Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ی دهد. رویدادهای ساختگی در رمان شامل ازدواج او با لیو بی و متعاقب آن خودکشی با شنیدن خبر دروغ مرگ او است. در فرهنگ عامه. بانو سون یک شخصیت بازی در سری بازی های ویدئویی "Dynasty Warriors" Koei است. او همچنین در "Warriors Orochi" ظاهر می شود که یک تقاطع بین "جنگجویان سلسله" و "جنگجویان سامورایی است". از او در هفت قسمت اول این مجموعه با نام «سان شانگ شیانگ» و از قسمت هشتم به بعد با نام «سان شانگ شیانگ» یاد می شود. در "فیلم Kessen 2" کوئی، او «سان لی» نامیده می شود و یکی از علایق عاشقانه لیو بی است. بازیگر چینی ژائو وی در فیلم جنگی حماسی چینی در سال ۲۰۰۸ به کارگردانی جان وو نقش سان "شانگ" شیانگ را ایفا کرد. در قسمت اول، او و محافظان زنش، نیروهای کائو کائو را به کمین می کشند. در قسمت دوم، او به اردوگاه کائو کائو نفوذ می کند و نقشه ای از آرایش دشمن ترسیم می کند. بانو سون توسط Pets Tseng در سریال درام بت تایوانی "KO3an Guo" در سال ۲۰۰۹ به تصویر کشیده شد که "عاشقانه سه پادشاهی را" در یک محیط دبیرستانی امروزی جعل می کند. در درام، سان مورد علاقه شیو است که همتای بعد آهنی لیو بی است. در بازی "" او سان رن نام دارد. سان ر
ن که در ابتدا به عنوان یک کودک در شجره نامه کمپین سان جیان ظاهر شد، بعداً در بزرگسالی تبدیل به یک شخصیت قابل بازی در بازی می شود.
بندوک، روستایی در دهستان بیژن آباد بخش مرکزی شهرستان رودبار جنوب در استان کرمان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۲۵۲ نفر (۶۷ خانوار) بوده است.
پینیون () یا چرخ دندهٔ جناحی یک چرخ دنده کوچک است که با یک چرخ دنده بزرگتر (Gear) درگیر می شود. این ترکیب پینیون و چرخ دنده برای انتقال گشتاور و تغییر سرعت چرخش استفاده می شود. پینیون ها معمولاً در سیستم های انتقال قدرت، مانند گیربکس خودروها، ماشین آلات صنعتی و ساعت ها یافت می شوند. در برخی موارد، پینیون می تواند به عنوان یک چرخ دنده محرک عمل کند و در موارد دیگر، به عنوان یک چرخ دنده متحرک عمل کند. اندازه و تعداد دندانه های پینیون و چرخ دنده تعیین کننده نسبت دنده و در نتیجه میزان تغییر سرعت و گشتاور در سیستم انتقال قدرت است.
هزارکهور، روستایی در دهستان بیژن آباد بخش مرکزی شهرستان رودبار جنوب در استان کرمان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۲۹۰ نفر (۶۲ خانوار) بوده است.
قلعه اسلام آباد، روستایی در دهستان بیژن آباد بخش مرکزی شهرستان رودبار جنوب در استان کرمان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۵۹ نفر (۳۹ خانوار) بوده است.
دریاچه سورتِدام () یک دریاچه مصنوعی است که در کپنهاگ، دانمارک واقع شده است. این دریاچه در اصل بخشی از شبکه دفاعی شهر بود، اما در قرن هجدهم به یک مکان تفریحی محبوب تبدیل شد. امروزه، دریاچه سورتدام یک مکان محبوب برای پیاده روی، دویدن، دوچرخه سواری و قایق سواری است. همچنین در اطراف دریاچه چندین کافه و رستوران وجود دارد. در سال ۱۹۲۹ یک شیب عمودی در این منطقه ایجاد شد. در سپتامبر ۲۰۱۲ اعلام شد که برنامه هایی برای ساخت یک پل شناور بر روی دریاچه وجود دارد و مصالح ساختمانی باقی مانده از حفاری تونل ها در قسمت شرقی سورتدام در منطقه Østerbrogade ('لیله Trianglen') قرار می گیرد. کریستن کوبکه، نقاش دانمارکی در دهه ۱۸۳۰ در نزدیکی این دریاچه زندگی می کرد و در سال ۱۸۳۸ تابلوی Efterårsmorgen ved Sortedamssøen (صبح پاییزی در دریاچه سورتدام) را نقاشی کرد. در حال حاضر، برنامه هایی برای ایجاد یک پارک در اطراف دریاچه سنت یورگنس در حال بررسی است. این پارک علاوه بر ایجاد فضای سبز و تفریحی بیشتر برای شهروندان، به عنوان یک حوضچه تأخیری در هنگام بارندگی های شدید عمل خواهد کرد و به کاهش خطر سیل در شهر کمک می کند. این پروژه بخشی از تلاش
های گسترده تر شهر کپنهاگ برای سازگاری با تغییرات اقلیمی و افزایش تاب آوری شهر در برابر بلایای طبیعی است. پیشینه. دریاچه های کپنهاگ، منطقه ای زیبا و تاریخی در قلب این شهر هستند. این منطقه شامل سه دریاچه اصلی به نام های سنت یورگنس، پبلینگه و سورتدام است که در مجموع از پنج حوضچه تشکیل شده اند. این دریاچه ها که در سال ۱۶۱۹ در یک سند رسمی ذکر شده اند، در ابتدا به عنوان بخشی از شبکه دفاعی شهر و همچنین منبع تأمین آب آشامیدنی مورد استفاده قرار می گرفتند. با این حال، به دلیل کیفیت پایین آب، در اواسط قرن نوزدهم، استفاده از آنها به عنوان منبع آب متوقف شد و دریاچه سنت یورگنس به عنوان مخزن اصلی آب تا جنگ جهانی دوم مورد استفاده قرار گرفت. امروزه، دریاچه های کپنهاگ به یک منطقه تفریحی محبوب برای ساکنان و گردشگران تبدیل شده اند. مسیر پیاده روی ۶٫۳۵ کیلومتری دور دریاچه ها، مکانی برای پیاده روی، دویدن و دوچرخه سواری است. همچنین، قایق سواری در دریاچه ها نیز از فعالیت های محبوب در این منطقه است. در دریاچه سورتدام دو جزیره کوچک به نام های Fiskeøen و Fugleøen وجود دارد که به عنوان محل پرورش پرندگان عمل می کنند. جزیره Fugleøen از دو
نوار زمین تشکیل شده است و در دوران اخیر محل زندگی دسته جمعی از پرندگان باکلان بوده است. این جزیره در اکتبر ۱۹۶۷ به شهرت رسید، زمانی که توسط گروهی از فعالان «آزاد» شد. آنها جزیره را به عنوان یک کشور مستقل اعلام کردند، درخواست عضویت در سازمان ملل را دادند و در اعتراض به جنگ ویتنام به آمریکا اعلام جنگ کردند. در سال ۱۹۲۹، کناره های عمودی گرانیتی در اطراف دریاچه های پبلینگه و سورتدام ساخته شد و مسیرهای پیاده روی در اطراف آن ها ایجاد شد. در دهه ۱۹۶۰، طرحی برای احداث یک جاده کمربندی چهار بانده در امتداد ساحل شرقی دریاچه ها مطرح شد، اما به دلیل مخالفت های مردمی و نگرانی های زیست محیطی، این پروژه هرگز عملی نشد. در عوض، در سال ۱۹۶۶، دریاچه ها تحت حفاظت قرار گرفتند تا زیبایی طبیعی و ارزش تاریخی آن ها حفظ شود.
گلشهر امام رضا، روستایی در دهستان بیژن آباد بخش مرکزی شهرستان رودبار جنوب در استان کرمان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۵۷۱ نفر (۱۴۸ خانوار) بوده است.
آرجی-۵۹/یو نوع خاصی از کابل کواکسیال است که اغلب برای اتصالات ویدئویی کم توان و سیگنال RF استفاده می شود. این کابل دارای امپدانس مشخصه ۷۵ اهم و ظرفیت خازنی در حدود ۲۰ ( ۶۰) است. امپدانس ۷۵ اهم با آنتن دوقطبی در فضای آزاد تطبیق دارد. "آرجی" (برای "راهنمای رادیویی" "radio guide") در اصل یک نشانگر واحد برای کابل فرکانس رادیویی حجیم (RF) در سیستم تعیین نوع الکترونیک مشترک ارتش ایالات متحده بود. پسوند "/U" "به معنای استفاده عمومی" است. شماره "۵۹" به ترتیب اختصاص داده شد. نشانگر واحد "RG" دیگر بخشی از سیستم JETDS (MIL-STD-196E) نیست و کابلی که امروزه با برچسب آرجی-۵۹ فروخته می شود لزوماً مشخصات نظامی را برآورده نمی کند. آرجی-۵۹ اغلب در فرکانس های ویدئویی باندپایه، مانند ویدئوی مرکب استفاده می شود. همچنین ممکن است برای فرکانس های پخش مورد استفاده قرار گیرد، اما تلفات فرکانس بالا آنقدر زیاد است که امکان استفاده از آن در فواصل طولانی را فراهم نمی کند. در این کاربردها به جای آن از آرجی-۶ یا آرجی-۱۱ استفاده می شود. در مواردی که فاصله انتقال برای این رسانه ها خیلی طولانی است، می توان از گزینه هایی مانند یوتی پی (زوج به ه
م تابیده بی شیلد) یا فیبر نوری استفاده کرد. کابل کواکسیال آرجی-۵۹ معمولاً با تجهیزات مصرف کننده مانند وی سی آر یا گیرنده های دیجیتال کابلی/ماهواره ای بسته بندی می شود. سازندگان تمایل دارند فقط کابل های آرجی-۵۹ را وارد کنند زیرا هزینه آن کمتر از آرجی-۶ است. با این حال، با توجه به طول های کوتاه ارائه شده (معمولاً )، این به طور کلی برای استفاده معمولی آن کافی است. آرجی-۵۹ اغلب برای همگام سازی دو دستگاه صوتی دیجیتال مانند دستگاه های نوری ای دی ای تی استفاده می شود. این کلاک واژه نامیده می شود.
جاده عَوارضی ()، جاده ای است که برای استفاده از آن باید مبلغی پرداخت شود. این مبلغ می تواند به صورت نقدی، الکترونیکی یا از طریق سیستم های پرداخت خودکار دریافت شود. هدف از دریافت عوارض، تأمین هزینه های ساخت، نگهداری و توسعه جاده ها است. جاده های عوارضی معمولاً دارای کیفیت بالاتری نسبت به جاده های رایگان هستند و می توانند شامل امکاناتی مانند خطوط ویژه، خدمات رفاهی و سیستم های نظارت تصویری باشند. در برخی کشورها، جاده های عوارضی به عنوان یک روش برای کاهش ترافیک و تشویق به استفاده از حمل و نقل عمومی نیز مورد استفاده قرار می گیرند. جاده های عوارضی از دوران باستان به شکلی وجود داشته اند و از مسافران پیاده، واگن یا اسب عوارض دریافت می کرده اند؛ این رویه با آمدن خودرو ادامه یافت و بسیاری از جاده های عوارضی مدرن فقط از وسایل نقلیه موتوری عوارض دریافت می کنند. مبلغ عوارض معمولاً بر اساس نوع وسیله نقلیه، وزن یا تعداد محورها متفاوت است و کامیون های باری اغلب نرخ های بالاتری نسبت به خودروها پرداخت می کنند. عوارض اغلب در محل های دریافت عوارض، باجه های عوارض، ایستگاه های عوارض، میله های عوارض، موانع عوارض یا دروازه های عوارض
جمع آوری می شود. برخی از نقاط دریافت عوارض خودکار هستند و کاربر پول را در دستگاهی می اندازد که پس از پرداخت عوارض صحیح، دروازه را باز می کند. برای کاهش هزینه ها و به حداقل رساندن تأخیر زمانی، بسیاری از عوارض با استفاده از تجهیزات الکترونیکی دریافت عوارض جمع آوری می شوند که به طور خودکار با فرستنده پرداخت کننده عوارض ارتباط برقرار می کند یا از تشخیص خودکار پلاک برای دریافت هزینه از رانندگان از طریق بدهکار کردن حساب هایشان استفاده می کند. انتقاد از جاده های عوارضی شامل زمان لازم برای توقف و پرداخت عوارض و هزینه متصدیان باجه عوارض است - در برخی موارد تا حدود یک سوم درآمد. سیستم های خودکار پرداخت عوارض به به حداقل رساندن هر دوی این موارد کمک می کنند. برخی دیگر به پرداخت «دوباره» برای یک جاده اعتراض دارند: در مالیات سوخت و در عوارض. علاوه بر جاده های عوارضی، پل های عوارضی و تونل های عوارضی نیز توسط مقامات دولتی برای تولید بودجه برای بازپرداخت هزینه ساخت سازه ها استفاده می شود. برخی از عوارض برای پرداخت هزینه های نگهداری یا بهبود زیرساخت ها در آینده کنار گذاشته می شوند یا به عنوان یک صندوق عمومی توسط دولت های محلی
اعمال می شوند و به تأسیسات حمل و نقل اختصاص داده نمی شوند. این امر گاهی توسط قانون دولت مرکزی محدود یا ممنوع می شود. همچنین، طرح های قیمت گذاری ازدحام جاده در تعداد محدودی از مناطق شهری به عنوان یک ابزار مدیریت تقاضای حمل و نقل برای کاهش تراکم ترافیک و آلودگی هوا اجرا شده است. پیشینه. جمع آوری هزینه ورودی در یک ایست بازرسی جاده ای جامعه محلی در نزدیکی باگان (میانمار) نشان می دهد که جاده های عوارضی سابقه ای طولانی دارند. حداقل ۲۷۰۰ سال پیش، در قرن هفتم پیش از میلاد، در زمان پادشاهی آشوربانی پال، مسافران برای استفاده از بزرگراه شوش-بابل می بایست عوارض پرداخت می کردند. ارسطو و پلینیوس هم به وجود عوارض در عربستان و دیگر بخش های آسیا اشاره کرده اند. در هند، پیش از قرن چهارم پیش از میلاد، کتاب ارته شاستره به استفاده از عوارض اشاره می کند و قبایل ژرمن نیز برای عبور مسافران از گذرگاه های کوهستانی عوارض می گرفتند. در اروپای قرون وسطی، بیشتر جاده ها رایگان نبودند و عوارض یکی از انواع مالیات های فئودالی بود که مردم برای استفاده از امکانات روزمره می پرداختند. برخی از جاده های اصلی اروپا، مانند ویا رجیا و ویا ایمپری، در
ازای پرداخت عوارض، امنیت مسافران را تأمین می کردند. بسیاری از جاده های مدرن امروزی در اروپا در ابتدا به عنوان جاده های عوارضی ساخته شدند تا هزینه ساخت و نگهداری آنها جبران شود و از مسافران درآمد کسب شود. در قرن چهاردهم انگلستان، برخی از جاده های پر رفت و آمد با پول جمع آوری شده از عوارض تعمیر می شدند. البته عوارض بالای برخی جاده ها گاهی باعث کاهش استفاده از آنها و در نتیجه اختلال در تجارت و حمل و نقل می شد. در سده های ۱۴ و ۱۵ میلادی نیز دریافت عوارض در امپراتوری مقدس روم رایج بود. پس از ساخت جاده های جدید در پادشاهی داهومی در غرب آفریقا، باجه های عوارضی برای جمع آوری مالیات های سالانه بر اساس کالاهای حمل شده و شغل افراد ساخته شدند. در برخی موارد، مأموران حکومتی قبل از اجازه عبور، جریمه هایی نیز برای مزاحمت های عمومی وضع می کردند. با صنعتی شدن اروپا، نیاز به بهبود زیرساخت های ترابری بیشتر شد و جاده های جدید بسیاری با بودجه حاصل از عوارض ساخته شدند. برای مثال، جاده A5 در بریتانیا که برای ایجاد ارتباط قوی بین بریتانیا و ایرلند ساخته شد، در هر چند مایل یک خانه عوارض داشت. در قرن بیستم، عوارض جاده ای در اروپا برای
تأمین مالی ساخت شبکه های بزرگراهی، پل ها و تونل ها به کار گرفته شد. ایتالیا اولین کشوری بود که در سال ۱۹۲۴ میلادی بزرگراه هایی مخصوص تردد سریع وسایل نقلیه موتوری ساخت. اولین این بزرگراه ها، آتوسترادا دی لاگی، میلان را به دریاچه کومو و دریاچه مجوره متصل می کرد و هزینه های ساخت آن با دریافت عوارض تأمین می شد. پس از ایتالیا، یونان در سال ۱۹۲۷ برای استفاده از شبکه بزرگراه های خود عوارض وضع کرد. در دهه های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰، فرانسه، اسپانیا و پرتغال نیز به ساخت بزرگراه ها پرداختند و هزینه آن را عمدتاً از طریق عوارض تأمین کردند. از آن زمان، دریافت عوارض جاده ای در بیشتر کشورهای عضو اتحادیه اروپا رایج شده است. در ایالات متحده، پیش از ایجاد سیستم بزرگراه های بین ایالتی و کمک های مالی دولت فدرال، بسیاری از ایالت ها اولین بزرگراه های خود را با فروش اوراق قرضه که با درآمد عوارض پشتیبانی می شد، ساختند. اولین جاده عوارضی بزرگ در آمریکا، پنسیلوانیا ترنپایک، در سال ۱۹۴۰ افتتاح شد و پس از آن جاده های عوارضی دیگری مانند مین ترنپایک (۱۹۴۷)، بلو استار ترنپایک (۱۹۵۰)، نیوجرسی ترنپایک (۱۹۵۱) و گاردن استیت پارک وی (۱۹۵۲) ساخته شدند.
طرح احرار مختارآباد، روستایی در دهستان بیژن آباد بخش مرکزی شهرستان رودبار جنوب در استان کرمان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۵۵۲ نفر (۱۳۲ خانوار) بوده است.
د گو-گووز (به انگلیسی: The Go-Go's) یک گروه راک آمریکایی است که در سال ۱۹۷۸ در لس آنجلس تشکیل شد. به جز دوره های کوتاهی که سایر نوازندگان به آن ها ملحق شدند، د گو-گووز دارای ترکیب نسبتاً پایداری متشکل از شارلوت کفی نوازنده گیتار و کیبورد، بلیندا کارلایل خواننده اصلی، جینا شوک نوازنده درام، کتی ولنتاین نوازنده گیتار باس و جین ویدلین نوازنده گیتار ریتم بود. از د گو-گووز با نام یکی از موفق ترین گروه راک تمام زن دوران یاد می شود. ترانه شناسی. آلبوم های استودیویی
محمّد اللّهیاری فومنی (زاده ۱۳۵۸)، سیاستمدار و مدیر ایرانی حوزه فرهنگ و هنر و مدیرعامل کنونی بنیاد فرهنگی هنری رودکی است. انتصاب در جوانی. او در سی سالگی از سوی سید محمد حسینی، وزیر وقت فرهنگ و ارشاد اسلامی، به عنوان مدیرکل اداره کتاب و کتابخوانی این وزارت منصوب شدو پس از آن همواره از مدیران ستادی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی بوده است. مدیریت همزمان دو نهاد در وزارت فرهنگ. محمد اللهیاری در ۳۰ اردیبهشت ۱۳۹۸ در پی استعفای علی ترابی، با حکم سید عباس صالحی وزیر فرهنگ دولت دوازدهم، به عنوان مدیرکل دفتر موسیقی برگزیده شد. مهرماه ۱۴۰۰ محمدمهدی اسماعیلی وزیر فرهنگ دولت سیزدهم، در حالی که اللهیاری مدیرکلی دفتر موسیقی را بر عهده داشت، در حکمی او را به عنوان مدیرکل دفتر توسعه کتاب و کتابخوانی منصوب و جایگزین علیرضا صدرالدینی کرد. علی رغم آن که انتظار می رفت شخص دیگری به عنوان مدیرکل دفتر موسیقی جایگزین شود، اللهیاری با حفظ سِمت همچنان سرپرست دفتر موسیقی باقی ماند و هفت ماه به صورت هم زمان مدیریت «دفتر توسعه کتاب و کتابخوانی» و «دفتر امور موسیقی» را بر عهده داشت. تحصیلات. محمد اللهیاری فومنی دانش آموخته کارشناسی ارشد علوم
سیاسی از دانشگاه امام صادق و دکترای علوم سیاسی از دانشگاه علامه طباطبایی است. سوابق مدیریتی و اجرایی. هفته کتاب. اللهیاری فومنی در پنج دوره از هفته کتاب جمهوری اسلامی ایران (دوره های هفدهم تا بیست و یکم)، دبیری این رویداد را بر عهده داشته است.
جدول شیب دار () بخشی از جدول کنار خیابان است که به صورت شیب دار ساخته می شود تا امکان دسترسی آسان تر ویلچر، کالسکه بچه و سایر وسایل نقلیه چرخ دار به پیاده رو را فراهم کند. این شیب ها معمولاً در تقاطع ها، ورودی ساختمان ها و سایر نقاطی که نیاز به دسترسی آسان وجود دارد، تعبیه می شوند. جدول های شیب دار نقش مهمی در ایجاد محیط های شهری قابل دسترس و فراگیر برای همه افراد، به ویژه افراد دارای معلولیت یا مشکلات حرکتی، دارند. جدول شیب دار یک سطح شیب دار (معمولاً بتنی) است که از بالای پیاده رو تا سطح خیابان مجاور ادامه دارد. هدف اصلی از طراحی آن، استفاده عابران پیاده است و معمولاً در مناطق شهری که انتظار تردد عابران می رود، یافت می شود. در مقایسه با جدول های معمولی (که با زاویه قائمه و ارتفاع ۱۰–۱۵ سانتی متر بالاتر از سطح خیابان قرار دارند)، جدول شیب دار دارای شیب ملایمی است که دو سطح پیاده رو و خیابان را به هم متصل می کند، و گاهی اوقات با کفپوش برجسته همراه است. تاریخچه. در گذشته، پیاده روها با زاویه قائمه نسبت به سطح خیابان و با جدول های معمولی ساخته می شدند. استفاده از جدول شیب دار برای کمک به افرادی که کالسکه بچه حم
ل می کردند، حداقل به دهه ۱۹۳۰ در بریتانیا برمی گردد. در دهه ۱۹۴۰، شهر کالامزو در ایالت میشیگان، به عنوان یک پروژه آزمایشی، جدول های شیب دار را برای کمک به اشتغال معلولان جنگی نصب کرد. پس از آن، پروژه بزرگی در برکلی کالیفرنیا به رهبری مرکز زندگی مستقل، منجر به نصب جدول های شیب دار در خیابان های Telegraph و Shattuck شد و مسیرهای تردد گسترده ای ایجاد کرد. به دنبال این اقدامات، ارزش جدول های شیب دار بیشتر مورد توجه قرار گرفت و نصب آن ها اغلب به صورت داوطلبانه توسط شهرداری ها و توسعه دهندگان انجام شد. در کشورهای غربی، نصب جدول های شیب دار توسط قوانینی مانند قانون آمریکایی های دارای معلولیت (ADA) در ایالات متحده (که جدول شیب دار را در همه پیاده روها اجباری می کند) یا قانون تبعیض معلولیت ۱۹۹۲ در استرالیا اجباری شده است. استفاده کنندگان و کاربردها. جدول های شیب دار در تقاطع های خیابان به کاربران ویلچر، کالسکه های بچه، کودکان نوپا که سه چرخه دارند و غیره اجازه می دهد تا با سهولت بیشتری به پیاده رو وارد یا از آن خارج شوند. بسیاری از جدول های شیب دار همچنین دارای کفپوش برجسته هستند، الگویی از برآمدگی های دایره ای که به
عابران پیاده نابینا هشدار می دهد که در حال ورود به جاده هستند. جدول های شیب دار همچنین به نفع عابران پیاده ای است که از واکر، عصا یا ویلچر استفاده می کنند، کالسکه، کالسکه بچه یا کریر حمل نوزاد را هل می دهند، چرخ دستی یا ارابه دستی را هل می دهند یا می کشند، یا در کنار دوچرخه راه می روند. همچنین برای هر کسی که دوچرخه، اسکیت غلتکی یا اسکیت برد سوار می شود، مفید است. جدول شیب دار پهن تر برای ورود وسایل نقلیه موتوری به مسیرهای ورودی یا پارکینگ در طرف دیگر پیاده رو نیز مفید است. طراحی. جدول های شیب دار قابل دسترس از پایین ترین قسمت جدول به بالاترین قسمت آن (معمولاً با ۱۵ سانتی متر اختلاف ارتفاع) امتداد دارند. عرض حداقل این جدول ها ۱ متر است. شیب آن ها نباید بیشتر از ۱:۱۲ (۸٫۳۳٪) باشد، به این معنی که به ازای هر ۱۲ سانتی متر فاصله افقی، نباید بیش از یک سانتی متر افزایش ارتفاع داشته باشند. سطح شیب دار بتنی گاهی اوقات با شیارهایی ساخته می شود که بافت آن می تواند به عنوان هشداری برای افراد کم بینا در مورد انتقال به خیابان عمل کند. چنین شیارهایی همچنین امکان کشش و روان شدن آب را فراهم می کنند و ممکن است به رنگی که به طور
قابل توجهی با بتن مجاور تضاد دارد، رنگ آمیزی شوند. طراحی جهانی. طرفداران طراحی جهانی اغلب به تأثیر جدول های شیب دار به عنوان نمونه ای اشاره می کنند که مزایای این فلسفه طراحی را برجسته می کند.
بی چشم در غزه رمانی نوشته آلدوس هاکسلی است که اولین بار در سال ۱۹۳۶ منتشر شد. این رمان روایتی است از زندگی اجتماعی فردی به نام آنتونی بیویس بین سال های ۱۸۹۰ و ۱۹۳۶. الهام بخش عنوان و داستان. عنوان رمان برگرفته از عبارتی است در "آلام شمشون" جان میلتون: عنوان کتاب، همچنان که شعر میلتون، یادآور داستان شمشون در کتاب مقدس است که فلیسطی ها او را به اسیری بردند، چشمانش را میل کشیدند و به غزه اش بردند و آنجا به آسیاب کردن غلات واداشتند. اقتباس ها. "بی چشم در غزه" (۱۹۷۱)، یک مینی سریال به کارگردانی جیمز سلان جونز، اقتباس رابین چپمن از این رمان است که در پنج قسمت از تلویزیون بی بی سی پخش شد.
یات راک (به انگلیسی: Yacht rock) که در دهه ۱۹۸۰ به آن صدای ساحل غربی یا راک بزرگسالان نیز گفته می شد، زیر سبکی از موسیقی راک و شاخه ای از سافت راک است. یات راک از دید آهنگسازی بسیار گسترده است و به سافت راک بسیار نزدیک است. یات راک یکی از پرفروش ترین زیر سبک های موسیقی راک از نیمه دهه ۱۹۷۰ تا نیمه دهه ۱۹۸۰ بود. یات راک از سبکی های دیگر موسیقی مانند سول ملایم، جاز ملایم و ریتم اند بلوز تأثیر گرفته است. ویژگی های رایج یات راک شامل تولید با کیفیت و خرج بالا، خوانندگی ملایم و بی آلایش و تمرکز زیاد بر روی ملودی های جذاب و همه پسند است. واژه یات راک در سال ۲۰۰۵ توسط سازندگان مجموعه ویدیویی قایق رانی آنلاین "یات راک" ساخته شد که این نوع از موسیقی را با قایق رانی مرتبط ساختند.
دهدشت آبسگون، روستایی در دهستان رودبار بخش مرکزی شهرستان رودبار جنوب در استان کرمان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۶۹ نفر (۴۰ خانوار) بوده است.
شهرک شهید طیاری، روستایی در دهستان رودبار بخش مرکزی شهرستان رودبار جنوب در استان کرمان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۸۲ نفر (۶۲ خانوار) بوده است.
تالاب ناصری که با نام تالاب نیشکر یا تالاب خرمشهر نیز شناخته می شود یکی از تالاب های مصنوعی در جنوب خوزستان است که در ۱۰کیلومتری مسیر شمال جاده ترانزیتی خرمشهر - اهواز واقع شده و به عنوان یکی از جاذبه های گردشگری خوزستان نیز معرفی شده است. ساخت این تالاب ایدهٔ عبدعلی ناصری، عضو هیئت علمی دانشکده علوم آب دانشگاه شهید چمران اهواز بود. وسعت. وسعت تالاب نیشکر «ناصری» خرمشهر ۲۹ هزار و ۷۰۰ هکتار است. خرمشهر هر ساله با وجود تالاب ناصری، کانال های آبیاری، مزارع پرورش ماهی و نیزارها میزبان پرنده های مهاجر است. دربارهٔ این تالابِ مصنوعی تا کنون مقالات علمی بسیاری تألیف و تهیه شده است. این تالاب همچنین به عنوان یکی از جاذبه های گردشکری خوزستان نیز معرفی می شود. این تالاب از تجمیع پساب های دو واحد نیشکر (به نام میرزا کوچک خان و امیرکبیر) در مرز ایران و عراق در خرمشهر طی بیش از یک دهه گذشته ایجاد شده است. وجه تسمیه. تالاب ناصری یا تالاب نیشکر که در نزدیکی خرمشهر واقع شده است، این تالاب با نام تالاب ناصری خوانده می شود. این عنوان برگرفته از نام عبدعلی ناصری است. جوجه آوری پرندگان. هرساله از ۱۵ اسفند ماه تخم گذاری و جوجه آو
ری پرندگان آغاز شده که در مدت شش ماه هرگونه اقدام به شکار و صید پرندگان ممنوع و غیرقانونی خواهد بود و در دیگر روزهای سال نیز تنها با کسب پروانه و رعایت دستورالعمل اعلامی از سوی سازمان محیط زیست مجاز به انجام شکار در مناطق آزاد خواهند بود. گونه های پرنده. تاکنون ۴۱ گونه پرنده در شهرستان خرمشهر در تالاب ناصری شناسایی شده که عمدتاً این پرندگان شامل گونه های زمستان گذر، انواع مرغابی ها شامل خوتکا، اردک ارده ای، اردک مرمری، اردک سرسبز، آنقوت، تنجه و پرندگانی نظیر پلیکان و فلامینگو است که این پرندهگان از گیاهان و موجودات آبزی تغذیه می کنند.
شهرک جدید علی آباد، روستایی در دهستان رودبار بخش مرکزی شهرستان رودبار جنوب در استان کرمان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۳۷۶ نفر (۱۰۷ خانوار) بوده است.
ژامان ساری سو () یک رودخانه در استان اولیتاو کشور قزاقستان است.
ابوالحسن علی بن اسباط بن سالم کوفی بیّاع الزطی کندی؛ از محدثان شیعه و اصحاب علی بن موسی الرضا و محمد تقی بود. از علی بن موسی الرضا و از راویانی چون جمیل بن دراج ، حسین بن زراره ومحمد بن سنان روایت کرد و افرادی مانند موسی بن جعفر بغدادی و محمد بن حسین بن ابی الخطاب از او روایت نمودند. علی ابن اسباط اهل کوفه ازقبیله کنده بوده است. زندگی و خانواده. علی بن اسباط محدث [لنگر شکسته]، قاری و مفسر شیعه بود. پدرش اسباط بن سالم از قبیله کنده و از راویان جعفر صادق و موسی الکاظم بود. برادرش حسین بن اسباط راوی علی بن موسی الرضا و عمویش یعقوب بن سالم الاحمر راوی موثق و ثقه بودند. به گفته علمای رجال، علی بن اسباط نیز از اصحاب و محدثان محمد تقی بوده است. فقه و حدیث را نزد علی الرضا ومحمد تقی آموخت.او حدود ۳۸۷ روایت نقل کرده است. احادیث ایشان از علی الرضا مربوط به مسائل مختلف فقهی از جمله یقین، خشوع، گناهان، خرید و فروش، صلوات استخاره، تفسیر برخی از آیات قرآن است. علی بن اسباط از افرادی چون اسباط بن سالم (پدرش) ، یعقوب بن سالم (عمویش) ، عبدالله بن بکیر ،ابن سنان خفاجی ،عبدالله بن مغیره ، حسن بن علی بن فضال ، علی بن ابی حمزه بط
ائنی و... حدیث نقل کرده وافراد زیادی چون حسین بن اسباط (برادرش) ،حسن بن موسی خشاب ، موسی بن قاسم بجلی ،عبدالعظیم حسنی و دیگران از او روایت نقل کرده اند. مذهب. ابن اسباط فطحی مذهب بود و دراینکه آیا از مذهب وعقیده خود برگشت یا خیر، دو نظر وجود دارد: برخی گفته اند که علی بن مهزیار رساله ای در ردّ مذهب وی نوشت و او را به حق دعوت کرد، ولی مؤثر نیفتاد بر همان عقیده از دنیا رفت. برخی دیگر می گویند که بین او و علی بن مهزیار نامه هایی درباره مذهبش رد و بدل شد تا اینکه به خدمت جواد رفت و درآنجا وی از عقیده فطحی خود برگشت. که این مورد قوی تر بوده در منابع بیشتری آمده است. آثار. تالیـفات وی عبارت اند از : تفسیرالقرآن ، الدلائل ، النوادر ،المزار جامع روایات واصل وفات. از زمان دقیق وفات علی بن اسباط اطلاعی دردست نیست ، ولی تا اواسط قرن سوم در قید حیات بوده است. احتمالا وی بعد از سال ۲۳۰ ق از دنیا رفته است.
عنبیه شناسی (به انگلیسی: Iridology یا Iridodiagnasis) نام علمی است که به بررسی عنبیه چشم در انسان و تشخیص بیماری ها به وسیلهٔ آن می پردازد. از جمله بیماری هایی که به وسیلهٔ عنبیه قابل تشخیص هستند، می توان به دیابت و بیماری های قلبی عروقی اشاره کرد. عنبیه شناس ها چشمان را دریچه ای به سوی وضعیت سلامت بدن می بینند. تاریخچه. عنبیه شناسی ریشه در قرن نوزدهم میلادی دارد. ایگناتز فون پکزلی (۱۸۲۶–۱۹۱۱)، پزشک مجارستانی، به عنوان بنیانگذار این روش شناخته می شود. او ادعا می کرد الگوهای عنبیه پس از بهبودی از بیماری تغییر می کنند. در دهه ۱۹۵۰، این روش در اروپا و آمریکای شمالی گسترش یافت و نقشه های عنبیه استانداردسازی شدند. کاربردها و ادعاها. پیروان عنبیه شناسی ادعا می کنند این روش می تواند التهاب، کمبود مواد مغذی، و حتی استعداد ژنتیکی به بیماری ها را شناسایی کند. برخی مطالعات اولیه نیز به ارتباط بین الگوهای عنبیه و بیماری های کلیوی اشاره کرده اند، اما این نتایج در مطالعات بزرگ تر تکرار نشده اند. انتقادات و مباحثات علمی. سازمان هایی مانند سازمان جهانی بهداشت (WHO) و انجمن پزشکی آمریکا (AMA) عنبیه شناسی را فاقد پایه علمی می
دانند. مرور سیستماتیک در سال ۲۰۲۰ نشان داد هیچ شواهد قانع کننده ای برای دقت تشخیصی این روش وجود ندارد. یادگیری ماشینی در عنبیه شناسی. با پیشرفت روش های یادگیری ماشین، روش های تشخیص بیماری های مختلف مانند بیماری های دیابت، قلبی عروقی و غیره به وسیلهٔ کامپیوتر مورد پژوهش قرار گرفته اند. در این روش ها معمولاً به وسیلهٔ از عنبیه تصویری با کیفیت بالا گرفته می شود. سپس با اعمال الگوریتم های پردازش تصویر جهت استخراج منطقه مطلوب و نهایتاً اعمال روش های یادگیری ماشین، تشخیص بیماری انجام می گردد. از جمله روش های استفاده شده توسط پژوهش گرها، شبکه های عصبی و ماشین بردار پشتیبانی هستند. وضعیت قانونی. در کشورهایی مانند فرانسه (از ۲۰۱۳) و ایالت کالیفرنیا (از ۲۰۰۲)، استفاده از عنبیه شناسی برای تشخیص پزشکی ممنوع اعلام شده است. با این حال، در برخی کشورهای آسیایی مانند هند و مالزی به عنوان بخشی از طب سنتی پذیرفته شده است.