Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
جنگلداری در نیوزیلند تاریخی دارد که با سکونت اروپاییان در قرن نوزدهم آغاز می شود و اکنون صنعتی با ارزش هفت درصد است. درآمد سالانه. بخش عمده ای از پوشش جنگلی بومی اولیه سوخته و قطع شده است، با این حال جنگل ها به طور گسترده کاشته شده اند، عمدتاً با ارقام سریع الرشد کاج مونتری. تراشه های چوب، الوار کامل، الوار و محصولات کاغذی از نیوزیلند صادر می شوند. جنگل زدایی در زمین های عمومی در نیوزیلند با مخالفت هایی روبرو شد و گروه های محیط زیستی تا پایان سال ۲۰۰۰ بسیار فعال شدند. قطع درختان جنگل های بومی اکنون فقط در زمین های خصوصی انجام می شود، اگر ثابت شود که این کار پایدار است. تاریخچه. آسیاب کردن جنگل های بومی وسیع نیوزیلند یکی از اولین صنایع در سکونتگاه های اروپایی این کشور بود. چوب سخت بلند و صاف کائوری برای دکل کشتی و تیرک ها ایده آل بود. با تأسیس مستعمره جدید، چوب رایج ترین مصالح ساختمانی بود و مناطق وسیعی از جنگل های بومی پاکسازی شدند. ریمو، توتارا، ماتائی و میرو الوارهای مورد علاقه بودند. کاج مونتری ("کاج مونتری") در دهه ۱۸۵۰ به نیوزیلند معرفی شد. این گیاه در این شرایط رشد کرد و در عرض ۲۸ سال به بلوغ رسید، که ب
سیار سریع تر از زادگاهش در کالیفرنیا بود. مشخص شد که این گیاه در خاک اسیدی و نابارور فلات آتشفشانی، جایی که تلاش ها برای کشاورزی شکست خورده بود، به خوبی رشد می کند. توماس ویلیام آدامز از دهه ۱۸۷۰ در کانتربری با درختان رادیاتا و سایر درختان آزمایش کرد و صنعت جنگلداری اولیه را ارتقا داد. دولت در سال ۱۸۹۹ کاشت جنگل های عجیب و غریب را در واکاراواروا، نزدیک روتوروا، آغاز کرد. این امر برای رفع کمبود فزاینده چوب در پی اتمام جنگل های بومی با رشد آهسته بود. از سال ۱۹۰۱، مزارع زندان در اداره می شد. تا سال ۱۹۲۰، زندانیان ۴۰ میلیون درخت در زمینی به مساحت تقریباً ۱۶۰۰۰ هکتار کاشته بودند. در دهه ۱۹۳۰، مناطق وسیعی از زمین توسط امدادگران در رادیاتا کاشته شد. بزرگ ترین قطعه زمین، جنگل کاینگاروا با ۱۸۸۰۰۰ هکتار مساحت بود که بزرگ ترین جنگل دست کاشت جهان محسوب می شود. همزمان با رشد و توسعه جنگل های اصلی، صنایع فرآوری مانند کارخانه کینلیت در توکوروا و کارخانه تاسمان در کاورائو تأسیس شدند. جنگل های دست کاشت. جنگل های دست کاشت با اندازه های مختلف اکنون در تمام مناطق نیوزیلند به جز اوتاگو مرکزی و فیوردلند یافت می شوند. در سال ۲۰۰۶،
مساحت کل آنها ۱٫۸ میلیون هکتار بود که ۸۹٪ آن به "کاج رادیاتا" و ۵٪ به صنوبر داگلاس ("صنوبر داگلاس") اختصاص داشت. برداشت الوار در سال ۲۰۰۶، ۱۸٫۸ میلیون متر مکعب بود که نسبت به ۲۲٫۵ میلیون متر مکعب در سال ۲۰۰۳ کاهش یافته است. پیش بینی می شود با بالغ شدن جنگل های جدیدتر، این میزان به ۳۰ میلیون متر مکعب افزایش یابد. ارزش کل صادرات جنگلداری (تنه درخت، چیپس، الوار اره شده، پانل ها و محصولات کاغذی) برای سال منتهی به ۳۱ مارس ۲۰۰۶، ۳٫۶۲ میلیارد دلار نیوزیلند بود که در سال ۲۰۱۸ به ۵ میلیارد دلار نیوزیلند افزایش یافت استرالیا کمی بیش از ۲۵ درصد از ارزش صادرات، که عمدتاً محصولات کاغذی است، را به خود اختصاص داده است و پس از آن ژاپن، کره جنوبی، چین و ایالات متحده قرار دارند. در سال ۲۰۱۸، محصولات چوبی سومین صادرات بزرگ نیوزیلند بودند (محصولات لبنی و گوشت بیشترین صادرات را داشتند) و جنگلداری تقریباً ۳٪ از تولید ناخالص داخلی ملی را تشکیل می داد و مستقیماً ۲۰٬۰۰۰ نفر را استخدام می کرد. در سطح جهانی، صنعت جنگلداری نیوزیلند از نظر تولید سهم نسبتاً کمی دارد و ۱٪ از عرضه جهانی چوب برای اهداف صنعتی را تشکیل می دهد. فوت شدگان. آمار
نیو نیوزیلند نشان می دهد که جنگلداری با ۵۶٫۷۳ مورد مرگ و میر به ازای هر ۱۰۰۰۰۰ کارگر، خطرناک ترین شغل در نیوزیلند است. چوب بری. تراشه های چوب نرم و چوب سخت از نیوزیلند صادر می شوند.
مدیریت زباله در نیوزیلند برای کاهش مسائل زیست محیطی مرتبط، قانونمندتر شده است. طبق داده های سازمان توسعه و همکاری اقتصادی (OECD)، نیوزیلند سومین کشور اسراف کار در بین کشورهای عضو OECD است. تاریخچه. تا همین اواخر، زباله ها به محل های دفن زباله محلی منتقل می شدند و کنترل کمی بر محل دفن آنها وجود داشت یا اصلاً کنترلی بر این محل ها وجود نداشت. اغلب محل های دفن زباله نزدیک به آبراه ها بودند. در سال های اخیر، محل دفن زباله ها تثبیت شده و اکنون به عنوان محل های دفن بهداشتی زباله ساخته می شوند تا از نشت محتویات آنها به منابع آبی جلوگیری شود. ایستگاه های انتقال، به ویژه در شهرها، به عنوان یک نقطه جمع آوری محلی عمل می کنند که در آن زباله ها قبل از انتقال به نزدیکترین محل دفن زباله، فشرده می شوند. در سال ۲۰۰۷، بررسی های عملکرد زیست محیطی OECD برای زباله، توصیه های زیر را ارائه داد: توده. سالانه ۱٫۶ میلیون تن زباله از صنعت ساخت و ساز و تخریب تولید می شود که ۵۰٪ از کل زباله های دفن شده در محل های دفن زباله را تشکیل می دهد. کرایست چرچ. حجم زباله های جمع آوری شده از کنار خیابان تقریباً ۴۰٬۰۰۰ تن بود، اما پس از معرفی بازیافت
کنار خیابان و نصف شدن تعداد کیسه های زباله رایگان، این میزان کاهش یافت. در سال ۲۰۰۹، شورا سطل های زباله چرخ دار ۱۴۰ لیتری را برای جمع آوری زباله های کنار خیابان معرفی کرد و پس از آن حجم زباله ها شروع به افزایش کرد. انواع. پلاستیک های کشاورزی. کشاورزی یکی از بزرگ ترین بخش های اقتصاد نیوزیلند است و در نتیجه حجم زیادی از زباله در مقایسه با سایر صنایع تولید می شود. جمع آوری ظروف حاوی مواد شیمیایی کشاورزی در برخی مناطق انجام می شود. سوزاندن زباله های پلاستیکی در سال های اخیر به دلیل انتشار آلاینده های سمی غیرقانونی شده است. ضایعات الکترونیکی. زباله های الکترونیکی بخش فزاینده ای از جریان زباله ها را تشکیل می دهند و وزارت محیط زیست در حال بررسی راه های مقابله با آن است. روز جهانی الکترونیک (eDay) که از سال ۲۰۰۶ به صورت آزمایشی آغاز شد، به عنوان وسیله ای برای جمع آوری زباله های الکترونیکی جهت استفاده مجدد یا بازیافت استفاده می شود. ضایعات مواد غذایی. حجم کل مواد غذایی که در نیوزیلند هدر می رود، مشخص نیست. در سال ۲۰۱۴ تحقیقاتی در مورد زباله های غذایی تولید شده توسط خانوارها که از طریق جمع آوری زباله های کنار خیابان د
فع می شدند، انجام شد. این مطالعه نشان داد که سالانه ۲۲۹٬۰۲۲ تن مواد غذایی توسط خانوارها به محل دفن زباله فرستاده می شود. از این مقدار تقریباً ۵۰٪ یا ۱۲۲٬۵۴۷ تن، ضایعات مواد غذایی قابل اجتناب است. هزینه دفع زباله های غذایی خانگی قابل اجتناب در محل دفن زباله در سال های ۲۰۱۴/۲۰۱۰، ۸۷۲ میلیون دلار در سال بوده است. گزارش مفصلی که در وب سایت واسته مینز موجود است، اطلاعات بیشتری در مورد زباله های غذایی خانگی ارائه می دهد. تاکنون هیچ تحقیقی در مورد ضایعات مواد غذایی تجاری یا زنجیره تأمین انجام نشده است. کاهش ضایعات. تا سال ۱۹۹۶، شهرهای نیوزیلند شامل اوکلند، ویتاکره، ساحل شمالی و لاور هات، سطل های بازیافت کنار خیابان داشتند. در نیو پلیموث، وانگانویی و آپِر هات، مواد قابل بازیافت در صورت قرار دادن در کیسه های مناسب جمع آوری شدند. تا سال ۲۰۰۷، ۷۳٪ از نیوزیلندی ها به بازیافت کنار خیابان دسترسی داشتند. جمع آوری زباله های آلی از کنار خیابان توسط شورای ناحیه مکنزی و شورای ناحیه تیمارو انجام می شود. شورای شهر کرایست چرچ، سیستم جمع آوری زباله های آلی را به عنوان بخشی از بازیافت کنار خیابان معرفی کرده است. شوراهای دیگر در حال
انجام محاکمه هستند. سوزاندن زباله برای تولید انرژی. اخیراً، علاقه به سوزاندن زباله به انرژی افزایش یافته است، که در آن زباله به انرژی برای استفاده جوامع تبدیل می شود. با این حال، تحقیقات نشان داده است که این روش می تواند مشکلات زیست محیطی بیشتری ایجاد کند، به طوری که به ازای هر تن زباله، ۱٫۲ تن CO2 تولید می شود. تریسیا فارلی، محقق آلودگی پلاستیک، توصیه می کند که این یک تکنیک اسراف آمیز است که «منابع ارزشمند را از بین می برد و تولید زباله را تداوم می بخشد». قانون پسماند. نیوزیلند یکی از امضاکنندگان "کنوانسیون بین المللی جلوگیری از آلودگی ناشی از کشتی ها، مصوب ۱۹۷۳، است که توسط پروتکل ۱۹۷۸ اصلاح شده" و عموماً با نام مارپل ۷۸/۷۳ شناخته می شود. حزب سبز در سال ۲۰۰۶ لایحه ای برای کاهش ضایعات ارائه کرد. این قانون در سال ۲۰۰۸ به عنوان قانون کمینه سازی زباله تصویب شد. مفاد اصلی این قانون عبارتند از: وضع مالیات بر زباله های دفن شده، ترویج طرح های مدیریت محصول، برخی گزارش های اجباری زباله، روشن کردن نقش مقامات منطقه ای در رابطه با به حداقل رساندن زباله، و تشکیل هیئت مشاوره زباله. زباله (محل دفن زباله). تعداد محل های دفن
زباله در نیوزیلند رو به کاهش است. در سال ۱۹۹۵، ۳۲۷ و در سال ۲۰۰۲، ۱۱۵ مورد وجود داشت که برآوردهای اخیر، این تعداد را کمتر از ۱۰۰ مورد نشان می دهد. محل های دفن زباله قابل توجه در مکان های زیر واقع شده اند: صادرات ضایعات. پیش از اجرای سیاست ملی شمشیر چین در سال ۲۰۱۸، نیوزیلند بیشتر زباله های پلاستیکی خود را به چین صادر می کرد. پس از ممنوعیت زباله های پلاستیکی توسط چین، نیوزیلند صادرات زباله های پلاستیکی خود را به مالزی و اندونزی تغییر داد. بین سال های ۲۰۱۷ تا ۲۰۲۲، صادرات ضایعات پلاستیکی از ۴۰٬۰۰۰ در سال ۲۰۱۷ به ۲۱٬۰۰۰ در سال ۲۰۲۲ کاهش یافت؛ که ۷۰٪ از ضایعات پلاستیکی از پلی اتیلن تشکیل شده است. صادرات زباله های خطرناک توسط قانون واردات و صادرات (محدودیت ها) مصوب ۱۹۸۸ تنظیم می شود. نیوزیلند همچنین عضو کنوانسیون بازل است که واردات و صادرات زباله های خطرناک از جمله پلاستیک را تنظیم می کند. بین اوایل سال ۲۰۱۸ و فوریه ۲۰۱۹، اندونزی ۱۳۸۲۹ تن زباله پلاستیکی از نیوزیلند دریافت کرد. بیشتر کارخانه های بازیافت در جاوا واقع شده اند، از جمله بانتارگبانگ، بزرگ ترین محل دفن زباله روباز جنوب شرقی آسیا. وان نیوز گزارش داد که ب
رخی از مردم محلی ابراز نگرانی کرده اند که زباله های درجه بالاتر نیوزیلند، ارزش زباله های پلاستیکی بازیافتی محلی را کاهش می دهد. در ماه مه ۲۰۱۹، نیوزیلند تغییرات اصلاح شده ای را در کنوانسیون بازل تصویب کرد که چارچوبی قانونی برای تضمین شفافیت بیشتر و تنظیم بهتر در تجارت جهانی پلاستیک ارائه می دهد. بین سال های ۲۰۲۰ و ۲۰۲۱، حجم صادرات پلیمرهای اتیلن از ۱۴٫۶ میلیون به ۱۳٫۵ میلیون کیلوگرم کاهش یافت. در سال ۲۰۲۱، مالزی با دریافت بیش از ۸ میلیون کیلوگرم، دریافت کننده اصلی صادرات پلاستیک از نیوزیلند بود. در اواخر ژوئیه ۲۰۲۲، لیدیا چای، فعال حقوق پلاستیک، طوماری را سازماندهی کرد و از دولت نیوزیلند خواست تا صادرات زباله های پلاستیکی به کشورهایی مانند مالزی را متوقف کند. این دادخواست ۱۱۰۰۰ امضا جمع آوری کرد و توسط نماینده حزب سبز، اوژنی سیج، و نماینده حزب ملی، اسکات سیمپسون، پذیرفته شد. در ژوئن ۲۰۲۴، ۱ نیوز گزارش داد که وزارت محیط زیست و خدمات گمرکی نیوزیلند پیشنهاد جایگزینی قانون کمینه سازی زباله و قانون زباله با قانون جدیدی را داده اند که کنترل واردات و صادرات زباله های بازیافتی صادر شده به خارج از کشور را تشدید می کند
. پنی سیموندز، وزیر محیط زیست، از اصلاح قانون کاهش زباله و زباله حمایت کرد، در حالی که لیدیا چای از دولت به دلیل رد ممنوعیت کامل صادرات زباله های بازیافتی ابراز ناامیدی کرد. در سپتامبر ۲۰۲۴، RNZ گزارش داد که شرکت اوجی پیپر پس از تعطیلی کارخانه خمیر و کاغذ پنراسو در دسامبر ۲۰۲۴، قصد دارد ضایعات کاغذ بازیافتی بیشتری را از نیوزیلند به کارخانه کاغذ خود در بانتینگ مالزی صادر کند. لای پنگ پوا، فعال محیط زیست مالزیایی، ابراز نگرانی کرد که افزایش حجم زباله های کاغذی، رودخانه لانگات در همان نزدیکی را که ساکنان محلی برای کشاورزی و آبزی پروری به آن وابسته بودند، آلوده کند.
تاریخ طبیعی نیوزیلند از زمانی آغاز شد که خشکی زیلاندیاامروزه تقریباً تمام پوسته قاره ای در زیر آب قرار دارد و نیوزیلند و چند جزیره دیگر بالاتر از سطح دریا قرار دارند.در دوره کرتاسه از ابرقاره گوندوانا جدا شد. پیش از این، زلاندیا گذشته خود را با استرالیا و قطب جنوب به اشتراک گذاشته بود. از زمان این جدایی، چشم انداز نیوزیلند در انزوای فیزیکی تکامل یافته است، اگرچه بخش عمده ای از زیست بوم فعلی آن ارتباطات جدیدتری با گونه های سایر خشکی ها دارد. تاریخ منحصراً طبیعی این کشور در حدود سال ۱۳۰۰ میلادی، زمانی که انسان ها برای اولین بار در آنجا ساکن شدند، به پایان رسید و تاریخ زیست محیطی این کشور آغاز شد. دوره زمانی از سال ۱۳۰۰ میلادی تا به امروز مصادف با انقراض بسیاری از گونه های منحصر به فرد نیوزیلند است که در آنجا تکامل یافته بودند. تجزیه گندوانا، قاره های حاصل، از جمله زیلندیا، را با یک بوم شناسی مشترک به جا گذاشت. تقریباً ۸۵ میلیون سال پیش (معادل حدود ۸۵ میلیون سال پیش)، زیلاندیا شروع به دور شدن از بخشی از گندوانا کرد که بعدها به استرالیا و قطب جنوب تبدیل شد. حدود ۷۰ میلیون سال پیش، تجزیه کامل شد. از آن زمان تاکنون
، زیلندیا به سمت شمال حرکت کرده و هم از نظر پستی و بلندی و هم از نظر آب و هوا تغییر کرده است. بیشتر زیست بوم های کنونی نیوزیلند ارتباطات پسا-گوندوانایی با گونه های موجود در خشکی های دیگر دارند، اما شامل تعداد کمی از نوادگان دودمان گوندوانایی، مانند پستاندار سنت باتانز، نیز می شوند. روی هم رفته، پراکندگی فرااقیانوسی نقش آشکاری در شکل گیری زیست بوم نیوزیلند داشته است. امروزه چندین عنصر از زیست بوم گندوانا در نیوزیلند وجود دارد: عمدتاً گیاهانی مانند پودوکارپ ها و راش های جنوبی، اما همچنین حشرات، پرندگان، قورباغه ها و تواتاراهای متمایز. در مرحله دانترونی از دوره الیگوسن، مساحت خشکی زیلندیا در حداقل خود بود. گفته شده است که آب تمام آن را پوشانده بود، اما اجماع بر این است که جزایر کم ارتفاع باقی مانده اند، شاید یک چهارم مساحت فعلی نیوزیلند. قبل از جدایی (گندوانا، ۸۵ میلیون سال پیش). در اواخر کرتاسه، گندوانا کسری از اندازه اولیه خود بود، با این حال، خشکی هایی که بعدها استرالیا، قطب جنوب و زلاندیا را تشکیل دادند، هنوز به هم متصل بودند. بیشتر «جانوران گوندوانا» ی امروزی ریشه در کرتاسه دارند. در این مدت، زلاندیا معتدل
و تقریباً مسطح بود و هیچ محیط آلپی وجود نداشت. جانوران گندوانا. فسیل های یافت شده در لایتنینگ ریج، نیو ساوت ولز، نشان می دهد که ۱۱۰ میلیون سال پیش (Ma)، استرالیا میزبان تعدادی از تک سوراخیان مختلف بوده است، اما هیچ گونه کیسه داری را در خود جای نداده است. با توجه به فسیل ۱۰۰ میلیون ساله یک کیسه دار به نام "کوکوپلیا" که در زمین های لم یزرع یوتا یافت شده است، به نظر می رسد که کیسه داران در نیمکره شمالی معاصر در طول دوره کرتاسه تکامل یافته اند. سپس کیسه داران به آمریکای جنوبی و گوندوانا گسترش یافتند. اولین شواهد وجود پستانداران (اعم از کیسه داران و جفت داران) در استرالیا به دوران سوم زمین شناسی برمی گردد و در یک سایت فسیلی ۵۵ میلیون ساله در مورگون، در جنوب کوئینزلند، یافت شد. از آنجایی که زیلاندیا در این زمان از هم جدا شده بود، فقدان کیسه داران خشکی زی و پستانداران جفت دار در شواهد فسیلی نیوزیلند را توضیح می دهد. دایناسورها به شکوفایی خود ادامه دادند، اما با متنوع شدن نهاندانگان، مخروطیان، بنه تیتال ها و پنتوکسیلالان ها حدود سال ۱۱۵ Ma به همراه پرنده خواران گیاهخوار متخصص، در حالی که پرنده خواران عمومی، مانند چند
ین خانواده از ساروپودومورف های خزنده کفلان، غالب بودند. رویداد انقراض کرتاسه-پالئوژن همه دایناسورها به جز پرندگان را از بین برد، اما تکامل گیاهان در گندوانا به سختی تحت تأثیر قرار گرفت. گوندواناتریا گروهی منقرض شده از پستانداران غیرتریایی هستند که در اواخر کرتاسه و پالئوژن در گوندوانا (آمریکای جنوبی، آفریقا، ماداگاسکار، هند و قطب جنوب) پراکنده بوده اند. زنارترا و آفروتریا، دو کلاد جفت دار، منشأ گوندوانا دارند و احتمالاً ، زمانی که آفریقا و آمریکای جنوبی از هم جدا شدند، به طور جداگانه شروع به تکامل کردند
بر اساس منابع موجود، نیوزیلند یکی از بزرگ ترین صادرکنندگان محصولات لبنی در جهان است و صنعت دامداری نقش مهمی در اقتصاد این کشور دارد. با این حال، گسترش دامداری های صنعتی باعث افزایش آلودگی نیترات در آب های زیرزمینی شده و برخی رودخانه ها و دریاچه ها را با پدیده شکوفایی جلبکی مواجه کرده است. این مسئله نه تنها اکوسیستم های آبی را تهدید می کند، بلکه سلامت عمومی را نیز تحت تأثیر قرار می دهد، در سال های اخیر، دولت نیوزیلند مقررات سخت گیرانه تری برای کنترل آلودگی ناشی از دامداری های لبنی وضع کرده است. از جمله محدودیت در استفاده از کودهای شیمیایی و تشویق به استفاده از روش های پایدار در کشاورزی. برخی شرکت های لبنی نیز به سمت مدیریت پایدار منابع طبیعی حرکت کرده اند تا اثرات منفی زیست محیطی خود را کاهش دهند، کمپین شورای ماهی و شکار نیوزیلند که در سال ۲۰۰۲ آغاز شد، یکی از مهم ترین تلاش های عمومی برای مقابله با تأثیرات زیست محیطی دامداری های لبنی بود. این کمپین با هدف افزایش آگاهی عمومی دربارهٔ آلودگی آب های شیرین ناشی از دامداری های صنعتی، توجه رسانه ها و سیاست گذاران را به این مسئله جلب کرد، یکی از دستاوردهای کلیدی این ک
مپین، ایجاد توافق نامه لبنیات و جریان های پاک در سال ۲۰۰۳ بود، که یک توافق داوطلبانه میان فونترا، وزارت محیط زیست، وزارت کشاورزی و جنگلداری، و شوراهای منطقه ای محسوب می شد. این توافق نامه در سال ۲۰۱۴ جای خود را به توافق نامه لبنیات پایدار: آب داد، که بر مدیریت بهتر منابع آبی و کاهش آلودگی تمرکز داشت، این کمپین همچنین باعث شد که مقررات سخت گیرانه تری برای کنترل تخلیه پساب های دامداری وضع شود و برخی از کشاورزان متخلف تحت پیگرد قانونی قرار بگیرند این کمپین منجر به ایجاد توافقنامه لبنیات و جریان های پاک در سال ۲۰۰۳ شد، توافقی داوطلبانه بین فونترا، وزارت محیط زیست، وزارت کشاورزی و جنگلداری و شوراهای منطقه ای. در سال ۲۰۱۴، توافق نامهٔ لبنیات و جریان های پاک جای خود را به توافق نامهٔ لبنیات پایدار: آب داد. اثرات. شیوه های فشرده دامداری منجر به آلودگی آب ناشی از پساب گاو در بسیاری از نهرها و رودخانه های نیوزیلند شده است. رودخانه وایکاتو سابقه طولانی در آلودگی آب داشته و اکنون از نظر مقررات بهداشتی برای تماس با انسان، فاقد اعتبار است. این رودخانه از منطقه بسیار حاصلخیز وایکاتو عبور می کند، جایی که دامداری یک کاربری را
یج در زمین است. اخیراً، رودخانه ماناواتو به دلیل سطح بالای آلودگی در رسانه ها مورد توجه قرار گرفته است. دریاچه السمیر / تِ وایهورا از دهه ۱۹۷۰ به دلیل فعالیت های کشاورزی در این منطقه دچار پدیده اوتروفیکاسیون شده است، دریاچه تائوپو از بودجه دولتی برای مهار آلودگی برخوردار بوده است و دریاچه های روتوروا به شدت آلوده هستند. یک مطالعه با استفاده از داده های کیفیت آب از سال ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۲ نشان داد که اکثریت قریب به اتفاق رودخانه ها و نهرهای دشت که از میان زمین های کشاورزی عبور می کنند، آلوده هستند. پیگردهای قانونی. تعدادی پیگرد قانونی به دلیل لبنیات کثیف وجود داشته است. در طول یک دوره چهار ساله از ژوئیه ۲۰۰۸ تا ژوئن ۲۰۱۲، حداقل ۱۵۱ مورد پیگرد قانونی شامل ۳۰۰ اتهام به دلیل تخلیه غیرقانونی پساب لبنیات انجام شد. جریمه های دادگاه محیط زیست در این دوره در مجموع ۳٫۲ میلیون دلار نیوزیلند بود. برخی از موارد قابل توجه عبارتند از:
استفاده از تنباکو برای سیگار کشیدن در نیوزیلند چندین دهه است که تحت نظارت دولت بوده است. در ۱۰ دسامبر ۲۰۰۴، نیوزیلند سومین کشور جهان شد که تمام محیط های کاری سرپوشیده، از جمله بارها و رستوران ها را عاری از سیگار کرد. میزان سیگار کشیدن در نیوزیلند تا سال ۲۰۲۳ حدود ۸ درصد بود، زمانی که دولت جدید قصد داشت ممنوعیت سیگار کشیدن در کشور را لغو کند، که بخشی از آن برای تأمین بودجه کاهش مالیات بود. مصرف. تعداد سیگارهای موجود برای مصرف، که یک معیار آماری است که میزان فروش را نشان می دهد، از زمان اوج خود در سال ۱۹۷۷ با ۶٫۳ میلیارد نخ، به طور کلی رو به کاهش بوده است، اما مصرف آن از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۸ با ۲٫۴ میلیارد نخ ثابت مانده است. در طول ۳۰ سال گذشته، تعداد سیگارهای موجود ۶۱٫۵ درصد کاهش یافته است. حجم تنباکوی موجود برای مصرف به رکورد جدید ۹۰۴ تن رسید و ۸۳٫۳ درصد بیشتر از کمترین میزان ثبت شده در سال ۱۹۸۵ بود. قانونگذاری. اولین ساختمان در جهان که سیاست ممنوعیت استعمال دخانیات را اجرا کرد، ساختمان قدیمی دولت در ولینگتون در سال ۱۸۷۶ بود. این سیاست به دلیل نگرانی در مورد تهدید آتش سوزی وضع شد، زیرا این دومین ساختمان چوبی بزرگ
در جهان بود. اولین تلاش برای کنترل دخانیات در سال ۱۹۰۷ بود، زمانی که دولت فروش دخانیات به افراد زیر ۱۶ سال را ممنوع کرد، زیرا بیم آن می رفت که دخانیات مانع رشد افراد زیر سن قانونی شود. با این حال، این قانون تا سال ۱۹۸۸ اجرا نشد. در سال ۱۹۹۷، محدودیت سنی به ۱۸ سال افزایش یافت. اگرچه اکنون فروش محصولات دخانی به افراد زیر سن قانونی غیرقانونی است، اما یک فرد زیر سن قانونی هنوز هم می تواند بدون مجازات، دخانیات را در ملاء عام مصرف کند، حمل کند و بین دوستانش توزیع کند (برخلاف الکل). قانون محیط های عاری از دود سیگار مصوب سال ۱۹۹۰، با هدف جلوگیری از اثرات دود سیگار بر دیگران، با محدود کردن استعمال سیگار در مکان هایی مانند محل کار و مدارس تصویب شد. نیوزیلند در ۳ دسامبر ۲۰۰۳ اصلاحیه ای بر قانون محیط های عاری از دود تصویب کرد (که از سال ۲۰۰۴ لازم الاجرا شد) که تمام محل های کار عمومی سرپوشیده و مکان های پذیرایی (میخانه ها، بارها، کلوپ های شبانه، بارهای چارتر کلاب، رستوران ها و کازینوها) را پوشش می دهد. مطالعات نشان داده است که میزان رعایت قانون بسیار بالاست. همچنین، کیفیت هوا در مکان های پذیرایی سرپوشیده در مقایسه با محی
ط های مشابه در کشورهای دیگر که سیگار کشیدن هنوز مجاز است، بسیار خوب است. قوانین ممنوعیت استعمال دخانیات در فضای باز، محوطه همه مدارس، برخی از پارک های متعلق به شورا (مثلاً در ساوت تاراناکی و آپِر هات)، محوطه برخی بیمارستان ها، استادیوم ها و اکثر پردیس های دانشگاه را پوشش می دهد. با این حال، این قوانین به طور دقیق اجرا نمی شوند، مگر با درخواست مودبانه از سوی مأموران امنیتی و صاحبان املاک. دولت اقدامی برای محدود کردن سیگار کشیدن در خودروها نکرده است، اما کمپین های رسانه ای گسترده ای را برای ترویج خودروها و خانه های بدون دود اجرا کرده است. سیگار کشیدن در پروازهای داخلی در سال ۱۹۸۸ و در تمام پروازهای بین المللی از سال ۱۹۹۶ ممنوع شد. تبلیغات سیگار در سال ۱۹۶۳ در تلویزیون و رادیو، در سال ۱۹۷۱ در سینماها و بیلبوردها و در سال ۱۹۹۰ در رسانه های چاپی ممنوع شد. حمایت مالی از دخانیات در سال ۱۹۹۵ به تدریج متوقف شد و در همان سال، نصب تابلوهای دخانیات در بیرون مغازه ها ممنوع شد. خودِ نمایش های دخانیات در سال ۲۰۱۲ ممنوع شدند. فروش سیگارهای تکی در اوایل سال ۱۹۹۸ ممنوع شد و سیگارها ملزم به فروش در بسته های حداقل ۲۰ عددی شدند.
"سیاست ملی مواد مخدر دولت نیوزیلند در سال های ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۲" به دنبال کاهش اثرات مصرف دخانیات از طریق محدود کردن دسترسی به آن، محدود کردن مصرف دخانیات و کاهش آسیب های ناشی از مصرف دخانیات موجود است. در ۹ دسامبر ۲۰۲۱، آیشا ورال، معاون وزیر بهداشت، تأیید کرد که دولت ششم حزب کارگر، قانونی را برای کاهش قابل توجه دسترسی به محصولات دخانی در کشور وضع خواهد کرد، که شامل ممنوعیت فروش آنها به هر کسی که پس از سال ۲۰۰۸ متولد شده است (که به عنوان ایجاد «نسل بدون سیگار» توصیف می شود) و محدود کردن آنها فقط به فروشگاه های تخصصی می شود. همچنین محدودیتی در مورد میزان نیکوتین وجود خواهد داشت. این اعلامیه توسط حزب سبز و چندین رهبر بهداشتی از جمله آلیستر هامفری، رئیس انجمن پزشکی نیوزیلند، سالی لیگینز، رئیس گروه مشاوره تخصصی بدون دود ائتلاف سلامت آئوتئاروا، و کالین توکویتونگا، معاون رئیس بخش پاسیفیک دانشگاه اوکلند، به دلیل پرداختن به اثرات سیگار کشیدن بر سلامت، به ویژه در جوامع مائوری و پاسیفیکا، مورد ستایش قرار گرفت. در مقابل، کارن چور، سخنگوی بهداشت ایالت ACT، از قانون پیشنهادی انتقاد کرد و اظهار داشت که ممنوعیت آن غیرقابل اجرا ا
ست و ادعا کرد که این قانون باعث ایجاد بازار سیاه برای محصولات دخانی می شود. قانون اصلاحیه محیط های بدون دود و محصولات تحت نظارت (دخانیات دودی) ۲۰۲۲ در ۱۳ دسامبر ۲۰۲۲ تصویب شد که فروش دخانیات به هر کسی که پس از ۱ ژانویه ۲۰۰۹ متولد شده باشد را ممنوع کرده و تعداد خرده فروشانی را که مجاز به فروش محصولات دخانی هستند کاهش می دهد در ۲۷ نوامبر ۲۰۲۳، دولت ائتلافی ملی آینده اعلام کرد که قانون اصلاحیه محیط های بدون دود را لغو خواهد کرد، تا حدی برای تأمین بودجه کاهش مالیات وعده داده شده خود. لابی گری. در ۵ سپتامبر ۲۰۰۷، سازمان اقدام علیه سیگار و سلامت (ASH) خواستار حذف دخانیات از بازار تا سال ۲۰۱۷ شد. نمایش دخانیات در مغازه ها در سال ۲۰۱۲ ممنوع شد. وینستون پیترز، که خود سیگاری است، مدت هاست که برای حقوق سیگاری ها لابی می کند. در بودجه سال ۲۰۱۶ نیوزیلند، ACT نیوزیلند نیز به نفع سیگاری ها لابی گری کرد و استدلال کرد که اگرچه مالیات بر دخانیات در پنج سال گذشته دو برابر شده است، اما میزان سیگار کشیدن تنها ۱٫۳ درصد کاهش یافته است. زباله ریزی. ریختن ته سیگار در طبیعت به عنوان یک معضل فراگیر در نیوزیلند شناخته شده است. در ممیزی
ملی زباله که در سال ۲۰۱۹ انجام شد، ته سیگار رایج ترین اقلام یافت شده بود. مطالعه ای که در سال ۲۰۱۱ در منطقه شهری ولینگتون انجام شد، نشان داد که ریختن ته سیگار توسط سیگاری ها، حتی زمانی که سطل های زباله در نزدیکی محل بودند، امری عادی بود. ریختن ته سیگار در عصر شایع تر بود، جایی که ۸۵٫۸٪ از افراد سیگاری در حال ریختن زباله مشاهده شدند، در مقایسه با بعد از ظهر که ۶۸٫۱٪ از آنها در حال ریختن زباله مشاهده شدند. علاوه بر این، ۷۳٫۵ درصد از سیگاری ها ته سیگار خود را خاموش نکرده بودند.
به دلیل آب و هوای معتدل و الگوهای آب و هوایی دریایی، آب در نیوزیلند نسبتاً فراوان است. در سال های اخیر، آلودگی آب و کاهش سفره های آب زیرزمینی به مسائل مهم زیست محیطی در نیوزیلند تبدیل شده است. آب های نیوزیلند. در نیوزیلند، بیش از وجود دارد رودخانه ها و نهرها و حدود ۴۰۰۰ دریاچه و بیش از ۲۰۰ سفره آب زیرزمینی. جریان آب سالانه ۱۴۵ میلیون لیتر به ازای هر نفر است. تأمین قابل اعتماد آب خوب یک مزیت اقتصادی مهم برای نیوزیلند است، اما کیفیت و در دسترس بودن آن رو به کاهش است. دریاچه ها. در نیوزیلند ۳۸۲۰ دریاچه با مساحتی بیش از وجود دارد، و از انواع و منشأهای مختلفی هستند. بسیاری از دریاچه های منطقه مرکزی جزیره شمالی، دریاچه های دهانه آتشفشانی هستند، در حالی که اکثر دریاچه های نزدیک آلپ جنوبی توسط یخچال های طبیعی ایجاد شده اند. مخازن برق آبی در جنوب کانتربری، مرکز اوتاگو و در امتداد رودخانه وایکاتو رایج هستند. رودخانه ها و نهرها. بیش از از رودخانه ها در نیوزیلند نقشه برداری شده اند، طولانی ترین آنها رودخانه وایکاتو با طول ۴۲۵ کیلومتر و بزرگ ترین رودخانه از نظر حجم، رودخانه کلوتا با میانگین دبی ۶۱۴ متر مکعب در ثانیه است.
آبشارها. نیوزیلند آبشارهای قابل توجه زیادی دارد که برخی از آنها مرتباً مورد بازدید گردشگران قرار می گیرند. آبشار هوکا در رودخانه وایکاتو یکی از این آبشارها است. آبشار ساترلند معمولاً با ارتفاع ۵۸۰ متر به عنوان بلندترین آبشار نیوزیلند در نظر گرفته می شود، اما آبشار براون بسته به اینکه از چه منبعی سرچشمه می گیرد، ارتفاعی بین ۶۱۹ متر یا ۸۳۶ متر دارد. آبشار مارویا در رودخانه مارویا، آبشاری نسبتاً جدید است که در نتیجه زلزله سال ۱۹۲۹ مورچیسون شکل گرفته است. هیدرولوژی نیوزیلند. میانگین بارندگی سالانه برای کل نیوزیلند است. . در بخش های کوهستانی ساحل غربی، این میزان از ۱۰ متر در سال فراتر می رود. توزیع بارندگی در سراسر کشور با توجه به موقعیت آن در عرض های جغرافیایی میانی جنوبی و توپوگرافی آن تعیین می شود. تفاوت های فصلی در میزان بارندگی قابل توجه است و مرتباً منجر به کمبود آب در تابستان در بسیاری از نقاط کشور می شود، هرچند فصل بیشترین و کمترین بارندگی از منطقه ای به منطقه دیگر متفاوت است. میزان بارندگی نیز در واکنش به چرخه های ال نینو-نوسان جنوبی و نوسان اقیانوس آرام بین دهه ای، به صورت بین سالانه تغییر می کند. استفاد