Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یا مستقر شدند، با این حال، آزمایش در سال ۲۰۲۱ به پایان رسید. از سال ۲۰۱۴، جزیره رئونیون از خطوط طبل به همراه خطوط طولانی و موانع کوسه استفاده کرده است. مزایا. استقرار دائمی یا نیمه دائمی تجهیزات ماهیگیری کوسه در سواحل پر رفت و آمد (که شامل قلاب های طبل زن نیز می شود) در کاهش میزان حمله کوسه در سواحل حفاظت شده موفق بوده است. در حالی که تورهای کوسه و طناب های طبل هدف یکسانی دارند، طناب های طبل در هدف قرار دادن سه کوسه که برای شناگران خطرناک تر محسوب می شوند، مؤثرتر هستند: کوسه گاو نر، کوسه ببری و کوسه سفید بزرگ. طناب های طبل با استفاده از طعمه، کوسه ها را از نزدیکی خود جذب می کنند در حالی که تورهای کوسه به کوسه ها اجازه می دهند تا از روی آنها یا اطرافشان شنا کنند. علاوه بر این، صید ضمنی یا صید ناخواستهٔ قلاب های ماهیگیری درام به طور قابل توجهی کمتر از تورهای ماهیگیری کوسه است. از خطوط درام هوشمند همچنین می توان برای جابجایی کوسه ها استفاده کرد که این امر مرگ و میر کوسه ها و صید ضمنی را تا حد زیادی کاهش می دهد. در آزمایش درام لاین اسمارت (SMART) در ساحل شمالی نیو ساوت ولز (استرالیا)، ۹۹٪ از کوسه های هدف و ۹۸٪ از
سایر حیوانات صید شده زنده رها شدند. همچنین از طبل های طبل و طناب های بلند با موفقیت زیادی در رسیف، برزیل استفاده شده است، جایی که میزان حمله کوسه ۹۷ درصد کاهش یافته است. هدف از این برنامه، جابجایی کوسه ها به فاصله ۸ کیلومتر از سواحل بود. معایب. طناب های طبل می توانند منجر به مرگ کوسه ها و صید ضمنی شوند. در طول یک برنامه کاهش حمله کوسه در نزدیکی رسیف، برزیل طی یک دوره ۴ ساله (اکتبر ۲۰۰۷ تا دسامبر ۲۰۱۱)، کل کوسه های صید شده، همچنین صید ضمنی و درصد کوسه های زنده رها شده در جدول نشان داده شده است. در همین دوره در رسیف، ۴۴ کوسه بالقوه مهاجم نیز به دام افتادند، از جمله ۳۴ کوسه ببری و ۴ کوسه گاوی. میزان کلی بقای کوسه های بالقوه مهاجم ۷۰ درصد بود (جابجایی و رهاسازی). از بین تمام حیوانات صید شده، ۲۲٫۷٪ از آنها مردند. برخلاف کوئینزلند، هدف برنامه رسیف، جابجایی کوسه های بالقوه مهاجم بود. ترکیب طناب های طبل و تورهای کوسه مستقیماً منجر به انقراض نمی شود، اما ممکن است به جمعیت فرصتی برای بازیابی از خطر انقراض نیز ندهد. استفاده از طناب های طبل که منجر به مرگ کوسه ها می شود، بر اکوسیستم دریایی تأثیر منفی می گذارد. انجمن حفا
ظت از محیط زیست دریایی استرالیا اعلام کرد: «هزینه اکولوژیکی ماهیگیری با قلاب های طبل بالا است، به طوری که ۹۷ درصد از کوسه هایی که از سال ۲۰۰۱ [در کوئینزلند] صید شده اند، در معرض خطر حفاظتی قرار دارند.» جسیکا موریس از انجمن بین المللی حفاظت از محیط زیست می گوید: «کوسه ها شکارچیان درجه یکی هستند که نقش مهمی در عملکرد اکوسیستم های دریایی ایفا می کنند. ما برای اقیانوس های سالم به آنها نیاز داریم.» ادعا شده است که طناب های طبل یک استراتژی ناکارآمد برای حفظ امنیت مردم هستند، در حالی که همزمان منجر به مرگ هزاران کوسه و سایر حیوانات وحشی در اکوسیستم دریایی می شوند. دیو کلی، وزیر شیلات استرالیای غربی، گفت: «در حال حاضر هیچ مدرک علمی وجود ندارد که نشان دهد طناب های طبل خطر حمله [کوسه] را کاهش می دهند.» برنامه کنترل کوسه در کوئینزلند مورد انتقاد قرار گرفته است. این برنامه «جمع آوری» نامیده شده است. از سال ۱۹۶۲ تا به امروز، دولت کوئینزلند با استفاده از طناب های طبل، کوسه ها را در تعداد زیادی هدف قرار داده است - این برنامه همچنین منجر به مرگ تعداد زیادی از حیوانات دیگر مانند دلفین ها شده است؛ همچنین منجر به مرگ کوسه های س
رچکشی در معرض خطر انقراض شده است. کوئینزلند در حال حاضر بزرگ ترین برنامه کشتار کوسه در استرالیا را اجرا می کند. در ۱۱ ماه اول سال ۲۰۱۳، ۶۳۳ کوسه در کوئینزلند صید شدند - بیش از ۹۵ درصد از این کوسه ها مردند. از سال ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۴، ۶۶۷ کوسه در برنامه «کنترل کوسه» کوئینزلند جان خود را از دست دادند، از جمله کوسه های سفید بزرگ و کوسه های پرستار خاکستری که در معرض خطر انقراض قرار دارند. از سال ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۵، ۶۲۱ کوسه در کوئینزلند جان باختند. از سال ۲۰۱۷ تا ۲۰۱۸، ۲۱۸ کوسه کشته شدند، از جمله ۷۵ کوسه ببری و ۴۱ کوسه گاوی. از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۸، در مجموع ۱۰۴۸۰ کوسه در خطوط طبل در کوئینزلند جان باختند.
وزارت امور خارجه عربستان سعودی () وزارت خانه ای است که مسئول رسیدگی به روابط خارجی پادشاهی عربستان سعودی می باشد. این وزارت خانه بر «روابط بین المللی سیاسی، فرهنگی و مالی» نظارت دارد و روابط دیپلماتیک پادشاهی را رصد می کند. ساختمان وزارت خانه در شهر ریاض واقع شده و توسط هنینگ لارسن طراحی شده است. این بنا ترکیبی از سبک های بومی و یادمانی معماری اسلامی را در خود جای داده است. لارسن برای طراحی این ساختمان در سال ۱۹۸۹ موفق به دریافت جایزه معماری آقاخان شد. این ساختمان که در سال ۱۹۸۴ ساخته شد، شامل اتاق های ملاقات، کنفرانس و نماز، یک کتابخانه و تالار پذیرایی است. نمای بیرونی ساختمان شبیه به دژی است که گویی از یک قطعه سنگ یکپارچه تراشیده شده باشد.
ترا پرتا ( که در زبان پرتغالی به معنای «خاک سیاه» است، با نام های «خاک تیره آمازونی» یا «خاک سیاه بومیان» نیز شناخته می شود، نوعی خاک بسیار تیره، حاصل خیز و پیامد انسان بر محیط زیست است که در حوضه آمازون یافت می شود. نام کامل آن در زبان پرتغالی به معنای «خاک سیاه بومی» یا «خاک سیاه سرخ پوستان» است. نوع دیگری از این خاک به نام ترا مولاتا یا «خاک مولاتو» وجود دارد که رنگ آن روشن تر یا قهوه ای فام است. رنگ سیاهِ مشخصه خاک ترا پرتا ناشی از محتوای زغالِ کهنه آن است، و با افزودن مخلوطی از زغال، استخوان، سفال شکسته، کمپوست و کود به خاک کم حاصلخیز آمازون ساخته شده است. این زغال که حاصل مدیریت خاک بومیان آمازون و کشاورزی به روش بریدن و زغال کردن است، پایدار است و هزاران سال در خاک باقی می ماند و مواد معدنی و مغذی را به هم متصل و حفظ می کند. خاک ترا پرتا با حضور بقایای زغال در دمای پایین به صورت غلیظ، مقدار زیادی قطعات ریز سفال، مواد آلی همچون بقایای گیاهی، مدفوعحیوانی، استخوان های ماهی و جانوران، و سایر مواد، همچنین عناصر غذایی نظیر نیتروژن، فسفر، کلسیم، روی و منگنز شناخته می شود. خاک های حاصلخیزی مانند ترا پرتا دارای
سطوح بالایی از میکروبهای میکروارگانیسمی و ویژگی های خاص دیگری در درون اکوسیستم معین هستند. مناطق دارای خاک ترا پرتا معمولاً با ترا کومون، به معنای «خاک معمولی» احاطه شده اند؛ این خاک ها، خاک هایی کم بازده هستند که عمدتاً از نوع آکری سول، و همچنین فِرال سول و آرنوسول می باشند. خاک های قابل کشت در نواحی جنگل زدایی شدهٔ آمازون، تنها برای مدت کوتاهی بارور باقی می مانند، پیش از آنکه مواد مغذی آن ها مصرف شده یا در اثر باران یا سیلاب شسته شوند. این وضعیت کشاورزان را وادار می کند تا به مناطق نسوخته مهاجرت کرده و با آتش سوزی، زمین جدیدی را پاک سازی کنند. ترا پرتا به دلیل غلظت بالای زغال، زیست توده میکروبی و مواد آلی، کمتر در معرض آبشویی مواد مغذی قرار دارد. این ترکیب، عناصر غذایی، مواد معدنی و میکروارگانیسم ها را در خود انباشته کرده و در برابر شسته شدن مقاومت می کند. خاک های "تراپریتا" توسط جوامع کشاورزی بین ۴۵۰ سال پیش ایجاد شده اند. پیش از میلاد و ۹۵۰ میلادی CE. عمق خاک می تواند به برسد. . گزارش شده است که با سرعت تاریخچه. نظریه های اولیه. ریشه های خاک های تیره آمازون برای مهاجران بعدی بلافاصله مشخص نبود. یک ایده ا
ین بود که آنها ناشی از ریزش خاکستر آتشفشان ها در رشته کوه آند هستند، زیرا بیشتر در پیشانی تراس های مرتفع تر رخ می دهند. نظریه دیگری تشکیل آن را نتیجه رسوب گذاری در دریاچه های ترشیاری یا برکه های اخیر می دانست.[ "" ] ریشه های انسانی. خاک هایی با محتوای زغال زیاد و وجود رایج بقایای سفال می توانند به طور تصادفی در نزدیکی محل سکونت، در اثر انباشته شدن بقایای آماده سازی غذا، آتش های پخت وپز، استخوان های حیوانات و ماهی ها، سفال های شکسته و غیره، تجمع یابند. اکنون تصور می شود که بسیاری از ساختارهای خاکی "تراریخته" زیر زباله های آشپزخانه شکل گرفته اند، و همچنین عمداً در مقیاس های بزرگتر ساخته شده اند. به مناطق کشاورزی اطراف مناطق مسکونی "، زمین های کشاورزی" گفته می شود. خاک های "ترا مولاتا" حاصلخیزتر از خاک های اطراف هستند اما از "خاک های ترا پرتا" حاصلخیزی کمتری دارند و به احتمال زیاد عمداً با استفاده از زغال چوب بهبود یافته اند.[ "" ] میکروارگانیسم ها و حیوانات. کرم خاکی مهاجر (از راسته کم تاران و خانواده Glossoscolecidae) زغال را می بلعد و آن را به صورت پودر شده با خاک معدنی ترکیب می کند. به طور گسترده ای در منطقه
آمازون پراکنده است و به ویژه در زمین های پاک سازی شده پس از بریدن و سوزاندن دیده می شود، چرا که به مقدار کم مواد آلی در خاک مقاوم است. این ویژگی، عنصری اساسی در تولید خاک ترا پرتا به شمار می رود و با دانش کشاورزی ای مرتبط است که شامل لایه لایه کردن زغال به صورت نازک و منظم است؛ امری که دفن آن را تسهیل می کند.[ "" ]
تأثیرات زیست محیطی استخراج سنگ آهن در تمامی مراحل آن، از حفاری تا فرآوری و حمل ونقل و سایر مراحل، ممکن است اثرات زیان باری بر کیفیت هوا، کیفیت آب، گونه های زیستی و جوامع اطراف داشته باشد. این تأثیرات عمدتاً ناشی از پسماند معدنی سنگ آهن در مقیاس وسیع است که طی فرایند فرآوری و تغلیظ سنگ آهن تولید شده و به محیط زیست رها می شوند؛ این پسماندها برای حیوانات و انسان ها مضر هستند. سنگ آهن. سنگ آهن ترکیبی از سنگ ها و کانی ها است که دارای مقدار کافی آهن، حجم مناسب و دسترسی لازم برای استخراج و حمل ونقل اقتصادی می باشد. حدود پنج درصد از پوسته زمین از آهن تشکیل شده و این عنصر را به چهارمین عنصر فراوان در زمین تبدیل می کند. در سطح جهانی، سنگ آهن بیشتر به صورت تشکیلات آهن نواری (Banded Iron Formations - BIFs) یافت می شود و به شکل کانی هایی مانند مگنتیت(Fe₃O₄)، هماتیت (Fe₂O₃)، گوتیت (FeO(OH))، لیمونیت (FeO(OH)·n(H₂O)) یا سیدریت (FeCO₃) وجود دارد. هماتیت و مگنتیت رایج ترین انواع سنگ آهن هستند. تقریباً ۹۸٪ از سنگ آهن موجود در بازار جهانی برای تولید آهن و فولاد استفاده می شود. ۲٪ باقی مانده برای تولید آهن پودری در برخی انواع فو
لاد، قطعات خودرو و کاتالیزورها؛ آهن رادیواکتیو در پزشکی؛ و آبی آهنی در رنگ ها، جوهرها، لوازم آرایشی و پلاستیک ها به کار می رود. کشورهایی که دارای ذخایر غنی سنگ آهن هستند شامل استرالیا، برزیل، کانادا، هند، چین و آفریقای جنوبی می باشند. معدن و فرآوری. پس از یافتن یک مکان حاصلخیز، سنگ آهن معمولاً از طریق معدنکاری روباز استخراج می شود. روش های معمول استخراج سنگ آهن، حفاری و انفجار است. سپس سنگ معدن برای فرآوری منتقل می شود و در آنجا خرد می شود و سپس در کوره بلند قرار می گیرد، جایی که ذوب کک، سنگ آهن را به آهن فلزی تبدیل می کند. این بخشی از فرایند غنی سازی است که در آن سنگ معدن به کنسانتره سنگ معدن تبدیل می شود. کانی های باطله به باطله تبدیل شده و به یک مرکز ذخیره سازی منتقل می شوند. مسائل. باطله های معدن آهن. تقاضای بالای جهانی برای آهن، نیاز به استخراج و فرآوری مداوم را به وجود آورده است که این فرایندها مقدار زیادی پسماند جامد و مایع تولید می کنند. پسماندهای سنگ آهن موادی هستند که پس از اتمام فرآوری مواد معدنی باقی می مانند.[ این پسماندها شامل مقادیر زیادی اکسیدهای آهن و منگنز هستند و همچنین دارای مقادیر بالای p
H می باشند. عناصر بالقوه سمی موجود در پسماندهای سنگ آهن شامل باریم (Ba)، کروم (Cr)، کادمیوم (Cd)، کبالت (Co)، مس (Cu)، آهن (Fe)، منگنز (Mn)، سرب (Pb)، نیکل (Ni) و روی (Zn) هستند برآورد می شود که تقریباً ۳۲٪ از سنگ آهن استخراج شده به صورت پسماند باقی می ماند. هر ساله حدود ۱٫۴ میلیارد تن پسماند سنگ آهن تولید می شود. مناطق استخراج سنگ آهن و همچنین پسماندهای مایع حاصل از آن ها، حاوی سطوح بالایی از آهن محلول و ذرات معلق هستند که باعث تغییر در ترکیب شیمیایی آب و دسترس پذیری زیستی فلزات می شوند. پس از خروج از معدن، باطله ها باید ذخیره و مدیریت شوند تا از خطرات زیست محیطی و خطرات ایمنی جلوگیری شود. در برزیل، تقریباً ۹۵ درصد از باطله های معدنی در نهایت به سدهای مهار می ریزند. بسیاری از کشورها شکست سد را تجربه کرده اند. در سال ۲۰۱۵، شهر ماریانا در برزیل شکست سد فوندائو را تجربه کرد. بیش از ۳۰ میلیون متر مکعب آب و پسماندهای حاصل از استخراج سنگ آهن به محیط زیست رها شد. شکستن سد باطله های سنگ آهن باعث آسیب جدی به محیط زیست و مرگ و میر در انسان ها می شود. مخازن باطله نیز پتانسیل نشت دارند. با ایجاد یک لایه نفوذناپذیر می تو
ان از نشت آب جلوگیری کرد یا حداقل آن را به حداقل رساند. در غیر این صورت، آب های اسیدی و حاوی فلز حاصل از باطله ها می توانند بر زیستگاه های آبی و آب های زیرزمینی اطراف تأثیر بگذارند. کیفیت هوا. منابع اصلی انتشار آلاینده ها در هر دو مرحله ساخت و بهره برداری شامل محصولات احتراق مانند نیتروز اکسید، کربن دی اکسید، کربن منوکسید و گوگرد دی اکسید و همچنین گرد و غبار فرار ناشی از عملکرد تجهیزات می باشند. منابع اصلی انتشار آلاینده های مرتبط با احتراق در هر دو مرحله ساخت و بهره برداری مربوط به دیزل ژنراتور، بویلرهای سوخت نفتی و ترافیک جاده ای در محل است. انتشار گرد و غبار فرار ممکن است در طی پاکسازی زمین، حفاری و تردد تجهیزات در محل رخ دهد. منابع بالقوه گرد و غبار فرار در مرحله بهره برداری شامل بارگیری و تخلیه ماده معدنی، خردایش سنگ معدن، فرسایش انبارهای ذخیره و گرد و غبار ناشی از سیستم های نقاله اطراف سایت می باشد. میزان انتشار گرد و غبار فرار متناسب با وسعت زمین تخریب شده و سطح فعالیت است و با تغییر شرایط جوی، به طور قابل توجهی از روزی به روز دیگر متفاوت است. تأثیرات عمده آلودگی هوای صنعتی بر حیات وحش شامل مرگ ومیر مس
تقیم، تضعیف به دلیل صدمات و بیماری های مرتبط با صنایع، و استرس های فیزیولوژیکی و روانی است.
درختان از نظر اندازه و شکل و عادات رشد بسیار متنوع هستند. نمونه ها ممکن است به صورت تنه های منفرد، توده های چند تنه، کف بری، پرگنه تاگی یا حتی مجتمع های درختی عجیب و غریب تر رشد کنند. بیشتر برنامه های درختکاری برتر، بر یافتن و اندازه گیری بزرگ ترین نمونه تک تنه ای از هر گونه تمرکز دارند. سه پارامتر اساسی وجود دارد که معمولاً برای توصیف اندازه یک درخت تک تنه اندازه گیری می شوند: اندازه گیری ارتفاع درخت، اندازه گیری محیط درخت و اندازه گیری تاج درخت. جنگلبانان همچنین اندازه گیری حجم درختان را انجام می دهند. راهنمای دقیقی برای این اندازه گیری های اساسی در "کتاب «راهنمای اندازه گیری درختان انجمن درختان بومی شرقی" نوشته ویل بلوزان ارائه شده است. اینها خلاصه هایی از نحوه اندازه گیری درختان است که توسط گروه های مختلفی که در مستندسازی درختان بزرگ در سراسر جهان مشارکت دارند، ارائه شده است. این موارد شامل موارد زیر است: الف) دستورالعمل های اندازه گیری درختان جنگل های آمریکا؛ ب) فهرست ملی درختان بزرگ - درختان قهرمان استرالیا: اندازه گیری، ارزیابی و تأیید درختان؛ ج) "فهرست درختان: سابقه ای منحصر به فرد از درختان برجسته و
باستانی در بریتانیا و ایرلند - نحوه اندازه گیری درختان برای ثبت در فهرست درختان"؛ و د) انجمن درختان برجسته نیوزیلند. پارامترهای دیگری که اندازه گیری شده اند شامل حجم تنه و شاخه، ساختار تاج درخت، حجم تاج پوشش و شکل کلی درخت هستند. مروری بر برخی از این اندازه گیری های پیشرفته تر در بلوزان بالا و در «پروتکل های اندازه گیری جستجوی تسوگا» نوشته ویل بلوزان و جس ریدل، سپتامبر ۲۰۰۶، و مدل سازی تنه درخت توسط رابرت لورت و لورت و دیگران مورد بحث قرار گرفته است. پروتکل های اندازه گیری مناسب برای درختان چندتنه و سایر اشکال عجیب وغریب تر، کمتر تعریف شده اند، اما برخی از دستورالعمل های کلی در زیر ارائه شده است. ارتفاع. ارتفاع درخت، فاصله عمودی بین پایه درخت و بالاترین شاخه در بالای درخت است. پایه درخت برای اندازه گیری ارتفاع و قطر، به ارتفاعی اطلاق می شود که مغز چوب درخت با سطح زمین زیر آن تقاطع دارد، یا به عبارتی «محل رویش بلوط». در شیب، این نقطه به عنوان میانگین ارتفاع زمین در دو طرف بالایی و پایینی درخت در نظر گرفته می شود. ارتفاع درخت را می توان به روش های مختلف و با دقت های متفاوت اندازه گیری کرد. روش های مستقیم وجود د
ارند؛ درختان کوتاه تر را می توان با استفاده از یک میله بلند که عمود بر زمین به سمت بالای درخت امتداد می یابد، اندازه گیری کرد. درختان بزرگ تر را می توان بالا رفت و از بالاترین نقطه صعود تا پایه درخت با نوار متر اندازه گرفت. فاصله تا بالای درخت را نیز در صورت نیاز می توان با استفاده از میله از آن نقطه اندازه گیری کرد. به طور تاریخی، مستقیم ترین روش برای تعیین ارتفاع درخت، قطع کردن آن و اندازه گیری آن به صورت خوابیده روی زمین بوده است.[ "" ] ارتفاع درختان را می توان به صورت غیرمستقیم و از روی زمین نیز اندازه گیری کرد. ساده ترین روش های غیرمستقیم ارتفاع، همه مبتنی بر روش اندازه گیری با میله هستند. ارتفاع درخت با استفاده از اصل مثلث های مشابه محاسبه می شود. یک میله کوتاه به صورت عمودی و در فاصله بازوی فرد به سمت بالا گرفته می شود، به طوری که پایه میله به صورت عمودی قرار دارد. اندازه گیرنده به سمت درخت جلو و عقب می رود تا زمانی که پایه میله بالای دست پایین با پایه درخت و نوک میله با بالای درخت هم راستا شوند. سپس فاصله بین دست پایین تا چشم اندازه گیر، فاصله بین دست پایین تا نوک میله، و فاصله بین چشم تا پایه درخت با
نوار متر اندازه گیری می شود. نسبت فاصله چشم تا دست به فاصله چشم تا پایه درخت برابر با نسبت طول میله به ارتفاع درخت است، به شرطی که نوک درخت دقیقاً عمود بر پایه آن قرار گرفته باشد.[ "" ] (فاصله از چشم تا پایه درخت / فاصله از چشم تا پایه چوب) × طول چوب = ارتفاع درخت روش دوم از یک شیب سنج و یک نوار استفاده می کند و معمولاً در صنعت جنگلداری به کار می رود. این فرایند تابع تانژانت مثلثاتی را اعمال می کند. در این فرایند، فاصله افقی تا تنه درخت از یک موقعیت دید اندازه گیری می شود. زاویه تا بالای درخت با شیب سنج اندازه گیری می شود. فاصله افقی در سطح چشم تا تنه درخت x مماس Θ = ارتفاع بالاتر از سطح چشم اگر بخش هایی از درخت پایین تر از سطح چشم قرار داشته باشد، همان فرایند برای تعیین طول زیر سطح چشم به کار می رود و این مقدار به ارتفاع بالای سطح چشم اضافه می شود تا ارتفاع کل درخت مشخص گردد. انواع مختلف کلینومتر دارای مقیاس های خواندن متفاوتی هستند، اما همگی از یک عملکرد یکسان پیروی می کنند. اگر مقیاس به درجه باشد، محاسبات به همان صورت قبلی انجام می شود. اگر مقیاس به صورت درصد باشد، درصد خوانده شده در فاصله تا درخت ضرب می
شود تا ارتفاع یا امتداد بالاتر و پایین تر از سطح چشم تعیین شود. برخی کلینومترها دارای مقیاس ۶۶ فوت هستند که در فاصله ۶۶ فوتی از درخت، ارتفاع بالاتر یا پایین تر از سطح چشم مستقیماً از روی مقیاس خوانده می شود. خطاها معمولاً در این نوع اندازه گیری ها رخ می دهند. این روش فرض می کند که نوک درخت دقیقاً بالای پایه درخت قرار دارد، اما در واقع نوک درخت ممکن است به طور قابل توجهی از نقطه ای که دقیقاً بالای پایه یا محل تراز تنه است، جابجا شده باشد. خطاهای معمول ناشی از این موضوع معمولاً در حدود ۱۰ تا ۲۰ فوت است. مشکل بزرگ تر اشتباه در شناسایی یک شاخه رو به جلو به جای نوک واقعی درخت است. خطاهای ناشی از این اشتباه می تواند منجر به اندازه گیری هایی با اختلاف چندین ده فوت شود و در برخی موارد خطاها بیش از چهل فوت بوده اند که حتی در فهرست های درختان قهرمان ثبت شده اند و در حداقل دو مورد، خطاها از ۶۰ فوت نیز فراتر رفته اند. روش سوم غیرمستقیم، روش ارتفاع سینوسی یا روش ENTS نامیده می شود. این روش نیازمند استفاده از فاصله یاب لیزری و کلینومتر است. در این روش، فاصله تا نوک درخت به طور مستقیم توسط اندازه گیر با استفاده از فاصله یاب
لیزری اندازه گیری می شود. زاویه تا نوک درخت با کلینومتر اندازه گیری می گردد. ارتفاع نوک درخت نسبت به سطح چشم به صورت زیر محاسبه می شود: ارتفاع = فاصله تا نوک × سینوس زاویه Θ. فرایند مشابه برای اندازه گیری امتداد پایه درخت پایین تر یا حتی بالاتر از سطح چشم نیز به کار می رود. از آنجا که اندازه گیری روی وتر مثلث قائم الزاویه انجام می شود و مثلث های بالا و پایین مستقل از هم هستند، جابجایی نوک درخت نسبت به پایه تأثیری در محاسبه ندارد. علاوه بر این، شاخه های بالایی درخت می توانند با فاصله یاب لیزری اسکن شوند تا نوک واقعی بلندترین شاخه مشخص گردد و خطای بزرگ اشتباه در شناسایی نوک درخت به حداقل برسد. اگر نوک واقعی درخت اشتباه شناسایی شود، ارتفاع اندازه گیری شده صرفاً کمتر از مقدار واقعی خواهد بود و اغراق نخواهد داشت. ارتفاع برای هدف اندازه گیری شده دقیق خواهد بود. با کالیبراسیون، چندین اندازه گیری و استفاده از تکنیکی برای مقابله با مقیاس هایی که فقط تا نزدیک ترین یارد یا متر خوانده می شوند، معمولاً می توان ارتفاع درختان را تا حدود یک فوت دقت اندازه گیری کرد. دیگر روش های اندازه گیری شامل نقشه برداری با ترانزیت و توتا
ل استیشن، روش خط پایه بلند، روش اختلاف منظر و روش سه عمودی هستند.
تغییرات اقلیمی جهانی، وقوع برخی از بیماری های عفونی را افزایش داده است. بیماری های عفونی که انتقال آنها تحت تأثیر تغییرات اقلیمی قرار می گیرد، شامل بیماری های منتقله از طریق ناقل مانند تب دنگی، مالاریا، بیماری های منتقله از طریق کنه، لیشمانیاز، تب زیکا، چیکونگونیا و بیماری ویروسی ابولا می شود. یکی از مکانیسم های مؤثر در افزایش انتقال بیماری این است که تغییرات اقلیمی، محدوده جغرافیایی و فصلی بودن حشرات (یا ناقلان بیماری) را که می توانند بیماری ها را حمل کنند، تغییر می دهد. دانشمندان در سال ۲۰۲۲ به یک مشاهده واضح اشاره کردند: «وقوع بیماری آب زاد که با آب و هوا مرتبط هستند، افزایش یافته است (با اطمینان بسیار بالا).» بیماری های عفونی که به آب و هوا حساس هستند را می توان به موارد زیر گروه بندی کرد: بیماری های منتقله از طریق ناقلین (که از طریق پشه ها، کنه ها و غیره منتقل می شوند)، بیماری های منتقله از طریق آب (که از طریق ویروس ها یا باکتری ها از طریق آب منتقل می شوند) و بیماری های منتقله از طریق غذا. (از طریق عوامل بیماری زا از طریق غذا پخش می شود)تغییرات اقلیمی به دلیل گسترش دامنه جغرافیایی و فصلی بودن این بیماری
ها و ناقلین آنها، بر توزیع این بیماری ها تأثیر می گذارد. مانند سایر تأثیرات تغییرات اقلیمی بر سلامت انسان، تغییرات اقلیمی نابرابری ها و چالش های موجود در مدیریت بیماری های عفونی را تشدید می کند. بیماری های منتقله از پشه که به آب و هوا حساس هستند شامل مالاریا، پیل پایی، تب دره ریفت، تب زرد، تب دنگی، ویروس زیکا و چیکونگونیا می شوند. دانشمندان در سال ۲۰۲۲ دریافتند که افزایش دما، مناطقی را که تب دنگی، مالاریا و سایر بیماری های منتقله از پشه می توانند در آنها شیوع پیدا کنند، افزایش می دهد. دمای بالاتر نیز به ارتفاعات بالاتر می رود و به پشه ها اجازه می دهد در مکان هایی که قبلاً برای آنها مناسب نبوده اند، زنده بمانند. این امر خطر بازگشت مالاریا به مناطقی را که قبلاً ریشه کن شده بودند، به همراه دارد. کنه ها به دلیل افزایش دما در حال تغییر محدوده جغرافیایی خود هستند و این موضوع جمعیت های جدیدی را در معرض خطر قرار می دهد. کنه ها می توانند بیماری لایم و انسفالیت منتقله توسط کنه را منتقل کنند. انتظار می رود که تغییرات اقلیمی شیوع این بیماری ها را در نیم کره شمالی افزایش دهد. برای مثال، بررسی ادبیات پژوهشی نشان می دهد که
«در ایالات متحده، افزایش دمای ۲ درجه سانتی گراد می تواند طی دهه های آینده تعداد موارد بیماری لایم را بیش از ۲۰٪ افزایش دهد و منجر به شروع زودتر و طولانی تر شدن فصل سالانه بیماری لایم شود». بیماری های منتقله از طریق آب از طریق آب منتقل می شوند. علائم بیماری های منتقله از طریق آب معمولاً شامل اسهال، تب و سایر علائم شبیه آنفولانزا، اختلالات عصبی و آسیب کبدی است. تغییرات اقلیمی تأثیر زیادی بر توزیع گونه های میکروبی دارد. این جوامع بسیار پیچیده هستند و می توانند به محرک های اقلیمی خارجی بسیار حساس باشند. طیف وسیعی از بیماری ها و انگل های منتقله از طریق آب وجود دارند که در آینده خطرات سلامتی بیشتری را ایجاد خواهند کرد. این بسته به منطقه متفاوت خواهد بود. برای مثال، در آفریقا، گونه های کریپتوسپوریدیوم "." "و" ژیاردیا دئودنالیس "(انگل های تک یاخته ای) افزایش خواهد یافت." "این به دلیل افزایش دما و خشکسالی است. " "" دانشمندان همچنین انتظار دارند که شیوع بیماری های ناشی از ویبریو (به ویژه باکتری عامل وبا، به نام ویبریو کلرا) از نظر وقوع و شدت در حال افزایش باشد. یکی از دلایل این است که به دلیل تغییرات دمای سطح دریا و شو
ری سطح دریا ناشی از تغییرات اقلیمی، مساحت خط ساحلی با شرایط مناسب برای باکتری ویبریو افزایش یافته است. این عوامل بیماری زا می توانند باعث گاستروانتریت، وبا، عفونت زخم و سپسیس شوند. افزایش وقوع روزهای با دمای بالاتر، بارندگی های شدید و سیل ناشی از تغییرات اقلیمی می تواند منجر به افزایش خطرات وبا شود. بیماری منتقله از کنه. بیماری منتقله توسط کنه که انسان ها و دیگر حیوانات را تحت تأثیر قرار می دهند، ناشی از عوامل عفونی هستند که از طریق نیش کنه منتقل می شوند. رطوبت بالای بیش از ۸۵٪ برای شروع و تکمیل چرخه زندگی کنه ایده آل است. مطالعات نشان داده اند که دما و میزان بخار آب نقش مهمی در تعیین محدوده پراکندگی جمعیت کنه دارند. به طور مشخص، بیشینه دما به عنوان مؤثرترین عامل در پایداری جمعیت کنه شناخته شده است. دماهای بالاتر باعث افزایش نرخ تفریخ و رشد کنه می شوند، اما در عین حال بقای کلی آن ها را کاهش می دهند. اهمیت دما برای بقا تا حدی است که میانگین حداقل دمای ماهانه زیر منفی ۷ درجه سانتی گراد در زمستان می تواند مانع از حفظ جمعیت های تثبیت شده در یک منطقه شود. کووید ۱۹. هیچ مدرک مستقیمی مبنی بر تشدید شیوع کووید-۱۹ یا ن
اشی از تغییرات اقلیمی وجود ندارد، اگرچه تحقیقات همچنان ادامه دارد. سازمان بهداشت جهانی دانش فعلی در مورد این موضوع را به شرح زیر خلاصه کرد: «هیچ مدرکی مبنی بر ارتباط مستقیم بین تغییرات اقلیمی و ظهور یا انتقال بیماری کووید-۱۹ وجود ندارد. [...] با این حال، تغییرات اقلیمی ممکن است به طور غیرمستقیم بر پاسخ به کووید-۱۹ تأثیر بگذارد، زیرا عوامل محیطی تعیین کننده سلامت را تضعیف می کند و فشار بیشتری بر سیستم های بهداشتی وارد می کند.» یک مطالعه در سال ۲۰۲۱ ارتباط های احتمالی بین تغییرات اقلیمی و انتقال کووید-۱۹ توسط خفاش ها را یافته است. نویسندگان این مطالعه دریافتند که تغییرات ناشی از اقلیم در توزیع و تنوع گونه های خفاش، احتمال وجود کروناویروس های منتقل شونده توسط خفاش را در استان یون نان، میانمار و لائوس افزایش داده است. این منطقه همچنین زیستگاه پانگولین های سوندا و سیویت های ماسک دار بوده است که به عنوان میزبانان واسطه احتمالی کووید-۱۹ بین خفاش ها و انسان ها شناخته می شوند. بنابراین نویسندگان پیشنهاد می کنند که تغییرات اقلیمی احتمالاً تا حدی در ظهور این همه گیری نقش داشته است. تغییرات اقلیمی ممکن است تغییراتی را در
زیستگاه های خفاش ها ایجاد کند که ممکن است آنها را به مناطق پرجمعیت نزدیک تر کرده باشد. پیش بینی می شود که افزایش دوره های خشکی و خشکسالی، خفاش ها را از مناطق بومی خود خارج کرده و به مناطق پرجمعیت سوق دهد. این امر باعث افزایش تعاملات آنها با انسان ها و در نتیجه احتمال انتقال بیماری های مشترک بین انسان و دام می شود.