Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ش یافت و حدود ۱۲۰ هزار نفر را بی خانمان کرد. چندین محل اسکان موقت که ایجاد شده بود نیز دچار سیل شد و مردم را مجبور به فرار کرد. در یناگوا، ۳۰۰۰ نفر در مجتمع ورزشی ایالتی اووم خوابیده بودند. در ایالت دلتا، در میان ساختمان هایی که بر اثر سیل ویران شدند، ۲۰ درمانگاه، پنج بیمارستان، بسیاری از مدارس، کلیساها و ساختمان های دولتی وجود داشت. مدارس یا تعطیل شدند یا توسط آوارگان داخلی اشغال شدند. سیل همچنین در ایالت بنوئه گسترش یافت، جایی که یک رودخانه محلی طغیان کرد و باعث آوارگی بیش از ۲۵٬۰۰۰ نفر شد. در ۹ اکتبر، گودلاک جاناتان، رئیس جمهور نیجریه، ۱۷٫۶ میلیارد نایرا (۱۱۱ میلیون دلار آمریکا) را برای مقابله با خسارات، امدادرسانی به سیل و توانبخشی در اختیار ایالت ها و سازمان های مختلف قرار داد. به گفته هماهنگ کننده NEMA، ایالت کوگی با آواره شدن ۶۲۳ هزار و ۹۰۰ نفر و تخریب ۱۵۲ هزار و ۵۷۵ هکتار زمین کشاورزی، بیشترین آسیب را دیده است. جاناتان سیل را «یک فاجعه ملی» نامید.
خانباز خان دوم عرب شیبانی معروف به خانباز خان کلانتر ایل عرب خمسه در اواخر دوره قاجاریه بود. او پس از اعدام پدرش عسکر خان رهبری شورشی را که او آغاز کرده بود، بر عهده گرفت و درگیری های متعددی را با نیروهای دولتی رهبری کرد. خانباز خان در نزدیکی نی ریز در کنار تپه ای به نام «تل خانباز خان» با کمک زنی از طایفه بنی عبداللهی عرب به نام «کربلایی شمسی» طی یک درگیری موفق به دفع نیروهای دولتی شد. خانباز خان سرانجام در اثر خیانت یکی از نزدیکانش در سال ۱۳۰۰ به قتل رسید. تنها فرزند او دختری به نام آغا بی بی شیبانی، همسر محمدخان ضرغامی کلانتر ایل باصری، بود.
آماربرداری از جنگل، جمع آوری سازگان شناسی داده ها و اطلاعات جنگل برای ارزیابی یا تجزیه و تحلیل است. تخمین ارزش و کاربردهای احتمالی چوب، بخش مهمی از اطلاعات گسترده تر مورد نیاز برای پایداری اکوسیستم ها است. هنگام تهیه آمار جنگل، موارد زیر از اهمیت بالایی برخوردارند: گونه، قطر برابر سینه، ارتفاع، کیفیت محل، سن و نقص ها. از داده های جمع آوری شده می توان تعداد درختان در هر هکتار، سطح مقطع، حجم درختان در یک منطقه و ارزش چوب را محاسبه کرد. موجودی کالا می تواند به دلایل دیگری غیر از محاسبه ارزش انجام شود. می توان از جنگل بازدید کرد تا چوب ها را به صورت بصری ارزیابی کرد و خطرات احتمالی آتش سوزی و خطر آتش سوزی را تعیین نمود. نتایج این نوع فهرست نویسی می تواند در اقدامات پیشگیرانه و همچنین آگاهی بخشی مورد استفاده قرار گیرد. بررسی های حیات وحش را می توان همراه با آماربرداری از الوار انجام داد تا تعداد و نوع حیات وحش در یک جنگل مشخص شود. هدف از فهرست برداری آماری جنگل، ارائه اطلاعات جامع در مورد وضعیت و پویایی جنگل ها برای برنامه ریزی استراتژیک و مدیریتی است. صرفاً نگاه کردن به جنگل برای ارزیابی، مالیات بندی نامیده می شو
د. تاریخچه. بررسی و تهیه فهرست درختان در اواخر قرن هجدهم در اروپا و به دلیل ترس از تمام شدن چوب (منبع اصلی سوخت) آغاز شد. اولین اطلاعات در نقشه هایی سازماندهی شدند که برای برنامه ریزی استفاده از آنها استفاده می شد. در اوایل قرن نوزدهم، جنگلبانان با چشمان خود حجم و پراکندگی درختان را در جنگل های کوچک تر تخمین می زدند. جنگل های متنوع تر و بزرگ تر به بخش های کوچک تری از درختان مشابه تقسیم شدند که به طور جداگانه با بازرسی بصری تخمین زده شدند. این تخمین ها با هم مرتبط شدند تا منابع موجود کل جنگل مشخص شود. با پیشرفت قرن نوزدهم، تکنیک های اندازه گیری نیز پیشرفت کردند. روابط جدیدی بین قطر، ارتفاع و حجم کشف و مورد استفاده قرار گرفت. این روابط تازه کشف شده، امکان ارزیابی دقیق تر انواع چوب و میزان تولید جنگل های بسیار بزرگ تر را فراهم کرد. تا سال ۱۸۹۱، این بررسی ها از طریق روش های مبتنی بر نمونه شامل میانگین های آماری انجام شد و دستگاه های اندازه گیری پیچیده تری به کار گرفته شدند. در قرن بیستم، روش آماری نمونه گیری به خوبی جا افتاده و مورد استفاده عمومی قرار گرفته بود. پیشرفت های بیشتری، مانند نمونه گیری با احتمال نابرا
بر، به وجود آمد. با پیشرفت قرن بیستم، درک ضرایب خطا واضح تر شد و فناوری جدید رایانه ها همراه با در دسترس بودن عکس های هوایی و ماهواره ای، این فرایند را بیش از پیش اصلاح کرد. اسکن لیزری هم به صورت زمینی و هم هوایی اکنون در کنار روش های دستی بیشتر مورد استفاده قرار می گیرد. در نتیجه، دقت نمونه برداری و مقادیر ارزیابی دقیق تر شدند و امکان ظهور شیوه های مدرن را فراهم کردند. آماربرداری از جنگل فقط ارتفاع، قطر برابر سینه و تعداد درختان را برای محاسبات مربوط به عملکرد درخت ثبت نمی کند. همچنین شرایط جنگل را ثبت می کند، که ممکن است شامل (برای مثال) زمین شناسی، شرایط محل، سلامت درختان و سایر عوامل جنگلی باشد. گشت دریایی با چوب. پیمایش الوار، اندازه گیری نمونه ای از یک توده چوب است که برای تخمین میزان الوار سرپا در جنگل استفاده می شود. این اندازه گیری ها در مکان های نمونه برداری به نام قطعات، ربع ها یا نوارها جمع آوری می شوند. هر یک از این مناطق نمونه برداری منفرد، یک مشاهده در مجموعه ای از مشاهدات است که نمونه نامیده می شود. این مناطق نمونه برداری معمولاً به صورت تصادفی و معمولاً به شکل یک نقشه خطی ترسیم می شوند. بسته
به اندازه قطعه زمین و تعداد قطعات اندازه گیری شده، داده های جمع آوری شده از این قطعات می توانند برای دستیابی به سطوح مختلفی از قطعیت برای تخمینی که می تواند برای کل توده چوب اعمال شود، دستکاری شوند. این تخمین از شرایط توده، ترکیب گونه ای، حجم و سایر ویژگی های اندازه گیری شده یک سیستم جنگلی می تواند برای اهداف مختلفی مورد استفاده قرار گیرد. برای مثال، در بریتیش کلمبیا، فروش الوار سلطنتی یک پیشنهاد تجاری است و هم خریدار و هم وزارت جنگل ها و مراتع (فروشنده) باید از کمیت و کیفیت الوار فروخته شده مطلع باشند. به طورکلی، یک سفر اکتشافی برای جمع آوری الوار شامل اندازه گیری یا تخمین حجم الوار بر اساس نوع (و گاهی درجه) محصولات جنگلی، نقص الوار و طول الوار است، چه این تخمین ها در محل انجام شوند و چه با استفاده از نرم افزارهای کامپیوتری. انتخاب طرح. قطعات نمونه، نمونه هایی از جنگل هستند که آماربرداری می شوند و بنابراین بر اساس آنچه مورد نظر است انتخاب می شوند. نمونه گیری تصادفی ساده: از یک مولد اعداد تصادفی رایانه ای یا ماشین حساب برای اختصاص دادن نمودارهایی که باید نمونه برداری شوند، استفاده می شود. در اینجا تصادفی بودن
به معنای شانس برابر برای انتخاب هر نمودار از بین تمام نمودارهای موجود است. به معنای بی دقتی و بی دقتی نیست. اغلب برای جلوگیری از جاده های نمونه برداری، اطمینان از پوشش مناطق نمونه برداری نشده و برای تدارکات رسیدن به قطعات، اصلاح می شود. نمونه برداری سیستماتیک: معمولاً این کار با انتخاب یک نقطه تصادفی و سپس قرار دادن یک شبکه روی نقشه منطقه مورد نظر برای نمونه برداری انجام می شود. این شبکه دارای مناطق از پیش تعیین شده ای برای نمونه برداری خواهد بود. این به معنای لجستیک کارآمدتر است و برخی از سوگیری های انسانی را که ممکن است با نمونه گیری تصادفی ساده وجود داشته باشد، از بین می برد. نمونه گیری طبقه بندی شده سیستماتیک: رایج ترین نوع موجودی، موجودی است که از تکنیک نمونه گیری تصادفی طبقه بندی شده استفاده می کند. شامل اولین گروه بندی بر اساس رده های سنی یا ویژگی های خاک یا ارتفاع شیب است. و سپس قطعات نمونه از هر گروه بندی با استفاده از یک تکنیک نمونه گیری دیگر انتخاب می شوند. ابتدا نیاز به آشنایی با زمین و همچنین اطمینان از انجام صحیح گروه بندی ها دارد. در جنگلداری می توان این کار را برای جدا کردن مناطق کشتزار از جن
گل های مختلط انجام داد تا زمان نمونه برداری مورد نیاز کاهش یابد. نمونه گیری خوشه ای سیستماتیک: وقتی امکان ایجاد طبقات برای نمونه گیری طبقه بندی شده وجود ندارد، ممکن است دانشی در مورد جنگل وجود داشته باشد که در آن بتوان گفت گروه بندی های کوچک امکان پذیر است. این گروه های کوچک از قطعات زمین، اگر نزدیک به یکدیگر باشند، یک خوشه (کلاستر) را تشکیل می دهند. سپس این خوشه ها به طور تصادفی با این باور که نمایانگر ترکیب واقعی جنگل هستند، نمونه برداری می شوند. از آنجایی که آنها به یکدیگر نزدیک هستند، پیاده روی کمتری لازم است و بنابراین کارآمدتر است. انواع قطعات نمونه. در یک قطعه زمین با شعاع ثابت، جنگلبان مرکز قطعه زمین را پیدا می کند و هر درختی که در فاصله ثابتی از آن نقطه قرار دارد، اندازه گیری می شود. اندازه گیری های نمونه به گونه ای انجام می شود که کسری از کل توده چوب باشند. این بدان معناست که اعداد همگی متناسب با مقادیر واقعی پایه هستند و با ضرب کردن آنها در مقدار صحیح مربوطه، می توانید مقادیر واقعی قطعه زمین را بدست آورید. این نمودارها به صورت تصادفی انتخاب می شوند، به طوری که هر نقطه نمونه احتمال برابری برای قرار
گرفتن در نمونه تصادفی داشته باشد. اغلب، از نمودارهای دایره ای استفاده می شود زیرا فقط به اندازه گیری شعاع نیاز دارد. معمولاً از قطعات ده هکتاری استفاده می شود (۳۷٫۲ شعاع فوت). یک قطعه زمین با اندازه متغیر بیشتر به اندازه درختان وابسته است. این قطعه زمین بر اساس مجموعه ای از نقاط اندازه گیری می شود و درختان بسته به اندازه و موقعیت مکانی شان نسبت به مرکز قطعه زمین، از نظر قرارگیری در داخل یا خارج از آن، شمارش می شوند. معمولاً برای جمع آوری داده ها برای این نوع نمودار از یک زاویه سنج، منشور گوه ای، توناگمتر یا رلاسکوپ استفاده می شود. این امر امکان تخمین بسیار سریع حجم و گونه های یک قطعه زمین مشخص را فراهم می کند. ترانسکت ها خطوطی هستند که به صورت دلخواه (برای جلوگیری از سوگیری در نمونه برداری) از میان یک توده گیاهی عبور داده می شوند و به عنوان شکل خطی قطعه نمونه به کار می روند. گاهی اوقات به آنها «خطوط نواری» گفته می شود. معیارهای چوب. مقدار چوب سرپا که یک جنگل دارد از رابطه زیر تعیین می شود: مقیاس بندی. حجم ناخالص و خالص چوب را می توان از طریق فرایند مقیاس بندی نیز تعیین کرد. طبق اعلام مرکز خدمات مدیریت جنگل ها
ی وزارت کشاورزی ایالات متحده، از مقیاس بندی برای تعیین حجم کنده ها "پس از" برداشت استفاده می شود. حجم برای تعداد مشخصی از کنده ها، مانند بار یک کامیون حمل کنده، تخمین زده می شود. یک نرخ پولی از پیش تعیین شده برای نوع محصول چوبی یا گونه درخت تعیین می شود که سپس در حجم ضرب می شود. حجم بر اساس قوانین تعیین شده برای در نظر گرفتن نقص و اندازه گیری طول و قطر کنده های برداشت شده تعیین می شود. نوع دیگری از مقیاس بندی، مقیاس بندی وزنی، امکان تعیین حجم محصول برداشت شده را بر اساس وزن کل محصول فراهم می کند که بر اساس گونه درخت متفاوت است. یکی از مزایای فرضیِ مقیاس بندی به جای پیمایش چوب برای تعیین حجم چوب، پتانسیل افزایش دقت حجم و کاهش نیاز به نیروی انسانی است، زیرا قیمت پرداختی برای محصول بر اساس برش حجم است نه حجم ارزیابی شده، و نیاز به پیمایش چوب برای تخمین حجم را کاهش می دهد. این موضوع در گزارش وزارت منابع طبیعی مینه سوتا در سال ۲۰۱۱ به کمیته ها و بخش های سیاست گذاری و مالی منابع طبیعی مجلس نمایندگان و سنا نشان داده شد. تخمین حجم. حجم را می توان از معیارهای ثبت شده در یک نمونه قطعه زمین محاسبه کرد. برای مثال، اگر در
ختی به ارتفاع ۲۰ متر و قطر برابر با ۱۹ متر اندازه گیری شده باشد، سانتی متر با استفاده از داده های اندازه گیری شده قبلی درخت، می توان حجم را بر اساس گونه ها تقریب زد. چنین جدولی توسط جوزف پولانشوتز در اتریش ساخته شده است. حجم درخت = BA X hxf گرده افشانی بنابراین از جدول استخراج می شود و به درستی ضریب فرم نامیده می شود. برای افزایش این مقدار به سطح هکتار، نتیجه باید در تعداد درختان به آن اندازه ضرب شود. به این عامل، عامل انفجار می گویند. ابزارهای مورد استفاده در انبارداری. در سال ۲۰۱۴، سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد و شرکا، با حمایت دولت فنلاند، باز کردن فوریس را راه اندازی کردند. – مجموعه ای از ابزارهای نرم افزاری متن باز که به کشورها در جمع آوری، تولید و انتشار اطلاعات قابل اعتماد در مورد وضعیت منابع جنگلی کمک می کند. این ابزارها از کل چرخه حیات موجودی، از ارزیابی نیازها، طراحی، برنامه ریزی، جمع آوری و مدیریت داده های میدانی، تجزیه و تحلیل تخمین و انتشار، پشتیبانی می کنند. ابزارهای پردازش تصویر سنجش از دور و همچنین ابزارهایی برای گزارش دهی بین المللی برای REDD+ MRV و ارزیابی های منابع جنگلی جهانی در این مج
موعه گنجانده شده است. .
معماری بین -شبکه ای بازگشتی (RINA) معماری بین -شبکه ای بازگشتی (Recursive InterNetwork Architecture یا RINA) یک معماری شبکه رایانه ای جدید است که به عنوان جایگزینی برای معماری متداول پشته پروتکل اینترنت (Internet Protocol Suite) ارائه شده است. اصول پایه ای RINA نخستین بار توسط جان دی در کتابش با عنوان "الگوها در معماری شبکه: بازگشتی به اصول" (۲۰۰۸) مطرح شد. این کار نگاهی نو به مسأله دارد و درس هایی را که طی ۳۵ سال وجود TCP/IP، همچنین شکست OSI و دیگر فناوری های شبکه ای نظیر CYCLADES، DECnet و Xerox Network Systems حاصل شده، لحاظ می کند. اصل بنیادین RINA این است که شبکه رایانه ای چیزی جز ارتباط بین فرآیندی (IPC) نیست و لایه بندی باید بر اساس دامنه/مقیاس انجام شود و از یک مجموعه پروتکل تکرارپذیر و یکسان استفاده کند، نه بر اساس عملکرد و پروتکل های تخصصی. نمونه های پروتکل در هر لایه از طریق مفاهیم و اجزای جدید با نمونه های پروتکل در لایه های بالاتر و پایین تر ارتباط برقرار می کنند که کارکردهایی را که اکنون خاص پروتکل هایی مثل BGP، OSPF و ARP است، مجسم می سازند (Reification). به این ترتیب، RINA مدعی است که قابلیت ه
ایی مانند جابجایی (mobility)، چندمسیری (multihoming) و کیفیت سرویس (QoS) را بدون نیاز به پروتکل های تخصصی افزوده مانند RTP و UDP پشتیبانی می کند و همچنین مدیریت شبکه را بدون نیاز به مفاهیمی چون سامانه مستقل و NAT ساده تر می سازد. مرور کلی RINA حاصل تلاشی است برای استخراج اصول کلی در شبکه رایانه ای که در همه شرایط صدق می کنند. RINA معماری، پیاده سازی، پلتفرم آزمایشی و در نهایت نمونه اجرایی مدلی است که به طور غیررسمی با نام مدل IPC شناخته می شود. اگرچه این معماری به شبکه مربوط است، اما با مفاهیم و نتایجی نیز سر و کار دارد که در هر برنامه توزیع شده ای، نه فقط شبکه، کاربرد دارد. چون RINA از جهان برنامه های توزیع شده می آید، بیشتر واژگان آن از توسعه نرم افزار گرفته شده اند تا شبکه؛ که با توجه به اصل بنیادین RINA که کاهش شبکه به IPC است، قابل درک است. واحد پایه در RINA فرایند کاربرد توزیع شده یا DAP است که معمولاً با یک فرایند روی میزبان مطابقت دارد. دو یا چند DAP، یک تسهیلگر کاربرد توزیع شده یا DAF را تشکیل می دهند که در شکل ۱ نمایش داده شده است. این DAPها با استفاده از پروتکل مشترک کاربرد توزیع شده یا CDAP ارتباط
برقرار می کنند و داده های ساختاریافته را به شکل شیء رد و بدل می کنند. این اشیاء در پایگاه اطلاعات منابع یا RIB ساختاربندی شده اند که طرح نام گذاری و سازمان منطقی آن ها را فراهم می کند. CDAP شش عملیات پایه را بر روی اشیاء DAP راه دور ارائه می دهد: ایجاد (create)، حذف (delete)، خواندن (read)، نوشتن (write)، آغاز (start) و توقف (stop). برای تبادل اطلاعات، DAPها به یک تسهیلگر زیرین نیاز دارند که وظیفه آن فراهم سازی و مدیریت سرویس های IPC روی دامنه ای خاص است. این تسهیلگر خود یک DAF دیگر است که تسهیلگر IPC توزیع شده یا DIF نامیده می شود. یک DIF این امکان را به DAP می دهد که جریان هایی را به یک یا چند DAP دیگر با ارائه نام DAPهای هدف و پارامترهای QoS مورد نظر (مثل محدودیت های اتلاف داده و تأخیر، ترتیب دهی، اطمینان پذیری و غیره) تخصیص دهد. به عنوان مثال، DAPها ممکن است به DIF خود اعتماد نکنند و بنابراین داده های خود را پیش از نوشتن روی جریان، رمزنگاری کنند (مثلاً با ماژول حفاظت SDU). DAPهای یک DIF، فرآیندهای IPC یا IPCP نام دارند. آن ها همان ساختار کلی DAP را دارند (شکل ۳)، به علاوه وظایف خاص برای ارائه و مدیریت IP
C. این وظایف (شکل ۴) در سه دسته کلی قرار می گیرند، به ترتیب پیچیدگی افزاینده و تکرارپذیری کاهنده: ۱. انتقال داده، ۲. کنترل انتقال داده و ۳. مدیریت لایه. یک DAF معادل لایه کاربرد است و یک DIF معادل لایه بلافصل زیرین آن، طبق بیشتر مدل های شبکه فعلی؛ و سه دسته وظیفه فوق معادل عمده وظایف نه تنها عملیات شبکه، بلکه مدیریت و حتی احراز هویت شبکه هستند (با مقداری جابه جایی مسئولیت که در ادامه خواهد آمد). DIFها که خود DAF هستند، به نوبه خود از DIFهای زیرین بهره می گیرند تا جایی که به پایین ترین لایه فیزیکی که سیم ها و پورت ها را کنترل می کند برسند. این همان جایی است که خاصیت بازگشتی RINA از آن ناشی می شود. تمام لایه های RINA ساختار و اجزای یکسانی دارند و عملکرد یکسانی ارائه می دهند؛ تفاوت شان فقط در دامنه، پیکربندی یا سیاست هایشان است (مشابه جداسازی سازوکار از سیاست در سیستم عامل ها). همان طور که در شکل ۲ دیده می شود، شبکه های RINA معمولاً به صورت DIFهایی با دامنه افزاینده سازمان یافته اند. شکل ۳ نمونه ای از ساختار احتمالی وب با RINA را نشان می دهد: بالاترین لایه نزدیک ترین لایه به برنامه هاست (مانند ایمیل یا وبسایت)؛
لایه های پایینی، ترافیک لایه های بالاتر را جمع و تقسیم می کنند (مثلاً ستون فقرات ISP). DIFهای چندارائه دهنده (مانند اینترنت عمومی) بر روی لایه های ISP شناور هستند. در این مدل، سه نوع سامانه وجود دارند: میزبان ها (حاوی DAP)، مسیریاب های داخلی یک لایه، و مسیریاب های مرزی که در مرز لایه ها قرار دارند و بسته ها را به لایه بالا یا پایین هدایت می کنند. خلاصه اینکه RINA مفاهیم PDU و SDU را حفظ می کند اما به جای لایه بندی بر اساس عملکرد، بر اساس دامنه لایه بندی می کند. لایه ها معادل مسئولیت های متفاوت نیستند بلکه معادل مقیاس های متفاوت اند و مدل به طور خاص برای تطبیق از یک اتصال نقطه به نقطه اترنت تا شبکه جهانی وب طراحی شده است. هدف RINA، استفاده مجدد هرچه بیشتر از نظریه و حذف نیاز به طراحی پروتکل های موردی (ad-hoc) و در نتیجه کاهش پیچیدگی ساخت، مدیریت و بهره برداری از شبکه است. نام گذاری، نشانی دهی، مسیرگزینی، جابجایی و چندمسیری همان طور که گفته شد، نشانی IP برای پشتیبانی مؤثر از چندمسیری و جابجایی بسیار سطح پایین است و نیازمند جدول های مسیریابی بزرگ تر از حد ضروری. ادبیات RINA نظریه کلی جری سالتزر درباره نشانی دهی
و نام گذاری را دنبال می کند. بر اساس سالتزر، باید چهار عنصر شناسایی شوند: برنامه ها، گره ها، نقاط اتصال و مسیرها. یک برنامه می تواند روی یک یا چند گره اجرا شود و باید بتواند بدون از دست دادن هویت خود در شبکه، بین گره ها جابجا شود. یک گره می تواند به یک جفت نقطه اتصال وصل شود و باید بتواند بین آن ها جابجا شود بدون از دست دادن هویت. یک فهرست نگار، نام برنامه را به نشانی گره و مسیرها را به توالی نشانی ها و نقاط اتصال نگاشت می کند. این موارد در شکل ۴ نمایش داده شده است. سالتزر این مدل را از سیستم عامل ها گرفته بود اما نویسندگان RINA نتیجه گرفتند که این مدل را نمی توان به راحتی به شبکه های بین -شبکه ای تعمیم داد؛ چون ممکن است بیش از یک مسیر بین جفتی از گره ها وجود داشته باشد (چه رسد به شبکه های کامل). راه حل RINA مدل سازی مسیرها به صورت توالی گره هاست: در هر گام، گره مربوطه مناسب ترین نقطه اتصال را برای ارسال بسته به گره بعدی انتخاب می کند. بنابراین، مسیرهای RINA در دو گام تعیین می شوند: ابتدا مسیر به صورت توالی نشانی گره ها محاسبه می شود و سپس در هر گام، نقطه اتصال مناسب انتخاب می شود. این ها مراحل تولید جدول هدا
یت (forwarding) هستند: هدایت همچنان با یک جستجوی واحد انجام می شود. افزون بر این، گام آخر می تواند با فرکانس بیشتری انجام شود تا از چندمسیری برای توازن بار استفاده شود. با این ساختار نام گذاری، جابجایی و چندمسیری به طور ذاتی پشتیبانی می شوند اگر نام ها ویژگی های زیر را داشته باشند: ۱. نام برنامه ها مستقل از موقعیت باشد تا برنامه بتواند جابجا شود؛ ۲. نشانی گره ها وابسته به مکان ولی مستقل از مسیر باشد؛ ۳. نقاط اتصال ذاتاً وابسته به مسیر هستند. اجرای این طرح نام گذاری روی RINA با لایه های بازگشتی اش، منجر به این نتیجه می شود که نگاشت نام برنامه ها به نشانی گره ها مشابه نگاشت نشانی گره ها به نقاط اتصال است. ساده تر بگوییم: در هر لایه، گره های لایه بالا معادل برنامه ها و گره های لایه پایین معادل نقاط اتصال دیده می شوند. طراحی پروتکل پشته پروتکل اینترنت، معمولاً پروتکل ها را به صورت جداگانه طراحی می کند، بدون توجه به تکرار یا امکان تبدیل برخی جنبه ها به سیاست (policy). RINA سعی دارد این مشکل را با به کارگیری اصل جداسازی سازوکار و سیاست از سیستم عامل ها در طراحی پروتکل حل کند. هر DIF از سیاست های متفاوتی برای ارائه
کلاس های متفاوت کیفیت سرویس و سازگاری با ویژگی های رسانه فیزیکی (در DIFهای سطح پایین) یا برنامه ها (در DIFهای سطح بالا) استفاده می کند. RINA نظریه پروتکل Delta-T توسعه یافته توسط ریچارد واتسون (۱۹۸۱) را به کار می گیرد. پژوهش واتسون نشان داد که شرایط کافی برای انتقال مطمئن، کراندار کردن سه تایمر است. Delta-T نمونه ای است از نحوه این کار: این پروتکل تنظیم یا خاتمه اتصال ندارد. همین پژوهش اشاره می کند که TCP نیز همین تایمرها را به کار می گیرد، اما Delta-T از نظر پیاده سازی ساده تر است. همچنین اشاره می شود که همگام سازی و تخصیص پورت باید وظایف جداگانه باشند؛ تخصیص پورت جزو مدیریت لایه و همگام سازی جزو انتقال داده است. امنیت برای پشتیبانی از امنیت، RINA الزام می کند که هر DIF/DAF یک سیاست امنیتی تعیین کند که توابع آن در شکل ۵ نشان داده شده اند. این کار امکان تأمین امنیت نه فقط برنامه ها، بلکه ستون فقرات و بسترهای سوئیچینگ را نیز فراهم می کند. یک شبکه عمومی صرفاً نمونه ای است که در آن سیاست امنیتی هیچ کاری انجام نمی دهد. این امر ممکن است برای شبکه های کوچک سربار داشته باشد اما برای شبکه های بزرگ مقیاس پذیرتر است، چ
ون لایه ها نیازی به هماهنگی مکانیزم های امنیتی خود ندارند: تخمین زده می شود که اینترنت فعلی حدود ۵ برابر بیشتر از RINA به نهادهای امنیتی مستقل نیاز دارد. علاوه بر این، سیاست امنیتی می تواند مکانیزم احراز هویت تعیین کند؛ بنابراین فایروال ها و لیست های سیاه منسوخ می شوند، زیرا DAP یا IPCPی که نتواند به یک DAF یا DIF ملحق شود، امکان ارسال یا دریافت ندارد. همچنین DIFها نشانی IPCPهای خود را به لایه های بالاتر آشکار نمی کنند که مانع طیف وسیعی از حملات مرد میانی می شود. خود طراحی پروتکل Delta-T، با تأکید بر سادگی، عاملی دیگر است. برای مثال، این پروتکل بدون دست دهی (handshake) است، بنابراین پیام کنترلی قابل جعل یا حالتی که قابل سوءاستفاده باشد (مثل حمله SYN flood) وجود ندارد. همین مکانیزم همگام سازی، رفتار غیرعادی را با تلاش نفوذگر مرتبط تر می سازد و بنابراین تشخیص حمله را آسان تر می کند. پیشینه نقطه آغاز معماری کاملاً نوین و متفاوتی چون RINA، تلاش برای حل یا واکنشی به مشکلات زیر است که به نظر نمی رسد راه حلی عملی یا بدون مصالحه در معماری های فعلی شبکه (به ویژه پشته پروتکل اینترنت و لایه بندی کارکردی آن مطابق شکل ۶)
داشته باشند: پیچیدگی انتقال: جداسازی IP و TCP منجر به ناکارآمدی می شود؛ نمونه بارز آن کشف MTU مسیر برای جلوگیری از تکه تکه سازی IP است. عملکرد: TCP سربار بالایی دارد و دست دهی آن، آسیب پذیری هایی مانند حمله سیل SYN ایجاد می کند. TCP با حذف بسته برای کنترل ازدحام، فقط واکنشی (نه پیشگیرانه) عمل می کند که با بافرهای بزرگ باعث بافرنفخ (bufferbloat) می شود. چندمسیری: نشانی IP و شماره پورت، برای شناسایی یک برنامه در دو شبکه مختلف، بسیار سطح پایین هستند. DNS این مشکل را حل نمی کند، چون هر نام میزبان باید به یک ترکیب IP و پورت نگاشت شود، که آن ها را به نام مستعار تبدیل می کند نه هویت واقعی. LISP هم مشکل را حل نمی کند، چون هنوز از نشانی IP برای مسیریابی استفاده می کند و بر تمایز غلطی تکیه دارد که در واقع همه موجودیت ها در یک دامنه با شناسه شان مکان یابی می شوند؛ همچنین خودش مشکلات مقیاس پذیری ایجاد می کند. جابجایی: نشانی IP و پورت برای شناسایی یک برنامه در حال حرکت ناکارآمدند و برای دستگاه های سیار مشکلاتی پدید می آورند. Mobile IP عملاً مشکل را به نشانی care-of و تونل زنی IP منتقل می کند که پیچیدگی را افزایش می دهد. م
دیریت: ماهیت سطح پایین نشانی IP باعث اختصاص چندین نشانی یا حتی بازه های نشانی به میزبان ها می شود که فشار بر تخصیص و تسریع اتمام نشانی ها را افزایش می دهد. NAT فقط روند اتمام را کند می کند و حتی مشکلات بیشتری هم می آفریند. در همین حال، لایه بندی کارکردی پشته اینترنت فقط دو دامنه ارائه می دهد که تقسیم بندی مدیریت اینترنت را پیچیده می کند و نیازمند مفاهیم مصنوعی چون سامانه های مستقل است. OSPF و IS-IS مشکلات کمتری دارند اما خوب مقیاس نمی شوند و به BGP برای شبکه های بزرگ تر و مسیریابی بین دامنه نیاز است. امنیت: ماهیت فضای نشانی IP منجر به امنیت ضعیف می شود، چون هیچ سیاست واقعی برای افزودن/حذف نشانی ها نیست مگر جلوگیری فیزیکی. TLS و IPSec راه حل هایی ارائه می کنند اما با پیچیدگی بالا. دیوار آتش و لیست سیاهها آسیب پذیر و نامقیاس پذیر هستند. تجربه نشان داده افزودن امنیت به یک پشته پروتکل دشوار است مگر این که از ابتدا در معماری تعبیه شده باشد. این مشکلات امروز کاملاً مشهودتر شده اند اما تقریباً از همان آغاز ARPANET، که محیط طراحی اینترنت بود، سابقه داشته اند: ۱۹۷۲: چندمسیری در ARPANET پشتیبانی نشد در ۱۹۷۲ پایگاه نیرو
ی هوایی تینکر می خواست برای افزونگی به دو IMP مختلف متصل شود اما طراحان ARPANET متوجه شدند که نشانی میزبان همان نشانی پورت IMP است که میزبان به آن متصل شده بود (الگوبرداری از تلفن). بنابراین دو واسط یک میزبان نشانی متفاوت داشتند؛ یعنی نشانی خیلی سطح پایین بود. ۱۹۷۸: جداسازی TCP از IP نسخه های اولیه TCP کنترل خطا و جریان (TCP فعلی) و رله و چندگانه سازی (IP) را با هم داشتند. در ۱۹۷۸ این دو جدا شدند، هرچند دامنه یکسان داشتند. تا ۱۹۸۷ جامعه شبکه از مشکلات تکه تکه سازی IP کاملاً آگاه شده بود. اما وابستگی TCP و IP به هم، به عنوان یک مشکل بنیادی درک نشد. ۱۹۸۱: نتایج بنیادی واتسون نادیده گرفته شد ریچارد واتسون (۱۹۸۱) نظریه بنیادی انتقال مطمئن را ارائه کرد که طبق آن، مدیریت اتصال فقط به تایمرهایی نیاز دارد که با عاملی کوچک از حداکثر عمر بسته (MPL) کراندار باشند. بر اساس این نظریه، پروتکل Delta-T توسعه یافت که وضعیت اتصال فقط با کراندار کردن سه تایمر مشخص می شود و نیاز به دست دهی ندارد. اما TCP همچنان هم دست دهی و هم مدیریت مبتنی بر تایمر محدود دارد. ۱۹۸۳: لایه بین -شبکه ای حذف شد اوایل ۱۹۷۲ گروه کاری بین المللی شبکه (
INWG) برای گردهم آوردن جامعه نوپای پژوهش شبکه شکل گرفت. یکی از دستاوردهای اولیه، رأی گیری برای یک پروتکل انتقال شبکه بین المللی بود که ۱۹۷۶ تأیید شد. جالب این که همه گزینه ها سه لایه با دامنه فزاینده داشتند: پیوند داده (برای انواع رسانه فیزیکی)، شبکه (برای انواع شبکه) و بین -شبکه (برای شبکه ای از شبکه ها) با فضای نشانی مجزا. TCP/IP در ابتدا روی لایه بین -شبکه و بالای پروتکل Host-IMP (ARPANET) اجرا می شد اما با خاموشی NCP، TCP/IP نقش شبکه را گرفت و لایه بین -شبکه حذف شد. این حذف دلیل نیاز به سامانه های مستقل و NAT امروز است. ۱۹۸۳: اولین فرصت برای اصلاح نشانی دهی از دست رفت نیاز به نشانی بالاتر از IP از اواسط دهه ۷۰ میلادی شناخته شده بود. اما نام برنامه اضافه نشد و DNS همچنان به پورت های شناخته شده متکی ماند. ظهور وب و HTTP به نام برنامه نیاز داشت و URLها شکل گرفتند که هر نمونه برنامه را به یک واسط فیزیکی و یک ارتباط حمل و نقل خاص (حاوی نام DNS و پورت TCP) محدود کردند و مشکلات چندمسیری و جابجایی را به برنامه ها منتقل کردند. ۱۹۸۶: ازدحام شبکه اینترنت را غافلگیر کرد هرچند مشکل کنترل ازدحام در شبکه های دیتاگرام از