Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
الیزابت پاشل هویزینگتون (زاده ۳ نوامبر ۱۹۱۸ - درگذشته ۲۱ اوت ۲۰۰۷) افسر ارتش ایالات متحده و یکی از دو زنی بود که به درجه سرتیپی رسید. اوایل زندگی. الیزابت هویزینگتون متولد ۳ نوامبر ۱۹۱۸ در نیوتن، کانزاس، فارغ التحصیل سال ۱۹۴۰ از کالج نوتردام مریلند بود. خدمات نظامی. در طول جنگ جهانی دوم، ارتش ایالات متحده با ایجاد سپاه کمکی ارتش زنان (WAAC) فرصت ها را برای زنان به فراتر از پرستاری گسترش داد. هویزینگتون در نوامبر ۱۹۴۲ در سپاه کمکی ارتش زنان نام نویسی کرد و آموزش اولیه خود را در فورت د موین، آیووا به پایان رساند. در آن زمان، زنان قبل از اینکه بتوانند به مدرسه کاندیدای افسری (OCS) درخواست دهند، ملزم به خدمت در واحدها بودند، بنابراین هویزینگتون به یک واحد هشدار اولیه هواپیمای WAAC در بنگور، مین رفت. فرمانده گروهان به استعدادهای او پی برد و بلافاصله پس از ورود او را گروهبان اول کرد. او بعداً گفت که سپس به دنبال خشن ترین گروهبان مردی که می توانست پیدا کند رفت و از او خواست تا آنچه را که باید بداند به او بیاموزد. او گفت که او آنقدر کار خوبی انجام داد که وقتی به OCS رسید هرگز مجبور نشد کتابی را باز کند. هویزینگتون در
می ۱۹۴۳ به عنوان افسر سوم WAAC مأمور شد. هنگامی که یک ماه بعد، نیروی کمکی به سپاه زنان (WAC) تبدیل شد، افسران آن به درجه های استاندارد ارتش تغییر یافتند و هویزینگتون ستوان دوم شد. او به اروپا اعزام شد و پس از پیاده سازی در نرماندی در فرانسه خدمت کرد. هویزینگتون پس از جنگ جهانی دوم به کار خود ادامه داد و با فرماندهی واحدهای WAC در ژاپن، آلمان و فرانسه و خدمت در مأموریت های کارکنان در سانفرانسیسکو و پنتاگون، به درجه سرهنگی رسید. هویزینگتون در ۱ آگوست ۱۹۶۵، به عنوان هفتمین مدیر سپاه ارتش زنان منصوب شد و از سال ۱۹۶۶ تا ۱۹۷۱ خدمت کرد. به عنوان مدیر در طول جنگ ویتنام، او در سپتامبر ۱۹۶۷ از ارتش زنان درحال خدمت در سایگون (هوشی مین) و لانگ بین بازدید کرد. به گفته برخی منابع، هویزینگتون از اعزام زنان ارتش به ویتنام جلوگیری کرد، زیرا معتقد بود که این مناقشه مانع از پیشرفت در گسترش نقش کلی زنان در ارتش می شود. در ۱۵ مه ۱۹۷۰، رئیس جمهور ریچارد نیکسون اولین زنانی را که برای ارتقاء به سرتیپ انتخاب شدند، معرفی کرد: آنا می هیس، رئیس نیروهای پرستار ارتش ایالات متحده آمریکا و هویزینگتون، رئیس ارتش زنان. این دو زن در ۱۱ ژوئن ت
رفیع گرفتند. هیس و هویزینگتون با چند دقیقه تفاوت از یکدیگر ارتقاء یافتند. از آنجا که آنها به ترتیب حروف الفبا ارتقاء یافتند، هیس اولین زنی در نیروهای مسلح ایالات متحده بود که نشان یک سرتیپ را بر تن کرد. تبلیغات هویزینگتون و هیس منجر به روابط عمومی مثبت برای ارتش شد، ازجمله حضور در برنامه های دیک کوت، دیوید فراست و "امروز" از ان بی سی. هویزینگتون که به خاطر لبخند سریع و شخصیت پرشورش مشهور بود، به عنوان مهمان ناشناس در برنامه بازی محبوب شغل من چیست؟ ظاهر شد."" هویزینگتون در ۱ اوت ۱۹۷۱ از ارتش بازنشسته شد. خانواده. پدربزرگ هویزینگتون، سرهنگ پری مایلو هویزینگتون اول، به سازماندهی گارد ملی کانزاس کمک کرد. پدرش، گرگوری هویزینگتون، فارغ التحصیل آکادمی نظامی ایالات متحده و سرهنگ ارتش بود. او از نوادگان مستقیم ابنزر هویزینگتون، بنیانگذار ایالت ورمانت و سرباز انقلاب آمریکا بود. برادرش پری هویزینگتون دوم، ژنرال نیروی هوایی ایالات متحده بود. ترفیع الیزابت هویزینگتون در سال ۱۹۷۰ آنها را به اولین برادر و خواهر ژنرال ارتش ایالات متحده تبدیل کرد. مرگ و دفن. هویزینگتون در ۲۱ اوت ۲۰۰۷ در سن ۸۸ سالگی در اسپرینگفیلد، ویرجینیا در
گذشت. او در گورستان ملی آرلینگتون به خاک سپرده شده است. از او یک برادر کوچکتر به نام رابرت (درگذشته ۲۰۲۰) و یک خواهر به نام نانسی (درگذشته ۲۰۱۲) به یادگار ماند.
الیزا توفولی (؛ زادهٔ ) که با تک نام هنری الیزا شناخته می شود، خواننده، موسیقی دان، آهنگساز و ترانه سرا اهل ایتالیا است. آثار وی مُلهم از موسیقی پاپ، آلترناتیو راک، الکترونیکا و تریپ هاپ است. در اروپا او را شاید بیشتر برای تک آهنگ «بیا باهام حرف بزن» می شناسند، در حالی که مخاطبان آمریکایی بیشتر آهنگ «پای کوبی» را در هر دو فصل ۲۰۰۶ و ۲۰۰۷ برنامهٔ "پس فکر می کنی می تونی برقصی" می شناسند. در ۱۸ دسامبر ۲۰۱۲، حاصل همکاری او با انیو موریکونه که ترانه ای به نام «هنوز در اینجا» است، در فیلم "جنگوی زنجیرگسسته" اثر کوئنتین تارانتینو و در آلبوم موسیقی متن آن، که نامزد جایزه گرمی بهترین موسیقی متن فیلم برای رسانه های تصویری شد، منتشر شد. او نه آلبوم استودیویی، پنج آلبوم گردآوری شده، دو آلبوم زنده، هشت نماهنگ و ۵۱ تک آهنگ با فروش بیش از ۵٫۵ میلیون نسخه در ایتالیا منتشر کرده است که توسط شرکت های موزیکا ئی دیسکی و فدراسیون صنعت موسیقی ایتالیا با یک دیسک الماس، یک دیسک مولتی پلاتین، ۲۵ گواهی نامه پلاتین و چهار گواهی نامه طلا تأیید شده است. او برنده شش جایزه در جشنواره موسیقی سانرمو در سال ۲۰۰۱، یک جایزه تارگا تنکو، دو جایزه
لونتسیا، ۱۳ جایزه باد و نوا، یک جایزه در رقابت های آوازخوانی فستیوالبار، یک روبان نقره ای، یک جایزهٔ دیوید دی دوناتلو و چندین جایزه دیگر، از جمله یک جایزهٔ موسیقی ام تی وی اروپا شده است. زندگی نامه و حرفه. الیزا تافولی در ۱۹ دسامبر ۱۹۷۷ در تریسته در شمال شرقی ایتالیا به دنیا آمد. او در مونفالکونه (۲۷ کیلومتری تریسته، ۱۷ کیلومتری گوریتزیا، ۵ کیلومتری اسلوونی، ۸۰ کیلومتری اتریش) بزرگ شد. زندگی در یک منطقه مرزی که به او فرصت گوش دادن به زبان های مختلف و تجربه کردن فرهنگ های مختلف را می داد، برای الهام بخشی به آثار آتی الیزا مهم بود و به او کمک کرد توانایی آواز خواندنش به چندین زبان را توسعه دهد. هنرمندان تأثیرگذار اولیه در زندگی حرفه ای او عبارتند از بیورک، پی جی هاروی، توری ایموس، آریتا فرانکلین و الا فیتزجرالد بودند و او خودش از رودیارد کیپلینگ و جیم موریسون از دورز به عنوان الهام بخشان ترانه نویسی و غنایی خود یاد کرده است. او از ۱۱ سالگی ترانه نویسی را آغاز کرد و بعدها در چندین گروه محلی نیز ساز نواخت. در ۱۵ سالگی در یک برنامه تلویزیونی به نام "کارائوکه" به میزبانی و مجری گری رزاریو فیورلو حضور یافت. الیزا در
۱۶ سالگی با کاترینا کاسلی آشنا شد که به او کمک کرد یک سال بعد با شرکت ضبط شوگر میوزیک قراردادی ببندد. در ۱۸ سالگی او عازم برکلی (در ایالات متحده آمریکا) شد تا روی آهنگ هایی برای نخستین آلبوم خود با تهیه کننده گی کورادو روستیچی کار کند، که همچنین تهیه کننده برخی ترانه های هنرمندانی چون ویتنی هیوستون، آرتا فرانکلین و زوکرو بود. نخستین تک هنگ الیزا به نام «خواب در آغوش تو» در اواخر ماه مه ۱۹۹۷ منتشر شد و به دنبال آن اولین آلبوم او لوله و گل در ۲۲ سپتامبر همان سال منتشر شد. او در نگارش تمامی ترانه های این آلبوم دخیل بود. این آلبوم به سرعت در ایتالیا چهار پلاتینه شد که دو جایزه برای او به ارمغان آورد: جایزهٔ تارگا تنکو و جایزهٔ موسیقی ایتالیا. او همچنین مهمان ویژه تور اروپایی اروس راماتسوتی بود. در سال ۱۹۹۸، انتشار مجدد آلبوم لوله و گل شامل آهنگ جدیدی به نام «درمانم کن» بود که در ونیز با تهیه کننده بریتانیایی دارن آلیسون ضبط شد. نخستین ترانه ایتالیایی وی با نام «نور (غروب خورشید در شمال شرقی)» در سپتامبر ۲۰۰۰ به بازار آمد. این ترانه در ابتدا به زبان انگلیسی نوشته شده بود، اما یک متن ایتالیایی با همکاری خواننده هم
کار زوکرو نوشته شد. الیزا این ترانه را در جشنواره موسیقی سانرمو اجرا کرد. الیزا در سال ۲۰۰۳ در آلبوم "لوتوس" ترانه «هله لویا» لئونارد کوهن را بازخوانی کرد. تهیه کنندهٔ آلبوم پنجم او به نام "روزهای مرواریدی" به عهدهٔ گلن بالارد بود که تهیه کنندهٔ ترانهٔ قرص کوچک دندانه دار آلانیس موریست و همچنین برخی ترانه های مایکل جکسون، آناستازیا، شکیرا، کریستینا آگیلرا و کرز بود. الیزا در کنسرت لایو ۸ در کنار زوکرو، لوچانو لیگابوئه و چند هنرمند ایتالیایی دیگر برنامه اجرا کرد. الیزا همچنین یکی از ترانه هایش را در مراسم اختتامیهٔ المپیک زمستانی ۲۰۰۶ تورین اجرا کرد. در سال ۲۰۱۲ ترانهٔ «عشق ضروری است» به نویسندگی میشل فون بورن و آندرئا گوئرا که برای فیلمی به کارگردانی روبرتو فائنتسا ساخته شده بود، توسط الیزا اجرا و برندهٔ روبان نقره ای بهترین ترانه غیراقتباسی شد. او در دسامبر ۲۰۱۲ طی یک همکاری با انیو موریکونه ترانه ای برای فیلم "جنگوی زنجیرگسسته" کوئنتین تارانتینو اجرا کرد. او در سال ۲۰۱۷ قرارداد خود را با شوگر میوزیک به پایان رساند و قرارداد جدیدی با گروه موسیقی یونیورسال با ناشر آیلند رکوردز امضا کرد. عواید فروش تک آهنگ «هر
لحظه» با صدای او به زمین لرزه اوت ۲۰۱۶ مرکز ایتالیا و زمین لرزه های ژانویه ۲۰۱۷ مرکز ایتالیا اختصاص یافت. الیزا در سال ۲۰۲۲ دو ترانه برای خواننده ایتالیایی الودی نوشت که یکی از آنها برندهٔ جایزه دیوید دی دوناتلو شد. الیزا با موسیقی دان و گیتاریست ایتالیایی آنرئا ریگونا در گرادو ازدواج کرد و این زوج یک پسر و یک دختر با هم دارند.
مرسده شاهین کار (زادهٔ ۱۳۶۳) فعال سیاسی ایرانی است که در سال ۲۰۲۳ همراه با افسون نجفی برنده جایزه ساخاروف به عنوان بخشی از جنبش زن، زندگی، آزادی شد. در خیزش ۱۴۰۱ ایران پس از کشته شدن مهسا امینی توسط رژیم ایران او با شلیک گلوله از سوی یکی از مأموران امنیتی چشم راستش را از دست داد. حکومت ایران او را «تهدیدی برای امنیت ملی» توصیف کرده است. در مارس سال ۲۰۲۳، به خاطر حفظ امنیت شخصی و فشار رو به افزایش رژیم، ایران را به مقصد آلمان ترک کرد تا کنش برای حقوق زنان ایرانی را ادامه دهد. آسیب چشمی. رویداد. در تاریخ ۲۳ مهر ۱۴۰۱، مرسده و مادرش در خیابان ستارخان به معترضان پیوستند و علیه حکومت شعار دادند. حدود ساعت ۷:۳۰ شب نیروهای امنیتی، برخی پیاده و برخی موتورسوار، برای پراکنده کردن جمعیت حضور یافتند. یک مأمور با تفنگ پینت بال به چشمش شلیک کرد. مادرش که یک هفته قبل به پایش شلیک شده بود، همچنان آنتی بیوتیک و مسکن مصرف می کرد. پسایند. پس از این اتفاق، تصویر صورت خونین وی به سرعت در فضای مجازی پخش شد و در رسانه های اجتماعی و مورد توجه چشمگیری قرار گرفت. او متعاقباً ایران را با دختر یازده ساله اش ترک کرد. جوایز. در نوامبر ۲۰۲۳
، او برنده جایزه موقوفه ملی برای دموکراسی شد. ماه بعدی، در دسامبر ۲۰۲۳ مرسده و افسون نجفی همراه با هم جایزه ساخاروف را به عنوان بخشی از جنبش زن، زندگی، آزادی برنده شدند. در سال ۲۰۲۴، جایزه آزادی پولیتیکن به وی اهدا شد. زندگی شخصی. مرسده مربی تناسب اندام است و به این رشته علاقه دارد.
توکای سولاوسی یک گونه از پرندگان گنجشک سان از تیرهٔ توکایان (Turdidae) است. این گونه بومی جزیره سولاوسی در اندونزی است، جایی که در جنگل های کوهستانی همیشه سبز در ارتفاعات زندگی می کند. اگرچه این پرنده گسترهٔ محدودی دارد و پرندهٔ فراوانی نیست، اما IUCN آن را به عنوان یک " گونه کمترین نگرانی " ارزیابی کرده است.
توکای اکوادوری یک پرنده ساکن در غرب آمریکای جنوبی در غرب اکوادور و در شمال غربی پرو است. در گذشته به عنوان زیرگونه ای از توکای عینکی (توکای چشم زرد)، "Turdus nudigenis" در نظر گرفته می شد، اما دارای چشمانی باریک تر است و به طور گسترده ای از نظر گسترهٔ پراکنش از هم جدا شده است. زیستگاه این توکا درختزارها و حاشیه های جنگلی و پاک تراشی ها تا ارتفاع ۲۰۰۰ متری است.
اگنس یوانده ساوج (زادهٔ ۲۱ فوریه ۱۹۰۶ – درگذشته در ۷ سپتامبر ۱۹۶۴) پزشک نیجریه ای-اسکاتلندی و نخستین زن اهل آفریقای غربی بود که در پزشکی آموزش دید و فارغ التحصیل شد. ساوج نخستین زن اهل آفریقای غربی بود که مدرک دانشگاهی در رشته پزشکی دریافت کرد. او در سال ۱۹۲۹، در سن ۲۳ سالگی، با رتبه عالی از دانشگاه ادینبرو فارغ التحصیل شد. در سال ۱۹۳۳، ادنا الیوت-هورتون، فعال سیاسی اهل سیرالئون و پیشگام در آموزش عالی، دومین زن اهل آفریقای غربی شد که از دانشگاه فارغ التحصیل شد و نخستین زنی بود که در رشته هنرهای آزاد مدرک کارشناسی گرفت. زندگی نامه. اوایل زندگی و تحصیلات. ساوج در ۲۱ فوریه ۱۹۰۶ در ادینبرو، اسکاتلند زاده شد. پدرش، ریچارد آکینوانده ساوج، یک پزشک، ناشر روزنامه و از نوادگان کریول های سیرالئون بود که در سال ۱۹۰۰ از دانشگاه ادینبرو فارغ التحصیل شد. مادرش، مگی اس. بویی، از طبقه کارگر اسکاتلندی بود. برادرش، ریچارد گابریل آکینوانده ساوج نیز پزشک بود و در سال ۱۹۲۶ از ادینبرو فارغ التحصیل شد. ساوج در سال ۱۹۱۹ در آزمون ورودی کالج سلطنتی موسیقی پذیرفته شد و بورسیه ای برای تحصیل در دبیرستان بانوان جرج واتسون دریافت کرد. او در
آنجا جایزه ای برای «برتری عمومی در کار کلاسی» دریافت کرد و گواهی فارغ التحصیلی آموزش عالی اسکاتلند را با موفقیت کسب کرد. او وارد دانشگاه ادینبرو شد و در رشته پزشکی تحصیل کرد. ساوج در سال چهارم پزشکی در تمامی دروس با رتبه ممتاز قبول شد، جایزه ای در «بیماری های پوستی» و مدالی در «پزشکی قانونی» دریافت کرد و نخستین زنی در تاریخ ادینبرو شد که به چنین موفقیتی دست می یافت. او در سال ۱۹۲۹، جایزه یادبود «دوروتی گیلفیلان» را به عنوان برترین فارغ التحصیل زن دریافت کرد. حرفه پزشکی و میراث. ساوج در حرفه خود با موانع جنسیتی و نژادی در نهادهای استعماری مواجه شد. پس از فارغ التحصیلی، به سرویس پزشکی استعماری در ساحل طلا (غنا) پیوست و به عنوان پزشک ارشد مشغول به کار شد. اگرچه صلاحیت علمی او از بسیاری از همتایان مردش بالاتر بود، اما مزایای کمتری دریافت می کرد. در سال ۱۹۳۱، مدیر کالج آچیموتا از او برای تدریس و طبابت دعوت کرد. به توصیه مدیر کهدالک گاردن فریزر نام داشت، دولت استعماری قرارداد بهتری به او ارائه داد. ساوج چهار سال به عنوان پزشک و معلم در آچیموتا کار کرد. در این دوره، او با سوزان دی گرافت-جانسون که سرپرست مدرسه دخترا
نه بود، همکاری داشت. جانسون که اغلب با ساوج در درمانگاه کار می کرد، بعدها در دانشگاه ادینبرو در رشته پزشکی تحصیل کرد و نخستین پزشک زن اهل غنا شد. یکی دیگر از پیشگامان پزشکی زنان در آفریقای غربی که در آچیموتا و دانشکده پزشکی دانشگاه ادینبرو تحصیل کرد، ماتیلدا جی. کلرک بود. او نخستین زن غنایی بود که بورسیه دانشگاهی دریافت کرد، دومین پزشک زن غنا و چهارمین زن آفریقای غربی شد که در رشته پزشکی آموزش دید. پس از ترک آچیموتا، ساوج به سرویس پزشکی استعماری بازگشت و امتیازات بهتری دریافت کرد. او مسئول کلینیک های سلامت نوزادان در بیمارستان آموزشی کورله-بو در آکرا شد. هم زمان، به عنوان پزشک ارشد بخش زنان و زایمان بیمارستان و سرپرست خوابگاه پرستاران منصوب شد. ساوج بر تأسیس مدرسه آموزش پرستاری کالج آموزش پرستاری کورله-بو نظارت داشت، جایی که یکی از بخش های بیمارستان به نام او نام گذاری شد. درگذشت. ساوج در سال ۱۹۴۷، به دلیل «خستگی جسمی و روانی»، به طور زودهنگام بازنشسته شد و باقی عمر خود را در اسکاتلند، صرف پرورش خواهرزاده و برادرزاده اش کرد. او در ۷ سپتامبر ۱۹۶۴، در سن ۵۸ سالگی، بر اثر سکته مغزی، در بیمارستان سنت پل، همل همپس
تد در انگلستان درگذشت.
توکای سومالی ، که همچنین به عنوان پرنده سیاه توکای سومالی شناخته می شود، یک گونه پرنده آوازخوان از تیرهٔ توکایان (Turdidae) و بومی سومالی است. دارای سر و سینه سیاه، منقار زرد، پشت و بال قهوه ای و شکم خاکستری با پهلوهای قرمز است.
توکای اتیوپی گونه ای از پرندگان تیرهٔ توکایان (Turdidae) است که در اریتره و اتیوپی یافت می شود. این توکا گاهی به عنوان زیرگونه توکای زمین خراش ("Turdus litsitsirupa") در نظر گرفته شده است.
توکای کوموری گونه ای از پرندگان تیرهٔ توکایان (Turdidae) است که در جزایر کومور در جنوب غربی اقیانوس هند یافت می شود.
دیانا مورین هالند (زاده 1968) ژنرال بازنشسته در ارتش ایالات متحده است که آخرین بار به عنوان فرمانده بخش دره می سی سی پی از سپاه مهندسین ارتش ایالات متحده خدمت کرد. او از جانبازان جنگ در عراق و افغانستان است. از ژانویه ۲۰۱۶ تا ژوئن ۲۰۱۷، به عنوان فرمانده کدت ها در آکادمی نظامی ایالات متحده خدمت کرد، او اولین است زنی که این سمت را به دست آورد. اوایل زندگی و تحصیل. هالند در سال ۱۹۶۸ متولد شد. و اهل سانتا باربارا، کالیفرنیا است. او که دختر یک تفنگدار دریایی ایالات متحده بود، از دوران کودکی از خدمت سربازی پدر و پدربزرگش الهام گرفت تا خودش به ارتش بپیوندد. او در هنگام تحصیل در دبیرستان سانتا باربارا، که در سال ۱۹۸۶ از آنجا فارغ التحصیل شد، در سپاه آموزش افسران ذخیره جوان شرکت کرد. هالند از سال ۱۹۸۶ تا ۱۹۹۰ در آکادمی نظامی ایالات متحده حضور داشت. زمانی که در آکادمی بود، لاکراس بازی می کرد و کاپیتان سال آخرش بود. پس از فارغ التحصیلی، او به عنوان ستوان دوم در سپاه مهندسین ارتش ایالات متحده منصوب شد. خدمات نظامی. پس از دریافت مأموریت، هالند در آلمان به عنوان رهبر دسته ساخت وساز عمودی در گردان رزمی مهندس ۷۹ (سنگین)، و ب
ه عنوان افسر اجرایی گروهان و افسر کمک عملیات گردان در گردان رزمی مهندسی ۹۴ (سنگین) خدمت کرد. پس از بازگشت به ایالات متحده، هالند به گردان ۳۰ مهندس (توپوگرافی)، تیپ ۲۰ مهندس در فورتلیبرتی، کارولینای شمالی منصوب شد و به عنوان افسر تدارکات گردان و سپس به عنوان فرمانده ستاد و شرکت ستاد خدمت کرد. پس از فرمان شرکت، هالند در مسیر تدریس در آکادمی نظامی ایالات متحده، مدرک کارشناسی ارشد هنر را در دانشگاه دوک دریافت کرد، جایی که او از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۲ به عنوان عضو هیئت علمی در بخش تاریخ خدمت کرد. او سپس در دانشکده فرماندهی و ستاد کل ارتش و دانشکده مطالعات نظامی پیشرفته (SAMS) حضور یافت و در آنجا مدرک کارشناسی ارشد علوم و هنرهای نظامی گرفت. در ژوئیه ۲۰۰۴، هالند به لشکر ۳ پیاده منصوب شد و به عراق اعزام شد و به عنوان افسر طرح لشکر و سپس به عنوان افسر عملیات در گردان رزمی ۹۲ مهندسین (سنگین) خدمت کرد. پس از بازگشت از عراق، او سپس به عنوان افسر برنامه در اداره عملیات، فرماندهی مرکزی ایالات متحده در پایگاه نیروی هوایی مک دیل در تمپا، فلوریدا خدمت کرد. هالند سپس برای فرماندهی گردان ۹۲ مهندسین (الماس سیاه) از ژوئیه ۲۰۰۸ تا ژوئن
۲۰۱۱ بازگشت، که شامل استقرار با گروه ضربت الماس در شرق افغانستان از می ۲۰۱۰ تا آوریل ۲۰۱۱ بود. پس از کنار گذاشتن فرماندهی، او همکار علمی کالج جنگ ارتش ایالات متحده در دانشگاه جرج تاون شد. در سال ۲۰۱۲، هالند فرماندهی تیپ ۱۳۰ مهندسین در پادگان شوفیلد، هاوایی را بر عهده گرفت. سال بعد، او با ستاد فرماندهی تیپ به میدان هوایی بگرام، افغانستان اعزام شد، جایی که این واحد به عنوان تیپ مهندس تئاتر، نیروی ضربت مشترک خدمت می کرد. این تیپ در ژوئن ۲۰۱۴ به پادگان شوفیلد اعزام شد، جایی که هالند در ژوئیه فرماندهی را رها کرد. در نیمه اول سال ۲۰۱۵، او به عنوان افسر اجرایی مدیر ستاد ارتش در پنتاگون خدمت کرد. در اواخر ژوئیه ۲۰۱۵، هالند به عنوان معاون فرمانده عمومی برای پشتیبانی، لشکر ۱۰ کوهستان (پیاده نظام سبک) در فورت درام، نیویورک منصوب شد، جایی که او دوباره به افغانستان برای پشتیبانی از عملیات نگهبان آزادی و عملیات حمایت قاطع اعزام شد. پس از انجام مأموریت، او اولین زنی بود که به عنوان افسر عمومی در فورت درام خدمت کرد و اولین زنی بود که به عنوان معاون ژنرال در یکی از لشکرهای پیاده نظام سبک ارتش خدمت کرد. در ۱۵ دسامبر ۲۰۱۵، هالن
د به عنوان هفتاد و ششمین فرمانده سپاه کدت ها در آکادمی نظامی ایالات متحده و اولین زنی که در این سمت خدمت کرد، اعلام شد. در ژوئیه ۲۰۱۷، هالند فرماندهی بخش آتلانتیک جنوبی، سپاه مهندسین ارتش ایالات متحده، که مقر آن در آتلانتا، جورجیا است، به عهده گرفت. در این سمت، او بر فعالیت های مهندسی ارتش در جنوب شرقی ایالات متحده، آمریکای مرکزی و جنوبی و دریای کارائیب نظارت داشت. در شش ماه اول این مأموریت، او بر پشتیبانی سپاه مهندسین از فلوریدا، جزایر ویرجین ایالات متحده و پورتوریکو به دنبال توفندهای ایرما و ماریا نظارت داشت. سال بعد، او در کارولینای شمالی و کارولینای جنوبی به دنبال توفند فلورانس، و در فلوریدا و جورجیا پس از توفند مایکل، بر واکنش به بلایا نظارت داشت. در ۱۱ ژوئیه ۲۰۱۹، هالند به درجه سرلشکری ارتقا یافت. شوهرش نیز در رتبه جدیدی قرار گرفت. سال بعد، هالند فرماندهی لشکر آتلانتیک جنوبی را رها کرد و فرماندهی لشکر دره می سی سی پی در ویکزبورگ، می سی سی پی را به عهده گرفت. در اکتبر ۲۰۲۰، سرلشکر هالند به عنوان چهل و یکمین رئیس کمیسیون رودخانه می سی سی پی منصوب شد، او اولین زنی است که این سمت را به دست آورد. افتخارات. ا
فتخارات و نشان های هلند شامل مدال خدمات برجسته ارتش با دو خوشه برگ بلوط، لژیون افتخار با یک خوشه برگ بلوط، مدال ستاره برنز با دو خوشه برگ بلوط، مدال خدمات شایستگی دفاعی، مدال خدمات شایسته با چهار خوشه برگ بلوط، مدال خدمات شایسته با چهار خوشه برگ بلوط، و نشان نقره مدال دو فلوری. در ژوئن ۲۰۱۸، هالند توسط مجله آتلانتا به عنوان «زنی که نشان می دهد.» شناخته شد. زندگی شخصی. هالند با جیمز هالند جونیور ازدواج کرده است.
هیدویش «هیدی» بیننفلت (؛ ۱۷ اکتبر ۱۹۰۷ – ) شناگر المپیک اهل اتریش بود. او مدال برنز شنای قورباغه ۲۰۰ متر زنان را در مسابقات ورزش های آبی اروپا ۱۹۲۷ به دست آورد. او در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۲۸ در همین رشته شرکت کرد. در بازی های مکابی ۱۹۳۲ و بازی های مکابی ۱۹۳۵ در فلسطین بریتانیا، او در مجموع ۵ مدال طلا، یک مدال نقره و یک مدال برنز در شنا به دست آورد. زندگی نامه. حرفه شنا. بیننفلت یهودی بود و برای باشگاه ورزشی یهودی هاکوآ وین رقابت می کرد که در سال ۱۹۰۹ در پاسخ به «اصل آریایی» که یهودیان را از پیوستن به سایر باشگاه های ورزشی منع می کرد، تأسیس شده بود. در سال ۱۹۲۴، در سن ۱۵ سالگی، بیننفلت برنده مسابقه سالانه پنج مایلی اتریشی شنا در آب های آزاد موسوم به «در سراسر وین» در دانوب شد که حدود ۵۰۰٬۰۰۰ تماشاگر را به خود جذب کرد. در سال ۱۹۲۵، او پس از شناگری به نام فریتزی لووی که در سبک آزاد شنا می کرد، دوم شد. پس از آن، او یک مدل محبوب لباسشنا برای مجلات اتریشی شد. او تقریباً تمام عناوین ملی کرال سینه اتریش را در دهه های ۱۹۲۰ تا ۱۹۳۰ به دست آورد. هیدی بیننفلت در ۱۹ سالگی در رقابت های ۲۰۰ متر قورباغه در مسابقات ورزش
های آبی اروپا ۱۹۲۷ مدال برنز را به دست آورد. تا دهه ۲۰۰۰ میلادی، بیننفلت تنها اتریشی بود که به همراه فریتزی لووی، که در همان مسابقات قهرمانی مسابقات ورزش های آبی اروپا در سال ۱۹۲۷ در ماده ۴۰۰ متر آزاد سوم شد، مدال شنا کسب کرد. او در در ۲۰ سالگی در شنای ۲۰۰ متر قورباغه زنان در المپیک تابستانی ۱۹۲۸ شرکت کرد و در رده سیزدهم قرار گرفت. در ۲۸ آوریل ۱۹۲۹، بیننفلت رکورد جهانی ۵۰۰ متر قورباغه را در ۹ دقیقه ثبت کرد. او الهام بخش شخصیت «لیزا» در رمان "دانش آموز گربر" (Der Schüler Gerber) اثر فردریش توربرگ بود که سال بعد منتشر شد. در سال ۱۹۳۰، او با مربی شنای خود، ژیگو ورتهایمر (۱۸۹۷–۱۹۶۵) ازدواج کرد. او در سال ۱۹۳۷ رکورد جدیدی در ۱۰۰ متر قورباغه اتریش به نام خود ثبت کرد. در بازی های مکابی ۱۹۳۲ در فلسطین بریتانیا، او مدال های طلا را در ۱۰۰ متر کرال پشت، ۲۰۰ متر قورباغه، و ۱۰۰×۴ متر آزاد، یک مدال نقره در ۱۰۰ متر آزاد (در حالی که فریتزی لووی مدال طلا را به دست آورد)، و مدال برنز در ماده آزاد ۳۰۰ متر به دست آورد. در بازی های مکابی ۱۹۳۵ در فلسطین بریتانیا، او مدال های طلا را در ۲۰۰ متر قورباغه و ۴ در ۱۰۰ متر آزاد به دست آو
رد. دوران بعدی زندگی. او و همسرش که یهودی بودند، پس از الحاق اتریش در سال ۱۹۳۸ به آلمان نازی قبل از جنگ جهانی دوم، معروف به آنشلوس، از اتریش گریختند و ابتدا به بریتانیای کبیر رفتند و در ۸ دسامبر ۱۹۳۹ وارد شهر دوور شدند و در ۱۸ ژوئیه ۱۹۴۰ در اردوگاه بازداشت زنان پورت ارین در جزیره من تحت نظر قرار گرفت. آنها سپس در ۳۱ دسامبر ۱۹۴۰ به لندن و سپس به ایالات متحده نقل مکان کردند. در آنجا این زوج به عنوان مربی شنا در نیویورک مشغول به کار شدند و سپس یک تجارت موفق املاک و مستغلات را در فلوریدا اداره کردند. در سال ۱۹۵۲ آنها رسماً شهروند آمریکا شدند. پس از مرگ همسرش در سال ۱۹۶۵، او به وین بازگشت. او در آنجا به رقیب مادام العمر و دوست صمیمی خود فریتزی لووی که در حال مبارزه با سرطان پستان بود کمک مالی کرد. بیننفلت هیچ فرزندی نداشت. پس از مرگ او را در بخش یهودیان گورستان مرکزی وین به خاک سپردند.
آلیس هرتس-زومر (معروف به آلیس هرتس) (۲۶ نوامبر ۱۹۰۳ – ۲۳ فوریه ۲۰۱۴) پیانیست کلاسیک، معلم موسیقی و ابرصدساله چک تبار اهل اسرائیل بود که از اردوگاه کار اجباری ترزینشتات جان سالم به در برد. او ۴۰ سال در اسرائیل زیست و در سال ۱۹۸۶ به لندن مهاجرت نمود، جایی که تا پایان عمر خود در آنجا اقامت گزید. در سن ۱۱۰ سالگی، وی به عنوان مسن ترین بازمانده شناخته شده هولوکاست در جهان معرفی شد، تا اینکه ییزرائیل کریستال این عنوان را به دست آورد. اوایل زندگی. آلیس هرتس در پراگ، در پادشاهی بوهم (که بخشی از اتریش-مجارستان بود) در منطقه ای که امروزه جمهوری چک نامیده می شود، متولد شد. والدینش، فریدریش و سوفی «گیگی» هرتس، از اقلیت کوچک آلمانی زبان یهودیان پراگ بودند، هرچند خود آلیس بیان کرده بود که به زبان چکی نیز صحبت می کرد. پدرش بازرگان بود و مادرش زنی بسیار تحصیل کرده بود که در محافل نویسندگان مشهور رفت وآمد داشت. او دو خواهر داشت که یکی از آن ها خواهر دوقلویش، ماریانا، بود و همچنین دو برادر داشت. والدینش یک سالن فرهنگی را اداره می کردند که آلیس در دوران کودکی در آنجا با نویسندگانی مانند فرانتس کافکا و فرانتس ورفل، آهنگسازانی مان
ند گوستاو مالر و فیلسوفان و روشنفکرانی مانند زیگموند فروید ملاقات کرد. آلیس روزی اشاره کرده بود: «کافکا مردی کمی عجیب وغریب بود. او به خانه ما می آمد، می نشست و با مادرم، بیشتر دربارهٔ نوشته هایش، صحبت می کرد. او زیاد صحبت نمی کرد، بلکه سکوت و طبیعت را دوست داشت. ما اغلب با هم به سفر می رفتیم. به یاد دارم که کافکا ما را به مکانی بسیار زیبا خارج از پراگ برد. روی یک نیمکت نشستیم و او برای ما داستان هایی تعریف کرد.» خواهر آلیس، ایرما، با فلیکس ولتش ازدواج کرده بود؛ او فیلسوف یهودی برجسته آلمانی زبان، روزنامه نگار، کتابدار و صهیونیست بود که پس از مهاجرت از اتریش در اورشلیم به عنوان کتابدار فعالیت می کرد. خواهر بزرگ تر آلیس هرتس، ایرما، به او نواختن پیانو را آموخت، که آلیس با پشتکار فراوان به آن پرداخت. آرتور اشنابل، پیانیست اتریشی-یهودی و از دوستان خانواده، او را تشویق کرد که حرفه ای را در زمینه موسیقی کلاسیک دنبال کند، انتخابی که آلیس تصمیم گرفت عملی کند. او سپس نزد پیانیست اهل چک، واکلاو اشتپان (۱۸۸۹–۱۹۴۴)، و در آکادمی موسیقی آلمانی پراگ، که در آن زمان جوان ترین شاگرد بود، به تحصیل پرداخت. آلیس در سال ۱۹۳۱ با ی
ک تاجر و موسیقی دان آماتور به نام لئوپولد زومر ازدواج کرد. این زوج صاحب پسری به نام استفان (که بعدها به رافائل شناخته شد، ۱۹۳۷–۲۰۰۱) شدند. او با برگزاری کنسرت ها در سراسر اروپا و کسب شهرت به فعالیت خود ادامه داد، اما پس از اشغال پراگ توسط نازی ها، یهودیان دیگر اجازه اجرای عمومی، شرکت در مسابقات موسیقی یا آموزش به دانش آموزان غیر یهودی را نداشتند. جنگ جهانی دوم. پس از اشغال چکسلواکی، بیشتر خانواده و دوستان آلیس هرتس-زومر از طریق رومانی به اسرائیل (فلسطین تحت قیمومیت) مهاجرت کردند؛ از جمله ماکس برود و شوهرخواهرش، فلیکس ولتش. با این حال، آلیس در پراگ ماند تا از مادر بیمار خود، سوفی ۷۲ ساله، مراقبت کند. هر دوی آن ها دستگیر شدند و مادرش در اردوگاه کار اجباری به قتل رسید. در ژوئیه ۱۹۴۳، آلیس به ترزینشتات فرستاده شد، جایی که او بیش از ۱۰۰ کنسرت برگزار کرد. در این کنسرت ها، همراه با دیگر موسیقی دانان، قطعاتی از بتهوون، باخ، برامس، شومان و شوپن، به علاوه آثار آهنگسازان چک را اجرا کرد و برای زندانیان و نگهبانان نواخت. او درباره اجراهای خود در این اردوگاه گفته بود: ما مجبور به اجرا بودیم، زیرا صلیب سرخ سه بار در سال می
آمد. آلمانی ها می خواستند به نمایندگان نشان دهند که وضعیت یهودیان در ترزینشتات خوب است. هرگاه می دانستم که کنسرتی دارم، خوشحال بودم. موسیقی جادو است. ما در تالار شورا و در برابر ۱۵۰ نفر از افراد سالخورده، ناامید، بیمار و گرسنه اجرا می کردیم. آن ها برای موسیقی زندگی می کردند. موسیقی برایشان مانند غذا بود. اگر برای شنیدن ما نمی آمدند، خیلی زودتر از این ها می مردند؛ همان طور که ما نیز می مردیم.