Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
وز درد و رنج، منجر به مرگ دوک جوان در ۲۱ اکتبر ۱۴۹۴ شد. روز بعد، اشراف، لودوویکو اسفورتزا را به عنوان حاکم جدید میلان اعلام کردند. بیوه بودن. ایزابلا که در آن زمان باردار بود، از مرگ شوهرش و به قدرت رسیدن لودوویکو بسیار متأثر شد. او تقریباً شش هفته به همراه دو فرزندش در قلعه ویسکونتئو در پاویا گوشه نشین شد و از ملاقات با بازدیدکنندگان اجتناب کرد. در ۶ دسامبر ۱۴۹۴، لودوویکو ایزابلا را متقاعد کرد که به همراه فرزندانش به قلعه اسفورزسکو در میلان نقل مکان کند. سپس اسفورزا به همراه خانواده اش به لا روچتا نقل مکان کرد. در طول اقامتش در میلان، ایزابلا تحت مراقبت بود که مانع از تماس او با جهان می شد. با وجود انزوایش، دوشس بیوه زندگی بسیار مجللی داشت. در فوریه ۱۴۹۵، او کوچک ترین دخترش، بیانکا ماریا (که به نام بیانکا ماریا ویسکونتی، مادربزرگ ایزابلا و جیان گالئاتزو نامگذاری شده بود) را به دنیا آورد؛ ده ماه بعد، در ۱۸ دسامبر، پدر ایزابلا، شاه آلفونسو دوم ناپل (که در ۲۳ ژانویه به نفع پسرش کناره گیری کرده بود)، درگذشت و در ۷ سپتامبر ۱۴۹۶، برادرش و شاه جدید فردیناند دوم ناپل، پدرشان را تا پای مرگ همراهی کردند. کمی بعد، دختر
هجده ماهه ایزابلا، بیانکا ماریا، نیز درگذشت. در سال ۱۴۹۶، دو فرزند لودوویکو نیز درگذشتند: لئونه و بیانکا جیووانا، و حضور ایزابلا و فرزندانش باعث رنجش حاکم میلان شد. دوشس دواگر سپس به کاخ سابق اسفورزا در نزدیکی کلیسای جامع میلان نقل مکان کرد و پسرش فرانچسکو را در دربار لودوویکو گذاشت. در سال ۱۴۹۷، بئاتریس دِسته، دوست و رقیب سابق ایزابلا، در سن بیست و یک سالگی هنگام زایمان درگذشت. برای لودوویکو، مرگ همسرش تنها آغاز بدبختی هایش بود: در سال ۱۴۹۹، پس از یک لشکرکشی مسلحانه شاه لویی دوازدهم فرانسه، لودوویکو به تبعید رفت. با این حال، هرگونه رضایتی که ایزابلا می توانست از مشاهده سقوط رقیبش به دست آورد، به حداقل رسید؛ دوشس بیوه از لویی دوازدهم درخواست کرد تا پسرش را دوک باری بنامد، عنوانی که متعلق به خانواده اسفورتزا بود. پادشاه فرانسه، پس از مشاهده محبوبیت روزافزون پسر ایزابلا در بین ساکنان میلان، با بردن پسر جوان به فرانسه به ایزابلا اطمینان داد که قصد دارد او را با دخترش ازدواج دهد. در واقع، لویی دوازدهم با قرار دادن فرانچسکو ماریا در یک صومعه، ایزابلا را فریب داد. او از امید به بازگشت پسرش دست نکشید و از ماکسیمیلی
ان اول، پادشاه روم، درخواست آزادی او از فرانسه را کرد. با این حال، این تلاش بی نتیجه ماند: او دیگر هرگز پسرش را ندید. این امر، همراه با خلع خانواده اش در ناپل، باعث شد که ایزابلا نفرت عمیقی نسبت به فرانسوی ها پیدا کند. دوشس بیوه درآمد کمی از لویی دوازدهم دریافت می کرد و به همراه دو دخترش به ناپل رفت. در راه زادگاهش، از اقوام و بستگان خود در مانتوا و بولونیا دیدن کرد. در اواسط فوریه ۱۵۰۰، او در رم با برادر ناتنی نامشروع خود، آلفونسو آراگون، دوک بیسگلیه، شوهر لوکرزیا بورجیا، دختر پاپ الکساندر ششم، اقامت داشت. خیلی زود او و دخترانش به ناپل رسیدند و در آنجا مورد استقبال عمویش، شاه فردریک، قرار گرفتند. شکست نهایی لودوویکو در نبرد نووارا در ۸ آوریل ۱۵۰۰، وضعیت مالی ایزابلا را بهبود بخشید. فردریک، پادشاه ناپل، به واسال های اسفورزا دستور داد تا به خواهرزاده اش، دوشس بیوه، خراج بپردازند. ایزابلا سپس با کمک خواهرشوهرش بیانکا ماریا (ملکه همسر رومی ها به عنوان همسر ماکسیمیلیان اول)، سعی کرد برای بازگرداندن حقوق پسرش بر دوک میلان مبارزه کند، که در نهایت با شکست مواجه شد. در این میان، وضعیت در پادشاهی ناپل امن نبود: لویی د
وازدهم مصمم بود بار دیگر ادعای فرانسه بر ناپل را مطرح کند. نمایندگان پادشاه فرانسه و نمایندگان پادشاه فردیناند دوم آراگون و ملکه ایزابلا کاستیا در ۱۱ نوامبر ۱۵۰۰ پیمانی مخفی در گرانادا امضا کردند. حاکمان فرانسوی و آراگونی توافق کردند که به ناپل حمله کنند، آن را فتح کنند و بلافاصله آن را بین خود تقسیم کنند. لویی دوازدهم ناپل، ترا دی لاورو و ابروتزو و عناوین پادشاه اورشلیم و پادشاه ناپل را دریافت کرد. دوشس دواگر میلان، با تأمل در مورد فجایعی که برایش رخ داده بود، شروع به امضای نامه های خود با عنوان ایزابلا، منحصر به فرد در بدشانسی، کرد. دوشس باری. پادشاه فردریک ناپل که مورد حمله لویی دوازدهم و متحدانش (پاپ الکساندر ششم و پسرش چزاره بورجیا) قرار گرفته بود، و پسرعمویش، شاه فردیناند دوم آراگون که وانمود می کرد متحد اوست، به او خیانت کرده بود، تصمیم گرفت با پادشاه فرانسه معامله کند و در ازای برخی امتیازات مالی (از جمله درآمدهای شهرستان ماین)، در اول اوت ۱۵۰۱ حق خود بر تاج و تخت ناپل را به لویی دوازدهم واگذار کرد. پس از شکست عمویش، ایزابلا و خانواده اش در جزیره ایسکیا زندانی شدند. در آنجا، در سال ۱۵۰۱، دختر هشت ساله
اش، ایپولیتا ماریا، درگذشت. پس از مذاکرات با نمایندگان اسپانیا، دوشس دواگر میلان عناوین «سوئو ژوره» دوشس باری، پرنسس روسانو و بانوی اوستونی را به دست آورد، عناوینی که لویی دوازدهم از پسرش سلب کرده بود؛ از قضا، ایزابلا اکنون خود به عنوان یک غاصب ظاهر می شد، زیرا باری باید به ارکوله ماسیمیلیانو، پسر لودوویکو و بئاتریس، منتقل می شد. به نظر می رسد تصاحب دوک نشین توسط او نوعی جبران زحمات قبلی اش باشد. تصاحب تشریفاتی زمین ها در آوریل ۱۵۰۲ انجام شد. ایزابلا سپس با دخترش بونا ماریا در قلعه نورمانو-سووو زندگی می کرد و دربار او در آنجا بسیار باشکوه بود. او اوقات فراغت خود را صرف کار بر روی موسیقی و ادبیات می کرد؛ نویسنده آمدئو کورناله به دربار او احضار شد که شاهد چاپ اولین کتاب باری بود. دوران حکومت او برای دوک نشین بسیار سودمند بود، چرا که این دوک نشین وارد دوره ای از احیا، نوسازی و شکوفایی فرهنگی شد که در دوران حکومت پیشین خویشاوندان آراگونی ایزابلا از آن برخوردار نبود. ایزابلا با در نظر گرفتن تجربیات زندگی قبلی خود، اولویت خود را تقویت استحکامات قلعه نورمانو-سوو قرار داد و اطمینان حاصل کرد که با نوع جنگی که به میلا
ن و ناپل آسیب رسانده بود، به روز باشد. این تأکید بر امنیت، به جا و بجا بود. در ژوئیه ۱۵۰۲، گونزالو فرناندز د کوردوبا بخش کوچکی از نیروهای خود را تحت حمایت ایزابلا در باری توزیع کرد. این امر باعث شد فرانسوی ها حمله به دوک نشین ایزابلا را در نظر بگیرند، برخی معتقد بودند که این یک راه سودمند برای انجام جنگ علیه اسپانیایی ها خواهد بود. با این حال، وقتی ایده های جوانمردی در نظر گرفته شد، از این امر اجتناب شد. در حالی که ایزابلا ممکن است به دلیل جنسیت خود از خطر اجتناب کرده باشد، یادآوری این بود که تسلط او بر باری به هیچ وجه امن نبود و جنسیت او ممکن است همیشه او را تبرئه نکند. گذشته از ایجاد استحکامات، وضعیت میلان به دوشس آموخته بود که امنیت سیاسی نیز ضروری است؛ اراده او باید همیشه حفظ شود، هرگز تضعیف یا تضعیف نشود؛ بنابراین، او نظارت شدیدتری بر مقامات دولتی اعمال کرد و اطمینان حاصل کرد که با فساد بدنام آنها مبارزه می شود. در طول جنگ بین اسپانیا و فرانسه، ایزابلا برای حفظ امنیت مدتی به ناپل سفر کرد. او به زودی به باری بازگشت و پسر برادر ناتنی اش، آلفونسو و لوکرزیا بورجیا، رودریگو آراگون، دوک بیسگلیه را که برای تربی
تش به او داده شده بود، با خود برد. دوشس با مادر برادرزاده اش که هدایای متعددی برای ایزابلا می فرستاد، روابط دوستانه ای داشت. دوشس پس از تصرف باری، به امور اداری و مبارزه برای اموال از دست رفته پرداخت. شاعران و هنرمندان رنسانس زیادی در دربار دوشس بودند. ایزابلا از آموزش دختر باقی مانده اش بونا ماریا مراقبت کرد که تربیت او توسط کریسوستومو کولونا و آنتونیو گالاتئو رهبری می شد. او از توسعه آموزش، موسیقی و ادبیات در باری حمایت کرد. در سال ۱۵۰۶، او میزبان پسرعمویش آلفونسو اول دِسته، دوک فرارا، شوهر سوم لوکرتسیا بورجا بود. در سال ۱۵۱۳، او از شورای شهر باری درخواست افزایش حقوق معلمان مدارس دولتی و معافیت آنها از مالیات کرد. بیماری دختر و مرگ پسر. در سال ۱۵۱۰، دختر ایزابلا، بونا ماریا، به شدت بیمار شد. سپس دوشس از صومعه سانتا ماریا دلا نووا خواست تا برای سلامتی شاهزاده خانم بیمار دعا کند. پس از بهبودی بونا ماریا، هر دو به زیارت صومعه رفتند و در آنجا هدایای شکرگزاری تقدیم کردند. در ژانویه ۱۵۱۲، دوشس از مرگ غم انگیز پسرش فرانچسکو ماریا که پس از سقوط از اسب هنگام شکار در آنگولم فرانسه درگذشت، مطلع شد. در اوت همان سال، بر
ادرزاده و فرزندخوانده ایزابلا، رودریگو آراگون، دوک بیسگلیه، در باری درگذشت. ایزابلا پس از مرگ پسرش، خود را کاملاً وقف بزرگ کردن تنها فرزند بازمانده اش، بونا ماریا، کرد. این شاهزاده خانم تحت نظارت مادرش، آموزش های اومانیستی دید که شامل آموزش کشورداری نیز می شد. در ابتدا، ایزابلا آرزو داشت بونا ماریا با پسرعمویش ارکوله ماسیمیلیانو اسفورزا (که در اینسبروک در دربار ماکسیمیلیان اول، امپراتور مقدس روم، اقامت داشت) ازدواج کند، به این امید که دو شاخه رقیب خانواده را متحد کند، و همچنین به دخترش قدرت در میلان بدهد. به همین منظور، ایزابلا در سال ۱۵۱۵ از مقامات شهر باری خواست تا برای بونا ماریا مهریه تعیین کنند. در ۵ ژانویه، تصمیم گرفته شد که ۱۸۰۰۰ دوکات به دوشس پرداخت شود. با این حال، ارکوله ماسیمیلیانو تمایلی به ازدواج نداشت، بنابراین ایزابلا محرم اسرار خود را برای درخواست کمک به رم فرستاد. در نهایت، کنترل ارکوله ماسیمیلیانو بر دوک نشین میلان در این برهه بسیار ضعیف شد و فرانسوی ها پس از نبرد مارینیانو در ۱۳ سپتامبر ۱۵۱۵، بار دیگر آن را به دست گرفتند. در رم، همچنین برنامه هایی برای ازدواج بونا ماریا با شاهزاده فیلیپ ساو
وی، برادر کوچکتر دوک چارلز سوم، ترتیب داده شد. در نهایت، هیچ یک از این نقشه های ازدواج به نتیجه نرسید. ازدواج دختر با شاه سیگیسموند اول لهستان. در ۵ اکتبر ۱۵۱۵، باربارا زاپولیا، همسر پادشاه زیگیسموند اول، پادشاه پیر لهستان، پس از زایمان دومین دخترش، پس از عوارض ناشی از آن درگذشت. بدون داشتن فرزند پسر مشروع، انتظار می رفت که حاکم لهستان دوباره ازدواج کند. خانواده زاپولیا با هابسبورگ ها مخالف بودند، چیزی که ماکسیمیلیان اول، امپراتور مقدس روم، از آن آگاه بود. ماکسیمیلیان اول برای از بین بردن احساسات ضد هابسبورگ در لهستان، درخواست کرد که زیگیسموند اول با عروسی که توسط او انتخاب شده بود ازدواج کند. بونا ماریا اسفورتزا در فهرست نامزدهای منتخب قرار داشت. ایزابلا سپس کریسوستومو کولونا، معلم دخترش، را برای مراقبت از منافع شاهزاده خانم به وین فرستاد. از آنجایی که سایر نامزدها به دلایل مختلف رد شدند، زیگیسموند اول سرانجام در بهار ۱۵۱۷ به ازدواج با بونا ماریا رضایت داد. در ۶ دسامبر ۱۵۱۷، ایزابلا در مراسم ازدواج دخترش و پادشاه لهستان که در قلعه کاپوانو در نزدیکی ناپل برگزار شد (و دوشس مجبور شد برای پرداخت هزینه ها، مالیات
های اضافی در باری جمع کند)، شرکت کرد. در این مراسم، استانیسلاو اوستروروگ، قلعه بان کالیش، نماینده داماد بود. بسیاری از نمایندگان اشراف ایتالیایی به این مراسم دعوت شده بودند. قرارداد در همان روز امضا شد که طبق آن، ایزابلا باید ۱۰۰۰۰۰ دوکات طلای خالص به پادشاه سیگیسموند اول پرداخت می کرد که ۵۰۰۰۰ دوکات آن اندکی پس از ورود بونا ماریا به لهستان و نیمی دیگر در دو سال آینده پرداخت می شد. همچنین مقرر شده بود که دوشس دیگر نمی تواند اموال خود را که بونا ماریا پس از مرگش به ارث می برد، بفروشد. ایزابلا همچنین هزینه های سفر دخترش به کراکوف را نیز پوشش داد. در ۱۱ دسامبر، نمایندگانی از دوک نشین باری رسماً بونا ماریا را به عنوان تنها وارث مادرش به رسمیت شناختند و خود را تابع پرنسس اعلام کردند. به دلیل زمستان سرد، ایزابلا سفر دخترش به لهستان را چندین بار به تعویق انداخت. سرانجام، در ۳ فوریه ۱۵۱۸، دوشس با تنها فرزند بازمانده اش که ناپل را به مقصد قلعه واول ترک می کرد، خداحافظی کرد. ایزابلا برای بزرگداشت وداع با دخترش، پای بونا ماریا را بر روی سنگ حک کرد و این کتیبه را بر آن نوشت: اینجا ملکه لهستان ایستاده بود، وقتی که با دون
ا ایزابلا، مادرش، دوشس میلان، خداحافظی می کرد. بونا ماریا نیز مانند مادرش به خاطر شخصیت پرانرژی اش شناخته می شد؛ او از مخالفت آشکار با همسرش نمی ترسید و به عنوان حامی هنرمندان عمل می کرد. با این حال، برخلاف ایزابلا، او توانست جناح سیاسی خود را در سرزمین زناشویی اش ایجاد کند. اختلاف بر سر ارث خوانا آراگون، ملکه ناپل. در پایان سال ۱۵۱۸، ایزابلا قصد داشت برای دیدار دخترش که در آخرین مراحل اولین بارداری خود بود، به لهستان سفر کند. با این حال، دوشس به دلیل مرگ عمه اش، ملکه خوانا ناپل، در ۲۷ آگوست همان سال به آنجا نرسید. خوانا ثروت زیادی را برای ایزابلا به ارث گذاشت که بخشی از آن نیز متعلق به پادشاه چارلز اول اسپانیا بود. دوشس برای تصاحب ارث عمه اش، مجبور شد به بالاترین دربار ناپل مراجعه کند. او از دامادش کمک خواست که منشی خود، یان دانتیشک، را به اسپانیا فرستاد. زیگیسموند اول با کمک به ایزابلا، امیدوار بود که در صورت پیروزی در دادگاه، جهیزیه بونا ماریا زودتر پرداخت شود. وقتی موضوع حل نشد، پادشاه لهستان در آوریل ۱۵۲۰ سفیر دیگری به نام هیرونیموس لاسکی را نزد پادشاه چارلز فرستاد، اما این مأموریت نیز با شکست مواجه شد.
فرصت روشن شدن موضوع زمانی پیش آمد که دانتیشک قرار بود مستقیماً به دیدار چارلز اول برود. در راه، منشی سلطنتی در اسپانیا توقف کرد و در ۲۴ فوریه ۱۵۲۳ در مورد ارث ایزابلا با صدراعظم گاتینارا گفتگو کرد. در ژوئیه ۱۵۲۳، سیگیسموند اول منشی خود، لودویک دجوش، را نزد ایزابلا فرستاد تا در حل مناقشه جاری به او کمک کند. مرگ. ایزابلا در سال های آخر عمرش، شاهد مادر شدن دخترش برای چهار فرزند از شش فرزندش بود: ایزابلا (متولد ۱۸ ژانویه ۱۵۱۹؛ حاصل ازدواج با ملکه مجارستان و کرواسی)، سیگیسموند آگوستوس (متولد ۱ اوت ۱۵۲۰؛ بعدها پادشاه لهستان و دوک بزرگ لیتوانی به عنوان آخرین پادشاه مرد از سلسله یاگیلونیا)، سوفیا (متولد ۱۳ ژوئیه ۱۵۲۲؛ حاصل ازدواج با دوشس برانسویک-لونبورگ) و آنا (متولد ۱۸ اکتبر ۱۵۲۳؛ بعدها ملکه حاکم لهستان و دوشس بزرگ حاکم لیتوانی و حاصل ازدواج با پرنسس ترانسیلوانیا). ایزابلا که از متحد کردن شاخه های رقیب خانواده اسفورتزا ناامید نشده بود، فرستادگانی را به لهستان فرستاد تا ازدواج نوه ارشدش، ایزابلای کوچکتر، را با فرانچسکو دوم اسفورتزا، دوک تازه منصوب شده میلان، پیشنهاد دهند. با این حال، سیگیسموند اول این پیشنهاد را رد
کرد زیرا میلان مورد مناقشه بود و جایگاه فرانچسکو دوم ضعیف بود. ایزابلا آنقدر زنده نماند که شاهد حل و فصل ارث عمه اش باشد. در آغاز اکتبر ۱۵۲۳ او به شدت بیمار شد. در اوایل فوریه ۱۵۲۴، بیماری بدتر شد و دوشس چند روز بعد، در ۱۱ فوریه، در سن ۵۳ سالگی درگذشت. در ابتدا در باری به خاک سپرده شد، اما بقایای او به ناپل بازگردانده شد و در سن دومینیکو ماجوره به خاک سپرده شد. بر روی تابوت ایزابلا، رباعی نوشته شده توسط هیرونیموس اسفورزا وجود دارد که او را از نوادگان صد پادشاه نامیده است. این کتیبه به قدمت خانواده دوشس اشاره دارد که از طرف دیگر از شارلمانی آمده اند. در سال ۲۰۱۲، انسان شناسان جسد ایزابلا را کاوش کردند و به این نتیجه رسیدند که او به سفلیس مبتلا بوده است. دندان های او سطح بالایی از جیوه داشتند که (به طور ناکارآمد) برای درمان سیفلیس استفاده می شد و به مینای دندان رنگ سیاه داده بود که بیشتر آن با سایش از بین رفته بود. آنها به این نتیجه رسیدند که او با دارویی که خودش مصرف کرده بود مسموم شده است. ظاهر و شخصیت. بسیاری از مورخان، به ویژه مورخان قرن نوزدهم، از زیبایی خیالی ایزابلا سخن گفته اند که این امر به دلیل کمبود
برخی از پرتره های او و زیبایی بی چون و چرای کسانی که اگرچه به طور سنتی به او نسبت داده می شوند، اما به وضوح او را به تصویر نمی کشند، تسهیل شده است. در میان این مورخان، کسانی بودند که حتی تا آنجا پیش رفتند که به حسادت به زیبایی او، خصومت شدید بئاتریس دِسته نسبت به پسرعمویش را نسبت دادند: «بئاتریس نمی توانست تحمل کند که زیبایی ایزابلا در حضورش ستایش شود، و بدین ترتیب تصور می کرد که او را به خاطر زشتی اش سرزنش می کنند.» در واقع، اگر بئاتریس همیشه توسط معاصرانش زیبا توصیف می شد، اگرچه زیبایی استثنایی نداشت، منابع معاصر در تعریف ایزابلا به عنوان زنی ناخوشایند اتفاق نظر دارند. سفیر جاکومو تروتی، که همیشه در قضاوت هایش رک و صریح است، در توصیف ایزابلا به مناسبت عروسی اش، با یک حسن تعبیر مودبانه، مفهوم را وارونه می کند و به دوک ارکول دِسته می نویسد که «این دوشس جدید چهره ای تیره دارد و خیلی زیبا نیست»، اما بلافاصله اظهار می کند که فراتر از جنبه فیزیکی، او از درون زیباست: «او شخصیتی مهربان و زیبا دارد». برعکس، «ال دوکا [جیان گالئاتزو] زیبا و خوش قیافه است». آمبروجیو دا کورته، یکی از درباریانی که مسئول هدایت او از ناپل
به میلان بود، حتی او را «زشت، سیاه، چپ چشم، بیش از حد آرایش کرده و نفسش بوی بد می دهد» توصیف می کند: احتمالاً اغراق می کند، اما ایزابلا در واقع چهره ای تیره، بینی ضخیم و کمی قلاب دار، گونه های متورم که مختص آراگونی ها بود، داشت و همچنین ممکن است که او تا حدی استرابیسم را از پدرش به ارث برده باشد، زیرا آلفونسوی دوم ایل گورسیو نامیده می شد. لودوویکو اسفورتزا او را دارای طبیعتی بسیار بد می دانست: مغرور، حسود، بدخواه و ناسپاس، قادر به انواع شرارت و ظلم نسبت به کسانی که از آنها متنفر بود. بدون شک ایزابلا غرور و مبارزه طلبی تسلیم ناپذیری را از بستگان آراگونی خود به ارث برده بود و از توسل به ابزارهای ناعادلانه - مانند سم - برای رسیدن به اهداف خود نمی ترسید، اما زندگینامه نویسان او در نسبت دادن اراده ای خاص برای عدالت و ظرفیتی خاص برای حکومتداری خوب در سال های بلوغ در باری، متفق القول هستند. اگرچه این موارد از برخی سوءاستفاده های قدرت علیه شهروندان نیز جدا نیست: برخی از این افراد او را به «وحشت آفرینی و قدرت» متهم کردند زیرا او از «خشونت و کلاهبرداری» استفاده می کرد. میراث. ایزابلا برای اولین بار در سال ۱۹۷۹ به عنوان
سوژه مونالیزای داوینچی پیشنهاد شد. این فرض را مطرح می کند که نقاشی در دهه ۱۴۹۰، در دوران میلان داوینچی، کشیده شده است. با این حال، تاریخ رسمی نقاشی به بعد از آن برمی گردد، که احتمالاً ایزابلا را به عنوان سوژه رد می کند. علاوه بر این، ایزابلا هرگز در طول زندگی اش به عنوان سوژه نقاشی شناخته نشد. کسانی که مونالیزا را دیدند و با ایزابلا آشنا بودند، مانند لوئیجی دآراگونا و منشی اش، آنتونیو د بئاتیس، ارتباطی برقرار نکردند. او در رمان «شهر سرخ» نوشته هلا هاس در سال ۱۹۵۲ ظاهر می شود که در دوران او به عنوان دوشس باری با اشاره به زندگی دشوار اولیه اش به تصویر کشیده شده است.
آلفونسوی دوم ناپل (؛ ۴ نوامبر ۱۴۴۸ – ) دوک کالابریا بود و از ۲۵ ژانویه ۱۴۹۴ تا ۲۳ ژانویه ۱۴۹۵ به عنوان پادشاه ناپل حکومت کرد. او یک سرباز و حامی معماری و هنرهای رنسانس بود. آلفونسو، وارث پادشاهی ناپل پدرش، فردیناند اول، بیشتر عمر خود، دوک نشین کالابریا را در دست داشت. در دهه ۱۴۸۰، آلفونسو فرماندهی نیروهای ناپلی را در توسکانی در سال های ۱۴۷۸–۷۹ بر عهده داشت. او به دفع تهاجم عثمانی ها به اوترانتو در آپولیا در سال های ۱۴۸۰–۸۱ و علیه جمهوری ونیز در سال ۱۴۸۴ کمک کرد. در سال ۱۴۸۶، رفتار سرکوبگرانه آلفونسو نسبت به اشراف ناپلی باعث شورش شد. افراط در سرکوب این قیام، آلفونسو و شاه فردیناند را بیش از پیش بی اعتبار کرد. تحت حمایت آلفونسو، شهر ناپل با کلیساهای جدید، جاده های صاف و قناتی که فواره ها را تغذیه می کرد، بازسازی شد. آلفونسو در سال ۱۴۹۴ پس از مرگ پدرش پادشاه ناپل شد. ظرف یک سال، ارتش در حال نزدیک شدن چارلز هشتم فرانسه او را مجبور به کناره گیری کرد؛ پسرش فردیناند دوم ناپل جانشین او شد. آلفونسو به صومعه ای در زیتون در مازارا دل والو، در سیسیل، رفت و تا ۱۸ دسامبر ۱۴۹۵ در آنجا زنده ماند. زندگی نامه. آلفونسو که در نا
پل متولد شد، فرزند ارشد فردیناند اول ناپل از همسر اولش، ایزابلای کلرمونت بود. در سال ۱۴۶۳، زمانی که آلفونسو پانزده ساله بود، عموی بزرگ مادری اش، جیووانی آنتونیو دل بالزو اورسینی، شاهزاده تارانتو، درگذشت و او از ارث، زمین هایی را به دست آورد. هنگامی که مادرش در سال ۱۴۶۵ درگذشت، او جانشین ادعاهای فئودالی مادرش، از جمله عنوان پادشاه اورشلیم، شد. آموزش آلفونسو در دربار اومانیست پدرش بود. معلم او بین سال های ۱۴۶۸ تا ۱۴۷۵، جیووانی پونتانو، اومانیست، بود که کتاب «در باب شاهزاده» او فضایل و شیوه زندگی شایسته یک شاهزاده را توصیف می کند. این اثر در سال ۱۴۶۸ به شکل نامه ای نصیحت آمیز به آلفونسو بیست ساله، که در آن زمان دوک کالابریا بود، نوشته شده است. پونتانو رساله دیگری در باب شجاعت با عنوان «در باب شجاعت» را در سال ۱۴۸۱، پس از پیروزی آلفونسو بر تهاجم عثمانی ها به اوترانتو، به او تقدیم کرد و تا زمان کناره گیری آلفونسو، به عنوان منشی شخصی او در ارتباط نزدیک با او باقی ماند. آلفونسو به عنوان یک کوندوتیرو در مهم ترین جنگ های آن دوران، مانند جنگ پس از توطئه پاتزی (۱۴۷۸–۱۴۸۰) و جنگ فرارا (۱۴۸۲–۱۴۸۴) جنگید. آلفونسو خود را به
عنوان یک سرباز ماهر و مصمم نشان داده بود و به پدرش در سرکوب توطئه بارون ها (۱۴۸۵) و در دفاع از قلمرو پادشاهی در برابر ادعاهای پاپ کمک کرد. هنگامی که پدرش درگذشت، منابع مالی پادشاهی به پایان رسید و حمله چارلز هشتم، پادشاه فرانسه، به ایتالیا قریب الوقوع بود. چارلز با تحریک لودوویکو اسفورتسا، که می خواست برای به دست گرفتن قدرت در میلان، آشوب به پا کند، و با حمایت پاپ، تصمیم گرفت ادعای آنژوین را بر ناپل دوباره مطرح کند. او در سپتامبر ۱۴۹۴ به ایتالیا حمله کرد و توانست به سرعت در امتداد شبه جزیره به سمت جنوب حرکت کند. آلفونسو موفق شد حمایت پاپ الکساندر ششم را دوباره به دست آورد، که از چارلز دعوت کرد تا تلاش خود را علیه ترک ها متمرکز کند. آلفونسو در ۸ مه ۱۴۹۴ توسط نماینده پاپ، خوان د بورخا لانزول د رومانی، شهردار، تاجگذاری شد. با این حال، چارلز تسلیم نشد؛ در اوایل سال ۱۴۹۵، چارلز پس از شکست دادن فلورانس و ناوگان ناپل به رهبری برادر آلفونسو، فردریک، در پورتو ونر، در حال نزدیک شدن به ناپل بود. آلفونسو، که از مجموعه ای از نشانه ها و همچنین رویاهای غیرمعمول وحشت داشت و مورد تحقیر ناپلی ها قرار گرفته بود، به نفع پسرش، ف
ردیناند دوم، کناره گیری کرد. سپس به یک صومعه سیسیلی گریخت. او بعداً در همان سال در مسینا درگذشت. جنگ پاتزی. پس از توطئه پاتزی، در سال ۱۴۷۸ پادشاهی ناپل و کلیسا به فلورانس اعلام جنگ کردند. بدین ترتیب آلفونسو خود را در حال جنگ با برادرزنش ارکول دِسته، کاپیتان کل اتحادیه ضد پاپ، یافت. او مانند همیشه، جسورانه، به دنبال ارعاب دشمنانش بود. به عنوان مثال، روزی با ترساندن سفیر استه خود را سرگرم کرد: او را با خود به صومعه ای ویران برد که از آن به عنوان پایگاه استفاده می کرد، درست زیر پنجره های خاصی که دشمن دائماً از آنجا ناپلی ها را با خمپاره هدف قرار می داد. سفیر وحشت زده از او التماس کرد که هر چه سریع تر آنجا را ترک کند، اما آلفونسو دست ها و بازوهای او را گرفت و مانع فرارش شد، به طوری که سفیر فریاد زد: "سرورم، من نمی خواهم اینجا بمانم، زیرا از ترس دارم می میرم!. آلفونسو و فدریکو اوربینو در ۲۰ فوریه ۱۴۷۹ سیه نا را اشغال کردند، اما تهدید ترک ها و قتل عام اوترانتو (اوت ۱۴۸۰) دوک کالابریا را مجبور کرد که فوراً به پادشاهی ناپل بازگردد. جنگ اوترانتو. در حالی که ناوگان مسیحی (متشکل از کشتی های ناپلی، پاپی، سیسیلی و اسپانیا
یی) وارد دریای آدریاتیک شد و در بریندیسی مستقر شد، آلفونسو با ارتش بزرگی متشکل از ۱۵۰۰۰ مرد و ۳۰۰۰ شوالیه، اوترانتو را از خشکی محاصره کرد. در اوایل آوریل ۱۴۸۱، او بزرگان برجسته پادشاهی را در لچه گرد هم آورد تا در مورد اقدامات لازم تصمیم گیری کنند. در مه ۱۴۸۱، مرگ سلطان محمد دوم، پسرش بایزید دوم را به تخت سلطنت رساند که هیچ علاقه ای به لشکرکشی نظامی ایتالیا نداشت. ارتش مسیحی با بهره گیری از موقعیت مساعد، تلاش های خود را در اطراف شهر اوترانتو افزایش داد، اما ترک ها قصد تسلیم نداشتند و همچنان از توپخانه خود علیه محاصره کنندگان استفاده می کردند. جنگ فرسایشی طولانی در ژوئیه ۱۴۸۱ به نقطه عطف تعیین کننده ای رسید، زمانی که نیروهای کمکی پاپ که مدت ها انتظارش را می کشیدند، از راه رسیدند و یک ماه بعد، آراگونی ها حمله جدیدی را آغاز کردند. پس از مقاومت ناامیدکننده، ترک ها مجبور به تسلیم و پذیرش تسلیم آبرومندانه شدند. در ۱۰ سپتامبر ۱۴۸۱، آنها شهر را به دوک آلفونسو از کالابریا بازگرداندند و با افتخار تسلیم شدند و به ولوره بازگشتند. ترک ها شهری را که به تلی از آوار تبدیل شده بود و تنها ۳۰۰ نفر از ساکنان آن زنده مانده بودند،
به شهر بازگرداندند. آلفونسو در ۲۵ اکتبر ۱۴۸۱ پیروزمندانه به ناپل بازگشت. جنگ فرارا. هنگامی که جنگ فرارا آغاز شد، ارتش ناپل به ایالات پاپی حمله کرد و با ونیزی ها علیه ارکوله اول دِسته متحد شد، اما در ۲۱ اوت ۱۴۸۲، آلفونسو در نبرد کامپومورتو توسط فرمانده ونیزی، روبرتو مالاتستا، که به کمک پاپ سیکتوس چهارم آمده بود، مورد حمله قرار گرفت و شکست خورد. در این مورد، آندره آ برناردی، وقایع نگار فورلی، او را اینگونه توصیف می کند: «شیری وحشی، او از روی بسیاری از زین ها می پرید. و گواه بزرگ این است که او طوری رفتار می کرد که گویی شمشیر سوری برای کنت رولاندو کافی بوده است. او چنان آتشی از دهانش بیرون می ریخت که مانند مار به نظر می رسید و می گفت: شجاعانه برخیزید، پالادین های بهتر، شرف ما چگونه خواهد بود، که تقریباً میدان دشمن شکسته شده است!» نویسنده ناشناس مجموعه وقایع نگاران بولونیا علت شکست را خصومت بیش از حد آلفونسو می داند، که بیشتر مشتاق جنگیدن حضوری بود تا اداره ارتش خود: «و کسانی که در نبرد بودند می گفتند که من هرگز مانند دوک چالابریا در نبرد پالادین نبوده ام، اما او به دلیل تلاش بیش از حد برای شکستن نیزه ها و جنگیدن
شکست خورد زیرا دلیلی نداشت «من به دلیل اشتهای زیادم برای رهبری بحث، شهر را اداره خواهم کرد.» این درگیری با آشتی بین پاپ و شاه فرانته در کریسمس ۱۴۸۲ پایان یافت. منصوب شد آلفونسو، فرمانده کل اتحادیه علیه ونیزی ها در ژانویه ۱۴۸۳، توانست برای کمک به خواهرش الئونورا به فرارا برسد. در آنجا او بلافاصله گروهی را در قلعه ترتیب داد تا به ونیزی ها نشان دهد که از آنها نمی ترسد. ورود او واقعاً سرنوشت جنگ را بهبود بخشید، زیرا او موفق شد اولین پیروزی ها را بر دشمنان خود به دست آورد. او رابرت سن سورینو را شکست داد و به دروازه های ورونا رسید و پس از اینکه ونیز مجبور به صلح شد (۷ اوت ۱۴۸۴)، توانست به پادشاهی ناپل بازگردد. توطئه بارون ها. اوضاع اینجا به دلیل رفتار بی قرار بارون های ناپلی علیه پادشاه، که منجر به توطئه معروف بارون ها (۱۴۸۵) شد، به هیچ وجه آرام نبود. رفتار دوک کالابریا در طول آن وقایع به خوبی شناخته شده است، زیرا هدف آن تقویت اقتدارگرایی دولت بود. آلفونسو هیچ ابایی از توصیه پدرش در مورد شدیدترین اقدامات سرکوبگرانه نداشت و همین امر باعث نفرت و سوءظن اشراف فئودال پادشاهی شد که به شدت تحت تأثیر قرار گرفتند، اعدام شدن
د یا تبعید شدند. به تخت نشستن و سقوط چارلز هشتم. پس از مرگ پدرش، در ژانویه ۱۴۹۴، آلفونسو به عنوان پادشاه ناپل و اورشلیم بر تخت سلطنت نشست. سلطنت او کوتاه بود، زیرا در زمان جلوس او، حمله پادشاه فرانسه، چارلز هشتم، به ایتالیا قریب الوقوع بود. چارلز، که توسط لودوویکو اسفورزا تحریک شده بود، که آرزوی تصاحب قدرت در دوک نشین میلان از برادرزاده اش جیان گالئاتزو، داماد آلفونسو، را داشت، قصد داشت آنژوین ها را به تخت سلطنت ناپل بازگرداند و همچنین عنوان مرتبط پادشاه اورشلیم را از آن خود کند. چارلز در سپتامبر ۱۴۹۴ به ایتالیا حمله کرد. آلفونسو، که از مجموعه ای از نشانه های بد، مانند کابوس های عجیب (که شاید به خاطره قربانیانش مربوط می شد) وحشت داشت، در ۲۳ ژانویه ۱۴۹۵ به نفع پسرش فرندینو کناره گیری کرد و به سیسیل گریخت، جایی که خود را در صومعه ای از راهبان زیتونی در شهر مازارا محبوس کرد، در حالی که چارلز هشتم وارد پادشاهی شد و در ۲۲ فوریه ۱۴۹۵ به ناپل رسید. آلفونسو دوم چند ماه بعد در مسینا درگذشت. ظاهر و شخصیت. در سنین جوانی، خانم ها و سفیران او را به عنوان یک مرد جوان بسیار خوش قیافه توصیف می کردند: «آنقدر زیبا که نمی توانس