Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اکوفمینیستی و اخلاق زیستی مورد تحسین منتقدان قرار گرفت. رمان بعدی او با عنوان «مرز نهایی» که در سال ۲۰۱۱ منتشر شد، ترکیبی جذاب از میکروبیولوژی و ماجراجویی های فضایی را ارائه می دهد و بار دیگر جایزه کمبل را برای او به ارمغان آورد. فعالیت های آموزشی و پژوهشی. در کالج کنیون، اسلونچفسکی به عنوان استاد تمام زیست شناسی مشغول به تدریس است. او با استفاده از تجربه های نویسندگی خود، روش های نوینی برای آموزش مفاهیم پیچیده علمی به دانشجویان ابداع کرده است. آزمایشگاه او در کالج کنیون به مطالعه مکانیسم های مولکولی پاسخ باکتری ها به شرایط اسیدی و قلیایی محیط می پردازد. تحقیقات او در این زمینه منجر به انتشار مقالات متعددی در مجلات معتبر علمی شده است. کتاب درسی میکروبیولوژی او که هم اکنون به عنوان یکی از منابع استاندارد در بسیاری از دانشگاه های آمریکا تدریس می شود، به دلیل رویکرد پویا و به روز به مفاهیم میکروبیولوژی مورد توجه جامعه علمی قرار گرفته است. تعاملات علمی و اجتماعی. اسلونچفسکی به عنوان یک دانشمند و نویسنده زن، همواره از حضور بیشتر زنان در علوم پایه و نویسندگی علمی-تخیلی حمایت کرده است. او در مصاحبه های متعدد بر اهم
یت تنوع در علوم تأکید داشته و برنامه های متعددی برای تشویق دانشجویان زن و اقلیت ها به پژوهش های علمی طراحی کرده است. عضویت او در جامعه کویکرها نیز بر نگرش انسان محور و صلح جویانه آثارش تأثیر گذاشته است، به طوری که بسیاری از رمان های او به بررسی اخلاقیات پیشرفت های علمی و مسئولیت اجتماعی دانشمندان می پردازند.
فرانسوا دو کلوسی (; ) موسیقی دان و نوازنده پیانو اهل کانادا است.
مریلو داوز (; – ) موسیقی دان و نوازنده پیانو اهل کانادا بود. او در کلگری و اتریش آموزش دیده و در سال ۱۹۶۳ همراه با برادرش، اندرو داوز، موفق به کسب جایگاه سوم در مسابقه بین المللی موسیقی ARD در مونیخ برای دوئت (دوگانه) شد. مریلو و اندرو در ژوئیه ۱۹۷۳، طی سفر سلطنتی الیزابت دوم و دوک ادینبرو به رجاینا، کنسرتی اجرا کردند. او در سراسر کانادا، اروپا، مکزیک و ایالات متحده به اجرای موسیقی پرداخته است.
ژاکلین پیکاسو یا ژاکلین روک (زاده ۲۴ فوریه ۱۹۲۶ - درگذشته ۱۵ اکتبر ۱۹۸۶) میوز و همسر دوم پابلو پیکاسو بود. ازدواج او و پابلو تا زمان مرگش، ۱۲ سال به طول انجامید و در این مدت پیکاسو بیش از ۴۰۰ پرتره از او خلق کرد که از این لحاظ، از بقیه معشوقه های پیکاسو تعداد بیشتری بود. مراوده با پیکاسو. پابلو پیکاسو در تابستان ۱۹۵۲، در حالی که ژاکلین در کارگاه سفالگری مادورا در حال کار بود، با او آشنا شد. هنگامی که ۲۶ ساله بود به عنوان پرسنل فروشنده شرکت کار می کرد و جای او در نزدیک مدخل ورودی قرار داشت که به آسانی پیکاسو ملتفت او می شد. پیکاسو با کشیدن کبوتری بر خانه اش با تکه ای گچ سفید و آوردن یک گل رز در روز به او ابراز عشق کرد تا اینکه ژاکلین موافقت کرد با او قرار ملاقات بگذارد. فرانسواز ژیلو که در آن زمان شریک زندگی پیکاسو بود به خاطر اینکه متوجه شد پیکاسو، ژاکلین را انتخاب کرده است و اسیر عشق او شده بود، در آخر ماه سپتامبر ۱۹۵۳ رابطه اش را با او قطع کرد و با دو بچه اش به پاریس رفت. ژیلو به خاطر می آورد که وقتی در ماه ژوئیه ۱۹۵۴ با پیکاسو ملاقات کرد، او به تنها زندگی کردن ادامه داد ولی در مورد روک، پیکاسو تقریباً هر ر
وز با او ملاقات می کرد. او با دخترش کتی، در ویلایی به نام لو زیکه (Le Ziquet) در استراحتگاه ساحلی گلف-ژیِن زندگی کرده بودند. میوز پیکاسو. تصویر روک در سال ۱۹۵۴ در نقاشی های پیکاسو ظاهر شد. این پرتره ها با گردن اغراق آمیز و صورت گربه ای، تغییر شکل تصویری نمای ظاهری روک، منقوش شده اند. در نهایت ابروها و چشم های سیاه او، گونه های بلند و نیمرخ کلاسیک او به نمادهای آشنا در نقاشی های اواخر او تبدیل شدند. پیکاسو اولین پرتره همسر دوم خود را در دومین روز ماه ژوئن ۱۹۵۴ ایجاد کرد. این اثر در ماه ژوئیه در عمارت مزون دو لا پنسِه فرانسِز (Maison de la Pensée Français) پاریس با عنوان "پرتره مادام زد" (Portrait de Madame Z) که برگرفته از نام منزل ژاکلین به نام لو زیکه (Le Ziquet) بود به نمایش گذاشته شد. دومین پرتره ژاکلین در حالت نشسته، در روز ۳ ژوئن به اتمام رسید. در روز ۲۸ دسامبر ۱۹۵۵، او نقاشی "ژاکلین با روسری" را خلق کرد، یک لینو کات از ژاکلین با عنوان «لولا د والانس» (Lola de Valence) که اشاره ای به نقاشی ۱۸۶۲ ادوار مانه از رقصنده اسپانیایی بود. در سال ۱۹۶۳ او ۱۶۰ بار پرتره او را کشید و تا ۱۹۷۲ به نقاشی او در اشکال انتز
اعی فزاینده ادامه داد. مرگ. ژاکلین پیکاسو بعد از مرگ شوهرش هرگز بهبود نیافت. او اغلب روز هشتم هر ماه بر سر قبر پیکاسو رفته بود و گفته بود می خواست به او ملحق شود. او هنگامی که ۶۰ سال داشت، در روز ۱۵ اکتبر ۱۹۸۶ در قصری که زندگی زناشویی خود را در آن گذرانده بودند و در موژن قرار داشت، با اسلحه پیکاسو به خود شلیک کرد. او اندکی قبل از خودکشی تأیید کرده بود، که در نمایشگاه کلکسیون خصوصی کارهای پیکاسو که قرار بود در اسپانیا برگزار شود، حضور خواهد داشت.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;41531394&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-04-04T02:02:02Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Dexbot&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;minor /&gt; &lt;comment&gt;ربات: حذف پیوندهای میان ویکی که در ویکی داده موجود است&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;41533321&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; جولیا کارابیاس لیلو (زاده مکزیکوسیتی؛ ؛ زادهٔ ۱۱ اوت ۱۹۵۴) اکولوژیست و حفاظت گر محیط زیست مکزیکی است. او استاد دانشگاه ملی مستقل مکزیک (UNAM) بوده و در دوره ریاست جمهوری ارنستو زدییو از ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۰ به عنوان وزیر محیط زیست و منابع طبیعی خدمت کرده است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون قهرمانان زمین شده است. کارابیاس عضویت در هیئت علمی و شورای دانشگاه ملی مستقل مکزیک را نیز در کارنامه دارد. زندگی اولیه و تحصیلات. کارابیاس در ۱۱ اوت ۱۹۵۴ در مکزیکوسیتی از والدین باسک تباری که از اسپانیا مهاجرت کرده بودند، به دنیا آمد. او در کودکی شاهد مشکلات زندگی در یک کشور در حال توسعه بود و همین مشاهدا
ت اولیه علاقه او به کاهش فقر و حفاظت از محیط زیست را شکل داد. کارابیاس در سال ۱۹۷۷ مدرک کارشناسی و در سال ۱۹۸۱ مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشته زیست شناسی از دانشگاه ملی مستقل مکزیک دریافت کرد. فعالیت های تحقیقاتی و خدمات عمومی. کارابیاس در سال ۱۹۷۷ به هیئت علمی دانشگاه ملی مستقل مکزیک پیوست و تا سال ۱۹۹۴ به تدریس و تحقیق در زمینه های گیاه شناسی، اکولوژی، مدیریت منابع طبیعی، احیای اکولوژیکی و حفاظت پرداخت. تحقیقات او بر استراتژی های بازسازی جنگل های گرمسیری و استفاده از منابع طبیعی متمرکز بود. بین سال های ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۳ عضو شورای دانشگاه UNAM بود و بین ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۰ برای خدمت در دولت زدییو از دانشگاه مرخصی گرفت و در سال ۲۰۰۱ به دانشگاه بازگشت. خدمات عمومی اولیه. با توجه به ارتباط مستقیم تحقیقات او با سیاست گذاری عمومی، توجه مقامات دولتی را به خود جلب کرد. در سال ۱۹۸۲، فرماندار ایالت گِررو - یکی از فقیرترین ایالت های مکزیک که به شدت تحت تأثیر تخریب محیط زیست قرار داشت - از او خواست برنامه ای برای بهبود استانداردهای زندگی محلی در حین حفظ منابع طبیعی منطقه تدوین کند. کارابیاس با همکاری تیمی از اقتصاددانان و بوم شن
اسان، برنامه چهارساله ای به نام «برنامه تحقیق و توسعه روستایی برای استفاده جامع از منابع طبیعی» (PAIR) طراحی کرد که به عنوان الگویی برای کشورهای در حال توسعه مورد توجه بین المللی قرار گرفت. این برنامه بین سال های ۱۹۸۴ تا ۱۹۹۴ به درخواست رئیس جمهور برای چهار ایالت دیگر مکزیک نیز تطبیق داده شد. هر برنامه باید با شرایط آب وهوایی خاص هر ایالت - از جنگل های گرمسیری خشک گرفته تا جنگل های بارانی گرمسیری، جنگل های معتدل و بیابان - سازگار می شد. کارابیاس برخی از این تلاش ها را در کتاب «تولید روستایی در مکزیک: جایگزین های اکولوژیکی» که در سال ۱۹۸۹ منتشر شد، مستند کرده است. او نویسنده مقالات علمی متعددی در زمینه گیاه شناسی، اکولوژی، مدیریت منابع طبیعی، احیای اکولوژیکی و حفاظت است. علاوه بر کتاب مذکور، او هم نویسنده کتاب های «اکولوژی و خودکفایی غذایی» و «مدیریت منابع طبیعی و فقر روستایی» نیز می باشد. در سال ۲۰۰۵، کارابیاس به عنوان یکی از هفت «قهرمان زمین» سازمان ملل متحد انتخاب شد که بخشی از این تقدیر به دلیل رهبری او در برنامه PAIR بود. این جایزه به پاس تلاش های بی وقفه او در تلفیق حفاظت از محیط زیست با توسعه اقتصادی و
اجتماعی به وی اعطا شد. رویکرد جامع او در حل مسائل زیست محیطی همراه با توجه به نیازهای جوامع محلی، الگویی برای توسعه پایدار در سراسر جهان ارائه کرده است.
جوآن مورل اوونز (۳۰ ژوئن ۱۹۳۳ – ۲۵ مه ۲۰۱۱) یک معلم و زیست شناس دریایی آمریکایی بود که در زمینه مرجان ها تخصص داشت. او مدارکی در زمین شناسی، هنرهای زیبا و مشاوره راهنمایی دریافت کرد. او یک جنس جدید از مرجان ها به نام "رومبوسپامیا" (Rhombopsammia) و سه گونه جدید از مرجان های دکمه ای به نام های "آر. نیفادا" (R. niphada)، "آر. اسکوایرسی" (R. squiresi) و "لتیپسامیا فرانکی" (Letepsammia franki) توصیف کرد. زندگی و خانواده. جوآن ام. اوونز در ۳۰ ژوئن ۱۹۳۳ در میامی، فلوریدا، از والدین ویلیام و لیولا مورل به دنیا آمد. او کوچک ترین دختر از سه دختر خانواده بود. در دهه ۱۹۶۰، جوآن مورل با فرانک ای. اوونز ازدواج کرد. جوآن اوونز در تاریخ ۲۵ مه ۲۰۱۱ درگذشت. از او خواهرش، ویلت ام. کارلتون؛ دو دخترش، آدریان لوئیس و آنجلا اوونز؛ و یک نوه اش، چارا جانسون، به یادگار مانده اند. تحصیلات. با حمایت والدینش، اوونز از سنین جوانی به زندگی اقیانوس ها علاقه مند شد. در سال ۱۹۵۰، اوونز از دبیرستان بوکر تی. واشینگتن در میامی فارغ التحصیل شد. او دو بورس تحصیلی دریافت کرد: یکی از شرکت پپسی کولا و دیگری بورس هنر سارا مالونی در دانشگاه فیسک. او ب
عداً وارد دانشگاه فیسک شد، اما این دانشگاه برنامه ای در علوم دریایی ارائه نمی داد؛ بنابراین، در سال ۱۹۵۴ او در رشته هنرهای زیبا تحصیل کرد و مدرک کارشناسی خود را با گرایش های فرعی ریاضیات و روان شناسی دریافت کرد. برای تحصیلات تکمیلی، اوونز وارد دانشگاه میشیگان شد با این نیت که هنر تجاری را مطالعه کند. در سال ۱۹۵۶، او تصمیم گرفت رشته خود را تغییر دهد و در نهایت مدرک کارشناسی ارشد علوم را در مشاوره راهنمایی با تمرکز بر درمان مطالعه دریافت کرد. پس از آن، او برای ادامه تحصیل در رشته زیست شناسی دریایی به واشینگتن بازگشت و با حمایت همراهش فیلیپ موریسون، در سال ۱۹۷۰ وارد دانشگاه جرج واشینگتن شد. دانشگاه جرج واشینگتن برنامه کارشناسی در علوم دریایی نداشت؛ بنابراین، او در رشته زمین شناسی با گرایش فرعی جانورشناسی تحصیل کرد تا این کمبود را جبران کند. او مدرک کارشناسی خود را در زمین شناسی در سال ۱۹۷۳ و مدرک کارشناسی ارشد خود را در سال ۱۹۷۶ دریافت کرد. تحقیقات. با ادامهٔ کار برای کسب دکترا، اوونز در سال ۱۹۷۶ به دانشگاه هاوارد در واشینگتن دی.سی. بازگشت و به عنوان استاد زمین شناسی مشغول به کار شد. او به دلیل داشتن صفات بیماری
کم خونی داسی شکل، نمی توانست برای جمع آوری نمونه ها غواصی کند و پژوهش او محدود شد. در عوض، او پروژه ای آزمایشگاهی را در مؤسسه اسمیتسونین با استفاده از نمونه های مرجان که توسط یک مأموریت بریتانیایی در سال ۱۸۸۰ جمع آوری شده بودند، انجام داد. تحقیقات دکترای او به بررسی مرجان های دکمه ای در اعماق دریا اختصاص داشت. پایان نامه او با عنوان «تغییرات میکروساختاری در خانواده های سکلراکتیین "می کروباسید" و"مرجان های قارچی" و پیامدهای طبقه بندی و اکولوژیکی آن ها» بود. او مدرک دکترا خود را در سال ۱۹۸۴ از دانشگاه جرج واشینگتن دریافت کرد. او به کار آزمایشگاهی خود در اسمیتسونین ادامه داد تا به طبقه بندی و مطالعهٔ مرجان های دکمه ای بپردازد. در سال ۱۹۸۶، او به رتبهٔ استاد مشارکتی در بخش زمین شناسی و جغرافیا در دانشگاه هاوارد ارتقا یافت. او در همان سال جنس جدیدی به نام "رومبوسپامیا" (Rhombopsammia) و دو گونهٔ متعلق به آن ایجاد کرد. در سال ۱۹۹۴، او گونهٔ جدیدی را به جنس "لتیپسامیا" (Letepsammia) افزود و آن را به نام شوهرش، فرانک ای. اوونز، "لتیپسامیا فرانکی" (L. franki) نام گذاری کرد. هر دو جنس به خانواده می کروباسید تعلق دارند
کارولینا ماریا آنونزیاتا بناپارت (؛ ۲۵ مارس ۱۷۸۲ – ۱۸ مه ۱۸۳۹) که بیشتر با نام کارولین بوناپارت شناخته می شود، یک شاهدخت امپراتوری فرانسوی بود؛ هفتمین فرزند و سومین دختر شارل بناپارت و لتیسیا رامولینو و خواهر کوچک تر ناپلئون اول فرانسه. او ملکه ناپل در دوران سلطنت همسرش در آنجا بود و چهار بار به عنوان نایب السلطنه ناپل در غیاب همسرش عمل کرد: در سال های ۱۸۱۲–۱۸۱۳، ۱۸۱۳، ۱۸۱۴ و ۱۸۱۵. در سال ۱۸۰۰، کارولین با ژواکیم مورا مارشال امپراتوری، شاهزاده مورات و بعدها پادشاه ناپل، یکی از مهم ترین و بدنام ترین ژنرال های ناپلئون، ازدواج کرد. سال های اولیه. خانواده بناپارت شامل ژوزف بناپارت، ناپلئون بناپارت، لوسین بناپارت، الیزا بناپارت، لوئی بناپارت و پائولین بناپارت بود. کارولین خواهر بزرگ تر ژروم بناپارت بود. او به دلیل زیبایی و هوش خود بسیار مورد توجه بود و همچنین دارای شخصیتی پیچیده، بلندپرواز و و یک نابغهٔ سیاسی بود. در سال ۱۷۹۳، کارولین همراه با خانواده اش در دوران انقلاب فرانسه به این کشور نقل مکان کرد. کارولین به عنوان دانش آموز در مدرسه ای در سن-ژرمن-آن-له تحصیل کرد که توسط مادام ژان کامپان تأسیس شده بود. او همزما
ن با هورتنس، دختر ژوزفین و همسر برادرش لوئی، در این مدرسه تحصیل می کرد. او عاشق ژواکیم مورا یکی از فرماندهان ارشد سواره نظام برادرش شد و در ۲۰ ژانویه ۱۸۰۰ با او ازدواج کرد. کارولین ۱۷ ساله بود. در ابتدا، ناپلئون تمایلی به اجازه دادن به آنها برای این ازدواج نداشت، اما همسرش ژوزفین بوآرنه او را متقاعد کرد که نظرش را تغییر دهد. هنگامی که ناپلئون امپراتور شد، او و خواهرانش او را متقاعد کردند که آنها را به عنوان شاهدخت های سلطنتی معرفی کند. ملکه همسر ناپل. کارولین در ۱۵ مارس ۱۸۰۶ به عنوان دوشس بزرگ برگ و کلیوز منصوب شد و در ۱ اوت ۱۸۰۸، زمانی که همسرش به سمت دوک بزرگ و حاکم ناپل توسط برادرش منصوب شد، به ملکه همسر ناپل مبدل شد، طبق شرایط این انتصاب، او پس از مرگ همسرش نیز عنوان ملکه را حفظ می کرد. به عنوان ملکه، کارولین اقامتگاه های سلطنتی ناپل را نوسازی کرد، باغ های جدیدی طراحی کرد، به رشد علاقه به طراحی کلاسیک ساختمان ها و طراحی داخلی آنها کمک کرد، از صنعت ابریشم و پنبه و هنرمندان فرانسوی در ناپل حمایت کرد، به کشفیات باستان شناسی پمپئی علاقه نشان داد و مدرسه ای برای دختران تأسیس کرد. گفته شده او به شدت به خواهرزاد
ه اش ژوزفین و فرزندان حسادت می می کرد، شاید به این دلیل که احساس می کرد ناپلئون آنها را به نسبت بستگان بناپارته اش ترجیح می دهد. گزارش شده که کارولین بود که ناپلئون را متقاعد کرد تا معشوقه ای به نام «الیونور دنوئل» داشته باشد که بعدها نخستین فرزند نامشروع ناپلئون شارل لئون را به دنیا آورد. این اقدام تأثیر مطلوبی داشت که نشان دهد ژوزفین نازا است، زیرا ناپلئون ثابت کرد که اشکال از او نیست و او به وضوح قادر به داشتن فرزند است، که سرانجام منجر به طلاقش از ژوزفین و ازدواج مجدد ناپلئون شد. در سال ۱۸۱۰، هنگامی که ناپلئون با ملکه همسر دوم خود ماری لوئیز (دوشس پارما) ازدواج کرد، کارولین مسئول همراهی ملکه به فرانسه بود. پس از ملاقات با او در مرز اتریش و دوک نشین، کارولین او را مجبور کرد تا تمام بارها، خدمتکاران و حتی سگ خانگی اش را در اتریش بگذارد. کارولین خود را وقف منافع همسرش ژواکیم مورا پادشاه ناپل کرد و در امور پادشاهی ناپل بسیار دخیل بود. به عنوان ملکه ناپل، او چهار بار به عنوان نایب السلطنه ناپل در غیاب ژواکیم عمل کرد: در زمان مشارکت او در جنگ با روسیه در ۱۸۱۲–۱۸۱۳، در زمان جنگ با آلمان در ۱۸۱۳، در جنگ علیه ناپل
ئون در ۱۸۱۴، و در نهایت در زمان بازگشت ناپلئون به قدرت در ۱۸۱۵. در سال ۱۸۱۴، او از تصمیم ژواکیم برای صلح جداگانه با متحدان ضد ناپلئونی حمایت کرد و تاج و تخت او را در حالی که ناپلئون از قدرت برکنار شده بود، حفظ کرد. سپس، در طول جنگ صدروزه در سال ۱۸۱۵، ژواکیم از ناپلئون حمایت کرد. در غیاب او، کارولین به عنوان نایب السلطنه ناپل باقی ماند. ژواکیم شکست خورد و اعدام شد و کارولین به امپراتوری اتریش فرار کرد. در دوران تبعید، او عنوان «کنتس لیپونا» را برگزید؛ «لیپونا» واروواژه از «ناپولی» (ناپل) بود. مرگ. پس از مرگ همسرش، کارولین در فلورانس زندگی کرد تا اینکه در سال ۱۸۳۹ درگذشت. او در «کلیسای اونیسانتی» در فلورانس به خاک سپرده شد.
ماریا اندره براتراند (زاده ژوئن ۱۹۲۵ - درگذشته ۶ مارس ۲۰۱۱) یک جرم شناس و فمینیست فرانسوی-کانادایی بود. او کار خود را به عنوان یک مددکار اجتماعی برای مجرمان زن که عمدتاً کارگران جنسی بودند، آغاز کرد و تحصیلات خود را در زمینه حقوق و جرم شناسی ادامه داد و در دانشگاه های معتبر تحصیل کرد و در حوزه های مرتبط با تحلیل جرم و مطالعات جنایی فعالیت داشت. فعالیت های علمی پژوهشی. ماریا در تحقیقات خود بر سه حوزه متمرکز بود، سیاست های مرتبط با مواد مخدر، رفتار با زنان توسط سازمان های عدالت کیفری، و به طور کلی نظریه انتقادی فمینیستی در مورد جرم شناسی و جامعه شناسی حقوق. ماریا در حوزه تحلیل جرم و روان شناسی جنایی پژوهش هایی انجام داده است. مطالعات او شامل بررسی الگوهای رفتار مجرمان و نقش عوامل محیطی در رفتارهای مجرمانه بوده است. تحقیقات وی در نشریات علمی منتشر شده و مورد استفاده پژوهشگران قرار گرفته است. ماریا همچنین در چندین پروژه تحقیقاتی شرکت داشته و آثار او در حوزه جرم شناسی و تحلیل رفتارهای مجرمانه منتشر شده است. مطالعات او در زمینه های سیاست های کیفری و پیشگیری از جرم در مقالات علمی بررسی شده است. تدریس و مطالعات دانشگ
اهی. ماریا در دانشگاه ها به تدریس مباحث مرتبط با جرم شناسی پرداخته و در نگارش مقالات و کتاب های علمی مشارکت داشته است.
ووک فیشینگ یا فریب کاری ایدئولوژیک، اصطلاحی است که توسط روزنامه نگار بریتانیایی سرنا اسمیت ابداع شده است. این واژه وضعیتی را توصیف می کند که در آن فردی خود را به عنوان یک شخص ترقی خواهی، روشن فکر، ضدنژادپرست، فمینیست، طرفدار آزادی های جنسی و مخالف همجنس گراهراسی معرفی می کند، درحالی که در واقع چنین نیست یا حتی ممکن است نسبت به این موضوعات بی علاقه باشد یا دیدگاه های کاملاً مخالفی داشته باشد. هدف از این تظاهر، جذب و اغوای فردی دیگر در روابط عاطفی و عاشقانه است. این نوع فریبکاری جنسی می تواند باعث شود افراد به کل واقعیت خود شک کنند و در قضاوت دیگران دچار تردید شوند. این اصطلاح ترکیبی از دو واژهٔ وُوْک (انگلیسی: &lt;bdi&gt;Woke&lt;/bdi&gt; به معنای بیدار , آگاه به مسائل اجتماعی و نابرابری ها) یا فیشینگ (انگلیسی: &lt;bdi&gt;Fishing&lt;/bdi&gt; به معنای طعمه گذاری یا شکار) است. در واقع، باورهای سیاسی همچنان یکی از معیارهای مهم در شکل گیری روابط عاشقانه محسوب می شود. طبق یک نظرسنجی که در سال ۲۰۱۷ توسط مؤسسهٔ Ifop به درخواست شبکهٔ اجتماعی Wyylde انجام شد، ۴۷ درصد از مردم فرانسه اظهار داشتند که اکثر شرکای جنسی شان دا
رای عقاید سیاسی مشابه خودشان بوده اند. همچنین ۸۵ درصد از شرکت کنندگان در نظرسنجی معتقد بودند که پیش از شروع رابطه، دیدگاه های مشترکی با شریک عاطفی خود داشته اند. علاوه بر این، سه چهارم افراد متأهل گفتند که با همسرشان در یک جناح سیاسی قرار دارند. یک نظرسنجی دیگر که در ۵ آوریل ۲۰۲۲ منتشر شد، نشان داد که پدیدهٔ ووک فیشینگ در میان ۱۱ درصد از مردم فرانسه رایج است. همچنین مشخص شد که این رفتار بسیار جنسیت محور است، زیرا میزان افرادی که اعتراف کرده اند خود را به عنوان فردی مترقی (مثلاً فمینیست، حامی حقوق LGBT یا ضدنژادپرستی) جا زده اند، در بین مردان ۱۶ درصد و در بین زنان تنها ۶ درصد بوده است. مطالعات متعددی نشان داده اند که افراد بیشتر به کسانی جذب می شوند که دیدگاه های سیاسی مشابهی دارند. حتی در یک نظرسنجی مشخص شد که نسل متولد دهه های ۸۰ و ۹۰ میلادی اولویت بیشتری به سیاست می دهند تا رابطهٔ جنسی. علاوه بر این، اپلیکیشن های دوستیابی مانند تیندر و بامبل امکان فیلتر کردن افراد بر اساس گرایش سیاسی را فراهم کرده اند. کارشناسان روابط عاطفی در روزنامهٔ دیلی میل نسبت به افزایش این پدیده، به ویژه در دوران همه گیری کووید-۱۹ هش
دار داده اند و تأکید کرده اند که چنین روابطی از همان ابتدا محکوم به شکست هستند.
نفرو رع (؛ ) یک شاهزاده مصری از دودمان هجدهم مصر باستان بود. او دختر دو فرعون، حتشپسوت و تحوتموس دوم بود. نفرو رع در مقامات عالی رتبه دولتی و اداری مذهبی مصر باستان خدمت کرد. خانواده. نفرو رع تنها فرزند شناخته شده فرعون تحوتموس دوم و همسر بزرگ سلطنتی اش حتشپسوت بود. او نوه تحوتموس یکم و خواهر ناتنی تحوتموس سوم بود. این احتمال وجود دارد که نفرو رع با برادر ناتنی اش، تحوتموس سوم ازدواج کرده باشد، اما هیچ مدرک قطعی از چنین ازدواجی وجود ندارد. پسر یک پادشاه به نام «امنمحات» (ب) در سال ۲۴ از سلطنت تحوتموس سوم به عنوان ناظر گله ها منصوب شد، و این شاهزاده ممکن است فرزند نفرو رع بوده باشد. با این حال، اشاره شده است که اگر نفرو رع به عنوان همسر بزرگ سلطنتی تحوتموس سوم تبدیل شده بود، باید با آن عنوان در منابع ثبت می شد، که هیچ مدرکی در این مورد وجود ندارد. زندگی. نفرو رع در دوران سلطنت فرعون تحوتموس دوم به دنیا آمد. در معبد کَرنَک نفرو رع همراه با تحوتموس دوم و حتشپسوت تصویر شده است. تحوتموس دوم احتمالاً پس از تنها سه سال سلطنت درگذشت. وارث تاج و تخت یعنی تحوتموس سوم، هنوز خردسال بود و حتشپسوت به عنوان نایب السلطنه او
خدمت می کرد، اما از سال هفتم سلطنت او به وضوح مستند است که حتشپسوت نقش فرعون را بر عهده گرفت و تا مرگ خود، بیش از بیست سال به حکومت ادامه داد. نفرو رع توسط برخی از مشاوران مورد اعتماد حتشپسوت تربیت شد، در ابتدا احموس پن-نخبت، که در دوران چندین فرعون پیشین خدمت کرده بود و احترام زیادی داشت. در مقبره اش ادعا می کند: مرگ. ممکن است نفرو رع در دوران سلطنت مادرش درگذشته باشد. نام او در اولین مقبره سنموت ذکر شده است که او آن را در سال هفتم سلطنت ساخته بود. همچنین در یک سنگ یادبود متعلق به سال یازدهم در سرابیط الخادم تصویر شده است، اما نام او کاملاً در نوشته های دومین مقبره سنموت که مربوط به سال شانزدهم سلطنت حتشپسوت است، غایب است. هیچ مدرکی پیدا نشده است که نشان دهد نفرو رع با تحوتموس سوم ازدواج کرده باشد، اما تحقیقاتی وجود دارد که نشان می دهد او ممکن است با تحوتموس سوم ازدواج کرده و مادر پسر ارشد او بوده است. در دو تصویر نام سات یاح به عنوان همسر تحوتموس سوم ثبت شده است و به نظر می رسد که جایگزین نام نفرو رع شده باشد که نام اصلی ثبت شده بود؛ یکی از این تصاویر با عنوان «همسر بزرگ سلطنتی» و دیگری با «همسر خدا» همراه
است، عنوانی که سات یاح بعدها در دیگر کتیبه ها نیز به آن اشاره شده است. با این حال، تمامی عناوینی که به نفرو رع نسبت داده شده اند، در مورد سات یاح وجود ندارد. دفن و مقبره. مقبره ای که به احتمال زیاد برای نفرو رع ساخته شده بود، توسط باستان شناس هاوارد کارتر در وادی C از جبانت القُرود در غرب اقصر، که بخشی از وادی های غربی مرتبط با دره ملکه ها است، در بالای یک صخره یافت شد. ارتباط این مقبره با نفرو رع بر اساس وجود یک کارتوش عمودی فرسوده که نام او را بر روی صخره در زیر ورودی مقبره حک کرده اند، استوار است. خود مقبره شامل یک راهرو است که به یک اتاق کشیده منتهی می شود، و یک راهرو دوم به سمت راست رفته و به یک بخش و یک طاقچه می رسد؛ این مقبره عمدتاً خالی بود. مشخص شد که مقبره مورد استفاده قرار گرفته است، زیرا سقف آن صاف شده و دیوارها گچ کاری شده اند؛ ردهایی از رنگ های اوکر و زرد قابل شناسایی بود. باستان شناسانی که مقبره را بررسی کردند، اطمینان داشتند که نفرو رع بعد از مادرش حتشپسوت زنده نبوده است. به طور جایگزین، ممکن است مقبره او در وادی A، نزدیک به مقبره ای که برای حتشپسوت به عنوان همسر بزرگ سلطنتی کنده شده بود، قرار
فلیسیا ولف سیمونز (؛ زادهٔ ) یک زیست شناس زمین میکروبی و زیست زمین شیمیدان آمریکایی است. در سال ۲۰۱۰، وولف-سایمون تیمی را رهبری کرد که باکتری جی اف ای جی-۱ را کشف کردند. این تیم ادعا کردند این باکتری قادر است مقدار کمی از فسفر مورد نیاز خود را با آرسنیک جایگزین کند تا رشد خود را حفظ نماید، که این امر امکان شگفت انگیز ژنتیک غیر مبتنی بر RNA/DNA را مطرح می ساخت. با این حال، این یافته ها بلافاصله مورد بحث و انتقاد قرار گرفتند و توسط جامعه علمی به طور گسترده ای مورد تردید واقع شدند. در سال ۲۰۱۲، دو گزارش که مهم ترین جنبه های نتایج اولیه را رد می کردند، در همان مجله ای منتشر شدند که یافته های اولیه در آن چاپ شده بود. تحصیلات و فعالیت های اولیه. وولف-سایمون تحصیلات کارشناسی خود را در کالج اوبرلین انجام داد و موفق به دریافت مدرک لیسانس هنر در زیست شناسی و شیمی و همچنین لیسانس موسیقی در اجرای ابوا و قوم موسیقی شناسی از کنسرواتوار موسیقی اوبرلین شد. او در سال ۲۰۰۶ مدرک دکترای خود را در اقیانوس شناسی از مؤسسه علوم دریایی و ساحلی دانشگاه راتگرز با رساله ای تحت عنوان «نقش و تکامل سوپراکسید دیسموتازها در جلبک ها» دریافت ک
رد. پس از آن، وولف-سایمون به عنوان پژوهشگر ناسا در سازمان زمین شناسی آمریکا و عضو مؤسسه اخترزیست شناسی ناسا فعالیت کرد. در سال ۲۰۰۶، او موفق به دریافت بورسیه تحقیقاتی پسادکتری اقلیت های بنیاد ملی علوم شد که از تحقیقات او در دانشگاه هاروارد و دانشگاه ایالتی آریزونا حمایت می کرد. جنجال GFAJ-1. تحقیقات وولف-سایمون بر میکروبیولوژی تکاملی و مسیرهای متابولیک غیرمعمول متمرکز است. در یک کنفرانس در سال ۲۰۰۸ و مقاله بعدی در سال ۲۰۰۹، وولف-سایمون به همراه پل دیویس و آریل انبار پیشنهاد کردند که آرسنات (AsO3−۴) می تواند به عنوان جایگزینی برای فسفات (PO3−۴) در اشکال مختلف بیوشیمی عمل کند. به گفته پل دیویس، وولف-سایمون کسی بود که این «بینش حیاتی» را داشت که آرسنیک ممکن است بتواند جایگزین فسفر شود. تا مارس ۲۰۱۰، او به مطبوعات اشاره هایی به نتایجی دربارهٔ زیست کره سایه ای داشت. وولف-سایمون سپس جستجویی را برای یافتن چنین ارگانیسمی با تمرکز بر دریاچه مونو در کالیفرنیا که به طور طبیعی غنی از آرسنیک است، رهبری کرد. این جستجو منجر به کشف باکتری جی اف ای جی-۱ شد که تیم او در مقاله ای در ساینس در دسامبر ۲۰۱۰ ادعا کردند قادر است آرسن
ات را به عنوان جایگزین مقدار کمی از فسفات معمول در DNA و سایر مولکول های زیستی ضروری خود وارد کند. اگر این ادعا درست می بود، این ارگانیسم تنها موجود شناخته شده ای می شد که قادر به جایگزینی فسفر در DNA و سایر عملکردهای بیوشیمیایی حیاتی خود بود. با این حال، این یافته ها با شکاکیت قابل توجهی در جامعه علمی مواجه شد و محققان دیگر نتوانستند این نتایج را تکرار کنند. مقاله منتشر شده در مجله ساینس و کنفرانس خبری ناسا که در ۲ دسامبر ۲۰۱۰ به مدت یک ساعت برگزار شد، باعث ایجاد «حدس و گمان های بی اساس در اینترنت دربارهٔ حیات فرازمینی» گردید. نکته قابل توجه اینکه وولف-سایمون تنها نویسنده مقاله حاضر در این کنفرانس خبری بود. این کنفرانس خبری بلافاصله با انتقادات شدید دانشمندان و روزنامه نگاران مواجه شد. در ماه های پس از انتشار، وولف-سایمون و همکارانش همراه با ناسا از طریق یک بخش پرسش و پاسخ آنلاین و یک مصاحبه اختصاصی با گزارشگر ساینس به این انتقادات پاسخ دادند. با این حال، آنها اعلام کردند که خارج از فرایند بررسی همتا (peer-review) علمی، پاسخ بیشتری نخواهند داد. در آوریل ۲۰۱۱، مجله تایم، وولف-سایمون را به عنوان یکی از ۱۰۰ فرد
تأثیرگذار سال معرفی کرد. پس از انتشار مقالاتی که نتایج اصلی مقاله اولیه ساینس دربارهٔ GFAJ-1 را به چالش کشیدند، دیوید سندرز در وبسایت ریدراکشن واچ ریدراکشن واچ استدلال کرد که مقاله اصلی باید به دلیل ارائه نادرست داده های حیاتی بازپس گرفته شود. در اکتبر ۲۰۲۴، هولدن تورپ، سردبیر ساینس، به نویسندگان مقاله اطلاع داد که قصد دارد مقاله را بازپس بگیرد. استدلال او این بود که اگرچه قبلاً فقط سوءرفتار علمی توجیه کننده بازپس گیری مقالات بود، اما رویه فعلی اجازه می دهد مقالات غیرقابل اعتماد نیز بازپس گرفته شوند