Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
و اسکاتلند به تاریخ ۳ مارس ۱۸۷۰، نام دو بازیکن از این باشگاه به نام های آلفرد بیکر و جورج گوردون در فهرست تیم انگلیس ثبت شده است، اما برنامه ریزی های منتشر شده بعدی از بازی ها، هیچ فعالیتی از باشگاه بدون نام ها را نشان نمی دهند و هیچ نتیجه دیگری برای باشگاه در دسترس نیست. این باشگاه از سال ۱۸۷۱ به بعد در فهرست اعضای اتحادیه فوتبال وجود ندارد. گفته می شود باشگاه بروندزبری که در سال ۱۸۷۱ تأسیس شد، تلاشی برای احیای باشگاه بدون نام ها بود و گاهی با عنوان بروندزبری ان.ان.، نامش ثبت می شد. رنگ ها. رنگ پیراهن باشگاه آبی بود و عبارت N.N. با حروف قرمز روی سینه گلدوزی شده بود. زمین. این باشگاه در ابتدا در زمینی مجاور جاده اجور در کیلبرن بازی می کرد، اما از دسامبر ۱۸۶۶ تا فصل بعد نتوانست میزبان رقبایش باشد چراکه اغلب زمینش زیر آب بود؛ در سال ۱۸۶۷، باشگاه زمینی در نزدیکی کلیسای سنت مارک به دست آورد، که فاصله اش با ایستگاه جاده اجور، به اندازه ۱۰ دقیقه پیاده روی بود. در سال ۱۸۶۹، به زمین سابقش در جاده اجور در مجاورت ایستگاه بازگشتند. لقب. لقب باشگاه، «گل مال شده ها» بود که از وضعیت نامناسب زمین اصلیشان در جاده اجور گرفته
شده است، زمینی که در توصیفش آن را «باتلاق» می نامیدند.
سد کُرنالوو () یک سازهٔ زیرساختی رومی است که در حدود ۱۵ کیلومتری شهر مریدای اسپانیا، در منطقهٔ خودمختار اکسترمادورا واقع شده است. در سال ۲۰۰۴، این سد و مناطق اطراف آن به عنوان پارک طبیعی اعلام شدند. تاریخچه. این سد، سازه ای رومی است که بر روی رود آلبارگاس ساخته شده و در گذشته برای تأمین بخشی از آب شهر آگوستا امریتا مورد استفاده قرار می گرفت. دیوارهٔ سد یک ساختار مستحکم به طول ۲۲۰ متر و ارتفاع ۱۸ متر است و بخشی از آن که با آب در تماس است، به صورت پلکانی طراحی شده است. ظرفیت مخزن سد حدود ۱۱ میلیون مترمکعب (۱۱ هکتومترمکعب) برآورد شده است. ساخت این سازه به سال ۱۳۰ میلادی نسبت داده می شود و طراح آن ناشناس است. این بنا در تاریخ ۱۳ دسامبر ۱۹۱۲ به عنوان بنای ملی اعلام شد. سد کُرنالوو همچنان در زمان حاضر نیز مورد استفاده قرار می گیرد. تمام منطقهٔ اطراف آن پارک طبیعی به شمار می آید و از سال ۲۰۰۴ تحت حمایت ویژهٔ دولت منطقه ای اکسترمادورا قرار دارد. این منطقه دارای پوشش گیاهی و جانوری غنی ای است و در ورودی پارک، مرکز تفسیر (راهنمای بازدید) وجود دارد که به بازدیدکنندگان کمک می کند تا بهتر با محیط آشنا شوند. کُرنالوو، همرا
ه با سد پروسرپینا، بخشی از مجموعهٔ باستان شناسی مریدا محسوب می شود که در سال ۱۹۹۳ توسط یونسکو با شمارهٔ شناسایی ۶۶۴–۰۱۳ به عنوان میراث جهانی ثبت شد.
اقتصاد لسوتو بر پایه گردشگری، صنعت، معدن و کشاورزی استوار است و به شدت به انتقال وجه از سوی مهاجران لسوتویی در خارج کشور وابسته است.لسوتو که کشور محصور در خشکی و با درآمد متوسط پایین است، به طور کامل درون خاک آفریقای جنوبی قرار دارد و از نظر اقتصادی به شدت به این کشور وابسته است. درصد زیادی از جمعیت این کشور به کشاورزی معیشتی مشغول اند، اگرچه روندی تدریجی به سوی رشد گردشگری و صنایع سبک در جریان است. لسوتو عضو اتحادیه گمرکی جنوب آفریقا (SACU) است که در آن، تعرفه های گمرکی بین کشورهای عضو شامل بوتسوانا، نامیبیا، آفریقای جنوبی و اسواتینی حذف شده است. این کشور همچنین بخشی از منطقه پولی مشترک به نام منطقه پولی رند است که در آن از رند آفریقای جنوبی به عنوان ارز رسمی استفاده می شود. با این حال، لسوتو در سال ۱۹۸۰ واحد پولی خود یعنی لوتی را معرفی کرد. هر لوتی معادل صد «لیسنت» است و نرخ برابری آن برابر با رند آفریقای جنوبی است. تاریخچه اقتصادی. تاریخچه اقتصادی اولیهٔ لسوتو با ادغام این کشور در اقتصاد منطقه ای آفریقای جنوبی، وابستگی شدید به مهاجرت نیروی کار و اتکا به کشاورزی شکل گرفت. در سدهٔ نوزدهم، لسوتو یکی از صادرکن
ندگان مهم محصولات کشاورزی بود و غلات و موی بز را به اردوگاه های معدنی آفریقای جنوبی صادر می کرد. با این حال، در آغاز سدهٔ بیستم، کمبود زمین و شرایط نامساعد اقلیمی باعث شد لسوتو به واردکنندهٔ خالص مواد غذایی و منبع نیروی کار برای معادن و مزارع آفریقای جنوبی تبدیل شود. مهاجرت نیروی کار به یکی از ارکان اقتصادی کشور تبدیل شد و ده ها هزار مرد باسوتویی در طول قرن بیستم برای کار به آفریقای جنوبی رفتند. تا سال ۱۹۸۲، بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ نفر از شهروندان لسوتو در صنایع آفریقای جنوبی مشغول به کار بودند. استقلال لسوتو در ۴ اکتبر ۱۹۶۶، آغازگر جریان های کمک مالی بین المللی از سوی کشورهایی مانند بریتانیا و سوئد و نیز نهادهای چندجانبه بود. در آغاز، کمک های خارجی عمدتاً به کشاورزی اختصاص یافتند، زیرا لسوتو جامعه ای کاملاً کشاورزی فرض می شد. اما طرح های بزرگ توسعه روستایی، از جمله پروژه های بانک جهانی و آژانس توسعه بین المللی آمریکا (USAID)، به دلایلی مانند برنامه ریزی ضعیف و نبود مشارکت محلی، بارها شکست خوردند. بی ثباتی سیاسی نیز بر الگوی کمک های خارجی تأثیر گذاشت. پس از کودتای سال ۱۹۷۰، کمک های بریتانیا و سوئد به طور موقت قطع شد ا
ما در همان سال دوباره از سر گرفته شد. لسوتو همچنین با بهره برداری از مخالفت خود با آپارتاید، موفق شد پس از قیام سووتو در سال ۱۹۷۶ و درگیری های مرزی ترانسکئی، کمک های بیشتری جذب کند. تا سال ۱۹۷۹، میزان کمک های توسعه ای به ۶۴ میلیون دلار رسید. اقتصاد لسوتو از سال ۱۹۹۲ تا پیش از ناآرامی های سیاسی سپتامبر ۱۹۹۸، به طور پیوسته رشد داشت. اما شورش ها باعث نابودی حدود ۸۰٪ زیرساخت های تجاری در ماسرو و دو شهر بزرگ دیگر کشور شد که تأثیر ویرانگری بر اقتصاد کشور گذاشت. با این وجود، لسوتو چندین برنامه تعدیل ساختاری صندوق بین المللی پول را با موفقیت اجرا کرد و نرخ تورم در طول دهه ۱۹۹۰ به طور چشمگیری کاهش یافت. با این حال، کسری تجاری کشور همچنان بالا باقی ماند؛ زیرا صادرات تنها بخش کوچکی از واردات را پوشش می دهد. بحران اقتصادی جهانی تأثیر شدیدی بر اقتصاد لسوتو گذاشت. کاهش صادرات پوشاک و از دست رفتن مشاغل این بخش، که عمدتاً به دلیل رکود اقتصادی در ایالات متحده—مقصد اصلی صادرات—رخ داد، کاهش صادرات و قیمت الماس، افت درآمدهای اتحادیه گمرکی جنوب آفریقا (SACU) به دلیل رکود در اقتصاد آفریقای جنوبی، و کاهش وجوه ارسالی کارگران بر اثر
کاهش اشتغال در بخش معدن آفریقای جنوبی از دلایل عمده این رکود بودند. در سال ۲۰۰۹، رشد تولید ناخالص داخلی به ۰٫۹ درصد کاهش یافت. پیشرفت اقتصادی. پیشرفت لسوتو در گذار از اقتصادی عمدتاً معیشتی به اقتصادی با درآمد متوسط پایین، متنوع و مبتنی بر صادرات منابع طبیعی و کالاهای صنعتی، موجب افزایش درآمد و امنیت اقتصادی بخش قابل توجهی از جمعیت شده است. نسبت جمعیتی که با کمتر از ۱٫۲۵ دلار آمریکا (بر اساس برابری قدرت خرید) در روز زندگی می کردند، از ۴۸٪ در سال ۱۹۹۵ به ۴۴٪ در سال ۲۰۰۳ کاهش یافت. نرخ بیکاری در سال ۲۰۰۸ برابر با ۲۵٫۲۹٪ بود و در سال ۲۰۱۲ به ۲۷٫۲٪ رسید، اما تا سال ۲۰۱۷ کاهش یافته و به ۲۳٫۰۶٪ رسید. همچنین، درصد جمعیتی که زیر خط فقر زندگی می کنند، از ۵۸٪ در سال ۲۰۰۲ به ۴۹٫۲٪ در سال ۲۰۱۷ کاهش یافت. با این حال، لسوتو همچنان در رده کشورهای دارای «توسعه انسانی پایین» قرار دارد (رده ۱۵۵ از میان ۱۹۲ کشور بر اساس طبقه بندی برنامه توسعه سازمان ملل). امید به زندگی در بدو تولد در این کشور ۴۲٫۳ سال است. با این وجود، نرخ سواد بزرگ سالان نسبتاً بالا و حدود ۸۲٪ است و تنها ۲۰٪ از کودکان زیر ۵ سال دچار کم وزنی هستند. لسوتو از مناب
ع گوناگونی کمک اقتصادی دریافت کرده است، از جمله از ایالات متحده آمریکا، بانک جهانی، بریتانیا، اتحادیه اروپا و آلمان. در لسوتو حدود ۶٬۰۰۰ کیلومتر جاده آسفالت نشده و جاده های مدرن با قابلیت تردد در تمام شرایط آب وهوایی وجود دارد. همچنین یک خط راه آهن کوتاه برای حمل ونقل بار، این کشور را به آفریقای جنوبی متصل می کند که به طور کامل متعلق به آفریقای جنوبی بوده و توسط آن اداره می شود. بخش ها. پوشاک. لسوتو با بهره گیری از قانون رشد و فرصت های آفریقا (AGOA) به بزرگ ترین صادرکننده پوشاک به ایالات متحده آمریکا در میان کشورهای جنوب صحرای آفریقا تبدیل شده است. برندها و خرده فروشان آمریکایی که از لسوتو پوشاک تأمین می کنند شامل فوت لاکر، گپ، گلوریا وندربیلت، جی سی پنی، لیوایز، ساکس فیفت اونیو، سیرز، تیمبرلند و وال مارت هستند. در اواسط سال ۲۰۰۴، اشتغال در این بخش به بیش از ۵۰٬۰۰۰ نفر (عمدتاً زنان) رسید، که برای نخستین بار تعداد کارگران بخش تولیدی را از کارکنان دولت فراتر برد. در سال ۲۰۰۸، صادرات این بخش عمدتاً به ایالات متحده، به ۴۸۷ میلیون دلار رسید. با این حال، از سال ۲۰۰۴ به بعد، به دلیل رقابت شدید بین المللی، اشتغال در
این بخش تا اواسط ۲۰۱۱ به حدود ۴۵٬۰۰۰ نفر کاهش یافت. این صنعت در آن زمان بزرگ ترین کارفرمای رسمی در لسوتو به شمار می رفت. این بخش همچنین برنامه ای گسترده برای مبارزه با اچ آی وی/ایدز به نام اتحاد پوشاک لسوتو برای مبارزه با ایدز (ALAFA) راه اندازی کرده است. این برنامه در سطح صنعت، خدمات پیشگیری و درمان برای کارگران فراهم می کند. دامداری. دشت های غربی، ناحیهٔ اصلی کشاورزی در کشور هستند. نزدیک به ۵۰٪ از جمعیت از طریق کشت غیررسمی محصولات یا دامداری امرار معاش می کنند و تقریباً دو سوم از درآمد کشور از بخش کشاورزی حاصل می شود. حدود ۷۰٪ از جمعیت لسوتو در مناطق روستایی زندگی می کنند و در حوزه کشاورزی مشغول به کار هستند. زنان در اقتصاد. اگرچه دسترسی زنان به آموزش متوسطه بیشتر از مردان است، اما درآمد مردان به طور متوسط ۱٫۵ برابر درآمد زنان است. پیش از دههٔ ۱۹۵۰، زنان باسوتو به دلیل کاهش کشاورزی در کشور، برای کار به آفریقای جنوبی مهاجرت می کردند. بسیاری از این زنان مهاجر، مجرد بودند و برخی نیز به طور دائم در آفریقای جنوبی ماندگار شدند. همچنین برخی از زوج های متأهل نیز با یکدیگر به آفریقای جنوبی برای کار سفر می کردند. در
سال ۱۹۲۳، قانون گذرنامه داخلی به نام «قانون بومیان (مناطق شهری)» در آفریقای جنوبی تصویب شد که بر اساس آن، مردان سیاه پوست برای حضور در مناطق سفیدپوست نشین باید گذرنامه ای ویژه همراه داشتند. در سال ۱۹۵۲، اصلاحیه ای به این قانون اضافه شد که زنان را نیز مشمول آن کرد. این اصلاحیه باعث کاهش مهاجرت نیروی کار زن شد، به طوری که تا دههٔ ۱۹۷۰ تنها ۳۶٫۱٪ از زنان بالای ۳۹ سال در لسوتو سابقهٔ کار در آفریقای جنوبی را داشتند. زنان لسوتو در معادن کار نمی کردند. در دههٔ ۱۹۸۰، لسوتو برای تقویت صنعت تولیدی خود، کمک های بین المللی دریافت کرد. بخش عمدهٔ نیروی کار این صنعت را زنان جوان تشکیل می دادند. در سال ۱۹۹۰، حدود ۹۲٪ از کارکنان صنعت نساجی و پوشاک در لسوتو را زنان تشکیل می دادند. در حال حاضر حدود ۸۶٪ از نیروی کار زن در لسوتو در صنعت نساجی مشغول به کار هستند. منابع طبیعی. آب و الماس تنها منابع طبیعی مهم لسوتو هستند. استخراج آب از طریق پروژهٔ چند میلیارد دلاری و ۳۰ سالهٔ طرح منابع آبی کوهستانی لسوتو (LHWP) انجام می شود که در سال ۱۹۸۶ آغاز شد. این پروژه با هدف جمع آوری، ذخیره سازی و انتقال آب از حوضهٔ رود اورنج به استان ایالت آز
اد و منطقهٔ بزرگ ژوهانسبورگ در آفریقای جنوبی طراحی شده است؛ مناطقی که تمرکز بالایی از صنعت، جمعیت و کشاورزی آفریقای جنوبی را در خود جای داده اند. با تکمیل این پروژه، لسوتو باید تقریباً به خودکفایی کامل در تولید برق دست یابد و همچنین از طریق فروش برق به آفریقای جنوبی درآمد کسب کند. بانک جهانی، بانک توسعه آفریقا، بانک سرمایه گذاری اروپا و بسیاری از اهداکنندگان دوجانبه دیگر، تأمین مالی این پروژه را بر عهده دارند. الماس نیز در معادن لتسنگ، موتائه، لیخوبونگ و کائو استخراج می شود. این بخش در سال ۲۰۰۸ به دلیل رکود جهانی دچار افت شد، اما در سال های ۲۰۱۰ و ۲۰۱۱ بهبود یافت. این صنعت یکی از بخش های اصلی صادرات لسوتو به شمار می رود. آمارهای دیگر. جدول زیر شاخص های اصلی اقتصادی لسوتو را در سال های ۱۹۸۰ تا ۲۰۱۷ نشان می دهد: درآمد یا مصرف خانوار بر حسب درصد سهم: "کم درآمدترین ۱۰٪:" ۰٫۹٪ "پردرآمدترین ۱۰٪:" ۴۳٫۴٪ (۱۹۸۶–۸۷) نرخ رشد تولید صنعتی: ۳٪ (۲۰۱۰) مصرف برق: ۶۲۶ گیگاوات ساعت (۲۰۱۰/۱۱) محصولات کشاورزی: ذرت، گندم، حبوبات، سورگوم، جو؛ دامداری واحد پول: ۱ لوتی (L) = ۱۰۰ لیسِنته؛ توجه: *مالوتی* (M) شکل جمع لوتی است. نرخ ارز:
مالوتی به ازای هر دلار آمریکا – ۷٫۳۲ (۲۰۱۰)، ۶٫۱۰۹۴۸ (۱۹۹۹)، ۳٫۶۲۷۰۹ (۱۹۹۵)؛ توجه: *لوتی باسوتو* با رَند آفریقای جنوبی برابری می کند
خواهر ناتنی زشت () فیلمی ترسناک، کمدی و درام نروژی-لهستانی-دانمارکی-سوئدی به کارگردانی امیلیه بلیخفلدت است که در سال ۲۰۲۵ منتشر شد. این فیلم با الهام از نسخهٔ برادران گریم از داستان سیندرلا ساخته شده است که جنبه های تاریک تر و وحشت جسمی ماجرا را به تصویر می کشد. داستان. الویرا و آلما دو خواهرند که مادر بیوه شان، ربکا، با مرد بیوهٔ مسن تری به نام اتو ازدواج کرده تا به ثروت و موقعیت برسد. در این فرآیند، ربکا نامادری دختر او، اگنس، می شود.اگنس با خواهر های ناتنی اش باتحقیر رفتار می کنند زیبا بودن فرد دلیل بر مهربان بودنش نیست. پس از آن که اتو در شب عروسی اش می میرد، خانواده درمی یابد که او بی پول بوده و برای دستیابی به ثروت ربکا با او ازدواج کرده و این که اگنس به ربکا و دخترانش به دلیل طبقهٔ پایین شان بی اعتنا بوده است. با نگرانی از وضعیت مالی خانه، ربکا تصمیم می گیرد الویرا را به ازدواج شاهزاده درآورد، چون آلما هنوز به بلوغ نرسیده است. در حالی که الویرا در رؤیای ازدواج با شاهزادهٔ سطحی نگر، جولیان، است، ربکا آگاه است که دخترش زشت رویی معمولی تلقی می شود و شانس چندانی برای جلب نظر شاهزاده ندارد، به ویژه اگر اگنس
نیز برای توجه او رقابت کند. برای آن که الویرا جذاب تر شود، ربکا او را در معرض مجموعه ای از جراحی های زیبایی ابتدایی و دردناک قرار می دهد، و او برای لاغر شدن یک کرم نواری می بلعد. همچنین، الویرا مجبور به گذراندن آموزش های مدرسهٔ آداب معاشرت می شود، که باعث می شود تحسین اولیه اش نسبت به اگنس به رنجش تبدیل شود، چون احساس می کند اگنس برای زیبایی یا استعدادش تلاشی نکرده است. یک شب، الویرا اگنس را در حال رابطهٔ جنسی با ایساک، کارگر اصطبل، می بیند و آن را به ربکا گزارش می دهد. ربکا با انزجار، اگنس را به خدمتکار تبدیل می کند و خانواده شروع به صدا زدن او با نام سیندرلا می کند. با نزدیک شدن مهمانی سلطنتی، الویرا دچار سوءتغذیه می شود، چراکه کرم نواری اش رشد می کند و موهایش هنگام شانه زدن توسط اگنس شروع به ریختن می کند. در حین پرو لباس با مادرش، فروشندهٔ لباس به الویرا یک کلاه گیس و پیراهن می دهد. او زیبایی اگنس را می بیند و به او نزدیک سازی نامناسب می کند. اگنس با انزجار به صورت و کف اتاق تف می اندازد، که ربکا به او دستور می دهد آن را تمیز کند. وقتی برمی گردند، الویرا اگنس را در حال پوشیدن لباس مهمانی می بیند و با عصبا
نیت آن را پاره می کند. در همین حال، آلما هنگام شروع نخستین عادت ماهانه اش در شب، دچار وحشت می شود. هنگامی که اگنس در حال گریه بر جسد در حال فساد پدرش است، مادر تنی اش که سفیدپوش است ظاهر می شود، به او کفش می دهد و هشدار می دهد که کالسکه تا نیمه شب دوباره به کدو تبدیل خواهد شد. کرم ابریشم ها لباس اگنس را تعمیر می کنند. در مهمانی، الویرا توجه شاهزاده جولیان را جلب می کند، اما نگاه او به سرعت توسط اگنس نقاب دار ربوده می شود. الویرا به اتاقی دیگر فرار می کند و تخم های کرم نواری را بالا می آورد. بعدتر، هر دو زن به خانه بازمی گردند. وقتی الویرا متوجه می شود که اگنس ناخواسته یک کفش را جا گذاشته و شاهزاده از آن برای شناسایی زن رؤیایی اش استفاده خواهد کرد، او اگنس را مجبور می کند کفش دیگر را تحویل دهد. وقتی متوجه می شود پای خودش برای کفش ها خیلی بزرگ است، شروع به بریدن انگشتان پای خود می کند. ربکا و آلما او را در این حالت پیدا می کنند، و آلما با وحشت می بیند که ربکا با آرامش به الویرا آرام بخش می زند و کار را تمام می کند. صبح روز بعد، الویرای زخمی صدای شیپورها را می شنود که خبر ورود شاهزاده را می دهند. او روی زمین می
خزد، ناتوان از راه رفتن، و از پله ها می افتد، بینی اش می شکند و دندانش می پُرد، تا این که درمی یابد اگنس و شاهزاده یکدیگر را پیدا کرده اند و تلاش های او بیهوده بوده است. شکست خورده، الویرا پس از التماس آلما پادزهر می نوشد و کرم نواری را بالا می آورد. خواهرها تصمیم می گیرند مادرشان را ترک کنند تا آزاد از نفوذ او زندگی کنند، در حالی که ربکا شروع به اغوا کردن مردی می کند که در مهمانی با او آشنا شده بود.
مسیحیت دین غالب در لسوتو است، و پروتستانیسم و کاتولیسیزم دو شاخهٔ اصلی آن به شمار می روند. بر پایهٔ گزارش وزارت خارجه ایالات متحده در سال ۲۰۲۲، پروتستان ها اندکی بیشتر از کاتولیک ها بودند. ادیان غیرمسیحی تنها ۱٫۵٪ از جمعیت را شامل می شوند و ۳٫۵٪ از مردم نیز بی دین هستند. غیرمسیحیان عمدتاً پیرو آیین های سنتی آفریقایی هستند، همچنین گروه های کوچکی از مسلمانان، هندوها و بهاییان نیز در لسوتو حضور دارند. مسیحیت. مسیحیت دین غالب در لسوتو است و در سال ۲۰۲۰، حدود ۴۵٪ جمعیت این کشور را کاتولیک ها، ۳۱٪ را پروتستان ها و ۱۸٪ را دیگر شاخه های مسیحیت تشکیل می دادند. کلیسای کاتولیک لسوتو تحت اداره اسقف اعظم ماسرو و سه اسقف دیگر قرار دارد که همگی عضو کنفرانس اسقفی لسوتو هستند. مسیحیت در دهه ۱۸۳۰ میلادی توسط مبلغان فرانسوی و به دعوت پادشاه موشوشه اول وارد لسوتو شد. پادشاه موشوشه با وجود دعوت از مبلغان مسیحی، خود به دین سنتی اش وفادار ماند. اولین مأموریت کاتولیک در سال ۱۸۶۳ به رهبری اسقف آلار آغاز شد که خواهران خانواده مقدس را برای آموزش به زنان سوتو فراخواند. این مأموریت ها تلاش داشتند تا علاوه بر جذب مسیحیان جدید، پایان چندهم
سری را نیز رقم بزنند. دو شاخه اصلی مسیحیت در لسوتو با احزاب سیاسی کشور نیز ارتباط دارند؛ کلیسای کاتولیک از حزب ملی باسوتو و مبلغان پروتستان از حزب کنگره باسوتو حمایت می کنند. دین سنتی. دین سنتی سوتو با شواهد باستان شناسی به حدود قرن دهم میلادی بازمی گردد. این دین شباهت هایی با دین سنتی تسوانا دارد. رئیس یا رهبر یک جامعه سوتو همچنین رهبر روحانی آنها نیز بود. در آیین های سوتو، روح نیاکان که «بادیمو» نامیده می شوند، جایگاه مهمی داشتند و آیین هایی مانند رقص باران طلبی از رسوم بارز این جامعه بود. مردم سوتو مفهوم «مودیمو» را به عنوان موجود برتر یا خدای عالی توسعه داده بودند. بر اساس الهیات سوتو، مودیمو خدای برتر، خدایان کوچک تری خلق کرد که قدرت تعامل با انسان ها را دارند. حقوق دینی. قانون اساسی لسوتو آزادی دین و مذهب را تضمین می کند. در سال ۲۰۲۳، این کشور از نظر آزادی دینی امتیاز کامل ۴ از ۴ را کسب کرده است. جستارهای وابسته. کلیسای کاتولیک در لسوتو اسقفیان آنگلیکان لسوتو شورای مسیحیان لسوتو اسلام در لسوتو
وقتی آماده ام () فیلم رمانتیک و مهیج آمریکایی محصول سال ۲۰۲۵ به کارگردانی اندرو جانسون و نویسندگی اندرو اورتنبرگ است که در کنار جان شراینر، لورن کوهن و درموت مالرونی در این فیلم بازی می کند. داستان. فیلم "وقتی آماده ام" که در پس زمینه ی یک خوشه ی سیارکی قرار دارد و تهدیدی برای پایان دادن به حیات روی زمین است، داستان رز و مایکل، زوج جوانی را دنبال می کند که برای استفاده ی حداکثری از روزهای پایانی عمرشان، سفری جاده ای را آغاز می کنند تا برای آخرین بار مادربزرگ رز را ملاقات کنند. در طول مسیر، آنها با شخصیت های مختلفی از جمله جولیا (کوهان)، ملکه زیبایی سابق که به عشق لحظه آخری امیدوار است، و کیث (مالرونی)، یک ولگرد تنها که به دنبال هرگونه ارتباط انسانی است، روبرو می شوند. هر کدام در نهایت به دنبال چیز متفاوتی هستند. تولید و انتشار. این فیلم اولین تجربه کارگردانی اندرو جانسون است که پیش از این به عنوان کارگردان هنری و طراح تولید فعالیت داشته است. فیلمنامه را اندرو اورتنبرگ نوشته است که در این فیلم نیز بازی می کند. فیلمبرداری در اواخر سال 2022 در مکان های مختلفی در ایالات متحده انجام شد تا یک سفر جاده ای در سراسر ک
شور شبیه سازی شود. برایان کرتیس، سردبیر ارشد رینگر و مجری برنامه "پرس باکس"، صداپیشگی یک دی جی را بر عهده دارد که از طریق رادیوی ماشین، روایتگر روزهای آخر روی زمین است. این فیلم در ۷ فوریه ۲۰۲۵ به طور مشترک توسط Briarcliff Entertainment و Quiver Distribution در سینماهای منتخب ایالات متحده اکران شد و نسخه دیجیتالی آن در ۱۴ فوریه ۲۰۲۵ منتشر شد. این فیلم در آخر هفته افتتاحیه خود در داخل کشور 8220 دلار و در مجموع 11372 دلار فروش داشت. آرا و نظرات. دان شاناهان از مجله ی Every Movie Has a Lesson آن را «ادیسه ای دوست داشتنی از گرمی در مبارزه با یاس و ناامیدی» نامید، در حالی که لیسته لانوزا سائنز از مجله ی Fangirlish نوشت که: «این فیلم بسیار تأثیرگذار بوده و درباره یافتن شادی در حالی است که دنیای اطرافتان به معنای واقعی کلمه به پایان می رسد.»
رود آلبارگاس (Albarregas)، که با نام «جویبار آلبارگا» نیز شناخته می شود، رودی در غرب شبه جزیره ایبری است که به حوضه آبریز رود گوادیانا تعلق دارد و در بخشی کوتاه از مسیر پایانی خود، از درون شهر مِریدا عبور می کند. مسیر رودخانه. این رود از کوهستان سیرا برمخا و کُرنالوو در درون پارک طبیعی کُرنالوو سرچشمه می گیرد. مسیر آن از شهر تروخیانوس می گذرد و در نهایت در بخش شهری مِریدا، به شاخهٔ راست رود گوادیانا می ریزد. نام این رود برگرفته از عبور مداوم تمدن های گوناگون از سرزمین های شبه جزیره ایبری است. رومی ها آن را فلومینوس باراکا می نامیدند و مسلمانان با افزودن پیشوند «الـ» به آن، نام امروزی اش را شکل دادند. در گذر از شهر مِریدا، رود آلبارگاس از زیر دو سازهٔ مهم مهندسی دوران روم باستان عبور می کند: آکوئدوکتو د لس میلاگروس و پل رومی آلبارگاس.
شهر سوکچو یک شهر در شمال شرق کره جنوبی (شرق شبه جزیره کره) بر روی ساحل دریای شرق کره (دریای ژاپن) است که در تابعیت استان گانگوون قرار دارد. این شهر یکی از مناطق گردشگری کره جنوبی و مقصدی با جذبه برای علاقه مندان به رصد طلوع خورشید بر روی آب های آزاد می باشد. تاریخ. در آوریل سال ۱۹۱۴ میلادی، در دوران حاکمیت استعماری ژاپن بر کره، در تابعیت استان (تاریخی) گانگوون، «شهرستان یانگ یانگ» با ۷ قصبه قرار داشت. این قصبه ها شامل: دوچون []، سون یانگ []، غربی (سو) []، گانگ هوین []، گونّه []، هیون بوک []، هیون نام []. در آن زمان، قصبهٔ «دوچون» شمالی ترین قصبهٔ یانگ یانگ و در همسایگی شهرستان (تاریخی) گوسونگ قرار داشت. قصبهٔ «دوچون» در آن زمان، با ادغام دو قصبهٔ «دومون» [] و «سوچون» [] تشکیل شد. قصبهٔ دومون متشکل از ۸ روستای تووانگ سونگ []، جانگهانگ []، جونگ گو []، دومون سفلی (هادومون)[]، دومون علیا (سانگ دومون)[]، دومون وسطی (جونگ دومون)[]، ده پو []، نه مولچی []؛ قصبهٔ سوچون متشکل از ۵ روستای اوئونگچی []، بوول []، سوکچو []، نونسان []، نو []. روستای «ده پو» مرکز اداری این قصبهٔ جدید ادغام شده شد. (مجموعا ۱۳ روستا) در مه سال
۱۹۱۹ میلادی، دو قصبهٔ «توسونگ» [] و «جوگوانگ» [] از شهرستان (تاریخی) گوسونگ (پیش از تقسیم) به شهرستان یانگ یانگ پیوستند و در شمال «قصبهٔ دوچون» قرار داشتند. در ژوئیه ۱۹۳۷ میلادی، قصبهٔ «دوچون» به «سوکچو» [] تغییر نام یافت در اکتبر سال ۱۹۴۲ میلادی، قصبهٔ «سوکچو» به شهرک [] ارتقاء یافته. در همان زمان، از اراضی روستای «نو» [] سه روستای جدید تاسیس، مشتمل از روستاهای ایموک []، چوکسان []، دوری وون []. (مجموعا ۱۶ روستا) پس از استقلال کره از ژاپن در سال ۱۹۴۵ میلادی، این کشور به دو نیمه تقسیم شد. مرز بین دو کره در آن زمان، مدار ۳۸ درجه شمالی در نظر گرفته شده بود. این مدار از میان استان (تاریخی) گانگوون و از میان شهرستان یانگ یانگ عبور می کند. در نتیجه استان گانگوون به نیمهٔ شمالی و نیمهٔ جنوبی تقسیم شد. بیشتر اراضی این شهرستان، منجمله شهرک سوکچو، در شمال این مدار قرار گرفتند. این دوران کوتاه از حاکمیت کره شمالی بر سوکچو، تاثیرهای بلندمدت مختلفی را بر این شهر داشت. اولین تاثیر حاکمیت دولت کمونیستی کره شمالی، تلاش های این حکومت در پیشبرد اصلاحات ارضی، و خلع ید کردن زمین داران سنتی. البته که با تغییر حاکمیت سوکچو، در نها
یت، زمین داران این شهر پیروز شدند، اما تاثیرات کاهش انحصار اقتصادی این زمین داران دائمی بود، و پس از پایان جنگ نیز، طبقه ای جدید در اقتصاد این شهر به صحنه آمد. از جمله تاثیرات دیگر حاکمیت کره شمالی، تاکید و اصرار دولت کمونیستی کره، مانند سایر حکومت های کمونیستی، بر آموزش و پرورش مجانی، سراسری، و اجباری جمعیت. البته که این دوران کوتاه، تاثیر طولانی ای در دیدگاه ایدئولوژیکی مردم این شهر نداشته، اما از تاثیرات این دوران، ایجاد یک جو و انگیزهٔ گستردهٔ سوادآموزی و تحصیلات عالیه میان مردم سوکچو بوده است. پویایی اقتصادی و اجتماعی در پی این تاثیرات احتمالا در پیشبرد منافع سوکچو و نهایتا ارتقاء آن به «شهر در سطح شهرستان» مؤثر بوده. در طول جنگ کره (که در ژوئیه سال ۱۹۵۰ میلادی شروع شد)، شهر سوکچو بین طرفین چندین بار دست به دست شد، و در این حین، ساکنین این شهر بیشتر خسارات جانی و مالی را متحمل شدند. از جمله اتفاقات مهم، اشغال این شهر (که تا پیش از این، رسما در حاکمیت کره شمالی بوده) به مدت سه ماه بین سپتامر و دسامبر سال ۱۹۵۰ میلادی به دست قوای آمریکایی و کرهٔ جنوبی بود. در طول این دوران، شبه نظامیان فاشیستی «انجمن جوانان
شمال غرب» [] دست به تعقیب و اعدام های صحرایی زندانیان سیاسی، منجمله فعالان کارگری و رعیتی، دولتیان و کارمندان مرتبط با حکومت کره شمالی، و هر شخصیت عمومی که احتمالا تفکرات مثبتی نسبت به کمونیسم داشت زدند. همین طور گزارش های مختلف از تجاوز و خشونت علیه زنانی که با زندانیان سیاسی مرد رابطهٔ خانوادگی داشتند، هم به دست شبه نظامیان «انجمن جوانان شمال غرب» و هم به دست سربازان ارتش کرهٔ جنوبی وجود دارد. در با شروع فاز سوم جنگ، و پیشروی دوبارهٔ قوای کرهٔ شمالی (با مشارکت قوای ارتش سرخ چین)، و تغییر دست مجدد این شهر، ارتش کرهٔ جنوبی دستور تخلیهٔ ساکنین این شهر را داده و بیشتر خانه های آن را سوزاند و تخریب کرد. با پایان جنگ کره در سال ۱۹۵۳ میلادی و امضای آتش بس بین کره شمالی و ایالات متحده آمریکا، تمامی اراضی این شهرستان، منجمله «شهرک سوکچو» تحت حاکمیت کره جنوبی قرار گرفت. «سوکچو» یکی از بزرگترین مراکز شهری بود که با اتمام جنگ کره، حاکمیت آن از دست کره شمالی به دست کره جنوبی افتاد. در نوامبر ۱۹۵۴ میلادی، شهرک سوکچو، تحت مدیریت شهرستان یانگ یانگ، استان (جنوبی) گانگوون مجددا تاسیس شد. در همین زمان، از اراضی روستای «بوول»
، روستای «اونجونگ» [] و از اراضی روستای «نونسان»، روستای «چونگده» [] تاسیس شدند. (مجموعا ۱۸ روستا) در سال ۱۹۶۲ میلادی، روستایی جدید در «شهرک سوکچو» با نام «شینهونگ»، در غرب آن و در دامنهٔ کوه های غربی، با نام «شینهونگ» [] تاسیس شد. (مجموعا ۱۹ روستا) در ژانویه سال ۱۹۶۳ میلادی، «شهرک سوکچو» از این شهرستان جدا شده و به «شهر در سطح شهرستان» ارتقاء یافت. قصبه های «توسونگ» و «جوگوانگ» از شهرستان یانگ یانگ به شهرستان گوسونگ ملحق شده. در همان زمان قصبهٔ هیون نام از شهرستان میونگجو به این شهرستان یانگ یانگ ملحق شد. در ژانویهٔ ۱۹۶۶، تقسیمات اداری «شهر سوکچو» دچار تحولات عمده شد. در این زمان، ۱۸ روستای تابعه منحل شده، و از اراضی آن ها ۱۲ ناحیه تاسیس شد. روستای «سوکچو» که در عمل منطقهٔ مرکزی شهری این «شهر» بود و خود به ۶ محلهٔ تابعه تقسیم شده بود، به هفت ناحیهٔ جدید تبدیل شد. محلهٔ ۱ام سوکچو به ناحیهٔ «یونگ نانگ» []، ۲ام به «دونگ میونگ» []، ۳ام به «جونگانگ» []، ۴ام به «گومهو» []، ۵ام به «چونگهو» []، و ۶ام به دو ناحیهٔ «چونگهاک» [] و «گیو» []. چهار روستای «اونجونگ»، «چونگده»، «بوول»، «نونسان» به ناحیهٔ «جویانگ» []، ۵ روست