Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دولت-شهرهای آنها، پاویا و پیاچنزا، استخدام شدند. با این حال، آمادئوس پس از تشخیص ماهیت فزاینده سرکوبگرانه دستگاه پاپی، که امیدوار بود خانواده میلانی را به هر قیمتی نابود کند و سلطه های ارضی مشروع آنها را به رسمیت نمی شناخت، به پایان دادن به نبرد دیرینه بین دستگاه پاپی و برادران ویسکونتی کمک کرد. ازدواج گالئاتتسو دوم با بیانکا از ساووا، اتحادی دوباره با خاندان ساووا ایجاد کرد و گرگوری یازدهم مجبور شد در بهار ۱۳۷۵ پیمان صلحی با گالئاتتسو دوم و برنابئو امضا کند. صلح بین پاپ گرگوری یازدهم و خانواده ویسکونتی گذرا بود، زیرا اندکی پس از توافق آنها، اتحاد برنابئو با فلورانس، که مدت ها با دستگاه پاپی در کشمکش بود، خواستار حمایت آنها در جنگ هشت قدیس شد که علیه گرگوری یازدهم به راه افتاد. گالئاتتسو دوم تا زمان مرگش در سال ۱۳۷۸ در کنار برادرش علیه دستگاه پاپی جنگید. میراث. گالئاتزو دوم ویسکونتی، در کنار دستاوردهای فراوانش در زندگی، پس از مرگش در سال ۱۳۷۸، میراث ملموس و مهمی از خود به جا گذاشت. او بیشتر به خاطر به جا گذاشتن موارد زیر شناخته می شود: ادامه حکومت ویسکونتی تحت حکومت پسرش جیان گالئاتزو ویسکونتی؛ حمایت فراوان
او از روشنفکران و مؤسسات وابسته به آنها؛ و در نهایت، پروتکل شکنجه کوآرسیما، که به خاطر آن بدنام شده است. اولین و ستودنی ترین میراث گالئاتزو دوم، تعهد او به حمایت و پشتیبانی از محققان و مؤسسات فکری است. گالئاتزو دوم ویسکونتی به خاطر تأسیس دانشگاه پاویا در سال ۱۳۶۱، پس از انتقال دربار خود به آن شهر در مواجهه با رقابت فزاینده با برادرش، برنابو ویسکونتی، شناخته شده است. تأسیس این دانشگاه توسط گالئاتزو دوم با کمک امپراتور چارلز چهارم امپراتوری مقدس روم و با اعطای امتیاز دانشگاه انجام شد. دانشگاه پاویا، که با دقت توسط گالئاتزو دوم و به نوبه خود توسط پسرش، جیان گالئاتزو، پرورش یافت، به رهبری در میان مؤسسات علمی شمال ایتالیا تبدیل شد و مستقیماً گردش گسترده متون حقوقی و پزشکی را در سراسر پاویا تسریع کرد. چهره هایی مانند لورنزو والا بعداً با این دانشگاه مرتبط شدند. گالئاتزو دوم ویسکونتی، یک گام فراتر از تأسیس دانشگاه پاویا، شخصاً از چهره های علمی در دربار خود پذیرایی می کرد و در مدت اقامتشان در آنجا، از آنها حمایت می کرد. بزرگان ادبی مانند جفری چاسر از انگلستان به میلان سفر کردند، در حالی که میلان تحت کنترل ویسکونتی بو
د تا کتابخانه های وسیع خانواده ویسکونتی را مطالعه کنند، که شامل آثار چهره هایی مانند: ویرژیل، سنکا، اووید، ماکروبیوس، دانته و پترارچ بود. همچنین شواهدی وجود دارد که نشان می دهد پترارچ مهمان دربار گالئاتزو دوم بوده است، جایی که او چندین سال قبل از حضورش در پادوا، در آنجا به نویسندگی پرداخته است. این امر از طریق حجم وسیعی از نوشته های شخصی متعلق به پترارک که از پادوا به کتابخانه های ویسکونتی برای دوران حکومتش در ویسکونتی آورده شده بود، مشخص است. حکومت گالئاتزو دوم زمینه ساز حکومت جیان گالئاتزو بر پاویا شد. به وضوح مشخص است که پدر چقدر بر پسرش تأثیر داشته است. تصور می شود که گالئاتزو دوم و برادرش، برنابو ویسکونتی، پس از یک توطئه موفقیت آمیز علیه برادر سومشان، ماتئو دوم، به حکومت رسیدند. در همین راستا، جیان گالئاتزو توانست کودتایی را علیه برنابو، عمویش، طراحی کند. این میراث خونین قتل، که در ابتدا به شکل برادرکشی و سپس به شکل آدم کشی بود، بخش بزرگی از میراث ویسکونتی است که توسط گالئاتزو دوم جعل شد. یکی دیگر از میراث گالئاتزو دوم ویسکونتی با پسرش، اهمیتی است که به آموزش داده می شد. جیان گالئاتزو، پس از به تخت نشستن
در پاویا، به تحصیل بسنده کرد و از آشفتگی سیاست ایتالیا در شمال ایتالیا کناره گیری کرد و بر مطالعات اومانیستی خود در دانشگاه پاویا تمرکز کرد؛ همان دانشگاهی که پدرش هنگام انتقال کرسی قدرت خود به آنجا تأسیس کرده بود. آخرین میراث ویسکونتی که از پدر به پسر منتقل شد، آغاز پروژه های ساختمانی عظیم است. برای گالئاتزو دوم، این کاخ عظیمی بود که او در پاویا ساخت و در سال ۱۳۶۳ برای او تکمیل شد. برای پسرش جیان گالئاتزو، این تمایل به ساخت و ساز به عنوان وسیله ای برای تحت تأثیر قرار دادن مردم ادامه یافت. جیان گالئاتزو ویسکونتی، پس از سرنگونی برنابئو ویسکونتی، دستور ساخت کلیسای جامع پاویا را داد و در ساخت کلیسای جامع میلان، زمانی که به عنوان رئیس تمام میلان منصوب شد، کمک و مشاوره ارائه داد. گالئاتزو دوم به خاطر وضع پروتکل شکنجه کوارسیما مشهور است. این ماراتن فساد به جای یک روش شکنجه، چهل روز طول می کشید و هدف صریح آن مرگ فرد بود، کسی که با تحمل این رژیم، از قبل توسط دولت به عنوان خائن شناخته شده و برای اعدام مشخص شده بود. پروتکل کوآرسیما شامل چندین مکانیسم شکنجه است که به مدت یک روز کامل روی قربانی اعمال می شد. پس از آن، یک
روز به تعویق می افتاد تا قربانی بتواند به اندازه کافی بهبود یابد تا یک روز دیگر رنج را تحمل کند. شکنجه های تجویز شده شامل موارد زیر بود: دندانه دار کردن، چرخ، پوست کندن، درآوردن چشم، بریدن اجزای صورت و اندام ها، و همچنین استراپادو؛ نوعی شکنجه که در آن دست های فرد از پشت بسته می شد و سپس از زمین بلند می شد و بارها با هدف دررفتن مفاصل شانه پایین انداخته می شد که منجر به درد شدید می شد. گالئاتزو دوم ویسکونتی، به همراه برادرش برنابئو، به عنوان بنیانگذار این وسیله شکنجه به ویژه وحشیانه شناخته می شوند. تصور می شود که این پروتکل شکنجه در فرمانی پس از به قدرت رسیدن گالئاتزو دوم و برنابئو در میلان اعلام شده است، احتمالاً به عنوان وسیله ای برای ارعاب مردم به منظور تثبیت حکومت نوپای خود.
سوپ عروسی ایتالیایی, که در ایتالیایی با نام شناخته می شود، یک سوپ است که عمدتاً شامل سبزیجات سبز و گوشت در آب مرغ می باشد. این سوپ در بسیاری از رستوران ها و غذاخوری های ایتالیایی در ایالات متحده یک غذای پایه و محبوب است. اصطلاح "سوپ عروسی" از ترجمه نادرست عبارت ایتالیایی («سوپ متأهل») به وجود آمده است. این سوپ به طور دقیق تر به معنی «آبگوشت های پیوند خورده» است که به ترکیب هماهنگ گوشت ها و سبزیجات داخل آبگوشت اشاره دارد. این ترکیب به صورت نمادین جنسیتی نیز تعبیر شده است، به طوری که گوشت خوک نماد مرد و سبزیجات سبز نماد زن هستند. این غذا در ایتالیا ارتباطی با مراسم عروسی ندارد. این استعاره فرهنگی سوپ عروسی ایتالیایی توسط نویسنده غذاهای ناپلی، نِلو اولیویِرو، توضیح داده شده است که تضاد چربی خوک با ظرافت سبزیجات را برجسته می کند: سوپ عروسی ایتالیایی شامل گوجه فرنگی نیست، زیرا منشأ آن پیش از ورود گوجه فرنگی به ایتالیا بوده است. در اواخر قرن ۱۶، کشیش جیووانی باتیستا دل توفو این سوپ را به عنوان «غذای روزانه ناپلی واقعی» توصیف کرده است. سوپ عروسی ایتالیایی, که در ایتالیایی با نام شناخته می شود، یک سوپ سنتی ایتالیایی
است که عمدتاً شامل **سبزیجات سبز و گوشت در آب مرغ یا آب گوشت** می باشد. این سوپ در بسیاری از رستوران ها و غذاخوری های ایتالیایی در ایالات متحده بسیار محبوب است و اغلب به عنوان یک پیش غذا یا وعده سبک سرو می شود. تاریخچه. عبارت ایتالیایی به معنی «سوپ متأهل» نیست، بلکه ترجمه دقیق آن ** «آبگوشت های پیوند خورده» ** است و به ترکیب هماهنگ **گوشت و سبزیجات** درون آبگوشت اشاره دارد. این سوپ ریشه در ناپل و منطقه کامپانیا دارد و قدمت آن به اواخر قرن ۱۶ و اوایل قرن ۱۷ بازمی گردد. در آن زمان، این سوپ **یک غذای روزانه برای خانواده های ناپلی محسوب می شد** و معمولاً برای استفاده از باقی مانده گوشت و سبزیجات تهیه می شد. مواد اولیه. مواد اصلی سوپ عروسی ایتالیایی عبارت اند از: این سوپ شامل گوجه فرنگی نیست زیرا منشأ آن پیش از ورود گوجه فرنگی به ایتالیا بوده است. محبوبیت و گسترش. امروزه سوپ عروسی ایتالیایی در رستوران ها و غذاخوری های ایتالیایی در ایالات متحده بسیار محبوب است و در بسیاری از منوها به عنوان یک پیش غذا یا وعده سبک سرو می شود. با وجود شهرت بین المللی، این سوپ **ارتباطی با مراسم ازدواج در ایتالیا ندارد** و بیشتر به دلی
ل ترکیب طعم ها و غنای غذایی خود شناخته شده است.
فرشید شکرخدایی (زادهٔ ۱۳۵۰) مشاور مدیریت، کارآفرین و فعال اقتصادی ایرانی است. او در حوزه های مدیریت کیفیت، بهره وری، سرمایه گذاری و توسعه پایدار فعالیت می کند و نقش های کلیدی در اتاق بازرگانی، صنایع، معادن و کشاورزی ایران ایفا کرده است. شکرخدایی بنیان گذار چندین سامانه و جشنواره ملی در زمینه رتبه بندی شرکت ها و اندازه گیری شاخص های اقتصادی است و به عنوان یکی از چهره های برجسته در بخش خصوصی ایران شناخته می شود. زندگی نامه و تحصیلات. فرشید شکرخدایی در سال ۱۳۵۰ در تهران متولد شد. او مدرک کارشناسی مهندسی صنایع (گرایش تولید صنعتی) را در سال ۱۳۷۴ از دانشگاه علم و صنعت ایران دریافت کرد. سپس کارشناسی ارشد مدیریت صنعتی (گرایش مالی) را در سال ۱۳۹۶ از دانشگاه علوم و تحقیقات اخذ نمود و در نهایت دکتری DBA (کارآفرینی) را در سال ۱۳۹۸ از دانشگاه تهران به پایان رساند. فعالیت های حرفه ای. شکرخدایی بنیان گذار و مدیرعامل گروه پارسیان هوشمند است و ریاست هیئت مدیره چندین شرکت مشاوره ای و سرمایه گذاری را بر عهده دارد، از جمله: او همچنین ریاست هیئت مدیره نهاد مردمی (خیریه) بازیافت امید زندگی را بر عهده دارد و عضو هیئت امنای مرکز مطا
لعات آب اتاق ایران است. نقش های تشکلی و مسئولیت های فعلی. شکرخدایی از فعالان برجسته اتاق بازرگانی، صنایع، معادن و کشاورزی ایران است و مسئولیت های متعددی در دوره های مختلف داشته، از جمله: در انجمن ها و فدراسیون ها، او نایب رئیس هیئت مدیره انجمن مدیریت کیفیت ایران، عضو هیئت مدیره و خزانه دار فدراسیون صنعت نفت ایران و انجمن نفت ایران، و رئیس هیئت مدیره مشاوران مدیریت انجمن مشاوران مدیریت ایران است. همچنین عضو کمیته های تدوین استانداردهای ملی در حوزه های مدیریت نوآوری، تعالی خدمات، مدیریت روابط کسب وکار مشارکتی و محیط زیست است. او عضو جامعه مشاوران سرمایه گذاری انگلستان و عضو کمیته ملی راهبری در Green Climate Fund نیز هست. حضور در کنفرانس ها و همایش ها. شکرخدایی در چندین کنفرانس و همایش ملی و بین المللی حضور داشته و به عنوان سخنران یا عضو هیئت علمی فعالیت کرده است. او در رویدادهای زیر نقش کلیدی داشته است:
بارنابو ویسکونتی (; ۱۳۲۳ – ) نظامی و دولتمرد ایتالیایی بود که فرمانروای میلان بود. او به همراه برادرانش ماتئو و گالئاتزو دوم، فرمانروایی میلان را از عمویش جووانی به ارث برد. بعدها در سال ۱۳۵۵، شایعه شد که او و گالئاتزو دوم برادرشان ماتئو را به قتل رسانده اند، زیرا او رژیم را به خطر انداخته بود. هنگامی که گالئاتزو دوم درگذشت، فرمانروایی میلان را با برادرزاده اش جیان گالئاتزو به اشتراک گذاشت. برنابئو نسبت به رعایای خود مستبدی بی رحم بود و در مواجهه با امپراتوران و پاپ ها، از جمله پاپ اوربان پنجم، تردیدی به خود راه نمی داد. درگیری با کلیسا باعث شد که چندین بار تکفیر شود. در ۶ مه ۱۳۸۵، برادرزاده اش جیان گالئاتزو او را از مقام خود خلع کرد. او که در قلعه خود، ترتزو سول آدا، زندانی شده بود، چند ماه بعد، احتمالاً بر اثر مسمومیت، درگذشت. زندگی. برنابو در میلان، پسر استفانو ویسکونتی و والنتینا (همچنین با نام های ویولانته و والنتزا) دوریا متولد شد. او از طریق مادرش با خانواده های دوریاس و فیشیس، دو تن از قدرتمندترین خانواده های اشراف جنوا، نسبت داشت. نام او از پدربزرگ مادری اش، برنابو دوریا، گرفته شده است که زمانی حاکم
جنوا بود. برنابو سه خواهر به نام های کاترینا و گراندیانا، تادئا، و سه برادر به نام های ماتئو، گالئاتزو، و همچنین یک خواهر ناتنی به نام تیبورزیا دل کارتّو از ازدواج اول مادرش داشت. یک سال قبل از تولد برنابو، تمام خانواده ویسکونتی به اتهام ارتداد تکفیر شدند. این پس از آن بود که پدربزرگ پدری او، ماتئو اول، که با کلیسای کاتولیک در تضاد بود، به دلیل برنامه ریزی برای قتل پاپ ژان بیست و دوم و انجام احضار ارواح متهم شد. پدرش استفانو در شب ۴ ژوئیه ۱۳۲۷، پس از ضیافتی که برای تاجگذاری لویی باواریایی به عنوان پادشاه ایتالیا ترتیب داده بود، درگذشت. معاصران استفانو مرگ او را به تلاش برای مسموم کردن پادشاه نسبت دادند که منجر به زندانی شدن عموهای برنابو، گالئاتزو، جیووانی و لوچینو، و همچنین پسر عمویش، لرد آینده میلان، آزو ویسکونتی، شد. برنابو و خواهر و برادرانش که اکنون بدون پدر بودند، توسط مادرشان والنتینا بزرگ شدند. در دوران سلطنت عمویشان لوچینو، به برنابو و برادرانش وظایفی محول شد. اگرچه عموی آنها بعداً به برادرزاده هایش مشکوک شد که علیه او توطئه می کنند، بنابراین از سال ۱۳۴۶ تا ۱۳۴۹ برنابو در تبعید زندگی کرد، تا اینکه پس
از مرگ لوچینو، عمویش جیووانی ویسکونتی او را به میلان فراخواند. در ۲۷ سپتامبر ۱۳۵۰، برنابو با بئاتریس رجینا دلا اسکالا، دختر ماستینو دوم، لرد ورونا و تادئا دا کارارا، ازدواج کرد و اتحادی سیاسی و فرهنگی بین دو شهر ایجاد کرد. دسیسه ها و جاه طلبی های او تقریباً او را دائماً در جنگ با پاپ اوربان پنجم، فلورانسی ها، ونیز و ساووی نگه می داشت. در سال ۱۳۵۴، پس از مرگ جیووانی، او به همراه برادرانش ماتئو و گالئاتزو، قدرت میلان را به ارث برد. برنابو سرزمین های شرقی (برگامو، برشیا، کرمونا و کرما) را که با سرزمین های ورونا هم مرز بودند، به دست آورد. خود میلان نیز به نوبت توسط سه برادر اداره می شد. ماتئو در سال ۱۳۵۵ درگذشت، شایعه شده است که توسط برادرانش مسموم شده و میراث او را بین خود تقسیم کرده اند. در سال ۱۳۵۶، پس از رنجاندن امپراتور، او اولین حمله مارکوارد فون راندک، قائم مقام امپراتوری، به میلان را دفع کرد و او را زندانی نمود. در سال ۱۳۶۰، اینوسنت ششم در آوینیون او را مرتد اعلام کرد و امپراتور چارلز چهارم او را محکوم نمود. درگیری های بعدی با شکست غم انگیزی در سن رافیلو در برابر نیروهای امپراتوری به فرماندهی گالئوتو اول
مالاتستا (۲۹ ژوئیه ۱۳۶۱) پایان یافت. در سال ۱۳۶۲، پس از مرگ شوهر خواهرش، اوگولینو گونزاگا، او را به حمله به مانتوا نیز واداشت. او که در چندین جبهه مختلف درگیر جنگ بود، در دسامبر همان سال از طریق میانجیگری شاه ژان دوم فرانسه، با پاپ جدید، اوربان پنجم، درخواست صلح کرد. با این حال، به دلیل اینکه بارنابو از بازگرداندن شهر پاپی بولونیا و حضور در آوینیون غفلت کرد، در ۴ مارس ۱۳۶۳ بار دیگر به همراه فرزندانش تکفیر شد که یکی از آنها، آمبروجیو، توسط فرمانده پاپ، گیل دو آلبورنوز، اسیر شد. با امضای صلح در ۱۳ مارس ۱۳۶۴، ویسکونتی در ازای لغو ممنوعیت با پرداخت ۵۰۰۰۰۰ فلورین، سرزمین های اشغالی پاپ را ترک کرد. در بهار ۱۳۶۸، ویسکونتی با کانسینوریو دلا اسکالا از ورونا متحد شد و به مانتوا، که هنوز توسط اوگولینو گونزاگا اداره می شد، حمله کرد. اوضاع بعداً در همان سال از طریق توافقی بین او و امپراتور حل و فصل شد. دو سال بعد، او رجیو را محاصره کرد و در سال ۱۳۷۱ موفق شد آن را از گونزاگا پس بگیرد. جنگ بعدی علیه استه مودنا و فرارا، دوباره دشمنی پاپ علیه میلانی ها را برانگیخت، که این بار از جانب گرگوری یازدهم بود. در سال ۱۳۷۰، او دستور
ساخت پل ترزو، که در آن زمان بزرگ ترین پل تک قوسی جهان بود، را صادر کرد. در سال ۱۳۷۳، پاپ دو نماینده پاپ را فرستاد تا اوراق تکفیر برنابو و گالئاتزو (شامل یک پوست نوشته با مهر سربی پیچیده شده در یک طناب ابریشمی) را به آنها تحویل دهند. برنابو که خشمگین شده بود، دو نماینده پاپ را دستگیر کرد و از آزادی آنها تا زمانی که پوست نوشته، مهر و طناب ابریشمی را که به او داده بودند، نخوردند، خودداری کرد. او با وجود شیوع طاعون در میلان، که عواقب آن را با انرژی دیوانه وار سرکوب کرد، توانست مقاومت کند. در سال ۱۳۷۸ او با جمهوری ونیز در جنگ کیوجا علیه جنوا متحد شد. با این حال، سربازان او در سپتامبر ۱۳۷۹ در وال بیزانیو شکست خوردند. برنابو، که استبداد و مالیات هایش میلانی ها را خشمگین کرده بود، در میان نمونه ای از ستمگران به عنوان قربانیان بخت و اقبال در داستان راهب اثر چاسر به عنوان «خدای مجازات و بلای لومباردی» به تصویر کشیده شده است. او در سال ۱۳۸۵ توسط برادرزاده اش، جیان گالئاتزو ویسکونتی، از سلطنت خلع شد. او در قلعه ترتزو زندانی شد و در ۱۹ دسامبر همان سال، احتمالاً مسموم، درگذشت. بونینو دا کامپیونه مجسمه سوار بر اسب برنابو وی
سکونتی را برای کلیسای سن جیووانی در کونکا حدود سال ۱۳۶۳ ساخت. قرار گرفتن آن در نزدیکی محراب اصلی کلیسا توسط معاصران بسیار مشکل ساز تلقی می شد و شاعر و روشنفکر پترارچ در میان دیگران در مورد آن اظهار نظر کردند. این مجسمه سوار بر اسب - با تغییرات و اضافات انجام شده توسط همان بونینو در سال های ۱۳۸۵–۱۳۸۶ - به عنوان بنای یادبود تشییع جنازه برنابو در همان کلیسا مورد استفاده مجدد قرار گرفت. این مجسمه اکنون در قلعه اسفورزسکو در میلان نگهداری می شود. اخیراً یک سر کوچک و نامنظم مردانه از جنس مرمر که اکنون در انبارهای قلعه اسفورزسکو قرار دارد، دوباره کشف و به طور آزمایشی به عنوان پرتره برنابوی مسن شناسایی شده است. این اثر نیز به بونینو دا کامپیونه نسبت داده شده است. به قدرت رسیدن. برنابئو در سال ۱۳۴۹، پس از مرگ لوچینو، به همراه دیگر برادرانش، توسط عمویش، جیووانی، اسقف اعظم و ارباب میلان، به میلان بازگشت. جیووانی پسرش لوچینو نوولو و فرزندان نامشروعش، بریزیو، بورسو و فورستینو را به جنوا تبعید کرده بود. به گفته کوریو، این تصمیم ناشی از اعتقاد جیووانی به نامشروع بودن لوچینو نوولو و ثمره رابطه بین گالئاتزو دوم و ایزابلا فیشی،
همسر لوچینو، بود. در واقع، سه سال قبل، لوچینو سه پسر استفانو را تبعید کرده بود زیرا به رابطه همسرش با برادرزاده اش مشکوک بود یا شواهدی از آن داشت. جیووانی که نمی توانست فرزندان مشروع داشته باشد، از شورای عمومی قانونی دریافت کرد که به موجب آن این سه نفر پس از مرگش به عنوان اربابان مشروع میلان شناخته می شدند. او به هر یک از آنها خانه ای شایسته رتبه شان داد. کاخ لوچینو که روبروی کلیسای سن جورجیو آل پالاتزو قرار داشت، به برنابو اهدا شد. او برای ترویج بقای فرزندان ماتئو و تقویت اتحاد با اربابان همسایه، مذاکرات ازدواج بین برنابو و بئاتریس رجینا دلا اسکالا، دختر ماستینو دوم، ارباب ورونا، و بین گالئاتزو و بیانکا ساووی، دختر آمدئو ششم، کنت ساووی، را با موفقیت به پایان رساند. عروسی در ۲۷ سپتامبر ۱۳۵۰ در میلان با یک دربار عمومی و نیزه بازی برگزار شد که برنابو شخصاً در آن شرکت داشت و در طی آن استفاده از زین بلند و تورن را معرفی کرد. رجینا دلا اسکالا از سال ۱۳۴۵ به برنابو قول ازدواج داده شده بود. او ثابت کرد که همسری بارور، به اندازه شوهرش مغرور و جاه طلب است و تنها کسی است که می تواند خشم او را مهار کند. در سال ۱۳۵۰، جو
وانی ویسکونتی برای آستورجیو دا دورافورته، که توسط کلمنت ششم به عنوان کنت رومانیا اعلام شده بود، کمک نظامی فرستاد تا از او در مطیع کردن این استان حمایت کند. با این حال، هنگامی که آستورجیو به بولونیا، که ارباب آن جووانی دِ پپولی بود، حمله کرد، نه تنها نیروهای خود را عقب کشید، بلکه موافقت کرد که شهر را به قیمت دویست هزار فلورین طلا بفروشد، که خشم پاپ را برانگیخت. پاپ تهدید کرد که اگر ظرف چهل روز شهر را پس ندهد، او را تکفیر کرده و شهرهای تابع ویسکونتی ها را تحریم خواهد کرد. در ماه دسامبر، پاپ هم جووانی و هم برنابو و برادرانش را تکفیر کرد و در ۲۱ مه ۱۳۵۱، این تحریم را اعمال کرد. با این حال، در اواخر سال، توافقی حاصل شد که به موجب آن جووانی ویسکونتی دا اولجیو در ازای پرداخت صد هزار فلورین به عنوان جانشین بولونیا منصوب شود. جووانی دا اولجیو متعاقباً رهبری یک لشکرکشی نظامی ناموفق در توسکانی علیه اتحادیه ضد ویسکونتی متشکل از گوئلف های توسکانی و پاپی را بر عهده گرفت که به خاطر آن توسط بسیاری، از جمله ماتئو و گالئاتزو، متهم شد؛ بنابراین، او از برنابو (و همچنین از خود ارباب میلان که به او وفادار ماند) درخواست حمایت کرد،
حمایتی که تا زمان مرگ اسقف اعظم ادامه یافت. در سال ۱۳۵۴، برنابو به دستور جووانی ویسکونتی با ارتشی به سمت ورونا لشکرکشی کرد. این شهر، در زمان غیبت موقت کانگرانده دوم دلا اسکالا، علیه ارباب خود قیام کرده و از اسقف اعظم و ارباب میلان درخواست کمک کرده بود، که با تأیید خانواده های گونزاگا و استه، مایل به کمک به شورشیان بودند. با این حال، وقتی برنابئو از راه رسید، با توجه به روابط خانوادگی نزدیکی که با اربابان ورونا داشت و با دختر ماستینو دوم ازدواج کرده بود، به نیروهای کانگرانده پیوست و شورش را سرکوب کرد. او سپس توانست تمام تقصیرها را به گردن شورشیان و گونزاگاها بیندازد. بخش سینیوریا. پس از مرگ اسقف اعظم جیووانی در ۵ اکتبر ۱۳۵۴، قدرت بر میلان به موجب سندی که جیووانی در آغاز سلطنت وی منتشر کرد به سه پسر استفانو ویسکونتی رسید. در ۱۱ اکتبر، بوشینو مانتگازا رسماً قدرت را به سه لرد جدید در اسقف اعظم سپرد. ماتئو دوم ویسکونتی به لودی، پیاچنزا، پارما، فیدنزا، بولونیا، لوگو، بابیو، پونترمولی و ماسا منصوب شد. گالئاتتسو دوم کومو، ویگوانو و لوملینا، نوارا، ورچلی، آستی، آلبا، الساندریا و تورتونا را دریافت کرد. برنابو برگامو، ب
رشا، کرمونا و کرما را به همراه وال کامونیکا، واپریو، ریولتا، کاراواجو، سونسینو، لوناتو و گاردا ریویرا دریافت کرد. شهر میلان به طور مشترک توسط سه برادر اداره می شد که به هر کدام دو سِستیِری اختصاص داده شده بود و آنها به نوبه خود پودستا را انتخاب می کردند. همین امر در مورد شهر جنوا و حومه اطراف آن نیز صادق بود. کاخ لوچینو در نزدیکی کلیسای سن جیووانی در کونکا، که بعدها به عنوان کا دی کان شناخته شد، به عنوان محل اقامت جدید برنابو، کاخ ضمیمه شده به اسقف اعظم که جیووانی در آن زندگی می کرد، و کاخ آزون که بخش بزرگی از برولتو وکیو را تشکیل می داد، به ماتئو دوم واگذار شد. ماتئو دوم در شوراها و در اعمال عمومی، جایگاه ممتازی را به دست آورد، گالئاتزو دوم وظیفه نظارت بر اجرای عدالت و امنیت عمومی را بر عهده گرفت، در حالی که برنابو وظیفه نظارت بر سلاح ها را بر عهده داشت. سخنرانی افتتاحیه توسط پترارک در کلیسای جامع سانتا ماریا ماجوره در میلان خوانده شد. در ۲۹ اکتبر، اینوسنت ششم، روبرتو ویسکونتی را به عنوان اسقف اعظم جدید شهر معرفی کرد. حضور چارلز چهارم لوکزامبورگ در ایتالیا. اتحادیه ضد ویسکونتی که توسط اسکالیگری، گونزاگا، است
ه و ونیزی ها تشکیل شده بود، از تقسیم قلمرو ویسکونتی خوشحال شد و از آن برای احضار چارلز چهارم لوکزامبورگ به ایتالیا استفاده کرد. در ۳ نوامبر ۱۳۵۴، امپراتور به همراه ۳۰۰ شوالیه غیرمسلح وارد پادوا شد. پس از ورود به مانتوا، نمایندگان ویسکونتی ۲۰۰۰۰۰ فلورین به او پیشنهاد دادند: ۱۵۰۰۰۰ فلورین برای کسب عنوان جانشین امپراتوری برای ماتئو دوم، گالئاتزو دوم و برنابئو، و ۵۰۰۰۰ فلورین دیگر برای تاجگذاری او به عنوان پادشاه ایتالیا. به گفته ویلانی، تاجگذاری قرار بود در مونزا با تاج آهنین ایتالیا برگزار شود و پس از آن امپراتور بدون ورود به میلان و بدون همراهی به رم برود. امپراتور همچنین تلاش کرد تا با آتش بس موقت که قرار بود تا ماه مه سال بعد ادامه یابد، صلح بین طرفین را برقرار کند، اما خواسته های ویسکونتی ها زیاده خواهی بود. چارلز چهارم کریسمس را در مانتوا جشن گرفت و سپس با ارتشی متشکل از ۳۰۰۰ شوالیه به سمت سرزمین های تحت کنترل ویسکونتی ها حرکت کرد. او در نزدیکی لودی با گالئاتزو دوم، که توسط ۵۰۰ مرد همراهی می شد، ملاقات کرد و از آنجا برای گذراندن شب به شهر رفت. برنابو در صومعه کیاراواله، چند مایلی جنوب میلان، از امپراتور اس
تقبال کرد و سی اسب، اسب و کفل های پوشیده از مخمل قرمز، پرده های ابریشمی و زین و افسارهای بسیار تزئین شده به او هدیه داد. در طول ناهار در صومعه، او توانست او را متقاعد کند که وارد شهر شود. در ۴ ژانویه ۱۳۵۵، چارلز با تشریفات وارد میلان شد و در آنجا مورد استقبال هزاران پیاده نظام و شوالیه با لباس های فاخر و زیورآلات مجلل و صدای کر کننده صدها شیپور، شیپور کوچک، قاشقک، طبل و نی انبان قرار گرفت. سپس او را به طبقه بالای برولتو وکیو دعوت کردند و از پنجره آن به رژه سربازان ویسکونتی (۱۰۰۰۰ پیاده نظام و ۶۰۰۰ شوالیه) خیره شد. او در ۶ ژانویه در کلیسای سنت آمبروجیو توسط روبرتو ویسکونتی، اسقف اعظم میلان، با تاج افتخار آهنین به عنوان پادشاه ایتالیا تاجگذاری شد. او با مسیح مقدس مسح شد و کره ای با تصویر آسیا، آفریقا و اروپا به او اهدا شد. روزهای جشن و دربارهای باز از پی آمدند، که طی آن امپراتور چهل شوالیه جدید، از جمله جیان گالئاتزو ویسکونتی، که در آن زمان تنها چهار سال داشت، و مارکو ویسکونتی، پسر اول برنابئو، که تنها دو ماه داشت، ایجاد کرد. بین ۱۰ تا ۱۲ ژانویه، چارلز چهارم با همراهی ششصد شوالیه ویسکونتی، شهر را ترک کرد و ابتد
ا به پیاچنزا و سپس به سمت پیزا رفت، جایی که در ۱۸ فوریه به آنجا رسید. در ۵ آوریل، یکشنبه عید پاک، او در رم به عنوان امپراتور تاجگذاری کرد. با این حال، در ماه ژوئن، در طول سفر بازگشت از طریق لومباردی، همه شهرها را به روی ارتش خود بسته یافت و مجبور شد به آلمان بازگردد. در ۱ ژوئن، ونیزی ها به لطف میانجیگری مارکو رستا، میلانی، که حتی به عنوان پاتریسین ونیزی نیز شناخته می شد، به طور یکجانبه با ویسکونتی ها و جنواها صلح کردند، که این امر خشم سایر اعضای اتحادیه را برانگیخت. تصرف بولونیا. در طول آن سال ها، بولونیا توسط جووانی ویسکونتی دا اولجیو به عنوان سپهبد اداره می شد. او دره بلنیو را به عنوان تیول از جووانی ویسکونتی دریافت کرده بود، تیولی که هم مرز اما جدا از شهرستان کومو بود. هنگامی که جووانی درگذشت، گالئاتزو دوم آن شهرستان را به ارث برد، اما دره را نیز تصرف کرد و ادعا کرد که بخشی از آن است. اولجیو به برنابو، که با او روابط خوبی داشت، شکایت کرد، اما برنابو او را نادیده گرفت. قبل از مرگ، ماتئو دوم، گالاسیو دی پی را به بولونیا، تیول خود، فرستاد تا به اولجیو در اداره شهر کمک کند. او همچنین قاضی ای را برای نظارت بر خ
انواده اولجیو فرستاده بود، اما اولجیو از صحبت کردن می ترسید، بنابراین به جمع آوری تمام شکایات علیه فرماندار، که تعدادشان زیاد بود، متوسل شد. وقتی ماتئو از این موضوع مطلع شد، پادگان شهر را به نصف کاهش داد، حقوق ها را کاهش داد و ادارات را اصلاح کرد و برخی از مقامات مهم دولتی شهر را به میلان فراخواند. همه این ها اولجیو را به شورش و تصرف بولونیا واداشت. او ابتدا تصمیم گرفت قلعه ای را که توسط میلانی گوئیدتو دا مروسو، مردی بی تجربه در هنر جنگ، کنترل می شد، تصرف کند. برای این منظور، پسر دوم خود را که یک تاجر غلات بود و خود را برای دستمزد به او معرفی کرده بود، دستگیر کرد، سپس او را به قلعه آورد و در آنجا چوبه دار برپا کرد و تهدید کرد که او را به دار خواهد آویخت. گوئیدتو و خانواده اش تصمیم به تسلیم گرفتند و در ۱۸ آوریل ۱۳۵۵، بولونیا به دست اولجیو افتاد. تا پاییز ۱۳۵۵، مارکی جووانی دوم مونفراتو به سرعت چراسکو، آلبا و آستیا را فتح کرده بود. سپس چارلز چهارم به او مقام نیابت امپراتوری پاویا را اعطا کرد و از خود ساکنان دعوت کرد تا با هزینه گالئاتتسو دوم، شهر خود را در اختیار بگیرند. مرگ ماتئو دوم ویسکونتی. ماتئو دوم با اعز
ام ارتشی به فرماندهی فرانچسکو دِسته تلاش کرد بولونیا را بازپس گیرد، اما موفق نشد. در ۲۹ سپتامبر ۱۳۵۵، در حالی که در سارونو بود، پس از بازگشت از یک سفر شکار در نزدیکی مونزا، دچار درد شدید شکم شد. او همان شب پس از شام درگذشت، احتمالاً به دستور برادرانش با مسموم کردن گوشت خوک، که به آن علاقه خاصی داشت، کشته شد. کوریو روایت می کند که در جریان جلسه ای با این سه نفر در نزدیکی کرشنزاگو، ماتئو بی صبری خود را از تقسیم قدرت با برادرانش ابراز کرد و برادران، از ترس اینکه او بخواهد آنها را از بین ببرد، نقشه ای برای جلوگیری از او کشیدند. جسد ماتئو در یک مراسم طولانی به میلان حمل شد، جایی که مراسم تشییع جنازه او برگزار شد. او در کلیسای سن گوتاردو در کورته به خاک سپرده شد. برنابو و گاله آزو سلطه برادر متوفی خود را تقسیم کردند: اولی اسقف های لودی، پارما و بولونیا شامل تمام قلعه های آن سرزمین ها و همچنین قلعه های آنگرا، ملگنانو، پاندینو، واپریو، مارتسانا و بازانا را دریافت کرد، در حالی که دومی پیاچنزا و بابیو و همچنین قصرهای مونزاپریزو و کاستو بیو را دریافت کرد. و بورگاریا. سپس میلان را تقسیم کردند و جنوا تحت قدرت هر دو به نصف