Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
او تحت تأثیر پدرش، توکو، در ترویج ایده تکریم امپراتور و اخراج بربرها فعال شد. در سال ۱۸۵۵، پدرش را در زلزله بزرگ آنسی از دست داد. از این زمان به بعد، او شروع به تحصیل زیر نظر هارا ایچینوشین، رئیس کودوکان، کرد. در مارس ۱۸۶۳، او ارباب فئودال، توکوگاوا یوشیاتسو، را به کیوتو همراهی کرد. در کیوتو، او با میهن پرستانی مانند سامورایی های چوشو، کاتسورا کوگورو و کوساکا گنزوی، تعامل داشت و همچنین فعالیت های میانجیگری برای اشراف انجام می داد. این امر حمایت او از امپراتور را بیشتر کرد و بربرها را بیرون راند و او به عنوان رهبر جناح رادیکال قلمرو میتو ظهور کرد. در ماه مه همان سال، او نگهبان شوگون، هیتوتسوباشی یوشینوبو، را به ادو همراهی کرد. در اوت همان سال، قدرت خاندان چوشو در کودتای ۱۸ اوت از کیوتو محو شد و جناح رادیکال سونو جوی از قدرت کناره گیری کرد. با این حال، قصد امپراتور کومی برای اخراج بربرها بدون تغییر باقی ماند و او از شوگون سالاری خواست که هر چه سریع تر بندر یوکوهاما را ببندد. در پاسخ، شوگون سالاری مذاکراتی را برای بستن بندر آغاز کرد، اما به دلیل اختلاف نظر در درون رهبری، مذاکرات بسیار کند پیش می رفت. در ۲۷ مارس
۱۸۶۴ (۲ مه ۱۸۶۴)، کوسابورو و بیش از ۶۰ نفر دیگر، از جمله رفقایش، ارتشی را در کوه تسوکوبا تشکیل دادند تا خواستار بسته شدن فوری بندر شوند و از آن حمایت کنند (شورش حزب تنگو)، اما آنها شکست خوردند و توسط قلمرو کاگا در شینبو، ولایت اچیزن (شهر تسوروگای امروزی، استان فوکوئی) دستگیر شدند. کوشیرو و همراهانش پس از زندانی شدن در یک انبار شاه ماهی، در ۲۳ فوریه ۱۸۶۵ (۲۰ مارس ۱۸۶۵) علی رغم درخواست تخفیف مجازات از سوی قلمرو کاگا به شوگون سالاری، در معبد رایگوجی در تسوروگا اعدام شدند. او هنگام مرگ ۲۴ سال داشت. معبد رایگوجی در اصل مکانی برای اعدام مردم شهر بود. پس از اعدام، سر کوشیرو به همراه سر تاکدا کونسای و دیگران به میتو فرستاده شد و به عنوان جنایتکار به نمایش گذاشته شد. مزار او در معبد رایگوجی در ماتسوبارا-چو، شهر تسوروگا، استان فوکوئی، جایی که اعدام او انجام شد، و گورستان عمومی توکیوا در ماتسوموتو-چو، شهر میتو، استان ایباراکی قرار دارد. شعر مرگ بعداً در «گیرتسو کایتن هایاکوشو» (۱۸۷۴) منتشر شد. من هم خوشحالم که امروز احساسات خالصانه ام را به امپراتور ابراز می کنم.
صومعه آراکالوتس مقدس (موش) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در موش ترکیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده های ۱۱-۱۲ام میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
ایچیکاوا هیروتومی ، او در اواخر دوره ادو، از ملازمان قلمرو میتو بود. او نایب السلطنه (ملازمان ارشد) قلمرو میتو و رهبر حزب طرفدار شوگون سالاری شوهیتو در قلمرو میتو بود. او عموماً با لقب سانزائمون شناخته می شد.
شیبوساوا سی ایچیرو ، ۳۰ ژوئیه ۱۸۳۸–۳۰ اوت ۱۹۱۲ (تایشو ۱) یک تاجر ژاپنی، کشاورز ثروتمند، فعال ضد خارجی و سامورایی از پایان دوره ادو تا دوران میجی بود. نام کوچک او هیدئاکی و تخلص ادبی او روئین بود. سیچیرو نام (لقبی) بود که او در دوران سامورایی بودنش استفاده می کرد. نام قدیمی او و پس از دوره میجی با نام شیبوساوا کیساکو شناخته می شد. خانواده او از مردم عادی در استان توکیو بودند.
رول تخم مرغ نوعی پیشخورد سرخ شده است که در رستوران های چینی آمریکایی سرو می شود. به صورت یک رول استوانه ای و خوش طعم است که با کلم رنده شده، گوشت خرد شده یا سایر مواد داخل یک خمیر تهیه شده از آرد گندم، پیجیده و در روغن داغ سرخ می شود. رول تخم مرغ برخلاف نامش، معمولاً حاوی تخم مرغ نیست. این غذا گرم سرو می شود و معمولاً به صورت لقمک خورده می شود و در کنارش سس اردک، سس سویا، سس آلو یا خردل تند سرو می شود، رول تخم مرغ را اغلب در یک سلفون می پیچند. رول تخم مرغ یکی از غذاهای رایج در آشپزی آمریکایی چینی است. خاستگاه. خاستگاه رول تخم مرغ مشخص نیست و در مورد آن همچنان اختلاف نظر وجود دارد. رول تخم مرغ بسیار شبیه به رول های بهاری است که در سرزمین اصلی چین سرو می شوند، اما تفاوت هایی با آن دارد. این غذا اولین بار در اوایل قرن بیستم در ایالات متحده دیده شد. اندرو کو، نویسنده کتاب "«چاپ سوئی: تاریخ فرهنگی غذای چینی در ایالات متحده»"، اظهار داشته است که رول تخم مرغ مدرن آمریکایی احتمالاً در اوایل دهه ۱۹۳۰ در یک رستوران چینی در شهر نیویورک توسط یکی از دو سرآشپزی که بعداً هر دو ادعای اختراع آن را کردند، اختراع شد: لونگ فونگ
از رستوران لونگ فونگ یا هنری لو از پورت آرتور. طبق دستور پخت کو، لو، که در کتاب آشپزی سال ۱۹۳۸ "با عنوان «در خانه به زبان چینی بپزید"» چاپ شده است، شامل «جوانه های بامبو، گوشت خوک کبابی، میگو، پیازچه، شاه بلوط آبی، نمک، مونوسدیم گلوتامات، شکر، روغن پالم و فلفل» بود، اما نکته قابل توجه این است که کلم، که ماده اصلی پرکننده در رول های تخم مرغ مدرن است، در آن گنجانده نشده بود. مواد لازم. برخلاف نامش، رول تخم مرغ معمولاً حاوی تخم مرغ در مواد داخلش نیست. مشخص نیست که کلمه «تخم مرغ» چگونه در این نام ظاهر شده است، زیرا طعم غالب در رول های تخم مرغ آمریکایی کلم است، نه تخم مرغ. مقاله ای در سال ۱۹۷۹ در "واشینگتن پست" دو نظریه ارائه داد: ۱) اینکه کلمه «تخم مرغ» در زبان چینی (蛋، ماندارین: "dàn"، کانتونی: "daan6")، تلفظی مشابه کلمه «بهار» (春، ماندارین: "chūn"، کانتونی: "ceon1") دارد و ۲) اینکه سرآشپزهای جنوب چین از تخم مرغ در پوست نازک لفاف استفاده می کردند. یکی دیگر از ریشه های احتمالی این نام، دستور پخت «رول تخم مرغ» (که با نام «دن گان» نیز شناخته می شود) در کتاب آشپزی "«کتاب آشپزی چینی»" نوشته شیو وانگ چان در سال ۱۹۱۷ ا
ست. این دستور غذا به جای لفاف آردی، گوشت و سبزیجات را در لایه ای از تخم مرغ سرخ شده می پیچید. چایخانهٔ نوم وا در شهر نیویورک ادعا می کند که قدیمی ترین یا اصلی ترین رول تخم مرغ را دارد. این رستوران از سال ۱۹۲۰ فعالیت می کند و می گوید که از سال ۱۹۲۹ رول های تخم مرغ بسیار بزرگ خود را با استفاده از یک پوشش نازک املت یا «کرپ تخم مرغ» درست می کنند (برخلاف انواع مدرن که از پوشش خمیر گندم استفاده می کنند).
رول پیتزا یک غذای منجمد است که از تکه های پیتزای نان دار به اندازه لقمه تشکیل شده اند و داخل آنها سس گوجه فرنگی، پنیر مصنوعی، و مواد مختلف پیتزا قرار دارد. آنها در طعم های متنوعی از جمله پنیر، پپرونی، سوسیس، سوپریم، پنیرهای تقلیدی چندگانه و گوشت های مخلوط به فروش می رسند. طعم های دیگر شامل همبرگر، چیزبرگر، ژامبون و پنیر و ترکیبی (پپرونی و سوسیس) بود. رول های پیتزا به گونه ای طراحی شده اند که به سرعت در فر یا مایکروویو پخته شوند. نام «رول های پیتزا» علامت تجاری شرکت جنرال میلز، مالک فعلی محصول اصلی است، که در حال حاضر تحت برند توتینو فروخته می شود. محصولات مشابه توسط برند اختصاصی دیگر ساخته می شوند. از آنجایی که نام اصلی تحت حمایت علامت تجاری است، از نام های مختلفی استفاده می شود مانند پیتزا لقمه ای، پیتزا اسنک یا پیتزا پاپرز. تاریخچه. رول های پیتزا در اواسط دهه ۱۹۶۰ در دولوث، مینه سوتا، ایالات متحده، توسط توسعه دهنده محصول و آشپز بئاتریس اوجاکانگاس ابداع شدند. او برای جنو پائولوچی، کارآفرین صنایع غذایی، کار می کرد که در زمینه آشپزی چینی با نام تجاری چون کینگ تخصص داشت و به دنبال کاربردهای جدیدی برای دستگاه بس
ته بندی رول تخم مرغ خود بود. به گفتهٔ اوجاکانگاس، او با بیش از ۵۰ ایده برای فیلینگ، از جمله تعدادی طعم ساندویچ مانند ساندویچ مربا و کره بادام زمینی، شروع کرد. چندین مورد از ایده های او با طعم پیتزا، در آزمایش های چشایی عملکرد خوبی داشتند. پائولوچی اظهار داشت: «رول های پیتزا چیزی جز رول های تخم مرغ با پوسته پیتزا و مواد داخل آن نیستند.» برای تولید تجاری، پائولوچی با استفاده از اکسترودر Demaco، فرایند کو-اکستروژن را اتخاذ کرد.[ "" ] ینو، برند پیتزای منجمد پائولوچی، در سال ۱۹۶۷ شروع به استفاده از علامت تجاری پیتزا رول کرد. در سال ۱۹۸۵، پائولوچی، ینو را به پیلزبوری فروخت که مالک پیتزا توتینو بود. رول های پیتزای جنو در سال ۱۹۹۳ به رول های پیتزای توتینو تغییر نام دادند. پیلزبری در سال ۲۰۰۱ به جنرال میلز فروخته شد. پس از یک سری تبلیغات مسخره آمیز در "برنامهٔ «پخش زندهٔ شنبه شب»"، رول های پیتزای توتینو در سال ۲۰۱۶ شاهد افزایش محبوبیت و فروش بودند.
نان زعفرانی، نان چای یا نان رول، یک نان شیرین غنی و ادویه دار با مخمر است که با زعفران طعم دار شده و حاوی میوه های خشک از جمله مویز و کشمش، شبیه به کیک چای است. مواد اصلی عبارتند از آرد ساده، کره، مخمر، شکر، مویز و کشمش. نسخه های بزرگتر که در قالب نان پخته می شوند، به عنوان کیک زعفرانی شناخته می شوند. نان سنت لوسیای اسکاندیناوی. در سوئد و نروژ، در نان از دارچین یا جوز هندی استفاده نمی شود و به جای مویز از کشمش استفاده می شود. این نان ها به شکل های سنتی مختلفی پخته می شوند که ساده ترین آنها به شکل S برعکس است. آنها نمادگرایی مذهبی سنتی دارند و در ایام جشن ظهور و به ویژه در روز سنت لوسی، ۱۳ دسامبر، خورده می شوند. علاوه بر سوئد، آنها در فنلاند، به ویژه در مناطق سوئدی زبان، و توسط سوئدی زبان های فنلاند، و همچنین در نروژ و به میزان کمتری در دانمارک نیز به همین روش تهیه و خورده می شوند. رنگ زعفران. امروزه بیشتر نان ها و کیک های زعفرانی موجود در بازار حاوی رنگ های خوراکی هستند که رنگ زرد طبیعی زعفران را تقویت می کنند. هزینه بسیار بالای زعفران - گران ترین ادویه جهان از نظر وزن - باعث می شود که استفاده از زعفران به ان
دازه کافی برای تولید رنگ غنی، گزینه ای غیراقتصادی باشد. افزودن رنگ خوراکی به نان های زعفرانی کورنیش تا پایان جنگ جهانی اول رایج بود، زمانی که کمبود زعفران، نانوایان را وسوسه کرد تا راه های دیگری برای رنگ آمیزی محصولات خود پیدا کنند.[ "" ]
سوپ ذرت نوعی سوپ است که با ذرت به عنوان ماده اصلی تهیه می شود. چاودر ذرت معمولی معمولاً از ذرت، پیاز، کرفس، شیر یا خامه و کره تهیه می شود. مواد اضافی که گاهی اوقات استفاده می شوند شامل سیب زمینی یا کدو حلوایی، گوشت خوک نمک سود، ماهی، غذاهای دریایی و مرغ است. در ایالات متحده، دستور پخت سوپ ذرت حداقل به اوایل سال ۱۸۸۴ برمی گردد. چاودر ذرت به صورت کنسرو در ایالات متحده به صورت تولید انبوه آماده می شود. نمای کلی. سوپ ذرت یک سوپ یا سوپ غلیظ خامه ای است. این غذا شبیه به چاودر صدف است، با این تفاوت که در دستور پخت آن به جای صدف از ذرت استفاده می شود یا جایگزین آن می شود. مواد اولیهٔ سوپ ذرت شامل ذرت، پیاز و کرفس خرد شده، شیر یا خامه، کره، آرد، نمک و فلفل است. برای تهیه این غذا می توان از ذرت تازه پوست کنده شده با دانه های ذرت خرد شده، ذرت کنسروی و ذرت منجمد استفاده کرد. علاوه بر ذرت، اغلب حاوی سیب زمینی است، و می توان از سبزیجات دیگری نیز استفاده کرد. سیب زمینی ها می توانند به غلیظ شدن سوپ کمک کنند. آب مرغ همچنین می تواند به عنوان یک ماده اولیه استفاده شود، همان طور که می توان از گوشت خوک نمک سود شده، بیکن، کراکر و
نشاسته ذرت، که دومی به عنوان غلیظ کننده استفاده می شود، استفاده کرد. تاریخچه. در ایالات متحده، دستور پخت سوپ ذرت حداقل به سال ۱۸۸۴ برمی گردد، که در آن زمان دستور پخت سوپ ذرت در "کتاب آشپزی بوستون"، نوشته مری لینکلن از مدرسه آشپزی بوستون ، منتشر شد. دستور پخت دیگری برای سوپ ذرت در سال ۱۸۹۶ در "کتاب آشپزی مدرسه آشپزی بوستون" منتشر شد که توسط فنی فارمر، جانشین لینکلن در مدرسه آشپزی بوستون، نوشته شده بود. دستور پخت کشاورز از ذرت کنسروی استفاده می کرد، محصولی که در اواسط دهه ۱۸۰۰ در ایالات متحده پدیدار شد دستور پخت سال ۱۸۹۶ همچنین شامل گوشت خوک نمک سود شده، سیب زمینی و کراکر به عنوان مواد تشکیل دهنده بود. پس از انتشار دستور پخت لینکلن در سال ۱۸۸۴، دستور پخت های بی شماری برای سوپ ذرت در کتاب های آشپزی مختلف در ایالات متحده منتشر شد که انواع مختلفی از دستور پخت ها را شامل می شدند. برای مثال، برخی از دستور پخت ها از خامه، شیر یا شیر تغلیظ شده استفاده می کردند و غلیظ کننده ها شامل استفاده از آرد یا تخم مرغ بودند.
حکومت مندی بوم شناختی (یا زیست محیطی) به کاربست مفاهیم میشل فوکو در زمینه های زیست قدرت و حکومت مندی در تحلیل نحوهٔ تنظیم و سامان دهی روابط اجتماعی با جهان طبیعی اطلاق می شود. این مفهوم با بهره گیری گسترده از تبارشناسی دولت در اندیشهٔ فوکو، تلاش دارد تا عقلانیت ها و فناوری های بوم شناختی مرتبط با حکمرانی را نیز مورد بررسی قرار دهد (مالت، ۲۰۰۹). ادبیات مرتبط با حکومت مندی بوم شناختی که در میانهٔ دههٔ ۱۹۹۰ میلادی توسط گروهی محدود از نظریه پردازان نظیر لوک، داریر و رادرفورد پایه گذاری شد، در واکنش به فقدان تحلیل های فوکویی در حوزه های محیط زیست گرایی و مطالعات زیست محیطی، گسترش یافت. نوشته های مربوط به حکومت مندی بوم شناختی، در پیروی از اندیشه های میشل فوکو، بر چگونگی نقش آفرینی سازمان های دولتی در همکاری با تولیدکنندگان دانش تخصصی در ساخت و تعریف «محیط زیست» متمرکز هستند. این شکل از مدیریت دولتی مبتنی بر گسترش و درونی سازی دانش/قدرت در میان کنشگران فردی است. در نتیجه، شبکه ای غیرمتمرکز از عناصر خودتنظیم گر پدید می آید که منافع آنان با منافع دولت در هم تنیده و هم راستا می گردد. حکومت مندی بوم شناختی را می توان ب
خشی از عرصهٔ گسترده تر بوم شناسی سیاسی دانست. این مفهوم در چارچوب منازعات نظری معاصر پیرامون چگونگی برقراری تعادل میان دغدغه های مربوط به روابط اجتماعی ـ طبیعی و ملاحظات مرتبط با تأثیرات عینی زیست محیطی تعاملات مشخص جای می گیرد. اصطلاح مذکور به ویژه برای پژوهشگرانی همچون برایانت، واتس و پیت سودمند است که بر اهمیت پدیدارشناسی طبیعت، آن گونه که در گفتمان پساساختارگرایانه از طریق دانش، قدرت و معنا ساخته می شود، تأکید دارند. افزون بر این، حکومت مندی بوم شناختی به واسطهٔ توانایی اش در پیوند دادن پدیده های اجتماعی ـ محیطیِ مکان مند با اثرات فرامکانیِ نظام های حکمرانی ملی و بین المللی، جایگاه ویژه ای در میان جغرافی دانان یافته است. به ویژه در مطالعات مربوط به تغییرات زیست محیطی که از مرزهای یک ناحیه خاص فراتر می روند، این رویکرد می تواند ابزاری تحلیلی کارآمد برای ردگیری بازتاب سیاست ها در مقیاس های گوناگون ـ از فرد و جامعه تا دولت و ساختارهای کلان حکمرانی زیست محیطی ـ فراهم آورد. حکومت مندی بوم شناختی و تغییرات اقلیمی. از حوالی سال ۲۰۰۲، پژوهشگران با بهره گیری از مفاهیم برگرفته از اندیشه های میشل فوکو و نظریهٔ حکومت
مندی بوم شناختی، به تحلیل گفتمان های مرتبط با تغییرات اقلیمی جهانی و سیاست های ناظر بر آن پرداخته اند. این زیرشاخه یا کاربست نظریهٔ حکومت مندی بوم شناختی، در آغاز با تمرکز بر بهره گیری از اندیشه های فوکو در تحلیل رژیم های اقلیمی در سطوح ملی و بین المللی، و با هدف شناسایی دسته ها و سازوکارهایی که به ویژه در مواجهه با مسائل تغییرات اقلیمی اثربخشی بیشتری دارند، شکل گرفت و گسترش یافت. با گذر زمان و تکامل این رویکرد در ارتباط با تغییرات اقلیمی، اصول نظریهٔ حکومت مندی بوم شناختی نیز، به شیوه هایی متناسب و تعدیل شده، در مطالعات مربوط به دولت های ایالتی و محلی، و نیز در تحلیل عملکرد سازمان های خصوصی و غیرانتفاعی مورد استفاده قرار گرفته اند. نظریه ها و روش های تحلیلی مبتنی بر حکومت مندی بوم شناختی، فراتر از چارچوب سنتی اقتصاد سیاسی، به تدریج به عنوان ابزارهایی مفید برای مطالعه و بررسی تغییرات اقلیمی در حوزه هایی همچون ارتباطات و روابط بین الملل نیز پدیدار شده اند. توسعهٔ مطالعات حکومت مندی بوم شناختی و تغییرات اقلیمی. همزمان با آغاز مطالعات پیرامون کاربرد نظریهٔ حکومت مندی بوم شناختی در تحلیل مسائل و گفتمان های مرتبط
با تغییرات اقلیمی، تمرکز اغلب پژوهش ها بر سطوح ملی و جهانی معطوف شد. برای نمونه، در یکی از نخستین مطالعات، پاول هنمن نظریهٔ حکومت مندی را در سیاست اقلیمی ملی استرالیا و فرایند مدل سازی تغییرات اقلیمی به کار گرفت و به این نتیجه رسید که مدل سازی، ابزاری فناورانه برای قابل مدیریت ساختن اقلیم به شمار می آید، هرچند که در عین حال، ظرفیت دولت برای پاسخ گویی را محدود می سازد. همچنین، اثر سورکر یاگرز و یوهانس استریپل که در سال ۲۰۰۳ منتشر شد، بر اهمیت فزایندهٔ کنشگران غیردولتی (NNSA) در اقدامات مربوط به کاهش و سازگاری با تغییرات اقلیمی تأکید کرد و این دیدگاه را مطرح نمود که «رژیم های خصوصی» نظیر صنعت بیمه ممکن است در مواجهه با این مسئله، کارآمدتر از ساختارهای قدرت ملی و بین المللی عمل کنند.
حکومت مندی (به انگلیسی: Governmentality) نظریه ای در باب قدرت است که توسط فیلسوف فرانسوی میشل فوکو مطرح شده است. این نظریه قدرت «حکومتی» را نه تنها از منظر سازوکارهایی که دولت ها از طریق آن بر مردم اعمال سلطه می کنند، بلکه همچنین از طریق ابزارها و فناوری هایی که افراد به واسطهٔ آن ها بر خود نظارت و کنترل اعمال می نمایند، مورد تحلیل قرار می دهد. به بیان دیگر، حکومت مندی ناظر بر شکل هایی از قدرت است که از دل عقلانیت های خاص حکمرانی پدید می آیند و به تنظیم رفتارها در سطوح خرد و کلان می پردازند. حکومت مندی، به عنوان شکلی از قدرت، با انضباط یا مجازات دولتی که برای وادار کردن افراد به انجام عملی خاص، بر اجبار متکی است، متفاوت است. بلکه، حکومت مندی همچنین شامل قدرتی است که افراد در یک جمعیت برای خودگردانی دارند، که دولت می تواند از طریق ابزارهای غیراجباری مانند آموزش بر آن تأثیر بگذارد یا آن را هدایت کند. مفهوم حکومت مندی در حوزه های انسان شناسی، تاریخ، حقوق، فلسفه، علوم سیاسی و جامعه شناسی کاربرد و پذیرش یافته است. از جمله محققان برجستهٔ این حوزه می توان به پیتر میلر، نیکلاس رز و میچل دین اشاره کرد. تاریخچه. مفهوم
«حکومت مندی» ("Governmentality") عمدتاً در فاصلهٔ سال های ۱۹۷۷ تا زمان درگذشت میشل فوکو در سال ۱۹۸۴ توسعه یافت، به ویژه در مجموعه سخنرانی های او در کالج فرانسه طی این دوره. این واژه اصطلاحی نوظهور است که ریشه و معنای آن محل بحث میان مفسران بوده است. برخی از شارحان بر این باورند که «حکومت مندی» ترکیبی از دو واژهٔ «government» (حکومت) و «mentality» (ذهنیت یا عقلانیت) است و به شیوه های خاص اندیشیدن و عقلانیت هایی اشاره دارد که در بنیان کنش های حکمرانی قرار دارند. با این حال، این تفسیر مورد مناقشه است و گروهی دیگر استدلال می کنند که واژه مذکور صرفاً از ترکیب «government» و پسوند انتزاع ساز «-ality» ساخته شده است، و به همین دلیل باید آن را معادل با اصطلاح انتزاعی «governmentity» دانست، بی آن که لزوماً دلالتی بر «ذهنیت» داشته باشد.
ماشین انیمه: نظریهٔ رسانه ای انیمیشن اثری مرجع از توماس لامار، محقق انیمیشن است که در سال ۲۰۰۹ منتشر شد. این کتاب عمدتاً بر تحلیل انیمه تمرکز دارد و طی آن لامار نظریهٔ خود را مبنی بر «انیمتیسم» ارائه می کند؛ نظریه ای متفاوت برای نگریستن به جهانی اشباع شده از فناوری مدرن. این کتاب در سال ۲۰۰۹ توسط انتشارات دانشگاه مینه سوتا منتشر شد و با استقبال خوبی از سوی محققان روبه رو گردید. بازخورد. منتقدان در نشریات دانشگاهی عمدتاً نظرات مثبتی دربارهٔ کتاب داشتند. محقق کاترین دانلپ، سطح جزئیات کتاب را «فوق العاده» دانست، که به نظر او این ویژگی به خوانندگان ناآشنا با بدنهٔ انیمیشن ژاپنی اجازه می دهد تا استدلال های مطرح شده را بپذیرند. نپیر احساس می کرد که این اثر «به طرز نفس گیری بلندپروازانه و از نظر فکری هیجان انگیز» است، اما نوشت که لامار به وضوح استدلال های خود را بین نظریهٔ «انیمتیسم» و رسانهٔ انیمیشن ترسیم نکرده است، و نیز گفت که برخی از دانشجویانش احساس می کردند که این یک عنصر از نظر مفهومی دشوار در تز این اثر است. محقق دانیل جانسون در نقدی برای "مجلهٔ مطالعات آسیایی"، این کتاب را به عنوان «اثری نادر از جهت دقت و و
ضوح نظری» ستود و احساس کرد که این کتاب بر سبک جدیدی از تحقیقات دانشگاهی در مورد انیمیشن ژاپنی تأثیر خواهد گذاشت. میری ناکامورا، محقق ادبیات نیز همین نظر را داشت و این کتاب را «اثری روشنگر با عمق فکری شگفت انگیز» دانست کالب سیمونز "ایمیج تکست" نوشت که استدلال های لامار در مورد انتزاع ماشین در جنبه های اجتماعی انیمیشن «به طرز استادانه ای مورد بحث قرار گرفته» است و احساس کرد که نقطه برجسته نثر کتاب، فصل هایی است که در آن ها این نثر به نمونه هایی از تصویر چندسطحی و جداسازی لایه های متحرک در یک ترکیب بندی اعمال شده است. با این حال، محقق شیون کونو در کتاب "مونومنتا نیپونیکا" نوشت که نظریهٔ کتاب آنقدر کند ارائه شده که برای برخی از خوانندگان قابل فهم نیست.
تغذیهٔ خام نوعی رژیم غذایی برای سگ ها، گربه ها و سایر حیوانات خانگی است که عمدتاً شامل گوشت نپخته، استخوان و سایر اندام های خوراکی است. برخی افراد ترجیح می دهند خودشان به صورت خانگی برای حیوانات خانگی خود مواد غذایی خام تهیه کنند، اما رژیم های غذایی خام تجاری نیز موجود است. استفاده از رژیم های غذایی خام به دلیل خطر بیماری های ناشی از غذا، بیماری های مشترک انسان و جانوران و عدم تعادل تغذیه ای، نگرانی هایی را ایجاد کرده است. افرادی که به سگ های خود غذای خام می دهند، این کار را به دلایل زیادی انجام می دهند، از جمله فرهنگ، باورهای مربوط به سلامت، تغذیه و آنچه که برای حیوانات خانگی شان طبیعی تر تلقی می شود. تغذیه با غذای خام می تواند به عنوان راهی برای حفظ ارتباط حیوان خانگی با اجداد وحشی و گوشتخوار خود تلقی شود. جنبش خام خواری به موازات تغییر در روندهای غذایی بشر برای محصولات طبیعی تر و ارگانیک تر نیز رخ داده است.
نظریه مرد دیوانه () یک نظریه سیاسی است که معمولاً با سیاست خارجی رئیس جمهور ایالات متحده ریچارد نیکسون و دولت او مرتبط است. او تلاش کرد تا رهبران کشورهای متخاصم بلوک کمونیست را به این باور برساند که نیکسون نامعقول و بی ثبات است تا از تحریک ایالات متحده به دلیل ترس از یک واکنش غیرقابل پیش بینی اجتناب کنند. فرض نظریه مرد دیوانه این است که تهدیدات به ظاهر غیرقابل اعتماد اجبار را معتبر جلوه می دهد. به عنوان مثال، در عصر نابودی حتمی طرفین، تهدیدات یک رهبر منطقی برای تشدید یک اختلاف ممکن است خودکشی آمیز به نظر برسد و بنابراین به راحتی توسط دشمنان نادیده گرفته شود. با این حال، تهدیدات خودکشی آمیز یک رهبر ممکن است معتبر به نظر برسد اگر باور بر این باشد که رهبر نامعقول است. دانشمندان روابط بین الملل نسبت به نظریه مرد دیوانه به عنوان یک استراتژی موفقیت در چانه زنی اجباری بدبین بوده اند. «مردان دیوانه» برجسته، مانند نیکسون، نیکیتا خروشچف، صدام حسین، دونالد ترامپ، و معمر قذافی در پیروزی در اختلافات اجباری شکست خوردند. یکی از مشکلات، این است که دیگران را متقاعد کنی که واقعاً یک دیوانه ای. مشکل دیگر، ناتوانی یک مرد دیوانه
در اطمینان دادن به دیگران است که حتی اگر به یک خواسته خاص تسلیم شوند، مجازات نخواهند شد. یک مطالعه نشان داد که نظریه مرد دیوانه اغلب نتیجه معکوس دارد، اما می تواند تحت شرایط خاصی مؤثر باشد. مطالعه ای دیگر نشان داد که هم مزایای چانه زنی و هم معایبی برای دیوانگی ادراک شده وجود دارد. تاریخچه. در سال ۱۵۱۷، نیکولو ماکیاولی استدلال کرده بود که گاهی اوقات "شبیه سازی جنون کار بسیار عاقلانه ای است" ("گفتارهای ماکیاولی"، کتاب ۳، فصل ۲). با این حال، کیمبال در "جنگ ویتنامِ نیکسون"، استدلال می کند که نیکسون به طور مستقل و در نتیجه تجربه عملی و مشاهده نحوه مدیریت جنگ کره توسط دوایت آیزنهاور به این استراتژی رسیده است. هرمن کان در کتابش در سال ۱۹۶۲، "اندیشیدن درباره غیرقابل تصور"، آینده نگر استدلال کرد که "کمی دیوانه به نظر رسیدن" ممکن است راهی مؤثر برای وادار کردن یک دشمن به عقب نشینی باشد. ریچارد نیکسون. رئیس دفتر نیکسون، هری رابینز هالدمن، نوشت که نیکسون به او گفته بود: من این را نظریه مرد دیوانه می نامم، باب. می خواهم ویتنامی های شمالی باور کنند که من به نقطه ای رسیده ام که ممکن است برای پایان دادن به جنگ هر کاری بکنم. م
ا فقط این پیام را به آنها خواهیم رساند که "به خاطر خدا، شما می دانید که نیکسون نسبت به کمونیسم وسواس دارد. ما نمی توانیم او را وقتی عصبانی است مهار کنیم—و او دستش روی دکمه هسته ای است" و خود هو شی مین تا دو روز دیگر برای صلح به پاریس خواهد آمد. در اکتبر ۱۹۶۹، دولت نیکسون به اتحاد جماهیر شوروی اشاره کرد که "مرد دیوانه آزاد شده است" زمانی که به نیروهای نظامی ایالات متحده دستور داده شد تا به حالت آماده باش کامل جنگ جهانی که به عنوان "آزمون آمادگی ستاد مشترک ارتش آمریکا" شناخته می شد (بدون اطلاع اکثریت مردم آمریکا)، که با "عملیات غول پیکر لنس" به اوج خود رسید، زمانی که هجده بمب افکن بی-۵۲ مسلح به بمب هیدروژنی برای سه روز متوالی در نزدیکی مرز شوروی پرواز کردند. با این حال، به گفته وزارت امور خارجه آمریکا، توضیح دیگر این است که آزمون آمادگی ستاد مشترک ارتش آمریکا توسط نیکسون برای جلوگیری از یک حمله هسته ای احتمالی شوروی علیه جمهوری خلق چین در سال ۱۹۶۹ دستور داده شد. دولت از "استراتژی مرد دیوانه" برای مجبور کردن دولت ویتنام شمالی به مذاکره برای پایان دادن به جنگ ویتنام استفاده کرد. در ژوئیه ۱۹۶۹ (طبق گزارش سیا که در
فوریه ۲۰۱۸ از طبقه بندی خارج شد)، نیکسون ممکن است به رئیس جمهور ویتنام جنوبی، نگوین وان تیو، پیشنهاد کرده باشد که دو راهی که او در نظر گرفته بود، یا گزینه سلاح هسته ای بود یا تشکیل دولت ائتلافی. به گفته مورخ مایکل اس. شری، حمله به کامبوج در سال ۱۹۷۰ بخشی از این استراتژی برای تشویق به مذاکرات بود. نیکیتا خروشچف. نیکیتا خروشچف، نخست وزیر شوروی، به دنبال ایجاد تصویری از یک مرد دیوانه بود، که تا حدی توسط سیاستمداران آمریکایی پذیرفته شد. به عنوان مثال، وزیر امور خارجه جان فاستر دالس گفت خروشچف "انتظار می رود اعمال نامعقولی مرتکب شود" و "اساساً احساساتی" بود. دونالد ترامپ. برخی رفتار دونالد ترامپ، رئیس جمهور کنونی ایالات متحده را در قبال متحدان و کشورهای متخاصم، نمونه ای از نظریه مرد دیوانه دانسته اند. به عنوان مثال، در طول مذاکرات مجدد توافق نامه تجارت آزاد ایالات متحده–کره، ترامپ به مذاکره کنندگان تجاری ایالات متحده گفت که به دیپلمات های کره جنوبی هشدار دهند که "اگر اکنون امتیاز ندهند، این مرد دیوانه از توافق خارج خواهد شد"، که جاناتان سوان از «اکسیوس» آن را رویکرد "مرد دیوانه" در روابط بین الملل توصیف کرد. کارب
رد نظریه مرد دیوانه توسط ترامپ به آزادی کشیش آمریکایی اندرو برانسون از بازداشت ترکیه در سال ۲۰۱۸، پس از تهدید ترامپ به اقتصاد ترکیه در تلافی، مرتبط بود. جاناتان استیونسون در "نیویورک تایمز" استدلال کرد که استراتژی ترامپ ممکن است کمتر از نیکسون مؤثر بوده باشد زیرا نیکسون سعی کرد این تصور را ایجاد کند که "او بیش از حد تحت فشار قرار گرفته است، به این معنی که اگر شوروی و ویتنام شمالی تسلیم شوند، به حالت عادی باز خواهد گشت"، در حالی که دولت کره شمالی بعید بود باور کند که "ترامپ همین کار را خواهد کرد" زیرا تهدیدهای او "رویه عملیاتی استاندارد" بود، نه یک واکنش احساسی موقت. رزآن و. مک مانوس، پژوهشگر روابط بین الملل، استدلال کرد که بیان ترامپ مبنی بر تکیه او بر نظریه مرد دیوانه، این رویکرد را بی اثر کرد، زیرا او باور به "دیوانگی" واقعی خود را تضعیف می کرد. در طول انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۲۴ ایالات متحده، ترامپ نسخه خود از نظریه مرد دیوانه را به عنوان استراتژی ای که برای جلوگیری از حمله یا محاصره تایوان علیه چین، و برای دستیابی به توافق صلح برای پایان دادن به تهاجم به اوکراین علیه روسیه استفاده خواهد کرد، تبلیغ کرد. ترا