Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مقیاس کوتاه تری در حدود ۲۲٫۵ اینچ (حدود ۵۷ سانتی متر) داشته باشند. ساختار داخلی نیز شباهت هایی با ماندولین دارد. ماندوچلوهای گیبسون معمولاً با یک پل افقی منفرد در قسمت بالای بدنه، درست زیر سوراخ صدای بیضی شکل ساخته می شدند. سازندگان مدرن از X-بریسینگ نیز استفاده می کنند. همانند سایر سازهای خانوادهٔ ماندولین، ماندوچلوها ممکن است با سوراخ صدای بیضی شکل منفرد یا یک جفت سوراخ صدای F دیده شوند. این سازها معمولاً بین ۱۸ تا ۲۲ پرده دارند؛ سازهای کاسه ای برای کنسرت ممکن است پرده های بیشتری داشته باشند که امکان نواختن نت های پیچیده و طولانی را فراهم می کند. چیدمان سیم ها. ماندوچلو معمولاً دارای چهار ردیف دو سیمی است. به دلیل ضخامت بالای سیم های ردیف پایین، برخی نوازندگان فولک ماندوچلو یکی از سیم های C را حذف می کنند تا از ایجاد صدای غیرطبیعی هنگام نواختن شدت جلوگیری شود یا از سیم های با ضخامت کمتر استفاده می کنند تا سیم های C با هم همصدا شوند. برخی ماندوچلوها با ۱۰ سیم (پنج ردیف) ساخته می شوند که یک ردیف اضافی بالای اولین ردیف (با بیشترین نت) دارند. این سازها گاهی با عنوان لیوتو کانتابیله یا "لیوتو مودرنو" شناخته می
شوند، اما از نظر فنی همچنان ماندوچلو محسوب می شوند و بسیاری از شرکت ها آنها را تولید می کنند. تاریخچه. مانند بسیاری دیگر از سازهای خانوادهٔ ماندولین، ماندوچلو نیز در اروپا پدید آمد. ماندولین ها از خانوادهٔ لوت در ایتالیا در طی قرن های ۱۷ و ۱۸ تکامل یافتند و ماندولین با پشت کاسه ای که به ویژه در ناپل تولید می شد، در قرن نوزدهم رایج شد. در دورهٔ باروک (۱۶۰۰–۱۷۵۰) بود که علاقه به ماندولین افزایش یافت و استفاده از آن در گروه های موسیقی بیشتر شد، که به نوبهٔ خود به توسعه و گسترش خانوادهٔ ماندولین کمک کرد. نخستین شواهد مربوط به ماندولین های امروزی با سیم های فلزی، از ادبیات مربوط به نوازندگان برجستهٔ ایتالیایی به دست آمده است که در سراسر اروپا سفر کرده و تدریس می کردند و کنسرت برگزار می کردند. از جمله این نوازندگان می توان به گابریل لئونه، جیووانی باتیستا جرووازیو و پیئترو دنیس اشاره کرد که بین سال های ۱۷۵۰ تا ۱۸۱۰ به طور گسترده ای سفر کردند. این موارد به همراه سوابق مربوط به خانوادهٔ ویناچیا، سازندگان ساز در ناپل ایتالیا، باعث شده است موسیقی شناسان باور داشته باشند که خانوادهٔ ماندولین های مدرن با سیم های فلزی توس
ط خانوادهٔ ویناچیا در ناپل توسعه یافته اند. گروه های موسیقی ماندولین در اواخر دورهٔ باروک محبوب بودند و در همین زمان تعدادی ساز جدید به این خانواده اضافه شدند، از جمله ماندولونه، یک ساز باس با پشت تخت که «بسیار بزرگ تر از لیوتو» و دارای «چهار سیم زخمه ای سنگین» بود که به ترتیب چهارم به A2-D3-G3-C4 کوک می شدند. این ساز احتمالاً پیشرو مستقیم ماندوچلو بوده است. محبوبیت گروه های ماندولین در اواخر دورهٔ کلاسیک موسیقی (۱۷۵۰–۱۸۲۵) کاهش یافت و پس از سال ۱۸۱۵، ماندولین بیشتر به عنوان یک ساز محلی شناخته شد و ماندولونه تقریباً ناپدید شد. در همین دوران کاهش محبوبیت، پاسکواله ویناچیا (۱۸۰۶–۱۸۸۵) تغییراتی در سازی که خانواده اش نسل ها تولید می کردند ایجاد کرد و ماندولین ناپلی را خلق کرد. در آن زمان ماندولین خارج از ایتالیا تقریباً فراموش شده بود، اما زمینه برای بازگشت آن فراهم شد و این بازگشت با نمایشگاه جهانی (۱۸۷۸) آغاز شد. ویناچیا چندین عضو خانوادهٔ ماندولین را مدرن کرد، رزونانس را بهبود بخشید، دامنه های صوتی را افزایش داد و ویژگی های جدیدی اضافه کرد. علاوه بر خلق ماندولین ناپلی در حدود سال ۱۸۳۵، او ماندولونه و سازهای مر
تبط را که دامنهٔ محدودی داشتند و صدای آن ها بسیار آرام تر از ماندولین های زیر بود، بازطراحی کرد. ماندوچلوی ناپلی که او توسعه داد، دارای حجم بیشتر، دامنهٔ گسترده تر و توانایی جایگزینی مؤثر ماندولونه به عنوان ساز باس خانوادهٔ ماندولین بود. با شروع نمایشگاه جهانی پاریس ۱۸۷۸، محبوبیت ماندولین دوباره افزایش یافت. به ویژه، گروه اسپانیایی استودیانتینا فیگارو، «انجمنی از معلمان و موسیقی دانان جوان … که در مادرید تشکیل شد و یک گروه باشکوه از گیتارها، باندوریاس و ویولن ها را ایجاد کرد»، توجه گسترده ای را به خود جلب کرد. در دهه های ۱۸۸۰ و ۱۸۹۰، موجی از نوازندگان ماندولین ایتالیایی به اروپا سفر کردند و از میانهٔ دههٔ ۱۸۸۰ به ایالات متحده رفتند تا ساز خود را اجرا کرده و آموزش دهند. محبوبیت این ساز در دههٔ ۱۸۹۰ ادامه یافت و در «سال های اولیه قرن بیستم» به اوج خود رسید. هزاران نفر ماندولین را به عنوان یک سرگرمی پذیرفتند و این ساز به ابزاری برای "طبقهٔ اشراف" تبدیل شد، که توسط مردان و زنان جوان نواخته می شد. ارکسترهای ماندولین در سراسر جهان تشکیل شدند که از خانوادهٔ سازهای ماندولین—مانند ماندولین، ماندولا، ماندوچلو، و حتی ما
ندوباس—و همچنین گیتارها، کنترباس ها و زیترها استفاده می کردند. در همین زمان، شرکت شرکت گیتار گیبسون شروع به ساخت ماندوچلوهایی در سبک ماندولین های خود با پشت و جلوی گنبدی کرد. این شرکت دست کم چهار مدل ماندوچلو بین سال های ۱۹۰۵ تا ۱۹۲۰ تولید کرد: K-1، K-2، K-4 و K-5. شرکت های سازندهٔ سازهای آمریکایی دیگر نیز ماندوچلو تولید کردند. پس از دههٔ ۱۹۳۰، محبوبیت گروه های ماندولین بار دیگر کاهش یافت، اما نه به اندازهٔ قرن نوزدهم. تولید ماندولین ادامه یافت، اما تولید سایر اعضای این خانواده به شدت کاهش یافت، اگرچه—با احتمال استثنای ماندوباس—هرگز به طور کامل متوقف نشد. کوک و دامنه صوتی. معمولاً، جفت سیم های هر رشتهٔ مجاور دوبل شده و به یک بسامد کوک می شوند. کوک استاندارد ماندوچلو یعنی C2 C2•G2 G2•D3 D3•A3 A3 معادل با کوک ویولنسل است: - چهارمین رشته (صدای بم): C2 ( هرتز) - سومین رشته: G2 ( هرتز) - دومین رشته: D3 ( هرتز) - اولین رشته (صدای زیر): A3 ( هرتز) به طور میانگین، دامنهٔ صوتی حدود سه و نیم اکتاو است، با این که دامنهٔ دقیق به تعداد پرده های موجود روی ساز بستگی دارد: از دو اکتاو پایین تر از دو تا D#5/Eb5 در اکتاو بالای
وسط C (با ۱۸ پرده)، و تا A5 با ۲۴ پرده. در سازهای ۱۰ سیمی/۵ رشته ای، یک جفت سیم اضافی که بالاتر از اولین رشته قرار دارد، به E4 E4 کوک می شود، که حدود نیم اکتاو یا بیشتر به دامنهٔ بالایی اضافه می کند تا E6. کاربرد. ماندوچلوی پشت کاسه ای عمدتاً در ارکسترهای ماندولین و کوارتت های ماندولین استفاده می شود، جایی که نقشی مشابه ویولنسل در کوارتت های زهی آرشه ای ایفا می کند. این ساز گاه به گاه به عنوان سازی تک نوازی برای اجرای موسیقی کلاسیک، مانند کنسرتوها و آثار بدون همراهی که در اصل برای ویولنسل ساخته شده بودند، استفاده می شود. با این حال، برخی قطعات به طور خاص برای لیوتو کانتابیله توسط رافائله کالاسه ساخته شده اند که در اوایل قرن بیستم طرفدار این ساز بود. موسیقی های تک نوازی جدیدتر برای ماندوچلو در کنوانسیون انجمن ماندولین کلاسیک آمریکا در سال ۲۰۱۸ در سانتا روزا توسط دکتر جیمز ایمهوف ارائه شد. مقاله ای دربارهٔ این رویداد و نمونه هایی از موسیقی در "مجله ماندولین" CMSA آمده است. ایمهوف این ارائه ها را در رویدادهای بعدی CMSA نیز ادامه داد که شامل آهنگسازانی از بریتانیا، آلمان، استرالیا و ایالات متحده بود. ماندوچلو هم
چنین نقشی در موسیقی فولک معاصر ایفا می کند، مانند موسیقی بلوگرس یا موسیقی کلتیک. در این زمینه، معمولاً از ماندوچلوهای با پشت صاف استفاده می شود. دامنه پایین ماندوچلو صدای درخشان و برجستهٔ ماندولین یا ماندولا را تولید نمی کند و استفاده از آن در این زمینه معمولاً توسط هنرمندان ماندولین از زمان بیل مونرو تحت الشعاع قرار گرفته است. این ساز تقویت شده به ندرت در گروه های موسیقی موسیقی راک مدرن استفاده شده است. ماندوچلوی پشت کاسه ای (ماندولنچلو) به طور سنتی برای موسیقی فولک ایتالیایی استفاده می شود. مهم ترین نوازندهٔ ماندوچلو در تاریخ رافائله کالاسه بود که اولین کتاب روش کار مخصوص برای لیوتو کانتابیله نوشت و به نظر می رسد طراحی ساز را پس از معرفی احتمالی آن توسط خانواده ویناتچیا به کمال رساند. لوئیجی امبرگر نیز در پیشرفت طراحی این ساز در اواخر قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰ سهم بسزایی داشت. بازتاب در موسیقی معاصر. هنرمندان برجسته ای که به طور تخصصی در اجرای ماندوچلو در آمریکا در قرن ۲۱ فعالیت دارند، تعداد کمی دارند و تنها تعداد محدودی از ضبط های معاصر به طور برجسته از این ساز استفاده می کنند. یکی از هنرمندان ماندوچلو آمریکای
ی، استنلی گرینتال، متخصص موسیقی بریتانی است و استاد Zouk Fest است. نوازندهٔ ماندولین رادیم زنکل نیز به خوبی برای اجراهای موسیقی فولک آمریکایی، ایتالیایی و سایر موسیقی های فولک اروپایی با ماندوچلو شناخته شده است. یکی از ضبط های اخیر با حضور هنرمندان ماندولین کارلو آونزو و دیوید گریزمن، ماندوچلوی زنکل را در آلبوم موسیقی فولک ایتالیایی "Traversata" منتشر شده توسط Acoustic Disc به نمایش گذاشته است. استیو نایتلی از گروه فولک-راک انگلیسی Show of Hands «چلو-ماندولین» می نوازد، اما ساز او به طور خاص به کوک GDAD تنظیم شده است که مشابه ماندولین اکتاو است. مایک مارشال، که بیشتر به خاطر همکاری های خود با دیوید گریزمن، دارول آنگر و کریس تلی شناخته می شود، به طور مکرر با ماندوچلو اجرا کرده و ضبط کرده است. رایان دلاهوسای از گروه راک آمریکایی Blue October در صحنه ماندوچلو می نوازد. ساز او مدل ایست وود Warren Ellis است که به شکل یک گیتار الکتریک طراحی شده است. استفاده های قابل توجه. استیو نایتلی، موسیقیدان و ترانه سرای فولک انگلیسی، ماندوچلو را به بخش مهمی از ترانه سرایی و صدای کلی خود تبدیل کرده است، به ویژه در گروه خود Show
of Hands. نایتلی از سازهایی ساخته شده توسط دیوید و نیکلاس اودی در Devon، انگلستان استفاده می کند که به کوک GDAD تنظیم شده اند و این ساز را برای همراهی با آکوردهای قوی تر و همچنین نواختن آهنگ ها مؤثرتر می سازد. نایتلی همچنین گیتار، کواترو ماندولین و گیتار تنور می نوازد. جف گودمن، موسیقیدان و آهنگساز اهل نیویورک، در آثار خود از گیتار و ماندوچلو استفاده می کند. پترسون هود، رهبر گروه Drive-By Truckers، یک ماندوچلو از ساخت اسکات باکسندیل از Baxendale Guitars در آتن جورجیا می نوازد. باکسندیل از یک گیتار قدیمی هارمونی شروع کرده و آن را از کوک استاندارد شش سیمی به ماندوچلو تبدیل می کند. برین هاوورث در آلبوم خود "Let The Days Go By" از ماندوچلو استفاده می کند. جان ناگی و دیوید گریزمن در آلبوم Earth Opera تحت عنوان "The Great American Eagle Tragedy" ماندوچلو می نوازند. مایک مارشال در آلبوم همکاری خود با ادگار مایر و بلا فلک به نام "Uncommon Ritual" ماندوچلو می نوازد و گهگاهی در اجراهای زنده آن را می نوازد (برای مثال، با دارول آنگر در ویولن). ریک نیسلن از گروه Cheap Trick مجموعه ای از سازهای زهی دارد که شامل ماندوچلوها
ی الکتریکی سفارشی ساخته شده توسط همر گیتارز است. چنین سازی برای قطعهٔ عنوانی آلبوم پرآهنگ آن ها "Heaven Tonight" استفاده شده است، در حالی که آهنگ "Mandocello" که در آلبوم ابتدایی گروه منتشر شده است، از یک ماندوچلوی آکوستیک استاندارد استفاده کرده است. این آهنگ بعدها توسط Concrete Blonde پوشش داده شده و در آلبوم "Still in Hollywood" منتشر شد. جاکو پاستوریوس، باس نواز ودر ریپورت، در آهنگ "Birdland" یک ماندوچلو اضافه کرده است. ریچی سمبورا، گیتاریست بون جووی، در آهنگ "Lay Your Hands on Me" از آلبوم آکوستیک "This Left Feels Right" از ماندوچلو استفاده کرده است. الیوت شارپ از ماندوچلو در تنظیم های آوانگارد و همچنین راک و بلوز مدرن استفاده کرده است، در آلبوم هایی مانند "Revenge of the Stuttering Child" توسط شاعر رانی سامک؛ با گروه بلوز معاصر Elliott Sharp’s Terraplane در آلبوم های "Sky Road Songs"، "4AM Always" و "Kick It Six"؛ در دوئت با آکاردئون نواز ویلیام شیمل در "Blues, Hues, and Views"؛ و در آلبوم ماندوچلو تک نوازهٔ E# به نام "Mandocello".
یوژف سایر (؛ زادهٔ ) سیاست مدار اهل مجارستان و عضو سابق پارلمان اروپا از حزب فیدس است. وی قانون اساسی جدید مجارستان را که ازدواج فقط بین یک زن و یک مرد تعریف می کرد نگاشته است. در ۲۹ نوامبر ۲۰۲۰ سایر بعد از آنکه که در ۲۷ نوامبر توسط پلیس بلژیک دستگیر شد، از پارلمان اروپا استعفا داد. علت دستگیری وی شکستن مقررات محلی کووید ۱۹ به خاطر شرکت در یک ارجی همجنس گرایانه بود.
محمد اِسعاف النَّشاشیبی (۱۸۸۵ – ۲۲ ژانویه ۱۹۴۸) زبان شناس، نویسنده و شاعر فلسطینی بود. در جوانی پس از فارغ التحصیلی شروع به سرودن شعر نمود. بیشتر اشعار خود را که از ویژگی های آن حماسه، عشق به عرب و آزادی بود، در مجلهٔ «النفائس» متعلق به خلیل بیدس منتشر کرد، اما بعدها سرودن را کنار نهاد. در سال ۱۹۰۸ در مجلات «الأصمعی»، «بیت لحم»، «المنهل» و النفائس» مقالات ادبی نوشت. در پایان جنگ جهانی اول، به سمت استادی در دانشکدهٔ الصلاحیه منصوب شد. او در آغاز قیمومیت بریتانیا در مدرسهٔ الرشیدیه به تدریس زبان عربی پرداخت. در تحکیم روابط ادبی فلسطین و کشورهای عربی به ویژه مصر تأثیر آشکاری داشت و به ویژه نزد احمد شوقی محبوب بود. در سال ۱۹۲۳ به عضویت فرهنگستان زبان عربی در دمشق انتخاب شد. اسعاف النشاشیبی از ادیبان برجستهٔ فلسطینی در دورهٔ خود بود و «أدیب العربیة» لقب داشت. او به علم مدرن و اهمیت آن برای رنسانس ملل معتقد بود. از عربی فصیح و نوین دفاع و به طرفداران زبان عامیانه حمله کرد و خواستار تجدید زبان و ادبیات عرب شد.او به مصر بسیار سفر کرد و در همان جا درگذشت. او آثار ادبی زیادی دارد و به عنوان یک عرب فلسطینی میهن گرا، از
برجستگان مبارزه با صهیونیسم بود و داستانی را درباره آن نگاشت. زندگی و پیشه. محمد اسعاف بن عثمان بن سلیمان النشاشیبی در سال ۱۸۸۵ در قدس، متصرفیه قدس، امپراتوری عثمانی، به دنیا آمد. پدرش عثمان عضو مجلس نمایندگان عثمانی و یکی از ثروتمندان شهر بود و مادرش فاطمه ابوغوش نام داشت. نخست در مکتب درس خواند، سپس در مدرسه فرانسوی الفریر. پدرش تصمیم گرفت او را به دارالحکمهٔ بیروت بفرستد و در آنجا چهار سال ماندگار شد و نزد اساتید ارشدی چون عبدالله البستانی، محی الدین الخیاط و مصطفی الغلایینی دانش آموخت و به فرانسوی تسلط یافت. پس از فارغ التحصیلی در سال ۱۹۰۵، به قدس بازگشت و مدتی - پس از اعلام قانون اساسی عثمانی در سال ۱۹۰۸ - به عنوان سردبیر مجلهٔ «الاصمعی» که توسط حنا العیسی منتشر می شد، مشغول شد. سپس در مجلهٔ «النفائس» به مالکیت خلیل بیدس و در مجلهٔ «المنهل» متعلق به محمد موسی مغربی شروع به چاپ مقالات ادبی کرد. در آن دوره، النشاشیبی شعر می سرود که بیشتر آن ها در مجلهٔ «النفائس» منتشر می شد و به خواندن کتاب های ادبیات عرب کهن و آثار فیلسوفان غربی نیز علاقه مند شد.از آنجا که او به عنوان یک منتقد باور داشت که از شاعران طراز
اول نیست، به نفع نقد و ادب از شعرنویسی عقب نشینی کرد. او در طول جنگ جهانی اول خود را وقف خواندن کتاب های اصلی ادبیات کهن عربی کرد. پیش از پایان جنگ، سمت استادی زبان عربی در دانشکدهٔ الصلاحیه در قدس را بر عهده داشت. پس از اشغال فلسطین توسط بریتانیا، نشاشیبی در فعالیت های «باشگاه عربی» که برای استقلال فلسطین فعالیت می کرد، مشارکت داشت. وی به عنوان استاد زبان عربی در مدرسهٔ متوسطه الرشیدیه منصوب شد و سپس مدیر آن شد. او به عنوان بازرس کل زبان عربی در بخش معارف عامه دولت سرپرستی انتخاب شد که بر توسعهٔ برنامهٔ درسی آموزش زبان و مدیریت امور معلمان نظارت داشت. وی همچنین سرپرستی تدریس درس دین اسلام را بر عهده گرفت. در سال ۱۹۲۳، النشاشیبی به عضویت فرهنگستان زبان عربی در دمشق انتخاب شد و از سال ۱۹۲۴ شروع به نوشتن در مجلهٔ فرهنگستان کرد. اسعاف النشاشیبی در سال ۱۹۲۹ پس از تشدید اختلاف بین او و ادارهٔ معارف بریتانیا در فلسطین، از شغل خود استعفا داد. سپس خود را وقف نوشتن، سخنرانی عمومی و دانشگاهی کرد. او سالانه به مصر و شام سفر می کرد و در تحکیم روابط فلسطین و کشورهای عربی به ویژه مصر تأثیر آشکاری گذاشت. النشاشیبی به عنوان
نمایندهٔ قدس در کار کنفرانس عمومی اسلامی که بین ۷ تا ۱۷ دسامبر ۱۹۳۱ در شهر قدس برگزار شد، شرکت کرد و در این همایش، دبیر کمیتهٔ دعوت و ارشاد انتخاب شد. او همچنین در کنفرانس ملی عرب که در ۱۳ دسامبر ۱۹۳۱ برگزار شد، شرکت نمود که حزب استقلال عربی فلسطین از آن برخاست. او از سال ۱۹۳۷ تا ۱۹۴۷ فصل هایی را در مجلهٔ «الرسالهٔ» قاهره تحت عنوان «نُقل الأدیب» منتشر کرد که شهرت زیادی در جهان عرب برای او به ارمغان آورد. او اغلب مقالات خود را با اسامی مستعار مانند «القارئ»، «السهمی»، «هاشم العربی»، «ن» و غیره امضا می کرد. خلیل السکاکینی او را «فرهنگنامهٔ زبان عرب که بر دو پا راه می رود» توصیف نمود. در سبک بیان خود منحصر به فرد بود و او را «أدیب العربیة» می نامیدند.النشاشیبی با نوشته های ادبی خود که در آن با بی عدالتی و اشغال مخالفت می کرد، متمایز بود. در بیشتر مراسماتی که به مناسبت های میهنی، ملی یا ادبی برگزار می شد، شرکت می کرد. ویژگی سخنان و اشعار او، انقلابی و تحریک آمیز بود و مردم را به اقدام برای رسیدن به اهداف، بازسازی و حفظ وطن دعوت می کرد. او همچنین واعظ و مُرشد در مساجد بود. شعر و مقالات ادبی فراوانی در وصف ضعف، تفر
قه و شکافی که بر ملت عرب در میان استعمارگران وارد شده بود، نوشت. وی از ملت عرب می خواست که متحد شوند و برای دفع تجاوز، دستیابی به استقلال و مخالفت با ایجاد وطن ملی یهودی در فلسطین، سلاح به دست بگیرند. النشاشیبی به دو کُنیه و لقب شهرت داشت: «ابوالفضل» که کنیهٔ بدیع الزمان همدانی است، به دلیل دلبستگی و شباهت نوشتاری به وی؛ و «ابوعُبَیده» به دلیل علاقه اش به ابوعبیده معمر بن المثنی، زبان شناس مشهور. همچین او را با دو لقب «أدیب العربیة» و «خطیب فلسطین» نیز می شناختند. در سال ۱۹۴۷ به قاهره برای درمان سفر کرد و هتل کانتیننتال که در آن اقامت داشت، محل ملاقات اهل علم و ادب با او گشت. زندگی شخصی. خواهرش کوثر و برادرش ضرار نام داشتند. النشاشیبی به خانواده ای مرفه هم از طرف پدر و هم از طرف مادر منتسب بود. پدرش برخی از اموالش را برای او ثبت کرده بود. به دلیل علاقه به زبان عربی و زیاده روی در آن و مخالفت با خواسته های پدرش که امیدوار بود پسرش از او به ارث برسد و اموالش را اداره کند، پدرش عثمان او را با محروم کردن او از مراقبت و بودجهٔ املاک مجازات کرد. اسعاف النشاشیبی مجبور شد برای تأمین مخارج خود قطعه ای از زمین بفروشد.
پدرش از این امر عصبانی شد و او را در خیابان های قدس تعقیب کرد و به پلیس دستور داد تا او را دستگیر کنند. خانه ای که در محلهٔ شیخ جراح که توسط وی در سال ۱۹۲۲ ساخته شد، بر جای مانده است که این مکان به کاخ و بازدیدگاه بسیاری از مردم و نخبگان و به یک مرکز فرهنگی تبدیل شده است. این کاخ دارای دو طبقه و زیر زمین به مساحت ۷۵۰ متر مربع می باشد و توسط مهندس یونانی اسپیرو خوری در اوایل دههٔ ۱۹۲۰ طراحی و نظارت شد. درگذشت. اسعاف النشاشیبی در ۲۲ ژانویه ۱۹۴۸ در در بیمارستانی در قاهره درگذشت. پس از تشییع جنازه که نویسندگان و روشنفکران بزرگ مصری از جمله احمد لطفی السید و احمد حسن الزیات در آن شرکت داشتند، در قبرستان عبدالقادر بیگ مختار به خاک سپرده شد. چندماه پس از مرگ وی، در طی جنگ زمانی که بیشتر قدس به اشغال نظامیان اسرائیل درآمد، کتابخانهٔ او را در این شهر غارت یا ضبط شد که چند اثر چاپ نشدهٔ وی در آن جای داشت. جوایز. در سال ۱۹۴۷، دولت لبنان به پاس تلاش های او برای احیای زبان عربی، نشان طلایی لیاقت را به او اعطا کرد. در ژانویه ۱۹۹۰، سازمان آزادیبخش فلسطین نشان قدس برای فرهنگ، هنر و ادبیات را به او اعطا کرد. آثار. از جمله عنا
وین عربی آثار وی:
ایمیل هایی که نمی توانم بفرستم () پنجمین آلبوم استودیویی از سابرینا کارپنتر، خوانندهٔ اهل ایالات متحده آمریکا است. این آلبوم در ۱۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۲ به عنوان نخستین آلبوم کارپنتر تحت برچسب آیلند رکوردز منتشر شد. این آلبوم به طور کلی در سبک پاپ، فولک پاپ، دنس پاپ، الکتروپاپ و آلترناتیو پاپ تهیه شده است و شامل عناصری از قصه گویی با زمینه ای پیرامون ایمیل هایی است که کارپنتر نوشته است، اما آن ها را ارسال نکرده است. این آلبوم به همراه پنج تک آهنگ منتشر شد«اسکینی دیپینگ»، «زمان های سریع»، «بدجنس»، «چون از یه پسری خوشم میومد» و «مزخرف». برای تبلیغ این آلبوم، کارپنتر در سپتامبر ۲۰۲۲ عازم تور کنسرت ایمیل هایی که نمی توانم بفرستم شد. یک نسخهٔ دیلوکس از این آلبوم با نام "ایمیل هایی که نمی توانم برای دیگران بفرستم"، در سال ۲۰۲۳ منتشر شد که شامل تک آهنگ «پَر» می شد. این آلبوم در جدول های موسیقی آرژانتین، استرالیا، ایرلند، هلند، نیوزیلند و ایالات متحده در میان ۳۰ آلبوم برتر قرار گرفت و با نقدهای عمدتاً مثبت منتقدان موسیقی روبرو شد و از سوی "رولینگ استون" و "بیلبورد" در میان بهترین آلبوم های ۲۰۲۲ قرار گرفت. توسعه. پس زمینه. در ژ
وئن ۲۰۱۹، کارپنتر در حین تبلیغ چهارمین آلبوم استودیویی خود "" به مجله "ماری کلر" فاش کرد که کار روی پنجمین آلبوم استودیویی را آغاز کرده است. در سال ۲۰۲۰، او تک آهنگ مستقل «ماه عسل محو می شود» را منتشر کرد و آواز خود را برای موسیقی متن «ابرها» قرض داد. در ژانویه ۲۰۲۱، پس از چهار آلبوم با هالیوود رکوردز، گزارش شد که کارپنتر با آیلند رکوردز قرارداد بسته است. او خاطرنشان کرد که این "مکان عالی برای [او] برای شروع فصل بعدی حرفه موسیقی و تکامل [او] به عنوان یک هنرمند" بود. اولین انتشار او در پایان ماه با "پوست منتشر شد که در ۱۰۰ تک آهنگ داغ "بیلبورد" در رتبه ۴۸ قرار گرفت و اولین ورودی او در جدول بود. در سپتامبر همان سال، کارپنتر به «تین وگ» گزارش داد که بسیاری از آهنگ های آلبوم از طریق ایمیل هایی نوشته شده است که او برای خودش نوشته است، مانند آهنگی که او قبلاً در ۷ اوت با شرح «اینترو» به اشتراک گذاشته بود، که بعداً به عنوان آهنگ عنوان آلبوم فاش شد. او همچنین فاش کرد که ضبط آلبوم را در شهر نیویورک با جولیا مایکلز، جی پی ساکس، جان رایان و لروی کلمپیت، پس از نقل مکان به منطقه اقتصادی منهتن در ژوئن همان سال به پایان رسا
نده است. انتشار. کارپنتر در «برنامه امشب با اجرای جیمی فلن» ظاهر شد و در آنجا تأیید کرد که این آلبوم در سال ۲۰۲۲ منتشر می شود و اینکه عنوان آلبوم در آثار منتشر شده در سال قبل پنهان است. سرنخ نام آلبوم در موزیک ویدیوی «اسکینی دیپینگ» در عکسی بود که این نام در یک بازی اسکربل ظاهر می شد. آلبوم در ۱۵ ژوئیه ۲۰۲۲ منتشر شد. در ۱۷ مارس ۲۰۲۳، کارپنتر نسخه دلوکس این آلبوم را منتشر کرد. فهرست قطعات. Notes
مورچه نقره ای صحرا (نام علمی: Cataglyphis bombycina) گونه ای از موریان است که صحرای بزرگ آفریقا زندگی می کند. این گونه سریعترین گونه مورچه میان ۱۲٬۰۰۰ گونه شناخته شده است که با سرعت ۸۵۵ میلی متر بر ثانیه می توان حرکت کند. به عبارتی دیگر این مورچه ۱۰۸ برابر طول خودش در هر ثانیه می تواند حرکت کند که فقط دو گونه در کل زمین از این نظر سریعتر هستند: سوسک ببری و موریانه ساحلی کالیفرنیا. سرعت حرکت مورچه نقره ای صحرا تقریبا با سرعت حرکت انسان در حال راه رفتن برابری می کند و اگر انسان ها می توانستند به این طولشان حرکت کنند، سرعتشان ۷۲۰ کیلومتر بر ساعت می بود. با توجه به گرمای شدید صحرای آفریقا و تهدید دیگر جانوران شکارچی، این مورچه ها فقط ده دقیقه در روز خارج از لانه خود هستند. شکارچی آنان مارمولک است. آنها در صحرا به دنبال لاشه حیواناتی که از گرما تلف شده اند می گردند تا تغذیه کنند. از آنجایی که دمای محیطشان ۴۷ درجه سانتی گراد است، قابلیت های خاصی برای تحمل این گرما تکامل کرده اند. مانند استفاده از چهارپا به جای شش پا، سرعت بسیار زیاد و درجه بازتاب زیاد از پوستشان (تا جذب گرما به حداقل برسد)، به خاطر درجه بالای بازتا
ب، آنها به ظاهر نقره ای به نظر می رسند که نام «نقره ای» را به این خاطر گرفته اند.
مارک آیدلشتاین (؛ زادهٔ ۱۸ فوریهٔ ۲۰۰۲) بازیگر اهل روسیه است. وی از سال ۲۰۲۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "آنورا" (این فیلم برنده نخل طلا شده است) اشاره کرد. علت شهرت وی، بازیگری نقش اصلی در فیلم سرزمین ساشا بود که در هفتاد و دومین جشنواره بین المللی فیلم برلین نمایش یافت. ژورنالیست ها وی را تیموتی شالامی روسیه می خوانند.
شکم پا کون آهنگی از رپر آلمانی شیرین داوید است که در ۲۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۴ منتشر شد. "شکم پا کون" در صدر جدول تک آهنگ های آلمان قرار گرفت. برای شیرین داوید، این هفتمین ترانهٔ شمارهٔ یک در آلمان به عنوان خواننده و ششمین ترانهٔ شمارهٔ یک در مقام ترانه سرا است. به عنوان خواننده، او اولین هنرمند تکی در تاریخ است که هفت تک آهنگ شمارهٔ یک را در آلمان به دست آورده است . این تک آهنگ همچنین شش هفته در جایگاه اول باقی ماند. "شکم پا کون" همچنین در اتریش به رتبهٔ یک رسید، در حالی که در جدول تک آهنگ های سوئیس توانست به مقام سوم برسد. برای داوید این آهنگ دومین تک آهنگ شمارهٔ یک در اتریش است.
نواب صفدر جنگ (متولد ۱۷۰۸ - درگذشت ۱۷۵۴م) یکی از حاکمان حکومت اود در لکهنوی هند بود. تولد. وی در سال ۱۷۰۸م دیده به جهان گشود. پسر. پسر وی شجاع الدوله بود. درگذشت. نواب صفدر جنگ در سن ۴۵ یا ۴۶ سالگی در گذشت.
شیکاگو () یک ترانه از آلبوم سال ۲۰۰۵ سوفیان استیونز با نام ایلی نوی است. داستان این ترانه یک جوانی رویاپرداز در مسافرتی به نیویورک است. شیکاگو یکی از معروفترین ترانه های سوفیان استیونز محسوب می شود.
کرافت کلوب () یک گروه موسیقی راک/ایندی راک آلمانی است.
آلتین تپه (به معنای «تپهٔ طلایی») یا یرز یک دژ اورارتویی و محوطهٔ باستانی معبدی مربوط به قرن ۹ تا ۷ پیش از میلاد است. این محوطه بر روی تپه ای کوچک مشرف به فرات در ناحیهٔ اوزوملو از استان ارزنجان در ترکیه قرار دارد. آلتین تپه در دوازده کیلومتری بزرگراهی که ارزنجان را به ارزروم متصل می کند واقع شده است. این محوطه در سال ۱۹۳۸ میلادی طی ساخت یک خط آهن در نزدیکی آن کشف شد. بقایای این مکان بر روی تپه ای آتشفشانی به ارتفاع ۶۰ متر قرار دارد. در جریان کاوش هایی که بین سال های ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۸ به رهبری تحسین اوزگوچ انجام شد، یک سکونتگاه مستحکم مربوط به دورهٔ اورارتویی کشف گردید. در این محوطهٔ کاوش شده، یک معبد یا کاخ، یک تالار بزرگ، یک انبار، دیوارهای شهر، اتاق های مختلف و سه مقبرهٔ زیرزمینی در بخش جنوبی تپه یافت شد. پس از یک وقفهٔ طولانی، کاوش ها در سال ۲۰۰۳ با تصمیم هیئت وزیران ترکیه و تحت رهبری محمد کارا عثمان اوغلو از سر گرفته شد. این تپه در دورهٔ امپراتوری بیزانس نیز مرکز مهمی بوده و دارای کلیسایی با سه شبستان و کف های معرق کاری است. این کلیسا بر روی یک تراس طبیعی ساخته شده و دارای نقشه ای مستطیل شکل است. کف های موزای
یکی رنگارنگ با اشکال هندسی مختلف و نقش های گیاهی و حیوانی از ویژگی های منحصربه فرد منطقه به شمار می روند.
پیوستار محاسباتی (به انگلیسی: Continuum Computing) به ترکیبی یکپارچه از رایانش ابری، رایانش مه و رایانش لبه اشاره دارد که برای پردازش و مدیریت داده ها مورد استفاده قرار می گیرد. این مفهوم امکان توزیع و انتقال پردازش های مختلف را از منابع ابری با کارایی بالا به دستگاه های نزدیک به کاربر، مانند حسگرها و دستگاه های اینترنت اشیاء، فراهم می کند. هدف اصلی پیوستار محاسباتی، ایجاد انعطاف پذیری بیشتر در مدیریت منابع و بهینه سازی عملکرد شبکه است، به طوری که پردازش ها بسته به نیاز، در سطح مناسبی از این پیوستار انجام شوند. پیوستار محاسباتی مراکز داده ابری با کارایی بالا را به دستگاه های کم مصرف و با تأخیر پایین که در نزدیکی منابع داده و در لبه شبکه قرار دارند، گسترش می دهد. با این حال، ناهمگونی این پیوستار چالش های متعددی در مدیریت برنامه ها ایجاد می کند. این چالش ها شامل تعیین مکان مناسب برای انتقال برنامه از ابر به لبه، به منظور تأمین نیازهای محاسباتی و ارتباطی است. این فناوری امکان ایجاد نسل جدیدی از خدمات را فراهم می کند که در زیرساخت های توزیع شده مانند خودروهای خودران، شهرهای هوشمند، و سامانه های تحویل محتوا گسترش