Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شود) آغاز شد. مرگ. فیلیپ دوم تنها پس از ۱۸ ماه سلطنت در شامبری درگذشت و در صومعه اوتکومب به خاک سپرده شد. با این حال، امروزه فقط سنگ قبرهای کنت باقی مانده است، زیرا صومعه توسط ژاکوبن ها ویران شد، که به مقبره او تجاوز کردند و بقایای او را به همراه سایر ساووی ها نابود کردند.
بادکوبه ای ها (به آذربایجانی: Bakıxanovlar) خاندان فرمانروا بر خانات باکو بودند. تاریخچه. نیاکان این خاندان پس از سال ۱۵۹۲ به باکو درآمدند. به گفته عباس قلی آقا باکیخانف، نیاکان این خانواده پس از «رویداد خان احمد» از گیلان به باکو کوچیدند که شاید به معنای پایان پادشاهی سلطان احمد خان، فرمانروای ملاتی، بود. او می گوید که نیاکان خان های باکو از نوادگان فرمانروایان نور و کجور در تبرستان، یعنی پادوسپانیان، بوده اند. نخستین مردان شناخته شده این دودمان محمدحسین بیگ و پسرش هیبت بیگ بودند. پسر بزرگتر هیبت بیگ، درگاه قولو بیگ، زمین داری در مشهدی آقا بود که شهر را گرفت و فرمانروای گماشتهٔ صفوی را کشت، سپس خود را خان نامید و سلیم خان را به جایگاه جانشین شهرستان آب شوران نشاند. او نیروهای سرخای فرمانروای خانات غازی قموق و سپس تر حاجی داوود خانات شروان را شکست داد و فرمانروایی خود را تا شهرستان شابران و قبوستان گسترش داد. با این همه، برادر کوچکترش حسین جان بیگ را در نبرد از دست داد. با این همه، او برادر کوچکترش حسین جان را در نبرد از دست داد. درگاه قولو در سال ۱۷۲۳ دژ را با ۷۰۰ سرباز به میخائیل ماتیوشکین داد. و از سوی امپ
راتوری روسیه به جایگاه فرمانروای بومی شناسایی شد. این خانواده پس از رفتن به شهر اراک در ایران، نام بادکوبه را برای خود برگزیدند ولی بخش دیگری از خانواده که در آنجا ماندند و با روس ها کار کردند، نام باکیخانوف را برای خود نهادند. نامداران. عباس قلی آقا باکیخانف (۱۷۹۴–۱۸۴۷) – سرهنگ ارتش روسیه، نویسنده و پژوهشگر جعفرقلی باکیخانوف (۱۷۹۳–۱۸۶۷) – سپهبد ارتش روسیه حسن باکیخانوف (۸ مه ۱۸۳۳ – ۲۸ نوامبر ۱۸۹۸) – سرلشکر ارتش روسیه عبدالله آقا باکیخانوف (۱۸۲۴–۱۸۷۹) – سرلشکر ارتش روسیه احمد باکوخانف (۱۸۹۲–۱۹۷۳) – هنرمند مردمی آذربایجان (۱۹۷۳) توفیق باکیخانوف (متولد ۱۹۳۰) – آهنگساز و هنرمند مردمی آذربایجان (۱۹۹۱)
رای مووی ( به ایتالیایی: Rai Movie) یک کانال تلویزیونی فیلم ایتالیایی است که متعلق به شبکه تلویزیونی دولتی RAI است و از طریق تلویزیون دیجیتال زمینی در ایتالیا و پلتفرم ماهواره ای Tivù Sat پخش می شود.
زنی که خورشید را بلعید (؛ ) مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی سال ۲۰۲۵ به نویسندگی آن بر عهدهٔ سول کیونگ اون و به کارگردانی توسط کیم جین هیون است. این مجموعه تحت تولید شرکت ام بی سی سی اندآی ساخته شده و جانگ شین یونگ، سو ها جون، یون آ جونگ و اوه چانگ سوک در آن ایفای نقش کردند. این مجموعه از ۹ ژوئن ۲۰۲۵، روزهای دوشنبه تا جمعه ساعت ۱۹:۰۵ (کی اس تی) از شبکهٔ ام بی سی پخش شد. خلاصه داستان. این مجموعه داستان انتقام ناامیدانهٔ زنی را روایت می کند که به نام تنها دخترش، با یک خانوادهٔ چه بول مقابله می کند، در جهانی که در آن قربانیان به عنوان عامل جرم جلوه داده می شوند. تولید. توسعه. این مجموعه به طور رسمی سفارش داده شد و کیم جین هیون به عنوان کارگردان آن انتخاب شد، فیلم نامه توسط سول کیونگ اون نوشته شده و شرکت ام بی سی سی اندآی مدیریت تولید را بر عهده داشت. در ۷ مه ۲۰۲۵، ویدئویی از جلسهٔ فیلم نامه خوانی منتشر شد. کنفرانس مطبوعاتی مجموعه نیز در ۵ ژوئن ۲۰۲۵ در ساختمان ام بی سی در سانگام دونگ، سئول برگزار شد. انتخاب بازیگران. در مارس ۲۰۲۵، گزارش شد که جانگ شین یونگ، سو ها جون و اوه چانگ سوک در این مجموعه حضور خواهند داشت
. در ۸ آوریل، فهرست نهایی بازیگران که شامل جانگ شین یونگ، سو ها جون، یون آ جونگ و اوه چانگ سوک بود، به طور رسمی تأیید شد. در همان ماه، لی لو دا نیز به گروه بازیگران پیوست. در مه ۲۰۲۵، گزارش شد که سون سه بین و آن یی سو نیز برای ایفای نقش در مجموعه انتخاب شده اند. فیلم برداری. فیلم برداری اصلی مجموعه از مارس ۲۰۲۵ آغاز شد. انتشار. این مجموعه از ۲۳ ژوئیه ۲۰۲۵، روزهای دوشنبه تا جمعه ساعت ۱۹:۰۵ (کی اس تی) از شبکهٔ ام بی سی پخش شد.
همان طور که کنارم ایستادی (؛ ) مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی سال ۲۰۲۵ به کارگردانی لی جونگ ریم، به نویسندگی کیم هیو جونگ و با بازی جون سو نی، لی یو می، جانگ سونگ جو و لی مو سنگ است. این مجموعه بر اساس رمان "نائومی و کاناکو" (۲۰۱۴) اثر هیده ئو اوکودا ساخته شده و داستان دو زن را دنبال می کند که برای فرار از جهنم زندگی شان تصمیم به قتل می گیرند، اما با پیامدهایی غیرمنتظره روبه رو می شوند. دو قسمت اول این مجموعه در بخش «آن اسکرین» سی امین جشنواره بین المللی فیلم بوسان در ۱۸ سپتامبر ۲۰۲۵ به نمایش در خواهد آمد و سپس از ۷ نوامبر ۲۰۲۵ برای پخش در نتفلیکس در دسترس خواهد بود. خلاصه داستان. این مجموعه داستان دو زنی را روایت می کند که در واقعیتی خشن گرفتار شده اند، جایی که برای بقا باید یا بکشند یا کشته شوند. آن ها تصمیم می گیرند بکشند، اما به زودی خود را درگیر چرخشی از سرنوشت می یابند که هرگز انتظارش را نداشتند. تولید. در ۱۸ سپتامبر ۲۰۲۴، نتفلیکس تولید این مجموعه را بر اساس رمان "نائومی و کاناکو" (۲۰۱۴) اثر هیده ئو اوکودا تأیید کرد. گروه اصلی بازیگران مجموعه شامل جون سو نی، لی یو می، جانگ سونگ جو و لی مو سنگ بود که ح
ضور آن ها در جلسهٔ فیلم نامه خوانی در ۱۹ سپتامبر ۲۰۲۴ گزارش شد. لی هو جونگ نیز در نقش کارآگاه نو جین یونگ به گروه بازیگران پیوست. در ژانویه ۲۰۲۵، گزارش شد که گاست استودیوز در تولید مشترک این مجموعه مشارکت خواهد داشت. انتشار. دو قسمت اول این مجموعه در بخش «آن اسکرین» سی امین جشنواره بین المللی فیلم بوسان در ۱۸ سپتامبر ۲۰۲۵ به نمایش در خواهد آمد. در ۵ سپتامبر ۲۰۲۵، نتفلیکس اولین تریلر مجموعه را منتشر کرد و پخش عمومی آن در ۷ نوامبر ۲۰۲۵ برنامه ریزی شده است.
ستارهٔ دردسرساز من (؛ ) مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی سال ۲۰۲۵ با بازی اوم جونگ هوا، سونگ سونگ هون، لی ال، اوه ده هوان و جانگ دا آه است. این مجموعه از ۱۸ اوت ۲۰۲۵، روزهای دوشنبه و سه شنبه ساعت ۲۲:۰۰ (کی اس تی) از شبکهٔ ئی ان ای پخش شد. این مجموعه داستان بازیگری را روایت می کند که زمانی بسیار مشهور بود و پس از یک حادثهٔ مرموز، ۲۵ سال بعد در زندگی کاملاً متفاوتی از خواب بیدار می شود و سفری برای بازپس گیری شهرت از دست رفته اش را آغاز می کند. این مجموعه همچنین برای استریم در ویو در مناطق منتخب قابل دسترسی است. خلاصه داستان. "ستارهٔ دردسرساز من" داستان ایم سه را (اوم جونگ هوا)، یک بازیگر مشهور کره جنوبی را دنبال می کند. سه را در اوج حرفهٔ خود، در یک تصادف رانندگی دچار بیهوشی می شود. زمانی که از خواب بیدار می شود، خود را ۲۵ سال در آینده می یابد، در بدن زنی ۵۰ ساله که در یک اتاق اجاره ای ساده و فرسوده زندگی می کند. با یادآوری نکردن سال های میانی و خاطره ای دور از شهرت گذشته، سه را از سقوطش به ورطهٔ فراموشی شوکه می شود. او با عزم بازپس گیری جایگاه خود به عنوان ستاره ای برجسته، با چالش های صنعت سرگرمی تغییر یافته و
شرایط دگرگون شدهٔ زندگی اش روبه رو می شود.
صد خاطره (؛ ) مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی سال ۲۰۲۵ با بازی کیم دا می، شین یه اون و هو نام جون است. این مجموعه از ۱۳ سپتامبر ۲۰۲۵، روزهای شنبه و یکشنبه ساعت ۲۲:۴۰ (کی اس تی) از شبکهٔ جی تی بی سی پخش شد. این مجموعه همچنین برای استریم در ویو در مناطق منتخب قابل دسترسی خواهد بود. خلاصه داستان. داستان مجموعه در دههٔ ۱۹۸۰ واقع شده است و زندگی گو یونگ ره، مهماندار مدل اتوبوس خط شماره ۱۰۰ و دانشجوی علاقه مند به دانشگاه و سو جونگ هی، تازه واردی کاریزماتیک، را دنبال می کند. دوستی آن ها با یکدیگر و درگیری های عاشقانه شان با هان جه پیل، اولین عشق سرنوشت سازشان و پسر مالک یک فروشگاه بزرگ، منجر به روایت یک داستان بلوغ دربارهٔ جوانی، عشق و رشد می شود. تولید. این مجموعه توسط شرکت اس ال ال تولید می شود، فیلم نامهٔ آن توسط یانگ هی سونگ و کیم بو رام نوشته شده و کارگردانی آن بر عهدهٔ کیم سانگ هو است که پیش تر برای مجموعه تلویزیونی "سی و نه" (۲۰۲۲) شناخته شده بود. شایعات قبلی دربارهٔ حضور چوی وو شیک در این مجموعه توسط آژانس او رد شد.
خانم ناشناس (؛ ) مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی سال ۲۰۲۵ به کارگردانی یو کوان موو به نویسندگی هان کیو ری است. این مجموعه توسط شرکت های کراس پیکچرز و تری استودیو تولید شده است و جون یو بین، جونگ جین یونگ، جانگ یون جو و جو هیون یونگ در آن ایفای نقش کردند. این مجموعه از ۲۹ سپتامبر ۲۰۲۵، روزهای دوشنبه و سه شنبه ساعت ۲۲:۰۰ (کی اس تی) از شبکهٔ ئی ان ای پخش خواهد شد. خلاصه داستان. یک محافظ شخصی زن فقیر که آرزوی داشتن اتاقی برای خود را دارد، وارد ازدواج قراردادی با یک رئیس چه بول مبتلا به بیماری لاعلاج می شود. او برای سه ماه باید هویت خود را تغییر دهد و در عین حال از کسانی که نقشهٔ تصاحب میراث عظیم او را کشیده اند، جان سالم به در ببرد. تولید. توسعه. این مجموعه به طور رسمی توسط کی تی استودیو جینی سفارش داده شد، با کارگردانی پارک یو یونگ و نویسندگی هان کیو ری و تولید آن توسط شرکت های کراس پیکچرز و تری استودیو مدیریت شده است. انتخاب بازیگران. جون یو بین، جونگ جین یونگ، جانگ یون جو، جو هیون یونگ و سو هیون وو برای حضور در مجموعه انتخاب شده اند و بازخورد مثبتی دربارهٔ آن داشته اند. فیلم برداری. فیلم برداری اصلی مجموعه در
سال ۲۰۲۵ انجام شد. انتشار. اولین تصاویر از جلسهٔ فیلم نامه خوانی در ۲۶ اوت ۲۰۲۵ منتشر شد. این مجموعه از ۲۹ سپتامبر ۲۰۲۵، روزهای دوشنبه و سه شنبه ساعت ۲۲:۰۰ (کی اس تی) از شبکهٔ ئی ان ای پخش خواهد شد.
باشگاه فوتبال زنان کومو () یک باشگاه فوتبال مستقر در سره نیو، ایتالیا است که در حال حاضر در سری آ زنان، بالاترین رده لیگ فوتبال زنان در این کشور، به رقابت می پردازد. تاریخچه. این باشگاه در سال ۱۹۹۱ به عنوان بخشی از باشگاه ورزشی ویگور گرانداته تأسیس شد و در سال ۱۹۹۷ با نام اف سی اف کومو ۲۰۰۰ به صورت مستقل درآمد. سال بعد کومو به سری بی ایتالیا ارتقا یافت و در سال ۲۰۰۱ برای نخستین بار به سری آ زنان رسید. در اولین فصل حضور خود، کومو به سختی از سقوط اجتناب کرد. تیم با ای سی اف گراوینا در امتیاز مساوی شد و یک پلی آف برگزار گردید که کومو با نتیجه ۳–۲ پیروز شد. در فصل بعد عملکرد تیم بهبود یافت و در رده دهم، هفت امتیاز بالاتر از منطقه سقوط ایستاد. با این حال در ۲۰۰۴ تنها ۱۳ امتیاز کسب کرد و سقوط نمود. بازگشت به دسته دوم آسان نبود و کومو به سختی از پلی آف سقوط گریخت. این باشگاه به تدریج در سطح پایین تر تثبیت شد و از ۲۰۰۹ شروع به رقابت برای صعود کرد و به مقام سوم رسید. پس از فصلی ناامیدکننده در ۲۰۱۰، در ۲۰۱۱ کومو با ای سی اف میلان در صدر جدول هم امتیاز شد. یک پلی آف برگزار شد که میلان با نتیجه ۰–۱ برنده شد. با این حال د
ر اوت همان سال، ای اس دی رجیانا از سری آ کنار گذاشته شد و کومو جایگزین آن گردید. در فصل ۲۰۱۷–۲۰۱۶ کومو دوباره به سری آ بازگشت. شروع ضعیف فصل موجب شد پس از دو بازی، سرمربی دولورس پرستفیلیپو با جوزپه جروزا جایگزین شود.
آسترید جیلاردی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است که در حال حاضر برای زنان کومو در پست دروازه بان بازی می کند. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال و زیر ۱۹ سال ایتالیا بازی کرده است. اوایل زندگی. جیلاردی در سال ۲۰۰۳ به دنیا آمد. او فوتبال پایه را در باشگاه ورزشی ماندلو آغاز کرد. او ابتدا در تیمی متشکل از پسران بازی می کرد و سپس در سال ۲۰۱۴ به باشگاه فوتبال رئال مدا پیوست و سه فصل در تیم زنان این باشگاه حضور داشت. دوران باشگاهی. در سال ۲۰۱۷، او به زنان اینتر میلان پیوست و هم در تیم پریماورا و هم در تیم اصلی به رشد پرداخت. در سال ۲۰۲۱، جیلاردی قرارداد جدیدی با اینتر امضا کرد تا حداقل تا سال ۲۰۲۴ در این تیم بماند. او در سال ۲۰۲۲ از ناحیه شانه دچار آسیب دیدگی شد. دوران ملی. جیلاردی در سال ۲۰۱۷ به تیم ملی فوتبال زیر ۱۶ سال ایتالیا دعوت شد و بلافاصله در سال ۲۰۱۸ به زیر ۱۷ سال و سپس به زیر ۱۹ سال پیوست. او هنوز برای تیم ملی فوتبال ایتالیا بازی نکرده است. سبک بازی. جیلاردی به خاطر توانایی های فنی خود به عنوان دروازه بان شناخته می شود.
پست فطرتی با حد و مرز دومین آلبوم استودیویی از گروهٔ موسیقی راک دونفرهٔ آمریکایی آی.ال.وایز می باشد که در ۱۶ ژوئیهٔ سال ۲۰۱۶ روی یوتیوب و ساندکلود منتشر گردید.
جامعه شناسی ورزش ، که به طور متناوب به عنوان «جامعه شناسی ورزشی» نیز شناخته می شود، زیرمجموعه ای از جامعه شناسی است که بر ورزش به عنوان یک پدیده اجتماعی تمرکز دارد. این حوزه مطالعاتی به رابطه بین جامعه شناسی و ورزش و همچنین ساختارها، الگوها و سازمان ها یا گروه های مختلف اجتماعی-فرهنگی درگیر در ورزش می پردازد. همچنین تأثیر مثبت ورزش بر افراد و جامعه به عنوان یک کل از نظر اقتصادی، مالی و اجتماعی را مورد بحث قرار می دهد. جامعه شناسی ورزش تلاش می کند تا اعمال و رفتار تیم های ورزشی و بازیکنان آنها را از دید چشمان یک جامعه شناس بررسی کند. ورزش توسط مقررات و قوانین رفتاری، محدودیت های مکانی و زمانی تنظیم می شود و دارای نهادهای حاکم است. ورزش به سمت هدفی جهت گیری می کند که برنده و بازنده را مشخص می کند. ورزش رقابتی و بازیگوشانه است. همه ورزش ها از نظر فرهنگی در موقعیت های مختلفی قرار دارند و با نظام های ارزشی و روابط قدرت در جامعه میزبان در هم تنیده شده اند. ظهور جامعه شناسی ورزش (هرچند نه خود نام آن) به اواخر سده نوزدهم برمی گردد، زمانی که نخستین آزمایش های روانشناسی اجتماعی انجام شد که به بررسی اثرات گروهی رقابت و
سرعت گیری می پرداختند. علاوه بر انسان شناسی فرهنگی و علاقه آن به بازی ها در فرهنگ انسانی، یکی از اولین تلاش ها برای تفکر در مورد ورزش به شیوه ای کلی تر، کتاب «انسان بازیگر» اثر یوهان هویزینگا یا کتاب «نظریه طبقه تن آسا: مطالعه اقتصادی تکامل نهادها» اثر تورشتاین وبلن (۳۰ ژوئیهٔ ۱۸۵۷–۳ اوت ۱۹۲۹) جامعه شناس آمریکایی بود. کتاب «انسان بازیگر» اهمیت عنصر بازی در فرهنگ و جامعه را مورد بحث قرار می دهد. هویزینگا اظهار می کند که بازی، به ویژه ورزش، برای ایجاد فرهنگ ضروری و شرط لازم آن است. این آثار مکتوب به ظهور مطالعه جامعه شناسی ورزش کمک کردند. در سال ۱۹۷۰، جامعه شناسی ورزش به عنوان یک حوزه مطالعاتی سازمان یافته و مشروع، توجه چشمگیری را به خود جلب کرد. انجمن جامعه شناسی ورزش آمریکای شمالی در سال ۱۹۷۸ با هدف مطالعه این حوزه تشکیل شد. مطبوعات تحقیقاتی آن، «مجله جامعه شناسی ورزش»، در سال ۱۹۸۴ تشکیل شد. این یک فرض رایج است که ورزش را می توان همزمان به عنوان یک آیین و یک بازی در نظر گرفت. در نتیجه، ورزش را می توان به عنوان یک فرآیند آیینی موازی در نظر گرفت که با اوقات فراغت و آزادی مرتبط است. اثر نمادین یک آیین، طبقه بندی
روابط اجتماعی بین مردان و بین زنان و مردان و همچنین تأثیر ورزش بر ملت ها را امکان پذیر می سازد. برخی از ورزش های ملی مانند بیسبال در کوبا، کریکت در هند غربی و فوتبال در اکثر کشورهای آمریکای لاتین، شور و اشتیاقی را ایجاد می کنند که فراتر از جایگاه قومی، ریشه های منطقه ای یا خطوط طبقاتی است. بنابراین، ورزش یک حوزه مهم تحلیلی برای دستیابی به درک بهتر از عملکرد جوامع مدرن است. نژاد و ورزش. بازی های برلین ۱۹۳۶. در مورد بازی های المپیک برلین ۱۹۳۶ جنجال هایی وجود داشت، زیرا لفاظی ها و قوانین کشور میزبان (آلمان نازی) نژادپرستی آشکار و شدید را دربرمی گرفت و در واقع تا حد زیادی مبتنی بر آن بود. بسیاری از آلمانی ها از اینکه ورزشکاران غیرسفیدپوست اجازه رقابت داشتند، ناخشنود شدند؛ «نازی ها از تماس های ورزشی با نژادهای «بدوی» و به ویژه رقابت با ورزشکاران سیاه پوست عمیقاً آزرده خاطر شدند.» آدولف هیتلر با این گزاره موافق بود که افرادی که اجدادشان "از جنگل آمده اند" "بدوی هستند زیرا فیزیک بدنی آنها از سفیدپوستان متمدن قوی تر است". و می خواست جداسازی نژادی را در بازی ها اعمال کند ولی کمیته المپیک امتناع ورزید. با این حال، رژی
م نازی از هر نتیجه ای که می توانست برای تبلیغ برتری آنچه نژاد آریایی می نامید، استفاده کرد. نظریه های نژادپرستانه تاریخی. ورزش همیشه با روابط اجتماعی نژادی مشخص شده است. نخستین نگاه علمی به نژاد در پایان سده نوزدهم صورت گرفت، زمانی که کنت آرتور دو گوبینو تلاش کرد برتری جسمی و فکری نژاد سفید را اثبات کند. نظریه انتخاب طبیعی داروین نیز در خدمت نژادپرستی مورد استفاده قرار گرفت. پس از اثبات توانایی ورزشی ورزشکاران سیاه پوست، این نظریه به جای هوش، به سمت توانایی جسمی تغییر جهت داد. چندین نظریه نژادپرستانه مطرح شد. سیاه پوستان از نظر ورزشی توانمند بودند زیرا حیوانات همه کندروها را می خوردند. افسانه "گذرگاه میانی" فرض می کرد که تنها سیاه پوستانی که از نظر ورزشی توانمندتر بودند، می توانستند از تجارت برده و کارهای کشاورزی جان سالم به در ببرند. نظریه مادرسالاری بیان می کرد که پدران غایب باعث می شود سیاه پوستان خشم خود را به ورزش هدایت کنند و مربیان به شخصیت های پدر تبدیل شوند. نظریه مندیگو فرض می کرد که قوی ترین مردان سیاه پوست از نظر جسمی با قوی ترین زنان سیاه پوست از نظر جسمی پرورش یافته اند. این نظریه روانشناختی ادع
ا می کرد که ورزشکاران سیاه پوست ظرفیت فکری لازم برای تصدی سمت های رهبری در ورزش را ندارند. «نظریه احمق ورزشکار» به این موضوع اشاره داشت که سیاه پوستان در رشته های ورزشی بورسیه ها ثبت نام می کردند، زیرا نمی توانستند در دانشگاه به موفقیت برسند. در نهایت، نظریه ژنتیک نشان می داد که ورزشکاران سیاه پوست فیبرهای عضلانی خاصی بیشتری دارند. جامعه شناسی کنونی. جوانان آمریکایی های آفریقایی تبار ورزش را وسیله ای برای تحرک اجتماعی صعودی می دانند، که از طریق اشتغال متعارف از آنها دریغ می شود. نژاد اغلب با طبقه، جنسیت و قومیت در تعامل است تا میزان دسترسی به ورزش های خاص و نحوه درک ورزشکار را تعیین کند. برای مثال، گلف برای آمریکایی های آفریقایی تبار کمتر به دلیل نژاد و بیشتر به دلیل نیاز به سرمایه اقتصادی و سرمایه اجتماعی بالا، غیرقابل دسترس است. نژاد اغلب با جنسیت مرتبط است، به طوری که زنان فرصت های کمتری برای دسترسی و موفقیت در ورزش دارند. هنگامی که زنی موفق می شود، نژاد او کم اهمیت جلوه داده می شود و تمایلات جنسی او برجسته می شود. در برخی فرهنگ ها، به ویژه فرهنگ های مسلمان، زنان به طور کلی از دسترسی به ورزش محروم هستند. د
ر ورزش های تیمی، بازیکنان سفیدپوست اغلب در موقعیت های مرکزی قرار می گیرند که نیازمند هوش، قاطعیت، رهبری، آرامش و قابلیت اطمینان هستند. بازیکنان سیاه پوست به نوبه خود در موقعیت هایی قرار می گیرند که نیازمند توانایی ورزشی، قدرت بدنی، سرعت و انفجار هستند. به عنوان مثال، بازیکنان سفیدپوست در نقش هافبک وسط و بازیکنان سیاه پوست به عنوان هافبک کنار. جنسیت در ورزش. مشارکت زنان در ورزش تحت تأثیر ایدئولوژی های مردسالارانه پیرامون بدن، و همچنین ایده های زنانگی و تمایلات جنسی قرار دارد. فعالیت بدنی ناگزیر منجر به رشد عضلات می شود که با مردانگی مرتبط است، که در تضاد با ایده زنان آنطور که توسط فرهنگ مصرف کننده مدرن ارائه می شود، می باشد. زنانی که در سنین پایین وارد ورزش می شوند، بیشتر احتمال دارد که این کلیشه ها را به چالش بکشند. شبکه های تلویزیونی و شرکت ها بر نمایش ورزشکاران زن جذاب تمرکز می کنند، که این امر دستاوردهای این زنان ورزشکار را بی اهمیت جلوه می دهد. ورزش زنان کمتر از ورزش مردان پوشش خبری داده می شود. در طول رویدادهای ورزشی، دوربین به طور خاص بر زنان جذاب تمرکز می کند. آلن گاتمن استدلال می کند که مؤلفه شهوانی و
رزش را نمی توان ریشه کن کرد و به همین دلیل یکی از مؤلفه های کلیدی آن باقی می ماند. علاوه بر این، ورزشکاران زن و مرد جذاب همیشه بیشتر مورد توجه قرار خواهند گرفت. به جای رد کامل جنبه شهوانی ورزش، باید در مورد آن تحقیق شود. جنیفر هارگریوز سه استراتژی سیاسی برای زنان در ورزش می بیند: نظریه ها در جامعه شناسی ورزش. کارکردگرایی. نظریه های کارکردگرایی ساختاری، جامعه را به عنوان نظام پیچیده می بینند که اجزای آن برای ارتقای همبستگی و ثبات با هم کار می کنند. ورزش خود از مراسم مذهبی توسعه یافت که به ارتقای همبستگی اجتماعی و اخلاقی جامعه کمک می کرد. برومبرگر شباهت هایی بین مراسم مذهبی و مسابقات فوتبال مشاهده کرد. مسابقات در یک پیکربندی مکانی خاص برگزار می شوند، زمین های بازی مقدس هستند و ممکن است توسط مهاجمان زمین آلوده نشوند، و منجر به حالات عاطفی شدید در هواداران می شوند. مانند مراسم مذهبی، تماشاگران بر اساس توزیع اجتماعی قدرت، از نظر مکانی توزیع می شوند. فصل های فوتبال دارای تقویم ثابتی هستند. نقش های گروهی در روز مسابقه تشریفاتی است و افراد با لباس های مخصوص، اعمال آیینی شدیدی را انجام می دهند. به عنوان یک کلیسا، فوتب
ال دارای یک شبکه سازمانی از سطوح محلی تا جهانی است. مسابقات دارای یک ترتیب متوالی هستند که اعمال شرکت کنندگان را از اقدامات پیش از مسابقه تا پس از مسابقه هدایت می کند. در نهایت، آیین های فوتبال حس communitas را ایجاد می کنند. آوازها و رقص آرایی را می توان به عنوان مراسم حلول در نظر گرفت که از طریق آن تماشاگران قدرت خود را به تیم منتقل می کنند. با در نظر گرفتن این واقعیت که همه اعمال از ساختار اجتماعی موجود پشتیبانی نمی کنند، رابرت کی. مرتن جامعه شناس آمریکایی، پنج راه را در نظر گرفت که یک فرد می تواند به ساختار موجود واکنش نشان دهد که می توان آن را در ورزش نیز به کار برد: تطابق، نوآوری، مناسک گرایی، عزلت گزینی و شورش. اروینگ گافمن، جامعه شناس کانادایی، با تکیه بر مفهوم دورکیم از آیین های مثبت، بر جایگاه مقدس «چهره» فرد تأکید کرد. آیین های مثبت (تعارف، احوالپرسی و غیره) و منفی (اجتناب از رویارویی، عذرخواهی و غیره) همگی برای محافظت از وجهه فرد عمل می کنند. به عنوان مثال، روزنامه نگاران ورزشی از هر دو آیین مثبت و منفی برای محافظت از وجهه ورزشکاری استفاده می کنند که مایل به حفظ روابط خوب با او هستند. علاوه بر این
، بیرل باورمند است که رویدادهای ورزشی، مسابقات آیینی هستند که در آنها ورزشکاران شخصیت خود را از طریق ترکیبی از شجاعت، بازی خوب و صداقت نشان می دهند. یک نمایش خوب، وجهه خوب ورزشکار را تقویت می کند. جامعه شناسی تفسیری. جامعه شناسی تفسیری به بررسی روابط متقابل کنش اجتماعی با جایگاه، ذهنیت، معنا، انگیزه ها، هویت ها و تغییر اجتماعی می پردازد. این رویکرد از توضیح گروه های انسانی از طریق قوانین و تعمیم های کلی اجتناب می کند و آنچه را که ماکس وبر «تفهم» می نامد - درک و تبیین انگیزه های فردی - ترجیح می دهد. این رویکرد امکان درک کامل تری از معانی، نمادها و نقش های اجتماعی متنوع در ورزش را فراهم می کند. ورزش امکان ایجاد هویت های اجتماعی مختلف را در چارچوب یک بازی یا مسابقه واحد فراهم می کند که ممکن است در طول آن یا در طول چندین مسابقه تغییر کند. نقش یک ورزشکار، بر نحوه عملکرد او در خارج از بازی یا مسابقه یعنی ایفای نقش یک دانش آموز ورزشکار، تأثیر بیشتری می گذارد. وبر مفهوم عقلانیت را معرفی کرد. در جامعه مدرن، روابط به گونه ای سازماندهی می شوند که بر اساس دانش فنی، نه اصول اخلاقی و سیاسی تا حد امکان کارآمد باشند. این امر
باعث ایجاد بوروکراسی هایی می شود که کارآمد، غیرشخصی و همگن هستند. آلن گاتمن چندین جنبه کلیدی عقلانیت را شناسایی کرد که می توان آنها را در ورزش نیز بکار برد: نئومارکسیسم. کارل مارکس ورزش را ریشه در بافت اقتصادی آن می دانست، که در معرض کالایی سازی و ازخودبیگانگی قرار دارد. نئومارکسیسم ورزش را ابزاری ایدئولوژیک بورژوازی می داند که برای فریب توده ها و حفظ کنترل استفاده می شود. به عنوان کارگر، ورزشکاران از نیروی کار خود دست می کشند و به سرنوشت کارگر بیگانه دچار می شوند. ورزش گذشته از حمایت از سرمایه داری صنعتی، فعالیت بدنی سنگین و کار بیش از حد را به عنوان چیزی مثبت تبلیغ می کند. تقسیم کار تخصصی، ورزشکاران را مجبور می کند که به جای بازی خلاقانه، تجربی و آزادانه، دائماً حرکات یکسانی را انجام دهند. ورزشکار اغلب در توهم آزاد بودن است ولی از از دست دادن کنترل بر نیروی کار خود بی خبر است. تماشاگران با حمایت و مشارکت خود، از ازخودبیگانگی کار ورزشکاران حمایت می کنند. از نظریه های مارکسیستی برای پژوهش در مورد کالایی شدن ورزش استفاده شده است. برای مثال، اینکه چگونه خود بازیکنان به کالا تبدیل می شوند یا آنها را تبلیغ می کن
ند، تجاری سازی بیش از حد ورزش در طول سده بیستم، اینکه چگونه باشگاه ها به شرکت های سنتی تبدیل می شوند و چگونه سازمان های ورزشی به برند تبدیل می شوند. این رویکرد به دلیل گرایش به اقتصادگرایی خام مورد انتقاد قرار گرفته است، و با این فرض که تمام ساختارهای اجتماعی فعلی برای حفظ نظم سرمایه داری موجود عمل می کنند. حمایت از تیم های ورزشی لزوماً با توسعه آگاهی طبقاتی و شرکت در تضاد طبقاتی در تعارض نیست. رویدادهای ورزشی نمونه های متعددی از اعتراض سیاسی دارند. تحلیل های نئومارکسیست ها از ورزش اغلب جنبه زیبایی شناختی ورزش را نیز دست کم می گیرند. مطالعات فرهنگی. در مطالعات فرهنگی، پژوهش های هژمونی، روابط قدرت و همچنین روش ها و تکنیک هایی را توصیف می کند که گروه های مسلط برای دستیابی به رضایت ایدئولوژیک، بدون توسل به اجبار فیزیکی، استفاده می کنند. این رضایت ایدئولوژیک با هدف طبیعی جلوه دادن نظم اجتماعی اکتشافی، تضمین می کند که گروه های تابع، سلطه خود را به نمایش بگذارند. یک هژمونی همیشه در معرض اعتراض است و بنابراین ممکن است جنبش های ضد هژمونیک ظهور کنند. گروه های مسلط ممکن است از ورزش برای هدایت استفاده طبقات تابع در جهت
دلخواه، یا به سمت مصرف گرایی، استفاده کنند. با این حال، تاریخ ورزش نشان می دهد که استعمارشدگان لزوماً از طریق ورزش دستکاری نمی شوند، در حالی که حرفه ای شدن ورزش و فرهنگ عامه آنها، به طبقه کارگر کمک کرد تا از تبعیت توده ای از ارزش های بورژوازی جلوگیری کند. مقاومت یک مفهوم کلیدی در مطالعات فرهنگی است که توصیف می کند چگونه گروه های تابع در شیوه های فرهنگی خاص برای مقاومت در برابر سلطه خود مشارکت می کنند. مقاومت می تواند آشکار و آگاهانه یا پنهان و ناخودآگاه باشد، اما همیشه با هنجارها و قراردادهای گروه های مسلط در تضاد است. جان فیسک بین نشانه شناسی تقابلی و اجتنابی تمایز قائل شد. بدن و ورزش. بدن در دهه ۸۰ میلادی، با انتشار آثار میشل فوکو، جامعه شناس فرانسوی، به موضوع پژوهش تبدیل شد. برای او، قدرت به دو روش مختلف اعمال می شود: هنینگ آیشبرگ سه نوع مختلف از بدن ها را به عنوان برجسته کننده تفاوت بین بدن های منضبط و غیرمنضبط می بیند. در ورزش: بدن گفتگویی با اشکال و اندازه های مختلف، که برای رهایی از کنترل به کار می رود، و نوع اصلی در جشنواره ها و کارناوال های پیشامدرن بود. بدن ساده و بهبود یافته برای موفقیت و رقابت ورز
شی. بدن سالم و صاف، که از طریق رژیم های منظم تناسب اندام شکل می گیرد. بدن گروتسک را می توان در جشنواره ها و کارناوال های پیشامدرن، یعنی کشتی محلی یا مسابقه سه پا مشاهده کرد. آموزش مدرن ورزش بین سخت گیری و آزادی، نظم و کنترل در نوسان است ولی روابط سلسله مراتبی قدرت و دانش بین مربی و ورزشکار همچنان پابرجاست. هارولد بی. سیگل ادعا کرد ارتقای فرهنگی ورزش، بازتاب چرخش گسترده تر ... گرایش جامعه مدرن به سمت بیان فیزیکی، که نظامی گری، جنگ و فاشیسم را احیا کرد. برخی از نمایندگان مکتب فرانکفورت، ورزش را به عنوان یک فرقه از ایده فاشیستی بدن می دیدند. تانسخو ادعا کرد که تعریف و تمجید بیش از حد از مهارت های ورزشی، بیانگر عناصر فاشیستی در جامعه است، زیرا تمسخر افراد ضعیف و شکست خورده را عادی جلوه می دهد. ورزش و آسیب دیدگی. مبارزه مشت زنی امکان پژوهش در مورد بدن خشن را فراهم می کند. مشت زن ها سرمایه بدنی خود را به سرمایه مشت زنی تبدیل می کنند تا به شهرت، جایگاه و ثروت دست یابند. بدن های آنها توسط مدیرانی که از آن آگاه هستند، مورد سوءاستفاده قرار می گیرد و خود را به عنوان فاحشه، برده و الاغ توصیف می کنند. مبارزان حرفه ای آسیب