Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
وپراپ شدند. استیپا علاوه بر هوافضا، مهندس هیدرولیک و عمران نیز بود و پروژه های مهمی در حوزهٔ مدیریت جریان های آب و سدسازی در مناطق مرکزی و جنوبی ایتالیا انجام داد. طراحی های او در کنترل آب های سیلابی و بهبود کارایی کانال ها و شبکه های آبیاری مورد توجه دولت و محافل علمی قرار گرفت. جوایز و تقدیرها. لوییجی استیپا در طول زندگی حرفه ای خود چندین جایزهٔ علمی و فنی دریافت کرد که مهم ترین آن ها شامل تقدیرنامه های مهندسی هوافضا از انجمن های ملی و بین المللی بود. این جوایز به دلیل نوآوری های وی در طراحی هواگردهای لوله ای و تحقیقات علمی او در هیدرولیک و مهندسی عمران به او اعطا شد.
ماریانو دی جاکوپو (؛ زادهٔ ۱ ژانویه ۱۳۸۲ – درگذشتهٔ ۱ ژانویه ۱۴۵۳) مخترع، نویسنده، مجسمه ساز، مهندس عمران و مهندس نظامی اهل ایتالیا بود. او به عنوان یکی از پیشگامان دورهٔ رنسانس در حوزهٔ مهندسی و طراحی مکانیکی شناخته می شود و به خاطر نوآوری هایش در طراحی ماشین آلات و تجهیزات نظامی شهرت دارد. زندگی و تحصیلات. ماریانو دی جاکوپو در شهر سیه نا، یکی از مراکز فرهنگی و هنری ایتالیا در آن دوران، به دنیا آمد. او از خانواده ای با سابقهٔ علمی و هنری بود و از همان کودکی علاقهٔ فراوانی به نقاشی، طراحی و علوم مکانیکی نشان داد. تحصیلات او به شکل سنتی در مدارس ایتالیای قرون وسطی آغاز شد و سپس در زمینهٔ مهندسی و ریاضیات زیر نظر استادان برجسته آموزش دید. فعالیت های حرفه ای. دی جاکوپو به طراحی و ساخت ماشین آلات متنوعی پرداخت که کاربردهای نظامی و غیرنظامی داشتند. از جملهٔ این اختراعات می توان به جرثقیل ها، بالابرها، ماشین آلات آبیاری و تجهیزات محاصره ای اشاره کرد. آثار او در کتب مشهورش مانند "De Machinis" و "De Ingeneis" ثبت شده اند که شامل طراحی دقیق و نقاشی های فنی است. او همچنین در طراحی تجهیزات دفاعی برای شهرهای ایتالیایی فع
الیت داشت و روش های نوینی برای بهبود سازه های نظامی و استحکامات ارائه کرد. بسیاری از طرح های او ترکیبی از هنر و مهندسی بودند و به عنوان پلی میان دورهٔ قرون وسطی و رنسانس شناخته می شوند.
گویودو دا ویوانو (؛ زادهٔ حدود ۱۲۸۰ – درگذشتهٔ حدود ۱۳۵۰) مهندس، پزشک، مخترع، هنرمند و کالبدشناس اهل ایتالیا بود که به خاطر نوآوری هایش در حوزهٔ مهندسی نظامی و طراحی تجهیزات پزشکی در قرون وسطی شناخته می شود. او همچنین به عنوان یک دانشمند جامع نگر در زمینهٔ علوم طبیعی و طراحی ماشین آلات، تحولی در انتقال دانش فنی به نقاشی و متون علمی ایجاد کرد. زندگی و تحصیلات. گویودو دا ویوانو در استان پاویا، در شمال ایتالیا به دنیا آمد. دوران کودکی او در محیطی علمی و فرهنگی سپری شد و به دلیل استعداد ذاتی در ریاضیات و هنرهای تجسمی، به زودی به تحصیل در علوم طبیعی و مهندسی پرداخت. وی آموزش های خود را در رشته های پزشکی، مهندسی عمران و مکانیک دریافت کرد و به مطالعهٔ دقیق آناتومی انسان و کاربرد آن در طراحی ابزارها و تجهیزات نظامی علاقه مند شد. فعالیت های حرفه ای. گویودو دا ویوانو در طول زندگی خود چندین اثر مهم در حوزهٔ مهندسی و پزشکی تألیف کرد. او نقشه ها و طرح های متعددی از تجهیزات جنگی، شامل ماشین های محاصره، بالابرها و سلاح های مکانیکی تهیه نمود که با دقت فنی و جزئیات اجرایی رسم شده بودند. در زمینهٔ پزشکی، گویودو به مطالعهٔ کالب
دشناسی پرداخت و روش های نوینی برای تشریح بدن انسان ارائه کرد که به بهبود درمان های پزشکی و آموزش دانشجویان پزشکی کمک می کرد. او از مشاهدهٔ دقیق آناتومی انسان برای طراحی ابزارهای جراحی و درمانی استفاده می کرد و چندین دستگاه پزشکی ابتکاری اختراع نمود. گویودو همچنین در طراحی سازه ها و پل ها مهارت داشت و نقشه های وی نشان دهندهٔ تلفیق مهندسی، هنر و آناتومی بود. آثار وی نمونه ای از انتقال دانش عملی و علمی به شکل تصویری در قرون وسطی است و تأثیر قابل توجهی بر مهندسی نظامی و پزشکی ایتالیا و فرانسه داشته است.
کارلو پارشی (Carlo Pareschi) (پوجو راتیکو، ۱۹ اوت ۱۸۹۸ - ۱۱ ژانویه ۱۹۴۴) سیاستمدار فاشیست ایتالیایی، عضو شورای عالی فاشیسم و ​​وزیر کشاورزی پادشاهی ایتالیا از سال ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۳ بود. زندگینامه. او که یک متخصص کشاورزی مشهور بود، در جنگ جهانی اول به عنوان ستوان در ششمین هنگ توپخانه سنگین جنگید و مدال برنز شجاعت نظامی را به دست آورد. پس از جنگ، در اوایل دهه ۱۹۲۰ به حزب فاشیست پیوست. از سال ۱۹۲۸ تا ۱۹۳۲ دبیرکل کنفدراسیون فاشیست کشاورزان بود و در سال ۱۹۳۳ عضو شورای عالی فاشیسم شد، اگرچه شخصاً در طول دهه ۱۹۳۰ در جلسات آن شرکت نکرد. در سال ۱۹۴۱، در طول جنگ جهانی دوم، او داوطلبانه به جبهه رفت و با درجه سروان توپخانه به شمال آفریقا اعزام شد، اما پس از چند ماه به عنوان رئیس کنفدراسیون فاشیست کشاورزان و سپس وزیر کشاورزی منصوب شد. او برای نخستین بار در ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳ در شورای بزرگ فاشیسم شرکت کرد، زمانی که او جزو کسانی بود که به نفع طرح عدم اعتماد علیه بنیتو موسولینی رأی دادند، چرا که توسط دینو گراندی متقاعد شده بود. پارشی در پاسخ به کسانی که اشاره کردند تصویب طرح گراندی منجر به استعفای دوچه خواهد شد، گفت: «اینها فقط حرف هس
تند، طبق معمول هیچ چیز تغییر نخواهد کرد». حتی پس از دستگیری بنیتو موسولینی، که خود را یک «تکنسین» می دانست که تقریباً ناخواسته به سیاست روی آورده بود، تمایلی به انتقام از فاشیست ها نداشت و در رم ماند، جایی که در اوایل اکتبر ۱۹۴۳، پس از آتش بس کاسیبیله و تصرف ایتالیا توسط آلمان، توسط مقامات جمهوری سوسیال تازه تأسیس ایتالیا دستگیر شد. او در دادگاه ورونا به جرم خیانت محاکمه و به اعدام محکوم شد و در ۱۱ ژانویه ۱۹۴۴ به همراه گالئاتسو چانو، امیلیو د بونو، لوچانو گوتاردی و جووانی مارینلی تیرباران شد.
کارلو برناردینی (؛ زادهٔ ۱ ژانویه ۱۹۶۶) هنرمند، محقق هنرهای تجسمی و معلم اهل ایتالیا است که در زمینهٔ هنر نور و لیزر و تعامل بین فضا و نورشناسی فعالیت دارد. برناردینی به دلیل پروژه های خلاقانه و نوآورانه در استفاده از نور به عنوان مادهٔ اصلی هنر، به یکی از پیشگامان هنر معاصر ایتالیا تبدیل شده است. زندگی و تحصیلات. کارلو برناردینی در ویتربو در ایتالیا به دنیا آمد و از سنین پایین به هنر و ریاضیات علاقه مند بود. او تحصیلات خود را در رشتهٔ هنرهای تجسمی و طراحی ادامه داد و در دانشگاه های معتبر ایتالیا به مطالعهٔ هنر مدرن و روش های نوین نورپردازی پرداخت. برناردینی با تمرکز بر تعامل بین نور و فضای معماری، به طراحی پروژه هایی پرداخت که بازتاب نور، سایه و پرسپکتیو را به شکل خلاقانه و علمی به نمایش می گذارند. آثار هنری و پروژه ها. برناردینی طی سال ها پروژه های متعددی در زمینهٔ هنر نوری اجرا کرده است، از جمله: برناردینی علاوه بر فعالیت های اجرایی، پژوهش های علمی و مقاله هایی دربارهٔ تأثیر نور و تکنولوژی بر هنر معاصر منتشر کرده است که در مجلات معتبر بین المللی چاپ شده اند. او همچنین در سمینارها و ورکشاپ های هنری در اروپا
و آمریکا شرکت کرده و روش های نوآورانهٔ خود را آموزش داده است. سبک و رویکرد هنری. سبک هنری برناردینی ترکیبی از هنر مفهومی، هنر محیطی و مهندسی نور است. او با استفاده از لیزر، آینه و فناوری های نوین نور، فضا را به بستر خلق اثر هنری تبدیل می کند. آثار او به دلیل تلفیق دانش علمی، هندسه و زیبایی شناسی مورد توجه منتقدان و دانشگاهیان هنر قرار گرفته اند. برناردینی اعتقاد دارد که نور می تواند همانند ماده، به عنوان ابزار اصلی بیان هنری به کار گرفته شود و تجربهٔ بیننده از فضا و اثر هنری را متحول کند. آموزش و تدریس. کارلو برناردینی به عنوان استاد و مدرس در دانشگاه ها و موسسات هنری ایتالیا فعالیت دارد و دوره های تخصصی دربارهٔ هنر نور و فناوری های معاصر تدریس می کند. او همچنین با همکاری مؤسسات پژوهشی، پروژه های علمی و هنری مشترکی را راه اندازی کرده است که به ترکیب هنر، فناوری و تجربهٔ انسانی می پردازد.
علی جلالی (زادهٔ ۱۳۴۹ در یزد) کارشناس رسمی استاندارد ایران، مدرس و ممیز بین المللی استانداردهای مدیریتی و کیفیت است. او دبیر و عضو هیئت مدیرهٔ پیشین انجمن علمی استاندارد ایران (وابسته به وزارت علوم، تحقیقات و فناوری) بوده و سال ها در زمینهٔ آموزش و ممیزی استانداردهای ایزو در ایران و کشورهای دیگر فعالیت داشته است. دیدگاه ها. جلالی در گفت وگوها و مقالاتش بر چند موضوع تأکید کرده است: دیدگاه ها. جلالی بیان کرده است که مفهوم «استاندارد» در ایران از دورهٔ هخامنشیان بوده است. او گفته است که در آن زمان سازوکارهایی مانند مرخصی کارگران، برنامه ریزی کیفیت منظم، سیستم جایگزینی نیروی انسانی و انضباط خاصی وجود داشته که نوعی استاندارد بودن را نشان می داده اند. استاندارد زندگی. استاندارد زندگی به مجموعه ای از شرایط اقتصادی، اجتماعی و محیطی اطلاق می شود که کیفیت زندگی افراد را تعیین می کند. این معیارها شامل درآمد، اشتغال، مسکن، سلامت، آموزش، محیط زیست، امنیت و فراغت می باشد. استاندارد و کیفیت کالاها. در مقاله ای منتشر شده توسط خبرگزاری ایرنا، علی جلالی به بررسی وضعیت استاندارد کالاها در ایران و اهمیت آن در جلب اعتماد مصرف کنن
دگان می پردازد. وی اشاره می کند که ایران در حوزهٔ صنایع غذایی جایگاه قابل قبولی دارد، اما در زمینهٔ خودروسازی و تولید خودرو هنوز با چال کیفیت و استاندارد کالاها. کیفیت و استاندارد کالاها از جمله موضوعات مهم در حوزه تولید و مصرف است که تأثیر زیادی بر اعتماد عمومی و سلامت جامعه دارد. توجه به این مقوله موجب افزایش اطمینان مصرف کنندگان و ارتقای سطح تولید ملی می شود. اهمیت استاندارد کالاها. استاندارد کالاها به عنوان یک ابزار نظارتی، تضمین کننده کیفیت محصولات و خدمات است. مصرف کنندگان با توجه به نشان استاندارد، می توانند کالاهای باکیفیت و مطابق با استانداردهای بین المللی را تشخیص دهند. این موضوع علاوه بر افزایش اعتماد عمومی، به توسعه صادرات و رقابت پذیری بین المللی کمک می کند. تاریخچه استاندارد در ایران. در ایران، پیشینه استفاده از استاندارد به سال ۱۳۰۴ هجری شمسی بازمی گردد. در این سال، نخستین اقدام ها در ارتباط با استاندارد و استانداردنویسی در کشور با تصویب قانون اوزان و مقیاس ها آغاز شد. در سال ۱۳۳۲، سازمان استاندارد و تحقیقات صنعتی ایران به صورت رسمی فعالیت خود را آغاز کرد و عمده فعالیت این سازمان در زمینه کنترل
کالاهای وارداتی، صادراتی و تولیدات داخلی کشور بود.
فردریک ترلفال (۷ ژانویه ۱۸۸۰ - ۱۴ مارس ۱۹۵۷) بازیکن فوتبال اهل انگلستان بود که برای منچستر سیتی، فولام و لستر سیتی بازی می کرد. دوران حرفه ای او در سال ۱۸۹۸ با منچستر سیتی آغاز شد، اما تا فصل ۱۹۰۲–۱۹۰۱ به طور منظم در تیم اصلی حضور نداشت. پس از هشت گل در ۷۴ بازی در تمام رقابت ها، در سال ۱۹۰۷ به فولام منتقل شد. ترلفال در ۱۰۷ بازی برای باشگاه جنوب لندنی به میدان رفت و ۱۹ گل به ثمر رساند. دو سال بعد به لستر سیتی رفت، جایی که ۵۶ بار برای این باشگاه به میدان رفت و ۱۰ بار گلزنی کرد. او در سال ۱۹۱۱ از فوتبال بازنشسته شد. ترلفال در بازی مهارت داشت یک بولر تیزهوش بود که برای استالی بریج و چشر بازی می کرد. او در سال های ۱۹۱۱ و ۱۹۲۱ در مسابقات معتبر تالبوت هندیکپ برنده شد که بین سال های ۱۸۸۷ تا ۱۹۶۹ در هتل تالبوت بلکپول برگزار می شد. در سرشماری سال ۱۹۲۱، شغل فرد، چاپگر لیتوگرافی ذکر شده است. پسرش، دیک ترلفال، نیز بازیکن فوتبال بود و برای بولتون و هالیفاکس تاون بازی کرد.
جوزپه تاسیناری (Giuseppe Tassinari ) (پروجا، ۱۶ دسامبر ۱۸۹۱ - سالو، ۲۱ دسامبر ۱۹۴۴) سیاستمدار فاشیست ایتالیایی، عضو مجلس نمایندگان و شورای عالی فاشیسم و ​​وزیر کشاورزی پادشاهی ایتالیا از سال ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۱ بود. زندیگنامه. تاسیناری، یک متخصص کشاورزی مشهور، دو مدرک در این رشته، در سال های ۱۹۱۲ و ۱۹۱۹ دریافت کرد و تحصیلات خود را برای جنگیدن در جنگ جهانی اول قطع کرد. در دهه ۱۹۲۰ او استاد دانشگاه در رشته اقتصاد جنگلداری در مؤسسه ملی جنگلداری فلورانس و استاد اقتصاد و سیاست کشاورزی در دانشگاه بولونیا بود، جایی که رئیس دانشکده شد. او که به حزب ملی فاشیست (PNF) پیوسته بود، دو بار در سال های ۱۹۲۹ و ۱۹۳۴ به عضویت مجلس نمایندگان ایتالیا انتخاب شد. در سال ۱۹۳۳، او مدیر مؤسسه سلطنتی کشاورزی بولونیا شد و در سال بعد، با تبدیل مؤسسه به دانشگاه، سمت مدیر را بر عهده گرفت که تا زمان مرگش آن را حفظ کرد. در کابینه موسولینی، تاسیناری از سال ۱۹۳۵ تا ۱۹۳۹ معاون وزیر کشاورزی و جنگلداری و سپس از سال ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۱ وزیر بود تا اینکه کارلو پارشی جایگزین او شد. او متعاقباً خود را وقف تهیه پیش نویس «راهنمای زراعت شناس» (۱۹۴۱) کرد و در سال بعد
مدرک افتخاری از دانشگاه برلین دریافت کرد. او همچنین مقالاتی برای روزنامه کوریره دلا سرا نوشت. پس از آتش بس کاسیبیله، او به جمهوری سوسیال ایتالیا پیوست، اما در آنجا هیچ پست مهمی نداشت، زیرا وظیفه مدیریت وزارت کشاورزی به ادواردو مورونی سپرده شده بود. هاینریش هیملر و به ویژه اوگن دولمن در واقع تاسیناری را به عنوان فرد مناسب برای رهبری دولت حزب سوسیالیست انقلابی ایتالیا (RSI) در نظر گرفته بودند، اما تردیدهای او در رفتن به آلمان و تأثیر بدی که در دیدار ۱۳ سپتامبرشان بر هیتلر گذاشت و به دنبال آن آزادی موسولینی در حمله گران ساسوُ این برنامه ها را خنثی کرد. تاسیناری بعداً به دِزنزانو دل گاردا نقل مکان کرد، اما کمی قبل از کریسمس ۱۹۴۴ در سالو بر اثر حمله هوایی متفقین درگذشت..
فردریک هریسون (۲ ژوئیه ۱۸۸۰ - ۲۱ نوامبر ۱۹۶۹) یک بازیکن فوتبال حرفه ای انگلیسی بود که در دهه های ۱۹۰۰ و ۱۹۱۰ به عنوان مهاجم برای باشگاه های مختلف بازی می کرد. افتخارات. ساوت همپتون
گوئرینو بواتو (؛ زادهٔ ۵ مارس ۱۹۴۶ – درگذشتهٔ ۲۲ آوریل ۲۰۱۸) نقاش، طراح و مدرس هنرهای تجسمی اهل ایتالیا بود. آثار بواتو به دلیل تلفیق سنت های نقاشی ایتالیایی با سبک های مدرن و نوآورانه شناخته شده اند و او یکی از هنرمندان برجستهٔ ایتالیا در حوزهٔ نقاشی معاصر به شمار می رفت. زندگی و تحصیلات. گوئرینو بواتو در کودروایپو، شهری کوچک در شمال ایتالیا، متولد شد. او از دوران کودکی به نقاشی و طراحی علاقه مند بود و تحت تعلیم هنرمندان محلی به فراگیری مهارت های پایه در طراحی و رنگ آمیزی پرداخت. بواتو تحصیلات خود را در رشتهٔ هنرهای تجسمی ادامه داد و با گذراندن دوره های تخصصی نقاشی و طراحی در آکادمی هنرهای زیبای ونیز، توانست به سبک های کلاسیک و معاصر تسلط یابد. آثار و سبک هنری. سبک هنری بواتو ترکیبی از سنت های کلاسیک ایتالیایی و تکنیک های نوین مدرن بود. او در آثار خود از رنگ های زنده، ترکیب بندی های خلاقانه و بازی با نور و سایه برای ایجاد اثرات بصری منحصر به فرد بهره می برد. برخی از شاخص ترین ویژگی های آثار بواتو عبارتند از: بواتو علاوه بر فعالیت های اجرایی، به نوشتن مقالات و پژوهش هایی در زمینهٔ هنر معاصر و تکنیک های نقاشی
پرداخت. او معتقد بود که هنر باید با زندگی روزمره مردم ارتباط برقرار کند و تجربهٔ بصری و احساسی مخاطب را تحت تأثیر قرار دهد. آموزش و تدریس. گوئرینو بواتو سال ها به تدریس هنر در آکادمی های هنری و دانشگاه های ایتالیا پرداخت. او دوره های آموزشی ویژه ای در زمینهٔ نقاشی معاصر، تکنیک های رنگ آمیزی و طراحی سه بعدی برگزار می کرد و شاگردان بسیاری را تربیت نمود که بعدها خود به هنرمندان موفقی تبدیل شدند. آثار و روش های آموزشی او نقش مهمی در توسعهٔ هنر مدرن ایتالیا داشت.
بالبینو جولیانو (Balbino Giuliano) (فوسانو؛ ۴ ژانویه ۱۸۷۹ - رم، ۱۳ ژوئن ۱۹۵۸) تاریخدان و سیاستمدار فاشیست ایتالیایی بود که از سال ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۲ به عنوان وزیر آموزش ملی پادشاهی ایتالیا خدمت کرد. زندگینامه. پس از فارغ التحصیلی در رشته ادبیات و فلسفه از دانشگاه تورین، سال ها به عنوان معلم دبیرستان در تورین کار کرد (از جمله شاگردان او در این دوره، پیرو گوبتی بود که در سال های اولیه زندگی اش به شدت تحت تأثیر او قرار گرفت). جولیانو که در جوانی سوسیالیست بود، بعدها به یک لیبرال نزدیک به مواضع گائتانو سالومینی و در طول جنگ جهانی اول به یک طرفدار مداخله در جنگ تبدیل شد و به عنوان ستوان دوم توپخانه خدمت کرد. پس از جنگ، او در اشغال فیومه توسط گابریل دانونزیو شرکت کرد.. در سال ۱۹۲۵ او فعالیت دانشگاهی خود را آغاز کرد و از سال ۱۹۲۵ تا ۱۹۳۰ در دانشگاه فلورانس فلسفه و تاریخ فلسفه، از سال ۱۹۳۱ تا ۱۹۳۲ در دانشگاه بولونیا اخلاق، از سال ۱۹۳۲ در دانشگاه رم اخلاق و از سال ۱۹۳۲ تا ۱۹۳۵ فلسفه اخلاق در دانشگاه رم تدریس کرد. از سال ۱۹۳۵ تا ۱۹۴۰ رئیس دانشکده ادبیات و فلسفه دانشگاه رم بود. او به عنوان یک فیلسوف، منتقد هگل بود. او که به ط
ور فزاینده ای به ناسیونالیسم و ​​فاشیسم نزدیک شده بود، به عضویت انجمن ملی ایتالیا درآمد و سپس در سال ۱۹۲۳ به حزب ملی فاشیست (PNF) پیوست و در سال ۱۹۲۴ و بار دیگر در سال ۱۹۲۹ به عنوان معاون این حزب انتخاب شد. از سال ۱۹۲۴ تا ۱۹۲۵ به عنوان معاون وزیر امور خارجه در وزارت آموزش عمومی خدمت کرد و در سال ۱۹۲۹ به عنوان وزیر آموزش ملی کابینه موسولینی منصوب شد، پستی که به مدت سه سال در اختیار داشت. در دوران تصدی خود به عنوان وزیر، سوگند وفاداری به رژیم را بر اساتید دانشگاه تحمیل کرد که به جز دوازده استاد، همه آنها آن را امضا کردند. در سال ۱۹۳۴ به عنوان سناتور پادشاهی ایتالیا منصوب شد. پس از سقوط فاشیسم، او به زندگی خصوصی روی آورد. پس از جنگ جهانی دوم، برای تحریم فاشیست ها به دیوان عالی دادگستری ارجاع داده شد، اما به دلیل عفو عمومی تولیاتی محکوم نشد. وی در ۱۳ ژوئن ۱۹۵۸ در رم درگذشت.
ماریا لوئیزا گابریلا اپیفانی، که بیشتر با نام موزی اپیفانی شناخته می شود (۱۸ مارس ۱۹۳۵–۱۲ فوریه ۱۹۸۴)، نویسنده و شاعر ایتالیایی بود. زندگی نامه. موزی اپیفانی در بنغازی، لیبی متولد شد. او در دانشگاه هایدلبرگ و دانشگاه لا ساپینزا رم، ادبیات و فلسفه خواند و در آنجا مدرک زیبایی شناسی خود را زیر نظر دریافت کرد. او به ویژه تحت تأثیر هرمنوتیک هانس-گئورگ گادامر و اندیشه انسان شناسی ارنستو د مارتینو قرار گرفت، که در مأموریت های او در لوکانیا و سالنتو کار می کرد. در طول تحصیل در لا ساپینزا، با الکس دوران (که رمان خود، "پاتزی و مخلوق"، را به او تقدیم کرد)، گابریل جیانانتونی، انزو سیسیلیانو و فرانکو ولتاجیو آشنا شد. اپیفانی یکی از اولین نویسندگان ایتالیایی بود که در کنار ناتالیا گینزبورگ، لوس دِ ارامو، داچیا ماراینی، ، گابریلا سوبرینو و آنجیولا ساکریپانته، سبکی متمایز از نوشته های زنانه را توسعه داد. او خوانندهٔ بسیار دقیقی از نویسندگان زن انگلیسی مانند کاترین منسفیلد و مهم تر از همه، ویرجینیا وولف بود. او با روزنامه های مختلفی مانند «وحدت»، «آوانتی! (روزنامه)»، «پائسه سرا» همکاری داشت. او یک فعال محیط زیست محسوب می شد و
ستون نوآورانه خود را در مورد حفاظت از مناظر و محیط زیست ایتالیا با عنوان «ماده ۹» منتشر می کرد که به قانون اساسی جمهوری ایتالیا اشاره داشت («جمهوری توسعه فرهنگ و تحقیقات علمی و فناوری را ترویج می دهد و از مناظر و میراث تاریخی و هنری ملت محافظت می کند»). اپیفانی همچنین به عنوان روزنامه نگار برای رای (شبکه رادیو تلویزیونی)، شرکت پخش عمومی ملی ایتالیا، در زمینه های تئاتر و ادبیات کار می کرد. گابریلا سوبرینو در کتاب «ایل پرمیو ویارجیو؟ لا میا ویتا» موزی اپیفانی را اینگونه توصیف می کند: «همیشه در محاصرهٔ بچه هایش بود». آنها شب ها با هم کار می کردند «وقتی بالاخره موفق می شدیم بچه ها را بخوابانیم، بچه هایی که مثل توله سگ با پیژامه های رنگارنگشان دور ما جمع می شدند.» در سال ۱۹۷۶، کمدی او با عنوان «فرار» برنده جایزه «تئاتر جوان» شد. در این نمایشنامه طنز، اپیفانی یک ماجرای شخصی را با بحث سیاسی جاری در مورد قانون سقط جنین در ایتالیا در هم آمیخت. این نویسنده، ریاکاری ایتالیایی افرادی را که سقط جنین را در حوزه خصوصی مجاز می دانند و در عین حال آن را در ملاء عام مورد انتقاد قرار می دهند، افشا کرد. این نمایشنامه در سال ۲۰۱۵
دوباره منتشر شده است. نسخه جدید، که توسط نویسنده و کارگردان ایتالیایی، کریستینا کومنچینی، معرفی شده است، در خانه ادبیات در رم (۲۹ مه ۲۰۱۵) توسط کریستینا کومنچینی، بیانکاماریا فرابوتا، لوسیانا دی للو و فرانکو ولتاجیو، با خوانش هایی از بازیگر ایتالیایی، پیرا دلی اسپوستی، ارائه شده است. اپیفانی مادر فرانچسکا آرچیبوگی، کارگردان فیلم، لوکا آرچیبوگی، نمایشنامه نویس و دانیله آرچیبوگی، اقتصاددان و استاد کالج بیرکبک، دانشگاه لندن است. او در رم درگذشت.
پائولا ("با نام خانوادگی قبلی" بیانچتی) دریگو (۴ ژانویه ۱۸۷۶–۴ ژانویه ۱۹۳۸) نویسنده ایتالیایی داستان های کوتاه، رمان های کوتاه و رمان های بلند بود. اولین مجموعه داستان های کوتاه او، "«بخت و اقبال"»، در سال ۱۹۱۳ منتشر شد و توجه منتقدان ادبی و عموم مردم را به خود جلب کرد. آخرین آثار مهم او دو رمان به "نام های «خوب سال»" و "«ماریا زف»" بودند که هر دو در سال ۱۹۳۶ منتشر شدند. او با سبکی ریشه در رئالیسم ایتالیایی قرن نوزدهم، به خاطر تحلیل روانشناختی دقیق شخصیت هایش و توصیفاتش از زندگی روستایی در منطقه ونتو، زادگاهش، مورد تحسین قرار گرفت. قهرمانان داستان های او (معمولاً زنان) افرادی با اصالت فروتن یا کسانی بودند که «تقدیر سرنوشت» را پذیرفته بودند. زندگی. دریگو با نام پائولینا والریا ماریا بیانچتی در کاستلفرانکو ونتو متولد شد. پدرش کنت جوزپه والریو بیانچتی بود که با گاریبالدی جنگیده بود و بعدها به یک چهره ادبی و سیاسی کم اهمیت تبدیل شد. مادرش، لوئیجیا آنا لورو بیانچتی، دختر یک وکیل و عضو پارلمان ایتالیا بود. پائولینو ابتدا در لیسئو کانووا در ترویزو تحصیل کرد، جایی که او اولین دانش آموز زن در تاریخ مدرسه بود و تحصیلات
خود را در پادوا به پایان رساند. در سال ۱۸۹۸، او با مهندس و متخصص کشاورزی، جولیو جیووانی دریگو، ازدواج کرد. اولین و تنها فرزند بازمانده اش، پسرشان پائولو، یک سال بعد به دنیا آمد. دختری به زودی به دنیا آمد، اما تنها چند روز پس از تولدش درگذشت، اتفاقی که بعداً در رمان زندگینامه ای دریگو، "«خوب سال»" به آن اشاره شده است. این زوج در ابتدا در کاخی در میدان دل سانتو در پادوا زندگی می کردند، اما در سال ۱۹۰۰ به موسولنته نقل مکان کردند، جایی که جولیو، کا سودرینی، یک ویلا و مزرعه بزرگ با یکی از بزرگ ترین و مهم ترین پارک های منطقه ونتو را خریداری کرده بود. تا آغاز جنگ جهانی اول، پائولا دریگو فصل های زمستان را در رم می گذراند و در چندین سالن ادبی فعالیت می کرد. تا سال ۱۹۱۲، داستان ها و رمان های کوتاه او در "مجله «لا لتورا»" (منتشر شده توسط "روزنامه کوریره دلا سرا") منتشر می شدند. اولین مجموعه داستان های او، "«بخت و اقبال"»، توسط امیلیو ترِوِس در سال ۱۹۱۳ منتشر شد. واکنش مطلوب منتقدان و عموم مردم منجر به همکاری های منظم او با دو مجله ادبی ایتالیایی دیگر، "«آنتولوژی نو»" و "«تصویرسازی ایتالیایی»" شد. با شروع جنگ جهانی اول
در سال ۱۹۱۴، او به موسولنته بازگشت. مجموعه داستان دیگری با "نام «کودینو"» در سال ۱۹۱۸ منتشر شد. اگرچه او به نوشتن داستان ها و مقالات برای چندین نشریه ایتالیایی ادامه داد، اما تا سال ۱۹۳۲ کتاب دیگری منتشر نکرد. سال های میانی با رابطه ای پرتنش با پسرش و بیماری طولانی و ناتوان کننده شوهرش همراه بود. پس از مرگ شوهرش در سال ۱۹۲۲، او اداره املاک آنها را بر عهده گرفت و سفرهای مکرری به رم، میلان و پادوا انجام داد. سومین مجموعه داستان او "با نام «آنای سینیورینا»" در سال ۱۹۳۲ منتشر شد و پس از آن در سال ۱۹۳۶ تنها رمان های او با نام های "«سال خوب»" و "«ماریا زف»" منتشر شدند. او سرانجام در پادوا اقامت گزید و سال آخر عمرش را در آنجا گذراند. او که از افسردگی و زخم معده شدید که باعث خونریزی های مکرر و شدید می شد، رنج می برد، عمدتاً در تخت خود در اتاقی مشرف به رودخانه باکیلیونه محبوس بود. آخرین اثر او، «پنجره هایی روی رودخانه» که در ۱۸ اوت ۱۹۳۷ در "روزنامه کوریره دلا سرا" منتشر شد، از روی تخت بیمارستان نوشته شده بود. شخصیت اصلی داستان در مورد بیماری و مرگ قریب الوقوع خود تأمل می کند. این اثر با این جمله به پایان می رسد:نه، من
هنوز آماده نیستم. خدای من، بگذار کمی بیشتر اینجا بمانم. پائولا دریگو شش ماه بعد در شصت و دومین سالگرد تولدش در پادوا درگذشت. او در نزدیکی ویلایش در موسولنته به خاک سپرده شد و چند نفر از اقوام و دوست صمیمی اش، شاعر و نویسنده، مانارا والگیمیگلی، در مراسم خاکسپاری او شرکت داشتند. والگیمیگلی پس از مراسم خاکسپاری به دوست مشترکشان پیترو پانکرازی نوشت: این روزها اغلب به مرگ تلخ دوستمان و اراده قوی اش برای زندگی فکر کرده ام. اگر مطمئن بودم که این تعریف و تمجید است، می گفتم که او زنی بود که واقعاً مرد بود. آثار. مجموعه داستان های کوتاه رمان ها غیرداستانی نسخه های مدرن و منتخب از داستان های دریگو پیوند به بیرون. متن کامل داستان های کوتاه مصور اولیهٔ دریگو به زبان اصلی ایتالیایی (اسکن شده توسط کتابخانه ملی برایدنسه):
(لا) کامپیوتا دونزلا، که با نام دی فلورانس یا فیورنتینا نیز شناخته می شود، ممکن است اولین شاعر زن زبان ایتالیایی باشد که در نیمه دوم قرن سیزدهم فعالیت می کرد. سه غزل از او در یک نسخه خطی واحد باقی مانده است و یکی از آنها نیمی از یک "تنزونه" است. "کامپیوتا" ممکن است نام کوچک او باشد، اما به احتمال زیاد یک "سنهال" (اسم رمز) است. نام کامل او به معنای "بانوی جوان موفق اهل فلورانس " است. وجود او زمانی مورد تردید بود و او را ساخته و پرداخته شاعران می دانستند، اما این دیدگاه رد شده است. در «در فصلی که جهان برگ و گل می ریزد»، کامپیوتا از انتخاب پدرش برای شوهر شکایت می کند و انزجار خود را از ازدواج از پیش تعیین شده توصیف می کند. او در "بهار"، زمانی که دیگر عاشقان در حال شادی هستند، غمگین است. در «دوست دارم دنیا را ترک کنم تا به خدا خدمت کنم» او از وضعیت جهان ناله می کند: فقدان شرافت، پستی روح و بی صداقتی. او آرزو دارد وارد صومعه شود، اما پدرش به او اجازه نمی دهد. در تنها "شعرش"، با مردی تحسین برانگیز که مایل به ملاقات اوست، با علاقه ای دلپذیر پاسخ می دهد. شاعر مشهور ایتالیایی، گیتون دآرتزو، که در نامه پنجم خود از او ب
ه نام یاد می کند، ممکن است این شعر را خطاب به او سروده باشد. واژگان کومپیوتا تحت تأثیر دانش او از ادبیات اکسیتان و آثار تروبادورها قرار گرفته بود؛ بنابراین، او "کورتزیا" (درباری بودن) را در مقابل "ویلانیا" (شرارت) قرار می دهد، اصطلاحاتی که از فضای دربار اشرافی وام گرفته شده اند. "فین پرجیو" (فضیلت درباری) و "فین آمانتی" (عاشقان درباری) در سنت عشق درباری قرار دارند. کومپیوتا ممکن است به اشعار "تروبایریتز" دسترسی داشته باشد. جایگاه او به عنوان یک شاعر بومی بسیار اولیه توسط معاصران نادیده گرفته نشد. ماسترو توریجیانو دو غزل دربارهٔ او نوشت: یکی در مورد اینکه آیا او غیرطبیعی (برای جنسیتش) یا معجزه آسا ("یک سیبیل الهی") است، دومی او را به خاطر فراتر رفتن از هنجارهای جنسیتش ستایش می کند.
ماریا کورتی (۷ سپتامبر ۱۹۱۵–۲۲ فوریه ۲۰۰۲) زبان شناس ، منتقد ادبی و رمان نویس ایتالیایی بود. او که یکی از محققان برجسته ادبی ایتالیا پس از جنگ جهانی دوم محسوب می شود، جوایز متعددی از جمله جایزه کامپیلو را برای کل مجموعه آثارش دریافت کرده است. آثار داستانی او تحت تأثیر دانش ادبی او قرار گرفته اند، اما همچنین رگه هایی از زندگینامه شخصی نیز دارند، به ویژه "«صدای شمال»" (۱۹۸۶) و "«دو آواز دل سیرن»" (۱۹۸۹). او بیشتر دوران حرفه ای خود را در دانشگاه پاویا گذراند و در آنجا «"فوندو مانوسکریتی دی اتوری مدرن و معاصر» را" تأسیس کرد، که یک بایگانی گسترده و گردآوری شده از مطالب مربوط به نویسندگان مدرن ایتالیایی است. زندگی و حرفه. کورتی در میلان به دنیا آمد و تنها فرزند امیلیو و سلستینا ("با نام خانوادگی" گولدونی) کورتی بود. مادرش نوازنده پیانو بود و وقتی کورتی ده ساله بود، درگذشت. پس از مرگ مادرش، پدرش، مهندسی که اغلب به دلیل کار در جنوب ایتالیا از میلان غایب بود، او را در یک مدرسه شبانه روزی که توسط خواهران سنت مارسلینا اداره می شد، گذاشت. او پنج سال بعدی را در آنجا ماند. پس از ترک مدرسه شبانه روزی، در یک مدرسه شبانه روزی