Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ص داشت. پاپ سیماکوس همین کار را برای سنت سزاریوس از آرل در سال ۵۱۳ انجام داد و در منابع متعدد دیگر در سده ششم، از پالیوم به عنوان یک لباس معمولی دراز یاد شده است. به نظر می رسد که پیش از این، پاپ به تنهایی حق مطلق پوشیدن پالیوم را داشت. استفاده از آن توسط دیگران تنها با اجازه پاپ قابل تحمل بود. ارجاعات به پالیوم که به عنوان علامت تمایز به دیگران اعطا می شود به سده ششم بازمی گردد. این افتخار معمولاً به مطران ها اعطا می شد، به ویژه آنهایی که توسط پاپ به عنوان جانشین معرفی می شدند، اما گاهی به اسقف های ساده اعطا می شد (مانند سیاگریوس از اوتون، دونوس از مسینا، و جان سیراکوز توسط پاپ گریگوری یکم). استفاده از پالیوم در میان مطران ها تا سده هشتم عمومیت پیدا نکرد، زمانی که مجمعی که توسط سنت بونیفاس تشکیل شد، بر عهده مطران های غربی این بود که پالیوم خود را فقط از پاپ در رم دریافت کنند. این امر با سفر به آنجا یا با ارسال دادخواست برای پالیوم همراه با یک اظهار اعتقادی رسمی انجام می شد و همهٔ تقدیس ها قبل از پذیرایی از پالیوم ممنوع بود. سوگند وفاداری که دریافت کننده پالیوم امروزه می گیرد، ظاهراً در سده یازدهم، در زمان سل
طنت پاسکال دوم (۱۰۹۹–۱۱۱۸)، سرچشمه گرفت و جایگزین مسلک ایمان شد. اعطای پالیوم در سده های میانی بحث برانگیز شد، زیرا پاپ ها از دریافت کنندگان آن مبلغی دریافت کردند، صدها میلیون فلورین طلا برای پاپ به دست آوردند و جایزه پالیوم را بدنام کردند. مسلم است که در اوایل سده ششم باج برای پذیرایی از پالیوم پرداخت شده است. این مورد توسط پاپ گرگوری اول در مجمع عمومی روم در سال ۵۹۵ لغو شد، اما بعداً به عنوان نگهداری جزئی از مقر مقدس مجدداً معرفی شد. این روند توسط شورای بازل در سال ۱۴۳۲ محکوم شد و از آن به عنوان «ربوی ترین تدبیری که تا به حال توسط پاپ اختراع شده است» یاد کرد. استفاده مدرن. استفاده از پالیوم به پاپ و اسقف اعظم که متروپلیت هستند محفوظ است، اما اسقف اعظم ممکن است تا زمانی که توسط پاپ به آنها اعطا نشود، از آن استفاده نکنند، معمولاً در جشن جشن مقدس پطرس و پل در ژوئن. پاپ فرانسیس آیین اعطای پالیوم را در ژانویه ۲۰۱۵ اصلاح کرد: پالیا در جشن مقدس پطرس و پل در کلیسای سنت پیترو متبرک خواهد شد. اسقف اعظم مطران ها، با این حال، آن پالی ها را در مراسمی جداگانه در داخل اسقف های محلی خود از دست نونسیو حواری (که نماینده شخصی
پاپ در کشورهای مربوطه است) دریافت خواهند کرد. این جایزه همچنین به پدرسالار آیین لاتین اورشلیم اعطا می شود. سنت های قبلی که به برخی دیگر از اسقف ها اجازه استفاده از پالیوم را می داد، توسط پاپ پل ششم در یک موتو پروپریو در سال ۱۹۷۸ پایان یافت. یک اسقف اعظم شهری ممکن است هر زمان که مراسم عشای ربانی برگزار می کند، پالیوم خود را به عنوان نشانه ای از صلاحیت خود نه تنها در اسقف اعظم خود بلکه در هر نقطه ای از استان کلیسایی خود بپوشد. اهمیت. در اوایل قرن ششم، پالیوم به عنوان یک لباس مذهبی در نظر گرفته می شد که فقط در هنگام عشای ربانی مورد استفاده قرار می گرفت، مگر اینکه امتیاز خاصی به طور دیگری تعیین شود، همان طور که مکاتبات بین پاپ گرگوری اول و جان راونا نشان می دهد. قواعد تنظیم کننده استفاده اصلی از پالیوم را نمی توان با قطعیت تعیین کرد، اما به نظر می رسد استفاده از آن، حتی قبل از قرن ششم، یک ویژگی مذهبی معین داشته است. از زمان های اولیه، محدودیت های کم و بیش گسترده، استفاده از پالیوم را به روزهای خاصی محدود می کرد. استفاده بی رویه از آن، که توسط لئون چهارم (۸۵۱) به هینکمار ریمز و توسط آگاپتوس دوم (۹۵۴) به برونو از
کلن مجاز شد، برخلاف عرف عمومی بود. در سده های ۱۰ و ۱۱، درست مانند امروز، قاعده کلی این بود که استفاده از پالیوم را به چند جشن و برخی مناسبت های خارق العاده دیگر محدود می کردند. شخصیت نمادینی که اکنون به پالیوم متصل شده است به قرن هشتم بازمی گردد، زمانی که همه متروپل ها موظف شدند از سریر مقدس درخواست مجوز برای استفاده از آن کنند. تکامل این شخصیت در اواخر قرن یازدهم کامل شد. از این پس پالیوم همیشه در گاوهای پاپ به عنوان نماد "plenitudo pontificalis officii" ("کمبود منصب پاپی") مشخص می شود. در قرن ششم پالیوم نماد منصب پاپ و قدرت پاپ بود و به همین دلیل پاپ فلیکس پالیوم خود را به شماس بزرگ خود منتقل کرد، زمانی که برخلاف عرف او را جانشین خود معرفی کرد. از سوی دیگر، هنگامی که توسط مطران ها استفاده می شد، پالیوم در اصل به معنای اتحاد با کلیسای حواری بود و زینتی بود که نماد فضیلت و رتبه صاحب آن بود.
جریان تاریک () در اخترفیزیک یک فرضیه بحث برانگیز برای توضیح برخی اندازه گیری های غیرتصادفی از سرعت ویژه خوشه های کهکشانی است. سرعت واقعی اندازه گیری شده، مجموع سرعت پیش بینی شده توسط قانون هابل به اضافه یک سرعت کوچک احتمالی است که در یک جهت مشترک جریان دارد. جریان همبسته در مقیاس بسیار بزرگ، به نام جریان تورم کیهانی، در این مدل پیشنهاد شده است که با مدل های خاصی از کیهان شناسی تورمی مرتبط باشد. برابر مدل های استاندارد کیهان شناسی، حرکت خوشه های کهکشانی با توجه به پس زمینه مایکروویو کیهانی باید به طور تصادفی در همه جهات توزیع شود. با این حال، با تجزیه و تحلیل داده های سه ساله کاوشگر ناهمسانگردی مایکروویو ویلکینسون (WMAP) با استفاده از اثر سینماتیکی سونیائف زلدوویچ، تیمی از ستاره شناسان به رهبری الکساندر کشلینسکی شواهدی از «به طور شگفت آور منسجم» ۶۰۰ تا ۱۰۰۰ کیلومتر بر ثانیه پیدا کردند&lt;ref name="10.1086/592947"&gt;&lt;/ref&gt;&lt;ref name="10.1088/0004-637X/691/2/1479"&gt;&lt;/ref&gt;. جریان خوشه ها به سمت یک تکه ۲۰ درجه ای از آسمان بین صورت های فلکی قنطورس و بادبان. تحقیق گران پیشنهاد کرده بودند که این حرکت
ممکن است بقایایی از تأثیر نواحی غیرقابل مشاهده از جهان قبل از تورم باشد. تلسکوپ ها نمی توانند وقایع زودتر از ۳۸۰۰۰۰ سال پس از انفجار بزرگ را ببینند، زمانی که جهان شفاف شد (پس زمینه مایکروویو کیهانی). این مربوط به افق ذرات در فاصله حدود ۴۶ میلیارد (۴٫۶×۱۰۱۰) سال نوری است. از آنجایی که ماده ایجاد کننده حرکت خالص در این پیشنهاد خارج از این محدوده است، به نوعی خارج از جهان مرئی ما خواهد بود. با این حال، هنوز در مخروط نور گذشته ما خواهد بود. نتایج در ۲۰ اکتبر ۲۰۰۸، شماره Astrophysical Journal Letters ظاهر شد.&lt;ref name="10.1086/592947"&gt;&lt;/ref&gt;&lt;ref name="10.1088/0004-637X/691/2/1479"&gt;&lt;/ref&gt; در سال ۲۰۱۳، داده های تلسکوپ فضایی پلانک هیچ شواهدی از «جریان تاریک» در این مقیاس را نشان نداد، که ادعای شواهد مربوط به اثرات گرانشی را که فراتر از جهان مرئی می رسند یا وجود یک جهان چندگانه را نادیده می گیرد. با این حال، در سال ۲۰۱۵ Atrio-Barandela و همکاران ادعا می کنند که با استفاده از داده های پلانک و WMAP پشتیبانی از وجود آن می کنند.
ظروف تاکاتوری ، یک نوع سرامیک سنگی است که در استان فوکوئوکا ساخته می شده است. تاریخ. تولید سرامیک ژاپنی معروف به تاکاتوری توسط سفالگران کره ای در اواخر قرن شانزدهم در طی تهاجم ژاپن به کره (۱۵۹۸–۱۵۹۲) در ژاپن آغاز شد. از زمان آغاز تا سال ۱۸۷۱ ساخت این ظروف ادامه داشت و تولید این ظروف توسط خاندان کورودا، اربابان ولایت چیکوزن (اکنون استان فوکوئوکا) کنترل و حمایت می شد. اولین کوره شناخته شده در پایه کوه بین سال های ۱۶۰۰ و ۱۶۰۶ ساخته شد.
اوتسوبو مونوگاتاری ، یک داستان ژاپنی در اواخر قرن دهم است. این داستان قدیمی ترین روایت کامل ژاپن است.
این فهرستی از رکوردهای رالی داکار از سال ۱۹۷۹ است. این فهرست رکوردهای رالی داکار تا پایان رالی داکار ۲۰۲۴ را نشان می دهد. این فهرست شامل برندگان رانندگان و سازندگان در مراحل جوکر، مقدماتی و اصلی است. اسامی پر رنگ رانندگان فعال را نشان می دهد.
علی اکبر صفایی (زاده ۱۳۴۹ در کازرون) مدیر اجرایی ایرانی است که مدیرعامل سازمان بنادر و دریانوردی ایران و مدیرعامل شرکت ملی نفت کش ایران بوده است . زندگی و تحصیلات. علی اکبر صفایی در سال ۱۳۴۹ در شهر کازرون متولد شد. او دارای مدرک کارشناسی بنادر و کشتیرانی و کارشناسی ارشد علوم دریایی از دانشگاه جهانی دریانوردی مالمو سوئد با رتبه ممتاز و دکتری علوم دریایی (مهندسی دریا) از دانشگاه صنعتی امیرکبیر است. سوابق و مسئولیت ها. از جمله سوابق صفایی می توان به معاونت دریایی و بندری بندر شهید رجایی، مدیرکلی حفاظت و ایمنی دریایی سازمان بنادر و دریانوردی، مدیرکلی بنادر و دریانوردی استان هرمزگان، مدیرعامل و عضو هیات مدیره شرکت ملی نفتکش ایران و مشاور مدیرعامل سازمان بنادر و دریانوردی در امور دریایی و بندری اشاره کرد. صفایی در زمان حضورش به عنوان مدیرعامل شرکت ملی نفتکش ایران، این شرکت را به بزرگترین شرکت کشتیرانی نفتکش جهان تبدیل کرد. وی در سال ۱۴۰۰ با حکم رستم قاسمی، وزیر وقت راه و شهرسازی به عنوان معاون وزیر و مدیرعامل سازمان بنادر و دریانوردی کشور منصوب شد
دیس ماهی سبز گونه ای از سیکلیدهای بومی برزیل است. به طور خاص، به رودخانه های غرب حوضه آمازون از کمان پوروس، هر چند گاهی در پایین دست یافت می شود. جمعیت معرفی شده در رودخانه نانای بر اساس ذخایر منطقه تفه است. دیس ماهی سبز در زیستگاه های آب سیاه با دمای بالای و پی اچ پایین ۴٫۸–۵٫۹ یافت می شود. اگرچه از آب های سفید نیز شناخته می شود، اما ترجیح آن برای زیستگاه های لنتیک مانند دشت های سیلابی به این معنی است که آب دارای مواد معلق کمی است (برخلاف بخش های اصلی رودخانه های آب سفید).
زیر خورشید () فیلمی سوئدی به کارگردانی کالین ناتلی است که در سال ۱۹۹۸ منتشر شد. این فیلم یکی از نامزدان جایزه اسکار بهترین فیلم بین المللی ۱۹۹۹ بود.
آسکلپیجنیا (؛ ۴۳۰ – ۴۸۵ پس از میلاد) فیلسوف امپراتوری بیزانس اهل آتن بود. آسکلپیجنیا دختر پلوتارک آتنی بود. او در کنار برادرش هیریوس در مدرسه نوافلاطونی آتن تحصیل و تدریس کرد. این مدرسه با مدرسه علمی تر اسکندریه در رقابت بود. مانند دیگر نوافلاطونیان آن زمان، او عمدتاً ارسطو و افلاطون و همچنین فلسفه پدرش را مطالعه کرد. او به دلیل تضاد بین متافیزیک نوافلاطونی، که در آکادمی پلوتارک تدریس می شد و مسیحیت، که در آن زمان محبوبیت بیشتری پیدا می کرد، در یک بافت تاریخی آشفته زندگی می کرد. پلوتارک آتنی تلاش کرد تا آموزه های ارسطو و افلاطون را متحد کند و با این کار عقاید بت پرستی متضاد متشکل از کرامات و عرفان (جادو) را که از پدرش نستوریوس آموخته بود، گرد هم آورد و آن دانش را به آسکلپیجنیا منتقل کرد. پس از مرگ پلوتارک، آسکلپیجنیا مدرسه و نحوه آموزش دانش آموزان آن را به ارث برد. آسکلپیجنیا به عنوان یک فیلسوف تحسین شده در مدرسه آتن، به تدریس پروکلس لیکایوسادامه داد، که شناخته شده ترین شاگرد او شد. او نه تنها فلسفه های ارسطو و افلاطون را به او آموخت، بلکه آموزه هایی را در هنرهای عرفان و کرامات که پدرش پیش از مرگش تنها به او
منتقل کرده بود، در آموزشش گنجاند.
لیندا اولویوس (؛ زادهٔ ) بازیگر، خواننده و نویسنده کودکان اهل سوئد است. وی از سال ۱۹۸۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. وی فرزند ارشد آنگنیه تا فلتسکوگ و بیورن اولویوس است. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "زیر خورشید" اشاره نمود.
کاترین جانسون (؛ زادهٔ ) نمایشنامه نویس و فیلم نامه نویس اهل بریتانیا است. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "ماما میا!" و "ماما میا! دوباره شروع کنیم" اشاره نمود.
آسکلپیودوتوس که با نام آسکلپیودوتوس اسکندریه شناخته می شود، فیلسوف نوافلاطونی بود که در نیمه دوم قرن پنجم می زیست. او زیر نظر پروکلوس در آتن تحصیل کرد، اما در نهایت به آفرودیسیاس نقل مکان کرد، و به طور مشترک با مرد دیگری به نام اسکلپیودوتوس که با دخترش دامیان ازدواج کرد، یک مدرسه فلسفه داشت. آسکلپیودوتوس به داماسکیوس، که او را با عبارات تحقیرآمیز توصیف می کند، افسانه های وخشور را آموزش داد:همان طور که اکثر مردم فکر می کردند ذهن اسکلپیودوتوس کامل نبود. او در طرح سؤالات بسیار تیز بود، اما در درک آن قدر تیز نبود. او یک باهوش کج فهم بود، به ویژه در مورد مسائل الهی - مفهوم غایب و قابل درک از اندیشه بلند افلاطون. حتی در زمینه حکمت عالی - افسانه های اورفیک و کلدانی که فراتر از عقل سلیم است - از اندیشه های او خواستارتر بود.او و همسرش از زیارتگاه ایزیس در منوتیس در مصر دیدن کردند تا بی فرزندی او را درمان کنند. یک نوزاد به دنیا آمد، اما مسیحیان ادعا کردند که آن را از یک کشیش خریداری کرده اند و از این رابطه به عنوان بهانه ای برای تخریب حرم استفاده کردند. او همچنین شرحی بر "تیمائوس" افلاطون نوشت که باقی نمانده است.
درگیری کورودا، کورودا سودو، شورش کورودا ، یک او- ایه سودو نزاع خانوادگی بود که در اوایل دوره ادو در قلمرو فوکوئوکا رخ داد. همچنین به عنوان حادثه کوری یاما دایزن شناخته می شود. این شورش یکی از سه شورش خانگی بزرگ، همراه با داته سودو، کاگا سودو و سنگوکو سودو نامیده می شود. در شورش های دیگر، مردم هنگام شورش می مردند، اما در شورش کورودا، هیچ مرگی وجود نداشت. زمینه. کورودا ناگاماسا نگران تنگ نظری و شخصیت خشن پسر بزرگش کورودا تادایوکی بود، بنابراین تصمیم گرفت ریاست خانواده را به پسر سوم خود کورودا ناگائوکی بسپارد و نامه ای به تادایوکی فرستاد. نامه بسیار سختگیرانه بود و به او می گفت که یا در مزارع برنج با ۲۰۰۰ ککو زمین کشاورز شود، یا با ۱۰۰۰۰ ریو در منطقه کانسای تاجر شود یا با ۱۰۰۰ ککو، معبدی بسازد و راهب شود. کوری یاما توشی آکیرا/ کوری یاما دایزن ، که به عنوان ملازم او عمل می کند، به تادایوکی توصیه کرد که اگر قرار است تحقیر شود، مرتکب سپپوکو شود. او سپس فرزندان مشروع ملازمان فئودال را که بیش از ۶۰۰ ککو و کمتر از ۲۰۰۰ ککو درآمد داشتند، گرد هم آورد و به کورودا ناگاماسا گفت که اگر او سلب ارث را لغو نکند، همه آنها مرتکب
سپپوکو خواهند شد. ناگاماسا که این وضعیت را جدی گرفته بود، درخواست را پذیرفت و از دایزن خواست که به عنوان قیم او عمل کند و سپس درگذشت؛ بنابراین، دایزن نامه ای برای تادایوکی فرستاد، اما از آنجایی که این نامه شبیه به توصیه یک کودک در مورد عادت های نوشیدن و زود خوابیدن بود، تادایوکی از او عصبانی شد و به تدریج از او فاصله گرفت. بلافاصله پس از اینکه تادایوکی در سال ۱۶۲۴ ارباب قلمرو شد، درگیری هایی بین تادایوکی و دستیارانش و ملازم ارشد، دایزن و سایر نگهبانان ارشد به وجود آمد که منجر به آشفتگی در خاندان شد، درست همان طور شد که ناگاماسا در طول زندگی خود از آن می ترسید. تادایوکی بدستیاری نزدیک به خود به نام کوراهاچی ماساتوشی (نامش ماساتوشی یا ایوری بود) داشت که از زمانی که یک نوجوان بود به او خدمت می کرد و ۱۰۰۰۰ ککو ثروت داشت. سپس به کوراهاچی ماساتوشی دستور داد تا یک کشتی بزرگ مجلل به نام هوومارو (鳳凰丸) بسازد. علاوه بر این، در دوران خلع سلاح، او اعمالی را انجام داد که برخلاف بود، مانند استخدام ۲۰۰ سرباز جدید. در نتیجه، قلمرو در نهایت توسط شوگون مجازات شد. دایزن همچنین در ژوئن ۱۶۳۲ به شوگون سالاری متوسل شد و ادعا کرد که
هدف کورودا تادایوکی سرنگونی شوگون سالاری است. قلمرو ادعا کرد که «دایزن یک دیوانه است» و در فوریه ۱۶۳۳، شوگون سوم توکوگاوا ایه میتسو شخصاً ادعای تادایوکی را مورد قضاوت قرار داد، ادعای تادایوکی قلمرو را به رسمیت شناخت و او را صاحب قلمرو اعلام کرد و به درگیری ۱۰ ساله پایان داد. از آنجائیکه دایزن مسئول این هیاهو بود، در بازداشت ولایت موتسو قلمرو موریئوکا قرار گرفت و دستیارش کوراهاچی ماساتوشی نیز به کوه کویا تبعید شد. علاوه بر این، در جریان شورش شیمابارا، کوراهاچی ماساتوشی اردوگاه خود را به خاندان کورودا قرض داد و در ارتش سرکوب خدمت کرد، اما موفقیت نظامی بزرگی به دست نیاورد و نتوانست به خاندان کورودا بازگردد. گفته می شود که او بعداً در کامیگاتا درگذشت. نوه کوراهاچی ماساتوشی، کوراهاچی تاکوبی، بالاخره اجازه یافت دوباره خدمت کند. در سال ۱۹۵۶ میلادی یک فیم سینمایی به همین نام به کارگردانی تومو اوچیدا ساخته شده است.
جنوب تنجه یک سرده و گونه ای منقرض شده از پرندگان، در زیرتیرهٔ عروس مرغابیان از تیرهٔ مرغابیان، از الیگوسن پسین در استرالیای مرکزی است. نام این سردهٔ از واژهٔ لاتین "australis" (به معنی "جنوبی" یا مشتق شده "استرالیایی") و "Tadorna" (یک سرده از عروس مرغابی ها) گرفته شده است. این لقب خاص به الک ویلسون، دارنده اجاره شبانی از ایستگاه فروم داونز، که از دسترسی دیرینه شناسی و پژوهش دربارهٔ مکان های فسیلی در اموالش پشتیبانی می کند، احترام می گذارد. محل نمونه نماد دریاچه پینپا در حوضه دریاچه ایر در شمال شرقی استرالیای جنوبی است.
لباس رزم که به آن یونیفرم میدانی ، لباس نظامی یا یونیفورم رزمی نیز گفته می شود، نوعی یونیفرم معمولی است که توسط ارتش، پلیس، آتش نشانی و دیگر سرویس های یونیفرم عمومی برای کارهای میدانی روزمره و اهداف رزمی استفاده می شود، برخلاف لباس هایی که در مراسم و رژه می پوشند. به طور کلی از یک ژاکت، شلوار و پیراهن یا تی شرت تشکیل شده است که همگی گشادتر و راحت تر از یونیفرم های رسمی تر هستند. طراحی آن ممکن است به هنگ یا شاخه خدماتی بستگی داشته باشد، مثلاً ارتش، نیروی دریایی، نیروی هوایی، تفنگداران دریایی و غیره. در شاخه های ارتش، پارچه ها به رنگ های استتار، الگوی گیج کننده یا سبز، قهوه ای یا خاکی تک رنگ، به منظور تقریبی پس زمینه هستند. و باعث می شود که سرباز در طبیعت کمتر دیده شود. در کدهای لباس غربی، یونیفرم میدانی معادل لباس غیرنظامی شهروندان غیرنظامی در نظر گرفته می شود. به این ترتیب، یونیفرم میدانی کمتر رسمی نسبت به یونیفرم لباس خدمتی در نظر گرفته می شود، که عموماً برای استفاده اداری یا کارکنان، و همچنین یونیفرم لباس نامرتب و یونیفرم لباس کامل هدف قرار می گیرد.
کوری یاما توشی آکیرا ، کوری یاما دایزن، سامورایی از قلمرو فوکوئوکا از دوره آزوچی-مومویاما تا اوایل دوره ادو بود. او پسر کوری یاما توشی یاسو بود.
کوری یاما توشی یاسو ، سامورایی از قلمرو فوکوئوکا از دوره آزوچی-مومویاما تا اوایل دوره ادو بود. او یکی از هشت ببر کورودا و پدر کوری یاما توشی آکیرا بود.
ورا سرگئیونا راستارگویوا (Wera Sergejewna Rastorgujewa روسی Вера Сергеевна Расторгуева) زبان شناس و ایران شناس اهل روسیه (2005-1912) بود که به همراه واسیلیج گریگوریف گویش شناسی تاجیکی را راه اندازی کرد. کتاب دستور زبان فارسی میانه وی در سال 1347 توسط و. ا. شادان به فارسی ترجمه و در انتشارات بنیاد فرهنگ ایران منتشر شد.
مارک بسنایت (زاده ۱۳ مه ۱۹۴۷ – درگذشته ۲۸ دسامبر ۲۰۲۰) یک سیاستمدار آمریکایی بود که از سال ۱۹۸۴ تا زمان استعفای خود درست قبل از شروع دوره ای که می توانست به عنوان یکی از اعضای دموکرات مجلس سنای ایالت کارولینای شمالی به نمایندگی از ناحیه ۱ خدمت کند. بسنایت در مانتو، کارولینای شمالی متولد شد و در سال ۱۹۶۶ از دبیرستان Manteo فارغ التحصیل شد. او در ۲۳ مارس ۱۹۶۸ با سندی تیلت فقید ازدواج کرد. آنها با هم دو فرزند به نام های کارولین و ویکی را به دنیا آوردند. بسنایت از سال ۱۹۷۴ تا ۱۹۷۶ ریاست دفتر گردشگری شهرستان دره را بر عهده داشت و از سال ۱۹۷۷ تا ۱۹۸۳ عضو هیئت حمل و نقل کارولینای شمالی بود. اگرچه بسنایت هرگز در کالج شرکت نکرد، اما در سال ۱۹۹۶ مدرک لیسانس افتخاری را از دانشگاه کارولینای شرقی دریافت کرد. بسنایت یکی از اعضای ماسون ها بود.
دست بوسی یک اصطلاح قانون اساسی مورد استفاده در بریتانیا در اشاره به انتصاب رسمی نخست وزیر یا سایر وزرای دولت است که توسط تاج بریتانیا در منصب شان منصوب می شوند. در گذشته، این اصطلاح به این الزام اشاره داشت که صاحب منصب در واقع دستان پادشاه را به عنوان نمادی از وفاداری و وفاداری شخصی ببوسد، که وفاداری و وفاداری شرط لازم برای خدمت در دولت پادشاه یا ملکه است. در دوران مدرن، نه در این مراسم و نه در هیچ نقطه دیگری از مراحل نصب یک صاحب منصب جدید، انتظار نمی رود که صاحبان منصب قبل از تصدی این منصب، دستان پادشاه را ببوسند. صرف به حضور پذیرفته شدن از سوی پادشاه به منزله تأیید این انتخاب انجام محسوب می شود، و خود این جلسه در بخشنامه دربار به عنوان «دست بوسی» توصیف شده است. از دعوتی که از یک رهبر حزب برای تشکیل دولت صادر می شود، گاهی اوقات هنوز به عنوان «دعوت برای دست بوسی» یاد می شود. بوسیدن استعاری دستها (یعنی انتصاب) از نظر قانونی تا پیش از جلسه بعدی شورای خصوصی که وزیر جدید رسماً به عنوان عضوی از شورا منصوب می شود، انجام نمی شود. هنگام انتصاب وزیر امور خارجه (بالاترین رتبه در دولت انگلستان)، این پروتکل همچنین شامل ت
حویل مهر و موم دفتر توسط پادشاه یا ملکه به دست شخص منصوب می شود. این امر همچنین برای سایر مأمورانی که حافظ مهر هستند، مانند Lord Privy Seal یا Lord Chancellor که همچنین حافظ مهر بزرگ بریتانیا است، صادق است. تاریخ. این مراسم معمولاً در کاخ باکینگهام برگزار می شود، اما مشهور است که در قلعه ویندزور یا قلعه بالمورال هم اتفاق افتاده است. یک مورد غیرعادی تر، در آوریل ۱۹۰۸ رخ داد، که ادوارد هفتم اچ. اچ اسکوئیت را به خارج از کشور به هتل دو پله، بیاریتز، فرانسه فراخواند، جایی که پادشاه در آن زمان در آن در تعطیلات به سر می برد. تونی بلر در زندگی نامه خود به یاد می آورد که از این واقعیت که مراسم به معنای واقعی کلمه شامل بوسیدن دست های ملکه الیزابت دوم نبود، گیج شده بود، در عوض به او گفته شد «دست ها را به آرامی به لب هایت بمال». وقتی بلر برای ملاقات با ملکه وارد اتاق شد، بلر روی یک تکه فرش زمین خورد و روی دستان ملکه افتاد. به دلیل ناتوانی سلامتی الیزابت دوم، مراسم دست بوسی لیز تراس در سال ۲۰۲۲ در بالمورال، جایی که ملکه تابستان را سپری می کرد، برگزار شد و این تنها باری در سلطنت ۷۰ ساله او بود که این مراسم در کاخ باکینگهام
برگزار نشد. این آخرین اقدام رسمی ملکه دو روز پیش از مرگ او بود. از سال ۱۸۸۵، زمانی که لرد سالزبری اولین دوره نخست وزیری خود را آغاز کرد، این اولین باری بود که این مراسم در بالمورال برگزار شد.
درسا یاوری وفا (زادهٔ ۳۱ ژوئیه ۲۰۰۳–۹ مرداد ۱۳۸۲) بدمینتون باز ایرانی الاصل است که برای حضور در تیم المپیک پناهندگان در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ انتخاب شده است. زندگی. یاوری وفا که در سن ۹ سالگی توسط پدرش با بدمینتون آشنا شد، در ۱۵ سالگی به همراه مادرش، ایران را ترک کرد. درسا و مادرش با استفاده از پاسپورت های جعلی آلمانی در نوامبر ۲۰۱۸ از ایران گریختند زیرا مادرش می خواست دین خود را تغییر دهد. پیشتر عضویت درسا بارها از سوی تیم ملی بدمینتون ایران رد شده بود، بدون اینکه دلیل آن را بگویند. پدرش که قطعات خودرو می فروشد، در ایران ماند تا در صورت نیاز به بازگشت همسر و دخترش آماده باشد. درسا و مادرش که سفر خود را از ترکیه آغاز کرده بودند، سپس به آلمان، بلژیک و فرانسه رفتند، سرانجام در پایان در سال ۲۰۱۹ به انگلستان رسیدند. آنها پس از آن که اجازه اقامت در این کشور را دریافت کردند، نخست در بیرمنگام زندگی کردد و سپس به لندن نقل مکان کردند. در آنجا او به کاوه محرابی، بازیکن سابق بدمینتون، مدیر بخش ورزشکاران کمیته بین المللی المپیک (IOC)، معرفی شد. محرابی به او پیشنهاد کرد که می تواند عضوی از تیم المپیک پناهندگان شود
. در ژوئیه ۲۰۲۳، بورسیه پناهندگی از طرف IOC به او اعطا شد. این کمک مالی به درسا کمک کرد تا در چندین تورنمنت جهانی شرکت کند و در ۲ مه ۲۰۲۴، او در میان ۳۶ ورزشکار برگزیده شده برای حضور در تیم المپیک پناهندگان ۲۰۲۴ قرار گرفت. یاوری وفا در کنار آموزش و پیگیری حرفه ای بدمینتون در آکادمی سانکی در میلتون کینز، در حال تحصیل در رشته ورزش و علوم ورزشی در دانشگاه میدلسکس است.
امیر رضانژاد حسنجانی (زاده ۱۸ ژانویه ۲۰۰۰–۲۸ دی ۱۳۷۸ خورشیدی) کانو اسلالومیست ایرانی است. او به عنوان بخشی از تیم پناهندگان IOC در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ شرکت کرد. زندگی اولیه و شخصی. او که اصالتاً ایرانی است، قایق رانی را از سن ۷ سالگی آغاز کرد. او نخست با قایق رانی در آب تخت آغاز کرد و سپس به کانو اسلالوم روی آورد. او در سال ۲۰۲۰ با ۱۶ شبانه روز پیاده روی در میان کوه های هم مرز ایران و ترکیه از کشورش ایران گریخت. او سرانجام در آگسبورگ آلمان ساکن شد، جایی که اکنون در آنجا زندگی می کند و آموزش می دهد. وی به زبان های فارسی، ترکی، انگلیسی و آلمانی مسلط است. حرفه. او فعالیت بین المللی خود را از سال ۲۰۱۵ آغاز کرد و به عنوان نماینده ایران در مسابقات جهانی کانو اسلالوم ICF در سال ۲۰۱۷ شرکت کرد. پس از سه سال دوری از این ورزش، مجوز رقابت به عنوان یک ورزشکار پناهنده را در سال ۲۰۲۳ دریافت کرد. او آغاز به تمرین با مربی آلمانی یورگن کوهلر کرد. او نخستین حضور خود در جام جهانی کانو اسلالوم ICF را در آگسبورگ در سال ۲۰۲۴ انجام داد. رضانژاد برای عضویت در تیم المپیک پناهندگان در المپیک ۲۰۲۴ پاریس انتخاب شد.
داف یک کشتی بریتانیایی بود که در سال ۱۷۹۴ در رودخانه تیمز به آب انداخته شد. این کشتی در سال ۱۷۹۶ توسط انجمن مبلغان لندن برای انتقال گروهی از مبلغان مذهبی، به اقیانوس آرام جنوبی مورد استفاده قرار گرفت. پس از انجام ابن مأموریت، کشتی داف به سمت چین حرکت نمود تا محموله ای را برای کمپانی هند شرقی بریتانیا به انگلستان منتقل نماید. در طی این سفر ناخدای این کشتی از جزایر متعددی در اقیانوس آرام جنوبی را نام برده است. در سال ۱۷۹۹ در سواحل برزیل و در طی دومین سفر این کشتی برای جابه جایی مبلغین مذهبی، به تصرف یک کشتی جنگی خصوصی فرانسوی درآمد. اولین سفر. کشتی داف در ابتدا متعلق به جِی. کاربین بوده و با هدایت پی گوردون، بین لندن و جبل الطارق تردد و تجارت می نمود. در سال ۱۷۹۵ انجمن مبلغان لندن که تازه تأسیس شده بود تصمیم گرفت مبلغانی را برای تبلیغ مسیحیت انجیلی به اقیانوس آرام جنوبی اعزام نماید. ناخدا جیمز ویلسون آمادگی خود را برای ارائه خدمات داوطلبانه اعلام نمود و انجمن مبلغان لندن تصمیم به خرید کشتی داف گرفت. براساس مدارک ثبتی لویدس از سال ۱۷۹۶ ویلسون جایگزین گوردون به عنوان ناخدای کشتی داف شد و مالکیت کشتی از جِی. کاربی
ن به کاکس اند کو تغییر یافت. همچنین مسیر تجاری این کشتی به لندن-پورت جکسون تغییر یافت. در سال ۱۷۹۷ مسیر تجارتی کشتی داف لندن به دریاهای جنوبی بود. مأموریت در نظر گرفته شده انجمن مبلغان لندن برای ناخدا ویلسون آن بود، تا گروهی از مبلغان و خانواده هایشان (متشکل از سی مرد، شش زن و سه کودک) را به اماکن در نظرگرفته شده برای ایشان، در تاهیتی، تونگا و جزایر مارکیز، منتقل نماید. کشتی داف با هدایت ناخدا ویلسون لنگرگاه داونز را در ۱۳ اوت ۱۷۹۶ ترک نموده و در ۱۲ نوامبر او به ریودوژانیرو رسید. در ۶ مارس ۱۷۹۷ در خلیج ماتاوای (ماهینا) لنگر انداخت، جایی که ۱۴ تن از مبلغان و خانواده هایشان از کشتی پیاده شدند. پس از آن نه تن از داوطلبان را در ۲۶ مارس به تونگاتاپو رسانید. یکی از ایشان به سرعت آن محل را ترک نموده و سه تن از ایشان توسط بومیان به قتل رسیدند. اولین فرد اروپایی که به پوکاروا رسید، جیمز ویلسون بود که کشتی داف را از تونگاتاپو به سمت جزایر مارکیز هدایت می نمود. وقتی که وی به جزیره مذکور رسید، آن را خالی از سکنه یافت و آن را سرل نامید. در ۲۴ مه، ویلسون، جزیره مانگاروا از مجمع الجزایر گامبیر دید، که آن را به نام جیمز گامب
یر، که در آن زمان لرد کمیسر نیروی دریایی بریتانیا بود، نام نهاد. بزرگ ترین ویژگی سرزمینی در مانگاروا کوه داف نام دارد. در مانگاروا، کشتی داف در ریکیته ئآ لنگر اندخت. همچنین ویلسون اولین اروپایی بود که از ته موئه درمجمع الجزایر گامبیر دیدن کرد که او آن را جزیره کرِسِنت نامید.
سمن سلطانی (زادهٔ ۱۳۷۴ یا ۱۳۷۵) یک قایق ران ایرانی الاصل است که در حال حاضر مقیم اتریش است. زندگی. سلطانی از شش سالگی شنا را آغاز کرد. او در هشت سالگی در مسابقات این ورزش شرکت کرد و بعداً در شنای هنری شرکت کرد. اگرچه این ورزش در ایران مورد حمایت قرار نگرفت، سلطانی قهرمان کشور شد، عنوانی که برای یک دهه در اختیار داشت. با این حال، مقامات اجازه شرکت وی در رقابت های بین المللی را به او نمی دادند. سلطانی در نوجوانی با کایاک سواری آشنا شد و چون در ایران برای زنان به نسبت شنا بیشتر قابل دسترس بود به این ورزش روی آورد. او در عرض دو سال به عضویت تیم ملی کایاک سواری ایران درآمد. سلطانی و تیمش در سال ۲۰۱۸ به مدال نقره مسابقات زیر ۲۳ سال آسیا دست یافتند. سلطانی در سال ۲۰۲۲ برای شرکت در یک کمپ شنای هنری در بارسلون اسپانیا دعوت شد. او در بارسلون متوجه شد که پلیس اسلامی ایران قصد دارد او را هنگام بازگشت به ایران دستگیر کند، زیرا او عکس هایی را بدون حجاب مورد پذیرش جمهوری اسلامی در اینستاگرام منتشر کرده است. او پس از مسابقات تصمیم گرفت به وین پرواز کند، جایی که تنها دوست اروپایی اش در آنجا زندگی می کرد. در نهایت در اتریش توا