Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سید، زمانی که دوست برنینی، فولویو تستی، در نامه ای آن را به عنوان زیباترین پرتره ای که برنینی تا به حال خلق کرده است، توصیف کرد. برنینی، کوستانزا را نه به عنوان زنی فروتن و پاکدامن، بلکه به عنوان عاشقی پرشور، با لب های باز و چشمانی گشاده، با پیراهنی باز، در چیزی که مورخ هنر، سیمون شاما، آن را «جذاب ترین دعوت در تاریخ مجسمه سازی اروپا» نامیده است، به تصویر کشیده است. در تابستان ۱۶۳۸، برنینی متوجه شد که کوستانزا با برادر کوچکترش لوئیجی رابطه نامشروع دارد. او با یک دیلم به لوئیجی حمله کرد و دو دنده او را شکست و سپس با شمشیر به او حمله کرد. لوئیجی با پناه گرفتن در کلیسای سانتا ماریا ماجوره خود را نجات داد. سپس جیان لورنزو خدمتکاری را فرستاد تا صورت کوستانزا را با تیغ ببرد، مجازاتی سنتی برای زنی که به آبروی مردی توهین کرده بود. کوستانزا به جرم زنا و رابطه نامشروع در صومعه کازا پیا زندانی شد، خدمتکار تبعید شد، همان طور که لوئیجی برنینی برای محافظت از او تبعید شد و جیان لورنزو برنینی ۳۰۰۰ یورو جریمه شد. مادرش، آنجلیکا گالانته برنینی، به کاردینال فرانچسکو باربرینی، برادرزاده پاپ اوربان هشتم، نامه نوشت و از او برای «ر
ام کردن» او التماس کرد. پاپ متعاقباً با توجه به ازدواج قریب الوقوعش، او را بخشید، اما کاستانزا تا سال ۷ «به شوهرش بازگردانده نشد». آوریل ۱۶۳۹، پس از آنکه او نامه ای التماس آمیز به فرماندار خانه نوشت. دلال هنری. پس از بازگشت به نزد همسرش، کوستانزا به عنوان تاجر و فروشنده آثار هنری، از جمله در دوران پاپی الساندرو هفتم چیگی از سیه نا، تجارت موفقی را دنبال کرد. در حواله های پرداخت، از او به عنوان "سینیورا کوستانزاً یا پس از مرگ شوهرش به عنوان "کوستانزا پیکولومینی" و همچنین "کوستانزا اسکالتورا" ("مجسمه ساز") یاد می شود. او مجموعه بزرگی از آثار هنری را در طبقه اصلی خانه اش و در دو اتاق در طبقه بالا به نمایش گذاشت. یکی از مشهورترین آنها "طاعون اشدود اثر" نیکولا پوسین بود که به سفارش اشراف زاده سیسیلی، فابریزیو والگوارنرا، در سال ۱۶۳۰ کشیده شد. در سال ۱۶۶۵، زمانی که برنینی در پاریس بود، نقاشی را در کاخ دوک ریشلیو شناخت و پیشنهاد کرد که برای مشاهده بهتر، در ارتفاع پایین تری آویزان شود. ریشلیو در همان سال نقاشی را به شاه لویی چهاردهم فرانسه فروخت و اکنون در موزه لوور است. سال های گذشته. ماتئو بونارلی در سال ۱۶۵۴ درگذشت
؛ در وصیت نامه اش که در سال ۱۶۴۹ امضا شد، او «سینیورا کاستانزا پیکولومینی میا دیلتیسیما موگلیه» («همسر بسیار عزیزم») را به عنوان تنها وارث خود معرفی کرد. کاستانزا متعاقباً دختری به نام المپیا کاترینا پیکولومینی به دنیا آورد. او در تاریخ ۳ درگذشت دسامبر ۱۶۶۲. او به همراه همسرش در سردابه کلیسایشان سانتی وینچنزو و آناستازیو آ تروی دفن نشد، بلکه در کلیسای سانتا ماریا ماجوره به خاک سپرده شد. در رسانه ها. کاستانزا پیکولومینی بونارلی موضوع زندگینامه ای از سارا مک فی "با عنوان «معشوق برنینی"» است که در سال ۲۰۱۲ منتشر شد. نسخه ای رمان گونه از زندگی او با "عنوان «کوستانزا»" نوشته ریچل بلک مور در سال ۲۰۲۴ منتشر شد.
«خیریه با چهار فرزند» که با نام «خیریه با چهار پوتی» [شودر] نیز شناخته می شود، مجسمه ای از هنرمند ایتالیایی ، جیان لورنزو برنینی است. این اثر که بین سال های ۱۶۲۷ و ۱۶۲۸ اجرا شده، در موزه های واتیکان در شهر واتیکان نگهداری می شود. این مجسمه سفالی کوچک، "خیریه ای" را نشان می دهد که در حال شیر دادن به یک کودک است و سه کودک دیگر در حال بازی هستند. این اثر شامل اثری از اثر انگشت شست برنینی روی گل رس است. پیشینه. این مجسمه یک گروه تمثیلی است و به عنوان مدلی برای مقبره پاپ اوربان هشتم ساخته شده است. این مجسمه شانزده اینچ ارتفاع دارد، از خاک رس سفالی ساخته شده است و نمایانگر "خیریه ای" است که به کودکی شیر می دهد و سه کودک دیگر در حال بازی هستند. تاریخ ساخت آن نامشخص است: راجیو تاریخ اجرای مجسمه را بین سال های ۱۶۲۷ و ۱۶۲۸ می داند، اگرچه دیگران اظهار داشته اند که ممکن است نزدیک به ۱۶۳۰، یا حداکثر تا ۱۶۳۴ ساخته شده باشد. اثری از اثر انگشت برنینی روی گل رس وجود دارد. تاریخچه. این اثر در کتابخانه آپوستولیکا واتیکان در موزه های واتیکان در شهر واتیکان نگهداری می شود. این اثر در نمایشگاه سیار "«سنت پیتر و واتیکان: میراث پاپ
ها"» که در اوت ۲۰۰۳ در فورت لادردیل افتتاح شد، گنجانده شد. یکی از منتقدان آن را «هنری ترین اثر ارزشمند نمایشگاه… این مجسمه ظریف از یک مادر و نوزاد، سرشار از حرکت و احساس انسانی است. این اثر دارای صمیمیتی است که از لمس واقعی دست برنینی ناشی می شود؛ در پشت آن می توانید فرورفتگی هایی را که انگشتانش روی خاک رس ایجاد کرده اند، ببینید.» در سال ۲۰۱۲، این مجسمه در "نمایشگاه «برنینی: مجسمه سازی با گِل»" در موزه هنر متروپولیتن نیویورک به نمایش درآمد. این اولین اثری بود که در این نمایشگاه به نمایش درآمد.
کامیلو ماریانی (۱۵۶۵ در ویچنزا - ۱۶۱۱ در رم) یک مجسمه ساز بزرگ ایتالیایی بود که آثارش پلی بین دنیای هنری ونیز و رم ایجاد کرد و پایه ای برای سبک باروک قرن هفدهم تشکیل داد. زندگی نامه. کامیلو ماریانی در سال ۱۵۶۵ در ویچنزای ایتالیا متولد شد. پدرش آنتونیو، اهل سینا در منطقه توسکانی، پس از سقوط سینا به فلورانس در سال ۱۵۵۵ به ونتو گریخت. کامیلو آموزش هنری خود را در کارگاه هنری لورنزو روبینی و پسرانش آگوستینو و ویگیلیو در ویچنزای تأسیس شده فرا گرفت. خوشبختانه، ارتباط ماریانی با کارگاه روبینی او را به سنت مجسمه سازی که به رم و واتیکان بازمی گشت، کشاند، زیرا همسر لورنزو روبینی، مارگاریتا، خواهر الساندرو ویتوریا، شاگرد و جانشین مجسمه ساز و معمار برجسته ونیزی ، جاکوپو سانسووینو، بود. سانسووینو نیز به نوبه خود در رم آموزش دید، جایی که قبل از مجبور شدن به فرار از شهر در سال ۱۵۲۷، زمانی که توسط نیروهای امپراتور مقدس روم غارت شد، شهرت مهمی برای خود دست و پا کرد. ارتباط غیرمستقیم با صحنه هنری روم قطعاً از نظر سبکی بر کار ماریانی تأثیر گذاشت و می توان حدس زد که این امر در تصمیم او برای انتقال استودیوی شخصی اش به رم در سال ۱۵۹
۷ نیز نقش داشته است. با این حال، ماریانی پیش از عزیمت به رم و دربار پاپ، تعدادی سفارش معتبر در ونیز و ونتو دریافت کرد و از ارتباطات خود با روبینی ها و ویتوریا و همچنین با معمار اهل وینسنتین، وینچنزو اسکاموزی، بهره برد. پس از همکاری با آگوستینو روبینی و دیگر مجسمه سازان شناخته شده منطقه در ساخت مجسمه هایی برای تئاتر المپیکو اثر آندره آ پالادیو در ویچنزا، او به خلق سه مجسمه - "آئولوس"، "پروسرپین" و "هایمن" - پرداخت که بر فراز سقف کتابخانه مارسیانا اثر سانسووینو در میدان سن مارکو در ونیز قرار دارند. (افسوس که "هایمن" هنگامی که برج ناقوس کلیسای سن مارکو در سال ۱۹۰۲ در همان نزدیکی فرو ریخت، نابود شد) شاهکارهای دوره ونتو ماریانی حاصل سفارش او برای ساخت شش مجسمه بزرگتر از اندازه واقعی از اجداد تاریخی خانواده کورنارو برای ویلا کورنارو در پیومبینو دسه با طراحی پالادیو بود. یکی از محققان خاطرنشان کرده است که این مجسمه ها «با بزرگی فرم، شدت احساسی و حرکت بیانگرانه مشخص می شوند.» دیگری می گوید که این پیکره ها «خود را در فضا منعکس می کنند، کشیده می شوند تا با حرکات خود از طاقچه های خود فرار کنند و با بیننده ارتباط برقرار
کنند. پس از انتقال استودیوی خود به رم در سال ۱۵۹۷، ماریانی بلافاصله جایگاه خود را در صحنه هنری رم و واتیکان پیدا کرد. تا سال ۱۶۰۰، او به عضویت ویرتوزی در پانتئون، قدیمی ترین سازمان اجتماعی شهر، پذیرفته شد و در سال ۱۶۰۴ به عضویت آکادمی سن لوکا درآمد. او سفارش های معتبر بسیاری را در رم برای پاپ کلمنت هشتم و پاپ پل پنجم اجرا کرد، از جمله مجسمه هایی برای کلیسای کوچک کلمنت هشتم در کلیسای جامع سنت پیتر؛ بعدها از او خواسته شد تا چهار فرشته را برای کلیسای متحرک بالداچینو سنت پیتر اجرا کند. او پروژه های مجسمه سازی بزرگ دیگری را برای کلیسای لاتران، پانتئون و کلیساهای سانتا ماریا سوپرا مینروا و سانتا ماریا ماجوره به پایان رساند. با این حال، شاهکارهای دوره رومی او، هشت قدیس گچ بری بودند که برای کلیسای سن برناردو آله ترمه اجرا شدند. به گفته یکی از محققان، این پیکره ها «اهمیت او را در توسعه باروک اولیه نشان می دهند… ماریانی هنر مجسمه سازی گچ بری را به جایگاهی بی سابقه در رم ارتقا داد.» پیکره های او هم در سن برناردو آله ترمه در رم و هم در ویلا کورنارو در پیومبینو دزه به ویژه به دلیل جلوه های سایه روشن و مدل سازی جسورانه شان
مورد ستایش قرار گرفته اند. ماریانی در سال ۱۶۱۱ در سن ۴۶ سالگی در رم درگذشت و در کلیسای سانتا سوزانا به خاک سپرده شد. مرگ زودهنگام او، شهرت و نفوذ روزافزون او را در محافل هنری روم و پاپ قطع کرد.
فرانچسکو پنسو ملقب به " کابیانکا " (۱۶۶۵؟ - ۱۷۳۷) یک مجسمه ساز ایتالیایی بود. اولین اثر شناخته شده او مجسمه مرمری "سنت بندیکت" (۱۶۹۵) برای کلیسای سن میشل در ایزولا، ونیز است. شناخته شده ترین اثر او، صندوقچه (۱۷۱۱) با نقش برجسته هایی از مصلوب شدن، استشهاد مسیح و پیتا، برای صندوقچه در کلیسای سانتا ماریا گلوریوسا دِی فراری، ونیز است. پنسو در ونیز متولد شد و در همان جا درگذشت. او دهه ۱۶۹۸–۱۷۰۸ را در دالماتیا گذراند، جایی که به همراه قدیسان جان، دومینیک، برونو و کیارا، مجسمه هایی برای محراب بلند کلیسای سانتا کیارا، کاتارو (کوتور)، محرابی برای کلیسای سن جوزپه و محراب مرمری کلیسای کوچک سنت تریفون در سن تریفون ساخت. در ونیز، "بلونا"، الهه جنگ از جنس سنگ آهک، در ورودی زرادخانه قرار دارد. در طاقچه های نمای کلیسای گسوئیتی "، سنت جان انجیل نویس" و "سنت جیمز" به همراه "سنت اندرو" در بالای نرده قرار دارند. نقش برجسته او از شهادت قدیسان حامی، طاق کلیسای سانتی سیمئونه و جودا را پر می کند. در راه پله سمیناریو پاتریارکاله، تابلوهای نقش برجسته ای وجود دارد که "رؤیای یعقوب" و "رؤیای یتیم را" به تصویر می کشند. "شهادت قدیسان" در ک
لیسای سن سیمئونه پیکولو چندین مجسمه مرمری او در اندازه واقعی در باغ تابستانی سن پترزبورگ قرار دارند: یک "ساترن"، "ورتومنوس" و "پومونا" (۱۷۱۷)، یک "آنتینوس" (۱۷۲۲).
آندره آ بروستولون (۲۰ ژوئیه ۱۶۶۲ – ۲۵ اکتبر ۱۷۳۲) یک مجسمه ساز چوبی ایتالیایی بود. او به خاطر مبلمان به سبک باروک و مجسمه های مذهبی اش شناخته می شود. زندگی نامه. او در سنت محلی و پر جنب و جوش مجسمه سازی در زادگاهش بلونو، در "ترافرما" ونیزی، و در استودیوی فیلیپو پارودی، مجسمه ساز جنوایی، که سفارش هایی را در پادوا و ونیز (۱۶۷۷) انجام می داد، آموزش دید. او سال های ۱۶۷۸–۱۶۸۰ را در رم گذراند، جایی که مجسمه سازی باروک والای برنینی و معاصرانش سبک او را صیقل دادند. جدا از آن، اولین مرحله از دوران کاری بروستولون در ونیز، –، سپری شد بروستولون در چندین کلیسای ونیزی ثبت شده است، جایی که او حکاکی تزئینی را به چنان وفوری انجام می داد که باید به سرعت یک استودیوی بزرگ از دستیاران را گرد هم آورده باشد. مشابه معاصرش در لندن، گرینلینگ گیبونز، تقریباً تمام حکاکی های باروک با کیفیت بالا و مقاوم در ونیز در برهه ای از زمان به بروستولون نسبت داده شده است. در گتوی ونیزی، در اسکولا لوانتینا، بروستولون کارهای چوبی کنیسه را روی "پیانو نوبیل" انجام داد، جایی که "بیمای" حکاکی شده و سایبان دار بر روی ستون های سلیمانی قرار دارد، که بروستولو
ن آنها را در "بالداچینوی" برنینی در باسیلیکای سنت پیتر دیده بود. مبلمان او شامل صندلی های راحتی با مجسمه های پیکره ای بود که جای پایه های جلویی و تکیه گاه های دسته را می گرفتند، که از تجربه او از "کلیسای جامع پتری" برنینی الهام گرفته شده بود. گِریدون، پایه بلندی برای شمعدان، به بروستولون امکانات بی حد و حصری برای انواع ایده کاریاتید یا اطلس ارائه می داد: گِریدون های سیاه رنگِ نقاشی شده و آبنوسی شده باروک که از قرن هجدهم به طور بی وقفه تکثیر می شدند، مدل های خود را در آثار بروستولون می یافتند. سفارش های غیرمذهبی او از پیترو ونیر، از خانواده ونیر دی سن ویو (مجموعه ای از چهل قطعه مجسمه سازی که می توان در "سالا دی بروستولون" کاخ رزونیکو، ونیز مشاهده کرد)، از خانواده پیسانی استرا، و از خانواده های کورر دی سن سیمئونه، انتساب برخی از مبلمان قابل حملِ فوق العاده غنی و بدون سند را به او ترغیب می کند. مبلمان منبت کاری شدهٔ استادانهٔ آندره آ بروستولون، به سمت وضعیت مجسمه سازی گرایش داشت، مانند پایه های هلندی میزهای کنسول که شبیه بزرگ نمایی آثار دو ون ویاننز، پائولوس و آدام، هستند که شاید بزرگ ترین نقره سازان هلندی آن دو
ره باشند. این قطعات منبت کاری شده، تمایل باروک به توسعهٔ یک فرم سه بعدی در فضا را نشان می دهند. قطعات گردو، شمشاد و آبنوس بروستولون از محدودیت های عملکردی معمول مبلمان فراتر می روند؛ آن ها از اشکال تراشیده شدهٔ استادانه ای ساخته شده اند. چارچوب صندلی ها، میزهای کنار مبلی و میزهای عسلی بروستولون به شکل شاخه های گره دار درخت تراشیده شده بودند و تکیه گاه های بیشتری از چوب پوتی و مورها از جنس آبنوس تراشیده شده بودند. تکیه گاه های صندلی ها که هرگز در حالت ایستاده و سفت که آداب معاشرت آن زمان ایجاب می کرد، لمس نمی شدند، با تمثیل هایی از غرور، آتش و موسیقی و غیره تراشیده شده بودند. مجلل ترین قطعه ای که برای پیترو ونیه تحویل داده شد، یک میز عسلی بزرگ و پایه گلدان از جنس جعبه و چوب آبنوس بود که به صورت یک مجموعه واحد برای نمایش گلدان های چینی کمیاب وارداتی ژاپنی طراحی شده بود. تمثیل های التقاطی شامل هرکول با هیدرا و سربروس، دشت ها و خدایان رودخانه ای خوابیده (به مرجع مراجعه کنید) می شود. در سال ۱۶۸۵، بروستولون به خانه ای که در بلونو در آن متولد شده بود بازگشت، و از آن زمان خود را عمدتاً وقف خیمه ها و مجسمه های مذهبی ا
ز جنس گردو، شمشاد یا عاج کرد. "پیکره" عاج چندرنگ او از یک صلیب در موزه مدنی بلونو نگهداری می شود که برخی از نقاشی های مقدماتی بروستولون را برای قاب هایی که با پوتی و با نمایش نمادها تراشیده می شوند، حفظ کرده است. یک جفت مجسمه شمشاد، "«قربانی کردن ابراهیم" و "یعقوب در حال کشتی گرفتن با فرشته"»، به همراه پایه های "باروکتوی" طوماری، در مجموعه یوستوس لیبیگ (لیبیگهاوس، فرانکفورت) قرار داشت. یک اثر محراب، حدود سال ۱۷۲۰، در موزه ویکتوریا و آلبرت، لندن نگهداری می شود. او در سال ۱۷۳۲ در بلونو درگذشت. بروستولون مقلدان زیادی، چه معاصر و چه بعد از او، به سبک او کار می کردند. والنتینو پانسیرا بسارل، مجسمه ساز ونیزی (–)، از دهه ۱۸۶۰ صندلی های راحتی روکش دار را به شیوه بروستولون می ساخت.
دانشگاه هنان (HENU ;) یک دانشگاه دولتی استانی در ژنگژو و کایفنگ، هنان، چین است. این دانشگاه وابسته به استان هنان است و با وزارت آموزش و پرورش همکاری مالی دارد. این دانشگاه بخشی از طرح ساخت و ساز درجه یک دوگانه است. دانشگاه هنان سه پردیس دارد: دو پردیس (مینگ-لون و جین-مینگ) در شهر کایفنگ و یک پردیس (لانگ-زی لیک) در شهر ژنگژو. دانشگاه هنان در رتبه بندی دانشگاهی دانشگاه های جهان (ARWU) در سال ۲۰۲۴، رتبه ۴۰۰–۵۰۰ جهان، رتبه ۴۵۱ در رتبه بندی CWTS دانشگاه لیدن، و رتبه ۸۳۹ در رتبه بندی US News در سال ۲۰۲۵ را کسب کرده است. پیشینه. اولین سلف دانشگاه هنان در سال ۱۹۱۲ تأسیس شد و در ابتدا مدرسه آمادگی هنان برای تحصیل در اروپا و آمریکا نام داشت. در سال ۱۹۴۲، این مدرسه به دانشگاه ملی هنان ارتقا یافت. در سال ۱۹۵۲، این مدرسه پس از تعدیل بخش ها، به دانشگاه نرمال هنان تغییر نام داد. بعداً به کالج نرمال کایفنگ و دانشگاه نرمال هنان تغییر نام داد. در سال ۱۹۸۴، این مدرسه به دانشگاه هنان تغییر نام داد. در ژوئن ۲۰۰۰، دانشگاه هنان اصلی، کالج پزشکی کایفنگ و کالج نرمال کایفنگ با هم ادغام شدند و دانشگاه جدید هنان را تشکیل دادند. در سال ۲
۰۲۲، آدرس ثبت نام قانونی دانشگاه هنان از شهر کایفنگ به شهر ژنگژو تغییر یافت. تا دسامبر ۲۰۲۳، دانشگاه هنان ۹۲ رشته تحصیلی در مقطع کارشناسی را در پردیس های دریاچه لانگزی ژنگژو، کایفنگ مینگلون و جینمینگ افتتاح کرده است که مساحت کل آن بیش از ۵۵۰۰ هکتار است. ۴۵ رشته سطح اول مجاز برای مقطع کارشناسی ارشد، ۳۵ رشته سطح اول مجاز برای مقطع کارشناسی ارشد، ۲۱ رشته سطح اول مجاز برای مقطع دکترا و ۲۰ ایستگاه سیار تحقیقاتی پسادکتری وجود دارد. بیش از ۴۷۰۰ عضو هیئت علمی و کارمند و بیش از ۵۰٬۰۰۰ دانشجوی تمام وقت در این دانشگاه مشغول به تحصیل هستند. ادارات و نهادها. بخش های دانشگاهی. از ژوئیه ۲۰۲۳، دانشگاه هنان دارای ۳۶ دانشکده (دپارتمان های آموزشی و پژوهشی) است، یعنی دانشکده هنر، دانشکده تاریخ و فرهنگ، دانشکده آموزش، دانشکده فلسفه و مدیریت عمومی، دانشکده مارکسیسم، دانشکده حقوق (دانشکده مالکیت معنوی)، دانشکده اقتصاد، دانشکده تجارت، دانشکده روزنامه نگاری و ارتباطات، دانشکده فرهنگ و گردشگری، دانشکده زبان های خارجی، دانشکده تربیت بدنی، دانشکده ووشو، دانشکده موسیقی، دانشکده هنرهای زیبا، دانشکده ریاضیات و آمار، دانشکده فیزیک و الکترون
یک، دانشکده فناوری آینده، دانشکده شیمی و علوم مولکولی، دانشکده علوم و فناوری انرژی، دانشکده علوم مواد، دانشکده علوم و مهندسی کامپیوتر، دانشکده مهندسی نرم افزار، دانشکده هوش مصنوعی، دانشکده جغرافیا و محیط زیست، دانشکده علوم زیستی، دانشکده کشاورزی، دانشکده مهندسی عمران و معماری، دانشکده تجارت بین الملل، کالج بین المللی اوراسیا، کالج میامی، موسسه فناوری پویانگ، موسسه بین المللی چینی کالج (کالج جاده ابریشم)، دانشکده پزشکی، دانشکده داروسازی، دانشکده پرستاری و بهداشت، و دانشکده دندانپزشکی. موسسات تحقیقات علمی. تا پایان سال ۲۰۱۸، دانشگاه هنان دارای ۱ آزمایشگاه کلیدی ملی، ۲ مرکز تحقیقات مهندسی مشترک ملی-محلی، ۱ آزمایشگاه مهندسی مشترک ملی-محلی، ۳ آزمایشگاه کلیدی وزارت آموزش و پرورش، ۱ مرکز تحقیقات مهندسی وزارت آموزش و پرورش و ۴ مرکز نوآوری مشترک استانی است. پنج پایگاه آموزشی و تحقیقات علمی در سطح ملی وجود دارد: پایگاه تحقیقاتی کلیدی علوم انسانی و اجتماعی وزارت آموزش و پرورش، پایگاه تربیت معلم ورزش و هنر وزارت آموزش و پرورش، پایگاه تحقیقات علوم اجتماعی اداره کل ورزش کشور، پایگاه ملی آموزش کیفیت فرهنگی دانشجویان دانشگاه
و پایگاه ملی میراث عالی فرهنگ و هنر چین. تنظیمات انضباطی. از ابتدای سال ۲۰۲۳، دانشگاه هنان دارای ۱۰۲ رشته کارشناسی، ۴۸ رشته کارشناسی ارشد سطح اول، ۲۶۰ امتیاز اعطای مدرک کارشناسی ارشد سطح دوم، ۳۰ دسته مجوز کارشناسی ارشد حرفه ای، ۲۱ رشته دکترای سطح اول، ۱۱۰ امتیاز اعطای مدرک دکترا و ۱۹ ایستگاه سیار پسادکترا است. سنت های فرهنگی. آهنگ مدرسه. سرود مدرسه دانشگاه هنان در سال ۱۹۴۰ با اشعار جی ونفو و موسیقی چن زیبی ساخته شد. در آن زمان، جنگ ضد ژاپنی در سخت ترین دوره خود بود. با ساخت سرود مدرسه و استفاده از فرم سرود، اراده معلمان و دانش آموزان متحد شد، مبارزه ضد ژاپنی تشویق شد و مدرسه به فعالیت خود ادامه داد. در سال ۱۹۹۲، هنگامی که دانشگاه هنان هشتادمین سالگرد خود را جشن گرفت، یک سرود مدرسه جدید توسط ژانگ یولین از بخش چینی دانشگاه هنان و ژانگ بین از بخش موسیقی ساخته شد. در سپتامبر ۲۰۰۲، به مناسبت نودمین سالگرد خود، دانشگاه هنان تصمیم گرفت استفاده از سرود مدرسه دانشگاه هنان ۱۹۴۰ را از سر بگیرد و "سه نفر" و "چهار بعد" را در اشعار اصلی به "دموکراسی" و "علم" مطابق با پیشرفت زمان تغییر داد. سرود مدرسه دانشگاه هنان بار دیگر
به طور گسترده در بین معلمان و دانش آموزان خوانده شد و تا به امروز مورد استفاده قرار گرفته است. شعار مدرسه. در سال ۱۹۳۶، شو شین وو، رئیس وقت دانشگاه هنان، شعار دانشگاه هنان را «فضیلت را روشن کنید، مردم را تجدید کنید و به خیر اعلی دست یابید» برگزید، که الهام گرفته از سطر آغازین «آموزش بزرگ» بود: « راه دانشگاه، تجلی فضیلت روشنگر، نزدیکی به مردم و پرهیز از والاترین خیر است.» سپس او این شعار را با خوشنویسی طلایی به سبک لیو در داخل دروازه ای که در آن سال ساخته شد، آویزان کرد، به طوری که «از خیر اعلی پرهیز کنید» در مرکز، «فضیلت را روشن کنید» در سمت چپ و «مردم را تجدید کنید» در سمت راست قرار داشت. سال بعد، حادثه ۷ ژوئیه رخ داد. پس از هشت سال جنگ مقاومت علیه تجاوز ژاپن، خوشبختانه دروازه مدرسه از شعله های آتش جان سالم به در برد. با این حال، در سال ۱۹۵۳، شعار مدرسه که در پشت دروازه آویزان بود، برداشته شد. در سال ۲۰۰۲، در نودمین سالگرد دانشگاه هنان، دروازه دوباره رنگ آمیزی شد و شعار به موقعیت اصلی خود بازگردانده شد. ژو ارفو ، فارغ التحصیل و نویسنده مشهور، نیز شعار مدرسه را بر روی یک سنگ لینگبی اهدایی انجمن فارغ التحصیلا
ن پکن حک کرد که در انتهای جنوبی محور مرکزی منتهی به دروازه به تالار بزرگ قرار گرفت. نشان مدرسه. نشان دانشگاه هنان توسط شیائو هونگ، استاد گروه هنر و صنایع دستی دانشگاه هنان، در سال ۱۹۹۴ طراحی شد. دایره های بیرونی و درونی نشان دایره ای به رنگ آبی هستند که نماد آرمان ها و چشم اندازهای وسیع می باشند؛ حروف انگلیسی پررنگ در وسط و سال تأسیس دانشگاه به رنگ سبز هستند که نشان دهنده آموزش و نشاط می باشند؛ دو حرف "هدا" در زیر زمینه آبی با خط مهر از راست به چپ نوشته شده اند که فراز و نشیب های تاریخ دانشگاه هنان را به عنوان یک دانشگاه معتبر با قدمت یک قرن نشان می دهند؛ امواج آب در زیر نام مدرسه نماد این است که دانشگاه هنان در ساحل رودخانه زرد، زادگاه فرهنگ دشت های مرکزی ، واقع شده است. در ژوئیه ۲۰۲۲، دانشگاه هنان بار دیگر نشان را ارتقا و بهبود بخشید. در حالی که طرح اصلی اساساً بدون تغییر باقی ماند، رنگ نشان کمی تنظیم شد. امکانات ساختمان. بناهای تاریخی. مجتمع معماری مدرن دانشگاه هنان در محوطه دانشگاه مینگلون واقع شده است. این سومین گروه از واحدهای حفاظت از آثار فرهنگی در استان هنان است و در سال ۲۰۰۶ به عنوان ششمین گروه از و
احدهای حفاظت از آثار فرهنگی کلیدی ملی ثبت شد. این مجتمع از شمال به جنوب ۰.۵ کیلومتر طول دارد و از سال ۱۹۱۵ تا ۱۹۳۶ ساخته شده است و در حال حاضر به خوبی حفظ شده است. سبک معماری ترکیبی از سبک های چینی و غربی است که هم ویژگی های معماری سنتی چینی متمایز و هم برخی از تکنیک های معماری غربی را در خود جای داده است. این بنا الگویی از سازه ای نفیس، معماری باشکوه، ظرافت عمیق و ترکیبی بی نظیر از سبک های چینی و غربی در دانشگاه های چین است. همچنین این بنا نمونه ای برجسته از پروژه های طراحی و ساخت معماری ملی در مقیاس بزرگ در چین در اوایل قرن بیستم است. ترکیب این مجتمع بر اساس معماری سنتی آکادمی چین با ساختمان اصلی در مرکز، درب ورودی و سالن پشتی و اتاق های چپ و راست بنا شده است. ستون یادبود گونگ یوان هنان پنجمین مجموعه از مکان های حفاظت از آثار فرهنگی در استان هنان است. گونگ یوان در مناطق مختلف چین پس از لغو آزمون امپراتوری به تدریج ناپدید شد. دانشگاه هنان دو ستون یادبود گونگ یوان هنان دارد. جلو و عقب این دو ستون با حکاکی های سنگی از دو اژدها که بر فراز امواج عظیم رودخانه زرد پرواز می کنند، حکاکی شده است. کتیبه ها با خط منظم
و مرتب نوشته شده اند و آثار خوشنویسی عالی با ارزش هنری بسیار بالایی هستند. در شب دوم مه ۲۰۲۴، در حین بازسازی، آتش سوزی در سالن اجتماعات رخ داد. هیچ تلفاتی گزارش نشد، اما ساختمان به شدت آسیب دید. امکانات مدرن. تا دسامبر ۲۰۱۸، این دانشگاه بیش از ۴۳۰۰ عضو هیئت علمی، شامل ۱۴ عضو تمام وقت و پاره وقت دانشگاهی و بیش از ۱۷۰۰ استاد و دانشیار دارد. این دانشگاه بیش از ۵۰،۰۰۰ دانشجوی تمام وقت، شامل بیش از ۱۰،۰۰۰ دانشجوی تحصیلات تکمیلی و نزدیک به ۵۰۰ دانشجوی بین المللی دارد. این دانشگاه دارای یک انتشارات و مجلات دانشگاهی متنوع است و کتابخانه آن مجموعه ای از بیش از ۴ میلیون کتاب دارد. مساحت کل محوطه دانشگاه بیش از ۳۶۰۰ مو است که مساحت ساختمان آن نزدیک به ۱ میلیون متر مربع است. پردیس جینمینگ در سال ۲۰۰۶ تکمیل شد.
کایو ساناردی (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال ایتالیایی تبار اهل برزیل است. وی سرمربی تیم هایی همچون باشگاه فوتبال النصر امارات، باشگاه فوتبال البطائح و باشگاه فوتبال عجمان امارات بوده است.
سنت کریسوگونوس () یک کلیسای جامع و یک باسیلیکای کوچک واقع در تراستوره، رم است. این کلیسا که در قرن چهارم میلادی تحت نظر پاپ سیلوستر اول تأسیس شد، یکی از قدیمی ترین کلیساهای محلی در شهر است و از اوایل مسیحیت به عنوان یک کلیسای جامع کاردینال خدمت کرده است. باسیلیکای فعلی که در اوایل قرن هفدهم تحت نظر کاردینال اسکیپیونه بورگزه بازسازی شد، به دلیل فضای داخلی باروک و بقایای گسترده کلیسای اولیه مسیحی که در زیر سردابه حفظ شده است، قابل توجه است. امروزه، سن کریسوگونو همچنان یک کلیسای فعال است و همچنین بخشی از مراسم سنتی مذهبی در طول ایام روزه است. تاریخچه. سن کریسوگونو که در قرن چهارم میلادی تحت نظر پاپ سیلوستر اول (۳۱۴–۳۳۵) ساخته شد، یکی از اولین کلیساهای محلی رم است. کریسوگونوس احتمالاً در جریان آزار و اذیت دیوکلتیان در آکویلیا به شهادت رسید، در آنجا به خاک سپرده شد و مورد احترام عمومی مؤمنان آن منطقه قرار گرفت. خیلی زود، تکریم این شهید به رم منتقل شد. اولین مورد ذکر شده از کلیسا (تیتولوس کریسوگونی) در امضاهای شورای کلیسایی روم در سال ۴۹۹ میلادی است. این احتمال وجود دارد که بنیانگذار کلیسا شخصی به نام کریسوگونوس بو
ده باشد و به دلیل شباهت نام، کلیسا به زودی به بزرگداشت شهید آکویلیا اختصاص داده شده باشد. همچنین این احتمال وجود دارد که از ابتدا، به دلایلی نامعلوم، به سنت کریسوگونوس تقدیس شده و نام خود را از او گرفته باشد. در سال ۷۳۱ میلادی، پاپ گرگوری سوم کلیسا را بازسازی کرد و صومعه ای را به سانت استفانی، لورنتی و کریسوگونی اختصاص داد. راهبان اصلی از آیین بیزانسی بودند. کلیسا در سال ۱۱۲۳ میلادی توسط جان کرما و دوباره در سال ۱۶۲۶ توسط جیووانی باتیستا سوریا، با بودجه سیپیونه بورگزه، بازسازی شد. کمی پس از آنکه کلیسای جامع تحت مراقبت فرقه تثلیث قرار گرفت، در اواسط دهه ۱۸۶۰ بازسازی بیشتری انجام شد. هنر و معماری. برج ناقوس مربوط به بازسازی قرن دوازدهم است. فضای داخلی کلیسا در دهه ۱۶۲۰ در محل یک کلیسای قرن دوازدهمی بازسازی شد. ۲۲ ستون گرانیتی در شبستان، ستون های عتیقه مورد استفاده مجدد هستند. کف آن به سبک سنتی است. محراب اعتراف در منطقه محراب مربوط به قرن هشتم است. محراب بلند مربوط به سال ۱۱۲۷ است، با یک بالاچینو از (۱۶۲۷ یا ۱۶۴۱) اثر جی.بی. سوریا. نقاشی در وسط سقف گنبدی باروک اثر گوئرچینو است و جلال سنت کریسوگونوس را به تصویر
می کشد. احتمالاً این نقاشی کپی از نسخه اصلی است که تصور می شود به لندن برده شده است. در سمت چپ شبستان، زیارتگاه آنا ماریا تایگی مقدس قرار دارد که در اینجا به عنوان سومین تثلیث گرایان دفن شده است. آنا ماریا تایجی مقدس (۱۷۶۹–۱۸۳۷) یک عارف مسیحی بود که در سال ۱۹۲۰ متبرک شد. در بالای محراب، نقاشی اثر آرون دل وکیو از قدیسان تثلیث در جلال قرار دارد. بازدیدکنندگان می توانند برخی از متعلقات دیگر او را در صومعه مجاور مشاهده کنند، جایی که به عنوان یادگار مورد احترام قرار می گیرند. بنای یادبود در سمت چپ ورودی، که به کاردینال جووانو یاکوپو میلو اختصاص داده شده است، توسط کارلو مارچیونی و پیترو براچی تکمیل شده است. در امتداد سمت راست شبستان، بقایای نقاشی های دیواری، از جمله سانتا فرانچسکا رومانا و مصلوب شدن، منسوب به پائولو گویدوتی و منتقل شده از کلیسای مقدسین باربارا و کاترین، قرار دارد. شبستان همچنین نقاشی سه فرشته مقرب اثر جووانی دا سن جووانی و تثلیث و فرشتگان اثر جیاچینتو گیمینیانی را به نمایش می گذارد، در حالی که محراب دارای یک فرشته نگهبان اثر لودوویکو گیمینیانی است. محراب و سیبوریوم (یا بالداچین) که توسط سوریا ساخته