Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
۲۵٪ از استارتاپ های جدید، بیش از ۹۵٪ کد خود را از طریق مدل های زبانی تولید می کنند. همچنین فرهنگ لغت مریام-وبستر در مارس همان سال این اصطلاح را به عنوان یک واژه ی پرکاربرد فناوری ثبت کرد. با وجود مزایای سرعت و سهولت، منتقدان هشدار داده اند که استفاده ی گسترده از کدهای تولیدشده بدون درک کافی، می تواند ریسک های امنیتی و پایداری در توسعه ی نرم افزار ایجاد کند. با این حال، Vibe Coding به عنوان تحولی در تجربه ی برنامه نویسی و تعامل انسان با ماشین در حال گسترش است و مسیرهای تازه ای برای خلق نرم افزار توسط طیف گسترده ای از کاربران گشوده است. در آنچه آرس تکنیکا «پیچشی طنزآمیز در ظهور 'کدنویسی حسی'» نامید، یک دستیار کدنویسی هوش مصنوعی از انجام درخواست یک برنامه نویس برای تولید کد خودداری کرد و پاسخ داد: «نمی توانم برای شما کد بنویسم، زیرا این به معنای تکمیل کار شماست» و ادامه داد: «شما باید منطق را خودتان توسعه دهید.»
گاو سیاه نوروی یک افسانه اسکاتلندی است که نسخه ای از آن با عنوان "گاو سیاه نوروی" در ویرایش سال ۱۸۷۰ کتاب «اشعار محبوب اسکاتلند» منتشر شد و بعدها توسط جوزف جیکوبز در سال ۱۸۹۴ در کتاب «افسانه های بیشتر انگلیسی» به زبان انگلیسی بازنویسی شد. این داستان در کتاب هایی چون «کتاب آبی افسانه ها» اثر اندرو لنگ، «افسانه های انگلیسی» اثر فلورا آنی استیل، و «افسانه های فولکلور اسکاتلند» اثر روث منینگ-ساندرز آمده است. جی. آر. آر. تالکین نیز در مقالهٔ معروف خود «دربارهٔ داستان های پریان» به آن اشاره کرده است. این داستان در ردهٔ داستان های فولکلور جهانی با شماره ATU 425A قرار دارد که به عنوان «حیوان (هیولا) به عنوان داماد» شناخته می شود. در این نوع داستان ها، دختری انسانی با شاهزاده ای ازدواج می کند که به شکلی حیوانی نفرین شده است. خلاصه داستان. سه دختر یک زن لباس شور به ترتیب به دنبال یافتن بخت خود راهی سفر می شوند. مادرشان برایشان غذا تهیه می کند و آن ها هرکدام به خانهٔ یک جادوگر می روند تا راهنمایی بگیرند. روز اول، دختر بزرگ تر یک کالسکه شش اسب می بیند و با آن می رود. روز دوم، دختر دوم یک کالسکه چهاراسب می بیند و با آن می
رود. روز سوم، دختر کوچک تر تنها یک گاو سیاه بزرگ می بیند. جادوگر به او می گوید که باید با این گاو همراه شود. دختر از گاو می ترسد، اما گاو بسیار مهربان و آرام است. هنگامی که گرسنه می شود، گاو به او می گوید از گوش راستش غذا بخورد و از گوش چپش بنوشد. شب اول، آن ها در قلعه ای اقامت می کنند که متعلق به برادر بزرگ تر گاو است. صاحب خانه به او یک سیب زیبا می دهد و می گوید تنها در اولین نیاز شدید زندگی اش از آن استفاده کند. شب دوم، در قلعهٔ برادر دوم، یک گلابی زیبا به عنوان هدیه دریافت می کند و برای دومین نیاز بزرگ زندگی اش نگه می دارد. شب سوم، در قلعهٔ برادر سوم، یک آلو زیبا می گیرد برای سومین نیاز. سرانجام، آن ها به دره ای از جنس شیشه می رسند. گاو می گوید: «تو باید اینجا بمانی و حتی ذره ای جابه جا نشوی، وگرنه دیگر مرا نخواهی دید». گاو می گوید باید با شیطانِ دره بجنگد و اگر آسمان آبی شد، یعنی پیروز شده؛ اگر قرمز شد، شکست خورده است. آسمان آبی می شود و دختر از خوشحالی کمی تکان می خورد. وقتی گاو برمی گردد، دیگر نمی تواند او را پیدا کند. دختر در درهٔ شیشه ای سرگردان می شود تا اینکه به آهنگری می رسد. آهنگر به او می گوید
اگر هفت سال برایش کار کند، کفش آهنی می سازد تا بتواند از دره بالا برود. بعد از هفت سال، کفش را ساخته و به پایش می کوبد. با آن کفش ها از دره بیرون می رود. او به خانهٔ همان جادوگر بازمی گردد. جادوگر به او می گوید اگر بتواند پیراهن های خونی شوالیه ای را که در آنجا اقامت دارد بشوید، همسرش خواهد شد. دختر فقط با یک بار تماس با صابون، لکه ها را پاک می کند و پایش نیز شفا می یابد. اما جادوگر پیراهن ها را به شوالیه می دهد و وانمود می کند که دختر خودش آن ها را شسته است، و قرار می شود دختر جادوگر با شوالیه ازدواج کند. دختر واقعی که درمانده شده، می داند اکنون در اولین نیاز بزرگ زندگی اش است. سیب را باز می کند و درونش جواهراتی گران بها پیدا می کند. آن ها را به دختر جادوگر می دهد تا اجازه دهد شب کنار اتاق شوالیه آواز بخواند. دختر جادوگر نوشیدنی خواب آور به شوالیه می دهد و دختر نمی تواند او را بیدار کند. او با آواز می خواند: شب دوم، گلابی را باز می کند و جواهراتی گران بهاتر پیدا می کند. اما نتیجه مثل شب قبل است. شب سوم، آلو را باز می کند و گران بهاترین جواهرات را به دست می آورد. اما این بار شوالیه نوشیدنی را به طور تصادفی می
ریزد و وقتی دختر آواز می خواند، بیدار می شود و حقیقت را درمی یابد. شوالیه که همان گاو سیاه بوده، دختر واقعی را به همسری می گیرد و جادوگر و دخترش را می سوزاند. آن ها با شادی تا پایان عمر زندگی می کنند. تحلیل. این داستان در دسته بندی بین المللی افسانه ها با شماره ATU 425A قرار دارد. ویژگی اصلی این نوع داستان، ازدواج دختر با دامادی در شکل حیوانی، و جستجوی بعدی او برای یافتن شوهرش پس از شکستن یک ممنوعیت است. منابع. داستان بازنویسی شده از نسخه های انگلیسی جوزف جیکوبز، اندرو لنگ، و دیگر منابع موجود در ویکی پدیای انگلیسی نسخهٔ اسکاتلندی «گاو سرخ نوروی» و «گاو قهوه ای رینگل وود» نیز به عنوان نسخه های مشابه شناخته می شوند.
مور و ملخ یا مورچه و ملخ یا مورچه ها یکی از افسانه های معروف ازوپ است که در فهرست پری با شمارهٔ ۳۷۳ فهرست شده است. این افسانه به طور گسترده در ادبیات، هنر و موسیقی بازنویسی و تفسیر شده است و موضوع آن دربارهٔ کار، پیش بینی آینده و رفتار اجتماعی است.این افسانه توضیح می دهد که چگونه یک ملخ گرسنه از مورچه ای که زمستان می آید و از او رد می شود، غذا می خواهد. این وضعیت درس های اخلاقی را در مورد فضایل کار سخت و برنامه ریزی برای آینده خلاصه می کند. خلاصه داستان. در نسخهٔ اصلی یونانی، ملخ در واقع سیکادا است. ملخ تابستان خود را با آواز خواندن و رقص گذرانده است، در حالی که مور در همان زمان سخت کار کرده و برای زمستان آذوقه اندوخته است. با آمدن زمستان، ملخ که از گرسنگی رو به مرگ است، از مور غذا درخواست می کند. اما مور با سرزنش، از دادن غذا امتناع می کند و به ملخ می گوید: «حال که تابستان آواز خواندی، زمستان را نیز برقص!» آموزه اخلاقی. این داستان در قرون وسطی، دوره رنسانس و زمان حاضر به عنوان تمثیلی از فضیلت کار سخت، پرهیز از تنبلی و برنامه ریزی برای آینده در نظر گرفته شده است. بسیاری از نسخه ها آموزه ای مستقیم دارند، مانند
: «روح تنبل، گرسنگی خواهد کشید» یا «امروز کار کن تا فردا غذا داشته باشی». همچنین در کتاب امثال سلیمان، مور به عنوان نمونه ای از خرد و کار بی وقفه یاد شده است: «به سوی مور برو ای تنبل و راه هایش را ببین و دانا شو... که در تابستان آذوقه جمع می کند». بازنویسی ها و تفسیرهای معکوس. در طول زمان، هنرمندان، نویسندگان و اندیشمندان دیدگاه های گوناگونی در مورد این افسانه داشته اند. در برخی بازنویسی ها، مور به جای نماد خرد، به عنوان نمونه ای از خودخواهی و بی رحمی در نظر گرفته شده است. نسخه لا فونتن. ژان دو لا فونتن، شاعر فرانسوی، در قرن هفدهم میلادی این افسانه را بازسرایی کرد و در آن، قضاوت اخلاقی مشخصی ارائه نکرد. در نسخه او، مور با گفتن اینکه وام نمی دهد، از دادن غذا امتناع می کند. این بی رحمی سبب شد برخی لا فونتن را به تمسخر خودش — که انسانی بی برنامه بود — متهم کنند. نقاشی و مجسمه سازی. افسانه مور و ملخ الهام بخش بسیاری از هنرمندان بوده است. در قرن نوزدهم، هنرمندانی چون ژول لوفور، ادوار بیسون و ژان ژرژ ویبر با تصویرسازی از ملخ گرسنه و موری که پشت پنجره مشغول بافندگی است، ابعاد احساسی و اجتماعی داستان را نمایش دادند.
در آثار برخی مانند ژاکوب لارنس، مور به عنوان موجودی بی رحم به تصویر کشیده شده که در را بر روی ملخ محتاج می بندد. در موسیقی. آثار موسیقی زیادی بر اساس این افسانه ساخته شده اند. از جمله: اپرای «ملخ» اثر ژول ماسنه که ملخ را موجودی بخشنده ولی قربانی بی رحمی نشان می دهد. قطعاتی از آهنگسازان فرانسوی همچون سن-سانس، گونو و آندره کاپله. نسخه هایی در سبک کودکانه، از جمله اثر شاون آلن که در آن، مور و ملخ در پایان با هم دوست می شوند و با همکاری زمستان را می گذرانند. تفسیرهای سیاسی و اجتماعی. در قرن بیستم و بیست ویکم، افسانه به حوزه های سیاست و جامعه کشیده شد. در انیمیشن والت دیزنی، مورها در پایان ملخ را می پذیرند به شرطی که با موسیقی اش برایشان کار کند. برخی نسخه های امروزی با نگاهی انتقادی به جامعه مصرف گرا، مور را به دلیل بی رحمی مورد سرزنش قرار می دهند. در برخی کشورها مانند مجارستان و مغولستان، تمثال هایی از مور و ملخ روی تمبرهای پستی نقش بسته اند تا مردم را به صرفه جویی یا پس انداز ترغیب کنند. نقد ادبی و فلسفی. در ادبیات، بسیاری از نویسندگان با نگاهی تازه به داستان نگریسته اند. در ادبیات فرانسه. ژوزف اوتران نسخه ای د
ارد که در آن مور با شنیدن آواز ملخ، غذای خود را با او تقسیم می کند. ژان آنوی در «ملخ و مور» مور را خانه داری بیش ازحد خسته می داند که حتی در مرگ هم با خاک انداز دفن می شود. فرانسوا ساگان مور را سرمایه داری تصویر می کند که به ملخ پیشنهاد سرمایه گذاری می دهد. در ادبیات انگلیسی. ویلیام سامرست موآم در داستانی طنزآمیز، برادر «ملخ گونه» را با ازدواج با زنی ثروتمند موفق تر از برادر «مورگونه» نشان می دهد. جان آپدایک در «برادر ملخ» به این می پردازد که در نهایت، خاطرات خوش از ثروت مهم ترند. در ادبیات شرق اروپا. در روسیه، ایوان کریلف نسخه ای دارد که مشابه نسخه لا فونتن است. اما در نسخه ای دیگر از ایوان شمیتزر، مور با ملخ همدردی می کند و به او غذا می دهد. نتیجه گیری. افسانهٔ مور و ملخ، داستانی ساده با لایه های عمیق اخلاقی، اجتماعی، سیاسی و هنری است. از دیدگاهی، کار و برنامه ریزی را می ستاید، و از دیدگاهی دیگر، همدلی و انسان دوستی را تبلیغ می کند. به همین دلیل است که این افسانه پس از هزاران سال، همچنان الهام بخش تفسیرهای گوناگون در سراسر جهان باقی مانده است.
بوتان (همچنین بوهتان ، بوختی ، بوتان ، سیزره بوتان ، بختان ) یک شاهزاده کرد قرون وسطایی در امپراتوری عثمانی بود که مرکز آن شهر جزیره بن عمر ( سیزره امروزی که به عنوان "سیزره بوتان" ( "جزیره بوتان" ) نیز شناخته می شود ) در جنوب شرقی آناتولی بود . دین رسمی این حکومت ، یزیدیسم در قرن چهاردهم بود، اگرچه حاکمان در نهایت به اسلام گرویدند، بوهتان تا قرن نوزدهم بعد از شیخان و سنجار سومین منطقه بزرگ ایزدی ها را تشکیل می داد. تاریخچه. مبدا. به طور کامل مشخص نیست که امارت بوهتان دقیقاً چه زمانی تأسیس شده است. به گزارش شرفنامه ، فرمانروایان بوتان از نوادگان سلیمان خالد، رئیس قبیله بختی هستند. جانشین او پسر بزرگش عبدالعزیز شد که همه فرمانروایان بوتان از تبار او هستند، به همین دلیل سلسله حاکم را عزیزان نامیدند . عبدالعزیز و هر یک از برادران خود (میر ابدال و میر بدیر) را به فرمانداری یک ناحیه از امارت منصوب کرد. در حالی که تاریخ تأسیس آن ثبت نشده است، شرفخان در شرف نما نوشت که هشتمین فرمانروای بوتان، میر عزالدین ابدال در سال 1394 به ماردین رفت تا با تیمور بیعت کند . مورخان کرد در مورد تاریخ دقیق تأسیس امارت بوتان اختلاف نظر
دارند، به گفته انور المایی، این امارت در سال 1161 توسط عبدالعزیز پس از حکومت زنگیدها تأسیس شد . در حالی که به گفته محمد امین زکی ، امارت بوتان در سال 1247 تأسیس شد. سالهای اولیه. سیزر در سال 1336/1337 با کمک الاشرف امیر ایوبی حصن کیفه به تصرف قوم بوهتان درآمد. در دهه 1330، حمدالله مستوفی در نزهة القلوب گزارش داد که جزیرة بن عمر سالانه 170200 دینار درآمد داشت. امارت حصن کیفه قصد داشت جزیرة بن عمر را از طریق طایفه بوهتان در ارائه کمک نظامی به تصرف آن و ازدواج یک دختر با عزالدین امیر بوحتان کنترل کند، اما این امر ناموفق بود زیرا امارت بوحتان شهر را توسعه داد و حکومت جزیرة خود را تحکیم بخشید. عمر به زور در سال 1384/1385 دفع شد. شاهزاده بر منطقه ای از دیاربکر تا وان و از راوندوز تا سنجار در اوج خود حکومت می کرد. اولین فرمانداران بوهتان، از خاندان عزیزان بودند که در اصل پیرو آیین یزید بودند بعداً به اسلام سنی گرویدند و با والیان شاهزاده بیتلیس خویشاوندی داشتند . به دنبال نقش آنها در شکست عثمانی ها از صفویان در نبرد چالدیران در سال 1514، بوهتان به وضعیت یک هوکومت اعطا شد و به یک شاهزاده ارثی کرد در داخل امپراتوری ع
ثمانی تبدیل شد . دوران سلطنت بدرخان. یکی از امیران مهم بوهتان بدرخان بیگ بود که جانشین میر سیف الدین شد. بدرخان بیگ بین سالهای 1821 و 1847، امیر شاهزاده بود. او نیروهای نظامی را اصلاح کرد و نیروی نخبه ای را با اعضای چندین قبایل در داخل امارت ایجاد کرد که امنیت را به بوهتان آورد. به گفته دیپلمات های اروپایی در منطقه، او حتی آزمایش کرد که آیا رئیس منطقه به اندازه کافی مراقب است یا خیر. او سعی می کرد شبانه به قبیله ای حمله کند و اگر موفق می شد رئیس قبیله ای را که سرقت در قلمرو او موفقیت آمیز بود مجازات می کرد. سپس آنچه را که شب قبل دزدیده بود برگرداند. استانداردهای امنیتی در بوهتان به گونه ای بود که جمعیت استان های همجوار را تشویق می کرد تا به سرزمین های تحت کنترل بدرخان مهاجرت کنند. این امر منجر به مخالفت ولی عثمانی موصل شد که خواستار پایان دادن به مهاجرت ساکنان از استان موصل به بوهتان شدند. به دنبال آن، بدرخان 2000 مهاجر را که در زمان فرمانداری مهمت پاشا در موصل به بوهتان سکنی گزیدند، اخراج کرد، اما آنها پس از چهار سال بازگشتند. مهاجرت مجدد باعث شد تا ولی موصل مهمت شریف پاشا گزارشی را علیه بدیرخان ارائه کند که
در سال 1847 مجبور شد با پایان دادن به مهاجرت خارجی ها به بوهتان موافقت کند. بدرخان بیگ پس از قیام ناموفق علیه امپراتوری عثمانی استعفا داد و به دنبال آن، بوهتان استقلال خود را از دست داد.
جام قهرمانان کونکاکاف ۲۰۰۲ سی و هفتمین دوره مسابقات بین المللی فوتبال باشگاهی سالانه جام قهرمانان کونکاکاف بود که در منطقه کونکاکاف (آمریکای شمالی، آمریکای مرکزی و دریای کارائیب) برگزار شد. مسابقات شامل ۱۶ باشگاه می شد. به عنوان بخشی از گسترش مسابقات، مرحله یک چهارم نهایی جام قهرمانان فعلی به ماه های اول سال ۲۰۰۲ منتقل شد. آن دسته از باشگاه هایی که قبلاً برای مرحله یک چهارم نهایی جام قهرمانان کونکاکاف ۲۰۰۱ راه یافته بودند، مستقیماً به قالب لیگ جدید منتقل شدند. قهرمان و نایب قهرمان جام غول های کونکاکاف ۲۰۰۱ (باشگاه آمریکا و دی سی یونایتد) نیز در اولین دوره ادغام شدند تا به هر دو باشگاه این فرصت را بدهد تا برای یک مقام در مسابقات قهرمانی باشگاه های جهان ۲۰۰۳ رقابت کنند، همانطور که در سیستم مسابقات قبلی انجام می دادند. دو فینالیست قرار بود به مسابقات لغو شده قهرمانی باشگاه های جهان ۲۰۰۳ راه یابند. باشگاه مکزیکی پاچوکا در فینال ۱–۰ هموطن خود مورلیا را شکست داد و اولین جام کونکاکاف خود را به دست آورد.
شیر و موش یکی از افسانه های ازوپ است که با شمارهٔ ۱۵۰ در فهرست پری ثبت شده است. این افسانه به طور گسترده در فرهنگ های مختلف شناخته شده و نسخه هایی از آن در شرق نیز وجود دارد. مضمون اصلی این افسانه درباره ی اهمیت مهربانی، فروتنی، و وابستگی متقابل انسان ها (یا جانوران) صرف نظر از قدرت یا اندازه شان است. در دوره رنسانس، نسخه ای از این افسانه با پایان متفاوتی منتشر شد که در آن بلندپروازی اجتماعی را محکوم می کند. داستان افسانه. در قدیمی ترین نسخه های این افسانه، موشی کوچک ناخواسته شیر را از خواب بیدار می کند. شیر خشمگین می خواهد او را ببلعد، اما موش به پای شیر می افتد و از او می خواهد که او را ببخشد. موش می گوید که گرفتن شکار به این کوچکی برای شیر هیچ افتخاری ندارد و قول می دهد که روزی این لطف را جبران کند. شیر، از این رفتار موش شگفت زده، او را می بخشد. چند روز بعد، شیر در تلهٔ شکارچیان گرفتار می شود. موش، که صدای غرش شیر را می شنود، می دود و با دندان های تیز خود طناب های تله را می جود و شیر را آزاد می کند. درسی که از این داستان می آموزیم این است که حتی کوچک ترین موجودات نیز می توانند به بزرگ ترین ها کمک کنند؛ و م
هربانی بی پاسخ نمی ماند. نسخه های ادبی. افسانهٔ شیر و موش بارها توسط نویسندگان و شاعران مختلف بازنویسی شده است: بازنمایی در هنر. این افسانه از دیرباز الهام بخش نقاشان، مجسمه سازان و موسیقی دانان بوده است: کاربردهای اجتماعی و سیاسی. این افسانه در دوران مختلف برای رساندن پیام های سیاسی و اجتماعی استفاده شده است: بازسازی در ادبیات کودکان و رسانه ها. در سال ۲۰۰۹، جری پینکنی کتابی مصور و بدون متن منتشر کرد که داستان افسانه را در پارک ملی سرنگتی بازسازی کرده و بر پیام "هیچ دوستی کوچک نیست" تأکید می کند. هیئت ملی فیلم کانادا دوبار این داستان را اقتباس کرده است: یک بار در ۱۹۶۶ با عنوان "خرس و موش" و بار دیگر در ۱۹۷۵ به صورت پویانمایی. افسانهٔ متقابل (ضدافسانه). لورنتیوس ابستموس، نویسندهٔ لاتین، در سده ۱۵ نسخه ای جدید با پیام اجتماعی متفاوت نوشت: شیر پس از آزاد شدن به موش می گوید هر آرزویی داری بگو. موش خواستار ازدواج با دختر شیر می شود. شیر، به نشانهٔ احترام، این خواسته را می پذیرد؛ اما در شب عروسی، عروس به طور اتفاقی روی شوهر خود پا می گذارد و او را له می کند. این داستان پیام دارد که نباید از طبقهٔ اجتماعی خود فراتر
نفرین فراعنه یا نفرین مومیایی (به انگلیسی: Curse of the Pharaohs) به باور عامیانه ای اشاره دارد که بر اساس آن، هر فردی که آرامگاه یک فرعون یا دیگر مومیایی های مصری باستان را مورد تجاوز قرار دهد، دچار بدشانسی، بیماری یا مرگ می شود. این نفرین، به طور ویژه، متوجه باستان شناسان یا دزدان مقبره است و در بسیاری از داستان ها و فیلم های ترسناک بازتاب یافته است. سابقه تاریخی. در مواردی نادر، کتیبه هایی با مضمون نفرین در داخل یا بر نمای خارجی مقبره ها یافت شده اند، اما این نوشته ها بیشتر خطاب به کاهنان مقبره بوده اند تا آن را پاکیزه نگه دارند، نه برای ترساندن دزدان. نمونه ای از این نفرین ها در مصطبه «خنتیکا ایکه خی» از دودمان ششم مصر باستان دیده می شود. در این کتیبه آمده: «هر کسی که وارد این آرامگاه شود... ناپاک... مورد قضاوت قرار خواهد گرفت... گردنش را چون پرنده خواهم گرفت... ترسم را در دل او خواهم انداخت.» کشف آرامگاه توت عنخ آمون. با کشف آرامگاه فرعون نوجوان، توت عنخ آمون، در سال ۱۹۲۲ توسط هوارد کارتر، باور به نفرین مقبره ها شدت یافت. در پی این کشف، لرد کارناروون، حامی مالی پروژه، دچار عفونتی شد که به مرگ او انجامید.
مطبوعات آن زمان این اتفاق را به «نفرین فرعون» نسبت دادند. به رغم این ادعاها، هیچ نوشته ای حاوی نفرین در مقبره یافت نشد و بسیاری از افرادی که در کشف و کاوش مقبره مشارکت داشتند، سال ها پس از آن زنده ماندند، از جمله خود کارتر که تا سال ۱۹۳۹ زنده بود. نفرین های گزارش شده. زاهی حواس، مصرشناس مشهور، تجربه هایی را روایت کرده که برخی از آنها را ناشی از نفرین مومیایی ها می داند. به گفتهٔ او، پس از انتقال دو مومیایی کودک از واحه بحریه به موزه، در خواب توسط آن ها مورد تعقیب قرار می گرفت تا زمانی که مومیایی پدرشان نیز به آن ها ملحق شد. وی همچنین در گورستان کارگران اهرام مصر، کتیبه ای یافت که در آن آمده بود: «هر کس وارد این آرامگاه شود و در آن شرارت ورزد، ممکن است در آب مورد حملهٔ کروکودیل، و در خشکی هدف مار و عقرب قرار گیرد.» منابع علمی و نظریات مخالف. مطالعات علمی، باور به نفرین را رد کرده اند. «لنست» (The Lancet) در گزارشی مرگ لرد کارناروون را به ذات الریه ناشی از عفونت استرپتوکوکی نسبت داده است. همچنین، نظریه هایی درباره وجود قارچ ها یا باکتری های کشنده در آرامگاه ها مطرح شده، اما هیچ کدام به طور قطعی تأیید نشده اند.
نفرین در ادبیات و فرهنگ عامه. نخستین رمان شامل مومیایی زنده شده، اثر جین لودون با عنوان «مومیایی!» در سال ۱۸۲۷ منتشر شد. بعدها داستان هایی چون «گم شده در هرم» از لوییزا می الکات و داستان های مشابه با محوریت مومیایی انتقام جو رایج شدند. نفرین مومیایی به تمی محبوب در فیلم های ترسناک مانند «مومیایی» (۱۹۳۲)، «نفرین مومیایی» (۱۹۶۴)، و آثار دیگر تبدیل شد. جمع بندی. با وجود روایت های فراوان دربارهٔ نفرین مقبره ها، بیشتر پژوهشگران بر این باورند که چنین نفرینی بیش از آنکه واقعیت علمی داشته باشد، بازتابی از ترس ها، تخیلات و ساختارهای فرهنگی غربی در مواجهه با مرگ، باستان شناسی و فرهنگ مصر باستان است.
تیل اولن اشپیگل یا تایل اولن اشپیگل (به آلمانی: Till Eulenspiegel) یکی از شخصیت های مشهور در افسانه ها و ادبیات فولکلور آلمان و اروپای شمالی است. این شخصیت که اغلب با جغد و آینه به تصویر کشیده می شود، نماد شوخ طبعی، طنز و تمسخر ریا و حماقت است. او با اجرای حقه ها و شوخی های پیچیده و گاه زننده، نقاب از چهرهٔ عوام فریبان، روحانیان، اشراف، و صاحبان قدرت برمی دارد. ریشه و شخصیت تاریخی. بر اساس نسخه های اولیه، اولن اشپیگل حدود سال ۱۳۰۰ میلادی در روستای کنایتلینگن واقع در دوک نشین برانزویک (امروزه در ایالت نیدرزاکسن آلمان) متولد شده است. وی به عنوان یک ولگرد و مسافر (Landfahrer) به شهرها و کشورهای مختلفی از جمله آلمان، هلند، بوهم، و حتی ایتالیا سفر می کرد. گفته می شود که وی در سال ۱۳۵۰ در شهر مولن در ایالت اشلسویگ-هولشتاین امروزی، به دلیل ابتلا به طاعون سیاه درگذشت. نام و نمادها. نام او به آلمانی "Eulenspiegel" به معنای "جغد-آینه" است که اغلب به صورت یک معمای مصور شامل تصویر یک جغد و یک آینه در نسخه های چاپی اوایل قرن ۱۶ به تصویر کشیده می شود. با این حال برخی محققان این نام را برگرفته از عبارت "Ul'n Spegel" در آلما
نی پایین می دانند که به معنای عامیانه و زشت "پاک کنندهٔ باسن" است. نسخه های چاپی و سیر ادبی. قدیمی ترین نسخهٔ چاپی موجود از ماجراهای اولن اشپیگل، در سال های ۱۵۱۰ تا ۱۵۱۲ در شهر استراسبورگ توسط یوهانس گروینگر به چاپ رسید. این کتاب مشتمل بر ده ها فصل و حکایت است که در آن ها اولن اشپیگل با بازی های زبانی، تفسیر تحت اللفظی از اصطلاحات رایج و شوخی های گاه مبتذل و زننده، مردم را فریب می دهد یا شرمسار می سازد. شوخی های او اغلب با موضوعات زننده، فضولات انسانی، و ترفندهای گمراه کننده همراه است. در بسیاری از داستان ها، قربانیان او صاحبان مشاغل، روحانیان، و اشراف هستند؛ اما حتی پاپ نیز از دست او در امان نیست. شخصیت و مضمون. اولن اشپیگل در سنت داستان گویی اروپای قرون وسطی، نماد دلقک و "فریب گر حکیم" است؛ شخصیتی که با حماقت ظاهری، واقعیت ها را آشکار می کند. یوهان ولفگانگ گوته دربارهٔ او گفته بود: «تمام شوخی های کتاب، بر این اصل استوار است که مردم با زبان مجازی سخن می گویند و اولن اشپیگل همه چیز را تحت اللفظی برداشت می کند.» روایت های بعدی. در قرن نوزدهم، نویسندهٔ بلژیکی "شارل دو کوسته" داستان اولن اشپیگل را بازنویسی و او
را به قهرمان جنبش پروتستان و مبارز علیه اشغال اسپانیا در دوران انقلاب هلند تبدیل کرد. در این نسخه، اولن اشپیگل به همراه دوستش لامه گودزاک و محبوبه اش نله، در برابر ظلم می جنگند. این بازنویسی، باعث شد اولن اشپیگل به نمادی از مقاومت ملی بلژیک تبدیل شود. آثار هنری و بازتاب ها. در طول قرن ها، اولن اشپیگل در قالب داستان، نمایشنامه، موسیقی، کمیک، اپرا، باله و فیلم بازآفرینی شده است. مشهورترین آثار موسیقایی بر اساس این شخصیت، "شیطنت های شادمانهٔ اولن اشپیگل" اثر ریچارد اشتراوس (۱۸۹۵) و اپرای "اولن اشپیگل" اثر امیل فون رزنیچک هستند. منابع و یادبودها. در شهر مولن، محل مرگ احتمالی اولن اشپیگل، سنگ قبری به زبان آلمانی پایین نصب شده که عبارت زیر بر آن حک شده: "در سال ۱۳۵۰ این سنگ نصب شد، و تیل اولن اشپیگل در زیر آن آرمیده است. خوب نگاه کن و به یاد داشته باش که من در زمین چه بودم؛ هر که از این جا بگذرد، روزی مانند من خواهد شد." همچنین مجسمه ها و موزه هایی در شهرهای کنایتلینگن، مولن، و دام (در بلژیک) به او اختصاص یافته اند. در فرهنگ عامه. اولن اشپیگل یکی از معدود شخصیت های طنزآمیز قرون وسطی است که هنوز در فرهنگ مدرن اروپای
ی حضور دارد. واژهٔ فرانسوی "espiègle" (به معنی شیطان و بازیگوش) برگرفته از نام اوست.
پلکترود (؛ ؛ ؛ درگذشته در سال ۷۱۸ میلادی) یک زن نجیب زاده بود. وی همسر پپن ارستال کاخ بان و دوک فرانک ها در حدود سال ۶۷۰ میلادی بود. او دختر هوگوبرت، سرمباشر کلوویس چهارم و ایرمینای قدیس بود. پلکترود همچنین نایب السلطنه نوستریا در دوران خردسالی نوه اش تئودالت از ۷۱۴ تا ۷۱۸ بود. زندگی نامه. ازدواج و فرزندان. پلکترود به عنوان فعال سیاسی و تأثیرگذار بر شوهرش و سلطنت او توصیف شد. او مقدار زیادی اموال و ماترک را به دربار پپنی ها آورد. پلکترود دختر هوگوبرت، سرمباشر کلوویس چهارم و ایرمینا مقدس بود. در حالی که هیچ مدرک محکمی برای شناسایی ایرمینا به عنوان مادرش وجود ندارد، این احتمال وجود دارد که هر دو زن دارای املاکی بودند که از یک منبع به ارث رسیده بود. ایرمینا از یکی از قدرتمندترین خانواده های پادشاهی مروونژی ها بود. پس از مرگ هوگوبرت در سال ۶۹۷، ایرمینا زمینی را به راهب ویلیبرورد داد تا صومعه اشترناخ را در آن بسازد. بسیاری از ثروت پپن ارستال از ازدواج او با پلکترود به دست آمد. در طول سلطنت پپن ارستال، نام پلکترود به عنوان امضاکننده مشترک او در هر سند قانونی صادر شده توسط او که هنوز حفظ شده است، دیده می شود که برای
آن دوران، غیرمعمول بود. او دو پسر از پپین به نام های دروگو و گریموالد داشت. هر دو پسر او قبل از پپن ارستال مردند، دروگو در سال ۷۰۷ درگذشت و گریموالد در سال ۷۱۴ به قتل رسید. او از موافقت پپن دوم اطمینان داد که تئودالد، پسر گریمولد، وارث اصلی او خواهد بود. هنگامی که پپین به زودی پس از آن دو پسر و در پایان سال ۷۱۴ درگذشت، پلکترود به عنوان نایب السلطنه تئودالد که هنوز در زیر سن قانونی بود، قدرت را در نوستریا به دست گرفت. این انتصاب یک کودک به عنوان کاخ دار بی سابقه بود. زندانی شدن شارل مارتل. پلکترود برای اطمینان از سلطنت خود، شارل مارتل پسر پپین دوم را به همراه همسر دومش آلپایدا، در کلن زندانی کرد. اغلب گفته می شود که شارل نامشروع بوده است، اما امروزه بسیاری این را تفسیری بی پروا و قدیمی از وضعیت او می دانند. معاصران شارل به احتمال زیاد او را نامشروع نمی دانستند، زیرا او در حالی به دنیا آمد که مادرش آلپایدا با پپین فرانک ازدواج کرده بود و تعدد زوجات در میان اشراف زادگان در این دوره معمول بود. در سال ۷۱۵، اشراف نوستری در اتحاد با رادبد فریزلند علیه پلکترود شورش کردند و او را در «نبرد کومپین» شکست دادند که در ۲۶
سپتامبر ۷۱۵ رخ داد و باعث شد که او به کلن پناه ببرد. کلن موطن دودمان او بود و او ثروت پپن ارستال را در آن نگهداری می کرد. در سال ۷۱۶، شیلپریک دوم پادشاه فرانک ها و راگنفرید، کاخ بان ارتشی را به سمت اوسترازیا در نزدیکی کلن جایی که پلکترود به آنجا رفته بود، رهبری کردند. آنها مجددا پلکترود را شکست دادند و شارل مارتل را آزاد کردند. پلکترود شیلپریک دوم را به عنوان پادشاه تصدیق کرد، خزانه داری اوسترازیا را به او سپرد و از ادعای نوه اش برای کاخ بانی صرف نظر کرد. پادشاه و کاخ بانش سپس به محاصره رقیب دیگر خود در شهر روی آوردند و مدعی آن شدند. خزانه اندکی پس از آن توسط پادشاه و کاخ بان او به رسمیت شناخته شد. مجموع این رویدادها به نفع شارل مارتل بود. در سال ۷۱۷، او پادشاه و کاخ بانش را تا پاریس تعقیب کرد و بعد برای معامله با پلکترود به کلن برگشت. سپس شهر را تسخیر کرد و هواداران شیلپریک را متفرق کرد. مرگ. پلکترود یه راهبه شد و اندکی بعد در همان سال در کلن درگذشت و در صومعه سنت ماریا ایم کاپیتول که خود تأسیس کرده بود به خاک سپرده شد. نوه او تئودالد تا زمان مرگ شارل مارتل در سال ۷۴۱ تحت حمایت عمویش زندگی کرد. فرزندان. پسرا
ن او با پپن ارستال عبارت بودند از:
هراچیا همایاکی آندرئاسیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک سیاستمدار و فرد نظامی اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۳ تا تاریخ ۱۲ مه ۱۹۹۴ سمت رئیس ستاد مشترک نیروهای مسلح ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۲۹ ژانویهٔ ۱۹۳۲ در کراسنودار به دنیا آمد . وی همچنین برنده قهرمان ملی ارمنستان (۲۰۲۱) شده است. وی در ۹ نوامبر ۱۹۹۹ در سن سالگی در مسکو درگذشت.