Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
خود برقرار و ترمیم می کردند. این امر در روایات عهد عتیق مانند داستان هایی که در کتاب های یوشع، قضات، ساموئل و پادشاهان نقل شده اند، به وضوح دیده می شود. تبادل زنان به خاطر برخوردهای جنایی. در افغانستان و مناطق دورافتاده پاکستان، زنان ممکن است به عنوان غرامت برای بدهی یا جرمی مانند قتل مبادله شوند. این عمل با نام "رسم ونی" معروف است. قانون اساسی پاکستان این کار را با مجازات ۳ تا ۱۰ سال زندان ممنوع کرده است، اما این رسم همچنان پابرجاست. رسم ونی که در بیشترِ موارد در آن دخترانِ زیرِ سنِّ قانونی مبادله می شوند، به صورت حکمی است که توسط رئیسان قبایل صادر می شود. تبادل زنان در هنر. مبادله زنان در جریان ارتباطات بین مردان به عنوان موضوعی در رمان های "گتسبی بزرگ" و "مدار رأس الجدی" نیز بیان می شود. "فیلم هایی همچو پیشنهاد بی شرمانه" که یک فیلم درام آمریکایی به کارگردانی آدریان لین است و دیگر فیلم های مرتبط با موضوع مبادله زنان به دلیل ترویج این موضوع مورد انتقاد قرار گرفتند.
شربت گل با نام اصلی شَربَت گُل زمانی یک زن افغان است که تصویرش به عنوان "دختر افغان" بر روی جلد مجلهٔ "نشنال جئوگرافیک" قرار گرفت و پس از آن به شهرتی بین المللی رسید. این تصویر در سال ۱۹۸۴ توسط استیو مک کری گرفته شد و بعداً به عنوان عکس روی جلد شمارهٔ ژوئن ۱۹۸۵ "نشنال جئوگرافیک" منتشر شد. شربت گل به عنوان یک پناهندهٔ افغان، از جنگ شوروی و افغانستان به پاکستان گریخته بود و در آنجا اقامت داشت که توسط استیو مک کری از او عکاسی شد. . علی رغم شهرت جهانی عکس، هویت شربت گل تا سال ۲۰۰۲ ناشناخته باقی ماند تا اینکه محل اختفای او تأیید شد و برای دومین بار در زندگی اش از او عکاسی شد. شربت گل که به مدت ۳۵ سال در پاکستان زندگی و تشکیل خانواده داده بود، در سال ۲۰۱۶ توسط مقامات پاکستانی دستگیر و متعاقباً در سال ۲۰۱۷ به اتهام داشتن مدارک هویتی جعلی به افغانستان بازگردانده شد. با این حال، در نوامبر ۲۰۲۱، سه ماه پس از تسلط مجدد طالبان بر افغانستان، شربت گل از کشور ایتالیا پناهندگی گرفت و اکنون ساکن این کشور است. اوایل زندگی. شربت گل در حدود سال ۱۹۷۲ در یک خانوادهٔ پشتون به دنیا آمد. در اوایل دههٔ ۱۹۸۰، روستای او مورد حملهٔ هلیکو
پترهای شوروی قرار گرفت و در ابتدا گزارش شد که در جریان این حملات والدینش کشته شدند. خواهران، برادران و مادربزرگ او به پاکستان به اردوگاه پناهندگان نصیر باغ در مرز با افغانستان نقل مکان کردند. با این حال، شربت گل گزارش های قبلی را تصحیح کرد و اظهار داشت که مادرش بر اثر آپاندیسیت فوت کرده و پدرش زمانی که به پاکستان نقل مکان کردند زنده بوده است. عکس "دختر افغان". در سال ۱۹۸۴، استیو مک کری، عکاس "نشنال جئوگرافیک،" برای ثبت آثار جنگ به افغانستان سفر کرد و از کمپ های پناهجویان که بسیاری از آنها در مرز افغانستان و پاکستان بودند، بازدید کرد. زمانی که مک کری در آنجا بود، عکسی را گرفت که قرار بود به یکی از نمادین ترین عکس های روی جلد برای "نشنال جئوگرافیک" تبدیل شود. در حالی که شربت گل در کمپ پناهندگان در پاکستان به مدرسه می رفت، مک کری از او و دختران دیگر عکس گرفت. بعداً ادعا شد که مک کری برای گرفتن این عکس ها، اجازه نداشته است زیرا براساس فرهنگ پشتون ها، زنان نباید چهرهٔ خود را به مردان خارج از خانواده نشان دهند. در ابتدا سردبیر مجله تمایلی به استفاده از این تصویر نداشت، اما در نهایت تسلیم شد و یک تصویر روی جلد منتشر
کرد که "دختر افغان" نام داشت. این عکس که در ژوئن ۱۹۸۵ منتشر شد، دختری را با چشمانی سبز نشان می دهد که مستقیماً به لنز نگاه می کند، و این تصویر به نمادی از درگیری افغانستان و مشکلات پناهندگان در سراسر جهان تبدیل شد. این تصویر تنها تصویری است که سه بار روی جلد "نشنال جئوگرافیک" استفاده شده است. اولین بار ژوئن ۱۹۸۵ بود. بار دوم پس از شناسایی او، هفده سال بعد، در شمارهٔ آوریل ۲۰۰۲. و سومین بار در سال ۲۰۱۳، در شماره ای با عنوان «مسئلهٔ عکس»، به مناسبت صد و بیست و پنجمین سالگرد نشنال جئوگرافیک. شربت گل موضوع یک مستند تلویزیونی به "نام جستجوی دختر افغان" بود که در مارس ۲۰۰۲ پخش شد. شربت گل در مصاحبه ای با لا رپوبلیکا در سال ۲۰۲۲ احساسات خود را در مورد این عکس به اشتراک گذاشت: «آن عکس مشکلات زیادی برای من ایجاد کرد ... ترجیح می دادم هرگز گرفته نمی شد. آن روز را به خوبی به یاد دارم، آن عکاسی که آمد در مکتب کمپ نصیر باغ. من بچه بودم. عکس ها را دوست نداشتم. در فرهنگ افغانستان زنان در عکس ها حضور ندارد. اما انتخاب زیادی وجود نداشت». ازدواج و زندگی خانوادگی. در اواسط دههٔ ۱۹۸۰، در سن ۱۳ سالگی با رحمت گل که یک نانوا بود ا
زدواج کرد و در سال ۱۹۹۲ به افغانستان بازگشت. در سال ۲۰۰۲، شربت گل سه دختر به نام های رابین، زاهد و آلیان داشت - دختر چهارم او اندکی پس از تولد درگذشت. بعدها صاحب یک پسر شد. شوهرش در حدود سال ۲۰۱۲ بر اثر هپاتیت سی درگذشت. او ابراز امیدواری کرد که فرزندانش بتوانند تحصیل کنند. او در پاسخ به این سوال که آیا تا به حال احساس امنیت کرده است، پاسخ داد: «نه. اما زندگی تحت طالبان بهتر بود. حداقل صلح و نظم وجود داشت». وقتی از او پرسیده شد که چگونه زنده مانده است، او پاسخ داد که این «خواست خدا» بود. شناسایی شربت گل. هویت این دختر بیش از ۱۷ سال ناشناخته بود. در دههٔ ۱۹۹۰، مک کری چندین تلاش ناموفق برای پیدا کردن نام دختر انجام داد. در ژانویه ٔ ۲۰۰۲، یک تیم از نشنال جئوگرافیک به رهبری استیو مک کری برای یافتن او به افغانستان سفر کردند. در طی این جستجو چندین زن و مرد خود را شربت گل یا همسر او معرفی می کردند.در نهایت، شربت گل از طریق یکی از ساکنان کمپ که برادرش را می شناخت ردیابی شد. هویت او توسط جان داگمن با استفاده از نرم افزار تشخیص عنبیه تأیید شد. شربت گل که یک مسلمان معتقد است، معمولاً برقع می پوشد و در ملاقات با مک کری م
ردد بود، زیرا او مردی خارج از خانواده بود. شربت گل نمی دانست که چهره اش در طول سال های گذشته چقدر در سطح جهانی نمادین شده است. وقتی از او پرسیده شد که چه احساسی نسبت به عکس دارد، پاسخ داد: «خیلی متعجب شدم [چون] از کودکی به رسانه و عکس گرفتن علاقه نداشتم. ابتدا نگران تبلیغاتی شدن عکسم بودم، اما وقتی فهمیدم که من عامل حمایت و کمک برای بسیاری از مردم و پناهندگان بوده ام، خوشحال شدم». پس از یافتن شربت گل، "نشنال جئوگرافیک" هزینه های درمان خانوادهٔ او و سفر حج را تأمین کرد. اخراج از پاکستان و مهاجرت به ایتالیا. در سال ۲۰۱۵، روزنامه های پاکستانی گزارش دادند که ادارهٔ ملی پایگاه داده و ثبت (NADRA) کارت شناسایی ملی رایانه ای شربت گل و دو پسرش را لغو کرده است. گزارش ها ادعا می کردند که این کارت ها به صورت غیرقانونی صادر شده اند. یک منبع گفته بود «ممکن است آنها پسران او نباشند، اما این یک رویهٔ رایج در میان پناهجویان افغان است که به موجب آن نام افراد غیر خویشاوند را به عنوان فرزندان خود برای دریافت مدارک ذکر می کنند». یکی از بستگانش گفت که این خانواده در پاکستان زندگی می کنند، اما ما بسته به وضعیت امنیتی بین پاکستان و
افغانستان رفت و آمد داریم. در ۲۶ اکتبر ۲۰۱۶، آژانس تحقیقات فدرال پاکستان شربت گل را به دلیل زندگی در پاکستان با مدارک جعلی دستگیر کرد. او به پانزده روز بازداشت، جریمهٔ نقدی، و اخراج از پاکستان محکوم شد. وی پس از ۳۵ سال اقامت در پاکستان، به افغانستان برگردانده شد. این تصمیم توسط سازمان عفو بین الملل به عنوان نمادی از رفتار ظالمانهٔ پاکستان با پناهجویان افغان مورد انتقاد قرار گرفت. او در بازداشتگاهی در شهر پیشاور پاکستان به سر می برد و دادگاه برای او ۱۵ روز زندان تعیین کرد و قرار شد در پایان ۱۵ روز او از پاکستان اخراج شود. شربت گل، قبل از ختم دورهٔ ۱۵ روز، به منظور مداوا به شفاخانه ای منتقل شده بود. شربت گل و فرزندانش در کابل مورد استقبال اشرف غنی رئیس جمهور وقت و حامد کرزی رئیس جمهور پیشین در ارگ ریاست جمهوری قرار گرفتند. دولت قول داد از او حمایت مالی کند. در دسامبر ۲۰۱۷ از طرف دولت افغانستان، خانه ای در کابل برای او و فرزندانش مهیا شد و ماهیانه ۷۰۰ دلار نیز کمک هزینهٔ ماهیانه برای هزینه های زندگی و پزشکی در اختیارش قرار گرفت. پس از تصرف کابل توسط طالبان در سال ۲۰۲۱، طالبان زنان سرشناس مانند شربت گل را تهدید ی
ا ارعاب کردند. به درخواست او، در پایان نوامبر ۲۰۲۲۱ به ایتالیا گریخت و در آنجا پناهنده شد. فرهنگ عامه. موسیقی. گروه متال فنلاندی نایت ویش در آلبوم سال ۲۰۱۵ خود قطعه ای با عنوان «چشم های شربت گل» را به او تقدیم کردند. در آلبوم "Here Be Dragons،" اثر The Kilimanjaro Darkjazz Ensemble آهنگی به نام «شربت گل» وجود دارد. شعر. در سال ۲۰۱۷، "نیوانگلند ریویو" اثر جدیدی از جرترود اشناکنبرگ را با عنوان «دختر افغان» منتشر کرد که نویسنده از سال ۲۰۱۲ شروع به سرودن آن کرده بود.
ریچل برت (۱۲ نوامبر ۱۸۷۴–۲۶ اوت ۱۹۶۳) فعال سافرجت ولزی و سردبیر روزنامه بود که در کارمارتنشر به دنیا آمد. او در کالج ولز در آبریستویث تحصیل کرد و معلم علوم شد، اما در سال ۱۹۰۶پس از شنیدن سخنرانی نلی مارتل دربارهٔ حق رای زنان، از شغل خود استعفا داد، به اتحادیه سیاسی اجتماعی زنان (WSPU) پیوست و به لندن نقل مکان کرد. در سال ۱۹۰۷، او از سازماندهان اتحادیه شد و پس از فرار کریستابل پنکهرست به پاریس، برت سازمان دهنده مشترک کمپین ملی اتحادیه گردید. در سال ۱۹۱۲، علیرغم نداشتن سابقه روزنامه نگاری، مدیریت روزنامه جدید «د سافرجت» را بر عهده گرفت. برت در ارتباط با فعالیت های جنبش حق رای به طور متعدد دستگیر شد و در سال های ۱۹۱۳–۱۹۱۴ برای جلوگیری از دستگیری مجدد، مدتی را گمنام زندگی کرد. اوایل زندگی. برت در سال ۱۸۷۴ در کارمارتن به دنیا آمد؛ پدرش ریس برت یک نقشه بردار راه و ساختمان بود و مادرش آن جونز، دومین همسر پدرش، هر دو ولزی زبان بودند. او در شهر لاندیلو همراه با برادر بزرگترش ریس و خواهر کوچکترش جانت بزرگ شد. در سرشماری ۱۸۸۱، مادرش آن، تنها بزرگسال ساکن در آدرس خیابان آلن بود، چرا که پدرش در سال ۱۹۸۷ درگذشته بود. برت د
ر یک مدرسه شبانه روزی در استرود همراه با خواهرش تحصیل کرد و موفق به کسب بورسیه از کالج دانشگاه ولز در آبریستویث شد. او در سال ۱۹۰۴با مدرک کارشناسی فارغ التحصیل شد و معلم علوم گردید. او در للانگفنی، کارمارتن و پنارث تدریس می کرد. سافرجت. فعالیت اولیه با اتحادیه اجتماعی و سیاسی زنان. در اواخر سال ۱۹۰۶، برت در یک تجمع طرفداران حق رأی در کاردیف شرکت کرد و با سخنرانی نلی مارتل برای پیوستن به اتحادیه سیاسی اجتماعی زنان (WSPU) در پایان جلسه ترغیب شد. او احساس می کرد که «آن ها کار درست و تنها کار درست را انجام می دهند» و فکر می کرد که خودش «همیشه طرفدار حق رأی زنان بوده است.» تا سال بعد، برت در اتحادیه فعال بود و در سازماندهی سخنرانی های آدلا پنکهرست در کاردیف و بری در آن سال به او کمک می کرد و به عنوان یکی از سخنرانان با او روی صحنه می رفت. برت در بسیاری از جلسات به نمایندگی از اتحادیه سخنرانی می کرد، اغلب به زبان ولزی که این موضوع با نقش او به عنوان معلم در تضاد بود، چرا که مدیر مدرسه او به دلیل جنجال های ناشی از این کار با او مخالف کرد؛ به خصوص بعد از اینکه خبر پرتاب گوله های آرد به برت و آدلا پنکهرست در یک تجمع د
ر اسکله های کاردیف در روزنامه های محلی منتشر شد. در ماه ژوئیه ۱۹۰۷، برت به عنوان یک معلم استعفا داد و در مدرسه اقتصاد لندن ثبت نام کرد، که در نزدیکی مقر اتحادیه در خیابان کلمنت قرار داشت. او قصد داشت اقتصاد و جامعه شناسی را مطالعه کرده و به سمت دریافت مدرک دکترا پیش برود. در همان ماه وی برای اتحادیه نیز بسیار فعال بود و در انتخابات جایگزینی در بوری سنت ادموندز (برای نمایندگی در مجلس عوام بریتانیا) با گلدیس کیویل، نلی مارتل، امیلاین پانکهرست، آتا لمب و السا گای کمپین کرد. او بر روی دانشجوی آمریکایی آلیس پاول تأثیر گذار بود و با او کپی های روزنامه «ووتس فور وومن» (رای برای زنان) را می فروخت. برت همچنین در برادفورد همراه با آدلا پانکهرست فعالیت داشت. پس از پایان فعالیت های انتخاباتی، برت فرصت پیدا کرد تا در مدرسه اقتصاد لندن حضور پیدا کند. در طول دوره کریسمس، برت دوباره به کمپین برای اتحادیه مشغول بود، با پانکهرست، مارتل، لمب و نلی کراکر در حوزه انتخابیهٔ نیوتن آبوت، از حوزه های سرسخت حزب لیبرال بریتانیاو بار دیگر در انتخابات میان دوره ای اشبرتون. فعالیت وی در این دوره «جنجال برانگیز و پرهیاهو» توصیف شده است. مد
ت کوتاهی پس از آن، کریستابل پنکهرست از او خواست تا به عنوان سازمان دهندهٔ تمام وقت اتحادیه فعالیت کند، پیشنهادی که او را مجبور می کرد تحصیلات خود را رها کند. برت از اینکه تحصیلات خود را رها می کرد، ابراز تاسف کرد، اما با پذیرفتن این موقعیت گفت: «این یک فراخوان قطعی بود و من اطاعت کردم.» برت سال ۱۹۰۸ را ابتدا با سازماندهی یک کارزار در ناتینگهام و سپس کار بر روی انتخابات میان دوره ای در دِوزبری و داندی گذراند. در آنجا برت از مبارزان حق رأی زنان اسکاتلندی، هلن فریزر، السا گای و مری گاوتورپ حمایت کرد. در ژوئن همان سال، او ریاست یکی از سکوها را در تجمع هاید پارک بر عهده داشت. اما تمام این کارها بر سلامت او تأثیر گذاشت و اندکی بعد مجبور شد به طور موقت از موقعیت خود برای رفع کسالت کناره گیری کند، که شامل دوره ای بستری شدن بود. پس از بهبودی، کارزارهای او به خانه نزدیک تر بودند و به طور داوطلبانه برای انی کنی در بریستول کار کرد. بعد از آن او به زودی موافقت کرد که نقش خود را به عنوان سازمان دهندهٔ اتحادیه از سر بگیرد و برای ادامهٔ وظایفش به نیوپورت در جنوب شرقی ولز فرستاده شد. در سال ۱۹۱۰، برت برای رهبری گروهی از زنان
جهت صحبت با دیوید لوید جورج، وزیر خزانه داری، در مورد نقش حزب لیبرال در حمایت از لایحه اولیه سازش (Conciliation Bill) انتخاب شد. این جلسه دو ساعت و نیم به طول انجامید و در پایان برت متقاعد شد که لوید جورج در مورد حمایت خود از حق رأی برابر صادق نبوده و او را مخالف حق رأی زنان می دانست. در پایان سال، سمت او به سازماندهی تمام فعالیت های اتحادیه در ولز تغییر یافت و او به دفتر مرکزی این اتحادیه در کاردیف منتقل شد. بر اساس نوشته های رایلند والاس در سال ۲۰۰۹، «هیچ فردی به اندازه ریچل برت برای پیشبرد این مبارزه در ولز تلاش نکرد.» سردبیری هفته نامه سافرجت. در سال ۱۹۱۲، پس از حملهٔ پلیس به «کلمنتس این» و فرار کریستابل پنکهرست به پاریس، برت با حمایت کنی (که او را «زنی با تحصیلات عالی و کارگر فداکار» می دانست) برای کمک به ادارهٔ کمپین ملی اتحادیه انتخاب شد. برت به لندن بازگشت و ظرف چند ماه پس از راه اندازی هفته نامهٔ «سافرجت» وابسته به اتحادیه در اکتبر ۱۹۱۲، به عنوان معاون سردبیر این نشریه منصوب شد. برت در زندگی نامه خود، پذیرفتنِ نقش سردبیری را «کاری وحشتناک» توصیف می کند، و می گوید «اصلاً هیچ چیزی از روزنامه نگاری نمی
دانستم». او با پذیرفتن این شغل، خطرات مرتبط با فعالیت های هر چه رادیکال ترِ اتحادیه را نیز به جان می خرید. او برای ملاقات مخفیانه با کریستابل پنکهرست به پاریس سفر کرد و در صحبت تلفنی با او نوشته است که «همیشه می توانستم صدای شنود اسکاتلندیارد را بشنوم.» طی دو سال بعد، برت علی رغم تلاش های وزیر کشور برای توقیف هفته نامه، شخصیت کلیدی در ادامهٔ انتشار «سافرجت» بود. در آوریل ۱۹۱۳، دفتر هفته نامه توسط پلیس مورد بازرسی قرار گرفت و کارکنان به اتهام توطئه برای آسیب رساندن به اموال دستگیر شدند. برت به ۹ ماه زندان در هالووی محکوم شد. [۱۰][۱۱] او بلافاصله دست به اعتصاب غذا زد، سپس به زندان کنتربری منتقل شد و پس از پنج روز طبق قانون «گربه و موش» (قانونی که به زندانیان اجازه می داد در صورت بیماری از زندان آزاد و پس از بهبودی دوباره بازداشت شوند. در دوران سافرجت زنان زندانی با اعتصاب غذا موجب بروز بیماری در خود و سپس آزاد و مجدداً پس از بهبودی دوباره دستگیر می شدند، از همین سو این قانون به این اسم مشهور شد) آزاد شد. او به «قلعه موش»، واقع در میدان شماره ۲ کمپدن هیل، خانهٔ خانوادهٔ براکنبری که از هواداران حق رأی زنان بودند
نقل مکان کرد. پس از سه هفته اقامت در خانه، برت دوباره دستگیر شد. او دوباره دست به اعتصاب غذا زد و پس از چهار روز مجدداً به «قلعهٔ موش» بازگشت. اما این بار قبل از اینکه برای دومین بار دستگیر شود، او را برای سخنرانی در جلسات با لباس مبدل از خانه به طور قاچاقی بیرون بردند. بار دوم دوست او آیدا وایلی، در «لانهٔ موش» واقع در سنت جانز وود از او مراقبت کرد. برای سومین بار، برت پس از اعتصاب غذا آزاد شد، اما این بار او با موفقیت از دست مقامات گریخت و به یک آسایشگاه در ادینبرو فرار کرد و تا دسامبر ۱۹۱۳ در آنجا ماند. با ترک اسکاتلند، او به طور مخفیانه به لندن بازگشت؛ در آنجا در مسافرخانه ای مخفی شد و در یک اتاق خواب کوچک زندگی می کرد و تنها روی پشت بام کمی هوا می خورد. برت به سردبیری «سافرجت» ادامه داد، اما پس از بازرسی دفاتر این نشریه در ماه مه ۱۹۱۴، برای بحث در مورد آیندهٔ روزنامه با کریستابل پنکهرست به پاریس سفر کرد. نتیجهٔ ملاقات آن ها انتقال «Suffragette» به ادینبرو بود، جایی که چاپ هفته نامه با خطر کمتری برای بازداشت مواجه بود. برت به همراه آیدا وایلی به ادینبرو نقل مکان کرد و نام مستعار «خانم اش وُرث» را برگزید.
برت به انتشار این نشریه تا آخرین شمارهٔ آن، یک هفته پس از اعلام جنگ جهانی اول، ادامه داد. در طول جنگ، برت حامی سرسخت اقدامات نظامی بریتانیا بود، همان طور که اکثر جنبش حق رأی زنان چنین بودند. او یکی از مشارکت کنندگان در «صندوق پیروزی» وابسته به اتحادیه بود که در سال ۱۹۱۶ برای حمایت از کارزارهای علیه «صلح همراه با سازش» و علیه اعتصاب کارگران صنعتی راه اندازی شده بود. پس از تصویب قانون نمایندگی مردم در سال ۱۹۱۸، که برای اولین بار به برخی از زنان در بریتانیا حق رأی داده می شد، برت به مبارزه برای رهایی کامل زنان ادامه داد. او با کسب حق رأی کامل در سال ۱۹۲۸، به جمع آوری کمک های مالی برای بزرگداشت ها کمک کرد و همچنین نقش مهمی در تأمین بودجهٔ لازم برای برپایی مجسمه املین پنکهرست در باغ های برج ویکتوریا، نزدیک کاخ وست مینستر در لندن، ایفا کرد. برت از ارتباطات بین المللی حق رأی زنان آگاه بود و برای حمایت مالی با کارزاران کانادایی و آمریکایی در تماس بود. در مقالهٔ درگذشت برت در «بولتن زنان» آمده است که «برپایی مجسمه … یادبودی دائمی از توانایی سازمان دهی ریچل است.» در سال ۱۹۲۹، برت به عنوان دبیر کمیتهٔ کارزار «حقوق سیاسی
برابر» منصوب شد، سازمانی که برای برابری زن و مرد در تمام عرصه های سیاسی تلاش می کرد. رابطه با آیدا وایلی. در دوران سردبیری «سافرجت»، برت با نویسنده استرالیایی، آیدا وایلی، رابطه شخصی برقرار کرد و در سال ۱۹۱۳ به روزنامهٔ او مطلب می داد. در سال ۱۹۱۹، برت و وایلی با هم به ایالات متحده سفر کردند، آنجا یک ماشین خریدند و بیش از یک سال را به مسافرت در سراسر کشور گذراندند. آن ها در نیویورک و سانفرانسیسکو اقامت داشتند و در سرشماری سال ۱۹۲۰ به عنوان ساکن در کالیفرنیا ثبت شدند، به طوری که وایلی به عنوان سرپرست خانه و برت به عنوان «دوستش» طبقه بندی شدند. این دو زن برای مدتی رابطهٔ صمیمی داشتند و در سال ۱۹۲۸، در جریان دادگاه مربوط به کتاب «کنج عزلت»، از دوستان نزدیک خود، اونا تروب ریج و رادکلیف هال حمایت کردند. برت، پس از مرگ، باقی ماندهٔ اموال خود را برای وایلی به جا گذاشت.
مایکروسافت گیمینگ () بخش بازی های ویدئویی و سرگرمی دیجیتال آمریکایی/چند ملیتی مایکروسافت است. مایکروسافت گیمینگ، کنسول ها و سرویس های بازی ویدیویی را تحت نام تجاری ایکس باکس تولید می کند. علاوه بر نظارت تولید، همچنین بر روی توسعه بازی، انتشار، تحقیق و توسعه، فروش (سخت افزار، نرم افزار و خدمات) ایکس باکس و ۳ شرکت تابعه (ناشران بازی) در سراسر جهان مدیریت دارد. این ۳ شرکت تابعه عبارت هستند از ایکس باکس گیم استودیوز، زنی مکس مدیا (بتزدا سافت ورکز به عنوان ناشر فعالیت می کند) و اکتیویژن بلیزارد (وظایف انتشار که میان اکتیویژن، بلیزارد انترتینمنت و کینگ.کام تقسیم می شود) هر کدام از این ناشران، بازی ها را تحت برچسب های مربوط به خود منتشر می کنند. فیل اسپنسر (مدیر عامل اجرایی)، که از سال ۲۰۱۴ به طور همزمان بر برند ایکس باکس هم نظارت داشته است، رهبر این بخش تعاملی است. تا پیش از سال ۲۰۲۲، مایکروسافت چندین بخش از خطوط تولید مرتبط با بازی های ویدیویی، از جمله سخت افزار ایکس باکس، کارکرد و آماده سازی ایکس باکس و همچنین استودیوهای توسعه بازی را به صورت جداگانه در اختیار داشت. مایکروسافت گیمینگ در سال ۲۰۲۲ و همزمان با اعلام
برنامه های مایکروسافت برای خرید اکتیویژن بلیزارد، بنیان نهاده شد تا بتواند همهٔ گروه های بازی مایکروسافت را در یک بخش متحد و متمرکز کند. با تکمیل روند خرید اکتیویژن بلیزارد در سال ۲۰۲۳، مایکروسافت گیمینگ به سومین شرکت بزرگ ناشر بازی در سطح جهان از دیدگاه درآمد و بزرگ ترین استخدام کننده (کارفرما) بازی سازهای ویدئویی در جهان تبدیل شده است. مالکیت فکری متعلق به این شرکت شامل برخی از محبوب ترین، پرفروش ترین و پر درآمدترین فرنچایز چندرسانه ای در تمام دوران است که شامل؛ ندای وظیفه، ماینکرفت (فرنچایز)، هیلو (مجموعه بازی)، وارکرفت، الدر اسکورولز و کندی کراش ساگا می باشد.
واقعه درمانگاه قرآن و عترت قم اشاره به کشمکش بین یک زن و آخوندی در چهارشنبه ۱۶ اسفند ۱۴۰۲ دارد که گفته شده در حال تصویربرداری مخفیانه از زن بوده است. این زن پس از اطلاع از اقدام تصویربرداری، از آخوند می خواهد که تصویر را پاک کند اما با مقاومت او مواجه می شود. در اسفندماه ۱۴۰۲، پخش تصاویر این درگیری در رسانه ها و شبکه های اجتماعی باعث واکنش های گسترده ای شد. شرح واقعه. روز شنبه ۱۹ اسفند ۱۴۰۲ ویدیویی در رسانه ها منتشر شد که حاکی از درگیری بین یک و زن و یک شخص معمم بود. در ابتدای این ویدیو نشان داده می شود که مرد معمم به طور مخفیانه در حال تصویربرداری با موبایل از زنی است که روی زمین نشسته، به دیوار تکیه داده و نوزادی در بغل دارد و شالش روی شانه اش افتاده است. در ادامه ویدیو کشمکش زن با مرد دیده می شود که او را بابت تصویربرداری مخفیانه شماتت می کند و درخواست حذف تصویر را دارد. بررسی رسانه ها نشان داد که شخص تصویربردار یک طلبه و مدرس در حوزه علمیه قم است. پس از انتشار ویدیو، اخباری با استناد به کانال های خبری نزدیک به هواداران جمهوری اسلامی مبنی بر دستگیری زن و تعطیل شدن درمانگاه منتشر شد اما دادستان قم این اخبار
را تکذیب کرد و گفت دستور شناسایی اشخاصی که فیلم واقعه را منتشر کرده اند را صادر کرده است. این درگیری در روز چهارشنبه، شانزدهم اسفند ۱۴۰۲ اتفاق افتاد و فیلم آن چند روز بعد، نخستین بار از طریق ایران اینترنشنال منتشر شد. دستگیری چند نفر به اتهام انتشار فیلم. چند روز پس از رسانه ای شدن ماجرا، معاون دادستان قم گفت که چهار نفر «پس از تحقیقات شبانه روزی» به اتهام انتشار فیلم این واقعه بازداشت شده اند. واکنش ها. سلیطه. پس از انتشار ویدیوی کشمکش بین زن و آخوند، گروهی از حامیان حکومت جمهوری اسلامی در شبکه های اجتماعی به طور هماهنگ با «سلیطه» خواندن آن زن، انگشت اتهام را به سوی او گرفتند. در واکنش عده ای فعالان حقوق زنان با استفاده از هشتگ codice_1 نسبت به تحقیرهای تاریخی علیه خود اعتراض کردند.
آنلیس آسومپچائو (زاده ۱۶ مه ۱۹۸۰) یک خواننده و ترانه سرای برزیلی است. آنلیس آسومپچائو متولد سائوپائولو، دختر ایتامار آسومپچائو، یکی از چهره های اصلی وانگاردا پائولیستا است. او کار خود را به عنوان خواننده پشتیبان برای پدرش آغاز کرد و در سال ۲۰۰۱ به گروه دونازیکا پیوست. او فعالیت انفرادی خود را در سال ۲۰۰۷ آغاز کرد
لاله عثمانی (زادهٔ ۱۹۹۲) یک فعال حقوق زنان اهل افغانستان است که کارزاری در شبکه های اجتماعی تحت عنوان #نامم_کجاست را تأسیس کرد که با سنت استفاده نکردن از نام زنان به طور علنی در افغانستان مخالفت می کرد. این کارزار به جلب توجه به عدم حق زنان برای استفاده از نام خود در اسناد رسمی افغانستان می پرداخت. پس از پنج سال فعالیت، قانونی برای درج نام مادر در شناسنامه تأیید شد. واکنش ها نسبت به این تغییر مختلف بوده، برخی از چهره های هنری و سیاسی افغانستان با آن همراه بودند، در حالی که برخی آن را به دلیل «بی احترامی به ارزش های افغانستان» مورد نقد قرار دادند و عثمانی را به دلیل نقشش در این کارزار، به مرگ تهدید کردند. اودر سال 2017 به عنوان جوان برتر سال اوارد گرفت.بعد به عنوان یکی از ۱۰۰ زن تأثیرگذار جهان در بی بی سی در سال ۲۰۲۰ شناخته شد. به همین منوال در سال 2021 عنوان بانوی سال افغانستان را لقب گرفت. بعد از سقوط افغانستان او به المان پناهنده شد و درسال 2023 به عنوان یکی از سه قهرمان برابری در المان از طرف سایت وزارت خارجه المان شناخته شد و در اخیر در سال 2024 کمپین نامم کجاست جز سه روایت سالانه UN Women انتخاب شد. کارز
ار #نامم_کجاست. عثمانی در سال ۱۹۹۲ در افغانستان به دنیا آمد و در دانشگاه هرات حقوق اسلامی خواند. وی در سال ۲۰۱۷ به همراه تهمینه رشیق کارزار رسانه ای #نامم_کجاست را پایه گذاری کرد. این کارزار در اعتراض به این واقعیت که در افغانستان، زنان به طور سنتی حق استفاده از نام خود را در ملاء عام نداشتند، راه اندازی شد. این رسم به این معنی بود که نام زنان در اسناد رسمی مانند شناسنامه یا گواهی فوت و حتی روی سنگ قبر آنها وجود ندارد و این کارزار درصدد آن بود تا توجه جامعه را به این موضوع جلب کند و قانون را در این رابطه تغییر دهد. لاله عثمانی در گفت وگو با رسانه ها گفته بود که با آغاز این کارزار می خواهد در مقابل بی عدالتی بایستد و فرزندان را صاحب نام مادر کند و از مردان خانواده نیز بپرسد که چرا از به زبان آوردن نام زنان شان این همه شرم می کنند؟ او برای اینکه خود و دیگر زنان صاحب نام شوند، این کارزار را به راه انداخت. پس از گذشت پنج سال از راه اندازی این کارزار، دفتر مطبوعاتی معاون دوم ریاست جمهوری افغانستان گفت که کمیته قوانین درج نام مادر در شناسنامه را تأیید کرده است. واکنش ها. ماری اکرمی، رئیس شبکهٔ زنان افغانستان، خبر ت
غییر این قانون را «گامی مثبت در جهت تثبیت هویت زنان» توصیف کرد. فوزیه کوفی ابراز کرد که «تغییر این قانون، مسئلهٔ حقوق زنان نبود، بلکه یک حق قانونی است، یک حق طبیعی». از دیگر حامیان فعالیت های عثمانی می توان به فرهاد دریا، آریانا سعید، و مریم سما اشاره کرد. با این حال، این تغییر قانون مورد استقبال برخی قرار نگرفت، زیرا آنها آن را بی احترامی به ارزش های افغانستان یا اقدامی برای جلب رضایت ایالات متحده می دانستند. طالبان که در سال ۲۰۲۰ در حال مذاکره با دولت وقت افغانستان در مورد تقسیم قدرت بودند، با درج نام زنان در شناسنامه مخالفند. علاوه بر این، عثمانی به دلیل نقشش در این کارزار، تهدید به مرگ شده است. کمک های عثمانی به حقوق زنان در افغانستان باعث شد تا نام او در فهرست ۱۰۰ زن بی بی سی در سال ۲۰۲۰ مورد قرار گیرد.
کوریر اینترناسیونال (; یک هفته نامه فرانسوی مستقر در پاریس است که گزیده هایی از مقالات بیش از ۹۰۰ روزنامه بین المللی را ترجمه و منتشر می کند. همچنین دارای نسخه پرتغالی و ژاپنی است. "کوریر ژاپنی" در ۱۷ نوامبر ۲۰۰۵ راه اندازی شد و توسط کودانشا منتشر می شود. تاریخچه و مشخصات. "کوریر اینترناسیونال" اولین بار در ۸ نوامبر ۱۹۹۰ یک سال پس از فروپاشی دیوار برلین، توسط پنج پاریسی به نام های ژان میشل بوسیه، هروه لاورگن، ، و خوان کالدرون، پیر برگ و گی دو وترز (از انجمن ژنرال بلژیک) طراحی شد. این مجله توسط گروه رسانه ای "گروه لوموند" منتشر شده است. "کوریر اینترناسیونال" برای بیستمین سالگرد خود، در ۹ سپتامبر ۲۰۱۰ از لوگو و طرح بندی جدید پرده برداری کرد. این طراحی مجدد با یک کمپین بازاریابی همراه بود که شامل تصویری از دو هواپیما بود که بدون برخورد با برجهای مرکز تجارت جهانی در نیویورک که به صورت دیجیتالی کوتاه شده بودند، در حال چرخش بودند. مفهوم این بود که اگر برج ها کوچکتر بودند، هیچ برخوردی وجود نداشت. تصویری که شعار جدید مجله («پیش بینی را بیاموزید») را نشان می داد، واکنش های منفی متعددی را در ایالات متحده برانگیخت. در س
ال ۲۰۲۰ تیراژ "کوریر اینترناسیونال" ۱۶۸۷۶۶ نسخه بود.
نگرا لی (متولد لیلیان د کاروالیو، سائوپائولو، ۱۷ سپتامبر ۱۹۷۹) یک خواننده، بازیگر و رقصنده برزیلی است. او یکی از بازیگران زن اصلی فیلم درام موزیکال "آنتونیا" در سال ۲۰۰۶ بود. در سال ۲۰۱۶ نگرا لی تک آهنگی به نام "Sunshine" با حضور همسرش جونیور درید منتشر کرد، این آهنگ توسط تهیه کننده جامائیکایی آدریان "دونسوم" هانسون برای Donsome Records نوشته و تهیه شد.