Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اسپین داکترز (به انگلیسی: Spin Doctors) یک گروه راک آلترناتیو آمریکایی از شهر نیویورک است که بیشتر به خاطر آهنگ های اوایل دهه ۱۹۹۰ «دو شاهدخت» و «Little Miss Can't Be Wrong» شناخته می شود. گروه در حال حاضر شامل کریس بارون (خواننده اصلی)، اریک شنکمن (گیتار و خواننده) و آرون کومس (درام، بیس و کیبورد) است. تاریخچه. این گروه در اواخر دهه ۱۹۸۰ در شهر نیویورک، در ابتدا به عنوان گروهی به نام Trucking Company شکل گرفت. این گروه شامل گیتاریست کانادایی اریک شنکمن، هارمونیست جان پوپر و خواننده کریس بارون بود.
مصرف چندمادگی یا مصرف چند دارو به استفادهٔ ترکیبی از مواد روان انگیز اشاره دارد. مصرف موادّ چندگانه ممکن است برای کاربردهای انتیوژیک (مقاصد معنوی/عرفانی)، تفریحی یا خارج از دستور، با مواد قانونی و غیرقانونی صورت گیرد. در بسیاری از موارد دارویی به عنوان داروی پایه یا اولیه، همراه با داروهای اضافی برای تغییر یا تعدیل عوارض جانبی یا تولرانس داروی اولیه و ایجاد تجربه لذت بخش تر با اثرات هم افزایی ی دارو، یا مکمل برای داروی اولیه هنگام کم بود عرضه استفاده می شود.
چاقوی پرتابی () چاقویی است که به صورت خاص، موزون و طراحی شده است تا قادر باشد به صورت کارآمدی آن را پرتاب کرد. آنها در ردهٔ متمایزی از چاقوهای معمولی قرار دارند. چاقوهای پرتابی در مراسم های تعداد زیادی از فرهنگ ها در سراسر جهان مورد استفاده قرار می گیرند و بدین لحاظ شگردهای مختلفی برای پرتاب کردن آنها ایجاد شده و اشکال و فرم های مختلفی از چاقوی پرتابی بوجود آمده است. هم چنین از چاقوهای پرتابی در اجراهای نمایش جنبی و ورزش استفاده می شود.
جنوبگان قاره ای در نیم کره جنوبی است که جمعیت دائم انسانی ندارد. جنوبگان ممکن است به یکی از موارد نیز زیر اشاره داشته باشد:
ولادیمیر گامکرلیدزه یک کشتی گیر آزادکار اهل کشور گرجستان است. وی سابقه حضور در المپیک ۲۰۲۴ پاریس را دارد. از افتخارات وی می توان به کسب مدال نقره مسابقات قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۳ اشاره کرد. فعالیت حرفه ای. قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۳. گامکرلیدزه در وزن ۷۹ کیلوگرم کشتی آزاد قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۳ بلگراد شرکت کرد، او در این مسابقات آلانس آمیروس از لتونی، بولات ساکایف از قزاقستان و واسیل میخایلوف از اوکراین را شکست داد و به فینال رسید. وی در دیدار نهایی به احمد عثمانوف از روسیه باخت و به مدال نقره رسید.
چاقوی گریپ فروت () نوع خاصی از چاقو است که به طور خاص برای بریدن گریپ فروت طراحی شده است. این چاقوها دارای ابعادی کوچک و تیغه دندانه دار غیر مستقیم بوده که برای دربرگرفتن انحناهای گریپ فروت طراحی شده اند. در فیلم سینمایی "در مکانی پرت" محصول سال ۱۹۵۰ که فیلمی در ژانر درام جنایی بود، شخصیتی را که هامفری بوگارت در نقش آن ظاهر شده بود، در حال صاف کردن یک چاقوی گریپ فروت است بدون اینکه به هدف از طراحی این نوع چاقو توجهی کند.
فردیناند برتیه (؛ – ) مربی ناشنوایان، روشنفکر و سازمان دهنده سیاسی فرانسوی بود. وی یکی از نخستین قهرمانان هویت و فرهنگ ناشنوایان است و برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور (شوالیه) شده است.
نبرد پلاگونیا () که در ابتدای تابستان یا پاییز ۱۲۵۹ به وقوع پیوست، نبردی میان امپراتوری نیقیه و نیروهای متحد امارت اپیروس، پادشاهی سیسیل و شاهزاده نشین آخا بود که در نهایت با پیروزی امپراتوری نیقیه همراه شد. این نبرد حادثه ای مهم در تاریخ مدیترانه شرقی بود که منجر به بازپس گیری قسطنطنیه توسط یونانی و سقوط دولت لاتینی ها در سال ۱۲۶۱ شد.
آلکسیوس استراتگوپولوس ، یکی از اشراف و فرمانده های بیزانسی بود که توانست تا مقام "مگاس دامستیکوس" و "سزار" در دربار امپراتوری نیقیه در ادامه بیزانس رشد پیدا کند. نخستین اشاره به وی در منابع یونانی، در زمان لشکرکشی او علیه امارت اپیروس است که پس از آن توانست نظر امپراتور نیقیه را به خود جلب کند. او در نبرد پلاگونیا شکست جست که با پیروزی قاطع نیروهای نیقیه در برابر نیروهای فرانک و لاتینی همراه شد. با این حال پس از توافق آتش بس میان نیقیه و دولت های لاتین و فرانک، او به یکباره به قسطنطنیه یورش برد و توانست پایتخت پیشین امپراتوری بیزانس را در ژوئیه ۱۲۶۱ فتح و امپراتوری بیزانس را مجدداً احیا کند.
علی لبیب (زادهٔ ۳۰ شهریور ۱۳۸۱) دوچرخه سوار اهل ایران است. همچنین لبیب به عنوان تنها رکابزن ایران برای مسابقه در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ پاریس انتخاب شد.و موفق شد رتبهٔ ۷۶ ام را بدست اورد بازی های آسیایی. علی لبیب عضو تیم ملی دوچرخه سواری ایران در بخش جاده ای در بازیهای آسیایی در سال ۲۰۲۲ در هانگژو، چین موفق شد به مقام چهارم مسابقات دست یابد. المپیک. لبیب همچنین یکی از اعضای کاروان ایران در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ پاریس بود. او در بخش رقابت جاده انفرادی مردان، توانست از خط پایان عبور کند و از میان ۹۰ شرکت کننده، به مقام ۷۶ برسد.
بحرِ هَزَج در اصطلاح عروضی، به بحر شعری گفته می شود که ارکان آن از تکرار «مَفاعیلُن» (U - - -) یا زحافات آن تشکیل شده و از بحور متّفق الارکان است. هزج به معنی سرود و ترانه و آواز با ترنم است و اوزانی مترنم دارد. (مفاعیلن - وتد مقرون و سبب خفیف «°°|°|°|/ᴗ – – –») مشهورترین وزن آن: زحافات. زحافات (تغییرات) مشهور بحر هزج: (قَبض - کَفّ - خَرب - خَرم (تخنیق) - شَتر - حَذف – جَبّ - بتر - توسیع): اوزان. اوزان پرکاربرد بحر هزج: مجموعهٔ اوزان بحر هزج (به ترتیب افاعیل): اوزان رباعی. اوزان رباعی ۱۲ تا و در بحر هزج است. شش وزن در شجرهٔ اَخرب: شش وزن در شجرهٔ اَخرم: وزن دوبیتی. دوبیتی سنتی که سرایندهٔ برجستهٔ آن باباطاهر همدانی است، نیز وزنی یکسان از قرار زیر و در بحر هزج دارد: پانویس. * اوزان پرکاربرد
کارآگاه گجت (به انگلیسی: Inspector Gadget) یک بازی ویدئویی در ژانر اکشن و ماجراجویی است که برپایه انیمیشن سریالی کارآگاه گجت در سال ۱۹۹۳ برای کنسول سوپر نینتندو منتشر شد. این بازی به دلیل وفاداری به سریال، در کنار بازی جزو یکی از بهترین اقتباس های این سریال در صنعت گیم به شمار می رود. در این بازی پس از ۱۰ سال، چهره دکتر کلاو خبیث اصلی این سریال برای اولین بار دیده شد که در پایان بازی، با شکست دادن او و نجات دادن پنی، چهره او نمایان می شود.
ویلیام شالیت (؛ 1160s – ۱۲۰۹)، شوالیه فرانسوی حاضر در جنگ صلیبی چهارم بود که پس از فتح قسطنطنیه توسط نیروهای صلیبی، مبدل به نخستین شاهزاده آخا در سال ۱۲۰۵ و فتح شبه جزیره پلوپونز گردید.
چنتریون دوم زاکاریا (؛ م. ۱۴۳۲) یکی از اعضای خاندان قدرتمند جنوایی و تاجر پیشهٔ زاکاریا در موریا بود که سال ۱۴۰۴ به دستور پادشاه ناپل به عنوان شاهزاده آخا برگزیده شد. وی آخرین حاکم امپراتوری لاتین بود که تحت حاکمیت امپراتوری بیزانس درنیامده بود.
اوتون د لا روش ، اشراف زاده بورگوندی از خاندان د لا روش که در جنگ صلیبی چهارم در ابتدای قرن ۱۳ میلادی شرکت جست و پس از آن توانست به عنوان نخستین دوک آتن در سال ۱۲۰۵ انتخاب گردد. وی افزون بر آتن، توانست در سال ۱۲۱۱ شهر تبس نیز به محدوده قلمروی خویش اضافه کند.
«چندش» ترانه ای از گروه راک آمریکایی استون تمپل پایلتس و یکی از قطعات اولین آلبوم استودیویی آن ها با نام "هسته" (۱۹۹۲) است. این قطعه در پایان سال ۱۹۹۳ در قالب تک آهنگی از آن آلبوم منتشر شد. محتوا. شعر این قطعه را اسکات وایلند (خواننده) و رابرت دی لئو (باسیست) نوشته اند و موسیقی آن از دی لئوست. دی لئو دربارهٔ «چندش» گفته است: طبق نقل قولی از وایلند «این آهنگ واکنشی است به احساس انزوا یا بیرون انداخته شدن از یک جمع به خاطر این که آن قدرها باحال نبوده ای و عصبانیت و غم برآمده از چنین رفتاری». پس از انتشار ترانه سطری از آن که می گوید: "من نیمی از آدمی هستم که بودم / احساس سپیده دمی را دارم که در خاکستری محو می شود" بر سر زبان ها افتاد. «چندش» در برخی وب سایت های لیریکس یا ارائهٔ خدمات اشتراک گذاری فایل مثل لایم وایر، به اشتباه با نام «نیمی از آدمی که بودم» و اثر نیروانا معرفی شده است.
فرانچسکو دوم آچایولی (؛ زادهٔ ۱۴۶۰)، پسر آنتونیو دوم آچایولی و ماریا زورزی بود. از او به عنوان آخرین دوک آتن یاد می شود. او تنها دو سال بر مسند قدرت بود تا آن که نیروهای تُرک در سال ۱۴۵۶ شهر را محاصره کردند. با وجود مقاومت دو سالهٔ فرانچسکو، سرانجام بارسیدن سلطان محمد دوم به آتن، شهر تسلیم نیروهای عثمانی گردید. با این حال فرانچسکو توانست قدرت خویش را در تبس (تبای) حفظ کند.
نبرد آلمیروس ()، نبردی است در ۱۵ مارس ۱۳۱۱ میان نیروهای دوک نشین فرانکی آتن و متحدانش در مقابل با کمپانی کاتالان که در نهایت با پیروزی قاطع نیروهای مزدور کاتالان همراه شد و قدرت در آتن به نیروهای کاتالان رسید.
مهدی الفتی (زاده ۱۶ اسفند ۱۳۷۹ در گرگان) ژیمناست اهل ایران است. وی در بازی های آسیایی ۲۰۲۲ موفق به کسب مدال نقره پرش از خرک مردان شده است. همچنین الفتی اولین مدال تاریخ ژیمناستیک ایران در بازی های آسیایی را کسب کرده است. المپیک ۲۰۲۴ پاریس. الفتی، برای اولین بار، ایران را صاحب سهمیه در ماده پرش خرک بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ پاریس گردانید. امتیازات ۴ مسابقه جام جهانی، جهت کسب دو سهمیه آخر المپیک پاریس که در کشورهای مصر، آلمان، آذربایجان و قطر برگزار گردید، در جدول زیر آمده است. مهدی الفتی با کسب امتیاز لازم در این مسابقات، به عنوان نفر دوم، موفق به کسب سهمیه المپیک در ماده پرش خرک گردید. پس از موفقیت الفتی، ورزشکار استرالیایی شکایتی تنظیم و مدعی بود که او باید به جای الفتی در المپیک شرکت نماید. با دفاعیات ایران، که طبق قانون کسب سهمیه، مجموع امتیازات ۳ مسابقه از ۴ مسابقه ملاک است، سهمیه مهدی الفتی برای المپیک تأیید گردید . الفتی در مسابقات المپیک ۲۰۲۴ پاریس با کسب رتبه ۸ در مرحله مقدماتی بین ۱۸ شرکت کننده، به فینال رشته پرش خرک صعود کرد. او در فینال پرش خرک، هفتم شد. پرچمداری ایران در المپیک. "مقاله اصلی:فه
رست پرچم داران کاروان ایران در بازی های المپیک" مهدی الفتی با تأیید کمیته ملی المپیک، به همراه ندا شهسواری به عنوان پرچمداران کاروان ایران در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ پاریس معرفی شدند.
نقاشی هندی دارای سنت و تاریخ بسیار طولانی در میان هنر هندی ها است؛ با این حال، به دلیل شرایط آب و هوایی هندوستان، نمونه های اولیه کمی از نقاشی های این تمدن باقی مانده است. اولین نقاشی های هندی، نقاشی های صخره نگاره های دوران ماقبل تاریخ بودند، مانند سنگ نگاره هایی که در پناهگاه های صخره ای بهیمبتکا کشف شده است. برخی از نقاشی های صخره ای عصر حجر که در میان پناهگاه های صخره ای بهیمبتکا یافت شده اند، تقریباً ۱۰۰۰۰ سال قدمت دارند. در ادبیات باستانی ادیان هندو و بودایی به کاخ ها و دیگر ساختمان های تزئین شده با نقاشی ("چیترا") اشاره شده است، اما نقاشی های غارهای آجانتا از معدود موارد باقی مانده اند و مهم ترین آثار باستانی هندوستان به شمار می روند. احتمالاً در این دوره نقاشی هایی با مقیاس کوچک تر در نسخه های خطی نیز انجام می شد، اگرچه اولین آثار باقی مانده مربوط به دوره قرون وسطی است. سبک جدیدی در عصر گورکانیان به عنوان تلفیقی از مینیاتور ایرانی با سنت های قدیمی تر هند پدیدار شد و از قرن هفدهم میلادی این سبک در سراسر دربارهای دودمان های هندی، از مذاهب مختلف، ترویج یافت و هر یک از این دربارها سبک محلی مخصوص خودشان را
توسعه دادند. واپسین این سبک ها نقاشی های کمپانی است که برای مشتریان بریتانیایی تحت حکومت راج بریتانیا ایجاد شد و از قرن نوزدهم در مدارس هنری و در راستای سیاست های غربی توسعه یافت. این مسیر منجر به نقاشی مدرن هندی شد که به طور فزاینده ای به ریشه های هندی وفادار است. نقاشی های هندی را می توان به دسته های نقاشی های دیواری، نگارگری ها و نقاشی روی پارچه تقسیم کرد. نقاشی های دیواری (مورال) آثار بزرگی هستند که روی دیوارهای سازه ها ترسیم می شدند، مانند غارهای آجانتا و معبد کایلشنات. نقاشی های مینیاتوری در مقیاس بسیار کوچک تری، درون کتاب یا گلشن (آلبوم) نقاشی می شدند و بر روی مواد فاسد شدنی مانند کاغذ و پارچه شکل می گرفتند. آثاری از نقاشی های دیواری، با تکنیک های فرسکو، در تعدادی از مکان ها با معماری صخره ای هندی باقی مانده است که حداقل به ۲۰۰۰ سال قبل بازمی گردد، اما بقایای قرن اول و پنجم میلادی در غارهای آجانتا مهم ترین آنها هستند. نقاشی های روی پارچه در زمینه ای محبوب تر، بیشتر به صورت هنر محلی ترسیم می شدند، برای مثال خوانندگان دوره گرد شعرهای حماسی، مانند بوپاهای راجستان و چیتراکاتی در جاهای دیگر، چنین نقاشی های
ی می کشیدند تا به زائران اماکن مقدس به عنوان سوغاتی بفروشند. تعداد بسیار کمی از این طیف از آثار به بیشتر از ۲۰۰ سال قدمت می رسند، اما به نظر می رسد که این سنت بسیار قدیمی تر باشد. برخی از سنت های منطقه ای اینچنینی هنوز در حال تولید آثار هستند. تاریخچه نقاشی هند. هنر صخره ای ماقبل تاریخ. نقاشی های پیش از تاریخ عموماً بر روی صخره ها کشیده می شدند و به این حکاکی ها سنگ نگاره می گویند. این نقاشی ها عموماً حیواناتی اعم از گاومیش کوهان دار، خرس، ببر و غیره را به تصویر می کشند قدیمی ترین نقاشی های هندی سنگ نگاره مربوط به حدود ۳۰۰۰۰ سال پیش است که در غارهای بهیمبتکا وجود دارد. نقاشی های دیواری (مورال). تاریخ نقاشی های دیواری هند در دوران باستان و اوایل قرون وسطی، از قرن دوم قبل از میلاد تا قرن هشتم الی دهم پس از میلاد، امتداد دارد. بیش از ۲۰ مکان در سرزمین هند هست که نقاشی های دیواری مربوط به این دوره، عمدتاً درون غارهای طبیعی و اتاق های سنگ تراشی شده، دارند. اینها شامل غارهای آجانتا، باغ، سیتاناواسال، آرممالای (تامیل نادو)، معبد کایلاساناتا در غارهای الورا، رامگار و سیتابینجی هستند. نقاشی های دیواری این دوره عمدتاً
مضامین مذهبی ادیان بودایی، جین و هندو را به تصویر می کشیدند. اگرچه مکان هایی نیز وجود دارد که نقاشی های سکولار و غیرمذهبی در آن ها مشاهده می شود. همچون قدیمی ترین غار نقاشی شده و تئاتر شناخته شده در چاتیسگر - جوگیمارا و سیتابنگا - که مربوط به قرن سوم تا یکم قبل از میلاد است. نقاشی های مینیاتوری قبل از قرن یازدهم. آثار اولیه نقاشی های هندی که قابل حمل باشند، اکثراً از نوع مینیاتورهایی بودند که بر اساس متون کشیده می شدند و برخی نقاشی ها بر روی اشیائی مثل جعبه هم موجودست. هیچ شواهدی از نقاشی روی پارچه در دوره های مقدم وجود ندارد و تنها برخی نقاشی های بودایی در تبت یا آسیای مرکزی به این سبک ترسیم می شدند. برخی از تصاویری که سر اورل استاین در خارج از هند به دست آورد، نقاشی های هندی است که بیشتر آن ها بودایی و برخی شان از خدایان هندو مانند گانشا و شیوا هستند. به گفته بلورتن، چنین نقاشی های اولیه عمدتاً به دلیل آب و هوای مرطوب هند و همچنین به دلیل این که حاکمان مسلمان آنان را مظهر بت پرستی می دانستند، در قرن های بعد از بین رفت و باقی نماند. شرق هند. در شرق هند، مراکز اصلی فعالیت های هنری و فکری دین بودایی نالاندا، ا
ودانتاپوری، ویکرامشیلا و سومارپورا واقع در پادشاهی پالا (بنگال و بیهار امروزی) بودند. نقاشی مینیاتوری این منطقه از قرن دهم باقی مانده است. این مینیاتورها که خدایان بودایی و صحنه هایی از زندگی بودا را به تصویر می کشند روی نسخه های خطی از جنس برگ خرما (حدود ۲٫۲۵ در ۳). اینچ) و با جلدی چوبی نقاشی شده اند. رایج ترین نسخه های خطی مصور بودایی شامل متون فراسوی فرزانگی , "Pancharaksa" , "Karandavyuha" و "Kalachakra Tantra" است. قدیمی ترین مینیاتورهای موجود در نسخه خطی "فراسوی زندگی" به تاریخ ششمین سال سلطنت ماهیپالا (حدود ۹۹۳ میلادی) ثبت شده است که در حال حاضر در اختیار انجمن آسیایی در کلکته است. این سبک اواخر قرن دوازدهم در هند ناپدید شد. تأثیر نقاشی های شرق هند را می توان در معابد مختلف بودایی در باگان، میانمار، به ویژه معبد آبیاداد که به نام همسر ملکه میانمار، احداث شده، و معبد گوبیامگی مشاهده کرد. تأثیر نقاشی های شرق هند را می توان به وضوح در نقاشی های تانگکای تبتی هم مشاهده کرد. غرب هند. نسخه های خطی مصور باقی مانده از هند غربی، عمدتاً در گجرات از حدود قرن یازدهم میلادی شروع می شوند، اما اکثر این آثار متعلق به پ
س از قرن سیزدهم هستند. نمونه های باقی مانده در ابتدا همه به پیروان مذهب جین تعلق دارند. در قرن پانزدهم، آنها با استفاده زیاد از طلا، به طور فزاینده ای زینتی شدند. متن دستنویسی که بیش از دیگر کتاب ها مصور شده، "کالپا سوترا" است که شامل زندگینامه تیرتانکاراها، به ویژه پرشواناتا و ماهاویرا، است. تصاویر این کتب به شکل پانل های مربعی هستند که در متن، با «طراحی سیمی» و «رنگ درخشان و حتی جواهری» تجمل یافته اند. فیگورها همیشه در نمای سه چهارم دیده می شوند و با «بینی های بلند نوک تیز و چشم های بیرون زده» متمایز هستند. یک رسم در این سبک وجود دارد که طبق آن، قسمت دورتر صورت بیرون زده ترسیم می شود، به طوری که هر دو چشم دیده شوند. دوره مدرن اولیه (۱۵۲۶–۱۸۵۷ م). نقاشی مغول (گورکانی). نقاشی گورکانی سبکی از نقاشی هندی است که عموماً محدود به تصویرسازی روی کتاب است و در غالب مینیاتور انجام می شود و در دوره امپراتوری گورکانیان بین قرن های ۱۶ و ۱۹ میلادی ظهور کرد و توسعه یافت. سبک گورکانی به شدت تحت تأثیر مینیاتورهای ایرانی قرار دارد و به نوبه خود بر چندین سبک هندی از جمله سبک های نقاشی راجپوت، پاهاری و دکن تأثیر گذاشت. نقاشی ها
ی گورکانی ترکیبی منحصر به فرد از سبک های هندی، ایرانی و اسلامی بودند. از آنجا که پادشاهان گورکانی به دنبال ثبت بصری اعمال خود به عنوان شکارچی و فاتح بودند، هنرمندانی که نزدشان بودند، در سفرهای نظامی یا مأموریت های دولتی شاه را همراهی می کردند، تا بتوانند مهارت شاه را در شکار، جنگ، شادی و… به تصویر بکشند. دوران سلطنت اکبرشاه (۱۵۵۶–۱۶۰۵) عصر جدیدی از نقاشی مینیاتور هندی را معرفی کرد. پس از این که قدرت سیاسی اکبر بزرگ تثبیت شد، پایتخت جدیدی در فاتح پور سیکری ساخت و در آنجا هنرمندانی از هند و ایران را گرد آورد. او اولین پادشاهی بود که در هند کارگاه نقاشی تأسیس کرد و تحت نظر دو هنرمند چیره دست ایرانی به نام های میر سیدعلی و عبدالصمد، آن را گسترش داد. پیش از این، هر دوی آنها تحت حمایت همایون شاه در کابل خدمت کرده بودند و هنگامی که همایون در سال ۱۵۵۵ تاج و تخت خود را بازپس گرفت، او را تا هند همراهی کردند. در زمان اکبر بیش از صد نقاش به کار گرفته شدند که بیشتر آنها اهل گجرات، گوالیور و کشمیر بودند و مکتب نقاشی جدیدی را به وجود آوردند که عموماً به نام مکتب نگارگری مُغُل یا گورکانی شناخته می شود. طوطی نامه یک اثر اولیه
گورکانی است که اواسط قرن شانزدهم مصور شد و شباهت های آن به ویژه در چهره های زنان با مکتب بومی غرب هند قابل مقایسه است. در حالی که برخی این را مرحله گذار می دانند که در آن ویژگی های سبکی مدارس بومی هند و سبک ایرانی با هم ترکیب می شود، برخی دیگر این را اثر هنرمندانی می دانند که در مکتب غرب هند آموزش دیده اند و در کارگاه های نقاشی اکبر برای تولید آثار هنری خود احتمالاً زیر نظر اساتید ایرانی مشغول به کار شدند. یکی دیگر از تولیدات اولیه آن مکتب نقاشی مینیاتور، نسخه خطی "حمزه نامه اکبر" بود که به گفته بدائونی (مورخ درباری) تولید آن در سال ۱۵۶۷ آغاز شد و در سال ۱۵۸۲ تکمیل یافت. "حمزه نامه" روایت حماسی فارسی امیر حمزه، عموی پیامبر، است که توسط میر سید علی به تصویر کشیده شد. تابلوهای "حمزه نامه اکبر" در ابعاد بزرگ ۲۷*۲۰ و روی پارچه کشیده شده اند و به سبک نگارگری صفوی هستند. رنگ های درخشان قرمز، آبی و سبز غالب است. صخره های صورتی و فرسایش یافته و پوشش گیاهی، چنار و درختان شکوفه آلو و هلو یادآور نقاشی های ایرانی هستند. "حمزه نامه" از نظر سبک با "طوطی نامه" بسیار متفاوت است. این تفاوت یا به دلیل مجموعه متفاوتی از هنرمند
انی بود که به سبک ایرانی آموزش دیده بودند یا به دلیل تغییر آگاهانه به روش آزمون و خطا بوده، به هر صورت، نقاشی گورکانی به سرعت به سبکی روان تر و طبیعت گرایانه تغییر ماهیت داد که متفاوت از فیگورهای زُمُخت پیشین بود. پس از او جهانگیر شاه هنرمندان را به نقاشی پرتره و صحنه های دربار تشویق کرد. استاد منصور، ابوالحسن و بشنداس بااستعدادترین نقاشان پرتره در دوران جهانگیر بودند. شاه جهان (حک. ۱۶۲۷–۱۶۵۸) به حمایت از نقاشی ادامه داد. برخی از هنرمندان مشهور این دوره عبارتند از محمد فقیرالله خان، میرهاشم، محمد نادر، بیچیتر، چیترمان، آنوپچهتر، منوهر و هُنهر. اورنگ زیب احتمالاً به دلیل گرایش به اسلام سُنت گرا هیچ ذوقی برای هنرهای زیبا نشان نمی داد. به دلیل عدم حمایت، هنرمندان به دکن و دربار هندو راجپوتانا مهاجرت کردند و به ایجاد سبک های مختص این مراکز همت گذاشتند. نقاشی دکن. نقاشی دکن در منطقه دکن در مرکز هند توسط دودمان های مسلمان سلاطین دکن که پس از فروپاشی سلطنت بهمنی در سال ۱۵۲۰ میلادی پدید آمدند، رونق گرفت. دودمان های دکنی عادلشاهیان در بیجاپور و قطبشاهیان در گلکندا و نظامشاهیان در احمدنگار و بریدشاهیان در بیدار و عمادش
اهیان در برار بودند. دوره اصلی این مکتب هنری بین اواخر قرن ۱۶ و اواسط ۱۷ میلادی بود، در اواسط قرن هجدهم بار دیگر این سبک به مرکزیت دربار حیدرآباد احیا شد. در مقایسه با نقاشی های اولیه گورکانیان مغل، که معاصر با همین دکنی ها در شمال هند به کار خود ادامه می دادند، نقاشی دکن از نظر «درخشندگی رنگ، پیچیدگی و ترکیب بندی هنرمندانه، و فضای کلی تزئینات انحطاط پذیر» فراتر می رود. تفاوت های دیگری وجود دارد؛ مثلاً نقاشی چهره ها به اندازه قبل ماهرانه نیست و در نمای سه چهارم است و دیگر مانند گورکانیان نیم رخ نیست. همچنین «زنان بلندقد با سرهای کوچک» که ساری می پوشند، در این تصاویر فراوان هستند. پرتره های سلطنتی زیادی وجود دارد، اگرچه آنها فاقد تشابه دقیق به سبک گورکانی اند. ساختمان ها به شکل پس زمینه هایی بدون عمق و مسطح به تصویر کشیده شدند. به نظر می رسد نقاشی های راگامالا یک نوآوری بزرگ در نگارگری دکن بوده؛ در این سبک اشکال مختلف موسیقی "راگا" را به تصویر می کشیدند. در کنار پرتره ها و تصویرسازی های معمول آثار ادبی، گاهی تواریخ های مصور مانند "توزک آصفیه" نیز وجود دارد. یک تخصص دیگر نقاشان دکن ترسیم حیوانات ترکیبی بود، به
شکلی که درون حیوانی بزرگ، چندین جانور کوچکتر کشیده می شد. گاه این نوع تصاویر به صورت حکاکی روی عاج هم رسم می شد. نقاشی راجپوت. مکاتب اولیه موار و مالوا، در غرب هند، در این دوره توسعه یافتند. این دو، از نظر سبکی مشابه بودند و به سبک تصویرسازی در متون قرن ۱۴ تا ۱۵ گجرات ارتباط داشتند. چشمان درشت مشابه، هیکل های سفت، باسن و سینه های بیرون زده یکی از ویژگی های پیوند دهنده این سبک نگاره ها بود. گروه نقاشی های کُلَه دار یکی از بهترین آثار متعلق به مکتب غرب هند در این دوران است. این نقاشی های گروهی که در اوایل قرن شانزدهم کشیده شد، با مردانی مشخص می شد که کلاه مخروطی بر سر داشتند که روی آن عمامه می گذاشتند. گروه نقاشی های کله دار شامل "چاوراپانچاسیکا – «پنجاه آیه دزد»" اثر بیلهان"، گیتا گوویندا، باگاواتا پورانا و راگامالا" بود. میانه تا اواخر قرن شانزدهم، تحت تأثیر فتوحات اسلامی و نفوذ آسیای مرکزی، بازنمایی هنری در هند آغاز شد. استفاده از ورق طلا و آبی فیروزه ای برگرفته از لاجورد وارداتی نیشابور، دو تأثیر ایرانی در نقاشی هندی بود که طرفدار داشت. نسخه های خطی لاور چاندا در موزه ملی نمونه ای از این تأثیر است. چندین سب
ک مختلف از نقاشی راجپوت از اواخر قرن شانزدهم بدین سو، در دربار هندو مذهب راجپوتانا توسعه یافتند. هر پادشاهی راجپوت سبکی متمایز، اما با ویژگی های مشترک را تکامل داد. نقاشی های راجپوت تعدادی از موضوعات و رویدادهای حماسی مانند رامایانا و مهابهاراتا، زندگی کریشنا، مناظر زیبا و انسان ها را به تصویر می کشند. بسیاری از مینیاتورها در واقع صفحاتی از گلشن ها (آلبوم های نقاشی) بودند، اما کتاب های مصور نیز وجود داشتند و در همان زمان نقاشی های دیواری روی دیوارهای کاخ ها، قلعه ها و حویلی ها وجود داشت. این امر به ویژه در منطقه شخاواتی مرسوم بود زیرا بازرگانان مرواری که عمدتاً در شهرهای بزرگ فعال بودند، برای رنگ آمیزی نمای بیرونی خانه هایشان رقابت می کردند. نقاشی راجپوت از چهار گروه اصلی تشکیل شده است: نقاشی پاهاری شمالی ترین گسترش سبک راجپوت است، اما معمولاً به طور جداگانه مورد بررسی قرار می گیرد. نقاشی پاهاری. سبک پاهاری که همچنین به عنوان سبک تپه های پنجاب شناخته می شود که در طول قرن های ۱۷ تا ۱۹ از جامو تا آلمورا و گرهوال در هیمالیای جنوبی از طریق هیماچال پرادش گسترش یافته و شکوفا شد. نقاشی های پاهاری را می توان به دو گر
وه تقسیم کرد: مدرسه جامو یا دوگرا. و مدرسه باشولی و کنگره. هر کدام از این ژانرها تغییرات شدیدی را در سبک خود ایجاد کردند، از نقاشی باسوهلی در جامو و کشمیر، تا نقاشی های ظریف و غنایی کانگرا، که مترادف با سبک قبل از توسعه سایر مکاتب نقاشی شدند. نقاشی میسور. نقاشی میسور شکل مهمی از نقاشی کلاسیک جنوب هند است که در شهر میسور در کارناتاکا سرچشمه گرفته است. این نقاشی ها به خاطر ظرافت، رنگ های تیره و توجه به جزئیات معروف هستند. مضمون بیشتر این نقاشی ها خدایان و الهه های هندو و صحنه هایی از اساطیر هندو است. در دوران مدرن، این نقاشی ها به یک سوغات مورد توجه در جشن های جنوب هند تبدیل شده اند. نقاشی تنجور. نقاشی تَنجور شکل مهمی از نقاشی کلاسیک جنوب هند و بومی شهر تنجور در تامیل نادو است. شکل هنری این سبک به اوایل قرن نهم بازمی گردد، دوره ای که تحت سلطه حاکمان چولا هنر و ادبیات منطقه برانگیخته شد. این نقاشی ها به دلیل ظرافت، رنگ های غنی و توجه به جزئیات معروف هستند. مضمون بیشتر این نقاشی ها خدایان و الهه های هندو و صحنه هایی از اساطیر هندو است. در دوران مدرن، این نقاشی ها به یک سوغات مورد توجه در جشن های جنوب هند تبدیل شد
ه اند. پاتاچیترا. پاتاچیترا به نقاشی کلاسیک اودیشا و بنگال غربی، در منطقه شرقی هند اشاره دارد. پاتا در زبان سانسکریت به معنای «واسترا» یا «لباس» و «چیترا» به معنای نقاشی است. پاتاچیترای بنگال به نقاشی بنگال غربی اشاره دارد. این میراث سنتی و اساطیریِ بنگال غربی است. پاتاچیترای بنگال به جنبه های مختلفی مانند دورگا پات، "چالچیترا"، "پاتاچیترا قبیله ای"، "مدینی پور پاتاچیترا"، کالیغات پاتاچیترا و غیره تقسیم می شود موضوع کتاب پاتاچیترای بنگال بیشتر داستان های اسطوره ای، مذهبی، افسانه های عامیانه و اجتماعی است. آخرین سنت پاتاچیترای بنگال توسط جامینی رای توسعه یافته است. هنرمند پاتاچیترای بنگال پاتوآ نام دارد. دوره استعمار بریتانیا. سبک کمپانی. با شروع حکومت کمپانی در هند در قرن ۱۸، تعداد زیادی از اروپایی ها به هند مهاجرت کردند. سبک کمپانی اصطلاحی است برای یک سبک هندواروپایی ترکیبی از نقاشی های خلق شده در هند که هنرمندان هندی و اروپایی می کشیدند و اکثراً برای مشتریان اروپایی در شرکت هند شرقی بریتانیا یا سایر شرکت های خارجی در قرن ۱۸ و ۱۹ کار می کردند. این سبک عناصر سنتی راجپوت و نقاشی گورکانی را با رویکرد غربی تر پر
سپکتیو، حجم و رکود ترکیب کرد. نقاشی هندی مدرن اولیه. در آغاز قرن هجدهم، نقاشی رنگ روغن و سه پایه در هند آغاز شد، که بسیاری از هنرمندان اروپایی مانند زوفانی، کتل، هاجز، توماس و ویلیام دانیل، جاشوا رینولدز ، امیلی ادن و جورج چینری را دید که در جستجوی شهرت و ثروت به هند آمدند. این نقاشان با هدف بهره مندی از حمایت های دولتی که در مستعمره هند ارائه می شد، به این منطقه آمدند و سبک خود را بدین طریق به نقاشان بومی منتقل کردند. با این حال آنها آموزش را مستقیم ارائه نکردند. اولین مدارس هنری رسمی در هند، یعنی کالج دولتی هنرهای زیبا در مدرس (۱۸۵۰)، دانشکده دولتی هنر و صنایع دستی در کلکته (۱۸۵۴) و مدرسه هنر سر جی جی در بمبئی (۱۸۵۷) تأسیس شدند. راجا راوی وارما از پیشگامان نقاشی مدرن هند بود. او از سنت ها و تکنیک های غربی از جمله رنگ روغن و نقاشی سه لتی استفاده می کرد و موضوعاتش کاملاً هندی بودند، مانند خدایان هندو و قسمت هایی از حماسه ها و پوراناها. به گفته سیوا کومار، در قرن نوزدهم سبک های غرب زده جای خود را به غرب زدایی دادند زیرا جامعه دیگر خواهان غربی شدن نبود و به استقلال می اندیشید. در عمل، این امر منجر به گسترش «عنا