Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کارناوال ویارجو () یک رویداد کارناوالی است که سالانه در شهر ویارجو در توسکانی ایتالیا برگزار می شود. این جشنواره یکی از مشهورترین جشن های کارناوال در ایتالیا و اروپا محسوب می شود. نمای کلی. ویژگی اصلی آن رژهٔ ارابه ها و ماسک هایی است که معمولاً از خمیر کاغذ ساخته شده اند و کاریکاتورهایی از افراد محبوب مانند سیاستمداران، شومن ها و ورزشکاران را به تصویر می کشند؛ این رژه در خیابان ویارجو واقع در کنار ساحل محلی برگزار می شود. هر ساله، "کارناوال ویارجو" بیش از ۵۰۰۰۰۰ تماشاگر را به خود جذب می کند. جشن های کارناوال هر شبِ آخر هفته در محله های مختلف شهر (ریونی) برگزار می شود و مشهورترین کافه ها، رستوران ها، کلوب ها و هتل های ورسیلیا میزبان مهمانی های رنگارنگ نقاب دار تا سپیده دم هستند. افزون بر این، در طول چهار هفتهٔ جشن، نمایش هایی به زبان محاوره ای محلی در سراسر شهر روی صحنه می رود. کارناوال همچنین دارای عروسک های غول پیکر تمثیلی از جنس پاپیه ماشه است که بزرگ ترین آن ها حدود ۲۵۴ کیلوگرم وزن دارد و ارتفاعش به ۱۴ متر می رسد. رژهٔ این سازه های غول آسا در مسیر حلقه ای دو کیلومتری در امتداد تفرجگاه ساحلی دوران لیبرتی وی
ارِجّو، که با نام «لا پاسه جاتا» شناخته می شود، برگزار می گردد. تاریخچه. اولین رژه کارناوال ویارجو در سال ۱۸۷۳ برگزار شد، زمانی که برخی از مردان ثروتمند طبقه متوسط تصمیم گرفتند رژه ای از ارابه های آراسته به گل ترتیب دهند؛ تعدادی از شهروندان محلی، به نشانه اعتراض، تصمیم گرفتند ماسک بزنند تا امتناع خود را از مالیات های بالایی که مجبور به پرداخت آن بودند نشان دهند. اولین ارابه ای که در سال ۱۸۸۳ در این رژه برنده شد، نام داشت. نمایشی دقیق از مجسمه لیورنو با همین نام. نماد رسمی کارناوال ویارجو، یک بورلاماکو است که اولین بار در سال ۱۹۳۱ توسط اوبرتو بونتی به تصویر کشیده شد. از سال ۲۰۰۱، تمام جایگاه های سیار در یک جایگاه روبرو به نام ساخته شده اند. («ارگ کارناوال»). این کارناوال در طول جنگ جهانی اول برگزار نشد و تنها در سال ۱۹۲۱ از سر گرفته شد. در طول جنگ جهانی دوم دوباره متوقف شد و در سال ۱۹۴۶ از سر گرفته شد. از آن زمان به بعد، محبوبیت آن افزایش یافت. در سال ۱۹۲۵، برای اولین بار، مجسمه ساز محلی، آنتونیو دِآرلیانو، از تکنیک قالب کاغذی روی داربست های آهنی و چوبی استفاده کرد و بدین ترتیب برای همیشه نحوه ساخت ارابه های ک
ارناوال را تغییر داد. از آن زمان، استفاده از پاپیه ماشه به عنصر جدایی ناپذیر در ساخت این ارابه های غول پیکر نمادین تبدیل شده است. در سال ۲۰۱۹، رژه کارناوال به خاطر نمایش یک ارابه که دونالد ترامپ، رئیس جمهور وقت آمریکا را در لباس امپراتور بازی "وارهمر ۴۰۰۰۰" به تصویر می کشید، توجه بین المللی را به خود جلب کرد. بسیاری از ارابه ها در رژه های قبلی، ترامپ، ولادیمیر پوتین و کیم جونگ اون را به سخره گرفته بودند. ارگ کارناوال ویارجو. مجموعه چشمگیر قلعه "کارناوال ویارجو" در سال ۲۰۰۱ افتتاح شد و بزرگ ترین و مهم ترین مرکز موضوعی ایتالیا است که به ارابه ها و ماسک های کارناوال اختصاص داده شده است. این مجموعه شامل شانزده آشیانه بزرگ و کارگاه هایی است که ارابه های غول پیکر در آنها ساخته می شوند، آزمایشگاهی که در آن هنر پاپیه ماشه آموزش داده می شود، سه بخش موزه و یک آرشیو و مرکز اسناد عکس و فیلم تاریخی. در قلعه "کارناوال ویارجو" می توانید از موزه پاپیه ماشه که ارابه های نفس گیر در آن نگهداری می شوند و موزه کارناوال که تاریخ بیش از ۱۰۰ ساله "کارناوال" را از طریق اسناد اصلی، عکس ها، طرح ها، پوسترها و مدل ها به تصویر می کشد، باز
دید کنید. نماد کارناوال. بورلاماکو شخصیتی دلقک مانند است که کارناوال شهر ویارجیو در توسکانی را رهبری می کند و نماد این شهر است. بورلاماکو اولین بار در سال ۱۹۳۱ توسط اوبرتو بونتی به تصویر کشیده شد؛ مسابقه ای برای طراحی نماد برگزار شده بود و طرح او برنده شد. او رنگ قرمز و سفید لباس را از رنگ های سنتی چترهای ساحل ویارجیو انتخاب کرده بود. جالب آن که نام «بورلاماکو» در همان زمان انتخاب نشد، بلکه هشت سال بعد بر او نهاده شد. این نام از رودخانهٔ «بورلاماکا» گرفته شده است؛ رودی که از کنار شهر ویارجو می گذرد و در هویت جغرافیایی و تاریخی شهر نقش مهمی دارد. به این ترتیب، شخصیت بورلاماکو نه تنها پیوندی با فضای جشن و شادی کارناوال دارد، بلکه به جغرافیا و سنت های بومی شهر نیز گره خورده است. باز زمان معرفی تا به امروز، بورلاماکو همواره یکی از ارکان اصلی کارناوال ویارِجّو باقی مانده است و تصویر او در پوسترها، تزئینات، رژه ها و برنامه های رسمی جشنواره حضوری پررنگ دارد. حتی در خارج از ایام کارناوال، مجسمه ای دائمی از او در امتداد بلوار ساحلی «لونگوماره» در ویارجو نصب شده است تا یادآور پیوند ناگسستنی شهر و کارناوال با این نماد ش
اد و رنگین باشد. به همین دلیل، بورلاماکو تنها یک شخصیت خیالی یا ماسکوت نیست، بلکه به مثابه بخشی از هویت فرهنگی ویارِجّو تلقی می شود؛ نمادی که سنت های دیرینهٔ کارناوال، زندگی ساحلی و شور مردمان توسکانی را در قالب چهره ای دلقک گونه و دوست داشتنی بازتاب می دهد.
رمان «جاچینتا» که در سال ۱۸۷۹ توسط لوئیجی کاپوآنا منتشر شد، نخستین رمان واقع گرایانه و پیشگامان مکتب وریسمو است که در ایتالیا منتشر شد. کاپوآنا که تحت تاثیر نظریات و نگاه تجربی امیل زولا به ادبیات بود و رمان «L'assommoir» او را می ستود (هرچند که کاملاً از فرمول های ادبی ناتورالیستی آن پیروی نمی کرد) این رمان را به وی تقدیم کرد. البته برخی این رمان را به عنوان یک رمان تربیتی منفی در نظر می گیرند، چرا که سفر شخصیت اصلی به سوی بلوغ منجر به شکست شخصی در همه جبهه ها می شود. طرح داستان. رویدادهای داستان در دوره بلافاصله پس از وحدت ایتالیا، اما در مکانی رخ می دهد. جاچینتا، دختر پائولو و ترزا مارولی است. او که در رهاشدگی کامل از سوی خانواده اش بزرگ شده است، در اوایل نوجوانی توسط بپه، پادوی خانواده، مورد تجاوز قرار می گیرد. او بعداً عاشق «آندره آ گراس»، کارمند متواضع بانک ایالتی، می شود، اما با کنت فاسد «جولیو گریپا دی سن گلسو» ازدواج می کند که دوستش ندارد. کنت متوجه رابطه نامشروع همسرش با آندره آ می شود، اما همچنان موافقت می کند که بطور دوستانه با جاچینتا زندگی کند. در طول جشن عروسی اش با کنت، جاچینتا در یک اتاق با آ
ندره آ رابطه نامشروع برقرار می کند که منجر به تولد یک دختر بچه می شود. جاچینتا هرگز اجازه نمی دهد بچه به کنت نزدیک شود، زیرا نمی خواهد اسباب انزجار او را فراهم کند. مادر جاچینتا که نگران دخترش است، برای حفظ وجهه هم که شده، تصمیم به بیرون کردن آندره آ از خانه می کند؛ جاچینتا معشوقش را تحت فشار قرار می دهد تا شغلش را رها کند و با پولی که او به آندره آ پیشنهاد می دهد زندگی کنند. از این لحظه به بعد، آندره آ متوجه می شود که دیگر جاچینتا را دوست ندارد، هرچند شجاعت کافی برای قطع کامل رابطه شان را نیز ندارد. سپس دختر کوچک این دو در پی ابتلا به دیفتری می میرد؛ بی تفاوتی آندره آ به چنینی فاجعه ای باعث می شود جاچینتا دریابد که چرا آن عشق دیوانه وار به این سرعت پایان یافت و از آنجایی که زندگی اش دیگر معنایی ندارد، خودکشی می کند. شخصیت ها. جاچینتا (Giacinta): شخصیت اصلی رمان است که پس از یک دوره نوجوانی دشوار، قراردادها و ریاکاری جامعه ای که در آن زندگی می کند را به چالش می کشد و موقتاً بر آنها پیروز می شود. جاچینتا یک مورد آسیب شناختی است که بحران او توسط کاپوآنا و روایتگر خود دیگر او، «دکتر فولینی» مشاهده و تحلیل می شود
. آندریا گراس (Andrea Gerace): کارمند بانک، و تنها عشق واقعی جاچینتا، و پدر دخترش، که ثابت می کند مردی ضعیف است در پایان، او سعی می کند مخفیانه فرار کند، اما شکست می خورد. کنت جولیو گریپا دی سن گلسو (Count Giulio Grippa di San Gelso) : کنت فاسد و شوهر جاچینتا ترزا مارولی (Teresa Marulli): مادر جاچینتا، که زنی است حریص با معشوقه های فراوان، که پس از مطیع کردن شوهرش، جایگاه اجتماعی و اقتصادی اش اندکی ارتقا می یابد و معشوق مدیر بانک ایالتی می شود. او نمی تواند به رابطه نامشروع آندره آ با دخترش پایان دهد. پائولو مارولی (Paolo Marulli): پدر جاچینتا، شخصیتی ضعیف، اما تنها کسی که واقعاً جاچینتا را دوست داشت. بپه (Beppe): متجاوز جاچینتا، مرد جوان حیله گری. تاریخچه نشر. این رمان که نخستین بار در سال ۱۸۷۹ در میلان (بریگولا) منتشر شد، در سال ۱۸۸۵ با اصلاحات کامل توسط جانوتا از کاتانیا دوباره منتشر شد. در سال ۱۸۸۶، دوباره توسط جانوتا، نسخه جدید با مقدمه نویسنده همراه بود. سومین ویرایش اصلاح شده (که دوباره توسط جانوتا و با مقدمه ای از نویسنده منتشر شد) در سال ۱۸۸۹ منتشر شد. اقتباس ها. در سال 1888، کمدی پنج پرده ای به همین
نام، نوشته خود نویسنده، روی صحنه رفت. در سال 1980، این رمان مورد اقتباس یک مینی سریال تلویزیونی سه قسمتی به کارگردانی جانلوئیجی کالدرونه با بازی فرانکا ماریا دمونتی، بپه کیریچی، ترزا ریچی و ورونیکا لازار قرار گرفت.
داریو پدرتی (زادهٔ ۱۹۵۷) از اعضای پیشین NAR بود. او در اواخر دههٔ ۱۹۷۰ رهبر جبهه دانشگاهی اقدام ملی (FUAN) شاخهٔ رم شد و سپس به مبارزهٔ مسلحانهٔ نئوفاشیستی پیوست. پدرتی در چندین عملیات مسلحانه شرکت کرد تا این که در دسامبر ۱۹۷۹ بازداشت شد. زندگی نامه. پدرتی، که پیش تر نامزد فرانچسکا مامبرو و هم مدرسه ای جوزپه دیمیتری در دبیرستان «ویونا» در منطقهٔ اور رم بود، مدتی مسئول داوطلبان ملی (گروه نظم دهندهٔ جنبش اجتماعی ایتالیا) بود. او سپس رهبر شاخهٔ رم FUAN شد و اطراف خود را با ده ها فعال سیاسی پر کرد. دفتر FUAN تحت رهبری او به پایگاهی نیمه مستقل تبدیل شد که هم فعالیت سیاسی و هم زندگی اجتماعی در آن جریان داشت. با بسته شدن دفتر توسط حزب، اعضا خودشان اجاره را پرداختند. در سال ۱۹۷۷ پدرتی با گروه نخستین نار تماس گرفت و در نخستین قتل این گروه شرکت کرد: قتل روبرتو شیالابا، دانشجوی لوطا کونتینوا، در ۲۸ فوریه ۱۹۷۸ به عنوان یادبود میکی مانتاکاس. در این عملیات پدرتی همراه با والریو فیوراوانتی، فرانکو آنسلمی، الساندرو آلیبراندی، فرانچسکو بیانکو، پائولو کوردارو و ماسیمو رودولفو حضور داشت. در ۹ ژانویهٔ ۱۹۷۹ او به همراه فیوراوانتی
و الساندرو پوچی به استودیوی رادیو چیتا فوتورا حمله کرد و در جریان برنامهٔ فمینیستی «رادیو دونا» آتش سوزی و تیراندازی به راه انداخت که در آن چند مجری زن زخمی شدند. در ۱۶ ژوئن ۱۹۷۹ او همراه چند نفر دیگر به دفتر حزب کمونیست ایتالیا در محلهٔ اسکویلیو رم حمله کردند که در آن بیش از ۵۰ نفر حضور داشتند. پرتاب نارنجک دستی و تیراندازی باعث زخمی شدن ۲۵ نفر شد. پدرتی در ۵ دسامبر ۱۹۷۹ در جریان سرقت مسلحانه ای در رم بازداشت شد. او در سال های بعد متهم و محکوم به باند مسلح، قتل، سرقت و حمل اسلحه شد. در ۱۹۹۳ به برنامهٔ بازپروری زندانیان وارد شد اما در ۱۹۹۴ دوباره به دلیل تلاش برای سرقت مسلحانه دستگیر و همهٔ امتیازاتش لغو شد.
الساندرو آلیبراندی (؛ ۱۲ ژوئن ۱۹۶۰ – ۵ دسامبر ۱۹۸۱) یک تروریست ایتالیایی و عضو نیروهای مسلح انقلابی بود. او در جریان یک تیراندازی با پلیس در رم، هنگام تلاش برای سرقت سلاح های آن ها، کشته شد. زندگی نامه و خانواده. پدر الساندرو، آنتونیو آلیبراندی، از خانواده ای مرفه از مالکان زمین در چیویتاوکیا بود. او در دوران دانشجویی رشتهٔ حقوق، یک فعال راست افراطی به شمار می رفت و از دسامبر ۱۹۵۳ وارد قوه قضائیه ایتالیا شد و به مدت پانزده سال در رم به عنوان قاضی تحقیق خدمت کرد. او و همسرش سه فرزند داشتند: الساندرو (زادهٔ ۱۲ ژوئن ۱۹۶۰)، کریستینا و لورنزو. آلیبراندی در دبیرستان "Liceo Scientifico Statale John Fitzgerald Kennedy" در محلهٔ مونته ورد درس خواند. گفته می شود که گاهی با اسلحه ای بر کمر در راهروهای دبیرستان قدم می زد. فعالیت سیاسی. آلیبراندی از جوانی در جنبش اجتماعی ایتالیا (MSI) فعال شد؛ نخست در شاخهٔ "جبههٔ جوانان" و سپس در FUAN (جبههٔ دانشگاهی اقدام ملی). هم رزمانش به او لقب «علی بابا» داده بودند. او به سرعت به سمت فعالیت های مسلحانه گرایش پیدا کرد. دوستان و هم مدرسه ای هایش همچون والریو «جوسوا» فیوراوانتی، ماسیمو
کارمیناتی و فرانکو آنسلمی نیز به او پیوستند؛ همگی از انفعال MSI در برابر «تهاجم کمونیستی» خشمگین بودند. مبارزهٔ مسلحانه. آلیبراندی در اواخر دههٔ ۱۹۷۰ به نیروهای مسلح انقلابی (NAR) پیوست. این گروه یکی از شاخص ترین سازمان های تروریستی راست افراطی در دورهٔ سال های سرب بود. او در عملیات های متعددی نقش داشت، از جمله حملات مسلحانه به بانک ها، پلیس و اعضای گروه های چپ افراطی. در میان عملیات های نسبت داده شده به او، تیراندازی به یک گشت پلیس و مشارکت در ترور چند فعال کمونیست برجسته قرار دارد. پلیس او را به عنوان فردی «بسیار خطرناک» توصیف می کرد که مهارت زیادی در استفاده از سلاح داشت و به ویژه در حلقهٔ مسلح دوستانش، احترام زیادی به دست آورده بود. او همچنین در برخی ارتباطات غیررسمی با بریگادهای سرخ نقش واسطه گر داشت، گرچه روابط میان دو جریان راست و چپ افراطی عموماً خصمانه بود. مرگ. در ۵ دسامبر ۱۹۸۱، آلیبراندی به همراه چند تن دیگر در رم کمین گذاشت تا اسلحهٔ یک گشت پلیس را به سرقت ببرد. در جریان این اقدام، میان او و نیروهای پلیس تبادل آتش رخ داد. آلیبراندی بر اثر اصابت گلوله کشته شد، در حالی که تنها ۲۱ سال داشت. مرگ او ب
ه سرعت بازتاب گسترده ای در رسانه های ایتالیا پیدا کرد. طرفداران راست افراطی او را «شهید» خواندند و مخالفانش مرگش را نتیجهٔ طبیعی انتخاب راه خشونت و تروریسم دانستند. پیامدها. مرگ آلیبراندی ضربه ای برای شبکهٔ NAR محسوب شد. بسیاری از اعضای باقی مانده یا دستگیر شدند یا به زیرزمین رفتند. بااین حال، برای سال ها نام او در محافل راست افراطی به عنوان نمادی از «جوانی فداکار در راه مبارزه با کمونیسم» تکرار می شد. از سوی دیگر، خانوادهٔ او، به ویژه پدرش آنتونیو آلیبراندی که یک قاضی شناخته شده بود، در معرض انتقادهای شدید قرار گرفتند. برخی رسانه ها قوهٔ قضائیه را به «مدارا با افراط گرایان راست گرا» متهم کردند. یادبود. چهرهٔ آلیبراندی همچنان در برخی محافل راست افراطی ایتالیا گرامی داشته می شود. در سال های بعد از مرگش، پوسترها، شعارها و تجمع هایی با یاد او برگزار شد. در مقابل، گروه های دموکراتیک و چپ گرا این یادبودها را «تلاش برای قهرمان سازی از یک تروریست» می دانند.
روابط دوجانبه بین ایتالیا و تایوان با روابط دیپلماتیک رسمی از سال ۱۹۱۳ تا ۱۹۴۱ و از سال ۱۹۴۴ تا ۱۹۷۰ آغاز شد، اما این روابط با جنگ جهانی دوم قطع شد. از ۶ نوامبر ۱۹۷۰، ایتالیا جمهوری خلق چین را تحت عنوان «سیاست چین واحد» به رسمیت شناخته و بنابراین روابط خود را با تایوان از طریق کانال های غیررسمی حفظ می کند. پیوندهای تجاری. علیرغم فقدان روابط دیپلماتیک، روابط تجاری بین ایتالیا و تایوان در سال ۲۰۱۴ به ۴٫۱۳ میلیارد دلار آمریکا رسید و ایتالیا پنجمین شریک تجاری بزرگ تایوان در اروپا بود. تقریباً ۴۰ شرکت تایوانی در سال ۲۰۱۱ به ارزش ۳۲۲ میلیون دلار آمریکا در ایتالیا سرمایه گذاری کردند. در سال ۲۰۱۵، مجلس نمایندگان، مجلس سفلا پارلمان ایتالیا، لایحه ای را در مورد اجتناب از مالیات مضاعف با تایوان تصویب کرد. توافقی در این زمینه در سال ۲۰۱۶ تکمیل شد. دفاتر نمایندگی. دفتر نمایندگی تایپه در رم، نماینده تایوان است. این دفتر همچنین مسئولیت سان مارینو، مالت، آلبانی و مقدونیه را بر عهده دارد. این دفتر در سال ۱۹۹۰ با عنوان "انجمن اقتصادی و فرهنگی تایپه" تأسیس شد و در سال ۱۹۹۶ نام فعلی خود را برگزید. نهاد دیگری که در میلان مستقر اس
ت و با نام "مرکز خرید خاور دور" شناخته می شود، پیش از این در اوایل دهه ۱۹۷۰ به عنوان یک دفتر تجاری تأسیس شده بود. این نهاد اکنون با نام «مرکز تجارت تایوان» شناخته می شود و توسط شورای توسعه تجارت خارجی تایوان اداره می شود. به همین ترتیب، ایتالیا توسط دفتر توسعه اقتصادی، تجاری و فرهنگی ایتالیا در تایپه نمایندگی می شود. این دفتر در شکل فعلی خود در سال ۱۹۹۵ تأسیس شد این دفتر در ابتدا در سال ۱۹۸۹ به عنوان «مرکز تجارت و اقتصادی ایتالیا» تأسیس شد. ترتیبات افتتاح دفتر از طریق شرکت بازرگانی سان شین، نماینده محلی خودروهای فیات در تایوان، انجام شد. در سال ۱۹۹۲، این دفتر به «دفتر توسعه تجارت ایتالیا» تغییر نام داد. در همان سال، صدور ویزا نیز آغاز شد. پیش از این، درخواست های ویزا به کنسولگری کل ایتالیا در هنگ کنگ ارسال می شد. برخلاف سایر کشورها، در طول بحران سارس در سال ۲۰۰۳، ایتالیا محدودیت های سفر یا قرنطینه ای برای گردشگران تایوانی اعمال نکرد و دفتر توسعه اقتصادی، تجاری و فرهنگی ایتالیا به صدور ویزا طبق روال عادی ادامه داد. تاریخچه. در طول حکومت ژاپن بر تایوان، ژاپن و ایتالیا روابط دیپلماتیک داشتند. تا سال ۱۹۷۰، جمهوری
چین (تایوان) توسط یک سفارت در رم و یک کنسولگری عمومی در میلان نمایندگی می شد. این سفارت جدا از سفارت جمهوری چین در واتیکان بود که اگرچه در خاک ایتالیا واقع شده است، اما همچنان در واتیکان معتبر است. این امر منجر به سردرگمی در سال ۱۹۸۹ پس از اعتراضات میدان تیان آن من در پکن شد، زمانی که ایتالیایی ها در خارج از سفارت اعتراض کردند و معتقد بودند که این سفارت متعلق به جمهوری خلق چین است. خطوط هوایی چاینا ایرلاینز تایوان پروازهای بین تایپه و رم را در سال ۱۹۹۵ آغاز کرد که در سال ۲۰۰۳ به یک سرویس کد مشترک با آلیتالیا تبدیل شد در سال ۲۰۰۵، به رئیس جمهور وقت، چن شویی بیان، اجازه داده شد تا با یک پرواز چارتر خطوط هوایی چین، برای شرکت در مراسم تشییع جنازه پاپ ژان پل دوم وارد ایتالیا شود. در سال ۲۰۱۴، تایوان پس از آنکه دولت ایتالیا پیشنهاد داد که به جای یک کشور، به عنوان یک نهاد شرکتی در نمایشگاه اکسپو ۲۰۱۵ میلان حضور داشته باشد، تصمیم گرفت در این نمایشگاه شرکت نکند. در سال ۲۰۲۰، تایوان به عنوان بخشی از دیپلماسی پزشکی خود در پاسخ به بیماری همه گیر کووید-۱۹، تجهیزات و ملزوماتی را به ایتالیا اهدا کرد. تجهیزات اهدایی شامل ۱۵
دستگاه تنفس مصنوعی بود که در آوریل ۲۰۲۰ به بیمارستان های منطقه لومباردی که به شدت آسیب دیده بود، اهدا شد. در سپتامبر ۲۰۲۴، کمیته امور خارجه مجلس نمایندگان ایتالیا به اتفاق آرا قطعنامه ای را تصویب کرد که از مشارکت تایوان در سیستم سازمان ملل متحد حمایت می کرد. در ژانویه ۲۰۲۵، مارکو اوسناتو رهبری هیئتی از قانونگذاران ایتالیایی از احزاب مختلف را به تایوان بر عهده داشت و با شن یو-چونگ، مقام تایوانی، دیدار کرد.
روابط ایتالیا و مالت روابط دوجانبه بین جمهوری ایتالیا و جمهوری مالت است. هر دو کشور اندکی پس از استقلال مالت روابط دیپلماتیک رسمی برقرار کردند. هر دو کشور عضو اتحادیه اروپا، سازمان امنیت و همکاری اروپا، اتحادیه مدیترانه و سازمان ملل متحد هستند. تاریخچه. روابط پیش از استقلال. مالت و شبه جزیره ایتالیا با توجه به نزدیکی شان، سابقه طولانی در روابط دارند. مالت بخشی از پادشاهی نورمن ها در سیسیل بود و تا سال ۱۱۹۴ با پادشاهی ایتالیا در ارتباط بود. پادشاهی ناپولی در جنگ علیه اشغال جزیره توسط فرانسه درگیر شد. زبان ایتالیایی از زمان شوالیه های مهمان نواز تا زمان کنترل بریتانیا، زبان رسمی مالت بود. در سال ۱۸۰۰، مالت به یک کشور تحت الحمایه تبدیل شد که به طور مشترک توسط ناپل و بریتانیا اداره می شد، اگرچه دومی نفوذ بیشتری داشت. تا سال ۱۸۱۳، این جزیره به مستعمره بریتانیا تبدیل شد و بنابراین از حوزه ایتالیا خارج شد، اگرچه حضور فرهنگ و زبان ایتالیایی همچنان قوی بود. در واقع، طرح های ایتالیایی در این جزیره در آوریل ۱۹۳۳ برجسته شد، زمانی که فرانچسکو گینتا، معاون وزیر کابینه ایتالیا، در بازدید از این جزیره اظهار داشت که در خاک ای
تالیا است و آینده این جزیره در اتحاد کامل با ایتالیا قرار دارد. این دو کشور در طول جنگ جهانی دوم با هم درگیر شدند، زمانی که ایتالیا در طول محاصره مالت، جزیره را بمباران کرد. رد فاشیسم موسولینی و حمایت از نازی ها توسط مالت منجر به بمباران مالت توسط ایتالیا به مدت دو سال بین سال های ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۲ شد. روابط مستقل. ایتالیا اولین کشوری بود که پس از استقلال مالت و عضویت کامل آن در سازمان ملل، یک مأموریت دیپلماتیک در مالت تأسیس کرد و اولین کشوری بود که سفیر مقیم (از آن زمان ساکن "ویلا بل ایر" در تاکسبیکس) منصوب کرد. در اول دسامبر ۱۹۶۴، اولین سفیر ایتالیا اعتبارنامه خود را به فرماندار کل، سر موریس دورمن، تقدیم کرد. در سال ۱۹۸۰، مالت با ایتالیا توافقنامه بی طرفی امضا کرد که بر اساس آن مالت موافقت کرد که وارد هیچ اتحادی نشود و ایتالیا موافقت کرد که بی طرفی مالت را تضمین کند. روابط مالت با ایتالیا «به طور کلی عالی» توصیف شده است. روابط دیپلماتیک. ایتالیا یک سفارت در والتا دارد. مالت دارای یک سفارت در رم و ۱۸ کنسولگری افتخاری است (در باری، بولونیا، برشا، کالیاری، کاتانیا، جنوآ، لیورنو، میلان، ناپل، پالرمو، پروجا، ونیز، رج
و کالابریا، ساونا، سیراکوز، تورین و تریسته).
چزاره پاسکارلا (۲۸ آوریل ۱۸۵۸ رم – ۸ مه ۱۹۴۰ رم)، شاعر و نقاش، روزنامه نگار و تصویرگر ایتالیایی بود. او در سال ۱۹۳۰ به عضویت آکادمی سلطنتی ایتالیا منصوب شد. زندگینامه. پاسکارلا در ۲۸ آوریل ۱۸۵۸ در رم متولد شد. پس از فرار اولیه از مدرسه علمیه فراسکاتی، در مؤسسه هنرهای زیبای رم، تحت راهنمایی نقاش اهل پرو، دومنیکو بروسکی (1840-1910)، تحصیل کرد، اما بیش از تحصیلات دانشگاهی، مجذوب زندگی هنری و اجتماعی شهر بود. پایتخت جدید مملو از نوآوری ها، ایده ها، پروژه ها و هیجان بود و پاسکارلای بیست ساله خود را غرق در آند و شروع به معاشرت با هنرمندان دنیادیده و نوآور آن کرد. مرتباً به کافه گرکو رفت و آمد داشت، با هنرمندانی که از نظر بی قراری و میل به نوآوری بیشترین شباهت را به او داشتند، روابط برقرار کرد، با کروناکا بیزانتینا و بعداً با فانفولا دلا دومنیکا همکاری کرد و همین ها بودند که نخستین آثار او را منتشر کردند. او کار خود را به عنوان روزنامه نگار و تصویرگر برای نشریات رُمی کاپیتان فراکاسا ("Capitan Fracassa") و فانفولا دلا دومنیکا ("Fanfulla della domenica")، آغاز کرد. فعالیت ادبی او در سال ۱۸۸۱ با انتشار غزل هایی (sonnet
) به گویش رومانسکو آغاز شد. در همان دوره، او با گابریل دانونزیو دوست شد. نخستین آثار برجسته او، «"Er morto de campagna"» (۱۸۸۱) و «سرود» ("La serenata") (۱۸۸۲)، غزل روایی کوتاهی بودند که به گویش و با رنگ آمیزی واقع گرایانه تیره ای نوشته شده بودند. او که شخصیت بی قراری داشت، پس از سفرش به ساردینیا در سال ۱۸۸۲ به همراه دانونزیو و ادواردو اسکارفولیو برای کشف دنیایی که مرموز و باستانی تلقی می شد، به سفرهای گسترده خود به هند، ژاپن، ایالات متحده، چین، آرژانتین و اروگوئه ادامه داد و نقاشی ها و مشاهدات زیرکانه و تندوتیز ​​خود را در دفترچه هایش ثبت کرد. با این حال، این مرد عمیقاً به شهرش، محل ممتاز بسیاری از آثارش، وابسته بود و تمام عمرش را در کامپو مارزیو، بین خیابان های پورتوگسی، پونتفیچی آل آگوستئو، دلا اسکروفا، لائورینا و دل کورسو گذراند. در همین حال، او «ویلا گلوریا» ("Villa Gloria") (۱۸۸۶) را منتشر کرد، ۲۵ غزل درباره تلاش برادران کایرولی برای آزادسازی رم در جریان وحدت ایتالیا، که به طرز غم انگیزی با نبرد ویلا گلوری به پایان رسید. این مجموعه که روایتی از دیدگاه یک رومی عوام به رخدادها بود، توسط جوزوئه کاردوچی به
عنوان یک شاهکار ستوده شد، چرا که باور داشت که پاسکارلا شعر گویشی را به سطح حماسی رسانده است. اما شناخته شده ترین اثر پاسکارلا «کشف آمریکا» (La scoperta dell'America) (1894) است، روایتی از سفر کریستف کلمب که هم طنز زیرکانه ای دارد و هم عمیقاً ملی گرایانه است. این اثر به طور فزاینده ای مورد توجه عموم قرار گرفت. پاسکارلا در سال 1904 به همراه دیگر هنرمندان، از جمله جوزپه فراری، گروه «بیست و پنجمین کامپانیا رومانا» (XXV della campagna romana) را تأسیس کرد. حتی قبل از جنگ جهانی اول، حدود سال ۱۹۱۱، شروع ناشنوایی پاسکارلا، تمایل ذاتی او به تنهایی، و احتمالاً آگاهی روزافزون از اینکه او به دوران دیگری تعلق دارد، باعث شد که او علی رغم اصرار دوستان و تحسین کنندگانش، کاملاً از دنیای ادبی رم کناره گیری کند. او روی «داستان ما » (Storia nostra)، یک مجموعه غزل با مقاصد حماسی کار می کرد، که هدف آن روایت تاریخ شهر از ریشه های آن تا به امروز، از زبان یک ساکن عام رم بود. شعری که هرگز حاضر به انتشار آن، حتی به عنوان یک مقاله، نشد و ناتمام ماند. ۲۶۷ غزل از ۳۵۰ غزل برنامه ریزی شده پس از مرگش در سال ۱۹۴۱ منتشر شد. او در این سالها به
پیاده روی های طولانی خود در حومه رم ادامه داد. او زبان انگلیسی آموخت تا بتواند آثار رابرت لویی استیونسون و جوزف کنراد را به زبان اصلی بخواند. با این همه او هرگز ارتباط خود را با دوستانش از دست نداد، حتی اگر تبادلات آنها در حد نوشته های مختصر ماند. پاسکارلا در شعرخوانی بسیار ماهر بود و در طول زندگی خود به عنوان شاعری بسیار مورد توجه قرار گرفت. او در سال ۱۹۳۰ به عضویت آکادمی سلطنتی ایتالیا (آکادمی ملی ایتالیا کنونی) انتخاب شد و با وجود ناشنوایی و مردم گریزی فزاینده اش، مرتباً در جلسات فارنسینا شرکت می کرد. او در ۸ مه ۱۹۴۰ در رم در تنهایی درگذشت و در گورستان ورانو به خاک سپرده شد. کرسی او در آکادمی ایتالیا به آدا نگری، نخستین زن عضو این آکادمی داده شد. مقالات، کتابخانه (چاپ های باستانی و مدرن)، عکس ها، نقاشی ها و طراحی های او به همراه حق چاپ مربوطه، توسط آکادمی سلطنتی ایتالیا (که اکنون آکادمی ملی لینچی نام دارد) در سال ۱۹۴۰ خریداری شد. این مجموعه به طور کامل سازماندهی شده است. آثار. کتاب های منتشر شده پس از مرگ:
فاطمه عبدالله لوتاه (۱۹۵۴) هنرمند تجسمی اماراتی است. او در نمایشگاه ها و پروژه های هنری و فرهنگی بین المللی شرکت داشته و از جمله هنرمندان اماراتی مقیم خارج از کشور است. او هنر نقاشی را با هنر اجرا ترکیب کرد، به گونه ای که قبل از آغاز نقاشی، موضوع آثار خود را انتخاب می کرد و در حضور مخاطب، نقش واقعی خود را اجرا می نمود. زندگی و پیشه. فاطمه عبدالله لوتاه در سال ۱۹۵۴ در دبی متولد شد. از کودکی به نقاشی علاقه مند شد. در میانهٔ دههٔ ۱۹۷۰ به بغداد رفت و در دانشکدهٔ هنر دانشگاه بغداد درس خواند. آنچه در بغداد آموخت، اساس تجربه هنری او را شکل داد. او در آنجا قواعد نقاشی را فرا گرفت و علاقه ای عمیق به بغداد پیدا کرد. پس از گذراندن یک سال در بغداد برای مطالعه هنر، لوتاه تصمیم گرفت برای ادامهٔ تحصیل به ایالات متحده آمریکا در سال ۱۹۷۹ برود. او در سال ۱۹۸۳ تحصیلات خود را به پایان رساند. سال های تحصیل در آمریکا، فضایی برای آزادی در تجربه سبک های هنری مختلف و شکل گیری امضای هنری شخصی او فراهم کرد. سپس به ایتالیا رفت و در شهر ورونا به تحصیل و زندگی ادامه داد و همچنان در این شهر اقامت دارد، هرچند هرگز ارتباط خود با وطنش، امارات
، را از دست نداده است. در ایتالیا، او با هنر معاصر، به ویژه هنرهای رویدادی و اجراهای بدنی (پرفورمنس) آشنا شد. فاطمه لوتاه هنر نقاشی را با هنر اجرا (پرفورمنس) ترکیب کرد، به گونه ای که قبل از آغاز نقاشی، موضوع آثار خود را انتخاب می کرد و در حضور مخاطب، نقش واقعی خود را اجرا می نمود. اغلب آثار او روایت هایی دربارهٔ زنان بودند. پس از دهه ۱۹۸۰ که با نقاشی های پرانرژی و خشم آلود شناخته می شد، لوتاه در سال ۱۹۹۱ فعالیت نقاشی خود را متوقف کرد و تا سال ۲۰۰۰ به آن بازنگشت. آثار او بارها در پاریس به نمایش درآمد، اما او به ویژه به تجربهٔ نمایش مشترک با شاعر و نقاش میسون صقر القاسمی در تالار یونسکو افتخار می کند.لوتاه نمایشگاه های شخصی متعددی در شهرهای مختلف ایتالیا برگزار کرد و هنگامی که آتلیه شخصی خود را افتتاح کرد، آن را به محلی برای اجرای نمایش های هنری خود تبدیل نمود. با بازگشت های منظم به امارات متحده عربی، او چندین نمایشگاه برگزار کرد که مهم ترین آن ها شامل «غزل» و «زنان با عطر عود» بود. علاقه لوتاه به جنبه تعاملی هنر باعث شد که او در دبی گالری ویژه ای برای اجرای پروژه های هنری تأسیس کند که میزبان تجربیات هنری از نق
اط مختلف جهان باشد.