Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
داد. این زن جوان جهیزیه ۵۰۰۰۰۰ اسکودی می آورد، اما رانوچیو، با وجود نیاز مبرم دوک نشین به پول، حتی این پیشنهاد را هم در نظر نگرفت زیرا دختر از درجه شاهزاده ای برخوردار نبود. با این حال، او توانست در نبرد بین فرانسه و اسپانیا بی طرف بماند، اما با این وجود مجبور شد اجازه عبور سربازان از هر دو طرف را بدهد، که این امر به ضرر مردم محلی بود. از دست دادن کاسترو. در دوران سلطنت اودورادو، این دوک نشین درگیر جنگ اول کاسترو علیه اوربان هشتم شده بود که خزانه های آن را تهی کرده بود. در سال ۱۶۴۹، اینوسنت دهم، جانشین اوربان، رانچیو را به تحریک قتل اسقف بارنابی کریستوفورو جیاردا متهم کرد. این ماجرا جرقه جنگ دوم کاسترو را زد. نیروهای پاپ شهر کاسترو را محاصره و آن را با خاک یکسان کردند. در همین حال، دوک ارتشی به فرماندهی یاکوپو گوفریدو تشکیل داد که در نزدیکی بولونیا شکست خورد. گوفریدو فرار کرد، اما شرط پاپ برای صلح این بود که فرمانده محاکمه شود. گوفریدو که دستگیر و محکوم شده بود، در ۸ ژانویه ۱۶۵۰ اعدام شد. دوک نشین مصادره شد. در سال ۱۶۵۷، قرار بود دوک کاسترو را بازخرید کند، اما بودجه لازم را نداشت، بنابراین پاپ جدید، الکساندر
هفتم، تصمیم گرفت آن را به طور قطعی مصادره کند. با این حال، دو سال بعد، در سال ۱۶۵۹، با صلح پیرنه بین فرانسه و اسپانیا، دوک موفق شد بندی را در قرارداد بگنجاند که به او هشت سال دیگر فرصت می داد تا دوک نشین را بازخرید کند. دوک تلاش کرد تا به هر طریق ممکن پول جمع آوری کند و در سال ۱۶۶۶، نماینده خود، جولیو پلاتونی، را با مبلغ ۸۱۴٬۸۶۵ اسکودی طلا و نقره به رم فرستاد، اما مقامات اتاق پاپی از پرداخت آن خودداری کردند. رانچیو مجبور شد خود را با از دست دادن املاک خانوادگی باستانی اش وفق دهد. اولین ازدواج. اولین قرارداد ازدواج او با مارگاریتا ویولانته ساووی در ۱۱ اوت ۱۶۵۹ امضا شد و عروسی اندکی پس از آن در تورین جشن گرفته شد. مارگاریتا در سال ۱۶۶۰ به پارما رسید و طبق رسم فارنی، با جشن های باشکوهی مورد استقبال قرار گرفت. به دلیل مرگ زودهنگامش، شواهد بسیار کمی از او باقی مانده است. او زنی مذهبی با زیبایی نادر، پرهیزگار و فداکار به مریم مقدس لورتو و عاشق شکار روباه بود. مارگاریتا ویولانته ساووی از همسرش اقامتگاهی شایسته شکوه او، کاخ سلطنتی کولورنو، که بعدها به کاخ دوک تبدیل شد، دریافت کرد. در ۱۴ دسامبر ۱۶۶۱، او یک دختر مرده ب
ه دنیا آورد و دو سال بعد، در ۲۸ آوریل ۱۶۶۳، هنگام به دنیا آوردن پسر مرده دیگری درگذشت. پیکر او در کلیسای استکاتا، به همراه ۱۱ شاهدخت و دوشس دیگر و ۱۴ شاهزاده و دوک از خاندان فارنیز، آرمیده است. ازدواج دوم. در ۱۸ فوریه ۱۶۶۴، رانچیو با دخترعمویش ایزابلا دِسته، دختر فرانچسکو اول دِسته، دوک مودنا و رجیو، ازدواج کرد. این ازدواج همچنین تأثیر فرهنگی داشت، زیرا باعث انتقال دوک مودنا و رهبر گروه کر رجیو، آهنگساز مارکو اوچلینی، به دربار پارما شد، جایی که او همچنان همان سمت را داشت. ایزابلا نیز در هنگام زایمان درگذشت. ازدواج سوم. در اکتبر ۱۶۶۸، رانچیو برای سومین بار با ماریا دِسته، خواهر همسر دومش، ازدواج کرد. آنها فرزندان زیادی داشتند که تنها تعداد کمی از آنها به بزرگسالی رسیدند. سال های پایانی. دوک با مبلغ هنگفتی که کلیسا رد کرده بود، تنها ماند؛ بنابراین، در سال ۱۶۸۲، پس از مذاکرات طولانی که در دربار امپراتوری توسط سفیر کنت فابیو پرلتی انجام شد، تصمیم گرفت قلمرو باردی و کومپیانو را از جیاناندرا دوریا لندی به قیمت ۱۲۰۷۱۴ دوکات خریداری کند. با این خرید، دولت شکل قطعی خود را به خود گرفت. در سال ۱۶۷۹، او آهنگساز متولد فور
لی، پیترو سیمونه آگوستینی، را به عنوان رهبر گروه کر دربار منصوب کرد. در طول جنگ بین فرانسه و دوک ساووی، ویکتور آمادئوس دوم، که به اتحادیه آگسبورگ پیوسته بود و توسط نیروهای امپراتوری به رهبری شاهزاده اوژن ساووی حمایت می شد، دوک نشین پارما توسط نیروهای امپراتوری مورد حمله قرار گرفت و غارت شد. در سال ۱۶۹۱، چهار هزار سرباز، از جمله زنان و کودکان، به منطقه پارما رسیدند. نه تنها نفقه آنها به رعایایشان رسید، بلکه تجاوز، بدرفتاری و خشونت بی وقفه ادامه یافت. مرگ. در سال ۱۶۹۳، پسرش ادوارد دوم درگذشت. سه سال قبل، او با دوروتیا سوفی نویبورگ ازدواج کرده بود که از او دو فرزند داشت: الکساندر که تنها در هشت ماهگی درگذشت و الیزابت. دوک رانچیو به طور ناگهانی، شاید به دلیل چاقی، در شب ۱۱ دسامبر ۱۶۹۴ درگذشت. درگیری ها با دستگاه پاپ. در دوران سلطنت اودورادو، دوک نشین رو به زوال درگیر جنگ های کاسترو، بر سر دوک نشین کاسترو که در بالا به آن اشاره شد، شده بود. این دوک نشین یک تیول فارنِس در ایالات پاپی، در شمال رم بود که خانواده قدرتمند پاپ اوربان هشتم، باربرینی، مشتاق به دست آوردن آن بودند. آنها بهانه ای پیدا کردند وقتی که اودورادو
قادر به بازپرداخت طلبکاران خود که از آنها بدهی هایی داشت، نبود. اوربان به درخواست طلبکاران برای کمک پاسخ داد و کاسترو را به اشغال خود درآورد. با این حال، جنگ اول با شکست پاپ پایان یافت. رانچیو از بازپرداخت بدهی های پدرش خودداری کرد، با وجود اینکه پدرش پیمان صلح امضا شده ای برای انجام این کار داشت. او همچنین از به رسمیت شناختن اسقف جدید کاسترو که توسط جانشین اوربان، اینوسنت دهم، منصوب شده بود، خودداری کرد. در سال ۱۶۴۹، اسقف جدید، کاردینال کریستوفورو جیاردا، در راه کاسترو به قتل رسید. اینوسنت، رانچیو را به قتل متهم کرد و در تلافی، نیروهای وفادار به پاپ، کاسترو را محاصره و سپس آن را با خاک یکسان کردند. در اوت همان سال، نیروهای پارمنس در نزدیکی بولونیا شکست خوردند و رانچیو علی رغم تلاش هایش برای خرید مجدد آن با پول، هیچ راهی برای بازپس گیری ملک خود نداشت. در سال ۱۶۷۲، او قلمرو باردی و کومپیانو را از جیاناندرا دوریا لندی خرید و به دوک نشین شکل نهایی خود را بخشید. در آخرین روزهای سلطنت او، دوک نشین از حضور نیروهای امپراتوری که در اختلاف بین ویکتور آمادئوس دوم ساووی و فرانسه می جنگیدند، به شدت رنج می برد. خانواده. ر
انوچیو دوم سه بار ازدواج کرد: در ۲۹ آوریل ۱۶۶۰، رانوچیو ابتدا با مارگریت یولاند ساووا (متولد ۱۵ نوامبر ۱۶۳۵ - درگذشته ۲۹ آوریل ۱۶۶۳)، دختر ویکتور آمادئوس اول، دوک ساووا و کریستین ماری فرانسه، ازدواج کرد. در ۱۸ فوریه ۱۶۶۴، رانچیو با ایزابلا دِسته از مودنا (متولد ۳ اکتبر ۱۶۳۵ - درگذشته ۱۷ اوت ۱۶۶۶)، دختر فرانچسکو دِسته و دختر عمویش، ازدواج کرد. در ۱ ژانویه ۱۶۶۸، او با ماریا دِسته از مودنا (متولد ۸ دسامبر ۱۶۴۴ - درگذشته ۲۰ اوت ۱۶۸۴)، خواهر همسر دومش، ازدواج کرد. اولین ازدواج رانچیو با مارگاریتا ویولانته از ساووی فرزندان زیر را به همراه داشت: او از ایزابلا دِسته، همسر دومش، صاحب فرزندان زیر شد: از ازدواج سوم او با ماریا استه متولد شد: مروری بر سلطنت او. نظر معاصران خیرخواهانه بود، زیرا دوک کارهای زیادی برای بهبود وضعیت رعایای خود انجام داد، مانند اضافه کردن خانواده های ثروتمند و روشنفکر به فهرست اشراف خود، خانواده هایی مانند نیسلی ها و ستون های سن پروتاسو و گرکیوتزو. او برای مبارزه با بیکاری کارگران، صادرات ابریشم خام را ممنوع کرد؛ در سال ۱۶۴۸، دفتر جامعه را به یک انجمن تبدیل کرد تا بتواند غلات و آرد را جمع آوری
و توزیع کند؛ او دفتر بازدیدکننده عمومی، نوعی قاضی تجدیدنظر، را ایجاد کرد و اطمینان حاصل کرد که محاکمات خیلی طولانی نشوند، در حالی که مجازات های بسیار سختی را برای دزدان، ولگردان و جاعلان اعمال می کرد. از جمله موارد دیگر، او ثبت زمین پیاچنزا (۱۶۴۷) را اصلاح کرد؛ در سال ۱۶۵۴، خسارات ناشی از طغیان رودخانه پو را جبران کرد؛ در پارما و پیاچنزا آرشیو عمومی تأسیس کرد (۱۶۷۸)؛ دستور نقشه برداری از قلمرو دوک نشین را داد؛ و احیای زمین را افزایش داد (۱۶۹۱). در حوزه فرهنگی، او بر بهبود دانشگاه و کالج اشراف نظارت داشت، جایی که آکادمی دگلی اسکلتی را تأسیس کرد. در صومعه بندیکتین، آکادمی دگلی الواتی را تشکیل داد. دوک همچنین به موسیقی علاقه زیادی داشت و خوانندگان، رقصندگان و نوازندگان مشهوری را گرد خود جمع کرده بود: از جمله آهنگسازان قابل توجه، مارکو اوچلینی بود که پس از ازدواج رانچیو با ایزابلا دِسته، به عنوان رهبر گروه کر دوک از مودنا به پارما آمد. در سال ۱۶۸۸، او تئاترو دوکاله جدید را افتتاح کرد. در طول سلطنت خود، نقاشی ها و جلدهای گرانبهایی را خریداری کرد و بیشتر آثار متعلق به مجموعه های خانوادگی را که در اقامتگاه های رومی
نگهداری می شدند، به پارما منتقل کرد.
آرنولدو ماریا آنجلینی (۱۸ نوامبر ۱۹۰۹ – ۳۰ اکتبر ۱۹۹۹) مهندس ایتالیایی و استاد الکترونیک قدرت در دانشگاه ساپینزا رم بود که به دلیل نقش کلیدی در توسعهٔ نیروگاه هسته ای، نیروگاه برق آبی و بهبود سامانه های انتقال و توزیع برق ایتالیا شناخته می شود. زندگی نامه. آنجلینی در سال ۱۹۳۰ از دانشگاه ساپینزا رم فارغ التحصیل شد و برای مدتی در همان جا به پژوهش پسادکتری پرداخت. او کار دانشگاهی خود را به عنوان مدرس در دانشگاه پلی تکنیک تورین آغاز کرد. در ۱۹۴۹ به عنوان استاد «ساخت ماشین های الکتریکی» در دانشگاه ساپینزا منصوب شد و دوره های تحصیلات تکمیلی در مهندسی هسته ای را بنیان گذاشت. همچنین به عضویت آکادمی لینچه ای درآمد. اوایل دههٔ ۱۹۶۰ آنجلینی وارد صنعت شد. وی از ۱۹۶۳ تا ۱۹۷۹ به عنوان مدیرکل و سپس رئیس شرکت انل فعالیت کرد. در این سمت، او هدایت گر پروژه های مهمی مانند توسعهٔ شبکهٔ ملی برق و ادغام سامانه های برق منطقه ای ایتالیا در یک شبکهٔ یکپارچه بود. در سال ۱۹۷۶ او به عنوان رئیس افتخاری و مشاور آکادمی ملی مهندسی ایالات متحده آمریکا انتخاب شد «به پاس مشارکت هایش در توسعهٔ نیروگاه های هسته ای و برق آبی و بهبود سامانه های ان
تقال و توزیع برق در ایتالیا». آنجلینی همچنین در ۱۹۸۶ مدال سایمون رامو و در ۱۹۸۹ جایزه رهبری مهندسی ارنست وبر را از IEEE دریافت کرد.
عشق بی اندازه (; ) مجموعه تلویزیونی چینی محصول سال ۲۰۱۸ بر پایهٔ رمان "لیانگ شنگ، می توانیم غمگین نباشیم؟" نوشتهٔ له شیائومی ساخته شده است. این مجموعه به کارگردانی لیو جون جیه و با بازی والاس چونگ، ما تیان یو و یو منگ لونگ است. پخش آن از ۱۷ سپتامبر ۲۰۱۸ از شبکهٔ هونان تی وی آغاز شد. خلاصه داستان. به دلیل شرایط خانوادگی و زندگی سخت، جیانگ شنگ و برادرخواندهٔ بزرگ ترش لیانگ شنگ برای زنده ماندن به یکدیگر تکیه می کنند. هرچند از نظر مادی در تنگنا بودند، اما بزرگ ترین خوشبختی شان در کنار هم بودن بود. در دوران دانشگاه، طی یک حادثه لیانگ شنگ به شدت آسیب می بیند و برای سال ها ناپدید می شود. جیانگ شنگ با همراهی چنگ تیان یو در جست وجوی لیانگ شنگ برمی آید. در این مسیر، چنگ تیان یو دلباختهٔ جیانگ شنگ می شود؛ دختری که در ظاهر عادی است اما روحی متفاوت دارد. سرانجام تلاش های او نتیجه می دهد و این دو عاشق یکدیگر می شوند و آمادهٔ تشکیل خانواده هستند. با این حال، بازگشت ناگهانی لیانگ شنگ اوضاع را پیچیده می کند؛ زیرا مشخص می شود او پسرعموی چنگ تیان یو است. وقتی جیانگ شنگ به اشتباه باور می کند که لیانگ شنگ دچار بیماری لاعلاج است،
رابطهٔ خود با تیان یو را قربانی کرده و برای مراقبت از لیانگ شنگ می ماند. با آغاز روند بهبودی لیانگ شنگ، او سرانجام عشق خود را به جیانگ شنگ ابراز می کند، اما با رد او روبه رو می شود. پس از گذراندن آزمون ها و سختی های فراوان، جیانگ شنگ سرانجام معنای واقعی زندگی و عشق را درمی یابد و تصمیم می گیرد شجاعانه دل خود را دنبال کند. او به فرانسه می رود و پس از بسیاری دشواری ها، سرانجام او و معشوقش به عشق و سرنوشت مشترک خود دست می یابند.
مرکز ملی یون درمانی ایران یک مرکز درمانی و پژوهشی پیشرفته در کرج است که با هدف درمان بیماران سرطانی از طریق پرتوهای یون های سنگین (پروتون و کربن) تأسیس می شود. این مرکز زیر نظر سازمان انرژی اتمی ایران ساخته می شود و نخستین مرکز یون درمانی در ایران و غرب آسیا و هفتمین مرکز مشابه در جهان خواهد بود. تاریخچه. ایدهٔ ساخت مرکز یون درمانی در ایران از اوایل دههٔ ۱۳۹۰ مطرح شد. در سال ۱۳۹۴ قرارداد همکاری میان سازمان انرژی اتمی ایران و شرکت «مداسترون» اتریش برای ساخت این مرکز به امضا رسید. اجرای پروژه با هدف استفاده از فناوری پرتوهای کربن و پروتون برای درمان سرطان آغاز شد. این مرکز با زیربنای بیش از ۱۱۷ هزار متر مربع ساخته می شود و هزینهٔ تقریبی آن ۲۰۰ میلیون یورو برآورد شده است. اهمیت. یون درمانی یکی از مدرن ترین روش های درمان سرطان است که با دقت بالا، پرتوهای یون سنگین را به سلول های سرطانی وارد می کند و آسیب کمتری به بافت های سالم وارد می سازد. این روش به ویژه برای درمان تومورهای مقاوم به پرتودرمانی معمولی کاربرد دارد. ساختار. این مرکز شامل بخش های مختلفی خواهد بود از جمله: زمان بندی. ساخت پروژه از میانهٔ دههٔ ۱۳۹۰ آ
غاز شد و پیش بینی می شود که در سال ۱۴۰۴ (۲۰۲۶ میلادی) به بهره برداری برسد.
ماریا آرتینی ( – ) مهندس برق ایتالیایی بود. او نخستین زن در ایتالیا بود که از دانشگاه در رشتهٔ مهندسی برق فارغ التحصیل شد و دومین زنی بود که مدرک خود را از دانشگاه پلی تکنیک میلان دریافت کرد. زندگی و تحصیل. آرتینی در سال ۱۸۹۴ در میلان به دنیا آمد. او دختر بود که مدیر موزهٔ تاریخ طبیعی شهر میلان و استاد کانی شناسی در دانشگاه پلی تکنیک میلان بود. ماریا در سال ۱۹۱۲ وارد این دانشگاه شد و در سال ۱۹۱۸ با نمرهٔ ۹۰ از ۱۰۰ در رشتهٔ مهندسی برق فارغ التحصیل شد و بدین ترتیب نخستین زن مهندس برق در ایتالیا لقب گرفت. پیش از او گائتانینا کالوی در سال ۱۹۱۳ از همین دانشگاه فارغ التحصیل شده بود. فعالیت حرفه ای. یک سال پس از فارغ التحصیلی، آرتینی به شرکت ادیسون در میلان پیوست. او در این شرکت به سمت های مدیریتی رسید و در طراحی و ساخت نخستین خط انتقال برق فشار قوی ۱۳۰ کیلوولت کشور در مسیر بروگریو – پارما نقش داشت. بنا به گزارش ایدیسون: «از ۱۹۳۶ تا ۱۹۴۶ او دفتر آمار شرکت را سازمان دهی و اداره کرد و سپس دوباره به عنوان مدیر اجرایی به بخش خطوط فشار قوی (۲۰۰ کیلوولت) بازگشت.» آرتینی برای حمایت از دیگر زنان در حوزه های فنی، در سال ۱۹۴۸
پیشنهاد تشکیل انجمن زنان مهندس و معمار را مطرح کرد و نشست هایی را با همتایان میلان و تورین خود برگزار نمود. هرچند او پیش از تحقق این طرح درگذشت، اما انجمن در ۲۶ ژانویهٔ ۱۹۵۷ توسط اما استرادا (نخستین رئیس آن)، آنا ا. آرمر، ادل راچلی و ویتوریا ایلاردی پایه گذاری شد. زندگی شخصی. آرتینی با لئوناردو ماگی ازدواج کرد که از خیرین مؤسسه نابینایان میلان بود. در موزهٔ این مؤسسه عکسی از آرتینی نگهداری می شود. ماریا آرتینی در ۲ اوت ۱۹۵۱ و در سن ۵۷ سالگی درگذشت.
شاه بوتان، که به طور رسمی با عنوان دروک گیالپو (འབྲུག་རྒྱལ་པོ་؛ به معنای «پادشاه اژدها») شناخته می شود، پادشاه مشروطه و رئیس کشور پادشاهی بوتان است. در زبان دزونگخا، بوتان با نام دروکیول شناخته می شود که ترجمه آن «سرزمین اژدهای رعد» است. از این رو، اگرچه فرمانروایان بوتان با عنوان «دروک گیالپو» یا همان «پادشاه اژدها» شناخته می شوند، مردم این سرزمین خود را دروکپا می نامند که به معنای «مردم دروک (بوتان)» است.
اسقف نشین لاتین پاتراس (Latin Archbishopric of Patras)، اسقف نشین پاتراس در دوره ای بود که متصدیان آن به کلیسای لاتین تعلق داشتند. این دوره در سال ۱۲۰۵ با انتصاب یک اسقف نشین کاتولیک به این مقام پس از جنگ صلیبی چهارم آغاز شد. اسقف نشین لاتین، ارشدترین بارون از هفت بارون کلیسایی شاهزاده نشین آخائیا بود که کل پلوپونز را تشکیل می داد. از اواخر قرن سیزدهم، اسقف نشینان، بارون نشین سکولار پاتراس را نیز از دارندگان آن خریداری کردند و به مهمترین دست نشانده های کل شاهزاده نشین تبدیل شدند. این اسقف نشین پنج نماینده رأی دهنده به نام های آندراویدا، آمیکلائه، مودون، کرون و سفالونیا-زانته داشت. این اسقف نشین به عنوان یک اسقف نشین مسکونی لاتین تا سال ۱۴۳۰، زمانی که شهر پاتراس به دست یونانیان بیزانسی مستبد موریا افتاد، پابرجا ماند. از سال ۱۴۷۵ به بعد، اسقف های اعظم لاتین همچنان منصوب می شدند، اما برای آنها مقام اسقفی فقط یک مقام تشریفاتی بود. این مقام همچنان در فهرست چنین مقام هایی در کلیسای کاتولیک قرار دارد، اما از زمان شورای دوم واتیکان هیچ انتصاب جدیدی برای اسقف های کاتولیک این مقام صورت نگرفته است.
میدان اموی ()، میدانی بزرگ و مهم در دمشق، سوریه است. این میدان مرکز شهر را به چندین بزرگراه و منطقه مهم متصل می کند و شامل ساختمان های مهمی از جمله وزارت دفاع، خانه اپرای ملی سوریه و ستاد فرماندهی نیروهای مسلح سوریه است. بنای یادبود شمشیر دمشقی، که به طور گسترده به عنوان نماد شهر در نظر گرفته می شود، در این میدان قرار دارد و به عنوان نماد و یادآور «پیروزی ها، قدرت و دستاوردهای مردم سوریه» در نظر گرفته می شود. نام این میدان اشاره ای به امویان است که دمشق را در قرن هفتم به عنوان پایتخت خلافت خود برگزیدند. پیش از افتتاح محوطه جدید نمایشگاهی ۱٫۲ میلیون متر مربعی برای برگزاری نمایشگاه بین المللی دمشق، این نمایشگاه که از سال ۱۹۵۴ (قبل از لغو در سال ۲۰۱۲ و بازگشایی در سال ۲۰۱۷) سالانه برگزار می شد، در این میدان برگزار می شد. خیابان ها. میدان اموی به هفت خیابان و بزرگراه مهم شهر متصل است:
استفانو ریگی (؛ زادهٔ ۹ سپتامبر ۱۹۶۰)، که با نام هنری جانسون ریگیرا شناخته می شود، خواننده، ترانه سرا، نوازنده، تهیه کننده موسیقی و بازیگر ایتالیایی است. او بیشتر به عنوان خواننده اصلی و ترانه سرای اصلی گروه دونفره دیسکو ایتالیایی ریگیرا شناخته می شود. پس از اینکه این گروه دونفره برای دومین بار در سال ۲۰۱۶ منحل شد، او به صورت انفرادی فعالیت خود را دنبال کرد و شرکت ضبط موسیقی کوتولنگو رکوردینگز را تأسیس کرد. در سال ۱۹۸۰، با تک آهنگ «بیانکا سورف» فعالیت خود را به عنوان یک هنرمند انفرادی آغاز کرد. در سال ۱۹۸۳، او به همراه استفانو روتا گروه موسیقی دونفره ریگیرا را تشکیل داد. اوایل زندگی. جانسون ریگیرا در ۹ سپتامبر ۱۹۶۰ در تورین ایتالیا متولد شد، ریگی یک خواهر کوچکتر به نام لورا دارد. در سال ۱۹۶۸، زمانی که ریگی ۸ ساله بود، خانواده اش به منطقه ی باریرا دی میلانو نقل مکان کردند. ریگی در دبیرستان علمی آلبرت انیشتین در تورین تحصیل کرد. او تحت تأثیر موسیقی فولک ایتالیایی بود و گیپو فاراسینو یکی از الگوهای دوران مدرسه او بود؛ «Vamos a la playa» و «L'estate sta finendo» با الهام از فاراسینو نوشته شده اند. حرفه. ۱۹۸۰–۱۹۸۳
. ریگی در سن بیست سالگی در سال ۱۹۸۰، اولین تک آهنگ خود با نام «بیانکا سورف» را منتشر کرد. این تک آهنگ در سال ۱۹۸۱ تحت لیبل ضبط CGD دوباره ضبط و منتشر شد. ریگی حتی قبل از تأسیس رسمی ریگیرا در سال ۱۹۸۳ با CGD قرارداد امضا کرده بود، اما او در دوران تحصیل در دبیرستان علمی آلبرت انیشتین در تورین با استفانو روتا، آشنا شده بود. در شب سال نو ۱۹۸۱، ریگی و چند نفر از دوستانش از استودیوی موسیقی یکی از دوستانش در فلورانس بازدید کردند و ایده آهنگی به نام «واموس آ لا پلایا» به ذهن ریگی رسید. این آهنگ از دهه ۱۹۶۰ الهام گرفته شده بود و قرار بود یک آهنگ ساحلی باشد. آهنگ «Vamos a la playa» در سال ۱۹۸۳ به عنوان تک آهنگ منتشر شده و به یک آهنگ پرفروش تبدیل شد که توانست هزاران نسخه از آن را در سراسر جهان به فروش برساند. ۱۹۸۳–۲۰۱۶. در سال ۱۹۸۳، ریگی به همراه همکلاسی سابقش، استفانو روتا، گروه دونفره ریگیرا را تشکیل داد. در همان سال، آنها اولین آلبوم خود با نام «"Righeira»" را منتشر کردند. آهنگ «Vamos a la playa» از لیست آهنگ های فدراسیون حذف شد، اما در تابستان همان سال به یک آهنگ پرفروش تبدیل شد. پس از انتشار این تک آهنگ، مایکل ریگی
را به خدمت سربازی فراخوانده شد. بعداً، تک آهنگ «No Tengo Dinero» منتشر شد. در سال ۱۹۸۵، آلبوم «"Bambini Forever»" منتشر شد. سال بعد او با آهنگ «Innamoratissimo» در جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد. در سال ۱۹۸۷، این دو نفر با آهنگ «Annibale» در مسابقه آهنگ «Zecchino d'Oro» شرکت کردند و در سال ۱۹۸۸، آخرین تک آهنگ خود با نام «Compañero» را منتشر کردند. در سال ۱۹۹۲، آلبوم «"Uno, Zero, Centomila»" به طور ناشناس منتشر شده و در سال ۲۰۰۱ نسخه جدیدی از آهنگ "Vamos a la playa" را منتشر کردند. اولین آلبوم انفرادی ریگی با نام "«Ex punk, ora venduto»" در سال ۲۰۰۶ منتشر شد. "«موندوویژنه»" آخرین آلبوم ضبط شده ی این دو نفر بود که در زمان انتشارش در ماه مه ۲۰۰۷ به موفقیت نسبی دست یافت. ۲۰۱۶–تاکنون. در سال ۲۰۱۹، او تک آهنگ «Formentera» را منتشر کرد. در سال ۲۰۲۰، ریگی کوتولنگو رکوردینگز، را تأسیس کرد. این ناشر موسیقی در کاناوزه ایتالیا مستقر است. او در ۲۳ ژوئیه ۲۰۲۱، آهنگ «Vamos a la playa» را منتشر کرد که توسط گائودی ریمیکس شده بود و چهلمین سالگرد انتشار این تک آهنگ را گرامی داشت. زندگی شخصی. مواد مخدر. در ۱۹ نوامبر ۱۹۹۳، ریگی ب
ه همراه ۳۷ نفر دیگر در پادوا به جرم قاچاق مواد مخدر دستگیر شد. او به همراه دوست دختر آن زمانش سیلویا لوناردی به زندان افتاد و پنج ماه در زندان ماند تا اینکه دادگاه او را به طور کامل از اتهامات مربوط به مواد مخدر تبرئه کرد. در سال ۱۹۹۵ روزنامه ایتالیایی "لا رپوبلیکا" گزارش داد که ریگی و لوناردی به یک سال و چهار ماه حبس و همچنین جریمه ۲ میلیون لیره ای محکوم شدند. ریگی بعداً در مصاحبه ای این وضعیت را اینگونه توصیف کرد: «دنیا روی سرم خراب شد، احساس کردم در یک کوچه بن بست هستم... هم سلولی هایم خیلی به من کمک کردند.» سیاست و کنشگری. استفانو ریگی از نظر سیاسی به چپ ها گرایش دارد. دوستش مارکو ریزو رهبر حزب کمونیست است که در انتخابات شهرداری تورین در سال ۲۰۱۶ به عنوان یکی از اعضای کمپین آن فعالیت می کرد. فوتبال. ریگی یک هوادار پرشور فوتبال است و علناً حمایت خود را از باشگاه یوونتوس اعلام کرده و همچنین به رویال یونیون سن-ژیلواز علاقه نشان داده است. در سال ۲۰۱۲، او طرفدار این باشگاه فوتبال بلژیکی شد و در مصاحبه ای گفت: «من چند روزی در بروکسل بودم و می خواستم فوتبال تماشا کنم. سپس دوستانم درباره رویال یونیون سن-ژیلواز به
من گفتند. من فوراً عاشق آن شدم. جو آنجا خیلی قدیمی بود... واقعاً فوق العاده بود، درست مثل وقتی که برای اولین بار در کودکی با پدرم به ورزشگاه رفتم.»
سامانه ردیابی و نظارت فضایی (STSS) که پیش تر با نام SBIRS-Low شناخته می شد، مجموعه ای متشکل از دو ماهواره بود که توسط آژانس دفاع موشکی (MDA) ایالات متحده برای تحقیق دربارهٔ شناسایی و ردیابی فضایی موشک بالستیک توسعه یافت. داده های ماهواره های STSS می توانست به سامانه های رهگیر اجازه دهد تا موشک های مهاجم را زودتر از آنچه با دیگر سامانه های شناسایی موشکی ممکن بود، رهگیری کنند. برنامه STSS در سال ۲۰۰۱ و زمانی آغاز شد که برنامه «SBIRS Low» از نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا به آژانس دفاع موشکی (MDA) منتقل شد. در دسامبر ۲۰۰۲، نام بخش تحقیق و توسعه SBIRS Low (SBIRS Low R&amp;D) به سامانه ردیابی و نظارت فضایی (STSS) تغییر یافت. پرتاب. یکی از دو ماهواره در ۴ مه ۲۰۰۹ به پایگاه نیروی فضایی کیپ کاناورال (CCAFS) منتقل شده بود؛ ماهواره دوم در ۲۵ ژوئن ۲۰۰۹ به پایگاه پرتاب رسید. دو ماهواره نمایشی (Demo) با هم بر روی یک پرتابگر فضایی دلتا ۲ پرتاب شدند. این پرتاب در ۲۵ سپتامبر ۲۰۰۹ از مجموعه پرتاب فضایی ۱۷ کیپ کاناورال (LC-17B) انجام شد. منظومه STSS شامل دو ماهواره است که در مداری با ارتفاع ۱۳۵۰ کیلومتر، انحراف مداری ۵۸٫۰ درج
ه و تناوب مداری ۱۲۰ دقیقه می چرخند. گزارش شد که چندین قطعه زباله فضایی، که توسط ردیاب های آماتور ماهواره به عنوان بقایای پرتابگر دلتا-۲ شناسایی شده بودند، در ۱۹ فوریه ۲۰۱۰ در میدانی در مغولستان سقوط کردند. شناسایی زودهنگام. مزیت اصلی سامانه STSS این بود که ماهواره های آن با فعالیت در ارتفاع پایین تر و با استفاده از حسگرهای فروسرخ موج بلند و موج کوتاه، قادر به شناسایی و ردیابی موشک ها در فاز میانی مسیر (midcourse) و در طول فاز اوج گیری (boost phase) بودند. نقش STSS. سامانه STSS به عنوان بخش مستقر در مدار پایینی زمین (LEO) در سامانه دفاع موشکی بالستیک لایه ای طراحی شده بود. این سامانه مکمل برنامه ماهواره های مدار زمین ثابت برنامه پشتیبانی دفاعی، سامانه فروسرخ فضابنیان (SBIRS) و دیگر سامانه های فروسرخ غیرتصویربردار بالاسری (ONIR) بود و اطلاعات ردیابی را برای سامانه های مستقر در سطح زمین فراهم می کرد. برنامه STSS در چند فاز توسعه یافت که فاز اول آن پرتاب دو ماهواره نمایشی بود. این ماهواره ها آزمایش هایی را انجام دادند و سامانه ها و فرایندها را به اثبات رساندند تا پایگاه دانشی برای طراحی های عملیاتی آینده ایجاد شو
د. ماهواره های نمایشی که توسط نورثروپ گرامن (فضاپیما) و ریتیان تکنالوجیز (حسگرها) ساخته شده بودند، یک موشک رهگیر دو مرحله ای رهگیر زمینی (GBI) را طی یک آزمایش پروازی آژانس دفاع موشکی آمریکا در ۶ ژوئن ۲۰۱۰ شناسایی و ردیابی کردند. شهادت در کنگره. بر اساس شهادت های ارائه شده در کنگره، مقامات نظامی معتقد بودند که STSS پتانسیل تقویت سامانه دفاع موشکی کشور را دارد. سپهبد پاتریک جی. اورایلی، مدیر آژانس دفاع موشکی آمریکا، در شهادت نامه آماده شده خود به کمیته فرعی دفاعی کمیته تخصیص بودجه سنای آمریکا در ۲۵ مه ۲۰۱۱ گفت: «دو آزمایش پروازی اخیر نشان دادند که STSS به طور چشمگیری دقت حملات موشکی تهدیدآمیز را بهبود بخشیده و داده های با کیفیت کنترل آتش را چندین دقیقه زودتر از داده های با دقت کمتر که توسط رادارهای ارگانیک سامانه های ایجس یا تاد (تاد) فراهم می شود، به ناوهای ایجس ارائه می دهد». گاه شمار آزمایش های ردیابی موشک توسط STSS. بر اساس بیانیه های مطبوعاتی «گلوب نیوزوایر» (که از سوی نورثروپ گرامن منتشر شده)، خلاصه ای از عملکرد مداری ماهواره های برنامه نمایشی STSS به شرح زیر است. ژوئن ۲۰۱۰ آزمایش پرتاب رهگیر زمینی از پای
گاه نیروی هوایی وندنبرگ. نخستین پیام های رؤیت شیء (OSM) از یک موشک توسط STSS نخستین ردگیری روی-برد (on-board) از یک موشک شکل گرفت. آزمایش پرتاب موشک قاره پیمای مینتمن ۳ از پایگاه نیروی هوایی وندنبرگ. پرتاب به سمت هدف از پیش تعیین شده از سایت آزمایش دفاع موشکی بالستیک رونالد ریگان در آب سنگ کواجالین، جزایر مارشال. داده ها به مرکز یکپارچه سازی و عملیات دفاع موشکی (MDIOC) در پایگاه نیروی هوایی شریور، کلرادو منتقل شد. نخستین جمع آوری داده از هدف توسط دو ماهواره به صورت همزمان، و نخستین کسب هدف از یک هدف پرتاب شده از فراسوی افق. یک موشک اسکاد از یک سکوی پرتاب متحرک (ناو سابق یواس اس طرابلس) در نزدیکی کائوآئی، هاوایی پرتاب شد. موشک تاد از پایگاه نیروی هوایی وندنبرگ پرتاب شد. نخستین پیام های OSM به آزمایشگاه حسگرهای سازمانی در پایگاه نیروی هوایی شریور، کلرادو، برای ترکیب داده ها با سایر حسگرها به صورت همزمان ارسال شد. نخستین ردیابی یک موشک بالستیک تاکتیکی کم نور. ژوئیه ۲۰۱۰ نخستین ردیابی یک شیء فضایی مقیم (resident space object). ردیابی یک ماهواره هواشناسی NOAA در ۱۹ ژوئیه ۲۰۱۰ برای چند دقیقه (با دستور خارجی). نخستی
ن انتقال خودکار ردیابی هدف از حسگر کسب کننده به حسگر ردیاب. این نمایش انتقال ردیابی زمانی رخ داد که STSS یک منبع لیزر زمینی را که توسط آزمایشگاه تحقیقات نیروی هوایی ایالات متحده از رصدخانه نوری استارفایر در پایگاه نیروی هوایی کرتلند، نیومکزیکو، اداره می شد، کسب کرد. اوت ۲۰۱۰ نخستین ردیابی یک هواپیما. عملیات حسگر ردیابی دقیق در زیر افق در روشنایی روز. نخستین انتقال خودکار ردیابی یک هواپیما از حسگر کسب کننده به حسگر ردیاب. سپتامبر ۲۰۱۰ تمرین بستر آزمایشی لیزر هوابرد. نخستین انتقال خودکار ردیابی یک هدف در فاز اوج گیری (boosted target) از حسگر کسب کننده به حسگر ردیاب. آزمایش پرتاب موشک قاره پیمای مینتمن ۳ از پایگاه نیروی هوایی وندنبرگ به سمت جزیره گوآم (۸۵۰۰ کیلومتر). نخستین ادامه ردیابی یک هدف پس از فاز اوج گیری با استفاده از حسگر ردیاب. نخستین نمایش تولید چندین مسیر ردیابی توسط حسگر ردیاب برای اهداف در حال جدا شدن. اکتبر ۲۰۱۰ کمپین پرتاب از راه دور ایجس (Aegis Launch on Remote). نخستین ردیابی استریو (سه بعدی) یک هدف کم نور در فاز اوج گیری توسط حسگر ردیاب. نخستین ردیابی استریو یک هدف در فاز میانی مسیر پس از اوج