Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ت گروهی ۱۱۰ نفره از یک اسکادران نیروی دریایی انگلیسی با چهار کشتی به رهبری کریستوفر نیوپورت، که هر ۱۵۰ خانه شهرک را ویران کرد؛ و سرانجام خود اسپانیایی ها، بنا به دلایلی که در زیر می آید، این کار را انجام دادند. سال ۱۵۹۵، اسپانیایی ها که از شورش رعایای هلندی خود به ستوه آمده بودند، بندرهایشان را به روی کشتی های شورشی هلندی بستند و دست آنان را از منابع نمک، که برای صنعت شاه ماهی هلند حیاتی بود، بریدند. در پاسخ، هلندی ها منابع نمک نوینی از آمریکای اسپانیایی فراهم آوردند؛ در جاهایی که مستعمره نشینان بسیار از بازرگانی استقبال می کردند. شمار بسیاری از بازرگانان/دزدان دریایی هلندی به هم قطاران فرانسوی و انگلیسی خود پیوستند که در کرانه های بِکر هیسپانیولا به بازرگانی می پرداختند. سال ۱۶۰۵، اسپانیا از دادوستد گسترده و غیرقانونی شهرک های خود در کرانه های شمالی و غربی جزیره با هلندی ها - که آن زمان جنگ استقلال علیه اسپانیا در اروپا به راه انداخته بودند - و انگلیسی ها - که دشمنانی تازه برایشان بودند - خشمگین شد؛ بنابراین بر آن شد به زور ساکنانش را نزدیک تر به شهر سانتو دومینگو اسکان دهند. این کار برای استعمارگران گِران ت
مام شد: بیش از نیمی از آنان از گرسنگی یا بیماری درگذشتند، بیش از ۱۰۰۰۰۰ از چارپایان رها شدند و بسیاری از بردگان فرار کردند. پنج شهرک از سیزده شهرک باقی مانده در جزیره به طرز فجیعی توسط نیروهای اسپانیایی ویران شدند که دوتایشان در گستره کنونی هائیتی بودند: یاگوانا و بایاخا. بسیاری از ساکنان جنگیدند، به بیشه گریختند یا با کشتی های درحال گذر هلندی فرار کردند. استعمار فرانسه (۱۶۲۵–۱۷۸۹). سن دومنگ (۱۶۲۵–۱۷۱۱). فرانسوی ها شهرکی در سواحل غربی هیسپانیولا ساختند که «بارورترین بخش هند غربی» شناخته می شد. مروارید آنتیی (۱۷۱۱–۱۷۸۹). تا پیش از جنگ هفت ساله (۱۷۵۶–۱۷۶۳)، اقتصاد سن دومنگ اندک اندک گسترش یافت؛ شکر و بعدتر قهوه کالاهای صادراتی مهم شدند. پس از جنگ، که سبب اخلال در تجارت دریایی شده بود، این سرزمین دست خوش توسعه سریعی شد. سال ۱۷۶۷، ۷۲ میلیون پوند شکر خام و ۵۱ میلیون پوند شکر تصفیه شده، یک میلیون پوند نیل و دو میلیون پوند پنبه از اینجا صادر شد. در نیمه دوم دهه ۱۷۸۰، سن دومنگ یک سوم کل تجارت برده در اقیانوس اطلس را به خود اختصاص داد. جمعیت بردگان آفریقایی که برای مزارع آنجا آورده شدند، ۷۹۰۰۰۰ نفر برآورد می شود. میان
سال های ۱۷۶۴ و ۱۷۷۱، میانگین واردات برده از ۱۰۰۰۰ تا ۱۵۰۰۰ نفر و تا سال ۱۷۸۶ حدود ۲۸۰۰۰ برده متغیر بود. از سال ۱۷۸۷ به بعد، سن دومنگ سالانه بیش از ۴۰۰۰۰ برده از غرب آفریقا می گرفت. با این همه، ناتوانی در حفظ شمار بردگان بدون نیاز به ورود دوباره از آفریقای مرکزی و غربی، نشان می دهد که شمار بردگان تا سال ۱۷۸۹ به ۵۰۰۰۰۰ نفر می رسید. این سرزمین به دست جمعیت سفیدپوست، که تا سال ۱۷۸۹ تنها ۳۲۰۰۰ نفر بودند، اداره می شد. همیشه بیشتر بردگان در آفریقا زاده شده بودند، زیرا شرایط فجیع برده داری مانع از رشد طبیعی جمعیت می شد. بنابراین فرهنگ آفریقایی تا پایان فرمانروایی فرانسه میان بردگان باقی ماند، به ویژه آیین وودو که مناسک کاتولیک را با رسوم گینه، کنگو و بنین درمی آمیزد. دوران انقلاب. قیام بردگان (۱۷۹۱–۱۷۹۳). مراسمی وودو به تاریخ ۱۴ اوت ۱۷۹۱ در تمساح بیشه (نزدیک کپ فرانسه) که توسط دوتی بوکمن اداره شد، به طور سنتی آغاز انقلاب هائیتی دانسته می شود. به دنبال این مراسم، بردگان در شمال کشور شوریند و اگرچه بوکمن دستگیر و به دار آویخته شد، این شورش به سرعت در سرتاسر کشور پخش شد. از ماه سپتامبر، حدود سیزده هزار برده و شورشی در
جنوب به رهبری رومن لاپروفتس، بردگان را آزاد کردند، کشتزارها را غارت کردند و سوزاندند و سرانجام دو شهر بزرگ منطقه (لئوگان و ژاکمل) را تسخیر کردند. سال ۱۷۹۲، مجلس قانونگذاری فرانسه لژه فلیسیته سونتوناکس و دو کمیسر ملی دیگر را به عنوان بخشی از کمیسیون انقلابی به این کشور فرستاد. آماج اصلی سونتوناکس، حفظ کنترل فرانسه بر سن دومنگ، تثبیت مستعمره و تقویت برابری اجتماعی بود که چندی پیش تر کنوانسیون ملی فرانسه به رنگین پوستان آزاد داده بود. مارس ۱۷۹۲، ائتلافی از سفیدپوستان و سیاه پوستان آزاد محافظه کار و نیروهایی به رهبری یکی دیگر از کمیسران ملی، ادمون دوسن لژه، شورش رومن لاپروفتس را خواباندند و نیروهای هم پیمان سیاهان آزاد به رهبری آندره ریگو، که نزدیک پورتو پرنس مستقر بودند، از اتحاد با او خودداری کرد. شکست ناپلئون (۱۸۰۲–۱۸۰۴). ۲۰ مه ۱۸۰۲، ناپلئون قانونی وضع کرد تا برده داری را در جاهایی که هنوز بساطش برچیده نشده بود (مارتینیک، توباگو و سنت لوسیا) حفظ کند. نسخه ای محرمانه از این فرمان فرستاده شد برای لوکرک، که از سوی ناپلئون مأمور بود برده داری در زمان مناسب به سن دومنگ بازگرداند. همزمان فرمان های دیگری حقوق مدنی تا
زه به دست آمده برای رنگین پوستان را از آنان سلب می کرد. اگرچه هیچ یک از این فرمان ها در سن دومنگ اعلام یا اجرا نشد، میانه های تابستان در کشور خبر پیچید که فرانسوی ها قصد دارند برده داری را بازگردانند. خیانت توسن و اخبار اقدامات فرانسه در مارتینیک، اتحاد میان رهبرانی مانند دسالین، کریستف و پتیون را سست کرد. این فرماندهان و دیگران بر این باور شده بودند که سرنوشتی همانند در انتظار سن دومنگ است، بنابراین باری دیگر به نبرد با لوکلرک برخاستند. چون فرانسوی ها می خواستند جمعیت سیاهپوست سرزمین را دوباره به زیر یوغ بردگی ببرند، این نبرد به جنگی خونین و فرسایشی انجامید. وانهی با آمدنِ فصل باران، تب زرد و مالاریا رواج یافت و آسیب بسیاری به مهاجمان زد. تا ماه نوامبر، لکلرک بر اثر ابتلا به تب زرد درگذشت، ۲۴۰۰۰ سرباز فرانسوی جان خود را از دست دادند و ۸۰۰۰ نفر هم در بیمارستان بستری شدند که بیشترشان به دلیل بیماری بود. پس از آن، روشامبو جایگزین لکلرک شد. او به ناپلئون نوشت که برای بازپس گیری سن دومنگ، فرانسه باید سیاه پوستان را برده اعلام کند و دست کم ۳۰۰۰۰ تَن از آنان را بکشد. او نومیدانه همواره بر اقدامات خشونت آمیزش می افز
ود: زندانیان سیاه پوست را زنده زنده سوزانده، به دار آویخته، غرق و شکنجه می شدند. حتی یک شب، او مهمانی رقصی برگزار کرد و سرشناس ترین زنان مولاتو را دعوت کرد، سپس هنگام نیمه شب آنان را از مرگ شوهرانشان آگاه کرد. به هر روی، شورشیان هائیتی هیچ یک از آن اقدامات را بی پاسخ نمی گذاشتند. برای نمونه، روشامبو بک بار ۵۰۰ اسیر جنگی را زنده به گور کرد و دسالین هم در پاسخ، ۵۰۰ اسیر فرانسوی را دار زد. ۱ ژانویه ۱۸۰۴، دسالین اعلام استقلال کرد و نام بومی «تاینو» (سرزمین کوهساران) را برای کشور بازگزید. بیشتر فرانسوی های باقی مانده گریختند و بسیاری به لوئیزیانا و کوبا مهاجرت کردند. به وارون توسن، دسالین تسامح اندکی به سفیدپوستان روا داشت. در واپسین کین خواهی، فرانسوی های باقی مانده به دست نیروهای نظامی هائیتی نسل کشی شدند. نزدیک به ۲۰۰۰ فرانسوی در کپ فرانسه، ۹۰۰ تَن در پورتو پرنس و ۴۰۰ تَن در ژرمی کشته شدند. دسالین در بیانیه ای اعلام کرد: «ما از این آدمخوارها کین خواستیم؛ جنگ برای جنگ، جنایت برای جنایت، خشم در مقابل خشم». ازجمله استثناهای بیانیه دسالین، گروهی از لهستانی تباران در هنگ های لهستانی بود که به ارتش فرانسه زیردست ناپل
ئون پیوسته بودند. بیشتر سربازان لهستانی از جنگ با نیروهای هائیتی خودداری کردند. آن زمان، وضعیتی همانند در کشور خودشان در جریان بود و آن سربازان لهستانی از سال ۱۷۷۲ برای آزادی سرزمینشان از روس ها، پروسی ها و اتریشی های مهاجم می جنگیدند؛ بنابراین بسیاری از سربازان لهستانی دشمنشان را می ستودند و تصمیم گرفتند روی از ارتش فرانسه برتابند و به بردگان سابق هائیتی بپیوندند؛ آنان در انقلاب ۱۸۰۴ هائیتی همکاری کردند و از اصول آزادی برای همه مردم پشتیبانی نمودند. ، که نیمه سیاه پوست بود، ازجمله سرهنگ های لهستانی در آن زمان بود. سربازان لهستانی کمک شایانی به هائیتی اییها در کین خواهی از فرانسه داشتند، بنابراین از سرنوشت دیگر اروپایی ها در هائیتی در امان ماندند. شماری از لهستانی ها به دلیل وفاداری و پشتیبانی از سرنگونی فرانسوی ها، پس از استقلال هائیتی تابعیت آنجا را گرفتند و بسیاری از آنان دیگر به لهستان بازنگشتند. برآورد می شود که نزدیک به ۵۰۰ نفر از ۵۲۸۰ لهستانی در هائیتی ماندگار شدند؛ از بقیه، ۷۰۰ نفر به فرانسه بازگشتند تا از آنجا به لهستان بروند و برخی هم، پس از تسلیم شدن، پذیرفتند در ارتش بریتانیا خدمت کنند. ۱۶۰ لهستان
ی هم بعدها اجازه خروج از هائیتی گرفتند و حتی شماری از آنان با هزینه هائیتی به فرانسه فرستاده شدند. امروزه همواره بسیاری از هائیتی های لهستانی تبار در هائیتی زندگی می کنند و مولاتو هستند: برخی موهای بور، چشمان روشن و ویژگی های مردمان اروپایی را دارند. در پی استقلال هائیتی، این کشور با مشکلات اقتصادی روبه رو بود، زیرا کشورهای اروپایی و ایالات متحده از به رسمیت شناختن هائیتی خودداری کردند. سال ۱۸۲۵، فرانسه ناوگانی از ۱۴ کشتی جنگی به هائیتی فرستاد و در ازای به رسمیت شناختن، ۱۵۰ میلیون فرانک غرامت خواست. رئیس جمهور هائیتی، ژان پیر بوایه، به دلیل فشارها خواسته های فرانسه را پذیرفت. برای تأمین مالی این بدهی، دولت هائیتی وادار شد وام های بسیاری با بهره بالا از دولت های خارجی بگیرد و پرداخت بدهی به فرانسه تا سال ۱۹۴۷ به درازا کشید. سال های آغازین پس از استقلال. جمهوری سیاه پوستی (۱۸۰۴). هائیتی نخستین جمهوری سیاه پوستی جهان و یکی از نخستین جمهوری های نیمکره غربی است. وقتی دسالین به قدرت رسید، قانون اساسی ۱۸۰۴ را تصویب کرد. در این قانون برای آزادی های اجتماعی آمده است: امپراتوری نخست (۱۸۰۴–۱۸۰۶). ۲۲ سپتامبر ۱۸۰۴، دسالین
شیوه حکومت داری ناپلئون را به نوع لیبرال تر ولی آسیب پذیرتر رادیکال های جمهوری خواه فرانسه ترجیح داد و خود را امپراتور ژاک یکم خواند. با این همه، دو تن از مشاورانش به نام های هانری کریستف و الکساندر پتیون سال ۱۸۰۶ در کشتنِ او دست داشتند. دسیسه چیان ۱۷ اکتبر ۱۸۰۶ در پل لارناژ (امروزه پل سرخ) در شمال پورتو پرنس به شورشیان شبیخون زدند. دولتی که در زمان دسالین بنیان گذاری شد، برخلاف خواسته های طبقه پایین هائیتی بود. اگرچه هم رهبران نخبگان - ازجمله دسالین - و هم مردم هائیتی موافق ساخت دولت برپاهی آرمان های آزادی و دموکراسی بودند، این آرمان ها در عمل برای هر یک از این دو گروه بسیار متفاوت می نمایید. دلیل اصلی این تفاوت در دیدگاه ملی گرایان ناشی از آن بود که گروهی تجربه بردگی داشتند و گروه دیگر نه."" به هر روی، کوهستانی بودنِ کشور به بردگان هائیتی امکان داد زمین های کوچک خود را زراعت کنند؛ بنابراین آزادی برای آنها توانایی زراعت زمین خود در اقتصاد معیشتی بود. هرچند به دلیل تمایلات رهبران، سامانه کشاورزی اجباری در کشتزارها پدید آمد. وانگهی اگرچه همه هائیتایی ها خواهان جمهوری سیاه پوستی بودند، رویه های فرهنگی آمریکایی
های آفریقایی تبار محل بحث بود. بسیاری از مردم هائیتی می خواستند میراث آفریقایی خود را حفظ کنند، زیرا آنها آن را بخشی منطقی از جمهوری سیاه پوستی مورد نظر خود می دانستند. از سوی دیگر، نخبگان معمولاً سعی می کردند پیچیدگی هائیتایی ها را از طریق ادبیات اثبات کنند. برخی از نویسندگان نوشتند که بربریت آفریقای باید بیرون رانده شود و ریشه های آفریقایی پاسداری شوند. نویسندگان دیگری هم کوشیدند مدنیت نخبگان هائیتی را با این استدلال که سیاهان قادر به تأسیس و اداره حکومتی با تغییر و افزایش تاریخ انقلاب برای مولاتوها و نخبگان سیاه پوست هستند و نه برای بردگان، اثبات کنند. افزون بر این، برای حفظ آزادی و استقلال، نخبگان نتوانستند جامعه مدنی مورد نظر توده هائیتی را فراهم کنند. دهقانان هائیتی نه تنها خواستار آزادی زمین، بلکه حقوق مدنی مانند رای دادن و مشارکت سیاسی و همچنین دسترسی به آموزش بودند. کشور را اساساً ارتش اداره می کرد، که یعنی مشارکت مردم هائیتی در هر فرایند دموکراتیک بسیار دشوار بود. همچنین دولت در دسترسی مردم به آموزش، که کشوری از بردگان سابق به آن نیاز داشت، ناکام ماند. مبارزات سیاسی (۱۸۴۳–۱۹۱۵). میان سال های ۱۹۱۱ ت
ا ۱۹۱۵، شش بار رئیس جمهور هائیتی عوض شد که هر کدام یا کشته یا وادار به جلای وطن شدند. اشغال توسط ایالات متحده (۱۹۱۵–۱۹۳۴). سال ۱۹۱۵، ایالات متحده هائیتی را در پی شکایات بانک های آمریکایی به رئیس جمهور وودرو ویلسون به دلیل شدت بدهکاری این کشور اشغال کرد. این اشغال تا سال ۱۹۳۴ ادامه داشت. شورش هایی علیه نیروهای آمریکایی درگرفت و با این همه، اصلاحاتی هم انجام شد. بلایای طبیعی. چرخند (توفند و طوفان)، باران سیل آسا، طغیان رود، سیل و زمین لرزه مرتباً در هائیتی روی می دهند. ویرانی های برخاسته از این رویدادها به دلیل بی ثباتی سیاسی و نابرابری های اقتصادی جامعه شدت می گیرد. این بلایا عامل اصلی محدودکننده جمعیت در جامعه بسیار مذهبی هائیتی هستند. سال ۲۰۱۰، زمین لرزه ای غرب هائیتی را لرزاند که شمار کشته شدگان ناشی از آن حدوداً ۳۰۰۰۰۰ نفر برآورد شد. سال ۲۰۱۲، خشکسالی سهمگین، که به دلیل جنگل زدایی شدت گرفته بود، به همراه طوفان های «ایزاک» و «سندی»، ۷۰٪ محصولات کشاورزی در جنوب کشور را از بین بردند و دست کم ۲۰۰۰۰۰ نفر را بی خانمان کردند. کمبود آب آشامیدنی باعث همه گیری وبا شد. سال های ۲۰۱۳–۲۰۱۴، خشکسالی دیگری قحطی را در کشور
بیشتر کرد؛ از آن زمان خشکسالی ها هر سال روی می دهند و امنیت غذایی دیگر تضمینی ندارد. سال ۲۰۱۶، چندین سیل در شمال کشور روی دادند که به همراه توفند متیو ۹۶۰۰ خانه را پیرامون کپ هائیتین و در ژرمی ویران کردند. سال ۲۰۱۷، توفند ایرما ۲۰۰۰ نفر را بی خانمان کرد. زمین لرزه ۲۰۱۸ نیز بر ویرانی ها افزود، ولی تنها در چند ده مورد باعث مرگ شد. با این همه، در زمین لرزه ۲۰۲۱ شمار مرگ و میرها به ۲۲۰۷ نفر رسید.
نیکولاس سیوالد (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اتریش است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال لیفرینگ اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال اتریش و اتریش بازی کرده است.
رومانو اشمید (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اتریش است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ردبول زالتسبورگ اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال اتریش و اتریش بازی کرده است.
ماتیاس سیدل (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اتریش است. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال اتریش و اتریش بازی کرده است.
مکسیمیلیان انتروپ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اتریش است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اتریش بازی کرده است.
نیکلاس هدل (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اتریش است. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال اتریش و اتریش بازی کرده است.
گرگ ها فیلمی ژاپنی در سبک جنایی به کارگردانی هیدئو گوشا محصول سال ۱۹۷۱ است. انتشار. این فیلم در ژاپن در تاریخ ۳۰ اکتبر ۱۹۷۱ در سینماها توسط توهو پخش شد. فیلم به صورت بین المللی توسط توهو در ایالات متحده با زیرنویس انگلیسی در ۷ ژوئن ۱۹۷۲ منتشر شد.
حمود الجائفی (؛ ۱۹۱۸ – ) سیاستمدار اهل یمن بود. وی از ۲۹ آوریل ۱۹۶۴ تا ۶ ژانویه ۱۹۶۵ نخست وزیر جمهوری عربی یمن بود. حمود الجائفی در ۲۲ مارس ۱۹۸۵، در سن ۶۷ سالگی در قاهره درگذشت.
لیم اون کیونگ (؛ زادهٔ ۷ ژوئیه ۱۹۸۴) بازیگر اهل کره جنوبی است. لیم در ابتدا به عنوان «تی تی ال گرل» در مجموعه تبلیغات اس کی تلکام به شهرت رسید و سپس حرفه بازیگری را دنبال کرد. او در فیلم های "رستاخیز دخترک کبریت فروش" و "دول مستر" ایفای نقش کرده است.
جام بین قاره ای فیفا ۲۰۲۴ با نام رسمی جام بین قاره ای ۲۰۲۴ ارائه شده توسط آرامکو، اولین دوره جام بین قاره ای فیفا بود، یک تورنمنت سالانه فوتبال باشگاهی که توسط فیفا برگزار می شود. این مسابقات شامل شش تیم بود که در دوره قبلی مسابقات قهرمانی قاره در هر کنفدراسیون با یکدیگر در یک نمودار تک حذفی بازی می کنند. مسابقات از ۲۲ سپتامبر تا دسامبر ۲۰۲۴ برگزار شد. دو بازی اول مسابقات در ورزشگاه خانگی یکی از تیم ها برگزار شد و بازی های بعدی (از جمله فینال) در زمین بی طرف برگزار شد. این مسابقات فرمت نسخه سالانه جام جهانی باشگاه ها را دارد که به یک تورنمنت چهارساله با تعداد شرکت کنندگان بیشتر تبدیل شد. نام مسابقات از جام بین قاره ای سابق گرفته شده است که آخرین بار در سال ۲۰۰۴ بین تیم های کونمبول و یوفا برگزار شد. فرمت. جزئیات مسابقات در ۱۷ دسامبر ۲۰۲۳ توسط شورای فیفا تأیید و اعلام شد و فرمت به طور رسمی در ۲۰ سپتامبر ۲۰۲۴ تأیید شد. مسابقات. برنامه مسابقات در ۲۶ اوت ۲۰۲۴ اعلام شد. اگر یک مسابقه بعد از زمان عادی بازی مساوی می شد، وقت اضافه انجام می شد. اگر بعد از وقت اضافه باز هم مساوی بود، ضربات پنالتی برای تعیین برنده برگزار
می شد. جوایز. در پایان مسابقات جوایز زیر اهدا شد. وینیسیوس جونیور از رئال مادرید برنده جایزه توپ طلا شد که توسط آدیداس حمایت مالی می شد، که به طور مشترک با جایزه آرامکو به عنوان بهترین بازیکن جام بین قاره ای اهدا شد. جوایز اهداشده. علاوه بر فینال جام بین قاره ای، جام هایی به برندگان جام آفریقا-آسیا-اقیانوس آرام (با حضور نمایندگان آفریقا، آسیا و اقیانوسیه)، دربی آمریکا (با حضور نمایندگان آمریکای شمالی و جنوبی) و چلنجر کاپ (برنده دو جام قبلی) اهدا می شود.
بادیگارد (؛ ) یک مجموعه تلویزیونی کره جنوبی سال ۲۰۰۳ با بازی چا سونگ وون، لیم اون کیونگ و هان گو اون است. این مجموعه از ۵ ژوئیه تا ۱۴ سپتامبر ۲۰۰۳، روزهای شنبه و یکشنبه ساعت ۱۹:۵۰ (کی اس تی) از کی بی اس۲ ۲۲ قسمت پخش شد.
عبدالله الکرشمی (؛ – ) سیاستمدار اهل یمن بود. وی از ۲ سپتامبر ۱۹۶۹ تا ۵ فوریه ۱۹۷۰ نخست وزیر جمهوری عربی یمن بود. عبدالله الکرشمی در ۲۶ ژوئیه ۲۰۰۷، در سن ۷۵ سالگی در صنعا درگذشت.
سُتوت یَسن (اوستایی: 𐬯𐬙𐬀𐬊𐬙𐬀 𐬫𐬈𐬯𐬥𐬌𐬌𐬀 = سْتَئُتَ یِسْنیَه) یکی از بخش های اوستای روزگار ساسانی است. اوستای ساسانی دربرگیرندهٔ ۲۱ نَسک (کتاب یا جلد) بوده است که ستوت یسن یکی از این ۲۱ نسک و دارای ۳۳ فَرگَرد (فصل) بوده است. نام ستوت یسن دارای دو جزء است: «ستوت» که در پارسی کنونی «سُتود» شده است به معنای ستایش است و «یَسن» که به معنای نیایش می باشد. این نسک کهن ترین بخش های اوستا همچون گاهان و هفت هات را در بر دارد و به گویش کهن اوستایی (گاهانی) است. باید توجه داشت که اوستای ساسانی، دانشنامه ای (دائرةالمعارفی) از دانسته های آن روزگار بوده و تنها دربرگیرندهٔ نوشتارهای دینی نبوده است. با از میان رفتن اوستای ساسانی و بازگردآوری آن در روزگار سپسین، فصل بندی اوستای ساسانی دچار دگرگونی شد و حدود ستوت یسن دیگر آشکار نبود اگر چه نام این نسک بارها در اوستا آمده است. علی اکبر جعفری، اوستاشناس ایرانی، توانست اجزای این نسک اوستای ساسانی را روشن کند و آنها را در کنار هم جای دهد. از دید او ستوت یسن شامل این بخش های کتاب «یَسنا» در اوستای کنونی بوده است (به فصل های کتابِ یسنا «هات» گفته می شود): ۱. هاتِ ۱۴، بَندِ ۱ ۲ و ۳. پارهٔ
«فَروَرد» (فْرَوَرتی) در دو بخشِ «فَروَرد» (فْرَوَرتی، گزینش دین = هاتِ خَستویی [اعتراف]) و «آستَئُثوَن» (ستایش دین) (از بندِ ۱۷ هاتِ ۱۱ تا بندِ ۸ هاتِ ۱۳) ۴. بندِ «یَتا اَهو» (هاتِ ۲۷، بندِ ۱۳) ۵. بندِ «اَشِم وُهو» (هاتِ ۲۷، بندِ ۱۴) ۶. بندِ «یِنگهِه هاتام» (هاتِ ۲۷، بندِ ۱۵) ۷ تا ۱۳. گاه یکم گاهان (هات های ۲۸-۳۴) ۱۴ تا ۲۰. هفت هات (هات های ۳۵-۴۱) ۲۱ تا ۲۴. گاه دوم گاهان (هات های ۴۳-۴۶) ۲۵ تا ۲۸. گاه سوم گاهان (هات های ۴۷-۵۰) ۲۹. گاه چهارم گاهان (هاتِ ۵۱) ۳۰. گاه پنجم گاهان (هاتِ ۵۳) ۳۱. بندِ «اَئیریِما ایشیو» (هاتِ ۵۴، بندِ ۱) ۳۲. «فْشوشومانتَر» (هاتِ ۵۸) (از افزوده های سپسین ستوت یسن) ۳۳. «سروش هادُخت» (هاتِ ۵۶) (از افزوده های سپسین ستوت یسن) معیار جعفری برای بازشناختن حدود ستوت یسن دو چیز است: دیگر دیدگاه ها دربارهٔ حدود ستوت یسن. دیگر دیدگاه ها دربارهٔ حدود ستوت یسن از این قرارند:
شبح پادشاه لئوپولد () داستان طمع، وحشت و قهرمانی در آفریقای استعماری (۱۹۹۸) یک کتاب تاریخی پرفروش توسط آدام هوچیلد است که به بررسی استثمار دولت آزاد کنگو توسط لئوپولد دوم، پادشاه بلژیک بین سال های ۱۸۸۵ تا ۱۹۰۸ می پردازد. و همچنین جنایت ها در دولت آزاد کنگو که در آن دوره انجام شد. این کتاب، همچنین زندگی نامه ای کلی از زندگی خصوصی لئوپولد، در دهه های اخیر در افزایش آگاهی عمومی از این جنایات موفق بوده است. در آن زمان این کتاب توسط ۹ مؤسسه از ده مؤسسه انتشاراتی ایالات متحده که طرح کلی کتاب برای آنها ارسال شده بود رد شد، اما به یک کتاب پرفروش غیرمنتظره تبدیل شد و جایزه معتبر تاریخ مارک لینتون را برای سبک ادبی دریافت کرد. همچنین برنده جایزه داف کوپر در سال ۱۹۹۹ شد. تا سال ۲۰۱۳ بیش از ۶۰۰٬۰۰۰ نسخه به ده ها زبان چاپ شد. این کتاب اساس یک فیلم مستند به همین نام در سال ۲۰۰۶ به کارگردانی پیپا اسکات و روایت دان چیدل است.
باشگاه فوتبال اراکور گلدن استار یک تیم فوتبال وانواتوایی مستقر در پورت ویلا است. آنها در لیگ برتر پورت ویلا، برترین مسابقات فوتبال پورت ویلا بازی می کنند. در سال ۲۰۱۶ آنها قهرمان شدند، به این معنی که آنها برای اولین بار در تاریخ باشگاه به لیگ قهرمانان اقیانوسیه راه یافتند.
مالامپا ریوایورز یک باشگاه فوتبال از لگانویل، وانواتو است. این باشگاه موفق ترین باشگاه وانواتو خارج از پورت ویلا است. تاریخچه. مالامپا ریوایورز در سال ۲۰۱۰ توسط الدر شم داهماسینگ، به عنوان یک وزارت جوانان در برنامه انجمن جوانان کلیسای پروتستان سنتناری، در ساراکاتا در لگانویل تأسیس شد. تمرکز این باشگاه بر ارتقاء و تربیت جوانان در جنبه های مذهبی، همراه با فوتبال است. اکثر بازیکنان فعلی هنوز در انجمن جوانان کلیسای پرزبیتری حضور دارند. در سال ۲۰۱۵، باشگاه مالامپا ریوایورز پس از پیروزی ۲–۱ مقابل باشگاه برتر پورت ویلا، ایفیرا بلک برد، به فینال سوپر لیگ ملی وانواتو ۲۰۱۵ رسید. در فینال آنها به آمیکال شکست خوردند اما به دلیل فرمت جدید لیگ قهرمانان اقیانوسیه، که در آن تصمیم گرفته شده است که دو باشگاه وانواتو در لیگ قهرمانان اقیانوسیه بازی کنند، آنها نیز به لیگ قهرمانان راه یافتند.
باشگاه ورزشی سنترال اسپورت یک باشگاه فوتبال در پاپت، تاهیتی، پلی نزی فرانسه است.
باشگاه فوتبال مادانگ که قبلاً با نام های مادانگ فلاینگ فاکس، مادانگ نیوپترو فاکس یا به سادگی مادانگ فاکس شناخته می شد، یک باشگاه فوتبال در پاپوآ گینه نو، مستقر در مادانگ بود. این باشگاه یکی از اعضای مؤسس لیگ ملی فوتبال پاپوآ گینه نو در سال ۲۰۰۶ بود. این تیم برای دو فصل متوالی لیگ قهرمانان اقیانوسیه در سال ۲۰۱۷ و ۲۰۱۸ واجد شرایط بود. از سال ۲۰۱۹، آنها با توسباب استالیونز ادغام شدند.
امیرحسین شمس ناتری (۳ اسفند ۱۳۸۱ – ۳۰ شهریور ۱۴۰۱) آرایشگر و ورزشکار ایرانی بود که در جریان خیزش ۱۴۰۱ ایران در اعتراضات نوشهر با شلیک شش گلوله توسط نیروهای سرکوبگر جمهوری اسلامی کشته شد. زندگی نامه. امیرحسین شمس ناتری اهل چالوس، استان مازندران بود و به گفته توانا دانشجوی معماری بود و همزمان با اجاره یک مغازه به آرایشگری می پرداخت تا هزینه خود و پدر و مادر سالخورده اش را تأمین کند. او همچنین در رشته های ژیمناستیک، بوکس و کشتی فعالیت داشت و رؤیای مهندس شدن داشت. کشته شدن. پس از کشته شدن مهسا امینی و شروع اعتراضات سراسری، نوشهر از جمله شهرهایی که بود که در همان ابتدا به اعتراضات پیوست و و مردم و جوانان نوشهر تجمعات اعتراضی برپا کردند که با یورش نیروهای امنیتی و درگیری ها همراه شد. در نهایت تعدادی از معترضان کشته شدند که یکی از آنها امیرحسین بود که به دلیل شلیک شش گلوله به پا، سینه و پهلویش توسط نیروهای سرکوبگر جان باخت. مراسم. برگزاری مراسم چهلم امیرحسین شمس در روز ۱۲ آبان ۱۴۰۱ با ممانعت حکومت مواجه شد و نیروهای امنیتی در بهشت یوسف رضای چالوس را بستند و اجازه ورود به مردم و بستگانش را ندادند. روز ۳ اسفند همزمان
با تولد امیرحسین شمس نیروهای امنیتی اجازه حضور دوستان و خانواده اش را بر سر مزارش ندادند و مراسم تولد امیرحسین شمس در خانه پدری اش برگزار شد.
دانشگاه اینها () یک دانشگاه تحقیقاتی خصوصی واقع در اینچئون، کره جنوبی است. این دانشگاه که به طور سنتی برای تحقیق و آموزش در علوم مهندسی و فیزیکی شناخته می شود، توسط اولین رئیس جمهور کره جنوبی، سینگمن ری تأسیس شد. اینها یک مدرسه همکاری کره ای-آمریکایی است، حتی در نامش: مورفم "In" (인، 仁) از شهر اینچئون و "ها" (하، 荷) از هاوایی، ایالات متحده آمریکا می آید. دانشگاه اینها شناخته شده ترین دانشگاه در منطقه اینچئون است. این دانشگاه طبق رتبه بندی سالانه دانشگاه های کره جنوبی توسط جونگ آنگ ایلبو طی دهه ها در بین ۱۰ کشور برتر قرار گرفته است.
دانشگاه پاپی یک دانشگاه کلیسایی است که مستقیماً توسط سریر مقدس تأسیس و تأیید شده است و از سه دانشکده اصلی (الهیات، فلسفه و حقوق متعارف) و حداقل یک دانشکده دیگر تشکیل شده است. در مقایسه با دانشگاه های سکولار، که مؤسسات آکادمیک برای مطالعه و تدریس طیف وسیعی از رشته ها هستند، دانشگاه های کلیسایی یا پاپی «معمولاً از سه دانشکده اصلی الهیات، فلسفه، و حقوق شرعی و حداقل یک دانشکده دیگر تشکیل شده اند. لیست دانشگاه های پاپی. آرژانتین اتریش بلژیک بولیوی برزیل کانادا شیلی کلمبیا جمهوری دومینیکن اکوادور فرانسه آلمان گواتمالا هندوستان ایرلند ایتالیا ساحل عاج ژاپن کنیا کشور کره لبنان مکزیک پاناما پاراگوئه پرو فیلیپین لهستان کشور پرتغال پورتوریکو اسپانیا اوکراین انگلستان ایالات متحده اروگوئه
مسئولیت من نیست () یک فیلم کوتاه آمریکایی محصول سال ۲۰۲۰ است که توسط خواننده و ترانه سرا بیلی آیلیش نوشته و تهیه شده است. تفسیری در مورد تن شرمی و استانداردهای دوگانه ای که بر ظاهر زنان جوان اعمال می شود، یک مونولوگ از ایلیش در مورد بررسی دقیق رسانه ها پیرامون بدن او را نشان می دهد. این فیلم به زبان گفتاری است و آیلیش در اتاقی تاریک بازی می کند، جایی که او به تدریج قبل از غوطه ور شدن در ماده سیاه لباس خود را درمی آورد. این فیلم برای اولین بار در جریان فیلم کجا می رویم به کارگردانی ایلیش به نمایش درآمد؟ تور جهانی در ۹ مارس ۲۰۲۰، به عنوان میان آهنگ کنسرت، و در ۲۶ مه ۲۰۲۰ به صورت آنلاین منتشر شد. منتقدان نقدهای مثبتی ارائه کردند، و تفسیر و لحن را تحسین کردند، که آن ها آن را توانمند می دانستند. صدای فیلم بعداً به عنوان آهنگی در دومین آلبوم استودیویی آیلیش، خوشحال تر از همیشه (۲۰۲۱) قرار گرفت. برخی از روزنامه نگاران موسیقی آن را به عنوان محور موضوعی آلبوم توصیف کردند. دیگران ظاهر آن را در لیست آهنگ زیر سؤال بردند و احساس کردند که تأثیر احساسی خود را بدون تصاویر از دست داده است.
شخصیت داستانی از سری بازی های ویدئویی دانکی کونگ و ماریو توسط نینتندو است. وی توسط طراح بازی های ویدئویی اهل ژاپن شیگرو میاموتو خلق شده و برای اولین بار در دانکی کونگ (۱۹۸۱) به عنوان دوشیزه درمانده ظاهر شد که توسط دانکی کونگ در بالای یک کارگاه ساختمانی اسیر شده بود.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;38446372&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2024-05-01T01:04:48Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;HujiBot&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;minor /&gt; &lt;comment&gt;: افزودن رده های همسنگ&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;39422555&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; سمسون بایدو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اتریش است. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال و اتریش بازی کرده است.
تیم ملی فوتبال زیر ۱۷ سال اتریش () نماینده کشور اتریش در مسابقات فوتبال مرتبط با این رده سنی است و تحت نظر اتحادیه فوتبال اتریش اداره می گردد.
دیوید شنگ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اتریش است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال لیفرینگ اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال اتریش و اتریش بازی کرده است.
تنها () فیلم هندی درام دلهره آور هندی-زبان است که در سال ۲۰۲۳ اکران گردید، کارگردان فیلم پرانای مشرام است که اولین تجربه کارگردانی او بود. نقش محوری را نصرت باروچا بازی کرده است. فیلم "تنها" در روز ۲۵ اوت ۲۰۲۳ به نمایش درآمد. ساخت فیلم در سال ۲۰۲۲ شروع شد و در ماه آوریل ۲۰۲۳ خاتمه یافت.