Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
است. تئاتر سن بارتولومئو. تئاتر سن بارتولومئو، سلف اپرای اصلی ناپل، تئاتر دی سن کارلو، بود. بارتولومئو که در سال ۱۶۲۰ ساخته شد، در ابتدا به تئاتر منثور اختصاص داشت، اما تا سال ۱۶۵۰، در درجه اول یک اپرا و محل اجرای اولین اپرای واقعی در ناپل بود - یعنی آثار مونته وردی و دیگران از شمال که شروع به نفوذ به جنوب کرده بودند. این اپرا در جریان قیام ۱۶۴۷–۴۸ به شدت آسیب دید، اما خیلی زود با هزینه هنگفتی بازسازی شد. در سال ۱۶۸۱ آتش گرفت، اما دو سال بعد دوباره بازگشایی شد. در سال ۱۷۲۴، اثر متاستازیو و آهنگساز دومنیکو سارو در آنجا اجرا شد. این تئاتر در سال ۱۷۳۷ به طور قطعی تعطیل شد و تئاتر سن کارلو که به تازگی ساخته شده بود، به عنوان اپرای سلطنتی جایگزین آن شد. سپس بخش عمده ای از آن برای ساخت کلیسای سانتا ماریا دله گراتزیه (که با نام «گراتزیلا ال پورتو ناپولی» نیز شناخته می شود) تخریب شد. با این حال، بقایای جایگاه های تئاتر قدیمی هنوز در کلیسا قابل مشاهده است.
کاخ دی بانچی یک نمای کاخ به سبک رنسانس است که در ضلع شرقی میدان بزرگتر در مرکز بولونیا، منطقه امیلیا رومانیا، ایتالیا واقع شده است. در قرن شانزدهم، زمانی که نمای فعلی ساخته شد، و هنوز هم، میدان ماجوره میدان عمومی اصلی بولونیا بود که توسط مراکز حکومت مذهبی و سیاسی، که توسط کلیسای جامع (باسیلیکای سن پترونیو) و کاخ های ر انزو (کاخ پرتورین) و داکورسیو (تالار شهر) نشان داده می شدند، احاطه شده بود. پیش از قرن شانزدهم، این انتهای میدان توسط مجموعه ای از خانه ها و مغازه ها نشان داده می شد. در سال ۱۴۱۲، جلوی میدان با یک رواق مسقف شد. در میان خانه ها، کوچه های کوچکی پدیدار شدند: ویا پشری وکی، ویا کلاواتوره و ویا دلی اورِفیچی، که هر کدام تمرکز تجاری خود را داشتند. در زیر رواق های مجاور میدان، بانکداران برای انجام امور خود، "بانچی" (صرافی/وام) برپا می کردند. در قرن های پانزدهم و شانزدهم، در میان خانواده های صاحب بوتِگه، خانواده های اشرافی و سناتوری مالوازیه، دوگلیولی و آمورینی حضور داشتند. در سال های ۱۵۶۵–۱۵۶۸، کمون و بازرگانان که مایل به ایجاد یک جزء معماری دلپذیر برای این مکان بودند، طرح فعلی را به معمار ویگنولا سفارش
دادند. نمای نامتقارن دارای ۱۵ طاق گرد است که دو تا از آنها بزرگتر هستند و به کوچه های ذکر شده در بالا منتهی می شوند، در حالی که بقیه کوتاه تر هستند. همه آنها توسط ستون های مرکب عظیم احاطه شده اند. هر طبقه ریتم منریسم خود را در قرارگیری پنجره ها دارد و این مجموعه را به چیزی که به نظر می رسد یک گالری واحد از یک کاخ است، متحد می کند. این کاخ توسط رواقی به نام "پاوالیون" به تالار بولونیا، یکی از ساختمان های اصلی دانشگاه بولونیا، متصل می شود. این اصطلاح از گویش محلی «پاواجان» به معنی «غرفه» گرفته شده است که به نمایشگاه کرم ابریشمی اشاره دارد که در سال ۱۴۴۹ در اینجا برگزار شد. تا به امروز، در بعضی روزها، پشت کاخ یک بازار روباز از محصولات محلی وجود دارد. خود کاخ ترکیبی از مشاغل و آپارتمان ها را اشغال کرده است. همچنین موزه باستان شناسی شهر و کلیسای سانتا ماریا دلا ویتا در پشت سازه کاخ واقع شده اند. منابع. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
کاخ تورفانینی (Palazzo Torfanini) یک کاخ با معماری رنسانس است که در خیابان گالیرا ۴، در مرکز بولونیا واقع شده است. این کاخ در نزدیکی کاخ آلدرواندای قرار دارد. این کاخ، با طاق های روباز معمولی، در سال ۱۵۴۴ به سفارش بارتولومئو تورفانینی ساخته شد. فضای داخلی در سال ۱۵۴۹ توسط نیکولو دل آباته نقاشی دیواری شد. نقاشی دیواری بیرونی اثر جیرولامو دا ترویزو و پروسپرو فونتانا مدت هاست که پوسیده شده است. در سال ۱۷۳۲، کاخ توسط آلفونسو تورجیانی برای پرنسس های بندتا و آمالیا دِسته از مودنا بازسازی شد. سهم او در قاب پنجره های پیانو نوبیله مشخص است. نقاشی های دیواری آباته توسط بازسازی تورجیانی نابود شدند. جاکومو بارتولومئو بکاری، مجموعه دار آثار هنری، از نقاش دومنیکو فراتا خواست تا از کتیبه و نقاشی های دیواری کپی برداری کند، با این حال، این نسخه ها از مؤسسه علوم بولونیا که در آن نگهداری می شدند، دزدیده شدند. یک کپی از این نسخه ها برای جووانی باتیستا ونتوری تهیه شد و این نسخه ها در سال ۱۹۲۹ در کتابخانه عمومی رجیو امیلیا دوباره کشف شدند. فریدبرگ این تصاویر بسیار ستایش شده از صحنه های تاریخی روم باستان و صحنه هایی از اورلاندو فور
یوسو را به عنوان نقاشی هایی توصیف می کند "که در آن ها او مناظر رمانتیک، صحنه های نبرد و به ویژه مهمانی های موسیقی اشراف زادگان معاصر را با صمیمیتی ژانرگونه و جذابیتی خیره کننده به تصویر کشیده است" … در این آثار، او به نمونه ای بارز از سبک مانیرا تبدیل شد.
ورونیکا گامبارا (۲۹ یا ۳۰ نوامبر ۱۴۸۵ – ۱۳ ژوئن ۱۵۵۰) شاعر و سیاستمدار ایتالیایی بود. او از سال ۱۵۱۸ تا ۱۵۵۰ حاکم شهرستان کورجو بود. زندگی نامه. گامبارا در پرالبوینو (که اکنون در استان برشا واقع شده است) در لومباردی ایتالیا متولد شد و از خانواده ای سرشناس و یکی از هفت فرزند کنت جانفرانچسکو دا گامبارا و آلدا پیو دا کارپی بود. خانواده او شامل تعدادی از روشنفکران زن برجسته، از جمله عمه های بزرگش، شاعران انسان گرا، ژینور و ایزوتا نوگارولا، بودند ورونیکا همچنین خواهرزاده امیلیا پیا، همکار اصلی زن فیلم درباری اثر بالداساره کاستیلیونه بود. گامبارا تحصیلات اومانیستی داشت و لاتین، یونانی، فلسفه، الهیات و کتاب مقدس را مطالعه کرد. در سال ۱۵۰۲، در سن ۱۷ سالگی، او شروع به مکاتبه با پیترو بمبو، شاعر برجسته نئو- پترارک، کرد که دو سال بعد، زمانی که او شروع به ارسال سروده هایش برای او کرد، مربی شاعرانه او شد. در سال ۱۵۰۹، در سن ۲۴ سالگی، او با پسرعمویش، گیبرتو هفتم، کنت کورجو، که ۵۰ سال داشت و همسرش را از دست داده بود، در آمالفی ازدواج کرد. آنها صاحب دو پسر به هیپولیتوس کورجو شدند. در سال ۱۵۱۰ و جیرولامو در سال ۱۵۱۱ به دنیا آ
مدند. پس از مرگ گیبرتو در سال ۱۵۱۸، او مسئولیت امور ایالت (از جمله مدیریت "کوندوتیری های" کورجو) و همچنین آموزش دو پسر و دخترخوانده اش، کوستانزا، را بر عهده گرفت. خواهرزاده اش، کامیلا والنتی، دختر ویولانته، خواهر ورونیکا، نیز ظاهراً شاعر بود. در زمان حکومت گامبارا، دربار کوچک کورجو به چیزی شبیه به یک سالن تبدیل شد که چهره های مهمی مانند پیترو بمبو، جیان جورجو تریسینو، مارکانتونیو فلامینیو، لودوویکو آریوستو و تیتیان از آن بازدید می کردند گامبارا که پیش از این با فرانسیس اول، پادشاه فرانسه، متحد بود، کورجو را با چارلز پنجم، امپراتور مقدس روم، متحد کرد. او شخصاً در سال ۱۵۳۰ از چارلز پنجم در ملک خود استقبال کرد، زمانی که چارلز پنجم پیمانی را امضا کرد که تضمین می کرد کورجو دیگر محاصره نخواهد شد، و این پیمان برای بار دوم در سال ۱۵۳۳ امضا شد. با این حال، این پیمان در سال ۱۵۳۸ هنگامی که گالئوتو پیکو دوم، کنت میراندولا و کنکوردیا، حمله ای را به کورجو آغاز کرد، نقض شد. گامبارا دفاع موفقیت آمیزی از شهر ترتیب داد و بین سال های ۱۵۴۶ تا ۱۵۵۰، شاهد بود که چارلز پنجم برای بهبود استحکامات هزینه پرداخت کرد. او در ۱۳ ژوئن ۱۵۵۰
در کورجو، ایتالیا درگذشت. شعر و مکاتبات. تقریباً ۸۰ شعر و ۱۵۰ نامه از او باقی مانده است و ترجمه کاملی از اشعار او به زبان انگلیسی در سال ۲۰۱۴ منتشر شد. بخش کمی از اشعار او در طول زندگی اش منتشر شد، هرچند که به صورت نسخه خطی در گردش بود و تا سال ۱۵۳۰ در سراسر ایتالیا شناخته شده بود. گامبارا در درجه اول اشعاری به زبان ایتالیایی سروده است که به چهار دسته تقسیم می شوند: اشعاری با موضوعات سیاسی، اشعار مذهبی، اشعار شبانی ویرجیلیایی و اشعار عاشقانه برای همسرش. اشعار سیاسی او به ویژه به خاطر بیان مفهوم ایتالیا به عنوان یک موجودیت، قرن ها پیش از اتحاد، قابل توجه هستند. بیشتر اشعار او غزل هستند، اگرچه او مادریگال، تصنیف و بندهایی در سبک اوتاوا ریما نیز سروده است. او همچنین تعدادی شعر به لاتین سروده است، از جمله قصیده ای برای چارلز پنجم که با آن به پادشاه دیگر در سفرش به کورجو در سال ۱۵۳۰ خوشامد گفت. گامبارا با تعدادی از دانشمندان و شاعران مهم آن زمان مکاتبه داشت. علاوه بر پیترو بمبو که در بالا به آن اشاره شد او با برناردو تاسو شاعر، ماتئو باندلو نویسنده و پیترو آرتینو نویسنده و نمایشنامه نویس مکاتبه داشت (که بعدها به ا
و تهمت «فاحشه متظاهر» زد، حمله ای که گامبارا به سادگی نادیده گرفت). او همچنین با چارلز پنجم نامه رد و بدل می کرد نامه های گامبارا، که هرگز قرار نبود منتشر شوند، زندگی شخصی او را روشن کردند. او در نامه ای به لودوویکو روسو در سال ۱۵۴۹ به خستگی از مسئولیت هایش اعتراف می کند و تمایل خود را برای کناره گیری و زندگی در یک روستا به تنهایی ابراز می کند.
برکت یعقوب ()، یک شعر نبوی (پیشگویان مقدس) است که در سفر پیدایش در آیات ۴۹: ۱ تا ۲۷ نوشته شده و به هر یک از دوازده پسر یعقوب اشاره می کند. سفر پیدایش این شعر را سخنان خود یعقوب خطاب به پسرانش در هنگام مرگش می داند. از نظر زبان شناسی، قدمت آن به دوره عبری کهن، یکی از قدیمی ترین قطعات کتاب مقدس، برمی گردد. همانند برکت موسی، سفر پیدایش ۴۹ قبیلهٔ اسرائیلی (اسباط اسرائیل) را ارزیابی می کند، اما اشتراکات کمی بین اشعار وجود دارد، به جز توصیف یکی از قبایل به عنوان قاضی و دیگری به عنوان توله شیر. در برکت یعقوب، قبیله دان قاضی و قبیله یهودا توله شیر است، در حالی که در برکت موسی، قبیله گاد قاضی و قبیله دان توله شیر است. برخلاف موسی، یعقوب از سرزنش برخی از قبایل، به ویژه رئوبن، شمعون و لاوی، ابایی ندارد. به نظر می رسد هدف این شعر توصیف این است که چرا هر یک از قبایل به سرنوشتی که بعدها رخ داد، دچار شدند و توضیح می دهد که قلمرو کوچک رئوبن، نخست زاده، در مقایسه با قلمرو یهودا، به دلیل زنای با محارم رئوبن با بلهه، کنیز پدرش است (که در پیدایش و ۴۹:۳–۴ ذکر شده است). قلمرو شمعون کاملاً در قلمرو یهودا قرار داشت و لاوی تنها چند ش
هر پراکنده داشت؛ سرنوشت آنها به شرارت مربوط به آنها نسبت داده می شد. قبایل دیگر یک ویژگی نسبت داده شده دارند، چه دریانوردی باشد و چه شاهزاده خانم های زیبا. یهودا و قبایل یوسف هر دو نعمت های گسترده ای متناسب با برتری خود دریافت می کنند؛ یهودا به عنوان جزء اصلی پادشاهی یهودا، و قبایل یوسف، به ویژه افرایم، به عنوان گروه برتر در پادشاهی اسرائیل. به طور خاص، یوسف به عنوان قدرتمند و بنابراین فاتح توصیف شده است. خشم یعقوب نسبت به دو پسرش شعمون و لاوی. سفر پیدایش، باب ۴۹، آیات ۵–۷ آمده است: نقد منبع. اگرچه ظاهراً به عنوان یک واحد منسجم ارائه شده است، برخی از محققان ادعا می کنند که برخی از آیات از منابع مختلفی آمده اند. آیات ۱۰، ۲۵، ۲۶ و احتمالاً آیه ۱۸، به عنوان درون یابی ها یا به عبارت دیگر، نوشته شده توسط نویسنده دیگری در نظر گرفته می شوند.
جودت ییلماز (متولد ۱ آوریل ۱۹۶۷) یک سیاستمدار ترک است که از ۲۰۲۳ به عنوان معاون دوم و فعلی رئیس جمهور ترکیه فعالیت می کند. پیش تر، او از ۲۸ اوت تا ۱۷ نوامبر ۲۰۱5 به عنوان معاون نخست وزیر ترکیه در دولت موقت انتخاباتی به ریاست احمد داووداوغلو خدمت کرده است. همچنین ییلماز بین سال های ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۵ و بار دیگر از ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۶ سمت وزیر توسعه را بر عهده داشته است.
بیگناهی یا معصومیت ()، فقدان احساس گناه، در رابطه با هر نوع جرم (حقوق) یا عمل خلاف است. در حقوق کیفری، بی گناهی مقدم بر احساس گناه قانونی است و یک احساس اولیه مرتبط با احساس خود است. اغلب به عنوان نقطه مقابل گناه یک فرد، در رابطه با یک جرم، اشتباه گرفته می شود. در زمینه های دیگر، فقدان تجربه است. در رابطه با دانش. معصومیت می تواند به معنای تجربه کمتر، چه در نگاه نسبی به همسالان اجتماعی و چه در مقایسه مطلق با یک مقیاس هنجاری رایج تر، باشد. در مقایسه با «نادانی»، عموماً به عنوان یک اصطلاح مثبت در نظر گرفته می شود که به دیدگاهی خوشایند از جهان اشاره دارد، به ویژه دیدگاهی که در آن عدم ارتکاب خطا از فقدان دانش ناشی می شود، در حالی که خطا از فقدان دانش در کودکان ناشی می شود. موضوعاتی مانند جرم (حقوق) و میل جنسی در انسان ممکن است به طور خاص در نظر گرفته شوند. این دلالت ممکن است با یک توضیح رایج ریشه نادرست از «معصوم» به معنای «ندانستن» مرتبط باشد (لاتین - دانستن، یادگیری). ریشه شناسی واقعی از پیشوند نفی عمومی و لاتین به معنای «آسیب رساندن» است. افرادی که فاقد ظرفیت ذهنی برای درک ماهیت اعمال خود هستند، ممکن است صرف ن
ظر از رفتارشان، بی گناه تلقی شوند. از این معنا، استفاده از «بی گناه» به عنوان اسمی برای اشاره به کودکی زیر سن عقل یا فردی در هر سنی که به شدت ناتوانی رشدی است، ناشی می شود. ژان-ژاک روسو «دوران کودکی را به عنوان دوران معصومیت» توصیف کرد که در آن کودکان «نمی دانند» و باید به سن عقل برسند تا به افراد شایسته ای در جامعه تبدیل شوند. با این حال، با پیشرفت فناوری، کودکان در دنیای معاصر بستری دارند که در آن به عنوان «بومیان دیجیتال» شناخته می شوند، جایی که به نظر می رسد در برخی زمینه ها از بزرگسالان آگاه تر هستند.
نومان کورتولموش (متولد ۱۵ سپتامبر ۱۹۵۹) سیاستمدار و دانشگاهی ترک است که هم اکنون رئیس مجلس ملی ترکیه می باشد. او پیشتر به عنوان معاون نخست وزیر ترکیه در دولت های ۶۲ام، ۶۳ام، ۶۴ام و ۶۵ام حزب عدالت و توسعه بین سال های ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۷ و همچنین وزیر فرهنگ و گردشگری بین سال های ۲۰۱۷ تا ۲۰۱۸ خدمت کرده است. پیش از آن، او رهبر حزب سعادت بین سال های ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۰ و رهبر حزب صدای مردم بین سال های ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۲ بوده است. نومان کورتولموش (زاده ۱۵ سپتامبر ۱۹۵۹) سیاستمدار و استاد دانشگاه اهل ترکیه است که در حال حاضر رئیس مجلس ملی کبیر ترکیه می باشد.
عملیات ولکان (Operation Vulcan) (۲۲ آوریل - ۱ مه ۱۹۴۳) یکی از آخرین حملات زمینی ارتش اول نیروهای متفقین علیه نیروهای ایتالیایی و آلمانی در تونس در آخرین سرپل های محور در شمال آفریقا، در طول نبرد تونس در جنگ جهانی دوم بود. حمله محور به مواضع بریتانیا در ۲۰ آوریل نتوانست عملیات ولکان را که دو روز بعد آغاز شد، به تأخیر بیندازد. متفقین امیدوار بودند که خطوط دفاعی محور را بشکنند و به سمت بیزرت و تونس پیشروی کنند. حمله ارتش اول موفق شد مکان های استراتژیک مهمی مانند تپه لانگ استاپ، نقطه ۱۷۴ و تپه ۶۰۹ را تصرف کند. این امر محور را مجبور به عقب نشینی کرد و در نتیجه مناطق وسیعی به متفقین واگذار شد. ولکان طبق برنامه به زمین باز نفوذ نکرد، اما نیروهای محور را به شدت تضعیف کرد و به اولین مرحله از حمله نهایی متفقین در لشکرکشی تونس تبدیل شد. عملیات استرایک تنها یک هفته پس از پایان ولکان آغاز شد و ظرف چند روز نیروهای متفقین خطوط مقدم محور را شکستند. جنگ به شکست نیروهای محور از متفقین و اسارت دو مارشال هانس-یورگن فون آرنیم آلمانی و جووانی مسه ایتالیایی و پایان یافتن نبرد تونس و در کل نبرد شمال آفریقا انجامید. پیش زمینه. متفقین
. نیروهای متفقین در ژوئیه ۱۹۴۲ در شمال آفریقا که تحت اشغال فرانسه بود، پیاده شدند و از نوامبر ۱۹۴۲، ارتش هشتم بریتانیا، نیروهای محور را از مصر و از طریق لیبی به سمت غرب عقب رانده بود و تنها تونس را تحت کنترل محور باقی گذاشته بود. ارتش اول متفقین (کنت اندرسون) با وجود اینکه تا دسامبر ۱۹۴۳ تونس را تصرف نکرده بود، از آغاز سال بعد شروع به محاصره گروه ارتش آفریقا (گروه ارتش آفریقا/گروه آرماته آفریقا) کرد. ارتش هشتم (ژنرال برنارد مونتگومری) که در نبرد صحرای غربی پیروز شده بود، اکنون قصد داشت به ارتش اول در تونس بپیوندد. آنها تا ۷ آوریل مواضع محور را در نبرد وادی آکاریت شکسته بودند و با حمله سپاه دوم ایالات متحده (سرلشکر جورج اس. پاتون) در نبرد القطار، نیروهای محور به مواضع قابل دفاعی در شمال و غرب انفیداویل، ۲۵ مایل (۴۰ کیلومتر) جنوب کیپ بون، عقب نشینی کردند. کوه های آنجا به دریا منتهی می شوند و یک گذرگاه باریک به حمامات دارند. در این زمان، گروه هجدهم ارتش به فرماندهی ژنرال سر هارولد الکساندر ایجاد شد و تحت فرماندهی ژنرال دوایت دی. آیزنهاور، فرمانده کل ستاد نیروهای متفقین (AFHQ)، قرار گرفت. هواپیماهای متفقین توسط ا
رتش هشتم به فرودگاه های تازه تصرف شده در شرق تونس منتقل شده بودند تا از تأمین هوایی نیروهای محور در شمال آفریقا جلوگیری کنند. در عملیات کتان، نیروهای هوایی متفقین با موفقیت تدارکات محور را قطع کردند و کنترل هوا را به دست گرفتند. پس از پیشروی در وادی عکاریت، نیروهای ارتش هشتم در امتداد دشت ساحلی شرق تونس پیشروی کردند و در ۱۰ آوریل صفاقس و دو روز بعد سوسه را تصرف کردند. گشتی ها در جاده قابس با پیشاهنگان سپاه دوم ایالات متحده روبرو شدند و خطوط متفقین را به هم پیوند دادند. حمله ای توسط لشکر ششم زرهی بریتانیا و لشکر ۳۴ پیاده نظام ایالات متحده در همان روز گذرگاه فوندوک را تصرف کرد و پس از آن قیروان را نیز تصرف نمود. تا ۱۳ آوریل، خط متفقین با نیروهای محور که اکنون در شمال شرقی تونس از انفیداویل در جنوب شرقی و در مقابل ارتش هشتم، پونت دو فاس و مدجز الباب تا سدجنانه در مقابل ارتش اول متمرکز شده بودند، روبرو شد. در همین حال، با توجه به اینکه پیروزی در تونس تنها چند ماه یا حتی چند هفته طول کشید، پاتون فرماندهی سپاه دوم ایالات متحده را به ژنرال عمر بردلی واگذار کرد و ژنرال بردلی شروع به برنامه ریزی برای مشارکت آمریکا در
حمله به ایتالیا کرد. اندرسون توانست تمام توجه خود را به دستورهایی که از الکساندر دریافت کرده بود معطوف کند تا حمله ای گسترده را که برای ۲۲ آوریل برنامه ریزی شده بود، با نام رمز عملیات ولکان برای تصرف تونس آماده کند. الکساندر برای ولکان، حمله خود را از گلوگاه باریک در جنوب به ضلع وسیع غربی منتقل کرد، جایی که نیروهای بریتانیایی، آمریکایی و فرانسوی می توانستند به طور هماهنگ مانور دهند. سه لشکر از ارتش هشتم به ارتش اول منتقل شدند، در حالی که سپاه دوم ایالات متحده ۱۰۰۰۰۰ نفر را در ۱۵۰ مایلی شمال مستقر کرد و از ارتش اول بریتانیا به جاده بژا که به بنزرت منتهی می شد، عبور کرد. نیروهای محور. با وجود پیروزی در مسابقه تصرف تونس در دسامبر ۱۹۴۲، حملات نیروهای محور از ژانویه تا مارس (عملیات فرولینگز وند و عملیات اوچسنکوپف) تلاشی برای عقب راندن متفقین بود. این حملات پس از ایجاد شکاف در خطوط متفقین، در نهایت شکست خورد و تنها حملات بیشتر متفقین را به تأخیر انداخت. در نهایت نیروهای متفقین تا اوایل آوریل تمام زمین های از دست رفته را بازپس گرفتند و نیروهای محور در عوض مواضع دفاعی را در امتداد جبهه خود ایجاد کردند. ژنرال فیلدمارش
ال اروین رومل معتقد بود که موقعیت نیروهای محور در تونس غیرقابل دفاع است و او تخلیه تمام نیروهای آلمانی به ایتالیا را توصیه کرده بود، جایی که معتقد بود می توانند مفیدتر باشند. توصیه او توسط آدولف هیتلر رد شد. تا آوریل ۱۹۴۳، آلمانی ها و ایتالیایی ها، با تمام هواپیماها و کشتی های باقی مانده، به تخلیه ناامیدانه نیروها ادامه دادند. تلفات، به ویژه از عملیات کتان، سنگین بود. برای محورها، وضعیت گیج کننده بود - مأموریت های حمل و نقل از سیسیل به تونس (از طریق کشتی و هوا) معمولاً با انبوهی از نیروهای زخمی و گاهی اوقات سالم بازمی گشتند. اینکه اوضاع چقدر ناامیدکننده شده بود، با وقایع عصر ۱۸ آوریل نشان داده شد: تنها شش هواپیمای حمل و نقل از ۶۵ فروندی که تونس را ترک کرده بودند، به سیسیل بازگشتند. نیمی از آنها که در سطح دریا پرواز می کردند، سرنگون شدند و بقیه آسیب دیدند و به عقب برگردانده شدند. مقدمه. هانس-یورگن فون آرنیم اکنون خود را برای یک حمله بزرگ متفقین آماده می کرد. او انتظار داشت که حمله اصلی متفقین به مدجردا و دشت گوبلات باشد، بنابراین بهترین پیاده نظام خود، لشکر 334، را در شمال جاده مدیز-ماسیکو و لشکر هرمان گورینگ
را در جنوب آن مستقر کرد. فون آرنیم سپاه آفریقا به فرماندهی هانس کرامر را به مرز جنوبی دشت گوبلات و پون-دو-فاس منتقل کرد تا به ترتیب با سپاه نهم بریتانیا و سپاه نوزدهم فرانسه روبرو شوند. عملیات خطابه. برای پشتیبانی از عملیات ولکان، ارتش هشتم قصد داشت تا حد امکان نیروهای محور را در حالی که ارتش اول حملات خود را انجام می داد، زمین گیر کند. هدف بریتانیا در این عملیات که عملیات Oration نام داشت، شکستن خط انفیداویل بود. این به معنای تصرف ارتفاعات و همچنین شهر مهم تاکتیکی انفیداویل بود. برای تقویت ارتش اول، لشکر اول زرهی در 18 آوریل از ارتش هشتم منتقل شد. مونتگومری که از این اقدام ناراضی بود، امیدوار بود که ابتدا نفوذ کند و تونس را تصرف کند. ارتش اول (ژنرال جووانی مسه) که ترکیبی از لشکرهای ایتالیایی و آلمانی باتجربه اما ضعیف بود، در مقابل ارتش هشتم قرار داشت. در 19 آوریل، سپاه X (برایان هوروکس) پس از بمباران توپخانه ای، حمله ای را آغاز کرد. لشکر چهارم پیاده نظام هند (فرانسیس تاکر) و لشکر دوم نیوزیلند (برنارد فرایبورگ) به تپه های غرب انفیداویل پیشروی کردند تا به ترتیب تکرونا و تپه جبل گارسی را تصرف کنند. ایتالیایی ها
یی که از خط دفاعی اصلی خود دفاع می کردند، برای فرار از بمباران به خط دفاعی دیگری عقب نشینی کردند. لشکر 50 نورثامبریا پس از نبردی شدید با لشکر 16 موتوریزه ایتالیایی "پیستویا" شهر انفیداویل را تصرف کرد. در همین حال، نیوزیلندی ها روستای تکرونا را به همراه تپه مسلط آن تصرف کردند و لشکر 4 هندی بخش جنوبی جبل گارسی را با تلفات فراوان تصرف کرد. در پایان روز اول، مشخص بود که هیچ پیشرفتی حاصل نشده است. پیشروی ارتش هشتم به سمت شمال، خط مقدم رو به شرق سپاه دوم ایالات متحده را "به بیرون" راند و به این سپاه اجازه داد تا عقب نشینی کرده و به انتهای شمالی جبهه متفقین منتقل شود. این امر با موفقیت و سرعت زیادی و بدون اطلاع نیروهای محور انجام شد. این حرکت تا ۲۴ آوریل به طور کامل تکمیل شد. مونتگومری اجازه داد حمله ادامه یابد، اما روز بعد، منطقه تحت سلطه ضدحملات نیروهای محور به رهبری فریتز بایرلین قرار گرفت. لشکر شانزدهم "پیستویا" چندین ضدحمله به سمت انفیداویل انجام داد، اما شکست خورد. در جاهای دیگر، تلاش های نیروهای محور برای بازپس گیری مناطق از دست رفته با تلفات سنگین از هر دو طرف دفع شد. با توقف پیشروی، مونتگومری از طریق اطلاعا
ت ULTRA دریافت که موقعیت نیروهای محور در آفریقا ناامیدکننده است. او در 21 آوریل دستور داد عملیات Oration متوقف شود، زیرا به نظر او تلفات بیشتر ارزشش را نداشت. مونتگومری حملات کوچک محلی را مجاز دانست تا فشار بر نیروهای محور در مقابل ارتش هشتم را در حالی که ولکان در حال پیشروی بود، حفظ کند. "Unternehmen Fliederblüte". در حالی که بریتانیایی ها برای ولکان آماده می شدند، آلمانی ها در شب 20/21 آوریل 1943 حمله ای غافلگیرکننده را آغاز کردند. این حمله با نام رمز «شکوفه یاس بنفش» (Unternehmen Fliederblüte) انجام شد. قرار بود آنها به سپاه پنجم حمله کنند به این امید که ارتفاعات حاشیه دشت گوبلت، از جمله گذرگاهی در ضلع شمالی جبل جافا و «رشته موز» در نزدیکی آن را بازپس بگیرند. آلمانی ها همزمان در سه گروه به فرماندهی ژنرال اشمید به چهار نقطه حمله کردند. عناصری از لشکر دهم پانتزر با پشتیبانی تانک های تایگر و پیاده نظام لشکر اول هرمان گورینگ، بریتانیایی ها را غافلگیر کردند و مواضع روی خط الراس را در بخشی به طول دوازده مایل و عمق حدود پنج مایل در هم شکستند. این حمله در ابتدا بریتانیایی ها را غافلگیر کرد و باعث سردرگمی آنها شد.
با این حال، آلمانی ها با سرعت به مواضع اصلی بریتانیا که برای ولکان آماده بودند، از جمله توپخانه صحرایی، حمله کردند. در بمباران بعدی، با شلیک های گاه به گاه بریتانیایی ها بر فراز مناطق باز، آلمانی ها متحمل تلفات سنگینی در نفرات و تانک ها شدند. نیروهای بریتانیایی با پشتیبانی تانک های چرچیل، ضدحمله کردند و آلمانی ها را به عقب راندند. با وجود از دست دادن چهار تانک چرچیل که منهدم شدند، پس از نبردی مصمم، بریتانیایی ها پس از تصرف مجدد موز ریج، آلمانی ها تا بعدازظهر 21 آوریل عقب نشینی کردند. لشکر هرمان گورینگ به تنهایی حدود 327 نفر تلفات داد و دو تانک ارزشمند تایگر منهدم شدند. این حمله نتوانست مانع حمله بریتانیا در این بخش شود و تنها موقعیت محور را بیشتر تحت فشار قرار داد. این همچنین آخرین حمله بزرگ زرهی آلمان در شمال آفریقا بود. عملیات ولکان. سپاه پنجم بریتانیا. سپاه پنجم بریتانیا با یک حمله مقدماتی در 21 آوریل، با هدف بازپس گیری ارتفاعات جبل الاحمرا، رشته کوه سیدی احمد و جبل رحار، که در مجموع به عنوان تپه لانگ استاپ شناخته می شوند، آغاز کرد. این تپه چهار ماه قبل از آن توسط آلمانی ها از دست رفته بود. این تپه توسط لش
کر تقویت شده 999 آفریقای سبک که از هنگ 962 آفریقا-شوتزن و هنگ سوم/754 نارنجک انداز تشکیل شده بود، دفاع می شد. پیاده نظام لشکر 78 (بتل اکس) و تانک های چرچیل Mk III از سواره نظام ایرلند شمالی به این موقعیت حمله کردند. جبل اهمره در 24 آوریل پس از درگیری شدید توسط نیروهای آرگیل و ساترلند هایلندرز و هنگ شرقی ساری تصرف شد. اواخر همان روز، نیروهای شرقی ساری و یک اسکادران تانک تلاش کردند تا رشته کوه سیدی احمد را که در شمال تپه لانگ استاپ قرار دارد، پاکسازی کنند و آن نیز تصرف و نگهداری شد. تپه اصلی، جبل رحار، در ۲ آوریل مورد حمله قرار گرفت، زمانی که باف ها (هنگ سلطنتی کنت شرقی) به همراه تانک های چرچیل به بالای تپه یورش بردند. چرچیل ها با شیب ۱:۳ توانستند از بالای تپه عبور کرده و خطوط دفاعی آلمان را بشکنند، که باعث تعجب مدافعان شد. سپس باف ها و آرگیل ها مواضع آلمان را پاکسازی کردند - حدود ۶۵۰ اسیر در طول نبرد گرفته شد. لانگ استاپ آخرین مانع طبیعی بزرگی بود که مانع حرکت به سمت تونس می شد. پس از تصرف لانگ استاپ، تیپ 24 گارد در 27 آوریل حمله ای را علیه جبل اسود و بو اوقاز - دو موضع مسلط نزدیک به تبوربا - آغاز کرد. با پیشر
وی حدود 2000 یاردی از طریق شکاف گب گب، گارد ایرلندی جبل اسود را تصرف کرد، در حالی که گارد نارنجک انداز با وجود تلفات سنگین، جبل بو اوقاز را تصرف کرد. آلمانی ها حمله متقابلی انجام دادند و موفق شدند جناح چپ جبل بو اوقاز را بازپس گیرند. گارد اسکاتلندی تلاش کرد تا مواضع را بازپس گیرد، اما در نهایت تپه تا 29 آوریل به دلیل بمباران های سنگین و قرار گرفتن در معرض آتش مسلسل و خمپاره، منزوی شد. در این مدت، فون آرنیم که ناامیدانه به دنبال پر کردن شکاف ها بود، تمام واحدهای زرهی باقی مانده را در یک نیرو - گروه رزمی ایرکنز، به فرماندهی اوبرست جوزف ایرکنز - تشکیل داد. تا اول ماه مه، گارد ایرلندی سرانجام با تنها 80 نفر بازمانده در جبل اسود مستقر شد. تا ۷۰۰ کشته آلمانی در مقابل آنها شمارش شد. در این عملیات، تیپ ۲۴ گارد دو نشان صلیب ویکتوریا دریافت کرد. جناح راست حمله سپاه پنجم توسط لشکر اول پیاده نظام و لشکر چهارم پیاده نظام در دره مجرده و مدجز الباب انجام شد. هدف لشکر اول، نقطه 174 (گوریة العطاش)، یک رشته کوه نزدیک کریش-العود و مدجز الباب بود. در ۲۲ آوریل، حمله با ۴۵ تانک از هنگ ۱۴۲ سپاه زرهی سلطنتی و تیپ دوم پیاده نظام با پ
شتیبانی توپخانه انبوه آغاز شد. هنگ دوم شمالی استافوردز، نقاط ۱۵۱ و ۱۵۶ نزدیک را تصرف کرد و هر دو را در برابر ضدحملات آلمان ها حفظ کرد. سپس هنگ وفادار حمله به نقطه ۱۷۴ را رهبری کرد که با موفقیتی پرهزینه تصرف شد. در حین سنگرگیری، آنها توسط یک ضدحمله آلمانی ها بیرون رانده شدند. روز بعد، تیپ سوم پیاده نظام با پشتیبانی تانک های چرچیل از هنگ ۴۸ تانک سلطنتی و هنگ ۱۴۷ سپاه زرهی سلطنتی حمله جدیدی را آغاز کرد. گردان دوم جنگلبانان شروود بدون پشتیبانی تانک (که دیر رسیده بودند)، موفق شده بودند موضعی را در نزدیکی نقطه ۱۷۴ تصرف کنند و در یک حمله، سرانجام کل هدف را تصرف کردند. پس از تصرف آن، روز بعد آلمانی ها دوباره با تانک هایی از جمله تایگرها از گردان ۵۰۴ تانک سنگین پانزر (schwere Panzer-Abteilung 504) ضد حمله کردند. دسته پیشرو تقریباً با آتش توپخانه و خمپاره برای دفاع در برابر تایگرها مغلوب شد. تانک های چرچیل و توپ های ضد تانک به موقع وارد عمل شدند و ضد حمله با عقب نشینی آلمانی ها دفع شد. تعدادی از تانک های آلمانی از جمله یک تانک تایگر (تایگر ۱۳۱) که سالم و تنها با آسیب جزئی به غنیمت گرفته شد، منهدم شدند. خدمه تانک را رها