Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
افیا برای ترسیدن نداشتند. گزارش شده یکی از مأموران به صورت بروسکا مشت زد. رویارویی در دادگاه در سال ۱۹۹۷، دی ماتئو و بروسکا در جریان دادرسی رو در رو شدند. دی ماتئو با گریه به قاضی گفت: "همکاری من را تضمین می کنم، اما به این حیوان هیچ چیزی را تضمین نمی کنم. اگر دو دقیقه مرا با او تنها بگذارید، سرم را از تنش جدا خواهم کرد." این رویارویی نزدیک بود به خشونت کشیده شود، اما محافظان دادگاه دی ماتئو را مهار کردند. بروسکا همچنین از خانواده جوزپه دی ماتئو طلب بخشش کرده بود. در سال ۱۹۹۹، بروسکا به ۳۰ سال حبس به دلیل قتل جوزپه محکوم شد. محکومیت های نهایی در سال ۱۹۹۷، بروسکا به ۲۶ سال حبس به دلیل بمبگذاری منجر به قتل فالکونه محکوم شد. او در دادگاه اعتراف کرد که با استفاده از کنترل از راه دور و در حالی که از طریق دوربین دوچشمی حرکت کاروان فالکونه را از روی تپه نظاره می کرد، بمب کارگذاری شده در بزرگراه فرودگاه پالرمو را منفجر کرده است. در سال ۲۰۰۹ نیز به حبس ابد به دلیل قتل سالواتوره کاراوه محکوم شد. همکاری با دستگاه قضایی و آزادی. پس از دستگیری، جووانی بروسکا همکاری با پلیس را آغاز کرد. در ابتدا این همکاری با شک و تردید مو
اجه شد، چرا که بسیاری گمان می کردند "توبه" او تنها ترفندی برای فرار از مجازات های سنگین زندان برای روسای مافیا است. در سه ماه اول، بسیاری از اطلاعاتی که به مقامات ارائه داد، غیرقابل تأیید یا نادرست بود و این موضوع باعث شد خواستار سخت گیری بیشتر در سیستم همکاری با مجرمان شوند. بروسکا روایتی جنجالی از دستگیری توتو رینا ارائه داد: یک توافق پنهانی بین افسران کارابینیری، مأموران مخفی و روسای مافیا که از دیکتاتوری رینا خسته شده بودند. به گفته او، پرووانزانو رینا را در ازای آرشیو ارزشمند مدارک compromettente (به خطر اندازنده) که رینا در آپارتمانش در پالرمو نگهداری می کرد، "فروخت". بروسکا همچنین ادعا کرد رینا به او گفته بود پس از قتل فالکونه، با نیکولا مانچینو، وزیر کشور وقت، به صورت غیرمستقیم برای جلوگیری از کشتارهای بیشتر مذاکره کرده است. مانچینو بعدها این ادعا را تکذیب کرد، اما در ژوئیه ۲۰۱۲ به دلیل خودداری از ارائه مدارک مربوط به مذاکرات سال ۱۹۹۲ بین دولت ایتالیا و مافیا و پرونده قتل فالکونه و بورسلیینو، به دادگاه احضار شد. بروسکا در زندان ربیبیا در رم زندانی بود و با وجود درخواست های مکرر برای حبس خانگی از سال ۲
۰۰۲، همه این درخواست ها رد شد. در سال ۲۰۰۴ گزارش شد که به پاس رفتار خوب و همکاری با مقامات، هر ۴۵ روز یک هفته اجازه ملاقات با خانواده را دارد. در نهایت، به دلیل همکاری هایش، حکم حبس او به ۲۶ سال کاهش یافت. در ۳۱ مه ۲۰۲۱، بروسکا ۴۵ روز زودتر از پایان محکومیتش، به قید چهار سال آزادی مشروط آزاد شد. این تصمیم با واکنش های شدید عمومی مواجه شد و سیاستمدارانی مانند ماتئو سالوینی از حزب لیگا نورد و انریکو لتا از حزب دموکرات، این تصمیم را مورد انتقاد قرار دادند. مصادره اموال. املاک خانواده بروسکا توسط دولت مصادره شد و در سال ۲۰۰۰ به سازمانی به نام "کنسرسیوم توسعه قانونی" تحویل داده شد. این سازمان، اموال مصادره شده از مافیوزوهای زندانی را بازسازی و به جامعه بازمی گرداند. تبدیل به اقامتگاه ضد مافیا کلبه سنگی کوچک خانواده بروسکا در سان جوزپه جاتو (که تنها چهل دقیقه با پالرمو فاصله دارد) در سال ۲۰۰۴ بازسازی شد. این مکان به اولین "آگری توریسمو (اقامتگاه مزرعه ای) ضد مافیا" در سیسیل تبدیل شده است. ویژگی های منحصر به فرد - گردشگران می توانند از پاستای ارگانیک تهیه شده از گندم کشت شده در زمین های سابق بروسکا لذت ببرند. - شراب
ارگانیک تولیدشده از تاکستان های سابق او توسط تعاونی "پلاسیدو ریتزو" سرو می شود. - این تعاونی به نام یک رهبر اتحادیه کارگری از کورلئونه نامگذاری شده که در سال ۱۹۴۸ توسط مافیا ترور شد. نماد مبارزه با مافیا این پروژه نمادین نشان می دهد چگونه زمین هایی که زمانی برای فعالیت های جنایتکارانه استفاده می شد، امروز به نفع جامعه و گردشگری پایدار مورد استفاده قرار می گیرد. بازدیدکنندگان نه تنها از طبیعت زیبای سیسیل لذت می برند، بلکه با تاریخچه مبارزه با مافیا نیز آشنا می شوند. در فرهنگ عامه. جووانی بروسکا در چندین اثر سینمایی و تلویزیونی به تصویر کشیده شده است. او در مجموعه تلویزیونی ایتالیایی "Il Capo dei Capi" (2007)، سریال "Il cacciatore" (شکارچی، 2018) و فیلم "Il traditore" (خائن، 2019) حضور داشته است. سریال "Il cacciatore" (شکارچی) که در سه فصل تولید شده، به طور ویژه به دوران پس از ترورهای فالکونه و بورسلیینو پرداخته و داستان آن تا دستگیری و زندان رفتن بروسکا ادامه می یابد. این سریال با نگاهی دقیق به تعقیب و گریزهای پلیس و مافیا می پردازد. در فیلم "Il traditore" (خائن) که بر اساس زندگی توتو رینا ساخته شده، بروسکا ن
یز به عنوان یکی از شخصیت های کلیدی حضور دارد. این فیلم به روایت خیانت های درون تشکیلات مافیا و همکاری برخی اعضا با پلیس می پردازد. میمو مانجیاپانه در سریال "Il cacciatore" و لوئیجی لو کاشو در فیلم "Il traditore" نقش بروسکا را ایفا کرده اند. این آثار نه تنها به زندگی جنایی بروسکا پرداخته اند، بلکه تأثیر فعالیت های او بر جامعه ایتالیا و روند مبارزه با مافیا را نیز بررسی کرده اند.
سالواتوره کونتورنو (متولد ۲۸ مه ۱۹۴۶)، معروف به «توتوچیو»، یکی از اعضای سابق مافیای سیسیل بود که در اکتبر ۱۹۸۴ با الهام از تومازو بوسکتا، به یک همکار عدالت (پنتیتو) علیه کوزا نوسترا تبدیل شد. او جزئیات دقیقی از نحوه عملکرد درونی مافیای سیسیل فاش کرد. شهادت های او نقشی کلیدی در دو محاکمه مهم داشت: - محاکمه مَکسی (Maxi Trial) علیه مافیای سیسیل در پالرمو - محاکمه اتصال پیتزا (Pizza Connection Trial) در نیویورک سیتی در دهه ۱۹۸۰ کونتورنو پس از همکاری با مقامات قضایی، به بخشی از برنامه حفاظت از شاهدان پیوست و اطلاعات حیاتی برای افشای شبکه مافیا ارائه داد.
پائولو امانوئله بورسلیینو (۱۹ ژانویه ۱۹۴۰ – ۱۹ ژوئیه ۱۹۹۲) قاضی و دادستان ایتالیایی بود که بیشتر دوران حرفهای خود را در کاخ دادگستری پالرمو در سیسیل گذراند و تلاش کرد تا قدرت مافیای سیسیل را سرنگون کند. نقاط عطف زندگی حرفه ای او، نقش کلیدی در محاکمه تاریخی مَکسی (۱۹۸۶-۱۹۸۷) علیه مافیا و سالها مبارزه قضایی با شبکه های جنایت سازمان یافته بود. در ۱۹ ژوئیه ۱۹۹۲، بورسلیینو در یک حمله انفجاری با ماشین بمبگذاری شده در خیابان ویا دِآمِلیو (نزدیک خانه مادرش در پالرمو) به قتل رسید. این ترور، تنها ۵۷ روز پس از ترور همکارش جووانی فالکونه رخ داد. قتل او و فالکونه به چرخش افکار عمومی و تصویب قوانین سختگیرانهتر ضد مافیا در ایتالیا انجامید. زندگی بورسلیینو شباهت زیادی به زندگی دوست صمیمی اش، جووانی فالکونه داشت. هر دو در یک محله در پالرمو بزرگ شدند. در حالی که بسیاری از دوستان دوران کودکی آنها در بستر مافیا رشد کردند، این دو مرد در جبهه مقابل جنگ علیه جنایت در سیسیل ایستادند و به عنوان دادستان به مبارزه پرداختند. هر دو در سال ۱۹۹۲، تنها با فاصله چند هفته از یکدیگر، ترور شدند. به پاس تلاش های خستگی ناپذیر و فداکاری هایشان در
جریان محاکمات ضد مافیا، هر دو مدال طلای شجاعت مدنی را دریافت کردند. همچنین، مجله تایم در شماره ۱۳ نوامبر ۲۰۰۶، آنها را به عنوان "قهرمانان ۶۰ سال گذشته" معرفی کرد. ترور این دو قاضی، نقطه عطفی در مبارزه با مافیا بود و منجر به افزایش فشارهای بین المللی و داخلی علیه سازمان های جنایتکار شد. ‎== پیوندها == ‎* کارلو بیوتی
پنتیتو به معنی «توبه کار» ( در اصطلاحات آیین دادرسی کیفری ایتالیا، به صورت عامیانه برای اشاره به افرادی که پیش تر عضو سازمان های جنایی بوده اند و سپس تصمیم به همکاری با دادستان گرفته اند به کار می رود . این مفهوم نخست در دههٔ ۱۹۷۰ برای مقابله با تروریسم در دورهٔ موسوم به «سال های سربی» ایجاد شد. پس از محاکمه معروف مَکسی (۱۹۸۶-۱۹۸۷) و شهادت تومازو بوشتا، این اصطلاح بیشتر برای اعضای پیشین جنایت سازمان یافته به کار رفت که از گروه های مافیایی جدا شده و با مأموران تحقیقات همکاری کردند. نقش و مزایا. در ازای اطلاعاتی که ارائه می دهند، پنتیتی ها (توبه کاران) محکومیت های کوتاه تری برای جرائم خود دریافت می کنند و در برخی موارد حتی آزاد می شوند. در سیستم قضایی ایتالیا، پنتیتی ها می توانند از محافظت شخصی، یک نام جدید و مقداری پول برای شروع زندگی جدید در مکانی دیگر (گاهی در خارج از کشور) برخوردار شوند. این رویه در سایر کشورها نیز رایج است. در ایالات متحده، مجرمانی که علیه همدستان پیشین خود شهادت می دهند، می توانند وارد برنامه حفاظت از شاهدان شوند و هویت جدیدی همراه با مدارک قانونی دریافت کنند. سرکردگان مافیای ایتالیا مانن
د توماسو بوشتا و فرانچسکو مارینو مانوئیا اجازه یافتند، در هنگامی که ایتالیا هنوز چنین برنامه ای نداشت، تحت هویت های جدید در برنامه حفاظت از شاهدان ایالات متحده، زندگی کنند. پرونده های برجسته. توماسو بوشتا، به عنوان اولین پنتیتی مهم، به قاضی جووانی فالکونه در شناسایی کمیسیون مافیای سیسیل (کاپولا) و کانال های عملیاتی مافیا کمک شایانی کرد. موفقیت های کلیدی: - همکاری پنتیتی ها در مبارزه با تروریسم (به ویژه بریگادهای سرخ) توسط ژنرال کارابینیه کارلو آلبرتو دالا کیسا (که بعداً توسط مافیا ترور شد) - تا دهه ۱۹۹۰ پنتیتی های معدود اما تأثیرگذاری مانند بوشتا، سالواتوره کونتورنو و آنتونیو کالدرونه وجود داشتند - از سال ۱۹۹۲، بیش از هزار مافیوزو با عدالت ایتالیا همکاری کرده اند سوءاستفاده ها: - مورد معروف انزو تورتورا، مجری تلویزیون که به درستی توسط پنتیتی جووانی ملوسو به ارتباط با کاموررا متهم شد - تورتورا سال ها در زندان ماند و پس از تبرئه به دلیل استرس عاطفی درگذشت پنتیتی های مهم مافیای سیسیل: ۱. لئوناردو ویتاله (۱۹۷۳) - اولین پنتیتی (اعترافاتش ابتدا جدی گرفته نشد) ۲. توماسو بوشتا (۱۹۸۴) - همکاری با فالکونه در محاکمه تار
یخی مَکسی ۳. سالواتوره کونتورنو (۱۹۸۴) - پیروی از بوشتا ۴. لئوناردو مسینا (۱۹۹۲) - افشاگر جولیو آندره وتی ۵. آنتونیو جوفره (۲۰۰۲) - عضو کورلئونزی ها ۶. آنتونیو کالدرونه (۱۹۸۷) ۷. فرانچسکو مارینو مانونیا (۱۹۸۹) - اولین پنتیتی از جناح پیروز جنگ دوم مافیا ۸. جووانی بروسکا (۱۹۹۶) - قاتل فالکونه ۹. سانتینو دی ماتئو (۱۹۹۳) - افشاگر بمبگذاری کاپاچی ۱۰. سالواتوره کانچمی (۱۹۹۳) - از قاتلان فالکونه ۱۱. جوزپه مارکز (۱۹۹۲) ۱۲. گاسپاره موتولو (۱۹۹۲) - اولین افشاگر ارتباطات کوزا نوسترا و سیاستمداران پنتیتی های مهم دیگر: - پاسکواله بارا (کامورا) - پاسکواله گالاسو (کامورا) - کارمینه آلفیری (کامورا) - کارمینه شیاوونه (کامورا) - مائوریزیو آباتینو (باندایلا مایلیانا) - فلیچه مانیه رو (مالا دل برنتا) نکته: پنتیتی ها نقش حیاتی در افشای ساختار مافیا و محکومیت رهبران آن داشته اند، اگرچه مواردی از سوءاستفاده نیز گزارش شده است. پذیرش فرهنگی. در برخی جوامع جنوب ایتالیا که مافیا حضور پررنگی دارد، پنتیتی شدن معادل حکم اعدام است. خانواده مافیایی توتو رینا در شهر کورلئون این حکم را به اعضای خانواده پنتیتی ها هم تعمیم می داد. به عنوان نمون
ه، بسیاری از اعضای نزدیک خانواده توماسو بوشتا در یک سری قتل های زنجیره ای به قتل رسیدند. نقدی بر اصطلاح "پنتیتی". اغلب اشاره می شود که عبارت صحیح باید «همکاران عدالت» باشد. واژهٔ «پنتیتو» حاوی نوعی داوری اخلاقی بوده که ارایه آن از سوی مراجع قضایی، امری نادرست و خارج از حدود صلاحیت آن ها تلقی می شود انتقادات به پنتیتی ها در ایتالیا. پنتیتی ها در ایتالیا به دلایل مختلفی مورد انتقاد قرار گرفته اند: - دریافت امتیازات ویژه - اختراع داستان های دروغین برای کسب منافع - استفاده از این سیستم برای آزار افراد مورد نظر خود - دیده شدن این سیستم به عنوان پاداش به جای مجازات برای مجرمان - غیرقابل اعتماد بودن آنها به دلیل پیشینه جنایی این انتقادات بیشتر از سوی سیاستمداران مطرح می شود، به ویژه زمانی که خودشان یا نزدیکانشان تحت تحقیق برای ارتباط با مافیا هستند. برخی این انتقادات را تلاشی برای بی اعتبار کردن شاکیان می دانند تا دغدغه ای واقعی برای حقوق شهروندی. لوچیانو ویولانته، سیاستمدار و رئیس سابق کمیسیون ضد مافیای ایتالیا در پاسخ گفت: "ما اطلاعات درباره مافیا را از راهبه ها نمی گیریم." قوانینی تصویب شده که دریافت مزایای قابل
توجه توسط پنتیتی ها را منوط به ارائه اطلاعات جدید و دستیابی به نتایج ملموس کرده است. دولت فقط تا ۶ ماه پس از اعلام تمایل به همکاری می تواند اطلاعات را جمع آوری کند. این قوانین باعث کاهش تمایل به پنتیتی شدن شده، چرا که یک مافیوزو نمی داند اطلاعاتش برای دادستان ها مفید خواهد بود یا خیر. در نتیجه، تعداد پنتیتی ها نسبت به اوج آن در اوایل دهه ۹۰ کاهش چشمگیری یافته است. پیوند به بیرون. چگونه یک پنتیتو شدم/ نگاهی به فیلم «خائن»
هوانوردی نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا () شاخه هوانوردی نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا و سازمانی اداری است که مسئولیت دکترین، نیروی انسانی و پیکربندی تمام واحدهای هوانوردی نیروی زمینی آمریکا را برعهده دارد. این سازمان پیش تر یکی از شاخه های تسلیحات رزمی محسوب می شد، اما امروزه مطابق با دکترین سازمانی فعلی نیروی زمینی ایالات متحده، در طبقه بندی «مانور، آتش و عملیات» قرار دارد. ستاد فرماندهی هوانوردی نیروی زمینی ایالات متحده در فورت راکر، آلاباما قرار دارد. پس از آنکه سپاه هوایی ارتش ایالات متحده به نیروی هوایی نیروی زمینی ایالات متحده تبدیل شد، سپس نیروی هوایی ایالات متحده از آن تفکیک گردید، نیروی زمینی تنها با واحدهای هوانوردی بال ثابت خود که هواپیماهای دیده بانی تیلورکرافت را برای واحدهای توپخانه پرواز می دادند، باقی ماند. سپس نیروی زمینی با استفاده از هلیکوپتر، مفهوم جدیدی از هوانوردی را توسعه داد که در طول جنگ کره نویدبخش بود و در طول جنگ ویتنام، صحنه نبرد را متحول کرد.
استفانو بونتاد (۲۳ آوریل ۱۹۳۹ - ۲۳ آوریل ۱۹۸۱) که با نام اصلی استفانو بونتاته شناخته می شد، یکی از اعضای قدرتمند مافیای سیسیل بود. او رئیس خانواده مافیایی سانتا ماریا دی جسو در پالرمو بود و به القابی چون «شاهزاده ویلاگراتزیا» (منطقه تحت کنترلش در پالرمو) و «شاهین» معروف بود. بونتاد ارتباطاتی با چندین سیاستمدار قدرتمند سیسیلی، از جمله جولیو آندره وتی نخست وزیر وقت ایتالیا داشت. در سال ۱۹۸۱ او توسط جناح رقیب در کوزا نوسترا، یعنی کورلئونزی ها، به قتل رسید. مرگ او جرقه ای برای جنگ خونین مافیا بود که به کشته شدن صدها مافیوزو انجامید.
گاسپاره موتولو (متولد ۵ فوریه ۱۹۴۰ در پالرمو) که با نام مستعار «آسپارینو» نیز شناخته می شود، یک مافیوزوی سیسیلی است. در سال ۱۹۹۲ به یک پنتیتو (شاهد دولتی علیه مافیا) تبدیل شد. او اولین مافیوزویی بود که درباره ارتباطات بین کوزا نوسترا و سیاستمداران ایتالیایی سخن گفت. اظهارات موتولو به تحقیقات علیه جولیو آندره وتی، نخست وزیر سابق ایتالیا و درک زمینه قتل های مافیایی سال ۱۹۹۲ شامل سالوو لیما، جووانی فالکونه و پائولو بورسلیینو کمک کرد.
واژه نامه فلسفه آکسفورد یک فرهنگ لغت فلسفه نوشته فیلسوف سیمون بلک برن است که توسط انتشارات دانشگاه آکسفورد منتشر شده است.
فرانچسکو مارینو مانونیا (متولد ۵ مارس ۱۹۵۱) یکی از اعضای سابق مافیای سیسیل است که در سال ۱۹۸۹ به یک پنتیتو (شاهد دولتی) تبدیل شد. او با لقب "موتزارلا" شناخته می شد و به عنوان یکی از معتبرترین شاهدان دولتی علیه مافیا در نظر گرفته می شود. جووانی فالکونه، قاضی ضد مافیایی که اولین بار او را مورد بازجویی قرار داد، مارینو مانونیا را شاهدی باهوش و قابل اعتماد توصیف کرد. حرفه جنایی. او در پالرمو، مرکز سیسیل بزرگ شد و به خانواده مافیایی سانتا ماریا دی جسو به رهبری استفانو بونتاده پیوست. به دلیل مهارتهایش در شیمی برای پالایش هروئین مورد توجه ویژه خانواده های مافیایی قرار داشت و برای شبکه اسپاتولا-اینزریلو-گامبینو کار می کرد. مارینو مانویا اعتراف کرد حداقل ۱۰۰۰ کیلوگرم هروئین را برای بونتاده پالایش کرده بود. او این مهارت را از آنتونیو ورننگو معروف به "دکتر" آموخته بود که اولین پالایشگاه را در سال ۱۹۷۷ تأسیس کرده بود. همچنین به مشارکت در حداقل ۱۷ قتل متهم بود. در جریان جنگ دوم مافیا در اوایل دهه ۱۹۸۰، رئیس او استفانو بونتاده به همراه صدها همدستش به قتل رسیدند. مانویا تنها به این دلیل زنده ماند که در آن زمان به دلیل قاچاق
مواد در زندان بود. او در سال ۱۹۸۳ با کمک برادر کوچکترش آگوستینو مارینو مانویا که یک قاتل بود از زندان گریخت. آنها با سالواتوره رینا، رئیس کورلئونزی ها ملاقات کردند تا موقعیت خود را در ساختار جدید مافیای سیسیل تثبیت کنند و اجازه یافتند تحت حمایت رینا به کار ادامه دهند. فرانچسکو مارینو مانویا به یکی از پالایشگران اصلی هروئین برای کورلئونزی ها تبدیل شد. در سال ۱۹۸۶ او مجدداً دستگیر و به زندان بازگردانده شد. در ۲۰ آوریل ۱۹۸۹ برادرش آگوستینو مارینو مانویا که ۲۳ سال داشت ناپدید شد و دیگر هرگز دیده نشد. خودروی خونی او در همان روز پیدا شد. فرانچسکو مانویا فهمید برادرش کشته شده است. مشخص شد که هر دو برادر مانویا به همراه وینچنزو پوچیو در حال برنامه ریزی برای سرنگونی سالواتوره رینا از مقام ریاست مافیای سیسیل بودند. به نظر می رسد خبر این توطئه به بیرون درز کرده بود و آگوستینو مارینو مانویا اولین توطئه گر علیه رینا بود که کشته شد. پوچیو و برادرانش نیز اندکی بعد به سرنوشت مشابهی دچار شدند. شهادت ها. مارینو مانویا فاش کرد که روبرتو کالوی، معروف به "بانکدار خدا" از بانکو آمبروسیانو و واتیکان، توسط مافیا کشته شد چون سرمایه
های غیرقانونی کوزا نوسترا را هنگام ورشکستگی بانکو آمبروسیانو از دست داده بود. به گفته مانویا، قاتل فرانچسکو دی کارلو، یک مافیوزوی مقیم لندن بود و دستور قتل از جوزپه کالو (رئیس مافیا) و لیچو جلی صادر شده بود. وقتی دی کارلو در ژوئن ۱۹۹۶ به یک خبرچین تبدیل شد، قتل را انکار کرد اما تأیید کرد که کالو از او خواسته بود این کار را انجام دهد. مانویا شهادت داد که رئیس سابقش استفانو بونتاده روابط نزدیکی با سیاستمداران سیسیلی، به ویژه سالوو لیما (نماینده جولیو آندریوتی در سیسیل) داشت. در آوریل ۱۹۹۳، پس از ترور لیما و قضات جووانی فالکونه و پائولو بورسلیینو، او علیه جولیو آندریوتی (نخست وزیر سابق ایتالیا که به ارتباط با مافیا متهم شده بود) شهادت داد. او ادعا کرد آندریوتی در دهه ۱۹۷۰ با بونتاده ملاقات کرده بود. مانویا اولین شاهد عینی بود که آندریوتی را مستقیماً به روسای مافیا مرتبط می کرد. او یک جلسه مهم در سال ۱۹۸۰ با سالواتوره اینزریلو و استفانو بونتاده را توصیف کرد که در آن آندریوتی ظاهراً با یک آلفارومئو ضدگلوله متعلق به خانواده سالوو به همراه لیما آمده بود. آندریوتی برای اعتراض به قتل پیرسانتی ماتارلا در ژانویه ۱۹۸۰ به
آنجا آمده بود. او همچنین درباره قتل روزنامه نگار مائورو دِ مائورو شهادت داد. این روزنامه نگار تحقیقی در سال ۱۹۷۰ توسط مافیا ربوده و کشته شده بود. مانویا در سال ۱۹۷۷ یا ۱۹۷۸ از طرف بونتاده مأمور شده بود چند جسد از جمله جسد دِ مائورو را از خاک بیرون آورده و در اسید حل کند. مانویا اعتراف کرد یکی از کسانی بود که در سرقت نقاشی "میلاد مسیح با سنت فرانسیس و سنت لورنس" اثر کاراواجو (که از سال ۱۹۶۹ مفقود شده بود) دست داشت. (این اثر هنری در مقطعی تصور می شد در اختیار روساریو ریکوبونو، رئیس فقید مافیا بوده است). برنامه حفاظت از شهود. او با هویتی جدید در مکانی نامعلوم تحت برنامه حفاظت از شهود اف بی آی زندگی می کرد و پس از شهادت علیه مافیوزوهای سیسیلی فعال در آمریکا، تابعیت این کشور را دریافت کرده بود. ادعا شده (و تکذیب نشده) که مانویا در بهار ۱۹۹۳ هنگام شهادت علیه جولیو آندریوتی ۶۰۰ هزار دلار دریافت کرد. در آن زمان با ۳۰۰۰ دلار ماهانه به اضافه حقوق بازنشستگی پدرش که از ایتالیا پرداخت می شد، در آمریکا زندگی می کرد. او مجموعاً ۱۷ سال در زندان های ایتالیا و آمریکا را سپری کرد که این دوره در فوریه ۲۰۱۰ پایان یافت. در ژوئن ۲
۰۱۱، پس از ۱۶ سال تحت حفاظت سرویس مارشال های آمریکا، به ایتالیا بازگشت. مجبور بود بدون هویت واقعی و در شرایط نامناسب زندگی کند و شرایط زندگی در آمریکا را برای خود و خانواده اش غیرقابل تحمل می دانست. همسر و دو فرزندش نتوانستند با زندگی در آمریکا سازگار شوند. کمک هزینه ماهانه او در ایتالیا به ۱۰۰۰ یورو کاهش یافت. مانویا از پاداش و حمایت ناچیز دولت ایتالیا در قبال فداکاری هایش و کشته شدن اعضای خانواده اش دلسرد شده بود: "من ناامید و تلخ کام هستم، پس از همه چیزی که از سال ۱۹۸۹ برای مبارزه با مافیا انجام داده ام." در ژوئیه ۲۰۱۱ با مصرف ترکیبی از داروها اقدام به خودکشی کرد، اما همسرش به موقع او را به بیمارستان رساند. گفته ها. بسیاری فکر می کنند که آدم برای پول وارد کوزا نوسترا می شود. این فقط بخشی از حقیقت است. می دانی چرا من وارد کوزا نوسترا شدم؟ چون قبل از آن در پالرمو من آقای هیچ کس بودم. بعد از آن، هرکجا می رفتم، سرها به احترام فرود می آمد. و این برای من ارزش هر بهایی را داشت.
او به مدت کوتاهی پس از قتل جوزپه گرهکو در سال ۱۹۸۵، رئیس خانواده مافیایی چیاکولی بود. مانونیا در جنگ دوم مافیا در اوایل دهه ۱۹۸۰ که توسط سالواتوره رینا طراحی شده بود، به عنوان یک قاتل حرفه ای نقش مهمی ایفا کرد. اگرچه ظاهراً تحت فرمان میکله گرهکو فعالیت می کرد، اما گرهکو خود بیشتر به عنوان عروسک خیمه شب بازی رینا شناخته می شد. مانونیا عضو گروه مرگ باند کورلئونزی بود که تحت فرماندهی گرهکو عمل می کرد و در بسیاری از قتل های مهم این جنگ در سال های ۱۹۸۱-۱۹۸۲ شرکت داشت، از جمله کشتار سیرکونوالیسیونه در ۱۶ ژوئن ۱۹۸۲. پِرِستیفیلیپو در ۲۹ سپتامبر ۱۹۸۷ توسط دو قاتل مسلح به تفنگ ساچمه ای و کلاشنیکوف در حالی که با موتورسیکلت از خیابان های باگریا عبور می کرد، به ضرب گلوله کشته شد. او در حال فرار از یک مخفیگاه به مخفیگاه دیگر بود. دلیل قتل او اعتراض به اعدام پینو گرهکو، دوست نزدیکش بود. در زمان مرگ، او یک فراری بود و به ده ها فقره قتل مشکوک بود و به صورت غیابی در محاکمه مَکسی تحت محاکمه قرار داشت.
فرهنگ لغت، واژه نامه یا دیکشنری آکسفورد ممکن است به هر فرهنگ لغتی که توسط انتشارات دانشگاه آکسفورد منتشر شده است، اشاره داشته باشد:
آفرینش گرایی زمین کهن مجموعه ای از دیدگاه های الهیاتی است که انواع خاصی از آفرینش گرایی را در بر می گیرد که می تواند شامل آفرینش گرایی روز-دوره، آفرینش گرایی شکاف، آفرینش گرایی تدریجی و گاهی اوقات فرگشت خداباوری باشد. به طور کلی، آفرینش گرایی زمین کهن جایگاهی بین آفرینش گرایی زمین جوان (YEC) و فرگشت خداباورانه (TE) دارد. برخلاف آفرینش گرایی زمین جوان معمولاً با اجماع علمی در مورد مسائل فیزیک، شیمی، زمین شناسی و سن زمین سازگارتر است. با این حال، مانند آفرینش گرایی زمین جوان و برخلاف فرگشت خداباورانه، برخی از اشکال آن، کلان فرگشت را رد می کنند و ادعا می کنند که از نظر بیولوژیکی غیرقابل دفاع است و توسط سوابق فسیلی پشتیبانی نمی شود، و مفهوم نسب جهانی از آخرین نیای مشترک جهانی را رد می کنند. برای مدت های طولانی، تا سال ۱۹۶۰ خلقت گرایان انجیلی به خلقت گرایی زمین کهن پایبند بودند، تا این که جان سی. ویتکامب و هنری ام. موریس کتاب "طوفان پیدایش" را منتشر کردند که باعث شد دیدگاه خلقت گرایی زمین جوان برجسته شود. تاریخچه. آگوستین خلقت آنی را فرض کرد و روزهای سفر پیدایش را به صورت تمثیلی تفسیر کرد، و دیدگاه او بر گرگوری یک
م، سنت بید و ایزودور سویل نیز تأثیر گذاشت. آگوستین تنها کسی نبود که روزهای پیدایش را تمثیلی می دانست، دیگران نیز چنین نظری داشتند: بازیل قیصریه، کلمنت اسکندریه، اوریجن و آتاناسیوس که روزهای روایت پیدایش را به صورت تمثیلی تفسیر می کردند. سیپریان استدلال می کرد که هر یک از روزهای سفر پیدایش به طور نمادین نمایانگر ۱۰۰۰ سال از تاریخ جهان است و معتقد بود که جهان ۷۰۰۰ سال دوام خواهد آورد. ایرنئوس و ژوستین شهید با استناد به مزمور ۹۰:۴ و دوم پطرس، اظهار داشتند که روزهای پیدایش می تواند ۶۰۰۰ سال از تاریخ زمین را از پیش نشان دهد. طبق گفته هیو راس ظاهراً توماس آکویناس روایت پیدایش را به عنوان روایت آفرینش گرایی زمین جوان با شش روز ۲۴ ساعته رد کرده است. توماس چالمرز نظریه آفرینش گرایی شکاف را که نوعی از آفرینش گرایی زمین کهن است، رواج داد. علاوه بر این، کتاب مقدس مرجع اسکافیلد از آن حمایت کرد، که باعث شد این نظریه مدت بیشتری دوام بیاورد. احتمالاً مشهورترین معتقد به خلقت گرایی در عصر حاضر، سیاستمدار آمریکایی، فعال ضدتکامل و دادستان دادگاه اسکوپس، ویلیام جنینگز برایان بود. برخلاف بسیاری از پیروان محافظه کار برایان طرفدار س
رسخت کتاب مقدس با تفسیر آفرینش گرایی زمین جوان نبود و هیچ اعتراضی به «تکامل قبل از انسان نداشت، اما به این دلیل که امتیاز دادن به حقیقت تکامل تا انسان، استدلالی را در اختیار مخالفان ما قرار می دهد که آن ها از آن استفاده می کنند، یعنی اگر تکامل همه گونه ها را تا انسان در نظر می گیرد، آیا این فرض را به نفع تکامل مطرح نمی کند که انسان را نیز شامل شود؟» او تعریف روزها در پیدایش ۱ به صورت بیست و چهار ساعت را یک مغالطه پهلوان پنبه طرفدار تکامل می دانست تا حمله به خلقت گرایان را آسان تر کند و در جلسه بازجویی در دادگاه اسکوپس اعتراف کرد که جهان بسیار قدیمی تر از شش هزار سال است و احتمالاً هر روز خلقت بیش از بیست و چهار ساعت بوده است. واعظ باپتیست آمریکایی و مبارز ضدتکامل، ویلیام بل رایلی، بنیانگذار انجمن جهانی بنیادهای مسیحی و اتحادیه ضدتکامل آمریکا، یکی دیگر از خلقت گرایان برجسته روز-دوره در نیمه اول قرن بیستم بود که در مناظره ای معروف با خلقت گرای برجسته زمین هری ریمر، از این موضع دفاع کرد. انواع. آفرینش گرایی شکاف. آفرینش گرایی شکافی نوعی از آفرینش گرایی زمین کهن است که این باور را مطرح می کند که دوره آفرینش شش رو
زه، همانطور که در کتاب پیدایش شرح داده شده است، شامل شش روز ۲۴ ساعته بوده است، اما در آیات اول و دوم پیدایش، بین دو آفرینش مجزا، شکاف زمانی وجود داشته است که این نظریه بیان می کند بسیاری از مشاهدات علمی، از جمله سن زمین را توضیح می دهد. این دیدگاه در سال ۱۹۰۹ توسط کتاب مقدس مرجع اسکوفیلد رواج یافت. آفرینش گرایی تدریجی. آفرینش گرایی تدریجی، باوری مذهبی است که می گوید خداوند اشکال جدید حیات را به تدریج و طی صدها میلیون سال آفریده است. به عنوان شکلی از خلقت گرایی زمین کهن، این نظریه تخمین های زمین شناسی و کیهان شناسی رایج برای سن زمین و سن جهان، برخی از اصول زیست شناسی مانند خردفرگشت و همچنین باستان شناسی را برای اثبات خود می پذیرد. از این دیدگاه، آفرینش در انفجارهای سریعی رخ داده است که در آن انواع گیاهان و حیوانات در مراحلی که میلیون ها سال طول می کشد، ظاهر می شوند. پس از این انفجارها دوره هایی از سکون یا تعادل برای پذیرش مخلوقات جدید رخ می دهد. این انفجارها نمونه هایی از آفرینش انواع جدید موجودات زنده توسط خداوند با مداخله الهی را نشان می دهند. از دیدگاه باستان شناسی، آفرینش گرایی تدریجیمعتقد است که «گونه ها
به تدریج و با دگرگونی پیوسته اجدادشان ظاهر نمی شوند؛ [بلکه] همه آن ها به یک باره و «کاملاً شکل گرفته» به وجود می آیند». بنابراین ادعا می شود که شواهد مربوط به کلان فرگشت نادرست است، اما خردفرگشت به عنوان یک پارامتر ژنتیکی که توسط خالق در ساختار ژنتیک طراحی شده است تا سازگاری های محیطی و بقا را ممکن سازد، پذیرفته شده است. عموماً طرفداران آفرینش گرایی تدریجی آن را به عنوان حد وسطی بین آفرینش گرایی زمین جوان و فرگشت در نظر می گیرند. رویکردهایی به پیدایش ۱. خلقت گرایان مسیحیِ زمینِ کهن ممکن است به روایت های آفرینش در کتاب پیدایش از چندین طریق مختلف بپردازند. تفسیر چارچوب. تفسیر چارچوب (یا فرضیه چارچوب) خاطرنشان می کند که یک الگو یا «چارچوب» در روایت پیدایش وجود دارد و به همین دلیل ممکن است این روایت به عنوان یک گزارش دقیق زمانی از آفرینش در نظر گرفته نشده باشد. این دیدگاه به اندازه کافی گسترده است که طرفداران سایر دیدگاه های زمین کهن (مانند بسیاری از خلقت گرایان روز-دوره) با بسیاری از نکات کلیدی مطرح شده در این فرضیه مشکلی ندارند، اگرچه ممکن است معتقد باشند که درجه خاصی از گاه شماری در آن وجود دارد. آفرینش گرایی