Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
«زندگی پست» ترانه ای از خوانندهٔ آمریکایی دت پاپی (که بعدها با نام پاپی شناخته شد) می باشد که در ۲۴ ژوئیهٔ سال ۲۰۱۵ از سوی آیلند رکوردز به عنوان تنها تک آهنگ از نخستین آلبوم چندآهنگهٔ وی تحت عنوان "حمام حبابی" (۲۰۱۶) منتشر گردید. موزیک ویدئوی این اثر تاکنون بیش از ۷۰ میلیون بازدید در یوتیوب داشته و به اولیت ترانهٔ پاپی تبدیل شده که توجه گسترده ای را جلب کرد. نسخهٔ ریمیکس این ترانه توسط تراویس میلز در ۱۶ اکتبر سال ۲۰۱۵ و ریمیکس دیگری توسط اسلوشی در ۲۹ آوریل سال ۲۰۱۶ منتشر گردید.
آژانس فضایی استرالیا () آژانسی از دولت استرالیا است که مسئول توسعه صنعت هوافضای تجاری استرالیا، هماهنگی فعالیت های فضایی داخلی، شناسایی فرصت ها و تسهیل تعاملات بین المللی شامل ذینفعان استرالیایی است. دفتر مرکزی آن که در فوریه ۲۰۲۰ افتتاح شد، در منطقه چهارده در آدلاید، پایتخت استرالیای جنوبی، واقع شده است. مرکز اکتشافات فضایی استرالیا، که شامل نمایشگاه ها و جلسات اطلاع رسانی عمومی است، نیز در این مکان قرار دارد.
خرده فرهنگ سین یک خرده فرهنگ جوانان می باشد که اوایل دههٔ ۲۰۰۰ در ایالات متحده و از دل خرده فرهنگ ایمو شکل گرفت. این خرده فرهنگ از اواسط ۲۰۰۰ تا اوایل دههٔ ۲۰۱۰ در میان نوجوانان محبوب شد. اعضای این خرده فرهنگ با نام های سین کیدز، ترندیز یا سینسترز شناخته می شوند. سبک پوشش سین را شلوار جین تنگ، لباس های رنگارنگ، مدل مویی صاف، بلند و چتری که پیشانی را می پوشاند و رنگش جیغ است، تشکیل می دهند. سبک های موسیقی مرتبط با خرده فرهنگ سین شامل متال کور، کرانک کور، دث کور، موسیقی الکترونیک و پاپ پانک هستند.
ایمو که شرکت کنندگان آن به نام های ایمو کیدز یا ایموها شناخته می شوند، یک خرده فرهنگ می باشد که در دههٔ ۱۹۹۰ در ایالات متحده به وجود آمد. این خرده فرهنگ حول و حوش موسیقی ایمو ایجاد شد و در صحنهٔ موسیقی اواسط دههٔ ۱۹۹۰ سن دیگو شکل گرفت، شرکت کنندگان این خرده فرهنگ در آن زمان به دلیل مدل موی صاف و مشکیشان که آن ها را از دیگران متمایز می ساخت، به طور تمسخرآمیز به نام اسپاک راک شناخته می شدند، این خرده فرهنگ در دههٔ ۲۰۰۰ وارد فرهنگ عامه شد و با شبکه های اجتماعی مانند مای اسپیس، بازنت و های۵ مرتبط گردید. ایمو در دوران محبوبیت با واکنش های منفی نیز روبه رو شد، از حملات خشن به نوجوانان ایمو در مکزیک و عراق گرفته تا طرح قوانینی در روسیه علیه این خرده فرهنگ، از آنجا که آن را خطرناک می دانستند و معتقد بودند باعث رواج افسردگی، رفتار ضداجتماعی و حتی خودکشی می شود. تا سال ۲۰۰۹، این توجه عمومی تا حد زیادی کاهش یافت و خرده فرهنگ ایمو عمدتاً به صورت زیرزمینی در وبگاه هایی نظیر تامبلر و از طریق گروه های ایمو ریوایول ادامه یافت.
کاتیج کور یک زیبایی شناسی اینترنتی و خرده فرهنگ می باشد که بر سبک زندگی روستایی ایدئال سازی شده تمرکز دارد. کانون توجهٔ این زیبایی شناسی بر معماری سنتی و بومی، پوشاک، طراحی داخلی و صنایع دستی است. کاتیج کور که عمدتاً بر پایهٔ فرهنگ بصری و مادی روستاهای اروپا بنا شده، نخستین بار در سال ۲۰۱۸ در تامبلر نام گذاری شد و با زیبایی شناسی های اینترنتی مشابهی همچون گابلین کور و آکادمی تاریک ارتباط دارد. کاتیج کور به عنوان یک خرده فرهنگ در میان نسل هزاره و نسل زد در واکنش به فشارهای اقتصادی جوانان شکل گرفت؛ این زیبایی شناسی بر پایایی، زراعت گرایی و کندزیستی تأکید می کند. در انگلیسی بریتانیایی، واژهٔ "cottage" معمولاً به ساختمانی کوچک و دنج اشاره دارد. در دوران فئودالیسم انگلستان، کلبه ها محل زندگی دهقانانی بودند که به اربابان زمین دار خدمت می کردند. این اصطلاح امروزه به انواع خانه های کوچک با سبک روستایی یا سنتی اطلاق می شود. کلبه ها اغلب با خانه باغ ها همراه هستند که طراحی ساده و غیررسمی، و آمیزه ای از گیاهان زینتی و خوراکی ویژگی بارز آن هاست. کلبه ها معمولاً با چشم اندازهای غیرشهری پیوند خورده اند. زیبایی شناسی کلبه ه
ا و خانه باغ ها می تواند هم در خانه های روستایی و هم در محیط های شهری بازآفرینی شود.
جنگ خرچنگ ها (به پرتغالی: Guerra da Lagosta؛ به فرانسوی: Conflit de la langouste) که همچنین به عنوان عملیات خرچنگ نیز شناخته می شود، یک مناقشه بر سر نوع شاه میگو موسوم به خرچنگ های خاردار بود که از سال ۱۹۶۱ تا ۱۹۶۳ بین برزیل و فرانسه رخ داد. دولت برزیل با این استدلال که خرچنگ ها «در امتداد فلات قاره می خزند»، از دادن اجازه به کشتی های ماهیگیری فرانسوی برای صید خرچنگ های خاردار در ۱۰۰ مایلی (۱۶۰ کیلومتری) سواحل شمال شرقی برزیل خودداری کرد. فرانسوی ها نیز ادعا می کردند که «خرچنگ ها شنا می کنند» و بنابراین می توانند توسط هر کشتی ماهیگیری از هر کشوری صید شوند. با اینکه این واقعه تاریخی دیپلماسی اجباری ممکن است مدت ها پیش از تدوین کنوانسیون سازمان ملل متحد در مورد حقوق دریاها رخ داده باشد، اما این مناقشه با امضای توافق نامه ای در ۱۰ دسامبر ۱۹۶۴ پایان یافت که به ۲۶ کشتی فرانسوی اجازه می داد به مدت حداکثر پنج سال به صید بپردازند، به شرطی که مقدار معینی از سود فعالیت های ماهیگیری خود در «مناطق مشخص شده» را به ماهیگیران برزیلی تحویل دهند.
گابلین کور یک زیبایی شناسی و خرده فرهنگ اینترنتی می باشد که از افسانه های گابلین ها الهام گرفته و بر جشن گرفتن و ستایش زیست بوم های طبیعی ای متمرکز است که معمولاً در هنجارهای رایج کمتر زیبا به شمار می آیند، مانند خاک، حیوانات و اشیای دست دوم.
ویسکو گرلز یا ویسکو کیدز اعضای یک خرده فرهنگ یا ترند مد هستند که حدود اواسط تا اواخر سال ۲۰۱۹ در میان نسل زد شکل گرفت. این سبک به نام اپلیکیشن عکاسی وی اس سی او نام گذاری شده است. برخی از افراد، ویسکو گرلز را این گونه توصیف می کنند که «جوری لباس می پوشند و رفتار می کنند که تقریباً از هم قابل تشخیص نیستند»، با تی شرت ها، سویشرت ها یا ژاکت های گشاد، کوله پشتی فیالراون کانکن، کش مو، فلاسک آب، کراکس، دست بندهای پورا ویدا، دوربین چاپ سریع، کارمکس، نی های فلزی، دست بند دوستی صندل های بیرکنستاک، گردنبندهای صدفی و دیگر مد و پوشش های ساحلی. محیط زیست دوستی، به ویژه موضوعات مربوط به حفاظت از لاک پشت های دریایی، نیز بخشی از فرهنگ ویسکو محسوب می شود.
مهرنوش ستاری متولد ۱۸ دی ماه سال ۱۳۶۹ در اراک، بازیگر سینما، تلویزیون و تئاتر است. فعالیت های هنری • مجموعه تلویزیونی ستایش ۳ • فیلم سینمایی چهل و هفت • نمایش قیاس الدین مع الفارق • نمایش نسبت خونی • نمایش قصه ظهر جمعه • نمایش کبوتری ناگهان • نمایش قضیه • فیلم کوتاه هفته شانزدهم • فیلم کوتاه رام • فیلم کوتاه برنده • فیلم کوتاه داستان های خاورمیانه : پدر • فیلم کوتاه اشک های تلخ شیرین
فروتیگر ارو یک سبک طراحی است که از اواسط دههٔ ۲۰۰۰ تا اوایل دههٔ ۲۰۱۰ رایج بود. این سبک ابتدا در طراحی رابط کاربری شکل گرفت، اما بعدها بر رسانه های مختلف دیگر نیز تأثیر گذاشت. این سبک در سال ۲۰۱۷ توسط سوفی شیان از مؤسسه تحقیقات زیبایی شناسی مصرف کننده نام گذاری شد و در سال ۲۰۲۳ دوباره به عنوان یک زیبایی شناسی شبکه های اجتماعی ظاهر شد و در میان نسل زد به عنوان نمادی از نوستالژی محبوب شد. هنر فروتیگر ارو شامل مضامین خوش بینانه ای از تکنولوژی در هماهنگی با طبیعت است و معمولاً تصاویر طبیعی، رنگ های شاد و عناصر اسکئومورفیک را در بر می گیرد.
آنگوتا (همچنین تحت نام «پدرش»، آنیگوت، یا آگوتا شناخته می شود) در اسطوره شناسی اینوئیت پدر ایزدبانوی دریا سدنا است. در برخی از اسطوره شناسی اینوئیت های گرینلند، آنگوتا خدای خالق در نظر گرفته می شود و برترین موجودیت در میان اینوئیت به شمار می رود. در اسطوره های دیگر، آنگوتا صرفاً یک موجود فانی است. او در برخی اسطوره ها خدای مردگان نیز است. عملکرد. آنگوتا یک راهنمای روان ها است که ارواح را از سرزمین زندگان به دنیای مردگان به نام آدلیوون، جایی که دخترش حکومت می کند، منتقل می کند. سپس آن ارواح میبایست به مدت یک سال کنار او بخوابند و سپس به «Qudlivun» («از ما بالاترها») بروند، جایی که از سعادت ابدی برخوردار خواهند شد. در برخی از نسخه های این اسطوره، تنها ارواح نالایق باید در دنیای مردگان نزد آنگوتا بمانند. در این اسطوره ها، او مردگان را نیشگون می گیرد تا آن ها را عذاب دهد.
آموزگاران در ایران به گروهی از کارکنان آموزشی گفته می شود که در مقاطع مختلف نظام آموزشی کشور، به ویژه در مدارس ابتدایی و متوسطه، مسئولیت آموزش، پرورش و هدایت دانش آموزان را بر عهده دارند. وظایف آنان صرفاً به تدریس محدود نمی شود، بلکه شامل تربیت اخلاقی، تقویت مهارت های فردی و اجتماعی، و آماده سازی دانش آموزان برای مشارکت فعال در زندگی اجتماعی و فرهنگی است. آموزگاران همواره از ارکان اصلی نظام آموزشی ایران به شمار آمده اند و نقش مهمی در شکل گیری سرمایه انسانی، توسعه فرهنگی و اجتماعی و گسترش سطح سواد و آگاهی عمومی داشته اند. با وجود تغییرات گسترده در ساختار آموزش طی دوره های مختلف تاریخی، جایگاه معلم به عنوان «محور آموزش رسمی» همواره پایدار مانده است. از مکتب خانه های سنتی تا مدارس نوین، آموزگاران نقشی کلیدی در انتقال ارزش های فرهنگی، زبان، ادبیات و علوم به نسل های تازه ایفا کرده اند. در فرهنگ ایرانی نیز منزلت معلم جایگاهی والا دارد و آموزگاری حرفه ای مقدس و معنوی دانسته می شود؛ چنان که در باور عمومی و متون دینی و ادبی از معلم با احترام ویژه ای یاد شده و او را «وارث پیامبران» دانسته اند. پیشینه تاریخی. تاریخ آموز
ش و پرورش ایران به لحاظ تلاقی دو جریان تمدنی ایران و اسلام، حائز اهمیت فراوان است، به همین برای روشن سازی ابعاد و زوایای گوناگون آن، به پژوهش های بیشتر نیاز دارد. پیامد طبیعی ورود اسلام به ایران تغییر در ساختار کلی باورهای مذهبی، تشکیلات اجتماعی و نظام سیاسی بود که برای قرنها در این سرزمین تداوم داشت. در این بین بررسی علل شکست سریع دولت ساسانی همیشه یکی از موضوعات مورد علاقه مورخان ایرانی بوده است. یکی از مشهورترین فرضیات در این خصوص، فرضیهٔ مورخان تاریخ آموزش و پرورش است. این پژوهشگران با تأکید بر کارکرد منفی نظام طبقاتی جامعهٔ ایران، یکی از عوامل مؤثر در سقوط دولت ساسانی را عدم دسترسی توده ها به آموزش و پرورش بیان می کنند. همزمان بسیاری از پژوهشگران ایرانی بر نقش بارز نظام آموزشی در تشکیل تمدن و امپراطوری ایران پیش از اسلام اصرار می ورزند. حاصل این دو دیدگاه، ایجاد تعارض در دانشجوی علوم تربیتی برای تعیین واقعیت تاریخی است. ایران باستان. آموزگاری در ایران سابقه ای بسیار دیرینه دارد و ریشه های آن به دوران باستان بازمی گردد. در دوره هخامنشی (۵۵۰–۳۳۰ پیش از میلاد) و ساسانی (۲۲۴–۶۵۱ میلادی)، آموزش و پرورش بیشتر
در اختیار موبدان، دبیران و برخی درباریان قرار داشت و بیشتر مختص طبقات مرفه و نزدیک به قدرت بود. دانش آموزان در این دوره با خواندن، نوشتن، حساب و اصول دینی و اخلاقی آشنا می شدند و آموزگاران وظیفه داشتند دانش و ارزش های فرهنگی و دینی را به نسل های جوان منتقل کنند. آموزگاران در کنار نهادهای دینی و حکومتی، نقش مهمی در تربیت مدیران و کارشناسان آینده ایفا می کردند و بسیاری از روش های آموزشی با اهداف اداری و دینی گره خورده بود. این آموزش ها شامل تعلیم اصول آیین زرتشتی، قوانین اجتماعی، مدیریت و حسابداری ساده برای تربیت مدیران آینده بود. سنگ نوشته ها، کتیبه های تاریخی و متون ادبی این دوره نشان می دهند که آموزش و پرورش نه تنها برای انتقال دانش عملی بلکه برای شکل دهی به هویت فرهنگی و اخلاقی نسل جوان بسیار اهمیت داشته است. آموزگاران به عنوان حلقه ای کلیدی بین دانش، قدرت و جامعه، مسئولیت انتقال دانش و ارزش های دینی و اداری را بر عهده داشتند و منزلت اجتماعی قابل توجهی داشتند. در دوره هخامنشی، آموزش رسمی محدود به طبقات خاصی از جامعه بود. بر اساس منابع تاریخی، پسران اشراف تا سنین ۱۶ یا ۱۷ سالگی در دربار شاهنشاهی تربیت می شدن
د و آموزش هایی مانند سوارکاری، تیراندازی، سواد، صداقت، استقامت و خودداری را فرا می گرفتند. هرودوت در کتاب «تاریخ» خود به این موضوع اشاره کرده است. همچنین، در مدارس خط نگاری، خواندن و نوشتن، دستور زبان، ریاضیات و نجوم آموزش داده می شد. اطلاعات دقیقی درباره سیستم آموزشی در دوره اشکانی در دسترس نیست. با این حال، می توان استنباط کرد که سیستم آموزشی در این دوره مشابه دوره ساسانی بوده است. در دوره ساسانی، آموزش به ویژه در میان شاهزادگان، اشراف، روحانیان و دبیران رایج بود. بیشتر کشاورزان بی سواد بودند، اما احتمالاً بیشتر بازرگانان شهری حداقل با نوشتن و حساب آشنا بودند. در دوره ساسانی، آموزش رسمی در مدارس ویژه ای به نام «دبیرستان» (در زبان پهلوی: «دِیبِرَک» یا «دِیبِرَکَ») برگزار می شد. در این مدارس، دانش آموزان آموزش هایی در زمینه های مختلف دریافت می کردند: در این دوره، آموزش به ویژه برای شاهزادگان، اشراف، روحانیان و دبیران رایج بود. بیشتر کشاورزان بی سواد بودند، اما احتمالاً بیشتر بازرگانان شهری حداقل با نوشتن و حساب آشنا بودند. دوران اسلامی. پس از ورود اسلام به ایران، مکتب خانه ها به مهم ترین مراکز آموزش تبدیل شدن
د و نقش کلیدی در سوادآموزی و تربیت نسل های جدید ایفا کردند. این نهادهای آموزشی، که در مساجد، خانه های معلمان یا فضاهای عمومی مانند سر گذرها دایر می شدند، با هدف آموزش قرآن، خواندن و نوشتن، حساب، اخلاق و اصول دینی فعالیت می کردند. آموزگاران این مراکز، که غالباً با عنوان «ملا» یا «معلم مکتب خانه» شناخته می شدند، مسئولیت آموزش و تربیت کودکان را بر عهده داشتند. در این دوران، بسیاری از دانشمندان بزرگ ایرانی، از جمله ابن سینا و فردوسی، تحصیلات ابتدایی خود را در چنین محیط هایی گذراندند. ابن سینا در آثار خود به اهمیت آموزش و تربیت اشاره کرده و برنامه های آموزشی را شامل آموختن قرآن، تعلیمات دینی، تدریس زبان، تعلیم اشعار متضمن آداب شریف و مکارم اخلاق، ورزش، هنر و پیشه می داند. او تأکید دارد که برای رعایت اعتدال، نباید تا چهارده سالگی تمام اوقات کودک صرف تحصیل شود، بلکه باید قسمتی از وقت را صرف ورزش کرد و گاهی نیز کودک را آزاد گذاشت تا به کاری که خود بدان شائق است اشتغال ورزد. آموزگاران در این دوران علاوه بر آموزش، نقش مهمی در انتقال فرهنگ دینی و ارزش های اخلاقی داشتند. آنان با استفاده از متون دینی و ادبی، مفاهیم اخلاقی
را به دانش آموزان منتقل می کردند و بدین ترتیب، پایه گذار تربیت اخلاقی و فرهنگی نسل های آینده بودند. مکتب خانه ها با وجود سادگی ساختاری، تأثیر عمیقی در فرهنگ و تمدن ایرانی داشتند و بسیاری از آموزه های دینی، اخلاقی و فرهنگی از طریق این مراکز به نسل های مختلف منتقل شد. این نهادهای آموزشی، با وجود چالش های مختلف، همچنان به فعالیت خود ادامه دادند و در شکل گیری نظام آموزشی مدرن ایران نقش بسزایی ایفا کردند. در دوره اسلامی، نظام آموزشی در ایران تحولات چشمگیری را تجربه کرد. این تحولات را می توان در چندین دوره تاریخی تقسیم بندی کرد: در این دوره، آموزش در مساجد، خانه های علم و حلقه های درسی علمای اسلامی برگزار می شد. مفاهیم اولیه دینی، فقه، تفسیر قرآن و حدیث در این محافل تدریس می شد. نقش آموزگاران در این دوره بیشتر به تربیت دینی و اخلاقی متمرکز بود. در این دوره، مراکز علمی بزرگی مانند بیت الحکمه در بغداد تأسیس شدند. این مراکز به ترجمه و ترویج علوم یونانی، هندی و ایرانی پرداختند. آموزگاران در این دوره علاوه بر تدریس علوم دینی، به آموزش فلسفه، ریاضیات، پزشکی و نجوم نیز می پرداختند. در این دوره، خواجه نظام الملک وزیر سلجو
قیان، مدارس نظامیه را تأسیس کرد. این مدارس به تربیت علمای دینی و فقهی پرداختند و نقش مهمی در آموزش علوم اسلامی ایفا کرد. در این دوره، مراکز آموزشی شیعه در ایران گسترش یافتند. مدارس جامع و حوزه های علمیه در شهرهایی مانند اصفهان و مشهد تأسیس شدند. آموزگاران در این دوره به تدریس فقه، اصول، کلام و تفسیر قرآن می پرداختند. دوره قاجار. با آغاز اصلاحات و ورود مظاهر تجدد به ایران در دوره قاجار، نظام آموزشی کشور دچار دگرگونی های اساسی شد. در اواخر سده سیزدهم هجری، حاجی میرزا حسن رشدیه، روحانی و معلم تبریزی، نخستین مدارس نوین را در تبریز تأسیس کرد. این مدارس با هدف آموزش عمومی و تربیت نسل های جدید، به ویژه در زمینه های خواندن، نوشتن، حساب، علوم دینی و اخلاق، فعالیت می کردند. مدرسه رشدیه در محله ششگلان تبریز، نخستین مدرسه نوین ایران بود که در سال ۱۲۶۷ هجری شمسی (۱۸۸۸ میلادی) تأسیس شد. این مدرسه با استقبال مردم مواجه شد، اما با مخالفت های شدید سنت گرایان و علمای محافظه کار روبه رو گردید. در این دوره، آموزگاران سنتی مکتب خانه ها که عمدتاً به آموزش قرآن و علوم دینی می پرداختند، جای خود را به معلمان مدارس جدید دادند که با رو
ش های نوین آموزشی و برنامه های درسی مدرن، به تربیت دانش آموزان می پرداختند. حاجی میرزا حسن رشدیه با تأسیس مدارس نوین، نقش مهمی در تحول نظام آموزشی ایران ایفا کرد و زمینه ساز شکل گیری مدارس جدید در سایر شهرهای کشور شد. او با تأکید بر آموزش عمومی و تربیت اخلاقی، به عنوان بنیان گذار مدارس نوین در ایران شناخته می شود. دوره پهلوی. پیش از روی کار آمدن رضاشاه، سوادآموزی در ایران در مکتب خانه ها، مسجدها یا در خانه های شخصی انجام می شد. آموزگاران نیز ملا و ملاباجی بودند و خود اینها نیز تنها سواد خواندن و نوشتن داشته اند. در تهران و شهرهای بزرگ نیز، آموزشگاه های حرفه ای انگشت شمار بودند و آموزش های ارائه شده نیز در موضوعات محدودی بودند. با روی کار آمدن پهلوی و تلاش برای مدرن سازی کشور، آموزش عمومی توسعه یافت. مدارس ابتدایی و متوسطه در سراسر کشور گسترش پیدا کرد و نهادهایی مانند دارالمعلمین و دانش سرای عالی برای تربیت معلمان تأسیس شدند. در این دوره آموزگاران بیش از پیش به عنوان یک قشر اجتماعی شناخته شدند و دولت تلاش کرد آنان را تحت نظام آموزشی واحد سامان دهد. با آغاز پادشاهی رضاشاه، مکتب خانه ها همگی بسته شدند و برای نخس
تین بار، مدرسه های منظم و رایگان زیادی در سراسر ایران، پدیدار شد. سیستم آموزشی این آموزشگاه های نوین، بر پایهٔ کشورهای اروپایی بود و دارای کتاب های درسی بودند. نخستین دانشگاه ها و دانش سراهای مدرن ایرانی پدیدار شدند و ساختمان های تازه ای چون دانشسرای عالی، هنرستان های فنی و حرفه ای، هنرستان های صنعتی و دانشگاه تهران در شهرها پدید آمدند. مربیان و استادهای خارجی جهت بهبود سطح دانش استخدام شدند و دانشجویانی هم به خارج از کشور اعزام شدند. کم کم شمار ایرانیان باسواد، گسترش یافت و این تنها به شهرها محدود نمی شد. در بیشتر دهات ها نیز دبستان دایر شد و سازمان های پیشاهنگی، تربیت بدنی و ورزشی ایرانی پدیدار شدند. در رشته های فرهنگی و هنری همچون موسیقی، مجسمه سازی، تئاتر، نقاشی و غیره، هنرستان هایی بنیان گذاری شدند. کتابخانه هایی نیز در کشور گشایش یافت و برای حفظ آثار باستانی ایران، اقدام به جمع آوری عتیقه ها و تأسیس موزه ها (همچون موزه ایران باستان) شد. در دوران پهلوی، آموزش و پرورش نوین برای پسران و دختران در ایران، پایه گذاری شد و بعداً توسط جمهوری اسلامی، دنبال شد. سیستمی که تغییراتی کرد اما امکانات دوران پهلوی را نی
ز نگه داشت. بر اساس قانون اساسی ایران، آموزش و پرورش برای همهٔ کودکان و نوجوانان ایرانی تا دورهٔ متوسطه رایگان است و دولت وظیفه دارد امکان تحصیل را برای همگان از طریق وزارت آموزش و پرورش فراهم سازد. نظام آموزشی ایران دارای دورهٔ ابتدایی، دوره راهنمایی، دوره متوسطه و دورهٔ پیش دانشگاهی بود. در سال های پایانی دهه هشتاد نظام آموزشی به ۳-۳-۳-۳ تغییر کرد. این نظام به طور کلی به دو دوره ۶ ساله ابتدایی و متوسطه تغییر کرد. پس از انقلاب ۱۳۵۷. پس از پیروزی انقلاب اسلامی، نظام آموزشی دچار تغییرات ساختاری شد. مراکز تربیت معلم و دانشگاه فرهنگیان به عنوان مهم ترین نهادهای تربیت آموزگار فعالیت خود را گسترش دادند. آموزگاران در این دوره علاوه بر وظایف آموزشی، نقش پررنگ تری در انتقال ارزش های دینی و فرهنگی ایفا کردند. در عین حال، افزایش جمعیت دانش آموزان، کمبود آموزگار و مسائل معیشتی باعث شد چالش های جدیدی در حرفه معلمی پدید آید. در دهه 60 پس از انقلاب اسلامی، آموزش در ایران با هدف تطبیق با اصول اسلامی دگرگون شد. کتاب های درسی بازنگری شدند و محتوای آن ها با تأکید بر ارزش های اسلامی، تاریخ ایران و آموزه های دینی تغییر یافت. همچ
نین، مدارس به تفکیک جنسیتی تبدیل شدند و حضور معلمان زن در مدارس دخترانه و معلمان مرد در مدارس پسرانه الزامی شد. در دهه های 70 و 80، برنامه هایی برای کاهش نرخ بی سوادی و افزایش پوشش تحصیلی در مناطق روستایی و محروم اجرا شد. برنامه سوادآموزی برای بزرگسالان و توسعه مدارس شبانه روزی در مناطق دورافتاده از جمله این اقدامات بودند. در دهه 90، ساختار آموزشی ایران به ۱۲ سال تحصیلی تقسیم شد که شامل: در دوره متوسطه دوم، دانش آموزان می توانند در یکی از شاخه های نظری (علوم تجربی، ریاضی و فیزیک، علوم انسانی) یا فنی و حرفه ای/کار و دانش ادامه تحصیل دهند. نظام آموزشی و جایگاه آموزگاران. نظام آموزشی و جایگاه آموزگاران. نظام آموزشی ایران در قالب وزارت آموزش و پرورش سازمان دهی شده است و شامل آموزش عمومی (ابتدایی و متوسطه)، فنی و حرفه ای و مدارس خاص می شود. آموزگاران در این ساختار نقشی محوری دارند و نخستین گروهی هستند که با دانش آموزان به طور مستقیم در ارتباط اند. وظایف آنان فراتر از تدریس دروس رسمی است و جنبه های پرورشی، تربیتی و فرهنگی را نیز شامل می شود. مراکز تربیت آموزگار. برای آموزش و آماده سازی معلمان، نهادهایی ویژه تأسیس ش
ده است. نخستین مراکز رسمی تربیت معلم در ایران دانشسراها بودند که در دوره پهلوی آغاز به کار کردند. پس از انقلاب ۱۳۵۷، این مراکز گسترش یافت و «دانشگاه فرهنگیان» به عنوان اصلی ترین مرکز تربیت معلم شکل گرفت. علاوه بر آن، «دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی» به طور ویژه برای تربیت دبیران فنی و مهندسی تأسیس شد. این نهادها به همراه دوره های ضمن خدمت، مسئولیت ارتقای علمی و حرفه ای آموزگاران را بر عهده دارند. جایگاه سازمانی. آموزگاران به طور مستقیم زیر نظر وزارت آموزش و پرورش فعالیت می کنند. استخدام رسمی آنان از طریق آزمون های سراسری، مراکز تربیت معلم و دانشگاه فرهنگیان صورت می گیرد. در عین حال، بخشی از آموزگاران به صورت قراردادی یا حق التدریس در مدارس مشغول به کار هستند که همین موضوع باعث تفاوت در وضعیت شغلی و رفاهی آنان می شود. نقش فرهنگی و اجتماعی. آموزگاران نه تنها انتقال دهندگان دانش بلکه الگوهای رفتاری و فرهنگی برای دانش آموزان هستند. آن ها به عنوان نخستین مرجع رسمی یادگیری، نقش مهمی در شکل گیری شخصیت فردی و اجتماعی نسل های آینده دارند. به همین دلیل در فرهنگ عمومی ایران، آموزگار جایگاهی فراتر از یک شاغل معمولی داشته
و حرفه او با ارزش های اخلاقی و معنوی گره خورده است. شرایط کاری و وضعیت شغلی آموزگاران در ایران. شرایط کاری و وضعیت شغلی آموزگاران در ایران همواره یکی از موضوعات بحث برانگیز در عرصه اجتماعی و آموزشی بوده است. با وجود جایگاه فرهنگی و اجتماعی ارزشمند، بسیاری از معلمان در طول تاریخ معاصر با مشکلات معیشتی، نابرابری های شغلی و چالش های متعدد در محیط کار روبه رو بوده اند. ساعات کاری و محیط شغلی. آموزگاران در ایران معمولاً در طول هفته بین ۲۴ تا ۳۰ ساعت موظف به تدریس هستند، اما بسیاری از آن ها ناگزیرند بخش قابل توجهی از زمان خود را به آماده سازی دروس، تصحیح تکالیف و فعالیت های پرورشی اختصاص دهند. افزون بر این، برخی معلمان به دلیل کمبود نیرو، ساعات اضافه کاری (حق التدریس) را نیز بر عهده می گیرند. تراکم بالای دانش آموزان در کلاس ها، به ویژه در مناطق محروم، فشار کاری معلمان را دوچندان می کند. حقوق و مزایا. حقوق آموزگاران در ایران همواره کمتر از سطح مطلوب بوده و همین امر یکی از مهم ترین دغدغه های آنان است. با وجود افزایش های مقطعی حقوق، فاصله درآمد معلمان با متوسط هزینه های زندگی در شهرهای بزرگ محسوس است. بسیاری از معلمان
برای تأمین معاش خانواده خود به مشاغل دوم روی می آورند. مزایایی همچون بیمه درمانی و بازنشستگی برای آموزگاران رسمی وجود دارد، اما وضعیت معلمان حق التدریس و قراردادی به مراتب ضعیف تر است. استخدام و امنیت شغلی. فرایند استخدام آموزگاران معمولاً از طریق آزمون های وزارت آموزش و پرورش و جذب دانش آموختگان دانشگاه فرهنگیان انجام می شود. با این حال، بخش قابل توجهی از نیروهای آموزشی به صورت پیمانی، قراردادی یا حق التدریس به کار گرفته می شوند. این وضعیت امنیت شغلی و رفاهی آن ها را تحت تأثیر قرار داده و باعث شکل گیری اعتراض های صنفی شده است. بازنشستگی و رفاه. آموزگاران پس از حدود ۳۰ سال خدمت بازنشسته می شوند. با این وجود، بسیاری از بازنشستگان از ناکافی بودن حقوق بازنشستگی گلایه دارند و این موضوع در سال های اخیر به یکی از مسائل جدی قشر فرهنگی تبدیل شده است. برخی نیز پس از بازنشستگی به علت مشکلات اقتصادی دوباره به کارهای جانبی روی می آورند. چالش های معیشتی و اجتماعی. گرچه آموزگاری در فرهنگ ایرانی با احترام و ارزش معنوی همراه است، اما مشکلات معیشتی باعث کاهش انگیزه و نارضایتی در میان معلمان شده است. همین امر در سال های اخیر
به برگزاری تجمعات و اعتصاب های صنفی در نقاط مختلف کشور منجر شده است. موضوعاتی مانند اجرای «طرح رتبه بندی معلمان»، تأخیر در پرداخت حقوق، و اختلاف در مزایا از جمله مهم ترین عوامل شکل گیری این اعتراض ها بوده اند. چالش ها و مسائل آموزگاران. آموزگاران در ایران با مجموعه ای از چالش های حرفه ای، اقتصادی، اجتماعی و آموزشی مواجه هستند که بر کیفیت تدریس و انگیزه آنان تأثیر مستقیم می گذارد. شناخت این مسائل برای تدوین سیاست های آموزشی و ارتقای نظام آموزشی کشور اهمیت فراوان دارد. کمبود معلم و تراکم کلاس ها. یکی از مهم ترین مشکلات، کمبود آموزگار در بسیاری از مناطق کشور به ویژه روستاها و شهرهای کوچک است. این کمبود باعث افزایش تراکم دانش آموزان در کلاس ها و فشار بیشتر بر معلمان می شود. بر اساس گزارش های وزارت آموزش و پرورش، در سال های اخیر حدود ۱۷۶ هزار آموزگار کمبود داشته و همزمان حدود ۷۲ هزار نفر بازنشسته شده اند. تراکم بالای دانش آموزان به کیفیت آموزش لطمه می زند و از توان معلمان برای ارائه توجه فردی به هر دانش آموز می کاهد. وضعیت استخدامی و قراردادها. بسیاری از آموزگاران به صورت پیمانی، حق التدریس یا قراردادی به کار گرفت
ه می شوند. این وضعیت باعث نداشتن امنیت شغلی، عدم برخورداری کامل از بیمه و مزایا و ایجاد نارضایتی در میان معلمان شده است. به همین دلیل، بخش قابل توجهی از نیروهای آموزشی در این شرایط فعالیت می کنند بدون آنکه امکان پیشرفت شغلی یا تضمین معیشتی داشته باشند. مسائل مالی و معیشتی. حقوق پایین، تأخیر در پرداخت ها و فاصله معنادار با هزینه های زندگی شهری، دغدغه مهم آموزگاران است. بسیاری از معلمان مجبورند شغل دوم داشته باشند یا به فعالیت های غیرآموزشی روی بیاورند تا مخارج زندگی را تأمین کنند. حتی برخی از بازنشستگان، به علت حقوق ناکافی، پس از بازنشستگی نیز به کار بازمی گردند. فشارهای روانی و اجتماعی. معلمان علاوه بر وظایف آموزشی، نقش پرورشی و تربیتی نیز دارند و این مسئولیت ها باعث فشارهای روانی قابل توجهی می شود. علاوه بر آن، نبود امکانات کافی در مدارس، کمبود منابع آموزشی، و انتظار جامعه برای ارائه آموزش با کیفیت بالا، سطح استرس و خستگی حرفه ای را افزایش می دهد. مهاجرت و ترک شغل. به دلیل مشکلات مالی و شرایط نامطلوب کاری، برخی آموزگاران به مهاجرت به شهرهای بزرگ یا حتی خروج از کشور روی می آورند. این مسئله باعث تشدید کمبود نی
رو در مناطق محروم و کاهش کیفیت آموزش می شود. چالش های آموزشی و تحولی. با تغییرات سریع محتوای آموزشی، فناوری و روش های تدریس، بسیاری از آموزگاران نیازمند دوره های ضمن خدمت و آموزش مداوم هستند. عدم دسترسی کافی به دوره های آموزشی و کمبود تجهیزات مدرن، توانایی معلمان را برای به روزرسانی مهارت های خود محدود می کند. جایگاه اجتماعی و فرهنگی آموزگاران در ایران. آموزگاران در فرهنگ ایرانی همواره جایگاهی والا و محترم داشته اند و نقش آن ها فراتر از یک شغل صرف است. معلم به عنوان مرجع انتقال دانش، اخلاق و ارزش های فرهنگی شناخته می شود و جامعه او را به عنوان عامل تربیت نسل های آینده می بیند. احترام فرهنگی و نمادین. در فرهنگ ایرانی، آموزگاران از دیرباز مورد احترام بوده اند و این احترام در متون ادبی، دینی و باورهای عمومی منعکس شده است. ضرب المثل ها، اشعار و روایت های تاریخی بارها به منزلت معلم اشاره کرده اند. معلمی در فرهنگ ایران گاه با عنوان «شغل انبیا» یا «وارث پیامبران» توصیف شده است، که بیانگر اهمیت تربیت انسان و انتقال ارزش ها است. تأثیر اجتماعی و تربیتی. معلمان نقش مؤثری در شکل گیری شخصیت اجتماعی، اخلاقی و فکری دانش آمو