Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تحت توافقنامه طائف انتخاب شده بود، خودداری کرد. دوره جنگ. در ۱۸ ژانویه ۱۹۷۶، دانی شامون یکی از فرماندهان شبه نظامی بود که در قتل عام کارانتینا شرکت داشت. پس از قتل عام، دانی شامون مصاحبه ای انجام داد که در آن قتل عام بودن آن را انکار کرد و در عوض از آن به عنوان یک «عملیات نظامی مختصر» با هدف بازپس گیری املاک خصوصی یاد کرد. در ۲۸ ژوئن ۱۹۷۶، دانی شمعون حمله به اردوگاه فلسطینی تل الزعتر را رهبری کرد که منجر به تلفات قابل توجه جانی و آوارگی پناهندگان فلسطینی شد. دانی شمعون و بشیر جمیل ادعا کردند که به دلیل نگرانی از جان غیرنظامیان، کل اردوگاه را نابود نکرده اند. مرگ. در ۲۱ اکتبر ۱۹۹۰، شامون، همسر دومش اینگرید عبدالنور (۴۵ ساله) و دو پسرشان، طارق (۷ ساله) و جولیان (۵ ساله)، همگی در آپارتمانشان به ضرب گلوله کشته شدند. از شامون دو دخترش تریسی (از همسر اولش پتی مورگان) و تامارا که در زمان قتل عام یازده ماهه بود، به یادگار ماندند. تریسی، دختر بزرگتر شامون، در زمان قتل عام در خارج از کشور بود در حالی که کوچک ترین دخترش، تامارا، زنده ماند. پیامدها و آزمایش ها. در ۲۴ ژوئن ۱۹۹۵، دادگاه لبنان، سمیر جعجع، رقیب مسیحی خود، ر
ا به جرم قتل دانی شمعون و خانواده اش مجرم شناخت. او به اعدام محکوم شد که بعداً به حبس ابد با اعمال شاقه تخفیف یافت. کامیل کرم و رفیق سعاده، دیگر متهمان، به ترتیب به ده و یک سال زندان محکوم شدند. ده عضو دیگر نیروهای لبنانی نیز به صورت غیابی به حبس ابد محکوم شدند. این پرونده کاملاً مبتنی بر شواهد غیرمستند بود و عفو بین الملل محاکمه را به شدت ناقص توصیف کرد. جعجع به جرم بمب گذاری کلیسای سیده النجات همچنان در دادگاه باقی ماند. این حکم توسط بخشی از افکار عمومی لبنان و دوری شمعون، برادر دانی، که اعلام کرد ارتش اشغالگر سوریه مسئول این قتل عام است، رد شد. جعجع در ۱۸ ژوئیه ۲۰۰۵ آزاد شد، زمانی که پارلمان لبنان تحت کنترل ائتلاف ۱۴ مارس به لایحه عفو رأی داد. این در حالی است که لایحه عفو عمومی، آزادی محکومان به «"جرایم ترور یا اقدام به ترور شخصیت های مذهبی، رهبران سیاسی و دیپلمات های خارجی یا عرب"» را رسماً مستثنی می کند.
سرجیو کورلی (؛ زادهٔ ) قاتل زنجیره ای اهل ایتالیا است. اوایل زندگی. کورلی در سال ۱۹۶۰ در آربوس به دنیا آمد. اطلاعات کمی دربارهٔ گذشتهٔ او شناخته شده است. او در زادگاهش چوپانی می کرد، با زنی به نام دانیلا مونتونی ازدواج کرده بود و دو دختر داشت. در مقطعی در اوایل دهه ۱۹۸۰، کورلی به سرقت روی آورد، که در این دوران دچار اعتیاد به مواد مخدر نیز شد و شروع به آزار جسمی همسر و فرزندانش کرد. خدمات اجتماعی مجبور شدند چندین بار به دلیل ضرب و جرح های شدید علیه همسر کورلی مداخله کنند. در مقطعی، کورلی در زادگاهش یک باند تشکیل داد که عمدتاً به سرقت های سازمان یافته می پرداخت، اما گاهی قتل های سفارشی نیز انجام می داد. قتل ها. قتل دوگانه. در ۴ سپتامبر ۱۹۸۲، در یک جاده خاکی نزدیک ساحل آربوس، یک افسر جزء نیروی هوایی یک کاروان را دید که در یک برآمدگی کوچک معروف به "سو پیستوکّو" (بیسکویت) متوقف شده بود. در داخل خودرو، یک فولکس واگن تایپ ۲، اجساد برهنهٔ دو نفر پیدا شد. بعدها مشخص شد که آن ها زیگفرید هایلمان ۴۱ ساله، بانکدار آلمانی و ماری هیده هلکن-یاگر ۲۵ ساله، مددکار اجتماعی بودند که ظاهراً دو روز پیش تر با شلیک گلوله کشته شده بود
ند. کارآگاهان دریافتند که هایلمان نخست کشته شد، زیرا از پنجره عقب هدف گلوله قرار گرفت و در نهایت وقتی به زمین افتاد کشته شد. قاتل سپس وارد خودرو شد، به هلکن-یاگر تعرض جنسی کرد و سپس او را از پشت سر با شلیک گلوله کشت. داخل خودرو نشان می داد که ضارب احتمالاً به دنبال چیزی برای سرقت بوده است. به دلیل شیوهٔ قتل، در ابتدا مظنون شدند که شاید این زوج قربانیان احتمالی هیولای فلورانس باشند، اما بدون هیچ سرنخی، پرونده بسته شد. سال ها بعد، کورلی اعتراف کرد که این زوج را پس از آن کشت که آن ها سگ شکاری اش، جلوسا، را زیر گرفتند و یکی از آن ها وقتی او شروع به فریاد زدن بر سرشان کرد، به او اشارهٔ توهین آمیز کرد. او از این عمل خشمگین شد، یک ساچمه زنی دولول کوتاه برداشت و آن ها را تا جاده خاکی تعقیب کرد، جایی که در حال رابطه جنسی بودند، به آن ها کمین کرد. کورلی ادعا کرد که همهٔ پول نقد ایتالیایی داخل خودرو را دزدید و ساچمه زن را در معدن اینگورتوسو انداخت. قتل های دیگر. چون کورلی برای قتل دوگانه مجازات نشده بود، به کشتار ادامه داد و این بار همدستانی نیز به او پیوستند. در ۲۲ سپتامبر ۱۹۸۶، او آنتونیو فراو ۵۰ ساله را در آغلش حلق آ
ویز کرد تا هشت میلیون "لیره" از او سرقت کند. سال ها بعد، او این حادثه را به عنوان یک «شوخی» از سوی اعضای باندش برای ترساندن فراو روایت کرد، که چند روز پیش با کورلی مشاجره ای کرده بود. با این حال، طناب دار بیش از حد محکم بسته شد و به طور ادعایی باعث خفگی مرگبار فراو شد. اوایل مهٔ ۱۹۹۰، کورلی توسط رینا روگری مأمور شد تا همسر او، لوئیجی ملیس ۶۱ ساله، قصاب، را که قصد داشت کسب وکارش را رها کرده و به دامداری روی آورد، به قتل برساند. انگیزهٔ این جنایت این بود که رینا نمی خواست پولی را که از کسب وکار قصابی به دست می آمد از دست بدهد. در ۶ مه، کورلی در منطقه ای دورافتاده در حومه آربوس به ملیس کمین کرد، جایی که یک بار با شلیک ساچمه زن به او شلیک کرد و درجا کشت. آخرین قتل در نوامبر ۱۹۹۰ رخ داد، زمانی که کورلی تصمیم گرفت مودنو تووری ۳۵ ساله، ساکن گوسپینی را که بدهی های مواد مخدر داشت، بکشد. کورلی او را به منطقه ای دورافتاده کشاند و یک بار به سرش شلیک کرد، سپس او و دست راستش، لوئیجی مولونی، جسد را در زباله دانی نزدیک ماروبیو سوزاندند. دستگیری و اعترافات. در سال ۱۹۹۲، آلمان به مقامات ایتالیایی فشار آورد تا قتل های هایلمان و
هلکن-یاگر را حل کنند و برای هرگونه اطلاعاتی که منجر به دستگیری قاتل می شد، جایزهٔ سنگینی پیشنهاد داد. در همان زمان، کورلی توسط گروهبان فلیچه ماچونی مظنون به دست داشتن در قتل های اخیر شد، زیرا او مشکوک بود که چرا یک چوپان ظاهراً فقیر با یک لانچیا دلتا اچ اف گران قیمت در آربوس تردد می کند. مدت کوتاهی بعد، زمانی که پلیس در آغل او سلاح های غیرقانونی و لوازم مصرف مواد مخدر پیدا کرد، بازداشت شد. تقریباً بلافاصله، کورلی به سه قتلی که بین سال های ۱۹۸۶ و ۱۹۹۰ مرتکب شده بود اعتراف کرد. سپس ماچونی همسر کورلی، دانیلا، را بازجویی کرد و او پس از شکایت از رفتار دائماً خشونت آمیز شوهرش، فاش کرد که سال ها پیش شوهرش نزد او اعتراف کرده که آن زوج آلمانی را کشته است. کورلی سپس در مورد آن جنایت نیز مورد سؤال قرار گرفت و در نهایت اعتراف کرد که واقعاً گناهکار است و جزئیاتی را بازگو کرد که تنها قاتل می توانست بداند، مانند اینکه کالیبر ساچمه زن ۲۰ بوده، نه ۱۶ همان طور که قبلاً تصور می شد. وقتی از او دربارهٔ انگیزه پرسیده شد، گفت که می خواست از هایلمان و هلکن-یاگر به خاطر کشتن سگ شکاری اش انتقام بگیرد. محاکمه و زندان. در محاکمه بعدی،
کورلی و ۱۲ متهم دیگر (از جمله همدست اصلی او لوئیجی مولونی و رینا روگجری) به مجموعه ای از جرایم مربوط به این جنایات متهم شدند و همگی در رابطه با اتهامات خود محکوم شدند. دادگاه با توجه به ماهیت سازمان یافته و میزان خشونت این اقدامات، مجازات های سنگینی صادر کرد. از میان این ها، مهم ترین احکام، حبس ابد برای کورلی و مولونی بود، زیرا دومی در قتل های ملیس و تووری مشارکت فعال داشت. سایر متهمان نیز بسته به نقششان، به حبس های طولانی مدت محکوم شدند. این محاکمه بازتاب گسترده ای در رسانه ها داشت و بار دیگر موضوع فعالیت باندهای خشن محلی را در مرکز توجه افکار عمومی قرار داد. شهادت دروغ. دو سال پس از دستگیری اش، کورلی با مقامات تماس گرفت و ادعا کرد که هویت فرد مسئول کمین مرگبار علیه "کارابینیری" آتلیو مازونی و لئوناردو ننچتی، که در دزولو در سال ۱۹۹۲ کشته شدند، را می داند. بنا به گفته کورلی، قاتل یک جنایتکار محلی به نام جیانتو کازولا بود که ظاهراً مسئولیت این جنایات را بر عهده گرفته بود. این ادعا توجه زیادی برانگیخت، زیرا می توانست پروندهٔ حل نشدهٔ کشته شدن دو کارابینیری را روشن کند. با این حال، هنگامی که به عنوان شاهد به داد
گاه آورده شد، کورلی از پاسخ دادن به پرسش ها خودداری کرد، زیرا پذیرش او در برنامه حمایت از شاهد رد شده بود. به همین دلیل، کازولا تبرئه شد و کورلی به شهادت دروغ متهم گردید. این اپیزود نشان داد که کورلی از شهادت به عنوان ابزاری برای کسب امتیاز یا جلب توجه استفاده می کرد، اما ناتوانی در پایبندی به ادعاهایش، موقعیت او را نزد دادگاه و افکار عمومی بیش ازپیش تضعیف کرد.
لشکرکشی بارزانی علیه جاش ها، لشکرکشی علیه گروه های قبیله ای تحت حمایت عراق در طول سال های ۱۹۶۰-۱۹۶۱ بود که عموماً در منطقه کردستان عراق با نام «جاش ها» شناخته می شدند. نیروهای مصطفی بارزانی با قبایل کرد رقیب که توسط دولت عراق مسلح و پشتیبانی می شدند، جنگیدند. قاسم برای رهبران جاش، که یکی از آنها شیخ رشید از قبیله لاوان بود، سلاح فراهم کرد. برای تضعیف بارزانی، عبدالکریم قاسم، رهبر عراق، با دشمنان قبیله ای بارزانی، از جمله زیباری، سورچی، هرکی، برادوستی و دیگران، متحد شد و آنها را مسلح کرد. ارزانی با هدف قرار دادن این قبایل رقیب، نابودی دشمنان اصلی خود، مانند احمد محمد آقا، رئیس قبیله زیباری، و انجام نبردهای شدید علیه قبایل هرکی، سورچی و برادوست، پاسخ داد. بارزانی ادعا کرد که بیش از ۳۰۰۰ کشته به دشمنان خود وارد کرده است، که این خسارات سنگین تلقی می شود. در اوایل سال ۱۹۶۱، نیروهای بارزانی کنترل مناطق استراتژیک، از جمله زاخو، را دوباره به دست گرفتند و کنترل کردها را گسترش دادند. قبایلی که در کنار دولت عراق می جنگیدند و بسیاری از کردها آنها را «جاش» می نامیدند، به طور گسترده «خائن» نامیده می شدند.
میبل استفنس میچل (; – )، کنشگر حق رأی اهل ایالات متحده آمریکا بود. او یک فعال حقوق زنان، عضو باشگاه زنان و یک آمریکایی بود. او در یک خانواده معتبر کشاورز طبقه زارعین با پیشینه کاتولیک ایرلندی متولد شد و در صومعه ویلا ماریا در استان کبک و مدرسه علمیه زنان آتلانتا در جورجیا تحصیل کرد. میچل، یک فعال اجتماعی و سیاسی، رهبر جنبش حق رأی زنان در جورجیا بود و به قوانین ایالتی اعتراض می کرد و با سیاستمداران محلی برای دفاع از حقوق زنان ملاقات می کرد و عضو باشگاه زنان آتلانتا بود. در سال ۱۹۱۵، او به عنوان رئیس اتحادیه حق رأی زنان آتلانتا خدمت کرد و بعداً اتحادیه زنان رأی دهنده در جورجیا را تأسیس کرد. میچل به تأسیس انجمن کاتولیک غیرروحانی جورجیا کمک کرد و علیه ضدکاتولیسیسم در ایالات متحده مبارزه کرد. او مادر نویسنده و روزنامه نگار مارگارت میچل بود که شخصیت او الن روبیلارد اوهارا (مادر اسکارلت) از بربادرفته (رمان) ممکن است بر اساس میچل ساخته شده باشد. زندگی شخصی و خانواده. میچل با نام مری ایزابل استفنس در ۱۳ ژانویه ۱۸۷۲ در عمارت والدینش در خیابان جکسون در آتلانتا به دنیا آمد. او هفتمین فرزند کاپیتان جان استفنس، افسر کنفدرا
سیون و تاجری بود که در کمیسیون پلیس آتلانتا خدمت می کرد، و مادرش آنی فیتزجرالد، یک زمین دار بود. پدرش در جوانی از ایرلند مهاجرت کرده بود.
رائول آگیلا (; – ) بازیکن فوتبال اهل شیلی بود. او در سال های ۱۹۵۶ و ۱۹۵۷ در هفت مسابقه برای تیم ملی فوتبال شیلی بازی کرد. او همچنین عضوی از تیم شیلی برای مسابقات جام ملت های آمریکای جنوبی ۱۹۵۷ بود.
مایرون سلزنیک (; – ) عامل استعدادیابی، و تهیه کننده فیلم اهل ایالات متحده آمریکا بود. زندگی و حرفه. سلزنیک که در پیتسبورگ، پنسیلوانیا متولد شد، پسر مدیر اجرایی فیلم لوئیس جی. سلزنیک و برادر تهیه کننده مشهور دیوید او. سلزنیک بود. میرون سلزنیک در جوانی، تجارت تولید فیلم را از پدرش آموخت و به عنوان سرپرست تولید در شرکت فیلم پدرش کار کرد. در دسامبر ۱۹۱۸، در حالی که شهرت پدرش رو به افول بود، با اولیو توماس به مبلغ ۱۰۰۰ دلار در هفته قرارداد بست و نام سلزنیک را دوباره بر سر زبان ها انداخت. از آنجایی که او در آن زمان هنوز صغیر بود، مادرش مجبور بود از طرف او قرارداد را امضا کند.
روابط ایتالیا و قزاقستان، روابط دوجانبه بین ایتالیا و قزاقستان است. ایتالیا در آستانه سفارت دارد و قزاقستان در رم سفارت دارد. تاریخچه. در اوت ۱۹۹۲، توافق نامه ای بین جمهوری ایتالیا و جمهوری قزاقستان در مورد برقراری روابط دیپلماتیک امضا شد. در اکتبر ۱۹۹۲، سفارت جمهوری ایتالیا در قزاقستان افتتاح شد. از آوریل ۲۰۰۵، این سفارت در آستانه مستقر است. در سال ۱۹۹۶، سفارت قزاقستان در ایتالیا افتتاح شد. نورسلطان نظربایف، نخستین رئیس جمهور قزاقستان، شش بار از ایتالیا بازدید کرد: ۴ بار در سفرهای دولتی و رسمی - در سپتامبر ۱۹۹۴، سپتامبر ۱۹۹۸، فوریه ۲۰۰۳ و نوامبر ۲۰۰۹؛ ۲ بار در سفرهای کاری - در ۱۷ اکتبر ۲۰۱۴ و در ۲۷ ژوئن ۲۰۱۵ (در افتتاحیه نمایشگاه اکسپو ۲۰۱۵ در میلان در روز ملی قزاقستان). در سال ۲۰۰۹، پیمان همکاری استراتژیک بین جمهوری ایتالیا و جمهوری قزاقستان امضا شد. در ۲۸ ژانویهٔ ۲۰۱۶، یک هیئت ایتالیایی به سرپرستی وزیر سیاست کشاورزی و معاون وزیر حفاظت از محیط زیست ایتالیا از آستانه بازدید کردند. روابط اقتصادی. بیش از ۱۲ درصد از صادرات قزاقستان در سال ۲۰۱۹ (تقریباً ۷٫۲۵ میلیارد دلار) به ایتالیا صادر شد - که پس از چین و بیشت
ر از هر کشور دیگری در اروپا، از جمله روسیه که با قزاقستان مرز مشترک دارد، در رتبه دوم قرار دارد. شرکت نفت دولتی ایتالیا ۱۶٫۸ درصد سهام میدان نفتی کاشاقان در حوزه دریای خزر قزاقستان و ۲۹٫۲۵ درصد سهام میدان گازی قراچاجانک را با شرکت نفت دولتی قزاقستان، کزمونای گس، در اختیار دارد.
آرکی او فورتی اکرس ()، یک استودیوی فیلمسازی در ایالات متحده آمریکا، متعلق به آرکی او پیکچرز (و بعداً Desilu Productions)، واقع در کال ور سیتی (کالیفرنیا) بود. معروف به عنوان چهل هکتار است.
انگلیس دوست یا آنگلوفیل، فردی هست که انگلستان، فرهنگ، ملت، زبان یا لهجه های مختلف آن را تحسین می کند یا دوست دارد. اصطلاح انگلیس دوستی گاهی به علاقه افراد به تاریخ و اشخاص سرشناس فرهنگی مانند شکسپیر اشاره دارد؛ و گاهی هم به معنی علاقه به کشور بریتانیا و سیستم سیاسی آن هست. در برخی موارد انگلیس دوستی به حس نوستالژی و تحسین انگلستان قدیم و امپراتوری بریتانیا اشاره دارد. همچنین ممکن هست انگلیس دوستان سینما، ورزش و خرده فرهنگ های انگلستان تحسین کنند و از آن لذت ببرند. برخی از انگلیس دوستان از زبان انگلیسی بریتانیایی به جای انگلیسی آمریکایی استفاده می کنند و املای بریتانیایی واژگان انگلیسی را به کار می برند. به عنوان مثال به جای واژه color، واژه colour را می نویسند. طبق گزارش هایی از وبگاه خبری بی بی سی و نیویورک تایمز در سال ۲۰۱۰، استفاده از اصطلاحات انگلیسی بریتانیایی در گفت وگو های روزمره و گزارش های خبری در ایالات متحده، افزایش قابل توجهی داشته هست. با اینحال تلفظ و به کار بردن اشتباه این اصطلاحات از موضوعات محبوب رسانه های انگلیسی و آمریکایی شده هست. ریشه شناسی. آنگلوفیل ترکیب واژه لاتین آنگلی (Anglii) و واژه
یونانی باستان فیلوس (φίλος philos-به معنی رفیق) هست. متضاد آنگلوفیل، آنگلوفوب هست. یکی از قدیمی ترین نوشته های که واژه آنگلوفیل در آن ثبت شده، نقدی از چارلز دیکنز هست که یک نشریه فرانسوی را آنگلوفیل توصیف می کرد. پیشینه. آنگلومانیا. در سال ۱۷۲۲، ولتر، فیلسوف فرانسوی که بین سال های ۱۷۲۶ تا ۱۷۲۸ در بریتانیا زندگی می کرد، آنگلوفیل شد. او زبان انگلیسی را آموخت و از کشور انگلستان تمجید کرد که در آنجا برخلاف فرانسه، سانسور کمی وجود دارد، افراد می توانند عقایدشان را آزادانه ابراز کنند و تجارت را کسب وکار شرافتمندانه ای می دانستند. ولتر انگلیس دوستی خود را در کتاب «نامه هایی درباره ملت انگلستان» ابراز کرد؛ کتابی که در ابتدا به انگلیسی نوشت و در سال ۱۷۳۳ در لندن منتشر کرد. ولتر در این کتاب تجربه گرایی بریتانیا را بسیار ستود و آن را «روش بهتری برای تفکر» خواند. تحت شکایات کلیسای کاتولیک، نسخه فرانسوی این کتاب، که «نامه های فلسفی» نام داشت، به علت مخالفت با کلیسا در سال ۱۷۳۴ در فرانسه ممنوع و در ملا عام سوزانده شد؛ فروشندگان آن دستگیر و در باستیل زندانی شدند. بااینحال نسخه های زیرزمینی فراوانی از این کتاب به فروش رسید
و موج انگلیس دوستی را در فرانسه آغاز کرد که فرانسویان آن را آنگلومانیا (Anglomanie) می نامند. کتاب نامه های فلسفی متفکران و نویسندگان بریتانیایی مانند جاناتان سویفت یا آیزاک نیوتن را به فرانسه معرفی کرد؛ شخصیت هایی که تا پیش از این به ندرت در فرانسه شناخته می شدند. موفقیت این کتاب و موج آنگلومانیا موجب شد که فرانسوی ها به هر چیز انگلیسی به ویژه غذا، هنر و باغ هایی به سبک انگلیسی روی بیاورند. در نهایت این محبوبیت انتقاداتی به دنبال داشت و لوئی چارلز فوگره دو مونبرون، نویسنده فرانسوی، کتاب «علاج آنگلومانیا» در سال ۱۷۵۷ نوشت که در آن فرهنگ فرانسه را برتر دانست و دموکراسی بریتانیا را صرفا «اراذل و اوباش سالاری» توصیف کرد. شکسپیرمانیا. در اواخر قرن هجدهم و اوایل قرن نوزدهم، انگلیس دوستی در ایالت های آلمانی زبان محبوب، و جامعه آلمان به شدت جذب آثار شکسپیر شد؛ این پدیده در آلمان شکسپیرمانیا نام گرفت. در سال ۱۸۰۷، آوگوست ویلهلم فن اشلگل تمام نمایشنامه های شکسپیر را به آلمانی ترجمه کرد. این ترجمه ها به قدری محبوبیت پیدا کرد که ملی گرایان آلمانی ادعا کردند شکسپیر اصالتا آلمانی بود و به انگلیسی نمایشنامه می نوشت.
در ۸ سپتامبر ۲۰۲۵، دو شبه نظامی فلسطینی در داخل یک اتوبوس طی عملیاتی استشهادی، آتش گشودند و ۶ نفر را کشته و ۲۱ نفر را زخمی کردند در تقاطع راموت در اورشلیم شرقی. مهاجمان توسط یک غیرنظامی مسلح و یک سرباز خارج از خدمت که بلافاصله در محل حادثه حاضر شدند، مورد اصابت گلوله قرار گرفته و کشته شدند. پیشینه. این حمله در جریان جنگ جاری غزه و عملیات نظامی اسرائیل در کرانه باختری رخ داد و باعث تنش های شدید، آوارگی و تلفات شد. تیراندازی گیوات شائول در سال ۲۰۲۳ حمله مشابهی بود که در آن افراد مسلح در یک ایستگاه اتوبوس در گیوات شائول آتش گشودند و چهار نفر را کشتند. داده های دفتر امور بشردوستانه سازمان ملل متحد نشان می دهد که بین اکتبر ۲۰۲۳ تا ژوئیه ۲۰۲۵، حداقل ۴۹ اسرائیلی توسط فلسطینی ها در اسرائیل یا کرانه باختری کشته شده اند. در همین مدت، نیروهای اسرائیلی و غیرنظامیان حداقل ۹۶۸ فلسطینی را در اسرائیل و کرانه باختری کشته اند. این حمله پس از آن صورت گرفت که نیروهای دفاعی اسرائیل در غزه، همزمان با گسترش فعالیت های نظامی، از فلسطینی ها خواستند شهر قحطی زده غزه را تخلیه کرده و به منطقه ای بشردوستانه که توسط نیروی دفاعی اسرائیل در
جنوب تعیین شده است، نقل مکان کنند. اندکی پس از آن اعلام، حماس اعلام کرد که در حال ارزیابی پیشنهاد آتش بس جدیدی برای پایان دادن به جنگ است. حمله. ایستگاه اتوبوس مورد هدف در تقاطع راموت در خیابان ییگال، در اورشلیم شرقی، قرار داشت. محل حمله در جنگ شش روزه توسط اسرائیل تصرف و بعداً ضمیمه خاک اسرائیل شد. این الحاق توسط سازمان ملل و بسیاری از کشورها به رسمیت شناخته نشده است. طبق اعلام خدمات اورژانس، تیراندازی حدود ساعت ۱۰:۱۳ به وقت اسرائیل آغاز شد، زمانی که ستاره داوود سرخ گزارش هایی از تیراندازی دریافت کرد. شاهدان عینی از تیراندازی به سمت یک اتوبوس و افراد نزدیک به آن خبر دادند. یک سرباز حاضر در صحنه به سمت مهاجمان آتش گشود. گزارش های اولیه حاکی از آن بود که مهاجمان قبل از سوار شدن به خط اتوبوس ۶۲ در اورشلیم، با وسیله نقلیه از راه رسیده و شروع به تیراندازی به مسافران کرده اند. بنا به گزارش ها، یکی از آنها لباس بازرس بلیط را پوشیده بود. امدادگران ستاره داوود سرخ گزارش دادند که چندین نفر را بیهوش روی زمین نزدیک ایستگاه اتوبوس پیدا کرده اند که توسط شیشه های خرد شده و آوار احاطه شده بودند. امدادگران قبل از انتقال مجر
وحان به بیمارستان های اورشلیم، در محل به درمان پرداختند. مهاجمان از یک مسلسل دستی «کارلو» استفاده کردند، یک سلاح گرم دست ساز که معمولاً در کارگاه های فلسطینی در کرانه باختری تولید می شود و در تعدادی از حملات قبلی فلسطینی ها نیز به کار گرفته شده است. مهاجمان توسط یک افسر از تیپ هاسمونیان ارتش اسرائیل و یک غیرنظامی ارتدکس افراطی مسلح به یک تپانچه شخصی دارای مجوز کشته شدند. پلیس اسرائیل اعلام کرد که هر دو عامل حمله «خنثی» شده اند و جاده های اصلی دسترسی به این تقاطع بسته شده اند. نیروهای پلیس و امنیتی زیادی تحت فرماندهی فرمانده منطقه مستقر شدند. قربانیان. مقامات گزارش دادند که هشت نفر کشته شدند، از جمله یک نفر که در مرکز پزشکی شاره زدک جان باخت و دو عامل این حمله. بنا به گزارش ها، قربانیان به نام های لوی اسحاق پاش، ۵۷ ساله، یسرائیل ماتزنر، ۲۸ ساله، خاخام یوسف دیوید، ۴۳ ساله، خاخام مردخای اشتاینتزگ، ۷۹ ساله، یاکوف پینتو (تبعه اسپانیا)، ۲۵ ساله و سارا مندلسون، ۶۰ ساله شناسایی شدند. مرکز پزشکی شاره زدک پس از این حمله، یک اورژانس سلامت روان افتتاح کرد. حداقل ۲۶ نفر به دلیل اضطراب در محل حادثه تحت درمان قرار گرفتند. ح
داقل ۲۱ نفر دیگر مجروح شدند، از جمله ۱۰ نفر که به شاره زدک، مرکز درمانی هداسا، و هداسا -کوه اسکوپوس منتقل شدند. مهاجمان. گردان های قسام حماس مسئولیت این حمله را بر عهده گرفتند. عاملان این حمله، فلسطینی هایی از کرانه باختری شناسایی شدند که بنا به گزارش ها، اهل شهرهای القیبیبا و قطنه، واقع در نزدیکی رام الله و در مجاورت محل حمله، بوده اند. منابع عربی عاملان این حمله را محمد بسام طه و مثنی ناجی عمرو معرفی کردند. یک مظنون به همدستی بعداً توسط شاباک در اورشلیم شرقی دستگیر شد.
تی وی گاید ()، یک شرکت رسانه دیجیتال آمریکایی است که اطلاعات لیست برنامه های تلویزیونی و همچنین اخبار سرگرمی و مرتبط با تلویزیون را ارائه می دهد.
راموت (، ارتفاعات) که با نام راموت آلون نیز شناخته می شود () یک شهرک و محله اسرائیلی در اورشلیم شرقی است. راموت در سال ۱۹۷۴ به عنوان یکی از شهرک های موسوم به «حلقه ای» اورشلیم تأسیس شد که طبق قوانین بین المللی غیرقانونی تلقی می شود. در سال ۲۰۲۰، راموت ۵۰۴۰۰ نفر جمعیت داشت که ۷۵٪ از آنها را یهودیان حریدی تشکیل می دهند. تاریخچه. راموت نام خود را از شهر راما (ه) در کتاب مقدس گرفته است، جایی که حضرت سموئیل در آنجا زندگی می کرد و برای دفن آورده شد: "اکنون سموئیل درگذشته بود و تمام اسرائیل برای او سوگواری کردند و او را در راما و (هر کس برای او سوگواری می کرد) در شهر خود به خاک سپردند." یک روایت، رامای کتاب مقدس را با یکی از بلندترین قله های جبال الخلیل مرتبط می داند که به ۸۸۵ متر بالاتر از سطح دریا می رسد. مقبره سموئیل در ۱٫۳ کیلومتری شمال راموت، در زمین های روستای عربی النبی ساموئل واقع شده است که به پایین تپه منتقل شده است اما مسجد آن هنوز در سازه بالای مقبره فعال است. بین توافق نامه های آتش بس ۱۹۴۹ و جنگ شش روزه در سال ۱۹۶۷، بیشتر منطقه ای که امروز راموت نام دارد تحت کنترل اردن بود. راموت در سال ۱۹۷۴ تأسیس شد پس
از مرگ ایگال آلون، چهره نظامی و سیاسی اسرائیل، این محله رسماً به راموت آلون، «ارتفاعات آلون» تغییر نام داد. جغرافیا. راموت در شمال و غرب مرکز اورشلیم قرار دارد. این محله بر روی دو پشته کشیده، حدود ۱۰۰ تا ۲۰۰ متر بالاتر از مناظر اطراف (ارتفاع ۶۹۳ تا ۸۵۰ متر از سطح دریا) ساخته شده است. بین این پشته ها، بزرگراه گلدا مایر قرار دارد که به تل آویو منتهی می شود. زمان سفر به مرکز اورشلیم حدود ۱۵ دقیقه و به پارک صنعتی هار هوتزویم حدود ۷ دقیقه است. سیستم قطار سبک شهری اورشلیم گسترش خواهد یافت تا راموت را نیز شامل شود. جمعیت شناسی. در سال ۲۰۲۰، راموت ۵۰۴۰۰ نفر جمعیت داشت. راموت آلون نمونه ای از تغییر جمعیتی در اورشلیم است. هنگامی که در سال ۱۹۷۴ تأسیس شد، ۷۰٪ جمعیت سکولار بودند. از سال ۲۰۰۰، راموت آلف، گیمل و دالد تا حدودی حریدی (که چَرِیدی نیز نوشته می شود) شده اند و درصد یهودیان ارتدکس در کل راموت آلون به ۷۵٪ افزایش یافته است. یک طرف راموت گیمل عمدتاً هاردی و طرف دیگر بیشتر ارتدکس مدرن است. راموت واو همچنین شامل جمعیتی هاردی است. در تمام راموت ترکیبی از انواع دیگر ساکنان از جمله صهیونیسم مذهبی، ارتدکس مدرن و چاردال وج
ود دارد. چند کنیسه خبد نیز وجود دارد. وضعیت حقوقی. راموت در زمینی ساخته شد که در سال ۱۹۷۰ از مالکان فلسطینی سلب مالکیت شده بود طبق گزارش ARIJ، اسرائیل زمین های دو روستای فلسطینی مجاور را مصادره کرد: راموت توسط اسرائیل به عنوان بخشی از شهرداری اورشلیم اداره می شود. با این حال، از آنجایی که بخشی از این محله در امتداد خط سبز در اورشلیم شرقی ساخته شده است، جامعه بین المللی راموت را یک شهرک اسرائیلی می داند. اسرائیل به طور یکجانبه اورشلیم شرقی را ضمیمه خود کرد و معتقد است که توسعه ها در اورشلیم شرقی شهرک نیستند، اما این اقدام توسط شورای امنیت سازمان ملل به عنوان «باطل و باطل» محکوم شد و توسط جامعه بین المللی به رسمیت شناخته نشد. جامعه بین المللی شهرک سازی های اسرائیل را طبق قوانین بین المللی غیرقانونی می داند و نقض کنوانسیون چهارم ژنو مبنی بر ممنوعیت انتقال جمعیت غیرنظامی به سرزمینی است که تحت اشغال نظامی است، اما اسرائیل اورشلیم شرقی را قلمرو حاکمیت خود می داند. حکومت آمریکا، مانند بقیه جامعه بین المللی، به محله های اسرائیلی در اورشلیم شرقی به عنوان «شهرک ها» و یهودیان اسرائیلی ساکن در اورشلیم شرقی، از جمله در را
موت، به عنوان «مهاجران» اشاره می کند. وزارت امور خارجه آمریکا، اتحادیه اروپا و فلسطینی ها طرح های ساخت ۸۰۰ خانه جدید در شهرک های کرانه باختری و ۶۰۰ خانه در شرق اورشلیم، از جمله ۲۹۴ خانه در راموت، را برای روند صلح مضر توصیف کردند. جن ساکی، سخنگوی وزارت امور خارجه آمریکا، گفت: «ما اکنون و همیشه این شهرک ها را نامشروع می دانیم.» کاترین اشتون، مسئول سیاست خارجی اتحادیه اروپا، گفت: «شهرک ها طبق قوانین بین المللی غیرقانونی هستند، مانعی برای صلح هستند و تهدید می کنند که راه حل دو کشوری را غیرممکن می کنند.» صائب عریقات، مذاکره کننده ارشد سازمان آزادی بخش فلسطین، گفت که این اعلامیه «نشان دهنده تعهد آشکار اسرائیل به نابودی تلاش های صلح است» و جامعه بین المللی باید «تمام روابط خود را با اشغالگران اسرائیلی قطع کند… [برای] … محافظت و کمک به تحقق راه حل دو کشوری». در چارچوب فرایند صلح اسرائیل و فلسطین، پارامترهای کلینتون و توافق نامه های ژنو پیشنهاد دادند که راموت (و دیگر محله های یهودی نشین در اورشلیم فراتر از خط سبز) تحت حاکمیت اسرائیل، احتمالاً در ازای زمین های دیگر، باقی بماند. معماری. ساختمان هایی که در اطراف حیاط ها
جمع شده بودند، سبک معماری غالب در راموت در دهه ۱۹۸۰ بود. خانه های شخصی بزرگ و مرتب در دهه های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ تحت پروژه «خانه خودت را بساز» ساخته شدند که منعکس کننده افزایش استانداردهای زندگی در اسرائیل و تغییر در عادات مصرف کنندگان بود. آپارتمان های راموت پولین، طراحی شده توسط زوی هکر، به عنوان یکی از «عجیب ترین ساختمان های جهان» نامگذاری شده و به عنوان «پروژه مسکن برای زنبورهای عسل» توصیف شده است. کل محله بر روی تپه ای در مرکز راموت به شکلی شبیه به یک دست پنج انگشتی یا برگ سه شاخه سازماندهی شده است. مکان های دیدنی. در نوامبر ۲۰۰۹، از یک مجسمه برنزی ۹ متری که پرچم آمریکا را در حال اهتزاز و تبدیل شدن به شعله نشان می دهد، در راموت، بخشی از یک میدان یادبود پنج هکتاری برای حملات تروریستی ۱۱ سپتامبر، رونمایی شد. این مجسمه که در دره آرازیم واقع شده است، اولین یادبود خارج از نیویورک بود که نام ۲۹۷۴ نفر کشته شده در این حمله را در خود جای داده بود. بخشی از پایه گرانیتی خاکستری، که از برج های دوقلوی اصلی گرفته شده بود، توسط شهرداری نیویورک اهدا شد. الیزر ویشوف، مجسمه ساز اسرائیلی، گفت که این یادبود باید ۲۰۰ یارد از محل بر