Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ده بود. پس از چندین مأموریت دیگر، در سال ۱۹۰۴ به عنوان وابسته نظامی فوق العاده در توکیو، ژاپن منصوب شد، جایی که وظیفه نظارت بر عملیات نظامی ژاپن در جنگ روسیه و ژاپن را بر عهده داشت. از سال ۱۹۰۵ تا ۱۹۱۱، او ابتدا در پایتخت ژاپن و سپس در پکن، چین، وابسته نظامی رسمی شد. در ۲۲ سپتامبر ۱۹۰۸ به او درجه سرهنگ دومی و دستیار افتخاری پادشاه اعطا شد. در سال ۱۹۱۲، کاویلیا به تریپولیتانیا و سیرنایکا اعزام شد؛ وظیفه او نظارت بر مذاکرات مربوط به عقب نشینی نیروهای ترک ناشی از جنگ ایتالیا و ترکیه و همچنین آرام کردن سران عرب و بربر بود. در ۶ فوریه ۱۹۱۳، او به عنوان معاون مدیر مؤسسه جغرافیای نظامی در فلورانس منصوب شد و سال بعد به درجه سرهنگی رسید. جنگ جهانی اول. هنگامی که در سال ۱۹۱۵ ایتالیا وارد جنگ جهانی اول علیه اتریش-مجارستان شد، کاویلیا به عنوان سرلشکر منصوب شد. سال بعد، سربازان او در نبردهای خونین کارسو، جایی که کاویلیا تیپ باری را در نبردهای بسیار سخت در بوسکو لانسیا و بوسکو کاپوچیو رهبری کرد، خود را نشان دادند. از این رو، او به خاطر «مهارت و شجاعتی که از خود نشان داد»، به دریافت صلیب سواره نظام نشان نظامی ساووی مفتخر شد
. در ۱۴ ژوئن ۱۹۱۷، کاویلیا به دلیل شایستگی هایش در میدان نبرد به درجه سپهبدی ارتقا یافت: در ماه اوت، به عنوان فرمانده سپاه بیست و چهارم ارتش، اتریش-مجارستانی ها را در فلات باینزیزا، درخشان ترین پیشروی ایتالیایی ها در یازدهمین نبرد ایسونزو، در هم کوبید. پس از نبرد فاجعه بار دوازدهم ایسونزو، که در آن او هیچ مسئولیتی در شکست نداشت، کاویلیا به دلیل مهارتش در متحد و منظم نگه داشتن سربازانش در طول عقب نشینی به خط پیاوه، برخلاف آنچه در بخش های بزرگی از ارتش ایتالیا اتفاق افتاد، مدال نقره دریافت کرد. او همچنین به عنوان فرمانده سپاه دهم ارتش منتقل شد. در سپتامبر ۱۹۱۸، کاویلیا به دلیل شایستگی های جنگی به عنوان فرمانده افتخاری سپاه منصوب شد و تا نوامبر به عنوان مسئول ارتش هشتم جدید منصوب شد که قاطعانه نیروهای در حال فروپاشی اتریش-مجارستان را در نبرد ویتوریو ونتو در هم کوبید. بین دو جنگ. پس از جنگ، پادشاه جورج پنجم بریتانیای کبیر او را به عنوان فرمانده شوالیه نشان حمام منصوب کرد؛ انریکو کاویلیا اکنون یک سر بود. در ۲۲ فوریه ۱۹۱۹ او به عنوان سناتور مادام العمر منصوب شد و بعداً در اولین دولت ویتوریو امانوئل اورلاندو به عنوا
ن وزیر جنگ شرکت کرد. هنگامی که گابریل دانونزیو با «لژیونرهایش» فیوم را اشغال کرد، کاویلیا فراخوانده شد تا جایگزین ژنرال پیترو بادولیو شود، که از ۲۱ دسامبر ۱۹۲۰ به عنوان فرمانده نیروها و کمیسر فوق العاده در ونیز جولیا فعالیت می کرد. از ۲۴ تا ۳۱ دسامبر ۱۹۲۰ او سرکوب جنبش دانونزیو، به اصطلاح Natale di sangue (کریسمس خونین) را در اجرای پیمان راپالو رهبری کرد. کاویلیا تا پایان عمر خود در مورد خرد و اخلاق اعمال خود در طول سرکوب تردید داشت؛ این تردیدها را در دفتر خاطرات شخصی خود بیان کرد. در ۲۵ ژوئن ۱۹۲۶، کاویلیا به عنوان مارشال ایتالیا منصوب شد. این بالاترین رتبه نظامی در پادشاهی ایتالیا بود. چهار سال بعد، او به عنوان سواره نظام در نشان عالی بشارت مقدس منصوب شد. بدین ترتیب کاویلیا «پسرعمو» ی شاه ویکتور امانوئل سوم شد. او که علاقه ای به سیاست های بنیتو موسولینی نداشت، تحت الشعاع افسران دیگری قرار گرفت که در میدان نبرد از او توانایی کمتری داشتند اما از نظر ایدئولوژیکی با دوچه همدل تر بودند. جنگ جهانی دوم. در سال ۱۹۴۳، از ۸ تا ۱۳ سپتامبر، هنگامی که دربار پادشاه پس از تسلیم کشور به متفقین، از آلمانی های در حال ورود فرا
ر کرد، کاویلیای سالخورده مجبور شد فرماندهی نظامی رم را به دست بگیرد و با فیلد مارشال آلبرت کسلرینگ در مورد تسلیم پایتخت در ازای احترام به جایگاه نظری آن به عنوان شهر آزاد مذاکره کند. در این زمان، او از بادولیو (که زمانی او را «سگ انباری که جایی می رود که بزرگترین لقمه است» تعریف کرده بود) که سه بار او را در تنگنا قرار داده بود، متنفر شده بود: در کاپورتو (۱۹۱۷)، در فیومه (۱۹۲۰) و سپس سرانجام در رم، که در این میان از الطاف رژیم فاشیستی بهره مند شده بود. کاویلیای سرانجام در ویلای خود، به نام ویلا ویتوریو ونتو، در فینال لیگور، بازنشسته شد و تنها یک ماه قبل از پایان جنگ جهانی دوم درگذشت. جسد او در کلیسای سنت جان باپتیست در فیناله لیگوره مارینا به خاک سپرده شد، اما در ۲۲ ژوئن ۱۹۵۲، زیر نظر لوئیجی ایناودی، رئیس جمهور ایتالیا، و نخست وزیر سابق ویتوریو امانوئله اورلاندو، بقایای او سرانجام در برج کاپو سن دوناتو، درست در شرق فیناله، دوباره به خاک سپرده شد. کاویلیا دفتر خاطراتی از خود به جا گذاشت که در آن تکامل اندیشه او در مورد بسیاری از موضوعات، شک و تردید او در مورد رژیم فاشیستی، سردرگمی او در مورد آنچه در جنگ جهانی د
وم می گذشت و جهانی که دیگر نمی توانست آن را بشناسد، مستند شده بود. او همچنین خاطرات نظامی و رساله ها و آثار جغرافیایی از خود به جا گذاشت.
هکتور باستیکو (; – ) یک فیلد مارشال ایتالیایی بود که از سال ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۳ در طول جنگ جهانی دوم به عنوان فرمانده نیروهای محور در شمال آفریقا خدمت کرد. او علاوه بر ژنرال ارتش سلطنتی ایتالیا، به عنوان فرماندار جزایر تحت کنترل ایتالیا در دریای اژه و لیبی نیز خدمت کرد. پس از دوران خدمت در ارتش، او به عنوان مورخ نظامی مشغول به کار شد و چندین کتاب منتشر کرد. زندگی نامه. باستیکو در بولونیا، ایتالیا متولد شد. وقتی به سن قانونی رسید، به ارتش ایتالیا پیوست و در جنگ جهانی اول جنگید. در سال ۱۹۲۸، باستیکو به درجه سرتیپ (ژنرال دی بریگاتا) ارتقا یافت. در آن زمان، پادشاهی ایتالیا توسط دیکتاتور فاشیست بنیتو موسولینی اداره می شد. در این نقش، باستیکو هدف جولیو دوهت در کتاب «بازگویی» (که با اثر «فرماندهی هوا» منتشر شد) قرار گرفت. دوهت صفحات زیادی را به بررسی انتقادی شش «نظریه اساسی» مطرح شده توسط باستیکو و چگونگی ارتباط آنها با آینده نقش نیروی هوایی مستقل در جنگ های آینده اختصاص می دهد. باستیکو در ۲۹ مه ۱۹۳۲ به درجه سرلشکری ارتقا یافت و در سال ۱۹۳۵، فرماندهی لشکر اول مارزو را در طول جنگ دوم ایتالیا و حبشه بر عهده داشت. در سال ۱۹۳۵
، باستیکو فرمانده سپاه سوم در اتیوپی بود و در ۱۰ فوریه ۱۹۳۶ به درجه سپهبدی ارتقا یافت. از سال ۱۹۳۶ تا ۱۹۳۷، او فرمانده سپاه دوم بود. در سال ۱۹۳۷، در مراحل بعدی جنگ داخلی اسپانیا، باستیکو جایگزین ماریو روآتا به عنوان فرمانده کل سپاه داوطلبان ایتالیایی در اسپانیا شد. سپاه داوطلبان ایتالیایی برای کمک به ملی گرایان اسپانیا در جنگ اعزام شد. از اواسط سال ۱۹۳۷، نیروی باستیکو در نبرد سانتاندر جنگید که پیروزی قاطعی برای ملی گرایان بود. در اواخر سال ۱۹۳۷، باستیکو جای خود را به ماریو برتی داد. در اکتبر ۱۹۳۷، باستیکو درجه ژنرالی، بالاترین درجه ای که در صورت عدم حضور رسمی ایتالیا در جنگ می توانست به او اعطا شود، دریافت کرد. در فوریه ۱۹۳۹، داوطلبان ایتالیایی اسپانیا را ترک کردند. سپس او به ارتش دوم منصوب شد. اندکی پس از آن، باستیکو به عنوان فرمانده ارتش ششم موتوری جدید، معروف به «ارتش پو» که در منطقه دره پو مستقر بود، منصوب شد. در سال ۱۹۳۹، باستیکو به عنوان سناتور پادشاهی ایتالیا منصوب شد. وقتی ایتالیا وارد جنگ جهانی دوم شد، باستیکو فرماندار جزایر اژه ایتالیا (دودکانیز) بود و در ۷ اوت ۱۹۴۰ به درجه ژنرال کامل (ژنرال د آرمات
ا) ارتقا یافت. در ۱۹ جولای ۱۹۴۱، باستیکو به عنوان فرماندار کل لیبی ایتالیا و فرمانده کل نیروهای محور در شمال آفریقا منصوب شد. از آنجایی که اروین رومل رسماً تحت فرماندهی ایتالیا در لشکرکشی شمال آفریقا بود، نقشه های رومل ابتدا باید توسط باستیکو تأیید می شد. باستیکو به عنوان فرمانده اردوگاه کار اجباری گیادو که در فوریه ۱۹۴۲ برای بازداشت یهودیان لیبیایی و ایتالیایی تأسیس شده بود، منصوب شد. باستیکو در ۱۲ اوت ۱۹۴۲ به درجه مارشال ایتالیا ارتقا یافت، تا حد زیادی به این دلیل که از رومل که در ۲۲ ژوئن به درجه فیلد مارشال (ژنرال فلدمارشال) ارتقا یافته بود، در رتبه پایین تری قرار نگیرد. وقتی لیبی در مقابل پیشروی ارتش هشتم بریتانیا شکست خورد، از ۲ فوریه ۱۹۴۳ او تا پایان جنگ بدون فرمانده ماند. پس از نبرد العلمین، نیروهای ایتالیایی-آلمانی مجبور به عقب نشینی مداوم شدند و هم سیرنایسا و هم طرابلس را رها کردند (طرابلس در ۲۳ ژانویه ۱۹۴۳ سقوط کرد) و در تونس موضع گرفتند. باستیکو در ۵ فوریه ۱۹۴۳، پس از انحلال رسمی فرماندهی عالی در لیبی، به وطن خود فراخوانده شد. در ۱۲ اوت ۱۹۴۲ (پس از پیروزی های بزرگ غزاله و طبرق)، او به عنوان مارشال
ایتالیا منصوب شد، تا حدی برای مقابله با انتصاب رومل به عنوان فیلد مارشال. اظهار نظر موسولینی در این مورد بسیار تند بود: «باستیکو نیز به عنوان مارشال منصوب خواهد شد، و پس از او ژنرال های دیگر، و من ناوارا، راهنمای خود را مستثنی نمی کنم.» پس از شکست عملیات جنگی در آفریقا، در ۵ فوریه ۱۹۴۳، او از فرماندهی خود برکنار شد و سپس به عنوان فرماندار کل افتخاری لیبی منصوب شد. پس از آتش بس ۸ سپتامبر، او در رم زندگی کرد و تا زمان آزادسازی پایتخت، مخفیانه فعالیت می کرد. در پایان جنگ جهانی دوم، او به عنوان نیروی ذخیره در ارتش مستقر شد و آثاری در زمینه تاریخ نظامی نوشت. در سال ۱۹۵۷، صلیب بزرگ لیاقت جمهوری را دریافت کرد. باستیکو در ۹۶ سالگی، پس از گذراندن سال های آخر عمرش در رشته تاریخ، در رم درگذشت. در زمان مرگش، او آخرین افسر نظامی زنده ایتالیایی بود که رتبه پنج ستاره ایتالیا را در یک مقام فعال داشت. (اومبرتو دوم، آخرین پادشاه ایتالیا که به عنوان مارشال ایتالیا در یک مقام تشریفاتی منصوب شده بود، در سال ۱۹۸۳ درگذشت).
فیورنزو باوا بکاریس (; – ) یک ژنرال ایتالیایی بود که به ویژه به خاطر سرکوب وحشیانه شورش های میلان در سال ۱۸۹۸، معروف به قتل عام باوا بکاریس، به یاد آورده می شود. در ماه مه ۱۸۹۸، هنگامی که شورش های جدی ناشی از قیمت بالای مواد غذایی در میلان رخ داد، دولت ایتالیا تحت رهبری آنتونیو دی رودینی در شهر وضعیت محاصره اعلام کرد. ژنرال باوا بکاریس، به عنوان کمیسر فوق العاده شهر، به سربازان خود دستور داد تا به تظاهرکنندگانی که در طول اعتصاب چندین سنگر برپا کرده بودند، شلیک کنند. از توپخانه نیز استفاده شد. طبق آمار رسمی، ۸۰ نفر کشته و ۴۵۰ نفر زخمی شدند. با این حال، مخالفان ادعا کردند که ۴۰۰ نفر کشته و بیش از ۲۰۰۰ نفر زخمی شده اند، در حالی که نیویورک تایمز ۳۰۰ کشته و ۱۰۰۰ زخمی را گزارش کرد. باوا بکاریس به پاس قدردانی از اقدامش، در ژوئن ۱۸۹۸ نشان صلیب بزرگ نشان ساووی را از شاه اومبرتو اول دریافت کرد. او اندکی پس از آن به سنای ایتالیا منصوب شد. در طول سال ۱۹۱۴، او به گرمی از حزب مداخله گر در ایتالیا که مایل به شرکت در جنگ جهانی اول بود (همان طور که در ۲۵ مه ۱۹۱۵ این کار را کردند) حمایت کرد. در سال ۱۹۲۲، او به شاه ویکتور امانو
ئل سوم توصیه کرد که قدرت را به بنیتو موسولینی و حزب ملی فاشیست واگذار کند. زندگی نامه. پسر کارلو ایگناتسیو باوا بکاریس و کوستانزا نیکولیس دی فراسینو، او به یک خانواده اصیل باستانی پیدمونتی تعلق داشت. او شش خواهر و برادر داشت: ماریانا، جوزپا، سوفیا، الساندرو، آلفردو و آنجلا. در سن ۱۴ سالگی وارد آکادمی نظامی تورین شد و در بیست سالگی با درجه ستوان توپخانه فارغ التحصیل شد. پس از شرکت در جنگ کریمه، او با درجه کاپیتانی در دومین جنگ استقلال ایتالیا شرکت کرد و مدال نقره شجاعت نظامی (۲۴ ژوئن ۱۸۵۹) را به دست آورد و در سومین جنگ استقلال ایتالیا، که در آن با درجه سرگردی، فرماندهی یک توپخانه در کاستوزا را بر عهده داشت و عنوان شوالیه نشان نظامی ایتالیا (۶ دسامبر ۱۸۶۶) به او اعطا شد. او بعداً مدیر کل توپخانه و مهندسان در وزارت جنگ شد و فرماندهی سپاه هفتم و سوم ارتش را بر عهده گرفت. در سال ۱۸۹۴، در آنکونا، او به شدت توسط روزنامه محلی لوردین، که احتمالاً با فرمانداری هماهنگ بود، به دلیل عدم تیراندازی به تظاهرات کارگران بیکار که به شهردار، وکیل وچینی، حمله کرده بودند، مورد انتقاد قرار گرفت. در ۸ مه ۱۸۹۸، در جریان شورش های جدی
قیام های میلان، که ناشی از افزایش قیمت غلات - و بنابراین نان - بود که توسط پادشاهی ایتالیا تصمیم گرفته شده بود، دولت به رهبری آنتونیو دی رودینی وضعیت محاصره اعلام کرد و ژنرال باوا بکاریس، به عنوان کمیسر فوق العاده سلطنتی، مأمور برقراری نظم شد. همان طور که مورخ کارلو گِزی می نویسد: «گزارش های رسمی از ۸۰ کشته، ۴۵۰ زخمی و ۲۰۰۰ دستگیر شده، از جمله فیلیپو توراتی، آنا کولیشوف، لئونیدا بیسولاتی، دون آلبرتاریو، آندره آ کوستا و پائولو والرا، حکایت دارند. نسخه های معتبرتر دیگر از بیش از ۳۵۰ کشته و تقریباً ۱۰۰۰ زخمی خبر می دهند. دو سرباز جان باختند: یکی به طور تصادفی به خودش شلیک کرد و دیگری پس از امتناع از آتش گشودن به روی جمعیت، درجا اعدام شد.» دستمزدهای پایین و بیکاری بالا راه را برای نارضایتی هموار کرده بود، نارضایتی ای که زمانی فوران کرد که به دلیل برداشت کم محصول، قیمت غلات از ۳۵ به ۶۰ سنت در هر کیلو افزایش یافت. هزاران معترضی که سنگر ساخته بودند، منجر به درگیری های طولانی با سربازان شدند. باوا بکاریس سرانجام به آنها دستور داد تا در منطقه پورتا تیچینزه به سمت جمعیت آتش بگشایند. این حملات چندین روز ادامه یافت و ارت
ش در جایی که مظنون به پنهان شدن شورشیان بود، توپ شلیک کرد. هزاران نفر دستگیر شدند و سرکوب منجر به تعطیلی بسیاری از روزنامه هایی شد که خطرناک یا خرابکار تلقی می شدند. در قدردانی، در ۵ ژوئن ۱۸۹۸، باوا بکاریس عنوان افسر ارشد نشان نظامی ساووی را توسط شاه اومبرتو اول دریافت کرد و در ۱۶ ژوئن به سناتور پادشاهی منصوب شد. در پالازو ماداما، او به گروه راست تاریخی پیوست. در ۲۹ ژوئیه ۱۹۰۰، در مونزا، اومبرتو اول توسط آنارشیست گائتانو برسکی ترور شد، که صریحاً اعلام کرد که می خواهد انتقام مرگ ماه مه دو سال قبل و توهین به باوا بکاریس جنایتکار را بگیرد، که قاتل شاه را «دیوانه ای که سزاوار چهار ماه حبس است» خوانده بود. او در سال ۱۹۰۲ بازنشسته شد و مستمری دولتی ۸۰۰۰ لیره دریافت کرد. در سال های آخر عمرش، که اکنون ناتوان و بیمار بود، کمتر و کمتر در فعالیت های پارلمانی شرکت می کرد. او مقالات متعددی در مجلات نظامی نوشت و در سال ۱۹۱۱ کتابی در مورد ریشه ها و تاریخ ارتش ایتالیا نوشت. او به جنبش مداخله گرایانه ای پیوست که از مشارکت ایتالیا در جنگ جهانی اول حمایت می کرد. او که از طرفداران فاشیسم بود، در سال ۱۹۲۲ از جمله ژنرال هایی بود ک
ه به پادشاه ویکتور امانوئل سوم توصیه کرد حکومت ایتالیا را به بنیتو موسولینی واگذار کند. او در سال ۱۹۲۴ در سن ۹۳ سالگی در خانه اش در رم درگذشت و در مقبره خانوادگی در گورستان زادگاهش، فوسانو، به خاک سپرده شد.
اسلوبودان خلیلوویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل صربستان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال رادنیشکی نیش اشاره کرد.
کارل یارولیم (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل جمهوری چک است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ویکتوریا ژیژکوف، باشگاه فوتبال روآن، باشگاه ورزشی آمیان، باشگاه فوتبال اسلاویا پراگ، باشگاه فوتبال بوهمیانس ۱۹۰۵ و دوکلا پراگ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال چکسلواکی بازی کرده است.
جلسه درمان (انگلیسی: Therapy Session) دومین آلبوم استودیویی رپر آمریکایی ان اف است. این آلبوم در ۲۲ آوریل ۲۰۱۶ منتشر شد و شامل ۱۴ آهنگ است که بر تم های شخصی مانند سوءاستفاده، از دست دادن و مسائل روانی تمرکز دارد. پیش زمینه. آلبوم جلسه درمان به عنوان ادامه ای بر آلبوم اول ان اف با نام عمارت (۲۰۱۵) عمل می کند و ان اف در آن به کاوش عمیق تر در تجربیات شخصی خود می پردازد. ان اف اعلام کرده بود که این آلبوم مانند یک جلسه درمانیِ واقعی است و شامل متن های آسیب پذیر از داستان های شخصی سوءاستفاده و از دست دادن است که با مخاطبان زیادی هم ذات پنداری ایجاد کرده است. تهیه کنندگان آلبوم شامل دیوید گارسیا، جراد اینگرام و تامی پروفیت هستند و آلبوم در سبک هیپ هاپ مسیحی با عناصر هیپ هاپ اصلی طبقه بندی می شود. ان اف در مصاحبه ها تأکید کرده که این آلبوم برای کمک به دیگران در مواجهه با مشکلات روانی طراحی شده است. پذیرش منتقدان. آلبوم جلسه درمان عموماً نقدهای مثبتی دریافت کرد و منتقدان به صداقت و عمق احساسی متن ها اشاره کردند. مت کانر در مجله سی سی ام آلبوم را چهار ستاره از پنج ارزیابی کرد و نوشت که ان اف با موفقیت آلبوم دوم خود را
به عنوان ادامه ای قدرتمند از عمارت ارائه داده و به کاوش عمیق تر می پردازد. کوین هاسکینز در پناهگاه عیسی فریک آلبوم را چهار و نیم ستاره از پنج ارزیابی کرد و گفت که ان اف چیزی خارج از چارچوب ارائه می دهد و احساسات خام را به خوبی بیان می کند، هرچند ممکن است برای برخی شنوندگان سنگین باشد. هیلی بلک در مجله هایلایت آلبوم را چهار از پنج ارزیابی کرد و نوشت که ان اف با قدرت فریاد می زند و مسیر خود را به عنوان نوازنده پیش بینی می کند، با ترکیبی از آهنگ های پر انرژی و ملایم تر. در بررسی ترک استارز، آلبوم برای جریان خوب از آهنگ هایی مانند "نفس بکش" تا "واقعی" و "آه خدایا" ستایش شد که به موضوعاتی مانند شهرت، روابط شکست خورده و مسائل معنوی می پردازد. عملکرد تجاری. آلبوم جلسه درمان در رتبه ۱۲ بیلبورد ۲۰۰ ظاهر شد و در هفته اول ۲۹٬۱۸۴ واحد معادل آلبوم فروخت. همچنین در رتبه اول نمودار آلبوم های مسیحی و آلبوم های رپ بیلبورد قرار گرفت. تا اکتبر ۲۰۱۷، آلبوم بیش از ۱۲۲٬۰۰۰ نسخه در ایالات متحده فروخته شد. آلبوم همچنین در نمودار آلبوم های کانادایی بیلبورد در رتبه ۴۳ قرار گرفت. گواهی نامه ها. آلبوم جلسه درمان در ایالات متحده توسط انج
من صنعت ضبط آمریکا (آرآی آی ای) گواهی پلاتین دریافت کرد. همچنین در کانادا گواهی طلا و در بریتانیا گواهی نقره گرفت. فهرست آهنگ ها. فهرست آهنگ های آلبوم جلسه درمان به شرح زیر است: ۱. اینترو ۲ (۳:۱۵) ۲. جلسه درمان (۵:۳۱) ۳. فقط می خوام بدونم (۳:۴۶) ۴. چطور می تونی ما رو ترک کنی (۵:۲۲) ۵. نفس بکش (۴:۱۹) ۶. واقعی (۴:۲۳) ۷. آه خدایا (۳:۱۸) ۸. می تونم حسش کنم (۳:۵۳) ۹. تو رو در ذهنم دارم (۴:۰۱) ۱۰. آسیاب کردن (با همراهی مارتی از سوشال کلاب) (۴:۳۷) ۱۱. کاش نمی کردی (۴:۴۶) ۱۲. بیانیه (۳:۱۰) ۱۳. همه کاری که می کنم (۳:۴۸) ۱۴. گم شده در لحظه (با همراهی جاناتان تولین) (۴:۰۲) طول کل آلبوم ۵۸:۱۷ است.
زبان فریولیایی یکی از زبان های رسمی اقلیت در کشور ایتالیا به شمار می آید. نام بومی آن Furlan یا Marilenghe بوده و در منطقه فریولی در شمال شرقی ایتالیا بیشتر رواج دارد.این زبان زیرشاخه ای از زبان های رومی به حساب می آید و در واقع زیرمجموعه زبان های رتیو-رومی (Rhaeto-Romance) است. حدود ۶۰۰,۰۰۰ نفر گویشور دارد.این زبان تحت تاثیر زبان های آلمانی، ایتالیایی، ونیزی و اسلوونیایی قرار گرفته است. تاریخچه. اسناد مکتوب از قرن یازدهم و ادبیات از سال ۱۳۰۰ میلادی وجود دارد. در قرن بیستم علاقه به این زبان دوباره احیا شد. وضعیت رسمی. دارای نهاد نظارتی به نام “Agjenzie regjonâl pe lenghe furlane” (ARLeF) است. وضعیت حفاظتی. این زبان در پروژه زبان های در معرض خطر (Endangered Languages Project )ثبت شده است. همچنین زبان فریولیایی به دلیل نزدیکی ریشه ای با زبان لادین (Ladin)، گاهی اوقات “لادین شرقی” نیز نامیده می شود.
فاشیسم سرسخت یا فاشیسم انقلابی (Intransigent fascism یا revolutionary fascism)، که از برخی جهات مشابه فاشیسم به اصطلاح چپ گرا است، جریان اقلیتی از فاشیسم ایتالیایی است که با تکیه بر تمامیت مانیفست سن سپولکرو و آرمان های اولیه جنبش، یعنی آرمان های پیش از راهپیمایی رم، از حزب ملی فاشیست (که اعضای ناراضی آن فاشیسم ملی () را تأسیس کردند) و از تجربه دوره بیست ساله که در طی آن فاشیسم در واقع یک رژیم ارتجاعی راست افراطی بود و به دلیل مخالفت مشترک با مارکسیسم ماتریالیستی و لیبرالیسم فردگرایانه با کلیسای کاتولیک، سلطنت و نیروهای سیاسی محافظه کار سازش می کرد، فاصله گرفت. ایده های شاخص این خط فکری که هرگز به جز در میان چند تن از نمایندگان اولیه فاشیسم مانند فراماسون روبرتو فاریناچی یا سندیکالیست انقلابی ناپلی، آورلیو پادوانی (که اخراج و دوباره به حزب پذیرفته شد و بعدها در شرایطی که هرگز به طور کامل روشن نشد درگذشت) حمایت چندانی کسب نکردند و در مجموع توسط خود بنیتو موسولینی نادیده گرفته شدند، عبارتند از: سوسیالیسم ملی، سندیکالیسم انقلابی، جمهوری خواهی، آینده گرایی، سوم گرایی، ضد روحانیت، ضد پارلمانتاریسم، ضد کمونیسم و ​​
ضد سرمایه داری. عناصر خاصی از فاشیسم ارتدوکس تر و ترسناک تر، مانند اجتماعی کردن اقتصاد، کورپوراتیسم و ​​​​خصومت با سلطنت، توسط حزب فاشیست جمهوری خواه در جمهوری سوسیال کوتاه مدت ایتالیا اتخاذ شد و امروزه می توان بخشی از آن را در فاشیسم کوچک و "جنبش آزادی - حزب ناسیونال سوسیالیست" یافت.
جمشیر مورات اوغلو (؛ زادهٔ ) مربی فوتبال اهل ترکیه است.
جمال تَسلَق (۲۷ فوریهٔ ۱۹۷۰) طراح مد لوکس فلسطینی است که در ایتالیا زندگی و کار می کند. سبک او تلفیقی از کدهای پوشش شرقی و غربی است. زندگی نامه. تسلق در سال ۱۹۷۰ در نابلس به دنیا آمد. پس از اتمام دبیرستان، طراحی را در اردن مطالعه کرد. او در سال ۱۹۹۰ به ایتالیا رفت و در آنجا مد را آموخت.او آتلیه هم نام خود را در رم در سال ۱۹۹۹ تأسیس کرد. آثار او در رویدادهایی همچون «مد برای صلح»، «مد در مدیترانه»، جمع آوری کمک برای نیازمندان و نمایش مد یونیسف برای کودکان به نمایش درآمده است. نمایشگاه ها. برخی از نمایشگاه هایی که آثار او در آن ها ارائه شده است: او لباس های خوانندگان مشهور ایتالیایی را در تلویزیون، کنسرت ها و جشنواره های بزرگ طراحی و ارائه کرده است.
جرارد ساراگوسا (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل اسپانیا است. وی سرمربی تیم هایی همچون باشگاه خیمناستیک تاراگونا، باشگاه فوتبال شباب الاهلی و باشگاه فوتبال تورپدو کوتائیسی بوده است.
تنظیم مقررات ورزشی معمولاً توسط یک نهاد حاکم بر ورزش برای هر ورزش انجام می شود که منجر به هسته ای از قوانین نسبتاً ثابت و مورد توافق می شود. افرادی که مسئول فعالیت های تفریحی هستند، اغلب با پیوستن به فدراسیون های ورزشی مانند کمیته بین المللی المپیک یا با تشکیل نهاد نظارتی خود، به دنبال به رسمیت شناخته شدن و احترام به عنوان یک ورزشکار هستند. به این ترتیب، ورزش ها از فعالیت های تفریحی به ورزش های رسمی تر تکامل می یابند: دوچرخه سواری بی ام ایکس، اسنوبرد، کشتی و غیره از جمله تازه واردان نسبتاً جدید هستند. برخی از این فعالیت ها برای مدت زمان های مختلف، فعالیت های محبوب اما بدون چارچوب مشخص بوده اند. در واقع، تنظیم رسمی ورزش یک پیشرفت نسبتاً مدرن و رو به رشد است. این روش، یک ورزش را در سطح جهانی و به روشی بسیار موفق ترویج می دهد. همچنین با تضمین اینکه قوانین گیم پلی یکسانی در سراسر جهان اجرا می شود، با استفاده از یک سیستم قوانین گیم پلی بین المللی استاندارد/همگن (که توسط نهادهای حاکم بر ورزش های بین المللی مربوطه تصویب شده است) که به طور یکنواخت در تمام انجمن های عضو و لیگ های شناخته شده اعمال می شود، جهانی بودن هر
ورزش را ارتقا می دهد. میزان سازماندهی می تواند از مسابقات ملی یا جهانی برای این ورزش متفاوت باشد، یا می تواند به صورت کاملاً "موردی" و خودجوش رخ دهد. یک ورزش می تواند به صورت انفرادی (مثلاً تایم تریل در دوچرخه سواری) یا به صورت تیمی، یا فقط برای تفریح و تندرستی (مثلاً شنا) انجام شود. برخی از موقعیت های چالش برانگیز، زمانی که مقررات این ورزش با سایر اشکال مقررات همپوشانی دارد، مانند ایمنی (تلفات جانی جدی در تماشاگران فوتبال، به دلیل فرو ریختن سکوها یا مدیریت ضعیف جمعیت رخ داده است)، یا قوانین ساده کشور (برخی تعاملات ناخواسته یا فیزیکی بین شرکت کنندگان رخ می دهد)، باید مورد بررسی قرار گیرند. به عنوان مثال می توان به فیفا در فوتبال و فیبا در بسکتبال اشاره کرد که قوانین بین المللی بازی را تنظیم کرده اند که حتی امروزه در لیگ های ورزشی ایالات متحده نیز اجرا می شوند، با وجود اینکه از نظر تاریخی آنها را اجرا نمی کردند (که به این معنی بود که بسیاری از لیگ های ورزشی ایالات متحده در گذشته توسط نهادهای حاکم بین المللی به رسمیت شناخته نمی شدند، تا زمانی که شروع به اتخاذ قوانین بین المللی کردند). در ورزش بسکتبال، مدافع/دف
اع نمی تواند خطا اعلام کند. فرمول یک. مسابقات اتومبیل رانی فرمول یک نمونه ای از مقررات سختگیرانه و متغیر است، جایی که به نظر می رسد نهاد تنظیم کننده، به جای تعریف ساده ی این ورزش، آن را کنترل می کند. اخیراً تغییرات عمده ای در قوانین فرمول یک، تقریباً به صورت سالانه، ایجاد شده است و تغییرات بیشتری نیز برنامه ریزی شده است. گاهی اوقات این کار به دلایل ایمنی انجام می شود، گاهی اوقات برای جذاب تر کردن مسابقه به عنوان یک ورزش تماشاگرپسند، و گاهی اوقات برای ارتقای رقابت از طریق مشارکت تیم های کوچک تر. برخی از تغییرات، به عنوان مثال، احتمال سبقت گرفتن را بیشتر می کند یا احتمال برتری فنی چشمگیر هر تیم را کاهش می دهد. اگرچه این ورزش به شدت تحت نظارت است، اما اکثر مردم موافقند که این ورزش از این طریق سود زیادی برده است، به ویژه از طریق جهش های چشمگیر در ایمنی.
آنتونیو پناکی (زاده ۲۶ ژانویه ۱۹۵۰ – درگذشته ۳ اوت ۲۰۲۱) نویسنده ایتالیایی، برنده جایزه استرگا در سال ۲۰۱۰ برای رمانش، "کانال موسولینی" بود. زندگی نامه. پناکی در لاتینا در خانواده ای از کارگران اومبریا (از طرف پدری) و مهاجران ونتو (از طرف مادری) که برای احیای آگرو پونتینو به لاتزیو آمده بودند، متولد شد. پناکی عضوی از یک خانواده بزرگ با هفت فرزند بود، از جمله جیانی پناکی روزنامه نگار و لورا پناکی اقتصاددان و سیاستمدار. او از سنین پایین خود را وقف سیاست کرد، اما برخلاف برادرانش که همگی به سازمان های چپ گرا پایبند بودند، در جنبش اجتماعی ایتالیا، یک حزب ملی گرا و محافظه کار ملی نئوفاشیست، ثبت نام کرد. با این حال، در حالی که فرهنگ سیاسی خود را افزایش می داد، ایدئولوژی نئوفاشیستی را رد کرد، با رهبران حزب درگیر شد و اخراج شد. پس از تأمل طولانی، به مارکسیسم نزدیک شد و به کمونیسم گروید و به حزب کمونیست ایتالیا (مارکسیست-لنینیست) پیوست و در اعتراضات سال ۱۹۶۸ شرکت کرد. در همین حال، او به عنوان کارگر در شرکت "آلکاتل کاوی" در لاتینا (که در آن زمان «فولگورکاوی» نامیده می شد) شروع به کار کرد و بیش از سی سال در آنجا ماند. در
پایان دهه هفتاد، او وارد حزب سوسیالیست ایتالیا و کنفدراسیون عمومی کار ایتالیا شد که از آنجا اخراج شد. سپس به اتحادیه کارگری ایتالیا پیوست و به حزب کمونیست ایتالیا و دوباره به کنفدراسیون عمومی کار ایتالیا پیوست که در سال ۱۹۸۳ دوباره از آنجا اخراج شد. سپس سیاست را رها کرد و در رشته ادبیات از دانشگاه ساپینزا رم فارغ التحصیل شد و فعالیت خود را به عنوان نویسنده آغاز کرد. اولین رمان او، "ماموت"، ۵۵ بار از ۳۳ ناشر رد شد تا اینکه در سال ۱۹۹۴ توسط "انتشارات دونزلی" منتشر شد و جایزه آن را از آن خود کرد. در سال ۱۹۹۵، او "رمان مرداب را" نوشت که برنده "جایزه جایزه ادبی ملی پیزا" شد و به شهر لاتینا تقدیم شده بود. سپس در سال ۱۹۹۸، رمان یه ابر قرمز را نوشت، داستانی که با الهام از قتل یک زوج جوان در کوری نوشته شده بود، قتلی که سال قبل از آن اتفاق افتاده بود و در اخبار ملی بسیار مورد توجه قرار گرفت. در سال ۲۰۰۱، او انتشارات "دونزلی را" ترک کرد و به انتشارات آرنولدو موندادوری ادیتوره نقل مکان کرد. در سال ۲۰۰۳، کتاب زندگینامه ای "«فاشیست کمونیست»" منتشر شد و جایزه "پریمو ناپولی را" از آن خود کرد. این فیلم به فیلمی با عنوان "«بر