Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
عنوان رئیس کشور و رئیس دولت با اختیارات اجرایی و دادگذاری گسترده ای خدمت می کرد. رئیس جمهور به عنوان رئیس شورای دولتی که بین جلسات شنگو فعالیت داشت، خدمت می کرد. در عمل، اصول سانترالیسم دموکراتیک به این معنی بود که شنگو چیزی بیش از تصمیماتی که قبلاً توسط حزب کارگران اتیوپی و پلیتبورو گرفته شده بود، انجام نمی داد. منگیستو هم به عنوان رئیس جمهور و هم رهبر حزب، یک دیکتاتور صوری بود. او و اعضای بازمانده درگ، دولت نظامی موقت سوسیالیستی اتیوپی، بر پلیتبوروی حزب کارگران اتیوپی تسلط داشته و آن را کنترل می کردند. قانون اساسی تمام آزادی های شخصی را تضمین می کرد، اما دولت در عمل تقریباً هیچ توجهی به آن ها نداشت. جمهوری دموکراتیک خلق اتیوپی، دولت تازه تأسیس این کشور، وارث مسائلی بود که اتیوپی را در دوران درگ ویران کرد، از جمله این مسائل؛ قحطی ۱۹۸۳–۱۹۸۵، اتکا به کمک های خارجی و افول جنبش جهانی کمونیستی بود. اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۰ به حمایت از جمهوری دموکراتیک خلق اتیوپی پایان داد و درگیری های داخلی نظیر جنگ داخلی اتیوپی و جنگ استقلال اریتره باعث شد که اقتدار حزب کارگران اتیوپی به طور فزاینده ای توسط شبه نظامیان قو
می و گروه های ضد دولتی به چالش کشیده شود. در ماه مه ۱۹۹۱، منگیستو، رئیس جمهور جمهوری دموکراتیک خلق اتیوپی به تبعید گریخت. رژیم سوسیالیستی اتیوپی فقط یک هفته بعد از تواری منگیستو دوام آورد تا اینکه جبهه دموکراتیک انقلابی خلق اتیوپی وارد آدیس آبابا شد و انحلال جمهوری دموکراتیک خلق اتیوپی را اعلام و دولت انتقالی اتیوپی را جایگزین آن کرد. توسعه. پس از سقوط حکومت امپراتوری، ساختار اجتماعی–اقتصادی فئودالی از طریق یک سری اصلاحات برچیده شد که بر توسعه آموزشی نیز تأثیر گذاشت. در اوایل سال ۱۹۷۵، دولت دانشگاه هایله سلاسی و تمام مدارس متوسطه را تعطیل کرد. سپس حدود ۶۰٬۰۰۰ دانش آموز و معلم را به مناطق روستایی اعزام کرد تا «کمپین توسعه از طریق همکاری» دولت را ترویج کنند. اهداف این کمپین ترویج اصلاحات ارضی و بهبود تولیدات کشاورزی، بهداشت و اداره محلی و آموزش دهقانان در مورد نظم جدید سیاسی و اجتماعی بود. ثبت نام مدارس ابتدایی از حدود ۹۵۷٬۳۰۰ نفر در سال ۱۹۷۴ به نزدیک به ۲٬۴۵۰٬۰۰۰ نفر در سال ۱۹۸۵ افزایش یافت. تعداد دانش آموزان ثبت نام شده بین مناطق مختلف و در ثبت نام دختران و پسران تفاوت هایی وجود داشت. با این وجود، در حالی که
ثبت نام پسران بیش از دو برابر شده بود، ثبت نام دختران به سه برابر افزایش یافت. با این حال، با توجه به اینکه اکثر مناطق تحت کنترل شورشیان شمال اتیوپی و همچنین بخش هایی از مناطق سومالی و اورومو از کنترل دولت خارج شده اند، اکثر ادعاهای این کشور جامع تصور نمی شوند. تعداد مدارس متوسطه ارشد با افزایش چهار برابری در استان ارسی، بیل، گوجام، قندار و ولو نیز تقریباً دو برابر شد. توزیع مدارس در قبل از انقلاب تمرکز خود را در مناطق شهری چند منطقه اداری گذاشته بود. در سال ۱۹۷۴ و ۱۹۷۵ حدود ۵۵ درصد از مدارس متوسطه در اریتره و شوا و آدیس آبابا بودند. در سال ۱۹۸۵ و ۱۹۸۶ این رقم به ۴۰ درصد کاهش یافت. اگر چه تعداد دختران به میزان قابل توجهی کمتر در سطح متوسطه ثبت نام شده بودند اما نسبت زنان در سیستم مدرسه در همه سطوح و در همه مناطق از حدود ۳۲ درصد در سال ۱۹۷۴ و ۱۹۷۵ به ۳۹ درصد در سال ۱۹۸۵ و ۱۹۸۶ افزایش یافت. یکی از موفقیت های جمهوری دموکراتیک خلق اتیوپی، کمپین سوادآموزی ملی بود. نرخ باسوادی زیر ۱۰ درصد در دوران رژیم شاهنشاهی تا سال ۱۹۸۴ به حدود ۶۳ درصد افزایش یافته بود. در سال ۱۹۹۰ و ۱۹۹۱ نرخ باسوادی بزرگسالان کمی بیش از ۶۰ درصد
در دولت و همچنین در برخی گزارش های بین المللی گزارش شده بود. مقامات دولتی در ابتدا آموزش سوادآموزی را به پنج زبان امهری، اورومو، تیگرینیا، وولایتا و سومالیایی اختصاص دادند. تعداد زبان ها بعداً به پانزده زبان افزایش یافت که حدود ۹۳ درصد از جمعیت را تشکیل می داد. تعدادی از کشورهای خارجی سخاوتمندانه به جمهوری دموکراتیک خلق اتیوپی کمک کردند تا نیازهای مراقبت های بهداشتی خود را برآورده کند. کوبا، اتحاد جماهیر شوروی و تعدادی از کشورهای اروپای شرقی کمک های پزشکی ارائه کردند. در اوایل سال ۱۹۸۰، نزدیک به ۳۰۰ تکنسین پزشکی کوبایی و بیش از ۱۰۰ پزشک، از تلاش های محلی برای حل مشکلات بهداشت عمومی حمایت کردند. کمک های غرب برای توسعه بلندمدت بخش بهداشت اتیوپی اندک بود و به طور متوسط سالانه حدود ۱۰ میلیون دلار آمریکا بود که کمترین کمک سرانه در کشورهای جنوب صحرای آفریقا است. اهداکنندگان اصلی غربی شامل ایتالیا و سوئد بودند. سیستم سازمان ملل به رهبری برنامه عمران ملل متحد شامل آژانس هایی مانند فائو، یونسکو، یونیسف، یونیدو، صندوق جمعیت سازمان ملل متحد و سازمان جهانی بهداشت، همچنان به گسترش کمک های خود به رژیم امپراتوری ادامه دادن
د. بانک جهانی همچنین در طول حکومت منگیستو با به رسمیت شناختن نظم و انضباط مالی شگفت آور، محافظه کارانه و محتاطانه ای که رژیم سعی در پیروی از آن داشت، به ارائه کمک های خود ادامه داد. خط مشی سیاسی. اگر چه انقلاب از ابتدا سوسیالیستی بود اما شخصیت رژیم کمونیستی اتیوپی به طور اسمی مشخص نشده بود. در سال ۱۹۸۴ حزب کارگران اتیوپی با ایدئولوژی سیاسی کمونیستی و مارکسیست–لنینیست که منگیستو دبیرکل آن بود، تأسیس شد. همین گونه در سال ۱۹۸۷ قانون اساسی سوسیالیستی با ۸۱ درصد آرا، تصویب و نام این کشور به جمهوری دموکراتیک خلق اتیوپی تغییر یافت. انتخابات در همان سال برگزار شد و لازم نبوده نامزدها به طور حتمی از اعضای حزب کارگران اتیوپی باشند. در آن انتخابات منگیستو هایله ماریام، به اتفاق آرا به عنوان اولین رئیس جمهور جمهوری دموکراتیک خلق اتیوپی انتخاب شد. جمهوری دموکراتیک خلق اتیوپی یک جمهوری سوسیالیستی تک حزبی بود که از آموزه های مارکسیستی–لنینیستی پیروی می کرد و نماینده کارگران و دهقانان اتیوپی بود. سیاست قومی و ملی دولت. دولت جمهوری دموکراتیک خلق اتیوپی مؤسسه ای تخصصی با قوم شناسان، حقوق دانان، جامعه شناسان و اقتصاددانان ایجاد
کرد تا دربارهٔ سکونت گاه ها یا کوچ نشینی ها، زبان ها، نمادها، ساختارهای خانوادگی، سیاست، طوایف، شیوه های تولید و تاریخ ملیت کشور بیاموزند و تدوین کنند تا در نتیجه سرکوب امپراتوری سابق اتیوپی جبران شود. همچنین برخی از رادیکال ترین رهبران انقلابی حزب کارگران اتیوپی از میان این اقلیت ها ظهور کردند. با پیروی از الگوی ملیت های اعمال شده توسط لنین در اتحاد جماهیر شوروی، مناطق خودمختار و پارلمان های منطقه ای ایجاد شد. جمعیت شناسی. بر اساس گزارش های سازمان ملل متحد در مورد وضعیت کودکان و نوزادان در اتیوپی کمونیستی، علی رغم اینکه دولت اتیوپی صادرکننده خالص محصولات کشاورزی و غذایی بود، نرخ سوء تغذیه بالا بسیار بوده است. اثرات محسوس صادرات هنگفت غلات به کشورهای دیگر، عرضه نشدن محصولات در بازار داخلی و در نتیجه ایجاد قحطی هایی به اندازه قحطی سال ۱۹۸۴ که هنوز هم عواقب خود را در این کشور نشان می دهد، جایی که بیش از ۵۰ درصد جمعیت فعلی—که ۱۵ درصد از جمعیت نوزادان آن نسل بودند—وضعیت نامناسبی از سوء تغذیه و در نتیجه تأخیر در رشد و توسعه را نشان می دهند. ترابری. کمبود منابع همراه با بی ثباتی نظامی و سیاسی، رشد زیرساخت های حمل
و نقل در اتیوپی را کند کرده بود. توسعه چنین سیستمی به طور سنتی هدف دولت اتیوپی بوده است. رژیم هایله سلاسی به طور متوسط ۷۰۰ میلیون بیر از بودجه برنامه ریزی شده را برای توسعه حمل و نقل در طول سه برنامه توسعه پنج ساله در ۱۹۵۷–۱۹۷۴ اختصاص داد. در سال ۱۹۷۵، زمانی که سیاست اقتصادی سوسیالیستی ارائه شد، دولت کنترل کلیه امکانات حمل و نقل و ارتباطات را به عهده گرفت. دولت درگ و جمهوری دموکراتیک خلق اتیوپی به توسعه و بهبود زیرساخت های حمل و نقل با استفاده از منابع مالی خود و گرفتن وام از سازمان های بین المللی مانند بانک جهانی ادامه می دادند. در سال ۱۹۹۱ سیستم حمل و نقل شامل ۱۳٬۰۰۰ کیلومتر جاده با شرایط آب و هوایی مطلوب بود. روابط خارجی. در روابط خارجی، جمهوری دموکراتیک خلق اتیوپی متحد سرسخت بلوک شرق بود. اتحاد جماهیر شوروی یکی از مهم ترین متحدان اتیوپی از نظر تجارت، سیاست و تسلیحات نظامی بود که در طول جنگ اوگادن بسیار مهم واقع شده بود. متحد مهم دیگر اتیوپی کمونیستی، کوبا بود که منگیستو رئیس جمهور اتیوپی روابط بسیار نزدیکی با رهبر آن فیدل کاسترو داشته است. کمک های کوبا به اتیوپی در شکست سومالی در طول جنگ اوگادن بسیار تأثی
رگذار بود. همچنین یکی دیگر از متحدان اتیوپی یمن جنوبی بوده است. جمهوری دموکراتیک خلق یمن متحد بزرگی برای اتیوپی در صنعت تسلیحات نظامی در طول جنگ اوگادن بود و اتیوپی را از طریق سربازان و تسلیحات پشتیبانی می کرد و در کمک های آن در شکست سومالی بسیار مهم بوده است. کمپین درگ و بعداً حزب کارگران اتیوپی برای مدرن کردن اتیوپی بدون کمک خارجی ممکن نبود. جمهوری دموکراتیک آلمان با آموزش های فنی و وسایلی مانند لباس و اسباب بازی برای کودکانی که برای اولین بار به مدرسه رفتند از رژیم منگیستو حمایت کرد. کوبای کمونیستی کمک های بسیاری از طریق پزشکان، معلمان و دیگر متخصصان از تکنسین ها گرفته تا ارتش به اتیوپی کرد. اتیوپیایی ها از کوبایی ها به خاطر این حمایت به خوبی یاد می کنند و در سال ۲۰۰۰، زمانی که جمهوری دموکراتیک خلق اتیوپی دیگر وجود نداشت، بنای یادبودی به افتخار سربازان کوبایی که در جنگ اوگادن کشته شدنده بودند، ساختند. اقتصاد. انقلاب اتیوپی در سال ۱۹۷۴ منجر به ملی شدن و بازسازی اقتصاد اتیوپی شد. بعد از انقلاب اقتصاد کشور چهار مرحله را طی کرد. آشفتگی سیاسی داخلی، درگیری های مسلحانه و اصلاحات بنیادی نهادی دوره انقلاب۱۹۷۴ تا ۱
۹۷۸ مسبب شد کشور رشد اقتصادی کمی را طی کند. همین طور اقدامات ملی سازی دولت و جو سیاسی بسیار بی ثبات باعث جابجایی اقتصادی در بخش هایی مانند کشاورزی و تولید شد. در نتیجه این مشکلات کشور، تولید ناخالص داخلی با نرخ متوسط سالانه تنها ۰٬۴ درصد افزایش یافت. علاوه بر این، کسری حساب جاری و کسری سرفصل مالی افزایش یافت و شاخص قیمت خرده فروشی افزایش پیدا کرد و میانگین سالانه افزایش ۱۶٬۵ درصدی را تجربه کرد. اقتصاد اساسی در آن زمان به صنعت کشاورزی وابسته بود و بیش از ۸۰ درصد جمعیت به طور مستقیم یا غیر مستقیم برای امرار معاش خود به کشاورزی وابسته بودند. در مرحله دوم در سال های ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۰ با تثبیت قدرت و اجرای اصلاحات نهادی توسط دولت، اقتصاد رو به بهبودی رفت. کمپین جدید توسعه درگ از طریق تعاونی ها—که معمولاً با عنوان زمکا شناخته می شد—نیز به بهبود اقتصاد کمک کرد. مهم تر از آن، شرایط امنیتی با کاهش تهدیدات داخلی و خارجی رو به بهبودی پیش رفت. پس از جنگ اوگادن و کاهش فعالیت شورشیان در اریتره، آدیس آبابا اهداف تولید را تعیین کرد و منابع لازم را برای بهبود شرایط اقتصادی را فراهم نمود. و در نتیجه، تولید ناخالص داخلی با نرخ متوسط
سالانه ۵٬۷ درصد رشد کرد. اتیوپی با بهره مندی از آب و هوای خوب، تولیدات کشاورزی را با نرخ متوسط سالانه ۳٬۶ درصد افزایش داد و بعدها به ۱۸٬۹ درصد ارتقا پیدا کرد زیرا بسیاری از تولیدکنندگانی که منصرف شده بودند، به ویژه در اریتره، دوباره کسب و کارشان را راه اندازی کردند. کسری حساب جاری و کسری کلی مالی در آن دوره زیر ۵ درصد تولید ناخالص داخلی باقی مانده بود. در مرحله سوم در سال های ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۵ اقتصاد کشور دچار پسرفت شد. به جز سال های ۱۹۸۲ و ۱۹۸۳، رشد تولید ناخالص داخلی کند شده و تولید نیز دچار رکود شد و کشاورزی به مرحله بحران رسید. چهار عامل باعث این تحولات شده بودند. اول؛ بین سال های ۱۹۸۴ و ۱۹۸۵ خشکسالی تقریباً تمام مناطق کشور را تحت تأثیر قرار داد که دولت اتیوپی منابع کمیاب را برای رفع قحطی ضمانت و پروژه های توسعه بلندمدت ارائه کرد. در نتیجه، علی رغم اینکه کمک های بین المللی برای خشکسالی به بیش از ۴۵۰ میلیون دلار آمریکا می رسید. کسری کلی مالی بدتر شد، حدود هشت میلیون نفر در طول خشکسالی اواسط دهه ۱۹۸۰ قربانی قحطی شدند و تقریباً یک میلیون نفر جان خود را از دست دادند. دوم؛ این صنعت با کاهش نهاده های کشاورزی رو به
رکود رفت. بسیاری از صنایع ظرفیت خود را برای افزایش تولید به پایان رساندند و نتوانستند تقاضای فزاینده برای کالاهای مصرفی را برآورده کنند. سوم؛ فقدان ارز خارجی و کاهش سرمایه گذاری، نرخ رشد نسبتاً بالای تولید در سال های ۱۹۷۸ و ۱۹۸۰ را معکوس کرد. سرانجام، تشکیلات نظامی بزرگ اتیوپی بار بزرگی را بر اقتصاد کشور تحمیل کرد و تا حدودی به آن لطمه زد. هزینه های دفاعی در این مدت ۴۰ تا ۵۰ درصد از هزینه های جاری دولت را رباییده بود. در دوره چهارم در سال های ۱۹۸۵ تا ۱۹۹۱ با وجود بهبود آب و هوا در سال های ۱۹۸۵ تا ۱۹۸۶ و ۱۹۸۶ تا ۱۹۸۷ که به معکوس نمودن کشاورزی کمک کرده بود، اقتصاد اتیوپی همچنان به رکود خود ادامه داد. بخش تولید نیز در این دوره رشد کرد و تولید ناخالص داخلی با نرخ متوسط سالانه ۵ درصد افزایش یافت. با این حال، اثرات ماندگار خشکسالی ۱۹۸۴–۱۹۸۵ این دستاوردها را تضعیف کرد و به رکود عمومی اقتصاد جمهوری دموکراتیک خلق اتیوپی کمک کرد. صنعت. در سال ۱۹۷۵، اتیوپی اکثر صنایع را ملی کرد و بعداً آن ها را از طریق شرکت های دولتی سازماندهی کرد. در ۷ فوریه ۱۹۷۵، همچنین دولت سندی را منتشر کرد که در آن به تشریح سیاست اقتصادی سوسیالیستی
اتیوپی پرداخت. "این سیاست سه حوزه تولیدی را که برای مشارکت دولت در نظر گرفته شده بود، شناسایی کرد؛" این سیاست همچنین بخش های دولتی و خصوصی را به فعالیت های اختصاص یافته به دولت—فعالیت هایی که سرمایه دولتی و خصوصی می توانستند به طور مشترک در آن فعالیت کنند—و فعالیت هایی که به بخش خصوصی واگذار شده بود، گروه بندی کرد. ملی شدن صنایع بزرگ در سال ۱۹۷۵ باعث ترس از سرمایه گذاری خصوصی خارجی در اتیوپی شد. بر اساس گزارش بانک ملی اتیوپی، سرمایه گذاری مستقیم خصوصی از ۶۵ میلیون در سال ۱۹۷۴ به ۱۲ میلیون در سال ۱۹۷۷ کاهش یافته بود و با طولانی شدن مذاکرات غرامت بین دولت اتیوپی و اتباع خارجی، سرمایه گذاری خارجی عملاً متوقف شد. از طرفی هم کنگره ایالات متحده اصلاحیه ای را در جهت ممنوعیت استفاده از بودجه ایالات متحده برای اهداف توسعه تدوین کرده بود که ناشی از مسائل مربوط به غرامت اتباع آمریکایی در اتیوپی بود. طی سال های ۱۹۸۲ و ۱۹۸۳، رژیم منگیستو دعاوی شهروندان ایتالیایی، هلندی، ژاپنی و بریتانیایی را حل و فصل کرد. همچنین مذاکرات برای حل و فصل مطالبات غرامت شهروندان آمریکایی در اتیوپی تا سال ۱۹۸۵ ادامه یافت. جمهوری دموکراتیک خلق ا
تیوپی در سال ۱۹۸۳ اعلامیه ای را با نام «اعلامیه سرمایه گذاری مشترک» صادر کرد و در آن از علاقه مجدد اتیوپی برای جذب سرمایه گذاران خارجی صحبت به میان آورد. این اعلامیه مشوق هایی مانند دوره پنج ساله تخفیف مالیات بر درآمد برای پروژه های جدید، معافیت از عوارض واردات و صادرات، حمایت از تعرفه و بازگرداندن سود و سرمایه را ارائه کرده بود. دارایی های خارجی محدود حداکثر تا ۴۹ درصد و مدت هر سرمایه گذاری مشترک تا بیست و پنج سال تعیین شده بود. اگر چه این اعلامیه از منافع سرمایه گذاران در برابر سلب مالکیت محافظت می کرد اما دولت اتیوپی این حق را برای خود محفوظ داشت که تمام سهام یک سرمایه گذاری مشترک را «به دلایل منافع ملی» خریداری کند. اعلامیه دولت جمهوری دموکراتیک خلق اتیوپی در مورد جذب سرمایه گذاران خارجی بی اثر بود و نتوانست هیچ سرمایه گذاری را مجذوب کند. در سال ۱۹۸۹ دولت اتیوپی فرمان ویژه ای را صادر کرد که تجدید نظر در اعلامیه ۱۹۸۳ بود. این فرمان مالکیت اکثریت خارجی را در بسیاری از بخش ها به استثنای بخش های مربوط به خدمات عمومی، بانکداری و مالی، تجارت، حمل ونقل و ارتباطات که در آن سرمایه گذاری مشترک مجاز نبود، مجاز می دا
نست. همچنین این فرمان برای حمایت قانونی گسترده تر از اعلامیه ۱۹۸۳، تمامی محدودیت های مربوط به بازگردانی سود را حذف نمود. منگیستو هایله ماریام، رئیس جمهور جمهوری دموکرتیک خلق اتیوپی در مارس ۱۹۹۰ در کمیته مرکزی حزب کارگران اتیوپی سخرانی نمود که نقطه عطفی در تاریخ اقتصادی اتیوپی شده بود. منگیستو با درک این موضوع که مدل اقتصادی اتیوپی شکست خورده است، اجرای یک اقتصاد بازار سوسیالیستی را پیشنهاد کرد. تحت سیستم اقتصادی جدید، بخش خصوصی می توانست در تمام بخش های اقتصاد، بدون سقف سرمایه گذاری مشارکت کند. همچنین اتیوپی دارای سقف ۲۵۰٬۰۰۰ دلاری برای سرمایه گذاری خصوصی بود. توسعه دهندگان مجاز به ساخت خانه ها، آپارتمان ها، و ساختمان های اداری برای اجاره یا فروش بودند و شرکت های تجاری مجاز به توسعه صنایع، هتل ها و انواع دیگر شرکت ها در زمین های دولتی بودند که با شرایط امتیاز اجاره داده می شدند. علاوه بر این، صنایع و شرکت های دولتی ملزم به فعالیت برای کسب سود بوده اند و این شرکت ها همچنان برای فروش یا بسته شدن ضرر می کردند. کشاورزان مالکیت قانونی زمینی را که کشت می کردند و حق فروش محصول خود را در بازار آزاد دریافت می کردند. د
ر حالی که هنوز زمینه های زیادی وجود داشت که باید به آن پرداخته می شد، مانند خصوصی سازی شرکت های دولتی و پرداخت غرامت به شهروندانی که زمین و دارایی شان مصادره شده بود، پیشنهادات دولت اتیوپی باعث ایجاد خوش بینی در میان برخی از اقتصاددانان دربارهٔ آینده اقتصادی اتیوپی شده بود. با این حال، برخی از ناظران خاطرنشان می کردند که پیشنهادات منگیستو تنها به منزله تصدیق شیوه های موجود در اقتصاد زیرزمینی بود. شکست و تلاشی. اتیوپی هرگز از قحطی بزرگ قبلی در اوایل دهه ۱۹۷۰ که نتیجه خشکسالی بود که بیشتر کشورهای ساحل آفریقا را تحت تأثیر قرار داد، بهبود نیافته بود. قحطی همچنین ناشی از عدم تعادل جمعیتی بود که در مناطق مرتفع متمرکز بود که عاری از مالاریا و تریپانوزومیاز بودند. هر دو رژیم امپراتوری و منگیستو تلاش کرده بودند مردم را در مناطق پست اسکان دهند اما رژیم منگیستو به دلیل این که اسکان مجدد اجباری شده بود با انتقاد شدید بین المللی روبرو شد. از اوایل قرن بیستم و در اواخر دهه ۱۹۷۰ نشانه هایی از تشدید خشکسالی در این بخش از شرق آفریقا طی یک چرخه طولانی یک دهه ای از خشکسالی های مکرر وجود داشته است. در اوایل دهه ۱۹۸۰، تعداد زیادی
از مردم در مرکز اریتره، تیگری، ولو و بخش هایی از بیگمدر و شوا شروع به احساس اثرات قحطی دوباره کردند. خشکسالی که در سال ۱۹۶۹ آغاز شده بود، ادامه یافت زیرا آب و هوای خشک فاجعه باری را برای ساحل به ارمغان آورد و از طریق شاخ آفریقا به شرق رسید. در سال ۱۹۷۳ قحطی متوالی جان صدها هزار عشایر اتیوپیایی را تهدید کرده بود که مجبور به ترک مناطق وطن خود و مبارزه با سومالی، جیبوتی، کنیا و سودان شدند تا از گرسنگی نجات پیدا کنند. در پایان سال ۱۹۷۳، قحطی جان حدود ۳۰۰٬۰۰۰ دهقان اهل تیگرای و ولو را گرفت و هزاران نفر دیگر در شهرها و روستاهای اتیوپی به دنبال امداد و کمک بودند. توانایی محدود جمهوری دموکراتیک خلق اتیوپی برای رهبری توسعه و پاسخگویی به بحران ها به طور چشمگیری با اتکای دولت به امداد قحطی خارجی بین سال های ۱۹۸۴ و ۱۹۸۹ نشان داده شد. در سال ۱۹۸۳ درگیری مسلحانه بین دولت و جنبش های مخالف در شمال با خشکسالی همراه شد و به گرسنگی گسترده در اریتره، تیگرای و ولو کمک کرد. در همین حال، خشکسالی به تنهایی تأثیر مخربی بر ۹ منطقه دیگر کشور گذاشت. این فاجعه طبیعی بسیار فراتر از خشکسالی ۱۹۷۳ و ۱۹۴۷ بود که به سقوط امپراتوری هایله سلاسی
انجامیده بود. تا اوایل سال ۱۹۸۵، حدود ۷٬۷ میلیون نفر از خشکسالی و کمبود مواد غذایی رنج می بردند. از این تعداد، ۲٬۵ میلیون نفر در معرض خطر فوری گرسنگی قرار داشتند. در اواسط دهه ۱۹۸۰، جامعه بین المللی به محض درک ابعاد بحران، سخاوتمندانه به فاجعه اتیوپی واکنش نشان داد. همچنین فائو چندین سال قبل از وقوع قحطی نسبت به مشکلات امنیت غذایی هشدار داده بود. کمک های دوجانبه، چند جانبه و خصوصی از مواد غذایی و سایر لوازم امدادی تا اواخر سال ۱۹۸۴ به کشور سرازیر شد. در سال ۱۹۸۷ خشکسالی دیگری ۵ میلیون نفر را در اریتره و تیگرای در معرض تهدید قرار داد. با این حال، این بار جامعه بین المللی آمادگی بیشتری برای رساندن غذا به مناطق آسیب دیده برای جلوگیری از گرسنگی و جابجایی گسترده جمعیت داشت. بر اساس مطالعات کتابخانه کنگره آمریکا، بسیاری از حامیان رژیم اتیوپی با سیاست خودداری از ارسال مواد غذایی به مناطق شورشی مخالفت کردند. اثرات ترکیبی قحطی و جنگ داخلی تا آن زمان اقتصاد کشور را در وضعیت فروپاشی قرار داده بود. همچنین بر اساس گزارش ها و تحقیقات دیده بان حقوق بشر، استراتژی ضد شورش جمهوری دموکراتیک خلق اتیوپی برای مقابله با مخالفان و
شورشیان باعث شد که قحطی یک سال زودتر از آنچه اتفاق می افتاد رخ دهد و مردم مجبور به مهاجرت به پناهگاه های امدادی و کمپ های پناهندگان شوند. جنگ اقتصادی علیه دهقانان باعث شد که قحطی به سایر مناطق کشور سرایت کند. اگر قحطی فقط در سال ۱۹۸۴ و ۱۹۸۵ رخ می داد و فقط مناطق مرکزی تیگرای و شمال ولو را تحت تأثیر قرار می داد، باعث می شد تنها یک چهارم از این تعداد به اردوگاه ها مهاجرت کنند، تعداد کشته شدگان به ۱۷۵٬۰۰۰ نفر می رسید؛ بنابراین بین ۲۲۵٬۰۰۰ تا ۳۱۷٬۰۰۰ مرگ—به جای بیش از نیمی از مرگ ناشی از قحطی—را می توان ناشی از نقض حقوق بشر توسط دولت اتیوپی دانست. معاون رئیس جمهور تسفای گبر کیدان به طور موقت جانشین رئیس جمهور شد. با این حال، با نزدیک شدن شورشیان به آدیس آبابا، پایتخت کشور از هر طرف، جمهوری دموکراتیک خلق اتیوپی تنها یک هفته دیگر دوام می آورد. ایالات متحده سپس راه را برای تصرف پایتخت توسط شورشیان در ۲۸ مه باز کرد و در نتیجه این اقدامات لازمه سقوط رژیم کمونیستی اتیوپی را فراهم ساخت.
خوسه خایکل (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل کاستاریکا بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال دپورتیوو ساپریسا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال کاستاریکا بازی کرده است.
رونالد مارین (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل کاستاریکا بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی کارتاگینیس و باشگاه فوتبال لیگا دپورتیوا آلاخولنسه اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال کاستاریکا بازی کرده است.
خوان کایاسو (؛ زادهٔ ) بازیکن و مربی فوتبال اهل کاستاریکا بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال دپورتیوو ساپریسا و باشگاه فوتبال لیگا دپورتیوا آلاخولنسه اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال کاستاریکا بازی کرده است.
میگل دیویس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل کاستاریکا بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی کارتاگینیس و باشگاه فوتبال لیگا دپورتیوا آلاخولنسه اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال کاستاریکا بازی کرده است.
روجر گومس (؛ زادهٔ ) بازیکن و مربی فوتبال اهل کاستاریکا بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی کارتاگینیس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال کاستاریکا بازی کرده است.
کلاودیو خارا (؛ زادهٔ ) بازیکن و مربی فوتبال اهل کاستاریکا بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال آلیانسا و باشگاه فوتبال لیگا دپورتیوا آلاخولنسه اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال کاستاریکا بازی کرده است.
روی مایرس (؛ زادهٔ ) بازیکن و مربی فوتبال اهل کاستاریکا بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال دپورتیوو ساپریسا، باشگاه فوتبال لس آنجلس گلکسی، باشگاه فوتبال پنیارول، باشگاه فوتبال پاچوکا، باشگاه فوتبال نیویورک رد بولز، و باشگاه ورزشی کارتاگینیس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال کاستاریکا بازی کرده است.
میگل سگورا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل کاستاریکا بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال دپورتیوو ساپریسا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال کاستاریکا بازی کرده است.
ارمیدیو بارانتس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل کاستاریکا بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی کارتاگینیس و باشگاه فوتبال دپورتیوو ساپریسا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال کاستاریکا بازی کرده است.
ماوریسیو مونترو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل کاستاریکا بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال لیگا دپورتیوا آلاخولنسه اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال کاستاریکا بازی کرده است.
اکتور مارچنا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل کاستاریکا بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی کارتاگینیس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال کاستاریکا بازی کرده است.
جئووانی خارا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل کاستاریکا بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال کاستاریکا بازی کرده است.
پسیلوتوم ، سرده ای از گیاهان آوندی سرخس مانند است. این یکی از دو جنس در خانواده برهنه ساقیان است که معمولاً به عنوان سرخس گردگیر شناخته می شود و دیگری "تمیسیپتریس" () است. زمانی تصور می شد که گیاهان در این دو جنس از اولین گیاهان آوندی بازمانده هستند، اما تبارزایی های جدیدتر آنها را به عنوان سرخس های پایه و به عنوان گروه خواهر مارزبانیان قرار می دهند. آنها فاقد ریشه واقعی هستند و برگ ها بسیار کاهش یافته اند، [1] ساقه ها اندام های حاوی بافت فتوسنتزی و رسانا هستند. تنها دو گونه در پسیلوتوم و یک هیبرید بین این دو وجود دارد. تفاوت آنها با ساقه های "تمسیپتریس" در داشتن ساقه با شاخه های زیاد و خوشه هاگدان با سه لوب به جای دو لوب است. شرح و چرخه زندگی. سرخس گردگیر در جنس پسیلوتوم فاقد ریشه واقعی هستند اما توسط ریزوم های خزنده لنگر انداخته اند. ساقه ها دارای انشعابات زیادی با شاخه های جفتی هستند که شبیه برگ های کوچک هستند اما بافت آوندی ندارند. در بالای این ترکیبات، خوشه هاگدانی وجود دارد که از همجوشی سه هاگدان تشکیل شده و هاگ را تولید می کند. هنگامی که بالغ می شود، خوشه هاگدان هاگ های زرد تا سفید را آزاد می کنند که ب
ه گامتوفیت کمتر از ۲ میلی متر تبدیل می شود. گامتوفیت به عنوان ساپروفیت در زیر زمین زندگی می کند، گاهی در یک انجمن همزیستی قارچ ریشه. هنگامی که گامتوفیت بالغ می شود، یکپارچه است و سلول های تخمک و اسپرم را تولید می کند. سلول های اسپرم با استفاده از چندین تاژک شنا می کنند و هنگامی که به یک سلول تخمک می رسند، با آن متحد می شوند تا هاگ رست جوان را تشکیل دهند. یک هاگ رست بالغ ممکن است تا ارتفاع ۳۰ سانتی متر یا بیشتر رشد کند، اما برگ ظاهری ندارد. این ساقه دارای یک هسته اولیه با دیواره ضخیم در مرکز خود است که توسط یک درون پوست احاطه شده است که جریان آب و مواد مغذی را تنظیم می کند. سطح ساقه با روزنه هایی پوشیده شده است که امکان تبادل گاز با محیط اطراف را فراهم می کند. گامتوفیت پسیلوتوم از این جهت غیرمعمول است که به صورت دوگانه منشعب می شود، در زیر زمین زندگی می کند و دارای بافت عروقی است. به نظر می رسد تغذیه گامتوفیت گیاه انگل قارچ است که توسط قارچ های گیاه درون رست کمک می شود. آرایه شناسی و نام گذاری. جنس پسیلوتوم اولین بار به طور رسمی در سال ۱۸۰۱ توسط اولاف سوارتز توصیف شد و شرح آن در "مجله گیاه شناسی" ("شرادر") ("J
ournal für die Botanik (Schrader)") منتشر شد. نام این تیره از واژه یونانی باستان پسیلوس (psilos) به معنای «برهنه»، «صاف» یا «طاس» است که اشاره به فقدان اندام های معمول گیاه و فقدان ظاهری برگ دارد. گونه و توزیع. دو گونه وجود دارد، "پسیلوتوم نودوم" () و "پسیلوتوم کومپلاناتوم" () و همچنین یک هیبرید بین آنها شناخته شده است، "پسیلوتوم × اینترمدیوم" ( Psilotum × intermedium W. H. Wagner). پراکنش پسیلوتوم مدارگان و جنب مدارگان است، در دنیای جدید، آسیا و اقیانوس آرام، با چند جمعیت جدا شده در جنوب غربی اروپا. بالاترین عرض های جغرافیایی شناخته شده در کارولینای جنوبی، استان کادیز در اسپانیا، و جنوب ژاپن برای "پسیلوتوم نودوم" است. در ایالات متحده، "پسیلوتوم نودوم" از فلوریدا تا تگزاس و "پسیلوتوم کومپلاناتوم" در هاوایی یافت می شود. رابطه با سرخس. پسیلوتوم ظاهراً شبیه برخی از گیاهان آوندی اولیه منقرض شده مانند "راینوفیت" () و "تریمروفیت" (trimerophyte) جنس () است. ویژگی های غیرمعمول پسیلوتوم که نشان دهنده میل ترکیبی با گیاهان آوندی اولیه است شامل هاگ رست منشعب دوتایی، ساقه های هوایی برخاسته از ریزوم های افقی، استوانه آوندی