Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
و دانشگاه هنگ کنگ سخنرانی کرد. او در ۱۸ مناظره عمومی با داوری، در سراسر آمریکای شمالی، اروپا و آسیا شرکت کرد. در سال ۲۰۱۵، قریشی در دانشگاه وین استیت با شبیر الی، محقق مسلمان، مناظره کرد. دستگیری در سال ۲۰۱۰ و عذرخواهی شهر دیربورن. در ۱۸ ژوئن ۲۰۱۰، قریشی به همراه دیوید وود و پال رزکالا در جشنواره عربی دیربورن به اتهام «برهم زدن آرامش» دستگیر شدند. شهر دیربورن بعداً تشخیص داد که قریشی، وود و رزکالا «در حال گفتگوی مسالمت آمیز دربارهٔ ایمان مسیحی خود با چندین نفر از شرکت کنندگان جشنواره» بودند، اما دستگیری بر اساس اطلاعات نادرست از سوی برخی از کارکنان و شرکت کنندگان جشنواره صورت گرفته بود. بلافاصله پس از آن، جان بی. اورایلی جونیور، شهردار دیربورن، بیانیه ای در دفاع از دستگیری ها منتشر کرد و گفت: «نقض واقعی حقوق متمم اول قانون اساسی زمانی اتفاق می افتد که Acts 17 Apologetics سعی می کند وانمود کند که قربانی بوده است، در حالی که نقض واقعی حمله آنها به شهر دیربورن به دلیل داشتن تسامح برای همه ادیان از جمله باورمندان به قرآن است.» قریشی، وود و رزکالا بلافاصله پس از آن تبرئه شدند، زمانی که شواهد ویدئویی نشان داد که د
ر طول جشنواره، آنها توسط گروه کوچکی از نوجوانان مسلمان مورد پرسش قرار می گرفتند و نظم عمومی را مختل نمی کردند. پس از تبرئه، این سه نفر یک دعوای حقوقی جداگانه علیه شهردار اورایلی، رئیس پلیس رونالد حداد، ۱۷ افسر پلیس و دیگران، با حمایت مرکز حقوقی آزادی آمریکا تشکیل دادند. دادگاه به نفع قریشی، وود و رزکالا رأی داد و تشخیص داد که دیربورن، میشیگان حقوق اساسی آنها را نقض کرده و هیچ مبنای قانونی برای دستگیری آنها وجود نداشته است. در سال ۲۰۱۳، شهر دعوا را حل و فصل کرد. به عنوان بخشی از این توافق، شهر موظف شد که یک عذرخواهی رسمی صادر کند و آن عذرخواهی را به مدت سه سال در وب سایت خود حفظ کند. شهردار اورایلی این حکم را پذیرفت و به تصمیم دادگاه مبنی بر بی اساس بودن دستگیری اشاره کرد. رابرت مایز، سخنگوی مرکز حقوقی آزادی آمریکا، از این تصمیم تمجید کرد و خواستار پاسخگویی شرکت کنندگان جشنواره که اطلاعات نادرست منجر به دستگیری را ارائه کرده بودند، شد. در نتیجه وقایع دیربورن، Acts 17 Apologetics بر «آزادی بیان، شریعت در غرب و اسلام» متمرکز شد. این امر منجر به ترک قریشی و تأسیس وزارتخانه های Creed 2:6 شد که بر به اشتراک گذاشتن
انجیل تمرکز داشت. قریشی در سال ۲۰۱۳ به سازمان بین المللی راوی زکریا پیوست. تفسیر تروریسم بین المللی مسلمانان. پس از بمب گذاری های ۲۰۱۶ بروکسل و ظهور داعش در عراق و سوریه، قریشی مقاله ای در یواس ای تودی نوشت که در آن بیان کرد، از دیدگاه او، تروریسم اسلامی ناشی از تفسیری تحت اللفظی از قرآن، به ویژه سوره ۹ است. او همچنین نوشت که معتقد است این دقیق ترین برداشت از قرآن است، اما خاطرنشان کرد که بیشتر مسلمانان به این تفسیر پایبند نیستند. هنگامی که نویسندگان مسلمان به این ارزیابی با انتقاد پاسخ دادند، قریشی مقاله ای دیگر برای هافینگتون پست نوشت و اظهار داشت که از پاسخ به مقاله اولیه خود قدردانی می کند و از گفتگو استقبال می کند، و افزود: «چنین گفتگو و بحث عمومی کلید پیشرفت و ریشه یابی جهاد است.» او این موضع خود را در کتاب دومش، پاسخ به جهاد، بیشتر بسط داد و دیدگاه های خود را در مصاحبه با فاکس نیوز مورد بحث قرار داد. تشخیص سرطان و مرگ. در ۳۰ اوت ۲۰۱۶، قریشی اعلام کرد که در مراحل پیشرفته سرطان معده قرار دارد. او در فیس بوک نوشت: «این اعلانی است که هرگز انتظار نداشتم آن را بگویم، اما خدا در حکمت بی نهایت و حاکمیت خود مرا
برای این پالایش انتخاب کرده است، و دعا می کنم که از طریق بدن و روح من جلال یابد. من و خانواده ام خبردار شده ایم که به سرطان معده پیشرفته مبتلا هستم و پیش آگهی بالینی کاملاً ناگوار است. با این حال، ما به شدت به دنبال بهبودی خواهیم بود، هم پزشکی و هم معجزه آسا، با تکیه بر خدا و این واقعیت که او قادر است بی اندازه بیشتر از آنچه ما می خواهیم یا تصور می کنیم انجام دهد.» در ۸ سپتامبر ۲۰۱۷، پس از چندین ماه درمان، از جمله برداشتن جراحی معده، قریشی ویدئویی را در شبکه های اجتماعی منتشر کرد که در آن اعلام کرد تحت مراقبت های تسکینی قرار گرفته است. در همان ویدئو، او پیروان خود را به گفتگوی بین ادیان محترمانه تشویق کرد و گفت: «هنگامی که به وزارت من می اندیشید، امیدوارم میراثی از عشق، صلح، حقیقت، و مراقبت از یکدیگر به جای بگذارد. این امید و هدف من در پس این کار است.» در طول بیماری اش، قریشی مشغول تکمیل DPhil در مطالعات عهد جدید در دانشگاه آکسفورد بود. او در ۱۶ سپتامبر ۲۰۱۷، در سن ۳۴ سالگی بر اثر سرطان معده درگذشت. دو ماه بعد، پدر قریشی، که یک احمدی مذهبی بود، ویدئویی منتشر کرد و از پیروان قریشی برای حمایت و دعاهایشان برای
خانواده پس از مرگ او تشکر کرد.
دیلیپ مهتا (زاده ۱۹۵۲ در دهلی نو) عکاس خبری و کارگردان کانادایی متولد هند است. مهتا اوقات خود را در میان شهرهای نیویورک، دهلی و تورنتو می گذراند. آثار او به عنوان عکاس خبری در نشریات "نیویورک تایمز"، "نیوزویک"، "نشنال جئوگرافیک" و "تایم" چاپ شده است. پوشش خبری پنج ساله مهتا از فاجعه گاز سمی بوپال، جوایز متعددی از جمله جایزه وُرلد پِرِس و جایزه مطبوعات خارجی را برای او به ارمغان آورد. اولین فیلم که او کارگردانی آن را بر عهده داشت، "زن فراموش شده" بود که از کار او هنگام ساخت فیلم "آب" الهام گرفته شده بود. او فیلم "آشپزی با استلا" (۲۰۰۹) را کارگردانی کرد و فیلمنامه آن را به همراه خواهرش دیپا مهتا نوشت. فیلم مستند او با عنوان "بیشتر آفتابی" محصول سال ۲۰۱۶، شرح حالی از بازیگر بالیوود و ستاره سابق فیلم های مستهجن، سانی لئونه است.
رابرت آلوین لویس (به ؛ ۱۸ اکتبر ۱۹۱۷–۱۸ ژوئن ۱۹۸۳) افسر نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا بود که در طول جنگ جهانی دوم در جبهه اقیانوس آرام خدمت می کرد. او کمک خلبان و فرمانده هواپیما انولا گی، بمب افکن بوئینگ بی-۲۹ سوپرفورترس بود که در ۸ اوت ۱۹۴۵ بمب اتمی پسر کوچک را بر روی شهر هیروشیما ژاپن انداخت.
پطروس میکائیلی کاتساخیان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۰ تا تاریخ ۱۹۹۵ سمت نمایندگی دوره اول شورای عالی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۲۵ مهٔ ۱۹۵۶ در ارمنستان به دنیا آمد و از دانشگاه ملی پلی تکنیک ارمنستان فارغ التحصیل شد.
گریگور هوهانسی پاپانیان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۰ تا تاریخ ۱۹۹۵ سمت نمایندگی دوره اول شورای عالی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۲۰ اکتبر ۱۹۴۸ ‏در ارمنستان به دنیا آمد .
وارطان گغامی پاشیکیان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۰ تا تاریخ ۱۹۹۵ سمت نمایندگی دوره اول شورای عالی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۱۷ فوریهٔ ۱۹۴۷ در ارمنستان به دنیا آمد .
ساموئل آرتاشی تونویان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۰ تا تاریخ ۱۹۹۵ سمت نمایندگی دوره اول شورای عالی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۱ ژوئن ۱۹۴۶ در ارمنستان به دنیا آمد و از دانشگاه ملی علوم کشاورزی ارمنستان فارغ التحصیل شد.
آبراهام عدن (; – ) یا آوراهام ادان سرلشکر نیروهای دفاعی اسرائیل بود، که در فاصله سال های ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۴ به عنوان فرمانده ستاد فرماندهی جنوبی اسرائیل فعالیت می کرد. عدن فعالیت نظامی را در سال ۱۹۴۳ در پالماخ آغاز کرد و پس از شکل گیری نیروهای دفاعی اسرائیل از سال ۱۹۴۸ فعالیت خود را در این سازمان ادامه داد. وی از ۱۹۶۱ تا ۱۹۶۳ فرمانده تیپ ۷ زرهی هاتیفا شیوا بود، در فاصله سال های ۱۹۶۲ تا ۱۹۶۴ فرماندهی مدرسه زرهی را برعهده داشت، از ۱۹۶۴ تا ۱۹۶۶ به عنوان جانشین فرمانده سپاه زرهی اسرائیل فعالیت می کرد و از ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۱ فرمانده سپاه زرهی اسرائیل بود. او از ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۳ فرماندهی لشکر ۱۶۲ زرهی هاپلادا را برعهده داشت و در فاصله سال های ۱۹۷۴ تا ۱۹۷۷ به عنوان وابسته نظامی اسرائیل در آمریکا فعالیت می کرد.
مارتین کوچاری تونویان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۰ تا تاریخ ۱۹۹۵ سمت نمایندگی دوره اول شورای عالی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۲۶ مارس ۱۹۴۵ در ارمنستان به دنیا آمد و از دانشگاه ملی پلی تکنیک ارمنستان فارغ التحصیل شد .
دینک یک فیلم کمدی ورشی آمریکایی آماده اکران دربارهٔ ورزش پیکل بال به کارگردانی جاش گرینباوم، نویسندگی شان کلمنتس و تهیه کنندگی بن استیلر و جیک جانسون است. بازیگران این فیلم شامل جانسون، استیلر، کلوئه فاینمن، کریستین تیلور، پتن اسوالت، مارتین کوون، مری استینبرجن و اد هریس و همچنین تنیسورهای سابق اندی رادیک و جان مک انرو می شوند. به ضربات نرم و آهسته در منطقه غیر والی، که دینک نامیده می شوند، برای محدود کردن توانایی حریف در حمله بازی پیکل بال استفاده می شوند. خلاصه داستان. یک تنیسور حرفه ای پا به سن گذاشته باید برخلاف غریزه اش عمل کند و برای نجات یک باشگاه محلی، پیکل بال بازی کند. تولید. فیلمبرداری اصلی در ۴ نوامبر ۲۰۲۴ در لس آنجلس آغاز شد.
سپاه لجستیک اسرائیل () یک سپاه پشتیبانی در اداره فناوری و لجستیک ارتش اسرائیل است که فعالیت های لجستیکی در نیروهای دفاعی اسرائیل، از جمله حمل و نقل تدارکات، محموله های سوخت، ساخت و ساز و ترابری را در یک یگان متمرکز می کند. سپاه لجستیک در سال ۱۹۷۵ تأسیس شد. پایگاه آموزشی این سپاه، بهاد ۶، در تزریفین واقع شده است و پایگاه آموزشی آن در نقب قرار دارد. از ژوئیه ۲۰۲۳، سرتیپ رونن کوهن، فرمانده سپاه لجستیک است. تاریخچه. اولین واحد حمل و نقل یگان یه شو، گردان یهودی ارتش بریتانیا بود که توسط جوزف ترومپلدور در سال ۱۹۱۵ تأسیس شد. در طول جنگ جهانی دوم، دو واحد حمل و نقل برای کمک به قایق های هاپالا ایجاد شد. در طول جنگ اعراب و اسرائیل در سال ۱۹۴۸، اداره کوارتر مسترز، خدمات لجستیکی را برای ارتش اسرائیل، در مدلی مبتنی بر یک طرح بریتانیایی، ارائه داد. در ژوئیه ۱۹۴۸، خدمات تدارکاتی آنها نقش اصلی را در عبور از جاده برمه به اورشلیم محاصره شده ایفا کرد. در آستانه بحران سوئز، سپاه لجستیک خرید عظیمی از فرانسه انجام داد و بسیاری از وسایل نقلیه غیرنظامی را به خدمت گرفت. در سال ۱۹۶۶، ارتش اسرائیل اصلاحاتی را در شاخه های لجستیکی خود ان
جام داد و نه مرکز حرفه ای برای متمرکز کردن فعالیت های لجستیکی، تحت مدیریت کوآرتر مسترز، تأسیس شد. مدل جدید مراکز لجستیکی در طول جنگ شش روزه مؤثر واقع شد. در طول جنگ فرسایشی، این سپاه به نیروهای مستقر در خط بار لو که متحمل آتش سنگین شده بودند، کمک می کرد. ایستگاه های تدارکاتی در سینا ایجاد شد و مسئولیت ساخت و ساز در ارتش اسرائیل به مدیریت کوآرتر مسترز منتقل شد. در طول جنگ یوم کیپور، نیروهای لجستیکی با نیروهای رزمنده ادغام شدند. خودروهای سنگین برای انتقال نیروها بین میدان های نبرد به کار گرفته شدند و اعزام مرکز تدارکات به غرب کانال سوئز برقرار شد. کوآرتر مسترز کراپس در ژوئیه ۱۹۷۵، در چارچوب سازماندهی مجدد ارتش اسرائیل پس از جنگ یوم کیپور، ایجاد شد. اولین فرمانده آن سرتیپ پینچاس لاهاو بود. پایگاه آموزشی این سپاه (شماره ۶) در سال ۱۹۷۸ در تزریفین تأسیس شد. در طول جنگ ۱۹۸۲ لبنان، به دلیل شلوغی و کمبود جاده های موجود در جنوب لبنان، از تدارکات هوایی به طور گسترده استفاده شد. پس از تأسیس نوار امنیتی در جنوب لبنان، پست های نوار توسط مرکز ساختمان سازی و سپاه مهندسی رزمی اسرائیل دفاع می شد. یک مرکز لجستیکی که در داخل نوا
ر ایجاد شد، رانندگان لبنانی را استخدام کرد که پست ها را تأمین می کردند. در سال ۱۹۹۹، یک عملیات تکمیلی پست های دفاعی توسط یک پیمانکار لبنانی و با نظارت مرکز ساختمان سازی انجام شد. برخی از استحکامات در جریان تخلیه نوار امنیتی در ماه مه ۲۰۰۰ تخریب شدند. در طول عملیات دیوار دفاعی سال ۲۰۰۲، مراکز تدارکات منطقه ای تأسیس شدند، بازداشتگاه هایی برای همه تیپ های منطقه ای و همچنین یک بازداشتگاه فرماندهی ایجاد شد. در طول سال ۲۰۰۹، از پایگاه باتزاپ برای آماده سازی مانورهای تانک آینده استفاده شد. این پایگاه در نزدیکی تل آویو قرار دارد.
نبرد هاکبان ریونگ، دومین درگیری میان امپراتوری گوگوریو و پادشاهی بویو بود که در سال ۱۳ میلادی با تهاجم مجدد پادشاه تسو آغاز گردید. پیش زمینه. عامل حیاتی در رابطه پرتنش میان گوگوریو و دونگ بویو، نیاکان مشترک آن ها بود. هر دو پادشاهی ادعای وراثت از حوزه فرهنگی گسترده تر بویو را داشتند. این میراث مشترک به جای ایجاد اتحاد، زمینه ساز رقابتی تلخ بر سر مشروعیت و برتری شد. نقطه آغاز این انشقاق، فرار بنیان گذار گوگوریو، جومونگ، از دربار دونگ بویو بود. بر اساس سامگوک ساگی، توانایی های استثنایی جومونگ حسادت تسو، پسر پادشاه گوموا، را برانگیخت و جومونگ را مجبور به فرار و تأسیس پادشاهی خود کرد. این رویداد یک رقابت داخلی بالقوه را به یک خصومت بین المللی میان دو دولت مستقل تبدیل کرد. منابع، تسو را فردی مغرور، بیش از حد به برتری نظامی خود مطمئن و تا حدی عجول و بی فکر توصیف می کنند. اتکای او به پیشگویی ها و اقدام متکبرانه اش در فرستادن یک کلاغ نحس به گوگوریو در درگیری های بعدی، از فقدان عمق استراتژیکش حاکیست؛ ضعفی که شاهزاده موهیول به طرز ماهرانه ای از آن بهره برداری کرد. وضعیت داخلی گوگوریو که به تجاوزگری تسو دامن زد، بسیار م
تزلزل بود. دوران سلطنت پادشاه یوری با بی ثباتی قابل توجه و مجموعه ای از بحران های جانشینی مشخص می شود. اولین پسر و وارث اولیه پادشاه یوری، دوجول، در جوانی درگذشت. پسر دوم او، هه میونگ، سپس به عنوان ولیعهد معرفی شد، اما بعداً توسط پدرش به دلیل بی پروایی و نافرمانی بیش از حد مجبور به خودکشی شد. این امر جانشینی را نامشخص کرد و یک خلأ قدرت به وجود آورد. تحلیلی عمیق تر، از یک شکاف جناحی بالقوه در دربار گوگوریو پرده برمی دارد. برخی از مورخان این نظریه را مطرح می کنند که یوری ممکن است پسر بیولوژیکی جومونگ نبوده، بلکه یک غاصب بوده باشد. این نظریه بر شواهدی مانند نام های خانوادگی متفاوت آن ها، گو در مقابل هه و برکناری برخی از وفاداران اصلی جومونگ، مانند هیوب بو، توسط یوری استوار است. اگرچه این نظریه مورد پذیرش همگانی نیست، اما احتمال وجود اختلافات سیاسی عمیقی را برجسته می کند که می توانست گوگوریو را در برابر حمله خارجی آسیب پذیر نشان دهد. شرح نبرد. ارتش تسو عمیقاً به قلمرو گوگوریو نفوذ کرد و به سمت پایتخت، گونگ نه سونگ، پیشروی نمود. مسیر آن ها به هاکبان-ریونگ، یک گردنه کوهستانی یا دره باریک، منتهی شد. خود عنوان این در
ه یعنی هاکبان-ریونگ به زمینی پرپیچ وخم و دشوار اشاره دارد. این مکان یک تنگه استراتژیک کلیدی در مسیر به قلب گوگوریو بود. تصمیم تسو برای هدایت ارتش بزرگ خود از چنین مسیری یک اشتباه حیاتی بود، زیرا نیروهایش را به یک ستون طولانی و آسیب پذیر تبدیل کرد و مزیت عددی آن ها را از بین برد. ارتش مدافع گوگوریو توسط شاهزاده موهیول، سومین پسر پادشاه وقت، یوری، فرماندهی می شد. در این زمان، موهیول حدوداً نوجوانی ۱۶ ساله بود، اما از همان زمان هوش استراتژیک فوق العاده ای از خود نشان می داد. ارتش مهاجم بویو شخصاً توسط پادشاه تسو رهبری می شد. منابع به طور مداوم تأکید می کنند که نیروی گوگوریو به طور قابل توجهی کوچک تر از نیروی بویو بود. این نابرابری عددی دلیل اصلی بود که موهیول به جای نبرد تن به تن، استراتژی کمین را انتخاب کرد. استراتژی او کاملاً بر پایه فریب و بهره برداری از جغرافیا بود. او نیروهای خود را به دره هاکبان-ریونگ برد و آن ها را در یک کمین از پیش طراحی شده پنهان کرد. هنگامی که ارتش بی خبر بویو وارد گذرگاه باریک شد و آرایش نظامی اش طولانی و بی نظم گشت، نیروهای پنهان گوگوریو یک حمله غافلگیرانه و ویرانگر را آغاز کردند. ار
تش بویو که در فضای محدود کاملاً غافلگیر شده بود، دچار هرج ومرج شد و نتوانست از برتری عددی خود به طور مؤثر استفاده کند. سامگوک ساگی ثبت کرده است که بازماندگان اسب های خود را رها کرده و به کوه ها گریختند، جایی که سربازان موهیول آن ها را تعقیب کرده و همگی را کشتند. این نبرد، پیروزی دکترین نظامی بر نیروی محض بود. استراتژی تسو ساده بود: دشمن را با تعداد زیاد درهم بشکن، و میتوان نبرد او را با جنگ های گوگوریو-سویی که امپراتور یانگدی رهبر آن بود و جنگ های گوگوریو-تانگ، مانندِ نبرد آنشی و نبرد گونان و نبرد ساسو قیاس کرد زیرا در این نبرد ها نیز سویی و تانگ براین باور بودند که «هرچه تعداد بیشتر شانس پیروزی بر دشمن بیشتر». استراتژی موهیول پیچیده بود: دفاع فعال گوگوریو ، که بعدها برای خنثی کردن تهاجمات گسترده سلسله های چینی مانند دودمان سویی به کار رفت، در درگیری هایی مانند این شکل گرفت و به اثبات رسید. نتیجه نبرد. شکست برای دونگ بویو فاجعه بار بود. سامگوک ساگی و منابع، نتیجه را با عباراتی صریح توصیف می کنند:
پیکل بال یک ورزش راکتی است که در آن دو یا چهار بازیکن با استفاده از یک راکت صاف، یک توپ پلاستیکی سوراخ دار و توخالی را از روی توری به ارتفاع ۳۴ اینچ (۸۶ سانتی متر) عبور می دهند تا زمانی که یک طرف نتواند توپ را برگرداند یا مرتکب تخلف از قانون شود. پیکل بال در داخل و خارج از منزل بازی می شود. این بازی در سال ۱۹۶۵ به عنوان یک بازی حیاط خلوت کودکان در ایالات متحده، در جزیره بینبریج در ایالت واشینگتن، اختراع شد. در سال ۲۰۲۲، پیکل بال به عنوان ورزش رسمی ایالت واشینگتن نامگذاری شد. پیکل بال یک ورزش راکتی است که ترکیبی از تنیس، بدمینتون و پینگ پنگ است و با راکت و توپ پلاستیکی سوراخ دار بازی می شود. زمین پیکل بال کوچکتر از زمین تنیس است و قوانین ساده تری نسبت به تنیس دارد. این ورزش برای افراد در تمام سنین و سطوح آمادگی بدنی مناسب است. ویژگی های پیکل بال: مزایای پیکل بال: قوانین بازی. جنبه های این ورزش شبیه تنیس و تنیس روی میز است که در زمین بدمینتون دو نفره بازی می شود، اما پیکل بال قوانین امتیازدهی، راکت ها، توپ ها و خطوط زمین خاصی دارد. در هر طرف تور، منطقه ای به طول ۷ فوت (۲٫۱ متر) وجود دارد که به عنوان منطقه غیر و
الی (یا آشپزخانه) شناخته می شود. بازیکنی که در آنجا ایستاده است نمی تواند قبل از اینکه توپ به زمین بخورد، به آن ضربه بزند. پیکل بال پلاستیکی سخت، جهش کمتری نسبت به توپ تنیس ایجاد می کند. جهش محدود، مناطق غیر والی و ضربه زیر دست، که همه سرویس ها باید با آنها زده شوند، به بازی سرعت پویایی می دهند. ضربات نرم و آهسته در منطقه غیر والی، که دینک نامیده می شوند، برای محدود کردن توانایی حریف در حمله استفاده می شوند، در حالی که توپ هایی که خیلی بالا برگشت داده می شوند، ممکن است با یک ضربه قدرتمند درایو یا ضربه سر به زمین زده شوند.
جایزه فیلم ایندیپندنت بریتانیا برای بهترین فیلم مستقل بریتانیایی ()، جایزه ای سالانه است که توسط جوایز فیلم ایندیپندنت بریتانیا (BIFA) برای تجلیل از بهترین فیلم مستقل بریتانیایی اهدا می شود. این جایزه از سال ۱۹۹۸ آغاز شد و اولین برنده آن فیلم درام رمانتیک «"نام من جو است"» به کارگردانی کن لوچ بود. برنده کنونی این جایزه (تا سال ۲۰۲۳) فیلم درام «"همه ما غریبه ها"» به کارگردانی اندرو هیگ است.
پاجی پنگوئن مجموعه ای از آثار هنری دیجیتال مبتنی بر بلاک چین است که از رمزهای غیرمثلی تشکیل شده است. پاجی پنگوئن مجموعه ای از ۸۸۸۸ رمز غیرمثلی منحصربه فرد است که در اوت ۲۰۲۱ روی بلاک چین اتریوم راه اندازی شد. پروژهٔ پاجی پنگوئن در ژوئیهٔ ۲۰۲۱ توسط گروهی از دانشجویان راه اندازی شد. پاجی پنگوئن در آوریل ۲۰۲۲ توسط لوکا اشنتزلر با مبلغ ۷۵۰ اتریوم، معادل ۲٫۵ میلیون دلار، خریداری شد. پاجی پنگوئن و دارایی های معنوی مرتبط با آن متعلق به و تحت مدیریت LSLTTT Holdings, Inc. هستند.
اوری اور (؛ زادهٔ ) سیاست مدار و سرلشکر بازنشسته نیروهای دفاعی اسرائیل است، که در فاصله سال های ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۳ به عنوان فرمانده ستاد فرماندهی مرکزی اسرائیل فعالیت می کرد و از ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۶ فرماندهی شمالی اسرائیل را برعهده داشت. وی از ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۳ رئیس هیئت مدیره صنایع هوافضای اسرائیل بود. او در سال ۱۹۵۷ به نیروهای دفاعی اسرائیل فراخوانده شد و در سپاه زرهی خدمت کرد. در طول جنگ شش روزه، کاپیتان اور فرماندهی گروهان شناسایی تیپ هفتم را بر عهده داشت که در ساحل شمالی شبه جزیره سینا پیشروی کرد. در جنگ فرسایشی، او فرماندهی یک گردان زرهی را در سینا و دره اردن برعهده داشت. او در اوت ۱۹۷۳ به درجه سرهنگ دومی ارتقا یافت و فرمانده تیپ ۶۷۹ زرهی تازه تأسیس (ذخیره) شد که در طول جنگ یوم کیپور رهبری آن را بر عهده داشت. واحد مجهز به تانک سنچوریون او نقش مهمی در جلوگیری از حمله سوریه به بلندی های جولان ایفا کرد. این واحد که یکی از اولین واحدهای ذخیره ای بود که از راه رسید، به نجات مقر اسرائیل در نفاخ از سقوط کمک کرد. ژنرال اسحاق هوفی، فرمانده جبهه شمالی، اظهار داشت: "اوری امروز ما را نجات داد." پس از جنگ یوم کیپور، اور به فرماندهی ت
یپ ۷ زرهی هاتیفا شیوا منصوب شد. در سال ۱۹۷۶، او با درجه سرتیپ، فرمانده یک لشکر زرهی در ارتفاعات جولان شد و بعداً به عنوان رئیس ستاد فرماندهی مرکزی خدمت کرد. در سال ۱۹۸۱، او به درجه ژنرالی ارتقا یافت و بین سال های ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۳ فرماندهی مرکزی و بین سال های ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۶، تا حدودی در طول جنگ اول لبنان، فرماندهی شمالی را بر عهده داشت. اور در سال ۱۹۸۷ پس از ۳۰ سال خدمت از ارتش بازنشسته شد.
رافیک گویدونی وارطانیان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۰ تا تاریخ ۱۹۹۵ سمت نمایندگی دوره اول شورای عالی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۲۷ سپتامبر ۱۹۴۶ در ارمنستان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان فارغ التحصیل شد.
میکائیل ولادیمیری وارطانیان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۰ تا تاریخ ۱۹۹۵ سمت نمایندگی دوره اول شورای عالی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۱ سپتامبر ۱۹۵۰ ‏در ارمنستان به دنیا آمد و از انستیتو دام پروری و دام پزشکی ایروان فارغ التحصیل شد.
ژنرال () بالاترین رتبه ای است که افسران نیروی زمینی بریتانیا و سپاه تفنگداران دریایی سلطنتی می توانند به آن دست یابند. این رتبه همچنین می تواند توسط افسران تفنگداران دریایی سلطنتی در پست های سه گانه، به عنوان مثال، ژنرال سر گوین جنکینز و سر گوردون کنت مسنجر، معاونان سابق ستاد دفاع، کسب شود. این درجه بالاتر از سپهبد است و در نیروی زمینی، پائین تر از درجه فیلد مارشالی است که اکنون فقط به عنوان یک رتبه افتخاری اعطا می شود. درجه ژنرال دارای کد ناتو OF-9 است و یک رتبه چهار ستاره است. این درجه معادل ادمیرال در نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا یا مارشال ارشد هوایی در نیروی هوایی سلطنتی است. افسرانی که دارای رتبه های سپهبدی و سرلشکر هستند، معمولاً ژنرال محسوب می شوند، ولی با درجه ژنرال ۴-ستاره متفاوت می باشند.
کارلن (کامو) وارطانیان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان بود که از تاریخ ۱۹۹۰ تا تاریخ ۱۹۹۵ سمت نمایندگی دوره اول شورای عالی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۱۵ دسامبر ۱۹۲۹ در ارمنستان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان (۱۹۵۳) فارغ التحصیل شد. تاریخ درگذشت وی نامعلوم است.
کارینه خاچیکی استپانیان (؛ زادهٔ ) یک اقتصاددان، سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۰ تا تاریخ ۱۹۹۵ سمت نمایندگی دوره اول شورای عالی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۲۸ اکتبر ۱۹۵۲ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان (۱۹۷۳) فارغ التحصیل شد.
خاچیک وارطانی استامبولتسیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک فیزیکدان، سیاستمدار اهل ارمنستان بود که از تاریخ ۱۹۹۰ تا تاریخ ۱۹۹۵ سمت نمایندگی دوره اول شورای عالی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۱۵ سپتامبر ۱۹۴۰ در ارمنستان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان فارغ التحصیل شد . وی در ۲۸ اوت ۲۰۲۲ در سن ۸۱ سالگی درگذشت.
گارنیک آرتاشسی سوکیاسیان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۰ تا تاریخ ۱۹۹۵ سمت نمایندگی دوره اول شورای عالی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۲۵ ژانویهٔ ۱۹۴۷ ‏در ارمنستان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان فارغ التحصیل شد.
عنوان قهرمانی آمریکای شمالی ان اکس تی (به انگلیسی: WWE NXT North American Championship)، یک کمربند قهرمانی کشتی حرفه ای مردان است که توسط پروموشن آمریکایی دبلیودبلیوئی ایجاد شده است و در برند آموزشی این شرکت، ان اکس تی، به عنوان کمربند قهرمانی رده دوم این برند از آن دفاع می شود. قهرمان فعلی این عنوان، اتان پیج است که برای نخستین بار قهرمان این عنوان شده است. او با شکست دادن ریکی سینتس در شوی ان اکس تی به تاریخ ۲۷ مه ۲۰۲۵ قهرمان این عنوان شد. این عنوان قهرمانی در طول شوی ان اکس تی به تاریخ ۲۸ مارس ۲۰۱۸ معرفی شد و نخستین قهرمان آن، آدام کول بود. در سپتامبر ۲۰۱۹ و با انتقال شوی ان اکس تی به یواس ای نتورک، دبلیودبلیوئی شروع به تبلیغ ان اکس تی به عنوان «برند سوم» خود کرد و بدین ترتیب، این عنوان در کنار عناوین قهرمانی بین قاره ای و ایالات متحده، جزئی از عناوین قهرمانی رده دوم این شرکت برای کشتی گیران مرد در نظر گرفته می شد؛ با این حال دو سال بعد، ان اکس تی مجددا به عنوان برند آموزشی این شرکت شناخته شد. در ژانویه ۲۰۲۲، عنوان قهرمانی سبک وزن ان اکس تی با عنوان قهرمانی آمریکای شمالی ادغام شد. این عنوان جدای از عنوان ق
هرمانی آمریکای شمالی دبلیودبلیواف است که از سال ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۱ فعال بود؛ با وجود شباهت نسبی میان اسم های این دو عنوان، این دو کمربند قهرمانی تاریخچه ای جدای از هم دارند. تاریخچه. در ژوئن ۲۰۱۲، دبلیودبلیوئی اعلام کرد که ان اکس تی به عنوان برند آموزشی این شرکت، جایگزین اف سی دبلیو شده است. با این حال تا سال ۲۰۱۸، این برند عنوان قهرمانی رده دوم نداشت تا اینکه در شوی ان اکس تی به تاریخ ۷ مارس ۲۰۱۸، ویلیام ریگال، مدیر کل برند ان اکس تی، یک مسابقه نردبانی برای رویداد "تیک اور: نیواورلئانز" ثبت کرد تا نخستین قهرمان عنوان آمریکای شمالی ان اکس تی مشخص شود. بعدا در همان شب، شرکت کنندگان این مسابقه اعلام شد که شامل ای سی تری، کیلیان دین، آدام کول، ریکوشی، لارس سالیوان و ولوتین دریم بود. در این رویداد، کول مسابقه را برد و نخستین قهرمان این عنوان شد. در حالی که ان اکس تی به عنوان برند آموزشی دبلیودبلیوئی در حال فعالیت بود؛ قهرمانی آمریکای شمالی ان اکس تی در بحبوحه تثبیت ان اکس تی به عنوان سومین برند دبلیودبلیوئی، به عنوان سومین عنوان رده دومی دبلیودبلیوئی به همراه عنوان های قهرمانی بین قاره ای و ایالات متحده شناخته شد. با ا
ین حال در سپتامبر ۲۰۲۱، ان اکس تی به برند آموزشی تبدیل شد. در ژانویه ۲۰۲۲، عنوان قهرمانی سبک وزن ان اکس تی با عنوان قهرمانی آمریکای شمالی ان اکس تی ادغام شد. در ویژه برنامه "نیو یرز اویل" به تاریخ ۴ ژانویه ۲۰۲۲، قهرمان آمریکای شمالی، کارملو هیس، موفق به شکست قهرمان سبک وزن، رودریک استرانگ شد. در پایان این مسابقه، قهرمانی سبک وزن برچیده شد و هیز به عنوان قهرمان آمریکای شمالی به کار خود ادامه داد. هر زمان که قهرمان این عنوان، کشتی گیری از برندهای اصلی باشد، گاهی در شوهای اصلی این شرکت نیز این عنوان دفاع شده است. برای مثال، سولو سیکوا که کشتی گیر اسمک داون بود، در سپتامبر ۲۰۲۲ از آن دفاع کرد؛ یا دامینیک میستریو، زمانی که برای نخستین بار قهرمان این عنوان شده بود، در سال ۲۰۲۳ در شوی راو از این عنوان دفاع کرد.
مسابقات باشگاهی خلیج دهم دهمین دوره مسابقات باشگاهی خلیج برای باشگاه های کشورهای شورای همکاری خلیج فارس بود که در سال ۱۹۹۳ برگزار شد. نتایج. فنجاء قبل از شروع مسابقات انصراف داد. "تمامی مسابقات در عربستان سعودی برگزار شد."
یورش های مارشالز–گیلبرتس حمله هوایی تاکتیکی و توپخانه دریایی توسط ناو هواپیمابر نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا و دیگر نیروهای کشتی جنگی علیه پادگان های نیروی دریایی امپراتوری ژاپن در جزایر مارشال و گیلبرت در ۱ فوریه ۱۹۴۲ بود. این اولین حمله از شش حمله آمریکایی ها علیه سرزمین های تحت کنترل ژاپن بود که در نیمه اول سال ۱۹۴۲ به عنوان بخشی از یک استراتژی انجام شد.
رافیک سورنی آبگاریان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۰ تا تاریخ ۱۹۹۵ سمت نمایندگی دوره اول شورای عالی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۵ فوریهٔ ۱۹۴۸ ‏در ارمنستان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان فارغ التحصیل شد.
تاریل زارزاندی آبراهامیان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۰ تا تاریخ ۱۹۹۵ سمت نمایندگی دوره اول شورای عالی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۳۱ مهٔ ۱۹۳۹ ‏در ارمنستان به دنیا آمد و از انستیتو تعاونی مسکو فارغ التحصیل شد.