Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
گریشا (گریگور) آلکساندری قاریبیان (؛ زادهٔ ) یک اقتصاددان و استاد اهل ارمنستان است. زندگی نامه. در ۲۵ مهٔ ۱۹۳۰ در تسغوک به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان (۱۹۵۴) فارغ التحصیل شد. وی همچنین برنده دانشمند شایسته جمهوری ارمنستان (۲۰۱۰) و مدال موسس خورناتسی (۲۰۰۰) شده است.
گوسوکو-بوگیو یا بوگو-بوگیو، یک اداره دولتی تحت حکومت شوگون سالاری توکوگاوا بود که با تسلیح سربازان شوگون مرتبط بود. این دفتر در سال ۱۶۰۴ تأسیس شد. با این حال، این دفتر پس از سال ۱۸۶۳ به عنوان بوگو-بوگیو شناخته شد.
آرکادی میساکی بارخوداریان (؛ زادهٔ ) یک دانشمند و استاد اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. در ۱۲ اوت ۱۹۴۰ در گوریس به دنیا آمد و از دانشگاه ملی پلی تکنیک ارمنستان (۱۹۶۳) فارغ التحصیل شد. وی در دانشگاه ملی معماری و شهرسازی ارمنستان فعالیت می کند. وی همچنین برنده دانشمند شایسته جمهوری ارمنستان (۲۰۱۲) و جایزه دولتی ارمنستان شوروی (۱۹۸۵) شده است.
ادو ماچی-بوگیو ، قاضی یا مدیر شهری بودند که مسئولیت اداره و حفظ نظم در شهر ادو را بر عهده داشتند. ماچی-بوگیو، سامورایی مقام های شوگون سالاری توکوگاوا در دوره ادو ژاپن بودند. انتصاب به این مقام برجسته معمولاً هاتاموتو بود، این از جمله پست های ارشد اداری بود که برای کسانی که دایمیو نبودند، آزاد بود. تفاسیر مرسوم، این عناوین ژاپنی را به عنوان «کمیسر»، «ناظر» یا «فرماندار» تفسیر کرده اند. در طول دوره ادو، عموماً دو هاتاموتو به طور همزمان به عنوان ماچی-بوگیو ادو خدمت می کردند. دو ماچی-بوگیو-شو ادو در محدوده قضایی کلان شهر ادو وجود داشت؛ و در طول سال های ۱۷۰۲ تا ۱۷۱۹، یک ماچی-بوگیو سوم نیز منصوب شد.
فوشیمی بوگیو ، مقام های شوگون سالاری توکوگاوا در دوره ادو ژاپن بودند. مقام منصوب در این دفتر برجسته معمولاً از دایمیوهای فودای بود، اما این یکی از پست های ارشد اداری بود که برای کسانی که دایمیو نبودند باز بود. تفاسیر مرسوم، این عناوین ژاپنی را به عنوان «کمیسر»، «ناظر» یا «فرماندار» تعبیر کرده اند. این عنوان خاص باکوفو شوگون) و معرف یک مقام مسئول برای اداره منطقه نزدیک فوشیمی، کیوتو، از جمله موانع کیوتو و محل قلعه فوشیمی است که در سال ۱۶۲۳ برچیده شد. این مقام شوگون سالاری در سال ۱۶۲ میلادی ایجاد شد.
ژوزف رتئوسی پانوسیان (؛ زادهٔ ) یک فیزیکدان اهل ارمنستان است. زندگی نامه. در ۳۱ ژوئیهٔ ۱۹۴۰ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان (۱۹۶۳) فارغ التحصیل شد. وی همچنین برنده دانشمند شایسته جمهوری ارمنستان (۲۰۱۳) شده است.
گئورگ پطروسی پیرومیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک شیمی دان اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. در ۱۹۵۲ به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان (۱۹۷۳) فارغ التحصیل شد. وی همچنین برنده دانشمند شایسته جمهوری ارمنستان (۲۰۱۱) شده است. وی در ۲۳ ژوئن ۲۰۲۰ در سن ۶۸ سالگی درگذشت.
نیروی کوزوو () یک نیروی حافظ صلح بین المللی و نظامی در کوزوو به رهبری ناتو است. نیروی کوزوو پس از پلیس کوزوو و مأموریت حاکمیت قانون اتحادیه اروپا، به ترتیب سومین نیروی واکنش امنیتی است، که نیروهای حافظ صلح ناتو با آنها در هماهنگی نزدیک کار می کنند. عملیات این نیرو به تدریج در حال کاهش است تا زمانی که نیروی امنیتی کوزوو، که در سال ۲۰۰۹ تأسیس شد، خودکفا شود. نیروی کوزوو در ۱۲ ژوئن ۱۹۹۹ یک روز پس از تصویب قطعنامه ۱۲۴۴ شورای امنیت سازمان ملل متحد، وارد کوزوو شد. در آن زمان، کوزوو با بحران انسانی شدیدی روبرو بود و نیروهای نظامی یوگسلاوی در درگیری های روزانه علیه ارتش آزادی بخش کوزوو فعالیت می کردند. تا آن زمان تقریباً یک میلیون نفر به عنوان پناهنده از کوزوو گریخته بودند که بسیاری از آنها برای همیشه آنجا را ترک کردند. در حال حاضر ۲۸ کشور در نیروی کوزوو مشارکت دارند، که تقریباً ۴۶۸۶ پرسنل نظامی در آن حضور دارند.
فرماندهی نیروی مشترک متفقین برونسوم () یک فرماندهی نظامی در ناتو است که ستاد مرکزی آن در شهر برونسوم، هلند قرار دارد. پیشینه شکل گیری این فرماندهی به اوت ۱۹۵۳ بازمی گردد که ستاد مرکزی نیروهای متفقین در اروپای مرکزی در منطقه فونتن بلو، حومه پاریس، فرانسه تأسیس شد. فرم کنونی فرماندهی نیروی مشترک متفقین برونسوم در سال ۲۰۰۴ به عنوان بخشی از سازماندهی مجدد که تعداد ستادهای ساختار فرماندهی نظامی ناتو را کاهش داد، شکل گرفت.
جنگ ایران و اسرائیل که پس از حمله حماس به اسرائیل در ۷ اکتبر ۲۰۲۳ شدت گرفت، بارهای اقتصادی سنگینی بر ایران تحمیل کرده است. درگیری غیرمستقیم، عمدتاً از طریق حمایت ایران از نیروهای نیابتی، و خصومت های مستقیم در میانه سال ۲۰۲۵، به طور مشترک منابع مالی، زیرساخت ها و سرمایه انسانی ایران را تحت فشار قرار داده اند. ایران هزینه های مستقیمی از جمله هزینه های نظامی و خسارات جنگی، هزینه های غیرمستقیم ناشی از دهه ها تحریم و تأمین مالی نیروهای نیابتی و هزینه های پنهان مانند کاهش ارزش پول، تورم بالا، از دست دادن درآمد نفتی و فرسایش نیروی کار علمی و نظامی خود را متحمل شده است. این فشارها نقاط ضعف اقتصادی موجود در ایران را تشدید کرده و تأثیراتی بر بازارهای انرژی و اقتصادهای همسایه نیز داشته است. به گفته متخصص اقتصاد نوریل روبینی، شکست نظامی و مشکلات اقتصادی ممکن است باعث تغییر رژیم در ایران شود. اسرائیل نیز خسارات جانی دیده است، با هزاران نفر زخمی و بی خانمان و ۲۹ کشته. بار اقتصادی این جنگ حدود ۶ میلیارد دلار تخمین زده می شود. با این حال، ارز اسرائیل در برابر دلار آمریکا تقویت شد و بورس اوراق بهادار اسرائیل رکوردهای جدیدی را
ثبت کرد. متن تاریخی و فشارهای اقتصادی. دهه ها دشمنی و تحریم ها. از انقلاب اسلامی ۱۳۵۷، ایران و اسرائیل در دشمنی با پیامدهای اقتصادی عمیق گرفتار شده اند. موضع شدید ضد اسرائیلی ایران و حمایت از نیروهای نیابتی جنگجو باعث شد امواج تحریم هایی اعمال شود که از دهه ۱۹۸۰ اقتصاد ایران را محدود کرده است. تحریم های رهبری شده توسط ایالات متحده علیه برنامه هسته ای ایران (که پس از توافق هسته ای ۲۰۱۵ تسهیل شد اما در سال ۲۰۱۸ دوباره اعمال شد) صادرات نفت ایران و درآمدهای خارجی آن را به شدت محدود کرد. تا سال ۲۰۲۲–۲۰۲۳ درآمد نفتی ایران تنها حدود ۵۰ میلیارد دلار در سال بود (تقریباً ۲۰۰,۰۰۰ بشکه در روز)، که کمتر از ۱۰٪ از اوج آن قبل از تحریم ها بود. به طور تجمعی، مقامات ایرانی تخمین می زنند که تحریم های بین المللی به این کشور حدود ۳۰۰ تا ۴۵۰ میلیارد دلار از درآمدهای نفتی در یک دهه از دست داده است. این کاهش در ارز خارجی باعث کاهش هزینه های توسعه ایران شده و زیرساخت ها را ویران کرده و دسترسی به ارز سخت برای سرمایه گذاری را کاهش داده است. حتی پیش از درگیری اخیر، دولت ایران هشدار داده بود که وضعیت اقتصادی بدتر از دوران جنگ ایران–عراق
در ۱۹۸۰–۱۹۸۸ است، زیرا تحریم ها و سوءمدیریت باعث بحران هایی در زیرساخت ها شده که برای رفع آن ها به بیش از ۵۰۰ میلیارد دلار نیاز است. استراتژی درگیری نیابتی. به جای جنگ مستقیم، ایران که با تأمین مالی و تسلیح شبه نظامیان نیابتی در سراسر منطقه، با اسرائیل به طور غیرمستقیم درگیر بوده است. این استراتژی هزینه های مالی سنگینی به همراه دارد. از سال ۲۰۱۲، برآورد می شود که تهران بیش از ۲۰ میلیارد دلار برای تأمین مالی شبه نظامیان خارجی و گروه های تروریستی هزینه کرده است. از جمله دریافت کنندگان عمده این کمک ها، حزب الله لبنان است (که در مقطعی تا ۷۰۰ میلیون دلار در سال از ایران دریافت کرده است، حدود ۷۰٪ از بودجه حزب الله) و گروه های فلسطینی مانند حماس و جهاد اسلامی. حمایت ایران از حماس، به عنوان مثال، در سال های اخیر به حدود ۳۵۰ میلیون دلار در سال افزایش یافته است، زیرا درآمدهای نفتی بازگشته اند. این هزینه ها، که اغلب خارج از بودجه و از طریق نیروی قدس سپاه پاسداران تأمین می شوند، ثروت ملی را به سمت عملیات خارجی منحرف می کنند. رهبران ایران به طور علنی اولویت را به تأمین مالی این گروه ها می دهند – که توسط رهبر علی خامنه ای
به عنوان «ستون فقرات جنگ» توصیف شده اند – حتی به قیمت نیازهای داخلی. از سال های ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۷ (در دوره ای که تحریم ها تحت توافق هسته ای کاهش یافت)، ایران هزینه های نظامی و نیابتی خود را بیش از ۲۰٪ افزایش داد، تنها برای کاهش آن به میزان ۲۲٪ پس از بازگشت تحریم های نفتی در سال ۲۰۱۸. زمانی که درآمدهای نفتی در سال های ۲۰۲۱–۲۰۲۳ بهبود یافت (که بخشی از آن به دلیل فروش های پنهانی به چین بود)، تهران دوباره تأمین مالی سپاه پاسداران و شبه نظامیان را افزایش داد، علی رغم مشکلات اقتصادی در داخل کشور. این چرخه نشان می دهد که چگونه استراتژی جنگ نیابتی ایران هزینه فرصت مزمن را بر اقتصاد این کشور تحمیل می کند: منابعی که به درگیری های منطقه ای اختصاص می یابد، می توانست برای پرداختن به زیرساخت ها، اشتغال و خدمات اجتماعی استفاده شود، حوزه هایی که ایران اکنون در مقایسه با همسایگان خود عقب تر است. عملیات مخفی و خرابکاری. اسرائیل از سوی خود، جنگ سایه ای طولانی مدتی را با هدف تضعیف قابلیت های هسته ای و نظامی ایران انجام داده است - با عوارض جانبی اقتصادی. بین سال های ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۲، حداقل چهار دانشمند هسته ای ایرانی در داخل ایران ترور ش
دند (اغلب از طریق حملات بمب گذاری)، و دیگری، محسن فخری زاده، در سال ۲۰۲۰ کشته شد، جنایاتی که به طور گسترده به اسرائیل نسبت داده می شود. این ترورها ایران را از استعدادهای مجرب محروم کرد و احتمالاً برخی پروژه های تحقیقات هسته ای را عقب انداخت. اسرائیل همچنین ظاهراً خرابکاری سایبری مانند حمله استاکس نت در سال ۲۰۱۰ را انجام داد که سانتریفیوژهای اورانیوم را نابود کرد، و مجموعه ای از انفجارهای مرموز و قطعی برق در تأسیساتی مانند نطنز در سال های ۲۰۲۰ و ۲۰۲۱. هر یک از چنین حوادثی ایران را مجبور کرد تا زمان و پول صرف تعمیر زیرساخت های حساس هسته ای و افزایش امنیت کند، که عملاً هزینه اقتصادی برنامه هسته ای آن را افزایش داد. در حالی که ارقام دقیق به شدت محافظت می شود، اختلال قابل توجه بوده است - به عنوان مثال، انفجار در نطنز در آوریل ۲۰۲۱ هزاران سانتریفیوژ را آسیب رساند یا نابود کرد، که مقامات ایرانی را واداشت تا «تروریسم هسته ای» را محکوم کنند که کارهای بازسازی پرهزینه را ضروری ساخت. علاوه بر این، از سال ۲۰۱۸ حملات هوایی اسرائیل در سوریه بارها خطوط تأمین سپاه و انبارهای تسلیحات در نظر گرفته شده برای حزب الله را مورد هدف
قرار داده، که به طور غیرمستقیم ایران را مجبور به صرف منابع بیشتر برای حفظ نفوذ منطقه ای خود کرده است. طی سال گذشته، اسرائیل حتی شروع به هدف قرار دادن مستقیم عوامل سپاه کرد؛ چندین فرمانده ارشد سپاه در سال های ۲۰۲۳-۲۰۲۴ کشته شدند (به عنوان مثال، در حملات منتسب به اسرائیل به مواضع ایرانی در سوریه). تشدید تنش های ۲۰۲۳-۲۵. تنش ها پس از ۷ اکتبر ۲۰۲۳ به طور خطرناکی شعله ور شد، زمانی که حماس (گروه فلسطینی حمایت شده توسط ایران) حمله غافلگیرانه گسترده ای علیه اسرائیل آغاز کرد. جنگ تلافی جویانه اسرائیل علیه حماس در غزه ترس هایی را برانگیخت که ایران و سایر نیروهای نیابتی آن ممکن است مستقیماً وارد جنگ شوند. اگرچه ایران آشکارا به جنگ غزه نپیوست، اما حملات نیابتی علیه پایگاه های آمریکایی در عراق و سوریه را تشویق کرد و اجازه داد حزب الله در لبنان با اسرائیل درگیر شود - اقداماتی که نشان دهنده تشدید درگیری منطقه ای بود. مقامات آمریکایی گزارش دادند که تهران قبل از حمله ۷ اکتبر، سلاح، آموزش و تأمین مالی برای حماس فراهم کرده بود. در پی این حادثه، اقتصاد شکننده ایران لرزید - ارزش ریال در میان انتظارات عمومی از تحریم های سخت تر یا
حتی جنگ سقوط کرد. تا اواخر اکتبر ۲۰۲۳، ریال حدود ۵۰۰,۰۰۰ ریال به ازای هر دلار آمریکا معامله می شد، که سقوط شدیدی بین ۱۰ تا ۱۵ درصد در عرض چند روز بود. مقامات ایرانی «روانشناسی جنگ» را مقصر تحریک مردم برای احتکار دلار و طلا دانستند که تورم را بدتر کرد. سلامت مالی دولت نیز تضعیف شد چرا که درآمدهای نفتی عملکرد ضعیفی داشت: در هفت ماه اول سال ایرانی (تا اکتبر ۲۰۲۳) درآمد بودجه ۳۰ درصد کمتر از پیش بینی ها بود، تا حدی به دلیل کاهش صادرات نفت. تشدید به جنگ آشکار (ژوئن ۲۰۲۵). تخریب زیرساخت ها. حملات بمباران اسرائیل زیرساخت های حیاتی ایران را در ۲۱ استان از ۳۱ استان کشور مورد هدف قرار داد. اهداف شامل فرودگاه های بزرگ (مانند فرودگاه تبریز و فرودگاه مهرآباد تهران)، تأسیسات نفت و گاز، شبکه های برق، و صنایع مهم استراتژیک بود. حملات به زیرساخت های نفتی ایران اگرچه محدود بود، اما خسارات آن قابل اغماض نبود - به عنوان مثال، موشک های اسرائیلی پالایشگاه نفت در جنوب تهران (پالایشگاه شهر ری) را مورد اصابت قرار داد که باعث آتش سوزی عظیمی شد و تعطیلی آن را به همراه داشت. آن ها همچنین انبارهای سوخت اطراف پایتخت را مورد هدف قرار دادند
، و حتی بخشی از میدان گازی غول پیکر پارس جنوبی (که حدود ۸۰٪ از گاز ایران را تأمین می کند) توسط حملات موشکی آسیب دید که باعث شد ایران بخشی از تولید گاز خود را موقتاً متوقف کند. جنگ برخی از دارایی های انرژی «داخلی» را به جای پایانه های صادراتی هدف قرار داد، بنابراین ظرفیت صادراتی ایران تا حدودی در امان ماند؛ با این وجود، تأثیر فوری چشمگیر بود - صادرات نفت ایران در هفته ۱۸ ژوئن ۲۰۲۵ به تقریباً ۱۰۲,۰۰۰ بشکه در روز رسید که کمتر از نیمی از میانگین اخیر بود. ترافیک نفتکش ها از بندر اصلی صادراتی ایران (جزیره خارک) در اوج درگیری عملاً متوقف شد. این به معنای از دست دادن ده ها میلیون دلار درآمد برای آن هفته ها است و نشان دهنده آسیب پذیری درآمد ایران در برابر اختلالات امنیتی است. فراتر از انرژی، حملات اسرائیلی مواضع نظامی و هسته ای، مراکز تحقیقاتی و ساختمان های دولتی در تهران را نیز مورد هدف قرار داد (حتی وزارت دفاع و مقر تلویزیون دولتی بمباران شدند). زیرساخت های غیرنظامی ایران نیز از آسیب در امان نماندند - نیروگاه ها و شبکه های ارتباطی در اثر حملات و حملات سایبری همراه آن ها قطعی برق را تجربه کردند. آسیب فیزیکی وارده به
ایران نیازمند بازسازی عمده خواهد بود. برآوردهای محافظه کارانه هزینه بازسازی فوری را برای شبکه های برق، پالایشگاه ها، شبکه های حمل ونقل و سایر تأسیسات ده ها میلیارد دلار برآورد می کنند. هزینه های نظامی و تلفات. طی ۱۲ روز، ایران صدها موشک بالستیک و پهپاد علیه اسرائیل شلیک کرد. جایگزینی این تسلیحات هزینه بر است. تحلیلگران تخمین می زنند که موشک های بالستیک متوسط برد ایران هر کدام حدود ۱ تا ۳ میلیون دلار هزینه دارند. یک رگبار متمرکز در ۱ اکتبر ۲۰۲۴ (قبل از جنگ تمام عیار) شامل حدود ۱۸۰ موشک بود و محاسبه شده که تهران را تقریباً ۲.۳ میلیارد دلار برای موشک ها و هزینه های مرتبط هزینه کرده است. این هزینه عظیم یک روزه بود - معادل حدود ۲۲٪ از بودجه سالانه دفاعی ایران و بیش از ۵۰ میلیون درصد از تولید ناخالص داخلی سرانه ایران. در طول جنگ ژوئن ۲۰۲۵، ایران ۵۵۰ موشک شلیک کرد و ۱۰۰۰ پهپاد پرتاب نمود. گزارش شده که حملات اسرائیل بیش از نیمی از پرتابگرهای موشک ایران در زمین را نابود کرد، همچنین ده ها هواپیمای جنگی و سامانه های دفاع هوایی. عقب نشینی برنامه هسته ای. نقطه کانونی حمله اسرائیل زیرساخت های هسته ای ایران بود. تأسیسات هس
ته ای کلیدی در نطنز، فردو و اصفهان مورد حمله قرار گرفتند، از جمله با بمب های "bunker buster" آمریکایی در ۲۱ ژوئن ۲۰۲۵. این حملات به تأسیسات غنی سازی ایران آسیب رساند - به عنوان مثال، اسرائیل ادعا کرد که به شدت به سالن های زیرزمینی نطنز حاوی سانتریفیوژهای پیشرفته آسیب رسانده است. زیرساخت های حمایتی حیاتی (منابع تأمین برق، کارگاه های سانتریفیوژ و غیره) نیز مورد هدف قرار گرفت که احتمالاً این تأسیسات را از مدار خارج کرد. ایران منابع عظیمی را در برنامه هسته ای خود سرمایه گذاری کرده است: هزینه های مالی مستقیم. برآورد هزینه های مستقیم برنامه هسته ای ایران به دلیل محرمانه بودن پیچیده است، اما ارزیابی های موجود نشان دهنده هزینه های قابل توجه است بارهای اقتصادی غیرمستقیم و هزینه های فرصت. تحریم ها و فرصت های اقتصادی از دست رفته به مراتب بیشتر از هزینه های مستقیم است: اکثریت این سرمایه گذاری بلندمدت در طول جنگ نابود شد. علاوه بر این، حملات حداقل شش دانشمند هسته ای را که در مکان های هدف حضور داشتند کشت. در میان آن ها چهره هایی مانند دکتر فریدون عباسی (رئیس سابق سازمان انرژی اتمی ایران) بودند. تلفات انسانی و فرار مغزها. ب
ر اساس گزارش وزارت بهداشت ایران، حداقل ۱۰۰۰ ایرانی در حملات اسرائیل کشته شدند و بیش از ۴,۷۰۰ نفر زخمی شدند. ده ها پرسنل مهم نیز از بین رفتند. علاوه بر دانشمندان هسته ای ذکرشده، رهبری نظامی ایران سربریده شد: حدود ۲۰ فرمانده ارشد در حملات دقیق ترور شدند. کشته شدگان شامل برخی از بالاترین رتبه های نظامی کشور بودند - به ویژه سرلشکر محمد باقری (رئیس ستاد کل نیروهای مسلح ایران) و حسین سلامی (فرمانده سپاه پاسداران). شمار کشته شدگان همچنین بسیاری از فرماندهان منطقه ای سپاه و متخصصان موشکی را در بر گرفت. علاوه بر این، ایران حتی قبل از جنگ نیز با فقدان سرمایه انسانی به دلیل فرار مغزها از ایران مواجه بود. تجزیه و تحلیل های منتشرشده پس از جنگ نشان دهنده پتانسیل مهاجرت گسترده شهروندان ایرانی با توجه به وضعیت امنیتی است. تأثیرات بازار. تا اواخر ژوئن ۲۰۲۵، با هشدار رئیس جمهور آمریکا، دونالد ترامپ، مبنی بر بدتر شدن اوضاع، ریال در بازارهای خیابانی به بالای ۱,۰۰۰,۰۰۰ ریال به ازای هر دلار آمریکا معامله می شد. به دلیل جنگ، بورس تهران به مدت حدود دو هفته بسته بود تا زمانی که آتش بس برقرار شد. پس از جنگ، بورس تهران فروش های گسترده
ای در بسیاری از بخش ها را شاهد بود. بورس تهران سقوط چشمگیر بیش از ۲۵۳ هزار واحدی را در طول چهار روز معاملاتی اول پس از بازگشایی مجدد در پایان جنگ تجربه کرد، با ریزش های روزانه ۵۶ تا ۷۸ هزار واحدی. سقوط های چشمگیر بورس منجر به خروج بیش از ۵ هزار میلیون تومان پول حقیقی از بورس تنها در یک روز شد که نشان دهنده فرار گسترده سرمایه از بازار است. تأثیرات اقتصادی بر اسرائیل. در طول آتش بس، گزارش شد که تعداد کشته شدگان ۲۹ نفر، بیش از ۳,۲۳۸ زخمی (از جمله ۲۸ نفر در وضعیت وخیم، ۱۱۱ نفر در وضعیت متوسط)، و بیش از ۹,۰۰۰ نفر آواره بود. بر اساس گفته رئیس بانک مرکزی اسرائیل، هزینه اقتصادی جنگ ۱۲ روزه با ایران ۶ میلیارد دلار است. شکل جدید اسرائیل در ۳۰ روز گذشته ۷٪ در مقابل دلار تقویت شد و بورس اسرائیل به بالاترین رکورد خود رسید. تأثیرات اقتصادی جهانی. اگرچه آتش بس ایران و اسرائیل تأثیر منفی بر قیمت نفت داشته، اما افزایش کوتاه مدت قیمت ها در طول درگیری برای تولیدکنندگان آمریکایی (عمدتاً شرکت های شیل) کافی بود تا حداقل سطح قیمت برای عملیات خود را تضمین کنند. این بدان معناست که حتی اگر قیمت ها در نیمه دوم سال به شدت کاهش یابد، تول
ید آمریکا قبلاً تضمین شده است. هنگامی که درگیری میان ایران و اسرائیل آغاز شد، اضطراب در بازارهای انرژی بالا بود، زیرا ۳۵ درصد تجارت دریایی نفت و ۲۰ درصد گاز طبیعی مایع از تنگه هرمز عبور می کند. با این حال، هر دو طرف درگیر حملات خود به بخش انرژی را به تأسیسات تأمین کننده بازارهای داخلی محدود کردند - تاکتیکی هدفمند برای جلوگیری از تأثیر شدید بر بازارهای بین المللی. با این وجود، کشورهای منطقه سعی کردند تا حد امکان عرضه هیدروکربن خود را در چند روز اول جنگ صادر کنند. تأثیرات جهانی یکسان نیستند: آسیا در معرض خطر بالاتری قرار دارد به دلیل وابستگی زیاد خود به نفت خاورمیانه، در حالی که اروپا به تدریج وابستگی خود به گاز طبیعی مایع از این منطقه را کاهش داده است. ایالات متحده به عنوان صادرکننده خالص انرژی، انتظار می رود کمتر تحت تأثیر قرار گیرد اما هنوز ممکن است با فشارهای تورمی مواجه شود.
ارل یک عنوان نجیب زادگی انگلیسی است. ارل همچنین می تواند به موارد زیر اشاره داشته باشد:
نشست سران ژنو در سال ۱۹۸۵ یک نشست مربوط به دوران جنگ سرد در ژنو سوئیس بود. در ۱۹ تا ۲۱ نوامبر ۱۹۸۵ بین رئیس جمهور ایالات متحده ( رونالد ریگان ) و دبیرکل شوروی ( میخائیل گورباچف ) برگزار شد. این دو رهبر برای اولین بار با یکدیگر دیدار کردند تا دربارهٔ روابط دیپلماتیک بین المللی و مسابقه تسلیحاتی گفتگو کنند. پیش به قله. پس از اینکه گورباچف در مارس ۱۹۸۵ به سمت دبیرکلی منصوب شد، تنها دو ماه قبل از اولین اشاره به نشست احتمالی ریگان و گورباچف گذشت. هنگام ملاقات با جورج شولتز، وزیر امور خارجه در وین در ماه مه ۱۹۸۵، آندری گرومیکو، وزیر امور خارجه شوروی، محتاطانه به شولتز نزدیک شد و از او خواست تا روند برنامه ریزی برای دیدار دو رهبر را آغاز کند. بحث های بعدی در ماه های بعد موضوعات احتمالی را برای مذاکره تعیین کرد. در مورد مکان، ریگان از گورباچف خواسته بود تا واشینگتن دی سی را به عنوان محل برگزاری اجلاس انتخاب کند، با این استدلال که نوبت شوروی است که به ایالات متحده بیاید، زیرا دو رئیس جمهور قبلی آمریکا، نیکسون و فورد، هر دو در سال ۱۹۷۴ به اتحاد جماهیر شوروی رفتند. مشاوران ریگان، باد مک فارلین و جک متلوک، در آماده سازی
برای نشست، ضعف هایی را در درک ریگان از اتحاد جماهیر شوروی شناسایی کرده بودند، زیرا ریگان «هنوز تمایل داشت بسیاری از قضاوت های خود را بیشتر بر کلیات، حتی شعارها، تا بر درک دقیق واقعیت شوروی استوار کند». از ژوئن ۱۹۸۵، مجموعه ای از مقالات برای او نوشته شد که «سازماندهی شده بود تا تصویری کامل از کشور و مردمش به ریگان بدهد». در ژوئیه ۱۹۸۵، تیم پیشروی اجلاس کاخ سفید دو اقامتگاه احتمالی را در ژنو برای اقامت ریگان در طول اقامتشان شناسایی کرد، اما نانسی ریگان انتخاب اول را وتو کرد. نانسی ریگان پس از مشورت با اخترشناس، جوآن کویگلی، بر مزون دو سوسور، همان اقامتگاهی که رئیس جمهور آیزنهاور در طول اقامتش در اجلاس ژنو در سال ۱۹۵۵ از آن استفاده کرد، اصرار کرد. برنامه جلسات. ریگان متقاعد شده بود که ارزیابی های شخصی او و گورباچف از یکدیگر در جلسات خود برای نتیجه اجلاس بسیار مهم است. این درک ریگان بود که اجلاس سران وین ۱۹۶۱ بین پرزیدنت کندی و نیکیتا خروشچف به دلیل فقدان شیمی بین دو رهبر شکست خورد، جایی که خروشچف «از کندی عبور کرد و کندی آن را می دانست». به منظور ایجاد محیطی با شخصیت تر، ساختار اجلاس ژنو با دو روز اول متشکل از ی
ک سری جلسات خصوصی با حضور ریگان و گورباچف (و مترجمان آنها) همراه با مجموعه ای از جلسات عمومی با ریگان و گورباچف همراه با مشاوران اصلی آنها تشکیل شد. سومین روز متشکل از کنفرانس مطبوعاتی مشترک و مراسم امضای قرارداد نیز برنامه ریزی شده بود. رویدادهای هر روز در مکان های مختلف در ژنو و اطراف آن اتفاق می افتاد پرزیدنت ریگان پس از خروج از اندروز AFB در ساعت ۸:۳۵ صبح - زمان دقیقی که توسط ستاره شناس کویگلی پیشنهاد شده بود، پیش از اجلاس سران در عصر ۱۶ نوامبر ۱۹۸۵ وارد ژنو شد. در Versoix جایی که قرار بود جلسات روز اول برگزار شود. در ۱۸ نوامبر، ریگان رسماً توسط رئیس جمهور سوئیس، کورت فورگلر، در Le Reposoir پذیرفته شد. روز نخست. اولین جلسه خصوصی در ۱۹ نوامبر ۱۹۸۵، ریگان و گورباچف برای اولین بار در Fleur d'Eau ملاقات کردند. هنگامی که کاروان شوروی گورباچف را در خیابان نمای شرقی فلوردووا نشاندند، ریگان بدون کتش از ویلا بیرون آمد و به او خوش آمد گفت. مفسران بعداً تصویر ریگان را با کت و شلوار آبی در کنار گورباچف با پالتو در تضاد قرار دادند که ظاهراً نشانه سرزندگی ریگان بود. ریگان یک کت و روسری پوشیده بود، اما دستیار شخصی اش، ج
یم کوهن، از او خواسته بود که به خاطر ظاهر، آن ها را دربیاورد. گورباچف بعداً گفت: «ما نشست ژنو را واقع بینانه و بدون انتظار بزرگ دیدیم، اما امیدوار بودیم که پایه های گفت وگوی جدی در آینده را ایجاد کنیم.» هدف ریگان متقاعد کردن گورباچف بود که آمریکا بیش از هر چیز خواهان صلح است. ریگان امیدهای خود برای این نشست را «مأموریت صلح» توصیف کرد. اولین چیزی که ریگان به گورباچف گفت این بود: «ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی دو کشور بزرگ روی زمین، ابرقدرت ها هستند. آنها تنها کسانی هستند که می توانند جنگ جهانی سوم را آغاز کنند، اما همچنین تنها دو کشوری هستند که می توانند صلح را به جهان بیاورند». او سپس بر شباهت های شخصی بین دو رهبر تأکید کرد، زیرا هر دو در «دهات های روستایی وسط کشورهای متبوع خود» به دنیا آمده اند و مسئولیت های بزرگی که بر عهده داشتند. گورباچف در طول اولین ملاقات خصوصی خود، اطلاعاتی را که از آکادمی علوم شوروی دریافت کرده بود، به ریگان گفت، به ویژه مؤسسه مطالعات زمین، جایی که دانشمندان متقاعد شده بودند تا سال ۱۹۸۸ یک زمین لرزه بزرگ در منطقه ای از کالیفرنیا و نوادا رخ دهد. این پیش بینی بر اساس تحلیل کامپیوتری
الگوهای لرزه خیزی در سراسر جهان بود. ریگان پاسخ داد که متوجه شده است که چنین زمین لرزه ای به تعویق افتاده است. به گفته جورج شولتز، وزیر امور خارجه، اولین ملاقات خصوصی ریگان و گورباچف «بیش از نیم ساعت» از زمان برنامه ریزی شده خود فراتر رفت. پس از اصرار رئیس کارکنان کاخ سفید، دون ریگان، برای مداخله، دستیار شخصی ریگان، جیم کوهن، از شولتز پرسید که آیا او باید جلسه را قطع کند. شولتز پاسخ داد، «اگر اینطور فکر می کنی، پس نباید این شغل را داشته باشی.» علیرغم توبیخ او از کوهن، دلیل واقعی رد شدن ریگان و گورباچف از زمان برنامه ریزی شده خود احتمالاً بیشتر از آن چیزی بود که شولتز تصور می کرد. در حالی که جلسات عمومی آنها دارای ترجمه همزمان بود، جلسات خصوصی دو رهبر همگی دارای ترجمه متوالی بودند، شیوه ای از تفسیر که به دلیل ماهیت خود، تمایل دارد زمان صرف شده برای برقراری ارتباط را دوبرابر کند، و تخصیص زمان اولیه ۱۵ دقیقه جلسه را غیرواقعی نشان دهد. دومین جلسه خصوصی دومین ملاقات خصوصی ریگان و گورباچف در استخر خانه فلوردوو برگزار شد، جایی که یک شومینه زمینه را برای ریگان و گورباچف نشسته فراهم کرد و باعث شد برخی اجلاس ژنو را «ا
جلاس کنار آتش» بنامند. ریگان در صحبت با گروهی از دانش آموزان دبیرستان مریلند، اندکی پس از اجلاس دربارهٔ دومین ملاقات خصوصی خود با گورباچف، فاش کرد که دربارهٔ موضوع تهاجم بیگانگان صحبت کرده است و گفت: «نمی توانم به او بگویم، فقط فکر کن اگر ناگهان تهدیدی برای این جهان از سوی گونه های دیگر در سیاره ای دیگر وجود داشته باشد، فکر کن چقدر ممکن است کار او و من آسان باشد.» ریگان توضیح داد که سخنان او به گورباچف به منظور تقویت حس با هم بودن بود، زیرا «ما تمام اختلافات محلی کوچکی را که بین دو کشورمان داریم فراموش می کنیم و یک بار برای همیشه متوجه می شویم که واقعاً همه ما در اینجا روی این زمین با هم انسان هستیم» و افزود: «فکر نمی کنم بتوانیم منتظر باشیم تا نژاد بیگانه بیاید، اما می توانم متوجه شویم که بین ما، تهدید می شود.» در مصاحبه ای در سال ۲۰۰۹، گورباچف تأیید کرد که ریگان در دومین ملاقات خصوصی خود از او پرسیده بود که آیا اتحاد جماهیر شوروی در صورت تهاجم بیگانگان از فضا به ایالات متحده کمک خواهد کرد. گورباچف گفت بله، و ریگان گفت: «ما هم همین کار را می کنیم». ریگان همچنین در دومین نشست خصوصی خود دو صفحه از ۹ قرارداد جد
اگانه کنترل تسلیحات را به گورباچف ارائه کرد که گورباچف آنها را به عنوان یک توافق بسته، پیشنهادی «آن را بگیر یا بگذار». گورباچف نشان داد که اقلام روی صورت آنها قابل قبول نیست. در حالی که پیاده روی به سمت استخر خانه صرف صحبت دربارهٔ فیلم های ریگان می شد، پیاده روی از استخر خانه باعث شد که ریگان و گورباچف توافق کردند که در اجلاس های بعدی همدیگر را ادامه دهند. روز دوم. ابتکار دفاع استراتژیک در ۲۰ نوامبر ۱۹۸۵، ریگان و گورباچف دومین روز ملاقات خود را، این بار در مأموریت شوروی ژنو، آغاز کردند. تمرکز اصلی سومین جلسه عمومی که در آنجا برگزار شد، ابتکار دفاع استراتژیک بود، گورباچف اصرار داشت که SDI نشان دهنده مرحله جدیدی از انباشت تسلیحات در فضا است و ریگان اصرار داشت که SDI صرفاً «سپر» در برابر ICBMها است. ریگان پاسخ داد که در جایی که گورباچف تهدیدی را دید، «ما یک فرصت دیدیم» و هر دو طرف ابتدا باید به دنبال کاهش تسلیحات تهاجمی تا ۵۰ درصد باشند، زیرا ایالات متحده در نهایت «فرصت توسعه دفاع را به دلیل ترس از داشتن پتانسیل تهاجمی از دست نخواهد داد». حقوق بشر گفته می شود که اعضای دولت ریگان به طور خصوصی نسبت به آنچه که تمرک