Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تلگراف زمین برگشتی سامانه ای است که به موجب آن مسیر برگشت جریان الکتریکی مدار تلگراف از طریق اتصال به زمین از طریق الکترود زمین فراهم می شود. استفاده از زمین برگشتی باعث صرفه جویی زیادی در هزینه های نصب می شود، زیرا مقدار سیم مورد نیاز را به نصف کاهش می دهد، با صرفه جویی مربوطه در کار مورد نیاز برای سیم کشی آن. مزایای انجام این کار بلافاصله توسط پیشگامان تلگراف مورد توجه قرار نگرفت، اما پس از اینکه اولین تلگراف زمین برگشتی توسط کارل آگوست فون اشتاینهایل در سال ۱۸۳۸ به بهره برداری رسید، به سرعت به یک امر عادی تبدیل شد. تلگراف زمین برگشتی در اواخر قرن نوزدهم به دلیل معرفی ترامواهای برقی با مشکلاتی مواجه شد. این اختلالات جدی در عملیات زمین برگشتی و برخی مدارها به سامانه برگشتی قدیمی با رسانای فلزی بازگردانده شدند. در همان زمان، ظهور تلفن، که حتی نسبت به تداخل در سامانه های زمین برگشتی تحمل بیشتری نداشت، شروع به جابجایی تلگراف الکتریکی به طور کلی کرد و فنّ زمین برگشتی در مخابرات را به پایان رساند. توضیحات. یک خط تلگراف بین دو دفتر تلگراف، مانند تمام مدارهای الکتریکی، برای تشکیل یک مدار کامل به دو رسانا نیاز دارد.
این معمولاً به معنای دو سیم فلزی متمایز در مدار است، اما در مدار زمین برگشتی یکی از آنها با اتصالات به زمین (همچنین ارت نامیده می شود) جایگزین می شود تا مدار کامل شود. اتصال به زمین با استفاده از صفحات فلزی با سطح وسیعی که عمیقاً در زمین مدفون شده اند، انجام می شود. این صفحات می توانند از مس یا آهن گالوانیزه ساخته شوند. روش های دیگر عبارتند از اتصال به لوله های فلزی گاز یا آب در جایی که این لوله ها در دسترس هستند، یا قرار دادن یک سیم بکسل بلند روی زمین مرطوب. روش دوم چندان قابل اعتماد نیست، اما تا سال ۱۸۶۸ در هند رایج بود. خاک در مقایسه با سیم های مسی مقاومت ویژه بیشتری دارد، اما زمین آنقدر بزرگ بدنه است که به طور مؤثر رساناای با سطح مقطع بسیار زیاد و رسانایی بالا تشکیل می دهد. فقط لازم است اطمینان حاصل شود که در دو ایستگاه تماس خوبی با زمین وجود دارد. برای انجام این کار، صفحات زمین باید به قدری عمیق دفن شوند که همیشه با خاک مرطوب در تماس باشند. در مناطق خشک این می تواند مشکل ساز باشد. گاهی به کاربرها دستور داده می شد که برای حفظ اتصال، آب را روی صفحات زمین بریزند. صفحات نیز باید به اندازه کافی بزرگ باشند تا
جریان کافی را عبور دهند. برای اینکه مدار زمین رسانایی به اندازه رساناای که جایگزین می کند داشته باشد، به همان نسبت که مقاومت ویژه زمین از مقاومت ویژه مس یا هر فلز دیگری که برای سیم استفاده می شود، بیشتر می شود، سطح صفحه بزرگتر از سطح مقطع رسانا ساخته می شود. دلیل استفاده. مزیت سامانه زمین برگشتی این است که مقدار سیم فلزی را که در غیر این صورت مورد نیاز بود را کاهش می دهد، که باعث صرفه جویی قابل توجهی در خطوط طولانی تلگراف می شود که ممکن است صدها یا حتی هزاران مایل دِرازا داشته باشد. این مزیت در سامانه های تلگراف اولیه که اغلب به چند سیم سیگنال نیاز داشتند چندان آشکار نبود. همه مدارها در چنین سامانهٔ می توانند از یک رسانای برگشتی واحد (خطوط نامتعادل) استفاده کنند، بنابراین صرفه جویی در هزینه حداقل می شد. نمونه هایی از سامانه های چند سیمی شامل سامانه آزمایشی پاول شیلینگ در سال ۱۸۳۲ بود که دارای شش سیم سیگنال بود تا الفبای سیریلیک را بتوان کد دودویی کند، و تلگراف پنج سوزنی کوک و وتستون در سال ۱۸۳۷. دومی به هیچ وجه به رسانای برگشتی نیاز نداشت زیرا پنج سیم سیگنال همیشه به صورت جفت با جریان هایی با قطبیت مخالف است
فاده می شد تا زمانی که موقعیت کد برای اعداد اضافه شود. هزینه سامانه های چند سیمی به سرعت منجر به تبدیل شدن سامانه های تک سیم سیگنال برای تلگراف طولانی شد. در حدود زمانی که زمین برگشتی معرفی شد، دو سامانه پرکاربرد سامانه مورس ساموئل مورس (از سال 1844) و تلگراف تک سوزنی کوک و وتستون (از سال ۱۸۴۳) بودند. چند سامانه دوسیم سیگنال باقی ماندند. سامانه دو سوزنی کوک و وتسون مورد استفاده در راه آهن بریتانیا، و تلگراف Foy-Breguet مورد استفاده در فرانسه. با کاهش تعداد سیم های سیگنال، هزینه سیم برگشت بسیار مهم تر بود و منجر به تبدیل شدنِ زمین برگشتی به استاندارد شد. تلگراف سومرینگ به جای تلگراف الکترومغناطیسی یک الکتروشیمیایی بود و خارج از ترتیب زمانی قرار گرفته است. در اینجا برای مقایسه نشان داده شده است زیرا مستقیماً از تلگراف الکترومغناطیسی شیلینگ الهام گرفته است، اما شیلینگ از تعداد بسیار کمتری سیم استفاده می کند. تاریخچه. آزمایش های اولیه. اولین استفاده از زمین برگشتی برای تکمیل مدار الکتریکی توسط ویلیام واتسون در سال ۱۷۴۷ به استثنای آزمایش ها، با استفاده از مسیر برگشت با آب انجام شد. واتسون، در نمایش عملی در شوترز ه
یل لندن، جریان الکتریکی را از ۲۸۰۰ فوت سیم آهنی، عایق شده با چوب پخته، با مسیر زمین برگشتی، فرستاد. در اواخر همان سال، او این فاصله را به دو مایل افزایش داد. یکی از اولین نمایش های عملی مسیر برگشت آبی توسط جان هنری وینکلر، استادی در لایپزیگ بود که در آزمایشی در ۲۸ ژوئیه ۱۷۴۶ از رودخانه پیلایسه به این روش استفاده کرد اولین آزمایش گری که مدار زمین برگشتی را با باتری کم ولتاژ به جای ماشین اصطکاکی ولتاژ بالا آزمایش کرد، بسِ آف همن در سال ۱۸۰۳ بود. این آزمایش های اولیه با هدف تولید تلگراف نبودند، بلکه برای تعیین سرعت الکتریسیته طراحی شده بودند. در این رویداد، ثابت شد که انتقال سیگنال های الکتریکی سریع تر از آن چیزی است که آزمایش کنندگان می توانستند اندازه گیری کنند - غیرقابل تشخیص از آنی. به نظر می رسد که نتیجه واتسون توسط آزمایشگران اولیه تلگراف که از یک رسانای برگشتی برای تکمیل مدار استفاده می کردند ناشناخته یا فراموش شده است. یکی از استثناهای اولیه تلگراف بود که توسط هریسون گری دیار در سال ۱۸۲۶ با استفاده از ماشین های اصطکاک اختراع شد. دیار این تلگراف را در یک مسیر مسابقه در لانگ آیلند نیویورک در سال ۱۸۲۸ با اس
تفاده از مدار زمین برگشتی نشان داد. این نمایش عملی تلاشی برای جلب حمایت برای ساخت خط نیویورک به فیلادلفیا بود، اما پروژه ناموفق بود (و بعید است که در مسافت طولانی کار کرده باشد)، دیار به سرعت فراموش شد و زمین برگشتی باید دوباره اختراع می شد. اولین تلگراف زمین برگشتی. اولین تلگراف با زمین برگشتی به کارل آگوست فون اشتاینهایل در سال ۱۸۳۸ راه اندازی شد. کشف اشتاینهایل مستقل از کارهای قبلی بود و اغلب به طور نادرست از او به عنوان مخترع اصلی یاد می شود. اشتاینهایل در حال کار بر روی تهیه تلگراف در امتداد خط راه آهن نورنبرگ-فورث، در فاصله پنج مایلی بود. اشتاینهایل برای اولین بار به پیشنهاد کارل فردریش گاوس سعی کرد از دو ریل مسیر به عنوان رساناهای (سیم های) تلگراف استفاده کند. این شکست خورد زیرا ریل ها به خوبی از زمین عایق نبودند و در نتیجه یک مسیر رسانایی بین آنها وجود داشت. با این حال، این شکست اولیه باعث شد اشتاینهایل متوجه شود که زمین می تواند به عنوان یک رسانا استفاده شود و سپس تنها با یک سیم و یک زمین برگشتی موفق شد. اشتاینهایل متوجه شد که «تحریک گالوانیکی» در زمین به مسیر مستقیم بین دو سر سیم تلگراف محدود نمی شو
د، بلکه به طور نامحدود به سمت بیرون گسترش می یابد. او حدس زد که این ممکن است به این معنی باشد که اصلاً تلگراف بدون سیم امکان پذیر است. شاید او اولین کسی بود که تلگراف بی سیم را به عنوان یک امکان واقعی در نظر گرفت. او موفق شد سیگنالی را با القای الکترومغناطیسی در فاصله ۵۰ فوتی ارسال کند، اما این فاصله کاربرد عملی نداشت. استفاده از مدارهای زمین برگشتی به سرعت تبدیل به یک هنجار شد، با امتناع اشتاینهایل از حق ثبت اختراع به این ایده کمک کرد - او می خواست آن را به صورت رایگان به عنوان یک سرویس عمومی از سوی خود در دسترس قرار دهد. با این حال، ساموئل مورس هنگامی که اولین خط تلگراف را در ایالات متحده در سال ۱۸۴۴ با استفاده از دو سیم مسی نصب کرد، بلافاصله از کشف اشتاینهایل آگاه نبود. زمین برگشتی چنان فراگیر شد که به نظر می رسد برخی از مهندسان تلگراف متوجه نشده بودند که تلگراف های اولیه همگی از سیم های برگشتی استفاده می کردند. در سال ۱۸۵۶، چند دهه پس از معرفی زمین برگشتی، ساموئل استاتهام از شرکت گوتا پرکا و ویلدمن وایت هاوس تلاش کردند یک سیم برگشت را ثبت اختراع کنند و تا حد حفاظت موقت پیش رفتند. مشکلات با برق قدرت. معرفی
نیروی برق، به ویژه خطوط تراموا الکتریکی در دهه ۱۸۸۰، خطوط تلگراف زمین برگشتی را به طور جدی مختل کرد. راه اندازی و توقف تراموا باعث ایجاد اِسپایک های الکترومغناطیسی بزرگی شد که پالس های کد روی خطوط تلگراف را تحت تأثیر قرار می داد. این مشکل مخصوصاً در خطوطی که کار خودکار پرسرعت مورد استفاده قرار می گرفت و مخصوصاً در کابل های تلگراف زیردریایی وجود داشت. نوع دوم ممکن است هزاران مایل طول داشته باشد و درنتیجه سیگنال ورودی کوچک بود. در خُشکی، از تکرارکننده های خط برای بازسازی سیگنال استفاده می شد، اما تا اواسط قرن بیستم برای کابل های زیردریایی در دسترس نبودند. ابزارهای حساسی مانند ضبط سایفون برای تشخیص سیگنال های ضعیف در کابل های بلند زیردریایی استفاده می شد و به راحتی توسط تراموا مختل می شد. مشکل ایجاد شده توسط ترامواهای برقی در برخی نقاط به حدی بود که منجر به راه اندازی مجدد رساناهای برگشتی شد. رساناهای برگشتی که همان مسیر رسانای اصلی را دنبال می کند، همان تداخل القایی را در آن خواهد داشت. اگر هر دو بخش مدار یکسان باشند (یک خط متعادل) چنین تداخل حالت مشترک را می توان به طور کامل حذف کرد. یکی از این موارد تداخل در
سال ۱۸۹۷ در کیپ تاون، آفریقای جنوبی رخ داد. اختلال به حدی بود که نه تنها کابل مدفون شده از طریق شهر با یک خط متعادل جایگزین شد، بلکه یک کابل زیردریایی متعادل به طول پنج یا شش مایل دریایی به سمت دریا کشیده شد و در آنجا به کابل اصلی متصل شد. ظهور تلفن، که در ابتدا از همان خطوط زمین برگشتی استفاده می کرد، استفاده از مدارهای متعادل را ضروری کرد، زیرا خطوط تلفن حتی بیشتر در معرض تداخل بودند. جان جی کارتی، مهندس ارشد آینده شرکت تلفن و تلگراف آمریکا، یکی از اولین کسانی که متوجه شد مدارهای تمام-فلزی مشکلات نویز شدیدی را که در مدارهای تلفن زمین برگشتی با آن مواجه می شوند را حل می کند. کارتی شروع به نصب برگشتی های فلزی در خطوط تحت کنترل خود کرد و گزارش داد که نویزها بلافاصله تقریباً به طور کامل ناپدید شدند.
پیچند خشکی () اصطلاحی است که توسط هاوارد بلواستاین دانشمند علوم جوی در سال ۱۹۸۵ ساخته شد و برای پیچندهایی که با میان چرخند مرتبط نیستند، به کار می رود. "واژه نامه هواشناسی" پیچند خشکی را این گونه تعریف می کند: پیچندهای خشکی معمولاً ضعیف تر از پیچندهای مرتبط با میان چرخندهایی هستند که در توفان تندری اَبَرسلولی ایجاد می شوند ویژگی ها. پیچند خشکی نوعی پیچند (تورنادو) است که در مرحله رشد ابر کومه ای ستبر و در مواردی ابر کومولونیمبوس شکل می گیرد و هنگامی پدید می آید که یک جریان عمودی تاوایی لایه مرزی را به سمت بالا در محوری عمودی کشیده و آن را به یک تاوه قوی می فشارد. پیچندهای خشکی همچنین می توانند به دلیل برهم کنش ها از مرزهای برون شارشی رخ دهند، زیرا گاهی می توانند باعث افزایش همگرایی و تاوایی در سطح شوند. این پیچندها معمولاً کوچک تر و ضعیف تر از پیچندهای اَبَرسلولی هستند و از یک میان چرخند یا چرخش از پیش موجود در ابر تشکیل نمی شوند. به دلیل این عمق کمتر، اندازه کوچک تر و شدت ضعیف تر، پیچندهای خشکی توسط رادارهای هواشناسی داپلر (NWS) شناسایی نمی شوند. چرخه حیات. پیچند خشکی به دلیل شکل گیری در ارتباط با میان چرخند
ها و تحت جریان های صعودی، به طور کلی کمتر از ۱۵ دقیقه طول می کشد؛ با این حال، آنها می توانند به طور قابل توجهی در مدتی طولانی تر باقی بمانند و آسیب قابل توجهی ایجاد کنند. پیچندهای خشکی تمایل به پیشرفت در مراحل قابل تشخیص شکل گیری، بلوغ و پراکندگی دارند و معمولاً هنگامی که یک جریان عمودی نزولی یا بارش قابل توجه در نزدیکی آن ها رخ می دهد، ضعیف و محو می شوند. پیچندهای خشکی ممکن است در خطوط یا گروه هایی از چندین پیچند تشکیل شوند. آسیب. پیچندهای خشکی معمولاً بر پایه مقیاس بهبودیافته فوجیتا در سطح EF0 یعنی سرعت ۸۵–۶۵ مایل در ساعت (آسیب جزئی) هستند که در آن شدت باد کم و ضعیف است. با این حال، بادهای درون پیچند خشکی می توانند به سرعت ۱۰۰ مایل در ساعت (MPH) نیز برسند.
ایشواری کوریا (زاده ۴ ژوئن ۱۹۲۵ – درگذشته ۱۴ مه ۲۰۱۹) یک کتابدار سریلانکایی بود. او به مدت ۲۷ سال به عنوان کتابدار ارشد کتابخانه عمومی کلمبو خدمت کرد. زندگی نامه. کوریا در آرالیاگاها والاوا در بندراگاما متولد شد. او چهارمین فرزند از پنج فرزند دون برنارد ویجسینگه کانناگارا و بئاتریس ویجواردانا جایاسکارا بود. در مدرسه ویساخا در کلمبو و دانشگاه سیلان، پرادنیا شرکت کرد. او در سال ۱۹۴۹ در سینهال فارغ التحصیل شد. پس از فارغ التحصیلی از دانشگاه، مدت کوتاهی در مدرسه ویساخا تدریس کرد، سپس در سال ۱۹۵۰ به عنوان معاون کتابدار به کتابخانه عمومی کلمبو مشغول کار شد. در سال های ۱۹۶۰–۱۹۵۹ برای کسب مدرک تحصیلات تکمیلی از دانشکده کتابداری و آرشیو دانشگاه لندن و مؤسسه منشور متخصصان کتابداری و اطلاع رسانی (انجمن کتابخانه های سابق، انگلستان) به تحصیل پرداخت. در سال ۱۹۶۱ کوریا به عنوان رئیس کتابخانه عمومی کلمبو منصوب شد و به مدت ۲۷ سال در این سمت بود. کوریا همچنین به تأسیس انجمن کتابخانه سریلانکا کمک کرد و به عنوان رئیس آن خدمت کرد. زندگی شخصی. کوریا با سی وی اس کوریا که یک پزشک هومیوپاتی بود ازدواج کرد.
کوکو یوشیزاوا (؛ متولد ۲۲ سپتامبر ۲۰۰۹) یک اسکیت بردباز ژاپنی است. او در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ شرکت کرد و مدال طلای مسابقات اسکیت بردینگ خیابانی زنان را به دست آورد. او در چندین رویداد مهم، از جمله ایکس گیمز و مسابقات جهانی اسکیت بورد شرکت کرد اوایل زندگی. یوشیزاوا در تاریخ ۲۲ سپتامبر ۲۰۰۹ در استان کاناگاوا ژاپن به دنیا آمد و در شهر ساگامیهارا بزرگ شد. او در سن هفت سالگی، برای اولین بار با تأثیر گرفتن از برادرش اسکیت برد را امتحان کرد. او در ابتدا به آن فقط به عنوان یک سرگرمی نگاه می کرد و ترفندهایی را از شخصی در یک پارک محلی آموخت. کسی چه می دانست همین اسکیت که در ابتدا تفریحی برای یوشیزاوا بود، آغازی بود برای کوکو یوشیزاوا تا روزی خود را به مسابقات المپیک برساند و در آن بدرخشد. او از همان سنین استعداد ذاتی خود را در اسکیت بورد نشان داد که از فرهنگ پر جنب و جوش اسکیت در شهر خود الهام گرفته بود. خانواده اش نیز از کوکو حمایت کردند و او را برای دنبال کردن رویاهایش تشویق کردند. کوکو در سن ۱۱ سالگی، او بازی های المپیک ۲۰۲۱ توکیو را تماشا کرد و دید که مومیجی نیشیا ۱۳ ساله با حرکتی که یوشیزاوا قبلاً قادر به
انجام آن بود، مدال طلا را به دست آورد. پس از بازی های المپیک ۲۰۲۱، کوکو یوشیزاوا شروع به رقابت در مسابقات متعدد کرد. او در آن سال در مسابقات قهرمانی ملی ژاپن شرکت کرد و مقام پنجم را به دست آورد. یک سال بعد، در سال ۲۰۲۲ در مسابقات آزاد ژاپن شرکت کرد و نفر هشتم شد. او در مسابقات قیام ۲۰۲۳ توکیو مقام دوم را کسب کرد و در همان سال در مسابقات جهانی نفر پنجم شد. او همچنین در شارجه امارات متحده عربی به رقابت پرداخت و آنجا در رده نوزدهم قرار گرفت. در سال ۲۰۲۳، او در لوزان چهارم و در رم نهم شد. اجرای او در سال ۲۰۲۲ در رم باعث شد تا در جایگاه ششم قرار گیرد. او در سال ۲۰۲۴ در تور جهانی اسکیت بورد دبی در مسابقات اسکیت خیابانی برنز گرفت. یوشیزاوا در سری مسابقات مقدماتی المپیک ۲۰۲۴ شرکت کرد و در اولین رویداد مقام سوم را به دست آورد، سپس در دومین مسابقه مقام اول را کسب کرد و توانست در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ شرکت کند. در نیمه نهایی بازی های المپیک ۲۰۲۴، کوکو یوشیزاوا با کسب ۲۵۸٫۹۲ امتیاز، بهترین امتیاز را به نام خود ثبت کرد و جایگاه خود را در فینال تضمین کرد. در فینال، امتیاز لیز آکاما، هموطن کوکو یوشیزاوا، بیشتر از ا
و بود. اما در نهایت شانس به کوکو رو کرد و توانست با موفقیت یک حرکت «اسپین فلیپ تخته جلو بزرگ» را انجام دهد که این حرکت خود ۹۶٫۴۶ امتیاز داشت. آکاما نیز در اجرای سه حرکت آخرش نتوانست به خوبی قبل عمل کند و بنابراین به نقره بسنده کرد. این شد که امتیاز یوشیزاوا بیشتر از آکاما قرار گرفت و در نهایت کوکو یوشیزاوا با به دست آوردن ۲۷۲٫۷۵ امتیاز، بالای هموطن خود لیز آکاما و رایسا لیال از برزیل قرار گرفت و مدال طلا را به دست آورد.
آریسا ترو (به انگلیسی: Arisa Trew، زادهٔ ۱۲ مه ۲۰۱۰) یک اسکیت برد اهل استرالیا است. او مدال طلای مسابقات اسکیت برد زنان را در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ در ماده پارک به دست آورد و جوان ترین قهرمان المپیک استرالیا شد. اوایل زندگی. ترو در تاریخ ۱۲ می ۲۰۱۰ در شهر کنز از ایالت کوئینزلند استرالیا به دنیا آمد. مادرش، آیکو، ژاپنی است و پدرش سیمون، ولزی است. او از دو سالگی به گلد کوست نقل مکان کرد و در آن جا بزرگ شد و در سن هفت سالگی اسکیت برد را شروع کرد. حرفه. چگونگی آغاز حرفه. آریسا از سن هفت سالگی اسکیت را شروع کرد، اما نه به آن دلیل که فکر می کنید. آریسا اسکیت را فقط به این دلیل که آب برای موج سواری خیلی سرد بود، شروع کرد. او عاشق موج سواری بود ولی یک سال آب خیلی سرد شد، بنابراین از آب به خشکی آمد و آنجا اسکیت را شروع کرد. اسکیت در ابتدا فقط کاری بود که آریسا برای سرگرمی انجام می داد. ترو زمانی که والدینش با تشویق مربی اش ترور وارد موافقت کردند که به او اجازه دهند تا دوره دبیرستان را از طریق آکادمی لول آپ استرالیا مستقر در گلد کوست بگذراند، وارد حرفه اسکیت بردینگ شد. مسابقات. در ماه مه ۲۰۲۳، ترو در مسابقات ای
کس گیمز ۲۰۲۳ ژاپن در جشنواره پارک اسکیت بردینگ زنان چهارم شد. در ۲۳ ژوئن ۲۰۲۳، در جریان رویداد ورت آلرت تونی هاک که در سالت لیک سیتی برگزار شد، آریسا اولین زن اسکیت بردباز بود که ترفند ۷۲۰ را با موفقیت در یک مسابقه اجرا کرد. این ترفند شامل انجام دو چرخش کامل در هوا است. این ترفند اولین بار توسط تونی هاک، اسکیت برد حرفه ای در سال ۱۹۸۵ اجرا شد و پس از آن بسیار معروف شد. در ژوئیه ۲۰۲۳، ترو در مسابقات ایکس گیمز ۲۰۲۳ کالیفرنیا مدال طلا را در ماده اسکیت بردینگ عمودی و همچنین در ماده پارک به دست آورد. ترو باز هم توانست این مدال ها را کسب کند. او این کار را در ژوئن ۲۰۲۴ با کسب یک بار دیگر مدال طلای اسکیت بردینگ عمودی و پارک اسکیت بردینگ در بازی های ایکس گیمز ۲۰۲۴ در ونچورا، کالیفرنیا تکرار کرد. در مارس سال ۲۰۲۴، ترو در تور جهانی اسکیت برد در دبی برای رویداد پارک زنان رتبه چهارم را کسب کرد. در آوریل سال ۲۰۲۴، ترو جایزه جهانی لوریوس برای ورزشکار اکشن سال در جوایز جهانی ورزش لوریس دریافت کرد. در تاریخ ۲۹ مه ۲۰۲۴، ترو اولین زن اسکیت بردباز بود که با ترفند ۹۰۰ فرود آمد که این کار را به صورت هاف پایپ انجام داد. در سری مساب
قات مقدماتی المپیک ۲۰۲۴، ترو در هر دو مسابقه مقدماتی پارک اسکیت بردینگ اول شد. بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۴. آریسا ترو در تاریخ ۶ اوت ۲۰۲۴ مدال طلای مسابقه پارک اسکیت بردینگ را در بازی های المپیک پاریس به دست آورد. این موفقیت او را به جوان ترین استرالیایی تبدیل کرد که در ۱۴ سالگی مدال طلای المپیک را کسب کرده است. آریسا قبل از برنده شدن، با پدر و مادرش قرار گذاشته بود که اگر طلا برنده شود، برایش یک مرغابی اهلی بگیرند.
اعتراف در بستر مرگ اقرار یا اعترافی است که فردی در بستر مرگ خود انجام می دهد، یعنی هنگامی که به مرگ نزدیک می شود. چنین اعترافاتی، ممکن است به کاهش احساس گناه یا پشیمانی فرد در حال مرگ کمک کند و به او اجازه می دهد آخرین لحظات خود را، فارغ از هرگونه راز یا گناهی که برای مدت طولانی از زندگی خود پنهان کرده است، سپری کند. اگر مذهبی باشد، اعتراف کننده ممکن است باور داشته باشد که اعتراف باعث بخشش او از سوی قدرتی بالادست می شود و به او، اجازه ورود به مکان بهتری پس از مرگ می دهد. دلیل دیگر ممکن است این باشد که فردی که به مرگ نزدیک می شود، نمی تواند برای اعتراف با مجازات مهمی مانند شرم یا حبس مواجه شود. اعترافات در بستر مرگ را می توان به هرکسی بیان کرد، به احتمال زیاد اعضای خانواده و کارکنان پزشکی که آن ها را بشنوند، زیرا اغلب در آخرین لحظات یک فرد حضور دارند. در برخی موارد، اعتراف در بستر مرگ ممکن است به رغم قوانین دربارهٔ ادلهٔ افواهی، در دادگاهی قانونی مورد پذیرش حقوقی باشد. مانند گونه های دیگر اعتراف، برخی از اعترافات در بستر مرگ نیز دروغین هستند. انواع. این اعترافات می توانند از اعتراف به گناهانی که مرتکب شده اند
تا جنایاتی که مرتکب شده یا شاهد بوده اند متغیر باشد. اغلبِ این اعترافات، گفته می شوند تا وجدان فرد در حال مرگ آرام بگیرد. یک نوع رایج اعتراف، مذهبی یا معنوی است. در بستر مرگ، افراد در حال مرگ به گناهان یا اشتباهاتی که در زندگی خود مرتکب شده اند اعتراف می کنند و بخشش می خواهند تا برپایهٔ دین خود به زندگی پس از مرگ بروند. ادیان مختلف پروتکل های متفاوتی برای اعتراف در بستر مرگ دارند، اما همهٔ ادیان به دنبال تسکین افراد در حال مرگ هستند. افراد همچنین ممکن است در هنگام مرگ به احساسات خود نسبت به فرد دیگری اعتراف کنند. این می تواند مرگ ناشی از کشمکش درونی را با پنهان کردن احساسات واقعی آن ها تسکین دهد. این احساسات می تواند از نفرت تا عشق و یا هرچیزی در این میان باشد. خیلی از اعترافات مربوط به جنایتی است که فرد در حال مرگ مرتکب شده است، که بدیهی است پس از مرگ مجرم نمی تواند تعقیب شود. از سوی دیگر، کسی می تواند اعتراف کند که از جنایت ارتکاب یافته اطلاع داشته یا شاهد بوده است. اینجور اعتراف، که به عنوان «بیانیهٔ هنگام مرگ» شناخته می شود، بسته به شرایط بیانیه، گاهی می تواند در دادگاه برای صدور محکومیت کافی باشد. یکی دی
گر از کاربردهای اعتراف در بستر مرگ در نظام عدالت کیفری، بازگشایی پرونده ای است که ممکن است برای خانواده یا دوستان قربانی بسته شود، حتی اگر پیگرد قانونی گزینه ای نباشد. اعترافات در بستر مرگ می تواند شامل انواع دیگری از اعتراف نیز باشد. مثلاً پذیرش یا رد باورهای مذهبی، جرایم مالی یا مسائل وابسته به پدری. اعترافات در بستر مرگ همچنین می توانند بی اهمیت باشند و نیازی به عواقب قانونی نداشته باشند. از نظر تاریخی، برای استدلال گران دینی رایج بوده است که ادعا کنند بی خدایان یا دادارباوران پس از مرگ به یک دین «پاک» گرویده اند. در حالی که برخی از موارد تغییر دین در بستر مرگ موضوعی است که پیشینهٔ عمومی دارد، نمونه های متعددی از چهره های مشهور عمومی — از جمله چارلز داروین، جرج واشنگتن و ولتر — وجود دارد که گفته می شود در بستر مرگ خود به دین خاصی گرویده اند. در این موارد خاص، چنین ادعاهایی به شکل های مختلف مورد مناقشه قرار گرفته یا بی درنگ رد شده اند. نمونه ها. نمونه هایی از اعتراف به جرم در بستر مرگ عبارتند از:
عشق و عاشقی در فروشگاه (کره ای: 썸타는 편의점) مجموعه اینترنتی ساخت کره جنوبی است که از ۲۳ ژانویه ۲۰۲۱ تا ۲۷ فوریه ۲۰۲۱ پخش شد.
جایزه "ساندی تایمز" برای بهترین زنان ورزشکار یک مراسم اهدای جوایز است که هر ساله توسط روزنامه "ساندی تایمز" برگزار می شود. این جوایز در سال ۱۹۸۸ توسط سردبیر آن زمان، اندرو نیل، تأسیس شد. هدف از اهداء این جایزه به رسمیت شناختن برجسته ترین زنان ورزشکار بریتانیا است. این مراسم که در نقاط مختلف لندن برگزار شده است، یکی از معتبرترین و تاثیرگذارترین مراسم در تقویم ورزشی بریتانیا است. برندگان قبلی جایزه اصلی، زن ورزشکار سال "ساندی تایمز"، شامل پائولا رادکلیف، پیپا فونل، دنیس لوئیس، دام کلی هولمس، زارا فیلیپس و ویکتوریا پندلتون هستند. سارا استیونسن، قهرمان تکواندو جهان در سال ۲۰۱۱، در دسامبر ۲۰۱۱ برنده مسابقات جهانی شد. جوایز توسط بنیاد ورزش و تناسب اندام زنان، اتحادیه ورزش و تفریح، یو.کی. اسپورت و اسپورت انگلند حمایت می شود. اسکای اسپورت در سپتامبر ۲۰۱۳ اعلام کرد که تا سال ۲۰۱۵ با جوایز بهترین زنان ورزشکار "ساندی تایمز" همکاری خواهد کرد. این گسترش کانال های حمایت از ورزش زنان و تعهد آنها به پوشش آن در تمام طول سال از ورزش زنان بود. برندگان دوره های قبلی. برندگان قبلی جایزه بهترین ورزشکار "ساندی تایمز" عبارتند از: بر
ندگان چندگانه. جوایز زن ورزشکار سال "ساندی تایمز" ۲۰۲۲ ورزشکار سال: ایلیش مک کولگان تیم سال: تیم ملی فوتبال زنان انگلستان زن جوان ورزشکار سال: جسیکا گادیرووا ورزشکار معلولیت سال: میزی سامرز-نیوتن جایزه هلن رولاسون برای الهام: جایزه جامعه: جایزه یک عمر دستاورد: جوایز زن ورزشکار سال "ساندی تایمز" ۲۰۱۷ زن ورزشکار سال: الیز کریستی تیم سال: تیم کریکت زنان انگلستان زن جوان ورزشکار سال: الی داونی ورزشکار معلولیت سال: هانا کاکرافت جایزه هلن رولاسون برای الهام: انوشه حسین جایزه انجمن: مارگارت پالمر جایزه یک عمر دستاورد: کاز والتون جوایز زن ورزشکار سال "ساندی تایمز" ۲۰۱۶ زن ورزشکار سال: لورا کنی المپیک سال: هلن گلوور و هدر استنینگ پارالمپیک سال: کادینا کاکس زن جوان ورزشکار سال: سیوبان ماری اوکانر جایزه هلن رولاسون برای الهام: هانا فرانسیس جایزه یک عمر دستاورد: پروفسور سلیا براکنیج جایزه انجمن: کریستی کامرون جوایز بهترین ورزشکار سال "ساندی تایمز" و اسکای اسپورت ۲۰۱۵ زن ورزشکار سال: جسیکا انیس-هیل تیم سال: تیم ملی هاکی روی چمن زنان انگلستان زن جوان ورزشکار سال: دینا اشر اسمیت ورزشکار معلولیت سال: جردن وایلی جایزه هلن رول
اسون برای الهام: آنی زیدی جایزه یک عمر دستاورد: انید بیکول جوایز بهترین ورزشکار سال "ساندی تایمز" و اسکای اسپورت ۲۰۱۴ زن ورزشکار سال: شارلوت دوژاردین زن جوان ورزشکار سال: کلودیا فراگاپان تیم سال: تیم ملی راگبی انگلستان ورزشکار معلولیت سال: استفانی اسلیتر جایزه انجمن: سو فرت جایزه یک عمر دستاورد: لوئیز مارتین جایزه هلن رولاسون برای الهام: مل ووداردز جوایز بهترین ورزشکار سال "ساندی تایمز" و اسکای اسپورت در سال ۲۰۱۳ محل برگزاری: استودیو "اسکای اسپورت" زن ورزشکار سال: کریستین اوهوروگو زن جوان ورزشکار سال: بکی جیمز تیم منتخب سال: تیم ملی نتبال انگلستان ورزشکار سال معلولیت: امی مارن جایزه جامعه: ریملا اختر جایزه هلن رولاسون برای الهام: سارا وینکلس جایزه یک عمر دستاورد: سارا اسپرینگمن جوایز زنان ورزشکار سال "ساندی تایمز" ۲۰۱۲ محل برگزاری: دفاتر "ساندی تایمز" زن ورزشکار سال: جسیکا انیس زن جوان ورزشکار سال: لورا رابسون و هتر واتسون قهرمان المپیک سال: کاترین گرینجر پارالمپیک سال: سارا استوری قهرمان جوان المپیک: جید جونز قهرمان جوان پارالمپیک سال: الی سیموندز تیم منتخب سال: تیم دوچرخه سواری تعقیب و گریز انگلیس (دنی کینگ
، لورا تروت و جوانا راسل) جایزه انجمن: دی ردفرن مربی سال: جنی آرچر جایزه هلن رولاسون برای الهام: کلر لوماس جایزه یک عمر دستاورد: بارونس سو کمپبل جوایز زنان ورزشکار سال "ساندی تایمز" ۲۰۱۱ محل برگزاری: دفاتر "ساندی تایمز" زن ورزشکار سال: سارا استیونسن نایب قهرمان: هیلی ترنر تیم منتخب سال: تیم جام سولهایم اروپا با کاپیتانی آلیسون نیکلاس زن جوان ورزشکار سال: لوسی گارنر ورزشکار معلول سال: آنه دانهام جوایز زنان ورزشکار سال "ساندی تایمز" ۲۰۱۰ محل برگزاری: دفاتر انجمن المپیک بریتانیا زن ورزشکار سال: مگی آلفونسی نایب قهرمان: بت تویدل مقام سوم: ایمی ویلیامز تیم منتخب سال: کاترین گرینجر و آنا واتکینز ورزشکار جوان سال: فرانسسکا هالسال ورزشکار معلول سال: دانیل براون جوایز زنان ورزشکار سال "ساندی تایمز" ۲۰۰۹ محل برگزاری: آکادمی دیوید بکهام زن ورزشکار سال: کریسی ولینگتون نایب قهرمان: جسیکا انیس مقام سوم: ویکتوریا پندلتون تیم سال: تیم کریکت زنان انگلستان جایزه یک عمر دستاورد مرکز تحقیقات سیاست فرهنگی در مقطع کارشناسی ارشد (سی سی پی آر): راشل هیهو فلینت جایزه داوطلبانه باشگاه ورزشی منتخب انگلستان: کتی رونی حامی سال: کمپین مک