Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یالیست خلق (SNP) بود. میلاتوویچ ادعا کرد که پدرش به دلیل مخالفت با حزب دموکراتیک سوسیالیست ها (DPS) نتوانسته شغلی پیدا کند. او تحصیلات کارشناسی خود را در رشته اقتصاد در دانشکده اقتصاد دانشگاه مونته نگرو به پایان رساند. سپس یک سال تحصیلی را در دانشگاه ایالتی ایلینوی به عنوان عضو هیئت علمی ایالات متحده؛ یک ترم را در دانشگاه اقتصاد و تجارت وین (WU Wien) به عنوان عضو هیئت علمی دولت اتریش؛ و یک سال تحصیلی را در دانشگاه ساپینزا رم (La Sapienza) به عنوان عضو هیئت علمی اتحادیه اروپا گذراند. میلاتوویچ مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشته اقتصاد در کالج سنت جان، آکسفورد به پایان رساند. او عضو بورسیه تحصیلی Chevening دولت بریتانیا بود. او همچنین عضو بنیاد آلمانی کنراد آدناور بود. علاوه بر زبان مادری اش، صربی، میلاتوویچ به زبان انگلیسی مسلط است و به زبان های ایتالیایی و اسپانیایی نیز صحبت می کند. حرفه اقتصاد. میلاتوویچ در گروه NLB در پودگوریتسا و دویچه بانک در فرانکفورت کار می کرد. در سال ۲۰۱۴، او به تیم تحلیل اقتصادی و سیاسی بانک اروپایی بازسازی و توسعه پیوست. در سال ۲۰۱۹، او به اقتصاددان ارشد کشورهای اتحادیه اروپا، از جمل
ه رومانی، بلغارستان، کرواسی و اسلوونی، ارتقا یافت و در دفتر بانک در بخارست مستقر شد. او تعدادی مقاله منتشر کرده و در دو کتاب همکاری داشته است. حرفه سیاسی. وزیر توسعه اقتصادی (۲۰۲۰–۲۰۲۲). او از ۴ دسامبر ۲۰۲۰ تا ۲۸ آوریل ۲۰۲۲ به عنوان وزیر توسعه اقتصادی در کابینه کریووکاپیچ خدمت کرد. در طول دوره تصدی او، میلاتوویچ و وزیر دارایی، میلویکو اسپایچ، برنامه اصلاحات اقتصادی بحث برانگیز «اروپا اکنون» را ارائه و اجرا کردند. هدف این برنامه اصلاحات افزایش حداقل دستمزد، کاهش مالیات و کمک های اجتماعی، جذب سرمایه گذاری خارجی و تسریع ادغام مونته نگرو در اتحادیه اروپا بود. این برنامه در بین عموم مردم محبوب بود و محبوبیت عمومی میلاتوویچ و اسپایچ را افزایش داد. اروپا همین حالا! و انتخابات محلی ۲۰۲۲. در سال ۲۰۲۲، میلاتوویچ و اسپایچ حزب سیاسی «اروپا اکنون» را تأسیس کردند که اسپایچ رئیس و میلاتوویچ معاون رئیس آن بود. این حزب در انتخابات محلی ۲۰۲۲ شرکت کرد، و میلاتوویچ در صدر فهرست انتخاباتی این سازمان در پودگوریتسا به عنوان نامزد شهرداری آن قرار گرفت. این فهرست ۲۱٫۷ درصد از آرای مردمی را به دست آورد و انتظار می رفت که میلاتوویچ شهر
دار پودگوریتسا شود. مبارزات انتخاباتی ریاست جمهوری ۲۰۲۳. در مارس ۲۰۲۳، میلاتوویچ به عنوان نامزد جایگزین Europe Now در انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۲۳ مونته نگرو شرکت کرد، پس از آنکه نامزدی اسپایچ توسط کمیسیون انتخابات ایالتی (DIK) رد شد، زیرا مشخص شد که او تابعیت دوگانه صربستان و مونته نگرو دارد. او پس از پیروزی قاطع خود در برابر رئیس جمهور فعلی، میلو جوکانوویچ، در دور دوم انتخابات در ۲ آوریل ۲۰۲۳، به عنوان رئیس جمهور انتخاب شد. میلاتوویچ ۵۸٫۸۸ درصد از آرای مردمی را به دست آورد. او اظهار داشت که اولین سفر خارجی او به بروکسل خواهد بود. ریاست جمهوری (۲۰۲۳–تاکنون). میلاتوویچ در ۲۰ مه ۲۰۲۳ در پارلمان مونته نگرو در پودگوریتسا به جای محل سنتی افتتاحیه Cetinje سوگند یاد کرد. مراسم تحلیف او با حضور رهبران متعدد بالکان مانند الکساندر ووچیچ، زوران میلانوویچ، ژلیکو کومشیچ، ژلیکا سیویانوویچ، دنیس بچیروویچ، ویوسا عثمانی، باجرام بیگاج و گالاب دونو برگزار شد. پاپ فرانسیس نیز میلاتوویچ را تبریک گفت. در ژوئن ۲۰۲۳، میلاتوویچ اظهار داشت که انتظار دارد مونته نگرو تا سال ۲۰۲۷ یا ۲۰۲۸ به اتحادیه اروپا بپیوندد. در اوت ۲۰۲۳، او با ولادیم
یر زلنسکی، رئیس جمهور اوکراین، در آتن دیدار کرد و اظهار داشت که مونته نگرو «به صراحت و به شدت تجاوز بی دلیل روسیه علیه اوکراین را محکوم می کند .» در ۲۸ آگوست ۲۰۲۳، میلاتوویچ گفت که «انرژی برنده» پس از انتخابات ریاست جمهوری او به دلیل اختلافات بر سر تشکیل دولت جدید «خرد» شده است و از نخست وزیر منصوب اسپایچ و همه کسانی که در رایزنی ها در مورد تشکیل دولت جدید شرکت داشتند، درخواست کرد که این روند را «شفاف تر و مطابق با اراده انتخاباتی» انجام دهند. در ۲۴ فوریه ۲۰۲۴، میلاتوویچ پس از جدایی از اسپاجیچ، اعلام کرد که PES! را ترک خواهد کرد. مناصب سیاسی. مواضع سیاسی او به عنوان میانه رو توصیف شده است، در حالی که برخی او را یک پوپولیست توصیف می کنند. میلاتوویچ در همه پرسی استقلال مونته نگرو در سال ۲۰۰۶ به استقلال رأی داد. قبل از ورود به سیاست، او به حزب ملی اسکاتلند، مونته نگروی دموکرات و ائتلاف برای آینده مونته نگرو (ZBCG) رأی داد. سیاست خارجی. میلاتوویچ از پیوستن مونته نگرو به اتحادیه اروپا حمایت می کند. او طرفدار روابط نزدیک تر بین مونته نگرو و صربستان است. او از تحریم روسیه به دلیل حمله به اوکراین حمایت می کند، که آن
را یک اقدام تجاوزکارانه می داند. میلاتوویچ پیشنهادهای مونته نگرو برای لغو به رسمیت شناختن استقلال کوزوو را غیرواقعی خواند و اظهار داشت که کوزوو یک کشور به رسمیت شناخته شده بین المللی است. او اظهار داشت که با حکم دیوان بین المللی دادگستری در مورد نسل کشی سربرنیتسا موافق است. او از ابتکار عمل بالکان آزاد حمایت می کند. مسائل اقلیت ها. میلاتوویچ از اقلیت ها در مونته نگرو حمایت کرده است. او با جوامع اقلیت در داخل کشور تماس گرفته تا گفتگو را با هدف ایجاد فضایی با فرصت های برابر آغاز کند. او همچنین از اقلیت کولی ها در مونته نگرو حمایت کرده و ابراز امیدواری کرده است که آنها در پارلمان مونته نگرو نماینده داشته باشند. مسائل مربوط به LGBTQ. در ژوئن ۲۰۲۳، میلاتوویچ با گروه های LGBTQ مانند Queer Montenegro ملاقات کرد. این ملاقات تنها یک ماه پس از آن صورت گرفت که این گروه ها در پاسخ به عدم پیشرفت وزیر حقوق بشر و اقلیت ها، فاتمیر گِکا، از ملاقات با او خودداری کردند. در پی این ملاقات، او تأکید کرد که مونته نگرو کشوری با حقوق برابر برای هر شهروند است و نباید هیچ نوع تبعیضی وجود داشته باشد. او خاطرنشان کرد که مونته نگرو اغلب ب
رای جمعیت LGBTQ کشوری ناامن بوده است، اما قول داد که هر کاری از دستش بر می آید برای محافظت از چنین گروه هایی انجام دهد. مهاجرت. میلاتوویچ از مهاجران در مونته نگرو حمایت کرده است، از جمله اشاره به اینکه «جامعه بین المللی اغلب واکنش های پیشگیرانه را با اقدامات واکنشی جایگزین می کند - بحران مهاجرت در منطقه مدیترانه تنها یک نمونه است.» او همچنین نمونه هایی از حمایت مونته نگرو از مهاجران در گذشته را برجسته کرد، مانند زمانی که پودگوریتسا در طول جنگ های یوگسلاوی به ۱۰۰۰۰۰ پناهنده و آواره پناه داد. علاوه بر این، او توجه را به حمایت مونته نگرو از مهاجران اوکراینی جلب کرد. زندگی شخصی. میلاتوویچ با میلنا میلاتوویچ ازدواج کرده است. آنها سه فرزند دارند. او یک مسیحی ارتدکس صربی است و در صومعه اوستروگ غسل تعمید داده شده است، با این حال دیدگاه های مذهبی خود را یک موضوع خصوصی می داند. او خود را از نظر قومیت مونته نگرویی معرفی می کند و به زبان صربی صحبت می کند.
ماریانا مونتیانو (متولد ۱۴ اوت ۱۹۸۹) بنیان گذار و رئیس صندوق آب و هوای روسیه، یک سازمان حفاظت از محیط زیست است. این صندوق با هدف مقابله با تغییرات اقلیمی، ارتقای آگاهی عمومی، و حمایت از پروژه های پایدار در مناطق آسیب پذیر روسیه تأسیس شده است. در سال ۲۰۱۹، مونتیانو به دلیل رویکرد نوآورانه خود در حفاظت از محیط زیست، جایزه سازمان ملل متحد " قهرمانان زمین " را دریافت کرد. تعهد زیست محیطی. وقتی آتش سوزی ها در سال ۲۰۱۰ تقریباً دو میلیون هکتار از جنگل های سراسر کشور را نابود کردند، مونتیانو به جنبش حفاظت از محیط زیست ECA, که در نتیجه آن آتش سوزی های جنگلی تأسیس شده بود، پیوست. او مدیریت این اداره را در منطقه کوستروما بر عهده گرفت. با حمایت مالی تولیدکننده لوازم آرایشی روسی فابرلیک و حمایت داوطلبان متعدد، این سازمان موفق شد تا سال ۲۰۱۵ ده میلیون درخت بکارد. بعدها، مونتیانو به "رهبر «جنگل را بکارید»" در جنبش ECA تبدیل شد. او علاوه بر کاشت درخت، متعهد به کار بر روی یک مفهوم ارتباطی فراگیر به منظور افزایش آگاهی از آب و هوا و محیط زیست در بین مردم بود. به عنوان مثال، در آستانه روز ولنتاین، ۲۰۱۹، بازی تلفن همراه «جنگل را
بکارید» توسط تیمی پیرامون مونتیانو به زبان های روسی و انگلیسی منتشر شد. این برنامه به کاربران اجازه می دهد تا به صورت مجازی در زمین های بایر درخت بکارند، از جنگل های حاصل از آن در برابر آتش سوزی و آفات محافظت کنند و نحوه بازگشت حیوانات به آنجا را تجربه کنند. در عین حال، آنها این فرصت را دارند که پول اهدا کنند تا جنگل ها نیز در واقعیت پدیدار شوند. مونتیانو به دلیل این رویکرد نوآورانه و تعهد به حفاظت از جنگل ها، در سال ۲۰۱۹ مفتخر به دریافت جایزه سازمان ملل متحد «قهرمانان جوان زمین» شد. سازمان ملل متحد هر ساله این جایزه را به هفت فعال جوان محیط زیست اهدا می کند. در سال ۲۰۲۰، مونتیانو سازمان خود، صندوق آب و هوای روسیه، را تأسیس کرد. او با این کار می خواهد به احیای جنگل ها ادامه دهد و یک کمپین جامع حفاظت از آب و هوا را هدایت کند. کاشت درخت بخش مهمی از این برنامه خواهد بود و همچنین تمرکز بر آموزش محیط زیست با تمرکز بر تغییرات آب و هوایی وجود دارد. پادکست هایی که ماهانه منتشر می شوند به بازیگران مهم محیط زیست اجازه می دهند تا نظرات خود را بیان کنند، مانند آرشاک ماکیچیان، رهبر «جمعه ها برای آینده» روسیه یا اریک آلبرش
ت، نویسنده کتاب «نسل گرتا». پادکستی در مورد چگونگی مدیریت شرکت ها برای پایدارتر شدن در حال برنامه ریزی است. صندوق آب و هوای روسیه در حال حاضر ۱۲ نفر را در مسکو استخدام کرده است. آنها با کمک داوطلبان قصد دارند تا سال ۲۰۵۰، ۱ میلیارد درخت بکارند. برای این کار، این سازمان به اهداکنندگان بالقوه - از جمله شرکت ها - پیشنهاد می دهد تا میزان انتشار CO₂ خود را محاسبه کرده و بر اساس آن، با کاشت درخت یا اهدای پول برای کمپین های کاشت، آن را جبران کنند. صندوق آب و هوای روسیه به هر اهداکننده یک گواهی و گزارشی حاوی مختصات جنگل در حال رشد وعده می دهد.
اولگا اسپرانسکایا () دانشمند و متخصص محیط زیست روسی است. او از سال ۱۹۹۷ مدیر برنامه ایمنی شیمیایی در مرکز محیط زیست و توسعه پایدار اکو-آکورد در مسکو بوده و دارای مدرک کارشناسی ارشد ژئوفیزیک از دانشگاه ایالتی مسکو و دکترای فیزیک محیط زیست از آکادمی علوم روسیه است. از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۸، او رئیس مشترک شبکه بین المللی حذف پاپس بود. اسپرانسکایا کمپین های بسیاری را علیه استفاده از آلاینده های آلی رهبری کرده، برای ممنوعیت دفن و حمل و نقل مواد شیمیایی خطرناک مبارزه کرده و اطلاعاتی را برای تغییر سیاست ها در بسیاری از کشورهای مختلف در اختیار تصمیم گیرندگان دولتی قرار داده است. فعالیت زیست محیطی اسپرانسکایا در دهه ۱۹۹۰ آغاز شد، زمانی که فایننشال تایمز مقاله او را در مورد مسائل زیست محیطی سمی ناشی از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی منتشر کرد. هنگامی که اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱ فروپاشید، هزاران تن مواد شیمیایی و آفت کش های منسوخ شده مانند ددت که در غرب ممنوع شده بودند، در سراسر اروپای شرقی، قفقاز و آسیای مرکزی پراکنده شدند. ذخیره سازی نامناسب و رهاسازی بعدی آنها باعث شد که به آب های زیرزمینی نفوذ کرده و توسط انسان ها و حی
وانات مصرف شوند و منجر به نقص های مادرزادی و مشکلات سلامتی شوند. مشکل از این واقعیت ناشی می شود که این ذخایر در جوامع کشاورزی فقیر باقی مانده اند، جایی که کشاورزان مواد شیمیایی را برای استفاده در محصولات و باغ های خود جمع آوری می کنند و در برخی از مناطق آسیا، از آنها برای تازه ماندن میوه ها به مدت طولانی تر استفاده می شود، توسط زنان و کودکان در بازارهای آزاد فروخته می شود و همراه با محصولات غذایی ذخیره می شود. او اظهار داشت که این مشکل به حدی افزایش یافته است که مقامات برای پاکسازی این مکان ها به فشار زیادی نیاز دارند. اسپرانسکایا سال ها از طریق کارش در مرکز اکو-آکورد، یک نهاد مستقل دیده بان محیط زیست، مسکو را تحت فشار قرار داد و از آن خواست تا ذخایر مواد شیمیایی را ایمن سازی کرده و آلودگی عظیم به جا مانده از شوروی را پاکسازی کند. او همچنین بسیاری از مردم را در مورد خطرات مواد شیمیایی آگاه کرده و ده ها سازمان مردم نهاد و گروه فعال را برای تشکیل یک شبکه حمایتی متحد کرده است. او گفت: «مردم یک شهر یا روستا ارتباط بین نقص های مادرزادی یا مشکلات سلامتی و محل دفن زباله های شیمیایی درست در حیاط خلوت خود را درک نمی ک
ردند. هیچ اطلاعاتی در آنجا وجود نداشت. ما با انتشار اطلاعات شروع کردیم زیرا فهمیدیم که باید این پل اطلاعاتی را به مردم بسازیم. بزرگ ترین نتیجه این بود که مردم شروع به … درخواست اقدام کردند.» فعالیت های او در تصویب کنوانسیون استکهلم در مورد آلاینده های آلی پایدار توسط حداقل ۱۲۸ کشور و اکثر کشورهای شوروی سابق تأثیرگذار بود؛ این کنوانسیون در آن زمان توسط ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور وقت، امضا شد، اما فدراسیون روسیه هنوز آن را تصویب نکرده است. از طریق فشار اعمال شده توسط سازمان های مردم نهاد که او متحد کرده بود، نه کشور از دوازده کشور منطقه در جلسات جهانی کنوانسیون شرکت می کنند. در سال ۲۰۱۵، او در کنفرانس بین المللی برنامه محیط زیست سازمان ملل متحد در مورد مدیریت مواد شیمیایی شرکت کرد که بیش از ۸۰۰ نماینده از صنایع، جامعه مدنی و وزرا در آن حضور داشتند. این کنفرانس منجر به توافق برای اتخاذ فعالیت های کاهش ریسک برای مدیریت مواجهه با مواد شیمیایی سمی برای مردم و محیط زیست شد. او از این توافق احساس دلگرمی می کرد، اما مطمئن نبود که آیا می تواند آن را اجرا کند یا خیر، زیرا پروژه پیشنهادی به ۱۰۰ میلیون دلار بودجه نیاز داش
ت، اما در آن زمان فقط ۲۷ میلیون دلار در دسترس بود. اسپرانسکایا می گوید شرکت های روسی هنوز نسبت به محیط زیست بی تفاوت هستند و مقررات دولتی ضعیف است، اما او همچنان امیدوار است. و می گوید: «محیط زیست فراتر از هرگونه مسئله سیاسی است. ما باید به کار خود ادامه دهیم - برای مبارزه با این میراث و اجازه ندادن به مقامات برای بزرگتر کردن آن.» شناخت. اسپرانسکایا در نتیجه فعالیت های زیست محیطی خود، در سال ۲۰۰۹ جایزه زیست محیطی گلدمن را دریافت کرد و در سال ۲۰۱۱ توسط برنامه محیط زیست سازمان ملل متحد به عنوان یکی از قهرمانان زمین معرفی شد
موبی (، ) یک پلتفرم جهانی رسانه جاری، شرکت تولید فیلم و توزیع کننده فیلم است. این شرکت تا پیش از سال ۲۰۱۰ با نام the Auteurs شناخته می شد. موبی فیلم هایی از فیلم سازان نوظهور و مطرح جهان را تولید و به صورت سینمایی اکران می کند و سپس به طور انحصاری از طریق پلتفرم خود پخش می کند. فهرست فیلم های موبی عمدتاً شامل آثار سینمای جهان، از جمله فیلم های هنری، مستند و مستقل است. علاوه بر این، موبی نشریه ای با عنوان "نوت بوک" منتشر می کند که به نقد و خبرهای سینمایی اختصاص دارد و همچنین از طریق سرویس موبی گو (MUBI GO) هر هفته بلیت سینما برای برخی فیلم های جدید منتخب ارائه می دهد. پلتفرم استریم موبی در بیش از ۱۹۰ کشور در دسترس است و از طریق وب، اندروید تی وی، کروم کست، دستگاه های روکو، اپل ویژن پرو، پلی استیشن، آمازون فایر تی وی، اپل تی وی، و تلویزیون های هوشمند ال جی و سامسونگ، همچنین روی گوشی ها و تبلت های آیفون، آی پد و اندروید قابل استفاده است.
فلات قاره روسیه یا فلات قاره روسیه، فلات قاره ای مجاور فدراسیون روسیه است. از نظر زمین شناسی، وسعت فلات قاره به عنوان کل فلات قاره های مجاور سواحل روسیه تعریف می شود. با این حال، در حقوق بین الملل، کنوانسیون سازمان ملل متحد در مورد حقوق دریاها، به طور محدودتری، وسعت فلات قاره را به عنوان بستر و زیربستر مناطق زیردریایی که یک کشور بر آنها حقوق حاکمیتی اعمال می کند، تعریف می کند. فلات قاره سیبری در اقیانوس منجمد شمالی بزرگ ترین (و کمتر کاوش شده) فلات قاره روسیه است، منطقه ای که به دلیل ذخایر نفت و گاز طبیعی از اهمیت استراتژیک برخوردار است. سایر بخش های فلات قاره روسیه معمولاً به نام دریاهای مربوط نامگذاری می شوند: فلات قاره بارنتز (فلات دریای بارنتز)، فلات قاره چوکچی (فلات دریای چوکچی) و غیره. به استثنای دریاهای داخلی روسیه، این فلات های زمین شناسی با سایر کشورهایی که دریاهای مربوط را دارند، مشترک هستند. به عنوان مثال، فلات قاره چوکچی طبق مرز دریایی ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۰ بین روسیه و ایالات متحده مشترک است. ادعای تمدید سال ۲۰۰۱. در ۲۰ دسامبر ۲۰۰۱، روسیه طبق کنوانسیون سازمان ملل متحد در مور
د حقوق دریاها (ماده ۷۶، بند ۸)، درخواست رسمی خود را به کمیسیون مرزهای فلات قاره سازمان ملل ارائه داد. در این سند، پیشنهاد شده است که مرزهای بیرونی جدیدی برای فلات قاره روسیه فراتر از منطقه قبلی ۲۰۰ مایل دریایی (۳۷۰) تعیین شود. کیلومتر)، اما در بخش قطب شمال روسیه. سرزمینی که روسیه در این درخواست ادعا کرده است، بخش بزرگی از قطب شمال در بخش روسیه است که تا قطب شمال امتداد دارد. یکی از استدلال ها این بود که بخش شرقی رشته کوه لومونوسوف، یک رشته کوه زیرآبی که در سراسر حوضه قطبی امتداد دارد، و رشته کوه مندلیف امتداد قاره اوراسیا هستند. در سال ۲۰۰۲، کمیسیون سازمان ملل متحد از روسیه درخواست کرد که شواهد علمی بیشتری را در حمایت از ادعای خود ارائه دهد. تحقیقات تکمیلی. تحقیقات بیشتر برای ادعای روسیه در طول سال های – به عنوان بخشی از برنامه روسیه برای سال بین المللی قطبی برنامه ریزی شده بود. این برنامه ساختار و تکامل پوسته زمین را در مناطق قطبی مجاور اوراسیا، مانند مناطق پشته مندلیف، پشته آلفا و پشته لومونوسوف، بررسی کرد تا دریابد که آیا آنها با فلات سیبری مرتبط هستند یا خیر. ابزارهای اصلی تحقیق در طول این سفر اکتشافی، کش
تی تحقیقاتی "آکادمیک فدوروف"، یخ شکن هسته ای "روسیه" با دو هلیکوپتر و دستگاه های کاوشگر زمین شناسی و هواپیمای ایل-۱۸ با دستگاه های گرانشی بود. در ژوئن ۲۰۰۷، گروهی متشکل از ۵۰ دانشمند روسی از یک سفر اکتشافی شش هفته ای به "روسیه" بازگشتند و با این خبر که رشته کوه لومونوسوف به قلمرو فدراسیون روسیه متصل است، از ادعای روسیه بر این مثلث غنی از نفت و گاز حمایت کردند. دانشمندان گفتند که این قلمرو حاوی ۱۰ میلیارد تن ذخایر گاز و نفت است. سپس ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور روسیه، از این اطلاعات برای تکرار ادعای سال ۲۰۰۱ روسیه استفاده کرد. [ "" ] در ۲ اوت ۲۰۰۷، کاوشگران روسی با یک زیردریایی، پرچم ملی را در کف دریا، زیر قطب شمال، به نشانهٔ حمایت نمادین از ادعای سال ۲۰۰۱، نصب کردند. یک بازوی مکانیکی، یک پرچم تیتانیومی ضد زنگ مخصوص را در عمق در کف دریا در قطب شمال فرو انداخت. . واکنش های بین المللی. در واکنش به اقدام روسیه در نصب پرچم ملی در بستر دریا در قطب شمال، پیتر مک کی، وزیر امور خارجه کانادا، گفت: «این قرن پانزدهم نیست. شما نمی توانید به دور دنیا بروید و فقط پرچم ها را نصب کنید و بگویید 'ما ادعای مالکیت این قلمرو را داری
م'». در پاسخ به این سخنان، سرگئی لاوروف، وزیر امور خارجه فدراسیون روسیه، اظهار داشت: «من از اظهارات همتای کانادایی ام مبنی بر اینکه ما در حال نصب پرچم در اطراف هستیم، شگفت زده شدم. ما پرچم ها را به اطراف پرتاب نمی کنیم. ما فقط کاری را انجام می دهیم که سایر کاشفان انجام دادند. هدف از این سفر اکتشافی به خطر انداختن هیچ حقی از روسیه نیست، بلکه اثبات این است که فلات قاره ما تا قطب شمال و فراتر از آن امتداد دارد.» نتایج تحقیقات. در ۴ اوت ۲۰۱۵، روسیه داده های بیشتری را در حمایت از پیشنهاد خود، شامل استدلال های جدید مبتنی بر «داده های علمی فراوان جمع آوری شده در سال ها تحقیقات قطب شمال»، برای سرزمین های قطب شمال به سازمان ملل متحد ارائه کرد. روسیه از طریق این پیشنهاد، ۱٫۲ میلیون کیلومتر مربع (بیش از ۴۶۳۰۰۰ مایل مربع) از فلات دریای قطب شمال را که بیش از ۳۵۰ مایل دریایی (حدود ۶۵۰ کیلومتر) از ساحل امتداد دارد، ادعا می کند. در ۹ فوریه ۲۰۱۶، روسیه رسماً درخواست تجدیدنظر شده ای را به همراه شواهد مستدلی از ادعاهای مالکیت بر بستر اقیانوس منجمد شمالی، از جمله منطقه ای در زیر قطب شمال، به سازمان ملل متحد ارائه کرد. پایه شواهد
این برنامه شامل شواهد زمین شناسی و ژئوفیزیک از نه سفر علمی روسیه است. این سفرها توسط وزارت منابع طبیعی و حفاظت از محیط زیست با همکاری وزارت دفاع و آکادمی علوم روسیه انجام شده است. لازم است ذکر شود که این سفرها توسط یخ شکن های علمی و زیردریایی ها انجام شده است. علاوه بر این، یک دفتر زمین شناسی، جمع آوری عمق سنج چند پرتوی عمق سنجی، اکتشاف لرزه ای یکپارچه، اندازه گیری های ژئوفیزیکی هوایی و نمونه برداری زمین شناسی از ساختارهای اصلی حوضه های آمرآسیا و اوراسیا را انجام داده است. در طول این کار، محققان از یک فناوری منحصر به فرد که به طور ویژه برای شرایط دشوار یخ طراحی شده است، استفاده کردند. کشتی تحقیقاتی یخ شکن "آکادمیک فدوروف" به طور خاص برای عملیات لرزه نگاری در یخ با ضخامت تا سه متر بازسازی شد. توجیه ادعای روسیه با پیوستگی اندازه رسوبی، عناصر کمپلکس قاعده ای، و همچنین پیوستگی و ثبات کلی لایه های عمیق پوسته زمین و عدم وجود گسل های عرضی امتدادلغز در محل اتصال پشته لومونوسوف و قاره اوراسیا تأیید می شود. تمام داده های جمع آوری شده، ویژگی قاره ای پشته لومونوسوف، ارتفاعات مندلیف-آلفا، فلات چوکوتکا و همچنین امتداد مدا
وم این عناصر از فلات کم عمق اوراسیا را نشان می دهند. در ۹ اوت ۲۰۱۶، تمام این شواهد در نیویورک در چهل و یکمین جلسه کمیسیون سازمان ملل متحد در مورد مرزهای فلات قاره (CLCS) ارائه شد. [ "" ]
پل بولشوی اوستینسکی () یک پل قوسی فولادی است که بر روی رودخانه مسکوا در نزدیکی دهانه رودخانه یاوزا قرار دارد و بلوار رینگ را به منطقه زاموسکورچیه در مسکو، روسیه متصل می کند. این پل در ماه مه ۱۹۳۸ توسط وی ام خوورکین (مهندسی سازه)، جی پی گولتس و دی ام سوبولف (طراحی معماری) تکمیل شد. این شهر توسط سه پل کوچک تر احاطه شده است، دو پل از روی یاوزا و یکی از روی کانال وودوتوودنی: پل مالی اوستینسکی، پل آستاخوفسکی (یائوزسکی)، پل کومیساریاتسگی، که در این صفحه نیز توضیح داده شده اند. تاریخچه. اولین پل اوستینسکی بر روی رودخانه مسکوا در سال ۱۸۸۱، با طراحی قوسی سه دهانه بسیار رایج توسط ونسپیر ساخته شد. سه دهانه به طول ۳۹٫۵، ۴۴٫۵ و ۳۹٫۵ متر و عرض ۱۹٫۲ متر (۴ خط، شامل دو مسیر تراموا) بودند. هر دهانه توسط ۱۲ قوس پرچ شده معلق بود. تمام پل های مرکز شهر که در سال های ۱۸۸۰ تا ۱۹۱۱ بر روی رودخانه مسکوا ساخته شدند، از این شکل سه دهانه پیروی می کردند. هیچ کدام به شکل اصلی خود باقی نمانده اند بورودینسکی، نووسپاسکی هنوز روی ستون های اصلی قرار دارند، اما قوس ها با تیرهای صفحه ای جایگزین شده اند). همان طور که عکس آرشیو نشان می دهد، ترافیک
پل و خاکریز در یک سطح از یکدیگر عبور می کنند. این احتمالاً مهم ترین دلیل جایگزینی پل در دهه ۱۹۳۰ بود (سایر دلایل، عرض ناکافی و فضای کافی برای حمل و نقل بود). رودخانه یاوزای سفلی از قرون وسطی پل ها، سدها و آسیاب های آبی متعددی داشته است. نقشه شهر در سال ۱۸۵۳ در مجموع چهار گذرگاه از این دست را نشان می دهد. یکی از آنها در نهایت بدون جایگزینی تخریب شد، سه پل دیگر (از غرب به شرق) با پل های امروزی مالی اوستینسکی، آستاخوفسکی (یائوزسکی) و تِسینسکی مطابقت دارند. مهم ترین آنها، پل یاوزسکی، که مرکز شهر را به جاده های شرقی متصل می کند، در سال ۱۸۰۴ با سنگ بازسازی شد. در سال ۱۸۱۲، این پل در مسیر عقب نشینی ارتش روسیه هنگام تخلیه مسکو پس از نبرد بورودینو قرار داشت. پل یاوزسکی پس از کشته شدن ایتاستاخوف، رهبر کارگران فولاد بر روی پل در جریان یک راهپیمایی در ۲۸ فوریه ۱۹۱۷، به "آستاخوفسکی" تغییر نام داد. این عنوان تا به امروز رسمی است. قبل از جنگ جهانی دوم، برنامه ریزان شهری قصد داشتند حلقه بلوار را با اتصالی از طریق زاموسکورچیه تکمیل کنند. این امر مستلزم پلی با ظرفیت ترافیکی بالاتر بود، بنابراین پل بولشوی اوستینسکی جایگزین ساخ
ته شد. پل مالی اوستینسکی و پل یاوزسکی (آستاخوفسکی) نیز تخریب و با همان استاندارد ظرفیت بالا بازسازی شدند. اتصال حلقه هرگز تکمیل نشد. طرح کلی برنامه ریزی شده آن را می توان به طور مبهم توسط زنجیره ای از ساختمان های بزرگ استالینیستی در نزدیکی ایستگاه متروی ترتیاکوفسکایا ردیابی کرد. ترافیک از طریق پل بولشوی اوستینسکی نسبتاً کم است (برخلاف پل های شلوغ یاوزا). پل بولشوی اوستینسکی (۱۹۳۸). این پل ۴۰ متر عرض و ۴۷۸ متر طول دارد؛ دهانه اصلی آن ۱۳۴ متر طول دارد و دارای شش قوس فولادی موازی است (فرمول دهانه ۵۰٫۵ + ۱۳۴٫۰ + ۵۰٫۵ متر). عرشه ارتوتروپیک توسط تیرهای شکل پشتیبانی می شود؛ شش خط جاده و دو مسیر تراموا روی یک جداکننده برجسته وجود دارد. دو ویژگی این پل را منحصر به فرد می کند: پل بولشوی اوستینسکی در سال های ۱۹۹۹–۲۰۰۰ بازسازی شد و عرشه جاده با یک نوع ارتوتروپیک بهبود یافته و سبک تر جایگزین شد. این پل تمام جزئیات سازه ای اصلی خود را حفظ کرد. پل کومیساریا (۱۹۲۷). اولین پل چوبی کمیساریاتسکی (Комиссариатский мост) بر روی کانال وودوتوودنی از دهه ۱۸۵۰ میلادی، در امتداد کوچه کمیساریاتسکی، وجود داشته است. این پل به نام کریگزکوم
یساریات جدید، یک انبار نظامی قلعه مانند (ساخته شده در ۱۷۷۸–۱۷۸۱) در همان نزدیکی نامگذاری شده است؛ هیچ ارتباطی با کمیساریای سرخ قرن بیستم ندارد. پل موجود کومیساریاتسکی، مسیر پل بولشوی اوستینسکی را از طریق کانال وودوتوودنی به زاموسکورچیه، در ۳۰۰ متری شمال غربی محل قدیمی، ادامه می دهد. این پل در سال ۱۹۲۷ توسط بوریس تیاژلوف (با دهانه ۴۶ متر، عرض ۱۹٫۴ متر، از نوع قوسی بتنی کم عمق) ساخته شد. با این حال، تنها در سال ۱۹۶۰ به طور منظم (از جمله تراموا) مورد استفاده قرار گرفت. پل مالی اوستینسکی (۱۹۳۸). درست روی دهانه یاوزا امتداد دارد و خاکریز مسکوورتسکایا را به سمت غرب تا خاکریز کوتلنیچسکایا ادامه می دهد. جایگزین پل فولادی قدیمی (۱۸۸۳) شد. در سال ۱۹۳۸ توسط ام.دی. گایورونسکی (مهندسی سازه) و آی.وی.تی. کاچنکو (طراحی معماری) ساخته شد. طول کلی ۶۴٫۴ متر، عرض ۴۰ متر (۸ لاین)، از نوع شبکه فولادی. پل آستاخوفسکی (یائوزسکی) (۱۹۴۰). پل آستاخوفسکی (آستاخوفسکی) بر روی یاوزا در سال ۱۹۴۰ توسط گلبرودسکی (مهندسی سازه) و یوتکچنکو (طراحی معماری) در محل پل قدیمی یاوزسکی (۱۸۰۴)، ۲۵۰ متر بالاتر از دهانه یاوزا ساخته شد. طول کلی ۴۶٫۴ متر، عرض
۳۶ متر (۸ لاین)، از نوع شبکه بتنی.
آباره روستوکینو که با نام پل میلیونی نیز شناخته می شود، یک آباره سنگی تاریخی است که بر روی رودخانه یاوزا در منطقهٔ روستوکینو شهر مسکو، روسیه قرار دارد. ساخت این آباره در فاصلهٔ سال های ۱۷۸۰ تا ۱۸۰۴ انجام شد و هدف از احداث آن، انتقال آب از منابع طبیعی اطراف به مناطق مرکزی شهر بود. این آباره بخشی از شبکهٔ آبرسانی میتیشچی محسوب می شد که نخستین تأسیسات آب رسانی متمرکز در مسکو به شمار می رفت. طراحی و ساخت آن تحت نظارت مهندسان آن دوران انجام شد و از مصالحی مانند سنگ و آجر بهره گرفته شد. امروزه، آباره روستوکینو تنها سازهٔ باقی مانده از این سامانهٔ آبرسانی تاریخی است و به عنوان یکی از آثار مهندسی در قرن هجدهم در روسیه شناخته می شود. تاریخچه. این کانال به دستور کاترین دوم روسیه برای مهندسی فریدریش ویلهلم باوئر ساخته شد. کاترین هزینه ۱٫۱ میلیون روبل و ۴۰۰ سرباز را تصویب کرد. سازندگان از سنگ های دست دوم باقی مانده از تخریب استحکامات بِلی گورود استفاده کردند. ساخت و ساز، که مرتباً متوقف می شد، به مدت ۲۵ سال به طول انجامید، زیرا مهندسان سرباز برای جنگ با ترکیه (۱۷۸۷–۱۷۹۲) و کارهای مختلف دیگر احضار شدند. در این فرایند، کات