Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;42701720&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-09-24T08:27:02Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Massol1360&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;minor /&gt; &lt;comment&gt;انتقال از به &lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;42760502&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; جان کلارک یانگ (زادهٔ ۱۲ اوت ۱۸۰۳ – درگذشتهٔ ۲۳ ژوئن ۱۸۵۷) یک مربی و کشیش آمریکایی بود که چهارمین رئیس سنتر کالج در دانویل، کنتاکی بود. او که فارغ التحصیل دانشکده دیکنسون و مدرسه علمیه پرینستون بود، او در سال ۱۸۲۸ وارد وزارت در لکسینگتون، کنتاکی شد. جان ریاست دانشکده سنتر را در سال ۱۸۳۰ قبول کرد و تا هنگام مرگش در سال ۱۸۵۷ این جایگاه را حفظ کرد و او را به طولانی ترین رئیس جمهور در تاریخ دانشکده تبدیل کرد. یانگ در سال ۱۸۳۴ به نصیحت خودش ادامه داد و در سال ۱۸۳۴ کشیشی کلیسای پرسبیتریان دانویل را قبول کرد و در سال ۱۸۵۲ دومین کلیسای پروتستان را در دانویل پایه گذاری نمود. جان یکی از گروه گرامی کلیسا بود و در سال ۱۸۵۳ به عنو
ان مدیر مجمع عمومی کلیسای پروتستان منصوب شد. یانگ تا کنون همنام چندین جنبه از دانشکده می باشد، از قبیل یانگ هال و برنامه دانشمندان جوان جان سی. جان پدر ویلیام سی یانگ بود که بعد از آن ویلیام به عنوان هشتمین رئیس مرکز منصوب شد. دوران جوانی و تحصیلات. یانگ در روز ۱۲ اوت ۱۸۰۳ در گرین کاسل، پنسیلوانیا، متولد شد. جان کوچک ترین فرزند خانواده و تنهاترین پسر بود. از آنجایی که پدرش در حالی که جان هنوز نوزاد بود درگذشت، و بعد از درگذشت پدرش جان تقریباً به شکل کامل توسط مادرش رشد پیدا کرد و در خانه توسط پدربزرگش جورج کلارک تعلیم هایی را آموخت. زندگی شخصی و درگذشت. یانگ با فرانسیس برکینریج، خواهر فارغ التحصیل دانشکده مرکز و بعد از آن معاون رئیس جمهور جان سی. برکینیج ازدواج کرد. و سرانجام در روز ۳ نوامبر ۱۸۲۹. این زوج در سال های ۱۸۳۱ و ۱۸۳۷ صاحب چهار دختر شدند. پس از درگذشت فرانسیس در تاریخ ۲ نوامبر ۱۸۳۷، یانگ در سال ۱۸۳۹ با کورنلیا کریتندن، دختر فرماندار جان جی. کریتندن ازدواج نمود. این زوج تا زمان مرگ پدر زنش یعنی جان جی. کریتندن ازدواج کردند. و سرانجام این زوج میان سال های ۱۸۴۱ تا ۱۸۴۹ صاحب شش فرزند شدند، از قبیل فرزند
ان آنان ویلیام سی یانگ بود که در سال ۱۸۵۹ از دانشکده مرکز فارغ التحصیل شد و بعد از آن در سال ۱۸۸۸ به عنوان هشتمین رئیس دانشکده مرکز انتخاب گردید.
اردولیبرالیسم (به انگلیسی:Ordoliberalism) نوع آلمانی لیبرالیسم اقتصادی است که بر نیاز دولت برای اطمینان از اینکه بازار آزاد نتایجی نزدیک به پتانسیل نظری خود ایجاد می کند تأکید می کند اما از دولت رفاه حمایت نمی کند. آرمان های اردولیبرال پایه و اساس ایجاد اقتصاد بازار اجتماعی آلمان پس از جنگ جهانی دوم و همراه آن «» شد. اصطلاح «اردولیبرالیسم» () در سال ۱۹۵۰ میلادی و توسط هیرو مولر ابداع شد و به مجله دانشگاهی "ORDO" اشاره دارد. تمایز زبانی. اردولیبرال ها خود را از لیبرال های کلاسیک جدا می کنند. به ویژه «»، همراه با «» بنیانگذار اردولیبرالیسم و مکتب فرایبورگ، نئولیبرالیسم را رد کرد. اردولیبرال ها مفهوم اقتصاد بازار اجتماعی را ترویج کردند و این مفهوم نقش قوی دولت را در رابطه با بازار را ترویج می کند و از بسیاری جهات با ایده های مرتبط با نئولیبرالیسم متفاوت است. به دلیل تاریخ پیوسته، اردولیبرالیسم گاهی به عنوان «نئولیبرالیسم آلمانی» نیز شناخته می شود. این منجر به سردرگمی مکرر و «آمیختگی» اصطلاحات و ایده ها در گفتمان، بحث و انتقاد از هر دو مکتب اقتصادی لیبرالیسم شد. توسعه نظری. این نظریه در حدود سالهای ۱۹۳۰ تا ۱۹۵۰ ت
وسط اقتصاددانان آلمانی و حقوقدانان مکتب فرایبورگ مانند والتر اوکن و هانس گروسمن دورث و لئونهارد میکس توسعه یافت.
عسل خواران هاوایی ، خانواده ای از گونه های هاوایی از پرندگان آوازخوان شهدخوار تازه منقرض شده در سرده های "Moho" ( ō) و "Chaetoptila" (kioea) است. این پرندگان در حال انقراض خانواده خود را تشکیل می دهند که نشان دهنده تنها انقراض کامل یک خانواده پرندگان در دوران مدرن است، زمانی که خانواده مورد مناقشه Turnagridae نامعتبر در نظر گرفته می شود. آخرین گونه بازمانده از این خانواده، Kauai O'o ("Moho braccatus")، پس از سال ۱۹۸۷ منقرض شد.
مایکل لولین دیویس (انگلیسی: Michael Llewelyn Davies؛ زاده ۱۶ ژوئن ۱۹۰۰ - درگذشته ۱۹ مه ۱۹۲۱) به همراه چهار برادرش الهام بخش شخصیت های جی. ام. بری، پیتر پن، برادران رالینگ و پسران گمشده بودند. در اواخر عمر، تنها برادرش نیکو او را به عنوان «باهوش ترین، اصیل ترین، نابغه بالقوه» توصیف کرد. او در شرایط مبهم، غرق شدن با یک دوست - و معشوق احتمالی، درست کمتر از تولد ۲۱ سالگی اش درگذشت. او پسر عموی نویسنده انگلیسی دافنه دوموریه بود.
سزگی سنا آکای (؛ زادهٔ ) بازیگر، و مدل (شخص) اهل ترکیه است. وی از سال ۲۰۱۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه والیبال زنان گالاتاسرای اشاره کرد.
سنگ چشم تنه ها یک سرده از پرندگان گنجشک سان از خانواده مرغان کدر است. این سرده دو گونه دارد.
مرتل " کی " تامپسون کیگل (زاده ۳ ژوئن ۱۹۲۵ - درگذشته ۲۲ دسامبر ۲۰۱۹) خلبان آمریکایی و یکی از اعضای گروه فضانوردان زن در پروژه مرکوری ۱۳ بود. او به عنوان مربی پرواز کار کرد و در مورد تاریخ هوانوردی در کارولینای شمالی نیز یک مطالب بسیاری نوشته است. زندگی نامه. پیش از مرکوری ۱۳. کاگل در ۳ ژوئن ۱۹۲۵ در کارولینای شمالی به دنیا آمد. کیگل همیشه از جوانی دوست داشت پرواز کند. وقتی او ۱۲ ساله بود، برادرانش به او یاد دادند که چگونه با هواپیما پرواز کند. هنگامی که او مجوز خلبانی رادر سن ۱۴ سالگی دریافت کرد، قطعاً جوانترین خلبان در کارولینای شمالی بود، و در آن زمان، اما ممکن است جوانترین خلبان در ایالات متحده باشد. او به کلاس هوانوردی دبیرستان پیوست، زمانی که مربی مدرسه برای جنگ در جنگ جهانی دوم فراخوانده شد، خود به عنوان معلم به دوره را پایان رساند. او به عنوان یک مربی پرواز، نام مستعار "کاپیتان K" داشت. کیگل در نوزده سالگی گواهینامه خلبانی خصوصی خود را گرفت. کیگل به گشت هوایی غیرنظامی و سازمان بین المللی زنان خلبان ملحق شد و می خواست عضو یگان زنان خلبان خدمات نیروی هوایی شود. کیگل فرودگاهی نزدیک رالی، کارولینای شمالی و
خدمات هواپیمای چارتر خود را اداره کرد. او گواهینامه خلبانی تجاری خود را با رتبه بندی هواپیمای تک موتوره و رتبه بندی ایمنی پرواز تا سال ۱۹۵۱ به دست آورد او همچنین یک مربی معتبر پرواز، مربی ایمنی پرواز بود. مدرسه آموزش پرواز او در سلما قرار داشت. کیگل نوشتن ستونی به نام «جریان های هوا» را در سال ۱۹۴۶ برای روزنامه "جانستونی سان" در سلما آغاز کرد. بعداً این ستون از سال ۱۹۵۳ تا ۱۹۶۰ به "رالی نیوز و آبزرور" منتقل شد. هنگامی که او با یک جت آموزشی لاکهید تی-۳۳ شوتینگ استار پرواز کرد، یکی از تنها پنج زنی شد که «تا به حال یک جت را خلبانی کرده بودند.» مرکوری ۱۳. کیگل در سال ۱۹۶۰ با دانشجوی سابق خودش والت کیگل ازدواج کرد. لباس عروس او از چتر نجات ساخته شده بود. او در سال ۱۹۶۱ به میکن، جورجیا نقل مکان کرد. اندکی پس از ورود او، از او برای شرکت در برنامه جدید زنان در فضا دعوت شد. کیگل تا زمان شروع برنامه ۴۳۰۰ ساعت پرواز داشت. کاگل و دوازده زن دیگر شرکت کننده در نهایت به عنوان مرکوری ۱۳ شناخته شدند. در طول برنامه، مدیران به کیگل هشدار داده بودند که باردار نشود. او در میان آزمایش هایی که به عنوان بخشی از برنامه انجام داد، خاط
رنشان کرد که یکی از بدترین آزمایش هایی که با آن روبرو شد، آزمایش یخ زدن پرده گوش بود. پس از مرکوری ۱۳. کیگل به کار آموزش پرواز به دانشجویان بازگشت و همچنین در دانشگاه مرسر ثبت نام کرد. او به حضور در گشت هوایی غیرنظامی ادامه داد. در سال ۱۹۶۴، او در مسابقات بین المللی هوایی زنان شرکت کرد. در سال ۱۹۸۶، او به عضویت تیم لجستیک هوایی وارنر رابینز درآمد. در سال ۱۹۸۸، کاگل دومین زنی بود که با مرتبه مکانیک بدنه و نیروگاه از موسسه فناوری جورجیا فارغ التحصیل شد. او در سال ۱۹۹۸ در سن ۷۳ سالگی با سسنای تک موتوره خود پرواز می کرد، اگرچه از تدریس در پایگاه نیروی هوایی رابینز بازنشسته شده بود. در ۲۶ آوریل ۲۰۰۳، کیگل به تالار مشاهیر هوانوردی جورجیا معرفی شد. در سال ۲۰۰۷، او و ۸ نفر از اعضای مرکوری ۱۳ موفق به کسب دکترای افتخاری از دانشگاه ویسکانسین، اوشکوش شدند. مرگ. کیگل در ۲۲ دسامبر ۲۰۱۹ درگذشت.
نیکلاس «نیکو» لولین دیویس (انگلیسی: Nicholas "Nico" Llewelyn Davies؛ زادهٔ ۲۴ نوامبر ۱۹۰۳ - درگذشتهٔ ۱۴ اکتبر ۱۹۸۰) جوان ترین پسر بین پسران لولین دیویس بود که الهام بخش پیتر پن و پسران گمشده جی.ام. بری بودند. او تنها یک سال داشت که "پیتر پن، یا پسری که بزرگ نمی شود" در سال ۱۹۰۴ روی صحنه رفت و به این ترتیب الهام بخش اصلی شخصیت های پیتر و پسران گمشده نبود. با این حال او هشت ساله بود که رمان اقتباسی "پیتر و وندی" منتشر شد و در نسخه های بعدی نمایشنامه، نام میانی شخصیت مایکل دارلینگ به «نیکلاس» تغییر یافت. او پسر عموی نویسندهٔ انگلیسی دافنه دوموریه بود.
آلیس کوبر (؛ ۲۳ دسامبر ۱۹۰۶ – ) زبان شناس، باستان شناس، انسان شناس و استاد دانشگاه اهل ایالات متحده آمریکا بود. او بیشتر به خاطر کارش در زمینه رمزگشایی خط B شناخته می شود. کوبر که در کالج هانتر و دانشگاه کلمبیا تحصیل کرد، از سال ۱۹۳۰ تا زمان مرگش در کالج بروکلین کلاسیک تدریس کرد. در دهه ۱۹۴۰، او سه مقاله مهم منتشر کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون کمک هزینه گوگنهایم شده است. زندگی. آلیس الیزابت کوبر در ۲۳ دسامبر ۱۹۰۶ زاده شد. پدر و مادر او از مهاجران مجارستانی فرانتس و کاترینا کوبر در نیویورک هستند. خانواده آلیس در یورک ویل، منهتن زندگی می کردند و فرانتس به عنوان مبل ساز و بعداً سرپرست آپارتمان کار می کرد. او یک برادر به نام ویلیام داشت که دو سال کوچکتر از خودش بود. کوبر در دبیرستان کالج هانتر تحصیل کرد و در سال ۱۹۲۴ یک بورسیه تحصیلی ۱۰۰ دلاری در سال دریافت کرد. او به کالج هانتر رفت و در سال ۱۹۲۸ فارغ التحصیل شد. پس از فارغ التحصیلی، تحصیلات تکمیلی و یادگیری زبان مینوسی را در دانشگاه کلمبیا آغاز کرد و همزمان در بخش کلاسیک هانتر کالج تدریس می کرد. او در سال ۱۹۲۹ مدرک کارشناسی ارشد هنر خود را از کلمبیا و در سا
ل ۱۹۳۲ دکترای خود را دریافت کرد. به عنوان یک دانشجوی کارشناسی ارشد، کوبر به طور گسترده در کلاس های ریاضیات، شیمی، و نجوم و همچنین کلاسیک شرکت می کرد. پس از پایان دکترا، او تجربه ای در باستان شناسی به دست آورد و در کار میدانی در پارک ملی تاریخی فرهنگ چاکو که توسط دانشگاه نیومکزیکو در سال ۱۹۳۶ سازماندهی شده بود، و در یونان با مدرسه آمریکایی مطالعات کلاسیک در آتن در سال ۱۹۳۹ مشارکت کرد. او همچنین زبان های مختلف را مطالعه می کرد. آلیس علاوه بر تسلط بر زبان های یونانی، لاتین، فرانسوی، آلمانی و آنگلوساکسون ، دوره های سانسکریت را در مؤسسه زبان شناسی در سال های ۱۹۴۱ و ۱۹۴۲ و در دانشگاه ییل از ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۵ گذراند. او همچنین در کلاس های هیتی، فارسی باستان، توچاری، ایرلندی باستان، اکدی، سومری، چینی و باسکی شرکت کرد. در اواخر سال ۱۹۴۶، در آغاز دوره کمک هزینه تحصیلی گوگنهایم، چندین زبان آسیای صغیر باستان از جمله زبان کاریایی، زبان حتی، هوری، زبان لیکیایی و لیدیایی را مطالعه کرد. حرفه. از سال ۱۹۳۰ تا زمان مرگش در سال ۱۹۵۰، کوبر در کالج بروکلین تدریس کرد. در سال ۱۹۳۶ او استادیار آنجا شد. در سال ۱۹۵۰ به درجه دانشیاری ارتقا ی
افت. کالج بروکلین در درجه اول یک مؤسسه آموزشی بود تا یک مؤسسه تحقیقاتی، و او یک دوره آموزشی کامل را تدریس می کرد. از سال ۱۹۴۴، او همچنین کتاب های درسی و امتحانات را برای همه دانش آموزان نابینای کالج بروکلین به خط بریل تبدیل کرد. کوبر عضو بسیاری از سازمان های حرفه ای، از جمله لیگ کلاسیک آمریکا، مؤسسه باستان شناسی آمریکا – در هیئت تحریریه "مجله آمریکایی باستان شناسی" –، انجمن فیلولوژی آمریکا، و انجمن زبان شناسی آمریکا بود. از اوایل دهه ۱۹۴۰، او مشاور هیئت علمی بخش هانتر کالج اتا سیگما فی، یک انجمن افتخاری برای کلاسیک ها بود. در سال ۱۹۴۸، او به عنوان همکار پژوهشی موزه دانشگاه پنسیلوانیا انتخاب شد. مرگ و میراث. در ژوئیه ۱۹۴۹، کوبر بیمار و در بیمارستان بستری شد. او در تاریخ ۱۶ مه ۱۹۵۰ در سن ۴۳ سالگی درگذشت. به گفته پسر عموی او، شایعات خانوادگی حاکی از مرگ او بر اثر سرطان معده بود. کوبر آرشیو خود را به امت ال. بنت جونیور یک کلاسیک نویس آمریکایی که از سال ۱۹۴۸ با او مکاتبه داشت، واگذار کرد. آنها توسط دانشگاه تگزاس در آستین نگهداری می شوند. از کوبر به عنوان یک مشارکت کننده مهم در رمزگشایی خط B یاد می شود.
الیزابت دنی پیرس بلگن (; – ) باستان شناس، معلم و نویسنده اهل ایالات متحده آمریکا بود. او در مکان هایی در یونان و قبرس کاوش هایی بسیاری کرد و گزارش هایی دربارهٔ اکتشافات باستان شناسی در یونان به "مجله آمریکایی باستان شناسی" از سال ۱۹۲۵ تا ۱۹۵۲ ارائه می کرد، و در چندین سازمان برای ترویج پیشرفت حرفه ای زنان در یونان و ایالات متحده مشارکت داشت. زندگی. الیزابت دنی پیرس، معروف به «لیبی»، در ۲۶ ژوئن ۱۸۸۸ در آلگنی، پنسیلوانیا زاده شد. مادر و پدر او فلورا مک نایت و ویلیام لمکس پیرس هستند. او از سال ۱۹۰۶ تا ۱۹۱۰ در کالج واسر تحصیل کرد و در سال ۱۹۱۲ مدرک کارشناسی ارشد زبان لاتین را با پایان نامه ای در مورد زندگی فکری تاریخ نگار، نویسنده، و سیاستمدار در روم باستان، گایوس آسینیوس پولیو، کنسول روم که در تاریخ ۴۰ قبل از میلاد می زیست دریافت کرد. حرفه. پیرس در اولین سال تحصیلی خود در واسر با ایدا تالون آشنا شد که قرار بود تأثیر عمیقی بر زندگی و کار او بگذارد. تالون استاد دپارتمان مطالعات یونانی و رومی بود که به پیرس یونانی و لاتین را در سال اول آموزش داد. دقیقاً مشخص نیست که این دو زن چه زمانی رابطه عاشقانه برقرار کردند، اما
هنگامی که پیرس در سال ۱۹۱۵ پس از رفتن به دانشگاه کلمبیا برای کار در مقطع کارشناسی ارشد به واسر بازگشت تا تاریخ هنر را تدریس کند، او و تالون شروع به زندگی در اتاق های مجاور در دیویسون هاوس در محوطه دانشگاه کردند. در اواخر دهه ۱۹۱۰، آنها برای خانواده و دوستان خود به عنوان یک زوج شناخته شده بودند. از سال ۱۹۱۵ تا ۱۹۲۲، پیرس تاریخ هنر را در واسر تدریس کرد و به عنوان دستیار متصدی موزه در گالری هنری واسر کار می کرد. او در سال ۱۹۲۲ مدرک دکترای خود را از کلمبیا دریافت کرد. پایان نامه دکترای خود را از مقطع کارشناسی ارشد در مورد فلج اطفال ادامه داد. او در سال ۱۹۲۱ با تالون به یونان سفر کرد، سفری که الهام بخش او برای ثبت نام در مدرسه آمریکایی مطالعات کلاسیک (ASCSA) شد. پیرس از سال ۱۹۲۲ تا ۱۹۲۳ در ASCSA شرکت کرد و در آنجا با مدیر مدرسه، برت هاج هیل، و باستان شناس کارل بلگن، که کلاس های پیشاتاریخ و توپوگرافی یا عارضه نگاری عمومی را در مدرسه تدریس می کرد، دوست شد. دوستی پیرس و بلگن به سرعت به رابطه عاشقانه تبدیل شد و بلگن به او پیشنهاد ازدواج داد. پیرس ابتدا پذیرفت اما پس از آن نامزدی را قطع کرد زیرا نمی خواست رابطه خود را
با تالون پایان دهد. پیرس به ایالات متحده بازگشت و بهار ۱۹۲۴ را با گیزلا ریشتر در موزه هنر متروپولیتن گذراند. در همین حال، نقشه ای توسط بلگن، پیرس و هاج هیل (که به نظر می رسد احساسات عاشقانه متقابلی نسبت به بلگن داشته است) شکل گرفت که هاج هیل و تالون همزمان با پیرس و بلگن ازدواج کنند و این چهار نفر با هم زندگی کنند. تالون به شرطی موافقت کرد که او و پیرس به سفر ادامه دهند و زمانی را با هم دور از شوهرانشان بگذرانند، و این دو زوج در سال ۱۹۲۴ ازدواج کردند. باستان شناسی و زندگی در آتن. این چهار باستان شناس، که خود را با نام های «چهارگانه» و «پرو پار» (مخفف «مشارکت حرفه ای») می نامیدند، رابطه ای قوی و به هم پیوسته هم از نظر حرفه ای و هم از نظر شخصی داشتند. تالون هیل و پیرس بلگن اغلب در حفاری ها، فهرست نویسی مواد و انتشار یافته های حفاری ها با هم کار می کردند که شامل حفاری های کارل بلگن در پروسیمنا (۱۹۲۷–۱۹۲۸) بود، جایی که پیرس بلگن یافته های جواهرات را مطالعه و منتشر کرد. این دو همچنین در حفاری های هاج هیل در لاپیتوس (قبرس) و کورینث با هم کار کردند، جایی که آنها یافته های جدید را با همکاری الیزابت ون بورن، متخصص تر
اکوتا که نوعی سفال است فهرست بندی کردند. پیرس بلگن در اولین سال ازدواجش کلاس های مجسمه سازی را در ASCSA تدریس کرد. این کاوش ها از سال ۱۹۲۵ و تا سال ۱۹۵۲ ادامه یافت و پیرس بلگن «"اخباری از آتن"» و «"اکتشافات باستان شناسی از یونان"» را نوشت، که به طور منظم به "مجله آمریکایی باستان شناسی" گزارشی دربارهٔ یافته های باستان شناسی جدید ارائه می کرد.
جین " جنی " بریگز هارت (۲۱ اکتبر ۱۹۲۱–۵ ژوئن ۲۰۱۵) یک هوانورد آمریکایی و در دهه ۱۹۶۰ یکی از اعضای پروژه فضایی مرکوری ۱۳ بود. وی که از نظر جسمی در آزمون هایی که برای فضانوردان مرد استفاده می شد، شرکت کرده بود واجد شرایط شناخته شد. او اولین گواهینامه خلبانی خود را در طول جنگ جهانی دوم به دست آورد و بعداً اولین خلبان زن هلیکوپتر دارای مجوز در میشیگان شد. در اوایل دهه ۱۹۶۰، هارت برای شرکت در برنامه زن در فضایی بنیاد لاولیس انتخاب شد، پروژه ای با بودجه خصوصی که برای آزمایش زنان خلبان برای آمادگی جسمانی فضانوردان با انجام آزمایش های فیزیکی مشابه توسط ناسا برای فضانوردان طراحی شده بود. هارت در سن ۴۰ سالگی یکی از تنها ۱۳ زن (که بعداً مرکوری ۱۳ نام گرفت) واجد شرایط شد. در سال ۲۰۰۷، هارت به تالار مشاهیر زن میشیگان راه یافت. اوایل زندگی. او با نام خانوادگی جین کامرون بریگز، با نام مستعار «جنی» در دیترویت، میشیگان از پدری تاجر به نام والتر او. بریگز و مادری به نام جین (نام مستعار کامرون) به دنیا آمد. او که کاتولیک بزرگ شد، در آکادمی های قلب مقدس در دیترویت، گروس پوینت، میشیگان و تورسدیل و کالج منهتنویل در نیویورک شرکت کر
د. در سال ۱۹۷۰، در سن ۴۹ سالگی، لیسانس انسان شناسی را از دانشگاه جورج واشینگتن در واشینگتن دی سی به پایان رساند در ۱۹ ژوئن ۱۹۴۳ جین بریگز هارت با وکیل فیلیپ ای. هارت ازدواج کرد که بعدها یک سیاستمدار شد. این زوج دارای ۹ فرزند بودند که یکی از آنها در کودکی فوت کرد. در سال ۱۹۵۸، فیلیپ ای. هارت از میشیگان به عنوان نماینده حزب دموکرات (ایالات متحده آمریکا) در مجلس سنای ایالات متحده انتخاب شد. فیلیپ ای. هارت بارها این در این کرسی پیروز انتخابات بود و تا ۱۹۷۶ به عنوان نماینده میشیگان در مجلس سنای ایالات متحده آمریکا خدمت کرد زندگی سیاسی. هارت مانند شوهرش به سیاست علاقه دائمی داشت. او در کمپین های سیاسی شوهرش (از جمله هدایت او برای ایستگاه های مبارزات انتخاباتی) فعال بود و به عنوان نایب رئیس کمیته دموکراتیک شهرستان اوکلند (میشیگان) خدمت کرد. او یکی از اعضای مؤسس سازمان ملی زنان بود و به عنوان عضو هیئت مدیره و نماینده کنوانسیون ملی برای لیگ رأی دهندگان زنان بیرمنگام، میشیگان خدمت کرد. هارت در حالی که در واشینگتن دی سی زندگی می کرد، به عنوان یک ناسازگار با برخی از رویدادهای سیاسی و اجتماعی شهرت پیدا کرد. او همچنین در م
خالفت با جنگ ویتنام که گاهی اوقات برای همسر سناتورش ناخوشایند بود، فعال بود. به عنوان مثال، در پاییز ۱۹۶۹، او در تظاهرات بزرگ ضد جنگ در پنتاگون دستگیر شد. در سال ۱۹۷۲، او قصد خود را برای توقف پرداخت مالیات بر درآمد فدرال اعلام کرد و گفت: «من نمی توانم یک دلار بیشتر برای خرید بمب و گلوله بیشتر کمک کنم». با وجود این، سناتور هارت در حمایت از همسرش تزلزل ناپذیر بود، اگرچه با بسیاری از تصمیمات او موافق نبود. فعالیتهای دیگر. هارت همچنین یک ملوان ماهر بود و به عنوان بخشی از خدمه تمام زن، ۱۵ بار در بندر هورون به مسابقه قایق های مکیناک رفت. پس از مرگ همسرش، هارت چندین جعبه از دفترچه یادداشت، عکس و بریده روزنامه از زندگی خود به عنوان همسر یک سناتور و هوانورد را به کتابخانه تاریخی بنتلی دانشگاه میشیگان اهدا کرد. مرگ و میراث. هارت در ۵ ژوئن ۲۰۱۵ در وست هارتفورد، کانکتیکات بر اثر عوارض ناشی از بیماری آلزایمر در سن ۹۳ درگذشت. جوایز جین بی هارت به افتخار او در بخش مردم شناسی دانشگاه جورج واشینگتن تأسیس شد. در سال ۲۰۰۷، او به تالار مشاهیر زنان میشیگان معرفی شد.
بلانچ ویلر ویلیامز (; – ) انسان شناس، باستان شناس، و آموزگار اهل ایالات متحده آمریکا بود. بلانچ باستان شناس و معلمی بود که بیشتر به خاطر کارش در ایستموس ایراپترا و اکتشافاتش در گورنیا با همکاری هریت بوید هاوز شناخته می شود. او در کالج اسمیت آموزش دید و تا زمان حفاری های باستان شناسی کرت در سال های ۱۹۰۰ و ۱۹۰۱ به عنوان معلم در مدرسه مقدماتی کار کرد. ویلیامز در سال ۱۹۰۴ ازدواج کرد و پس از همکاری در نشریه ای در سال ۱۹۰۸ به این رشته بازنگشت، اگرچه او زندگی نامه عمه خود را نوشت و در کتاب سفر شوهرش کمک کرد. زندگی. بلانچ امیلی ویلر در ۹ ژانویه ۱۸۷۰ در کنکورد، ماساچوست به دنیا آمد. اجداد او شامل زائران مستعمره پلیموث و مستعمرات اولیه نیوانگلند هستند. او در جوانی با مادربزرگش ارتباط نزدیکی داشت که ویلیامز را با روشنفکران برجسته ای از جمله رالف والدو امرسون، هنری دیوید ثورو و آموس برونسون آلکات آشنا کرد. ویلیامز در سال ۱۸۹۲ از کالج اسمیت فارغ التحصیل شد و در آنجا هنر باستان، باستان شناسی، زبان یونانی، لاتین، طراحی و نقاشی را مطالعه کرد. او در آنجا با هریت بوید دوست شد که دوست و همکار صمیمی در باستان شناسی شد. حرفه. ویل
یامز لاتین، یونانی، و انگلیسی را برای دهه بعد در مدرسه ویلر عمه اش در پراویدنس، رود آیلند تدریس کرد. او با شاگردانش تورهای اروپا را برگزار کرد و چندین دوره تعطیلات را گذراند. بین سال های ۱۸۹۸ و ۱۸۹۹، او به همراه بوید و یکی از فارغ التحصیلان اسمیت به یونان و ایتالیا سفر کرد. کشف مقبره در عصر برنز در کاوسی، کرت، و ارائه او به مؤسسه باستان شناسی آمریکا، انجمن کاوش های آمریکا را بر آن داشت تا بودجه کاوش های بعدی او را در سال های ۱۹۰۱ و ۱۹۰۳ تأمین کند. ویلیامز به سفرهای کاوشی بوید در سال ۱۹۰۱ ملحق شد. ان ها سایت کاوسی را به مقصد آوگوی شرقی ترک کردند. متناسب با آموزش آنها، بوید کار میدانی را در گودال های آزمایشی و اندازه گیری ها انجام داد در حالی که ویلیامز نقشه ها و اکتشافات را ترسیم می کرد. حفاری آنها به دلیل باران بهاری به تأخیر افتاد. به دنبال راهنمایی یک کشاورز محلی، آنها شروع به حفاری در گورنیا کردند و یک مجموعه باستانی مینوسی را کشف کردند. کشف قطعات گلدان و مصنوعات برنزی آنها جای خود را به معماری، مانند دیوارهای خانه و جاده سنگفرش داده است. آنها در مورد این یافته به انجمن اکتشاف آمریکا گفتند و نیروی کار آنها
از ۴۰ به ۱۱۰ کارگر در یک هفته افزایش یافت که پیچیدگی حفاری به کارگردانی بوید را افزایش داد. آنها صدها شیء را پیدا کردند و ویلیامز مهم ترین یافته های آنها، معمولاً گلدان ها را به تصویر کشید. این رویداد برای ویلیامز که مکرراً در مورد حفاری در خط مقدم باستان شناسی برای دانش آموزانش نامه می نوشت از اهمیت زیادی برخوردار بود. این تنها سال حفاری او بود، زیرا کار میدانی بیشتر به مدت دو سال به تعویق افتاد. حفاری چندین سال بعد با یافتن بیش از ۶۰ خانه، یک میدان مرکزی و یک قصر کوچک در شهر به پایان رسید. ویلیامز ضمیمه تک نگاری گورنیا را نوشت. بخش او بر اهمیت الهه طبیعت در آیین مینوی تمرکز دارد. نقش خدایان زن در کرت مینوی یک نقطه کانونی مورد توجه در این مکان بوده است، و ویلیامز در مورد یک بت زن سفالی که در زیارتگاهی در نزدیکی بالای تپه در گورنیا یافت شد مقاله ای نوشت. ویلیامز پیشنهاد کرد که الهه طبیعت و زنان مینوی از اهمیت اجتماعی بالایی در فرهنگ برخوردار هستند و ادعاهای خود را با ارجاع به جین الن هریسون تقویت کرد. کمک های ویلیامز همچنین گلدان های سنگی و سنگ های مهر را پوشش می دهد. کتاب او مورد تحسین جامعه باستان شناسی قر
ار گرفت. ویلیامز در سال ۱۹۰۴ با واردکننده فرش شرقی بوستون، امیل فرانسیس ویلیامز ازدواج کرد. شوهرش همچنین انواع چینی جمع آوری می کرد و یک گیاه شناس آماتور بود. او کار خود را در مدرسه ویلر رها کرد و با بوید که به کار خود در کرت ادامه می داد مکاتبه داشت. در حالی که ویلیامز پس از سفرهای کاوشی گورنیا به باستان شناسی بازنگشت، او بعداً به شوهرش در کتاب سفر فرانسوی اش کمک کرد و زندگی نامه عمه اش را نوشت. درگذشت. ویلیامز در ۹ دسامبر ۱۹۳۶ در کمبریج، ماساچوست درگذشت. او هیچ گاه بچه دار نشد. کالج اسمیت پس از مرگ او ده ها مورد از دارایی های او را دریافت کرد که بیشتر آن ها برنز و ظروف چینی از چین و کره بودند. برخی از اقلام در موزه هنر هاروارد و موزه هنرهای زیبا، بوستون به نمایش گذاشته شده بود، و پس از وصیت، در اواخر سال ۱۹۳۷ در گالری هنری اسمیت به نمایش گذاشته شد
مستر بیست برگر یک رستوران مجازی آمریکایی است که توسط شخصیت اینترنتی جیمی دونالدسون (مستربیست)، با مشارکت مفاهیم غذاخوری مجازی، ال ال سی تاسیس و توسعه یافته است. بیش از ۲۰۰۰ مکان مجازی در سطح بین المللی وجود دارد، از جمله ۶۰۰ مکان در ایالات متحده، با برنامه هایی برای گسترش به کشورهای بیشتر و افزایش قابل توجه تعداد مکان ها. این زنجیره ها دارای لیست هایی گوناگون متشکل از برگر، سیب زمینی سرخ کرده، دسر و نوشیدنی های کنسرو شده می باشند. مشتریان غذا را از یک اپلیکیشن تحویل سفارش می دهند، که به نوبه خود در مکان های آجری رستوران های تفاهم نامه ای تهیه می گردد. تاریخ. قبل از انتشار. گرچه معلوم نیست که جیمی از چه وقتی کار بر روی آقای بیست برگر را شروع کرده است، او در حساب توییتر خود اینگونه بیان کرد که در حال برنامه ریزی برای منتشر کردن «برای همیشه» بوده است. ویل هاید، مدیر کانال یوتیوب جیمی، اینگونه بیان کرد که این پروژه برای چندین ماه در دست ساخت بوده است، در حالی که رید دوشچر، یکی دیگر از مدیران، اینگونه بیان کرد که برای بیش از یک سال برنامه ریزی شده بود. حساب رسمی توییتر برای آقای بیست برگر در تاریخ ۱۲ اوت ۲۰۲۰ تشکی
ل شد. گسترش دادن. از زمان افتتاح نخستین، برنامه هایی برای توسعه محل های آقای بیست برگر اعلام شده است. پس از شکایت هوادارهایی که در ناحیه هایی که خدمات تحویل داده می شود زندگی نمی کردند، دونالدسون این موضوع را تأیید نمود و اینگونه بیان کرد که تلاش ها برای دو و سه برابر کردن تعداد محل ها در حال انجام می باشد. اولین محل ها در کانادا در روزهای نخستین ماه فوریه افتتاح گردید، و با محل هایی در تورنتو، ادمونتون، کالگری آغاز شد، با محل های نظیری که مدت اندکی پس از آن در ونکوور، هالیفاکس و در وینی پگ افتتاح شد. نخستین مکان ها در بریتانیا (انگلستان) در روزهای نخستین ماه می با پنج مکان افتتاح گردید.
میا لندزمن (زاده ۲۵ سپتامبر ۱۹۹۲‏) بازیگر تئاتر و تلویزیون اسرائیلی است. او برنده جایزه اسکار تلویزیون و جایزه بهترین بازیگر زن در جشنواره بین المللی کن را در سریال کنسرو فروشی در سال ۲۰۲۲ را کسب کرد. زندگی نامه. میا در تل آویو متولد شد و در آنجا رشد پیدا نمود. او در نخستین دبیرستان شهری در رشته تئاتر تحصیل کرد و بعد از آن در ارتش اسرائیل به عنوان فرمانده دسته پسران خدمت کرد. و بعد از آن میا در رشته بازیگری در مدرسه بازیگری نیسان ناتیو رفت و در آن مکان تحصیل نمود. حرفه. میا از سال ۲۰۱۶ در سه فصل نخست سریال «خواهران موفق من» نقش آفرینی کرد. میا در سال ۲۰۱۸ نقش دومش را در سریال «خرس را بیدار کن» نقش آفرینی کرد. وی در همان سال، در فصل نخست سریال «فروشگاه اصلی در نقش نائومی، کارگر لزبین یشم را در مارسل نقش آفرینی کرد. میا در سال ۲۰۲۰ بار دیگر به بازی در نقش نائومی برگشت و در سریال «تمرینات» در نقش آلما بازیگر تئاتر نقش آفرینی نمود.