایجاد نکرد، بلکه مردم ایران را متحد کرد. کمیسیون بین المللی قضات اعلام کرد که حملات اسرائیل به ایران نقض قوانین بین المللی است و خواستار رعایت تعهدات عدم اشاعه و دسترسی آژانس بین المللی انرژی اتمی به تأسیسات هسته ای شد. مارکو میلانوویچ و دیگر حقوق دانان این حملات را «جرم تجاوز» خواندند. سفیر اسرائیل در سازمان ملل اظهار داشت: «این عملی برای حفظ ملت بود که به تنهایی انجام دادیم، نه به خواست خود، بلکه چون چاره دیگری نداشتیم.» مهند سلوم از مؤسسه تحصیلات تکمیلی دوحه اظهار داشت که ایران، هرچند
«به شدت آسیب دیده»، مایل به درگیری گسترده با آمریکا و متحدان اروپایی اش نیست و پاسخ محدود آن نشان دهنده تمایل به ازسرگیری مذاکرات هسته ای است. به گزارش سی ان ان، کارزار اسرائیل فاقد استراتژی خروج مشخصی است. در مصاحبه ای با بی بی سی فارسی، تحلیلگر سیاسی مجتبی نجفی از نبود اتحاد ملی در برابر تهدیدات خارجی انتقاد کرد. او استدلال کرد که سرکوب بیان عمومی توسط نظام ایران انسجام داخلی را تضعیف کرده و اظهار داشت: «یکی از دلایل جسارت اسرائیل برای حمله، مشکلات داخلی ایران بود… بحران های حل نشده و خشم عمیق، مفهوم ملت بودن در ایران را مخدوش کرده و به نیروی خارجی اجازه داده بدون ترس حمله کند.» گاردین در گزارشی بیان کرد که حملات آمریکا به ایران به طرز وحشتناکی نتیجه معکوس داشته است. هیچ نتیجه ی مثبتی از بمباران ها و حملات موشکی غیرقانونی که توسط دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا، و بنیامین نتانیاهو، رهبر اسرائیل، علی رغم لاف هایشان در مورد موفقیت هایشان در تغییر جهان، انجام شده، حاصل نشده است. تأسیسات هسته ای ایران، آنطور که ترامپ ادعا کرد، نابود نشده است. تهران غنی سازی اورانیوم را رها نکرده است. رژیم، علیرغم فراخوان نتانیا
هو برای قیام، سقوط نکرده است. فهرست بازداشت شدگان پس از حملات. پس از حملات ۱۴۰۴ اسرائیل به ایران، نیروهای امنیتی، بازداشت های گسترده ای را آغاز کردند و برخی از فعالان سیاسی بازداشت و به مکان های نامعلومی منتقل شدند. برخی از این افراد براساس اعلام سازمان های حمایت از حقوق بشر عبارتند از:
فیلم ترت () یک نشریه نقد فیلم آنلاین آمریکایی و پیش از آن، یک مجله ملی است که عمدتاً بر فیلم های مستقل تمرکز دارد، اگرچه ویدیوها و دی وی دی های فیلم های جریان اصلی و همچنین فیلم های هالیوودی را نیز نقد می کند. این مجله اولین بار در سال ۱۹۸۵ به صورت یک مجله رسانه ای شروع به فعالیت کرد که توسط گریس گور و آندره سی وود که از دانشجویان دانشگاه ایالتی وین بودند ایجاد شد. در سال ۱۹۹۷ فیلم ترت به یک منبع صرفاً آنلاین تبدیل شد. نسخه فعلی فیلم ترت از فیلمسازانی که به دنبال راهی برای تبلیغ فیلم هایشان هستند، پول می پذیرد. از سال ۲۰۱۱ کسانی که به دنبال نقد و بررسی از سایت هستند، می توانند بین ۵۰ تا ۴۰۰ دلار برای سطوح مختلف خدمات، از تضمین نقد و بررسی ظرف ۷ تا ۱۰ روز گرفته تا بسته ای که شامل تضمین حداقل ۱۰۰ هزار بازدید است، بپردازند. شروع فعالیت. شماره های اولیه ی "مجله ی «فیلم ترت»" نظریه های سی وود در مورد فرم روایت سینمایی و ایدئولوژی سیاسی و مطالب سینمایی و تقلید مسخره آمیز از فیلم های جریان اصلی را با هم ترکیب می کرد. به قول خود گور: «با خودم فکر کردم، آیا عالی نمی شود اگر یک مجله سینمایی با گرایش پانک راک راه اندازی
کنم و بعد افراد این مجله در نهایت بروند و فیلم بسازند. عالی نمی شود؟» در شماره ۹ "مجله، «فیلم ترت»" به یک مجله چاپی تبدیل شد و تقریباً در همین زمان، سی وود پروژه را ترک کرد تا به فیلمسازی مستقل بپردازد و به طور جدی در مورد سینما بنویسد. این دومین زندگی "گروه فیلم ترت" شامل اخراج گور و پل زیمرمن از جشنواره بین المللی فیلم تورنتو در سال ۱۹۸۸ بود. در شماره ۱۸ مجله، دیوید ای. ویلیامز، دانشجوی دانشگاه ایالتی سانفرانسیسکو مطلبی نوشت و جرقه دوستی با گور را زد که منجر به نقل مکان هر دوی آنها به لس آنجلس در تابستان ۱۹۸۹ برای کار روی مجله شد. در اوایل دهه ۱۹۹۰، "مجله" "فیلم ترت" با تلاش گور برای یافتن نسخه ای عمومی تر متحول شد، در حالی که شاخه جدید آن "«راهنمای ویدیویی" "فیلم ترت»" به سردبیری ویلیامز همچنان بر فیلم ها و فیلمسازان زیرزمینی که مجله در روزهای اولیه خود معرفی کرده بود، تمرکز داشت. "فیلم ترت" سرانجام خانه جدیدی در انتشارات لری فلینت (LFP) پیدا کرد و در نوامبر ۱۹۹۱ با عنوان جلد ۲، شماره ۱ دوباره منتشر شد. کوین اسمیت فیلمساز، در مورد اولین شماره از نسخه جدید مجله «فیلم ترت» اظهار داشت: «به سمت دکه روزنامه فر
وشی دویدم تا اولین نسخه براق از چیزی را که نویدبخش تغییر مسیر روزنامه نگاری "سینمایی" از نوع «بیایید مصاحبه شونده را بزنیم» بود، بگیرم. و چهره چه کسی را دیدم؟ چهره مکالی کالکین.» در سال ۱۹۹۳، این مجله که در آن زمان دوماهنامه منتشر می کرد تیراژی معادل ۱۲۵۰۰۰ نسخه داشت و با مجلاتی مانند "پریمیر" رقابت می کرد. پاول زیمرمن در سال ۱۹۹۴ سردبیر اجرایی شد و مجله به رشد خود ادامه داد، اما همکاری مجله فیلم ترت با انتشارات لری فلینت پس از ۲۸ شماره در فوریه ۱۹۹۳ پایان یافت. گور موفق شد حقوق مجله را از انتشارات لری فلینت بازخرید کند و مجله را برای سومین بار در دسامبر ۱۹۹۶ منتشر کرد. او تنها دو شماره از این مجله را منتشر کرد و سپس در سال ۱۹۹۷ آن را تعطیل کرد. وبسایت. گور وب سایت "فیلم ترت" را در سال ۱۹۹۶ راه اندازی کرد. FilmThreat.com که در ابتدا مجموعه ای پراکنده از اخبار فیلم بود، رشد کرد و هم اخبار مستقل و هم اخبار جریان اصلی را به طور مساوی پوشش داد. در طول ۱۴ سال اول حیات آنلاین خود، وبسایت فیلم ترت به سنت همتای چاپی خود ادامه داد و جنجال به پا کرد. ران ولز (۱۹۹۷–۲۰۰۳) جانشین کریس گور به عنوان سردبیر وب سایت انتخاب شد
، و پس از او اریک کامپوس (۲۰۰۳–۲۰۰۶) و سپس مارک بل (۲۰۰۶–۲۰۰۸) این سمت را بر عهده گرفتند. در طول سال ۲۰۰۹، این سایت توسط دان آر. لوئیس و متیو سورنتو ویرایش می شد، قبل از یک وقفه کوتاه که در دسامبر ۲۰۰۹ به طور کامل از دسترس خارج شد. در ۲۵ ژانویه ۲۰۱۰ در طول جشنواره فیلم ساندنس گور، وب سایت و حقوق مجله فیلم ترت را به سردبیر سابق فروخت، سپس سردبیر سابق دفتر فیلم ترت را به نیوجرسی منتقل کرد. و وب سایت را در ۲۳ فوریه ۲۰۱۰ دوباره راه اندازی کرد. در سال ۲۰۱۱ وبسایت فیلم ترت یک سرویس «ارسال ناخواسته» برای سودآوری راه اندازی کرد و از فیلمسازان مستقلی که مایل به بررسی آثارشان توسط سایت بودند، هزینه دریافت می کرد. در سال ۲۰۱۵، گور دوباره فیلم ترت را خریداری کرد و سایت را از دسترس خارج کرد و به دنبال راه اندازی مجدد برند با تلاش برای جمع آوری سرمایه جمعی با عنوان «فیلم ترت را نجات دهید...» با شکست مواجه شد و مجموع تعهدات به ۶۳۷۲۵ دلار رسید که از هدف ۱۲۵۰۰۰ دلاری کمتر بود. در اواخر اوت ۲۰۱۶، گور یک کمپین کیک استارتر دیگر را برای نجات و بازسازی وب سایت با هدف متعادل تر ۳۷۵۰۰ دلار آغاز کرد. این کمپین ۵۶،۱۹۹ دلار جمع آوری کر
د (در مقابل هدف بلندمدت ۵۰،۰۰۰ دلاری که امکان تولید مستندی درباره "فیلم ترت" را فراهم می کرد.) در ۶ فوریه ۲۰۱۷ وب سایت "فیلم ترت" دوباره راه اندازی شد. این شبکه همچنین در یوتیوب حضور دارد و گور در کنار آلن نگ، فیلم هایی را که بسیاری از آنها فیلم های پرفروش هستند، نقد می کند. گور همچنین لیست های پخشی دارد که به جشنواره های مختلف فیلم اختصاص داده شده است که در آنها به برخی از شیوه های هالیوود انتقاد می کند. یکی از این انتقادات، افرادی را هدف قرار داد که سعی داشتند از مرگ جان اشنپ، بنیان گذار Collider سود ببرند.
ایچیجو تروکو ، تولد روز ۱۶ سپتامبر ۱۸۴۳، تمپو ۱۴) - مرگ ۳۰ ژوئیه ۱۸۸۰ (۱۳ میجی) زنی بود که در اواخر دوره ادو زندگی می کرد. او با توکوگاوا یوشینوبو، پانزدهمین شوگون از شوگون سالاری ادو (که بعداً لغو شد) نامزد بود. نام کودکی او چیو-کیمی بود. نام های دیگر او تروهیمه و تروهیمه بودند. پدر او دایگو تادانوری بود. پدرخوانده او ایچیجو تاداکا بود. خواهران ناتنی او شامل ایچیجو میکاکو بعد از به هم خوردن نامزدی با او، سی شیتسو، همسر اصلی توکوگاوا یوشینوبو، و امپراتریس شوکن، همسر اصلی امپراتور میجی بودند. ابتلا به آبله و لغو نامزدی ایچیجو تروکو. یوشینوبو ۱۲ سال داشت و تروکو تنها ۶ سال. پنج سال بعد، درست زمانی که تروکو در شرف ازدواج بود، به آبله مبتلا شد. اگرچه بهبود یافت، اما جای زخم هایی روی صورتش باقی ماند، بنابراین پدرخوانده اش، تاداکا، از ازدواج تروکو با خانوادهٔ هیتوتسوباشی منصرف شد. در عوض، دختری که به سرعت برای ازدواج با یوشینوبو انتخاب شد، دختر ایماده گاوا کینهیسا به نام ایچیجو میکاکو، بود که توسط ایچیجو تاداکا به فرزندی پذیرفته شده بود (به طور دقیق، نام او در آن زمان شوکو بود). ایچیجو تروکو که در ابتدا قرار بود از
دواج کند، از نحوه برخورد پدرخوانده اش و خاندان هیتوتسوباشی توکوگاوا بسیار ناراحت بود. او بعداً همسر زنکی، کاهن ارشد معبد گوستسو-جی، یک معبد شینشو ایزوموجی در ولایت اچیزن شد. او در سال ۱۸۸۰ (۱۳دوره میجی ) درگذشت. هنگام مرگ ۳۸ سال داشت. تراژدی تروکو. به گفته هاچیسوکا توشیکو، نوهٔ توکوگاوا یوشینوبو، نامزدی تروکو به هم خورد و در خانواده به عنوان «تراژدی پرنسس تروکو» به ارث رسید. در زمان نامزدی آنها، انتظار می رفت که یوشینوبو شوگون بعدی باشد و تروکو به این نامزدی افتخار می کرد، اما به دلیل زخم های آبله روی صورتش مجبور به ترک ازدواج شد. برای اشراف یا اربابان فئودال، به هم زدن نامزدی پس از قطعی شدن آن آسان نبود، بنابراین خاندان ایچیجو تصمیم گرفتند از جایگزینی برای تروکو استفاده کنند. از آنجایی که خواهر کوچکترش (که بعدها ایچیجو میکاکو شد) هنوز کودک بود، آنها به سرعت ایچیجو میکاکو، دختر ایمادگاوا کینیسا، که همسن تروکو بود، را به فرزندی پذیرفتند و لباس ها و لوازم عروسی را که برای تروکو آماده شده بود، به او دادند. طبق افسانه ای که توشیکو شنیده است، تروکو، در ناامیدی، بعداً در حالی که از یوشینوبو و میکاکو متنفر بود، خودک
شی کرد و خانواده مخفیانه شایعه کردند که همه فرزندان میکاکو در جوانی مرده اند و ملکه شوکن به دلیل روحیه انتقام جوی تروکو قادر به بچه دار شدن نیست. برای آرام کردن روح تروکو، خانواده توکوگاوا جایگزینی برای روح او (میتاماشیرو) از خانواده ایچیجو سفارش دادند و آن را تقدیس کردند، اما ۸۰ سال بعد، توشیکو آن را به خاندان ایچیجو بازگرداند.
پروژه یا مزرعه خورشیدی اشتراکی، یک تأسیسات تولید برق خورشیدی است که سرمایه را از چندین مشتری جذب می کند و در ازای آن، اعتبار مصرف انرژی و مزایای مالیاتی به آنان اعطا می شود. این مشتریان می توانند شامل افراد حقیقی، کسب وکارها، مؤسسات غیرانتفاعی و سایر سرمایه گذاران باشند. مشارکت کنندگان معمولاً در ظرفیت مشخصی از تولید (بر حسب کیلووات یا کیلووات ساعت) سرمایه گذاری کرده یا اشتراک می گیرند، و تولید برق این تأسیسات از راه دور به تناسب سهم هر فرد، به او اختصاص داده می شود. این تخصیص با توجه به تغییرات مداوم در ظرفیت، فناوری، هزینه ها و نرخ برق، قابل تعدیل است. خورشیدی اشتراکی برای مستأجران، مالکان خانه، و صاحبان مشاغلی که مالک ساختمان خود نیستند، یا امکان نصب پنل خورشیدی روی سقف شان را ندارند، یا توان پرداخت هزینه های اولیه نصب را ندارند، گزینه ای مناسب به شمار می رود. این طرح ها امکان دسترسی مستقیم به انرژی های تجدیدپذیر را برای کسانی فراهم می کنند که نمی توانند به طور مستقل سیستم خورشیدی نصب کنند. شرکت در این برنامه ها می تواند منجر به صرفه جویی قابل توجهی در قبوض برق برای خانوارهای با درآمد پایین تا متوسط شود؛ ب
رای نمونه، برخی طرح ها از صرفه جویی سالانه ای در حدود ۴۰۰ دلار برای خانواده ها گزارش داده اند. این سیستم ها معمولاً توسط شرکت ها، تعاونی ها، دولت ها یا مؤسسات غیرانتفاعی اداره می شوند. مزایای انرژی خورشیدی اشتراکی. نصب پنل خورشیدی بر روی ساختمان ها یا منازل شخصی می تواند با چالش های متعددی همراه باشد. برای صاحبان خانه، این محدودیت ها شامل شکل یا اندازه نامناسب سقف، سایه اندازی، ظرفیت شبکه برق، و قوانین منطقه بندی می شود. همچنین، افرادی که مالک خانه نیستند، اجازه ایجاد تغییراتی مانند نصب سامانه های خورشیدی روی ساختمان را ندارند. از سوی دیگر، خانوارهای کم درآمد در ایالات متحده با «بار انرژی» بالاتری مواجه اند؛ اصطلاحی که وزارت انرژی ایالات متحده آمریکا برای توصیف درصدی از درآمد ناخالص خانوار که صرف پرداخت هزینه های انرژی می شود، به کار می برد. بار انرژی برای این خانوارها تقریباً سه برابر دیگر خانوارهای آمریکایی است. با وجود حدود ۵۰ میلیون خانوار کم درآمد در آمریکا (یعنی حدود ۴۴٪ از کل خانوارها)، شمار زیادی از مردم بخش قابل توجهی از درآمد خود را صرف پرداخت هزینه های انرژی می کنند. بسیاری از این افراد، چه مستأجر
باشند و چه ساختمان شان امکان نصب تجهیزات خورشیدی را نداشته باشد، دسترسی مستقیمی به انرژی خورشیدی ندارند. در اینجا، پروژه های خورشیدی اشتراکی راه حلی مؤثر ارائه می دهند که بدون نیاز به نصب تجهیزات در محل، دسترسی به انرژی پاک و کاهش هزینه های برق را برای این گروه ها امکان پذیر می سازد. برنامه های خورشیدی اشتراکی به ویژه برای خانوارهای کم درآمد، مستاجران و ساکنان ساختمان های چند واحدی که با موانعی برای نصب پنل های خورشیدی پشت بام مواجه هستند، مفید است. این برنامه ها به چنین افرادی اجازه می دهد تا بدون نیاز به نصب سیستم های خورشیدی شخصی، به انرژی تجدیدپذیر دسترسی پیدا کرده و هزینه های برق خود را کاهش دهند. انرژی خورشیدی اشتراکی مشابه انرژی شبکه ای مرسوم عمل می کند، تا جایی که انرژی را از راه دور تأمین می کند و نیازی به نصب یا نگهداری از سوی مصرف کننده ندارد. به دلیل ماهیت دورافتاده پروژه های خورشیدی محلی، محدودیت های فیزیکی نصب انرژی خورشیدی برای مصرف کنندگان از بین می رود. همچنین، به دلیل قابلیت آبونمان، انرژی خورشیدی محلی می تواند دسترسی به انرژی خورشیدی را برای خانوارهای کم درآمد افزایش دهد. این پروژه ها برای
سرمایه گذار اولیه نیز سودمند هستند. با کاهش نرخ مصرف انرژی خورشیدی از طریق تولید پراکنده انرژی خورشیدی اشتراکی، اولیه در پروژه های خورشیدی محلی در درازمدت بازده بالاتری را تجربه می کنند. متمرکز کردن مکان سیستم های خورشیدی می تواند به این ترتیب مزایای بیشتری نسبت به تأسیسات مسکونی ایجاد کند: همچنین تعدادی از مزایای اجتماعی خورشیدی اشتراکی عبارتند از:
پروژه های انرژی بادی اشتراکی، پروژه هایی هستند که مالکیت آن ها به صورت محلی و عمدتاً در اختیار کشاورزان، سرمایه گذاران، کسب وکارها، مدارس، شرکت های خدمات رسان (مانند شرکت های برق) یا سایر نهادهای عمومی و خصوصی قرار دارد. این پروژه ها با بهره گیری از انرژی باد، در راستای پشتیبانی از نیازهای انرژی جامعه محلی و کاهش هزینه های انرژی آن ها طراحی و اجرا می شوند. ویژگی اصلی و تمایزگر این نوع پروژه ها، مشارکت مستقیم و قابل توجه اعضای جامعه محلی در مالکیت و منافع مالی پروژه است؛ مشارکتی که فراتر از صرف دریافت اجاره زمین یا درآمدهای مالیاتی حاصل از پروژه می باشد. به بیان دیگر، افراد محلی در سودآوری پروژه به طور واقعی سهیم هستند. پروژه های انرژی بادی اشتراکی می توانند به منظور تأمین برق مورد نیاز در محل مورد استفاده قرار گیرند، یا در قالب تولید برق عمده برای فروش به شبکه توزیع برق به کار روند. در اغلب موارد، این پروژه ها در مقیاس تجاری و با ظرفیت تولیدی بیش از ۱۰۰ کیلووات اجرا می شوند. این نوع مدل انرژی، ضمن تقویت استقلال انرژی در سطح محلی، امکان بهره برداری از منابع تجدیدپذیر را در قالبی مشارکتی، پایدار و اقتصادی برای
جوامع فراهم می سازد. سیاست ها، مسائل و قوانین. در سال ۱۹۹۲، اعتبار مالیاتی تولید انرژی های تجدیدپذیر (PTC) به میزان ۲٫۱ سنت به ازای هر کیلووات ساعت ایجاد شد. در فوریه ۲۰۰۹، کنگره ایالات متحده با تصویب «قانون بهبود و سرمایه گذاری مجدد آمریکا»، این اعتبار مالیاتی را به مدت سه سال دیگر تمدید کرد و تاریخ انقضای آن را تا ۳۱ دسامبر ۲۰۱۲ افزایش داد. پروژه های بادی ای که تا سال های ۲۰۰۹ و ۲۰۱۰ راه اندازی شده بودند، می توانستند به جای استفاده از PTC، از اعتبار مالیاتی سرمایه گذاری به میزان ۳۰ درصد بهره مند شوند. همچنین، این اعتبار ۳۰ درصدی برای پروژه هایی که پیش از پایان سال ۲۰۱۳ به بهره برداری می رسیدند و عملیات ساخت آن ها تا پیش از پایان سال ۲۰۱۰ به پایان می رسید، قابل استفاده بود. مزارع بادی کوچک تر (با ظرفیت ۱۰۰ کیلووات یا کمتر) نیز می توانستند اعتباری برابر با ۳۰ درصد هزینه نصب سامانه را دریافت کنند. اعتبار مالیاتی سرمایه گذاری (ITC) از طریق قانون تثبیت اقتصادی اضطراری ۲۰۰۸ به قانون تبدیل شد و برای تجهیزات نصب شده از ۳ اکتبر ۲۰۰۸ تا ۳۱ دسامبر ۲۰۱۶ در دسترس قرار گرفت. به موجب «قانون بهبود و سرمایه گذاری مجدد آمریک
ا» در سال ۲۰۰۹، سقف این اعتبار نیز حذف شد و استفاده از آن بدون محدودیت مبلغ امکان پذیر گردید. برای تضمین جایگاه آینده انرژی بادی در بازار انرژی، استاندارد برق تجدیدپذیر به عنوان یک سیاست راهبردی مطرح شده است. در این سیاست، از سازوکارهای بازار استفاده می شود تا به صورت تدریجی و الزامی، درصد فزاینده ای از برق تولیدی کشور از منابع تجدیدپذیر – از جمله انرژی بادی – تأمین گردد. استاندارد RES در حال حاضر در سطح ملی ایالات متحده اجرا نمی شود، اما در ۲۸ ایالت این کشور به طور رسمی به اجرا درآمده است. یکی از نمونه های برجسته در این زمینه، طرح «انرژی نو برای آمریکا» است که در دوره ریاست جمهوری اوباما و معاون اولی بایدن ارائه شد. این طرح اهداف مشخصی را برای آینده تعیین کرده بود؛ از جمله رساندن سهم انرژی های تجدیدپذیر در تولید برق به ۱۰ درصد تا سال ۲۰۱۲. چنین سیاست هایی نقش مهمی در هدایت بازار انرژی به سوی منابع پاک، کاهش وابستگی به سوخت های فسیلی، و توسعه فناوری های نوین در حوزه انرژی های تجدیدپذیر ایفا می کنند. یکی از مسائل فوری و مهم در زمینه توسعه انرژی های تجدیدپذیر، نبود یک شبکه انتقال برق بین ایالتی مدرن و کارآمد اس