Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ای بالکن و ۱۴۹ پلکان به سمت بالا دارند. هر دو در ارتفاع ۳۸٫۵۰ متری می نشینند. در داخل مسجد، مجموعه ای از پنجره های قوسی که محراب را احاطه کرده اند، نور را بر چهره نمازگزاران می تاباند. دارالشفا. "دارالشفا" درست در سمت راست مسجد قرار دارد که از سه بخش مختلف تشکیل شده است. حیاط اول دارای شش اتاق سرپایی، اتاق های خدمات مانند آشپزخانه، خشکشویی و داروخانه است. در حیاط دوم کارکنان ارشد در چهار اتاق وظایف خود را انجام می دادند. "شفاخانه" یک بخش برای بستری کردن بیمار است که در مجموع دارای ۱۰ اتاق است که شش اتاق آن برای فصل زمستان و چهار اتاق باقی مانده برای تابستان است که این بخش دارای صحنه موسیقی نیز بود. استفاده از موسیقی و صدای آب و فواره به عنوان کمک درمانی برای بیماران روانی در نظر گرفته شده بود. مدرسه (دانشکده پزشکی). مدرسه اطبا (به ) یک دانشکده پزشکی بود. این مدرسه به دلیل داشتن علمای پردرآمد در میان ۶۰ "مدرسه" برتر در امپراتوری عثمانی قرار گرفت. مدرسه شامل ۱۸ اتاق دانشجویی و یک کلاس درس در سه طرف حیاط با شادروان (آب نما) در وسط بود. گفته می شود اولین معلم این مدرسه شیخ لطف الله زاده بهاءالدین بوده است. سفرنام
ه نویس معروف عثمانی اولیا چلبی (۱۶۱۱– پس از ۱۶۸۲) در کتاب خود ذکر می کند که دانشجویان دانشکده پزشکی پزشکان بالغی بودند که آثار فیلسوفان، دانشمندان و پزشکان یونان باستان مانند افلاطون (۴۲۸/۴۲۷ یا ۴۲۴/۴۲۳-۴۲۳-۴۲۴ ق. (۴۷۰/۴۶۹–۳۹۹ قبل از میلاد)، فیلیپ اوپوسی، ارسطو (۳۸۴–۳۲۲ قبل از میلاد)، جالینوس (۱۲۹ پس از میلاد - حدود ۲۰۰ / حدود ۲۱۶) و فیثاغورث (حدود ۵۷۰ - حدود ۴۹۵ قبل از میلاد) را مطالعه می کردند. پزشکان که هر کدام در رشته ای متخصص بودند، با مطالعه متون علمی ارزشمند در زمینه پزشکی سعی در یافتن بهترین درمان داشتند. کتاب های دانشکده پزشکی امروز در کتابخانه نسخ خطی مسجد سلیمیه نگهداری می شود. به گفته اولیا چلبی، دستمزد روزانه کارکنان و دانشجویان به شرح زیر پرداخت می شد: حمام. امروزه، این سازه از بین رفته و پایه های اصلی آن پنهان شده است. عکس های تاریخی نشان دهنده نزدیکی آن به پایه پل درون مجموعه است. از نظر معماری، ویژگی های طراحی حمام دوتایی را نشان می دهد که درآمد حاصل از حمام به نگهداری کلی مجموعه کمک می کرد. عمارت (آشپزخانه سوپ خوری). بخشی از این مجموعه به عنوان سوپ پزخانه یا عمارت مورد استفاده قرار می گرفت ک
ه در آن غذا دو بار در روز سِرو می شد. همه کارکنان مجتمع و فقرا در اینجا غذای رایگان می خوردند.
سونیا تاد (متولد ۱۹۵۹) بازیگر استرالیایی است. او بیشتر به خاطر نقش های تلویزیونی اش شناخته می شود، از جمله به عنوان سرگرد جورجیا راتری در سریال «پلیس نجات» (۱۹۸۹–۱۹۹۶)، مگ فونتین در «دختران مک لود» (۲۰۰۱–۲۰۰۸) و جینا آستین در سریال آب نبات «خانه و دور» (۲۰۰۹–۲۰۱۳). حرفه. تاد در انستیتوی ملی هنرهای دراماتیک تحصیل کرد و در نمایشنامه "استریکتلی بالروم" به کارگردانی باز لورمن بازی کرد. تاد با نقش جورجیا راتری در سریال تلویزیونی "پلیس نجات" شناخته شد که برای آن در سال ۱۹۹۱ برنده جایزه مؤسسه فیلم استرالیا گشت. او همچنین برای بازی در مینی سریال چهار قسمتی "کارخانه سیب زمینی" (۲۰۰۰) نامزد دریافت جایزه فیلم استرالیا شد. از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۶، ۲۰۰۷، ۲۰۰۹ (مهمان)، او در "فیلم دختران مک لئود" نقش مگ فونتین را بازی کرد. تاد از اواخر سال ۲۰۰۷ تا اوایل سال ۲۰۰۸ در مجموعه "همه قدیسین" نقش مکرری داشت. او نقش روان پزشک دکتر الیزابت فوی را برعهده داشت. او پیش از این نقش کیت لارسن را نیز بازی کرده بود. در ژانویه ۲۰۰۹، سونیا تاد به جمع بازیگران سریال درام «خانه و دور» در نقش ثابت جینا آستین سون نتورک پیوست. پس از چهار سال حضور در ا
ین برنامه، تاد تصمیم به ترک مجموعه گرفت تا به دنبال چالش های بازیگری دیگری برود. او در درام حقوقی «جانت کینگ» نیز ظاهر شد. زندگی شخصی. سونیا تاد با "رت والتون" ازدواج کرده و دو پسر دارد (متولد ۱۹۹۲ و ۲۰۰۰)، که پسر اولش از رابطه قبلی اوست.
فلوره زنان یکی از هفت رویداد شمشیربازی در برنامه رقابت های شمشیربازی المپیک تابستانی ۱۹۲۴ بود. برای اولین بار بود که در بخش زنان، مسابقات شمشیربازی المپیک برگزار شد. این مسابقه از روز سه شنبه ۲ ژوئیه ۱۹۲۴ تا پنجشنبه ۴ ژوئیه ۱۹۲۴ انجام شد. در این بخش ۲۵ شمشیرباز از ۹ کشور به رقابت پرداختند.
زن کشی در ترکیه به قتل هایی اشاره دارد که در آن زنان ترکیه به دلایل ناموسی و زن بودن توسط مردان به قتل می رسند. این پدیده یکی از اشکال خشونت علیه زنان در ترکیه است. تعداد زن کشی ها در ترکیه طی دهه ۲۰۰۰ در مقایسه با سال های پیشین به طور چشمگیری افزایش یافته است. تنها در سال ۲۰۱۹، ۴۷۴ زن کشته شدند که این سال، بالاترین آمار قتل زنان در دهه گذشته در این کشور را ثبت کرد. بر اساس گزارش سالانه «"پلتفرم ما زن کشی را متوقف خواهیم کرد"»، در سال ۲۰۲۰، ۳۰۰ زن توسط مردان به قتل رسیدند و ۱۷۱ زن به صورت مشکوک جان خود را از دست دادند. در بازه زمانی ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۹، تنها در سال ۲۰۱۱ که کنوانسیون استانبول امضا شد، تعداد زن کشی ها کاهش یافت. از جمله توجیهاتی که از سوی عاملان قتل ها برای عادی سازی این جنایات مطرح می شود، می توان به درخواست زنان برای جدایی، مسائل ناموسی، فریب خوردن، حسادت و مواردی از این دست اشاره کرد. آمارها. داده های مختلفی دربارهٔ زن کشی در ترکیه از سوی نهادهای رسمی و سازمان های زنان منتشر شده است. از آنجا که آمار تعداد زنانی که توسط شریک زندگی یا اعضای خانواده شان در ترکیه کشته شده اند، از سوی نهادهای دولتی به ط
ور کامل منتشر نمی شود، داده های رسمی برای نشان دادن ابعاد واقعی مسئله زن کشی ناکافی تلقی می شوند. سازمان های مدنی ای که جمع آوری داده های مربوط به زن کشی در ترکیه را آغاز کرده اند، شامل «"آنیت سایاچ"»، «"بیانت"» و «"پلتفرم ما زن کشی را متوقف خواهیم کرد"» هستند. آمار زن کشی بر اساس داده های رسمی. پاسخ سادالله ارگین، وزیر دادگستری وقت، به یک سؤال پارلمانی در سال ۲۰۰۹، یکی از داده های رسمی مهم دربارهٔ زن کشی در ترکیه محسوب می شود. در این پاسخ، تعداد زن کشی های انجام شده در این کشور بین سال های ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۸ به این صورت اعلام شد: ۶۶ مورد در سال ۲۰۰۲، ۸۳ مورد در ۲۰۰۳، ۱۲۸ مورد در ۲۰۰۴، ۳۱۷ مورد در ۲۰۰۵، ۶۶۳ مورد در ۲۰۰۶، ۱۰۱۱ مورد در ۲۰۰۷ و ۸۰۶ مورد در ۲۰۰۸. افزایش ۱۴ برابری زن کشی ها از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۸ به طور گسترده در رسانه ها و میان سیاستمداران مورد بحث قرار گرفت. در پاسخ وزارت خانواده و سیاست های اجتماعی به سؤال پارلمانی دیگری در سال ۲۰۱۳، گزارش شد که در سال ۲۰۰۹ تعداد ۱۷۱ مورد قتل زنان، در سال ۲۰۱۰ تعداد ۱۷۷ مورد، در سال ۲۰۱۱ تعداد ۱۶۳ مورد و در ۹ ماه نخست سال ۲۰۱۲ تعداد ۱۲۸ مورد به ثبت رسیده است. در ژانویه ۲
۰۲۱، سلیمان سویلو، وزیر کشور، در حساب ایکس خود اعلام کرد که تعداد زنانی که در چارچوب قانون شماره ۶۲۸۴ در اثر زن کشی جان خود را از دست داده اند، در سال ۲۰۱۷، ۳۵۳ نفر، در سال ۲۰۱۸، ۲۷۹ نفر، در سال ۲۰۱۹، ۳۳۶ نفر و در سال ۲۰۲۰، ۲۶۶ نفر بوده است. آمار زن کشی بر پایه سال. بر اساس گزارش سال ۲۰۱۹ «"پلتفرم ما زن کشی را متوقف خواهیم کرد"»، از ۴۷۴ مورد زن کشی در سال ۲۰۱۹، ۱۱۵ مورد به صورت قتل مشکوک ثبت شد و عاملان آن شناسایی نشدند. همچنین بر اساس گزارش سال ۲۰۲۰، در این سال ۳۰۰ زن توسط مردان در ترکیه به قتل رسیدند و ۱۷۱ زن به صورت مشکوک جان باختند. جدول زیر تعداد مرگ ها را بر اساس سال ها و داده های «"پلتفرم ما زن کشی را متوقف خواهیم کرد"» که در وب سایت آنیت سایاچ (سایتی برای زنان قربانی خشونت در ترکیه) منتشر شده، نشان می دهد: آمار زن کشی بر اساس عاملان. مطالعه ای که ۱۲۶۰ مورد زن کشی بین سال های ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۸ را بررسی کرده، نشان می دهد که در صدر فهرست عاملان زن کشی، شوهران زنان مقتول قرار دارند (۶۲۳ مورد). قتل توسط معشوقه ها (۱۶۰ مورد) در رتبه دوم و قتل توسط شوهران سابق (۹۴ مورد) در رتبه سوم قرار دارد. رتبه چهارم به «قتل ت
وسط آشنایان» (۸۸ مورد) اختصاص دارد که شامل مواردی مانند سرقت و تجاوز می شود. پس از آن، قتل توسط خویشاوندان (۴۹ مورد)، قتل توسط برادر (۴۸ مورد)، قتل توسط پسر (۴۸ مورد)، قتل توسط پدر (۳۸ مورد) و قتل توسط غریبه (۱۸ مورد) قرار دارند. از زنان کشته شده در سال ۲۰۱۹، ۱۳۴ نفر توسط همسرانشان، ۵۱ نفر توسط شوهرانشان، ۲۹ نفر توسط خویشاوندان، ۲۵ نفر توسط شوهران سابق، ۲۵ نفر توسط پسر، همسایه یا والدین هم مدرسه ای فرزندشان، ۸ نفر توسط شریک سابق، ۱۹ نفر توسط آشنایان، ۱۵ نفر توسط پدر، ۱۳ نفر توسط برادر و ۳ نفر توسط افرادی که نمی شناختند، کشته شدند. تقریباً تمامی زنان کشته شده در ترکیه در سال ۲۰۲۴ (۹۷٫۵ درصد) توسط مردانی که می شناختند به قتل رسیدند. شایع ترین عاملان زن کشی، شوهران بودند که ۴۲ درصد موارد را تشکیل می دادند. آمار زن کشی بر پایه محل وقوع جرم. بر اساس گزارش KCDP در سال ۲۰۱۹، ۲۹۲ زن در خانه و ۵۲ زن در خیابان کشته شدند. همچنین ۹ نفر در خودرو، ۶ نفر در محل کار، ۵ نفر در هتل، ۵ نفر در پارک، ۳ نفر در مغازه، ۲ نفر در اماکن تفریحی، ۲ نفر در بیمارستان، ۱ نفر در کافه، ۱ نفر در مدرسه و ۱ نفر در یک مکان عمومی دیگر به قتل رسیدن
د. از زنان کشته شده، ۳۱ نفر در آب یا نزدیک آب کشته شدند یا اجسادشان آنجا یافت شد. ۳۲ نفر در مناطق زمینی مانند جنگل ها، مراتع، مناطق پیک نیک، باغ ها و مزارع کشته شدند یا اجسادشان آنجا پیدا شد. ۳ نفر در مکان های متروکه مانند انبارها و ساختمان های مخروبه کشته شدند یا اجسادشان آنجا یافت شد. محل قتل ۲۹ زن مشخص نشد. بر اساس آمار KCDP در سال ۲۰۲۴، ۵۷ درصد زنان در خانه هایشان کشته شدند. آمار زن کشی بر پایه روش های قتل. مطالعه ای که ۱۲۶۰ مورد قتل از میان بیش از ۲۰۰۰ زن کشی بین سال های ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۸ را بررسی کرده، نشان می دهد که زن کشی ها اغلب با سلاح گرم (۶۷۹ مورد) انجام شده اند، پس از آن ابزارهای برنده (۴۰۴ مورد)، خفه کردن (۸۴ مورد)، ضرب و شتم (۶۴ مورد) و شکنجه (۱۵ مورد) قرار دارند. از ۴۷۴ زن کشته شده در سال ۲۰۱۹، ۱۸۵ نفر با سلاح گرم، ۱۰۱ نفر با شیء تیز، ۲۹ نفر با غرق شدن، ۲۷ نفر با ضرب و شتم، ۱۹ نفر با پرت شدن از ارتفاع، ۶ نفر با داروهای شیمیایی و ۶ نفر با سوزاندن کشته شدند. نحوه قتل ۱۰۱ نفر مشخص نشد. در زن کشی های انجام شده در سال ۲۰۲۴، قتل با سلاح گرم با ۵۷ درصد در رتبه نخست قرار دارد. زن کشی هایی که به صورت خودکشی
جلوه داده می شوند. در سال ۱۹۹۹، برخلاف روند عمومی در جهان، میزان خودکشی زنان در ترکیه بیشتر از مردان بود و این موضوع باعث شد که پدیده خودکشی در این کشور بیش از پیش مورد توجه قرار گیرد. در سال ۱۹۹۹، در شهر بتمن و مناطق مرکزی آن، میانگین نرخ خودکشی طی هشت ماه نخست سال ۲۰۰۰ دو برابر شد و ۸۰٫۸ درصد از افرادی که خودکشی کردند، زن بودند. در نتیجه، بسیاری از نهادهای دولتی و سازمان های غیردولتی نیاز به انجام پژوهش هایی را دربارهٔ خودکشی زنان در این منطقه احساس کردند. بیشتر خودکشی های زنان ناشی از فشارهای ناموسی بوده است؛ برخی از رخدادهایی که در رسانه ها به عنوان خودکشی گزارش شدند، در واقع قتل های ناموسی ای بودند که به شکل خودکشی جلوه داده شده بودند؛ همچنین ادعا شده که برخی از این موارد، خودکشی هایی بوده اند که تحت فشار رسوم و سنت ها رخ داده اند. مناطق شرق آناتولی، جنوب شرق آناتولی و دریای سیاه، که بیشترین تعداد قتل های ناموسی در ترکیه در آنها رخ می دهد، مناطقی هستند که خودکشی ها به دلیل فشارهای ناموسی و همچنین حوادثی که به عنوان خودکشی نشان داده می شوند اما در واقع قتل هستند، در آنها متمرکز است. گروه های مبارزه با زن
کشی. برخی از سازمان هایی که برای پایان دادن به زن کشی در ترکیه مبارزه می کنند، عبارتند از: بازتاب. ادبیات. افزایش مسئله زن کشی در ترکیه در گونه های مختلف ادبی بازتاب یافته است. تومریس اویار، یکی از داستان نویسان برجسته زن در دهه ۱۹۵۰، نویسنده ای است که در داستان هایش به طور مکرر به موضوع خشونت علیه زنان پرداخته است. داستان «"حفر عمیق"» که دربارهٔ قتل یک روسپی به نام اقبال است، نمونه ای از داستان هایی است که زن کشی را موضوع خود قرار داده اند. نویسنده با استفاده از تکنیک های روایی پسامدرن، قتل اقبال را در قالب اخبار روزنامه در داستان گنجانده و بر عبارات جنسیت زده در پوشش اخبار قتل یک زن روسپی در رسانه ها تأکید کرده است. پس از دهه ۱۹۵۰، شاعران با تمرکز بر زن کشی و خشونت علیه زنان، رویکرد جدیدی در شعر ایجاد کردند. آنها در اشعارشان بیان کردند که نادیده گرفتن یک زن و ناراحت کردن او نیز به نوعی معادل مرگ است. در شعر «"آبیاری گل ها"» از ادیپ جانسور، زن کشی در این سطرها بازتاب یافته است: در سال ۲۰۱۹، حاتیجه مریم در کتاب خود با عنوان «"از کجا شروع به کشتن یک زن کنیم؟"» با در نظر گرفتن پایه های اجتماعی-فرهنگی و سیاسی،
به زمینه اجتماعی زن کشی ها پرداخته است. عُنور توم در نقدی در مجله بیرکیم، این کتاب را «متنی بسیار اندیشیده شده و شاید اولین متن دربارهٔ زن کشی در ادبیات ترکی» توصیف کرده است. الچین پویرازلار در رمان «"زن مانتودار"» (۲۰۱۸)، داستان زنی را روایت می کند که در سن بسیار کم به ازدواج اجباری تن داده است و از سوی شوهرش مورد خشونت خانگی قرار می گیرد. او همچنین در رمان «"گل های مرگ"» (۲۰۲۱)، با روایت داستان یک کمیسر زن که قتل های زنان را بررسی می کند، به موضوع زن کشی پرداخته است. شخصیت اصلی رمان «"تنها"» نوشته زینب کاچار، که در سال ۲۰۲۱ منتشر شد، به شخصیتی تبدیل می شود که با دستور شیخ طریقت، به بهانه خودکشی، انتقام زنان کشته شده را می گیرد و در این رمان، نام زنانی که در سال های گذشته قربانی زن کشی هایی شدند که خشم عمومی را برانگیخت، ذکر شده است. هنر معاصر. زن کشی به ویژه از سوی هنرمندان زن در ترکیه مورد توجه قرار گرفته و موضوع خلق آثار هنری معاصر بوده است. در زیر نمونه هایی از این هنرمندان و آثارشان آورده شده است: در نمایشگاه «"رؤیا و حقیقت"» که بین سپتامبر ۲۰۱۱ و ژانویه ۲۰۱۲ در موزه هنر مدرن استانبول برگزار شد و آثار ۷
۴ هنرمند زن را گرد هم آورد، اپیک دوبن با اثر «"کتاب عشق"» حضور داشت. اثر او یک صفحه فولادی است که روی آن اخبار زن کشی چاپ شده است و بیننده را وادار به مواجهه با خشونت علیه زنان می کند. نریمان پولات آثاری تولید کرده که خود آنها را «راهی برای بزرگداشت زنان کشته شده و مقاومت در برابر بی عدالتی» توصیف می کند. او در اثر «"نگهبان خانه"» (۲۰۱۳) مجسمه ای خلق کرده از قهرمانی که می خواهد انتقام زن کشی ها را بگیرد. پولات اثر خود را با ترکیب مواد گوناگون خلق کرده و این کار یکی از آثاری است که از خشم او نسبت به زن کشی ها سرچشمه گرفته است. اثر دیگر پولات با عنوان «"قهوه تلخ"»، شامل نوشتن نام زنان کشته شده توسط مردان در سال ۲۰۱۲ بر شیشه یک قهوه خانه در شیب کومباراجی در استانبول است. در سال ۲۰۱۸، ۴۴۰ زن در ترکیه در اثر خشونت مردان کشته شدند و زنان در همه حوزه های زندگی با خشونت و ستم مواجه شدند. در نمایشگاه «"بگذار زنان زندگی کنند"» که با همکاری «"پلتفرم ما زن کشی را متوقف خواهیم کرد"» در استانبول برگزار شد، ۲۰ هنرمند زن داستان زنان مورد آزار و ستم را روایت کردند. آویزان کردن ۴۴۰ جفت کفش زنانه بر دیوار یک ساختمان در کاباتاش،
به نمایندگی از ۴۴۰ زنی که در سال ۲۰۱۸ کشته شدند، پروژه ای است که توسط طراح گرافیک وحید تونا طراحی شد. پ شکران اوستون در سال ۲۰۲۰ نمایشگاهی در ترابزون با پرتره ۳۱۵۰ زن برگزار کرد تا یاد زنانی که در ۱۱ سال گذشته کشته شده اند را گرامی بدارد؛ او یکی از هنرمندانی است که تلاش می کند زن کشی را به نمایش بگذارد. نمایشگاه «"هزار و چهارصد درصد: زنان، خشونت و رسانه"» که در سال ۲۰۲۰ افتتاح شد، در خصوص افزایش تعداد زنانی است که طی هفت سال گذشته در اثر خشونت مردان جان خود را از دست داده اند و توجیه این خشونت از سوی نظام قضایی و رسانه ها را مورد انتقاد قرار داد. موسیقی. در سال ۲۰۰۸، ۱۳ هنرمند زن برای حمایت از زنان تحت خشونت خانگی گرد هم آمدند و آلبوم «"ترانه های گول دونیا"» را منتشر کردند. نام این آلبوم از قتل ناموسی گول دونیا گرفته شده که قربانی آن توسط برادرش کشته شد. در این آلبوم، ترانه «"گول دونیا"» که توسط آیلین آسلیم نوشته و ساخته شده و توسط سزن آکسو اجرا شد، برای گول دونیا ضبط شد و در روز جهانی پایان خشونت علیه زنان منتشر گردید. ترانه «"زنان وجود دارند"» در این آلبوم توسط هنرمندان زنی چون نازان اونجل، آیلین آسلیم، آی
نور دوغان، نیلوفر، زوهال اولجای، سزن آکسو و روژین به صورت گروهی خوانده شد. در سال ۲۰۱۹، ترانه «"سوسامام"» شامل دو بخش دربارهٔ حقوق زنان بود. در سال ۲۰۲۱، موزیک ویدیوی ترانه «"ایمدات"» از نازان اونجل در روز جهانی زن در کانال یوتیوب این هنرمند منتشر شد. هنرمندانی چون نوخِت دورو، گایه سو آکیول، دمت اوگار و سونگول اودن در این کلیپ حضور داشتند. در سال ۲۰۲۱، شرکت سونی موزیک ترکیه یک موزیک ویدیو دربارهٔ خشونت علیه زنان و زن کشی تولید کرد.
بلوند () دومین آلبوم استودیویی فرانک اوشن خواننده آمریکایی است. این آلبوم در ۲۰ اوت ۲۰۱۶، به شکل انحصاری در آی تیونز استور و اپل میوزیک منتشر شد. پیش از آن آلبوم ویدیویی "بی پایان" در ۱۹ اوت منتشر شد. در این آلبوم آندره ۳۰۰۰، بیانسه، و کیم بورل و دیگران به عنوان آوازخوان مهمان حضور دارند. تهیه کنندگی آلبوم توسط خود اوشن، در کنار تعدادی از تهیه کنندگان برجسته موسیقی، از جمله جیمز بلیک، جان براین، فارل ویلیامز، و رستم باتمانقلیچ و دیگران انجام شد. در سال ۲۰۱۳ اوشن تأیید کرد که دنبالهٔ "Channel Orange" یک آلبوم مفهومی دیگر خواهد بود. این آلبوم که در ابتدا با نام "پسران گریه نمی کنند" شناخته می شد و برای انتشار در ژوئیه ۲۰۱۵ برنامه ریزی شد، اما انتشار آن چندین بار با تأخیر مواجه شد و سوژه مورد انتظار رسانه ها بود. ضبط این آلبوم در طول سال های ۲۰۱۳ و ۲۰۱۶ در الکتریک لیدی استودیوز نیویورک و پس از مدتی سد نویسنده، در لندن در ابی رود استودیوز و استودیو ضبط هنسون لس آنجلس انجام شد. نسخهٔ فیزیکی آلبوم با مجله ای تحت عنوان "پسران گریه نمی کنند" همراه بود. "بلوند" در مقایسه با نسخه های قبلی اوشن دارای صدایی انتزاعی و تجر
بی است که سبک هایی مانند آراندبی، پاپ، سول، آوانگارد، ایندی راک، الکترونیکا، سایکدلیک و هیپ هاپ را در خود جای داده است. اوشن همچنین به طور قابل توجهی از آوازهای تغییر گام صدا استفاده می کند. گفته می شود برایان ویلسون، رهبر "دفاکتوی" گروه بیچ بویز، تأثیری زیادی بر ساختار و هارمونی های آواز چندلایه آلبوم داشته است. از سوی دیگر، ریتم های گیتار و کیبورد در آلبوم آرام و مینیمال هستند. مضامین آلبوم به مردینگی و احساسات اوشن می پردازد و از موضوعاتی مانند تجربیات جنسی، دلشکستگی، فقدان، دوگانگی و ضربه روحی الهام گرفته شده است. "بلوند" مورد تحسین قرار گرفت و منتقدان اشعار درون گرایانه اوشن و صداهای غیرمتعارف و پیشرو آلبوم را تحسین کردند. منتقدان همچنین آلبوم را بابت به چالش کشیدن قواعد موسیقی آراندبی و پاپ تحسین کردند. این آلبوم که توسط تک آهنگ آغازین آن «نایکیز» پشتیبانی شد، در چندین کشور از جمله ایالات متحده در صدر جدول فروش قرار گرفت. فروش هفته اول آن در ایالات متحده ۲۷۵٫۰۰۰ نسخه بود که ۲۳۲٫۰۰۰ نسخه از آن فروش خالص بود و از سوی انجمن صنعت ضبط آمریکا (RIAA) گواهی پلاتین دریافت کرد. نشریه "تایم" آن را بهترین آلبوم سال
۲۰۱۶ معرفی کرد. متاکریتیک آن را یکی از تحسین شده ترین آلبوم های سال از سوی نشریات موسیقی نامید. در سال ۲۰۲۰، "پیچفورک" آن را بهترین آلبوم دهه ۲۰۱۰ معرفی کرد و "رولینگ استون" آن را در رتبه ۷۹ فهرست به روزشده خود از ۵۰۰ آلبوم برتر تمام دوران قرار داد.
سوادی باشوو () یک شهرک در شهرستان بوزدیاکسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
شیگای کولباش () یک شهرک در شهرستان بوزدیاکسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
جیمز ویلیام نیپیر رابرتسون (زاده ۲۴ مارس ۱۹۸۲) فیلم نامه نویس، کارگردان فیلم، بازیگر و تهیه کننده اهل نیوزیلند است که در سال ۲۰۰۹ فیلم ("من هری جنسون نیستم") را نوشت و کارگردانی کرد و فیلم "اسب سیاه" در سال ۲۰۱۴ ساخت که برای این فیلم برنده بهترین کارگردانی، بهترین فیلمنامه و بهترین فیلم از سوی منتقدان نیوزلند شد. «که یکی از بهترین فیلم های نیوزلندی که تا کنون ساخته شده است». از دیگر آثار کارگردانی او می توان به فیلم "جویکا" (۲۰۲۳) اشاره کرد.
اورزای باش () یک شهرک در شهرستان بوزدیاکسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
کیازی باش () یک شهرک در شهرستان بوزدیاکسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
کیسکاکول باش () یک شهرک در شهرستان بوزدیاکسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
قزاق لار-کوبوو () یک شهرک در شهرستان بوزدیاکسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
کاران باش () یک شهرک در شهرستان بوزدیاکسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
کانلی-ترکیه وو () یک شهرک در شهرستان بوزدیاکسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
ایدیاش باش () یک شهرک در شهرستان بوزدیاکسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
بی یک () یک شهرک در شهرستان بوزدیاکسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
بیگم خانم، از زنان حرم سرای فتحعلی شاه قاجار بود. وی از اهالی تجریش و دختر حاجی الیاس تجریشی بود. زندگی نامه. بیگم خانم شصت ودومین همسر فتحعلی شاه قاجار بود و در محافل و بزم ها نقش ساقی را بر عهده داشت و گاه با سر برهنه در این مجالس حضور می یافت. بیگم خانم سه فرزند از فتحعلی شاه داشت که دو تن از آن ها در کودکی از دنیا رفتند. تنها فرزند باقی مانده او، پرویز میرزا، پنجاه وسومین پسر فتحعلی شاه بود که به سن بلوغ رسید و بعدها لقب نیرالدوله گرفت.
میترا مهرآبادی پژوهشگر تاریخ و استاد تاریخ دانشگاه فردوسی مشهد است. وی دوره کارشناسی تاریخ را از ۱۳۶۵ خورشیدی در دانشگاه تهران و کارشناسی ارشد را در دانشگاه فردوسی مشهد از سال ۱۳۶۷ آغاز کرد و در سال ۱۳۷۱ مدرک فوق لیسانس خود را اخذ کرد. سپس از سال ۱۳۷۹ به مؤسسه مطالعات اسلامی و خاورمیانه ای آکسفورد در انگلستان رفته و دورهٔ دکترای خود را آغاز نموده و در سال ۱۳۸۰ موفق به فارغ التحصیلی در این دانشگاه شد. میترا مهرآبادی علاوه بر آثار تاریخی، دارای آثاری در زمینهٔ ادبیات فارسی نیز هست و از آن جمله، نسخه ای از "شاهنامه فردوسی" را به صورت نثر و بدون استفاده از واژگان دارای ریشهٔ عربی، ترکی، سانسکریت و…، در سه جلد منتشر نمود.
زیاد الجهنی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عربستان سعودی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال الاهلی عربستان سعودی اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال عربستان سعودی و زیر ۲۳ سال عربستان سعودی بازی کرده است.
سلک سارای گیروفسکوگو اوتدلنیا اورتاکولسکوگو سووخوزا () یک شهرک در شهرستان بوزدیاکسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
شبنم پاکر(زاده ۲۰ ژوئیه ۱۹۷۷) یک گیتاریست، خواننده و معلم موسیقی ترک است. او نماینده ترکیه در مسابقه آواز یوروویژن ۱۹۹۷ بود که سوم شد. زندگی نامه. پاکر بین سال های ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۶ در بخش گیتار کلاسیک در کنسرواتوار دولتی دانشگاه استانبول تحصیل کرد. سپس در رشته موسیقی دانشگاه مرمره به تحصیل آواز پرداخت. پاکر نماینده ترکیه در مسابقه آواز یوروویژن ۱۹۹۶ و مسابقه آهنگ یوروویژن ۱۹۹۷ بود. اثر او در سال ۱۹۹۷، ، ساخته لونت چوکر و نویسندگی مهتاب آلنی تمیز، رتبه سوم را دریافت کرد. این بهترین نتیجه برای ترکیه در این مسابقات تا هنگام دریافت مقام نخست در سال ۲۰۰۳ به شمار می رفت. پاکر تنها آلبوم خود را که "گوش کن(dinlek)"نیز نامیده می شود، در اوت ۱۹۹۷ منتشر کرد. در سال ۱۹۹۸، او بار دیگر در فینال کشوری که توسط شبکه TRT برگزار شد، با آهنگ شرکت کرد. با ملودی تکان دهنده و آراسته به سازهای قومی ترکیه، تلاشی برای جلب توجه مخاطبان اروپایی بود. هدف او دستیابی به نتایج موفق تری در مسابقه آواز یوروویژن سالیانه بود، اما این آهنگ به عنوان نماینده ترکیه در مسابقه آن سال انتخاب نشد. پاکر در سال ۲۰۰۰ از گروه آواز آموزش موسیقی دانشگاه مرمره فا
رغ التحصیل شد. او پس از ۴ سال کار در مؤسسات آموزش خصوصی وابسته به وزارت آموزش ملی، از سال ۲۰۰۴ به عنوان آموزگار موسیقی کار می کند. او تا سال ۲۰۱۸ در دبیرستان هنرهای زیبایی آونی آکیول در استانبول به تدریس موسیقی پرداخت. سپس، در دبیرستان هنرهای زیبای آیدین دوغان مشغول به کار شد. او همچنین در تألیف یک کتاب درسی برای تدریس در دبیرستان های هنر ترکیه همکاری داشته است. پاکر از ۲۲ سپتامبر ۲۰۱۲ با سونر اوداباش ازدواج کرده است. آنها دارای دو فرزند هستند. در ۲۶ اوت ۲۰۲۳ شبنم با بیان اینکه به عنوان آموزگار موسیقی برای مدرسه ای در شهر میلاس ،استان موغلا به کار گرفته شده است، خبرساز شد.
دولا بانرجی (؛ زادهٔ ) کماندار زن اهل هند است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۴ مدال برنز شده است.
ولادیمیر یاشچنکو (؛ ۱۲ ژانویه ۱۹۵۹ – ) ورزشکار پرش ارتفاع اوکراینی تبار اهل اتحاد جماهیر شوروی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون قهرمان ورزشی اتحاد شوروی شده است.
کریستوفر یانگ کیم (؛ زادهٔ ) که با نام حرفه ای یانگ مازینو شناخته می شود، بازیگر آمریکایی است. او نقش برجسته ای در مجموعه "مشاجره" (۲۰۲۳) محصول نتفلیکس ایفا کرد که برای آن نامزد جایزه امی ساعات پربیننده شد. او در فصل دوم "آخرین بازمانده از ما" (۲۰۲۵) نقش جسی را بازی کرد. زندگی. کریستوفر یانگ کیم در ایالت مریلند به دنیا آمد. او در سیلور اسپرینگ، مریلند به دست والدین مهاجر کره ای بزرگ شد. او دو خواهر بزرگتر دارد. پدرش در ۱۶ سالگی از کره به ایالات متحده مهاجرت کرد. مازینو کمربند مشکی درجه یک در تکواندو دارد. او در دانشگاه مریلند در بالتیمور تحصیل کرد، اما انصراف داد و در سال ۲۰۱۴ به نیویورک نقل مکان کرد تا در استودیوی بازیگری استلا ادلر تحصیل کند و یک سال آموزش ببیند. پیش از موفقیتش با نقش برجسته مجموعه "مشاجره"، مازینو به مدت شش سال به عنوان تحلیلگر ارشد هوش تجاری در ال و ام هاش فعالیت داشت.
کاندوم های طعم دار محصولات خاصی هستند که دارای پوشش طعمی بوده و به طور ویژه برای رابطه جنسی دهانی و نه برای دخول جنسی طراحی شده اند.در ابتدا، کاندوم های طعم دار بیشتر به عنوان یک کالای جالب و نوآورانه شناخته می شدند. اما اکنون کاندوم های طعم دار تأیید شده توسط FDA در بازار موجود هستند. برخی از کاندوم های طعم دار همچنین دارای عطر خاصی متناسب با طعم خود هستند. خطرات. تحریکات و عفونت ها. استفاده از کاندوم های طعم دار در دخول واژینال نگرانی هایی را به همراه دارد، زیرا این کاندوم ها مقداری شکر دارند و وارد کردن شکر به محیط واژن می تواند منجر به عفونت های قارچی واژینال (کاندیدا) یا واژینوز باکتریایی شود. آلرژی. افراد مبتلا به آلرژی به لاتکس باید از استفاده از کاندوم های طعم دار با مواد لاتکس خودداری کنند و در عوض از کاندوم های پلی اورتان یا پلی ایزوپرن استفاده کنند. افرادی که به لاتکس آلرژی دارند باید از استفاده از کاندوم های طعم دار ساخته شده از لاتکس خودداری کنند و به جای آن از کاندوم های پلی یورتان یا پلی ایزوپرن استفاده کنند. جستارهای وابسته. انواع مختلف محصولات متمرکز بر طعم ممکن است شامل موارد زیر باشد:
گلته بورکا (؛ زادهٔ ) دونده دو استقامت و دونده دو نیمه استقامت زن اهل اتیوپی بود.
شهرزاده کمالی سویلمزاوغلو (زاده ۳ سپتامبر ۱۹۵۲)، مشهور به نام هنری شهرزاد یا شهرو، ترانه سرا، خواننده، آهنگ ساز و تهیه کننده موسیقی در سبک جاز و پاپ از کشور ترکیه است. زندگی نامه. اوایل زندگی و خانواده. پدرش سهام الدین کمالی سویلمزاوغلو (درگذشته ۱۳ آوریل ۱۹۸۱؛ وین) بازرگانی برجسته بود و به عنوان نخستین غول صنعت معدن ترکیه شناخته می شد. پدربزرگ او سلیمان شفیق پاشا، پسر علی کمالی پاشا، بیگلربیگی، ولایت روم شرقی عثمانی، که تنها برادر ادهم پرتو پاشا و یکی از فرمانداران پیشین قونیه بود. مادر او سوینچ طاووس، خواهر هنرمند سویم طاووس و دختر سفیر ترکیه در جمهوری آلبانی بود. شهرزاد نخستین خواننده جاز ترکیه بود که در سطح بین المللی شناخته شده و مقامات ترکیه از او به عنوان یکی از شگفت انگیزترین صداهای قرن بیستم توصیف کرده اند. او از هنگام پشت سر گذاشتن سارا وان در جشنواره جاز میامی در سال ۱۹۴۸ با ترانهٔ «برای تو» ساختهٔ دوست خانوادگی آن ها عارف ماردین، تهیه کننده و موسیقی دان ترک-آمریکایی و برنده شدن ۱۲ جایزه گرمی به عنوان یک «دیوا» شناخته شد. او در سال ۱۹۷۰ به خواسته والدینش برای آموزش بهتر در مدرسه بین المللی چویفت در