Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ب ۳۷۰۰ کیلومتر می باشد. این طرح به صورت کلی برای پیش بینی تامین آب ۱۸ استان کشور از آب های خلیج فارس و دریای عمان در صورت نیاز است که در مسیرها و خط های (فازهای) گوناگون آباره برای مناطق و استان های گوناگون پیش بینی شده است. اهداف و دلایل توجیهی طرح. در مطالعات جامع آب کشور با افق ۱۴۲۵ به این نتیجه رسیده شد که در منطقه در محدوده رشته کوه زاگرس تا منتهی علیه شرق کشور تا افق ۱۴۲۵ برای تامین نیازهای آب شرب و صنعت به میزان ۲ میلیارد متر مکعب کمبود آب وجود دارد. از طرف دیگر در این مطالعات نتیجه گیری شد که برای توسعه پایدار در این منطقه از ایران باید هم مصرف آب کشاورزی و هم سطح زیر کشت محصولات کشاورزی کاهش یابد و با این وجود کسری آب وجود خواهد داشت و امکان تامین این ۲ میلیارد متر مکعب برای شرب و صنعت وجود ندارد. از طرف دیگر در قوانین کشوری تغییر کاربری آب چاه کشاورزی برای استفاده در صنعت و شرب با ضوابتی بسیار محدود شده است و به عنوان مثال در سال ۱۳۹۳، شورای عالی آب با بخش نامه ای ممنوعیت صدور پروانه جدید برای تغییر کاربری چاه های آب کشاورزی در تمام دشت های ممنوعه و نیمه ممنوعه کشور را ابلاغ کرد. تلاش ها برای تصویب
قوانین جدید در مجلس برای قاعده مند کردن تغییر کاربری آب چاه کشاورزی موفق نبوده است لذا برای تامین این ۲ میلیارد متر مکعب دو راه پیشنهاد شد که مورد اول شامل خرید آب آمو دریا از کشور تاجیکستان و راه دوم شیرین سازی آب دریای جنوب و انتقال به مقاصد مصرف در این منطقه از فلات مرکزی ایران بود. برای خرید آب از تاجیکستان و انتقال به این منطقه از ایران مذاکراتی هم انجام شد. در نهایت شیرین سازی و انتقال آب از دریای جنوب به مناطق دارای کسری آب برای صنعت و شرب در فلات مرکزی ایران با قید این شرط که تمام هزینه تامین آب برای صنعت توسط بخش خصوصی تامین شود و برای تامین آب شرب، سهم ۲۰٪ از خطوط لوله در نظر گرفته شود تا در صورت نیاز دولت آب برای شرب خریداری کند، در دستور کار قرار گرفته شد. در این مطالعات دو گزینه دیگر خرید آب از حوضه آبریز رود سند و پاکستان و استفاده از سدهای زیرزمینی در سواحل و در مسیر رودهای زیرزمینی بررسی نشد. حوضه آبریز رود سند با آورد آب سالانه ۲۴۳ میلیارد متر مکعب به دلیل وضعیت زمین شناسی و رسوبات بسیار بالای همراه آب، ظرفیت ساخت سدهای بزرگ با طول عمر بالا و ذخیره سازی قابل توجه آب در حوضه آبریز را ندارد و س
دهای موجود نیز به با سرعت بالا در حال پر شدن با رسوبات می باشند. طبق بررسی های در این طرح، از مجموع تقریبی ۶۰ میلیارد متر مکعب آبی که سالانه در محدوده ۱۷ استان مورد بررسی مصرف می شود، ۲ میلیارد متر مکعب آن به مصرف صنعت می رسد که این میزان تا ۳۰ سال آینده (افق ۱۴۲۵) به بیش از ۳ میلیارد متر مکعب خواهد رسید. برای تامین این میزان آب در این محدوده برآوردها نشان می دهد برای مصارف بخش صنعت سالیانه ۹۵۰ میلیون مترمکعب کمبود آب وجود خواهد داشت که برای تامین نیازهای این بخش نیاز است از طریق انتقال آب از دریا تامین شود. مطالعات فنی و اقتصادی انجام شده نشان می دهد انتقال آب شیرین شده از دریای عمان و خلیج فارس به مجتمع های صنعتی و معدنی جنوب شرق ایران اقتصادی تر از انتقال ماده معدنی به سواحل خلیج فارس است. در این راستا طرح شیرین سازی و انتقال آب خلیج فارس و دریای عمان به معادن جنوب شرق کشور برنامه ریزی شد تا ایجاد ارزش افزوده معدنی بالا، فرآوری مواد معدنی و جلوگیری از خام فروشی و در نتیجه جهش تولید و توسعه در این بخش محقق شود. در فروردین ماه سال ۱۳۹۵ وزیر نیروی وقت ایران از طرح در دست بررسی انتقال آب از دریای جنوب به ۱۷ اس
تان برای تأمین نیاز بخش های مختلف به ویژه صنعت گفت. در این طرح تا افق سال ۱۴۲۰ برای تامین بخشی از نیاز آبی به ۱۷ استان آبرسانی می شود که شامل ۷۹٪ مساحت کشور می شود. تاریخچه. دلیل تاریخی انتخاب طرح انتقال آب دریا به فلات مرکزی. با توسعه صنایع و معادن در فلات مرکزی ایران و افزایش نیاز به آب برای توسعه صنعتی، نیاز به تغییر کاربری حقابه های موجود در منطقه که اکثراً برای کشاورزی سنتی تخصیص یافته بودند به وجود آمد ولی قوانین موجود اجازه خرید و فروش و تغییر کاربری آب چاه کشاورزی برای استفاده در صنعت یا شرب را نمی داد. با همراهی وزارت نیرو سال ها سعی شد قوانین خرید و فروش آب تصویب شود ولی این مهم با مخالف وزارت خانه های جهاد کشاورزی و نمایندگان ادوار مجلس در دولت های مختلف اتفاق نیفتاد و ممنوعیت فروش آب کشاورزی برای استفاده در صنعت و خدمات پابرجا ماند. تاریخچه طرح ها. با توسعه صنایع معدنی و فرآوری محصولات آن در استان کرمان نیاز به آب در این صنایع تشدید شد. از طرف دیگر خشکسالی و بحران آب شدیدی در دشت های رفسنجان و سیرجان در سال های ۱۳۹۰ و ۱۳۹۱ به وجود آمد، به طوری که چاه هایی که از عمق ۷۰ متری آب می کشیدند تا عمق ۳۰۰
متر همدیگر آبی نداشتند. قوانین موجود نیز اجازه خرید آب چاه کشاورزی برای مصارف در صنعت و کاهش سطح زیر کشت کشاورزی را نمی داد. در این شرایط سندی در وزارت نیرو تهیه و به برخی صنایع فلات مرکزی ابلاغ شد که در این شرایط تا تاریخ مشخصی دیگر امکان تامین آب آن ها از منابع موجود در این فلات وجود ندارد و باید تا قبل از تاریخ مشخص شده با هزینه خود یا صنایع را به کنار دریا ببرند یا آب دریا را به این صنایع منتقل نمایند. مطالعات فنی و اقتصادی مختلف برای بررسی دو گزینه انجام شد و نتیجه گرفته شد انتقال آب دریا به کنار معادن و فرآوری محصولات در کنار معدن (مانند معادن و صنایع گل گهر) به صرفه تر از انتقال مواد معدنی به سواحل است. در این شرایط برخی شرکت های صنعتی و معدنی در استان کرمان و یزد شرکت تأمین و انتقال آب خلیج فارس (WASCO) را برای تامین آب این صنایع تأسیس کردند و کار ایجاد خط اول انتقال آب دریا به این صنایع با عنوان طرح ملی ساقی کوثر برای ساخت تأسیسات شیرین سازی و انتقال آب دریا به ظرفیت ۵۹۵ میلیون متر مکعب در روز ظرف ۲ سال در اواخر دولت دهم و در اردیبهشت سال ۱۳۹۲ به صورت رسمی با حضور رئیس جمهور احمدی نژاد در بندرعباس شر
وع شد. پروژه خط اول در دولت یازدهم و دوازدهم در حالی اجرا شد که با مخالفت شدید وزارت نیرو و شخص وزیر وقت نیرو (حمید چیت چیان) و وزیر راه و شهرسازی (عباس آخوندی) همراه بود صنایع در خفا و بدون کمترین حمایتی از طرف دولت، با توجه به داشتن مجوز برداشت آب دریا از وزارت نیرو و مجوز شروع کار که در دولت دهم صادر شده بود و طی کردن فرایند اخذ مجوز محیط زیستی، این طرح خط لوله انتقال آب دریا را اجرا کردند و در مراحل نهایی به تدریج وزارت خانه های مربوط و وزرای وقت توجیه شده و حتی در مراحل پایانی ساخت و افتتاح پروژه حضور پر رنگ داشتند. در آبان ۱۳۹۹ در مراسم افتتاح پروژه خط اول انتقال آب دریا، رئیس جمهور حسن روحانی این خط لوله انتقال آب را خط انتقال امید به مردم منطقه نامید و بیان کرد «این طرح مال ملت ایران است؛ کارگران، مهندسین، مدیران و همه آنهایی است که تلاش کردند.» همچنین در این مراسم به صورت همزمان طرح انتقال آب دریا به استان اصفهان، سیستان و بلوچستان و خراسان جنوبی و رضوی اعلام رسمی و شروع شد. با پیشرفت مناسب خط ۱ انتقال آب دریا به صنایع در استان کرمان و یزد و نمایان شدن آینده موفقیت آمیز طرح، صنایع دارای کمبود آب در ا
ستان اصفهان نیز در سال ۱۳۹۷ با تأسیس شرکت تأمین آب صفه، ساخت خط لوله شماره ۳ انتقال آب شیرین سازی شده دریا به صنایع استان اصفهان را در دستور کار قرار دادند. با قطع شدن جریان معمول آب رودخانه هلمند به دشت سیستان و بحران در تامین آب شرب مردم این منطقه و همچنین مشکل تامین آب زاهدان، انتقال آب دریای عمان به این منطقه در قالب خط ۴ انتقال آب دریا به فلات مرکزی در دستور کار قرار گرفت و انتقال آب به استان خراسان جنوبی و رضوی نیز در همین مسیر و طرح خط لوله تعریف شد. انتقال آب در خط لوله شماره ۴ به ۳ استان شرقی کشور برخلاف خطوط دیگر بخش عمده تامین آب برای مصارف شرب و خدمات در این مناطق است و خریدار دولتی دارد و کارفرمای آن دولتی بوده و شرکت آب منطقه ای خراسان رضوی است که به نمایندگی از شرکت آب منطقه ای ۳ استان شرقی کشور این کار را انجام می دهد. برای این منظور در سال ۱۴۰۰ با حمایت وزارت صمت و سرمایه گذاری شرکتهای تابعه و وابسته به وزارت صمت، با هدف تامین آب مورد نیاز خدمات، صنایع و معادن سه استان شرقی کشور، شرکت تأمین آب صنایع و معادن (IMWASCO) تأسیس شد که کار ساخت این خط انتقال آب را انجام دهد. تأمین مالی طرح ها. مطالع
ات فنی و اقتصادی انجام شده نشان می دهد انتقال آب شیرین شده از دریای عمان و خلیج فارس به صنایع معدنی جنوب شرق ایران اقتصادی تر از انتقال ماده معدنی به سواحل خلیج فارس است. در سند تخصیص آب برای طرح های انتقال آب شیرین سازی شده به فلات مرکزی ایران قید شده است که تمامی هزینه طرح ها توسط بخش خصوصی و صنایع خریدار آب تأمین شود و در هر خط انتقال آب در حدود ۲۰٪ از ظرفیت انتقال آب در طرح برای آب شرب مناطق مسکونی در طول مسیر در نظر گرفته شود تا در صورت نیاز دولت از طریق خط لوله خریداری نماید. بخش خصوصی برای تامین مالی در این طرح ها (مثل سایر پروژه های توسعه ای بخش خصوصی) از منابع مختلف از جمله صندوق توسعه ملی و بانک ها تامین مالی کرده است. تأمین برق. برای اجرای ۵ طرح نخست انتقال آب دریا به فلات مرکزی ایران که در حال ساخت است به ۲۰۰۰ مگاوات برق نیاز است (که تأسیسات تولید و انتقال برق این طرح ها در قالب خود پروژه توسط مالکان ساخته خواهد شد) و قرار است بخشی از این انرژی از طریق نیروگاه های تجدیدپذیر و برق سبز تامین شود. در اسناد مادر تمامی این طرح های انتقال آب قید شده است که تأسیسات تامین و انتقال آب در این طرح ها باید بر
ق خود را با ایجاد نیروگاه، خود تأمین نمایند. مشخصات مسیرهای خط لوله انتقال آب. برای انتقال آب به فلات مرکزی ایران تاکنون ۵ خط طرح ریزی و تخصیص آب داده شده اشت. خط نخست به طول ۸۲۶ کیلومتر و ظرفیت سالانه ۱۸۰ میلیون متر مکعب اجرا شده و به بهره برداری رسیده و که این خط ۵۰ میلیون متر مکعب آب شیرین سازی شده دریا را به استان هرمزگان و ۱۳۰ میلیون متر مکعب به سه مجموعه صنعتی گل گهر و مس سرچشمه در استان کرمان و چادرملو در استان یزد می رساند. خط ۲ از مبدأ خلیج فارس و استان هرمزگان با ظرفیت ۲۰۰ میلیون متر مکعب در سال به سمت استان های کرمان و یزد می رود. خط ۳ شامل انتقال آب به طول ۹۱۰–۱۰۸۰ کیلومتر از تنگه هرمز به استان اصفهان است که ۲۰۰ میلیون متر مکعب را در فاز اول و ۴۰۰ میلیون متر مکعب را در فاز دوم به این استان منتقل می کند. خط چهارم شمال انتقال ۸۰۰ میلون متر مکعب آب تا فاز سوم از دریای عمان در ساحل چابهار به استان سیستان و بلوچستان، خراسان جنوبی و رضوی است. خط پنجم نیز شامل شیرین سازی و انتقال ۹۰ میلیون متر مکعب از خلیج فارس به مناطق صنعتی و جمعیتی استان فارس است. خط یا مسیر یک. خط نخست شامل شیرین سازی ۱۸۰ میلیون متر
مکعب آب دریا از ۳۰ کیلومتری شرق بندرعباس در تنگه هرمز و دهانه خلیج فارس است که ۵۰ میلیون متر مکعب آن به مصرف خود استان هرمزگان می رسد و باقی ۱۳۰ میلیون متر مکعب به مراکز صنعتی و جمعیتی استان های کرمان و یزد منتقل می شود. این طرح در روز ۱۳ آبان ۱۳۹۹ افتتاح شد. این طرح در ۳ قطعه به طول ۸۲۶ کیلومتر لوله گذاری شده و دارای ۱۲ ایستگاه پمپاژ می باشد و با حجم سرمایه گذاری ۲۰ هزار میلیارد تومانی اجرا و افتتاح شده. طول این خط انتقال با احتساب انشعابات ۹۷۰ کیلومتر می باشد. قطعه نخست طرح از ۳۵ کیلومتری غرب شهر بندرعباس از محل تأسیسات آب شیرین کن (مجاور کارخانه کشتی سازی) آغاز شده و در ادامه به سمت شمال از ارتفاعات وارد دشت شده و در ارتفاع ۱۸۰۰ متری از سطح دریا به سمت مجتمع گل گهر واقع در ۵۰ کیلومتری جنوب غربی سیرجان می رسد. پس از آن در ارتفاع ۲۷۵۰ متری به سمت معادن مس سرچشمه واقع در جنوب غرب شهر رفسنجان در استان کرمان ادامه می یابد. سپس از ایستگاه شماره ۳ قطعه دوم خط انتقال در ارتفاع ۱۱۹۰ متری به سمت یزد تا منطقه صنایع فولادی اردکان یزد در شمال غرب شهر یزد ادامه مسیر می دهد که طبق برنامه ریزی انجام شده در آینده به سمت مع
ادن چادرملو خواهد رسید و این یعنی ایجاد خط انتقال به طول ۸۲۰ کیلومتر و استفاده از لوله هایی به قطر ۱۲۰۰ تا ۱۶۰۰ میلی متر. انتقال آب خلیج فارس به نی ریز: در ادامه خط یک و از مجتمع گل گهر سیرجان طرح انتقال آب از خلیج فارس به شرق استان فارس، با هدف مقابله با بحران آب در شهرستان نی ریز و مناطق مجاور مانند بختگان و استهبان، یکی از اقدامات کلیدی در مدیریت پایدار منابع آب است. این پروژه شامل انتقال ۶ میلیون متر مکعب آب در سال از مخزن گل گهر به صنایع فولادسازی نی ریز، با احداث خط لوله ای به طول ۱۱۰ کیلومتر و سرمایه گذاری ۱۲۰۰ میلیارد تومان در اسفند سال ۱۴۰۲ افتتاح شد. فاز اول این طرح تأمین آب صنایع فولاد غدیر نی ریز را بدون وابستگی به منابع زیرزمینی محقق کرد و فاز دوم آن برای انتقال آب به مجتمع فولاد روهام پارس در شهرستان بختگان برنامه ریزی شده است. خط یا مسیر دو. خط دوم شامل شیرین سازی ۲۰۰ میلیون متر مکعب آب دریا از ۳۰ کیلومتری غرب بندرعباس است که این آب توسط خط لوله شماره دو به موازات لوله خط ۱ به مقصد مراکز صنعتی و جمعیتی استان کرمان و یزد منتقل می شود. که ۵۰ میلیون متر مکعب آن به مصرف خود استان هرمزگان می رسد و ب
اقی ۱۳۰ میلیون متر مکعب به مراکز صنعتی و جمعیتی استان های کرمان و یزد منتقل می شود. در ابتدا طرح خط دوم انتقال آب دریای جنوب به فلات مرکزی با هدف اصلی انتقال آب به استان خراسان جنوبی و خراسان رضوی طراحی شد ولی طرح انتقال آب به این دو استان از طریق این مسیر لغو شد تا انتقال آب به این استان ها از مسیر خط ۴ انتقال آب انجام شود. خط سوم به استان اصفهان. در خط سوم، ۶۰۰ میلیون متر مکعب آب دریا از مبدأ تنگه هرمز (۲۰۰ م.م. م از شرق بندرعباس و ۴۰۰ م.م. م از ساحل سیریک) شیرین سازی شده و از استان کرمان و یزد به مقصد صنایع و مراکز جمعیتی استان اصفهان در ارتفاع ۱۵۰۰ متری پمپاژ و منتقل می شود. میزان سرمایه گذاری در این پروژه ۲ میلیارد و ۷۰۰ میلیون دلار است. برای طرح انتقال آب به اصفهان ۲۰ مسیر مورد مطالعه قرار گرفت و به دلیل غلظت املاح کمتر آب در تنگه هرمز (در مقایسه با خلیج فارس)، گزینه برتر آبگیری از ساحل دریای عمان در استان هرمزگان و انتقال از مسیر استان های کرمان و یزد تشخص داده شد. همچنین این مسیر امکان دفع شورابه به آب های آزاد دریای عمان را داشت. پس از تکمیل مطالعات طرح و انجام ارزیابی های زیست محیطی، عملیات اجرایی ط
رح در شهریور ماه سال ۱۴۰۱ آغاز شد. شرکت های شرکت فولاد مبارکه، شرکت ذوب آهن اصفهان، اتاق بازرگانی اصفهان، پالایشگاه نفت اصفهان، سازمان همیاری شهرداری های استان اصفهان، شهرداری اصفهان و شرکت فلز تدارک فولاد مبارکه در این طرح سهامدار هستند. ابَرپروژه انتقال آب به استان های مختلف از جمله استان صنعتی اصفهان می تواند زمینه ساز توسعه روزافزون مجموعه های بزرگ و کوچک تولیدی، رونق کسب و کار، جهش تولید، درآمدزایی و اشتغال زایی باشد. از سویی دیگر، توسعه صنایع از جمله فولاد در سطح کلان و دیگر مجموعه های تولیدی بزرگ و کوچک در زُمره برنامه ها و سیاست های مدیران و تصمیم گیران است و همین امر می طلبد که منابع آب تازه ای به این مناطق اضافه شود زیرا با منابع موجود نمی توان از پسِ نیاز بخش های مختلف به ویژه صنعت و تولید برآمد. فاز اول طرح (خط ۳) برای انتقال ۲۰۰ میلیون متر مکعب آب شیرین سازی شده در مسیر۵۲۰ کیلومتری از سیرجان تا اصفهان است و هزینه اجرای این فاز ۲۵ هزار و ۵۰۰ میلیارد تومان است. طول کل این خط انتقال آب ۱۰۸۰ کیلومتر از ساحل شرق بندرعباس تا اصفهان می باشد. فاز دوم طرح (خط ۶) برای انتقال ۴۰۰ میلیون متر مکعب از ساحل سیر
یک تا اصفهان به طول ۹۱۰ کیلومتر است که هزینه اجرای فاز دوم ۱۱۳ هزار و ۱۰۰ میلیارد تومان است و به منظور انتقال تا ۴۰۰ میلیون مترمکعب آب از دریای عمان تعریف شده است. طول مسیر این طرح ۴۳۴ کیلومتر است. خط چهارم در شرق. در خط چهارم، آب دریای عمان از ساحل شرق شهر چابهار به استان سیستان و بلوچستان، خراسان جنوبی و خراسان رضوی منتقل می شود. این طرح به طول ۱۳۴۲ کیلومتر با سرمایه گذاری ۱۶۱ هزار میلیارد تومانی (۳٫۲ میلیارد دلار) اجرایی شد. تاریخ پایان این طرح سال ۱۴۰۴ پیش بینی شده است. ظرفیت انتقال آب خط لوله این طرح ۲٫۴ میلیارد متر مکعب آب شیرین سازی شده تا مقاصد مصرف می باشد. طرح انتقال آب از این مسیر، بزرگ ترین طرح شیرین سازی و انتقال آب شیرین سازی شده دریا است. در ابتدا قرار بر اجرای طرح انتقال آب دریا به خراسان جنوبی و رضوی از طریق دریای عمان بود که توسط کنسرسیوم و شرکتی با عنوان تابش اجرایی شود اما در دوره ای بنا به تاکیدات رزم حسینی، استاندار سابق خراسان رضوی، مقرر شد انتقال آب به مشهد از خلیج فارس (که حداقل ۶۰ کیلومتر مسیر نزدیک تری دارد) انجام شود. در نهایت این طرح به مهندسان مشاور عرضه شد و ساخت این خط انتقال ب
ه این دو استان را از طریق دریای عمان و در مسیر خط ۴ سهل تر و ۳–۴ سال سریع تر تشخیص دادند. دلیل این موضوع توپوگرافی زمین در خط انتقال نزدیک تر از مسیر بندرعباس، کرمان، خراسان جنوبی و مشهد ذکر شد که با حدود ۱۳۰۰ کیلومتر طول مسیر تا شهر مشهد، نیاز به عبور از کوه ها و حفاری تونل دارد و ۴–۳ سال زمان رسیدن آب به خراسان رضوی را به تعویق می انداخت. علی عبداللهی، مجری طرح مطالعات نمک زدایی و انتقال آب از دریای عمان به استان های شرقی کشور در سال ۱۳۹۹ گفت بود که با توجه به این که مسیر انتقال آب خلیج فارس (به خراسان در خط ۲) هم اینک ۳۰ درصد پیشرفت فیزیکی را داراست و هزینه های کمتری برای انتقال آب به استان های خراسان جنوبی و خراسان رضوی دارد (و حدود ۶۰ کیلومتر طول مسیر کوتاه تر است) با تصمیم رئیس جمهور، تأمین آب صنایع این استان ها از طریق خط دو خلیج فارس انجام خواهد شد. خط پنجم انتقال به استان فارس. خط پنجم شامل انتقال آب شیرین سازی شده از خلیج فارس به متقاضیان در استان فارس می باشد که در فاز اول ظرفیت انتقال ۹۵ میلیون متر مکعب آب را دارد که در فاز دوم و نهایی، ظرفیت انتقال به ۲۱۰ میلیون متر مکعب می رسد. این طرح با مشکل ج
ذب سرمایه گذار و خریدار آب مواجه بوده است. در گذشته بخشی از آب آشامیدنی استان بوشهر از طریق انتقال آب از استان فارس تأمین می شد. طول این خط لوله در حدود ۷۰۰ کیلومتر بوده و قیمت تمام شده آب منتقل شده در مقصد در حدود ۲ یورو است. البته انتقال آب از گل گهر سیرجان به فولاد غدیر نی ریز در شرق فارس از خط یکم اجرایی شده است. انتقادها. دلیل ایجابی ۱. متولیان و مدافعان طرح های انتقال آب دریای جنوب به فلات مرکزی ایران بیان می کنند که برای توسعه صنایع و توسعه اقتصادی در این منطقه، آب مازادی برای تخصیص وجود ندارد و از طرف دیگر قانون های متعددی تغییر کاربری آب چاه کشاورزی به صنعت برای توسعه صنعتی را در برخی دشت ها محدود و در عمل ممنوع کرده است، پس برای توسعه صنعتی و کاهش اشتغال در بخش کشاورزی در این مناطق چاره ای جز انتقال آب از دریا وجود ندارد. پاسخ به دلیل ۱. منتقدان این طرح در پاسخ مطرح می کنند از آنجا که میزان مصرف آب در بخش صنعت کشور بسیار ناچیز بوده و در حوضه آبریز فلات مرکزی کشور در حدود ۱ میلیارد متر مکعب است و این نیاز آبی به راحتی از طریق کاهش مصرف آب در بخش کشاورزی قابل تامین بوده و اگر محدودیت ها در تغییر کاربر
ی آب چاه کشاورزی برای استفاده در صنعت و شرب در دشت های ممنوعه رفع شود و اینکار بعد از کسر سهم محیط زیست از حقابه کشاورزی انجام شود هم امکان تامین حقابه برای احیای محیط زیست و هم تامین نیاز آبی صنایع و آب شرب ممکن است. در مقابل اقدام برای طرح های انتقال آب از دریا با هزینه غیر ضروری چندین میلیارد دلاری باعث افزایش مصرف سوخت های فسیلی و تولید کربن در جو و آسیب به محیط زیست می شوند که هیچگاه نباید در اولویت قرار گیرد. راه دیگر تامین نیاز آبی صنایع و شرب در حوضه آبریز فلات مرکزی گسترش اقدامات آبخیزداری برای کاهش تبخیر است. در کل کشور نزولات آسمانی ۴۰۰ میلیارد متر مکعب در سال است که از این میزان ۷۰٪ آن تبخیر می شود و فقط ۳۰٪ آن برای مصرف در اختیار قرار می گیرد. اگر به جای طرح های انتقال آب دریا به فلات مرکزی زمینه سرمایه گذاری صنایع در توسعه طرح های آبخیزداری اصولی باز شود، با کاهش حتی ۱ درصد از این تبخیر سالانه در فلات مرکزی کشور نیاز آبی به نسبت ناچیز صنایع در این حوضه آبریز به شکل ارزان قابل تامین است. پاسخ به پاسخ دلیل ۱. متولیان طرح در پاسخ می گویند که سال ها وزارت نیرو و صنایع تلاش کردند اصلاح قانون توزیع عا
دلانه آب را در مجلس پیگیری و تصویب کنند ولی با مخالفت وزارت جهاد کشاورزی و عمده نمایندگان مجلس مواجه شدند و در سال ۱۳۹۱ وزارت نیرو اعلام کرد که تا مدت مشخصی می تواند تامین آب برخی صنایع را در استان کرمان انجام دهد و از آن زمان به بعد باید نیازهای آبی خود را با انتقال آب از دریا یا انتقال آب صنایع به کنار دریا تامین کنند که از آنجا که طبق بررسی های اقتصادی انتقال آب مصرفی برای فرآوری مواد معدنی و تأمین نیاز عمده صنایع وابسته ارزان تر بود، اجرای طرح های انتقال آب دریا به فلات مرکزی را دنبال کردند. دلیل ایجابی ۲. مدافعان و متولیان طرح های انتقال آب دریای جنوب به فلات مرکزی ایران بیان می کنند که این طرح ها دارای توجیه اقتصادی هستند و با وجود قیمت بالای تمام شده آب، برای مصرف خریدار دارند. آن ها با بیان میزان نیاز به آب برای شرب و صنعت در دهه های آینده در استان هایی مثل کرمان، یزد، اصفهان، سیستان و بلوچستان، خراسان جنوبی و خراسان رضوی بیان می کنند که برای تامین این «نیاز آبی» تا افق ۱۴۲۵ هیچ روشی بجز تامین آب از خارج از این مناطق وجود نداشت و روش هایی مثل بازچرخانی آب و تصفیه آب فاضلاب شهری و صنعتی نیز هیچ منبع آب
جدیدی تامین نمی کند و آبی که باید به مصرف باتلاق ها و سفره های آب زیرزمینی می رسیده را بعد از تصفیه به مصرف می رساند و کمکی به کسری مخزن آبخوان ها در استان های نام برده شده نمی کند. طبق مطالعات جامع آب کشور که در اواخر دهه ۹۰ شمسی انجام شد نتیجه این بود که تا افق ۱۴۲۵ در منطقه رشته کوه زاگرس به سمت شرق کشور سالانه ۲ میلیارد متر مکعب کسری آب برای تامین نیاز آبی شبکه آب شرب و صنایع وجود دارد که هیچ منبع آبی (با تکنولوژی های آن دوره) وجود ندارد که بتوان این ۲ میلیارد متر مکعب کسری آب را برای توسعه پایدار تامین کرد و باید این میزان آب از طریق انتقال آب تامین شود. پاسخ به دلیل ۲. ۱) سازمان جهانی یونسکو ۵ معیار برای یک طرح انتقال آب بین حوضه ای واجد شرایط را معرفی می کند که یکی از آن ها این است که ناحیه مقصد با وجود استفاده از منابع جایگزین تامین آب و انجام تمامی اقدامات منطقی برای کاهش تقاضای آن، باز هم در تامین نیازهای فعلی و پیش بینی شده کمبود جدی داشته باشد. وقتی در اقتصاد از نیاز به مصرف یک کالا صحبت می کنم، مقصود مقدار نیست و هر عددی برای نیاز به مصرف یک کالا مثل آب اعلام شود غلط است. منظور از میزان نیاز به
مصرف یک کالا، تابع مصرف است که ارتباط بین قیمت و میزان مصرف یک کالا را مشخص می کند. به عنوان مثال یک مصرف کننده آب اگر آب را به قیمت متر مکعبی ۵ هزار تومان دریافت کند ممکن است بگوید به صورت متوسط روزانه ۴۰۰ لیتر آب نیاز دارم و مصرف می کنم، اما اگر به همین مصرف کننده، به آب با قیمت متر مکعبی ۵۰ هزار تومان دسترسی داشته باشد می گوید روزی ۱۰۰ لیتر آب نیاز دارم و این ارتباط بین میزان مصرف و قیمت آب با تابع مصرف آب نمایش داده می شود. پس این ادعا که نیاز به آب شرب و صنعت در استان ها میزانی که ادعا می کنند بوده از نظر علم اقتصاد وجاهت ندارد. ۲) از طرف دیگر هیچ برآورد اقتصادی ای منتشر نشده یا انجام نشده که نشان دهد طرح های جایگزینی وجود نداشته که بتواند با هزینه کمتر با کاهش مصرف آب در کشاورزی، شرب و صنعت نیاز آبی در استان های هدف را تامین کند. حتی اگر طرح انتقال آب به این فلات از خارج از حوضه آبریز تنها گزینه بود، طرح های دیگری نیز وجود داشت که به ادعای طرفداران این طرح ها می توانست بدون نیاز به شیرین سازی آب دریا با صرف انرژی بالا این تامین و انتقال آب از خارج از حوضه آبریز فلات مرکزی ایران انجام داد که از آن جمله م
ی توان به طرح انتقال آب از رود سند به سیستان و بلوچستان، طرح انتقال آب از آمودریا و کانال قره قوم به خراسان رضوی، طرح انتقال آب سید (انتقال آب از روسیه و ناحیه خزری به تمام فلات مرکزی ایران) اشاره کرد. دلیل ردی ۳. برخی مخالفان طرح انتقال آب دریا به فلات مرکزی می گویند اگر به جای این طرح ها، طرح های بازچرخانی آب و تصفیه فاضلاب در دستور کار قرار می گرفت به طور متوسط آب مورد نیاز برای شرب و صنعت به قیمت ۱/۶ یا ۱/۵ آب انتقالی از دریا به فلات مرکزی تأمین می شد. پاسخ به دلیل ۳. منتقدان این دیدگاه می گویند که بازچرخانی و تصفیه فاضلاب شهری و صنعتی تامین آب جدید نیست و تنها آب فاضلابی که در باتلاق ها در نهایت به مصرف محیط زیست و آب های زیر زمینی می رسید دوباره به مصرف انسانی می رسد و چنین راهکاری هیچ کمکی به مثبت کردن بیلان منابع آب در دشت های کشور و حفظ و تراز کردن ذخایر آب زیرزمینی نمی کند. علاوه بر آن صنایع معدنی و پتروشیمی هایی که متقاضی اصلی این شیرین سازی و انتقال آب دریا به فلات مرکزی بوده اند عمدتاً هرآنچه فاضلاب قابل تصفیه در مناطق بوده برای تصفیه خریداری کرده اند و این ادعا که تصفیه آب پاسخگوی مشکل این صنایع
است ناشی از بی اطلاعای از وضعیت موجود است.
پلانک یک حرکت ورزشی تقویتی از نوع تمرینات ایزومتریک است که به روش نگه داشتن بدن در موقعیتی همچون شنای سوئدی اجرا می شود. روش اجرا. معمول ترین روش اجرای پلانک، پلانک ساعدی است. در این روش بدن در حالتی همچون حالت شنای سوئدی قرار می گیرد و وزن بدن بر روی ساعدها، آرنج ها و انگشتان پا می افتد. شیوه های دیگری همچون پلانک بر پهلو و پلانک معکوس نیز وجود دارد. پلانک معمولاً در تمرینات پیلاتس و یوگا انجام می شود. پلانک گسترش یافته، دشواری بیشتری نسبت به پلانک عادی دارد. در پلانک گسترش یافته بدن در حالت شنای سوئدی قرار می گیرد و دستها تا حد ممکن از یکدیگر فاصله می گیرند. اثرها. پلانک منجر به تقویت عضلات شکمی، پشت و شانه ها می شود. در پژوهشی در British Journal of Sports Medicine پس از ۲۷۰ آزمایش مشخص شد که تمرینات ورزش ایزومتریک همچون اسکوات به دیوار (wall sit) و پلانک که عضله ها را در حالت سکون به کار وامی دارند؛ بیشتر از دیگر حرکات ورزشی در کاهش فشار خون مؤثرند. رکوردها. بر اساس رکوردهای گینس، طولانی ترین رکورد پلانک بر روی ساعد را Josef Šálek از جمهوری چک با رکورد ۹ ساعت و ۳۸ دقیقه و ۴۷ ثانیه به ثبت رسانده است. پیش از
او Daniel Scali رکورد ۹ ساعت و ۳۰ دقیقه و ٢ ثانیه را ثبت کرده بود. پیش از Daniel Scali نیز افسر کهنه کار نیروی دریایی George Hood رکورد ۸ ساعت و ۱۵ دقیقه و ۱۵ ثانیه را به ثبت رساند.
انتقال هسته ای نوعی تکثیر به روش شبیه سازی است که شامل حذف DNA از یک تخمک تخم بارور نشده و تزریق هسته سلول حاوی DNA به آن برای شبیه سازی است. در موارد نادر، سلول ساخته شده به طور طبیعی تقسیم شده و DNA جدید را تکثیر می کند در حالی که در حالت پرتوان باقی می ماند. اگر سلول شبیه سازی شده در رحم یک پستاندار قرار داده شود، در مواردی نادر یک ارگانیسم شبیه سازی شده رشد می کند. به این ترتیب گوسفند و بسیاری از گونه های دیگر شبیه سازی شدند. به طور معمول گاوها را برای تکثیر نمونه هایی که بالاترین تولید شیر را دارند شبیه سازی می کنند. برای اولین بار در ۲۴ ژانویه ۲۰۱۸، گزارشی از شبیه سازی میمون با این روش منتشر شد. با وجود این، راندمان پایین این روش، محققان را بر آن داشت تا آن را کنار بگذارند.
کالج پزشکی بانگاباندو یک کالج پزشکی دولتی در بنگلادش است. این کالج در ناحیه سونامگانج از بخش سیله، در کنار جاده سونامگانج - سیلت و قسمت شرقی رودخانه سورما واقع شده است. این کالج دوره آموزشی پنج ساله پزشکی ارائه می دهد که منجر به دریافت مدرک کارشناسی پزشکی و جراحی می شود.
دانشگاه ملی فیجی یک دانشگاه دولتی در فیجی است که به طور رسمی در ۱۵ فوریه ۲۰۱۰ توسط قانون دانشگاه ملی فیجی در سال ۲۰۰۹ تأسیس شد. تا سال ۲۰۱۹، تعداد دانشجویان در دانشگاه به تقریباً ۲۷۰۰۰ افزایش یافت.
نیما ملکی نیا (زاده ۲۸ فروردین ۱۳۷۸) بازیکن فوتبال اهل ایران است.