Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سیار دشوار به نظر می رسد، زیرا آنها هنوز اساس دسترسی به انرژی در سراسر جهان صنعتی را تشکیل می دهند، حتی در کشورهایی که نیروگاه های هسته ای بزرگی دارند (به عنوان مثال، فرانسه در مجموع نفت بیشتری نسبت به ایتالیا مصرف می کند). باید به خاطر داشت که تولید برق تنها کسری از کل مصرف سوخت های فسیلی یک کشور را تشکیل می دهد، که به طور گسترده و مستقیم در خودروسازی، گرمایش، صنعت پتروشیمی و نیروی محرکه دریایی و هواپیما نیز استفاده می شوند. [ "" ] منابع انرژی تجدیدپذیر کلاسیک (انرژی برق آبی و زمین گرمایی) تقریباً به طور کامل در جاهایی که مناسب تشخیص داده شده اند، مورد بهره برداری قرار گرفته اند و بنابراین پیشرفت های قابل توجه در این زمینه غیرقابل تصور است. [ "" ] همان طور که گفته شد، منابع انرژی تجدیدپذیر «جدید» (به ویژه باد و خورشید) در سال های اخیر رشد بسیار سریعی داشته اند؛ با این حال، برخی نگرانی ها در مورد مسائلی مانند «غیرقابل پیش بینی بودن» (یا «غیرقابل برنامه ریزی بودن») تأمین برق، که نیاز به سرمایه گذاری در ارتقاء شبکه و ذخیره سازی انرژی دارد، همچنان پابرجاست. سایر منابع تجدیدپذیر بسیار جالب، مانند انرژی حرارتی خور
شیدی (با تولید ثابت تر نسبت به فتوولتائیک)، بهره برداری از انرژی موج یا انرژی بادی در ارتفاعات بالا، هنوز به انتشار کافی در ایتالیا دست نیافته اند یا هنوز در مرحله نمونه اولیه هستند. [ "" ] احتراق زیست توده بخش دیگری است که در آن پیشرفت خوبی حاصل شده است، با این حال، مطالعات متعددی این فرضیه را مطرح می کنند که اگر این منبع در مقیاس وسیع با انتشار گسترده محصولات انرژی زا مورد بهره برداری قرار گیرد، نمی تواند به عنوان جایگزین کاملی برای سوخت های فسیلی در نظر گرفته شود، زیرا بازده کلی نسبتاً کم و سطوح قابل کشت زیادی مورد نیاز است که با توجه به ترکیب خاص قلمرو ایتالیا امکان پذیر نیست. حتی فرایند تبدیل زباله به انرژی، اگرچه (مانند زیست توده) مشکلات «غیرقابل برنامه ریزی بودن» یا هزینه ها را ایجاد نمی کند، اما انتظار نمی رود که بتواند در آینده سهمی داشته باشد، اگر نه کمی بیشتر از سهم های حاشیه ای. در سال ۲۰۰۸، دولت برلوسکونی با تعریف «استراتژی ملی انرژی»، با فرضیه ساخت ده راکتور جدید برای پوشش حداکثر ۲۵٪ از نیازهای ملی، قصد خود را برای بازگشت به تولید انرژی هسته ای ابراز کرد. با این حال، در سال ۲۰۱۱، پس از تأثیر ناش
ی از حادثه اتمی فوکوشیما، شورای وزیران با تصویب قانونی، اجرای فرمان قانونی شماره ۳۱/۲۰۱۰ در مورد محل سایت های هسته ای را به حالت تعلیق درآورد و همچنین یک مهلت قانونی ۱۲ ماهه برای برنامه هسته ای ایتالیا تعیین کرد. تنها چند ماه بعد، یک همه پرسی سرانجام مفاد مربوط به هسته ای فرمان موسوم به «همه پرسی» را با ۵۴٪ رأی دهندگان و اکثریت بیش از ۹۴٪ (بنابراین اکثریت مطلق ۵۰٫۷۶٪، اگر همه رأی دهندگان غیر رأی دهنده نیز به پای صندوق های رأی رفته و به طور دسته جمعی علیه "لغو" رأی داده بودند) لغو کرد و بدین ترتیب، تعطیلی قطعی برنامه هسته ای جدید را پیش از موعد مقرر تعیین کرد. از سوی دیگر، گسترش گسترده نیروگاه های زغال سنگی قابل تصور نیست (سیاستی که با اهداف تعیین شده برای ایتالیا توسط پروتکل کیوتو مغایرت دارد)؛ بنابراین، می توان باور داشت که برای آینده نزدیک، سیاست خرید برق از خارج از کشور، همراه با تنظیمات بعدی در شبکه برق ملی، همچنین با هدف کاهش مشکلات ناشی از ماهیت نامشخص منابع تجدیدپذیر «جدید»، ادامه خواهد یافت. در این زمینه، تقویت ارتباطات موجود با کشورهای خارجی (به ویژه با فرانسه و اسلوونی) پیش بینی شده است، اما مهم تر
از همه، ساخت ارتباطات زیردریایی جدید، به ویژه با منطقه بالکان با هدف تنوع بخشی به منابع و شمال آفریقا، به منظور تمایز بازارهای خرید انرژی و کاهش هزینه ها. علاوه بر این، سرمایه گذاری هایی در ساخت خطوط لوله گاز جدید (مانند گالسی بین الجزایر و ساردینیا) یا تقویت خطوط لوله موجود، و همچنین طراحی یا ساخت کارخانه های گازسازی مجدد به منظور تنوع بخشی بیشتر به منابع تأمین این سوخت پیش بینی شده است. مزایای بیشتر می تواند از سیاست هایی که با هدف تشویق بهره وری انرژی و صرفه جویی در مصرف انرژی انجام می شوند، حاصل شود. به طور خاص، هنوز هم جای بهبود در بهره وری نیروگاه های حرارتی وجود دارد، با سیاست هایی برای از رده خارج کردن یا بازسازی نیروگاه هایی با کمترین بازده و گسترش بیشتر نیروگاه های سیکل ترکیبی یا گرمایش منطقه ای. فرمان شماره ۱۹۹ مورخ ۸ نوامبر ۲۰۲۱، انجمن های انرژی تجدیدپذیر را معرفی کرد که علاوه بر قیمت فروش انرژی به GSE، حق دریافت مشوق دولتی برای هر کیلووات ساعت تولید شده را دارند. مصرف و توان نصب شده. بر اساس آمار شرکت ترنا، شرکتی که از سال ۲۰۰۵ شبکهٔ انتقال ملی را مدیریت می کند، ایتالیا، به عنوان یک سیستم فیزیکی
ملی شامل نیروگاه ها و ایستگاه های تبدیل خود، در سال ۲۰۲۰ حدود ۳۰۲۷۵۱ گیگاوات ساعت انرژی الکتریکی مصرف داشته است. این داده به عنوان «مصرف یا نیاز ناخالص ملی» شناخته می شود و نشان دهندهٔ میزان انرژی الکتریکی مورد نیاز کشور برای به کار انداختن هرگونه دستگاه یا تجهیزاتی است که نیاز به برق دارند. این مقدار به صورت جمع مقادیر ثبت شده در ترمینال های ژنراتورهای هر نیروگاه تولید به علاوهٔ تراز تبادلات با خارج کشور محاسبه می شود. این اندازه گیری قبل از هرگونه کسر انرژی برای تأمین نیروگاه های پمپاژ و بدون در نظر گرفتن مصرف داخلی نیروگاه ها (یعنی انرژی مورد استفادهٔ نیروگاه برای عملکرد خود) انجام می گیرد. میزان مصرف ناخالص ملی شامل درصدی معادل ۱۰٫۴٪ انرژی وارداتی از خارج کشور است (یعنی به استثنای صادرات اندک، حدود ۳۲۲۰۰ گیگاوات ساعت در سال ۲۰۲۰)، که ۱۰٫۴٪ از ارزش کل انرژی الکتریکی مورد نیاز کشور را تشکیل می دهد. اگر این «مصرف های تحمیلی» (خدمات کمکی، تلفات در ترانسفورماتورهای نیروگاه و انرژی الکتریکی مورد نیاز برای ذخیره سازی انرژی در شب از طریق نیروگاه های پمپاژ آبی) لحاظ نشود، میزان «مصرف ناخالص ملی» یا «تقاضای ملی انر
ژی الکتریکی» به دست می آید که در سال ۲۰۲۰ برابر با ۳۰۱۱۸۰ گیگاوات ساعت بوده است، کاهش ۵٫۸٪ نسبت به سال قبل، که در چارچوب افزایش متوسط ۲۰ سال گذشته معادل ۰٫۸۷٪ قرار می گیرد (با این حال این کاهش عمدتاً به دلیل کاهش مصرف صنعتی به خاطر پاندمی کووید-۱۹ است). این مقدار همچنین شامل تلفات شبکه است که حدود ۱۷۳۶۶ گیگاوات ساعت (۵٫۸٪) برآورد می شود. بخش باقی مانده (۲۸۳۸۱۵ گیگاوات ساعت) نمایانگر مصرف انرژی کاربران نهایی است. در مورد برق مورد نیاز، ایتالیا به طور متوسط حدود توان الکتریکی ناخالص لحظه ای ( توان الکتریکی خالص لحظه ای). این مقادیر به طور متوسط بین شب و روز از ۲۵ تا در نوسان هستند.، با حداقل و حداکثر پیک به ترتیب ۱۹٫۱ و . با این حال، این مقدار کمتر از حداکثر پیک توان مورد نیاز است که در سال ۲۰۱۵ با پیک رخ داد.. در سال ۲۰۲۰، ۵۲٪ از نیاز ناخالص ملی به برق توسط نیروگاه های حرارتی تأمین شد که عمدتاً سوخت های فسیلی تجدیدناپذیر را می سوزانند و عمدتاً از خارج از کشور وارد می شوند. ۳۷٫۶٪ دیگر از منابع تجدیدپذیر (برق آبی، زمین گرمایی، بادی و فتوولتائیک، که بخش کوچکی از آن - ۵٫۸٪ - به زیست توده، زباله های صنعتی یا شهری ا
شاره دارد) برای کل تولید ناخالص ملی برق تقریباً ۲۸۰۵۳۱ گیگاوات ساعت در سال (۲۰۲۰) به دست می آید. بخش باقیمانده برای تأمین نیاز ناخالص ملی (۳۳۳۵۹۱ گیگاوات ساعت) با درصد ذکر شده ۱۱٫۴٪ از خارج از کشور وارد می شود. در مورد توان نصب شده (یعنی حداکثر توانی که می تواند توسط نیروگاه ها تأمین شود)، ایتالیا از نظر فنی خودکفا است؛ نیروگاه های موجود تا سال ۲۰۱۷ در واقع قادر به تأمین حداکثر توان خالص تقریباً در برابر تقاضای بالای تاریخی حدود (اوج تابستان 2015) در گرم ترین دوره های تابستان. طبق داده های سال ۲۰۱۰ (زمانی که حداکثر توان خالص بود)) "میانگین توان موجود در اوج تخمینی" بود.. تفاوت بین حداکثر توان نظری و تخمین میانگین توان موجود تا حدی به دلیل عوامل مختلف فنی و/یا فصلی است (از جمله این موارد می توان به خطاها، دوره های تعمیر و نگهداری یا بازتوانی، و همچنین عوامل هیدروژئولوژیکی برای برق آبی یا تخمین های مربوط به تصادفی بودن منبع برای باد و فتوولتائیک، و همچنین تأخیر در به روزرسانی آمار نیروگاه ها اشاره کرد)، در حالی که تا حدی نیز به این دلیل است که برخی از نیروگاه ها (به ویژه ترموالکتریک) «برای مدت طولانی» بسته نگه
داشته می شوند، زیرا همان طور که گفته شد، برای تأمین تقاضا ضروری نیستند. به طور خاص، طبق تعریف ترنا، میانگین توان موجود در اوج مصرف، توانی است که به طور متوسط توسط نیروگاه های تولید برای مقابله با اوج مصرف روزانه دوره زمستان تأمین شده است. با وجود شرایط مشروط و/یا فصلی ذکر شده، هنوز هم تعداد نیروگاه های تولیدی بیش از حد است که بین سال های ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۷ بیش از ۴۰ درصد رشد داشته است. منابع انرژی. انرژی از منابع تجدیدناپذیر. تولید انرژی های تجدیدپذیر ایتالیا منحصراً شامل تولید انرژی از طریق احتراق سوخت های فسیلی در نیروگاه های حرارتی است. این سهم ۶۴٫۶٪ از کل تولید ملی، ۶۰٫۲٪ از انرژی الکتریکی مورد نیاز و ۵۲٫۰٪ از نیاز ناخالص ملی را تشکیل می دهد. طبق آمار ترنا، بیشتر نیروگاه های حرارتی ایتالیا با گاز طبیعی (۸۲٫۷٪ از کل انرژی حرارتی در سال ۲۰۲۰) و زغال سنگ (۸٫۳٪) سوخت رسانی می شوند. درصدهای بسیار کمتری به مشتقات نفتی (۲٫۰٪) و مشتقات گازی (گاز کارخانه های فولاد، گاز کوره بلند، گاز کوره کک، گاز پالایشگاه - در مجموع ۱٫۲٪) مربوط می شود. در نهایت، منابع سوختی «فرعی» مختلف در یک سبد کلی از «سایر سوخت ها» (حدود ۷٫۱٪) (زبال
ه، کک نفتی، امولسیون، قیر و سایر) گنجانده شده اند. شایان ذکر است که چگونه درصد سه سوخت اصلی در طول بیست و پنج سال گذشته (۱۹۹۴–۲۰۱۷) به طور اساسی تغییر کرده است؛ تنها در سال ۱۹۹۴، گاز طبیعی، زغال سنگ و نفت به ترتیب ۲۲٪، ۱۱٪ و ۶۴٪ «وزن» داشتند. می توان اشاره کرد که چگونه، در کنار افزایش اندک استفاده از زغال سنگ، وارونگی اساسی در اهمیت نسبی نفت و گاز طبیعی وجود داشته است، که استفاده از آنها هم از نظر مطلق و هم از نظر درصد به شدت افزایش یافته است. امروزه، اکثر نیروگاه های حرارتی به گونه ای طراحی شده اند که بتوانند از چندین سوخت استفاده کنند، به طوری که بتوانند منبع سوخت را نسبتاً سریع تغییر دهند (اگرچه در سال های اخیر بسیاری از سیکل های ترکیبی نمی توانند زغال سنگ یا نفت یا هر سوخت دیگری غیر از گاز را بپذیرند). این سیاست با توجه به ملاحظات مربوط به هزینه، نوسانات قیمت و منشأ نفت از مناطق بی ثبات سیاسی هدایت می شود؛ در واقع، ایتالیا فاقد ذخایر سوخت فسیلی قابل توجه است و بنابراین تقریباً تمام مواد اولیه سوخت مورد استفاده از خارج از کشور وارد می شود. علاوه بر این، نباید از تأثیر زیست محیطی کمتر گاز در مقایسه با نفت،
به ویژه با توجه به مفاد پیمان کیوتو و توافق نامه های زیست محیطی اروپا، غافل شد. انرژی از منابع تجدیدپذیر. برق تولید شده در ایتالیا از منابع تجدیدپذیر، هم از منابع تجدیدپذیر «کلاسیک» و هم از منابع موسوم به «NFER» (یا «منابع انرژی تجدیدپذیر جدید») تأمین می شود. در سال ۲۰۲۰، تولید برق از منابع تجدیدپذیر در ایتالیا ۳۵٫۴٪ از تولید ملی و ۳۷٫۶٪ از تقاضای ملی را تشکیل می داد. سهم اصلی توسط نیروگاه های برق آبی (عمدتاً در قوس آلپ و در برخی مناطق آپنین واقع شده اند) ارائه می شود که ۱۵٫۳٪ از نیاز ناخالص انرژی الکتریکی را تولید می کنند؛ هنوز در زمینه انرژی های تجدیدپذیر «کلاسیک»، نیروگاه های زمین گرمایی (اساساً در توسکانی) ۱٫۹٪ از این نیاز را تولید می کنند، با وجود اینکه پتانسیل زمین گرمایی ایتالیا به طور قابل توجهی بیشتر از آن چیزی است که دهه ها پیش توسعه یافته بود و برخلاف انرژی برق آبی که در دهه های بعد دیگر توسعه نیافت، با وجود اینکه ایتالیا به لطف نیروگاه لاردرلو، اولین نیروگاه زمین گرمایی در جهان که سال ها رکورد قدرتمندترین نیروگاه زمین گرمایی در جهان را در اختیار داشت، پیشگام در تولید انرژی از زمین گرمایی بود. در م
یان "NFER"، سهم اصلی به انرژی خورشیدی در سیستم های فتوولتائیک متصل به شبکه یا ایزوله اختصاص دارد که در سال ۲۰۲۰، ۸٫۰٪ از نیاز را تولید کرد، رقمی که در مقایسه با سال های گذشته به سرعت در حال رشد است، حتی اگر با روندی تثبیت شده، با توجه به اینکه تا سال ۲۰۱۰ این مقدار تنها حدود ۰٫۵٪ بود. این افزایش شدید، به ویژه مربوط به سال های بین ۲۰۱۱ و ۲۰۱۲، ناشی از رونق در نصب ها بود که عمدتاً به دلیل تغییر رژیم تشویقی از دوم (که توسط فرمان موسوم به "آلکوا " تمدید شد) و سیاست خرید تضمینی برق سوم در رژیم تشویقی چهارم، که دقیقاً در سال ۲۰۱۱ اتفاق افتاد، بود. با این مقادیر، ایتالیا در رتبه دوم اروپا برای برق فتوولتائیک نصب شده قرار دارد () پس از آلمان قرار دارد، در حالی که در سطح منطقه ای، پولیا بیشترین سهم برق نصب شده (۱۳٫۴٪ از کل کشور) را دارد و پس از آن لومباردی (۱۱٫۳٪) قرار دارد.
مانفرد اول تورین (; ۹۰۱ – ۱۰۰۰) دومین مارکی آردوینیچی سوسا از سال ۹۷۷ تا زمان مرگش بود. مانفرد پسر ارشد آردوین گلابر بود که از او شهرستان اوریاته و مرز وسیع شوش را به ارث برد. این مرز از دره شوش در کنار کوه های آلپ در جنوب و از طریق رود پو تا دریای لیگوریا امتداد داشت. اگرچه او تقریباً بیست و پنج سال حکومت کرد، اما شواهد کمی از فعالیت های او در منابع باقی مانده وجود دارد. در زمان او، پاویا به یک شهر تجاری تبدیل شد. او همچنین جاده بین جنوا و مارسی را کنترل می کرد. زندگی نامه. اطلاعات کمی در مورد مانفرد اول (یا مگنیفرد)، پسر آردوین گلابر و جانشین او در مدیریت مارش تورین وجود دارد. مسلم است که او حدود سال ۱۰۰۰ درگذشته است، اما حتی این تاریخ نیز نامشخص است، همان طور که منابع کمی وجود دارند. تاریخ آغاز مارشیزات او نیز نامشخص است. در زمان حکومت او، سرزمین های تابع حکومت شهر تورین از لیگوریا تا آلپ و تا دره پو امتداد داشت. او با پرانگاردا، دختر آدالبرتو آتو اهل کانوسا ازدواج کرد: او برای مانفرد، نواده و جانشین او، اولدریکو مانفردی دوم، و آلاریکو، که بعدها اسقف آستی شد، را به دنیا آورد. مانفرد دومین مارکیز آردوینی شو
ش از سال ۹۷۷ تا زمان مرگش بود. مانفرد پسر ارشد آردوین گلابر بود که از او شهرستان اوریاته و مرز وسیع شوش را به ارث برد. این مرز از دره شوش از طریق آلپ، از طریق رودخانه پو تا دریای لیگوریا امتداد داشت. اگرچه او تقریباً ۲۵ سال سلطنت کرد، اما شواهد کمی از فعالیت های او در منابع باقی مانده وجود دارد. در زمان او، پاویا به یک شهر تجاری تبدیل شد. او همچنین جاده ای را که جنوا و مارسی را به هم متصل می کرد، کنترل می کرد. مانفرد احتمالاً پس از سال ۹۶۲ با پرانگاردا، دختر آدالبرت آتو از کانوسا، ازدواج کرد. پرانگاردا و مانفرد چندین فرزند داشتند، از جمله اولریش مانفرد دوم تورین، آلریک، اتو، آتو، هوگ، ویدو. گوندولف؛ پدر آنسلم کانتربری، ممکن است یکی از پسران یا نوه های او بوده باشد. خانواده. مانفرد احتمالاً پس از سال ۹۶۲ با پرانگاردا، دختر آدالبرت آتو اهل کانوسا، ازدواج کرد. مانفرد از پرانگاردا چندین فرزند داشت، از جمله:
برتا ساووی (؛ ۲۱ سپتامبر ۱۰۵۱ – ) حاکم اهل ایتالیا بود. او از سال ۱۰۶۶ ملکه آلمان و از سال ۱۰۸۴ تا ۱۰۸۷ به عنوان همسر اول امپراتور هنری چهارم، ملکه مقدس روم بود. زندگی. برتا ساووی دختر اتو، کنت ساووی (که اود یا اودو نیز نامیده می شود؛ حدود ۱۰۲۳ - حدود ۱۰۵۷/۱۰۶۰) و همسرش آدلاید شوش (حدود ۱۰۱۴/۱۰۲۰–۱۰۹۱) از خانواده اشرافی آردوینیچی و به همین دلیل عضوی از خاندان بورگوندی ساووی بود. او خواهر پتر اول، کنت ساووی (درگذشته ۱۰۷۸)؛ آمادئوس دوم، کنت ساووی (درگذشته ۱۰۸۰)؛ و آدلاید (درگذشته ۱۰۷۹)، همسر رودولف راینفلدن، پادشاه ضدشاه آلمان، بود. ازدواج. برتا در سن چهار سالگی، در ۲۵ دسامبر ۱۰۵۵ در زوریخ به عقد پسر امپراتور هنری سوم، هنری (پنج ساله)، درآمد. برتا پس از آن در آلمان بزرگ شد. وقتی پانزده ساله بود، در ژوئن ۱۰۶۶ در وورتسبورگ به عنوان ملکه تاجگذاری کرد و در ۱۳ ژوئیه ۱۰۶۶ در کونیگسپالتس تربور با هنری ازدواج کرد. اگرچه آنها با هم بزرگ شده بودند و برتا ظاهراً زن جوان زیبایی بود، وقایع نگار ساکسون، برونو از مرزبورگ، از مخالفان سرسخت هنری چهارم، در مورد بی وفایی مداوم هنری چهارم گزارش داد: «او علاوه بر (همسرش)، همزمان دو
یا سه صیغه داشت، اما راضی نبود. اگر می شنید که کسی دختر یا همسر جوان و زیبایی دارد، دستور می داد که او را به زور به او بدهند. همسر زیبا و نجیبش برتا چنان مورد نفرت او بود که دیگر هرگز او را پس از عروسی ندید، زیرا او به میل خود عروسی را جشن نگرفته بود.» طرد شدن. برتا با وجود توهین ها و تحقیرهایی که از سوی شوهرش متحمل می شد، به او وفادار ماند. با این وجود، در سال ۱۰۶۹، هنری تلاش کرد تا او را طرد کند. در مجمعی در ورمز، او «به طور علنی (در حضور شاهزادگان) توضیح داد که رابطه اش با همسرش خوب نیست؛ مدت ها دیگران را فریب داده بود، اما اکنون دیگر نمی خواست این کار را انجام دهد. او نمی توانست او را به چیزی متهم کند که طلاق را توجیه کند، اما دیگر قادر به ادامه روابط زناشویی با او نبود. او از آنها خواست که به خاطر خدا او را از قید ازدواجی که با نشانه های بد بسته شده بود، رها کنند… تا راه برای یک ازدواج موفق تر باز شود. و چون هیچ اعتراضی برای مطرح کردن نداشت و همسرش مانعی برای مراسم ازدواج دوم بود، سوگند یاد کرد که همسرش همان طور که او را پذیرفته بود، بدون لکه و بکارتش دست نخورده است.» اسقف آلمان جرات نکرد تسلیم خواسته ه
ای پادشاه شود و در مجمع ورمز هیچ نتیجه ای حاصل نشد. در عوض، اسقف های آلمانی از پاپ الکساندر دوم درخواست کمک کردند و یک شورای کلیسایی برای اواخر سال در فرانکفورت تشکیل شد. در این مدت، برتا به صومعه لورش رفت و بازنشسته شد. نماینده پاپ، پیتر دامیان، ریاست شورای کلیسای فرانکفورت را بر عهده داشت؛ او با رد برتا توسط هنری بر اساس قانون کلیسا مخالفت کرد، اما بسیاری از شاهزادگان آلمانی بیشتر نگران واکنش آدلاید، مادر برتا، بودند. هنری چهارم با اکراه با همسرش آشتی کرد. اولین دختر آنها در سال بعد (۱۰۷۰) به دنیا آمد. در ۱۲ فوریه ۱۰۷۴، پسرشان کنراد در صومعه هرسفلد، جایی که برتا در دوران مبارزه هنری علیه شورش ساکسون ها در آنجا اقامت داشت، به دنیا آمد و سه روز بعد در صومعه غسل تعمید داده شد. پس از پیروزی هنری در برابر ساکسون ها، او در روز کریسمس ۱۰۷۵ یک شورای امپراتوری در گوسلار ترتیب داد تا سوگند یاد کنند که کنراد را به عنوان جانشین خود به رسمیت بشناسند. کانوسا. در جریان جنجال شدید اعطای مقام پاپی، شوهر برتا توسط پاپ گرگوری هفتم در شورای کلیسایی ایام روزه در رم در سال ۱۰۷۶ تکفیر شد. در ماه اکتبر، شاهزادگان آلمانی از این فرص
ت استفاده کردند و در تربور سوگند یاد کردند که دیگر هنری را به عنوان پادشاه به رسمیت نمی شناسند، مگر اینکه این تکفیر لغو شود؛ بنابراین هنری مجبور شد در زمستان ۱۰۷۶/۷۷ از آلپ عبور کند و به ایتالیا سفر کند تا با گرگوری ملاقات کند. برتا و پسر کوچکشان، کنراد، هنری را در سفر خطرناکش همراهی کردند. در حالی که شاهزادگان جنوب آلمان که از رقیب هنری، رودولف راینفلدن، حمایت می کردند، راه او را مسدود کرده بودند، هنری امیدوار بود که از طریق یکی از گذرگاه های آلپ که توسط مادرزنش کنترل می شد، سفر کند، اما آدلاید قبل از اینکه به او اجازه انجام این کار را بدهد، بهای سنگینی دریافت کرد. سپس آدلاید هنری و برتا را در مسیر طولانی و خطرناک پیاده روی به کانوسا همراهی کرد، جایی که از ۲۵ ژانویه ۱۰۷۷، هنری و برتا به مدت سه روز پابرهنه در هوای سرد توبه کردند و از گرگوری هفتم طلب بخشش کردند. آدلاید از جمله کسانی بود که به عنوان یاری دهنده سوگند برای تضمین تبرئه هنری از تکفیر عمل کرد. پس از آنکه نیروهای هنری چهارم رم را محاصره و اشغال کردند، او و برتا در ۳۱ مارس ۱۰۸۴ توسط آنتی پاپ کلمنت سوم به عنوان امپراتور و ملکه تاجگذاری شدند. مرگ. برتا
سی و شش ساله بود که در ۲۷ دسامبر ۱۰۸۷ در ماینز درگذشت. او در سردابه سالیَن در کلیسای جامع اشپایر به خاک سپرده شد. در سال ۱۰۸۹، امپراتور هنری با اوپراکسیا از کیف ازدواج کرد، اما این ازدواج در سال ۱۰۹۵ به شکست انجامید. فرزندان. برتا از ازدواجش با هنری، سرانجام صاحب پنج فرزند شد که دو نفر از آنها در جوانی درگذشتند:
انرژی خورشیدی در ایتالیا از دهه اول قرن بیست و یکم رشد قابل توجهی داشته و به رتبه پنجم در سطح جهانی رسیده است. در حالی که انرژی فتوولتائیک در ایتالیا در سال ۲۰۱۳، ۷٪ از تولید برق را تشکیل می داد (رتبه اول در سطح جهانی) و در سال ۲۰۱۷ به ۸٪ نزدیک شد و تنها آلمان در اروپا از آن پیشی گرفت، تا ۳۱ دسامبر ۲۰۱۹، ۸۸۰٬۰۹۰ نیروگاه خورشیدی در ایتالیا نصب شد که ظرفیت کل آن ۲۰٫۹ گیگاوات بود. سال های بین ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۳ شاهد رونق در ظرفیت اسمی فتوولتائیک نصب شده بود، به طوری که ۱۷۹۲۸ مگاوات ظرفیت در پایان سال ۲۰۱۳ در رتبه سوم جهانی قرار گرفت و در آن زمان تنها ایالات متحده از آن پیشی گرفت. این امر تا حدودی به دلیل مشوق های سخاوتمندانه برای تولید انرژی فتوولتائیک خورشیدی است که ارائه می شود. از سال ۲۰۱۳، این بخش برای تقریباً ۱۰۰٬۰۰۰ نفر، عمدتاً در نصب و طراحی، اشتغال ایجاد کرده است. با این حال، رشد ظرفیت خورشیدی اساساً پس از سال ۲۰۱۳ به دلیل پایان برنامه های یارانه ای دولت متوقف شد. از آن زمان، ظرفیت فتوولتائیک نصب شده سالانه حدود ۳۰۰ تا ۴۰۰ مگاوات در سال بوده است. سیاست های انرژی. هدف دولت برای منابع تجدیدپذیر و طرح های مختلف ح
مایتی، به ویژه برای انرژی خورشیدی فتوولتائیک، منجر به افزایش سهم کل انرژی تجدیدپذیر در تأمین کل انرژی اولیه از ۷٫۹٪ در سال ۲۰۰۵ به ۱۸٫۲٪ در سال ۲۰۱۵ شد. ۱٫۶٪ از این سهم ۱۸٫۲٪ مربوط به انرژی خورشیدی است. از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۵، انرژی خورشیدی به طور متوسط سالانه ۶۳٫۷٪ افزایش یافته است. سهم انرژی های تجدیدپذیر در تولید انرژی الکتریکی از ۱۷٫۲٪ در سال ۲۰۰۵ به ۴۰٫۲٪ در سال ۲۰۱۵ رسیده، که شامل ۹٫۳٪ انرژی خورشیدی است. این بیشترین درصد انرژی خورشیدی در تولید برق در میان کشورهای آژانس بین المللی انرژی (IEA) است و سومین درصد بالاتر انرژی خورشیدی در میان منابع انرژی اولیه محسوب می شود. در سال های اخیر، ایتالیا سیاست های خود را برای ترویج انرژی های تجدیدپذیر، به ویژه فتوولتائیک، در چارچوب اهداف کربن زدایی اروپا و طرح ملی یکپارچه انرژی و آب و هوا (PNIEC) تشدید کرده است. طبق داده های اپراتور خدمات انرژی (GSE), PNIEC که در سال ۲۰۲۳ به روزرسانی شد، قصد دارد تا سال ۲۰۳۰ به ظرفیت فتوولتائیک نصب شده تقریباً ۷۹ گیگاوات برسد، در حالی که پیش از این تا پایان سال ۲۰۲۳، تقریباً ۲۵ گیگاوات نصب شده بود. برای تشویق گسترش انرژی خورشیدی، دولت
اقدامات متعددی از جمله موارد زیر را انجام داده است:
کنراد دوم ایتالیا (؛ ۱۲ فوریه ۱۰۷۴ – ۲۷ ژوئیه ۱۱۰۱) دوک لورن سفلی (۱۰۷۶–۱۰۸۷)، پادشاه آلمان (۱۰۸۷–۱۰۹۸) و پادشاه ایتالیا (۱۰۹۳–۱۰۹۸) بود. او پسر دوم امپراتور مقدس روم، هنری چهارم، و برتا ساووا، و بزرگ ترین پسر آنها بود که به بزرگسالی رسید. برادر بزرگترش هنری در همان ماه اوت ۱۰۷۱ به دنیا آمد و درگذشت. حکومت کنراد در لورن و آلمان صوری بود. او بیشتر عمر خود را در ایتالیا گذراند و در آنجا هم در واقع و هم به اسم پادشاه بود. پیشینه. کنراد پسر دوم رکس رومانوروم و امپراتور آینده روم ها، هانری چهارم بود، بر اساس آنالس دیبودی و برنولدی کرونیکن که توسط همسر اولش، دیبونای تأیید شده است، به عنوان همسر اولش، ساوینای، تأیید شده است. (برتا ایمپراتریکس هنگامی که مرگ او را ثبت می کنند) و توسط سالنامه نویس ساکسو، که همچنین تأیید می کند که او دختر کنت ساووی و کنت آئوستا و موریانا، اودو از ساووی و مارکیونس تورین، آدلاید بوده است. باز هم به گفته آنالیست ساکسو، هانری چهارم فرانکونیا چهارمین پسر (پسر اول) رکس رومانوروم و امپراتور روم ها، هنری سوم و اگنس از پوآتو بود. دوران کودکی. کنراد در ۱۲ فوریه ۱۰۷۴ در صومعه هرسفلد، زمانی که پدرش
در حال مبارزه با شورش ساکسون ها بود، متولد شد. او سه روز بعد در صومعه غسل تعمید داده شد. پس از پیروزی هنری در برابر ساکسون ها، او در روز کریسمس ۱۰۷۵ در گوسلار مجلسی ترتیب داد تا سوگند یاد کند که کنراد را به عنوان جانشین خود به رسمیت بشناسد. پس از مرگ دوک گادفری چهارم لورن سفلی در ۲۲ فوریه ۱۰۷۶، هنری از انتصاب جانشین منتخب خود دوک فقید، برادرزاده اش، گادفری بویون، خودداری کرد و در عوض پسر دو ساله اش را دوک لورن سفلی نامید. او آلبرت سوم نامور، برادرزن دوک فقید، را به عنوان نایب دوک پسرش برای انجام وظایف روزانه حکومت منصوب کرد. او همچنین اجازه داد که لشکرکشی آنتورپ به گادفری بویون منتقل شود. غیبت کامل کنراد از دوک نشینش باعث یا مشوق زوال اقتدار دوک نشین در آن شد. در سال ۱۰۸۲، در حالی که کنراد در ایتالیا بود، صلح الهی به اسقف نشین لیژ معرفی شد. کنراد دوم به عنوان دوک لورن سفلی در شجره نامه امپراتوران مقدس روم از یک نسخه خطی اواخر قرن دوازدهم به تصویر کشیده شده است. کنراد کریسمس ۱۰۷۶ را در بزانسون به همراه والدینش گذراند. اوایل سال بعد (۱۰۷۷) او پدرش را در راه کانوسا از آلپ عبور داد، زیرا در آلمان کسی نبود که هنر
ی بتواند پسرش را به او بسپارد. کنراد اولین منشور سلطنتی خود را در سال ۱۰۷۹ امضا کرد. هنگامی که هنری به آلمان بازگشت، کنراد در ایتالیا ماند تا به عنوان تعهدی برای حزب امپریالیست آنجا عمل کند. او تحت مراقبت اسقف اعظم تدالد میلان و اسقف دنیس پیاچنزا قرار گرفت، که هر دو از اسقف های تکفیر شده و مخالفان پاپ گرگوری هفتم بودند. در اکتبر ۱۰۸۰، کنراد در اردوگاه حضور داشت، زمانی که نیرویی از شمال ایتالیا، سربازان مارکینس ماتیلدا از توسکانی را در نزدیکی مانتوا شکست داد. در دسامبر ۱۰۸۰، اربابان ساکسون که از پادشاهی رودولف سوابیای فقید در برابر هنری حمایت کرده بودند، به گفته برونو از مرزبورگ، «برای بحث در مورد وضعیت پادشاهی خود [زاکسن]» گرد هم آمدند. هنری فرستادگانی را به ساکسون ها فرستاد و از آنها خواست که پسرش کنراد را به عنوان پادشاه خود بپذیرند و در عوض قول داد که هرگز وارد ساکسونی نشود. (ظاهراً کنراد به آلمان بازگشته بود) اتو از نورثایم، به نمایندگی از ساکسون ها، «نه پسر را می خواست و نه پدر را» زیرا «اغلب گوساله ای بد را دیده بود که از گاوی بد زاده شده بود.» در سال ۱۰۸۱، هنری وارد ایتالیا شد و در آنجا تلاش کرد تا پسر
ش را با دختر رابرت گیسکار، دوک آپولیا، ازدواج کند. او همچنین به رابرت پیشنهاد داد که به سمت فرمو حرکت کند، اما از آنجایی که دوک از ادای احترام به آپولیا خودداری کرد، هیچ ازدواجی مورد توافق قرار نگرفت. هنری دوباره کنراد را در ایتالیا گذاشت (ژوئیه ۱۰۸۱). جوانی. در حدود دو سالگی، پدرش او را به عنوان وارث خود و در گوسلار تعیین کرد. در کریسمس ۱۰۷۵، اشرافی که با هنری چهارم بودند، به او سوگند وفاداری یاد کردند. سال بعد، پس از ترور دوک لورن سفلی (لوتارینگیا)، کنت وردون و مارگراف ریجنتس توسکانی، گادفری گوژپشت، در فوریه ۱۰۷۶، آنطور که در سالنامه لامبرتی گزارش شده است، که گمان می رود به دستور رابرت اول فلاندر انجام شده باشد، کنراد به عنوان دوک لورن سفلی (لوتارینگیا) منصوب شد، در حالی که به وارث تعیین شده، گادفری بویون، نشان افتخار آنتورپ اعطا شد. در همان سال، در سن تنها دو سالگی، کنراد مارگراف تورین شد و سپس به همراه مادرش، برتا، پدرش را در سفر به ایتالیا و عبور از گذرگاه مونت سنیس همراهی کرد. کنراد تحت مراقبت اسقف تدالدو از میلان قرار گرفت و در ایتالیا ماند. در سال ۱۰۸۷، او در کنار پدرش به عنوان پادشاه رومیان انتخاب شد