Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سپینو، بویانو و ایسرنیا در یک گشتالدات ویژه ایجاد شده، کنترل خود را بر ایتالیای مرکزی و جنوبی بیشتر تقویت کرد. همچنین در سال ۶۶۳، داماد خود تراسموند، که قبلاً کنت کاپوا بود، را به دوک اسپولتو ارتقا داد. حتی در لانگوباردیا مایور، ساختار قدرت دوباره سازماندهی شد. در فریولی، که توسط آوارها و اسلاوها تهدید می شد، او دوک لوپو را که در طول لشکرکشی علیه کنستانس به عنوان نایب السلطنه شمال ایتالیا خدمت کرده بود و وفاداری کمی نشان داده بود، با وکتاریِ قابل اعتمادتر جایگزین کرد. کار او برای تقویت قدرت سلطنتی، که با اعطای املاک وسیعی به پیروان وفادارش از بنونتو در دره پو آغاز شده بود، با تقویت یکپارچگی بین اجزای مختلف پادشاهی ادامه یافت. او به رعایای خود تصویری مطابق با سلف خود، روتاری، ارائه داد، همزمان یک قانونگذار خردمند (او قوانین جدیدی را به فرمان اضافه کرد)، یک حامی هنر (او کلیسایی را به سنت آمبروز در پاویا و شاید همچنین باسیلیکای سن میشل ماجوره بنا کرد) و یک جنگجوی شجاع.
گاریبالد (; 655 – ) پسر جوان گریمولد اول بنونتو، پادشاه لومباردها، و تئودوتا، دختر آریپرت اول بود. پس از مرگ پدرش در سال ۶۷۱، او به مدت کوتاهی به مدت سه ماه سلطنت کرد تا اینکه پیروان پرشمار پرکتاریت، عمویش، که نه سال قبل توسط گریمولد تبعید شده بود، از نامزد خود خواستند که بازگردد و او را انتخاب کردند و پادشاه جوان را برکنار کردند. او آخرین پادشاه آریایی در اروپا بود. زندگی نامه. گاریبالد پسر شاه گریمولد و همسرش بود که خواهر رقیب گریمولد، پرکتاریت، بود. هنگامی که گریمولد در سال ۶۷۱ بر اثر پیری درگذشت و گاریبالد جانشین او شد، پرکتاریت در تبعید فرانکی زندگی می کرد، اما هواداران زیادی در ایتالیا داشت. این هواداران، پرکتاریت را که از سال ۶۶۱ تا ۶۶۲ به عنوان پادشاه سلطنت کرده بود، به کشور بازگرداندند. گاریبالد تنها پس از سه ماه سلطنت از قدرت برکنار شد و یک مجلس مردمی به اتفاق آرا پرکتاریت را به عنوان جانشین او انتخاب کرد. پسر گریمولد و خواهر گودپرت و پرکتاریت، تئودوتا پس از مرگ پدرش در سال ۶۷۱، در حالی که هنوز کودک بود، تاج و تخت را به ارث برد. سلطنت او تنها چند هفته طول کشید: پس از اطلاع از مرگ گریمولد، پرکتاریت ک
ه در سال ۶۶۲ توسط خود گریمولد برکنار شده بود، از تبعید به پادشاهی فرانک بازگشت و جانشین برادرزاده اش شد. این عزل توسط مجلس مردم لومبارد تأیید شد. استعفای گاریبالد نه تنها به دلیل سن کم حاکم ("puerulo"، همان طور که پل شماس او را می نامید) بلکه به دلیل انتخاب دوک های لومبارد نیز مورد توجه قرار گرفت، که بدین ترتیب با اصل سلسله ای مخالفت کردند و اصل انتخابی بودن را در صعود لومبارد به تاج و تخت تأیید کردند (اگرچه خود پرکتاریت پسر پادشاه آریپرت اول بود). پس از خلع گاریبالدو از سلطنت، اطلاعات بیشتری در مورد زندگی او در دست نیست، تا جایی که در قرن بیستم افسانه های تخیلی در مورد فرار او به لیگوریا وجود داشت؛ احتمالاً او به زندگی خصوصی خود محدود شده بود. گاریبالد در سال ۶۷۱ برای مدت کوتاهی پادشاه لومباردها بود.
آلاهیس (; ۷۰۰ – ۶۸۹) دوک آریایی ترنت و برشیا بود و پس از شورش موفقیت آمیزش در سال ۶۸۸ پادشاه لومباردها شد. او حدود یک سال حکومت کرد. اولین شورش او علیه پادشاه پرکتاریت در سال ۶۸۰ شکست خورد، اما پادشاه او را دستگیر، عفو و آزاد کرد. او دوباره در سال ۶۸۸ شورش کرد، زمانی که کونیپرت، پسر پرکتاریت، جانشین او شد. او کونیپرت را مجبور به اقامت در قلعه ای در جزیره ای در وسط دریاچه کومو کرد، اما حکومت او طاقت فرسا و استبدادی بود و بنابراین حمایت مردم را از دست داد. سرانجام، در سال ۶۸۹، کونیپرت به همراه مردان پیمونت به جنگ رفت و آلاهیس و مردان ونیز را در نبرد کرونات، در شاخ آدا، نزدیک لودی، شکست داد. آلاهیس در نبرد شکست خورد و کشته شد. زندگی نامه. دوک ترنت، یک آریایی، شورش لمباردها را در مناطق شمال شرقی پادشاهی لمبارد (اتریش، در اصطلاحات آن زمان) علیه پادشاه پرکتاریت، حدود سال ۶۸۰ رهبری کرد. احتمالاً به تخت نشستن پسر پرکتاریت، کونیپرت، بود که شورشی را برانگیخت که خواسته های جنگجویانه و مذهبی بخش قابل توجهی از لمباردها (بت پرستان، آریایی ها یا پیروان انشعاب سه فصل) را در برابر سیاست های سلسله ای، طرفدار کاتولیک و صلح طلبا
نه ای که توسط سلسله باواریایی، که توسط پرکتاریت و کونیپرت تجسم یافته بود، دنبال می شد، قرار داد. پولس شماس در مورد مذهب خود سکوت کرده است، اما وابستگی او به آریانیسم آشکار است، همچنین بر اساس تحقیر آشکاری که او نسبت به روحانیت احساس می کرد، طبقه اجتماعی با ارزش هایی کاملاً متفاوت از جنگجویان لومبارد و همان طور که طبیعی بود، با سلسله کاتولیک مرتبط بود. آلاچیس، حدود سال ۶۷۸، به کنت باواریایی ها (که به آنها لقب گراوینه داده بودند) که بر بولزانو و قلعه های دیگر تسلط داشت، حمله کرد و او را شکست داد. این حمله شاید با هدف ضربه زدن به متحدان کاتولیک احتمالی سلسله باواریایی، که آنها نیز کاتولیک بودند، انجام شده بود. او که از این پیروزی به وجد آمده بود، علیه حاکم خود شورش کرد و خود را در قلعه ترنتو مستحکم کرد. پرکتاریتوس او را محاصره کرد، اما در یک حمله که اردوگاه او را ویران کرد و باعث فرار پادشاه شد، شکست خورد. با این حال، آلاچیس با پیوندهای دوستی با حاکم پیوند داشت، به لطف آنها چندین بار آلاچیس را از احکام اعدام پدرش نجات داد. سپس او برای رسیدن به توافق با پادشاه پادرمیانی کرد: کونیپرت اصرار داشت که پدرش دوک نشین بر
شیا را به آلاهیس واگذار کند، با این اطمینان که این دوک در آینده برای او ارزشمند خواهد بود، با وجود اینکه پدرش به او هشدار داده بود که او باعث سقوط او خواهد شد. ماجرای آلاهیس تنها موردی است که دوک نشین به یک نفر نسبت داده می شود. هنگامی که در سال ۶۸۸، کونیپرت جانشین پرکتاریت شد، شورش دوباره شعله ور شد. آلاهیس، با حمایت آلدونه و گراسونه از برشیا، از غیبت پادشاه سوءاستفاده کرد تا پاویا، پایتخت پادشاهی را اشغال کند و کونیپرت را مجبور به پناه بردن به جزیره کوماسینا کرد. با این حال، حکومت آلاهیس به زودی سرکوبگرانه و استبدادی از آب درآمد و در نتیجه او را از حمایت مردمی محروم کرد، به ویژه به دلیل سیاست خصمانه اش نسبت به کلیسای کاتولیک و گرایش به سمت آریایی ها. پس از یک سوءتفاهم، آلدون و گراسون، که متقاعد شده بودند آلاهیس قصد خیانت به آنها را دارد، آلاهیس را متقاعد کردند که به شکار برود و آنها را به جای خود مسئول پادشاهی کند و به او قول سر پادشاه را دادند. سپس آنها توانستند او را متقاعد کنند و بدین ترتیب او را از پاویا فرستادند. این دو به جزیره کوماسینا رفتند، عفو پادشاه را به دست آوردند و قول دادند که دروازه های پاوی
ا را به روی او باز کنند. الاهیس که اکنون از پایتخت برکنار شده بود، از پیاچنزا عبور کرد و با عبور از آدا به بخش شرقی رفت. در اینجا او شهرها را با دیپلماسی یا زور مطیع خود کرد: ویچنزا به زور تصرف شد و مجبور شد با آلاهیس متحد شود، بعداً ترویزو را اشغال کرد. آلاهیس، که در نزدیکی پل لیونزا، پنهان در جنگل کاپولانو، چهل و هشت مایلی از سیویدال و در جاده پاویا اردو زده بود، مردان فریولیایی را که به صورت پراکنده در حال پیشروی بودند و می خواستند به کونیپرت بپیوندند، مجبور به سوگند وفاداری به خود کرد و وقتی آنها منزوی شدند، آنها را متوقف کرد و مطمئن شد که هیچ کس نمی تواند برای هشدار دادن به سایر جنگجویان در حال راهپیمایی برگردد. در سال ۶۸۹ کونیپرت، به لطف حمایت جمعیت کاتولیک و روحانیون، توانست ارتشی را گرد هم آورد که با آن در نبرد کرونات با غاصب روبرو شد. این نبرد در دشت بین ترتزو و کورنات دآدا، در امتداد رودخانه ای که مرز بین اتریش و نوستریا را مشخص می کرد، جنگید. آلاهیس، که با ونیز نیز متحد شده بود، در پایان نبرد شکست خورد و قتل عام شد. سرش بریده شد، زانوهایش شکست و جسدش مثله شده و بی شکل رها شد. فریولیایی ها به نفع هی
چ کدام از طرفین مداخله نکردند و به فریولی بازگشتند. آلدون و گراسون. پس از شورش، کونیپرت به همراه مارپاهای خود، قصد ترور آلدون و گراسون را داشتند. طبق یک افسانه رایج که توسط پل دیاکون گزارش شده است، این دو توسط یک روح شیطانی که پادشاه پایش را با چاقو بریده بود، در حالی که به شکل یک مگس بود تا آن را بکشد، هشدار داده شدند. سپس این روح در نزدیکی کلیسای سن رومانو با آن دو ملاقات کرد، در حالی که آنها در حال رفتن به کاخ در لباس مردی لنگ با پای قطع شده و پای چوبی تا زانو بودند. سپس آن دو به کلیسای مجاور پناه بردند. وقتی پادشاه از این موضوع مطلع شد، مارپاهای خود را به لو دادن نقشه متهم کرد، اما او با گفتن اینکه همیشه در کنارش بوده و هرگز کسی دیگری را نداشته که چیزی را لو دهد، از خود دفاع کرد. آلدون و گراسون از طریق پیکی که به عنوان واسطه بین آن دو و پادشاه عمل می کرد، در ازای عفو، فاش کردند که چه کسی آنها را مطلع کرده است. سپس پادشاه فهمید که مگس در واقع یک روح شیطانی است. سپس او آن دو را بخشید و از آن به بعد با آنها به عنوان پیروان وفادار خود رفتار کرد. آنها در سن پیترو دی بولکو در اولگیاته مولگورا، که شاید در اصل کل
یسای خصوصی خانواده بوده است، به خاک سپرده شدند: با این حال، ساختار مقبره و وسایل تدفین اکنون از بین رفته اند، اما کتیبه مقبره باقی مانده است، به چندین قسمت شکسته شده و در دیوار نمای ساختمان فعلی دوباره استفاده شده است.
سونیپارت (; – ۷۰۰) از سال ۶۸۸ تا ۷۰۰ میلادی پادشاه لومباردها بود. او جانشین پدرش پرکتاریت شد، اگرچه از سال ۶۸۰ با تاج و تخت در ارتباط بود. زندگی. کمی پس از به دست گرفتن سلطنت مطلق، کونیپرت توسط آلاهیس، دوک برشیا (که قبلاً دوک ترنتو بود) برکنار شد. آلاهیس نیز در دوران سلطنت پرکتاریت شورش کرده بود، اما این کونیپرت بود که، به گفته پولس دیکن در تاریخ لانگوباردوروم، پدرش را متقاعد به رحم و مروت کرده بود. گزارش شده است که پرکتاریت پسرش را از عواقب این کار آگاه کرده است؛ بنابراین، کمی پس از مرگ پرکتاریت، آلاهیس کونیپرت را مجبور به فرار به ایزولا کوماسینا، جزیره ای در وسط دریاچه کومو، کرد. تنها سند موجود از حکومت آلاهیس در کتاب پنجم تاریخ لانگوباردوروم پولس دیکن آمده است. حکومت او به عنوان حکومتی سنگین و استبدادی و به ویژه در تضاد با کلیسای کاتولیک به تصویر کشیده شده است. کونیپرت که حمایت کلیسا و به ویژه «مردم» (به ویژه برادران آلدو و گراسو از برشیا) را از دست داده بود، توانست به پاویا بازگردد و کنترل را از سر بگیرد. با این حال، آلاهیس توانست حمایت کافی را برای کشاندن موضوع به نبرد به دست آورد. کونیپرت، به همراه مردا
ن پیدمونت، آلاهیس و مردان ونیز را در نبرد کرونات، در شاخ آدا، نزدیک لودی، در سال ۶۸۹ شکست داد. آلاهیس در نبرد کشته شد. کونیپرت در طول سلطنت خود شورش های دیگری از جمله شورش دوک غاصب آنسفرید از فریولی را سرکوب کرد. او همچنین با موفقیت اختلاف سه فرقه در کلیسای ایتالیا را بین پاتریارک آکویلیا و پاتریارک رقیبش گرادو حل و فصل کرد. او در سال ۷۰۰ میلادی درگذشت و پسر جوانش لیوتپرت، نایب السلطنه آنسپران و بسیاری از شورشیان جانشین او شدند. جنگ های زیادی در دوران سلطنت او رخ داد. او به ویژه اولین پادشاه لومبارد است که سکه هایی با تصویر خود ضرب کرد. (برای سنگ قبر او، به شش ضلعی ریتمیک لاتین مراجعه کنید) او در کلیسای سانتیسیمو سالواتوره در پاویا به خاک سپرده شد. ارتباط با سلطنت. کونیپرت حدود سال ۶۶۰ میلادی (شاید در پاویا، شاید در میلان) متولد شد. طبق گفتهٔ پاول دیکون، هنگامی که پدرش پرکتاریت در سال ۶۶۲ به دلیل تهدید گریمولد به آوارها گریخت، کونیپرت بسیار جوان بود. او که توسط پدرش پرکتاریت، که در سال ۶۸۰ دوباره به مقام خود بازگشت، به تخت سلطنت پیوسته بود، از همان سال های اول سلطنت مشترک خود، نفوذ قابل توجهی بر سیاست پادشاهی
اعمال کرد. در سال های ۶۸۰–۶۸۱، او و پدرش پیمان صلح با امپراتوری بیزانس را امضا کردند که در ازای انصراف از گسترش بیشتر سرزمین، به رسمیت شناختن رسمی حکومت لومبارد توسط بیزانس را تضمین می کرد. احتمالاً پیوستن او به سلطنت جرقه ای بود که شورش دوک های مناطق شمال شرقی پادشاهی (اتریش، آنطور که در آن زمان شناخته می شد) را شعله ور کرد. آنها خواسته های جنگ طلبانه و مذهبی بخش قابل توجهی از لومباردها (بت پرستان، آریایی ها یا پیروان انشعاب سه فصلی) را در برابر سیاست های سلسله ای، طرفدار کاتولیک و صلح طلبانه ای که توسط سلسله باواریایی، به نمایندگی از پرکتاریت و کونیپرت دنبال می شد، قرار دادند. این شورش توسط آلاهیس، دوک ترنت، دوست کونیپرت رهبری شد. دقیقاً به دلیل پیوندشان، نایب السلطنه مشترک موفق شد پس از اینکه شورشی هم حمله متحدان باواریایی پرکتاریت و هم محاصره ای را که توسط خود حاکم رهبری می شد، دفع کرد، یک آشتی موقت برقرار کند. بهای این توافق، واگذاری دوک نشین برشیا به آلاهیس بود. شورش های پادشاهی. پس از جانشینی پدرش در سال ۶۸۸، او بلافاصله با شورش جدیدی از سوی الاهیس روبرو شد که در همان سال توانست پادشاه را از پایتخت پا
ویا بیرون راند و او را مجبور به پناه بردن به جزیره کوماسینا کند. در سال ۶۸۹، به لطف حمایت مردم و روحانیون کاتولیک، او توانست ارتشی را گرد هم آورد که با آن در نبرد کرونات، در امتداد رودخانه آدا که مرز بین اتریش و نوستریا را مشخص می کرد، با غاصب روبرو شد. نبردی که الاهیس در آن کشته شد، با پیروزی حاکم مشروع پایان یافت. سنگ قبر شاه کونیپرت، از صومعه سن سالواتوره در پاویا، که اکنون در موزه های مدنی پاویا قرار دارد. چند سال بعد، دوباره در اتریش، شورش جدیدی آغاز شد. این شورش توسط فرمانده استحکامات راگوگنا، در نزدیکی اودین، آنسفرید، رهبری می شد. پس از غصب تاج و تخت دوک نشین فریولی، که توسط رودوالد اداره می شد، شورشی تلاش کرد تا پاویا را نیز اشغال کند، اما در سال ۶۹۸، کونیپرت موفق شد او را در ورونا زندانی و به نابینایی و تبعید محکوم کند. به جای او، آدونه، برادر رودوالد که به او وفادار بود را منصوب کرد و بدین ترتیب اتریش را آرام ساخت. سیاست مذهبی. کونیپرت سیاست طرفدار کاتولیک سلسله باواریا را ادامه داد، چندین صومعه تأسیس کرد و با تشکیل (در توافق با پاپ سرگیوس اول) یک شورای کلیسایی در پاویا که در سال ۶۹۸، بازگشت به اطاع
ت روم را برای آخرین دژهای شورشی (کومو و برخی از اسقف نشین های طرفدار حق رأی زنان در آکویلیا) تصویب کرد، به شقاق سه فصل پایان داد. سنگ قبر کونیپرگا، دختر پادشاه کونیپرت، از صومعه سنت آگاتا آل مونته در پاویا، که اکنون در موزه های مدنی پاویا قرار دارد. در دوران سلطنت کونیپرت، گرویدن لومباردها به کاتولیک، به جز برخی از عناصر جداگانه، تکمیل شد و بدین ترتیب انسجام پادشاهی افزایش یافت (اگرچه دوک نشین های مرکزی و جنوبی بخشی از خودمختاری خود را که گریمولد محدود کرده بود، دوباره به دست آوردند). او در سال ۷۰۰ درگذشت و مردمش که عاشق روحیه جنگجوی او بودند، در سوگ او نشستند. او در کلیسای سن سالواتوره، همان کلیسایی که پدر و پدربزرگش در آن دفن شده بودند، به خاک سپرده شد. منابع. Paolo Diacono, Storia dei Longobardi, introduzione
مسابقهٔ مرگ برای عشق (انگلیسی: "Death Race for Love") دومین آلبوم استودیویی از خواننده رپ و خواننده آمریکایی جوس ورلد است. این آلبوم در ۸ مارس ۲۰۱۹ توسط گرید ای پروداکشنز و اینترسکوپ رکوردز منتشر شد. این آلبوم که به عنوان دنباله ای بر آلبوم موفق پیشین او، "خداحافظ و شرت کم" (۲۰۱۸) محسوب می شود، استعداد جوس ورلد در ترکیب المان های ایمو رپ، پاپ پانک و آلترناتیو راک را به نمایش می گذارد. این آلبوم با حضور هنرمندان مهمان از جمله برنت فایاز، کلیور و یانگ تاگ همراه است. "مسابقهٔ مرگ برای عشق" پس از انتشار با موفقیت تجاری بزرگی روبرو شد و در صدر جدول بیلبورد ۲۰۰ ایالات متحده قرار گرفت و به اولین آلبوم شماره یک این هنرمند تبدیل شد. این آلبوم به خاطر اشعار صادقانه و آسیب پذیر جوس ورلد دربارهٔ دل شکستگی، اضطراب و مصرف مواد مخدر مورد توجه قرار گرفت، هرچند که برخی منتقدان به طولانی بودن و عدم انسجام آن انتقاداتی وارد کردند. زمینه و ضبط. فرایند خلق "مسابقهٔ مرگ برای عشق" به طرز چشمگیری سریع و بداهه بود. جوس ورلد به خاطر توانایی اش در فری استایل کردن آهنگ ها به صورت کامل در استودیو شهرت داشت و این آلبوم نیز از این قاعده مس
تثنی نبود. به گفتهٔ خود او، بخش عمدهٔ آلبوم تنها در عرض چهار روز ضبط شد. این سرعت عمل، جریان ناخودآگاه و خام بودن احساسات او را به موسیقی اش منتقل می کرد. جلسات ضبط با تهیه کنندگان مختلفی از جمله نیک میرا، بوی-۱دا، هیت-بوی و دیگران برگزار شد. تهیه کنندگان بیت ها را پخش می کردند و جوس ورلد بلافاصله وارد اتاق ضبط شده و بدون نوشتن متن، آهنگ ها را فری استایل می کرد. این روش کاری باعث شد که آلبوم دارای حسی آنی و بدون فیلتر باشد، گویی شنونده در حال گوش دادن به افکار و احساسات لحظه ای هنرمند است. جلد آلبوم نیز از سری بازی های ویدیویی "Twisted Metal" الهام گرفته شده است که با حال و هوای پر هرج و مرج و تیرهٔ آلبوم همخوانی دارد. موسیقی و مضامین. "مسابقهٔ مرگ برای عشق" یک آلبوم طولانی و متنوع با ۲۲ قطعه است که طیف وسیعی از سبک های موسیقی را در بر می گیرد. هسته اصلی آلبوم همچنان بر پایهٔ ایمو رپ قرار دارد، اما تأثیرات قابل توجهی از آلترناتیو راک، پاپ پانک و حتی موسیقی آکوستیک در آن شنیده می شود. قطعاتی مانند "Robbery" با ملودی پیانوی غم انگیز خود، نمونه ای کلاسیک از سبک جوس ورلد است، در حالی که آهنگ "10 Feet" فضایی تاریک
تر و تهاجمی تر دارد. آهنگ "Fast" به بررسی جنبه های منفی شهرت می پردازد و "The Bees Knees" نمونه ای از تکبر و فخر فروشی رایج در هیپ هاپ را به نمایش می گذارد. از نظر مضمونی، آلبوم به کاوش در دنیای درونی پرآشوب جوس ورلد ادامه می دهد. دل شکستگی، اضطراب، افسردگی، پوچ گرایی و مرگ، مضامین تکرارشونده در سراسر آلبوم هستند. او با صداقتی بی پرده در مورد روابط سمی و استفاده از مواد مخدر به عنوان راهی برای فرار از درد روحی صحبت می کند. با این حال، در میان این تاریکی، لحظاتی از امید و عشق نیز وجود دارد، مانند آهنگ "Flaws and Sins" که در آن عشق را به عنوان یک نیروی نجات بخش ستایش می کند. این دوگانگی میان درد و امید، یکی از ویژگی های اصلی هنر جوس ورلد است که در این آلبوم به طور کامل به نمایش درآمده است. نقدها و بازخوردها. واکنش منتقدان به "مسابقهٔ مرگ برای عشق" متفاوت بود. بسیاری از منتقدان استعداد خام و توانایی ملودیک جوس ورلد را تحسین کردند، اما از طولانی بودن بیش از حد و عدم ویرایش دقیق آلبوم انتقاد کردند. دنی شوارتز از "رولینگ استون" آلبوم را "یک پیروزی آشفته" نامید و به توانایی جوس ورلد در خلق آهنگ های گیرا اشاره کرد،
اما معتقد بود که آلبوم می توانست از کوتاه تر بودن سود ببرد. از سوی دیگر، آلفونس پیر از "پیچفورک" نقد تندتری داشت و آلبوم را "یک ساعت و ده دقیقه از فری استایل های بی هدف" توصیف کرد که فاقد تمرکز و محتوای قابل توجه است. برخی دیگر از منتقدان نگاه مثبت تری داشتند. مک دی دبلیو از "هیپ هاپ دکس" نوشت که این آلبوم "سنگ بزرگی در کوهستان ایمو-رپ راک امروزی" است و از تنوع موسیقایی و صداقت اشعار آن تمجید کرد. ویل شوب از "ورایتی" نیز آن را "یک بیانیهٔ هنری جسورانه" خواند که نشان دهندهٔ رشد جوس ورلد به عنوان یک هنرمند است. در مجموع، منتقدان بر سر این موضوع توافق داشتند که جوس ورلد استعدادی انکارناپذیر دارد، اما بر سر اینکه آیا "مسابقهٔ مرگ برای عشق" بهترین نمایش این استعداد بوده است یا خیر، اختلاف نظر داشتند. عملکرد تجاری. "مسابقهٔ مرگ برای عشق" با موفقیت تجاری چشمگیری روبرو شد. این آلبوم در هفته اول انتشار خود با فروش ۱۶۵٬۰۰۰ واحد معادل آلبوم در ایالات متحده، در رتبه اول جدول بیلبورد ۲۰۰ قرار گرفت. از این مقدار، ۴۳٬۰۰۰ واحد مربوط به فروش خالص آلبوم بود. این دستاورد، "مسابقهٔ مرگ برای عشق" را به اولین آلبوم شماره یک جوس ور
لد در این جدول تبدیل کرد. موفقیت آلبوم با عملکرد قوی تک آهنگ ها نیز همراه بود. تک آهنگ اصلی آلبوم، "Robbery"، به رتبه ۲۷ در جدول ۱۰۰ تک آهنگ داغ بیلبورد رسید و به یکی از آهنگ های نمادین جوس ورلد تبدیل شد. آهنگ "Hear Me Calling" نیز در رتبه ۳۸ این جدول قرار گرفت. در ژوئیه ۲۰۲۱، آلبوم توسط انجمن صنعت ضبط موسیقی ایالات متحده آمریکا (RIAA) به دلیل فروش بیش از دو میلیون نسخه، گواهی پلاتین دوگانه دریافت کرد. انتشار و تبلیغات. جوس ورلد برای اولین بار آلبوم "مسابقهٔ مرگ برای عشق" را در ۷ فوریه ۲۰۱۹ در توییتر معرفی کرد و تاریخ انتشار آن را ۸ مارس ۲۰۱۹ اعلام نمود. تک آهنگ اصلی آلبوم با عنوان (Robbery) در ۱۳ فوریه ۲۰۱۹ همراه با یک موزیک ویدیو منتشر شد. این آهنگ به سرعت به یکی از قطعات محبوب او تبدیل شد و مضامین دل شکستگی و وابستگی عاطفی را که هستهٔ اصلی آثار او را تشکیل می داد، به نمایش گذاشت. دومین تک آهنگ با نام «میشنوم که صدایم می کنی» (Hear Me Calling) در ۱ مارس ۲۰۱۹ منتشر شد. این قطعه که حال و هوایی با الهام از موسیقی دنس هال و استوایی داشت، دامنهٔ موسیقایی جوس ورلد را بیشتر به نمایش گذاشت. پیش از انتشار آلبوم، جوس
ورلد به عنوان هنرمند مهمان در تور اروپایی نیکی میناژ با عنوان "The Nicki Wrld Tour" حضور داشت که به افزایش محبوبیت جهانی او و تبلیغ آلبوم جدیدش کمک شایانی کرد.
ژاندارمری جمهوری اسلامی ایران یکی از نهادهای انتظامی و نظامی ایران بود که از دوره قاجار تا جمهوری اسلامی فعالیت داشت. ژاندارمری سوئدی و نیز ژاندارمری دولتی ایران و به اختصار ژاندارمری نام یک نیروی نظامی از نوع ژاندارمری بود که در سال ۱۲۸۸ (۱۹۱۰ میلادی) در ایران تشکیل شد. توسط وزارت کشور نظارت می شد.پس از انقلاب ۱۳۵۷ به فعالیت خود ادامه داد تا اینکه این نیرو به تصویب مجلس شورای اسلامی و تأیید سیدعلی خامنه ای فرمانده کل قوا در ابتدای دهه هفتاد همراه با شهربانی و کمیته انقلاب اسلامی ادغام شد و نیروی انتظامی جمهوری اسلامی ایران جایگزین آن شد. پیشینه ژاندارمری دولتی ایران. مورگان شوستر آمریکایی که پس از استبداد صغیر جهت سر و سامان دادن به خزانه و امور مالی به استخدام دولت ایران درآمده بود، برای وصول مطالبات دولت از ملاکین و اعیان مبادرت به تشکیل یک سازمان نظامی اجرائی به نام ژاندارمری خزانه نمود. پس از قضیه اولتیماتوم روسیه و اخراج شوستر، ژاندارمری خزانه هم منحل شد. همزمان وزیر داخله وقت ایران، قوام السلطنه با هدف برقراری امنیت در جاده های ایران متوجه کشور سوئد گردید و هیأتی از افسران سوئدی را به استخدام درآورد تا
یک ژاندارمری دولتی تشکیل دهد. در سال ۱۲۹۰ شمسی سه افسر سوئدی به ریاست کاپیتان هارالد یالمارسنبه ایران آمدند و به تأسیس ژاندارمری همت گماشتند. زیربنای ژاندارمری دولتی همان ژاندارمری خزانه بود بانضمام عده ای از افسران قزاقخانه که به ژاندارمری انتقال یافتند. مقارن با زمستان سال ۱۲۹۱ ژاندارمری دولتی ایران ۲۱ افسر سوئدی و ۳۰۰۰ افسر، درجه دار و نیروی ایرانی در اختیار داشت. ظرف مدت یکسال تعداد افسرانی سوئدی به ۳۶ نفر رسید و نیروهای ایرانی نیز دو برابر شدند. حمایت مالی و سیاسی دولت انگلستان نقش زیادی در توسعه و پیشرفت ژاندارمری به خصوص در مناطق جنوبی کشور داشت. مع الوصف ژاندارمری تا قبل از انقلاب اکتبر نتوانست در مناطق تحت نفوذ روسیه (رشت، مشهد و تبریز) حضور چندانی داشته باشد. افسران ایرانی ژاندارمری دولتی غیر از افسران ژاندارمری خزانه از بعضی افسران قزاقخانه، افسران ایرانی تحصیلکرده در مدارس نظامی اروپا و عثمانی و فارغ التحصیلان مدرسه افسری ژاندارمری تأمین می شدند. افسران ژاندارمری معمولاً منتسب به طبقات بالای جامعه بودند، اغلب به زبان های خارجی (علی الخصوص فرانسه) تسلط داشتند و از مقبولیت خوبی در جامعه برخوردار بو
دند. با شروع جنگ جهانی اول دولت ایران بی طرفی خود را اعلام کرد. تعداد زیادی از افسران سوئدی به ارتش سوئد فراخوانده شدند، مناصب خالی شده توسط افسران جایگزین ایرانی پر شد و این باعث تقویت جایگاه ایرانیان در ژاندارمری گردید. از سوی دیگر با قطع کمک های دولت انگلستان، ژاندارمری برای جلب حمایت مالی به دیگر قدرت ها همچون آلمان متوسل شد. دیری بود که ملی گرایان ایرانی به دنبال قدرت ثالثی بودند که بتوانند آن را برای حفظ توازن قوا در برابر روسیه و انگلستان علم کنند. با شروع جنگ جهانی، این امید قوت گرفت که آلمان شاید بتواند این نقش را بازی کند. ژاندارمری به عنوان تجلی نظامی ملی گرایی ایرانی نیز در این راستا با ملییون و دمکرات ها همراه بود. مقارن سال ۱۲۹۴ پس از نزدیک شدن قوای روس به تهران (برای تحت فشار قرار دادن دولت ایران) عده ای از مقامات دمکرات و ملی (مهاجرین) به قم رفته و دولت موقت را آنجا تشکیل دادند. افسران ژاندارمری هسته اصلی کمیته دفاع ملی در قم را تشکیل می دادند. پس از تشکیل دولت موقت ملی در کرمانشاه، ژاندارمری ستون فقرات قوای نظامی آن شد. قوای روسیه بالاخره تا سال ۱۲۹۵ توانست کرمانشاه را گرفته و حکومت دفاع ملی
را از بین ببرند. شیراز، تنها منطقه ای که هنوز در تصرف قوای ژاندارم ملی بود، نیز در ۱۲۹۵ به دست ابراهیم خان قوام الملک شیرازی رئیس ایلات خمسه سقوط کرد. به این ترتیب برخی از اعضای ژاندارمری به عثمانی و برخی دیگر همچون محمدتقی پسیان و حبیب الله شیبانی به آلمان و اتریش پناهنده شدند. ژاندارمری اما کاملاً از بین نرفت، حتی در اوج درگیری ها عده از قوای ژاندارم، عمدتاً در تهران، به شاه وفادار ماندند. در سال ۱۲۹۷ که میرزا حسن خان وثوق الدوله به صدارت رسید، سعی کرد قوای ژاندارمری را از نو احیاء کند. پس از کودتای ۱۲۹۹، سردار سپه (وزیر جنگ) که فرماندهی بریگاد قزاق را نیز عهده دار بود در صدد تشکیل قشون متحدالشکل برآمد و بالاخره قوام السلطنه، صدراعظم، را راضی کرد. در نهایت در روز ۱۴ جدی ۱۳۰۰ فرمان تشکیل قشون متحدالشکل صادر شد که از ادغام دو نیروی قزاق و ژاندارمری دولتی به وجود آمد. متعاقباً به موجب حکم قشونی ۲۲ بهمن ۱۳۰۰ "اداره امنیه کل مملکتی" در تحت اوامر وزارت جنگ و به ریاست علی آقاخان سردار رفعت تشکیل شد. این اداره جدیدالتأسیس در ساختمان شمس العماره که محل سابق ژاندارمری بود مستقر شد و افراد آن در سربازخانه محمدیه استقر
ار یافتند. اداره مرکزی شامل سه اداره بود: اداره کابینه، اداره محاسبات، اداره مباشرت و از نظر انتظامی نیز پنج ناحیه در نظر گرفته شد: ۱- امنیه مرکز ۲- آمینه شرق ۳- امنیه غرب ۴- امنیه جنوب ۵- امنیه شمال غرب
مجلس نمایندگان دایم مجلس نمایندگان دائم یک مجمع قانونگذاری بین المللی است که برای تقویت دیپلماسی چندجانبه و گفتگوی بین سازمانی و پیشبرد هماهنگی جهانی سیاست ها تأسیس شده است. این پارلمان با دو دفتر مرکزی اصلی در واشنگتن دی سی (ایالات متحده) و ژنو (سوئیس) - پایتخت های دوقلوی حکومتداری جهانی - به عنوان بستری استراتژیک برای همکاری بین بیش از ۲۰۰ سازمان بین المللی، منطقه ای و فراملی عمل می کند. این سازمان ها شامل نهادهای بین دولتی، مؤسسات مالی چندجانبه، اتحادیه های منطقه ای و بازیگران منتخب جامعه با جایگاه مشورتی هستند. و ریاست این نهاد دوقلو تحت حمایت بنیاد سلطنتی پرزیدنت دکتر سجاد بابایی است. پارلمان از طریق یک چارچوب ساختاریافته از کمیسیون های دائمی و ویژه فعالیت می کند و به چالش های متنوع جهانی مانند حقوق بین الملل، صلح و امنیت، پایداری محیط زیست، تحول دیجیتال، تجارت جهانی، بهداشت عمومی، آموزش و نوآوری می پردازد. پارلمان از طریق جلسات عمومی منظم، جلسات توجیهی کارشناسی، گروه های کاری مشترک و بحث های رسمی، اعضای خود را قادر می سازد تا در تدوین قوانین غیر الزام آور، هماهنگی سیاست ها و ایجاد اجماع چندجانبه ذینفعان
مشارکت کنند. اگرچه فاقد قدرت اجرایی و اجرایی است، اما نقش هنجاری و استراتژیک اساسی در شکل دهی به حکومت بین المللی ایفا می کند. این نهاد، برخی از ویژگی های ساختاری کنگره ایالات متحده - به ویژه معماری مبتنی بر کمیسیون و سازوکارهای مشورتی آن - را منعکس می کند، اما آنها را در یک زمینه فراملی و چند نهادی به کار می گیرد. ابزارهای آن، اگرچه الزام آور نیستند، اغلب به عنوان نقاط مرجع در مذاکرات جهانی، توافق های بین المللی و پروژه های مشترک بین نهادهای عضو آن عمل می کنند. پارلمان از دو نهاد اصلی تشکیل شده است: اداره کل نمایندگان دائم، سوئیس پارلمان نمایندگان دائم، که بر هماهنگی استراتژیک و رویه ای نظارت می کند، ایالات متحده، واشنگتن دی سی فرآیند قانونگذاری ابتکارات سیاسی معمولاً در کنگره مطرح می شوند، به خلاصه های سیاسی یا پیش نویس قطعنامه ها تبدیل می شوند و برای بررسی به پارلمان عمومی ارائه می شوند. سپس پارلمان این اسناد را با اجماع یا اکثریت واجد شرایط مورد بحث، اصلاح و تصویب قرار می دهد. این خروجی ها، اگرچه الزام آور نیستند، اما در سراسر نظام جهانی بسیار تأثیرگذار هستند و اغلب در مذاکرات بین دولتی، گروه های کاری و