Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
راک آیلند آرسنال ()، شامل ۹۴۶ هکتار (۳۸۳ هکتار) واقع در جزیره آرسنال، که در اصل به عنوان جزیره راک شناخته می شد، در رود می سی سی پی بین شهرهای دونپورت (آیووا) و جزیره راک آیلند (ایلینوی) قرار دارد. این مرکز مقر ارتش اول ایالات متحده آمریکا و مرکز عالی ارتش ایالات متحده برای تولید افزودنی است. در طول جنگ داخلی آمریکا، ارتش برخی از تأسیسات را تغییر کاربری داد و در سال ۱۸۶۳ تأسیسات بیشتری ساخت؛ این تأسیسات در دسامبر همان سال، زمانی که اولین کنفدراسیون (ایالات مؤتلفه آمریکا) اسرای جنگی در آنجا زندانی بودند. این ساخت و ساز موقت بود. اولین زندانیان ۴۶۸ نفر از نیروهای کنفدراسیون بودند که در نبردهای چاتانوگا (تنسی) اسیر شده بودند. در آن ماه بیش از ۵۰۰۰ نفر از نیروهای کنفدراسیون جمعیت زندان نظامی راک آیلند را افزایش دادند. آنها در ۸۴ سربازخانه نگهداری می شدند که هر کدام حدود ۱۰۰ زندانی را در خود جای داده بودند. در مجموع ۴۱ زندانی کنفدراسیون در طول عملیات زندان با موفقیت فرار کردند و بسیاری دیگر نیز تلاش کردند اما شکست خوردند. قدرت رودخانه می سی سی پی مانع آنها شد. در مجموع ۱۹۶۴ زندانی کنفدراسیون و ۱۲۵ نگهبان اتحادیه د
ر گورستان نظامی مجاور دفن شده اند. اجساد نگهبانان اتحادیه شامل ۴۹ عضو هنگ ۱۰۸ نیروهای رنگین پوست ایالات متحده بود که به عنوان نگهبان خدمت کرده بودند. اکثر مردان بر اثر بیماری جان باختند، زیرا بهداشت، مانند همه اردوگاه های ارتش، ابتدایی بود. علاوه بر این، آنها در تابستان ها در معرض گرما و رطوبت زیاد و در زمستان ها در معرض دمای بسیار پایین قرار داشتند. در سال ۱۸۶۴، آبله کشنده بیماری های همه گیر به سرعت در زندان شیوع یافت. اردوگاه زندان از دسامبر ۱۸۶۳ تا ژوئیه ۱۸۶۵، زمانی که آخرین زندانیان آزاد شدند، فعالیت داشت. پس از جنگ، تأسیسات زندان به طور کامل تخریب شد. در طول دو سال فعالیت، اردوگاه زندان در مجموع بیش از ۱۲۴۰۰ نفر از اعضای کنفدراسیون را در خود جای داده بود.
محاصره شکن () یا دورزننده محاصره، یک کشتی تجاری است که برای فرار از محاصره دریایی بندر یا تنگه (دریا) استفاده می شود. این کشتی معمولاً سبک و سریع است و به جای رویارویی با محاصره کنندگان، از مخفی کاری و سرعت برای شکستن محاصره استفاده می کند. دوندگان محاصره معمولاً محموله حمل می کنند، به عنوان مثال غذا یا اسلحه به یک شهر محاصره شده می آورند. آنها همچنین در تلاش برای برقراری ارتباط با دنیای خارج، نامه حمل می کردند. کشتی های محاصره کننده اغلب سریع ترین کشتی های موجود هستند و به سلاح های سبک و زره پوش مجهزند. عملیات آنها بسیار پرخطر است زیرا ناوگان های محاصره کننده در شلیک به آنها تردید نمی کنند. با این حال، سود بالقوه (از نظر اقتصادی یا نظامی) حاصل از یک محاصره موفق بسیار زیاد است، بنابراین کشتی های محاصره کننده معمولاً خدمه های بسیار خوبی داشتند. اگرچه «روش کار» آنها شبیه به «قاچاقچیان» است، اما اغلب توسط نیروی دریایی ایالت ها به عنوان بخشی از ناوگان منظم اداره می شوند. ایالت هایی که آنها را اداره می کردند شامل «ایالات کنفدراسیون آمریکا» در طول «جنگ داخلی آمریکا» و «آلمان» در طول «جنگ های جهانی» بودند. جنگ داخلی
آمریکا. در طول جنگ داخلی آمریکا، به دلیل محاصره دریایی توسط اتحادیه به عنوان بخشی از طرح آناکوندا برای قطع تجارت خارجی کنفدراسیون، اجرای محاصره به یک اقدام مهم برای کنفدراسیون تبدیل شد. دوازده بندر اصلی و تقریباً ۳۵۰۰ مایل از خط ساحلی در امتداد کنفدراسیون توسط تقریباً ۵۰۰ کشتی نیروی دریایی اتحادیه گشت زنی می شدند. پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند نقش مهمی در اجرای محاصره توسط کنفدراسیون ایفا کرد. بازرگانان بریتانیایی قبل از جنگ تجارت قابل توجهی با جنوب انجام داده بودند و از قحطی پنبه لانکاشر رنج می بردند. امپراتوری بریتانیا همچنین بسیاری از بنادر بی طرف در کارائیب، به ویژه باهاما و برمودا را کنترل می کرد. سرمایه گذاران بریتانیایی، هماهنگ با منافع کنفدراسیون، دستور ساخت کشتی های بخاری را دادند که طولانی تر، باریک تر و به طور قابل توجهی سریع تر از اکثر کشتی های بخار معمولی محافظ خط ساحلی آمریکا بودند و به این ترتیب آنها را قادر می ساختند تا از محاصره کنندگان پیشی بگیرند و مانور دهند. از جمله قابل توجه ترین آنها یواس اس ادونس (۱۸۶۲) بود که قبل از تصرف، بیش از ۲۰ بار با موفقیت از محاصره اتحادیه عبور کرد.
محاصره شکن ها در جنگ داخلی آمریکا () یا دورزنندگان محاصره در جنگ داخلی آمریکا، در طول جنگ داخلی آمریکاها از محاصره شکنها برای دریافت تدارکات از طریق Union blockade ایالات مؤتلفه آمریکا استفاده می شد که حدود در امتداد خطوط ساحلی اقیانوس اطلس و خلیج مکزیک و پایین تر [سی[رود می ] امتداد داشت. کنفدراسیون توانایی صنعتی کمی داشت و نمی توانست مقدار تسلیحات و سایر تجهیزات مورد نیاز برای مبارزه با اتحادیه (جنگ داخلی آمریکا) را تولید کند. برای برآوردن این نیاز، سرمایه گذاران بریتانیایی، تعداد زیادی را که در جزایر بریتانیا ساخته می شدند و برای واردات اسلحه، مهمات و سایر لوازم مورد استفاده قرار می گرفتند، در ازای پنبه ای که صنایع نساجی بریتانیا نیاز زیادی داشت، تامین مالی کردند. برای نفوذ به محاصره، این کشتی های نسبتاً سبک با آبخور کم، که عمدتاً در کارخانه های کشتی سازی بریتانیا ساخته شده و به طور خاص برای سرعت طراحی شده بودند، اما برای حمل مقادیر زیاد پنبه مناسب نبودند، مجبور بودند بدون شناسایی شدن، معمولاً در شب، از محاصره اتحادیه عبور کنند. راهبران محاصره معمولاً کشتی های خصوصی بودند که اغلب با نامه ثبت اختراع صادر شد
ه توسط دولت کنفدراسیون فعالیت می کردند. در صورت مشاهده، راهبران محاصره سعی می کردند از هر نیروی دریایی اتحادیه کشتی های جنگی در گشت محاصره پیشی بگیرند یا به سادگی از آنها پیشی بگیرند، که اغلب با موفقیت انجام می شد. برای جلوگیری از قوانین و مصادره در زمان جنگ، این کشتی ها محموله هایی را به بندرهای بی طرف، که عمدتاً در باهاما، برمودا و کوبا واقع شده بودند، حمل می کردند. کشتی های تجاری بی طرف به نوبه خود این محموله ها را حمل می کردند که معمولاً از بریتانیای کبیر یا سایر نقاط خارج از کشور می آمدند یا به آنجا می رفتند. کشتی های خروجی عمدتاً پنبه، تنباکو و سایر کالاها را برای تجارت و درآمد صادر می کردند، در حالی که نامه ها و مکاتبات مهم را نیز برای تأمین کنندگان و سایر طرف های ذینفع در اروپا، اغلب در انگلستان و فرانسه، حمل می کردند. کشتی های ورودی معمولاً لوازم مورد نیاز و نامه را به کنفدراسیون می آوردند. بسیاری از اسلحه ها و سایر مهمات مورد استفاده توسط ارتش ایالات مؤتلفه از طریق محاصره کنندگان از بریتانیا وارد می شدند. برخی از محاصره کنندگان حملات موفقیت آمیز زیادی انجام دادند، در حالی که بسیاری دیگر توسط نیروهای
اتحادیه دستگیر یا نابود شدند. مورخ جان ای. کلارک از دورزنندگان محاصره به عنوان "معادل آبی مسیر هوشی مین" یاد کرد.
فیلیپ لوسانا (متولد ۱۷ دسامبر ۱۸۲۰ - سناته سوتو، ۲۵ دسامبر ۱۸۹۷) فیزیولوژیستایتالیایی بود. او در پژوهش های پزشکی خود به موضوعاتی همچون جایگاه یابی مراکز عصبی مربوط به زبان و گفتار، فیزیولوژی درد و ادراک شنیداری، دیداری و چشایی، منشأ سرگیجه و همچنین تغذیه ـ به ویژه در ارتباط با پلاگر ـ پرداخت. فیلیپو لوسانا نویسندهٔ بیش از دویست اثر علمی بود و برای دو پژوهش «فیبرین در خون» و «تک نگاری مراکز مغزی» موفق به دریافت دو مدال طلا از «انجمن سلطنتی علوم پزشکی و طبیعی بروکسل» و «آکادمی سلطنتی پزشکی بلژیک» شد. علاوه بر فعالیت های پژوهشی، فیلیپ لوسانا یک ادیب، نقاش و شاعر نیز بود. او با ترکیب هنر و علم، می کوشید خیال و تحلیل را در رابطه ای دیالکتیکی قرار دهد تا به یک هم نهادی عقلانی دست یابد. زندگی نامه. فیلیپ لوسانا در چناته سوپرا، در والپردینا، در ۱۷ سپتامبر ۱۸۲۰ و در استان برگامو، واقع در پادشاهی لومباردو-ونتو هابسبورگی زاده شد. پس از گذراندن دبستان، به کالج «آنجلو مای» در کلوزونه در درهٔ سریانا رفت و پایه های استواری در لاتین و فرهنگ کلاسیک به دست آورد. به مناسبت مرگ امپراتور اتریش فرانچسکو یکم، در موضوع خطابه ای که ب
ه دانش آموزان با عنوان «قیصر رومی و قیصر اتریشی» داده شد، لوسانای پانزده ساله چنین نوشت: به دلیل چنین بی حرمتی هایی به اقتدار، او به سه روز حبس در اتاقی با نان و آب محکوم شد. با این حال، رئیس مدرسه کانتلی روحیهٔ او را درک کرد و در سراسر زندگی اش در آموزش ادبی، چون پدر و استاد همراه او بود. میان سال های ۱۸۳۹ و ۱۸۴۴ در دانشکدهٔ پزشکی دانشگاه پاویا تحصیل کرد و با بالاترین نمره دانش آموخته شد. پس از پایان تحصیل، به عنوان پزشک مقیم در شهرهای مختلف ناحیهٔ برگامو کار خود را آغاز کرد: نخست در سان پله گرینو، سپس در مولونیو در کازاتسا و سرانجام به مدت دوازده سال در گاندینو. در سال ۱۸۶۰ به عنوان استاد فیزیولوژی در دانشگاه پارما منصوب شد. در ۱۸۶۷ درخواست انتقال به پادووا کرد، جایی که تا سال ۱۸۸۹ تدریس نمود. از ۱۸۹۱ به دلیل بیماری و ابتلا به عفونتی که استخوان آرواره اش را از بین برد، بازنشسته شد. او سپس به چناته سوتو، نزدیک زادگاهش بازگشت؛ جایی که از ۱۸۹۴ تا ۱۸۹۷ به مدت سه سال شهردار بود و تا زمان مرگش در همان جا زیست. هنر و علم. در دو اثر "دربارهٔ حرکات درد" و "فیزیولوژی در هنر"، لوسانا کوشید رویکردی ترکیبی میان هنر و عل
م اتخاذ کند. او از سوی معاصرانش به چشم دانشمندی دیده می شد که در عرصه ای، یعنی هنر، که در صلاحیتش نبود، دخالت می کرد. وی می نویسد: بنابراین هنر، هدایت شده به وسیلهٔ شهود روشن و نبوغ آمیز، توانسته پیش از اثبات علمی به نتایجی برسد؛ اما به همان سان، علم نیز با وجود عینیت خود، الهام را نابود نمی سازد. علم و هنر برای تفسیر و توضیح متقابل یکدیگر ادغام می شوند. فیزیولوژی درد. لوسانا درد را بر پایهٔ اثر انتشار و پیوند آن با زندگی اندامی از لامسه، که محلی و مربوط به زندگی عقلانی است، متمایز می کند. او همچنین میان درد جسمانی، برخاسته از بدن و ایجادکنندهٔ انقباض ها، و درد اخلاقی، برخاسته از مغز و فلج کنندهٔ حرکت، تفاوت می گذارد. نمونه های این دو نوع را به ترتیب در تندیس لائوکوئون و نقاشی مریم در «داوری واپسین» میکل آنژ می بیند. به همین صورت، شور و خشم هراکلس در توصیف اووید را در برابر خشکی و سنگ شدن در رنج کنت اوگلینو در اثر دانته قرار می دهد. درد اخلاقی تحلیل برنده است و درد جسمانی برانگیزاننده. صداها و رنگ ها. فعالیت جانبی لوسانا به عنوان نقاش، او را به پژوهش دربارهٔ ادراک دیداری رنگ ها نیز واداشت. او می گفت زبان رنگ
ها طبیعی است، نه قراردادی، و وجود پیوندی طبیعی میان احساسات و رنگ ها را نشان داد (که از این نظر تا حدودی پیش درآمدی بر اندیشه های کاندینسکی بود). او همچنین بر همبستگی میان رنگ ها و ارتعاشات صوتی باور داشت و هفت بخش طیف خورشیدی نیوتن را متناظر با هفت نت گام موسیقایی می دانست. دانته «فیزیولوژیست بزرگ». در سال ۱۸۷۸، لوسانا کتابچهٔ "یک درس فیزیولوژیک از دانته دربارهٔ تولید مثل" (مساجی، ترویلیو، ۱۸۷۸) را منتشر کرد که در ۲۰ مه ۱۸۷۷ در آکادمی سلطنتی علوم، ادبیات و هنر پادووا قرائت شده بود. او دانته را «فیزیولوژیست بزرگ» نامید و از سرود بیست وپنجم برزخ الهام گرفت؛ جایی که شاعر از استاتیوس توضیحی ارسطویی-توماسی دربارهٔ تولید مثل می گیرد. لوسانا دانته را پیشگام نظریهٔ تکاملی چارلز داروین دانست و نوشت: آثار فیزیولوژیکی. لوسانا در زمانی به فیزیولوژی پرداخت که مطالعهٔ این رشته در ایتالیا رو به افول بود، و آن هم در مکانی دورافتاده چون گاندینو، جایی که با وجود شاگردی نزد بارتولومئو پانیاتزا نه مدرسه ای در اختیار داشت و نه آزمایشگاهی. برای لوسانا، فیزیولوژی دانشی مستقل بود و نه صرفاً مکمل کالبدشناسی. او اهمیت کالبدشناسی تطبی
قی را در کاربردهای فیزیولوژیک درک کرده بود. لوسانا با تکیه بر تجربه های میدانی اش به عنوان پزشک مقیم توانست به برداشت ها و مفاهیمی کلی و بدیع دست یابد. آثار منتشرشدهٔ او بازتاب گسترده ای در ایتالیا و خارج داشت و به ژرف تر شدن پژوهش های فیزیولوژیکی کمک کرد. پژوهش ها دربارهٔ مغز و مراکز عصبی. در رسالهٔ "برنامهٔ پژوهشی دربارهٔ فیزیولوژی مراکز عصبی" (۱۸۵۱)، لوسانا پیش از بروکا به گونه ای مقدماتی به موضوع جایگاه یابی مراکز مغزی مربوط به زبان پرداخت. او مورد بیماری را معرفی کرد که پس از جراحتی در جمجمه دچار از دست دادن زبان گفتاری شد و پس از برداشتن قطعاتی از استخوان در ناحیهٔ مغزی، توانایی خود را بازیافت. در سال ۱۸۵۳ فرصت یافت مدت ها بیماری جوانی را که به مخچه دچار تومور بود پیگیری کند و نتایج را در رسالهٔ "دربارهٔ آسیب شناسی مخچه" (میلان، ۱۸۵۶) منتشر کرد. در مطالعهٔ منشأ سرگیجه، لوسانا اهمیت نقش هماهنگ کنندهٔ مغز را نشان داد و تأکید کرد که ادراک های ماهیچه ای، شنوایی و بینایی برای منظم بودن حرکات ضروری اند ("تک نگاری سرگیجه ها"، میلان، ۱۸۵۸). فیزیولوژی زبان و «الفبای فیزیولوژیک». در ادامهٔ پژوهش هایش در زمینهٔ فی
زیولوژی زبان، لوسانا کوشید علت فیزیولوژیک نگارش اعداد و حروف را توضیح دهد. او دربارهٔ ضرورت نظام ده دهی و شکل اعداد رومی و عربی پرسش هایی مطرح کرد. سرانجام در رسالهٔ "الفبای فیزیولوژیک" تلاشی برای رمزگذاری زبانی کرد که برآمده از فیزیولوژی کالبدی-مغزی انسان باشد و از این رو در همهٔ زبان ها یکسان، همان گونه که پیش تر ولتر پیشنهاد داده بود. لوسانا در بررسی میمیک چهره، میان هنر و علم پیوند برقرار کرد و کوشید تفاوت های حالات گوناگون مرتبط با احساسات و عواطف را توضیح دهد. صداها و مزه ها. در مورد شنوایی، لوسانا بر این باور بود که سرگیجهٔ شنوایی ـ یعنی اختلال در حرکات سر و بدن ـ ناشی از آسیب به مجاری نیم دایره ای است، زیرا در این حالت امکان تشخیص جهت صدا از بین می رود ("مجاری نیم دایره ای و سرگیجهٔ منیر"، ناپل، ۱۸۹۱). دربارهٔ مزه ها، او توضیح می دهد که مزهٔ تلخ بر پشت زبان، مزهٔ شیرین بر نوک آن، و مزه های ترش و شور در کناره های زبان درک می شوند ("عصب دهی چشایی"). ذرت و پلاگر. فیلیپو لوسانا از برجسته ترین پژوهشگران پلاگر بود که آن را به طور مستقیم با تغذیهٔ مبتنی بر ذرتِ فقیر از آلبومینوئیدها و ترکیبات ازته، مانند ذرت
ی که در ناحیهٔ برگامو رشد می کرد، مرتبط دانست. او با نظریه های منشأ سمی و عفونی این بیماری مخالفت کرد و نوشت: در سال ۱۸۶۲، لوسانا در "گاتزتا ایتالیانا" مقاله ای انتقادی علیه پائولو مانتگاتزا منتشر کرد. مانتگاتزا جمعیت های آمریکای مرکزی و جنوبی را دیده بود بی آنکه اثری از پلاگر بیابد، هرچند رژیم غذایی آنان عمدتاً مبتنی بر ذرت بود. او نتیجه گرفته بود که مصرف انحصاری ذرت نمی تواند علت اصلی بیماری باشد. لوسانا در پاسخ، استدلال کرد که میزان پروتئین گیاه بر پایهٔ اقلیم و کوددهی زمین تغییر می کند. او در مطالعه ای مقایسه ای نشان داد که ذرت ورتووا و گاندینو حتی نسبت به ذرت فرانسوی نیز از نظر ارزش غذایی فقیرتر است و تأکید کرد: قهوه. در جزوهٔ "قهوه" (پادووا، ۱۸۷۲)، فیلیپو لوسانا تاریخ این نوشیدنی را بازگو می کند، پیدایش و گسترش آن را بررسی می کند و اطلاعاتی دربارهٔ مراکز تولید و داده های آماری کشورهای اصلی تولیدکننده (برزیل، پورتوریکو، آنتیل) ارائه می دهد. او همچنین فهرست بلندی از نقل قول ها و داوری ها دربارهٔ مزایا و معایب قهوه گردآوری کرده و با رویکردی بی طرفانه، هم دیدگاه های مثبت و هم منفی را بازتاب داده است. مخالفت
با مالیات بر نمک. در بررسی هایش پیرامون تغذیه، لوسانا با مالیات بر نمک مخالفت ورزید. او در نامه ای به کنت آلسیو سواردو در ۱۸۸۱، بر ضرورت وجود کلرید سدیم در بافت ها و خون، نقش آن در تغذیهٔ عمومی و نیز کاربردهای فیزیولوژیک و درمانی اش تأکید کرد و در پایان، خواستار حذف تدریجی مالیات بر نمک شد. فیزیولوگنومی و فرنولوژی. در رسالهٔ "کالبدشناسی انسانی و تطبیقی چین خوردگی های مغزی" (پادووا، ۱۸۸۶)، لوسانا در چارچوب دانش های کاذب فیزیولوگنومی و فرنولوژی، به بررسی تطبیق کالبدشناختی رفتارهای مغزی انسان های خشونت گرا پرداخت و مشاهده کرد که ساختارهای کالبدی همان قدر متنوع اند که گرایش ها و ویژگی های روان شناختی افراد. ژیمناستیک و استراحت. در ۱۸۸۸، لوسانا جزوهٔ آموزشی "ژیمناستیک و استراحت" را منتشر کرد و به بررسی پیوند میان فعالیت بدنی یا ذهنی و فراغت پرداخت. او پس از تأکید بر اهمیت کار، به آموزش بدنی از یونان باستان به بعد اشاره کرد و بر ضرورت استراحت پس از فعالیت بدنی تأکید نمود. آثار ادبی. فیلیپ لوسانا با وجود شمار فراوان نوشته های علمی اش، زمانی را نیز به خلق آثاری ادبی اختصاص داد، هرچند این آثار بدون مطالعهٔ عمیق و در
متن جدال میان کلاسیک ها و رمانتیک ها پدید آمدند. در منظومهٔ "آردوینو"، شامل چهار سرود در تقلید از "سرود رولان" لودوویکو آریوستو، لوسانا قهرمان لومباردی آردوینو دیوریا را می ستاید که به عنوان نماد شورش علیه امپراتور هاینریش دوم ساکسونی دیده می شد. در تراژدی "براسمینا"، او از سرودهای اوسیان اثر جیمز مک فرسون پیروی می کند. رمان شاعرانهٔ "فیلیبرتو" در سه بخش «بیماری»، «گریز» و «انتقام» سروده شد. پس از آن، یک رمان کوتاه شاعرانه با الهام میهن پرستانه در ۱۸۶۵ در پارما به طور ناشناس منتشر کرد. "آدالبرتو دیوریا" یک رمان تاریخی است که در آن لوسانا به تحلیل روان شناختی یک عشق مهارناپذیر و نامتعارف می پردازد. در "رمانس ها"، مجموعه ای از ۱۲ سرود کوتاه، او جنگ و عشق، تراژدی مقدس میهن و تاریخ، خانواده، خیانت و اختلافات میان ایتالیایی ها را بازگو می کند. در سال ۱۸۶۶، یک منظومهٔ ناشناس از او منتشر شد که به ایتالیایی های جنگ سال ۱۸۶۶ تقدیم شده بود.
لژیون همپتون ()، یک واحد نظامی جنگ داخلی آمریکا از ایالات مؤتلفه آمریکا بود که توسط ثروتمندان کارولینای جنوبی طبقه زارعین وید همپتون سوم سازماندهی شد و تا حدی تأمین مالی شد. عناصر لژیون همپتون که در ابتدا متشکل از گردان های پیاده نظام، سواره نظام و توپخانه بودند، تقریباً در تمام مبارزات اصلی جبهه شرقی در جنگ داخلی آمریکا، از اولین تا آخرین نبرد، شرکت کردند.
مرحله حذفی لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۲۰ از ۲۶ سپتامبر تا ۱۹ دسامبر ۲۰۲۰ در قطر برگزار شد. در مجموع ۱۶ تیم در مرحله حذفی برای تعیین قهرمان لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۲۰ به رقابت پرداختند. تیم های راه یافته. تیم های اول و دوم هر هشت گروه در مرحله گروهی، به دور یک هشتم نهایی صعود کردند، هشت تیم از منطقه غرب (گروه های A تا D) و هشت تیم از منطقه شرق (گروه های E تا H) به این مرحله صعود کردند. فرمت. در مرحله حذفی، ۱۶ تیم به صورت تک حذفی به رقابت پرداختند. هر مسابقه به صورت نوبت گردشی و رفت و برگشت برگزار شد. در صورت لزوم، از قانون گل زده در خانه حریف، وقت اضافه (گل زده در خانه حریف در وقت اضافه لحاظ نمی شود) و ضربات پنالتی برای تعیین برنده استفاده شد. برنامه. برنامه مسابقات به شرح زیر بود. برنامه اولیه، همانطور که قبل از دنیاگیری کووید-۱۹ برنامه ریزی شده بود، به شرح زیر بود. پس از جلسات با نمایندگان فدراسیون های عضو از منطقه شرق که در تاریخ ۲ مارس ۲۰۲۰ و از منطقه غرب که در تاریخ ۷ و ۸ مارس ۲۰۲۰ برگزار شد، توافق شد که مرحله یک هشتم نهایی، یک چهارم نهایی و نیمه نهایی به ۱۰ تا ۱۲ و ۲۴ تا ۲۶ اوت، ۱۴ تا ۱۶ و ۲۸ تا ۳۰ سپتامبر و ۲۰ تا
۲۱ و ۲۷ تا ۲۸ اکتبر منتقل شود. در ۹ ژوئیه ۲۰۲۰، ای اف سی برنامه جدید مسابقات باقیمانده را اعلام کرد که تمام مسابقات قبل از فینال در ورزشگاه های متمرکز برگزار می شود. مرحله یک هشتم نهایی، یک چهارم نهایی و نیمه نهایی منطقه غرب در تاریخ های ۲۶-۲۷ سپتامبر، ۳۰ سپتامبر و ۳ اکتبر و مرحله یک هشتم نهایی، یک چهارم نهایی و نیمه نهایی منطقه شرق در تاریخ های ۳-۴ نوامبر، ۲۵ نوامبر و ۲۸ نوامبر برگزار خواهد شد. فینال در تاریخ ۵ دسامبر، در ورزشگاهی در منطقه غرب برگزار خواهد شد. در ۱۰ سپتامبر ۲۰۲۰، ای اف سی اعلام کرد که مرحله یک هشتم نهایی، یک چهارم نهایی و نیمه نهایی منطقه شرق به تاریخ های ۶-۷ دسامبر، ۱۰ دسامبر و ۱۳ دسامبر و فینال به ۱۹ دسامبر موکول شده است. ورزشگاه ها. در ۱۶ ژوئیه ۲۰۲۰، ای اف سی اعلام کرد که قطر پس از شروع مجدد مسابقات، میزبان تمام مسابقات منطقه غرب خواهد بود. در ۲۷ ژوئیه ۲۰۲۰، ای اف سی اعلام کرد که مالزی میزبان دو مسابقه از مرحله یک هشتم نهایی با حضور تیم های گروه G و H و هر دو مرحله یک چهارم نهایی و نیمه نهایی منطقه شرق خواهد بود. با این حال، در ۹ اکتبر ۲۰۲۰، ای اف سی اعلام کرد که پس از توافق با اتحادیه فو
تبال قطر، تمام مسابقات منطقه شرق پس از شروع مجدد مسابقات نیز در قطر برگزار خواهد شد. در ۱۶ اکتبر ۲۰۲۰، ای اف سی اعلام کرد که فینال در قطر برگزار خواهد شد. مکان های متمرکز زیر در قطر مورد استفاده قرار گرفتند: نمودار. نمودار مسابقات به شرح زیر بود: نمودار پس از قرعه کشی مرحله یک چهارم نهایی مشخص شد. قرعه کشی مرحله یک چهارم نهایی منطقه غرب در تاریخ ۲۸ سپتامبر ۲۰۲۰، ساعت ۱۱:۰۰ ( ) و قرعه کشی مرحله یک چهارم نهایی منطقه شرق در تاریخ ۸ دسامبر ۲۰۲۰، ساعت ۱۱:۳۰ ( )، هر دو در دوحه، قطر برگزار شد. یک هشتم نهایی. خلاصه. در مرحله یک هشتم نهایی، برندگان یک گروه با تیم های دوم گروه دیگر در همان منطقه بازی کردند و گروه بندی مسابقات با قرعه کشی مرحله گروهی مشخص شد. یک چهارم نهایی. خلاصه. در مرحله یک چهارم نهایی، چهار تیم از منطقه غرب در دو بازی رفت و برگشت و چهار تیم از منطقه شرق در دو بازی برگشت به مصاف هم رفتند و ترتیب بازی ها با قرعه کشی و بدون هیچ گونه سیدبندی یا محافظت از کشور مشخص شد. قرعه کشی مرحله یک چهارم نهایی منطقه غرب در ۲۸ سپتامبر ۲۰۲۰، و قرعه کشی مرحله یک چهارم نهایی منطقه شرق در ۸ دسامبر ۲۰۲۰ برگزار شد. نیمه نه
ایی. در نیمه نهایی، دو برنده یک چهارم نهایی از منطقه غرب با یکدیگر بازی می کنند و دو برنده یک چهارم نهایی از منطقه شرق با یکدیگر بازی کردند. فینال. در فینال، دو برنده نیمه نهایی در ورزشگاه الجنوب در الوکره قطر به مصاف یکدیگر رفتند.
فیلیستروکی یک خانوادهٔ تاریخی فلورانسی است که از ۱۷۲۰ به صورت مستمر تا به امروز برای دنیای نمایش، کلاه گیس می سازد. تاریخچه. این قدیمی ترین کارگاه موجود در فلورانس است که به طور پیوسته از پدر به پسر منتقل شده است. در آن زمان، در خیابان دل فوسو، که به یاد یک خندق در کنار بخشی از حلقه قدیمی دیوار شهر و مجاور پشت اوراتوریو دی سان نیکولو دل چپو ساخته شده بود، ساختمانی شکل گرفت که اکنون کارگاه را در خود جای داده است. این ساختمان در طول قرن ها بدون تغییر باقی مانده و در برابر دو سیل ۳ نوامبر ۱۸۴۴ و سیل ۴ نوامبر ۱۹۶۶ مقاومت کرده است. فعالیت این کارگاه در دوره ای آغاز شد که یک آرایشگر همزمان کلاه گیس ساز، داروساز، «دندان پزشک»، خون گیر، عطرساز، موآرای و آرایشگر صحنه برای مرد و زن بود. در این دوره، کلاه گیس که میراث قرن هفدهم و در حال تکامل بود، توسط اشراف، بانوان، شوالیه ها و خدمتکاران استفاده می شد. برای درک تاریخی فعالیت کارگاه در آن زمان کافی است به فیگارو، معروف ترین آرایشگر تمام اعصار، اشاره کرد. به طور هم زمان، نیازهای رو به رشد صحنه ای باعث شد کارگاه به سمت تئاتر توسعه یابد. حتی در آن زمان، حضور فیلیستروکی در
بزرگ ترین تئاترهای ایتالیا و بسیاری از فضاهای صحنه ای فلورانس ثبت شده بود، برخی از این مکان ها اکنون «از بین رفته» یا به مرور زمان تغییر یافته اند، مانند تئاتر دل کوکومرو که در ۱۸۵۹ به تئاتر نیکولینی تبدیل شد، تئاتر بورگو اوگنیسانتی در خیابان هم نام، تئاتر کوارکونیا (ملی) در خیابان دی چیماتوری، تئاتر پولیتما که بعداً تئاتر کوموناله شد، تئاتر پالگیانو که اکنون تئاتر وردی است، و بعدها تئاتر لا فیابا و تئاتر در خیابان لورا. از آغاز فعالیت تا امروز، کارگاه کلاه گیس و گریم هنرمندان و گروه های اجرایی مهم تئاتر پرگولا را تأمین کرده است، از جمله ارمته زاکونی، ادواردو د فیلیپو، جورجیو آلبرتازی، آنا پروکلمر، رومولو والی، Alberto آلبرتو لیونلو، روسلا فالک، جورجو د لولو؛ و همچنین «آکادمی کوچک» که توسط تئا د سراس و دینو پارتّتی تأسیس شده بود. تعداد زیادی از تئاترهای مهم نیز شاهد حضور فیلیستروکی پشت صحنه بوده اند: تئاتر لا اسکالا، تئاتر کوموناله فلورانس و بولونیا، سن کارلو، لا فنیچه، پترزللی، تئاتر جنوا، پیچولو میلان، و همچنین تئاتر متروپولیتن نیویورک و اپرا بوستون. بسیاری از شخصیت های برجستهٔ تئاتر دراماتیک، موسیقی و رقص
و همچنین گروه های جوان و کمتر شناخته شده نیز با این کارگاه همکاری داشته اند. از جملهٔ مشهورترین خوانندگان اپرا می توان به Maria Callas (که در فیلم مدا اثر پازولینی از کلاه گیس فیلیستروکی استفاده کرد)، رناتا تبالدی، فدورا باربیری، تیتو گوببی، آلفردو کراوس، ماریو دل موناکو Monaco، پیرو کاپوچیلی، لوچیانو پاواروتی، اتوره باستیانینی، جینو بکی، آلدو رجیولی، و بسیاری دیگر اشاره کرد. از نخستینجشنواره موسیقی ماه مه در فلورانس که در ۲۳ آوریل ۱۹۳۳ با "نابوکو" آغاز شد، فیلیستروکی با معروف ترین کارگردانان و طراحان صحنه (مانند جورجو د کیریکو، ماکاری، فلیچه کازوراتی) در اجرای نمایش های باشکوه همکاری کرد؛ از جمله "خواب نیمه شب تابستان" در باغ زیبای بابولی در ۱۹۳۳ و "غول های کوهستان" نیز در بابولی در میجو موزه فلورانس ۱۹۳۷. این همکاری تا امروز ادامه دارد، از جمله با فرانکو زفیرلی برای "تراویاتا" در ۱۹۸۵ و برای "اورفئوس" اثر Montevکلودیو مونته وردی با موسیقی لوسیانو بریو و صحنه و لباس پیر لوئیجی پیزی، اجرا شده در حیاط کاخ پیتی. در ۱۹۳۶ کارگاه فیلیستروکی در تئاتر رجیو پارما با آثار "آندره شنیه"، "ترفندهای برتولدو" (اثر لوییجی ز
انکارینی با موسیقی لوییجی فراری ترکاته), "کارمن"، "فرانچسکا دا ریمنی"، "ماریا ایجیاسیاآ" و "جیانی اسکیکی" حضور داشت. با ظهور اولین تولیدات سینمایی، فیلیستروکی با اولین استودیوهای واقعی سینمایی در ایتالیا برای "برادر فرانچسکو" با بازی آلبرتو پاسکوالی در ۱۹۲۶ همکاری کرد. بعدها، در ۱۹۳۴ با تأسیس استودیوهای تیرنیا توسط جواکینو فورزانو، در تولید فیلم های متعددی شرکت داشت. فعالیت فیلیستروکی در دنیای سینما و تلویزیون تا امروز ادامه دارد و با کارگردانان و بازیگران مشهور همکاری می کند، مانند تاکشی کیتانو در "داستان سه شهر" که در آن کیتانو نقش نیکولو ماکیاولی را بازی کرد؛ فیلمبرداری بین فلورانس و رم برای شبکهٔ ژاپنی TBS انجام شد.
تاریخ پادشاهی ایتالیا در سال ۱۸۶۱ با اعلام پادشاهی ایتالیا آغاز شد و در ۱۹۴۶ با تولد جمهوری ایتالیا به پایان رسید. اتحاد ایتالیا (۱۸۴۸–۱۸۶۱). ریسورجیمِنتو. آغاز مسئله ملی ایتالیا و بیداری سیاسی که مقدمهٔ بحث آن شد، را باید به انقلاب فرانسه و وقایعی که در زمینهٔ عصر ناپلئونی رخ داد نسبت داد. در دورهٔ بازسازی سلطنتی، نگرانی های روشنفکران و بخشی از نجیب زادگان و بورژوازی عمدتاً به دنبال برنامه ای برای اتحاد ملی نبود، بلکه به مجموعه ای از درخواست های لیبرال و قانون اساسی متمرکز بود. طبقهٔ حاکم ایتالیا، که دوران ناپلئونی و اصلاحات آن را تجربه کرده بود، حساسیت بالایی نسبت به سازماندهی دولت، انتخاب کارمندان دولتی و تدوین عدالت داشت. این تجربیات با تجربیات روشن گری مطلقه نیز ترکیب می شد. نسل های جدید که در حساسیت رمانتیک رشد یافته بودند و گاهی عضو انجمن های مخفی مانند کربونری بودند، خواهان اصلاحات رادیکال تر و دموکراتیک بودند. این درخواست ها، با این حال، کم جزئیات بودند زیرا از بخش هایی از جامعه با توان مالی محدود و بنابراین ظرفیت فرهنگی کمتر ناشی می شدند. رادیکالیسم آن ها موفق شد به بورژوازی کوچک و متوسط در شهرها نف
وذ کند، در حالی که در روستاها اثر کلیسای کلیسا و بزرگان محلی محسوس بود. مسئلهٔ اتحاد به صراحت توسط جوزپه ماتزینی (۱۸۰۵–۱۸۷۲) در دههٔ ۱۸۳۰ مطرح شد. سازمان جوان ایتالیا که او تأسیس کرد، فراتر از محدودیت های سازمان های مخفی پیشین بود و تقریباً شبیه یک حزب دموکرات و جمهوری خواه ظاهر می شد. فعالیت مازینی از نظر تعداد تأثیر کمی داشت، اما از نظر نمادین بسیار مهم بود. اوایل دههٔ ۱۸۴۰، چشم انداز اتحاد ملی غیرواقعی به نظر می رسید، تا جایی که چزاره بالبو در ۱۸۴۳ آن را «کودکانه، رؤیایی برای شاگردان سخنور، شاعران معمولی، یا سیاستمداران کارگاهی» توصیف می کرد. هدفی که واقع بینانه تر به نظر می رسید، فدراسیون یا کنفدراسیونی از دولت ها بود. لیبرال های معتدل عموماً رویکردی عملی داشتند و به دنبال راه حل های مصالحه ای با دولت های موجود در شبه جزیره بودند. آن ها همچنین حساسیت بالایی نسبت به مسائل اقتصادی داشتند و افزایش بازار را مد نظر داشتند، مشابه زولورین در آلمان. برخلاف روند وحدت آلمان، نقش دموکرات ها در ایتالیا بسیار قابل توجه بود، حتی اگر در نتایج نهایی اقلیت محسوب می شدند. اقدامات بخشی از دموکرات ها چنان گسترده بود که در بس