Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
حَلَبی ساز (نف مرکب)، به شخصی گفته می شود که پیشه اش ساختن آلات و ابزار از جنس حلب است (به نقل از فرهنگ فارسی معین). شخص حلبی ساز از ورقه های نازک حلبی، سینی و سطل و سماور و اشیاء دیگر را می سازد. این صنعتگران به عنوان زیرمجموعه از اتحادیه مصنوعات فلزی شناخته می شوند، اما در اصطلاح عام، ممکن است به صنعتگرانی که ورقه های سنگین فلز، آهن سفید یا سیاه و گالوانیزه را فرم می دهند و اشیایی مانند انواع بخاری و آبگرمکن می سازند، نیز حلبی ساز گفته شود؛ چرا که این فعالیت ها همگی مستلزم دانش مکانیک است. حلبی ساز، به کسی می گویند که چیزهایی را از فلزات سبک وزن می سازد یا آن ها را تعمیر می کند. آهنگری نیز ممکن است به این حرفه اشاره داشته باشد؛ اگرچه همین کلمه ممکن است به تخصصی که به آهن سازی ربط نداشته باشد نیز اشاره داشته باشد. حلبی سازان معمولاً کار خود را بر روی فلز سرد انجام می دهند، اما ممکن است از یک اجاق برای گرم کردن و شکل دادن بهتر به مواد اولیه خود استفاده کنند. در ابتدا، حلبی ساز در ردهٔ صنایع دستی، ساخت چیزهای ساده تر مانند جعبه قرص، جعبه ابزار و سایر اشیاء ساده را می آموزد. سپس، اشیائی مانند باروتدان، سطل های
شیر، ظرف و… را می سازد. بعداً با قطعات پیچیده تری مانند آباژور، لوسترها و قهوه جوش های کج، کار خواهد کرد. در نهایت (حرفه و فن های دوره پیشاصنعتی و مهندسی) یک استادکار می تواند اشیا بزرگ مانند بخاری بسازد، با معماران همکاری کند و به طراحی و ساخت شیروانی و گنبد و اشیاء دیگر بپردازد. آموزش این حرفه شامل ترسیم فنی، ریاضیات مرتبط با موضوع، علم مواد و غیره است. کارآموز باید قادر به طراحی، مونتاژ و تعمیر ورق های فلزی، تا کردن و لبه بندی، لحیم کاری، جوشکاری و غیره باشد. تاریخچه. حلبیسازی در غرب (اروپا و آمریکا) فن حلبی سازی ره آورد و یادگاری از میانهٔ اروپای مرکزی بود که به معماری شهری راه یافت. ساخت شیروانی های فلزی و بخاری زندگی مردمان شهرهای پربارش و سرد ایران را بهبود داد و برایشان آسایش به ارمغان آورد. پیش از آن بیشتر مردم برای گرما بخشیدن به زمستان های سرد به جز شومینه ناچار به استفاده از کرسی بودند. خاستگاه حلبی سازی حسین ضرابی در یادداشتی مجارستان را مهد حلبی سازی می خواند و آن را پر غنا و خاستگاه این حرفه می داند. حلبی سازی از این کشور در اروپای مرکزی و مرزهای اتریش گذشته و آلمانی ها و سایر کشورهای اروپایی آ
ن را از مجارها وام گرفته اند. حلبی سازیِ سنتی از آهنگری به وجود آمد و بیشتر ابزار خود را از آنجا به ارث می برد؛ اما روش کار آن را می توان به حرفه زرگری و مسگری نزدیک تر دانست. از ابزار مهم آن می توان به دستگاه زیگ یا سِگِچ (پرچ)، لحیم و اجاق پاکا اشاره کرد. از سال ۱۹۸۹ میلادی یک شرکت خانوادگی به نام برَتچی شُوَرسُوِه در چکسلواکی ساخت و فروش دستگاه های قلع سازی را آغاز می کند. در آغاز قرن بیستم، پیشه وران این حرفه به جمعیت شهری مرفه تر در حال گسترش، تجهیزات حمام همچون وان، صندلی و آبگرمکن عرضه و آن ها را نصب می کردند. در نیمه دوم قرن بیستم، در نتیجهٔ گسترش محصولات صنعتی، این حرفه تاریخی و سنتی تا حد زیادی از بین رفت و امروزه تنها بخش حرفه ای حلبی سازی در صنعت ساختمان باقی مانده است. برای تضمین ضدآب بودن سقف ها و اتصالات اجزای سازه ای ساختمان اتصالات حلبی را طراحی و تولید می کند که زهکشی بارش (ناودان) را تسهیل می کند. تزئینات شیروانی، محل تلاقی بادگیر، ناودان را طراحی و اجرا می کند. آموزش حلبی سازان حلبی ساز حرفه خود را مانند بسیاری از صنعتگران دیگر با شاگردی ۴ تا ۶ ساله نزد استاد حلبی سازی می آموزد. کارآموزی ب
ه عنوان «قرارنامه» در نظر گرفته می شد. ظروف حلبی تا دهه ۱۶۳۰ در لندن تولید می شدند و به عنوان Crooked Lane Wares (از خیابانی که در آن ساخته می شدند) شناخته می شدند. اگرچه از دید عموم ممکن است حلبی سازی با اشیا روزمره و صنایع دستی نظیر ابزار میوه چین و هسته گیر شناخته شود، تهیه این ابزارها تنها بخشی ابتدایی از این حرفه است. در قدیم بعضی از حلبی سازان ایرانی اشیا مرصع نیز می ساختند. مطالعات دربارهٔ حلبی سازی. به گفته حسین ضرابی (زاده ۱۳۱۰) رئیس اسبق اداره اصناف که پس از بازنشستگی به نایب رییسی اصناف برگزیده شد، "«تاریخچه این حرفه به دوران پیش صنعتی بازمی گردد، قدیمی ترین و غنی ترین تاریخ را در پیشه حلبی سازی، مجارستان دارد و از سده پانزده میلادی این شغل در مجارستان معمول بوده است، و بیشتر در صنعت ساختمان، برای ساخت ناودان و آب بند، تانکر، کوره و بخاری… کاربرد داشته»." وی توضیح می دهد "«در قرن هفده میلادی این حرفه هنوز در آمریکا و کشورهای اروپایی مانند انگلستان رایج نبوده است»." دربارهٔ ابزارها به دستگاهی که با هندل دستی کار می کند اشاره کرده و می گوید ابزاری به نام ماشین هند-کرنکد در دوران پهلوی اول در ایران مو
جود بوده است که مهم ترین وسیله برای شکل دهی به ورقه فلز بوده است و در کنار متدهای دستی به کار گرفته می شده است. او زمان مورد نیاز برای یادگیری و ورود به عرصه صنعتکاری را حدود شش سال بیان می کند. در حال حاضر سازمان آموزش فنی و حرفه ای کشور دوره هایی کوتاه مرتبط با این فن برای ساخت کانال کولر برگزار می کند. "بنایی تاریخی به نام برج حلبی سازان (به آلمانی Zinngießer-turm) در رومانی وجود دارد. " تاریخچه حلبی سازی در ایران. دودمان ضرابی و صناعت حلبی سازی دو تاریخچه دربارهٔ ورود فن حلبی سازی به ایران عنوان شده است که یکی از این دو روایت از سوی سیّد محمّدباقر ضرّابیان عنوان شده است. دیگری مربوط است به خانواده ای از کاشان که مستنداتی از احوال آنها از گذشته تا کنون در دست است که برای محققین قابل دسترس است. بررسی اسناد خانواده کاشانی نشان می دهد این دو خانواده ارتباطی با یکدیگر ندارند. در زمان ناصرالدین شاه [سده ۱۸ میلادی، ۱۸۴۸ تا ۱۸۹۶ میلادی (گاهشمار ایرانی ۱۲۲۶ تا ۱۲۷۴) که با انقلاب آلمان در کنفدراسیون آلمان و امپراتوری اتریش مصادف شد] اسکناس و بانکداری جایگزین ضرابخانه ها می شود، و در ابتدا اسکناسها در غرب چاپ می شون
د (بانک بازرگانی تنها توزیع کننده اسکناسهای چاپ شده در انگلیس بود و تا سال ۱۳۶۲ هیچ اسکناسی در ایران چاپ نمی شد). استادکاران ضرابخانه که از مشاغل دولتی بود باید به دنبال کار دیگر بودند. بعضی از این افراد که عمدتاً از خانواده های متمول دیوان سالار و با سواد بودند برای یادگیری حرفه های جدید با هزینه شخصی به کشورهای دیگر از جمله روسیه، آلمان و فرانسه رفتند. خانواده ضرابی پس از چند سال زندگی در آلمان، حرفه حلبی سازی که به آهنگری نزدیک است (ولی با فلز سرد کار می کنند) و اولین دستگاه های چرخ حلبی سازی یا زیگ را از آلمان به ایران آوردند، این افراد به بِلِشمیت مشهور شدند. (اما بعدها نام خانوادگی خود را از شهرت جد خود «ضرابی» Master of the Mint گرفتند) البته در زبان روسی به افرادی که در این حرفه کار می کنند ژستیانشیک می گویند. با بهره گیری از مصاحبه های سیّد محمّد باقر ضرّابیان: مصاحبه با محمدباقر ضرابیان آخرین حلبی ساز خانواده ضرابیان همدان میراث فرهنگی حرفه حلبی سازی مرهون تلاش افراد نوجو بازنشسته ضرابخانه های دوران ناصری است که هم در کار کردن با فلز مهارت داشتند و هم از زمره محدود افرادی بودند که زبانهای اروپایی می
دانستند و با اروپاییان آمد و رفت داشتند. در دودمان ضرابی آموزش و یادگیری زبانهای اروپایی امری شخصی بود که توسط اعضا انتقال می یافت، اعضا خانواده ها زبانهایی که با آن آشنایی داشتند را به یکدیگر می آموختند، و به این صورت با زبانهای روسی، فرانسوی و آلمانی و انگلیسی آشنایی داشتند. راز پیشرفت و موفقیت این دودمان نزدیکی با فرهنگ اروپایی و درک آن بود. جالب اینکه این حرفه حلبی سازی در آلمان قدمتی طولانی دارد و بِلِخشمیت و بِلشِر و گُلچمیت در آلمان مانند نام فامیلی ضرابی در ایران که به آلمانی مونسمایستا ترجمه می شود یک نام خانوادگی است. به گفته سیّد محمّدباقر ضرّابیان پدر و دو عموی او (خانواده ضرّابیان) از اولین حلبی سازان همدان بودند. حرفه حلبی سازی در سه استان همدان، تهران و اصفهان ریشه دارد. اما آثار حلبی سازی همدان به همت استادکاران همدانی از همه مهم تر و مشهورتر است و شهرت جهانی داشته، مورد توجه گردشگران و کلکسیونرهای غربی بوده است. بخاری های هیزمی و نفتی هگمتان کار که ابتدا با لیبل اکباتان در دوره پهلوی در تهران مورد استفاده قرار می گرفت و تا مدتها در باغهای حومه تهران دیده می شود نمونه آشنا بشمار می رفت. صناعت
پر قدمت حلبی سازی به همت سیّد "محمّدباقر ضرابیان" از شهر همدان در فهرست آثار ملی ثبت شد و ثبت در یونسکو نیز پیشنهاد ایشان بوده است. وی می گوید ساخت سماور به وسیله جد ایشان "نور علی ضرّابیان" که زمانی از استادکاران ضرابخانه همدان بود و به روسیه سفر کرده بود به ایران آورده شد [۹] [البته سماور از زمان صفوی در ایران وجود داشت و برای تهیه قهوه استفاده می شد، در اواخر دوره قاجار سماور سازی در ایران رواج گرفت و بعدها برای دم کردن چای مورد استفاده قرار گرفت]، تکنیک حلبی سازی و اصطلاحات آلمانی چون فایتزتکنیک، کلَپیغَه و اِشپنگلا و فلَشنَه و کلِمپنَفُست نیز از طرف او و سه فرزندش در ایران رواج گرفت. انتقاد به این روایت: "[سیّد محمّدباقر ضرّابیان درباره تاریخچه خانوادگی خود می گوید جد او ساخت سماور و قلیان را از روسیه فرا گرفته است، حال آنکه سماور در دوره صفوی به ایران راه یافت و قلیان نیز از زمان شاه طهماسب از هند به ایران آمده بود.]" "[این روایت که کارگری از کار بی کار شده در ضرابخانه برای یافتن شغلی راهی کشورهای دیگر از روسیه تا آلمان شده باشد جالب اما عجیب است، چراکه مشاغلی که نزدیک به آهنگری باشند از نعل کوبی تا مس
گری و ساخت سماور و قلیان در زمان ناصری هنوز رونق داشتند. حلبی سازی فنی نو در دوره پیشاصنعتی بود که از نگاه تاجر می توانست پر سود و فایده جلوه کند و به مخاطره بیارزد." "کارگران ضرابخانه نیازی به آشنایی با زبان خارجه نداشتند، فرزندان و نوادگان آقامحمدخان ضرابی کاشی هم در ضرابخانه کار نمی کردند. خانواده ایشان سالها به فعالیتهای دیگر روی آورده بودند، که شرح آن به این موضوع ارتباطی ندارد." "در آنزمان شانس آشنایی با علوم برای عموم و قشر متوسط جامعه کمتر از امروز بود و همگان دسترسی به مدارس عالی نداشتند، خانواده تجار، دولتمردان و مستشاران به دلیل حرفه و تردد به اروپا بیشتر با زبانهای خارجه آشنایی داشتند." "احتمال آشنایی با زبان عربی در آن دوران بیشتر بود. برای درک بهتر موضوع می توان نگاهی به تاریخ احداث مدارس الیانس و مدرسه الیانس همدان داشت که از قدیمیترین مدرسه های این شهر است." "شیوه کار حلبی سازی و ضرب سکه متفاوت است. چنان که گفته شد کارگر ضرابخانه نیازی به آشنایی با زبانهای خارجه نداشت، کافی بود فنون کار را فرا بگیرد. بنظر می رسد این اشتباه از آنجا ناشی می شود که چندی از افراد متمول رؤسا یا مدیران ضرابخانه، معی
ّران و امین الضرب به کار تجارت روی آوردند. وارد کردن چرخ مخصوص حلبی سازی توسط اولاد یکی از اعضای این خانواده ها صورت گرفت که سالها پیش از این حرفه (مدیریت ضرابخانه) فاصله گرفته بودند.]" اگرچه ایشان این صناعت را از آلمان به ایران آوردند بسیاری از آثار ایشان از جمله کالاهای نفیس تزیینی منقوش جلادار و دَمِسین (آهن زراندود)، صندوق، کباب پز، چراغها و بخاریهای هیزمی و نفتی توسط گردشگران اروپایی خریداری می شد و در کلکسیون های غربیها جا می گرفت، که در میان آنها خریداران آلمان و اتریش و سوییس نیز وجود دارند. در این کشورها استادکاران حلبی ساز پوشش گنبد برج ها را می سازند (مانند شیروانی و دوازده گنبد فلزی و تاریخی میدان پهلوی همدان و مشابه آن تیمچه هشت گنبد میدان حسن آباد یا میدان پهلوی تهران در محله فردوسی در نزدیکی میدان توپخانه که از دوره قاجار برجای مانده است و ساخت بلِشِرهای ایرانی است)، در گذشته دریافت مدرک این حرفه نیازمند گذراندن دوره های هندسه و ریاضی و فلزکاری بود. وقتی از حلبی سازی سخن به میان می آید از تانکر گلاب گیری تا صناعت گنبدسازی به ذهن متبادر می شود. امروزه این صناعت تاریخی در ساخت مجسمه و لوگوی شرکته
ا با ورق آهن گالوانیزه galvanized نیز به کار برده می شود. گردهمایی این حرفه در خرداد برگزار می شود. اولین رئیس صنف، پیشکسوت و پر سابقه ترین عضو صناعت حلبی سازی بود. آموزش و راهیابی به این حرفه دارای قوانین و ضوابطی است که توسط صنف (گیلد guild) در مورد آن تصمیم گیری می شد. از افراد خاندان ضرابی می توان به دو برادر به نامهای محمد و غلامحسین نواده میرزا محمد جعفر و رضای نایب اشاره کرد که جد اعلای ایشان به منطقه کردنشین موسوم به آمدیا بازمی گردد، برای مدت کوتاهی از کاشان به همدان مهاجرت کرده و سپس روانه تهران می شوند. نوادگان ضرابی های کاشان اهل علم و قلم و ادب بوده، یا مستشار و در رکاب دولت بودند. جد ایشان آقا محمدخان ضرابی امین الضرب کاشان بود. در بازار تهران راسته ای به نام راسته حلبی سازها وجود دارد. در قدیم بازار حلبی سازان تهران از مراکز عمده عرضه کتاب بود. کتابخانه بزرگ و وقفی حسین آقا ملک التجار در بازار حلبی سازهای تهران بود، کتابفروشیهایی دیگری مثل کتابفروشی شیخ رضا و… نیز در این بازار پدید آمد، پس از تأسیس دارالفنون مراکز دیگری به وجود آمد. نمونه آثار: میدان حسن آباد تهران و ساختمان های گنبدی پیرامونش
در سال ۱۳۰۹ از سوی دو معمار به نام باقلیان و تادوسیان ساخته شد. ساخت گنبدهای مدور میدان حسن آباد اثر استاد اکبر نکووقت معروف به استاد اکبر خواهرزاده است. صنعت و حلبی سازی. «قلع در سده میانه در بوهِمیا به وجود آمد. (بوهمیا از سال ۱۹۱۸ تا ۱۹۳۹ و از سال ۱۹۴۵ تا ۱۹۹۲ بخشی از چکسلواکی بود؛ و از سال ۱۹۹۳ بخش بزرگ مرکزی و غربی جمهوری چک را تشکیل داده است) منابع دربارهٔ زمان این رخداد از اواخر سده سیزدهم تا چهاردهم میلادی متفاوت هستند. طی این سالها تکنیک ساخت ورق قلع به مناطق مجاور آلمان گسترش یافت و تا سده شانزدهم میلادی آلمان تنها منبع قلع در اروپا بود. هنوز از بایرن به عنوان یکی از ایالتهای مهم این پیشه یاد می شود. در اوایل سده نوزدهم اولین ماشین دستی برای برش قالب های قلع اختراع شد. دو برادر قلع ساز آمریکایی به نام جورج و آرتور تراخت (زادهٔ حدود ۱۸۸۰)، اولین ساختمان فلزی مدولار جهان را ساختند». (ضرابی، حسین. تاریخچه قلع سازی. اصناف) تولید ورق آهن سفید، ورق سیاه (پلیت کربن استیل نوعی صفحه فولادی)، ورق رنگی گالوانیزه… و فرم دادن به آن نقش مهمی در عصر صنعت ایفا می کنند. ماشین ها و دستگاه های شکل دهی به ورقه های آهن
منجر به تحول و ساخت تجهیزات ساختمانی چون شیروانی تا وسایلی نظیر دیواره های کابینت های فلزی، تانکر، آبگرمکن و بخاری… شد. منبع آب یا تانکر آب یکی از ابزارهای مهم روزگار قدیم بود که امروزه نیز در برخی مناطق با آب و هوای گرم و خشک و دچار بحران کمبود آب، و همچنین در باغ ها و مزرعه ها مورد استفاده قرار می گیرد. به گزارش موزه و اسناد صنعت نفت اولین کارخانه های تولید قلع در غرب کشور احداث شدند. در آغاز این حرفه به کمک صنعت نفت درآمد. و صنعت بسته بندی مواد غذایی و کنسرو شکل گرفت. در ۱۳۳۷ کارخانه آزمایش و در دههٔ ۱۳۵۰، یک سازنده لوازم خانگی ایرانی به نام ارج، لوازم خانگی از جمله آب گرم کن نفتی، بخاری و کولرهای آبی عرضه کرد. بانیان شکل گیری حلبی سازی خانوادهٔ فردی به نام محمد کاشی هستند که در کار تجارت مشغول بودند و با کنیه ضرابی شناخته می شدند. به دلیل سفرهای بسیار و اشتغال به تجارت و داد و ستد با این فن آشنا شدند. شرکت صنایع بسته بندی ایران توسط خانواده لاجوردی در سال ۱۳۴۲ تأسیس و تولیدات قوطی کنسرو و کمپوت آغاز شد. اولین آبگرمکن مسکونی ساخت انگلیس مشابه مدلهای امروزی در سال ۱۸۶۸ به دست بنجامین وادی موگان Benjamin Wad
dy Maughan به ثبت رسید. در سال ۱۹۲۴ اولین آبگرمکن غوطه وری حلقه ای توسط دکتر تئودور استیبل توسعه یافت و شرکت Dr. Theodor Stiebel در برلین راه اندازی شد.
سیتمبیسو نیونی گیل گلدیس (زادهٔ ۲۰ سپتامبر ۱۹۴۹) یک سیاستمدار اهل زیمبابوه است. او در سال ۲۰۲۳ وزیر صنعت و بازرگانی زیمبابوه شد. او پیش از این وزیر توسعه شرکت های کوچک و متوسط و وزیر امور زنان و جوانان نیز بوده است. فعالیت های سیاسی. در انتخابات مجلس مارس ۲۰۰۸ در زیمبابوه، نیونی به عنوان کاندیدای حزب زانو-پی اف و به عنوان نماینده بخش شمالی به مجلس زیمبابوه راه یافت. او ۴۶۳۴ رأی را در مقابل ۴۲۳۴ رأی برای «تلنت مویو» از حزب جنبش برای تغییر دموکراتیک و ۱۰۷۵ رأی برای «ملیلو تمبینکوسی» از حزب تسوانگیرای، که رقبای او محسوب می شدند، به دست آورد. "خبرگزاری هرالد" در ۳ ژانویه ۲۰۰۹ گزارش داد که نیونی در اوایل هفته به همراه ۱۱ وزیر دیگر از کابینه برکنار شده اند زیرا او دیگر هیچ کرسی ای در پارلمان ندارد.در ۱ دسامبر ۲۰۱۷، رئیس جمهور امرسون منانگاگوا کابینه جدیدی را انتخاب کرد و سیتمبیسو نیونی را به عنوان وزیر جدید امور زنان و جوانان انتخاب کرد. او از سال ۲۰۰۳ تا ۲۰۱۴ در فهرست تحریم های ایالات متحده بود. در اکتبر سال ۲۰۲۳، او به عنوان وزیر صنعت و بازرگانی به خارجی ها هشدار داد که برای فعالیت در مشاغل خرده فروشی در زیمبابوه
به مجوز نیاز دارند.
یاکوب اندرسن (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل دانمارک است که در پست مدافع راست برای باشگاه آرهوس در سوپر لیگ فوتبال دانمارک بازی می کند. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۸ سال دانمارک، زیر ۱۹ سال دانمارک، و زیر ۲۰ سال دانمارک بازی کرده است.
گابریلا لاپریر دکانی (زادهٔ ۱۸۶۶) روزنامه نگار، سوسیالیست و یک فعال در زمینه گسترش بهداشت عمومی اهل کشور آرژانتین بود. او یک مرکز سوسیالیستی فمینیستی را در حزب سوسیالیست آرژانتین را تأسیس کرد و در کمیته اجرایی این حزب فعالیت می کرد. او اولین زن فعال در این حزب بود. او یک روشنفکر پیشرو بود که انرژی خود را وقف مسائل فمینیستی مربوط به زنان شاغل در آرژانتین می کرد. اوایل زندگی. او در سال ۱۸۶۶ در بوردو فرانسه به دنیا آمد. اطلاعات بیشتری در مورد اوایل زندگی او در دسترس نیست، به جز اینکه او رمانی در مورد «تلاش های زنان برای کمک به کودکان بیمار» نوشته است. او در سن ۱۸ سالگی با دکتر امیلیو کانی، پزشک مشهور بهداشت عمومی از بوئنوس آیرس که فعالانه درگیر مسائل مهاجرت و بهداشت بود، ازدواج کرد. گابریلا با همسرش به آرژانتین مهاجرت کرد. فعالیت های همسر گابریلا در زمینه سلامت زنان باعث تحسین و علاقه شدید گابریلا نسبت به همسرش بود. حرفه. در سال های اولیه مهاجرت گابریلا و همسرش به آرژانتین، گابریلا دائماً شاهد مراجعه کنندگانی بود که از امیلیو که مدیر کمک های عمومی در بوئنوس آیرس بود، کمک می خواستند. همه این موارد مراجعه مربوط به
موضوعاتی چون: سلامت، مسکن، شرایط زندگی، کودکان بی بضاعت و بیکاری در بین مردان و زنان مختلف بود. این زوج که نتوانستند با این وضعیت کنار بیایند به پاریس مهاجرت کردند. در سال ۱۸۹۵ بار دیگر آنها به آرژانتین بازگشتند، اما شوهرش امیلیو به دلیل سکته مغزی فلج شد و ماه ها به کما رفت. گابریلا پس از سکته همسرش، وظایف او را بر عهده گرفت و به افرادی که برای دریافت کمک نزد آنها می آمدند کمک می کرد. در سال ۱۹۰۱، شهرداری بوئنوس آیرس به گابریلا اجازه داد تا در مورد شرایط کار زنان و کودکان مطالعه کند و در این باره گزارش تهیه کند. در طول این مأموریت، او به طور گسترده در محله های این شهر گشت و گذار می کرد و از شرایط زندگی غیرانسانی، کمبود امکانات بهداشتی، کمبود امکانات غذایی، تغذیه نامناسب، مردمی که در فقر شدید، کمبود برق و بسیاری مصائب دیگر زندگی می کردند، وحشت زده شد. پس از این ارزیابی، او بسیاری از برنامه های توانبخشی خود مانند تأمین جیره غذایی و راه اندازی مهدکودک ها در محل کار را آغاز کرد تا کارگران زن بتوانند به نوزادان خود شیر دهند و دسترسی بهتر به خدمات شهری و مسکن را بهبود بخشید. او از کارخانه ها بازدید کرد و از رفتار
خشن صاحبان آن در برخورد با کارمندانشان گزارش تهیه کرد. این گزارش ها از طریق نوشته هایش در روزنامه ها مورد توجه عموم قرار گرفت. او یک گزارش چهار قسمتی از یافته های خود تهیه کرد و پیشنهادی را برای تصویب قوانین کار که از زنان و کودکان حمایت می کرد را به مجلس آرژانتین ارائه کرد. این لایحه پس از مرگ او در سال ۱۹۰۷ توسط مجلس تصویب شد. مرگ. او در ۸ ژانویه ۱۹۰۷ در سن ۴۰ سالگی بر اثر بیماری قلبی که از دوران جوانی درگیرش بود، درگذشت. در همان سال ۱۹۰۷ مجموعه ای از داستان های کودکان به زبان فرانسوی را با عنوان "Ames d'enfants" منتشر کرد. کتاب او بعدها به اسپانیایی نیز ترجمه شد و تحت عنوان "آلما د نینو" منتشر شد. میدان گابریلا لاپریر. در بندر مادرو که محله ای در بوئنوس آیرس است میدانی وجود دارد که نام او را بر آن گذاشته اند.
دانشگاه ایالتی بلوفیلد یک دانشگاه دولتی در بلوفیلد، ویرجینیای غربی است. با وجود HBCU بودن، بدنه دانشجویی بلوفیلد در مقطع کارشناسی اکنون بیش از ۸۰ درصد سفیدپوست است. این دانشگاه بخشی از سیستم آموزشی دانشگاه دولتی ویرجینیای غربی است. مؤسسه رنگارنگ بلوفیلد در سال ۱۸۹۵ به عنوان یک «مدرسه عالی» برای آمریکایی های آفریقایی تبار تأسیس شد. در آن زمان، قانون اساسی ویرجینیای غربی، آموزش عمومی یکپارچه نژادی را ممنوع کرد.
یاکوب دهن اندرسن (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال اهل دانمارک است که در پست مدافع میانی بازی می کرد. او در حال حاضر دستیار مربی اسکیو است. وی در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۶ سال دانمارک، زیر ۱۷ سال دانمارک، زیر ۱۸ سال دانمارک، زیر ۱۹ سال دانمارک، و زیر ۲۰ سال دانمارک بازی کرده است.
عشق در دبیرستان () یک مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی در سال ۲۰۱۴ با بازی کیم سه رون، نام وو هیون و لی سونگ یول از گروه اینفینیت است. این مجموعه از ۱۱ ژوئیه تا ۱۹ دسامبر ۲۰۱۴، جمعه ها ساعت ۲۰:۵۵ (کی اس تی) از کی بی اس۲ برای ۲۰ قسمت پخش شد.
یان اندرسن (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال اهل دانمارک است که در پست هافبک بازی می کرد. وی در تیم ملی فوتبال دانمارک بازی کرده است.
من یک عاشق دارم (؛ ) یک مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی در سال ۲۰۱۵ با بازی کیم هیون جو، جی جین هی، پارک هان بیول و لی کیو هان است. این مجموعه از ۲۲ اوت ۲۰۱۵ تا ۲۸ فوریه ۲۰۱۶، روزهای شنبه و یکشنبه ساعت ۲۲:۰۰ (کی اس تی) از اس بی اس برای ۵۰ قسمت پخش شد.
سیمون گاوزی (؛ زادهٔ ) یک بازیکن تنیس روی میز فرانسوی است. او در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۱۶ در رشته انفرادی مردان شرکت کرد که در دور سوم توسط کو لی حذف شد. او ۳ بار قهرمان ملی فرانسه در انفرادی است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال نقره، ۶ مدال برنز شده است.
یپه اندرسن (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل دانمارک است. که برای باشگاه الیتسرین در لیگ برتر فوتبال نروژ در پست هافبک میانی بازی می کند. وی در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۹ سال دانمارک و زیر ۲۱ سال دانمارک بازی کرده است.
جسپر اندرسن (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال اهل دانمارک است که در پست مدافع بازی می کرد. وی در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال دانمارک بازی کرده است.
ماسک () یک مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی در سال ۲۰۱۵ با بازی سو ئه، جو جی هون، یون جونگ هون و یو این یونگ است. این مجموعه از ۲۷ مه تا ۳۰ ژوئیه ۲۰۱۵، روزهای چهارشنبه و پنجشنبه ساعت ۲۱:۵۵ (کی اس تی) از اس بی اس برای ۲۰ قسمت پخش شد.
ایندیا کاتالینا (زادهٔ ۱۴۹۵) یک بومی از قومیت موکانا از سواحل اقیانوس اطلس کلمبیا بود که توسط پدرو د اردیا ربوده شد تا یک مترجم و واسطه باشد و در فتح کلمبیا توسط اسپانیایی ها نقش داشته باشد. زندگی نامه. کاتالینا در حدود سال ۱۶۰۹، در کودکی، توسط فاتح اسپانیایی دیگو د نیکوزا در شهری که اکنون به نام گالرازامبا (زامبا) شناخته می شود، در بخش بولیوار کلمبیا ربوده شد. همان طور که ثابت شده است، کاتالینا ایندیا خواهرزاده یکی از رؤسای اصلی منطقه زامبا بوده است. این قبیله متعلق به گروه قومی موکانای کارائیب بوده است و پس از ربوده شدن او در زمانی که دختر بسیار جوانی بوده است او را به سانتو دومینگو بردند و در آنجا آداب و رسوم اسپانیایی را به او آموختند. آداب و رسوم و اعتقادات مذهبی به طور کامل طی چند سال به کاتالینا آموزش داده شد. اطلاعاتی دربارهٔ کاتالینا ایندیا وجود دارد که می توان آنها را در متون تاریخی مانند کتاب «گونزالو فرناندز دو اویدو» و کتاب «خوان دی کاستلانوس» مشاهده کرد. گونزالو فرناندز دی اویدو نوشت است که پدرو د هردیا، در سفر فتح آمیز خود به کارتاخنا در ژانویه ۱۵۳۳، دو مرد را برای یافتن یک مترجم زبان بومیان کل
مبیا به اسپانیایی را به کلمبیا فرستاد. کاتالینا در حدود سال ۱۵۲۷ به سرزمین خود بازگشت و سال ۱۵۳۳ بود که پدرو د هردیا او را به عنوان مترجم خود انتخاب کرد. به عنوان مترجم پدرو دی هردیا، کاتالینا به برقراری آرامش بین قبایل بومی متعددی کمک کرد. او سرخپوستان یورباکو، که اکنون به عنوان تورباکو شناخته می شوند را آرام کرد. آرامش در این قبیله که سال ها قبل خوان د لا کوزا را در جنگ کشته بودند، اهمیت بسیاری داشت. او قبیله های کارکس و بهایر را نیز آرام کرد و سپس برای اسپانیایی ها مکان گنجینه های طلایی مانند گنجینه های زیپاکوا و ماهاتس را آشکار ساخت. در حدود آوریل ۱۵۳۳، هردیا به همراه کاتالینا در یک سفر به شمال استان کارتاخنا رفت و در آن سفر کاتالینا موفق شد به سرزمین مادری خود که زامبا نام داشت برسد و با اقوامش که با دیدن او از او پذیرایی می کردند برود. قبیله کاتالینا به هردیا مقدار زیادی طلا دادند. کاتالینا با این که صیغه پدرو د اردیا بود اما با آلونسو مونتانز که برادرزاده دون پدرو بود، ازدواج کرد. این اتفاق پس از آن رخ داد که او به دزدی بین سال های ۱۵۳۷ تا ۱۵۳۸ متهم شد. مطالعاتی در این باره در شهر سویل از سال ۲۰۰۹ تا ۲
۰۱۲، انجام شد و در مورد ازدواج کاتالینا ابهاماتی وجود دارد. مشخص است که کاتالینا با اسپانیایی ها همکاری می کرده است و از سرزمین خود به آنها مسکن می داده است. لقبی که به کاتالینا داده شده است به معنی «صلح ساز» توسط برخی مورخان مورد انتقاد قرار می گیرد، زیرا در پایان جنگی که کاتالینا با این عنوان در آن خدمت می کرد، سرخپوستان کالاماری که جزو بومیان بوده اند به طور کامل نابود و کشته شدند. کاتالینا به عنوان نمادی از نژاد بومی کلمبیا و به عنوان یک زن مطیع و صلح طلب در خدمت پادشاهی اسپانیا معرفی می شود. او یکی از معدود چهره های بومی کلمبیا است که امروزه در بین مردم از او یاد و به او افتخار می شود. کاتالینا در ۱۱ مه ۱۵۳۸ در کارتاخنا، کلمبیا درگذشت. نام «ایندیا (هند) کاتالینا» در نامه ای که از طرف پدرو د اردیا به شاه کارلوس پنجم در سال ۱۵۳۳ فرستاده شد بود قابل مشاهده است. نام بومی او هرگز در اسناد ذکر نشده است. طبق سریال درام کلمبیایی «La reina de Indias y el conquistador» (ملکه و فاتح)، نام های بومی او "Katalydeyewua" و "Kaitegua" ذکر شده است است. بنای تاریخی. بنای یادبود ایندیا کاتالینا توسط الادیو گیل زامبرانا ساخت
ه شد و در سال ۱۹۷۴ برای عامه مردم به نمایش درآمد. در جوایز جشنواره فیلم کارتاخنا از کپی های کوچک همین مجسمه استفاده می شود. برگزار کننده جشنواره فیلم کارتاخنا که ویکتور نیتو نام دارد دستور ساخت مجسمه ای را برای جشنواره در سال ۱۹۶۱ داد. در نهایت مجسمه ای از کاتالینا ایندیا توسط استاد هکتور لومبانا به عنوان جایزهٔ این جشنواره ساخته شد. در سال ۱۹۷۴، ویکتور نیتو به مجسمه ساز اسپانیایی الادیو گیل زامبرانا دستور داد تا بنای یادبودی در مقیاس بزرگتر از جنس برنز بسازد. بنای یادبود او در کارتاخنا، کلمبیا قرار دارد، جایی که سالانه بازدید کنندگان بسیاری از این مجسمه دیدن می کنند. هزاران گردشگر برای عکاسی و کسب اطلاعات بیشتر در مورد ریشه ها و فرهنگ مربوط به کاتالینا ایندیا به کارتاخنا می آیند و از این مجسمه دیدن می کنند. تا سپتامبر ۲۰۱۱، این مجسمه در تقاطع خیابان پدرو دی هردیا و خیابان ونزوئلا قرار داشت و سپس ۱۲ متر جابجا شد تا راه را برای سیستم حمل و نقل عمومی باز شود. این انتقال باعث نارضایتی بسیاری از اهالی شهر شده است، از جمله خود الادیو گیل که سازنده مجسمه در سال ۱۹۷۴ بود. حتی به دلیل این انتقال راهپیمایی و اعتراضاتی
در کارتاخنا برگزار شد. در حال حاضر، این بنای تاریخی در نزدیکی پارک کاتالینا ایندیا، در تقاطع خیابان پدرو د هردیا و خیابان ونزوئلا قرار دارد.
این عشق منه (؛ ) یک مجموعه تلویزیونی کره جنوبی در سال ۲۰۱۵ با بازی جو جین مو و کیم سا رانگ است. این مجموعه از ۲۹ مه تا ۱۸ ژوئیه ۲۰۱۵، روزهای جمعه و شنبه ساعت ۲۰:۴۰ (کی اس تی) از جی تی بی سی برای ۱۶ قسمت پخش شد.