Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کولار Ancillae Sanctae Ecclesiae) را بنیان نهاد که منشأ اولیهٔ آن به ایدهٔ «سومین حرفهٔ زنانه» بازمی گشت. پس از اعطای حق رأی به زنان در نوامبر ۱۹۱۸، الن آمان یکی از نخستین زنانی بود که در سال ۱۹۱۹ از سوی حزب مردم باواریا به پارلمان ایالتی باواریا راه یافت و تا سال ۱۹۳۲ عضو آن باقی ماند. او در این نهاد نمایندهٔ حوزه های رفاه جوانان، مراقبت های بهداشتی، رفاه عمومی و خدمات اجتماعی بود. او با نگرانی ویژه ای رشد ناسیونال سوسیالیسم را دنبال می کرد و از ابتدا خطر آن را درک کرده بود. در بهار ۱۹۲۳ تلاش کرد آدولف هیتلر را از ایالت باواریا اخراج کند. در سرکوب کودتای هیتلر در ۹ نوامبر ۱۹۲۳ نقش کلیدی داشت. پس از آگاهی از برنامهٔ راهپیمایی به سوی فلدهرنهاله، او اعضای در دسترس دولت را در مدرسه اش گرد آورد. در بیانیه ای خطاب به مردم باواریا، این کودتا به عنوان جنایتی علیه دولت محکوم شد. آمان تضمین کرد که افراد در معرض خطر به مکان امن منتقل شوند و یگان هایی از رایشس وِر به مونیخ گسیل گردند. بلافاصله پس از ایراد نطقی در پارلمان دربارهٔ حمایت از خانواده های پرجمعیت، الن آمان در سال ۱۹۳۲ در مونیخ در پی سکته ای درگذشت. او در آلتر
زودفریدهوف به خاک سپرده شد.
میرا ادل لوگان (؛ 1908 – ) به عنوان نخستین پزشک، جراح و کالبدشناس زن آفریقایی تبار شناخته می شود که یک جراحی موفق قلب باز را انجام داد. پس از این دستاورد، لوگان تمرکز خود را بر جراحی قلب کودکان معطوف کرد و در توسعه آنتی بیوتیک اورئومایسین که برای درمان بیماری های باکتریایی، ویروسی و ریکتسی استفاده می شد، نقش داشت. عمده فعالیت های پزشکی او در بیمارستان هارلم نیویورک صورت گرفت. لوگان در دوران پیش از جنبش حقوق مدنی به دانشکده پزشکی رفت. در آن زمان، اکثر پزشکان زن سیاه پوست ناگزیر بودند در مدارس تفکیک شده تحصیل کنند. لوگان همچنین با سازمان های انجمن ملی پیشرفت رنگین پوستان، فرزندپروری تنظیم شده و «کمیسیون تبعیض ایالت نیویورک» همکاری داشت. زندگی شخصی. دوران کودکی و تحصیلات. مایرا آدل لوگان در سال ۱۹۰۸ در توسکیگی، آلاباما، به دنیا آمد. والدینش وارن و آدلا هانت لوگان بودند. او کوچک ترین فرزند از هشت فرزند خانواده و خواهر آرتور آر. لوگان بود. مادرش تحصیل کرده دانشگاهی بود و در جنبش حق رأی زنان و مراقبت های بهداشتی نقش فعالی داشت. پدرش خزانه دار و عضو هیئت امنای مؤسسه توسکیگی بود و نخستین عضو هیئت علمیای بود که توسط ب
وکر تی. واشینگتن انتخاب شد. تحصیلات ابتدایی او در مدرسه آزمایشگاهی توسکیگی، معروف به خانه کودکان، انجام شد. پس از فارغ التحصیلی از دبیرستان توسکیگی، وارد دانشگاه تاریخی سیاه پوستان، دانشگاه آتلانتا شد و در سال ۱۹۲۷ به عنوان شاگرد اول کلاس فارغ التحصیل شد. سپس به نیویورک رفت و در دانشگاه کلمبیا، مدرک کارشناسی ارشد روان شناسی گرفت. چند سال در انجمن زنان جوان مسیحی (YWCA) در ایالت کنتیکت کار کرد تا اینکه مسیر پزشکی را در پیش گرفت. لوگان موفق شد «اولین بورس تحصیلی چهار ساله والتر گری کرامپ به مبلغ ۱۰٬۰۰۰ دلار» را دریافت کند که منحصراً برای حمایت از دانشجویان پزشکی آفریقایی تبار جهت تحصیل در کالج پزشکی نیویورک طراحی شده بود. او در سال ۱۹۳۳ از دانشکده پزشکی فارغ التحصیل شد. لوگان دومین زن سیاه پوستی بود که در بیمارستان هارلم نیویورک به عنوان کارآموز پزشکی پذیرفته شد و دوره تخصص جراحی را نیز در همان جا گذراند. لوگان در زمان کار در بیمارستان هارلم، با نقاشی به نام «چارلز آلستون» آشنا شد و در ۸ آوریل ۱۹۴۴ با او ازدواج کرد. آلستون روی پروژه طراحی دیوارنگاره ای در بیمارستان کار می کرد و از لوگان به عنوان مدل برای اثر خو
د به نام پزشکی نوین استفاده کرد. در این نقاشی روغنی، لوگان به عنوان پرستاری که کودکی در آغوش دارد، به تصویر کشیده شده است. هدف این پروژه، نشان دادن کمبود پزشکان آفریقایی تبار در آن زمان و در عین حال اشاره به نقش مادری که معمولاً به زنان داده می شد، بود. آلستون در این اثر، لوگان را در کنار دکتر لوئیس رایت (نخستین پزشک سیاه پوست در بیمارستان هارلم) و لویی پاستور به تصویر کشید تا پیشرفت پزشکی غربی را با همکاری حرفه ای پزشکان آفریقایی تبار و سفیدپوست به نمایش بگذارد. این دیوارنگاره اکنون بازسازی شده و در «گالری بیمارستان هارلم» قابل بازدید است. جراحی. لوگان بخش اعظم حرفه خود را به عنوان جراح همکار در بیمارستان هارلم گذراند. او حتی پس از پایان دوره رسمی خدمت خود، به عنوان جراح در آنجا باقی ماند. همچنین به عنوان جراح بازدیدکننده در بیمارستان سیدنهام فعالیت داشت و در عین حال، مطب خصوصی خود را نیز اداره می کرد. در سال ۱۹۴۳، لوگان «نخستین زنی بود که عمل جراحی بای پس (جراحی قلب باز)» را انجام داد؛ عملی که نهمین مورد از این نوع در جهان بود. از آن زمان، او حرفه خود را وقف جراحی قلب کودکان کرد. سال های بعد از زندگی. لوگان
خارج از دنیای پزشکی، یک پیانیست کلاسیک برجسته بود. پس از بازنشستگی در سال ۱۹۷۰، در «هیئت جبران خسارت کاری ایالت نیویورک» فعالیت کرد. در ۱۳ ژانویه ۱۹۷۷، او در سن ۶۸ سالگی بر اثر سرطان ریه در بیمارستان مونت ساینای درگذشت.
کارولینا بندیکس-بروس (; – ) مجسمه ساز، نقاش، حامی هنر و فمینیست اهل سوئد بود. او از جمله نخستین زنانی بود که در آکادمی سلطنتی هنرهای سوئد پذیرفته شد. بندیکس پس از تحصیل در این آکادمی، به فرانسه رفت؛ ابتدا برای ادامهٔ تحصیل و سپس برای زندگی و کار در مستعمرهٔ هنرمندان در گره-سور-لوئن که در آنجا با همسر آینده اش، نقاش کانادایی ویلیام بلر بروس، آشنا شد. او پس از ازدواج، به همراه همسرش به سوئد بازگشت و در جزیرهٔ گوتلاند ملک هنرمندان بروس بو را بنیان نهادند؛ ملکی که بعدها به عنوان منطقه ای حفاظت شده شناخته شد. بندیکس-بروس همچنین در زمینهٔ حفاظت از میراث فرهنگی، حق رأی زنان، و تأسیس سازمان داوطلبانهٔ دفاعی زنان سوئد فعالیت داشت. زندگی و تحصیلات. کارولینا بندیکس در ۲۸ اکتبر ۱۸۵۶ در استکهلم به دنیا آمد. پدرش ادوارد اتو بندیکس، مالک کارخانهٔ آهن سازی گیسینگ در ساندویکن بود و مادرش کارولینا شارلوتا کانتسلر نام داشت. برادرش گوستاو بندیکس کارخانه را به ارث برد و عضو ریکسداگ شد. او همچنین چند خواهر و برادر ناتنی داشت، از جمله کارل بندیکس که فیزیک دان مشهوری شد. کارولینا در خانواده ای با گرایش های هنری رشد یافت؛ مادر بزرگ و
دایی هایش از جمله اکسل لئوپولد کانتسلر و یوهان اسکار کانتسلر، هنرمند بودند. او ابتدا در مدرسهٔ زنان آکادمی هنر با راهنمایی آگوست مالمستروم آموزش دید، سپس در ۱۸۸۱ وارد آکادمی سلطنتی هنرهای سوئد شد و تا ۱۸۸۵ در آنجا تحصیل کرد. او نخستین زنی بود که در رشتهٔ مجسمه سازی این آکادمی پذیرفته شد. فرانسه. در دوران تحصیل، بندیکس با هیلما آف کلینت و گردا ریدبرگ آشنا شد و در ۱۸۸۳ با آنان به فرانسه رفت. آن ها مدتی در پاریس ماندند و سپس به مستعمرهٔ هنری گره-سور-لوئن رفتند. پس از بازگشت به سوئد و اتمام تحصیل، بندیکس دوباره به فرانسه رفت و زیر نظر الکساندر فالگی یر آموزش مجسمه سازی دید. در مستعمرهٔ گره، او با هنرمندان بزرگی چون کارین برگئو لارشون، کارل لارشون، برونو لیلفورس، کریستیان کروگ و پدر سورن کرویر آشنا شد و در نمایشگاهی به نام Le Salon des Opposants شرکت کرد. او به عنوان زنی مستقل، تحصیل کرده و ثروتمند، در میان هنرمندان مرد جوان از طبقات اجتماعی پایین تر جایگاه ویژه ای داشت. زندگی در سوئد. کارولینا بندیکس در سال ۱۸۸۵ با ویلیام بلر بروس ازدواج کرد و پس از مدتی اقامت در فرانسه، به سوئد بازگشتند. در گوتلاند، آن ها ملک «
بروس بو» را تأسیس کردند که هم اقامتگاه شخصی شان و هم محلی برای گردهمایی هنرمندان بود. بروس بو بعدها به عنوان منطقه ای فرهنگی و طبیعی حفاظت شده شناخته شد. پس از مرگ شوهرش در سال ۱۹۰۶، بندیکس برای حفاظت از میراث او تلاش فراوانی کرد و مدیریت املاک را نیز بر عهده گرفت. آثار هنری. از جمله آثار برجستهٔ بندیکس می توان به مجسمه ها و پرتره هایی اشاره کرد که در دوران اقامت در فرانسه و سوئد خلق کرد. آثار او بارها در سالن پاریس، نمایشگاه های استکهلم و هنسکا گالرین به نمایش گذاشته شدند. او پرتره هایی از کودکان، زنان محلی و مناظر طبیعی خلق کرد که تأثیراتی از امپرسیونیسم در آن ها دیده می شود. فعالیت های اجتماعی. بندیکس-بروس از فعالان برجستهٔ جنبش حق رأی زنان در سوئد بود و در تأسیس سازمان داوطلبانهٔ دفاعی زنان سوئد مشارکت داشت. او همچنین به حفظ بناهای تاریخی ویسبی و چشم اندازهای طبیعی گوتلاند علاقه مند بود. بندیکس از حامیان آموزش هنری برای زنان بود و از هنرمندان جوان حمایت می کرد. درگذشت و میراث. کارولینا بندیکس-بروس در ۱۶ فوریهٔ ۱۹۳۵ در گوتلاند درگذشت. او در ملک بروس بو به خاک سپرده شد. میراث او شامل آثار هنری، نوشته ها، و
فعالیت های فرهنگی و اجتماعی گسترده ای است که نقش مهمی در پیشرفت هنر و حقوق زنان در سوئد ایفا کرد. ملک بروس بو امروزه به عنوان یک مرکز فرهنگی، گالری هنری و موزه مورد بازدید قرار می گیرد.
لیگ دسته اول فوتبال مالی () بالاترین سطح مسابقات فوتبال در کشور مالی است که توسط فدراسیون فوتبال مالی از سال ۱۹۶۶ برگزار می شود. باشگاه ورزشی جولیبا با ۲۴ قهرمانی و باشگاه فوتبال استاد مالی با ۲۳ قهرمانی پرافتخارترین تیم های این مسابقات محسوب می شوند.
الن برگمن (; – ) موسیقی دان، آموزگار، حقوق زنان اهل سوئد بود. زندگی نامه. الئونورا (الن) ماگدالنا برگمن در شهر سترنگنس سوئد به دنیا آمد. در سال ۱۸۶۴، تحصیلات خود را در آکادمی سلطنتی موسیقی سوئد ("Kungliga Musikaliska Akademien") واقع در استکهلم آغاز کرد. او در رشته های ویولنسل، ارگ، هارمونی و آواز سولو آموزش دید و در سال ۱۸۶۷ فارغ التحصیل شد. افزون بر این، برگمن نزد استاد آواز آلمانی، ماتیلده مارکزی، به تحصیل پرداخت. برگمن از سال ۱۸۶۸ تا ۱۸۹۹ به عنوان معلم آواز در مدرسهٔ عالی تربیت معلم زنان ("Högre lärarinneseminariet") و کالج سلطنتی موسیقی استکهلم ("Kungliga Musikhögskolan") فعالیت داشت. در سال ۱۸۷۶، به دلیل دستاوردهایش در زمینهٔ آموزش موسیقی، به عضویت آکادمی سلطنتی موسیقی سوئد انتخاب شد. در میان شاگردان برجستهٔ او می توان به سوِن شولاندر، سلما اک، و داگمار مولر اشاره کرد. از اوایل دههٔ ۱۸۸۰، برگمن به عنوان یکی از اعضای برجستهٔ فدراسیون سوئد ("Svenska Federationen") شناخته می شد. این انجمن، شاخه ای از انجمن ملی زنان برای لغو قانون بیماری های مسری بود که در سال ۱۸۶۹ در بریتانیا توسط الیزابت وولستن هولم و جوز
فین باتلر تأسیس شده بود. هدف این فدراسیون، مبارزه با فحشا و به ویژه معاینه های تحقیرآمیز جنسی از زنان ثبت شده به عنوان روسپی بود. این سازمان نظام وقت سوئد در زمینهٔ مقررات گذاری ("Reglementeringssystemet") را تحقیرآمیز و انگ زننده می دانست. برگمن نویسنده و سخنران فعالی بود که در نتیجهٔ دیدگاه های پیشروانه اش در زمینهٔ جنسیت، وارد مجادله ای علنی با نمایشنامه نویس مشهور آگوست استریندبرگ شد. استریندبرگ در نامه ای در سال ۱۸۸۴، او را با عبارت (معادل «مارهٔ لعنتی الن برگمن») خطاب قرار داد. برگمن در سال ۱۸۹۱ به عضویت نیا ایدون، یکی از انجمن های زنان پیشرو سوئد، درآمد و همچنین عضو انجمن فردریکا برمر نیز بود. در اوایل قرن بیستم، او در ایالات متحده به تدریس آواز پرداخت و در «کنسرواتوار موسیقی ایزیس» در ایالت کالیفرنیا مشغول به کار شد. افزون بر تدریس، در برخی کنسرت ها نیز به عنوان نوازنده و رهبر گروه موسیقی زنانه شرکت کرد. همچنین در طول اقامتش در آمریکا، مجموعه ای از سرودهای آموزشی برای کودکان منتشر کرد که در مدارس سوئدی تبار در غرب آمریکا مورد استفاده قرار گرفت. برگمن در سال ۱۸۹۹، نشان افتخار ایلیس کواروم را دریافت کرد
؛ این نشان به زنانی اعطا می شود که در راه تعالی زنان و بهبود وضعیت اجتماعی آنان تلاش کرده اند. برگمن یکی از نخستین معلمانی بود که روش های جدید آموزش آواز را با تأکید بر سلامت صدا و فنون تنفسی علمی به کار می برد. افزون بر آن، او با سازمان های خیریه نیز همکاری داشت و در دهه های پایانی عمرش، در کمپین های کمک به زنان بی سرپرست و دختران جوان نیازمند در استکهلم مشارکت می کرد. او به ویژه در حوزهٔ توانمندسازی زنان طبقهٔ کارگر، کنفرانس هایی برگزار می کرد و بر اهمیت آموزش موسیقی در ارتقای اعتمادبه نفس دختران تأکید داشت. گفته می شود که در سال های پایانی فعالیت حرفه ای، چندین نوازندهٔ زن مهاجر که به سوئد آمده بودند، با کمک مستقیم الن برگمن توانستند وارد عرصهٔ حرفه ای شوند. برگمن در سال ۱۹۲۱ در استکهلم درگذشت و در گورستان شمالی ("Norra begravningsplatsen") به خاک سپرده شد.
الا بیلینگ (؛ ۲۶ مارس ۱۸۶۹ – ۲۲ دسامبر ۱۹۲۱) سافرجت، نویسنده، و فعال حق رأی اهل سوئد بود. او بعداً به طور گسترده در سراسر سوئد، حتی به شمال دور سفر کرد و انجمن های حق رأی را تأسیس کرد. بیلینگ مقالاتی در مورد حق رأی برای مجله انجمن Rösträtt för kvinnor (رای برای زنان) نوشت. او ثابت کرد که یک سخنران قانع کننده در شعبه استکهلم انجمن ملی حق رأی زنان است. زندگی نامه. الا بیلینگ با نام کامل «اِلنا وولف» در ۲۶ مارس ۱۸۶۹ در فرلو واقع در استان اسکونه سوئد زاده شد. او دختر کشاورزی به نام نیلس اوردسون وولف و همسرش یوهانا کارلس دوتر بود. الا در خانواده ای پرجمعیت و نسبتاً فقیر بزرگ شد، جایی که محیط ساده و فروتنانهٔ زندگی، نقش مهمی در شکل گیری شخصیت اجتماعی و حس مسئولیت پذیری او ایفا کرد. او در دوران جوانی به حرفهٔ آموزگاری در مقطع ابتدایی در شهر کریستیان ستاد روی آورد و مدتی در این شهر به تدریس پرداخت. حضور او در کریستیان ستاد نقطهٔ آغاز مشارکتش در فعالیت های اجتماعی بود. او به عضویت هیئت رفاه فقرا (Fattigvårdsstyrelsen) در این شهر درآمد؛ جایی که به واسطهٔ دلسوزی و تعهد به امور کودکان و نوجوانان نیازمند مورد تحسین قرار گ
رفت. الا بیلینگ در سال ۱۸۹۷ با یوهان آلبرت بیلینگ (۱۸۶۳–۱۹۱۸) ازدواج کرد و حاصل این ازدواج دو فرزند بود. خانوادهٔ بیلینگ تا سال ۱۹۱۲ در کریستیان ستاد سکونت داشتند و سپس به استکهلم نقل مکان کردند. این جابه جایی، فصل تازه ای در زندگی الا بیلینگ گشود. او پس از ورود به پایتخت، تمرکز بیشتری بر فعالیت های جنبش حق رأی زنان گذاشت و به یکی از فعالترین چهره های این جنبش در سوئد بدل شد. بیلینگ با سفر به مناطق مختلف کشور، از جمله نقاط دورافتاده در شمال سوئد، به جمع آوری امضا برای درخواست حق رأی زنان و نیز تأسیس شاخه های محلی انجمن های حق رأی زنان پرداخت. این سفرها که در سال ۱۹۱۳ انجام گرفت، توجهات زیادی را در رسانه ها و میان فعالان جلب کرد. گزارش ها از سفرهای او نشان می دهد که او با پشتکاری مثال زدنی، برای آگاهی بخشی در خصوص حقوق زنان تلاش می کرد. بیلینگ نه تنها در عمل بلکه در حوزهٔ نوشتار نیز فعالیت داشت. او از نویسندگان مجلهٔ «"رسترَت فور کوینور"» (حق رأی برای زنان) بود و مقاله هایی در ستایش زنان پیشگام این جنبش نگاشت. از جمله، او گزارشی تحسین آمیز دربارهٔ انجمن حق رأی زنان در شهر لولئو منتشر کرد و در آن تلاش های مرتـا
بوشت، رئیس انجمن را به گرمی ستود. این مقاله با زبانی الهام بخش، دستاوردهای زنان شمال سوئد را در زمینهٔ دستیابی به حقوق شهروندی برجسته کرد و امید به پیشرفت جنبش را افزایش داد. از سال ۱۹۱۵، الا بیلینگ برای مدت کوتاهی به عضویت شورای شهر استکهلم درآمد. این حضور در عرصهٔ سیاست محلی، فرصتی بود تا او با دیدگاه های مترقی خود، بر تصمیم گیری های شهری تأثیر بگذارد. افزون بر این، او ریاست شاخهٔ استکهلم «انجمن زنان شهروند سوئد» (Svenska Kvinnors Medborgarförbund) را برعهده داشت و از این جایگاه نیز برای ترویج برابری جنسیتی بهره برد. بیلینگ باور داشت که مشارکت سیاسی زنان تنها از راه قانون گذاری ممکن نمی شود، بلکه نیازمند دگرگونی نگرش ها و ایجاد شبکه های حمایت اجتماعی است. او همچنین در سازماندهی همایش ها، گردهمایی ها و پویش های گوناگون، نقشی فعال داشت. این فعالیت ها در دورانی انجام می شد که زنان سوئدی هنوز از حقوق سیاسی برابر برخوردار نبودند. تلاش های بی وقفهٔ الا بیلینگ و هم رزمانش در نهایت مسیر را برای تصویب قانون حق رأی زنان در سال ۱۹۲۱ هموار ساخت. هرچند او عمر خود را در راه این آرمان گذراند، تنها چند ماه پس از تحقق آن،
چشم از جهان فروبست. الا بیلینگ در ۲۲ دسامبر ۱۹۲۱ در استکهلم درگذشت. پیکر او در گورستان شرقی شهر کریستیان ستاد به خاک سپرده شد، همان شهری که نخستین قدم هایش در راه کنشگری اجتماعی را در آنجا برداشته بود. میراث او به عنوان زنی پیشگام در جنبش حقوق زنان سوئد، همچنان الهام بخش کنشگران معاصر است. تلاش هایش برای تحقق برابری، نمادی از اراده، شجاعت و ایثار در راه عدالت اجتماعی است.
هیلما بورلیوس (; – ) فعال حق رأی اهل سوئد بود. در سال ۱۹۳۱، او اثری به زبان آلمانی در زمینهٔ تاریخ ادبیات اسکاندیناوی با عنوان ادبیات نوردیک راهنمای مطالعات ادبی منتشر کرد. هیلما بورلیوس که از حامیان پرشور جنبش حق رأی زنان بود، ریاست انجمن زنان لوند، یعنی "انجمن حق رای سیاسی زنان در لوند" (شاخهٔ محلی انجمن ملی حق رأی زنان) را از بدو تأسیس آن در سال ۱۹۰۳ تا سال ۱۹۰۸ بر عهده داشت. او مرتباً در نشریات مربوط به حق رأی زنان، از جمله "داگنی" و "هرتا"، مقاله هایی دربارهٔ نویسندگان زن منتشر می کرد. در تمام طول زندگی خود، هیلما بورلیوس تلاش فراوانی برای تقویت جایگاه زنان در دانشگاه های سوئد انجام داد. اوایل زندگی و تحصیلات. هیلما بورلیوس در ۱۸ دسامبر ۱۸۶۹ در لوند زاده شد. او دختر فیلسوف معروف یوهان یاکوب بورلیوس (۱۸۲۳–۱۹۰۹) و همسرش هدویک آگوستا ویلهلمینا لونبوم (۱۸۳۹–۱۹۱۷) بود. وی در خانواده ای مرفه و سرشار از کتاب بزرگ شد و مادرش او را به علاقه مندی به ادبیات ترغیب می کرد. هنگامی که ۱۲ ساله بود، وارد دبیرستان دخترانهٔ لوند شد و مدرک پایان تحصیلات متوسطه را به عنوان دانش آموز داوطلب از مدرسهٔ جامع کلیسای جامع لوند در
سال ۱۸۹۱ دریافت کرد. همان سال وارد دانشگاه لوند شد. در ابتدا فلسفه را نزد پدرش آموخت و سپس به تحصیل در زمینه های تاریخ هنر و ادبیات و همچنین زبان های رومی پرداخت و در نهایت در سال ۱۸۹۵ مدرک کارشناسی گرفت. در سال ۱۸۹۳، او به انجمن تازه تأسیس دانشجویان زن در اوپسالا پیوست و دوستی نزدیکی با رئیس آن، مورخ لیدیا والستروم که از فعالان برجستهٔ حقوق زنان بود، پیدا کرد. در سال ۱۹۰۰، بورلیوس انجمن دانشجویان زن لوند با نام Lunds Kvinnliga Studentförening را بنیان گذاشت و ریاست آن را برعهده گرفت. در نشست های این انجمن، شخصیت هایی چون آمالیا فون هلویک، شارلوت گیلمن، روزا مایردر و ویکتوریا بندیکتسون سخنرانی کردند. برخی از این سخنرانی ها در مجله "داگنی" که بعدها به "هرتا" تبدیل شد، منتشر گردید. پس از فارغ التحصیلی، هیلما به همراه مادرش به پاریس سفر کرد و در آن جا به یادگیری زبان فرانسوی پرداخت. در سال ۱۸۹۸ به عنوان معلم جانشین زبان فرانسوی و سوئدی در مدرسهٔ عالی دخترانهٔ ماریستاد مشغول به کار شد. تا سال ۱۹۰۱ به تحصیل در لوند ادامه داد و در نهایت در سال ۱۹۰۹ با ارائهٔ رساله ای در زمینهٔ نمایش نامه نویسی سوئدی قرن هفدهم، مدرک
لیسانس در زیبایی شناسی و تاریخ هنر و ادبیات دریافت کرد. به تشویق لیدیا والستروم، تحصیلات خود را ادامه داد و در ماه مه ۱۹۱۰ با نگارش رساله ای دربارهٔ نویسنده و آهنگ ساز اریک گوستاو یِیِر موفق به اخذ درجهٔ دکتری شد. حرفه. در سال ۱۹۱۰، او نخستین زنی شد که در دانشگاه لوند عنوان «دوچنت» (docent) را در حوزهٔ تاریخ ادبیات معاصر دریافت کرد. این عنوان نشانه ای از صلاحیت علمی بود اما شامل حقوق یا جایگاه رسمی نبود. به همین سبب، بورلیوس پژوهش های خود را در خانه ادامه داد و زندگی خود را وقف نوشتن مقالات و زندگینامه هایی در حوزهٔ ادبیات کرد. از جمله، زندگینامه ای از کارل گوستاو فون برینکمان نوشت و مقالات متعددی در مجلات تخصصی منتشر کرد. در سال ۱۹۲۲، او با خوشحالی به عنوان استاد جایگزین با حقوق در دانشگاه لوند منصوب شد؛ در آن زمان تنها زن میان هفتاد استاد دانشگاه بود. در سال ۱۹۲۵، به توصیهٔ استاد ادبیات آلمانی، اسکار والدزل، به نوشتن تاریخ ادبیات اسکاندیناوی به زبان آلمانی پرداخت که در سال ۱۹۳۱ با عنوان Die Nordischen Literaturen. Handbuch der Literaturwissenschaft منتشر شد و نقدهای گوناگونی دریافت کرد. حقوق زنان. در تمام
دوران فعالیتش در دانشگاه لوند، هیلما بورلیوس از فعالان جدی حقوق زنان باقی ماند و نقش مهمی در جنبش حق رأی زنان ایفا کرد. او مقاله های زیادی دربارهٔ نویسندگان زن نگاشت و مقالاتی دربارهٔ فردریکا برمر منتشر کرد. در مجموعهٔ "Svenska Kvinnor"، زندگینامه ای پرطرفدار از شاعر هیدویگ شارلوتا نوردنفلیشت به چاپ رساند. افزون بر بنیان گذاری و ریاست انجمن دانشجویان زن لوند، در انجمن زنان دانشگاهی استکهلم به نام Akademiskt bildade kvinnors förening نیز فعال بود. او ۵۰٬۰۰۰ کرون سوئد را برای ایجاد بورسیه هایی ویژهٔ دانشجویان مستعد زن به دانشگاه لوند اهدا کرد. هیلما بورلیوس در ۲۸ ژانویهٔ ۱۹۳۲ در شهر لوند درگذشت و در گورستان Östra kyrkogården این شهر به خاک سپرده شد.
کریستینا برگ (; – ) روزنامه نگار، سیاستمدار، و فعال حق رأی اهل سوئد بود. در سال ۱۸۶۹، او با فردریک بورگ، سردبیر روزنامهٔ "Öresundsposten" که روزانه در این شهر منتشر می شد، ازدواج کرد. هنگامی که همسرش در سال ۱۸۹۵ درگذشت، کریستینا بورگ مالکیت روزنامه را به دست آورد و در سال ۱۹۱۳ به طور رسمی ناشر آن شد. بورگ افزون بر موفقیت چشمگیر در زمینهٔ روزنامه نگاری، ریاست شاخهٔ انجمن ملی حق رأی زنان در هلسینگبوری را برعهده داشت و همچنین عضو هیئت مدیرهٔ سازمان سراسری این انجمن بود. او از طرفداران اولیهٔ جنبش صلح بود و عضویت Sveriges Kvinnliga Fredsförening، انجمن زنان سوئد برای صلح، را نیز داشت. در سال ۱۹۰۶، او یکی از دو نمایندهٔ سوئدی بود که در کنگرهٔ صلح در میلان شرکت کرد. زندگی نامه. کریستینا یونزدوتتر در تاریخ ۳ سپتامبر ۱۸۴۴ در وسترا بروبی در نزدیکی هلسینگبوری به دنیا آمد. پدرش یونس آندشسون، کشاورز، و مادرش النا با نام پیشین پِرشدوتتر بود. او ششمین فرزند از هشت فرزند خانواده بود. در دههٔ ۱۸۶۰، در حالی که به عنوان منشی در روزنامهٔ روزانهٔ "Öresunds-Posten" کار می کرد، با فردریک تئودور بورگ آشنا شد؛ صاحب و سردبیر روزنامه،
که در نهایت در سال ۱۸۶۹ با او ازدواج کرد. پس از مرگ همسرش در سال ۱۸۹۵، کریستینا بورگ مالک روزنامه شد و در سال ۱۹۱۳ رسماً به عنوان ناشر و سردبیر آن منصوب گردید. از سال ۱۹۰۶، او ضمیمهٔ هفتگی با عنوان "Våra hem" (خانه های ما) را که دربارهٔ موضوعات خانوادگی بود، ویرایش می کرد. در سال ۱۹۱۹، به مناسبت هفتاد و پنجمین سالگرد تولدش، کارولینا ویدرستروم در مقاله ای در نشریهٔ "رسترت فر کوینور" (حق رأی برای زنان)، از «توانایی اقتصادی و استعداد روزنامه نگاری» او تمجید کرد. بورگ تا مدت کوتاهی پیش از مرگش، زمانی که در ۸۴ سالگی و در مواجهه با افزایش رقابت تصمیم به فروش روزنامه گرفت، به ادارهٔ آن ادامه داد. در کنار موفقیت های برجسته در حوزهٔ روزنامه نگاری، کریستینا بورگ نقش فعالی در جنبش های اجتماعی و سیاسی زنان ایفا کرد. او ریاست شاخهٔ محلی انجمن ملی حق رأی زنان (سوئد) در هلسینگبوری را برعهده داشت و در سطح ملی نیز عضو هیئت مدیرهٔ انجمن بود. تعهد او به مسائل اجتماعی تنها به حوزهٔ حق رأی محدود نمی شد؛ او از مدافعان اولیهٔ صلح جهانی بود و در Sveriges Kvinnliga Fredsförening، انجمن زنان سوئدی برای صلح، عضویت داشت. شرکت او در کنگ
رهٔ صلح ۱۹۰۶ در میلان به عنوان یکی از دو نمایندهٔ سوئد، گواهی بر اهمیت جایگاهش در این جنبش بود. او همچنین در کنار فعالیت های حرفه ای و اجتماعی اش، با افراد برجسته ای از جمله کارولینا ویدرستروم و دیگر فعالان جنبش زنان در ارتباط بود. مقالاتی که دربارهٔ او نوشته می شد، اغلب بر توانایی های مدیریتی، دقت در نگارش و سبک خاص روزنامه نگاری اش تأکید داشتند. بورگ با وجود چالش های متعدد در دوران خود، توانست در عرصه ای که عمدتاً در سلطهٔ مردان بود، جایگاهی مستقل و تأثیرگذار به دست آورد. کریستینا بورگ سرانجام در تاریخ ۹ سپتامبر ۱۹۲۸ در شهر هلسینگبوری درگذشت.
نینا بنر-اندرسون (; – ) پرستار، سیاستمدار، و فعال حق رأی اهل سوئد بود. در سال ۱۹۰۶، نینا بنر-اندرسون شاخهٔ وابسته به انجمن ملی حق رأی زنان را در شهر وستروس بنیان نهاد. او در سال ۱۹۰۹ به عضویت هیئت مدیرهٔ این شاخه انتخاب شد. در سال ۱۹۱۲، بنر-اندرسون به عنوان نخستین زن، به عضویت شورای شهر وستروس درآمد. او در سال ۱۹۱۵ یکی از نمایندگان سوئد در کنفرانس صلح زنان در لاهه بود و در دهه های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ نیز به حمایت از آرمان صلح ادامه داد. همچنین، او در انجمن ملی آزادی خواهان فعالیت سیاسی داشت و برای مدتی عضو اتحادیه زنان آزادی خواه (Frisinnade Kvinnors Riksförbund) نیز بود. زندگی نامه. نینا آماندا کنستانتیا بنر-اندرسون در ۳۰ مهٔ ۱۸۶۵ در شهر لاندسکرونا متولد شد. پدرش کارل مگنوس آولاندر و مادرش یوهانا کارولینا نیلسون نام داشت. او بزرگ ترین فرزند از میان چهار خواهر و برادر بود. وقتی ده ساله بود، پدرش درگذشت و خانواده به لوند نقل مکان کرد. در آنجا، نینا در یک مدرسهٔ خصوصی تحصیل کرد. پس از درگذشت مادرش در هجده سالگی، او مسئولیت سرپرستی خواهران و برادران کوچکترش را به مدت سه سال برعهده گرفت. سپس به استکهلم رفت تا در مدرسهٔ پ
رستاری دروتنینگنس شوک شوکرشسکولا در فاصلهٔ ۱۸۸۶ تا ۱۸۸۷ تحصیل کند. پس از دریافت دیپلم، به مدت پنج سال به عنوان پرستار در همان مدرسه کار کرد که دو سال از آن را در کارخانهٔ «دومناروتس یِرن ورک» خدمت نمود. در جریان تحصیل، نینا با مهندس گوستاف آندرسون آشنا شد و در سال ۱۸۸۳ با او ازدواج کرد. حاصل این ازدواج چهار فرزند بود. حدود سال ۱۹۰۵، این خانواده در شهر وستروس مستقر شد و نینا بنر-اندرسون به فعالیت های اجتماعی در حوزه های گوناگون از جمله جنبش حقوق زنان، پرهیز از الکل و صلح طلبی پیوست. در سال ۱۹۰۶، او از بنیان گذاران انجمن محلی حق رأی زنان (FKPR) در وستروس بود. در سال ۱۹۰۹ به عضویت هیئت مدیرهٔ انجمن درآمد و در سال ۱۹۱۲ به ریاست آن برگزیده شد. همان سال، او به عنوان نامزد اصلی زنان برای شورای شهر معرفی شد و با موفقیت به عنوان نخستین زن عضو شورا انتخاب گردید. در سال ۱۹۱۶، برای دور دوم نیز انتخاب شد و در همان سال به عنوان رئیس شاخهٔ محلی اتحادیه ملی حق رأی زنان (LKPR) برگزیده شد. پس از مرگ شوهرش در سال ۱۹۱۸، او به همراه فرزندانش به منطقهٔ برومّا در استکهلم نقل مکان کرد. نینا بنر-اندرسون عمیقاً به آرمان صلح پایبند بود
. او ضمن مشارکت در جنبش پرهیز از الکل «نوار سفید»، در سال ۱۹۱۲ شاخه ای ویژه برای فعالیت های صلح طلبانه در این چارچوب ایجاد کرد. در سال ۱۹۱۵، از سوی سوئد به کنگره صلح زنان در لاهه اعزام شد. پس از آن، به عضویت هیئت مدیرهٔ شاخهٔ سوئدی لیگ بین المللی زنان برای صلح و آزادی درآمد و تا سال ۱۹۲۲ در این جایگاه خدمت کرد. او در سال ۱۹۲۹ در کنفرانسی در فرانکفورت دربارهٔ روش های جنگ مدرن شرکت کرد و در سال ۱۹۳۵ از جنبش اول سپتامبر سوئد (Första September-Rörelsen) حمایت نمود. او علاوه بر فعالیت های سیاسی و اجتماعی، به آموزش و آگاه سازی عمومی نیز اهمیت می داد. بنر-اندرسون در جریان سخنرانی ها و نشست های محلی و ملی، زنان را به مشارکت در امور اجتماعی و مطالبهٔ حقوقشان تشویق می کرد. او از جمله نخستین زنانی بود که توانستند از طریق حضور در نهادهای رسمی، دیدگاه های فمینیستی و صلح طلبانه را در بطن سیاست سوئد مطرح و نهادینه سازند. نینا بنر-اندرسون در ۲۶ مارس ۱۹۴۷ در شهر وستروس درگذشت. او در آرامستان شرقی این شهر (Östra kyrkogården) به خاک سپرده شد.
سوفیا الیزابت برنر (؛ ۲۹ آوریل ۱۶۵۹ – ۱۴ سپتامبر ۱۷۳۰) شاعر، صاحب محفل ادبی، و نویسنده اهل سوئد بود. زندگینامه. سوفیا الیزابت برنر فرزند نیکلاس وبر، سازنده ای آلمانی تبار و مهاجر به سوئد، و کریستینا سپور بود. او در زمانه ای که آموزش عالی برای زنان غیرمعمول بود، تحصیلاتی فراتر از حد معمول برای زنان قرن هفدهم سوئد دریافت کرد. از آن جا که فرزند مهاجری آلمانی بود، به دو زبان آلمانی و سوئدی تسلط داشت و همچنین به مطالعهٔ زبان لاتین پرداخت. او در مدرسهٔ پسرانهٔ آلمانی در استکهلم ثبت نام کرد؛ گرچه از سال ۱۵۷۵ حضور دختران در کلاس های ابتدایی مدارس سوئد مجاز بود، اما همچنان امری نادر به شمار می رفت و گفته می شود که او تنها دختر مدرسه اش بود. پس از آن نیز آموزش های خصوصی در خانه با راهنمایی آموزگاران مرد ادامه یافت. یکی از معلمان او ک. آ. تسلینیوس بود که برنر در سال ۱۶۷۶ شعری در رثای مرگ او سرود. او شش زبان را چنان آموخته بود که می توانست به همهٔ آن ها شعر بسراید. در سال ۱۶۸۰ با الیاس برنر، نقاش مینیاتوریست و هنرمند رسمی دربار، ازدواج کرد. سوفیا صاحب پانزده فرزند شد، اما تنها چهار تن از آنان از او زنده ماندند. پس از ازد