Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ترنتیا ( ; ۹۸ قبل از میلاد - ۶ پس از میلاد) همسر خطیب مارکوس تولیوس سیسرو بود. او هم به عنوان یک خیرخواه و هم به عنوان یک فعال پرشور برای آرمان سیسرو در زندگی سیاسی سیسرو نقش اساسی داشت. پیشینه خانوادگی. ترنتیا در یک خانواده ثروتمند پلبی به نام ترنتیوس متولد شد. او ممکن است دختر ترنتیا وارون ها بوده باشد که مهم ترین شاخه سناتوری آن خانواده بودند. این موضوع با این واقعیت که سیسرو پسرعمویی با نام مستعار وارو و دوستی به نام مارکوس ترنتیوس وارو داشت، مطرح می شود. این وارو صاحب خانه ای در نزدیکی آرپینوم، نه چندان دور از زادگاه سیسرو، بود؛ بنابراین، اگر ترنتیا واقعاً دختر یک وارو بوده باشد، ارتباط سیسرو با این خانواده ممکن است بر ازدواج او با ترنتیا تأثیر گذاشته باشد. ترنتیا یک خواهر ناتنی به نام فابیا داشت که یک باکره وستال و دختر یک اشراف زاده به نام فابیوس بود. اگر مادر ترنتیا ابتدا با ترنتیوسِ عامی ازدواج کرده باشد، پس ترنتیا خواهر بزرگتر و احتمالاً تنها وارث املاک پدرش بوده است. پس از مرگ پدرش، ترنتیا بسیار ثروتمند شد. او جهیزیه هنگفتی داشت که شامل حداقل دو بلوک آپارتمان اجاره ای در رم، یک قطعه زمین جنگلی در ح
ومه رم و یک مزرعه بزرگ بود. آپارتمان ها و مزرعه درآمد سالانه قابل توجهی ایجاد می کردند. شواهدی وجود دارد که نشان می دهد ترنتیا زمین های زیادی به نام خود داشت. ترنتیا علاوه بر زمین های عمومی که در اختیار داشت، یک ملک جنگلی بزرگ را نیز در میان بسیاری از سرمایه گذاری های دیگر به دست آورد. او همچنین مالک روستایی بود که قصد داشت در بحران تبعید سیسرو آن را بفروشد. کل جهیزیه او ۴۰۰۰۰۰ سِستِرس بود، که دقیقاً همان مبلغی بود که یک مرد برای سناتور شدن نیاز داشت. از آنجایی که سیسرو هنوز تحت اختیار پدرش، یعنی "پدر خانواده"، بود، هنوز چیزی به ارث نبرده بود؛ بنابراین، جهیزیه ترنتیا احتمالاً برای تأمین مالی حرفه سیاسی او استفاده شده است. ازدواج، زندگی خانوادگی و فرزندان. ترنتیا حدود ۱۸ سال داشت که در سال ۸۰ یا ۷۹ پیش از میلاد با سیسرو ازدواج کرد. گذشته از ارتباطات بین سیسرو و ترنتیا، ترنتیا احتمالاً به این دلیل با او ازدواج کرد که سیسرو یک مرد جدید "انسان نوین (روم)" در حال ظهور با یک حرفه سیاسی امیدوارکننده بود. او با سیسرو در یک ازدواج "غیرمادی" (به ازدواج مأنوس مراجعه کنید) ازدواج کرد و جهیزیه و اموال خصوصی خود را با خود
به همراه آورد. در حالی که جهیزیه به کنترل "پدرخوانده" سیسرو و بعداً به خود سیسرو منتقل شد، ترنتیا خود امور مربوط به اموال خصوصی خود را با کمک قیم خود فیلوتیموس اداره می کرد. ترنتیا مسئول انجام امور خانواده نیز بود. ترنتیا علاوه برگماردن بردگان برای انجام کارهایی مانند بافندگی و آشپزی، در مورد تقدیم نذورات به خدایان و نشان دادن تقوای شایسته جدی بود. سیسرو در چندین مکاتبه به پرستش منظم او اشاره می کند؛ در یک نامه، او تقوای او را عملی از سرسپردگی خالص توصیف می کند. در نامه ای دیگر، سیسرو به شوخی می گوید که ترنتیا باید برای خدایی که او را به اندازه کافی بیمار کرده تا اضطرابش را از بین ببرد، قربانی کند. شوخی سیسرو نشان می دهد که او بسیاری از این مسئولیت های خانگی را به همسرش واگذار کرده است. او همچنین در حمایت از روابط مهم با دوستان و خانواده سیسرو نقش داشت. در سال ۶۸، سیسرو و ترنتیا، برادر سیسرو ، کوینتوس تولیوس سیسرو و همسر جدیدش پومپونیه (خواهر دوست سیسرو، آتیکوس) را دعوت کردند تا ازدواج را بهبود بخشیده و تحکیم بخشند. سیسرو در نامه ای از آن زمان می نویسد که ترنتیا به اندازه سیسرو به آتیکوس و خانواده اش وفادار ا
ست. تولیا، دختر ترنتیا و سیسرو، در سال ۷۸ پیش از میلاد به دنیا آمد. از آنجایی که در این زمان آنها دو سال بود که ازدواج کرده بودند و فرزندی نداشتند، احتمالاً این زوج خیلی بارور نبودند. پسر آنها، مارکوس تولیوس سیسرو صغیر، تا سال ۶۵ پیش از میلاد به دنیا نیامد. همچنین فقدان باروری با این واقعیت که خود تولیا در اواخر عمر در بچه دار شدن مشکل داشت، مطرح می شود. در سال ۵۱، هنگامی که سیسرو برای تصدی سمت وکالت خود در کیلیکیه عازم شد، تولیا مجرد بود و به شوهر سومی نیاز داشت. از آنجایی که سیسرو نمی توانست جز از طریق نامه نگاری، همسری برای او پیدا کند، ترنتیا در یافتن شوهری مناسب برای تولیا نقش مهمی داشت. خود سیسرو می نویسد که به این زوج اجازه داده است بدون تأیید بیشتر او تصمیم بگیرند؛ بنابراین، سیسرو باید از قبل رضایت خود را برای ازدواج اعلام کرده باشد، زیرا یک شهروند رومی نمی توانست بدون تأیید "پدر خانواده" ازدواج کند. ترنتیا همچنین مسئول پرداخت قسط دوم جهیزیه تولیا به پوبلیوس کورنلیوس دولابلا در سال ۴۸ قبل از میلاد بود، زمانی که سیسرو با مشکل مالی مواجه بود. از آنجایی که سیسرو طرفدار پمپئی و دولابلا طرفدار قیصر بود، هر
گونه خبر قطعی از جنگ داخلی به این معنی بود که اوضاع برای یکی از آنها بدتر می شود. ترنتیا و تولیا رابطهٔ محکمی داشتند که به آنها کمک کرد تا در دوران پرآشوب جنگ داخلی دوام بیاورند.
کمیته آزادی ملی ( , CLN) یک سازمان چتر سیاسی و نماینده اصلی جنبش مقاومت ایتالیا بود که علیه نیروهای اشغالگر آلمان نازی و نیروهای فاشیست همدست جمهوری اجتماعی ایتالیا در طول اشغال ایتالیا توسط آلمان پس از آتش بس کاسیبیله می جنگید، در حالی که همزمان در طول جنگ داخلی ایتالیا علیه فاشیست های ایتالیایی می جنگید. این سازمان مقاومت ایتالیا را هماهنگ و هدایت می کرد و به کمیته مرکزی آزادی ملی که در رم مستقر بود و بعداً کمیته آزادی ملی شمال ایتالیا که در میلان مستقر بود، تقسیم می شد. کمیته آزادی ملی یک نهاد چند حزبی بود که اعضای آن با ضد فاشیسم خود متحد بودند. تاریخچه. CLN در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، پس از آتش بس ایتالیا و حمله آلمان به این کشور تشکیل شد. احزاب عضو آن عبارت بودند از حزب کمونیست ایتالیا، حزب سوسیالیست ایتالیا، حزب عمل، حزب دموکراسی مسیحی، حزب دموکرات کارگری و حزب لیبرال ایتالیا. با حمایت پادشاهی ایتالیا و متفقین جنگ جهانی دوم، کمیته آزادی ملی رسماً به عنوان نماینده جنبش مقاومت ایتالیا به رسمیت شناخته شد و چندین رهبر داشت که به صورت زیرزمینی در ایتالیای اشغالی آلمان فعالیت می کردند. تشکل های حزبی تحت کنترل کمیته آ
زادی ملی عمدتاً به سه گروه اصلی تقسیم می شدند: تیپ های کمونیست گاریبالدی، تیپ های عدالت و آزادی حزب عمل، و تیپ های سوسیالیست ماتئوتی. گروه های کوچک تر شامل پارتیزان های کاتولیک و سلطنت طلب بودند. واحدهای حزبی دیگری نیز وجود داشتند که در کمیته آزادی ملی نماینده ای نداشتند، از جمله تیپ های مایلا و تشکل های آنارشیستی، جمهوری خواه و تروتسکیست. کمیته آزادی ملی از زمان آزادسازی رم در ژوئن ۱۹۴۴ تا انتخابات عمومی ایتالیا در سال ۱۹۴۶، که اولین انتخابات عمومی پس از جنگ بود، دولت های ایتالیا را رهبری کرد. پس از آنکه پیش از انتخابات ۱۹۴۶ از تمام وظایف خود محروم شد، در سال ۱۹۴۷ منحل شد.
سؤال رومی ( ) اختلافی در مورد قدرت دنیوی پاپ ها به عنوان حاکمان یک قلمرو مدنی در چارچوب وحدت ایتالیا ایتالیا بود. این اختلاف با پیمان های لاتران بین پادشاه ویکتور امانوئل سوم و نخست وزیر بنیتو موسولینی از ایتالیا و پاپ پیوس یازدهم از سریر مقدس در سال ۱۹۲۹ پایان یافت. منافع بین المللی. در ۹ فوریه ۱۸۴۹، جمهوری روم حکومت ایالات پاپی را به دست گرفت. در ژوئیه بعد، مداخله نیروهای فرانسوی، پاپ پیوس نهم را به قدرت بازگرداند و مسئله روم را حتی در سیاست داخلی فرانسه به بحث داغی تبدیل کرد. در ژوئیه ۱۸۵۹، پس از آنکه فرانسه و اتریش به توافقی دست یافتند که به جنگ کوتاه دوم استقلال ایتالیا پایان داد، مقاله ای با عنوان «مسئله روم» در "روزنامه وست مینستر ریویو" این نظر را ابراز کرد که ایالت های پاپ باید از استان های آدریاتیک محروم شوند و به قلمرو اطراف رم محدود شوند. این امر در سال بعد به واقعیت تبدیل شد، زمانی که بیشتر ایالت های پاپ به پادشاهی ایتالیا پیوستند. قانون تضمین های پاپی. پاپ پیوس نهم و جانشینانش از به رسمیت شناختن حق پادشاه ایتالیا برای سلطنت بر آنچه که قبلاً ایالات پاپی بود، یا حق دولت ایتالیا برای تعیین اختیارات
او و وضع قوانین برای او، خودداری کردند. با تأکید بر اینکه مقر مقدس باید استقلال آشکار خود را از هر قدرت سیاسی در اعمال صلاحیت معنوی خود حفظ کند و پاپ نباید صرفاً «کشیش پادشاه ایتالیا» به نظر برسد، پیوس نهم قانون ضمانت های پاپی را که شامل پیشنهاد پرداخت مالی سالانه به پاپ بود، رد کرد. با وجود تضمین های مکرر دولت ایتالیا مبنی بر آزادی مطلق پاپ دررفت و آمد در داخل و خارج از ایتالیا، پاپ ها از پا گذاشتن به بیرون از دیوارهای واتیکان و در نتیجه قرار دادن خود تحت حمایت نیروهای قانون و نظم ایتالیا خودداری کردند، که به معنای به رسمیت شناختن ضمنی تغییر وضعیت بود. در نتیجه، عنوان «زندانی در واتیکان» برای آنها به کار رفت، تا اینکه پیمان لاتران در سال ۱۹۲۹ با تأسیس شهر واتیکان به عنوان یک کشور مستقل از ایتالیای فاشیست، مسئله روم را حل کرد. قصد ترک رم را دارد. پیوس نهم در طول دوران پاپی خود چندین بار به ترک رم برای بار دوم فکر کرد. او در نوامبر ۱۸۴۸، پس از ترور وزیر دارایی خود، کنت پلگرینو روسی، با لباس مبدل از رم گریخت. یک مورد در سال ۱۸۶۲ بود، زمانی که جوزپه گاریبالدی در سیسیل در حال جمع آوری داوطلب برای لشکرکشی به رم ب
ا شعار "Roma o Morte" (رم یا مرگ) بود. در ۲۶ ژوئیه ۱۸۶۲، قبل از اینکه گاریبالدی و داوطلبانش در آسپرومونته متوقف شوند، پیوس نهم ترس خود را با لرد اودو راسل، وزیر بریتانیا در رم، در میان گذاشت و پرسید که آیا پس از ورود نیروهای ایتالیایی به انگلستان، به او پناهندگی سیاسی داده خواهد شد یا خیر. اودو راسل به او اطمینان داد که در صورت لزوم به او پناهندگی داده خواهد شد، اما گفت که مطمئن است ترس پاپ بی اساس است. شایعات جدیدی مبنی بر رفتن پاپ پس از فتح رم و تعلیق شورای اول واتیکان مطرح شد. این شایعات توسط اتو فون بیسمارک به جولیوس هرمان موریتز بوش مخابره شد: یکی از معتمدان پاپ، دان بوسکو، کشیش-مربی محبوبی که به خاطر پیشگویی هایش مشهور بود، یادداشتی با لحنی پیشگویانه برای پیوس نهم فرستاد: «بگذارید نگهبان، فرشته اسرائیل، در پست خود محکم بایستد تا از قلعه خدا و صندوق عهد محافظت کند!» پیوس نهم موافقت کرد و به عنوان زندانی خودخواسته در واتیکان در پست خود باقی ماند؛ جانشینان او نیز همین طور بودند، تا اینکه امضای پیمان لاتران باعث به رسمیت شناخته شدن آزادی های پاپ شد. پیمان لاتران. پیمان لاتران مسئله روم را در سال ۱۹۲۹ حل کرد
؛ واتیکان حاکمیت ایتالیا بر ایالت های پاپ سابق را به رسمیت شناخت و ایتالیا حاکمیت پاپ بر شهر واتیکان را به رسمیت شناخت. واتیکان درخواست غرامت خود را برای از دست دادن ایالت های پاپ و اموال کلیسایی مصادره شده توسط دولت ایتالیا به مبلغی بسیار کمتر از آنچه طبق قانون ضمانت ها به آن تعلق می گرفت، محدود کرد. ادبیات. رمان های تاریخی مانند "فابیولا" و "کوو وادیس" به گونه ای تفسیر شده اند که رفتار پادشاهی تازه تأسیس ایتالیا با پاپ ها را با آزار و اذیت مسیحیان اولیه در امپراتوری روم مقایسه می کنند.
شاهزاده عمر فاروق افندی (به ترکی عثمانی: شهزادہ عمر فاروق؛ همچنین Ömer Faruk Osmanoğlu؛ ۲۷ فوریه ۱۸۹۸ - ۲۸ مارس ۱۹۶۹) شاهزاده عثمانی، پسر آخرین خلیفه عثمانی عبدالمجید دوم و اولین همسرش شهسوار خانم بود. او همچنین داماد سلطان محمد ششم امپراتوری عثمانی بود زیرا با دختر کوچکترش رقیه صبیحه سلطان ازدواج کرد. اوایل زندگی. شاهزاده عمر فاروق افندی در ۲۷ فوریه ۱۸۹۸ در کاخ اورتاکوی متولد شد. پدرش عبدالمجید دوم پسر سلطان عبدالعزیز و حیران دل قادین و مادرش اولین همسرش شهسوار خانم بود. او یک خواهر ناتنی کوچکتر از درشهوار سلطان داشت. تحصیلات. عمر فاروق در دبیرستان گالاتاسرای تحصیل کرد. پدرش، عبدالمجید، به زبان فرانسه صحبت می کرد و از طریق دوست نزدیک و خویشاوندش، شاهزاده ابراهیم توفیق، با مدرسه ارتباط داشت. درخواست پذیرش عمر فاروق توسط صالح کرامت بیگ، پسر شاعر عثمانی، نگار خانم، که به شاهزاده درس خصوصی داده بود، تهیه شده بود. زندگی شخصی. در سال ۱۹۱۹، برای فاروق یک عروس آینده دار پیشنهاد شد. امینه دریه خانم دختر محمود مختار پاشا و همسرش، شاهدخت مصری نعمت الله، دختر خدیو اسماعیل پاشا بود. محمود مختار خود پیشنهاد ازدواج را مطرح
کرد. با این حال، فاروق این پیشنهاد را رد کرد. بین سال های ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۴، او به عنوان رئیس باشگاه ورزشی فنرباغچه خدمت کرد. عمر فاروق و صبیحه سلطان، دختر محمد ششم وحیدالدین و نازک ادا قادین، عاشق یکدیگر بودند. وقتی عبدالمجید از صبیحه برای پسرش خواستگاری کرد، محمد قاطعانه امتناع ورزید زیرا بین نوادگان عبدالمجید یکم به عنوان محمد ششم و نوادگان عبدالعزیز به عنوان عبدالمجید دوم، به دلیل عزل و مرگ جنجالی عبدالعزیز، اختلافاتی وجود داشت: خانواده عبدالعزیز معتقد بودند که او در توطئه ای به نفع پسران عبدالمجید یکم (مراد پنجم، عبدالحمید دوم، محمد پنجم، محمد ششم) کشته شده است. مادرش، شهسوار، به سراغ نازیک ادا قادین، مادر صبیحه، رفت و موفق شد او را متقاعد کند. این ازدواج در ۲۰ آوریل ۱۹۲۰، در غرفه آثار مقدس، کاخ توپکاپی، برگزار شد. این ازدواج توسط شیخ الاسلام خیرزاده ابراهیم افندی انجام شد. نماینده صبیحه سلطان، باشکاتیپ علی فواد بیگ و نماینده عمر فاروق، عمر یاور پاشا بود. شاهدان فاروق، اسماعیل حقی پاشا و ناجی (الدنیز) پیشکار محمد ششم بودند. مراسم عروسی در کاخ ییلدیز برگزار شد. در ماه مه ۱۹۲۰، ده روز پس از عروسی، فاروق و صبیح
ه به عمارتی در روملی حصار که توسط سلطان وحیدالدین به آنها اهدا شده بود، یعنی کاخ زکی پاشا، نقل مکان کردند. در اکتبر همان سال، سلطان دو خانه برای دخترانش در نیشانتاشی خریداری کرد. این عمارت ها به کاخ های دوقلو معروف بودند. او یکی از خانه ها را به علویه سلطان و دیگری را به صبیحه داد. فاروق و صبیحه تصمیم گرفتند زمستان ها در نیشانتاشی و تابستان ها در روملی حصار زندگی کنند. طلاق و ازدواج دوم. عمر فاروق علاقه ی فزاینده ای به دخترعمویش مهرشاه سلطان، دختر ولیعهد شاهزاده یوسف عزالدین، پیدا کرد. همچنین همه می دانستند که اوضاع بین فاروق و صبیحه خوب پیش نمی رود. در سال ۱۹۴۴، مهرشاه حتی وقتی شورا شاهزاده احمد نیهاد را به عنوان رئیس خانواده انتخاب کرد، از فاروق حمایت کرد. در حالی که صبیحه از تصمیم شورا حمایت کرد و انتخاب رهبر را تأیید کرد. دخترانش نیز از او حمایت کردند. فاروق، صبیحه را متهم کرد که دخترانشان را علیه او تحریک کرده است. اما او از قبل عاشق مهرشاه بود و موضوع شورا فقط یک بهانه بود. فاروق در ۵ مارس ۱۹۴۸، پس از بیست و هشت سال زندگی مشترک، از صبیحه طلاق گرفت و تنها چهار ماه بعد، در ۳۱ ژوئیه ۱۹۴۸، طی مراسمی مذهبی ب
ا مهرشاه ازدواج کرد. در قرارداد پیش از ازدواج، مهرشاه درخواست کرد که حق طلاق از شوهرش در عقدنامه گنجانده شود. ازدواج مجدد فاروق باعث ایجاد اختلاف با دخترانش شد، دخترانی که سال ها طرف مادرشان را گرفتند و با پدرشان سرد رفتار کردند، و همچنین مهرشاه را به رسمیت نشناختند یا با او تماسی نداشتند. با این حال، ازدواج آنها دوام نیاورد و در سال ۱۹۵۹ مهرشاه با استفاده از حق طلاق از شوهرش، فاروق را طلاق داد. فاروق بعدها به دوستانش می گفت: «من زیباترین زن دنیا را طلاق دادم تا با زشت ترین زن دنیا ازدواج کنم. سرنوشت!» مرگ. عمر فاروق در ۲۸ مارس ۱۹۶۹ در قاهره، مصر درگذشت. جسد او به استانبول منتقل شد و در مقبره سلطان محمود دوم به خاک سپرده شد.
تراکتور جان دیر مدل B یک تراکتور ردیفی دو گاوه بود که توسط شرکت جان دیر از سال ۱۹۳۵ تا ۱۹۵۲ تولید شد و جانشینان مستقیم آن تا سال ۱۹۶۰ ساخته می شدند. مدل B نسخه ای کوچک تر و ارزان تر از تراکتور جان دیر مدل A بود. پس از آن، مدل های به روزشده ی ۵۰، ۵۲۰ و ۵۳۰ عرضه شدند.
بنز یک فیلم اکشن و دلهره آور هندی محصول سال ۲۰۲۶ به زبان تامیلی به کارگردانی باکییاراج کانن است که به همراه لوکیش کاناگاراج نویسندگی آن را بر عهده داشته است. در این فیلم راغوا لارنس در نقش اصلی، در کنار نیوین پالی و سامیوکتا، در این فیلم ایفای نقش می کنند. این فیلم رسماً در آوریل ۲۰۲۴ اعلام شد و قرار گرفتن آن در فهرست فیلم های لوکیش در اکتبر همان سال اعلام شد. فیلمبرداری اصلی در مه ۲۰۲۵ آغاز شد. حق پخش این فیلم پس از اکران در سینماها توسط نتفلیکس خریداری شده است.
شهر حله، که نام تاریخی اش بابل است، یک شهر تاریخی در عراق است که تاریخ تأسیس آن به بیش از ۷۰۰۰ سال پیش از میلاد توسط حمورابی بازمی گردد. این شهر پایتخت بین النهرین و همچنین پایتخت امپراتوری دوم بابل بود که توسط نبوکدنصر، پادشاه معروف بابلی، تأسیس شد. در دوران بین النهرین. پس از سقوط امپراتوری سومری در بین النهرین، شهر تاریخی بابل (حله امروزی) به عنوان پایتخت جدید و مرکز فرمانروایی ظهور کرد. حمورابی، پادشاه بابلی، شهر بابل را تأسیس و نخستین قوانین را برای سامان دهی امور دولتی، کشاورزی، ساختمان سازی و همچنین سازماندهی امور ارتش وضع کرد. نبوکدنصر، پادشاه کلدانی، باغ های معلق بابل را که یکی از عجایب هفتگانه جهان محسوب می شود و همچنین کاخ معروف بابلی یا برج بابل را بنا کرد که در آن زمان بلندترین برج جهان به شمار می رفت. شهر بابل همچنین دارای هشت دروازه بود که معروف ترین آن ها دروازه ایشتار بود و در نزدیکی آن، معبد تاریخی مردوک قرار داشت. این شهر با نام های متعددی از جمله «بابلیونیا» نیز شناخته می شد که به معنای بین النهرین است. تأسیس حله. شهر جامعین. برخی پژوهشگران، با تکیه بر شواهد عینی، معتقدند که زمینی که شهر ح
له بر روی آن بنا شده، خالی از ساختمان های شهری و نظامی برای سکونت نبوده است. محل این زمین «شهر جامعین» نامیده می شد. یک شاهد عینی، که حدود یک قرن و نیم پیش از تأسیس حله توسط سیف الدوله صدقه فوت کرده بود، آن را «بلندایی کوچک در احاطه روستایی بسیار آباد و حاصلخیز» توصیف کرده است. ابن حوقل، که در قرن چهارم هجری (۹۹۰ میلادی) درگذشته است، نیز این اطلاعات را تأیید کرده و حتی افزوده است که مساحت شهر جامعین در دو کرانه رود حله، به سمت شمال، شرق، غرب و جنوب گسترش یافته بود تا ناحیه نیل را نیز که قبایل بنی مزید در آن ساکن بودند، دربر گیرد. حله سیفیه. اکثر پژوهشگران و محققان گذشته و معاصر، معتقدند که سیف الدوله صدقة بن منصور شهر حله را در سال ۱۱۰۱ میلادی در کرانه غربی رود حله بنا نهاد و از شهر نیل به آنجا نقل مکان کرد. شهر نیل از سال ۱۰۱۴ میلادی به عنوان پایتخت بنی مزید انتخاب شده بود و آن ها در آنجا در خانه هایی به سبک عربی زندگی می کردند. در همین حال، برخی متون تاریخی که به دست پژوهشگران رسیده است، ذکر می کنند که محلی که سیف الدوله حله را در آن تأسیس کرد، همان محل شهر جامعین بوده است. حکومت عباسی و حمله مغول. در طول ح
کومت عباسیان بر عراق، زندگی سیاسی و اجتماعی در حله و روستاهای اطراف آن، به دلیل تغییر مداوم والیان عباسی، ناپایدار باقی ماند. پس از حمله مغول به عراق و سقوط بغداد به دست مغول های تاتار و ویرانی آن که به خلافت عباسی پایان داد، شهر حله به لطف درایت علمایش توانست از حمله و ویرانی نجات یابد. شیخ یوسف بن علی بن مطهر حلی، پدر علامه حلی، با ارسال نامه ای به هولاکو به او اطلاع داد که مردم حله تحت فرمان او هستند. به این ترتیب، آن ها توانستند شهر را نجات دهند و از فرهنگ و میراث اسلامی آن محافظت کنند. پس از آن، دولت جلایری، حله را پس از بغداد، به عنوان پایتخت خود برگزید. حکومت عثمانی و صفوی. اشغالگران صفوی و عثمانی به طور متناوب بر عراق تسلط پیدا کردند و حله در کانون این درگیری ها بین دولت صفوی و امپراتوری عثمانی قرار داشت. این وضعیت ادامه یافت تا اینکه پس از پایان حکومت صفوی، وضعیت تثبیت شد و امپراتوری عثمانی بغداد و حله را اشغال کرد و حله را به عنوان یک قائم مقامی تابع ولایت دیوانیه و سپس یک متصرفیه قرار داد تا اینکه در سال ۱۹۱۷ نیروهای بریتانیایی پس از کنترل کوت، وارد حله شدند. اشغال حله توسط انگلیس و انقلاب ۱۹۲۰. در
سال ۱۹۱۷ نیروهای بریتانیایی پس از نبردهایی برای کنترل شهر کوت، وارد حله شدند. پس از محاصره کوت، نیروهای بریتانیایی تسلیم شدند، اما پس از دومین حمله به شهر کوت، سرانجام موفق به بیرون راندن عثمانی ها از آن شدند که این امر ورود به شهر حله را که مرکز مهمی برای کنترل بغداد بود، برای آن ها تسهیل کرد. شهر حله به دلیل مخالفت مردمی با اشغال و استعمار خارجی برجسته بود و همین امر منجر به آغاز انقلاب ۱۹۲۰ شد که شهر حله نقش بزرگی در آن ایفا کرد.
معمولا وسعت شهر ها با جمعیت آن ارتباط دارد؛ یعنی هر چقدر جمعیت یک شهر بیشتر باشد وسعت آن نیز بیشتر خواهد بود. البته در این بین عواملی همچون قدمت شهر، بافت کلی شهر نیز بر وسعت آن اثر گذار هستند. با توجه به اینکه طی قرن اخیر، جمعیت شهرها و نرخ شهرنشینی رشد چشمگیری داشته، وسعت آنها نیز بشدت رشد کرده است. تغییرات جمعیت شهرهای ایران با یکدیگر تفاوت چشمگیری داشته است پس بنابراین و با توجه به رابطه جمعیت با وسعت آن شهر تغییر وسعت آنان نیز متفاوت خواهد بود. به عنوان مثال، شهر کرج، به جهت نزدیکی به پایتخت، رشد بسیار زیادی داشته و از یک شهر کوچک با ۱۴٬۵۲۶ نفر جمعیت در سال ۱۳۳۵ خورشیدی، به یک کلان شهر با ۱٬۶ میلیون نفر با وسعت ۱۷۰ کیلومتر مربع وسعت در سرشماری سال ۱۳۹۵ خورشیدی تبدیل شده است. فهرست. فهرست وسعت شهرهای بالای ۵۰۰ هزار نفر ایران به شرح زیر است:
استراوا () یک سرویس اینترنتی آمریکایی برای ثبت و پیگیری فعالیت های ورزشی است که امکاناتی شبیه به شبکه های اجتماعی را نیز در خود جای داده است. این سرویس در ابتدا بیشتر برای ثبت فعالیت های دوچرخه سواری و دویدن در فضای باز با استفاده از داده های سامانه موقعیت یاب جهانی (جی پی اس) طراحی شده بود، اما امروزه ده ها نوع ورزش دیگر از جمله فعالیت های درون سالن را نیز پشتیبانی می کند. استراوا از مدل فریمیوم (ترکیب نسخهٔ رایگان و اشتراکی) استفاده می کند و برخی قابلیت ها تنها از طریق اشتراک پولی در دسترس هستند. این سرویس در سال ۲۰۰۹ توسط مارک گینی و مایکل هوروات بنیان گذاری شد و دفتر مرکزی آن در سان فرانسیسکو، کالیفرنیا قرار دارد. نمای کلی. استراوا داده های مربوط به فعالیت های کاربران را ثبت می کند؛ این داده ها می توانند با دنبال کنندگان کاربر یا به صورت عمومی به اشتراک گذاشته شوند. اگر فعالیتی به طور عمومی منتشر شود، استراوا به طور خودکار فعالیت هایی را که هم زمان و در یک مکان رخ داده اند (مانند شرکت در یک ماراتن، رویدادهای ورزشی یا دوچرخه سواری گروهی) دسته بندی می کند. اطلاعات ثبت شدهٔ یک فعالیت ممکن است شامل خلاصهٔ مسی
ر، ارتفاع گیری (خالص و یک سویه)، سرعت (میانگین و بیشینه)، زمان (کل و زمان در حال حرکت)، توان و ضربان قلب باشد. فعالیت ها را می توان با استفاده از برنامهٔ موبایل استراوا یا دستگاه های تولیدشده توسط شرکت های ثالث مانند گارمین، گوگل فیت، سوئنتو و واهو ثبت کرد. همچنین کاربران می توانند فعالیت ها را به طور دستی از طریق وبگاه یا برنامهٔ موبایل استراوا وارد کنند. استراوا مترو یک برنامهٔ ویژه برای برنامه ریزان شهری است که از داده های دوچرخه سواری کاربران در شهرها و مناطق پشتیبانی شده استفاده می کند.
مسابقات دوی مختلط ۴ در ۴۰۰ متر امدادی در مسابقات جهانی دو و میدانی ۲۰۲۵ در تاریخ ۱۳ سپتامبر ۲۰۲۵ در ورزشگاه ملی ژاپن توکیو برگزار شد سوابق. قبل از شروع مسابقات رکوردها به شرح زیر بود: استانداردهای صلاحیت. چهارده تیم امدادی اول مسابقات جهانی دو و میدانی ۲۰۲۵ به این مسابقه راه پیدا می کردند. برنامه برگزاری. برنامه برگزاری این رویداد به وقت محلی (UTC+9)، به شرح زیر بود: نتایج. مسابقه نهایی. در شروع مسابقه گاردئو ایزاک پس از دور اول مسابقه، آفریقای جنوبی را در صدر قرار داد، برایس ددمون از ایالات متحده در جایگاه دوم و دیلان بورلی از بلژیک در جایگاه سوم قرار داشتند. در دور دوم، لینا ایربی-جکسون از ایالات متحده پیشتازی مسابقه را به عهده گرفت، ناتالیا بوکوویکا از لهستان در جایگاه دوم قرار گرفت و ایمکه وروائت از بلژیک و لیکه کلاور از هلند به طور مشترک در جایگاه سوم قرار داشتند. در دور سوم، جنوا مک کیور برتری ایالات متحده را به بیش از یک ثانیه افزایش داد. الکساندر دوم از بلژیک در جایگاه دوم، کاجتان دوشینسکی از لهستان در جایگاه سوم و یوناس فیفرز از هلند در جایگاه چهارم قرار داشتند. در مرحله آخر و فینال، الکسیس هولمز پیش
تازی خود را حفظ کرد و ایالات متحده با زمان ۳:۰۸٫۸۰ مدال طلا را از آن خود کرد و با رکورد قهرمانی که در سال ۲۰۲۳ ثبت کرده بودند، برابری کرد فمکه بول از هلند، هلنا پونته از بلژیک و جاستینا سویتی-ارستی از لهستان را پشت سر گذاشت و هلندی ها با زمان ۳:۰۹٫۹۶ مدال نقره را از آن خود کردند. بلژیک با زمان ۳:۱۰٫۶۱ مدال برنز را از آن خود کرد.
لوئیجی لونگو (۱۵ مارس ۱۹۰۰–۱۶ اکتبر ۱۹۸۰)، همچنین با نام گالو نیز شناخته می شود، سیاستمدار کمونیست ایتالیایی و دبیرکل حزب کمونیست ایتالیا از سال ۱۹۶۴ تا ۱۹۷۲ بوده است. او همچنین اولین خارجی بود که نشان لنین را دریافت نمود. اوایل زندگی. لونگو در فوبینه، در استان آلساندریا، پیه مونته، متولد شد. او در دوران دانشجویی در دانشگاه پلی تکنیک تورین، در شاخه جوانان حزب سوسیالیست ایتالیا فعال شد و از دیدگاه مارکسیسم به پروپاگاندا پرداخت. او مرتباً به دفاتر روزنامهٔ لوردین نوو، که توسط آنتونیو گرامشی تأسیس شده بود، سر می زد و با گرامشی و پالمیرو تولیاتی آشنا شد. در سال ۱۹۲۱، در کنگره لیورنو حزب سوسیالیست ایتالیا، او یکی از محرکان انشعاب در حزب بود، زمانی که هواداران خط بلشویکی ولادیمیر لنین از حزب جدا شدند و حزب کمونیست ایتالیا را تشکیل دادند. او به همراه تولیاتی، گرامشی و دیگران به چهره های برجسته حزب تازه تأسیس کمونیست ایتالیا تبدیل شد. لونگو یک ضد فاشیسم پرشور بود و هنگامی که بنیتو موسولینی رژیم فاشیستی خود را در ایتالیا در سال ۱۹۲۲ تأسیس کرد، به فرانسه مهاجرت کرد و در آنجا به یکی از رهبران اصلی حزب کمونیست ایتالیا تب
دیل شد. در همان سال، او عضو هیئتی در کنگره کمینترن در مسکو بود، جایی که با لنین ملاقات کرد. او در سال های بعد چندین بار به مسکو بازگشت و با تخصص ویژه در ایدئولوژی سیاسی، قرار بود با ژوزف استالین و دیگر اعضای رهبری اتحاد جماهیر شوروی ملاقات کند. در سال ۱۹۳۳، او عضو کمیسیون سیاسی کمینترن شد. در سال ۱۹۳۴، او یک توافق نامه اقدام مشترک بین حزب کمونیست ایتالیا و حزب سوسیالیست ایتالیا امضا کرد. مقاومت و جنگ داخلی اسپانیا. لونگو به عنوان بازرس نیروهای جمهوری خواه در تیپ های بین المللی به رهبری راندولفو پاچیاردی در جنگ داخلی اسپانیا شرکت کرد و نام مستعار گالو را برای خود برگزید. پس از شکست جمهوری دوم اسپانیا توسط ژنرال فرانکو، او به فرانسه بازگشت. بعد جنگ. پس از جنگ، او عضو کنگره ملی بود و در سال ۱۹۴۶ به مجلس مؤسسان انتخاب شد. همچنین در سال ۱۹۴۶، ترزا ماتی به درخواست لونگو، میموزا را به عنوان نماد روز جهانی زنان انتخاب کرد.
کاترین گودی ولف (۲۵ مهٔ ۱۹۴۷ – ۷ فوریهٔ ۲۰۱۸) روان شناس آمریکایی و کارشناس در زمینهٔ تعامل انسان و رایانه بود. او نویسندهٔ بیش از ۱۰۰ مقالهٔ پژوهشی بود و شش ثبت اختراع در حوزه های تعامل انسان و رایانه، هوش مصنوعی و همکاری به نام خود داشت. ولف به ویژه برای فعالیت هایش در مرکز پژوهشی توماس جی. واتسون آی بی ام در یورک تاون هایتس، نیویورک شناخته می شد؛ جایی که به مدت ۱۹ سال پژوهشگر ثابت بود. در اواخر دههٔ ۱۹۹۰، ولف به اسکلروز جانبی آمیوتروفیک (ALS) مبتلا شد که بیشتر با نام بیماری لو گریک شناخته می شود. با وجود روند سریع ناتوانی جسمانی، او همچنان می توانست از طریق تجهیزات الکترونیکی حسی با جهان ارتباط برقرار کند؛ از جمله یک رابط مغز و رایانه پیشرفته. شگفت انگیز آن که، با وجود باقی ماندن اندکی از کارکردهای ارادی جسمی، او پژوهش های تازه ای دربارهٔ توانایی های دقیق بیماران ALS منتشر کرد. تحصیلات. ولف دورهٔ کارشناسی خود را در دانشگاه تافتس گذراند و در رشتهٔ روان شناسی تخصص گرفت. او در سال ۱۹۶۷ با همسر آینده اش، جوئل ولف، آشنا شد؛ زمانی که جوئل دانشجوی مؤسسه فناوری ماساچوست بود. هر دو به تحصیلات تکمیلی در دانشگاه براون