Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رابطه بین مصرف الکل و وزن بدن موضوع مطالعاتی است که نتایج آن ها نامشخص است. یافته های این مطالعات از افزایش وزن بدن تا کاهش جزئی در میان زنانی که شروع به مصرف الکل می کنند، متغیر است. برخی از این مطالعات با تعداد زیادی از شرکت کنندگان انجام شده است؛ یکی از آن ها شامل نزدیک به ۸٬۰۰۰ نفر و دیگری ۱۴۰٬۰۰۰ نفر بوده است. یافته ها نامشخص هستند زیرا الکل خود شامل هفت کالری در هر گرم است، اما تحقیقات نشان می دهد که بدن تنها ۷۰–۸۰ درصد از این مقدار را به دلیل ترموژنز استخراج می کند، بنابراین تعداد تقریبی کالری ها که می توانند مورد استفاده قرار گیرند بین ۵ تا ۶ کالری در هر گرم الکل است. بر اساس گفته های کنت بانتینگ، نتایج تحقیقات لزوماً به این معنی نیست که افرادی که می خواهند وزن کم کنند باید به مصرف الکل ادامه دهند، زیرا مصرف الکل به عنوان عاملی برای افزایش اشتها شناخته شده است. به دلیل این تناقضات در یافته ها، رابطه بین الکل و وزن همچنان حل نشده باقی مانده و نیاز به تحقیقات بیشتری دارد. عوامل بیولوژیکی و محیطی به عنوان عواملی در ایجاد الکلیسم و چاقی در نظر گرفته می شوند. شباهت های فیزیولوژیکی بین پرخوری و الکلیسم به ا
ستراتژی های مداخله ای، مانند ترکیبات دارویی که ممکن است به افرادی که از هر دو رنج می برند کمک کند. برخی از پروتئین های سیگنال دهی مغز که پرخوری و افزایش وزن را میانجی گری می کنند، همچنین واسطه مصرف غیرقابل کنترل الکل هستند. برخی از زیرساخت های فیزیولوژیکی که پایه گذار مصرف غذا و الکل هستند، شناسایی شده اند. ملانوکورتین ها، گروهی از پروتئین های سیگنال دهی، در پرخوری و الکلیسم درگیر هستند. برخی الگوهای مصرف الکل ممکن است به چاقی کمک کنند. یک مطالعه نشان داد که نوشندگان مکرر و سبک (سه تا هفت روز نوشیدن در هفته، یک نوشیدنی در هر روز نوشیدن) دارای BMI کمتری نسبت به نوشندگان نادر اما سنگین تر بودند. اگرچه کالری ها در مایعات حاوی اتانول ممکن است نتوانند مکانیزم فیزیولوژیکی که احساس سیری را در کوتاه مدت تولید می کند، تحریک کنند، نوشندگان مکرر در بلندمدت ممکن است با کم خوری انرژی ناشی از اتانول را جبران کنند.
آنازاربوس () یا عین زربه () شهری باستانی در کیلیکیه، در مرزهای امروزی ترکیه است. اولین وقایع تاریخی ذکر شده در مورد آنازاربوس و مجاورت آن به قرن اول قبل از میلاد بازمی گردد، که از طریق سکه هایی با واژگان "Anazarbeon" کشف شده اند. رومی ها در این دوره حاکم بر کل مدیترانه بودند و در عملیات معروفی که ژنرال پومپیوس علیه دزدان دریایی انجام داد، این منطقه فتح شد. بیشتر دزدان دریایی در این نبرد کشته شدند و تارکوندیموتوس به عنوان یک دولت دست نشانده رومی در آنجا مقدر شد. پس از یک دوره کوتاه، در ۱۹ میلادی، شهر آنازاربوس طی سفر امپراتور روم آگوستوس به پادشاهی تارکوندیموتوس، تأسیس شد و نام آن «قیصریه» به آگوستوس انتساب یافت. در آن زمان، پایتخت منطقه هیراپولیس-کاستابالا بود که اهمیت خود را به عنوان یک مرکز مذهبی در منطقه حفظ کرد، در حالی که آنازاربوس به عنوان مرکز سیاسی و اقتصادی پادشاهی تارکوندیموتوس برجسته شد. اواسط قرن ۲ میلادی زمانی است که اوج شکوه آنازاربوس آغاز شد. پس از پایان جنگ داخلی در امپراتوری روم در اواخر قرن، شهرهای کیلیکا پداس برای ارتش روم در طول جنگ علیه شاهنشاهی اشکانی نقاطی ایده آل بودند. آنازاربوس، از ا
ین طریق، به عنوان یکی از شهرهایی که ارتش روم در طول مبارزه با اشکانیان از طریق لجستیکی پشتیبانی می شدند، مهم بود. امپراتور سپتیمیوس سِوِروس، که در طول جنگ داخلی از شهر آنازاربوس مورد حمایت قرار گرفت، به شهر به جای عنوان «نئوکوروس» که در سالهای ۱۹۸ و ۲۰۳ داشت، در سال ۲۰۴ عنوان «متروپولیس» داد. شهر رشد کرد و به مرکزیت منطقه درآمد. اوج شکوه آن در نیمه اول قرن ۳ میلادی بروز یافت و در معماری شهر منعکس شده و منجر به بزرگ کردن یک شهر باشکوه و همچنین با سهم امپراطوران شد. ۲۶۰ دوره ای است که کل منطقه توسط ساسانیان مورد حمله قرار گرفت. پادشاه شاپور بسیاری از شهرها از جمله آنازاربوس را غارت کرد و علائم کاملاً ناگوار را در منطقه به جا گذاشت. پس از آن کیلیکیه به دو قسمت تقسیم شد. این شهر در سال ۵۲۵ و ۵۶۱ از زمین لرزه رنج برد و توسط امپراطوران دوره، جاستینیوس و جاستینیانوس بازسازی شد. در قرن هفتم و هشتم میلادی توسط اعراب مورد حمله قرار گرفت و برای قرن های آینده بین بیزانس و اعراب دست به دست می شد. در سال ۹۶۴ توسط بیزانسی ها تصرف شد و دوباره در مرزهای بیزانس درآمد. در قرن یازدهم، ارمنی هایی که به کیلیکیه آمدند و در حال فرار
از آلپ ارسلان بودند و آن را به عنوان پایتخت شناختند. از سال ۱۳۷۵، پس از فتح منطقه توسط سلطنت ممالیک، دشت کیلیکیه تُرک نشین شد.
جان وارد کرسول (John Ward Creswell) یک پژوهشگر دانشگاهی آمریکایی است که به خاطر فعالیت هایش در زمینهٔ پژوهش های ترکیبی شناخته می شود. او تاکنون مقالات علمی متعددی و ۲۷ کتاب در حوزه های پژوهش های ترکیبی، روش های تحقیق و پژوهش کیفی نوشته است. تحصیلات. کرسول مدرک کارشناسی خود را در رشته های علوم سیاسی و تاریخ از دانشگاه ماسکینگام دریافت کرد. سپس، مدرک کارشناسی ارشد در زمینهٔ امور دانشجویی و مشاوره و دکترای خود را در جامعه شناسی و مطالعات آموزش عالی از دانشگاه آیووا اخذ نمود. از سال ۲۰۱۵، کرسول استاد پاره وقت پزشکی خانواده در دانشگاه میشیگان و نیز مدیر برنامهٔ پژوهش و مطالعات ترکیبی میشیگان بوده است. پیش تر، او استاد روان شناسی تربیتی در دانشگاه نبراسکا-لینکلن بود و کرسی استادی وقفی کلیفتون را در اختیار داشت. او یکی از بنیان گذاران و هم سردبیران نخستین «ژورنال پژوهش ترکیبی» بود و دو بار به عنوان پژوهشگر فولبرایت برگزیده شد: در سال ۲۰۰۸ در آفریقای جنوبی و در سال ۲۰۱۲ در تایلند. کرسول در سال ۲۰۱۱، یک گروه کاری مؤسسه ملی بهداشت را در زمینه "بهترین شیوه های تحقیقات روش های ترکیبی در علوم بهداشتی" رهبری کرد، سپس در ۲۰
۱۳ به عنوان استاد مدعو در دانشکده بهداشت عمومی هاروارد خدمت کرد و دکترای افتخاری دانشگاه آفریقای جنوبی Pretoria را دریافت کرد.. کرسول در ۲۰۱۴، به عنوان رئیس مؤسس انجمن بین المللی تحقیقات روش های ترکیبی خدمت کرد. آثار. کرسول تاکنون بیش از ۳۰ کتاب و ده ها مقالهٔ علمی در زمینهٔ طراحی پژوهش، روش های کیفی و ترکیبی منتشر کرده است. از جمله آثار برجستهٔ او می توان به کتاب های زیر اشاره کرد: این آثار به زبان های مختلف ترجمه شده و در دانشگاه ها و مؤسسات آموزشی سراسر جهان مورد استفاده قرار می گیرند. ترجمه به فارسی. در ایران کتاب های کرسول چندین بار ترجمه و نشر شده اند.
جمعیت شناسی پیشاتاریخ یا جمعیت شناسی باستانی، مطالعه جمعیت شناسی انسان و انسان ریخت ها در دوران قبل از تاریخ است. به طور مشخص تر، جمعیت شناسی دیرینه، به بررسی تغییرات در جمعیت های قبل از دوران مدرن می پردازد تا موارد تأثیرات آن بر طول عمر و سلامت مردمان پیشین را مشخص کند. بازسازی اندازه و پویایی جمعیت های باستانی، بر اساس زیست باستان شناسی، DNA باستانی و استنتاج از ژنتیک جمعیت مدرن انجام می شود. روش ها. آنالیز اسکلتی. تجزیه و تحلیل یک اسکلت، می تواند اطلاعاتی مانند برآورد سن در زمان مرگ را ارائه دهد. روش های بی شماری وجود دارند که می توان از آنها استفاده کرد؛ علاوه بر تخمین سن و تخمین جنسیت، کسی که در استخوان شناسی پایه تبحر دارد، می تواند حداقل تعداد افراد (یا MNI) را در محیط های شلوغ، مانند گورهای دسته جمعی یا در محل گردآوری استخوانهای مردگان مشخص کند. این امر مهمی است، زیرا همیشه مشخص نیست که استخوان های انباشته شده در یک توده و در هنگام کاوش، از چند جسد تشکیل شده اند. گاهی اوقات، شیوع بیماری هایی مانند جذام در زمان گذشته را، می توان از روی بازسازی و تحلیل استخوان نیز تعیین کرد. پالئوپاتولوژی یا همان طور ک
ه این تحقیقات نامیده می شوند، می تواند در تخمین دقیق میزان مرگ و میر مفید باشد. تجزیه وتحلیل ژنتیکی. افزایش دسترسی به توالی یابی DNA از اواخر دهه ۱۹۹۰، امکان تخمین اندازه مؤثر جمعیت در دوران پارینه سنگی را فراهم کرده است. چنین مدل هایی، اندازه جمعیت مؤثر انسانی را، در حدود ۱۰۰۰۰ نفر برای اواخر دوره پلیستوسن پیشنهاد می کنند. این فقط شامل جمعیت زادآوری می شود که در درازمدت، فرزندانی تولید کرده اند و جمعیت واقعی ممکن است به طور قابل توجهی بزرگتر بوده باشد (تا شش رقم). شری "و همکاران" (۱۹۹۷)، بر اساس عناصر Alu، اندازه جمعیت مؤثر تقریباً ثابتی در حدود ۱۸٬۰۰۰ نفر را برای جمعیت "انسان های" اجدادی انسان های مدرن، در طول یک تا دو میلیون سال گذشته تخمین زدند. هاف "و همکاران" (۲۰۱۰)، تمام مدل هایی را که اندازه جمعیت مؤثر باستانی آنها بزرگتر از ۲۶٬۰۰۰ بود رد کردند. در بررسی بازه زمانی حدود. ۱۳۰٬۰۰۰ سال پیش، سجودین و همکاران اندازه جمعیت مؤثر را بین ۱۰٬۰۰۰ تا ۳۰٬۰۰۰ نفر تخمین می زنند و «سرشماری جمعیت» واقعی "هومو ساپینس های" اولیه را، تقریباً ۱۰۰٬۰۰۰ تا ۳۰۰٬۰۰۰ نفر حدس می زنند. نویسندگان همچنین خاطرنشان می کنند که مدل آنه
ا، فرض وجود یک گلوگاه جمعیتی اولیه (پیش از "خروج از آفریقا") را که بر تمام "گونه های انسان خردمند" تأثیر گذاشته است را رد می کند. برآورد مساحت قابل سکونت زمین. طبق یک مطالعه در سال ۲۰۱۵، کل مساحت خشکی های آفریقا، اوراسیا و ساحل که در طول آخرین حداکثر یخبندان (LGM) برای انسان ها قابل سکونت بود، حدود ۷۶۹۵۹۷۱۲٫۴ کیلومتر مربع بوده. بر اساس مجموعه میانگین داده ها، تراکم جمعیت گروه های جمع آوری کننده-گردآورنده که توسط لوئیس آر. بینفورد جمع آوری شده است، نشان دهنده تراکم متوسط ۰٫۱۲۲۳ انسان در کیلومتر مربع و تراکم میانه ۰٫۰۴۴۴ انسان در کیلومتر مربع است، جمعیت انسانی آفریقا و اوراسیا در زمان LGM، بین ۲٬۹۹۸٬۸۲۰ تا ۸٬۲۶۰٬۲۶۲ نفر بوده است. از طرف دیگر، اگر تراکم جمعیت انسانی بر اساس تراکم گوشتخواران مدرن با جثه متوسط تا بزرگ که تراکم میانه آنها ۰٫۲۷۵ نفر در کیلومتر مربع و تراکم میانگین آنها ۰٫۰۳۸۴ نفر در کیلومتر مربع است، استفاده شود، کل جمعیت انسانی آفریقایی-اوراسیایی، بین ۲٬۱۲۰٬۰۰۰ تا ۲٬۹۵۰٬۰۰۰ نفر به دست می آید. تراکم جمعیت ساهول به طور قابل توجهی کمتر از آفریقا-اوراسیا بود و در زمان قبل از LGM، تنها ۰٫۰۰۵ نفر در هر ک
یلومتر مربع محاسبه شده بود. در نتیجه، با فرض اینکه سهول مساحت قابل سکونت تخمینی ۹٬۴۱۸٬۷۳۰٫۸ کیلومتر مربع را در اختیار داشته است، جمعیت آن در زمان LGM، حداکثر ۴۷٬۰۰۰ نفر بوده است و احتمالاً با توجه به اینکه اعتقاد بر این است که جمعیت آن در طول LGM، تا ۶۱ درصد کاهش یافته است، روند جمعیتی که توسط شواهد باستان شناسی پشتیبانی می شود، کمتر از این مقدار بوده است و بنابراین تراکم جمعیت واقعی آن، حتی کمتر از تراکم محاسبه شده از قبل از LGM بوده است. برآورد جمعیت انسان تباران. جی. لارنس آنجل تخمین زده است که میانگین طول عمر انسان های اولیه در ساوانای آفریقا، بین ۴٬۰۰۰٬۰۰۰ تا ۲۰۰٬۰۰۰ سال پیش، ۲۰ سال بوده است. این بدان معناست که این جمعیت در هر قرن، حدوداً پنج بار به طور کامل تجدید می شود، با فرض اینکه مرگ و میر نوزادان نیز بدینصورت تخمین زده شده است. همچنین تخمین زده می شود که جمعیت انسان های اولیه در آفریقا، بین ۱۰٬۰۰۰ تا ۱۰۰٬۰۰۰ نفر در نوسان بوده است، بنابراین به طور متوسط، حدود ۵۰٬۰۰۰ نفر می شود. ضرب ۴۰٬۰۰۰ قرن در ۵۰٬۰۰۰ تا ۵۰۰٬۰۰۰ نفر در هر قرن، در مجموع ۲ میلیارد تا ۲۰ میلیارد انسان نما را به دست می دهد که در طول آن
دوره زمانی تقریباً ۴٬۰۰۰٬۰۰۰ ساله، زندگی می کرده اند.
مردی از هنگ کنگ (به چینی: 直搗黃龍) یک فیلم اکشن، ماجراجویانه و جنایی محصول سال ۱۹۷۵ به نویسندگی و کارگردانی برایان ترنچارد-اسمیت در اولین کارگردانی خود و با بازی جیمی وانگ یو، جرج لازنبی، هیو کیز-برن و راجر وورد است. اولین فیلمی است که به عنوان یک محصول مشترک بین المللی بین استرالیا و هنگ کنگ ساخته شده است، این فیلم به عنوان طنزی از مجموعه فیلم های جیمز باند و هری کثیف محسوب می شود. خلاصه داستان آن بازرس فانگ سینگ لنگ (وانگ یو) از شعبه ویژه پلیس هنگ کنگ است که برای استرداد به سیدنی سفر می کند، اما خود را درگیر نبرد با جک ویلتون (لازنبی)، قدرتمندترین جنایتکار شهر می بیند. درابتدا قرار بود بروس لی در این فیلم بازی کند، و بعد از مرگ او جیمی وانگ یو بازی در این فیلم را برعهده گرفت. اگرچه این فیلم در طیف وسیعی از بازارها اکران شد و سودآور شد، مردی از هنگ کنگ، فیلم پرفروش ترنچارد اسمیت نبود و تهیه کنندگان فیلم امیدوار بودند که در زمان اکران اولیه آن باشد. در استرالیا، عملکرد باکس آفیس آن به دلیل رتبه بندی R محدود بود. این فیلم که بعداً توسط آرشیو ملی فیلم استرالیا بازسازی شد، از آن زمان به عنوان یکی از فیلم های کلیدی
چرخه اوزپلویتاسیون و کارنامه ترنچارد اسمیت، طرفدارانی را به خود جلب کرد، و به طور برجسته در مستند نه چندان هالیوود: داستان ناگفته اوزپلیتیشن به نمایش درآمد. انتشار فیلم. ترنچارد اسمیت در نمایش یک چاپ بازسازی شده در سیدنی گفت که این فیلم آنطور که انتظار می رفت به دلیل رتبه R فقط برای بزرگسالان عمل نکرد. با این حال حقوق ایالات متحده به مبلغ 200.000 دلار فروخته شد و در جشنواره کن این فیلم در سرتاسر جهان به قیمت حداقل 500.000 دلار فروخته شد و حتی قبل از اکران آن را به سود رساند. فاکس قرن بیستم این فیلم را در ایالات متحده توزیع کرد. این فیلم با نام The Dragon Flies در آمریکا اکران شد. بازخوردها. در وب سایت جمع آوری نقد راتن تومیتوز، این فیلم بر اساس رای ۷ نقد دارای امتیاز ۱۰۰٪ و میانگین امتیاز ۷٫۵ از ۱۰ است.
آشپزی اورشلیمی (اورشلیم) بازتابی از تاریخ طولانی این شهر به عنوان چهارراهی از فرهنگ ها و ادیان مختلف است. هزاران سال تجارت، فتوحات و مهاجرت ها باعث ایجاد تلفیقی منحصربه فرد از سنت های آشپزی شده اند؛ تلفیقی که تحت تأثیر چشم گیر آشپزی یهودی (به ویژه سفاردی) و آشپزی عربی شام (بلاد شام) قرار دارد. غذاهای اورشلیمی از مواد تازه، فصلی و مدیترانهای بهره می برند و تمرکز زیادی بر سبزیجات، میوه ها، روغن زیتون و سبزی های معطر دارند. غذاهای خیابانی بخش برجسته ای از صحنه آشپزی این شهر را تشکیل می دهند و در بازارهایی مانند بازار «محانه یهودا» و سوق عربی شهر قدیم رونق فراوانی دارند. اورشلیم مدرن نیز پاسخ گوی ذائقه جهانی است و با افزایش تعداد رستوران هایی که در کنار غذاهای سنتی، غذاهای بین المللی ارائه می دهند، چهره ای متنوع و جهانی یافته است. اورشلیم دارای غذاهای خاص و منحصربه فردی است؛ از جمله کعکالقدس (نان اورشلیمی)، نانی بیضی شکل و کشیده که معمولاً با دانه های کنجد پوشانده می شود و با زعتر (ادویه ای از ترکیب آویشن، سماق و کنجد) سرو می گردد؛ گریل مخلوط اورشلیم، غذایی تهیه شده از دل، طحال و جگر مرغ به همراه تکه هایی از گوشت
بره که با پیاز و ادویه جات سرخ می شود؛ و کوبه، نوعی کوفته تهیه شده از بلغور یا سمولینا که داخل آن با گوشت چرخ کرده پر شده و در سوپ سرو می شود. غذاهای کلاسیک یهودیان سفاردی نیز در اورشلیم رایج هستند، از جمله: بورکاس (نوعی شیرینی یا پای شور)، بیسکوشوس (بیسکویت یا کلوچه سنتی)، سوفریتو (خورشت گوشت)، اورِز شوه ایت (برنج و لوبیا)، ماکارونی حمین (پاستای آرام پز شده) و پاستلیکوس (شیرینی یا خمیر پر شده با گوشت). همچنین، کوگل اورشلیمی آشکنازی (خوراک سنتی رشته فرنگی پخته شده) و غذاهای رایج خاورمیانه ای مانند حمص، فلافل، شاورما و کُنافه بخش جدایی ناپذیر از هویت آشپزی اورشلیم هستند. تاریخچه. آثار ادبی و باستان شناسی بسیاری وجود دارند که روشنایی بر آشپزی قوم اسرائیل در اورشلیم باستان می افکنند. در کتاب دوم سموئیل، آمده است که داوود، اشیشیم (نوعی کوکو عدسی) را میان مردم شهر توزیع کرده است. یافته های باستان شناسی، ردهایی از وانیل را در کوزه های شراب متعلق به قرون هفتم تا ششم پیش از میلاد نشان می دهند؛ این امر نشان می دهد که نخبگان محلی، شراب طعم دار با وانیل می نوشیده اند—یکی از نخستین کاربردهای شناخته شده این ادویه در دنیا
ی قدیم. فراوانی استخوان ماهی های مربوط به عصر آهن حاکی از آن است که ماهی، که احتمالاً به دلیل فاصله شهر از ساحل مدیترانه به صورت خشک یا نمک سود شده به فروش می رسید، در اورشلیم مصرف می شده است. در کتاب های تواریخ ایام، صفنیا و نحمیا نیز به «دروازه ماهی» اشاره شده است. در منطقه اوفل، کوزه های بزرگ ذخیره ای یافت شده اند که برای نگهداری آرد، روغن و عسل استفاده می شدند؛ این ساختار در جریان محاصره اورشلیم توسط نبوکدنصر در سال ۵۸۷ پیش از میلاد ویران شده بود. یکی از این کوزه ها با نقش درخت نخل، نشان می دهد که محتوای آن عسل خرما بوده است.همچنین، قدیمی ترین شواهد باستان شناسی از وجود میوه های مرکبات در خاورمیانه، به قرون پنجم و ششم پیش از میلاد بازمی گردد که در منطقه رامات راحیل کشف شده اند. در دوران صلیبیان، ملکه ملیساند در سال ۱۱۵۲ سه خیابان موازی به نام «بازار سه گانه» ایجاد کرد. این خیابان ها که تا امروز تقریباً دست نخورده باقی مانده اند، خیابان گیاهان دارویی، خیابان غذای بد و خیابان سرپوشیده نام داشتند. خیابان گیاهان دارویی به فروش گیاهان، میوه و ادویه اختصاص داشت، خیابان سرپوشیده محل فروش پارچه بود، و خیابان غذای
بد غذاهای آماده برای زائران و مردم محلی عرضه می کرد. در قرن شانزدهم، نان که به دلیل قیمت مناسب و ارزش غذایی بالا محبوب بود، به عنوان اصلی ترین مادهٔ غذایی در اورشلیم شناخته می شد و از نظر اهمیت، از گوشت و روغن زیتون پیشی گرفته بود. گوشت گران قیمت و کمتر در دسترس بود، در حالی که روغن زیتون با اینکه ارزان تر بود، نقش کمرنگ تری در رژیم غذایی داشت. انواع مختلفی از نان، از جمله کِمج (نان جیبی شبیه پیتا با ریشه ای فارسی)، ماوی (پنکیک هایی از گندم، سمولینا و آب)، سَمنون (نان های گرد و کوچک)، سیمید، تنوری و تَبونی توسط نانواییهایی پخته می شد که معمولاً چند بار در روز نان می پختند تا پاسخ گوی تقاضای بالا باشند. سوابق دادگاه اسلامی اورشلیم در قرن هفدهم اطلاعات بیشتری دربارهٔ انواع نان ها و محصولات نانوایی ارائه می دهد، از جمله کمج، کعک (نان حلقه ای با کنجد، شبیه به بَگِل)، و الجرک (قرص نانی پرشده با خرما، پنیر و گیاهان معطر که امروزه به نام ماروک شناخته می شود).عبدیای برتینورو که در اواخر قرن پانزدهم از اورشلیم بازدید کرد، از انگورهایی بزرگ تر از انگورهای منطقهٔ رومانیای ایتالیا سخن گفت و به فروش شیره انگور اشاره کرد.
اسرائیل اهل پروشا، نویسنده ای از قرن شانزدهم، نیز نوشت که انگور از معدود میوه های در دسترس در شهر بوده و به فروش شیرهٔ انگور اشاره کرده است. آشپزی اورشلیم در دو قرن گذشته تحول چشمگیری داشته است. در اوایل قرن نوزدهم، جمعیت این شهر حدود ۹٬۰۰۰ نفر بود که شامل ۲٬۰۰۰ یهودی از پیشینه های سفاردی، مستعربی و آَشکِنازی می شد. این جوامع سنت های آشپزی متمایز خود را از کشورهای مبدأ خود حفظ کرده بودند و با مواد اولیه و روش های آشپزی محلی عربی ترکیب می شدند. این دوره آغازگر آشپزی منحصر به فرد اورشلیمی بود که سنت های مختلف یهودی را با تأثیرات عربی محلی در هم آمیخت. نقش مهمی در شکل گیری این چشم انداز آشپزی بر عهده یهودیان سفاردی بود، کسانی که از اسپانیا اخراج شده بودند و در قرون ۱۷ و ۱۸ از امپراتوری عثمانی به اورشلیم آمدند. تأثیر آن ها باعث شد تا فرهنگ غذایی شهر بیشتر رنگ و بوی سفاردی پیدا کند. با رشد جمعیت اورشلیم، جمعیت یهودی آن نیز گسترش یافت و در نهایت به دو سوم از جمعیت کل شهر رسید. این رشد باعث تنوع بیشتر در صحنهٔ آشپزی شد. در اوایل قرن نوزدهم، مهاجرانی از اروپا شرقی و غربی، به همراه افرادی از ترکیه، سوریه، بالکان و شم
ال آفریقا به شهر وارد شدند. ورود یهودیان از مغرب در دهه ۱۸۴۰ و بعدها از ایران، بخارا، یمن و کردستان در اواخر قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰، تأثیرات آشپزی جدیدی را به همراه داشت. هر گروه مواد اولیه و تکنیک های آشپزی منحصر به فرد خود را به شهر آورد و آشپزی اورشلیمی را بیشتر غنی کرد. این روند باعث شد که غذاهای اورشلیم نه تنها به ترکیب سنت های یهودی مختلف بلکه به استفاده از تکنیک های مختلف آشپزی از سراسر دنیا غنی تر شود. به عنوان مثال، تأثیرات آشپزی ایرانی و یمنی در غذاهای محلی مشاهده می شود، در حالی که تکنیک های ترکی و شمال آفریقایی نیز با توجه به حضور مهاجران از این مناطق وارد آشپزی اورشلیم شده است. در دوران پس از جنگ جهانی دوم و پس از تأسیس دولت اسرائیل، اورشلیم همچنان شاهد ترکیب سنت های آشپزی مختلف بود. ورود مهاجران یهودی از سرتاسر جهان، فرهنگ غذایی شهر را بیشتر غنی کرد. آشپزی مدرن اورشلیمی اکنون یک ترکیب پویا از تأثیرات تاریخی از جوامع یهودی مختلف، از جمله سفاردی، آشکنازی و کردی، و همچنین سنت های محلی است.امروزه، آشپزی اورشلیم بازتابی از این هم نشینی است که در آن دستورهای غذایی باستانی با شیوه های آشپزی مدرن ترکیب ش
ده اند. غذاهایی که در این شهر یافت می شوند، نمایانگر تاریخچهٔ طولانی و غنی آن هستند و در عین حال به روز و در تطابق با ذائقه ها و شیوه های جدید تهیه غذا هستند. این ترکیب فرهنگی نه تنها در غذاهای روزمره، بلکه در رستوران ها و کافه های شهر نیز مشاهده می شود که از مواد اولیه تازه، طعم های متنوع و تکنیک های آشپزی نوین بهره می برند. آشپزی اورشلیمی امروزی در واقع یک گواه از چگونگی تحول شهر و هویت های مختلف در کنار یکدیگر است. پس از جنگ ۱۹۶۷، ورود کارگران عرب از کرانه باختری به اورشلیم افزایش یافت. با این روند، تعداد رستوران های فلسطینی در اورشلیم بیشتر شد و منطقهٔ شرق اورشلیم به یک مرکز محبوب برای رستوران های حمص تبدیل گردید. انواع نان ها و شیرینی ها. کعک القدس نان سنتی اعراب محلی است که شکل بیضی منحصر به فردی دارد و یکی از ویژگی های اورشلیم به شمار می رود.این نان ممکن است تحت تأثیر امپراتوری عثمانی قرار گرفته باشد.به گفته جانا گور، به نظر می رسد که کعک القدس پس از جنگ شش روزه (۱۹۶۷) در میان اسرائیلی ها محبوب شد و پس از آن به نام بگل اورشلیمی شناخته شد.برخلاف بگل های آمریکای شمالی، کعک القدس سبک تر است و در حالی که پ
خته می شود، به صورت آب پز تهیه نمی گردد. این نان معمولاً با دانه های کنجد پوشانده شده و اغلب با زعتر، فلافل یا تخم مرغ آب پز خورده می شود.در شهر قدیم اورشلیم، کعک القدس توسط فروشندگان خیابانی عرب و نانوایی ها فروخته می شود—برخی از این نانوایی ها بیش از ۱۰۰ سال قدمت دارند.برخی از اعراب معتقدند که کعک القدس تنها وقتی که در اورشلیم پخته شود، طعم واقعی خود را دارد و به همین دلیل اغلب این نان به عنوان هدیه برای کسانی که در جاهای دیگر زندگی می کنند، آورده می شود. این نان نه تنها بخشی از هویت غذایی اورشلیم است بلکه به عنوان نمادی از فرهنگ عرب محلی در منطقه شناخته می شود. در شهر قدیم اورشلیم، نانی به نام ماروک که با خرما پر شده و با تخم مرغ غنی شده است، یافت می شود.این نان با استفاده از زردچوبه رنگ زردی به خود می گیرد و یکی از غذاهای محبوب در منطقه به شمار می رود. جوامع یهودی یمنی جاخنون را به اورشلیم معرفی کردند و این غذا به سرعت به یک بخش مهم از رژیم غذایی محلی تبدیل شد.جاخنون نوعی نان نرم و لایه لایه است که معمولاً با سس گوجه فرنگی و تخم مرغ خورده می شود و اغلب به عنوان غذای صبحانه در نظر گرفته می شود. در بازار ما
حانه یهودا، علاوه بر خلأ (نان بافته شده سنتی که معمولاً برای شبات تهیه می شود)، بورکاس که یک خوراکی پر شده با مواد مختلف است، به فروش می رسد. بورکاس ها ریشه ای سفاردی دارند و به طور معمول با پر کردن های مختلف مانند پنیر، سیب زمینی، گوشت یا اسفناج آماده می شوند. کگل یروشالمی، یک غذای ویژه از اورشلیم، یک غذا منحصر به فرد است که طعم های شیرین و شور را با هم ترکیب می کند. این غذا از کارامل، فلفل سیاه و رشته فرنگی تخم مرغی تهیه می شود و هنگام پخت، پوستی ترد و داخلی نرم و جویدنی پیدا می کند. این خوراک که معمولاً در جوامع یهودی ارتدکس یافت می شود، به طعم غنی، فلفلی و شیرین خود شناخته می شود.این غذا ممکن است ریشه های خود را به قرن نوزدهم نسبت دهد، زمانی که یهودیان آشکنازی کگل را به اورشلیم آوردند و مواد تشکیل دهنده آن را با توجه به دسترسی محلی با افزودن کارامل و تندی متأثر از فرهنگ سفاردی تطبیق دادند. کگل یروشالمی می تواند گرم یا سرد سرو شود و چندین بار دوباره گرم شود، که آن را به یک انتخاب محبوب برای شب های شنبه تبدیل می کند، زمانی که معمولاً در قیدوش یا به عنوان یک غذای جانبی همراه با چولنت / خاله بی بی سرو می شود.
خوراک های اصلی. کوبه، سوپ کوفته ای از اصل یهودی عراقی، یکی از غذاهای نمادین آشپزی اورشلیمی است که معمولاً به عنوان یک وعده پیش از شبات در ناهار جمعه میل می شود. از دهه ۱۹۸۰، این غذا که بیشتر در میان جامعه یهودی کرد کوچک مصرف می شد، شروع به ظاهر شدن در رستوران های ساده اطراف بازار محانه یهودا کرد و به تدریج محبوبیت خود را در میان مخاطبان گسترده تر پیدا کرد.این غذا در رستوران هایی مانند آزورا، مردوخ، اما و رخمو سرو می شود.نسخه های محبوب شامل کبه حمستا، یک سوپ ترش،و کبه سلیک، تهیه شده با عصاره چغندر قرمز، می باشد. گریل مختلط اورشلیمی، غذایی است که باور بر این است که از بازار محانه یهودا سرچشمه گرفته است. این غذا شامل ران های مرغ، قلب ها و جگرهاست که با بهارات، مخلوط ادویه ای خاورمیانه ای که معمولاً حاوی دارچین، پودر ادویه، گشنیز، فلفل سیاه، هل و میخک است، همراه با پیاز کاراملی شده پخته می شود. این غذا معمولاً روی گریل تهیه می شود، اما می توان آن را در یک تابه معمولی نیز درست کرد و همچنین می توان آن را در نان پیتا سرو کرد. یکی دیگر از غذاهای محبوب در اورشلیم، سوپریتوی است که اصالت آن به یهودیان سفاردی بازمی گردد
. سوپریتوی گوشت گاو، که ترکیبی از گوشت گاو، سیب زمینی و ادویه هاست، در مکان هایی مانند آزوراو بارودسرو می شود. آزورا، یک رستوران خانوادگی معروف در بازار محانه یهودا، که اغلب به عنوان یکی از بهترین رستوران های «کارگری» کشور شناخته می شود، علاوه بر سوپریتوی، غذاهای سنتی دیگری مانند کبه و خوراک ریه نیز سرو می کند. بارود، که در حیاط تاریخی فینگلولد واقع شده و در سال ۱۹۹۵ تأسیس شده است، یک گاستروپاب شناخته شده برای آشپزی سفاردی است که همچنین شامل پاستلیکوس، بویکوس و فریت های تره است. ماکارونی حامین یک واریاسیون اورشلیمی از حامین است (که مشابه چولنت آشکنازی می باشد)، یک خورش پخته شده آرام که به طور سنتی در شبات سرو می شود. این غذا شامل پاستا (معمولاً ماکارونی یا بوکاتینی) به همراه مرغ است. در شهر قدیم اورشلیم، چندین رستوران معروف حمص وجود دارد که جمعیت زیادی را جذب می کنند، از جمله ابو شکری، لینا، ابو کمال و عرافات. ابو شکری، که یوتام اتولنگی و سامی تمیمی آن را «یک مکان معروف برای حمص» در این منطقه می دانند، به خاطر حمص دست ساز خود شناخته شده است و همچنین غذاهایی مانند مصابحه (نخودهای کامل مخلوط شده با طحینه) و فول
(لوبیا فوا) ارائه می دهد. به دلیل محدودیت در صندلی ها، معمولاً مردم محلی برای صبحانه های بیرون بر در صف می ایستند.بازار قصاب ها محل کباب ابو شاهین است، یک رستوران کباب که توسط نسل های یک خانواده ترک مسلمان که گفته می شود در دوران عثمانی این رستوران را تأسیس کرده اند، مدیریت می شود. دسرها. دسرهای سنتی عربی محلیکه در شیرینی فروشی های اوشلیم فروخته می شوند شامل حلبه و حریسه هستند، که هر دو از کیک های سمولینا تهیه می شوند.دسر عربی محلی دیگر، کنافه، از پنیر ذوب شده و خمیر شیرینی تهیه می شود. یکی از فروشگاه های معروف کنافه، شیرینی فروشی جعفر است که در سال ۱۹۵۱ در محله مسیحی شهر قدیم تأسیس شده است. در سال ۲۰۱۷، اولین فروشگاه کنافه کاشر، ایرداوید، در بازار محانه یهودا افتتاح شد و به سرعت محبوبیت پیدا کرد و الهام بخش تأسیس فروشگاه های کنافه کاشر دیگری شد. روگلاخ نیز بسیار محبوب است، به ویژه در مارزیپان، یک نانوایی معروف به خاطر نسخه شکلاتی چسبناک این شیرینی که جمعیت زیادی را جذب می کند. کافه قنادی کادوش، واقع در مرکز شهر اورشلیم، به عنوان یکی از محبوب ترین و قدیمی ترین نانوایی های اسرائیل شناخته می شود. این کسب وکار