Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
در میلان تحصیل کرد و جدا از تعطیلات تابستانی که با پدرش در آپولیا می گذراند، عمدتاً به تنهایی زندگی می کرد. سپس به دانشگاه میلان رفت و در نهایت دو مدرک کارشناسی ارشد گرفت. اولین مدرک در سال ۱۹۳۶ در رشته ادبیات با پایان نامه ای در مورد لاتین قرون وسطی با راهنمایی بنونوتو تراچینی بود. مدرک دوم در رشته فلسفه با پایان نامه ای در مورد روح آفریقایی با راهنمایی آنتونیو بانفی بود. دوران اولیه تحصیلی کورتی با فاشیسم ایتالیا همزمان شد و قوانینی که زنان را از تصدی سمت های تدریس در دانشگاه یا لیسئو منع می کرد، آن را محدود کرد. از سال ۱۹۳۹ تا ۱۹۵۰ او به عنوان معلم در یک مدرسه راهنمایی (مدرسه متوسطه برای دانش آموزان ۱۱ تا ۱۶ سال) در برشا کار کرد، خود را وقف مطالعه و نوشتن خصوصی کرد و در محافل ضد فاشیستی فعال بود. از سال ۱۹۵۰ تا ۱۹۶۲ در مدرسه الساندرو ولتا لیسئو در کومو و سپس در مدرسه چزاره بکاریا لیسئو در میلان تدریس کرد. او همچنین از سال ۱۹۵۵ به صورت پاره وقت در دانشگاه پاویا تدریس می کرد که آن را با تدریس در لیسئو در میلان ترکیب کرد. پس از بازگشت استادش بنونوتو تراچینی از تبعید در سال ۱۹۴۷، او همکاری تحقیقاتی خود را با
او از سر گرفت و با دیگر شاگردانش - چزاره سگره، جیان لوئیجی بکاریا و بیسه مورتارا گاراولی - روابط شخصی و فکری نزدیکی برقرار کرد. این پیوندها تا آخر عمر ادامه داشت و کورتی (که هرگز ازدواج نکرد) اغلب از این محققان به عنوان «خانواده» خود یاد می کرد. اولین پست دانشگاهی مهم او در سال ۱۹۶۲ به او رسید، زمانی که به کرسی تاریخ زبان ایتالیایی در دانشگاه لچه منصوب شد. در همان سال، او اولین اثر داستانی خود، "«زمان همه است»"، رمانی تاریخی که در اوترانتو اتفاق می افتد را منتشر کرد. او در سال ۱۹۴۷ دو رمان دیگر نوشته بود. اولین رمان از این دو، که در ابتدا با عنوان "«قطار صبر»" و بر اساس تجربیات او دررفت و آمد با قطار بین شغل تدریسش در برشا و خانه اش در میلان بود، در نسخه ای اصلاح شده در سال ۱۹۸۱ با عنوان "«آواز خواندن در تاریکی»" منتشر شد. دومی، "«افسانه فردا"»، پس از مرگش در سال ۲۰۰۷ با مقدمه ای از چزاره سگره منتشر شد. این رمان که در آپولیا اتفاق می افتد، داستان دختر یتیم جوانی از میلان را روایت می کند که به خانواده یک ماهیگیر در سانتا ماریا دی لوکا پناه می برد. در سال ۱۹۶۴، کورتی به دانشگاه پاویا بازگشت، جایی که به او یک ان
تصاب دائمی به عنوان استاد تاریخ زبان ایتالیایی داده شد. او تا پایان دوران حرفه ای خود در پاویا ماند، جایی که بورسیه تحصیلی او، به همراه بورسیه تحصیلی چزاره سگره، دارکو سیلویو آواله و دانته ایزلا، به اصطلاح «مکتب پاویا» در زبان شناسی و نشانه شناسی را ایجاد کرد. او در پاویا، همچنین مجموعه نسخ خطی نویسندگان مدرن و معاصر را تأسیس کرد، یک بایگانی گسترده از نسخه های خطی دست نویس و سایر اسناد نویسندگان ایتالیایی قرن ۱۹ و ۲۰. او مجله دستخط را تأسیس و ویرایش کرد که آثار علمی را بر اساس مطالب موجود در بایگانی منتشر می کرد، و همچنین دو مجله دیگر به "آلفابتا (مجله)" و ابزارهای حیاتی. داستان تخیلی
لائودومیا بونانی (۸ دسامبر ۱۹۰۷ – ۲۱ فوریه ۲۰۰۲) نویسنده و روزنامه نگار ایتالیایی بود. اگرچه او از نوجوانی شروع به انتشار آثارش کرد، اما فعالیت ادبی او در سال ۱۹۴۸، زمانی که در یک مسابقه ملی برنده شد، اوج گرفت. او به نویسنده ای پرکار و برنده جوایز مختلف تبدیل شد. یوجینو مونتاله، برنده جایزه نوبل، رئالیسم او را با "دوبلینی های" جیمز جویس مقایسه می کرد و دیگر منتقدان برجسته، او را یکی از مهم ترین و اصیل ترین صداها در ادبیات پس از جنگ جهانی دوم ایتالیا می دانستند. زندگی نامه. لائودومیا بونانی در سال ۱۹۰۷ در لاکیلا، پایتخت منطقه کوهستانی آبروتزو در مرکز ایتالیا، واقع در حدود ۶۰ مایلی شمال شرقی رم، متولد شد. والدین او جیووانی، موسیقیدانی که به تجارت زغال سنگ روی آورد، و آملیا پریلی، معلم مدرسه ابتدایی بودند. آنها نام او را از روی شخصیتی در رمان تاریخی "نیکولو دِ لاپی" (۱۸۴۱)، نوشته ماسیمو دازگلیو ، انتخاب کردند. بونانی پس از فارغ التحصیلی از مؤسسه آموزش عالی در سال ۱۹۲۴، در چندین مدرسه روستایی در کوهستان های اطراف لاکویلا تدریس کرد. او پیش از بازگشت به لاکویلا در سال ۱۹۳۰، از نزدیک شاهد سختی های زندگی روستایی بود.
در سال ۱۹۲۷، بونانی اولین مجموعه داستان خود "با عنوان" «"داستان های غم انگیز از کوهستان: رمان های ابروتزو"» و چند کتاب کودک را منتشر کرد. او به انتشار منظم داستان و برخی آثار جمع آوری شده ادامه داد، اما تا سال های پس از جنگ جهانی دوم، جایزه ملی را برای آثارش دریافت نکرد. در سال ۱۹۲۷، بونانی همچنین شروع به کار در مجلات و روزنامه های ادبی کرد. او تا سال ۱۹۸۳ به کار روزنامه نگاری ادامه داد و بیش از ۱۳۰۰ مقاله منتشر کرد. او نگاهی فوق العاده به جامعه معاصر ارائه داد که حساسیت غیرمعمولی نسبت به مشکلات طبقات پایین جامعه نشان می داد. این نوشته ها نشان دهنده تجربه گسترده ای است که او در طول سال ها کار به عنوان مشاور در دادگاه نوجوانان در لاکوئیلا، جایی که او به مدت نزدیک به ۲۰ سال، بین سال های ۱۹۴۶ تا ۱۹۶۴، به عنوان قاضی غیر روحانی خدمت کرد، به دست آورده است. آثار ادبی. آثار ادبی بونانی حول دو مضمون اصلی می چرخند: یکی اجتماعی-سیاسی (با تمرکز بر حاشیه نشینان و ستمدیدگان جامعه) و دیگری درون نگرانه تر (کاوش در تناقضات اخلاق بورژوازی). ماهیت رادیکال تحقیقات او به بونانی سبکی منحصر به فرد و بدیع می دهد که صدای او را از دی
گر نویسندگان قرن بیستم متمایز می کند. او همچنین «از دست دادن معصومیت دوران کودکی؛ احترام ایتالیایی ها به قدرت مادری و دوگانگی نسبت به آن؛ پیچیدگی پیوندهای انسانی حتی در کوچک ترین جوامع؛ مبارزه علیه احتمالات در منطقه کوهستانی فقیرنشینی که زادگاهش بود» را بررسی کرد. لادومیا بونانی در سال ۱۹۴۸ با دو داستان کوتاه که تحت عنوان "«گودال»"گردآوری شده بودند، در مسابقه ادبی ملی برای اثری منتشر نشده که توسط انجمن ادبی رم حمایت مالی می شد، برنده شد. این مسابقه توسط منتقد برجسته گوفردو بلونچی برگزار شد. اثر او توسط کمیته ای متشکل از اعضای برجسته نخبگان فرهنگی معاصر ایتالیا انتخاب شد. شاعر و منتقد ، اوژنیو مونتاله، دربارهٔ دو داستان او که برنده این مسابقه شدند، نوشت: «... این لادومیا واقعاً شایسته آن است که از سایه ها بیرون آورده شود. او قدرت روایی را آشکار می کند که نباید در اینجا به پایان برسد. او مطمئناً راه درازی در پیش خواهد داشت.» با اضافه شدن داستان های «مراسم تشییع جنازه» و «بذر»، مجموعه ای از چهار داستان در سال ۱۹۴۹ با عنوان "«ایل فوسو»" توسط انتشارات معتبر موندادوری منتشر شد. سال بعد، "ایل فوسو" جایزه دیگری به نا
م «پریمیو باگوتا اپرا پریما» را برای اولین کتاب خود دریافت کرد: این اولین باری بود که چنین جایزه ای به یک زن اهدا می شد. بونانی مورد تحسین منتقدان قرار گرفت؛ از جمله بزرگ ترین تحسین کنندگان او، منتقدان ادبی برجسته ای مانند امیلیو چکی، جوزپه د روبرتیس و انریکو فالکی بودند. در سال ۱۹۵۴، رمان "پالما" "و خواهران" اثر لائودومیا بونانی رمان های بعدی او، "متهم" و "زن زناکار"، که هر دو با همکاری بومپیانی منتشر شدند، دو جایزه ادبی مهم، به ترتیب جایزه ویارجو (۱۹۶۰) و جایزه انتخاب کامپیلو (۱۹۶۴) را دریافت کردند. هر دو اثر به زبان های فرانسوی و اسپانیایی ترجمه شدند. در سال ۱۹۶۶، بوآنی از تدریس بازنشسته شد و سرانجام به رم نقل مکان کرد، جایی که قصد داشت به محافل ادبی مانند سالوتو بلونچی بپیوندد. اما علاقه به آثارش کم شد و او به افسردگی و انزوا روی آورد. پس از سکوتی طولانی، در اواخر دهه ۱۹۷۰، او «شهر تنباکو» را در سال ۱۹۷۷ منتشر کرد و پس از آن دو رمان نوشت: «"بچه سنگی"» در سال ۱۹۷۹ و «"مواد مخدر"» در سال ۱۹۸۲. او همچنین داستان های کوتاهی را که از تجربیاتش در دادگاه نوجوانان الهام گرفته بود، جمع آوری کرد و آنها را با عنوان «
"ممنوع برای خردسالان"» در سال ۱۹۷۴ منتشر کرد. بونانی سه بار (در سال های ۱۹۶۰، ۱۹۷۴ و ۱۹۷۹) نامزد نهایی جایزه استرگا شد. او رمان «"تلافی"» را در سال ۱۹۸۵ به پایان رساند. وقتی ناشر بومپیانی از او خواست که آخرین نسخه خطی اش را ویرایش کند، او امتناع کرد و به تنهایی پناه برد. بونانی در ۹۴ سالگی درگذشت، تقریباً فراموش شده. انتشار پس از مرگ "رمان «تلافی"» (نوشتهٔ تکستوس، لاکیلا، در سال ۲۰۰۳) توجه ها را به خود جلب کرد، زیرا به مقاومت و پارتیزان های جنگ جهانی دوم در ابروتزو می پرداخت و در روایتی بسیار ساختاریافته قاب بندی شده بود. بونانی ممکن است بیشتر رمان را دهه ها قبل نوشته و در مدت زمان طولانی آن را اصلاح کرده باشد. «آن دوره طولانی و مبهم تکوین و همبستگی های به همان اندازه مبهم اما دلالت کننده بین رمان و تجربه شخصی بونانی در جنگ جهانی دوم» به جذابیت آن افزوده است. همزمان، "«جن زده»" و "«تحریف شده»" تجدید چاپ شدند و علاقهٔ علمی به آثار او، از جمله دیدگاه های جدید از فمینیسم و ادبیات پس از جنگ، دوباره زنده شد. "«تلافی»" اولین اثر بونانی است که به انگلیسی ترجمه شده است؛ این کتاب در سال ۲۰۱۳ توسط انتشارات دانشگاه شیکا
گو در ایالات متحده منتشر شد. به گفتهٔ استیو هیمر ، منتقد، «تعادل ناخوشایند و حل نشدنی آن، "«تلافی» را" به اثری چالش برانگیز، غم انگیز و دلهره آور - و در عین حال حیاتی - تبدیل می کند.»
ریکاردو بوسکارینی (؛ زادهٔ ۴ ژوئیه ۱۹۸۵) هنرمند، رقصنده و کارگردان هنری اهل ایتالیا است که آثار او در زمینهٔ هنرهای معاصر و پرفورمنس آرت بین المللی شناخته شده اند. بوسکارینی طی بیش از یک دهه فعالیت حرفه ای، به اجرای نمایش های چندرسانه ای، همکاری با هنرمندان بین المللی و توسعهٔ پروژه های خلاقانه در زمینهٔ حرکت و فضا پرداخته است. زندگی و تحصیلات. ریکاردو بوسکارینی در سال ۱۹۸۵ در ایتالیا متولد شد و از دوران نوجوانی به هنرهای اجرایی و رقص علاقه مند بود. او تحصیلات خود را در زمینهٔ هنر و رقص معاصر در مدارس و آکادمی های معتبر ایتالیا گذراند و همچنین در کارگاه های بین المللی رقص و هنرهای نمایشی شرکت کرد تا مهارت های خود را در طراحی حرکت و اجرای پرفورمنس توسعه دهد. آثار و سبک هنری. سبک هنری بوسکارینی بر ترکیب رقص، پرفورمنس و هنرهای بصری تمرکز دارد. او از فضا، نور و صدا برای ایجاد تجربه های چندحسی برای مخاطبان استفاده می کند و تلاش دارد بین حرکت انسانی و محیط پیرامونش ارتباطی معنایی برقرار کند. آثار او در جشنواره ها و گالری های هنری اروپا و آسیا اجرا شده اند و به خاطر نوآوری در تلفیق فرم های سنتی رقص با عناصر مدرن مور
د توجه قرار گرفته اند. بوسکارینی همچنین در پروژه های آموزشی و کارگاه های بین المللی مشارکت داشته است و تجربیات خود را با هنرمندان جوان و دانشجویان هنر به اشتراک گذاشته است. او معتقد است که هنر پرفورمنس باید یک تعامل زنده با مخاطب ایجاد کند و تجربهٔ بصری و احساسی مخاطبان را تحت تأثیر قرار دهد. نمایشگاه ها و اجراها. برخی از شاخص ترین اجراها و نمایشگاه های ریکاردو بوسکارینی عبارتند از:
آندره آ کاوالاری (؛ زادهٔ ۱۹۷۴) آهنگساز و موسیقی دان اهل ایتالیا است که آثار او در زمینهٔ موسیقی کلاسیک معاصر و هنرهای صوتی و چندرسانه ای شناخته شده اند. کاوالاری با ترکیب موسیقی الکترونیک و اجراهای زنده، سبک نوینی در موسیقی معاصر ایجاد کرده است و همکاری های متعددی با ارکسترها و مؤسسات هنری بین المللی داشته است. زندگی و تحصیلات. آندره آ کاوالاری در دههٔ ۱۹۷۰ در ایتالیا متولد شد. از دوران کودکی به موسیقی علاقه مند بود و تحصیلات خود را در رشتهٔ آهنگسازی و نوازندگی در دانشگاه های معتبر ایتالیا دنبال کرد. او در این دوره به مطالعهٔ موسیقی کلاسیک سنتی، موسیقی معاصر و نظریهٔ موسیقی پرداخت و مهارت خود را در زمینهٔ ترکیب صدا و فناوری های نوین توسعه داد. فعالیت حرفه ای. فعالیت حرفه ای کاوالاری از اواسط دههٔ ۱۹۹۰ آغاز شد. او با برگزاری کنسرت ها و اجراهای زنده در ایتالیا و کشورهای اروپایی، شهرت خود را تثبیت کرد. آثار او شامل قطعات ارکسترال، موسیقی الکترونیک، و پروژه های چندرسانه ای است که در آن ها صدا، تصویر و حرکت به طور همزمان اجرا می شوند. کاوالاری در پروژه های بین المللی با هنرمندان برجستهٔ موسیقی معاصر همکاری داشته
و در فستیوال های موسیقی معاصر در شهرهایی چون فلورانس، میلان، و رم آثار خود را به اجرا درآورده است. همچنین او در زمینهٔ آموزش موسیقی معاصر فعالیت کرده و کارگاه های تخصصی برای آهنگسازان جوان برگزار کرده است. سبک و آثار. سبک موسیقی کاوالاری تلفیقی از عناصر کلاسیک، الکترونیک و چندرسانه ای است. او در آثار خود از صداهای محیطی، فناوری های دیجیتال و سازهای سنتی استفاده می کند تا تجربهٔ شنیداری متفاوت و مدرن ارائه دهد. برخی از آثار شاخص او شامل قطعات ارکسترال مدرن، اجراهای صوتی تعاملی و پروژه های صحنه ای است که با نورپردازی و ویدئو آرت تلفیق شده اند. جوایز و تقدیرها. آندره آ کاوالاری جوایز متعددی برای نوآوری در موسیقی معاصر و اجراهای چندرسانه ای دریافت کرده است. این جوایز شامل تقدیرهای ملی و بین المللی در زمینهٔ آهنگسازی، اجرا و آموزش موسیقی است که نشان دهندهٔ تأثیرگذاری او در عرصهٔ موسیقی مدرن و تجربی است.
عفو عمومی تولیاتی (ایتالیایی: Amnistia Togliatti) عفو عمومی اعلام شده در ایتالیا در ۲۲ ژوئن ۱۹۴۶ بود. این عفو ​​عمومی که به نام وزیر دادگستری وقت ایتالیا و عضو و رهبر حزب کمونیست ایتالیا (PCI) پالمیرو تولیاتی بدین نام نامگذاری شد، فاشیست ها و پارتیزان های ایتالیایی را عفو و مجازات آنها را کاهش داد. این عفو ​​عمومی شامل جرایم عمومی و همچنین جرایم سیاسی مرتکب شده در طول جنگ جهانی دوم می شد. فاشیست ها و همدستان آنها بیشتر از پارتیزان ها از این عفو ​​عمومی بهره مند شدند. پیش زمینه. جنگ داخلی ایتالیا، از ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ تا ۲ مه ۱۹۴۵، با تسلیم آلمان به پایان رسید. در این مدت، جنبش مقاومت ایتالیا با نیروهای اشغالگر و متحدان فاشیست ایتالیایی آنها، جمهوری سوسیال ایتالیا، جنگید. تخمین زده می شود که در این دوره ۲۲۰۰۰ غیرنظامی ایتالیایی در اثر جنایات جنگی نیروهای محور در ایتالیا کشته شدند، و ۳۰۰۰۰ پارتیزان ایتالیایی در این نبرد جان باختند.[۲] علاوه بر جنایات گسترده ارتش اشغالگر آلمان و فاشیست های ایتالیایی، پارتیزان های ایتالیایی نیز مرتکب اعمالی شدند که طبق قانون ایتالیا جرم محسوب می شدند. به طور خاص، نیروهای پارتیزان بر
خی از هواداران فاشیست و همچنین سربازانی را که به عنوان اسیر جنگی نگهداری می شدند، کشتند. (از جمله بنیتو موسولینی، معشوقه اش و برخی از مقامات حزب ملی فاشیست) در ژوئن ۱۹۴۶، پادشاهی ایتالیا از طریق همه پرسی نهادی ایتالیا در سال ۱۹۴۶ لغو شد. به مناسبت این رویداد، عفو عمومی پیشنهاد شد و تولیاتی مسئول تهیه پیش نویس قانون بود. تولیاتی از ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۵ تا ۱ ژوئیه ۱۹۴۶ در دولت نخست وزیر وقت ایتالیا، آلچیده د گاسپری، وزیر دادگستری بود. این فرمان دو پیش نویس را پشت سر گذاشت و در ۲۲ ژوئن ۱۹۴۶ توسط مجلس مؤسسان ایتالیا تصویب شد. این عفو ​​برای بازسازی ملت ایتالیا پس از جنگ، و برای وحدت کشور ضروری تلقی می شد. در عمل، سیستم زندان های ایتالیا بیش از حد شلوغ بود و در اوایل سال ۱۹۴۶، ۸۰۰۰۰ زندانی را در خود جای داده بود، دو برابر یک دهه قبل. در میان آنها، ۱۲۰۰۰ نفر فاشیست و پارتیزان بودند. عفو عمومی. متن عفو ​​عمومی حاصل مصالحه ای بین حزب کمونیست ایتالیا (PCI) و حزب دموکرات مسیحی (DC) بود. برای رسیدن به هدف خود، حزب دموکرات مسیحی مجبور به مصالحه شد و اجازه داد که عفو عمومی شامل پارتیزان ها نیز بشود. عفو عمومی شامل ۱۶ بند و مقدمه
ای از تولیاتی بود. تاریخ انقضای عفو عمومی ۳۱ ژوئیه ۱۹۴۵ بود، در حالی که جرایم ارتکابی پس از این تاریخ عفو عمومی محسوب نمی شد. در مورد جرایم فاشیستی، عفو عمومی شامل مقامات عالی رتبه، جرایم ارتکابی برای منافع مادی یا جرایمی که با ظلم بیش از حد انجام شده بود، نمی شد. این استثنا جنجال هایی را به وجود آورد، زیرا شامل تجاوز یا شکنجه جنسی که هنوز قابل عفو بودند، نمی شد. عفو عمومی، احکام اعدام را به حبس ابد و حبس ابد را به ۳۰ سال کاهش داد و تمام احکام بالای پنج سال را دو سوم کاهش داد. به طور متناقضی، عفو عمومی منجر به افزایش پیگرد قانونی جرایم حزبی شد، در حالی که با جرایم فاشیستی با ملایمت بیشتری رفتار می شد. در عمل، فاشیست ها و همدستان آنها بسیار بیشتر از پارتیزان های زندانی که مانند مجرمان عادی با آنها رفتار می شد، از عفو عمومی بهره مند شدند. این عفو ​​عمومی توسط ستاد نیروهای متفقین در ایتالیا با استقبال مثبت روبرو شد. بعدها عفو عمومی و آزادی های مشروط بین سال های ۱۹۴۷ تا ۱۹۵۳ که کمتر علنی شد، احکام جرایم سیاسی ارتکابی در طول جنگ را بیشتر کاهش داد و همانطور که برخی استدلال می کنند، عفو عمومی ایتالیا را به یک "فرام
وشی" تبدیل کرد.
فرانچسکو دی ایسا (؛ زادهٔ ) نقاش، هنرمند دیجیتال، نویسنده و نظریه پرداز ایتالیایی است. او به ویژه به خاطر ترکیب هنر دیجیتال با مفاهیم فلسفی و موضوعات معاصر شناخته می شود. زندگی نامه. فرانچسکو دی ایسا در فلورانس، ایتالیا به دنیا آمد و در همان جا تحصیلات خود را آغاز کرد. او از دوران جوانی به هنر علاقه مند بود و فعالیت های هنری خود را با خلق آثار دیجیتال و سنتی آغاز کرد. دی ایسا همچنین در زمینه فلسفه هنر تحصیل کرده و از این دانش در آثار هنری خود بهره برده است. فعالیت های حرفه ای. دی ایسا در سال ۲۰۰۷ گروه هنری «پاپ پورنو» را تأسیس کرد که به خاطر ترکیب هنر و مسائل جنسی در آثارش شناخته شد. او به عنوان سردبیر و مؤسس مجله هنری و ادبی «مسترو» فعالیت کرد و آثار خود را در آن منتشر نمود. آثار او در مجلات بین المللی و مجموعه های هنری متعددی به نمایش درآمده است، از جمله: دی ایسا همچنین در نمایشگاه های بین المللی در کشورهایی همچون آلمان، هلند، سوئیس، انگلستان، ایالات متحده، استرالیا، روسیه و کشورهای آمریکای جنوبی شرکت کرده است. او در کنار فعالیت های هنری، به آموزش و برگزاری کارگاه های هنری در زمینه هنر دیجیتال و هوش مصنوعی
مشغول است و در دانشگاه رجو امیلیا به تدریس پرداخته است. آثار منتشر شده. دی ایسا علاوه بر نقاشی و هنر دیجیتال، نویسنده نیز هست. برخی از آثار او عبارتند از:
آلبا دی اوربانو (؛ زادهٔ ) یک هنرمند و استاد دانشگاه اهل ایتالیا است که به دلیل آثار بین رشته ای خود در حوزه هنر معاصر و فناوری های دیجیتال شناخته شده است. او در زمینه های هنر مفهومی، رسانه های دیجیتال، و هنر تعاملی فعالیت داشته و همواره به بررسی روابط بین انسان، بدن و فناوری در آثارش پرداخته است. آثار دی اوربانو شامل نصب های چندرسانه ای، پروژه های مشارکتی، و پژوهش های آکادمیک در زمینه هنر و فناوری است که در نمایشگاه های بین المللی به نمایش درآمده اند. دی اوربانو تحصیلات خود را در دانشگاه ساپینزا رم به پایان رسانده و سپس به تدریس در همان دانشگاه و سایر مؤسسات هنری معتبر ایتالیا پرداخته است. او در طول دهه های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ با هنرمندان و محققان متعددی همکاری داشته و نقش مهمی در معرفی هنر دیجیتال در ایتالیا ایفا کرده است. فعالیت های تحقیقاتی دی اوربانو بر روی تعامل میان بدن انسان و رسانه های دیجیتال، هویت دیجیتال و هنر تعاملی متمرکز است. او همچنین چندین مقاله و کتاب در زمینه هنر معاصر و فناوری منتشر کرده است و آثارش در مؤسسات و موزه های معتبر اروپا نگهداری می شود. سبک هنری او تلفیقی از هنر مفهومی، فناوری های نوین
و پژوهش های نظری است که با هدف بررسی نقش فناوری در زندگی انسان ارائه می شود.
گویدو دانیله (؛ زادهٔ ) هنرمند معاصر ایتالیایی است که به طور ویژه در زمینهٔ نقاشی بر روی بدن و هنر واقع گرایانه شناخته می شود. دانیله در سوراتو، واقع در جنوب ایتالیا، زاده شد و تحصیلات هنری خود را در آکادمی هنر بررا میلان گذراند. او مهارت های طراحی کلاسیک و تکنیک های مدرن را ترکیب کرده و هنر بدن نگاری را به سطحی حرفه ای و بین المللی رسانده است. دانیله از دههٔ ۱۹۸۰ میلادی به فعالیت هنری حرفه ای پرداخت و به تدریج تمرکز خود را بر نقاشی های واقع گرایانه روی پوست انسان معطوف کرد. آثار او معمولاً شامل خلق تصاویر حیوانات، مناظر و عناصر طبیعی با جزئیات دقیق بر روی دست ها، بازوها و بدن انسان است. این هنر، نوعی تجربهٔ تعاملی برای بیننده فراهم می آورد و به هنرمند امکان می دهد تا مفاهیم محیط زیست، طبیعت و انسان را در قالبی ملموس و زنده ارائه دهد. سبک کاری دانیله با تاکید بر دقت و واقع گرایی شناخته می شود. او با استفاده از رنگ های غیرسمی و تکنیک های پیشرفتهٔ نقاشی روی پوست، تصویرهای سه بعدی خلق می کند که مرز میان هنر و واقعیت را کمرنگ می سازد. آثار او در نمایشگاه های متعدد بین المللی در اروپا، آمریکا و آسیا ارائه شده و به
دلیل مهارت فنی و نوآوری هنری، مورد تحسین منتقدان هنر قرار گرفته اند. علاوه بر فعالیت های خلاقانه، دانیله به تدریس و آموزش هنر بدن نگاری نیز پرداخته است و ورک شاپ های متعددی در دانشگاه ها و مراکز هنری اروپا برگزار کرده است. این فعالیت ها موجب شده نسل جدید هنرمندان از تکنیک های واقع گرایانهٔ او الهام بگیرند. دانیله همچنین پروژه های همکاری با برندها و سازمان های محیط زیستی داشته و از هنر خود برای افزایش آگاهی دربارهٔ حفاظت از طبیعت و حیوانات استفاده کرده است. آثار او غالباً با پیام های زیست محیطی همراه هستند و در قالب کمپین های آموزشی و هنری نمایش داده می شوند.
عارف علیزاده کفشگری (زادهٔ ۱۳۶۶ در قائم شهر) کشتی گیر آزادکار ایرانی است. او در ردهٔ جوانان کشتی ایران موفق به کسب مقام های ملی شد و پس از پایان دوران قهرمانی، به حرفهٔ وکالت روی آورد. زندگی ورزشی. عارف علیزاده فعالیت ورزشی خود را از سال ۱۳۷۹ در باشگاه شهید وطنی قائم شهر آغاز کرد. او در سال ۱۳۸۵ در مسابقات کشتی آزاد قهرمانی جوانان کشور به مقام نخست وزن ۵۵ کیلوگرم دست یافت. وی در سال های بعد در وزن های ۵۵ و ۶۰ کیلوگرم به رقابت پرداخت. گزارش هایی به حضور او در مسابقات بین المللی جوانان جهان (۲۰۰۶، پکن) و آسیا (مانیلا) اشاره کرده اند. زندگی حرفه ای. پس از پایان دوران ورزشی، عارف علیزاده تحصیلات خود را در رشته حقوق ادامه داد و در سال ۱۳۹۸ در آزمون وکالت پذیرفته شد. او هم اکنون وکیل پایه یک دادگستری و دانشجوی کارشناسی ارشد حقوق خصوصی است. مسئولیت های ورزشی. عارف علیزاده حدود یک سال و نیم ریاست هیئت کشتی شهرستان قائم شهر را بر عهده داشت و هم اکنون رئیس کمیتهٔ حقوق ورزشی این شهرستان است.
فرانچسکو ارکوله (Francesco Ercole) (لااسپزیا، ۳۰ مارس ۱۸۸۴ - ۱۸ مه ۱۹۴۵) تاریخدان ایتالیایی و سیاستمدار فاشیست بود که از سال ۱۹۳۲ تا ۱۹۳۵ به عنوان وزیر آموزش ملی پادشاهی ایتالیا خدمت کرد. زندگینامه. ارکوله در 30 مارس 1884 در لا اسپتزیا متولد شد. پس از فارغ التحصیلی در رشته حقوق از دانشگاه پارما در سال 1907، از سال 1912 در دانشگاه اوربینو به تدریس تاریخ حقوق ایتالیا پرداخت و بعدها تا سال 1920 استاد دانشگاه های ساساری و کالیاری شد. در آن سال به پالرمو نقل مکان کرد، جایی که به انجمن ملی گرای ایتالیا (ANI) پیوست و عضو کمیته مرکزی آن شد. از سال 1924 تا 1932، او رئیس دانشگاه پالرمو و همچنین استاد تمام تاریخ مدرن بود. در سال 1923، با انحلال ANI، به حزب ملی فاشیست پیوست. در سال ۱۹۲۵ او از جمله امضاکنندگان «مانیفست روشنفکران فاشیست» بود که توسط جووانی جنتیله تدوین شده بود. او در سال ۱۹۲۹ و دوباره در سال ۱۹۳۴ تا سال ۱۹۳۹ به عضویت مجلس نمایندگان ایتالیا انتخاب شد و از ژوئیه ۱۹۳۲ تا ژانویه ۱۹۳۵ به عنوان وزیر آموزش ملی خدمت کرد. در سال ۱۹۳۴، او در راستای ملی گرایی زبانی تحمیل شده توسط رژیم فاشیست، هر گویش، اصطلاح یا زبانی
غیر از ایتالیایی استاندارد را از برنامه درسی مدارس حذف کرد. در سال ۱۹۳۵، پس از پایان دوران وزارتش، به تدریس تاریخ مدرن در دانشگاه ساپینزا رم روی آورد و رئیس مؤسسه تاریخ ایتالیا برای عصر مدرن شد؛ در ۱۸ ژوئن ۱۹۳۶ به عضویت آکادمیا دی لینچی درآمد. او مورخ مشهور نهادهای حقوقی و اندیشه سیاسی قرون وسطی بود و به ویژه مسائل مربوط به گذار از کمون قرون وسطی به سینیوریا و تولد شاهزاده نشین را مورد مطالعه قرار داد. او همچنین مطالعات متعددی در مورد دیدگاه های سیاسی دانته آلیگیری نوشت. او در سال ۱۹۴۵ در گاردونه ریویرا درگذشت.
آلیچه ریچیاردی فون پلاتن (۲۸ آوریل ۱۹۱۰–۲۳ فوریه ۲۰۰۸)، پزشک و روانکاو ایتالیایی با اصالت آلمانی بود. وی عمدتاً به سبب تألیف کتاب "نازیسم و اتانازی بیماران روانی در آلمان" (به آلمانی: "Die Tötung Geisteskranker") شناخته می شود؛ اثری که نخستین مستند جهان دربارهٔ قتل عام بیماران روانی و افراد دارای معلولیت توسط رژیم نازی به شمار می آید. فون پلاتن چند سال پیش از آغاز جنگ جهانی دوم و از سال ۱۹۶۷ به طور دائم در ایتالیا سکونت داشت و در دههٔ ۱۹۷۰ به عنوان یکی از نخستین تحلیلگران گروهی فعالیت می کرد. زندگی و کار. آلیچه ریچیاردی-فون پلاتن کوچک ترین دختر از چهار دختر کنت کارل فون پلاتن-هالرموند (۱۸۷۰–۱۹۱۹) و الیزابت آلتن (۱۸۷۵–۱۹۷۰) بود و در ملک وایسنهاوس در شلسویگ-هولشتاین پرورش یافت. پدرش در سال های آغازین زندگی او درگذشت. او تحصیلات خود را در مدرسه شبانه روزی Schule Schloss Salem، که در آن زمان تحت رهبری کورت هان قرار داشت، به پایان رساند. فون پلاتن تحصیلات پزشکی خود را در مونیخ در سال ۱۹۳۴ تکمیل کرد و پس از آن دورهٔ کارآموزی بالینی خود را در بیمارستان کودکان برلین گذراند. سال های ۱۹۳۶ تا ۱۹۳۹ را در فلورانس و سال ۱۹
۴۰ را در رم سپری کرد. سپس به آلمان بازگشت و در آنجا پسرش جورج در سال ۱۹۴۱ متولد شد. او تا اوایل سال ۱۹۴۴ به عنوان پزشک تدارکات در بایرن و تا سال ۱۹۴۵ به عنوان پزشک روستایی در اتریش فعالیت کرد. در این دوران، از طریق روایت های بستگان بیماران با برنامهٔ اتانازی غیرارادی نازی ها مواجه شد، هرچند تنها توانست تعداد معدودی از بیماران را نجات دهد. پس از پایان جنگ، فون پلاتن به عنوان داوطلب در کلینیک روان تنی دانشگاه هایدلبرگ تحت نظر ویکتور فون وایتسکر مشغول به کار شد و آموزش خود در حوزهٔ روان درمانی را ادامه داد. از دسامبر ۱۹۴۶، وی به عنوان ناظر رسمی در دادگاه پزشکان نورنبرگ حضور داشت و در سال ۱۹۴۷ نیز به طور غیررسمی در دادگاه هادامار، مربوط به مرکز کشتار هادامار در فرانکفورت آم ماین، مشارکت کرد. در ادامهٔ همان سال، فون پلاتن به بیمارستان روانی سنت گترو در بامبرگ پیوست و زیر نظر پروفسور زیلیش به فعالیت علمی و درمانی ادامه داد. در سال ۱۹۴۹، ریچیاردی-فون پلاتن به لندن مهاجرت کرد و فعالیت حرفه ای خود را در آنجا آغاز نمود. وی تحت نظر مایکل بالینت در یک مرکز روان درمانی و زوج درمانی و همچنین در یک بیمارستان روان پزشکی به ک
ار پرداخت. او دورهٔ آموزش روان کاوی و تحلیل گروهی را به پایان رساند و به عضویت انجمن تحلیل گروهی درآمد. پس از آن، در کلینیک تاویستوک و بیمارستان بکسلی مشغول به فعالیت شد و در نهایت مطب روان پزشکی اختصاصی خود را در انگلستان تأسیس کرد. او در این دوره با آگوستو بارون ریچیاردی (۱۹۱۵–۱۹۸۲)، مشاور سازمانی، آشنا شد و در سال ۱۹۵۶ با وی ازدواج کرد. ریچیاردی-فون پلاتن همسرش را در مأموریت های کاری به بلژیک و لیبی همراهی کرد. از سال ۱۹۶۷ تا زمان درگذشتش در سال ۲۰۰۸، او به عنوان روان کاو در رم و کورتونا (توسکانی) زندگی و فعالیت حرفه ای خود را ادامه داد. ناظر در دادگاه پزشکان نورنبرگ. ریچیاردی-فون پلاتن به عنوان ناظر در دادگاه پزشکان نورنبرگ توجه بین المللی را به خود معطوف ساخت. در سال ۱۹۴۶، زمانی که دولت نظامی ایالات متحده اعلام کرد عاملان آزمایش های غیرانسانی بر روی انسان و همچنین مسئولان مرگ حدود یکصد هزار بیمار روانی را تحت پیگرد قانونی قرار خواهد داد تا پزشکان مسئول پاسخگو شوند، انجمن پزشکی آلمان هیئتی از ناظران را به ریاست الکساندر میتشرلیخ به نورنبرگ اعزام کرد. میتشرلیخ تمرکز خود را عمدتاً بر آزمایش های انسانی و ابع