Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سامجی یون (به کره ای: 혜산시) یک شهر در کره شمالی است که در استان ریانگ گانگ واقع شده است. این شهر در دامنهٔ جنوبی کوه بکتو قرار دارد. این کوه که روی مرز چین و کره شمالی قرار دارد، از اهمیت افسانه ای خاصی برای مردم کره ای (و بالاخص کره شمالی) دارد. از این سو، فرودگاه سامجی یون و خط ریلی سراسری، این شهر را به سایر نقاط کشور متصل می کنند. شهرستان سامجی یون در دسامبر سال ۲۰۱۹ میلادی به «شهر» ارتقاء یافت، و در این شهر تازه تاسیس، سرمایه گذاری و ساخت وساز گسترده برای بهبود وضعیت این شهر و آماده سازی آن برای تبدیل شدن به جاذبهٔ توریستی بین المللی در دست انجام بوده است. قرار بر این بود که در دسامبر سال ۲۰۲۴ میلادی، این شهر به روی توریست های خارجی گشوده شود. در همان تاریخ دسامبر ۲۰۱۹، شهرک سامجی یون (، ) به چهار ناحیه گوانگ میونگ سونگ، ایکّال، بونّامو، و به گه بونگ تقسیم شد. مناطق کارگری اوهومولتونگ، بکتوسان میریونگ، پوته، ریمیونگ سو، شین موسونگ، و موبونگ، به «ناحیه» تغییر حالت یافتند. خصوصیات. سامجی یون ۱٬۳۲۶٫۱۴ کیلومترمربع مساحت و ۳۱٬۴۷۱ نفر جمعیت دارد. این شهر، کم جمعیت ترین شهر کره شمالی می باشد. تقسیمات اداری. شهر
سامجی یون به ۱۰ ناحیه و ۶ روستای تابعه تقسیم شده است.
دانشگاه بین المللی نورث وست (Northwest International University) یک مؤسسه آموزش عالی خصوصی و رسمی است که در کشور ارمنستان ثبت شده و با اجازه نامه کتبی وزارت آموزش ارمنستان و مرکز ملی ارتقای کیفیت آموزشی گرجستان فعالیت می کند. این دانشگاه طیف گسترده ای از برنامه های آموزشی در رشته های متنوع را به دانشجویان در سراسر جهان ارائه می دهد. اعتبارسنجی و مجوزها. دانشگاه بین المللی نورث وست تحت اجازه نامه کتبی وزارت آموزش ارمنستان و مرکز ملی ارتقای کیفیت آموزشی گرجستان فعالیت می کند و عضو و همکار چندین نهاد معتبر بین المللی از جمله: همچنین این دانشگاه موفق به دریافت گواهینامه ISO 21001:2018 شده است. همکاری های منطقه ای و بین المللی. دانشگاه دارای دفاتر و پردیس های رسمی در کشورهای هند، نیجریه، آمریکا، کانادا و چند کشور دیگر است. در سطح منطقه ای، دانشگاه همکاری رسمی و تحت اجازه نامه کتبی وزارت آموزش و علوم قرقیزستان با مؤسسه Sapattuu Bilim را دارد که این همکاری به تایید و ارتقای کیفیت آموزشی کمک می کند. دانشگاه همچنین با دانشگاه ها و مؤسسات علمی معتبر در قاره های مختلف همکاری های گسترده علمی، آموزشی و پژوهشی دارد. اعتبار
مدارک. مدارک صادره از دانشگاه بین المللی نورث وست قابلیت نوتاریز شدن توسط دفاتر رسمی نوتاری را دارا هستند که این موضوع اعتبار و پذیرش مدارک را در سطح بین المللی تسهیل می کند. برنامه های آموزشی. دانشگاه برنامه های آموزشی متنوعی را به صورت حضوری، آنلاین و ترکیبی ارائه می دهد که با هدف آماده سازی دانشجویان برای بازارهای کاری بین المللی و نیازهای روز دنیا طراحی شده اند.
راجر وربیک (; – ) زمین شناس، آتشفشان شناس، عکاس، و دیرین شناس اهل پادشاهی هلند بود. شناخته شده ترین اثر او مجله «کراکاتائو» بود که در سال های ۱۸۸۴ و ۱۸۸۵ به دستور فرماندار کل هند شرقی هلند ویرایش شد. این مجله به فوران ۱۸۸۳ آتشفشان کراکاتوآ در سال ۱۸۸۳ می پردازد و دانش آتشفشان شناسی را به جایگاه علمی رساند. تنها دو سال قبل، وربیک در این منطقه تحقیقاتی انجام داده بود. او که در بویتنزورگ در جاوا زندگی می کرد خود شاهد مستقیم آن فوران بود. در مستند درام بی بی سی با عنوان «کراکاتوآ: آخرین روزها» او شخصیت اصلی است و کوین مک موناگل نقش او را بازی کرده است.
نووی اوریه باش () یک شهرک در شهرستان کالتاسینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
لونته بوسه (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مجارستان است که در حال حاضر برای داک ۱۹۰۴ دونایسکا استردا در پست هافبک بازی می کند. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۵ سال، زیر ۱۶ سال و زیر ۱۹ سال مجارستان بازی کرده است.
تغذیه و آداب آن در ایران باستان تحت تأثیر عواملی چون فراهم بودن مواد خوراکی، وضعیت معیشت مردم و ذوق زیبایی شناسی قرار داشت. زمین های حاصلخیز و تنوع آب و هوا موجب فراهم شدن انواع مواد غذایی و میوه ها شد. قبل از هجوم مغولان، ایران در بالاترین سطح اقتصادی قرار داشت و ذوق زیبایی شناسی در هنرهای مختلف نمایان بود. تعالیم زرتشتی نیز تأثیر عمیقی بر فرهنگ تغذیه و آداب غذا خوردن داشت. منابع تاریخی مانند اوستا، کتیبه های هخامنشی و اسناد مانوی اطلاعاتی دربارهٔ فرهنگ تغذیه در این دوران ارائه می دهند. در دوران باستان، دین و دولت از هم جدا بودند، اما با ظهور ساسانیان، این جدایی کاهش یافت و دین مزدیسنی به عنوان دین رسمی کشور معرفی شد. تغذیه در دربار شاهان ایران باستان به عنوان یک موضوع جداگانه مورد بررسی قرار می گیرد و به غنای بحث دربارهٔ فرهنگ تغذیه در این دوره کمک می کند. فرهنگ تغذیه در دربار ایران باستان. فرهنگ تغذیه در دربار ایران باستان به بررسی متغیرهایی چون فرهنگ صرفه جویی، آداب و رعایت بهداشت، نوع ظروف و خوراک می پردازد. اطلاعات موجود از منابع تاریخی به تقسیم بندی این جنبه ها کمک کرده و به درک بهتر شیوه های تغذیه و آ
داب مربوط به آن در این دوران می افزاید. فرهنگ صرفه جویی. گزنفون، فیلسوف و مورخ یونانی، در کتاب خود کوروش نامه به فرهنگ صرفه جویی در دربار ایران اشاره می کند و می نویسد که با وجود پخت غذا در مقیاس وسیع، توجه به حفظ طعم و مزه غذا و جلوگیری از هدر رفتن آن اهمیت زیادی داشت. آداب و رعایت بهداشت. آداب غذا خوردن در دربار ایران باستان شامل جزئیات فراوانی بود. آتنیوس در کتاب «بزم فرزانگان» به اهمیت نظافت و پاکیزگی در هنگام غذا خوردن اشاره می کند. پادشاه از مهمانان خواسته بود که پیش از نشستن بر سر میز غذا خود را پاکیزه کنند و پیشخدمتان نیز باید قبل از سرو غذا استحمام کرده و لباس سفید بپوشند. در زمان غذا خوردن، خدمتکاران باید سکوت کنند تا بهداشت رعایت شود و از صحبت کردن خودداری کنند. همچنین، ساقی سلطنتی با دقت خاصی شراب را در جام می ریخت و قبل از تعارف به شاه، مقداری از آن را می نوشید تا از عدم وجود سم اطمینان حاصل کند. مأمور خاصی به نام «فرخشاد» نیز وظیفه داشت تا غذا را بچشد و از سالم بودن آن اطمینان یابد. در نهایت، مهمانان نزدیک به شاه باید پرده ای بر روی بینی و دهان خود می انداختند تا نفس آن ها به شاه نرسد. ظروف مورد
استفاده. در دربار ایران باستان، ظروف طلا و نقره به وفور در میزهای غذا وجود داشتند. این ظروف دست ساز و با مهارت استادکارانی از سراسر جهان ساخته شده بودند. شاه برای نوشیدن شراب از جامی تخم مرغی شکل استفاده می کرد) سیسیلی، :۱۳۸۴ ۶۲۶( انواع خوراک ها. خوراک های متنوعی در دربار هخامنشی استفاده می شد که از نقاط مختلف شاهنشاهی به پایتخت ارسال می گردیدند. برخی محصولات به دلیل کیفیت بالای خود تنها به مصرف دربار سلطنتی می رسیدند. از جمله این خوراک ها می توان به روغن گردو، شراب، خرما، و گندم اشاره کرد. آب نوشیدنی پادشاه نیز از رودخانه ای خاص در شوش تأمین می شد که به دلیل طعم و مطبوع بودنش، مورد توجه بود) بران، :۱۳۸۵ ۴۰۷–۳۰۹( تاریخ نگاران باستانی به تجمل و شکوه دربار هخامنشیان اشاره کرده و از وفور خوراک های سفره آن ها شگفت زده بودند. هرودوت نیز در گزارش های خود به این موضوع پرداخته و اشاره کرده است که پارسیان در روز تولد خود گاو و اسب را به سر سفره می آوردند و حتی خانواده ها نیز در چنین مناسبت هایی سفره های خود را با دام های مختلف تزئین می کردند. فرهنگ تغذیه زرتشتیان در دوره باستانی ایران. فرهنگ تغذیه زرتشتیان در ایران ب
استان به مجموعه ای از دستورالعمل ها و قوانین مربوط می شود که بازتاب دهنده ارزش های این تمدن است. این دستورالعمل ها نه تنها به آماده سازی و مصرف غذا مربوط می شوند، بلکه هویت زرتشتیان را نیز شکل می دهند. غذا در این فرهنگ به عنوان نمادی قوی از هویت و تمایز از دیگران، به ویژه از «دیگری» انیرانی، محسوب می شود. تغذیه برای زرتشتیان منبع هویتی بوده و بر اساس آن خود را از دیگران متمایز می کردند. تمدن ایرانی پیش از غلبه اسلام، عمدتاً قوانین غذایی خود را از آیین زرتشتی دریافت کرده بود. این قوانین غذاها را به دو دسته تقسیم می کنند: غذاهایی که متعلق به جهان نیک هستند و غذاهایی که به جهان مخالف تعلق دارند. افرادی که غذاهای آلوده یا تولید شده در قلمرو دوم را مصرف می کنند، گناهکار و ناپاک محسوب می شوند)Daryaee, :2012 312-302) جوامعی که از این قوانین زرتشتی پیروی نمی کنند، خارجی دانسته می شوند و استفاده از غذاهای ممنوعه، آن ها را ناپاک می کند. به طور کلی، در سنت زرتشتی، توجه به اصول آیینی و رعایت پاکی در آماده سازی و مصرف غذا بسیار حائز اهمیت است) همان: ۲۳۰( نوع تغذیه در اسطوره های مربوط به زرتشتیان. تغذیه در فلسفه آغازین بشر
یت و به ویژه در اسطوره های زرتشتیان از جایگاه ویژه ای برخوردار است. این نوع تغذیه با روند تکامل انسان تغییراتی را تجربه کرده است. در بندهش، به تغذیه نخستین جفت بشر، مشی و مشانه، اشاره می شود که در مراحل مختلف زندگی خود از آب، گاه، شراب و گوشت استفاده می کردند. در این روایت، مردم در هنگام مرگ ابتدا از گوشت و سپس از شراب و نان می خوردند. همچنین، پس از مرگ، به مدت هزار روز از غذاهای مختلف استفاده می کردند. این الگو نشان دهنده تغییرات در نوع تغذیه و تأثیر آن بر زندگی انسان ها است) بهار، ۱۳۶۹: ۱۴۵( در بندهش، تغذیه جفت آغازین حیوانی نیز به همین ترتیب توصیف شده است. آن ها به مدت سی روز از شیر و سپس از غذاهای دیگر استفاده می کردند. شیر به عنوان یکی از بهترین و ارزشمندترین غذاها در فرهنگ زرتشتیان شناخته می شود. در این راستا، گفته شده است که شیر گوسفند بهترین خوراکی است که انسان ها می توانند مصرف کنند و تأثیر مثبتی بر رشد و سلامت آن ها دارد) همان: ۳۱( در مرحله سوم، با خوردن گوشت، مشی و مشانه به جنگ با یکدیگر می پردازند و حتی فرزند خود را می خورند. این مرحله نشان دهنده جدایی انسان از اصل خود و ورود به دنیای جدیدی از تغذ
یه است) مختاریان، :۱۳۸۹ ۱۱۲–۱۱۳(. طبق اعتقادات زرتشتیان دربارهٔ آخرالزمان، خورشید به مدت سی شبانه روز متوقف می شود و انسان ها به مدت هفده سال از گیاه، سی سال از آب و ده سال از خوراک مینوی تغذیه می کنند) میرفخرایی، :۱۳۶۷ ۳۸(. این ارزش گذاری ها در فرهنگ ایرانی، به ویژه تحت تأثیر آموزه های زرتشتی، در داستان های مختلفی مانند داستان ضحاک در شاهنامه نیز به چشم می خورد. در این روایت، ضحاک ابتدا از غذاهای گیاهی تغذیه می کند، اما با ورود ابلیس و آموزش تغذیه گوشتی، به سمت انسان خواری سوق داده می شود. این تغییر در نوع تغذیه نشان دهنده تأثیرات منفی بر هویت انسانی و اخلاقیات است. در اسطوره های زرتشتی، نوع تغذیه به ویژه در داستان ضحاک و ابلیس به وضوح نشان دهنده تأثیرات عمیق فرهنگی و فلسفی است. در این روایت، تغذیه گوشت خواری به عنوان یک عمل ناپسند و خطرناک معرفی می شود که می تواند به نابودی نسل بشر منجر شود. ابلیس، به عنوان نماد شر، به ضحاک آموزش می دهد که از گوشت تغذیه کند و این عمل به معنای دوری از هویت انسانی و در نهایت به مرگ ختم می شود) مختاریان، :۱۳۸۹–۱۱۷ ۱۱۵( در این زمینه، تغذیه گیاهی و لبنی به عنوان یک الگوی اهورایی
و مثبت در نظر گرفته می شود. زرتشتیان به گاو احترام خاصی قائل بودند و قربانی کردن آن در فرهنگ پیش از زرتشت مرسوم بود. زرتشت با این عمل مخالفت کرده و تأکید داشت که عبادت باید از طریق دعا و نماز باشد، نه قربانی کردن حیوانات). پورداود، ۱۳۷۷ ۱۰۰:( در متون زرتشتی، گاو به عنوان مخلوقی مقدس و نگهبان جانوران سودمند شناخته می شود. زرتشت به شدت مخالف قربانی کردن گاو بود و در گاتها به کسانی که گاو را قربانی می کنند، نفرین می کند. این نشان دهنده اهمیت گاو و تغذیه گیاهی در فرهنگ زرتشتی است. هومباخ نیز به مفهوم عرفانی واژه «گئوشتشن» اشاره می کند و آن را با خشم و کشتار بیرحمانه مرتبط می داند. زرتشت با این واژه ها به احترام به سنت های کهن و همچنین بیان اندیشه نیک پرداخته است. در نهایت، در نظام باور زرتشتی، تغذیه گوشتی به عنوان یک عنصر منفی و غیرانسانی در نظر گرفته می شود و تغذیه گیاهی و لبنی به عنوان الگوی ایده آل معرفی می شود. این تأکید بر تغذیه سالم و اخلاقی در فرهنگ زرتشتی، نشان دهنده ارزش های عمیق انسانی و روحانی این آیین است) مختاریان، :۱۳۸۹ ۱۱۷( آداب خوردن غذا در فرهنگ زرتشتیان باستان. آداب غذا خوردن یکی از عناصر مهم ف
رهنگ تغذیه زرتشتیان باستان به شمار می رود. این آداب شامل موارد زیر است: نیایش پیش از غذا خوردن. در متون زرتشتی، به ویژه در رساله ای به نام «سور سخن»، آداب نیایش و سپاسگزاری پیش از غذا خوردن به وضوح بیان شده است. در این دعا، از اورمزد، امشاسپندان و ایزدان مختلف سپاسگزاری می شود و همچنین به میزبان و بزرگان کشور دعا می شود. این نیایش نشان دهنده اهمیت روحانی و اجتماعی غذا خوردن در فرهنگ زرتشتیان است. رعایت بهداشت. زرتشتیان به رعایت بهداشت در هنگام غذا خوردن اهمیت زیادی می دادند. شستن دست ها قبل و بعد از غذا، استفاده از ظروف جداگانه برای هر فرد و اجتناب از شستن دست ها در ظرف مشترک از جمله آداب بهداشتی بود. همچنین، پس از غذا خوردن، دندان ها با «دندان فرشن» (مسواک) پاک می شد و دهان شسته می گشت. این آداب نشان دهنده توجه به پاکیزگی و بهداشت در فرهنگ زرتشتیان است. سکوت هنگام غذا خوردن. سکوت در هنگام غذا خوردن یکی از آداب مهم زرتشتیان بود. آن ها معتقد بودند که باید در هنگام غذا خوردن خاموش باشند و سخن نگویند، چرا که صحبت کردن ممکن است باعث بی احترامی به غذا و آداب سفره شود. در متون زرتشتی، «حرف زدن هنگام غذا خوردن» به ع
نوان یک گناه محسوب می شود و این موضوع در داستان های مختلفی نیز به تصویر کشیده شده است. وعده های غذایی. در فرهنگ زرتشتی، وعده های غذایی به طور مشخصی تقسیم بندی شده بودند. واژه های پهلوی مانند "pih" به معنای غذا و "gāh-pih" به معنای هنگام غذا خوردن، نشان دهنده این تقسیم بندی هستند. همچنین، انواع چاشنی ها و خوراکی های خاص برای عصرانه و میان وعده ها نیز وجود داشت که به تنوع غذایی و آداب مرتبط با آن اشاره دارد. این آداب نه تنها به تغذیه زرتشتیان شکل می داد، بلکه نشان دهنده ارزش های فرهنگی و اجتماعی آن ها نیز بود. رعایت این آداب به حفظ هویت و فرهنگ زرتشتیان کمک می کرد) مزداپور، :۱۳۸۷)۵۴–۵۵ اعتدال در خوردن و آشامیدن. زرتشتیان به اعتدال در خوردن و آشامیدن بسیار اهمیت می دادند. آن ها در بزم ها و ضیافت ها از زیاده روی و حرص به شدت پرهیز می کردند و به ویژه از پرخوری اجتناب می کردند. این اعتدال به عنوان یک ارزش فرهنگی و اخلاقی در زرتشتیان شناخته می شد. به کودکان آداب غذا خوردن و قناعت در مصرف خوراک آموزش داده می شد. در مینوی خرد نیز تأکید شده است که «در همه کارها کوشنده و میانه رو باش». زرتشتیان به این باور بودند که رعای
ت اعتدال در خوردن می تواند به تندرستی و عمر طولانی منجر شود. در متون پهلوی آمده است: «پیمان خورش باشید» تا دیرپای باشید و به خورش خوردن حریص مباشید. گزنفون نیز در «کورشنامه» به کم خواری پارسیان اشاره نموده و آن را ستایش کرده است که کورش در کودکی به پدرش گفت: «به خداوند سوگند که نخستین چیزی که به کار خواهم بست این است که شکم را هیچ گاه انباشته نسازم». استفاده از پیش غذا. در بزم ها، زرتشتیان به جای قرار دادن همه خوراکی ها به یکباره بر روی سفره، از پیش غذاها استفاده می کردند. این روش به مهمانان این امکان را می داد که به آرامی و با لذت بیشتری غذا بخورند و همچنین به تحریک اشتها کمک می کرد. پیش غذاها معمولاً شامل خوراکی هایی بودند که به اصطلاح «گلو تر کن» نامیده می شدند و به عنوان مقدمه ای برای وعده اصلی غذا سرو می شدند. ابزارهای مورد استفاده در تغذیه. زرتشتیان از ابزارهای مختلفی برای پخت و پز و غذا خوردن استفاده می کردند. واژه های «دیز»، «دیزه» و «دیزی» به نوعی ظرف اشاره دارند که از آن برای خوردن غذا استفاده می شد. همچنین، سفره به عنوان یکی از ابزارهای مهم در پذیرایی شناخته می شد. در متون زرتشتی، ابزارهای دیگری ما
نند «یواز» برای کوبیدن جو و برنج، «کفچه» به عنوان قاشق، «پیاله»، «سبو» و «جام» نیز ذکر شده است. اجاق و آتش نیز در فرهنگ زرتشتیان از تقدس ویژه ای برخوردار بودند. اجاق به عنوان نماد خانواده و خانه شناخته می شد و در بسیاری از متون به تقدس آن اشاره شده است. این نشان دهنده اهمیت آتش و اجاق در زندگی روزمره و فرهنگی زرتشتیان است. این آداب و ابزارها نه تنها به تغذیه زرتشتیان شکل می داد، بلکه بخشی از هویت فرهنگی و اجتماعی آن ها را نیز تشکیل می داد. رعایت این آداب به حفظ ارزش های انسانی و اخلاقی در جامعه زرتشتی کمک می کرد. مواد غذایی مورد استفاده زرتشتیان. در متون باستانی زرتشتی، تنوع مواد غذایی به وضوح نمایان است. این مواد غذایی شامل موارد زیر می شود: شراب در فرهنگ زرتشتیان دارای دو دیدگاه متضاد است. از یک سو، در متون دینی مانند یسنا، نوشیدن شراب مستی آور و برپایی مراسم خشن همراه با آن ناپسند شمرده شده است. از سوی دیگر، در مینوی خرد، مصرف شراب با رعایت اعتدال به عنوان امری مطلوب و نیکو معرفی شده است. در بزم ها، نوشیدن سه جام نخستین شراب ناگزیر بود و پس از آن هر کس به اندازه توانایی خود باده می نوشید. مصرف لبنیات در فر
هنگ زرتشتیان اهمیت زیادی داشت. شیر، ماست، پنیر، دوغ و کشک از جمله محصولات لبنی بودند که به وفور مصرف می شدند. شیر گوسفند به عنوان بهترین نوع شیر شناخته و توصیه می شد که کودکان به آن عادت داده شوند. روغن نیز به عنوان "خوشترین خوراک" اهل بهشت در متون مقدس زرتشتی یاد شده است. غلات مانند گندم و جو در تغذیه زرتشتیان نقش مهمی داشتند. نان اصلی زرتشتیان از گندم تهیه می شد و گندم به عنوان سرور غلات شناخته می شد. حبوباتی مانند نخود، عدس، برنج و ماش نیز در تغذیه آن ها وجود داشتند. مصرف گوشت در فرهنگ زرتشتیان بعد از سبزیجات و لبنیات در اولویت سوم قرار داشت. مصرف گوشت حیوانات موذی و مضر ممنوع بود و در برخی مراسم، خوردن گوشت ناپسند شمرده می شد. زرتشتیان به کشتن چهارپایان با رعایت آداب خاصی می پرداختند و از گوشت حیوانات حلال مانند گاو، گوسفند، بز و شتر استفاده می کردند. میوه ها و سبزیجات نیز بخش مهمی از رژیم غذایی زرتشتیان بودند. در متون باستانی به میوه هایی مانند توت، امرود و سبزیجات مختلف اشاره شده است. این مواد غذایی به عنوان منابع ویتامین و مواد مغذی در تغذیه زرتشتیان مورد استفاده قرار می گرفتند. ادویه جات و آجیل نیز در
تغذیه زرتشتیان جایگاه خاصی داشتند. این مواد به غذاها طعم و عطر می بخشیدند و در مراسم های مختلف مورد استفاده قرار می گرفتند. این تنوع در مواد غذایی نشان دهنده فرهنگ غنی و توجه زرتشتیان به تغذیه سالم و متنوع بوده است. رعایت آداب و رسوم مرتبط با غذا نه تنها به حفظ سلامت جسمی کمک می کرد، بلکه بخشی از هویت فرهنگی و اجتماعی آن ها را نیز تشکیل می داد. میوه و آجیل. در متون باستانی زرتشتی، تنوع میوه ها و آجیل ها به وضوح نمایان است. برخی از این میوه ها و آجیل ها شامل موارد زیر هستند: میوه ها. در بندهش و گزیده های زادسپرم و دیگر نوشته های پهلوی، میوه هایی چون: در مینوی خرد، خرما و انگور به عنوان میوه های برتر معرفی شده اند. آجیل ها. در رساله خسرو و ریدگ، انواع خشکبار و آجیل ها ذکر شده است، از جمله: این آجیل ها به عنوان خوش خوراک و مقوی شناخته می شدند و به هضم غذا کمک می کردند. دسته بندی میوه ها. در این دوره، میوه ها به سه دسته اصلی تقسیم بندی شده اند: انواع مربا. در متون باستانی، انواع مربا نیز ذکر شده است، از جمله: مربای زنجبیل چینی و هلیلهٔ پرورده به عنوان «خوشترین و نیکوترین» مرباها معرفی شده اند. این تنوع در میوه ه
ا و آجیل ها نشان دهنده غنای فرهنگی و توجه زرتشتیان به تغذیه سالم و متنوع بوده است. سبزی. در نوشته های پهلوی، تنوع سبزیجات به وضوح نمایان است. برخی از سبزیجاتی که در این متون ذکر شده اند عبارتند از: واژه "سبزیجات" به پهلوی "tarragīhā" است و در کتب پهلوی، امرداد به عنوان "مهتر گیاهان" شناخته می شود. در جشن فرشگرد، غذای خدایان از امرداد تهیه می شود و گفته می شود که هر کسی از آن بخورد جاودانه خواهد شد. ادویه جات. در دوران باستان، ادویه ها به عنوان «ابزار» و «افزار» شناخته می شدند. برخی از ادویه جات شامل: از دانه های روغنی، کنجد و روغن آن نیز در الواح ایلامی نام برده شده است. خوراک های ایرانی در متون دورهٔ میانه. طبق رساله خسرو و ریدگ، غذاهای زرتشتیان ایران باستان به شکل زیر دسته بندی می شوند: غذاهای گرم. این غذاها به دو دسته تقسیم می شوند: - **غذاهای با گوشت قرمز**: مانند گوشت بزغاله دوماهه که با شیر مادر و شیر گاو تغذیه شده است، و سینه گاو فربه. - **غذاهای با گوشت سفید**: شامل پرندگانی چون طاووس، قرقاول، تیهو، کبک و مرغابی. غذاهای سرد. غذاهای سرد به طور کلی به عنوان «آفسرد» شناخته می شوند. گوشت هایی که برای تهیه
آفسرد پیشنهاد شده اند شامل: - گوشت گاو - گوزن - گراز - اشتر کوسته - گاو میش آفسرد گوشت گوساله نر که با یونجه و جو پروار شده باشد و پیه داشته باشد، به عنوان «آفسرد بس خوشتر» توصیه می شود. خامیز نیز نوعی پیش غذا است که در خسرو و ریدگ به آن اشاره شده است. خامیز خرگوش لطیف تر و خوشبوتر از سایر خامیزها معرفی شده است. این تنوع در سبزیجات و خوراک ها نشان دهنده غنای فرهنگی و توجه زرتشتیان به تغذیه سالم و متنوع بوده است. نان. جایگاه فرهنگی نان در آیین های نوروزی زرتشتیان. نان به عنوان نماد برکت در آیین های زرتشتی، مفهومی آیینی و مذهبی دارد و از گذشته تا کنون، مهم ترین خوراک بر سفره زرتشتیان بوده است. در الواح ایلامی، از سیزده نوع نان یاد شده و سفره زرتشتیان با نان و خوراک های دیگر آراسته می شود. نان در مناسبت های نوروزی بر خوان نوروزی قرار می گیرد و زرتشتیان در گذشته تکه های نان به نام «درون» می پختند که بر آن آفرین می خواندند. امروزه علاوه بر نان معمولی، نان های دیگری چون نان شیر و نان برنجی نیز تهیه می شود (حسن زاده، ۱۳۸۴، ص ۱۸۵؛ مزداپور، ۱۳۸۴، ص ۴۹). انواع نان. نان سورُک (سیرک یا سوروک). زرتشتیان به این نوع نان، «
سیرُک» می گویند و زرتشتیان کرمانی به آن «سیرو» و غیر زرتشتیان آن را «سورُک» می نامند. نام این نان به معنای جشن و شادی است و نوعی نان روغنی است که در مراسم دینی و آیینی زرتشتیان تهیه می شود. برای پخت نان سیرُک، آرد را با آب، خمیر مایه، نمک و کف دریا مخلوط کرده و می گذارند تا ور بیاید. سپس بانویی با تجربه، چانه های کوچکی از خمیر گرفته و آن را نازک می کند و در روغن داغ سرخ می کند. این نان گرد و پهن است و شبیه نان «درون» در زمان ساسانیان است. در آن دوران، نان هایی به اندازه یک کف دست پخته می شد و بر آن آفرین می خواندند و بر سر سفره نوروزی می گذاشتند. برای تزیین و خوشبو کردن نان، دانه هایی مانند کنجد، سیاهدانه و تخم کَشنیز روی آن می پاشیدند و جملاتی مانند «مبارک باد» می نوشتند تا برکت بیشتری به نان های سفره نوروزی بدهند (پهلوان شریف، ۱۳۹۷–۱۳۹۸، ص ۲۶–۲۷؛ رمضانخانی، ۱۳۹۶، ص ۲۷۹). نان کُماج ساده. نان کُماج که در تمام فصول و مراسم سنتی زرتشتیان پخته می شود، خوراک آیینی ایام و مناسبت های نوروزی و پیشواز نوروز به حساب می آید. این نان نوعی نان شیرینی است که در دید و بازدیدهای نوروزی پخته و از مهمانان پذیرایی می شود. برای
پخت نان کُماج، از آرد، آب، روغن، زردچوبه، تخم گشنیز، گل زردک و سیاهدانه استفاده می شود. ابتدا خمیر ورآمده را به چانه های کوچک درمی آورند و در ظرف مسی که ته آن روغن ریخته شده، می گذارند. سپس به روغن، زردچوبه و دیگر ادویه ها اضافه می کنند و چانه های خمیر را داخل ظرف می ریزند و با آتش روی در ظرف، نان ها را می پزند تا طلایی رنگ شوند. امروزه کُماج را در کیک پز و پلوپز نیز می پزند و برخی به جای کُماج ساده، از کُماج شیرین استفاده می کنند (رمضانخانی، ۱۳۸۷، ص ۲۹۴). نان کُماج شیرین. مواد این کُماج شامل آرد، شکر، روغن، مغز گردو، بادام، هل و گلاب است. این مواد را با هم مخلوط کرده و خمیری درست می کنند که باید ور بیاید. سپس خمیر را ته دیگ های کوچک پهن کرده و بر روی حرارت ملایم می پزند. کُماج شیرین تقریباً شبیه کیک است و معمولاً برای برگزاری مراسم پنجه بزرگ و ایام نوروز از این نوع کُماج استفاده می شود (رمضانخانی، ص ۲۸۳ تا ۲۸۴).
نیکولا استوشیچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال است که در حال حاضر برای اشتورم گراتس در پست هافبک بازی می کند. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به لیفرینگ اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۵ سال و زیر ۱۶ سال صربستان بازی کرده است.
جیلیان انگسان (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است که در حال حاضر برای سن-اتین در پست هافبک بازی می کند. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۶ سال و زیر ۱۷ سال فرانسه بازی کرده است.
شهرستان کیم جونگ سوک (به کره ای: 김정숙군) یک شهرستان در شمال کره شمالی است که در تابعیت استان ریانگ گانگ قرار دارد. این شهرستان در سال ۱۹۵۲ میلادی، با جدایی از شهرستان سامسو، و با نام شهرستان شینپا (به کره ای: 신파군) در تابعیت استان هامگیونگ جنوبی تاسیس شد. در سال ۱۹۵۴ میلادی، با تاسیس استان ریانگ گانگ از مناطق شمالی استان هامگیونگ جنوبی، این شهرستان نیز به این استان جدید ملحق شد. در سال ۱۹۸۱ میلادی، نام این شهرستان، برای ارج نهادن به کیم جونگ سوک، همسر اول کیم ایل سونگ (رهبر اول کره شمالی) و مادر کیم جونگ ایل (رهبر دوم کره شمالی)، و مبارز چریکی عضو ارتش متحد ضد ژاپنی شمال شرقی که در این زمان مبارزه با قوای اشغالگر ژاپنی، در این منطقه فعالیت داشت، به نام وی تغییر کرد. موقعیت جغرافیایی. شهرک کیم جونگ سوک، مرکز اداری این شهرستان، بر روی رود یالو و بر روی مرز چین می باشد. در طرف چینی این شهرک، دو شهرک شی سی داوگوو/شیبسادوگو و شی اِرداوگوو/شیبیدوگو، تابع شهرستان خودمختار چانگ بای کره ای در استان جی لین قرار دارند. اما نه راه ماشین رو و نه خط ریلی این شهرستان را به چین وصل نمی کند. نزدیکترین گذرگاه مرزی، در شهر هیه سان
، مرکز استان ریانگ گانگ، در ۶۵ کیلومتری شرق کیم جونگ سوک می باشد. تقسیمات اداری. شهرستان کیم جونگ سوک به ۱ شهرک، ۲ منطقهٔ کارگری، و ۲۲ روستای تابعه تقسیم شده است.
وزارت برق، آب و انرژی های تجدیدپذیر () یکی از سازمان های دولتی کویت است که جزئی از کابینه این کشور محسوب می شود. وزیر فعلی این وزارتخانه صبیح عبدالعزیز المخیزیم است. این وزارتخانه در ۱۷ ژانویه ۱۹۶۲ تأسیس شد و پیش از آن با نام وزارت برق و آب شناخته می شد تا اینکه نام انرژی های تجدیدپذیر به این وزارتخانه اضافه شد. این وزارتخانه مسئول ارائه خدمات برق و آب به بیش از سه میلیون مصرف کننده است. دفتر اصلی آن در منطقه وزارتخانه، در جنوب سوره واقع شده است. اهداف وزارتخانه. وزارت برق، آب و انرژی های تجدیدپذیر مسئول تأمین نیازهای کشور به برق و آب برای مصارف و تولید است. این وزارتخانه مسئول موارد زیر است: منابع: فهرست وزیران. منبع:
فینال لیگ قهرمانان کونکاکاف ۲۰۱۹ بازی نهایی لیگ قهرمانان کونکاکاف ۲۰۱۹ یازدهمین دوره لیگ قهرمانان کونکاکاف با نام فعلی آن و در مجموع پنجاه و چهارمین دوره از این رقابت های باشگاهی برتر فوتبال بود که توسط کونکاکاف، نهاد حاکم بر منطقه ای آمریکای شمالی، آمریکای مرکزی و کارائیب، برگزار شد. فینال در قالب دو بازی رفت و برگشت بین تیم های مکزیکی اونال و مونتری که رقیب های شهری دیرینه هم بودند برگزار شد. بازی رفت به میزبانی اونال در ورزشگاه یونیورسیتاریو در سن نیکولاس د لوس گارزا در ۲۳ آوریل ۲۰۱۹ برگزار شد، در حالی که بازی برگشت به میزبانی مونتری در ورزشگاه بی بی وی ای بانکومر در گوادالوپه در ۱ مه ۲۰۱۹ برگزار شد. مونتری در مجموع با نتیجه ۲–۱ پیروز شد و برای چهارمین بار عنوان قهرمانی لیگ قهرمانان کونکاکاف را از آن خود کرد. تیم ها. "در جدول زیر، فینال ها تا سال ۲۰۰۸ در دوره جام قهرمانان کونکاکاف و از سال ۲۰۰۹ در دوره لیگ قهرمانان کونکاکاف برگزار می شدند." این هشتمین فینال تمام مکزیکی در یازده دوره لیگ قهرمانان کونکاکاف بود و تضمین کرد که برای چهاردهمین فصل متوالی، قهرمانان باشگاهی کونکاکاف از مکزیک باشند. مسیر تا فینال.
"نکته: در تمام نتایج زیر، امتیاز فینالیست ابتدا داده می شود (H: میزبان؛ A: مهمان)." فرمت. فینال به صورت رفت و برگشت برگزار شد و تیمی که در مراحل قبلی عملکرد بهتری داشت، میزبان بازی برگشت بود. اگر نتیجه بعد از بازی برگشت مساوی می شد، قانون گل زده در خانه حریف اعمال می شد و اگر همچنان مساوی بود، از ضربات پنالتی برای تعیین برنده استفاده می شد. رتبه بندی عملکرد. &lt;onlyinclude&gt; &lt;/onlyinclude&gt;