Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
راهپیمایی ۶۱۲ (, ) یک راهپیمایی سالانه راست افراطی در فنلاند است که در روز استقلال فنلاند برگزار می شود. راهپیمایی از تولون توری حرکت می کند و در گورستان هیتانیمی به پایان می رسد. این مراسم با گذاشتن شمع و تاج گل بر سر قبور به پایان می رسد. در رابطه با راهپیمایی نیز سخنرانی هایی وجود دارد. طبق گفته پلیس فنلاند، این راهپیمایی بیش از ۳۰۰۰ شرکت کننده را به خود جلب کرده است. ریشه ها. راهپیمایی ۶۱۲ توسط جنبش مقاومت فنلاند (FRM) در سال ۲۰۱۴ آغاز و تحت پوشش انجمن 612.fi سازماندهی شد. به گفته ، اولین رهبر FRM، جنبش مقاومت فنلاند وب سایت این رویداد را ایجاد و نگهداری می کند و فعالان آن به عنوان نگهبان در طول راهپیمایی ها خدمت می کنند. ، سردبیر روزنامه آنلاین "ساراستوس" و عضو سازمان راست افراطی سوئومن سیسو، نیز یکی از آغازگران این راهپیمایی با مشعل است. دیدگاه ها در مورد این رویداد. این راهپیمایی در رسانه های خارجی به عنوان یک "راهپیمایی اس اس" نئو نازی مورد انتقاد قرار گرفته است، زیرا این رویداد در گورستان هیتانیمی به پایان می رسد، جایی که شرکت کنندگان از بنای یادبود گردان اس اس فنلاندی و مقبره کارل گوستاو امیل مانرها
یم بازدید می کنند. این تظاهرات همچنین با مخالفت رویداد سالانه ضد فاشیستی "هلسینکی بدون نازی ها" روبرو است. سرویس اطلاعات و امنیت فنلاند (SUPO) این راهپیمایی را "راست افراطی" و "ضد مهاجر" توصیف کرده است. گفته می شود شرکت کنندگان سلام نازی داده اند و به مخالفان حمله کرده اند. به گفته کویسما کورهونن، استاد ادبیات از دانشگاه یووسکوله، مشعل ها نماد "فنلاندی بودن ابدی" هستند و یادآور تجمع کو کلاکس کلان هستند. حزب فنلاندی ها در این راهپیمایی شرکت و آن را تبلیغ می کند، در حالی که احزاب چپ آن را محکوم می کنند. ایریس سوئوملا از لیگ سبز آن را «آشکارا نئونازی» توصیف کرد و از حضور چنین تعداد زیادی از مردم در آن ابراز ناامیدی کرد. در سال ۲۰۲۴، دو عضو مجلس فنلاند، تمو کسکیساریا و شیکی لاکسو، گفتند که قصد دارند به جای مراسم سنتی در کاخ ریاست جمهوری در راهپیمایی شرکت کنند. رهبر حزب فنلاندی ها، ریکا پورا، از برنامه های خود بر اساس آزادی تجمع و بیان دفاع کرد، اگرچه او تصریح کرد که حزبش از راست افراطی حمایت نمی کند. پتری اورپو، در حالی که خاطرنشان کرد که به عنوان نخست وزیر اختیار ندارد به مردم بگوید کجا «باید بروند و کجا نروند»،
تصمیم آنها برای شرکت در این مراسم را «نامناسب و اشتباه» دانست. سخنرانان. سخنرانان این رویداد شامل اعضای سوئومن سیسو، رهبر نئوفاشیست جنبش آبی و سیاه توکا کورو، نماینده مجلس حزب فنلاند تمو کسکیساریا و تاپیو لینا، که محاصره را در وب سایت خود تبلیغ کرده بود، بودند. رویدادهای مرتبط. همراسکین های فنلاندی دفتر مرکزی به نام Hammer House ("خانه چکش") در اوسیما دارند که میزبان شرکت کنندگان در راهپیمایی ۶۱۲ است. ساراستوس همچنین حمل و نقل اتوبوسی از گورستان به کنسرت های موسیقی نئونازی را که با این رویداد هماهنگ شده بود، ترتیب داده است.
هَمِرسکین ها که همچنین با نام ملت هَمِرسکین شناخته می شود، یک گروه نئو-نازی است که در سال ۱۹۸۸ در دالاس، تگزاس تشکیل شد. تمرکز اصلی آنها تولید و ترویج موسیقی موسیقی وایت پاور است، و بسیاری از گروه های موسیقی قدرتمند سفیدپوست به این گروه وابسته بوده اند. همرسکینز به ناشر موسیقی 9% Productions وابسته بودند. همرسکینز میزبان چندین کنسرت سالانه از جمله همرفست، رویدادی سالانه در ایالات متحده و اروپا به افتخار همرسکینز فقید، جو روآن، خواننده اصلی گروه Nordic Thunder، است.
سرویس امنیت و اطلاعات فنلاند (، ; ، )، که قبلاً پلیس امنیت فنلاند و سرویس اطلاعات امنیت فنلاند نامیده می شد، سازمان امنیت و اطلاعات فنلاند مسئول امنیت ملی، مانند ضداطلاعات و ضدتروریسم است و تحت صلاحیت وزارت کشور فعالیت می کند. این آژانس در طول جنگ سرد نقش متمایزی در نظارت بر کمونیست ها و همچنین در ایجاد تعادل بین استقلال فنلاند و مماشات با شوروی داشت. پس از دهه ۱۹۹۰، سوپو بیشتر بر مقابله با تروریسم و در دهه ۲۰۱۰، بر جلوگیری از جنگ ترکیبی تمرکز کرده است.
وزارت کشور فنلاند (, ) یکی از دوازده وزارتخانه دولت فنلاند است و مسئول امور مربوط به امنیت داخلی مانند مقابله با تروریسم، نظارت، خدمات آتش نشانی و نجات و کنترل مرزی و همچنین مسائل مهاجرت است. این وزارتخانه همچنین مسئول امور مربوط به پرچم فنلاند و نشان ملی است. این وزارتخانه توسط وزیر کشور، ماری رانتانن از حزب فنلاندی های واقعی رهبری می شود.
ماری رانتانن (؛ زادهٔ ) سیاستمدار اهل فنلاند است. او عضو حزب فنلاندی های واقعی است که در حال حاضر وزیر کشور است و در مجلس فنلاند از حوزه انتخابیه هلسینکی خدمت می کند. او به عنوان نماینده مجلس، در سال های ۲۰۱۹-۲۰۲۲ به عنوان عضو کمیته امور حقوقی خدمت کرده است. رانتانن در نوامبر ۲۰۲۲ به عنوان رئیس کمیته امور اداری انتخاب شد. رانتانن پیش از فعالیت سیاسی خود، به عنوان پرستار و افسر پلیس کار می کرد.
وزیر کشور فنلاند (، قبل از سال ۲۰۱۳ "sisäasiainministeri"، ) یکی از سمت های وزارتی در حکومت فنلاند است. وزیر کشور مسئولیت وزارت کشور را بر عهده دارد. وزیر کشور فعلی کابینه اورپو، ماری رانتانن از حزب فنلاندی های واقعی است.
ریکا کاترینا پورا (، ؛ زادهٔ ) سیاستمدار اهل فنلاند است. او به عنوان معاون نخست وزیر فنلاند و وزیر دارایی از ۲۰۲۳ فعالیت می ند. او عضو حزب فنلاندی های واقعی است و از طرف حوزه انتخابیه اوسیما در مجلس فنلاند خدمت می کند. در اوت ۲۰۲۱، او پس از یوسی هالا-آهو به عنوان رهبر جدید حزب انتخاب شد.
دفتر نخست وزیر فنلاند (PMO; ; ; ) مهمترین نهاد حاکم بر دولت فنلاند و یکی از دوازده وزارتخانه فنلاند است. ریشه های آن به اداره اداری دوک نشین بزرگ فنلاند که در سال ۱۸۰۹ تأسیس شد، برمی گردد. این اداره در حال حاضر توسط نخست وزیر فنلاند و یک وزیر کشور اداره می شود و در کاخ حکومت در محله کرونون هاکا هلسینکی واقع شده است. وظایف اصلی آن حمایت از نخست وزیر و دولت فنلاند و نظارت بر تصویب برنامه های دولتی است.
وزارت دارایی فنلاند (FM, , ) یکی از ۱۲ وزارتخانه است که حکومت فنلاند را تشکیل می دهد. وزیر دارایی سیاست اقتصادی و مالی دولت و همچنین بودجه ایالتی را تهیه می کند و به عنوان متخصص سیاست های مالیاتی عمل می کند. این وزارتخانه به طور غیرمستقیم حدود ۱۲۰۰۰ نفر را از طریق شاخه اداری خود استخدام می کند. حدود ۳۶۰ نفر نیز توسط خود وزارتخانه استخدام شده اند.
وزارت کشاورزی و جنگلداری فنلاند (MMM, , ) یکی از دوازده وزارتخانه در حکومت فنلاند است. منابع طبیعی و استفاده پایدار از آنها مورد توجه این وزارتخانه است. همچنین این وزارتخانه اطمینان حاصل می کند که فنلاند حتی در مواقع بحرانی در تولید مواد غذایی خودکفا باشد و تولید و استفاده از مواد غذایی از منابع طبیعی پایدار، از نظر اقتصادی سودمند و برای رفاه شهروندان کشور مفید باشد. برای سال ۲۰۲۲، بودجه MMM €۲٫۷۵۲٫۹۶۰٫۰۰۰ است. این وزارتخانه حدود ۲۵۰ کارمند و ۵۱۰۰ کارمند در کل بخش اداری دارد. بودجه این وزارتخانه تقریباً ۲.۸ میلیارد یورو است.
وزارت حمل و نقل و ارتباطات فنلاند (LVM, , ) یکی از دوازده وزارتخانه است که حکومت فنلاند را تشکیل می دهد. LVM بر شبکه حمل و نقل فنلاند و خدمات ارتباطی کشور نظارت دارد. بودجه LVM برای سال ۲۰۱۸ €۳,۳۶۲,۵۵۵,۰۰۰ است. این وزارتخانه ۱۸۰ نفر را در استخدام دارد. سازمان های تحت پوشش اداری این وزارتخانه شامل سازمان حمل و نقل فنلاند، Trafi، سازمان تنظیم مقررات ارتباطات فنلاند و موسسه هواشناسی فنلاند (FMI) می شود. این وزارتخانه مسئولیت چندین شرکت دولتی را بر عهده دارد؛ قابل توجه ترین آنها شرکت پخش عمومی ملی فنلاند، اولیس رادیو است.
سازمان تنظیم مقررات ارتباطات فنلاند ، که به اختصار FICORA (، ) نامیده می شود، مقام عمومی مسئول مقررات ارتباطات در فنلاند بود. FICORA فرکانس های رادیویی و مجوزهای پخش تلویزیونی را تنظیم می کرد، بر عملکرد ارائه دهندگان خدمات اینترنتی نظارت داشت و منطقه دامنه .fi را مدیریت می کرد. دفتر مرکزی FICORA در هلسینکی قرار داشت. فیکورا (FICORA) به عنوان نهاد ملی تنظیم مقررات مخابرات، نماینده فنلاند در ITU و ETSI بود. این نهاد یکی از نهادهای تدوین استاندارد بود که با انجمن استانداردهای فنلاند همکاری می کرد. این سازمان در سال ۱۹۸۸ با ترکیب بخش های نظارتی آژانس PTT فنلاند و اولیس رادیو (YLE) در یک سازمان واحد، به عنوان سازمان دولتی مدیریت ارتباطات (THK) تأسیس شد و نام خود را در سال ۲۰۰۱ برگزید. فیکورا، سازمان ایمنی حمل و نقل فنلاند (Trafi) و برخی از بخش های سازمان حمل و نقل فنلاند در ۱ ژانویه ۲۰۱۹ ادغام شدند تا سازمان حمل و نقل و ارتباطات فنلاند (Traficom) جدید را تشکیل دهند.
وزارت امور اقتصادی و اشتغال (TEM, , ) یکی از دوازده وزارتخانه فنلاند است. این وزارتخانه سیاست های صنعت، کار و توسعه محلی را اجرا می کند. دو وزارت خانه در این وزارتخانه وجود دارد:
وزارت امور اجتماعی و بهداشت (, ) یکی از دوازده وزارتخانه فنلاند است که وظیفه برنامه ریزی و اجرای سیاست های مربوط به امور اجتماعی و سلامت ساکنان فنلاند را بر عهده دارد. این وزارتخانه شامل دو وزیر است: وزیر امور اجتماعی و بهداشت و وزیر امور خانواده و خدمات اجتماعی.
حزب دموکرات مسیحی (CD؛ ؛ ، "'KD") یک حزب دموکراتیک مسیحی و محافظه کار در فنلاند است.
میشل ویویورکا ؛ (زاده ۲۳ آگوست ۱۹۴۶) یک جامعه شناس فرانسوی است که به خاطر آثارش در زمینه خشونت، تروریسم، نژادپرستی، جنبش های اجتماعی و نظریه تغییر اجتماعی شناخته شده است. او شانزدهمین رئیس انجمن بین المللی جامعه شناسی (۲۰۰۶–۲۰۱۰) بود. زندگینامه. میشل ویویورکا فرزند خانواده ای یهودی لهستانی از بازماندگان هولوکاست است. خواهران و برادران او روانپزشک سیلوی ویویورکا، مورخ آنت ویویورکا و مورخ اولیویه ویویورکا هستند. ویوریورکا که قبلاً دانشجوی آلن تورن بوده، اکنون یکی از مشهورترین جامعه شناسان و روشنفکران عمومی در فرانسه و خارج از کشور است. تعدادی از کتاب های او به زبان های مختلف ترجمه شده اند. ویودیورکا پس از ناآرامی های مدنی ۲۰۰۵ در فرانسه به عنوان متخصص، توجه رسانه های بین المللی را به خود جلب کرد و در دوربان به عنوان رئیس انجمن بین المللی جامعه شناسی از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۰ انتخاب شد. ویویورکا به همراه تورن و فرانسوا دوبه، روش «مداخله جامعه شناختی» را توسعه داد و آن را برای مطالعه جنبش های اجتماعی ستیزه جو، به ویژه کنشگری جنبش ضدهسته ای و لیگ های دانشجویی فرانسه و همچنین اتحادیه کارگری معروف همبستگی در لهستان به کار
گرفت. با پیروی از مفهوم کلاسیک جامعه شناسی تفسیری ماکس وبر «(جامعه شناسی تفهمی)»، هدف «مداخله جامعه شناختی» درک منطق ذهنی بازیگران در زمینه درگیری های اجتماعی بزرگتر است. این مفهوم در تضاد با تلاش ناموفق ریموند بودون برای ایجاد یک رویکرد دقیق انتخاب عقلانی در جامعه شناسی فرانسه بود. ویویورکا مدیر «مرکز تحلیل ها و مداخلات جامعه شناسی» (CADIS) در مدرسه مطالعات پیشرفته علوم اجتماعی است که توسط آلن تورن در سال ۱۹۸۱ تأسیس شد. ویویورکا بنیانگذار و سردبیر مجله جامعه شناسی «دنیای بحث ها» است و به همراه ژرژ بالاندیه، سردبیر مشترک «یادداشت های جامعه شناسی بین المللی» تا زمان توقف انتشار آن در پایان سال ۲۰۱۰ بود. (پیشگام، یادداشت های جامعه شناسی بین المللی، جلد ۱۲۸-۱۲۹، ۲۰۱۰). در سال ۱۹۸۹، او اولین محققی بود که جایزه ویژه بولزونی ادیتوره از جایزه اروپایی آمالفی برای جامعه شناسی و علوم اجتماعی را برای کتابش «جامعه و تروریسم» (۱۹۸۸، انگلیسی چاپ «ساخت تروریسم» ۱۹۹۳) دریافت کرد. ویویورکا پس از تحصیل در دانشکده بازرگانی ESCP پاریس، سال ۱۹۷۳ در دانشگاه پاریس-دوفین مدرک دکترای جامعه شناسی دریافت نمود. استاد راهنمای او در پایا
ن نامه دکتری، آلن تورن بود. وی علاوه بر نویسندگی، ویراستار لوموند بود.
آندرس آدلرکریتز (؛ زادهٔ ) معمار و کارآفرین اهل فنلاند است. او از ۲۰۱۵ نماینده حزب سوئدی های فنلاند در مجلس فنلاند بوده و از سال ۲۰۲۴ به عنوان رئیس این حزب خدمت کرده است. او از ژوئیه ۲۰۲۴ به عنوان وزیر آموزش در کابینه اورپو خدمت کرده است، پیش از این به عنوان وزیر امور اروپا و رهبری مالکیت خدمت کرده است.
دژ ملی سوئیس (؛ ؛ ؛ ) یک طرح دفاعی است که توسط دولت سوئیس از دههٔ ۱۸۸۰ توسعه یافت تا به تجاوز خارجی پاسخ دهد. در سال های آغازین جنگ جهانی دوم، این طرح گسترش یافت و اصلاح شد تا با تهاجم احتمالی آلمان مقابله کند. اصطلاح «دژ ملی» عمدتاً به استحکاماتی اشاره دارد که در دههٔ ۱۸۸۰ آغاز شدند و بخش مرکزی کوهستانی سوئیس را ایمن کردند و پناهگاهی دفاعی برای ارتش سوئیس در حال عقب نشینی فراهم آوردند. دژ ملی شامل مجموعه ای گسترده و پراکنده از استحکامات در یک خط کلی شرق–غرب در میان آلپ بود و در اطراف مجتمع های استحکامی اصلی سن-موریس، گوتارد و زارگانس متمرکز می شد. این دژها عمدتاً از گذرگاه های آلپی میان آلمان و ایتالیا دفاع می کردند و خارج از مناطق صنعتی و پرجمعیت سوئیس قرار داشتند. این مناطق توسط «خط مرزی» و «موضع ارتش» که کمی عقب تر قرار داشت، دفاع می شدند. در حالی که هدف این خطوط ایجاد یک سد غیرقابل نفوذ نبود، اما شامل استحکامات قابل توجهی بودند؛ دژ ملی به عنوان یک مجموعه تقریباً نفوذناپذیر از استحکامات طراحی شده بود که با کنترل گذرگاه های اصلی و تونل های راه آهن شمال–جنوب در منطقه، از عبور یا نفوذ مهاجمان از آلپ جلوگیری
کند. این استراتژی با هدف بازدارندگی کامل در برابر تجاوز و با محروم کردن متجاوز از زیرساخت حیاتی حمل ونقل سوئیس طراحی شده بود. این طرح قصد نداشت از اکثریت جمعیت سوئیس محافظت کند – تنها تعداد کمی می توانستند در منطقه آلپی دژ پناه و تدارکات بیابند – و همچنین هیچ گونه حمایتی از مراکز صنعتی سوئیس، که در دشت های سوئیس یعنی فلات سوئیس قرار دارند، ارائه نمی کرد. با توجه به اینکه نیروهای مسلح آلمان تمایل کمی به اجتناب از تبعید، کار اجباری یا حتی کشتار غیرنظامیان نشان داده بودند، قدرت های محور می توانستند دولت سوئیس را به تسلیم سریع وادار کنند. افزون بر این، این طرح فرض می کرد که قدرت های محور جایگزینی برای گذرگاه های آلپی شدیداً دفاع شده سوئیس نخواهند داشت. به دلیل احتمال اقدامات تلافی جویانه علیه غیرنظامیان، فیلد مارشال بریتانیایی مونتگومری دژ ملی را «پوچی غیرعملی» دانست. دژ ملی موضوعی بحث برانگیز در جامعهٔ سوئیس بوده است و بسیاری از استحکامات تا اوایل قرن بیست ویکم از خدمت خارج شدند.
مجلس سنای فدرال (به پرتغالی: "Senado Federal)" مجلس علیای کنگره ملی برزیل است. هنگامی که تحت قانون اساسی امپراتوری در سال ۱۸۲۴ ایجاد شد، بر اساس مجلس اعیان پارلمان بریتانیا بود، اما از زمان اعلام جمهوری در سال ۱۸۸۹ و تحت اولین قانون اساسی جمهوری، سنای فدرال شبیه سنای ایالات متحده بوده است. عضویت. مجلس سنا ۸۱ عضو دارد که برای یک دوره هشت ساله خدمت می کنند. از هر یک از ۲۷ واحد فدرال کشور، ناحیه فدرال و ۲۶ ایالت، سه سناتور وجود دارد . انتخابات به صورت پلکانی برگزار می شود، به طوری که هر چهار سال یک سوم یا دو سوم سناتورها برای انتخاب شدن آماده می شوند. آخرین انتخابات در سال ۲۰۲۲ برگزار شد که در آن یک سوم سنا انتخاب شد. انتخابات تحت سیستم های رأی گیری اکثریت نسبی و بلوکی برگزار می شود. در سال های که یک سوم اعضا برای انتخابات نامزد شده اند، رأی دهندگان فقط می توانند یک رأی بدهند و نامزدی که اکثریت آرا را در ایالت خود کسب کند، انتخاب می شود. در سال های که دو سوم اعضا برای انتخابات نامزد شده اند، رأی دهندگان می توانند دو رأی بدهند. مردم نمی توانند دو بار به یک نامزد رأی دهند، اما هر حزب می تواند تا دو نامزد در هر ایا
لت معرفی کند. دو نامزد با بالاترین رتبه در هر ایالت انتخاب می شوند. تاریخچه. سنای فدرال برزیل به عنوان "سنای امپراتوری" توسط قانون اساسی ۱۸۲۴ که برای اولین بار پس از اعلامیه استقلال تصویب شد، تأسیس شد. این مجلس از مجلس اعیان پارلمان بریتانیا الگوبرداری شده بود. پس از استقلال، در سال ۱۸۲۲، امپراتور پدرو اول دستور تشکیل مجمع عمومی قانونگذاری و مؤسسان (Assemblia Geral Constituinte e "Legislativa) را برای تدوین اولین قانون اساسی کشور صادر کرد. پس از چندین اختلاف نظر با نمایندگان منتخب (که شامل نمایندگانی از" اروگوئه امروزی، که در آن زمان بخشی از امپراتوری برزیل با نام "Província Cisplatina" بود)، امپراتور مجلس را منحل کرد. در سال ۱۸۲۴، پدرو اول اولین قانون اساسی را اجرا کرد که یک قوه مقننه را با مجلس نمایندگان به عنوان مجلس سفلی و سنا به عنوان مجلس علیا تأسیس کرد. اولین ترکیب سنا، نهادی مشورتی برای امپراتور بود. عضویت در آن مادام العمر بود و جایگاهی بسیار معتبر داشت که تنها بخش کوچکی از جمعیت می توانستند آرزوی آن را داشته باشند. سنای اولیه ۵۰ عضو داشت که نماینده تمام استان های امپراتوری بودند و هر استان متناسب با
جمعیت خود تعدادی سناتور داشت. علاوه بر این سناتورهای منتخب، دختران و پسران امپراتور که حداقل ۲۵ سال سن داشتند، به طور قانونی سناتور بودند. اعضای منتخب سنا باید حداقل ۴۰ سال سن و درآمد سالانه ۸۰۰۰۰۰ کونتوس-د-رئیس داشتند که این امر کاندیداها را به شهروندان ثروتمند محدود می کرد. رأی دهندگان همچنین با شرط درآمد مواجه بودند. رأی دادن در انتخابات سنا به شهروندان مرد با درآمد سالانه حداقل ۲۰۰۰۰۰ کونتوس-د-رئیس محدود می شد. کسانی که واجد شرایط این امر بودند، مستقیماً به سناتورها رأی نمی دادند؛ در عوض، آنها به نامزدهای انتخاب کننده سنا رأی می دادند. برای انتخاب کننده سنا بودن، درآمد سالانه ۴۰۰۰۰۰ کونتوس-د-رئیس لازم بود. پس از انتخاب، این انتخاب کنندگان به سناتور رأی می دادند. خود انتخابات به طور خودکار منجر به برنده نمی شد. سه نامزدی که بیشترین آرا را کسب می کردند، چیزی را تشکیل می دادند که «"لیست سه گانه» نامیده می شد، که از آن امپراتور یک نفر را انتخاب می کرد که «منتخب"» در نظر گرفته می شد. امپراتور معمولاً نامزدی را که بیشترین آرا را داشت انتخاب می کرد، اما انتخاب هر یک از سه فرد ذکر شده در اختیار او بود. پس از تصو
یب قانون اساسی ۱۸۲۴، اولین جلسه سنا در ماه مه ۱۸۲۶ تشکیل شد. امپراتور بارها برگزاری اولین انتخابات را به تعویق انداخته بود، که منجر به اتهاماتی مبنی بر تلاش او برای ایجاد یک دولت مطلقه شده بود. اعلام جمهوری در سال ۱۸۸۹ به امپراتوری برزیل به نفع جمهوری اول پایان داد. سپس قانون اساسی ۱۸۹۱ تصویب شد و استان های برزیل را به ایالت و مجلس سنا را به یک نهاد منتخب تبدیل کرد. این قانون در قوانین اساسی بعدی، از جمله قانون اساسی فعلی ۱۹۸۸، حفظ شد. اکنون به عنوان سنای فدرال شناخته می شود و از این نظر شبیه سنای ایالات متحده است که هر ایالت تعداد سناتورهای یکسانی دارد
جدایی پاناما از کلمبیا در ۳ نوامبر ۱۹۰۳ با تأسیس جمهوری پاناما و لغو مرز کلمبیا و کاستاریکا رسمیت یافت . از زمان استقلال پاناما از اسپانیا در سال ۱۸۲۱، پاناما همزمان از اسپانیا اعلام استقلال کرد و از طریق قانون استقلال پاناما به کنفدراسیون کلمبیای بزرگ پیوست . پاناما به دلیل دوری از دولت بوگوتا و فقدان ارتباط زمینی عملی با بقیه کلمبیای بزرگ ، همیشه ارتباط ضعیفی با بقیه کشور در جنوب داشت . در سال های ۱۸۴۰-۱۸۴۱، یک جمهوری مستقل کوتاه مدت به رهبری توماس دِ هِرِرا تأسیس شد . پس از پیوستن مجدد به کلمبیا پس از استقلال ۱۳ ماهه، این کشور همچنان به صورت استانی باقی ماند که شاهد شورش های مکرر، به ویژه بحران پاناما در سال ۱۸۸۵ بود که شاهد مداخله نیروی دریایی ایالات متحده و واکنش نیروی دریایی شیلی بود . در طول ساخت کانال پاناما ، تلاش های اولیه فرانسه برای ساخت یک کانال همسطح دریا در امتداد تنگه از طریق معاهده ای با کلمبیا تضمین شد؛ با این حال، هزینه های گزاف فرانسه منجر به رها کردن کانال به مدت یک دهه شد. در طول سال های مداخله، جدایی طلبان محلی از بی ثباتی سیاسی جنگ هزار روزه برای تحریک جدایی سیاسی از کلمبیا و تأسیس یک
جمهوری مستقل استفاده کردند. هنگامی که ایالات متحده در پی تصاحب پروژه کانال بود، مجلس قانونگذاری کلمبیا معاهده پیشنهادی را رد کرد. پاناما با همکاری لابیست فرانسوی فیلیپ-ژان بونائو-واریلا و رئیس جمهور ایالات متحده تئودور روزولت ، استقلال خود را از کلمبیا اعلام کرد و در مورد معاهده ای مذاکره کرد که به ایالات متحده حق ساخت کانال را می داد . ایالات متحده اولین کشوری بود که استقلال جمهوری نوپا را به رسمیت شناخت و نیروی دریایی ایالات متحده را برای جلوگیری از بازپس گیری این قلمرو توسط کلمبیا در روزهای اولیه جمهوری جدید اعزام کرد. در ازای نقش ایالات متحده در دفاع از جمهوری و ساخت کانال، اجاره دائمی زمین های اطراف کانال، معروف به منطقه کانال پاناما ، به ایالات متحده اعطا شد که در سال ۱۹۹۹ تحت شرایط معاهدات توریخوس-کارتر به پاناما بازگردانده شد . پس از ایالات متحده، بسیاری از کشورهای دیگر به سرعت این جمهوری مستقل را به رسمیت شناختند، اگرچه کلمبیا در ابتدا از این کار خودداری کرد. کلمبیا سرانجام در سال ۱۹۰۹ استقلال پاناما را به رسمیت شناخت، پس از دریافت ۵۰۰۰۰۰ دلار از پاناما برای پوشش بدهی هایش در زمان استقلال. پیشینه. مق
دمه. پس از استقلال از اسپانیا در ۲۸ نوامبر ۱۸۲۱، پاناما بخشی از جمهوری گران کلمبیا شد که شامل کلمبیا ، ونزوئلا ، پاناما و بیشتر اکوادور امروزی می شد . مبارزه سیاسی بین فدرالیست ها و مرکزگرایان که پس از استقلال از اسپانیا رخ داد، منجر به تغییر وضعیت اداری و قضایی پاناما شد. در دوران مرکزگرایی، پاناما به عنوان دپارتمان برزخ و در دوران فدرالیسم به عنوان ایالت مستقل پاناما تأسیس شد. در سال ۱۸۸۶، این ایالت به دپارتمان پانامای کلمبیا تبدیل شد . بحران ۱۸۸۵. همچنین ببینید: بحران پاناما در سال ۱۸۸۵ پیمانی در سال ۱۸۴۶ بین کلمبیا و ایالات متحده، پیمان مالارینو-بیدلک ، ایالات متحده را متعهد کرد که در ازای حق ترانزیت در تنگه پاناما از طرف کلمبیا، «بی طرفی» خود را در پاناما حفظ کند. در مارس ۱۸۸۵، کلمبیا حضور نظامی خود در پاناما را کاهش داد و نیروهایی را برای مبارزه با شورشیان در استان های دیگر به آنجا اعزام کرد. این شرایط مطلوب باعث شورش در پاناما شد. نیروی دریایی ایالات متحده برای حفظ نظم به آنجا اعزام شد. با این حال، مطابق با تعهدات خود تحت پیمان ۱۸۴۶، فرمانده کشتی از مداخله در شورش خودداری کرد. جنگ هزار روزه. جنگ هزار ر
وزه (۱۸۹۹–۱۹۰۲) یکی از نبردهای مسلحانه متعدد بین احزاب لیبرال و محافظه کار بود که کلمبیا، از جمله پاناما، را در طول قرن نوزدهم ویران کرد. این جنگ داخلی جدید با امضای معاهدات نیرلاندیا (۲۴ اکتبر ۱۹۰۲) و یواس اس "ویسکانسین" (۲۱ نوامبر ۱۹۰۲) پایان یافت. با این حال، ویکتوریانو لورنزو، رهبر لیبرال ها، از پذیرش شرایط توافق نامه خودداری کرد و در ۱۵ مه ۱۹۰۳ اعدام شد. در ۲۵ ژوئیه ۱۹۰۳، دفتر مرکزی روزنامه پانامایی "«ال لاپیز»" به دستور فرمانده نظامی پاناما، ژنرال خوزه واسکز کوبو ، برادر وزیر جنگ وقت کلمبیا ، به تلافی انتشار مقاله ای مفصل که اعدام و اعتراضات در پاناما را روایت می کرد، مورد حمله قرار گرفت. این رویداد به اعتماد لیبرال های پانامایی به دولت محافظه کار مستقر در بوگوتا آسیب رساند و آنها بعداً به جنبش جدایی طلب پیوستند. در سال ۱۹۰۳، ایالات متحده و کلمبیا پیمان هی-هِران را برای نهایی کردن ساخت کانال پاناما امضا کردند ، اما این روند [ "نیازمند توضیح" ] به دلیل رد این اقدام (که دولت کلمبیا پیشنهاد داده بود) توسط کنگره کلمبیا در ۱۲ آگوست ۱۹۰۳، تکمیل نشد . جدایی طلبی. همچنین ببینید: تاریخچه کانال پاناما شکل گیری جن
بش تجزیه طلبی. خوزه دومینگو د اوبالدیا، سیاستمدار پانامایی، برای فرمانداری تنگه پاناما انتخاب شد ، سمتی که قبلاً در اختیار داشت و مورد حمایت جنبش های جدایی طلب بود. سیاستمدار پانامایی دیگری به نام خوزه آگوستین آرانگو شروع به برنامه ریزی انقلاب و جدایی طلبی کرد. جدایی طلبان به دلیل منفی نگری دولت کلمبیا می خواستند مستقیماً با ایالات متحده در مورد ساخت کانال پاناما مذاکره کنند. شبکه جدایی طلبان توسط آرانگو، دکتر مانوئل آمادور گوئررو ، ژنرال نیکانور د اوباریو ، ریکاردو آریاس ، فدریکو بوید ، کارلوس کنستانتینو آروزمنا ، توماس آریاس ، مانوئل اسپینوزا باتیستا و دیگران تشکیل شد. مانوئل آمادور گوئررو که رهبر جنبش استقلال طلبان شد، به زودی به این گروه پیوست . آمادور حمایت رهبران مهم لیبرال پاناما و یکی دیگر از فرماندهان نظامی، استبان هوئرتاس، را به دست آورد . در سپتامبر 1903، آمادور در ماه سپتامبر به نیویورک سفر کرد تا مشخص کند که ایالات متحده چگونه می تواند از جنبش جدایی طلبی حمایت کند. آمادور با مهندس فیلیپ بونائو-واریلا تماس گرفت و در سوئیتی در هتل والدورف-آستوریا در نیویورک با او ملاقات کرد. بونائو-واریلا برای توطئ
ه گران یک چک 100000 دلاری نوشت تا بودجه شورش مجدد پاناما را تأمین کند. در عوض، بونائو-واریلا نماینده پاناما در واشنگتن می شد. سپس بونائو-واریلا ترتیب ملاقات آمادور با تئودور روزولت، رئیس جمهور ایالات متحده ، را داد. روزولت با احتیاط از تأیید شورش خودداری کرد، اما به آمادور گفت که اگر جدایی طلبان پانامایی شورش کنند، ایالات متحده این را به عنوان یک تحول مثبت تلقی می کند و می توان روی آن حساب کرد که مطابق آن عمل کند. با این حال، او به آمادور هشدار داد که از خشونت پرهیز کند، زیرا مردم آمریکا استقلال به دست آمده از طریق خونریزی را به رسمیت نمی شناسند. آمادور که از حمایت ضمنی دولت ایالات متحده از گروهش مطمئن بود، برای اجرای نقشه به پاناما بازگشت. در همین حال، رئیس جمهور روزولت به کشتی جنگی USS "Nashville" به فرماندهی جان هابارد دستور داد که ابتدا به جامائیکا و سپس به پاناما برود. اعلام استقلال از کلمبیا. جنبش جدایی طلب نوامبر ۱۹۰۳ را به عنوان تاریخ خود تعیین کرد. با این حال، شایعاتی در کلمبیا پخش شد، اما اطلاعات دریافتی توسط دولت کلمبیا نشان می داد که نیکاراگوئه قصد حمله به منطقه ای در شمال پاناما به نام کالوبورا ر
ا دارد . دولت نیروهایی از گردان تیرادورس را از بارانکیلا اعزام کرد و به فرمانده دستور داد تا وظایف فرماندار پاناما، خوزه دومینگو د اوبالدیا و ژنرال استبان هوئرتاس را که دولت به آنها اعتماد نداشت، به عهده بگیرد. نیروهای کلمبیایی که به پاناما اعزام شدند، سربازان وظیفه ای بودند که با عجله و آموزش کم جمع آوری شده بودند. در حالی که این سربازان وظیفه ممکن بود بتوانند شورشیان پانامایی را شکست دهند، اما نمی توانستند نیروهای ارتش ایالات متحده را که از شورشیان پانامایی حمایت می کردند، شکست دهند. ارتشی از سربازان وظیفه بهترین پاسخی بود که کلمبیایی ها می توانستند به آن پاسخ دهند، زیرا کلمبیا از جنگ داخلی بین لیبرال ها و محافظه کاران از اکتبر ۱۸۹۹ تا نوامبر ۱۹۰۲، معروف به "جنگ هزار روزه "، بهبود می یافت. ایالات متحده کاملاً از این شرایط آگاه بود و حتی آنها را در برنامه ریزی مداخله در پاناما گنجاند، زیرا ایالات متحده به عنوان داور بین دو طرف عمل کرد. پیمان صلحی که به "جنگ هزار روزه" پایان داد، در 21 نوامبر 1902 با کشتی جنگی یواس اس "ویسکانسین" امضا شد. در حالی که ایالات متحده در بندر بود، تیم های مهندسی را نیز به همراه هیئ
ت صلح به پاناما آورد تا برنامه ریزی ساخت کانال را قبل از اینکه حتی حق ساخت کانال را به دست آورد، آغاز کنند. همه این عوامل منجر به این شد که کلمبیایی ها نتوانند شورش پاناما را سرکوب کنند و نیروهای ایالات متحده را که امروزه کشور مستقل پاناما را اشغال کرده اند، بیرون برانند. دولت کلمبیا ۵۰۰ نفر از اعضای گردان تیرادورس را با کشتی های رزم ناو "کارتاخنا" و کشتی تجاری "الکساندر بیکسیو به" کولون در ساحل دریای کارائیب اعزام کرد . این نیروها تحت فرماندهی ژنرال های خوان تووار و رامون آمایا بودند و با عجله از سربازان وظیفه با آموزش کم تشکیل شده بودند. ناو "جنگی یو اس اس نشویل" در 2 نوامبر 1903 در کولون پهلو گرفت و به بهانه پیمان مالارینو-بیدلک 1846 که ایالات متحده را ملزم به حفظ استفاده صلح آمیز از راه آهن پاناما می کرد، این پیمان را به کار گرفت. با این حال، خبر کشتی های کلمبیایی در راه به کولون نیز رسید. با انتشار خبر ورود قریب الوقوع نیروهای کلمبیایی، بسیاری از توطئه گران از این هدف دست کشیدند. آمادور، آرانگو و دیگر توطئه گران از ترس اینکه اگر دستگیر شوند اعدام خواهند شد، برای بحث در مورد وضعیت با هم ملاقات کردند. آماد