Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
پستان اسکوئر سیدنی نیز فعالیت داشت. با گذشت سال ها، این کلینیک به یک مرکز آموزشی برجسته در زمینه رادیولوژی تبدیل شد. در این کلینیک، کرول به عنوان یکی از پیشگامان ماموگرافی استرالیا، ترویج دهنده سونوگرافی پستان و غربالگری زنان بر اساس ماموگرافی بود. او به ایجاد مرکز ملی ماموگرافی در استرالیا کمک بسیاری کمک کرد و تبدیل به یکی از اجرا کنندگان اصلی برنامه غربالگری سرطان سینه در استرالیا شد. کرول در مراسم افتخارات روز استرالیا در سال ۱۹۹۶ به دلیل «خدمت به پزشکی، به ویژه در زمینه های ماموگرافی و سونوگرافی» نشان استرالیا را دریافت کرد.او پس از مدتی در سال ۱۹۹۷ بازنشسته شد. زندگی شخصی و مرگ. کرول به عنوان نویسنده ای پرکار به دلیل مقالات چاپ شده اش در "سیدنی مورنینگ هرالد" شناخته می شد. مقالات او دربارهٔ محیط زیست و مسائل مختلف دیگر مرتباً توسط روزنامه منتشر می شد. جوآن و فرانک کرول مجموعه داران آثار هنری بودند و این زوج اعضای یک سندیکای خرید آثار هنری از صاحب نظران و سرمایه گذاران هنر استرالیایی بودند. بخش هایی از مجموعه آنها به گالری های هنری اهدا شده است، از جمله پرتره جوآن در سال ۱۹۷۶ که توسط جان براک در گالری ملی
پرتره استرالیا در کانبرا به نمایش گذاشته شده است. جوآن کرول در ۱۴ فوریه ۲۰۲۲ در سن ۹۳ سالگی درگذشت. همسرش فرانک نیز در سال ۲۰۰۳ فوت کرده بود.
مامی اودسا هیل (زادهٔ ۱۹ نوامبر ۱۹۱۰) یک فعال در زمینه بهداشت عمومی و یک مشاور مامایی بود که از سال ۱۹۴۵ تا ۱۹۵۰ در آرکانزاس برای وزارت بهداشت آمریکا کار کرد. در این مدت، هدف هیل آموزش و تربیت ماماهای برجسته بود. این زنان بخش پزشکی حاملگی را مدیریت می کردند و در زایمان ها به زن باردار کمک می کردند. آنها کسانی بودند که حق داشتند تا گواهی تولد نوزادان تازه متولد شده را تکمیل کنند. تلاش های او برای ایجاد عدالت سلامت عمومی بین زنان سیاه پوست و سفیدپوست بسیار مشهود بود. اوایل زندگی و تحصیلات. مامی اودسا هیل در ۱۹ نوامبر ۱۹۱۰ در کینز کریک، ویرجینیای غربی، به عنوان سومین فرزند امانوئل هیل و مینی ماد کریسی هیل به دنیا آمد. هیل در سال ۱۹۴۱ در مدرسه پرستاری و مامایی تاسکگی که مخصوص تحصیل پرستاران رنگین پوست در آلاباما بود، تحصیل کرد. این مدرسه یکی از معدود جاهایی بود که برای آموزش پرستاران آمریکایی-آفریقایی ایجاد شده بود. بنیاد روزنوالد و دفتر حمایت از کودکان که سازمان های دولتی بودند، بودجه تحصیل او را تأمین می کردند. مدرسه برای ثبت نام به مدرک لیسانس نیاز داشت، اما هیچ سابقه ای از جایی که مامی هیل این تحصیلات را دریا
فت کرده باشد وجود نداشت. با این حال این مدرسه ۳۱ دانش آموخته را به همراه مامی هیل، قبل از بسته شدنش در سال ۱۹۴۶ فارغ التحصیل کرد. آغاز حرفه. مامی اودسا هیل کار خود را در بخش بهداشت عمومی در سال ۱۹۴۲ در بخش بهداشت شهرستان کریتندن آغاز کرد. در آن زمان بسیاری از پرستاران ثبت نام شده به کار داوطلبانه در میدان های جنگ جهانی دوم کمک نمی کردند، که همین موضوع فرصت های بیشتری را برای هیل برای پیشبرد حرفه اش باز می کرد. به دلیل دسترسی کم به امکانات بهداشتی در مناطق روستایی، موانع نژادی و نابرابری در میزان مرگ و میر کودکان سیاه پوست به یک موضوع اجتماعی برای او تبدیل شد که باید به آن رسیدگی می کرد. قبل از شروع فعالیت هیل، تلاش های دولت برای تنظیم مقررات و آموزش ماماها ناموفق بود. حمایت قوی جامعه و دولت از تلاش های هیل در تنظیم برنامه ای جامع در مقررات و آموزش مامایی و پرستاری، باعث شد حتی بسیاری از زنان را که به طور متوسط بین ۶۰ تا ۸۰ سال سن داشتند، برای دریافت مجوز پرستاری تلاش کنند. فعالیت های برجسته. پس از موفقیت های فراوان هیل به عنوان مشاوره مامایی، او به عنوان مشاور مامایی در وزارت بهداشت آرکانزاس منصوب شد. در این
سمت، او ماماهای برجسته ای را آموزش داد که در هنگام زایمان کودکان تبحر بیشتری داشتند. هیل در حالی که برای وزارت بهداشت آرکانزاس کار می کرد، برنامه آموزشی ۸ تا ۱۲ هفته ای ویژه ای را برای ماماهای برجسته خود برنامه ریزی کرد. بسیاری از این زنان در زمان آموزش بی سواد بودند، بنابراین هیل برنامه آموزشی خود را به صورت نمایشی متشکل از فیلم، آواز و عکس ترتیب داد. پس از اتمام دوره های آموزشی کامل، ماماها دارای گواهینامه دولتی می شدند. کار او با سیستم بهداشت عمومی منجر به کاهش تعداد مرگ و میر آمریکایی های آفریقایی تبار به دلیل بارداری و زایمان شد. موارد مرگ و میر به ۴۳ مورد در سال ۱۹۵۰ رسید که در مقایسه با ۱۲۸ مورد در سال ۱۹۳۰ بسیار چشمگیر بود. هیل به دلیل نفوذ زیادش نه تنها در جامعه پزشکی، بلکه در جنبش های حقوق مدنی نیز محبوبیت پیدا کرد. حامیان هیل، چه سفید و چه سیاه پوست، رستوران هایی را که از ارائه خدمات به آمریکایی های آفریقایی تبار خودداری می کردند، تحریم کردند. آن ها خواهان برابری در سراسر کشور بودند.
الیزبت لاینفلنر (زادهٔ ۱۴ اکتبر ۱۹۳۸) یک استاد زبان شناسی در دانشگاه وین و عضو گروه زبان شناسی وین بود. او در سال ۱۹۶۷ به ایالات متحده مهاجرت کرد و در کالج دوان که در کرت نبراسکا قرار داشت، تحصیل کرد و سپس به دانشگاه نبراسکا-لینکلن رفت و در آنجا مشغول تدریس شد. او به دلیل کمک های قابل توجه ش به زبان شناسی و فلسفه شناخته می شود. او نشان افتخار بزرگ اتریش را برای خدماتی که به استان نیدراسترایش در زمینه علم و هنر ارائه داد، دریافت کرد. او یکی از بنیانگذاران انجمن های لودویگ ویتگنشتاین اتریش و سمپوزیوم بین المللی ویتگنشتاین است. زندگی نامه. تحصیلات. الیزابت لاینفلنر در دانشگاه وین و دانشگاه مونیخ در رشته زبان شناسی تحصیل کرد و به عنوان یک «ویراستار» آزاد مشغول کار بود. او به لینکلن، نبراسکا مهاجرت کرد، و در کالج دوان در کرت، نبراسکا تحصیل کرد و سپس در دانشگاه نبراسکا-لینکلن شروع به تدریس کرد. در سال ۱۹۷۵، او سمپوزیوم بین المللی ویتگنشتاین را در انجمن لودویگ ویتگنشتاین اتریش بنا کرد. در سال ۱۹۸۶ به اتریش بازگشت و در سال ۱۹۹۰ مدرک مهارت آموزی را در مؤسسه زبان شناسی دانشگاه وین با پایان نامه ای در مورد شبکه های معنا
یی دریافت کرد. از سال ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۷ او به عنوان رئیس "ALWS" خدمت کرد و از سال ۱۹۹۷ تا ۲۰۱۰ معاون رئیس "ALWS" بود. او در کمیته تحریریه انتشارات "ALWS" و انتشار گزارش های "ALWS" مشغول به کار بود. او از سال ۱۹۹۲ در دانشگاه نبراسکا-لینکلن و از سال ۱۹۹۷ در دانشگاه میشیگان و از سال ۱۹۹۹ در دانشگاه تورورگاتا رم به عنوان استاد مشغول تدریس بود. از سال ۱۹۹۶، او برای دانشگاه ایندیانا پنسیلوانیا نیز به صورت افتخاری و به واسطه همکاری با دانشگاه وین، تدریس می کرد. در سال ۱۹۹۹، او عضو کمیته برنامه مدارس تابستانی در حلقه مؤسسان وین در دانشگاه وین شد. زندگی شخصی و مرگ. الیزابت در سال ۱۹۶۰ با ورنر لاینفلنر ازدواج کرد و صاحب یک دختر به نام روث شد. او در تاریخ ۴ ژانویه ۲۰۱۰ در بیمارستانی در وین درگذشت و شوهرش ورنر سه ماه بعد در ۶ آوریل ۲۰۱۰ بعد از او درگذشت. کار علمی و فلسفی. اگرچه او به عنوان زبان شناس آموزش دیده بود، اما علاقه عمیقی به مسائل فلسفی داشت. علایق پژوهشی او هم گسترده و هم عمیق بودند، از جمله زمینه های پژوهش های او می توان به زبان سیاسی، فلسفه زبان، شبکه های معنایی و معناشناسی شناختی، نقد سیاسی و فمینیستی زبان، بلاغت
و نظریه استدلال، کاربرد زبان شناسی در زبان ادبیات و مکانیسم های تکاملی رشد زبان اشاره کرد. او به صورت ویژه ای بر لودویگ ویتگنشتاین و فیلسوف و نویسنده فریتز موتنر متمرکز بود. او همچنین در مورد علیت و زبان، نظریه هابرماس در مورد شایستگی ارتباط از دیدگاه زبان شناختی و آثار ویلیام اوکام و فرانتس برنتانو در مورد معناشناسی مقالاتی را منتشر می کرد. یکی از کتاب های او در مورد تعبیر به زبان سیاسی اهمیت ویژه ای دارد. او همچنین به متون و معانی آنها به عنوان سیستم های تکاملی توجه ویژه ای می کرد. تحقیقات او با ورنر لاینفلنر درهم آمیخته بود و بنابراین، نباید تعجب آور باشد که آنها در تألیف نشریات مشترک، به ویژه کتابی در مورد هستی شناسی، نظریه سیستم ها و معناشناسی همکاری کرده باشند. کتاب جامع او تلاشی برای پیوند دادن حوزه سنتی فلسفی هستی شناسی با یک معناشناسی شناختی بازگشتی است. این نشان دهنده دانش گسترده این زوج در زمینه های مختلف دانشگاهی و همچنین توانایی آنها در ترکیب ایده ها است. کتاب مشترک آنها شکاف بین زبان معمولی و زبان نظریه ها را پر می کند. این نشان می دهد که هر دو از قواعد معنایی یکسانی بهره می برده اند.
فدراسیون اروپایی که با نام های ایالات متحده اروپا (USE)، کشور اروپایی، یا اروپای فدرال نیز شناخته می شود، یک سناریوی فرضی از یکپارچگی اروپایی است که منجر به تشکیل یک ابردولت مستقل (مشابه ایالات متحده) می شود. به عنوان فدراسیونی از کشورهای عضو اتحادیه اروپا (EU)، که توسط دانشمندان علوم سیاسی، سیاستمداران، جغرافی دانان، مورخان، آینده شناسان و نویسندگان داستان در نظر گرفته شده است، سازماندهی شده است. در حال حاضر، در حالی که اتحادیه اروپا یک فدراسیون نیست، ناظران مختلف دانشگاهی آن را دارای برخی از ویژگی های یک سیستم فدرال می دانند. تاریخچه. نسخه های مختلفی از این مفهوم در طول سده ها توسعه یافته است که بسیاری از آنها با یکدیگر ناسازگار هستند (شمول یا حذف انگلستان، اتحادیه سکولار یا مذهبی و غیره). چنین پیشنهادهایی شامل پیشنهادهای جورج پادشاه بوهمی، جورج پودبرادی در سال ۱۴۶۴ است. دوک دو سالی فرانسوی در سده هفدهم. و طرح ویلیام پن، بنیانگذار کواکر پنسیلوانیا، برای ایجاد «رنگ، پارلمان یا املاک اروپایی». جورج واشینگتن همچنین از «ایالات متحده اروپا» حمایت کرد، اگرچه صحت این بیانیه زیر سؤال رفته است. سده ۱۹. فلیکس مارکهام
خاطرنشان می کند که چگونه ناپلئون بناپارت در طی مکالمه ای در سنت هلنا اظهار داشت: «اروپا به این ترتیب به ملیت هایی تقسیم می شود که آزادانه تشکیل شده اند و در داخل آزاد هستند، صلح بین ایالات متحده آسان تر می شود: ایالات متحده اروپا به یک امکان تبدیل می شود». «ایالات متحده اروپا» نیز نام مفهومی بود که وویچک یاسترژبوفسکی در "کتاب دربارهٔ صلح ابدی بین ملل" منتشر کرد که در ۳۱ مه ۱۸۳۱ منتشر شد. این پروژه شامل ۷۷ مقاله بود. پیش بینی ایالات متحده اروپا قرار بود یک سازمان بین المللی باشد تا یک ابر دولت. جوزپه مازینی، یکی از مدافعان اولیه «ایالات متحده اروپا»، اتحاد اروپا را ادامه منطقی اتحاد ایتالیا می دانست. مازینی جنبش اروپای جوان را ایجاد کرد. اصطلاح «ایالات متحده اروپا» () توسط ویکتور هوگو، از جمله در طی سخنرانی در کنگره بین المللی صلح که در پاریس در سال ۱۸۴۹ استفاده شد. هوگو از ایجاد "یک سنای عالی و مستقل که برای اروپا همان پارلمان انگلیس خواهد بود" حمایت کرد و گفت: «روزی خواهد آمد که همه ملل در قاره ما یک برادری اروپایی تشکیل دهند… روزی خواهد آمد که ما خواهیم دید… ایالات متحده آمریکا و ایالات متحده اروپا رو در ر
و، در آن سوی دریاها به سوی یکدیگر دراز می شوند». هوگو در دوران تبعید خود از فرانسه درختی را در محوطه اقامتگاه خود در جزیره گرنزی کاشت و به این نکته اشاره شد که وقتی این درخت بالغ می شد، ایالات متحده اروپا به وجود می آمد. این درخت تا به امروز هنوز در باغ های Maison de Hauteville، بندر سنت پیتر، گورنزی رشد می کند. در سال ۱۸۶۷، جوزپه گاریبالدی و جان استوارت میل در نخستین کنگره جامعه صلح و آزادی در ژنو به ویکتور هوگو پیوستند. در اینجا میخائیل باکونین آنارشیست اظهار داشت: «برای دستیابی به پیروزی آزادی، عدالت و صلح در روابط بین المللی اروپا و غیرممکن ساختن جنگ داخلی در میان مردمان مختلف که خانواده اروپایی را تشکیل می دهند، تنها یک مسیر وجود دارد. باز: تشکیل ایالات متحده اروپا». مجلس ملی فرانسه نیز در ۱ مارس ۱۸۷۱ خواستار تشکیل ایالات متحده اروپا شد. اوایل سده بیستم. پیش از انقلاب کمونیستی در روسیه، لئون تروتسکی «جمهوری فدرال اروپا — ایالات متحده اروپا» را پیش بینی کرد که توسط پرولتاریا ایجاد شد. پس از جنگ جهانی اول، برخی از متفکران و متفکران دوباره آغاز به طرح ایده یک اروپای متحد سیاسی کردند. یک جنبش پاناروپایی از د
هه ۱۹۲۰ با ایجاد اتحادیه پاناروپا، بر اساس مانیفست ۱۹۲۳ ریچارد فون کودنهو-کالرگی، "پانئوروپا"، که ایده یک کشور متحد اروپایی را ارائه می کرد، شتاب زیادی به دست آورد. این جنبش به رهبری کودنهوو-کالرگی و متعاقباً توسط اتو فون هابسبورگ، قدیمی ترین جنبش اتحاد اروپاست. در سال ۱۹۲۳، کنت اتریشی ریچارد فون کودنهوو-کالرگی، جنبش پان-اروپا را تأسیس کرد و میزبان نخستین کنگره پانوروپین بود که در سال ۱۹۲۶ در وین برگزار شد. هدف اروپا بر اساس اصول لیبرالیسم، مسیحیت و مسئولیت اجتماعی بود. ایده های او بر آریستید بریان، نخست وزیر فرانسه تأثیر گذاشت که در ۸ سپتامبر ۱۹۲۹ در برابر مجمع جامعه ملل سخنرانی کرد و در آن ایده فدراسیون کشورهای اروپایی را بر اساس همبستگی و در پی شکوفایی اقتصادی و سیاسی پیشنهاد کرد. و همکاری اجتماعی به درخواست اتحادیه، برایاند در سال ۱۹۳۰ «یادداشت سازماندهی یک رژیم اتحادیه فدرال اروپا» را برای دولت فرانسه ارائه کرد. در سال ۱۹۳۱، ادوار هریوت، سیاستمدار فرانسوی و آرتور سالتر، کارمند دولت بریتانیا، هر دو کتاب هایی با عنوان "ایالات متحده اروپا" نوشتند. در طول دهه ۱۹۳۰، چرچیل تحت تأثیر ایده های ریچارد فون کودنهو-
کالرگی و اتحادیه پانوروپایی او قرار گرفت و از آنها حمایت کرد. اگرچه چرچیل از عضویت بریتانیا در چنین اتحادیه ای حمایت نمی کرد. (چرچیل این ایده را در سال ۱۹۴۶ بازنگری کرد). ویلهلم دوم در طول پیروزی های آلمان نازی در جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۴۰ اظهار داشت که «دست خدا در حال ایجاد دنیای جدیدی است و معجزه می کند… ما در حال تبدیل شدن به ایالات متحده اروپا تحت رهبری آلمان، یک قاره اروپایی متحد هستیم». در سال ۱۹۴۱، آلتیرو اسپینلی و ارنستو روسی، ضد فاشیست های ایتالیایی، نوشتن مانیفست ونتوتنه را به پایان رساندند و فدراسیونی از کشورهای اروپایی را تشویق کردند. کنفدراسیون اروپا () یک نهاد سیاسی پیشنهادی برای اتحاد اروپا بود که قرار بود بخشی از یک بازسازی گسترده تر باشد (). این مفهوم توسط یواخیم فون ریبنتروپ وزیر امور خارجه آلمان در مارس ۱۹۴۳ پیشنهاد شد و توسط رایشفورر آدولف هیتلر رد شد. همچنین در سال ۱۹۴۳، فاشیست های ایتالیایی در کنگره ورونا در جمهوری تازه اعلام شده سالو (موسولینی از اسارت نجات یافته بود) پیشنهاد ایجاد یک «جامعه اروپایی» عاری از «دسیسه های» بریتانیایی را دادند. پس از جنگ جهانی دوم. چرچیل در سخنرانی ۱۹ سپتام
بر ۱۹۴۶ در دانشگاه زوریخ سوئیس از اصطلاح «ایالات متحده اروپا» استفاده کرد. چرچیل در این سخنرانی پس از پایان جنگ جهانی دوم چنین نتیجه گیری کرد: در حالی که چرچیل از اروپای متحد حمایت می کرد، بریتانیا و کشورهای مشترک المنافع آن را همراه با ایالات متحده آمریکا و روسیه شوروی به عنوان «دوستان و حامیان اروپای جدید» جدا از ایالات متحده اروپا به رهبری فرانسه و آلمان می دید. در اوایل ۲۱ اکتبر ۱۹۴۲، وینستون چرچیل در دقیقه ای خطاب به وزیر امور خارجه خود نوشت: «من مشتاقانه منتظر ایالات متحده اروپا هستم که در آن موانع بین کشورها تا حد زیادی به حداقل برسد و سفر بدون محدودیت امکان پذیر شود». رویکرد چرچیل نسبت به رویکرد قاره ای که به عنوان «موقعیت فدرالیستی» شناخته می شد، رویکرد محتاطانه تری ("موضع اتحادیه") برای ادغام اروپا بود. فدرالیست ها از یکپارچگی کامل با قانون اساسی حمایت می کردند، در حالی که جنبش اتحادیه اروپا متحد از تشکیل یک نهاد مشورتی حمایت می کرد. فدرالیست ها در کنگره اروپا پیروز شدند. دستاورد اولیه کنگره اروپا دادگاه اروپایی حقوق بشر بود که پیش از اتحادیه اروپا بود. جنبش اتحادیه یک حزب بریتانیایی بود که توسط اسو
الد موزلی پس از انحلال اتحادیه فاشیست های بریتانیا تأسیس شد. موزلی برای نخستین بار ایده خود از "اروپا یک ملت" را در کتاب خود "جایگزین" در سال ۱۹۴۷ ارائه کرد. او استدلال می کرد که دیدگاه سنتی ناسیونالیسم که در سایه های مختلف فاشیسم پیش از جنگ دنبال می شد، از نظر دامنه بسیار محدود بود و دوران پس از جنگ مستلزم یک پارادایم جدید بود که در آن اروپا به عنوان یک دولت واحد گرد هم می آمد. در اکتبر ۱۹۴۸، زمانی که موزلی به عنوان نخستین گام برای رسیدن به دیدگاه خود، خواستار برگزاری انتخابات در مجمع اروپا شد. "Nation Europa" یک مجله آلمانی با الهام از ایده های موزلی بود که در سال ۱۹۵۱ توسط فرمانده سابق اس اس آرتور ارهارت و هربرت بومه با حمایت کارل-ارنفرید کارلبرگ تأسیس شد. موزلی حزب ملی اروپا و مجله خود به نام اروپایی را تأسیس کرد. در دهه ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰، اروپا شاهد ظهور دو پروژه مختلف بود، انجمن تجارت آزاد اروپا و جامعه اقتصادی اروپا بسیار سیاسی تر. اوایل سده ۲۱. افرادی مانند یوشکا فیشر وزیر خارجه سابق آلمان گفته اند (در سال ۲۰۰۰ او معتقد است که در نهایت اتحادیه اروپا باید به یک فدراسیون واحد تبدیل شود که رهبر سیاسی آن از طری
ق انتخابات مستقیم از میان همه شهروندانش انتخاب شود. با این حال، ادعاهایی مبنی بر اینکه معاهده نیس که در آن زمان پیشنهاد شده بود، با هدف ایجاد یک «ابر دولت اروپایی» توسط کریس پتن کمیسر سابق اتحادیه اروپا و بسیاری از دولت های کشورهای عضو رد شد. (، پست «رئیس اتحادیه اروپا» وجود ندارد، و همچنین هیچ برنامه ای برای انجام این کار وجود ندارد)
ادموند هوسِرْل (به آلمانی: &lt;bdi&gt;Edmund Husserl&lt;/bdi&gt;) از فیلسوفان آلمانی-اتریشی مهم و تأثیرگذار سده بیستم و بنیانگذار پدیدارشناسی بانگ نبرد فلسفی معروف خود را چنین به صدا درمی آورد: «به سوی خود چیزها» بدین ترتیب فریاد جنگِ جنبش پدیدارشناسی که در سالهای ۱۹۰۱–۱۹۰۰ توسط ادموند هوسرل آغاز شد، به صدا درآمد. از جمله فیلسوفانی که به دنبال این نظریهٔ هوسرل خود را با این جنبش مرتبط کردند و مشتاقانه سخن هوسرل را تکرار کردند، مارتین هایدیگر بود. به سوی خودی چیزها ، بیانگر این نکته است که پدیده ها ، چیزهایی هستند که خود را نشان می دهند و پدیدارشناس آنها را آنگونه که چیزها خودشان را نشان می دهند توصیف و بازنمود می کند . به سوی خود چیزها ، مهم ترین اصلِ پدیدارشناسی است. «لامبرت» نخستین بار لفظ «فنومنولوژی» را به زبان آلمانی در کتاب خود به کار برد که ما آن را پدیدارشناسی می نامیم. لامبرت پدیدارشناسی را علمی ـ انتقادی می دانست که از دیدگاه این علم انتقادی «فنومن» را باید به «نمود» ترجمه کرد. در این علم از این که «نمود» نه «بود» است و نه نبود و نه حقیقت است و نه خطا بلکه برزخ بین آنهاست سخن می رود و نباید نمود با
حقیقت یا خطا اشتباه شود. پس از لامبرت دیگران نیز کم و بیش در همین معنا پدیدارشناسی را با تطبیق به موردی خاص به کار بردند. به عنوان مثال کتاب مقدس را متنی دانستند که با ما کودکان، پدیدارشناسانه سخن می گوید و عالمی که در آن تصویر شده است چنان است که بر ما می نماید و این حکم و حسابی غیر از بیان دقیق علمی و هندسی است. کسانی نیز در مباحث اپتیک و چگونگی دیدن و در هنر آن را به کار گرفتند و این اصطلاح پس از آن به دلیل عنوان کتاب هگل رواج بسیار یافت. البته باید دانست که لفظ «گایست» آلمانی که در عنوان این کتاب به کار رفته ترجمه نوس یونانی است که در سنت فلسفی ما آن را به عقل ترجمه کرده اند؛ بنابراین نام کتاب هگل پدیدارشناسی عقل می تواند بود. این کتاب زمانی منتشر شد که شهر «ینا» به تصرف ناپلئون درآمده بود و انتشار آن با مشکل مواجه شده بود. از نظر وی هگل به فنومنولوژی مطلق نپرداخته بلکه به فنومنولوژی روح یا روان یا عقل می پردازد و قصد می کند که سیستم علم را چنان به تدوین درآورد که نهایتاً فلسفه که تا او، عشق به دانایی بوده است رسیدن به دانایی شود. پس از آن هوسرل بود که پس از درآمدن به حلقه شاگردان فیلسوف اتریشی (فرانس برن
تانو) به معنای حیث التفاتی ادراک واقف شد. برنتانو برای این که فصل ممیز امر نفسانی از جسمانی رادر کتاب علم النفس از دیدگاه تجربی به دست دهد به اینجا می رسد که هر امر نفسانی ملتفت و معطوف و متوجه به چیزی است که این همان حیث التفاتی خواهد بود. هوسرل پس از انتقادات فرگه منطقی بزرگ آلمانی بود که به مکتب پسیکولوژی به شکل انتقادی نظر کرد و در جلد اول کتاب پژوهش های منطقی به بیان مغالطات منطقی این مکتب که در آن بین کار نفسانی آگاه شدن از چیزی که کاری تجربی و در خور مطالعه روان شناسی است با آنچه در این کار انسان از آن آگاه می شود خلط و اشتباه صورت می گیرد، پرداخت. در مکتب پسیکولوژی سعی بر آن است که ضروریات منطقی از راه رد و ارجاع آنها به واقعیات تجربی که در ذهن انسان می گذرد توضیح داده شود و این به آن می ماند که درستی یک حکم ریاضی منوط به چگونگی کشف آن باشد. این گونه است که هوسرل این مسئله را خلط منطقی دانسته و در جلد دوم کتابش با روشی جدید سعی در بیان ضروریات منطقی و نحوه تعلق علم به آنها با فنومنولوژی کرده است. پدیدارشناسی در دوران عمر خود هوسرل نیز تحولاتی پذیرفت که در شخصیت متفکری عمیق و جدی چون او ریشه داشت که هم
واره از نو می آغازید و می پنداشت که برای رساندن پدیدارشناسی به جایی در خور، عمر نوح خواهد داشت، اما به گفته دکتر پرویز ضیاء شهابی در بیان احوال تاریخی هایدگر او هنوز به دبیرستان می رفت که رساله برنتانو توسط کشیش شهر زادگاهش به او هدیه شد که عنوانش: دربارهٔ وجوه معانی مشکک موجود نزد ارسطاطالیس بود و وی تمام عمر به دنبال معنایی گشت که میان معانی مختلف لفظ موجود به آن معانی وحدت می بخشد. این به معنی پرسش از معنای حقیقی وجود است. او ابتدا در شهر زادگاهش به خواندن تئولوژی یا الهیات مشغول شد و سپس به فلسفه و ریاضیات و علوم طبیعی روی آورد و از همان ترم نخست کتاب پژوهش های منطقی روی میز کارش به چشم می خورد. هایدگر شدیداً متأثر از ارسطوست که می پرسد: اوسیا چیست؟ که اوسیا به معنای هست راستین یا آنچه حقیقتاً هست، می باشد. هایدگر در کتاب وجود و زمان سعی می کند بنیاد این کهن پرسش فلسفی را نو کند و آن را از نو بنیاد نهد البته نه از حیث مضمون و محتوا، بلکه از حیث شیوه درمیان آوردن پرسش و روش طرح پرسش. در تطبیق فنومنولوژی در هوسرل و هایدگر باید گفت: فلسفه هوسرل پدیدارشناسی آگاهی است و پدیدارشناسی هایدگر پدیدارشناسی دازاین (ا
نسان) است. در دازاین لفظ «دا» در زبان آلمانی یک معنی مکانی دارد که در آن هم معنی اینجا و آنجا می دهد و هم به معنای نه اینجا و نه آنجاست بنابراین «Da» گاه اینجاست گاه آنجا و گاه نه اینجاست و نه آنجا. گذشته از این معنی مکانی یک معنی زمانی نیز دارد که در آن هم ابهام دارد. گاه به معنی اکنون و گاه به معنی «آنگاه» است؛ بنابراین هایدگر انسان را که نحوه وجودش غیر از نحوه وجود چیزهاست و آنچه حقیقتاً «هست» هنوز «نیست» و مقامش در روشنیگاه و حضرت وجود است (دازاین) می نامد؛ بنابراین خود پدیدارشناسی نزد هایدگر و هوسرل مشترک است، اما هوسرل آن را در صورت های مختلف آگاهی انسان از چیزها اعمال کرده است و هایدگر آن را برای به دید آوردن حقیقت دازاین به کار بسته است. هایدگر به جز آن که در آنچه به مدد پدیدارشناسی، «پدیدار» می شود با هوسرل اختلاف دارد، بلکه روش را نیز به صورت تازه درآورده است که اگر کسی معنای آن را درست بفهمد همواره باید از نو بنیاد کند، زیرا از یک سری قالب ها و کلیشه ها عبارت نیست و نمی توان آن را به دستورالعمل و تکنیک و صناعت تبدیل کرد. به سوی خود چیزها، نزد مارتین هایدیگر. شروع بحث پدیدارشناسی هایدگر گذر از نموده
ا و حرکت به سوی بود ـ هاست. بسیاری از چیزها آن چنان که هست در آگاهی ما حضور نمی یابد، بلکه با واسطه نمودها و نمادها در آگاهی ما آشکار می گردد. این آشکارگی عین اختفای حقیقت آن چیزهاست. پس هر نوع آشکارگی، خود گونه ای پوشیدگی است. هر گاه چیزی همچنان که هست با تمام عینیت خود آشکار شود، در آن صورت با پیداییِ ذات آن چیز روبرو شده ایم و این همان پدیدارشناسی است، یعنی پیدایی خود چیزها در ذات خودشان نه پیدایی چیزهایی که از آن چیز دیگر حکایت می کند. پس همهٔ انواع دلالت ها و حکایت ها نه تنها پدیدار نیست بلکه اختفای حقیقت چیزهاست. از این روست که هایدگر می گوید: پدیدارشناسی حرکت برای شهود خود چیزهاست. مثلاً کلمات تنها به حکایت و دلالت از معنای می پردازند و معانی ذهنی نیز خود عین حقیقت نیستند، بلکه معانی و صورتهای ذهنی نیز خود بر اعیان خارجی اشیاء دلالت می کنند. حال باید دید آیا ما به طور معمول با اعیان حقیقی اشیاء آنچنان که در متن هستی تحقق دارند روبرو می شویم یا با معانی و صور ذهنی که از آنها دلالت می کنند؟ پاسخ هایدگر این است که فلسفه مدرن از هستی یا وجود غفلت ورزیده و به هستنده یا موجود پرداخته است و حتی از روبرو شدن ب
ا موجود هم عقب نشینی کرده و به ظهور و تجلی موجود در ذهن پرداخته است (نمودها به جای بودها). بنابراین خاستگاه، نقطه شروع و آغازگاه پدیدارشناسی، حرکت به سوی خود چیزهاست . وقتی چیزی در آگاهی ما ظاهر می شود. این آشکارگی عین بودن شیء نیست بلکه نماد و تجلی بودن چیزی است، درست مانند سرخی چهره که به دلالت طبیعی بر وجود شرم دلالت می کند. در این جا خود ذات شرم در آگاهی ما حضور نمی یابد بلکه ما از روی نشانه چیزی به نام احساس شرم را در آگاهی خویش باز سازی می کنیم و سپس درباره شرم، داوری و نظریه پردازی می کنیم. سایر امور نیز چنین است. البته سرخی چهره بر شرم و تب بر بیماری دلالت می کنند و این دلالت ها صحیح است اما باید هشیار بود که در این نمونه ها هستی شرم یا بیماری بر ما آشکار نمی شود بلکه نشانگان آنها در ما آشکار می شود. در تمام نشانه ها و نمادها دوگانه ای از آشکارگی و اختفا دریافت می شود. هنگامی که خود هستی آنچنان که هست - نه تنها برای ما - بلکه برای خود آشکار شود آنگاه هستی پدیدار شده است. پس پدیدارشناسی، حضور وجود و هستی برای خویشتن است. در مورد ما آدمیان نیز پدیدارشناسی حضور هستی ما برای خود ماست. حضور ما برای خود نه
از منظر تئوری ها و نظریه ها که در ان صورت باز ما در پشت نظریه ها به اختفا می رویم. هر وقت ما صرف نظر از نمادها، دلالت ها، نمودها و تجلی ها خود را آنچنان که هستیم درک کنیم در آن صورت بودگی و هستی ما بر ما به شکلی پدیدار شناسانه آشکار شده است. پس، پدیدارشناسی حرکت به سوی خود چیزهاست و می تواند در هر حوزه ای به عنوان روشی برای شناخت حقیقی ابژه ها و چیزها به کار رود. بنابراین، پدیدارشناسی در نگاه هوسرل و هایدگر باز ایستاندن فلسفه از نمودها و فراخوان بسوی بودهاست یا به تعبیر دیگر بازگشت به خودچیزهاست.
خلیج تاگانروگ () خلیجی در شمال شرق دریای آزوف است. همچنین به عنوان یک مصب رودخانه دن شناخته می شود.
جورج کونشات و پودبرادی (زاده ۲۳ آوریل ۱۴۲۰ –درگذشت ۲۲ مارس ۱۴۷۱)، همچنین به عنوان پودبراد یا پودیبراد ( شناخته می شود؛ به ) شانزدهمین پادشاه بوهم بود که بین سال های ۱۴۵۸–۱۴۷۱ حکومت کرد. او رهبر هوسی ها بود، اما نسبت به مذهب کاتولیک میانه رو و بردبار بود. حکومت او با تلاش های فراوان برای حفظ صلح و مدارا بین هوسی ها و کاتولیک ها در تاج مذهبی بوهمیا مشخص شد - از این رو لقب معاصر او: «پادشاه دو قوم» (به ) و «دوست صلح» ("přítel míru"). در طول سده نوزدهم، در دوره به اصطلاح احیای ملی چک، او به عنوان آخرین پادشاه ملی چک (از نظر آگاهی قومی)، یک سیاستمدار بزرگ و یک مبارز شجاع در برابر سلطه کلیسای کاتولیک شروع به ستایش (حتی تا حدودی ایده آل) کرد. در دوران امروزه، از او بیشتر به خاطر ایده و تلاشش برای ایجاد نهادهای مشترک مسیحی اروپایی یاد می شود ، که اکنون به عنوان یک دیدگاه تاریخی اولیه از وحدت اروپا در نظر گرفته می شود. میراث. میدان بزرگ Jiřího z Poděbrad در پراگ ۳ با ایستگاه متروی همنام نزدیک به نام او نامگذاری شده است. میدان های دیگری که به نام او نامگذاری شده اند در استراوا، هوریسه، توژیم، رژونیتسه، کونشتات یا نووی
کنین هستند. در سال ۱۸۹۶، مجسمه سوارکاری پادشاه جورج که توسط بوهوسلاو شنیرچ مجسمه سازی شده بود در پودبرادی ساخته شد. در طول جنگ جهانی اول، در اوایل سال ۱۹۱۷، دومین هنگ تفنگ چکسلواکی از لژیون های چکسلواکی در روسیه تشکیل شد و به نام پادشاه جورج نامگذاری شد. ازدواج و فرزندان. در سال ۱۴۴۰ با کونیگوند از استرنبرگ ازدواج کرد. آنها دارای فرزندان زیر بودند: پس از مرگ کونیگونده در سال ۱۴۴۹، با یوهانا روژمیتال در سال ۱۴۵۰ ازدواج کرد و صاحب فرزندان زیر شدند:
آبهی فیلمی هندی محصول سال ۲۰۰۳ و به کارگردانی دینش بابو است. در این فیلم بازیگرانی همچون پونیت راجکومار، دیویا اسپاندانا و اوماشری ایفای نقش کرده اند.