Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تأخیر پلک (Lid lag) یا کندی حرکت پلک یک نشانه بالینی در معاینات پزشکی چشم است. تأخیر پلک وضعیتی ایستا (استاتیک) است که در آن طی معاینه وقتی پزشک از بیمار می خواهد که به سمت پایین نگاه کند، پلک فوقانی بالاتر از حد طبیعی قرار می گیرد. این نشانه بالینی اغلب علامتی از بیماری تیروئید چشم است، اما ممکن است با تغییرات سیکاتریسیال در پلک یا در پتوز مادرزادی نیز رخ دهد. تأخیر پلک همچنین می تواند تظاهر کموز (ادم ملتحمه) باشد. کندی پلک ممکن است یکطرفه یا دوطرفه باشد. مصرف سیگار بیماری تیروئید چشم را تشدید می کند.
تریفید (انگلیسی: Triffid)، گونه ای گیاه تخیلی، بلند، متحرک و گوشت خوار است که توسط جان ویندهام در رمان روز تریفیدها در سال ۱۹۵۱ خلق شد که از آن زمان برای فیلم و تلویزیون اقتباس شده است. کلمه "تریفید" به یک مرجع رایج در انگلیسی بریتانیایی برای توصیف گیاهان بزرگ، مهاجم یا تهدیدآمیز تبدیل شده است. تاریخ تخیلی. خاستگاه ها. در رمان، منشاء گونه های تریفید هرگز توضیح داده نمی شود. شخصیت اصلی، بیل میسن، چنین حدس می زند:اعتقاد خودم . . این است که آنها نتیجه یک سری مداخلات زیست شناسی مبتکرانه و به احتمال زیاد تصادفی بودند. اگر آنها در جایی به جز در منطقه ای که بودند فرگشت یافته بودند، بدون شک ما باید یک اصل و نسب کاملاً مستند برای آنها می داشتیم.اقتباس سینمایی سال ۱۹۶۲ آنها را به عنوان شکل های حیات فرازمینی به تصویر می کشد که توسط دنباله دارها به زمین منتقل شده اند و در تضاد با رمان هستند. در سریال تلویزیونی سال ۱۹۸۱، موارد تریفید ساخته تروفیم لیسنکو، زیست شناس واقعی شوروی بود. این بذرها زمانی در سراسر جهان پخش شدند که هواپیمای قاچاق آنها از روسیه در طول جنگ سرد سرنگون شد. در مجموعه تلویزیونی دو قسمتی سال ۲۰۰۹، تریفیده
ا گونه ای طبیعی از زئیر هستند که توسط غرب کشف شد و به طور انتخابی به عنوان جایگزینی برای سوخت های فسیلی برای جلوگیری از گرم شدن کره زمین پرورش داده شد. نام. تریفید (Triffid) به سه "پای" گیاه اشاره دارد. در این رمان، ده ها نام که با "tri-"، با مصوت بلند "i" شروع می شوند، قبل از استانداردسازی اصطلاح «تریفید» با یک "i" کوتاه، باند شده بودند. ظهور و پرورش اولیه. در رمان آمده است که اولین تریفیدها در مناطق استوایی ظاهر شدند. گرچه آنها در مناطق استوایی سریعتر رشد می کنند، اما به زودی خود را در سراسر جهان، خارج از مناطق قطبی و بیابانی تثبیت کردند. وقتی کشف شد که تریفیدها سمی هستند، تقریباً از بین رفتند تا اینکه به عنوان منبع روغن ارزشمند شناخته شدند. سپس مزارع برای کشت آنها ساخته شد. پس از کشف اینکه بریدن نیش تریفیدها آنها را بی ضرر می کند، تریفیدها بی نیش در باغ های عمومی و خصوصی مد شدند. این تریفیدها به شرط هرس سالانه ایمن هستند، زیرا دو سال طول می کشد تا نیش خود را دوباره رشد دهند. تریفیدهای پرورشی بی نیش نمی شوند زیرا تریفیدهای نیش دار، روغن با کیفیت بالاتری تولید می کنند. مشخصات. در رمان. این گیاه را می توان به
سه جزء تقسیم کرد: پایه، تنه و سر (که حاوی نیش سمی است). تریفیدهای بالغ معمولاً ۲/۱ متر ارتفاع دارند. تریفیدهای اروپایی هرگز از ۲/۴ متر تجاوز نمی کنند. با این حال، در آب وهوای گرمسیری، آنها می توانند به ۳ متر برسند. پایه یک تریفید یک توده ریشه عضلانی بزرگ است که از سه زائده صاف تشکیل شده است. هنگامی که این زائده ها در حالت خواب هستند، مانند یک گیاه معمولی، مواد مغذی را جذب می کنند. وقتی فعال هستند، تریفیدها از این زائده ها برای به حرکت درآوردن خود استفاده می کنند. شخصیت ماسن حرکت تریفید را اینگونه توصیف می کند:هنگامی که "راه می رفت" مانند یک مرد با عصا حرکت می کرد. دو تا از "پاهای" صاف به جلو لغزیدند، سپس همه چیز به سمت جلو حرکت کرد، زیرا پای عقب تقریباً با آنها هم سطح شد، سپس دو پای جلو دوباره به جلو لغزیدند. در هر "گام" ساقه بلند به شدت به جلو و عقب شلاق می خورد. تماشای آن نوعی احساس دریازدگی به آدم دست می داد. به عنوان یک روش پیشرفت، هم سخت و هم دست و پا چلفتی به نظر می رسید - به طور ضعیفی یادآور فیل های جوان در حال بازی بود. یکی احساس می کرد که اگر بخواهد برای مدت طولانی به این شکل به تلوتلو خوردن ادامه د
هد، اگر واقعاً ساقه اش را نشکند، مجبور است تمام برگ هایش کنده شود. با این وجود، اگرچه به نظر ناخوشایند به نظر می رسید، می توانست روی زمین را با سرعت متوسط پیاده روی نماید.در بالای پایه، چوب های بدون برگ به سمت بالا قرار گرفته است که به تنه های آن می کوبد. هدف دقیق از این توضیح داده نشده است. در اصل فرض بر این است که آنها بخشی از سیستم تولیدمثل هستند، اما والتر لاکنر، همکار بیل ماسن معتقد است که از آنها برای ارتباط استفاده می شود. برداشتن چوب ها باعث از بین رفتن فیزیکی تریفید می شود. قسمت فوقانی تریفید شامل ساقه ای است که به شکل قیف مانندی ختم می شود که حاوی ماده ای چسبنده است که حشرات را مانند گیاه پارچ به دام می اندازد. همچنین در داخل قیف یک نیش وجود دارد که وقتی به طور کامل کشیده شود، طول آن می تواند ۳ متر باشد. هنگامی که حمله می کند، نیش را با سرعت و نیروی قابل توجهی به سمت هدف خود می زند و عمدتاً صورت یا سر طعمه خود را هدف قرار می دهد. تماس با پوست برهنه می تواند یک فرد را فورا بکشد. هنگامی که طعمه اش نیش زده و کشته می شود، تریفید در کنار بدن ریشه می ریزد و در حین تجزیه از آن تغذیه می کند. تریفیدها با باد
کردن یک غلاف سبز تیره در زیر بالای قیف تکثیر می شوند تا زمانی که ترکیده شود و دانه های سفید (که ۹۵ درصد آنها نابارور هستند) در هوا آزاد می شوند. معلوم نیست که تریفیدها باهوش هستند یا بر اساس غریزه عمل می کنند. شخصیت لاکنور بیان می کند که اگرچه افراد تریفید فاقد سیستم عصبی مرکزی هستند، اما آنچه را که او هوش می داند نشان می دهند:و مطمئناً یک نوع هوش وجود دارد. دقت کرده اید که وقتی حمله می کنند همیشه سراغ قسمت های محافظت نشده می روند؟ تقریباً همیشه سر - اما گاهی دست ها. و یک چیز دیگر: اگر به آمار تلفات نگاه می ‎کنید، فقط به نسبتی که به چشمان نیش زده و کور شده است توجه کنید. جالب توجه و قابل توجه است.تریفیدها همچنین با عادت خود به گله کردن افراد نابینا در فضاهای تنگ برای کشتن راحت تر و ریشه زدن خود در کنار خانه ها و منتظر ساکنان بودن، نشان داده می شدند. در دیگر اقتباس ها و دنباله ها. تریفیدها که روی صفحه نمایش و در دنباله ها به تصویر کشیده می شوند، اغلب از نظر ظاهری با مفهوم اصلی ویندهام متفاوت هستند. در اقتباس سینمایی "روز تریفیدها" () استیو سکلی () در سال ۱۹۶۲، تریفیدها (که اکنون نام علمی Triffidus celestus دا
ده می شود) با شاخک هایی در زیر ساقه هایشان طراحی شده اند که از آنها به عنوان سلاح های بریدن و برای کشیدن طعمه مرده شان استفاده می کنند. همچنین، نیش آنها به عنوان یک پرتابه گازسوز نشان داده می شود تا یک ساقه پیچک حلقه شده. در نهایت، تریفیدهای فیلم در برابر آب دریا آسیب پذیر هستند. اقتباس تلویزیونی در سال ۲۰۰۹ نشان می دهد که تریفیدها خود را با ریشه های پیش گیر می کشند که می تواند طعمه آنها را نیز منقبض کند. ساقه آنها توسط برگ های بزرگ آگاو مانند احاطه شده است و روغن خود را (سبز به جای صورتی در رمان) از سطح خود ترشح می کنند. گزنده های آن ها، که در اقتباس های قبلی فیلم نمی توانستند به شیشه نفوذ کنند، به اندازه ای قدرتمند هستند که می توانند پنجره ها را بشکنند، مانند نمونه های اولیه رمان. آنها به جای فنجان، سر صورتی مانند گل دارند، شبیه تلاقی بین سوسن و نخود شیرین، که قبل از رها کردن نیش بزرگ می شود. در "شب تریفیدها" ()، تعداد کمی از تریفیدهای آمریکای شمالی به ارتفاع ۱۸ متر می رسند. تریفیدهای آبزی نیز ظاهر می شوند، اما عمدتاً نادیده می مانند، به استثنای نیش کننده هایشان: دومی به عنوان پیشگیر توصیف می شود. یکی از شخ
صیت های رمان، گابریل دیدز، حدس می زند که ارتعاشات ایجاد شده توسط چوب های تریفیدها به عنوان شکلی از پژواک است. اشاره های دیگر از تریفیدها. تریفیدها، بر اساس طرح تلویزیونی ۱۹۸۱، و یک تفنگ تریفید، در ()، یک رمان گرافیکی در سال ۲۰۰۷ که توسط آلن مور و توسط کوین اونیل () طراحی شده بود، ظاهر شد. در بازی ویدیویی آنلاین پادشاهی نفرت ()، تریفیدها هیولاهایی هستند که در منطقه ای به نام "جنگل شبح وار" واقع شده اند. در بازی موبایل «سیمپسون ها» با نام ()، یکی از گزینه های کاشت در مزرعه کلتوس، تریفیدها هستند که به صورت خنده دار «پایان بشریت» را به همراه دارند. اشاره به فیلم اصلی در "علمی تخیلی دو جنبه"، آهنگ آغازین نمایش وحشت راکی است. "و من واقعا داغ شدم وقتی دیدم جانت اسکات با یک ضایعه که سم می ریزد و می کشد مبارزه می کند. در بازی رایانه ای و موبایلی سرکش مانند "کاتاکلیسم: روزهای تاریک پیشرو" () گروهی متشکل از موجودات گیاهی به اندازه انسان هستند که نسبت به بازیکن تهاجمی هستند. نسخه خطرناک تر این موجودات «ملکه تریفید» است که به عنوان جنگنده هایی به اندازه گاو و بسیار ماهر با نقاط ضربه بالا توصیف می شود. اگر بازیکن بتواند «ق
لب تریفید» را شکست دهد، موجودات در آن منطقه از نقشه به تخم ریزی ادامه نخواهند داد. کاربردهای دیگر نام. "کرومولانا معطر" () در سراسر منطقه دوربان در آفریقای جنوبی به عنوان "تریفید" شناخته می شود. هیچ خطری برای انسان ایجاد نمی کند مگر اینکه بلعیده شود، زیرا سرطان زا است. "تریفیدها" () یک گروه آلترناتیو راک از ۱۹۷۸-۱۹۸۹ بود که در پرث، استرالیای غربی آغاز شد. دستگاه های دوربین گذاری تخصصی تصویربرداری زمان گریز که برای فیلم برداری از حرکات گیاهان در مجموعه تلویزیونی "سیاره سبز" () در سال ۲۰۲۲ استفاده می شد، از گیاهان خیالی «تریفیدها» نام داشت.
مدرسه طالبیه تبریز از مدارس علوم دینی و از بناهای تاریخی در شهر تبریز است. این مدرسه که در بازار و در کنار مسجد جامع تبریز واقع گردیده، در نیمه دوم قرن یازدهم هجری از طرف طالب خان، پسر حاج اسحاق تبریزی ساخته شده و طبق وقف نامه ای که به مُهر و امضای تعدادی از عالمان روحانی رسیده، در سال ۱۰۸۷ق پایان یافته است. مدرسه طالبیه به جهت جایگاه آن، محل تحصیل بزرگانی از آن خطه بوده و به دلیل موقعیت جغرافیایی، محل مراجعه عموم مردم و مکانی برای اجتماعات فرهنگی و اجتماعی بوده است. تاریخچه و بانی مدرسه. بانی عمارت غربی معلوم نیست، اما عمارت شمالی آن در نیمه دوم قرن یازدهم هجری از طرف حاج طالب خان پسر حاج اسحاق تبریزی ساخته شد. در سال ۱۰۸۷ق مصادف با سال ۱۰۵۴ش پس از پایان عمارت طالبیه، درآمدهایی به آن وقف شد که این وقف نامه را چهارده تن از مجتهدان طراز اول شهر تبریز امضا کرده اند. عمارت ضلع شرقی مدرسه، یعنی کتابخانه و مدرسه جدید در سال ۱۳۶۷ق مصادف با ۱۳۲۷ش به وسیله محمدباقر خوئی کلکته چی که یکی از بازرگانان نیکوکار تبریز بود، ساخته شد. معماری. مدرسه در بازار بزرگ و در کنار مسجد جامع تبریز واقع شده است. مدخل آن دالانی است که س
طحش قریب به یک مترونیم از کف بازار پایین تر است. بالای در بزرگ ورودی مدرسه طالبیه، زیر طاق مقرنس زیبای مدخل مدرسه دو سنگ نوشته مرمری نصب شده که فرمان بخشش مالیات و عوارض شهر از طرف فتحعلی شاه قاجار را در خود دارد. اثری که در صحن این مدرسه به جا مانده، حوضچه سنگی یک پارچه ای به شکل جام زیبایی از سنگ سیاه تراشیده و کنده شده است. کتابخانه. مدرسه طالبیه دارای کتابخانه ای بوده که بیش از چندین هزار جلد کتاب از منابع دسته اول و دوم است. برخی کتب خطی در کتابخانه مدرسه موجود است که جهت حفظ آن ها به کتابخانه جعفریه که کتابخانه مشترک مدرسه طالبیه و ارشاد اسلامی است، انتقال یافته است. در این کتابخانه بیش از ۳۰هزار جلد کتاب مرجع و ۳۵۰ جلد کتاب خطی، سنگی و سربی وجود دارد و به غیر از طلاب علوم دینی تبریز، دانش آموزان، دانشجویان و پژوهشگران از منابع این کتابخانه نیز استفاده می کنند.
پادوکا سری سلطان محمد جیوا زین العادلین معظم شاه دوم ابن المرحوم سلطان عبدالله معظم شاه (که از او با اسم سلطان محمد جیوا زین العادلین معظم شاه هم نام برده می شد؛ ۱۶۹۹ – ۲۳ سپتامبر ۱۷۷۸ (سن ۷۸–۷۹)) نوزدهمین سلطان کداح بود. دوران حکمرانی او سال ۱۷۲۳/۱۷۱۰ تا ۱۷۷۸ بود و بیشتر با عنوان موسس الور ستار معروف است و بسیاری از بناهای تاریخی و فرهنگی کنونی در شهر به دوران زمامداری او مربوط می شود. او به منظور سفر زیارتی به استان جامبی، شهر پالم بانگ سوماترا رفت که در آنجا با معلم دینی شیخ عبدالجلیل ملاقات کرد و سپس به همراه او به جاوه و هند سفر کرد. شهر الور ستار در سال ۱۷۳۵ توسط سلطان محمد جیوا ایجاد گردید که از زمان استقرار سلطان نشین کداح، هشتمین مرکز زمامداری کداح تلقی می شود. مراکز زمامداری قبلی در کوتا بوکیت مریام، کوتا سونگای آماس، کوتا سیپوتی، کوتا ناگا، کوتا سنا، کوتا ایندیرا کایانگان و کوتا بوکیت پینانگ قرار داشتند. در پی ساخت شهر، سلطان محمد جیوا مبادرت به ساخت کاخ خود کرد که به نام ایستانا کوتا ستار معروف بود.
حاجی میرزاآقا بلوری مشهور به "بلوری تبریزی" و "میرزا آقا" و معروف به "ناله ملت"، روزنامه نگار ایرانی، زاده تبریز، مدیر نشریه دوزبانه فکاهی-کاریکاتوری "آذربایجان" (تبریز ۱۲۸۵ش)، نشریه سیاسی-خبری "استقلال" (تبریز ۱۲۸۸)، پایه گذار و مدیر نشریه سیاسی-اجتماعی و فکاهی "حشرات الارض" (۱۲۸۶، جانشین "آذربایجان") بود. وی نشریه سیاسی-خبری "ناله ملت" را در ۱۳۲۶ق/۱۲۸۶ش در تبریز منتشر کرد و در آن مقاله های تندی می نوشت. چاپخانه ناموس را که "آذربایجان" در آن چاپ می شد، از محمدعلی میرزا، هنگامی که حاکم تبریز و مقیم آن جا بود، خرید. میرزا آقا بلوری از حامیان اصلی انتشار روزنامه های انقلابی بود که از نظر مالی پشتوانه محکمی برای انقلابیون و آزادی خواهان آن دوره بود.
زنان در فناوری بین المللی (WITI) سازمانی است که دستاوردهای زنان در فناوری را ترویج و پشتیبانی می کند و فرصت ها و ایده ها را گسترش می دهد. این سازمان توسط کارولین لیتون در سال ۱۹۸۹ به عنوان شبکه بین المللی زنان در فناوری تأسیس شد. این اتحادیه در سال ۲۰۰۱ زمانی که به عنوان یک سازمان تجاری برای زنان در فناوری فعالیت می کرد به سازمان حرفه ای WITI تغییر نام داد این سازمان به خاطر ساختن تالار مشاهیر زنان در فناوری بین المللی، که سهم قابل توجهی در معرفی زنان اثرگذار در حوزه فناوری داشته، شناخته شده است. تاریخ. کارولین لیتون WITI را در سال ۱۹۸۹ تأسیس کرد، که در شروع به عنوان شبکه بین المللی زنان در فناوری راه اندازی شد، تا به گسترش کسب وکار زنان شاغل در تمام بخش های فناوری کمک کند و در عین حال دسترسی دیگران را در زمینه های مورد علاقه خود مهیا کرده و از آنها پشتیبانی کند. در سال ۲۰۰۱، WITI به اتحادیه حرفه ای WITI تبدیل شد. با توجه به تقاضای بین المللی، امروزه WITI به عنوان شرکتی عمل می کند که طیف گسترده ای از خدمات و محصولات را برای اعضا و شرکای شرکت ارائه می کند. شبکه های WITI. شبکه حرفه ای WITI. شبکه های WITI برای ح
رفه ای هایی که فناوری را برای کسب وکار و حرفه شان محوری و مهم می دانند، ارتباطات، منابع و فرصت ها را فراهم می کنند.
نینا مریون آرمانیو (؛ زادهٔ ) سپهبد بازنشسته نیروی فضایی ایالات متحده آمریکا است که از سال ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۳ به عنوان اولین مدیر ستاد نیروی فضایی خدمت می کرد. او اولین افسر ژنرال زن نیروی فضایی و تنها افسری است که فرماندهی بال سی ام و بال چهل و پنجم فضایی را بر عهده داشته است. قبل از انتقال به نیروی فضایی، وی یک سرلشکر در نیروی هوایی ایالات متحده بود و به مدت ۳۲ سال در آن نیرو خدمت می کرد. پس از بازنشستگی از خدمت، آرمانیو به عضویت هیئت مدیره راکت لب درآمد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال خدمات برتر دفاعی و لژیون افتخار شده است. زندگی و تحصیل. آرمانیو در سال ۱۹۶۶ در شهر داندی در ایالات ایلینوی به دنیا آمد. او در سال ۱۹۸۴ از دبیرستان داندی-کراون با نمرات عالی فارغ التحصیل شد. او که علاقه داشت فضانورد شود، کارشناسی علوم خود را در سال ۱۹۸۸ از آکادمی نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا در کلرادو اسپرینگز، کلرادو دریافت کرد. آرمانیو در سال ۱۹۹۲ از مدرسه افسری اسکادران در پایگاه نیروی هوایی ماکسول در آلاباما فارغ التحصیل شده و در سال ۱۹۹۹، کارشناسی ارشد خود را در رشته مدیریت آموزش از دانشگاه چپمن در کالیفرنیا گرفت. خدمت ن
ظامی. آرمانیو پس از فارغ التحصیلی از آکادمی نیروی هوایی ایالات متحده در کلرادو در ژوئن ۱۹۸۸ وارد نیروی هوایی شد. تجربه او در عملیات های سیستم های فضایی شامل اپراتور آماده مأموریت رزمی، مربی، ارزیاب و فرمانده پرواز در هشدار استراتژیک موشکی، نظارت فضایی، کنترل فضایی و پرتاب فضایی بود. او افسر عملیات در اسکادران ۱ پرتاب فضایی در پایگاه نیروی هوایی کیپ کاناورال، فلوریدا بود. آرمانیو به عنوان دومین فرمانده بال سی ام فضایی در پایگاه نیروی هوایی وندنبرگ، کالیفرنیا، مسئول عملیات انتقال فضایی و عملیات های محدوده فضای پایگاه، و پشتیبانی از آزمایش سیستم های موشکی عملیاتی و آزمایشی وزارت دفاع در ساحل غربی ایالات متحده بود. او به عنوان فرمانده پایگاه اسکادران ششم هشدار فضایی در پایگاه نیروی هوایی کیپ کاد ماساچوست، فرمانده و معاون فرمانده گروه بیست ویکم عملیات ها در پایگاه نیروی هوایی پیترسون کلرادو، دستیار ارشد نظامی و رئیس ستاد مدیر ارزیابی و آزمایش های عملیاتی دفتر وزیر دفاع خدمت کرده است. علاوه بر این، او وظایف ستادی در ستاد نیروی هوایی ایالات متحده، ستاد فرماندهی فضایی نیروی هوایی، ستاد فرماندهی نیروی چهاردهم هوایی و
گروه ۳۸۱ آموزشی را برعهده داشته است و به عنوان عضو قانونگذار نیروی هوایی در دفتر الن تاوشر، نماینده کنگره، خدمت کرده است. در ۱۲ ژوئن ۲۰۱۳، آرمانیو به درجه سرتیپی ارتقا یافت و فرماندهی بال چهل وپنجم فضایی و مدیریت محدوده شرقی در پایگاه نیروی هوایی پاتریک، فلوریدا را بر عهده گرفت. او همچنین اولین افسری شد که هر دو بال سی ام و چهل وپنجم را فرماندهی می کرد. در آنجا، او مسئول پردازش و پرتاب ماهواره های دولتی و تجاری ایالات متحده از پایگاه نیروی هوایی کیپ کاناورال، فلوریدا بود. او همچنین مرجع تأیید نهایی برای همه پرتاب ها در محدوده شرقی بود، منطقه ای به وسعت ۱۵ میلیون مایل مربع که به طور متوسط از ۱۵ پرتاب در سال توسط دلتا، اطلس، فالکون، نیروی دریایی، و پرتابگرهای نوظهور پشتیبانی می کند. علاوه بر این، او زیرساخت های پرتاب بال و محدوده را برای پشتیبانی از ناسا، مأموریت های تجاری و آزمایش موشکی مدیریت می کرد. آرمانیو در ۴ اوت ۲۰۱۵ فرماندهی بال چهل وپنجم فضایی را به وین مونتیث واگذار کرد و به عنوان مدیر نقشه های استراتژیک، برنامه ها، الزامات و تجزیه و تحلیل فرماندهی فضایی نیروی هوایی منصوب شد، جایی که او مسئول توسعه اس
تراتژی، دکترین، و خط مشی عملیات فضایی و سایبری، تعریف آینده سیستم های فضایی و فضای سایبری از طریق تعریف نیازمندی ها، معماری های منطقه مأموریت، تحلیل، توسعه علم و فناوری در حمایت از برنامه جنگنده مشترک، وزارت دفاع، و کاربران غیرنظامی و ملی بود. در ژوئن ۲۰۱۷، آرمانیو به عنوان مدیر نقشه ها و سیاست در ستاد فرماندهی راهبردی ایالات متحده آمریکا منصوب شد. او یک سال در آنجا ماند و سپس به پنتاگون منصوب شد تا به عنوان مدیر برنامه های فضایی در دفتر دستیار وزیر برای امور جذب و تملک خدمت کند. هنگامی که نیروی فضایی در سال ۲۰۱۹ تأسیس شد، آرمانیو توسط ژنرال دیوید تامپسون برای کمک به راه اندازی نیروی جدید انتخاب شد و در حالی که هنوز به طور رسمی مدیر برنامه های فضایی بود، مدیریت امور اداری و عملیاتی نیروی فضایی را برعهده گرفت. او در ۲۸ ژوئیه ۲۰۲۰ برای انتقال به نیروی فضایی ایالات متحده و ترفیع به درجه سپهبدی نامزد شد. آرمانیو همچنین به عنوان اولین مدیر ستاد آن نیرو منصوب شد. او در ۱۷ اوت ۲۰۲۰ به نیروی فضایی منتقل شده، ترفیع درجه گرفت و اولین افسر زن در نیروی فضایی شد. پس از بازنشستگی از خدمت، آرمانیو به عضویت هیئت مدیره راکت ل
ب درآمد. زندگی شخصی. همسر آرمانیو، ادی پپزون، یک افسر بازنشسته نیروی هوایی است که هنگامی که هر دو سروان نیروی هوایی بودند، با او آشنا شد.
شکار زنان جادوگر یا ساحره گیری یک پدیده است که همچنان در عصر معاصر نیز در سطح جهانی اتفاق می افتد و در جنوب صحرای آفریقا، هند، نپال و پاپوآ گینه نو مشاهده می شود. شکار ساحره ها در دورهٔ مدرن حتی از تعداد قربانیان ساحره گیری در اوایل دوره مدرن نیز پیشی می گیرد. کشورهای جنوب صحرای آفریقا، به ویژه جمهوری دموکراتیک کنگو، آفریقای جنوبی، تانزانیا، کنیا و نیجریه، قربانیان زیادی در قالب شکار ساحره را شاهد هستند. در کامرون، طرح اتهام ساحرگی در دادگاه های قضایی دوباره مطرح شده است که اغلب شامل ترس از سحر و تسخیر کودکان است. در گامبیا شکار جادوگران تحت حمایت دولت انجام شد که منجر به آدم ربایی، اعترافات اجباری و اعدام تعدادی از مظنونان شد. در غنا، شکار ساحره ریشه های تاریخی دارد و پناهگاه هایی برای قربانیان شناسایی شده است. در مناطق جنوبی، اتهامات معمولاً بدون خشونت باقی می مانند ولی هراس جمعی و هیستری ناشی از ساحره ها به وسیله رسانه ها دامن زده می شود. کنیا دارای سابقه شکار جادوگران است که در گذشته گزارش هایی از آن شده است. در نیجریه چنین اتهاماتی منجر به عواقب مرگباری برای افراد مظنون می شود که اغلب نوعی خدمات اجتماعی
در نظر گرفته می شود. در تانزانیا از ساحره ها به عنوان عوامل فشارهای اقتصادی و استثمار یاد شده و آنان را مجازات می کنند. در زامبیا زنان جادوگر را در سنتی ترکیبی از مسیحیت و باورهای بومی جزا می دهند. در هند، شکار جادوگران شامل اتهاماتی علیه زنان، اغلب بیوه ها یا مطلقه ها می شود که منجر به خشونت و گاهی مرگ مظنون می شود. اندونزی دارای سابقه خرافات و اعتقاد به جادوگری است و شکار جادوگران پس از دوران سوهارتو گزارش شده است. در نپال، زنانی از طبقه پایین جامعه به دلیل خرافات، عدم تحصیلات و مسائل اجتماعی هدف شکارچیان ساحره قرار می گیرند. در پاپوآ گینه نو شکنجه های غیرقانونی و قتل مظنونان به ساحرگی، بر اثر حسادت و عوامل اقتصادی رواج دارد. شکار ساحره ها علیه کودکان افزایش قابل توجهی در مناطق جنوب صحرا داشته است، به طوری که تخمین زده می شود فقط در شهر کینشاسا حدود ۴۰۰۰۰ کودک یتیم به خاطر شکار جادوگر بی مادر شده اند. آفریقا. امروزه بیشتر ساحره گیری محدود به جنوب صحرای آفریقا است. اکثر ادبیات قوم نگاری در مورد این موضوع در سطح محلی باقی می ماند. خلاصه کردن مطالعات و متاآنالیز به دلیل حجم داده های درگیر کمیاب است. مکس مارویک
، جان میدلتون، مری داگلاس و لوسی مایر از جمله اولین کسانی بودند که طیف وسیع تری از شکار ساحره ها را پوشش دادند. در زمان های اخیر، ولفگانگ بهرینگر اثری دربارهٔ شکار جادوگران در طول تاریخ و در قاره ها ارائه کرده است. شیوع ساحره گیری به طور خاص در جمهوری کنگو، آفریقای جنوبی، تانزانیا، کنیا و نیجریه در دورهٔ معاصر وجود داشته. سایر کشورهایی که ساحره گیری به صورت دائمی یا مکرر را نشان می دهند عبارتند از مالاوی، غنا، گامبیا، بنین، آنگولا و آفریقای مرکزی. در حالی که برخی از جوامع بیشتر از ساحره گیری های پراکنده و هر از گاهی رنج می برند (مانند سنگال، نامیبیا و رواندا)، کل آفریقای جنوب صحرا شیوع بالایی از اعتقادات به وجود جادوگری و شیوع قابل توجهی از شکار خشونت آمیز جادوگران را نشان می دهد. با این وجود، بسیاری از گروه های قومی، اگر نه اکثر قومیت ها، به وجود جادو اعتقاد دارند، اما معمولاً دیگران را به جادوگری متهم نمی کنند. در مواردی که اتهامات مطرح می شود، اتهامات در همه جا منجر به خشونت نمی شود و حتی می تواند برای منافع شخص متهم مورد استفاده قرار گیرد.[ "" ] آسیا. هندوستان. برخی از مردم هند، بیشتر در جوامع روستایی، اع
تقاد دارند که سِحر و جادوی سیاه مؤثر است. از طرفی، افراد ممکن است برای حل مشکلات سلامتی، مالی یا زناشویی به جادوگران رجوع کرده و مشاوره بگیرند. از سوی دیگر، مردم به ویژه زنان به جادوگری متهم می شوند و مورد حمله قرار می گیرند و گهگاه کشته می شوند. گزارش شده است که بیشتر زنان بیوه یا مطلقه با هدف غارت اموالشان آمال حملات اینچنین قرار می گیرند. بنا به گزارش ها، جادوگران محترم دهکده به افراد خاصی به عنوان جادوگر دستمزد می دهند تا بدون شکنجه کشته شوند. قوانین موجود دولت برای جلوگیری از قتل ناکارآمد تلقی شده است. در ژوئن ۲۰۱۳، کمیسیون ملی زنان (NCW) گزارش داد که بر اساس آمار اداره ملی ثبت جرائم، از سال ۲۰۰۸ تاکنون ۷۶۸ زن به اتهام ساحرگی به قتل رسیده اند. این اداره از ایجاد برنامه های جدیدی در این راستا خبر داد. نپال. شکار جادوگران در نپال رایج است و به ویژه علیه زنان قشر پایین جامعه انجام می گیرد. علل اصلی خشونت مربوط به جادوگری عبارتند از: اعتقاد گسترده به خرافات، فقدان آموزش، عدم آگاهی عمومی، بی سوادی، نظام کاست، مردسالاری و وابستگی اقتصادی زنان به مردان. قربانیان این نوع خشونت اغلب مورد ضرب و شتم، شکنجه، تحقیر ع
مومی و قتل قرار می گیرند. گاهی به اعضای خانواده متهم نیز تعرض می شود. در سال ۲۰۱۰، سروا دو پراساد اوجا، وزیر زنان و رفاه اجتماعی، گفت: «خرافات عمیقاً در جامعه ما ریشه دوانده و اعتقاد به جادوگری یکی از بدترین اشکال آن است.» پاپوآ گینه نو. اگرچه اعمال جادوی "سفید" (مانند شفای ایمان) در پاپوآ گینه نو قانونی است، قانون جادوگری ۱۹۷۶ مجازاتی تا دو سال زندان برای اعمال جادوی "سیاه" در نظر گرفته است. در سال ۲۰۰۹، دولت گزارش داد که با مهاجرت روستاییان به مناطق شهری، شکنجه و قتل غیرقانونی جادوگران ادعایی - که معمولاً زنان هستند - از مناطق ییلاقی به شهرها گسترش یافته است. به عنوان مثال، در ژوئن ۲۰۱۳، چهار زن متهم به جادوگری شدند؛ زیرا خانواده شان «خانه ای دائمی» از چوب داشتند و خانواده دارای تحصیلات عالی و موقعیت اجتماعی بالا بودند. همه زنان شکنجه شدند و هلن رومبالی سر بریده شد. هلن هاکنا، رئیس کمیته حقوق بشر بوگنویل شمالی، گفت که این اتهامات به دلیل حسادت و خوب شدن وضع اقتصادی آن خانواده با کار در معدن آغاز شد. گزارش های آژانس های سازمان ملل، عفو بین الملل، آکسفام و انسان شناسان نشان می دهند که «حمله به جادوگران و ساحر
ه ها متهم - گاه از مردان، اما اکثراً زنان - مکرر، وحشیانه و اغلب کشنده است.» تخمین زده می شود که سالانه ۱۵۰ مورد خشونت و قتل فقط در استان سیمبو در پاپوآ گینه نو رخ می دهد. گزارش ها نشان می دهد که این عمل در برخی مکان ها به «چیزی بدخیم تر، سادیستی و شهوانی» بدل شده است. به طور مثال یک زن که توسط مردان جوان از روستای مجاور مورد حمله قرار گرفته بود، «در اثر فروکردن مکرر اتوهای داغ، اندام تناسلیش سوخت و غیرقابل ترمیم شد.» سایر مناطق. برزیل. در قبایل بدوی آمازون اعتقاد به ساحره و مقابله با آن ها همچنان وجود دارد. سال ۲۰۱۷، پیکرهٔ فیلسوف جودیت باتلر به عنوان یک جادوگر سوزانده شد، در حالی که او به سازماندهی کنفرانسی در SESC، یک سازمان تحقیقاتی در سائوپائولو کمک می کرد. باتلر در یک تظاهرات به جادوگری متهم شد و به تلاش برای از بین بردن هویت جنسی مردم و تلاش برای تضعیف ارزش های کشور متهم شد. عربستان سعودی. ساحره گری یا جادوگری در عربستان سعودی یک جرم جنایی باقی مانده است، اگرچه ماهیت دقیق آن تعریف نشده است. تعداد دفعات پیگرد قانونی برای این موضوع در کل کشور مشخص نیست. در نوامبر ۲۰۰۹، گزارش شد که ۱۱۸ نفر در آن سال در اس
تان مکه به جرم سحر و جادو و «استفاده تحقیرآمیز از کتاب خدا» دستگیر شدند که ۷۴ درصد آن ها زن بودند. بر اساس گزارش دیده بان حقوق بشر در سال ۲۰۰۹، تعقیب جادوگران در این کشور در حال افزایش است و «دادگاه های سعودی شکار واقعی جادوگران توسط پلیس مذهبی را تأیید می کنند.» در سال ۲۰۰۷، مصطفی ابراهیم، تبعه کشور مصر، به دلیل استفاده از جادو در تلاش برای جدایی یک زوج متأهل، و همچنین زنا و هتک حرمت به قرآن، در عربستان اعدام شد. در همین سال عبدالحمید بن حسین بن مصطفی الفکی، تبعه سودان، نیز به جرم مشابهی کشته شد. در سال ۲۰۰۹, علی سیبات، یک مجری تلویزیونی لبنانی که در حالی که در عربستان سعودی در حال زیارت بود دستگیر شد زیرا در یک برنامه تلویزیونی در ماهواره، پیش بینی هایی کرده بود و او به اعدام محکوم شد. درخواست تجدید نظر او توسط یک دادگاه پذیرفته شد، اما دادگاه دوم در مدینه حکم اعدام او را در مارس ۲۰۱۰ تأیید کرد و اظهار داشت که او سزاوار آن است زیرا او چندین سال در مقابل میلیون ها بیننده به طور علنی جادوگری کرده است. در نوامبر ۲۰۱۰، دادگاه عالی از تصویب حکم اعدام خودداری کرد و اظهار داشت که شواهد کافی وجود ندارد که اقدامات ا
و به دیگران آسیب رسانده باشد. در ۱۲ دسامبر ۲۰۱۱، امینا بنت عبدالحلیم ناصر پس از محکوم شدن به تمرین رمالی و جادو در استان الجاف سر بریده شد. وضعیت مشابه دیگر بسیار است. مورد مورئ بن علی بن عیسی العصری نیز رخ داد و او در ۱۹ ژوئن ۲۰۱۲ در استان نجران سر بریده شد.