Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نبرد سلیمانیه یکی از بزرگ ترین نبردهای خیزش شعبان در عراق بود. شهر سلیمانیه با جمعیتی صد هزار نفری از کردها، نخستین شهری بود که توسط شورشیان آزاد شد و آخرین شهری بود که بار دیگر به دست ارتش عراق افتاد. زمینه سازی. پس از شکست توافق خودمختاری در سال ۱۹۷۴، کردها درگیر شورش مسلحانه علیه رژیم صدام حسین شدند. پس از آن که جنگ خلیج فارس به شدت توان نظامی عراق را تضعیف کرد و در جنوب عراق نیز شورشی آغاز شد، اعضای جاش (میلیشیای کرد وابسته به رژیم صدام که علیه پیشمرگ ها می جنگید) از ارتش جدا شده و با حمایت مردم محلی، کنترل شهر رانیه را در دست گرفتند. بسیاری از اعضای جاش به صف پیشمرگه ها پیوستند. احساسات انقلابی به دیگر مناطق کردستان گسترش یافت؛ مردم به خیابان ها آمدند و پیشمرگ ها وارد شهرها شده و کنترل رانیه، چاورقورنه، کویسنجق، سلیمانیه، حلبچه، عربات، اربیل، دهوک، زاخو و کرکوک را به دست گرفتند. شورش. یورش پیشمرگ ها. شورش از ۷ مارس آغاز شد، هنگامی که نیروهای سبک اسلحهٔ پیشمرگ وارد سلیمانیه شدند و نیروهای دولتی را بیرون راندند. مردم محلی نیز به آن ها پیوستند، به خیابان ها آمدند و به همراه پیشمرگ ها به ساختمان های دولتی و
زندان ها یورش بردند و صدها زندانی سیاسی را آزاد کردند. آخرین و مهم ترین نقطهٔ مقاومت نیروهای امنیتی عراق، اداره امنیت بود که به شدت مستحکم شده بود. اعضای حزب بعث بیش از دو ساعت در برابر کردها مقاومت کردند، اما در نهایت پیشمرگه ها و مردم خشمگین وارد ساختمان شدند و تا ۸ مارس، کل شهر در اختیار پیشمرگه ها قرار گرفت. بسیاری از اعضای حزب بعث زنده توسط جمعیت خشمگین تکه تکه شدند؛ برخی دیگر سوزانده یا با اره تکه تکه شدند. بر اساس گزارش دیده بان حقوق بشر، حدود ۷۰۰ نفر از نیروهای امنیتی بعثی در این اعدام های مردمی کشته شدند، اما سربازان عادی عمدتاً بخشوده شده و اجازه یافتند به خانه بازگردند. ضدحمله دولت. پس از شکست شورش در جنوب و بازپس گیری تمامی شهرهای جنوبی توسط نیروهای امنیتی عراق، دولت به سمت شمال متوجه شد و برای مقابله با پیشمرگه ها، هواپیما، توپخانه سنگین و تانک به منطقه گسیل داشت. در شرایطی که پیشمرگه ها با کمبود غذا و بدون حمایت بین المللی روبه رو بودند، بیش از سه چهارم ارتش عراق در حومه سلیمانیه مستقر شد و تنها ۲۰٬۰۰۰ نفر پیشمرگه از شهر دفاع می کردند. درگیری های شدید در اطراف شهر رخ داد. پیشمرگه ها پس از تحمل ی
ورش ده روزه توسط بیش از ۹۰٬۰۰۰ سرباز عراقی با پشتیبانی تانک و هواپیما، ناچار به عقب نشینی به مرکز شهر شدند. تلفات در هر دو سو سنگین بود؛ پیشمرگه ها با از دست دادن ۶٬۰۰۰ نفر از نیروی ۲۰٬۰۰۰ نفری خود، و ارتش عراق به دلیل فقدان آموزش تاکتیکی، با از دست دادن حدود ۱۷٬۰۰۰ نیرو روبه رو شد. در ۳۱ مارس، ضدحمله دولت علیه خود شهر آغاز شد. این عملیات از غرب شهر آغاز شده و محله های غیرنظامی بختیاری و رزگاری را هدف قرار داد. محله آزادی نیز به شدت گلوله باران شد و مورد حمله بالگردها قرار گرفت. در ۱ آوریل، پیشمرگه ها از تپه های مشرف به بختیاری، تانک های عراقی را هدف قرار دادند و یک چهارم آن ها را نابود کردند؛ اما تا ۲ آوریل، پیشمرگه ها از غیرنظامیان خواستند شهر را ترک کرده و به سمت شمال بگریزند. در آخرین تلاش برای حفظ شهر، پیشمرگه ها عملیاتی انتحاری موسوم به «یورش شهید محمود» را اجرا کردند و چندین خط از نیروهای پیاده ارتش عراق را نابود کردند و تا پایان ۲ آوریل، جاده سنندج را به کنترل خود درآوردند. برای پرهیز از نابودی کامل، باقی مانده نیروهای پیشمرگه به کوه قندیل عقب نشینی کردند. در ۳ آوریل، ارتش عراق کنترل شهر را به دست گرف
ت؛ شهری که به شکلی کامل از سکنه خالی شده بود، چراکه همهٔ غیرنظامیان از بیم انتقام دولت گریخته بودند. به همین دلیل، هرچند بافت شهری نسبتاً دست نخورده باقی ماند، اما سربازان عراقی دست به غارت گسترده زدند. پس از نبرد. پس از آن که بسیاری از کردها به خانه های خود بازگشتند، پیشمرگه ها در ژوئیه تصمیم گرفتند بار دیگر با ارتش عراق روبه رو شوند. در ۲۰ ژوئیه، نیروهای حزب دموکرات کردستان (عراق) (KDP) و اتحادیه میهنی کردستان (PUK) به طور مشترک به شهرهای اربیل، دهوک و سلیمانیه یورش بردند. تا اکتبر ۱۹۹۱، آتش بسی برقرار شد و دولت، کنترل حدود از خاک کشور را به پیشمرگه ها واگذار کرد. این منطقه به طور دوفاکتو به عنوان دولت کردی درون عراق عمل می کرد و از سوی صدام حسین به طور کامل محاصره و از دیگر نقاط کشور جدا شده بود.
مسابقات قهرمانی جوانان آسیا در سال ۱۹۷۷ به میزبانی ایران در شهر تهران برگزار شد.این آخرین میزبانی ورزشگاه آریامهر از یک رقابت های بین المللی قبل انقلاب بود.از این مسابقات دو تیم فینالیست مستقیم به جام جهانی نوجوانان راه پیدا کردند عراق در ورزشگاه آریامهر تهران با نتیجه ۴ بر ۳ در مقابل جوانان ایران و در حضور ۱۰۰ هزار تماشاگر پیروز شد.هر دو تیم به مسابقات قهرمانی جوانان جهانی تونس در سال ۱۹۷۷ راه یافتند. تیم ملی جوانان ایران و عراق از قاره آسیا نخستین نماینده های آسیا در جام جهانی جوانان بودند. مرحله گروهی. Group A. 8 - 0 3 - 0 0 - 0 Group B. 4 - 0 3 - 0 4 - 0 Group C. 5 - 0 1 - 1 3 - 1 Group D. 2 - 0 0 - 0 0 - 0 1 - 1 3 - 0 3 - 0 یک چهارم نهایی. 3 - 0 5 - 1 0 - 0 3-1 after penalties 2 - 2 5-6 after penalties نیمه نهایی. 2 - 1 3 - 0 رده بندی. 3 - 1 راهیابی به مسابقات قهرمانی جوانان جهان. جام جهانی 1977
مسجد جامع سلیمانیه ()، که با نام مسجد بزرگ () نیز شناخته می شود، مسجدی تاریخی در شهر سلیمانیه در اقلیم کردستان عراق است. این مسجد همچنین با نام مسجد شیخ احمد نیز شناخته می شود، زیرا آرامگاه حاجی کاکه احمد، روحانی کرد نیکوکار که به بخشش غذا به نیازمندان معروف بود، در آن قرار دارد. مسجد در سال ۱۷۸۴ میلادی بنیان نهاده شد و در سال ۱۷۸۵ به دست ابراهیم پاشای بابان، از امیران خاندان بابان، ساخته شد. همچنین در این مسجد آرامگاهی برای محمود برزنجی، یکی از رهبران کردها که علیه قیمومت بریتانیا بر عراق جنگید، بنا شده است. این مسجد به عنوان نخستین مسجد شهر سلیمانیه شناخته می شود. در کنار ساختمان مسجد، آرامگاه خاندان بابان نیز قرار دارد؛ این خاندان قدرتمند که در جنگ چالدران به امپراتوری عثمانی یاری رساندند، بنیان گذاران شهر امروزی سلیمانیه نیز به شمار می روند. تاریخچه. این مسجد در آغاز با خشت گِلی و گل ساخته شده بود. در سال های ۱۹۴۰، ۱۹۵۰ و سرانجام در ۱۹۶۸، این مسجد به طور کامل با آجر بازسازی شد، با حفظ نقشهٔ اصلی و برخی جزئیات سازهٔ اولیه. منارهٔ مسجد در سال ۱۸۸۰ به دستور سلطان عبدالحمید دوم به آن افزوده شد. حاجی کاکه احمد
در سال ۱۸۲۰ و در دوران بحران اقتصادی، یک غذاخوری در کنار مسجد افتتاح کرد تا غذای رایگان عرضه کند. او در سال ۱۸۸۷ درگذشت و در گوشه ای از مسجد به خاک سپرده شد، و آن گوشه بعدها به زیارتگاهی برای وی بدل شد. معماری. ورودی مسجد در شمال آن قرار دارد و به حیاط باز می شود. سپس در سمت شمالی مسجد، راهرویی طولانی واقع شده است. نمازخانه ای نیز ویژه فصل تابستان ساخته شده و در سمت چپ آن، اتاقی برای مدرسان علوم دینی و همچنین کتابخانه ای بزرگ وجود دارد که دربردارندهٔ کتاب های ارزشمند دینی است. شبستان اصلی مسجد در گسترش های بعدی با پیروی از الگوی معماری کلاسیک اسلامی ساخته شد و هم زمان یادآور سبک خشت گِلی بنای اولیه است. آیات قرآنی بر نمای آن نوشته شده اند. در کنار شبستان، گذرگاهی به سوی آرامگاه شاهی خاندان بابان وجود دارد که گنبدی بر فراز آن قرار دارد. آرامگاه حاجی کاکه احمد و نوه اش محمود برزنجی نیز در اتاقی در یکی از گوشه های مسجد واقع شده و ضریحی برای آن ها ساخته شده است. کاربری. مسجد همچنان برای اقامهٔ نمازهای روزانه فعال است. غذاخوری وابسته به مسجد هنوز دایر است و به نیازمندان غذا می رساند. این مکان در ماه رمضان نیز وعد
ه های افطار را فراهم می کند. در حال حاضر، سرپرستی مسجد را محمد شیخ سالار، از نوادگان حاجی کاکه احمد، بر عهده دارد.
در تاریخ ۱۷ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۷:۴۵ شب به وقت محلی، انفجاری در شهر سلیمانیه در شرق اقلیم کردستان عراق از کشور عراق رخ داد که منجر به ویرانی سه خانه شد. مقام های مسئول علت این انفجار را تجمع گاز در داخل خانه به دلیل نشتی مخزن گاز مایع ال پی جی اعلام کردند که باعث آتش سوزی در یک منطقه مسکونی شد و ده ها کشته و زخمی برجای گذاشت. همچنین چند خانه و خودرو نیز تخریب شدند. مقامات محلی اعلام کردند که انفجار در یک خانه شلوغ در محله قه زیوه روی داد و منجر به فروریختن کامل ساختمان و گرفتار شدن ده ها نفر در زیر آوار شد. شمار نهایی قربانیان ۱۵ کشته و ۱۲ زخمی اعلام شد. از میان ۱۲ مجروح، شش نفر بلافاصله به بیمارستان شار در سلیمانیه منتقل شدند که چهار نفر از آن ها تحت عمل جراحی اضطراری قرار گرفتند و یک نفر نیز به بخش مراقبت های ویژه منتقل شد. واکنش ها. استاندار سلیمانیه، هوال ابوبکر، به دلیل جان باختن شماری از شهروندان، یک روز عزای عمومی در استان اعلام کرد. نچیروان ادریس بارزانی، رئیس اقلیم کردستان عراق، با انتشار توییتی به خانواده های قربانیان تسلیت گفت و برای مجروحان شفای عاجل آرزو کرد. ریبر احمد، وزیر کشور اقلیم کردستان، برا
ی ارائه کمک و اعلام همدردی با آسیب دیدگان، به نمایندگی از مسرور بارزانی، نخست وزیر اقلیم، در محل حادثه حضور یافت. هیئت مساعدت سازمان ملل متحد برای عراق (یونامی) این رویداد را «هولناک» توصیف کرد و از تلاش بی وقفه نیروهای امدادی ستایش کرد. ناصر کنعانی، سخنگوی وزارت امور خارجه ایران، با صدور پیامی، حادثه را به دولت و مردم عراق تسلیت گفت. او همچنین با خانواده های قربانیان ابراز همدردی کرد و برای مجروحان آرزوی بهبودی نمود. وزارت امور خارجه اردن نیز با انتشار بیانیه ای همبستگی خود را با دولت و ملت عراق اعلام کرد، به خانواده های قربانیان تسلیت گفت و برای مجروحان شفای کامل آرزو کرد. همچنین سفیر ایالات متحده در عراق نیز با انتشار پیامی، ضمن تسلیت به خانواده های جان باختگان، از تلاش امدادگران قدردانی کرد.
تل بکراوا () یا تپهٔ بکرآباد یک تَلّ یا تپهٔ باستانی در استان سلیمانیه در عراق است. این محوطه در نزدیکی حلبچه و در منطقهٔ شهرزور در کردستان عراق واقع شده و در دامنه های رشته کوه زاگرس، نه چندان دور از سرچشمه های رود دیاله قرار دارد. ارتفاع تپه ۴۰ متر است و از یک تپهٔ مرکزی (به ابعاد ۲۷۷ در ۲۱۶ متر) تشکیل شده که شهر پایینی به ابعاد تقریبی آن را احاطه کرده است. دیگر محوطه های باستانی در این منطقه عبارت اند از تل کوناره، تل بازموسیان و تل شمشاره. باستان شناسی. نخستین بار جیمز فلیکس جونز در سال ۱۸۴۴ به توصیف این محوطه پرداخت. سپس افرایم اسپایسر در سال ۱۹۲۷ آن را بررسی کرد، به عنوان بخشی از پژوهشی گسترده تر دربارهٔ منطقه. اسپایزر پیشنهاد داد که این محل با شهر آتلیلا برابر است که بعداً به دور-آشور تغییر نام یافت. کاوش های بعدی در سال های ۱۹۶۰ و ۱۹۶۱ توسط اداره کل آثار باستانی عراق انجام شد. باستان شناسان عراقی اشاره کرده اند که در این دوره، ترانشه ای را که جورج مارتین لیس ۴۰ سال پیش حفر کرده بود، گسترش دادند. در سال ۲۰۰۹، محوطه مورد بررسی سطحی قرار گرفت و کاوش های جدید از سال ۲۰۱۰ آغاز شد. در این زمان، محوطه آسیب ز
یادی از حفاری های غیرقانونی دیده بود. این کاوش ها تا حداقل سال ۲۰۱۷ ادامه داشت. بررسی ها و کاوش های ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۷ توسط گروهی از دانشگاه هایدلبرگ به سرپرستی پیتر آ. میگلوس انجام شد. در جریان کاوش های عراقی، ۲۴ لوح و قطعه لوح کتیبه میخی کشف شد. در سال های ۲۰۱۳–۲۰۱۴، باستان شناسان بلژیکی ۱۷ لوح دیگر یافتند. هیچ کدام از این کتیبه ها در محل اصلی خود کشف نشده اند، بلکه در بقایای سازه های دوره اسلامی به دست آمده اند. به احتمال زیاد، همهٔ آن ها متعلق به یک بایگانی واحد بوده اند و بر اساس سبک شناسی نگارشی و تاریخ گذاری کربن-۱۴، به سده پانزدهم پیش از میلاد نسبت داده شده اند. متون شامل «اسناد اداری، گوی های گِلی مُهرشده، فهرست شاهدان (احتمالاً بخشی از سندی حقوقی)، یک نامه، تقویم مذهبی، فال گیری از روی امعاء و احشاء و نیایش ها و همچنین قطعه ای از فهرست خدایان وایدنر» هستند. چند قطعه نیز دارای متن به زبان هوری بودند. به جز یک مورد، هیچ یک از این الواح تاکنون منتشر نشده اند. در این محوطه، گورهایی از دوره اسلامی، عصر آهن، عصر برنز میانه/نهایی و دوره اکدی کشف شده اند. همچنین روی ۱۸ نمونهٔ استخوانی از عصر برنز و عصر آهن، تجزیه
ژنتیکی انجام شده است. تاریخچه. گرچه آثار معماری سکونت گاهی از دوره های کهن به دست نیامد، اما قطعات سفال دوره اوروک از اواخر هزاره چهارم پیش از میلاد کشف شده اند. بر اساس کاوش ها، ۱۷ لایهٔ استقراری برای بخش ارگ (بالای تپه) مشخص شده است: در شهر پایینی، توالی لایه ها متفاوت است: در بخش شرقی تپه، سازه ای بزرگ به ابعاد ۳۰ در ۲۲ متر از خشت خام و حیاطی مفروش با قلوه سنگ به ابعاد ۱۱ در ۱۰٫۵ متر کشف شد که به حدود ۲۰۰۰ پ.م. (عصر برنز میانه) بازمی گردد. باستان شناسان عراقی آن را نیایشگاه نامیدند، اما در کاوش های بلژیکی، لایه های پایین تر کاویده شد و مشخص گردید که سازه در اصل خانه ای مسکونی بوده است. به ویژه، بخشی که پیش تر به عنوان محراب در نظر گرفته شده بود، در واقع زیارتگاهی خانگی بوده که برای آن دوره رایج است. عصر آهن. استقرار در عصر آهن در بکراوا مربوط به امپراتوری آشوری نو از سده نهم تا هفتم پیش از میلاد است، زمانی که این منطقه بخشی از استان «زاموآ» ی آشوری بود. در ادامه، محوطه در دوره های شاهنشاهی هخامنشی و شاهنشاهی ساسانی نیز مسکون بوده است. سکونت در دورهٔ اسلامی از خلافت عباسی تا امپراتوری عثمانی ادامه داشته و
محوطه تا به امروز نیز مسکونی است. اقتصاد. در دوره دوره آغاز دودمانی سوم، اقتصاد منطقه عمدتاً کوچ نشینی مبتنی بر پرورش گوسفند و بز (۷۴٫۱٪) بود که بیشتر برای گوشت کشته می شدند. بقایای گاو و به ندرت اسب سانان نیز شناسایی شده اند. در دوره اکدی، اقتصاد از کوچ نشینی به سکونت پذیری و دامداری تغییر یافت و عناصر جدیدی مانند پرورش خوک و ماکیان و همچنین شکار جانوران وحشی وارد شدند. تغییرات اخیر. آخرین بار، تپه و مناطق پیرامونی آن در سال ۲۰۱۷ مورد کاوش قرار گرفت. بازدیدی تازه از این محوطه، گودال های بی شماری را آشکار کرد؛ این فرورفتگی های شاخص که الگوریتم های شناسایی می توانند آن ها را به عنوان نشانه هایی مشکوک از حفاری غیرمجاز تشخیص دهند.
تل کوناره () یک تَلّ یا محوطه باستانی در نزدیکی سلیمانیه در منطقه کردستان عراق است. این محوطه در کنار رودخانه رود تنجیرو قرار دارد و از دوره مس سنگی تا اوایل هزاره دوم پیش از میلاد مسکون بوده است. تاریخچه. این محوطه در دوره های امپراتوری اکد، اور و ایسین-لارسا مسکون بوده است. کاوشگران حدس می زنند که این شهر با ساختمان های بزرگ خود، پایتخت دولت لولوبی (قوم) بوده است. در ابتدا سه سطح کاوش تعریف شد (سطوح ۱ و ۲ با روش رادیوکربن تاریخ گذاری شده اند): شواهد کتیبه ای نشان می دهد که این شهر یک انسی (حاکم) داشته است، اما تحت چه شرایطی در حال حاضر مشخص نیست. یک سوکال (واژه سومری) (مقام بلندپایه) نیز در این شهر حضور داشته است. باستان شناسی. تل کوناره از دو تپه بیضی شکل تشکیل شده است؛ تپه غربی بلندتر از تپه شرقی است و یک جاده مدرن این دو را از هم جدا می کند. تپه غربی به عنوان شهر بالایی (منطقه کاوش A) و تپه شرقی به عنوان شهر پایینی (مناطق کاوش B, C، D و E) شناخته می شوند. به طور کلی، این محوطه حدود ۶۰۰ متر در ۴۰۰ متر یا حدود ۱۰ هکتار وسعت دارد. این محوطه برای اولین بار در سال ۱۹۴۳ مورد بازدید قرار گرفت، زمانی که صبری شکر
ی از اداره کل آثار باستانی عراق در بغداد یک بررسی انجام داد و گزارشی به تاریخ ۱۰ نوامبر ۱۹۴۳ صادر کرد. این محوطه در سال ۲۰۱۱ به عنوان بخشی از یک بررسی بزرگ تر توسط C. Kepinski مورد مطالعه قرار گرفت. یک بررسی ژئومغناطیسی در تل کوناره نشانه هایی از یک ساختمان بزرگ (۶۰ متر در ۳۰ متر) در شهر پایینی نشان داد. از آن زمان، این محوطه در نه فصل از سال ۲۰۱۲ توسط تیمی از مرکز ملی پژوهش های علمی فرانسه به سرپرستی کریستین کپینسکی و آلین تینو کاوش شده است. از سال ۲۰۱۲، کاوش ها عمدتاً بر روی شهر پایینی متمرکز بوده است. در سال ۲۰۱۵، چندین لوح خط میخی به ابعاد ۱۰ سانتی متر در ۱۰ سانتی متر در منطقه C یافت شد (بیشتر مربوط به آرد)، و ۷۰ لوح و قطعه دیگر در سال ۲۰۱۷، و گروه دیگری در سال ۲۰۱۸ در منطقه E (بیشتر مربوط به غلات) کشف شد که مجموع آن ها به حدود ۱۰۰ عدد می رسد. مقادیر حجمی در نوع جدیدی از گور (GUR of Šubartu) که قبلاً شناخته نشده بود، ذکر شده اند، برخلاف گور امپراتوری اکد که انتظار می رفت. فصل ۲۰۱۸ شامل یک جلسه مطالعه بر روی لوح ها و قطعات لوح کشف شده در سال ۲۰۱۷ بود. سپس کاوش ها در مناطق B, C و E ادامه یافت. کار در سال ۲۰
۱۹ با یک مأموریت مطالعه و سپس کاوش از ۱۴ سپتامبر تا ۱۳ اکتبر در مناطق B, C و E ادامه یافت.
عبداللطیف مصلح صلاح (۱۸۸۲ – ۸ نوامبر ۱۹۵۲) سیاستمدار و وکیل فلسطینی بود. او در طولکرم متولد شد، در آنجا تحصیل کرد، از دانشکدهٔ حقوق استانبول فارغ التحصیل شد و در دربار سلطانی مشغول به کار شد. اولین رئیس مؤسسه حقوق دمشق در دوران عربی بود. سپس به نابلس بازگشت. او به مدت چهار سال به عنوان عضو مجلس اعلای اسلامی، به نمایندگی از منطقهٔ نابلس، انتخاب شد و امین التمیمی جانشین او شد. او در مؤسسهٔ حقوقی اورشلیم حقوق تدریس می کرد. چندین کتاب در زمینه حقوق جزایی نوشت. او به حرفهٔ وکالت اشتغال داشت و مدت ها رئیس کانون وکلای فلسطین و اردن بود. حزب بلوک ملی در سال ۱۹۳۵ تأسیس کرد که هدف آن استقلال سیاسی کامل فلسطین و حفظ هویت عربی آن در چارچوب وحدت عربی بود. این تنها حزب فلسطینی بود که دفتر مرکزی اش در نابلس بود و پایگاه مردمی گسترده ای نداشت. زندگی و پیشه. عبداللطیف مصلح صلاح در سال ۱۸۸۲ طولکرم، سنجق نابلس، ولایت بیروت، امپراتوری عثمانی، متولد شد و تحصیلات ابتدایی خود را در آنجا گذراند. سپس به دبیرستانی در نابلس پیوست و تحصیلات متوسطه خود را در مؤسسه سلطانی در اورشلیم به پایان رساند. او از دانشکدهٔ حقوق استانبول فارغ التحصی
ل شد و برای وکالت به نابلس بازگشت. پس از پایان جنگ جهانی اول، عبداللطیف صلاح به عنوان یک رهبر محلی و یک وکیل توانمند در منطقهٔ نابلس-طولکرم سرشناس شد. او یک دفتر وکالت در نابلس و اورشلیم تأسیس کرد و به خاطر رسیدگی به پرونده های زمین، دفاع از حقوق عرب ها و مقاومت در برابر تلاش های جنبش صهیونیستی برای تصرف آنها، مشهور شد. عبداللطیف صلاح از بدو تأسیس جنبش ملی فلسطین در آن شرکت داشت و به عنوان عضو انجمن اسلامی-مسیحی در نابلس انتخاب شد. او عضو اولین کنگرهٔ عربی فلسطینی بود که در مارس ۱۹۱۹ در اورشلیم برگزار شد و همچنین عضو تمام کنگره های بعدی عربی فلسطینی که تا سال ۱۹۲۸ در فلسطین برگزار شدند. او در سال ۱۹۲۲ در فهرست محمد امین الحسینی به عنوان عضو مجلس اعلای اسلامی انتخاب شد و هنگامی که کانون وکلا در فلسطین تأسیس شد، عبداللطیف صلاح در سال ۱۹۳۴ به عنوان رئیس کانون انتخاب شد.عبداللطیف صلاح در تلاش هایی که در دههٔ ۱۹۳۰ برای اتحاد احزاب و جبهه ها در یک نهاد ملی واحد انجام شد، مشارکت داشت. اما در نهایت، او حزب بلوک ملی را تشکیل داد که از نظر نفوذ و قدرت ضعیف باقی ماند. به دنبال آغاز اعتصاب عمومی در فلسطین در آوریل ۱۹۳۶،
کمیته های ملی تشکیل شده در شهرها و روستاهای مختلف فلسطین در یک کنفرانس عمومی که در ۲۵ آوریل ۱۹۳۶ در اورشلیم برگزار شد، گرد هم آمدند و به اتفاق آرا تصمیم به تأسیس کمیتهٔ عالی عربی فلسطین به ریاست امین الحسینی گرفتند. این کمیته شامل رهبران احزاب سیاسی بود و عبداللطیف صلاح به عنوان یکی از اعضای آن به عنوان رئیس حزب بلوک ملی انتخاب شد. وقتی مقامات قیمومیت بریتانیا این کمیته را منحل و اعضای آن را مورد آزار و اذیت قرار دادند، عبداللطیف صلاح به مصر و سپس به سوریه و لبنان گریخت. اما پس از آنکه مقامات قیمومیت از تصمیم خود منصرف شدند، دوباره به فلسطین بازگشت و سرانجام در اوایل سال ۱۹۳۹ عضو هیئت نمایندگی فلسطین در کنفرانس میزگرد لندن شد. او در پاییز ۱۹۴۵ به عضویت کمیته عالی عرب برای فلسطین انتخاب شد، اما پس از اختلافات بین اعضای آن، خیلی زود آن را تحریم کرد و از آن استعفا داد. او در کمیتهٔ عالی عرب برای فلسطین که در ۱۱ ژوئیه ۱۹۴۶ تشکیل شد، شرکت نکرد. پس از نکبت ۱۹۴۸ و الحاق بقیه فلسطین به شرق اردن، دولت اردن از صلاح برای تدوین مقررات و قوانین مورد نیاز شرایط جدید کمک خواست.در اردن به فعالیت خود ادامه داد. بنیانگذار کانو
ن وکلای اردن در سال ۱۹۵۰ و اولین رئیس آن در اولین دوره این کانون، از ۲۵ نوامبر ۱۹۵۰ تا ۲۷ سپتامبر ۱۹۵۱ بود. همچنین برای دومین دوره رئیس کانون وکلای اردن، از ۲۸ سپتامبر ۱۹۵۱ تا ۲۵ سپتامبر ۱۹۵۲ بود. عضو دومین دوره سنای اردن، از ۲۰ آوریل ۱۹۵۰ تا ۳ مه ۱۹۵۱ که در آن زمان، سنا تنها بیست عضو داشت و در همان دوره، در مجلس ملی اردن نیز در آن عضویت داشت. صلاح همچنین عضو سومین دورهٔ سنای اردن، از ۱ سپتامبر ۱۹۵۱ تا ۳۱ اکتبر ۱۹۵۱ بود. سنا در آن دوره تنها نوزده نفر را شامل می شد و در همین دوره عضو مجلس ملی اردن نیز بود. عبداللطیف صلاح صبح روز ۸ نوامبر ۱۹۵۲، در سن حدود هفتاد سالگی در امّان، پایتخت اردن، درگذشت. به مناسبت بزرگداشت عبداللطیف صلاح، خیابانی در امان به نام او نامگذاری شد و کانون وکلای اردن «مدال عبداللطیف صلاح» را ایجاد کرد که به شخصیت های برجسته حقوقی اهدا می شود. زندگی شخصی. برادرزادهٔ او، عبدالله امین مصلح صلاح، سیاستمدار و دیپلمات است و برادرزادهٔ دیگرش نیز سیاستمدار فلسطینی، صلاح امین مصلح صلاح، است که در دورهٔ (۱۹۵۱–۱۹۵۷) شهردار طولکرم و عضو اولین مجلس ملی فلسطین بود.
دویچه روندشاو یک نشریه ادبی و سیاسی بود که در سال ۱۸۷۴ توسط جولیوس رودنبرگ تأسیس شد. این نشریه به شدت بر سیاست، ادبیات و فرهنگ آلمان تأثیر گذاشت و یکی از موفق ترین نشریات ادواری در آلمان محسوب می شد. از جمله نویسندگان آن می توان به تئودور فونتان "(نویسنده رمان افی بریست)"، پل هیس، تئودور استورم (نویسنده رمان "سوار بر اسب سفید")، گوتفرید کلر و ارنست رابرت کورتیوس اشاره کرد. ریچارد موریتز مایر، مورخ ادبیات آلمانی، سبک چاپ "دویچه روندشاو" را دانشگاه چاپی توصیف کرد. انتشار این نشریه با وقفه هایی در دوران نازی ها تا سال ۱۹۴۶ ادامه داشت. تاریخچه. پس از مرگ جولیوس رودنبرگ، برونو هیک ناشر "روندشاو" شد و در سال ۱۹۱۹ توسط رودولف پچل ادامه پیدا کرد. "دویچه" "رودنشاو" تا جنگ جهانی دوم سخنگوی محافظه کاران جوان و بعداً مخالفان محافظه کار نازی ها بود. در سال ۱۹۴۲ پچل به زندان افتاد و نشریه توقیف شد. چهار سال بعد، "دویچه روندشاو" دوباره توسط پچل منتشر شد. پس از مرگ پچل، انتشار ماهنامه توسط پسرانش یورگن و پیتر پچل و هری پراس ادامه یافت. بورگارد فرودنفلدو هانس یواخیم نتزر آخرین ویراستاران این نشریه بودند. انتشار این مجله در سا
ل۱۹۶۴ متوقف شد. سنت دویچه روندشاو توسط روزنامه های خواهری "دویچه روندشاو" ادامه پیدا کرد، که یک مجله آنلاین چند زبانه بود و توسط هاینریش فون لوش ویرایش می شد. "دویچه روندشاو" در قالب مدرن تجدید نظر کرد و کار خود را به عنوان یک نشریه ویرایش شده خانوادگی ادامه داد و روش نگارش غیرحزبی در خصوص طیف گسترده ای از مسائل سیاسی، اقتصادی و فرهنگی مرتبط با آلمان و نقش آن در جهان را حفظ کرد. چندین نشریه دیگر نیز از عنوان «"دویچه روندشاو"» استفاده کردند، از جمله: "دویچه روندشاو", "هاروی، شمال داکوتا" (۱۹۱۵–۱۷)؛ "دویچه روندشاو", "کوئرو، تگزاس"(۱۸۸۰-ca. ۱۹۰۰)، "دویچه روندشاو در پولن."
آلالاخ () یا تل آتچانا، آلالاخ، پایتخت پادشاهی فراموش شده موکیش در هزاره دوم پیش از میلاد است که در دره آموق در استان ختای، در نزدیکی آنتاکیهٔ امروزی قرار دارد. این محوطه، همراه با محوطه همسایهٔ تل تاینات، بخشی از یک کلان شهر چندلایه است که توسط رود اورنت شکل گرفته است. آلالاخ شهری باستانی در دوران برنز بود. این شهر حدود سال ۲۰۰۰ پیش از میلاد تأسیس شد و تا حدود سال ۱۲۰۰ پیش از میلاد به عنوان یک مرکز شهری مهم باقی ماند. آلالاخ دارای کاخ ها، معابد، خانه های مسکونی و استحکامات بود و در دوره برنز پسین، پایتخت پادشاهی محلی موکیش محسوب می شد. تاریخچه. دوران برنز میانی: آلالاخ در این دوره تحت حاکمیت پادشاهی امهدی (حلب) بود. کاخ های سلطنتی و معابد در این دوره ساخته شدند و شهر به عنوان یک مرکز مهم تجاری و فرهنگی شناخته می شد. دوران برنز پسین: پس از سقوط امهد، آلالاخ به پایتخت پادشاهی موکیش تبدیل شد. در این دوره، کاخ ها و معابد جدیدی ساخته شد و شهر به عنوان یک مرکز مهم در منطقه باقی ماند. دوران آهن: برخلاف تصورات قبلی مبنی بر ترک شهر پس از قرن دوازدهم پیش از میلاد، تحقیقات اخیر نشان می دهد که آلالاخ در دوران آهن (حدود
۱۲۰۰ تا ۶۰۰ پیش از میلاد) نیز مسکونی بوده است. کاوش های باستان شناسی. کاوش های اولیه در آلالاخ بین سال های ۱۹۳۷ تا ۱۹۳۹ و سپس ۱۹۴۶ تا ۱۹۴۹ توسط سر لئونارد وولی انجام شد. در این کاوش ها، بقایای کاخ ها، معابد و خانه های مسکونی کشف شد. کاوش های بعدی در اوایل دهه ۲۰۰۰ میلادی به سرپرستی ک. آصلحان ینر ادامه یافت و اطلاعات بیشتری دربارهٔ ساختارهای شهری و تاریخچه آلالاخ فراهم کرد.
تریدینگ ویو () یک شبکه رسانه اجتماعی، پلتفرم تجزیه و تحلیل و برنامه تلفن همراه برای معامله گران و سرمایه گذاران است. این شرکت در سال ۲۰۱۱ تأسیس شد و دارای دفاتری در نیویورک و لندن است. در سال ۲۰۲۰، این شرکت در رتبه بندی ۱۳۰ وب سایت برتر جهان بر اساس الکسا قرار گرفت. تاریخچه. تریدینگ ویو در سال ۲۰۱۱ توسط کارآفرینان روسی، کنستانتین ایوانوف (مدیر ارشد فناوری)، دنیس گلوبا (مدیر عامل اجرایی) و استن بوکوف (مدیر عملیاتی) تأسیس شد. دفتر مرکزی تریدینگ ویو در نیویورک قرار دارد و دفتر مرکزی بازار اروپای آن در لندن است. هدف این پلتفرم این است که با بحث در مورد ایده های سرمایه گذاری در یک انجمن باز به کاربران در سراسر جهان کمک کند تا بازارهای مالی را بهتر درک کنند. در تابستان ۲۰۱۳، این پروژه برای شتاب دهنده استارت آپ Techstars انتخاب شد و در آنجا قراردادهایی با مایکروسافت و CME امضا کرد. این شرکت بعداً ۳٫۶ میلیون دلار بودجه از iTech Capital و سایر سرمایه گذاران (TechStars, Right Side Capital Management, Irish Angels) دریافت کرد. در ماه مه ۲۰۱۸، این شرکت دور دیگری از سرمایه گذاری خطرپذیر را به مبلغ ۳۷ میلیون دلار به رهبری
Insight Venture Partners , DRW Venture Capital و Jump Capital بست و TradeIT را خریداری کرد. در اکتبر ۲۰۲۱، به عنوان بخشی از دور بعدی تأمین مالی، تریدینگ ویو ۳ میلیارد دلار ارزش گذاری شد و ۲۹۸ میلیون دلار اضافی از سرمایه گذارانی، از جمله تایگر گلوبال جذب کرد.
مریه نو () طبقه ای از نجیب زادگان جنگجو و ارابه سوار موروثی بودند که در بسیاری از جوامع خاور نزدیک باستان در دوران عصر برنز وجود داشتند. واژهٔ "Maryannu" واژه ای هوری شده از ریشهٔ هندوآریایی کهن است که با افزودن پسوند هوریِ «-nni» به ریشهٔ هندوآریاییِ «márya» ساخته شده است؛ «márya» به معنای «مرد (جوان)» یا «جنگجوی جوان» است. زبان شناس مارتین ال. وست پیشنهاد کرده است که نام "مریونس"، یکی از شخصیت های حماسه های هومری، «همانند» واژهٔ "maryannu" است. بنابراین، "Mērionēs" می تواند شکل یونانی هومری این واژه باشد که در شعر پیشا-میسنی به شکل "Mārionās" بازتاب یافته است. این اصطلاح در نامه های عمارنه که به دست هاپی نوشته شده اند، نیز آمده است. بیشتر مریه نوها نام های سامی و هوری داشتند.
در هنر شمشیرسازی، هامون (刃文) (که به معنای تحت اللفظی «الگوی لبه» از زبان ژاپنی است) یک اثر قابل مشاهده است که در نتیجه فرایند سخت سازی روی تیغه ایجاد می شود. هامون نمایانگر مرز ناحیه سخت شده (یاکیبا) است که شامل لبه برنده(ها) می باشد. شمشیرهایی که به این روش ساخته می شوند، به عنوان شمشیرهایی با سختی متفاوت شناخته می شوند، به طوری که لبه برنده آن ها سخت تر از پشت شمشیر (مونه) است (برای مثال: پشت 40 HRC در مقابل لبه 58 HRC). این تفاوت در سختی ناشی از اعمال خاک رس روی تیغه (تسوچی اواکی) قبل از فرایند خنک سازی (آب زدن) است. استفاده کمتر یا عدم استفاده از خاک رس باعث می شود لبه سریع تر خنک شود که این امر موجب سخت تر و شکننده تر شدن آن می شود، در حالی که استفاده بیشتر از خاک رس باعث می شود مرکز (هیرا) و پشت شمشیر کندتر خنک شده و در نتیجه انعطاف پذیری خود را حفظ کنند. هامون به ناحیه سفید رنگ روی کناره تیغه اشاره ندارد. بخش سفید رنگ همان قسمتی است که در فرایند صیقل دهی به نام هادوری سفید می شود تا دیدن هامون آسان تر گردد، و خود هامون خطی مبهم در داخل همین بخش سفید است. خط واقعی هامون را می توان با در دست گرفتن شمشیر