Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ک سالن بولینگ تغییر یافته بود. من و جیمز ششم تغییرات قابل توجهی در ساختمان ها ایجاد کردیم، به ویژه ساخت خانه ضیافت جدید در سال ۱۶۲۲ که ساخته شد. به طرحی از اینیگو جونز برای جایگزینی مجموعه ای از خانه های ضیافت قبلی مربوط به زمان الیزابت اول. دکوراسیون آن در سال ۱۶۳۴ با تکمیل سقف توسط پیتر پل روبنس، به سفارش چارلز اول که قرار بود در جلوی ساختمان در سال ۱۶۴۹قرار بگیرد. تا سال ۱۶۵۰ کاخ وایت هال با بیش از ۱۵۰۰ اتاق، بزرگ ترین مجموعه ساختمان های سکولار در انگلستان بود. چیدمان آن نامنظم بود و اجزای تشکیل دهنده آن در اندازه های مختلف و در چندین سبک معماری مختلف بود که بیشتر شبیه یک شهر کوچک بود تا یک ساختمان واحد. بی نظمی ساختمان ها به دلیل تمایل درباریان به ساختن بر روی آنها افزایش یافت. اقامتگاه هایی را با هزینه خود یا پادشاه اختصاص دادند. استفان فاکس، منشی پارچه سبز چارلز دوم، در دهه ۱۶۶۰ از دفتر کار مجوز گرفت تا در سه اتاقی که به او محول شده بود، اضافات بسازد. زمانی که کارش تمام شد، یک عمارت بزرگ با خانه مربی، اصطبل، و منظره ای از رودخانه تیمز ساخته بود. چارلز دوم کارهای کوچکی را سفارش داد، اما بازسازی های گسترد
ه ای انجام داد. او نیز مانند پدرش در کاخ درگذشت، اما بر اثر سکته مغزی. جیمز دوم دستور تغییرات مختلفی را به کریستوفر رن داد، از جمله کلیسای کوچکی که در سال ۱۶۸۷ به پایان رسید، بازسازی آپارتمان های ملکه (حدود ۱۶۸۸)، و اقامتگاه های خصوصی ملکه (۱۶۸۹). کلیسای کوچک کاتولیک رومی جیمز دوم، ساخته شده در یک دوره ضد کاتولیک شدید در انگلستان، مورد انتقاد بسیاری قرار گرفت و همچنین در دسامبر ۱۶۸۶ به پایان رسید. سقف با ۸۱۳۲ قطعه ورق طلا تزئین شده بود، و در انتهای شرقی آن. از شبستان، یک محراب سنگ مرمر عظیم (۴۰ فوت (۱۲ متر) ارتفاع و ۲۵ فوت (۷٫۶ متر) عرض) طراحی شده توسط رن و حکاکی شده توسط گرینلینگ گیبون بر آن غالب بود. تخریب. در سال ۱۶۹۱ این کاخ به بزرگ ترین و پیچیده ترین قصر در اروپا تبدیل شد. در ۱۰ آوریل، آتش سوزی در آپارتمان بسیار بازسازی شده ای که قبلاً توسط دوشس پورتسموث استفاده می شد، رخ داد و به ساختارهای قدیمی کاخ آسیب رساند، اگرچه ظاهراً آپارتمان های دولتی نبود. این در واقع انسجام بیشتری به مجموعه باقی مانده داد. در پایان ۱۶۹۴ مری دوم در کاخ کنزینگتون بر اثر آبله درگذشت و در ۲۴ ژانویه بعد در ایالت وایت هال خوابید. وی
لیام و مری به نفع کاخ خود در کنزینگتون از وایت هال اجتناب کرده بودند. آتش سوزی دوم در ۴ ژانویه ۱۶۹۸ بسیاری از ساختمان های مسکونی و دولتی باقی مانده را ویران کرد. این آتش سوزی به طور ناخواسته توسط یک خدمتکار در اتاق بالایی که کتانی خیس را در اطراف یک منقل ذغالی سوخته آویزان کرده بود، شروع شد تا خشک شود. کتانی آتش گرفت و شعله های آتش به سرعت در سراسر مجموعه کاخ پخش شد و به مدت ۱۵ ساعت پیش از اینکه آتش نشان ها بتوانند آن را خاموش کنند، بیداد کرد. روز بعد، باد شدت گرفت و آتش را دوباره شعله ور کرد. کریستوفر رن، که در آن زمان نقشه بردار آثار پادشاه بود، صراحتاً توسط ویلیام سوم دستور داده شد تا نیروی انسانی را برای نجات جواهر معماری مجموعه، خانه ضیافت، متمرکز کند. از ورود حدود ۲۰ ساختمان برای ایجاد آتش شکن ویران شدند، اما این امر نتوانست از گسترش شعله های آتش به سمت غرب جلوگیری کند. جان اولین در ۵ ژانویه به اختصار خاطرنشان کرد: «وایت هال سوخت! چیزی جز دیوارها و ویرانه ها باقی نمانده است.» علاوه بر ضیافت خانه، برخی از ساختمان ها در اسکاتلند یارد و برخی رو به پارک، همراه با دروازه موسوم به Holbein که در نهایت در سال ۱
۷۶۹ تخریب شد، باقی ماندند. در جریان آتش سوزی بسیاری از آثار هنری، احتمالاً از جمله کوپید میکل آنژ، مجسمه معروفی که به عنوان بخشی از مجموعه گونزاگا در قرن هفدهم خریداری شد، از بین رفت. همچنین نقاشی دیواری نمادین هانس هولبین جوان از جمله پرتره هنری هشتم و مجسمه سنگ مرمر شاه چارلز اول توسط جیان لورنزو برنینی از دست رفت. وضعیت کنونی. خانه ضیافت تنها ساختمان یکپارچه مجموعه است که در حال حاضر پابرجاست، اگرچه تا حدودی اصلاح شده است. بخش های مختلف دیگری از کاخ قدیمی هنوز وجود دارد که اغلب در ساختمان های جدید مجموعه دولتی وایت هال گنجانده شده اند. اینها شامل یک برج و بخش های دیگر زمین های تنیس سرپوشیده سابق از زمان هنری هشتم است که در خزانه داری قدیمی و دفتر کابینه در 70 Whitehall ساخته شده است. با شروع در سال ۱۹۳۸، ضلع شرقی سایت با ساختمانی که اکنون در آن وزارت دفاع (MOD) قرار دارد، بازسازی شد که اکنون به عنوان ساختمان اصلی وزارت دفاع شناخته می شود. زیرزمینی از اتاق بزرگ ولسی، که اکنون به عنوان سرداب شراب هنری هشتم شناخته می شود، نمونه ای از سقف طاق دار آجری تودور به طول حدود ۷۰ فوت (۲۱ متر) و عرض ۳۰ فوت (۹ متر) بود
که نه تنها با طرحی برای ساختمان جدید و همچنین با مسیر پیشنهادی برای خیابان نگهبانان اسب. پس از درخواست ملکه مری در سال ۱۹۳۸ و وعده ای در پارلمان، تدابیری برای حفظ سرداب در نظر گرفته شد. بر این اساس، در سال ۱۹۴۹، زمانی که ساخت و ساز در محل پس از جنگ جهانی دوم از سر گرفته شد، آن را در فولاد و بتن محصور کردند و ۹ فوت (۳ متر) به غرب و نزدیک به ۱۹ فوت (۶ متر) عمیق تر منتقل کردند. این کار بدون آسیب قابل توجهی به سازه انجام شد و اکنون در زیرزمین ساختمان قرار دارد تعدادی حکاکی از سنگ مرمر از کلیسای کوچک سابق در وایت هال (که برای جیمز دوم ساخته شد) در کلیسای سنت اندرو، برنهام-آن-سی، در سامرست وجود دارد، جایی که در سال ۱۸۲۰ پس از انتقال به کلیسای وست مینستر به آنجا منتقل شدند.
بازندگان بالفطره پنجمین آلبوم استودیویی از خواننده-ترانه پرداز نیکول دالنگنگر می باشد که به طور دیجیتالی در ۹ اکتبر سال ۲۰۱۵ از سوی اری ارگانیزیشن ناشر مستقلی که گرایمز و جیمی بروکس بنیان گذاران آن می باشند، منتشر گردید. "بازندگان بالفطره" اولین آلبوم دالنگنگر می باشد که به طور حرفه ای در استودیو ضبط شده است. پس زمینه. از آنجا که انتشارات قبلی دالنگنگر همگی در خانهٔ دالنگنگر توسط خود او ضبط شده بوده اند "بازندگان بالفطره" اولین آلبوم دالنگنگر می باشد که در استودیو ضبط شده. خواننده-ترانه پرداز کانادایی گرایمز که از دموهایی که دالنگنگر برای این آلبوم منتشر کرد بسیار تحت تأثیر قرار گرفته بود، ناشر موسیقی خودش را تحت نام اری ارگانیزیشن تشکیل داد تا به دالنگنگر در تمام کردن این آلبوم کمک کند. و در این باره می گفت: «آن ها جوری مغزم را منفجر کردند که من به معنای واقعی کلمه اری را به وجود آوردم تا این حس را خاموش کنم زیرا شنیده نشدن این موسیقی یک جنایت علیهٔ بشریت است». انتشار. اری ارگانیزیشن "بازندگان بالفطره" را در ۹ اکتبر سال ۲۰۱۵ به صورت دیجیتالی منتشر کرد. اولین نسخهٔ فیزیکی این آلبوم در پاییز سال ۲۰۲۳ دیده شد.
و در مقدار کم و محدودی در سی دی و نوار کاست فشرده شد. این آلبوم نخستین بار در قالب ال پی در در ۲۲ نوامبر ۲۰۲۴ توسط فروشگاه مستقل "ورتیگو وینیل" منتشر شد. بازخوردها. ایان گورملی از وب سایت "اکس کلیم!" به این آلبوم از ۱۰ ۷ ستاره داد و نوشت که: «این آلبوم نشان می دهد که خواننده از تقلیدها و ترکیب های فرهنگی سبک تامبلرکر گذشته اش فاصله گرفته و به جهان درون گراتری روی آورده؛ و همین موضوع باعث شده این آلبوم، خودمانی ترین اثر او تا به امروز باشد. اگرچه کیفیت صدا بهتر شده، اما او ساختار را ساده نگه می دارد و تنها وقتی لازم باشد از گیتارهای کشیده و ضربات قوی درام بهره می برد. او با استفاده از استودیو، به موسیقی اش حضور می بخشد و این یازده قطعه را با جو شناوری مزین می کند که به آثار جولی کروز و دیس مورتال کویل شباهت دارد.» دیوید سکلا در وب سایت "کانسیکوئنس آو سوند" اظهار داشت که «دالنگنگر در به کارگیری عناصر شناخته شده و تبدیل آن ها به چیزی رکیک و نامتعارف بسیار مهارت دارد. او تلاش نمی کند آب در هاون بکوبد، و نیازی هم به این کار ندارد. او در اولین اثر شگفت انگیزش چنان پرده های نگارینی از خون و خون ریزی بافته که جسارت ت
رانه سرایی اش را چند برابر می کند.» هیزل کیلز از سایت "پیچفورک" به این آلبوم ۶٫۶ نمره از ۱۰ داد و گفت که دالنگنگر «پرتره ای از تمایلات جنسی شکنجه ای و مرگ ارائه می دهد که به تصویر مبهمی از از زندگی در مناطق دورافتاده شمالی گره خورده است؛ مناطق بکر در آمریکای شمالی جایی که هر چیز و هر کسی می تواند شکار شود. بازندگان بالفطره شبیه یک اثر ضد-پاستورالیسم شریرانه است که از دیدگاهٔ دختری سرکش روایت می شود که به جای نگاه رومانتیک و ساده لوحانه، با غم و تسلیم به زندگی روستایی اش می نگرد. دیوید ترنر از "رولینگ استون" به این آلبوم از ۳ ستاره از ۵ داد و خاطرنشان کرد که: «حتی محبت آمیزترین ترانه های دالنگنگر نیز حسی ناگسستنی از انزوا را با خود دارند (مثلاً قطعهٔ آلت-پاپ «تو خیلی خفنی» که شبیه یک جور رؤیای پیچیده است). دالنگنگر فعالیت خود را به عنوان هنرمندی آغاز کرد که آثارش را در اتاق خواب و در چهار دیواری کاغذدیواری شده اش ضبط می کرد، اما این آلبوم نشان می دهد که موسیقی او اکنون آمادگی رهایی از این فضای بسته را دارد.»
گنبد گرما () یک پدیده هواشناختی متشکل از گرمای شدید است و زمانی ایجاد می شود که اتمسفر زمین هوای گرم اقیانوس را به دام می اندازد و مانند آن است که با یک درپوش یا کلاه محدود شده باشد. گنبدهای گرمایی زمانی اتفاق می افتند که شرایط جوّی با فشار بالا برای مدتی غیرمعمول ثابت بماند و با جلوگیری از همرفت و بارندگی، هوای گرم «به دام افتاده» در یک منطقه را نگه می دارند. این وضعیت می تواند توسط عوامل متعددی مانند ناهنجاری های دمای سطح دریا و تأثیر لا نینا ایجاد شود. هوای سطوح بالاتر در الگوهای هواشناختی نیز به کندی حرکت می کند که هواشناسان آن را با نام بندال امگا می شناسند. اصطلاح گنبد گرمایی اغلب در واژگان رسانه ای برای بیان هر وضعیت موج گرمایی تعمیم داده می شود. اگرچه امواج گرمایی با گنبدهای گرمایی تفاوت دارند، زیرا دوره هایی از هوای بسیار گرم هستند که لزوماً توسط چنین سامانه های ثابت پرفشار ایجاد نمی شوند. اصطلاح گنبد گرمایی در زمینه جزیره گرمایی شهری نیز استفاده می شود.
کوئینادرینا گروهٔ موسیقی آلترناتیو راک انگلیسی بود که در سال ۱۹۹۸ توسط خواننده کیتی جین گارساید و گیتارزن کریسپین گری که پیش تر در گروهٔ موسیقی مشهور اما بی دوام دیزی چینسا نیز همکاری کرده بودند، به وجود آمد.
ماده فیلمی وحشت جسمی محصول ۲۰۲۴ به نویسندگی و کارگردانی کورالی فارژا است. داستان آن در مورد یک سلبریتی رو به افول (دمی مور) است که بعد از اخراج از یک شوی تلویزیونی، برای احیای جوانی تصمیم می گیرد از یک داروی بازار سیاه استفاده کند: ماده ای که سلول را احیا و به طور موقت نسخه ای جوان تر و بهتر از خودش (مارگارت کوالی) ایجاد می کند ولی ندانسته عوارض جانبی وحشتناکی به همراه دارد. به این ترتیب الیزابت یک هفته در نسخه قبلی زندگی می کند و یک هفته در نسخه جوانتر ولی نسخه جدید برای امتداد بقا باید از نسخه قدیمی تغذیه کند و همین است که پیری ناگهانی نسخه قدیمی را در پی داشته و درنهایت تقابل نسخه قدیم و نسخه جدید، رقم می خورد. "ماده" که به خاطر عناصر طنز و سبک بصری گروتسک و هایپررئالیسم مورد توجه قرار گرفته است، دومین فیلم بلند فارژا پس از "انتقام" به شمار می رود. فارژا پس از تحت تأثیر قرار گرفتن از فشارهای اجتماعی بر بدن و افزایش سنِ زنان، فیلم نامه را در طول دو سال نوشت و تیمی را برای تولید مشترک فیلم در فرانسه، بریتانیا و ایالات متحده تشکیل داد. تصویربرداری اصلی در فرانسه به مدت ۱۰۸ روز به طول انجامید. در این فیلم به ش
کل گسترده ای از آرایش و اعضای بدن مصنوعی و عمدتاً از جلوه های فیزیکی استفاده شد. تقریباً ۲۱٫۰۰۰ لیتر (۵٫۵۰۰ گالن آمریکا) خون تقلبی برای به تصویر کشیدن تحول شخصیت الیزابتِ ناشی از مصرف دارو استفاده شد. "ماده" نخستین بار در ۱۹ مه ۲۰۲۴ در بخش رقابت اصلی هفتاد و هفتمین جشنواره فیلم کن به نمایش درآمد و در آن جا فارژا برندهٔ جایزه بهترین فیلم نامه شد. این فیلم به وسیلهٔ موبی در ۲۰ سپتامبر ۲۰۲۴ در بریتانیا و ایالات متحده و همچنین در ۶ نوامبر ۲۰۲۴ در فرانسه اکران شد. این فیلم ۷۷ میلیون دلار در سراسر جهان فروش کرد در حالی که ۱۷٫۵ میلیون دلار بودجه ساخت آن بود. این فیلم یک موفقیت هنری بود و جوایز و نامزدی های متعددی دریافت کرد، از جمله پنج نامزدی هر کدام در مراسم اسکار (از جمله بهترین فیلم) و مراسم گلدن گلوب (از جمله بهترین فیلم – موزیکال یا کمدی). مور برای اجرای خود جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر زن – فیلم موزیکال یا کمدی و جایزه انجمن بازیگران فیلم برای بهترین بازیگر نقش اول زن را دریافت کرد و نامزد جایزهٔ بهترین بازیگر زن در اسکار و بفتا شد. داستان. الیزابت اسپارکل ستاره سینمای هالیوودی که اکنون رو به افول است، در پن
جاهمین سالگرد تولدش ناگهان از برنامه تلویزیونی ورزشی طولانی مدت خود توسط هاروی، تهیه کننده برنامه، به دلیل سنش اخراج می شود. الیزابتِ پریشان با ماشینش تصادف می کند. در بیمارستان، یک پرستار جوان مخفیانه فلش مموری را به او می دهد که «ماده» را تبلیغ می کند، دارویی در بازار سیاه که نوید نسخه ای «جوان تر، زیباتر، کامل تر» از خود را می دهد. الیزابت ماده را تزریق می کند. او تشنج می کند و بدنش نسخه ای متفاوت و جوان تر از خودش را ایجاد می کند: بدن زنی در بیست سالگی از شکافی در پشت او بیرون می آید. این دو بدن باید هر هفت روز بدون استثنا، خودآگاهی خود را تغییر دهند، در حالی که بدن غیرفعال بیهوش می ماند و با یک منبع غذایی هفتگی تغذیه می شود. تزریق روزانه مایع تثبیت کننده، استخراج شده از بدن اصلی، برای جلوگیری از خراب شدن بدن جدید ضروری است. بدن جدید، که خود را سو می نامد، پس از تست بازیگری برای جایگزینی الیزابت، یک شبه زبانزد و معروف می شود و در نهایت هاروی به او این فرصت را می دهد که میزبان برنامه معتبر شب سال نو این شبکه باشد. در حالی که سو یک زندگی با اعتماد به نفس و لذت طلبانه دارد، الیزابت تبدیل به یک منزوی متنفر از
خود می شود. نزدیک به پایان یک چرخه هفتگی، سو مهمانی می گیرد و مردی را برای رابطه جنسی معمولی به خانه می آورد، با استخراج مایع تثبیت کننده اضافی، تعویض را به تأخیر می اندازد و باعث می شود انگشت اشاره راست الیزابت به سرعت پیر شود. الیزابت با تأمین کننده تماس می گیرد و او به او هشدار می دهد که عدم اطاعت از برنامه تعویض منجر به پیری غیرقابل برگشت و سریع بدن اصلی می شود. علیرغم آگاهی مشترکشان، الیزابت و سو شروع به دیدن خود به عنوان افراد مجزا می کنند و همدیگر را تحقیر می کنند. الیزابت از سو به دلیل بی توجهی مکرر او به برنامه تعویض، که پیری او را تشدید می کند، خشمگین می شود، در حالی که سو از بیزاری الیزابت به خود و پرخوری او وحشت زده می شود. پس از یک اپیزود مخرب خاص در نقش الیزابت، سو مایع تثبیت کننده را به شدت ذخیره می کند و از بازگشت به بدن اصلی خودداری می کند. سه ماه بعد، یک روز قبل از پخش تلویزیونی شب سال نو، مایع تثبیت کننده تمام می شود و سو با تامین کننده تماس می گیرد و تامین کننده به او اطلاع می دهد که باید دوباره به نسخه اصلی برگردد تا مایع دوباره پر شود. وقتی آن ها جای خود را عوض می کنند، الیزابت می بیند
که دچار گوژپشتی شده است و سالخورده به نظر می رسد. الیزابت برای جلوگیری از پیری بیشتر سو، سرمی را سفارش می دهد که برای پایان دادن به او طراحی شده است. با این حال، الیزابت، که هنوز در هوس تحسینی است که وضعیت مشهور سو ایجاد می کرد، تزریق کامل سرم را متوقف و سو را احیا می کند و هر دوی آنها دوباره هوشیار می شوند. سو با پی بردن به قصد اولیه الیزابت، قبل از رفتن به میهمانی ویژه سال نو، به او حمله می کند و بی رحمانه او را می کشد. بدون مایع تثبیت کننده، بدن سو به سرعت رو به زوال می رود. او در اوج وحشت تلاش می کند با استفاده از سرم فعال کننده باقیمانده، علی رغم اینکه روی دارو نوشته شده یکبار مصرف شود، نسخه جدیدی از خود ایجاد کند. این کار منجر به ایجاد یک بدن جهش یافته عجیب و غریب به نام «الیزاسو» با هر دو صورت الیزابت و سو می شود. او با پوشیدن ماسک بریده شده از پوستر الیزابت، به استودیو بازمی گردد و تلاش می کند برنامه را میزبانی کند، اما تماشاگران دچار هرج و مرج می شوند. یکی از تماشاگران سر او را جدا می کند تا سر جهش یافته تر دوباره رشد کند و یکی از دست هایش بشکند و تماشاگران و استودیو را در خون غرق کند. او از استودیو
فرار می کند، اما روی زمین می افتد و منفجر می شود. چهره اصلی الیزابت از گودی جدا می شود و روی ستاره نادیده گرفته اش در پیاده روی مشاهیر هالیوود می خزد. او در حالی که در توهم تحسین شدن خودش است، به شکل خون ذوب می شود و روز بعد آن جا توسط دستگاه کف شو تمیز می شود. تولید. در ژانویه ۲۰۲۲، اعلام شد که دمی مور و مارگارت کوالی در این فیلم به ایفای نقش می پردازند که توسط یونیورسال پیکچرز تولید و توسط ورکینگ تایتل فیلمز منتشر خواهد شد. در فوریه ۲۰۲۲، اعلام شد که ری لیوتا به بازیگران پیوسته است. فیلمبرداری در می ۲۰۲۲ در پاریس آغاز شد. در اوت ۲۰۲۲، "ددلاین هالیوود" گزارش داد که این فیلم «در حال حاضر در حال تولید می باشد». اواخر همان ماه، کوالی در مصاحبه ای با "دبلیو" تأیید کرد که در حال حاضر مشغول کار روی فیلم است. فیلمبرداری به طور رسمی در اکتبر ۲۰۲۲ به پایان رسید. در سال ۲۰۲۳، فاش شد که دنیس کواید جایگزین لیوتا شده است که قبل از اینکه بتواند نقش خود را فیلمبرداری کند، درگذشت. انتشار. "ماده" برای رقابت نخل طلای جشنواره فیلم کن ۲۰۲۴ انتخاب شد، جایی که اولین نمایش جهانی خود را در ۱۹ مه ۲۰۲۴ داشت. فیلم مورد تشویق ایستاده ق
رار گرفت و گزارش شد که نه دقیقه، ۱۱ دقیقه، یا ۱۳ دقیقه طول کشید. بازخورد. گیشه. در ایالات متحده و کانادا، "ماده "در کنار "تبدیل شوندگان یک" و "هرگز رها نکن" اکران شد. پیش بینی شده بود که حدود ۳ میلیون دلار از ۱٬۹۴۹ سینما در آخر هفته افتتاحیه اش فروش داشته باشد. این فیلم در روز اول اکران ۱٫۳ میلیون دلار فروش داشت که شامل ۵۱۲٫۰۰۰ دلار از پیش نمایش چهارشنبه و پنجشنبه شب بود. این فیلم به فروش ۳٫۲ میلیون دلاری رسید و در گیشه ششم شد. این فیلم در آخر هفته بعد تنها ۳۹ درصد افت داشت و ۱٫۸ میلیون دلار فروخت. این فیلم با پشت سر گذاشتن فروش ۱۰ میلیون دلاری "پریسیلا" (۲۰۲۳) به پرفروش ترین فیلم سرویس موبی تبدیل شده است. نظر منتقدان. در آلوسینه، این فیلم بر اساس نظر ۳۹ منتقد فرانسوی، میانگین امتیاز ۳٫۶ از ۵ را دریافت کرد. تماشاگران شرکت کننده در نظرسنجی سینماسکور به فیلم میانگین نمرهٔ "B" از A+ تا F دادند. آنهایی که توسط پست ترک مورد بررسی قرار گرفتند، امتیاز کلی ۸۰٪ مثبت (شامل میانگین ۴ از ۵ ستاره) به آن دادند و ۷۵٪ گفتند که قطعاً آن را توصیه می کنند.
دیزی چینسا گروهٔ موسیقی راک انگلیسی بود که میان سال های ۱۹۸۹ و ۱۹۹۴ فعال بود و توسط گیتارزن و ترانه پرداز کریسپین گری به وجود آمده بود. کیتی جین گارساید قبل از استعفا در سال ۱۹۹۳ در اولین آلبوم های چندآهنگه و همچنین نخستین آلبوم این گروه تحت عنوان "الونتین" به عنوان خواننده حضور یافته بود.
هری هاموند هس (زاده ۲۴ مه ۱۹۰۶ برابر با ۲ خرداد ۱۲۸۵ – درگذشته ۲۵ اوت ۱۹۶۹برابر با ۳ شهریور ۱۳۴۸) زمین شناس آمریکایی و افسر نیروی دریایی ایالات متحده در جنگ جهانی دوم بود و همچنین یکی از «پدران» نظریه یگانگی بخش تکتونیک صفحه ای می باشد. او نظریه هایی را در باره گسترش کف دریا ، به ویژه در روابط میان قوس های جزیره ، ناهنجاری های گرانشی کف دریا، و پریدوتیت سرپانتینه شده بیان کرد، که نشان می دهد همرفت در گوشته زمین، نیروی محرکه این فرآیند است. سنین جوانی و تحصیل. هری هاموند هس ،در خانواده جولیان هس و الیزابت انگل هس در ۲۴ می ۱۹۰۶ در شهر نیویورک زاده شد. او یادگیری را در دبیرستان آسبری پارک در آسبری پارک، نیوجرسی به پایان رساند و در سال ۱۹۲۳ ، وارد دانشگاه ییل شد، جایی که می خواست در رشته مهندسی برق تحصیل کند، اما درپایان با مدرک لیسانس در زمین شناسی دانش آموخته شد. هس برای بار نخست در رشته کانی شناسی در دانشگاه ییل شکست خورد و به او گفتند که آینده ای در این زمینه نیست. با وجود این، او یادگیری خود را ادامه داد و زمانی که جنگ جهانی دوم اعلام شد در پرینستون به تدریس زمین شناسی سرگرم بود. او دو سال را به عنوان زمین ش
ناس کاوشی در رودزیای شمالی گذراند. وی در سال ۱۹۳۴ با آنت برنز ازدواج کرد. پیشه نظامی و جنگی. هس در جنگ جهانی دوم به نیروی دریایی ایالات متحده پیوست و ناخدای یک کشتی ترابری تهاجمی مجهز به فناوری جدید سونار به نام ، ناو یو اس اس کیپ جانسون شد. این رده به او در نظریه گسترش کف دریا کمک کلیدی کرد. هس با موشکافی ،مسیرهای سفر خود را برای پهلوگیری از اقیانوس آرام به ماریانا ، فیلیپین و ایوو جیما دنبال می کرد. بکار گیری ژرفایابی پژواکی کشتی اش ،هس را قادر ساخت تا نیمرخ های کف اقیانوس را در سراسر اقیانوس آرام شمالی گرد آوری کند، که منجر به یافتن آتشفشان های زیردریایی با رویه هموار شد، و او آنها را گویوت نامید ( به نام جغرافیدان قرن ۱۹ ، آرنولد هنری گیوت ). پس از جنگ، او در نیروی دریایی ذخیره ماند و به رده دریابان رسید. اکتشافات علمی. در سال ۱۹۶۰، هس مهم ترین سهم خود را در دانش انجام داد، که بخشی از پیشرفت بزرگ در دانش زمین شناسی سده بیستم در نظر گرفته می شود. در گزارشی او این نظریه را پیش کشید که اکنون، به طور کلی پذیرفته شده است که پوسته زمین به صورت جانبی از پشته های اقیانوسی طولانی و فعال آتشفشانی دور شده است که به
گونه ای گسترده در دفتر پژوهش های دریایی پخش شد،. او پس از آن که ماری تارپ و بروس هیزن (۱۹۵۳، گروه لامونت ) شکاف بزرگ جهانی را که در راستای شیار میان-اطلسی جریان داشت، کشف کردند، نیمرخ کف اقیانوس خود را در سراسر اقیانوس آرام شمالی درک کرد. سپس این فرآیند که"گسترش بستر دریا" نامگذاری شد ،به استوار کردن رانش قاره که مفهوم پیشین آلفرد وگنر بود (و در آن زمان نادیده گرفته شده) به عنوان نظر علمی قابل احترام و ارزنده ،کمک کرد. این امر مایه دگرگونی در دانش زمین شناسی شد. گزارش هس به گونه ای رسمی در "تاریخ حوضه های اقیانوسی" (سال ۱۹۶۲) منتشر شد که برای مدتی تنها اثر مورد اشاره در ژئوفیزیک زمین جامد بود. همچنین هس در بسیاری از تلاش های علمی دیگر، مانند برنامه Mohole (۱۹۵۷-۱۹۶۶)، پژوهش در مورد امکان سنجی و شیوه های حفاری در اعماق دریا، شرکت داشت. مرگ. در ۲۵ اوت ۱۹۶۹ ، هس هنگامی که سرپرستی نشست هیئت علمی فضایی آکادمی ملی علوم را بر دوش داشت، بر اثر حمله قلبی در وودز هول، ماساچوست درگذشت. او در گورستان ملی آرلینگتون به خاک سپرده شد و پس از مرگ او جایزه خدمات همگانی ممتاز سازمان ملی هوانوردی و فضایی را دریافت کرد.
خرچنگ چیلی (چینی:辣椒螃蟹؛ مالایی:ketam lada, ketam cabai, ketam cili) یا خرچنگ فلفلی، یک غذای دریایی در جنوب شرقی آسیا است که به طور گسترده با آشپزی های مالزی و سنگاپور در هم تنیده شده است. روش تهیه غدای خرچنگ چیلی که امروزه از آن در حد گسترده استفاده می کنند، با ردیابی کردن به دهه ۱۹۵۰ در مالزی و سنگاپور بازمی گردد. به طور معمول برای تهیه این غدا از خرچنگ سیاه استفاده شده و در یک سس نیمه غلیظ، شیرین و خوش طعم حاصل از گوجه فرنگی و فلفل چیلی در روغن داغ تفت داده می شود. خاستگاه. پرتغالی ها در قرن شانزدهم، فلفل چیلی را در ایالت ملاکا مرسوم کردند. قبل از مرسوم شدن استفاده از فلفل چیلی در غذاها، مالایی ها از دانه فلفل برای افزودن طعم تند و نیز ادویه در وعده های غذایی خود بهره می بردند. روش تهیه اولیه این غذا که به عنوان کتام بالادو شناخته می شود، روش تهیه ای است که در بالادو پخته می شود و خشک تر می باشد که نوعی ترکیب تند و معطر است و از آشپزی مینانگ در سوماترای غربی، اندونزی نشات گرفته است. قرن بیستم خاستگاه روش تهیه خرچنگ چیلی که امروزه بیشتر متداول است را می توان در دهه ۱۹۵۰ در سنگاپور و مالزی دنبال کرد. چر یام تی
ان و همسرش لیم چو نی از سال ۱۹۵۶، از طریق آشپزخانه سیار شروع به فروش خرچنگ های سرخ شده در روغن داغ کردند که با فلفل چیلی آماده داخل بطری و سس گوجه فرنگی ترکیب شده بود. این یک روش تهیه فاقد چارچوب مشخص بود. روش تهیه اصلی این غذا شامل سس فلفل چیلی آماده داخل بطری نبود. یک کسب و کار موفق با فروش این غذا از طریق ایجاد یک رستوران به نام رستوران غذای دریایی پالم بیچ در امتداد جاده ساحلی شرقی شکل گرفت. روش تهیه رایج امروزی این غذا توسط هوی کوک وا (Hooi Kok Wah) در دهه ۱۹۶۰، یکی از چهار سرآشپز معروف سنگاپور در آن دوران، به وجود آمد. رستوران غذای دریایی ونگ فانگ (Weng Fung) که در جزیره لنکاوی، کداح، مالزی قرار داشت در سال ۱۹۵۸ برای اولین بار غذای خرچنگ چیلی را در مالزی ارائه کرد. ونگ فانگ در دهه ۱۹۲۰، به عنوان فروشگاه قهوه هاینانی (Hainanese) ایجاد شده بود. در دهه ۱۹۵۰، نسل بعدی این خانواده قهوه فروشی را به رستوران غذای دریایی تبدیل کردند و غذای خرچنگ چیلی را به منوی غداهای خود اضافه کردندکه این غذا هنوز هم در آنجا ارائه می شود. توصیف. سس خرچنگ چیلی با عنوان «لذتبخش» و «شیرین، با این وجود خوش طعم» به همراه «بافت پفی»
توصیف شده است.. خرچنگ سیاه، بیشترین گونه پرمصرف در تهیه غذا است، اگر چه از گونه های دیگر خرچنگ هم می توان برای تهیه غذا استفاده کرد. به طور معمول در کنار آن نان مانتو بخارپز یا سرخ شده قرار می گیرد تا از آن برای برداشتن یا جدا کردن سس استفاده شود.
مری جین (با نام کفش عروسکی نیز شناخته شده) یک اصطلاح آمریکایی (پیش تر نام برند تجاری ثبت شده بود) می باشد که اشاره به کفش بسته و کم برش دارای یک یا چند بند در اطراف دارد.
منطقه گردشگری زابر سرایان در مسیر آب قنات زابر از چشم انداز بسیار خوب و زیبایی برخوردار است که در ابتدای ارتفاعات شمال شهر سرایان قرار گرفته و جاذبه های متعددی نظیر آسیاب آبی کاه کوه، پیست موتور سواری، قنات قدیمی زابر، ذخیره گاه بادامشک، پیست دوچرخه سواری، ارتفاعات زیبا و طبیعی، دره زیبای زابر و دارای چشم انداز و مناظر بسیار زیبایی است. مناطق گردشگری زابر. آسیاب آبی کاه کوه که در ابتدای ارتفاعات شمال شهر سرایان قرار گرفته، با شماره ۲۸۷۲۲ در فهرست آثار ملی کشور به ثبت رسیده است. مرمت این بنای تاریخی در سال ۱۳۹۱ انجام شده است و آسیاب آبی فعال شهرستان است. با ورود اولین سرمایه گذار مجتمع گردشگری کاه کوه در چند سال گذشته آغاز به کار کرده است.
دریل مغناطیسی یا دریل مگنتی از جمله دریل های پرکاربرد در صنایع مختلف به شمار می رود که به دلیل مزایای متعددی از جمله قابلیت حمل آسان، اپراتوری راحت و قیمت مناسب در مقایسه با سایر دریل ها، محبوبیت زیادی کسب کرده است. این دستگاه از دو بخش اصلی تشکیل شده است: قسمت پایینی: شامل یک آهنربای قوی که با ایجاد میدان مغناطیسی، دریل را به طور محکم به قطعه کار فلزی می چسباند. قسمت بالایی: شامل بدنه اصلی دستگاه که از دو بخش ثابت و متحرک تشکیل شده است. بخش متحرک شامل موتور، گیربکس، مته و متعلقات آن است. با روشن شدن دستگاه و حرکت عمودی (بالا و پایین) این بخش، فرایند سوراخ کاری انجام می شود. دریل مغناطیسی یا دریل مغناطیسی به طور خاص برای سوراخ کاری های دقیق و عمودی در سطوح فلزی، به ویژه فولاد، طراحی شده است. کاربردهای متداول این دستگاه عبارتند از: دریل مغناطیسی در انواع مختلفی از جمله مغناطیسی الکتریکی، مغناطیسی مکانیکی و مغناطیسی لوله موجود هستند که هر کدام مزایا و کاربردهای خاص خود را دارند. تاریخچه. استفاده از ابزارهای چرخشی برای سوراخ کاری سطوح به اعماق تاریخ بشریت بازمی گردد. انسان های اولیه از چوب های صاف با نوک سنگ چخم
اق برای ایجاد سوراخ در مواد مختلف استفاده می کردند. با گذشت زمان، مصریان باستان از کمان و مته های چوبی برای سوراخ کاری در سنگ و چوب بهره می بردند. اختراع مته های فلزی در قرن سیزدهم میلادی نقطه عطفی در تاریخ سوراخ کاری محسوب می شود. این اختراع به انسان ها امکان سوراخ کاری دقیق تر و کارآمدتر در مواد سخت تر مانند فلز را داد. اواخر قرن نوزدهم، اختراع موتور الکتریکی انقلابی در دنیای ابزارآلات ایجاد کرد. اولین دریل الکتریکی توسط آرتور جیمز آرنات در سال ۱۸۸۹ ساخته شد. این اختراع، سرآغازی برای نسل جدیدی از دریل ها، از جمله دریل های مغناطیسی، بود. تاریخ دقیق اختراع دریل مغناطیسی مشخص نیست، اما شواهد نشان می دهد که اولین نمونه های این ابزار در اوایل قرن بیستم میلادی توسعه یافته اند. ایده اصلی دریل مغناطیسی، استفاده از نیروی مغناطیسی برای تثبیت دریل بر روی سطح کار بود. این امر به افزایش دقت و پایداری حین سوراخ کاری، به خصوص در سطوح فلزی، کمک می کرد. در طول قرن بیستم، دریل های مغناطیسی به طور قابل توجهی تکامل یافتند. موتورهای قدرتمندتر، گیربکس های کارآمدتر و سیستم های خنک کننده بهتر به این ابزارها اضافه شد. همچنین، مدل ه