Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ختری بسیار سالم و بزرگ به دنیا آورد که نامش کریستینا گذاشته شد.» او اضافه می کند که مراسم غسل تعمید ساعت ۵:۳۰ بعد از ظهر در کلیسای جامع کالیاری توسط «رئیس راهب خواهران» برگزار شد و پادشاه آینده چارلز فلیکس و همسرش ماریا کریستینا از بوربن-دو سیسیل به عنوان والدین تعمیدی او را به عهده داشتند. او در سن بسیار کمی به تورین بازگشت و در دربار تحصیل کرد. قلعه ماری-کریستین، یک استحکامات نظامی در نزدیکی شهر آوسوا، بخشی از مجموعه قلعه های اسیلون، که در آن زمان در مرز فرانسه و بخشی از قلمرو ساووی بود، به افتخار او وقف شد. در سال ۱۸۳۰، اشراف تورین به افتخار نامزدی او با فردیناند دوم، پادشاه دو سیسیل، جشن باشکوهی ترتیب دادند. بارونس المپیا ساویو، که در آن مراسم اولین حضور اجتماعی خود را تجربه می کرد، در خاطرات خود از او چنین یاد می کند: «شاهزاده خانم کریستینا هنوز ۲۰ ساله نشده بود: او زیبا بود، با زیبایی جدی و ملایم: قد بلند و پوست روشن، دو موج ضخیم از موهای قهوه ای فرفری، به طرز شاعرانه ای صورت رنگ پریده اش را که با دو چشم بزرگ و گویا روشن شده بود، زینت می دادند. او لباسی آبی و سفید، به رنگ آسمانی که برایش مقدر شده بود، و
یک نیم تاج الماس بزرگ بر پیشانی اش پوشیده بود. او نمی رقصید، زیرا آداب معاشرت سختگیرانه این کار را ممنوع می کرد. من که مجذوب آن شخصیت جذاب، برجسته و در عین حال متواضع شده بودم، به جز او، تنها جذاب در میان آن سرهای تاجدار، چشم یا همدردی نداشتم.» خواهرانش، دوشس های مودنا و لوکا، نیز حضور داشتند، همان طور که مادرش، ملکه ماریا ترزا از اتریش-استه، زنی با روحیه ای قوی، اما به دلیل تکبر و بیزاری از آزادی های سیاسی، منفور بود؛ در واقع، او دشمن آشکار چارلز آلبرت بود که او را وحشی می نامید و وقتی از چزاره بالبو صحبت می کرد، او را دی کول استراسون می نامید. لقب ملکه مقدس. در هر صورت، برخلاف تصور رایج، «ملکه مقدس»، همان طور که ناپلی ها او را صدا می زدند، عاشق فردیناند دوم بود. در خانواده جدیدش، ماریا کریستینا به خواهر شوهرش، پرنسس ماریا آنتونیتا، که دو سال از او کوچکتر بود، بسیار نزدیک شد. با این حال، این دو نفر مجبور شدند از هم جدا شوند، زمانی که پرنسس برای عروسی اش که در ۷ ژوئن ۱۸۳۳ با دوک بزرگ توسکانی، لئوپولد دوم، جشن گرفته شد، به فلورانس رفت. ماریا کریستینا بعداً نوشت: «برای من رنج بزرگی بود که مجبور شدم از خواهر شو
هرم آنتونیتا جدا شوم، کسی که بسیار خوب است و من قبلاً با او دوستی نزدیکی برقرار کرده بودم.» مرگ. ماریا کریستینا قبل از بیست و چهار سالگی بر اثر عوارض زایمان درگذشت، در حالی که تنها پسرش، فرانچسکو، را به دنیا می آورد که پس از مرگ پدرش به تخت سلطنت نشست و بدین ترتیب آخرین پادشاه پادشاهی دو سیسیل شد. خود فرانچسکو در فرقه مادرش، که ملکه مقدس نامیده می شد، بزرگ شد. کمتر از یک سال بعد، فردیناند دوباره با ماریا ترزا از خاندان هابسبورگ-تشن ازدواج کرد. تنها فرزند فرانسیس دوم و همسرش، ماریا سوفی باواریایی، دختری که در زمان تبعید والدینش به دنیا آمد، به نام مادربزرگش نامگذاری شد. با این حال، ماریا کریستینا پیا کوچک تنها چند ماه زنده ماند. فرایند تقدیس. فرایند تقدیس فردیناند دوم، همسر ماریا کریستینا، فرایند تقدیس همسر فقید ملکه را آغاز کرد: بیش از ۳۰ سال پس از مرگ او، واتیکان اعلام کرد که ماریا کریستینا از ساووی به عنوان محترم اعلام شده است. موضوع تقدیس و قدیس سازی متعاقباً متوقف شد، اما در اوایل دهه ۲۰۰۰ توسط کنفرانس های فرهنگی «ماریا کریستینا از ساووی» دوباره احیا شد. با نامه ای به تاریخ ۱۷ نوامبر ۲۰۰۴ - که توسط رئیس،
پروفسور مارگاریتا الیا لئوزاپا، امضا شده و منوط به تأیید شورای ملی در ۲۶ مه ۲۰۰۴ است - به پدر لوکا دِ روزا، از اعضای کلیسای کاتولیک، مأموریت تقدیس و قدیس سازی در انجمن امور قدیسان اعطا شد. با سندی به تاریخ ۳ دسامبر ۲۰۰۴، این انجمن مأموریت تقدیس را تأیید و پذیرفت. بعدازظهر دوم مه ۲۰۱۳، پاپ فرانسیس در دیداری خصوصی با کاردینال آنجلو آماتو، رئیس جماعت امور مقدسین، فرمان مربوط به معجزه منتسب به شفاعت ماریا کریستینا را صادر کرد و بدین ترتیب چراغ سبز را برای تقدیس او نشان داد. روز شنبه، ۲۵ ژانویه ۲۰۱۴، ساعت ۱۱:۰۰ صبح، در کلیسای سانتا کیارا در ناپل، پانتئون پادشاهان بوربون، جایی که او به خاک سپرده شده است، مراسم تقدیس در یک جشن باشکوه عشای ربانی به ریاست کاردینال کرسنزیو سپه، اسقف اعظم متروپولیتن ناپل، و با حضور کاردینال های آنجلو آماتو، کاردینال نماینده تقدیس به عنوان رئیس جماعت امور مقدسین، و رناتو رافائله مارتینو، و اسقف های اعظم توماسو کاپوتو، آرماندو دینی، فابیو برناردو دانوریو، آریگو میلیو و ماریو میلانو برگزار شد. در این مراسم دوک و دوشس کاسترو، شاهزاده چارلز و شاهزاده کامیلا از بوربون-دو سیسیل، شاهزاده دون پد
رو از بوربون به همراه همسرش سوفیا و فرزندانشان، آنا از فرانسه، دوشس کالابریا، شاهزاده آمادئو و سیلویا از ساووی-آئوستا، پرنسس کلوتیلد از ساووی و شاهزاده سرجیو از یوگسلاوی به نمایندگی از شاهزاده ویتوریو امانوئل، پرنسس ماریا گابریلا از ساووی، دوم دوآرته، دوک براگانزا و همچنین نمایندگان خاندان های بوربون و هابسبورگ-لورن حضور داشتند. معجزه برای تقدیس. کلیسای کاتولیک برای اهداف تقدیس، شفای ماریا والارینو، که از ژوئن ۱۸۶۶ به دلیل تومور بدخیم در سینه راست و تومور اولیه در سینه چپش بیمار بود، را معجزه آسا دانست. والارینو با تکیه بر شفاعت حضرت ماریا کریستینا و خوردن تکه ای از بافت یک یادگار «از لباس» از آن حضرت، از عمل جراحی خودداری کرد. بیماری بلافاصله شروع به پسرفت کرد و ظرف یک هفته ناپدید شد. ماریا والارینو ۳۹ سال بعد بدون عود بیماری درگذشت.
آمادئوس هشتم، دوک ساووی (; – ) از سال ۱۳۹۱ تا ۱۴۱۶ کنت ساووی و از سال ۱۴۱۶ تا ۱۴۴۰ دوک ساووی بود. او اولین کسی بود که عنوان دوک را که توسط امپراتور سیگیسموند اعطا شده بود، به دست آورد. او که به خاطر خلق و خوی دیپلماتیک و اصلاحات اداری اش شناخته می شد، نهادهای دولتی را تقویت کرد و صلح داخلی را تقویت نمود. او همچنین از سال ۱۴۳۹ تا ۱۴۴۹ به عنوان آنتی پاپ فلیکس پنجم، در مخالفت با پاپ های اوژن چهارم و نیکلاس پنجم، ادعای پاپی کرد و به آخرین آنتی پاپ تاریخی تبدیل شد که توسط بخش قابل توجهی از روحانیون کاتولیک به رسمیت شناخته شد. زندگی نامه. آمدئو پدرش را در حدود هشت سالگی از دست داد؛ پدرش، آمادئوس هفتم، معروف به کنت سرخ، در اول نوامبر ۱۳۹۱ در ریپاگلیا، احتمالاً مسموم، درگذشت و طبق وصیت نامه اش، نیابت سلطنت را به مادرش، بونا دو بوربون، و لویی سوم دو کوسونای، ارباب کوسونای، واگذار کرد. پس از مرگ آمادئوس هفتم، دربار فئودال به دو حزب تقسیم شد: یکی که از بونا دو بوربون، با درباری در شامبری، و دیگری که از مادر کنت جدید، بونا دو بری، با درباری در مونملیان حمایت می کرد. جنگ داخلی نیز با مداخله پادشاه فرانسه، شارل ششم، متوقف
شد و با تأیید نیابت سلطنت به بونا دو بوربون پایان یافت. بون دو بری پس از آنکه از سرپرستی فرزندانش و نیابت سلطنت برکنار شد، ساووی را ترک کرد و در ۲ دسامبر ۱۳۹۳ به فرانسه بازگشت و در قلعه مهون-سور-یور با برنارد هفتم آرمانیاک ازدواج کرد. اگرچه بدون هیچ مدرک محکمی، شایعاتی مبنی بر مسموم شدن آمادئوس هفتم توسط پزشک، ژان دو گرانویل و داروساز، پیر دو لوپینیس، که در سال ۱۳۹۲ اعدام شد، پخش شد، در حالی که گرانویل، تحت شکنجه، فاش کرد که بون دو بوربون کاملاً از این جنایت بی خبر نبوده است (لوپینیس، در سال ۱۳۹۵، اعاده حیثیت شد، در حالی که نوه اش سال بعد بی گناه اعلام شد). پس از اتهامات متعدد، بون دو بوربون از نیابت سلطنت و سرپرستی برادرزاده اش نیز برکنار شد. دوران کودکی پرآشوب آمادئوس هشتم با لوچی شدید چشم و لکنت زبان همراه بود که به سرعت طبیعت درونگرا و خجالتی او را آشکار کرد. پس از رفتن مادربزرگش، که او بسیار به او علاقه داشت، آمادئوس خود را در محاصره اشراف دربار پیدمونت یافت. سپس، پیروان حزب بورگوندی فیلیپ دوم جسور دست بالا را گرفتند و این نوجوان را مجبور به ازدواج با دخترش ماریا کردند. آمادئوس هشتم که به سن قانونی رسیده
بود و بنابراین صلاحیت اداره امور ازدواج خود را داشت، تنها پس از سال ۱۴۰۰ میلادی شروع به رسیدگی به امور دولتی کرد. سیاست. در سیاست، آمادئوس از همان ابتدا احتیاط و آرامش زیادی از خود نشان داد و لقب پاسیفیکو را برای او به ارمغان آورد. پس از حمایت از پسرعموهایش از آخائیا-پیمونت در برابر مارکیزهای مونفراتو، او عنوان شهر دومودوسولا را به دست آورد، جایی که ساکنان ناراضی از رژیم ویسکونتی آشکارا شورش کرده بودند. در سال ۱۴۰۱، یکی از اولین اقدامات آمادئوس هشتم خرید شهرستان ژنو از اودو از توآر-ویلارس، کنت جدید بود که سال قبل آن را از پسرعمویش، اومبرتو از ویلارس، به ارث برده بود که او نیز آن را از عموی مادری اش، کاردینال رابرت از ژنو، ضد پاپ با نام کلمنت هفتم به ارث برده بود. وراث کنت های ژنو با یک روند قانونی به این فروش اعتراض کردند که تا سال ۱۴۲۲ ادامه یافت، سالی که امپراتور سیگیسموند، که در سال ۱۴۱۱ آن را برای امپراتوری ادعا کرده بود، رسماً آن را با نامه ای مورخ ۲۵ آوریل به آمادئوس هشتم واگذار کرد. آمادئوس هشتم طرفدار دانشگاه تورین بود که توسط پسر عمویش، لویی ساووی-آخایی، تأسیس شده بود و مورد تأیید پاپ بندیکت سیزدهم،
بود که در سال ۱۴۱۱، تأییدیه (حق ثبت امپراتوری) را از امپراتور سیگیسموند لوکزامبورگ، دریافت کرد، و همچنین پاپ ژان بیست و سوم، در سال ۱۴۱۳، طبق نامه شماره سوم تاریخ شاهزادگان ساووی از شاخه آخایی، لردهای پیدمونت، جلد ۲، تأیید خود را اعلام کرد. روابط او با پادشاهی فرانسه خوب بود و نقش فعالی در امور فرانسه داشت؛ در واقع، او در سال ۱۴۱۵ گروهی متشکل از ۲۰۰۰ مرد را فرستاد که با شجاعت در نبرد آگینکورت شرکت کردند، جایی که حدود ۱۰۰ شوالیه را از دست دادند. او سپس موفق شد در سال ۱۴۱۶ از امپراتور سیگیسموند تبدیل این شهرستان به یک دوک نشین را به دست آورد، رویدادی که در کشور با جشن های بزرگی روبرو شد؛ سیگیسموند در ۱۹ ژانویه، در حالی که در شامبری بود، شهرستان ساووا و پیمونت را به عنوان پاداشی برای اشراف، شجاعت و تدبیر شوالیه آمادئوس هشتم به یک دوک نشین تبدیل کرد؛ سند انتخاب به عنوان دوک نشین به تاریخ ۱۹ فوریه ۱۴۱۶ است، در حالی که سند اعطای عنوان دوک نشین به آمادئوس هشتم به تاریخ ۲۰ فوریه ۱۴۱۶ است. در سال ۱۴۱۴، آمادئوس هشتم با کنفدراسیون سوئیس مخالفت کرد و مانع از فتح دره اوسولا توسط آنها شد و در سال های بعد، کنت کارمانولا و
گروه مزدورش را استخدام کرد که از طریق قتل عام و غارت، بیهوده سعی در مطیع کردن والیس داشتند. در همان دوره، او موفق شد از مارکیزهای سالوتزو ادای احترام فئودالی دریافت کند، اما نتوانست نفوذ آنها را در دره های پیدمونته جایگزین کند؛ در حالی که نتوانست برتری خود را بر جنوا گسترش دهد، که در سال ۱۴۲۱، ابتدا مارکیزات مونفراتو را به آمادئوس هشتم و سپس ویسکونتی ها ترجیح داد. کنت و دوک. آمادئوس در ۴ سپتامبر ۱۳۸۳ در شامبری، پسر آمادئوس هفتم، کنت ساووی و بون بری، متولد شد. او حتی در کودکی از استرابیسم رنج می برد، که یکی از پزشکان پدرش، ژان دو گراندویل، ادعا می کرد که می تواند آن را درمان کند. او در سال ۱۳۹۱ پس از مرگ پدرش در ۲ نوامبر ۱۳۹۱، که گفته می شود ناشی از مسمومیت یا حداقل بدرفتاری پزشکانش بود، به مقام کنت ساووی رسید. کنت سرخ، آمادئوس هفتم، در وصیت نامه خود، مادرش بون دو بوربون را به جای همسرش بون دو بری، خواهرزاده پادشاه شارل ششم فرانسه، به عنوان نایب السلطنه آمادئوس هشتم منصوب کرده بود. این امر باعث ایجاد درگیری در دربار بین مادربزرگ و مادر شد که در نهایت دوک های بری، بوربون، اورلئان و پادشاه شارل ششم فرانسه را درگ
یر کرد. مادربزرگ آمادئوس هشتم تا سال ۱۳۹۷، در دوران خردسالی او، به عنوان نایب السلطنه عمل می کرد. دوران اولیه حکومت کنت شاهد تمرکز قدرت و گسترش ارضی ایالت ساووی بود، و در سال ۱۴۱۶ آمادئوس توسط امپراتور سیگیسموند به دوک ساووی ارتقا یافت. در سال ۱۴۱۸، پسرعموی دور او، لویی پیدمونت، برادر همسرش، آخرین مرد از شاخه بزرگتر خاندان ساووی، درگذشت و آمادئوس را به عنوان وارث کل خود باقی گذاشت و بدین ترتیب سرانجام دودمان های مردانه خاندان ساووی را متحد کرد. آمادئوس قلمروهای خود را افزایش داد و تلاش های متعددی را برای مذاکره جهت پایان دادن به جنگ صد ساله تشویق کرد. از سال ۱۴۰۱ تا ۱۴۲۲، او برای بازپس گیری مناطق اطراف ژنو و آنسی مبارزه کرد. پس از مرگ همسرش در سال ۱۴۲۸، او در سال ۱۴۳۴ به همراه شش شوالیه دیگر، فرقه سنت موریس را تأسیس کرد. آنها به تنهایی در قلعه ریپای، در نزدیکی ژنو، در یک حالت شبه رهبانی طبق قانونی که خودش وضع کرده بود، زندگی می کردند. او خود را دکانوس میلیتوم سولیتودینیس ریپالیا نامید. او پسرش لویی را به عنوان نایب السلطنه دوک نشین منصوب کرد. طبق گفته ساموئل گیشنون، برادرزن و پسرعموی آمدئو هشتم، شوهر خواهرش،
بونا، ارباب پیمونت لویی از ساووی-آخائیا، در ۱۱ دسامبر ۱۴۱۸ در پینرولو درگذشت؛ و از آنجایی که لویی و بونا فرزند مشروعی نداشتند، شاخه ساووی-آخائیا منقرض شد و آمدئو هشتم جانشین او در القابش شد. خواهرش بونا، در سال ۱۴۲۹، وصیت نامه ای تنظیم کرد و پسر طبیعی شوهرش، که او نیز لویی نام داشت، را به عنوان وارث او منصوب کرد و ارث را به ژان (تحت سلطه جان سابائودیا)، مارکیزها و خواهران مونتیسفراتی (تحت سلطه خیر بیتوریو و مادر) و آمدئو هشتم (تحت سلطه آمادئوم سابائودیه دوکم و برادر) اختصاص داد. طبق سند شماره ۵۳۷۲ عناوین خاندان دوک بوربون، توسط م. در ۱۸ سپتامبر ۱۴۳۰، مادرش، کنتس آرمانیاک و رودز، بیوه برنارد، کنت آرمانیاک و رودز، وصیت نامه ای تنظیم کرد و داماد برنارد، ویسکونت برنارد، را به عنوان وارث آرمیاک، کنت پاردیاک، به ارث گذاشت و میراثی برای سایر فرزندان بازمانده، از جمله آمدئو (آمده، دوک ساووی، پسر او از ازدواج اولش بود) تعیین کرد. در سال ۱۴۳۰، او اساسنامه سابودیه را منتشر کرد، مجموعه ای که قوانین ایالت های تحت حقوق او را جمع آوری می کرد، که در آن سال از دریاچه نوشاتل تا سواحل دریای لیگوریا امتداد داشت. این اساسنامه همچ
نین شامل اولین مقررات علیه یهودیان در سرزمین های ساووی است. با این حال، آمدئو از سیاست و دشواری های ناشی از آن خسته شده بود: پس از آنکه دوک نشین را به رفاه زیادی رساند، تصمیم گرفت همه چیز را رها کند و به قلعه ریپاگلیا پناه ببرد. این قلعه به نوعی عزلت نشینی تبدیل شده بود و همچنین صومعه ای از روحانیون آگوستینی را که توسط او تأمین مالی می شد، در خود جای داده بود؛ بنابراین، در پاییز ۱۴۳۴، آمدئو هشتم به همراه دربار و معتمدترین شوالیه ها که از میان کسانی انتخاب شده بودند که طبق قانون فرقه موریس، خود را با شایستگی های افتخارآمیز متمایز کرده بودند، به قلعه ریپاگلیا پناه برد. از جمله آنها می توان به هنری دو کلمبیر، کلود دو سایکس، فرانسوا دو بوسی و لویی دو شولو اشاره کرد. در ۷ نوامبر همان سال، آمدئو در مقابل نمایندگان سه ایالت دوک نشین، استعفا داد و قدرت اجرایی را به پسرش لویی بازگرداند. با این حال، برای پنج سال آینده، آمدئو هشتم همچنان به اداره امور ایالت ریپاگلیا ادامه داد و لویی تنها ستوان او بود. آنتی پاپ. به نظر می رسید که دوران آمادئوس هشتم با استعفای او از قدرت به نفع پسرش لویی به پایان می رسد، اما نام او هنگامی
که پدران شورا در بازل تشکیل جلسه دادند، دوباره بر سر زبان ها افتاد. اختلافات بین اسقف ها، که پاپ اوژن چهارم را به خرید و فروش کلیسا و بدعت گذاری متهم می کردند، چنان داغ بود که منجر به عزل پاپ شد؛ بنابراین، شورا دچار اختلاف شد: در فرارا، پاپ با برخی از کاردینال های مورد اعتماد خود ملاقات کرد، در حالی که در بازل، بسیاری از اسقف ها و کاردینال ها باقی ماندند. آنها در ۲۴ مه ۱۴۳۸ پاپ را برکنار شده اعلام کردند و به انتخاب پاپ جدید پرداختند. تاج به آمادئوس هشتم که در آن زمان هنوز در قلعه ریپاگلیا در دریاچه ژنو اقامت داشت، اهدا شد. دوک نمی خواست پاپ شود؛ او خود را مردی مذهبی نمی دانست و هیچ درکی از الهیات نداشت. با این حال، پیشنهادات پدران شورا چنان چاپلوسانه و کج خلقانه بود که آمدئو مجبور شد این مقام معتبر را بپذیرد: بنابراین او در ۵ نوامبر ۱۴۳۹ به عنوان پاپ انتخاب شد و نام فلیکس پنجم را برای خود برگزید. او هرگز در تاج و تخت پاپ به رم نرفت، او بین سوئیس و ساووی باقی ماند و به ندرت به تماشاگران اعطا کرد و زندگی بازنشسته ای داشت. پاپ شورای بازل. آمادئوس با شورایی گرایی، جنبشی که خواستار مدیریت کلیسا توسط شوراهای جهانی
بود، و با اسقف هایی مانند کاردینال آلمان از آرل که می خواستند محدودیت هایی بر دکترین برتری پاپ اعمال کنند، موافق بود. او حتی پس از پیوستن اکثر اعضای شورای بازل (۱۴۳۱–۱۴۴۹) به شورای فلورانس که توسط پاپ اوژن چهارم در سال ۱۴۳۸ تشکیل شد، روابط نزدیکی با آن شورا داشت. هیچ مدرکی وجود ندارد که نشان دهد او با فرستادن اسقف های ساووی به بازل، برای به دست آوردن مقام پاپی تحریک شده باشد، اگرچه او پیشنهاد داد که اسقف های ساووی در شورا شرکت کنند. از دوازده اسقف حاضر، هفت نفر از ساووی ها بودند. شورای بازل در جلسه سی و یکم خود، در ۲۴ ژانویه ۱۴۳۸، پاپ اوژن را به حالت تعلیق درآورد. سپس، در ۲۵ ژوئن ۱۴۳۹، رسماً اوژن را به عنوان یک بدعت گذار عزل کرد. رئیس شورا، کاردینال لویی آلمان، اسقف اعظم آرل، به اعضا یادآوری کرد که برای دفاع از شورا در برابر دشمنانش، نیاز به انتخاب یک پاپ ثروتمند و قدرتمند دارند. انتخابات. از آنجایی که آلمان تنها کاردینال حاضر بود، شورا تصمیم گرفت هیئتی از انتخاب کنندگان را منصوب کند. این هیئت متشکل از سی و سه عضو بود که از پنج «ملت» که شورا به آنها تقسیم شده بود، انتخاب می شدند. آنها در ۳۱ اکتبر ۱۴۳۹ تشکیل
جلسه دادند. در اولین بررسی (رأی گیری)، آمادئوس ۱۶ رأی؛ در دومین رأی، ۱۹ رأی؛ در سومین رأی، ۲۱ رأی کسب کرد. در ۵ نوامبر، او ۲۶ رأی کسب کرد که برای انتخاب شدن کافی بود. سپس خود شورا در ۱۷ نوامبر ۱۴۳۹ فرمانی صادر کرد که در آن اعلام شد آمادئوس به عنوان پاپ انتخاب شده است و جزئیات کامل انتخاب را ارائه داد. هیئتی شامل منشی و سردفتر آئنئاس سیلویوس پیکولومینی به ریپای، محل اقامت آمادئوس، اعزام شد. این هیئت در ۱۵ دسامبر ۱۴۳۹ رسید و پس از مذاکرات طولانی، آمادئوس در ۵ فوریه ۱۴۴۰ به انتخاب خود رضایت داد. انتخاب نام پاپ، فلیکس، توسط کاردینال آلمان پیشنهاد شد. فلیکس سوگند افتتاحیه را که توسط شورای بازل تدوین شده بود، ادا کرد. در همان زمان، او به طور کامل از هرگونه مشارکت بیشتر در اداره قلمرو خود صرف نظر کرد. او پسرش لویی را دوک ساووی و پسرش فیلیپ را کنت ژنو نامید. او همچنین پیکولومینی را به عنوان منشی خود منصوب کرد. پاپ. فلیکس پنجم با تأسیس «مدرسه عالی دانشگاه های رومی» در ۱۲ نوامبر ۱۴۴۰، به رسمیت شناختن سخنرانی های دانشگاهی در بازل را به عهده دارد؛ این مدرسه در مراسمی در ۵ نوامبر ۱۴۴۰ افتتاح شد. این مراسم در نهایت منجر به
تأسیس دانشگاه بازل در سال ۱۴۶۰ توسط پاپ پیوس دوم (پیکولومینی) در فرمان «اینتر ستراس» در ۱۲ نوامبر ۱۴۵۹ شد. او در ۱۹ نوامبر ۱۴۴۲ به دلیل بیماری، بازل را به مقصد لوزان ترک کرد و بدین ترتیب از اهمیت شورای بازل کاست. اسقف فرانسوا دِ مِز اهل ژنو در ۷ مارس ۱۴۴۴ درگذشت، و در ۹ مارس، ژان دِ گروله، پیشکار ضد پاپ فلیکس پنجم، به نام ضد پاپ، اداره اسقف نشین را به دست گرفت. در همان روز، پسر ضد پاپ، دوک لویی ساووی، دستور داد که کاخ اسقفی تیه تحت کنترل بخش کلیسای جامع ژنو قرار گیرد. مرگ کاردینال پیش بینی شده بود و در سال ۱۴۴۶، فلیکس پنجم، اسقف بارتولومیو اهل کورنتو را به عنوان نایب خود در امور معنوی و دنیوی برای اسقف نشین ژنو منصوب کرد. در سال ۱۴۴۹، اسقف آندره آ اهل هبرون جانشین او شد. کاردینال آمادئوس، همان طور که در سال ۱۴۴۹ به این مقام رسیده بود، تا زمان مرگش سمت مدیر را بر عهده داشت. در ۲۰ ژوئیه ۱۴۴۷، امپراتور فردریک سوم به شهردار بازل دستور داد تا امان نامه هایی را که قبلاً به افراد حاضر در شورای بازل اعطا شده بود، لغو کند و دیگر به اعضای شورا اجازه ندهد در بازل بمانند. این دستور با دستوری در شورا در ۲۴ مه ۱۴۴۸ تقویت
شد و شهروندان بازل را که قبلاً تمایلی به اخراج آنها نداشتند، ملزم کرد؛ بنابراین شورا جلسات خود را به شهر لوزان منتقل کرد، جایی که اولین جلسه خود را در ۲۵ ژوئیه ۱۴۴۸ به ریاست فلیکس پنجم، ضد پاپ، برگزار کردند. شهرت او با روایتی که در تفسیرهای پیوس دوم یافت می شود، به عنوان یک پاپ نگران پول، برای جلوگیری از به ضرر رساندن به وارثانش، آمده است، خدشه دار شده است. پس از مرگ رقیبش، پاپ اوژن چهارم در سال ۱۴۴۷، هر دو فرمانبردار در انشعاب کلیسا، از حل و فصل اختلافات حمایت کردند. در ۷ آوریل ۱۴۴۹، در دومین جلسه شورای لوزان، فلیکس پنجم اقتدار پاپ نیکلاس پنجم را پذیرفت و از مقام پاپی خود استعفا داد. در چهارمین جلسه خود، در ۱۹ آوریل ۱۴۴۹، از آنجا که تخت پطرس خالی بود، شورای لوزان نیکلاس پنجم را به عنوان پاپ خود انتخاب کرد. در پنجمین و آخرین جلسه خود، آمادئوس ساووا را به عنوان اسقف سابینا و نماینده پاپ در ساووا به رسمیت شناخت و پس از پاپ نیکلاس، رتبه دوم را در کلیسا به او اختصاص داد. سپس این جلسه به طور دائم به تعویق افتاد. اواخر عمر. پس از کناره گیری از مقام پاپی، آمادئوس در ۷ آوریل ۱۴۴۹ توسط پاپ نیکلاس پنجم به عنوان کاردینا
ل منصوب شد. در ۲۳ آوریل ۱۴۴۹، او به عنوان اسقف حومه سابینا، و نماینده پاپ و نایب السلطنه در تمام سرزمین های تحت سلطه دوک ساووی و در اسقف نشین لوزان منصوب شد. برنامه کامل سفر او، از ۱۵ آوریل ۱۴۴۹ تا ۶ ژانویه ۱۴۵۱، توسط ادوارد مالت، بر اساس دفاتر ثبت کاردینال آمادئوس، ارائه شده است. آمادئوس در ۷ ژانویه ۱۴۵۱ در ژنو درگذشت و در ۹ ژانویه در ریپای به خاک سپرده شد. پاپ نیکلاس پنجم در ۳۰ آوریل ۱۴۵۱، در تقدیر از زندگی و حرفه کاردینال آمادئوس، خلاصه ای از رسالت خود را نوشت. ازدواج و فرزند. کنت آمادئوس در سال ۱۴۰۱ در آراس با ماری اهل بورگوندی (۱۳۸۶–۱۴۲۸)، دختر فیلیپ جسور، دوک بورگوندی، ازدواج کرد. با این حال، او تا سال ۱۴۰۳ به ساووی نرسید. آنها نه فرزند داشتند که تنها چهار نفر از آنها تا بزرگسالی زنده ماندند:
هامبرت اول (؛ ۹۸۰ – ۱۰۴۸) از سال ۱۰۳۲ تا زمان مرگش کنت ساووی و بنیانگذار دودمان ساووی بود. با ریشه های مبهم، خدمت او به امپراتوران مقدس روم، هنری دوم و کنراد دوم، با شهرستان های مورین و آئوستا و زمین هایی در والیس پاداش داده شد، که همه با هزینه اسقف ها و اسقف های اعظم محلی بود؛ این قلمرو به عنوان شهرستان ساووی شناخته شد. زندگی نامه. اطلاعات بسیار کم و پراکنده ای در مورد اومبرتو وجود دارد؛ نه اجداد او و نه تاریخ تولدش مشخص نیست، احتمالاً بین سال های ۹۷۰ تا ۹۷۵. اومبرتو اولین چهره تاریخی از این خاندان است که به عنوان «کنت» توصیف شده است. نام او برای اولین بار در منشوری به تاریخ ۳ آوریل ۱۰۰۰ و متعاقباً در اسناد دیگری از سال های ۱۰۰۳، ۱۰۱۷، ۱۰۲۴ و ۱۰۳۶ آمده است، اما مشخص نیست که آیا آنها به او اشاره دارند یا خیر، زیرا نام اومبرتو در آن زمان در خاندان ساووی کاملاً رایج بوده است. در سال ۱۰۰۳، او احتمالاً بیست و دو قلعه را در وینوا (منطقه ای از شهر وین) که شهرستان سرمورنس (فرانسه) را تشکیل می داد، به نمایندگی از پادشاه بورگوندی، رودولف سوم، اداره می کرده است. در مورد ساووی، طبق «تاریخ ساووی، پس از اسناد اصلی»، اومبر
تو نماینده شاه رودولف و ملکه ارمنگارد در آن سرزمین ها بود (مراقب، مدیر سلطنتی)؛ به گفته برخی مورخان، اومبرتو از خویشاوندان نزدیک ملکه بود (برخی مورخان حتی معتقدند که ارمنگارد خواهر اومبرتو بوده است) و تسلط اومبرتو بیانکامانو در مورین نیز توسط مورخ و متخصص قرون وسطی، پل فورنیه، تأیید شده است. ملکه ارمنگارد در سند شماره ۲۸۹۲ از «کتابچه راهنمای آب های کلونی»، جلد ۴، از او به عنوان نماینده خود نام می برد. در سال ۱۰۲۵، پادشاه جدید آلمان، کنراد دوم اهل سالی، شوهر ژیزلا اهل سوابیا، خواهرزاده رودولف سوم، بازل را اشغال کرد تا او را مجبور به تأیید جانشینی کند. رودولف تسلیم شد و در سال ۱۰۲۷، در موتنتس، کنراد نشان سلطنتی، تاج و نیزه سنت موریس را دریافت کرد و رسماً به عنوان وارث رودولف سوم شناخته شد. با مرگ رودولف سوم در سال ۱۰۳۲، هامبرت اول در مقابل مدعی تاج و تخت، اودو اهل شامپاین، کنت بلوا، قرار گرفت. او بیوه رودولف سوم، ارمنگارد، را به دیدار امپراتور کنراد دوم سالی برد تا به عنوان پادشاه بورگوندی شناخته شود، و در سال ۱۰۳۴ اومبرتو آشکارا از امپراتور جانبداری کرد و به او اجازه داد تا در ژنو با سربازانی که توسط مارکی بون
یفاس کانوسا و اسقف اعظم میلان، آریبرتو دا اینتیمیانو، به کنراد فرستاده شده بودند، ملاقات کند و در شکست قطعی اودونه نقش داشته باشد و سرزمین های دیگری را از امپراتور به دست آورد، که بدین ترتیب توانست دوباره به عنوان پادشاه آرل در ژنو تاجگذاری کند. کنراد دوم به خاطر کمکی که دریافت کرد، به بیانکامانو یک سری حقوق در مورد مورین و شابله ها پاداش داد و او رسماً به عنوان کنت مورین و شابله ها سرمایه گذاری شد. در نتیجه این امتیازات، اومبرتو بیانکامانو سلطه گسترده ای را در پای کوه های آلپ به دست آورده بود. از آن لحظه به بعد، او توانست کنترل کامل گذرگاه های آلپ را که در قرون وسطی اروپای شمالی و جنوبی را به هم مرتبط می کردند، به ویژه گذرگاه های مونت سنیس و سنت برنارد کوچک اعمال کند. پس از مرگ کنراد دوم سالیک در سال ۱۰۳۹، فئودال های پادشاهی آرل یا دو بورگوندی، به ویژه کنت های بورگوندی و ژنو، علیه پادشاه جدید آلمان و امپراتور آینده، هانری سوم سیاه شورش کردند. تنها کنت موریانا، هامبرت بیانکامانو، به هنری سوم وفادار ماند. در سال ۱۰۴۰ به کلیساهای سنت اورسو و سن جیووانی در آئوستا کمک مالی کرد. مارچیو فیلیوس اودونیس). در سال ۱۰۴۲
، هامبرت دو کمک مالی به صومعه سنت شافر انجام داد: یکی در ژانویه و دیگری در ژوئن؛ او همچنین یکی برای کلیسای سنت لارنس در گرنوبل انجام داد. در نهایت، اومبرتو در سال ۱۰۴۶ کمک مالی به کلیسای جامع سنت ژان دو مورین انجام داد. او سند شماره ۲۱۲ از مجموعه صومعه سنت آندره لو با دو وین، توسط آیمونه (به احتمال زیاد پسرش) را امضا کرد. به لطف ازدواج پسرش اودونه با آدلاید، دختر اولدریکو مانفردی دوم، وارث تاج و تخت مارکیزات تورین و گاستالدیای شوش، در حدود سال ۱۰۴۵، او شاهد گسترش قابل توجه قلمرو خود بود. بازرگانان و زائرانی که می خواستند از آلپ عبور کنند تا وارد دره پو شوند، تنها با رضایت ساووی می توانستند این کار را انجام دهند. کنترل این گذرگاه ها به معنای کنترل ترافیک بود و ثروت می توانست با اعمال عوارض بر ترانزیت، مدیریت مسافرخانه ها و ارائه خدمات به مسافران، انباشته شود. این امر مزایای عظیمی را برای سرزمینی عاری از منابع و امکانات به ارمغان آورد. اما توانایی مسدود کردن این گذرگاه ها با موانع نظامی و در نتیجه اجازه عبور فقط به ارتش هایی که مایل به اعطای امتیازات و دارایی های فئودالی بودند، قدرت واقعی ساووی ها را تشکیل می د
اد، که توانستند یک «وضعیت عبور» اولیه ایجاد کنند و بی پروا از تمام فرصت های دیپلماتیکی که این مالکیت تضمین می کرد، سوءاستفاده کنند. او در قلعه شاربونیر، که در اواسط قرن نهم ساخته شده بود و بر شهر ایگوبل تسلط داشت، ساکن شد، که بنابراین اولین پایتخت شهرستان بود. بر اساس آگهی ترحیم تالوار، او در سال ۱۰۴۸ درگذشت. به گفته دیگران، او در ۱۹ ژوئیه ۱۰۴۷ در هرمیلون درگذشت. یک مقبره خالی در راهروی کلیسای جامع سنت ژان دو مورین، در دره آرک، ساخته شد. طبق روایات، او در کلیسای جامع دفن شده است، اما مطالعات اخیر نیز صومعه اشل را پیشنهاد می کنند. خانواده. هامبرت پسر آمادئوس بود که ممکن است قبل از او به عنوان کنت مورین بوده باشد یا نه. برادرش اسقف اتو از بلی بود. هامبرت جد سلسله ای است که به عنوان خاندان ساووی شناخته می شود. ریشه های این سلسله ناشناخته است، اما گفته می شود اجداد هامبرت از ساکسونی، بورگوندی یا پرووانس آمده اند. با توجه به ارتباطات نزدیک هامبرت با رودولف سوم بورگوندی، احتمالاً خانواده او بورگوندی بوده اند یا از نوادگان دوک های وین یا از یک خانواده اشرافی بورگوندی (مانند گوئیگونیدها، اجداد کنت های آلبون) بوده اند