Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کلاه سطلی (که انواع آن شامل کلاه ماهیگیر، کلاه روستایی ایرلندی و کلاه مجلسی می شود) یک کلاه با لبه باریک و شیب دار به سمت پایین است. معمولاً این کلاه از پارچه های مقاوم مانند جین یا کرباس، یا پشم ضخیم مانند تویید ساخته می شود و گاهی دارای سوراخ های فلزی برای تهویه در بالای کلاه است. این کلاه برای اولین بار در دهه ۱۹۶۰ به عنوان یک کالای مد روز پذیرفته شد و پس از آن، هم در مد خیابانی و هم در نمایش های مد احیا شد. در حال حاضر، این کلاه به عنوان تجهیزات جشنواره موسیقی نیز شناخته می شود و به عنوان «کلاه جلسه» معروف است. ریشه ها. کلاه سطلی گفته می شود که حدود سال ۱۹۰۰ معرفی شده است. این کلاه ها که به طور اصلی از نمد پشمی یا پارچه تویید ساخته می شدند، به طور سنتی توسط کشاورزان و ماهیگیران ایرلندی به عنوان محافظت در برابر باران پوشیده می شدند، زیرا لانولین موجود در پشم خام (نشسته) این کلاه ها را به طور طبیعی ضدآب می کرد. از سال های بین جنگ به بعد، این «کلاه های پیاده روی ایرلندی» به سرعت در سطح بین المللی برای فعالیت های روستایی پذیرفته شدند، زیرا وقتی که تا می شدند، می توانستند در جیب یک کت جا شوند. اگر کلاه در گل ب
یفتد، به راحتی با یک اسفنج مرطوب تمیز می شد و می توانست با بخار کتری دوباره شکل بگیرد. در دهه ۱۹۶۰، این کلاه اغلب توسط اعضای خرده فرهنگ مد پوشیده می شد. کلاه سطلی مدرن از یک کلاه گرمسیری ساخته شده از پنبه زیتونی که به ارتش ایالات متحده در طول جنگ ویتنام داده شده بود، مشتق شده است. این کلاه های سبک وزن در بین غیرنظامیان برای استفاده در ورزش هایی مانند ماهیگیری و به عنوان محافظت در برابر آفتاب محبوب شدند. لوازم جانبی مد. در دهه ۱۹۶۰، کلاه سطلی به عنوان یک کالای مد زنانه تطبیق داده شد، مشابه با جعبه ای، کلاه نانوا و کلاه کلوش، که با مد موهای پف دار بیشتر سازگار بود. کلاه سازانی مانند لیلی داکه طراحی هایی از نمد یا پارچه های سفت تر برای به دست آوردن ظاهر «مد» ایجاد کردند. کلاه پیاده روی تویید ایرلندی قدیمی تا دهه ۱۹۷۰ در میان مردان حرفه ای محبوب باقی ماند و به طور خاص توسط شخصیت شان کانری در "ایندیانا جونز و آخرین جنگ صلیبی" پوشیده شد. این کلاه در دهه ۱۹۸۰ با رپرها محبوب شد و تا دهه ۱۹۹۰ بخشی از مد خیابانی باقی ماند. در دهه ۲۰۱۰، این کلاه دوباره به عنوان یک کالای مد روی صحنه ظهور کرد، پس از اینکه توسط سلبریتی های
ی مانند ریحانا پوشیده شد. از آن زمان، کلاه های سطلی لوکس توسط برندهایی مانند گوچی، لووه و پرادا تولید شده اند. کلاه سطلی همچنین با صحنه هیپ هاپ مرتبط شده است. این روند توسط ال ال کول جی و ران-دی ام سی آغاز شد و از آن زمان بسیاری از هنرمندان موسیقی از آن استفاده کرده اند. نام ها و گونه های منطقه ای. در بلغارستان به عنوان «ایدوتکا» () شناخته می شود که به معنی «کلاه احمق» است. در استرالیا، نسخه ای که توسط نیروی دفاعی استرالیا پوشیده می شود به عنوان «کلاه گیگلی» (Giggle Hat) شناخته می شود. در اسرائیل، به عنوان «کلاه تمبل» یا «کلاه رافائل» شناخته می شود، به نام رافائل ایتان، یک ژنرال و سیاستمدار اسرائیلی که معمولاً یکی از این کلاه ها را می پوشید. نوع مشابهی از کلاه به نام «کلاه تمبل» به عنوان کلاه ملی اسرائیل شناخته می شود زیرا توسط هالوتزیم اسرائیلی برای محافظت از آفتاب سوختگی پوشیده می شد. در سوئد، به عنوان «کلاه بپه» یا «کلاه بپه موسا» شناخته می شود، زیرا بپه وولگرز، نویسنده و هنرمند سوئدی، آن را در دهه ۱۹۷۰ پوشید و آن را محبوب کرد. در دانمارک، از دهه ۱۸۸۰ به عنوان «کلاه بوله» (کلاه مزاحم) شناخته می شود، زمانی
که گروهی از جوانان بزهکار هر یکشنبه در بوللموسن در یایگرسبورگ دیوره هیو جمع می شدند و از آنجا به یک رستوران رقص محبوب در چارلوتنلوند می رفتند تا کلاه های خانم ها را بدزدند. در آرژانتین، به عنوان «کلاه پیلوسو» (کلاه پیلوسو) شناخته می شود، به نام شخصیت آلبرتو اولمیدو، که محبوبیت آن پس از جام جهانی فوتبال ۲۰۲۲ افزایش یافت. در روسیه، به عنوان «پاناما» () شناخته می شود. این نام از تصور نادرست کلاه پاناما آمده است که به عنوان کلاه کارگران اکوادوری در پاناما شناخته می شود. در آفریقای جنوبی، به عنوان «ایسپوتی» شناخته می شود و در میان جوانان سیاه پوست شهری بسیار محبوب است و نمایانگر هوش خیابانی بدون کپی برداری از روندهای هیپ هاپ خارجی است. در تانزانیا، این کلاه در میان سالمندان، به ویژه در میان مردم ایراک بسیار محبوب است. در ایالات متحده، نوع مشابهی از کلاه به طور رسمی توسط نیروی دریایی ایالات متحده برای یونیفورم های لباس خدمت استفاده می شود که به طور معمول به عنوان «کلاه دیکسی کاپ» شناخته می شود، به نام برند تولیدکننده کلاه های کاغذی دیکسی. در فرانسه، به عنوان «بوب» شناخته می شود. در آلمان، به عنوان «کلاه ماهیگیر» (A
nglerhut) شناخته می شود. این کلاه به عنوان یک اکسسوری در هیپ هاپ آلمانی محبوب است. در سال ۲۰۱۸، یک معترض راست گرا که کلاه باکت به رنگ های پرچم آلمان پوشیده بود به عنوان "هوت برگر" ("شهروند کلاه") مشهور شد، که بازی با کلمات «ووت برگر» یا «شهروند خشمگین» است. در بریتانیا، گاهی به عنوان «کلاه رنی» شناخته می شود، به نام درامر استون روزز، رنی که به طور مکرر این کلاه را می پوشید. در ایتالیا، به عنوان «کلاه ماهیگیر» ("cappello da pescatore") شناخته می شود. در برزیل و مکزیک، به طور گسترده به عنوان «کلاه دو سو مادرو» شناخته می شود (کلاه دون رامون) و به دلیل پوشیدن آن توسط شخصیت محترم است. کازپلی ممکن است به طور غیررسمی در برخی شهرها این کلاه نمادین را بپوشند. در هلند، به عنوان شناخته می شود.
منطقهٔ حفاظت شدهٔ رودخانه سردآبرود یک منطقهٔ حفاظت شده با مساحت ۴۲۱۹ هکتار است که در استان مازندران در ایران قرار دارد. این منطقهٔ حفاظت شده طبق مصوبهٔ شمارهٔ ۱ در تاریخ ۱۳۴۶/۷/۱۳ در فهرست مناطق تحت حفاظت سازمان محیط زیست ایران قرار گرفت.
منطقهٔ حفاظت شدهٔ سعدی یک منطقهٔ حفاظت شده با مساحت ۳۷۳۰۶ هکتار است که در استان کرمان در ایران قرار دارد. این منطقهٔ حفاظت شده طبق مصوبهٔ شمارهٔ ۷۵۱ در تاریخ ۹۷/۰۵/۰۶ در فهرست مناطق تحت حفاظت سازمان محیط زیست ایران قرار گرفت.
«رقص با شیطان» (به انگلیسی: Dance with the Devil) آهنگی از رپر آمریکایی ایمورتال تکنیک، از اولین آلبوم استودیویی او، انقلابی جلد ۱ است. این آهنگ که توسط شرکت ۴۴ کالیبر تهیه شده، حول نوجوانی می چرخد که به یک اراذل و اوباش تبدیل می شود و تلاش می کند تا تحسین سایر گنگسترها را به دست آورد. محتوا. بخش اول آهنگ. بخش اول آهنگ، داستان مرد جوانی به نام ویلیام «بیلی» جیکوبز را روایت می کند. و با اجرای پیانو آهنگ «از کجا شروع کنم»، موسیقی متن فیلم «داستان عشق» محصول ۱۹۷۰، شروع می شود، بیلی در خانواده ای بدون پدر و با مادری معتاد به مواد مخدر که در حال ترک است و تا دیر وقت کار می کند، بزرگ شد. با گذشت زمان، او به دلیل اشتیاق به پول و احترام، جاه طلبی تبدیل شدن به یک «کلاهبردار» را در خود پرورش می دهد. برای اثبات اعتبار خیابانی خود، او شروع به فروش مواد مخدر و دزدی می کند و در نهایت تلاش می کند به یک باند (گنگ) بپیوندد. به عنوان بخشی از عضویت او در گنگ، بیلی و همراهانش در نیمه شبی بارانی به یک زن تنها در خیابان حمله و اون رو به یک ساختمان خالی می برند و به او، درحالی که لباسش، صورتش را پوشانده بود، به نوبت تجاوز می کنند.
پس از آن یکی از اعضای گنگ به او (بیلی) یک اسلحه می دهد که زن را بکشد و در گنگ پذیرفته شود. بیلی پیراهن زن را بالا می کشد، اما متوجه می شود که قربانی مادرش است و همین باعث می شود که با پریدن از پشت بامی که جنایت در آن رخ داده، خودکشی کند. سپس گنگ زن را می کشد. بخش اول آهنگ با فاش کردن این که راوی (ایمورتال تکنیک) یکی از اعضای گنگی بوده که در این عمل شرکت داشته است و اکنون متقاعد شده که شیطان تا به امروز او را به خاطر این کار تعقیب می کند و هرکسی ممکن است چنین کارهایی را انجام دهد و همچنین جمله «زمانی که شیطان خواست باتو برقصد بهتر است نه بگویی، چراکه رقص با شیطان ممکن است همیشگی باشد»، پایان می یابد. بخش دوم آهنگ. بخش دوم آهنگ، یک قطعه ی پنهان است که شامل بیتی از رپر آمریکایی، دیابولیک، می باشد. تفسیر. ایمورتال تکنیک در موارد متعددی به معنای پشت این آهنگ و همچنین سوالاتی در مورد حقیقت داستان پرداخته است. او در مصاحبه ای در سال ۲۰۰۴ با BrownPride.com گفت:با «رقص با شیطان» یک داستان واقعی بود که من خودم را بیشتر به بخشی از آن تبدیل کردم، وقتی آهنگ را نوشتم، تبدیل به یک افسانه شهری شد و چیزی که آزاردهنده است این
است که مردم فکر می کردند دربارهٔ تجاوز است، در حالی که در واقع دربارهٔ این بود که چگونه ما خودمان را می کشیم و باارزش ترین منبع جامعه لاتین/سیاه پوست، یعنی زنانمان را نابود می کنیم.در مصاحبه ای در سال ۲۰۱۲ در کانال یوتیوب مونترالیتی، تکنیک در مورد این آهنگ اظهار داشت: «تنها چیزی که در مورد آن داستان تغییر دادم، بودنم روی پشت بام بود» و اینکه او در واقع هرگز به زنی تجاوز نکرده و در این عمل همدست نبوده است. در مصاحبه ای پادکستی در سال ۲۰۲۲ با بوتلگ کِو، تکنیک دوباره بی گناهی خود را تأیید کرد و گفت که می تواند مردم را به ساختمانی در هارلم که حادثه در آن رخ داده است، ببرد. تکنیک همچنین ادعا کرده است که چنین جنایاتی مشابه آنچه در روایت آهنگ به تصویر کشیده شده است، هر روز در هر کشور و شهری اتفاق می افتد. رتبه بندی. "کامپلکس" این آهنگ را در رتبه دهم فهرست «۲۵ آهنگ رپ خشن تمام دوران» قرار داد بند سوم این آهنگ در فهرست «۲۵ بند ترسناک رپ» "هایسنوبیتی" رتبه چهارم را کسب کرد. در مصاحبه ای در سال ۲۰۲۰ با "HipHopDX"، ایمورتال تکنیک گفت که «رقص با شیطان» در سطح جهانی به یکی از شناخته شده ترین آهنگ های او تبدیل شده است.
همدم مصنوعی انسان () به سامانه ای گفته می شود که با بهره گیری از فناوری هوش مصنوعی، طراحی شده تا نقش یک دوست، همراه یا هم صحبت را برای انسان ایفا کند. این نوع سامانه ها می توانند در قالب ربات های فیزیکی، برنامه های نرم افزاری یا چت بات هایی ظاهر شوند که با انسان تعامل زبانی یا حتی احساسی دارند. هدف اصلی از ساخت چنین همدم هایی، پاسخ گویی به نیازهای روانی و اجتماعی انسان هاست، به ویژه کسانی که تنها هستند، مشکلات ارتباطی دارند، یا نیازمند مراقبت عاطفی اند. همدم مصنوعی انسان ممکن است شبیه یک انسان واقعی طراحی شده باشد، با چهره، صدا، و حرکات طبیعی، یا ممکن است در قالب یک شخصیت مجازی در تلفن همراه یا رایانه ظاهر شود. این سامانه ها معمولاً به هوش مصنوعی مجهز هستند تا بتوانند گفتگوهای معنی دار برقرار کنند، احساسات اولیه را تشخیص دهند، و واکنش های متناسب نشان دهند. برخی از آن ها حتی می توانند صدای کاربر را تشخیص دهند، نام او را به خاطر بسپارند، یا ترجیحاتش را درک کرده و خود را بر اساس آن تنظیم کنند. کاربرد این فناوری در موقعیت های مختلفی دیده می شود. برای مثال، در میان سالمندان تنها، افرادی که دچار افسردگی یا اضطراب ه
ستند، یا کودکانی که نیاز به همراهی و توجه دارند، یک همدم مصنوعی می تواند نقشی حمایتی و آرام بخش داشته باشد. همچنین در آموزش زبان، تمرین گفت وگو، یا حتی درمان های روان شناختی از این سامانه ها استفاده می شود. برای برخی افراد، این همدم ها فقط یک ابزار سرگرمی اند، اما برای برخی دیگر ممکن است منبع مهمی از آرامش، احساس ارزشمندی، یا حتی معنا در زندگی شوند. یکی از ویژگی های جذاب این همدم ها توانایی یادگیری و سازگاری با انسان است. برای مثال، اگر فردی هر شب در مورد خواب بد خود صحبت کند، سامانه ممکن است در شب های آینده پیشنهادهای آرامش بخش بدهد یا حتی دربارهٔ وضعیت روانی او پرس وجو کند. این تعامل مداوم، موجب شکل گیری نوعی «رابطهٔ مجازی» می شود که در ظاهر شبیه دوستی انسانی است، هرچند که از درون، مبتنی بر داده ها و الگوریتم هاست. مسائل اخلاقی. با این حال، موضوع همدم های مصنوعی تنها یک مسئله فنی نیست؛ بلکه پرسش هایی جدی دربارهٔ اخلاق، روان شناسی، و آیندهٔ روابط انسانی ایجاد می کند. آیا وابستگی به یک سامانهٔ مصنوعی می تواند جایگزین روابط انسانی شود؟ آیا ممکن است انسان به جای رویارویی با تنهایی یا مشکلات واقعی، در دنیای خیال
انگیز یک همدم مصنوعی پناه بگیرد؟ چه تضمینی هست که این سامانه ها اطلاعات خصوصی افراد را محفوظ نگه دارند؟ و آیا ممکن است از این فناوری برای فریب دادن، سوءاستفاده یا دستکاری روانی استفاده شود؟ برخی متخصصان معتقدند که اگر طراحی این سامانه ها با دقت، شفافیت، و احترام به کرامت انسان انجام شود، می تواند تأثیرات مثبت فراوانی در بهبود سلامت روان و کیفیت زندگی داشته باشد. برای مثال، در محیط های مراقبت از سالمندان، یک همدم مصنوعی می تواند احساس تنهایی را کاهش دهد، خاطره ها را با آن ها مرور کند، یا حتی آن ها را به فعالیت های ذهنی و جسمی تشویق کند. در آینده ممکن است این همدم ها حتی بتوانند حس همدلی یا شوخ طبعی را نیز بهتر تقلید کنند. کارکرد برای سالمندان. در کشورهای غربی، سالمندان درصد رو به افزایشی از جمعیت را تشکیل می دهند و بنا بر گفتهٔ جودیت مستهوف از دانشگاه برایتون، اغلب آن ها به تنهایی زندگی می کنند و شبکهٔ اجتماعی محدودی دارند. پژوهش ها نشان می دهند که این شرایط زندگی، خطر ابتلا به اختلال افسردگی عمده و زوال عقل را افزایش می دهد و موجب کاهش طول عمر نسبت به سالمندانی می شود که ارتباطات اجتماعی بیشتری دارند. برای م
تخصصان پیری شناسی روشن بوده است که داشتن حیوان خانگی — به ویژه گربه ها و سگ هایی که رفتارها و هیجانهای متنوعی دارند — به پیشگیری از افسردگی در سالمندان کمک می کند. پژوهش ها همچنین نتایجی مثبت از حیوانات خانگی الکترونیکی مانند Aibo از سونی و NeCoRo از اومرون گزارش داده اند، اما ارزش درمانی این حیوانات مصنوعی هنوز با محدودیت های فناوری روبه رو است. یکی از راه حل های نوین برای غلبه بر محدودیت های فیزیکی فناوری، ارائهٔ حیوانات خانگی مجازی توسط شرکت GeriJoy برای سالمندان است. این حیوانات از طریق صفحه نمایش لمسی تبلت های معمول قابل نوازش هستند و حتی می توانند با کاربر مکالمهٔ هوشمند داشته باشند. تلویزیون در میان سالمندان بخش زیادی از زمان بیداری آن ها را به خود اختصاص می دهد، و این میزان با افزایش سن بیشتر می شود. سالمندان معمولاً برای دوری از تنهایی تلویزیون تماشا می کنند، اما تماشای تلویزیون خود باعث کاهش تعامل اجتماعی می شود و این یک چرخهٔ معیوب ایجاد می کند. در سال ۲۰۱۲، جودیت مستهوف، استاد علوم رایانه از دانشگاه اوترخت، پیشنهاد کرد که می توان نوعی تلویزیون تعاملی و شخصی سازی شده طراحی کرد که به بیننده امکان گف
ت وگوی طبیعی می دهد و او را به فعالیت بدنی بیشتر وامی دارد؛ که این مسئله می تواند در مدیریت دیابت نوع ۲ نیز مؤثر باشد. پژوهش های جدید نشان می دهد این فناوری به ویژه در میان نسل جوان گسترش یافته است. پژوهشی دیگر نیز نشان داده که جوانان به طور فزاینده ای به روابط دیجیتالی با هوش مصنوعی به عنوان منبعی برای حمایت عاطفی روی می آورند. این روند به ویژه برای افرادی که با اضطراب اجتماعی و افسردگی دست وپنجه نرم می کنند مهم است، زیرا هوش مصنوعی منبعی منحصربه فرد و در دسترس برای مقابله با این چالش ها فراهم می کند. کاربردهای مشابه از دهه ها پیش وجود داشته اند. نخستین نمونه ها، مانند برنامهٔ روان شناس گونهٔ "الیزا"، تنها واژه های کلیدی را بازتاب می دادند، اما برنامهٔ PARRY که کنث کالبی در سال ۱۹۷۲ در دانشگاه استنفورد ساخت — بسیار پیشرفته تر از ELIZA — ویژگی هایی را نشان می داد که پژوهشگران امروزی در سامانه گفت وگومحور جست وجو می کنند، مانند واکنش های احساسی و داشتن هدف مشخص در گفت وگو. با این حال، چت بات های فراوانی که اکنون در اینترنت وجود دارند، از نظر قابلیت مکالمه تفاوت چندانی با آن سامانه های چهل سال پیش ندارند و کارب
ران پس از چند جمله از آن ها خسته می شوند. در این میان، دو تحول مهم باعث پیشرفت در این حوزه شده اند: نخست، جایزهٔ سالانهٔ لوبنر برای بهترین سامانهٔ گفت وگومحور، که رقابت و پیشرفت را افزایش داده است. دوم، تحقیق های صنعتی و دانشگاهی دربارهٔ سامانه های گفت وگومحور مؤثر، به ویژه برای کارهای خاص مانند فروش بلیت قطار یا هواپیما. مسئلهٔ اصلی در همهٔ این سامانه ها، مدیر گفت وگو است؛ بخشی که تصمیم می گیرد سامانه در پاسخ به کاربر چه بگوید تا هوشمند یا وظیفه شناس به نظر برسد. این تحقیقات همراه با کار روی شبیه سازی هیجان، فناوری گفتار و پیکره نمایانان گفت وگویی (ECAs)، راه را برای ساخت سامانه های همراه پذیرتر هموار کرده، به ویژه برای سالمندان. پروژهٔ Companions که از سوی اتحادیه اروپا پشتیبانی می شود، تلاشی چهارساله و در پانزده محل برای ساخت چنین همراهانی است که در دانشگاه شفیلد پایه گذاری شده است. در مددکاری اجتماعی. فناوری هوش مصنوعی در حوزه های گوناگون مددکاری اجتماعی به کار گرفته شده است. در زمینهٔ خدمات اجتماعی برای سالمندان، سامانه های هوش مصنوعی نقش مهمی در پیشگیری از کلاهبرداری بانکی ایفا کرده اند، به ویژه برای مح
افظت از سالمندانی که در برابر این خطر آسیب پذیر هستند. در زمینهٔ توسعهٔ ربات اجتماعی و هوش مصنوعی، دی گریف و بِلپائم در سال ۲۰۱۵ نوشتند که توانایی یادگیری اجتماعی در ربات های اجتماعی بهبود یافته و احتمال دارد در دهه های آینده بیشتر رشد کند. پژوهش ها نشان می دهد که ربات های اجتماعی به طور معمول با ویژگی هایی طراحی می شوند تا انسان انگاری در تعامل انسانی را افزایش دهند و سبک تعاملی طبیعی تری فراهم کنند. ظاهر و رفتار این ربات ها می تواند درک انسان ها از ویژگی های اجتماعی آن ها را افزایش دهد و آن ها را نه به عنوان یک ابزار، بلکه به عنوان یک همراه در نظر بگیرند. این یافته ها نشان می دهد که هوش مصنوعی برای تقویت توانایی تعامل زبانی و اجتماعی ربات ها و فناوری به کار می رود تا در خدمت ارتباطات انسانی و کمک رسانی مؤثرتر باشد. همراهان دیجیتال. همراه دیجیتال گونه ای از همدم مصنوعی انسان است که به طور کامل در محیط های مجازی یا دیجیتالی عمل می کند. این همراهان معمولاً از طریق تلفن های هوشمند، پلتفرم های وب یا فناوری های فراگیر قابل دسترسی اند و برای شبیه سازی تعامل انسانی، حضور و درگیری عاطفی طراحی شده اند. برخلاف ربات ها
ی فیزیکی، همراهان دیجیتال بدن فیزیکی ندارند و با استفاده از آواتار، صدا و متن، تجربه ای شبیه انسان فراهم می کنند. ویژگی ها و توانایی ها. همراهان دیجیتال نوین با سامانه های هوش مصنوعی پیشرفته پشتیبانی می شوند که شامل موارد زیر هستند: برخی سامانه ها همچنین توانایی تعامل چندرسانه ای دارند، مانند تفسیر تصاویر، تولید محتوای بصری و پشتیبانی از ارتباط صوتی و متنی. کاربردها. همراهان دیجیتال در زمینه های گوناگونی به کار می روند، از جمله: با پیشرفت این سامانه ها، پرسش های اخلاقی در زمینهٔ وابستگی عاطفی، حفظ حریم خصوصی داده ها و تأثیر روانی رابطهٔ انسان ـهوش مصنوعی پدید می آید.
تعامل چندوجهی یا تعامل چندشیوه ای () به روشی از ارتباط میان انسان و رایانه گفته می شود که در آن از چندین شیوهٔ مختلف برای انتقال اطلاعات استفاده می شود. در این نوع تعامل، کاربر می تواند هم زمان یا به صورت ترکیبی از روش های گوناگون مانند صدا، متن، لمس، حرکت بدن، حالت چهره، نگاه چشم، و حتی حرکات دست برای ارتباط با یک سامانهٔ رایانه ای بهره بگیرد. به بیان ساده تر، این فناوری می کوشد شیوه های طبیعی ارتباط انسانی را به رایانه ها آموزش دهد، تا کاربران بتوانند به گونه ای انسانی تر و راحت تر با ماشین ها ارتباط برقرار کنند. برای نمونه، تصور کنید با یک دستیار دیجیتالی صحبت می کنید. شما می گویید: «این عکس را باز کن» و هم زمان به یک تصویر روی صفحه اشاره می کنید. سامانه با ترکیب صدای شما (دستور صوتی) و اشارهٔ شما (اطلاعات تصویری) متوجه می شود که دقیقاً کدام عکس را باید باز کند. این ترکیب صدا و حرکت دست، نمونه ای از تعامل چندوجهی است. در تعامل سنتی با رایانه ها، کاربر فقط از یک روش مانند تایپ با صفحه کلید یا کلیک با ماوس استفاده می کند. اما در تعامل چندوجهی، رایانه هم زمان از چند حس گر (مانند میکروفن، دوربین، نمایشگر لمسی،
و حس گرهای حرکتی) اطلاعات دریافت می کند، آن ها را تحلیل می کند و پاسخ مناسبی ارائه می دهد. این رویکرد باعث می شود ارتباط میان انسان و ماشین طبیعی تر، سریع تر و مؤثرتر شود. یکی از دلایل اهمیت تعامل چندوجهی، گسترش دستگاه های هوشمندی مانند گوشی های تلفن همراه، تبلت ها، دستیارهای صوتی، عینک های واقعیت افزوده و خودروهای خودران است. کاربران این ابزارها اغلب در شرایطی هستند که نمی توانند فقط از یک روش ارتباطی استفاده کنند. برای مثال، در حال رانندگی ممکن است نتوانید تایپ کنید، اما می توانید دستور صوتی بدهید و با حرکت سر یا چشم، تأیید یا رد کنید. همچنین تعامل چندوجهی برای افراد دارای ناتوانی های جسمی نیز بسیار سودمند است؛ مثلاً فردی که توانایی تکلم ندارد، می تواند با حرکات چشم یا اشاره های دست با سامانه ارتباط برقرار کند. یا کسی که نابینا است، می تواند با صدا به رایانه فرمان بدهد و پاسخ صوتی دریافت کند. این ویژگی ها، فناوری را در دسترس تر و فراگیرتر می کنند. یکی دیگر از کاربردهای مهم تعامل چندوجهی در رباتیک و هوش مصنوعی است. برای اینکه ربات ها بتوانند به طور واقعی با انسان ها تعامل داشته باشند، باید بتوانند نه فقط صح
بت های انسان را بشنوند، بلکه حالت چهره، زبان بدن، نگاه و سایر نشانه های غیرکلامی را نیز درک کنند. این توانایی ها کمک می کند که سامانه ها، بافت و زمینهٔ مکالمه را بهتر بفهمند و واکنش های هوشمندانه تری نشان دهند. در حوزهٔ آموزش، این فناوری می تواند تجربهٔ یادگیری را برای دانش آموزان جذاب تر و مؤثرتر کند. تصور کنید در یک کلاس مجازی، شما می توانید هم زمان با صدای خود، ویدئو پخش کنید، روی تخته نمایش بنویسید و با حرکات دست به قسمت هایی از محتوا اشاره کنید. سامانه می تواند همهٔ این داده ها را تحلیل کند و تعامل آموزشی را پویاتر کند.
بانو مشتاق (زادهٔ ۳ آپریل ۱۹۴۸) نویسنده، فعال اجتماعی و وکیل هندی از ایالت کرناتکه با زبان کنادا است. او بیشتر به خاطر مجموعه داستان «» شناخته می شود؛ برگزیده ای از داستان های کوتاه او که توسط دیپا بهاستی به انگلیسی ترجمه شد و در سال ۲۰۲۵ برندهٔ جایزهٔ بین المللی بوکر شد. مشتاق تاکنون شش مجموعه داستان کوتاه، یک رمان، یک مجموعه مقاله و یک مجموعه شعر منتشر کرده است. آثار او به زبان های اردو، هندی، تامیلی، مالایالام و انگلیسی ترجمه شده اند. زندگی شخصی و فعالیت های اجتماعی. بانو مشتاق در ۳ آوریل ۱۹۴۸ (۱۳۲۷) در خانواده ای مسلمان در شهر هسن از ایالت کارناتاکای هند به دنیا آمد.در هشت سالگی، او به مدرسه ای میسیونری در شهر شیواموگا فرستاده شد که آموزش ها به زبان کنّادا ارائه می شد. پذیرش او در این مدرسه مشروط به آن بود که ظرف شش ماه خواندن و نوشتن به زبان کنّادا را بیاموزد؛ اما مشتاق فراتر از انتظار عمل کرد و تنها چند روز پس از آغاز مدرسه، نوشتن را آغاز کرد. بر خلاف انتظارات جامعه، بانو مشتاق تحصیلات دانشگاهی را ادامه داد و در ۲۶سالگی با کسی که دوست داشت ازدواج کرد. او خبرنگار روزنامه "لانکش پاتریکه" (Lankesh Patrike)
بود و مدتی نیز در رادیو سراسری هند ("All India Radio") در بنگلور فعالیت کرد. از دههٔ ۱۹۸۰، مشتاق در جنبش های کنشگری ای در ایالت کارناتاکا فعالیت داشته است که با «بنیادگرایی و بی عدالتی های اجتماعی» مقابله می کنند. در سال ۲۰۰۰، در واکنش به «دفاع مشتاق از حق ورود زنان مسلمان به مسجد»، یک «تحریم اجتماعی» سه ماهه علیه او و خانواده اش اعلام شد.در این مدت، او تماس های تلفنی تهدیدآمیز دریافت کرد و مردی نیز قصد داشت با چاقو به او حمله کند، اما همسرش مانع شد. اوایل دهه ۲۰۰۰، بانو مشتاق به گروه جامعه مدنی «کومو سوهاردا ودیکه» (Komu Souhardha Vedike) پیوست و در اعتراض به تلاش هایی برای جلوگیری از زیارت مسلمانان به زیارتگاه تلفیقی «بابا بودان گیری» در ناحیه چیکماگالور شرکت کرد. مشتاق از حق دانش آموزان مسلمان برای پوشیدن حجاب در مدارس حمایت کرده است؛ حقی که در ایالت کارناتاکا با چالش هایی روبرو بوده است. او به زبان های کنادا، هندی، اردو دکنی و انگلیسی سخن می گوید. نوشتن. مشتاق از سنین پایین به نوشتن علاقه مند بود، اما تا سن ۲۹ سالگی، زمانی که تازه مادر شده بود و از افسردگی پس از زایمان رنج می برد، به نویسندگی روی نیاورد.
او برای بیان احساسات و تجربیاتش به نوشتن پناه برد. بخش زیادی از آثار او به مسائل زنان می پردازد. مشتاق شش مجموعه داستان کوتاه، یک رمان، یک مجموعه مقاله و یک مجموعه شعر منتشر کرده است. آثار او به زبان های اردو، هندی، تامیل و مالایالام، و به تازگی به زبان انگلیسی نیز ترجمه شده اند. داستان او با عنوان "Karinaagaragalu" مبنای فیلم "Hasina به زبان کنادایی" به کارگردانی گیریش کاساراوالی در سال ۲۰۰۳ قرار گرفت. آثار او به زبان های اردو، هندی، تامیل و مالایالامی و همچنین اخیراً به انگلیسی ترجمه شده است. "چراغ دل". اولین کتاب کامل مشتاق که به زبان انگلیسی ترجمه شد، «چراغ دل: داستان های منتخب» بود (منتشر شده توسط انتشارات And Other Stories در سال ۲۰۲۵)، مجموعه ای از داستان های متمرکز بر زنان که در جوامع مسلمان جنوب هند روایت می شود. مترجم، دیپا بهاستی، از سال ۲۰۲۲ ترجمه آثار مشتاق به انگلیسی را آغاز کرد. بهاستی دوازده داستان این مجموعه را از میان شش مجموعه ای که مشتاق بین سال های ۱۹۹۰ تا ۲۰۲۳ منتشر کرده بود، انتخاب کرد. در مه ۲۰۲۵، کتاب «چراغ دل» جایزه بین المللی بوکر ۲۰۲۵ را کسب کرد. مشتاق نخستین نویسنده به زبان کنادا
بود که اثرش برای این جایزه نامزد شد. دیپا بهاستی نخستین مترجم هندی بود که این جایزه را دریافت کرد و این نخستین بار بود که یک مجموعه داستان کوتاه موفق به کسب این جایزه می شد. داستان های این مجموعه بازتابی از زندگی مشتاق به عنوان روزنامه نگار و وکیل است که تمرکز آن ها بر حقوق زنان و مقاومت در برابر تبعیض های طبقاتی و مذهبی در منطقه ای از کشور او می باشد. رئیس هیئت داوران جایزه بوکر بین المللی، مکس پورتر، اظهار داشت که اگرچه داستان ها رویکردی فمینیستی دارند و «حاوی روایت های خارق العاده ای از نظام های پدرسالارانه و مقاومت در برابر آن ها هستند»، اما در وهله اول «شرح های زیبایی از زندگی روزمره و به ویژه زندگی زنان» به شمار می آیند. روزنامه گاردین نیز بیان کرد که «لحن داستان ها از آرام تا طنزآمیز متغیر است، اما دیدگاه آن ها همواره ثابت باقی می ماند» و این مجموعه را «اثری شگفت انگیز» توصیف کرد.
منطقهٔ حفاظت شدهٔ سنگ مس یک منطقهٔ حفاظت شده با مساحت ۱۲۹۹۲ هکتار است که در استان کرمان در ایران قرار دارد. این منطقهٔ حفاظت شده طبق مصوبهٔ شمارهٔ ۷۴۷ در تاریخ ۹۷/۰۵/۰۶ در فهرست مناطق تحت حفاظت سازمان محیط زیست ایران قرار گرفت.
منطقهٔ حفاظت شدهٔ سهند یک منطقهٔ حفاظت شده با مساحت ۶۶۳۳۰ هکتار است که در استان آذربایجان شرقی در ایران قرار دارد. این منطقهٔ حفاظت شده طبق مصوبهٔ شمارهٔ ۷۵۳ در تاریخ ۹۷/۰۹/۱۵ در فهرست مناطق تحت حفاظت سازمان محیط زیست ایران قرار گرفت.
نمایشگر هلیو () نوعی فناوری نمایش تصویر است که می تواند تصویر را به صورت معلق در هوا نمایش دهد، بدون آنکه از پرده، نمایشگر رایانه یا سطح فیزیکی استفاده کند. این فناوری به گونه ای طراحی شده که تصویر شناور در هوا به چشم می آید و بیننده می تواند از زوایای مختلف آن را ببیند، گویی که تصویر در فضا معلق است. در ظاهر، شباهت زیادی به نمایشگرهای علمی تخیلی دارد که در فیلم ها دیده ایم، مانند نمایشگرهای معلق تمام نگار در فیلم های آینده نگر. فناوری نمایشگر هلیو بر پایهٔ پاشش دقیق ذرات میکروسکوپی هوا یا بخارهای نامرئی کار می کند. دستگاه، نوعی جریان هوای نازک و کنترل شده را از دهانه اش بیرون می دهد که این جریان به صورت پیوسته و پایدار است. این لایهٔ نازک از هوا یا بخار، سطحی نامرئی ولی کافی برای بازتاب نور پروژکتور فراهم می آورد. سپس تصویری که از یک پروژکتور یا منبع تصویر دیجیتالی ساطع می شود، روی این سطح شناور تابانده می شود و برای بیننده قابل دیدن می گردد. از آنجا که این سطح از هوا تشکیل شده، تصویر معلق در فضا به نظر می رسد و می توان به صورت مستقیم به آن نگاه کرد. ویژگی مهم دیگر این فناوری این است که کاربر می تواند با حرک