Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
احمد پاشا بورسوی (۱۴۲۶–۱۴۹۶ میلادی) شاعرِ ترک، فرمانده نظامی و وزیر دورهٔ حاکمان عثمانی بود. احمد پاشا از رجال برجسته قرن پانزدهم میلادی و از اعضای طبقه علمای عثمانی بود که در دوره های سلطنت سلطان محمد دوم (فاتح) و سلطان بایزید دوم، عهده دار مناصب عالی رتبه ای همچون قاضی عسگری، وزارت، بیگلربیگی (سنجاق بیگی) و قضاوت شد. وی همچنین یکی از شاعران نامدار ادبیات دیوانی عثمانی به شمار می رود. زندگی. احمد پاشا شاعر مشهور دورهٔ رنسانس در ترکیه عثمانی بود. او در ادرنه متولد شد. او در مدرسه بورسا تحصیل کرد و در ادرنه قاضی شد. احمد پاشا، آموزگار سلطان محمد فاتح بود. وی فرزند یکی از قاضی العسکرهای دوران سلطنت سلطان مراد دوم، یعنی ولی الدین بن الیاس افندی به شمار می رفت. با این که در شهر ادرنه به دنیا آمده، اما از آن جا که بخش بزرگی از عمر خود را در شهر بورسا گذرانده و در همان جا نیز درگذشته است، به عنوان «بورسوی» شناخته می شود. او را نخستین شاعر عثمانی می دانند که به مفاهیم ملی گرایانه توجه نشان داده است. در تذکرهٔ لطیفی و اثر "کنه الاخبار" نوشتهٔ مصطفی عالی از گلیبولی، محل تولد او شهر بورسا ذکر شده است. در مقابل، تذکرهٔ
سهی و نویسندهٔ "گلدسته"، بلیغ، احمد پاشا را متولد ادرنه می دانند. نویسندهٔ تذکرهٔ عاشق پاشازاده نیز با استناد به گفته های ناظر چلبی، پسرعموی احمد پاشا و وارث او، تولد وی را در ادرنه گزارش کرده است. وی نخست مدرّس مرادیهٔ بورسا و سپس قاضی شهر ادرنه شد. در روزگار سلطان محمد فاتح (حک: ۸۴۸–۸۵۰ و ۸۵۵–۸۸۶ ه .ق)، قاضی عسکر و پس از آن معلم سلطان و دیگر شاهزادگان شد و تا مقام وزارت پیش رفت. او غزل های زیادی با موضوع عشق سروده است. ناوی با او شعر سرود. در نتیجه این تبادل اشعار، ناوی ۳۳ شعر خود را برای او فرستاد. احمد پاشا اشعار فراوانی در مدح سلطان محمد فاتح، بایزید دوم و شاهزاده جم سروده و همچنین چکامه ای در سوگ مصطفی پسر محمد فاتح گفته است. برخی وی را پس از شیخی، از پایه گذاران شعر دیوانی به زبان ترکی دانسته و از او با نام ملک الشعرای دورهٔ میان شیخی و باقی یاد کرده اند. احمد پاشا از شاعران بزرگ ایرانی، همچون سلمان ساوجی، حافظ، کمال خجندی، و کاتبی پیروی می کرد. احمد پاشا غزل هایی در مایه های غزل های حافظ دارد. وی به زبان های فارسی و عربی مسلط بود و به این زبان ها نیز شعر می گفت. دیوان اشعارش به کوشش و مقدمهٔ علی نهاد
تارلان به چاپ رسیده است (استانبول، ۱۹۶۶). همچنین منظومه ای با نام "لیلی و مجنون " دارد که در "تذکرهٔ سهی " از آن یاد شده است. چون درگذشت، پیکرش را در مسجد مرادیه به خاک سپردند. با شاعرانی چون حریری، رسمی، میری، چاخشیرجی، شیخی و شهدی معاشرت داشت. قصیده کرم. با این که شوخ طبعی او مورد توجه سلطان محمد بود، به دلایلی، پادشاه بر وی خشم گرفت و او را برکنار و زندانی کرد. در زندان قصیده ای در باب عفو با نام "قصیده کرم" سرود و آن را برای سلطان فرستاد و در نتیجه حکم اعدامش به تبعید، تخفیف یافت و تولیت مدرسهٔ اورخان و مسجد مرادیه در بورسه به او داده شد. این قصیده و ترجمه آن به شرح ذیل است: Muhît-i keremün katresi ummân-ı kerem قطره ای از اقیانوس کرم تو، دریا را شرمنده می سازد Bâğ-ı cûd ebr-i kefünden dolu bârân-ı kerem بارانِ سخاوت، از ابرِ کفِ دستِ باغ بخشش تو می بارد Matla’-ı subh-ı zafer mihr-i zekâ ebr-i hayâ طلوع پیروزی، خورشیدِ هوش، ابرِ حیا Felek-i izz ü a’lâ dâver-i devrân-ı kerem فلکِ عزت و بزرگی، داور روزگارِ بخشندگی توست Tâc-bahş-ı ser-i sultân-ı selâtîn-i cihân تاج افشانِ سرِ پادشاهِ پادشاهان جهان Zînet-i ta
ht ü nigîn Hazret-i Sultân-ı kerem زیورِ تخت و نگین، حضرت سلطانِ کرم است ZıII-ı Hak Şâh Muhammed ki eşiği göğünün شاه محمد، سایه ی حق است که درگاهش Kem-terîn ılduzı olur meh-i tâbân-ı kerem کم نورترین ستاره ی آسمان، ماهِ تابانِ سخاوت اوست Ayağı toprağıdır cevher-i iksîr-i hayât خاکِ قدمش، گوهر کیمیاگرِ حیات است Âsitânı tozıdur sürme-i a’yân-ı kerem گردِ آستانش، سرمه ای ست برای چشمان بزرگانِ کرم
هنریک آهارونیان ( زاده - درگذشته ) کارآفرین، نقاش ارمنی تبار ایرانی بود. زندگی نامه. هنریک در سال ۱۳۰۶، کراسنودار، روسیه زاده شد؛ سه ساله بود که خانواده اش به ایران بازگشتند؛ آنها ابتدا ساکن روستای هفتوان، سلماس شدند، اما در سال ۱۳۲۶ به تهران آمدند. هنریک تحصیلاتش را در تهران ادامه داد و از دانشکدهٔ اقتصاد دانشگاه تهران فارغ التحصیل شد. در بانک ملی ایران و سپس بانک ایران و فرانسه کار کرد؛ با درگذشت پدرش از بانک استعفا داد و به اداره کردن فروشگاه «کارخانه تولید فراورده های گوشتی آندره» پرداخت. هنریک در فروشگاه پشت نوارهای ماشین حساب نقاشی می کرد و آنها را در قوطی های خالی فیلم دوربین عکاسی قرار می داد. او از گروه نقاشان «نائیو» بود و در هیچ آکادمی و نزد هیچ استادی نقاشی نیاموخته بود. نقاشی های هنریک به رغم صفحه رمانتیسمی بودن، برآمده از واقعیت های محیط است. آثارش را کم تر به کسی نشان می داد و برای دل خودش نقاشی می کرد، اما پس از درگذشتش در ۱۳۸۲ همسرش نقاشی های او را یافت و به دیگران نشان داد. برادرش لئون آهارونیان در زمستان سال ۱۳۸۳ نمایشگاهی از نقاشی های هنریک در تالارخانهٔ هنرمندان تهران برگزار کرد.
کلاه برفی (نام علمی: "Microchera albocoronata") گونه ای مرغ مگس در تبار «زمردیان» از زیرتیرهٔ مگس مرغیان است. این گونه در کاستاریکا، هندوراس، نیکاراگوئه و پاناما یافت می شود. در کاستاریکا، کلاه برفی ها عمدتاً پس از جفت گیری به ارتفاعات پایین تر می روند، اما تعداد کمی از آنها بالاتر از منطقه زادآوری خود و تا حدود بالاتر می روند.
بدبومرغ هامری ("Fulmarus hammeri") گونه ای منقرض شده از "بدبومرغ ها" است که در پایان میوسن می زیسته است. فسیل های بدبومرغ هامری از لاگونا هیلز در شهرستان اورنج، کالیفرنیا شناخته شده اند.
دو گونه تاج شکوفه ای، سردهٔ "Anthocephala" را تشکیل می دهند. آن ها در گذشته همنوع محسوب می شدند. SACC هر دو را در سال ۲۰۱۵ به عنوان گونه های جداگانه پذیرفت.
غدد درون ریز و متابولیسم کودکان (به انگلیسی: Pediatric endocrinology) یک رشتهٔ فوق تخصص پزشکی است که با اختلالات غدد درون ریز، مانند تغییرات رشد جسمی و جنسی در دوران کودکی، دیابت و بسیاری موارد دیگر، سروکار دارد. متخصصان این رشته، بسته به محدودهٔ سنی بیمارانی که درمان می کنند، می توانند از نوزادی تا اواخر نوجوانی و اوایل بزرگسالی از بیماران مراقبت می کنند. شایع ترین بیماری این تخصص، دیابت نوع ۱ است که معمولاً حداقل ۵۰٪ از موارد معمول بالینی را تشکیل می دهد. مشکل شایع بعدی، اختلالات رشد است، به خصوص آن دسته از اختلالاتی که با هورمون رشد قابل درمان هستند. متخصصان غدد درون ریز کودکان معمولاً پزشکان اصلی درگیر در مراقبت های پزشکی از نوزادان و کودکان مبتلا به اختلالات بیناجنسی هستند. این تخصص همچنین به هیپوگلیسمی و سایر اشکال هایپرگلیسمی در دوران کودکی، تغییرات بلوغ و همچنین سایر مشکلات آدرنال، تیروئید و هیپوفیز می پردازد. بسیاری از متخصصان غدد درون ریز کودکان در متابولیسم استخوان، متابولیسم چربی، بیماری های دختران نوجوانان یا خطاهای مادرزادی متابولیسم علاقه و تخصص دارند. از لاوسون ویلکینز، که پیشگام این تخصص در ب
خش اطفال دانشکدهٔ پزشکی دانشگاه جانز هاپکینز و خانهٔ هریت لین در بالتیمور بین اواخر دههٔ ۱۹۴۰ و اواسط دههٔ ۱۹۶۰ بود، به عنوان اولین متخصص غدد درون ریز کودکان یاد می شود. دستورالعمل های درمانی بحث برانگیز. در سال ۲۰۲۱، انجمن غدد درون ریز کودکان توصیه های به روز شده ای را برای استفاده از هورمون درمانی محرک رشد و داروهای مرتبط در کودکان ارائه داد. دستورالعمل های درمان با هورمون رشد و فاکتور رشد شبه انسولین-۱ در کودکان و نوجوانان از سال ۲۰۰۳ به روزرسانی شده اند و منعکس کنندهٔ بحث های مداوم در مورد چگونگی تشخیص، طبقه بندی و درمان نارسایی رشد در کودکان هستند. این دستورالعمل با پیروی از رویکرد GRADE (درجه بندی توصیه ها، ارزیابی، توسعه و ارزشیابی) تدوین شده است.
راشد خالد الخضر (۱۹۵۶ – ۷ ژانویهٔ ۱۹۹۸) آهنگساز کویتی بود. او به ویژه در اواخر دههٔ ۱۹۷۰ و در طول دههٔ ۱۹۸۰ به شهرت رسید و آثارش تنوع قابل توجهی داشت؛ از ملودی های ملی و میهنی گرفته تا ترانه های عاشقانه و احساسی. او یکی از برجسته ترین و شناخته شده ترین آهنگسازان کویت و خلیج فارس به شمار می رفت. الخضر نقش مهمی در شروع و پیشرفت حرفه ای بزرگان موسیقی عربی خلیج فارس مانند نبیل شعیل، عبدالله الرویشد، عبدالکریم عبدالقادر، عبدالمجید عبدالله و نوال الکویتیه ایفا کرد. در طول مسیر هنری خود بیش از ۴۰۰ آهنگ ساخته است که شامل آثار متنوعی در حوزه های موسیقی غنایی، نمایش های صحنه ای، رادیویی و تلویزیونی می شود. زندگی و پیشه. راشد خالد محمد الخضر در سال ۱۹۵۶ در کویت زاده شد. از دوران کودکی به موسیقی علاقه مند بود و پیش از ورود به هنرستان موسیقی، نواختن عود را آموخت. او مدرک کارشناسی خود را در سال ۱۹۸۱ از مؤسسه عالی هنرهای موسیقی در کویت دریافت کرد و مدت تحصیل او در این مؤسسه ۸ سال به طول انجامید.راشد الخضر فعالیت هنری خود را از طریق مؤسسهٔ عالی هنرهای موسیقی آغاز کرد. او در دوران تحصیل در این مؤسسه، نخستین آهنگ خود را که هم
آهنگسازی و هم ترانه سرایی آن را بر عهده داشت، در سال ۱۹۷۹ به خوانندهٔ کویتی، محمد البنای، ارائه کرد. از جمله آثار او برای البنای می توان به آهنگ «یا لیل طول علینا» اشاره کرد. الخضر پس از فارغ التحصیلی، تحصیلات عالی خود را ادامه داد و به مدت یک سال به عنوان مدرس دروس ساز قانون در مؤسسه فعالیت کرد. در سال ۱۹۸۱، راشد الخضر از مؤسسه عالی هنرهای موسیقی فارغ التحصیل شد و از همان زمان، آغاز واقعی فعالیت هنری اش رقم خورد. او نخستین بار با آهنگ «رحلتی» برای عبدالله رویشد به طور رسمی وارد عرصه موسیقی شد. پس از آن، آهنگ «سکة سفر» را برای نبیل شعیل آهنگسازی کرد. در سال ۱۹۸۲، الخضر با درجهٔ ستوان یکم به ارتش کویت پیوست. به تدریج تا درجهٔ سرگرد ارتقا یافت. در جنگ آزادسازی کویت در سال ۱۹۹۰ شرکت داشت. در سال ۱۹۹۶ نیز به عنوان رئیس گروه موسیقی نظامی منصوب شد. در سال ۱۹۸۳، راشد الخضر موفق به دریافت جایزهٔ بهترین آهنگساز در نظرسنجی مجلهٔ «الفن» شد. پس از این موفقیت، آهنگ های خود را به خوانندگان سرشناس خلیجی ارائه کرد، از جمله عبدالکریم عبدالقادر، نوال الکویتیه، رباب و نبیل شعیل. در دههٔ ۱۹۸۰، راشد الخضر مجموعه ای از ملودی های م
اندگار را ارائه داد و دوئت های هنری برجسته ای شکل داد. از جمله همکاری های موفق او، شراکت با شاعر عبداللطیف البنای بود که با یکدیگر آثار نوآورانه و پرطرفداری را خلق کردند. با وجود موفقیت این دوئت هنری، راشد الخضر و عبداللطیف البنای با انتقاداتی روبه رو شدند. عده ای بر این باور بودند که نوآوری ها و تغییراتی که آن ها در آثارشان ارائه دادند، موجب خدشه دار شدن هویت اصلی ترانه کویتی شده است. در مقابل، گروهی دیگر از آن ها دفاع کردند و معتقد بودند که این دو، نماینده یک جریان جوان، پرشتاب و خلاق اند که به دیده شدن موسیقی کویتی در سطح خلیج فارس کمک شایانی کرده اند. راشد الخضر آهنگ های خود را به طیف گسترده ای از خوانندگان ارائه داد. از جمله همکاری های برجسته او می توان به آهنگ هایی برای عبدالکریم عبدالقادر اشاره کرد، از جمله «للصبر آخر»، «حبیبی یزعل» و «بَسّک زعل». همچنین برای رباب، آثاری مانند «حاسب الوقت»، «آه یا حالی»، «الجرح الأول» و «کیدی أعظم» را آهنگسازی کرد. راشد الخضر همچنین با هنرمندان برجستهٔ خلیج همکاری داشت. او با عبدالمجید عبدالله در آهنگ «خلّنی بین الرموشی» کار کرد، با عبدالله الشحمان در آهنگ «یاثر بحالی»
، و با راشد الماجد در قطعات معروفی چون «سرک معی» و «الله لنا». افزون بر این، او با لطیفه تونسیه در آلبوم خلیجی اش نیز همکاری داشت. آثار راشد الخضر در میان ترانه های میهنی، ورزشی و عاشقانه تنوع داشت. از برجسته ترین آثار ورزشی او می توان به «اُپرت خلیجی ۱۰» اشاره کرد که به مناسبت افتتاح جام خلیج در سال ۱۹۹۰ در کویت ساخته شد. این اپرت توسط عبدالکریم عبدالقادر و عبدالله رویشد اجرا شد. راشد الخضر یکی از چهره های اصلی و تأثیرگذار در مطرح شدن عبدالله رویشد در عرصهٔ موسیقی است. رویشد در ابتدای راه خود به عنوان نوازندهٔ درامز در گروه رباعی کویت فعالیت می کرد و الخضر از استعداد او استقبال و حمایت کرد. در طول مسیر هنری خود، راشد الخضر بیش از ۴۰۰ آهنگ را آهنگسازی کرده است. اما برای مدتی از آهنگسازی فاصله گرفت تا بتواند به دلیل بیماری پسرش، همراه او به خارج از کشور برای درمان برود و مراقبت های لازم را انجام دهد. درگذشت. راشد الخضر در ۷ ژانویهٔ ۱۹۹۸ در سن ۴۲ سالگی درگذشت. او پس از آنکه با دوستش، عبداللطیف بنای، به ورزش پیاده روی پرداخته بود، هنگام بازگشت به خانه دچار سکته قلبی شد. مراسم تشییع جنازه او با حضور گسترده ای از
هنرمندان و ستارگان موسیقی منطقهٔ عربی خلیج فارس برگزار شد. پس از درگذشت راشد الخضر، یکی از سالن های مؤسسهٔ عالی هنرهای موسیقی به نام او نامگذاری شد. همچنین، بسیاری از هنرمندان برجسته ای که با او همکاری داشتند، از جمله شاعر عبداللطیف بنای، انور عبدالله، محمد البلوشی، نوال الکویتیه، عالیه حسین و دیگران، یاد و تأثیرات او را گرامی داشتند؛ چرا که الخضر نقش مهمی در شکل گیری محبوبیت و شهرت آن ها در منطقهٔ خلیج فارس ایفا کرده بود. زندگی شخصی. راشد الخضر با زنی خارج از دنیای هنر در سال ۱۹۷۹ ازدواج کرد و صاحب دو پسر و سه دختر شد. پسر بزرگ تر او، حَمَد، استعداد آهنگ سازی را از پدر به ارث برده و چندین آهنگ ارائه داده است، از جمله «مُر یا حِلو یا زِین» برای محمد المسباح و «خسرتینی» برای عبدالله رویشد، و همچنین آثار دیگری. از جمله سرگرمی های او، فوتبال بود.
پتی دالستروم (زاده ) خواننده و ترانه سرا آمریکایی است.
عبدالله عبدالحمید الترکمانی (۵ دسامبر ۱۹۸۱) بازیگر و کارگردان کویتی است. مسیر هنری خود را در سال ۲۰۰۱ از تئاتر آغاز کرد و در ابتدا به عنوان دستیار کارگردان در بسیاری از آثار هنری فعالیت داشت. این شروع، پایه ای محکم برای او در حوزه کارگردانی و تئاتر ساخت که بعدها موجب درخشش او به عنوان بازیگر شد. نخستین حضور عبدالله روی صحنهٔ تئاتر در نمایش «آیا در باز می شود؟» در سال ۲۰۰۲ بود؛ تجربه ای که منجر به کسب جایزه بهترین بازیگر نوظهور در ششمین جشنواره تئاتر کویت برای او شد. در دههٔ اول فعالیتش، عبدالله ترکمانی از چهره های برجسته گروه تئاتری «نسل هوشیار» بود که توانست با این گروه جوایز متعددی کسب کند. او در سال ۲۰۰۷ به دنیای درام تلویزیونی قدم گذاشت و نقش های گوناگونی را در سریال های مختلف ایفا کرد. زندگی و پیشه. عبدالله عبدالحمید الترکمانی در ۵ دسامبر ۱۹۸۱ در کویت زاده شد.او در مدرسهٔ صلاح الدین ایوبی تحصیل کرد و سپس وارد مؤسسهٔ عالی هنرهای نمایشی در کویت شد و در سال ۲۰۰۳ فارغ التحصیل گردید. فعالیت هنری خود را از تئاتر آغاز کرد، جایی که در دوران تحصیلش در مؤسسه هنرهای نمایشی در نمایش نامه های متعددی شرکت داشت. در سال
۲۰۰۲، او در ششمین جشنواره تئاتر کویت به عنوان عضو گروه تئاتر دانشگاهی شرکت کرد و با نمایش «آیا در باز می شود؟» روی صحنه رفت. بازی او در این نمایش نخستین جایزه اش را به همراه داشت: جایزهٔ بهترین بازیگر نوظهور تئاتر از روزنامه «الأنباء». پس از فارغ التحصیلی نیز به ایفای نقش در تئاتر ادامه داد و در نمایش هایی چون «مثلث مرگ»، «صخره» و «خارج از دسترس» حضور یافت. او سپس به بازیگری در تلویزیون روی آورد و با آثار تلویزیونی اش شهرتی گسترده تر در منطقهٔ عربی خلیج فارس به دست آورد. او از سال ۲۰۰۷ وارد عرصهٔ تلویزیون شد و در چندین سریال از جمله «عروسی خون»، «شاهین»، «چشمان عشق» و «تندیل» نقش آفرینی کرد. عبدالله ترکمانی پس از آن، در سریال های برجسته و متنوعی ایفای نقش کرد، از جمله: «آخرین معامله عشق»، «نگهبان شب»، «بعد از تو خوبم»، «اشتیاق دل»، «وای کسی که عاشقش است»، «پاشنه بلند»، «حالت منایر»، «دختر و پیرمرد»، «بعد از پایان»، «سرمهٔ سیاه، قلب سپید»، «و اگر»، «جمان»، «اسیران»، «دستور تخلیه»، «فرشتهٔ رحمت»، «مکانی امن برای عشق». در طول مسیر هنری اش، عبدالله ترکمانی نقش های متنوعی را در میان کمدی و تراژدی ایفا کرد و توانس
ت با به تصویر کشیدن شخصیت هایی پیچیده و ساده، جایگاه خود را تثبیت کند.عبدالله ترکمانی تنها به بازیگری بسنده نکرد، بلکه به کارگردانی نیز روی آورد. اولین تجربه اش در سال ۲۰۰۷ به عنوان دستیار کارگردان در نمایش «شمبریش» بود. سپس در سال ۲۰۱۰ بار دیگر به کارگردانی روی آورد و به عنوان دستیار کارگردان در سریال های «ناله» و «در طول روز» فعالیت کرد. در سال ۲۰۱۱، عبدالله ترکمانی به عنوان دستیار کارگردان در سریال «اشتیاق دل» فعالیت کرد. سپس در سال ۲۰۱۲ برای اولین بار تجربهٔ کارگردانی اصلی را با نمایش «مندلی» کسب کرد. پس از آن، به عنوان کارگردان اجرایی در سریال های «خیابان ۹۰» و «نگهبان شب» فعالیت نمود. در سال ۲۰۱۳، به عنوان دستیار کارگردان در سریال «راز عشق» فعالیت کرد. در سال ۲۰۱۴، نمایش «شیاطین مکبث» را کارگردانی کرد و همچنین نمایش های «عطسه» و «نیش» را نیز به صحنه برد. از سریال هایی که کارگردانی آن ها را بر عهده داشت و در برخی از آن ها بازی نیز کرد، می توان به مجموعه «حکایات» اشاره کرد که از سال ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۶ ادامه داشت. همچنین او سریال های «سرمهٔ سیاه، قلب سپید»، «دستور تخلیه»، «خط قرمز»، «مداد» و «زندگی شبیه من نیست»
را نیز کارگردانی کرده است. او در وزارت کشور کویت نیز مشغول به کار است، جایی که در بخش بررسی اجساد در پرونده های قتل که وزارت کشور در آن ها تحقیق می کند، فعالیت دارد. ترکمانی قبل از ازدواج این کار را آغاز کرد. زندگی شخصی. عبدالله الترکمانی مسلمان و شیعهٔ دوازده امامی است. همسرش، مجری و رسانه ای کویتی، حبیبه عبدالله است. آن ها در سال ۲۰۱۶ با یکدیگر ازدواج کرده اند. حاصل این ازدواج چهار فرزند به نام های عبدالحمید، سلیمان، شاهین و فارس هستند. در سال ۲۰۲۲، دچار یک سانحه جدی رانندگی شد که منجر به آتش سوزی تقریباً کامل خودروی او گردید. از این حادثه، سالم بدر آمد.
ترجمهٔ تفسیر طبری کتابی منثورِ فارسی از قرنِ چهارمِ هجریِ قمری است، مشتمل بر ترجمه ای فارسی از "قرآن"، که تا حدّی از روی "تفسیر طبری" نوشته شده است. نویسندگانش گروهی از علمای ماوراءالنّهر بوده اند. این کتاب را از حیثِ زبان هم سنگِ "شاهنامه"ٔ فردوسی گفته اند. نسخه ها. تصحیحِ حبیب یغمایی از این کتاب در ایران منتشر شده است.
خوآنای دوم، ملکه ناوار (, , ؛ ۲۸ ژانویه ۱۳۱۲ – ۶ اکتبر ۱۳۴۹) از سال ۱۳۲۸ تا زمان مرگش در سال ۱۳۴۹ ملکه ناوار بود. خوآنا تنها فرزند بازمانده از لوئی یکم، پادشاه ناوار و مارگارت بورگوندی بود. پدرش در سال ۱۳۱۴ با عنوان لوئی دهم بر تخت سلطنت فرانسه نشست. فرزند لوئی بودن به دلیل رسوایی مادرش در ماجرای تور دو نسل مورد تردید بود، اما لوئی قبل از مرگش در سال ۱۳۱۶ او را دختر مشروع خود اعلام کرد. با این حال، اشراف فرانسوی با ایده یک پادشاه زن مخالف بودند و برادر لوئی، فیلیپ پنجم، را به عنوان پادشاه انتخاب کردند. اشراف ناوار نیز به فیلیپ ادای احترام کردند. مادربزرگ مادری خوآنا، اگنس فرانسوی، و دایی اش، اودو چهارم، دوک بورگوندی، تلاش هایی برای تصرف کنت نشین های شامپاین و بری (که میراث مادربزرگ پدری خوآنا، خوآنای یکم، ملکه ناوار بود) و تصرف آنها توسط خوآنا انجام دادند، اما سربازان سلطنتی فرانسه، حامیان خوآنا را شکست دادند. پس از آنکه فیلیپ پنجم دخترش را به ازدواج اودو درآورد و دو کنت نشین را به عنوان جهیزیه به او بخشید، اودو در مارس ۱۳۱۸ در ازای دریافت غرامت، از ادعای خوآنا بر شامپاین و بری صرف نظر کرد. در این زمان، خوآنا
با پسرعمویش فیلیپ اِورو (بعدها فیلیپ سوم، پادشاه ناوار) ازدواج کرد. در سال ۱۳۲۲، برادرش شارل چهارم در فرانسه و ناوار جانشین فیلیپ پنجم شد، اما اکثر لردهای ناوار از سوگند وفاداری به او خودداری کردند. پس از مرگ شارل چهارم در سال ۱۳۲۸، ناواری ها فرماندار فرانسوی را اخراج کرده و خوآنا را پادشاه مشروع ناوار اعلام کردند. در فرانسه، فیلیپ والوآ با عنوان فیلیپ ششم تاجگذاری کرد. او با خوآنا و همسرش به توافقی رسید که در ازای سه کنت نشین، خوآنا از ادعاهای خود نسبت به شامپاین و بری صرف نظر کرد، در حالی که فیلیپ حق آنها را نسبت به پادشاهی ناوار به رسمیت شناخت. خوآنای دوم و فیلیپ سوم در مارس ۱۳۲۹ در کلیسای جامع پامپلونا تاجگذاری شدند. این زوج سلطنتی در طول سلطنت مشترک خود از نزدیک با هم همکاری داشتند، اما فیلیپ سوم فعال تر بود. با این حال، آنها عمدتاً در قلمرو فرانسوی خود زندگی می کردند و ناوار در غیاب آنها توسط فرمانداران اداره می شد. فیلیپ در سال ۱۳۴۳ درگذشت. خوآنا در سال ۱۳۴۹ میلادی بر اثر طاعون سیاه درگذشت و پسرش شارل دوم جانشین او شد.
احمد مساعد (۱۷ نوامبر ۱۹۴۸) بازیگر اهل کویت است. از جمله هنرمندانی است که در تأسیس گروه «تئاتر مردمی» نقش داشت و سهم مهمی در رشد و پیشرفت هنر تئاتر در کویت ایفا کرد. فعالیت هنری اش را از گروه «تئاتر مردمی» آغاز کرد، سپس در رادیو مشغول به کار شد و پس از آن وارد عرصهٔ تلویزیون گردید. او مسیر هنری خود را در اواسط دههٔ ۱۹۶۰، زمانی که دانشجوی «انستیتو مطالعات نمایشی» در کویت بود، آغاز کرد و در سال ۱۹۶۹ از این مؤسسه فارغ التحصیل شد. احمد مساعد در طول سال ها مسئولیت های متعددی در زمینهٔ فرهنگ و هنر داشته است. او رئیس کمیته فرهنگی گروه هنری در چندین دوره بوده و به مقام نائب رئیس هیئت مدیره نیز رسیده است. همچنین عضو اتحادیه تئاترهای مردمی کویت بوده و رئیس کمیته فنی در دوره های مختلف این اتحادیه بوده است. زندگی و پیشه. احمد مساعد الجزاف در ۱۷ نوامبر ۱۹۴۸ در کویت متولد شد. فعالیت هنری خود را در سال ۱۹۶۶ زمانی که دانشجوی انستیتوی مطالعات تئاتری بود، آغاز کرد. او نخستین بار در نمایش «بس کنید با این سریال» با گروه «تئاتر مردمی» روی صحنه رفت و سپس در نمایش «علامه هدهد» نیز ایفای نقش کرد. در سال ۱۹۶۹ و پس از فارغ التحصیلی، و
ارد رادیو کویت شد و ابتدا در بخش برنامه های متنوع فعالیت کرد. سپس در ایستگاه «برنامهٔ دوم» به عنوان دستیار ناظر مشغول شد و در ادامه به مقام ناظر ارتقا یافت. او این سمت را تا زمان آزادسازی کویت حفظ کرد و پس از آن به عنوان ناظر برنامه های متنوع منصوب شد؛ وظیفه اش ترکیب گفتار، موسیقی، ترانه و صحنه های نمایشی در برنامه ها بود. در نهایت، به سمت معاون مدیر در بخش نمایش های رادیویی و برنامه های ویژه رسید و تا زمان بازنشستگی در این جایگاه فعالیت داشت. احمد مساعد پس از فعالیت در تئاتر و رادیو، در مجموعه ای از آثار نمایشی تلویزیونی نیز ایفای نقش کرد. در سال ۱۹۷۰، او در سریال «پشت دیوارها» و «داستان حسن زرنگ» بازی کرد. سریال دوم، نقطهٔ عطفی در کارنامه اش بود و باعث شهرت گسترده او شد. در دههٔ ۱۹۷۰، احمد مساعد در مجموعه ای از آثار نمایشی تلویزیونی شرکت داشت که از جمله آن ها می توان به موارد زیر اشاره کرد: «وارث»، «افسانهٔ صحرا»، «خورشید بر فراز دشت ها»، «سرنوشت ها»، «شانس و میلیون ها»، «صداهای عشق»، «مروارید». در دههٔ ۱۹۸۰، در چندین سریال موفق تلویزیونی ایفای نقش کرد، از جمله: «پرندگان بر روی آب»، «رؤیاهای کوچک»، «ابن سین
ا»، «پایان سکوت»، «مسافری بدون هویت»، «قلب ها در بنادر». در سال ۱۹۸۸، احمد مساعد برای مدت ۴ سال از صحنهٔ تلویزیون و تئاتر کناره گیری کرد و در سال ۱۹۹۲ دوباره به عرصهٔ هنر بازگشت. در دههٔ ۱۹۹۰، او در مجموعه ای از آثار درام تلویزیونی شرکت داشت، از جمله: «خروج از پرتگاه»، «زندگی جدید ما»، «کینه توزر»، «دعوت عمومی»، «کشتی رؤیاها»، «رؤیاهای آتشین»، «پرندهٔ خیر»، «بازگشت سندباد»، «مردم، انواع و اقسام اند»، «خانهٔ پدر»، «همسایهٔ هفتم». در دههٔ ۲۰۰۰، احمد مساعد حرفهٔ خود را ادامه داد و در مجموعه ای از سریال های درام حضور یافت، از جمله: «زندگی یک زن است»، «نه ای عمر گل ها»، «دل های شکسته»، «صورت حساب»، «بچه های شعبان»، «اندرونی»، «یک چهره کافی نیست»، «خانه»، «خانهٔ خانواده»، «آه ای روزگار»، «هم نشین روح»، «نقطهٔ تحول»، «باقیماندهٔ شب»، «انتخاب سخت»، «رؤیاهایی که اشک نمی شناسند». احمد مساعد همچنین در مجموعه ای از سریال های متنوع دیگر نیز حضور داشته است: «خانهٔ هوس»، «بارون ها»، «نقش حنا»، «امیمه در پرورشگاه»، «نوجوانی در هفتادسالگی»، «ظاهر»، «انتقام عزیز»، «علی الزیبق»، «جلسه تمام شد»، «نیّت ها»، «با درود به پدر و مادر
م»، «روز سیاه»، «رنج ها»، «سموم»، «کاشتن گل»، «آغوش خار»، «طوفان». او در بسیاری از جشنواره ها، از جمله جشنواره قاهره، به عنوان عضو هیئت داوران شرکت کرده است.
احمد ایراج (۴ سپتامبر ۱۹۷۹) بازیگر کویتی است. فعالیت هنری خود را از اواسط دههٔ ۱۹۹۰ شروع کرد، زمانی که در ابتدا در نقش های کوچکی در تئاتر و تلویزیون ظاهر شد. شهرت واقعی او با بازی در سریال «زخم زمان» در سال ۲۰۰۱ نوشتهٔ فجر السعید به دست آمد. پس از آن، در پروژه های هنری گوناگونی شرکت کرد. احمد ایراج آثار هنری متنوع، چه در ژانر کمدی، چه درام (تراژدی) و همچنین تئاتر کودک، ارائه داده است. او همچنان در زمینهٔ تئاتر کودک فعال است و نمایش های متنوعی در این زمینه ارائه می دهد. زندگی و پیشه. احمد ایرج غلام باقری، در ۴ سپتامبر ۱۹۷۹ در شهر الفحیحیل زاده شد. او از گروه «بِدون» (بدون تابعیت رسمی) است و دارای اصالت ایرانی می باشد. در سال ۲۰۱۱ به طور تبعی (از طریق پدر) موفق به دریافت تابعیت کویتی شد، چرا که پدرش در سال ۲۰۰۷ تابعیت کویت را دریافت کرده بود. در دانشکدهٔ ادبیات دانشگاه بنها در مصر تحصیل کرد، اما هرگز در رشتهٔ تحصیلی اش مشغول به کار نشد و به جای آن تصمیم گرفت وارد دنیای بازیگری شود. آغاز مسیر هنری احمد ایراج به اواسط دههٔ ۱۹۹۰ برمی گردد، زمانی که او نخستین بار روی صحنهٔ تئاتر ظاهر شد و در نمایش «شمع ها و فداکاری
ها» بازی کرد. در سال ۱۹۹۶، اولین فرصت حضور تلویزیونی خود را با سریال «بازگشت سندباد» به دست آورد. تا سال ۱۹۹۸ او به تدریج در پروژه های مختلف تلویزیونی حضور یافت و نقش های متعددی بازی کرد که باعث تثبیت جایگاهش در دنیای هنر شد. از جمله کارهای او در آن دوران می توان به «جستجوگر در شهر»، «خانهٔ پدر»، و «همسایهٔ هفتم» اشاره کرد. سال ۱۹۹۹ نقطهٔ عطف واقعی برای احمد ایراج بود، زیرا در برنامهٔ تئاتری «نمایش های ۲۰۰۰» همراه با طارق العلی بازی کرد و توانست توجه تهیه کنندگان و کارگردانان را جلب کند. پس از آن، نقش های مختلفی به او سپرده شد و در آثار برجسته ای بازی کرد که از جمله آن ها می توان به «رازهای پشت دیوارها»، «دادویات»، «گام هایی روی یخ»، و «بخند و گریه نکن» اشاره کرد. در سال ۲۰۰۱، در یکی از مهم ترین آثار هنری خود بازی کرد؛ سریال «زخم زمان» که یکی از مشهورترین سریال های درام خلیجی به شمار می رود. در این سریال، بازیگران مطرحی همچون حیات الفهد، ابراهیم صلال، عبدالعزیز جاسم و دیگران حضور داشتند. پس از این اثر، احمد ایراج به عنوان یکی از ستاره های نوظهور در دنیای درام خلیجی شناخته شد. بین سال های ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۹ بیش از
۱۵ اثر هنری را اجرا کرد که از جمله آن ها می توان به «آه یا زمان»، «جبروت یک زن»، «مردانی که وهم می فروشند»، «اصیل» و «طوفان در دره» اشاره کرد. در سال ۲۰۰۹ حضور هنری او بسیار پررنگ بود؛ در سریال های «سدرهٔ خانه»، «همسایه ها» و «عشق بزرگ» بازی کرد و در نمایش «هتل وحشت» درخشید. همچنین اولین تجربهٔ سینمایی اش را در فیلم «فرصتی دیگر» داشت. در سال ۲۰۱۰، در سریال «نور در آسمان صاف» همراه با سعاد عبدالله ایفای نقش کرد و همچنین در سریال های «دست نیافتنی»، «داستان هوانا» و فیلم «شهر گمشده» حضور داشت. در سال ۲۰۱۱ در سریال های «دنیا خوب است»، «فرصت دوم»، «آسمان دوم»، «عشق گاهی کافی نیست» و «سایهٔ دریا» بازی کرد. پس از آن به ایفای نقش در سریال های مختلف ادامه داد که از جمله آن ها می توان به «آتشفشان نرم»، «تو عمرمی»، «غریبه در میان خانواده اش»، «سلطان»، «فانتازیا»، «ابو لمبه»، «حالت فوت»، «فقط دو کلمه»، «روتین»، «طلوع خورشید»، «دلخوشی»، «فریاد» و «پایان» اشاره کرد. آخرین آثار احمد ایرج شامل سریال های «یک همسر کافی نیست»، «گرگ ها»، «خانهٔ نفرین شده»، «ابرا کدابرا»، «منایر»، «چهار عروس»، «صدف» و «شهر تفریحی» هستند. زندگی شخ