Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ود منابع مالی. از سوی دیگر، هولمز مسئول قتل های متعددی بود. بنایی که او طراحی کرده بود ــ که بعدها به «قلعه قتل» شهرت یافت ــ شامل اتاق های مخفی، اتاق های شکنجه و کوره ای بزرگ برای سوزاندن اجساد قربانیانش بود. هولمز مردی جذاب و فریبنده توصیف شده که توانایی اغوای قربانیان خود را داشت و در بیشتر موارد، زنان را هدف قرار می داد. از دیگر روایت های کتاب می توان به ترور شهردار شیکاگو، کارتر هریسون سوم، توسط پاتریک یوجین پرندرگست تنها چند روز پیش از پایان نمایشگاه اشاره کرد. بازخورد. جانت ماسلین از "نیویورک تایمز" کتاب را «زنده» و «سرزنده» توصیف کرده و از پژوهش های گستردهٔ اریک لارسن دربارهٔ رویدادهای «عجیب و شگفت انگیز» نمایشگاه ۱۸۹۳ تمجید کرده است. او می نویسد که این وقایع به واسطهٔ «گرایش های دراماتیک» لارسن، «شکل و انرژی» گرفته اند. در مقابل، دیوید ترکسل، دیگر منتقد "نیویورک تایمز"، از سبک نوشتار لارسن انتقاد کرده و آن را فاقد «احساس ریتم و تمرکز» دانسته است. او روش روایت لارسن در بخش مربوط به نمایشگاه را «درهم و برهم» توصیف کرده است. ترکسل همچنین دربارهٔ روایت مربوط به هولمز می نویسد که «افزوده های تخیلی لارسن گ
اه فراتر از آن چیزی رفته اند که منابع موجود اجازه می دهند». مالکوم جونز در نقدی برای مجلهٔ "نیوزویک" نوشت: «[لارسن] تنها در یادداشت های پایانی کتاب اعتراف می کند که فصل های مربوط به قتل های هولمز، صرفاً بر پایهٔ چند واقعیت محدود و حدس و گمان بنا شده اند»؛ با این حال، داستان نمایشگاه جهانی چنان «جذاب و گیرا» است که حتی «این ضعف هم نمی تواند به کتاب لطمه ای جدی وارد کند».
اخلاق هسته ای ()، یک رشته بین رشته ای از مطالعات دانشگاهی و مرتبط با سیاست است که در آن مشکلات مرتبط با جنگ هسته ای، نظریه بازدارندگی، هسته ای کنترل تسلیحات، خلع سلاح هسته ای، یا فناوری هسته ای از طریق یک یا چند فلسفه اخلاق فلسفه ها یا چهارچوب ها فلسفه های اخلاقی مورد بررسی قرار می گیرند.
بحث سلاح های هسته ای ()، اشاره به مناقشات پیرامون تهدید، استفاده و انباشت جنگ افزار هسته ای است. حتی قبل از اینکه اولین سلاح هسته ای ساخته شود، دانشمندان درگیر با پروژه منهتن در مورد استفاده از این سلاح اختلاف نظر داشتند. تنها زمانی که تسلیحات هسته ای در جنگ مورد استفاده قرار گرفت در مراحل پایانی جنگ جهانی دوم بود که نیروی هوایی نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا بوئینگ بی-۲۹ سوپرفورترس بمب افکن بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی در اوایل شهرهای ژاپنی جنگ جهانی دوم اوت ۱۹۴۵. نقش بمب گذاری ها در تسلیم ژاپن و توجیه اخلاق هسته ای ایالات متحده برای آن ها برای دهه ها موضوع بحث های علمی و مردمی بوده است. خلع سلاح هسته ای هم به عمل کاهش یا حذف سلاح های هسته ای و هم به وضعیت نهایی جهان عاری از هسته ای اشاره دارد. طرفداران خلع سلاح معمولاً تهدید یا استفاده از سلاح های هسته ای را غیراخلاقی می دانند و استدلال می کنند که تنها خلع سلاح کامل می تواند احتمال جنگ را از بین ببرد. منتقدان خلع سلاح هسته ای می گویند که این امر، دیدگاه بازدارندگی را تضعیف می کند و جنگ های متعارف را محتمل تر، مخرب تر یا هر دو می کند. این بحث با در نظر
گرفتن سناریوهای مختلف، به عنوان مثال، خلع سلاح کامل در مقابل خلع سلاح جزئی یا خلع سلاح چندجانبه، به طور قابل توجهی پیچیده می شود. [پروتکل الحاقی به عبارت منع گسترش سلاح های هسته ای] یک نگرانی مرتبط است که معمولاً به گسترش سلاح های هسته ای به کشورهای دیگر اشاره دارد و خطرات جنگ هسته ای ناشی از درگیری های منطقه ای را افزایش می دهد. انتشار فناوری های هسته ای - به ویژه فناوری های چرخه سوخت هسته ای برای تولید مواد هسته ای قابل استفاده در سلاح مانند اورانیوم و پلوتونیوم با غنای بالا - به خطر تکثیر هسته ای کمک می کند. این اشکال تکثیر گاهی به عنوان تکثیر افقی شناخته می شوند تا از تکثیر عمودی، گسترش ذخایر هسته ای قدرت های هسته ای تثبیت شده، متمایز شوند. تاریخ. پروژه منهتن. از آنجایی که پروژه منهتن به عنوان اطلاعات طبقه بندی شده در نظر گرفته می شد، هیچ بحث عمومی در مورد استفاده از سلاح های هسته ای وجود نداشت و حتی در داخل دولت ایالات متحده، دانش دربارهٔ این بمب بسیار محدود بود. با این حال، حتی قبل از توسعه اولین سلاح هسته ای، دانشمندان درگیر با پروژه منهتن در مورد استفاده از این سلاح اختلاف داشتند. گزارش فرانک. در ۲ ژو
ئن ۱۹۴۵، آرتور هالی کامپتون، رهبر پروژه منهتن آزمایشگاه متالورژی، همچنین به عنوان آزمایشگاه متالورژی شناخته می شود، در دانشگاه شیکاگو کارکنان خود را در مورد آخرین اطلاعات کمیته موقت که در حال تدوین برنامه های بمب اتمی ژاپنی بود، به اطلاع کارکنان خود رساند. در پاسخ به این جلسه، کمیته Met Lab دربارهٔ پیامدهای اجتماعی و سیاسی بمب اتمی به ریاست جیمز فرانک فرانک گزارش را نوشت.
آی یو…آی ام () دومین آلبوم چندآهنگه (ئی پی) از خواننده و ترانه پرداز اهل کره جنوبی، آی یو است که در ۱۲ نوامبر ۲۰۰۹ توسط لئون انترتینمنت منتشر شد. این آلبوم چندآهنگه در استودیوهای مختلفی در سئول، کره جنوبی ضبط شد. تک آهنگ «مارشملو» شامل رپ بدون ذکر نام از زیکو است.
یک چوق الف گل (؛ ) اولین آلبوم چندآهنگه بازخوانی شده از خواننده و ترانه پرداز اهل کره جنوبی، آی یو است. این چهارمین آلبوم چندآهنگه به زبان کره ای او نیز به شمار می رود. این آلبوم چندآهنگه در ۱۶ مه ۲۰۱۴، در روز تولد خواننده، توسط لوئن انترتینمنت تحت ناشر زیرمجموعه اش، لوئن تری منتشر شد. بر خلاف آثار قبلی اش، "یک چوق الف گل" شامل نسخه های بازخوانی از ترانه های نوستالژیک کی پاپ است که در دهه های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ محبوب شده اند. این آلبوم از نظر تجاری و انتقادی موفق بود. این آلبوم دارای دو ترانه پرطرفدار بود؛ تک آهنگ آغازین «داستان قدیمی من» و «معنای تو». اولی در صدر جدول ۱۰۰ آهنگ داغ کی-پاپ "بیلبورد" قرار گرفت و دومی در صدر رتبه بندی ترانه سال گالوپ کره در سال ۲۰۱۴ قرار گرفت. به ویژه، دومی بیش از دو میلیون نسخه دیجیتال از زمان انتشارش فروش داشته است و از فروش تک آهنگ آغازین آلبوم پیشی گرفته است. آی یو به خاطر این آلبوم چندآهنگه برندهٔ جایزه هنرمند سال از جوایز موسیقی ملون شد و نامزدی جایزه آلبوم سال را نیز دریافت کرد. این آلبوم در فهرست بهترین آلبوم های کی پاپ سال ۲۰۱۴ "بیلبورد"، رتبه سوم را کسب کرد.
پیشنهاد حمله شوروی به هوکایدو ()، در طول جنگ شوروی و ژاپن در اوت ۱۹۴۵، اتحاد جماهیر شوروی برنامه هایی برای حمله به هوکایدو، شمالی ترین چهار جزیره اصلی از مجمع الجزایر ژاپن را در نظر داشت. مخالفت ایالات متحده آمریکا و تردیدها در فرماندهی عالی شوروی باعث شد که برنامه ها قبل از شروع تهاجم لغو شود.
ترور دولتی ()، «تروریسم دولتی» تروریسم است که توسط یک دولت علیه شهروندان خود یا شهروندان دولت دیگری انجام می شود. این با «تروریسم تحت حمایت دولت» که در آن یک عامل خشونت آمیز غیردولتی تحت حمایت یک دولت، اقدام تروریستی انجام می دهد، در تضاد است.
معاون وزیر نیروی دریایی (), (ASN) عنوانی است که به برخی از مقامات ارشد غیرنظامی در وزارت نیروی دریایی ایالات متحده داده می شود. از سال ۱۸۶۱ تا ۱۹۵۴، معاون وزیر نیروی دریایی دومین مقام عالی غیرنظامی در وزارت نیروی دریایی بود (که به وزیر نیروی دریایی ایالات متحده گزارش می داد). این نقش از آن زمان با دفتر معاون وزیر نیروی دریایی جایگزین شده و دفتر معاون وزیر نیروی دریایی منسوخ شده است. با این حال، تعدادی از دفاتر عبارت «معاون وزیر نیروی دریایی» را در عنوان خود دارند (برای جزئیات بیشتر به زیر مراجعه کنید). در حال حاضر، چهار معاون وزیر نیروی دریایی وجود دارد که هر یک به وزیر نیروی دریایی و معاون وزیر نیروی دریایی گزارش می دهند و به آنها کمک می کنند:
بیلی سامرز () یک رمان جنایی نوشتهٔ نویسندهٔ آمریکایی، استیون کینگ است که در ۳ اوت ۲۰۲۱ توسط انتشارات اسکریبنر منتشر شد. شخصیت ها. بیلی سامرز – با نام های جعلی دیوید لاکریج و دالتون اسمیت نیز شناخته می شود؛ شخصیت اصلی داستان، یک آدم کش حرفه ای و تک تیرانداز سابق نیروی تفنگداران دریایی ایالات متحده. جوئل آلن – آدم کش سابق، شخصیت منفی فرعی و هدف ترور بیلی سامرز. راجر کلرک – سرمایه دار ثروتمند رسانه ای، یکی از دو شخصیت منفی اصلی داستان که پیش تر آلن را استخدام کرده و برای اجرای عملیات، بیلی را به کار می گیرد. پاتریک کلرک – پسر راجر، که به دستور پدرش، توسط آلن به قتل رسیده است. نیک ماجارین – واسطهٔ ارتباطی میان راجر و بیلی؛ دومین شخصیت منفی اصلی داستان. آلیس مکس ول – دختری که به طور اتفاقی با بیلی آشنا شده و بعدها با او رابطهٔ دوستی برقرار می کند. باکی هانسن – دوست قدیمی بیلی. فرانک – یکی از افراد نیک، که بعدها توسط بیلی معلول می شود. مارج – مادر فرانک که او نیز برای نیک کار می کند. پیش زمینه. استیون کینگ نخستین بار در مصاحبه ای با ان پی آر در آوریل ۲۰۲۰ از این رمان یاد کرد و توضیح داد که به دلیل دنیاگیری کووید-۱۹
، ناچار شده زمان وقوع داستان را از سال ۲۰۲۰ به ۲۰۱۹ تغییر دهد. او در همان ماه، طی گفت وگویی پخش زنده با جان گریشام، دوباره به این کتاب اشاره کرد و گفت که "بیلی سامرز" یک رمان جنایی دربارهٔ یک آدم کش اجیرشده است. "انترتینمنت ویکلی" در ۲۸ ژانویه ۲۰۲۱ به طور رسمی انتشار رمان "بیلی سامرز" را اعلام کرد و تاریخ انتشار آن را ۳ اوت ۲۰۲۱ اعلام نمود. این خبر همچنین شامل بخشی کوتاه از متن کتاب بود. بازخورد. رمان "بیلی سامرز" در هفتهٔ منتهی به ۷ اوت ۲۰۲۱، در جایگاه نخست فهرست پرفروش ترین کتاب های داستانی "نیویورک تایمز" قرار گرفت. جان داگدیل از "ساندی تایمز" در نقدی ستایش آمیز نوشت: «با انضباط اما ماجراجو، به خوبی در صحنه های اکشن و روان شناسی عمیق عمل می کند؛ کینگ با این رمان نشان می دهد که در ۷۳ سالگی، دوباره در اوج نویسندگی اش قرار دارد.»" نیل مک روبرت از "گاردین" آن را «بهترین کتاب کینگ در سال های اخیر» خواند و از سبک خاص او در «واقع گرایی پرقدرت و اغراق شده» تمجید کرد. مک روبرت نوشت که «تناسب نامعمول میان نیمهٔ نخستِ آفتابی و آهستهٔ کتاب» موفق بوده، «تا حد زیادی به این دلیل که کینگ در پرداخت شخصیت ها و جذب خواننده ا
ز طریق جزئیات فرعی، مهارت فوق العاده ای دارد.»
کوین مکسول وارش (متولد ۱۳ آوریل ۱۹۷۰) مدیر اجرایی بانک و سرمایه دار آمریکایی است که از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۱ به عنوان عضو شورای حکام فدرال رزرو خدمت کرد. در طی بحران مالی ۲۰۰۸ و پس از آن، وارش به عنوان رابط اصلی بانک مرکزی با وال استریت عمل کرد و به عنوان نماینده فدرال رزرو در گروه ۲۰ (G-20) و به عنوان فرستاده هیئت مدیره به اقتصادهای نوظهور و پیشرفته در آسیا خدمت کرد. پیش از این، او به عنوان دستیار ویژه رئیس جمهور در امور سیاست اقتصادی و دبیر اجرایی شورای اقتصاد ملی کاخ سفید خدمت کرده است. وارش در حال حاضر، همکار مهمان سرشناس شپرد فامیلی (Shepard Family) در علم اقتصاد در موسسه هوور دانشگاه استنفورد، دانشور و مدرس در مدرسه عالی کسب وکار استنفورد، عضو گروه ۳۰، عضو هیئت مشاوران اقتصادی دفتر بودجه کنگره و عضو سابق کمیته راهبری گروه بیلدربرگ است. او در حوزه اقتصاد و امور مالی پژوهش انجام داده و به چندین شرکت خصوصی و دولتی مشاوره داده است. گزارش شده است که وارش به عنوان یکی از نامزدهای اصلی سمت های اقتصادی رده بالا در دولت ایالات متحده، از جمله وزیر خزانه داری مطرح است. در ژوئن ۲۰۲۵، گزارش شده بود که وارش به همراه اسکات
بسنت وزیر خزانه داری، به عنوان کاندیداهای اصلی برای جانشینی جروم پاول به عنوان رئیس فدرال رزرو معرفی خواهد شد. وقتی مستقیماً از پرزیدنت ترامپ در مورد نامزدی وارش سؤال شد، او گفت: «او بسیار مورد توجه است». اوایل زندگی. وارش در شهر آلبانی، ایالت نیویورک متولد شد، او کوچک ترین فرزند از سه فرزند والدین خود، جودیت و رابرت وارش بود. او در نزدیکی لودونویل، ایالت نیویورک بزرگ شد و از دبیرستان شیکر در لاتام فارغ التحصیل شد؛ او تربیت و پرورش خود در شمال ایالت نیویورک را به عنوان منبعی برای تعلیم «بیشتر آنچه که برای دانستن در مورد اقتصاد واقعی نیاز داشت» می داند. او در سال ۱۹۹۲ مدرک لیسانس خود را در رشته سیاست عمومی از دانشگاه استنفورد با گرایش اقتصاد و علوم سیاسی دریافت کرد. او سپس وارد مدرسه حقوق هاروارد شد و در سال ۱۹۹۵ با مدرک دکترای حقوق با رتبه عالی فارغ التحصیل شد. او همچنین فعالیت آموزشی اقتصاد بازار و بازارهای سرمایه بدهی را در مدرسه مدیریت اسلون MIT و مدرسه کسب وکار هاروارد گذراند. برای مطالعه بیشتر. نوشتجات فدرال رزرو
دیوید جفری فروم (/frʌm/؛ زادهٔ ۳۰ ژوئن ۱۹۶۰) تحلیل گر سیاسی کانادایی-آمریکایی و نویسندهٔ سخنرانی های رئیس جمهور پیشین ایالات متحده، جورج دبلیو بوش، است. او از سردبیران ارشد نشریهٔ "آتلانتیک" و همچنین از مشارکت کنندگان شبکهٔ "MSNBC" به شمار می آید. در سال ۲۰۰۳، فرام نخستین کتاب دربارهٔ ریاست جمهوری بوش را که توسط یکی از اعضای پیشین دولت او نوشته شده بود، منتشر کرد. او خود را خالق عبارت مشهور «محور شرارت» در سخنرانی وضعیت کشور سال ۲۰۰۲ بوش می داند. فرام یکی از چهره های شاخص جریان نومحافظه کار در سیاست آمریکا تلقی می شود. فرام پیش تر عضو هیئت مدیرهٔ ائتلاف جمهوری خواهان یهودی، اندیشکدهٔ بریتانیایی "Policy Exchange"، گروه مخالف سیاست های آزادسازی مواد مخدر "Smart Approaches to Marijuana" و همچنین نایب رئیس و پژوهشگر ارشد مؤسسهٔ "R Street" بوده است. دیوید فروم و واژه محور شر. اصطلاح محور شر به نویسنده سابق سخنرانی های بوش دیوید فروم نسبت داده می شود که در ابتدا محور تنفر و سپس به محور شر تغییر کرد. فروم در کتاب خود "مرد درست" در توضیح علت و مبنای تولید اصطلاح محور شر نوشت: «ریاست جمهوری شگفت جورج دبلیو بوش. در ابت
دا داستان از اواخر دسامبر ۲۰۰۱ شروع شد وقتی که رئیس نویسندگان سخنرانی مایکل گرسون به فروم مأموریت داد که برای پس زدن دولت صدام حسین در عراق مطلبی در حد چند جمله در سخنرانی سالیانه اجلاس مشترک کنگره بیاورد.» فروم می گوید او شروع کرد به بازخوانی سخنرانی فرانکلین دی روزولت در ۸ دسامبر ۱۹۴۱ تحت عنوان «روزی که به عنوان لکه ننگ باقی خواهد ماند» که بعد از حمله غافلگیرانه ژاپن به پرل هاربر ارائه شد. درحالی که آمریکا برای شروع جنگ با ژاپن نیازی به متقاعد کردن کسی نداشت، روزولت تهدید بزرگتر برای ایالات متحده را از جانب آلمان نازی می دید و نیاز داشت که موضوع جنگ در دو اقیانوس را مطرح کند. فروم در کتابش به قسمتی از سخنرانی روزولت اشاره می کند که اکنون غالباً مورد مراجعه قرار می گیرد، «... ما نه تنها از خودمان با حداکثر توان دفاع می کنیم بلکه مطمئن می شویم که قدر و خیانت به این شکل هرگز ما را مجدداً مورد تهدید قرار ندهد.» فروم سخنرانی روزولت را به این شکل تفسیر می کند که «برای دولت پرل هاربر نه تنها یک حمله بود، بلکه یک اخطار برای آینده بود که بدترین حملات و بدتر از دیگری، حتی دشمنانی خطرناکتر.» ژاپن که کشوری با یک دهم تو
ان صنعتی آمریکا، وابستگی به واردات مواد غذایی که هم اکنون درگیر جنگ با چین است و با بی پروایی تمام علی رغم همه این شرایط به آمریکا حمله می کند، فروم در مورد بی اعتنایی می گوید «این چیزی بود که قدرت های محور را تهدیدی برای صلح جهانی کرده بود.» به تصمیم فروم دو جنگ صدام حسین با ایران و کویت فقط یک بی پروایی بود، بنابراین تهدیدی مشابه برای صلح جهانی محسوب می شد. فروم در کتابش می نویسد که هرچه بیشتر او قدرت های محور در جنگ جهانی دوم را با «کشورهای تروریست پرور» مقایسه کرده متوجه مشابهت های بیشتری بین آن ها شده است. فروم می نویسد «قدرتهای محور به یکدیگر بی علاقه و بی اعتماد بودند. اگر آنها جنگ را به نحوی می بردند، کشورهای عضو آن به سرعت بسمت درگیری علیه یکدیگر می چرخیدند. ایران، عراق و القاعده و حزب الله لبنان علی رغم دعوا و مرافعه بین خودشان همگی علیه قدرت های غربی و اسرائیل بودند و همگی از ارزش های انسانی دموکراسیهای غربی نفرت داشتند.» در این نقطه فروم ارتباط بین آن ها را متوجه می شود: «همه کشورهای تروریست پرور و سازمان های تروریستی یک محور تنفر علیه ایالات متحده به وجود می آورند.» فروم می گوید او سپس یک یادداشت
با استدلال فوق می فرستد و برخی بی رحمی های مرتکب شده توسط دولت عراق را متذکر می شود. او انتظار داشت که کلماتش به عنوان غیرقابل تأیید تصحیح شده و خارج شود، همانطوری که سرنوشت بسیاری از سخنرانی های نوشته شده برای رئیس جمهوری ها بوده، اما کلماتش توسط بوش تقریباً کلمه به کلمه خوانده شد، نتیجتاً بوش اصطلاح محور تنفر را به محور شرارت تغییر داد. کره شمالی به لیست اضافه شد، او می گوید، بخاطر اینکه آن ها تلاش می کنند بمب اتمی بسازند، با گستاخی تاریخچه ای از اقدامات تجاوزکارانه داشته است، که نیاز است یک رودستی قوی تر دریافت کند. بعدها همسر فروم نوشته های او را علنی کرد.
جرج ادوارد آلن ، (۲۹ فوریه ۱۸۹۶ – ۲۳ آوریل ۱۹۷۳) وکیل، بازرگان و دوست «صمیمی در بازی پوکر» و حتی «دلقک دربار» رؤسای جمهور ایالات متحده، فرانکلین دی. روزولت، هری اس. ترومن و دوایت دی. آیزنهاور بود. او همچنین سرمربی تیم فوتبال دانشگاه کامبرلند در طول مسابقه معروف و یک طرفه شان در برابر جورجیا تک بود که با نتیجه ۲۲۲ بر ۰ شکست خوردند. پیش زمینه. جرج ادوارد آلن در ۲۹ فوریه ۱۸۹۶ در بونویل، میسیسیپی متولد شد. او مدرک حقوق (LLB) خود را از دانشگاه کامبرلند در تنسی گرفت. در سال ۱۹۳۹ نیز مدرک LLD را کسب کرد.
فرنی آرمسترانگ (متولد ۳ فوریه ۱۹۷۲) یک کارگردان مستند بریتانیایی است که برای شرکت خودش، اسپنر فیلمز ، کار می کند و قبلاً نوازنده درام گروه ایندی پاپ «بند آو هولی جوی» بوده است. او بیشتر به خاطر فیلم "عصر حماقت" شناخته می شود.
شاتمان تاماک () یک شهرک در شهرستان میاکینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
ساتی یوو () یک شهرک در شهرستان میاکینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
تاریخچه مختصر زوال یا مختصری از تاریخ زوال (انگلیسی: A Short History of Decay) کتابی فلسفی به قلمِ فیلسوف رومانیایی، امیل چوران است که در سال ۱۹۴۹ منتشر شد و نخستین اثرِ وِی به زبان فرانسوی است. این کتاب با لحنی هیچ انگارانه، شامل مجموعه ای از تأملات فلسفی دربارهٔ موضوعات گوناگون مانند تعصب، موسیقی و پیشرفت است. موضوع اصلی کتاب، مفهوم زوال است که ممکن است در افراد به صورت بیماری جسمی یا اختلال روانی و در جوامع به صورت زوال و دکادنس بروز کند. چوران در سال ۱۹۳۷، کشور زادگاهش یعنی رومانی را به مقصد پاریس ترک کرد و تا پایان عمر در آنجا ماند. این مهاجرت، کار چوران را به دو دوره تقسیم می کند: یک دوره اولیه رومانیایی و یک دورهٔ بالغانهٔ فرانسوی. فاصله زمانی بین نقل مکان چوران و انتشار کتاب "«تاریخچه مختصر زوال»،" با جنگ جهانی دوم همزمان بود. چوران، یادگیریِ زبان فرانسوی را از سال ۱۹۳۷ تا ۱۹۴۹ ادامه داد تا زمانی که احساس کرد می تواند آثارش را به این زبان منتشر کند. در سال ۱۹۴۷، او "کتاب «تاریخچه مختصر زوال» را" به انتشارات گالیمار تحویل داد اما پسش گرفت تا بازنویسی اش کند. این کتاب سرانجام در سال ۱۹۴۹ منتشر شد. چوران
فرایند یادگیری زبان فرانسه را «سخت ترین کار زندگی ام» توصیف کرد و آن را با «پوشیدن جلیقهٔ خفه کننده» مقایسه کرد. "«تاریخچه مختصر زوال»،" برنده جایزه ریوارول، یک جایزه ادبی فرانسوی شد. کمیته جایزه شامل آندره ژید هم بود. هرچند چوران از پذیرش بیشتر جوایز ادبی ای که به او اهدا می شد، امتناع می ورزید اما جایزه ریوارول را به عنوان تقدیر از نخستین اثر فرانسوی اش، زبانی که تا آخر عمر به آن می نوشت، پذیرفت. پس از "«تاریخچه مختصر زوال»"، دومین کتاب فرانسوی سیوران "با عنوان «همه چیز از هم جداست»" در سال ۱۹۵۲ منتشر شد. محتوا. متن شامل مجموعه ای از تأملات مختصر و مقالات کوتاه است که معمولاً از یک تا سه صفحه طول دارند و در شش فصل چیده شده اند. چوران با زبانی ادبی پیرامون موضوعات متعددی سخن می گوید. از مضامینی مانند نارضایتی از جهان، دیدگاه های او در مورد پوچی زندگی، تولدستیزی و احساسات ضد مسیحی. چوران در فصل اول بر مضامین مبتنی بر مفهوم کلی زوال (افراد، جوامع و جهان) و ستایش شک می پردازد. به گفتهٔ سیوران، در برخی آرمان ها (به ویژه آرمان های مذهبی یا سیاسی)، شک بهتر از یقین است چون کسانی که به چنین آرمانی متقاعد شده اند، ا
ستعداد آدم کشی در راه آرمانشان را دارند. چوران به دلیل علاقه اش به شَک، فروپاشی اجتماعی را تحسین می کند و به عنوان مثال به زوال یونان باستان، روم باستان و رژیم پیشینِ فرانسه (پیش از انقلاب فرانسه) اشاره می کند. به گفته چوران، چنین دوره های زوالی بهتر از دوران ثبات اجتماعی هستند، زیرا قطعیت های قدیمی را از بین می برند و باعث می شوند مردم دوباره دچار تردید و شک شوند. چوران چندین بخش از این کتاب را به نوشته های دوره رومانیایی اولیه خود اختصاص داد. در یکی از این نوشته هایش، نگرش های مذهبی در اسپانیا و روسیه را بررسی می کند. به گفته چوران، اگرچه هر دو کشور سنت مسیحی دیرینه ای دارند، اما جمعیت های بی دین در هر دو کشور به عنوان مانعی برای ایده خدا عمل می کنند و سرزندگی و اهمیت فرهنگی جامعه شان را حفظ می کنند، حال آنکه این سرزندگی و اهمیت فرهنگی، در یک جمعیت مسیحیِ یکدست تر، کاهش می یابد. این متن، ویرایشی از قطعه ای است که در کتاب قبلی "«اشک ها و قدیسان"» آمده است. عبارت شاخص «اگر خدا یک غولِ تک چشم بود، اسپانیا چشمِ او می شد» در هر دو اثر یافت می شود.
جیک استاینفلد (متولد ۲۱ فوریه ۱۹۵۸) بازیگر، شخصیت تناسب اندام، کارآفرین و تهیه کننده آمریکایی است که به خاطر برند Body by Jake شناخته می شود. او عموی هیلی استاینفلد است. استاینفلد در محله سی گیت بروکلین در غرب کانی آیلند متولد شد، در بالدوین، نیویورک که نزدیک کوئینز در لانگ آیلند است، بزرگ شد. او در دانشگاه ایالتی نیویورک در کورتلند تحصیل کرد، سپس انصراف داد و به لس آنجلس نقل مکان کرد.
ملاقات راست گرایان افراطی در پوتسدام در سال ۲۰۲۳ که به «نشست پوتسدام» نیز معروف شده است، اشاره به نشست محرمانه ی چهره های راست افراطی آلمان دارد. این نشست که در تاریخ ۲۵ نوامبر ۲۰۲۳ در مهمان سرای ییلاقی آدلون () در کنار دریاچهٔ له نیتس در شهر پوتسدام برگزار شد، توسط گروه تحقیقاتی پلتفرم "کورِکتیو" () افشا و زیر عنوان «طرح پنهانی علیه آلمان» منتشر گردید. این نشست کاملا محرمانه بوده و قرار و مدارهای آن تنها از طریق نامه نگاری کتبی انجام شده است. کپی این نامه ها اما در اختیار کورکتیو قرار گرفته است. یک گزارشگر به نام ژان پِتِرز با دوربین مخفی نیز در محل برگزاریِ نشست حضور داشته است. در گزارش مفصل کورکتیو که روز ۱۰ ژانویه ۲۰۲۴ منتشر شده آمده است که بخش بزرگی از سخنرانی ها و گفت وگوها در این نشست متمرکز بر یک نقطه اصلی بود: اخراج یا اصطلاحا «مهاجرت مجدد» (). مارتین سِلنِر ()، یک فعال راست افراطی از اتریش «برنامه ریزی کلان برای مهاجرت مجدد» را در این نشست عرضه کرد که در آن سه گروه از مهاجران نام برده شده اند که باید آلمان را ترک کنند: ۱) پناهجویان ۲) خارجیانی که حق اقامت دارند و ۳) خارجیانی که شهروندیِ آلمان را دار
ند اما در جامعهٔ میزبان ادغام نشده اند. استفادهٔ سِلنِر از واژهٔ «مهاجرت مجدد» به طور گسترده به عنوان یک تعبیر ملایم از واژگانی چون اخراج، طرد، دیپورت، اخراج اجباری و یا انتقال پناهندگان و خارجی ها فهمیده شد. کورکتیو در گزارشش نوشته است: «آنچه که در آن آخرهفته در آنجا طراحی شد در وهلهٔ نخست حمله به موجودیت انسان ها و در وهلهٔ دوم حمله به قانون اساسی آلمان است.» در این جلسه اعضای حزب آلترناتیو برای آلمان ()، اتحادیه دموکرات مسیحی آلمان ()، حزب خلق اتریش ()، اعضای جنبش هویت خواهی () اعضای اتحادیهٔ ارزش ها ()، و دیگر افراد حضور داشتند و دربارهٔ نحوهٔ اجرای این طرح گفتگو کردند. صدراعظم وقتِ آلمان اولاف شُلتْس در شبکهٔ اِکْس نوشت: «به کسی اجازه نخواهیم داد که بینِ «ما» [یعنی اقشار مختلف مردم ] بر اساس داشتن یا نداشتن سابقهٔ مهاجرت تفرقه بیندازند. ما از همه محافظت می کنیم[...].» سایر سیاستمداران آلمان نیز به این موضوع واکنش نشان دادند، از جمله کریستیان دور () رییس فراکسیون حزب دموکرات آزاد آلمان ()، آنچه را که در نشست اخیر مطرح شده مشابه دوران ناسیونال سوسیالیسم آلمان دانسته و در شبکهٔ اکس نوشته است: «"برنامهٔ کوچ
دادن اجباری میلیون ها انسان ما را به یاد تاریک ترین بخش تاریخ آلمان می اندازد."» در این راستا، به ویژه به دلیل موضوعات مطرح شده در نشست پوتسدام که به اخراج گروه های خاص از جامعه مربوط می شود، برخی رسانه ها و منتقدان نشست پوتسدام را به نوعی به کنفرانس وانزه تشبیه کردند. عبارت «وانزهٔ دوم» (Wannseekonferenz 2.0) به طور استعاری برای مقایسهٔ دو رویداد مختلف استفاده شده است. در حالی که کنفرانس وانزه در سال ۱۹۴۲ به بحث و تصمیم گیری در مورد قتل عام سازمان یافتهٔ یهودیان اروپا (راه حل نهایی) که توسط فرماندهان ارشد نازی مطرح شده بود، اختصاص داشت، نشست پوتسدام در نوامبر ۲۰۲۳، در مورد چگونگی فشار آوردن به افراد با تاریخچهٔ مهاجرت برای ترک کشور یا تحت فشار قرار دادن آن ها برای خروج از آلمان (طرح جامع) بحث کرده بود. به دلیل نزدیکی جغرافیایی این دو مکان – هر دو مکان تنها چند کیلومتر از هم فاصله دارند – در آن روزها بارها به کنفرانس وانزه اشاره شده بود. با این حال، این مقایسه اغلب مورد انتقاد قرار گرفته است، چرا که هدف و زمینهٔ تاریخی دو رویداد کاملاً متفاوت است. انگیزهٔ اصلی پشتِ هولوکاست به شکل کامل ایدئولوژیک بود و کشتاره
ا به شکل سازمان یافته و در اردوگاه های ویژه کشتارجمعی که در تاریخ پیش از خود سابقه نداشت و در تقریباً همهٔ مناطق اشغال شده توسط آلمان که امروزه ۳۵ کشور اروپایی را تشکیل می دهند انجام می شدند. اما شباهتی به دورانِ پیش از جنگ را می توان در آن یافت. پیش از جنگ، نازی ها تصمیم گرفتند جمعیت یهودی آلمان (و پس از آن کل اروپا) را به صورت انبوه از آن سرزمین کوچ دهند. موافقت هیتلر با طرح ۳۹-۱۹۳۸ برای بررسی کوچ هزاران یهودی از مناطق زیر سلطهٔ آلمان برای مدتی نشان از این دارد که طرح برنامه ریزی شده برای کشتار گستردهٔ یهودیان تا آن هنگام هنوز ریخته نشده بود. ملاقات در پوتسدام. دعوت نامه برای این ملاقات توسط گرنوت موریگ (Gernot Mörig) یکی از کنشگران راستِ افراطی و هانس کریستیان لیمر (Hans-Christian Limmer) کارآفرین آلمانی و از راست گرایان افراطی ارسال شد. اما لیمر خودش در این ملاقات شرکت نکرد. موریگ پیش تر رهبر فدرال اتحادیهٔ جوانان وفادار به میهن () بوده و بعداً در شاخهٔ راست گرای افراطی آن، یعنی جوانان آلمانی وفادار به میهن () فعال شده بود. در دعوت نامه از یک «طرح اصلی یا جامع» و سخنرانی مارتین سِلنِر خبر داده شده بود و ه
مچنین از شرکت کنندگان خواسته شده بود که حداقل ۵۰۰۰ یورو به عنوان کمک مالی اهدا کنند. این ملاقات باید به صورت محرمانه باقی می ماند، اما همانطور که اشاره شد توسط گروه تحقیقاتی کورِکتیو فاش شد و در ۱۰ ژانویه ۲۰۲۴ منتشر گردید. کورِکتیو نسخه ای از دعوت نامه را در اختیار داشت و با استفاده از منابع و فیلم های ضبط شده در هتل، محتوای ملاقات را بازسازی کرد. انجمن دوسلدورف تسایت آن لاین، نسخهٔ اینترنتی روزنامهٔ آلمانی دی تسایت، در تاریخ ۱۳ ژانویه ۲۰۲۴، گزارشی در مورد گروهی از سیاستمداران حزب آلترناتیو برای آلمان و راست گرایان افراطی منتشر کرد که خود را «انجمن دوسلدورف» می نامند و نشست های خود را در پوتسدام تحت عنوان «دورهمی دوسلدورف» برگزار می کنند. اولین نشست آنها در اوایل اکتبر ۲۰۲۱ برگزار شده است. به گفتهٔ منابع از دایره های بلندپایهٔ AfD، در این نشست ها، که تینو کروپالا نیز در آن حضور داشته، برگزاری چنین نشست هایی تایید شده است. کروپالا پس از پرسش دربارهٔ "پنجمین دورهمی دوسلدورف"، گفته بود که «چیزی به یاد نمی آورد». به گزارش تسایت آنلاین، این احتمال وجود دارد که گردهمایی در مهمان سرای آدلون در نوامبر ۲۰۲۳ [...] احتم