Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کریستین میچل معاون جدید رئیس جمهور برای مشارکت مدنی در دانشگاه شیکاگو است. او در حال حاضر به عنوان معاون فرماندار ایلینویز فرماندار جی بی پریتزکر خدمت می کند. قبل از تصدی این سمت، میچل از سال ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۹ نماینده ناحیه ۲۶ ایلینویز به عنوان نماینده ایالتی بود. او همچنین به عنوان مدیر اجرایی حزب دموکرات ایلینوی در چرخه انتخابات ۲۰۱۸ خدمت کرد و اولین آفریقایی-آمریکایی بود که این سمت را به دست آورد. میچل کار خود را به عنوان یک سازمان دهنده جامعه آغاز کرد و با کلیساهای جنوب شیکاگو کار می کرد و مشاور بسیاری از رهبران سیاسی اصلاح طلب است.
ام. برایان بلیک دانشمند رایانه / مهندس نرم افزار آمریکایی و هشتمین رئیس دانشگاه ایالتی جورجیا است. او قبلاً معاون اجرایی رئیس جمهور در امور دانشگاهی و استاد دانشگاه جورج واشنگتن، معاون اجرایی امور آکادمیک و استاد نینا هندرسون در دانشگاه درکسل . رئیس دانشکده تحصیلات تکمیلی و معاون امور علمی دانشگاه میامی، دانشیار پژوهش و استاد دانشکده مهندسی دانشگاه نوتردام؛ و رئیس گروه و استاد علوم رایانه در دانشگاه جورج تاون بود. بلیک در سال ۲۰۰۳ توسط ارتباطات شغلی به عنوان امیدوارترین دانشمند معرفی شد و به عنوان ۱۰ محقق برتر نوظهور در موضوعات متنوع در آموزش عالی شناخته شد. تحقیقات او بیش از ۱۲ میلیون دلار بودجه دریافت کرده است و او نویسنده بیش از ۲۲۵ نشریه علمی است. او دانشمند برجسته انجمن ماشین های حسابگر و عضو مؤسسه مهندسان برق و الکترونیک است. بلیک همچنین یک مدافع قوی برای افزایش تنوع در مطالعه علوم رایانه و سایر رشته های علم، فناوری، مهندسی، و ریاضیات بوده است. اوایل زندگی. ام. برایان بلیک در ساوانا، جورجیا به دنیا آمد و بزرگ شد و در سال ۱۹۸۹ از مدرسه نظامی بندیکتین و در سال ۱۹۹۴ از مؤسسه فناوری جورجیا فارغ التحصیل شد.
او شش سال به عنوان معمار نرم افزار، رهبر فنی و توسعه دهنده متخصص با جنرال الکتریک، لاکهید مارتین، جنرال داینامیکس و شرکت میتر کار کرد. بلیک در حالی که در لاکهید مارتین کار می کرد، مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشته مهندسی برق از دانشگاه مرسر و مدرک دکتری خود را از دانشگاه جرج میسون دریافت کرد. حرفه. در سال ۱۹۹۹، بلیک استادیار گروه علوم رایانه دانشگاه جورج تاون شد. او در سال ۲۰۰۵ به عنوان دانشیار ارتقا یافت و به جوانترین استاد علوم رایانه آفریقایی-آمریکایی در کشور تبدیل شد. بلیک در سال ۲۰۰۷ به عنوان رئیس بخش علوم رایانه انتخاب شد. او همچنین مدیر مطالعات تحصیلات تکمیلی بود که این بخش اولین برنامه تحصیلات تکمیلی خود را راه اندازی کرد و یک گروه تحقیقاتی در سیستم های مبتنی بر وب را اداره کرد که بیش از ۶ میلیون دلار را در تحقیقات حمایت شده برعهده داشت. بلیک در سال ۲۰۰۹ به عنوان استاد علوم و مهندسی رایانه و دانشیار دانشکده مهندسی برای تحقیقات و تحصیلات تکمیلی به دانشگاه نوتردام پیوست. نقش او شامل توسعه اساتید، جذب دانشجو و استراتژی های متنوع، و همکاری با شرکای شرکتی و بنیادی بود. در ژوئیه ۲۰۱۲، بلیک به عنوان معاون آم
وزشی برای امور علمی و رئیس دانشکده تحصیلات تکمیلی در دانشگاه میامی منصوب شد. او مسئول تحقیقات در پردیس کورال گیبلز دانشگاه بود و با روسای مدارس و کالج های میامی و سنای دانشکده در تلاش برای تنوع بخشیدن به اعضای هیئت علمی دانشگاه کار کرد. او به عنوان رئیس دانشکده تحصیلات تکمیلی بر برنامه های فارغ التحصیلی نظارت داشت که به بیش از ۵۲۰۰ دانشجو در ۱۱ مدرسه و کالج خدمت می کرد. بلیک در ۱ اوت ۲۰۱۵ به عنوان رئیس و معاون اجرایی در امور آکادمیک در دانشگاه درکسل انتخاب شد. او به عنوان مدیر ارشد آکادمیک درکسل با مسئولیت تمام وظایف دانشگاهی خدمت کرد، و دفتر پروست بر هر برنامه دانشگاهی نظارت می کند و از دفاتر دانشگاهی و اداری پشتیبانی می کند. تحت نظارت آکادمیک بلیک، درکسل بزرگترین، با استعدادترین کلاس دانشجوی سال اول، بالاترین میزان حفظ دانشگاه، بالاترین فعالیت پژوهشی کلی در تاریخ را داشت، فعالیت تحقیقاتی بسیار بالا و همچنین افزایش قابل توجهی در ثبت نام دانشجویان کارشناسی ارشد حرفه ای. در طول چهار سال اول منجر به اولین طبقه بندی کارنگی دانشگاه به عنوان دانشگاه دکتری R1 شد. او بر استخدام ۱۰ رئیس و بیش از ۷۵ هیئت علمی نظارت دا
شت و در عین حال تنوع دفاتر اداری را به میزان قابل توجهی افزایش داد. رهبری بلیک در برنامه ریزی فضای دانشگاهی منجر به ایجاد امکانات جدیدی برای کالج محاسبات و انفورماتیک و دانشکده آموزش شد.
پارتنر خوب (; ) یک مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی به نویسندگی چوی یو نا، به کارگردانی کیم گا رام و آن جی سوک و با بازی جانگ نا را، نام جی هیون، کیم جون هان، پیو جی هون، جی سونگ هیون و هان جه یی است. این مجموعه از ۱۲ ژوئیه ۲۰۲۴، روزهای جمعه و شنبه ساعت ۲۲:۰۰ (کی اس تی) از اس بی اس پخش شد.
دیگ دودکش، دیگ پوسته ای یا دودکش شکل اولیه و نسبتاً ساده ای از دیگ است که برای تولید بخار استفاده می شود، معمولاً برای به حرکت درآوردن موتور بخار. این طرح یک مرحله انتقالی در توسعه دیگ بخار، بین دیگ های اولیه انبار کاه و دیگ های آتش لوله چند لوله ای بعدی را مشخص کرد. بویلر دودکش دار با یک پوسته دیگ استوانه ای بزرگ که مخزن آب را تشکیل می دهد مشخص می شود که توسط یک یا چند دودکش بزرگ حاوی کوره عبور می کند. این دیگ ها در اوایل قرن نوزدهم پدیدار شدند و برخی از اشکال امروزه نیز در خدمت هستند. اگرچه بیشتر برای نیروگاه های بخار ساکن استفاده می شد، اما برخی از آنها در وسایل نقلیه بخار اولیه، لوکوموتیوهای راه آهن و کشتی ها استفاده می شد. دیگ های فلوئد در تلاشی برای افزایش فشار بخار و بهبود راندمان موتور ساخته شدند. طرح های اولیه انبار کاه در روزگار وات از نظر مکانیکی ضعیف بودند و اغلب سطح صاف بدون تکیه گاه را به آتش نشان می دادند. انفجار دیگ بخار که معمولاً با خرابی صفحه این جعبه آتش شروع می شد، رایج بود. مشخص بود که یک ساختار قوسی از یک صفحه مسطح قوی تر است و بنابراین یک لوله دودکش دایره ای بزرگ در داخل پوسته دیگ قرار
داده شده است. خود آتش روی یک توری آهنی قرار داشت که در سرتاسر این دودکش قرار داشت، با خاکستر کم عمقی در زیر آن برای جمع آوری بقایای غیرقابل احتراق. این مزیت اضافی پیچیدن سطح گرمایش به دور کوره داشت، اما این یک مزیت ثانویه بود. اگرچه به عنوان فشار کم در نظر گرفته می شود (شاید ) امروزه در مقایسه با پیشینیان خود به عنوان فشار بالا در نظر گرفته می شد. این افزایش فشار عامل اصلی در تبدیل لوکوموتیوها (یعنی وسایل نقلیه کوچک خود متحرک) مانند Trevithick به یک پیشنهاد عملی بود. دیگ های دودکش مرکزی ساده ترین دیگ برای لوکوموتیوها یک دودکش مستقیم داشت. این به طور گسترده توسط بسیاری از سازندگان لوکوموتیو اولیه، از جمله لوکوموتیوهای Blenkinsop برای راه آهن میدلتون و "لوکوموشن شماره ۱" استفنسون استفاده شد. ساخت این نوع دیگ بخار ساده است و به اندازه کافی قوی است که بخار «فشار بالا» (برای دوره) را با کار گسترده در سیلندرها پشتیبانی کند. همچنین جریان گاز خوبی از طریق دودکش بزرگ وجود دارد، به طوری که آتش به تنهایی از عملکرد یک دودکش بلند هواکش کافی دریافت می کند. با این حال، منطقه گرمایش کمی نیز دارد، بنابراین ناکارآمد است و مقد
ار زیادی زغال سنگ می سوزاند. دیگ های دودکش برگشتی یک دودکش ساده اگر بخواهد فضای گرمایش مناسبی را ارائه دهد باید طولانی باشد. در یک پوسته دیگ بخار کوتاه، مانند مورد نیاز برای لوکوموتیو بخار، این ممکن است با استفاده از یک "دودکش برگشتی" U شکل که به عقب خم می شود، انجام شود. ریچارد ترویتیک قبلاً از دودکش برگشتی با اولین طرح لوکوموتیو کوالبروکدیل در سال ۱۸۰۲ و موتور «پن ای-دارن» ۱۸۰۴ استفاده کرده بود. این دیگ ها به شدت از چدن، کوتاه و صاف ساخته شده بودند. لوکوموتیو ۱۸۰۴/۵ " نیوکاسل " او (که در واقع در گیتسهد ساخته شد) شروع به نشان دادن یکی از ویژگی های دیگ بخار برگشتی کرد، یک شکل گنبدی برجسته برای مقاومت در برابر فشار بخار در انتهای جامد روبروی کوره و دودکش. در این مورد، دیگ سازی، اکنون صفحات آهن فرفورژه، باید توسط استوانه افقی تک سفر طولانی ترویتیک پیچیده شده باشد ( قطر×سکته) که از این انتهای گنبدی شکل بیرون آمده است. با این حال، این کار را برای آتش نشان آسان تر کرد، زیرا او دیگر سعی نمی کرد به دریچه آتش در زیر چهارراه بلند پیستون برسد. ویلیام هدلی از این الگوی دیگ برای لوکوموتیوهای خود در سال ۱۸۱۳ "یعنی Puffing
Billy" و "Wylam Dilly" استفاده کرد. هدلی از طریق کولی وایلم و مالک آن کریستوفر بلکت، با موتور ترویتیک آشنا بود. "رویال جورج" ۰-۶-۰ تیموتی هکوورث در سال ۱۸۲۷ نیز از دیگ بخار برگشتی استفاده کرد، هرچند که بیشتر به دلیل استفاده پیشگامانه از یک لوله انفجاری عمدی برای تشویق بادکش در آتش شناخته شده است. وزن سبکتر نسخه ۰-۴-۰ او برای Rainhill Trials , "Sans Pareil" بسیار شبیه بود. حتی اگر به محض پایان آزمایش ها قدیمی به نظر می رسیدند، "سامسون" کانادایی این الگو در سال ۱۸۳۸ ساخته شد و هنوز در سال ۱۸۸۳ در خدمت است. آخرین دیگ های دودکش برگشتی ساخته شده (به غیر از برخی دیگر از دیگ های ثابت) اغلب آنهایی هستند که توسط شرکت هوبر در ماریون، اوهایو برای موتورهای کششی «هوبر جدید» خود از سال ۱۸۸۵ تا ۱۹۰۳ ساخته شده اند. با این حال، اینها بویلرهای "دودکش" برگشتی به معنای استفاده شده در اینجا نبودند، بلکه بویلرهای "لوله برگشتی" بودند. آنها یک لوله کوره استوانه ای بزرگ داشتند، یک محفظه احتراق در خارج از پوسته فشار دیگ، سپس "چندین" لوله آتش باریک که به یک جعبه دود نعل اسبی در بالا و اطراف درب آتش بازمی گشتند. نزدیکی این دودکش به آتش
نشان باعث شد که آنها به «شکم سوز» لقب بگیرند؛ بنابراین طراحی آنها با دیگ های افقی نوع پرتاب (همان طور که توسط سر آرتور هیوود استفاده می شود) یا دیگ های دریایی اسکاچ شباهت بیشتری نسبت به دیگ های بخار تک دودکش ساده دارد. در این زمان، دیگ لوکوموتیو برای موتورهای کششی همه جا حاضر شده بود. در مقایسه با این، مزیت دیگ هوبر این بود که می توان فایر تیوب ها را راحت تر تعویض کرد، بدون اینکه نیازی به کار از داخل یک جعبه آتش بسته باشد. دیگ کورنیش ساده ترین شکل دیگ دودکش، دیگ کورنیش «فشار بالا» ریچارد ترویتیک بود که برای اولین بار در معدن Dolcoath در سال ۱۸۱۲ نصب شد. این یک استوانه افقی بلند با یک دودکش بزرگ است که حاوی آتش است. از آنجایی که کوره به بادکش طبیعی متکی بود، یک دودکش بلند در انتهای دودکش لازم بود تا هوا (اکسیژن) خوبی برای آتش فراهم شود. برای بهره وری، نوآوری Trevithick این بود که زیر دیگ بخار را با یک محفظه آجری محصور کرد. گازهای خروجی از دودکش مرکزی عبور کرده و سپس به بیرون و اطراف پوسته دیگ آهنی هدایت می شوند. برای دور نگه داشتن دودکش از فضای پخت، دودکش آجری ابتدا از زیر مرکز دیگ به سمت جلو، سپس دوباره در ا
متداد طرفین و به دودکش عبور کرد. دیگ های کورنیش چندین مزیت نسبت به دیگ های واگن قبلی داشتند: آنها از سطوح بیشتر منحنی تشکیل شده بودند که بهتر است در برابر فشار مقاومت کنند. انتهای صاف آنها کوچکتر از اضلاع مسطح دیگ واگن بود و توسط دودکش مرکزی کوره، و گاهی اوقات توسط میله های طولانی اضافی باقی می ماند . یک مزیت کمتر آشکار، مقیاس دیگ بود. دیگ های واگن یا انبار کاه از زیر گرم می شدند و هر گونه رسوب یا ناخالصی که رسوب تشکیل می داد روی این صفحه می نشست و آن را از آب عایق می کرد. این امر باعث کاهش راندمان گرمایش می شود و "در نهایت" می تواند منجر به گرمای بیش از حد موضعی و خرابی صفحات دیگ شود. در دیگ دودکش، هر رسوبی از کنار دودکش کوره می ریزد و در پایین پوسته دیگ می نشیند، جایی که اثر کمتری دارد. در مهندسی مدل، دیگ کورنیش، به ویژه هنگامی که با لوله های گالووی نصب می شود ("به دیگ Lancashire، زیر مراجعه کنید")، یک انتخاب عالی برای دیگ های گاز سوز و قایق های بخار مدل است. ساخت آن ساده است و به اندازه هر دیگ در مقیاس کوچک کارآمد است. دیگ باترلی دیگ بخار باترلی یا «دهان سوت» یک طرح کمتر شناخته شده برگرفته از الگوی کورنیش
است که توسط کارخانه های بویلر باترلی در دربی شایر تولید شده است. اساساً یک دیگ کورنی است که نیمه پایینی پوسته اطراف کوره برداشته شده است، به طوری که اجازه می دهد آتش بزرگی روشن شود. این امر باعث محبوبیت آن در کارخانه های نساجی پنین شد، جایی که زغال سنگ سخت شمال ارزش حرارتی کمتری نسبت به زغال سنگ ولز مورد استفاده در جنوب غربی داشت و به آتش بزرگتری نیاز داشت. از طرف دیگر ممکن است آن را به عنوان یک دیگ کورنیش کوتاه شده با یک دیگ واگن در جلوی آن با آتش بزرگتر در زیر آن در نظر بگیرید. از همان اشکال دیگ واگن رنج می برد: صفحه محفظه آتش مقعر از نظر مکانیکی ضعیف است و این یا فشار کاری را محدود می کند یا نیاز به ماندن مکانیکی اضافی دارد. دیگ لنکاوی دیگ بخار لنکاوی شبیه کورنیش است، اما دارای دو دودکش بزرگ است که به جای یک دودکش، آتش را مهار می کند. عموماً این اختراع ویلیام فیربرن و جان هترینگتون در سال ۱۸۴۴ در نظر گرفته می شود، اگرچه ثبت اختراع آنها برای روش آتش زنی متناوب کوره ها به منظور کاهش دود به جای خود دیگ بود. لوکوموتیو اولیه ۰-۴-۰ استفنسون " Lancashire Witch " قبلاً استفاده از لوله های کوره دوقلو را در یک دیگ ب
خار نشان داده بود ۱۵ سال قبل Fairbairn یک مطالعه نظری در مورد ترمودینامیک دیگهای بخار کارآمدتر انجام داده بود و همین امر باعث شد که او سطح توری کوره را نسبت به حجم آب افزایش دهد. دلیل خاصی برای این امر، پذیرش ضعیف دیگ کورنیش در کارخانه های پنبه سازی لنکاوی بود، که در آن زغال سنگ سخت تر محلی نمی توانست به طور رضایت بخشی در کوره کوچک تر سوزانده شود، به نفع دیگ های قدیمی واگن کم فشار و رنده بزرگ آن مشکلات دیگ کورنیش این بود که یک دیگ با هر قدرت خاصی به یک منطقه شناخته شده از لوله کوره به عنوان منطقه گرمایش نیاز دارد. لوله های بلندتر به پوسته دیگ بخار طولانی تر و گران تر نیاز داشتند. آنها همچنین نسبت سطح رنده را نسبت به منطقه گرمایش کاهش دادند و حفظ آتش کافی را دشوار می کردند. افزایش قطر لوله باعث کاهش عمق آب پوشانده لوله کوره می شود و بنابراین نیاز به کنترل دقیق سطح آب توسط آتش نشان را افزایش می دهد و در غیر این صورت خطر انفجار دیگ بخار را افزایش می دهد. مطالعات Fairbairn در مورد تنش حلقه در سیلندرها نیز نشان داد که لوله های کوچکتر قوی تر از لوله های بزرگتر هستند. راه حل او ساده بود: جایگزین کردن یک لوله کوره بز
رگ با دو لوله کوچکتر. ثبت اختراع مزیت دیگری از کوره های دوقلو را نشان داد. با شلیک متناوب آنها و بستن درب محفظه آتش بین دودکش، همچنین می توان هوا را از کنار کوره عبور داد (در مورد دیگ لنکاوی، از طریق خاکستر زیر رنده) که باعث تشویق گازهای دودکش تولید شده توسط کوره می شود. آتش به طور کامل و تمیزتر بسوزد و در نتیجه دود و آلودگی کاهش یابد. یک عامل کلیدی در این امر، دمپر هوای چرخان کرکره ای متمایز در در بود که از دهه ۱۸۴۰ به یکی از ویژگی های آن تبدیل شد. استفاده از دو دودکش نیز اثر تقویتی دارد و به عنوان دو میله بلند که صفحات انتهایی را پشتیبانی می کند عمل می کند. پیشرفت های بعدی لوله های گالووی (پس از مخترع آن ها که در سال 1848 یا 1851 به ثبت رسید) لوله های آب متقاطع را در دودکش اضافه کرد، بنابراین سطح گرم شده را افزایش داد. از آنجایی که این لوله ها لوله های کوتاه با قطر زیاد هستند و دیگ همچنان از فشار نسبتاً کم استفاده می کند، این دیگ هنوز یک دیگ لوله آب در نظر گرفته نمی شود. لوله ها مخروطی هستند تا نصب آنها از طریق دودکش آسان تر شود. دیگ های لنکاوی اغلب دودکش های موجدار را نشان می دهند که انبساط حرارتی را بدون
فشار به درزهای پرچ شده جذب می کند. توسعه دیگر "دودکش کلیه " یا دیگ بخار گالووی بود که در آن دو کوره به هم متصل می شوند و به یک دودکش منفرد می پیوندند که در مقطع کلیوی شکل است. این دودکش پهن و مسطح با استفاده از لوله های گالووی باقی ماند. حداکثر فشار آن است. حداکثر قطر دیگ ، دارای دو لوله آتش با طول متفاوت از است و قطر اگرچه دیگ لنکاوی یک طراحی قدیمی در نظر گرفته می شود، به شرطی که دودکش به اندازه کافی طولانی باشد، می تواند کارآمدی معقولی داشته باشد. این امر منجر به یک دیگ بخار حجیم، به خصوص از نظر طول آن، می شود و این همیشه استفاده از آن را به تأسیسات ثابت محدود کرده است. این دیگ استاندارد در کارخانه های پنبه لنکشایر بود. دیگ پنج لوله ای Fairbairn کار ویلیام فیربرن بر روی دیگ بخار لنکاوی، مزیت کارایی کوره های متعدد را نسبت به کاهش حجم آب نشان داده بود. همچنین به طور گسترده فهمیده شد که فشار بخار بالاتر کارایی موتورها را بهبود می بخشد. تحقیقات Fairbairn در مورد استحکام سیلندرها او را به طراحی دیگ بهبود یافته دیگری بر اساس قطرهای لوله بسیار کوچکتر سوق داد، که بنابراین قادر به کار در فشارهای بالاتر، معمولاً خواه
د بود. . این دیگ «پنج لوله» بود که پنج لوله آن در دو جفت تو در تو به عنوان بشکه آب و کوره چیده شده بود و لوله باقیمانده بالای آنها به عنوان یک درام بخار جداگانه نصب شده بود. حجم آب در مقایسه با طراحی های قبلی دیگ بخار بسیار کم بود، زیرا لوله های کوره تقریباً هر یک از درام های آب را پر می کردند. دیگ با توجه به اهداف خود موفق بود و دو کوره بزرگ در ظرفیت آب کم ارائه کرد. درام بخار جداگانه همچنین به تولید بخار «خشک» بدون انتقال آب و خطر پرایمینگ کمک می کند. با این حال، ساخت آن نیز پیچیده بود و فضای گرمایشی زیادی برای کار در آن ارائه نمی کرد. به زودی توسط دیگ های چند لوله ای مانند دیگ های Fairbairn-Beeley و Scotch جایگزین شد.
گاراژ خوب یا همه را برافروخت فیلمی محصول سال ۱۹۹۸ و به کارگردانی براندون کول است. در این فیلم بازیگرانی همچون جان تورتورو، لیلی تیلور، ویل پاتون، جما جونز، جوزف ماهر و پال کالدرون ایفای نقش کرده اند.
جوشکاری IR یک تکنیک جوشکاریگرمانرم است که از روش گرمایش غیر تماسی برای ذوب و ذوب قطعات ترموپلاستیک با استفاده از انرژی حاصل از تابش مادون قرمز استفاده می کند. این فرآیند برای اولین بار در اواخر دهه 1900 توسعه یافت، اما به دلیل هزینه بالای سرمایه تجهیزات IR، این فرآیند معمولاً در صنعت اعمال نمی شد تا زمانی که قیمت ها در دهه 1990 کاهش یافت. جوشکاری IR معمولا از طیفی از طول موج ها از 800 تا 11000 استفاده می کند. نانومتر در طیف الکترومغناطیسیجوشکاری صفحه داغ برای گرم کردن، ذوب شدن و ذوب رابط بین دو بخش پلاستیکی از طریق جذب و تبدیل انرژی IR به گرما. جوشکاری لیزری فرآیند اتصال مشابهی است که تابش IR را در یک طول موج منفرد اعمال می کند. تکنیک های جوشکاری مختلفی وجود دارد که از گرمایش IR استفاده می کنند، با سه حالت اصلی گرمایش سطح، از طریق جوشکاری مادون قرمز انتقالی (TTIr) و انباشته شدن انواع پیکربندی های گرمایشی برای این تکنیک ها مانند اسکن، روشنایی مداوم و جوشکاری ماسک اعمال شده اند. مزایایی مانند گرمایش بدون تماس سریعتر و قابل کنترل که برای طیف وسیعی از قطعات ساده یا پیچیده هندسی قابل استفاده است، جوش IR را از سایر
اشکال جوش پلاستیک متمایز می کند. آشکارسازهای CO، کیسه های IV و خطوط انتقال ترمز تنها تعدادی از محصولات زیادی هستند که از جوش IR استفاده می کنند. تاریخچه. جوشکاری IR به عنوان جوشکاری پلاستیک حرارتی در کنار جوش گاز داغ، جوش ابزار داغ و جوش اکستروژن دسته بندی می شود. اگرچه تشعشعات فروسرخ برای اولین بار در دهه 1800 کشف شد، IR به عنوان منبع گرما تا آغاز جنگ جهانی دوم استفاده نشد، زمانی که مشخص شد که موثرتر از کوره های همرفت سوخت در آن زمان بود. تابش IR برای اولین بار برای جوشکاری پلیمرهای ترموپلاستیک در اواخر دهه 1900 آزمایش شد، اما این فرآیند نسبتا جدید بود و به طور کامل درک نشده بود. سیستم های جوش IR زمان گرمایش سریع تری نسبت به سایر اشکال جوشکاری حرارتی ارائه می دهند، اما هزینه های سرمایه بالا توسعه آن را محدود می کند. با کاهش قیمت تجهیزات در دهه 1990، جوشکاری IR در صنعت رواج بیشتری پیدا کرد. فیزیک جوشکاری IR. در جوش IR معمولا از طول موج های 800 تا 11000 استفاده می شود نانومتر در طیف الکترومغناطیسی پلاستیک ها از طریق انعکاس، انتقال و جذب با تابش IR برهم کنش دارند. تشعشعات IR اتفاقی می تواند از سطح پلاستیک منعک
س شود، از طریق پلاستیک منتقل شود، یا به عنوان سایر اشکال انرژی از جمله انرژی حرارتی به پلاستیک جذب شود. نسبت این سه برهمکنش به طول موج تابش IR و خواص پلاستیک گیرنده بستگی دارد. پلاستیک های آمورف عموماً از نظر نوری شفاف هستند و می توانند تقریباً تمام تشعشعات فرودی IR را منتقل کنند. به همین دلیل آنها معمولا در TTIr استفاده می شوند. پلاستیک های نیمه کریستالی می توانند تشعشعات IR فرودی را بین مرزهای آمورف و کریستالی پخش کنند و گذردهی را کاهش دهند و جذب ماده را افزایش دهند. جذب بالاتر منجر به تولید گرمای بیشتر برای یک منبع IR معین می شود. می توان از افزودنی هایی مانند عوامل شفاف کننده، ضریب عبور پلاستیک را افزایش داد، در حالی که می توان از قالب ها و رنگدانه ها، جذب یک ماده را افزایش داد. افزایش مقادیر این مواد افزودنی می تواند استحکام مواد و اتصالات جوشی را کاهش دهد. هرچه منبع تشعشع IR نزدیکتر باشد، بازدهی بروز بیشتری بر روی ماده دارد. تابش IR زمانی که تابش عادی را به قطعه هدایت می کند، بیشترین تأثیر را دارد. انرژی تشعشع همیشه روی سطح یک قطعه تأثیر می گذارد در حالی که عمق نفوذی که انرژی می تواند به آن برسد به کریس
تالی بودن پلاستیک بستگی دارد. تجهیزات. منابع IR. منابع جوش مادون قرمز بالقوه شامل لامپ های کوارتز و بخاری های سرامیکی هستند که می توانند طیف وسیعی از طول موج های IR را تولید کنند. در جوشکاری لیزری از منابع IR استفاده می شود که در یک طول موج کار می کنند مانند لیزرهای CO2، لیزرهای Nd:YAG، دیودهای لیزر. تجهیزات انتخاب شده برای هر فرآیند جوشکاری از نوع تابش تولید شده ناشی می شود. لامپ های کوارتز طول موج هایی در حدود 1000 تا 5000 تولید می کنند بخاری های نانومتری و سرامیکی طول موج هایی در حدود 5000 تا 10000 نانومتر تولید می کنند. پیوست ها. فناوری موج P از یک لامپ IR و یک دستگاه فوکوس از پیش قرار داده شده مانند مبدل مادون قرمز یا فیلم استفاده می کند که می تواند تابش IR را در طول موج دلخواه و افزایش شدت در یک منطقه انتخاب شده فیلتر و متمرکز کند تا نفوذ جوش را با کمترین آسیب سطحی بهبود بخشد. این روش به بهبود جوشکاری IR پلیمرهایی با دمای ذوب بالاتر مانند اکثر فلوروپلیمرها و پلی کتون ها اجازه می دهد. تکنیک های جوشکاری IR. سه روش عمده جوشکاری که امروزه در صنعت مورد استفاده قرار می گیرد عبارتند از: گرمایش سطح، از طریق جوش
کاری IR انتقالی و انباشته شدن IR. تمام تکنیک های جوشکاری IR شامل شش مرحله اساسی زیر به شکلی هستند: گرمایش سطح. گرمایش سطح شامل گرم کردن و ذوب شدن سطح مشترک بین قطعات پلاستیکی با تابش IR و مجبور کردن قطعات به یکدیگر در یک اتصال مذاب است که به عنوان یک قسمت جامد می شود. این فرآیند همانطور که در شکل سمت راست نشان داده شده است را می توان به 3 فاز تقسیم کرد: الف) بارگذاری قطعات، درج منبع IR و کاربرد IR. ب) تعویض با حذف منبع IR و بستن قطعات برای اتصال به آنها. ج) تخلیه قطعات پس از انجام جوش. جوشکاری IR انتقال (TTIr). جوشکاری TTIr اتصال یک قطعه شفاف IR به قسمت دوم است به طوری که تابش IR از طریق قسمت شفاف عبور کرده و سطح قسمت دوم را همانطور که در شکل سمت راست نشان داده شده است گرم می کند. طول موج IR معمولا بین 800 تا 1050 است نانومتر برای ایجاد یک قطعه شفاف جاذب در برابر تشعشعات IR، می توان از افزودن مواد یا مواد رنگی مانند کربن سیاه استفاده کرد. فیلم های ترموپلاستیک با جذب بالا را می توان در محل اتصال قرار داد تا تابش IR را دریافت کرده و سطح مشترک را در حین جوشکاری ذوب کند. با استفاده از این روش ها، جوش های TTIr را
می توان بین قطعاتی از مواد مشابه یا متفاوت تکمیل کرد. استیکینگ IR. استیکینگ IR شامل جوشکاری موضعی یک گل میخ یا پایه گرمانرم از یک قسمت به داخل حفره یک قطعه غیر قابل جوش برای تشکیل یک بست مکانیکی است. همانطور که در شکل سمت راست نشان داده شده است، ابتدا قسمت پلیمری و قسمت غیر قابل جوش در کنار هم قرار می گیرند (A)، سپس پلیمر بیرون زده ذوب می شود و در اطراف قسمت غیرقابل جوشکاری تشکیل می شود تا این دو به یکدیگر متصل شوند (B). گل میخ را می توان از طریق TTIr هدایت شده هنگامی که از قبل در حفره یک قطعه شفاف مادون قرمز قرار می گیرد گرم کرد، سپس ذوب شد تا آن را به شکل دکمه ای تغییر شکل دهد که برای پر کردن حفره قبل از انجماد لازم است. تابش IR سطحی همچنین می تواند برای نرم کردن یک گل میخ پلاستیکی استفاده شود که سپس به شکل یک قالب دکمه ای فشار داده می شود تا قبل از سرد شدن و جامد شدن یک سر تشکیل شود. تنظیمات گرمایش. سیستم های IR معمولاً به یکی از سه روش گرمایش سطح متکی هستند: اسکن، روشنایی مداوم و جوشکاری ماسک. اسکن کردن. اسکن شامل حرکت یک پرتو IR در سراسر سطح یک قطعه با استفاده از یک سیستم حرکت خودکار یا آینه های گالوانیک
ی است. تجهیزات با سرعت حرکت در سطح قطعه برای حفظ دمای یکنواخت روی سطح محدود می شوند. در جوشکاری TTIr، اسکن به بخش ذوب نشده قطعه اجازه می دهد تا به عنوان یک توقف مکانیکی عمل کند تا شکاف مشترک بین دو قسمت حفظ شود. روشنایی مداوم. روشنایی مداوم از بیش از یک منبع تابش IR برای گرم کردن کل رابط مشترک به طور همزمان استفاده می کند. تلورانس یا تناسب قطعات در این روش چندان مهم نیست زیرا کل سطح قبل از جوشکاری ذوب می شود. این روش هنگام جوشکاری قطعات با هندسه پیچیده، با استفاده از چندین منبع IR برای گرم کردن یکنواخت تمام اشکال رابط مشترک مفید است. جوش ماسک. مشابه با روشنایی مداوم، جوشکاری ماسک از چندین منبع IR برای روشن کردن کامل یک رابط مشترک استفاده می کند در حالی که یک ماسک تشعشع IR را روی قطعات قرار می دهد تا کنترل کند که کدام مناطق یک لایه مذاب را تشکیل می دهند. مواد. در زیر لیستی از موادی است که به دلیل جوش پذیری IR شناخته شده هستند: مزایا و معایب. کاربرد ها. فن آوری های جدید اتصال با استفاده از جوش IR برای ساخت قطعات و مجموعه های پیچیده با سرعت بالا و هزینه کم بسیار مهم است. اگرچه جوشکاری پلاستیک مادون قرمز نسبت به
سایر انواع جوش پلاستیک مزایای زیادی دارد، اما محدودیت هایی مانند هزینه های تجهیزات و خواص مواد حساس، میزان کاربردهای صنعتی این روش را کاهش می دهد. چند نمونه از کاربردهای صنعتی فعلی در زیر نشان داده شده است:
اول پاسو (؛ درگذشت ۲۰۳) "گوک سانگ" (نخست وزیر) گوگوریو در زمان نهمین حاکم آن به نام پادشاه گگوکچون بود. اول پاسو قبل از دستیابی به مقام نخست وزیری، بومی روستای چوامول در نزدیکی رود آمنوک بود. زندگی و به قدرت رسیدن. همانطور که گذشت، اول پاسو بومی روستای چوامول () در نزدیکی دره رودخانه آمنوک غربی بود. او از نوادگان «اول سو» ()، وزیر دولت در زمان پادشاه یوریمیونگ بود، اما در زمان پادشاه گگوکچون، به یک خانواده کشاورز تعلق داشت. او سواد داشت و ارتباطات کافی برای داشتن شهرت داشت و فردی خردمند بود. درطول دوازدهمین سال سلطنت پادشاه گگوکچون (۱۹۰ میلادی)، اشراف قدرتمند از قبیله یونا () که از بستگان ملکه بودند، زمین را از مردم عادی غصب کردند. هنگامی که پادشاه قصد مجازات آنها را داشت، آنها به شورش برخاستند اما توسط ارتش سلطنتی سرکوب شدند پادشاه از چهار قبیله خواست تا مردی خردمند را برای خدمت به او انتخاب کنند. تغییر ناگهانی پادشاه گگوکچون از سبک حکومتی اشرافی به شایسته سالار منجر به کشف افراد با استعداد بسیاری در سراسر پادشاهی شد. در میان این افراد انتخاب شده، «آن لیو» () بود که دانش آموز و همسایه اول پاسو بود. «آن لیو»
درخواست پادشاه را رد کرد اما اول پاسو را به پادشاه توصیه کرد و سامگوک ساگی می گوید که پادشاه، اول پاسو را به پایتخت فرا خواند و سرانجام درسال ۱۹۱ میلادی به او منصب نخست وزیری داد.
عبدالعزیز بن نوح (درگذشتهٔ سدهٔ دهم) کوتاه زمانی در سال ۹۹۲ امیر سامانیان بود. او پسر نوح یکم بود. در سال ۹۹۲ قراخانیان زیر فرمان بغراخان به قلمروهای امیر نوح دوم تاختند و بخارا را برای کوتاه زمانی از زیر چیرگی سامانیان در آوردند. با این همه، بغراخان هنگامی که در بخارا بود بیمار شد و آهنگ بازگشت کرد او برای اطمینان از اینکه شهر زیر چیرگی قراخانیان می ماند، عموی امیر نوح دوم ، عبدالعزیز را به تخت سامانی و عملاً در جایگاه دست نشاندهٔ قراخانیان گماشت. بغراخان سپس از بخارا به سوی سمرقند به راه افتاد، ولی پیش از رسیدن به این شهر درگذشت. امیر نوح دوم که گریخته بود از این زمان برای گشایش بخارا بهره برده عبدالعزیز را کور و زندانی کرد. پس از این رخداد، عبدالعزیز از بن مایه ها ناپدید شد و گویا پس از چند سال درگذشت.