Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رومانوف به روسیه بازگشت. ۱۹۰۶–۱۹۱۷. دو کتاب بعدی بالمونت شامل اشعاری بود که در جریان و پس از انقلاب ۱۹۰۵ روسیه سروده شده بودند. مجموعه "اشعار" (Стихотворения، ۱۹۰۶) بلافاصله توسط پلیس توقیف شد. "ترانه های انتقام جو" (Песни мстителя، ۱۹۰۷) که حاوی فراخوان های مستقیم برای ترور تزار بود، در روسیه ممنوع و در پاریس منتشر شد. "افسون های شیطانی" (Злые чары، ۱۹۰۶) به دلیل احساسات ضدمذهبی اش ممنوع شد. در سال های ۱۹۰۷–۱۹۱۲ بالمونت به طور مداوم سفر می کرد. "گل های مار" (Змеиные цветы، ۱۹۱۰) و "سرزمین ازیریس" (Край Озириса، ۱۹۱۴) طرح های سفر او را گردآوری کردند. سپس کتاب های با گرایش فولکلور روسی مانند "مرغ آتشین. نی اسلاو" (Жар-птица. Свирель славянина، ۱۹۰۷)، "پرندگان در هوا" (Птицы в воздухе، ۱۹۰۸)، "باغ سبز. کلماتی چون بوسه" (Зелёный вертоград. Слова поцелуйные، ۱۹۰۹) و "درخشش سحرگاهان" (Зарево зорь، ۱۹۱۲) منتشر شدند. منتقدان و شاعران هم عصر (از جمله بریوسوف) این کتاب های پس از ۱۹۰۵ را نشان دهنده یک بحران عمیق خلاقیت می دانستند. مجموعه های مقالات او دربارهٔ نویسندگان روسی و خارجی، "صاعقه های سفید" (Белые зарницы، ۱۹
۰۸) و "درخشش دریا" (Морское свечение، ۱۹۱۰) با استقبال نسبتاً بهتری مواجه شدند. آغاز جنگ جهانی اول بالمونت را در فرانسه غافلگیر کرد و او مجبور شد برای بازگشت به خانه در مه ۱۹۱۵، سفری طولانی از طریق بریتانیا، نروژ و سوئد داشته باشد. در سال ۱۹۱۶ او به سراسر امپراتوری سفر کرد، برای مخاطبان زیادی شعرخوانی کرد و به ژاپن رسید، جایی که در آنجا نیز به گرمی از او استقبال شد. در طول جنگ، بالمونت مجموعه "زبان گنجشک. رؤیای یک درخت" (Ясень. Видение древа، ۱۹۱۶) و ۲۵۵ سونه با عنوان "سونه های خورشید، عسل و ماه" (Сонеты Солнца, мёда и Луны، ۱۹۱۷) را منتشر کرد. هر دو کتاب با استقبال گرم مردم مواجه شدند، اگرچه اکثر منتقدان آن ها را یکنواخت و پیش پا افتاده دانستند. او دوستان جدیدی پیدا کرد، از جمله آهنگسازان الکساندر اسکریابین و سرگئی پروکفیف که با دومی در آثار موسیقایی همکاری کرد. جلد سال ۱۹۱۵ او با عنوان "شعر به مثابه جادو"، منسجم ترین و تأثیرگذارترین بیانیه از مواضع نظری او در مورد شعر بود. "معمار سفید" (۱۹۱۴) بازگشت بالمونت به عنوان یک شاعر غنایی را تأیید کرد. در سال ۱۹۱۴ انتشار مجموعه کامل آثار بالمونت در ده جلد آغاز شد. ۱
۹۱۷–۱۹۴۲. بالمونت از انقلاب فوریه استقبال کرد، اما شکست دولت موقت روسیه و انقلاب اکتبر او را به شدت ناامید کرد. او به حزب دموکراتیک مشروطه پیوست و لاور کورنیلوف را در یکی از مقالاتش ستود. او دکترین دیکتاتوری پرولتاریا را مخرب و سرکوبگر محکوم کرد. سال های ۱۹۱۸–۱۹۲۰ برای بالمونت که در پتروگراد زندگی می کرد، سال های سختی بود. او همچنین باید از آندریوا و دخترشان نینا در مسکو حمایت می کرد. او با مارینا تسوتایوا، شاعر دیگری که در آستانه فروپاشی جسمی بود، دوستی برقرار کرد. او که تمایلی به همکاری با بلشویک ها نداشت (که به گفته او «دست هایشان به خون آلوده بود»)، گهگاه مجبور به این کار می شد. در سال ۱۹۲۰، آناتولی لوناچارسکی (به اصرار یورگیس بالتروشایتیس) به بالمونت اجازه خروج از کشور را داد. بوریس زایتسف بعدها معتقد بود که بالتروشایتیس در واقع جان بالمونت را نجات داده است. در ۲۵ مه ۱۹۲۰، بالمونت و خانواده اش برای همیشه روسیه را ترک کردند. در پاریس، بالمونت با عدم محبوبیت مواجه شد. مهاجران تندروی روس خروج امن و آسان او را نشانه ای از هواداری او از کمونیسم می دانستند. از سوی دیگر، مطبوعات بلشویک او را به «خیانت» متهم کرد
ند. بالمونت با محکوم کردن سرکوب ها در روسیه، از محیط جدید خود نیز انتقاد می کرد. اما چیزی که بیش از همه او را آزار می داد، دلتنگی برای روسیه بود. او تجربه اروپایی خود را «زندگی در میان بیگانگان» می دانست. در سال ۱۹۲۱ بالمونت از پاریس به استان ها نقل مکان کرد. در اواخر دهه ۱۹۲۰، انتقاد او از روسیه شوروی و بی تفاوتی نخبگان ادبی چپ گرای غربی نسبت به وضعیت مردم روسیه، شدیدتر شد. با این حال، برخلاف دوست محافظه کارش ایوان اشمیلوف، بالمونت یک لیبرال بود: او از فاشیسم و ایده های ملی گرایانه راست گرا بیزار بود. بالمونت در مهاجرت چندین کتاب شعر منتشر کرد، از جمله "هدیه ای به زمین" (Дар Земле)، "ساعت روشن" (Светлый час، هر دو ۱۹۲۱)، "مه" (Марево، ۱۹۲۲)، "از من به او. اشعار روسیه" (Моё — ей. Стихи о России، ۱۹۲۳)، "فراسوی افق های گشوده" (В раздвинутой дали، ۱۹۲۹)، "شفق شمالی" (Северное сияние، ۱۹۳۳)، "نعل اسب آبی" (Голубая подкова) و "خدمت به نور" (Светослужение، هر دو ۱۹۳۷). اشعار او در مهاجرت توسط ولادیمیر نابوکوف مورد انتقاد قرار گرفت. منتقدان مدرن روس کتاب های آخر بالمونت را مطلوب تر ارزیابی می کنند و آن ها را قابل ف
هم تر و عمیق تر می دانند، حتی اگر کمتر از آثار مشهورش پر زرق و برق باشند. در اوایل دهه ۱۹۳۰، با قطع حمایت مالی دولت های چک و یوگسلاوی، بالمونت که باید از سه زن حمایت می کرد، به فقر افتاد. ایوان اشمیلوف حمایت معنوی و پروفسور ولادیمیر زیلر کمک مالی به او کردند. در آوریل ۱۹۳۶ گروهی از نویسندگان و موسیقی دانان روس در خارج از کشور، پنجاهمین سالگرد فعالیت ادبی بالمونت را با برگزاری یک رویداد خیریه جشن گرفتند؛ از جمله برگزارکنندگان و شرکت کنندگان می توان به اشمیلوف، بونین، زایتسف، سرگئی راخمانینف و مارک آلدانوف اشاره کرد. بالمونت در ۲۳ دسامبر ۱۹۴۲ در پناهگاهی برای مهاجران روس، به دلیل عوارض ناشی از ذات الریه درگذشت. او در قبرستان کاتولیک نوآزی-لو-گران به خاک سپرده شده است و بر روی سنگ قبر خاکستری رنگ او چهار کلمه حک شده است: «کنستانتین بالمونت، شاعر روس». شخصیت. کنستانتین بالمونت به عنوان فردی نمایشی، متظاهر، دمدمی مزاج و خودخواه توصیف شده است. بوریس زایتسف، ضمن تمسخر خیرخواهانه ویژگی های غریب و متکبرانه بهترین دوستش، به یاد می آورد که بالمونت «می توانست فردی کاملاً متفاوت باشد: بسیار غمگین و بسیار ساده.» آندری بیه
لی از بالمونت به عنوان مردی تنها و آسیب پذیر یاد می کرد که کاملاً از دنیای واقعی جدا بود. تفی نوشت: «او یک متظاهر بود… درست مانند یک کودک، همیشه تحت تأثیر یک انگیزه آنی قرار می گرفت.» والری بریوسوف استدلال می کرد: «او زندگی روزمره خود را به عنوان یک شاعر زندگی می کند و سعی می کند غنای کامل هر لحظه را کشف کند. به همین دلیل نباید او را با معیارهای معمول قضاوت کرد.» مارینا تسوتایوا اصرار داشت که او «از آن دسته آدم هایی بود که آخرین تکه نان و آخرین کنده هیزمش را به یک نیازمند می داد.» مارک تالوف، مترجم شوروی که در دهه ۱۹۲۰ در پاریس بی پول مانده بود، به یاد می آورد که چگونه اغلب پس از خروج از خانه بالمونت، در جیب خود پول پیدا می کرد؛ شاعر (که خود بسیار فقیر بود) این روش ناشناس کمک را ترجیح می داد تا مهمانش را خجالت زده نکند. با وجود عادات بوهمیایی، بالمونت کارگری سخت کوش، ماهر و پرکار بود. ناشر سرگئی ساباشنیکوف به یاد می آورد که بالمونت «دقیق، وقت شناس، وسواسی و هرگز نامرتب نبود… چنین دقتی بالمونت را به یک مشتری بسیار خوشایند تبدیل کرده بود.» تبار. بالمونت در خودزندگی نامه کوتاهی در سال ۱۹۰۳ نوشت: بر اساس خاطرات ی
کاترینا آندریوا، پدربزرگ پدری بالمونت، ایوان آندریویچ بالاموت (Баламут، یک نام خانوادگی اوکراینی که به معنای «دردسرساز» است) یک زمین دار در خرسون، جنوب اوکراین بود. دمیتری کنستانتینوویچ، ورا نیکولایونا و همه بستگانشان نام خانوادگی را "بالْمُنت" (Bál'mont) تلفظ می کردند. شاعر تلفظ آن را به "بالمونت" (Bal'mónt) تغییر داد و دلیل آن را «یک هوس زنانه» عنوان کرد. زندگی شخصی. در سال ۱۸۸۹، بالمونت با نادیده گرفتن هشدارهای مادرش، با لاریسا میخایلوونا گارلینا، دختر یک کارخانه دار اهل شویا، ازدواج کرد. لاریسا به عنوان فردی مبتلا به ضعف اعصاب توصیف شده که «عشقی با طبیعتی حقیقتاً شیطانی به [شاعر] بخشید.» این ازدواج ابتدا به قطع رابطه بالمونت با خانواده اش و سپس به اقدام به خودکشی او در ۱۳ مارس ۱۸۹۰ منجر شد. اولین پسر این زوج در نوزادی درگذشت؛ پسر دوم، نیکولای، از بیماری روانی رنج می برد. در ۲۷ سپتامبر ۱۸۹۶ بالمونت با یکاترینا آلکسیونا آندریوا (۱۸۶۷–۱۹۵۲)، زنی تحصیل کرده از خانواده ای بازرگان و ثروتمند که با ناشران معروف مسکو، ساباشنیکوف ها، نسبت داشت، ازدواج کرد. آندریوا و بالمونت نقاط مشترک زیادی داشتند؛ آن ها یک گروه دو
نفره ترجمه تشکیل دادند و با هم بر روی آثار گرهارت هاوپتمان و اسکار وایلد کار کردند. در سال ۱۹۰۱ دخترشان نینا بالمونت (در ازدواج برونی، درگذشته در مسکو در ۱۹۸۹) به دنیا آمد. در اوایل دهه ۱۹۰۰، بالمونت در پاریس با یلنا کنستانتینوونا تسوتکوفسکایا (۱۸۸۰–۱۹۴۳)، دختر ژنرال ک.گ. تسوتکوفسکی، آشنا شد. زندگی خانوادگی بالمونت در سال ۱۹۰۷ با به دنیا آمدن دخترشان میرا، به طور جدی پیچیده شد. بالمونت که بین دو خانواده سرگردان بود، در سال ۱۹۰۹ برای دومین بار اقدام به خودکشی کرد (از پنجره به بیرون پرید) و دوباره زنده ماند. او تا سال ۱۹۱۷ در سنت پترزبورگ با تسوتکوفسکایا و میرا زندگی می کرد و گاهی به دیدار یکاترینا و نینا در مسکو می رفت. از سال ۱۹۱۹ بالمونت با داگمار شاهوفسکایا (۱۸۹۳–۱۹۶۷) رابطه عاشقانه داشت که در سال ۱۹۲۱ به دنبال بالمونت به فرانسه رفت. آن ها جز برای دوره هایی کوتاه، جدا از هم زندگی می کردند، هرچند داگمار دو فرزند برای بالمونت به دنیا آورد: ژرژ (۱۹۲۲–۱۹۴۳) و سوتلانا (۱۹۲۵–۲۰۱۸). با این حال، این یلنا تسوتکوفسکایا بود که تا روز مرگ بالمونت با او ماند. او در سال ۱۹۴۳، یک سال پس از بالمونت، درگذشت. در موسیقی. از ج
مله آهنگسازان روس که اشعار بالمونت را به موسیقی درآورده اند می توان به میخائیل گنیسین، نیکولای میاسکوفسکی، نیکلای اوبوخوف، سرگئی پروکفیف، سرگئی راخمانینف، ماکسیمیلیان اشتینبرگ، ایگور استراوینسکی و سرگئی تانیف اشاره کرد. ترجمه آزاد روسی او از شعر «زنگ ها» اثر ادگار آلن پو، پایه و اساس سمفونی کرال به همین نام اثر راخمانینف، اپوس ۳۵، را تشکیل داد. او همچنین بر الکساندر اسکریابین برای اثرش منظومه خلسه تأثیر گذاشت.
خفه کردن با خاکستر روشی از مجازات اعدام است که در آن فرد با غوطه ور شدن به نوعی در خاکستر خفه می شود. این روش در ایران باستان و دوران پساکلاسیک میان آمریکا مستند شده است. ایران باستان. در ایران باستان، روشی از اعدام وجود داشت که در آن یک برج یا اتاق با خاکستر پر می شد و شخص محکوم در آن فرو می رفت. چرخ ها در طول زنده بودن فرد به طور مداوم می چرخیدند و خاکستر را به حرکت درمی آوردند، و فرد به تدریج با استنشاق خاکستر دچار خفگی می شد و جان می داد. گفته می شود اولین فردی که این مجازات را تجربه کرد، سغدیانوس بود. او برادر ناتنی خود خشایارشا دوم را حدود سال 423 قبل از میلاد کشت. برادر ناتنی دیگر، اوخوس (بعدها داریوش دوم نام گرفت)، علیه او شورید و سغدیانوس را به همین روش کشت، زیرا وعده داده بود که او با شمشیر، زهر یا گرسنگی نخواهد مرد. حدود سال 162 قبل از میلاد، منیلاوس، کاهن اعظم یهودیان در اورشلیم، توسط لیسیاس، نایب السلطنه انطیوخوس پنجم، به اتهام شورش به همین روش اعدام شد. تکسکوکو (مکزیک). نساهوالکویوتل، فرمانروای آکولوآن پیشا-آزتک قرن پانزدهم در تکسکوکو (مکزیک امروزی)، قانونی طراحی کرد که بخشی از آن باقی مانده است
. کسانی که در رابطه جنسی همجنسگرایانه فعال شرکت داشتند، در توده ای از خاکستر خفه می شدند. شرکای جنسی این افراد نیز روده هایشان کشیده می شد، سپس بدنشان با خاکستر پر می شد و در نهایت سوزانده می شدند.
بازیهای بومی یا سرگرمی کودکان افغانستان یکی از بخش فرهنگ این کشور است. در افغانستان حدود ۵۲ ملیت زندگی داشته که کودکان و نوجوانان این ملیتها برای سرگرمی و تفریح خود بازیهایی را ایجاد نموده است که با دیگر ملیتها شباهت کامل ندارد. در مجموع در افغانستان حدود ۲۵۰۰ بازی و سرگرمی کودکان و نوجوانان ثبت شده است. در طول ۴۳ سال جنگ اکثر دهات و ولسوالی ها خالی از سکنه شده مردم به جاهای دیگر یا به کشورهای دیگر کوچ نموده بازی های کودکان همان ده یا ولسوالی در دل تاریخ دفن شده است. هکذا در طول تاریخ افغانستان بزرگان چندان توجه به اطفال نداشته اند. صرف نویسندگان قصه ها و داستانهایی سروده اند که مادر بزرگان شب ها برای اطفال حکایت می نمودند. رقص های افغانی، موسیقی افغانستان، ورزش در افغانستان، ملیتهای افغانستان، بازی های بومی افغانستان وغیره به جهان معرفی شده است. به جز قصه های شفاهی مردم کمتر اثر کتابی در مورد بازیهای کودکان افغانستان یافت می شود هرچند ادعا شده است که ۷۰۰ بازی کودکان به ثبت رسیده است. پشینه. در طول تاریخ ۵۰۰۰ ساله افغانستان براهویها هندی ها آریایها یونیان کوشانیان یفتلیان ترکان مفلها ساسانیان و صفویان سامانیا
ن حکومت رانده اند. اطفال این گروه با خود بازیها را به افغانستان انتقال داده اند. بدیل لحاظ بعضی بازیهای کودکان ایران تاجکستان ازبکستان شباعت کامل داشته صرف نام فرق می کند. ۱۰۰ سال قبل ملیتهای افغانستان در دره های مخصوص زندگی نموده دیگر ملیتها را نزدیک خود نمی گذاشتن. بدین ترتیب کودکان برای خود در مرحله تاریخ سرگرمی نو را ایجاد نموده اند. طوریکه مشاهده می شود بازی های اطفال تکی یا دسته جمعی بوده است. در بعضی بازیها بزرگ سالان، جوانان نیز شریک می باشد. طور عموم بازی های کوکان افغانستان به دسته های ذیل تقسیم می نمایم. ‏ ۱. بابه زنجیر باف. این بازی کودکان بین سنین ۱۰–۱۵ ساله می باشد. طوریکه اطفال دست بدست هم می دهند. ‏یک نفر بابه زنجیر باف می شود. که نفر اول است. سپس نفر آخر صدا می کند بابه زنجیر باف؟ نفر اول صدا می زند بلی! نفرآخر پشت قلا انداختی؟ اول بلی ازراه دهل بروم یا سرنی؟ زنیجیر باف یا دهل گوید یا سرنی. اگر دهل باشد بچه ها همه دم دم دم دم دم گفته از زیر دست بین اول و دوم تیر می شود. اگر زنجیر باف گفت سرنی همه سرسرسرسرگفته از زیر دست نفر اول تیر می شوند. درینصورت روی نفر اول یکطرف ودیگران طرف مقابل می شود.
سپس دوباره نفر آخرصدا می زند بابه زنجیر باف؟ ‏زنجیرهارا… بدین تر ترتیب همه از زیر دست نفر دوم وسوم و آخرتیر می شود. درین صورت روی نفر اول و دوم یکطرف ودیگران طرف دیگر می شود. به همین شکل تا نفر آخر روی همه دور خورده دست راستشان طور سرچپه با دست راست طرف راست ودست چپ شان بادست چپ طرف چپ گره می خورد. سپس همهئ خودرا کش می کنند که از کدام دست قطار پارچه می شود. سپس نفر که از دستش قطار شکسته جریمه می شود وهمه چیغ و خوشحالی می کنند. ‏ ۲. جز بازی. از بازی های دخترانه بهترین آنها جز بازی است. جز بازی در همه اطراف و اکناف افغانستان با تفاوت های اندکی رواج دارد. برای اجرای جز بازی شکل مستطیل در روی زمین رسم می شود. این مستطیل به هشت حصه تقسیم می شود که عرض خانه های اول، ‏دوم و سوم مساوی بوده، خانه چهارم کمی عریض تر می باشد و از وسط به دو حصه تقسیم می شود. خانه های پنجم و ششم مساوی خانه های اول تا سوم و خانه هفتم کوچکتر از همه رسم می شود، عرض خانه هشتم مساوی خانه چهارم است. دو رأس بالایی مستطیل را هم با یک قوس کلان با هم وصل می نمایند که در آنجا هم یک خانه بزرگ نیم دایره ایجاد می شود. خانه ها به این ترتیب نامگذاری می ش
وند:(خانه اول، خانه دوم، خانه سوم، خواهر و برادر، دم، قدم، دریا، صحرا و آسمان. ‏ در صورتیکه بازیکنان بیشتر از دو نفر باشند به دو تیم تقسیم می شوند. برای گرفتن نوبت تر و خشک انداخته می شود. اولین بازیکن لشپ خود را که سنگ کوچک دایروی لشم دریایی یا پارچه گرد تیکر می باشد آهسته می بوسد و به خانه اول می اندازد. با یک پا به خانه اول خیز می زند، خانه های دوم و سوم را با یک پا طی می کند و با هر دو پا به خانه های «خواهر و برادر» خیز می زند. در این خانه ها یکبار با خیز دور می خورد و با هر دو پا به خانه «دم» می رود. در «دم» نفس تازه می کند و به «قدم» می رود سپس از بالای ‏ «دریا» خیز زده به «صحرا» می رود و از آنجا دوباره به همان ترتیب تا خانه اول می آید. در خانه اول لشپ خود را با پهلوی پای خود می زند و از خط بیرون می کشد. به همین ترتیب به تمام خانه ها لشپ انداخته می شود و همان رفت و برگشت تکرار می شود‎. اگر بازیکن لشپ را به خانه مورد نظر انداخته نتواند، یا پایش روی خط گذاشته شود، یا لشپ را با یک ضربه پا از خط کشیده نتواند یا لشپ یا پاهایش به «دریا» بیفتد نوبتش می سوزد‎. بعد از آنکه لشپ به تمام خانه ها تا «آسمان» موفقانه
انداخته شد و رفت و آمد هم صورت گرفت، بازیکن «تپ» را بر فرق سرش می گذارد. پشت خود را طرف خانه های جز بازی می گرداند و با حرکت سر لشپ را به خانه اول می اندازد. در صورتیکه لشپ به خانه اول بیفتد آن خانه از او می شود. بازیکن با کشیدن یک علامت ضرب «چلیپا» در خانه مذکور آن خانه را مُهر می کند‎. حالا او در خانه اول ایستاده شده، برای مُهر کردن خانه دوم تمام مراحل فوق را طی می نماید. وقتی تمام خانه ها مُهر شد و نوبت به «آسمان» رسید، بازیکن لشپ را از بیرون خانه اول به «آسمان» می اندازد. رویش را به طرف آسمان بالا می گیرد و با احتیاط بدون آنکه به زمین ببیند، به خانه اول پا می گذارد و از حریفش می پرسد: صحیا؟ در صورت شنیدن جواب های مثبت به خانه های دوم، سوم و… می رود و هر بار می پرسد: صحیا؟ در صورتیکه پایش روی خط نیاید یا به «دریا» نیفتد، حریف جواب داده می رود، بلی! بلی! بلی! و به این ترتیب «آسمان» هم مُهر می شود و بازیکن به صورت تنهایی یا دسته جمعی با تیمش بازی را می برد‎. اگر پای بازیکن روی خط یا «دریا» بیاید یا لشپ با یک ضربه از «آسمان» به خارج پرتاب نشود، نوبت بازیکن می سوزد‎. ۳. جرکان. بچه ها یک درخت یا دیوار را جر انت
خاب می نمایند یک محل دیگر تقریباً صد متر یا کم وزیاد باشد محل نشانی می گویند. بچه همه از نقطه بطرف جر می دوند سپس دست خودرا به نشانی زده دوباره بر می گردند هرکسی که در محل جر اول آمد او نمبر اول نفر دوم سوم وبلاخره آخر. کسیکه آخر رسید یا اورا خرسواری می کنند یا سرش را خار می کنند یا همه قدقدک می دهدش. ‏ ۴. گیرکان. طوریست که یک نفر بچه ملا می شود باید یک نفر را گیر کند بچه ملا هرکی را گیر کرد او بچه ملا می شود. بچه های تیز به سرعت از کنار بچه ملا تیر شده با دست بچه ملا را تیله می کند زمانیکه بچه ملا دست می اندازد فوراً فرار می کند. بالاخره یکی را گیر کرده سر آنرا خاریده آن بچه ملا می شود. ‏ ۵. چشم پتکان. یکنفر از میان میر می شود وچشمهای خودرا با دو دست پت نموده صدا می زند صیح است یا (صیاحست) بچه ها صدا می زنند نی بازمی گوید صیاحست تا زمانیکه همه پت نشوند یکی صدا می کند نی زمانیکه همه پت شدند میر صدا می زند صیاحست هیچ کس جواب نمی دهد. سپس میر همه را می پالد هرکس را که اول گیر کرد او باید میر شود. طریقه دیگر این سنت طوری است که میر باید همه را بیافت اگر آخرین را نیافت نفرآخری ده پشت میر می زند ومیر باید دوباره چ
شمهای خودرا پت گیرد ودیگران پت شود. ‏ ۶. خم تکه بازی. این سرگرمی پسران شمال افغانستان می باشد. بازی طوری است که یک توپ را از گل می سازند وسپس خشک نموده در میان قفس کوک مانده همرای دهن خود آواز کبک را می کشند. پسران دیگر هم چنین کار را می کنند. سپس دوپسر شرط می زنند و خم تکه هارا از قفس کشیده جنگ می دهند. جنگ آن طوری است که یکی خم تکه خودرا بطرف خم تکه مقابل به سرعت رها می کند درین صورت یکی ازین خم تکه ها می شکند. آن خم تکه که نشکست. بازی از آن می شود. ‏ ۷. توپ دنده. توپ دنده بازییست که بین اطفال بسیار مشهور است، در این بازی دو تیم ساخته می شود که هر دو دارای شش بازیکن می باشند و در میان این شش نفر یکی هم به اصطلاح «میر» ‏است. بعد از انتخاب افراد، پیش از شروع بازی بخاطر نوبت قرعه انداخته می شود، نام هر تیم که در قرعه برآمد نوبت اول بازی از آن تیم می باشد. وقتی بازی شروع شد اعضای تیمی که اسمش در قرعه برآمده توپ و دنده را گرفته پیش محدودهٔ که با خط مشخص شده ایستاد می شوند. افراد تیم دومی بخاطر گرفتن توپ و زدن افراد تیم مقابل توسط آن به موقعیت های مختلف در ساحه معینه ایستاد می شوند. این بازی تقریباً شبیه بازی کری
کت است که اکثراً میان اطفال در ایام رخصتی های تابستانی و زمستانی مکاتب و در تفریحگاه ها بازی می شود و نظر به محلات طرز اجرای آن بعضاً متفاوت است‎. ‏ اگر شخصی توپ را قپ کند نفر مقابل می سوزد باید آن نفر تا خط دوم میدان که ۵۰ متر فاصله دارد رفته دوباره بر گردد. در صورتیکه بر گردد وتوپ کسی به جانش نخورد زنده است. اگر بر گردد وطرف مقابل توپ را به جانش شوت کرده به جانش خورد. ‏بازی به نفع تیم مقابل می شود. تیم میر می سوزد. ‏ ۸. یک لنگه باری. یک لنگه بازی نیز از بازی های کودکان افغانستان می باشد. بازی طوری است بچه ها اولاً یک دایره بقطر۴ متر خط کشی می نمایند. دو نفر در حال که یک پای خودرا بادست محکم می گیرند داخل دایره می شوند. آنها کوشش می نمایند که طرف مقابل خودرا از دایره بیرون کشند. کسکی از دایره بیرون شد. بازی را می بازد. اگر هردو پای کسی در جریان بازی به زمین بخورد حریف او سرش را خاریده اورا از میدان بیرون می کند. ‏بدین ترتیب نوبت نفر دوم وسوم می رسد. ‏ ۹. دنده کلک. دنده بازی یا دنده کلک بازی سنتی است از زمانه های قدیم بشکل میراث ازبازی ها و تفریح های دیرینه درافغانستان باقی مانده است. ‏ بچه های های بین سنین ه
فت الی بیست سال یا بیشترازآن درین بازی عنعنوی اشتراک می نمایند. ‏روش این بازی طوریست که بچه ها در وسط یک توته زمینی که سطح هموارداشته باشد، خوچک را آماده می سازند «خوچ عبارت ازحفری است که به قطر۱۰ ‏سانتی وبه عمق ۱۰ سانتی متر که توسط بازی کنان این بازی حفر می شود تا درهنگام بازی، کلیک درآن ایستاده شود. ‏ حینیکه دو نفر از جوانان یا بیشتر ازآن گرد هم آیند، تعداد شان هرچند که باشد به دو گروپ تقسیم شده و یک توته چوب را که به درازی کمتر از یک متر باشد و چوب دیگر را به طول ۱۵ ‏سانتی که دوطرف آنرا بشکل قلم پنسل تراش می نمایند تا در اثنای اصابت دنده کلک از زمین برخواسته و آنرا همرای دنده چوب ضربه وارد نمایند و بدور اندازند. ‏بعد از بدست آوردن نوبت ازسوی یک جناح، به بازی آغازمی نمایند. ابتدا لیک توسط یکتن از گروپ جانب مقابل بطرف هوا بلند می شود. حین نزول ازهوا اگر لیک بداخل ‏ «غنج» افتد نوبت به شخص دیگری واگذار می گردد. اگرکلک یا لیک به غوچ اصابت نکند، بازیگر همرای چوب دست داشته اش سه مرتبه در قسمت لبهٔ که مانند قلم شده به کلک، ضربه وارد می نماید، ‏درصورتیکه از زمین برخیزد درهوا ضربهٔ دومی را برایش حواله نموده و آنرا ب
دور می اندازد که در نزد بازی کنان یک بر محسوب می شود. زمانی که چهاربر شد آنرا یک نو می گویند. به همین شیوه این بازی ساعت ها ادامه می یابد. ‏ آنچه که قابل ذکراست :‏ قبل از آغاز بازی دو گروپ بازیکن یک سرحد بفاصلهٔ ۵۰ الا ‏۸۰ متری تعین نموده و حین بازی اگر لیک از اثر ضربهٔ دنده چوب ازسرحد تعین شده به پیش پرتاب گردد، هر دو گروپ به دویدن آغاز می نمایند تا هر یک گروپ از دیگری سبقت جسته و لیک را لمس نمایند بازیکن را از نوبت بازمی دارند و اگر شخص بازیکن آنرا قبل از همه بدست خود یا توسط گروپ خود بدست آرد، بازی کمافی السابق ادامه دارد. بدین منوال جوانان سرگرمی عنعنوی خویش را که از نیاکان به ارث برده اند، در زمان خویش به بازی می گیرند و از آن لذت می برند. ‏ ۱۰. اله بده یا اُله بده «کلاه بُردک. ‏((این بازی در منطقه کرامان پنجشیر عمومیت دارد. یک عده از جوانان گرد هم آمده و در یک قسمت زمین یک خط دایره یی به قطر سه متر می کشند و تعداد بچه ها هرچند که باشند به دو دسته تقسیم شده که یک گروپ بداخل دایره قرار گرفته و گروپ دیگر خارج از دایره قرار می گیرند. گروپی که بداخل دایره قرار دارند به سرهای شان کلاه یا دستمال طور چهلتار بست
ه نموده و هر کدام طبق قانون بازی یک دست خود را بالای خط دایره گذاشته به چهار طرف دایره خیز و جست می نمایند تا گروپ بیرونی کلاه شان را از سرهای شان نه قپند، ایشان وظیفه دارند تا گروپ بیرونی را غافلگیر نموده و با پاه خود به پاه آنها تماس دهند. اگر چنین اتفاق بیافتد گروپ دومی داخل و گروپ اولی خارج از دایره قرار می گیرند. گروپ بیرونی وظیفه دارند تا با گفتن «اله بده کلاه بده» از موقع استفاده نموده گروپ دومی را غافلگیر نمایند و کلاه شان را به قپند و در نهایت سرعت خود را به جرجای برسانند. اگر گروپ درونی موفق شود و در مسیر راه یعنی از دایره الی جرجای کلاه را از گروپ بیرونی بگیرد، بازی بشکل سابق ادامه می یابد و اگر گروپ درونی یکی از گروپ های بیرونی را غافلگیر نماید و با پای خود به پایش تماس دهد، بازی به نفع گروپ درونی می انجامد و گروپ درونی بیرون و بیرونی داخل دایره قرار می گیرند و دو باره بازی بشکل سابق به پیش می رود. این بازی در اصل یکی از بازی ها و سرگرمی های ناب جوانان در فصل بهار می باشد که از قدیم درآن مناطق معمول بوده است))‏ ۱۱. کور ملا بازی. ازجمله سرگرمی های زیبا در بین جوانان است. تعدادی ازبچه ها گرد هم جمع
شده، ‏چشم یکی را با دستمال یا چارد می بندند و هرکدام با سیلی به سر و کله اش می زنند کورملا هرطرف می دود و کورکورانه هرطرف دست می اندازد تا شخصی بدستش آید. به همین شکل مدت ها ادامه می یابد تا اینکه کسی به چنگ کور ملا بیافتد. اگر کسی به چنگ کورملا آمد و او را محکم گرفت، چشم های وی را می بندند و او کورملا می شود. ‏ ۱۲. خرمیگیری جاندار. خرمیگیری جاندار یکی از جزابترین بازیها و سرگرمی ها در بین جوانان و نو جوانان پنجشیر است. جوانان به دو گروپ تقسیم شده گروپ اولی هرچند که باشند پشت در پشت خود را به دیوار تکیه داده ومانند خر پشت خود را خم می نمایند. صرف یک نفر سر تیم گروپ که آنرا «سلمه» می گویند، درکنار خرها ایستاده می شود تا گروپ دومی بالای خرها سوار نشوند. گروپ دومی می کوشد تا به نحوی بالای خرها سوار شود اما سرتیم گروپ اولی نمی گذارد که آنهاسوارخر شوند. اگر گروپ دومی نزدیک خرها شود با پایش به پای گروپ دومی می زند، اگر پای سرتیم به پای یکی ازافراد گروپ دومی تماس کند گروپ دومی بجای گروپ اولی رفته و گروپ اولی در جای گروپ دومی قرار می گیرد. به همین شکل ساعت ها این بازی ادامه می یابد. ‏ ۱۳. تشله بورد. قمار اطفال که نیز
یکی از سرگرمیها است. عبارتند از تشله بازی میشکان، قطکان با پول فلزی و قطکان با تشله و قطکان با شیشه و تکمه می باشد. ‏ ۱۴. تشله بازی. تشله بازی در افغانستان چهارشکل است. میش بازی، قطکان، چقکان، و دامنیکی است. ‏ ۱۵. میش بازی تشله. طوریکه پس از جفت است تاق میر به تعداد نفر تشله ها را چینده یک تشله را میش می سازد. نفر اول با میش از فاصله دور فیر می کند اگر نخورد نفر دوم با میش به تشله های نزدیک با انگشت فیر می کند با تشله که خورد تشله از آن می شود اگر نخورد به نفر بعدی نوبت می رسد. تا که تشله ها خلاص شود. ‏ ۱۶. قطکان. بازی طوریست که یکنفر میر پس از جفت است تاق می شود. میر به تعداد بازی کن تشله ها را جمع نموده به قط می اندازد هر تعداد که به قط ماند همان تشله از او می شود سپس تشله های دیگر را نشانه می گیرد اگر خورد تشله از او می شود اگر نخورد نفر بعدی تشله ها جمع نموده به قط می اندازد هر تعداد که به قط نیامد آنرا با تشله خود می زنداگر نخورد نوبت بعدی می رسد تا آنکه تشله ها خلاص می شود. ‏ ۱۷. دامنکی. یکنفربه تعداد بازی کن تشله ها را به دامن یکی از بازی کن می زند. و شخص دامن را شخ گرفته تشله ها را دور می اندازد. سپس
میر به زدن تشله ها از جای مخصوص با تشله فیر می کند. اگر با کدام تشله اصابت نکرد نوبت به شخص مابعد می رسد. هرکدام تشله را که زد تشله از ان می شود. بدین ترتیب تشله ها خلاص می شود. ‏ ۱۸. قطکان با پول فلزی. این بازی هم مانند بازی قطکان با تشله است. بازی طوریست که یکنفر میر پس از جفت است تاق می شود. میر به تعداد بازی کن مثلاً ۵ روپیه فی نفر را جمع نموده به قط می اندازد هر تعداد که به قط ماند همان پول از او می شود سپس پولهای های دیگر را نشانه می گیرد اگر خورد تمام پول از او می شود اگر نخورد نفر بعدی وپنجی ها جمع نموده به قط می اندازد هر تعداد که به قط نیامد آنرا با لشپاط یا پنجی خود می زنداگر نخورد نوبت بعدی می رسد تا آنکه پولها خلاص می شود. ‏ ۱۹. قطکان با شیشه. همانند پول فلزی است که به عوض پول شیشه های مقبول را بچه جمع نموده بازی می کنند. شیشه های به اندازه ۵ روپگی یا کمی کلانتر می سازند. ‏ ۲۰. قطکان تکمه بورد. همانند پول فلزی و شیشه بورد است که به عوض پول یا شیشه تکمه را بچه جمع نموده بازی می کنند. قمت تکمه های کلان زیاده تر از خورد است. تکمه خوب چند دکمه خراب و خوررد می شود. بیاد دارم پسران ایلا گرد یک پسر خوب