Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ابع آبی ایمن هستند و زمین ها آن چنان هم حاصلخیز نیستند. شرکت نیز اعلام کرده که از یک فرایند نوین و آزمایشی استفاده خواهد کرد که جلوی آلودگی را می گیرد و این روش ۲۰۰۰ بار در استرالیا آزمایش شده است. تا نوامبر ۲۰۲۱، ساخت معدن هنوز آغاز نشده بود. در حالی که مخالفت ها افزایش می یافت، شاخهٔ صربستانی شرکت ریو تینتو با نام «Rio Sava Exploration» اعلام کرد که ساخت معدن در سال ۲۰۲۲ آغاز خواهد شد و تا ۲۰۲۶ به پایان خواهد رسید. این شرکت اعلام کرد که تاکنون ۲۵۰ میلیون دلار در این پروژه سرمایه گذاری کرده و ۲۰۰ میلیون دلار دیگر برای سال ۲۰۲۱ در نظر دارد. با این حال، در ۲۰ ژانویه ۲۰۲۲ نخست وزیر صربستان آنا برنابیچ اعلام کرد که پروژه به دنبال اعتراضات گستردهٔ زیست محیطی لغو شده است. کریپتونایت. فرمول شیمیایی جاداریت با ترکیبی که برای مادهٔ خیالی «کریپتونایت» در فیلم "بازگشت سوپرمن" (محصول ۲۰۰۶) اختراع شده بود: «سیلیکات سدیم-لیتیوم-بور با هیدروکسید و فلوئور» شباهت زیادی دارد، اما کاملاً همسان نیست. این شباهت باعث شد مدت کوتاهی پس از کشف جاداریت، در سال ۲۰۰۷، رسانه ها توجه زیادی به آن نشان دهند. این کانی جدید، برخلاف مادهٔ خیا
لی در فیلم، حاوی فلوئور نیست و درخشش سبز هم ندارد.
حلقه باغ، همچنین به عنوان حلقه "ب" شناخته می شود ( (به روسی: "безовод ...") یک خیابان کمربندی دایره ای شکل در اطراف مرکز مسکو است که مسیر آن مطابق با چیزی است که در قرن هفدهم میلادی، دیوارهای شهر را در اطراف زملیانوی گورود احاطه کرده بود. این حلقه از هفده خیابان با نام های جداگانه و پانزده میدان تشکیل شده است. محیط آن است. . در باریک ترین نقطه، پل کریمسکی، حلقه شش لاین دارد. پس از اتمام بازسازی، تمام بخش های حلقه بیش از ۱۰ لاین نخواهند داشت. در سال ۲۰۱۸، بیش از ۵۰٪ از بخش های حلقه باغ، از جمله میدان زوبوفسکایا که وسیع ترین بخش بود، بازسازی شدند. قبلاً حدود ۱۸ لاین وجود داشت. این حلقه در دهه ۱۸۲۰ پدیدار شد و جایگزین استحکاماتی شد که به شکل خاکریز بودند و دیگر ارزش نظامی نداشتند. تاریخچه. اسکورودوم. حلقه باغ به ترتیب از نوادگان مستقیم استحکامات اسکورودوم (Скородом، به معنای واقعی کلمه "ساختمان سریع") و خاکریز خاکی (Земляной Вал، "Zemlyanoy Val") است. این استحکامات در زمان سلطنت فئودور اول روسیه پس از حمله فاجعه بار غازی دوم گیرای (۱۵۹۱) ساخته شدند. اگرچه بوریس گودونوف، که در آن زمان "نایب السلطنه" روسیه بود، تو
انست از تصرف شهر توسط تاتارهای کریمه در شمال رودخانه مسکو جلوگیری کند، اما حملات آینده را پیش بینی کرد و ساخت حلقه دفاعی دیگری را ترتیب داد. زملیانوی وال. وقتی دوران آشوب ها به پایان رسید، دولت میخائیل رومانوف به جای بازسازی اسکورودوم، آن را با یک دیوار حائل جدید و بلندتر به نام زملیانوی وال (Земляной Вал، دیوار خاکی) جایگزین کرد که ساخت آن در سال های ۱۶۳۰ تا ۱۶۳۸ به پایان رسید. نام آن در خیابان زملیانوی وال امروزی (خیابان چکالوف سابق) در بخش جنوب شرقی گاردن رینگ باقی مانده است. به جای برج ها، دیوار حائل ۳۴ دروازه برای عبور و مرور داشت. به عنوان یک اقدام دفاعی، دژهای نظامی استرلتسی در کنار این دروازه ها، به ویژه در مناطق جنوبی یاکیمانکا و زاموسک ورچیه، قرار داشتند. در حالی که استرلتسی ها در برابر مهاجمان تاتار مؤثر بودند، از نظر سیاسی بی ثبات کننده بودند. پس از قیام استرلتسی ها در سال ۱۶۹۸، پیتر اول اعدام های دسته جمعی استرلتسی ها را در دیوار خاکی ترتیب داد و ۳۶ سرباز را در هر یک از دروازه های زاموسک ورچیه و ۵۶ سرباز را در دروازه های تاگانکا به دار آویخت. بقیهٔ استرلتسی ها تا پایان سلطنت پیتر منحل شدند. در سا
ل های ۱۶۸۳–۱۷۱۸، دیوار حائل به عنوان مرز گمرکی مسکو عمل می کرد. بازرگانان، که از پرداخت مالیات فرار می کردند، بازارهای متعددی را درست در خارج از دروازه های شهر برپا کردند. آخرین مورد از این بازارها، بازار زاتسپا، در دهه ۱۹۷۰ بسته شد. سرانجام، پتر اول این مالیات را در سال ۱۷۲۲ لغو کرد، اما در دهه ۱۷۳۰ در مرز جدید شهر، کامر-کولژسکی وال، از سر گرفته شد. این دیوار دفاعی در قرن هجدهم ارزش نظامی خود را از دست داد؛ در واقع، بسیاری از بخش های این دیوار دفاعی با املاک خصوصی و دولتی ساخته شدند، از جمله دروازه های سرخ پیروزی و یک طاق پیروزی مشابه در میدان تریومفالنایا (که به طور مداوم در سال های ۱۷۲۱، ۱۷۳۱، ۱۷۴۲، ۱۷۶۲ و ۱۷۷۵ بازسازی شد). در همان سال ۱۷۷۵، مقامات محلی ایده بازسازی دیوار دفاعی را در سر می پروراندند، اما تعداد زیاد مؤسسات "دولتی" که باید تخریب می شدند، مانع از این کار شد. آتش سوزی مسکو (۱۸۱۲) این املاک را ویران کرد، بنابراین هیچ چیز مانع برنامه های توسعه شهر نشد. قرن نوزدهم. طبق سوابق سرشماری، شهر به جای بازسازی دیوار حایل بی فایده فعلی، آن را بین سال های ۱۸۱۸ تا ۱۸۲۶ مسطح کرد. زمین های آزاد جدید بر اساس و
ضعیت اجتماعی محلی توسعه یافتند: بخش غربی طبقه مرفه حلقه، بلوارهای مرکزی را به دست آورد که در دو طرف آنها خیابان های فرعی قرار داشت.خیابان های امروزی در این بخش ها هنوز "بلوار" نامیده می شوند (بلوار زوبوفسکی و غیره). در جای دیگر، حلقه باغ به عنوان خیابانی با عرض ۱۰ تا ۲۰ سازهن (۲۲ تا ۴۳ متر) تعیین شد. مناطق جانبی استفاده نشده به صاحبان خانه های موجود اختصاص داده شد، به شرطی که آنها با هزینه خود باغ ها را کاشت و نگهداری کنند. این خیابان ها معمولاً نامی دارند که با سادووایا شروع می شود، به عنوان مثال خیابان سادوو-تریومفالنایا. تا سال ۱۸۵۰، تمام ساختمان های این خیابان کاملاً توسط شاخ و برگ از دید پنهان شده بودند. در واقع، خیابان از میان یک باغ عبور می کرد. در بخش جنوب شرقی (منطقه تاگانسکی)، حلقه به این اندازه پهن نبود، بنابراین نام زملیانوی وال همچنان پابرجا ماند. بزرگ ترین میدان - که در واقع ترکیبی از دو میدان بازار است - در رد گیتس در بخش شمال شرقی ساخته شد. در دهه های ۱۸۳۰ تا ۱۸۶۲، بلوار نوینسکی به یک پارک تفریحی محبوب با تئاترها و چرخ و فلک های ارزان تبدیل شد. در سال ۱۸۴۱، کارآفرینان محلی یک راه آهن کوتاه با
یک موتور تانک "مرکوری" واقعی به عنوان یک وسیله تفریحی برای جمعیت مهمانی راه اندازی کردند. ریل های واگن اسبی (که در زبان روسی "کونکا" (конка) نامیده می شوند) از سال ۱۸۷۲ در مسکو نصب شدند، با این حال، اولین خطوط در خیابان های شعاعی ساخته شدند؛ ساخت راه آهن در گاردن رینگ در سال ۱۸۹۱ به اوج خود رسید. به همین ترتیب، اولین تراموای برقی در سال ۱۸۹۹ راه اندازی شد، اما گاردن رینگ در سال های ۱۹۰۷–۱۹۱۰ برقی شد. خط دایره ای که از این حلقه عبور می کرد، به عنوان "مسیر "ب"" (یا "باگ" (букашка) در زبان عامیانه شناخته می شد). به تدریج، خانه های اجاره ای جدید با ساختمان های ۴، ۵ و ۶ طبقه جایگزین بلوک های قدیمی دو طبقه شدند؛ بلندترین "آسمان خراش" مسکو، یک ساختمان ۸ طبقه به سبک آرت نوو آفرموف، در سال ۱۹۰۴ در خیابان سادوویا-اسپاسکایا افتتاح شد. تاریخ مدرن. طرح جامع مسکو که در سال ۱۹۳۵ توسط جوزف استالین ارائه شد، گسترش حلقه باغ به عرض حداقل ۳۰ تا ۴۰ متر و تخریب ساختمان های واقع در انتهای بلوارهای حلقه باغ را برای ایجاد میدان های باز و وسیع پیش بینی می کرد. ساختمان های بزرگ استالینیستی که در تمام حلقه پیش بینی شده بودند، در ابتدا ف
قط برای میدان های اصلی مانند میدان ترمینال راه آهن کورسکی و میدان تریومفالنایا برنامه ریزی شده بودند.با این حال، یک بلوک انتهایی بلوار، دقیقاً در میدان تریومفالنایا، بالای تونل شش خطه، باقی مانده است. همین طرح مستلزم حذف ریل های تراموا مطابق با ساخت متروی مسکو بود. در واقع، حذف ریل های تراموا خیلی قبل از ساخت مترو انجام شد. تا سال ۱۹۳۸، تراموا فقط در بخش های جنوبی و جنوب شرقی حلقه باقی مانده بود (این بخش در سال ۱۹۶۱ بسته شد). ساخت و سازهای استالینیستی پس از جنگ جهانی دوم ادامه یافت، به ویژه سه آسمان خراش (ساختمان های وزارت امور خارجه روسیه، میدان کودرینسکایا و میدان رد گیتس مربوط به سال های ۱۹۴۷ تا ۱۹۵۴). با این حال، هیچ بخشی از حلقه به طور کامل به سبک استالینیستی (یا هر سبک دیگری) بازسازی نشد. هر خیابان حلقه ترکیبی از سبک ها و اندازه های مختلف است، از عمارت های یک طبقه دهه ۱۸۲۰ گرفته تا مراکز خرید تازه ساخته شده و هتل ۱۶۲ متری سوئیس در رد هیلز (۲۰۰۵). از دهه ۱۹۹۰ تا ۲۰۱۰، شهرداری پیشنهاد تبدیل حلقه باغ به یک خیابان یک طرفه و کاملاً جدا از ترافیک شعاعی خیابان را داده است. عموم مردم و متخصصان به طور یکسان ایده
یک خیابان ۱۸ بانده یک طرفه را رد می کنند. از سال ۲۰۱۰، با روی کار آمدن دولت جدید شهری، این برنامه ها لغو شدند. در سال ۲۰۱۶ بازسازی جدیدی آغاز شد. تردد اتوبوس های برقی حذف و با اتوبوس های دیزلی جایگزین شد. تمام بخش های غیرضروری و عریض حلقه به ۱۰ خط کاهش یافت، عرض هر خط نیز کاهش یافت و پیاده روها گسترش یافتند. تمام کابل های هوایی برچیده و به زیر زمین منتقل شدند. ترکیب. این حلقه از خیابان ها و میدان های زیر، در جهت عقربه های ساعت، تشکیل شده است: این پل از روی دو پل، پل بولشوی کراسنوخولمسکی (که میدان تاگانکا را به خیابان نیژنیایا کراسنوخولمسکایا متصل می کند) و پل کریمسکی (که خیابان کریمسکی وال و میدان کریمه را به هم متصل می کند) از روی رودخانه مسکو عبور می کند. پل مالی کراسنوخولمسکی، که خیابان نیژنیایا کراسنوخولمسکایا را به خیابان زاتسپسکی وال متصل می کند، بر روی کانال وودوتوودنی قرار دارد. منابع. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
انجمن خدمات کتابخانه نوجوانان () ؛ که در سال ۱۹۵۷ تأسیس شده، یکی از بخش های انجمن کتابخانه آمریکا است. یالسا یک انجمن ملی متشکل از کتابداران، کارکنان کتابخانه ها و حامیانی است که مأموریت آن گسترش ظرفیت کتابخانه ها برای ارائه خدمات بهتر به نوجوانان است. این انجمن چندین جایزه را مدیریت می کند و برگزارکننده رویدادهای سالانه ای همچون سمپوزیوم ادبیات نوجوانان، هفته مطالعه نوجوانان (در سومین هفته اکتبر) و هفته فناوری نوجوانان (در دومین هفته مارس) است. در حال حاضر، یالسا بیش از ۵۲۰۰ عضو دارد و هدف آن تقویت و گسترش خدمات کتابخانه ای برای نوجوانان از طریق حمایت گری، پژوهش، توسعه حرفه ای و برگزاری رویدادها است.
وزارت دارایی کرواسی (به کرواتی: Ministarstvo financija) وزارتخانه ای در دولت کرواسی است که مسئولیت امور مالی و بودجه کشور را بر عهده دارد.
ادمه بوشاردون (Edmé Bouchardon؛ زادهٔ ۲۹ مهٔ ۱۶۹۸ – درگذشتهٔ ۲۷ ژوئیهٔ ۱۷۶۲) مجسمه سازی فرانسوی بود که بیشتر برای تندیس های نوکلاسیستی اش در باغ های کاخ ورسای، مدال هایش، تندیس سوارهٔ لوئی پانزدهم برای میدان کنکورد (که در انقلاب فرانسه نابود شد) و فوارهٔ چهار فصل در پاریس شناخته می شود. او همچنین طراح و نقاش بود و مجموعه هایی مشهور از چاپ نگاره هایی از مردمان طبقهٔ کارگر پاریس خلق کرد. زندگی نامه. بوشاردون در شومون، اوت مارن زاده شد. پدرش ژان-باپتیست بوشاردون، مجسمه ساز و معمار بود. او نخست نزد پدرش و سپس نزد گیوم کوستو به یادگیری مجسمه سازی پرداخت. در سال ۱۷۲۲ جایزه بزرگ رم آکادمی سلطنتی نقاشی و مجسمه سازی را برد و از آن رو، ده سال (۱۷۲۲ تا ۱۷۳۲) در رم زندگی و کار کرد. او از گرایش های پرزرق وبرق سبک روکای فاصله گرفت و به سوی نوکلاسیسیسم متمایل شد. در رم، بیشتر به ساخت نیم تنه هایی از چهرهٔ حامیان برجسته، از جمله پاپ بندیکت سیزدهم، پرداخت. در سال ۱۷۲۶ ساخت نسخه ای از "فائون باربرینی"، تندیسی از دوران یونان هلنیستی در کاخ باربرینی رم را آغاز کرد. این نسخه در سال ۱۷۳۲ به فرانسه رسید، بسیار ستوده شد و به گذار مج
سمه سازی فرانسه به سوی نوکلاسیسیسم کمک کرد. در سال ۱۷۷۵، لوئی فیلیپ دوم، دوک اورلئان آن را برای باغی مجلل در پارک مونسو خریداری کرد. این تندیس اکنون در لوور نگهداری می شود. پس از بازگشت به فرانسه، در کارگاه های سلطنتی کاخ ورسای استخدام شد و همراه با دو برادرش، تندیس هایی برای باغ های ورسای ساخت؛ از جمله تندیس پروتئوس (ایزد) در حوض نپتون. بوشاردون همچنان از سبک روکای فاصله گرفت و به الگوهای کلاسیک تمایل نشان داد. تندیس "کوپیدو که کمانش را از گرز هرکول می سازد"، که اکنون در لوور نگهداری می شود، برای باغ های ورسای ساخته شد. این تندیس، نوجوانی واقعی و بی زیور از کوپیدو را در حالتی طبیعی نشان می داد، که در تضاد کامل با آرمان های کلاسیک بود. او نخست مدل سفالی این اثر را در سالن (پاریس) ۱۷۳۹، سپس مدل کامل را در ۱۷۴۶ ارائه کرد. ساخت نسخه مرمرین آن از ۱۷۴۷ تا ۱۷۵۰ انجام شد. این اثر شهرت و ثروت او را تضمین کرد؛ زیرا برای آن دستمزد بی سابقهٔ ۲۱٬۰۰۰ لیور فرانسه دریافت کرد. آخرین اثر بزرگ و تکمیل شدهٔ او Fontaine des Quatre-Saisons (فوارهٔ چهار فصل) در خیابان گرنل پاریس بود که در سال ۱۷۳۹ سفارش گرفت و در ۱۷۴۵ به پایان رسا
ند. این فواره نمایی با رواق های کلاسیک و تندیس های تزئینی داشت و در چیدمان پیکره ها یادآور فواره های میکل آنژ در ساکرستیا نووا در فلورانس بود. این اثر تحسین های گسترده ای برانگیخت و همراه با نقش برجسته ای دقیق از فواره، در مقاله ای دربارهٔ مجسمه سازی کلاسیک به قلم ژاک-فرانسوا بلوندل در آنسیکلوپدی فرانسه در سال ۱۷۶۵ گنجانده شد. با این حال، انتقادهایی نیز برانگیخت، زیرا این پیکرهٔ عظیم در خیابانی باریک قرار داشت و تنها دو خروجی کوچک آب داشت. ولتر در نامه ای به Anne Claude de Caylus در سال ۱۷۳۹، زمانی که فواره هنوز کامل نشده بود، نوشت: بوشاردون در واپسین سال های زندگی اش مأمور ساخت تندیس سوارهٔ لوئی پانزدهم برای میدان کنکورد شد تا پیروزی فرانسه در جنگ جانشینی اتریش را گرامی دارد. اما پیش از تکمیل آن درگذشت. ژان-بپتیست پیگال کار را به پایان رساند، اما این تندیس در انقلاب فرانسه نابود شد. ژتون ها. بوشاردون همچنین ژتونهایی یا نشان های فلزی طراحی کرد که از سوی پادشاه توزیع می شدند. مضمون این ژتون ها توسط فرهنگستان کتیبه شناسی و زبان های باستانی فرانسه انتخاب می شد و فرایند بازبینی و تأیید آن ها با مشارکت مستقیم پادش
اه صورت می گرفت. طرح ها و چاپ های مقابله ای این ژتون ها در موزه ها و مجموعه های مختلفی چون بنیاد فرانسه، موزه سکه پاریس، و کتابخانه ملی فرانسه نگهداری می شوند. خانواده. برادر او، ژاک-فیلیپ بوشاردون، نیز مجسمه ساز بود و به عنوان مجسمه ساز نخست پادشاه سوئد خدمت می کرد. نقاشی ها و چاپ نگاره ها. بوشاردون در طراحی مهارت ویژه ای داشت و دو مجموعه طراحی از مردمان کوچه وبازار پاریس پدیدآورد. این طراحی ها با استفاده از گچ قرمز (sanguine) انجام می شد و ابتدا برای ساخت پیکره هایی کوچک از شخصیت های پاریسی چون دست فروشان استفاده می شد (نگاه کنید به نگاره ها). بعدها این طرح ها با همکاری Anne Claude de Caylus در قالب چاپ نگاره هایی با عنوان "مطالعاتی از طبقه پایین یا فریادهای پاریس" منتشر شد که منبعی ارزشمند برای تاریخ نگاران اجتماعی بعدی شدند. پیوند به بیرون. [[رده:جایزه بزرگ رم برای مجسمه سازی]] [[رده:درگذشتگان ۱۷۶۲ (میلادی)]] [[رده:زادگان ۱۶۹۸ (میلادی)]] [[رده:مجسمه سازان سده ۱۸ (میلادی) اهل فرانسه]] [[رده:مجسمه سازان مرد اهل فرانسه]] [[رده:نقاشان سده ۱۸ (میلادی) اهل فرانسه]] [[رده:نقاشان مرد فرانسوی]]
ایکس ایکس /ایکس وای فیلمی محصول سال ۲۰۰۲ و به کارگردانی آستین چیک است. در این فیلم بازیگرانی همچون مارک رافلو، کاتلین رابرتسون، مایا استنج و دیوید تورنتون ایفای نقش کرده اند.
شهر مسکو، روسیه، میزبان جمعیت زیادی از سگ های آزاد است. بسیاری از آنها به صورت دسته ای زندگی می کنند و به جستجوی غذا از رهگذران عادت کرده اند. برخی از آنها که مرتباً در مترو رفت و آمد می کنند یا در آن ساکن هستند، به دلیل یادگیری نحوه استفاده از قطارها برای رفت و آمد بین مکان های مختلف، توجه بین المللی را به خود جلب کرده اند. معروف ترین سگ خیابانی مسکو، لایکا (به روسی: Лайка) است که در نهایت یکی از اولین حیواناتی بود که به فضا رفت و اولین حیوانی بود که به دور زمین چرخید. پیشینه. موضوع سگ های ولگرد مسکو اولین بار توسط نویسندگان روسی مانند روزنامه نگار ولادیمیر گیلیاروفسکی در اواخر قرن نوزدهم مطرح شد. سرنوشت غم انگیز آنها توسط آنتون چخوف در داستان کوتاه معروف "کاشتانکا"، توسط میخائیل بولگاکف در رمان کوتاه "قلب یک سگ" و توسط گاوریل ترویپولسکی در رمان "گوش سیاه سفید" به تصویر کشیده شده است. تا مارس ۲۰۱۰، تخمین زده می شود که ۳۵۰۰۰ سگ ولگرد در محدوده شهر مسکو زندگی می کردند، یا تقریباً یک سگ برای هر ۳۰۰ نفر، و حدود ۳۲ سگ در هر کیلومتر مربع (۸۴ سگ در هر مایل مربع). به گفته آندری پویارکوف از مؤسسه بوم شناسی و تکامل AN
سورتسوف، زیست شناس و متخصص گرگ که بیش از ۳۰ سال سگ های مسکو را مطالعه کرده است، مقدار غذای موجود برای آنها، جمعیت کل سگ های بی خانمان را بین ۳۵۰۰۰ تا ۵۰۰۰۰ ثابت نگه می دارد. اکثر توله ها به بزرگسالی نمی رسند و آن هایی که می رسند اساساً جایگزین سگ های بالغی می شوند که فوت کرده اند. عمر بیش از ۱۰ سال نادر تلقی می شود. بسیاری از سگ های خیابانی، اگر نگوییم اکثر آنها، شباهت های فیزیکی خاصی دارند: اندازه متوسط با خز ضخیم، سرهای گوه ای شکل و چشم های بادامی، با دم های بلند و گوش های ایستاده. بیشتر سگ ها بی خانمان به دنیا می آیند؛ برخی دیگر به عنوان حیوانات خانگی طرد شده یا رها شده سر از خیابان ها درمی آورند. پویارکوف تخمین می زند که کمتر از ۳ درصد سگ های خانگی رها شده به اندازه کافی زنده می مانند تا بتوانند تولید مثل کنند. در طول سال هایی که پویارکوف سگ ها را مشاهده می کرد، متوجه شد که جمعیت آنها ویژگی هایی مانند پوشش خالدار، تکان دادن دم و دوستی را از دست داده است، ویژگی هایی که سگ ها را از گرگ ها متمایز می کند. وقتی تعداد سگ های خیابانی در دهه نود به شدت افزایش یافت و آنها شروع به گاز گرفتن انسان ها کردند، سگ ها ش
کار و کشته شدند. در سال های اخیر، نگرش و استراتژی نسبت به سگ های خیابانی تغییر کرده است. سگ ها گرفته و عقیم می شوند و به اندازه کافی غذا به آنها داده می شود. این سگ ها شهر را از بقایای غذا و موش ها پاک می کنند. سگ های ولگرد در مسکو رفتار خود را با ترافیک و زندگی مسکو تطبیق داده اند. سگ ها سوار مترو می شوند و قوانین چراغ راهنمایی را درک می کنند. سگ های ولگرد مسکو اغلب سگ های متروی مسکو نامیده می شوند. انواع سگ های خیابانی. پویارکوف ساختارهای اجتماعی در حال تکامل آنها را به چهار گروه طبقه بندی کرد: تکنیک های گدایان. گدایان شهری به طور خاص از سطح بالای فعالیت های اطرافشان نگران نیستند، حتی می توانند در میان مناطق شلوغ بخوابند. آنها همچنین رفتارهای بسیار تخصصی دارند، که آنها را از سگ های اهلی و گرگ ها متمایز می کند. گدایان ممکن است به صورت گله ای زندگی کنند، اما رهبر یک گله با سایر گله ها تعامل خواهد داشت. رهبران لزوماً قوی ترین یا غالب ترین سگ نیستند، بلکه باهوش ترین آنها هستند و توسط سایر سگ های گله که برای بقا به آنها وابسته هستند، به این عنوان شناخته می شوند. یکی از تکنیک هایی که بعضی از سگ ها برای گرفتن غذا
دارند این است که یواشکی پشت سر کسی که غذا در دست دارد می روند. سپس سگ پارس می کند که گاهی اوقات آنقدر انسان را می ترساند که غذا را می اندازد. سگ ها یادگرفته اند که همراه با عابران پیاده از خیابان عبور کنند و مشاهده شده است که از چراغ راهنمایی پیروی می کنند. از آنجایی که سگ ها بینایی دورنگ دارند، محققان این نظریه را مطرح می کنند که سگ ها نشانه های دیگری مانند شکل یا موقعیت سیگنال های در حال تغییر را نیز تشخیص می دهند. سگ ها در درک شهودی روان شناسی انسان ها مهارت پیدا کرده اند تا مشخص کنند کدام تکنیک ها روی چه کسی بهتر جواب می دهد. سگ هایی که در مناطق پر رفت و آمد مستقر می شوند، متوجه می شوند که در چنین مکان هایی، اغلب نیازی به تلاش برای تهیه غذا ندارند، زیرا عابران پیاده هنگام عبور، آن را به اطراف پرتاب می کنند. سگ هایی که سوءتغذیه دارند، نادر هستند. غذا اغلب به راحتی در دسترس است و به سگ ها این امکان را می دهد که انتخابگر باشند. کاهش نیاز به رقابت برای غذا به رفتار اجتماعی پایدار کمک کرده است، اگرچه مواردی از آسیب دیدن انسان ها توسط دسته های سگ، به ویژه در مناطق کمتر شهری، گزارش شده است. به گفته الکسی ورشچاگی
ن، دانشجوی فارغ التحصیل پویارکوف که آنها را مطالعه کرده است، سگ ها معمولاً برای جلوگیری از درگیری با انسان ها از مسیر خود خارج می شوند و به ندرت در مناطق شلوغ یا پیاده روها مدفوع می کنند. در میان عموم مردم، سگ ها همزمان با محبت و به عنوان یک مشکل دیده می شوند، اما علاوه بر این، عموماً تحمل می شوند. بسیاری از مردم ترجیح می دهند به آنها غذا بدهند و برخی حتی در زمستان برای آنها پناهگاه های اولیه می سازند. بسیاری آنها را جزئی از شخصیت شهر می دانند. تلاش های عقیم سازی تأثیر کمی بر کاهش جمعیت داشته است. سگ های ساکن مترو. متروی مسکو، پس از متروی پکن، دومین متروی پراستفادهٔ جهان از نظر تعداد مسافران روزانه است. به طور متوسط، حدود ۵۰۰ سگ، به ویژه در ماه های سردتر، در ایستگاه های آن زندگی می کنند. از بین این سگ ها، اعتقاد بر این است که حدود ۲۰ سگ یادگرفته اند که چگونه از این سیستم به عنوان وسیله ای برای رفت و آمد استفاده کنند. نظریه هایی که توضیح می دهند چگونه آنها قادر به تعیین صحیح مسیرهای خود هستند، شامل ترکیبی از موارد زیر است: یوجین لیندن، نویسنده و متخصص هوش حیوانات، معتقد است که رفتار سگ ها نشان دهندهٔ «استدلال
انعطاف پذیر و تفکر آگاهانه» است. همچنین مواردی وجود دارد که این سگ های مترو در زمان رفت و آمد خود توله به دنیا آورده اند. مالچیک. در سال ۲۰۰۱، زنی سگی به نام مالچیک، یک سگ وحشی سیاه رنگ که ایستگاه مندلیفسکایا را خانه خود کرده بود و از آن در برابر سگ های دیگر و افراد مست محافظت می کرد، را به طرز مرگباری با چاقو کشت. این حادثه که در مقابل دیدگان مسافران در ساعات شلوغی رخ داد، خشم افراد مشهور و عموم مردم را برانگیخت. این زن دستگیر، محاکمه و یک سال تحت درمان روان پزشکی قرار گرفت. برای ساخت مجسمه برنزی مالچیک به یادبود، که اکنون در ورودی ایستگاه قرار دارد، بودجه جمع آوری شد. میزان حمله سگ. یکی از اثرات جمعیت زیاد سگ های وحشی، سطح بالا و رو به افزایش حملات سگ ها به انسان ها است. آمار رسمی در سال ۲۰۰۷ نشان می دهد که ۲۰۰۰۰ حمله رخ داده است که از این تعداد، ۸۰۰۰ مورد به اندازه ای جدی بوده اند که نیاز به مداخله پلیس یا پزشکی داشته اند و حداقل یکی از آنها منجر به مرگ شده است. بخشی از این مشکل به سگ های دارای جایگاه اجتماعی برمی گردد که وقتی دردسرساز می شوند، رها می شوند و بخشی دیگر به دلیل سگ هایی است که در مناطق جنگلی
زندگی می کنند و به خوبی اجتماعی نشده اند و بیشتر مستعد قلمروگرایی تهاجمی هستند.
حمله روز صفر (به انگلیسی: "Zero Day Attack"؛ به چینی: 零日攻擊؛ پین یین: Língrì gōngjí) یک مجموعهٔ تلویزیونی علمی-تخیلی و سیاسی محصول تایوان است که در سال ۲۰۲۵ منتشر شد. این سریال با حمایت وزارت فرهنگ تایوان و مشارکت ارتش، به صورت داستانی حملهٔ احتمالی ارتش آزادی بخش خلق چین به تایوان را به تصویر میکشد. داستان. در آستانهٔ انتقال قدرت سیاسی در تایوان، رئیس جمهور سالخورده شکست می خورد و یک زن جوان (با بازی جنت هسیه) به عنوان رئیس جمهور جدید انتخاب می شود. در همین زمان، یک هواپیمای ضدزیردریایی چین در آب های جنوب شرقی تایوان سقوط می کند. این حادثه به عنوان عملیات پرچم دروغین تلقی می شود. چین با بهانهٔ عملیات جست وجو و نجات، محاصرهٔ دریایی جزیره را آغاز می کند که باعث توقف کامل تجارت بین المللی، سقوط بازار بورس و هجوم مردم به بانک ها می شود. ارتش تایوان آمادهٔ مقابله می شود و کشورهای خارجی شروع به تخلیهٔ شهروندان خود می کنند. تولید. این سریال در دسامبر ۲۰۲۲ آغاز شد و از جنگ روسیه و اوکراین و مانورهای نظامی چین الهام گرفته است. فیلم برداری اصلی از مارس تا نوامبر ۲۰۲۴ انجام شد. ارتش تایوان در تولید مشارکت داشت و از تجهی
زات واقعی مانند ناو جنگی و خودروهای زرهی CM-32 استفاده شد. هر قسمت توسط کارگردانی متفاوت ساخته شده و چنگ هسین می یکی از نویسندگان قسمت هاست. واکنش ها. نشریهٔ Small Wars Journal این سریال را نمونه ای از جنگ ترکیبی مدرن دانست که تاکتیک های نظامی، عملیات سایبری، جنگ روانی و بهره برداری از آسیب پذیری های اجتماعی را ترکیب می کند. وال استریت ژورنال نیز آن را «نگاهی صمیمی به جامعهٔ تایوان و مقدمه ای ارزشمند بر یک بحران جهانی احتمالی» توصیف کرد. برخی سیاستمداران حزب کومینتانگ این سریال را به ایجاد فضای وحشت و تبلیغات دولتی متهم کردند. سخنگوی وزارت دفاع چین نیز آن را «فروش ترس از جنگ» نامید.
صلاح الدین اولاد مهند (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل هلند است که اخیراً در پست هافبک بازی باشگاه فوتبال آرسنال در لیگ برتر فوتبال انگلستان بازی کرده است. وی که اصالتی مراکشی دارد فوتبال خود را از تیم های پایه فاینورد آغاز کرد و در سال ۲۰۲۰ به باشگاه آرسنال پیوست. اولاد مهند همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۱۷ سال هلند بازی کرده است.
اوزیریس فیلمی محصول سال ۲۰۲۵ و به کارگردانی ویلیام کافمن است. در این فیلم بازیگرانی همچون مکس مارتینی، برایانا هیلدبرند، لامونیکا گرت، لیندز ادواردز، جارن میچل، دیوید میدوز، مایکل اربی و لیندا همیلتون ایفای نقش کرده اند. نام فیلم اشاره به اوزیریس ایزد جهان زیرزمینی و زندگی پس از مرگ در اساطیر مصر باستان دارد.
شبکه های زوبل نوعی بخش فیلتر بر اساس اصل طراحی امپدانس تصویری هستند. آنها به افتخار اتو زوبل از آزمایشگاه های بل، که مقاله بسیار ارجاع شده ای را در مورد فیلترهای تصویر در سال ۱۹۲۳ منتشر کرد، نامگذاری شده اند. ویژگی متمایز شبکه های زوبل این است که امپدانس ورودی مستقل از تابع انتقال در طراحی ثابت است. این ویژگی با هزینه تعداد اجزای بسیار بالاتر در مقایسه با سایر انواع بخش های فیلتر به دست می آید. امپدانس معمولاً ثابت و کاملاً مقاومتی تعیین می شود. به همین دلیل، شبکه های زوبل به عنوان شبکه های مقاومت ثابت نیز شناخته می شوند. با این حال، هر امپدانس قابل دستیابی با اجزای گسسته امکان پذیر است. شبکه های زوبل قبلاً به طور گسترده در مخابرات برای مسطح کردن و گسترش پاسخ فرکانسی خطوط زمینی مسی استفاده می شد و از خطی که در ابتدا برای استفاده معمولی تلفن در نظر گرفته شده بود، عملکرد بالاتری تولید می کرد. فناوری آنالوگ جای خود را به فناوری دیجیتال داده است و اکنون کمتر مورد استفاده قرار می گیرند. هنگامی که برای حذف بخش راکتیو امپدانس بلندگو استفاده می شود، این طرح گاهی سلول بوشرو نامیده می شود. در این حالت فقط نیمی از شبکه
به عنوان اجزای ثابت پیاده سازی می شود و نیمی دیگر اجزای حقیقی و مهومی امپدانس بلندگو هستند. این شبکه بیشتر شبیه مدارهای تصحیح ضریب توان است که در توزیع توان الکتریکی استفاده می شود، از این رو با نام بوشرو مرتبط است. یک شکل مداری رایج از شبکه های زوبل به شکل شبکه T پل شده است. این اصطلاح اغلب به معنای شبکه زوبل، گاهی به اشتباه وقتی که پیاده سازی مدار یک T پل شده نباشد، استفاده می شود. استنتاج. اساس یک شبکه زوبل یک مدار پل متعادل است که در مدار سمت راست نشان داده شده است. شرط تعادل این است که؛ formula_1 اگر این مقدار بر حسب نرمال شده ۱ = "Z0" بیان شود ، همان طور که معمولاً در جداول فیلتر انجام می شود، شرط تعادل به سادگی به صورت زیر است؛ formula_2 یا، formula_3 به عبارت ساده، امپدانس معکوس یا امپدانس دوگان formula_4 است. امپدانس "Z""B" پل در نقاط تعادل قرار دارد و از این رو هیچ پتانسیلی در آن وجود ندارد. در نتیجه، هیچ جریانی نخواهد کشید و مقدار آن هیچ تفاوتی در عملکرد مدار ایجاد نمی کند. مقدار آن اغلب به دلایلی که در بحث مدارهای پل T در ادامه روشن خواهد شد، "Z" 0 انتخاب می شود. امپدانس ورودی. امپدانس ورودی به صو