Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ت در اثر تیراندازی اشتباهی پلیس کشته شده باشند. اما مجلهٔ تایم در بازسازی گزارش دادستان استان بایرن، که مدت ها پوشیده نگه داشته شده بود، نشان داد که تروریست دیگری (Adnan Al-Gashey به تشخیص ریو) جلوی در بالگرد غربی ایستاده بود و پنج گروگان این بالگرد را با رگبار مسلسل خود کشت؛ طی این تیراندازی به طور میانگین به گوت فرویند، شور، سلاوین، شپیتسر و شاپیرا چهار گلوله شلیک شد. از میان گروگان های بالگرد شرقی تنها جنازهٔ زعو فریدمن نسبتاً سالم مانده بود؛ موج انفجار بالگرد او را به بیرون پرتاب کرده بود. در شماری موارد، یافتن دلیل قطعی مرگ گروگان های بالگرد شرقی دشوار بود، چون دیگر جنازه ها در اثر انفجار و آتش سوزی پس از آن چنان سوخته بودند که قابل تشخیص نبودند. سه تروریست دیگر که روی زمین افتاده و خود را به مردن زده بودند به وسیلهٔ پلیس دستگیر شدند. Jamal Al-Gashey از مچ دست و Mohammed Safady از پا زخمی شده بودند و Adnan Al-Gashey سالم بود. تونی از محل گریخت، اما ۴۰ دقیقه بعد در پارکینگ پایگاه یافته شد. او در تیراندازی کوتاهی که پس از گیرافتادنش درگرفت کشته شد. در ساعت ۱:۳۰ بامداد پیکار به پایان رسید. پیامدها. در گزارش
های آغازین که در همه جای جهان پخش شد، اعلام شد همهٔ گروگان ها زنده اند و همهٔ تروریست ها کشته شده اند. سپس نمایندهٔ IOC اعلام کرد «گزارش های آغازین بیش از اندازه خوش بینانه بوده است.» جیم مککی، که در آن سال رویدادهای المپیک را برای شبکهٔ ABC پوشش می داد، در ساعت ۳:۲۴ بامداد خبر نهایی تاییدشده را به شرح زیر اعلام کرد: «هم اکنون خبر تاییدشده ای به دست ما رسید … میدونین؛ بچه که بودم، پدرم می گفت 'بهترین آرزوها و بدترین ترسای ما هیچ وقت برآورده نمیشن.' اما بدترین ترس ما امشب برآورده شد. الان گفتن که گروگانها یازده تا بودن؛ دو نفرشون دیروز صبح تو اتاقشون کشته شدن؛ نُه نفرشونم امشب در فرودگاه کشته شدن. همشون از میون ما رفتن.» در شماری از گزارش های تلویزیون، رادیو و روزنامه ها نام لادانی هم در میان کشته شدگان ذکر شده بود. یک روزنامه تیتر زده بود "لادانی نتوانست بار دیگر در آلمان از دست سرنوشت بگریزد. " لادانی بعدها در این باره گفت: «تو مونیخ که بودیم من این خبر را رو نشنیده بودم. وقتی برگشتیم اسرائیل، تو فرودگاه لود (Lod) شاید ۲۰٫۰۰۰ نفر جمعیت اومده بودن پیشواز. ما هم وایساده بودیم کنار تابوتا تو باند فرودگاه. چن ن
فر اومدن طرف من و جوری بغلم کردن و بوسیدنم که انگار مرده بودم و زنده شدم. اونجا بود که تازه فهمیدم موضوع چیه و متأثر شدم.» انتقادها. سایمون ریو یکی از کسانی بود که نوشت روش برخورد با اعضای آموزش دیدهٔ سپتامبر سیاه نشان از ناآمادگی شدید مقامات آلمانی بود. آن ها برای حل چنین مشکلی آمادگی نداشتند. این تجربهٔ پرهزینه به تأسیس نیروی ویژهٔ ضدتروریسم آلمان موسوم به GSG 9 در سه ماه بعد منجر شد. به باور منتقدان، مقامات آلمان در این رویداد مرتکب اشتباه های گوناگونی شدند. نخست این که برابر محدودیت های موجود در قانون اساسی آلمان پس از جنگ، ارتش نمی توانست در عملیات نجات شرکت کند، چون نیروهای مسلح آلمان در زمان صلح مجاز به انجام عملیات درون خاک کشور نیستند. مسئولیت برخورد با این موضوع تنها با پلیس مونیخ و مقامات استان بایرن بود. نیم ساعت پیش از رسیدن گروگان ها و تروریست ها به فورستن فلدبروک روشن شده بود که تعداد تروریست ها بیش از برآورد اولیه است. شریبر با آن که اطلاعات جدید را دریافت کرده بود تصمیم بر ادامهٔ عملیات بدون تغییر گرفت. ازسوی دیگر، اطلاعات جدید به تیراندازان نرسید، چون آن ها وسیلهٔ ارتباطی نداشتند. یکی از اصو
ل عملیات نجات با تیراندازی، به کارگیری تعداد کافی تیرانداز (دستکم دو نفر برای هر دشمن، و ده نفر در این مورد) است، تا بتوان در نخستین دور تیراندازی بیشترین شمار دشمن را از کار انداخت. در فیلم مستند «Seconds From Disaster» که در سال ۲۰۰۶ از شبکهٔ تلویزیونی نشنال جئوگرافیک دربارهٔ این کشتار پخش شد گفته شد که قراربود دو بالگرد کنارهم و در غرب برج مراقبت فرود بیایند. این آرایش به تیراندازان امکان می داد هنگام بازشدن در بالگردها به تروریست ها تیراندازی کنند. درعوض بالگردها روبه روی برج مراقبت و در میان باند فرود آمدند. این حالت درصورت بروز درگیری نه تنها به تروریست ها امکان پنهان شدن می داد، بلکه تیراندازان ۱ و ۲ را در تیررس سه تیرانداز دیگر قرار می داد. موقعیت بالگردها جلوی دید تیراندازان را گرفته و در مجموع سه تیرانداز را دربرابر هشت تروریست به شدت مسلح قرار داده بود. چنان که پیش تر گفته شد، پنج تیرانداز پلیس نه با یکدیگر ارتباط رادیویی داشتند و نه با مقامات هدایت کنندهٔ عملیات، و از این رو نمی توانستند هماهنگ عمل کنند. به تیراندازان روی زمین گفته شده بود با آغاز تیراندازی از سوی تیراندازان برج مراقبت اقدام کنند.
افزون بر آن، تیراندازان برای چنین عملیاتی از تجهیزات بسنده برخوردار نبودند. بسیاری از کارشناسان تفنگ جنگی ژ۳ را برای تیراندازی از آن فاصله مناسب نمی دانند. پوکهٔ فشنگ ژ۳ که در آن هنگام تفنگ سازمانی ارتش آلمان بود ۵۱ میلی متر است، درحالی که برای تضمین دقت بیشتر تیراندازی از آن فاصله، پوکهٔ ۶۹ میلی متری موردنیاز است. هیچ کدام از تفنگ ها مجهز به دوربین تلسکوپی یا مادون قرمز نبودند. همچنین هیچ یک از تیراندازان جلیقهٔ ضدگلوله یا کلاه آهنی نداشتند. در محوطهٔ فورستن فلدبروک هیچ گونه خودروی زرهی دیده نمی شد و کمک تنها هنگامی رسید که مدتی از درگیری گذشته بود. در این عملیات اشتباه های تاکتیکی بسیاری نیز وجود داشت. تیرانداز ۲ که پشت برج مخابراتی پنهان شده بود در خط مستقیم آتش همکارانش در برج مراقبت قرارداشت، بی آن که از وسیلهٔ محافظتی برخوردار باشد و بی آن که دیگر نیروها از جای او آگاه باشند. از این رو، تیرانداز ۲ تا اواخر درگیری امکان تیراندازی پیدا نکرد. او در آن هنگام خالد جواد را که در راه گریز با تیرانداز ۲ روبه رو شده بود کشت، اما خود نیز به سختی با آتش پلیس دیگری که نمی دانست به همکارش تیراندازی می کند زخمی شد.
یکی از خلبانان به نام گونار ابل که در کنار تیرانداز ۲ پناه گرفته بود هم با آتش خودی زخمی شد. ابل و تیرانداز هردو بعداً بهبود یافتند. هیچ یک از مأموران پلیس حاضر در هواپیما به دلیل ترک پست مورد بازجویی یا توبیخ قرار نگرفتند. بسیاری از مأموران پلیس و مرزبانان تهدید شده بودند که درصورت گفتگو با سازندگان فیلم مزایای بازنشستگی خود را از دست خواهند داد. جزئیات بسیاری از اشتباه های عملیاتی نیروهای آلمانی در این عملیات به وسیلهٔ هاینتس هوهن زین آشکار شد که در عملیات شرکت داشت، اما به دلیل بازنشستگی پیش از موعد حقوق بازنشستگی به او تعلق نگرفت. رویدادهای بعدی. جنازهٔ پنج تروریست فلسطینی— عفیف، نزال، Chic Thaa، حمید و جمال— به لیبی تحویل داده شد و در آنجا با استقبال قهرمانانه و تشریفات کامل نظامی به خاک سپرده شد. در ۸ سپتامبر، هواپیماهای اسرائیلی در پاسخ به این کشتار ۱۰ پایگاه سازمان آزادی بخش فلسطین در سوریه و لبنان را بمباران کردند. در این حمله حداکثر ۲۰۰ غیرنظامی و نظامی کشته شدند. سه تروریست زنده مانده دستگیر و در یکی از زندان های مونیخ برای محاکمه نگهداری شدند. در ۲۹ اکتبر، ربایندگان یک هواپیمای مسافربری شرکت هواپی
مایی لوفت هانزای آلمان غربی خواهان آزادی این تروریست ها شدند. آلمان غربی بی درنگ Safady و Al-Gasheys را آزاد کرد. آنها، چنان که در One Day in September نشان داده شد، در ورود به لیبی با استقبال باشکوهی روبه رو شدند و در گفتگوی خبری جزئیات رویدادهای عملیاتشان را بیان کردند. این کشتار بسیاری از کشورهای اروپایی را برآن داشت نیروهای دائمی، حرفه ای و همیشه در دسترس ضدتروریسم تشکیل دهند یا سازماندهی نیروهای موجود را اصلاح کنند. طراحان و سازندگان برجستهٔ جنگ افزار نیز به انگیزهٔ این کشتار برآن شدند جنگ افزارهای کارآمدتری برای پیکار با تروریزم طراحی کنند. تأثیر بر بازی ها. این گروگان گیری باعث شد تا برای نخستین بار در تاریخ المپیک نوین، بازی ها از نیمه متوقف شود. در ۶ سپتامبر، آیین یادبودی با شرکت ۸۰٫۰۰۰ تماشاچی و ۳٫۰۰۰ ورزشکار در استادیوم المپیک برگزار شد. آوری براندج رئیس کمیتهٔ بین المللی المپیک، در سخنرانی خود به ورزشکاران کشته شده اشاره ای نکرد و با قدردانی از استواری جنبش المپیک، حمله به ورزشکاران اسرائیلی را با مباحثی که به تازگی برای حرفه ای کردن المپیک و حذف رودزیا از بازی ها بالا گرفته بود مشابه دانست. این گ
ونه سخن گفتن براندج خشم بسیاری از شنوندگان را برانگیخت. در این آیین یادبود، آنکی، همسر آندره شپیتسر؛ مادر موشه وینبرگ؛ و کارمل الیاش، دخترعموی وینبرگ، به نمایندگی از خانواده های قربانیان شرکت کرده بودند. الیاش در جریان مراسم بیهوش شد و در اثر سکتهٔ قلبی درگذشت. بسیاری از ۸۰٫۰۰۰ تماشاچی حاضر در استادیوم المپیک در جریان بازی فوتبال میان آلمان غربی و مجارستان سروصدا راه می انداختند و پرچم تکان می دادند، اما وقتی شماری از آن ها پلاکاردی با مضمون "۱۷ نفر مرده اند؛ به همین زودی یادتان رفته؟" افراشتند، مسئولان انتظامی پلاکارد را برچیدند و دارندگانش را از ورزشگاه بیرون کردند. به درخواست ویلی برانت، درجریان برگزاری آیین یادبود پرچم المپیک و پرچم بیشتر کشورهای شرکت کننده نیمه افراشته بود. ده کشور عربی نسبت به پایین آورده شدن پرچم هایشان برای بزرگداشت کشته شدگان اسرائیلی اعتراض کردند و پرچم هایشان بی درنگ بالا برده شد. ویلی دائومه، رئیس کمیتهٔ سازمان دهی بازی ها در آغاز خواهان ادامه ندادن بازی ها بود، اما سرانجام براندج و دیگران که می گفتند نمی گذارند بازی ها به خاطر یک حادثه متوقف شود پیروز شدند. براندج گفت «بازی ها با
ید ادامه یابد و ما باید همچنان برای برگزاری بازی هایی پاک و سالم تلاش کنیم.» در ۶ سپتامبر و پس از برگزاری آیین یادبود، اعضای تیم اسرائیل از بازی ها کنار رفتند و مونیخ را ترک کردند. برای همهٔ ورزشکاران اسرائیلی محافظ گذاشته شد. مارک سپیتز، ستارهٔ آمریکایی شنا که مسابقه هایش به پایان رسیده بود، درجریان درگیری ها مونیخ را ترک کرد. سپیتز یهودی سرشناسی بود و بیم آن می رفت که او هم در خطر بیفتد تیم مصر در ۷ سپتامبر از بازی ها کناره گیری و دلیل این کار را ترس از تلافی عنوان کرد. تیم های فیلیپین و الجزایر، و همچنین شماری اعضای تیم های هلند و نروژ نیز از بازی ها کنار رفتند. کنی مور در مقاله ای که دربارهٔ این حادثه در Sports Illustrated نوشته بود از یوس هرمنس، دوندهٔ هلندی، چنین نقل قول کرد "موضوع به همین سادگیه: ما رو دعوت کرده بودن مهمونی؛ حالا اگه یکی بیاد تو مهمونی و آدم بکشه، دیگه میشه اونجا موند؟" بسیاری از ورزشکارانی هم که ماندند، در اثر حادثه دیگر انگیزه ای برای رقابت نداشتند. چهار سال بعد در المپیک ۱۹۷۶ مونترئال، تیم اسرائیل برای یادبود حادثه با روبانی سیاه بر پرچم به استادیوم وارد شد. خانواده های شماری از قرب
انیان از کمیتهٔ بین المللی المپیک خواستار نصب سازهٔ یادبود دائمی در این باره شدند. کمیتهٔ بین المللی المپیک با این درخواست مخالفت کرد و گفت هرگونه اشارهٔ مشخص به قربانیان می تواند «به معنی نادیده گرفتن دیگر اعضای جامعهٔ المپیک باشد.» آلکس گیلادی، از مسئولان اسرائیلی کمیتهٔ بین المللی المپیک، به بی بی سی گفت «باید درنظر بگیریم چنین کاری ممکن است اعضای تیم کشورهای دشمن اسرائیل را تحریک کند.» کمیتهٔ بین المللی المپیک همچنین با درخواست یک دقیقه سکوت به احترام قربانیان اسرائیلی در چهلمین سالگرد حادثه در آیین گشایش المپیک ۲۰۱۲ لندن مخالفت کرد. به یادبود این کشتار، در مونیخ، سنگ یادبودی بر روی پلی که ورزشگاه المپیک مونیخ را به دهکدهٔ بازی ها وصل می کند؛ و سنگ یادبود دیگری در برابر اقامتگاه ورزشکاران اسرائیلی در ساختمان شمارهٔ ۳۱ خیابان کولونی دهکدهٔ بازی ها نصب شده است. واکنش اسرائیل. گلدا مئیر و کمیتهٔ دفاع اسرائیل به موساد مأموریت محرمانه داد کسانی را که تصور می شد در این کشتار دست داشته اند پیدا کند و ترور کند. موساد به این منظور با کمک شعبه هایش در اروپا چند گروه ویژه برای یافتن و کشتن فدائیان ایجاد کرد. بخشی از
گفتگوی خبری سال ۲۰۰۶ زوی زمیر، رئیس وقت موساد، در این باره به شرح زیر بود: عملیات اسرائیل در این باره بعدها به نام عملیات خشم خدا معروف شد. ریو از قول ژنرال آهارون یاریو (Aharon Yariv)، ناظر عملیات، می نویسد دولت اسرائیل پس از کشتار مونیخ گزینه ای جز اجرای عدالت نداشت. «گزینهٔ دیگری نداشتیم؛ می بایست جلویشان را می گرفتیم و راه دیگری نداشتیم … از کاری که کردیم احساس غرور نمی کنیم، اما موضوع موضوعِ اجبار بود. ما قانون توراتی چشم دربرابر چشم را اجرا کردیم … گفتنش سخت است، اما من در برخورد با این مسئله موضوع هزینه و فایده را درنظر گرفتم، نه اخلاقیات را. می شود گفت اگر من آدم منطقی و سرسختی باشم باید بتوانم از خودم بپرسم فایدهٔ سیاسی کشتن این فرد مشخص چیست؟ آیا ما را به صلح نزدیک تر خواهد کرد؟ آیا ما را به صلح با فلسطینیان نزدیک تر خواهد کرد؟ در بسیاری موارد پاسخ من منفی است. اما درمورد سپتامبر سیاه چارهٔ دیگری نداشتیم و موفق شدیم. آیا چنین کاری ازنظر اخلاقی درست است؟ دربارهٔ این پرسش می توان بحث کرد. آیا از نظر سیاسی لازم است؟ در این مورد چنین بود.» به نوشتهٔ بنی موریس با استفاده از اطلاعات دریافتی از بریدگان سا
زمان آزادی بخش فلسطین و سازمان های جاسوسی کشورهای اروپایی دوست، سیاهه ای از افراد هدف تهیه شد. سپس موجی از کشتار اعضای مظنون سپتامبر سیاه، اروپا را دربرگرفت. موساد در ۹ آوریل ۱۹۷۳ با همکاری نیروهای دفاعی اسرائیل عملیات بهار جوانی را در بیروت اجرا کرد. هدف های این عملیات عبارت بودند از محمد یوسف النجار، رئیس شاخهٔ اطلاعاتی فتح و به گفتهٔ موریس سرپرست سپتامبر سیاه، کمال عدوان، سرپرست «بخش غربی» سازمان آزادی بخش فلسطین و مسئول عملیات آن در درون اسرائیل و کمال نصیر، سخنگوی سازمان آزادی بخش فلسطین. در شب عملیات، گروهی از تکاوران سایرت با نه قایق موشک انداز و چند قایق کوچک نگهبانی در یکی از سواحل متروک لبنان پیاده شدند. سپس با دو خودرو به مرکز بیروت رفتند و در آنجا نجار، کمال عدوان و کمال ناصر را کشتند. دو گروه دیگر از تکاوران، ساختمان مرکزی حزب جبههٔ آزادی فلسطین PFLP و یک کارگاه ساخت مواد منفجرهٔ فتح را منفجر کردند. فرمانده تکاوران ایهود باراک بود. در ۲۱ ژوئیهٔ ۱۹۷۳ در جریان رویداد موسوم به ماجرای لیلهامر، گروهی از مأموران موساد به اشتباه مردی مراکشی به نام Ahmed Bouchiki را که ارتباطی با کشتار مونیخ نداشت در شهر
لیلهامر نروژ کشتند. یکی از خبرچینان موساد Bouchiki را به اشتباه علی حسن سلامه رهبر نیروی ۱۷ و عامل سپتامبر سیاه معرفی کرده بود. پلیس نروژ در این ارتباط پنج مأمور موساد که دو تن از آن ها زن بودند را دستگیر کرد و مأموران دیگر گریختند. این پنج مأمور به اتهام قتل به زندان افتادند، اما در ۱۹۷۵ آزاد و به اسرائیل برگردانده شدند. موساد بعداً علی حسن سلامه را یافت و در ۲۲ ژانویهٔ ۱۹۷۹ در بیروت با بمب کنترل از راه دور کشت. در این حمله چهار رهگذر کشته و ۱۸ رهگذر دیگر زخمی شدند. درپی شکایت خانواده های قربانیان، در سال ۲۰۰۴ و پس از یک دادرسی طولانی، دولت آلمان به پرداخت ۳ میلیون یورو غرامت به آن ها محکوم شد.
آناهوآن (چینی:郁久閭阿那瓌 ،پین یین:Yùjiǔlǘ Ānàguī) واپسین خاقان روران بود که توسط بومین، نخستین خاقان گوک ترک، سرنگون شد. روران ها قومی احتمالا مغول تبار بودند که در پی آشفتگی های سیاسی در چین قرن چهارم و پنجم میلادی نفوذ زیادی بر شمال این کشور داشتند. دور نخست سلطت آناهوآن. برادر آناهوآن، چه اونو، خاقان روران ها بود. او به زنی شمن به نام دائوهان دیوان دلباخته بود و در امور حکومتی از وی مشورت می گرفت. هنگامی که چه اونو در جنگ به سر می برد، به دستور مادر او، دائوهان دیوان را کشتند. هنگامی که چواونو بازگشت، به دنبال انتقام خون زن شمن بود اما مادرش با همدستی گروهی از درباریان، چه اونو را کشتند و قدرت را به برادرش، آناهوآن، واگذار کردند. اما اندکی بعد یکی از خویشاوندان به نام شیفا دست به شورش زد و آناهوآن به چین فرار کرد. در این بین دایی آناهوآن و چه اونو به نام پولومین برعلیه شیفا دست به شورش زد و خاقان روران ها شد اما پولومین گرفتار تهاجم قبایل تیله شد و او نیز به چین فرار کرد. دور دوم سلطنت آناهوآن. در سال ۵۲۲ هر دو خاقان روران نزد دربار چین (سلسله وئی شمالی) بودند. پولومین در تلاشی ناکام سعی کرد به قلمروی هیاطله ف
رار کرد که خواهرانش همسر پادشاه هفتالی بودند. اما جلوی او را گرفتند و پولومین در زندان چین فوت کرد اما آناهوآن با جلب نظر امپراتور چین توانست به قلمروی روران بازگردد اگرچه که باز هم روران ها طبق عادتشان به غارتگری و چپاول چینی ها می پرداختند. با این وجود چین بار دیگر گرفتار شورش شده بود و دربار وئی شمالی مجبور بود که از کمک آناهوآن و روران ها بهره ببرد. سلسله وئی شمالی چین چنان دچار بحران بود که به دو نیمه شرقی و غربی تقسیم شد و در این شرایط آناهوآن یکه تاز شمال چین و مغولستان امروزی شد. وخامت وضع چین به حدی بود که گائو هوآن فرمانده سلسله وئی شرقی که در شمال شرقی چین امروزی مستقر بود، برای مقابله با رقیبش سلسله وئی غربی و فرمانده آن یوی وین تایا با آناهوآن، خاقان روران، متحد شده بود اما این اتحاد ثمربخش نبود و در نهایت وئی غربی دست به دامان بومین، خاقان گوک ترک، شد. همچنین بومین از شورش قوم تیله برعلیه آناهوآن و روران ها حمایت کرد. طبق روایت های مورخین چین بومین از آناهوآن درخواست کرد که دخترش را به عقد او درآورد. آناهوان این اقدام را اهانت به خود می دانست که باعث می شد قوم گوک ترک که قبل زیردست روران ها بودن
د، با آن ها هم مرتبه شوند. به همین سبب او سفرایی نزد بومین فرستاد و به صراحت درخواستش را رد کرد. آناهوان خطاب به بومین گفته بود:«تو قبلا آهنگر من بودی، چگونه جرئت می کنی که این حرف را بزنی؟». بومین سفرا را قتل عام می کند و به این ترتیب به روران ها اعلان جنگ می دهد. در سال ۵۵۲ میلادی گوک ترک ها، روران ها را شکست می دهد و طبق روایتی آناهوآن خودکشی می کند. سرنوشت روران ها. پس از مرگ آناهوآن فرزند او، یان لوچن، به نزد متحدان چینی خود (سلسله چی شمالی)، فرار کرد و عموی او به نام دین شو تسزی خود را خاقان نامید. اما او نیز از گوک ترک ها که در این زمان رهبر آن ها موغان خاقان بود، شکست خوردند. اگرچه دین شو تسزی توانست از مهلکه فرار کند اما چند سال بعد با همیاری سلسله چینی وئی غربی به گوک ترک ها تحویل داده شد و به قتل رسید.
پرآب آزمایش یا پروب آزمایش یا کاوند آزمایش یک دستگاه فیزیکی است که برای اتصال تجهیزات آزمایش الکترونیکی به دستگاه تحت آزمایش (دی یوتی) استفاده می شود. پراب های آزمایش از دستگاه های بسیار ساده و مقاوم تا پراب های پیچیده که حرفه ای، گران قیمت و آسیب پذیر هستند. انواع خاص شامل پراب های آزمایش، پراب های اسیلوسکوپ و پراب های جریان است. یک کاوند آزمایش اغلب به عنوان سَری آزمایش عرضه می شود که شامل پرآب، کابل و کانکتور پایاننده است. ولتاژ. پراب های ولتاژ برای اندازه گیری ولتاژ موجود در دی یوتی استفاده می شود. برای دستیابی به دقت بالا، ابزار آزمایش و پراب آن نباید به طور قابل توجهی بر ولتاژ اندازه گیری شده تأثیر بگذارد. این امر با اطمینان از اینکه ترکیب ابزار و پراب دارای امپدانس کافی بالا است که دی یوتی را بارگذاری نمی کند، انجام می شود. برای اندازه گیری AC، جزء راکتانسی امپدانس ممکن است مهم تر از مقاومت باشد. سَری های آزمایش ساده. یک پراب ولت متر معمولی از یک "سر آزمایش" سیمی تشکیل شده است که در یک سر آن یک اتصال دهنده متناسب با ولت متر و در سر دیگر یک بخش پلاستیکی لوله ای سفت و سخت که شامل یک دسته و بدنه پراب است،
دارد. دسته این امکان را به فرد می دهد که بدون تأثیر بر اندازه گیری (با تبدیل شدن به بخشی از مدار الکتریکی) یا قرار گرفتن در معرض ولتاژهای خطرناکی که ممکن است باعث شوک الکتریکی شود، پراب را نگه داشته و هدایت کند. در داخل بدنه پرآب، سیم به یک نوک فلزی سخت و نوک تیز متصل می شود که با دی یوتی تماس می گیرد. برخی از کاوندها اجازه می دهند که یک گیره سوسماری به نوک آن متصل شود، بنابراین پراب را قادر می سازد تا به دی یوتی متصل شود تا نیازی به نگه داشتن آن نباشد. پراب های موچینی. پراب های موچینی جفت پراب های ساده ای هستند که با یک دست کار می کنند تا ولتاژها یا سایر پارامترهای مدار الکترونیکی بین پین های نزدیک به هم را اندازه گیری کنند. پین پوگو. پراب های فنری (با نام مستعار " پین های پوگو ") پین های فنری هستند که در ماندابزارهای آزمایش الکتریکی برای تماس با نقاط آزمایش، سیم های قطعات و سایر ویژگی های رسانای دی یوتی (دستگاه در حال تست) استفاده می شوند. این پراب ها معمولاً در سوکت های پراب قرار می گیرند تا امکان جایگزینی آسان آن ها در ماندابزارهای آزمایش که ممکن است برای دهه ها در خدمت باقی بمانند و هزاران دی یوتی را در
تجهیزات آزمایش خودکار آزمایش کنند، امکان پذیر می سازد. پراب اسیلوسکوپ. اسیلوسکوپها شکل موج لحظه ای کمیت های الکتریکی متفاوت را نشان می دهند، برخلاف سایر ابزارها که مقادیر عددی کمیت های نسبتاً پایدار را ارائه می دهند. پراب های اسکوپ به دو دسته اصلی تقسیم می شوند: غیرفعال و فعال. پراب های غیرفعال شامل هیچ بخش الکترونیکی فعالی مانند ترانزیستور نیستند، بنابراین نیازی به برق خارجی ندارند. به دلیل فرکانس های بالا که اغلب درگیر هستند، اسیلوسکوپ ها معمولاً از سیم های ساده ("سری های پرنده") برای اتصال به دی یوتی استفاده نمی کنند. سری های پرنده احتمالاً تداخل را دریافت می کنند، بنابراین برای سیگنال های سطح پایین مناسب نیستند. علاوه بر این، اندوکتانس سَری های پرنده آنها را برای سیگنال های فرکانس بالا نامناسب می کند. در عوض، از یک "پرآب اُسکوپ" خاص استفاده می شود که از یک کابل کواکسیال برای انتقال سیگنال از نوک پراب به اسیلوسکوپ استفاده می کند. این کابل دو مزیت اصلی دارد: اگرچه کابل کواکسیال اندوکتانس کمتری نسبت به سَری های پرنده دارد، اما ظرفیت خازنی بالاتری دارد: یک کابل ۵۰ اهم نوعی حدود ۹۰ پیکوفاراد در هر متر است درن
تیجه، یک پراب کواکسیال مستقیم (۱×)با امپدانس بالای یک متری ممکن است مدار را با ظرفیت خازنی حدود ۱۱۰پیکوفاراد و مقاومت ۱ مگااُهم بارگذاری کند. پراب های اسیلوسکوپ با محدودیت فرکانس خود مشخص می شوند، دراینجا پاسخ دامنه ۳ دسی بل و/یا با زمان خیز آنها formula_1 افت می کند. اینها به صورت (در شکل های گردشده) مرتبط هستند بنابراین یک پراب ۵۰ مگاهرتز دارای زمان خیز ۷ نانوثانیه است. پاسخ ترکیبی اسیلوسکوپ و پراب داده می شود با مثلاً، یک پراب ۵۰ مگاهرتز که یک اسیلوسکوپ ۵۰ مگاهرتز را تغذیه می کند، یک سیستم ۳۵ مگاهرتز را ارائه خواهد داد بنابراین استفاده از پراب با محدودیت فرکانس بالاتر برای به حداقل رساندن تأثیر بر پاسخ کلی سیستم سودمند است. پراب های غیرفعال. برای به حداقل رساندن بارگذاری، از پراب های تضعیف کننده (به عنوان مثال، پراب های ۱۰×) استفاده می شود. یک پراب معمولی از مقاومت سری ۹ مگااُهمی با یک خازن کم-مقدار شنت شده برای ایجاد یک تقسیم کننده جبران شده RC با ظرفیت خازنی کابل و ورودی اسیلوسکوب استفاده می کند. ثابت های زمانی RC برای تطبیق تنظیم می شوند. به عنوان مثال، مقاومت سری ۹ مگااُهمی توسط یک خازن ۱۲٫۲ پیکوفاراد
برای ثابت زمانی ۱۱۰ میکروثانیه شنت می شود. ظرفیت خازنی کابل ۹۰ پیکوفاراد به موازات ورودی اسکوپ ۲۰ پیکوفاراد (مجموع ظرفیت ۱۱۰ پیکوفاراد) و ۱ مگااُهم همچنین ثابت زمانی ۱۱۰ میکروثانیه می دهد. در عمل، تنظیمی وجود خواهد داشت تا کاربر بتواند دقیقاً ثابت زمان فرکانس پایین (به نام جبران ساز پرآب) را تطبیق دهد. تطبیق سازی ثابت های زمانی تضعیف را مستقل از فرکانس می کند. در فرکانس های پایین (جایی که مقاومت "R" بسیار کمتر از راکتانس "C" است)، مدار مانند یک تقسیم کننده مقاومتی به نظر می رسد. در فرکانس های بالاتر (مقاومت بسیار بیشتر از راکتانس)، مدار مانند یک تقسیم کننده خازنی به نظر می رسد. نتیجه یک پراب جبران فرکانس برای فرکانس های متوسط است که یک بار حدود ۱۰ مگااهم شنت شده با ۱۲ پیکوفاراد را ارائه می دهد. اگرچه چنین پرآبی یک بهبودسازی است، اما زمانی که کوتاه شدن مقیاس زمانی به چند زمان گذار (زمان گذار معمولاً ۵ نانوثانیه است) کابل کاهش می یابد، کار نمی کند. در آن چارچوب زمانی، کابل شبیه امپدانس مشخصه اش است و بازتاب هایی از عدم تطبیق خط انتقال در ورودی اسیلوسکوب و پرآبی که باعث حلقه زنی می شود وجود خواهد داشت. پراب اُسک
وب نوین از خطوط انتقال با ظرفیت خازنی کم اتلاف و شبکه های شکل دهی فرکانس پیچیده استفاده می کند تا پراب ۱۰× در چندصد مگاهرتز عملکرد خوبی داشته باشد. درنتیجه، تنظیمات دیگری برای تکمیل جبرانِش وجود دارد. یک پراب آزمایش متصل مستقیم (به اصطلاح پراب ۱×) ظرفیت خازنی سَری ناخواسته را در سراسر مدار تحت آزمایش قرار می دهد. برای یک کابل کواکسیال نوعی، بارگذاری در حد 100pF در هر متر است (طول یک کابل آزمایش نمونه). پراب های تضعیف کننده بارگذاری خازنی را با یک تضعیف کننده به حداقل می رساند، اما بزرگی سیگنال ارسالی به دستگاه را کاهش می دهد. یک تضعیف کننده ۱۰× بار خازنی را با یک ضریب حدود ۱۰ کاهش می دهد. تضعیف کننده باید نسبت دقیقی در کل محدوده فرکانس های مورد نظر داشته باشد. امپدانس ورودی ابزار به بخشی از تضعیف کننده تبدیل می شود. یک تضعیف کننده DC با تقسیم کننده مقاومتی با خازن تکمیل می شود، به طوری که پاسخ فرکانس در محدوده موردنظر قابل پیش بینی است. روش تطبیق سازی ثابت زمانی RC تا زمانی کار می کند که زمان گذار کابل شیلدشده بسیار کمتر از مقیاس زمانی مورد نظر باشد. این بدان معنی است که کابل شیلدشده را می توان به عنوان یک خا
زن فشرده به جای یک سلف مشاهده کرد. زمان گذار روی کابل ۱ متری حدود ۵ نانوثانیه است. درنتیجه، این پراب ها تا چندمگاهرتز کار می کنند، اما پس از آن اثرات خط انتقال باعث ایجاد مشکل می شود. در فرکانس های بالا امپدانس پراب کم خواهد بود. متداول ترین طراحی، یک مقاومت ۹ مگا اهم را به صورت سَری با نوک پراب وارد می کند. سپس سیگنال از سَر پراب به اسیلوسکوپ از طریق یک کابل کواکسیال با تلفات خاص که برای به حداقل رساندن ظرفیت خازنی و حلقه زنی طراحی شده است، منتقل می شود. اختراع این کابل به جان کوبه (John Kobbe)، مهندس شاغل در تکترونیکس منسوب است. مقاومت برای به حداقل رساندن بارگذاری که ظرفیت خازنی کابل بر روی دی یوتی اعمال می شود، عمل می کند. در سَری با امپدانس ورودی ۱ مگا اهم معمولی اسیلوسکوپ، مقاومت ۹ مگا اهم یک تقسیم کننده ولتاژ ۱۰× ایجاد می کند، بنابراین چنین پراب هایی معمولاً به عنوان پراب هایی "با خازن کم" یا پراب های "۱۰×" شناخته می شوند که اغلب با حرف "X" یا "x" به جای علامت ضرب چاپ می شوند و معمولاً به عنوان «یک پراب ضربدر دَه» نامیده می شوند. . پراب های کم Z (کم امپدانس). پراب های Z0 یک نوع تخصصی از پراب غیرفعال با
ظرفیت خازنی کم هستند که در مدارهای با امپدانس کم و فرکانس بسیاربالا استفاده می شود. آنها از نظر طراحی شبیه به پراب های غیرفعال ۱۰× هستند اما در سطوح امپدانس بسیار پایین تر. کابل های پراب معمولاً دارای امپدانس مشخصه ۵۰ اهم هستند و به اسیلوسکوپ هایی با امپدانس ورودی ۵۰ اهم (به جای ۱ مگا اهم) متصل می شوند. پراب های دامنه امپدانس بالا برای اسیلوسکوپ های معمولی ۱ مگا اهم طراحی شده اند، اما امپدانس ورودی ۱ مگا اهم فقط در فرکانس پایین است. امپدانس ورودی یک مگا اهم در سراسر پهنای باند پراب ثابت نیست، بلکه با فرکانس کاهش می یابد. به عنوان مثال، امپدانس ورودی تِکترونیکس P6139A شروع به اُفت از ۱۰ کیلوهرتز می کند و حدود ۱۰۰ اهم در ۱۰۰ مگاهرتز است. یک فنّ کاوند متفاوت برای سیگنال های فرکانس بالا مورد نیاز است. یک اسیلوسکوپ با فرکانس بالا یک بار تطبیق شده (معمولا ۵۰ اهم) را در ورودی خود ارائه می دهد که بازتابش را در اسیلوسکوب به حداقل می رساند. پراب با یک خط انتقال ۵۰ اهم تطبیقی، عملکرد فرکانس بالایی را ارائه می دهد، اما اغلب مدارها را به طور غیرمنطقی بارگذاری می کند. برای به حداقل رساندن بارگذاری می توان از تضعیف کننده (