Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
زایمان در ژاپن () تحت تأثیر فرهنگ، قوانین و نظام بهداشتی خاص این کشور قرار دارد. نرخ مرگ ومیر نوزادان در ژاپن یکی از پایین ترین ها در جهان است و این کشور یکی از طولانی ترین امید به زندگی برای زنان را داراست. سقط جنین از سال ۱۹۴۸ قانونی شده و به طور گسترده ای در دسترس است، اما با مراسم مذهبی و فرهنگی خاصی همراه است که نشان دهنده حساسیت این موضوع در جامعه ژاپنی است. نرخ باروری در ژاپن پایین است و بیشتر زنان معمولاً یک یا دو فرزند دارند. استفاده از روش های ضدبارداری در این کشور همچنان پایین است و قرص ضدبارداری نیز موضوعی جنجالی است. در کل، وضعیت سلامت زنان در ژاپن به لحاظ آماری مثبت است و این کشور یکی از بهترین سیستم های بهداشتی را برای مراقبت های مادر و کودک دارد. پس زمینه. تاریخچه. افسانه ها به آفرینش ژاپن توسط یک الهه خورشید نسبت داده می شود که امپراتوران اولیه از او به عنوان اجداد خود یاد می کنند و این تاریخ به سال ۶۶۰ پیش از میلاد بازمی گردد. در طول هزار سال بعدی، ژاپن فرهنگی عمدتاً ناهمگن با الگوهای اجتماعی متنوع منطقه ای بود. ارتباط با کره (کشور) و چین در این دوران جنبه هایی از هر دو فرهنگ را به ژاپن آورد
، از جمله قوانین رتبه بندی و آداب، گاه شماری چینی، ستاره شناسی و سیستم درمانی مبتنی بر طب سنتی چین. دیکتاتورهای نظامی یا "شُوگُن ها" به مدت تقریباً هفتصد سال حکومت کردند که در نهایت به اتحاد نظامی و اجرای گسترده نظم مدنی مطابق با اخلاق طبقه سامورایی منجر شد، مانند قوانین وفاداری، سلسله مراتب اجتماعی و پرستش والدین. تلاش های غربی برای تجارت با ژاپن تا سال ۱۸۵۳ موفقیت آمیز نبود تا اینکه یک ناوگان آمریکایی به رهبری کامودور پری به آب های ژاپن رسید و ژاپن را مجبور به پذیرش توافق های تجاری نامطلوب کرد. این رویداد همزمان با سقوط "شُوگُن ها" و بازسازی میجی بود که به پایان سیستم مالکان فئودال و کمک به اتحاد کشور انجامید. ژاپن به سرعت به یک قدرت مدرن با ارتش امپراتوری تبدیل شد. سپس ژاپن شروع به گسترش امپراتوری خود و تصرف جزایر مختلف اقیانوس آرام و بخش هایی از روسیه کرد. این نظامی گری به دهه ۱۹۲۰ منتقل شد زمانی که ژاپن به چین حمله کرد، به دهه ۱۹۳۰ که ژاپن به کشورهای محور پیوست و نهایتاً به دهه ۱۹۴۰ که ژاپن به پرل هاربر حمله کرد. در سال ۱۹۴۵، انفجار دو بمب اتمی توسط ایالات متحده بر روی هیروشیما و ناگاساکی نتایج فاجعه بار
ی به دنبال داشت که نهایتاً منجر به عقب نشینی شد. آمریکا از ۱۹۴۵ تا ۱۹۵۲ ژاپن را تحت اشغال خود قرار داد و تحت فرماندهی ژنرال داگلاس مک آرتور، یک قانون اساسی جدید در سال ۱۹۴۷ به اجرا درآمد که بر اساس آن امپراتور به طور عمده به یک مقام نمادین تبدیل شد. ژاپن در سال ۱۹۵۲ حاکمیت خود را بازیافت و در سال ۱۹۷۲ ایالات متحده برخی جزایر شامل اوکیناوا را به ژاپن بازگرداند. رشد اقتصادی ژاپن سریع بود و به فناوری های جدید، تولید و نگرش حمایت گرایانه تکیه داشت. در سال ۱۹۹۸، ژاپن – مانند بسیاری از کشورهای منطقه – بدترین رکود اقتصادی را از زمان جنگ جهانی دوم تجربه کرد که در نهایت به استعفای نخست وزیر منجر شد. از آن زمان اقتصاد بهبود یافته است، اما همچنان با رکود روبه رو است، وضعیتی که سونامی ۲۳ فوتی اخیر و بزرگ ترین زمین لرزه تاریخ ژاپن که در ۱۱ مارس ۲۰۱۱ رخ داد، نتوانست آن را بهبود بخشد. سونامی ناشی از یک زمین لرزه عظیم در سال ۲۰۱۱، نیروگاه هسته ای فوکوشیما را در هم شکست و منجر به نشت مواد رادیواکتیو خطرناک مانند 131I، 137Cs و 134Cs به محیط زیست شد. در نتیجه، بیش از ۱۷۰٬۰۰۰ نفر در ژاپن از این منطقه تخلیه شدند. مواد رادیواکتیو
از حادثه فوکوشیما به هوا و آب آزاد شدند و احتمالاً کشاورزی و زندگی دریایی در ژاپن و کشورهای همجوار را آلوده کردند. ساختار اجتماعی و سازماندهی. جمعیت ژاپن در سال ۲۰۰۹ برابر با ۱۲۷٫۵۱ میلیون نفر بود. این کشور دهمین جمعیت بزرگ دنیا و پنجمین بالاترین چگالی جمعیت را دارد. ژاپن به طور فزاینده ای به سمت شهرنشینی پیش می رود. در سال ۲۰۰۵، حدود ۴۵ درصد از جمعیت در شعاع ۵۰ کیلومتری از سه شهر بزرگ ژاپن: توکیو، اوزاکا و ناگویا متمرکز بودند. در سال ۲۰۰۵، ۲۰٫۱ درصد از جمعیت بالای ۶۵ سال سن داشتند. پیش بینی می شود که این رقم تا سال ۲۰۳۰ به ۳۱٫۸ درصد برسد که بیشتر از هر کشور صنعتی دیگر است. نرخ باروری در ژاپن برابر با ۱٫۲۱ است که پایین تر از سطح جانشینی است. درصد خانوارهای سه نسلی از دهه ۱۹۷۰ به طور پیوسته کاهش یافته در حالی که نسبت خانوارهای یک نفره و هسته ای در همین مدت زمان افزایش یافته است. تعاملات اجتماعی در ژاپن به طور سنتی توسط دو دینامیک متضاد صمیمیت و سلسله مراتب هدایت می شود. در موقعیت های اجتماعی، تعهد به هماهنگی گروهی، همبستگی و صمیمیت باید با احترام عمیق به سلسله مراتب تعادل یابد. قوانین سلسله مراتب تحت تأثیر سن،
وضعیت اجتماعی و نوع شغل قرار دارد؛ بنابراین، رفتار مناسب بستگی به توانایی فرد در ارزیابی تمایز سلسله مراتبی میان افراد دارد. فاصله به طور طبیعی صمیمیت را کاهش می دهد و باید از زبان مناسب برای ابراز احترام استفاده شود تا از توهین به طرف مقابل جلوگیری شود. به طور سنتی، هرگونه رفتاری که منجر به تنش یا نشان دهنده انحراف باشد در ژاپن پذیرفته نمی شود. سیستم سیاسی و اقتصادی. از زمان تصویب قانون اساسی در سال ۱۹۴۷، ژاپن دولتی با مجلس و سلطنت مشروطه است. پادشاهی ارثی است در حالی که نخست وزیر باید توسط مجلس که شامل مجلس مشاوران و مجلس نمایندگان است انتخاب شود. اداره محلی ژاپن از طریق استان ها انجام می شود. کشور به ۴۷ استان تقسیم شده است که هر یک به شهرها و بخش هایی که به طور جداگانه تقسیم می شوند، تقسیم شده است. حق رأی در سن ۲۰ سالگی اعطا می شود. ژاپن چهارمین تولیدکننده بزرگ GDP در دنیا بعد از اتحادیه اروپا، ایالات متحده و چین است. در حالی که ژاپن برای قرن ها اقتصادی عمدتاً کشاورزی بود، درصد نیروی کار از قرن بیستم به طور چشمگیری از کشاورزی به مشاغل صنعتی تغییر یافت. در نتیجه، ژاپن باید حدود ۶۰ درصد از غذای خود را وارد
کند. ژاپن یکی از بزرگ ترین و پیشرفته ترین تولیدکنندگان اتومبیل، تجهیزات الکترونیکی (شامل دوربین های دیجیتال)، ابزارآلات صنعتی، فولاد و فلزات غیرآهنی، کشتی ها، مواد شیمیایی، منسوجات و غذاهای فرآوری شده در جهان است. نرخ بیکاری در ژاپن کمتر از ۵ درصد و ثابت است. با این حال، اقتصاد با چالش هایی از جمله بخش دولتی عظیم ژاپن که بیش از ۲۰۰ درصد GDP است، رکود مداوم، وابستگی به صادرات و جمعیت پیر و در حال کاهش روبه رو است. یک منحنی کلاسیک "M" به وضوح در اشتغال زنان در ژاپن مشاهده می شود زیرا بسیاری از زنان به منظور بزرگ کردن فرزندان از نیروی کار خارج می شوند. سه برابر بیشتر زنان نسبت به مردان به طور پاره وقت شاغل هستند. شورای کیفیت مراقبت های بهداشتی ژاپن سیستم جبران خسارت زایمان برای فلج مغزی را مدیریت می کند که یک سیستم جبران خسارت بدون تقصیر برای مراقبت از فلج مغزی مرتبط با زایمان است. دین. دین هایی که امروزه در ژاپن رواج دارند شامل شینتو (۸۳٫۹٪)، بودیسم (۷۱٫۴٪)، مسیحیت (۲٪) و دیگر مذاهب (۷٫۸٪) می شود. مجموع پیروان بیش از ۱۰۰٪ است زیرا بسیاری از مردم هم به شینتو و هم به بودیسم اعتقاد دارند. معبد شینتویی که به پرستش
خدایان و الهه های اساطیر ژاپنی اختصاص دارد، مناظر ژاپن را تزئین می کند. شینتو بر پایه سنت های پیشین انیمیزم و شامانیسم استوار است و مفاهیم بسیاری را که در زندگی روزمره ژاپنی ها امروزه مهم هستند، شامل می شود، از جمله پاکیزگی بدن و خانه. شینتو به مدت طولانی به عنوان «دین مردم» شناخته می شد، در حالی که بودیسم ابتدا توسط نخبگان پذیرفته شد. در بودیسم زن (زِن) ارزش هایی مانند تلاش فردی، فداکاری شخصی، وقف، کوشش، تطابق با بدن و همچنین مدیتیشن که بر فعالیت های روزانه مانند نوشیدن چای، آرایش گل و باغبانی تمرکز دارد، بنیادی است. سنت های فلسفی کنفسیوس گرایی، هرچند که به طور خاص مذهبی نیستند، در فرهنگ ژاپنی به طور عمیقی ریشه دارند. پنج رابطه اساسی طبق این فلسفه عبارتند از: پدر-پسر، حاکم-رعیت، شوهر-همسر، برادر بزرگ تر-برادر کوچک تر، و میان دوستان. به وضوح این سیستم روابط مبتنی بر زن را از جمله روابط مادر-دختر در بر نمی گیرد. محیط فیزیکی. ژاپن کشوری جزیره ای است که از غرب با کره، از جنوب غربی با چین و از شمال با روسیه هم مرز است. بیشتر جمعیت در چهار جزیره اصلی که بین اقیانوس آرام و دریای ژاپن قرار دارند زندگی می کنند. این ج
زایر شامل هوکایدو، هونشو، شیکوکو و کیوشو هستند. مساحت کل زمین ژاپن کمی کوچکتر از کالیفرنیا است، اما آب و هوای آن به طور چشمگیری از شمال تا جنوب متفاوت است، به طوری که در شمال معتدل و در جنوب گرمسیری است. این کشور عمدتاً کوهستانی است و به دلیل موقعیت جغرافیایی خود، در برابر انواع مختلف خطرات طبیعی از جمله آتشفشان ها، زلزله ها، سونامی ها و تیفون ها آسیب پذیر است. نظریه های بهداشت و بیماری. سیستم پزشکی اصلی ژاپن پزشکی زیستی است. در اواخر قرن نوزدهم، دولت ژاپن به طور رسمی سیستم آموزش پزشکی و ارائه خدمات پزشکی آلمان را پذیرفت. این سیستم مراقبت های بهداشتی در کنار یک سیستم درمانی منحصر به فرد ژاپنی به نام "طب سنتی ژاپنی" وجود دارد. دولت در دهه ۱۹۵۰ به کمپو وضعیت رسمی اعطا کرد، که یک رویداد تاریخی بود که با تنظیمات دولتی و پوشش بیمه ای ملی برای برخی انواع درمان ها همراه بود. کمپو بر روی برقراری تعادل بین وضعیت های جسمی، روانی، اجتماعی و احساسی متمرکز است. عدم تعادل ممکن است به دلیل تغییراتی مانند گرما (مثلاً فعالیت بیش از حد)، رژیم غذایی نامناسب، رطوبت یا عوامل بیماری زا باشد. تعادل و عدم تعادل طبق سه مجموعه اصلی از
حالت های متضاد درک می شود: گرما/سرما، اضافه/کمبود، و داخلی/خارجی. یک پزشک کمپو اطلاعات گسترده ای در مورد تجربه های جسمی و احساسی بیمار جمع آوری کرده و بر بازگرداندن تعادل تمرکز می کند. درمان ها شامل فتیله گذاری و طب سوزنی می شود. درمان کمپو به طور کلی برای شرایط مزمن مناسب است، زمانی که چندین ارگان تحت تأثیر قرار گرفته اند (برای مثال اختلالات ایمنی یا کاهش ناشی از پیری) یا زمانی که پزشکی زیستی قادر به تشخیص یا درمان مؤثر یک وضعیت نباشد. آمار سلامت زنان. در حالی که وضعیت اجتماعی زنان نسبتاً پایین است، اما وضعیت مادر بودن در ژاپن بسیار بالا است. مفهوم (همسر خوب و مادر دانا)، در حالی که به درک مثبت و احترام به نقش مادری کمک کرده است، در ۲۵ سال گذشته با مقاومتی از سوی زنان روبرو بوده است. میانگین سن باروری ۲۹٫۷ سال است، که نسبت به سال ۱۹۷۹ حدود چهار سال افزایش داشته است. میانگین سن اولین ازدواج برای زنان ۲۸٫۶ سال است که نسبت به سال ۱۹۵۰ بیش از پنج سال افزایش یافته است. نرخ ازدواج از سال ۱۹۷۰ کاهش یافته است؛ نرخ طلاق، در حالی که هنوز پایین است، از سال ۱۹۷۰ کمی افزایش یافته است. با این حال، بیشتر زنان در ژاپن همچن
ان یک یا دو فرزند دارند و وقت و انرژی زیادی را صرف پرورش آنها می کنند. تابعیت به طور خاص محافظت شده است: یک کودک متولد شده در ژاپن در صورتی که هر دو والدین غیرژاپنی باشند یا اگر پدر ژاپنی پدر بودن خود را نسبت به کودکی که از یک زن غیرژاپنی متولد شده است انکار کند، تابعیت ژاپنی دریافت نمی کند. دسترسی به قرص ضدبارداری در ژاپن یک موضوع بحث برانگیز است به دلیل نگرانی دولت نسبت به اثرات جانبی بالقوه و منفی آن و نگرانی از اینکه ممکن است از طریق عدم استفاده از کاندوم، به افزایش اچ آی وی کمک کند. در حالی که اکنون قرص ضدبارداری در دسترس است، میزان استفاده از آن همچنان پایین تر از بسیاری از کشورهای دیگر است. به طور مثال، یک نظرسنجی در سال ۲۰۰۱ از ۱۵۰۰ زن نشان داد که تنها ۴٪ از زنان ژاپنی از این روش استفاده می کنند، در حالی که در ایالات متحده ۸۷٪ و در آلمان ۹۳٪ از این روش استفاده می کنند. سقط جنین از سال ۱۹۴۸ در ژاپن قانونی شده است. یک نظرسنجی در سال ۱۹۸۲ توسط خدمات خبری کیودو گزارش داد که ۷۵٪ از زنان در پنجاه سالگی خود حداقل یک بار سقط جنین انجام داده اند. سقط جنین در دوره پس از جنگ جهانی دوم قانونی شد، زمانی که نیازهای
بقا تعداد دهان هایی را که یک خانواده می توانست غذا دهد محدود می کرد. با این حال، سقط جنین به راحتی انجام نمی شود و معمولاً با انجام مراسم مختلف بودایی همراه است که در آن والدین احساس پشیمانی و قدردانی از فرزند سقط شده خود به دلیل فداکاری برای خانواده ابراز می کنند. یک مطالعه در سال ۲۰۰۵ توسط دانشکده پزشکی دانشگاه اوساکا گزارش داد که در سال ۲۰۰۱، ۳۴۱٬۵۸۸ سقط جنین القایی صورت گرفته است. علاوه بر این، نرخ سقط جنین از ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۱ به طور تدریجی ۵٫۴٪ افزایش یافته و به ۲۹۲ سقط جنین به ازای هر ۱٬۰۰۰ تولد زنده رسیده است. آمار مرتبط با سلامت زنان در ژاپن به طرز الهام بخشی مثبتی است. ژاپن یکی از طولانی ترین امیدهای به زندگی برای زنان در جهان را دارد که ۸۲٫۲۵ سال است. طبق آمار سازمان بهداشت جهانی، نرخ امید به زندگی در سال ۲۰۱۱ برای هر دو جنس ۸۳ و برای زنان ۸۶ سال بوده است. همچنین نرخ مرگ ومیر نوزادان ۲٫۷۸ مرگ به ازای هر ۱٬۰۰۰ تولد زنده است، که یکی از پایین ترین نرخ ها در جهان است. اینکه آیا این دو حقیقت به یک عدد نهایی، یعنی ۱٫۲۱ کودک در هر زن در سال ۲۰۱۱، مرتبط هستند یا خیر هنوز مشخص نیست. نرخ مرگ ومیر نوزادان در سال
۲۰۱۴ به ۲٫۱۳ به ازای هر ۱٬۰۰۰ تولد زنده کاهش یافته است. نرخ مرگ ومیر مادران ۵ مرگ به ازای هر ۱۰۰٬۰۰۰ تولد زنده است که یکی از پایین ترین نرخ ها در جهان است.
زایمان در چین () تحت تأثیر طب سنتی چینی، کنترل دولتی بر سلامت تولید مثل و تولد، و پذیرش شیوه های پزشکی مدرن بیومدیکال قرار دارد. هر ساله در چین حدود ۱۶ میلیون تولد ثبت می شود. تا تاریخ ۲۰۲۲، رسانه دولتی چین میزان میزان باروری کل کشور را ۱٫۰۹ گزارش کرده است. در سال ۲۰۲۳، ۷٫۸۸ میلیون تولد ثبت شده است. پیشینه. ساختار خانواده چینی. ازدواج های سنتی چینی توسط والدین عروس و داماد ترتیب داده می شد تا اتحادهای خانوادگی ایجاد شود، اغلب از طریق استفاده از همسریابی. زنان با خانواده شوهر خود زندگی می کردند و تابع باورهای سنتی کنفسیوس گرایی در احترام به بزرگان بودند. نقش اصلی زن تولید پسر برای شوهرش بود تا خط خانوادگی پدری حفظ شود. قانون جدید ازدواج بسیاری از آداب و رسوم سنتی را تغییر داد، از جمله ممنوعیت همسریابی و دادن اختیار به زنان برای انتخاب همسر خود. در سال ۱۹۸۱، قانون ازدواج دوم این روند را ادامه داد و ازدواج های ترتیب داده شده و مهریه ها را به طور کامل ممنوع کرد و به زنان حق طلاق داد. در ۴۰ سال گذشته، تغییرات جمعیتی، تحرک جمعیت و سیاست های برنامه ریزی خانواده ساختارهای سنتی خانواده چینی را تغییر داده اند. در سال ۲
۰۱۶، میانگین سن ازدواج اول برای زنان ۲۴٫۸ سال و برای مردان ۲۶٫۹ سال بود. خانواده های هسته ای رو به کاهش هستند، در حالی که خانواده های تک نفره و در مناطق روستایی ساختارهای خانوادگی خطی در حال افزایش اند. گفتمان اجتماعی در طول قرن بیستم ابتدا خواستار «نابودی واحد خانواده» بود تا تساوی جنسیتی را تشویق کند. این گفتمان با دعوت از زنان به بازگشت به خانه برای کاهش فشار بر بازار کار و تشویق به مادری فعال جایگزین شد. این ایده ها به تدریج رد شده و به سمت تأکید بر انتخاب زنان، چه در زندگی خانوادگی و چه در اشتغال و مشارکت اجتماعی گسترده تر سوق پیدا کرده است. با این حال، زنان همچنان مشارکت اجتماعی کمتری نسبت به مردان دارند و مشارکت اجتماعی زنان تحت تأثیر وضعیت ازدواج و خانواده است، در حالی که مشارکت اجتماعی مردان به وضعیت تحصیلی و شغلی بستگی دارد. در سال ۲۰۱۸، زنان به طور میانگین ۱۵٫۳۵٪ از وقت خود را صرف کارهای خانگی و مراقبتی غیرپرداختی کردند، در حالی که این میزان برای مردان تنها ۵٫۹٪ بود. در سال ۲۰۱۹، ۶۹٪ از زنان ۱۵ تا ۶۴ ساله در نیروی کار شرکت کردند، در مقایسه با ۸۳٪ از مردان، و زنان ۴۳٫۶٪ از نیروی کار را تشکیل می دهند
. زنان ۱۲۸ روز مرخصی زایمان با حقوق از دولت دریافت می کنند. باورها و سنت های سنتی. طب سنتی چین (TCM) قدمتی تا ۲۰۰۰ سال پیش از میلاد دارد و ریشه در فلسفه تائوئیسم دارد. TCM بدن انسان را به عنوان یک موجودیت آشفته در نظر می گیرد که نیاز به تعادل و کنترل دارد. این تعادل به عنوان یک وضعیت هماهنگ، یا "چی" (qi)، میان دو نیروی متضاد یین و یانگ درک می شود. "یین" نیروی منفی است که نشان دهندهٔ زنانگی، تاریکی، سرما و فرودستی است، درحالی که "یانگ" نیروی مثبت است که نشان دهندهٔ مردانگی، روشنایی، گرما و برتری است. طب سنتی چین بر اهمیت رژیم غذایی و رفتار برای حفظ تعادل و پیشگیری از مشکلات جسمی و روحی تأکید دارد. بسیاری از رسوم و محدودیت های سنتی همچنان در دوران بارداری و پس از زایمان رعایت می شوند. در اوایل چین، طی سلسله تانگ (۶۱۸–۹۰۷ میلادی)، فرآیندهایی در زمینهٔ مراقبت دارویی قبل از زایمان وجود داشت. ازآنجاکه حفظ تعادل بین "یین" و "یانگ" بسیار ارزشمند بود، زنان باید دقت می کردند که چه چیزهایی وارد بدن خود می کنند. اما تنها زنان نبودند که می توانستند از درمان های طبیعی قبل از زایمان استفاده کنند. مردان می توانستند از "پودر
هفت دانه"، و زنان از "قرص های فلوریت و مارچوبه" همراه با جوشانده ای برای شست وشوی رحم استفاده کنند. تمام مواد تشکیل دهندهٔ این درمان ها طبیعی بودند و هدف از آن ها بازگرداندن تعادل در بدن و همچنین کمک به باروری بود. ماماهای سنتی چینی، معروف به "جیه شنگ پو" ("jieshengpo")، در طول تاریخ سلسله های چین متداول ترین مراقبان زایمان بودند. از دوران سلسله های سونگ و مینگ، "جیه شنگ پو" به دلیل بی کفایتی و خطرناک بودن مورد انتقاد قرار گرفتند، زیرا فعالیت های زنان در این حوزه برخلاف نقش های جنسیتی سنتی بود. پزشکان مرد از دوران سلسله مینگ به بعد بر روش های بدون مداخلهٔ مستقیم در زایمان تأکید داشتند و آن را فرآیندی می دانستند که باید تحت کنترل زن زائو باشد. ماماهای سنتی تا زمان پذیرش پزشکی مدرن غربی در اواسط قرن بیستم محبوبیت خود را حفظ کردند. الزام به مدرنیته. از قرن هجدهم، توسعهٔ علمی، اقتصادی و استعماری در دوران روشنگری در اروپا، باورهای دیرینهٔ چین مبنی بر برتری خود را به چالش کشید. قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم مملو از شکست های سیاسی و اقتصادی بود که با شکست های چین در جنگ های تریاک آغاز شد. فقر گسترده، قحطی و فساد، مجم
وعه ای از شورش ها را برانگیخت که در نهایت به فروپاشی حکومت امپراتوری چین در سال ۱۹۱۱ انجامید. انقلابیون جمهوری خواه در اوایل قرن بیستم خواستار مدرن سازی برای حفظ آیندهٔ چین شدند. در سال ۱۹۴۹، مائو تسه تونگ جمهوری خلق چین را بنیان نهاد و با اعمال کنترل توتالیتر، قدرت خود را تثبیت کرد. او در تلاش برای بازسازی و مدرن سازی صنعت و اقتصاد چین، یک گام بزرگ به جلو را اجرا کرد؛ اما این سیاست با آشوب ملی، بی ثباتی و شکست های اقتصادی همراه شد و قحطی گسترده ای را در پی داشت. مائو همچنین در انقلاب فرهنگی چین (۱۹۶۶–۱۹۷۶) سعی در ایجاد تغییرات اجتماعی سریع و رد کامل ارزش ها و ایده های سنتی داشت. مائو با رد سنت و نفوذ غربی، فضای اجتماعی چین را دچار آشفتگی کرد که در نهایت به پایان این جنبش سیاسی انجامید. بااین حال، انقلاب فرهنگی شکاف عمیقی میان نسل ها و بی ثباتی ملی ایجاد کرد که تلاش ها برای تقویت دولت مرکزی و مدرن سازی کشور را افزایش داد. کنترل دولتی و مدرن سازی در دوران بارداری و زایمان امروزی چین نیز منعکس شده است، به ویژه از طریق استفاده از فناوری های پزشکی زیستی برای کنترل سلامت و تولیدمثل. سیاست های تنظیم خانواده. در دور
ان «یک گام بزرگ به جلو»، نرخ مرگ ومیر به سرعت کاهش یافت، درحالی که نرخ تولد کاهش یافت. سپس، بین سال های ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۱، به دلیل قحطی، نرخ تولد به شدت کاهش پیدا کرد و نرخ مرگ ومیر افزایش یافت. در سال های پس از قحطی، نرخ تولد بار دیگر به سرعت افزایش یافت و سپس به دلیل سیاست های دولتی در زمینهٔ تنظیم جمعیت، روندی نزولی پیدا کرد. نرخ بالای تولد، همراه با کاهش کلی نرخ مرگ ومیر و مرگ ومیر نوزادان، باعث رشد جمعیت در نیمهٔ قرن بیستم شد. دخالت دولت در موضوع تولد ابتدا در دههٔ ۱۹۵۰، با توصیه هایی برای محدود کردن تعداد فرزندان آغاز شد و در اوایل دههٔ ۱۹۷۰، با اجرای سیاست «دیرتر، طولانی تر، کمتر» (Later-Longer-Fewer) مجدداً مطرح شد. این سیاست از زنان می خواست که اولین بارداری خود را به تأخیر بیندازند، فاصلهٔ بین زایمان ها را افزایش دهند و تعداد فرزندان خود را کاهش دهند. این سیاست ها در سال ۱۹۷۹ با اجرای سیاست «تولد برنامه ریزی شده» چین، که اغلب به آن سیاست تک فرزندی گفته می شود، به طور رسمی اجرا شدند. این سیاست در اوایل دههٔ ۱۹۸۰ بیشترین محدودیت را داشت و اجرای آن در سطح محلی و منطقه ای کنترل می شد. اقدامات شدید شامل عقیم
سازی اجباری، روش های کنترل بارداری اجباری، قتل نوزادان دختر و سقط جنین انتخابی بود؛ هرچند این موارد در دههٔ ۱۹۹۰ غیرقانونی اعلام شدند. روش های متداول اجرای این سیاست شامل جریمه های سنگین برای داشتن فرزندان اضافی، تبلیغات دولتی، لغو مزایا و از دست دادن شغل بود. خانواده هایی که تنها یک فرزند داشتند، از مزایایی مانند کمک هزینهٔ ماهانه، مرخصی زایمان طولانی تر، اولویت در دریافت خدمات عمومی از جمله آموزش، مسکن و مراقبت های بهداشتی، و حقوق بازنشستگی مکمل برخوردار می شدند. علاوه بر این، منابع تنظیم خانواده، از جمله روش های پیشگیری از بارداری و سقط جنین، به طور گسترده ای در دسترس و از نظر فرهنگی پذیرفته شده بودند. با وجود اجرای سخت گیرانهٔ اولیه، این سیاست در طول زمان، به ویژه در مناطق روستایی، انعطاف پذیرتر شد و استثنائاتی برای برخی خانواده ها در نظر گرفته شد؛ از جمله اقلیت های قومی، خانواده هایی که فرزند خود را از دست داده اند، والدینی که فرزند اول آن ها دارای معلولیت جسمی یا ذهنی است، و خانواده هایی که هر دو والدین تنها فرزند خانواده هستند. در سال ۲۰۱۵، سیاست تک فرزندی رسماً با سیاست دوفرزندی جایگزین شد تا فشار کاه
ش نیروی کار بر اثر پیری جمعیت کاهش یابد. با این حال، به دلیل فشار طولانی مدت دولت برای کاهش زاد و ولد و موانع اقتصادی مرتبط با پرورش فرزند، از جمله کمبود امکانات مراقبت از کودک، بسیاری از زنان چینی همچنان تمایلی به داشتن بیش از یک فرزند ندارند، حتی با تغییر سیاست های دولتی. تأثیرات ماندگار سیاست های تنظیم خانوادهٔ چین همچنان موضوع بحث های داغ است. رشد شدید جمعیت تا حد زیادی مهار شد، اگرچه برخی این موضوع را بیشتر به تغییرات اجتماعی و اقتصادی نسبت می دهند تا به سیاست های دولتی. زنان در خانواده های تک فرزندی از استقلال و آزادی بیشتری برخوردار شدند، میزان مرگ ومیر مادران کاهش یافت، و دسترسی به روش های پیشگیری از بارداری و سقط جنین ایمن آسان تر شد. فرزندان تک فرزند نیز از توجه و منابع بیشتری از سوی والدین بهره مند شدند. با این حال، این سیاست به دلیل محدود کردن آزادی باروری، ایجاد عدم تعادل جنسیتی (با نسبت حدود ۱٫۲ مرد به ازای هر زن)، و افزایش فشار اقتصادی ناشی از جمعیت سالخورده و کاهش حمایت از سوی افراد شاغل، به شدت مورد انتقاد قرار گرفته است. بارداری. مراقبت های دوران بارداری. در سال ۲۰۱۸، حدود ۹۹٫۶٪ از زنان بارد
ار نوعی از مراقبت های دوران بارداری را دریافت کردند. با این حال، کیفیت و میزان مراقبت های دوران بارداری به طور قابل توجهی بر اساس طبقهٔ اجتماعی-اقتصادی و موقعیت جغرافیایی متفاوت است. یک مطالعه در سال ۲۰۱۱ نشان داد که در مناطق روستایی، زنانی که تحت مراقبت های دوران بارداری قرار می گیرند، به طور میانگین ۵ بار به پزشک مراجعه می کنند و تقریباً ۶۳٪ از زنان باردار این مناطق در ۱۲ هفتهٔ نخست بارداری تحت معاینات اولیه قرار می گیرند. در مناطق شهری و نیمه شهری نیز میزان مراقبت های دوران بارداری تحت تأثیر عوامل اقتصادی قرار دارد. در بیمارستان های دولتی، خدمات بارداری بر اساس نوبت دهی ارائه می شود و زنان اغلب مجبورند مسافت های طولانی را طی کنند، مدت زمان زیادی را در انتظار بمانند و با نبود تداوم در مراقبت های بارداری مواجه شوند. بیمارستان های ویژهٔ مادر و کودک به دلیل اندازهٔ کوچک تر خود، مراقبت های مداوم و شخصی تری را ارائه می دهند. رسوم فرهنگی. با وجود پزشکی شدن فرایند زایمان، بسیاری از زنان چینی همچنان به محدودیت ها و تابوهای سنتی دوران بارداری پایبند هستند. محدودیت های غذایی معمولاً با حفظ تعادل "چی" (qi) مرتبط هستند
، به ویژه با جلوگیری از افزایش "یین" (yin). از این رو، زنان از خوردن غذاهای سرشار از "یین" مانند غذاهای سرد (از جمله هندوانه و موز) و غذاهای «مرطوب-گرم» (مانند میگو و آناناس) اجتناب می کنند. دیگر ممنوعیت های غذایی خاص دوران بارداری شامل گوشت گوسفند است، زیرا تصور می شود که خطر ابتلا به صرع را افزایش می دهد. همچنین، غذاهای تیره رنگ مانند شکلات و قهوه ممکن است رنگ پوست نوزاد را تیره کنند. محدودیت های رفتاری سنتی نیز شامل اجتناب از بازسازی خانه، جابه جایی اشیای سنگین، شرکت در جشن ها، آماده سازی تخت نوزاد، حضور در مراسم تدفین، بلند کردن دست ها بالاتر از سر، بریدن بال و پای مرغ یا استفاده از قیچی در نزدیکی تخت است. دلایل این ممنوعیت ها از حفظ سلامت جسمی مادر گرفته تا باورهای عامیانه متنوع است؛ برای مثال، گفته می شود که استفاده از قیچی در نزدیکی تخت، خطر شکاف کام را افزایش می دهد. مطالعاتی نشان داده اند که پیروی سختگیرانه از این تابوها ممکن است به سلامت جسمی ضعیف منجر شود، اما علت دقیق این رابطه مشخص نیست. از سوی دیگر، پایبندی به سنت های فرهنگی می تواند موجب تقویت همبستگی خانوادگی شود و استرس مادر را کاهش دهد، که ا
ین امر به بهبود نتایج زایمان مرتبط است. زایمان و تولد. محل زایمان. حدود ۸۰٪ از زایمان ها در چین در بیمارستان ها یا درمانگاه ها انجام می شود. این مراکز شامل بیمارستان های خصوصی، بیمارستان های دولتی، بیمارستان های ویژهٔ مادر و کودک و درمانگاه های روستایی هستند. بیمارستان های خصوصی مدرن با سبک غربی، مکان ترجیحی برای زایمان افراد ثروتمند و خارجی های ساکن در چین هستند. این بیمارستان ها دارای امکانات لوکس و تأکید بر مراقبت های پزشکی علمی هستند و معمولاً توسط ترکیبی از کادر پزشکی چینی و بین المللی اداره می شوند. با این حال، این بیمارستان ها به دلیل هزینه های بسیار بالا برای اکثر زنان چینی قابل دسترسی نیستند. بیمارستان های دولتی چندمنظوره، گزینه ای مقرون به صرفه تر برای زایمان هستند، درحالی که همچنان از روش های مدرن زایمان غربی پیروی می کنند. بسیاری از زنان برای بهره مندی از ایمنی بیشتر این مراکز، مسافت های طولانی را طی می کنند، هرچند این مراکز به دلیل زمان های انتظار طولانی، عدم تداوم در مراقبت های بارداری و تجارب غیرشخصی زایمان، با چالش هایی روبه رو هستند. بیمارستان های ویژهٔ مادر و کودک نیز در شهرهای بزرگ و شهرهای
کوچک تر گزینه ای دیگر برای زایمان هستند. این مراکز کوچک تر توسط "ژوچانشی" (zhuchanshi)، متخصصان زایمان مدرن که زایمان طبیعی، سقط جنین و سزارین را انجام می دهند، اداره می شوند. این مراکز به طور فزاینده ای در میان زنانی که به دنبال زایمان بیومدیکال مقرون به صرفه هستند، محبوبیت پیدا کرده اند. همانند بیمارستان های دولتی، بسیاری از زنان روستایی برای زایمان به این مراکز مراجعه می کنند. به استثنای بیمارستان های خصوصی فوق مدرن، روند زایمان در بسیاری از بیمارستان ها معمولاً در اتاق های جمعی انجام می شود که زنان زائو بر اساس مراحل زایمان از یکدیگر جدا می شوند. در برخی موارد، خانواده ها اجازه دارند در مراحل اولیهٔ زایمان یا دورهٔ بهبودی پس از زایمان حضور داشته باشند، اما اتاق زایمان معمولاً مختص کادر پزشکی و زنان زائو است. برای زنان ساکن مناطق روستایی، به ویژه در جوامع اقلیت، زایمان و مراقبت های مادرانه کمتر تحت تأثیر روش های پزشکی غربی قرار دارند. زایمان ها معمولاً در مراکز بهداشت روستایی چندمنظوره انجام می شوند که سطح بهداشت، تجهیزات و نیروی انسانی آن ها بر اساس وضعیت اقتصادی منطقه متفاوت است. اگرچه زایمان در خانه به