Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آرتریبون یک مجله هنری ایتالیایی با توزیع سراسری است که دفتر مرکزی آن در رم قرار دارد. این مجله نمایشگاه های جاری، مصاحبه با هنرمندان، نقد و بررسی و تحلیل موضوعاتی مانند بازار هنر، معماری و طراحی را پوشش می دهد. این مجله در سال ۲۰۱۱ تأسیس شد و هم به صورت آنلاین و هم به صورت چاپی، هر کدام با محتوای متفاوت، در دسترس است. این مجله هر دو ماه یکبار با تیراژ ۵۵۰۰۰ نسخه منتشر می شود و در بیش از ۶۵۰ مکان در سراسر ایتالیا توزیع می شود. تاریخچه. از زمان تأسیس در سال ۲۰۱۱، "آرتریبون" توسط بنیان گذار و سردبیر آن، ماسیمیلیانو تونلی، اداره می شود. ریاست این مجله بر عهده پائولو کوچیا، رئیس گامبرو روسو، است. پس از دو سال فعالیت، ایل جورناله، آرتریبون را به عنوان سخنگویی می دید که می تواند داستان بازار هنر را روایت کند و در عین حال به عنوان همتای آن عمل کند. در عرض چند سال، "آرتریبون" خود را «به عنوان پلتفرم اصلی بحث، اخبار و تحقیقات فرهنگ بصری در ایتالیا» قرار داد. در سال ۲۰۱۵، "آرتریبون" نقشه "هنر خیابانی رم" را برای اداره محلی رم تهیه کرد و وب سایت آن اخیراً با تأمین مالی بخشی از بودجه اروپایی، بازسازی شد. به گفته بزرگ ترین
روزنامه ایتالیا ، کوریره دلا سرا، "آرتریبون" اکنون به همراه "آرتزلایف" و '، یکی از شناخته شده ترین مجلات آنلاین، در مورد رویدادها و نمایشگاه های فرهنگی در ایتالیا و سراسر جهان اطلاع رسانی و بررسی می کند. در سال ۲۰۲۱، روزنامه پیشرو ایتالیا، لا رپوبلیکا، از اظهار نظر نژادپرستانه ماسیمیلیانو تونلی در مورد یک نمایشگاه هنر آفریقایی در لندن خبر داد که هیئت تحریریه "آرتریبون" از آن فاصله گرفت و سردبیر آن عذرخواهی کرد. در بهار ۲۰۲۵، مجله هنری ' پس از توهین دفتر مطبوعاتی یک نمایشگاه به تونلی پس از انتشار یک مقاله انتقادی، همبستگی خود را با او ابراز کرد. طراحی. طراحی مجله "آرتریبون" یادآور مجله معروف "اینترنشنال هرالد تریبون" است و همچنین فونت گوتیک جلد آن را به خود گرفته است. یک ویرایش عمیق سرمقاله و گرافیک در پایان سال ۲۰۱۸ تکمیل شد اکثر جلدهای آن انتزاعی یا مفهومی هستند که با محتوا و سبک مجله مطابقت دارند. از سپتامبر ۲۰۲۲، مدرسه طراحی موسسه طراحی اروپایی جلدهای مجله را طراحی کرده است و «به بررسی مضامین معاصر مانند آلودگی بین هنر و فناوری، انسان و طبیعت، واقعیت و مجازی» می پردازد.
آوتاندیل چکواسلی (؛ – ) بازیکن فوتبال گرجی تبار اهل اتحاد جماهیر شوروی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال دینامو تفلیس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شوروی بازی کرده است.
حمله معروف خرس ها به سیسیل () یک کتاب کودک ایتالیایی است که در سال ۱۹۴۵ توسط دینو بوتزاتی نوشته و تصویرگری شده است. این کتاب داستان درگیری مسلحانه بین خرس ها و انسان ها در سیسیل را روایت می کند. این کتاب در قالب رمان نوشته شده و دارای شعر و تصاویر زیادی نیز هست. خلاصه داستان. این کتاب داستان گروهی از خرس ها را روایت می کند که در کوه های سیسیل تحت فرماندهی شاه لئونزیو زندگی می کنند. در طول یک زمستان بسیار سخت، خرس ها خود را بدون غذا می یابند و سپس تصمیم می گیرند برای زنده ماندن به دوک نشین بزرگ سیسیل حمله کنند. لئونزیو همچنین امیدوار است پسرش تونیو را که چند سال قبل توسط شکارچیان ربوده شده بود، پیدا کند. دوک بزرگ ارتش خود را علیه خرس ها می فرستد، که ناتوانی آن ها آشکار است: حیوانات محکوم به شکست بودند اگر دخالت شجاع ترین و قوی ترین جنگجویشان، خرس بابونه، نبود که با پرتاب گلوله های عظیم برف سربازان دشمن را فراری می دهد. خرس ها در اردوگاه دشمن جشن می گیرند، جایی که با پروفسور د آمبروزیس ملاقات می کنند، جادوگر و ستاره شناس پیشین دوک بزرگ که او را به خاطر پیش بینی سقوط قلمرو خود برکنار کرده بود. او عصای جادویی ای
در اختیار دارد که تنها می توان دو بار از آن استفاده کرد و آن را برای درمان خودش در صورت بیماری نگه می دارد؛ با این حال، پروفسور د آمبروزیس مجبور می شود طلسمی انجام دهد تا خرس ها و خودش را از حمله ارتش گرازهای سیریه مولفتا، پسرعمو و متحد دوک بزرگ، نجات دهد: این طلسم باعث می شود گرازها باد کنند تا اینکه در آسمان منفجر شوند. پس از چند ماجراجویی، خرس ها به پایتخت دوک نشین می رسند، جایی که امیدوارند غذاهای فراوانی بیابند. پس از روز اولی از نبردهای ناموفق، حیوانات به لطف اختراعات هوشمندانه خرس فرنجی پانه که به آن ها اجازه می دهد وارد شهر شوند، برتری پیدا می کنند. لئونزیو و برخی از همراهانش وارد تئاتر اکسلسیر می شوند، جایی که دوک بزرگ، که توسط همکارانش از وضعیت واقعی بی خبر نگه داشته شده، در حال تماشای نمایش نهایی شب است: تونیوی مجبور به اجرای نمایش آکروباتیک است. لئونزیو بلافاصله پسر خود را تشخیص می دهد و به سوی او می دود، اما دوک بزرگ به خرس عروسکی شلیک می کند و او را به شدت زخمی می کند. همراهان لئونزیو دوک بزرگ را می کشند، در حالی که پروفسور د آمبروزیس، هرچند با اکراه شدید، از دومین و آخرین طلسم عصای جادویی خود ب
رای درمان تونیوی استفاده می کند. به این ترتیب، حکومت لئونزیو بر شهر آغاز می شود، به نام همزیستی مسالمت آمیز بین خرس ها و انسان ها. با این حال، در طول سال ها، خرس ها با تقلید از عادات انسانی مانند لباس پوشیدن و نوشیدن، شروع به فساد می کنند. پیشکار، خرس سالینیترو، در مرکز این فرایند قرار دارد: با ساختن بنای یادبودی به افتخار لئونزیو، حواس او را پرت می کند، سالینیترو یک قمارخانه باز می کند (که در آن لئونزیو پسرش تونیو را غافلگیر می کند) و مهمانی های وحشیانه ای را در یک کاخ پنهان ترتیب می دهد، سپس از پروفسور د آمبروزیوس یک عصای جادویی دیگر که برای خودش ساخته بود را می دزدد. پیشکار، در عطش قدرت، لئونزیو را به شدت زخمی می کند، زمانی که او به همراه وفادارانش برای مبارزه با یک مار دریایی وحشتناک که شهر را تهدید می کند، به دریا می رود. اما سالینیترو بلافاصله توسط خرس یاسمین، تنها کسی که متوجه دسیسه های او شده است، کشته می شود. شاه لئونزیو در بستر مرگ از خرس ها می خواهد که شهر و ثروتی را که آنها را فاسد کرده است، ترک کنند و به کوهستان بازگردند، جایی که آرامش خاطر خواهند یافت؛ حیوانات به خواست او احترام می گذارند و انسا
ن ها را برای همیشه رها می کنند. انتشار. این کتاب در سال ۱۹۴۵ توسط آرسی اس منتشر شد. در سال ۱۹۴۷ توسط فرانسیس لاب به انگلیسی ترجمه شد. در سال ۲۰۰۳، یک نسخه جدید آمریکایی با جلد سخت در مجموعه کودکان نیویورک ریویو منتشر شد و پس از آن در سال ۲۰۰۵ نسخه کاغذی آن توسط انتشارات هارپرکالینز منتشر شد. در نسخه هارپرکالینز، لمونی اسنیکت یک راهنمای خواننده نوشته است که خلاصه ای از هر فصل، سوالات جالبی برای تفکر خواننده و یک فعالیت جالب برای انجام هر فصل ارائه می دهد. پذیرش. "پابلیشرز ویکلی" در سال ۲۰۰۴ نوشت: «نقاشی های بوتزاتی حال و هوای سرگرم کننده و رترو-اروپایی را حفظ می کنند، در حالی که تصاویر رنگی گاه به گاه او بر پشت بام های قرمز شهر و معماری باشکوه آن تأکید دارند.» "کرکوس ریویوز" نوشت که این کتاب «شاید به همان اندازه که برای بزرگسالی که آن را با کودکی ده ساله به بالا به اشتراک می گذارد، برای کودکی که ممکن است آن را صرفاً به عنوان یک فانتزی بخواند، جذاب باشد.» این منتقد همچنین نوشت که «جلوه اپرا-کمیک، طرح داستانی قابل توجه، نقاشی های طنزآمیز - و صفحات کامل رنگی - توسط نویسنده، آن را برای مخاطبان گزینشی جذاب می کند.»
اقتباس سینمایی. این کتاب در فیلم انیمیشن فرانسوی-ایتالیایی "«تهاجم مشهور خرس ها به سیسیل"» به کارگردانی لورنزو ماتوتی اقتباس شده است که در سال ۲۰۱۹ برای اولین بار به نمایش درآمد.
ولادیمیر مارگانیا (؛ – ) بازیکن فوتبال گرجی تبار اهل شوروی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون قهرمان ورزشی اتحاد شوروی و مدال شجاعت کار شده است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال شاختار دونتسک و باشگاه فوتبال دینامو تفلیس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شوروی بازی کرده است.
نظام آموزشی ایران تا قرن نوزدهم عمدتاً بر پایه مکتب خانه ها استوار بود؛ نهادهایی سنتی که آموزش قرآن، خواندن و نوشتن، و اصول دینی را هدف قرار می دادند. این مراکز بیشتر بر تربیت معنوی تمرکز داشتند تا توسعه مادی زندگی. اما پس از شکست های نظامی ایران در جنگ های ایران و روس، نیاز به نهادهای آموزشی مدرن برای توسعه ملی و مقابله با عقب ماندگی احساس شد. این تحول با تأسیس مدارس جدید در دوران قاجار آغاز شد، مدارسی که برخلاف مکتب خانه ها، به آموزش علوم جدید، زبان های خارجی، و مهارت های زندگی مادی پرداختند. این تغییر، نقطه آغاز آموزش و پرورش نوین در ایران بود. در ایران پیش از دارالفنون، واژه «مدرسه» به حوزه های علمیه وابسته به مسجد اطلاق می شد که آموزش احکام و شریعت را با مشروعیت مدرس و مجتهد سامان می داد. در عصر قاجار، روحانیون دگراندیشی چون میرزا حسن رشدیه، با تحصیلات دینی در نجف و آشنایی با نظام آموزشی عثمانی، نخستین مدارس جدید را در ایران بنیان نهادند. پیشگامان. میرزا حسن رشدیه (۱۲۳۰–۱۳۲۳ هجری شمسی)، از پیشگامان تحول آموزش در ایران، بنیان گذار نخستین مدارس به سبک نوین و مبدع روش های نوین تدریس بود. او در تبریز زاده شد
و در خانواده ای روحانی پرورش یافت. رشدیه پس از سفر به بیروت و آشنایی با نظام آموزشی نوین، تصمیم گرفت شیوه های سنتی مکتب خانه را دگرگون کند. او نخستین مدرسه ابتدایی را در تبریز بنیان نهاد و با استفاده از الفبای صوتی، آموزش خواندن و نوشتن را برای کودکان ساده تر کرد. این اقدام با مخالفت های شدید سنت گرایان روبرو شد، اما رشدیه با پشتکار ادامه داد و مدارس متعددی در تبریز، مشهد و تهران تأسیس کرد. رشدیه را باید پدر فرهنگ نوین ایران دانست، زیرا او نه تنها مدارس جدید تأسیس کرد، بلکه کتاب های درسی ویژه کودکان نوآموز را نیز تألیف نمود. او معتقد بود آموزش باید با زندگی روزمره و نیازهای واقعی کودکان پیوند داشته باشد. در مقاله ای از فصلنامه تاریخ، دکتر سهراب یزدانی و ابراهیم بوچانی تأکید می کنند که رشدیه با حمایت امین الدوله و شیخ هادی نجم آبادی توانست نظام آموزشی ایران را متحول کند. او با تألیف کتاب هایی چون «تربیت الاطفال» و «الفبای صوتی»، روش های سنتی را کنار گذاشت و آموزش را به شیوه ای علمی و کاربردی نزدیک کرد. مدرسه سازی در عصر قاجار. در دوران قاجار، با تأسیس دارالفنون در سال ۱۲۳۰ شمسی (۱۸۵۱ میلادی)، نخستین گام جدی د
ر مسیر مدرسه سازی مدرن برداشته شد. دارالفنون با هدف آموزش علوم نظامی، مهندسی، پزشکی و زبان های خارجی تأسیس شد و الگویی برای مدارس بعدی شد. مدرسه سازی در عصر پهلوی. در دوره پهلوی، مدرسه سازی به سیاستی ملی تبدیل شد. دولت با تأسیس وزارت معارف و گسترش مدارس ابتدایی، متوسطه و عالی، آموزش را به ابزاری برای نوسازی اجتماعی و اقتصادی بدل کرد. مدارس دخترانه نیز در این دوره گسترش یافتند، و آموزش عمومی به تدریج فراگیر شد. در دوره رضاشاه (۱۹۲۵–۱۹۴۱)، مدرسه سازی به عنوان بخشی از پروژه نوسازی ملی مطرح شد. دولت با تأسیس وزارت معارف، تمرکز خود را بر گسترش آموزش ابتدایی، تربیت معلم، و تأسیس مدارس دولتی گذاشت. تا پیش از این دوره، آموزش عمدتاً در مکتب خانه ها و مدارس دینی انجام می شد، اما رضاشاه با تأسیس مدارس مدرن، نظام آموزشی سکولار را پایه گذاری کرد. تعداد مدارس ابتدایی از حدود ۳۰۰ مدرسه در سال ۱۳۰۴ به بیش از ۲٬۰۰۰ مدرسه در سال ۱۳۱۵ رسید. همچنین، مدارس دخترانه برای نخستین بار به طور رسمی تأسیس شدند، که نشانگر تحول فرهنگی مهمی بود. در دوره محمدرضا پهلوی (۱۹۴۱–۱۹۷۹)، مدرسه سازی با سرعت بیشتری ادامه یافت. دولت با اجرای برنامه ها
ی عمرانی پنج ساله، سرمایه گذاری گسترده ای در زیرساخت های آموزشی انجام داد. تعداد مدارس ابتدایی، راهنمایی و دبیرستان ها به ده ها هزار واحد رسید. همچنین، تأسیس دانشگاه ها و مؤسسات آموزش عالی مانند دانشگاه تهران، دانشگاه صنعتی شریف، و دانشگاه ملی ایران (شهید بهشتی کنونی) نشانگر گسترش آموزش در سطوح بالاتر بود. با این حال، کیفیت آموزش با چالش هایی مواجه بود: کمبود معلم متخصص، تمرکز بر آموزش نظری، و نابرابری منطقه ای در دسترسی به مدارس. آموزش و پرورش در این دوره، به ویژه در مناطق روستایی، با مشکلاتی چون نبود امکانات، فقر آموزشی و بی سوادی گسترده مواجه بود. تحول برنامه ها. با گسترش مدارس نوین، برنامه های درسی نیز دستخوش تحول شدند. دروس سنتی مانند صرف و نحو جای خود را به ریاضیات، علوم تجربی، تاریخ، جغرافیا و زبان های خارجی دادند. این تغییرات نه تنها در محتوای آموزشی بلکه در روش های تدریس نیز نمود یافت؛ از حفظ محوری به آموزش مفهومی و کاربردی. مدارس به تدریج به نهادهایی برای تربیت شهروندان مدرن، تقویت هویت ملی، و آماده سازی نیروی انسانی برای توسعه اقتصادی تبدیل شدند. این روند در دهه های ۱۳۴۰ و ۱۳۵۰ شمسی با تأسیس مدارس
نمونه، تیزهوشان، و فنی حرفه ای شتاب گرفت. پس از انقلاب ۱۳۵۷. پس از انقلاب ۱۳۵۷، سیاست های آموزشی دچار دگرگونی شد. تمرکز بر اسلامی سازی محتوا، گسترش عدالت آموزشی، و توسعه مدارس در مناطق محروم از اولویت های نظام جدید بود. آموزش دینی، احکام، و تاریخ اسلام جایگاه برجسته ای در برنامه های درسی یافتند. همچنین، با تأسیس نهضت سوادآموزی، تلاش گسترده ای برای ریشه کنی بی سوادی آغاز شد. در دهه های بعد، با رشد جمعیت و توسعه فناوری، مدارس هوشمند، آموزش مجازی، و نهادهای غیرانتفاعی نیز وارد عرصه شدند. با توجه به افزایش جمعیت ایران از ۳۵ میلیون نفر در سال ۱۳۵۷ به ۹۲ میلیون نفر در سال ۱۴۰۲، در چهار دهه گذشته، مدرسه سازی در ایران با رشد چشمگیری از نظر تعداد و کیفیت همراه بوده است. تعداد مدارس از حدود ۵۲ هزار واحد در سال ۱۳۵۷ به بیش از ۱۱۶ هزار مدرسه در سال ۱۴۰۳ رسیده و کلاس های درس نیز از ۱۳۲ هزار به حدود ۵۶۰ هزار افزایش یافته اند. این توسعه به ویژه در مناطق محروم و روستایی موجب افزایش دسترسی به آموزش شده است. سرانه فضای آموزشی نیز از ۱٫۸ متر مربع به ۵٫۴۴ متر مربع ارتقاء یافته که نشان دهنده بهبود استانداردهای ساخت، ایمنی، تهویه
و طراحی مدارس است. مشارکت مردمی نقش مهمی در این روند داشته؛ بیش از نیمی از مدارس با کمک خیرین ساخته شده اند و میزان کمک های مردمی از ۴ میلیارد به ۱۳ هزار میلیارد تومان رسیده است. مدارس جدید با رویکرد عدالت آموزشی در مناطق کم برخوردار احداث شده اند. در سال ۱۴۰۴، بیش از ۱۶ میلیون دانش آموز در ۱۲۳ هزار مدرسه و ۶۶۵ هزار کلاس درس مشغول تحصیل هستند. این آمارها نشان دهنده گسترش پوشش تحصیلی و ارتقاء کیفیت آموزش در سراسر کشور است. پس از انقلاب ۱۳۵۷، دولت با راه اندازی نهضت سوادآموزی در سال ۱۳۵۸، هدف خود را بر ریشه کنی بی سوادی و گسترش آموزش ابتدایی متمرکز کرد. در این دوره، تعداد مدارس ابتدایی و راهنمایی به طور چشمگیری افزایش یافت. نرخ باسوادی از ۴۷٫۵٪ در سال ۱۳۵۵ به بیش از ۹۰٪ در سال ۱۴۰۲ رسید. همچنین، تعداد دانش آموزان از ۷ میلیون نفر در سال ۱۳۵۷ به حدود ۱۷ میلیون نفر در سال های اخیر رسید. این رشد کمی، به ویژه در مناطق محروم و روستایی، با ساخت روزانه ۸ مدرسه در برخی سال ها همراه بود.
اصطلاح فرهنگ نورمن–عرب–بیزانسی، فرهنگ نورمن–سیسیلی یا، به شکل محدودتر، فرهنگ نورمن–عرب (که گاهی «تمدن عرب–نورمن» نیز خوانده می شود) به تعامل نورمن ها، یونانیان بیزانس، لاتین ها و عرب ها پس از فتح نورمن ها بر امارت سیسیل و شمال آفریقا از سال ۱۰۶۱ تا حدود ۱۲۵۰ میلادی اشاره دارد.این تمدن نتیجهٔ تبادلات گسترده در حوزه های فرهنگی و علمی بود که بر پایهٔ بردباری نورمن ها نسبت به جمعیت های لاتین زبان و یونانی زبان مسیحی و همچنین مهاجران عرب مسلمان پیشین شکل گرفت. در نتیجه، سیسیل تحت حاکمیت نورمن ها به چهارراهی برای تعامل میان فرهنگ نورمن و کاتولیک لاتین، ارتدکس بیزانسی و اسلام عربی بدل شد. فتح جنوب ایتالیا به دست نورمن ها. نخستین نورمن ها در فاصلهٔ سال های ۱۰۰۰ تا ۱۰۳۰ میلادی، در دوران قرون وسطای میانه، به جنوب ایتالیا رسیدند. خاندان دُهوتویل رابطه ای دوسویه و سودمند با پاپ برقرار کرده بودند؛ کلیسا آن ها را به عنوان حاکمان مشروع به رسمیت می شناخت و در عوض از حمایت نظامی آن ها بهره می برد.نورمن ها با استفاده از شکاف میان لومباردها و بیزانسی ها جای پایی در منطقه یافتند و در سال ۱۰۳۰ پایتختی در آوِرسا بنا کردند. پیروزی
سرنوشت ساز آنان در سال ۱۰۵۳ رخ داد، زمانی که نیروی پاپی متشکل از لومباردها و سپاه بیزانس امپراتوری را در «چیوی تلا سول فورتوره» شکست دادند. در این نبرد، پاپ لئو نهم که از مخالفان نورمن ها پشتیبانی می کرد نیز به اسارت درآمد.رابرت گیسکارد پس از فتح سیسیل، لشکرکشی های دیگری را برای گسترش نفوذ نورمن ها در جنوب ایتالیا آغاز کرد؛ از جمله تصرف باری در ۱۰۷۱ و سالِرنو در ۱۰۷۷. فتح سیسیل به دست نورمن ها. هفتادوسه سال پس از یورش اسلامی به جنوب ایتالیا، ارتش بیزانس در سال ۱۰۳۸ به فرماندهی ژنرال بیزانسی George Maniakes بازپس گیری سیسیل را آغاز کرد. این تهاجم بر گروهی از مزدوران نورس، وارنگیان ــ از جمله پادشاه آیندهٔ نروژ هارالد هاردرادا ــ و نیز چندین دسته از جنگاوران ایتالو-نورمن تکیه داشت. هرچند مرگ مانیاکس در جنگ داخلی بیزانس در ۱۰۴۳ این یورش را ناتمام گذاشت، نورمن ها پیشروی های بیزانسی ها را پی گرفتند و فتح امارت سیسیل و شمال آفریقا را کامل کردند. نورمن ها که به عنوان مزدور و ماجراجو رو به جنوب می آوردند، به افسانهٔ «جزیره ای خجسته و آفتابی در دریاهای جنوبی» دل بسته بودند. رابرت گیسکارد، پسر تانکرد، در ۱۰۶۰ چندین ناح
یه از جنوب ایتالیا را فتح کرد. جزیرهٔ سیسیل از نظر سیاسی میان سه عرب امیرنشین تقسیم شده بود و جمعیت قابل توجه ارتدکسِ بیزانسی علیه مسلمانان حاکم شوریدند. یک سال بعد مسینا به دست سپاهیان تحت رهبری «راجر بوسّو» (برادر رابرت گیسکارد و راجر یکم، کنت آیندهٔ سیسیل) سقوط کرد و در ۱۰۷۱ نورمن ها پالرمو را گرفتند. عرب های مسلمان و بربرها تا ۱۰۷۲ همچنان سیسیل و برخی نواحی جنوب ایتالیا را در دست داشتند، اما سرانجام به دست نورمن های مسیحی شکست خوردند و به قلمروهای ایبری و شمال آفریقا عقب نشستند. از دست رفتن این شهرها ــ هر یک با بندری باشکوه ــ ضربهٔ سختی بر قدرت مسلمانان در جزیره بود. سرانجام، نورمن ها سراسر سیسیل را گرفتند. در ۱۰۹۱، نوتو در جنوبی ترین دماغهٔ سیسیل و جزیرهٔ مالت، آخرین دژهای عرب، نیز به دست نیروهای مسیحی سقوط کرد. فتح آفریقا به دست نورمن ها. پادشاهی آفریقا امتداد منطقه مرزی دولت سیکولو-نورمن در استان سابق رومی آفریقا (به عربی تونسی: "Afrīqiya")، مطابق با تونس و بخش هایی از الجزایر و لیبی امروزی بود. منابع اصلی برای این پادشاهی عربی (مسلمان) هستند؛ منابع لاتین (مسیحی) کمتر هستند. به گفته هوبرت هوبن، از آن
جایی که «آفریقا» هرگز در عنوان سلطنتی پادشاهان سیسیل ذکر نشده است، «نباید از «پادشاهی نورمن آفریقا» صحبت کرد.» بلکه «[آفریقای نورمن] در واقع به مجموعه ای از شهرهای تحت کنترل نورمن ها در امتداد ساحل افریقیه گفته می شد.» فتح آفریقا توسط سیسیلی ها در زمان راجر دوم در سال های ۱۱۴۶–۱۱۴۸ آغاز شد. حکومت سیسیل شامل پادگان های نظامی در شهرهای بزرگ، باج گیری از جمعیت مسلمان محلی، حمایت از مسیحیان و ضرب سکه بود. اشراف محلی تا حد زیادی در جای خود باقی ماندند و شاهزادگان مسلمان، دولت مدنی را تحت نظارت سیسیلی ها کنترل می کردند. ارتباطات اقتصادی بین سیسیل و آفریقا، که قبل از فتح قوی بودند، تقویت شد، در حالی که روابط بین آفریقا و شمال ایتالیا گسترش یافت. در اوایل سلطنت ویلیام اول، «پادشاهی» آفریقا به دست موحدان افتاد (۱۱۵۸–۱۱۶۰). ماندگارترین میراث آن، تجدید صف بندی قدرت های مدیترانه ای بود که پس از سقوط آن و نهایی شدن صلح سیسیلی-موحدان در سال ۱۱۸۰ حاصل شد. تعاملات فرهنگی. پس از فتح جنوب ایتالیا به دست نورمن ها، فرهنگی پرشور از آمیزش نورمن–عرب–بیزانسی در سیسیل پدید آمد. این فرهنگ در پادشاهانی چون راجر دوم، پادشاه سیسیل نمود ی
افت؛ او در دربار خود سربازان، شاعران و دانشمندان مسلمان داشت، و شخصیت هایی همچون یونانیان بیزانس، کریستودولوس، جورج انطاکی و سرانجام فیلیپ مهدیه را به عنوان «امیرالامرا» به خدمت گرفت.راجر دوم خود عربی می دانست و دلبستهٔ فرهنگ عربی بود. او در لشکرکشی هایش در جنوب ایتالیا از نیروها و ماشین های محاصرهٔ عربی و یونانی استفاده کرد و معماران عرب و بیزانسی را برای ساخت بناهای نورمن–عرب–بیزانسی به کار گرفت. بسیاری از فنون کشاورزی و صنعتی که در دو قرن پیشین توسط عرب ها به سیسیل آورده شده بود، حفظ و توسعه یافت و به شکوفایی چشمگیر جزیره انجامید.بسیاری از آثار کلاسیک یونانی که برای غربِ لاتین زبان از دیرباز از دست رفته بود، از نسخه های یونانی بیزانسی یافت شده در سیسیل مستقیماً به لاتین ترجمه شد.برای دو قرن پس از آن، سیسیلِ نورمنی الگویی شد که در سراسر اروپا و سرزمین های عربی ستوده می شد. تاریخ نگار انگلیسی جان جولیوس نوریچ دربارهٔ پادشاهی سیسیل نوشت:«سیسیل نورمنی در اروپا ــ و در حقیقت در تمام دنیای تعصب آلودِ قرون وسطی ــ نمونه ای از بردباری و روشنگری بود؛ درسی در احترام که هر انسانی باید نسبت به کسانی داشته باشد که خون
و باورشان با او متفاوت است.»در دوران راجر دوم، پادشاهی سیسیل بیش ازپیش به خاطر چندملیتی بودن و بردباری دینی اش شناخته می شد. نورمن های کاتولیک، لانگوباردها و سیسیلی های بومی، عرب های مسلمان و یونانیان ارتدکس بیزانسی در این دوره در هماهنگی نسبی زیستند، و گفته می شود راجر دوم طرح برپایی امپراتوری ای را داشت که تا مصر فاطمی و دولت های صلیبی در شام گسترش می یافت، اما مرگش در ۱۱۵۴ مانع تحقق آن شد.یکی از بزرگ ترین آثار جغرافیایی قرون وسطی، کتاب روجر اثر شریف ادریسی، برای راجر دوم نگاشته شد. در پایان سدهٔ دوازدهم، برآورد می شود یک سوم جمعیت سیسیل به زبان یونانی میانه سخن می گفتند و بقیه به زبان های رومیِ آورده شده از ایتالیا (مانند زبان سیسیلی، گالی-سیسیلی و زبان نورمان باستان), عربی سیسیلی و عبری تکلم داشتند.هرچند زبان دربار فرانسوی باستان (از شاخهٔ زبان های اوییل) بود، همهٔ فرمان های سلطنتی به زبان مخاطبان صادر می شد: لاتین، یونانی بیزانسی، عربی و عبری. ردای سلطنتی راجر که در تاج گذاری (و سپس در تاج گذاری فریدریش دوم، امپراتور مقدس روم) پوشیده شد، کتیبه ای عربی با تاریخ قمری ۵۲۸ (۱۱۳۳–۱۱۳۴) داشت. نویسندگان اسلامی
شگفت زده از بردباری پادشاهان نورمن چنین نوشتند: «با [مسلمانان] به نیکی رفتار شد و حتی در برابر فرانک ها نیز از آنان حمایت می شد. از این رو، آنان عشق بسیاری به پادشاه راجر داشتند.» ابن اثیر تعاملات با پادشاهان بعدی نورمن، به عنوان مثال در زمان ویلیام دوم سیسیل، ادامه یافت، همان طور که ابن جبیر، جغرافیدان اسپانیایی-عرب که پس از بازگشت از زیارت مکه در سال ۱۱۸۴ در این جزیره فرود آمد، گواهی می دهد. در کمال تعجب، ابن جبیر از استقبال بسیار گرمی از سوی مسیحیان نورمن برخوردار شد. او همچنین از اینکه متوجه شد حتی برخی از مسیحیان به زبان عربی صحبت می کنند و چندین مقام دولتی مسلمان هستند، شگفت زده شد: نگرش پادشاه واقعاً خارق العاده است. نگرش او نسبت به مسلمانان بی نقص است: او به آنها شغل می دهد، مأموران خود را از بین آنها انتخاب می کند، و همه، یا تقریباً همه، ایمان خود را مخفی نگه می دارند و می توانند به دین اسلام وفادار بمانند. پادشاه به مسلمانان اعتماد کامل دارد و برای انجام بسیاری از امور خود، از جمله مهم ترین آنها، به آنها تکیه می کند، تا جایی که متصدی بزرگ آشپزی یک مسلمان است (...). وزرا و پیشخدمت های او خواجه سرا هس
تند که تعدادشان زیاد است و اعضای دولت او هستند و او برای امور خصوصی خود به آنها تکیه می کند. ابن جبیر، "رحله".ابن جبیر اشاره کرد که برخی از مسیحیان در پالرمو لباس مسلمانان را می پوشیدند و به زبان عربی صحبت می کردند. پادشاهان نورمن همچنان به ضرب سکه های عربی با تاریخ هجرت ادامه دادند. دفاتر ثبت دربار سلطنتی به زبان عربی نوشته می شدند. در جایی از ویلیام دوم سیسیل نقل شده است که گفته است: «هر یک از شما باید کسی را که می پرستد و به او ایمان دارد، فرا بخواند.» هنر نورمن-عرب-بیزانسی. بسیاری از فنون هنری بیزانسی و اسلامی نیز برای پایه گذاری هنر عرب–نورمن جذب شدند: موزاییک کاری و فلزکاری با قطعات مرصع، حجاری عاج و سنگ سماق، تراش سنگ های سخت، ریخته گری مفرغ و تولید ابریشم. راجر دوم، پادشاه سیسیل یک کارگاه سلطنتی ("regium ergasterium") تأسیس کرد که برای مدتی انحصار تولید ابریشم در سراسر اروپای غربی را در اختیار سیسیل قرار داد.در جریان یورش به امپراتوری بیزانس، دریاسالار جورج انطاکی بافندگان ابریشم شهر تبای را به سیسیل منتقل کرد. این صنعت تا آن زمان بخشی از انحصار به سختی حفاظت شدهٔ بیزانسی بود. ادشاهان نورمن به خوبی حا
می هنرها شناخته می شدند. نمونه ای از این حمایت را می توان در ساخت «طراز» دید؛ کارگاه های ابریشم که در دولت های اسلامی، به ویژه در مصر، رواج داشت.در جریان یورش به امپراتوری بیزانس، دریاسالار جورج انطاکی بافندگان ابریشم شهر تبای را به سیسیل منتقل کرد. این صنعت تا آن زمان بخشی از انحصار به سختی حفاظت شدهٔ بیزانسی بود. پادشاهان نورمن به خوبی حامی هنرها شناخته می شدند. نمونه ای از این حمایت را می توان در ساخت «طراز» دید؛ کارگاه های ابریشم که در دولت های اسلامی، به ویژه در مصر، رواج داشت.راجر دوم یکی از برجسته ترین حامیان هنر بود. مشهورترین تصویر او در سیسیل، در کلیسای سانتا ماریا دل آمریگالیو دیده می شود؛ جایی که او در پوشش آیینی ویژهٔ امپراتوران بیزانس و با تاجی بیزانسی بر سر، به تصویر کشیده شده است. معماری نورمن-عرب-بیزانسی. حاکمان جدید نورمن، ساخت بناهایی را در «سبک عرب–نورمن» آغاز کردند. آنان بهترین ویژگی های معماری عربی و بیزانسی را در هنر خود گنجاندند. کلیسای سان جیووانی دگلی ارمیتی در پالرمو (۱۱۴۳–۱۱۴۸)، ساختهٔ راجر دوم، پادشاه سیسیل، نمونه ای برجسته از این سبک است. گنبدهای سرخ رنگ آن به روشنی نفوذ عربی در
معماری سدهٔ دوازدهم سیسیل را نشان می دهد. فرانسیس الیوت در کتاب "Diary of an Idle Woman in Sicily" آن را «کاملاً شرقی… گویی مناسب بغداد یا دمشق» توصیف کرد. برج ناقوس با چهار طبقهٔ طاق نما نیز نمونه ای شاخص از معماری گوتیک است. کلیسای پالاتینا در پالرمو نیز به گونه ای هماهنگ مجموعه ای از سبک ها را دربرمی گیرد: معماری و درهای نورمنی، قوس ها و کتیبه های عربی، گنبد و موزاییک های بیزانسی. برای نمونه، خوشه هایی از ستاره های هشت پر که در طراحی اسلامی رایج بود، در سقف به گونه ای چیده شده اند که نقش صلیب مسیحی را پدیدمی آورند. کاخ سلطنتی راجر نمونه ای برجسته از چندفرهنگی بودن معماری آن دوره است؛ با موزاییک های بیزانسی ساخته شده در قسطنطنیه و سقف های مقرنس مانند اسلامی. استادان موزاییک کار بیزانسی نقش پررنگی در طراحی کلیسای چفالو داشتند.کاخ همچنین شامل دو برج بود که یکی به «برج یونانی» معروف شد، زیرا به دست معماران یونانی طراحی شده بود.کلیسای جامع مونرئاله عموماً «نورمن–عرب–بیزانسی» توصیف می شود. نمای بیرونی درگاه های اصلی با طاق های نوک تیز، به زیبایی با حجاری و نازک کاری رنگی آراسته است و تزیینات درونی آن را استادان
بیزانسی انجام داده اند. کلیسای سانتا ماریا دل آمریگالیو که در ۱۱۴۳ به دستور «جورج انطاکی» ــ امیرالامرا و وزیر اعظم راجر دوم ــ ساخته شد، در منشور بنیادین دوزبانهٔ یونانی–عربی اش به عنوان کلیسای ارتدکس یونانی وقف شد و به سبک طرح صلیب یونانی با برخی تأثیرات عربی ساخته گردید. کلیسای روستایی سنتی پیترو و پائولو داگرو در کاسالوکیو سیولو، از آثار منحصربه فرد این دوره است و «یکی از پیشرفته ترین و منسجم ترین بناهای معماری برآمده از حکومت نورمن ها در سیسیل» توصیف شده است.دیگر نمونه های معماری عرب–نورمن عبارت اند از کاخ نورمن ها و کستلبوئنو. این سبک ساخت وساز تا سده های چهاردهم و پانزدهم تداوم یافت و به ویژه در کاربرد گنبد به چشم می آمد. از دیگر نمونه های معماری عرب-نورمن می توان به کاخ نورمن یا کاستلبونو اشاره کرد. این سبک ساخت و ساز تا قرن ۱۴ و ۱۵ میلادی ادامه داشت که نمونه بارز آن استفاده از گنبد است. دانش نورمن-عرب-بیزانسی. ترجمهٔ متون علمی از یونانی و عربی به لاتین در سیسیل، به ویژه در پالرمو، بسیار رایج بود. «هنریکوس آریستیپوس» نقش مهمی در یکی از مشهورترین ترجمه ها ایفا کرد؛ او به عنوان مشاور اصلی گوگیرمو یکم، ا