Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
را به استفاده از فناوری ها و فرم های جدید سوق می دهد که هدف آن نه تنها فرار، بلکه ادغام در جامعه و تأثیرگذاری بر بافت فرهنگی است؛ بنابراین، این طرح یا محصولِ طراحی صنعتی نیست که از یک زمینهٔ اجتماعی ناشی می شود، بلکه این شیٔ است که بر آگاهی و در نتیجه افزایش آگاهی و نزدیک شدن جامعه به آن تأثیر می گذارد. سری اوپی یکی از ثمرات این چشم انداز است که در آن تحقیقات عاطفی با آزمایش فُرم ها و مواد ترکیب می شود تا با احساسات قوی و متضاد اما نزدیک به شخصی که از آن ها استفاده می کند، ارتباط برقرار کند. مسیر پروژه. سری صندلی های اوپی نه تنها یکی از نتایج گائتانو پشه در تلاش او برای آشتی دادن هنر با کاربرد است، بلکه تحقق یک مسیر طولانی همکاری بین طراح جنوآیی و شرکت چی اندبی در استفاده از فناوری ها و مواد جدید است. به ویژه در مورد استفاده از پلی اوره اتان، یکی از موادی که شرکت ایتالیایی در آن سال ها بیشتر روی آن تمرکز داشت. با این حال از نقطه نظر مفهومی، گائتانو پشه طبق عادت خود موفق می شود به کل صندلی های سری اوپی با آغاز خلاقیت های هنری جان ببخشد. همچنین در این مورد برای هنرمند ایتالیایی، طراحی تنها یکی از انبوه وسایل ار
تباطی است که یک فرد می تواند داشته باشد و با آن عواطف، احساسات و افکاری را که اغلب به انسان و جامعه مرتبط است، منتقل کند. پشه با سری اوپی عمیقاً در انسان کاوش می کند و نیازهای بدوی و ناخودآگاه را به یاد می آورد. گائتانو پشه در طرح های هنری که مقدم بر مفاهیمی است که به مرحلهٔ نهایی سری اوپی منتهی می شود، عناصر بیولوژیکی را در یک زمینهٔ داستانی اما نه غیرطبیعی به تصویر می کشد که انسان می تواند آن را به عنوان زیستگاه خود بشناسد. اشارات ماقبل تاریخ نیز مشهود است، تقریباً انگار به انسان طبیعی ترین خاستگاه هایش را یادآوری می کند. تصاویر بعدی ارائهٔ رسمی سری اوپی، بیشتر به بافت اجتماعی آن سال ها مرتبط است: آن ها سناریوهای پیشنهادی را نشان می دهند که منعکس کنندهٔ اشکال هماهنگ و پلاستیکی صندلی ها، پروفیل های تمیز و گرد، تقریباً غیرطبیعی و آینده نگر، با تأثیرات پاپ آرت و اُپ آرت، که در آن سبکِ گذار بین دههٔ شصت و هفتاد غالب است. تحقیق فرمی و مفهومی: ولا و یتی. همزمان با مطالعهٔ مواد و فن آوری ها، هم برای ساختار و هم برای بسته بندی، فاز متادیزاین (فراطراحی) که سری اوپی نهایی را پیش بینی می کند را می توان به دو بخش تقسیم
کرد که با دو مفهوم نمایش داده می شوند. سری اوپی در واقع شامل یک مطالعهٔ رسمی انجام شده توسط گائتانو پشه و شرکت چی اندبی است که با کانسپت «ولا» در سال ۱۹۶۸ میلادی به وجود آمد، جایی که مطالعات ارگونومیک و سبکی که بعداً در اوپی۵ استفاده شد قبلاً مشهود بود. یک مطالعهٔ مفهومی است که در سال ۱۹۶۸ میلادی توسط کانسپت «یتی» نیز پیش بینی شده بود که توسط طراح جنوآیی همراه با شرکت چی اندبی ایجاد شد. اگر ولا عمدتاً حاوی مطالعات مربوط به فرم بود، یتی خود را به عنوان یک محیط حیاتی معرفی می کرد که احساس محافظت و راحتی می داد. با فرم های ارگانیک احاطه شده است که سپس به صندلی های مختلف این سری جان می بخشد، صندلی راحتی با اشکال مربع اما ظاهراً راحت، در میان همهٔ آن ها برجسته است. توضیحات محصول. این مجموعه از ۷ سری تشکیل شده است: اوپی۱، اوپی۲، اوپی۳، اوپی۴، اوپی۵، اوپی۶ و اوپی۷. در حالی که شش مورد اول نتیجهٔ یک جستجوی اصلی برای فرم هستند، آخرین مورد به مثابهٔ یک پای عظیم است که سبک کلاسیک را تداعی می کند، گویی متعلق به یک مجسمهٔ سنگی باشکوه از دوران روم است و همچون آن، به شدت به واقعیت وفادار است؛ اوپی۷، مانند شش صندلی دیگر خانو
اده، از پلی اوره اتان فشرده ساخته شده است. هر هفت سری نتیجهٔ تحقیقات رسمی بر اساس آناتومی و زیست شناسی انسانی است، در واقع آن ها فرم های متعلق به بخش های انسانی را به خود می گیرند؛ حتی اوپی۶ که به سادگی یک کُره است، در طرح های هنری گائتانو پشه به عنوان یک فرم ارگانیک نامشخص و مرتبط با اوپی۵ مادر وجود دارد. این سری که توسط چی اندبی در سال ۱۹۶۹ میلادی تولید شد، تا حدود سال ۱۹۷۳ میلادی در بازار باقی ماند. با وجود این مدت کوتاه، سری اوپی موفقیت بزرگی بود. اوپی۵ به نماد واقعی آن سال ها تبدیل شد و از طراحی رادیکال، نه تنها به عنوان یک صندلی ساده، بلکه به عنوان یک المان صحنه نگاری، به ویژه در عکاسی یا به عنوان یک عنصر تزئینی استفاده می شد. کل صندلی های سری اوپی در سال ۲۰۰۰ میلادی توسط بی اندبی ایتالیا احیاء شد، این ویرایش مجدد محدود به پیشنهاد مجدد صندلی ها با پوشش های جدید و رنگ های مدرن تر محدود نبود، بلکه تحت تأثیر مطالعه ای قرار گرفت که فناوری اعمال شده در مواد و سیستم تولید را مدرن کرد. ویژگی های محصول. صندلی ها از فوم پلی اوره اتان تزریقی انعطاف پذیر ساخته شده اند و با پارچه ای الاستیک روکش شده اند. مدل اصلی ب
ه شیوهٔ بسته بندی خلاء بود و ۹۰٪ فضای کمتری را در بسته بندی اشغال می کرد. بسته بندی شامل یک جعبهٔ مقوایی تخت با روکش پی وی سی داخلی بود که صندلی را بواسطهٔ خلاء مهر و موم نگه می داشت. پس از باز کردن بسته بندی، به لطف هوایی که به داخل حفره های پلی اوره اتان نفوذ می کرد، حجم آن را افزایش می داد تا صندلی به آرامی شکل قطعی خود را به دست آورد. برای مدل های بزرگتر، مانند اوپی۵، این فرایند حدود یک ساعت طول می کشید. هنگامی که شکل نهایی به دست می آمد، صندلی دیگر نمی توانست به شکل فشرده بازگردد، بلکه سفتی مناسب برای تحمل نیروی وزن بالا را به دست می آورد. نسخهٔ جدید سری اوپی (اوپی ۲۰۰۰) دیگر در بسته بندی خلاء فروخته نمی شود، اما در حال حاضر به شکل قطعی خود است؛ بنابراین نسخهٔ مدرن اوپی از پلی اوره اتان سرد انعطاف پذیر «بیفیت» ساخته شده و با پارچهٔ جرزی پوشانده شده است، با تودوزی جوت. اوپی۱. یکی از شاخص ترین مدل های این سری، اوپی۱ یک صندلی راحتی است؛ طراحی اوپی۲، اوپی۳ و اوپی۴ از آن ناشی می شود. شبیه گلبول قرمز است و یکی از پرفروش ترین مدل های این سری اوپی و همچنین دومین مدل معروف پس از اوپی۵ است. اوپی۲. این یک پوف کوچک
است که فرم های اوپی۱ را کمتر به ذهن متبادر می کند در صورتیکه تناسبات را تقریباً بدون تغییر حفظ می کند. در طراحی های هنری پشه، پیش از پروژهٔ طراحی صندلی های سری اوپی، اوپی۲ نسبت های متفاوتی داشت، گردتر و کمتر هماهنگ بود، قسمت محدب بسیار کوچکتر بود. سپس برای استفاده مناسب تر برای قرار دادن راحت تر نشیمنگاه فردی که می نشیند، با فرم آن سازگار شد. اوپی۳. اوپی۳ یک صندلی با ابعاد مشابه اوپی۱ است، اما فرم و تناسب آن تغییر می کند؛ در واقع، صندلی فرمی شبیه یک سرنره دارد که توسط قسمت محوریِ کمی نازک تر، از سطح زمین بلند شده است. با دو عنصر تزئینی جلویی مشخص می شود که شبیه انتهای دیستال آلت نری هستند. اگرچه صندلی راحتی دارای پشتی بالاتری نسبت به اوپی۱ است و بزرگتر به نظر می رسد، اما حداکثر ابعاد عملاً بدون تغییر است و نشیمن کمی پایین تر است، اگر چه کمتر فرورفته است. اوپی۴. این مبل از یک مبل دو نفره با ابعاد جمع و جور تشکیل شده است، در واقع کمی بیش از یک و نیم برابر پهن تر از اوپی۱ است که رسماً در تمام قسمت ها از آن نشأت می گیرد. ابعاد دیگر بدون تغییر باقی می ماند. اوپی۵. «به خاطر دارم که با آن صندلی راحتی می خواستم در مو
رد یک وضعیت انسانی صحبت کنم: زندانی کردن زنانی که قربانی تعصبات مردانه اند، زیرا آن ها در شرایطی زندگی می کنند که هنوز در برخی کشورها غیرقابل قبول است. این راهی برای من بود که سیاسی صحبت کنم: نه از طریق پوسترها یا ارتباطاتی که کمی منسوخ شده اند، بلکه این کار را با یک شیٔ صنعتی که پتانسیل ارتباطی جدیدی داشت، انجام دادم.» مشهورترین این هفت مورد که به یکی از نمادهای طراحی ایتالیایی تبدیل شده است، اوپی۵ (اغلب با اوپی۶ ترکیب می شود) یک صندلی راحتی بزرگ است؛ که همچنین با عنوان «زن» نیز شناخته می شود، اوپی۵ رحم مادر را به یاد می آورد، نماد تولد و محافظت: در واقع فرم فراگیر آن این احساسات را بازتولید می کنند. این صندلی با فرم های پیچ خورده (سینوسی) و فراوان، نمادهای باروری، مانند ونوس های دورهٔ پارینه سنگی، مشخص می شود. دو سینهٔ بزرگ مشخصه قسمت بالایی پشتی است، در حالی که قسمت پایینی، ران ها را به ذهن می آورد به طوری که وقتی می نشینید احساس می کنید مانند زمانی که کودک بودید توسط مادر خود پیچیده و محافظت می شوید. صندلی راحتی نه تنها ستایش زنان است، بلکه انتقادی است از زندگی سختی که زنان به طور طبیعی با آن روبرو هستند.
در واقع، اوپی۵ را می توان با یک زیرپایی، اوپی۶، یک کُره بزرگ که شبیه یک توپ سنگین است، با طنابی که خستگی و وزنِ زندگی را به یاد می آورد به زن بسته شده است. با این حال، این استعاره در طرح های هنری گائتانو پشه، که اوپی۶ را دختر اوپی۵ می دید که با بند ناف به آن مرتبط است، پدیدار نشد. اوپی۶. اوپی۶ یک عنصر کروی است که به عنوان زیرپایی طراحی شده و برای ترکیب با اوپی۵، با طناب به آن متصل می شود. زمانی که روکش اعمال شد، دوخت به آن ظاهر یک توپ تنیس را می دهد. اوپی۷. با فرم بسیار وفادار به شکل پای انسان، اوپی۷ تنها صندلی در این سری است که بدون تغییر، شکلی را که از قبل در طبیعت وجود دارد به خود می گیرد (اوپی۶ شکل یک عنصر هندسی کامل و در نتیجه غیرطبیعی است). به لطف ابعاد بزرگ و ویژگی های مادهٔ پلی اوره اتان، اوپی۷ به یک صندلی غیر معمول تبدیل می شود.
تارانتولای طلای پارسی یا تارانتولای طلای ایرانی گونه ای از تارانتولا بومی شمال غربی ایران است. این گونه برای اولین بار در سال ۲۰۲۳ توصیف شد و نخستین گونه از سرده خود است که در ایران ثبت شده است. نامگذاری. نام عمومی این گونه به «موهای پشمی و طلایی» آن اشاره دارد که یکی از ویژگی های بارز آن است. نام علمی این گونه به نام تاریخی کشور محل پیدایش آن (ایران) اشاره دارد. پراکندگی. این تارانتولا در ارتفاعات رشته کوه های زاگرس در شمال غرب ایران یافت شده است. همچنین، بر اساس تصویری از یک نمونه نر، احتمال داده می شود که این گونه در سلیمانیه (عراق) نیز پراکنش داشته باشد، اما این موضوع نیازمند بررسی های بیشتری است. کشف تارانتولای طلای پارسی تعداد گونه های شناخته شده از تارانتولاها در ایران را از دو به سه گونه افزایش داد. همچنین، این نخستین گزارش از حضور سرده "Chaetopelma" در ایران بود. سایر گونه های این سرده در منطقه مدیترانه شرقی، از جمله کرت، سودان و دیگر نواحی خاورمیانه پراکنش دارند. این کشف، محدوده پراکنش شناخته شده عنکبوت های این سرده را حدود ۳۵۰ کیلومتر به سمت شرق گسترش داد. توصیف. در حال حاضر جنس نر این گونه توصیف ن
شده است. نمونه های ماده این گونه، با احتساب پاها، طولی در حدود ۹ سانتی متر دارند. ضمائم و شکم تارانتولای طلای پارسی به رنگ قهوه ای است، در حالی که پشت لاک و کلیسرهای آن طلایی رنگ هستند. این گونه حفار است.
سانگوکوجین ، یک اصطلاح ژاپنی است که به افراد مختلف درکشورها و نواحی اشغال شده سابق امپراتوری ژاپن در پس از جنگ جهانی دوم اشاره دارد. این اصطلاح به ویژه برای کره ای ها در ژاپن و مردم تایوانی (چینی ها در ژاپن) به کار می رفت، اگرچه گاهی برای مردم ریوکیو نیز استفاده می شد. این اصطلاح اکنون به طور کلی قدیمی و توهین آمیز در نظر گرفته می شود.
پرستشگاه کارنی ماتا دشنوک ( به هندی : करणी माता मंदिर)، که با نام معبد ماد دشنوک هم شناخته می شود، یک معبد هندو مشهور در دشنوک، سی کیلومتری جنوب بیکانر در راجستان هند است که به کارنی ماتا (ایزدبانوی هندو) تقدیم شده است. پس از محدود شدن دسترسی به هینگلج در پی تقسیم هند، این مکان به مهم ترین مکان زیارتی برای زائران کاست "چارانی" تبدیل شده است. این معبد به دلیل وجود جوندگان متعددی که به نام "kābā" شناخته می شوند، چه در هند و چه در سطح بین المللی به عنوان «معبد موش ها» شهرت دارد. این موش ها مقدس تلقی می شوند و زائران با نهایت دقت با آنها رفتار می کنند. این معبد بازدیدکنندگانی از سراسر هند برای کسب برکت و همچنین گردشگران کنجکاو از سراسر جهان را جذب کرده است. این معبد در اصل حدود سال ۱۵۳۰ میلادی پس از "ماهاپرایان" کارنی ماتا ساخته شد. در ابتدا فقط یک محراب پوشیده شده توسط گنبد بود ولی با ساخت و سازهایی که توسط باورمندان در سده های بعد اضافه شد، به اندازهٔ کنونی رسید. "کابا" مقدس. اسطوره. کارنی ماتا، تجسم "شاکتی" بود و مجرد باقی ماند. او خواهر کوچکترش را به ازدواج "دپاجی" درآورد. دپاجی از او صاحب چهار پسر شد که کوچک
ترین آنها "لاکشمان" بود. "کارنیجی" مانند فرزندان خود از آنها مراقبت می کرد. یک روز، لاکشمان در دریاچه "کاپیل ساروار" در نزدیکی "کلایات" هنگام حمام غرق شد. خواهر کوچکترش از کارنی ماتا درخواست کرد تا لاکشمان را به زندگی بازگرداند. کارنی ماتا جسد پسر را با دستان خود بلند کرد و به جایی رساند که اکنون "مورتی" (محراب) است؛ درها را بست و گفت که آنها را باز نکنید. او نزد خدای مرگ "یامرج" رفت و خواستار بازگشت لاکشمان به زندگی شد. خدای مرگ پرسید: «اگر چنین است، چرخه زایش دوباره چگونه عمل کند؟» کارنی ماتا سپس اعلام کرد که خانواده او دیگر پیش یامراج نمی آیند: «هر جا که من زندگی کنم، آنها زندگی می کنند؛ وقتی بمیرند، پیش من خواهند ماند». سپس، کارنی ماتا به شکل "کابا" (موش صحرایی) در آمد؛ به طوری که وقتی چاراناهای انسانی از تبار او می میرند، دوباره به صورت "کابا" متولد می شوند و در نزدیکی او در پرستشگاه زندگی می کنند، و هنگامی که "کاباها" می میرند، دوباره زاده می شوند. ، با این تصویر کلی، تناسخ چاران با تناسخ هندو تفاوت دارد، زیرا "جاتی" در طول زایش ها حفظ می شود، علی رغم اینکه به شکلی متفاوت تجسم یافته باشد. امروز. در مجمو
عه پرستشگاه کارنی ماتا، نزدیک به بیست هزار "کابا" زندگی می کنند که توسط کارکنان پرستشگاه و خادمانی که آنها را عزیزان خود می دانند مراقبت می شوند. "کابا" در فضاهایی در سرتاسر مجموعه داخلی، از جمله در معبد اصلی، آشپزخانه، نزدیک دیگ های بزرگ چدنی که برای درست کردن حلوا هستند، در اتاق های جانبی مختلف و روی پشت بام، زندگی و حرکت می کنند. در هر فضا، خوراکی ویژه ای در دسترس یک "کابا" است. موش هایی که نزدیک به محراب کارنی ماتا هستند، از اشکال گوناگون نذری ارائه شده به آن ایزدبانو مانند لادو، آجیل، نارگیل و کریستال های شکر و همچنین شیر، روتی، دانه، میوه، تره بار و حتی نوشیدنی الکلی تغذیه می کنند. برای موش های روی پشت بام و نزدیک دیگ های چدنی، رژیم غذایی آنها عمدتاً از دانه، میوه، تره بار، روتی و آب تشکیل شده است. یگ "کابا" توسط خویشاوندان انسانی چاران خود در برابر شکارچیان (گربه ها و غیره) محافظت می شود. به نظر می اید که "کاباها" به تعامل و لمس انسان عادت کرده اند. آنها در دامان فداییان دراز می کشند یا روی شانه هایشان می نشینند، از دست گردشگران و نیز از تالی (بشقاب) مشترک با کارگران چاران در آشپزخانه غذا می خورند. خور
دن غذاهایی که "کابا" آن را با جویدن متبرک کرده، "افتخار" به شمار می اید. در قانون معبد هست که اگر تصادفی روی یکی از موش ها قدم بگذارید و آن را بکشید، باید آن را با یک موش ساخته شده از نقره یا طلا جایگزین کنید. "کابا" سفید. از هزاران موش در معبد، چند "کابای" سفید هم وجود دارند که به طور ویژه مقدس در نظر گرفته می شوند. اعتقاد بر این است که آنها تجلی خود کارنی ماتا و چهار برادرزاده اش هستند. دیدن آنها، یک موهبت ویژه محسوب می شود و بازدیدکنندگان تلاش زیادی برای بیرون آوردن و دادن پراساد (نذری هندو) به آنها انجام می دهند. مدیریت پرستشگاه. هیئت رئیسه اصلی که مجموعه پرستشگاه کارنی ماتا را اداره می کند، "شری کارانی ماندیر نیج پرانیاس" است که متشکل از یک کمیته منتخب است و مالک بیشتر زمین ها در دشنوکه هم هست. این کمیته همچنین چندین دارمشال، دو موزه تاریخ کارنی ماتا و دو گاوشال بزرگ که لبنیات تولید می کنند هم اداره می کند. در معبد کارنی ماتا، کارگران چاران به عنوان خادم خدمت می کنند و آیین های گوناگونی مانند "پوجا" و آرتی را انجام می دهند، از زائران بازدیدکننده هدایایی دریافت می کنند، فضاهای داخلی معبد را تمیز می کنند،
در اتاق دوربین مداربسته و در ورودی اصلی معبد نظارت می کنند و البته مراقبت از "کاباها" را انجام می دهند. معماری. این ساختمان به شکل کنونی خود در ابتدای سده بیستم به سبک راجپوت توسط "مهاراجه گانگا سینگ" اهل بیکانر ساخته شد. در جلوی معبد نمای مرمری زیبایی وجود دارد که دارای درهای نقره ای است که توسط مهاراجا گانگا سینگ ساخته شده است. در سرتاسر درگاه ورودی درهای نقره ای بیشتری با تابلوهایی از اسطوره های کارنی ماتا را هست. تصویر ایزدبانو کارنی ماتا در محراب است. در فرهنگ عامه. این معبد تاکنون در رسانه های گوناگونی مانند نشنال جئوگرافیک، مستندها، وب گاه های گردشگری و ادبیات هند نمایش داده شده است. معبد در فصل اول سریال تلویزیونی واقع نما آمریکایی "The Amazing Race" ظاهر شد. این معبد به دلیل جمعیت موش های مورد احترامش، در فیلم مستند "موش ها" در سال ۲۰۱۶ به کارگردانی مورگان اسپورلاک نمایش داده شد. معبد همچنین در فصل ۲، قسمت ۳ "Mighty Trains" به عنوان توقفی در مسیر قطار یک هفته ای قطار سریع السیر "مهاراجه ها" به نمایش درآمد.
پنج رهایی یا پنج آزادی ، پنج جنبه از رفاه حیوانات را معرفی می کند. این مفهوم نوین در جریان اتفاقاتی توسط دولت انگلستان در سال ۱۹۶۵ در مورد دامپروری توسعه یافت و در بیانیه مطبوعاتی سال ۱۹۷۹ توسط رسمیت پیدا کرد. پنج رهایی به سرعت در سطح بین المللی پذیرفته شد و توسط گروه های حرفه ای از جمله دامپزشکان، و سازمان هایی از جمله ، ، و . تعریف پنج رهایی. پنج رهایی که در حال حاضر عنوان می شوند عبارتند از: تاریخچه. در سال ۱۹۶۵، به درخواست دولت بریتانیا تحقیقاتی به رهبری پروفسور در مورد رفاه حیواناتی که به شیوه صنعتی و به صورت فشرده پرورش می یابند، برنامه ریزی شد. تحقیقات مذکور، متأثر از نگرانی های مطرح شده در کتاب ، "ماشین های حیوانی" در سال ۱۹۶۴، آغاز شد. در گزارش برامبل آمده است: «یک حیوان حداقل باید آزادی حرکت کافی داشته باشد تا بتواند بدون مشکل بگردد، خود را تیمار کند، بلند شود، دراز بکشد و اندام خود را بکشد و دراز کند». این توصیه کوتاه به پنج آزادی برامبل معروف شد. پنج رهایی بخش مهمی از قوانین رفاه حیوانات است که در اغلب کشورها به آن توجه می شود. کنترل پنج رهایی، محورهای اصلی ارزیابی است که کارشناسان رفاه حیوانات هن
گام مراجعه به ساختارهای مرتبط با حیوانات یا منازل بررسی می کنند. بر اساس گزارش تیم مطالعات برامبل، کمیته مشورتی رفاه حیوانات مزرعه برای نظارت بر بخش تولید دام در انگلستان، ایجاد شد. در ژوئیه ۱۹۷۹، جایگزین آن شد و در پایان آن سال، این پنج آزادی در قالب فهرست قابل تشخیص تدوین شد. پنج رهایی برای رفاه یک حیوان ضروری تشخیص داده شد. برخی از کشورها مانند نیوزلند پیشنهاد کرده اند که از آزادی های پنج گانه به «پنج حوزه یا دامنه» فراتر بروند تا تمرکز بر سلامت روان حیوانات نیز در این پنج حوزه قرار گیرد. این تغییر در سال ۲۰۱۵ و پس از تبدیل شدن نیوزیلند به پنجمین کشوری که به طور قانونی احساسات حیوانات را به رسمیت شناخت، ایجاد شد. از سال ۲۰۲۱، احساسات حیوانات در شیلی، کلمبیا، پرو، تانزانیا، بریتانیا و همه کشورهای اتحادیه اروپا نیز رسمیت یافت. شرکت ها و کشورهایی که از پنج رهایی پیروی می کنند، اغلب از استانداردهای رفاه حیوانات خود به عنوان یک مزیت رقابتی استفاده می کنند. طرح برچسب زدن مواد غذایی (که قبلاً آزادی غذایی نامیده می شد) در بریتانیا بر اساس پنج آزادی است. صادرکنندگان عمده نیوزلند مانند سیلور فرن فارم و زیوی پتس پایب
ندی خود را به پنج آزادی در بازاریابی خود برجسته می کنند.
علامت ابدیت ارمنی ⟨֎ ֍⟩ (ارمنی: Հավերժության նշան) یا آروِکچ (Արեւախաչـ به معنی گردونه مهر) نوعی نماد باستانی و ملی ارمنی، و سمبولی از هویت ملی مردم ارمنی هست. علامت ابدیت نوعی سواستیکا منحنی، و یکی از رایج ترین علائم در معماری ارمنی هست که در چلیپاسنگ، کلیسا و نماد های مرتبط با مردم ارمنی به کار برده می شود. معانی و استفاده. در فرهنگ ارمنی در سده های میانه، علامت ابدیت نشان دهنده جاودانگی زندگی الهی هست. همچنین این علامت، سمبولی از خورشید، زندگی، آتش، باروری و خوش شانسی هست. گهواره نوزاد دختر با جهت چپ ⟨֎⟩، و گهواره نوزاد پسر با جهت راست ⟨֍⟩ علامت ابدیت تزیین می شد. دایره در این علامت، نشانه حرکت و گذار از زندگی به مرگ هست. از سده اول قبل از میلاد، این علامت در سنگ های یادبود به کار می رفت. بعدا علامت ابدیت از عناصر چلیپاسنگ شد. این علامت در طول تاریخ تغییرات متعددی کرد و ساختارش پیچیده تر شد. این علامت معمولا هشت شاخه دارد؛ اگرچه امروزه رواج سواستیکا هشت شاخه در نتیجه ممنوعیت استفاده از سواستیکا چهار شاخه توسط اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۲۲ هست. «سواستیکا» در ارمنستان واژه بیگانه محسوب، و به عنوان علامت حزب
نازی شناخته می شود. از قرن هشتم، استقاده از علامت ابدیت، یک سنت دیرینه و ملی مردم ارمنی هست. این علامت در دیوار کلیسا، سنگ قبر و دیگر مکان های یادبود به کار می رود. علامت ابدیت در کلیسا هایی مانند کلیسای ماشتوتس هایراپت، صومعه هورومایر، نور واراگاوانک و تسیتسرناوانک پیدا می شود. علامت مشابهی در نقوش برجسته مسجد بزرگ دیوریغ به کار رفته هست. از علامت ابدیت در نگارگری ارمنی، مینیاتوری، فرش، جواهرات، و پوشاک استفاده می شود. علامت ابدیت در لوگو های دولتی ارمنستان، سازمان های دولتی و غیر دولتی ارمنستان و مهاجران ارمنی، و در سکه های یادبودی به کار رفته هست. از این علامت در آیین هتانیسم استفاده می شود و پیروان این آیین، آن را آروِکچ می نامند. (به معنی گردونه مهر- Արեւախաչ) یونی کد. در نسخه ۷.۰ یونی کد که در ژوئن ۲۰۱۴ منتشر شد، علامت ابدیت در دو جهت چپ ⟨֎⟩، و راست ⟨֍⟩ گنجانده شده بود.
بهشت و دوزخ (به انگلیسی: Highest 2 Lowest) یک فیلم جنایی و دلهره آور آمریکایی در سبک نئو-نوآر محصول سال ۲۰۲۵ به کارگردانی اسپایک لی است. این یک بازسازی انگلیسی زبان از فیلم ژاپنی "بهشت و دوزخ" (۱۹۶۳) می باشد، که بر اساس رمان "باج پادشاه" در سال ۱۹۵۹ نوشته اد مک بین ساخته شده است. در این فیلم دنزل واشینگتن، ایلفنش هادرا، جفری رایت، آیس اسپایس، ایسپ راکی و دین وینترز به ایفای نقش پرداخته اند. این فیلم اولین نمایش جهانی خود را خارج از رقابت جشنواره فیلم کن ۲۰۲۵ در ۱۹ مه ۲۰۲۵ (۲۹ اردیبهشت ۱۴۰۴) داشت و در ۲۲ اوت ۲۰۲۵ توسط ای۲۴ در ایالات متحده اکران شد، قبل از اینکه در ۵ سپتامبر ۲۰۲۵ در اپل تی وی پلاس در دسترس قرار گیرد. دنزل واشنگتن که برای اکران این فیلم در کن حضور داشت نخل طلای افتخاری جشنواره کن ۲۰۲۵ را دریافت کرد. ساخت. فیلمبرداری در شهر نیویورک در ۴ مارس ۲۰۲۴ با متیو لیباتیک به عنوان فیلمبردار آغاز شد. فیلمبرداری در ۳ ژوئن به پایان رسید.
تاریخ نظامی افغانستان قبل از سال ۱۷۰۹ آغاز شد؛ زمانی که سلسله هوتکی در قندهار و پس از آن، امپراتوری درانی تأسیس شد. ارتش افغانستان با کمک راج بریتانیا در سال ۱۸۸۰، زمانی که کشور توسط امیر عبدالرحمان خان اداره می شد، دوباره سازماندهی شد و همچنین در اوایل قرن بیستم، در دوران حکومت امان الله شاه و سپس در زمان حکومت چهل ساله محمد ظاهرشاه، به روز شد. اتحاد جماهیر شوروی، تقریباً تمام تسلیحات، آموزش و نیازهای نظامی افغانستان را بین دهه ۱۹۵۰ و ۱۹۷۰ تأمین می کرد. از سال ۱۹۷۸ تا ۱۹۹۲، نیروهای مسلح افغانستان، تحت حمایت شوروی، درگیر نبردهای سنگین با گروه های مجاهدین چندملیتی بودند که در آن زمان توسط آمریکا، پاکستان و دیگران، حمایت می شدند. پس از استعفای رئیس جمهور، محمد نجیب الله، در سال ۱۹۹۲ و پایان حمایت شوروی، ارتش افغانستان به بخش های تحت کنترل جناح های مختلف فروپاشید. این دوره توسط رژیم طالبان دنبال شد که رهبران آن تحت تأثیر نیروهای مسلح پاکستان، آموزش دیده بودند. پس از سرنگونی رژیم طالبان در اواخر سال ۲۰۰۱ و تشکیل دولت موقت افغانستان، واحدهای نظامی جدید، ایجاد شدند. آنها توسط کشورهای عضو ناتو و در درجه اول، توسط آم
ریکا آموزش دیده بودند. نیروهای مسلح افغانستان به طور مستقل عمل می کردند اما از حمایت هوایی نیروی هوایی آمریکا برخوردار بودند. افغانستان به عنوان متحد اصلی غیر ناتو، تا اواسط سال ۲۰۲۱، به دریافت میلیاردها دلار کمک نظامی از آمریکا ادامه داد. با تسلط طالبان بر افغانستان در اوت ۲۰۲۱، نیروهای مسلح جمهوری اسلامی افغانستان عملاً منحل شدند و شورشیان سابق، به ارتش جدید این کشور، تبدیل شدند. بقایای ارتش ملی منحل شده افغانستان، به عنوان جبهه مقاومت ملی افغانستان برای راه اندازی جنگ چریکی علیه امارت اسلامی، مجدداً جمع شدند.
دشنوک شهری کوچک در بخش بیکانر در راجستان هند است. این شهر به خاطر پرستشگاه کارنی ماتا مشهور است. جغرافیا. دشنوک در سی کیلومتری جنوب شهر بیکانر واقع شده است. ارتفاع متوسط آن است سطح دریا، ۲۶۵ متر است. جمعیت. طبق سرشماری سال ۲۰۰۱ هند، جمعیت دشنوک ۱۵۷۹۱ نفر بود که مردها ۵۱٪ و زن ها ۴۹٪ جمعیت را شامل می شدند. بر مبنای آن سرشماری، ۵۱٪ مردم دشنوک سواد داشتند (میانگین سواد در هند ۵۹/۵٪ بود) که سواد مردان ۶۰٪ و سواد زنان ۴۱٪ بود. همچنین ۱۹٪ جمعیت زیر ۶ سال بودند.
ماهیگیر و همسرش یک افسانه آلمانی است که توسط برادران گریم در سال ۱۸۱۲ گردآوری شده است. داستان. یک ماهیگیر فقیر و همسرش در یک گلدان کنار دریا زندگی می کنند. یک روز ماهیگیر ماهی دست و پا را می گیرد که می گوید شاهزاده ای طلسم شده است. ماهیگیر از ماهیگیر می خواهد که در ازای یک آرزو او را آزاد کند. ماهیگیر ماهی را رها می کند، اما هیچ آرزویی نمی کند. با این حال، همسرش فکر می کند که می توانست آرزوی کلبه ای مناسب داشته باشد و او را برمی گرداند. وقتی ماهیگیر به دریا بازمی گردد، آب سبز و زرد شده است. ماهیگیر دست و پاگیر را صدا می کند و می گوید همسرش چه آرزویی دارد. آرزو برآورده می شود؛ وقتی ماهیگیر به خانه می آید، همسرش در خانه ای است که کاملاً مبله است. اما زن به زودی دیگر راضی نیست. او فکر می کند که ماهی نیز می توانست قلعه بزرگی را فراهم کند و به همین دلیل شوهرش را دوباره به دست گیر می فرستد. وقتی ماهیگیر به دریا بازمی گردد، اکنون به رنگ ارغوانی، آبی تیره، خاکستری و مات شده است. این آرزو نیز برآورده می شود؛ وقتی مرد برگشت، محل کلبه کوچک اکنون قلعه بزرگی را در خود جای داده است که به شکل مجلل مبله شده است. دارای حیاط ب
زرگ، باغ و پارک. درختان میوه و حیوانات زیادی وجود دارد. مرد راضی است، اما همسرش هنوز باید این موضوع را ببیند. حالا که او یک قلعه دارد، زن نیز می خواهد ملکه شود و تمام روز منتظر او باشند. مرد بار دیگر با اکراه بسیار به دریا می رود و می بیند که اکنون سیاه مایل به خاکستری شده است. آب بوی وحشتناکی می دهد. ماهی هم این آرزو را برآورده می کند. وقتی مرد برمی گردد قلعه حتی بزرگتر می شود و خادمان زیادی وجود دارد. حالا زن حتی می خواهد ملکه شود. وقتی مرد می رود تا این را از ماهی بپرسد، دریا سیاه و مات است و هوا بد است، وزش باد امواج را بالا می برد. وقتی مرد به خانه برمی گردد، بارون ها، کنت ها و دوک ها به عنوان خدمتکار حضور دارند. همسرش تاج بر سر دارد و عصا و گوی در دست دارد. سپس زن تقاضا می کند که او را پاپ کنند. ماهیگیر به دریا می رود و می بیند که هوا بیشتر خراب شده است، طوفان شدیدی ساحل را فرا گرفته است. او دوباره با ربات تماس می گیرد و به او می گوید همسرش چه می خواهد. وقتی به خانه برمی گردد، کلیسای بزرگی را می بیند که با کاخ هایی احاطه شده است. امپراطوران و پادشاهان در برابر همسرش زانو زده اند. ماهیگیر به او می گوید ک
ه بالاخره باید راضی باشد. اما وقتی زن روز بعد از خواب بیدار می شود، تصمیم می گیرد که بالاترین را می خواهد. خود خدا شود و در نتیجه قدرت ظاهر شدن خورشید و ماه را داشته باشد. او شوهرش را مجبور می کند که دوباره به دریا برود، جایی که اکنون یک طوفان واقعی در آن موج می زند. مرد با ربات تماس می گیرد و خواسته همسرش را می رساند. سپس ربات به مرد می گوید که به خانه برگردد. این بار همسرش بار دیگر در گلدانی است که روزگاری در آن زندگی می کردند، به سزای حرص و طمع بی حدش. آنها به همان اندازه فقیر هستند. زن متوجه می شود که اشتباه کرده است و از شوهرش می خواهد که دیگر او را رها نکند: آنها با هم هستند و بس. خاستگاه و منشأ. این داستان توسط برادران گریم در اولین نسخه قصه های برادران گریمدر سال ۱۸۱۲ به عنوان داستان شماره ۱۹ منتشر شد. منبع آنها نقاش آلمانی فیلیپ اتو رونگ (۱۸۱۰–۱۷۷۷) بود. که گریم ها دست نوشته ای از داستان را درسال ۱۸۰۹ از او به دست آوردند یوهان گوستاو بوشینگ نسخه دیگری از نسخه خطی رونگ را چند ماه پیشتر در سال ۱۸۱۲ در Volkssagen, Märchenund منتشر کرد. Legenden، با برخی اختلافات با گریم نسخه گریم ها.