Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سس جنوا که به ایتالیایی sugo alla genovese یا "la Genovese " نامیده می شود، یک سس پیاز و گوشت آرام پز است که با شهر ناپل مرتبط است. این سس معمولاً با پاستاهایی مانند زیتی، ریگاتونی یا "پاکری" سرو می شود و با پنیر رنده شده تزئین می گردد. سس جنوزه می تواند با گوشت های ارزان قیمت گاو، خوک، گوساله یا سوسیس تهیه شود، اما تمرکز اصلی روی پیازهای آرام پز است. برخی دستورها به پیاز زرد مونتورو اشاره دارند، پیازی زرد با پوست مسی رنگ. تاریخچه. با وجود نامش که به معنای «به سبک جنوا» است، سس جنوزه یک سس اصلی پاستای ناپل است و در قرن ۱۵ یا ۱۶ به این شهر معرفی شد. نویسنده آشپزی آرتور شوارتز در دهه ۱۹۹۰ نوشت که این سس در جنوا و بخش های دیگر ایتالیا خارج از ناپل ناشناخته بوده است. برخی مردم ناپل آن را نمونه ای از کیفیت آشپزی ناپلی قبل از معرفی گوجه فرنگی می دانند. ممکن است این سس توسط مهاجران یا بازرگانان جنوایی آورده شده باشد، زمانی که جنوا و ناپل دو بندر مهم ایتالیا بودند. نسخه اولیه سس احتمالاً از عصارهٔ غلیظ گوشت یا خورشت فرانسوی داوب تکامل یافته است. دستورهای اولیه تفاوت زیادی با سس جنوا امروز ندارند. در سال ۱۸۳۷، دستور خ
ود را به صورت عصارهٔ گوشت غلیظ با سوفریتو ارائه می داد و تمرکز خاصی روی پیاز نداشت. طی سال ها، نسبت ها تغییر کرد: پیاز افزایش و هویج، کرفس و گوشت کاهش یافت. طرز تهیه. سس با تفت دادن گوشت گاو یا گوساله همراه با پیاز و پخت آرام بین دو تا ده ساعت آماده می شود. پیاز معمولاً همراه با هویج و کرفس خرد شده در سوفریتو پخته می شود. در نسخه های کم گوشت، قرص عصاره برای افزودن طعم استفاده می شود. در برخی نسخه های مدرن کمی رب گوجه فرنگی اضافه می شود، هرچند برخی طرفداران سنتی آن را نمی پسندند. پخت آرام پیاز برای طعم سس بسیار مهم است. اضافه کردن تدریجی شراب سفید یا عصاره گوشت به این امر کمک می کند. سس جنوزه معمولاً با پاستای بزرگ استوانه ای "پاکری"، و همچنین ریگاتونی، زیتی یا "کاندله" سرو می شود که شکل آن ها قادر به نگه داشتن سس است. این سس با پستو جنوا و لیگوریا، یا با "salsa genovese" که سسی برای ماهی با شراب قرمز و سبزیجات است، اشتباه گرفته نشود.
جوزپه مارک آنتونیو بارتی (۲۴ آوریل ۱۷۱۹، تورین، پیمونت - ۵ مه ۱۷۸۹، لندن) منتقد ادبی، شاعر، نویسنده، مترجم، زبان شناس ایتالیایی و نویسنده دو فرهنگ لغت تأثیرگذار ترجمه زبان بود. در طول سال های اقامتش در انگلستان، او اغلب با نام جوزف بارتی شناخته می شد. زندگی بارتی با جنجال هایی همراه بود، تا جایی که مجبور شد ایتالیا را به مقصد انگلستان ترک کند، جایی که تا آخر عمر در آنجا ماند. زندگی نامه. پدرش بارتی را برای حرفه وکالت در نظر گرفته بود، اما در شانزده سالگی از تورین گریخت و به گواستالا رفت، جایی که مدتی در یک تجارتخانه مشغول به کار شد. او خود را وقف مطالعه ادبیات و نقد کرد و در این زمینه متخصص شد، اگرچه نوشته هایش چنان بحث برانگیز بود که مجبور به ترک ایتالیا شد. سال های زیادی زندگی سرگردانی داشت و عمدتاً از طریق نوشته هایش امرار معاش می کرد. در سال ۱۷۳۷، او در دانشگاه تورین ثبت نام کرد و در آنجا در سخنرانی های ژیرولامو تاگلیازوکی شرکت کرد. سال بعد، بارتی به ونیز نقل مکان کرد و در آنجا با گاسپارو گوتزی جوان آشنا شد. در سال ۱۷۴۰ به میلان نقل مکان کرد. در آنجا به عضویت آکادمی برجستهٔ حمل و نقل درآمد و با پیترو وری
و جوزپه پارینی آشنا شد. در میلان، او لاتین آموخت و "«عشق" و "عاشق»" اثر اووید را به ایتالیایی ترجمه کرد که بیش از ده سال بعد، در سال های ۱۷۵۲ و ۱۷۵۴ منتشر کرد. در ژانویه ۱۷۵۱، بارتی ایتالیا را برای اقامتی نه ساله در لندن ترک کرد و در طی آن به تدریس زبان ایتالیایی پرداخت. یکی از شاگردان او شارلوت لنوکس بود که او را با محافل روشنفکری بریتانیا آشنا کرد. در این دوره، بارتی با چندین روشنفکر برجسته انگلیسی از جمله هنری فیلدینگ، سر جاشوا رینولدز (که بعدها پرتره بارتی را نقاشی کرد)، دیوید گریک و ساموئل جانسون که بارتی بسیار آنها را تحسین می کرد، دوست شد. در میان آثار مرتبط با تدریس او، "فرهنگ لغت موفق زبان های انگلیسی و ایتالیایی" (۱۷۶۰) به او امکان داد تا از طریق پرتغال، اسپانیا و فرانسه به ایتالیا بازگردد. دو جلد اول روایت زنده و صریح او از سفر با عنوان "«نامه های آشنا به برادران»" در سال های ۱۷۶۲ و ۱۷۶۳ منتشر شد، اما انتشار دو جلد آخر توسط سانسور ونیز ممنوع شد. در سال های ۱۷۶۳–۱۷۶۴ او در ونیز مجله ادبی "«لا فراستا لتراریا»" را منتشر کرد که از طریق آن قصد داشت ادبیات ایتالیا را با انتقاد تند از کتاب های بی اهمیت یا
منسوخ رایج، مدرن کند. وقتی "روزنامه «لا فروستا»" نیز در ژانویه ۱۷۶۵ توقیف شد، بارتی به انگلستان بازگشت و در آنجا مورد استقبال دوستان قدیمی اش، به ویژه ساموئل جانسون، که در طول اقامتش در ایتالیا با او مکاتبه داشت، قرار گرفت. جانسون او را با الیور گلداسمیت، جیمز بازول و ادموند برک آشنا کرد. در سال ۱۷۷۳، بارتی معلم زبان ایتالیایی هتی، یکی از دختران هستر ترال، شد. او در سال ۱۷۷۵ برای شاگردش "کتاب «عبارات آسان برای استفاده خانم های جوان که قصد یادگیری زبان ایتالیایی دارند»" را نوشت. او به طور مکرر به خانه هستر ترال رفت و آمد می کرد و نامش بارها در "کتاب «زندگینامه" باسول» آمده است. برای پاسخ به تهمت های ساموئل شارپ "به کتاب «نامه هایی از ایتالیا»"، او "کتاب «شرح آداب و رسوم ایتالیا، به همراه مشاهداتی دربارهٔ اشتباهات برخی از مسافران، با توجه به آن کشور"» (۱۷۶۸) را منتشر کرد. این کتاب چنان محبوب شد که چاپ دوم آن در سال ۱۷۶۹ منتشر شد. بارتی در این اثر و آثار دیگرش، علاقه و درک ادبیات و فرهنگ ایتالیا را برانگیخت. در سال ۱۷۶۹، بارتی پس از وارد کردن جراحتی مهلک با چاقوی میوه خوری خود به مردی که در خیابان به او حمله کر
ده بود، به جرم قتل محاکمه شد. بسیاری از دوستان بریتانیایی او در دادگاه به نفع او شهادت دادند و به شخصیت خوب و سبک زندگی آرام بارتی شهادت دادند. آقای بوکلرک محترم او را مردی ادیب و اهل مطالعه توصیف کرد. سر جاشوا رینولدز گفت که او مردی با انسانیت فراوان و «بسیار فعال در کمک به دوستانش» بود، او خلق و خوی هوشیار او را شرح داد و گفت که هرگز بیش از سه لیوان با او ننوشیده است و افزود: «من هرگز نشنیده ام که او در حال شور و شوق یا نزاع باشد». دکتر جانسون او را بسیار کوشا و صلح جو توصیف کرد. ادموند برک ادعا کرد که او مردی مبتکر، «مردی با انسانیت قابل توجه؛ مردی کاملاً خوش خلق» بود، در حالی که دیوید گریک در مورد او گفت که او مردی با پاکدامنی و اخلاق عالی بود. دادگاه در نهایت منجر به تبرئه بارتی به دلیل دفاع از خود شد. بارتی از نتیجه دادگاه بسیار راضی بود، به ویژه از ابراز محبتی که از دوستانش دریافت می کرد، آنقدر که خود را حتی بیشتر از قبل با انگلستان، کشوری که به او عدالت و دوستی واقعی داده بود، مرتبط می دانست. او بعداً به دوستش لرد چارلمونت فاش کرد که «کسانی که در اطرافم بودند، آنقدر خوب عمل کردند که مرا برای همیشه یک
انگلیسی کردند». در همان سال او به عنوان دبیر آکادمی سلطنتی هنر منصوب شد. او ترجمه ای از کل "«نامه های آشنا» را" با عنوان "«سفری از لندن به جنوا، از طریق انگلستان، پرتغال، اسپانیا و فرانسه»" (۱۷۷۰) و ویرایشی از آثار نیکولو ماکیاولی را با مقدمه ای مهم (۱۷۷۲) منتشر کرد. پخته ترین آثار او «"گفتار دربارهٔ شکسپیر و دربارهٔ آقای ولتر»" (۱۷۷۷) بودند که در آن، با پیروی از ایده های جانسون، به طرز درخشانی از ابداعات آزاد و نبوغ قدرتمند شکسپیر در برابر انتقادات کوته بینانه ولتر دفاع کرد، و "«نامه های آشنا برای استفاده از استودیوهای زبان ایتالیایی»" (۱۷۷۹) - نامه هایی منسوب به نویسندگان خیالی که فراتر از هرگونه هدف آموزشی، نوعی زندگینامه فکری هستند و نشان دهنده روی آوردن یک محافظه کار ایتالیایی به ایده های لیبرال تر و مدرن تر انگلیسی هستند. "انتقادهای بارتی از انتشار نامه های جانسون (۱۷۸۸) توسط سینیورا پیوتزی،" او را به محتمل ترین نویسندهٔ "«مادر احساساتی»"، یک کمدی ناشناس که تراله پیوتزی را به سخره می گیرد و درست پس از مرگش منتشر شد، تبدیل می کند. بارتی در ماه مه ۱۷۸۹ در لندن درگذشت. او در کلیسای مریلبون با بنای یادبودی
از توماس بنکس به خاک سپرده شد. آثار. اولین اثر قابل توجه بارتی «"کتابخانه ایتالیا»" (۱۷۵۷) بود، فهرستی مفید از زندگی و آثار چندین نویسنده ایتالیایی. «"نامه های خانوادگی»" که شرح سفرهای او به انگلستان، پرتغال، اسپانیا و فرانسه در طول سال های ۱۷۶۱ تا ۱۷۶۵ را ارائه می دهد، با استقبال خوبی روبرو شد و هنگامی که بعداً به زبان انگلیسی (۴ جلد، ۱۷۷۰) منتشر شد، توسط جانسون بسیار مورد تحسین قرار گرفت. بارتی دشمن جان بول، اسپانیایی تبار انگلیسی، بود و حمله ای تند و شخصی به او منتشر کرد: "تولوندرون." "سخنرانی هایی خطاب به جان بول دربارهٔ ویرایش او از دن کیشوت، همراه با شرحی از ادبیات اسپانیا". بارتی در طول سفرهایش در ایتالیا، مجله ای در نقد ادبی با عنوان «بلای ادبی» ("Frusta letteraria") راه اندازی کرد. این نشریه با مشکلات قابل توجهی روبرو شد و خیلی زود متوقف شد. آثار فراوان دیگر او شامل «فرهنگ لغت و دستور زبان ایتالیایی»، یک فرهنگ لغت مشابه از زبان اسپانیایی، و رساله هایی دربارهٔ شکسپیر و ولتر است. مجموعه آثار او در سال ۱۸۳۸ در میلان منتشر شد. "فرهنگ زبان ایتالیایی" بارتی فوق العاده موفق بود و به مرجع استاندارد در نوع خو
د تبدیل شد. این کتاب بارها تجدید چاپ و ویرایش شد. آثار او به ایجاد علاقه ای تازه به زبان و ادبیات ایتالیایی در بریتانیا کمک کرد و مطالعه آثار نویسندگان انگلیسی را در کشور زادگاهش تشویق نمود. عبارات توبه نامه منسوب به گالیله، «و هنوز در حرکت است» (به معنی «با این وجود حرکت می کند»)، اولین بار توسط بارتی در "کتابخانه ایتالیایی" او ثبت شد. این نوشته حدود ۱۲۵ سال پس از آن منتشر شد که گفته می شود گالیله این جمله را "یواشکی" (زیر لب) گفته است.
فرهنگ عامه ایتالیا به فولکلور و افسانه های شهری ایتالیا اشاره دارد. در قلمرو ایتالیا، مردم مختلفی در طول تاریخ زندگی کرده اند که هرکدام اثر خود را بر فرهنگ امروزی گذاشته اند. برخی داستان ها از مسیحیت زدایی گرفته شده اند، به ویژه آن هایی که مربوط به شیطان یا ارواح شیطانی هستند، که گاهی با دیمونولوژی مسیحی شناخته می شوند. فولکلور ایتالیا همچنین شامل قصه های پریان (که خود اصطلاح آن در اینجا شکل گرفته است), موسیقی فولکلور، رقص فولکلور و قهرمان فولکلورها می شود. شخصیت ها و قهرمانان فولکلور ایتالیا. در زیر فهرستی از شخصیت های فولکلوری آمده است که از زمان روم باستان در داستان های ایتالیایی حضور داشته اند.
دام آنجلو گریلو او اس بی (۱۵۵۷) اکتبر ۱۶۲۹) شاعر ایتالیایی اوایل باروک متعلق به خانواده اشرافی جنوایی اسپینولا بود. او بیشتر اشعار مذهبی را با نام خود می نوشت، اما با نام مستعار لیویو سلیانو، متون عاشقانه مادریگال می نوشت. زندگی نامه. گریلو که در سال ۱۵۵۷ در یک خانواده ثروتمند جنووسی متولد شد، در نوجوانی در سال ۱۵۷۲ به فرقه بندیکتین پیوست. او به مقام راهب بزرگ چندین کلیسا، از جمله سنت پاول بیرون دیوارها در رم، رسید و در آنجا یکی از اعضای بنیان گذار آکادمی علوم بود. قوانین صومعه مانع از مشارکت کامل او در زندگی ادبی آن زمان نشد. اشعار مذهبی گریلو در سال ۱۵۸۵ در گلچین ها ظاهر شدند و او اولین مجموعه تک اثری خود از قافیه ها "را" در سال ۱۵۸۹ منتشر کرد. او که نویسنده ای پرکار بود، چندین مجموعه دیگر نیز منتشر کرد. در سال ۱۵۹۵ شاهکار او، دلسوز "محبت ها"، برای اولین بار منتشر شد. او این مجموعه را بازسازی و گسترش داد و تا زمان رسیدن به نسخه نهایی، مجموعه ای شامل بیش از دو هزار شعر، در سال ۱۶۲۹، یازده بار منتشر شد. او در همان سال درگذشت. تأثیر و میراث. گریلو یکی از شاعران بسیار مورد احترام نسل خود بود. بین سال های ۱۵۸۷ ت
ا ۱۶۱۳، بیست نسخه از اشعار او منتشر شد که برای یک شاعر در آن زمان رکوردی محسوب می شود. اشعار او بین پترارکیسم و مفهوم گرایی در نوسان است و وام های قابل توجهی به تورکواتو تاسو دارد. گریلو علاوه بر شاعر، نامه نگار مهم و نوآور نیز بود. "کتاب «نامه ها»" ی او که پس از مرگش در چندین نسخه منتشر شد، شامل مکاتبات با اکثر نویسندگان بزرگ آن زمان است و تصویری دقیق و زنده از زندگی ادبی معاصر ارائه می دهد. از سال ۱۵۸۴، گریلو مکاتبات نامه ای با تورکواتو تاسو، که سپس در سانت آنا زندانی بود، داشت. تاسو چندین اثر از جمله «"گفتگو با هنر گفتگو»" در سال ۱۵۸۵ را به او تقدیم کرد. مارینو اشعار گریلو را می شناخت و از برخی از مضامین مذهبی او استفاده می کرد. بخش عمده ای از اشعار او به طور خاص برای تنظیم موسیقی طراحی شده بود. متن های مادریگال او توسط مونته وردی، فیلیپو بونافینو، اوراتزیو وکی، لوکا مارنزیو، جولیانو پاراتیکو، سالامونه روسی، پومپونیو ننا و دیگران تنظیم شده است. رابطه نزدیک بین گریلو و مونته وردی در مکاتبات آنها که از حدود سال ۱۶۱۰ آغاز شد و تا زمان مرگ شاعر در سال ۱۶۲۹ ادامه یافت، آشکار می شود نامه های گریلو به جولیو کاچین
ی، به دختران کاچینی، فرانچسکا و ستیما، که هر دو نوازنده بودند، به مونته وردی، به شاعران رینوچینی و چیابرا، به جیووانی ماتئو بمبو، جالب ترین و آشکارترین نکات را در مورد روابط شاعران و نوازندگان ارائه می دهد.
«دوست پسر لعنتی» ترانه ای از گروهٔ موسیقی دونفرهٔ آمریکایی د برد اند د بی می باشد. این تک آهنگ که در دسامبر سال ۲۰۰۶ در صدر جدول ترانه های برتر باشگاه رقص ایالات متحده به رتبهٔ نخست رسید، در ئی پی این گروه با نام "دوباره و دوباره و دوباره و دوباره" در سال ۲۰۰۶ و همچنین در آلبوم کامل سال ۲۰۰۷ آن ها تحت عنوان "د برد اند د بی" قرار گرفت. نسخهٔ ئی پی توسط هنرمند و دی جی الکترونیک کانادایی پیچز ریمیکس شد، و نسخه های سی دی مکسی توسط رالفی روزاریو و جودی دن برودر ریمیکس شدند. منتقد جان یانگ از نشریه مادر جونز ترانهٔ «دوست پسر لعنتی» را نمونه ای از این دانست که د برد اند د بی که «آن ها نیت زیرکانه تر و زیرپوستی تری دارند و افکار خورنده شان را در قالب آثار شیرین خود پنهان می کنند». مارگارت کوبل از "کورو" نیز این ترانه را اینگونه توصیف نمود «قطعهٔ کوتاه، سبک روح و بانشاط مناسب رقصی که احساس دلشوره و دلبستگی عاشقانه ای را منعکس می کند که برای قلب هر عاشقی قابل درک است.»
النا کوستیوکوویچ، متولد ۱۹۵۸ در کیف، اتحاد جماهیر شوروی، مقاله نویس، رمان نویس و مترجم ادبی ساکن میلان، ایتالیا است. زندگی نامه. علاقه کوستیوکوویچ به ادبیات به دوران کودکی اش برمی گردد، زمانی که تحت تأثیر پدربزرگش، نویسنده و نقاش روسی (هفت روز، مسکو ۱۹۵۶) قرار گرفت. او که در کیف و بعدها در مسکو بزرگ شد، به چهره های هنری و ادبی، به ویژه مخالفان شوروی، ویکتور نکراسوف و الکساندر گالیچ، دسترسی داشت. کوستیوکوویچ در سن ۱۷ سالگی وارد دانشگاه دولتی مسکو، لومونوسوف، شد و در سال ۱۹۸۰ با افتخار از آنجا با پایان نامه ای دربارهٔ «لادونه» اثر جامباتیستا مارینو فارغ التحصیل شد. او بعدها دکترای خود را در رشتهٔ زیبایی شناسی باروک ایتالیایی دریافت کرد. بین سال های ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۸، او رئیس بخش ایتالیایی مجلهٔ بود. کوستیوکوویچ پس از مهاجرت به ایتالیا در سال ۱۹۸۸، به عنوان ویراستار یک مجموعه روسی برای ناشرانی مانند بومپیانی (آرسی اس)، اسپرلینگ و کوپفر و فراسینلی (گروهآرنولدو موندادوری ادیتوره) (۱۹۹۶–۲۰۰۸) کار کرد. او همچنین فرهنگ روسیه را در ایتالیا و فرهنگ ایتالیایی را در روسیه در جشنواره ها و رویدادهای مختلف، از جمله جشنواره کتاب
مانتوا، روزهای فرهنگی در سالن اجتماعات (رم)، جشنواره پریما ویستا (تارتو، استونی)، جشنواره علوم جنوا، جشنواره ادبی مون پلیه، جشنواره بابل بلینزونا، نمایشگاه کتاب غیرداستانی در مسکو، نمایشگاه بین المللی کتاب تورین و نمایشگاه کتاب فرانکفورت، ترویج داد. او عضو کمیته علمی شعبه ایتالیایی مموریال، انجمنی که در سال ۲۰۲۲ جایزه صلح نوبل را دریافت کرد، است. شغل دانشگاهی. بین سال های ۱۹۸۹ تا ۲۰۱۵، کوستیوکوویچ در چندین دانشگاه ایتالیا، از جمله دانشگاه ترنتو، مدرسه مترجمان شفاهی و کتبی در تریسته و دانشگاه میلان، تدریس کرد و در آنجا دربارهٔ ادبیات و فرهنگ روسیه سخنرانی کرد. او همچنین گلچین های مختلفی از ادبیات روسیه را گردآوری کرد و سهم بسزایی در معرفی نویسندگان روسی به مخاطبان ایتالیایی داشت. ترجمه ها. کار او به عنوان محقق ادبیات ایتالیایی منجر به ترجمه کتاب های متعددی از جمله "«اورلاندو فوریوسو»" اثر لودوویکو آریوستو، "«از دریچه ارسطو»" اثر امانوئله تساورو و «"شرتزی"» اثر جوزپه جوستی شد. او نسخه روسی «نامزد» اثر الساندرو مانزونی را حاشیه نویسی کرد. او همچنین آثار تعدادی از شاعران مدرن ایتالیایی، از جمله آملیا روسلی، والری
و مگرلی، پیر پائولو پازولینی، روبرتو روورسی، روکو اسکوتلارو، سالواتوره کازیمودو و ویتوریو سرنی را ترجمه کرده است. ترجمه های او در گلچین «اشعار قرن» (مسکو، ۱۹۹۸) گنجانده شده است. در سال ۱۹۸۸، ترجمه روسی او از کتاب «نام گل سرخ» اثر اومبرتو اکو، او را یک شبه به شهرت رساند. از زمان اولین انتشار، این کتاب هرگز از چاپ خارج نشده است. پس از این موفقیت، او مترجم رسمی روسی اکو شد و بر روی آثار بعدی او، از جمله ۸ کتاب غیرداستانی و رمان ها (آونگ فوکو، جزیره روز قبل، بائودولینو، شعله اسرارآمیز ملکه لوانا، گورستان پراگ و شماره صفر) کار کرد. او همچنین کل مجموعه آثار اومبرتو اکو در مورد تاریخ هنر (دربارهٔ زیبایی، دربارهٔ زشتی، بی نهایت فهرست ها، کتاب سرزمین های افسانه ای، بر شانه های غول ها و غیره) را ویرایش کرد. مقاله ها و رمان ها. در سال ۲۰۰۶، کوستیوکوویچ کتاب "«چرا ایتالیایی ها عاشق صحبت کردن دربارهٔ غذا هستند"» را منتشر کرد، کاوشی در سنت های آشپزی ایتالیایی که به اهمیت اجتماعی-فرهنگی غذا در ایتالیا می پردازد. این کتاب به پرفروش ترین کتاب تبدیل شد و به ۱۸ زبان ترجمه شد. در سال ۲۰۱۳، اولین رمان کوستیوکوویچ "با عنوان «زوینگ
ر" توسط انتشارات کورپوس بوکز در روسیه و در سال ۲۰۲۲ توسط انتشارات فولیو در اوکراین منتشر شد. این رمان عناصر داستان تاریخی و تریلر را با سبکی سرزنده و طنزآمیز ترکیب می کند. این رمان که در پس زمینه یک داستان کارآگاهی تخیلی در نمایشگاه کتاب فرانکفورت ۲۰۰۵ روایت می شود، به کاوش در اسرار واقعی تاریخ قرن بیستم می پردازد و از اسناد گرانبهای متعلق به پدربزرگ نویسنده، لئونید ولینسکی، بهره می برد. ولینسکی، از «مردان بناهای تاریخی» جنگ جهانی دوم، رهبری واحد تحقیقات ارتش سرخ را بر عهده داشت که وظیفه بازیابی نقاشی های موزه هنر درسدن، که توسط نازی ها پنهان شده بود، بر عهده داشت. در سال ۲۰۲۲، او "کتاب «نِلا مِنتِه دی ولادیمیر پوتین»"، تحلیلی از ایدئولوژی روسیه که منجر به جنگ در اوکراین شد، را منتشر کرد. این کتاب از آن زمان به زبان های آلمانی، مجارستانی، لتونیایی، و لهستانی ترجمه شده است. در سال ۲۰۲۵، او "کتاب «کیف." "دژی بر فراز ورطه»" را منتشر کرد. این کتاب از دریچه ای چندوجهی که تاریخ، ادبیات، فرهنگ و خاطرات شخصی را در هم می آمیزد، تاریخ پرآشوب کیف را از تهاجم مغول ها تا ویرانی های انقلاب روسیه و جنگ جاری روسیه و اوکراین
دنبال می کند. جوایز. کوستیوکوویچ جوایز ادبی متعددی از جمله بهترین ترجمه سال در اتحاد جماهیر شوروی (۱۹۸۸)، جایزه زوئیل (۱۹۹۹)، جایزه گرینزانه کاوور مسکو (۲۰۰۴)، جایزه خوشامدگویی (۲۰۰۵) از انجمن ملی رستوران داران روسیه، جایزه بانکارلا کوچینا (۲۰۰۷، ایتالیا)، جایزه ادبی چیاواری (۲۰۰۷، ایتالیا)، جایزه ملی ترجمه از وزارت فرهنگ ایتالیا (۲۰۰۷)، جایزه «برای نزدیکی فرهنگ ها» که در نمایشگاه کتاب تورین (۲۰۱۱) اهدا شد، و جایزه گوگول (۲۰۱۲) را دریافت کرده است. آژانس ادبی. کوستیوکوویچ نویسندگان جدید روسی بسیاری را به جوامع کتابخوانی ایتالیایی و بین المللی معرفی کرده است. در سال ۲۰۰۰، او آژانس ادبی الکوست را تأسیس کرد که حقوق نشر جهانی نویسندگان برجسته روسی مانند لیودمیلا اولیتسکایا، ساشا سوکولوف، بوریس آکونین، النا رژسکایا، آندری ولوس، دینا روبینا، الکساندر کاباکوف، ولادیمیر کانتور، مارینا ویشنوتسکایا و لئونید یوزفوویچ و همچنین نویسنده پرفروش کودکان، گریگوری اوستر و دیگران را مدیریت می کند. قابل ذکر است که در سال ۲۰۰۹، کوستیوکوویچ ترجمه ایتالیایی روایت اوفروسینیا کرسنوفسکایا از زندگی در گولاگ استالینیستی را ویرایش کرد. داس
تان غم انگیز او، که با تصاویر خودش تقویت شده است، مانند یک رمان مصور روایت می شود - تنها سند تصویری از گولاگ ها، زیرا هیچ فیلم مستندی از این فصل تاریک تاریخ بشر وجود ندارد. این آژانس همچنین حقوق انتشار جهانی آثار ادبی یوری لاتمان، ایلیا ارنبورگ، ایلیا میتروفانوف و یافته های بایگانی انجمن یادبود را مدیریت می کند.
رژه مذهبی تراپانی یا به طور خلاصه رژه مذهبی تراپانی (به انگلیسی: "رژه اسرار تراپانی" یا "اسرار تراپانی") یک رژه مذهبی یک روزه است که شامل بیست دسته مجسمه واقعی ساخته شده از چوب، بوم و چسب است. این مجسمه ها صحنه هایی از وقایع جشن مذهبی، یک نمایش مذهبی در مرکز و اوج هفته مقدس در تراپانی هستند. "جشنواره مذهبی تراپانی" از قدیمی ترین رویدادهای مذهبی در اروپا هستند که به طور مداوم در حال اجرا هستند و از قبل از عید پاک ۱۶۱۲ هرآدینه نیک برگزار می شدند و حداقل ۱۶ ساعت مداوم، اما گاهی اوقات بسیار فراتر از ۲۴ ساعت، طولانی ترین جشنواره مذهبی در سیسیل و ایتالیا هستند. ویدیوی کوتاه رژهٔ عید پاک. تاریخچه. در اواخر قرون وسطی و اوایل رنسانس، پدیده نمایش های مصائب در بیشتر کشورهای کاتولیک رواج یافته بود. نمایش های مصائب، حتی زمانی که از یک عبادت خالصانه مذهبی سرچشمه می گرفتند، به هر حال گهگاه به نمایش های مضحک تبدیل می شدند، روندی که در اوایل قرن شانزدهم رواج بیشتری یافت و باعث ناراحتی آشکار سلسله مراتب کاتولیک شد، که سپس شروع به مخالفت با آنها کردند. در اواخر قرن شانزدهم، مقامات مذهبی و غیرمذهبی نمایش های Passion را در بسیاری
از مناطق اروپا ممنوع یا محدود کردند. در برخی مناطق امپراتوری اسپانیا، این نمایش ها با رژه های هفته عید پاک جایگزین شدند که شامل آثار هنری و مجسمه ای از وقایع Passion بود. مانند رژهٔ pasos در سویل یا رژهٔ "vare" در کالتانیزتا و دیگر رژه های مشابه در امپراتوری اسپانیا، در ترپانی نیز در دوران ضد اصلاحات صحنه های اشتیاق از طریق گروه های مجسمه ای روایت شد که توسط هنرمندان محلی ساخته شدند. از آنجا که فرانچسکو پوگناتوره، مشهورترین مورخ معاصر دربارهٔ تاریخ شهر تراپانی، در اثر بزرگ خود، «Historia di Trapani» که در سال ۱۵۹۴ منتشر شد، به وجود مراسم «Misteri» اشاره نکرده است، می توان با دلیل منطقی فرض کرد که رژهٔ Misteri حداقل پیش از اواخر قرن شانزدهم برگزار نمی شده است. همچنین، از آنجا که «برادری خون گران بهای مسیح و Misteri»، یکی از دو انجمن مذهبی که رژهٔ Misteri را در اوایل تا اواسط قرن هفدهم مدیریت می کردند، در سال ۱۶۰۳ تأسیس شد و رژهٔ مذکور صراحتاً در سندی رسمی مورخ ۲۰ آوریل ۱۶۱۲ ذکر شده است — سندی که بر اساس آن اتحادیهٔ کارگران ماهر، نگهداری گروه نمایانگر «صعود به کالواری» را بر عهده گرفت — می توان با اطمینان فرض
کرد که رژهٔ Misteri پیش از عید پاک ۱۶۱۲ برگزار شده بوده است. مجسمه ها. 'Misteri' نمایشی هنری از Passion و مرگ عیسی است که شامل بیست گروه مجسمه ای، از جمله دو مجسمه از عیسی مرده و بانو دردها است. این مجسمه ها به صورت امانی توسط Brotherhood of St. Michael the Archangel، که آیین را در اواخر قرن شانزدهم تأسیس کرده بود، به اعضای Guilds محلی واگذار شد تا هر جمعهٔ نیک آن ها را در رژه حمل کنند.
جان جوزف کرمونا (۶ ژانویه ۱۹۱۸–۲۴ دسامبر ۲۰۲۰) حقوقدان و شاعر مالتی بود. او در طول مذاکرات استقلال در سال ۱۹۶۴ دادستان کل مالت و نویسنده قانون اساسی مالت بود. او از سال ۱۹۷۱ تا ۱۹۸۱ به عنوان رئیس دادگستری مالت خدمت کرد. او چندین بار، هم به عنوان فرماندار کل و هم به عنوان رئیس جمهور، وظایف رئیس دولت را به صورت موقت بر عهده گرفت. او همزمان از سال ۱۹۶۵ تا ۱۹۹۲ به عنوان اولین قاضی نماینده مالت در دادگاه حقوق بشر اروپا خدمت کرد. کرمونا همچنین شاعری برجسته بود که به زبان های ایتالیایی، انگلیسی و مالتی می نوشت. اوایل زندگی. کرمونا در ۶ ژانویه ۱۹۱۸ در زاگرا، گوزو متولد شد. او چهار مدرک دکترا داشت: دکترای حقوق از دانشگاه تریسته، مدرک دکترای حقوق از دانشگاه مالت، دکترای حقوق از دانشگاه لندن و دکترای حقوق از دانشگاه ساپینزا رم. او در دانشکده اقتصاد لندن و مؤسسه مطالعات حقوقی پیشرفته دانشگاه لندن، در زمینه حقوق اساسی تحقیق کرد. حرفه حقوقی. در سال ۱۹۴۳، کرمونا به کانون وکلای مالت فراخوانده شد. او از سال ۱۹۴۸ تا ۱۹۵۹ مدرس دانشکده حقوق دانشگاه مالت بود و در آن زمان به درجه استادی ارتقا یافت. در سال ۱۹۶۱، او رئیس دپارتمان و
عضو سنای دانشگاه شد. کرمونا همچنین از سال ۱۹۵۷ تا ۱۹۶۴ به عنوان دادستان کل مالت خدمت کرد و در سال ۱۹۶۴ به عنوان دادستان کل تاج منصوب شد. در سال ۱۹۶۵، او به طور همزمان به سه سمت منصوب شد: قاضی دادگاه های عالی مالت، معاون رئیس دادگاه تجدیدنظر و معاون رئیس دادگاه قانون اساسی مالت. او از سال ۱۹۷۱ تا ۱۹۸۱ به عنوان رئیس دادگستری مالت خدمت کرد پس از پیوستن مالت به شورای اروپا در سال ۱۹۶۵، کرمونا به عنوان اولین قاضی نماینده این کشور در دادگاه حقوق بشر اروپا برای سه دوره متوالی، از سال ۱۹۶۵ تا ۱۹۹۲، خدمت کرد. او همچنین از سال ۱۹۸۶ تا ۱۹۹۲ معاون رئیس دادگاه بود. خدمات عمومی. با شروع قانون اساسی سال ۱۹۵۹، مالت قبل از استقلال از طریق ایجاد نهادهای قانونگذاری محلی، از حاکمیت داخلی بیشتری برخوردار شد. کرمونا عضو شورای اجرایی (۱۹۵۹–۱۹۶۲) و شورای مشورتی (۱۹۶۲–۱۹۶۴) بود. او نویسنده اصلی پیش نویس قانون اساسی مالت در سال ۱۹۶۴ بود و در کنفرانس استقلال مالت در لندن در سال ۱۹۶۳ نماینده دولت مالت بود پس از استقلال، کرمونا از ایجاد یک سیستم افتخارات بومی حمایت کرد، زیرا شهروندان مالتی فقط به جوایزی از تاج بریتانیا دسترسی داشتند. او
در سال ۱۹۶۷ رئیس کمیته انتخاب مدال ملی لیاقت شد که از طریق کنفدراسیون کمیته های مدنی داوطلبانه اعطا می شد. اولین جوایز در ۲۱ سپتامبر ۱۹۶۸، روز استقلال مالت، اعطا شد. کرمونا بعداً به دولت در تأسیس نشان افتخار جمهوری مالت کمک کرد. در سال ۱۹۸۶، او رئیس معاهده بین المللی محو همه اشکال تبعیض نژادی (CERD) شد. شعر. در دهه ۱۹۶۰، کرمونا به عنوان معاون رئیس انجمن بین المللی شعر خدمت کرد؛ در آن زمان کریستوفر فرای رئیس انجمن بود. سیسیل دی-لوئیس یکی از اشعار کرمونا را در سخنرانی سال ۱۹۶۹ در تئاتر مانوئل خواند و ملکه الیزابت دوم در مراسم افتتاح بنای یادبود ناقوس محاصره در والتا در سال ۱۹۹۲، شعری از کرمونا را به عنوان یادبود خواند. انجمن انگلیسی، کرمونا را به عنوان نویسنده مالتی در گلچین "«اشعار امروز کشورهای مشترک المنافع"» (۱۹۶۷) انتخاب کرد. آهنگساز چارلز کامیلری از اشعار کرمونا به عنوان متن "کانتاتای جنگ" (۲۰۰۲) استفاده کرد. افتخارات. کرمونا عضو انجمن سلطنتی تاریخ بود. او رئیس سازمان آلیانس فرانسوی در مالت، و حامی انجمن سنت اندرو (مالت) بود. از جمله نشان های او می توان به نشان افتخار ملی لیاقت (مالت)، نشان شوالیه نظامی م
ستقل مالت، نشان شوالیه محترم ترین نشان سنت جان اورشلیم (بریتانیا)، نشان شوالیه لژیون دونور (فرانسه)، نشان شوالیه سنت گرگوری کبیر (واتیکان)، نشان شوالیه صلیب بزرگ نشان کنستانتین، و نشان شوالیه صلیب بزرگ نشان لیاقت (ایتالیا) اشاره کرد. زندگی شخصی. کرمونا در سال ۱۹۴۹ با بئاتریس کریسپو باربارو (۱۹۲۷–۲۰۰۱) ازدواج کرد؛ آنها صاحب دو دختر و یک پسر شدند. مرگ. کرمونا در شب کریسمس ۲۰۲۰ در سن ۱۰۲ سالگی درگذشت. کتابشناسی جزئی. شعر. کرمونا اشعاری به زبان های ایتالیایی، انگلیسی و مالتی سروده است: