Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ده خانم، مانند شما بودند، جایی برای بی عدالتی باقی نمی ماند.» زینایدا پاسخ داد: «بی عدالتی قابل ریشه کن شدن نیست و مخصوصاً با پول، والنتین الکساندروویچ.» حتی در تبعید و زندگی ساده، در خیریه شرکت می کرد و عمدتاً از پناهندگان روسی حمایت می نمود. او برای مثال، یک آژانس در رم تأسیس کرد که برای مهاجران کار پیدا می کرد، پول به کسانی که می خواستند حرفه ای بیاموزند اهدا می کرد و کارگاه های خیاطی و غذاخوری های رایگان برای پناهندگان روسی راه اندازی نمود. شاهزاده زینایدا یوسوپوا به عنوان مهماندار دربار هم برای ماریا فیودوروونا، امپراتریس روسیه و هم آلکساندرا فیودوروفنا، ملکه روسیه خدمت کرد. او دوست الیزابت هسن و راین، همسر دوک بزرگ سرگئی الکساندروویچ بود. به طور خصوصی، او منتقد سختگیر امپراتریس آلکساندرا، خواهر الیزابت، شد. پسر بزرگش، نیکلاس، در سال ۱۹۰۸ در یک دوئل درگذشت و این حادثه سایه ای بر بقیه زندگی او انداخت. در فوریه ۱۹۱۴، پسر کوچکش فلیکس با شاهزاده ایرینا الکساندروونا، تنها خواهرزاده تزار نیکلاس دوم و نتیجه چهارم کریستیان نهم، ازدواج کرد. فلیکس به دلیل شرکت در قتل گریگوری راسپوتین از دربار افتاد؛ امپراتریس آلکس
اندرا خواست او را بلافاصله اعدام کنند، اما این کار انجام نشد. مادرش از اقدامات او حمایت کرد، زیرا مرگ راسپوتین را برای بهبود وضعیت روسیه حیاتی می دید، زیرا شهرت تزار و امپراتریس توسط نفوذ آشکار راسپوتین بر آن ها خدشه دار شده بود؛ نظر بیشتر اشراف نیز همین بود، مانند مادر تزار، امپراتریس مادر ماریا فیودوروونا و خواهر امپراتریس، دوشس بزرگ الیزابت فیودوروونا. فلیکس یوسوپوف سپس به املاک خود در کریمه رفت و خانواده اش او را همراهی کردند. انقلاب و تبعید. در سال ۱۹۱۷، با وقوع انقلاب و کناره گیری تزار، یوسوپوف ها به شهر بازگشتند، اما آشوب و خشونت برای زینایدا طاقت فرسا بود و آن ها دوباره به کریمه رفتند. انتظار می رفت هرج ومرج به زودی پایان یابد و اکثر اشراف به باززایی روسیه امید داشتند. پسرش، فلیکس، توانست به شهر بازگردد تا تعدادی از نقاشی های رمبراندت و جواهرات را بازیابی کند؛ بقیه، برای مثال، زیر پله های کاخ یوسوپوف در مسکو مخفی شدند. اما پس از انقلاب اکتبر، این امیدها از بین رفت. مالکیت خصوصی لغو و مصادره شد؛ یوسوپوف ها همه چیز، از جمله ثروت عظیم، کاخ ها، املاک و جواهرات خود را از دست دادند. در سال ۱۹۲۵، ثروت مخفی ش
ده زیر پله ها پیدا شد و مانند دارایی های دیگر «مردم سابق» (اشراف سابق) فروخته شد. در آوریل ۱۹۱۹، شاهزاده زینایدا نهایتاً روسیه را همراه با ۳۹ نفر از رومانوف ها، از جمله امپراتریس مادر، ترک کرد. این تنها زمانی رخ داد که تهدید بلشویک های در حال نزدیک شدن غیرقابل چشم پوشی شد. او و همسرش به رم رفتند و در شرایط محدود زندگی کردند. پس از مرگ همسرش، به پاریس نقل مکان کرد و در آپارتمانی با پسرش فلیکس و همسرش زندگی کرد و از دختر آن ها مراقبت نمود. شاهزاده زینایدا یوسوپوا در ۱۹۳۹ درگذشت و در Sainte-Geneviève-des-Bois Russian Cemetery به خاک سپرده شد. فرزندان. زینایدا و فلیکس دو پسر داشتند: در سال ۱۹۱۰، فلیکس رابطه ای عاشقانه با دخترخوانده اش آغاز کرد که به نام همسرش نامگذاری شده بود. آن ها سه فرزند با هم داشتند که دو نفر از آن ها دوران کودکی را پشت سر گذاشتند. کلکسیون جواهرات. به عنوان سرپرست یکی از مهم ترین خانواده های اشرافی روسیه، او همچنین ثروت عظیمی به ارث برد که شامل بزرگ ترین مجموعه جواهرات تاریخی در روسیه می شد، تنها پس از خزانه های دودمان رومانوف. او صاحب ۲۱ تاج، ۲۵۵ سنجاق سینه، ۴۲ دستبند، ۲۱۰ کیلوگرم انواع آثا
ر هنری و صدها هزار سنگ قیمتی بود. برخی از جواهرات مشهور شامل: مروارید لا پلگرینا (اواسط قرن ۱۶)، 'Polar Star Diamond' (الماس ۴۱٫۲۸ قیراطی)، 'La Régente Pearl' (پنجمین مروارید بزرگ جهان)، الماس «سر قوچ» قرن ۱۷ (۱۷٫۴۷ قیراط)، الماس «سلطان مراکش» قرن ۱۷ (۳۵٫۶۷ قیراط، چهارمین الماس آبی بزرگ جهان)، گوشواره های الماسی ماریا آنتوانت قرن ۱۷ (دو الماس ۳۴٫۵۹ قیراطی)، تندیس یاقوت کبود «ونوس آبی» (تندیس ۴ اینچی از خدایگان ونوس روی یک اسپینل بزرگ) و همچنین «بودای یاقوتی» قرن ۱۵ (مجسمه یاقوت ۷۰+ قیراط). پس از فرار از انقلاب انقلاب روسیه، او مجبور شد تمام دارایی های مالی خود را پشت سر بگذارد: مجموعه جواهراتش زیر یک پلکان در کاخش در مسکو پنهان شد به امید آن که در بازگشت به روسیه بتواند از آن ها استفاده کند. با این حال، تمام آن ها توسط بلشویک در سال ۱۹۲۵ پیدا و فروخته شدند. در طول تبعید، او تنها جواهرات بزرگ را با خود برد و آن ها را برای تأمین خانواده و امور خیریه فروخت.
دوبلندانجام (به انگلیسی: "Bacchius" یا "Bacchic") یکی از پایه های عروضی در وزن شعر کلاسیک است. این پایه از سه هجا ساخته می شود: نخست یک هجای کوتاه و سپس دو هجای بلند (◡ – –). نام آن از باکوس (خدای شراب و سرمستی در اساطیر یونانی) گرفته شده است. کاربرد. در شعر یونانی و شعر لاتین، دوبلندانجام بیشتر در ترکیب با پایه های دیگر به کار می رود تا وزن های متنوع تری پدیدآورد. برخلاف پایه هایی چون بلندانجام یا دوکوتاه آغاز، به ندرت به تنهایی وزن یک شعر کامل را تشکیل می دهد. در شعر تکیه ای (انگلیسی و زبان های جدید)، معادل آن یک هجا بی تکیه در آغاز و دو هجای پرتکیه در ادامه است. نمونه. در زبان انگلیسی می توان ساختار این پایه را چنین دید:
الیزاوتا پتروونا گلینکا (، که به نام دکتر لیزا () نیز شناخته می شود؛ ۲۰ فوریه ۱۹۶۲ – ۲۵ دسامبر ۲۰۱۶) پزشک و شخصیت عمومی روس بود که خیریهٔ "Spravedlivaya Pomoshch" ("کمک منصفانه") را تأسیس کرد. او توسط برخی اعضای دولت اوکراین به کودک ربایی در جنگ روسیه و اوکراین متهم شد. گلینکا در سقوط یک هواپیمای نظامی روسیه در مسیر سوریه جان باخت. زندگی اولیه. گلینکا در مسکو به دنیا آمد. او در مؤسسه ملی تحقیقات پزشکی روسیه در مسکو تحصیل کرد و در رشته بیهوشی کودکان فارغ التحصیل شد. در سال ۱۹۸۶ به ایالات متحده مهاجرت کرد، جایی که مراقبت های مراقبت تسکینی را آموخت و با فعالیت های هاسپیسها آشنا شد. پس از بازگشت به روسیه، در اولین هاسپیس مسکو که توسط مادر نویتا فدرمسِر، ورا میلیونشیکوا تأسیس شده بود، شروع به کار کرد. در اواخر دهه ۱۹۹۰، زمانی که همسر گلینکا، گلب گلبویچ گلینکا، به مدت دو سال به کی یف، اوکراین منتقل شد، او نیز به کی یف نقل مکان کرد و در راه اندازی مراقبت تسکینی در مرکز سرطان کی یف فعالیت کرد. در سپتامبر ۲۰۰۱ با کمک VALE Hospice International، اولین هاسپیس عمومی در کی یف را افتتاح کرد. در سال ۲۰۰۷، زمانی که مادرش به
شدت بیمار شد، گلینکا به مسکو بازگشت. حرفه. اولین پروژه خیریهٔ گلینکا در سال ۱۹۹۹ آغاز شد، زمانی که اولین هاسپیس عمومی در کی یف، اوکراین را افتتاح کرد. او بعدها صندوق VALE Hospice International مستقر در ایالات متحده را تأسیس کرد و عضو هیئت مدیرهٔ Vera Hospice Charity Fund در مسکو بود. در سال ۲۰۰۷ او یک سازمان مردم نهاد انسانی به نام 'Spravedlivaya Pomoshch' (به انگلیسی، Fair Care, Fair Aid یا Fair Help) تأسیس کرد. این سازمان برای حمایت از بیماران مبتلا به سرطان در مرحله پایانی و افراد کم درآمد و بی خانمان با ارائه تجهیزات پزشکی، کمک های مالی و حقوقی و سایر خدمات ضروری فعالیت می کرد. بنیاد Fair Care طرح های عمومی متعددی را هدایت کرد. این بنیاد به بی خانمان ها کمک می کرد و غذای رایگان و کمک های پزشکی ارائه می داد، برنامه های مراقبت تسکینی برای بیماران مبتلا به بیماری های شدید اجرا می کرد و کمک های انسانی را به قربانیان بلایای طبیعی جمع آوری و توزیع می کرد. در ژانویه ۲۰۱۲، گلینکا همراه با پانزده شخصیت رسانه ای و فعال مخالف، «لیگ رأی دهندگان» را در واکنش به اعتراضات ۲۰۱۳–۲۰۱۱ روسیه تأسیس کرد. اهداف اعلام شدهٔ آن ه
ا شامل رعایت حقوق انتخاباتی، سازماندهی راهپیمایی های عمومی، آموزش ناظران و انتشار فهرست های کمیسیون های انتخاباتی، از جمله فهرست سیاه بود. کمی بعد یک بازرسی مالیاتی ناگهانی به دفاتر Fair Aid رسید و در نتیجه، تمام دارایی های مالی برای مدتی مسدود شد. در ۱ فوریه این دارایی ها آزاد شدند و صندوق به فعالیت خود ادامه داد. در همان سال، گلینکا عضو کمیته فدرال جامعه مدنی سکوی مدنی شد و از میخائیل پروخوروف در انتخابات ریاست جمهوری روسیه (۲۰۱۲) حمایت کرد. از نوامبر ۲۰۱۲، گلینکا عضو شورای ریاست جمهوری روسیه برای نهادهای جامعه مدنی و حقوق بشر بود. تجاوز پنهانی روسیه به اوکراین. با آغاز جنگ روسیه و اوکراین در سال ۲۰۱۴، گلینکا در جابجایی کودکان اوکراینی از مناطقی که تحت کنترل جدایی طلبان حمایت شده توسط روسیه بود، مشارکت کرد. کودکان بدون اجازه مقامات از مرز دولتی عبور داده می شدند که منجر به اتهام «ربودن» کودکان توسط برخی از مسئولان دولت اوکراین شد. سخنگوی وزارت امور خارجه اوکراین اعلام کرد که «هر گونه جابجایی کودکان شهروند اوکراین از مرز دولتی باید صرفاً در انطباق کامل با قوانین اوکراین، در حضور اسناد مجوز مرتبط، و همچنین اس
ناد هویت و اثبات تابعیت اوکراینی کودک انجام شود. &lt;...&gt; جابجایی کودکان از مرز دولتی اوکراین بدون رعایت این الزامات موجب مسئولیت قانونی خواهد شد و به عنوان ربایش بین المللی کودکان در نظر گرفته می شود.» سازمان او همچنین در ارائه تجهیزات پزشکی، ملزومات و غذا به بیمارستان های دونتسک و لوهانسک فعال بود، با این حال گلینکا شکایت داشت که بررسی های گمرکی برای کاروان های کامیون آن ها کند و دشوار است و تحویل کمک ها را به تأخیر می اندازد. با وجود جنگ در دونباس، گلینکا گفت که او نیروهای روسیه را در دونتسک ندیده است و این درگیری را یک جنگ داخلی می دانست. جوایز. در سال ۲۰۱۲ گلینکا موفق به دریافت جایزه نشان دوستی شد و در سال ۲۰۱۵، Decoration "For Beneficence" را دریافت کرد. در دسامبر ۲۰۱۶، رئیس جمهور روسیه ولادیمیر پوتین جایزه ملی دیگری، State Prize of the Russian Federation، را به او اهدا کرد، به دلیل دستاوردهای برجسته در امور خیریه و فعالیت های حقوق بشری. درگذشت. گلینکا در حادثه سقوط هواپیمای نظامی روسیه ۲۰۱۶ در ۲۵ دسامبر ۲۰۱۶ در مسیر سفر به لاذقیه برای تحویل تجهیزات پزشکی به بیمارستان دانشگاه لاذقیه درگذشت. پرونده کی
فری مربوط به سقوط هواپیما در سال ۲۰۱۹ به دلیل عدم وجود جرم بسته شد. زندگی شخصی. گلینکا با یک وکیل ورشکستگی، گلب گلینکا، ازدواج کرده بود. میراث. پس از درگذشت او، بنیاد دکتر لیزا 'Spravedlivaya Pomoshch' ("کمک منصفانه") به فعالیت خود ادامه داد و طی چند سال توسعه یافت و به عنوان یک صندوق بین المللی ثبت شد. با گذشت زمان، کمک های روان شناسی به همراه برنامه های اجتماعی برای بازگرداندن بی خانمان های سابق به جامعه اضافه شد. در ۲۰ فوریه ۲۰۱۸، صندوق خیریه جدید 'دکتر لیزا' توسط همکاران سابق او تأسیس شد و گلب گلینکا برای ریاست هیئت مدیره دعوت شد. دوست گلینکا، لانا ژورکینا، سازمان خیریه 'خانه دوستان' را تأسیس کرد که به بی خانمان ها کمک می کند.
دوبلندآغاز (، آنتی باکیوس) یکی از پایه های عروضی است که درست وارونهٔ دوبلندانجام (باکیوس) به شمار می آید. این پایه از سه هجا ساخته می شود: الگوی آن چنین است: – – ◡ نام «Antibacchius» در یونانی به معنای «برابر یا مخالف با باکیوس» است، زیرا ساختارش وارونهٔ پایهٔ دوبلندانجام (◡ – –) است. نمونهٔ ساده. اگر بخواهیم در انگلیسی مثالی ساده بیاوریم:
شاهزاده یکاترینا رومانوفنا داشکوا (متولد کنتس وورونتسوا; ; ۲۸ مارس ۱۷۴۳ – ۱۵ ژانویه ۱۸۱۰) او یک اشراف زاده روس بود و یکی از شخصیت های برجسته روشنگری روسیه و دوست نزدیک ملکه کاترین کبیر بود. او در "کودتا"یی که کاترین را بر تخت سلطنت نشاند، نقش داشت. وورونتسوا-داشکوا نخستین زن جهان بود که ریاست یک آکادمی علوم روسیه را برعهده گرفت، نخستین زن اروپا که صاحب یک سمت دولتی شد، و رئیس آکادمی روسیه بود که در تأسیس آن نقش داشت. او همچنین آثار متعددی در موضوعات گوناگون منتشر کرد، چه به صورت اصلی و چه ترجمه شده، و توسط بنجامین فرانکلین دعوت شد تا نخستین عضو زن انجمن فیلسوفان آمریکا شود. زندگی اولیه و تحصیلات. یکاترینا رومانوفنا در یک خانواده قدیمی خاندان وورونتسوف متولد شد. او دختر کنت Roman Vorontsov (۱۷۱۷–۱۷۸۳)، عضو سنات، و همسرش، مارفا ایوانونا سورمینا (۱۷۱۸–۱۷۴۵)، شاهزاده سابق دولگوروکوا بود. عمو میشائل ایلارینویچ و برادر بزرگ تر الکساندر هر دو به عنوان صدر اعظم خدمت کردند. برادر کوچک تر او سمیون سفیر روسیه در بریتانیا بود و به عنوان یک Anglophile مشهور بود. او دو خواهر بزرگ تر داشت: ماریا، بعدها کنتس بوتورلین، که با
کنت پیتر بوتورلین ازدواج کرد، و الیزابت که با مشاور دولتی الکساندر پولیانسکی ازدواج کرد. از جمله پدر و مادر خواندهٔ او می توان به الیزابت روسیه و دوک بزرگ پیتر پتروویچ، بعدها پتر سوم اشاره کرد؛ مادرش خدمتکار دربار و دوست نزدیک ملکه بود. وقتی یکاترینا تنها ۲ سال داشت، مارفا درگذشت و کنت رومان پدری غایب بود، بنابراین فرزندان به مکان های مختلف فرستاده شدند. الکساندر در کنار پدر ماند، اما سمیون در روستا توسط پدربزرگ بزرگ شد و سه خواهر نزد عموی خود میشائل در کاخ مجلل وورونتسوف رفتند که تحصیلات بسیار خوبی به آنها داد و در این زمینه هیچ هزینه ای صرفه جویی نکرد. یکاترینا چندین زبان (روسی، فرانسوی، ایتالیایی و آلمانی) آموخت، ریاضیات را در دانشگاه دولتی مسکو مطالعه کرد و ادبیات فرانسه را خواند – به گفتهٔ خاطراتش، نویسندگان مورد علاقه او پیر بل، مونتسکیو، نیکولا بوالو و ولتر بودند. او از سنین کم به سیاست علاقه مند شد و عمویش اجازه داد تا نامه های دیپلماتیک روس ها به شخصیت های برجسته خارجی، از جمله امپراتور چین، را بخواند (که محتوای آن را در خاطرات خود توضیح داده است)، که بینشی واقعی از عملکرد دیپلماسی به او داد. او باهو
ش، پرمطالعه و با سواد بار آمد. زندگی در دربار و ازدواج. مانند خواهران بزرگ ترش، یکاترینا در دوران نوجوانی به دربار روسیه رفت و با حمایت پدرخوانده اش، ملکه الیزابت اول، به عنوان یکی از خدمتکاران ویژه او منصوب شد. در آنجا با دوشس بزرگ یکاترینا الکسیونا، ۱۴ سال بزرگ تر از خود، آشنا شد و دوستی آن ها بر پایهٔ عشق مشترک به ادبیات، به ویژه نویسندگان فرانسوی عصر روشنگری مانند ولتر، شکل گرفت. او در دوران دشوار ازدواج دوشس بزرگ از او حمایت کرد. برای شرم یکاترینا، خواهرش الیزابت معشوقهٔ پتر شد. در سن ۱۵ سالگی، او با شاهزاده ۲۲ ساله میخائل داشکوف از گارد امپراتوری آشنا شد و عاشق یکدیگر شدند. این زوج در مسکو زندگی کردند و یک سال بعد، در فوریه ۱۷۵۹ ازدواج کردند. او به عنوان "شاهزاده وورونتسوا-داشکوا" یا به سادگی "شاهزاده داشکوا" شناخته شد. این زوج سه فرزند داشتند: آناستازیا (متولد فوریه ۱۷۶۰)، میخائل (متولد ژانویه ۱۷۶۱) و پاول (متولد مه ۱۷۶۳). پسر او میخائل در پاییز ۱۷۶۲ درگذشت. کودتای کاترین. این زوج دوست صمیمی دوشس بزرگ یکاترینا الکسیونا بودند و از دوک بزرگ پتر خوششان نمی آمد، زیرا نگران آیندهٔ روسیه تحت سلطنت تزار آینده
ٔ طرفدار پروس بودند. در دسامبر ۱۷۶۱، ملکه الیزابت به شدت بیمار شد و در ۵ ژانویه ۱۷۶۲ درگذشت. برادرزادهٔ او به تخت سلطنت نشست، سیاست های او را تغییر داد و موضعی تسلیم گرایانه نسبت به بت خود و دشمن روسیه، فردریک کبیر، اتخاذ کرد که باعث نارضایتی دربار و ارتش شد. یکاترینا همراه با چندین اشراف زاده و اعضای گارد امپراتوری، در ۲۸ ژوئن ۱۷۶۲ یک "کودتای دولتی" علیه او رهبری کرد که همسرش را بر تخت سلطنت نشاند. او همچنان وفادار به ملکه تازه تاجگذاری شده، کاترین، باقی ماند. با این حال، دوستی آن ها به رابطه ای دورتر تبدیل شد، زیرا یکاترینا اغلب از مردانی که ملکه به عنوان معشوق انتخاب می کرد، ناراضی بود و از توجه و محبت نشان داده شده به آن ها گاهی آزرده می شد. او همچنین وقتی درخواستش برای تبدیل شدن به سرهنگ گارد امپراتوری رد شد، ناامید شد. همچنین تنش هایی بر سر آنچه کاترین کبیر در نامه هایش از آن به عنوان شرح مبالغه آمیز از نقش یکاترینا در رهبری "کودتا" یاد کرده بود، وجود داشت. ممکن است کاترین این کار را برای کم ارزش کردن اراده و جاه طلبی یکاترینا انجام داده باشد، زیرا او را به عنوان رقیبی بالقوه می دید که می توانست او را ا
ز تخت سلطنت کنار بزند، همان طور که قبلاً در رساندن او به تخت نقش داشت. سفرهای خارجی. با مرگ شاهزاده داشکوف در ۱۷۶۴، یکاترینا تصمیم گرفت تا اجازهٔ ترک دربار را درخواست کند و اجازه دریافت کرد و از ۱۷۶۸ سفر ۱۴ ساله ای در اروپا آغاز کرد، جایی که در چندین دربار با احترام و تحسین استقبال شد. پاریس. در پاریس، او دوستان خوبی مانند دنی دیدرو و ولتر پیدا کرد که او را تحسین و احترام می کردند. همچنین در ۳ فوریه ۱۷۸۱ با بنجامین فرانکلین در پایتخت فرانسه دیدار کرد و آن ها دوستان نزدیک شدند، با هم مکاتبه می کردند و احترام و تحسین متقابل نشان می دادند. بریتانیا و ایرلند. یکاترینا همچنین با دیوید گریک، دکتر بلر و پرینسیپل ویلیام رابرتسون مکاتبه داشت و در سفرش به بریتانیا با آن ها ملاقات کرد و تحصیلات پسرش پاول را به رابرتسون سپرد. او همچنین با نقاش انگلیسی Georgiana Hare-Naylor، دختر Jonathan Shipley، که در لندن ملاقات کرده بود، دوست شد. او از دسامبر ۱۷۷۶ تا ژوئن ۱۷۷۹ در ادینبرو در کاخ هولی رود زندگی کرد، جایی که در یک دوئل با شمشیر با یک خانم دیگر شرکت کرد و زخمی شد و مجموعه ای از مدال های یادبود روسیه را به دانشگاه ادینبرو
به مناسبت فارغ التحصیلی پسرش پاول اهدا کرد. پس از بهبودی از زخم دوئل، به ایرلند سفر کرد تا از دوستش لیدی کاترین همیلتون دیدن کند، دختر جان رایدر، اسقف اعظم توآم. او در نقاشی اثر فرانسیس ویتلی دیده می شود که از بالکن، بازبینی داوطلبان دوبلین را در ۴ نوامبر ۱۷۷۹، طی سفر ایرلندی اش، تماشا می کند. حرفه. در پایان ۱۷۸۲، یکاترینا به روسیه بازگشت و توسط ملکه با استقبال مواجه شد. پسرش پاول به عنوان دستیار گریگوری پوتمکین خدمت می کرد و در ژانویه ۱۷۸۸ با زنی از طبقه پایین، آنا آلفرووا، ازدواج کرد، ولی بعداً او را ترک کرد و معشوقه اش شد. دخترش آناستازیا به ازدواج اجباری وادار شد، که با بدهی و چندین رسوایی پایان یافت. در ژانویه ۱۷۸۳، شاهزاده به دستور کاترین کبیر به عنوان مدیر آکادمی علوم روسیه (که اکنون به نام آکادمی علوم روسیه شناخته می شود) منصوب شد. او نخستین زن جهان بود که ریاست یک آکادمی ملی علوم را برعهده گرفت. به عنوان زبان شناس نیز مشهور بود و آکادمی را به سوی اعتبار فکری و علمی هدایت کرد. در اکتبر ۱۷۸۳، یکاترینا همچنین به عنوان نخستین رئیس Russian Academy تازه تأسیس منصوب شد و در ۱۷۸۹ پروژه ای برای ایجاد فرهنگنام
ه ای شش جلدی از زبان روسی راه اندازی کرد. در ۱۷۸۳، او نخستین زن خارجی بود که به عضویت افتخاری فرهنگستان علوم پادشاهی سوئد انتخاب شد و توسط دوستش بنجامین فرانکلین دعوت شد تا در ۱۷۸۹ نخستین زن عضو انجمن فیلسوفان آمریکا شود.
یِوگِنیه سولومونونا گینزبرگ (۲۰ دسامبر ۱۹۰۴ – ۲۵ مه ۱۹۷۷) () نویسندهٔ شوروی بود که ۱۸ سال محکوم به زندان در کولیما (منطقه) گولاگ شد. نام اصلی او اغلب به شکل لاتینized به Eugenia نوشته می شود. خانواده و آغاز حرفه. او در مسکو متولد شد و والدینش سولومون ناتانوویچ گینزبرگ (یک یهودیان داروساز) و رووکا مارکونا گینزبرگ بودند. خانواده در سال ۱۹۰۹ به کازان نقل مکان کردند. در سال ۱۹۲۰، او تحصیل در رشته علوم اجتماعی را در دانشگاه قازان آغاز کرد و بعداً به رشته آموزش شناسی منتقل شد. او به عنوان معلم "rabfak" (рабфак, рабочий факультет, دانشکدهٔ کارگری) کار می کرد. در آوریل ۱۹۳۴، گینزبرگ به طور رسمی به عنوان docent (تقریباً معادل دانشیار در دانشگاه های غربی) تأیید شد و در تاریخ حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی تخصص یافت. اندکی بعد، در ۲۵ مه، او به عنوان رئیس بخش جدید تاریخ لنینیسم منصوب شد. تا پاییز ۱۹۳۵، مجبور به ترک دانشگاه شد. او ابتدا با دکتر دیمیتری فدوروف ازدواج کرد و از او پسری به نام آلکسی فدوروف در سال ۱۹۲۶ داشت که در سال ۱۹۴۱ در جریان محاصره لنینگراد درگذشت. حدود سال ۱۹۳۰، با پاول آکسیونوف، شهردار (председатель го
рсовета) کازان و عضو کمیتهٔ اجرایی مرکزی (ЦИК) شوروی ازدواج کرد. پسر او از این ازدواج، واسیلی آکسیونوف، در سال ۱۹۳۲ متولد شد و نویسندهٔ شناخته شده ای شد. پس از عضویت در حزب کمونیست، گینزبرگ به فعالیت های آموزشی، روزنامه نگاری و مدیریت ادامه داد. تعقیب و آزار. پس از ترور سرگی کیروف در ۱ دسامبر ۱۹۳۴، گینزبرگ، مانند بسیاری از کمونیست ها (نگاه کنید به پاکسازی بزرگ), متهم به شرکت در «گروه ضدانقلابی تروتسکیستی» به رهبری پروفسور نیکلای ناوموویچ الوو و متمرکز در هیئت تحریریهٔ روزنامهٔ "Krasnaya Tatariia" (تاتار قرمز) شد که در آن مشغول به کار بود. پس از مبارزهٔ طولانی برای حفظ کارت حزبی خود، از حزب اخراج شد و رسماً در ۸ فوریه ۱۹۳۷ از حزب حذف گردید. در ۱۵ فوریه ۱۹۳۷، او دستگیر شد و متهم به فعالیت ضدانقلابی در گروه الوو و پنهان کردن این فعالیت گردید. چون او در طول این فعالیت به عضویت حزب درآمده بود، همچنین متهم شد که «بازی دوگانه» انجام داده است. از روز بازداشت، برخلاف اکثر اطرافیانش، او به شدت اتهامات NKVD را رد کرد و هرگز نقشی در سازمان تروتسکیستی ضدانقلابی پذیرفت. همان طور که در بازجویی اولیه ثبت شد، وقتی از او پرسید
ه شد آیا گناه خود را می پذیرد، پاسخ داد: «من آن را نمی پذیرم. من هیچ مبارزهٔ تروتسکیستی با حزب انجام نداده ام. من عضو هیچ سازمان تروتسکیستی ضدانقلابی نبوده ام.» والدین او نیز دستگیر شدند اما دو ماه بعد آزاد شدند. همسرش در ژوئیه دستگیر شد و به ۱۵ سال «بیگاری» محکوم گردید و اموالش طبق مواد ۵۸–۷ و ۵۸–۱۱ قانون جزایی RSFSR مصادره شد. محاکمه. در ۱ اوت ۱۹۳۷، اگرچه گینزبرگ هنوز «گناه» ادعایی خود را نپذیرفته بود (علیرغم بازجویی های مکرر و بی رحمانهٔ NKVD)، جلسهٔ بستهٔ هیئت نظامی دیوان عالی اتحاد جماهیر شوروی (در مسکو) او را به ۱۰ سال زندان با محرومیت از حقوق سیاسی به مدت پنج سال و مصادرهٔ اموال شخصی محکوم کرد. حکم صادره قطعی اعلام شد و امکان تجدیدنظر وجود نداشت. گینزبرگ بعدها در نامه ای به رئیس هیئت ریاستی شورای عالی اتحاد جماهیر شوروی نوشت که کل «محاکمه» او تنها هفت دقیقه طول کشید، شامل بازجویی و قرائت حکم: «قاضیانم آن قدر عجله داشتند که به هیچ یک از سوالات و اظهارات من پاسخ ندادند.» در یکی از فصول روشن کنندهٔ زندگی نامه اش، گینزبرگ پس از شنیدن حکم، احساس بسیار زیادی از "آرامش" داشت، زیرا تا آن لحظه از اینکه ممکن بود
محکوم به مرگ شود، ترسیده بود: زندگی کردن! بدون اموال، اما این چه اهمیتی برای من داشت؟ بگذارید مصادره کنند – آن ها در هر صورت راهزنان بودند، مصادره کردن کارشان بود. آن ها چیز زیادی از من به دست نمی آوردند، چند کتاب و لباس – چرا که حتی رادیو هم نداشتیم. همسرم کمونیستی وفادار از نوع قدیمی بود، نه کسی که نیاز به بیوک یا مرسدس داشته باشد… ده سال!... آیا شما [قاضیان] با چهره های خشک و بی احساس خود واقعاً فکر می کنید می توانید ده سال دیگر به غارت و قتل ادامه دهید، بدون آنکه در حزب افرادی باشند که دیر یا زود شما را متوقف کنند؟ می دانستم که چنین افرادی هستند – و برای دیدن آن روز، باید زنده بمانم. در زندان، اگر لازم باشد، اما به هر قیمتی باید زنده بمانم!... به نگهبانان نگاه کردم، که دست هایشان هنوز پشت سرم قفل شده بود. هر عصب بدنم از شادی زنده بودن می لرزید. چه چهره های زیبایی داشتند! پسران دهقانی از ریازان یا کورسک، به احتمال زیاد. آن ها نمی توانستند کاری جز نگهبانی کنند – بدون شک سرباز وظیفه بودند. و آن ها دست هایشان را برای جلوگیری از سقوط من به هم پیوسته بودند. اما لازم نبود – من قصد سقوط نداشتم. موهای خود را که پ
یش از حضور در دادگاه به دقت فر کرده بودم تکان دادم تا یاد شارلوت کوردی را ننگین نکنم. سپس به نگهبانان لبخندی دوستانه زدم. آن ها با حیرت به من نگاه کردند. زندانی و تبعید. یِوگِنیه ابتدا زندان های مشهور لفورتوو و بوتیرکا در مسکو و "کوروفنیکی" در یاروسلاول را تجربه کرد. او با قطار زندان از سراسر اتحاد شوروی به ولادی وستوک منتقل شد و در عرشهٔ بار کشتی "Jurma" (Джурма) که مقصدش ماگادان بود، گذاشته شد. او در بیمارستان کمپ کار کرد اما به زودی به اردوگاه های سخت کولیما (منطقه) فرستاده شد، جایی که به کارهای "عادی" مشغول شد و سریعاً به یک "dokhodyaga" ("ناتوان") لاغر تبدیل شد. یک پزشک Crimean German، آنتون والتر، احتمالاً با معرفی او برای یک موقعیت پرستاری در تاسکان جانش را نجات داد؛ آن ها بعدها با هم ازدواج کردند. آنتون به دلیل اصل و نسب آلمانی اش تبعید شده بود. در فوریهٔ ۱۹۴۹، گینزبرگ از سیستم گولاگ آزاد شد اما به دستور مقامات باید پنج سال دیگر در شهر ماگادان می ماند. او در یک مهدکودک مشغول به کار شد و شروع به نوشتن خاطرات خود به صورت مخفی کرد. در اکتبر ۱۹۴۹، دوباره دستگیر و به منطقهٔ کراسنویارسک تبعید شد اما (به درخ
واست او) مقصدش در آخرین لحظه به کولیما تغییر یافت. هیچ دلیلی برای این دستگیری و تبعید دوم ارائه نشد. پس از تغییر وضعیت از بازداشت به تبعید، او توانست با والتر ازدواج کند. این زوج دختری یتیم به نام آنتونینا را به فرزندی پذیرفتند که بعدها بازیگر شد (Antonina Pavlovna Aksyonova). بازتوانی و زندگی بعدی. پس از مرگ ژوزف استالین در ۱۹۵۳ و با پیگیری های مکرر و جدی گینزبرگ برای بررسی دوباره پرونده اش، او در ۲۵ ژوئن ۱۹۵۵ از تبعید آزاد شد و اجازهٔ بازگشت به مسکو یافت. او در همان تاریخ بازتوانی شد به دلیل فقدان "corpus delicti". او به مسکو بازگشت، به عنوان خبرنگار کار کرد و روی شاهکار خود، خاطراتش "Journey into the Whirlwind"، ادامه داد. پس از مرگ همسرش در ۱۹۵۹، گینزبرگ کتاب را در ۱۹۶۷ تکمیل کرد اما نتوانست آن را در شوروی منتشر کند. نسخهٔ خطی بعدها به خارج منتقل و در ۱۹۶۷ توسط آرنولدو موندادوری ادیتوره در میلان و Possev در فرانکفورت منتشر شد؛ و از آن زمان به زبان های مختلف ترجمه شده است. در نهایت، خاطراتش به دو بخش تقسیم شد که عناوین روسی آن ها "Krutoi marshrut I" و "Krutoi marshrut II" است -- "مسیر سخت" یا "مسیر شیب دار
". او در مسکو درگذشت، در سن ۷۲ سالگی. فیلم. یک فیلم زندگی نامه ای دربارهٔ گینزبرگ با عنوان "Within the Whirlwind" توسط کارگردان مرلین گوریس در ۲۰۰۸ ساخته شد. بازیگر امیلی واتسون نقش یِوگِنیه گینزبرگ را ایفا می کند و پم فریس و بن میلر نقش های دیگر را دارند. این فیلم در سال ۲۰۱۰ منتشر شد.
یِکاترینا کنستانتینونا برشکو-برشکوفسکایا (؛ زاده – ۱۲ سپتامبر ۱۹۳۴)، که در منابع انگلیسی با نام Catherine Breshkovsky نیز شناخته می شود، یکی از شخصیت های برجستهٔ جنبش سوسیالیستی روسیه، یک نارودنیک و بعدها یکی از بنیان گذاران حزب سوسیالیست انقلابی بود. او به عنوان نخستین زندانی سیاسی زن روسیه توصیف شده است. او بیش از چهار دهه در زندان و تبعید سیبری به خاطر مخالفت مسالمت آمیز با یکه سالاری تزاری سپری کرد و در سال های پایانی عمرش به عنوان یک زندانی سیاسی در سطح بین المللی شناخته شد. همچنین به طور عام به عنوان 'بابوشکا' شناخته می شد و او «مادر بزرگ» انقلاب روسیه لقب گرفت. زندگی اولیه. یِکاترینا کنستانتینونا وریکو در خانواده ای اشرافی در روستای ایوانوو، بخش نوولسکی، استان ویتبسک به دنیا آمد و در مالکیت خانواده در چرنیهیف بزرگ شد و در خانه آموزش دید. پدرش، کنستانتین وریکو، مالک رعایا بود اما – طبق گفتهٔ او – با آن ها رفتار خوبی داشت. در سال ۱۸۶۱، در جریان اصلاحات آزادی، او به پدرش در آزادسازی رعایای ملک خانوادگی کمک کرد و سپس داوطلبانه به آموزش آن ها پرداخت. در سال ۱۸۶۸، با نیکولای پتروویچ برشکو-برشکوفسکایا، مالک ز