Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ه اند. این سازمان همچنین اسرائیل را متهم کرد که از طریق شکنجه، از کارکنان خود اعترافات اجباری مبنی بر همکاری با حماس گرفته است. گروهی از کارشناسان سازمان ملل متحد نسبت به «نسل کشی در حال وقوع» در غزه هشدار دادند. پدرو آروخو-آگودو، گزارشگر ویژه سازمان ملل در امور آب و فاضلاب، اظهار داشت که طبق ماده ۷ اساسنامه رم، قطع منابع اولیه مانند آب، جنایت علیه بشریت است. مارتین گریفیتس اظهار داشت که بحران انسانی در غزه غیرقابل تحمل است و «به نظر می رسد که قوانین بین المللی بشردوستانه وارونه شده اند». فیلیپ لازارینی، قتل کارکنان سازمان ملل توسط اسرائیل را «بی توجهی آشکار به قوانین بین المللی بشردوستانه» خواند. گزارشگران ویژه سازمان ملل متحد در مورد اعدام های فراقضایی و شکنجه، بیانیه مشترکی را امضا کردند که در آن خواستار تحقیقات در مورد جنایات جنگی شدند. دفتر کمیساریای عالی حقوق بشر اظهار داشت که «نگرانی های جدی» در مورد رعایت قوانین بین المللی توسط اسرائیل دارد. تلالنگ موفوکنگ ، گزارشگر ویژه بهداشت، اظهار داشت که اسرائیل در «جنگی بی وقفه» علیه سلامت، حمایت های ویژه پزشکی را نقض کرده است. آنتونیو گوترش، دبیرکل سازمان ملل م
تحد، در مورد حمله برنامه ریزی شده اسرائیل به رفح اظهار داشت: «قوانین بین المللی بشردوستانه در حال فروپاشی هستند.» یک هفته بعد، گوترش مسدود کردن کمک های بشردوستانه توسط اسرائیل را محکوم کرد و اظهار داشت: «هیچ چیز مجازات دسته جمعی مردم فلسطین را توجیه نمی کند.» در سپتامبر ۲۰۲۴، گوترش اظهار داشت که اسرائیل مرتکب «نقض های بسیار فاحشی از قوانین بین المللی بشردوستانه» شده است و «فقدان کامل حفاظت مؤثر از غیرنظامیان» را توصیف کرد. در ۸ ژوئن ۲۰۲۴، سازمان ملل متحد اسرائیل، حماس و جهاد اسلامی فلسطین را به فهرست سیاه کشورها و سازمان هایی که در درگیری های مسلحانه مرتکب سوءاستفاده از کودکان شده اند، اضافه کرد. در مورد قرار گرفتن اسرائیل در این فهرست، رئیس جمهور نتانیاهو گفت که سازمان ملل متحد خود را در «فهرست سیاه تاریخ» قرار داده است. گیلاد اردان، نماینده اسرائیل در سازمان ملل، نیز این نامگذاری را محکوم کرد و آن را «به سادگی ظالمانه و اشتباه» توصیف کرد، با وجود اینکه اسرائیل مسئول اکثریت قریب به اتفاق تلفات غیرنظامیان در جنگ است و تا ماه ژوئن بیش از ۱۵٬۵۰۰ کودک را کشته است. کریس سیدوتی، عضو کمیسیون مستقل تحقیق سازمان ملل
متحد، اظهار داشت: «تنها نتیجه ای که می توان گرفت این است که ارتش اسرائیل یکی از جنایتکارترین ارتش های جهان است.» دعاوی و تحقیقات. تحقیقات. دفتر امور خارجه، کشورهای مشترک المنافع و توسعه بریتانیا تحقیقاتی را در مورد نقض قوانین بین المللی بشردوستانه توسط اسرائیل آغاز کرد. اسناد دادگاه که توسط عفو بین الملل ذکر شده است، نشان می دهد که دفتر بریتانیا قادر به تعیین این موضوع نیست که آیا اسرائیل به قوانین بین المللی پایبند بوده است یا خیر، اما نتیجه گرفته است که «نگرانی های جدی» در مورد نقض قوانین وجود دارد. در فوریه ۲۰۲۴، وزارت امور خارجه ایالات متحده اعلام کرد که در حال بررسی حمله هوایی ۳۱ اکتبر ۲۰۲۳ به اردوگاه پناهندگان جبالیا و استفاده احتمالی اسرائیل از فسفر سفید در لبنان است. آلیس جیل ادواردز، گزارشگر ویژه سازمان ملل متحد در مورد شکنجه، اظهار داشت که در حال بررسی شکنجه و بدرفتاری با بازداشت شدگان فلسطینی توسط ارتش اسرائیل است. پس از انتشار فیلمی که نشان می داد حملات هوایی منجر به کشته شدن پنج مرد فلسطینی در حال قدم زدن در امتداد یک جاده خاکی در غزه شده است، ارتش اسرائیل اعلام کرد که این حادثه توسط نهاد «حقیقت
یاب» خود برای یافتن جنایات احتمالی نیروهایش در حال بررسی است. یک مقام وزارت امور خارجه ایالات متحده گفت: «اسرائیل موظف است ادعاهای معتبر نقض قوانین جنگ را بررسی کند.» در آوریل ۲۰۲۴، وزیر امور خارجه ایالات متحده «استانداردهای دوگانه» خود در قبال اسرائیل را رد کرد و اظهار داشت که ایالات متحده در حال «بررسی» موارد ادعایی نقض قوانین بین المللی بشردوستانه است. در یک یادداشت داخلی وزارت امور خارجه ایالات متحده، مقامات ارشد اظهار داشتند که تضمین های اسرائیل مبنی بر اینکه از سلاح های آمریکایی مطابق با قوانین بین المللی بشردوستانه استفاده می کند را «معتبر یا قابل اعتماد» نمی دانند. در ۲۹ آوریل، ایالات متحده گزارشی مبنی بر ارتکاب نقض حقوق بشر توسط پنج واحد اسرائیلی قبل از جنگ غزه ارائه داد. در ماه مه ۲۰۲۴، وزارت امور خارجه ایالات متحده «ارزیابی معقولی» را مبنی بر اینکه سلاح های ساخت آمریکا توسط اسرائیل «در مواردی مغایر» با قوانین بین المللی بشردوستانه استفاده شده اند، دریافت کرد. در ژوئن ۲۰۲۴، وکیل ارشد نظامی اسرائیل اعلام کرد که ۷۰ مورد تخلف قانونی احتمالی در دست بررسی است. ارتش فهرست کامل تحقیقات را فاش نکرد. در ژوئی
ه ۲۰۲۴، دادستان های دولت اسرائیل اظهار داشتند که به دنبال تحقیق در مورد وزیر امنیت ملی، ایتامار بن گویر، هستند تا به دیوان بین المللی دادگستری نشان دهند که به دستورات خود برای تحقیق در مورد افراد مسئول تحریک به نسل کشی عمل می کند. در سپتامبر ۲۰۲۴، ""، یک سایت خبری ارتدکس اسرائیلی، گزارش داد که مقامات اسرائیلی یافته های تحقیقاتی مربوط به ۷ اکتبر را با ایالات متحده به اشتراک گذاشته اند، به جز شواهد جمع آوری شده از سربازان ارتش اسرائیل، زیرا بیم آن دارند که این شواهد در لاهه مورد استفاده قرار گیرد. در اکتبر ۲۰۲۴، بلژیک تحقیقاتی را در مورد یکی از شهروندان دوتابعیتی خود که مظنون به ارتکاب جنایات جنگی در نوار غزه بود، آغاز کرد. دعاوی حقوقی. دعاوی دیوان کیفری بین المللی. در ۹ نوامبر ۲۰۲۳، سه گروه حقوق مدنی فلسطینی علیه اسرائیل به دیوان کیفری بین المللی شکایت کردند. این گروه ها اسرائیل را به جنایات جنگی، آپارتاید و نسل کشی متهم کردند و از دادگاه بین المللی جزایی خواستند تا حکم بازداشت مقامات ارشد اسرائیلی را صادر کند. در ۱۰ نوامبر، رئیس جمهور گوستاوو پترو اعلام کرد که کلمبیا از طرح دعوی الجزایر در دادگاه کیفری بین ال
مللی مبنی بر متهم کردن اسرائیل به جنایات جنگی حمایت می کند. در ۱۴ نوامبر، دیده بان حقوق بشر از دیوان کیفری بین المللی خواست تا حملات اسرائیل به بیمارستان ها و آمبولانس ها را بررسی کند. گروهی از وکلای مدافع قربانیان حملات اسرائیل، در دیوان کیفری بین المللی اقامه دعوی کرده و اسرائیل را به نسل کشی متهم کردند. نالدی پاندور، وزیر امور خارجه آفریقای جنوبی، از دیوان کیفری بین المللی خواست تا تحقیقات خود در مورد جنایات جنگی اسرائیل، جنایات علیه بشریت و نسل کشی را تسریع کند و اظهار داشت که باید برای بنیامین نتانیاهو حکم بازداشت صادر شود. در ۱۶ نوامبر، سیریل رامافوسا، رئیس جمهور آفریقای جنوبی، اظهار داشت که آفریقای جنوبی اسرائیل را به دلیل جنایات جنگی به دیوان کیفری بین المللی ارجاع داده است. در ۱۷ نوامبر، کریم احمد خان اظهار داشت که دیوان کیفری بین المللی درخواست مشترکی از آفریقای جنوبی، بنگلادش، بولیوی، کومور و جیبوتی برای تحقیق در مورد جنایات جنگی ادعایی اسرائیل دریافت کرده است. در ۲۸ نوامبر، رجب طیب اردوغان، رئیس جمهور ترکیه، اظهار داشت که مقامات اسرائیلی باید به دلیل جنایات جنگی در دادگاه های بین المللی محاکمه شون
د. در ۲۰ دسامبر، اکنون دموکراسی برای جهان عرب فهرستی از ۴۰ فرمانده اسرائیلی را که قرار بود به جنایات جنگی متهم شوند، به دادستان دیوان کیفری بین المللی ارائه داد. در ۲۲ دسامبر ۲۰۲۳، گزارشگران بدون مرز شکایتی را علیه اسرائیل به دلیل «جنایات جنگی احتمالی» به دیوان کیفری بین المللی ارائه کردند. در ۶ ژانویه، گروهی متشکل از ۱۰۰ وکیل شیلیایی شکایتی را در دیوان کیفری بین المللی مطرح کردند و نتانیاهو را به ارتکاب جنایات جنگی متهم کردند. در ۱۸ ژانویه، وزارتخانه های امور خارجه مکزیک و شیلی، اسرائیل را به دلیل ارتکاب جنایات جنگی احتمالی به دیوان کیفری بین المللی ارجاع دادند. در اکتبر ۲۰۲۴، یک وکیل هلندی نام ۱٬۰۰۰ سرباز ارتش اسرائیل را به دیوان کیفری بین المللی ارائه کرد و اظهار داشت که آنها در جنایات جنگی شرکت داشته اند. در آوریل ۲۰۲۴، دولت اسرائیل نگرانی خود را از این موضوع ابراز کرد که دیوان کیفری بین المللی ممکن است به زودی حکم بازداشت مقامات ارشد اسرائیلی را به اتهام نقض قوانین بین المللی بشردوستانه در غزه صادر کند. در ماه مه ۲۰۲۴، بنا به گزارش ها، دادستان های دیوان کیفری بین المللی با دو پزشک از بیمارستان الشفا و بی
مارستان ناصر در مورد جنایات احتمالی رخ داده در غزه مصاحبه کردند. بعداً در همان ماه، گزارشگران بدون مرز سومین شکایت خود از غزه را در دیوان کیفری بین المللی ثبت کرد. دادستان کل دیوان کیفری بین المللی در ماه مه ۲۰۲۴ درخواست صدور حکم بازداشت برای بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر اسرائیل، و یوآو گالانت، وزیر دفاع، را داد؛ با این حال، دادگاه ملاحظات مربوط به "صلاحیت" قضایی را پذیرفت. در نوامبر ۲۰۲۴، اعلام شد که دیوان کیفری بین المللی حکم بازداشت نتانیاهو، گالانت و یک مقام ارشد حماس را صادر کرده و آنها را به جنایات جنگی در جریان و پس از حملات ۷ اکتبر متهم کرده است. دعوای دیوان بین المللی دادگستری. در ماه مه ۲۰۲۴، دیوان بین المللی دادگستری به اسرائیل دستور داد از هرگونه حمله به رفح که مردم غزه را به طور کامل یا جزئی تهدید می کند، خودداری کند. پس از آنکه اسرائیل به تهاجم خود به رفح ادامه داد، اسپن بارت اید، وزیر امور خارجه نروژ، اظهار داشت که این کشور «نقض اساسی» حکم دیوان بین المللی دادگستری و قوانین بشردوستانه بین المللی را مرتکب شده است. شکایت مرکز حقوق اساسی علیه جو بایدن. در ۱۳ نوامبر ۲۰۲۳، مرکز حقوق اساسی (CCR) مستقر
در نیویورک، جو بایدن را به دلیل کوتاهی در انجام وظایفش، که طبق قوانین ملی و بین المللی تعریف شده است، برای جلوگیری از نسل کشی اسرائیل در غزه، تحت پیگرد قانونی قرار داد. این شکایت که به نمایندگی از فلسطینیان در غزه و ایالات متحده ثبت شده بود، ادعا می کرد که «کشتارهای دسته جمعی»، هدف قرار دادن زیرساخت های غیرنظامی و اخراج های اجباری توسط اسرائیل، معادل نسل کشی است. مرکز حقوق اساسی اعلام کرد که ایالات متحده و سایر کشورها وظیفه دارند تمام تلاش خود را برای توقف این قتل انجام دهند. در این شکایت آمده است: «ایالات متحده به عنوان نزدیکترین متحد و قوی ترین حامی اسرائیل، که با اختلاف زیادی بزرگترین ارائه دهنده کمک های نظامی به آن است و با توجه به اینکه اسرائیل بزرگترین دریافت کننده تجمعی کمک های خارجی ایالات متحده از زمان جنگ جهانی دوم است، ابزارهای لازم را برای ایجاد بازدارندگی بر مقامات اسرائیلی که اکنون به دنبال اقدامات نسل کشی علیه مردم فلسطین در غزه هستند، در اختیار دارد.» این شکایت که در دادگاه فدرال کالیفرنیا ثبت شده، از دادگاه خواسته است تا ایالات متحده را از ارائه سلاح، پول و حمایت دیپلماتیک به اسرائیل منع کند
. همچنین درخواست صدور بیانیه ای مبنی بر اینکه رئیس جمهور، آنتونی بلینکن، وزیر امور خارجه، و لوید آستین ، وزیر دفاع، ملزم به «انجام تمام اقدامات در حد توان خود برای جلوگیری از ارتکاب اقدامات نسل کشی اسرائیل علیه مردم فلسطین غزه» هستند، مطرح شد. ویلیام شاباس، محقق نسل کشی، در بیانیه ای در دادخواست خود گفت که از نظر او «خطر جدی نسل کشی» وجود دارد و ایالات متحده «تعهد خود» را طبق کنوانسیون نسل کشی ۱۹۴۸ و قوانین بین المللی «نقض کرده است». در ۳۱ ژانویه ۲۰۲۴، این پرونده مختومه اعلام شد. قاضی گفت که قانون اساسی ایالات متحده اقدامات او را محدود کرده است، و ترجیح می داد که این حکم را صادر کند و از رئیس جمهور بایدن خواست تا در سیاست ایالات متحده تجدید نظر کند و نوشت: «این احتمال وجود دارد که رفتار اسرائیل معادل نسل کشی باشد.» دعوای لاهه. در ۴ دسامبر ۲۰۲۳، سازمان های حقوق بشری آکسفام نوویب، پکس هلند و انجمن حقوق بشر، دولت هلند را به دادگاه کشاندند تا صادرات قطعات جنگنده های اف-۳۵ را متوقف کنند، با این استدلال که این قطعات به نقض قوانین بین المللی در غزه کمک می کنند. آکسفام استدلال کرد که این صادرات «هلند را در نقض قوانین
جنگ و مجازات جمعی جمعیت غیرنظامی غزه همدست کرده است». در ۱۵ دسامبر ۲۰۲۳، لاهه حکم داد که این کشور می تواند به صادرات اسلحه به اسرائیل ادامه دهد. در ۱۲ فوریه ۲۰۲۴، دادگاه تجدیدنظر لاهه حکم داد که «خطر آشکاری وجود دارد که جت های جنگنده اف-۳۵ اسرائیل ممکن است در ارتکاب نقض های جدی قوانین بین المللی بشردوستانه مورد استفاده قرار گیرند.» قضات نوشتند: «اسرائیل به اندازه کافی عواقب حملات خود را برای جمعیت غیرنظامی در نظر نمی گیرد. حملات اسرائیل به غزه منجر به تلفات نامتناسب غیرنظامیان، از جمله هزاران کودک، شده است» و اینکه «هلند عضو چندین مقررات بین المللی است که تصریح می کند در صورت وجود خطر آشکار نقض جدی قوانین بین المللی بشردوستانه، هلند موظف است از صادرات تجهیزات نظامی جلوگیری کند.» دادگاه دستور داد که تحویل تجهیزات باید ظرف هفت روز متوقف شود. دادخواست دیوان عالی کشور. در ۶ دسامبر ۲۰۲۳، سازمان حقوق بشر فلسطینی الحق و شبکه اقدام حقوقی جهانی مستقر در بریتانیا، پس از آنکه درخواست های کتبی برای تعلیق فروش سلاح به اسرائیل، با استناد به نقض ادعایی قوانین بین المللی و قوانین بریتانیا، مکرراً نادیده گرفته شد، اقدامات قا
نونی علیه بریتانیا را آغاز کردند. اسناد ارائه شده، ادعاهایی مبنی بر حملات کورکورانه به غیرنظامیان، گرسنگی، آوارگی اجباری و خطر جدی نسل کشی، از جمله اظهارات اعضای کنست و رهبران نظامی، را شرح می دهد. این اقدام توسط مرکز بین المللی عدالت برای فلسطینیان پشتیبانی می شود و یک نشست مطبوعاتی با شبکه اقدام حقوق جهانی، الحق و مرکز بین المللی عدالت برای فلسطینیان و با کمپین علیه تجارت اسلحه و یک عضو از آکسفام برگزار شد. وکلای سازمان های غیردولتی بیش از ۱۰۰ صفحه از اظهارات شهود را در اوت ۲۰۲۴ به دادگاه عالی ارائه کردند. دادخواست دادگاه فدرال استرالیا. در ۵ دسامبر ۲۰۲۳، گروه های حقوق بشری فلسطینی، الحق، مرکز حقوق بشر المیزان و مرکز حقوق بشر فلسطین اقدام قانونی را در دادگاه فدرال استرالیا آغاز کرده اند. گروه های حقوق بشری به دنبال دسترسی به تمام مجوزهایی هستند که اجازه صادرات اسلحه و جنگ افزار به اسرائیل را می دهد و از ۷ اکتبر ۲۰۲۳ توسط وزیر دفاع اعطا شده است. این درخواست توسط مرکز عدالت بین المللی استرالیا پشتیبانی می شود. طرح دعوی در دادگاه وزارت امور جهانی کانادا. در ۵ مارس ۲۰۲۴، وکلای کانادایی حقوق بشر بین المللی، الحق
و گروهی از فلسطینی-کانادایی ها، از وزارت امور جهانی به دلیل صادرات کالاها و فناوری نظامی به اسرائیل در جریان جنگ غزه شکایت کردند. آنها استدلال می کنند که این صادرات می تواند در نقض حقوق بشر علیه فلسطینی ها مورد استفاده قرار گیرد. این اقدام قانونی، ملانی جولی، وزیر امور خارجه کانادا، را به صدور مجوز صادرات کالاها و فناوری نظامی به اسرائیل، به ارزش حداقل ۲۸.۵ میلیون دلار کانادا (۲۱ میلیون دلار آمریکا) که می تواند برای نقض قوانین بین المللی استفاده شود، متهم می کند. دیگر. در ژوئن ۲۰۲۴، گروهی از سازمان های جامعه مدنی کره جنوبی از مقامات ارشد دولت اسرائیل به دلیل نسل کشی، جنایت علیه بشریت و جنایات جنگی شکایت کردند. بنیاد هند رجب در چندین کشور علیه سربازان اسرائیلی که گفته می شود مسئول جنایات جنگی هستند، اقامه دعوی کرده است.
با باد رفت! ()، یک نمایش کمدی طرح دار در قسمت هشتم فصل دهم سریال کارول برنت شو به نمایش درآمد. این فیلم ابتدا در ایالات متحده در سی بی اس در ۱۳ نوامبر ۱۹۷۶ پخش شد و تقلیدی از فیلم درام تاریخی آمریکایی بربادرفته (فیلم) محصول ۱۹۳۹ است. این طرح توسط دو نویسنده جوان، ریک هاوکینز و لیز سیج نوشته شده است. در سال ۲۰۰۹، تی وی گاید (رسانه دیجیتال) این طرح را در رتبه ۵۳ در لیست «۱۰۰ قسمت برتر تمام دوران» قرار داد.
رافائله کوتولو (; ۴ نوامبر ۱۹۴۱ – ۱۷ فوریه ۲۰۲۱) یک رئیس تبهکار ایتالیایی و رهبر کامورا نووا ارگانیزاتا (NCO) بود، سازمانی که او برای نوسازی کامورا ایجاد کرد. کوتولو القاب گوناگونی داشت از جمله "'o Vangelo" ("انجیل")، "'o Princepe" ("شاهزاده")، "'o Professore" ("استاد") و "'o Monaco" ("راهب"). به جز ۱۸ ماه فرار، کوتولو پس از ۱۹۶۳ کاملاً در زندان های با امنیت بالا یا زندان های روان پزشکی زندگی کرد. در زمان مرگش او در حال گذراندن چندین حکم حبس ابد برای قتل بود. سال های نخستین. کوتولو، کوچک ترین فرزند از سه فرزند، در اوتاویانو، شهری در حومه ناپل، در خانواده ای دهقان کاتولیک صمیمی و بی ارتباط با کامورا به دنیا آمد. پس از کودکی خوشایند — او در دبستان موفق بود و پسربچهٔ محراب بود — پدرش را در سال ۱۹۵۳، زمانی که دوازده سال داشت، به طور زودهنگام از دست داد. پدرش، یک کارگر کشاورزی، سال ها به عنوان زارع کار سهم بر کار کرده بود تا خانواده را تأمین کند. روزی مالک زمین به او اطلاع داد که زمین در سال آینده تغییر کاربری خواهد یافت و خدمات او دیگر لازم نخواهد بود. در درماندگی، پدر کوتولو به رئیس محلی کامورا مراجعه کرد که نفو
ذش در روستا مطلق بود. رئیس خانوادهٔ کوتولو را به خانهٔ خود دعوت کرد و وعده داد موضوع را حل کند. اندکی بعد، مالک زمین تصمیمش را تغییر داد و قرارداد را تمدید کرد. پس از مرگ پدرش، او توسط خواهر بزرگ ترش روستّا کوتولو بزرگ شد. کوتولو دانش آموزی ضعیف شد — پرخاشگر، بی توجه و مستعد دردسر. در دوازده سالگی او در گروهی از نوجوانان عضو شد و دست به دزدی های کوچک و اخاذی از مغازه داران محلی زد. به محض این که به اندازهٔ کافی بزرگ شد که رانندگی کند، ماشینی خرید — نه تنها برای پرستیژ، بلکه برای تحرکی که در جریان یورش هایش به او می داد. در ۲۱ سالگی، در ۲۴ فوریه ۱۹۶۳، نخستین قتل خود را مرتکب شد. قربانی یک آتش نشان بی گناه بود که به دختری کمک کرده بود که کوتولو پس از توهینی ادعایی به او سیلی زده بود. در جریان درگیری ای که پس از آن رخ داد، کوتولو اسلحه ای بیرون کشید و مرد را کشت. او محکوم و به حبس ابد محکوم شد، که در دادگاه تجدیدنظر به ۲۴ سال کاهش یافت. او به زندان پوگیورئاله در ناپل فرستاده شد. کوتولو خود را به عنوان یک سردسته تثبیت کرده بود، زمانی که آنتونیو اسپاوونه، مشهور به "'o Malommo" ("آدم بد")، به زندان پوگیورئاله منتقل
شد. او اسپاوونه را به نبردی با چاقو در حیاط زندان به چالش کشید (یک رسم به نام ""'o dichiaramento"، «اعلامیه»)، اما اسپاوونه نپذیرفت. رئیس به چالش کشیده شده ظاهراً تنها به این جمله بسنده کرد: «جوانان امروز می خواهند به هر قیمتی جوان بمیرند». اندکی پس از این رویداد اسپاوونه از زندان آزاد شد. از سلول زندان، کوتولو دستور قتل اسپاوونه را صادر کرد. یک آدمکش، که گفته می شود دوست کوتولو بود، از فاصلهٔ نزدیک با یک تفنگ ساچمه ای به صورت اسپاوونه شلیک کرد. اسپاوونه از کمین جان سالم به در برد، اما انفجار تفنگ ساچمه ای آسیب زیادی به ساختار صورتش وارد کرد که نیازمند جراحی پلاستیک شد. اسپاوونه بلافاصله از نقش برجستهٔ خود به عنوان رئیس کامورا کناره گیری کرد. کوتولو به زودی توانست گروه کوچکی از زندانیان را گرد خود جمع کند، هسته ای که بعدها به رهبری NCO تبدیل شد. آن ها آنتونینو کوومو مشهور به "'o Maranghiello"" ("چماق")، پاسکواله بارا مشهور به "'o Nimale" ("حیوان")، جوزپه پوکا مشهور به "'o Giappone" ("ژاپنی")، پاسکواله دامیکو مشهور به "'o Cartunaro" ("جمع کنندهٔ مقوا") و وینچنزو کازیلو مشهور به ""'o Nirone"" ("سیاه بزرگ") بود
ند. پس از آزادی، آن ها فعالیت های مجرمانه ای در بیرون برپا می کردند که مستقیماً توسط کوتولو از درون نظام زندان کنترل می شد. کامورا نووا ارگانیزاتا. رافائله کوتولو از درون زندان پوگیورئاله در ناپل یک سازمان جدید ایجاد کرد: کامورا نووا ارگانیزاتا (NCO). او کار خود را با دوستی با زندانیان جوانی که با زندان آشنا نبودند آغاز کرد و به آنان حس هویت و ارزش می داد، به گونه ای که وقتی آزاد می شدند برای کوتولو «گل» (یعنی پول) می فرستادند که این امر شبکهٔ او را گسترش می داد. او به زندانیان فقیرتر کمک می کرد و برایشان از فروشگاه زندان غذا می خرید یا ترتیب می داد غذا از بیرون برایشان فرستاده شود. به این ترتیب کوتولو «بدهی»های زیادی یا «چک بارانی» ایجاد می کرد که در زمان مناسب نقدشان می کرد. با رشد پیروانش، او همچنین توانست در چندین زندان انحصار خشونت را اعمال کند و به این ترتیب قدرتش افزایش یافت. در اوایل دهه هفتاد، کوتولو آن قدر قدرتمند شده بود که می توانست تصمیم بگیرد کدام یک از پیروانش به کدام زندان منتقل شوند، از تلفن رئیس زندان برای تماس با هر نقطه ای در جهان استفاده کند و حتی بنا بر ادعا یک بار رئیس زندان را به خاطر
جرئت جست وجوی سلولش سیلی زد. یکی دیگر از پیوندهای مهمی که کوتولو ایجاد کرد پرداخت های منظم به خانواده های اعضای NCO بود که به زندان افتاده بودند و به این ترتیب وفاداری هم زندانیان و هم خانواده هایشان را تضمین می کرد. آنچه دربارهٔ کوتولو غیرعادی بود این است که او نوعی ایدئولوژی داشت؛ عاملی که برای جوانان بی ریشه و کم سواد جذابیت ایجاد می کرد. او NCO را در زادگاهش اوتاویانو در ۲۴ اکتبر ۱۹۷۰، در روز جشن قدیس حامی کوتولو، سن رافائله، بنیان گذاشت. به این ترتیب کوتولو قدرتمندترین سازمانی را که تاکنون در نواحی اطراف ناپل وجود داشته، ایجاد کرد. با استفاده از جذابیت شخصی و کاریزمای تقریباً جادویی اش توانست به تنهایی به این دستاورد برسد. کوتولو روابط نزدیکی با اندرانگتا کالابریایی داشت. بنا بر گفتهٔ برخی پنتیتی، حرفهٔ کوتولو با وابستگی او به اندرنگتا آغاز شد و توسط رؤسای مهمی چون پی رومالی، پائولو ده استفانو و مامولیتی حمایت می شد. کوتولو سازمان NCO را بر اساس الگوی اندرنگتا، با کدها و آیین های درونی اش بنا نهاد. پایگاه های اصلی NCO شهرهای شرق ناپل مانند اوتاویانو بودند و کوتولو بیش تر به حس هویت کامپانیایی تکیه می کرد
تا ناپلی، شاید به دلیل پیشینهٔ دهقانی فقیرانه اش. برای نمونه، گزارشی وجود دارد که کوتولو گفته بود: «روزی که مردم کامپانیا بفهمند که خوردن یک تکه نان به عنوان یک انسان آزاد بهتر است از خوردن یک استیک به عنوان برده، آن روز، روز پیروزی کامپانیا خواهد بود». این سازمان در تاریخ کامورا منحصر به فرد بود زیرا به شدت متمرکز و دارای شکلی ابتدایی از ایدئولوژی بود. برای مثال، او آشکارا اعلام کرده بود که کودکان نباید ربوده یا بدرفتاری شوند و بنا بر ادعا دستور قتل دست کم یک آدم ربا را صادر کرده بود. شاید قوی ترین سلاح ایدئولوژیک او «فرهنگ خشونت» بود که گاهی به نوعی میل به مرگ شباهت داشت؛ چنان که کوتولو روزی نوشت: «ارزش زندگی در طول آن نیست، بلکه در استفاده ای است که از آن می شود؛ اغلب مردم مدت ها زندگی می کنند بدون این که واقعاً زیاد زندگی کرده باشند. این را در نظر داشته باشید دوستان من، تا زمانی که روی این زمین هستید همه چیز به ارادهٔ شما بستگی دارد، نه به تعداد سال هایی که زندگی کرده اید». از طریق کتاب اندیشه ها و اشعارش با عنوان "Poesie e pensieri" («شعرها و اندیشه ها») و مصاحبه های فراوانش با روزنامه نگاران، کوتولو تو
انست در میان اعضای خود حس هویت نیرومندی ایجاد کند. این کتاب در ناپل در سال ۱۹۸۰ منتشر شد اما هرگز در دسترس عموم قرار نگرفت. کتاب که شامل ۲۳۵ صفحه شعر و تصویر بود، توسط پلیس ضبط و به عنوان «ستایش یک سازمان جنایی» سانسور شد. بنا بر گفتهٔ وزارت دادگستری، این کتاب در نظر اعضای NCO به عنوان «کتاب مقدس NCO» تلقی می شد و به ویژه در زندان محبوب بود، زیرا کوتولو خود آن را از طریق پست توزیع می کرد. اگرچه کتاب ظرف چند روز توسط قضات ضبط شد، بسیاری از زندانیانی که چه در داخل و چه در بیرون زندان از جامعه طرد شده بودند، به کوتولو و دیگر رهبران NCO نامه می نوشتند و درخواست یک نسخه می کردند. تنها در اختیار داشتن این کتاب بعدها مدرکی دال بر جرم محسوب می شد. کوتولو آشکارا از زندانیان جوانی که با سوءاستفاده، خشونت، تهاجم جسمی و تجاوز روبه رو بودند، حمایت می کرد. او به آنان مشاوره می داد و در برابر خشونت های دیگر زندانیان از آنان محافظت می کرد. در همان زمان آنان یاد می گرفتند که چگونه مانند یک "پیتچوتو" («سرباز کوچک»)، پایین ترین سطح ورود به کامورا، رفتار کنند. کوتولو با به چالش کشیدن روسای قدیمی کامورا به جوانان ساختاری داد که ب
ه آن تعلق داشته باشند: «کامورای جدید باید اساسنامه، ساختار، سوگند، آیینی کامل و مراسمی داشته باشد که مردم را چنان هیجان زده کند که برای این سازمان جانشان را به خطر بیندازند». کوتولو نزد سربازانش مورد احترام بود. آنان او را «شاهزاده» می نامیدند و دست چپش را می بوسیدند، همان گونه که انگار یک اسقف باشد. کوتولو زمان زیادی صرف تحقیق دربارهٔ کامورای قرن نوزدهم کرد و آیین قدیمی پذیرش کامورایی را بازسازی نمود. او با دقت فراوان این آیین را به یک عمل اجتماعی الزام آور تبدیل کرد. در سلولش، او مراسمی برپا می کرد که طی آن تازه وارد «هدیهٔ نخست» یا "primo regalo" (همچنین به نام "abbraccio" یعنی «آغوش» یا "fiore" یعنی «گل») دریافت می کرد. او سنت های قدیمی کامورایی را با کاتولیسیسم درآمیخت و آیین سنتی ورود به کامورا را بازسازی کرد. ادارهٔ کسب وکار توسط خواهر. در پوگیورئاله، جایی که به طور متوسط ۲۵ زندانی در هر سلول بودند، کوتولو توانست سلولی برای خودش با دوش اختصاصی بدست آورد، در حالی که جیووانی پان دیکو، آشپز و دستیار شخصی او، سلول کناری را اشغال می کرد تا طبق درخواست غذاها را سرو کند. هنگامی که او به یک زندان کوچک تر منتقل
شد (جایی که سلولش فرش شده و مجهز به تلویزیون رنگی و سیستم صوتی بود) در آسکولی پیچنو، درخواست کرد پان دیکو همراهش بیاید و درخواستش توسط مقامات زندان پذیرفته شد. کوتولو به زندان به عنوان «دولت پوگیورئاله» نگاه می کرد و گفته شده بود: «من پادشاه کامورا هستم. از ثروتمندان می گیرم و به فقرا می دهم.» به عنوان یک زندانی، او لباس هایی شیک می پوشید، کروات و پیراهن های طراح به تن می کرد، ساعت طلایی و کفش های پوست کروکودیل داشت. وعده های غذایی روزانه اش شامل خرچنگ و شامپاین بود. وزارت دادگستری دریافت که بین ۵ مارس ۱۹۸۱ تا ۱۸ آوریل ۱۹۸۲، کوتولو حواله های پستی به مبلغ ۵۵٬۹۶۲٬۰۰۰ لیره (معادل ۵۵٬۰۰۰ دلار در سال ۱۹۸۲) برای هزینه های روزانه دریافت کرده که بنا بر گزارش نیمی از آن (۳۰٬۶۰۰٬۰۰۰ لیره یا ۲۹٬۰۰۰ دلار) صرف غذا و لباس شده است. از آنجا که کوتولو بیشتر زمان خود را در زندان می گذراند و دستورهایش را از آنجا صادر می کرد، ادارهٔ روزمرهٔ این مجموعه به خواهر بزرگ ترش روزتا کوتولو سپرده شد. لقب او «"Occh'egghiaccio"» بود که به معنای «چشمان یخی» است. روزتا، زنی خاکستری مو و با ظاهر مذهبی، سال ها تنها زندگی می کرد و به گل های رز
خود می رسید. او در قلعهٔ مدیچی، مقر سازمان، فرمانروایی می کرد: یک کاخ وسیع قرن شانزدهمی با ۳۶۵ اتاق و پارک بزرگی با زمین تنیس و استخر شنا. این قلعه به بهای چند میلیارد لیره خریداری شد و امکان تماس مستقیم کوتولو را از زندان های پوگیورئاله و آسکولی پیچنو فراهم می کرد. روزتا در محاسبات بسیار توانا بود و با کارتل های کوکائین آمریکای جنوبی مذاکره می کرد، برنامه ای برای منفجر کردن مقر پلیس داشت که به طور ناکام نزدیک بود و در فیلمی با عنوان "The Professor" به تصویر کشیده شد. پس از ناکامی نزدیک طرح انفجار مقر پلیس، پایگاه او مورد یورش قرار گرفت؛ کوتولو با فرش پیچیده شده در ماشینی که توسط کشیش محله از ایستگاه های بازرسی عبور داده شد، فرار کرد. او سپس به مدت ۱۰ سال در زیرزمینی آزاد بود. در سال ۱۹۹۳ او خود را تسلیم کرد و تنها به اتهام مشارکت در مافیا متهم شد؛ دادستان ها ادعا کردند که او سازمان برادرش را اداره می کرد. او در نه مورد قتل تبرئه شد. روزتا مقامات را قانع کرد که بی ضرر است، که این امر با ظاهر غیرجذاب و محافظه کارانهٔ او تسهیل شد. با این حال، رافائله کوتولو همیشه تأکید داشته که روزتا از فعالیت های جنایی او بی