Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ایجاد فهرست ها را فراهم کند، هرگز اعلام نشد. جنبش جواهر جدید که پس از به قدرت رسیدن محبوب بود، احتمالاً می توانست پیروزی انتخاباتی را تضمین کند، اما PRG از سازماندهی انتخابات وعده داده شده خودداری کرد و متعاقباً از سازماندهی رأی گیری خودداری کرد. حزب ملی گرنادا، شریک ائتلافی NJM، ممنوع نشد، اما از فعالیت عادی آن جلوگیری شد و PRG آن را به عنوان حزبی متشکل از "افراد مهم" محکوم کرد. هنگامی که رهبر آن، هربرت بلیز، سعی کرد جلسه ای ترتیب دهد، مورد بدرفتاری هواداران NJM قرار گرفت، در حالی که ارتش انقلابی از مداخله خودداری کرد. به جای دموکراسی پارلمانی، دولت انقلابی مردمی قصد داشت بر سیستمی از «قدرت مردمی» - یا «دموکراسی مشارکتی» - تکیه کند، یعنی بر مجموعه ای از مجامع محلی که موریس بیشاپ در یک کنفرانس مطبوعاتی تعریف کرد، مانند مجامع روستایی و مجامع کارگری، که وظیفه انتخاب «مجامع محلی» را بر عهده داشتند، که سپس پارلمان را انتخاب و متعاقباً دولت را منصوب می کردند. این اظهارات بیشاپ دقیق ترین اطلاعاتی بود که تاکنون در مورد نهادهای مورد نظر رژیم جدید ارائه شده است. جنبش جواهر جدید، به ویژه در مفاهیم خود، تحت تأثیر نظریه
پردازان مارکسیست کارائیبی طرفدار شوروی قرار داشت: این جنبش، کارائیب را به ایجاد رژیم های سیاسی «ملی-دموکراتیک» مبتنی بر اتحاد طبقاتی بین بورژوازی و پرولتاریای محلی پیش بینی می کرد . مرحله «دموکراسی ملی» با هدف جلوگیری از توسعه سرمایه داری در کارائیب و سپس حرکت به سمت مرحله «ساخت سوسیالیستی» طراحی شده بود. این نظریه که توسط روشنفکران جهان سوم طراحی شده بود، با هدف دور زدن مرحله توسعه سرمایه داری در کشورهایشان و حرکت مستقیم به سمت سوسیالیسم بود. دولت موقت گرنادا ضمن تأکید بر ماهیت مردمی قدرت، از استراتژی لنینیستی کنترل جمعیت توسط نخبگان مبارز پیروی کرد: از همان ماه های اول پس از تصرف قدرت، دولت جنبش جواهر جدید با قرار دادن مدیران و فعالان قابل اعتماد در تمام موقعیت های استراتژیک، انحصار قدرت را در دست گرفت. سازمان های توده ای تحت نظارت حزب تشکیل شدند، مانند سازمان ملی جوانان، یک جنبش جوانان که از نزدیک توسط کمیته جوانان NJM کنترل می شد. فیلیس کورد، همسر برنارد، ریاست سازمان ملی زنان را بر عهده داشت: شاخه زنان حزب که قبل از تصرف قدرت تأسیس شد اما تا حد زیادی پس از سال ۱۹۷۹ توسعه یافت. فعالان NJM "شوراهای محلی"
را به رهبری شاخه های حزب ایجاد کردند: هفت شورا در سراسر کشور، این شوراها قرار بود ابزار اصلی دموکراسی مستقیم در گرنادا باشند. شوراهای محلی - که در ابتدا فقط برای اعضا و هواداران حزب باز بودند - که هیچ موجودیت قانونی نداشتند - به سرعت برای همه باز شدند تا در مورد مشکلات محلی بحث کنند. شوراها اول از همه از شور و شوق واقعی مردم بهره می برند و وفور نعمت ایجاب می کرد که آنها به "شوراهای منطقه ای" تقسیم شوند. جلسات هیئت مدیره اغلب به کارگاه هایی تقسیم می شد تا در مورد موضوعات خاص بحث شود. در سال ۱۹۸۲، شوراهای محلی اهمیت خود را به نفع دفاتر هماهنگی روستایی (VCBs) که مسئول هماهنگی کار آنها با نهادهای دولتی، شبه نظامیان محلی و اتحادیه ها بودند، از دست دادند. با وجود توسعه مجامع محلی، اعضای آنها از فرآیند تصمیم گیری کنار گذاشته شدند و اگرچه می توانستند پیشنهادهایی ارائه دهند، اما قادر به به چالش کشیدن سیاست های دولت که ملزم به تصویب آنها بودند، نبودند. بنابراین، «قدرت مردمی» در مواجهه با کمیته مرکزی جنبش جواهر جدید، که قدرت تصمیم گیری واقعی را در دست داشت، خلع سلاح شد، اگرچه اعضای آن هیچ مشروعیت دموکراتیک دیگری جز انتخ
اب شدن با تشویق در سال ۱۹۷۳ نداشتند. در میان مردم، شور و شوق اولیه به تدریج جای خود را به خصومت داد، زیرا اختلاف نظرها با سیاست های دولت انقلابی خلق افزایش یافت. پیامدهای منفی برای اقتصاد جزیره (به ویژه کاهش تعداد گردشگران) ناشی از وخامت روابط با ایالات متحده، یکی از دلایل اصلی نارضایتی بود. ارتش منحل شده با ارتش انقلابی خلق (PRA) جدید، تحت رهبری هادسون آستین، جایگزین شد و دومی به درجه ژنرالی ارتقا یافت. یک نیروی شبه نظامی مردمی برای حمایت از ارتش در صورت حمله به جزیره ایجاد شد. به لطف کمک کوبا، ارتش انقلابی خلق به سرعت شاهد افزایش تعداد نفرات خود از حدود پنجاه نفر به حدود ۲۰۰۰ نفر بود، رقمی که از مجموع تمام نیروهای مسلح دیگر در منطقه آنتیل بیشتر است. علاوه بر این، رهبری جنبش جواهر جدید دچار تفرقه شد و جناح برنارد کوارد در مقابل جناح موریس بیشاپ قرار گرفت. انقلابی که بیشاپ رهبری می کرد، به نظر «معتدل و طرفدار کاستاریکا» بود. خطی که برنارد کوارد از آن دفاع می کرد، در برخی موارد در منطق کمونیستی رادیکال تر، حتی استالینیستی، قرار داشت و یک سازمان حزبی کاملاً لنینیستی را توصیه می کرد که پس از تصرف قدرت نیز به شیو
ه یک جنبش زیرزمینی رهبری شود. تسلط خوب برنارد کوارد بر مفاهیم نظری مارکسیستی-لنینیستی اغلب به او اجازه می داد، به لطف احترام بیشاپ و اطرافیانش به تحلیل های لنینیستی، بر مباحث داخلی رهبری حزب تسلط داشته باشد. با این حال، جناح های بیشاپ و کوارد هیچ اختلاف نظر عمده ای در مورد سرعت گذار به سوسیالیسم نداشتند. در سال ۱۹۸۲، موریس بیشاپ در سخنرانی خود برای مدیران جنبش جواهرات جدید، بار دیگر بر ویژگی «ملی-دموکراتیک» و «ضد امپریالیستی» انقلاب گرنادا و قصد خود برای ایجاد «دیکتاتوری کارگری» تأکید کرد: در این سخنرانی، او ادعا کرد که می خواهد به حکومت با فرمان ادامه دهد و عناصر بورژوازی و خرده بورژوازی متحد رژیم خود را از قدرت و فضای عمومی کنار بگذارد تا گرنادا را به سمت مرحله «جهت گیری سوسیالیستی» هدایت کند. آزادی های عمومی. گرایش های سرکوبگرانه رژیم در طول ماه ها افزایش یافت. قانون خلق شماره ۸، که اندکی پس از تصرف قدرت اعلام شد، اجازه بازداشت پیشگیرانه هر شخصی را که «مظنون به تهدید امنیت عمومی» بود، می داد. در آوریل ۱۹۷۹، گرنادا ۸۰ زندانی سیاسی داشت که اکثر آنها از همکاران سابق گری بودند. در ماه های بعد، دو رویداد به راد
یکالیزه شدن اقدامات امنیتی کمک کرد. در نوامبر ۱۹۷۹، توطئه ای علیه دولت که توسط یک افسر پلیس سابق، ویلتون د راونیر ، طراحی شده بود، کشف شد. در ژوئن ۱۹۸۰، در جریان یک جلسه عمومی، بمبی زیر جایگاه رسمی که موریس بیشاپ و دیگر شخصیت ها روی آن قرار داشتند، منفجر شد. اگرچه جان سخنرانان به دلیل تخته بتنی زیر پایشان نجات یافت، اما سه دختر جوان کشته شدند. توطئه نوامبر ۱۹۷۹ و حمله ژوئن ۱۹۸۰ باعث «تهاجم» دولت علیه «دشمنان» آن شد و این وقایع به حضور گروه های ضدانقلاب در جزیره نسبت داده شد. پس از بمب گذاری، موجی از دستگیری ها رخ داد؛ یک فرمان ضد تروریسم تصریح می کند که هر مظنونی در یک حمله توسط دادگاهی بدون هیئت منصفه محاکمه خواهد شد و فعالیت های تروریستی با اعدام مجازات خواهد شد. چهار نفر به جرم حمله دستگیر و متهم شدند: در طول محاکمه، قاضی متوجه شد که اعترافات دو نفر از متهمان تحت شکنجه گرفته شده است و اظهارات آنها را غیرقابل قبول اعلام کرد. بر این اساس، محاکمه به تعویق افتاد: مظنونان در زندان ماندند و در دسامبر ۱۹۸۳، پس از سقوط جمهوری خودمختار گرنادا، مشمول عفو فرماندار کل گرنادا شدند . در حالی که دولت انقلابی خلق گرنادا،
برخلاف سایر رژیم های «سوسیالیستی» در جهان سوم ، خشونت گسترده ای علیه مخالفان خود اعمال نمی کرد - از اعدام یا محکوم کردن آنها به کار اجباری خودداری می کرد - بازداشت های پیشگیرانه مکرر بود. حدود ۳۰۰۰ نفر، از جمعیت کمتر از ۹۰۰۰۰ نفر در کل کشور، در طول چهار سال حکومت جمهوری خلق گرنادا دستگیر و مورد بازجویی قرار گرفتند که ۳۰۰ نفر از آنها بازداشت شدند: در حالی که اکثر دستگیرشدگان فقط برای چند روز یا حتی چند ساعت بازداشت شدند، این کشور در پایان سال ۱۹۸۲ حدود ۱۲۰ زندانی ضدانقلاب داشت که اکثر آنها به مدت دو سال یا بیشتر و اکثر آنها بدون محاکمه در بازداشت بودند. وینستون وایت، رهبر حزب متحد خلق، حزبی که قبلاً با جنبش جواهر جدید متحد بود، در میان زندانیان بود. در مارس ۱۹۸۳، با در نظر گرفتن آزادی های ماه های قبل، عفو بین الملل ۹۷ زندانی سیاسی را در گرنادا ثبت کرد. به طور گسترده تر، از نظر آزادی های عمومی، PRG نقش خود را از منظر مارکسیستی، از زاویه «دیکتاتوری پرولتاریا» می دید، که شامل حق اعمال «سرکوب محدود» علیه مخالفان «بورژوازی» انقلاب می شد. در رژیم گری، مخالفان به رسانه های دولتی دسترسی نداشتند، وضعیتی که در PRG نیز ت
غییر نکرد. از آنجا که تنها ایستگاه رادیویی در جزیره (رادیو گرنادا، که پس از انقلاب به رادیو آزاد گرنادا تغییر نام داد) دولتی بود، کنترل آن توسط PRG به معنای حفظ وضع موجود بود. وضعیت در مورد مطبوعات مکتوب، که متعلق به سرمایه خصوصی بودند، متفاوت بود: از سپتامبر ۱۹۷۹، بیشاپ روزنامه های مختلف، از جمله نشریه محافظه کار "Torchlight،" را به دست داشتن در «اعمال بی ثبات کننده» متهم کرد. بنابراین، دولت شروع به نابودی مطبوعات مخالف کرد و عملاً به جنبش جواهر جدید انحصار اطلاعات را بخشید. قانون شماره ۸۱ خلق، افراد حقیقی را از داشتن بیش از ۴٪ سهام یک روزنامه منع می کرد، که معادل ناپدید شدن مطبوعات غیردولتی بود. قانون دوم، که در ژوئن ۱۹۸۱ منتشر شد، انتشار روزنامه را به مدت یک سال کامل، تا زمان تصویب قانون جدید آزادی مطبوعات ، ممنوع کرد . سپس دولت سیستمی از مالکیت جمعی روزنامه ها را تعریف کرد که معادل شیوه ای از خودمدیریتی مطبوعات نوشتاری بود. با این حال، عدم دقت در مورد جدول زمانی برای گذار به مالکیت جمعی روزنامه ها، در آن زمان به این ترس دامن زد که این برنامه تنها بهانه ای برای گسترش کنترل دولت بر مطبوعات است. سیاست PRG در
مورد آزادی اطلاعات، به ویژه به دلیل اینکه صاحبان روزنامه های خصوصی حداکثر تبلیغات را در مورد اقدامات سرکوبگرانه ای که در معرض آن قرار داشتند، ارائه می دادند، بسیار ضعیف تلقی می شد. در مقابل، برنامه مالکیت جمعی رسانه ها تأثیر کمی بر مردم دارد. اقتصاد. در سطح اقتصادی، دولت انقلابی در شرایط بسیار نامساعدی فعالیت می کرد: گرانادا، که اقتصاد آن عمدتاً به گردشگری متکی است (این جزیره عمدتاً جوز هندی و موز تولید می کند)، هم از عواقب طوفان آلن و هم از کاهش قیمت صادرات رنج می برد. پس از انقلاب، دولت انقلابی گرانادا (PRG) کنترل دولت بر اقتصاد را گسترش داد و از دستورالعمل های الهام گرفته از رژیم های کمونیستی پیروی کرد : تجارت، زیرساخت ها و مشاغل غیرکشاورزی تا حد زیادی ملی شدند. اگرچه کشاورزی، که در اقتصاد گرانادا غالب بود، اساساً در بخش خصوصی باقی ماند، اما نمایندگان دولت برای نظارت بر صادرات کشاورزی منصوب شدند. دولت با هدف جایگزینی اقتصاد بازار که در زمان دولت گری اجرا می شد و ترویج سریع ترین گذار ممکن به سوسیالیسم ، قصد داشت یک اقتصاد مختلط تحت سلطه بخش دولتی ایجاد کند . با این وجود، PRG نشان داد که علی رغم حضور مشاورا
نی از سایر کشورهای کارائیب یا کشورهای "سوسیالیستی"، قادر به ایجاد یک اقتصاد برنامه ریزی شده واقعی نیست، به ویژه به دلیل کمبود مدیران اجرایی واجد شرایط. به دلیل تأکید بیشتر بر برنامه ریزی، قیمت ها عموماً با عرضه و تقاضا هماهنگ نبودند . وخامت اوضاع اقتصادی، سازوکارهای بازار را کم اثرتر کرد، در حالی که برنامه ریزی در دستیابی به اهداف تعیین شده شکست خورد و گرنادا، به طور کلی، به تمام مشکلات خاص کشورهای در حال توسعه (کمبود منابع طبیعی، پرسنل واجد شرایط، فناوری ها و فقدان صنایع تولیدی) مبتلا است. دوره ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۳، به طور کلی، با اختلالات اقتصادی مشخص شد. با این حال، تعدادی از اصلاحات PRG اثرات مثبتی داشتند: مقامات سیستمی از وام های مالی و تجهیزاتی برای کشاورزان و تعاونی های کشاورزی را برای توسعه فعالیت ایجاد کردند. دولت بیشاپ همچنین برای توسعه زیرساخت ها، به ویژه با ساخت جاده های جدید، تلاش کرد. سیاست های اجتماعی. در مورد سیاست آموزشی، دولت انقلابی مردمی (PRG) برای بهبود سطح آموزش در گرانادا، جایی که ۷٪ از جمعیت بی سواد هستند، تلاش کرد: مرکزی برای آموزش عمومی (CPE) برای هماهنگی ابتکارات آموزشی دولت، از جمله کمپین
های سوادآموزی، ایجاد شد. تلاش هایی برای بهبود نتایج و برنامه های مدارس در حال انجام است. یادگیری زبان کرئول گرنادایی در مدرسه مجاز است. تمایل PRG به حاشیه راندن آموزش مذهبی و به طور گسترده تر، نقش کلیسا - به ویژه کاتولیک - در آموزش، به وخامت روابط بین دولت و روحانیت گرنادایی کمک کرد. دولت انقلابی مردمی، کلیساهای گرنادایی (کاتولیک، پروتستان و آنگلیکان) را به عنوان دشمنان مستقیم خود در نظر گرفته بود: گزارشی از مقامات گرنادایی، روحانیت را خطرناک ترین مراکز بالقوه ضد انقلابی توصیف کرد و نظارت مداوم بر کلیساها و همچنین توسعه روابط بین PRG و جنبش الهیات رهایی بخش را توصیه کرد . در بخش بهداشت، دولت بیشاپ تلاش کرد تا خدمات موجود را بهبود بخشد: در این زمینه، به ویژه از کمک های کوبا بهره مند می شود که دوازده پزشک متخصص را به گرنادا اعزام کرد و بدین ترتیب تعداد متخصصان در کشور را دو برابر کرد. مرخصی زایمان و مراکز بهداشت عمومی نیز معرفی شدند. [ "نیازمند منبع" ] سیاست خارجی. پس از انقلاب ۱۹۷۹، دولت های کشورهای کارائیب برای تصمیم گیری در مورد نحوه برخورد با دولت جدید تشکیل جلسه دادند و میزان گرایش چپ گرایانه جمهوری خلق گر
نادا را زیر سوال بردند. موریس بیشاپ، جورج لوئیزون را به عنوان فرستاده فرستاد تا به رهبران کشورهای کارائیب اطمینان خاطر دهد و دولت انقلابی گرنادا با اطمینان خاطر، حسن نیت خود را برای به رسمیت شناختن همسایگانش افزایش داد؛ به رسمیت شناختن دولت انقلابی خلق منجر به لزوم بازگشت گرنادا به استاندارد قانون اساسی به عنوان جامعه کشورهای کارائیب ( CARICOM) می شد. در ماه های اول موجودیت خود، به نظر می رسید که دولت انقلابی خلق گرنادا "چرخش به چپ" را در کارائیب اعلام کرده است. در ژوئیه ۱۹۷۹، یک اجلاس کوچک در گرنادا برگزار شد که در کنار موریس بیشاپ، دو رئیس دولت دیگر از حزب کارگر را که برای چند ماه به قدرت رسیده بودند، گرد هم آورد: الیور سرافین ، نخست وزیر دومینیکا و آلن لوئیزی ، نخست وزیر سنت لوسیا . همچنین در میان متحدان اصلی دولت گرنادی، مایکل مانلی ، نخست وزیر سوسیالیست جامائیکا ، قرار داشت ؛ اما از سال ۱۹۸۰، شکست انتخاباتی مانلی، موریس بیشاپ را از این حمایت مهم محروم کرد. سرافین و لوئیزی نیز به سرعت قدرت را ترک کردند. به طور کلی، تغییر به چپ مورد انتظار در منطقه رخ نداد. احزاب راست گرا در سنت وینسنت و گرنادین ها و آنتیگ
وا و باربودا، جایی که احزاب نزدیک به جنبش جواهر جدید حذف شده اند، در انتخابات پیروز شدند. روابط دیپلماتیک با ترینیداد و توباگو سرد بود و روابط با گویان رو به وخامت بود. بنابراین، دولت گرنادی خود را از نظر سیاسی در منطقه منزوی یافت. اتحاد با کوبا، تنش با ایالات متحده. به محض اینکه دولت جنبش جواهرات جدید به قدرت رسید، ارتباطات پنهانی با کوبا برقرار کرد که خیلی سریع به کوبا سلاح رساند. روابط با ایالات متحده چندین مرحله را طی کرد، اما به سرعت رو به وخامت گذاشت. پس از سرنگونی او، اریک گیری کودتای کمونیستی در کشورش را محکوم کرد و سعی کرد کمک های آمریکایی را دریافت کند: با این وجود، وزارت امور خارجه تمایل داشت برای تحلیل اوضاع به بریتانیا تکیه کند. دولت موقت گرنادی به سرعت درخواست کمک اقتصادی و نظامی به ایالات متحده ارسال کرد که بی پاسخ ماند. رژیم جدید بیش از هر چیز می خواست از خود در برابر تلاش گیری برای بازگشت محافظت کند و بیشاپ اعلام کرد که از ایالات متحده، بریتانیا، کانادا و ونزوئلا درخواست اسلحه خواهد کرد: نخست وزیر گرنادی به ویژه قبل از علنی کردن تماس های خود با کوبا، سعی کرد فضای سیاسی بین المللی پیرامون رژیم
خود را ارزیابی کند. در ۲۲ مارس ۱۹۷۹، ایالات متحده پس از اینکه به این نتیجه رسید که بازگشت گری به قدرت امکان پذیر نیست، رژیم جدید را به رسمیت شناخت؛ با این وجود، دولت آمریکا تأکید کرد که از درخواست کشورهای کارائیب برای بازگشت به وضعیت عادی سیاسی حمایت می کند. در ۲۳ مارس، ایالات متحده، با تمایل به برقراری روابط خوب با جمهوری خلق گرنادا، سفیر خود در کارائیب شرقی، فرانک اورتیز، را به گرنادا فرستاد: اولین مصاحبه به خوبی پیش رفت؛ سفیر آمریکا، ضمن اعلام پروژه های کمک به گرنادا، رهبران جنبش ملی عدالت (NJM) را به سازماندهی انتخابات تشویق کرد. اورتیز در دومین سفر خود به گرنادا، متوجه شد که بیشاپ و دولتش به ویژه نگران کودتای احتمالی گری از تبعید خود هستند. سفیر به موریس بیشاپ و برنارد کورد اطمینان داد که ایالات متحده قصد ندارد به گری اجازه دهد ارتش تشکیل دهد و از خاک آنها به گرنادا حمله کند. اما این دیپلمات چندین اشتباه مرتکب شد، اولاً با هشدار به بیشاپ و کورد در مورد خطرات کاهش گردشگری در کشورشان در صورت ناآرامی های سیاسی، و سپس با دادن یک بیانیه مطبوعاتی به آنها مبنی بر اینکه ایالات متحده اتحاد نظامی گرانادا با کوبا
را، حتی با هدف دفاع از خود در برابر حمله احتمالی، نادیده خواهد گرفت. این مصاحبه عمیقاً بر روابط آمریکا و گرانادا تأثیر گذاشت: بیشاپ و کورد این هشدارها را تهدید و حتی نشانه ای از تحقیر و نژادپرستی از سوی سفیر دانستند. در ۱۳ آوریل، بیشاپ سخنرانی توهین آمیزی ایراد کرد و به شدت دخالت آمریکا را محکوم کرد. روز بعد، روابط دیپلماتیک با کوبا برقرار شد و تماس هایی بین رژیم های فیدل کاسترو و موریس بیشاپ آشکار شد. ایالات متحده با این نزدیکی، ترس های خود را تأیید شده دید، در حالی که دولت گرانادا، نگرش آمریکا را مظهر امپریالیسم می دانست. روابط بین دو کشور در طول بقیه سال ۱۹۷۹ تا پایان دوره جیمی کارتر در کاخ سفید، به ویژه زمانی که چندین شهروند آمریکایی برای مدت کوتاهی در گرانادا دستگیر شدند، همچنان پرتنش بود. روابط بین کوبا و گرنادا به سرعت رشد کرد و این امر به لطف روابط شخصی عالی فیدل کاسترو و موریس بیشاپ تسهیل شد. رئیس جنبش ملی جوانان (NJM) تحسین زیادی از رهبر کوبا ابراز کرد که در عوض، رهبر کوبا نیز محبتی تقریباً پدرانه به او نشان داد. کوبا به رژیم جدید گرنادا سلاح عرضه می کرد و مشاورانی را برای تشکیل ارتش انقلابی خلق گرن
ادا اعزام می کرد. در ژوئن ۱۹۷۹، یک توافق نامه همکاری بین دو کشور منعقد شد که کمک کوبا را برای توسعه بخش بهداشت و زیرساخت های گرنادا فراهم می کرد. در سال ۱۹۸۱، یک توافق نامه جدید، این بار محرمانه، در مورد همکاری نظامی امضا شد. کوبا به ویژه به گرنادا در ساخت یک فرودگاه جدید با هدف توسعه گردشگری در این جزیره کمک کرد. چند صد امدادگر کوبایی، که بیشتر آنها برای کمک به ساخت فرودگاه آمده بودند، در این جزیره مستقر شدند. تعداد زیادی از آنها نیز نیروهای ذخیره نیروهای مسلح کوبا بودند و آموزش نظامی دیده بودند. سپس کوبا گروهی از پرسنل نظامی فعال و همچنین مأموران سرویس های امنیتی خود را در گرنادا مستقر کرد. دولت موریس بیشاپ علاوه بر اتحاد با کوبا، در سال ۱۹۸۰ از حمایت دانیل اورتگا ، رئیس جمهور ساندینیست نیکاراگوئه، نیز برخوردار شد که همبستگی خود را با انقلاب گرانادا اعلام کرد. روابط با سایر کشورهای کمونیستی. موریس بیشاپ علاوه بر ارتباط با دولت های چپ گرای آمریکای لاتین، به کمیته مرکزی جنبش جواهر جدید گفت که هدف او حفظ روابط خوب با همه کشورهای جهان، به استثنای «دیکتاتوری های فاشیستی» است. بر این اساس، روابط همکاری به زودی با
رژیم های کمونیستی، عمدتاً از طریق کوبا، توسعه یافت: رژیم فیدل کاسترو نقش واسطه را برای کمک به گرنادا ایفا کرد، که راه های ارتباطی آن با کشورهای خارجی محدود به انعقاد توافق نامه هایی با اتحاد جماهیر شوروی، ویتنام و چکسلواکی بود. اتحاد جماهیر شوروی که کارائیب را به عنوان یک حوزه اولویت دار در نظر نمی گرفت، در مورد انقلاب گرنادا محتاط بود و شش ماه طول کشید تا روابط دیپلماتیک با رژیم جنبش جواهر جدید برقرار کند، که این امر عمدتاً با اصرار کوبایی ها و پس از تضمین ثبات دولت بیشاپ انجام شد: بیانیه مشترک اتحاد جماهیر شوروی و جمهوری خلق گرنادا در هاوانا امضا شد. با این حال، همکاری بین اتحاد جماهیر شوروی و گرنادا، به ویژه در سطح اقتصادی، محدود ماند - و کوبا همچنان شریک اصلی دولت گرنادا باقی ماند. با این وجود، جنبش جواهر جدید قصد داشت روابط خود را با دولت شوروی توسعه دهد، به ویژه به عنوان واسطه ای بین اتحاد جماهیر شوروی و چپ کارائیب عمل کند. در ژوئیه ۱۹۸۲، یک توافق نامه همکاری بین جنبش جواهر جدید و حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی امضا شد که تبادل تجربیات و آموزش بین کادرهای دو حزب را فراهم می کرد. توافق نامه های همکاری م
شابهی با احزاب کمونیست کوبا، بلغارستان و آلمان شرقی امضا شد. کشورهای مختلف بلوک شرق امدادگران اعزام کردند. در اوایل دهه ۱۹۸۰، مجموعه ای از توافق نامه های مخفی بین اتحاد جماهیر شوروی و گرنادا امضا شد که کمک های شوروی به تجهیزات و سلاح به ارزش ۲۰ میلیون روبل را فراهم می کرد. پس از سفر برنارد کوارد به پراگ، چکسلواکی در ازای توافق نامه ای مبنی بر تحویل ۸۰ تن جوز هندی در سال، از سال ۱۹۸۴، به گرنادا سلاح عرضه کرد. کره شمالی متعهد شد که سلاح، مهمات و ۶۰۰۰ یونیفرم به گرنادا تحویل دهد. توافقات با اتحاد جماهیر شوروی همچنین آموزش سربازان گرنادا در خاک شوروی را فراهم می کرد. تحویل تسلیحات از کشورهای مختلف کمونیستی عمدتاً برای سال ۱۹۸۶ برنامه ریزی شده بود و تنها بخشی از کمک های برنامه ریزی شده شوروی در سال ۱۹۸۳، در زمان سقوط رژیم، به دست آنها رسید. تلاش برای آشتی با آمریکا. روابط با ایالات متحده همچنان بسیار پرتنش بود - حمایت موریس بیشاپ از مداخله شوروی در افغانستان سرانجام در آغاز سال ۱۹۸۰ این روابط را رو به وخامت گذاشت - و به ویژه پس از انتخاب رونالد ریگان به عنوان رئیس جمهور، با مجموعه ای از اظهارات تهاجمی از هر دو طرف
مشخص شد. ساخت فرودگاه جدید با کمک کوبا به ویژه دولت آمریکا را نگران کرد، زیرا بیم آن می رفت که از آن برای مانورهای نظامی استفاده شود. در آوریل ۱۹۸۲، رونالد ریگان به جامائیکا و باربادوس رفت : او با سران مختلف دولت های کارائیب دیدار کرد و در این فرصت سعی کرد حمایت آنها را در برابر دولت گرنادی به دست آورد. با این حال، ابتکار ریگان با موفقیت چندانی روبرو نشد، چرا که اکثر دولت های جامعه کارائیب پس از تنش های سال ۱۹۸۱، مایل به بهبود روابط خود با جمهوری خودگردان کارائیب (PRG) بودند. دولت گرنادی نیز به نوبه خود، از حمله آمریکا به خاک خود بیمناک شد: در مارس ۱۹۸۳، مانورهای نیروی دریایی ایالات متحده در آب های کارائیب، موریس بیشاپ را به اندازه کافی نگران کرد تا اجلاس جنبش عدم تعهد را که در هند شرکت کرده بود، ترک کند و به سرعت به کشور خود بازگردد تا نیروهای مسلح را به حالت آماده باش درآورد. پس از این ماجرا، نخست وزیر گرانادا مجبور شد ماهیت غیرقابل دفاع و بلندمدت روابط ضعیف با ایالات متحده را به رسمیت بشناسد، به ویژه به دلیل وابستگی گرانادا به گردشگری از ایالات متحده و کانادا؛ ساخت فرودگاه جدید که هنوز در حال انجام است و
با هدف احیای اقتصاد کشور انجام می شود، در صورت عدم بازدید گردشگران آمریکای شمالی، با خطر از دست دادن کامل مواجه بود. موریس بیشاپ به کمیته مرکزی NJM پیشنهاد توقف اظهارات ضد آمریکایی را داد و تلاش می کند تا روابط خوب با ایالات متحده را احیا کند. در ژوئن ۱۹۸۳، او به دعوت مروین ام. دیمالی ، رئیس انجمن سیاه پوستان کنگره ، پاسخ داد و برای یک دیدار دیپلماتیک به واشنگتن رفت. سفر بیشاپ به ایالات متحده با هدف ارائه تصویر یک رئیس دولت مسئول به نهاد و عموم مردم آمریکا، کمک به احیای گردشگری آمریکا در گرانادا و همچنین ایجاد ارتباط بین دولت انقلابی محبوب گرانادا و جامعه سیاه پوستان آمریکا انجام شد. با این حال، رونالد ریگان به درخواست موریس بیشاپ برای ملاقات پاسخی نداد. به نظر می رسد سفر دومی به ایالات متحده، رادیکال ترین جناح جنبش جواهر جدید را که به دنبال پیشنهادهای دیپلماتیک به سمت واشنگتن بود، آزرده خاطر کرده است. اختلافات درون حکومتی. در دولت انقلابی خلق و جنبش جواهر جدید، مبارزه قدرت بین موریس بیشاپ و برنارد کوارد در طول سال ها منجر به برکناری نزدیکان نخست وزیر شد. سبک های سیاسی بیشاپ و کوارد، که بسیار متضاد بودند - بی
شاپ که برخلاف کوارد، از محبوبیت واقعی در افکار عمومی برخوردار بود، عمدتاً به دنبال اجماع در درون حزب بود و به محبوبیت و کاریزمای شخصی خود تکیه می کرد، در حالی که کوارد به شیوه یک "اپراتور" وابسته به مفهوم تمرکزگرایی دموکراتیک عمل می کرد - نخست وزیر را در برابر مانورهای نفر دوم خود آسیب پذیر کرد. به نظر می رسد جاه طلبی شخصی برنارد کوارد، که خود را باهوش تر و شایسته تر از موریس بیشاپ می دانست، بیش از هر عامل سیاسی عینی دیگری، نقش محرکی در ایجاد بحران نهایی داشته است. یک تز این است که شوروی ها، در طول کودتا، جناح رادیکال برنارد کوارد را که به منافع خود نزدیک تر می دانستند، "از راه دور هدایت" کردند، اما این عنصر هنوز اثبات نشده است. به نظر می رسید گرایش کورد پیوندهای بیشتری با اتحاد جماهیر شوروی برقرار کرده باشد، در حالی که گرایش بیشاپ به کوبا نزدیک تر بود: واقعیت یا جدیت تضاد منافع احتمالی در گرانادا بین اتحاد جماهیر شوروی و کوبا مشخص نشده است. در اکتبر ۱۹۸۲، کنریک رادیکس، وزیر توسعه صنعتی و متحد نزدیک بیشاپ، و کالدول تیلور، سفیر در سازمان ملل، از کمیته مرکزی حزب کنار گذاشته شدند. رادیکس که متقاعد شده بود قربانی
توطئه ای برای تضعیف نخست وزیر شده است، از جنبش ملی عدالت استعفا داد و اعلام کرد که قصد دارد ظرف یک سال از دولت خارج شود. کورد، نفر دوم در سلسله مراتب جنبش ملی عدالت، نیز استعفای خود را از کمیته مرکزی اعلام کرد و نارضایتی خود را از ناتوانی رهبری حزب در اتخاذ یک خط مشی واقعاً لنینیستی ابراز داشت. متعاقباً، خصومت برخی از مدیران اجرایی با نخست وزیر زمانی افزایش یافت که فهمیدند در مصاحبه ای با جورج چمبرز، رئیس دولت ترینیداد و توباگو، گفته شده است که بیشاپ آماده برگزاری انتخابات است. چمبرز همچنین در این فرصت او را به آزادی زندانیان سیاسی تشویق می کرد. در سپتامبر ۱۹۸۳، جلسه فوق العاده ای از هیئت های حاکمه جنبش ملی عدالت به درخواست لیام جیمز، وزیر کشور، تشکیل شد . چندین مدیر جوان به شدت به موریس بیشاپ حمله کردند، که او را، از جمله به ناتوانی در فراهم کردن یک «پایگاه مارکسیستی-لنینیستی محکم» برای حزب متهم می کنند. هواداران کورد پیشنهادی برای ایجاد رهبری مشترک حزب ارائه دادند که در آن موریس بیشاپ قدرت را با برنارد کورد تقسیم کند: این تصمیم به رأی گذاشته شد - که اولین رأی گیری داخلی در تاریخ NJM بود - و با نه رأی موافق
در مقابل یک رأی مخالف تصویب شد، که در آن جورج لوئیزون رأی مخالف و موریس بیشاپ، وزیر امور خارجه یونیسون وایتمن و رهبر اتحادیه کارگری فیتزروی بین رأی ممتنع دادند. تنش در هفته های بعد همچنان شدید بود: بیشاپ، که رهبری مشترک را غیرقابل دفاع می دانست، از ترور شدن توسط جناحی به رهبری کورد و همسرش فیلیس می ترسید. پایان دولت. کودتای داخلی و مرگ موریس بیشاپ. موریس بیشاپ، به همراه یونیسون وایتمن و جورج لوئیزون، سپس برای دریافت کمک های اقتصادی بیشتر از بلوک شرق به چکسلواکی و مجارستان سفر کرد. پس از انحراف به کوبا در سفر بازگشت، در ۸ اکتبر به گرنادا رسید و متوجه شد که دیگر نمی تواند وارد محل اقامت رسمی خود شود. نخست وزیر گرنادا سپس معتقد بود که ارتش توطئه ای علیه او اجرا کرده اند: یکی از محافظان او، ارول جورج، شروع به پخش شایعه ای مبنی بر اینکه بیشاپ در معرض خطر ترور قرار دارد، کرد. کمیته مرکزی در ۱۲ اکتبر برای بررسی شایعات توطئه تشکیل جلسه داد و بیشاپ انکار کرد که پشت این شایعات بوده است. او سپس پیامی نوشت که قرار بود از طریق امواج رادیو آزاد گرنادا خوانده شود و این شایعات را تکذیب کرد. سپس کمیته مرکزی تصمیم گرفت موریس