Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بالابر هیدرولیکی، به دلیل وجود خطوط برق هوایی، نمی توانست نزدیک شود؛ ۱۰ نفر از طریق پنجره، در پشت بام مجاور پناه گرفتند، اما نوزده تن، شامل چند پرستار و دو پزشک، در اثر سوختگی و استنشاق گازهای سمی جان باختند و شش نفر دیگر مصدوم شدند. دادسرای جرائم پزشکی، مدیرعامل کلینیک را به پنج سال حبس و پرداخت دیه محکوم کرد و شش اتاق عمل، با حکم قضایی پلمب شد. وزارت بهداشت در پی این حادثه، «آیین نامهٔ گازهای پزشکی» را بازنگری کرد؛ از بهمن ۱۳۹۹، بیمارستان ها ملزم اند سیستم پایش فشار و حسگر نشت اکسیژن نصب کنند و کپسول ها را تنها در اتاق مخصوص، با کف آنتی استاتیک نگه دارند. بازرسی مشترک سازمان آتش نشانی و دانشگاه علوم پزشکی تهران نشان داد که تا آذر ۱۴۰۰، نزدیک به ۷۰٪ مراکز جراحی تهران، این استانداردها را اجرا کرده اند. انفجار کارگاه سانتریفیوژ نطنز. ۱۲ تیر ۱۳۹۹ – در ۱۲ تیر ۱۳۹۹، حوالی ساعت ۲:۱۰ بامداد، انفجار قدرتمندی، سالن مونتاژ سانتریفوژهای پیشرفته IR-6 در مجتمع هسته ای نطنز را لرزاند. تحقیقات بعدی سازمان انرژی اتمی نشان داد، در مسیر کابل ۸۸۰ ولتِ تغذیه ترانس های اصلی، یک بستهٔ انفجاری زمان دار جاسازی شده بود؛ این انفجار،
نخست ترانس ها را از جای کند، جرقه به روغن خنک کننده پاشید و شعلهٔ ثانویه، اتاق را به یک کوره تبدیل کرد. نبود دیوار انفجاری میان ترانس ها و ضعف نظارت فیزیکی در شیفت شب، باعث شد که آتش ظرف چند دقیقه، به سالن مونتاژ سرایت کند و سقف ساخته شده از ساندویچ آلومینیومی را فروریزد. سخنگوی سازمان انرژی اتمی، بامداد روز بعد، این حادثه را «خرابکاری هدفمند» خواند. با تصمیم شورای عالی امنیت ملی، خط تولید سانتریفیوژهای IR-6، بیک تالار زیرزمینی، بعمق ۶۰ متر منتقل شد و تیم حفاظت فیزیکی نطنز، تجدید ساختار یافت. برآوردها، حکایت از خسارتی فراتر از ۲۰۰ میلیون دلار داشت؛ ۷۲ سانتریفوژ مونتاژشده و ده ها دستگاه آزمون توازن، نابود شدند و برنامهٔ توسعهٔ سری IR-6، در حدود ۹ ماه عقب افتاد. این حادثه، همچنین ایالات متحده و اتحادیه اروپا را به درخواست دسترسی فوری آژانس بین المللی انرژی اتمی به بخش های تخریب شده واداشت، در حالی که گزارش شفاهی آژانس (اوت ۲۰۲۰) انفجار را تأیید ولی جزئیات فنی آن را طبقه بندی کرد. فرو ریختن برج متروپل آبادان. ۲ خرداد ۱۴۰۱ – در ۲ خرداد ۱۴۰۱، در ساعت ۱۲:۳۴ ظهر، نیم بلوک غربی برج دوقلوی «متروپل» در خیابان امیری آبا
دان، ناگهان فرو ریخت. طرح اولیهٔ ساختمان برای شش طبقه بود، اما در طی دو مرحله، بدون استحکام بندی شمع ها و ستون ها، به ۱۰ طبقه افزایش یافت؛ آزمایش های غیرمخرب نشان می داد که مقاومت بتنِ سقف های میانی زیر ۱۸ مگاپاسکال است، با این حال، سه گزارش رسمیِ تخلف (۱۳۹۶، ۱۳۹۸ و زمستان ۱۴۰۰) در شهرداری بثبت رسید و بایگانی شد. کمیسیون عمران مجلس، بعداً فاش کرد که مالک پروژه، حسین عبدالباقی، با پرداخت رشوه، پروانهٔ الحاق طبقات را دریافت کرده است. در هنگام این حادثه، ۷۸ کارگر و کارمند در طبقات این ساختمان فعال بودند؛ ریزش ناگهانی، سازهٔ همجوار و پیاده رو شلوغ آنرا هم دربر گرفت. عملیات آواربرداری ۱۱ روز طول کشید؛ برطبق آمار رسمی، ۴۳ کشته و بیش از ۳۷۰ زخمی (۶۹ نفر بستری) اعلام شد، ولی شاهدان عینی از اجساد مدفون شدهٔ بیشتری خبر دادند. دادستان خوزستان، ۱۳ نفر و از جمله، شهردار وقت و سه ناظر نظام مهندسی را بازداشت کرد و کمیسیون اصل نود مجلس هم، موضوع «قاچاق مواد و سازه» را به تحقیق گذاشت. فرو ریختن ساختمان متروپل، باعث جرقهٔ موج اعتراضات محلی شد؛ مردم شعارهایی علیه فساد ساخت وساز سردادند و قطع اینترنت به مدت سه روز گزارش شد. هیئت
ویژهٔ دولت، در گزارش شهریور ۱۴۰۱ خود، «فرهنگ نظارت بر فروخته شده» را، یک عامل ریشه ای دانست و الزام به ایجاد سامانه ای برای خط کنترل سازه های در دست ساخت را توصیه کرد، ولی تا پایان ۱۴۰۳، این سامانه، به طور کامل در دسترس عموم قرار نگرفت. سقوط بالگرد ریاست جمهوری. ۳۰ اردیبهشت ۱۴۰۳ – در ۳۰ اردیبهشت ۱۴۰۳، رئیس جمهور ابراهیم رئیسی، پس از افتتاح سد خداآفرین، سوار بالگرد Bell-212 شماره «۶–۳۰۱» به مقصد تبریز شد؛ دو بالگرد دیگر کاروان را همراهی می کردند. در حوالی ساعت ۱۴:۴۸ و بر فراز ارتفاعات میشو، مه غلیظی با دید افقی زیر ۵۰ متر حاکم بود، اما خلبان به پرواز VFR ادامه داد. برطبق گزارش مقدماتی ستاد کل، سیستم GPS و ترانسپوندر ثانویه بالگرد، از یک هفته پیش دچار اختلال بود و هنوز جایگزین نشده بود؛ این نقیصه در کنار اضافه وزن دو سرنشین، حاشیهٔ توان بالگرد را کاهش داد. هواگرد در برخورد با شیب جنوب شرقی قلهٔ «کلاشین» متلاشی شد و توربین چپ «وستینگهاوس» آن جدا گشت؛ مخزن سوخت شعله ور شد و آتش گسترده شده در مه، عملیات نجات را دشوارتر کرد. هیئت بررسی مشترک ارتش و سپاه اعلام کرد که «فرسودگی ۴۳سالهٔ بدنه، نقص سامانهٔ ناوبری و تصمی
م خلبان به ادامهٔ پرواز بصری در هوای IFR»»، سه علتِ زنجیره ای این حادثه بوده اند. جعبه داده های پرواز، به دلیل استاندارد قدیمی آن، فقط پارامترهای موتور را ذخیره کرد و اطلاعات موقعیت، به طور دقیق ثبت نشده بود. این سانحه هشت کشته برجای گذاشت: رئیس جمهور، وزیر امور خارجه، استاندار آذربایجان شرقی، دو محافظ و سه خدمه. سه بالگرد امدادی هلال احمر، پس از ۵۰ دقیقه، با هدایت تلفنی یک چوپان محلّی، جسدها را یافتند. مرگ رئیس جمهور، بحرانی برای جانشینی فوری وی پدیدآورد؛ طبق اصل ۱۳۱ قانون اساسی، معاون اول، سرپرستی دولت را عهده دار شد و شورای نگهبان، انتخابات زودهنگام ریاست جمهوری را برای ۲۸ تیر ۱۴۰۳ فراخواند. گزارش مجلس شورای اسلامی که در بهمن ۱۴۰۳ منتشر شد، وزارت دفاع را ملزم کرد که همهٔ بالگردهای Bell-212 دولتی را یا بازنشسته کند یا به روزرسانی اجباری در مورد آویونیک و ترانسپوندر انجام دهد. انفجار بندر شهید رجایی در بندرعباس. ۶ اردیبهشت ۱۴۰۴ – در ۶ اردیبهشت ۱۴۰۴، در حوالی ساعت ۱۰:۲۰ صبح، در اسکلهٔ «سینا» در بندر شهید رجایی که بزرگ ترین پایانهٔ کانتینری ایران است، یک کانتینر حاوی ۲۴ تُن نیترات آمونیوم، بخاطر وجود دمای محیط
ی ۵۳ درجهٔ سانتی گراد، دچار افزایش گرمای شدیدی شد. مواد اکسیدکنندهٔ موشکی (پِرکلرات آمونیوم) و بشکه های اسید هیدروکلریک نیز، بدون هیچ جداسازی استانداردی، در مجاورت همان قسمت قرار داشتند؛ حسگرهای اعلام حریق که از زمستان ۱۴۰۲، به علت قطع بودجه کالیبراسیون، غیرفعال شده بودند، هیچ هشداری صادر نکردند. نخستین انفجار، جرثقیل شمارهٔ ۱۲ را از جا کند و در اثر موج شوک بوجود آمده، سه کانتینر دیگر به آب افتادند. آتش در کمتر از هشت دقیقه به انبار روباز مواد شیمیایی سرایت کرد و دومین انفجار بزرگ در ۱۰:۳۳، سکوی تخلیه را ویران کرد؛ دود نارنجی رنگی تا ارتفاع ۸۰۰ متر بالا رفت که تصاویر آن، در شبکه های اجتماعی دست به دست شد. سازمان بنادر و دریانوردی، سه مدیر عملیاتی را تعلیق کرد و برای جلوگیری از انفجارهای زنجیره ای، تمام ترافیک کانتینری به اسکلهٔ شهید حقانی منتقل شد؛ این اختلال ده روزه، باعث ایجاد صف ۲۸ کشتی در لنگرگاه خارجی شد و هزینهٔ روزانهٔ تأخیر، به ۱۱ میلیون دلار رسید. به گفتهٔ دانشگاه علوم پزشکی هرمزگان، این انفجار دست کم ۲۸ کشته و بیش از ۱۰۰۰ زخمی بر جای گذاشت و ۱۴۵ نفر، دچار مسمومیت تنفسی ناشی از ابر اکسیدهای نیتروژن ش
دند. اتحادیهٔ بیمه گران دریایی لویدز، نرخ بیمهٔ محموله در خلیج فارس را ۵ درصد افزایش داد و خطوط کشتیرانی کره ای و ژاپنی، رزرو در بندر رجایی را موقتاً تعلیق کردند. برآورد اولیهٔ خسارت لجستیکی، شامل جرثقیل های سوخته، انبار کالا و توقف عملیات، در حدود ۸۰۰ میلیون دلار اعلام شد. گزارش مقدماتی کارگروه ایمنی سازمان بنادر، منتشر شده در ۲۹ اردیبهشت، «نگه داری همزمان مادهٔ اکسیدکننده، عامل کاهنده و اسید قوی در فضای روباز، غیرفعال بودن حسگرهای حریق و نقض آشکار آیین نامهٔ HSE بندری» را علت اصلی این حادثه دانست و توصیه کرد که سامانهٔ پایش دمای کانتینرها، با دوربینهای حرارتی مجهز شده و ظرف شش ماه نصب شوند.
انس صلاح الدین (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال مراکشی تبار اهل هلند است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال آژاکس آمستردام اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال هلند، زیر ۱۹ سال هلند، و زیر ۲۱ سال هلند بازی کرده است.
رضا بلحیان (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال زاده فرانسه اهل مراکش است. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۸ سال فرانسه و مراکش بازی کرده است.
دولت سوم ابراهیم حکیمی یکی از دولت های دوران پادشاهی مشروطه در دورهٔ پهلوی است که از آذر ۱۳۲۶ تا خرداد ۱۳۲۷ فعالیت کرد. رئیس این دولت، ابراهیم حکیمی بود. پس از سقوط دولت احمد قوام، نمایندگان مجلس به زمامداری ابراهیم حکیمی ابراز تمایل کردند. در پی آن، فرمان نخست وزیری حکیمی در ۳۰ آذر ۱۳۲۶ توسط شاه صادر شد. پس از آن، حکیمی هیئت وزیران خود را روز ۶ دی به حضور شاه و سپس به مجلس شورای ملی معرفی کرد. مجلس شورای ملی در ۱۶ دی با ۷۶ رأی به دولت وی رأی اعتماد داد. این دولت روز ۱۸ خرداد ۱۳۲۷ نتوانست از مجلس رأی اعتماد بگیرد و درنتیجه سقوط کرد.
اولیور پروستگارد (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل دانمارک است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال وایله بلدکلوب اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال دانمارک و زیر ۲۱ سال دانمارک بازی کرده است.
جیم مویر با نام مستعار ویک ریویز (زاده ) کمدین، بازیگر، هنرمند و مجری تلویزیون انگلیسی است. از کارهای معروف او می توان به بازی در فیلم اشاره کرد.
اولترا ماراتن بدواتر یک مسابقه است. این مسابقه اولترا ماراتن با شروع از پایین تر از سطح دریا در حوضه بدواتر، در دره مرگ کالیفرنیا، و در ارتفاع در پورتال ویتنی، ابتدای مسیر به کوه ویتنی به پایان می رسد. این مسابقه هر ساله در اواسط ماه جولای برگزار می شود، زمانی که هوا در گرم ترین حالت خود قرار دارد و دما می تواند به در طول روز در حوضه بدواتر برسد. مسیر. در ابتدا، این دویدن به عنوان مسیری بین پایین ترین و بالاترین نقاط در خاک اصلی ایالات متحده در نظر گرفته شده بود: بدواتر در دره مرگ با ارتفاع ۲۸۲ فوت (۸۶ متر) پایین تر از سطح دریا و قله کوه ویتنی با ارتفاع ۱۴٬۵۰۵ فوت (۴٬۴۲۱ متر). این دو نقطه روی نقشه تنها ۸۰ مایل (۱۳۰ کیلومتر) از هم فاصله دارند، اما مسیر زمینی بین آن ها به دلیل عبور از بستر دریاچه ها و رشته کوه ها به مراتب طولانی تر بوده و ۱۴۶ مایل (۲۳۵ کیلومتر) است. افزون بر این، چون خط پایان در فاصله ۱۱ مایلی (۱۸ کیلومتری) از نزدیک ترین ورودی مسیر کوهنوردی قرار دارد، هر کسی که در این مسابقه ۱۴۶ مایلی شرکت کند باید قادر به تحمل تلاش فیزیکی مجموعاً ۱۵۷ مایل (۲۵۳ کیلومتر) باشد. به علت وجود دو رشته کوهی که باید بی
ن بدواتر و ویتنی از آن ها عبور کرد، مجموع افزایش ارتفاع در این مسیر بیش از ۱۹٬۰۰۰ فوت (۵٬۸۰۰ متر) است. به دلیل اینکه سازمان جنگل داری ایالات متحده آمریکا برای صعود به قله کوه ویتنی نیاز به مجوز دارد و همچنین به علت تعداد زیاد شرکت کنندگان، مسیر رسمی مسابقه کوتاه شد و به دروازه ورودی کوه ویتنی (Whitney Portal) ختم می شود. مسیر بدواتر تا دروازه ویتنی ۱۳۵ مایل (۲۱۷ کیلومتر) طول دارد و مجموع افزایش ارتفاع در آن به ۱۳٬۰۰۰ فوت (۴٬۰۰۰ متر) می رسد. مقررات خدمات جنگل داری برگزاری رویدادهای رقابتی را در منطقه حفاظت شده جان مویر (John Muir Wilderness) مجاز نمی دانند. تاریخچه اولیه. اولین پیاده روی های بیش از ۱۰۰ مایل در دره مرگ در سال ۱۹۶۶ انجام شد و آغازگر آن ژان پیر مارکان از فرانسه بود. نخستین پیاده روی ها بین بدواتر و کوه ویتنی (از طریق دشت های نمکی خطرناک دره مرگ) در سال ۱۹۶۹ توسط استن رودفر و جیم برنوورث از سن دیگو انجام شد. ال آرنولد نخستین بار در سال ۱۹۷۴ تلاش کرد این مسیر را بدود، اما پس از طی ۱۸ مایل (۲۹ کیلومتر) به دلیل کم آبی شدید از ادامه بازماند. او پس از تمرینات سخت در سونا و تطبیق با شرایط بیابانی، دوبار
ه در سال ۱۹۷۵ تلاش کرد، اما این بار آسیب زانو باعث توقف در مایل پنجاهم شد. در سال ۱۹۷۶، مصدومیت های تمرینی مانع از آغاز تلاش سالانه او شد. در سال ۱۹۷۷، او با موفقیت مسیر را دوید و ۸۴ ساعت پس از شروع در بدواتر، به قله ویتنی رسید. آرنولد دیگر هیچ گاه به مسیر بازنگشت، جز برای دریافت جایزه تالار افتخار بدواتر. در سال ۱۹۸۰، گری موریس از مارینا دل ری، کالیفرنیا سعی کرد رکورد آرنولد را بشکند. اما هنگامی که دما به ۱۲۰ درجه فارنهایت رسید، از ادامه منصرف شد و برنامه ای برای دویدن در سال ۱۹۸۱ نداشت. او پیش از تلاش خود و همچنین دویدن جی بیرمنگام از لس آنجلس تا نیویورک، همراه با جی بیرمنگام و جان گریفین در مارینا دل ری تمرین کرده بود. دومین دویدن از بدواتر تا ویتنی در سال ۱۹۸۱ توسط جی بیرمنگام با موفقیت انجام شد. مسابقه کنونی. در حال حاضر، شرکت AdventureCORPS برگزارکننده رقابت سالانه از بدواتر تا دروازه کوه ویتنی است. این مسابقه فقط با دعوت برگزار می شود و هر سال به ۱۰۰ شرکت کننده محدود است. تقاضا برای شرکت در این رقابت معمولاً بسیار بیشتر از ظرفیت موجود است. قوانین، مسیر و شیوه برگزاری مسابقه از زمان آغاز تاکنون بارها با
زبینی و اصلاح شده است. آغاز مسابقه در ساعات بعدازظهر حذف شده و استفاده از سرم داخل وریدی باعث رد صلاحیت دونده می شود. از سال ۲۰۱۵، شرکت کنندگان در سه موج زمانی ۸:۰۰ شب، ۹:۳۰ شب و ۱۱:۰۰ شب شروع به دویدن می کنند. هیچ گونه پشتیبانی در طول مسیر توسط برگزارکنندگان ارائه نمی شود. هر دونده باید تیم پشتیبانی و وسیله نقلیه مخصوص خود را هماهنگ کند. تیم پشتیبان وظیفه تأمین آب، یخ، غذا، تجهیزات، همراهی، و کمک های اولیه برای دونده خود را بر عهده دارد. در گذشته، دونده ها ۶۰ ساعت برای تکمیل مسیر فرصت داشتند، اما اکنون این زمان به ۴۸ ساعت کاهش یافته و برای رسیدن به مجتمع پانامینت اسپرینگز، محدودیت زمانی ۲۸ ساعته در نظر گرفته شده است. شرکت کنندگانی که موفق به عبور از خط پایان شوند، یک سگک کمربند و مدال دریافت می کنند، اما هیچ جایزه نقدی اهدا نمی شود.
دولورس لامارکا مورل (گرانیرس, والس اورینتال, ۱۹ اکتبر ۱۹۴۳) کتابدار و لغت شناس کاتالانی است. او ریاست خدمات کتابخانه ها و میراث کتاب شناختی دولت محلی کاتالونیا و مدیریت کتابخانه ملی کاتالونیا را بر عهده داشته است. وی بیوه آنتونی کوماس ای پوخول است که از او سه دختر داشت. زندگینامه. لامارکا در دانشگاه بارسلونا در رشته زبان شناسی کلاسیک و در دانشکده کتاب شناسی در رشته علوم کتابداری تحصیل کرد. در ۵ نوامبر ۱۹۷۴ او به هیئت علمی بایگانی، کتابداران و باستان شناسان (بخش کتابخانه) در دانشگاه بارسلونا پیوست. او از اول اوت ۱۹۸۰ تا ۲ مارس ۱۹۸۳ رهبری «خدمات کتابخانه و میراث کتابشناختی» دولت کاتالونیا را بر عهده داشت. در طول این سال ها، او پایه های سیستم کتابخانه ای فعلی کاتالونیا را بنا نهاد، مقررات فهرست نویسی را از طریق مؤسسه کتابشناسی کاتالونیا تطبیق داد و کتابخانه های جدیدی را برای ارائه خدمات بیشتر به عموم افتتاح کرد. بعدها، او مدیر کتابخانه دانشگاه بارسلونا (۲۰۰۰-۱۹۸۴) بود و در رأس این شبکه از کتابخانه ها به نقاط عطف مهمی مانند نوسازی سازه ها و ساختمان ها و افزودن رایانه سازی کامل دست یافت.
سِندور () یک پودر آرایشی سنتی به رنگ قرمز شنگرفی یا قرمز مایل به نارنجی از جنوب آسیا است که معمولاً توسط زنان متأهل در امتداد خط رویش مو سر استفاده می شود. در جوامع نپالی و هندوهای هندی، سندور فرخنده تلقی می شود و یک نشانه از وضعیت تأهل یک زن است و ترک استفاده آن، معمولاً به معنای بیوه بودن وی می باشد. سندور سنتی، از ترکیب زردچوبه، زاج یا کلسیم اکسید یا سایر مواد گیاهی تهیه می شد که سمی نیستند. اما برخی از محصولات تجاری سندور، حاوی مواد مصنوعی هستند که بعضی از آنها با استانداردهای مناسب تولید نمی شوند و ممکن است حاوی سرب بوده و مضر و سمی باشند. کاربرد. سندور در جامعه سنتی هند، در ابتدای رستنگاه مو یا به طور کامل در امتداد فرق سر موی زنان (که به زبان هندی "مانگ" یا به زبان سانسکریت "سیماندارکه" نیز نامیده می شود) یا به صورت نقطه ای روی پیشانی استفاده می شود. سندور در آیین هندو نشانه متأهل بودن زن می باشد. زنان مجرد برای مناسبت های خاص، از بیندی در رنگ های مختلف استفاده می کنند، اما در فرق سرشان از سندور استفاده نمی کنند. زنان بیوه هم، سندور یا بیندی استفاده نمی کنند که نشان می دهد شوهرشان در قید حیات نیست. سند
ور اولین بار توسط داماد، در روز عروسی به عروس زده می شود؛ به این مراسم سندور دانام می گویند. بعد از این، زن هر روز خودش آن را استفاده می کند. پاک کردن سندور برای یک بیوه بسیار مهم است. آیین های زیادی با این رسم مرتبط هستند. رایج ترین مورد، زمانی است که مادرشوهر یا خواهرشوهر بزرگ، وقتی زنی بیوه می شود، سندور او را پاک می کنند. زن بیوه، النگوهایش را می شکند و حلقه ازدواج را هم درمی آورد، همچنین اگر حلقه بینی و خلخال داشته باشد آن ها را هم درمی آورد. فرق باز کردن مو و زدن سندور به آن، نمادی از رودخانه ای از خون قرمز بوده که به معنای سرخوشی زندگانی است. وقتی سندور را از سر زن بیوه پاک می کنند، نشانه این است که رودخانه، بی آب، خشک و خالی شده است. این رسم بیشتر در مناطق روستایی و سنتی رواج دارد و همه طبقات اجتماعی از آن پیروی می کنند. روش ها و سبک های استفاده از سندور، از انتخاب شخصی تا آداب و رسوم منطقه ای متفاوت است. معمولاً تازه عروس ها، موهای خود را از وسط باز می کنند و آن را آغشته به سندور می کنند، در حالی که سایر زنان متأهل ممکن است فقط یک نقطه قرمز در انتهای خط رویش مو و پیشانی بگذارند. اخیراً، زنان جوان تر
از یک مثلث روی پیشانی که به سمت بینی اشاره دارد، با یک بند انگشت الماس، برای مد استفاده می کنند. تاریخچه. به نظر می رسد پیکره های زنانه نوسنگی که در مهرگره بلوچستان کاوش شده اند، حاکی از استفاده از رنگی شبیه به رنگ سندور در فرق سر زنان هستند. طبق افسانه ها، رادا همسر کریشنا، رنگ زدن فرق سر را به طرحی شعله مانند روی پیشانی خود انجام داد. در حماسه معروف مهابارته، دراپادی همسر پانداوا، با انزجار و ناامیدی از اتفاقات هاستیناپور، سندور خود را از سر پاک می کند. استفاده از سندور در متون "لالیتا صحاسراناما" و "سونداریا لاهاری" مکرراً ذکر شده است. زنان آیین جین، عمدتاً در شهرها از سندور استفاده می کنند. راهبه های جین از مالیدن این ماده به خط رویش مو یا پیشانی خود منع شده اند. زدن سندور برای نشان دادن وضعیت تأهل زنان، برای آن ها هم، بسیار مهم تلقی می شود. طب آیورودا. در آیورودا به اشکال مختلفی از سندور اشاره شده است. سندور سنتی از مواد طبیعی ساخته شده است که برای آرایش صورت استفاده می شود. رایج ترین نوع سندور سنتی، از زردچوبه و لیمو تهیه می شود. سایر مواد تشکیل دهنده، شامل روغن حیوانی و آهک آبدیده است. به این ترکیب، کو
مکوما نیز گفته می شود. سندور همچنین از پودر صندل قرمز، زعفران و… هم ساخته می شود. پودرهای رنگی که به عنوان جایگزین فروخته می شوند، سندور محسوب نمی شوند. نگرانی های مربوط به سمی بودن آن. سندور سنتی از ترکیب زردچوبه، زاج یا آهک سوخته یا از سایر مواد گیاهی تهیه می شد. وقتی پودر زردچوبه را با آبلیمو یا پودر لیمو مخلوط می کنند به رنگ قرمز در می آید که استفاده از این ترکیب، برای بدن ضرر ندارد، اما سندور صنعتی که از سرب قرمز درست می شود مضر می باشد. مواد مدرنی که به عنوان سندور فروخته می شوند، عمدتاً از ترکیبات جیوه سولفید و سرنج ساخته می شوند، که مواد خطرناک محسوب شده و استفاده آن برای سلامتی بدن مضر است. برای همین در اوایل سال ۲۰۰۸ سازمان غذا و داروی ایالات متحده آمریکا را بر آن داشت تا بسته های سندور را از فروشگاه های عرضه کننده جمع آوری کنند. در فرهنگ عامه. فیلم های هندی زیادی با موضوع سِندور وجود دارد که مضامین آنها حول محور اهمیت این آیین می چرخد. اینها عبارتند از (۱۹۴۷)، (۱۹۷۶)، (۱۹۸۵)، سِندور (۱۹۸۷)، (۱۹۹۷)، (سریال، ۲۰۰۵-۲۰۰۷) و (۲۰۲۳). هند در سال ۲۰۲۵، با حمله دقیق به مواضع پاکستان، که به عملیات سندور معروف
است، به حمله پهلگام پاسخ داد (که اشاره به مرگ گردشگران مرد هندو در حمله داشت).
کهیر کولینرژیک (CU) نوعی از کهیر است که به دلیل افزایش دمای بدن، عرق یا قرار گرفتن در معرض گرما ایجاد می شود. گاهی آن را کهیر ناشی از ورزش یا کهیر گرمایی نیز می نامند. این وضعیت به دلیل واکنش بیش از حد سیستم ایمنی بدن به آزاد شدن هیستامین و سایر مواد شیمیایی در پاسخ به افزایش دمای بدن ایجاد می شود. این امر منجر به ایجاد پاپول های قرمز، خارش دار و گاهی برجستگی یا جوش روی پوست می شود که با کهیر همراه است.
تکینگی حلقه ای تکینگی گرانشی یک سیاه چاله چرخان یا سیاه چاله کر است که شکلی حلقه مانند دارد.
در بهار ۱۹۴۷، قیامی علیه مهاراجه هاری سینگ از جامو و کشمیر در پونچ جاگیر ، منطقه ای هم مرز با ناحیه راولپندی در پنجاب غربی و ناحیه هزاره در استان مرزی شمال غربی در پاکستان آینده، آغاز شد. این قیام به دلیل نارضایتی هایی مانند مالیات های بالا، بی توجهی مهاراجه به کهنه سربازان جنگ جهانی و مهم تر از همه، ملی گرایی مسلمانان با تمایل به پیوستن به پاکستان، صورت گرفت. سردار ابراهیم خان، رهبر شورش ، تا پایان اوت ۱۹۴۷ به لاهور گریخت و مقامات پاکستانی را متقاعد کرد که از شورش حمایت کنند. علاوه بر این حمایت، نخست وزیر لیاقت علی خان ، حمله به ایالت را توسط پرسنل سابق ارتش ملی هند در جنوب و نیرویی به رهبری سرگرد خورشید انور در شمال، مجاز کرد. این تهاجمات در نهایت منجر به جنگ اول کشمیر بین هند و پاکستان و تشکیل دولت موقت کشمیر آزاد شد . از آن زمان، منطقه پونچ جاگیر به دو بخش کشمیر آزاد، تحت مدیریت پاکستان، و ایالت جامو و کشمیر ، تحت مدیریت هند، تقسیم شده است. تاریخچه. نچ در اصل یک "جاگیر" داخلی (شاهزاده نشین خودمختار) بود که توسط یک خاندان جایگزین از مهاراجه هاری سینگ اداره می شد . مسلمانان پونچ از زمین های کوچک و مالیات با
لا رنج می بردند و از سال 1905 به شکایات خود رسیدگی می کردند. بخش های غربی پونچ محل سکونت قبیله سودهان بود که از اولین کسانی بودند که علیه حکومت دوگرا سلاح به دست گرفتند و نقش مهمی در شورش بعدی ایفا کردند. سودهان های پونچ خود را پشتون های "سودوزایی" می دانستند و ظاهراً به عنوان انگیزه ای برای قبایل پشتون از استان سرحد شمالی برای کمک به شورشیان مسلمان در جامو و کشمیر در سال 1947 عمل کردند. سودهان ها همچنین برای ادغام شاهزاده نشین پونچ در استان پنجاب هند بریتانیا مبارزه کرده بودند. در سال 1938، به دلایل مذهبی، آشوب قابل توجهی رخ داد، اما توافقی حاصل شد. از آن زمان به بعد، یک پادگان از نیروهای دولتی در پونچ برای حفظ نظم تأسیس شد. پس از مرگ راجا جاگاتدو سینگ از پونچ در سال 1940، مهاراجه هاری سینگ قیم منتخبی را برای پسر خردسال خود، شیو راتاندو سینگ، منصوب کرد و از این فرصت برای ادغام پونچ "جاگیر" در ایالت جامو و کشمیر استفاده کرد. پونچ توسط مأموران جامو و کشمیر به عنوان بخشی از استان جامو اداره می شد . این امر منجر به از دست دادن خودمختاری پونچ و تحمیل مالیات بیشتر به مردم آن از سوی ایالت کشمیر شد که هر دو مورد خشم
مردم قرار گرفت. حدود 40،000 تا 60،000 سودانی در طول جنگ های جهانی اول و دوم در ارتش هند بریتانیا استخدام و خدمت کردند . پس از جنگ، بسیاری از آنها سلاح های خود را هنگام بازگشت حفظ کردند. مهاراجه آنها را در نیروهای دولتی جذب نکرد (یا نتوانست) عدم وجود چشم انداز شغلی همراه با مالیات بالا باعث نارضایتی در میان پونچی ها در سال 1947 شد. زمینه پارتیشن. در آغاز سال 1947، استان های پنجاب ، تحت سلطه هند بریتانیایی ، در جنوب و جنوب غربی کشمیر، و استان مرزی شمال غربی (NWFP) در شمال غربی کشمیر، دو استان از مهمترین استان های پاکستانِ در شرف تشکیل بودند. با این حال، حزب مسلم لیگ در هیچ یک از آنها قدرت نداشت. پنجاب در دست اتحادگرایان و NWFP در دست کنگره ملی هند بود . مسلم لیگ که از این تصمیم خود ناامید نشده بود، تصمیم گرفت با کمک شبه نظامیان خصوصی خود، گارد ملی مسلم لیگ در پنجاب، و رهبرانش ، پیر منکی شریف و خان ​​عبدالقیوم خان در NWFP، هر دو دولت را سرنگون کند. این تلاش ها تنش های اجتماعی هندو-سیک-مسلمان را در دو استان تشدید کرد. این آسیب به ویژه در منطقه هزاره ، دژ مستحکم مسلم لیگ، که مستقیماً با مناطق پونچ و مظفرآباد هم م
رز بود، حادتر بود . بین نوامبر 1946 و ژانویه 1947، پناهندگان هندو و سیک به کشمیر سرازیر شدند و حدود 2500 نفر از آنها تحت مراقبت دولت قرار گرفتند. وضعیت اسفناک این پناهندگان تأثیر زیادی بر اقدامات آینده مهاراجه گذاشت. در 2 مارس 1947، دولت اتحادگرا در پنجاب سقوط کرد. بلافاصله، آتش سوزی های عمومی در مولتان ، راولپندی ، امریتسار و لاهور شعله ور شد و به کمپبل پور ، موری ، تاکسیلا و اتک در پنجاب گسترش یافت. در ایالت سرحد شمال غربی، مناطق هزاره و پیشاور تحت تأثیر قرار گرفتند. همچنین گزارش شده است که پیر منکی شریف، مأموران تحریک کننده ای را به مناطق مرزی کشمیر فرستاده است تا مسلمانان خود را برای یک «جنگ صلیبی مقدس» آماده کند. کشمیر با بستن مرز با استان ها و اعزام نیروهای بیشتر به مناطق مرزی به این اقدام پاسخ داد. سیل پناهندگان هندو و سیک که از مناطق راولپندی و هزاره می آمدند نیز باعث ایجاد ناآرامی در ایالت شد. رانندگان به دلیل گزارش های مربوط به اغتشاشات و حملات، از استفاده از جاده سرینگر-راولپندی خودداری کردند. احتمالاً در نتیجه اقدامات دفاعی، منطقه پونچ نظامی شد. ای اچ سهروردی، کارمند سابق دولت کشمیر آزاد، اظهار می
کند که یک «تیپ پونچ» توسط ارتش ایالتی تأسیس و علاوه بر ستاد مرکزی آن در شهر پونچ، در مکان های مختلف منطقه پونچ، مانند روالاکوت، توراردوتان، مونگ ، تاین، کاپادار، چیرالا، دیرکوت ، کوهالا ، آزاد پاتان ، پالاندری و ترار خیل توزیع شد . نظامی شدن باعث ایجاد سختی های زیادی برای مردم محلی و ایجاد نارضایتی شد. محدودیت شدید در جابجایی کالا و افراد بین پاکستان و پونچ نیز باعث کمبودهایی شد که باعث افزایش شدید قیمت ها شد. فضای سیاسی در ایالت. مسلمانان جامو و کشمیر تحت دو حزب سیاسی سازماندهی شده بودند: کنفرانس ملی به رهبری شیخ عبدالله ، که متحد کنگره ملی هند بود ، و کنفرانس مسلمانان به رهبری چودری غلام عباس ، که متحد مسلم لیگ بود . کنفرانس ملی تقریباً کنترل کامل دره کشمیر را در دست داشت ، در حالی که کنفرانس مسلمانان در مناطق غربی استان جامو ، به ویژه در میرپور، پونچ و مظفرآباد، مسلط بود. با وجود اتحاد آنها با احزاب سراسر هند، هر دو حزب مواضع مبهمی در مورد الحاق ایالت داشتند. کنفرانس ملی خواستار واگذاری قدرت به مردم و تصمیم گیری مردم در مورد الحاق بود. کنفرانس مسلمانان عموماً تمایل به حمایت از الحاق به پاکستان داشت. اما د
ر سپتامبر 1946، آنها قطعنامه ای به نفع "کشمیر آزاد" تصویب کردند ، اگرچه این اقدام با انتقادهایی در داخل حزب مواجه شد. هندوها که عمدتاً به استان جامو محدود بودند، تحت نظر "راجیا هندو سابها" به رهبری پرم نات دوگرا سازماندهی شده بودند و با راشتریه سوایامسواک سانگ متحد بودند . هندوهای جامو عموماً مهاراجه را رهبر طبیعی خود می دانستند و از او حمایت کامل می کردند. ناآرامی های پیش از تجزیه. بهار ۱۹۴۷. سردار عبدالقیوم خان از باغ تحصیل به تحریک پونچی های باغ و سودانوتی تحصیل در فوریه 1947 برای عدم پرداخت «مالیات های گزاف» مورد درخواست دولت، متهم شده است. این اقدام در نهایت به کمپین «بدون مالیات» معروف شد. در اواخر ماه ژوئن، جیره غذایی سربازان دولتی در پونچ تمام شد و از مردم محلی خواستند تا آذوقه خود را تأمین کنند. هنگامی که مردم در نهایت ناتوانی خود را در انجام این کار اعلام کردند، وزیر دارایی دولت برای جمع آوری معوقات مالیاتی به پونچ آمد. این امر منجر به سرکوب مجدد شد. سردار ابراهیم ، ​​عضو مجلس قانونگذاری از باغ سودهوتی ، پس از شرکت در جلسه مجلس در ماه مارس-آوریل به پونچ بازگشت. به گفته خودش، او کاملاً متقاعد شده بود