Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یایی کننده کار می کردند و جسد متوفی را برای خاکسپاری آماده می کردند. فرایند مومیایی کردن برای هر کسی که توانایی مالی آن را داشت در دسترس بود؛ همچنین اعتقاد بر این بود که حتی کسانی که توانایی پرداخت هزینه های مومیایی کردن را ندارند، می توانند با خواندن طلسم ها و وردهای صحیح، از زندگی پس از مرگ لذت ببرند. مومیایی کردن بر حسب میزان ثروت افراد در چند نوع وجود داشت: رایج ترین و گران ترین روش مومیایی سازی به سلسله هجدهم برمی گردد. اولین قدم، برداشتن اندام های داخلی و مایعات بدن بود تا بدن پوسیده نشود. مومیایی کنندگان، جسد را پس از قرار دادن بر روی تخت، مغز را از طریق فرآیندی به نام «تخلیه جمجمه ای» از جمجمه خارج می کردند. آنها با وارد کردن یک قلاب بلند فلزی از طریق مجاری بینی، مغز را خارج می کردند. تا جایی که می توانستند با مغز را قلاب برمی داشتند و باقی مانده مغز را با دارو تبدیل به مایع می کردند و و از جمجمه تخلیه کردند. آنها مغز را از بدن خارج می کردند زیرا فکر می کردند که قلب مرکز همه افکار و احساسات و تصمیم هاست و مغز تنها برای پر کردن فضای خالی جمجمه کاربرد دارد. مرحله بعدی برداشتن اندام های داخلی مانند ریه ه
ا، کبد، معده و روده ها و قرار دادن آن ها در کوزه های مخصوص با درب هایی به شکل سر خدایان محافظ. این چهار سردرب عبارت بودند از چهار پسر هوروس: ایمست، هاپی، دوموتف و قبه سنف بود. ایمست در قالب سر انسان بود و از کبد محافظت می کرد. هاپی در قالب سر بابون بود و از ریه ها محافظت می کرد. دوموتف در قالب سر شغال بود و از معده محافظت می کرد. قبه سنوف در قالب سر شاهین بود و از روده های کوچک و بزرگ محافظت می کرد. گاهی اوقات این چهار کوزه را در صندوق کانوپی قرار می دادند و همراه با جسد مومیایی شده دفن می کردند. یک صندوق کانوپی شبیه یک «تابوت مینیاتوری» بود و به طرز پیچیده و زیبایی نقاشی شده بود. مصریان باستان بر این باور بودند که با دفن اعضای بدن متوفی کنار جسدش، ممکن است دوباره به زندگی پس از مرگ بپیوندند. در مواقع دیگر اعضای خارج شده بدن شستشو داده می شدند تا تمیز و پاک بشوند و سپس به بدن برمی گشتند. سپس حفره بدن را با شراب (از اتانول موجود در آن برای ضدعفونی کردن استفاده می کردند) و مجموعه ای از داروها و ادویه ها شستشو می دادند. سپس بدن را با گیاهان معطر و ادویه جات پر می کردند و آن را می دوختند. قلب در بدن می ماند، زیرا
در تالار داوری در مقابل خدایان، قلب انسان با پر ماعت سنجیده می شد. پس از شستن پوست بدن با شراب برای ضد عفونی کردن آن، بدن را با ناترون می پوشاندند. روند بیرون کشیدن آب بدن ۴۰ روز طول می کشید. بخش دوم فرایند مومیایی کردن، ۳۰ روز طول می کشید. این زمانی بود که فرد متوفی به یک موجود نیمه الهی تبدیل می شد و هر آنچه از قسمت اول در بدن باقی می ماند حذف می شد. برای ضد عفونی کردن بدن از شراب استفاده می کردند و سپس روغن می ریختند. این روغن ها برای اهداف تشریفاتی و همچنین برای جلوگیری از شکستن اندام ها و استخوان ها در حین پیچیده شدن بود. بدن گاهی اوقات با رزین طلایی رنگ می شد تا جسد در برابر باکتری ها و حشرات محافظت بشود. علاوه بر این، مصریان اعتقاد داشتند که موجودات آسمانی گوشتی از طلا دارند. سپس، در حالی که یک کاهن دعا می خواند و بخور می ساخت و عود را می سوزاند، جسد را در کتانی که به صورت نوار بریده شده بود، با تعویذی خاص می پوشاندند. نوارهای کتان را با استفاده از صمغ به بدن می چسبانند این نوارهای کتان، بدن را در برابر عوامل مختلفی محافظت می کرد و بسته به میزان ثروت خانواده متوفی، می توانستند آن را با نقاب و زیورآلات
تزئینی آن را تزئین کنند. مراقبت های ویژه ای به از سر، دست ها، پاها و اندام تناسلی می شد، زیرا مومیایی هایی که مربوط به اواخر پادشاهی مصر هستند، در این نواحی، پوشش و محافظتی بیشتر انجام دادند. مومیایی ها از طریق برچسب های کوچک چوبی که معمولاً به دور گردن متوفی بسته می شدند شناسایی شدند. روند ۷۰ روزه این مراسمات می تواند به اوزیریس و طول مدت زمانی که ستاره شباهنگ در آسمان غایب است، اشاره داشته باشد. گزینه نسبتاً گران برای مومیایی کردن که مخصوص افراد ثروتمند مصری بود شامل برش در حفره شکم یا برداشتن اندام های داخلی نیست بلکه در عوض مومیایی کنندگان روغن درخت سرو را به بدن تزریق می کردند که از خروج مایعات از بدن جلوگیری می کرد. سپس جسد را برای چند روز مشخص در ناترون می گذاشتند. سپس روغن از بدن خارج شد و به همراه آن اندام های داخلی مانند معده و روده ها که توسط روغن سرو به حالت مایع درآمدند، بیرون می آمد. گوشت جسد در ناترون حل شد و تنها از بدن متوفی پوست و استخوان باقی می ماند سپس بقایای آن به خانواده بازگردانده می شود. ارزان ترین و ابتدایی ترین روش مومیایی، که اغلب توسط فقرا انتخاب می شد، شامل پاکسازی اندام های داخ
لی متوفی و سپس قرار دادن جسد در ناترون به مدت ۷۰ روز بود. سپس جسد به خانواده تحویل داده شد. آداب خاکسپاری در مصر باستان. پس از آماده شدن مومیایی، باید به صورت نمادین توسط یک کاهن جسد دوباره زنده شود. مراسم یاز کردن دهان توسط کاهن انجام می شد که طلسمی به زبان می آورد و بدن مومیایی یا تابوت را با اسکنه ای مسی یا سنگی مورد لمس و ضربه قرار می داد. این مراسم تضمین می کرد که فرد می تواند در زندگی پس از مرگ، نفس بکشد و صحبت کند. به روشی مشابه، کاهن می توانست برای زنده کردن دست ها، پاها و سایر اعضای بدن مومیایی طلسم هایی به زبان بیاورد. طلسمی که کاهن به زبان می آورد در کتاب مردگان اینگونه ذکر شده است: من بدنی سالم در میان آنها دارم". مصریان بر این باور بودند که فرد متوفی پس از مرگ همچنان می تواند احساس خشم یا کینه را همانند دوران زندگی داشته باشد، و همچنین نسبت به رفاه خانوادهٔ خود که هنوز زنده است، نگرانی داشته باشد. از این رو انتظار می رفت که متوفی از خانواده زنده خود حمایت و پشتیبانی کند. مصری های کمتر خوش شانس هم می خواستند اعضای خانواده شان به درستی دفن شوند. یک دفن معمولی در صحرا برگزار می شد، جایی که خانواده ج
سد را در پارچه ای می پیچیدند و آن را با وسایل روزمره دفن می کردند تا در زندگی پس از مرگ راحت باشند. اگرچه برخی از مردم عادی می توانستند مومیایی کنند و می توانستند بپردازند، اما بیشتر آنها به دلیل هزینه های بالای آن، نتوانستند. اغلب، مصریان فقیرتر در گورهای دسته جمعی یافت می شوند که مومیایی نشده و تنها با حداقل اشیاء مدفون هستند. مقبره ها. در عقیده مصریان باستان مقبره محل اقامت متوفی بود. مقبره ها دو وظیفه مهم را ایفا می کرد: بنابراین مصریان باستان در مورد نحوه ساخت مقبره ها بسیار جدی بودند. دو علامت معرفی کنندهٔ مقبره عبارتند از: اتاق دفن، که در آن جسم متوفی (در داخل تابوت) و وسایل زندگی در جهان پس از مرگ او وجود داشت، و یک اتاق گردهمایی که شبیه یک عبادتگاه بود تا در آن عزاداران، خانواده و دوستان می توانستند دور هم جمع شوند. در مقبره یک پادشاه به جای یک عبادتگاه کوچک، معبدی کامل وجود داشت. به طور معمول، مقبره یک فرد متوفی در جایی نزدیک به محل زندگی آنها قرار داشت. مصریان باستان ترجیح می دادند متوفی را در زمینی دفن کنند که حاصلخیز یا مخصوص کشاورزی و دامداری نباشد؛ بنابراین مقبره ها بیشتر در مناطق کویری ساخته م
ی شدند. مقبره ها معمولاً در نزدیکی یکدیگر ساخته می شدند و به ندرت کسی به تنهایی دفن می شد؛ اما برای یک فرعون متوفی، مقبره در مکانی بسیار مقدس قرار داشت. در مصر ما قبل تاریخ، اجساد در بیابانها دفن می شدند و به علت کم آبی و هوای خشک و گرم، اجساد به طور طبیعی حفظ می شدند. «قبرها» گودال های کوچک بیضی یا مستطیلی شکلی بودند که در ماسه حفر شده بودند. جسد متوفی را به همراه چند کوزه غذا و نوشیدنی و چند تخته سنگ با طلسم های مذهبی در کنار آن قرار می دادند. به طور کلی اندازه قبرها بر اساس موقعیت و ثروت افزایش می یافت. شرایط خشک و بیابانی در مصر باستان برای دفن فقرا مفید بود، افرادی که توانایی پرداخت هزینه های پیچیده خاکسپاری مانند خاکسپاری ثروتمندانه را نداشتند در مقبره های ساده ای به نام مصطبه دفن می شدند. مصطبه های سلطنتی بعداً به اهرام پلکانی و سپس «اهرام سنگی بزرگ» تبدیل شدند. مراسم خاکسپاری، از جمله «آئین باز کردن دهان» در معبد دره انجام می شد. اکثر گورستان ها در کرانه غربی رود نیل قرار داشتند که به صورت استعاری به عنوان «سرزمین مردگان» نامیده می شد. گفته می شد که مقبره نشان دهنده جایگاه متوفی در جهان آفرینش بود که
در نهایت به طبقه اجتماعی متوفی بستگی داشت. اگر متوفی از جایگاه ویژه ای برخوردار بود، آنها را در نزدیکی پادشاه دفن می کردند، در حالی که افراد متوسط و پایین را در نزدیکی محلی که در آن زندگی می کردند، دفن می کردند. مقبره ها بر حسب درجه اجتماعی افراد در مکانی بالاتر یا پایین تر قرار می گرفت به صورتی که مقبره فرماندهان رده بالا در بالای تپه بود و مقبره فرماندهان رده پایین در پایین تپه قرار داشت. تابوت ها. پس از انجام بعضی آئین های مومیایی کردن، مومیایی در تابوت قرار داده می شد. اگرچه تابوت هایی که اجساد متوفی را در خود جای داده بودند، به سادگی از چوب ساخته شده بودند، اما به شکل شگفت انگیزی رنگ آمیزی شده بودند و متناسب با هر فردی طراحی شده بودند. تزئینات روی تابوت معمولاً متناسب با وضعیت متوفی بود. در طول پادشاهی کهن، موارد زیر روی هر تابوت نوشته می شد: در دوران پادشاهی میانه، با تابوت به گونه ای رفتار می شد که گویی یک «مقبره مینیاتوری» است و به این صورت نقاشی و نوشته می شد. تصاویر الهه های ایزیس و نفتیس روی تابوت ها نقاشی شده بود و گفته می شد که در زندگی پس از مرگ از متوفی محافظت می کنند. در کناره های تابوت ها، چه
ار پسر هوروس نیز نقاشی شده بودند. اغلب بر تابوت ها نیز دعا نوشته می شد. دادگاه قضاوت خدایان. عقیده مصریان در رابطه با دادگاه قضاوت چنین بود: برای اینکه بتوانند در زندگی پس از مرگ اجازه حیات داشته باشند، کسانی که از دنیا می رفتند، موظف به قضاوت چند مرحله ای از سوی خدایان خاص بودند. مفهوم و اعتقاد به قضاوت در دوران پادشاهی جدید بیان شده بود. این دادگاه مراحلی داشت: قلب متوفی را در مقایسه با پر ماعت وزن می کردند، در حالی که آمیت منتظر بود که اگر متوفی گناهکار است، قلب او را بخورد و خوردن قلب یک متوفی به معنای نابودی او بود. آن متوفی اوزیریس را سوگند می داد که گناهی مرتکب نشده است که به «اعتراف منفی» معروف است. قضاوت می کردند که زندگی متوفی چگونه بوده است، و این نشان دهنده موضوع اصلی ورود متوفی به زندگی پس از مرگ بود. پس از قضاوت، خانواده و دوستان متوفی از ارزیاب ها تجلیل می کردند و به حقانیت آنان برای گزینش افراد برای ورود به عالم آخرت می بالیدند. قایق های تشییع. قایق های تشییع جنازه بخشی از آیین های خاکسپاری مصر باستان بودند. این قایق نماد انتقال مردگان از زندگی زمینی به زندگی پس از مرگ است. قایق ها نقش عمده ای
در عقاید دینی مصر بازی می کردند، زیرا آنها به عنوان وسیله ای اصلی برای سفر خدایان در آسمان متصور می شدند. یکی از انواع قایق هایی که در مراسم تشییع جنازه استفاده می شد برای زیارت اماکن مقدسی مانند ابیدوس بود. برای مثال، یک قایق بزرگ تشییع جنازه در نزدیکی یک هرم سلطنتی از پادشاهی قدیم برای پادشاه خوفو پیدا شد. قایق های تشییع جنازه معمولاً از چوب ساخته می شدند. مصریان از دستهای از نی های پاپیروس استفاده می کردند و آنها را با چوب بسیار محکم به هم می بستند. رایج ترین مسیر برای قایق های تشییع جنازه رودخانه نیل بود. قایق تابوت را حمل می کرد و غالباً یک سگ در قایق داشت زیرا آنها معتقد بودند که سگ ها فرد متوفی را به زندگی پس از مرگ می برند. قایق ها معمولاً حدود ۲۰ فوت یا بیشتر اندازه داشتند. اما اینگونه قایق های کوچک با مقام و رتبه پادشاهان بزرگی مانند خوفو (که هرم بزرگ را ساخت) همخوانی نداشت. قایق تشییع جنازه او تقریباً ۱۴۴ فوت طول و ۱۲ پارو داشت. قایق های تشییع جنازه معمولی، اندازه کوچکتر با پاروهای کمتری داشتند.
یوزف یوهان فون لیترو (به انگلیسی: Joseph Johann von Littrow) (13 مارس ۱۷۸۱ هورشووکس تیین - ۳۰ نوامبر ۱۸۴۰ وین) یک ستاره شناس اتریشی بود. در سال ۱۸۳۷ لقب اشرافی «یوزف یوهان ادلر فون لیترو» به او اعطا شد. او پدر کارل لودویگ ادلر فون لیترو و راهنمای نیکولای براشمان، ریاضی دان برجسته بود. مدتی در روسیه فعالیت داشت، جایی که پسرش که جانشین او شد، به دنیا آمد. او در سال ۱۸۱۹ مدیر رصدخانهٔ وین شد و تا زمان درگذشتش در این سمت باقی ماند. لیترو تنها نگاشت "رتروآزیموتال" "همسان" را طراحی کرد که به نام «نگاشت لیترو» شناخته می شود. او همچنین کتاب "شگفتی های آسمان "را"" نوشت که محبوبیت زیادی پیدا کرد و تا سال ۱۸۹۷ هشت بار تجدید چاپ شد. لیترو اغلب با ایده ای منسوب به او شناخته می شود که پیشنهاد کرده بود در بیابان صحرا کانالی دایره ای شکل حفر و آن را با نفت سوزان پر کند تا وجود هوش انسانی را به موجودات احتمالی فرازمینی نشان دهند. با این حال، انتساب این ایده به او قطعی نیست و ممکن است افسانه ای باشد. در گرامیداشت او، یکی از دهانه های کرهٔ ماه به نام وی نام گذاری شده است. او جد پنجم کاردینال کاتولیک رومی، کریستوف شونبورن است.
شلوکا ()، , from the root , ,) در معنای وسیع تر، طبق فرهنگ لغت مونیر-ویلیامز، «هر بیت یا بیت، ضرب المثل، گفتن» است. اما به طور خاص به آیه ۳۲-هجا اشاره دارد که از متر ودیک "anuṣṭubh"، که در "بهاگاواد گیتا ادبیات کلاسیک سنسکریت استفاده می شود، مشتق شده است. دیدگاه سنتی این است که این شکل شعر به طور غیرارادی توسط Vālmīki، نویسنده «Rāmāyaṇa» در اندوه از دیدن شکارچی که یکی از دو پرنده عاشق را شلیک می کند، سروده شده است.
داریو آرماندو گارسیا گرانادوس (؛ زادهٔ ) مشهور به داگو گارسیا دی جی پیشین، فیلم نامه نویس، تهیه کننده فیلم و کارگردان فیلم اهل کلمبیا است. فیلم های او با وجود نقدهای منفی منتقدان، در گیشه بسیار موفق بوده اند. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "آغوش اژدر"، "ال پاسئو" و "فراموش خواهیم شد" اشاره نمود.
کتیبه ره ()، در سال ۱۹۷۹ در نزدیکی محوطه باستانی ره در امتداد جمنا (رود) در حدود شرق ماتورا در هند کشف شد. کتیبه پراکریتی است در خط براهمی در پایین یک لینگام. قدمت این کتیبه بین قرن دوم پیش از میلاد تا قرن دوم پس از میلاد بر اساس سبک خط است. کتیبه تکه تکه توسط مورخ گواردان رای شارما در سال ۱۹۸۰، که پیشنهاد کرد که از پادشاهی یونانی هند پادشاه مناندر یکم نام می برد. این نظریه توسط دانشمندان دیگری مانند B.N. موکرجی و ریچارد سالومون، اگرچه کتیبه ره به عنوان یک کشف جدید مهم شناخته شده است. کتیبه ره در اثبات وجود بازنمایی نمادین از اندیشه های شیوا و شیواپرستی در شمال هند باستان حائز اهمیت است. مکان. کتیبه ره بر روی ستون شیوا لینگا در معبد هندوها یافت می شود. این توسط یک دانشجوی پژوهشگر هندی دانشگاه الله آباد به نام D.P. شارما که از ره، بخش فتح پور، اوتار پرادش، در گنگ (رود) بازدید می کرد. این سایت حدوداً غرب کوسامبی و جنوب شرقی ماتورا، در ساحل چپ جمنا (رود) است. کتیبه. کتیبه خط تکه تکه برهمی در پایین یک میل لینگا صیقلی ساخته شده از ماسه سنگ است که در نقطه ای از محل اصلی خود بریده شده است. خطوط دیگر در زیر خط چهارم
گم می شوند. شیوا لینگا، در زمان کشف کتیبه ها، در معبد معبد هندو تقدیس می شد. بیور بیان می کند که این امر نشان می دهد که هندوهای محلی ممکن است مدتی پیش شیوا لینگا را با کتیبه آن کشف کرده باشند. آبشار مورد توجه و قدمت شیوا لینگا مقامات معبد را بر آن داشت تا رسماً لینگا را در مکان مقدس آن تعبیه و تقدیس کنند. کتیبه دیگر قابل مشاهده نیست. تنها عکس هایی که در زمان کشف آن گرفته شده اند منبع کنونی کتیبه ره هستند. تحلیل شارما. به گفته G.R. شارما، این کتیبه ترجمه دقیق و کلمه به کلمه یک عنوان یونانی است: شارما پس از آن، تفسیر و ترکیب خود را در کتابی ترکیب می کند که تاریخ منطقه یامونا و مناندر را بازسازی می کند. او برای ارائه این نظریه که یونانی ها به رهبری مناندر منطقه را ویران کرده اند، از «لایه های تهاجم»، «لایه های آتش سوزی» و «تیرهای دوگانه» استفاده می کند. بیور در نقد کتاب شارما با کتیبه ره بیان می کند که تز کتاب این است که «[مناندر] باعث سوزاندن بی رحمانه شهرها، ویرانی کامل ساختمان ها، در نتیجه خروج بازماندگان، کشتار بی رویه مردان، زنان و کودکان، غارت صنعت، ویرانی شهرها و روستاها شد». نام=بیواره/&gt; ترجمه. فرانک
هولت می گوید، با فرض اینکه شارما از «مناندر» خوانده درست باشد، کتیبه خط براهمی به این معنی است. هولت بیان می کند که خواندن نام مناندر توسط شارما مشکوک است. بیور موافق است. پیشنهادهای متقابل و تحلیل تجدید نظر شده. اما نویسندگان دیگر اشاره کرده اند که خواندن عبارت پادشاه مناندر یکم پادشاهی یونانی هند در این کتیبه مشکوک است و شارما هیچ عکس، مدرک یا توجیهی برای تفسیر خط چهارم به مناندر ارائه نکرده است.
گواردان رای شارما (; – ) انسان شناس، مؤلف (پدیدآور)، باستان شناس، و مورخ بود.
ژیان مرغک حلقه بلوطی ، گونه ای از پرندگان تیرهٔ ژیان مرغان است که در جنگل های اقیانوس اطلس جنوبی یافت می شود. زیستگاه طبیعی آن جنگل های جلگه ایم نمناک نیمه گرمسیری یا گرمسیری است. به دلیل از بین رفتن زیستگاه نادر می شود.
مگس گیر کلاه سپیداج گونه ای از پرندگان تیرهٔ ژیان مرغان (Tyrannidae) است که در مکزیک، همهٔ کشورهای آمریکای مرکزی به جز السالوادور، و همهٔ کشورهای آمریکای جنوبی به جز شیلی یافت می شود. در اروگوئه به عنوان سرگردان شناخته می شود.
هراند سامسونی ساغویان (؛ زادهٔ - درگذشته تاریخ نامعلوم) مهندس، کارمند دولتی اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در۱۵ ژانویهٔ ۱۹۲۵ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه ملی پلی تکنیک ارمنستان فارغ التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان پرچم سرخ کار، مهندس شایسته ارمنستان شوروی، جایزه دولتی ارمنستان شوروی و جایزه دولتی اتحاد شوروی شده است. تاریخ درگذشت وی نامعلوم است.
گریگور آلکسانی جاغاتسپانیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) سیاست مدار، انقلابی اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۱۹ مارس ۱۹۰۰ در آلکساندراپول به دنیا آمد . وی در حزب کمونیست ارمنستان (اتحاد شوروی) فعالیت می کرد. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان پرچم سرخ کار شده است. وی در ۲۲ ژانویهٔ ۱۹۷۲ در سن ۷۱ سالگی در ایروان درگذشت.
ساناتروک مارتیروسی سارگسیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) زیست شناس، استاد دانشگاه اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در (۲۶) ۱۳ ژوئن ۱۹۱۵ در نوراشنیک به دنیا آمد از دانشگاه دولتی کشاورزی تاشکند (۱۹۳۷) فارغ التحصیل گشت. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان پرچم سرخ کار شده است. وی در ۵ مارس ۱۹۸۵ در سن ۶۹ سالگی در ایروان درگذشت.
میناس مکرتچی سارگسیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) فرد نظامی، انقلابی اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۱۱ دسامبر ۱۸۷۰ در آگولیس بالا به دنیا آمد . همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان پرچم سرخ کار ارمنستان شوروی شده است. وی در ۲۹ مهٔ ۱۹۵۵ در سن ۶۸ سالگی در ایروان درگذشت.
ورمیک همایاکی یپرمیان (؛ زادهٔ تاریخ نامعلوم) پزشک اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۱۹۲۴ در هایکاوان به دنیا آمد و از دانشگاه پزشکی دولتی ایروان فارغ التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان پرچم سرخ کار (۱۹۷۰) و پزشک شایسته ارمنستان شوروری (۱۹۶۰) شده است. تاریخ درگذشت وی نامعلوم است.
سرگئی هایکی ماتینیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک فیزیک دان در زمینه فیزیک نظری اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. در ۸ ژانویهٔ ۱۹۳۱ در تفلیس به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی تفلیس (۱۹۵۴) فارغ التحصیل شد. وی عضو فرهنگستان ملی علوم ارمنستان بود. وی در دانشگاه دولتی تفلیس به عنوان استاد (۱۹۵۹–۱۹۷۰)، مؤسسه فیزیک ایروان (تا ۱۹۹۲)، دانشگاه دولتی ایروان به عنوان استاد (۱۹۷۰–۱۹۹۲)، دانشگاه دوک به عنوان استاد و دانشگاه ایالتی کارولینای شمالی به عنوان استاد، فعالیت می کرد. وی همچنین برنده نشان پرچم سرخ کار شده است. وی در ۸ سپتامبر ۲۰۱۷ در سن ۸۶ سالگی در دورام درگذشت.
رافائل هاکوبی موسیسیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک دانشمند و نقشه بردار اهل ارمنستان که از تاریخ ۱۹۸۰ تا تاریخ ۱۹۸۸ ریاست دانشگاه ملی پلی تکنیک ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۱۰ ژانویهٔ ۱۹۲۵ در ساراتوف به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان (۱۹۴۷) فارغ التحصیل شد. وی عضو فرهنگستان ملی علوم ارمنستان بود. وی همچنین برنده نشان پرچم سرخ کار، جایزه دولتی ارمنستان شوروری (۱۹۸۶) شده است. وی در ۵ اکتبر ۲۰۰۲ در سن ۷۷ سالگی در ایروان درگذشت.
آرمان تاگوُری کوچوکیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک دانشمند، مهندس و استاد اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. در ۱۱ دسامبر ۱۹۳۲ در صوفیه به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان (۱۹۵۷) فارغ التحصیل شد. وی عضو مکاتبه ای فرهنگستان ملی علوم ارمنستان بود. وی همچنین برنده جایزه لنین (۱۹۸۳)، نشان پرچم سرخ کار، جایزه دولتی ارمنستان شوروی (۱۹۷۴ و ۱۹۷۶)، دانشمند شایسته جمهوری ارمنستان (۱۹۸۱)، جایزه رئیس جمهور جمهوری ارمنستان (جایزه پوغوسیان) (۲۰۰۳)، (۲۰۱۳)، شوالیه نشان شایستگی لهستان (درجه یک) و شهروند افتخاری ایروان (۱۹۸۶) شده است. وی در ۳۰ اکتبر ۲۰۲۰ در سن ۸۷ سالگی در ایروان درگذشت. آثار. وی مولف 57 مقاله علمی بود.
روبن داشتویان (؛ زادهٔ یا - درگذشته ) یک انقلابی، و سیاستمدار اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۱۳ سپتامبر ۱۸۷۹ در نور بایزیت به دنیا آمد و از مدرسه نرسیسیان (۱۸۹۸) و دانشکده علوم الهی گئورگیان فارغ التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان پرچم سرخ کار شده است. وی در ۱۸ ژوئیهٔ ۱۹۳۷ در سن ۵۷ سالگی در جریان پاکسازی بزرگ تیرباران شد.
واغیناک زالیبکی گریگوریان (؛ زادهٔ - درگذشته ) فیزیولوژیست اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۲۲ فوریهٔ ۱۹۲۳ در لانجآغبیور به دنیا آمد و از دانشگاه پزشکی دولتی ایروان (۱۹۴۴) فارغ التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان پرچم سرخ کار شده است. وی در ۱۳ فوریهٔ ۱۹۸۴ در سن ۶۰ سالگی در ایروان درگذشت.
کیم واچاگانی گالویان (؛ زادهٔ ) مهندس، مخترع اهل ارمنستان است. زندگی نامه. وی در ۷ ژانویهٔ ۱۹۳۲ در لنیناکان به دنیا آمد و از دانشگاه پلی تکنیک ارمنستان (۱۹۵۶) فارغ التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه دولتی ارمنستان شوروی (۱۹۷۲ و ۱۹۸۰)، مهندس شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۷۶) و نشان پرچم سرخ کار شده است.
گالوست آنوشاوانی گالویان (؛ زادهٔ - درگذشته ) تاریخ نگار، سیاستمدار و آکادمیسین اهل ارمنستان بود. وی از سال ۱۹۶۳ ریاست فرهنگستان ملی علوم ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. وی در ۱ مارس ۱۹۲۷ در پوکر پارنی به دنیا آمد وی برادر آرمن گالویان بود. وی از دانشگاه دولتی ایروان (۱۹۵۰) و آکادمی علوم اجتماعی کمیته مرکزی حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی (۱۹۵۵) فارغ التحصیل گشت. وی عضو فرهنگستان ملی علوم ارمنستان بود. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان پرچم سرخ کار و جایزه دولتی ارمنستان شوروی شده است. وی در ۲۲ اوت ۲۰۰۳ در سن ۷۶ سالگی در ایروان درگذشت.
آرمن آرتاوازدی بونیاتیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) رادیولوژیست، استاد اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۳۰ سپتامبر ۱۹۳۰ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه ملی تحقیقاتی پزشکی روسیه فارغ التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان پیش کسوت کار، نشان برجسته افتخار، نشان دوستی، نشان پرچم سرخ کار، مدال به مناسبت یکصدمین سالگرد تولد ولادیمیر ایلیچ لنین، جایزه دولتی اتحاد شوروی (۱۹۸۴)، جایزه شورای وزیران اتحاد شوروی، دانشمند شایسته فدراتیو روسیه شوروی شده است. وی در ۱۹ فوریهٔ ۲۰۲۰ در سن ۸۹ سالگی در مسکو درگذشت.
آلکساندر سرگئی بارسقیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) نمایشنامه نویس، کارگردان اهل ارمنستان بود. وی بین سال های ۱۹۵۳ تا ۲۰۱۱ میلادی فعالیت می کرد. زندگی نامه. وی در ۱۰ ژانویهٔ ۱۹۲۹ در باتومی به دنیا آمد و از فارغ التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال کارگر ممتاز، نشان پرچم سرخ کار، چهره هنری شایسته اوکراین، هنرمند مردمی اوکراین، هنرمند مردمی اوکراین شوروی، نشان پوشکین، چهره هنری شایسته اوکراین شده است. وی در ۷ سپتامبر ۲۰۱۱ در سن ۸۲ سالگی در خارکوف درگذشت.
سورن هاکوبی ماردانیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) کارشناس علوم پرورشی اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۱۹۱۴ در پاراواکار به دنیا آمد و از :انستیتو دام پروری و دام پزشکی ایروان فارغ التحصیل گشت. وی برادر بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان پرچم سرخ کار و مدال کارگر ممتاز شده است. وی در ۱۹۷۷ در سن ۶۳ سالگی درگذشت.
خاچیک ساهاکی باغداساروف (؛ زادهٔ - درگذشته ) دانشمند، شیمی فیزیکدان، استاد اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۲۱ مهٔ ۱۹۲۹ در سمرقند به دنیا آمد و از (۱۹۵۱) و ؟ فارغ التحصیل گشت. از سال ۱۹۷۱ وی عضو مکاتبه ای بود. همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه دولتی فدراسیون روسیه (۲۰۰۰)، نشان برجسته افتخار، نشان پرچم سرخ کار، جایزه دولتی اتحاد شوروی (۱۹۷۲) و جایزه فدوروف (۲۰۰۳) شده است. وی در ۵ اکتبر ۲۰۱۳در سن ۸۴ سالگی در مسکو درگذشت و در گورستان خاوانسکویی به خاک سپرده شد.
بنیامین هوهانسی اوجیان (؛ ؛ زادهٔ - درگذشته ) یک بازیگر اهل ارمنستان بود. وی بین سال های - تا - میلادی فعالیت می کرد. زندگی نامه. وی در ۱۹۱۸ در آخلاتیان به دنیا آمد . وی از ۱۹۳۵ در تئاتر دولتی ارمنیان باکو و از ۱۹۴۷ در تئاتر دراماتیک ارمنیان استپاناکرت فعالیت می کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان برجسته افتخار، هنرمند افتخاری جمهوری سوسیالیستی آذربایجان شوروی (۱۹۶۲) و هنرمند خلق آذربایجان شوروی (۱۹۷۳) شده است. وی در ۲۵ اوت ۲۰۰۵ در سن ۸۶ سالگی در استپاناکرت درگذشت.
گریگور گالوستی بادیریان (؛ زادهٔ - درگذشته تاریخ نامعلوم) یک اقتصاددان و استاد اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. در در گوریس به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان (۱۹۲۶) فارغ التحصیل شد. وی همچنین برنده نشان پرچم سرخ کار شده است. تاریخ درگذشت وی نامعلوم است.
روبرت آندرانیکی آرزومانیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک دیپلمات و سیاستمدار اهل ارمنستان بود که از تاریخ ۱۹۷۹ تا تاریخ ۱۹۸۴ سمت نمایندگی دوره دهم شورای عالی اتحاد شوروی را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۲۰ دسامبر ۱۹۴۰ در ایروان به دنیا آمد و از دانشکده فیلولوژی دانشگاه دولتی ایروان فارغ التحصیل شد. وی همچنین برنده نشان پرچم سرخ کار شده است. وی در ۲۰۰۰ در سن ۶۰ سالگی در ایروان درگذشت.
سرگئی واغارشاکی گریگوریان (؛ زادهٔ - درگذشته ) زمین شناس، زمین شیمیدان و استاد اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۱۲ آوریل ۱۹۳۴ در واردنیس به دنیا آمد و از (۱۹۵۸) فارغ التحصیل گشت. وی عضو فرهنگستان ملی علوم ارمنستان بود. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان پرچم سرخ کار شده است. وی در ۲۶ دسامبر ۲۰۱۶ در سن ۸۲ سالگی درگذشت.
بوگدان جاوادی پیروموف (؛ ؛ زاده - درگذشته ) مهندس و مخترع اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۱۸۸۸ در شوشی به دنیا آمد و از انستیتو مهندسی عمران سن پترزبورگ (۱۹۱۳) فارغ التحصیل شد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان پرچم سرخ کار شد. وی در ۶ ژوئن ۱۹۵۹ در سن ۷۱ سالگی در ایروان درگذشت و در آرامستان مرکزی ایروان (توخماخ) به خاک سپرده شد.
هُوْهانِس نرسسی ملیک-پاشایف (ملیک-پاشایان) (؛ ؛ زاده - درگذشته ) مهندس انرژی اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در در شوشی به دنیا آمد و از (۱۹۱۳) فارغ التحصیل شد. پسر وی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان پرچم سرخ کار شد. وی در ۱۰ اکتبر ۱۹۳۵ در سن ۴۶ سالگی در لنینگراد درگذشت.
هونان هامبارتسومی گابریلیان (؛ Hovnan Gabrielian زاده ۲۳ اوت ۱۸۷۶ - درگذشته ۲۶ اوت ۱۹۴۶) پزشکی کودکان، دانشمند، استاد اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۲۳ اوت ۱۸۷۶ در شوشی به دنیا آمد و از مسکو و در سال ۱۹۳۰ از فارغ التحصیل شد. وی بنیانگذار بخش های کودکان در انستینوهای پزشکی ایروان و باکو بود و همچنین تحقیقات ارزشمندی در زمینه پیشگیری از بیماری های کودکان تألیف نموده است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان پرچم سرخ کار شد. وی در ۲۶ اوت ۱۹۴۶ در سن ۷۰ سالگی در ایروان درگذشت.
وانیا میساکی هوهانیسیان (ایوان آوانسیان) ( – ) یک بازیگر اهل ارمنستان بود. وی بین سال های - تا - میلادی فعالیت می کرد. زندگی نامه. وی در در عشق آباد به دنیا آمد . وی در تئاتر دراماتیک میخائیل لرمانتوف گروزنی روسیه، و فعالیت می کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان پرچم سرخ کار (۱۹۵۸) و هنرمند خلق جمهوری سوسیالیستی آذربایجان شوروی (۱۹۸۲) شده است. وی در ۱۳ اکتبر ۲۰۰۱ در سن ۹۶ سالگی در استپاناکرت درگذشت.