Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آرسینوئه یکم (؛ ؛ ۳۰۵ پیش از میلاد - پس از حوالی سال ۲۴۸ پیش از میلاد) ملکه مصر از طریق ازدواج با بطلمیوس دوم فیلادلفوس بود. زندگی. آرسینوئه یکم دومین دختر و کوچکترین فرزند متولد شده از پادشاه لوسیماخوس و نیکئای مقدونی بود. خواهر و برادر بزرگتر او آگاثوکلیس و اوریودیکه بودند؛ اجداد او قدرتمند بودند — پدربزرگ پدری او آگاثوکلیس پلا بود؛ اشراف زاده ای هم دوره با پادشاه فیلیپ دوم مقدونی. پدربزرگ مادری او آنتیپاتر نایب السلطنه بود. آرسینوئه یکم نام خود را از مادربزرگش گرفته بود، اگرچه معلوم نیست که آیا آن زن مادر لوسیماخوس بود یا مادر نیکئای مقدونی، زیرا هر دو زن در منابع قدیمی به نام ذکر نشده اند. اطلاعات کمی از زندگی او قبل از ازدواجش در دست است. ملکه. بین سال های ۲۸۹/۸۸ و ۲۸۱ پیش از میلاد، آرسینوئه یکم با پسرعمو دور خود، بطلمیوس دوم فیلادلفوس، فرعون پادشاهی بطلمیوسی ازدواج کرد. این ازدواج بخشی از اتحاد بطلمیوس با پدر او علیه سلوکوس یکم بود. از طریق این ازدواج، او ملکه پادشاهی بطلمیوسی شد. او و بطلمیوس سه فرزند داشتند: بطلمیوس سوم اورژتس، لیسیماخوس مصر و ملکه برنیس. پس از سال های ۲۷۹–۲۷۴/۳ پیش از میلاد، خواهر بط
لمیوس دوم آرسینوئه دوم به مصر رسید. آرسینوئه دوم با لوسیماخوس ازدواج کرده بود و بنابراین هم مادرخوانده و هم خواهرزاده آرسینوئه یکم بود. پس از مرگ لیسیماخوس، آرسینوئه دوم با برادر ناتنی اش، بطلمیوس سرانوس ازدواج کرد، اما پس از یک مشاجره، به مصر فرار کرد. به زودی پس از ورود آرسینوئه دوم، اتهام توطئه برای ترور بطلمیوس دوم علیه آرسینوئه یکم مطرح شد. نتیجه این شایعات این بود که بطلمیوس دوم، آرسینوئه اول را به توطئه علیه خود متهم کرد. بطلمیوس او را طرد کرده و سپس به تبعید به قفط در مصر علیا فرستاد. به نظر می رسد که این رویدادها به تبعید دختر برادر بطلمیوس دوم، ثئوکسنا مرتبط باشد، زیرا وی به ثباید و شاید هم به قفط فرستاده شد. پس از آن، بطلمیوس دوم با خواهرش آرسینوئه دوم ازدواج کرد و پس از مرگ او، فرزندانش با آرسینوئه یکم به طور رسمی به عنوان فرزندان آرسینوئه دوم شناخته شدند. اواخر زندگی. آرسینوئه یکم به مدت بیست سال در تبعید زندگی کرد. در طول تبعید خود، او در شکوه زیادی زندگی می کرد و از امتیازات زیادی بهره مند بود، زیرا او همسر سابق یک فرعون بود. نخستین پسر او از بطلمیوس دوم پس از مرگ او جانشین پدر شد. یک سنگ یادبو
د بازمانده در قفط پیدا شده است که به آرسینوئه یکم اشاره دارد. این سنگ یادبود متعلق به سنو-شر، خدمتکار آرسینوئه یکم است و به تبعید آرسینوئه یکم مربوط می شود.. این سنگ یادبود آرسینوئه یکم را «همسر پادشاه» می نامد، اما نام او در کارتوش سلطنتی قرار ندارد، مانند آنچه که برای یک ملکه مصری معمول بود. یکی دیگر از آثار بازمانده مربوط به آرسینوئه یکم، یک کتیبه فنیقی است که بخشی از «کتیبهٔ معصوب» است که به نظر می رسد از ام العمد (امروزه در لبنان) آمده باشد و سال را بر اساس سلطنت «بطلمیوس سوم اورژتس، شاه پادشاهان، بزرگ، نیکوکار، پسر بطلمیوس دوم و آرسینوئه، برادران خدا» می شمارد. «کتیبهٔ پایه ای لارناکس تیس لاپیثو» کتیبه ای به زبان فنیقی که در لاپیتوس قبرس کشف شد و مربوط به سال یازدهم یا دوازدهم سلطنت بطلمیوس دوم است، به یک قربانی که توسط یاتونبعل به نمایندگی از «وارث قانونی و همسرش» اشاره کرده است، بنابراین احتمالاً به آرسینوئه یکم اشاره دارد. از آنجا که آرسینوئه یکم به عنوان یک خائن بی آبرو شده بود، این واقعیت که شخصی که قربانی را به نمایندگی از او انجام داده نشان می دهد که اخبار بی آبرو شدن او هنوز به یاتونبعل نرسیده ب
کارلو آکوتیس (۳ مهٔ ۱۹۹۱ – ۱۲ اکتبر ۲۰۰۶) نوجوانی کاتولیک با اصالت ایتالیایی بود که در انگلستان زاده شد. او به خاطر ارادت ویژه اش به آیین عشای ربانی و استفاده از رسانه های دیجیتال برای ترویج دینداری کاتولیک شناخته می شود. وی در لندن به دنیا آمد و در میلان رشد یافت. از همان کودکی به رایانه و بازی های ویدئویی علاقه نشان داد و به صورت خودآموز برنامه نویسی و طراحی وب را فراگرفت و در پروژه های دیجیتال کلیسا و مدرسه اش یاری می رساند. او در زندگی کلیسایی فعال بود؛ به عنوان آموزگار دین خدمت می کرد و الهام بخش چند نفر برای گرویدن به کاتولیسیسم شد. بعدها وب سایتی ایجاد کرد که معجزات مربوط به عشای ربانی و تجلی مریم را مستند می کرد. آکوتیس به لوسمی پرومیلوسیتیک حاد مبتلا شد و در پانزده سالگی درگذشت. پس از مرگش، یادگارهای او در آسیزی به نمایش گذاشته شد و نمایشگاه هایش دربارهٔ معجزات عشای ربانی در سراسر جهان برگزار شد. در سال ۲۰۲۰، کلیسای کاتولیک پس از پذیرش یک معجزهٔ پیشنهادی در برزیل (سال ۲۰۱۳) که به شفاعت او نسبت داده شده بود، وی را تکریم شده اعلام کرد. دومین معجزه در ایتالیا در سال ۲۰۲۴ تأیید شد. سرانجام در ۷ سپتامبر ۲
۰۲۵، آکوتیس همراه با پیر جیورجیو فراستی قدیس اعلام گردید. او با لقب هایی چون «قدیس حامی اینترنت»، «اینفلوئنسر خدا» و «نخستین قدیس نسل هزاره» شناخته می شود. با این حال، برخی کاتولیک ها و افراد غیرمذهبی نسبت به روند قدیس شدن آکوتیس ابراز تردید کرده اند و گفته اند که عمر کوتاه او فرصت چندانی برای انجام کارهای خارق العاده فراهم نکرد. همچنین پرسش هایی دربارهٔ پشتیبانی مالی خانوادهٔ آکوتیس مطرح شده است که شاید روند را سرعت بخشیده باشد. با این همه، نیکولا گوری، که مسئول پیگیری پروندهٔ قدیس شدن اوست، اظهار داشت که پول در این روند هیچ نقشی نداشته است. معجزات کارلو آکوتیس. نخستین معجزه ای که به نام او ثبت شده است مربوط به به شفای یک کودک برزیلی مبتلا به یک بیماری مادرزادی بود. همچنین یکی از معجزاتی که در روند تقدیس کارلو آکوتیس به رسمیت شناخته شد، شفای دانشجویی اهل کاستاریکا بود که پس از یک سانحه دوچرخه سواری در ایتالیا، مادرش به او متوسل شده بود.
اختلال های غواصی بیماری هایی هستند که منحصراً ناشی از غواصی زیر آب به وجود می آیند. علائم و نشانه های بیماری این شرایط ممکن است در حین غواصی، هنگام بازگشت به سطح یا تا چندین ساعت پس از غواصی بروز کنند. شرایط اصلی شامل بیماری کاهش فشار (که شامل بیماری ناشی از کاهش ناگهانی فشار و آمبولی هوا می شود)، نیتروژن نارکوسیس، سندرم عصبی ناشی از فشار بالا، مسمومیت با اکسیژن و باروترومای ریوی (پارگی ریه) هستند. اگرچه برخی از این شرایط ممکن است در سایر محیط ها رخ دهند، در فعالیت های غواصی اهمیت ویژه ای دارند. این اختلال ها به دلیل تنفس گاز در فشارهای بالایی ایجاد می شوند؛ فشارهایی که در عمق آب تجربه می گردند. غواصان اغلب برای کاهش اثرات این فشارها از ترکیب گازی متفاوت از هوا استفاده می کنند. نایتروکس، که شامل اکسیژن بیشتر و نیتروژن کمتری است، به طور معمول به عنوان گاز تنفسی جهت کاهش خطر بیماری کاهش فشار در غواصی تفریحی (تا ۳۴ متر یا ۱۱۲ فوت برای ۳۲٪ اکسیژن) استفاده می شود. هلیوم ممکن است به ترکیب گازی افزوده شود تا درصد نیتروژن و اکسیژن کاهش یابد. این امر به کاهش اثرات نارکوسیس و جلوگیری از خطر مسمومیت با اکسیژن منجر می شو
د. در عمق هایی فراتر از حدود ، مخلوط هلیوم–اکسیژن (هلیوکس) موجب بروز سندرم عصبی ناشی از فشار بالا می شود. ترکیبات پیچیده تری مانند هیدرلیوکس – که شامل مخلوط هیدروژن–هلیوم–اکسیژن است – در عمق های بسیار زیاد برای مقابله با این اثرات به کار گرفته می شوند. بیماری ناشی از کاهش ناگهانی فشار. بیماری ناشی از کاهش ناگهانی فشار (DCS) زمانی رخ می دهد که گازی که تحت فشار بالا تنفس شده است، در بافت های بدن حل شود. در هنگام صعود از غواصی، کاهش فشار باعث تشکیل حباب ها می شود. این شرایط می تواند طیف گسترده ای از عوارض را ایجاد کند؛ از درد در مفاصل تا انسداد سرخرگ (حباب هوا) این عوارض ممکن است موجب آسیب به بدن، خستگی، درد مفاصل و عضلات، تفکر مبهم، بی حسی، ضعف، فلج، جوش پوستی، هماهنگی ضعیف عضلانی یا عدم تعادل، فلج کامل و حتی مرگ شوند. اگرچه حباب ها می توانند در هر نقطه ای از بدن شکل بگیرند، DCS اغلب در شانه ها، آرنج ها، زانوها و مچ پا مشاهده می شود. درد مفصلی در حدود ۹۰٪ موارد DCS گزارش شده به نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا رخ می دهد. علائم عصب شناسی و تظاهرات پوستی در ۱۰٪ تا ۱۵٪ موارد مشاهده می شوند. موارد DCS در غواصان به
ندرت، تنها شش مورد گزارش شده است. جدول زیر علائم و نشانه های بیماری ناشی از کاهش ناگهانی فشار را طبقه بندی می کند. آمبولی هوا و باروتروما. اگر گاز فشرده در شش غواص، به ویژه در صورت صعود سریع، نتواند آزادانه خارج شود، بافت های شش ممکن است پاره شوند. این پاره شدن موجب بروز باروتروما (PBT) می شود. سپس گاز وارد دستگاه گردش خون شده و آمبولی هوا (AGE) ایجاد می کند؛ اثرات آن شبیه به بیماری ناشی از کاهش ناگهانی فشار شدید است. اگرچه AGE ممکن است به دلایل دیگری رخ دهد، معمولاً به عنوان عارضه ثانویه PBT شناخته می شود. AGE دومین علت شایع مرگ و میر در هنگام غواصی است (در حالی که غرق شدگی شایع ترین علت اعلام شده مرگ محسوب می شود). حباب های گازی در دستگاه گردش خون می توانند باعث انسداد جریان خون به هر بخشی از بدن، از جمله مغز شوند. در نتیجه، طیف وسیعی از علائم رخ می دهد. جدول زیر علائم و نشانه هایی را که در بیش از ده درصد موارد تشخیص AGE مشاهده شده اند به همراه تخمین های تقریبی فراوانی ارائه می دهد. شرایط دیگری که ممکن است به واسطه باروتروما ریوی ایجاد شوند شامل پنوموتوراکس (وجود هوا یا گاز در فضای پلورال که منجر به فروپاشی
ریه می شود)، آمپیزم مدیاستینال (تجمع هوا در فضای مدیاستینال) و آمپیزم بینابینی (وجود هوا در بافت های بینابینی ریه) هستند. آمپیزم بینابینی. آمپیزم بینابینی (PIE) یک بیماری نسبتاً نادر اما جدی است که عمدتاً نوزادان نارس را تحت تأثیر قرار می دهد، اما می تواند در بزرگسالان نیز توسعه یابد. وزن کم هنگام تولد و نارس بودن از عوامل خطر اصلی برای PIE هستند که نشان دهنده نیاز به تشخیص و مدیریت زودهنگام است. ویژگی های آسیب شناسی PIE شامل آسیب ریوی ناشی از گشادشدگی بیش از حد آلوئول ها و راه های هوایی همراه با نشت هوا است. پزشکان باید از معیارهای حذف، مانورهای مناسب معاینه فیزیکی و تصویربرداری برای افزایش شاخص شک خود استفاده کنند. نیتروژن نارکوسیس. نیتروژن نارکوسیس تغییر در هوشیاری، عملکرد عصبی-عضلانی و رفتار است که با تنفس گازهای بی اثر فشرده، عمدتاً نیتروژن، ایجاد می شود. این پدیده همچنین با نام های مستی عمق، «نارکس» و شور و هیجان عمق شناخته می شود. این وضعیت می تواند منجر به کاهش توانایی غواص در تصمیم گیری یا انجام محاسبات شود. همچنین می تواند مهارت های حرکتی را کاهش دهد و عملکرد در وظایف نیازمند به دقت دستی را بدتر کن
د. با افزایش عمق، فشار و بنابراین شدت نارکوسیس نیز افزایش می یابد. اثرات این پدیده می تواند از فردی به فرد دیگر و حتی برای یک غواص در روزهای مختلف متفاوت باشد. به دلیل اثرات تغییردهنده ادراک ناشی از نارکوسیس، ممکن است یک غواص از علائم آگاه نباشد، اما مطالعات نشان داده اند که نقصان عملکرد همچنان رخ می دهد. از آنجایی که انتخاب گاز تنفسی بر عمقی که نارکوسیس رخ می دهد تأثیر می گذارد، جدول زیر نمایانگر تظاهرات معمول هنگام تنفس هوا است. سندرم عصبی فشار بالا. هلیوم کمترین اثر مخدر را در بین تمام گازها دارد، و غواصان ممکن است از مخلوط های تنفسی حاوی درصدی از هلیوم برای غواصی در عمق های بیش از استفاده کنند. در دهه ۱۹۶۰ پیش بینی می شد که اثرات مخدر هلیوم از عمق ظاهر شود. با این حال، مشخص شد که علائم مختلفی، مانند لرزش، در عمق های کمتری حدود رخ می دهند. این وضعیت به عنوان سندرم عصبی فشار بالا شناخته شد و مشخص شد که اثرات آن ناشی از عمق مطلق و سرعت نزول است. اگرچه اثرات این وضعیت از فردی به فرد دیگر متفاوت است، اما برای هر فرد پایدار و قابل تکرار می باشد؛ فهرست زیر خلاصه ای از علائم مشاهده شده در زیر آب و مطالعات انجام ش
ده با شبیه سازی غواصی در خشکی، با استفاده از اتاق بازفشاری و نوار مغزی (EEG) ارائه می دهد. مسمومیت با اکسیژن. اگرچه اکسیژن برای زندگی ضروری است، اما در غلظت های بالاتر از حد طبیعی به سمیت تبدیل شده، دفاع های طبیعی بدن (آنتی اکسیدان)ها را از بین برده و باعث مرگ سلول ها در هر قسمتی از بدن می شود. شش ها و مغز به ویژه تحت تأثیر فشار نسبی بالای اکسیژن قرار می گیرند، همان طور که در غواصی اتفاق می افتد. بدن می تواند فشار نسبی اکسیژن حدود را به طور نامحدود و تا را برای چندین ساعت تحمل کند، اما فشارهای نسبی بالاتر به سرعت احتمال اثر خطرناک ترین پیامد مسمومیت با اکسیژن، یعنی یک تشنج شبیه به حمله صرع را افزایش می دهند. حساسیت به مسمومیت با اکسیژن به طور قابل توجهی از فردی به فرد دیگر و در حد بسیار کم تر از روزی به روز دیگر برای همان غواص متغیر است. پیش از بروز تشنج، ممکن است چندین علامت وجود داشته باشد – برجسته ترین آن ها آئورا است.
ژوآو آلمیدا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل برزیل بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کورینتیانس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال برزیل بازی کرده است.
میگل فریرا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل برزیل بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال فلومیننزه، باشگاه ورزشی بانگو، باشگاه ورزشی واسکو دوگاما، و باشگاه فوتبال بوتافوگو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال برزیل بازی کرده است.
آرتور ووبوس ( – 25 سپتامبر 1988) الهی دان ، شرق شناس ، محقق، نویسنده، استاد و مورخ کلیسا بود. زندگی نامه. آرتور ووبوس در روستای ماتجاما، شهرستان تارتو، لیوونیای امپراتوری روسیه، به عنوان فرزند یک معلم به دنیا آمد. او در سال ۱۹۲۸ تحصیلات خود را در دبیرستان هوگو ترفنر در تارتو به پایان رساند و سپس در سال ۱۹۳۲ تحصیلات خود را در دانشکده الهیات دانشگاه تارتو تکمیل کرد. در همان سال به عنوان کشیش منصوب شد. از سال ۱۹۳۳ تا ۱۹۴۰، او کشیش کلیسای انجیلی لوتری استونی در تارتو بود. آرتور ووبوس در سال ۱۹۳۴ با پایان نامه ای با عنوان «مسیحی واقعی، زندگی مسیحی واقعی و کلیسای مسیحی واقعی از دیدگاه سورن کیرکگور» مدرک کارشناسی ارشد الهیات خود را دریافت کرد. به طور موازی، آرتور ووبوس در کتابخانه ها و مجموعه های نسخه های خطی در رم، پاریس، لندن، برلین و لایپزیگ بر روی متون الهیاتی به زبان سریانی کار کرد. مهارت های زبانی او در دانشگاه تحت نظر اوکو ماسینگ کسب شده بود. در سال ۱۹۳۶، او با ایلزه لوک سپ، دختر یک خانواده بازرگان ثروتمند، ازدواج کرد که همراه با شغلش در یک پاریش بزرگ، پایه مادی تحقیقاتش را فراهم کرد. در اواخر دهه ۱۹۳۰، ووبوس
بر روی انتشار متون سریانی کار کرد. در سال ۱۹۴۰، او از اشغال شوروی استونی به آلمان فرار کرد. نگرش مخالف او باعث شد که تحت نظر گشتاپو قرار گیرد. پس از اشغال استونی توسط نیروهای آلمانی، ووبوس به استونی بازگشت. پایان نامه دکتری او در سال ۱۹۴۳ در دانشگاه تارتو به رهبانیت در سوریه، بین النهرین و پارسی پیش از قرن دهم اختصاص داشت. در سال ۱۹۴۴، ووبوس و خانواده اش برای بار دوم پیش از اشغال مجدد استونی توسط شوروی فرار کردند. او بخشی از جنگ را در اردوگاه های کار اجباری سپری کرد. از سال ۱۹۴۴ تا ۱۹۴۸، او به عنوان کشیش در اردوگاه های پناهندگان کار کرد و از ۱۹۴۶ تا ۱۹۴۸ استاد تاریخ کلیسا در دانشگاه بالتیک در پینه برگ، نزدیک هامبورگ بود. هنگامی که این دانشگاه تعطیل شد، او در موزه بریتانیا در لندن کار کرد. در سال ۱۹۴۸، ووبوس به ایالات متحده مهاجرت کرد و رئیس بخش عهد جدید و تاریخ کلیسای باستان در مدرسه الهیات لوتری شیکاگو (LSTC) شد، جایی که از سال ۱۹۵۱ تا بازنشستگی اش در سال ۱۹۷۷ تدریس کرد. آرتور ووبوس عضو چندین آکادمی علمی، از جمله آکادمی سلطنتی علوم، ادبیات و هنرهای زیبای بلژیک بود. ووبوس در ۲۵ سپتامبر ۱۹۸۸ در اوک پارک، ایلی
نوی، ایالات متحده درگذشت. طی حرفه خود، ووبوس بیش از ۴۰ سفر جداگانه به خاورمیانه انجام داد و مجموعه ای از عکس های نسخه های خطی بر روی فیلم ایجاد کرد که بزرگ تر از هر مجموعه دیگری از تصاویر نسخه های خطی سریانی پیش از ظهور تصویربرداری دیجیتال بود. این مجموعه تصاویر نسخه های خطی اکنون به نام مجموعه نسخه های خطی سریانی ووبوس شناخته می شود. در سال ۱۹۷۹، این مجموعه از خانه ووبوس در شیکاگو به مؤسسه تازه تأسیس مطالعات نسخه های خطی سریانی (ISMS) منتقل شد که در کتابخانه JKM در LSTC قرار داشت. این مجموعه (که در آن زمان مجموعه پروفسور آرتور ووبوس از نسخه های خطی سریانی نامیده می شد) تا سال ۲۰۱۶ در ISMS نگهداری می شد. در سال ۲۰۱۶، به دلیل محدودیت های مالی، ISMS با موزه و کتابخانه نسخه های خطی هیل (HMML) توافقی امضا کرد و کل مجموعه به انبار میکروفیلم HMML منتقل و ذخیره شد. HMML اکنون مسئولیت ادامه دیجیتالی سازی فیلم ها و میزبانی تصاویر را بر عهده دارد. در سال ۲۰۲۳، HMML فیلم های اسکن شده را برای مشاهده آنلاین در آدرس https://hmmlvoobus.org/ در دسترس قرار داد.
فرناندو فرتی (; – ) بازیکن فوتبال اهل برزیل بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال فلومیننزه، باشگاه ورزشی ویتوریا، باشگاه فوتبال سنترو اسپورتیوو آلاگوانو، باشگاه ورزشی واسکو دوگاما، باشگاه فوتبال اتلتیکو پارانائنزه، باشگاه ورزشی گویانینسه، باشگاه ورزشی سئارا، باشگاه فوتبال بوتافوگو، و باشگاه فوتبال سانتوس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۳ سال برزیل بازی کرده است.
شینا (; – ) با نام اصلی آدمیر اوئتا بازیکن فوتبال اهل برزیل بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال پالمیراس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال برزیل بازی کرده است.
ژوزه دوترا (؛ زادهٔ ) بازیکن و مربی فوتبال اهل برزیل بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی واسکو دوگاما و باشگاه ورزشی ویتوریا اشاره کرد.
تیائو (؛ زادهٔ ) با نام اصلی سباستیائو کارلوس دا سیلوا بازیکن فوتبال اهل برزیل بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کورینتیانس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال برزیل بازی کرده است.
ژرژ آلوس دا سیلوا (; – ) بازیکن فوتبال اهل برزیل بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال پالمیراس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال برزیل بازی کرده است.
لاورو ده ملو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل برزیل بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال پالمیراس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۳ سال برزیل بازی کرده است.
ژوزه پلینیو ده گودوی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل برزیل بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کورینتیانس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال برزیل بازی کرده است.
کلاودیو دئوداتو (; – ) بازیکن فوتبال اهل برزیل بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال سائو پائولو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۳ سال برزیل بازی کرده است.
رائول مارسل (; – ) بازیکن فوتبال اهل برزیل بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال پالمیراس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۳ سال برزیل بازی کرده است.
تونینیو (; – ) با نام اصلی آنتونیو پدرو ده ژسوس بازیکن فوتبال اهل برزیل بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال سائو پائولو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۳ سال برزیل بازی کرده است.
دنیل اوکلیدس مورنو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل برزیل بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال پالمیراس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال برزیل بازی کرده است.
لوئیز انریکه (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل برزیل بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال فلامینگو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال برزیل بازی کرده است.
برنیکه یکم (؛ حوالی ۳۴۰ پیش از میلاد – مابین ۲۷۹ و ۲۶۸ پیش از میلاد) ملکه همسر مصر باستان از طریق ازدواج با بطلمیوس یکم سوتر بود. او بعد از اوریودیکه مصر دومین ملکه دودمان بطلمیوسی مصر باستان شد. زندگی و خانواده. برنیکه اصالتاً از ائوردئا بود. او دختر شاهدخت آنتیگونه مقدونی و یک مرد محلی ناشناس، یک اشراف زاده مقدونی به نام ماگاس بود. پدربزرگ مادری او یک اشراف زاده به نام کاسندر بود که برادر آنتیپاتر وصی و نایب السلطنهٔ امپراتوری اسکندر کبیر بود و از طریق مادرش به خانواده او مرتبط بود. اولین ازدواج. در سال ۳۲۵ پیش از میلاد، برنیکه با یک اشراف زاده و افسر نظامی ناشناس به نام فیلیپ ازدواج کرد.. فیلیپ پیش از این ازدواج کرده و فرزندان دیگری نیز داشت. از طریق اولین ازدواج خود، او مادر پادشاه ماگاس سیرنه، آنتیگون که با پادشاه پیرهوس ازدواج کرد، و دختری به نام تئوکسنا شد. ماگاس در زمانی که به عنوان کشیش آپولون خدمت می کرد، یک کتیبه به خود و پدرش اختصاص داد. پیرهوس نام او را به یک شهر جدید به نام "برنیکیس" داد. فیلیپ حدود سال ۳۱۸ پیش از میلاد درگذشت. ملکه مصر پس از مرگ همسر اولش، برنیکه به همراه فرزندانش به مصر سفر کر
د و به عنوان یکی از بانوان دربار نزد نخستین دخترعمو مادرش، اوریودیکه مصر که همسر بطلمیوس اول بود، خدمت می کرد. بطلمیوس اول یکی از ژنرال های اسکندر بزرگ و بنیان گذار دودمان بطلمیوسی مصر باستان بود. برنیکه وارد رابطه ای با بطلمیوس اول شد که در سال ۳۱۷ پیش از میلاد با او ازدواج کرد. برنیکه مادر آرسینوئه دوم، فیلوترا و پسری به نام بطلمیوس دوم شد. پسر او، بطلمیوس دوم، به عنوان جانشین پدرش شناخته شد و نسبت به فرزندان اوریودیکه مصر از بطلمیوس اول ترجیح داده شد. در طول سلطنت او، بطلمیوس دوم یک بندر در دریای سرخ ساخت و آن را به نام مادرش، برنیکه نامگذاری کرد. پس از مرگ او، بطلمیوس دوم و بعداً بطلمیوس چهارم فیلوپاتور فرمان هایی برای تقدیس او صادر کردند (تئوکریتوس، چکامه های شبانی ۱۵ و ۱۷).
ولادیمیر آرونوویچ لیوشیتس (به روسی: Влади́мир Аро́нович Ли́вшиц ) ( زاده ۶ اکتبر ۱۹۲۳ ، پتروگراد – درگذشته ۱۰ ژوئن ۲۰۱۷ ) زبان شناس شوروی و روسی، عضو مسئول آکادمی بریتانیا بود. متخصص ایران شناسی ، تاریخ زبان های ایرانی ، ریشه شناسی و قوم شناسی مردم ایران ، مترجم متون سغدی بود. زندگی نامه. در سال ۱۹۴۰ از دبیرستان فارغ التحصیل شد. در سپتامبر همان سال، وارد گروه ایران شناسی بخش شرقی دانشکده زبان شناسی دانشگاه دولتی لنینگراد شد. در جنگ بزرگ میهنی شرکت کرد (جبهه های لنینگراد، کالینین و جبهه اول بلاروس (آخرین درجه: گروهبان ارشد)). به دریافت نشان جنگ میهنی درجه دوم و ۱۷ مدال مفتخر شد. در سال ۱۹۴۸ از دانشگاه دولتی لنینگراد (LGU) فارغ التحصیل شد. در سال ۱۹۵۲ رساله کاندیداتوری خود را با عنوان «ضمایر در زبان افغانی (پشتو)» دفاع کرد. از سال ۱۹۵۲ تا ۱۹۵۸ در مؤسسه زبان و ادبیات آکادمی علوم جمهوری سوسیالیستی تاجیکستان کار کرد. از سال ۱۹۵۸ در بخش لنینگراد مؤسسه شرق شناسی آکادمی علوم اتحاد جماهیر شوروی / شعبه سن پترزبورگ مؤسسه شرق شناسی آکادمی علوم روسیه (به عنوان پژوهشگر ارشد، پژوهشگر برجسته و پژوهشگر اصلی) مشغول به کار شد.
در سال ۱۹۶۵ رساله دکتری خود را با عنوان «اسناد سغدی از کوه موگ، جلد دوم: اسناد حقوقی و نامه ها» به صورت یک تک نگاشت (مسکو، انتشارات ادبیات شرقی، ۱۹۶۲، ۲۲۲ صفحه) دفاع کرد. در سال ۱۹۷۹ عنوان پروفسوری در رشته «زبان پارسی» به او اعطا شد. بیش از ۲۰۰ اثر علمی منتشر کرد. اولین خوانش کتیبه ریسایکین را پیشنهاد داد. در سال ۱۹۷۷ به عنوان عضو وابسته آکادمی بریتانیا انتخاب شد و در سال ۱۹۹۲ به عضویت افتخاری آکادمی عمومی علوم طبیعی روسیه (بخش «دانشنامه») درآمد. عضو وابسته مؤسسه ایتالیایی آفریقا و شرق؛ عضو کمیته بین المللی «بنیاد کتیبه های ایرانی» (Corpus Inscriptionum Iranicarum، لندن) بود. در قبرستان کوماروو به خاک سپرده شد.
تعویض قالب در کمتر از ده دقیقه (به انگلیسی: Single-minute digit exchange of die؛ مخفف: SMED) یکی از روش های تولید ناب برای افزایش کارآمدی در فرایند تولید است. این یک روش سریع و کارآمد برای تغییر فرایند از تولید محصول فعلی به تولید محصول بعدی است. این یک روش کلیدی برای کاهش اندازه قطعه تولید، و کاهش جریان ناهموار (Mura)، تلفات تولید، و تنوع خروجی است. عبارت "تک دقیقه" (single minute) به این معنی نیست که همه تغییرات و راه اندازی ها فقط باید "یک" دقیقه طول بکشد، بلکه باید کمتر از ۱۰ دقیقه ("دقیقه تک رقمی") طول بکشد. یک مفهوم نزدیک و در عین حال دشوارتر، تبادل قالب با یک لمس (OTED) است، که می گوید تغییر می تواند و باید کمتر از ۱۰۰ ثانیه طول بکشد. قالب ابزاری است که در تولید استفاده می شود. با این حال، ابزار SMED به تولید محدود نمی شود (به نقشه برداری جریان ارزش مراجعه کنید). تاریخچه. فردریک وینسلو تیلور در کتاب سال ۱۹۱۱ خود، "مدیریت فروش" (صفحه ۱۷۱) بخش هایی از تنظیمات (ست آپ ها) را که ارزشی اضافه نمی کردند، مورد تحلیل قرار داد. [۱] با این حال، او هیچ روش یا رویکرد ساختاریافته ای پیرامون آن ایجاد نکرد. فرانک بنکر
گیلبرت فرآیندهای کاری را در بسیاری از صنایع مختلف، از آجرکاری تا جراحی، مطالعه کرده و بهبود بخشید. به عنوان بخشی از کار خود، او همچنین فرایندهای تغییر و تغویض را بررسی کرد. کتاب "«مطالعه حرکت»" او (همچنین از سال ۱۹۱۱) روش هایی را برای کاهش زمان راه اندازی را بررسی می کرد. حتی کارخانه های هنری فورد نیز از برخی تکنیک های کاهش زمان تنظیمات استفاده می کردند. در انتشارات سال ۱۹۱۵ با عنوان "روش ها و کارگاه های فورد"، [۱] رویکردهای کاهش زمان آماده سازی به وضوح شرح داده شده اند. با این حال، این روش ها هرگز به جریان اصلی تولید تبدیل نشدند. در بیشتر بخش های قرن بیستم، مقدار اقتصادی سفارش (EOQ) به عنوان استاندارد طلایی در تعیین اندازه دسته های تولید شناخته می شد. جریان کاری تولید به موقع (JIT) شرکت تویوتا با مشکلی به نام تعویض ابزار روبه رو بود که بین دو تا هشت ساعت طول می کشید. کاهش زمان تنظیم و کاهش اندازه دسته های تولید از سال ۱۹۴۵، زمانی که تای ایچی اونو مدیر کارگاه های ماشین کاری تویوتا شد، در دستور کار سیستم تولیدی این شرکت قرار گرفت. در سفری به ایالات متحده در سال ۱۹۵۵، اونو با پرس های ضربه ای Danly آشنا شد که تو
انایی تعویض سریع قالب را داشتند. در پی این بازدید، تویوتا چندین پرس Danly برای کارخانه موتوماچی خریداری کرد و فرایند بهبود زمان تعویض قالب ها را آغاز نمود. این اقدام با نام تعویض سریع قالب (Quick Die Change یا QDC) شناخته شد. تویوتا یک رویکرد ساختاریافته بر پایهٔ چهارچوبی از برنامه آموزشی "آموزش در صنعت (TWI)" ایالات متحده در دوران جنگ جهانی دوم توسعه داد که با نام ECRS شناخته می شود – حذف (Eliminate)، ترکیب (Combine)، بازچینی (Rearrange)، و ساده سازی (Simplify). با گذر زمان، تویوتا توانست زمان تعویض قالب را از چند ساعت به ۱۵ دقیقه در دهه ۱۹۶۰، سه دقیقه در دهه ۱۹۷۰، و نهایتاً به ۱۸۰ ثانیه در دهه ۱۹۹۰ کاهش دهد. در اواخر دهه ۱۹۷۰، زمانی که روش تویوتا به خوبی توسعه یافته بود، شیگئو شینگو در یکی از کارگاه های QDC شرکت کرد. پس از آنکه او بدون کسب اجازه، جزئیاتی از سیستم تولید تویوتا را منتشر کرد، ارتباط کاری اش با شرکت به طور ناگهانی قطع شد. شینگو به ایالات متحده مهاجرت کرد و به عنوان مشاور در حوزهٔ تولید ناب فعالیت خود را آغاز نمود. او علاوه بر آنکه مدعی شد این روش تعویض سریع را (همراه با موارد دیگر) اختراع کرده
است، نام «تعویض قالب در زمان کمتر از ده دقیقه» را برای آن برگزید. وی سیستم تولید تویوتا (TPS) و SMED را در ایالات متحده ترویج داد. تکنیک های پیاده سازی. شیگئو شینگو هشت تکنیک اساسی را شناسایی کرده است که در اجرای سیستم SMED باید مورد توجه قرار گیرند. نکته: تنظیمات خارجی بدون نیاز به توقف خط تولید قابل انجام اند، در حالی که تنظیمات داخلی مستلزم توقف خط هستند. شینگو پیشنهاد می کند که بهبود زمان تنظیمات در SMED باید طی چهار مرحلهٔ مفهومی صورت گیرد: الف) اطمینان از اینکه فعالیت های خارجی هنگام کارکرد ماشین انجام می شوند. ب) جداسازی فعالیت های داخلی و خارجی، اطمینان از عملکرد صحیح قطعات و پیاده سازی روش های مؤثر برای جابجایی قالب و سایر قطعات ج) تبدیل فعالیت های داخلی به خارجی د) بهبود کلیهٔ فعالیت های مربوط به تنظیم و تعویض روش رسمی. برای کاهش زمان تعویض با استفاده از سیستم SMED، هفت مرحلهٔ اصلی تعریف شده است: