Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
پیشرفتی ممکن به نظر نمی رسید. به نظر می رسید که پاپ از امپراتور چارلز پنجم بیشتر می ترسد تا هنری. آن، کرامول و متحدانشان آرزو داشتند پاپ را به نحوی دور بزنند، اما در اکتبر ۱۵۳۰ جلسه ای از روحانیون و وکلا توصیه کرد که پارلمان نمی تواند به اسقف اعظم کانتربری اختیاراتی بدهد تا علیه محرمات پاپ عمل کند؛ بنابراین هنری مصمم شد که به کشیشان فشار مضاعفی وارد کند. پادشاه که ابتدا هشت اسقف و هفت روحانی دیگر را متهم به پره مونیری کرد، در سال ۱۵۳۰ تصمیم گرفت تا علیه کل روحانیون به دلیل نقض قانون ۱۳۹۲ پره مونیر، که اطاعت از پاپ یا هر حاکم خارجی را ممنوع می کرد، اقدام کند. هنری از روحانیون استان کانتربری خواست که ۱۰۰۰۰۰ پوند برای عفو آنها بپردازند. این مبلغی برابر با درآمد سالانه دربار سلطنتی بود. با این امر در ۲۴ ژانویه ۱۵۳۱ توسط مجمع کانتربری که مجمعی شامل روحانیون کانتربری و یورک بود، موافقت شد. آنها می خواستند پرداخت ایم مبلغ زیاد در طول پنج سال گسترش یابد، اما هنری نپذیرفت. مجمع با پس گرفتن دوباره کل مبلغ پاسخ داد و از هنری خواست قبل از دادن پول به او تضمین های خاصی بدهد. هنری این شرایط را رد کرد و تنها با دوره پنج سا
له پرداخت موافقت کرد. در پارلمان، اسقف فیشر از کاترین و روحانیون دفاع کرد و عبارت «تا آنجا که کلام خدا اجازه می دهد» (as far as the word of God allows) را در بند اول دفاعیه خود آورد. در ۱۱ فوریه، ویلیام وارهام، اسقف اعظم کانتربری، عبارت اصلاح شده را به مجمع ارائه کرد. روحانیون باید پادشاه را به عنوان «حافظ یکتا، پادشاه مطلق و حتی تا آنجا که قانون مسیح اجازه می دهد، رئیس عالی کلیسای انگلیس و روحانیون» تصدیق می کردند. وقتی ورهام درخواست گفت و گو کرد، سکوت برقرار شد. ورهام سپس گفت: «به نظر می رسد کسی که ساکت است رضایت می دهد» که اسقف پاسخ داد: «پس همه ما ساکت هستیم.» مجمع در ۸ مارس ۱۵۳۱ موافقت خود را با ۵ ماده پادشاه اعلام کرد. بعداً مجمع یورک از طرف روحانیون استان یورک با همین امر موافقت کرد. در همان سال، پارلمان قانون بخشش روحانیون را در سال ۱۵۳۱ تصویب کرد. تا سال ۱۵۳۲، کرامول مسئول مدیریت تجارت دولتی در مجلس عوام بود. او ادعیه ای علیه روحانیون نوشته و به مجلس ارائه کرد که فهرستی از شکایات علیه کلیسا، از جمله سوء استفاده از قدرت و موازی بودن نهادی قانون گذار به نام مجمع (مانند مجمع کانتربری) بود. پس از تصویب م
جلس عوام در ۱۸ مارس، «درخواست بخشش از گناه» برای اصلاح به پادشاه ارائه شد. در ۲۶ مارس، قانون مهار آنیتس، روحانیون را موظف کرد که بیش از پنج درصد از درآمد سال اول خود را به رم نپردازند. در ۱۰ مه، پادشاه از کلیسا خواست تا از تمام اختیارات خود برای وضع قوانین چشم پوشی کند. در ۱۵ مه، مجمع روحانیون از اختیار خود برای وضع قوانین شرعی بدون موافقت سلطنتی - به اصطلاح تسلیم روحانیون - صرف نظر کرد. (مجلس متعاقباً این تصمیم مجمع روحانیون را به صورت قانون درآرود). روز بعد، مور از سمت صدراعظم استعفا داد. این باعث شد که کرامول به عنوان وزیر ارشد هنری باقی بماند. (کرامول هرگز صدراعظم نشد. قدرت او به واسطه روابط غیررسمی او با هنری به دست آمده بود - و البته همان گونه نیز از بین رفت. -) جدایی از رم. اسقف اعظم ورهام در اوت ۱۵۳۲ درگذشت. هنری می خواست توماس کرنمر - پروتستانی که می توانست برای مخالفت با پاپ به او تکیه کرد - جایگزین او شود. پاپ با اکراه انتصاب کرانمر را تأیید کرد و او در ۳۰ مارس ۱۵۳۳ تقدیس شد. در این زمان، هنری مخفیانه با آن دو بولین که باردار نیز بود، ازدواج کرد. تولد قریب الوقوع یک وارث فوریت جدیدی برای لغو ازدواج
او با کاترین ایجاد کرد. با این وجود، تصمیم گیری همچنان به تأخیر افتاد زیرا رم مرجع نهایی در همه مسائل کلیسایی بود. برای رسیدگی به این موضوع، پارلمان قانون محدودیت استیناف را تصویب کرد که درخواست تجدید نظر به رم در مورد مسائل کلیسایی را غیرقانونی اعلام کرد. این امر انگلستان را از هر نظر یک کشور مستقل اعلام کرد. جفری التون، مورخ انگلیسی، این عمل را «جزئی اساسی» از «انقلاب تودور» نامید، زیرا نظریه ای دربارهٔ حاکمیت ملی را بیان کرد. کرانمر اکنون می توانست آن طور که هنری می خواست ازدواج کاترین را باطل کند و در ۲۳ مه در نهایت حکم را اعلام کرد که طبق آن ازدواج هنری با کاترین خلاف قانون خدا بود. پاپ با تکفیر هنری در ۱۱ ژوئیه ۱۵۳۳ پاسخی به این حکم داد. آن در ۷ سپتامبر ۱۵۳۳ دختری به نام پرنسس الیزابت به دنیا آورد. در سال ۱۵۳۴، پارلمان اقدامات بیشتری برای محدود کردن قدرت پاپ در انگلستان انجام داد. قانون بدعت گذاری جدید تضمین کرد که هیچ کس نمی تواند به دلیل صحبت علیه پاپ مجازات شود و همچنین محکوم کردن کسی به بدعت را دشوارتر می کرد. البته در همین زمان، سکرمنتریان ها و آناباپتیست ها به شدت مورد آزار و اذیت قرار می گرفتند.
قانون محدود کردن مطلق پرداختی، تمام پرداختی به رم را غیرقانونی اعلام کرد و همچنین دستور داد که اگر کلیساهای جامع نامزد پیشنهادی پادشاه برای اسقف هر کلیسا را نپذیرند، آنها را مجازات می کنند. قانونی تحت عنوان اولین میوه ها و یک دهم ها (First Fruits and Tenths) مالیات بر درآمد کلیسا را از پاپ به ولیعهد منتقل کرد. قانون دیگر غیرقانونی اعلام کردن پرداختی های زمین داران به پاپ بود که تحت عنوان پنی های پطرس شناخته می شود که تا آن موقع از دیگر قوانین پرداخت به پاپ معاف بودند در ادامه همچنین قدرت اعطای معافیت ها و مجوزها را از پاپ به اسقف اعظم کانتربری منتقل کرد. این قانون همچنین تکرار می کند که انگلستان «تحت نظارت پروردگار، مافوقی غیر از پادشاهش ندارد» و قدرت «شاهنشاهی» هنری به دلیل «زیاده خواهی ها و خواسته های غیرمنطقی و تحمیلی» پاپ تحلیل رفته است. قانون اول برتری، هنری را به عنوان رئیس عالی کلیسای انگلستان تعیین کرد و عملاً هرگونه "سنت، عرف، قوانین خارجی، نفوذ خارجی " نادیده گرفته شده است. برای مقاومت نکردن در برابر این قانون، پارلمان قانون خیانت را در سال ۱۵۳۴ تصویب کرد، که مجازات خیانت در برابر انکار برتری سلطنت
مساوی با مرگ است. سال بعد، توماس مور و جان فیشر بر اساس این قانون اعدام شدند. سرانجام، در سال ۱۵۳۶، پارلمان قانون علیه قدرت پاپ را تصویب کرد، که آخرین بخش از اختیارات پاپ که شامل قدرت رم در انگلستان برای تصمیم گیری در مورد اختلافات مربوط به کتاب مقدس بود را که هنوز قانونی بود لغو کرد. اصلاح مذهبی معتدل. گسسته شدن از رم به هانری هشتم قدرت داد تا کلیسای انگلیس را اداره کند، از آن مالیات بگیرد، مقامات آن را منصوب کند، قوانین آن را کنترل کند و همچنین به هنری کنترل بر آموزه ها و آیین های کلیسا را می داد. در حالی که هنری یک کاتولیک سنتی باقی ماند، مهم ترین حامیان او در جدایی از کلیسای رم پروتستان ها بودند. البته، همه حامیان او پروتستان نبودند. برخی از آنها سنت گرا بودند، مانند استفان گاردینر، که مخالف پروتستانتیسم بودند، اما احساس می کرد که برتری پاپ برای هویت کلیسای انگلستان ضروری نیست. پادشاه از طرفی برای اجرای برنامه های مذهبی خود به پروتستان هایی مانند توماس کرامول و توماس کرانمر تکیه کرد، و از طرف دیگر روس میانه روی را بین افراطی های مذهبی حفظ کرد. نتیجه این سیاست اعتدالی دوره ای از سردرگمی اعتقادی بود، زیرا
هم محافظه کاران و هم اصلاح طلبان تلاش کردند جهت آیندهٔ کلیسا را شکل دهند. جبهه اصلاح طلبان توسط کرامول، که در ژانویه ۱۵۳۵ مشاور در امور دینی شد، تقویت شد. قدرت کرامول که عملاً جانشین پادشاه بود، از قدرت اسقف ها، حتی اسقف اعظم کانتربری، بیشتر بود. عمدتاً به دلیل نفوذ آن بولین، تعدادی از پروتستان ها بین سال های ۱۵۳۴ و ۱۵۳۶ به عنوان اسقف منصوب شدند. در همان دوره، با نفوذترین اسقف محافظه کار، استفان گاردینر، برای یک مأموریت دیپلماتیک به فرانسه فرستاده شد و بنابراین به مدت سه سال از نقش فعال در سیاست انگلیس کنار گذاشته شد. برنامه کرامول، به کمک نفوذ آن بولین بر انتصابات اسقف ها، صرفاً علیه قدرت رم نبود. او هنری را متقاعد کرد که امنیت از طریق ایجاد اتحادهای سیاسی از طریق مذاکره با شاهزادگان آلمانی لوتری اتحادیه اشمالکالدیک است. البته که دور از ذهن نبود که امپراتور چارلز پنجم برای انتقام از عمه طرد شده خود (ملکه کاترین) و اجرای حدود شرعی یعنی تکفیر هنری توسط پاپ اقدام کند. این مذاکرات منجر به اتحاد نشد، اما ایده های لوتری را به انگلستان آورد. در سال ۱۵۳۶، انجمن اولین بیانیه اعتقادی کلیسای انگلستان را که در ده ماده ت
نظیم شده بود را به تصویب رساند. به دنبال آن کتاب اسقف ها در سال ۱۵۳۷ منتشر شد. موارد ذکر شده اصولی نیمه لوتری را برای کلیسا ایجاد کردند. پذیرش رستگار شدن با داشتن ایمان، مشروط بر انجام کارهای نیک، آموزه ای پذیرفته شده بود. هفت آیین سنتی تنها به سه آیین تقلیل یافت - تعمید، عشای ربانی و توبه. آموزه های کاتولیک در مورد دعا برای مقدسین، دها برای اهل برزخ و استفاده از تصاویر در عبادت کمتر شد. در آگوست ۱۵۳۶، همان ماهی که بیانیه ده ماده ای منتشر شد، کرامول مجموعه ای از دستورات سلطنتی را به روحانیون صادر کرد. تقویم قدیسین که در آن هر روز به نام یک قدیس نام گذاری شده بود به روزهای کاری عادی تبدیل شدند، از جمله روزهای جشن گرفتن قدیس حامی کلیسا و همچنین بیشتر اعیاد در زمان برداشت محصول (ژوئیه تا سپتامبر) برداشته شد؛ البته دلیل آن تا حدی اقتصادی بود، زیرا تعطیلات زیاد منجر به از دست دادن بهره وری می شد. علاوه بر این، پروتستان ها ایام عید را از مصادیق خرافه می دانستند. روحانیون باید زیارت را منع می کردند و به مردم می آموختند که به جای پیشکش کردن قربانی به فقرا کمک کنند. همچنین به روحانیون دستور داده شد که در هر کلیسا انجی
ل را به هر دو زبان انگلیسی و لاتین قرار دهند تا مردم بتوانند بخوانند. این شرط آخر به دلیل فقدان هر گونه ترجمه استاندارد به زبان انگلیسی، تا حد زیادی توسط اسقف ها برای یک سال یا بیشتر نادیده گرفته شد. تنها نسخه کاملاً بومی انجیل کاوردیل بود که در سال ۱۵۳۵ به پایان رسید و بر اساس کار قبلی یعنی کتاب مقدس تیندیل بود. البته این نسخه فاقد تأیید سلطنتی بود. مورخ بریتانیایی دیارمید مک کولوچ در مطالعه خود در مورد اصلاحات متأخر در انگلستان، ۱۵۴۷–۱۶۰۳ استدلال می کند که پس از ۱۵۳۷، «اصلاحات انگلستان با نفرت از تصاویر مشخص می شد، همان طور که کار مارگارت استون در مورد شمایل شکنی و شمایل هراسی به طور مکرر و گویا نشان داده است.» در فوریه ۱۵۳۸، Rood of Grace (که چشمان تصاویر مسیح را به صورت مکانیکی به حرکت درمی آورد) به عنوان یک کلاهبرداری مکانیکی شناخته و در سنت پل تخریب شد. در ماه ژوئیه، مجسمه های بانوی ما از والسینگهام، بانوی ما از ایپسویچ و سایر تصاویر ماریان به دستور کرامول در چلسی سوزانده شدند. در سپتامبر، کرامول سری دوم از دستورات سلطنتی را صادر کرد که دستور تخریب تصاویری را که به آنها هدایای زیارتی اهدا می شد، را داد.
ممنوعیت روشن کردن شمع های نذری جلوی تصاویر قدیسان و سفارش به موعظه کردن علیه تکریم تصاویر و مجسمه ها بود. پس از آن، زیارتگاه و استخوان های توماس بکت، که به عقیده بسیاری در دفاع از آزادی های کلیسا به شهادت رسیده بود، در کلیسای جامع کانتربری تخریب شد. انحلال صومعه ها. برای کرامول و کرانمر، مرحله بعدی در دستور کار پروتستان ها حمله به رهبانیت بود که با آموزه های برزخی همراه بود. یکی از کارکردهای اولیه صومعه ها دعا برای روح خیران و برای روح همه مسیحیان بود. اگرچه که پادشاه به دلایل مذهبی با وجود صومعه ها مخالف نبود، نگرانی هایی در مورد وفاداری تشکل های از راهبان وجود داشت، که در برابر برتری سلطنت بودند. خانه های فرقه فرانسیسکن در اوت ۱۵۳۴ پس از اینکه آنها از فرمان انکار قدرت پاپ خودداری کرد، بسته شد. بین سال های ۱۵۳۵ و ۱۵۳۷، ۱۸ کارتوسی به دلیل انجام همین نوع از نافرمانی کشته شدند. مسئله دیگر در آن سالها وجود مشکلات مالی در نهاد سلطنت بود و ثروت فراوان کلیسا، برخلاف ضعف سیاسی آن، مصادره اموال کلیسا را وسوسه انگیز و امکان پذیر می ساخت. تصرف ثروت راهبان بی سابقه نبود. قبلاً در سالهای ۱۲۹۵، ۱۳۳۷ و ۱۳۶۹ اتفاق افتاده ب
ود. مالکیت یک پنجم تا یک سوم کل زمین ها در انگلستان در اختیار کلیسا بود. کرامول متوجه شد که می تواند با فروختن مقدار زیادی از زمین های کلیسا، اعیان و اشراف را به نهاد سلطنت پیوند دهد، با این حربه هر گونه بازگشت به دوران پیش از قدرتمند شدن نهاد سلطنت باعث ناراحتی بسیاری از قدرتمندان خواهد شد. در سال ۱۵۳۴، کرامول بازدید از صومعه ها را آغاز کرد تا ظاهراً متون مذهبی آنها را بررسی کند؛ اما در واقع برای ارزش گذاری دارایی های کلیسا با هدف سلب مالکیت، بازدیدها شروع شد. کمیسرهای بازدیدکننده ادعا کردند که در میان راهبان و راهبه ها سوء استفاده های جنسی و ناهنجاری های مالی را کشف کرده اند که توجیهی ظاهری برای سرکوب آنها شد. همچنین گزارش هایی مبنی بر در اختیار داشتن و نمایش آثار دروغین، مانند شیشه خون مقدس صومعه هیلز وجود داشت که پس از بررسی بیشتر مشخص شد که «عسل رنگ آمیزی شده با زعفران» است. در بررسی های بیشتر توسط کمیسرها، ده قطعه از صلیب راستین، هفت شیشه از شیر مریم مادر عیسی و کمربند قدیسان را ثبت کردند. اصلاح طلبان برجسته به رهبری آن بولین می خواستند صومعه ها را به «محلی برای تحصیل و مکانی برای کمک مستمر به فقرا» تبد
یل کنند، اما این کار انجام نشد. در سال ۱۵۳۶، قانون انحلال صومعه های کوچکی را که کمتر از ۲۰۰ پوند در سال درآمد داشتند، تصویب شد. هنری از این درآمد برای کمک به ساخت قلعه های ساحلی استفاده کرد و تمام زمین ها یا به نهاد سلطنت داده شد یا به اشراف فروخته شد. راهبان و راهبه هایی که تحت تأثیر تعطیلی قرار گرفته بودند به صومعه های بزرگ تر منتقل شدند و راهبان این گزینه را داشتند که روحانی سکولار شوند. برتری سلطنت و لغو اقتدار پاپ باعث ناآرامی نشده بود، اما حمله به صومعه ها و لغو ایام قدیسین و زیارت ها حساسیت ها را برانگیخت. اوباش به کسانی که برای تفکیک ساختمان صومعه ها فرستاده شده بودند حمله کردند. کمیسران توسط مردم مورد حمله قرار گرفتند. در شمال انگلستان، در اواخر ۱۵۳۶ و اوایل ۱۵۳۷، یک سری قیام علیه انحلال ها روی داد. قیام لینکلن شایر در اکتبر ۱۵۳۶ رخ داد و با تجمع ۴۰۰۰۰ شورشی در لینکلن به اوج خود رسید. آنها خواستار پایان دادن به مالیات در زمان صلح، لغو قانون مالیات بر ارث، پایان دادن به سرکوب صومعه ها و پاکسازی بدعت ها و مجازات بدعت گذاران شدند. هنری از مذاکره امتناء ورزید و در نهایت شورش فروپاشید زیرا اعیان مردم عادی
را متقاعد کردند که متفرق شوند. شورش زیارت رحمت موضوع جدی تری بود. این شورش در اکتبر در یورکشایر آغاز شد و به سایر شهرستان های شمالی گسترش یافت. با حدود ۵۰۰۰۰ نیرو، شورشیان تحت رهبری رابرت آسکه ۱۶ صومعه از ۲۶ صومعه شمالی را که منحل شده بودند، بازسازی کردند. با توجه به بزرگی شورش، پادشاه راضی به مذاکره شد. در ماه دسامبر، دوک نورفولک به شورشیان پیشنهاد عفو و به پارلمان پیشنهاد داد تا به شکایات آنها رسیدگی کند. اسکه سپس شورشیان را به خانه فرستاد. با این حال، وعده هایی که به آنها داده شد، توسط پادشاه نادیده گرفته شد و به نورفولک دستور داده شد که شورش را خاموش کند. چهل و هفت نفر از شورشیان لینکلن شایر و ۱۳۲ نفر از شورش زیارت رحمت اعدام شدند. در جنوب انگلستان، در سال ۱۵۳۷ ناآرامی های کوچک تری در کورنوال و والسینگهام رخ داد. شکست شورش زیارت رحمت فقط روند انحلال را سرعت بخشید و شاید هنری هشتم را متقاعد کرد که همه خانه های مذهبی باید بسته شوند. در سال ۱۵۴۰ بود که، آخرین صومعه ها منحل شد و عنصر مهمی از دین سنتی را از بین برد. به راهبان سابق حقوق بازنشستگی نسبتاً کمی از طرف دادگاه داده شد و به راهبانی که می توانستند به
عنوان کشیش کار کنند نیز حقوق کمی داده می شد. راهبه های سابق حقوق بازنشستگی کمتری دریافت می کردند و از آنجایی که هنوز به عهد پاکدامنی پایبند بودند، از ازدواج منع شدند. هنری شخصاً طرحی برای تشکیل حداقل سیزده ناحیه اسقف نشین جدید ابداع کرد، به طوری که اکثر شهرستان ها یک نفر از این اسقف ها را بر اساس داشتن یک صومعه سابق (یا بیش از یک صومعه) داشته باشند، اگرچه این طرح فقط تا حدی اجرا شد. اسقف های جدید در بریستول، گلاستر، آکسفورد، پیتربورو، وست مینستر و چستر تأسیس شدند، اما برای مثال در شروزبری، لستر یا والتام این ناحیه ها تأسیس نشد. عقب نشینی اصلاحات. به گفته مورخ پیتر مارشال، اصلاحات مذهبی هنری بر اصول «وحدت، اطاعت و نوسازی حقیقت باستانی» استوار بود. با این حال، نتیجه، عدم اتحاد و نافرمانی بود. پروتستان ها بی تاب اصلاحات بیشتر و بیشتر بودند. کشیش ها مراسم عشای ربانی را به جای لاتین به زبان انگلیسی می خواندند و با نقض تجرد روحانیون ازدواج می کردند. نه تنها بین سنت گرایان و اصلاح طلبان اختلاف هایی وجود داشت، بلکه خود پروتستان ها نیز به اصلاح طلبانی که دارای عقاید لوتری بودند و رادیکال هایی که دارای دیدگاه های آنابا
پتیست و مذهبی بودند تقسیم شدند. گزارش های اختلاف از هر بخش از انگلستان روزانه به کرامول می رسید - تحولاتی که او سعی داشت از پادشاه پنهان کند. در سپتامبر ۱۵۳۸، استفان گاردینر از فرانسه به انگلستان بازگشت و سیاست مذهبی رسماً شروع به حرکت در جهت محافظه کارانه کرد. این تا حدی به دلیل اشتیاق پروتستان های مستقر برای جدا کردن خود از رادیکال های مذهبی بود. در سپتامبر، دو شاهزاده لوتری، هشدارهایی دربارهٔ فعالیت آناباپتیست ها در انگلستان فرستادند. کمیسیونی به سرعت برای جستجوی آناباپتیست ها ایجاد شد. در نوامبر ۱۵۳۸ هنری شخصاً ریاست محاکمه جان لمبرت را به دلیل انکار حضور فیزیکال مسیح در مراسم عشای ربانی برعهده داشت. در همان زمان، هنری در تهیه اعلامیه ای شریک شد که به آناباپتیست ها و مذهبیون دستور می داد از کشور خارج شوند وگرنه با مجازات مرگ روبرو می شوند. بحث در مورد حضور فیزیکال مسیح (به استثنای تحصیلکردگان در دانشگاه) ممنوع بود و کشیشانی که ازدواج می کردند از کار برکنار می شدند. با اتفاق های پیش آمده روشن شد که دیدگاه های شاه در مورد مذهب با دیدگاه های کرامول و کرانمر متفاوت است. هنری ترجیحات سنتی خود را در طول جشن عید
پاک ۱۵۳۹ به نوعی مشخص کرد، جایی که در روز آدینه نیک به سمت صلیب سینه خیز حرکت کرد. بعداً در همان سال، پارلمان شش ماده را تصویب کرد که در آن اعتقادات و اعمال کلیسای کاتولیک مانند تغییر جوهر، تجرد روحانیون، آیین توبه به یک کشیش، اهدای نذورات در اعشای ربانی و ممانعت افراد غیر روحانی از انجام مراسم شراب مقدس تأیید شد. در ۲۸ ژوئن ۱۵۴۰ کرامول، مشاور قدیمی و خدمتکار وفادار هنری، اعدام شد. دلایل مختلفی مطرح شد:از جمله اینکه کرامول قانون شش ماده ای را اجرا نخواهد کرد. اینکه او از رابرت بارنز، هیو لاتیمر و سایر بدعت گذاران حمایت کرده بود و اینکه او مسئول ازدواج هنری با آن کلیو، همسر چهارم او بود. بدنبال اعدام کرامول موجی از دستگیری ها براه افتاد. در ۳۰ جولای، سه اصلاح طلب به نام های بارنز، ویلیام جروم و توماس جرارد در آتش سوزانده شدند. از طرف دیگر بخاطر نمایش بی طرفی مذهبی، توماس آبل، ریچارد فیدرستون و ادوارد پاول که همگی کاتولیک بودند به دار آویخته شدند. ناظران اروپایی شوکه و گیج شده بودند. دیپلمات فرانسوی شارل دو ماریلاک نوشت که سیاست مذهبی هانری «نقطه اوج بدی ها» بود. پروتستان ها علیرغم ناکامی ها توانستند پیروزی ها
یی نیز بدست آورند. در ماه مه ۱۵۴۱، پادشاه دستور داد نسخه هایی از انجیل بزرگ را در همه کلیساها قرار دهند. عدم رعایت این موارد منجر به جریمه ۲ پوندی خواهد شد. پروتستان ها می توانستند دسترسی رو به رشد به کتاب مقدس بومی شده را جشن بگیرند، زیرا اکثر کلیساها تا سال ۱۵۴۵ دارای انجیل بودند. سیاست های از بین بردن آثار مذهبی باقی مانده پاییز سال ۱۵۳۸ ادامه یافت، زمانی که اسقف اعظم کانتربری و یورک دستور دادند تا تمام زیارتگاه های باقی مانده در انگلستان را تخریب کنند. علاوه بر این، کرانمر از اتهامات رسمی بدعت در سال ۱۵۴۳ جان سالم به در برد. با این حال، به نظر می رسید که در نهایت سنت گرایان دست برتر را دارند. در بهار ۱۵۴۳، نوآوری های پروتستان تقریباً از بین رفته بود و تنها گسست از رم و انحلال صومعه ها بدون تغییر باقی ماند. در ماه مه ۱۵۴۳، قاعده جدیدی برای جایگزینی کتاب اسقف ها منتشر شد. طبق قواعد جدید رستگار شدن با صرف داشتن ایمان را رد کرد و از مراسم سنتی و استفاده از تصاویر دفاع کرد. چند روز بعد قانون پیشرفت واقعی دین تصویب شد که خواندن کتاب مقدس را به مردان و زنان اصیل زاده محدود می کرد. هنری ترس خود را در سال ۱۵۴۵ به
پارلمان اینگونه بیان کرد که «کلام خدا، برخلاف خواسته قانون، در هر خانه و میخانه ای مورد مناقشه قرار خواهد گرفت، بیت هر شعر و ترانهٔ هر آواز خواهد شد.» با این حال بهار ۱۵۴۴، به نظر می رسید که محافظه کاران بار دیگر نفوذ خود را از دست می دهند. در ماه مارس، پارلمان، پیگرد قانونی افراد را به دلیل نقض ماده شش گانه دشوارتر کرد. کتاب نصیحت و نیایش کرانمر، اولین خدمت رسمی به زبان محلی، در ژوئن ۱۵۴۴ منتشر شد و در ماه مه ۱۵۴۵ کتاب پرایمر پادشاه تنها کتاب دعای مجاز انگلیس شد. هر دو متن تأکیدات اصلاحطلبانه شده ای داشتند. بعد از مرگ ادوارد لی در سپتامبر ۱۵۴۴، رابرت هولگیت پروتستان جایگزین او به عنوان اسقف اعظم یورک شد. در دسامبر ۱۵۴۵، پادشاه این اختیار را پیدا کرد که اموال چنتری ها را که برای پرداخت هزینه های کشیش ها به دلیل برگزاری عشای ربانی برای مردگان وقف شده بود را تصرف کند. در حالی که انگیزه های هنری عمدتاً مالی بود (انگلیس در جنگ با فرانسه بود و به شدت به بودجه نیاز داشت)، تصویب قانون این چنینی «نشان دهنده این بود که چقدر مفهوم دعا برای برزخیان بی اعتبار شده بود». در سال ۱۵۴۶، محافظه کاران بار دیگر در مسیر صعود قرار
گرفتند. مجموعه ای از موعظه های بحث برانگیز که توسط ادوارد کروم که اعتقادات پروتستانی داشت ایراد شد، سخنان کروم بر آزار و اذیت پروتستان ها متمرکز شد و اینکه که سنت گرایان از آن برای هدف قرار دادن مؤثر رقبای خود استفاده می کنند. در همین زمان بود که آن اسکیو در برج لندن شکنجه در حال شکنجه شدن بود و در نهایت در آتش سوزانده شد. حتی آخرین همسر هنری، کاترین پار، مظنون به بدعت بود اما با توسل به رحمت پادشاه، خود را نجات داد. در حالی که پروتستان ها در حالت تدافعی بودند، سنت گرایان با ممنوع کردن کتاب های معتقدان به پروتستانتیسم به برتری خود دست یافتند. با این حال، آزار و شکنجه ملکه کاترین توسط محافظه کاران نتیجه معکوس داشت. در نوامبر ۱۵۴۶، نشانه هایی مبنی بر اینکه سیاست دینی بار دیگر به سمت پروتستانتیسم متمایل شد وجود داشته است. وصیت پادشاه برای حکومت پس از مرگ او شورای نایب السلطنه ای را پیش بینی کرد که تحت سلطه سنت گرایان، مانند دوک نورفولک بود. لرد صدراعظم ریتزلی، اسقف گاردینر و اسقف تونستال دیگر اعضا بودند. پس از مشاجره با پادشاه، اسقف گاردینر، رهبر محافظه کار کلیسا، رسوا شد و از عضویت شورا برکنار شد. بعدها، دوک ن
ورفولک، قدرتمندترین فرد در میان اشراف محافظه کار، دستگیر شد. تا زمانی که هنری در سال ۱۵۴۷ درگذشت، ادوارد سیمور پروتستان، برادرجین سیمور، همسر سوم هنری (و در نتیجه عموی ادوارد ششم آینده)، موفق به ایجاد اتحاد با افرادی مانند جان دادلی شد که منجر به کنترل بر شورای خصوصی شد. اصلاحات ادواردی. هنگامی که هنری در سال ۱۵۴۷ درگذشت، پسر نه ساله او، ادوارد ششم، تاج و تخت را به ارث برد. از آنجا که به ادوارد آموزش های انسان گرایی پروتستانی داده شد، پروتستان ها انتظارات زیادی داشتند و امیدوار بودند که او مانند یوشیا، پادشاه کتاب مقدس یهودا باشد که محراب ها و تصاویر بعل را ویران کرد. ادوارد نیز به تدریج تغییرات مذهبی را که «برای تخریب یک کلیسا و ساختن کلیسا دیگر، در یک انقلاب مذهبی با ظلم بی رحمانه طراحی شده بود» اجرا می کرد. با این حال، در ابتدا، ادوارد از نظر سیاسی نفوذ چندانی نداشت. قدرت واقعی در دست شورای سلطنت بود که ادوارد سیمور، اولین دوک سامرست را به عنوان لرد محافظ انتخاب کرد. سامرست پروتستان در ابتدا اصلاحات را با تردید دنبال کرد، تا حدی به این دلیل که قدرت در اختیار او بدون چالش نبود. ماده شش گانه قانون کشور باقی
ماند و اعلامیه ای در ۲۴ مه صادر شد که در آن به مردم اطمینان می داد از هرگونه «ابتکار و تغییر در دین» جلوگیری شود. با این وجود، سیمور و کرانمر برای پیشبرد اصلاح دین برنامه ریزی کردند. در ماه ژوئیه، کتاب موعظه منتشر شد که همه روحانیون از آن روز یکشنبه ها موعظه می کردند. موعظه ها در محتوای خود صریحاً پروتستانی بودند و آثار، تصاویر، دانه های تسبیح، آب مقدس، شاخهٔ نخل ها و دیگر «خرافات پاپیستی» را محکوم می کردند. همچنین با آموزش جمله «ما فقط با ایمان، آزادانه و بدون اعمال نیک، پرهیزگار شمرده می شویم» مستقیماً با کتاب پادشاه در تضاد بود. علی رغم مخالفت های گاردینر، که قانونی بودن این تصمیمات با وجود دور زدن پارلمان و مجمع را زیر سؤال می برد، پرهیزگاری از طریق ایمان به عنوان یکی از آموزه های اصلی کلیسای انگلیس تبدیل شده بود. تخریب مجسمه ها و ممنوعیت چنتری. در اوت ۱۵۴۷، سی کمیسر - تقریباً همه پروتستان - برای بازدید سلطنتی از کلیساهای انگلستان منصوب شدند. در سال ۱۵۴۷ دستورات سلطنتی صادر شد که برای راهنمایی کمیسرها بود و البته از دستورات ۱۵۳۸ کرامول به عاریت گرفته شده بود، اما برای اینکه بیشتر رادیکال باشند دستورات را
اصلاح کردند. مورخ ایرلندی ایمون دافی این دستورات را «تغییر قابل توجهی در جهت پروتستانیسم تمام عیار» می نامد. راهپیمایی های کلیسا - یکی از جنبه های نمایشی و عمومی مراسم مذهبی سنتی - ممنوع شد. دستورات همچنین به استفاده از آب مقدس در مراسمهای مذهبی حمله می کرد. تأکید شد که آنها نه برکت دادند و نه شفا، بلکه فقط یادآور مسیح بودند. روشن کردن شمع های نذری جلوی تمثال قدیسان که در سال ۱۵۳۸ ممنوع شده بود فراتر رفت و دستورات ۱۵۴۷ با غیرقانونی شدن روشن کردن شمع هایی که در تالار اصلی و زیر صلیب مسیح بودند گام دیگر برای محمدود کردن مراسم های سنتی برداشته شد و البته دعا خواندن با تسبیح نیز مذموم شده بود. این دستورات در پاییز ۱۵۴۷ موجی از شمایل شکنی را به راه انداخت. در حالی که دستورات فقط تصاویری را محکوم می کردند که به عنوان عبادت مورد سوء استفاده قرار می گرفتند، تعریف سوء استفاده گسترده تر شد تا تخریب همه تصاویر و آثار را توجیه کند. شیشه های رنگی، زیارتگاه ها، مجسمه ها و صلیب های زیر سقف کلیساها یا آسیب دیدند یا کاملاً تخریب شدند. دیوارهای کلیسا که با متون انجیلی بت پرستی را محکوم می کردند، با رنگ سفید پوشیده شدند. اسقف ه
ای محافظه کار مانند ادموند بونر و گاردینر به این قوانین اعتراض کردند و هر دو دستگیر شدند. بونر نزدیک به دو هفته را در زندان فلیت زندانی بود. گاردینر در سپتامبر به زندان فلیت فرستاده شد و تا ژانویه ۱۵۴۸ در آنجا ماند. با این حال، او همچنان از اجرای سیاست های مذهبی جدید امتناع می ورزید و بار دیگر دستگیر شد و به برج لندن فرستاده شد اینبار اما برای باقی حکومت ادوارد در زندان بود. هنگامی که پارلمان جدید در نوامبر ۱۵۴۷ تشکیل شد، شروع به از بین بردن قوانینی کرد که در دوران سلطنت هنری هشتم برای محافظت از مذهب سنتی تصویب شده بود. قانون شش ماده لغو شد - انکار حضور واقعی و فیزیکی مسیح در مراسم عشای ربانی را جرم زدایی کرد. قوانین بدعت قدیمی نیز لغو شد و امکان بحث آزاد در مورد مسائل دینی را فراهم کرد. در ماه دسامبر، قانون مقدس به افراد غیر روحانی اجازه داد تا تحت هر دو نوع شراب و نان (هم برداشت کاتولیک و هم برداشت مارتین لوتر)، عشای ربانی دریافت کنند. این مورد با مخالفت محافظه کاران مواجه شد اما پروتستان ها از آن استقبال کردند. قانون ۱۵۴۷ چنتری های باقی مانده را غیرقانونی و دارایی های آنها را مصادره کرد. برخلاف قانون ۱۵۴۵