Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نت ساووی بود که از او دختری به نام کنستانس داشت که در ۱۳ ژوئن ۱۲۶۲ با وارث تاج و تخت آراگون، پادشاه آینده پتر سوم آراگون، ازدواج کرد. همسر دوم مانفرد، هلنا آنجلینا دوکاینا، دختر میخائیل دوم کومننوس دوکاس، حاکم مستبد اپیروس بود که پس از حمله مانفرد در تسالونیکی، برای اتحاد با او این ازدواج را انجام داد. هلنا و مانفرد چهار فرزند داشتند: بئاتریکس، هنری، آنسلم و فردریک. هلنا و تمام فرزندانش پس از مرگ مانفرد در سال ۱۲۶۶ توسط چارلز آنژو اسیر شدند. هلنا در سال ۱۲۷۱ در زندان نوسرا درگذشت. سه پسر او به همراه مانفرد - که در آن زمان تنها چهار سال داشت - تا سال ۱۲۹۹ در قلعه دل مونته زندانی بودند، تا اینکه چارلز دوم آنها را از زنجیر رها کرد و به قلعه دل اوو منتقل کرد. شرایط زندگی آنها در مقایسه با شرایط معمول برای زندانیان اشرافی به طرز فوق العاده ای فلاکت بار بود. آنها در تاریکی، در زنجیرهای سنگین و با غذای کافی برای زنده ماندن، «کور و نیمه دیوانه» شدند. استرس این جابجایی برای آزولینو بسیار طاقت فرسا بود و او کمی بعد (در سال ۱۳۰۱) درگذشت. هنری هجده سال دیگر زنده ماند و در ۳۱ اکتبر ۱۳۱۸ در سن ۵۴ سالگی درگذشت، «نیمه گرسنه،
نیمه دیوانه و احتمالاً نابینا». بئاتریکس در مقابل به دستور فرمانده آراگونی، راجر لائوریا، پس از نبردی در نزدیکی ناپل در سال ۱۲۸۴ آزاد شده بود. او با مانفرد چهارم، مارکی سالوتزو، ازدواج کرد. پسر بزرگتر، فردریک، از زندان فرار کرد و به آلمان گریخت. او پیش از مرگش در مصر در سال ۱۳۱۲، مدتی را در دربارهای مختلف اروپایی گذراند. مانفرد حداقل یک فرزند نامشروع داشت، دختری به نام فلوردلیس (درگذشته ۲۷ فوریه ۱۲۹۷)، که با رانیری دلا گراردسکا، کنت دونوراتیکو و بولگری، ازدواج کرد. میراث. معاصران، شخصیت والا و بزرگوار مانفرد را که به خاطر زیبایی ظاهری و دستاوردهای فکری اش مشهور بود، ستایش می کردند. در کمدی الهی، دانته آلیگیری، مانفرد را در بیرون دروازه های برزخ ملاقات می کند، جایی که روح توضیح می دهد که اگرچه او در در نقطه مرگ از گناهان خود توبه کرده است، اما باید قبل از ورود به برزخ، با انتظار ۳۰ سال برای هر سالی که به عنوان یک طرد شده زندگی کرده است، کفاره طاغوت خود را بپردازد. سپس او از دانته می خواهد که به کنستانس در مورد حضورش در برزخ بگوید. مانفرد با این جمله فاش می کند که اگر کسی که هنوز زنده است بتواند از طرف او دعا
کند، زمان حضورش در برزخ می تواند کاهش یابد، که پیش بینی یکی از مضامین تکرار شونده در برزخ است. پیوندهای خانوادگی، چه از طریق خون و چه از طریق ازدواج، در سراسر این بخش از کمدی الهی به شدت مورد اشاره قرار گرفته اند. دانته از این روابط برای نشان دادن این نکته استفاده می کند که پیوندهای زمینی مانع رسیدن ارواح در برزخ به بهشت می شود. قرار دادن مانفرد توسط دانته در برزخ با توجه به تکفیر مانفرد توسط چندین پاپ، تعجب آور است. قرار دادن مانفرد در برزخ نشان دهندهٔ بیزاری دانته از استفاده پاپ ها از تکفیر به عنوان ابزاری سیاسی و سیاسی است. به گفتهٔ دانته، تکفیر مانفرد، عبور او از برزخ و در نهایت ورود به بهشت را غیرممکن نمی کند. دانته با توصیف اینکه چگونه کلیسا دستور داد استخوان های مانفرد پس از مرگش از خاک بیرون آورده شده و به رودخانه ای در خارج از پادشاهی انداخته شوند، از ترس اینکه محل دفن او الهام بخش توسعهٔ فرقه ای پیرامون آن شود، به این توصیف مانفرد و کلیسا می افزاید. حضور مانفرد در برزخ همچنین دارای ارزش نمادین عمومی تری است. رابرت هالندر استدلال می کند که دوران مانفرد در برزخ را باید به عنوان نمادی از امید در نظر گر
فت، با توجه به اینکه جمله پایانی مانفرد در برزخ، کانتو سوم، این است که «امید، رشته ای از رنگ سبز را حفظ می کند»، که به این صورت تفسیر می شود که مرگ، امید را از بین نمی برد، مادامی که حتی ذره ای امید وجود داشته باشد. معاصر. مانفرد موضوع درام های ای.بی.اس. رائوپاخ، او. مارباخ و اف. دبلیو. روگی بود. سه نامه نوشته شده توسط مانفرد توسط جی.بی. کاروسیوس در کتاب «کتابخانه تاریخی سیسیل» (پالرمو، ۱۷۳۲) منتشر شد. نام مانفرد توسط نویسنده انگلیسی هوراس والپول برای شخصیت اصلی رمان کوتاهش «قلعه اوترانتو» (۱۷۶۴) به عاریت گرفته شد. مونتاگ سامرز، در نسخه ۱۹۲۴ خود از این اثر، نشان داد که برخی از جزئیات تاریخ واقعی مانفرد سیسیلی الهام بخش رمان نویس بوده است. این نام توسط لرد بایرون برای شعر درامایی اش «مانفرد» (۱۸۱۷) به عاریت گرفته شد. با الهام از شعر بایرون، مانفرد در سال ۱۸۵۲ توسط روبرت شومان در اثری با عنوان «مانفرد: شعر دراماتیک با موسیقی در سه بخش» به صورت موسیقایی اقتباس شد و بعدها توسط پیوتر ایلیچ چایکوفسکی در سمفونی مانفرد (۱۸۸۵) به اجرا درآمد. شاه مانفرد (کونیگ مانفرد)، اپوس ۹۳، یک اپرای عاشقانه بزرگ در ۵ پرده اثر کارل
راینکه بر اساس لیبرتوی فریدریش روبر است. این اپرا در سال ۱۸۶۶ ساخته و در سال ۱۸۶۷ به روی صحنه رفت.
پیتر دوم سیسیل (; ۱۳۰۴ – ) از سال ۱۳۳۷ تا زمان مرگش پادشاه سیسیل بود، اگرچه از سال ۱۳۲۱ به عنوان فرمانروای مشترک با پدرش در ارتباط بود. پدر پتر، فردریک سوم سیسیل و مادرش النور، دختر چارلز دوم ناپل بود. دوران سلطنت او با نزاع بین تاج و تخت و اشراف، به ویژه خانواده های قدیمی ونتیمیگلیا، پالیزی و کیارامونته، و جنگ بین سیسیل و ناپل مشخص می شد. معاصران پتر را فردی کندذهن می دانستند. جیووانی ویلانی در کتاب «تصورات جدید» خود، او را «تقریباً یک ابله» می نامد و نیکولا اسپشیاله در کتاب «تاریخ سیکولا» خود، او را «خالص و ساده» می نامد. در زمان پتر، ناپلی ها جزایر لیپاری را فتح کردند و شهرهای میلاتزو و ترمینی را در خود سیسیل تصرف کردند. او پس از یک بیماری کوتاه در ۸ اوت ۱۳۴۲ در کالاشیبتا درگذشت و در کلیسای جامع پالرمو به خاک سپرده شد. لویی، پسر ارشدش که تنها چهار سال داشت، جانشین او شد. زندگی نامه. طبق وقایع نامه پینیاتنس، پیتر بزرگ ترین پسر از سه پسر بازمانده (دو پسر دیگر جان و ویلیام) از فردریک سوم و النور بود. در زمان سقوط امپراتور هنری هفتم به ایتالیا (۱۳۱۰–۱۳۱۲)، پدرش مذاکراتی را با امپراتور برای نامزدی پیتر با کوچک
ترین دختر هنری، بئاتریس، آغاز کرد؛ اما مذاکرات در سال ۱۳۱۲ به دلیل انتخاب هنری برای ازدواج با خاندان آنژوین به نتیجه نرسید. پارلمان سیسیل، در ۱۲ ژوئن ۱۳۱۴، با نادیده گرفتن توافق نامه امضا شده با صلح کالتابلوتا، فردریک را به عنوان پادشاه سیسیل تأیید کرد و پیتر را پس از مرگش به عنوان وارث تاج و تخت و بنابراین جانشین فردریک به رسمیت شناخت. بدیهی است که از همان سال به بعد، جنگ بین آنژوین ها و آراگونی ها برای تصرف سیسیل، که با شورش وسپرها آغاز شده بود، از سر گرفته شد و در سال ۱۳۲۱، پدرش فردریک، با تصویب پارلمان سیسیل، او را به تخت سلطنت پیوند داد و تاج پادشاهی سیسیل را به او واگذار کرد و با این اقدام تأیید کرد که توافق کالتابلوتا، که بازگرداندن تاج به آنژوین ها را پیش بینی می کرد، قطعاً از بین رفته است. پس از این اقدام، جنگ از سر گرفته شد (ناوگان دو طرف در محاصره جنوا با یکدیگر روبرو شدند) و پاپ ژان بیست و دوم حکم منع سیسیل را صادر کرد (ژان بیست و دوم تنها در سال ۱۳۳۴، اندکی قبل از مرگش، آن را لغو کرد). اینکه پتر با تاج و تخت مرتبط بوده است. در ۲۳ آوریل ۱۳۲۲، در کاتانیا، پتر با الیزابت کارینتیا، دختر اتو سوم تیرول
و یوفمیا سیلزیا-لیگنیتز، ازدواج کرد. با این حال، پتر، در واقع، تنها پس از مرگ پدرش در ۲۵ ژوئن ۱۳۳۷، عملاً بر سیسیل سلطنت کرد. دوران سلطنت پتر دوم با درگیری های شدیدی بین سلطنت و اشراف مشخص شد: در میان آنها، خانواده های قدرتمند ونتیمیگلیا، پالیزی، کیارامونته و آنتیوکیا حضور داشتند. در برخی موارد، پادشاه قادر به مقابله با این خانواده ها نبود و مجبور شد به آنها اختیارات بیشتری و برخی از املاک دولتی اعطا کند. پیترو در ۱۵ آگوست ۱۳۴۲، در کالاشیبتا به طور ناگهانی درگذشت و در کلیسای جامع پالرمو به خاک سپرده شد. پسر ارشدش، لودوویکو، که هنوز کودکی حدوداً شش ساله بود، تحت سرپرستی مادرش، الیزابت کارینتیا، و عمویش، جیووانی، که نایب السلطنه شد، جانشین او شد. طبق «نووآ کرونیکا دی ویلانی» (کتاب دوازدهم، فصل سی و هشتم)، پادشاه قبل از ۱۵ سپتامبر ۱۳۴۱، در جریان یک لشکرکشی نظامی برای آزادسازی شهر میلاتزو، که توسط پادشاه ناپل محاصره شده بود، درگذشت: هنگامی که شهر به دلیل محاصره طولانی و دشواری خصومت مذکور نتوانست آذوقه فراهم کند، دون پیرو، که خود را پادشاه سیسیل می دانست، بیمار شد و درگذشت. به همین دلیل، ملاتزو در پانزدهم سپتامب
ر ۱۳۴۱ تسلیم دریاسالار پادشاه، روبرتو، شد. ازدواج و فرزندان. او با الیزابت کارینتیا ازدواج کرد، که از او نه فرزند داشت:
جنگ های دکن، که با نام جنگ های مغول-مراتا نیز شناخته می شوند، مجموعه ای از درگیری های نظامی بین مغول ها و مراتاها پس از مرگ مراتا چاتراپاتی شیواجی در سال ۱۶۸۰ تا مرگ امپراتور مغول اورنگ زیب در سال ۱۷۰۷ بود. شیواجی چهره اصلی آنچه که «شورش مراتا» علیه دولت مغول نامیده می شود، بود. او و پسرش، سمباجی (یا "شامبوجی"، معمولاً)، بین شورش علیه دولت مغول و خدمت به حاکم مغول در یک مقام رسمی در نوسان بودند. در اواخر قرن هفدهم در هند، این یک رویه رایج بود که اعضای یک خانواده حاکم از یک امیرنشین کوچک، هم با مغول ها همکاری کنند و هم علیه آنها شورش کنند. پس از مرگ شیواجی در سال ۱۶۸۰، بلافاصله راجارام، پسر دوم او از همسر دومش، جانشین او شد. این جانشینی توسط سامباجی، پسر اول شیواجی از همسر اولش، مورد اعتراض قرار گرفت و به سرعت با قتل مادر راجارام و درباریان وفادار طرفدار جانشینی راجارام و زندانی شدن راجارام به مدت هشت سال، به نفع او تمام شد. اگرچه حکومت سامباجی توسط جناح ها دچار اختلاف شد، اما او چندین لشکرکشی نظامی در جنوب هند و گوا انجام داد. در سال ۱۶۸۱، محمد اکبر، پسر امپراتور مغول، اورنگ زیب، که مشتاق بود با مراتاها همکار
ی کند تا قدرت سیاسی خود را در برابر سلطه مداوم پدر پیرش اعمال کند، با سمباجی تماس گرفت. چشم انداز یک اتحاد، اورنگ زیب را بر آن داشت تا خانواده، دربار و ارتش خود را به دکن منتقل کند. اکبر چندین سال را تحت حمایت سمباجی گذراند، اما سرانجام در سال ۱۶۸۶ به ایران تبعید شد. در سال ۱۶۸۹، سمباجی توسط مغول ها اسیر و در سن ۳۱ سالگی اعدام شد. مرگ او رویدادی مهم در تاریخ هند بود و پایان دوران طلایی پادشاهی مراتا را رقم زد. همسر و پسر خردسال سمباجی، که بعدها شاهوجی نامیده شد، به اردوگاه مغول ها برده شدند و راجارام، که اکنون بالغ شده بود، دوباره به عنوان حاکم منصوب شد. او به سرعت پایگاه خود را به گینگی، در اعماق کشور تامیل ، منتقل کرد. از اینجا، او توانست تا سال ۱۷۰۰ پیشروی مغول ها به دکن را خنثی کند. در سال ۱۷۰۷، امپراتور اورنگ زیب درگذشت. اگرچه در این زمان ارتش مغول کنترل کامل سرزمین های دکن را به دست گرفته بود، اما قلعه های آنها توسط مراتهه های در حال خروج، خالی از اشیاء قیمتی شده بود و پس از آن، آنها به صورت مستقل و با عملیات «گروه های سیار» به قلمرو مغول حمله کردند. در سال ۱۷۱۹، پسر سمباجی، شاهو، که در دربار مغول پرورش
یافته بود، در ازای حفظ یک گروه ۱۵۰۰۰ نفری از سربازان برای امپراتور مغول، حق دریافت چاوت (مالیات سالانه ۲۵٪ از درآمد) و سردشموکی (مالیات اضافی ۱۰٪) بر شش استان دکن را دریافت کرد. ماراتاس تحت سامباجی (۱۶۸۱–۱۶۸۹). همچنین ببینید: تهاجم مغول ها به کنکان (۱۶۸۴) سامباجی در سال ۱۶۵۷ از شیواجی و همسر اولش، سایبای، متولد شد. او از سنین جوانی در هنر جنگ آموزش دید و به خاطر شجاعت و مهارت های نظامی اش شناخته می شد. پس از مرگ شیواجی در سال ۱۶۸۰، سمباجی به تخت امپراتوری مراتا نشست، امپراتوری ای که در برابر سلطه مغول ها مقاومت می کرد. در نیمه اول سال ۱۶۸۱، چندین گروه مغول برای محاصره قلعه های مراتا در گجرات، ماهاراشترا، کارناتاکا و مادیا پرادش امروزی اعزام شدند. در آن زمان، امپراتوری مغول دچار تنش بین امپراتور اورنگ زیب و پسرش سلطان محمد اکبر بود. مراتهه چاتراپاتی سامباجی به اکبر پناه داد که باعث خشم پدرش شد. در ۸ سپتامبر ۱۶۸۱، پس از حل و فصل اختلاف با خاندان سلطنتی میوار، اورنگ زیب سفر خود را به دکن برای فتح سرزمین های مراتهه و همچنین سلطان نشین های بیجاپور و گلکنده آغاز کرد. او به اورنگ آباد، مقر مغول ها در دکن، رسید و آن
را پایتخت خود قرار داد. تعداد نیروهای مغول در منطقه حدود ۵۰۰۰۰۰ نفر بود. این یک جنگ نامتناسب از هر نظر بود. تا پایان سال ۱۶۸۱، نیروهای مغول قلعه رامسج را محاصره کرده بودند. با وجود یورش، مراتهه ها در برابر حمله آماده و دفاع کردند و هفت سال طول کشید تا مغول ها قلعه را تصرف کنند. همچنین در دسامبر ۱۶۸۱، سمباجی به قلعه جانجیرا حمله کرد، اما اولین تلاش او شکست خورد. در همان زمان، یکی از ژنرال های اورنگ زیب، حسین علی خان، به کنکان شمالی حمله کرد. سمباجی جانجیرا را ترک کرد و به حسین علی خان حمله کرد و او را به احمدنگر عقب راند. در همین حال، اورنگ زیب سعی کرد قراردادی با پرتغالی ها امضا کند تا به کشتی های تجاری اجازه دهد در گوا پهلو بگیرند. این امر به او اجازه می داد تا از طریق دریا مسیر تدارکاتی دیگری به دکن باز کند. سمباجی پس از اطلاع از این موضوع، به سرزمین های پرتغالی ها حمله کرد و آنها را مجبور به عقب نشینی به سواحل گوان کرد، اما نایب السلطنه آلور توانست از مقر پرتغالی ها دفاع کند. در این زمان، ارتش عظیم مغول شروع به تجمع در مرزهای دکن کرده بود. ["نیازمند منبع"] این اقدامات، منادی یک درگیری بزرگ و پایدار در جنو
ب هند بود. در اواخر سال ۱۶۸۳، اورنگ زیب به احمدنگر نقل مکان کرد. او نیروهای خود را به دو قسمت تقسیم کرد و دو شاهزاده خود، شاه عالم و اعظم شاه، را مسئول هر قسمت قرار داد. اورنگ زیب به شاه عالم دستور داد تا از طریق مرز کارناتاکا به کنکان جنوبی حمله کند در حالی که اعظم شاه به خندش و قلمرو شمالی مراتهه حمله خواهد کرد. این دو لشکر با استفاده از استراتژی گازانبری قصد داشتند مراتهه ها را از جنوب و شمال محاصره کنند تا آنها را منزوی کنند. در ابتدا، این نقشه کاملاً خوب پیش رفت. شاه عالم از رودخانه کریشنا عبور کرد و وارد بلگاوم شد. از آنجا وارد گوا شد و از طریق کنکان شروع به پیشروی به سمت شمال کرد. با پیشروی بیشتر، نیروهای مراتهه به طور مداوم او را آزار و اذیت می کردند، زنجیره های تأمین او را غارت می کردند و نیروهایش را تا سر حد گرسنگی می کشاندند. سرانجام اورنگ زیب روح الله خان را برای نجات او فرستاد و او را به احمدنگر بازگرداند؛ بنابراین اولین تلاش گازانبری شکست خورد. پس از باران های موسمی ۱۶۸۴، شهاب الدین خان، دیگر سردار اورنگ زیب، مستقیماً به پایتخت مراتهه، ریگاد، حمله کرد. فرماندهان مراتهه با موفقیت از ریگاد دفاع کر
دند. اورنگ زیب، خان جهان را برای کمک فرستاد، اما هامبیرائو موهیته، فرمانده کل ارتش مراتهه، او را در نبردی شدید در پاتادی شکست داد. لشکر دوم ارتش مراتهه در پاچاد به شهاب الدین خان حمله کرد و خسارات سنگینی به ارتش مغول وارد آورد. در اوایل سال ۱۶۸۵، شاه عالم دوباره از طریق مسیر گوکاک-داروار به جنوب حمله کرد، اما با تسلیم شدن دوباره در برابر آزار و اذیت مداوم نیروهای سمباجی، برای بار دوم نتوانست حلقه محاصره را ببندد. در آوریل ۱۶۸۵، اورنگ زیب استراتژی خود را تغییر داد. او قصد داشت با لشکرکشی به پادشاهی های مسلمان گلکنده و بیجاپور، که هر دو متحد مراتهه ها و مورد نفرت اورنگ زیب بودند، قدرت خود را در جنوب تثبیت کند. او پیمان های خود را با هر دو پادشاهی زیر پا گذاشت، به آنها حمله کرد و تا سپتامبر ۱۶۸۶ آنها را تصرف کرد. ["نیازمند منبع"] در طول این نبرد، مراتهه ها فرصتی برای حمله متقابل دیدند و حمله ای را در ساحل شمالی آغاز کردند و به بهاروچ حمله کردند. آنها توانستند از ارتش مغول که به سمت آنها فرستاده شده بود، فرار کنند و با حداقل آسیب بازگشتند. مراتهه ها همچنین سعی کردند از طریق دیپلماسی میسور را فتح کنند. سردار کسوپا
نت پینگل مذاکرات را اداره می کرد، اما سقوط بیجاپور به دست مغول ها ورق جنگ را برگردانده بود و میسور تمایلی به پیوستن به مراتهه ها نداشت. با این حال، سمباجی با موفقیت چندین "سردار" بیجاپور را برای پیوستن به ارتش مراتهه متقاعد کرد. ["نیازمند منبع"] اعدام سمباجی. پس از سقوط بیجاپور و گلکنده، اورنگ زیب دوباره توجه خود را به مراتهه ها معطوف کرد، اما تلاش های اولیه او تأثیر چندانی نداشت. در ژانویه ۱۶۸۸، سمباجی فرماندهان خود را برای یک جلسه استراتژیک در سنگامشوار در کنکان فراخواند تا در مورد ضربه نهایی برای بیرون راندن اورنگ زیب از دکن تصمیم بگیرند. برای اجرای سریع تصمیم جلسه، سمباجی بیشتر رفقای خود را پیشاپیش فرستاد و با چند نفر از افراد مورد اعتماد خود، از جمله کاوی کلاش، عقب ماند. گانوجی شیرکه، یکی از برادران همسر سمباجی، خائن شد و به فرمانده اورنگ زیب، مقرب خان، کمک کرد تا در حالی که سمباجی هنوز آنجا بود، سنگامشوار را پیدا کند، به آن برسد و به آن حمله کند. نیروی نسبتاً کوچک مراتهه مقاومت کرد اما محاصره شد. سمباجی در ۱ فوریه ۱۶۸۹ اسیر شد و تلاش بعدی مراتهه ها برای نجات او در ۱۱ مارس دفع شد. ["نیازمند منبع"] او در
۱۱ مارس ۱۶۸۹ در اردوگاه اورنگ زیب شکنجه و اعدام شد . متعاقباً، همسر و پسر سمباجی (نوه شیواجی) به مدت بیست سال توسط اورنگ زیب اسیر شدند. مرگ سمباجی به مراتهه ها شور و شوق تازه ای بخشید و آنها را علیه دشمن مشترکشان، اورنگ زیب، امپراتور مغول، متحد کرد. مرگ او رویدادی مهم در تاریخ هند بود و با وجود تجدید حیات مراتهه که الهام بخش آن بود، به عنوان پایان دوران طلایی امپراتوری مراتهه در نظر گرفته می شود. مراتاها تحت فرمان شاه راجارام (۱۶۸۹–۱۷۰۰). در پایان سال ۱۶۸۹، اورنگ زیب مراتهه ها را تقریباً مرده می دید، اما این یک اشتباه تقریباً مهلک بود. مرگ سمباجی روحیه نیروهای مراتهه را دوباره زنده کرد، که اهداف جنگی اورنگ زیب را غیرممکن ساخت. برادر کوچکتر سمباجی، راجارام، اکنون عنوان "چاتراپاتی" (امپراتور) را دریافت کرده بود. در مارس ۱۶۹۰، فرماندهان مراتهه تحت رهبری سانتاجی غورپاده جسورانه ترین حمله را به ارتش مغول انجام دادند و چادری را که اورنگ زیب در آن خوابیده بود، غارت کردند. اورنگ زیب در جای دیگری بود، اما نیروهای خصوصی و بسیاری از محافظانش کشته شدند. پس از آن، خیانتی در اردوگاه مراتهه رخ داد. رایگاد به خیانت سوریاجی پ
یسال سقوط کرد و مغولان، بیوه سمباجی، یسوبای، و پسرشان، شاهو اول را اسیر کردند. ["نیازمند منبع"] نیروهای مغول، به رهبری ذوالفقار خان، این حمله را به سمت جنوب ادامه دادند. آنها به قلعه پنهالا حمله کردند، جایی که "کیلدار" مراته (فرمانده قلعه) دفاعی را رهبری کرد که خسارات سنگینی به ارتش مغول وارد کرد. سرانجام، خود اورنگ زیب مجبور شد شخصاً در نبرد شرکت کند و پنهالا تسلیم شد. ["نیازمند منبع"] پایتخت مراتا به جینجی منتقل شد. وزرای مراتهه متوجه شدند که مغول ها به سمت ویشالگاد حرکت خواهند کرد. آنها اصرار داشتند که راجارام ویشالگاد را به مقصد سنجی (گینگی) (در تامیل نادوی امروزی) ترک کند، که در طول فتوحات جنوبی شیواجی تصرف شده بود و اکنون قرار بود پایتخت جدید مراتهه باشد. راجارام تحت اسکورت خاندو بالال و افرادش به جنوب سفر کرد. اورنگ زیب از فرار موفقیت آمیز راجارام ناامید شد. او بیشتر نیروهای خود را در ماهاراشترا نگه داشت و تعداد کمی را برای مهار راجارام فرستاد. این نیروی کوچک با حمله دو ژنرال مراتا، سانتاجی غورپاده و داناجی جادهاو، نابود شد و سپس آنها به رامچاندرا باوادکار در دکن پیوستند. باودکار، ویتوجی چاوان و راگوجی
بهوساله پس از شکست در پانهالا و ویشالگاد، بیشتر ارتش مراتا را سازماندهی مجدد کرده بودند. ["نیازمند منبع"] در اواخر سال ۱۶۹۱، باودکار، پرالحاد نیراجی، سانتاجی، داناجی و چندین "سردار" مراتهه در منطقه ماوال گرد هم آمدند و استراتژی را اصلاح کردند. اورنگ زیب چهار قلعه اصلی در ساهیادریس را تصرف کرده بود و ذوالفقار خان را برای تسخیر قلعه گینجی می فرستاد. طبق نقشه جدید مراتهه، سانتاجی و داناجی حملاتی را در شرق آغاز می کردند تا بقیه نیروهای مغول را پراکنده نگه دارند. دیگران بر ماهاراشترا تمرکز می کردند و به مجموعه ای از قلعه ها در اطراف جنوب ماهاراشترا و شمال کارناتاکا حمله می کردند تا سرزمین های به دست آمده توسط مغول ها را به دو قسمت تقسیم کنند و در نتیجه چالش قابل توجهی را برای زنجیره های تدارکات دشمن ایجاد کنند. با داشتن یک نیروی دریایی قوی که توسط شیواجی تأسیس شده بود، مراتهه ها می توانستند این شکاف را به دریا نیز گسترش دهند و هرگونه مسیر تدارکاتی از سورات به جنوب را مسدود کنند. ["نیازمند منبع"] اکنون جنگ از فلات مالوا تا ساحل شرقی، طبق استراتژی ای که فرماندهان مراتهه برای مقابله با قدرت مغول ها طراحی کرده بودند،
در جریان بود. سرداران مراتهه، رامچاندراپانت آماتیا و شانکاراجی نیراجی، دژ مراتهه خود را در زمین های ناهموار ساهیادری حفظ کردند. ["نیازمند منبع"] از طریق حرکات سواره نظام، ژنرال های مراتان، سانتاجی و داناجی، مغول ها را شکست دادند. در نبرد آتانی، سانتاجی قاسم خان، یک ژنرال برجسته مغول را شکست داد. ["نیازمند منبع"] سقوط جینجی (ژانویه ۱۶۹۸). نوشتار اصلی: محاصره جینجی اورنگ زیب اکنون متوجه شده بود که جنگی که آغاز کرده بسیار جدی تر از آن چیزی است که در ابتدا تصور می کرد. پس از تجدید قوا و تغییر استراتژی، او به ذوالفقار خان اولتیماتوم داد که جینجی را تصرف کند یا از عناوین خود محروم شود. ذوالفقار خان محاصره را تنگ تر کرد، اما راجارام فرار کرد و توسط داناجی جادهاو و برادران شرکه به سلامت به دکن اسکورت شد. پسر هاراجی مهادیک فرماندهی جینجی را به دست گرفت و شجاعانه از شهر در برابر جلفیکار خان و داوود خان تا سقوط آن در ژانویه ۱۶۹۸ دفاع کرد. این به راجارام زمان کافی برای رسیدن به ویشالگاد داد. ["نیازمند منبع"] پس از شکست های سنگین مغول ها، جینجی با پیروزی ای سنگین به تصرف درآمد. قلعه کار خود را کرده بود: به مدت هفت سال، س
ه تپه جینجی گروه بزرگی از نیروهای مغول را مشغول نگه داشته و در عین حال تلفات سنگینی به آنها وارد کرده بود. این امر منابع مغول ها را در منطقه، از خزانه گرفته تا مواد اولیه، به میزان قابل توجهی کاهش داده بود. ["نیازمند منبع"] با این حال، مراتهه ها خیلی زود شاهد تحولات ناخوشایندی بودند که خود مسبب آن بودند. داناجی جادهاو و سانتاجی گورپاده رقابت شدیدی با هم داشتند که توسط عضو شورا، پرالهاد نیراجی، مهار می شد. اما پس از مرگ نیاراجی، داناجی جسور شد و به سانتاجی حمله کرد. ناگوجی مانه، یکی از افراد داناجی، سانتاجی را کشت. خبر مرگ سانتاجی اورنگ زیب و ارتش مغول را بسیار دلگرم کرد. ["نیازمند منبع"] با این حال، در این زمان ارتش مغول دیگر آن قدرتی که قبلاً تصور می شد، نداشت. اورنگ زیب، برخلاف توصیه چند تن از ژنرال های باتجربه اش، به جنگ ادامه داد. ["نیازمند منبع"] احیای بخت و اقبال مراتاها. مراتهه ها دوباره متحد شدند و ضدحمله را آغاز کردند. راجارام، داناجی جادهاو را به عنوان فرمانده کل قوا منصوب کرد و ارتش به سه لشکر تقسیم شد که توسط داناجی، پارسورام تیمباک و شانکار نارایان رهبری می شدند. داناجی نیروی بزرگی از مغول ها را
در نزدیکی پندهارپور شکست داد و نارایان، سارجا خان را در پونا شکست داد. خاندرائو دابهاده، که رهبری لشکری تحت فرماندهی داناجی را بر عهده داشت، بغلان و ناشیک را تصرف کرد، در حالی که نماجی شینده، فرمانده نارایان، در ناندوربار پیروزی بزرگی به دست آورد. ["نیازمند منبع"] اورنگ زیب که از این شکست ها خشمگین شده بود، مسئولیت را به عهده گرفت و ضدحمله دیگری را آغاز کرد. او پنهالا را محاصره کرد و به قلعه ساتارا حمله کرد. پرایاگجی پرابهو، یک فرمانده باتجربه مراتا، شش ماه از ساتارا دفاع کرد اما در آوریل ۱۷۰۰، درست قبل از شروع بادهای موسمی، تسلیم شد. این امر استراتژی اورنگ زیب برای پاکسازی هرچه بیشتر قلعه ها قبل از بادهای موسمی را خنثی کرد. ["نیازمند منبع"] مراتاها تحت سلطه تارابای. در مارس ۱۷۰۰، راجارام درگذشت. ملکه او، تارابای، که دختر فرمانده کل مراتاها، هامبیرائو موهیته بود، مسئولیت ارتش مراتا را بر عهده گرفت و هفت سال بعد به جنگ ادامه داد. پس از نبرد ساتارا، اورنگ زیب با هزینه جانی و مالی هنگفتی برای هر وجب از منطقه دکن جنگید. اورنگ زیب به سمت غرب و تا اعماق قلمرو مراتهه پیشروی کرد و به ویژه ساتارا (پایتخت مراتهه) را فت
ح کرد، در حالی که مراتهه ها به سمت شرق و به سرزمین های مغول (ایالت حیدرآباد) گسترش یافتند. اورنگ زیب بیش از دو دهه بدون هیچ نتیجه ای در دکن جنگ مداومی را آغاز کرد و در نتیجه حدود یک پنجم ارتش خود را از دست داد. نشانه هایی از فشار در اواخر سال ۱۷۰۱ در اردوی مغول ها دیده می شد. اسد خان، پدر جلفیکار خان، به اورنگ زیب توصیه کرد که جنگ را پایان دهد و تغییر موضع دهد. این لشکرکشی پیش از این خسارات عظیمی، بسیار بیشتر از آنچه در ابتدا برنامه ریزی شده بود، بر امپراتوری وارد کرده بود و به نظر می رسید که ۱۷۵ سال حکومت مغول ها به دلیل فرسایش یک جنگ غیرقابل پیروزی، ممکن است فرو بریزد. ["نیازمند منبع"] تا سال ۱۷۰۴، اورنگ زیب تورانا، راجگاد و تعداد انگشت شماری از قلعه های دیگر را عمدتاً با رشوه دادن به فرماندهان مراتهه فتح کرد؛ با این حال، او چهار سال گرانبها را صرف این کار کرده بود. او کم کم متوجه شد که حتی پس از ۲۴ سال جنگ مداوم، در الحاق ایالت مراتهه موفق نبوده است. آخرین ضدحمله مراتهه ها در شمال شدت گرفت، جایی که استان های مغول یکی پس از دیگری سقوط کردند و به دلیل تهی شدن خزانه های سلطنتی و کمبود ارتش، قادر به دفاع از خو
د نبودند. در سال ۱۷۰۵، دو جناح از ارتش مراتهه از نارمادا عبور کردند. یکی از آنها به رهبری نماجی شینده، تا شمال بوپال را هدف قرار داد؛ دومی به رهبری خاندرائو دابهاده، بهاروچ و غرب حمله کرد. دابهاده با ۸۰۰۰ نفر نیرو به نیروهای محمدخان که تقریباً چهارده هزار نفر بودند حمله کرد و آنها را شکست داد. این امر کل سواحل گجرات را برای مراتهه ها باز گذاشت. آنها بلافاصله حلقه محاصره خود را بر زنجیره های تدارکات مغول تنگ تر کردند. تا پایان سال ۱۷۰۵، مراتهه ها به متصرفات مغول ها در هند مرکزی و گجرات نفوذ کرده بودند. نماجی شینده، مغول ها را در فلات مالوا شکست داد. در سال ۱۷۰۶، مغول ها شروع به عقب نشینی از قلمرو مراتهه ها کردند. ["نیازمند منبع"] در ماهاراشترا، اورنگ زیب ناامید شد. او مذاکراتی را با مراتهه ها آغاز کرد، سپس به طور ناگهانی آنها را کنار گذاشت و به پادشاهی کوچک واکینارا لشکرکشی کرد که حاکمان نایک آن نسب خود را به خانواده سلطنتی امپراتوری ویجایاناگار می رساندند. مخالفان جدید او هرگز به مغول ها علاقه ای نداشتند و از مراتهه ها حمایت می کردند. داناجی به ساهیادریس لشکرکشی کرد و به سرعت تقریباً تمام قلعه های اصلی را پس
گرفت، در حالی که قلعه های ساتارا و پارالی توسط پارسورام تیمباک و سنگاد توسط نارایان تصرف شدند. داناجی سپس برای کمک به نایک ها به واکینارا روی آورد. واکینارا سقوط کرد اما خانواده سلطنتی نایک فرار کردند. ["نیازمند منبع"] مرگ اورنگ زیب. اورنگ زیب اکنون تمام امید خود را از دست داده بود و قصد عقب نشینی به برهانپور را داشت. داناجی به عقب نشینان او حمله کرد و آنها را شکست داد، اما اورنگ زیب با کمک ذوالفقار خان توانست به مقصد خود برسد. او در ۳ مارس [۲۱ فوریه OS] 1707 بر اثر تب درگذشت. پس از جنگ. مراتهه ها پس از نبرد دهلی و نبرد بوپال در سال ۱۷۳۷، قلمرو خود را گسترش دادند و مالوا را نیز دربر گرفتند. تا سال ۱۷۵۷، امپراتوری مراتهه به دهلی رسیده بود. امپراتوری مغول به پادشاهی های منطقه ای تقسیم شد و نظام حیدرآباد، نواب اوده و نواب بنگال به سرعت استقلال اسمی سرزمین های خود را اعلام کردند. ["نیازمند منبع"] نظام که مشتاق بود مراتهه ها را از دژهای دکن خود دور کند و خود را از تلاش های خصمانه امپراتور مغول شمال هند برای سرکوب استقلالش نجات دهد، مراتهه ها را تشویق کرد تا به مالوا و سرزمین های شمال هند امپراتوری مغول حمله کنند.