Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
صب شد، این سقف تمام صندلی های استادیوم را پوشانده بود. بازسازی در ۳ ژوئیه ۲۰۰۰ با مراسم کلنگ زنی توسط صدراعظم آلمان ، گرهارد شرودر ، شهردار برلین ، ابرهارد دیپگن ، فرانتس بکن باوئر و دکتر ایگناز والتر آغاز شد. این ورزشگاه در طول بازسازی همچنان میزبان رویدادهایی از جمله فینال سالانه جام حذفی آلمان ، بازی های هرتابرلین و بازی های تندر برلین بود. در ۹ ژانویه ۲۰۰۲، در بحبوحه بازسازی ورزشگاه المپیک، خدمه ساختمانی یک بمب منفجر نشده مربوط به جنگ جهانی دوم را که در زیر قسمت صندلی ها دفن شده بود، پیدا کردند. پلیس برلین بمب را در بیرون ورزشگاه خنثی کرد. ورزشگاه جدید در مراسمی در ۳۱ ژوئیه ۲۰۰۴ افتتاح شد. با این وجود، کار بر روی ورزشگاه و مناطق اطراف المپیا پارک تا سال ۲۰۰۶ ادامه یافت. فینال جام جهانی فوتبال ۲۰۰۶ در ۹ ژوئیه در این ورزشگاه برگزار شد. تیم ملی فوتبال آلمان اولین مسابقه خود را در این ورزشگاه در ۸ سپتامبر ۲۰۰۴، در تساوی ۱-۱ مقابل تیم ملی فوتبال برزیل انجام داد. در سال ۲۰۰۴، هرتابرلین ورزشگاه آماتوراستادیون، ورزشگاهی با ظرفیت ۵۴۰۰ نفر را در نزدیکی ورزشگاه المپیک ساخت. تیم دوم آنها در آنجا بازی می کند. پیش از م
یزبانی مسابقات قهرمانی جهانی دو و میدانی IIAF در سال ۲۰۰۹ ، پیست ورزشگاه المپیک بازسازی شد. پیست جدید به رنگ آبی، رنگ تیم هرتابرلین، رنگ آمیزی شد. المپیا پارک یکی از مکان های اصلی بازی های جهانی تابستانی المپیک ویژه ۲۰۲۳ بود.
مدرسه دولتی، مدرسه عمومی، یا مدرسه حکومتی (؛ ؛ ) به مدرسه ای ابتدایی یا متوسطه گفته می شود که تمام دانش آموزان را بدون دریافت شهریه و هزینه آموزش می دهد. این مدارس به طور کامل یا جزئی از طریق مالیات تأمین مالی می شوند و توسط دولت اداره می گردند. مدارس دولتی در سراسر جهان وجود دارند و هر کشور ساختار و برنامه درسی منحصربه فرد خود را ارائه می دهد. آموزش با بودجهٔ دولتی از سطح ابتدایی تا متوسطه را در بر می گیرد و سنین ۴ تا ۱۸ سال را پوشش می دهد. جایگزین هایی برای این سیستم عبارتند از: آموزش در خانه، مدرسه خصوصی، مدرسه هیئت امنایی و سایر گزینه های آموزشی.
گذرگاه مرزی مهران یک گذر مرزی در ۸۵ کیلومتر ایلام و ۱۲ کیلومتر شهر مهران یکی از مرزهایی است که در این میان از موقعیت بسیار ویژه و راهبردی برخوردار است و این مرز سال ۱۳۸۲ با پیشنهاد وزارت امور خارجه کشورمان از سوی سازمان ملل متحد به عنوان مرز بین المللی شناخته شد. پایانه های مسافر و تجاری این گذرگاه به عنوان بزرگترین پایانه مرزی کشور در سال ۸۳ افتتاح شد و در دی ۱۳۹۸ نام پایانهٔ مرزی مهران به «پایانهٔ مرزی سردار سپهبد شهید حاج قاسم سلیمانی» تغییر کرد.
نیروی سایبری () شاخه ای نظامی از نیروهای مسلح یک کشور است که عملیات نظامی را در فضای مجازی و جنگ سایبری انجام می دهد. اولین نیروی سایبری مستقل جهان، نیروی پشتیبانی استراتژیک ارتش آزادی بخش خلق بود که در سال ۲۰۱۵ تأسیس شد و همچنین به عنوان نیروی فضایی کشور چین فعالیت می کند. تا سال ۲۰۲۴، تنها نیروهای سایبری مستقل جهان عبارتند از نیروی فضای مجازی ارتش آزادی بخش خلق، سرویس دامنه سایبری و اطلاعاتی آلمان، نیروی دفاع سایبری نروژ و سرویس دیجیتال و اطلاعاتی سنگاپور. بیشتر کشورهای دیگر نیروهای سایبری خود را در سایر شاخه ها، نیروهای نظامی یا فرماندهی های مشترک سازماندهی می کنند. نمونه هایی از فرماندهی های سایبری مشترک شامل فرماندهی سایبری ایالات متحده آمریکا است. تاریخچه. در سال ۲۰۱۵، چین اولین نیروی سایبری مستقل جهان را ایجاد کرد و نیروی پشتیبانی استراتژیک ارتش آزادی بخش خلق را تأسیس نمود. پس از آن، آلمان در سال ۲۰۱۷ سرویس دامنه سایبری و اطلاعاتی را به عنوان دومین نیروی سایبری جهان و سنگاپور در سال ۲۰۲۲ سرویس دیجیتال و اطلاعاتی را به عنوان سومین نیروی سایبری جهان تأسیس کردند. در داخل ایالات متحده، نیروی هوایی ایالات م
تحده رهبر اولیه عملیات سایبری نظامی بود. در سال ۱۹۹۵، این نیرو اسکادران ۶۰۹ جنگ اطلاعاتی را تأسیس کرد که اولین سازمان در جهان بود که عملیات سایبری تهاجمی و دفاعی را در پشتیبانی از نیروهای نظامی ترکیب کرد. در ابتدا، آژانس اطلاعات هوایی، سایبر را به عنوان زیرمجموعه ای از جنگ اطلاعاتی می دید، و بسیاری از مأموریت های سایبری اولیه را کنترل می کرد. نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا و نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا معتقد بودند که نیروی هوایی در تلاش است تا مأموریت سایبری را برای خود تصاحب کند و به نیروی هوایی فشار می آورد تا از فعال شدن فرماندهی سایبری نیروی هوایی جلوگیری کند. در عوض، فرماندهی سایبری ایالات متحده در سال ۲۰۰۹ به عنوان یک فرماندهی زیرمجموعه تحت فرماندهی استراتژیک ایالات متحده ایجاد شد و فرماندهی سایبری نیروی زمینی آمریکا، فرماندهی سایبری ناوگان ایالات متحده آمریکا، فرماندهی فضای سایبری سپاه تفنگداران دریایی و نیروی هوایی بیست و چهارم به عنوان اجزای خدماتی ایجاد شدند. تاریخچه فرماندهی سایبری ایالات متحده به تأسیس نیروی ویژه مشترک - دفاع شبکه رایانه ای در سال ۱۹۹۸ و تغییر نام مجدد آن به نیروی ویژه مشترک
- عملیات شبکه رایانه ای در سال ۲۰۰۰ تحت فرماندهی فضایی ایالات متحده برمی گردد. پس از غیرفعال شدن فرماندهی فضایی و ادغام آن در فرماندهی استراتژیک ایالات متحده در سال ۲۰۰۲، نیروی ویژه مشترک - عملیات شبکه رایانه ای در سال ۲۰۰۴ به نیروی ویژه مشترک - عملیات شبکه جهانی و فرماندهی اجزای عملکردی مشترک - جنگ شبکه ای تقسیم شد و سپس تحت فرماندهی سایبری ایالات متحده مجدداً متحد شد. در سال ۲۰۱۴، نیروی زمینی ایالات متحده سپاه سایبری نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا را تأسیس کرد و نقش سایبری تهاجمی سپاه اطلاعات نظامی و نقش سایبری دفاعی سپاه سیگنال ارتش ایالات متحده را ادغام کرد. فرماندهی سایبری ایالات متحده در سال ۲۰۱۸، فرماندهی سایبری به یک فرماندهی یکپارچه رزمی ارتقا یافت. درخواست های دوره ای برای ایجاد نیروی سایبری ایالات متحده مطرح شده است که قابل توجه ترین آنها توسط ادمیرال بازنشسته نیروی دریایی ایالات متحده و فرمانده عالی متفقین اروپا، جیمز استاوریدیس، و افسر اطلاعاتی بازنشسته و تاجر امنیت سایبری، دیوید ونابل، مطرح شده است. نیروهای سایبری. فهرست زیر، نیروهای سایبری مستقلی را که در حال حاضر در سراسر جهان در حال فعالیت
هستند، تشریح می کند:
چشم انداز () یک فیلم اسلواکی محصول سال ۲۰۰۰ به کارگردانی مارتین شولیک است. این فیلم به عنوان نماینده اسلواکی برای شرکت در هفتاد و سومین دوره جوایز اسکار در بخش بهترین فیلم خارجی زبان انتخاب شد، اما به عنوان نامزد نهایی پذیرفته نشد. موسیقی فیلم، ساخته ولادیمیر گدار در سال ۲۰۰۱ موفق به دریافت جایزه ژرژ دلرو در جشنواره بین المللی فیلم فلاندرز شد.
مایکل راجرز (؛ زادهٔ ) ادمیرال بازنشسته نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا است، که در فاصله سال های ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۸ به عنوان دومین فرمانده ستاد فرماندهی سایبری ایالات متحده آمریکا فعالیت می کرد و با حفظ سمت، مدیر آژانس امنیت ملی و رئیس سرویس امنیت مرکزی بود. راجرز فعالیت نظامی را از سال ۱۹۸۱ در نیروی دریایی آمریکا آغاز کرد، از ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۱ مدیر اطلاعات ستاد مشترک نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا بود، در فاصله سال های ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۴ فرماندهی سایبری ناوگان ایالات متحده آمریکا را برعهده داشت و با حفظ سمت، به عنوان فرمانده ناوگان دهم ایالات متحده آمریکا فعالیت می کرد.
مدیر آژانس امنیت ملی () بالاترین مقام رسمی آژانس امنیت ملی است که یک آژانس دفاعی در وزارت دفاع ایالات متحده است. مدیر آژانس امنیت ملی همچنین به طور همزمان به عنوان رئیس سرویس امنیت مرکزی و فرمانده ستاد فرماندهی سایبری ایالات متحده آمریکا خدمت می کند. به عنوان مدیر آژانس امنیت ملی و رئیس سرویس امنیت مرکزی، صاحب این مقام به معاون وزیر دفاع در امور اطلاعاتی گزارش می دهد و به عنوان فرمانده فرماندهی سایبری ایالات متحده، صاحب این مقام مستقیماً به وزیر دفاع گزارش می دهد. طبق ماده ۲۰۱ از قانون ایالات متحده، مدیر آژانس امنیت ملی توسط وزیر دفاع توصیه و توسط رئیس جمهور برای انتصاب نامزد می شود. نامزد باید با رأی اکثریت سنا تأیید شود. مطابق با دستورالعمل وزارت دفاع ۵۱۰۰٫۲۰ مورخ ۲۳ دسامبر ۱۹۷۱، مدیر آژانس امنیت ملی همیشه باید یک افسر مأمور از خدمات نظامی باشد. از آنجایی که این منصب در حال حاضر بخشی از یک سمت سه گانه است، مدیر آژانس امنیت ملی در طول دوره تصدی خود به درجه ژنرال چهار ستاره یا ادمیرال منصوب می شود. معاون مدیر همیشه یک غیرنظامی با تجربه فنی است.
آشِر زوی هیرش گینْزْبِرگ که بیشتر با نام عبری و تخلّص خود به آحاد هَعام (، 'یکی از مردم'، ) شناخته می شود (۱۸ اوت ۱۸۵۶ – ۲ ژانویه ۱۹۲۷) روزنامه نگار، مقاله نویس و اندیشمند یهودی روسی و یکی از برجسته ترین اندیشمندان صهیونیستِ پیش از تأسیس دولت اسرائیل بود. هعام از مهم ترین نویسندگان و اندیشمندان ادبیات عبری اولیهٔ صهیونیسم بود و مکتبی از اندیشه های ملی گرایانهٔ یهودی پدیدآورد که به «صهیونیسم فرهنگی» یا «صهیونیسم روحی» شناخته می شود.او با ایدهٔ انجمن های «دوستداران صهیون» که خواستار مهاجرت یهودیان به فلسطین با هدف اسکان و استقرار بودند، مخالفت کرد و مقاله ای مهم با عنوان «این راهش نیست» در نقد این دیدگاه نوشت. او پس از چندین سفر به فلسطین، بیش از پیش بر دیدگاه اصلی اش تأکید کرد که احیای یهودیت تنها از طریق کار فرهنگی و پرورش و توسعهٔ صهیونیسم فرهنگی همراه با ارزش های اخلاقی و معنوی ممکن است. از دید او، تأسیس دولت یهودی باید پایان این مسیر باشد، نه آغاز آن؛ اسرائیل باید در نهایت به مرکزی فرهنگی و روحی تبدیل شود که یهودیت را با ارزش ها تغذیه کند و باعث حفظ وحدت و تداوم ملت یهود گردد، بی آنکه در پی گردآوردن همه یه
ودیان در یک نقطه باشد؛ چرا که این کار مانع ایفای نقش آنان در جوامع پراکندهٔ جهان می شود. او با صهیونیسم سیاسی که توسط هرتزل تأسیس شده بود، مخالف بود. هعام انجمن مخفی «بنی موشه» را در ۱۸۸۹ بنیان نهاد و در سال ۱۹۱۶ مجله ای منتشر کرد که دیدگاه ها و اختلافات او با صهیونیسم سیاسی را بازتاب می داد. با وجود مشارکت او در تلاش ها برای صدور اعلامیه بالفور، از نخستین کسانی بود که به واقعیت بدیهی وجود عرب های فلسطین و حقوق ملی آنان در این سرزمین پی برد و نخستین متفکر بزرگ صهیونیست بود که به آثار زیان بار ظلم به عرب ها بر روح و اخلاق یهودیان هشدار داد. هعام همچنین به نماد اندیشه های دوکشوری تبدیل شد. بیشتر عمر خود را در اودسا گذراند، در سال ۱۹۰۷ به لندن و در ۱۹۲۱ به تل آویو مهاجرت کرد، و همان جا درگذشت. در آن جا مجموعه مقالات خود را در چهار جلد با عنوان «در سر دوراهی» گردآورد. نامه های او نیز بعدها در شش جلد منتشر شد. زندگی اولیه. آشِر گینزبِرگ در شهر اسکویرا، واقع در فرمانداری کی یف، امپراتوری روسیه (در اوکراین امروزی)، در خانواده ای ثروتمند و پیرو یهودیت حسیدی به دنیا آمد. این شهر در محدودهٔ موسوم به منطقهٔ اسکان یهودیا
ن قرار داشت؛ ناحیه ای که در آن، یهودیان طبق قانون مجاز به اقامت بودند. گینزبرگ علاقه ای به زادگاهش نداشت و آن را «یکی از تاریک ترین نقاط مناطق حسیدی در روسیه» توصیف کرده است.تبعیض ساختاری علیه یهودیان در امپراتوری روسیه و تربیت شدیداً ارتدکس او، در شکل گیری هویت ملی گرای یهودی او نقش مهمی داشت. گینزبرگ در هشت سالگی شروع به یادگیری زبان روسی کرد. پدرش، ایشایا، تا سن ۱۲ سالگی او را به خِدِر (مکتب خانهٔ مذهبی سنتی یهودیان) فرستاد. سپس، وقتی پدرش مدیر املاک بزرگی در روستای گوپیتشیتسا در فرمانداری کی یف شد، خانواده را به آن جا منتقل کرد و برای آموزش پسرش معلم خصوصی گرفت. آشر در تحصیل بسیار موفق بود. گینزبرگ از جوانی به جنبش هاسکالا علاقه مند شد. او به جزم اندیشی یهودیت ارتدکس انتقاد داشت و در حدود ۱۶ سالگی کم کم از آن فاصله گرفت. با این حال، به میراث فرهنگی خود، به ویژه آرمان های اخلاقی یهودیت، وفادار ماند. گینزبِرگ در عین حال که خود را نه یک میتناگِد (یهودی ارتدکسِ ضدحسیدی) می دانست و نه یک ماسکیل (روشنفکرِ هسکالا)، تنها خود را «اوهِو یسرائل» (دوستدار اسرائیل/عاشق ملت یهود) می نامید. او در ۱۷ سالگی با ریوکه شنئرس
ون ازدواج کرد و صاحب سه فرزند به نام های شلومو، لیا و راخل شد.در سال ۱۸۸۶، همراه با والدین، همسر و فرزندانش به اودسا نقل مکان کرد و به کسب وکار خانوادگی پیوست.در سال ۱۹۰۸، پس از سفری به فلسطین، گینزبِرگ به لندن رفت تا دفتر نمایندگی شرکت چای ویسوتسکی را اداره کند. او در اوایل سال ۱۹۲۲ در تل آویو ساکن شد و تا سال ۱۹۲۶ به عنوان عضو کمیته اجرایی شورای شهر فعالیت داشت. با وجود بیماری های مزمن، تا پایان عمر در همان جا ماند و در سال ۱۹۲۷ درگذشت.
افسر پرچم () یا افسر پرچم دار افسری است که در نیروهای مسلح یک کشور به درجه افسری رسیده است و به اندازه کافی ارشد است که حق دارد پرچمی را با نام وی برای نشان دادن موقعیتی که آن افسر از آن فرماندهی می کند، برافراشت. کشورهای مختلف از اصطلاح «افسر پرچم» به روش های مختلفی استفاده می کنند. در بسیاری از کشورها، افسر پرچم، افسر ارشد نیروی دریایی است، به ویژه کسی که هر یک از درجات ادمیرالی را دارد؛ این اصطلاح ممکن است شامل درجه ادمیرالی یا دریابدی باشد یا نباشد. در برخی از کشورها، مانند ایالات متحده آمریکا، هند و بنگلادش، این عنوان ممکن است در همه نیروهای مسلح، نه فقط در نیروی دریایی، اعمال شود. این بدان معناست که ژنرال ها را نیز می توان افسر پرچم در نظر گرفت. در بیشتر ارتش های عربی، واژه لوا (عربی: لواء)، که می توان آن را به عنوان «افسر پرچم» ترجمه کرد، یک درجه خاص است که معادل درجه یک سرلشکر است. با این حال، «پرچمدار» به طور قابل بحثی ترجمه تحت اللفظی دقیق تری از این کلمه است. در اصل، یک لوا چندین واحد به نام «پرچم» یا «پرچمداران» (یعنی تیپ ها، که لوا نیز نامیده می شوند) را فرماندهی می کند. در نیروی دریایی روسیه تقر
یباً معادل یک افسر پرچم در نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا را پرچم دار (флагман) می نامد. پیش از تشکیل نیروی دریایی شوروی در سال ۱۹۱۸، نیروی دریایی امپراتوری روسیه نیز افسرانی با وظیفه پرچم دار (флаг-офицер) داشت که تابع یک افسر پرچم بودند و به ویژه وظایف آجودانی و علامت دهی را بر عهده داشتند. عنوان عمومی افسر پرچم در بسیاری از نیروهای دریایی و گارد ساحلی مدرن برای اشاره به کسانی که دارای رتبه ادمیرال یا معادل آن و بالاتر هستند، که به آن "درجه پرچم" نیز گفته می شود، استفاده می گردد. در برخی از نیروهای دریایی، افسر پرچم شامل رتبه کمودور نیز می شود. افسر پرچم با اصطلاحات عمومی افسر عمومی که توسط نیروهای زمینی و برخی از نیروهای هوایی برای توصیف تمام درجات ژنرال ها استفاده می شود و افسر هوایی که توسط سایر نیروهای هوایی برای توصیف تمام درجات مارشال های هوایی و کمودورهای هوایی استفاده می شود، مطابقت دارد. یک افسر پرچم گاهی اوقات یک افسر جزء است که ستوان پرچم یا آجودان پرچم نامیده می شود و به عنوان آجودان شخصی یا دستیار نظامی منصوب می شود.
ثروتمند فیلمی محصول سال ۱۹۸۱ و به کارگردانی سورندرا موهان است. در این فیلم بازیگرانی همچون راجش خانا، رینا روی، راکیش روشن، شاکتی کاپور، آریونا ایرانی و اوم پراکاش ایفای نقش کرده اند.
در علم مواد، پاشش یا پَراکنه کسری از اتم های یک ماده است که در معرض سطح قرار دارند. به طور کلی، "D" = "N"S/"N"، که در آن "D" پراکندگی، "N"S تعداد اتم های سطح و "N"T تعداد کل اتم های ماده است. این یک مفهوم مهم در فروکافت ناهمگن است، زیرا فقط اتم های در معرض سطح می توانند بر واکنش های سطحی فروکافتی تأثیر بگذارند. پراکندگی با کاهش اندازه بلورک افزایش می یابد و در قطر بلورک حدود ۰٫۱ نانومتر به واحد نزدیک می شود.
مرحله حذفی لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۱۲ با حضور ۱۶ تیم (۸ تیم از منطقه غرب و ۸ تیم از منطقه شرق) برگزار شد. این ۱۶ تیم شامل ۸ تیم صدرنشین گروه ها و ۸ تیم دوم گروه ها از مرحله گروهی بودند. هر دور از این مسابقات تک حذفی طی یک یا دو مسابقه برگزار می شد. در مرحله یک هشتم نهایی، هر مسابقه در یک بازی برگزار می شد که میزبان آن برندگان هر گروه در مقابل تیم های دوم گروه دیگر بودند. در مراحل یک چهارم نهایی و نیمه نهایی، هر مسابقه طی دو بازی رفت و برگشت برگزار می شد. فینال به میزبانی یکی از فینالیست ها برگزار می شد که با قرعه کشی مشخص می شد. قانون گل زده در خانه حریف (برای بازی های رفت و برگشت)، وقت اضافه (گل زده در خانه حریف در وقت اضافه اعمال نمی شود) و در صورت لزوم ضربات پنالتی برای تعیین برنده استفاده می شد. مسابقات مرحله یک هشتم نهایی بر اساس نتایج مرحله گروهی تعیین شد. پس از اتمام مرحله یک هشتم نهایی، قرعه کشی مراحل یک چهارم نهایی، نیمه نهایی و فینال در تاریخ ۱۴ ژوئن ۲۰۱۲، ساعت ۱۶:۰۰ به وقت در مقر ای اف سی در کوالا لامپور، مالزی برگزار شد. در این قرعه کشی، قانون «حمایت از کشور» اعمال شد: اگر دقیقاً دو باشگاه از یک کشور
وجود داشته باشند، نمی توانند در مرحله یک چهارم نهایی با یکدیگر روبرو شوند. با این حال، اگر بیش از دو باشگاه از یک کشور وجود داشته باشند، می توانند در مرحله یک چهارم نهایی با یکدیگر روبرو شوند. نمودار. در حالی که نمودار زیر کل مرحله حذفی را نشان می دهد، قرعه کشی مسابقات مرحله یک هشتم نهایی در زمان قرعه کشی گروه ها مشخص شد و تیم های شرق و غرب آسیا را برای آن مرحله کاملاً از هم جدا نگه داشت. قرعه کشی مرحله یک چهارم نهایی و پس از آن، پس از پایان مرحله یک هشتم نهایی، به صورت جداگانه برگزار شد. یک هشتم نهایی. این مسابقات در تاریخ های ۲۲ و ۲۳ مه (منطقه غرب) و ۲۹ و ۳۰ مه ۲۰۱۲ (منطقه شرق) برگزار شد. !colspan="3"|منطقه غرب !colspan="3"|منطقه شرق یک چهارم نهایی. بازی های رفت در ۱۹ سپتامبر ۲۰۱۲ و بازی های برگشت در ۲ و ۳ اکتبر ۲۰۱۲ برگزار شدند. بازی برگشت. "الاتحاد در مجموع ۵–۴ برنده شد." "الاهلی در مجموع ۴–۱ برنده شد." "بنیادکار در مجموع ۵–۴ برنده شد." "اولسان هیوندای در مجموع ۵–۰ برنده شد." نیمه نهایی. بازی های رفت در ۲۲ و ۲۴ اکتبر ۲۰۱۲ و بازی های برگشت در ۳۱ اکتبر ۲۰۱۲ برگزار شدند. بازی برگشت. "اولسان هیوندای در مجموع
۵–۱ برنده شد." "الاهلی در مجموع ۲–۱ برنده شد." فینال. فینال لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۱۲ توسط یکی از فینالیست ها که با قرعه کشی مشخص می شد، میزبانی شد. طبق قرعه کشی ۱۴ ژوئن ۲۰۱۲، برنده بازی نیمه نهایی دوم، میزبان فینال خواهد بود. بنابراین، اولسان هیوندای تیم میزبان بود.
فرمانده بال () یک درجه افسر ارشد است که توسط نیروهای هوایی برخی از کشورها استفاده می شود و ریشه در نیروی هوایی سلطنتی دارد و اغلب فرماندهی یک بال هوایی را برعهده دارد. این درجه توسط نیروهای هوایی بسیاری از کشورهایی که نفوذ تاریخی بریتانیا (اتحادیه کشورهای مشترک المنافع) را دارند، استفاده می شود. فرمانده بال بلافاصله بالاتر از رهبر اسکادران و بلافاصله پایین تر از کاپیتان گروه قرار دارد. این درجه معمولاً معادل درجه فرمانده (یا ناخدا دوم) در نیروی دریایی و درجه سرهنگ دوم در سایر نیروها است. درجه معادل در نیروی هوایی کمکی زنان و نیروی هوایی سلطنتی زنان (تا سال ۱۹۶۸) و در سرویس پرستاری نیروی هوایی سلطنتی پرنسس مری (تا سال ۱۹۸۰) افسر بال بود. درجه معادل در سپاه ناظران سلطنتی (تا سال ۱۹۹۵) فرمانده ناظر بود که نشان درجه مشابهی داشت.
نبرد ملاحسنلی در ۲۸ نوامبر سال ۱۵۷۸ میلادی در جریان جنگ ایران و عثمانی (۱۵۷۸–۱۵۹۰) در شهر ملاحسنلی در سواحل رودخانه آغسو در شروان رخ داد. در این جنگ سپاه ایران به سپهسالاری حمزه میرزا ولیعهد، ارتش خان کریمه که هم پیمان عثمانی و به فرمان عادل گرای خان بود را شکست داد و خود عادل گرای نیز در بند اسارت گرفتار آمد. پیشینه. تا اواسط پاییز ۱۵۷۸، سپاه عثمانی ها تفلیس را اشغال کرد و شیروان را تصرف نمود. اوزدمیراوغلو عثمان پاشا با رتبه وزیر و عنوان سردار به عنوان بیلربیگ شیروان منصوب شد. مقام بیگلربیگی شیروان خطرناک بود چرا که بخش اصلی ارتش عثمانی در زمستان به ارزروم می رفت و وظیفه دفاع از تصرفات عثمانی در قفقاز جنوبی بر دوش بیگلربیگی شیروان بود که نیروهای اندکی داشت. برای به دست آوردن جای پایی در شیروان، عثمان پاشا بایست ارس خان روملو را که پیش از این بر این منطقه حاکم بود، را شکست می داد. ارس خان پیش از رسیدن ارتش عثمانی، شماخی را ترک کرد و در کرانه دیگر رود کورا منتظر ماند. برای آغاز جنگ، اقدام خان کریمه نقش یک سواره نظام مانورپذیر در ارتش عثمانی را ایفا نمود. صفویان نیز از این امر آگاه بودند، بنابراین، لشکری متشکل
از ۱۲ هزار سوار برای مقابله با تاتارها اعزام کردند که در رأس آن، ظاهراً پسر شاه محمد خدابنده، حمزه میرزا (به گفته پچوی طفل بود و به گفته رحیم زاده ۸ ساله بود) قرار داشت. عثمان پاشا قصد داشت همزمان از دو سوی به ارس خان حمله ور شود، اما به طور غیرمنتظره ای پیش از رسیدن تاتارها، ابتدا حمله کرد و شهر را محاصره کرد. ارس خان از نزدیک شدن ارتش اصلی به همراه حمزه میرزا و مادرش مهد علیا آگاه بود، و عجله نمود. امرای شروان نیز از خشم شاه در اثر عقب نشینی از شروان بدون هیچ جنگی در بیم بودند. نبرد برای شماخی در ۹ نوامبر ۱۵۷۸ آغاز شد و چندین روز ادامه یافت. صبح روز سوم، برادر خان کریمه، عادل گرای، در رأس ۱۵ هزار سوار تاتار، به یاری عثمانی ها آمد و این امر نتیجه نبرد را تعیین کرد و صفویان شکست خوردند. ارس خان و پسرش توسط میرآخور عادل گرای اسیر و اعدام شدند. تلفات هر دو طرف بسیار زیاد بود. حمله به اردوگاه ارس خان. عثمان پاشا به تاتارها پاداش داد و برایشان ضیافتی سه روزه ترتیب داد، اما این پاداش برای عادل کافی به نظر نرسید، یا اینکه او شاید از غارت و تاراج بدش نمی آمد. عادل گرای و آرشا پیاله بیگ که توسط سنجاق بیگ منصوب شده بو
دند، تصمیم گرفتند به اردوگاه ارس خان حمله کنند. حمزه میرزا که از بازماندگان نبرد و قزلباش های فراری شنیده بود که لشکر تاتار به سوی اردوگاه در حرکت است، به امرا دستور داد تا به سمت اردوگاه بشتابند، از آن محافظت کنند و در امتداد رودخانه گشت زنی هایی ترتیب دهند. امیران تالشی از پلی (که تحت تأثیر ارس و کورا بود) برای عبور سربازان قزلباش که از شماخی عقب نشینی می کردند، محافظت می کردند. هنگام گشت زنی در سواحل رودخانه، آنها خبر نزدیک شدن عادل گرای را دریافت کردند. امیران بلافاصله پل را مسدود کردند، اما سواران تاتار به درون آب هجوم آوردند، از رودخانه عبور کردند و درگیر شدند. در این زمان، امیران صفوی آگاه شدند که دسته دیگری از منطقهٔ تحت حفاظت در جای دیگری عبور کرده و از پشت به آنها حمله کرده اند. آنها با بی نظمی به اردوگاه عقب نشینی کردند و باعث وحشت شدند. کسانی که در اردوگاه بودند، وقتی تاتارها به آنها حمله کردند، فرصت گریز نیافتند. عادل گرای در همان روز با زنان و کودکان و منابع به غنیمت گرفته شده از رودخانه عبور کرد و به شیروان بازگشت. همه مورخان خاطرنشان کردند که تاتارها ناگهان به اردوگاه حمله کردند و تعداد زیادی
غنائم را به تاراج گرفتند. «خزانه آرش خان، ۷۰ تن از دختران و همسران زیبایش و حدود ۵۰ نفر از صیغه های زیبایش به غنیمت گرفته شد و پسر خردسالش نیز به اسارت درآمد.» معاصران این وقایع (ابراهیم رحیمی زاده، مصطفی علی گلی بولولو و دال محمد آصفی) این حمله و غارت را محکوم کردند زیرا در ماه رمضان رخ داده بودند. پچوی استدلال کرد که تاتارها به ابتکار خود به اردوگاه حمله نکردند؛ این مورخ اظهار داشت که عثمان پاشا تاتارها را برای نابودی اردوگاه ارس خان فرستاد. نبرد. صفویان ارتشی را به سپهسالاری وارث شاه، حمزه میرزا، گرد آوردند و روانه کردند، اما در واقع، وزیر شاه محمد خدابنده، میرزا سلمان، فرماندهی آن را بر عهده داشت. به گفته اروج بیک، این همان ارتشی بود که آرش را تصرف کرد. طبق منابع عثمانی، تعداد ارتش دشمن از ۵۰ تا ۱۰۰ هزار نفر متغیر بود. میرزا سلمان در ۲۶ نوامبر ۱۵۷۸ از کورا عبور کرد، به شماخی نزدیک شد و شهر را به مدت سه روز در حصار گرفت. عثمان پاشا نامه ای به عادل گرای فرستاد و از او خواست که غنایم را رها کند و به شماخی بیاید، اما نامه اش ضبط شد و میرزا سلمان تصمیم گرفت به سراغ تاتارها برود. میرزا سلمان با باقی گذاشتن بخشی
از لشکر برای ادامه محاصره، ارتشی ۲۰۰۰۰ نفری را به همراه امیرانی از جمله محمد خان ترکمان، محمد خان استاجلو، نوه دورمیش خان شاملو، شرف الدین تکلو، امامقلی خان قاجار و دیگران، به مقابله با تاتارها شتافت. عادل گیرای به شماخی نقل مکان کرد و در ۲۸ نوامبر ۱۵۷۸، در نزدیکی رودخانه آغسو، در ملاحسنلی، خود را در نبرد با میرزا سلمان یافت. به گفته اروج بیک و شرف خان، میرزا سلمان به عادل گرای حمله کرد، درحالی که عادل گرای در انتخاب محل اردوگاه بی احتیاطی کرده و نگهبانانی نگذاشته بود. در مجموع، عادل گرای ۱۲۰۰۰ تاتار و چهار تا پنج هزار لزگی داشت. ارتش تاتار پراکنده شد، زیرا هر کدام به دنبال حفاظت از غنایم خود بودند و از آن محافظت می کردند، و برای عادل گیرای فقط حدود ۲۰۰۰ نگهبان باقی مانده بود. شاهزاده تاتار بی خیال سرگرم خوشگذرانی شد و به گفته رحیمی زاده «زیبایی اسیرانش او را کور کرده بود»، بنابراین نتوانست در نبردی که آغاز شده بود، مقابله ای ترتیب دهد. اولین کسانی که به تاتارها حمله کردند، نیروهای حرفه ای ارتش صفوی به فرماندهی حمزه خان استاجلو بودند. توصیفات نبرد متفاوت است. به گفته اسکندر بیگ منشی و شرف خان، تاتارها شجاعان
ه مقاومت کردند، نبرد تمام روز ادامه یافت، در حالی که به گفته اروج بیک: صفویان به سرعت دست بکار شدند و وقتی تاتارها به خود آمدند دریافتند که بیش از نیمی از آنها کشته شده بودند و عادل گرای اسیر شده بود. به گفته ابراهیم پچوی: «باران بی پایانی که از آسمان می بارید، به آنها فرصت عمل با دست و پایشان را نمی داد و توده های دشمن از هر طرف آنها را محاصره کرده بودند.» مورخان، تکبر و بی دقتی را دلیل شکست تاتارها می دانند. به گفته ابراهیم رحیمی زاده، خود عادل گرای «چون شیری خشمگین به میدان نبرد شتافت». سرباز صفوی به نام بابا خلیفه دانکارالو، سپهسالار تاتار را با نیزه از اسبش فروفکند و می خواست او را بکشد اما عادل گرای نام خود را گفت، پس دستگیر شد. تاتارها که بی سردار مانده بودند، گریختند و بسیاری از آنها کشته شدند. لزگی ها و شیروان ها که با منطقه آشنا بودند، توانستند فرار کنند. وقتی فاتحان غنایم فراوان را دیدند، از تعقیب تاتارها دست کشیدند. تقریباً هر آنچه تاتارها در اردوگاه ارس خان تاراج کردند، در نهایت به دست فاتحان ملاحسنلی افتاد. حدود ۳۰ تاتار نجیب زاده و ۲۰۰۰ سرباز عادی اسیر شدند. سنجاق بیگ عثمانی و آرشه پیاله بیگ، ن
یز اسیر شدند.
سرتیپی () یک درجه نظامی است که ارشدیت آن، به کشور بستگی دارد. در برخی کشورها، این یک درجه ارشد بالاتر از سرهنگ است که معادل سرتیپ یا کمودور است و معمولاً فرماندهی یک تیپ متشکل از چند هزار سرباز را بر عهده دارد. تاریخچه. کلمه و رتبه «بریگادیِر» یا سرتیپی از فرانسه سرچشمه می گیرد. در ارتش فرانسه، بریگادیِر دِس آرمِس دو رو (بریگادیِر ارتش های پادشاه) یک درجه افسری عمومی بود که در سال ۱۶۵۷ ایجاد شد. این درجه، حد واسطی بین درجه مستر دو کمپ و مارشال دو کمپ بود. این درجه ابتدا در سواره نظام به ابتکار مارشال تورن در ۸ ژوئن ۱۶۵۷، سپس در پیاده نظام در ۱۷ مارس ۱۶۶۸ و در دراگون ها در ۱۵ آوریل ۱۶۷۲ ایجاد شد. در زمان صلح، سرتیپ فرماندهی هنگ خود را بر عهده داشت و در مانورها یا در زمان جنگ، فرماندهی دو یا سه - یا حتی چهار - هنگ را که با هم ترکیب شده بودند تا یک تیپ را تشکیل دهند، بر عهده داشت، اما بعداً این درجه به سرهنگ دوم ها نیز اعطا شد که امکان ارتقاء افسری را که هنگ خود را نداشت، فراهم می کرد. قبل از اینکه درجه سرتیپ ارتش ها در سال ۱۷۸۸ منحل شود، با پوشیدن یک ستاره واحد، نمود عینی پیدا می کرد و هنگامی که در آن سال لغو ش