Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مارکوس کورنلیوس فرونتو (حدود ۱۰۰اواخر دهه ۱۶۰۰ پس از میلاد)، معروف به فرونتو ، استاد دستور زبان، سخنور و مدافع رومی بود. او با اصالت بربر در سیرتا ( کنستانتین امروزی، الجزایر ) در نومیدیه به دنیا آمد. او کنسول "نوندینیوم" ژوئیه تا اوت ۱۴۲ با گایوس لابریوس پریسکوس به عنوان همکارش بود. امپراتور آنتونینوس پیوس او را به معلمی پسران خوانده اش، امپراتورهای آینده مارکوس اورلیوس و لوسیوس وروس منصوب کرد. زندگی. فرونتو در سال ۱۰۰ میلادی در پایتخت نومیدیه، سیرتا به دنیا آمد. او خود را به عنوان یک لیبیایی از لیبیایی های کوچ نشین معرفی کرد. او در کودکی توسط آموزگار یونانی به نام آریدلوس آموزش دید. بعدتر، او تحصیلات خود را در رم با فیلسوف آتنودوتوس و خطیب دیونیزیوس ادامه داد. او به سرعت چنان شهرتی به عنوان وکیل و خطیب به دست آورد که فقط پس از سیسرو در رتبه دوم قرار می گرفت. او ثروت زیادی جمع آوری کرد، ساختمان های باشکوهی ساخت و باغ های ماسنایاس معروف را خریداری کرد. در سال ۱۴۲ میلادی، او برای دو ماه (اوت و سپتامبر) کنسول بود. اما به دلیل وضعیت نامناسب سلامتی از پذیرش پروکنسولی آسیا خودداری کرد. سال های پایانی زندگی اش با ا
ز دست دادن تمام فرزندانش به جز یک دختر، تلخ شد. استعدادهای او به عنوان یک خطیب و بلاغت دان به شدت مورد تحسین معاصرانش قرار گرفت و برخی از آنان بعدها به عنوان تشکیل دهندگان مکتبی به نام "فرونتونیانی" شناخته شدند. هدف او در تدریس، القای استفاده دقیق از زبان لاتین به جای تصنعات نویسندگانی مانند سنکای جوان در قرن اول میلادی بود و او خواندن دقیق آثار نویسندگان پیش از سیسرو را برای یافتن "واژه های نادر و غیرمنتظره" تشویق می کرد. او سیسرو را به دلیل بی توجهی به این ظرافت ها مورد انتقاد قرار می داد، هرچند که نامه های او را بی قید و شرط تحسین می کرد. او احتمالاً در اواخر دهه ۱۶۰ میلادی بر اثر طاعون آنتونین که پس از جنگ پارت ها رخ داد، درگذشت، هرچند اثبات قطعی وجود ندارد. C.R. Haines ادعا می کند که او در سال ۱۶۶ یا ۱۶۷ میلادی درگذشت. آثار به جا مانده. تا سال ۱۸۱۵، تنها آثار موجود که به اشتباه به فرونتو نسبت داده شده بودند، دو رساله دستوری به نام های "De nominum verborumque differentiis" و "Exempla elocutionum" بودند (که دومی در واقع توسط آروسیانوس مسیوس نوشته شده بود). در آن سال، آنجلو مای در کتابخانه آمبروزیان در میلا
ن یک نسخه پالیمپسست کشف کرد که شامل برخی از نامه های فرونتو به شاگردان امپراتوری اش و پاسخ های آنان بود. چهار سال بعد، مای چندین برگ دیگر از این نسخه را در واتیکان پیدا کرد. این پالیمپسست ها در اصل متعلق به صومعه بوبیو معروف سنت کلومبانوس در بوبیو بودند و راهبان بر روی آنها اعمال شورای اول شورای خلقیدون را نوشته بودند. نامه های پالیمپسست آمبروزیان به همراه دیگر قطعات در سال ۱۸۱۵ در رم منتشر شدند. متون واتیکانی در سال ۱۸۲۳ به این مجموعه اضافه شدند، همان طور که پایان اثر او به نام "Gratiarum actio pro Carthaginiensibus" از نسخه خطی دیگری در واتیکان اضافه شد. تا سال ۱۹۵۶، برنهارد بیشوف یک نسخه خطی سوم (شامل یک برگ) را شناسایی کرد که شامل قطعاتی از مکاتبات فرونتو با وروس بود و با پالیمپسست میلان هم پوشانی داشت. با این حال، نسخه خطی مذکور نخستین بار در سال ۱۷۵۰ توسط دام تاسین منتشر شد که گمان می کرد این اثر ممکن است کار فرونتو باشد. این قطعات برای پژوهشگران دوره رمانتیک ناامیدکننده بودند، زیرا با شهرت بزرگ نویسنده همخوانی نداشتند. بخشی از این امر به این دلیل بود که آموزه های فرونتو، با تأکید بر مطالعه نویسندگان با
ستانی برای یافتن واژگان برجسته، با سلیقه رایج زمان مطابقت نداشت (ایتالیا، که نه تنها مای بلکه لئوپاردی از آن ها به وجد آمده بودند، یک استثنا بود). بخشی دیگر به این دلیل بود که این قطعات هیچ حمایتی از فرضیه ای که فرونتو را یک مشاور خردمند برای مارکوس اورلیوس می دانست، ارائه نمی کردند (در واقع، آن ها هیچ اثری از مشاوره سیاسی ندارند). همچنین شکایات مکرر او از مشکلات سلامتی، به ویژه آن هایی که در کتاب پنجم "Ad M. Caesarem" گردآوری شده اند، بیشتر باعث آزردگی خاطر شدند تا دلسوزی. این قضاوت های منفی زمانی تغییر یافت که فرونتو به عنوان آنچه بود خوانده شد، نه آنچه نبود؛ همان طور که در بررسی همدلانه دوروتی براک، "مطالعاتی درباره فرونتو و عصر او" مشاهده شد. بخش عمده ای از نامه ها شامل مکاتبات با آنتونینوس پیوس، مارکوس اورلیوس و لوسیوس وروس است که شخصیت شاگردان فرونتو را در نوری بسیار مطلوب نشان می دهد، به ویژه در محبتی که به نظر می رسد هر دوی آن ها برای استاد قدیمی خود حفظ کرده اند. همچنین نامه هایی به دوستان وجود دارد که عمدتاً توصیه نامه هستند، اما یکی از آن ها ("Ad amicos" 1. 19) شامل شکایت فرونتو، که در وضعیت خوبی ن
یست، می باشد ("ego epistulas invitissime scribo"، "من از نوشتن نامه متنفرم") که از تلاش های اولوس گلیوس برای تهیه نسخه هایی از نوشته هایش برای انتشار انتقاد می کند. (فرونتو در پنج فصل از "Noctes Atticae" ظاهر می شود، هرچند ذائقه های او گاهی به نظر می رسد به ذائقه های گلیوس نزدیک تر باشد تا آنچه در نامه ها نشان داده شده است.) این مجموعه همچنین شامل رساله هایی در باب بلاغت، برخی قطعات تاریخی، و قطعات ادبی بی اهمیت در موضوعاتی مانند ستایش دود و گردوغبار، بی توجهی، و رساله ای درباره آریون است. علاوه بر این، قطعه ای از یک سخنرانی توسط مینوسیوس فلیکس ("Octavius" 9. 6–7) حفظ شده است که در آن فرونتو مسیحیان را به برگزاری مراسم زنای با محارم متهم می کند. مارکوس اورلیوس در کتاب "تأملات" خود چیزی درباره آموزش های بلاغی فرونتو نمی گوید؛ و حتی با وجود نوشتن به زبان یونانی، از استاد بلاغت یونانی خود و دوست دیرینه اش هرودس آتیکوس نیز نامی نمی برد. با این حال، او فرونتو را به دلیل آموزش دادن درباره رذایل استبداد و کمبود محبت در طبقه بالای روم تحسین می کند (۱.۱۱). از آنجا که مورد اول کلیشه ای رایج بود، ممکن است اشاره ای پنهان
به زندگی تحت حکومت هادریان باشد، کسی که فرونتو به طور معکوس ادعا می کند او را بیشتر از ترس می شناخت تا عشق. اما مورد دوم توسط اظهارنظر استاد تأیید می شود که می گوید هیچ معادل لاتینی برای واژه یونانی "philóstorgos"، به معنای "عاطفی" وجود ندارد. نامه های میان اورلیوس و فرونتو که ماهیت صمیمی رابطه آن ها را آشکار می کنند، تنها نامه های عاشقانه باقی مانده از دوران باستان هستند. "ادیسیو پرینچپس" توسط مای منتشر شد، همان طور که در بالا توضیح داده شد؛ نسخه استاندارد، متن توبنر توسط م. فان دن هوت (لایپزیگ، ۱۹۸۸) است. کتابخانه کلاسیک لوب نسخه ای از مکاتبات فرونتو را همراه با ترجمه انگلیسی توسط C. R. Haines در دو جلد (۱۹۱۹–۱۹۲۰) منتشر کرد؛ اگرچه متن آن قدیمی است، همچنان مورد توجه است. فان دن هوت همچنین یک تفسیر جامع به زبان انگلیسی منتشر کرد (لیدن، ۱۹۹۹).
پویش اسکارپا، همچنین به عنوان محله شماره ۵ تعیین شده است، یک محله شهری در شهر ورشو، لهستان، و توسط شورای محله اداره می شود. تاریخچه. محله شهرداری پویش اسکارپا در ۱۰ مارس ۲۰۱۶ تأسیس شد. دولت. دولت محله به دو ارگان شورای محله به عنوان نهاد قانونگذاری و مدیریت محله به عنوان دستگاه اجرایی تقسیم می شود.
فهرست پردازنده های کوانتومی () شامل رایانش کوانتومی، که با نام واحدهای پردازش کوانتومی (QPU) نیز شناخته می شوند، است. برخی از دستگاه های فهرست شده تاکنون تنها در کنفرانس های خبری معرفی شده اند و هیچ نمایش واقعی یا انتشار علمی که عملکرد آن ها را توصیف کند، ارائه نشده است. مقایسه پردازنده های کوانتومی به دلیل معماری ها و رویکردهای مختلف دشوار است. به همین دلیل، تعداد کیوبیت های فیزیکی منتشرشده، عملکرد پردازنده را نشان نمی دهند. عملکرد واقعی از طریق تعداد کیوبیت های منطقی یا معیارهای ارزیابی مانند حجم کوانتومی، ارزیابی تصادفی یا عملیات لایه ای مدار در ثانیه (CLOPS) به دست می آید. پردازنده های کوانتومی مبتنی بر مدار. این پردازنده های کوانتومی (QPUs) بر اساس مدار کوانتومی و دروازه های منطقی کوانتومی طراحی شده اند که بر پایه مدل محاسباتی عمل می کنند. پردازنده های کوانتومی تبرید. این پردازنده های کوانتومی (QPUs) بر اساس تبرید کوانتومی طراحی شده اند و نباید با بازپخت دیجیتال اشتباه گرفته شوند. پردازنده های کوانتومی آنالوگ. این پردازنده های کوانتومی (QPUs) بر اساس شبیه سازی هامیلتونی آنالوگ طراحی شده اند.
موزه شهر (Museo de la Ciudad) موزه ای در مرکز استعماری شهر کیتو، اکوادور است. در خیابان گارسیا مورنو، بین مورالس و روکافورته واقع شده است. این موزه در سال ۱۹۹۸ تأسیس شد و ساختمان هایی را که زمانی بیمارستان سن خوآن د دیوس بود در بر می گیرد. این بناها به عنوان میراث فرهنگی جهانی توسط یونسکو ثبت جهانی شدند. و در سال ۱۹۹۵ با استفاده از مصالح مشابه ساختمان های اولیه برای تعمیر مناطق آسیب دیده مرمت شدند. ستون های دوریسی سنگی باستانی، درگاه های سنگی و پوشش های سنگی در پاسیوها از ویژگی های برجسته معماری آن هستند. این موزه تاریخچه کیتو را به همراه ۴۰۰ سال تاریخ بیمارستان شرح می دهد. ساختمان های بیمارستان سابق شامل ۱۰۲۰۰ متر مربع مساحت است که چهار مجموعه موزه، ۱۰ سالن نمایشگاه، محوطه کارگاه ها و دفاتر موزه را در اطراف چهار حیاط شامل می شود. این موزه علاوه بر مجموعه های دائمی خود، نمایشگاه های موقتی را نیز با تمرکز بر جنبه های خاصی از زندگی در کیتو ارائه می دهد. در ژوئیه ۲۰۲۰، مجموعه ای از ۶۹ اثر به صورت خصوصی به اکوادور بازگردانده شد تا در موزه به نمایش گذاشته شود. این اشیاء برای اولین بار توسط یک دیپلمات لندنی در دهه
۱۹۶۰ که از علاقه مندان به هنر و باستان شناسی بود، از اکوادور برده شده بود. اشیاء موجود در مجموعه او شامل نمادهای کاتولیک مربوط به دوران استعمار اسپانیا و اشیایی است که تصور می شود مربوط به دوران پیشاکلمبی باشد. یکی از نمایشگاه های دائمی، سیری در میان آداب و رسوم، مردم و سنت های کیتو، از طریق تاریخ نمایش داده شده آن از قرن شانزدهم تا قرن نوزدهم ارائه می دهد. دیگری نمایش تاریخچه بیمارستان و مجموعه ای از اقلام یک پزشک سابق بیمارستان است. یک نمایشگاه دائمی دیگر وجود دارد که به نام «نظم اجتماعی جدید در هم می شکند: قرن نوزدهم کیتو». این موزه از سه شنبه تا یکشنبه از ساعت ۰۹:۳۰ تا ۱۷:۳۰ باز است. ورود برای افراد دارای معلولیت، موسسات خاص و کارمندان شهرداری رایگان است. پذیرش برای عموم نیاز به حداقل هزینه دارد.
خلیج ناخودکا (به )، خلیجی از خلیج پتر کبیر دریای ژاپن است که بندر ناخودکا بر روی آن قرار دارد. بخشی از سرزمین پریمورسکی روسیه است. جزیره لیسی از این خلیج در برابر امواج دریا محافظت می کند. کلمه ناخودکا در زبان روسی به معنای «(خوش شانس) یافتن، کشف» است. این خلیج یکی از بزرگ ترین اتصالات حمل و نقل در خاور دور روسیه است. ترافیک کشتی در اینجا بسیار فشرده است. این خلیج دارای چهار بندر و چهار یارد تعمیر کشتی است. این بندر دارای ارزش اساسی برای کشتی های شرکت های کشتیرانی و پایگاه ماهیگیری دریایی است.
یاسوناری کاواباتا (به ژاپنی: 川端 康成, Kawabata Yasunari) نویسنده و داستان نویس ژاپنی بود که در ۱۱ ژوئن ۱۸۹۹ (سال ۳۲ میجی) متولد شد. وی در سال ۱۹۶۸ به عنوان اولین نویسندهٔ ژاپنی، جایزهٔ نوبل ادبیات را دریافت کرد. آثارش جذابیت بین المللی گسترده ای دارد و در سراسر جهان خوانده می شود. زندگی. یاسوناری کاواباتا در سال ۱۸۹۹ در اوساکا متولد شد. پدرش به شغل پزشکی مشغول بود و در کنار این کار شعرهای چینی می نوشت. یاسوناری در چهار سالگی یتیم شد پس تحت سرپرستی پدربزرگ و مادربزرگ خود قرار گرفت. خواهر بزرگترش توسط عمه شان به سرپرستی گرفته شد و تنها یک بار در ژوئیه ۱۹۰۹، وقتی که ۱۰ ساله بود، با هم ملاقات کردند زمانی که یاسوناری ۱۱ سال داشت خواهرش نیز از دنیا رفت. همچنین مادربزرگش را در سپتامبر ۱۹۰۶، در ۷ سالگی، و پدربزرگش را در مه ۱۹۱۴، زمانی که ۱۵ ساله بود، از دست داد. پس از فوت تمامی نزدیکان پدری، کاواباتا به خانواده مادری اش، یعنی خانواده کورودا، پیوست. اما در ژانویه ۱۹۱۶، به یک پانسیون نزدیک مدرسه راهنمایی (معادل دبیرستان مدرن) نقل مکان کرد. پس از فارغ التحصیلی در مارس ۱۹۱۷، کاواباتا درست قبل از ۱۸ سالگی به توکیو رفت و امی
دوار بود که در امتحانات مدرسه عالی ژاپن، که تحت نظارت دانشگاه سلطنتی توکیو بود، پذیرفته شود. او همان سال پس از قبولی در امتحان، در ژوئیه ۱۹۲۰ به عنوان دانشجوی رشته ادبیات انگلیسی وارد دانشکده علوم انسانی شد. در این زمان، کاواباتای جوان به آثار رابیندرانات تاگور، علاقه مند شده بود. یکی از تجربیات عاشقانه و دردناک کاواباتا با هاتسویو ایتو بود که او را در ۲۰ سالگی ملاقات کرد. آنها در سال ۱۹۲۱ نامزد کردند، اما تنها یک ماه بعد، هاتسویو به دلیل نامعلومی نامزدی خود را با او فسخ کرد و او هیچ گاه از این شکست عاطفی به طور کامل بهبود پیدا نکرد. هاتسویو، که ممکن است الهام بخش برخی از آثار کاواباتا از جمله داستان کوتاه رقصنده ایزو بوده باشد، در سال ۱۹۵۱، یعنی در سن ۴۴ سالگی، به دلیل سکته مغزی درگذشت، اما کاواباتا تا سال ۱۹۵۵ از مرگ او مطلع نشد. حرفه نویسندگی. آغاز نویسندگی. کارنامه نویسندگی کاواباتا زمانی آغاز شد که هنوز دانش آموز مدرسه بود. نخستین اثر او به نام «مراسم خاکسپاری استاد کوراکی» در مجله کوچک «محفل دوستانه» در سال ۱۹۱۵ منتشر شد. برخی از نوشته هایش نیز در «روزنامه کیهان شیمپو» (یک روزنامه محلی ایباراکی به چاپ ر
سید. این آثار شامل چندین شعر و قطعات کوتاه مانند «شبی با بارش لطیف برف» و «فنجان بنفش» بودند. این داستان ها مورد تمجید کان کیکیوچی و سایر نویسندگان قرار گرفتند. بسیاری از آثار اولیه کاواباتا، نقد ادبی بودند و معاصران زیادی این «جوان عاشق ادبیات» را بیشتر به عنوان یک منتقد می دیدند. در سال ۱۹۲۰ وارد دپارتمان ادبیات انگلیسی دانشگاه امپریال توکیو شد، اما به دلیل سختگیرانه نبودن الزامات حضور، به دپارتمان ادبیات ژاپنی منتقل شد و پایان نامه اش را با عنوان «تاریخچه کوتاهی از رمان های ژاپنی» نوشت و منتشر کرد که نشان دهنده علاقه عمیق او به ادبیات ژاپنی بود. در سال ۱۹۲۴، پس از فارغ التحصیلی از دانشگاه، کاواباتا به ری ایچی یوکومیتسو و سایرین پیوست و باهم مجله «عصر ادبیات» را تأسیس کردند؛ مجله ای که از سال ۱۹۲۴ تا ۱۹۲۷ به عنوان کانون مکتب حس گرایان عمل می کرد. نوشته های روزانه کاواباتا و نظرات او در آثارش نشان می دهد که او و ری ایچی یوکومیتسو دوستان نزدیکی بوده اند. پس از فارغ التحصیلی. کمی پس از فارغ التحصیلی، کاواباتا با تعدادی از داستان های کوتاهش در دنیای ادبیات شناخته شد و در سال ۱۹۲۶ برای اثر «رقصنده ایزو» مورد تحس
ین قرار گرفت. این داستان دربارهٔ دانشجوی افسرده ای است که برای فرار از احساس تنهایی و غم، با پای پیاده عازم سفری به شبه جزیره ایزو می شود و به شکل اتفاقی در این سفر با یک گروه رقصنده همراهی می کند و با یک رقاص جوان ملاقات می کند و این اتفاق موجب می شود تا احساس تنهایی او از بین برود و با حال بهتری به توکیو برگردد. این اثر به کشف شهوانیت نوظهور و عشق جوانی می پردازد و شامل سایه هایی از غم و حتی تلخی است که مانع از تبدیل شدن آن به یک داستان شیرین می شود. بیشتر آثار بعدی او به موضوعات مشابه پرداختند. در دهه ۱۹۲۰، کاواباتا در منطقه عوام نشین آساکوسا، توکیو زندگی می کرد و در این دوره به طبع آزمایی ادبی و امتحان کردن سبک های مختلف نگارش پرداخت. در داستان «گروه سرخ آساکوسا»، که از سال ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۰ منتشر شد، به بررسی زندگی های تاریک افراد حاشیه نشین، با سبکی که یادآور ادبیات اواخر دوره ادو است، می پردازد. از سوی دیگر، داستان «اوهام بلورین» او، نوشتاری بر اساس جریان سیال ذهن است. وی حتی در نوشتن فیلمنامه فیلم تجربی «برگی از جنون» نیز مشارکت داشت. کاواباتا در سال ۱۹۲۵ با همسرش هیدکو (نام خانوادگی قبل از ازدواج او ماتسو
بایاشی بود) آشنا شد و در ۲ دسامبر ۱۹۳۱ ازدواج کردند. آن ها در کاماکورا، پایتخت باستانی سامورایی ها در جنوب غربی توکیو، زندگی می کردند و زمستان ها را در زوشی می گذراندند. خانه دوطبقه چوبی کاواباتا در کاروایزاوا که در سال ۱۹۴۰ خریداری کرده بود، در سال ۲۰۲۱ تخریب شد. پررنگ ترین فعالیت سیاسی کاواباتا در سال ۱۹۳۳ بود که علناً به دستگیری، شکنجه و مرگ کوبایاشی تاکیجی، نویسنده جوان چپ گرا در توکیو، توسط پلیس سیاسی ویژه توکو اعتراض کرد. کاواباتا در سال ۱۹۳۴ از آساکوسا به کاماکورا در استان کاناگاوا نقل مکان کرد و اگرچه در ابتدا از زندگی اجتماعی بسیار فعال خود در میان بسیاری از نویسندگان و افراد ادبی ساکن در آن شهر در طول سال های جنگ و بلافاصله پس از آن لذت می برد، اما در سال های بعدی بسیار گوشه گیر شد. یکی از مشهورترین رمان های کاواباتا، «قلمرو رؤیایی سپید» بود که در سال ۱۹۳۴ آغاز و برای اولین بار از ۱۹۳۵ تا ۱۹۳۷ به صورت سریالی منتشر شد. «قلمرو رؤیایی سپید» داستانی تلخ از یک ماجرای عاشقانه بین یک دلیتانته (کسی از روی هوس و به طور سطحی دنبال علم یا هنری می رود) توکیویی و یک گیشا است که در یک شهر دورافتاده در مناطق کوهست
انی شمال ژاپن رخ می دهد. این رمان کاواباتا را به عنوان یکی از برجسته ترین نویسندگان ژاپن معرفی کرد و به سرعت به یک شاهکار ادبی تبدیل شد. ادوارد جی. سیدنس تیکر این اثر را «شاید شاهکار کاواباتا» توصیف کرد. پس از پایان جنگ جهانی دوم، موفقیت کاواباتا با رمان هایی همچون «هزار درنا»، «آوای کوهستان»، «خانه خوب رویان خفته»، «زیبایی و افسردگی» و «کیوتو؛ پایتخت قدیم» ادامه یافت. سبک نوشتار. ظاهرا کاواباتا بسیاری از داستان های خود را ناتمام رها می کرد، که گاهی باعث نارضایتی خوانندگان و منتقدان می شد اما این ویژگی با زیبایی شناسی او در (هنر برای هنر) هم خوانی داشت و از هرگونه احساس گرایی یا اخلاق گرایی که یک پایان می توانست به کتاب ببخشد، فاصله می گرفت. این کار به طور عمدی انجام می شد، زیرا کاواباتا معتقد بود که طرح واره هایی از وقایع در طول مسیر، بسیار مهم تر از نتیجه گیری ها هستند. او سبک نوشتن خود را با شعر سنتی ژاپن، یعنی هایکو، برابر می دانست. علاوه بر نوشتن داستان های تخیلی، کاواباتا به عنوان خبرنگار، به ویژه برای «روزنامهٔ مای نیچی» فعالیت می کرد. او از مشارکت در شور و هیجان نظامی گری جنگ جهانی دوم خودداری کرد و ع
لاقهٔ کمی به اصلاحات سیاسی پس از جنگ نشان داد. کاواباتا عقیده داشت که همراه با مرگ همهٔ اعضای خانواده اش در دوران جوانی، جنگ یکی از بزرگ ترین تأثیرات را بر کار او گذاشته است و تنها قادر به نوشتن مرثیه هایی دربارهٔ ژاپن پس از جنگ خواهد بود. با این حال، بسیاری از مفسران تغییرات موضوعی کمی را بین نوشته های قبل و بعد از جنگ این نویسنده تشخیص داده اند. جوایز. کاواباتا به عنوان چهارمین رئیس انجمن قلم در سال های پس از جنگ (۱۹۶۵ تا ۱۹۴۸)، نقشی کلیدی در ترجمهٔ آثار ادبی ژاپنی به زبان انگلیسی و دیگر زبان های غربی ایفا کرد. او در سال ۱۹۵۹ نشان گوته از شهر فرانکفورت را دریافت کرد و در سال ۱۹۶۱ نیز نشان فرهنگ ژاپن به او تقدیم شد. همچنین در سال ۱۹۶۹، دانشگاه هاوایی یک دکترای افتخاری به او اعطا کرد. جایزه نوبل. کاواباتا در ۱۶ اکتبر ۱۹۶۸ جایزه نوبل ادبیات را دریافت کرد و به عنوان اولین فرد ژاپنی به چنین افتخاری نائل شد. کمیته نوبل، در تقدیر از «استادی در روایت گری که با حساسیتی عمیق، جوهره ذهن ژاپنی را بیان می کند»، به سه رمان او اشاره کرد: *قلمرو رؤیایی سپید*، *هزار درنا * و *پایتخت قدیمی*. سخنرانی کاواباتا در مراسم نوبل. س
خنرانی کاواباتا در مراسم دریافت جایزه نوبل با عنوان «منِ ژاپن زیبا» ارائه شد. در این سخنرانی، مکتب ذن در بودیسم یکی از محورهای اصلی بود؛ او بخش زیادی از سخنرانی را به پیروان و اصول کلی ذن و تفاوت های آن با دیگر انواع بودیسم اختصاص داد. کاواباتا تصویری سختگیرانه از ذن ارائه کرد، جایی که شاگردان تنها از طریق تلاش های خودشان می توانند به رستگاری دست یابند، زمان زیادی را در انزوا می گذرانند و از این انزوا زیبایی متولد می شود. همچنین به این نکته اشاره کرد که اصول ذن بر سادگی تمرکز دارند و این سادگی همان چیزی است که زیبایی را به وجود می آورد. او گفت: «جوهر نقاشی با مرکب در فضا، ایجاز، و آنچه رسم نشده باقی مانده نهفته است.» سپس به هنرهای دیگر مانند گل آرایی ژاپنی و درخت های تزئینی اشاره کرد و این هنرها را مثال هایی از ظرافت و زیبایی برآمده از سادگی دانست. کاواباتا افزود: «باغ ژاپنی نیز بی تردید، نماد عظمت طبیعت است.» علاوه بر اشاره های متعدد به ذن و طبیعت، یکی از موضوعاتی که به طور مختصر در سخنرانی کاواباتا مطرح شد، مسئله خودکشی بود. او به نویسندگان مشهور ژاپنی که دست به خودکشی زده بودند، به ویژه ریونوسوکه آکوتاگاوا
پرداخت. کاواباتا با رسم رایج خودکشی به عنوان نوعی روشن بینی مخالفت کرد و به کشیش *ایکیو* اشاره کرد که او نیز دو بار به خودکشی اندیشیده بود. او از ایکیو نقل کرد: «آیا در میان کسانی که به زندگی می اندیشند، کسی هست که به خودکشی فکر نکرده باشد؟» مرگ. کاواباتا ظاهراً در سال ۱۹۷۲ با گاز خودکشی کرد، اما چند تن از نزدیکان و دوستانش، از جمله همسرش، مرگ او را حادثه ای تصادفی می پندارند. یکی از نظریه ها که توسط دونالد ریچی مطرح شده این است که او هنگام آماده کردن حمام به اشتباه شیر گاز را باز گذاشته است. نظریه های بسیاری دربارهٔ دلایل احتمالی خودکشی او مطرح شده اند، از جمله مشکلات سلامتی (مانند کشف نشانه های بیماری پارکینسون)، احتمال وجود رابطه ای غیرقانونی، یا شوکی که از خودکشی دوستش یوکیو میشیما در سال ۱۹۷۰ به او وارد شد. برخلاف میشیما، کاواباتا هیچ یادداشتی از خود باقی نگذاشت و چون (باز هم برخلاف میشیما) در نوشته هایش به طور خاص دربارهٔ خودکشی صحبت نکرده بود، انگیزه هایش از خودکشی همچنان نامشخص باقی مانده اند. آرامگاه. کاواباتا یاسوناری در «گورستان کاماکورا» در شهر کاماکورای ژاپن به خاک سپرده شده است. کاماکورا شهری ت
اریخی و قدیمی است که مدت ها محل زندگی کاواباتا بوده است. آثار. -رقصنده ایزو: راوی، دانشجویی بیست ساله از توکیو، در روزهای پایانی تعطیلات تابستانی به شبه جزیره ایزو سفر می کند؛ سفری که به دلیل احساس تنهایی آغاز کرده است. در مسیرش به سمت تونل کوه آماگی، بارها به گروهی از پنج نوازنده دوره گرد، شامل یک مرد و چهار زن، رو به رو می شود. او مجذوب زیبایی جوان ترین زن گروه که طبل سنگینی را حمل می کند، می شود و تصمیم می گیرد آن ها را دنبال کند. -گروه سرخ آساکوسا: در دهه ۱۹۲۰، آساکوسا برای توکیو همان جایگاهی را داشت که محله مون مارتر در دهه ۱۸۹۰ برای پاریس، الکساندرپلاتس در دهه ۱۹۲۰ برای برلین و میدان تایمز در دهه ۱۹۴۰ برای نیویورک داشت. **گروه سرخ آساکوسا** به توصیف جذابیت افسون کننده و فاسد این منطقه تفریحی می پردازد. این رمان پرجنب وجوش که نخستین بار به صورت دنباله دار در روزنامه توکیو آساهی از ۲۰ دسامبر ۱۹۲۹ تا ۱۶ فوریه ۱۹۳۰ منتشر شد، از تکنیک های ادبی غیرمتعارف و پویا استفاده می کند تا انرژی خام آساکوسا را از دید یک راوی سرگردان و گروهی از بزهکاران نوجوان – عمدتاً دختر – که سبک زندگی خود را به او نشان می دهند، به تص
ویر بکشد. گروه سرخ آساکوسا که به طور قابل توجهی با آثار بعدی کاواباتا تفاوت دارد، تأثیر زیادی از مدرنیسم غربی گرفته است. -قلمرو رؤیایی سپید: قلمرو رؤیایی سپید رمانی کوتاه از کاواباتا یاسوناری است که در سال ۱۹۴۸ منتشر شد. این اثر در سال ۱۹۳۵ آغاز و در سال ۱۹۳۷ تکمیل شد. نسخه نهایی آن هم در سال ۱۹۴۷ به اتمام رسید. رمان به بررسی تعامل روان شناختی، اجتماعی و عاشقانه میان یک زیبایی شناس و یک گیشای زیبا می پردازد و در پس زمینه زیبایی طبیعی و تصاویر چشم نواز یک منطقه دورافتاده از ژاپن روایت می شود. رمان با سفر شخصیت اصلی، شیمامورا، به یک شهر دورافتاده دارای چشمه های آب گرم آغاز می شود. شیمامورا مردی ثروتمند و متأهل است که ثروت خود را به ارث برده و خود را کارشناس باله می داند (اگرچه هرگز یک اجرا را از نزدیک ندیده است). در طول سفر با قطار، او زنی جوان (که بعداً مشخص می شود یوکو نام دارد) را می بیند که از مردی بیمار (به نام یوکیو) مراقبت می کند. او این زن را از طریق بازتاب پنجره قطار مشاهده می کند و مجذوب چشم ها و صدای او می شود. -هزار درنا: رمان شامل پنج فصل است که با عناوین زیر نام گذاری شده اند: هزار درنا، بیشه در غ
روب آفتاب، شینوی نقش دار، رژ لب مادرش و دو ستاره. این داستان غم انگیز از مراسم چای کلاسیک به عنوان پس زمینه ای برای روایت روابط یک مرد جوان با دو زن، معشوقه پیشین پدرش و دختر او، استفاده می کند. اگرچه این رمان به خاطر سبک ساده و شیک خود تحسین شده است، اما به دلیل اشاره به نهیلیسم مورد انتقاد قرار گرفته است. -رنگین کمان: با گذشت تنها چند سال از جنگ جهانی دوم و در حالی که ژاپن هنوز تحت تأثیر پیامدهای آن قرار دارد، دو خواهر – که از یک پدر اما مادرانی متفاوت هستند – تلاش می کنند دنیای جدیدی را که در آن به بلوغ می رسند، درک کنند. آساکو، خواهر کوچک تر، به دنبال یافتن خواهر یا برادری سوم است و هم زمان عشق را برای اولین بار تجربه می کند. در مقابل، موموکو، فرزند اول پدر – که از دست دادن دوست پسرش او را آزار می دهد – به دنبال آرامش در روابط ناسالم است. هر دو خواهر نمی توانند از میراث مادران مرحوم خود فرار کنند. این رمان تأمل برانگیز و کاوش گرانه دربارهٔ تروماهای ماندگار جنگ، پیوندهای ناگسستنی خانواده و گریزناپذیری گذشته است. -استاد گو: این داستان روایتی نیمه تخیلی از یک بازی طولانی گوی مشهور در سال ۱۹۳۸ است که بین استا
د هونینبو شووسای و بازیکن نوظهور مینورو کیتانی _ در کتاب با نام اوتاکه شناخته می شود_ برگزار شد. این مسابقه نزدیک به شش ماه به طول انجامید و آخرین بازی حرفه ای شووسای بود. در رمان، بازی که در واقعیت نیز اتفاق افتاده است، شامل ۲۳۷ حرکت است و از طریق نمودارها در کتاب مستند شده است. اوتاکه با مهره های سیاه و با اختلاف ۵ امتیاز پیروز می شود. کاواباتا این مسابقه را برای روزنامه های سریالی «ماینیچی» گزارش کرده بود. -آوای کوهستان: شینگو اوگاتا، تاجر ۶۲ ساله ای که در کاماکورا زندگی می کند و در توکیو مشغول به کار است، به دوران بازنشستگی نزدیک شده است. او گاه به گاه دچار ناهنجاری های موقتی در حافظه اش می شود، خواب های عجیب و آزاردهنده ای را پس از بیدار شدن به یاد می آورد و صداهایی می شنود، از جمله صدای اصلی که نام کتاب از آن گرفته شده است. صدایی که او را از خواب بیدار می کند، «مانند صدای باد، صدایی از دوردست، صدایی همچون غرش زمین» توصیف شده است. شینگو این صدا را نشانه ای از مرگ قریب الوقوع تلقی می کند چرا که هم زمان با شنیدن این صدا با مرگ دوستان و هم کلاسی های قدیمی اش مواجه می شود. -کیوتو؛ پایتخت قدیم: چیکو سادا دختر
تاکیچیرُو و شیگه است که یک فروشگاه عمده فروشی در منطقه ناکاگیو شهر کیوتو را اداره می کنند. چیکو از دوران راهنمایی می دانست که در کودکی رهاشده و توسط تاکیچیرُو و شیگه به فرزندی پذیرفته شده است. با این حال، بر اساس گفته شیگه، آن ها چیکو را زمانی که نوزاد بود، «زیر شکوفه های گیلاس در شب در زیارتگاه گیون» دزدیدند. اختلاف نظر در مورد اینکه چیکو کودکی رهاشده بوده یا دزدیده شده، بخشی از داستان است که در ادامه ماجرا آشکار می شود. -قاصدک: قاصدک رمانی ژاپنی از یاسوناری کاواباتا است که در سال ۱۹۶۴ نوشته شده، اما به طور کامل پس از مرگ او در سال ۱۹۷۲ منتشر شد. کاواباتا انتشار این رمان را در مجله ادبی شینچو آغاز کرده بود، اما پس از دریافت جایزه نوبل ادبیات در اکتبر ۱۹۶۸، تمام فعالیت های نشر خود را متوقف کرد. طرح داستان حول محور دختر نابینایی به نام ایناکو هنگام برقراری رابطه با پسری به نام هیسانو می چرخد و مکالماتی که به تصمیم مادر ایناکو برای محافظت از پسر منجر می شود، که مبادا دخترش که نابینا است به او آسیب برساند. -داستان های کف دستی: داستان های کف دستی نام مجموعه ای از ۱۴۶ داستان کوتاه است. نخستین داستان های این مجموع
ه در اوایل دهه ۱۹۲۰ منتشر شدند و آخرین آنها پس از مرگ کاواباتا در سال ۱۹۷۲ به چاپ رسید. کاواباتا اولین نسخه ژاپنی این داستان ها را گردآوری کرد و در سال ۱۹۷۱ منتشر شد. عنوان این مجموعه به کوتاهی داستان ها اشاره دارد – بسیاری از آنها تنها دو یا سه صفحه طول دارند – که تقریباً در کف دست جا می گیرند.
آتش سوزی هتل کارتالکایا ۲۰۲۵ () اشاره به رخداد آتش سوزی در هتل گراند کارتال در پیست اسکی کارتالکایا در استان بولی، ترکیه دارد. این حادثه که در تاریخ ۲۱ ژانویه ۲۰۲۵ به وقوع پیوست، دست کم ۷۹ کشته و ۵۱ زخمی برجای گذاشت.