Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مونه این اختلاط، به گفته Niceforo، تاریخاً توسط توسکانی ها در مرکز ایتالیا ارائه شده بود. وی همچنین استدلال می کرد که بهترین مسیر برای ایتالیا تقسیم شدن به دو نوع حکومت است: لیبرال در شمال و اقتدارگرا در جنوب. دیکتاتوری در جنوب باید توسط دولت مرکزی اعمال شود، مطابق با منطق مسئولیت انسان سفید که نژاد «کمتر» قادر به خودحکومتی نیست. در سال ۱۹۰۶، Niceforo نظریه ای نژادی منتشر کرد که در آن رنگ موی بلوند و پوست تیره هر دو به عنوان نشانه های زوال خارجی در نظر گرفته شده بودند، در حالی که «نژاد ایتالیایی» در میان جایگاهی مثبت قرار داشت. Niceforo تا سال ۱۹۵۲ نیز این دیدگاه ها را حفظ کرد و اظهار داشت که «انواع نژاد نگروئید و مغولی در طبقات پایین تر شایع تر هستند». در سال ۱۹۰۷، انسان شناس Ridolfo Livi تلاش کرد نشان دهد که ویژگی های چهره زردپوست با جمعیت های فقیرتر مرتبط است. با این حال، او معتقد بود که برتری «نژاد ایتالیایی» با توانایی آن در جذب مثبت دیگر اجزای قومی ثابت می شود. نظریه هایی که لومبروزو دربارهٔ نژاد مطرح کرده بود، در ایتالیا محبوبیت زیادی یافت و تا پایان قرن ۱۹ به سراسر اروپا گسترش یافت.
شهر رمانتیک (؛ ) مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی سال ۲۰۱۱ با بازی سونگ یو ری، جونگ گیو وون، کیم مین جون و مین هیو رین است. این مجموعه از ۱۱ مه تا ۱۱ ژوئیه ۲۰۱۱، روزهای چهارشنبه و پنجشنبه ساعت ۲۱:۵۵ (کی اس تی) از کی بی اس۲ پخش شد. خلاصه داستان. نو سون گوم، دختر جوان پر جنب وجوشی است که مادر و مادربزرگش خدمتکار خانه بوده اند و او نیز به دلیل فقر، ناچار به ادامهٔ همان راه شده است. زندگی سون گوم زمانی دگرگون می شود که در قرعه کشی بخت آزمایی برنده می شود و جایزه ای به ارزش () به دست می آورد. او برای آن که پدر بی مسئولیتش به پولش دست پیدا نکند، همچنان در شغل خود می ماند و ثروت تازه اش را ــ که در جعبه های متعدد پول نقد پنهان کرده ــ از اهالی محله اعیانی محل کارش، از جمله دوستان خدمتکارش و پسر بداخلاق و ناسازگار صاحبخانه، کانگ گون وو، که گذشته ای مشترک با او دارد، مخفی نگه می دارد. اما زمانی که میان سون گوم و گون وو عشق شکل می گیرد، راز او برملا می شود و حرص و خیانت، چه از سوی اربابان و چه از سوی خدمتکاران، در آن محله بالا می گیرد.
ملت پرولتری یا ملت پرولتریا (به انگلیسی: &lt;bdi&gt;Proletarian nation&lt;/bdi&gt;) اصطلاحی بود که توسط روشنفکران ملی گرای ایتالیایی قرن بیستم از جمله انریکو کرادینی برای اشاره به ایتالیا و سایر ملت هایی که آنها را مولد، از نظر اخلاقی نیرومند و متمایل به اقدامات جسورانه می دانستند، به کار می رفت، که آنها را از ویژگی های مرتبط با پرولتاریا می دانستند. کرادینی جنبش های انقلابی پرولتاریا مانند سندیکالیسم را به خاطر تاکتیک هایشان تحسین می کرد، اگرچه با اهداف آنها مخالف بود و می خواست یک جنبش ملی گرای رادیکال را الهام بخشد که از تاکتیک های مشابهی در خدمت اهداف مختلف استفاده کند: جنبشی که به جای انقلاب طبقاتی، از جنگ امپریالیستی حمایت کند، در حالی که همان روش های «حداکثر انسجام، تمرکز نیروها، انضباط آهنین و بی رحمی مطلق» را حفظ کند. کرادینی مفهوم پرولتاریا را با عملکرد اقتصادی تولید مرتبط می دانست و استدلال می کرد که همه تولیدکنندگان از نظر اخلاقی پرولتاریا هستند (نه تنها کارگران، بلکه صاحبان و کارآفرینان مولد)؛ و او معتقد بود که همه تولیدکنندگان باید در خط مقدم یک ملت پرولتاریای امپریالیستی جدید باشند. مفهوم «ملت
پرولتاریا» بعدها، پس از جنگ جهانی اول، توسط فاشیست ها اتخاذ شد و با این استدلال که مبارزه بین طبقات می تواند با مبارزه بین ملت ها، به ویژه بین «ملت های پرولتاریا» و پلوتوکراسی ها جایگزین شود، برای تلاش جهت دور کردن طبقه کارگر از سوسیالیسم و ​​کمونیسم مورد استفاده قرار گرفت. خاستگاه. انریکو کرادینی اصطلاح «ملت پرولتاریا» را در سال ۱۹۱۰ ابداع کرده و به عنوان بخشی از استدلال برای نوع جدیدی از ناسیونالیسم رادیکال که از «آتش، جسارت، قاطعیت» چپ انقلابی الهام می گرفت، اما به جای انقلاب، جنگ، و به جای سرنگونی طبقه حاکم، فتح سرزمین را ترویج می کرد، به کار می برد. کرادینی با سوسیالیسم انقلابی و سندیکالیسم در ایتالیا به دلیل ضدیت با میهن پرستی، ضد نظامی گری، بین المللی گرایی و حمایت از تضاد طبقاتی مخالفت می کرد، اما او و دیگر ملی گراها، روحیه انقلابی و فاتحانه این جنبش های پرولتاریا را تحسین می کردند. کرادینی در جلسه انجمن ناسیونالیست های ایتالیا در سال ۱۹۱۰ گفت: «ما در مقایسه با بقیه جهان، مردمی پرولتاریایی هستیم. ناسیونالیسم، سوسیالیسم ماست. این ناسیونالیسم تثبیت شده باید بر این حقیقت استوار باشد که ایتالیا از نظر اخل
اقی و مادی یک ملت پرولتاریایی است. —مانیفست انجمن ناسیونالیست های ایتالیا، دسامبر ۱۹۱۰مفهوم تازه توسعه یافته ی، ملت پرولتاریایی، در یک مجله هفتگی به نام «لا لوپا» (La Lupa)، که توسط پائولو اورانو در اکتبر ۱۹۱۰ تأسیس شد و کرادینی از نویسندگان اصلی آن بود، مورد حمایت قرار گرفت. کاربرد مفهوم. این مفهوم از قبل از جنگ جهانی دوم تا زمان مرگ بنیتو موسولینی گهگاه مورد استفاده قرار می گرفت. این اصطلاح نه تنها تفاوت بین فاشیسم و ​​​​سرمایه داری، بلکه بین کمونیسم و ​​​​فاشیسم را نیز نشان می داد. موسولینی در یکی از آخرین مصاحبه های قبل از مرگ خود در سال ۱۹۴۵، به ایوانو فوسانی (Ivanoe Fossani)، روزنامه نگار، گفت:«ما ملت های پرولتری هستیم که علیه پلوتوکرات ها قیام می کنیم» و «من بیش از هر زمان دیگری متقاعد شده ام که جهان نمی تواند از این دوراهی خارج شود: یا رم یا مسکو.» اصطلاح «ملت پرولتری» همچنین در دهه ۱۹۲۰ توسط جناح اشتراسیریت حزب نازی در آلمان مورد استفاده قرار گرفت، که منتقد رهبری آدولف هیتلر، و به دنبال جذابیت بیشتر حزب خود برای کارگران آلمانی بودند. گرگور اشتراسر و برادرش اتو اشتراسر، به همراه همکارانش از جمله جوزف
گوبلز، به سوسیالیست ها با درخواست ناسیونالیسم پرولتری پاسخ دادند. آنها استدلال می کردند که نه «ندای طبقه پرولتاریا، بلکه ندای ملت های پرولتاریا» باید داشته باشیم. با توجه به اینکه آلمان پس از جنگ جهانی اول تحقیر، به آن خیانت و غارت شده است، جناح اشتراسر «جهان را تقسیم شده به مردم ستمگر و ستمدیده» می دید و از ایده اتحاد بین آلمان و سایر ملت های ستمدیده حمایت می کرد، ایده ای که هیتلر آن را «مزخرف سیاسی» نامید. مدت ها بعد، رابرت لای، از مقامات نازی و رئیس جبهه کارگری آلمان، در سال ۱۹۴۰ آلمان را به عنوان یک ملت پرولتاریا توصیف کرد. کاربرد در مائوئیسم. اصطلاح مشابهی نیز در چین به کار گرفته شد. لی داژائو، یکی از بنیانگذاران حزب کمونیست چین، چین را به عنوان یک ملت پرولتاریا و نژادهای سفید را به عنوان طبقه حاکم جهان معرفی کرد. جنبش های مائوئیستی بعدی، مانند جنبش بین المللی مائوئیستی، نیز از این اصطلاح برای اشاره به ملت های تحت ستم جهان سوم در مقایسه با ملت های بورژوایی (جهان اول) استفاده کرده اند. در دهه ۱۹۷۰، حزب کمونیست انقلابی مائوئیست، ایالات متحده، از اصطلاح «ملت پرولتاریای پراکنده از نوع جدید» برای اشاره انحصار
ی به آمریکایی های آفریقایی تبار به عنوان ملتی که عمدتاً از کارگران مزدبگیر و کارگران صنعتی (بدون بورژوازی سیاه یا دهقانان سیاه پوست قابل توجه مانند سایر ملت ها) تشکیل شده و در سراسر قلمرو ایالات متحده پراکنده بودند، استفاده کرد.
آپولون و دافنه مجسمه ای مرمرین در ابعاد واقعی انسان است که توسط جان لورنتسو برنینی در فاصله سال های ۱۶۲۲ تا ۱۶۲۵ خلق شده است. این اثر یکی از شگفتی های هنری دوران باروک به شمار می رود و در نگارخانه بورگیزه شهر رم نگهداری می شود. در این نگارخانه، مجموعه ای از مهم ترین آثار اولیه برنینی نیز به نمایش درآمده اند. این مجسمه اوج داستان اسطوره ای آپولون و دافنه (فوبوس و دافنه) را به تصویر می کشد و روایت آن در کتاب دگرگونی ها اثر اووید، شاعر رومی، آمده است. در این داستان، دافنه (پری جنگل) برای فرار از دست آپولون (خدای هنر)، به درخت برگ بو تبدیل می شود. برنینی با مهارت خود، لحظه ای از این دگرگونی را با سنگ مرمر جاودانه کرده است. تاریخچه. مجسمه آپولون و دافنه آخرین اثر از مجموعه آثاری بود که جان لورنتسو برنینی به سفارش کاردینال اسکیپیونه بورگیزه خلق کرد. این آثار نقش تعیین کننده ای در شکل گیری مجسمه سازی دوره باروک داشتند. پس از آن، برنینی به خدمت رهبران کلیسای کاتولیک درآمد. این مجسمه پس از آن سفارش داده شد که بورگیزه مجسمه ربودن پروسرپینا (۱۶۲۱–۱۶۲۲) را — که با هزینه خودش و به دست برنینی خلق شده بود — به کاردینال لودو
ویکو لودوویزی اهدا کرد. بورگیزه با این اقدام سخاوتمندانه امیدوار بود که نظر مساعد گریگوری پانزدهم، برادرزاده محبوب پاپ جدید، را جلب کند. بخش عمده ای از مراحل اولیه ساخت مجسمه آپولون و دافنه در سال های ۱۶۲۲ تا ۱۶۲۳ انجام شد؛ اما کار برنینی روی مجسمه داوود (۱۶۲۳–۱۶۲۴) باعث توقف موقت پروژه شد. او در نهایت این اثر را در سال ۱۶۲۵ میلادی به پایان رساند و در ماه سپتامبر همان سال آن را به ویلای بورگیزه منتقل کرد. برنینی ساخت کل این مجسمه را شخصاً انجام نداد و همان طور که در آن زمان رایج بود، از کمک دستیاران و شاگردان خود در کارگاه بهره برد. جولیانو فینلی اجرای جزئیات ظریف مربوط به تبدیل دافنه از انسان به درخت را بر عهده داشت؛ از جمله شاخه ها و برگ هایی که از دستان او می رویند و موهایی که در باد پریشان شده اند. با این حال، برخی مورخان هنر نقش فینلی را کم اهمیت جلوه داده اند؛ چرا که او صرفاً تجسمی از دیدگاه خلاقانه برنینی را اجرا کرده است. مجسمه آپولون و دافنه از همان زمان رونمایی با استقبال پرشور هنردوستان روبه رو شد. توصیف اثر. پس از یک تعقیب وگریز طولانی، آپولون گمان می کند که سرانجام دافنه را به چنگ آورده است. دستش
را بر جایی قرار گرفته که تصور می کند پهلوی دافنه است؛ بی آن که بداند بدن وی در همان لحظه در حال تبدیل شدن به تنه درخت است. پارچه های مواج و پرتحرک لباس آپولون، سرعت و شتاب او را در این تعقیب عاشقانه به خوبی نشان می دهند. اگرچه این مجسمه از زوایای مختلف قابل مشاهده است، اما برنینی آن را با در نظر گرفتن نمای جلو و عقب طراحی کرده است. او قصد داشت این اثر را از زاویه ای کمی مایل به راست به نمایش بگذارد؛ یعنی از نمایی که از درگاه ورودی محل نصب، بهترین دید را داشت. این زاویه به بیننده امکان می داد واکنش های آپولون و دافنه را هم زمان ببیند و داستان را در یک لحظه و بدون نیاز به جابه جایی درک کند. در صورتی که مجسمه از سمت چپ دیده شود، چهره هیچ یک از شخصیت ها و بخش زیادی از بدن دافنه قابل مشاهده نیست. در عوض، توده ای از مو و اجزای حجاری شده دیده می شوند که برای پایداری ساختار با دقت به هم متصل هستند. اما از سمت راست، بسیاری از جزئیات به طرز شگفت انگیزی سبک، ظریف و شکننده به نظر می رسند. مجسمه در نهایت به مرکز اتاق منتقل شد تا از تمام زوایا قابل مشاهده باشد. اثر آپولون و دافنه نیز همانند مجسمه ربودن پروسرپینا مزین به ک
ارتوش با عبارتی اخلاقی از اوربان هشتم است. نسبت دادن ارزش های اخلاقی مسیحیان به موضوعی برگرفته از اساطیر یونانی، راهی برای توجیه حضور این مجسمه در ویلای بورگیزه بود. شمایل شناسی. آپولون (خدای هنر و موسیقی) مورد اصابت تیر جادویی از جانب کوپید (خدای عشق) قرار می گیرد و در آتش عشق می سوزد. در همان حال، چشمش به دافنه (پری جنگل) می افتد؛ دختری زیبا که فرزند پنه ئوس (خدای رودخانه) است. آپولون از زیبایی دافنه شگفت زده و دل باخته اش می شود. دافنه نیز توسط تیر دیگری از کوپید هدف قرار گرفته؛ که نه عشق، بلکه بیزاری از عشق را در دل او می نشاند. به همین دلیل، او هیچ علاقه ای به عشق مردان ندارد و از احساسات عاشقانه آپولون گریزان است. آپولون بی وقفه در پی دافنه است. در مقابل، دافنه با تمام توان از آپولون می گریزد. در طول تعقیب، آپولون لحظه ای از زیبایی و قدرت خود سخن می گوید؛ لحظه ای دیگر با التماس از دافنه می خواهد که بایستد و عشقش را بپذیرد. آپولون در ادامه حتی وعده می دهد؛ از وفاداری تا جاودانگی، از شکوه الهی تا آرامش در کنار او. اما هیچ یک از این ها دافنه را متوقف نمی کند. زمانی که دافنه از رمق می افتد، با درماندگی از پ
درش طلب یاری می کند. آپولون، حتی در آن لحظه، هنوز عاشق دافنه است. بازخوردها. اهمیت و اثر مجسمه هایی که برنینی برای کاردینال اسکیپیونه بورگیزه خلق کرد، به سختی قابل اغراق است. این آثار نشان دادند که برنینی توانایی خلق تصاویری دارد که از نظر بصری خیره کننده اند؛ داستانی پرتنش و دراماتیک روایت می کنند و احساسات قدرتمندی را برمی انگیزند. این مجسمه ها واجد ویژگی هایی بودند که کلیسا در آن دوران به دنبالشان بود و همین امر موجب شد برنینی به چهره اصلی تبلیغات بصری نهضت ضداصلاحات و همچنین مهم ترین هنرمند دوران باروک در رم تبدیل شود. از آن جا که آثار برنینی با سبک باروک پیوندی ناگسستنی داشتند، انتقادات از او نیز اغلب با فراز و فرودهای این سبک هنری دستخوش تغییر می شد. تحسین اثر آپولون و دافنه تا دهه ها ادامه یافت؛ حتی در زمانی که اعتبار هنری برنینی پس از مرگ وی رو به افول بود. یک جهان گرد فرانسوی در سال ۱۸۳۹ این گروه مجسمه ای را «از نظر فنون هنری و ظرافت اجرایی، شگفت انگیز و سرشار از جذابیت در کلیات و جزئیات» توصیف کرد. یکی از نشریات ادبی قرن نوزدهم نیز این اثر را تنها اثر برنینی دانست که شایسته ستایش همیشگی است. با این
حال، برخی دیدگاه ها منفی بوده اند. یک نویسنده انگلیسی در سفرنامه ای مربوط به سال ۱۸۲۹، ضمن اذعان به مهارت فنی برنینی، اظهار کرد که این مجسمه «فاقد قضاوت، سلیقه و دانش هنری آن دوران» است و ظاهر آپولون را بیش از حد شبیه چوپان دانست؛ نه یک خدای اسطوره ای. در مقابل، مورخان معاصر نگاه مثبتی به این اثر دارند. رابرت تورستن پیترسون آن را «شاهکاری خارق العاده» می نامد که «سرشار از انرژی است؛ انرژی ای که از نوک برگ های درخت برگ بو، دست آپولون و چین های پارچه جاری می شود». سی.دی. دیکرسون سوم نیز مجسمه های ربودن پروسرپینا، داوود و آپولون و دافنه را «نقاط اوج دوران کاری برنینی و حتی مجسمه سازی قرن هفدهم» می داند.
یک توقف رسیدگی () حکمی است که از سوی دادگاه در آئین دادرسی مدنی و کیفری صادر می شود و ادامهٔ فرایند قانونی در یک محاکمه یا دادرسی قانونی دیگر را متوقف می کند. دادگاه می تواند متعاقباً این توقف را لغو کند و بنابر رویدادهایی که پس از صدور دستور توقف رخ می دهد، رسیدگی را از سر گیرد. با این حال، گاهی از توقف به عنوان ابزاری برای به تعویق انداختن رسیدگی ها به طور نامحدود استفاده می شود. ایالات متحده آمریکا. بر پایهٔ قانون مدون، هرگاه پرونده ای «در هر یک از دادگاه های ایالات متحده مطرح شده باشد دربارهٔ هر مسئله ای که طبق توافق نامهٔ کتبیِ داوری قابل ارجاع به داوری است»، می توان رسیدگی را، در زمانی که حکم نهایی هنوز صادر نشده، «تا انجام داوری مطابق مفاد توافق نامه متوقف کرد، مشروط بر آنکه درخواست کننده توقف خود عامل تأخیر در داوری نباشد». «معیار متعارف برای صدور دستور توقف، ظاهراً چهار عامل را در بر می گیرد: (۱) احتمال موفقیت در تجدیدنظر؛ (۲) احتمال وقوع زیانِ غیرقابل جبران در مدتِ رسیدگی به تجدیدنظر؛ (۳) موازنهٔ زیان ها؛ و (۴) مصلحت عمومی.» برای نمونه، در دههٔ ۲۰۱۰، هم زمان با ابطال ممنوعیت های ازدواج هم جنس در سرا
سر کشور توسط قضات فدرال و ایالتی، بسیاری از قضات اجرای آرای خود را در جریان رسیدگی های تجدیدنظر متوقف کردند. بدین ترتیب، حتی اگر ممنوعیت یک ایالت—مانند لوئیزیانا—ابطال می شد، دستور توقف تا زمان تصمیم دادگاه بالاتر مانع اجرای رأی می گردید و بدین سان مانع از دریافت پروانهٔ ازدواج توسط زوج های هم جنس می شد.
پارک ملی سیلا ( یک پارک ملی ایتالیایی در کالابریا، واقع در فلات سیلا است. این پارک در سال ۱۹۹۷ تأسیس شد و حدود پوشش می دهد. بلندترین کوه های آن کوه بوت دوناتو (۱۹۲۸ متر) در سیلا گرانده و کوه گاریگلیون (۱۷۶۴ متر) در سیلا پیکولا هستند. این پارک با فرمان منطقه ای ۱۴ نوامبر ۲۰۰۲ تأسیس شد و شامل آژانس مدیریتی خاص خود است. این پارک شامل مناطقی است که قبلاً بخشی از پارک ملی کالابریا (۱۹۶۸) بودند و از مناطقی با منافع زیست محیطی زیاد در سیلا پیکولا، سیلا گرانده و سیلا گرکا، در مجموع محافظت می کند. در ۲۱ شهرداری () و ۶ «جامعه کوهستانی» () در سراسر سه استان کالابریا کاتانزارو، کوزنزا و کروتون.
اسپلئومانتس ایتالیکوس (Speleomantes italicus) گونه ای از سمندر از خانواده سمندر بی شش است. زیستگاه های طبیعی آن که بومی ایتالیا است، جنگل های معتدل، مناطق صخره ای، غارها و زیستگاه های زیرزمینی (غیر از غارها) است. این گونه با از دست دادن زیستگاه در معرض تهدید قرار دارد. توضیحات. سمندر غار ایتالیایی گونه ای باریک با اندام های کوتاه است و تا طول حدود رشد می کند. شامل یک دم کوتاه. سر پهن با چشمان برجسته است و شیار مشخصی بین سوراخ های بینی و لبه لب ها وجود دارد. پاها تا حدودی پرده دار هستند. رنگ تیره با لکه های قرمز یا زرد و شکم تیره دارد. در شمال محدوده پراکندگی خود، رنگ متنوع تری دارد و گاهی با سمندر غار آمبروسی ("Speleomantes ambrosii") هیبرید می شود. پراکندگی و زیستگاه. سمندر غارنشین ایتالیایی بومی شمال ایتالیا است که در کوه های آپنین شمالی و مرکزی یافت می شود. دامنه پراکندگی آن از استان لوکا و استان رجیو امیلیا به سمت جنوب تا استان پسکارا امتداد دارد. این سمندر در دره های جنگلی، روی صخره های سنگی و در غارها و آب های زیرزمینی، اغلب در مناطق سنگ آهک، در ارتفاعات تا یافت می شود. بالاتر از سطح دریا. جمعیتی از این
سمندر در یک معدن سنگ متروکه در جنگل راش نزدیک هولزمیندن، آلمان، وجود دارد. فرضیه ای وجود دارد که این سمندرها از یک قرن پیش در آنجا بوده اند، زیرا در اوایل قرن بیستم خانواده ای در این منطقه زندگی می کردند که هم صاحب یک تجارت واردات حیوانات و هم صاحب چندین معدن سنگ در نزدیکی خود بودند. رفتار. سمندر غار ایتالیایی معمولاً در مناطقی از سنگ آهک یافت می شود، اما گاهی در مناطق ماسه سنگی یا افیولیتی نیز یافت می شود. این سمندر چابک است و از دیوارهای غار و رخنمون های سنگی بالا می رود. سمندر ماده تعداد کمی تخم در شکافی می گذارد و این تخم ها با رشد مستقیم به سمندرهای مینیاتوری تبدیل می شوند. به نظر می رسد که این سمندر شکارچی فرصت طلبی است که طیف گسترده ای از طعمه های بی مهرگان را شکار می کند. وضعیت. اتحادیه بین المللی حفاظت از طبیعت، سمندر غارنشین ایتالیایی را در معرض خطر انقراض ارزیابی کرده است. این ارزیابی بر این اساس است که اگرچه این گونه در بیشتر محدوده پراکندگی خود رایج است، اما وسعت کل زیستگاه آن کمتر از است. و زیستگاه مناسب ممکن است به صورت محلی در حال کاهش باشد.
پارک منطقه ای آپیان وی، پس از پارک ملی لوسینی استروف در مسکو، دومین پارک شهری بزرگ اروپا است. این منطقه حفاظت شده حدود ۴۵۸۰ متر مربع مساحت دارد. هکتارها، توسط منطقه ایتالیایی لاتیوم تأسیس شده است. این منطقه عمدتاً در قلمرو رم قرار دارد، اما بخش هایی از آن به شهرهای همسایه چامپینو و مارینو نیز امتداد یافته است. ویژگی خاص این پارک که آن را متمایز می کند، این است که میزبان "پارک باستان شناسی آپیا آنتیکا" نیز هست که با محیط پارک منطقه ای همخوانی دارد. این یک پارک تاریخی است که شامل میراث گرانبهای روم باستان، از جمله جاده آپیا (به طول ۱۶ کیلومتر / ۹٫۹۴ مایل)، قنات های رومی، ویلاهای رومی، مقبره ها و دخمه ها است. پارک. این پارک با هدف ایجاد یک «گوه سبز» بین مرکز رم و تپه های آلبان در جنوب شرقی ساخته شده است. این پارک شامل اکثر آثار باستانی روم باستان است که در خارج از مرکز شهر یافت می شوند. این پارک شامل جاده آپیا، از مرکز رم تا دهم مایل، از جمله ویلای کوینتیلی، پارک کافارلا، منطقه باستان شناسی مقبره های ویا لاتینا و پارک آکوئداکت و همچنین سایر مناطقی است که برای عموم قابل دسترسی نیستند. تاریخچه. ایده یک پارک باستان
شناسی بزرگ بین میدان رومی و تپه های آلبان به دوران ناپلئونی برمی گردد. پس از کارهای مرمت اولیه روی یک مقبره توسط آنتونیو کانووا در سال های ۱۸۰۷ و ۱۸۰۸ و مرمت بعدی در منطقه مقبره سیسیلیا متلا توسط جوزپه والادیه، پاپ پیوس نهم بود که با کمک لوئیجی کانینا اولین گام های بزرگ را برای ساماندهی ویرانه های باستان شناسی جاده آپیا برداشت. پس از وحدت ایتالیا، تلاش های بیشتری برای توسعه یک پیاده روی باستان شناسی از مرکز شهر تا جنوب شرقی رم انجام شد، اما این مسیر تنها تا حمام های کاراکالا امتداد داشت. در سال ۱۹۳۱، طرح جدیدی پیش بینی می کرد که جاده آپیان به یک پارک بزرگ تبدیل شود، اما این ایده پس از جنگ جهانی دوم با ساخت ویلاها و باشگاه های ورزشی غیرقانونی در نزدیکی بناهای تاریخی و سایر خانه هایی که در حاشیه این منطقه قرار داشتند، تهدید شد. علاوه بر این، جاده کمربندی جدید رم، گراند راکوردو آنولاره، جاده آپیان را در مایل هفتم به دو قسمت تقسیم کرد، اشتباهی که تنها با ساخت یک تونل قبل از جشن بزرگ سال ۲۰۰۰ اصلاح شد. این پارک سرانجام در سال ۱۹۸۸ به واقعیت پیوست و در سال ۲۰۰۲ با خرید منطقه ای به نام تور مارانسیا گسترش یافت. ۹۵٪
از این پارک در دست بخش خصوصی است: ۴۰٪ در اختیار خانواده های اشرافی رومی؛ ۲۵٪ در اختیار شرکت ها؛ ۲۱٪ در اختیار زمین داران کوچک و ۱۰٪ در اختیار کلیسای کاتولیک. تلاش ها برای تصرف بیشتر زمین ها به مالکیت عمومی به دلیل کمبود بودجه محدود شده است. هنوز برنامه های بلندپروازانه ای برای گسترش پارک به داخل رم تا میدان رومی در یک جهت و تا پارک کاستلی رومانی در جهت دیگر وجود دارد. جستارهای وابسته. علاوه بر مکان هایی از روم باستان، پارک منطقه ای شامل بسیاری از مکان های مذهبی و سایر نقاط دیدنی است، از جمله: حمل و نقل. با توجه به وسعت پارک، می توان با وسایل حمل و نقل مختلفی که مناطق و ورودی های مختلف پارک را به هم متصل می کنند، به آن دسترسی پیدا کرد. چهار ایستگاه متروی رم در نزدیکی پارک منطقه ای آپیان وی قرار دارند:
پارک طبیعی منطقه ای Capanne di Marcarolo (به ایتالیایی پارک طبیعی کلبه های مارکارولو) یک پارک طبیعی در استان الساندریا (پیمونت، ایتالیا) است. این نام از دهکده کوچکی در منطقه حفاظت شده "به نام کلبه های مارکارولو" گرفته شده است. تاریخچه. برخی از دریاچه های مصنوعی واقع در پارک مانند دریاچه دل گورزنته از اواخر قرن نوزدهم ساخته شده اند تا برق و آب شیرین با کیفیت خوب را برای شهر جنوا و مناطق اطراف آن فراهم کنند. در بهار ۱۹۴۴، گروهی از پارتیزان های ایتالیایی توسط نیروهای فاشیست و نازی در مونت توبیو محاصره شدند. پس از درگیری، برخی از آنها موفق به شکستن محاصره شدند، در حالی که برخی دیگر دستگیر، به نزدیکی صومعه بندیکتا منتقل و در ۷ آوریل ۱۹۴۴ توسط جوخه های آتش اعدام شدند. این پارک طبیعی توسط قانون منطقه ای ("lr") شماره ۵۳ مورخ ۳۱ اوت ۱۹۷۹ تأسیس شد که توسط قانون منطقه ای شماره ۱۳ مورخ ۲۳ ژانویه ۱۹۸۹ اصلاح شد. منطقه پارک همچنین در یک "(مکان مهم اجتماعی)" "به" (کد:۱۱۸۰۰۲۶) گنجانده شده است. بزرگتر از پارک است و به مساحت ۹۵۴۸٫۷۸ هکتار می رسد. جغرافیا. این پارک که در بخش داخلی ریویرای ایتالیا و نه چندان دور از جنوا واقع شده
است، از بخشی خوش منظره از آپنین های لیگوریا محافظت می کند. این منطقه حفاظت شده از نظر اداری بخشی از پیمونت است و در نزدیکی خط مرزی منطقه با لیگوریا، در شمال حوضه آبخیز آپنینی که پیانورا پادانا (شاخه دریای آدریاتیک) را از حوضه آبخیز دریای لیگوریا جدا می کند، واقع شده است. این پارک بیش از پوشش می دهد. . این پارک شامل برخی از دره های شاخه ای رودخانه پو می شود: قله های اصلی پارک. از جمله بلندترین قله های واقع در پارک می توان به مونته پراکابان (۹۴۶ متر)، مونته دله فینه (۱۱۷۲ متر)، مونته تاکونه (۱۱۱۳ متر) و مونته لکو (۱۰۷۲ متر) که در مرزهای جنوبی پارک واقع شده اند و مونته توبیو (۱۰۹۲ متر) که در نزدیکی مرکز منطقه حفاظت شده قرار دارد، اشاره کرد. زمین شناسی. زمین شناسی پارک عمدتاً به "گروه ولتری (Gruppo di Voltri)" گره خورده است. در این منطقه، برخورد بین صفحات آفریقا و اوراسیا، مقدار زیادی سنگ های گداخته تولید کرده است که اکنون عمدتاً توسط پریدوتیت ها و سرپانتینیت ها نشان داده می شوند. خاک های عجیب و غریبی که در اثر تخریب سنگ بستر پریدوتیت ها و تنوع زیادی از زیستگاه های کوچک در منطقه حفاظت شده ایجاد شده اند، امکان حضو
ر گیاهان بومی نادری مانند "بنفشه پیچکی" یا "سراستیوم اوترینس (Cerastium utriense)" را فراهم می کنند. برخی از معادن طلا که اکنون متروکه شده اند، در نزدیکی کاسینا فریره و سایر مناطق اطراف مورد بهره برداری قرار گرفته اند. حیات وحش. در میان حیوانات، تنوع زیستی گسترده خزندگان و دوزیستان قابل توجه است: در این پارک هشت گونه مختلف مار یافت شده است و در گمنامی معادن قدیمی گونه بومی اسپلئومانسرها "استریناتی" زندگی می کند که در ابتدا زیرگونه ای از سمندر غار ایتالیایی در نظر گرفته می شد و اکنون یک گونه مستقل است. در نهرها نه تنها ماهی قزل آلای قهوه ای، بلکه خرچنگ های چنگال سفید در معرض خطر انقراض که در دره لم مشاهده می شوند نیز زندگی می کنند. جنگل های پارک زیستگاه مناسبی برای گرازهای وحشی، روباه ها، گورکن ها، موش های چاق خوابگاهی، خفاش ها، گوزن های شوکا، گوزن زرد، جوجه تیغی اروپایی، سمورهای راش و خرگوش های صحرایی فراهم می کنند. این پارک که در یک مسیر مهاجرتی شلوغ واقع شده است، مکان هایی برای لانه سازی بسیاری از گونه های پرندگان فراهم می کند. در میان پرندگان شکاری باید به عقاب مارخور پنجه کوتاه (به ایتالیایی "بیانکونه") ا
شاره کرد، گونه ای که در ایتالیا بسیار در معرض خطر انقراض است و به عنوان نماد پارک انتخاب شده است. بسیاری از سارگپه های معمولی نیز در این منطقه حفاظت شده لانه سازی می کنند. حمل و نقل. از طریق بزرگراه (Autostrada A26 "Voltri - گردنه سیمپلون" یا بزرگراه آ۷ "جنوآ - میلان") می توان به پارک کلبه های مارکارولو با ماشین رسید. نزدیک ترین ایستگاه های راه آهن در سراواله سکریویا و آرکواتا اسکریویا هستند. پیاده روی. شبکه بزرگی از مسیرهای پیاده روی، که عمدتاً توسط FIE (فدراسیون "پیاده روی" "ایتالیا") علامت گذاری شده اند، در داخل پارک موجود است. دو کلبه کوهستانی می تواند توسط کوهنوردان مورد استفاده قرار گیرد: پیوند به بیرون. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
پارک ملی گران پارادیزو (; ) یک پارک ملی ایتالیایی در رشته کوه های آلپ گرایَن، بین دره آئوستا و مناطق پیدمونت است. این پارک به نام کوه گرن پارادیزو نامگذاری شده است که در این پارک واقع شده است؛ این کوه با پارک ملی وانویز فرانسه هم مرز است. زمینی که این پارک در بر می گیرد در ابتدا به منظور محافظت از بز کوهی آلپ در برابر شکارچیان غیرقانونی محافظت می شد، زیرا این منطقه شکار شخصی شاه ویکتور امانوئل دوم بود، اما اکنون از گونه های دیگر نیز محافظت می شود. تاریخچه. در اوایل قرن نوزدهم، به دلیل شکار، بز کوهی آلپ در منطقه گرن پارادیزو و وانوئیز زنده ماند. تقریباً ۶۰ بز کوهی در اینجا زنده ماندند. بزهای کوهی به شدت شکار می شدند، تا حدی برای ورزش، و همچنین به این دلیل که تصور می شد قسمت های بدن آنها خواص درمانی دارد: طلسم هایی از یک استخوان کوچک صلیبی شکل در نزدیکی قلب بز کوهی ساخته می شد تا از مرگ خشونت آمیز محافظت کند. به دلیل کاهش نگران کننده جمعیت بز کوهی، ویکتور امانوئل، که به زودی پادشاه ایتالیا شد، در سال ۱۸۵۶ گرن پارادیزو را به عنوان منطقه شکار سلطنتی اعلام کرد. یک محافظ برای بز کوهی ایجاد شد. مسیرهایی که برای بز ک