Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
واره صخره همچنان پابرجا مانده است. پیدایش این صخره منحصر به فرد، به دلیل فرسایش ناشی از ضربات دریا به خشکی و همچنین تفاوت در مقاومت سنگ های تشکیل دهنده آن توضیح داده می شود. صخره بادبان در ۲۴ نوامبر ۱۹۷۱ توسط دولت گلنجیک به عنوان یک اثر طبیعی ملی اعلام شد. حفاظت از این صخره به شورای روستایی دیوْنومورسکی سپرده شد. ساحل اطراف و مناطق مجاور آن، مکانی برای تفریح و سرگرمی در فضای باز، از جمله استراحتگاه های بهداشتی مجاور است. ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور روسیه، نیز یک ملک بزرگ در حدود ۱٫۵ مایلی پایین ساحل دارد.
کوه های ماسه سنگی اِلبه ()یا سوئیس ساکسون (به آلمانی: Sächsische Schweiz) یک رشته کوه در جنوب شرقی آلمان و شمال غربی جمهوری چک است. این کوه ها در دو طرف رود البه قرار دارند و به خاطر صخره های ماسه سنگی عجیب، دره های عمیق، جنگل های انبوه و مناظر زیبا مشهور هستند. کوه های ماسه سنگی البه در دوره کرتاسه تشکیل شده اند و در طول میلیون ها سال توسط فرسایش باد و آب شکل گرفته اند. این کوه ها دارای تنوع زیستی غنی هستند و خانه بسیاری از گونه های گیاهی و جانوری کمیاب می باشند. کوه های ماسه سنگی البه یک مقصد محبوب برای کوهنوردی، پیاده روی، دوچرخه سواری و قایق رانی هستند. این منطقه همچنین دارای چندین قلعه و صومعه تاریخی است. برخی از جاذبه های گردشگری مهم در کوه های ماسه سنگی البه عبارتند از:
سَرمِناره () یا پایانهٔ ترئینی در معماری از عناصر تزئینی است که در بالای اشیاء مختلف مانند گنبدها، مناره ها، برج ها، سقف ها و لبه بام ها قرار می گیرد. این عناصر معمولاً از سنگ، فلز یا چوب ساخته می شوند و در معماری برای تأکید بر نقاط خاص ساختمان و زیبایی آن به کار می روند. سرمناره ها علاوه بر جنبه تزئینی، می توانند کاربردهای دیگری مانند محافظت از سازه در برابر عوامل طبیعی یا نمادگرایی مذهبی نیز داشته باشند. در معماری اسلامی، سرمناره اغلب به شکل هلال ماه است که نماد اسلام است. سرمناره همچنین می تواند به عنوان یک نقطه کانونی در طراحی یک سازه عمل کند و توجه بیننده را به خود جلب کند. در مالزی، سرمناره های تزئینی سقف در معماری مذهبی و مسکونی رایج هستند. مسجدهای قدیمی این کشور دارای سرمناره هایی با طرح های لایه ای و تاج دار هستند که به ماخوتا آتاپ مسجد معروفند. در مساجد جدیدتر، این سرمناره ها با گنبدهای پیازی شکل جایگزین شده اند. در معماری ژاپنی، چیگی ها نوعی سرمناره هستند که در بالای زیارتگاه های شینتو استفاده می شده اند. در جاوه و بالی اندونزی، به سرمناره پشت بام، موستاکا یا کِمونچاک می گویند. در تایلند نیز سرمنار
ه ها در ساختمان های مذهبی و خانگی دیده می شوند. در معابد بودایی برمه، سرمناره هایی به نام هتی وجود دارند و در استوپاهای بودایی، چترهای لایه ای که نماد قلمرو بهشت ها هستند، به عنوان سرمناره استفاده می شوند. در معابد هندو، کالاشا نام سرمناره ای است که در بالای گنبد قرار می گیرد. در سبک معماری دراویدی، کالاشا روی یک گنبد با شکل گل نیلوفر آبی وارونه قرار می گیرد. در معماری خانگی آمریکایی نیز سرمناره ها در سبک های مختلفی مانند استعماری فرانسوی، جرجی، ویکتوریایی و احیای رومی استفاده می شوند. در شرق ایالات متحده، یک باور عامیانه وجود دارد که سرمناره ها مانع از فرود جادوگران جاروسوار در ناحیه می شوند. سرمناره های میله های پرچم. یک سرمناره به شکل توپ اغلب در بالای میله پرچم ثابت نصب می شود. ارتش، نیروی دریایی، سپاه تفنگداران دریایی و گارد ساحلی ایالات متحده از انواع مختلف سرمناره بسته به پرچم مورد نظر استفاده می کنند، تفنگداران دریایی و گارد ساحلی از پروتکل های نیروی دریایی پیروی می کنند. سرمناره در مبلمان. سرمناره های چوبی تراش خورده در قطعات مختلف مبلمان استفاده می شوند. در حالی که هدف سرمناره ها در میله های تخت عمد
تاً تزئینی است، آنها در میله های پرده نیز کاربردی هستند و مانع از سر خوردن پرده از انتهای یک میله مستقیم می شوند. سرمناره های میله پرده را می توان مانند یک فشارسنج برای سلیقه عمومی در نظر گرفت. بسیاری از طرح ها به معماری گوتیک و نئو گوتیک سرمناره های معماری بازمی گردند، در حالی که سرمناره های معاصر دیگر منعکس کننده کمینه گرایی، هنر نو و دیگر سبک های سنتی دکوراسیون هستند. استفاده از مواد مختلف به اندازه طیف وسیعی از طرح ها با برنج، فولاد ضدزنگ، چوب های مختلف و آلومینیوم با انواع پرداخت ها مانند «فولاد ساتن» و «برنج عتیقه» به کار می رود. دوام، استحکام و قابلیت ماشینکاری آلیاژهای مدرن خود را به طرح های پیچیده و خیره کننده تری تبدیل کرده است. استفاده به عنوان پوشش سر. در طول سلسله های مختلف در چین، یک سرمناره در بالای کلاه هایی که مقامات کشوری یا نظامی در مراسم رسمی دربار می پوشیدند، استفاده می شد. سرمناره برای سایر استفاده های روزانه (از جمله مراسم نیمه رسمی) به یک دکمه تغییر کرد. پیکلهاب یک کلاه ایمنی نظامی اروپای مرکزی با یک سرمناره است که در بالای آن یک سنبله قرار دارد.
تاجِ سَنتوری (به انگلیسی: Acroterion) یک تزئین معماری است که در بالاترین قسمت های ساختمان، معمولاً در گوشه ها یا مرکز یک شیروانی، بالای سنتوری یا بالای یک سنگ یادبود قرار می گیرد. این تزئینات اغلب به شکل مجسمه های کوچک، برگ های نخلی، یا دیگر نقوش تزئینی هستند. اگر تاج سنتوری به شکل پیکره باشد به آن پیکرهٔ بالاسنتوری هم می گویند. پیشینه. تاج های سنتوری در معماری یونان باستان و روم باستان بسیار رایج بودند و اغلب برای تزئین معابد، تئاترها و دیگر ساختمان های عمومی استفاده می شدند. آنها همچنین در معماری رنسانس و باروک نیز محبوب بودند. پاپیکرهٔ بالاسنتوری، پایه ای تزئینی است که برای قرار دادن یک مجسمه یا تزیین در بالای پیشانی یک معبد یونانی استفاده می شود. در ابتدا، این تزئینات به شکل گلبرگ بودند و بر روی لبه و کناره های پیشانی قرار می گرفتند. بعدها، به گروه های مجسمه توسعه یافتند. جنس پاپیکره ها ابتدا از سفال و سپس از سنگ بود. گاهی اوقات در طراحی مبلمان نیز استفاده می شود. نگارخانه. &lt;gallery mode="packed" heights="170px"&gt; File:Nike of Paionios, Olympia Archaeological Museum (16309967616).jpg| پیکره بالاسنتور
ی یونان باستان به شکل نیکه، اثر پایونیوس، ۴۲۱ قبل از میلاد، مرمر، موزه باستان شناسی المپیا، المپیا، یونان File:Ancient Greece Marble Statue (28207918510).jpg| پیکره بالاسنتوری یونان باستان به شکل یکی از نرویدها سوار بر اسب، حدود ۳۸۰ قبل از میلاد، مرمر، موزه ملی باستان شناسی آتن، آتن Image:Marble akroterion MET DT259543.jpg| تاج سنتوری یونان باستان، ۳۵۰–۳۲۵ قبل از میلاد، مرمر، موزه هنر متروپولیتن، نیویورک File:Marble akroterion of the grave monument of Timotheos and Nikon MET GR97.jpg| تاج سنتوری مقبره تیموتئوس و نیکون، ۳۵۰–۳۲۵ قبل از میلاد، مرمر، موزه هنر متروپولیتن File:Artemis Temple, akroteria, 330-300 BC, AM of Epidaurus, 202546.jpg| پیکره های بالاسنتوری یونان باستان از یک معبد آرتمیس، ۳۳۰–۳۰۰ قبل از میلاد، مرمر، موزه باستان شناسی اپیداروس، اپیداروس، یونان File:Agios Athanasios, Ancient Macedonian Tomb - II (36979099971).jpg| تاج های سنتوری یونان باستان از مقبره III، آیوس آتاناسیوس، تسالونیکی، یونان، ۳۲۵–۳۰۰ قبل از میلاد File:Etruscan antefix with head of Silen and anthemien nimbus, 4th century BC, from C
erveteri, Italy, ceramic, Antikensammlung TC 6681.2d, in the Neues Museum, Berlin (01).jpg| پیکره بالاسنتوری اتروسکی با یک ماسکارون از سیلنیوس، سده چهارم قبل از میلاد، سرامیک، موزه جدید (برلین)، برلین File:Βronze inscribed plaque with an honorary decree of the Eleians for the Olympic victor Demokrates from the island of Tenedos, written in the Eleian dialect, from the Sanctuary of Zeus at Olympia, 300-250 BC (28382489002).jpg| تاج های سنتوری ساده شده یونان باستان بر روی یک حکم افتخاری، حدود ۳۰۰–۲۵۰ قبل از میلاد، برنز، موزه ملی باستان شناسی آتن، آتن File:. Statue sur le toît de l'église Saint Pierre et Paul.jpg| پیکره بالاسنتوری رومی وار از کلیسای سن پیر و سن پل، روزهایم، فرانسه، حدود ۱۱۵۰ file:06-Villa-Rotonda-Palladio.jpg| پیکره های بالاسنتوری رنسانس ویلا روتوندا، خارج از ویچنزا، ایتالیا، طراحی شده توسط آندرئا پالادیو، ۱۵۶۶–۱۵۹۰ File:Lyon 5e - Cimetière de Loyasse - Allée 7 - Tombe Lupin-Roux - Façade principale.jpg| تاج های سنتوری نئوکلاسیک با ماسکارون ها بر روی آرامگاه خانواده لوپین-روکس، گورستان لویاس، لی
ون، حدود ۱۸۳۰ file:Blumenberg Fenster.jpg| تاج های سنتوری نئوکلاسیک از یک پنجره Großer Blumenberg، لایپزیگ، آلمان، طراحی شده توسط آلبرت گوتبروک اواسط قرن نوزدهم File:Grave of Alexandrina Grejdanescu and Barbu Grejdanescu in the Bellu Cemetery in Bucharest, Romania (02).jpg| سنتوری نئوکلاسیک با تاج های سنتوری بر روی آرامگاه الکساندرینا گرجدانسکو و باربو گرجدانسکو، گورستان بلو، بخارست، رومانی، حدود ۱۸۷۱ File:Sphinx-University of Athens.jpg| پیکره بالاسنتوری ابوالهول به سبک یونانی احیا شده از آکادمی آتن، طراحی شده توسط تئوفیل هانسن، ۱۸۸۵ File:COUVERTURES EN TUILES AU JAPON Amortissements divers.png| تاج سنتوری ژاپنی، تصویرسازی توسط Abel Guérineau, 1887 File:Soleil collège Franklin.jpg| تاج سنتوری بوزار از کالج فرانکلین (بلوار لویی چهاردهم شماره ۵)، لیل، فرانسه، حدود ۱۹۰۰ File:14 Strada Grigore Cobălcescu, Bucharest (07).jpg| تاج سنتوری بوزار در بالای پنجره ای از Strada Grigore Cobălcescu no. 14، بخارست، حدود ۱۹۰۰ File:2 Strada Bocșa, Bucharest (02).jpg| تاج سنتوری بوزار در بالای پنجره ای از Strada Bocșa no. 2، ب
خارست، حدود ۱۹۰۰ File:Art Nouveau polychrome tiled stove in the Mița the Cyclist House, Bucharest (04).jpg| تاج سنتوری هنر نو یک اجاق در خانه میتا دوچرخه سوار (خیابان بیسریکا آمزی شماره ۹)، بخارست، احتمالاً توسط Nicolae C. Mihăescu طراحی شده است، ۱۹۰۸ File:Bucharest, Gara de Nord (15483566168).jpg| تاج سنتوری هنر دکو از ورودی Dinicu Golescu ایستگاه راه آهن شمالی، بخارست، طراحی شده توسط Victor Gh. Ștephănescu, 1935 Chicago (3392204396).jpg| تاج سنتوری پست مدرن از کتابخانه هارولد واشینگتن، شیکاگو، توسط Hammond, Beeby &amp; Babka, 1991 HoustonChildrenMuseum.JPG| تاج های سنتوری پست مدرن بر روی پیشانی موزه کودکان هوستون، هیوستون، ایالات متحده، توسط رابرت ونتوری، ۱۹۹۲&lt;ref&gt;
استار (؛ به صورت ST★R نیز نوشته می شود) یک مرکز محتوا در سرویس استریم دیزنی پلاس است که در ۲۳ فوریه ۲۰۲۱ راه اندازی شد. این وبگاه در کشورهایی که دیزنی پلاس در آنها فعالیت دارد، در دسترس است. استار دارای یک کتابخانه بزرگ از محتوای فیلم و تلویزیونی از کتابخانه های زیرمجموعه های دیزنی از جمله هولو، فریفورم، ای بی سی سیگنچر، ام تی ام اینترپرایسز، تاچ استون تلویژن، تلویزیون بیستم، استودیوهای قرن بیستم، انیمیشن قرن بیستم، سرچلایت پیکچرز، تاچ استون پیکچرز و هالیوود پیکچرز است.
برگِ کَنْگَری () یک شکل تزئینی است که از برگ های گیاه کنگر (پای خرس) الهام گرفته شده است. این طرح در معماری و هنرهای تزئینی، به ویژه در یونان و روم باستان بسیار رایج بود. برگ های برگ کنگری معمولاً به صورت پیچ خورده و حکاکی شده نمایش داده می شوند و اغلب در سرستون ها، قرنیزها، حاشیه های تزئینی و دیگر عناصر معماری یافت می شوند. این طرح همچنین در تزئینات مبلمان، پارچه ها، جواهرات و سایر اشیاء تزئینی استفاده می شود. شکل تزئینی برگ کنگری نمادی از زندگی، رشد و جاودانگی است و به همین دلیل در بسیاری از فرهنگ ها و تمدن ها مورد استفاده قرار گرفته است. در معماری یونان باستان، برگ های برگ کنگری به طور خاص با شیوه کورینتی مرتبط هستند، که یکی از سه شیوهٔ اصلی معماری کلاسیک است. طرح تزئینی برگ کنگری در معماری از برگ های گیاه مدیترانه ای برگ کنگری الهام گرفته شده است. این برگ ها دارای بریدگی های عمیق و شباهتی به برگ های خار و شقایق دارند. هر دو گونهٔ کنگر نرم و کنگر خاردار به عنوان الگوی اصلی این طرح مطرح شده اند، اما نمونه های خاص این نقش تزئینی ممکن است به یکی از این دو گونه نزدیک تر باشند. رابطه بین نقش برگ کنگری و گیاه کن
گر موضوع بحث های طولانی بوده است. آلوئیس ریگل در کتاب خود «Stilfragen» استدلال کرد که این نقش در ابتدا به عنوان یک نسخهٔ حجاری شده از برگ نخل بوده و بعدها به برگ کنگری خاردار شباهت پیدا کرده است. معماری یونان و روم. در معماری یونان و روم باستان، نقش برگ کنگری به طور گسترده ای در سرستون های سبک های کورینتی و آمیخته و همچنین در حاشیه های زینتی، دندانه کاری ها و سایر مناطق تزئینی استفاده می شده است. قدیمی ترین نمونه شناخته شده از ستون کورینتی در معبد آپولو اپیکوریوس در باسی در آرکادیا مربوط به حدود ۴۵۰–۴۲۰ پیش از میلاد است، اما این سبک قبل از دوره رومی ها در یونان به ندرت استفاده می شد. رومی ها این سبک را با پیچاندن انتهای برگ ها به هم توسعه دادند و آن را به سبک مورد علاقه خود برای ساختمان های بزرگ تبدیل کردند، به علاوه سبک آمیخته که اختراع خودشان بود و اولین بار در دوره آگوستوس دیده شد. استفاده از نقش برگ کنگری در معماری بیزانسی، رومی وار و گوتیک ادامه یافت و در دوره رنسانس احیای قابل توجهی را تجربه کرد و همچنان تا به امروز مورد استفاده قرار می گیرد. بیزانس. برخی از جزئی ترین و استادانه ترین تزئینات برگ کنگری د
ر ساختمان های مهم سنت معماری بیزانسی یافت می شود، که در آن برگ ها برش خورده، سوراخ شده و بر روی سطح وسیعی پخش شده اند. استفاده از این نقش در هنر سده های میانه، به ویژه در مجسمه سازی و کنده کاری روی چوب و در حاشیه های زینتی ادامه یافت، اگرچه معمولاً به صورت انتزاعی و کلی است، به طوری که شک و تردید وجود دارد که هنرمندان آن را به طور خاص با گیاهی مرتبط دانسته باشند. پس از قرن ها بدون سرستون های تزئینی، آنها با اشتیاق در معماری رومی وار، اغلب با استفاده از طرح های شاخ و برگ، از جمله برگ کنگری، احیا شدند. برگ های پیچ خورده از نوع برگ کنگری اغلب در حاشیه ها و حروف اول تزئین شده نسخه های خطی مذهبی یافت می شوند و معمولاً در ترکیب با برگ نخل در پارچه های ابریشمی بافته شده دیده می شوند. در رنسانس، از مدل های کلاسیک پیروی شد و برگ کنگری دوباره در نمونه های معماری در مقیاس بزرگ قابل تشخیص می شود. این اصطلاح اغلب برای توصیف نقوش شاخ و برگ های انتزاعی تر و کلی تر نیز استفاده می شود، جایی که شباهت به گونه های گیاهی کمتر است.
پایگاه دانش شخصی یا یک ابزار الکترونیکی است که توسط یک فرد برای ذخیره، پخش و بازیابی دانش شخصی استفاده می شود. تفاوت آن با یک پایگاه داده سنتی در این است که حاوی مطالب ذهنی خاص برای خود فرد است، که ممکن است دیگران با آن موافق نباشند و به آن اهمیت ندهند. نکته مهم این است که یک "PKB" عمدتاً از دانش تشکیل شده است تا اطلاعات. به عبارت دیگر، این مجموعه ای از اسناد یا منابع دیگری نیست که یک فرد با آن مواجه شده است، بلکه بیانگر دانشی است که مالک آن را از منابع یا جای دیگر استخراج کرده است. اصطلاح در اوایل دهه ۱۹۸۰ ذکر شد، اما این اصطلاح در دهه ۲۰۰۰ زمانی که توسط دانشمند کامپیوتر استفان دیویس و همکارانش به طور مفصل توصیف شد، برجسته شد. اساسی ترین تفاوت در بین PKB ها در مدل داده است.
کُوادرانت یک مجله ادبی، فرهنگی و سیاسی محافظه کار استرالیایی است که به دو صورت نسخه های آنلاین و چاپی منتشر می شود. "کوادرانت" عمدتاً انتشار تفسیر، مقاله، نظرات دربارهٔ موضوعات فرهنگ، سیاست و تاریخ را دنبال می کرد، علاوه بر این ادبیات و شعر و روایت را در نسخه های چاپی منتشر کرده است. خط سرمقاله های آن تمرکز بر «سوگیری نسبت به آزادی فرهنگی، ضد تمامیت خواهی و لیبرالیسم کلاسیک» است. دستکاری رسانه ای. در ژانویه ۲۰۰۹، "کوادرانت" ناآگاهانه یک مقاله جعلی منتشر کرد. نویسنده، و ویراستار فعال آن، کاترین ویلسون، اظهار داشت که هدف او نشان دادن این بود که سردبیر "کیت ویند شاتل" دارای سوگیری راست (گرایش سیاسی) است. ویلسون ادعا کرد که "کیت ویند شاتل" و "کوادرانت" مقاله ای نادرست منتشر می کنند و در صورت مطابقت با پیش فرض های او، پاورقی یا صحت آن را بررسی نمی کنند. ویلسون با استفاده از نام مستعار «بیوتکنولوژیست شارون گولد» مقاله ای نوشت که در آن ادعا می کرد سازمان پژوهش های علمی و صنعتی همسود برای تولید محصولات غذایی مهندسی شده با ژن های انسانی برنامه ریزی کرده است. تاریخچه. این مجله در سال ۱۹۵۶ در سیدنی توسط ریچارد کرایگر، ی
ک پناهنده یهودی لهستانی که در سیاست سوسیال دموکرات در اروپا فعال بود و جیمز مک آلی تأسیس شد. جیمز یک شاعر کاتولیک، معروف به ارن مالی ضد مدرنیست بود. این مجله ابتدا با ابتکار کمیته استرالیایی برای آزادی فرهنگی آغاز شد، این کمیته یک گروه مدافع ضد کمونیستی بود که توسط سیا تأمین مالی می شد.
روقرنیزی () یک عنصر تزئینی در معماری است که در لبه های سقف های سفالی یا کاشی کاری شده قرار می گیرد. این عناصر معمولاً از جنس سفال یا سنگ ساخته می شوند و برای پوشاندن و محافظت از انتهای کاشی های سقف و همچنین تزئین لبه های قرنیز استفاده می شوند. روقرنیزی ها در معماری های باستانی، به خصوص در معماری یونان و روم و همچنین در معماری های بعدی مانند معماری رنسانس و باروک، بسیار رایج بوده اند. طرح های روقرنیزی ها بسیار متنوع است و می تواند شامل نقوش هندسی، گل ها، چهره های انسانی یا حیوانی، یا نمادهای مذهبی باشد. در معماری رومی، روقرنیزی ها معمولاً به شکل سر انسان یا حیوان بودند و گاهی اوقات با رنگ های روشن رنگ آمیزی می شدند. توصیف. روقرنیزی یک بلوک عمودی است که برای پوشاندن و محافظت از لبه های کاشی های سقف استفاده می شود. در ساختمان های بزرگ، سطح هر روقرنیزی سنگی معمولاً با طرح های گلدار یا نقوش دیگری تزئین می شد. در ساختمان های کوچک تر، روقرنیزی ها از جنس سفال بودند و با سر پیکره های انسانی، اساطیری یا نمادهای نجومی تزئین می شدند. در معابد رومی، اغلب از نقش های میناد و ساتیر به صورت متناوب استفاده می شد. یکی از نمونه
های رومی روقرنیزی، مربوط به دوره آگوستوس، سر دو بز را به هم چسبیده نشان می دهد که نماد صورت فلکی برج جدی است که توسط امپراتور آگوستوس به عنوان نشان خوش یمنی انتخاب شده بود. در باغ ویلا جولیا در رم، بازسازی یک معبد اتروسکی وجود دارد که سقف کاشی کاری شده آن با روقرنیزی ها تزئین شده است.
قَرنیز () یک عنصر معماری است که در بالای دیوارها و در زیر سقف یا بالای درب و پنجره ها قرار می گیرد. این عنصر معمولاً به صورت یک برآمدگی افقی و تزئینی طراحی می شود و می تواند از جنس سنگ، چوب، گچ یا مواد دیگر باشد. قرنیزها علاوه بر زیبایی و تزئین، می توانند کاربردهای دیگری نیز داشته باشند، از جمله: در معماری کلاسیک، قرنیزها اغلب به صورت بسیار تزئینی و با جزئیات فراوان طراحی می شدند. در معماری مدرن، قرنیزها معمولاً ساده تر هستند و بیشتر بر عملکرد آنها تأکید می شود. در زبان فارسی، قرنیز به عنوان «قرنیز»، «حاشیه»، «لبه تزئینی» یا «پیش آمدگی» نیز شناخته می شود. پیوند به بیرون. بررسی انواع قرنیز کابینت
طرح کله گاوی () یک نقش برجسته یا تزئینی است که به شکل جمجمه گاو نر، معمولاً با شاخ هایش، طراحی می شود. این طرح در معماری و هنرهای تزئینی بسیاری از فرهنگ ها، به ویژه در یونان و روم باستان، مورد استفاده قرار می گرفته است. طرح های کله گاوی اغلب در افریزها، سرستون ها، و دیگر عناصر معماری یافت می شوند و می توانند از جنس سنگ، فلز، چوب یا سایر مواد باشند. در برخی موارد، کله گاوی ها با گل ها، روبان ها یا دیگر تزئینات تزئین می شوند. در فرهنگ های باستانی، گاو نر اغلب نمادی از قدرت، باروری و قربانی بود و کله گاوی ها به عنوان نمادی از این مفاهیم در معماری و هنر استفاده می شدند. در معماری رومی، کله گاوی ها اغلب در تزئینات معابد، بازیلیکاها و دیگر ساختمان های عمومی استفاده می شدند.
جنگل های خشک حاره ای هاوایی () بوم ناحیه ای از نوع جنگل های پهن برگ خشک حاره ای و جنب حاره ای در جزایر هاوایی است. این جنگل ها پهنه ای به مساحت در جبهه پشت به باد جزیره اصلی و قله های نیهاو و کاهولاوی را در بر می گیرند. این جنگل ها یا فصلی هستند یا سخت برگ. بارندگی سالانه کمتر از است و ممکن است کمتر از نیز باشد. فصل بارانی در این بوم ناحیه از نوامبر تا مارس ادامه دارد.
خودِ بسته یا کلاه خود بسته یا باربوت () یک نوع کلاه خود جنگی بدون نقاب است که در قرن پانزدهم و شانزدهم میلادی در ایتالیا رایج بوده است. این کلاه خود به خاطر شکل خاص خود که شبیه به یک "T" است، شناخته می شود. این کلاه خودها اغلب دارای یک دهانه T شکل یا Y شکل متمایز برای چشم ها و دهان است. کلاه خود بسته معمولاً از جنس فولاد ساخته می شد و برای محافظت از سر و صورت سربازان در جنگ استفاده می شد. این کلاه خود دارای یک بخش اصلی بود که سر را می پوشاند و یک بخش جلویی که صورت را محافظت می کرد. بخش جلویی کلاه خود معمولاً دارای یک دریچه متحرک بود که به سرباز اجازه می داد تا در صورت نیاز، صورت خود را باز کند. خود بسته در طول قرن شانزدهم میلادی به تدریج از مد افتاد و جای خود را به کلاه خودهای دیگری مانند موریون داد. با این حال، این کلاه خود به عنوان یک نماد از جنگ های قرون وسطی و رنسانس باقی مانده است. خاستگاه. نام «باربوتا» اولین بار در یک فهرست مربوط به خاندان گونزاگا در سال ۱۴۰۷ ثبت شده است. این کلاه خود را می توان به عنوان یک شکل خاص از سالِت در نظر گرفت. هر دو نوع کلاه خود در نهایت از کلاه خود قدیمی تر باسینه مشتق شده ا
ند. کلاه خود بسته شبیه کلاه خودهای یونان کلاسیک است و ممکن است تحت تأثیر علاقه مجدد به آثار باستانی رایج در این دوره باشد. باربوت یا باربوتا در زبان ایتالیایی به معنای «ریش دار» است و احتمالاً به این دلیل که ریش فرد استفاده کننده از این کلاه خود قابل مشاهده بود بدین صورت نام گذاری شده است. ویژگی ها. این نوع کلاه خود نمونه ای از زیبایی ظاهری است که نتیجه کارایی عملکردی است. ویژگی بارز کلاه خود بسته، گسترش رو به جلوی کناره های کلاه خود به سمت خط وسط است. این به کناره های صورت کاربر در زیر چشم ها محافظت می کند. صرف نظر از شکل ترکیب دهانه دید و نفس، T شکل، Y شکل یا قوس شکل، این ویژگی همیشه وجود دارد. لبه باز شدن T شکل تقریباً همیشه توسط یک لبه آهنی پرچ شده تقویت می شود، که معمولاً تا لبه پایینی کلاه خود امتداد می یابد. شکل Y اغلب شامل یک برآمدگی مشخص برای محافظت از بینی است که در غیر این صورت از دریچه ترکیبی تهویه و دید بیرون می زند. حداقل یک نمونه با یک بینی بسیار دراز وجود دارد که لولایی است. کلاه خود بسته را می توان با یک گلوگیر صفحه ای پوشید. با این حال، این کلاه خود اغلب با یک یقه زرهی سفت شده به نام «استاند
ارد» پوشیده می شد که از گلو و گردن محافظت می کرد. برخی از نمونه های کلاه خود بسته، مانند تعدادی از سالِت های ایتالیایی، با یک پارچه تزئینی غنی، معمولاً مخمل سنگین، پوشانده شده بودند. تعدادی از کلاه خودهای بسته باقی مانده شامل یک سوراخ به شکل سوراخ کلید در بالای جمجمه برای اتصال یک تاج تزئینی هستند. یک نقاشی معاصر که توسط فدریکو دا مونتفلترو، دوک اوربینو سفارش داده شده است، یک کلاه خود بسته را نشان می دهد که بالای آن یک تاج به شکل عقاب نشان شناختی قرار دارد. برخلاف سالِت، به نظر می رسد که کلاه خود بسته در خارج از ایتالیا محبوبیت چندانی نداشته است. کلاه خودهای بسته معمولاً از یک ورق فلز ساخته می شدند. با این حال، فلزکاری امروزی نشان داده است که بسیاری از کلاه های ایمنی رنسانس ایتالیا اساساً از آهن ساخته شده بودند که با فولاد پوشانده شده بودند.
جنگل های خشک حاره ای ماریانا () بوم ناحیه ای از نوع جنگل های پهن برگ خشک حاره ای و جنب حاره ای در جزایر ماریانا در غرب اقیانوس آرام است. اقلیم. اقلیم جزایر ماریانا از نوع حاره ای است. دما از فصلی به فصل دیگر کمی متفاوت و میانگین دمای ماهانه بین ۲۴ تا ۲۷ درجه سانتیگراد متغیر است. میانگین بارندگی سالانه ۲۰۰۰ و ۲۵۰۰ میلی متر است و به شدت فصلی (با فصل مرطوب از ژوئیه تا اکتبر) است. بادهای تجارتی شرقی نسبتاً ثابت و همراه با نفوذ گاه به گاه ضعیف بادهای موسمی غربی در طول ماه های تابستان هستند.
موریون () یک نوع کلاه خود نظامی است که در قرن شانزدهم و هفدهم میلادی در اروپا رایج بود. این کلاه خود به خاطر شکل خاص خود که دارای یک تاج بلند و نوک تیز است، شناخته می شود. موریون معمولاً از جنس فولاد ساخته می شد و برای محافظت از سر سربازان در جنگ استفاده می شد. این کلاه خود در ابتدا توسط پیاده نظام اسپانیایی استفاده می شد، اما به سرعت در سراسر اروپا محبوبیت پیدا کرد. موریون ها در طرح ها و سبک های مختلفی ساخته می شدند، اما همگی دارای تاج بلند و نوک تیز بودند. برخی از موریون ها دارای تزئینات پیچیده ای مانند پر، تاج گل یا نقش های برجسته بودند. این کلاه خود در طول قرن هفدهم میلادی به تدریج از مد افتاد و جای خود را به کلاه خودهای دیگری داد. با این حال، موریون به عنوان یک نماد از دوران رنسانس و جنگ های مذهبی اروپا باقی مانده است.
گچ بری برگ و پیکانی () یک نوع نقش تزئینی است که در معماری و هنرهای تزئینی استفاده می شود. این طرح شامل یک ردیف متناوب از برگ های نوک تیز (به شکل پیکان) و اشکال بیضی شکل یا تخم مرغی (به شکل برگ) است. این نقش معمولاً در افریزها، قرنیزها و سایر عناصر معماری یافت می شود و می تواند از جنس سنگ، چوب، گچ یا سایر مواد باشد. گچ بری به سبک زنجیرهٔ برگ و پیکانی در معماری کلاسیک یونان و روم بسیار رایج بود و در دوره های بعدی نیز مورد استفاده قرار گرفت. این طرح به دلیل سادگی و ظرافت خود، همچنان در معماری و طراحی داخلی امروزی نیز محبوبیت دارد.
جنگل های بارانی حاره ای هاوایی () بوم ناحیه ای از نوع جنگل های پهن برگ مرطوب حاره ای و جنب حاره ای در جزایر هاوایی است. این جنگل ها پهنه ای به مساحت در پست بوم های رو به باد و مناطق کوهستانی جزایر هاوایی را در بر می گیرند. جنگل های معتدله ساحلی در ارتفاع حدود نسبت به سطح دریا یافت می شوند. جنگل های مخلوط معتدله نیز در ارتفاع متری قرار دارند؛ در حالی که جنگل های مرطوب در ارتفاع قرار دارند.
مرتضی عمومهدی سرتیپ دوم سپاه پاسداران انقلاب اسلامی است، که هم اکنون فرماندهی سپاه روح الله مرکزی را برعهده دارد. وی از ۱۳۹۱ تا ۱۳۹۲ رئیس سازمان بسیج کارگری استان اصفهان بود، از ۱۳۹۲ تا ۱۳۹۶ به عنوان فرمانده بسیج ناحیه امام رضا اصفهان فعالیت می کرد و از ۱۳۹۶ تا ۱۳۹۹ فرماندهی سپاه شهرستان کاشان را برعهده داشت. عمومهدی در فاصله سال های ۱۳۹۹ تا ۱۴۰۱ معاون هماهنگ کننده و رئیس ستاد سپاه صاحب الزمان اصفهان بود، از ۱۴۰۱ تا ۱۴۰۳ به عنوان جانشین فرمانده سپاه صاحب الزمان اصفهان فعالیت می کرد و از خردادماه ۱۴۰۳ فرمانده سپاه روح الله مرکزی است. او در سال ۱۴۰۱ درجه سرتیپ دومی دریافت کرد.
درختچه زارهای مرتفع حاره ای هاوایی () بوم ناحیه ای از نوع علفزارها، گرم دشت ها و درختچه زارهای حاره ای و جنب حاره ای در جزایر هاوایی است. جغرافیا. بوم ناحیه درختچه زارهای مرتفع حاره ای پهنه ای به مساحت را بر روی دامنه های مرتفع تر آتشفشان های مائونا کیا، ماونا لوا، هوالالایی و هالئاکالا در بر می گیرد.
لتریسم () یا حَرف گری یک جنبش هنری و فرهنگی آوانگارد فرانسوی است که در دهه ۱۹۴۰ میلادی در فرانسه توسط ایزیدور ایزو، شاعر و هنرمند رومانیایی تبار، بنیان گذاری شد. جنبش ادبی و هنری حرف گری در سال ۱۹۴۵ توسط ایزیدور ایزو در پاریس تأسیس شد. این جنبش در ادامه و نظام مند کردن گرایش های داداییستی و سورئالیستی، به دنبال تجزیه کلمات به حروف و ترکیب مجدد آنها به صورت صداهای بی معنی بود. این جنبش در ابتدا بر پایهٔ شعر و ادبیات شکل گرفت و سپس به سایر حوزه های هنری مانند سینما، نقاشی، موسیقی و حتی سیاست گسترش یافت. ویژگی های اصلی. لِتریسم تأثیر قابل توجهی بر جنبش های هنری و فرهنگی بعدی مانند بین الملل موقعیت گرا و فلکسوس داشته است. اگرچه این جنبش در دهه ۱۹۶۰ میلادی به تدریج از بین رفت، اما میراث آن در هنر معاصر همچنان زنده است. برخی از هنرمندان و آثار مهم لِتریسم: لِتریسم یک جنبش هنری و فرهنگی پیچیده و چندوجهی است که درک و تفسیر آن نیازمند مطالعهٔ عمیق تر آثار و نظریات هنرمندان و نظریه پردازان این جنبش است. توسعه. ایزیدور ایزو، هنرمند ۲۱ ساله رومانیایی، در سال ۱۹۴۶ تأسیس جنبش لتریستی را اعلام کرد. این جنبش جدید با حدود بیس