Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ز طریق استفاده از اقدامات زیر تلاش می کند: دفاع. بنیاد بازماندگان اسیدپاشی مدافع تضمین حقوق قانونی بازماندگان است. کمپین های حمایتی بنیاد بازماندگان اسیدپاشی مستقیماً بازماندگان را به عنوان سخنگویان تغییر درگیر می کند. این به کمپین ها اجازه می دهد تا نفوذ بیشتری داشته باشند و به بازماندگان اعتماد به نفس بیشتری بدهد. بنیاد بازماندگان اسیدپاشی همچنین با دولت، سازمان های غیردولتی، سازمان های تجاری و سایر آژانس ها لابی می کند تا حمایت توانبخشی را برای بازماندگان فراهم کند. خدمات مستقیم از بنیاد بازماندگان اسیدپاشی. برای اطمینان از اینکه بازماندگان در موقعیتی هستند که می توانند به عنوان سخنگوی عمل کنند، آنها باید معیشت مطمئنی داشته باشند. به این ترتیب، بنیاد بازماندگان اسیدپاشی با ارائه حمایت های توانبخشی به بازماندگان از طریق حمایت اجتماعی و سایر طرح ها، که به بازماندگان امکان می دهد یک معیشت مطمئن و با موفقیت دوباره ادغام شوند در جامعه، مکمل تلاش های دولت است. بنیاد بازماندگان اسیدپاشی همچنین به قربانیانی که تنها نان آور خانواده خود هستند، حمایت مالی اضطراری می کند و برای تشویق بازماندگان به ادامه تحصیلات ابتدای
ی و متوسطه، حمایت آموزشی ارائه می کند. حمایت حقوقی. تنها در صورتی می توان از پیشگیری مؤثر از خشونت اسیدی و یا اسیدپاشی اطمینان حاصل کرد که همه مجرمان به دست عدالت سپرده شوند و دولت بتواند به طور مؤثر استفاده غیرقانونی اسید را کنترل کند. قبل از سال ۲۰۰۲، جرایم مربوط به اسید عمدتاً با استفاده از قانون پیشگیری از ظلم علیه زنان و کودکان در سال رسیدگی می شد. بنیاد بازماندگان اسیدپاشی همراه با سایر سازمان های حقوق بشر، فعالان اجتماعی و گروه های فشار از معرفی قوانین جدید برای مبارزه با جرایم اسیدی به طور خاص حمایت کردند. بنیاد بازماندگان اسیدپاشی، در روز جهانی زن بیش از ۵۰۰۰ نفر را برای راهپیمایی در کنار ۱۰۰ بازماندگان اسیدپاشی به عنوان کمپین برای قوانین جدید بسیج کردند. تلاش های بنیاد بازماندگان اسیدپاشی بنگلادش منجر به ایجاد دو قانون در ۱۷ آوریل ۲۰۰۲ شده است، اسیدپاشی آن را به اولین کشور در جهان تبدیل کرده است که قوانین خاصی را در برابر اسیدپاشی ها دارد. بنیاد بازماندگان اسیدپاشی با ارجاع آنها به شرکای حقوقی خود از جمله انجمن ملی وکلای زنان بنگلادش، و خدمات کمک حقوقی و اعتماد بنگلادش از بازماندگان حمایت قانونی می
کند. مدیران پرونده بنیاد بازماندگان اسیدپاشی گزارش موردی از هر بازمانده را هنگام بستری شدن در بیمارستان بنیاد بازماندگان اسیدپاشی تهیه می کنند و سپس به بازماندگان و خانواده آنها مشاوره حقوقی ارائه می دهند. در حالی که شرکای حقوقی پرونده های دادگاه را برای هر بازمانده پیگیری می کنند، مدیران پرونده بنیاد بازماندگان اسیدپاشی بر نقش پلیس و دادستان عمومی نظارت می کنند تا اطمینان حاصل کنند که نگرانی کمتری وجود دارد. حمایت از آگاهی. بنگلادش بالاترین میزان گزارش شده خشونت اسیدی را در جهان دارد. در بنگلادش، خشونت با اسید تا حد زیادی یک جنایت تبعیض آمیز جنسیتی علیه زنان است. از زمان آغاز به کار، بنیاد بازماندگان اسیدپاشی برای ایجاد کمپین های پیشگیری موفق کار کرده است که منجر به کاهش قابل توجهی در حملات اسیدی شده است. بنیاد بازماندگان اسیدپاشی کمپین های پیشگیری محلی و ملی را با استفاده از رادیو، تلویزیون و چاپ اجرا می کند تا این موضوع را در معرض توجه عموم قرار دهد. کمپین های مدرسه و دانشگاه. بنیاد بازماندگان اسیدپاشی کمپین های مختلف مدرسه و کالج را سازماندهی کرده است تا دانش آموزان را تشویق کند تا نقشی فعال در جلوگیری از
خشونت اسیدی در جوامع خود داشته باشند. این کمپین ها همچنین به افزایش آگاهی در مورد علل خشونت اسید کمک می کند، که باعث تغییر نگرش نسبت به زنان و روابط انسانی می شود. این کمپین ها همچنین برای حساس کردن جوانان به نیازهای توانبخشی اجتماعی قربانیان و تشویق جوانان به عدم تبعیض علیه دانش آموزان دارای زخم و بدشکلی کار می کنند. همچنین دانش آموزان از روش های مناسب برای مقابله با اسیدپاشی مطلع می شوند. جلسات جامعه. جلسات اجتماعی بنیاد بازماندگان اسیدپاشی شامل خانواده های بازماندگان، رهبران جامعه، و نمایندگان دولت محلی می شود تا آنها را از پیامدهای خشونت اسیدی و همچنین مبارزات روانی-اجتماعی بازماندگان آگاه کنند. طرح هایی برای تسریع پذیرش جامعه از بازماندگان، تضمین حمایت اجتماعی، و ارتقای محیط های مساعد برای شفا نیز مورد بحث قرار می گیرد. حمایت بین المللی. انگلستان. وزارت توسعه بین المللی. ۲۱ ژوئن ۲۰۱۱، آلن دانکن وزارت توسعه بین المللی، از بیمارستان بنیاد بازماندگان اسیدپاشی بازدید کرد و با بازماندگان تعامل کرد. او همچنین با نخست وزیر دیدار کرد تا از زمینی که در آن دولت بریتانیا به بنیاد بازماندگان اسیدپاشی در ساخت «مجتمع
سوختگی بنیاد بازماندگان اسیدپاشی» کمک کند، درخواست کند. کاهش تعداد سوختگی های مرتبط با اسید موارد متناسب با افزایش گزارش های حملات نفت سفید و گاز بوده است. بنگلادش یک مرکز ۱۰۰ تختخوابی برای درمان همه این موارد دارد، که بیمارستان بنیاد بازماندگان اسیدپاشی و وزارت توسعه بین المللی هر دو موافقند کافی نیست. پرنسس آن، پرنسس رویال. ۱ مارس ۲۰۱۱، پرنسس آنا برای دومین بار از بیمارستان بنیاد بازماندگان اسیدپاشی بازدید کرد (اولین بار در سال ۲۰۰۰)، جایی که او شاهد عمل مرکز توانبخشی بود و با برخی از قربانیان تعامل داشت. تیم کریکت انگلیسی. ۱۷ فوریه ۲۰۱۱، تیم کریکت انگلیسی از بیمارستان بنیاد بازماندگان اسیدپاشی بازدید کرد، جایی که آنها با قربانیان تعامل کردند. فرانسه. جایزه حقوق بشر جمهوری فرانسه. ۱۰ دسامبر ۲۰۱۱، بیمارستان بنیاد بازماندگان اسیدپاشی در مراسمی که در اسکله اورسی در پاریس برگزار شد، جایزه را از کمیسیون حقوق بشر فرانسه دریافت کرد. جایزه کودکان جهان. در ۲۸ آوریل ۲۰۱۱، دکتر منیره رحمان، مورهابازی نامگابه، و سیسیلیا فلورس-اوبندا به عنوان قهرمانان حقوق کودکان برای میلیون ها کودک در قلعه گریپسولم در ماریفریا، سوئد ت
جلیل شدند.
فرانسوا دِسه (به فرانسوی: François Desset)، باستان شناسی فرانسوی با تمرکز پژوهشی بر پیشاتاریخ و تاریخ اولیهٔ ایران است که رمزگشایی خط یا دبیرهٔ ایلامی خطی را در سال ۲۰۲۰ اعلام کرده و تا سال ۲۰۲۳ منتشر کرد. فرانسوا دسه در سال ۲۰۱۱ دکترای خود را از دانشگاه سوربن پاریس دریافت کرد. او برای دپارتمان Archéorient مرکز ملی تحقیقات علمی کار می کند و با دانشگاه های تهران و لیون همکاری میکند. وی از سال ۱۳۹۳ در دانشگاه تهران به تدریس باستان شناسی عصر مفرغ مشغول است. او از سال ۲۰۰۶ پژوهش را آغاز کرده و در سال ۲۰۲۰ او تلاشی برای رمزگشایی دبیرهٔ ایلامی خطی ارائه کرد که در حدود ۲۰۰۰ پیش از میلاد نوشته شده بود. مقاله ای فارسی از فرانسوا دسه درمورد رمزگشایی این خط در روزنامهٔ شرق منتشر شده است. زندگی نامه. او در ۲۷ ژوئیهٔ ۱۹۸۲ در شهر مَسی (Massy) نزدیک پاریس در فرانسه به دنیا آمد. بعدها به شهر تولوز نزدیک مرز فرانسه با آندورا و اسپانیا رفت و در همان شهر هم به تحصیل در دانشگاه مشغول شد. او در شروع قصد داشت به عراق برود اما در ۲۱ سالگی چون امکان تحصیل در باستان شناسی خاورمیانه در دانشگاه تولوز وجود نداشت به پاریس رفت و در آنجا ب
ا یکی از استادانش به نام دکتر سرژ کلزیو (Serge Cleuziou) صحبت کرد و به او گفت که می خواهد در عراق، درباره بین النهرین کار کند و این موضوع برمی گردد به سال ۲۰۰۳ که عراق توسط ارتش امریکا اشغال شده بود. استادش به او گفت که این، انتخاب خیلی خوبی نیست و پیشنهاد داد که به ایران بیاید که نزدیک عراق هم هست و از دوره ای به بعد دیگر کسی روی ایران کار نکرده است. در نتیجه نخستین بار در سال ۲۰۰۶ برای حفاری جیرفت به ایران آمد و با پروفسور مجیدزاده همکاری کرد. حواشی. پیرامون برخی ادعاهای این باستان شناس فرانسوی، انتقاداتی از سوی برخی مانند دکتر آوات عباسی صورت گرفته است، و وی به سرقت علمی از آثار دکتر آژیده مقدم متهم شده است، همچنین یک کارزار علیه او شکل گرفت.
خشونت خانگی در کره جنوبی به آزار روانی، جسمی، کلامی یا جنسی یا جرایم خشونت آمیز علیه قربانی در محیط خانوادگی روابط زناشویی و زندگی مشترک گفته می شود. خشونت خانگی خشونت علیه شریک خانوادگی، علیه کودکان و بین خواهر و برادر را توصیف می کند. بر اساس یک نظرسنجی از خشونت خانگی در کره جنوبی در سال ۲۰۱۰، سالمند آزاری ۱۰ درصد، آزار جسمی ۲٫۲ درصد، آزار عاطفی ۹ درصد، آزار اقتصادی ۱٫۲ درصد و بی توجهی ۲٫۵ درصد برآورد شده است. خشونت همسر رایج ترین شکل خشونت خانگی در کره جنوبی است. از هر شش زوج در کره جنوبی، یک زوج بیش از یک بار خشونت فیزیکی از سوی همسر خود را تجربه کرده اند. به عنوان بخشی از فرهنگ کره جنوبی، خشونت زناشویی به جای یک جرم یا موضوع اجتماعی، یک موضوع خصوصی خانوادگی در نظر گرفته می شود. بر این اساس، ۵۰ درصد از بزرگسالان کره ای گفتند که برای خشونت زناشویی با پلیس تماس نخواهند گرفت زیرا «این یک موضوع خانوادگی است.» دولت کره مدعی است که حذف کلیشه های جنسیتی و خشونت را در اولویت قرار داده است. در سال ۲۰۱۸، کنوانسیون رفع هرگونه تبعیض علیه زنان سازمان ملل متحد از افزایش تلاش های دولت برای بهبود برابری جنسیتی در کره جنو
بی با حمایت از حقوق زنان در اشتغال، بهداشت، و آموزش و کاهش خشونت علیه زنان خبر داد. در سال ۲۰۰۹ دولت کره ۲۷٫۱ میلیارد ون از بودجه ملی را برای مجازات و جلوگیری از خشونت خانگی و جنسی هزینه کرد. تعریف اصطلاحات. طبق تعریف دولت جمهوری کره، جرایم خشونت خانگی به اعمال ضرب و جرح، ترک، سوء استفاده، دستگیری، زندان، ارعاب و غیره بین اعضای خانواده که موجب آسیب جسمی، روحی یا مالی می شود، تعریف می شود. پرونده های خشونت خانگی به عنوان پرونده های ویژه در مرحله تحقیقات و رویه دادگاه رسیدگی می شود. علل و عوارض. پدرسالاری. یکی از عوامل اصلی خشونت خانگی در جمهوری کره وجود پدرسالاری در بسیاری از محیط های خانگی و هژمونی مردسالاری است. سیستم پدرسالاری (هاجوجه)، که قوانین جانشینی را به طرف پدری خانواده اعطا می کند، در کره جنوبی حاکم بود تا اینکه در سال ۲۰۰۵ دولت آن را لغو کرد. در سال ۲۰۰۸ قوانینی برای ثبت خویشاوندی خانوادگی وضع شد و جانشینی پدری به پایان رسید. از آن زمان به بعد، وزیر برابری جنسیتی و خانواده، آموزش خانواده را بر اساس برنامه بهداشت پایه که برابری و شادی را ترویج می کند، هدایت می کند. خشونت علیه زنان در دوران دیکتاتوری
نظامی پارک چونگ هی، که هژمونی پدرسالارانه را تحمیل کرد، رایج بود و زنان از سوء استفاده جنسی، فحشا و آزار فیزیکی در محل کار رنج می بردند. قربانیان این جنایات قادر به شکایت یا درخواست کمک نبودند زیرا به آنها حقوقی برابر با مردان داده نمی شد. خشونت دولتی پس از پرونده شکنجه جنسی پلیس پوچون در سال ۱۹۸۶ آشکارتر شد. در این مورد، یک فعال دانشجویی کارگری از دانشگاه ملی سئول به دلیل استفاده از شناسنامه های جعلی مقیم برای کار در دانشگاه ملی سئول توسط مقامات بدون حکم بازداشت شد. وی در بازجویی ۱۰ روزه خود مورد آزار جنسی و شکنجه افسران پلیس قرار گرفت. این پرونده نگرانی ها و آگاهی از خشونت مبتنی بر جنسیت دولتی را در میان جامعه کره برانگیخت و باعث اعتراض مرتبطی شد که توسط انجمن زنان متحد کره و سازمان های غیردولتی محلی سازماندهی شد. در یک نظرسنجی در سال ۲۰۰۲ در مورد نقش های خانواده و تغییر جنسیت توسط نظرسنجی اجتماعی بین المللی، در مقیاس ۱ تا ۵، کره جنوبی به دلیل حمایت پاسخ دهندگان از عبارت "درآمد شغل مردانه است" امتیاز بالای ۳٫۲ را به دست آورد. و وظیفه زن مراقبت از خانه و خانواده است." بر اساس شاخص توانمندسازی جنسیتی برنامه
عمران ملل متحد، کره جنوبی از نظر مشارکت زنان در تصمیم گیری های مهم سیاسی و اقتصادی در رتبه ۶۸ از ۱۰۰ کشور قرار دارد. با تاکید بر تسلط مردان در همه مناطق کشور ، سنت مردسالاری اغلب ریشه عمیقی در فرهنگ کره جنوبی دارد، با ضرب المثل های قدیمی کره ای مانند "ماهی خشک می شود و زن پس از کتک خوردن بهتر است"، یا یک عبارت رایج "زنان جزئی از وسایل خانه یا آشپزخانه" هستند. در نظرسنجی خشونت خانگی در کره جنوبی در سال ۲۰۱۰، مردان کره ای گزارش دادند که از خشونت در محیط های خانگی استفاده می کنند زیرا احساس استرس می کردند، زیرا خشونت را یک تاکتیک مناسب برای حل تعارض می دانستند، الکل می نوشیدند یا در کودکی شاهد خشونت بین والدین بودند. سطح درآمد. بر اساس تجزیه و تحلیل فراوانی حاصل از نظرسنجی ملی کره، مردان با ویژگی های جمعیت شناختی پایین عموماً خشن تر بودند. سطوح مختلف درآمد خانوار با سطوح مختلف خشونت شریک زندگی مرتبط بود. قربانیان خشونت خانگی بیشتر در مشاغل خدماتی به کار گرفته می شدند و مرتکبین بیشتر تحت تأثیر الکل بودند. آمار. دولت کره به کمیته حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی سازمان ملل گزارش داد که در مجموع ۱۸۴۱ نفر را به دلیل خ
شونت خانگی و در مجموع ۴۸۳۳ نفر را به دلیل اقدامات حفاظتی تحت پیگرد قانونی قرار داده است. در سال ۲۰۰۷، گزارش این کمیته در مورد کره بر تعداد کم موارد گزارش شده و تحت پیگرد قانونی خشونت علیه زنان تأکید کرد و در عین حال از دولت خواست تا تحقیقات بیشتری در مورد این روند انجام دهد. دولت کره توضیح داد که به دلیل موارد متعدد اظهارات نادرست یا اغراق آمیز قربانیان و عاملان، و رابطه نزدیک بین قربانیان و مجرمان، جمع آوری شواهد و حقایق دشوار است. از یک نظرسنجی ملی در سال ۱۹۹۹ در مورد خشونت شریک زندگی، حدود ۳۴٫۱٪ از زوج های متأهل در کره جنوبی درگیر خشونت بودند. در حالی که در سال ۲۰۱۰، نظرسنجی ملی کاهش ۱۶٫۵ درصدی را در زوج های متأهل یا مشترک نشان داد. در سال ۲۰۱۰، میزان آزار جسمی علیه کودکان ۲۹٫۹ درصد، آزار عاطفی ۵۲٫۱ درصد و بی توجهی ۱۷ درصد بوده است. از یک مطالعه در سال ۲۰۱۵ توسط مؤسسه جرم شناسی کره در مورد خشونت شریک جنسی، به استثنای خشونت خانگی، در کره جنوبی، ۲٫۵ درصد از جرایم جنسی از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۴ بین عاشقان رخ داده است. از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۴، تعداد جرایم علیه عاشقان از ۲۱۸ مورد در سال ۲۰۱۵ به ۶۸۶ مورد در سال ۲۰۱۴ افزای
ش یافته است. دلایل اصلی تجاوز جنسی تحت تأثیر الکل (۲۵٫۱٪) یا حادثه برای اولین بار (۲۸٫۲٪) بوده است. در قتل، ۱۰ درصد موارد بین عاشقان اتفاق افتاده است که در ۸۰ درصد موارد، مرتکبین دارای سابقه کیفری قبلی بوده اند. تلاش های دولتی. دولت کره دومین برنامه اساسی برای سیاست برابری جنسیتی ۲۰۱۸–۲۰۲۲ را تصویب کرده است که اهداف خاصی را برای هر وزارتخانه تعیین می کند. بودجه دولت برای مسائل جنسیتی به ۷٫۴ درصد افزایش یافته است، در مقایسه با ۳٫۷ درصد در سال ۲۰۱۰. در سال ۱۹۸۳، دولت کره به کنوانسیون سازمان ملل متحد در مورد حذف همه اشکال تبعیض علیه زنان پیوست. به دلیل افزایش فشار از سوی سازمان های بین المللی، دولت در سال ۱۹۸۳ مؤسسه توسعه زنان کره و در سال ۱۹۸۴ وزارت امور سیاسی را تأسیس کرد که برای رسیدگی به مسائل زنان طراحی شده بود. اما دولت کره بودجه و منابع انسانی کافی را به این موسسات اختصاص نداد و این امر آنها را به نهادهای رسمی بدون قدرت تبدیل کرد. دولت کره در سال ۲۰۰۱ وزارت برابری جنسیتی را برای تمرکز بر پیشگیری از خشونت خانگی و حمایت از قربانیان تأسیس کرد. در اوت ۲۰۰۸، وزیر برابری جنسیتی کمپین «نه بگوییم به خشونت علیه زن
ان» را با صندوق توسعه سازمان ملل متحد برای زنان امضا کرد. دولت کره در ۱۶ شهر و شهرستان در سراسر کشور مراکز خط تلفن اضطراری به نام خط تلفن بحران زنان ۱۳۶۶ ایجاد کرد. این مراکز به صورت ۲۴ ساعته فعال هستند و به زنان قربانی خشونت خانگی، خشونت جنسی و فحشا اجباری مشاوره، حفاظت و خدمات اضطراری ارائه می دهند. این مرکز مشاوره تلفنی و آنلاین را به هشت زبان مختلف ارائه می دهد. این مرکز گزارش می دهد که سالانه به ۱۶۰۰۰۰ قربانی کمک می کند. قانون گذاری. در سال ۱۹۹۸، دولت کره دو قانون خشونت خانگی را اجرا کرد. قانون ویژه مجازات خشونت خانگی، مجازات جرایم خشونت خانگی را تعیین کرده است (همان ماده ۱). قانون دوم با عنوان «قانون پیشگیری از خشونت خانگی و حمایت از قربانیان آن و غیره» به عنوان قانون پیشگیرانه در برابر جرایم خشونت خانگی و حمایت از قربانیان عمل می کند. حفاظت شامل حضانت، درمان و مشاوره، مشروط و دسترسی محدود به اعضای خانواده است. این قانون به مقامات اجازه می دهد تا به مجرمان دستور دهند که تا شش ماه از قربانیان دور بمانند، در حالی که اعضای خانواده به غیر از قربانیان مجاز به درخواست دستور منع هستند. این قانون منابعی را برای
ایجاد تسهیلات حمایتی برای قربانیان خشونت خانگی فراهم می کند. این قانون در اکتبر ۲۰۰۷ بازنگری شد و برای آموزش اجباری خشونت خانگی در همه مدارس هدایت شد (همان، ماده ۳–۴؛ کره ۹ آوریل ۲۰۰۸، بند ۷۴). در سال ۲۰۰۵، انجمن بیمارستان های دولتی منطقه ای کره، حمایت های پزشکی را برای قربانیان خشونت خانگی مانند مراکز حمایتی «یک مرحله ای» معرفی کرد. تجاوز جنسی به همسر در کره جنوبی جرم نیست. در ژوئن ۲۰۰۷، این کشور در کنوانسیون رفع هرگونه تبعیض علیه زنان اعلام کرد که به دلیل سوابق اخیر دادگاه که در آن همسران تحت تعقیب قرار گرفتند، قصد دارد در آینده با تجاوز زناشویی متفاوت رفتار کند. در ژانویه ۲۰۰۹، دادگاهی در کره جنوبی برای اولین بار تجاوز جنسی را به عنوان جرم طبقه بندی کرد. به نوشته "کره تایمز"، این شوهر بارها به همسرش تجاوز کرده و از سلاح های مختلف برای تهدید او استفاده کرده است. این شوهر توسط دادگاه ناحیه بوسان به ۳۰ ماه زندان محکوم شده است. فعالیت. در دهه ۱۹۷۰، بسیاری از جنبش های اجتماعی رژیم کنونی را به چالش کشیدند و خود را حامی دموکراسی و حقوق بشر معرفی کردند. با پیوستن زنان تحصیل کرده و شاغل به جنبش ها، آنها شروع به پر
داختن به مسائل اجتماعی، مانند نیاز به تجدید نظر در قوانین خانواده، مشاوره تنظیم خانواده، و کمک به کارگران جنسی کردند. در سال ۱۹۷۴، یک نشست مشورتی از رهبران زن در کره جنوبی، در مورد انسان سازی زنان در حالی که مشکلات زنان کره ای و کلیشه هایی که در زندگی با آنها مواجه هستند، مورد بحث قرار گرفت. اعضا پیش نویس اعلامیه انسانی کردن زنان را تهیه کردند که پدرسالاری و نابرابری جنسیتی در کره جنوبی را به عنوان موانعی بر سر راه آزادی و پیشرفت انسان در این کشور معرفی کرد. در نتیجه، آکادمی مسیحی «برنامه های آموزش اجتماعی» را برای زنان جوان کره ای ایجاد شد تا از فعالیت های زنان و جنبش های آزادیبخش حمایت کند. بسیاری از زنانی که در این برنامه ها شرکت کردند، دانشجویان جوانی بودند که قبلاً به اعلامیه فمینیستی، فمینیسم غربی و چپ نو علاقه مند بودند. بسیاری از آنها بعداً در سال ۱۹۸۳ به جنبش زنان کره جنوبی پیوستند. انجمن زنان متحد کره جنوبی در ژانویه ۲۰۰۸ اعلام کرد که دولت کره به طور کامل از قربانیان خشونت خانگی محافظت نمی کند. این انجمن دلایل عدم حمایت دولت را شناسایی کرد: ۵. خدمات عمومی به جای مجازات مرتکبین، بر مشاوره قربانیان مت
مرکز است، که نتیجه آن تنها ۱۴٫۹ درصد از تعقیب قضایی در میان افرادی است که به دلیل خشونت خانگی در سال ۲۰۰۳ دستگیر شده اند. خط تلفن زنان کره (KWHL). خط تلفن زنان کره که در سال ۱۹۸۳ تأسیس شد، اولین جنبش حقوق بشر زنان در کره جنوبی است و سازمانی متعهد به ترویج برابری جنسیتی و حذف خشونت است. این جنبش خشونت خانگی را خشونت علیه زنان تعریف می کند و بر تجاری سازی رابطه جنسی و رفتار غیرشخصی جنسیت در جامعه کره تأکید می کند. اعمالی مانند پایان بارداری، تجارت غیرقانونی نیروی کار، اجبار زنان به ترک کار پس از ازدواج، توریسم جنسی و مسابقات زیبایی با اعمال برخی موارد خشونت جنسی محسوب می شوند. این جنبش خشونت خانگی را به عنوان یک موضوع بین المللی می بیند تا یک نگرانی داخلی و آن را به دولت کره و سایر نقاط جهان خطاب بازتاب می دهد. در سال ۱۹۹۳، جنبش با دولت تفاهم کرد تا خشونت جنسی، خشونت خانگی و قاچاق جنسی را جرم انگاری کند، که منجر به قانون پیشگیری در سال ۱۹۹۷ شد. در سال ۱۹۹۴، جنبش اولین رویداد هفتگی کره ای را با هدف ریشه کنی این جنایت ترتیب داد. این جنبش دارای ۲۵ شعبه در سراسر کره جنوبی است که به قربانیان خشونت خانگی کمک های پزشک
ی و حقوقی، مشاوره تلفنی و پناهگاه های نجات را برای بازیابی استقلال ارائه می دهند. در خدمات اولیه خط تلفن در سال ۱۹۸۳، جنبش ۱۹۳۰ جلسه مشاوره برگزار کرد که در ۴۵ درصد موارد خشونت فیزیکی علیه زنان خانه دار بود. جنبش با بیان «صلح در خانواده، صلح در جامعه» شعاری برای افزایش آگاهی در مورد مسائل اجتماعی خشونت خانگی در جامعه ایجاد کرده است.
این مقاله فهرستی از جایزه ها و نامزدی های دریافت شده توسط لی بیونگ هون، بازیگر اهل کره جنوبی است.
برنامه ریزی برای تنظیم خانواده در بنگلادش توسط سازمان های دولتی و با حمایت سازمان های غیردولتی انجام می شود.اداره کل تنظیم خانواده، سازمان دولتی مسئول تنظیم خانواده در بنگلادش است. ماری استوپس بنگلادش یک سازمان غیردولتی بین المللی است که خدمات تنظیم خانواده را در بنگلادش ارائه می دهد. در سال ۱۹۷۵، جمعیت بنگلادش ۷۶٫۳ میلیون نفر بود و تا سال ۲۰۲۰، جمعیت به ۱۶۴٫۷ میلیون نفر رسید.بنگلادش دارای نرخ باروری ۲٫۰۱ است که بر اساس گزارش صندوق جمعیت سازمان ملل متحد، آن را به یک «کشور کم باروری» تبدیل می کند.بنگلادش دارای تراکم جمعیتی بالایی با حدود ۱۱۲۳٫۸۵ نفر در هر کیلومتر مربع است. از زمان استقلال، بنگلادش نرخ باروری کل خود را به ۲٫۰۱ کاهش داده است، به این معنی که زنان به طور متوسط ۲٫۰۱ فرزند دارند. در اینطرح و بدون مهاجرت، جمعیت یک کشور نه رشد می کند و نه کاهش می یابد. برنامه های تنظیم خانواده بنگلادش در سال های اخیر ضعیف شده است. پیشینه. در سال ۱۹۵۰، تنظیم خانواده توسط داوطلبان پزشکی و مددکاران اجتماعی معرفی شد. در سال ۱۹۶۵، حکومت پاکستان برنامه تنظیم خانواده را در پاکستان شرقی آغاز کرد. در سال ۱۹۷۶، دولت بنگلادش رشد
سریع جمعیت را به عنوان مشکل شماره یک کشور اعلام کرد. بنگلادش از زمان استقلال خود رشد سریع جمعیتی را تجربه کرده است. این نتیجه نرخ بالای باروری، افزایش امید به زندگی و کاهش نرخ مرگ و میر بود. در سال ۱۹۷۵، نرخ باروری کل ۶٫۳ بود که تا سال ۲۰۱۱ به ۲٫۳ کاهش یافت، طبق داده های جمع آوری شده توسط بررسی سلامت جمعیت بنگلادش در سال 2011. این نظرسنجی نشان داد که اکثر زنان دو یا چند فرزند دارند. همچنین مشخص شد که اکثریت زنان در بنگلادش ترجیح می دهند دو یا کمتر فرزند داشته باشند. از سال ۲۰۱۱، نرخ باروری کل در ۲٫۳ باقی ماند، طبق کنفرانس بین المللی تنظیم خانواده، تنظیم خانواده در بنگلادش از آن زمان تاکنون بهبود نیافته است. بر اساس گزارش "لنست"، مرگ و میر نوزادان از ۱۶۰۳۰۰ در سال ۲۰۰۰ به ۸۳۱۰۰ تا سال ۲۰۱۵ کاهش یافت. بنگلادش از نظر تعداد مرده زایی در رتبه هفتم جهان قرار دارد. بررسی سلامت جمعیتی بنگلادش در سال ۲۰۱۴ نشان داد که ۳۳ درصد از نوجوانان ۱۵ تا ۱۹ ساله باردار بودند. شصت و شش درصد از جمعیت قبل از ۱۹ سالگی زایمان می کنند. خدمات خانواده توسط صندوق جمعیت سازمان ملل متحد در بنگلادش پشتیبانی می شود. ازدواج در سنین پایین. بر
اساس برآوردهای رسمی دولت در بنگلادش، ۶۵ درصد از دختران قبل از تولد ۱۸ سالگی ازدواج کرده اند. ۶۰ درصد از عروس های کودک در سن ۱۹ سالگی صاحب فرزند می شوند و ۱۰ درصد از آنها در سن ۱۵ سالگی صاحب فرزند می شوند. قانون جزایی بنگلادش سن رضایت را ۱۴ سال تعیین می کند، در حالی که رابطه جنسی قبل از ازدواج از نظر اجتماعی مورد انتقاد قرار می گیرد. طبق قانون محدودیت ازدواج کودکان-۲۰۱۷، ازدواج کودکان در صورتی که به نفع دختر خردسال و با رضایت والدین باشد در بنگلادش قانونی خواهد بود. باروری. نرخ باروری کل ۲٫۳ فرزند به ازای هر زن در سال ۲۰۱۹ بود. میانگین سن اولین تولد در میان زنان در سنین باروری ۱۸٫۶ سال است. ۴۳ درصد زنان قبل از رسیدن به ۱۸ سالگی زایمان کرده اند. میزان باروری با سطح تحصیلات رابطه معکوس دارد. زنان بدون تحصیلات ابتدایی یا ناقص به طور متوسط ۲٫۶ فرزند دارند، در حالی که زنان با تحصیلات متوسطه یا بالاتر به طور متوسط ۲٫۲ فرزند دارند. در بنگلادش، میانگین سن اولین تولد در میان زنان ۲۰ تا ۴۹ ساله ۱۸٫۶ سال است. ۲۸ درصد از زنان ۱۵ تا ۱۹ ساله شروع به بچه دار شدن کرده اند. فرزندآوری در میان نوجوانان شهری کمتر از نوجوانان روست
ایی است (۲۳ درصد در مقابل ۲۹ درصد). خدمات تنظیم خانواده. در سال ۱۳۹۵، ۸۶ درصد از مراکز بهداشتی درمانی خدمات نوین تنظیم خانواده را ارائه کردند. اما ۳۱ درصد از بیمارستان های منطقه و ۷۵ درصد از مراکز خصوصی هنوز روش های تنظیم خانواده را ارائه نمی دهند. فقط ۱/۴ از امکانات ضدبارداری برگشت پذیر طولانی اثر یا روش های دائمی ارائه می دهند و حتی تعداد کمتری نیز عقیم سازی مردانه یا زنانه را ارائه می دهند. قرص های ترکیبی خوراکی یا حاوی پروژسترون و کاندوم های مردانه (هر کدام ۸۵ درصد) رایج ترین روش های موقت مدرن هستند. بیش از ۶۰٪ از امکانات فقط تزریق پروژسترون را ارائه می دهند. یک چهارم آنها تمام امکانات IUCD را ارائه می دهند و بخش کوچکی (۶٪) ایمپلنت های یک یا دو میله ای را ارائه می دهند.
حمله درعا (ژوئن ۲۰۱۷) حمله ای نظامی بود که ارتش عربی سوریه در نیمه جنوبی شهر درعا در سوریه علیه شورشیان مخالف اسد انجام داد. این حمله جنگ بر سر تصاحب اردوگاه آوارگان فلسطینی بود. حمله. حمله درعا با بیش از ۲۰ حمله هوایی و همچنین موشک های زمین به زمین انجام شد.
خانه اسپادنا یا خانه جادوگر، خانه ای در بورلی هیلز کالیفرنیا است. این خانه به خاطر طراحی خیال انگیز و حالت مخروبه اش که به آن شکل و شمایلی وهم برانگیز داده، شناخته می شود.
هندلی پیج اچ پی.۱۳۷ جت استریم یک هواپیمای مسافربری کوچک دو توربوپراپ با بدنه تحت فشار است. این هواپیما برای پاسخگویی به نیازهای بازار مسافرتی ایالات متحده و خطوط هوایی منطقه ای طراحی شده است. این طرح بعداً توسط بریتیش ایروسپیس به عنوان بریتیش ایروسپیس جت استریم ۳۱ و بریتیش ایروسپیس جت استریم ۳۲ بهبود یافت و دارای موتورهای توربوپراپ مختلف بود.
احتقان پستان () عارضه ای است که در اثر گشادشدگی و فشار ناشی از ساخت و تجمع شیر مادر در غده شیری رخ می دهد. همچنین یک عامل اصلی در تغییر توانایی شیرخوار در چفت کردن مناسب دهان به دور نوک پستان (latch-on به معنی گرفتن خوب پستان توسط دهان نوزاد) است. احتقان پستان، شکل و انحنای ناحیه نوک سینه را با ایجاد انعطاف ناپذیری، سفت و تخت کردن پستان و متورم نمودن آن تغییر می دهد. نوک پستان دذ اثر احتقان یا صاف می شود با به درون فرومی رود (معکوس می شود). گاهی در اثر احتقان پستان ممکن است شقاق بر روی نوک پستان ایجاد شود، که عمدتاً یکی از علائم اولیه ماستیت یا عفونت پستان است. احتقان پستان معمولاً زمانی اتفاق می افتد که سینه ها از مرحله آغوز به مرحله تولید شیر کامل وارد می شوند (اصطلاحا می گویند شیر مادر آمد). با این حال، اگر زنان شیرده چندین بار شیر ندهند و شیر به اندازه کافی از پستان های خارج نشود، احتقان پستان ممکن است کمی بعد روی دهد. شیردهی ناکافی و/یا مسدود شدن مجاری شیر احتقان پستان را تشدید می کند. احتقان پستان ممکن است سبب تورم، ضربان دار شدن و درد خفیف تا شدید پستان شود. احتقان پستان ممکن است منجر به ماستیت (التهاب
پستان) شود و در صورت عدم درمان مناسب بر مجاری شیر فشار وارد می کند و اغلب باعث مسدود شدن مجرای شیر می شود. مبتلایان در بسیاری از موارد، توده ای را در یک قسمت از پستان خود احساس می کنند و پوست آن ناحیه ممکن است قرمز و/یا گرم باشد. اگر بیماری درمان نشود، مجرای شیر مسدود شده ممکن است به عفونت پستان تبدیل شود و در این مرحله ممکن است فرد دچار تب یا علائمی شبیه آنفولانزا شود. علائم و نشانه ها. علائم احتقان پستان شامل اِدِم و بزرگ شدن پستان و براق و قرمز شدن پوست آن است. معمولاً کل هر دو پستان تحت تأثیر قرار می گیرند و دردناک هستند. فرد مبتلا ممکن است تب داشته باشد که معمولاً در عرض ۲۴ ساعت فروکش می کند. نوک پستان ممکن است سفت و صاف شوند که چسبیدن و خارج کردن شیر را برای کودک دشوار می کند. جریان شیر خوب و مناسب نیست. تب ممکن است در ۱۵ درصد رخ دهد، اما معمولاً کمتر از ۳۹ درجه سانتیگراد است و حدود یک روز دوام دارد. دلایل. عدم تخلیه شیر مادر به خصوص در روزهای اول پس از زایمان که شیر وارد پستان شده و آن را پر می کند و افزایش همزمان جریان خون در پستان باعث احتقان می شود. دلایل رایجی که باعث می شود شیر به اندازه کافی خار