Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ارزش های سیاسی ژاپن () معمولاً با یک حس قوی اجتماع و همبستگی گروهی و اهمیت ارتباطات شخصی و تصمیم گیری بر اساسی اجماع مشخص می شوند. کلیشه ها و نقد آنها. در رابطه با ارزش های ژاپنی، سیاست در ژاپن عموماً عمل گرایانه توصیف می شوند که توسط وفاداری های خاص محدود می شود و بر اساس «روابط انسانی» به جای ایدئولوژی یا اصول استوار است. رهبر اصلی ژاپنی به جای تجسم کاریزما یا آرمان ها، یک شبکه ساز است. بیشتر شبیه بنیان گذار حیله گر ،شوگون، توکوگاوا ایه یاسو، تا ظالم اما قهرمان اودا نوبوناگا. چنین پویایی های سیاسی مشهود است، برای مثال، در عملکرد حزب لیبرال دموکرات (ژاپن) که با وجود از دست دادن سه سال کنترل اکثریت در اوایل دهه ۱۹۹۰، قوی ترین حزب از سال ۱۹۵۵ باقی مانده است. دیدگاه عمل گرایانه و شخصی گرایانه از سیاست نمی تواند نظامی گری ژاپن، بحران های سیاسی دهه ۱۹۶۰، جنجال های پیرامون امپراتور، اصل نهم قانون اساسی ژاپن یا عدم تمایل بسیاری در حزب سوسیال دموکرات (ژاپن)، با وجود یک سیاست عظیم هزینه، دست کشیدن از تعهد ضد جنگ و انقلابی خود در اوایل دهه ۱۹۹۰ را توضیح دهد. همچنین نمی تواند باورهای ایدئولوژیک ظاهراً صادقانه دوران جنگ
را توضیح دهد. «نظم جدید در شرق آسیای بزرگ» بر اساس اصول جهانی مانند پان آسیایی گرایی، «عدالت بین المللی» و «صلح دائم» مشروعیت یافت، حتی اگر نتایج کاملاً برعکس باشد. ماهیت غیر ایدئولوژیک جریان اصلی سیاست ژاپن در دوره پس از جنگ بازتاب شکست در جنگ، شکست پس از ۱۹۴۵ در یافتن یک اجماع ایدئولوژیک ملی برای جایگزینی باورهای بی اعتبار دوران جنگ است، و تعهد نخبگان و ژاپنی های معمولی به گسترش اقتصاد و بالا بردن استانداردهای زندگی. با دستیابی به این اهداف، یک «جامعه توده متوسط» راضی و عمدتاً غیرسیاسی (اصطلاحی که توسط اقتصاددان موراکامی یاسوسوکه ابداع شد) پدیدار شد، که در آن ۹۰ درصد مردم در نظرسنجی ها همواره خود را به عنوان «طبقه متوسط» طبقه بندی کردند. جامعه و رهبری. برخی از ویژگی های متمایز سیاست ژاپن را می توان شناسایی کرد، اگرچه این بدان معنا نیست که آنها منحصر به ژاپن هستند. در عوض، ویژگی هایی که در سایر نظام های سیاسی نیز یافت می شوند، مانند اهمیت ارتباطات شخصی و ایجاد اجماع، نقش فوق العاده مهمی در سیاست ژاپن ایفا کردند. این ویژگی ها ریشه های تاریخی عمیقی دارند و ارزش هایی را نشان می دهند که کل جامعه را فراگرفته است
. در هر دو دوره فئودالی و مدرن، یک مشکل عمده برای رهبران سیاسی ژاپن آشتی دادن اهداف بقای جامعه و رفاه و احترام به خود افراد در محیطی با کمبود شدید بوده است. در قرن های اخیر، ژاپن فاقد منابع طبیعی و فضای مناسب برای اسکان جمعیت خود بود. به استثنای هوکایدو و سرزمین های استعماری در آسیا بین سال های ۱۸۹۵ و ۱۹۴۵، هیچ مرزی برای جذب افراد اضافی وجود نداشت. یکی از راه حل ها نادیده گرفتن رفاه بخش بزرگی از مردم (دهقان (اروپا)ها و کارگران) و استفاده از زور در هنگام ابراز نارضایتی بود. چنین اقدامات اجباری، که در هر دو دوره دوره ادو و جنگ جهانی دوم رایج بود، تا حد زیادی، اگرچه نه به طور کامل، در «دولت رفاه» پس از جنگ ناپدید شدند (به عنوان مثال، اینکه کشاورزان از زمین خود بیرون رانده شوند تا یک فرودگاه جدید به نام فرودگاه بین المللی ناریتا در ناریتا سانریزوکا ساخته شود، در دهه ۱۹۷۰ پس از مذاکره های طولانی شکست خورد). اما روش های غیر اجباری یا عمدتاً غیر اجباری برای تضمین تبعیت مردمی به میزان فوق العاده ای در زندگی اجتماعی و سیاسی توسعه یافت. مهم ترین چنین روشی ارتقای حس قوی آگاهی جامعه و همبستگی گروهی است. افراد ژاپنی اغلب
دارای حس قوی از خودگذشتگی و فداکاری جامعه هستند (به ارزش های ژاپنی مراجعه کنید). مورخان و جامعه شناسان خاطرنشان می کنند که جوامع سنتی و مدرن ژاپنی - بوراکومین، هان (ژاپن) با دنباله سامورایی، خانه های تجاری بزرگ موجود در ادو (توکیو آینده)، اوساکا، و کیوتو قبل از ۱۸۶۸، و شرکت های مدرن و بوروکراسی با گروه های خود کارمندان مادام العمر - تلاش کرده اند همه چیز را فراگیر کنند. چنین گروه هایی کارکردهای مختلفی را برای فرد انجام می دهند و نه تنها درآمد و رزق و روزی بلکه حمایت عاطفی و هویت فردی را نیز فراهم می کنند. ژاپنی ها چنین فراگیری جامعه را «شیوه زندگی با گلدان اختاپوسی» (takotsubo seikatsu) نامیدند. گلدان های بزرگ با دهانه های باریک در بالا توسط ماهیگیران برای گرفتن اختاپوس استفاده می شود و این اصطلاح برای اشاره به افرادی استفاده می شود که آنقدر در گروه اجتماعی خاص خود پیچیده شده اند که نمی توانند جهان را خارج از محدوده آن ببینند. با این حال، مدل «آگاهی گروهی» زندگی اجتماعی ژاپنی، گاهی بیش از حد تحت فشار بوده است. یک فرد ممکن است اغلب با خواسته های گروهی همراه باشد زیرا آنها در درازمدت به نفع شخصی خود خدمت می کنن
د (به عنوان مثال، مشارکت های سیاسی ممکن است به جلب رضایت آتی از سوی افراد مسئول کمک کند). از لحاظ تاریخی، مفاهیم دموکراتیک حقوق فردی و حکومت محدود عمیقاً جذاب بوده است، زیرا آنها نیز قول حمایت از خودمختاری فردی را می دهند. با وجود سنت های اخلاقی و سیاسی بسیار متفاوت، مردم ژاپن نسبت به ایده های لیبرال وارداتی چه قبل و چه بعد از سال ۱۹۴۵ بسیار پذیرا بودند. برای مثال، مقاله جان استوارت میل، در طول دوره میجی، درباره آزادی بسیار محبوب بود. از آنجا که مقاومت فردی، معمولاً منفعلانه، در برابر خواسته های گروهی رخ می دهد، رهبران ژاپنی ایجاد حس اجتماعی قوی را کاری دشوار و زمان بر دانسته اند. هماهنگی (وا (ژاپن)، که با ارزش ترین ارزش اجتماعی است، به راحتی به دست نمی آید. یکی از مکانیسم های دستیابی به وا، استفاده از آیینها برای ایجاد حس روان شناختی گروه هویت فرهنگی است. احزاب و جناح های سیاسی، دفاتر دولت های ملی و محلی، مشاغل، بخش های دانشگاه، گروه های تحقیقاتی، انجمن های فارغ التحصیلان و سایر گروه ها از مراسم های مکرر و مهمانی های غیررسمی تر برای این منظور حمایت می کنند. تاریخ و هویت یک گروه به دقت از طریق استفاده از آهنگ
ها و نمادها ساخته می شود (اغلب شبیه به شکل مینیاتوری، ایجاد نمادهای کوکوتای توسط دولت میجی در اواخر قرن نوزدهم). غالباً بنیان گذار یک سازمان، به ویژه اگر فوت کرده باشد، چیزی شبیه یک حکیم یا یک شینتو کامی (خداوند) در نظر گرفته می شود. با این حال، اعضای گروه ممکن است متوجه شوند که تشریفات فراگیر به آنها این امکان را می دهد که در پایان راهپیمایی های سیاسی، بدون تعهد عمیق تر، «از طریق حرکت» (مانند سرود بانزای! (ده هزار سال!) به گروه عبور کنند. مکانیسم دوم برای ترویج همبستگی جامعه، ایجاد روابط سلسله مراتبی است. در این عمل، تأثیر اخلاق پیشامدرن به آسانی آشکار می شود. در آنچه که انسان شناس ناکانه چی «جامعه عمودی» ژاپن می نامد، روابط انسانی بر حسب عدم تعادل تعریف می شود. سلسله مراتب خود را در دو بعد بیان می کند: اول، تمایز جامعه داخلی از رتبه بر اساس ارشدیت، تحصیلات و موقعیت شغلی. و دوم، تمایز بین «خودی» و «خارجی»، بین اعضا و غیر اعضای جامعه، همراه با رتبه بندی کل گروه ها یا جوامع در امتداد یک زنجیره عمودی. اگرچه سلسله مراتب درونی می تواند باعث شود ازخودبیگانگی اجتماعی شود و فرودستان زیر اقتدار مافوق های خود خونشان
به جوش آید. نوع خارجی سلسله مراتب تمایل به تقویت انسجام گروه دارد، زیرا اعضای فردی برای بهبود رتبه نسبی گروه خود تلاش می کنند. ملت ژاپن به عنوان یک کل به عنوان یک گروه واحد از سوی مردم آن در ارتباط با سایر ملل دیده می شود. [ملی گرایی] شدید غالباً مظهر تمایل اعضای گروه به «برداشتن و سبقت گرفتن» از کشورهای پیشرفته («برتر») غرب بوده است، در حالی که حقوق ملل غیر غربی مانند چین یا کره (کشور)، که اغلب به عنوان «فرق پایین» دیده می شود، نادیده گرفته شده اند. با این حال، مانند آگاهی گروهی، موضوع سلسله مراتب بیش از حد مورد تأکید قرار گرفته است. سیاست معاصر ژاپن آگاهی قوی از برابری نشان می دهد، و حتی جوامع سنتی، مانند روستاهای روستایی، اغلب برابری طلب بودند تا سلسله مراتبی. جنبش های شهروندان دهه های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ با سازمان های سیاسی قدیمی تر در تعهدشان به ترویج دموکراسی درون گروهی متفاوت بود. امپراتور آکی هیتو در خطاب به ملت، از اصطلاحات ژاپنی محاوره ای استفاده می کرد که بر برابری تأکید می کرد، به جای زبان رسمی و مملو از سلسله مراتب پیشینیانش.
کیت توسعه سطح داده () یا دی.پی.دی.کی (DPDK) یک پروژه نرم افزاری متن باز تحت مدیریت بنیاد لینوکس می باشد. دی.پی.دی.کی با فراهم کردن مجموعه ای از کتابخانه ها و درایورهای با قابلیت سرکشی مداوم، عملیات پردازش بسته TCP را به جای اجرا بر روی هسته سیستم عامل، به فرآیندهای در حال اجرا در فضای کاربر واگذار می کند. این عملیات واگذاری، باعث بهبود کارایی و افزایش پهنای باند شبکه حواهد شد.منابع
پایگاه نظامی ۱۰۲ام روسیه یک پایگاه نظامی روسیه در شهر گیومری در کشور ارمنستان است که تحت فرماندهی منطقهٔ نظامی جنوبی نیروهای مسلح روسیه قرار دارد. در دوران شوروی، نیروهای موجود در ارمنستان بخشی از گروه نیروهای قفقاز جنوبی بودند. این پایگاه پیش تر مقر لشکر ۱۲۷ تفنگداران موتوری ارتش هفتم گارد شوروی بود. این پایگاه در حدود شمال پایتخت ارمنستان، ایروان، قرار دارد. تاریخچه. جنگ جهانی دوم. تاریخچهٔ این پایگاه به لشکر ۲۶۱ تفنگداران اتحاد جماهیر شوروی در ارتش سرخ بازمی گردد. لشکر ۲۶۱ تفنگداران در ۱۸ ژوئیهٔ ۱۹۴۱ در بردیانسک در منطقهٔ نظامی اودسا تشکیل شد. این لشکر از ترکیبی از نیروهای ذخیره، شبه نظامیان و داوطلبان تشکیل شده بود و سازمان رزم اصلی آن به شرح زیر بود: این لشکر در اوت ۱۹۴۱ به جبههٔ جنوبی، ابتدا به عنوان بخشی از ارتش ششم پیوست، اما تا ۱ سپتامبر به ارتش دوازدهم، در همان جبهه منتقل شد. این لشکر تا حداقل اوت ۱۹۴۲ با این ارتش باقی ماند، اما سپس به گروه نیروهای دریای سیاه در جبههٔ ماورای قفقاز اختصاص یافت. این لشکر بخش زیادی از دوران پایانی جنگ جهانی دوم را، از ۱ ژانویهٔ ۱۹۴۳، به بعد، در ارتش کوچک ۴۵ در جبههٔ ما
ورای قفقاز گذراند که وظیفهٔ حفاظت از مرزهای شوروی با ترکیه را بر عهده داشت. دوران پس از جنگ. پس از پایان جنگ، لشکر ۲۶۱ پیاده به گیومری منتقل شد. این لشکر بخشی از ارتش ۷ محافظ بود و در سال ۱۹۵۵ به لشکر ۳۷ پیاده تغییر نام داد. در ۲۵ ژوئن ۱۹۵۷، این لشکر به لشکر ۱۲۷ موتوریزهٔ پیاده تبدیل شد. در آوریل ۱۹۹۰، هنگ ۱۲۰ تانک محافظ این لشکر به گردان ۱۱۶ تانک مستقل محافظ و هنگ ۱۳۶۰ پیاده موتوریزه تقسیم شد. در ۲۱ اوت ۱۹۹۲، این لشکر به پایگاه نظامی ۱۰۲ تغییر وضعیت داد که نخستین پایگاه نظامی شماره گذاری دهٔ نیروی زمینی روسیه بود. وضعیت کنونی. تا اواسط و اواخر دههٔ ۱۹۹۰، ترکیب لشکر ۱۲۷ تفنگداران موتوری تغییر کرد، زیرا بخش عمده ای از نیروهای شوروی از ارمنستان خارج شدند. این لشکر شامل هنگ های ۱۲۳، ۱۲۴، و ۱۲۸ تفنگداران موتوری، هنگ ۹۹۲ توپخانه و گردان مستقل تانک ۱۱۶ بود. هنگ ۱۲۳ تفنگداران موتوری از لشکر ۱۶۴ تفنگداران موتوری سابق که همچنین در ارمنستان مستقر بود، تشکیل شد. به طور رسمی ۳۰۰۰ سرباز روسی در پایگاه نظامی ۱۰۲ که در گیومری واقع است، مستقر هستند. در اوایل سال ۲۰۰۵، این پایگاه دارای ۷۴ تانک، ۱۷ خودروی جنگی پیاده نظام، ۱۴۸
نفربر زره پوش، ۸۴ سلاح توپخانه ای، ۱۸ میگ-۲۹ و چندین باتری موشک ضدهوایی اس-۳۰۰ بود. مقدار زیادی تجهیزات نظامی از پایگاه نظامی ۱۲ شوروی در باتومی و پایگاه نظامی ۶۲ شوروی در آخالکالاک، گرجستان، شامل ۳۵ تانک و خودروی زرهی و ۳۷۰ قطعه تجهیزات نظامی به پایگاه ۱۰۲ منتقل شده است. این پایگاه نظامی بخشی از سیستم مشترک دفاع هوایی کشورهای مستقل مشترک المنافع است که در سال ۱۹۹۵ در ارمنستان مستقر شد. علاوه بر این، نیروی هوایی ارمنستان تا حدودی به میگ-۲۹های روسی مستقر در این پایگاه نظامی برای دفاع از حریم هوایی ارمنستان وابسته است. پایگاه نظامی روسیه در سال ۱۹۹۶ در خاک ارمنستان مستقر شد (پیش از آن این تأسیسات هنوز به عنوان لشکر ۱۲۷ تفنگداران موتوری نیروی زمینی شوروی شناخته می شد). بر اساس پیمان دوجانبه، نیروهای روسی به مدت ۲۵ سال در این پایگاه باقی خواهند ماند، اما مقامات ارمنی اعلام کرده اند که در صورت نیاز این مدت می تواند بازبینی شود و صرفاً در جهت تمدید باشد. اگرچه روسیه به دولت ارمنستان بابت استقرار پایگاه نظامی در گیومری مبلغی پرداخت نمی کند، طرف ارمنی تمامی هزینه های عمومی از جمله آب، برق و غیره را تأمین می کند. در م
اه مه ۱۹۹۶، پایگاه هوایی ۳۶۲۴، واقع در شهر ایروان، بخشی از پایگاه نظامی ۱۰۲ شد. در سال ۱۹۹۷، ارمنستان و روسیه یک پیمان دوستی جامع امضا کردند که خواستار کمک متقابل در صورت تهدید نظامی به هر یک از طرفین است و به مرزبانان روسی اجازه می دهد مرزهای ارمنستان با ترکیه و ایران را گشت زنی کنند. در آگوست ۲۰۰۳، فرمانده پایگاه، ژنرال ماژور الکساندر تیتوف، به دلیل عدم رعایت نظم نظامی و اجازه دادن به فساد و فروش تجهیزات دولتی، برکنار شد. در اوایل سال ۲۰۰۹، بخش موتوریزهٔ پایگاه به دو تیپ تفنگداران موتوری جداگانه تقسیم شد. در سال ۲۰۱۳، فرمانده ارشد پایگاه نظامی ۱۰۲، آندری روزینسکی، در مصاحبه ای اظهار داشت که «اگر جمهوری آذربایجان تصمیم بگیرد که حاکمیت خود بر قره باغ کوهستانی را با زور بازگرداند، پایگاه [نظامی روسیه] ممکن است بر اساس تعهدات فدراسیون روسیه در چارچوب سازمان پیمان امنیت جمعی وارد درگیری مسلحانه شود.» تأمین پایگاه. یک توافق نامهٔ پنج سالهٔ ویژه که در ۳۱ مارس ۲۰۰۶ با گرجستان منعقد شد، به روسیه اجازه داد تا به پایگاه نظامی ۱۰۲ از طریق زمین و از طریق حریم هوایی گرجستان دسترسی داشته باشد. این توافق نامه روسیه را از ت
حویل هرگونه تسلیحاتی که از طریق قلمرو گرجستان منتقل می شد به کشور ثالث، و همچنین از ترانزیت مواد زیستی، هسته ای یا شیمیایی، و تسلیحات کشتار جمعی یا اجزای آن ها منع می کرد. همچنین مقرر شد که مقدار محموله های نظامی باید یک سال پیش از موعد بین روسیه و گرجستان توافق شود. علاوه بر این، گرجستان می توانست در صورتی که ترانزیت تهدیدی برای امنیت ملی آن ایجاد می کرد یا اگر مقصد نهایی محمولهٔ نظامی منتقل شده منطقه ای در یک منطقهٔ درگیر یا کشور در حال جنگ بود، از ترانزیت جلوگیری کند. در دسامبر ۲۰۰۶، روسیه گرجستان را به «خرابکاری» در مورد محموله های ارسالی به پایگاه نظامی ۱۰۲ متهم کرد. ترانزیت پرسنل و محموله های نظامی روسیه توسط دولت گرجستان پس از جنگ ۲۰۰۸ با روسیه متوقف شد. پس از انقضای مدت پنج ساله توافق نامه، در ۱۹ آوریل ۲۰۱۱، پارلمان گرجستان توافق نامهٔ ۲۰۰۶ با روسیه را لغو کرد. جنجال. سوالاتی دربارهٔ حضور پایگاه نظامی روسیه در ارمنستان در کمیسیون اروپا مطرح شده است. برخی استدلال می کنند که حضور این پایگاه مانعی برای سرمایه گذاری غربی و اصلاحات محسوب می شود و همچنین این که سیستم عمومی و سیاسی ارمنستان بیش از حد به رهبر
ی روسیه وابسته است. با این حال، بیشتر تحلیلگران و دولت ارمنستان، روسیه را تضمین کنندهٔ تمامیت ارضی ارمنستان می دانند، زیرا این کشور یکی از اضلاع سه گانهٔ چارچوب امنیت ملی ارمنستان را تشکیل می دهد. حوادث. در ۱۴ آوریل ۱۹۹۹، دو سرباز مست، دنیس پوپوف و الکساندر کامنف، مسلح به آکا-۷۴، وارد شهر شده و تیراندازی کردند که منجر به کشته شدن دو مرد به نام های واغیناک سیمونیان و داوید سوغومونیان و زخمی شدن ۱۴ نفر دیگر شد. این دو نفر در ارمنستان محاکمه شدند؛ پوپوف به ۱۴ سال زندان و کامنف به ۱۵ سال زندان محکوم شدند. اما مشخص نیست که آیا آن ها کل دوران محکومیت خود را در ارمنستان گذرانده اند یا خیر. اطلاعات کمی دربارهٔ تحقیقات و مجازات این دادگاه در دسترس است. در مصاحبه ای که در ۱۶ ژانویه با News.am منتشر شد، وکیل پوپوف، تمارا یایلوویان، ادعا کرد که موکل سابقش پس از «دو تا سه سال» به روسیه منتقل شده و «بعداً متوجه شدیم که آزاد شده است». در ۱۱ ژوئن ۲۰۰۴، گروهی از افراد تلاش کردند وارد پایگاه شوند و سربازان مستقر در آنجا به سوی آن ها شلیک کردند و آرتور پوغوسیان و آرمن آرائیان را کشتند و دو نفر دیگر زخمی شدند. در ۷ آوریل ۲۰۱۳، د
و کودک به نام های آرتور مکرتچیان و موشه گئورگیان در میدان تمرین واقع در نزدیکی پایگاه نظامی، توسط مین کشته شدند. این میدان حصارکشی نشده بود و دارای علائم هشداردهندهٔ مناسب نبود، اما فرماندهی پایگاه نظامی نه تنها کسی را مجازات نکرد بلکه شکایات رسمی محلی ها را نیز نادیده گرفت. در تاریخ ۱۲ ژانویهٔ ۲۰۱۵، یک خانوادهٔ هفت نفره ارمنی در خانه شان توسط یک سرباز فراری از پایگاه نظامی کشته شدند. این واقعه که به کشتار ۲۰۱۵ گیومری شناخته می شود، توسط والری پرمیاکوف انجام گرفت. او خیلی زود دستگیر شد و پس از آن، تظاهرات ضد دولتی و ضد روسی در ایروان و گیومری برگزار شد. در ژوئن ۲۰۱۵، نظرسنجی ای در ارمنستان نشان داد که ۵۵٪ از پاسخ دهندگان «حضور پایگاه های نظامی هر کشور یا ساختاری دیگر در ارمنستان را قابل قبول می دانند»، که عمدتاً به نیاز به حفاظت در برابر ترکیه (۲۴٪) و آذربایجان (۱۶٪) اشاره کرده اند. در ژوئیهٔ ۲۰۲۰، جسد یک نظامی روسی در آپارتمانی که در شهر اجاره کرده بود پیدا شد. در ۲۶ نوامبر، جسد نظامی روسی دیگری خارج از پایگاه پیدا شد.
مد خیابانی ژاپنی () به تعدادی از سبک های پوشاک مدرن معاصر در ژاپن اشاره دارد. ژاپنی مدهای خیابانی که از ترکیبی از برندهای مد داخلی و خارجی ساخته شده است، سبک متمایز خود را دارد. برخی به عنوان افراطی و تخیلی هستند یا شباهت به سبک های اوت کوتور که در نمایش مدهای اروپایی دیده می شود. تاریخ. در اوایل دهه ۱۹۵۰، برندهای کمی وجود داشتند که به طور ویژه به مد خیابانی می پرداختند، مانند اونیتسوکا تایگر (که اکنون به نام اسیکس شناخته می شود). علاوه بر این، ظهور فرهنگ قوی جوانان در دهه های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ که امروزه نیز ادامه دارد (به ویژه در هاراجوکو، ناحیه ای در شیبویا، توکیو) باعث توسعه سبک ها، ظاهر، و خرده فرهنگ های مد جدید می شود. ظهور مصرف گرایی، که نقش مهمی در «شخصیت ملی» ژاپن در دوران شکوفایی اقتصادی آن در دهه ۱۹۸۰ داشت، حتی پس از ترکیدن این حباب اقتصادی در دهه ۱۹۹۰ همچنان بر خرید مد تأثیر می گذارد. این عوامل منجر به چرخش سریع و تنوع در سبک های رایج در هر زمان می شود. مد خیابانی مدرن ژاپنی. اگرچه سبک ها در طول سال ها تغییر کرده اند، مد خیابانی هنوز در توکیو امروز برجسته است. بزرگسالان جوان را اغلب می توان با لباس های خ
رده فرهنگ در مناطق بزرگ مد شهری مانند هاراجوکو (اورا-هاراجوکو)، آئویاما، گینزا، اودایبا، شینجوکو-کو، توکیو و شیبویا-کو، توکیو. لولیتا. لولیتا با داشتن تم های مختلف در محدوده خود، به یکی از سبک های بزرگتر و قابل تشخیص تر در مد خیابانی ژاپنی تبدیل شده است و در سراسر جهان طرفدارانی به دست آورده است. دامن ها یا لباس ها معمولاً به اندازه یا زیر زانو با کت های زیر زانو پوشیده می شوند. بلوزها یا تاپ ها به سبک ویکتوریایی یا روکوکو با توری یا چین دار هستند. طول جوراب می تواند از سطح مچ پا تا سطح ران باشد و ممکن است با توری پوشانده شود. پوشندگان این سبک مد اغلب مری جین (کفش)، کفش های مهمانی چای یا چکمه می پوشند. سبک های فرعی شناخته شده تر در مد لولیتا به شرح زیر است: لولیتای گوتیک - لولیتا با تأثیری سنگین از سبک گوت شرقی و ویکتوریایی. اغلب با رنگ های تیره و لوازم جانبی مزین به نقوشی مانند اسکلت، خفاش، عنکبوت، و دیگر نمادهای گوتیک محبوب، مانند شخصیت های فیلم های تیم برتون مشخص می شود. دروازه های آهنی ویکتوریایی و طرح های معماری نیز اغلب در چاپ لباس دیده می شود. کلاه های سرپوش، روسری های مستطیلی و سنجاق ها از لوازم جانبی
محبوب لولیتای گوتیک هستند. لولیتای شیرین - کودکانه ترین سبک، که بیشتر با حیوانات بچه، تم های افسانه ای و لباس های معصومانه و کودکانه مشخص می شود. در اصل از لباس های کودکان ویکتوریایی و فرهنگ کاوایی (کانسپت) الهام گرفته شده بود که در ژاپن بسیار رایج است. اغلب از رنگ های پاستلی استفاده می شود، اگرچه برخی از لباس ها یا دامن ها ممکن است رنگ های تیره تر یا کم رنگ تری نیز داشته باشند. پاپیون های بزرگ، کیف های بامزه و حیوانات عروسکی از لوازم جانبی محبوب لولیتای شیرین هستند. لولیتای کلاسیک - یک سبک فرعی که بیشتر شبیه مد تاریخی دوران روکوکو یا دوره ویکتوریا است. رنگ هایی که در این ظاهر استفاده می شوند معمولاً کم رنگ هستند، بنابراین به این سبک فرعی احساس پختگی بیشتری می دهند. چاپ های گلدار و رنگ های ثابت رایج هستند، اگرچه چاپ های فانتزی تر نیز بی سابقه نیستند. پاپیون های کوچک، کلاه های سربند، روسری های مستطیلی و روکش های مو از لوازم جانبی محبوب لولیتای کلاسیک هستند. پانک لولیتا - یک سبک تجربی که تأثیرات پانک را با لولیتا مخلوط می کند. گاهی می تواند ساختارشکنی یا مانند دیوانه به نظر برسد در حالی که بیشتر «شبح لولیتا» ر
ا حفظ می کند. اوجی - همچنین به عنوان «سبک پسر» شناخته می شود، همتایان مردانه لولیتا هستند که تحت تأثیر لباس های پسران ویکتوریایی قرار دارند. «شلوار پرنس» که شلوار کوتاهی به سبک کاپری است که از روی زانو بریده می شود و معمولاً با نوعی جزئیات (مانند سرآستین های توری) معمولاً با بلوزهای مردانه، کلاه های بالا، جوراب های زانویی و سایر لوازم جانبی پوشیده می شود.
جوهاتسو به معنی تبخیر، به افرادی در ژاپن اشاره دارد که عمداً بدون هیچ ردی از زندگی ثابت خود ناپدید می شوند. این پدیده می تواند در سراسر جهان دیده شود، مانند ایالات آمریکا، چین، کره جنوبی، بریتانیا، و آلمان. با این حال، با توجه به برخی عوامل فرهنگی احتمالاً در ژاپن شیوع بیشتری دارد. در ژاپن، سالانه حدود ۱۰۰۰۰۰ نفر جوهاتسو می شوند. پس زمینه. این نظریه مطرح شده است که فرهنگ کار خشن ژاپن در ترکیب با فقدان حمایت خانوادگی و اجتماعی به شیوع «جوهاتسو» در ژاپن کمک کرده است. علاوه بر این، ترک یک شرکت در فرهنگ ژاپن شرم آور است. خودکشی، کار کردن تا حد مرگ ("کاروشی")، و تبدیل شدن به «جوهاتسو» نتایج بالقوه است. همچنین می تواند خانواده را از هزینه های بالایی که می تواند با خودکشی مرتبط باشد (مانند بدهی ها، هزینه های پاکسازی، و هزینه های اختلال در سرویس در زمینه پرش های پلت فرم) صرفه جویی کند. فشارهای اجتماعی مشابهی برای کمک به شیوع «هیکی کوموری» و خودکشی در ژاپن تئوری شده است. تاریخ. استفاده از اصطلاح «جوهاتسو» در دهه ۱۹۶۰ آغاز شد. در آن زمان، این واژه در زمینه افرادی که تصمیم به فرار از ازدواج های ناخوشایند به جای تحمل رون
د دادرسی طلاق رسمی بود. دهه از دست رفته (ژاپن) منجر به افزایش در «جوهاتسو» و خودکشی بسیاری از کارمندانی شغل خود را از دست دادند یا بدهی انباشته کردند. شیوع. در ژاپن، موضوع «جوهاتسو» در مکالمات منظم مانند موضوع خودکشی تابو است. تخمین زده شده است که سالانه ۱۰۰۰۰۰ ژاپنی ناپدید می شوند. با این حال، "jōhatsu" ممکن است در اعداد رسمی کمتر گزارش شده باشد. در سال ۲۰۱۵، آژانس پلیس ملی (ژاپن) ژاپن ۸۲۰۰۰ مفقود را ثبت کرده بود و تا پایان سال ۸۰۰۰۰ نفر پیدا شد. در مقایسه، در همان سال، بریتانیا ۳۰۰۰۰۰ تماس برای گزارش یک فرد مفقود داشت، اگرچه حدود نیمی از جمعیت ژاپن را تشکیل می دهد. علاوه بر این، پایگاه داده شخص گمشدهها در ژاپن وجود ندارد. انجمن پشتیبانی جستجوی افراد گمشده ژاپن، یک سازمان غیرانتفاعی که به حمایت از خانواده های «جوهاتسو» اختصاص دارد. انگیزه. افراد به دلایل مختلفی از جمله افسردگی (حالت)، اعتیاد، ناشایستگی جنسی و میل به انزوا «جوهاتسو» می شوند. گاهی، برای فرار از خشونت خانگی، قمار بدهی، فرقه، آزار تعقیب، استخدام استفاده می شود. و شرایط سخت خانوادگی. شرم ناشی از از دست دادن شغل، طلاق، و حتی رد شدن در امتحان نیز م
ی تواند انگیزه ناپدید شدن افراد را ایجاد کند. در برخی موارد، «جوهاتسو» شدن راهی برای شروعی تازه است. وقتی ناپدید می شوند، می توانند محل سکونت، شغل، خانواده، نام و حتی ظاهر قبلی خود را رها کنند. صنعت. کسب وکارهایی که به «جوهاتسو» برای ناپدید شدن کمک می کنند، «یونیگه-یا» نامیده می شوند که به معنای «فروشگاه های شبانه روزی» است. این مؤسسات نسبتاً در دسترس هستند و وب سایت های خود را دارند. یک «یونیگه-یا» خاص می تواند بین ۵۵۰۰۰ ¥ (۴۵۰ دلار) تا ۳۰۰۰۰۰ ین (۲۶۰۰ دلار) برای خدمات خود هزینه کند که به عوامل مختلفی بستگی دارد. این عوامل عبارتند از: مقدار دارایی، مسافت، اگر حرکت شبانه باشد، اگر بچه ها در آن گنجانده شوند، و اگر مشتری در حال فرار تحصیل کرده باشد. گاهی، افراد بدون کمک «یونیگه-یا» خود به خود ناپدید می شوند. راهنماهای منتشر شده ای وجود دارد که می تواند به افراد کمک کند تا «جوهاتسو» شوند. آژانس های کارآگاهی گاهی برای یافتن افرادی که «جوهاتسو» شده اند استفاده می شوند. گاهی، افراد را می توان یافت که در سالن های پاچینکو و اتاق های هتل ارزان قیمت و زمان های دیگر وقت می گذرانند. می توان دریافت که آیا آنها بر اثر خودک
شی مرده اند. سانیا، یک Skid row در توکیو که قبلاً هزاران کارگری روزمزدی را در خود جای داده بود، گزارش شده است که محل اختفای «جوهاتسو» است. کاماگاساکی در اوساکا محله دیگری است که امکان زندگی بدون شناسنامه وجود دارد و به همین دلیل نیز مورد علاقه است. این جوامع دژ یاکوزا هستند، زیرا مشاغلی دارند که پول نقد پرداخت می کنند و «جوهاتسو» را نمی توان یافت. بیشتر پرونده های دادگاه «جوهاتسو» حقوق مدنی هستند، و داده های شخصی به راحتی قابل دسترسی نیست. پلیس دخالت نخواهد کرد. مگر اینکه جرم یا حادثه ای رخ داده باشد.
ارلان کوشانوف با نام کامل ارلان جاقانولی کوشانوف (قزاقی: Ерлан Жақанұлы Қошанов، [jerˈɫɑn ʒɑq(χ)ɑnʊˈɫɤ qoˈʃɑnəf]؛ متولد ۱۴ اوت ۱۹۶۲)، یک سیاستمدار قزاق است که از سال ۲۰۲۲ به عنوان عضو و رئیس مجلس قزاقستان فعالیت می کند. پیش از آن، او از سال ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۲ به عنوان اداره ریاست جمهوری قزاقستان در دولت قاسم جومارت توکایف و از سال ۲۰۱۷ تا ۲۰۱۹ به عنوان رئیس دفتر نخست وزیری فعالیت می کرد. کوشانوف به عنوان یکی از اعضای حزب امانت، از سال ۲۰۲۲ برای مدتی و پس از استعفای نظربایف، ریاست این حزب را بر عهده داشته است.وی در حال حاضر به عنوان معاون حزب فعالیت دارد، وی همچنین ریاست گروه پارلمانی حزب امانت در مجلس قزاقستان را بر عهده داشته است. کوشانوف پس از انتخاب مجدد خود به این سمت در مارس ۲۰۲۳، به خدمت در هشتمین دوره مجلس قزاقستان به عنوان رئیس مجلس فعالیت می کند. زندگی نامه. کوشانوف در روستای آقسو-آیولی، منطقه کاراگاندا به دنیا آمد. او در سال ۱۹۸۴ از دانشگاه فنی دولتی کارگاندا با مدرک مهندسی مکانیک و سپس در سال ۱۹۹۱ از مدرسه عالی بازرگانی دانشگاه تجارت خارجی روسیه فارغ التحصیل شد. وی همچنین در سال ۱۹۹۹، مدرک اقتصاد خود را
از دانشگاه نارکوز در یافت کرد ارلان در دوره نظام کمونیستی در ارتش شوروی خدمت کرده بود. کوشانوف کار خود را از سال ۱۹۸۶ تا ۱۹۸۸، به عنوان مکانیک و سپس به عنوان سرکارگر در کارخانه شروع کرده و سپس به عنوان مربی در مربی کمیته منطقه ای ژزکازگان اتحادیه جوانان کمونیست لنین قزاقستان فعالیت کرد. او سپس وارد حزب حزب دموکراتیک قزاقستان شده در نهایت در سال ۱۹۹۵ به ریاست کمیته منطقه ای جزقازغان رسید. [۵]و بعد از آن در دسامبر ۱۹۹۵ به عنوان عضو مجلس سنای قزاقستان انتخاب شد. او در این سمت خدمت کرد تا اینکه در فوریه ۱۹۹۹ به عنوان نماینده دولت در پارلمان قزاقستان منصوب شد. کوشانوف به مدت دو سال از نوامبر ۲۰۰۱ تا ژوئن ۲۰۰۳، معاون دفتر نخست وزیری و سپس معاون وزیر حمل و نقل و ارتباطات جمهوری قزاقستان بود پست های بعدی او رئیس کمیته هواپیمایی کشوری وزارت حمل و نقل و ارتباطات، معاون دفتر نخست وزیری و نماینده دولت در مجلس و رئیس دفتر نخست وزیری و رئیس دفتر ریاست جمهوری قزاقستان بود. ریاست مجلس قزاقستان. پس از استعفای نورلان نیگماتولین به عنوان رئیس مجلس قزاقستان، کوشانوف معاون مجلس قزاقستان برای مجلس شد و متعاقباً در ۱ فوریه ۲۰۲۲ به
عنوان رئیس جدید مجلس قزاقستانانتخاب شد. نامزدی کوشانوف توسط ارلان سایروف، نماینده مجلس از حزب امانت پیشنهاد شد. در ۱۴ فوریه ۲۰۲۲، کوشانوف به عنوان رهبر پارلمانی حزب امانت انتخاب شد. وی پس از این انتخاب تأکید کرد که حزب باید تلاش خود را بکند و در تأثیر گذاری برای اصلاحات ریاست جمهوری، فعالانه مشارکت داشته باشد. او همچنین به مجلس قزاقستان دستور داد تا کیفیت فعالیت های قانونگذاری و ارتباط و تعامل با دفتر مرکزی نور اوتان در زمینه تجزیه و تحلیل و کار در مناطق را تقویت کنند. از ۲۶ آوریل ۲۰۲۲، او به عنوان رئیس حزب امانت (نور تان سابق) منصوب شده است. در ۲۹ مارس ۲۰۲۳ و پس از برگذاری انتخابات سراسری ۲۰۲۳ او دوباره به عنوان رئیس مجلس قزاقستان پارلمان قزاقستان انتخاب شد.