Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تی زدن همه بخیه های لازم صئرت پذیرفت، شوهر از روی شانه های جراح نگاهی کرد و گفت: 'دکتر، می شه یک بخیه دیگه هم بزنید؟' و جراح این کار را [به درخواست شوهر] انجام داد و آن را 'بخیه شوهر' نامید.» این اصطلاح همچنین در کتاب "آنچه زنان می خواهند بدانند" (۱۹۵۸) و کتاب "سال پس از زایمان: جان به در بردن و لذت بردن از اولین سال مادری"، نوشته شیلا کیتزینگر در سال ۱۹۹۴ اشاره شده است. فراتر از آنچه دهان به دهان روایت شده، بررسی های اندکی صورت پذیرفته تا تعیین شود آیا این روش مکرراً اتفاق می افتد و همچنین چه تعداد زنان تحت این عمل بوده اند. برخی از پزشکان ادعا کرده اند که این روش عمدتاً یک افسانه عامیانه و نسبت نادرست است، در حالی که برخی دیگر ادعا کرده اند که پزشکانی را می شناسند که این روش را انجام می دهند. طبق گزارش «فادرلی»، کنگره متخصصان زنان و زایمان آمریکا، انجام این عمل را انکار نمی کند، اما مدعی که عملی «استاندارد یا رایج نیست». پزشکان دیگری مانند ژان مارتی، رئیس اتحادیه زنان و زایمان در فرانسه، ادعا کرده اند که آنچه بدان بخیه شوهر می گویند در واقع اپیزیوتومی های نادرست و بخیه های ضعیف است که باعث می شود زنان در حی
ن آمیزش جنسی و هنگام ادرار درد داشته باشند. امروزه اپیزیوتومی به یک روش معمول در سراسر جهان تبدیل شده است، علیرغم مطالعاتی که ادعا می کردند این روش هیچ فایده ای برای زایمان راحت تر در زنان باردار ندارد. با این حال، چندین روایت از زنانی وجود دارد که ادعا می کنند این عمل بدون رضایت بر روی آنها انجام شده است. بررسی های ژورنالیستی متعددی در مورد وجود بخیه شوهر انجام شده تا مشخص شود که آیا یک چنین عملی حقیقت دارد یا خیر. این روزنامه نگاران و رسانه ها به طور قاطع مشخص کرده اند که چنین عملی وجود دارد، همان طور که در گزارش های چلسی ریچل از هلث لاین، کیتلین رایلی از «یاهولایف»، آنام آلام از وبگاه «تِـرِد» و همچنین در گزارش های روزنامه های فرانسوی «گرازیا» و لو موند مشاهده می شود. پژوهشگران بلژیکی جولی دوبولر، کونراد ون لاندویت و استن جی. مونستری مطالعاتی در زمینهٔ وقوع این عمل انجام داده اند و شواهدی از انجام آن در بلژیک دست کم از دهه ۵۰ پیدا کرده اند: بخیه شوهر همچنین در مطالعه ای در سال ۲۰۰۴ در مورد سوءاستفاده از اپیزیوتومی در سائو پائولو مورد اشاره قرار گرفته است: به طور مشابه در کامبوج، انجام این عمل با نرخ بالای
اپیزیوتومی مرتبط است: "یک مطالعه در پایگاه داده مرکز ملی اطلاعات زیست فناوری نشان داد که استفاده مداوم از اپیزیوتومی در کامبوج به دلیل اعتقاد بسیاری از پزشکان است که در صورت انجام این عمل، برای زنان «واژن سفت‎تر و زیباتر» درست کنند. جراح زنان و زایمان «جسانا کوپر» همچنین به خطرات سلامت واژن مرتبط با این روش و عدم مزایای آن اشاره کرده است: «بخیه شوهر» بر کشسانی کلی واژن تأثیر نمی گذارد، زیرا این امر بیشتر به یکپارچگی و استحکام کف لگن مربوط می شود تا به اندازه دهانه ورودی واژن». گزارشی در «فادرلی» همچنین به مردان هشدار داد که چنین چیزی را شوخی نگیرند: «در بهترین حالت، فردی که فرزند شما را به دنیا می آورد فکر می کند که شما اطلاعی از روند رابطه جنسی ندارید. بدترین سناریو این است که با یک بخیه بی مورد، نتیجهٔ معکوس حاصل می شود که باعث درد بیشتر شریک زندگی تان خواهد شد. حتی اگر نیت خوبی در سر دارید، بهترین راه برای آنکه کسی یک شوخی را جدی نگیرد آن است که از اول چنین شوخی را مطرح نکنید.» فرهنگ عامه. داستان کوتاهی از کارمن ماریا ماچادو به نام «"بخیهٔ شوهر"» که نخستین بار در سال ۲۰۱۴ توسط انتشارات "گرانتا" منتشر شد و
بعداً در مجموعه «"بدن او و سایر مهمانی ها"» بازنشر گردید، زنی را توصیف می کند که تحت این عمل قرار می گیرد. در فصل دوم "دووم پاترول" در سال ۲۰۲۰، پدر «کلیف» به او می گوید: «اگر آن جراح زنان-زایمان از تو پرسید بخیه شوهر می خواهی یا نه، بگو «دو تا بزن». در قسمت ۴ از فصل اول یک مجموعه تلویزیونی استرالیایی در سال ۲۰۲۲، مردِ همراهِ یک بیمارِ زن، از قهرمانِ داستان که دانشجویِ پزشکی است، می خواهد «یه بخیه دیگه بنداز اونجا، و اونو مثل اول، نو کن» و بعداً در جای دیگری از داستان، همراهِ بیمار دیگری از این پزشک می خواهد که «بخیه شوهر را بکارد آنجا».
دین های زمین محور () نظام دینی مبتنی بر احترام به پدیده های طبیعی است. شامل هر دینی است که پرستش زمین، طبیعت یا خدای باروری، مانند اشکال مختلف پرستش الهه مادر را می پرستد. یا مذهب مادرسالاری برخی ارتباطی بین پرستش زمین و فرضیه گایا پیدا می کنند. ادیان زمینی نیز به گونه ای تدوین شده اند که به فرد امکان می دهد از دانش حفظ زمین استفاده کند. ادعاهای مبدأ توسط منابع دین زمینی. به گفته ماریا گیمبوتاس، جوامع قبل از هند و اروپایی در جوامعی در مقیاس کوچک و مبتنی بر خانواده زندگی می کردند که جانشینی مادرزادی و دین الهه محور را انجام می دادند. جایی که خلقت از زن سرچشمه می گیرد. او مادر الهی است که می تواند زندگی ببخشد و آن را بگیرد. در اساطیر ایرلندی او دانو، در اساطیر اسلاوی او مات زملیا، و در فرهنگ های دیگر او پاچاماما، نینسون، ترا، نیو کوآ، Matres یا شاکتی است. در اواخر دهه ۱۸۰۰، جیمز ویر مقاله ای نوشت که آغاز و جنبه های احساس مذهبی اولیه را توصیف کرد. به گفته بویر، انسان های اولیه مجبور بودند برای زنده ماندن، غذا و سرپناهی پیدا کنند، در حالی که دائماً توسط غرایز و حواس خود هدایت می شدند. از آنجا که وجود آنها به طبیع
ت وابسته بود، انسان ها شروع به شکل گیری دین و اعتقادات خود در موضوع طبیعت و اطراف آن کردند. او استدلال می کند که بدیهی است که دین اول بشریت باید از دنیای مادی توسعه می یافت، زیرا انسان ها به شدت به حواس خود متکی بودند. به این معنا، پرستش طبیعت شکل گرفت و به انسان این امکان را داد که برای بقا بیشتر به طبیعت وابسته باشد. نئوپاگانیسم کوشیده اند ادعا کنند که دین به گونه ای آغاز شده که مطابق با دین زمین محور است. در یکی از آثار منتشر شده آنها به نام «کتاب یورنشیا» دلیل دیگری برای این پرستش طبیعت ناشی از ترس از جهان پیرامون انسان بدوی است. ذهن انسان اولیه فاقد عملکرد پیچیده پردازش و غربال کردن ایده های پیچیده بود. در نتیجه، انسان همان موجودی را که هر روز او را احاطه کرده بود، می پرستید. آن موجود طبیعت بود. انسان ها پدیده های طبیعی مختلفی مانند طوفان، بیابان های وسیع و کوه های عظیم را در اطراف خود تجربه کردند. از جمله اولین بخش هایی از طبیعت که مورد پرستش قرار گرفت، صخره ها و تپه ها، گیاهان و درختان، حیوانات، عناصر، اجرام بهشتی و حتی خود انسان بودند. هنگامی که انسان بدوی راه خود را از طریق پرستش طبیعت طی کرد، در نها
یت به سمت ورود ارواح به پرستش خود رفت. منشأ دین را می توان از دریچه عملکرد و پردازش ذهن انسان نگریست. پاسکال بویر پیشنهاد می کند که برای طولانی ترین مدت زمان، مغز به عنوان یک عضو ساده از بدن در نظر گرفته می شد. با این حال، او ادعا می کند که اطلاعات بیشتر جمع آوری شده دربارهٔ مغز نشان می دهد که مغز در واقع یک «لوح خالی» نیست. انسان ها فقط از محیط و محیط اطراف خود هیچ اطلاعاتی نمی آموزند. آنها تجهیزات شناختی پیچیده ای را به دست آورده اند که آنها را آماده می کند تا اطلاعاتی که به دست می آورند را در فرهنگ خود تجزیه و تحلیل کنند و تعیین کنند کدام اطلاعات به یکدیگر مرتبط است و چگونه آنها را به کار گیرند. بویر بیان می کند که "داشتن مغز انسان عادی به معنای داشتن دین نیست. تمام چیزی که نشان می دهد این است که مردم می توانند آن را کسب کنند، که بسیار متفاوت است. او پیشنهاد می کند که ادیان به دلایل پاسخ گویی به انسان ها، آسایش بخشیدن، نظم اجتماعی به جامعه و برآوردن نیاز ماهیت توهم خواه ذهن انسان آغاز شده اند. در نهایت، دین به دلیل نیاز ما به پاسخگویی به سؤالات و حفظ نظم اجتماعی به وجود آمد. یک ایده اضافی در مورد منشأ دین
نه از رشد شناختی انسان، بلکه از میمون ناشی می شود. باربارا جی. کینگ استدلال می کند که انسان ها با اطرافیان خود ارتباط عاطفی دارند و این تمایل به ارتباط از تکامل آنها از میمون ها ناشی شده است. نزدیکترین خویشاوند به نوع انسان میمون آفریقایی است. در بدو تولد، میمون شروع به مذاکره با مادرش در مورد آنچه که برای زنده ماندن می خواهد و نیاز دارد، می کند. دنیایی که میمون در آن متولد می شود، از خانواده و دوستان نزدیک اشباع شده است. به همین دلیل، احساسات و روابط نقش بسیار زیادی در زندگی میمون دارند. واکنش ها و پاسخ های آن به یکدیگر ریشه و ریشه در حس تعلق دارد که از وابستگی آن به مادر و خانواده میمون ناشی می شود. تعلق داشتن به این صورت تعریف می شود: «مهم بودن برای کسی که برای شما مهم است… دریافت احساسات مثبت از روابطمان.» این حس و میل به تعلق، که در میمون ها شروع شد، تنها زمانی رشد کرد که انسانیان (جد انسان) از دودمان میمون ها که تقریباً شش تا هفت میلیون سال پیش رخ داد، فاصله گرفت. همان طور که تغییرات شدید در محیط، تحولات فیزیکی در بدن انسان (به ویژه در رشد مغز انسان) و تغییرات در کنش های اجتماعی رخ داد، انسان ها از تلاش
برای ایجاد پیوندها و روابط همدلانه با دیگران فراتر رفتند. همان طور که فرهنگ و جامعه آنها پیچیده تر شد، آنها شروع به استفاده از اعمال و نمادهای مختلف برای درک دنیای طبیعی و معنوی اطراف خود کردند. انسان ها به جای تلاش برای یافتن تعلق و همدلی از روابط با دیگران، خدا و ارواح را خلق کردند و تکامل دادند تا این نیاز و کاوش را برآورده کنند. کینگ استدلال کرد که «نیاز زمینی به تعلق به تخیل دینی انسان و در نتیجه به قلمرو اخروی ارتباط با خدا، خدایان و ارواح منجر شد». ادیان فراگیر. اصطلاح «دین زمین» شامل هر دینی می شود که زمین، طبیعت یا خدایان یا الهه های باروری را می پرستد. مجموعه ای از گروه ها و عقایدی وجود دارند که در زیر گروه دین زمین قرار می گیرند، مانند پاگانیسم که دینی چندخدایی و مبتنی بر طبیعت است. جاندارانگاری که این جهان بینی است که همه موجودات زنده (گیاهان، حیوانات و انسان ها) دارای روح هستند. ویکا، که مفهوم الهه مادر زمین و همچنین اعمال جادوی آیینی را دارد و دروئید که الوهیت را مساوی با عالم طبیعت می داند. دیدگاه دیگری از دین زمین که باید مورد توجه قرار گیرد، همه خدایی است که رویکردی متفاوت به اهمیت و هدف زمی
ن و رابطه انسان با کره زمین دارد. چندین بیانیه اصلی آنها به ارتباط مشترک انسانها با سیاره می پردازد و اعلام می کند که "همه ماده، انرژی و حیات وحدت به هم پیوسته ای هستند که ما بخشی جدایی ناپذیر از آن هستیم و ما بخشی جدایی ناپذیر از طبیعت هستیم که باید با تمام زیبایی و تنوع باشکوه آن را گرامی بداریم، احترام بگذاریم و حفظ کنیم. ما باید تلاش کنیم تا در هماهنگی با طبیعت در سطح محلی و جهانی زندگی کنیم. زمین همچنین برای بسیاری از مردمان ولتایی نقش حیاتی ایفا می کند، که بسیاری از آنها "زمین را همسر بهشت می دانند مانند کونکومبا شمال غنا، که اقتصادی، زندگی اجتماعی و مذهبی به شدت تحت تأثیر زمین است. همچنین در نظر گرفتن ادیان مختلف بومیان آمریکا، مانند دین پیوته، دین لانگ هاوس و دین لژ زمینی مهم است.
جانیس بیونگ مین (زاده ۱۳ اوت ۱۹۶۹) یک مدیر رسانه آمریکایی است. او کار خود را در روزنامه نگاری آغاز کرد و در مجله "پیپل" و "این استایل" کار کرد و از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۹ سردبیر مجله "یواس ویکلی" بود. او به عنوان یک مدیر، نشریات صنعت سرگرمی "هالیوود ریپورتر" و "بیلبورد را" اصلاح کرد. اوایل زندگی. جانیس مین، کوچک ترین فرزند از سه فرزند خانواده اش بود که در آتلانتا بدنیا آمد. والدینش نونسون مین، یک مأمور IRS، و هنگ مین، یک استاد جانورشناسی بودند. پدرش در دانشگاه جورجیا تدریس کرد و بعداً مدیر اجرایی یک شرکت تجهیزات پزشکی شد. والدین مین از سئول، کره جنوبی به ایالات متحده مهاجرت کردند. مین بیشتر در لیتلتون، کلرادو، جایی که خانواده اش درست قبل از شروع کلاس اول نقل مکان کردند، بزرگ شد. او در مدرسه عالی کار کرد و در سن ۱۶ سالگی از دبیرستان فارغ التحصیل شد. مین در کودکی از طرفداران روزنامه نگار کانی چانگ بود. مین گفت که پدر و مادرش به طرز عجیبی نسبت به علاقه او به روزنامه نگاری برای مهاجران آسیایی-آمریکایی «سهل گیر» بودند. مین همچنین از زمانی که دختر کوچکی بود به مد علاقه داشت. زمانی که مین ۱۳ ساله بود، در مورد سن خود به در
وغ گفت که ۱۴ ساله است تا در مک دونالد شغلی پیدا کند. در دوران راهنمایی و دبیرستان هریتیج، در روزنامه های دانش آموزی مدارس همکاری می کرد. مین در یک فروشگاه لباس در یک مرکز خرید محلی کار می کرد، در تارگت صندوقدار شد و در طول تعطیلات تابستانی در کالج در فولی لوازم آرایشی فروخت. او یک تابستان در ساعت خبری پی بی اس کارآموزی کرد. مین در ۱۶ سالگی برای حضور در دانشگاه کلمبیا به شهر نیویورک نقل مکان کرد او در آنجا با همسر آینده اش، پیتر شیهی، آشنا شد و در سال ۱۹۹۰ با مدرک تاریخ فارغ التحصیل شد. او همچنین مدرک کارشناسی ارشد روزنامه نگاری را از همان دانشگاه گرفت. حرفه. اوایل کار. مین حرفه روزنامه نگاری خود را در سال ۱۹۹۱ به عنوان خبرنگار "روزنامه The Reporter-Dispatch" در شهرستان وستچستر نیویورک آغاز کرد. او ضرب و شتم جنایت و همچنین جلسات شورای محلی مدرسه و کمیته برنامه ریزی را در کنار موضوعات دیگر پوشش داد. مین در سال ۱۹۹۳ به عنوان نویسنده کارمند به مجله "پیپل" پیوست. او علاقه ای به شایعات افراد مشهور نداشت، اما به دنبال کار بود و دوستی داشت که در آنجا کار می کرد. در ابتدا، مین با "پیپل مشکل داشت". به گفته یکی از همکار
ان سابقش، او یک «نویسنده ضعیف» بود. پائولا چین، سردبیر ارشد آن زمان مجله، او را راهنمایی کرد. وقتی "پیپل" شروع به تمرکز بر داستان های سبک تر کرد، مین برای این موقعیت مناسب تر شد. او مد را برای بخش "Style Watch" پوشش داد، که به یک برنامه هفتگی عادی تبدیل شد. مین در سال ۱۹۹۷ به سردبیری ارشد ارتقا یافت پس از پنج سال در "پیپل"، مین روزنامه را ترک کرد و برای مدت کوتاهی به عنوان دستیار سردبیر به "مجله لایف" پیوست. به گفته "Adweek"، او در "لایف به دلیل سرعت پایین تر انتشار ماهانه""بی حوصله " بود. مین در سال ۱۹۹۸، پس از کمتر از یک سال در "لایف"، آنجا را ترک کرد تا با همان عنوان شغلی برای "این استایل" کار کند. در آنجا او توسعه "InStyle Weddings" و "InStyle Makeover" را رهبری کرد. در سال ۲۰۰۱، مین از "InStyle" خارج شد و به دنبال موقعیت دیگری گشت. یواس ویکلی. در سال ۲۰۰۲، مین برای پست سردبیر در "Us Weekly" درخواست داد و در عوض به عنوان سردبیر اجرایی زیر نظر بانی فولر، که سردبیر شد، استخدام شد. ژوئیه بعد، فولر استعفا داد و مین به جای او منصوب شد. به گزارش "نیویورک تایمز"، مین "هفته نامه یواس ویکلی را" به یکی از «داستان ه
ای موفقیت بزرگ» صنعت مجله تبدیل کرد. علاقه عمومی به اخبار افراد مشهور و همچنین تیراژ مجله در حال افزایش بود. مین در نقش خود در "یواس ویکلی" تأثیر قابل توجهی بر فرهنگ عامه داشت و در ایجاد صنعتی برای شایعات افراد مشهور اثرگذار بود. به عنوان مثال، "یواس ویکلی" تا حد زیادی مسئول محبوبیت برنامه تلویزیونی در مورد زوجی با هشت فرزند بود، پس از اینکه جان و کیت را روی جلد هشت شماره متوالی نشان داد. مین بیشتر سرمقاله نشریه را به جای بازیگران و خوانندگان، بر روی ستاره های تلویزیون متمرکز کرد. طبق گفته "Adweek"، مین افراد مشهور را به عنوان دوست خواننده قرار می دهد که «می تواند کمی خوش اخلاق باشد» و روابط همکاری بیشتری را با افراد مشهور تقویت می کند. به گفته الی، مین افراد مشهور را به عنوان افرادی به تصویر می کشد که «ممکن است حرکات احمقانه و حتی هوس باز انجام دهند، اما هرگز شرور نیستند». به گفته "لس آنجلس تایمز"، مین «لحن را ملایم کرد و آن را با ستاره ها بسیار دوستانه تر کرد». مین همچنین محیط آرام تری را در محل کار ایجاد کرد که قبلاً دراماتیک و بحث برانگیز بود. در زمان تصدی مین، تیراژ این نشریه از ۸۰۰هزار نسخه در هفته در س
ال ۲۰۰۰ به ۱٫۹ میلیون در سال ۲۰۰۹ افزایش یافت. مین برای قراردادی مذاکره کرده بود که تا حدی دریافتی او را به تعداد مجلات فروخته شده مرتبط می کرد. با افزایش توزیع، حقوق او به ۲ میلیون دلار در سال رسید. او در اوت ۲۰۰۹ آنجا را ترک کرد زیرا قراردادش برای تمدید در حال اتمام بود و درآمدهای تبلیغاتی در نشریه در حال کاهش بود. مین برای کارش در "یواس ویکلی" به عنوان سردبیر سال مجله "AdWeek" انتخاب شد. در حالی که مین در بین مشاغل، پیشنهادهای کاری از مجلات زنان دریافت کرد، اما علاقه ای نداشت. ده ماه را با خانواده اش گذراند. مین از طریق کارش در "یواس ویکلی" در ایجاد علاقه به بارداری افراد مشهور در فرهنگ عامه اثرگذار بود. مدت کوتاهی پس از رفتن، مین با سنت جیمز پرس قراردادی برای نوشتن کتابی "با عنوان «چگونه در یک مینی ون جذاب به نظر برسیم: راهنمای یک زن واقعی برای کاهش وزن، زیبا به نظر رسیدن و شیک پوشیدن در عصر مادران مشهور»، منعقد کرد". در اوت ۲۰۱۲، او ستونی در "نیویورک تایمز" نوشت و از انتظارات غیرواقعی وزن و زیبایی برای مادران جدید شکایت کرد که توسط افراد مشهور تنظیم شده بود. او در وبلاگ ها و رسانه های اجتماعی به دلیل انت
قاد از جنبه ای از فرهنگ عامه که به ایجاد آن کمک کرد مورد انتقاد قرار گرفت. مین گفت که مجله به علایق خوانندگان پاسخ می دهد، نه ایجاد آنها. هالیوود ریپورتر و "بیلبورد". در دسامبر ۲۰۰۹، مدیر عامل Prometheus Global Media، ریچارد بکمن، "هالیوود ریپورتر را" خریداری کرد. به گزارش "دیلی بیست"، "هالیوود ریپورتر" «در یک مارپیچ مرگ» قرار داشت. با افراد مشهوری که پوشش می داد بسیار دوستانه شده بود و در حال از دست دادن خوانندگان به رقیبش "Daily Variety" بود. بعد از اینکه بکمن در "نیویورک پست" مشاهده کرد که مین به لس آنجلس نقل مکان می کند، شروع به خواهش از او کرد تا او را رهبری کند. او در می ۲۰۱۰ مدیر تحریریه "هالیوود ریپورتر" شد چهار ماه پس از اینکه مین این سمت را به دست گرفت، "هالیوود ریپورتر" مجدداً به عنوان یک مجله هفتگی و درخشان راه اندازی شد. او سرمقاله نشریه را بر داستان های ویژه و تصاویری عمیق متمرکز کرد. به گفته "نیویورک تایمز"، «او پروفایل های ۳۰۰۰ کلمه ای از هالیوود و در مورد هالیوود، به علاوه گالری های عکس شاداب و آیتم های سبک تر» را در مقابل «تعریف های سریع دربارهٔ آمدن و رفتن» منتشر کرد. او از بازنویسی های مطب
وعاتی و اصطلاحات تخصصی صنعتی که در شماره های قبلی رایج بود اجتناب کرد. برخی از موضوعاتی که او بر روی آنها تمرکز کرد شامل اعداد باکس آفیس، جنجال ها، مد و اخبار افراد مشهور بود. مین دپارتمان های هنری و عکاسی ایجاد کرد و روزنامه نگاران بیشتری را استخدام کرد. این نشریه همچنین میزبانی مهمانی های جوایز اسکار و امی را برای نامزدها آغاز کرد. مین، نوسازی وب سایت این نشریه را نیز رهبری کرد. ترافیک وب "هالیوود ریپورتر" در دوران تصدی او در این نشریه ۸۰۰ درصد افزایش یافت و درآمد ۵۰ درصد افزایش یافت. در ژانویه ۲۰۱۴، مین به عنوان رئیس مشترک / مدیر خلاق گروه سرگرمی رسانه گوگنهایم ارتقا یافت. در این نقش او رئیس هر دو "هالیوود ریپورتر" و "بیلبورد" شد. "بیلبورد" هنوز به عنوان معتبرترین مجله در صنعت موسیقی به حساب می آمد، اما به دلیل آشفتگی در صنعت موسیقی، خوانندگان و نویسندگان خود را از دست می داد. مین برای رهبری چرخش مشابهی که در "هالیوود ریپورتر" انجام داد منصوب شد. کوییبی. در سال ۲۰۱۸، جانیس مین به کوییبی، کسب وکار استارت آپ ویدیویی جفری کاتزنبرگ، پیوست تا نمایش های خبری روزانه اش به نام "Daily Essentials" را رهبری کند. در س
پتامبر ۲۰۱۹، قبل از راه اندازی آن در آوریل ۲۰۲۰، مین از کوییبیخارج شد. رسانه انکلر. در سال ۲۰۲۱، مین با ریچارد راشفیلد همکاری کرد تا Ankler Media را راه اندازی کند، که خبرنامه Substack را با تمرکز بر اخبار سرگرمی به نام The Ankler به یک تجارت رسانه ای بزرگتر گسترش دهد تا شامل پادکست ها و رویدادها شود، همچنین کسب و کار سرگرمی را پوشش دهد. مین در حال حاضر به عنوان مالک مشترک، مدیر عامل و سردبیر Ankler Media فعالیت می کند. زندگی شخصی. جانیس مین در حال حاضر به همراه همسرش پیتر شیهی که مدیر یک سازمان غیرانتفاعی به نام KidUnity و معلم تاریخ در مدرسه هاروارد-وستلیک است در لس آنجلس زندگی می کند. آنها سه فرزند دارند - لیلا، تیت و ویل. در سال ۲۰۱۹، گزارش شد که مین عمارت ۸ میلیون دلاری واقع در برنت وود، لس آنجلس را خریداری کرده است. او قبلاً در سال های ۲۰۱۰ و ۲۰۱۷ دو ملک را در پسیفیک پلسیدس، لس آنجلس خریداری کرد.
یواس ویکلی () یک مجله هفتگی افراد مشهور و سرگرمی مستقر در شهر نیویورک است. "یواس ویکلی" در سال 1977 توسط شرکت نیویورک تایمز تأسیس شد که آن را در سال ۱۹۸۰ فروخت. در سال ۱۹۸۶ توسط Wenner Media خریداری شد و در سال به امریکن مدیا فروخته شد. اندکی بعد، سردبیر سابق جیمز هایدنری از سمت خود کنار رفت و جنیفر پروس جایگزین او شد. مدیر ارشد محتوای امریکن رسانه، دیلن هاوارد، بر این نشریه نظارت دارد. "یواس ویکلی" موضوعاتی از روابط افراد مشهور گرفته تا آخرین روند مد، زیبایی و سرگرمی را پوشش می دهد. از سال ۲۰۱۷، تیراژ آن به طور متوسط به بیش از ۱٫۹۵ میلیون نسخه در هفته و مجموع خوانندگان بیش از ۵۰ میلیون مصرف کننده رسید. این مجله در حال حاضر دارای سبکی کاملاً متفاوت با قالب اصلی ۱۹۷۷–۲۰۰۰ است. این مجله که در اصل یک مجله ماهانه اخبار و بررسی صنعت در امتداد خطوط "پریمیر (مجله)" یا "انترتینمنت ویکلی" بود، در سال ۲۰۰۰ قالب خود را به موضوعات فعلی خود از اخبار و سبک افراد مشهور تغییر داد. وب سایت Usmagazine.com در پاییز ۲۰۰۶ راه اندازی شد. علاوه بر ویژگی های مجله، این سایت دارای یک وبلاگ خبری مشهور، عکس های اختصاصی، گالری های فرش قر
مز از اولین نمایش ها و رویدادها، به علاوه بازی ها، ویدیوها، آزمون ها و نظرسنجی ها است. "یواس ویکلی" هر ساله چندین شماره خاص دارد، از جمله شماره های ویژه هالیوود، در بهار و پاییز که هالیوود جوان موضوع بهترین بدن ها و موضوع بهترین آرایش ها را جشن می گیرد. جلد ۵ ژوئن ۲۰۰۶، "یواس ویکلی" جانت جکسون در حال حاضر رکورد بیشترین فروش این نشریه را در تاریخ دارد. تاریخچه. به عنوان یک نشریه دو هفته ای در سال ۱۹۷۷، توسط شرکت نیویورک تایمز منتشر شد. این مجله قبل از اینکه اولین سود خود را در سال ۱۹۸۰ به دست آورد ضرر کرد. در اواخر همان سال به Macfadden Media فروخته شد. سپس توسط Jann Wenner در سال ۱۹۸۵ خریداری شد و بخشی از Wenner Media LLC شد که همچنین "Rolling Stone" و "Men's Journal را" منتشر می کند. در سال ۱۹۹۱، "یواس ویکلی" به یک نشریه ماهانه تبدیل شد.
فلسفه گایا () Peter Beyer, 1998. (به نام گایا (اسطوره)، اسطوره شناسی یونانی ایزدبانو از زمین) اصطلاحی است فراگیر برای ارتباط دادن مفاهیمی دربارهٔ انسانیت به عنوان اثری از زندگی این سیاره. فرضیه گایا] معتقد است که همه موجودات موجود در یک سیاره حیات بخش [[زیست کره]] را به گونه ای تنظیم می کنند که قابلیت سکونت پذیری آن را افزایش دهند. مفاهیم گایا ارتباطی بین بقای یک گونه (از این رو سیر [[فرگشت]] آن) و مفید بودن آن برای بقای گونه های دیگر ایجاد می کند. در حالی که تعدادی پیش ساز برای فرضیه گایا وجود داشت، اولین شکل علمی این ایده به عنوان [فرضیه گایا توسط جیمز لاولاک، شیمیدان بریتانیایی، در سال ۱۹۷۰ ارائه شد. فرضیه گایا به این مفهوم می پردازد. بیولوژیکی هم ایستایی، و ادعا می کند که اشکال زندگی ساکن یک سیاره میزبان همراه با محیط خود مانند یک سیستم واحد و خودتنظیم عمل کرده و عمل می کنند. این سیستم شامل سنگ های نزدیک به سطح، خاک و جو می باشد. امروزه بسیاری از دانشمندان چنین ایده هایی را بدون پشتوانه یا در تضاد با شواهد موجود می دانند (نگاه کنید به فرضیه گایا). این نظریه ها، اما در سیاست های سبز قابل توجه هستند.
سلامت زنان در هند را می توان بر حسب شاخص های متعددی بررسی کرد که بر اساس جغرافیا، موقعیت اجتماعی-اقتصادی و فرهنگ متفاوت است. برای بهبود مناسب سلامت زنان در هند باید ابعاد متعددی از رفاه در رابطه با میانگین سلامت جهانی و همچنین در مقایسه با مردان در هند مورد تجزیه و تحلیل قرار گیرد. سلامتی عامل مهمی است که به رفاه انسان و رشد اقتصادی کمک می کند. در حال حاضر، زنان در هند با انبوهی از مشکلات بهداشتی مواجه هستند که در نهایت بر کل اقتصاد تأثیر می گذارد. پرداختن به تفاوت های جنسیتی، طبقاتی یا قومیتی که در مراقبت های بهداشتی وجود دارد و بهبود نتایج سلامت می تواند از طریق ایجاد سرمایه انسانی با کیفیت و افزایش سطح پس انداز و سرمایه گذاری به سود اقتصادی کمک کند. سوگیری جنسیتی در دسترسی به مراقبت های بهداشتی. سازمان ملل متحد هند را به عنوان کشوری با درآمد متوسط رتبه بندی می کند. یافته های مجمع جهانی اقتصاد نشان می دهد که هند یکی از بدترین کشورهای جهان از نظر نابرابری جنسیتی است. گزارش توسعه انسانی برنامه توسعه سازمان ملل متحد در سال ۲۰۱۱، هند را از نظر نابرابری جنسیتی در رتبه ۱۳۲ از ۱۸۷ قرار داد. ارزش این شاخص چندبعدی،
شاخص نابرابری جنسیتی (GII) با عوامل متعددی از جمله نرخ مرگ و میر مادران، نرخ باروری نوجوانان، پیشرفت تحصیلی و نرخ مشارکت نیروی کار تعیین می شود. نمونه های نابرابری جنسیتی در هند شامل احتمال کمتر زنان برای باسواد بودن و ادامه تحصیل و مشارکت در نیروی کار است. جنسیت یکی از عوامل اجتماعی اصلی تعیین کننده سلامت است - که شامل عوامل اجتماعی، اقتصادی و سیاسی می شود - که نقش عمده ای در پیامدهای سلامتی زنان در هند و دسترسی به مراقبت های بهداشتی در هند ایفا می کند. بنابراین، سطح بالای نابرابری جنسیتی در هند تأثیر منفی بر سلامت زنان دارد. مطالعات نشان داده اند که پسران در مقایسه با دختران، زمانی که برای وضعیت اجتماعی-اقتصادی بدی هستند، احتمال بیشتری برای دریافت درمان از مراکز بهداشتی درمانی دارند. نقش جنسیت در دسترسی به مراقبت های بهداشتی را می توان با بررسی تخصیص منابع در خانوار و حوزه عمومی تعیین کرد. تبعیض جنسیتی قبل از تولد شروع می شود. زنان بیشترین سقط جنسی را در هند دارند. اگر جنین دختر سقط نشود، به دلیل ترجیح خانواده او برای پسر، بارداری مادر می تواند یک تجربه استرس زا باشد. به محض تولد، دختران در مقایسه با پسران
مستعد تغذیه کمتری هستند، به خصوص زمانی که چند دختر در خانه وجود داشته باشند. با بلوغ زنان تا بزرگسالی، بسیاری از موانعی که آنها را از دستیابی به سطوح عادلانه سلامت بازمی دارد، ناشی از وضعیت پایین زنان و دختران در جامعه هند، به ویژه در مناطق روستایی و تحت تأثیر فقر است. وضعیت بد و تبعیض علیه زنان در هند را می توان به بسیاری از هنجارهای فرهنگی نسبت داد. نیروهای اجتماعی پدرسالاری، سلسله مراتبی و خانواده های چند نسلی به نقش های جنسیتی هند کمک می کنند. مردان از امتیازات بیشتر و حقوق برتر برای ایجاد جامعه ای نابرابر استفاده می کنند که زنان را با قدرت اندک یا بدون قدرت باقی می گذارد. نمونه این ساختار اجتماعی، مشارکت کم زنان در پارلمان ملی هند و نیروی کار است. زنان نیز به دلیل تعهدات زناشویی برای خانواده ارزش کمتری دارند. اگرچه غیرقانونی است، اما هنجارهای فرهنگی هند اغلب پرداخت جهیزیه به خانواده شوهر را اجبار می کند. بار مالی بیشتر دختران در آینده ساختار قدرتی را ایجاد می کند که به نفع پسران در تشکیل خانواده است. علاوه بر این، اغلب تصور می شود که زنان در سنین پیری قادر به مراقبت از والدین نیستند، که حتی ترجیح بیشتری
برای پسران به دختران ایجاد می کند. در مجموع، زنان اغلب کمتر از مردان ارزش دارند. با درگیری کمتر در حوزه عمومی - که نمونه آن نرخ مشارکت سیاسی و کارگری است - و انگ کم ارزش بودن در خانواده، زنان با شکل منحصر به فردی از تبعیض جنسیتی روبرو هستند. نابرابری های جنسیتی به نوبه خود مستقیماً با پیامدهای بهداشتی ضعیف برای زنان مرتبط است. مطالعات متعدد نشان داده اند که میزان پذیرش در بیمارستان ها به طور چشمگیری بسته به جنسیت متفاوت است و مردان بیشتر از زنان به بیمارستان ها مراجعه می کنند. دسترسی متفاوت به مراقبت های بهداشتی به این دلیل اتفاق می افتد که زنان معمولاً حق دریافت سهم کمتری از منابع خانگی را دارند و بنابراین از منابع مراقبت های بهداشتی به میزان کمتری نسبت به مردان استفاده می کنند. آمارتیا سن دسترسی به منابع کمتر خانواده را به قدرت چانه زنی ضعیف آنها در داخل خانواده نسبت داده است. علاوه بر این، مشخص شده است که زنان هندی اغلب بیماری را کمتر گزارش می کنند. گزارش ناکافی بیماری ممکن است به این هنجارهای فرهنگی و انتظارات جنسیتی در خانواده کمک کند. جنسیت همچنین به طور چشمگیری بر استفاده از مراقبت های دوران بارداری و