Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
به کلی فرو ریخت و بخش های داخلی دچار آتش سوزی شد. شورای شهر در سال ۱۹۴۹ کمیته ای برای بازسازی تشکیل داد. معماران ایتالیایی راه حلی میانه ارائه کردند: بازسازی کامل نمای بیرونی به شکل اصیل رنسانسی، اما طراحی سقفی جدید از جنس مس که با معماری مدرن هماهنگ باشد. این پروژه در سال ۱۹۵۴ به پایان رسید و از آن زمان به یکی از شاخصه های معماری شهر تبدیل شد. مرمت های معاصر. در اواخر قرن بیستم، با افزایش آلودگی شهری، بخش هایی از نمای مرمرین سیاه شد. پروژهٔ پاک سازی شیمیایی و لیزری در دههٔ ۱۹۹۰ اجرا شد تا سطح نما به حالت اولیه بازگردد. هم چنین، سیستم تهویهٔ مکانیکی در سالن اصلی نصب گردید تا از تراکم رطوبت و آسیب به آثار هنری جلوگیری شود. در دههٔ ۲۰۱۰ میلادی نیز پروژه های حفاظتی تازه ای اجرا شد. این اقدامات شامل تثبیت سازه ای ستون ها، تعویض شیشه های قدیمی با نمونه های ضد اشعهٔ فرابنفش و نصب سامانهٔ پایش دیجیتال رطوبت بود. این اقدامات به کاخ امکان داد تا هم زمان نقش اداری و فرهنگی خود را حفظ کند و در عین حال با استانداردهای میراث جهانی یونسکو سازگار باشد. نقش اداری و شهری. کاخ لوجیا از آغاز ساخت در سدهٔ پانزدهم تا امروز، قلب
اداری و سیاسی برشا بوده است. این بنا مقر اصلی شورای شهر برشا است و تصمیمات مهم حکومتی، اقتصادی و اجتماعی در همین مکان اتخاذ می شود. نقش در زندگی مدنی. میدان لوجیا که کاخ در کنار آن قرار دارد، از دیرباز محل گردهمایی های سیاسی و اجتماعی مردم شهر بوده است. جشن های عمومی، بازارها و مراسم مذهبی در این میدان برگزار می شد و کاخ لوجیا همچون صحنه ای برای نمایش زندگی جمعی عمل می کرد. این فضا در سدهٔ نوزدهم به ویژه در جریان ریسورجیمنتو (جنبش وحدت طلبی ایتالیا) بارها شاهد تظاهرات مردمی علیه سلطهٔ اتریش بود. وقایع معاصر. کاخ و میدان لوجیا در تاریخ معاصر نیز نقشی نمادین داشته اند. در ۲۸ مه ۱۹۷۴، انفجار میدان لوجیا در جریان یک گردهمایی ضد فاشیستی رخ داد که به کشته شدن هشت نفر و زخمی شدن بیش از صد نفر انجامید. این واقعه کاخ لوجیا و میدان مقابل آن را به نمادی از مبارزه با افراط گرایی بدل کرد. امروز سنگ یادبودی در کنار بنا یادآور این رویداد تلخ است. کاربری فرهنگی. علاوه بر کاربری اداری، کاخ لوجیا به طور فزاینده ای کارکرد فرهنگی نیز پیدا کرده است. نمایشگاه های هنری، نشست های علمی، و رویدادهای بین المللی در تالارهای این بنا برگز
ار می شود. فضای تاریخی و معماری رنسانسی کاخ محیطی منحصر به فرد برای چنین فعالیت هایی فراهم می آورد. کاخ لوجیا به این ترتیب نه تنها ساختمان اداری شهر، بلکه یکی از مهم ترین نمادهای هویت جمعی و فرهنگی برشا محسوب می شود. کاخ لوجیا در هنر و ادبیات. کاخ لوجیا به دلیل موقعیت نمادین خود در مرکز شهر برشا، بارها در آثار هنری و ادبی ایتالیا بازتاب یافته است. در نقاشی های سدهٔ شانزدهم، به ویژه در آثار نقاشان محلی، نما و میدان لوجیا به عنوان صحنهٔ اصلی رویدادهای شهری ترسیم شده است. در سفرنامه های سدهٔ هفدهم و هجدهم نیز از کاخ به عنوان «زیباترین تالار شهر در قلمرو ونیز» یاد شده است. در سدهٔ نوزدهم، نویسندگان ریسورجیمنتو، کاخ لوجیا را نمادی از مقاومت و ارادهٔ مردم برشا معرفی کردند. اشعار محلی و سروده های سیاسی آن دوران بارها به این بنا اشاره کرده اند. در ادبیات معاصر نیز کاخ به عنوان نمادی از هویت مدنی و حافظهٔ تاریخی شهر دیده می شود. میراث جهانی و حفاظت. کاخ لوجیا بخشی از هویت تاریخی و معماری برشا است و در ثبت جهانی یونسکو به عنوان بخشی از «برشا، مجموعه های تاریخی و صومعهٔ سن سالواتوره–سانتا جولیا» معرفی شده است. به دلیل ا
ین جایگاه، کاخ تحت نظارت دقیق نهادهای ملی و محلی حفاظت از میراث فرهنگی قرار دارد. مرمت ها و تغییرات کاربری باید با دستورالعمل های یونسکو هماهنگ باشند. اقدامات حفاظتی اخیر شامل نصب حسگرهای محیطی برای پایش دما و رطوبت، استفاده از فناوری های نوین پاک سازی نما و محدودیت در برگزاری رویدادهای پرجمعیت در فضای داخلی است. هدف این تدابیر، اطمینان از پایداری سازه و حفاظت از آثار هنری درون کاخ است.
قتل عام آردیاتین یا قتل عام فوس آردیاتین (به ایتالیایی: Eccidio delle Fosse Ardeatine) کشتار جمعی ۳۳۵ غیرنظامی و زندانی سیاسی بود که در ۲۴ مارس ۱۹۴۴ توسط نیروهای اشغالگر آلمانی در جریان جنگ جهانی دوم در رم به تلافی حمله خیابان رازلا در مرکز رم علیه هنگ پلیس اس اس بوزن که روز قبل از آن رخ داده بود، انجام شد. در پی آن، محل غارهای آردئاتین (Fosse Ardeatine) به عنوان گورستان یادبود و بنای یادبود ملی اعلام شد که همه روزه برای بازدیدکنندگان باز است. هر ساله، در سالگرد این کشتار و با حضور مقامهای ارشد جمهوری ایتالیا، مراسم یادبود رسمی دولتی به افتخار کشته شدگان در این بنای یادبود برگزار می شود. هر ساله، نام ۳۳۵ نفر، یک فهرست ساده از کشته شدگان، خوانده می شود تا تأکید شود که ۳۳۵ فرد مجزا نماد یک موجودیت جمعی هستند. پیشینه تاریخی. در ژوئیه ۱۹۴۳، متفقین در جزیره سیسیل پیاده شدند و خود را برای حمله به سرزمین اصلی ایتالیا آماده می کردند و رم برای اولین بار بمباران شد. در ۲۴ ژوئیه ۱۹۴۳، شورای عالی فاشیست، که دیکتاتور بنیتو موسولینی از سال ۱۹۳۹ در آن تشکیل جلسه نداده بود، تشکیل جلسه داد و با اکثریت قاطع به موسولینی رأی عدم
اعتماد داد. روز بعد، پادشاه ویکتور امانوئل سوم، رئیس اسمی دولت ایتالیا و فرمانده کل نیروهای مسلح تحت رهبری موسولینی، که مشتاق رهایی کشورش از جنگی ناپایدار بود، مارشال پیترو بادولیو را به ریاست یک دولت نظامی جدید منصوب کرد. سپس او به ژاندارمری خود، کارابینیری، دستور داد تا موسولینی را دستگیر و زندانی کنند. در ۱۳ اوت ۱۹۴۳، رم دوباره بمباران شد و دولت بادولیو مذاکرات پنهانی تسلیم را با متفقین در سیسیل آغاز کرد، اگرچه هنوز در ظاهر با آلمان نازی متحد بود. بادولیو طبق خواسته پاپ، رم را نیز به طور یکجانبه یک شهر باز، یعنی یک منطقه غیرنظامی اعلام کرد، اعلامیه ای که متفقین از به رسمیت شناختن آن خودداری می کردند و آلمانی ها باید به آن احترام می گذاشتند. آلمانی ها که انتظار داشتند ایتالیایی ها از ارتش جدا شوند، در همین حال شروع به انتقال نیروهای بیشتر و بیشتری به ایتالیا کردند (عملیات آخسه). با پیش بینی حمله آلمان، ائتلافی از احزاب ضد فاشیست و سلطنت طلبان کمیته آزادی ملی (CLN) را تشکیل دادند. در ۳ سپتامبر ۱۹۴۳، دولت بادولیو تسلیم بی قید و شرط را امضا کرد که ژنرال آیزنهاور آمریکایی آن را در آستانه پیاده شدن ارتش پنجم در
سالرنو (۸ سپتامبر) علنی کرد. در همان زمان، بادولیو اعلامیه بادولیو را صادر کرد و به نیروهای ایتالیایی دستور داد تا به خصومت ها علیه متفقین پایان دهند اما با حملات «از هر سو» مخالفت کنند. روز بعد، ارتش آلمان شروع به پیشروی به سمت رم کرد و همان شب پادشاه و بادولیو از شهر به پسکارا گریختند و از آنجا از طریق دریا به باری رفتند و یک خلاء رهبری ایجاد شد. ارتش سلطنتی ایتالیا، اگرچه از نظر تعداد سه برابر سربازان آلمانی بود، اما بدون رهبر، با تجهیزات ضعیف و در هرج و مرج بود. پس از مقاومت ناموفق سربازان وفادار باقی مانده، کارابینیرها (از جمله مدرسه ای از دانشجویان افسری) و غیرنظامیان در محله طبقه کارگر در پورتا سن پائولو و هرم سستیوس، آلمانی ها رم را اشغال کردند. آنها اجرای قانون نظامی آلمان را با اعدام فوری برای متخلفان اعلام کردند. سه روز بعد (در ۱۲ سپتامبر)، کماندوهای نازی به رهبری افسر وافن اس اس، اتو اسکورتسنی، موسولینی را از زندان مخفی اش در گران ساسو ردیابی کرده و نجات دادند و او را در رژیم دست نشانده ی موسوم به "جمهوری سالو" در شمال ایتالیا مستقر کردند. در اکتبر ۱۹۴۳، نازی ها یهودیان رم را برای نابودی در آشویت
س جمع آوری و تبعید کردند و همچنین تعداد زیادی از غیرنظامیان مرد غیریهودی را برای کار اجباری دستگیر کردند. در همین حال، ارتش پنجم ژنرال مارک کلارک در سالرنو متحمل شکست های شدیدی شد و ژنرال آیزنهاور و دیگر رهبران متفقین توجه خود را بر حمله قریب الوقوع به فرانسه متمرکز کردند و موقتاً از ایتالیا غافل شدند. در ماه دسامبر، مقاومت پارتیزانی مسلح شروع به حمله به نیروهای آلمانی در رم کرد. آلمانی ها با حملاتی که توسط شبه نظامیان پلیس فاشیست ایتالیایی و گشتاپو به مؤسسات واتیکان انجام شد، پاسخ دادند. این مؤسسات به پناهگاه اعضای برجسته کمیته آزادی ملی و دیگر ضد فاشیست ها معروف بودند. در ژانویه ۱۹۴۴، خبر فرود غافلگیرکننده متفقین در پشت خطوط دشمن در آنتزیو (عملیات شینگل)، تنها ۳۰ مایل از رم، باعث سرخوشی موقت در میان مردم رم و همچنین کاهش خطرناک احتیاط از سوی اعضای مقاومت شد که نازی ها را قادر ساخت تا بسیاری از مهمترین رهبران آن را دستگیر و شکنجه کنند. در این میان، تلاش ژنرال کلارک برای پیوند دادن ارتش پنجم با نیروهای آنتزیو ناموفق بود، زیرا نیروهای آنتزیو توسط خطی از استحکامات آلمانی که با عجله و با استفاده از کار اجباری غی
رنظامیان ساخته شده بود، عقب نگه داشته شدند. حمله پارتیزان در خیابان رازلا. در ۲۳ مارس ۱۹۴۴، ستونی از گروهان یازدهم آلمان، گردان سوم، هنگ پلیس "تیرول جنوبی"، در حالی که در مسیر تعیین شده ای که از طریق میدان اسپانیا به خیابان باریک ویا رازلا منتهی می شد، رژه می رفتند و آواز می خواندند، توسط کمین پارتیزان ها مورد حمله قرار گرفت. این گردان که توسط نازی ها برای ارعاب و سرکوب مقاومت سازماندهی شده بود، در اکتبر ۱۹۴۳ از میان آلمانی زبانان استان تیرول جنوبی در شمال ایتالیا، منطقه ای که آدولف هیتلر پس از "خیانت" دولت ایتالیا در سپتامبر به رایش آلمان ضمیمه کرده بود، تشکیل شده بود. بسیاری از شهروندان آن از آن زمان تابعیت آلمانی را انتخاب کرده بودند. سربازان این گردان، کهنه سربازان ارتش سلطنتی ایتالیا بودند که در جبهه شرقی عملیات دیده بودند و خدمت در اس اس را به انجام یک ماموریت دیگر در شرق با ورماخت ترجیح داده بودند. این حمله توسط ۱۲ پارتیزان از سازمان مقاومت تحت سلطه کمونیست ها، Gruppo d'Azione Patriottica ("گروه اقدام میهن پرستانه") یا GAP انجام شد. یک وسیله انفجاری دست ساز شامل ۱۲ کیلوگرم تی ان تی که در یک غلاف فولادی
بسته بندی شده بود، آماده شد. این وسیله در کیسه ای حاوی شش کیلوگرم تی ان تی اضافی و لوله های آهنی پر از تی ان تی قرار داده شده بود. اگرچه گزارش شده است که بمب از یک ساختمان پرتاب شده است، اما در واقع در یک گاری زباله پنهان شده بود و توسط یک پارتیزان که در لباس نظافتچی خیابان بود، به محل مورد نظر هل داده شده بود، در حالی که دیگران به عنوان دیده بان عمل می کردند. فتیله زمانی روشن شد که پلیس چهل ثانیه از بمب فاصله داشت. این انفجار باعث مرگ فوری ۲۸ پلیس اس اس آلمانی شد و ممکن است دو رهگذر غیرنظامی را نیز کشته باشد که یکی از آنها، پیرو زوکرتی، پسری یازده ساله بود، هرچند ممکن است توسط آلمانی ها در پاسخ به آن شلیک شده باشد؛ که این موضوع مشخص نیست. در چند روز آینده تعداد بیشتری جان خود را از دست دادند. هر دوازده پارتیزان، که برخی از آنها به ستون آلمانی ها شلیک کردند، موفق شدند در میان جمعیت آسیب ندیده، ناپدید شوند.. مقدمات انتقام جویی. وابسته پلیس آلمان و فرمانده پلیس امنیتی در رم، اس اس اوبرشتورمبانفورر هربرت کاپلر، کمی بعد برای نظارت بر تحقیقات در محل حاضر شد. همان شب او به ستاد فرماندهی نیروهای مسلح آلمان در رم، س
رلشکر کورت مالتزر، احضار شد، که تصمیم گرفته بود این قتل ها مستلزم انتقام جویی است. آنها توافق کردند که اعدام ده ایتالیایی به ازای هر پلیس آلمانی کشته شده، نسبت مناسبی است. مالتزر، که پیشنهاد آتش زدن بخشی از رم را نیز داده بود، این موضوع را به ژنرال ابرهارد فون مکنسن، فرمانده ارتش چهاردهم، که حوزه قضایی آن شامل رم نیز می شد، منتقل کرد. ژنرال مکنسن این توصیه را تأیید کرد. در عوض، ستاد فرمانده کل جنوب آلمان (Oberbefehlshaber Süd)، این موضوع را به فرمانده کل ورماخت (OKW) منتقل کرد. همان شب، آدولف هیتلر این انتقام را تصویب کرد و تصریح کرد که ظرف ۲۴ ساعت انجام شود. فرمانده کل جنوب، ژنرال فلدمارشال آلبرت کسلرینگ، این دستور را به عنوان دستوری برای اعدام ایتالیایی هایی که قبلاً به اعدام محکوم شده بودند، تفسیر کرد. کاپلر به او اطمینان داد که زندانیان کافی در دسترس هستند. با این حال، کاپلر تنها چهار زندانی را در زندان خصوصی خود در مقر اس اس در سفارت آلمان در خیابان ۱۴۵ ویا تاسو (که اکنون موزه آزادی رم است) به اعدام محکوم کرده بود؛ به علاوه ۱۷ نفر که در حال گذراندن احکام طولانی مدت بودند؛ ۱۶۷ نفر "مستحق مرگ" تشخیص داده ش
دند؛ و دو تا چهار غیرنظامی که به ظن مشارکت در منطقه ویا رازلا دستگیر شده بودند. مافوق کاپلر، سرتیپ اس اس و سرلشکر پلیس ویلهلم هارستر، پیشنهاد داد که این تعداد را از ۵۷ یهودی که در بازداشت نازی ها بودند، محاسبه کنند. تا ظهر ۲۴ مارس، کاپلر فهرستی از ۲۷۱ قربانی داشت که جرم هر کدام در مقابل نامشان ذکر شده بود، به جز یهودیانی که به سادگی به عنوان "یهودی" ذکر شده بودند. در این زمان، تعداد کشته شدگان بمب گذاری ویا رازلا به ۳۲ نفر رسیده بود. (یک نفر دیگر نیز در حین عملیات تلافی جویانه جان خود را از دست داد؛ تعداد کشته شدگان در نهایت به ۳۳ نفر رسید.) برای جبران این تعداد، کوئستور پیترو کاروزو، رئیس پلیس فاشیست در رم، به چند ایتالیایی از زندان رجینا کوئلی خود، از جمله مائوریتزیو گیلیو، که یکی از ستوان های خودش بود، و معلوم شده بود به عنوان مأمور دوجانبه ای که برای OSS آمریکا و مسئول ارتباطات رادیویی با ارتش پنجم کار می کرده، پیشنهاد داد به آنجا بروند. به دلیل محدودیت زمانی که هیتلر اعمال کرده بود، مالتزر و کاپلر توافق کردند که قربانیان به جای جوخه آتش معمولی، باید از پشت سر و از فاصله نزدیک تیرباران شوند. به افراد هنگ
بوزن، واحدی که در این حمله مورد اصابت قرار گرفت، فرصت انتقام از رفقای خود داده شد، اما آنها از انجام این کار به این روش خودداری کردند. ۲۶ نفر از قربانیانی که در غارها تیرباران شدند، یهودیانی بودند که توسط چلسته دی پورتو، وحشت گتوی رم، به آنها خیانت کرده بود. کشتار. این قتل عام بدون اطلاع قبلی عمومی در حومه روستایی کم تردد شهر، در داخل تونل های معادن متروکه پوزولانا، در نزدیکی جاده آردئاتینا، انجام شد. به اشتباه، در مجموع ۳۳۵ زندانی ایتالیایی دستگیر شدند، که پنج نفر بیشتر از ۳۳۰ نفر درخواستی بودند. در ۲۴ مارس، به رهبری افسران اس اس، اریش پریبکه و کارل هاس، آنها را با کامیون به غارهای آردئاتین منتقل کردند و سپس در گروه های پنج نفره در داخل غارها اعدام کردند. از آنجا که جوخه کشتار عمدتاً از افسرانی تشکیل شده بود که قبلاً هرگز مرتکب قتل نشده بودند، کاپلر دستور داده بود که چندین جعبه کنیاک به غارها تحویل داده شود تا اعصاب افسران را آرام کند. به افسران دستور داده شد که زندانیان محکوم به مرگ را با دستان بسته به داخل غارها هدایت کنند و سپس آنها را زانو بزنند تا سربازان بتوانند گلوله ای را مستقیماً به مخچه شلیک کنند و
اطمینان حاصل شود که بیش از یک گلوله برای هر زندانی لازم نیست. بسیاری مجبور شدند روی اجساد کسانی که قبل از آنها کشته شده بودند زانو بزنند زیرا غار پر از اجساد مردگان شده بود. در حین قتل عام، وجود پنج زندانی اضافی کشف شد و تصمیم گرفته شد که به هر حال آنها را بکشند تا از فاش شدن محل اعدام جلوگیری شود. اجساد قربانیان معمولاً در توده هایی به ارتفاع حدود یک متر قرار داده می شدند و سپس هنگامی که مهندسان نظامی آلمانی مواد منفجره را برای مهر و موم کردن غارها و پنهان کردن این جنایت کار گذاشتند، زیر تن ها آوار سنگ دفن می شدند. آنها به طور خلاصه دفن شده و بیش از یک سال در داخل غارها رها شدند. به گفته رابرت کاتز، خانواده های قربانیان با کندی طاقت فرسا و تنها با یک نامه مطلع می شدند، اگر اصلاً نامه ای دریافت می کردند، این یک استراتژی لاپوشانی و پنهان کاری - "شب و مه" - بود که برای گیج کردن، سوگواری و ارعاب بستگان بازمانده طراحی شده بود. قربانیان. تصورات غلط در مورد قتل عام غار آردیاتین فراوان است. مهمترین آنها این تصور است که به پارتیزان های مسئول حمله ویا رازلا دستور داده شده بود که خود را به اس اس تسلیم کنند و آنها با م
یل خود از این کار خودداری کردند. اگرچه گاهی ادعا می شود که قربانیان انتقام جویانه عمدتاً یهودی بودند، اما تنها ۷۵ نفر از ۳۳۵ قربانی انتخاب شده برای مرگ در غارها یهودی بودند، که این معیاری برای انتخاب بود (زیرا یهودیان به هر حال برای مرگ نشانه گذاری شده بودند). در واقع، قربانیان، به گفته رابرت کاتز، شامل «ثروتمند و فقیر، پزشک و وکیل، کارگر و مغازه دار، هنرمند و صنعتگر، معلم و دانشجو، مرد و پسر نوجوان از هر طبقه اجتماعی و حتی یک کشیش... در میان آنها» بودند. نگرانی اصلی اس اس تکمیل سریع سهمیه بود. برخی از ساکنان ویا رازلا بودند که در زمان حمله پارتیزان ها در خانه بودند. برخی دیگر به دلیل مشکوک بودن به مقاومت و سایر فعالیت های ضد فاشیستی دستگیر و شکنجه شده بودند، در حالی که برخی دیگر به طور اتفاقی در خیابان ها دستگیر شده یا بر اساس اطلاعات فاشیست ها در خانه هایشان دستگیر شده بودند. کوچکترین آنها ۱۵ ساله بود. زندانیان سیاسی شامل اعضای GAP، PA و جبهه مقاومت نظامی مخفی سلطنت طلب (FMRC) بودند که شامل بسیاری از پلیس ها می شد. اعضای باندیرا روسا ("پرچم سرخ") یک گروه مقاومت کمونیستی مخالف، بزرگترین گروه را تشکیل می دادن
د. یکی از زندانیان سیاسی، کشیش پیترو پاپاگالو، یکی از الگوهای شخصیت پادره پیترو در فیلم نئورئالیستی پیشگام روبرتو روسلینی با عنوان "رم، شهر بی دفاع" بود که در سال ۱۹۴۴ فیلمبرداری شد. یکی دیگر، شاید مشهورترین آنها، سرهنگ اشرافی جوزپه مونتزمولو (۴۴ ساله) بود که پس از فرار پادشاه و بادولیو، تصمیم گرفت در رم بماند و مخفیانه زندگی کند و در لباس مفتی به عنوان یک استاد یا اینگنره (مهندس) ظاهر شود تا FMRC را سازماندهی و رهبری کند و نماینده دولت بادولیو باشد، دولتی که تا زمان دستگیری اش در ۲۵ ژانویه ۱۹۴۴ با آن در تماس رادیویی مداوم بود. شجاعت باورنکردنی سرهنگ جوزپه مونتزمولو در زیر شکنجه، که شامل کشیدن ناخن ها و دندان هایش نیز می شد، به افسانه تبدیل شد. یکی دیگر از آنها ژنرال سیمونه سیمونی، قهرمان جنگ ۶۴ ساله بود که با چراغ جوشکاری شکنجه را تحمل کرده بود. این سرباز پیر به اسیرکنندگانش پاسخ داده بود: «تنها پشیمانی من این است که جوان تر نبودم، زیرا کارهای بسیار بیشتری می توانستم [برای کشورم] انجام دهم». هیچ کدام از این دو نفر هرگز صحبت نکردند و به هیچ وجه به شبکه خود خیانت نکردند. In March 2011, on the eve of Pope's vis
it to the monument commemorating the massacre, Colonel Montezemolo's son, Cardinal Andrea Cordero Lanza di Montezemolo (born 1925), told interviewer Giampolo Mattei: "This is a memorial that brings everyone into agreement: Christians and Jews, believers and non-believers. The memorial conveys the sense of brotherhood even in death. There has only been reciprocal respect, and never any room for vengeful thoughts or religious conflict. Memorial events have been organized without any problem, in full solidarity and collaboration. Death really brought diverse people together and made even the living brothers. I remember that during the recovery and identification process, a Catholic priest, as well as a rabbi, were with us to give the blessings.&lt;/ref&gt; علاوه بر سیمونی، چهار ژنرال دیگر نیز در میان اعدام شدگان بودند که همگی اعضای جبهه نظامی مخفی بودند: ویتو آرتاله، داردانو فنولی، روبرتو لردی و ساباتو مارتلی کاستالدی. بنای یادمان. طراحی بنای یادبود غار آردئاتین حاصل یک مسابقه ملی و حاصل همکاری پنج معمار (نلو آپ
ریل، چینو کالکاپرینا، آلدو کاردلی، ماریو فیورنتینو و جوزپه پروگینی) و دو مجسمه ساز (فرانچسکو کوچیا و میرکو باسالدلا) بود. دروازه برنزی عظیم میرکو باسالدلا از سیم خاردارهای رایج میدان های جنگ و اردوگاه های کار اجباری به عنوان الهام استفاده کرد و آن را با پیچ و تاب های متحرک درخت زندگی ادغام کرد. خطوط منحنی به صورت درهم تنیدگی اندام هایی که در زوایای خمیده ناشیانه ای که مشخصه اجساد است، به یکدیگر می رسند، تغییر شکل می دهند. همچنین در ورودی، یک مجسمه بتنی عظیم اثر فرانچسکو کوچیا از سه چهره مرد وجود دارد که به صورت یک پیکر واحد در کنار هم ایستاده اند. سه عصر بشر، دست در دست هم، با آرمان ها و سرنوشت به هم پیوند خورده اند - جوان ترین قربانی غار ۱۵ ساله و مسن ترین آنها ۷۰ ساله بود. هر چهره حالت چهره ی متمایزی دارد که احتمالاً طیف احساسات مردانی را که در معدن سنگ به سوی مرگ می رفتند، به تصویر می کشد: ناامیدی، چشمان نیمه باز از روی پشیمانی، و نگاهی مصمم و دور. هر چهره روی مجسمه نگاه خود را به سمت یکی از عناصر مهم مجموعه یادبود معطوف می کند: تخته سنگ قبر، معادن قدیمی و حیاط جلویی. روی پلاک یادبود بیرون ورودی غارها نوشت
ه شده است: رهروان تشنه آزادی - ما را به طور تصادفی - در خیابان و در زندان - به عنوان انتقامی دسته جمعی - قتل عام کردند و در این گودال ها روی هم ریختند - ایتالیایی ها، نفرین نکنید - مادران، عروس ها، گریه نکنید - فرزندان، با افتخار - خاطره - هولوکاست پدرانتان را یه یاد آورید- اگر کشتار ما - هدفی فراتر از انتقام داشته باشد - آن بود که حق وجود انسان را - در برابر جنایت قتل - تثبیت کند. درون خود معادن سابق، دو پلاک دیگر وجود دارد. یکی در تونل: ما در این مکان قتل عام شدیم زیرا – ما علیه استبداد داخلی – برای آزادی و علیه بیگانگان – برای استقلال میهن – جنگیدیم – ما رویای یک ایتالیای آزاد، عادلانه – و دموکراتیک را در سر داشتیم. باشد که فداکاری و خون ما – بذری بکارد و هشداری برای – نسل های آینده باشد. و دیگری در «غاری» در انتهای داستان، جایی که قتل عام واقعاً رخ داد: اینجا ما ذبح شدیم - قربانیان یک فداکاری هولناک - باشد که فداکاری ما به سرزمینی بهتر - و صلحی پایدار در میان مردم - منجر شود. از اعماق وجود، ای پروردگار، به درگاه تو فریاد برآوردم. عبارت آخر، که از مزمور ۱۳۰ توبه گرفته شده است، به احتمال زیاد به دلیل اهمیت
موازی آن در مسیحیت و یهودیت انتخاب شده است، که همزمان به ۲۶۰ مسیحی و ۷۵ یهودی که در کنار هم کشته و دفن شدند، اشاره دارد. متن به دو زبان لاتین و عبری نوشته شده است: "Clamavi ad Te, Domine"; "שיר המעלות, ממעמקים קראתיך י-ה". میراث. به دلایل متعددی، از جمله (اما نه محدود به): تعداد زیاد قربانیان؛ این واقعیت که بسیاری از آنها غیرنظامیان بی گناهی بودند که به طور اتفاقی گرفته شده بودند تا تعداد کشته شدگان را تشکیل دهند؛ روش های بی رحمانه ای که (حتی با معیارهای نازی ها) برای انجام قتل عام به کار گرفته شده بود؛ این واقعیت که دستور انتقام مستقیماً از آدولف هیتلر آمده بود، و پنهان کردن اجساد که به جای بازگرداندن به خانواده هایشان، به طور خلاصه دفن شدند - این قتل عام به نمادی از قتل عام های مختلفی که علیه غیرنظامیان در ایتالیا از ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ تا تسلیم آلمان در ۸ مه ۱۹۴۵ انجام شد، تبدیل شد. در دسامبر ۲۰۰۷، جورجو بتیو، عضو شورای شهر ترویزو، ایتالیا و عضو حزب لیگ شمالی، با اشاره به بحث های جاری ایتالیا در مورد سیاست های مهاجرتی، پیشنهاد داد که «در مورد مهاجران، ما باید از همان سیستمی که اس اس استفاده می کرد، استفاده کنیم
، یعنی به ازای هر توهینی که به یکی از شهروندانمان می شود، ۱۰ نفر از آنها را مجازات کنیم». این اظهار نظر با محکومیت عمومی مواجه شد و بتیو بعداً گفت:«من قطعاً در نقل قول از اس اس اشتباه کردم». او ادعا کرد که این حادثه توسط رسانه ها «جنجالی» شده است. واتیکان. نقش واتیکان در این قتل عام پس از انتشار اولین کتاب رابرت کاتز، «مرگ در رم» (1967)، به طور ویژه مورد بررسی قرار گرفت. در این کتاب، او گمانه زنی کرد که پاپ پیوس دوازدهم از قبل از دستورهای نازی ها مطلع بوده و اقدام چندانی برای پنهان کردن آن انجام نداده است. کاتز بعدها نوشت که او «شواهد غیرمستقیم... از شش منبع جداگانه را گردآوری کرده است، هرچند هیچ عنصر واحدی قطعی نبود.» این اتهام توسط مدافعان پاپ به شدت مورد مناقشه قرار گرفت. در سال ۱۹۷۴، کاتز توسط خواهرزاده پیوس، کنتس النا پاسلی روسیگنانی، به دادگاه های رم فراخوانده شد. کاتز در ابتدا گناهکار شناخته شد، اما دادگاه تجدیدنظر این حکم اولیه را لغو کرد. تصمیم دادگاه تجدیدنظر نیز توسط دادستانی مورد تجدیدنظرخواهی قرار گرفت. شواهد بیشتری ("سند فرمانداری" - به پایین مراجعه کنید) آشکار شد؛ پرونده دادگاه مجدداً تنظیم شد؛
و کاتز به جرم "قصد بدنام کردن" پیوس دوازدهم گناهکار شناخته شد. با این حال، در نهایت، پرونده بدون صدور حکمی در مورد موضوع مورد بحث، "به دلیل عفو عمومی که به سال ۱۹۷۰ برمی گشت" مختومه اعلام شد. کاتز تا زمان مرگش به انتشار اتهامهای مختلف علیه پیوس دوازدهم ادامه داد. در سال ۱۹۸۰، سندی مرتبط ("سند فرماندار") در بایگانی های واتیکان پیدا و توسط واتیکان منتشر شد. این سند مربوط به ۲۴ مارس ۱۹۴۴، ساعت ۱۰:۱۵ صبح بود و حاوی اطلاعاتی بود که تنها چند ساعت پس از حمله به نیروهای اس اس جمع آوری شده بود. این سند که خطاب به دبیرخانه پاپ ارسال شده بود، نشان می داد که واتیکان واقعاً شنیده بود که آلمانی ها قصد دارند شهروندان ایتالیایی را به خاطر مرگ اس اس ده برابر مجازات کنند. با این حال، این اطلاعات تنها پنج ساعت قبل از وقوع قتل عام دریافت شده بود. بیانیه مخبر در مورد منبع کوتاه و مبهم بود. و هیچ اطلاعاتی در مورد زمان، مکان یا تدارکات ارائه نکرد: مهندس فرارو، از فرمانداری رم، جزئیات زیر را در مورد حادثه دیروز گزارش می دهد: قربانیان آلمانی ۲۶ سرباز بودند؛ در میان غیرنظامیان ایتالیایی، متأسفانه، سه یا چهار نفر جان باختند؛ بازسازی آ
نچه اتفاق افتاد آسان نیست زیرا همه فرار کردند؛ برخی از آپارتمان ها غارت شدند و پلیس آلمان کنترل کامل منطقه را به دست گرفت و هرگونه دخالت مقامات دیگر را ممنوع کرد؛ در هر صورت، به نظر می رسد که ستونی از وسایل نقلیه آلمانی که از طریق ویا راسلا عبور می کردند، مسئول تحریک ایتالیایی ها بودند که سپس از ساختمان کنار پالازو تیتونی نارنجک پرتاب کردند. اقدامات متقابل هنوز مشخص نیست: با این حال، پیش بینی می شود که به ازای هر کشته شدن هر آلمانی، ۱۰ ایتالیایی اعدام شوند. مهندس. فرارو امیدوار است جزئیات بیشتری را بعداً ارائه دهد. کاتز در سال ۲۰۰۳ در کتاب «نبرد برای رم: آلمانی ها، متفقین، پارتیزان ها و پاپ، سپتامبر ۱۹۴۳ - ژوئن ۱۹۴۴» با استفاده از شواهد منابع اخیراً منتشر شده OSS و واتیکان، به تفصیل به این موضوع پرداخت که برخی از دیپلمات های آلمانی، به ویژه اویگن دولمن، نماینده هیملر در رم و ایتل مولهاوزن (Eitel Möllhausen)، کنسول آلمان، نزد پانکراتیوس فایفر، رابط شخصی پاپ پیوس با مقامات اشغالگر آلمانی، رفته و از او خواسته بودند که پاپ را ترغیب به مداخله و محدود کردن انتقام جویی ها کند، زیرا این اقدامات باعث برافروخته شدن خشم
مردم رم و دشوارتر شدن اشغال (و مذاکره های برای صلح جداگانه با متفقین که همگی مشتاقانه آرزوی آن را داشتند) می شود. به گفته کاتز، دبیرخانه واتیکان معتقد بود که «حمله به خیابان رازلا برای تحریک اشغالگران به یک عمل سرکوبگرانه بیش از حد و افزایش نفرت مردم از آلمانی ها انجام شده است.» «این چیزی بود که شب قبل از [عملیات تلافی جویانه] به رابط پاپ، پادره پانکرازیو، در واتیکان گفته شده بود. دولمن و مولهاوزن نیز همین نظر را داشتند. به نظر نمی رسید هیچ کدام از آنها معتقد باشند که پارتیزان ها قصد دارند به آلمانی ها بیش از هر زمان دیگری آسیب بزنند تا محبوبیت مقاومت را افزایش دهند.» و حمله به خیابان رازلا را یک اقدام جنگی مشروع نمی دانستند. در عوض، آنها آن را یک اقدام تروریستی غم انگیز توسط کمونیست ها می دانستند، همانطور که واتیکان و برخی از مدافعان آن هنوز هم می بینند. به گفته جوزف لیختن، نویسنده رساله ای در دفاع از پیوس دوازدهم که پس از انتشار نمایشنامه «معاون» رولف هوخهوت، نوشته شده است:پس از این قتل عام، پاپ پیوس دوازدهم بحث کرد که به این قتل عام اعتراض کند، اما تصمیم گرفت که این کار را نکند، زیرا، همانطور که یکی از مد