Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کنار هم قرار دادن ساده و بدون در هم تنیدگی یا نفوذ به یکدیگر همپوشانی دارند: این معیار تجمعی صندلی با عناصر تشکیل دهندهٔ کاهش یافته به حداقل شرایط، تقریباً فاقد جرم یا حجم است که فضایی را که در آن قرار می گیرد قطع نمی کند بلکه بر آن تأکید می کند، مثلاً به دلیل موقعیت خاص تکیه گاه پشتی، یا به دلیل حدا بودن آن از پایه های عقب (به این ترتیب، در واقع صندلی تقریباً در هوا شناور است.) دیگر نکتهٔ قابل توجه، رنگ آمیزی صندلی است، که در آن قسمت های جداگانه و عملکردهای رسمی خاص آن ها با رنگ مورد استفاده مشخص می شوند: چوب بست های مختلف به رنگ مشکی و دارای لبهٔ زرد هستند، در حالی که تکیه گاه پشتی و نشیمن به ترتیب قرمز و آبی ورنی هستند. با این حال گفته می شود که ریتفلد از لحاظ جزمی با رنگ های اصلی ارتباط خوبی نداشت، به گونه ای که او چندین گونه از مدل های نمادین را پیشنهاد کرد، از جمله: صورتی و سبز، سفید، سیاه با لبهٔ های سفید و حتی یک نمونهٔ کاملاً بدون لاک. ارزش خاصی برای متانت خام آن دارد، که با آن چشم مشاهده گر توسط کل اسیر نمی شود -همان گونه که در نسخهٔ رنگی اتفاق می افتد- بلکه بیشتر به سمت برآمدگی های مختلف منتقل می ش
ود. موقعیت تکیه گاه پشتی نیز توسط ریتفلد به دقت مورد مطالعه قرار گرفت، او می خواست مبلمانی بسازد که اجازهٔ خواب را ندهد، اما به اندازهٔ کافی برای آرامش و تحریکِ «بیداری وجدان» راحت باشد، همان طور که خود طراح دوست داشت تکرار کند. این صندلی که توسط تئو فان دوشبورخ به عنوان «مجسمهٔ انتزاعی-واقع گرایانه برای فضای داخلی خانه های آیندهٔ ما» در نظر گرفته شده است، امروزه در موزهٔ هنر مدرن نیویورک به نمایش گذاشته شده است. در زیر تحلیلی از صندلی پیشنهاد شده توسط خود ریتفلد آورده شده است:«هدف این صندلی ساده سازی تک تک قطعات، حفظ فرم ذاتی در ویژگی و اهداف اصلی مواد مورد استفاده است، همان فُرمی که به لطف اتخاذ یک ماژول خاص برای عناصر متمایز مختلف منجر به شکل گیری یک موجودیت هماهنگ می شود. ساختار صندلی به گونه ای است که می توان تک تک قطعات را بدون حذف کردن به یکدیگر متصل کرد تا با پوشاندن آن یا قرار دادن آن در شرایط وابستگی از تسلط یکی بر دیگری جلوگیری شود. به این ترتیب همه چیز در فضا آزاد است. فرم به واسطهٔ ماده متولد می شود. معیارهای تجمعی که من استفاده کردم اجازه استفاده از چوب بست های ۲۵x۲۶ متری را می دهد. [...] بنابرا
ین، صندلی به اصطلاح قرمز و آبی [...] همچنین نشان می دهد که می توان با استفاده از عناصر ساده و خالص تولید شده توسط ماشین، چیزی زیبا ایجاد کرد که به صورت پلاستیکی در فضا مداخله کند. ساختار. این صندلی یکی از اصول زیبایی شناسی ماشین را در بر می گیرد، زدودن تمایز میان بار و پشتیبانی از طریق مجموعه ای از عناصر به هم پیوسته: تکیه گاه پشتی (قرمز) نقش بار را ایفا می کند (که توسط یک چوب بست متقاطع در زیر صندلی پشتیبانی می شود) و همان زمان از تکیه گاه بازوها نیز پشتیبانی می کند. در دستورالعمل های ریتفلد در مورد چگونگی ساخت صندلی، او به صنعتگر اطلاع می دهد که شعر زیر را از کتاب "«زیبایی» (Der Aesthet)" اثر کریستیان مورگنشترن چاپ کند و آن را زیر صندلی بچسباند:وقتی می نشینم، نمی خواهم تا بنشینم آنگونه که گوشت-نشیمنم دوست می دارد بلکه چون نشیمن-ذهنم اگر نشسته بود، صندلی را برای خود می بافتریتفلد مشخصات معتبری از اندازه گیری ها یا رنگ ها را حفظ نکرد و نسخه های گوناگونی از صندلی وجود دارد. مجموعه ها. موزهٔ هنر مدرن این صندلی را در مجموعهٔ دائمی خود -هدیه ای از فیلیپ جانسون- نگهداری می کند و نمونهٔ اصلی آن در موزهٔ بروکلین در
شهر نیویورک به نمایش گذاشته شده است. نسخه های دیگر این صندلی نیز در موزهٔ هنر عالی در آتلانتا و موزهٔ هنر تولیدو در تولیدو، اوهایو به نمایش گذاشته شده است. "صندلی قرمز و آبی" به عنوان بخشی از یک نمایشگاه به دانشکدهٔ معماریِ دانشگاه فناوری دلفت به امانت سپرده شده بود که آتش سوزی کل ساختمان را در می ۲۰۰۸ میلادی نابود کرد؛ خوشبختانه "صندلی قرمز و آبی" توسط آتش نشانان نجات یافت. نسخه ای از صندلی نیز توسط کریستیز در سال ۲۰۱۱ میلادی به قیمت ۱۰۶۲۵ یورو فروخته شد.
ان جی سی ۴۹۰۷ () یک کهکشان مارپیچی میله ای است که در فاصلهٔ ۲۷۰ میلیون سال نوری از ما در صورت فلکی گیسو قرار دارد.این همچنین به عنوان یک کهکشان منطقه خط انتشار هسته ای کم یونیزاسیون (LINER) طبقه بندی می شود. "ان جی سی ۴۹۰۷" توسط اخترشناس هاینریش لویی داره در ۵ مه ۱۸۶۴ کشف شد. این کهکشان عضوی از خوشه کهکشانی گیسو است که در فاصلهٔ مساوی بین کهکشان های ان جی سی ۴۹۲۸ و ان جی سی ۴۸۲۹ قرار گرفته است.
شاهزاده ناگایا ؛ 684 – ) سیاستمدار در دوره نارا اهل ژاپن بود. پدرش شاهزاده تاکه چی و مادرش شاهدخت مینابه (دختر امپراتور تنجی و خواهر امپراتریس گنمی) بود. او با شاهدخت کیبینای (دختر خاله اش، دختر امپراتریس گنمی و خواهر امپراتریس گنشو) ازدواج کرد. او به دلیل عضویتش در خانواده امپراتوری و اصیل ترین شجره ای که داشت، تأثیر قابل توجهی در سیاست داشت و هیچ عضو دیگری از خاندان امپراتوری قدرت رقابت با او را در آن زمان نداشت. اقامتگاه بزرگی در بخش معتبر هی جوکیو به او اختصاص یافت. حادثه شاهزاده ناگایا. خاندان فوجیوارا قدرتمندترین رقبای ناگایا بودند. فوجیوارا نو فوهیتو، رهبر خاندان، در روزهایی که ژاپن تحت فرمانروایی امپراتریس گنشو، دختر خاله ناگایا بود، قدرتمندترین درباریان در دربار بود. پس از مرگ فوهیتو در سال ۷۲۰، ناگایا قدرت کامل در دربار را به دست گرفت. این تغییر قدرت منشأ درگیری های بعدی بین او و چهار پسر فوهیتو فوجیوارا نو موچیمارو، فوجیوارا نو فوساساکی، فوجیوارا نو مارو و فوجیوارا نو اوماکای در هنگام سلطنت امپراتور شومو شد. در سال ۷۲۹، چهار پسر خاندان فوجیوارا اور را به یک جرم دروغین متهم کردند و ناگایا مجبور به خ
ودکشی شد. همسرش شاهدخت کیبینای و فرزندانش به دنبال مرگ او همراه با هم خودکشی کردند. نفرین ناگایا. گفته می شود، چون شاهزاده ناگایا مجبور به مرگ ظالمانه شد، پس از مرگش از زنده ها کینه داشت. اعتقاد بر این است که افراد زیر قربانی نفرین ناگایا بوده اند: موچیمارو، فوساساکی، مارو و اوماکای که مسئول مرگ شاهزاده بودند، یکی پس از دیگری آبله گرفتند و در نهایت همه آنها طی یک اپیدمی بزرگ آبله ژاپنی در سال ۷۳۷ جان باختند. در سال ۱۹۸۸، محل قبلی محل سکونت ناگایا با بسیاری از الواح چوبی و آثار تاریخی در محل ساخت و ساز یک فروشگاه بزرگ سوگو کشف شد. شرکت سوگو اهمیتی نداد و ساخت و ساز را ادامه داد. دوازده سال پس از تکمیل فروشگاه، سوگو ورشکست شد. زنان و فرزندان. "پدر و مادر" «همسرها و فرزندان»
شاهزاده تاکه چی ; ۶۵۴ – ۱۳ اوت ) سیاستمدار اهل ژاپن بود. عضو خانواده سلطنتی ژاپن در دوره آسوکا، پسر ارشد امپراتور تنمو بود. او در کنار پدرش در جنگ جین شین (۶۷۲)، نبرد جانشینی، که منجر به تبدیل شدن پدرش به امپراتور شد، جنگید. در سن ۱۹ سالگی توسط پدرش به جبهه جنگ در منطقه کنونی منطقه فووه، استان مینو (اکنون بخش جنوبی استان گیفو) به عنوان پیشتاز و فرمانده کل اعزام شد. در سال ۶۷۹، زمانی که در یوشینو با پدرش بود، با خواهر و برادرش سوگند همکاری یاد کرد. هنگامی که امپراتریس جیتو در سال ۶۸۶ به سلطنت رسید، دایجو-دایجین شد و به امور حکومتی رسیدگی می کرد. او در سال ۶۹۶ به طور ناگهانی درگذشت و برخی تصور می کردند که یک ترور است.
شاهدخت مینابه ؛ زادهٔ ) اهل ژاپن یکی از اعضای خاندان سلطنتی ژاپن در دوره آسوکا بود. او دختر امپراتور تنجی و همسرش ساگا نو کورا یامادا نو ایشیکاوا نو مارو بود. مادر او خواهر بزرگتر امپراتریس گنمی بود. او با شاهزاده تاکه چی ازدواج کرد. شاهزاده ناگایا پسر ارشد او بود.
حادثه شاهزاده ناگایا . یک تحول سیاسی بود که در فوریه سال ششم دوره جینکی (۷۲۹ میلادی) در اوایل دوره نارا رخ داد. گفته می شود که این حادثه ای است که در آن خاندان فوجیوارا، شاهزاده ناگایا، یکی از مقام های بزرگ خاندان امپراتوری را از قدرت برکنار کردند. شاهزاده ناگایا، متهم به طراحی یک شورش شد، سربازان سلطنتی اقامتگاه او را محاصره کردند و از او بازجویی کردند که در نتیجه او خودکشی کرد. در اوت همان سال، نام از دوره جینکی به دوره تنپیو تغییر یافت. بررسی اجمالی. در ۴ فوریه ۷۲۴، ولیعهد شو، که ۲۴ سال داشت، تاج و تخت را از امپراتریس گنشو که از سلطنت کنار رفته بود گرفت و بر تخت نشست و به امپراتور شومو تبدیل شد. در همان زمان، شاهزاده امپراتوری ناگایا پس از به سلطنت رسیدن او به عنوان یک مقام رسمی منصوب شد و از رتبه دوم کوچک، وزیر راست به رتبه دوم ارشد، وزیر چپ ارتقا یافت. دو روز بعد، فرمان امپراتوری دستور داد که به مادر امپراتور، فوجیوارا نو میاکو دختر فوجیوارا نو فوهیتو، همسر امپراتور مونمو، لقب افتخاری «بانوی تاجدار» داده شود. در پاسخ، شاهزاده ناگایا که به تازگی به عنوان وزیر چپ منصوب شده بودند، درخواست زیر را در ماه بعد
مطرح کرد. فرمان امپراتوری ۴ فوریه [تفسیر]، می گوید که مادر امپراتور خانم فوجیوارا باید «بانوی امپراتوری» نامیده شود، اما اگر وقت صرف کنید و به دستور رسمی با دقت نگاه کنید، متوجه می شوید که عنوان «بانوی تاجدار» (皇太夫人) به کار رفته است که این عنوان امپراتوری، شخصیت امپراتور را ضعیف خواهد کرد، و من فکر می کنم که این امر به نقض قوانین تبدیل خواهد شد. من نمی دانم چه تصمیمی بگیرم، بنابراین می خواهم دستورالعمل شما را بپرسم. هنگام خواندن آن، تصمیم گرفتم با رد فرمان قبلی امپراتوری، مادر ایشان را به عنوان اومی اویا "Omi oya" (جد بزرگ) بخوانم. این واقعه، «حادثه شینشی» (辛巳事件 しんしじけん) نامیده شد و گمان می رود که از این پس شاهزاده ناگایا توسط امپراتور شومو و خاندان فوجی وارا به عنوان یک فرد نامطلوب دیده شد. پس از آن، چندین سال بدون حادثه گذشت، تا اینکه چوناگون (مشاور درجه دو) کوسه نو اوجی بر اثر بیماری درگذشت، آبه نو هیرونیوا، از بستگان فوجیوارا نو موچیمارو (دایی امپراتور)، به شورای سانگی (ژاپن) پیوست و اوتومو نو تابیتو، که طرفدار شاهزاده ناگایا بود، به همراه همسرش به عنوان فرماندار دازایفو، فوکوئوکا در کیوشو شد و از پایتخت ب
ه این منطقه منتقل شد. این انتصاب می تواند یک اقدام استراتژیک توسط چهار برادر فوجیوارا نو موچیمارو، فوجیوارا نو فوساساکی، فوجیوارا نو اوماکای و فوجیوارا نو مارو برای برکناری شاهزاده ناگایا، وزیر چپ در آن زمان از قدرت باشد. تولد و مرگ زودهنگام ولیعهد موتوکی. در سپتامبر ۷۲۷، امپراتریس کومیو، خواهر کوچکتر چهار برادر فوجیوارا و خاله و همسر امپراتور شومو، شاهزاده ای را در اقامتگاه پدرش وزیر بزرگ دولت، فوجیوارا نو فوهیتو به دنیا آورد. امپراتور بسیار خوشحال شد و یک هفته بعد اعلامیه ای به ملت صادر کرد و آنها را از هر مجازاتی کمتر از اعدام مبری کرد و به مقام های دولتی هدایایی از جمله یک تکه پارچه، دو تن پنبه و برنج برای هر یک فرزند آنها داد. یک ماه بعد، دایجوکان و هشت وزارتخانه تولد شاهزاده را جشن گرفتند، اسباب بازی هایی را برای شاهزاده تقدیم کردند و یک ضیافت بزرگ برگزار کردند. در همان روز، امپراتور فرمان امپراتوری صادر کرد و تصمیم گرفت شاهزاده تازه متولد شده را ولیعهد کند. روز بعد، راهب اعظم و ۹۰ راهب و راهبه، تولد شاهزاده را با برگزاری مراسم اطاعت جشن گرفتند. امپراتور شومو تمام تلاش خود را برای بازیابی فرزندش انجام د
اد، مانند برگزاری مراسم تطهیر در سراسر کشور، اما کیو زمانی که تنها یک سال داشت از دنیا رفت. چند روز بعد او را در کوه ناتو در شمال کاخ هیجو به خاک سپردند. از آنجایی که ولیعهد کودک بود، مراسم تشییع جنازه معمولی برگزار نشد، اما مقام های دولتی و کسانی که به دربار امپراتوری خدمت می کردند و همچنین مردم منطقه کینای، سه روز لباس سفید عزا پوشیدند و فرمانداران ولایات کینای سه روز عزاداری کردند. در حالی که امپراتور شومو غمگین بود، خاندان فوجیوارا از ترس از دست دادن قدرت خود، پیشنهاد کردند که امپراتریس کومیو ملکه شود (مقام ملکه را به عنوان همسر ارشد امپراتور در نظر بگیرید). در این زمان، شاهزاده ناگایا، وزیر چپ، یکی از اعضای جناح امپراتوری که مخالف خاندان فوجیوارا بود، مخالفت کرد و برنامه های خاندان فوجیوارا به بن بست رسید. شایعاتی منتشر شد مبنی بر اینکه شاهزاده ناگایا شاهزاده شیرخوار را با استفاده از جادوی سیاه نفرین کرده است. حادثه. بر اساس توضیحاتی که در "شوکو نیهونگی" آمده است، این حادثه در فوریه ۷۲۹ رخ داد. این حادثه با این شایعه و اتهام آغاز شد که شاهزاده ناگایا مخفیانه در مسیر خلاف افتاده و سعی می کند کشور را به را
ه کج بکشاند. "شوکو نیهونگی" از کلمه «اتهام دروغین» استفاده می کند. دربار امپراتوری فرستادگانی را برای بازجویی به اقامتگاه شاهزاده ناگایا فرستاد. معلوم نیست در آن زمان چه نوع گفتگویی صورت گرفته است اما روز بعد از بازجویی شاهزاده ناگایا خودکشی کرد. همسر او شاهدخت کیبینای و فرزندانشان نیز به دنبال مرگ شوهر و پدرشان خودکشی کردند. این زوج در ایکوما-یاما به خاک سپرده شدند. با اینکه چند نفر از بستگان او بودند که مدعی تاج و تخت بودند، اما برادران و خواهران شاهزاده ناگایا، دیگر زنان و فرزندان و سایر افراد وابسته به زودی بخشیده شدند و این حادثه به سرعت خاتمه پیدا کرد.
لیگ دسته اول فوتبال زنان ایران دومین سطح از فوتبال زنان در ایران است. این لیگ، زیر نظر فدراسیون فوتبال ایران برگزار می شود. تیم های این لیگ، در دو گروه ۶ تیمی و رفت و برگشت به رقابت می پردازند. دو تیم برتر آن، به لیگ برتر زنان ایران راه می یابند. پیشینه. در سال ۲۰۲۴، با شرکت تیم زنان استقلال و پرسپولیس در این لیگ، رسانه هایی چون ایران اینترنشنال، بی بی سی فارسی، صدای آمریکا، تسنیم، مهرنیوز و… به این لیگ پرداختند. به طور کلی، تیم زنان استقلال و پرسپولیس، توجه رسانه ها را به این لیگ جلب کرد. وبگاه های ورزشی نیز از لیگ، گزارش های اختصاصی منتشر کردند. روش برگزاری و قانون. تیم های این لیگ، در دو گروه ۶ تیمی و رفت و برگشت به رقابت می پردازند. تا سال ۲۰۲۴، بازی در زمین چمن مصنوعی نیز برای تیم ها مجاز بوده است. اسپانسرها، پوشاک لیگ و پخش تلویزیونی. لیگ زیر نظر فدراسیون فوتبال ایران برگزار می گردد. اسپانسرهای این لیگ، می توانند از لیگ برتر زنان ایران، جدا باشند. هم اکنون این لیگ هیچ گونه پخش تلویزیونی ندارد.
سلیمان التّاجی الفاروقی (۱۸۸۲ – ۱۹۵۸) سیاستمدار، روزنامه نگار، وکیل و شاعر عثمانی فلسطینی بود.او در سال ۱۹۱۳ در تشکیل اولین حزب سیاسی با هدف از بین بردن/مبارزه با صهیونیسم به نام «حزب ملی عثمانی» شرکت کرد. در ۱۹۳۳ روزنامهٔ «الجامعة الإسلامیة» را پایه نهاد که پنج سال نشر می شد. الفاروقی که سیاستمداری برجسته در دورهٔ قیمومیت بریتانیا بر فلسطین شمرده می شود، در نه سالگی بینایی خود را از دست داد، بنابراین به او لقب «مَعَرّی فلسطین» دادند، در مقایسه ای با ابوالعلاء المعری در نابینایی و نبوغ ادبی. الفاروقی با سخنرانی ها، اشعار فی البداهه، مخالفتش با رهبری محمد امین الحسینی و صهیونیسم در طول زندگی سیاسی خود متمایز گشت. زندگی و پیشه. او در سال ۱۸۸۲ در رمله، سنجق غزه، متصرفیه قدس، امپراتوری عثمانی، به دنیا آمد. پدرش عبدالمجید نام داشت و از خانواده ای عرب کهن اند که نسبشان به خلیفه عمر بن الخطاب ملقب به فاروق می رسد. دروس اولیه خود را نزد یوسف الخیری آموخت. در سن نه سالگی بینایی خود را از دست داد. به حفظ قرآن و فراگیری علوم زبان عربی پرداخت. علم نحو را نزد شیخ البسیومی خواند و طی یک سال در سن ده سالگی قرآن را حفظ کرد.
سپس پدرش او را به الازهر فرستاد و در آنجا، توجه محمد عبده را جلب کرد. او نه سال را در الازهر گذراند و در این مدت فقه، زبان و تاریخ مطالعه کرد. عبده او را مأمور کرد تا در الازهر دروسی را از جانب او شرح دهد. با سخنرانی های فی البداهه برجسته شد و حتی در بسیاری از موارد اشعار بداهه می سرود. پس از دانش آموختگی از الازهر، او به فلسطین بازگشت و سپس به استانبول رفت. در رشتهٔ حقوق تحصیل کرد و در سال ۱۹۰۹ مدرک خود را گرفت. به زبان های ترکی، فرانسه و انگلیسی تسلط یافت و در مسجد معروف ایاصوفیه به تفسیر قرآن نیز پرداخت. سلیمان التاجی فاروقی قبل از جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۳ در تأسیس اولین حزب سیاسی با هدف مقاومت در برابر صهیونیسم شرکت داشت که «حزب ملی عثمانی» نام داشت. از جمله اهداف آن حزب، مخالفت قانونی با جنبش صهیونیستی و مبارزه با آن با آنچه «سلاح حق» می نامید و یادآوری وظایف دولت برای جلوگیری از مهاجرت و فروش زمین به آنان بود. او شروع به انتشار مقالاتی در روزنامهٔ بیروتی «المفید» کرد که در آن نسبت به آنچه «خطر سقوط فلسطین تحت نفوذ صهیونیستی» می دانست، هشدار می داد. او در ۲۶ نوامبر ۱۹۱۳ شعری را در روزنامهٔ «فلسطین» با ع
نوان «خطر صهیونیستی» منتشر کرد و در آن به حاکمان تُرک، وظیفهٔ حفاظت از فلسطین را یادآور شد. در طول جنگ جهانی اول و پس از بازگشت به فلسطین، جمال پاشا او را به همراه برادرش شکری به شهر قونیه در آناتولی تبعید کرد؛ به دلیل مخالفت وی با تصرف محصولات کشاورزی برای تأمین ارتش عثمانی. سپس فاروقی به مصر بازگشت و به مؤسسهٔ حقوق فرانسوی پیوست. در سال ۱۹۱۹ دکترای حقوق را از آن گرفت. به میهنش بازگشت و به عنوان وکیل مشغول به کار شد. در پایان سال ۱۹۲۰ مقاله ای منتشر کرد و خواستار برگزاری «کنفرانس ملی فلسطین» شد. یکی از شرکت کنندگان در «سومین کنفرانس عرب فلسطین» بود که در شهر حیفا بین ۱۳ دسامبر تا ۱۳ دسامبر برگزار شد، به نمایندگی از شهرهای لُد و رمله. او به عنوان یکی از اعضای کمیتهٔ اجرایی عربی که از آن کنفرانس بیرون آمد، انتخاب شد. او همچنین در پنجمین کنفرانس عربی فلسطین که بین ۲۰ اوت تا ۱ سپتامبر ۱۹۲۲ در نابلس برگزار شد، شرکت کرد. الفاروقی یکی از رهبران جنبش مخالفِ رهبری محمد امین الحسینی بود، به همین منظور او در جلسهٔ تأسیس حزب ملی عربی در ۸ نوامبر ۱۹۲۳ در قدس، شرکت کرد و به ریاست این حزب انتخاب شد. اگرچه این حزبِ اپوزیسیو
ن همان مبانی کلی اتخاذ کرده بود که جنبش ملی گرایانه ای که به ریاست امین الحسینی بر آن پایه گذاری شده بود؛ با این حال، عمر زیادی نداشت. زمانی که وزیر مستعمرات بریتانیا، لئو آمری در آوریل ۱۹۲۵ از قدس بازدید کرد، الفاروقی به عنوان نمایندهٔ جنبش مخالف برای هیئت فلسطینی سخنرانی نمود. در ژوئیه ۱۹۲۶، الفاروقی ابتکار عمل برای دعوت از رهبران فلسطین را برای برگزاری هفتمین کنفرانس عربی فلسطینی به دست گرفت و متعاقباً یک کمیتهٔ مقدماتی متشکل از ۴۰ عضو تشکیل شد. خود او نیز شرکت کرد. الفاروقی در ۱۱ دسامبر ۱۹۳۱ در کنفرانس امت اسلامی فلسطین که در هتل کینگ دیوید در قدس برگزار شد، شرکت کرد. هدف اصلی از تشکیل آن مقابله با کنفرانس عمومی اسلامی به فراخوانی امین الحسینی بود. در ۱۸ مه ۱۹۳۳ در یافا روزنامه ای به نام «الجامعة الإسلامیة» منتشر کرد که در آن به مباحث سیاسی، علمی و ادبی پرداخته و دربارهٔ صهیونیسم در فلسطین گزارش می داد. او آن را «فلسطینی الاصل»، «اسلامی مذهب» و «شرقی گرا» تعریف کرد. این روزنامه از تلاش های عزالدین القسام و اهداف وی حمایت می کرد و پس از مرگ وی منبع اصلی انتشار میراث، تجربه و مسیر زندگی او شد. الفاروقی روزن
امهٔ خود را که هر روز در ۸ صفحه منتشر می شد، به دو موضوع عمده اختصاص داد؛ اولین آن «دعوت به مقاومت در برابر مهاجرت های صهیونیست ها به فلسطین و مقاومت در برابر قیمومیت بریتانیا به عنوان حامی این مهاجرت ها»؛ دوم، دعوت به ایدهٔ «اتحادیهٔ اسلامی» که همهٔ کشورهای اسلامی را در یک نهاد هماهنگ کننده گردآورد که آن را درگاهی برای حل مسائل امت اسلامی، به ویژه مسئلهٔ فلسطین می دانست. این روزنامه صرفاً سیاسی نبود، بلکه به موضوعات ادبی، فرهنگی، خبری و بستری برای روزنامه نگاری اعتقادی تبدیل شده بود.«الجامعة الإسلامیة» چندین بار به دست مقامات بریتانیا تعطیل شد و سرانجام در ۲۴ ژوئن ۱۹۳۸ تصمیم به لغو مجوز آن گرفتند. او پس از جنگ جهانی دوم (مخصوصاً در سال ۱۹۴۹) دوباره سعی کرد روزنامه را دوباره منتشر کند، اما به زودی بسته شد. سلیمان التاجی فاروقی پس از نکبت ۱۹۴۸، فلسطین را به مقصد شرق اردن ترک کرد. او در کنفرانس فلسطین که در ۱ اکتبر ۱۹۴۸ در امان برگزار شد، شرکت کرد که خواستار اتحاد اردن-فلسطین و ارتش های عربی برای ادامه جنگ و تهیه سلاح برای فلسطینی ها شد و به ملک عبدالله اختیار کامل داده شد تا از طرف عرب های فلسطین صحبت کند. در
۱ دسامبر ۱۹۴۸ او همچنین در کنفرانس اریحا شرکت کرد که در آن فلسطینیانِ گردآمده، وفاداری خود را به ملک عبدالله اعلام کردند و آنچه از فلسطین باقی مانده بود را به شرق اردن ضمیمه نمودند. التاجی فاروقی علیرغم کناره گیری از کنفرانس به دلیل اینکه رهبری آن به محمد علی الجعبری واگذار شده بود، از طرفداران بیعت و الحاق بود.پس از الحاق کرانه باختری به شرق اردن، الفاروقی در اول سپتامبر ۱۹۵۱ به عضویت سنای اردن منصوب شد، اما مدت زیادی در این مجلس باقی نماند. وی در سال ۱۹۵۸ در اریحا درگذشت و در قبرستان باب الرحمه در بیت المقدس به خاک سپرده شد. زندگی شخصی. پسرش حارث و برادرش شکری نام داشتند. او دو بار مورد سوءقصد برای ترور قرار گرفت. برای اولین بار در سال ۱۹۳۳ و در اوج محبوبیتش که دچار خراشیدگی شد؛ در مورد دوم که از آن خبر داشت و قبل از وقوع احتیاط کرد.
فودوکی ، گزارش های باستانی در مورد فرهنگ، جغرافیا و فرهنگ شفاهی و امپراتور ژاپن است که به عنوان محلی جاینامه نیز شناخته می شود، ارائه شده است. آنها حاوی سوابق کشاورزی، جغرافیایی و تاریخی و همچنین اسطوره شناسی ژاپنی و فولکلور ژاپنی هستند. اسطورهها، آیینها و واکا (شعر) که در «کوجیکی» و «نیهون شوکی» ذکر نشده است. رویدادنامهها که مهم ترین ادبیات اساطیر و تاریخ ملی کهن هستند. در جریان دوره کوفون، دربار امپراتوری در کیوتو یک سری قانون های کیفری و اداری به نام «ریتسوریو» وضع شد و استان هایی که توسط این قانون ها ایجاد شده بود را بررسی کرد تا کنترل بیشتری بر آنها اعمال کند.
سمیره عزّام (۱۳ سپتامبر ۱۹۲۷ – ۸ اوت ۱۹۶۷) داستان نویس، مترجم و مجری رادیویی فلسطینی بود.اولین مجموعه داستان کوتاه خود را در سال ۱۹۵۴ با عنوان «چیزهای کوچک» منتشر کرد که در آن دربارهٔ نقش زنان در جامعه فلسطین نوشت. نام مستعاری را برای خود گزید و در پشت آن پنهان شد که «دختر ساحل» بود که با آن قطعه های احساسی، اشعار و داستان های کوتاه خود را در روزنامهٔ «فلسطین» امضا کرد.او را پیشگام داستان کوتاه در فلسطین می نامند. او در میان زنان عرب فلسطینی در فعالیت های ملی نیز برجسته بود، چه در مبارزات سیاسی مخفیانه اش و چه در کارش به عنوان روزنامه نگار رادیویی. همچنین در عراق، با بدر شاکر السیاب در سردبیری روزنامهٔ «الشعب» شرکت داشت. در دههٔ ۱۹۶۰ فعال سیاسی شد و به تأسیس جبههٔ آزادیبخش فلسطین کمک کرد و مسئولیت شاخهٔ زنان آن را بر عهده گرفت. او در سال ۱۹۶۴ به عنوان عضو اولین شورای ملی فلسطین انتخاب شد. در زمینهٔ ترجمه از انگلیسی به عربی نیز کوشا بود. از او پنج مجموعه داستان کوتاه و همچنین مطالعات ادبی و انتقادی برجای مانده است. پس از جنگ ژوئن ۱۹۶۷، در طغیان احساسات خشمگینش، رمانی را که از قبل نوشته بود با عنوان «سینای بدون
مرز» پاره کرد. زندگی و پیشه. او در ۱۳ سپتامبر ۱۹۲۷ در شهر عکا، سرپرستی فلسطین، در یک خانواده مسیحی ارتدکس به دنیا آمد. پدرش قیصر عزام و مادر او المپیا بوری نام داشت.او تحصیلات ابتدایی خود را در یکی از مدارس دولتی عکا گذراند و تحصیلات متوسطه خود را در مدرسه تکمیلی راهبه ها در حیفا ادامه داد. او همچنین با علاقهٔ بسیار به تحصیل زبان و ادبیات انگلیسی از طریق مکاتبه ادامه داد تا اینکه کاملاً در نوشتن و گفتار بر انگلیسی تسلط یافت. او از سال ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۵ به عنوان معلم در مدرسهٔ ارتدوکس یونانی در شهر عکا کار کرد. سپس مدیریت یکی از مدارس ابتدایی عکا را به عهده گرفت. در آن دوره در روزنامهٔ «فلسطین» با نام «فتاة الساحل» (به معنای:دختر ساحل) می نوشت. در سال ۱۹۴۸ پس از نکبت، با خانواده اش به بیروت و از آنجا به پادشاهی عراق گریخت و به مدت دو سال در مدرسه ای دخترانه در شهر حله به عنوان آموزگار مشغول به کار شد. سپس به لبنان بازگشت و برای برخی از مجلات و مؤسسات انتشاراتی به نوشتن و ترجمه پرداخت. انتشار آثار ادبی خود را در مجلاتی مانند «الأدیب» و «الآداب» آغاز کرد. در سال ۱۹۵۲ به مجری و سردبیر برنامه های «رکن المرأة» در رادیو
خاور نزدیک در قبرس پیوست.هنگامی که رادیو در سال ۱۹۵۴ به بیروت جابجا شد، با آن نقل مکان کرد و مسئول برنامهٔ روزانه «مع الصبح» شد، تا اینکه این رادیو پس از بحران سوئز متوقف شد. او همچنین در این دوره داستان می نوشت و کتاب و رمان از انگلیسی به عربی ترجمه می کرد. او در سال ۱۹۵۷ به بغداد بازگشت. در آنجا با یک شهروند فلسطینی اهل شهر ناصره به نام یوسف الحِسْن آشنا گشت که شوهرش شد. با رادیو بغداد و کویت شروع به کار کرد و در بین سال های ۱۹۵۷–۱۹۵۹ سمت ناظر و تهیه کنندهٔ برنامه های ادبی را بر عهده داشت. پس از انقلاب ۱۴ ژوئیه ۱۹۵۸، برنامهٔ صبحگاهی روزانهٔ رادیوی جمهوریِ نوبنیاد عراق به او محول شد. پیش از اینکه رژیم جدید عبدالکریم قاسم او و همسرش را در سال ۱۹۵۹ به اتهام ناصریسم به لبنان تبعید کند، در سردبیری روزنامهٔ «الشعب» نیز شرکت داشت که یکی از ویراستاران آن، شاعر بدر شاکر السیاب بود. در ۱۹۵۹ به لبنان بازگشت و به داستان نویسی و ترجمهٔ کتاب دوباره روی آورد.پس از جنگ ژوئن ۱۹۶۷، سمیره عزام با کمیته های زنانی که در بیروت برای جمع آوری کمک های مالی برای فلسطینی هایی که تازه آواره شده بودند، تشکیل شده بود، همکاری کرد. علاوه
بر این، او به عنوان ویراستار در مؤسسه انتشارات فرانکلین در بیروت مشغول به کار شد و آثاری ادبی را از انگلیسی به عربی ترجمه کرد. از آغاز دههٔ شصت میلادی، نوشته های او در هفته نامهٔ «الحوادث» چاپ می شد، اما مقالات او محدود به ادبیات نبود، بلکه جنبه های سیاسی و اجتماعی را نیز در بر می گرفت. سمیره عزام نقش مؤثری در ساخت هستهٔ جبههٔ آزادیبخش فلسطین (PLF) داشت که نشانه های پنهان آن در سال ۱۹۶۱ بود. او تنها زنی در میان گروه مردان مبارزی بود که برای تدارک تشکیل این جبهه که از زمان انتشار اولین منشور مخفیانه اش در سال ۱۹۶۳ به «جبههٔ آزادی فلسطین - راه بازگشت» معروف شد، گرد هم می آمدند. وی به مبارزات مخفیانهٔ خود ادامه داد و خیلی زود مسئول شاخهٔ زنان جبهه شد و تا سال مرگش این سمت را حفظ کرد. دربارهٔ فعالیت سیاسی آشکار او، به شرکتش در اولین مجلس ملی فلسطین که سازمان آزادیبخش فلسطین در ۲۸ مه ۱۹۶۴ از آن ظهور کرد، می توان اشاره کرد. او یکی از هشت زنی بود که نمایندهٔ زنان فلسطین در این کنفرانس تاریخی بود.سپس یک سال بعد در همایش اتحادیهٔ عمومی زنان فلسطین در شهر بیت المقدس شرکت کرد که شماری از همرزمانش در جبههٔ آزادی با او ش
رکت داشتند. زندگی شخصی. برادرش سهیل، خواهرانش سهام، سهیله و عبله بودند. همسرش، یوسف الحِسْن نویسنده بود. درگذشت. سمیره عزام صبح در روز ۸ اوت ۱۹۶۷ بیروت را به مقصد امان در اردن با هدف دیدار با تعدادی از پناهندگان فلسطینی ترک کرد. در حومهٔ شهر جرش در منطقهٔ رمثا در حالی که او در خودرو با دوستانش در حال سفر بود، دچار حملهٔ قلبی شد که باعث مرگ وی گشت. پیکرش را به بیروت منتقل کردند و در آنجا در قبرستان پروتستان در رأس النبع، بیروت، به خاک سپرده شد. در سال ۱۹۹۰، سازمان آزادیبخش فلسطین به نام او «نشان قدس برای فرهنگ، هنر و ادبیات» اعطا کرد. آثار ادبی. سمیره عزام پنج مجموعه داستان کوتاه و بیش از دوازده کتاب ترجمه شده از انگلیسی به عربی از خود به جای گذاشته است، علاوه بر تعداد زیادی گفتگوی ادبی و رادیویی و آثار زیر نظر نویسندگان و مترجمان دیگر. بیشتر داستان های او حول محور مسائل اجتماعی می چرخد و شرایط افراد بدبخت و بی خانمان را به تصویر می کشد.رجاء النقاش منتقد مصری او را «شاهدخت (امیره) داستان کوتاه عرب» می دانست. غسان کنفانی هنگام سخنرانی تشییع جنازه اش خطاب به او گفت: «استاد من و معلم من». کنفانی دربارهٔ ادبیات عز
ام نیز گفت: «این را نمی توان ادبیات فمینیستی دانست، بلکه می توان آن را «ادبیات تبعیدی» نامید، زیرا حول محور یک موضوع جامع تر ملی به معنای انسانی می چرخد و بازتابی از واقعیت زنانه از دیدگاه روانی و عاطفی نیست.» عزام همچنین رمانی به نام «سینای بدون مرز» (به عربی:سیناء بلاء حدود) را نوشت که پس از جنگ ۱۹۶۷ آن را پاره کرد و تنها یک فصل از آن در روزنامه منتشر شد. مجموعه داستان های وی عبارت اند از: حدود ۲۳ متن اصلی بین سال های ۱۹۵۵ و ۱۹۶۴ به انگلیسی به عربی ترجمه کرد، برخی عنوان های عربی آنان: