Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
لوئیجی تنکو (؛ – ) خواننده و ترانه سرا اهل ایتالیا بود. وی بین سال های ۱۹۵۳ تا ۱۹۶۷ میلادی فعالیت می کرد. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "این دنیای دیوانه دیوانه ترانه" اشاره کرد. او در شب ۲۷ ژانویه ۱۹۶۷ پس از اجرایی در جشنواره موسیقی سانرمو درگذشت. مرگ او خودکشی اعلام شد، اما حتی دهه ها بعد، شواهد فراوان به نفع قتل، باعث شد تحقیقات دو بار از سر گرفته شود. زندگی نامه. تنکو در سال ۱۹۳۸ در کاسین متولد شد. او هرگز پدرش را نشناخت. ترزا زوکولا مادر وی با جوزپه تنکو ازدواج کرده بود و آنها پسری به نام والنتینو داشتند، اما این زوج در نهایت از هم جدا شدند و ترزا به کاسین نقل مکان کرد. شایعه شده است که لوئیجی تنکو حاصل یک رابطه خارج از ازدواج بین مادرش و مردی ناشناس از خانواده میکا بوده است که در آن زمان برای آنها کار می کرد: احتمالاً پسر شانزده ساله یا پدرش. وقتی زوکولا از بارداری مطلع شد، به کاسین بازگشت. نام خانوادگی شوهرش که تنکو بود به او داده شد. جوزپه تنکو قبل از فارغ شدن همسرش درگذشت. تنکو دوران کودکی خود را در کاسین و ریکالدون گذراند تا اینکه در سال ۱۹۴۸ به لیگوریا و سپ
س به جنوا نقل مکان کرد، در آن جا مادرش یک مغازه شراب فروشی به نام "انوس" در محله لا فوچه داشت. او از همان ابتدا به موسیقی علاقه پیدا کرد و به صورت خودآموز گیتار، کلارینت و ساکسیفون را آموخت. در دوران دبیرستان، تنکو گروه جاز «Jelly Roll Morton Boys» را تأسیس کرد که در آن تنکو کلارینت می نواخت و برونو لائوزی خواننده دیگری که بعدها مشهور شد، بانجو می نواخت. جینو پائولی که بعدها به یکی از مشهورترین خوانندگان و ترانه سرایان ایتالیا تبدیل شد، نیز با تنکو در گروهی که بعدها در آن عضویت یافت، یعنی «I Diavoli del Rock» همکاری داشت. تنکو اولین حضور خود را در دنیای موسیقی حرفه ای ایتالیا با گروه آی کاوالیری تجربه کرد که شامل جان پی یرو روربری و انتسو یاناچی می شد. در این دوره او از نام مستعار جیجی مای استفاده می کرد. در سال ۱۹۶۱ تنکو اولین تک آهنگ خود را با نام واقعی خود با عنوان «"کواندو»" منتشر کرد. او دانشگاه را با تحصیل در رشته مهندسی الکترونیک آغاز کرد و سعی داشت خواسته های مادر و برادرش را برآورده کند. او دو بار در امتحان هندسه تحلیلی و هندسه تصویری رد شد. بعدها در رشته علوم سیاسی ثبت نام کرد و تنها در دو امتحان شر
کت کرد. تنکو به سینما و ویدئوسازی علاقه مند بود. در سال ۱۹۶۲، او یک تجربه کوتاه سینمایی را با فیلم "«لا کوکاگنا»" ساخته لوچیانو سالچه آغاز کرد. او همچنین در ساخت موسیقی متن فیلم همکاری داشت و دوستش فابریزیو د آندره را از طریق آهنگ "«لا بالاتا دلروئه»" معرفی کرد. لوئیجی کومنچینی تنکو را برای نقش بوبه در فیلم "«لا راگازا دی بوبه»" که بر اساس رمان کارلو کاسولا ساخته شده بود، در نظر داشت. او در نهایت جورج چاکیریس، ستاره "داستان وست ساید" را به جای او انتخاب کرد. در این دوره، تنکو دوستی محکمی با شاعر ریکاردو مانرینی برقرار کرد. با این حال، در سال ۱۹۶۳ دوستی او با جینو پائولی به دلیل رابطه مشکل دار با بازیگر استفانیا ساندرلی به هم خورد. اولین آلبوم تنکو با نام «"Ballate e Canzoni»" در سال ۱۹۶۲ منتشر شد. یکی از آهنگ های او با نام «Cara maestra» توسط سانسور رسانه های پررونق آن زمان ایتالیا سانسور شد. او به خاطر این آهنگ به مدت دو سال از رای محروم شد. سانسورها در سال بعد دوباره به آهنگ های او «Io sì» که بیش از حد صریح جنسی تلقی می شدند، و «Una brava ragazza» که در آن تنکو تحسین خود را از یک دختر بد دهه ۶۰ ابراز می کند
، حمله کردند. در سپتامبر ۱۹۶۴، او آهنگ «Ho capito che ti amo» را منتشر کرد، آهنگی که توسط خودش نوشته شده بود و تنظیم موسیقی آن توسط اتزیو لئونی انجام شد. این آهنگ در شرکت ضبط ایتالیایی «Jolly» منتشر شد. در سال ۱۹۶۶، پس از گذراندن دوره خدمت اجباری سربازی، او آلبوم «یک "روز پس از دیگری»" را برای آرسی ای منتشر کرد. خدمت سربازی مانع از سفر او به همراه جیانفرانکو روربری به آرژانتین برای دیدار با طرفداران آهنگ "«El amor tiene cara de mujer»" نشد. اینکه چگونه او در حالی که گذرنامه اش هنوز در اختیار ارتش ایتالیا بود، موفق به ورود به آرژانتین شد، مشخص نیست. علاوه بر این، طبق خدمت سربازی، فرد اجازه خروج از ایتالیا را نداشت و مجازات آن بازداشت بود که طبق دفترچه سوابق خدمتش، او چنین تجربه ای نداشت. در همان سال در رم، او با دالیدا خواننده ایتالیایی-فرانسوی آشنا شد و با او دوست شد. تصور عمومی بر این بود که آنها عاشق و معشوق شده اند، با این حال، تنکو نامزدی به نام والریا داشت که یک دهه پس از مرگش نامه های زیادی از او کشف شد. مادر تنکو نیز تأیید کرد که او با دالیدا فقط به عنوان یک دوست خوب رفتار می کرد. لینو پاترونو، دوست نز
دیک تنکو، رابطه خود با دالیدا را یک «ترفند بازاریابی» توصیف کرد. مرگ. در ژانویه ۱۹۶۷، تنکو در جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد. شایعه شده بود که او برخلاف میلش در این جشنواره شرکت کرده است. در ۲۶ ژانویه، او آهنگ «Ciao amore, ciao» را با دالیدا اجرا کرد. ویدیوی این اجرا از بین رفته است؛ با این حال، فایل صوتی ضبط شده از رادیو باقی مانده است. آن شب، تنکو بد و بی موقع خواند، احتمالاً به این دلیل که کمی قبل از اجرا برای مقابله با اضطراب، باربیتورات و الکل مصرف کرده بود. پس از اجرا، در عصر ۲۶ ژانویه، او در رستوران نوسترومو به همراه دالیدا، همسر سابقش، دیگر دوستان و همکارانش دیده شد. او زودتر از موعد آنجا را ترک کرد و گروه را پشت سر گذاشت. تقریباً ساعت ۲ بامداد ۲۷ ژانویه، تنکو توسط دالیدا در اتاقش، شماره ۲۱۹، در هتل ساووی، مرده پیدا شد. تنکو بر اثر اصابت گلوله به سر جان باخت. در نهایت مرگ او خودکشی اعلام شد. با این حال، به دلیل تخلفات متعدد در تحقیقات، پرونده دو بار بازگشایی شد، اما همچنان حکم خودکشی صادر شد. ظاهراً تنکو پس از اطلاع از حذف آهنگش از مسابقه نهایی ناراحت شد. چندین نفر از نزدیکان تنکو شاهد بودند که او بیش
تر از فساد و رشوه خواری در جشنواره ناراحت بود و قصد داشت یک کنفرانس مطبوعاتی برای افشای همه چیز برگزار کند. تنکو در مراسمی کوچک در ریکالدون به خاک سپرده شد، در حالی که مسئولان جشنواره به نمایش ادامه دادند و سعی کردند از رسوایی فرار کنند. تقریباً هیچ یک از همکارانش در مراسم خاکسپاری حضور نداشتند.
ارتش ایالات متحده آمریکا در جنگ جهانی دوم (به انگلیسی: United States Army during World War II) نیروی زمینی اصلی ایالات متحده بود که نقشی محوری در پیروزی متفقین ایفا کرد. این ارتش که در آستانه جنگ یک نیروی کوچک و عمدتاً پادگانی بود، در طی کمتر از چهار سال به یک نیروی رزمی جهانی با بیش از ۸ میلیون نفر پرسنل تبدیل شد که به طور همزمان در جبهه های اروپا، آفریقا و آسیا-اقیانوسیه می جنگید. تحول ارتش آمریکا از یک نیروی منزوی به یک فاتح جهانی، نه تنها نتیجه قدرت صنعتی عظیم این کشور، بلکه حاصل رهبری استراتژیک، دکترین نظامی منعطف و بسیج بی سابقه نیروی انسانی بود. با این حال، این دوران با چالش های اجتماعی عمیقی مانند تفکیک نژادی در صفوف خود نیز همراه بود که تناقضی آشکار با اهداف اعلام شده جنگ علیه استبداد و نژادپرستی داشت. وضعیت پیش از جنگ. در سال های میان دو جنگ جهانی (دوره میان جنگ)، ارتش آمریکا به دلیل سیاست انزواگرایی حاکم بر کشور، به شدت کوچک، کم بودجه و از نظر تجهیزات، قدیمی بود. در سال ۱۹۳۹، کل ارتش شامل نیروهای هوایی (که در آن زمان بخشی از ارتش بود) کمتر از ۲۰۰٬۰۰۰ نفر پرسنل داشت و از نظر اندازه در رتبه نوزدهم جه
ان قرار داشت. دکترین نظامی آن عمدتاً بر دفاع ساحلی متمرکز بود و تجربه کمی در عملیات های بزرگ و ترکیبی داشت. با این حال، مانورهای بزرگ لوئیزیانا در سال ۱۹۴۱ به فرماندهی ژنرال هایی مانند لسلی مک نیر، اولین گام جدی برای آزمودن دکترین های جنگ متحرک و شناسایی فرماندهان لایق آینده بود. بسیج و تحول. ورود ایالات متحده به جنگ پس از حمله به پرل هاربر در دسامبر ۱۹۴۱، بزرگترین بسیج نظامی و صنعتی تاریخ این کشور را کلید زد. رهبری و دکترین. معمار اصلی این تحول عظیم، ژنرال جرج مارشال، رئیس ستاد ارتش بود. او با کارآمدی فوق العاده، کنگره را برای تأمین بودجه متقاعد کرد، ساختار فرماندهی را مدرن سازی نمود و فرماندهان کلیدی مانند دوایت آیزنهاور، عمر بردلی و جرج پتن را شناسایی و به کار گمارد. تحت رهبری او، دکترین ارتش از اتکای صرف به پیاده نظام به یک رویکرد جنگی ترکیبی (Combined Arms) تغییر یافت که بر هماهنگی نزدیک بین پیاده نظام، زرهی، توپخانه و پشتیبانی هوایی تأکید داشت. نیروی انسانی و آموزش. با تصویب قانون خدمت انتخابی (Selective Service Act) در سال ۱۹۴۰، اولین خدمت وظیفه عمومی در زمان صلح در تاریخ آمریکا آغاز شد. میلیون ها شهرو
ند آمریکایی از تمام اقشار جامعه برای خدمت فراخوانده شدند. این افراد که به جی آی (G.I.) مشهور بودند، در مراکز آموزشی گسترده ای در سراسر کشور تحت آموزش های فشرده نظامی قرار گرفتند تا برای جنگ در شرایط اقلیمی کاملاً متفاوت، از بیابان های آفریقا تا جنگل های اقیانوس آرام، آماده شوند. جبهه های اصلی نبرد. ارتش آمریکا در دو جبهه اصلی و کاملاً متفاوت جنگید: جبهه اروپا و شمال آفریقا. پس از ورود به جنگ، استراتژی اصلی متفقین "اول اروپا" بود. اولین عملیات بزرگ ارتش آمریکا در عملیات مشعل (حمله به شمال آفریقا) در نوامبر ۱۹۴۲ رقم خورد. اگرچه ارتش در ابتدا با شکست هایی در برابر نیروهای باتجربه آلمانی مواجه شد، اما این نبردها به مثابه یک "میدان آموزش" عمل کرد. در ادامه، نیروهای آمریکایی در حمله متفقین به سیسیل و کارزار دشوار ایتالیا شرکت کردند. نقطه اوج حضور ارتش در اروپا، نبرد نرماندی (عملیات آورلرد) در ۶ ژوئن ۱۹۴۴ بود که بزرگترین عملیات آبی-خاکی تاریخ محسوب می شود. پس از نبردهای خونین در فرانسه، ارتش آمریکا در دفع آخرین حمله بزرگ آلمان در نبرد آردن (Battle of the Bulge) نقشی حیاتی داشت و در نهایت تا قلب آلمان پیشروی کرد. جبه
ه اقیانوس آرام. جنگ در اقیانوس آرام تحت فرماندهی ژنرال داگلاس مک آرتور، ماهیتی کاملاً متفاوت داشت. این جبهه عمدتاً شامل نبردهای جزیره ای در شرایط آب و هوایی سخت و در برابر دشمنی مصمم بود. استراتژی اصلی آمریکا "استراتژی جزیره پرشی" (Island Hopping) بود که در آن نیروها با دور زدن جزایر به شدت دفاع شده، به پایگاه های استراتژیک کلیدی حمله می کردند. ارتش در کارزارهای مهمی مانند نبرد گوادال کانال، نبردهای جنگ گینه نو، بازپس گیری فیلیپین در نبرد بزرگ فیلیپین و نبرد اوکیناوا شرکت داشت. این نبردها به دلیل مقاومت سرسختانه ژاپنی ها و شرایط جغرافیایی، تلفات بسیار سنگینی داشتند. تجهیزات و جنبه های اجتماعی. موفقیت ارتش آمریکا به شدت به برتری لجستیکی و صنعتی آن وابسته بود. سلاح هایی مانند تفنگ نیمه خودکار ام۱ گرند (M1 Garand) که ژنرال پتن آن را "بزرگترین ابزار جنگی ساخته شده" نامید، یک مزیت تاکتیکی قابل توجه برای جوخه های پیاده نظام فراهم می کرد. تانک متوسط ام۴ شرمن (M4 Sherman) و کامیون ۲.۵ تنی CCKW ستون فقرات نیروهای زرهی و لجستیک ارتش را تشکیل می دادند. با این حال، ارتش آمریکا بازتابی از جامعه خود بود و با تفکیک نژادی اد
اره می شد. سربازان آفریقایی-آمریکایی عمدتاً در واحدهای جداگانه و اغلب در نقش های پشتیبانی خدمت می کردند، اگرچه واحدهای رزمی مانند لشکر ۹۲ پیاده نظام نیز در ایتالیا جنگیدند. این تناقض عمیق، یکی از میراث های پیچیده ارتش در این دوران است. همچنین، بیش از ۱۵۰٬۰۰۰ زن در سپاه ارتش زنان (Women's Army Corps - WAC) در نقش های غیر رزمی اما حیاتی مانند اپراتور تلفن، منشی و مکانیک خدمت کردند. میراث و پیامدها. ارتش ایالات متحده با بیش از ۳۱۸٬۰۰۰ کشته و ۵۶۵٬۰۰۰ زخمی از جنگ خارج شد. این سازمان از یک نیروی کوچک داخلی به یک قدرت نظامی جهانی تبدیل شده بود که پایگاه های دائمی در سراسر جهان داشت و آماده رویارویی با چالش های جنگ سرد بود. تجربه جنگ جهانی دوم، ساختار، دکترین و جایگاه ارتش آمریکا را برای همیشه تغییر داد و آن را به یکی از پایه های اصلی نظم نوین جهانی پس از جنگ تبدیل کرد.
ماریو بوانگیوانی (؛ ۷ سپتامبر ۱۹۴۳ - ۵ دسامبر ۲۰۲۴)، معروف به ماریو تسوتو، خواننده پاپ اهل ایتالیا بود اوایل زندگی و تحصیلات. تسوتو در پیگناتارو ماجوره متولد شد و در جوانی به همراه خانواده اش به میلان نقل مکان کرد، و در آن جا حسابداری خواند و یک آرایشگاه افتتاح کرد. حرفه. تسوتو به لطف دوستی اش با لیویو ماکیا گیتاریست آی کامالئونتی، اجرای زنده را آغاز کرد و پس از اینکه مورد توجه میکی دل پرته همکار آدریانو چلنتانو قرار گرفت، در سال ۱۹۶۳ با شرکت کلن چانتانو قرارداد بست. او که از عدم توانایی ضبط هر آلبومی ناراضی بود، به شرکت جگوار رکوردز متعلق به ریکی جیانکو پیوست و اولین حضور رسمی خود را با تک آهنگ «Non mi lasciare» تجربه کرد. در سال ۱۹۶۶، با کنسرتو نوجوانان در کانتاگرو شرکت کرد؛ دو سال بعد، او به این رقابت ها بازگشت و با اجرای نسخه ای از آهنگ «دوستم داشته باش، لطفاً دوستم داشته باش» اثر میشل پولنارف ، مقام دوم را کسب کرد. در سال ۱۹۶۹، تسوتو با آهنگ «لیزا داگلی اوچی بلو» به موفقیت تجاری دست یافت، این آهنگ در جشنواره «Un disco per l'estate» رتبه دوم را کسب کرد و به یک موفقیت بزرگ تبدیل شد. در دهه ۷۰ میلادی او در
برخی از مهمترین رویدادهای موسیقی در ایتالیا، از جمله بیستمین دوره جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد، اما نتوانست موفقیت آهنگ اصلی خود را تکرار کند. در دهه ۸۰ میلادی، او با همسرش دوناتلا یک گروه دو نفره تشکیل داد و به عنوان مهمان مکرر در برنامه های تلویزیونی موسیقی با مضمون نوستالژی حضور یافت. مرگ. تسوتو که مدت ها از بیماری قلبی رنج می برد، در ۵ دسامبر ۲۰۲۴ در سن ۸۱ سالگی در وجوانو درگذشت.
مرحله حذفی ای اف سی کاپ ۲۰۲۲ از ۹ اوت تا ۲۲ اکتبر ۲۰۲۲ برگزار شد. در مجموع ۱۲ تیم در مرحله حذفی برای تعیین قهرمان ای اف سی کاپ ۲۰۲۲ به رقابت پرداختند. تیم های راه یافته. تیم های زیر از مرحله گروهی صعود کردند: فرمت. در مرحله حذفی، ۱۲ تیم به صورت تک حذفی به رقابت پرداختند. هر مسابقه به صورت تک حذفی برگزار شد. در صورت لزوم، وقت اضافه و ضربات پنالتی برای تعیین برنده استفاده می شد (مقررات ماده ۹.۳ و ۱۰.۱). برنامه. برنامه مسابقات به شرح زیر بود. نمودار. قرعه کشی فینال های منطقه ای و نیمه نهایی پلی آف بین منطقه ای در ۱۴ ژوئیه ۲۰۲۲ برگزار شد. نمودار مرحله حذفی به شرح زیر تعیین شد: نیمه نهایی منطقه ای. خلاصه. نیمه نهایی منطقه ای به صورت تک مسابقه برگزار شد و تیم میزبان بر اساس جداول زیر و بر اساس اینکه کدام تیم های دوم گروه به مرحله نهایی راه یافته اند، تعیین شد. برنده گروه میزبان مسابقه با تیم دوم گروه است. اگر دو برنده گروه با هم بازی می کردند، یکی از برندگان گروه میزبان مسابقه بود. فینال منطقه ای. خلاصه. فینال منطقه ای به صورت تک مسابقه برگزار شد و تیم میزبان با قرعه کشی مشخص شد. برندگان فینال منطقه ای غرب آسیا به
فینال راه یافتند، در حالی که برندگان فینال منطقه ای آسیای مرکزی و فینال منطقه ای آسه آن به نیمه نهایی پلی آف بین منطقه ای راه یافتند. نیمه نهایی پلی آف بین منطقه ای. خلاصه. در نیمه نهایی پلی آف بین منطقه ای، چهار برنده منطقه ای به غیر از منطقه غرب آسیا در دو بازی رفت و برگشت با هم بازی کردند، یعنی برندگان منطقه جنوب آسیا (گروه D)، برندگان منطقه شرق آسیا (گروه J)، برندگان فینال منطقه مرکزی و برندگان فینال منطقه آسه آن، که در این بازی ها، تیم میزبان و حریفان با قرعه کشی و بدون هیچ گونه سیدبندی مشخص شدند. فینال پلی آف بین منطقه ای. خلاصه. در فینال پلی آف بین منطقه ای، دو برنده نیمه نهایی پلی آف بین منطقه ای به مصاف هم رفتند که با قرعه کشی نیمه نهایی پلی آف بین منطقه ای، تیم میزبان مشخص شد. برندگان فینال پلی آف بین منطقه ای به فینال راه یافتند. فینال. فینال در یک بازی در ورزشگاه ملی بوکیت جلیل در کوالا لامپور، مالزی، بین برنده فینال پلی آف بین منطقه ای، کوالالامپور سیتی، و برنده فینال منطقه غرب آسیا، السیب، برگزار شد.
باکینوی بیمار () نقاشی ای از کاراواجو است که بین سال های 1593 و 1594 خلق شد. این تابلو تصویری غیرمعمول از باکوس (خدای شراب و سرمستی در اساطیر رومی) را به شکل مردی بیمار و رنگ پریده نشان می دهد. اثر در گالری بورگزه در رم نگهداری می شود و از نخستین کارهای کاراواجو در رم است. تاریخچه. کاراواجو پس از ورود به رم در اوایل دههٔ 1590، با مشکلات مالی و بیماری روبه رو بود. بسیاری از پژوهشگران باور دارند که نقاشی در این دوره و شاید پس از یک بیماری سخت کشیده شد. گفته می شود مدل نقاشی خود کاراواجو بوده که در آینه تصویرش را بازتاب داده است. تابلو ابتدا در مجموعهٔ خاندان بورگزه نگهداری می شد و امروز نیز در گالری بورگزه بخش اصلی آن است. توصیف. تابلو مردی جوان را نشان می دهد که تاج برگ مو بر سر دارد و جامی از انگور و انار در دست گرفته است. رنگ پوست او زرد و حالت چهره اش خسته و رنجور است. ترکیب نور و سایه (کیا رُسکورو) از همان آغاز در این اثر به چشم می خورد و بعدها به یکی از مشخصه های سبکی کاراواجو بدل شد. تحلیل هنری. نقاشی برخلاف تصاویر رایج از باکوس که او را سرزنده و شاد نشان می دادند، او را به شکل انسانی بیمار و شکننده ترسی
م کرده است. این تضاد به عنوان نوعی بازتاب شخصی از وضعیت جسمی و روانی نقاش تفسیر می شود. برخی پژوهشگران، اثر را تمثیلی از زودگذر بودن لذت ها و فانی بودن زندگی دانسته اند. تأثیر و میراث. "باکینوی بیمار" نمونه ای اولیه از سبک واقع گرایانهٔ کاراواجو است که بعدها بسیاری از پیروان او را تحت تأثیر قرار داد. در قرن هفدهم، نقاشان کاراواجیست در ایتالیا، اسپانیا و فرانسه این رویکرد طبیعت گرایانه را ادامه دادند. امروزه تابلو یکی از مهم ترین آثار اولیهٔ کاراواجو به شمار می رود و در پژوهش های هنری به عنوان نمونه ای از «پرترهٔ تمثیلی» مورد تحلیل قرار می گیرد.
سوفیا تورنامبن (؛ زادهٔ ) که با نام کیمونو نیز شناخته می شود، خواننده اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۱۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. او بیشتر به خاطر برنده شدن در سیزدهمین فصل از برنامه استعدادیابی ایتالیایی "ایکس فاکتور" شناخته می شود. زندگی و حرفه. سوفیا تورنامبن در سال ۲۰۰۲ در چیویتانوا مارکه به دنیا آمد. در فوریه ۲۰۱۹، در "سانرمو" "جوانان" شرکت کرد و مقام سوم را کسب کرد. او در دسامبر ۲۰۱۹ با تک آهنگ «A domani per sempre» در سیزدهمین دوره نسخه ایتالیایی "ایکس فاکتور" برنده شد. او دومین تک آهنگ خود با نام «Ruota panoramica» را در ۲۴ آوریل ۲۰۲۰ منتشر کرد. در طول تابستان، او سه آهنگ آکوستیک با نام «Tra l'asfalto e le nuvole»، «Finali imprevisti»، «Fiori viola» را در آرسی ای رکوردز ضبط کرد. در ۱۰ دسامبر ۲۰۲۰ او تک آهنگ جدید خود با نام «Solo» را با اجرای زنده در فینال چهاردهمین دوره "ایکس فاکتور" منتشر کرد. اولین آلبوم کوتاه او با "نام" "«Dance Mania: Stereo Love»" در ۱۵ اکتبر ۲۰۲۱ توسط کلمبیا رکوردز و سونی میوزیک منتشر شد. در سال ۲۰۲۳، پس از دو سال وقفه، او دو تک آهنگ به نام های «Tempesta» و «In ostaggio
» را با نام هنری «کیمونو» منتشر کرد. تک آهنگ سوم او با نام «Piena di se» در ۱۹ آوریل ۲۰۲۴ منتشر شد. در اواخر سال ۲۰۲۴، او در مسابقه ای برای نوازندگان جوان "به نام «آریا سانرمو»" که تا حدودی به عنوان انتخابی برای جشنواره موسیقی سانرمو ۲۰۲۵ استفاده می شد، شرکت کرد و در ۲۲ نوامبر ۲۰۲۴ به عنوان یکی از ده برنده اعلام شد. او در نهایت برای مرحله نهایی انتخاب نشد.
آمادئوس هفتم (؛ ۲۴ فوریه ۱۳۶۰ – ) معروف به کنت سرخ، از سال ۱۳۸۳ تا ۱۳۹۱ کنت ساووی بود. زندگی نامه. آمادئوس در ۲۴ فوریه ۱۳۶۰ در شامبری، پسر کنت آمادئوس ششم ساووی و بون بوربون، متولد شد. پس از مرگ پدرش در سال ۱۳۸۳، مادر و مادربزرگش بر سر نیابت سلطنت با هم جنگیدند. در سال ۱۳۸۴، آمادئوس برای سرکوب شورشی علیه خویشاوندش ادوارد ساووی، اسقف سیون، ارتشی را رهبری کرد که به سیون حمله و آن را غارت کرد. در سال ۱۳۸۸، او سرزمین هایی را در شرق پرووانس و شهر بندری نیس به دست آورد و بدین ترتیب به شهرستان ساووی کنترل یک گذرگاه مهم آلپ و دسترسی به دریای مدیترانه را داد. نیس در ۲۸ سپتامبر ۱۳۸۸ بخشی از قلمرو خاندان ساووی شد، زمانی که آمادئوس هفتم، با سوءاستفاده از درگیری های داخلی در پرووانس، با جووانی گریمالدی، بارون بوگلیو (فرماندار نیس و پرووانس شرقی) در مورد انتقال نیس و دره اوبایه به قلمرو ساووی، با نام سرزمین های جدید پرووانس، مذاکره کرد. پدر آمادئوس، آمادئوس ششم، کنت سبز، به خاطر خرید قلمرو گذرگاه کوهستانی، گذرگاه لارجِنتر، که امروزه گذرگاه مادالنا در مرز فرانسه و ایتالیا است، به مبلغ ۶۰۰۰۰ اکو، شناخته می شود، اما این خرید
در سال ۱۳۸۸ پس از مرگ او انجام شد. گذرگاه لارجِنتر از اهمیت استراتژیک و تجاری زیادی برخوردار بود زیرا لیون را به ایتالیا متصل می کرد؛ این مسیر، مسیری آسان بین پیمونت و دره دورافتاده بارسلونت بود که پس از انتقال آمادئوس هفتم یا پدرش از شهرستان پرووانس به شهرستان نیس، به تصرف ساوویارد درآمد. در اول نوامبر ۱۳۹۱، آمادئوس بر اثر کزاز در نتیجه یک حادثه شکار درگذشت. پس از مرگ او، به دلیل وصیت نامه اش، جنجال هایی به پا شد. آمادئوس نقش مهم قیم پسر و وارث خود، آمادئوس هشتم، را به مادرش، خواهر دوک قدرتمند بوربون، واگذار کرد، به جای اینکه از سنت انتصاب مادر کودک، که دختر دوک دو بری به همان اندازه قدرتمند بود، پیروی کند. به دلیل اختلاف بین مادر و همسرش، شایعاتی مبنی بر مسموم شدن آمادئوس اندکی پس از مرگ او منتشر شد. سه ماه مذاکره طول کشید تا آرامش در خانواده برقرار شود. آمادئوس به خاطر مهمان نوازی اش شناخته شده بود، زیرا از مردم با هر جایگاهی پذیرایی می کرد و هرگز کسی را بدون غذا از سفره اش بیرون نمی کرد.
ماتیلده (راحیل) کاسین واردی (۸ اوت ۱۹۲۱ – ۲۴ مه ۲۰۰۶) از فعالان یهودی-ایتالیایی بود که تلاش های گسترده ای برای نجات پناهجویان یهودی که از هراس های جنگ جهانی دوم گریخته و به فلورانس پناه آورده بودند انجام داد. با ورود نیروهای آلمانی به فلورانس در ۸ اوت ۱۹۴۳، او در چارچوب یک شبکهٔ زیرزمینی یهودی–مسیحی فعالیت کرد که به مخفی کردن یهودیان در صومعه ها و نهادهای مذهبی منطقه می پرداخت. بسیاری از این مخفیگاه ها به دست نیروهای اس اس و همکاران فاشیست شان کشف شد و ساکنانشان به اردوگاه های مرگ در آلمان فرستاده شدند، اما بسیاری نیز نجات یافتند. برآوردی غیررسمی حاکی است که حدود ۲۰۰ تا ۳۰۰ نفر به واسطهٔ این فعالیت ها نجات پیدا کردند. در ۲۶ نوامبر ۲۰۱۹، ماتیلده در مراسمی در اورشلیم از سوی سازمان جهانی بنی بریت جایزهٔ «نجات دهنده یهودیان» را دریافت کرد. دوران کودکی در فلورانس. ماتیلده در فلورانس در خانواده ای بورژوا یهودی به دنیا آمد. پدرش کارمند یک شرکت بیمه مشهور و مادرش خانه دار بود. او در جوانی در اردوهای تابستانی «کامپجی» که توسط فعالان صهیونیسم برای آماده سازی جوانان یهودی جهت مهاجرت به سرزمین اسرائیل برگزار می شد، شرکت
کرد. در آنجا نخستین بار با زبان عبری، فرهنگ یهودی و اندیشه های صهیونیستی آشنا شد. او دبیرستان گالیله را گذراند. آغاز قوانین نژادی در ایتالیا. در ۱۷ نوامبر ۱۹۳۸، قوانین نژادی ایتالیا به تصویب رسید. در نتیجه، دانش آموزان و معلمان یهودی از مدارس و دانشگاه ها اخراج شدند و بسیاری از مشاغل عمومی و حرفه ای نیز بر روی آنان بسته شد. برای رفع این مشکل، جامعهٔ یهودیان مدرسه ای خصوصی در مجموعهٔ کنیسه تأسیس کرد تا کودکان بتوانند تحصیل خود را ادامه دهند. ماتیلده گروهی از کودکان را گرد آورد و برای آنان فعالیت های اجتماعی و آموزشی در بعدازظهرها ترتیب داد. این کلاس ها نه تنها به آموزش دروس رسمی می پرداختند، بلکه به کودکان روحیه و امید نیز می بخشیدند و تلاش می کردند فضای طردشدگی را جبران کنند. با آغاز جنگ جهانی دوم در اول سپتامبر ۱۹۳۹، موجی از پناهندگان یهودی به ایتالیا آمد. به منظور کمک به آنان، سازمان دلزم ("Delegazione per l'Assistenza degli Emigranti Ebrei") شکل گرفت. ماتیلده از همان آغاز فعالیت دفتر فلورانس به آن پیوست. او در ایستگاه قطار به استقبال پناهندگان تازه وارد می رفت و آنان را به دفتر جامعهٔ یهودی هدایت می کرد. ا
ین جامعه، به رهبری خاخام ناتان کاسوتو، برای اسکان آنان در ساختمان های متروکه و تهیهٔ خوراک، پوشاک و درمان اقدام نمود. ماتیلده نیاز ویژهٔ کودکان را تشخیص داد و همراه با خواهران لاسکار و دیگر داوطلبان «دلزم کودکان» را بنیان گذاشت. آنان فهرستی از کودکان پناهنده و محل های اختفای آنان تهیه کرده و برایشان بسته های خوراکی، لوازم التحریر و کتاب می فرستادند. این اقدام، علاوه بر کمک مادی، به ایجاد پیوند اجتماعی میان خانواده های آواره نیز یاری رساند. زیرزمینی یهودی-مسیحی در فلورانس. با ورود آلمانی ها در سپتامبر ۱۹۴۳، فعالیت ها مخفیانه شد. پس از دیدار ماتیلده و کاسوتو با کاردینال الیا دلا کوستا، یک شبکهٔ مشترک یهودی-مسیحی تشکیل شد که دو کشیش، «چیپریانو ریکوتی» و «دون لتو کازینی» نیز در آن مشارکت داشتند. مأموریت آنان یافتن صومعه هایی بود که حاضر به پناه دادن یهودیان باشند. با وجود خطرات، پناهگاه های بسیاری فراهم شد. برخی کشف شدند و ساکنانشان به اردوگاه ها تبعید شدند، اما بسیاری نیز نجات یافتند. برآوردها نشان می دهد که حدود ۳۰۰ تا ۴۰۰ نفر به واسطهٔ این شبکه زنده ماندند. دستگیری اعضای زیرزمینی. در ۲۶ نوامبر ۱۹۴۳، نشست اعضای
شبکه در یک کلیسا به دلیل خیانت لو رفت و اس اس به آنجا یورش برد. ناتان کاسوتو بازداشت و به آشوویتس تبعید شد و جان باخت. ماتیلده که دیر به جلسه رسید از دستگیری گریخت، اما مادر و برادرش بازداشت شدند. او برای آزادی آنان خود را تسلیم کرد، اما به کمک مأمور پلیسی به نام «وینچنزو آتانازیو» موفق به فرار شد. فرار به سوئیس. در ژوئیه ۱۹۴۴ او و برادرش به سوئیس گریختند و در آنجا نیز با کودکان کار کرد. در شهر وگگیس مدرسه ای برای ۱۰۰ تا ۱۵۰ کودک یهودی ایتالیایی ایجاد کرد. بازگشت به ایتالیا. پس از جنگ، همراه با رافائله کانتونی و امبرتو نحون، پرورشگاهی برای بازماندگان کودک هولوکاست در سلوینو ایجاد کردند. مهاجرت به اسرائیل. در ۱۹۴۸ همراه همسرش مئیر واردی به اسرائیل مهاجرت کرد. ابتدا در کیبوتص سده الیاهو ساکن شدند و سپس در مأموریت های دیپلماتیک در طرابلس، بروکسل، مارسی و پاریس خدمت کردند. آنان پنج فرزند داشتند و در نطف به خاک سپرده شدند.
آمادئوس ششم (؛ ۴ ژانویه ۱۳۳۴ – ) با نام مستعار کنت سبز، از سال ۱۳۴۳ تا ۱۳۸۳ کنت ساووی بود. او پسر ارشد آیمون، کنت ساووی و یولانده پالئولوژینا از مونتفرات بود. اگرچه او حکومت خود را در دوران نیابت سلطنت آغاز کرد، آمادئوس به سرعت ثابت کرد که رهبری قاطع و توانمند است و باعث پیشرفت بیشتر ساووی به عنوان یک نیروی سیاسی و نظامی در اروپا شد. قابل توجه ترین دستاورد او رهبری و تأمین مالی شخصی جنگ صلیبی ساووی علیه ترک ها بود که در طی آن با موفقیت به امپراتور بیزانس کمک کرد و نفوذ ساووی را از طریق جنگ و دیپلماسی گسترش داد. خاستگاه. به گفته ساموئل گیشنون، آمادئو پسر ارشد آیمونه دی ساوویا، معروف به پاسیفیک، کنت ساووی و کنت آئوستا و موریانا، و همسرش ویولانته پالئولوگا بود که باز هم به گفته ساموئل گیشنون، دختر تئودور اول مونتفرات، شاهزاده بیزانس و مارکی مونتفرات، و همسرش آرژانتینا اسپینولا بود که طبق کتاب مقدس ایتالیایی امور ایتالیا، جلد یازدهم، دختر کاپیتان مردم جنوا، اوپیتزینو اسپینولا، و همسرش ویولانته دی سالوتزو بود. به گفته مورخ فرانسوی ساموئل گیشنون در کتاب «تاریخچه خانوادگی خانه سلطنتی ساووی»، ایمونه اهل ساووی، پسر سو