Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بوم "دنیای سرد" مشاهده کرد. جدا از سینما، شمایل نگاری مسیحی به اطلاع رسانی سبک بصری گادفلش کمک کرد. برودریک که در اصل ضد مذهبی بود، کلیساها و تصاویر مربوط به آنها را ترسناک می دانست. برودریک در مصاحبه ای در سال ۲۰۰۶ گفت: «تصورات دین، احساسی مانند وقتی وارد کلیسای جامع می شوید، احساس ارعاب عظیمی که از دین مسیحی به شما دست می دهد - به نظر من همه چیز مربوط به مذهب کاملاً وسواسی است.» برودریک این مکان عبادت را «خفه کننده» و «تنگناهراسی» توصیف کرد و گفت که نقش زیادی در شکل گیری سبک گادفلش داشت. جلدهای "استریت کلینر"، "آهنگ های عشق و نفرت"، "عشق و نفرت در دوبله" و "دنیایی که فقط با آتش روشن می شود" چنین تصاویر مسیحی را به نمایش می گذارند، مانند اجراهای زندهٔ گادفلش. سبک آوازی و تم های غزلی. آوازهای اولیهٔ گادفلش به صورت جیغ زدن و دث گرول، و اشعار کمیاب بود. با گذشت زمان، تحول برودریک گسترش یافت و شامل آواز خواندن، نرم تر و لحظات ملودی شد، همه چیزهایی که او با جسو بیشتر به بررسی آنها می پردازد. "آهنگ های عشق و نفرت" و "سرودها" بیشترین وفور آواز گادفلش را دیدند، در حالی که "دنیایی که فقط با آتش روشن می شود" و "ارسال
خود" به سبک عمدتاً مختصر برودریک بازگشتند. صدای برودریک با جاز کلمن خوانندهٔ کیلینگ جوک مقایسه شده است، که علاوه بر کلوین موریس از دیسچارج و کارهای اولیه مایکل گیرا با سوانز، تأثیر آوازی خودخوانده ای دارد. اشعار گادفلش مرموز، تاریک و به طور کلی پراکنده هستند. بسیاری از مضامین گادفلش با درگیری درونی، خشونت، تخریب، فساد، مذهب، از دست دادن، افراط های عاطفی و ترس سروکار دارند. در سال ۲۰۱۲، برودریک اظهار داشت که آواز خواندن برای او «یک شر ضروری» است و او هرگز احساس نمی کند که می تواند آن را به درستی انجام دهد. نقش آوازخوان صرفاً به این دلیل بود که به اندازه کافی جسور بود که به میکروفون نزدیک شود. سایمون رینولدز از مجلهٔ "Melody Maker" در یک بررسی در سال ۱۹۹۰ از آلبوم چندآهنگه خود گروه اشاره کرد که موسیقی گادفلش علیه مردانگی آشکاری که در اکثر متال ها وجود دارد، شورش کرد. او نوشت: «به جای اینکه خود را زنانه کنند، ترجیح می دهند مردانگی شان شکست بخورد، بدن قوی شان خرد و پودر شود». برودریک این احساس را در همان سال تکرار کرد و به «جشن ایگوی مردانه که بیشتر متال را به همراه دارد» توهین کرد و گادفلش را از بیان مردانه دور
کرد. او در سال ۲۰۱۲ موضع خود را تقویت کرد و گفت: «گادفلش آن مرد همه چیز فاتح نیست، روی صحنه با شمشیر لعنتی و گفت که آنها (تجاوز و غارت) خواهند کرد. کمدی ناب.» در طول کار گروه، برودریک به تأکید بر کیفیت دفاعی موسیقی بر کیفیت تهاجمی آن ادامه داد و از پرخاشگری به عنوان سپری در برابر آسیب های روانی جهان یاد کرد. برودریک از غزلیات و مضمون های لئونارد کوهن الهام گرفته است. هر دو هنرمند آلبومی با عنوان "ترانه های عشق و نفرت" دارند و قطعهٔ گادفلش «آهنگ استاد اولانج» ترکیبی از دو عنوان آهنگ کوهن است. گادفلش در آهنگ موترا (از "خالص") شعر «درد تو اینجا اعتبار نیست / فقط سایه زخم من است» از آهنگ «اولانج» در آلبوم یادشده کوهن به عاریت گرفته است. اجراهای زنده. گادفلش معمولاً به صورت دو نفره اجرا می کند، با گرین بیس می نوازد و برودریک هم گیتار و هم آواز را ارائه می کند در حالی که ضربات کوبه ای روی بلندگوها پخش می شود، اغلب با صدای بسیار بالا. با این حال، این ترکیب در طول زندگی حرفه ای گروه ثابت نبوده است. در کنسرت های حمایت از آلبوم "استریت کلینر"، نویل گه گاه روی صحنه می آمد و گیتار دوم می نواخت، و همپسون همین کار را برای
آلبوم "خالص" انجام داد. برای تورهای حمایت از آلبوم های "بی خود"، "آوازهای عشق و نفرت" و "سرودها"، گروه با یک درامر اجرای زنده نوازندگی می کرد، اگرچه برودریک معتقد بود که این ادغام یک گام اشتباه است. در مصاحبه ای در سال ۲۰۱۴، او توضیح داد که اضافه شدن ضربی مانتیا و پارسونز «چیزی شگفت انگیز» را برای گادفلش به ارمغان آورد، اما نام گروه باید تغییر می کرد تا تمرکز اصلی بر درام های ماشینی کمرنگ نشود. تعداد انگشت شماری از نوازندگان دیگر به طور خلاصه با گادفلش اجرا کرده اند: میک هریس در سال ۱۹۹۱؛ دیارموید دالتون در سالهای ۱۹۹۷، ۱۹۹۹ و ۲۰۰۱؛ استیو هاف در ۱۹۹۷ و ۱۹۹۹ و پل ریون و جاز کلمن از کیلینگ جوک در سال ۲۰۰۲. نمایش صحنه ای گروه، مانند موسیقی آنها، مینیمال و متمرکز است. گادفلش فقط گهگاه از ماشین دود استفاده می کند و چراغ ها عموماً ساکن هستند. توبی کوک از مجلهٔ آنلاین "The Quietus" این رویکرد غیرمعمول را در بررسی یک کنسرت در سال ۲۰۱۴ برجسته کرد و نوشت: «بیش از حد روشن و بدون یخ خشک در دید، آنها به طرز نگران کننده ای در معرض دید به نظر می رسند». تصاویری از پراکندگی شهری صنعتی، شمایل نگاری مسیحی و مناظر آخرالزمانی در
پروژکتور می چرخند. خود موسیقی به عنوان پر سر و صدا و طاقت فرسا ارائه می شود، به طوری که برخی از منتقدان صدا را حتی از کارهای استودیویی گروه نیز ناهنجارتر و ناهماهنگ تر می دانند. وقفه بین آهنگ ها معمولاً با بازخورد صوتی پر می شود و گروه به ندرت با جمعیت صحبت می کند. برودریک در پاسخ به سؤالی در مورد حضور کم حرف گادفلش در صحنه گفت: «من با مردم ارتباط برقرار نمی کنم. ما فقط موسیقی می سازیم. ما روی صحنه می آییم و به هیچ کس چیزی نمی گویم. و این به تنهایی مردم را واقعاً دیوانه کرد. به نظر من واقعاً عجیب است، نمی توانم باور کنم که مردم یک گروه را انکار کنند، زیرا من به آنها نمی گویم که امشب چقدر به آنها اردنگی (به انگلیسی: kick their asses) می زنم. در مصاحبه ای در سال ۲۰۱۱، برودریک اجرای زنده را «یک شر ضروری» خواند که «به ندرت درست است و اغلب اشتباه است»، اما در عین حال گفت که گادفلش «حتی احتمالاً بیشتر یک گروه زنده است تا یک گروه ضبط شده.» زیرا این نقص ها فقط برای برجسته کردن هرج و مرج ساینده موسیقی کار می کنند (که این چیزی است که منتقدان نیز متوجه شده اند). برودریک ادامه داد که این «خشم» گادفلش بود که باعث شد آن را
در یک محیط زنده اجرا کند.
اسرائیل واسکز کستانیدا (۲۵ دسامبر ۱۹۷۷ – ۲ دسامبر ۲۰۲۴) بوکسور حرفه ای بازنشسته اهل مکزیک بود که از سال ۱۹۹۵ تا ۲۰۱۰ به رقابت پرداخت. او سه بار قهرمان جهان در دسته فوق بنتام وید شد و از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۵ عنوان قهرمانی فدراسیون بین المللی بوکس را در اختیار داشت. او همچنین، از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۸، دو بار عناوین قهرمانی شورای جهانی بوکس و مجله رینگ را کسب کرد. واسکز بیشتر به خاطر مجموعه چهار مبارزه ای خود با هموطن مکزیکی اش، رافائل مارکز شناخته می شود. دوران حرفه ای. در سال ۱۹۹۵، واسکز در سن ۱۷ سالگی به دنیای بوکس حرفه ای وارد شد. او در اولین مبارزاتش، نه حریف خود را ناک اوت کرد، اما پس از آن خود در یک مبارزه ناک اوت شد. او که عمدتاً در ایالات متحده و در دسته وزن های سبک تر مبارزه می کرد، ۱۱ حریف خود را شکست داد. از جمله کسانی که واسکز شکست داد می توان به اسکار لاریوس اشاره کرد. واسکز با کسب ۱۲ پیروزی متوالی، در سال ۲۰۰۲ با لاریوس در یک مبارزه مجدد برای کسب عنوان موقت قهرمانی "شورای جهانی بوکس" به میدان رفت. این بار، او توسط حریفش شکست خورد و در دور دوازدهم متوقف شد. واسکز با پیروزی بر خورخه الیسر جولیو، دارنده عنوا
ن قهرمانی جهان، به مسیر پیروزی بازگشت و در سال ۲۰۰۴ عنوان خالی قهرمانی فدراسیون بین المللی بوکس در دسته فوق سبک را در برابر حریف چپ دست خود، خوزه لوئیس والبوئنا، به دست آورد. در اولین دفاع او از عنوان قهرمانی فدراسیون بین المللی بوکس، او آرتیوم سیمونیان، بوکسور شکست ناپذیر ارمنی را در دور پنجم ناک اوت کرد. در سال ۲۰۰۵، واسکز تصمیم گرفت به جای دفاع از عنوان قهرمانی فدراسیون بین المللی بوکس خود، برای سومین بار با قهرمان شورای جهانی بوکس، اسکار لاریوس، مبارزه کند. او در این مبارزه با ناک اوت فنی در دور سوم پیروز شد. این پیروزی پس از آنکه مبارزه به دلیل بریدگی بزرگ بالای چشم چپ لاریوس متوقف شد، به دست آمد. در تاریخ ۱۰ ژوئن ۲۰۰۶، واسکز در مبارزه ای ایوان هرناندز (۲۳-۱-۱) را شکست داد. در تاریخ ۱۶ سپتامبر ۲۰۰۶، واسکز قهرمان سازمان جهانی بوکس در دسته بنتام وید، یعنی خوانی گونزالس را شکست داد. در این مبارزه، واسکز دو بار به زمین افتاد اما توانست در دور دهم با ناک اوت فنی، پیروز شود. واسکز در برابر مارکز. در مبارزه بعدی خود، در تاریخ ۳ مارس ۲۰۰۷، واسکز عنوان خود را به رافائل مارکز، که شماره یک دسته بنتام وید بود، باخت.
با وجود اینکه واسکز در دور سوم موفق به ناک داون کردن مارکز شد، به دلیل مشکلات تنفسی ناشی از شکستگی بینی، در پایان دور هفتم از ادامه مبارزه انصراف داد. در یک مبارزه مجدد در تاریخ ۴ اوت ۲۰۰۷، واسکز توانست عنوان خود را بازپس گیرد. با وجود جراحت هایی که در هر دو چشمش ایجاد شده بود، او در دور ششم مارکز را ناک اوت کرد و این مبارزه به بهترین عنوان مبارزه سال ۲۰۰۷ از سوی "رینگ مگزین" معرفی شد. دور سوم این مبارزه نیز به عنوان «بهترین راند بوکس سال» انتخاب شد. او برای بار سوم در تاریخ ۱ مارس ۲۰۰۸ با مارکز مبارزه کرد و از طریق ناک داون در دور چهارم به پیروزی با تصمیم داوران در یک مبارزه دست یافت. مارکز به خاطر ضربات پایین در دور دهم یک امتیاز از دست داد و در ثانیه های پایانی دور دوازدهم نیز شمارش هشت گانه شد. این مبارزه به عنوان مبارزه سال ۲۰۰۸ از سوی "رینگ مگزین" انتخاب شد و دور چهارم نیز به عنوان بهترین راند سال نام گذاری شد. سه گانه واسکز و مارکز به عنوان یکی از بهترین سه گانه های بوکس در سال های اخیر شناخته شده است. در تاریخ ۱۸ دسامبر ۲۰۰۸، واسکز به دلیل عدم دفاع از عنوان قهرمانی خود به مدت معین، آن هم به خاطر جداش
دگی شبکیه که در مبارزه سومش با مارکز دچار آن شده بود، از عنوان قهرمانی "شورای جهانی بوکس" خود محروم شد. پس از انجام سه عمل جراحی، واسکز در تاریخ ۱۵ مه ۲۰۰۹ مجاز به از سرگیری تمرینات شد. در تاریخ ۲۲ مه ۲۰۱۰، واسکز برای بار چهارم با مارکز به میدان رفت. این مبارزه در دسته دسته فوق سبک برگزار شد و در سالنی واقع در لس آنجلس در کشور ایالات متحده انجام شد. این مسابقه که به نام «یک بار برای همیشه» برگزار شد، به صورت زنده از شبکه "شوتایم" پخش گردید. مارکز در دور سوم با ناک اوت فنی بر واسکز پیروز شد و نتیجه سری مبارزاتشان را به تساوی دو بر دو رساند. پس از مبارزه، مارکز اظهار داشت: با این حال، برخی ناظران بر این باور بودند که واسکز، که به شدت افت کرده بود، باید بازنشسته شود. فرانک اسپینوزا، مدیر مبارزات واسکز، اعلام کرد که «حرفه او به پایان رسیده است.» چهارمین قسمت از رقابت واسکز-مارکز، آخرین مبارزه حرفه ای واسکز بود.
هرم خوابیده () یک سنگ سرپوش است که معمولاً در قسمت بالایی اهرام مصر یا ابلیسک نصب می شده است. هرم خوابیده معمولاً از سنگ آهک، ماسه سنگ، بازالت یا گرانیت ساخته و گاهی، با صفحات مس، طلا یا الکتروم پوشانده می شدند. از دوران پادشاهی میانه مصر به بعد، اغلب هرم های خوابیده با عناوین سلطنتی و نمادهای مذهبی حکاکی می شدند.
برایان هو (انگلیسی: Brian Ho؛ زاده ۲۷ اوت ۲۰۰۲) که با نام برایان شناخته می شود، خواننده و رقصنده اهل کانادا است. او یکی از اعضای گروه پسرانه امپرس اندوان است.
سقوط ایر فورس وان (انگلیسی: Air Force One Down) یک فیلم اکشن و دلهره آور آمریکایی محصول سال ۲۰۲۴ به کارگردانی جیمز بامفورد، نویسندگی و تهیه کنندگی استیون پل، با بازی کاترین مک نامارا، ایان بوهن، داشا پولانکو، راده شربجیا و آنتونی مایکل هال است. این فیلم توسط ریپابلیک پیکچرز در ۹ فوریه ۲۰۲۴ توزیع شد. داستان. آلیسون مایلز، یک مأمور سرویس مخفی، پس از تلاش تروریست ها برای ربودن ایر فورس وان، مجبور می شود ادواردز، رئیس جمهور ایالات متحده را نجات دهد. ساخت. تصویربرداری اصلی این فیلم در مارس ۲۰۲۳ به پایان رسید. بازخوردها. در وب سایت جمع آوری نقد راتن تومیتوز از برسی ۹ نقد منتقدان دارای میانگین امتیاز ۳٫۸ از ۱۰ می باشد.
سرستونی () در معماری عبارت است از بخش زیرین سر ستون که معمولاً به شکل چهارگوش یا گِرد مقعر است. عملکرد آن هم معمولاً فراهم کردن یک سطح نگهدارندهٔ بزرگ است و به عنوان تکیه گاهی برای دریافت وزن طاق عمل می کند
تسورونه (به ژاپنی: ツルネ -風舞高校弓道部- هپبورن: Tsurune: Kazemai Kōkō Kyūdō-bu - به فارسی: باشگاه کمانگیری مدرسه کازمای) یک لایت ناول ژاپنی است به نویسندگی کوتوکو آیانو و تصویرگری چیناتسو موریموتو. جلد اول این رمان در سال ۲۰۱۶ یک جایزه ویژه را در جشنواره کیوتو انیمیشن دریافت کرد. یک اقتباس از این رمان به صورت انیمه توسط کیوتو انیمیشن ساخته و از تاریخ اکتبر ۲۰۱۸ تا ژانویه ۲۰۱۹ از تلویزیون پخش شد. یک فیلم تلفیقی نیز از روی رمان و انیمه ساخته و در آگوست ۲۰۲۲ پخش شد. فصل دوم انیمه از ژانویه ۲۰۲۳ تا مارس ۲۰۲۳ پخش شد. نسخه دوبله فارسی این انیمه در فروردین سال ۱۴۰۳ روی آنتن شبکه امید رفت. داستان. میناتو نارومیا پسری است که به خاطر علاقه وافرش به تیراندازی کیودو، در باشگاه ورزشی مدرسه راهنمایی عضو بود اما به خاطر حادثه ای که در تورنمنت آخر برای او پیش آمد، از کیودو دست کشید. وقتی به دبیرستان رفت، دوستان دوران کودکی او یعنی سیا تاکه هایا و ریوهی یامانوچی سعی می کنند تا او دوباره ورزش کیودو را از سر بگیرد و در تیم دبیرستان عضو شود. اما نارومیا از قبول این پیشنهاد سر باز می زند. با این حال نارومیا ناگهان شب هنگام، مرد مرموزی ر
ا ملاقات می کند که در جنگل در معبد شیندو در حال تیراندازی است. این ملاقات مایه الهام میناتو بود تا دوباره کیودو را از سر بگیرد. میناتو به باشگاه کیودو دبیرستان کازمای پیوسته و همراه با دوستان قدیمی و هم تیمی های جدیدش، نانو کیساراگی و کایتو اونوگی، خود را برای مسابقات آماده می کند. کاراکترها. باشگاه کمانگیری دبیرستان کازمای. میناتو دانش آموزی سال اولی است که در دوران کودکی با سیا و ریوهی دوست بود و دوران راهنمایی هم تیمی شو و سیا در تیم کمانگیری مدرسه بود. البته میناتو و شو قبل از رفتن به مدرسه راهنمایی یک معلم کمانگیری داشتند. مادر نارومیا در یک صانحه تصادف فوت کرد و خود او نیز حین این صانحه مجروح شد و حالا بسیاری از کارهای خانه مانند پختن غذا بر دوش اوست. سریال با استرس کمانگیری میناتو شروع می شود. این استرس برای او در شکل تمایل به شل کردن تیر و گم کردن هدف ظاهر می شود. سیا یک دانش آموز سال اولی است. او در دوران کودکی با میناتو و ریوهی دوست بود و در دوران راهنمایی هم تیمی شو و میناتو در تیم کمانگیری مدرسه بود. او اکنون رئیس باشگاه و کاپیتان تیم پسران است. سیا باهوش و شاگرد اول کلاس در دبیرستان کازمای شده اس
ت. با اینکه دوست ندارد در مورد خودش صحبت کند، آشکارا برای رابطه خود و میناتو ارزش زیادی قائل است، حتی تا اندازه ای که سیستم آموزشی مدرسه معتبرتر کیریساکی ترک کند و به دنبال میناتو به کازمای رود، به این امید که او را متقاعد کند که کیودو را دوباره شروع کند. ریوهی نیز یک سال اولی است و دوست دوران کودکی میناتو و سیاست. او به مدرسه راهنمایی دیگری رفته بود، اما در دبیرستان دوباره با آنها هم مدرسه ای شد. او نیز عضو تیم کیودو دبیرستان است و نسبتاً مبتدی است. ماجرای علاقه مندی او به کیودو به دوران راهنمایی برمی گردد. ریوهی بعد از تماشای کمانگیری میناتو در مسابقه، در مدرسه راهنمایی شروع به یادگیری کیودو کرد. نانائو سال اولی، پسر عمه کایتو و عضو تیم کیودو دبیرستان است. او ظاهری جذاب و طرفداران زیادی دارد. کایتو نیز سال اولی، پسر عموی نانائو و در تیم کیودو دبیرستان عضو است. کیودو را واقعاً جدی می گیرد و نسبت به کسانی که اینطور فکر نمی کنند، بسیار انتقاد برخورد می کند. بسیاری از سال اولی های تازه وارد در باشگاه، ترس از کایتو را به عنوان دلیل ترک کردن باشگاه ذکر کرده اند. ریکا یک دانش آموز سال اولی و کاپیتان تیم دختران هست
. دختران دیگر او را بسیار تحسین می کنند. یونا دانش آموز سال اولی و در تیم دختران عضو هست. تومیو، که او را تومی سنسی یا کماندار اُنی نیز می نامند، معلمی است که به عنوان مشاور باشگاه کیودو این دبیرستان فعالیت می کند. اون رتبه ۶ دان دارد اما بعد از تیراندازی به خاطر کهولت سن خیلی زود کمردرد می گیرد. ماساکی کشیش ارشد معبد یوتا است و بعداً مربی باشگاه کیودو شد. او دارای رتبه ۵ دان در کیودو است. او قبلاً مانند میناتو دچار استرس کمانگیری شده بود و به طور موقت توانایی خود را در تیراندازی صحیح از دست داد. باشگاه کمانگیری دبیرستان کیریساکی. دانش آموز سال اولی و هم تیمی میناتو و سیا در دوران راهنمایی. او و میناتو البته قبل از دوران راهنمایی کمانگیری را نزد معلمی دیگر آموخته بودند. پسری است منزوی که البته از رقابت با میناتو لذت می برد اما انگیزه های افراد دیگر را که با انگیزه های او در حوزه کمانگیری فرق می کند، نمی پذیرد. دانش آموز سال سومی و معاون کاپیتان تیم کیودو. دانش آموز سال اولی و برادر دوقلوی مانجی. رسانه. انیمه. یک اقتباس انیمه ای از روی رمان ساخته شد که قرار بود در تاریخ ۱۵ اکتبر از تلویزیون پخش شود اما به خاطر
مسائل مربوط به ارگان سازنده، این سریال یک هفته بعد یعنی در تاریخ ۲۲ اکتبر ۲۰۱۸ از شبکه ان اچ کی منتشر شد و تا ۲۱ ژانویه ۲۰۱۹ پخش آن ادامه داشت.
یون شی-یون (کره ای: 윤시윤؛ زاده ۸ ژانویه ۲۰۰۵) که با نام شی یون شناخته می شود، خواننده و رقصنده اهل کره جنوبی است. او یکی از اعضای گروه پسرانه امپرس اندوان است.
هانری لکلرک (۸ ژوئن ۱۹۳۴ – ۳۱ اوت ۲۰۲۴) در سن سولپیس لوریر (اوت-وین) زاده شده و در سن ۹۰ سالگی در پاریس درگذشت، او یک وکیل مدافع جنایی فرانسوی بود. لکلرک ریاست لیگ حقوق بشر فرانسه را از ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۰ بر عهده داشت و از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۲۴ رئیس افتخاری آن بود. زندگی. دوران جوانی و تحصیلات. هانری لکلرک در ۸ ژوئن ۱۹۳۴ در سن سولپیس لوریر (اوت-وین) به دنیا آمد. پدرش از جانبازان جنگ جهانی اول و یک بازرس مالیات ها بود و مادرش فردی بسیار پارسا و مؤمن به خدا بود. وی به همراه برادرش هانری و دو خواهر و برادرش در خانه ویلایی در حومه پاریس در سنت سولپیس لوریر (اوت-وین) بزرگ شد. وی برادر همسر نیکوس پولانزاس بود. هانری درحالی که ۱۰ سال بیشتر نداشت در جریان محاکمه های ناعادلانه بزرگ پس از آزادی فرانسه (به ویژه محاکمه های فیلیپ پتن، پیر لاوال و روبر برازیاک) از طریق مطبوعات قرار گرفت. او از محاکمه پیر لاوال که به شیوه رقت انگیزی انجام گرفت، مأیوس شد و از عنفوان نوجوانی از بی عدالتی و حکم مرگ و «حکومت جلاد» بیزار می شود. هانری تحصیلات متوسطه خود را در دبیرستان کانال به پایان رساند و در همان جا بود که با پسر موریس تورز رهبر حزب کمون
یست دوست شد. او در سال ۱۹۵۵ با مدرک حقوق از دانشکده حقوق پاریس فارغ التحصیل شد. هانری به مدت دو سال به حزب کمونیست پیوست و در همان جا توانست روزنامه اومانیته را در یک حراجی به فروش برساند که البته منجر به درگیری با اردوگاه مخالف شد. هانری لکلرک پس از مداخله اتحاد جماهیر شوروی در بوداپست، حزب کمونیست را ترک کرد. وی در دانشگاه حقوق با میشل روکار سوسیالیست آشنا شد و مدتی بعد از مارتین اوبری دبیرکل حزب سوسیالیست حمایت کرد. این تعهدپذیری لقب «وکیل چپی ها» را برایش در سال های بعد از قیام های ۱۹۶۸ به همراه آورد. هانری در سال ۲۰۱۱ به تیم مبارزات انتخاباتی مارتین اوبری پیوست و در انتخابات مقدماتی حزب سوسیالیست برای ریاست جمهوری فرانسه در ۲۰۱۲ شرکت کرد و در کنار الیزابت گیگو و ماری پیر دلا گونتری مشاوره در امور عدالت را برعهده گرفت. با امضای طوماری در ۲۰۱۲ «برای یک جمهوری» جدید خواستار رای دادن به نامزدی فرانسوا اولاند شد. هانری خدمت نظام وظیفه خود را در الجزایر سپری کرد. در این دوران فرصت های زیادی یافت که اعتقادات ضد استعماری اش را مستحکم کند. وکالت. او در ۱۴ دسامبر ۱۹۵۵ به عنوان وکیل سوگند یاد کرد. هانری اولین دفتر
وکالت خود را در محلات اعیان نشین پاریس مستقر کرد اما خیلی سریع به یکی از مردمی ترین محلات پاریس نقل مکان کرد تا برای همه اهل وکالت و همه موکلین مستمند در دسترس قرار گیرد. وی کار خود را به عنوان وکیل در کنار وکیل آلبرت ناود آغاز کرد. هانری اجازه مطالعه پرونده های قانونی را کسب کرد (وی دومین وکالت نامه را از ریموند پوانکاره دریافت کرده بود). وی در حالی که هنوز وکیل جوانی بود، دلبستگی به اهدافی که آنها را «حق» می دانست در او شکل گرفت. هانری جنبش اجتماعی را در کنار جنبش دهقانان، کارگران و معدنچیان در کنفدراسیون دموکراتیک فرانسوی کار به راه انداخت، فعالانی که برای بهبود شرایط بازداشت مبارزه می کردند با وی همراهی کردند، او شرایط بازداشت در زندان های امنیتی بالا را مورد بررسی قرار داد و آن ها را افشا کرد، از آزادی مطبوعات دفاع کرد و از حامیان ناشران خرده پا بود. او که عضو پیشین شورای وکلای پاریس بود، از سال ۱۹۵۵ تا ۲۰۰۰ ریاست لیگ دفاع از حقوق بشر و شهروندی فرانسه را بر عهده داشت. هانری لکلرک وکالت شخصیت های مشهوری مانند مدیر روزنامه لیبراسیون، ریاضیدان الکساندر گروتندیک، ریچارد رومن، لوسین لژر، چارلی بائر، میشل ووژو
ر، فرانسوا بس، راجر نوبلسپیس، فلورانس ری، دکتر آرشامبو، هلن ویکور کاستل، ژاکوژولت، دومینیک دو ویلپن و دومینیک استراوس کان (در پرونده ای که با تریستان بانون داشت) را برعهده داشت. شماری از پرونده هایی که وی در آن ها برنده شد عبارتند از: پرونده قیامی های مه ۱۹۶۸، پرونده مدیر بنیان گذار نشریه لیبراسیون، استقلال طلبان گوادلوپ، خانواده یک فعال چپ که در سال ۱۹۷۲ توسط نگهبان کارخانه رنو کشته شد، پرونده ارتش سری رهایی بخش ارمنستان، ایرانیان معترض، فعالان جزیره کرس، نشریه فکاهی کانار آنشنه و … در سال های ۱۹۷۰ لکلرک تبدیل به یکی از غول های وکالت آن دوران شد که همراه با چهره هایی مثل روبرت بدنتر، جورج کیجمان وکالت می کردند. فیگارو در این باره نوشت: وکلای جوان به صحن دادگاه هایی که آنها وکالت می کنند یورش می برند تا از آنها یاد بگیرند. در میان آنها لکلرک چیز دیگری بود: انسان دوستی خیره کننده و تکان دهنده ترین خدای سیاه پوش. درگذشت. هانری لکلرک به دنبال سکته مغزی در ۳۱ اوت ۲۰۲۴ در بیمارستان پل-بروس در ویلژیف در سن ۹۰ سالگی درگذشت. پس از درگذشت. پاتریک بودوئن رئیس لیگ حقوق بشر و شهروندی فرانسه LDH، گفت: «در حال حاضر با غم و
اندوه و با احساس یک خلأ بزرگ… گاهی گفته می شود که هیچ کس غیرقابل جایگزینی نیست، این برای برخی افراد و به ویژه برای او نادرست است. او واقعاً سبک بسیار خاصی داشت. او صدای بسیار گرمی داشت. به محض اینکه شروع به صحبت می کرد، با صدای گرم خود مخاطبانش را متقاعد می کرد…» امانوئل داوود (Emmanuel Daoud) که در چندین محاکمه همکار وی بود گفت: «وی وکیل مدافع بی همتایی بود … هم تسلط کامل بر قانون داشت، هم انسان دوست بزرگی بود… وی مایه گذاری زیادی در دفاع از حقوق انسانی می کرد. … بی عدالتی را تحمل نمی کرد. هرگاه اتهاماتی را متوجه وکیلی می کردند، او در کنارش بود». اریک دوپوند مورتی وزیر پیشین دادگستری فرانسه گفت: «هانری عزیز تو اغلب تکرار می کردی، اگر فقط یک نفر باقی بماند، اون من هستم. با درگذشتت ما یک مدافع خستگی ناپذیر آزادی ها را از دست دادیم که مایه گذاری و استعدادش کانون وکلا و تمام دستگاه قضایی ما را تحت تأثیر قرار داده بود». فیگارو نوشت: وکیل هانری لکلرک، چهره ارزشی برجسته کانون وکلا، درگذشت. او مدافع سرسخت آزادی های عمومی بود و از تکبری که تهدید هر استادی است که تبحر در کارش دارد، دوری می جست. اسطوره کانون وکالت علی
رغم اینکه بالاترین نشان افتخار فرانسه را دریافت کرده بود هوایی نشد. فیلم شناسی. مجموعه مستند رد پای فرانسه ۵ شماره ای را "به" نام او "هانری لکلرک" اختصاص داد، فیلمی ۵۲دقیقه ای به نویسندگی و کارگردانی رمی لاینه و محصول مشترک فرانسه۵ / کمپین اولین مؤسسه ملی سمعی و بصری/ INA ; کارول بینای مه تولیدی؛ پخش در ۲۸ سپتامبر ۲۰۰۸. هانری لکلرک در مستند بر روی بام ها ساخته نیکلاس درولک محصول سال ۲۰۱۴ که روی اکران رفت. داستان محاکمه شورشیان زندان نانسی در ۸ ژوئن ۱۹۷۲ را روایت می کند.
خاطرات یک حلزون یک فیلم انیمیشن استاپ موشن، تراژدی و کمدی ویژه بزرگسالان محصول سال ۲۰۲۴ است که توسط آدام الیوت نوشته، تهیه و کارگردانی شده است. این فیلم از صداپیشگی سارا اسنوک، کدی اسمیت-مک فی، اریک بانا، مگدا زوبانسکی، دومینیک پینان و جکی ویور بهره می برد. این فیلم اولین نمایش جهانی خود را در جشنواره بین المللی فیلم انیمیشن انسی در ۱۰ ژوئن ۲۰۲۴ داشت و قرار است در ۱۷ اکتبر ۲۰۲۴ توسط مدمن انترتینمنت در استرالیا اکران شود. فضای این فیلم مانند کار سابق الیوت مری و مکس است. داستان. گریس، دختری جوان در استرالیا در دهه ۱۹۷۰، پس از مرگ مادرش شروع به جمع آوری حلزون ها می کند. او و برادر دوقلویش، گیلبرت، با پدرشان پرسی زندگی می کنند که یک بندباز سابق بوده و اکنون به دلیل آسیب نخاعی فلج شده و دچار اعتیاد به الکل و الکلیسم است. این خواهر و برادر با وجود این مشکلات به یکدیگر نزدیک هستند و گیلبرت همیشه از گریس در برابر همکلاسی هایی که او را به دلیل داشتن شکاف لب (لب شکری) مسخره می کنند، دفاع می کند. پس از آن که پدرشان در خواب می میرد، دوقلوها از هم جدا می شوند و به خانه های سرپرستانی فرستاده می شوند که صدها کیلومتر از یکد
یگر فاصله دارند. گریس به خانه یک زوج علاقه مند به رابطه باز به نام های ایان و ناریل در کانبرا منتقل می شود، در حالی که گیلبرت به خانواده ای از متعصبان مذهبی در غرب استرالیا سپرده می شود. گریس در نهایت با یک زن مسن به نام پینکی دوست می شود که در دوران رشد و چالش های بزرگسالی گریس، از جمله ازدواج کوتاه مدتش با یک تعمیرکار مایکروویو، در کنار اوست. پس از مرگ پینکی، گریس خاکستر او را به باغ سبزیجات می برد و شیشه حلزون هایش را آزاد می کند. تولید. فیلم خاطرات یک حلزون طی یک دوره هشت ساله توسعه یافت. فیلم برداری آن در ماه مه ۲۰۲۳ در ملبورن انجام شد. در فوریه ۲۰۲۴ اعلام شد که سارا سنوک به عنوان بازیگر نقش اصلی انتخاب شده است. اکران. فیلم خاطرات یک حلزون در تاریخ ۱۰ ژوئن ۲۰۲۴ در جشنواره بین المللی انیمیشن انسی به نمایش درآمد و جایزه کریستال بهترین فیلم بلند را کسب کرد. این فیلم در تاریخ ۱۷ اکتبر ۲۰۲۴ توسط مدمن انترتینمنت در استرالیا و در تاریخ ۲۵ اکتبر ۲۰۲۴ به صورت محدود توسط آی اف سی فیلمز در ایالات متحده اکران خواهد شد. این فیلم توسط انجمن سینمایی آمریکا به دلیل «محتوای جنسی، برهنگی و برخی محتوای خشونت آمیز» درجه بند
ی R دریافت کرده است. نقد. پیتر دبروژ از مجله ورایتی از تعهد آدام الیوت، کارگردان فیلم، به سبک داستان گویی تیره و به طرز شگفت آوری تأثیرگذار تقدیر کرد و از بازیگران صدا و موسیقی فیلم نیز تمجید نمود.
کاروان المپیکی بحرین در المپیک تابستانی ۲۰۲۴ که از ۲۶ ژوئیه تا ۱۱ اوت ۲۰۲۴ (۵ تا ۲۱ امرداد ۱۴۰۳ خورشیدی) به میزبانی پاریس، پایتخت فرانسه برگزار شد، شرکت کرد. این یازدهمین حضور متوالی این کشور در المپیک تابستانی بود. بحرین در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ پاریس موفق به کسب ۴ مدال اعم از ۲ طلا، ۱ نقره و ۱ برنز شد. ۱۳ ورزشکار بحرینی در ۵ رشته راهی المپیک شده بودند. شرکت کنندگان. در زیر فهرست تعداد ورزشکاران اعزامی به بازی ها آمده است. دو و میدانی. ورزشکاران دو و میدانی بحرینی استانداردهای ورود به المپیک پاریس ۲۰۲۴ را با گذراندن معیارهای مستقیم (یا زمان برای مسابقات پیست و جاده) یا با رتبه بندی جهانی کسب کردند، در رویدادهای زیر (حداکثر ۳ ورزشکار در هر رویداد): جودو. برای اولین بار، بحرین یک جودوکار را برای کلاس وزنی زیر به بازی ها معرفی کرد. عسکربی گربک اف (در میان وزن مردان) با توجه به رتبه های المپیک بر اساس امتیازها واجد شرایط شد. شنا. بحرین دو شناگر را برای شرکت در المپیک پاریس ۲۰۲۴ اعزام کرد. وزنه برداری. برای اولین بار، بحرین دو وزنه بردار را به رقابت های المپیک معرفی کرد. لسمن پارادس (وزن ۱۰۲ کیلوگرم مردان
) و گور میناسیان ارمنی الاصل که برای بحرین وزنه برداری می کند (وزن +۱۰۲ کیلوگرم مردان) با قرار گرفتن در میان ده نفر برتر در دسته های وزنی خود بر اساس رتبه بندی های الماس جهانی واجد شرایط شدند. کشتی. برای نخستین بار از المپیک ۲۰۱۶، بحرین یک کشتی گیر را برای دسته ی زیر به رقابت های المپیک معرفی کرد. احمد تاج دین اف با نتایج برتر در مسابقات جهانی کشتی ۲۰۲۳ در بلگراد، صربستان واجد شرایط شد.