Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تبدیل کرد. آمادئوس حامی ویژه راهبان فرانسیسکن بود. او همچنین خانه های مذهبی دیگری و همچنین خانه هایی را برای مراقبت از فقرا و رنج دیدگان وقف کرد. او در سال ۱۴۷۱ به زیارت سنت کلود رفت. او سال بعد درگذشت. آمادئوس یک گردآورنده مشتاق نسخه های خطی بود و بیش از شصت مورد را به کتابخانه دوک که توسط پدربزرگش آمادئوس هفتم، کنت ساووی، تأسیس شده بود، اضافه کرد. ظهور و دخالت فرانسه. او که علاقه ای به حکومت نداشت، از نظر سیاسی بی اهمیت بود، به خصوص زمانی که با ویولانته والوا (همچنین معروف به یولاند فرانسه)، خواهر شاه لویی یازدهم، که از سال های اولیه زندگی اش با او نامزد بود، ازدواج کرد. پادشاه فرانسه به شدت در امور پیدمونت دخالت می کرد، حتی خواهرش، بونا ساووی، را به عقد گالئاتزو ماریا اسفورتزا درآورد (ازدواجی که علاوه بر این، از طریق صلح گِمِه مقرر شده بود)، بدون اینکه حتی به اعتراضات دوک جوان توجه کند. این وابستگی به فرانسه را می توان در اتحادهایی که آمادئوس در جنگ بین لویی یازدهم و شارل جسور، دوک بورگوندی، حفظ کرد نیز مشاهده کرد: ساووی از شاه لویی حمایت کرد، که در عوض از حمله ای که توسط برادرش فیلیپ ساووی (معروف به بی زم
ین ها) علیه مارکی ویلیام هشتم مونتفرات طراحی شده بود، حمایت کرد. بیماری جدی دوک (تشنج صرع) تسلط برادران و پسرعموهایش را که از اوضاع آگاه بودند، بر قلمرو دوک بیشتر کرد. آمادئوس نهم با درک وخامت اوضاع، در سال ۱۴۶۹ شورای عمومی املاک پیدمونت را تشکیل داد و قصد خود را برای بازنشستگی و رفتن به زندگی خصوصی و ترک شورای نیابت سلطنت به ریاست همسرش ویولانته اعلام کرد. آمادئوس نهم. برادرش فیلیپو، که کینه های شدیدی نسبت به آمادئوس داشت، خشم خانواده را علیه دوک برانگیخت و از تصمیم واگذاری نیابت سلطنت به همسرش ویولانته به عنوان بهانه ای استفاده کرد. او به همراه برادرانش جیاکومو و لوئیجی، شورشی تمام عیار علیه آمادئوس نهم رهبری کرد که زندانی و تنها به دستور پادشاه فرانسه آزاد شد. دوشس ویولانته، با حمایت پیدمونت ها و فرانسوی ها، در نهایت پیروز شد و نیابت سلطنت را بر ایالات ساووی حفظ کرد. سال های پایانی و مرگ. آمادئوس نهم، که از جنگ داخلی خسته شده بود، به ورچلی، شهری که بسیار دوستش داشت و میراث های فراوانی برای آن به جا گذاشته بود، نقل مکان کرد. در اینجا، او تا زمان مرگش در سال ۱۴۷۲، صرفاً بر حمایت از فقرا تمرکز کرد. بقایای او
در کلیسای جامع ورچلی به خاک سپرده شد. تقدیس. شهرت معجزات پیرامون نقاشی سال ۱۴۷۴ از آمادئوس که در کلیسای دومینیکن در تورین نگهداری می شد، شروع به رشد کرد. میشل مرل معتقد است که فرقه آمادئوس بخشی از تلاش چند دهه ای خاندان ساووی برای ارتقای جایگاه سیاسی خود بوده است. در سال ۱۶۱۲، متن کوتاهی در ستایش آمادئوس توسط جیرولامو کوردیری، کشیش بخش کلیسای جامع موندوی، در تورین منتشر شد. کوردیری بعداً به عنوان متکلم چارلز امانوئل اول، دوک ساووی، منصوب شد. همچنین در سال ۱۶۱۲، کشیشی از ورچلی خلاصه ای از معجزات منتسب به شفاعت آمادئوس را منتشر کرد. در سال ۱۶۱۳، یک کتاب با عنوان «تاریخچه آمادئوس، دوک ساووی» توسط پدر پیترو-فرانسیسکو مالتا تألیف شد. شش سال بعد، دوک ساووی سکه های نه فلورینی با تصویر آمادئوس نهم در یک طرف ضرب کرد. به نظر می رسد که این سکه ها به عنوان مدال های مذهبی، به ویژه در شابله، جایی که توسط فرانسیس دو سال توزیع می شدند، استفاده می شده اند. آمادئوس نهم که به عنوان شاهزاده ای مقدس که به خاطر نیکوکاری و توجه به فقرا شناخته شده بود، معرفی شد، در ۳ مارس ۱۶۷۷ توسط پاپ اینوسنت یازدهم متبرک اعلام شد. آمادئوس، مردی با
جایگاه سیاسی پایین، در طول بیماری خود به ایمانی عمیق روی آورد. او که محبوب مردم بود و به آنها دلبستگی عمیقی داشت، با میراث های قابل توجهی به فقرای دوک نشین خود کمک می کرد. او کمک به نیازمندان را به لذت های دنیوی ترجیح می داد: سبک زندگی بسیار مقتصدانه و ریاضت کشانه او باید معاصرانش را شگفت زده کرده باشد. او به مقام سوم فرانسیسکن رسید. او از جمله سرسخت ترین حامیان جنگ صلیبی بود که قرار بود پاپ پیوس دوم برای آزادسازی قسطنطنیه، که اخیراً به دست ترک ها افتاده بود، فراخوانده باشد. فرانسیس دو سال، رابرت بلارمین و موریس ساووی خستگی ناپذیر برای ترویج تقدیس او تلاش کردند. پاپ اینوسنت یازدهم در سال ۱۶۷۸ فرقه خود را اعطا کرد. کلیسای کوچک متبرک در کلیسای جامع ورچلی توسط مهندس دوک، میکل آنژ گارو، در سال ۱۶۹۰ طراحی و توسط فرانچسکو آوریل دی کارونا ساخته شد.
فریدون فرجی (۳ بهمن ۱۳۷۳—۵ آبان ۱۴۰۱) از جان باختگان اعتراضات ۱۴۰۱ بود که از بر اثر شلیک گلوله جنگی به قلبش، توسط نیروهای امنیتی جان باخت. زندگی. فریدون فرجی متولد ۳ بهمن ۱۳۷۳بود. در خانواده ای ساده و صمیمی چشم به جهان گشود. فرزند مصطفی و پری. فریدون جوانی ۲۸ ساله بود که برای تأمین معاش رهسپار بانه شد و در پیتزافروشی «سوشیان» در بلوار ورزش این شهر کار می کرد. پنج شنبه ها، روزهای آرامش و بازگشتش به سقز بود؛ روزهایی که فرصت می یافت نفسی تازه کند و کنار خانواده باشد. اما پنج شنبه، پنجم آبان ماه ۱۴۰۱، چنین نشد؛ آن روز، کارفرمایش مانع رفتنش شد و او در بانه ماند. درگذشت. غروب همان روز، شعله های اعتراض در بلوار ورزش زبانه می کشید. فریدون، درست روبه روی محل کارش، آماج دو گلوله شد: یکی بر لگن نشست و دیگری، از فاصله ای نزدیک، قلبش را نشانه گرفت. دمی بعد، تن جوانش بر زمین افتاد و خاموش شد. خاکسپاری. پیکر بی جانش به بیمارستان صلاح الدین ایوبی بانه منتقل شد. خانواده اش، خود را به آنجا رساندند. اما فرماندار شرطی گذاشت: تنها اگر همان شب به خاک سپرده شود، جسد تحویل داده خواهد شد. و چنین شد که نیمه شب، بی هیچ مجال برای سوگوار
ی آشکار، پیکر فریدون را به آرامستان آیچی سقز بردند و در خاک خفتاندن.
خانهٔ گوتیک آمریکایی که با نام خانهٔ دیبل نیز شناخته می شود، خانه ای در شهر الدون، آیووا است که به سبک ساخته شده و دارای یک پنجرهٔ متمایز در طبقهٔ بالا است. این خانه پس زمینهٔ نقاشی معروف گوتیک آمریکایی اثر گرنت وود در ۱۹۳۰ بود؛ نقاشی ای که به طور کلی مشهورترین اثر وود به شمار می رود و از شناخته شده ترین آثار هنری ایالات متحده در قرن بیستم محسوب می شود. وود که تنها دو بار در طول زندگی خود این خانه را مشاهده کرد، صرفاً طرحی ابتدایی از آن کشید و نقاشی «گوتیک آمریکایی» را در استودیوی خود در شهر سدار راپیدز به پایان رساند. این خانه پس از ساخت در سال های ۱۸۸۱ و ۱۸۸۲، ابتدا متعلق به "چارلز دیبل"، یکی از ساکنان الدون بود و (به جز یک استثناء در سال ۱۸۹۷) تا اواخر قرن بیستم همواره به عنوان اقامتگاه خصوصی مورد استفاده قرار می گرفت. پس از یک تلاش سی ساله برای حفاظت از بنا، در ۱۹۹۱ خانه به «انجمن تاریخ ایالت آیووا» اهدا شد. امروزه محوطه شامل خانهٔ اصلی در همان شکل سال ۱۹۳۰ و یک مرکز بازدیدکنندگان است. این بنا در ۱۹۷۴ در فهرست ملی اماکن تاریخی آمریکا به ثبت رسید. از ۱۹۹۱ تاکنون، ساکنان-مراقبان (ساکنانی که در عین حال نقش م
راقب یا نگهدارندهٔ آن بنا را هم دارند) مختلف همچنان این خانه را به طور خصوصی اجاره کرده اند. تاریخچهٔ اولیه و معماری. چارلز ای. دیبل (زادهٔ ۱۸۳۶ در ساراتوگا، نیویورک) بنا به روایت های مختلف، کارگر راه آهن، مالک اصطبل کرایه ای و کهنه سرباز جنگ داخلی آمریکا بود که در اواخر سدهٔ نوزدهم در شهر الدون زندگی می کرد. او و همسرش، "کاترین"، در ۱۸۸۱ ساخت این خانه را برای خود و هشت فرزندشان آغاز کردند. نمای نسبتاً سادهٔ تخته کوبی عمودی، رنگ سفید و اندازهٔ متوسط خانه—فقط ۴۶٫۸ متر مربع (۵۰۴ فوت مربع)—در معماری سدهٔ نوزدهم آیووا بسیار رایج بود. سبکی مشابه را می توان در زادگاه هربرت هوور، رئیس جمهور آمریکا، در شهر وست برنچ مشاهده کرد؛ خانه ای که یک دهه پیش از خانهٔ گوتیک آمریکایی ساخته شد و دارای همان تخته کوبی عمودی، سقف سادهٔ شیروانی، دودکش مرکزی، رنگ سفید و ابعاد متوسط است. از ویژگی های بیرونی خانه می توان به دو پنجرهٔ گوتیک در شیروانی و سقف تند آن اشاره کرد؛ عناصری که بعدها گرنت وود در نقاشی "گوتیک آمریکایی" به شکل اغراق آمیز به تصویر کشید. طبقهٔ پایین خانه شامل سه اتاق و یک حمام است و طبقهٔ بالا دو اتاق خواب دارد. این خ
انه به عنوان شناخته شده ترین نمونهٔ کلبهٔ گوتیک چوبی در ایالات متحده توصیف شده است. هیچ مدرک قطعی ای در دست نیست که توضیح دهد چرا خانوادهٔ دیبل پنجره های گوتیک را در طبقهٔ بالا نصب کردند. باور بر این است که این پنجره ها از طریق کاتالوگ سیرز خریداری شده اند. دو نظریهٔ رایج وجود دارد: یا خانوادهٔ دیبل قصد داشتند در زمانی که زندگی روستایی در آیووا دشوار بود، خانهٔ خود را زیباتر کنند؛ یا اینکه آن ها پیرو روندی بودند که در اواخر قرن نوزدهم جزئیات پرزرق وبرق در خانه ها را مطلوب می دانست و دیبل ها پنجره هایی را انتخاب کردند که هزینه شان در آن زمان نسبتاً مقرون به صرفه بود. خانهٔ دیبل ها حدود ۱۸۹۷ به دلیل ناتوانی در پرداخت مالیات مصادره شد و در سرشماری سال ۱۹۰۰ ثبت شده که آن ها در پورتلند، اورگن زندگی می کردند. خانه پس از آن چندین بار دست به دست شد تا اینکه در ۱۹۱۷، "جدئون" و "مری هارت جونز" آن را خریداری کردند. خانوادهٔ جونز مالک خانه تا ۱۹۳۳ بودند (و به ویژه با افزودن آشپزخانه، بال غربی خانه را ایجاد کردند)؛ بنابراین این خانوادهٔ جونز بود که به گرنت وود اجازه دادند از خانه شان به عنوان پس زمینهٔ نقاشی "گوتیک آمریکا
یی" استفاده کند. گوتیک آمریکایی. در تابستان ۱۹۳۰، "ادوارد رووان"، مدیر جوان یک گالری از شهر سدار راپیدز (شهری بزرگ در حدود ۱۳۰ کیلومتری شمال شرقی الدون)، تلاش کرد هنرهای زیبا را در این شهر کوچک روستایی ترویج کند. او با افتتاح یک گالری و کتابخانه و همچنین برگزاری کلاس های هنری در الدون، این هدف را دنبال کرد. تلاش های رووان موفقیت آمیز بود—روزنامه "الدون فوروم" نمایشگاه ها را «یک لذت غیرمعمول» توصیف کرد. این موفقیت، همراه با دِینی که گرنت وود نسبت به رووان احساس می کرد، نقاش (که خود زادهٔ اناموسا، آیووا بود) را به الدون کشاند. در ماه اوت، وود همراه با "جان شارپ"، نقاش جوانی از الدون، در اطراف شهر گشتی زد تا الهام بگیرد. برادر شارپ در ۱۹۷۳ گفته بود که احتمالاً در همین سفر کوتاه بود که وود نخستین طرح خانه را پشت یک پاکت کشید. وود در ابتدا این خانه را زیبا نمی دانست، اما آن را جذاب یافت. نخستین زندگی نامه نویس او، "دارل گاروود"، اشاره کرده است که وود «این کار را نوعی تظاهر قرضی، و یک پوچی معماری می دانست که پنجره ای به سبک گوتیک را بر روی خانه ای به این سستی و سبک وزنی بگذارند.» در آن زمان، وود این خانه را یکی از
«خانه های اسکلت چوبی شبیه مقوایی» در مزارع آیووا طبقه بندی کرده و آن را «بسیار قابل نقاشی» می دانست. وود پس از گرفتن اجازه از خانوادهٔ "جونز"، روز بعد در حیاط جلویی خانه، طرحی با رنگ روغن روی مقوا از آن کشید. در این طرح، سقف شیب دارتر و پنجره بلندتر با قوس نوک تیزتری نسبت به خانهٔ واقعی دیده می شد؛ ویژگی هایی که سرانجام در اثر نهایی به کار رفت. با این حال، وود تا بازگشت به سدار راپیدز، هیچ فیگوری به طرح اضافه نکرد. هرچند وود هرگز به الدون بازنگشت، اما برای تکمیل نقاشی، یک عکس از خانه درخواست کرد. تاریخچهٔ بعدی و وضعیت کنونی. دهه ها پس از آنکه "گوتیک آمریکایی" به عنوان یک نماد ملی شناخته شد، خانه همچنان به عنوان یک اقامتگاه خصوصی (اغلب اجاره ای) مورد استفاده قرار می گرفت و تنها یک بار دیگر، در ۱۹۴۲، مالکیت آن از خانوادهٔ جونز به خانوادهٔ "سِلدون اسمیت" در قالب یک «فروش اضطراری» منتقل شد. جنبشی مردمی برای حفظ این خانه از همان سال ۱۹۴۵ آغاز شد؛ به وسیلهٔ ، خواهر گرنت وود و همان زنی که در نقاشی "گوتیک آمریکایی" به تصویر کشیده شده است. در ۱۹۶۰، بازدید "ویلیام جی. واگنر"، معمار و مورخ اهل دموین، از خانه (که در آن ز
مان رو به ویرانی می رفت) نقطهٔ اوج این تلاش های اولیه بود. او از نخستین کسانی بود که پیشنهاد داد خانه به عنوان یک اثر تاریخی حفظ شود: در اوایل دههٔ ۱۹۷۰، سلسله نامه هایی میان تاجران الدون و "کارل ئی. اسمیت"—که به تازگی خانه را به ارث برده بود—اختلاف دیدگاه ها را آشکار کرد: اسمیت تنها خواستار بازسازی خانه و محافظت از آن در برابر خرابکاری بود؛ اما رهبران الدون، بیشتر طرفدار تبدیل خانه به یک مکان تاریخی بودند. خانه در بیشتر طول دههٔ ۱۹۷۰ متروکه بود—گلوله ای در یکی از اتاق های طبقهٔ بالا شلیک شد و شرایط جوی و خرابکاری نیز به آن آسیب زد. تنها در اواخر دههٔ ۱۹۸۰ بود که مالک، به واگذاری ملک به دولت فکر کرد. بسیاری از ساکنان جنوب آیووا دربارهٔ این موضوع مردد بودند—مالک می خواست خانه را نگه دارد، تنها به این دلیل که باور داشت مستأجران کنونی در صورت ترک خانه جای دیگری برای رفتن نخواهند داشت. پس از آنکه خانه در ۱۹۷۴ (بر اساس درخواستی از سوی یک کشاورز اهل الدون) در فهرست ملی اماکن تاریخی ثبت شد، مالک خانه را بازسازی کرد و امکاناتی چون حمام داخلی و برق را به آن افزود و همچنین پنجره ها و کاغذدیواری ها را مرمت نمود. سیاستمد
اران محلی بر این باور بودند که چنین اقداماتی همراه با ایجاد یک موزه و مرکز آموزشی می تواند موجب رونق چشمگیر گردشگری شود—یک سناتور ایالتی حتی امیدوار بود سالانه صد هزار بازدیدکننده جذب شود. پس از آنکه مالک در نهایت در ۱۹۹۱ ملک را به "انجمن تاریخی ایالت آیووا" واگذار کرد، تلاش هایی برای انتقال خانه به مزارع تاریخ زندگی (موزه ای برای پیوند مردم با داستان های بسیاری از میراث روستایی غرب میانه) در نزدیکی دموین صورت گرفت، اما ساکنان الدون با موفقیت برای باقی ماندن آن در شهر خود مبارزه کردند. خانه در ۱۹۹۲ مرمت شد و حامیان امیدوار بودند که این مکان به یک جاذبهٔ گردشگری فرهنگ عامه بدل شود، مشابه با سایت "مزرعهٔ رؤیاها" در شهر کوچک دیرسویل. امروزه "مرکزِ خانهٔ گوتیک آمریکایی" سالانه حدود ۱۵ هزار بازدیدکننده دارد، بدون آنکه بازدیدکنندگانِ خارج از ساعات رسمی در این آمار لحاظ شده باشند. بازدیدکنندگان تشویق می شوند خانه را از بیرون ببینند و عکس یادگاری بگیرند—در واقع، مرکز بازدیدکنندگان پیش بندها و ژاکت هایی در اندازه های مختلف مشابه لباس های مدل های نقاشی اصلی در اختیار می گذارد. "مرکز خانهٔ گوتیک آمریکایی" که در سال ۲۰۰۷
تکمیل شد، نمایشگاه هایی دربارهٔ نقاشی، هنرمند (گرنت وود) و جامعهٔ اطراف خانه ارائه می دهد. هر سال در ماه ژوئن، شهر الدون جشنواره ای به نام "روزهای گوتیک" برگزار می کند، که به نقاشی و زندگی روستایی دههٔ ۱۹۳۰ در الدون اختصاص دارد. از سال ۲۰۱۵ نیز تورهایی از طبقهٔ اول خانه آغاز شده است.
خانچوپانی (به آذربایجانی: Xançobanı, lit. 'Chopan's Khan', فارسی: خان چوپان لو, رومی: Khānchopānlū) یک تبار نیمه کوچ نشین ترک بود که در سده هفدهم در شروان پدید آمد. ریشه های بودوباش این تبار در شروان روشن نیست. شاید این تبار از تیره های ترکمنی بوده که در برهه ای از زمان ناروشن به این سرزمین کوچیده اند. زین العابدین شروانی، خانچوپانی را تبار بنیادین شروان با نزدیک ۳۰۰۰ خانوار در پیرامون شماخی می شناساند. در حالی که در سرزمین بزرگتر شروان، شمار خانوارها به ده هزار می رسید. به گفته ی او، همه «ترک زبان، نترس و دلاور بودند. آن ها استتثنائا خوش هیکل و دارای چهره ای گیرا بودند. در دلیری و مردانگی، به رستم و اسفندیار همانندی داشتند. در بخشندگی، بی مانند و در رسیدگی به ناآشنایان و تنگدستان برجسته بودند.» خاندان فرمانروا بر خانات شروان، خاندان سرکار، تیره ای بلندپایه از تبار خانچوپانی بودند. این تبار همچنین نام خود را به رقص بومی خانچوبانی داده است. تبار خانچوپانی بیشتر در پرگنه خانچوپانی (پرگنه=دهستان) خانات شروان زندگی می کردند، زیرا پرگنه، مال خاندان فرمانروا بود و دربرگیرنده باج از مال و جاهات (برداشت فراورده ها) ن
می شد. با این همه، تا سال ۱۸۲۰، ۱۰۸۵ خانواده باج دهنده و ۴۷۳ خانواده بخشوده از پرداخت باج در بخش زندگی می کردند.
باشگاه فوتبال زنان فیورنتینا () یک باشگاه فوتبال مستقر در فلورانس، ایتالیا است که در حال حاضر در سری آ زنان، "بالاترین" رده لیگ فوتبال در این کشور، به رقابت می پردازد. تاریخچه. این باشگاه در سال ۲۰۱۵ تأسیس شد، زمانی که فیورنتینا مجوز حضور در سری آ را از باشگاه زنان آ.ث. اف. فلورانس خریداری کرد. در زمان تأسیس، فیورنتینا نخستین باشگاه فوتبال زنان حرفه ای وابسته به یک باشگاه مردان در تاریخ فوتبال ایتالیا شد. دوران دلا واله (۲۰۱۵–۲۰۱۹). نخستین رئیس باشگاه فوتبال زنان فیورنتینا ساندرو منکوچی بود که مدیرعامل باشگاه فوتبال فیورنتینا نیز به شمار می رفت. در فصل ۲۰۱۷–۲۰۱۶ این باشگاه هم قهرمانی سری آ زنان و هم جام حذفی زنان ایتالیا را کسب کرد و برای نخستین بار در تاریخ باشگاه به دبل رسید. دوران کومیسو (۲۰۱۹–۲۰۲۵). در ژوئن ۲۰۱۹، باشگاه به تملک روکو کومیسو تاجر ایتالیایی-آمریکایی درآمد. در فصل ۲۰۲۰–۲۰۱۹ تیم به لیگ قهرمانان زنان اروپا راه یافت. در سال های بعد این باشگاه با مربیانی چون پاتریتسیا پانیکو و سپس سباستین دلا فوئنته هدایت شد و در سال ۲۰۲۴ دوباره به لیگ قهرمانان اروپا بازگشت. ورزشگاه. ورزشگاه خانگی فیورنتینا، ورزش
گاه کوروا فیئزوله با ظرفیت ۳۰۰۰ نفر است که در مرکز تمرینی "روکو بی. کومیسو پارک ویولا" در بنیو آ ریپولی در نزدیکی فلورانس قرار دارد.
انریکو روما (رم، ۱۸۸۸ - رم، نوامبر ۱۹۴۱) بازیگر، کارگردان فیلمانامهنویس و منتقد فیلم ایتالیایی بود. زندگینامه. او با ویتوریا لپانتو در فیلم «لذت» (به کارگردانی به کارگردانی آملتو پالرمی، ۱۹۱۸) در نقش آندریا اسپرلی (Andrea Sperelli) همبازی بود. از فیلم های شاخص او «گاری روی کوه» (۱۹۲۰)، «به سوی یک دید» (۱۹۱۹) و «خیال ولتا» (۱۹۲۰) شناخته می شود. وی در نوامبر ۱۹۴۱ در زادگاهش رم درگذشت. وی همچنین به عنوان خبرنگار و منتقد فیلم، با روزنامه «سینما ایلاسترازیونه» (Cinema Illustrazione) همکاری می کرد. بخشی از فیلم شناسی. به عنوان کارگردان. به عنوان فیلنمامهنویس Il carro sulla montagna (1920)
باشگاه فوتبال زنان امپولی () یا به اختصار امپولی، یک باشگاه فوتبال زنان مستقر در امپولی، توسکانی، ایتالیا است که در حال حاضر در بخش پایه فعالیت می کند. این باشگاه در سال ۲۰۱۶ به عنوان بخش زنان امپولی تأسیس شد، پس از آنکه امتیاز ورزشی کاستلفرانکو را خریداری کرد. تیم پس از آغاز در سری بی، برای نخستین بار در سری آ ۲۰۱۷–۱۸ به رقابت پرداخت. تیم بزرگسالان در سال ۲۰۲۲ منحل شد و تنها در رده های پایه به فعالیت ادامه داد. تاریخچه. پس از همکاری در فصل ۱۶–۲۰۱۵ با باشگاه کاستلفرانکو، مدیریت امپولی در ژوئن ۲۰۱۶ تصمیم گرفت یک باشگاه فوتبال زنان تأسیس کند و ۵۱٪ از سهام باشگاه کاستلفرانکو دی سوتو را خریداری کرد و تیم را با نام امپولی لیدی اف بی سی به ثبت رساند. در نخستین فصل خود یعنی ۱۷–۲۰۱۶، این تیم در سری بی بازی کرد و با کسب مقام نخست به سری آ، بالاترین سطح فوتبال زنان ایتالیا، صعود کرد. در همان فصل، امپولی به نیمه نهایی جام حذفی زنان رسید اما توسط فیورنتینا، قهرمان نهایی رقابت ها، حذف شد. اولین فصل در سری آ با تساوی خانگی برابر سن زاکاریا آغاز شد؛ آن ها در نهایت در رتبه آخر جدول قرار گرفتند و به سری بی سقوط کردند. در فصل
۱۹–۲۰۱۸ امپولی در نخستین دوره سری بی که به صورت تک گروهی برگزار می شد حضور یافت و با کسب مقام دوم، دوباره به سری آ بازگشت. در پایان فصل ۲۲–۲۰۲۱، که با کسب رتبه نهم در سری آ و صعود به نیمه نهایی جام حذفی همراه بود، امپولی تصمیم گرفت امتیاز تیم زنان را به پارما واگذار کند و تنها در بخش پایه به فعالیت ادامه دهد.
راکله بالدی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است که در حال حاضر به صورت قرضی از فیورنتینا برای اینتر میلان در پست دروازه بان بازی می کند. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به آ.اس. رم، اینتر میلان، امپولی، ناپولی و فیورنتینا اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۵ سال، زیر ۱۷ سال و زیر ۱۸ سال ایتالیا بازی کرده است. دوران باشگاهی. بالدی ۹ سال نخست دوران فوتبال حرفه ای خود را در منطقه توسکانی و میان باشگاه های مختلف همان ناحیه گذراند. او هنگام جدایی از امپولی در سال ۲۰۲۰ به صورت علنی از پیوندهای عاطفی اش با این باشگاه نوشت. پس از گمانه زنی ها درباره انتقال به یک لیگ خارجی، بالدی تصمیم گرفت در ایتالیا بماند و به رم برود. در نخستین فصل حضورش در رم، بالدی نتوانست جایگاه ثابت در ترکیب اصلی به دست آورد. او تنها در ۹ بازی لیگ در فصل ۲۰۲۰–۲۱ سری آ به میدان رفت و موفق شد میانگین ۱۱٫۱٪ کلین شیت ثبت کند. در ۳۰ مه ۲۰۲۱، بالدی همراه با رم به مقام قهرمانی کوپا ایتالیا رسید و مدال قهرمانی دریافت کرد، پس از آن که تیمش در فینال آ.ث. میلان را شکست داد. دوران ملی. در ۲۵ ژوئن ۲۰۲۵، بالدی به تیم ملی ایتال
یا برای یورو زنان ۲۰۲۵ دعوت شد.
اما سورینی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است که در حال حاضر برای فیورنتینا در پست هافبک بازی می کند. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به آ.اس. رم، ناپولی و فیورنتینا اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال، زیر ۱۹ سال و زنان ایتالیا بازی کرده است. دوران باشگاهی. اگرچه سورینی نخستین بار در سطح جوانان با فیورنتینا مطرح شد، در ۳۰ ژوئیهٔ ۲۰۱۹ با رم قرارداد امضا کرد. او نخستین بازی های سری آ خود را با رم انجام داد و بین حضورهای پراکنده در تیم بزرگسالان و بازی هایش برای تیم جوانان رم (Primavera) در نوسان بود. در اوت ۲۰۲۰، سورینی به عنوان کاپیتان زیر ۱۷ سال ایتالیا ظاهر شد. یک ماه بعد، در فینال لیگ Primavera 2019-20 برای رم مقابل یوونتوس بازی کرد. این مسابقه در ۱۹ سپتامبر ۲۰۲۰ به عنوان یک دیدار تک مرحله ای «برنده همه چیز را می برد» برگزار شد زیرا فصل به دلیل همه گیری کووید-۱۹ نیمه تمام مانده بود. رم با حضور سورینی ۲–۱ پیروز شد و قهرمان لیگ Primavera شد. او هشت ماه بعد دوباره این موفقیت را تکرار کرد و در ۲۹ مه ۲۰۲۱ در دومین فینال پیاپی لیگ Primavera مقابل یوونتوس به میدان رفت و رم دو
باره قهرمان شد. در فصل ۲۱–۲۰۲۰، سورینی جوان ترین بازیکن تاریخ رم شد که در تیم بزرگسالان گلزنی کرد؛ او در ۲۱ نوامبر ۲۰۲۰ در کوپا ایتالیا مقابل تاوانیاکو گل زد. در ۱۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۱، رسماً اعلام شد که سورینی برای فصل ۲۲–۲۰۲۱ به صورت قرضی به ناپولی پیوسته است. در ۱۹ ژوئن ۲۰۲۳، سورینی قراردادی تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۶ با فیورنتینا امضا کرد. دوران ملی. در ۲۵ ژوئن ۲۰۲۵، سورینی به فهرست تیم ملی ایتالیا برای جام ملت های اروپا زنان ۲۰۲۵ فراخوانده شد. زندگی شخصی. سورینی حسابداری می خواند. او فرزند کریستینا و پاتریتزیو است و خواهری به نام جولیا دارد. الگوی او آندرس اینیستا است.
میکلا کامبیاگی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است که در حال حاضر برای یوونتوس در پست مهاجم بازی می کند. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به ساسولو، پارما، اینتر میلان و یوونتوس اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۵ سال، زیر ۱۷ سال و زنان ایتالیا بازی کرده است. دوران باشگاهی. یوونتوس. در ۲۰ ژوئن ۲۰۲۵، کامبیاگی قراردادی سه ساله با یوونتوس امضا کرد. دوران ملی. در ۲۵ ژوئن ۲۰۲۵، کامبیاگی به فهرست تیم ملی ایتالیا برای یورو ۲۰۲۵ زنان اروپا دعوت شد.
تئاتر فوسّاتی که از سال ۱۹۸۶ به عنوان «استودیوی تئاتر پیکولو» و از سال ۲۰۱۳ به عنوان «استودیوی تئاتر ملاتو» شناخته می شود، یک تئاتر تاریخی در میلان است که در میان خیابان گاریبالدی و خیابان ویوولی و در کنار استودیو تئاتر استرلر قرار دارد. تاریخچه. تئاتر فوساتی توسط کارآفرین ایتالیایی کارلو فوساتی تأسیس و توسط معمار فرمو زوکاری طراحی شد. نخستین اجرای آن در ۲۵ آوریل ۱۸۵۹، زمانی که ورودی آن هنوز رو به خیابان ریوولی بود، برگزار شد. این تئاتر به یکی از شلوغ ترین تئاترهای میلان تبدیل شد که اجراهای روزانه را ارائه می داد. در سال ۱۸۸۱، این نخستین تئاتر در ایتالیا بود که با نورپردازی الکتریکی آزمایش شد. از مهمانان برجسته این تئاتر می توان از فرانتس کافکا در سال ۱۹۱۲ نام برد. واپسین پوستر اجراها به سال ۱۹۲۵ برمی گردد. در سال های بعد، از آن به عنوان سینما استفاده شد و متعاقباً بسته شد. پس از یک دوره فرسودگی فزاینده، در سال ۱۹۷۹ توسط جورجو استرلر بازسازی شد که آن را در سیستم تئاتر بزرگتر تئاتر پیکولو ادغام کرد. تئاتر فوساتی، با تأمین مالی به میزان هزینه کلی ۱۰ میلیارد لیره، یک پروژه مرمت تحت نظارت مارکو زانوسو به مدت چهار
سال از سال ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۶، بازسازی شده و به «استودیوی تئاتر» تبدیل شد. داخل آن تخلیه شده و به یک آزمایشگاه تجربی برای بازیگری تبدیل، و پس از مرگ «ماری آنجلا ملاتو» بازیگر مشهور میلانی در سال 2013، به نام وی نامگذاری شد. توصیف بنا. این تئاتر دو نما دارد، یکی رو به خیابان ریوولی و دیگری رو به خیابان گاریبالدی، که با تزئینات سفالی اثر آندره آ بونی، از جمله مجسمه جوزپه گاریبالدی، مزین شده است. پس از بازسازی، فضای داخلی به جز چند صندلی خالی شده است. مطالب مرتبط. تئاتر پیکولو (میلان)
ماریا ترزا ساووی (؛ ۳۱ ژانویه ۱۷۵۶ – ۲ ژوئن ۱۸۰۵) آریستوکرات اهل ایتالیا بود. او یک پرنسس فرانسوی بود که با شارل فیلیپ، کنت آرتوا، ازدواج کرده بود. شوهرش نوه لویی پانزدهم و برادر کوچکتر لویی شانزدهم بود. نوزده سال پس از مرگ ماریا ترزا، همسرش با عنوان پادشاه شارل دهم تاج و تخت فرانسه را به دست گرفت. پسرش لویی آنتوان، دوک آنگولم، با دختر ماری آنتوانت، ماری ترز شارلوت، ازدواج کرد. زندگی نامه. شاهزاده خانم ماریا ترزا از ساووا، در کاخ سلطنتی تورین در زمان سلطنت پدربزرگش شارل امانوئل سوم ساردینیا به دنیا آمد. او دختر وارث مسلم ویکتور آمادئوس و همسرش ماریا آنتونیا فردیناندا از اسپانیا بود و سومین دختر و پنجمین فرزند از دوازده فرزند این زوج بود. او با خواهرش پرنسس ماریا جوزپینا بزرگ شد که سه سال از او بزرگتر بود و بعداً به عنوان عضوی از خاندان سلطنتی فرانسه به او پیوست. ازدواج خاله های او، ماریا لوئیزا از ساووا و النورا از ساووا، زمانی به عنوان عروس برای پدر لویی استانیسلاس، لویی، پیشنهاد داده شدند. پس از یک سری اتحادهای دودمانی، ماریا ترزا به نامزدی کنت آرتوا، کوچک ترین نوه لویی پانزدهم پادشاه فرانسه و همسر محبوبش،
ملکه ماری لچینسکا، درآمد. پیش از این قرار بود آرتوا با لوئیز آدلاید دو بوربون، دختر شاهزاده کنده، ازدواج کند. با این حال، این وصلت هرگز اتفاق نیفتاد زیرا رتبه او بسیار پایین تر از آرتوا بود که به عنوان نواده پسری یک پادشاه فرانسوی، نوه فرانسه بود. ازدواج او به عنوان بخشی از یک سری ازدواج های سلسله ای فرانکو-ساوویار که در یک بازه زمانی هشت ساله اتفاق افتاد، ترتیب داده شد: پس از عروسی بین دختر عمویش پرنسس ماری ترز لوئیز از ساووی-کارینیانو و لویی الکساندر، شاهزاده لامبال، و عروسی بین خواهر بزرگترش ماری ژوزفین از ساووی و لویی استانیسلاس، کنت پرووانس در سال ۱۷۷۱، ماریا ترزا در سال ۱۷۷۳ با کنت آرتوا (پادشاه آینده شارل دهم فرانسه) ازدواج کرد و برادر بزرگترش شاهزاده شارل امانوئل از ساووی (پادشاه آینده ساردینیا) در سال ۱۷۷۵ با خواهر شوهرش پرنسس کلوتیلد فرانسه ازدواج کرد. برادر شوهر بزرگترش، دوفین لویی آگوست (لوئی شانزدهم آینده)، از سه سال قبل با ماری آنتوانت ازدواج کرده بود. ماریا ترزا در مراسمی نیابتی در کاخ کاخ استوپینیجی، پیش از عبور از پل بووآزین بین ساووا و فرانسه، با کنت ازدواج کرد. در آنجا، همراهان ایتالیایی اش
او را به همراهان فرانسوی اش تحویل دادند و پس از آن، ازدواج رسمی او در ۱۶ نوامبر ۱۷۷۳ در کاخ ورسای برگزار شد. از آنجایی که همسرش نوه یک پادشاه بود، ماری ترزا که به تازگی نامش تغییر کرده بود، مقام نوه فرانسه را داشت و معمولاً با نام ساده مادام لا کنتس دآرتوا از او یاد می شد. کنتس آرتوا. ماری ترز به همراه سه فرزند بازمانده اش، اثر چارلز لو کلرک، ۱۷۸۳. ماریا ترزا به عنوان فردی ریزنقش، تا حدودی بدشکل، دست و پا چلفتی و با بینی دراز توصیف می شد و زیبا به حساب نمی آمد، اما چهره اش عموماً مورد تحسین قرار می گرفت؛ به عنوان یک شخص، او را «از هیچ نظر متمایز» اما با این حال خوش قلب می دانستند. فلوریموند کلود، کنت دو مرسی-آرژانتو، که با ماریا ترزا، ملکه مقدس روم، در مورد ماری آنتوانت مکاتبه داشت، گفت که او ساکت بود و مطلقاً به هیچ چیز علاقه ای نداشت. برادر ماری آنتوانت، جوزف دوم، امپراتور مقدس روم، در طول سفرش به فرانسه در سال ۱۷۷۷ در مورد او گفت که او تنها فرد در خانواده سلطنتی است «که فرزند به دنیا می آورد، اما از هر نظر دیگر یک احمق کامل است.» در طول سال های اول اقامتش در فرانسه، سه زوج سلطنتی؛ کنت و کنتس پرووانس، کنت