Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آکادمی نظامی ترکیه () یا همان طور که از نظر تاریخی و عمومی شناخته شده است، حربیه، یک آکادمی نظامی مختلط چهار ساله و بخشی از دانشگاه دفاع ملی ترکیه است. این آکادمی در مرکز آنکارا، ترکیه واقع شده است. مأموریت آن پرورش ذهنی و جسمی دانشجویان برای خدمت به عنوان افسران وظیفه در ارتش ترکیه است و قدیمی ترین آکادمی نیروهای مسلح (افتتاح شده در سال ۱۸۳۴) است. پس از کودتای نافرجام ۲۰۱۶، آکادمی نظامی (همراه با آکادمی نیروی دریایی، آکادمی نیروی هوایی و سایر مؤسسات آموزشی نظامی) بخشی از دانشگاه دفاع ملی جدید شد که تحت نظر وزارت دفاع ملی تشکیل شد.
میدان گاوبازی، میدانی است که در آن گاوبازی انجام می شود. میدان های گاوبازی اغلب با شبه جزیره ایبری مرتبط هستند، اما می توان آن ها را در سراسر آمریکای ایبری و در چند مستعمره سابق اسپانیا و پرتغال در آفریقا نیز یافت. میدان های گاوبازی اغلب مراکز تاریخی و فرهنگی مهمی هستند که شباهت های ساختاری زیادی با آمفی تئاتر رومی دارند. ساختار متداول. میدان گاوبازی کلاسیک، یک آمفی تئاتر تقریباً دایره ای شکل و محصور با ردیف های پلکانی از جایگاه ها است که یک فضای مرکزی باز را احاطه کرده اند. این فضای باز، میدان یا روئدو را تشکیل می دهد، میدانی از سنگ خرد شده متراکم (آلبرو) که صحنه گاوبازی است. همچنین در سطح زمین، میدان مرکزی توسط یک منطقهٔ نمایش به نام کالخون (کوچه) احاطه شده است که گاوبازان در آنجا آماده می شوند و پناه می گیرند. کالخون توسط یک دیوار یا سازهٔ دیگر، که معمولاً از چوب ساخته شده و تقریباً ۱۴۰ سانتی متر ارتفاع دارد، از میدان جدا می شود. دیوار حائل دارای درهایی برای ورود و خروج گاو نر (puerta de los toriles) و شرکت کنندگان انسانی (puerta de cuadrilla) است، اگرچه شکل، تعداد و محل قرارگیری این درها از یک میدان گاوبا
زی به میدان دیگر متفاوت است. در مکان های منظم، دیوار به سمت بیرون کشیده شده و شکاف هایی (burladero، از burlar: طفره رفتن، جاخالی دادن) ایجاد می کند که به گاوبازان اجازه می دهد وارد میدان شوند و پناه بگیرند، اما برای گاو نر بسیار باریک هستند. با این وجود، در موارد نادر، گاو نر از روی دیوار می پرد و باعث ایجاد خرابی در راهرو می شود. دیوارها همچنین نوعی رکاب یا جای پا دارند که به عبور از روی سکو به سمت میدان مرکزی کمک می کند و گاهی اوقات رکاب هایی نیز در کنار میدان وجود دارد. این رکاب ها بیشتر توسط کارکنان رویداد در صورت نیاز به مداخله سریع در مواقع اضطراری استفاده می شوند. میدان با ردیف های صندلی های بالارونده احاطه شده است. قیمت صندلی ها بسته به موقعیت خورشید در طول نمایش، معمولاً بعد از ظهر، متفاوت است. سول داغ، «خورشید»، ارزان تر از سومبرا، «سایه» تازه است. ریشه های معماری. میدان های گاوبازی به عنوان عرصه های ورزشی تخصصی، همگام با ورزشی که به آنها نیاز داشت، تکامل یافتند. بسیاری از آمفی تئاترهای روم باستان ویژگی هایی داشتند که می توان آنها را در میدان های گاوبازی امروزی مشاهده کرد (در واقع، تماشاخانه نیم، فر
انسه، یک اثر باستانی رومی است، اگرچه از میدان های معمولی بیضی شکل تر است) و منشأ گاوبازی ارتباط نزدیکی با برخی سنت های رومی دارد. در سال های شکل گیری این ورزش در شبه جزیره ایبری، از آن محوطه های رومی معمولاً برای رویدادهای گاوبازی استفاده نمی شد. در گذشته، زمانی که جشنواره های گاوبازی عمدتاً سوار بر اسب برگزار می شد، این نمایش یک امر عمومی تر بود که در میدان باز شهر برگزار می شد. تنها بعدها، زمانی که گاوبازی ها عمدتاً توسط مردان پیاده انجام می شد، مردم به سازه ای برای نگهداری مناسب آنها نیاز داشتند. در ابتدا، نرده های چوبی موقت برای جلوگیری از فرار گاوها ساخته می شد. وقتی گاوبازی در قرن هجدهم بسیار محبوب تر شد، جمعیت نه تنها برای تماشای این نمایش به صندلی های مخصوص نیاز داشتند، بلکه به سازه ای برای مهار بی نظمی عمومی که در جشنواره ها در دوران اوج چهره های افسانه ای مانند کاستیلارس، پدرو رومرو و پپه-هیلو حاکم بود، نیز نیاز داشتند. برای قرن ها، کازوهای اولیه (از کلمه لاتین cursum به معنای مسیر، پیست) مستطیل شکل بودند. اولین نمونه ها در سیرا د هوئلوا یافت می شوند که مقصد مسیرهای کوچ از لئون بود، که بخشی از فرهنگ
خود را با خود به همراه آوردند، از جمله جشن سن مامس، که عمدتاً با شمال اسپانیا مرتبط است. دقیقاً در دهکده سن مامس، بین آروچه و روسال د لا فرونترا، جایی بود که قدیمی ترین کازو مستند در سال ۱۵۹۹ ساخته شد. بخش بسیار کمی از ساختار این میدان مستطیل شکل باقی مانده است، که به طور گسترده توسط مورخ محلی آنتونیو رودریگز گویلن «چامیزو» مستند شده است. یک کوزو قدیمی دیگر در سال ۱۶۰۸ در آلمونستر لا رئال ساخته شد و میدان نزدیک آن از کامپوفریو که در سال ۱۷۱۸ تکمیل شد، از قدیمی ترین میدان ها با شکل دایره ای است. قدیمی ترین میدانی که هنوز مورد استفاده قرار می گیرد، لاس ویرتودس در سانتا کروز د مودلا، سیوداد رئال، مربوط به سال ۱۶۴۱ است و شکل مربعی دارد. میدان بجار (۱۷۱۱) در ابتدا مستطیل شکل بود و بعداً دایره ای شد. به همین ترتیب، هنگامی که میدان گاوبازی لا مائسترانزا در سویل در سال ۱۷۳۰ به طور خاص برای برگزاری مسابقات گاوبازی مجوز ساخت گرفت، نقشه های اولیه برای سه سال اول، یک میدان مستطیل شکل را در نظر گرفته بودند، اما بعداً به شکل دایره ای تغییر یافت که از گوشه گیری اجتناب می کرد و همه بینندگان را در فاصله تقریبی یکسانی قرار می
داد، به همین دلیل فرم بیضوی آمفی تئاترها نیز به همین شکل بود. ساخت میدان دایره ای دیگری در سال ۱۷۵۴ در روندا آغاز شد و اولین مسابقات گاوبازی در سال ۱۷۸۲ در آن برگزار شد. در اواخر قرن نوزدهم، سبک نئو-مودخار برای میدان ها رواج یافت که شامل تزئینات آجرکاری قابل مشاهده بود. از دهه ۱۹۹۰، فناوری جدید ساخت و ساز امکان پوشاندن دائمی یا موقت برخی از حلقه ها را فراهم کرده است. کاربردهای جایگزین. هدف اصلی این میدان گاوبازی است، اما معمولاً به برخی از هفته های جشنواره در سال محدود می شود. در مواقع دیگر، ممکن است به عنوان محل برگزاری کنسرت مورد استفاده قرار گیرد، مانند تور Rock en el ruedo میگل ریوس یا آلبوم زنده Diamonds &amp; Rust in the Bullring که شامل کنسرت جوآن بائز در میدان بیلبائو بود. قبل از رواج مکان های ورزشی مدرن، میدان های گاوبازی در کشور باسک برای ورزش های سنتی مشابه چالش های دوی مقاومت استفاده می شدند. مردم بر روی تعداد دورهایی که دونده می توانست طی کند شرط می بستند. هیچ گاوی در این ماجرا دخیل نبود. پس از نبرد باداخوس (۱۹۳۶) در جنگ داخلی اسپانیا، میدان باداخوس به عنوان اردوگاهی برای هواداران جمهوری استفاده
شد و هزاران نفر توسط نیروهای ملی گرا که تازه شهر را اشغال کرده بودند، در آنجا اعدام شدند. بیشتر میدان های گاوبازی سرپوشیده، به ویژه در مکزیک و سایر نقاط آمریکای لاتین، علاوه بر استفاده برای کنسرت، برای ورزش های سرپوشیده ای مانند بسکتبال، هاکی روی یخ، بوکس و لوچا لیبره نیز مورد استفاده قرار گرفته اند.
کاظم اوزالپ (; ۱۷ فوریه ۱۸۸۲ – ۶ ژوئن ۱۹۶۸) افسر نظامی، سیاستمدار و یکی از چهره های برجسته جنگ استقلال ترکیه بود. زندگی نامه. کاظم اوزالپ با نام اولیه کاظم فکری در سال ۱۹۰۲ از دانشکده نظامی عثمانی فارغ التحصیل شد و در سال ۱۹۰۵ دانشکده جنگ را به پایان رساند. کاظم اوزالپ در حادثه ۳۱ مارس ۱۹۰۹ شرکت داشت. او در طول جنگ های بالکان فرمانده نظامی نیروهای عثمانی بود. در سال ۱۹۱۷، در طول جنگ جهانی اول به درجه سرهنگی ارتقا یافت. او یکی از فرماندهان نظامی بود که گروه های مقاومت را علیه اشغال ازمیر توسط نیروهای یونانی سازماندهی کرد. در طول جنگ استقلال ترکیه، او در چندین جبهه جنگید. در سال ۱۹۲۱، کاظم اوزالپ به دلیل موفقیتش در نبرد سقاریه به درجه ژنرالی ارتقا یافت. پس از سرکوب شورش کردهای شیخ سعید، او در گزارش اصلاحات شرق مشارکت داشت که توصیه می کرد بازرسان کل در استان های شرقی ترکیه تأسیس شوند و شورشیان کرد در منطقه سرکوب شوند. کاظم اوزالپ که پیش از این به عنوان نماینده استان بالکسیر در دوره اول پارلمان جمهوری تازه تأسیس عضویت داشت، از سال ۱۹۲۱ تا ۱۹۲۵ و بعداً از سال ۱۹۳۵ تا ۱۹۳۹ به عنوان وزیر دفاع در چندین کابینه خدمت کر
د. او از سال ۱۹۲۴ تا ۱۹۳۵ به عنوان رئیس مجلس ملی کبیر ترکیه انتخاب شد. در سال ۱۹۵۰، او به عنوان نماینده استان وان به پارلمان راه یافت. او در سال ۱۹۵۴ از فعالیت های سیاسی بازنشسته شد. شایعه شده بود که او احتمالاً به دلیل مخالفتش با تصمیم تعطیلی مراکز بکتاشی (تکه) بکتاشی بوده است. کاظم اوزالپ خاطرات خود را در کتاب «ملی ماکادله» ("مبارزه ملی") نوشت. او در ۶ ژوئن ۱۹۶۸ در آنکارا درگذشت. بقایای او به گورستان دولتی ترکیه منتقل شد.
بازیگر نقش خاص () به بازیگری گفته می شود که به ایفای نقش شخصیت های نامتعارف، عجیب وغریب یا جالب در قالب نقش های مکمل، و نه نقش های اصلی، شناخته می شود. این اصطلاح تا حدی انتزاعی است و می توان آن را به شکل های گوناگونی تفسیر کرد. اگرچه همه بازیگران «نقش خاص» خود را ایفا می کنند، اصطلاح «بازیگر نقش خاص» معمولاً به کسی اطلاق می شود که اغلب نقش های مکملی متمایز و مهم بازی می کند. یک بازیگر نقش خاص ممکن است در طول حرفه ی خود، طیفی متنوع از شخصیت ها را بازی کند ــ و به همین دلیل گاهی «آفتاب پرست» لقب می گیرد ــ یا ممکن است به ایفای یک نوع نقش خاص شناخته شود. نقش های اینگونه بازیگران، پررنگ تر از نقش های کوتاه گذرا یا سیاهی لشکرهای بدون دیالوگ هستند. این اصطلاح عمدتاً برای توصیف بازیگران سینما و تلویزیون به کار می رود، نه بازیگران تئاتر. یکی از کاربردهای اولیه این اصطلاح در نسخه ی سال ۱۸۸۳ نشریه "استیج" دیده می شود، که در آن «بازیگر نقش خاص» چنین تعریف شده است: «کسی که وجوه فردی و ویژگی های غیرعادی را به تصویر می کشد». بازیگرانی که سال ها نقش های خاص بازی کرده اند، ممکن است برای تماشاگران چنان تغییرپذیر باشند که تشخ
یص آن ها به عنوان یک بازیگر واحد دشوار باشد. نمای کلی. در مقایسه با بازیگران نقش اصلی، بازیگران نقش خاص معمولاً کمتر درخشان یا جذاب تلقی می شوند. در حالی که بازیگران نقش اول اغلب از جذابیت جسمانی برخوردارند که برای ایفای نقش های عاشقانه لازم دانسته می شود، بازیگران نقش خاص معمولاً این ویژگی را ندارند. در واقع، برخی از آن ها به خاطر چهره ی خاص یا متفاوت شان شناخته شده اند. به عنوان مثال، ویلیام شوتز، بازیگر نقش خاص اهل شیکاگو، در پنج سالگی در یک سانحه ی رانندگی دچار آسیب شدید صورت شد، اما ظاهر او پس از جراحی ترمیمی، باعث شد برای تماشاگران تئاتر چهره ای متمایز و به یادماندنی باشد. نام بازیگران نقش خاص معمولاً در تبلیغات سینما و تلویزیون و روی سردر سالن ها یا تابلوها با برجستگی نشان داده نمی شود، چون انتظار نمی رود نام آن ها به تنهایی باعث جذب مخاطب شود. با این حال، برخی از آن ها با وجود ناشناخته بودن نام شان، از چهره هایی هستند که فوراً قابل شناسایی اند. این بازیگران در زبان محاوره با اصطلاحاتی مانند «اون یارو» یا «بازیگر اون یارو» شناخته می شوند؛ مثلاً در فیلم مستند "اون یارو دیک میلر" محصول ۲۰۱۴. جان کارول لی
نچ نمونه ی برجسته ای از چنین بازیگرانی است. در طول یک حرفه ی بازیگری، ممکن است یک بازیگر بین نقش های اصلی و مکمل جابه جا شود. برخی بازیگران نقش اول، با بالا رفتن سن شان، دسترسی شان به نقش های اصلی محدود می شود. برخی بازیگران نقش خاص حرفه ی خود را بر پایه ی مهارت های ویژه ای که در فیلم های ژانری لازم است، بنا کرده اند؛ مانند رقص، اسب سواری، آکروبات، توانایی شنا، یا بوکس. بسیاری از بازیگران جوان که به واسطه ی موفقیت اولیه در یک نقش خاص یا در یک ژانر خاص شناخته می شوند، گرفتار تیپ ها یا نقش های ثابت می شوند، به گونه ای که کارگردانان انتخاب بازیگر و نمایندگان سینمایی، آن ها را به سمت همان نوع نقش ها سوق می دهند. برخی بازیگران نقش خاص به دلیل توانایی شان در ایفای نقش های بسیار متنوع «آفتاب پرست» لقب گرفته اند، مانند گری اولدمن و کریستین بیل. بسیاری از بازیگران نقش خاص گرایش دارند که در طول حرفه ی خود، یک نوع نقش مشخص را بارها بازی کنند؛ مانند هاروی کایتل در نقش شخصیت های سرسخت و مصمم، کریستوفر لوید در نقش های عجیب وغریب و نامتعارف، کلود رینس در نقش مردان پیچیده و گاه اخلاقاً مبهم و چندپهلو، ایب ویگودا در نقش خلافک
اران سالخورده، فیروزه بالک در نقش دختران گاتیک دمدمی مزاج، داگ جونز در نقش موجودات غیرانسانی، و فارست ویتاکر در نقش شخصیت های آرام با خشم درونی. اد لاتر اغلب به دلیل چهره ی کشیده و زاویه دارش در نقش شخصیت های تهدیدآمیز ظاهر می شد؛ چهره اش به راحتی در میان مردم شناخته می شد، اگرچه تماشاگران نام او را به ندرت می دانستند. بازیگران نقش خاص می توانند طیف گسترده ای از تیپ ها را بازی کنند، از جمله زن شهرآشوب، هفت تیرکش غرب وحشی، رفیقِ صمیمیِ قهرمان فیلم، دائم الخمر شهر، شرور، یا فاحشه ای با قلبی پاک. بازیگران پرکار نقش های خاص ــ مانند مارگو مارتیندیل ــ به ندرت بیکار می مانند و معمولاً حرفه هایی بلندمدت و چند دهه ای دارند. آن ها اغلب از سوی همکاران بازیگر خود بسیار مورد احترام اند.
در کریکت، زمین بازی مکانی است که مسابقات کریکت در آن برگزار می شود و شامل یک زمین کریکت، غرفه کریکت و هرگونه ساختمان و امکانات رفاهی مرتبط است. زمین بازی یک بازیکن ضربه زننده، ناحیه ای پشت خط چینِ در حال ترکیدن در انتهای زمین بازی آن هاست. این یکی از دو منطقه امنی است که ضربه زنندگان برای کسب امتیاز بین آن ها می دوند. مکان برای بازی ها. علاوه بر زمین کریکت، زمین ممکن است شامل یک پاویون، محوطه های تماشا یا استادیوم، پارکینگ، مغازه ها، بارها، نورافکن ها، پرده های نمایش، دروازه ها و امکانات کنفرانس باشد. بخش هایی از زمین بازی. زمین ضربه زننده، ناحیه ای پشت چین ترکیده در انتهای زمین اوست. به طور کلی، زمین فقط متعلق به ضربه زننده ای است که به آن نزدیک تر است و تا زمانی که ضربه زننده دیگر به آن نزدیک تر شود، به همان شکل باقی می ماند. اینکه یک ضربه زننده داخل یا خارج از زمین خود باشد، توسط قانون ۳۰ قوانین کریکت تعریف می شود. تا زمانی که بدن یا چوب ضربه زننده (که در دست دارد) با زمین تماس داشته باشد، او در زمین است و گفته می شود که «زمین خود را به خوبی ساخته است». ضربه زننده ها می توانند بین دو زمین بدوند تا امتیاز ب
گیرند. با این حال، اگر یک ضربه زننده خارج از زمین خود باشد (که می تواند زمانی اتفاق بیفتد که وارد زمینی شود که ضربه زننده دیگری از قبل آن را اشغال کرده است)، اگر تیم فیلدینگ ویکت را در زمین او قرار دهد، ممکن است با بیرون رفتن یا گیر افتادن از زمین اخراج شود (از امتیازگیری بیشتر جلوگیری شود).
کالج دفاعی ناتو () کالج نظامی بین المللی برای کشورهای عضو پیمان آتلانتیک شمالی است. این کالج در رم، ایتالیا واقع شده است. ایده کالج دفاعی ناتو از ژنرال دوایت آیزنهاور، اولین فرمانده عالی متفقین اروپا، سرچشمه گرفت که خیلی زود نیاز به یک نهاد بین المللی جدید با مأموریت آموزشی منحصر به فرد را تشخیص داد. در ۱۹ نوامبر ۱۹۵۱، کالج دفاعی ناتو درهای خود را به روی دوره ۱ در پاریس گشود. در سال ۱۹۶۶، فرانسه از ساختار نظامی یکپارچه اتحاد خارج شد و کالج به منطقه یورو در رم نقل مکان کرد. در ۱۰ سپتامبر ۱۹۹۹، ساختمان جدید کالج، دو برابر اندازه ساختمان قدیمی، در یک منطقه نظامی در ۲ کیلومتری محل قبلی، افتتاح شد. در اکتبر ۲۰۱۶، کالج دفاعی ناتو پنجاهمین سالگرد انتقال خود به رم و شصت و پنجمین سالگرد تأسیس خود را جشن گرفت.
اسماعیل حقی کارادایی (؛ – ) ژنرال نیروی زمینی ترکیه بود که در در فاصله سال های ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۸ به عنوان بیست و دومین رئیس ستاد کل نیروهای مسلح ترکیه فعالیت می کرد و از ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۴ سی و پنجمین فرمانده نیروی زمینی ترکیه بود. پس از بازنشستگی، ژنرال حسین کیوری کاوغلو جانشین او در ریاست ستاد کل شد. در ۱۳ آوریل ۲۰۱۸، دادگاهی در ترکیه او را به دلیل نقشش در تفاهم نامه نظامی ترکیه در سال ۱۹۹۷ به حبس ابد محکوم کرد. در دوران ریاست ستاد کل او، ارتش ترکیه عملیات فولاد، سپیده دم و چکش را علیه پ.ک.ک در شمال عراق انجام داد.
ارتش مرکزی ترکیه () یکی از ارتش های میدانی ارتش مجلس ملی کبیر ترکیه در طول جنگ استقلال ترکیه بود. این ارتش در دسامبر ۱۹۲۰ تشکیل و در ۲۸ فوریه ۱۹۲۲ غیرفعال شد. در سال ۱۹۲۰، گروه هایی از یونانیان پونتیک به روستاها و مزارع مسلمانان در امتداد ساحل دریای سیاه ترکیه حمله می کردند. برای مقابله با این امر، ارتش مرکزی به فرماندهی ژنرال نورالدین پاشا در دسامبر ۱۹۲۰ تأسیس شد و ستاد مرکزی آن در آماسیه قرار داشت.
میدان هاکی روی یخ (یا محل برگزاری هاکی روی یخ، یا استادیوم هاکی روی یخ) مکانی ورزشی است که در آن مسابقات هاکی روی یخ برگزار می شود. به عنوان یک روش جایگزین، از آن برای ورزش های دیگری مانند برومبال، رینگت و باندی روی زمین استفاده می شود. سالن های سرپوشیده چندمنظوره. تعدادی از ورزشگاه های هاکی روی یخ نیز برای استفاده توسط انواع مختلف ورزش، مانند بسکتبال، طراحی شده اند. در بسیاری از این ورزشگاه های چند منظوره، مانند یونایتد سنتر در شیکاگو و کریپتو.کام آرنا در لس آنجلس، یک کف تخته سه لای عایق بندی شده، قطعه به قطعه، روی سطح یخ قرار می گیرد و سپس تخته های زمین بسکتبال روی آن قرار می گیرند.
نورالدین پاشا (؛ ۱۸۷۳ – ۱۸ فوریه ۱۹۳۲) افسر نظامی و سیاست مدار ترک بود که در طول جنگ جهانی اول در ارتش عثمانی و در جبهه غربی جنگ استقلال ترکیه در ارتش ترکیه خدمت کرد. او را نورالدین ریش دار (به ترکی: Sakallı Nurettin) می نامیدند زیرا تنها افسر عالی رتبه ترک بود که در طول جنگ استقلال ترکیه ریش داشت. او به عنوان یکی از مهمترین فرماندهان جنگ شناخته می شود. او دستور چندین قتل و کشتار را داد. او در جنگ یونان و ترکیه، جنگ عثمانی و ایتالیا، جنگ های بالکان، جنگ جهانی اول و جنگ استقلال ترکیه حضور داشت. وی برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور (شوالیه) شده است.
دوغان گورش (؛ – ) ژنرال نیروی زمینی ترکیه و سیاست مدار اهل ترکیه بود، که در فاصله سال های ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۴ به عنوان رئیس ستاد کل نیروهای مسلح ترکیه فعالیت می کرد. او از سال ۱۹۸۷ تا ۱۹۸۹ فرمانده ارتش اول ترکیه بود و از ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۰ فرماندهی نیروی زمینی ترکیه را برعهده داشت. در ۳ دسامبر ۱۹۹۰ نجیب تورومتای از سمت خود به عنوان رئیس ستاد کل استعفا داد و گورش به جای او منصوب شد. در سال ۱۹۹۲، او با اعتماد به نفس اعلام کرد که «ترکیه یک دولت نظامی است». حادثه یشیلوا در سال ۱۹۹۱، و همچنین عملیات شمال عراق در سال ۱۹۹۲ و بمباران شمال عراق در ۲۶ ژوئیه ۱۹۹۴، در زمان تصدی او به عنوان رئیس ستاد کل ارتش رخ داد.
برج تلویزیون جده، یک برج مخابراتی و تلویزیونی در شهر جده، عربستان سعودی است. این برج ۲۵۰ متر ارتفاع دارد و دارای یک عرشهٔ رصد است. ساخت این سازه در سال ۲۰۰۶، تحت نظارت گروهی از مهندسان آژانس امور مهندسی وزارت فرهنگ و اطلاعات عربستان سعودی و همچنین مهندسان شرکت فرانسوی فریسینت انجام شد. برج تلویزیون جده به عنوان بخشی از مجموعهٔ جدید وزارت اطلاعات در این شهر ساخته شد. این برج در دوران سلطنت عبدالله بن عبدالعزیز آل سعود افتتاح گردید و به بهره برداری رسید. همچنین، ساختمان برج به فناوری های نوین پخش جهانی مجهز است. منابع. پانویس
مرحله حذفی ای اف سی کاپ ۲۰۱۷ از ۱۶ مه تا ۴ نوامبر ۲۰۱۷ برگزار شد. در مجموع ۱۱ تیم در مرحله حذفی برای تعیین قهرمان ای اف سی کاپ ۲۰۱۷ به رقابت پرداختند. تیم های راه یافته. تیم های زیر از مرحله گروهی راه یافتند: فرمت. در مرحله حذفی، ۱۱ تیم یک تورنمنت تک حذفی را برگزار کردند و تیم ها تا نیمه نهایی پلی آف بین منطقه ای به پنج منطقه تقسیم شدند. هر مسابقه به صورت رفت و برگشت برگزار شد، به جز فینال که به صورت تک بازی برگزار شد. در صورت لزوم، از قانون گل زده در خانه حریف (برای مسابقات رفت و برگشت)، وقت اضافه (گل زده در خانه حریف در وقت اضافه اعمال نمی شود) و ضربات پنالتی برای تعیین برنده استفاده شد (ماده ۱۱.۳ آیین نامه). برنامه. برنامه مسابقات به شرح زیر بود (غ: منطقه غرب آسیا؛ م: منطقه آسیای مرکزی؛ ج: منطقه جنوب آسیا؛ آ: منطقه آسه آن؛ ش: منطقه شرق آسیا). از سال ۲۰۱۷، مسابقات در منطقه غرب آسیا به جای سه شنبه و چهارشنبه، دوشنبه و سه شنبه برگزار شد. نمودار. نمودار مسابقات به شرح زیر است: این نمودار پس از قرعه کشی مرحله حذفی، که در تاریخ ۶ ژوئن ۲۰۱۷، ساعت ۱۵:۰۰ به وقت مالزی (یوتی سی ۸+) در هتل جی وی ماریوت کوالا لامپور در
کوالا لامپور، مالزی برگزار شد، تعیین شد. نیمه نهایی منطقه ای. در نیمه نهایی منطقه ای، چهار تیم واجد شرایط از منطقه غرب آسیا (گروه های A تا C) در دو بازی رفت و برگشت و چهار تیم واجد شرایط از منطقه آسه آن (گروه های F تا H) در دو بازی رفت و برگشت به مصاف هم رفتند که قرعه کشی مرحله گروهی و شناسایی بهترین تیم دوم، ترتیب مسابقات و مراحل را مشخص می کرد. منطقه غرب آسیا. "نیروی هوایی در مجموع ۲–۱ برنده شد." "الوحده در مجموع ۴–۲ برنده شد." منطقه آسه آن. "هوم یونایتد در مجموع ۵–۴ برنده شد." "۴–۴ در مجموع. سئرس نیگروس با گل زده بیشتر در خانه حریف برنده شد." فینال منطقه ای. قرعه کشی فینال های منطقه ای در ۶ ژوئن ۲۰۱۷ برگزار شد. در فینال های منطقه ای، دو برنده نیمه نهایی منطقه ای غرب آسیا با یکدیگر بازی کردند و دو برنده نیمه نهایی منطقه ای آسه آن با یکدیگر بازی کردند و ترتیب مراحل با قرعه کشی مشخص شد. برنده فینال منطقه ای غرب آسیا به فینال راه یافت، در حالی که برنده فینال منطقه ای آسه آن به نیمه نهایی پلی آف بین منطقه ای راه یافت. منطقه غرب آسیا. "۲–۲ در مجموع. نیروی هوایی با گل زده در خانه حریف برنده شد." منطقه آسه آن. "س
ئرس نیگروس در مجموع ۳–۲ برنده شد." نیمه نهایی پلی آف بین منطقه ای. قرعه کشی نیمه نهایی پلی آف بین منطقه ای در ۶ ژوئن ۲۰۱۷ برگزار شد. در نیمه نهایی پلی آف بین منطقه ای، چهار برنده منطقه ای به غیر از منطقه غرب آسیا در دو گروه بازی کردند، یعنی برنده منطقه آسیای مرکزی (گروه D)، برنده منطقه جنوب آسیا (گروه E)، برنده منطقه شرق آسیا (گروه I) و برنده فینال منطقه ای آسه آن (که هویت آن در زمان قرعه کشی مشخص نبود)، و مسابقات و ترتیب مراحل با قرعه کشی و بدون هیچ گونه سیدبندی مشخص شد. "استقلال دوشنبه در مجموع ۵–۱ برنده شد." "بنگالورو در مجموع ۳–۰ برنده شد." فینال پلی آف بین منطقه ای. در فینال پلی آف بین منطقه ای، دو برنده نیمه نهایی پلی آف بین منطقه ای با یکدیگر بازی کردند و ترتیب مراحل توسط قرعه کشی نیمه نهایی پلی آف بین منطقه ای تعیین شد. برنده فینال پلی آف بین منطقه ای به فینال راه یافت. "استقلال دوشنبه در مجموع ۳–۲ برنده شد." فینال. قرعه کشی فینال در ۶ ژوئن ۲۰۱۷ برگزار شد. در فینال، برنده فینال منطقه غرب آسیا و برنده فینال پلی آف بین منطقه ای با یکدیگر بازی کردند و تیم میزبان با قرعه کشی مشخص شد.
پیست پرش با اسکی، مکانی ورزشی است که برای پرش با اسکی استفاده می شود. اندازه آن ها از سازه های برفی موقت دست ساز تا مکان های دائمی مسابقه متغیر است. در بالا، یک مسیر داخلی وجود دارد که در آن، پرش کننده قبل از رسیدن به پرش، برای ایجاد سرعت کافی به سمت پایین می دود. سپس اسکی باز تا زمان فرود روی شیب فرود، در هوا معلق می ماند. آخرین بخش تپه، مسیر خروجی است که می تواند مسطح یا حتی سربالایی باشد و به پرش کننده اجازه می دهد تا بایستد. نقطه ساخت (نقطه K) برای تعیین نقاط فاصله برای یک طول خاص استفاده می شود. اندازه تپه با واحد اندازه تپه سنجیده می شود. تپه هایی با اندازه تپه بیش از HS185، تپه های مخصوص اسکی سواری هستند؛ پنج تپه از این نوع در جهان وجود دارد. سازه. بالای تپه، نقطه شروع است. این به هیئت داوران اجازه می دهد تا سرعت پرش کنندگان را در شرایط باد مختلف، با کوتاه یا بلند کردن مسافت در طول مسیر، تنظیم کنند. سکو دارای میله ای در عرض خود است که پرش کننده روی آن می نشیند. با خم شدن به جلو، پرش کننده به طور طبیعی شروع به سر خوردن روی مسیرهای آماده شده در طول مسیر می کند. مسیر معمولاً زاویه ای بین ۳۸ تا ۳۶ درجه دار
د که سپس به یک حالت گذار تبدیل می شود. آخرین قسمت مسیر، میز پرش، یک بخش کوتاه و مستقیم است که معمولاً زاویه ای بین ۷ تا ۱۲ درجه به سمت پایین تپه دارد. سرعت اسکی باز معمولاً حدود ۱۰ متر (۳۳ فوت) قبل از پایان پرش اندازه گیری می شود. پرش کنندگان می توانند در تپه های بزرگ به سرعت ۹۵ کیلومتر در ساعت (۵۹ مایل در ساعت) و در تپه های اسکی بازی به سرعت ۱۰۵ کیلومتر در ساعت (۶۵ مایل در ساعت) برسند. شیب فرود دارای یک منحنی صاف است که دقیقاً از نیمرخ پرش اسکی پیروی می کند. این بدان معناست که اسکی باز هرگز بیش از حدود ۶ متر (۲۰ فوت) از سطح زمین فاصله ندارد. اولین قسمت شیب، تپه نامیده می شود. این تپه بین محل برخاستن و محل فرود قرار دارد؛ در اینجا شیب شیب افزایش می یابد. پس از تپه، محل فرود اسمی از نقطه نرمال (که به عنوان نقطه P نیز شناخته می شود) شروع می شود، جایی که شیب بیشترین شیب را دارد. از آنجا، شیب به آرامی کاهش می یابد زیرا محل فرود از نقطه ساخت (نقطه K) به سمت پایین و نقطه L امتداد می یابد، که فراتر از آن دیگر فرود ایمن تضمین نمی شود. فاصله از محل برخاستن تا انتهای محل فرود، اندازه تپه نامیده می شود. پس از شیب فرود،
نقطه خروج قرار دارد که یا مسطح یا حتی سربالایی است و اسکی باز می تواند سرعت خود را کاهش دهد. شیب پرش کلاسیک نوردیک برای مسافت افقی با پرش آزاد کیکر با زاویه بالاتر که بر ارتفاع عمودی تأکید دارد تا امکان چرخش و چرخش هوایی را فراهم کند، متفاوت است.در سال ۲۰۰۴، فدراسیون بین المللی اسکی نقطه محاسبه را به عنوان اندازه گیری اندازه تپه با اندازه تپه جایگزین کرد. اندازه تپه، طولی از نقطه برخاستن در یک خط مستقیم تا تپه و سپس در امتداد سطح شیب فرود تا نقطه اندازه تپه است. نقطه اندازه تپه بر اساس داده های فنی تپه بر اساس شعاع، زاویه شیب و فاصله ثبت شده محاسبه می شود. نقطه محاسبه یا نقطه K کمی بالاتر در تپه است و هنوز هم برای محاسبه امتیازات مسافت استفاده می شود که همراه با امتیازات سبک، برنده یک رویداد را تعیین می کند. برای تپه های تا ارتفاع زیاد، سیستم امتیازدهی ۶۰ امتیاز به پرش هایی که به نقطه بحرانی می رسند، می دهد. برای تپه های اسکی، ۱۲۰ امتیاز برای طول نقطه بحرانی اعطا می شود. بر اساس طول تپه، امتیازات مسافت محاسبه می شوند که برای هر متر فراتر از نقطه بحرانی اضافه و برای هر نقطه کوتاه تر از نقطه بحرانی کم می شوند.
یک متر در تپه های کوچک تر امتیاز مسافت بیشتری دارد. تپه ها همچنین دارای خط سقوط هستند. پرش کننده ای که پس از خط سقوط بیفتد یا به هر نحوی با بدن خود زمین را لمس کند، جریمه نمی شود. اندازه گیری مسافت در یک تپه به طور سنتی توسط افرادی انجام می شد که در امتداد تپه قرار داشتند و محل فرود اسکی باز را علامت می دادند. این روش با یک سیستم ویدیویی پیشرفته جایگزین شده است که امکان اندازه گیری با فواصل ۰٬۵ متری را فراهم می کند.
استخر شنای المپیکی، استخری است که از نظر طول، عرض و عمق با مقررات تعیین شده توسط فدراسیون جهانی ورزش های آبی (که قبلاً فینا نام داشت) برای شنا در المپیک تابستانی و مسابقات شنا در مسابقات قهرمانی جهان ورزش های آبی مطابقت داشته باشد. مقررات مربوط به اندازه های مختلف برای سایر رویدادهای استخری، مانند شیرجه، شنای موزون و واترپلو، اعمال می شود. مقررات مربوط به عرض و عمق کمتر برای مسابقات شنای کم اهمیت تر وجود دارد، اما هر رویداد «مسیر طولانی» مستلزم طول مسیر است، به عنوان تمایز از «مسیر کوتاه» که برای مسابقات در استخرهای اعمال می شود در طول (یا در ایالات متحده). اگر در مسابقه از پدهای لمسی استفاده شود، فاصله نسبت به پدهای لمسی در دو انتهای مسیر است، به طوری که خود استخر معمولاً بزرگتر از اندازه واقعی خود ساخته می شود تا بتواند عرض پدها را تحمل کند. یک استخر شنا در اندازه المپیک به عنوان یک واحد محاوره ای حجم، برای مقایسه تقریبی با اشیاء یا حجم های هم اندازه استفاده می شود. این یک تعریف خاص نیست، زیرا هیچ محدودیت حداکثری برای عمق استخر المپیک وجود ندارد. این مقدار از مرتبه بزرگی ۱ مگالیتر (ML) است. برخی از راهنماها