Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دنیز پیپیتونه (متولد ۲۶ اکتبر ۲۰۰۰) یک دختر ایتالیایی گمشده است که در ۱ سپتامبر ۲۰۰۴، در نزدیکی خانه مادربزرگ مادری اش در ماتزارا دل والو، ناپدید شد. ناپدید شدن. پروندهٔ ناپدید شدن دنیز پیپیتونه یکی از اسرارآمیزترین و تأثیرگذارترین موارد کودک ربایی در تاریخ معاصر ایتالیاست. دنیز، دختر پیرا ماجیو و پیئترو پولیتسی بود، اما به صورت رسمی، تونی پیپیتونه—همسر پیرا در آن زمان—به عنوان پدر قانونی او ثبت شده بود. در آن دوره، پیرا ماجیو هنوز مطمئن نبود که پدر واقعی دنیز چه کسی است، موضوعی که بعدها در روند تحقیقات نیز اهمیت یافت. صبح روز اول سپتامبر ۲۰۰۴، دنیز در مقابل خانه اش در شهر زادگاهش، مازارا دل والو، ناپدید شد. آخرین کسی که او را دید، خاله اش جاکوما (خواهر پیرا ماجیو) بود که ساعت ۱۱:۴۵ صبح دنیز را در پیاده رو نزدیک خیابان مشاهده کرد. دنیز پس از آن که پسرخاله اش برای صرف ناهار به خانه رفت، تنها ماند. مادرش در آن زمان در یک دورهٔ آموزشی کامپیوتر شرکت داشت و حدود ساعت ۱۲:۳۰ از حادثه مطلع شد. خبر ناپدید شدن دنیز ساعت ۲ بعدازظهر از طریق رسانه های محلی منتشر شد و به سرعت به یک پروندهٔ ملی تبدیل گردید. در طول سال ها، ت
حقیقات متعدد انجام شد و فرضیهٔ اصلی بر ربوده شدن دنیز توسط افراد ناشناس متمرکز بود. افرادی که ظاهراً با هدف گمراه کردن مسیر تحقیقات، نقش های مختلفی ایفا کردند. این پرونده نه تنها خانوادهٔ دنیز، بلکه افکار عمومی ایتالیا را نیز به شدت تحت تأثیر قرار داد و همچنان یکی از نمادهای دردناک فقدان و جست وجوی حقیقت باقی مانده است. این بخش از پروندهٔ ناپدید شدن دنیز پیپیتونه یکی از حساس ترین و پیچیده ترین نقاط تحقیقات را نشان می دهد. سگ های جست وجوی تیم تحقیقاتی، حضور دنیز را در نزدیکی خانهٔ خواهر گاسپاره غالب تشخیص دادند—خانه ای که تنها چند متر با آپارتمان جاکوما ماجیو، خالهٔ دنیز، فاصله داشت. این نکته اهمیت ویژه ای دارد، زیرا آخرین بار دنیز در مقابل همین آپارتمان توسط خاله اش دیده شده بود. در آن زمان، گاسپاره غالب نامزد جسیکا پولیتسی بود؛ دختری ۱۷ ساله که به همراه مادرش یکی از مظنونان اصلی در پروندهٔ آدم ربایی محسوب می شد. همچنین، گمان می رفت که گاسپاره غالب پدر بیولوژیکی دنیز باشد. موضوعی که به دلیل روابط خانوادگی پیچیده، انگیزه های احتمالی و تنش های پنهان، در روند تحقیقات نقش مهمی ایفا کرد. نزدیکی مکانی میان محل آخری
ن مشاهدهٔ دنیز و خانهٔ خواهر غالب، به همراه ارتباطات خانوادگی میان مظنونان، باعث شد فرضیهٔ ربایش از سوی افراد نزدیک به خانواده تقویت شود. با این حال، با وجود شواهد غیرمستقیم، هیچ محکومیت قطعی در این زمینه صادر نشد و پرونده همچنان در هاله ای از ابهام باقی مانده است. مشاهدات. در نتیجه ناپدید شدن، تحقیقات بلافاصله آغاز شد، هرچند بیش از یک ماه بدون نتیجه ماند. برخی از مشاهدات، چه تأیید شده و چه تأیید نشده، متعاقباً گزارش شدند: پروندهٔ ناپدید شدن دنیز پیپیتونه در طول سال ها با نظریه های گوناگونی همراه بوده است، اما تمرکز اصلی تحقیقات همواره بر حلقهٔ خانوادگی و اطرافیان نزدیک باقی مانده. یکی از نظریه هایی که به طور مکرر مطرح شده، فرضیهٔ ارتباط با گروه های مردم کولی یا عشایر بوده است. با وجود تکرار این فرضیه در رسانه ها و برخی شهادت ها، هیچ گاه تأیید رسمی یا شواهد قطعی برای اثبات آن ارائه نشد. با این حال، برخی گمانه زنی ها حاکی از آن اند که ممکن است دنیز به گروه های کوچ نشین یا فردی در میان دوستان و آشنایان خانواده واگذار شده باشد. احتمالی که از نظر روان شناختی و اجتماعی، به ویژه در زمینهٔ تنش های خانوادگی و روابط پ
نهان، قابل بررسی است. این نظریه ها، هرچند غیرمستند، نشان دهندهٔ پیچیدگی و ابهام عمیق در پرونده ای هستند که نه تنها جنبهٔ جنایی، بلکه لایه های اجتماعی و انسانی گسترده ای را در بر می گیرد. در تاریخ ۳ مه ۲۰۲۱، دادستان عمومی مارسالا تحقیقات دیگری را در مورد این پرونده آغاز کرد و در ۲۷ مه، نمایندگان آلیسیا مورانی و کارملو می چلی، از اعضای حزب دموکرات، از یک کمیته تحقیق پارلمانی جدید درخواست کردند تا سرنخ های نادرست احتمالی، تضاد منافع و ناهنجاری ها را در ۱۷ سال تحقیقات قبلی تجزیه و تحلیل کند. با این حال، موضوع تا ۲۰ دسامبر، روزی که قاضی تحقیق مارسالا پرونده را مختومه اعلام کرد، بدون تغییر باقی ماند. محاکمات. طبق آخرین بازسازی دادستان ها، دنیز توسط جسیکا پولیزی، با همدستی مادرش، آنا کرونا - که پیرو پولیزی هرگز اعتراف نکرد که دنیز دختر اوست، حتی با وجود اینکه آنها به این واقعیت مشکوک بودند - و نامزد سابقش، گاسپار غالب، ربوده شد. دلیل این کار «انتقام و حسادت بود زیرا دنیز و جسیکا پولیزی دختران یک پدر، پیرو پولیزی، هستند». تحقیقات در مورد آنا کرونا، که در خط دوم تحقیقات مربوط به کودک ربایی تحت بررسی بود، توسط قاضی تحق
یق مارسالا در دسامبر ۲۰۱۳ مختومه اعلام شد. پروندهٔ قضایی جسیکا پولیتسی، یکی از جنجالی ترین و پیچیده ترین بخش های پروندهٔ ناپدید شدن دنیز پیپیتونه بود. جسیکا، که در زمان وقوع حادثه تنها ۱۷ سال داشت، در ۱۸ ژانویه ۲۰۱۰ توسط قاضی مقدماتی دادگاه مارسالا به اتهام مشارکت در آدم ربایی کودک تفهیم اتهام شد. روند دادگاه بدوی از ۱۶ مارس همان سال آغاز شد و بیش از سه سال به طول انجامید. دادستان عمومی مارسالا خواستار محکومیت ۱۵ سال زندان برای جسیکا شد و او را «بی تردید گناهکار» دانست، با استناد به مجموعه ای از سرنخ های روشن، بدون ابهام و هم راستا. طبق کیفرخواست، جسیکا در صبح روز اول سپتامبر ۲۰۰۴، دنیز را به خانهٔ پیرو پولیتسی برد تا هویت او را تأیید کند، اما چون او را نیافت، کودک را به افراد ناشناس تحویل داد. با این حال، در ۲۷ ژوئن ۲۰۱۳، دادگاه مارسالا جسیکا را به دلیل فقدان مدارک کافی تبرئه کرد. در ۲ اکتبر ۲۰۱۵، دادگاه تجدیدنظر پالرمو این حکم را تأیید کرد و درخواست دادستان ارشد، روزالبا اسکادوتو، برای صدور حکم ۱۵ سال زندان را رد نمود. اسکادوتو در کیفرخواست خود تأکید کرده بود که جسیکا در ربایش دنیز نقش داشته و باید محکوم شو
د. در نهایت، در ۱۹ آوریل ۲۰۱۷، دیوان عالی کشور (Corte di Cassazione) حکم نهایی تبرئهٔ جسیکا پولیتسی را تأیید کرد، اما در عین حال به وجود انگیزه ای معتبر و اثبات شده اشاره نمود—نکته ای که نشان می دهد دادگاه، هرچند جسیکا را از نظر حقوقی بی گناه دانست، اما احتمال نقش داشتن او را کاملاً منتفی نمی دانست. در پایان مرحلهٔ دوم دادرسی، مرور زمان باعث شد که اتهامات علیه هم دست احتمالی او نیز منتفی شود. این پرونده، با وجود سال ها تحقیق، محاکمه و گمانه زنی، همچنان بدون پاسخ قطعی باقی مانده و نمادی از پیچیدگی های حقوقی، روانی و اجتماعی در موارد کودک ربایی خانوادگی است.
فیلیپو جووارا (; – ) معمار، طراح صحنه، حکاک و زرگر ایتالیایی بود. او در سبک معماری اواخر باروک فعالیت داشت و عمدتاً در ایتالیا، اسپانیا و پرتغال کار می کرد. زندگی نامه. جووارا در مسینا، سیسیل، در خانواده ای از زرگران و حکاکان متولد شد. او سال های شکل گیری خود را با خانواده اش در سیسیل گذراند و در مغازه خانوادگی کار می کرد، اما همچنین برای کشیش شدن تحصیل کرد، که در سال ۱۷۰۳ به آن منصوب شد. در همان زمان، او به عنوان یک طراح - طراحی صحنه های جشن مسینا برای تاجگذاری فیلیپ پنجم اسپانیا و سیسیل (۱۷۰۱) - شهرت خود را به دست آورد و به طور مستقل معماری را مطالعه کرد و تنها از روی کتاب هایی مانند کتاب های ویتروویوس و وینیولا کار می کرد. جووارا در سال ۱۷۰۴ به رم نقل مکان کرد. در آنجا نزد کارلو و فرانچسکو فونتانا معماری آموخت. اولین مرحله از حرفه مستقل او با طراحی هایی برای مراسم و جشن ها و به ویژه طراحی صحنه برای تئاترها سپری شد. طراحی های صحنه جووارا شامل سبک «scena per angolo» به معنای «صحنه هایی با زاویه» است. منشأ دقیق این سبک مشخص نیست. فردیناندو گالی بیبینا ادعا می کند که آن را در رساله خود «معماری مدنی» (۱۷۱۱) ابد
اع کرده است. با این حال، این سبک به وضوح قبل از آن، از جمله در آثار جووارا، مورد استفاده قرار می گرفته است. این سبک با مجموعه های پرسپکتیو تک نقطه ای که در قرن شانزدهم توسعه یافته و در قرن هفدهم به اوج خود رسیده بودند، متفاوت بود. برای مثال، به آثار جاکومو تورلی مراجعه کنید. چند نقاشی اولیه جووارا، مربوط به سال ۱۷۰۶، با تئاتر سن بارتولومئو در ناپل مرتبط هستند، اگرچه اینکه آیا او واقعاً طراحی صحنه تئاتر را تکمیل کرده است یا خیر، مشخص نیست. اکثر کارهای او در تئاتر و طراحی صحنه در رم و تحت حمایت کاردینال اتوبونی انجام شده است. او در بازسازی تئاتر خصوصی کاردینال در کاخ کانسلریا کمک کرد و همچنین صحنه هایی را برای اپراهایی که در داخل تئاتر اجرا می شدند، طراحی کرد. اولین اپرایی که جووارا تمام صحنه های آن را طراحی کرد، «کوستانتینو پیو» بود که لیبرتوی آن از کاردینال اتوبونی و موسیقی آن از سی.اف. پولارولی بود. این اپرا برای اولین بار در سال ۱۷۰۹ اجرا شد، تئاتر خصوصی تازه بازسازی شده اتوبونی را افتتاح کرد و یکی از اولین اپراهایی بود که پس از لغو ممنوعیت های پاپ بر تئاتر سکولار به روی صحنه رفت. او همچنین روی طراحی صحنه ب
رای اجراهایی که توسط اتوبونی در تئاتر کاپرانیکا حمایت مالی می شدند، کار کرد. دیگر حامی اصلی او در رم، ماری کازیمیر دارکین، ملکه سابق و بیوه لهستان بود که جووارا برای او صحنه هایی را برای اپراهایی که در تئاتر کوچک خانگی اش در کاخ زوکاری اجرا می شدند، طراحی کرد. در سال ۱۷۱۳، یک پروژه تئاتری او را به جنوا برد. در سال ۱۷۰۶، جووارا در مسابقه ای برای ساخت محراب جدید کلیسای سنت پیتر که توسط پاپ کلمنت یازدهم برگزار شده بود، برنده شد و به عضویت آکادمی معتبر سن لوکا درآمد. در سال ۱۷۰۸، او اولین اثر معماری مهم غیرتئاتری خود و تنها اثر اجرا شده در رم را خلق کرد: کلیسای کوچک اما فوق العاده زیبای آنتامورو در کلیسای سن گیرولامو دلا کاریتا که او با همکاری نزدیک دوست صمیمی اش، مجسمه ساز فرانسوی، پیر لو گرو، که مجسمه های کلیسا را ساخته بود، آن را طراحی کرد. جووارا همچنین یک حکاک بود: کتاب حکاکی های او از نشان های ملی تراشیده شده در سال ۱۷۱۱ منتشر شد. پس از مدتی اقامت در رم، جووارا مدتی را در زادگاهش مسینا گذراند، جایی که طرح های بلندپروازانه ای (که هرگز تکمیل نشدند) برای ساخت وساز در امتداد بندر با نمای منحنی عظیم کاخ برای سکو
نت و تجارت طراحی کرد. او در لومباردی مشغول انجام برخی پروژه ها بود، از جمله محراب یادبود کلیسای مقدس کاراواجو (که هرگز ساخته نشد و با اثری کوچک تر از معمار کارلو جوزپه مرلو جایگزین شد) و محراب کلیسای جامع برگامو. او همچنین برج ناقوس تزئینی (که اکنون کج شده است) کلیسای جامع بلونو را طراحی کرد. مطالعات معماری در رم. جووارا که در سال ۱۷۰۳ به مقام کشیشی منصوب شد، تصمیم گرفت برای افزایش دانش نظری و عملی خود در زمینه معماری و هنر به طور کلی به رم نقل مکان کند. او در تابستان ۱۷۰۴ در سن ۲۶ سالگی به این شهر رسید و در کنار خانواده پاسالاکوا در خیابان ویا دی لوتاری، در محله ای پرجمعیت از ساکنان مسینا، اقامت گزید. جووارا هیچ تجربه معماری ملموسی نداشت، تا جایی که تا همین اواخر، در سال ۱۷۲۴، فرانچسکو سوزینو، همشهری او، او را «نقاش، معمار و حکاک» می نامید. با این وجود، او که یک هنرمند خودآموخته پرشور بود، با مطالعه رساله های ویتروویوس، آندره آ پوتزو و یاکوپو باروزی دا ویگنولا، بدون هیچ گونه آموزش عملی، به معماری روی آورد. تحصیلات او (و همچنین حرفه آینده اش به عنوان معمار) عمیقاً تحت تأثیر جایگاه کلیسایی اش قرار گرفت، به طور
ی که در رم، در ابتدا توسط مونسینور توماسو روفو، عضو برجسته کلیسای روم و پیشکار کلمنت یازدهم، محافظت می شد. از این نقطه به بعد، «رشد» جووارا تحت حمایت معمار تیچینو، کارلو فونتانا، که از طریق مونسینور روفو با او آشنا شده بود، تعیین کننده بود. شرایط ملاقات بین این دو متناقض است: برادرش فرانچسکو به ما می گوید که فونتانا، جووارا را به عنوان شاگرد خود پذیرفت، زمانی که او را در حال طراحی یک پایتخت دید و از مهارت های طراحی او شگفت زده شد. در عوض، زندگینامه ای که توسط سیپیونه مافی نوشته شده است، از کاخی می گوید که توسط مرد جوان اهل مسینا، با گرما و شور و شوق سرزمین مادری اش، طراحی شده بود و همین امر استاد مسن را بر آن داشت تا به او توصیه کند آنچه را که تا آن زمان آموخته بود، فراموش کند. در هر صورت، جووارا با تماس با فونتانا توانست خود را از افسانه جهان شمول میکل آنژ که تا آن زمان او را اغوا کرده بود، رها کند و روش طراحی دقیق و منطقی را که خود استاد در آثارش پیشگام آن بود، بپذیرد؛ بنابراین، در رم، جووارا کاملاً مجذوب مطالعه ای فشرده و همه جانبه شد که به لطف آن استعداد خلاقانه و تخصص طراحی خود را به کمال رساند. ردپای خل
اقیت جووارا از اوایل سال ۱۷۰۱، سالی که او تزئینات جشن های تاجگذاری پادشاه اسپانیا، فیلیپ پنجم، از جمله «هرم زرگران و نقره کاران» قابل توجه را طراحی کرد، مشهود است. با این حال، در اوت ۱۷۰۴، او «فانتزی های» معماری با ماهیت عتیقه را اجرا کرد، جایی که با تسلط فنی مطمئن، به جنبشی هنری پیوست که با آثار گرافیکی جیوان باتیستا پیرانسی به اوج خود رسید. مسابقه کلمنتاین. با این حال، در سال ۱۷۰۵ بود که جووارا اولین حضور خود را در صحنه شلوغ معماری رومی تجربه کرد. در آن سال، او با ارائه طرحی برای یک کاخ ویلایی سلطنتی برای لذت بردن از سه چهره برجسته، جایزه اول را در مسابقه درجه یک کلمنتاین که توسط آکادمیا دی سن لوکا اعلام شده بود، به دست آورد. این پروژه «ویلایی با سه ساختمان مجزا را که به یک حیاط شش ضلعی مرکزی متصل شده و توسط یک سیستم هندسی پیچیده از باغ ها و فضاهای جانبی که به طور بالقوه به سمت بی نهایت گرایش دارند، احاطه شده است» (ترِکانی) را در نظر داشت. این مقاله بسیاری از عناصر سبکی را که مشخصه آثار بالغ او هستند، از جمله توجه ویژه به رابطه بین معماری او و بافت شهری و منظر، خلاصه می کند. بلافاصله پس از برنده شدن در مساب
قه کلمنتاین، جووارا تصمیم گرفت موقتاً به مسینا بازگردد تا در مراسم تدفین پدرش پیترو که در ۱ مارس ۱۷۰۵ در آنجا درگذشته بود، شرکت کند. در مسینا، جووارا توانست بار فرهنگی خود را که تنها پس از یک سال تحصیل در رم به دست آورده بود، به نمایش بگذارد: او بر گسترش و نوسازی کاخ موزیو اسپادافورا و نوسازی گروه کر کلیسای سن گرگوریو که اکنون از بین رفته است، نظارت داشت. با این حال، اندکی پس از آن، جووارا دوباره به همراه «سینیور کوریولانو اورسچی، یک شوالیه لوچس با شایستگی فراوان» (همان طور که برادرش فرانچسکو گزارش می دهد) عازم رم شد. در طول مسیر، این دو در ناپل توقف کردند و از ۳۰ ژانویه تا ۶ مارس ۱۷۰۶ در آنجا ماندند. در این شهر ناپلی، جووارا با پشتکار فراوان کار کرد و چهل و پنج نقاشی خلق کرد (که در میان آنها پروژه هایی برای نمای سانتا بریجیدا و جیرولامینی، نقش برجسته های محراب فیلومارینوی بورومینی در کلیسای سنت آپوستولی، طرح هایی برای گنبد، صفحاتی با نقوش تزئینی، خیال پردازی های معماری و موارد دیگر را می توان یافت)؛ در همین حال، او همچنین شبکه ای متراکم از ارتباطات و آشنایی ها را با برجسته ترین شخصیت های هنری ناپل ایجاد کرد،
همان طور که در دوستی او با فرانچسکو سولیمنا و همکاری هایش با دومنیکو آنتونیو واکارو و فردیناندو سانفلیچه نشان داده شده است. آکادمی سن لوکا. به محض ورودش به رم (حضور او در این شهر از ۵ آوریل ۱۷۰۶ مستند شده است)، جووارا برای تحصیل معماری نزد فرانچسکو فونتانا، پسر کارلو، بازگشت و با او همکاری پرباری را آغاز کرد. در ماه دسامبر، او به لوکا سفر کرد و در آنجا به تکمیل کاخ عمومی که توسط بارتولومئو آماناتی ناتمام مانده بود، پرداخت. در همان زمان، او چندین ویلا برای اشراف فرهیخته و فرهیخته لوکا طراحی کرد و توانایی قابل توجهی در تطبیق رویکرد فونتانا با مضمون ویلاهای رنسانس، مانند ویلا کونترونی در مونته سن کویریکو و ویلا گوئینیجی در مارینا دی ویارجو، نشان داد. در ۳۱ دسامبر ۱۷۰۶، در حالی که هنوز در لوکا بود، جووارا به عضویت آکادمی سن لوکا منصوب شد. کسب این افتخار بسیار معتبر، که در سن بیست و هشت سالگی به دست آمد، غرور زیادی را در جووارا برانگیخت؛ به عنوان گواهی بر اهمیت این انتصاب، جووارا طرح خود را برای کلیسایی با طرح مرکزی و دو برج ناقوس به آکادمی اهدا کرد، که در ساختار خود (که با احتیاط از معماری برنینی، بورومینی و پیت
رو دا کورتونا گرفته شده بود) راه حل اتخاذ شده برای باسیلیکای سوپرگا، ده سال بعد را پیش بینی می کرد. چند ماه بعد، در ۲۶ آوریل ۱۷۰۷، جووارا به عنوان تنها استاد معماری در آکادمی دی سن لوکا منصوب شد. این موقعیتی بود که او با تعهد و افتخار فراوان (تدریس دوره های معماری در سال های ۱۷۰۸ و ۱۷۱۲ و یک دوره پرسپکتیو در سال ۱۷۱۱) به انجام رساند و در میان دانشجویانش شاگردان معماری بسیار جوانی مانند دومنیکو گرگورینی و پیترو پاسالاکوا داشت. با این حال، در سطح حرفه ای تر، جووارا خود را به همکاری با فرانچسکو فونتانا و ایجاد ارتباطات پربار با دانشگاهیان سن لوکا محدود کرد و دیدگاهی نخبه گرایانه در مورد روابط با همکاران و مشتریان ایجاد کرد. در واقع، او به ندرت در جلسات کنگره هنرهای زیبا در پانتئون شرکت می کرد، با وجود اینکه از ۱۳ مه ۱۷۰۸ عضو آن بود، و همچنین در فعالیت های عملی که مورد علاقه اکثر معماران رومی بود، شرکت نمی کرد. با این حال، به لطف ارتباطش با فونتاناها، جووارا سفارش ساخت کلیسای کوچک خانوادگی وکیل آنتامورو را که به سنت فیلیپ نری در کلیسای سن گیرولامو دلا کاریتا تقدیم شده بود، دریافت کرد. این کلیسا در عرض سه سال (۱۷۰
۸–۱۷۱۰) با کمک های قابل توجه پیر لگرو برای تجهیزات مجسمه سازی تکمیل شد و یکی از معدود نمونه های تخصص ساختمانی از سال های اولیه جووارا را تشکیل می دهد. کلیساها در تورین. در سال ۱۷۱۴، جووارا شروع به طراحی آثار معماری کرد که بیشتر به خاطر آنها شناخته می شود، زمانی که به دوک نشین ساووی استخدام شد، جایی که ویکتور آمادئوس دوم ابتدا او را در یک پروژه صحنه آرایی استخدام کرد و سپس جووارا را به سمت معمار ارشد دربار در تورین ارتقا داد. در تورین، جووارا نمای کلیسای سانتا کریستینا (۱۷۱۵–۱۷۱۸)، کلیسای سن فیلیپو، کلیسای سانتا کروچه، کلیسای باسیلیکا دلا ناتیویتا، و نمازخانه سن جوزپه (۱۷۲۵) در کلیسای سانتا ترزا را طراحی کرد. او همچنین کلیسای مریم مقدس کارمین (۱۷۳۲–۱۷۳۶) را طراحی و ساخت، که در آن فضا در اطراف سالن مرکزی متمرکز شده و جلوه صحنه آرایی نور از بالا به آن می تابد. او همچنین به تزئین فضای داخلی بسیاری از کلیساها در تورین کمک کرد. یکی از شاهکارهای جووارا، کلیسای سوپرگا، در سال ۱۷۳۱ ساخته شد و در بالای کوهی مشرف به شهر تورین قرار دارد. این بنا بخشی از یک بنای تاریخی زیبا و بخشی از آن آرامگاه سلطنتی خاندان ساووی بود. گف
ته می شود که این مکان به دلیل نذری که دوک وقت و پادشاه آینده، ویکتور آمادئوس دوم ساووی، هنگام بررسی میدان عملیات در حین دفاع از شهر در برابر ارتش های محاصره کننده فرانسه در طول نبرد تورین، در اینجا ادا کرد، انتخاب شد. ساخت و ساز دشوار بود و بیش از چهارده سال طول کشید، از جمله دو سال برای مسطح کردن قله کوه؛ و با هزینه و تلاش باورنکردنی برای آوردن سنگ ها و تدارکات به قله. در پشت کلیسا، یک صومعه ساخته شد. رواق کلاسیک به یک کلیسای متمرکز با یک گنبد باروک هفتاد و پنج متری عمودی متصل است. دومی جلوه ای از کوه را بر فراز کوه ایجاد می کند. او همچنین کلیساهای دیگری از جمله کلیسای عجیب و غریب و بورومینسک سن گرگوریو در مسینا، سیسیل ساخت. در مانتوا، او یک گنبد بلند با پایه های بلند به کلیسای آلبرتی سنت آندره آ اضافه کرد. کاخ ها در پرتغال. شهرتی که در پیمونت به دست آورد، منجر به تقاضا برای استعداد و ظرفیت های او در برخی از ثروتمندترین دربارهای اشراف و سلطنتی اروپا شد: در سال ۱۷۱۹ او در پرتغال بود و در حال برنامه ریزی کاخ مافرا برای شاه جان پنجم (۱۷۱۹–۲۰) بود و پس از آن به لندن و پاریس سفر کرد. پروژه فیلیپو جووارا برای کاخ
سلطنتی لیسبون از سال ۱۷۱۹ به عنوان یک مجتمع کاخی بلندپروازانه در کنار رودخانه تاقوس در لیسبون برنامه ریزی شده بود. این پروژه نه تنها شامل یک کاخ سلطنتی عظیم برای شاه جان پنجم و دربار سلطنتی پرتغال، بلکه یک کلیسای جامع جدید برای پاتریارک لیسبون نیز می شد. در طول اقامتش در پرتغال، او همچنین طرح هایی برای ایجاد یک فانوس دریایی عظیم در لیسبون در دهانه رودخانه تاقوس با اقیانوس اطلس تهیه کرد. کاخ هایی در شمال ایتالیا. کاخ استوپینیجی (۱۷۲۹–۱۷۳۱) به عنوان شکارگاه سلطنتی در حدود ۶ مایلی خارج از تورین ساخته شد. طرح عظیم و فضای داخلی بسیار تزئین شده، این کاخ را به مکانی باشکوه برای خلوتگاه های تابستانی تبدیل کرده بود. غرفه مرکزی بیضی شکل عظیم، که در بالای آن یک گوزن برنزی قرار دارد، با پنجره های بزرگ قوسی شکل و امتداد یافته به بال های زاویه دار، ترکیبی از کلاسیک گرایی و خیال پردازی است که لذت های تزئینی روکوکوی ایتالیایی را توصیف می کند. جووارا نیازهای حامی خود را برای شکوه کلاسیک برآورده کرد، اما با تمایل باروک به تزئین، برای ساخت ساختمان هایی که گویی با روبان های فر ساخته شده اند. فضای داخلی غرفه، که با گچبری و جزئیات
طلاکاری شده بسیار تزئین شده است، انتظارات را بیشتر برآورده می کند. جووارا همچنین مأموریتی برای مرمت و بازسازی مجموعه کاخ عظیم سلطنت ساووی در وناریا رئاله، به نام رجیا دی وناریا رئاله، و کلیسای سنت اوبرتو آن دریافت کرد. دومی، در حالت ناتمام خود، تأثیرات التقاطی را به نمایش می گذارد، با گنبدی هشت ضلعی و بال های قوسی شکل به سمت بیرون. کاخ ماداما. یکی از شاهکارهای او در ساخت کاخ، نمای کاخ ماداما (۱۷۱۸–۱۷۲۱) در تورین است. این بنا یادآور تشریفات کاخ چیریکاتی پالادیو است، اما با افزایش جزئیات و پنجره ها. در حالی که به نظر می رسد نما، یک پیانوی اصیل و جادار را در خود جای داده است، در واقع صرفاً یک نمای زیبا و تقریباً تئاتری است که یک ورودی باشکوه از طریق راه پله به یک قلعه قرون وسطایی را در خود جای داده است. اما این اثر همچنین بخشی از یک برنامه بلندپروازانه برای بازسازی طرح شلوغ و قرون وسطایی مرکز تورین به مجموعه ای بازتر و برنامه ریزی شده تر از میدان های متصل بود. او همچنین دروازه سلطنتی پناهگاه اوروپا، نزدیک بیلا را طراحی کرد. جووارا همچنین سومین توسعه تورین به سمت غرب را بر اساس سیستم متعامد معرفی شده توسط آسکانی
و ویتوزی و کارلو دی کاستلامونته ساخت: این پروژه شامل ساخت کاخ مارتینی دی سیگالا (۱۷۱۶) و ساختمان کوارتیری میلیتاری (۱۷۱۶–۱۷۲۸) بود. او در طراحی «دادگاه تجدیدنظر» در تورین، که توسط جانشینش، بندتو آلفیری، تکمیل شد، کمک کرد. او همچنین در طراحی کاخی در میلان نقش داشت. او طرح هایی (که هرگز تکمیل نشدند) برای به روزرسانی قلعه ریوولی خلق کرد. کورادو جیاکوینتو، هنرمند ناپلی، از جمله هنرمندانی بود که جووارا برای کمک به تزئین کاخ ها، مانند ویلا دلا رجینا در تورین، از او دعوت کرد. کاخ ها در مادرید. در شب کریسمس سال ۱۷۳۴، کاخ سلطنتی باستانی مادرید در آتش سوخت. این امر باعث شد که فیلیپ پنجم، پادشاه بوربون اسپانیا، از جووارا بخواهد بر ساخت کاخ جدید نظارت کند. تا آوریل ۱۷۳۵، معمار به مادرید نقل مکان کرد و شروع به برنامه ریزی برای ساخت و ساز کرد. نقشه هایی که ما داریم، می توانستند سازه ای حتی بزرگتر از بنای فعلی با باغ های فراوان ایجاد کنند. نمای خطی دارای استحکام رسمی است که در برخی از آثار دیگر او وجود ندارد. او علاوه بر این، طرح هایی را برای نمای کاخ سلطنتی لا گرانخا د سن ایلدفونسو و برخی از بخش های کاخ سلطنتی آرانخوئز اجر
ا کرد. با این حال، جووارا در ژانویه ۱۷۳۶، کمتر از نه ماه پس از ورود به اسپانیا، به طور ناگهانی درگذشت. در حالی که یک ماکت چوبی از نقشه های او برای کاخ سلطنتی ساخته شد، تمام طرح های او پس از مرگش توسط شاگردانش، از جمله جیووانی باتیستا ساکچتی، اجرا شدند. تأثیر. برخی از نویسندگان با اشاره به اینکه آموزش اولیه جووارا در رم بوده است، سبک او را به آموزش های کارلو فونتانا نسبت می دهند، اما جووارا در تولید آثارش التقاطی بود و به نظر می رسد تأثیرات بسیاری از دیگر هنرمندان، از جمله معماری ماجراجویانه تر پیترو دا کورتونا و فرانچسکو بورومینی را پذیرفته است. او همچنین احتمالاً تحت تأثیر آثار گوارینو گوارینی قرار گرفته است. از معماران باروک که به شدت تحت تأثیر جووارا بوده اند می توان به برناردو ویتون و بندتو آلفیری اشاره کرد. جووارا و یوهان برنهارد فیشر فون ارلاخ از طریق حکاکی بر یکدیگر تأثیر گذاشتند. آثار جووارا، همراه با بسیاری از هنر و معماری باروک، با ظهور نئوکلاسیسیسم از محبوبیت افتاد. در سال ۱۹۹۴، نمایشگاه بزرگی از طرح های او در جنوا و مادرید برگزار شد.
سِل-له-بن (Sail-les-Bains) کمونی روستایی در دپارتمان لوآر، منطقه اوورنی-رون-آلپ فرانسه است. این کمون با جمعیتی حدود ۲۰۸ نفر، در ارتفاعی بین ۲۷۹ تا ۴۲۱ متر قرار دارد و سابقاً یک ایستگاه آب درمانی مشهور در قرن نوزدهم بوده است. امروزه بخشی از جامعه شهری Roannais Agglomération محسوب می شود و طبیعتی آرام و پراکنده دارد.
کارلو لودولی (; – ) یک نظریه پرداز معماری ایتالیایی، کشیش فرانسیسکن، ریاضیدان و معلم بود که آثارش مفاهیم مدرنیستی عملکردگرایی و حقیقت نسبت به مصالح را پیش بینی می کرد. او ادعا می کرد که فرم ها و تناسبات معماری باید از توانایی های مصالح مورد استفاده مشتق شوند. از آنجایی که نوشته های خودش از بین رفته اند، گاهی اوقات از او به عنوان سقراط معماری یاد می شود. نظریه های او فقط از آثار دیگران شناخته شده است. لودولی به همراه معماران و نظریه پردازان معماری از جمله کلود پرو، آبه ژان-لویی دو کوردموی، آبه مارک-آنتوان لوژیه، معماری منطقی را بیان کرد که سبک های رایج باروک و روکوکو را به چالش می کشید. زندگی نامه. کارلو لودولی از خانواده ای بود که ارتباط نزدیکی با زرادخانه ونیزی و مهندسی نظامی داشتند. پس از تکمیل تحصیلات اولیه خود در صومعه سن فرانچسکو دلا ویگنا، ونیز، در سال ۱۷۰۶، او به عنوان یک راهب کوچک در دالماتیا مشغول به کار شد. در سال ۱۷۰۹ او به صومعه سانتا ماریا در آرا کوئلی در رم منتقل شد و در آنجا به تحصیلات خود در فلسفه، علوم، الهیات، یونانی و فرانسوی ادامه داد. او حدود چهار سال در رم ماند و در این مدت به هنر و معما
ری علاقه پیدا کرد. سپس به صومعه سن بیاجو در فورلی منتقل شد. از سال ۱۷۱۵ تا ۱۷۲۰ در ورونا زندگی کرد و در آنجا شروع به تدریس نجوم، فیزیک و ریاضیات به اشراف ورونایی و فلسفه به نوآموزان صومعه سن برناردینو کرد. همچنین در ورونا در ویرایش آثار مارکوس آنتونیوس مورتوس، اومانیست فرانسوی، مشارکت داشت و دوستی خود را با نویسنده آنجلو کالوگرا و فرانچسکو شیپیونه مافی آغاز کرد. در این دوره، احتمالاً از توسکانی، از جمله فلورانس، نیز بازدید کرده و دانش عمیقی از هنر منطقه کسب کرده است. در سال ۱۷۲۰، لودولی برای تدریس الهیات به ونیز منتقل شد و بلافاصله در مرکز زندگی فرهنگی شهر قرار گرفت. همچنین در طول دهه ۱۷۲۰، لودولی در توسعه و سازماندهی مجدد کتابخانه سن فرانچسکو دلا ویگنا مشغول به کار بود و به عنوان مورخ فرقه فرانسیسکن و نویسندگان آن فعالیت می کرد. در دهه ۱۷۳۰، لودولی شروع به تدریس به پسران اشراف ونیزی کرد. معماری در دوره تحصیلی گنجانده شده بود و در باغ سن فرانچسکو دلا ویگنا، مجموعه ای از قطعات معماری را برای اهداف آموزشی گردآوری کرد. از سال ۱۷۳۹ تا ۱۷۵۱، لودولی سمت پادره ژنرال کمیساریو دی ترا سانتا را در ونیز بر عهده داشت و هم
چنین خود را وقف مرمت (۱۷۳۹–۱۷۴۳) آسایشگاه زائران متصل به صومعه کرد. این پروژه، تنها پروژه ای که لودولی اجرا کرد، عصاره نظریه های معماری او را که در تنها منبع اصلی باقی مانده آمده است، در بر می گیرد: دو طرح کلی از رساله منتشر نشده او در مورد معماری (که هنوز اثری از آن باقی نمانده است)، که در جلد دوم کتاب «عناصر معماری لودولیانا» نوشته آندره ممو آمده است. در این دو طرح کلی، عملکردگرایی و خردگرایی لودولی به صورت خلاصه بیان شده است. به گفته ممو، لودولی می خواست در معماری همان اصول علمی را که گالیله در فیزیک کشف کرده بود، بیابد؛ بنابراین معماری او شخصیت یک علم مبتنی بر اصول خاص و قوانین ایستا را به خود گرفت. همچنین به جستجوی حقیقت ساختاری، که در قالب استحکام ساختمان بیان می شد، مربوط می شد که شامل استفاده صادقانه از مصالح، به ویژه سنگ، بود. این مفهوم منعکس کننده محیط مهندسی نظامی زرادخانه ونیز و گرایش های خردگرایانه و ضد باروک موجود در ونیز در اوایل قرن هجدهم بود. لودولی استدلال می کرد که عملکرد و شکل مناسب تنها اهداف نهایی و علمی معماری شهری هستند و هیچ چیزی که بخش فعال سازه نباشد، نباید به نمایش گذاشته شود. سیست