Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
محاصره و تصرف میلان یکی از بخش های جنگ های هون ها در ایتالیا بود. این جنگ توسط آتیلا و هون هایش در سال ۴۵۲ میلادی انجام شد و منجر به پیروزی بربرها و نابودی میلان شد. میلان که در آن زمان "مدیولانوم" نامیده می شد، تا سال ۴۰۲ میلادی پایتخت امپراتوری روم غربی بود. پیشینه. آتیلا در سال ۴۵۲ میلادی برای تجدید ادعای ازدواج خود با هونوریا به ایتالیا حمله کرد. آتیلا حمله به ایتالیا را آغاز کرد و از طریق پانونیا به ونیز رسید، جایی که آکویلیا، شهری مستحکم با اهمیت استراتژیک بسیار زیاد را محاصره کرد: تصرف آن کنترل بخش بزرگی از شمال ایتالیا را ممکن می ساخت. بر پایهٔ افسانه ای که در منابع محلی و سنت های شفاهی بازتاب یافته، آتیلا، فرمانروای هون ها، شهری را برای سه ماه محاصره کرد اما نتوانست آن را فتح کند. درست در لحظه ای که قصد عقب نشینی داشت، لک لکی سفید از برجی بر فراز دیوارهای شهر پرواز کرد و در حالی که جوجهٔ خود را بر پشت داشت، شهر را ترک گفت. آتیلا، که به نشانه ها و فال ها بسیار حساس و خرافی بود، این صحنه را به عنوان نشانه ای از ضعف و گشایش تلقی کرد و دستور داد ارتش در محل باقی بماند. اندکی بعد، بخشی از دیوارهای شهر، دق
یقاً همان جایی که برج لک لک قرار داشت، فروریخت. این رخداد به آتیلا امکان داد تا وارد شهر شود و آن را به طور کامل تصرف کند. او سپس شهر را چنان ویران کرد که هیچ اثری از آن باقی نماند—نه دیوار، نه بنا، نه نامی در نقشه ها. این روایت، هرچند افسانه آمیز، بازتابی از قدرت ویرانگر آتیلا و ترس نمادین از او در حافظهٔ تاریخی اروپاست. چنین داستان هایی، با ترکیب عناصر طبیعی، نشانه شناسی خرافی، و ویرانی تاریخی، اغلب در مرز میان تاریخ و اسطوره قرار می گیرند. سپس به سمت پادوا حرکت کرد و آن را به طور کامل غارت کرد. پیش از رسیدن او، بسیاری از ساکنان شهر به تالاب پناه بردند، جایی که بعدها ونیز را در آن یافتند. پس از تصرف آکویلیا، پیشروی آتیلا به سمت میلان بدون مشکل انجام شد، زیرا هیچ شهری مقاومت نکرد، بلکه همه از ترس درهای خود را به روی مهاجم گشودند. محاصره. هیچ تواریخی به دست ما نرسیده که وقایع را با جزئیات شرح داده باشد، اما از شهادت های غیرمستقیم، مانند نامه بعدی ، به میلانی ها، مشخص است که نبرد خونین بوده و شهر تقریباً به طور کامل ویران شده است. شیوهٔ منحصربه فردی که آتیلا، فرمانروای هون ها، برای نمایش برتری خود بر روم به کا
ر گرفت، در حافظهٔ تاریخی به عنوان نمادی از غرور و تحقیر سیاسی باقی مانده است. در کاخ امپراتوری میلان، نقاشی ای وجود داشت که در آن قیصرهای روم بر تخت نشسته بودند و شاهزادگان سکا در پای آن ها قرار داشتند. اما آتیلا، که از این تصویر برآشفته بود، دستور داد آن را تغییر دهند: در نسخهٔ اصلاح شده، قیصرها در حال خالی کردن کیسه های طلای التماس آمیز در برابر تخت آتیلا به تصویر کشیده شدند. این بازآفرینی بصری، نه تنها تحقیر نمادین امپراتوری روم بود، بلکه بیانیه ای سیاسی و فرهنگی از سوی آتیلا به شمار می رفت—بیانیه ای که نشان می داد قدرت واقعی دیگر در دست روم نیست، بلکه در دستان مهاجمی است که نه تنها سرزمین ها را فتح می کند، بلکه روایت ها و نمادهای قدرت را نیز بازنویسی می نماید. این اقدام، در دل خود، نوعی جنگ نمادین بود: آتیلا با تغییر تصویر، تاریخ را از منظر خود بازتعریف کرد و نشان داد که سلطه، تنها در میدان نبرد نیست، بلکه در کنترل حافظه و تصویر نیز تحقق می یابد. فلاویوس آتیوس، نظامی نظامی امپراتوری روم غربی، نتوانسته بود با آتیلا در نبرد ملاقات کند. در عوض، او نیروهای آتیلا را مورد آزار و اذیت قرار داد و توانست پیشروی هو
نیک ها را کند کند.
دوک نشین مودنا و رجیو (به ;به ) یک ایالت ایتالیایی بود که در سال ۱۴۵۲ تأسیس شد و در شمال غربی ایتالیا، در منطقه امروزی امیلیا-رومانیا واقع شده است. از زمان تأسیس، توسط خاندان اشرافی استه و از سال ۱۸۱۴ توسط شاخه اتریش-استه این خانواده اداره می شد. سلسله استه حامی بزرگ هنر بود و این دوک نشین را به مرجع فرهنگی در دوره های رنسانس و باروک تبدیل کرد. خاندان استه. در سال ۱۴۵۲، فردریک سوم، امپراتور مقدس روم، دوک نشین را به بورسو دِسته، که خانواده اش قرن ها بر شهر مودنا و رجیو امیلیا در نزدیکی آن حکومت کرده بودند، پیشنهاد داد. بورسو در سال ۱۴۵۰ همچنین جانشین برادرش به عنوان مارگراف در دوک نشین پاپ فرارا شد، جایی که در سال ۱۴۷۱ عنوان دوک نشینی را دریافت کرد. سرزمین های استه در مرز جنوبی امپراتوری مقدس روم با ایالات پاپی، یک ایالت حائل تثبیت کننده به نفع هر دو تشکیل دادند. اراضی تحت فرمان خاندان استه، که در مرز جنوبی امپراتوری مقدس روم با ایالات پاپی قرار داشتند، نقشی حیاتی در حفظ تعادل سیاسی منطقه ایفا می کردند. این سرزمین ها به عنوان یک دولت حائل عمل می کردند. این موقعیت ژئوپولیتیکی، نه تنها به خاندان استه اعتبار و نف
وذ سیاسی می بخشید، بلکه آن ها را به میانجیانی مؤثر در منازعات منطقه ای بدل می کرد. اولین دوک های استه به خوبی حکومت کردند و شهر به اوج اقتصادی و فرهنگی رسید: جانشین بورسو، دوک ارکوله اول، شهر مودنا را طبق نقشه های طراحی شده توسط بیاجو روستی بازسازی کرد، جانشینان او از حامیان هنرمندانی مانند تیتیان و لودوویکو آریوستو بودند. در جنگ اتحاد کامبره از سال ۱۵۰۸، سربازان مودنا در خدمت پاپ علیه جمهوری ونیز جنگیدند. پس از مرگ دوک آلفونسو دوم در سال ۱۵۹۷، سلسله دوک ها منقرض شد. زمین های استه به پسر عموی آلفونسو، چزاره دِسته، واگذار شد. با این حال، جانشینی توسط پاپ کلمنت هشتم به رسمیت شناخته نشد و فرارا سرانجام توسط دستگاه پاپی تصرف شد. چزاره توانست مودنا و رجیو را به عنوان تیول های امپراتوری حفظ کند. در جریان جنگ جانشینی مانتوا در سال ۱۶۲۸، دوک های مودنا جانب اسپانیای هابسبورگ را گرفتند و در ازای این حمایت، شهر کورجو را از امپراتور فردیناند دوم دریافت کردند—پاداشی سیاسی که جایگاه خاندان استه را در شمال ایتالیا تقویت نمود. این پیوند با امپراتوری، بخشی از سیاست سنتی خاندان استه برای حفظ تعادل میان قدرت های بزرگ اروپا بود.
در جنگ جانشینی اسپانیا (۱۷۰۱–۱۷۱۴)، دوک رینالدو از سوی نیروهای فرانسوی تحت فرمان لویی ژوزف، دوک واندوم، از قلمرو خود بیرون رانده شد و تا سال ۱۷۰۷ نتوانست بازگردد. با این حال، در سال ۱۷۱۱، دوک نشین کوچک "میراندولا" به قلمرو خاندان استه افزوده شد. اما جانشین رینالدو، فرانچسکو سوم، در جنگ جانشینی اتریش (۱۷۴۰–۱۷۴۸) جانب فرانسه را گرفت، تصمیمی که به تبعید او توسط نیروهای هابسبورگ انجامید. با وجود این شکست، دوک نشین او در سال ۱۷۴۸ و به موجب پیمان "Aix-la-Chapelle" بازگردانده شد—نمونه ای از دیپلماسی پساجنگ که در آن توازن قدرت و مصالحه میان امپراتوری ها، سرنوشت دولت های کوچک را رقم می زد. این فراز و نشیب ها، نشان دهندهٔ موقعیت شکننده اما استراتژیک خاندان استه در میان رقابت های فرانسه و اتریش بود. آن ها با تغییر اتحادها، بهره گیری از دیپلماسی، و جذب سرزمین های کوچک، توانستند بقای سیاسی خود را در قرن هفدهم و هجدهم حفظ کنند. در سال ۱۷۹۶، مودنا دوباره توسط ارتش فرانسه تحت فرمان ناپلئون اشغال شد. ناپلئون دوک ارکول سوم را برکنار و جمهوری سیسپادان را در قلمرو خود ایجاد کرد. طبق پیمان لونویل در سال ۱۸۰۱، آخرین دوک استه با م
نطقه بریسگاو از سرزمین های سابق اتریش بیشتر در جنوب غربی آلمان غرامت دریافت کرد و در سال ۱۸۰۳ درگذشت. پس از مرگ او، ادعاهای مربوط به تاج و تخت دوک نشین مودنا که دیگر وجود نداشت، به دامادش، آرشیدوک فردیناند از اتریش، عموی امپراتور فرانسیس دوم، به ارث رسید. خاندان اتریش-استه. با انحلال پادشاهی ناپلئونی ایتالیا در سال ۱۸۱۴، پس از سقوط نهایی امپراتور ناپلئون اول پس از نبرد واترلو، پسر فردیناند، فرانسیس چهارم، دوباره به عنوان دوک مودنا حکومت را به دست گرفت. در دسامبر ۱۸۱۵، او از مادرش ماریا بئاتریس دِسته، انتقال تیول های امپراتوری سابق در لونیجیانا را که توسط کنگره وین بازسازی و به او اعطا نشده بود، به دست آورد و پس از مرگ او در سال ۱۸۲۹، سرزمین های دوک نشین ماسا و کارارا را که متعلق به او بود، نیز به ارث برد. در طول دوره وحدت ایتالیا در دهه های ۱۸۳۰ تا ۱۸۶۰، دوک های «استرالیا-استه» برای مدت کوتاهی در انقلاب های ۱۸۳۱ و ۱۸۴۸ برکنار شدند، اما خیلی زود بازگشتند. در طول دومین جنگ استقلال ایتالیا (آوریل تا ژوئیه ۱۸۵۹) پس از نبرد مگنتا، آخرین دوک فرانسیس پنجم دوباره مجبور به فرار شد، این بار برای همیشه. در ماه دسامبر، م
ودنا به همراه توسکانی و پارما «استان های متحد ایتالیای مرکزی» را تشکیل دادند که در مارس ۱۸۶۰ به پادشاهی رو به رشد ساردینیا ضمیمه شدند، که رهبری جنبش اتحاد ایتالیا را بر عهده داشت و در نهایت منجر به اعلام پادشاهی ایتالیا در سال ۱۸۶۱ شد. عناوین سنتی. دوک مودنا: نشان های شوالیه. دوک مودنا، از زمان فرانسیس پنجم، استاد اعظم بود.
نشان عقاب استه، نشان شوالیه ای از خاندان سلطنتی دوک نشین مودنا و رجیو، یک ایالت مستقل سابق پیش از اتحاد ایتالیا، است. نشان افتخار مورد نظر، در تاریخ ۲۷ دسامبر ۱۸۵۵ توسط فرانسیس پنجم، دوک مودنا و رجیو، بنیان گذاری شد. هدف از تأسیس این نشان، قدردانی از خدمات و شایستگی های شهروندان وفادار و افسران برجسته بود. اقدامی که در چارچوب سنت های اشرافی و دولتی خاندان استه قرار داشت. این نشان تحت حمایت معنوی "سنت کونتاردو استه" قرار گرفت؛ قدیسی که از نیاکان مادری فرانسیس پنجم و از اعضای برجستهٔ خاندان استه بود. سنت کونتاردو، که به عنوان حامی معنوی شهر مودنا شناخته می شد، نماد پیوند میان فضیلت دینی، میراث خانوادگی، و هویت شهری بود. انتخاب او به عنوان پشتیبان این نشان، نه تنها مشروعیت مذهبی به آن بخشید، بلکه ریشه های تاریخی خاندان استه را نیز برجسته کرد. این نشان، نمونه ای از چگونگی بهره گیری دولت های اشرافی از نمادهای دینی و خانوادگی برای تقویت وفاداری، نظم اجتماعی، و مشروعیت سیاسی است. اگر بخواهی، می توانیم بررسی کنیم که این نشان در چه مواردی اعطا می شد، چه درجاتی داشت، و چگونه در کنار دیگر نشان های افتخار اروپایی جای می
گرفت. رده ها. این رده بندی به سه دسته تقسیم می شود: نشان افتخار تأسیس شده توسط فرانسیس پنجم، دوک مودنا و رجیو، ساختاری دقیق و سلسله مراتبی داشت که جایگاه اعضا را به روشنی مشخص می کرد: اتباع خارجی که به این نشان منصوب می شدند، به عنوان شوالیه های فوق العاده شناخته می شدند؛ یعنی خارج از محدودیت های عددی فوق، و بدون تأثیر بر سهمیهٔ داخلی. این بند، انعطاف پذیری دیپلماتیک نشان را افزایش می داد و امکان اعطای افتخار به شخصیت های بین المللی را فراهم می کرد، بدون آنکه ساختار داخلی دچار اختلال شود. تمام کمک های مالی، به دریافت کننده جایگاه اشرافی شخصی می داد. اگر این موضوع در نامه های ثبت اختراع ذکر شده باشد، می تواند ارثی نیز باشد. «کلیسای سلطنتی دربار» به عنوان کلیسای فرقه خدمت می کرد. نشان ها. صلیب مینایی سفید با حاشیه آبی دریایی صلیب اصلی با لعاب سفید پوشیده شده و حاشیه ای به رنگ آبی دریایی دارد. هر یک از چهار بازوی صلیب به دو نقطه طلایی ختم می شود، که در مجموع هشت «گوی طلایی» را تشکیل می دهند. سپر مرکزی آبی با عقاب سفید در مرکز صلیب، سپری به رنگ آبی قرار دارد که عقاب سفید در آن نقش بسته. نماد کهن خاندان استه، بیان
گر قدرت، نجابت، و میراث اشرافی. شعار و تاریخ تأسیس در بخش بالایی سپر، شعار لاتین به معنای «نزدیک ترین به خورشید» نقش بسته، که اشاره ای به تعالی، وفاداری، و افتخار دارد. در بخش پایینی، تاریخ تأسیس به صورت عدد رومی درج شده است. پشت مدال: تصویر سنت کونتاردو در پشت سپر، نقش برجسته ای از سنت کونتاردو استه دیده می شود، همراه با نوشتهٔ قدیسی که حامی معنوی شهر مودنا و نیاکان مادری بنیان گذار نشان بود. حروف طلایی میان بازوهای صلیب میان چهار بازوی صلیب، چهار حرف طلایی به صورت خطی و تزئینی قرار گرفته اند که واژهٔ E S T E را تشکیل می دهند—نام خاندان بنیان گذار. این "روبان" به رنگ سفید است که با نوارهای آبی آسمانی حاشیه دار شده است. بنیانگذار، فرانسیس پنجم، حتی در سال های تبعید خود نیز به اعطای نشان ادامه داد.
کند. معرفی اثر کتاب «حجم یک جمجمه» با نگاهی شاعرانه و فلسفی، به تجربه های انسانی، روابط، و سکوت های درونی می پردازد. نویسنده در این اثر، از ساختارهای رمزآلود و پازل گونه استفاده کرده تا مخاطب را به کشف معنا دعوت کند. نویسنده. علی عظیمی شاعر، نویسنده و مترجم مستقل است که آثارش با دقت، وسواس، و دغدغهٔ ماندگاری خلق می شوند. او در این کتاب، بخشی از زیست شاعرانهٔ خود را ثبت کرده است. نقد و بررسی. در نقد منتشرشده در خبرگزاری مهر، این مجموعه به عنوان اثری «پر از داده های مفهومی» معرفی شده است که با زبان شاعرانه، به لایه های ذهنی و فلسفی انسان می پردازد. انتشار و استقبال. کتاب «حجم یک جمجمه» اثر علی عظیمی، توسط نشر چلچله منتشر شده و در پایگاه رسمی کتابخانهٔ ملی ایران ثبت گردیده است. این اثر در نمایشگاه بین المللی کتاب تهران جزو پرفروش ترین مجموعه های شعر قرار گرفت. همچنین در فروشگاه های معتبر از جمله کتابیوم نیز عرضه شده است.
رسوایی پان دورو یک رسوایی کلاهبرداری است که کیارا فرانی، اینفلوئنسر ایتالیایی، را در پی افشاگری هایی مبنی بر تبلیغ محصولاتی که ادعا می کردند درآمد حاصل از آنها به خیریه می رسد، در حالی که سود خود را به جیب می زد، احاطه کرده است. این رسوایی شامل تحقیقات متعدد در مورد مشارکت های خیریه فرانی با میلیون ها یورو سود ناعادلانه است که شناسایی شده اند. بیش از یک میلیون یورو جریمه برای او و شرکت هایش تعیین شده است، در حالی که در ژانویه ۲۰۲۵ کیفرخواستی به دلیل کلاهبرداری سنگین صادر شده و انتظار می رود محاکمه در سپتامبر ۲۰۲۵ برگزار شود. قانون موسوم به «قانون فراگنی» که نام خود را از رسوایی پر سر و صدای مربوط به اینفلوئنسر معروف ایتالیایی، کیارا فرراگنی، گرفته است، نقطهٔ عطفی در تنظیم مقررات مربوط به فعالیت های دیجیتال در ایتالیا به شمار می رود. پس از آنکه فرراگنی به دلیل تبلیغات گمراه کننده در یک کمپین خیریه با جریمه ای یک میلیون یورویی مواجه شد، نهاد نظارتی ارتباطات ایتالیا موسوم به AGCOM در ژوئیهٔ ۲۰۲۵ مجموعه ای از مقررات جدید را برای جلوگیری از تکرار چنین تخلفاتی تصویب کرد. بر اساس این قانون، اینفلوئنسرهایی که بیش از
۵۰۰ هزار دنبال کننده یا بیش از یک میلیون بازدید ماهانه در هر پلتفرمی دارند، به عنوان «اپراتور رسانه ای» شناخته می شوند و مسئولیت تحریریه ای بر محتوای خود دارند. این دسته از افراد، که به عنوان «اینفلوئنسرهای برجسته» طبقه بندی می شوند، موظف اند شفافیت کامل در تبلیغات خود داشته باشند. هرگونه محتوای تبلیغاتی باید به وضوح برچسب گذاری شود و در صورت عدم رعایت این اصل، جریمه هایی تا سقف ۶۰۰ هزار یورو در نظر گرفته شده است. پیشینه. در دسامبر ۲۰۲۲، روزنامه نگار سلواگیا لوکارلی مقاله ای در "روزنامه دومانی" منتشر کرد و در آن تردید داشت که آیا فروش کیک های پاندورو که توسط فرانی برای حمایت از یک تبلیغ شده بود، واقعاً منجر به کمک مالی به بیمارستان شده است یا خیر. با وجود تبلیغاتی که نشان می داد خرید کیک ها منجر به حمایت از بیمارستان شده است، لوکارلی فاش کرد که در واقع هیچ کمکی از محل فروش آنها صورت نگرفته است. این افشاگری ها واکنش های شدیدی را در ایتالیا علیه فرانی ایجاد کرد. جریمه سازمان رقابت ایتالیا. در تابستان ۲۰۲۳، سازمان رقابت ایتالیا اعلام کرد که تحقیقاتی را علیه تولیدکننده کیک ها، فرانی، و شرکت هایش آغاز کرده است. تح
قیقات نشان داد که کیارا فرانی و شرکت هایش بیش از یک میلیون یورو جمع آوری کرده اند و مصرف کنندگانی را که گمان می کردند با خرید کیک ها به بیمارستان کمک خیریه می کنند، فریب داده اند. این سازمان جریمه ای ۴۰۰۰۰۰ یورویی را برای خود فرانی و جریمه ای ۶۷۵۰۰۰ یورویی را برای شرکت های او تعیین کرد. در واکنش به انتقادات و جریمه ای که به دلیل تبلیغات گمراه کننده در یک کمپین خیریه متوجه کیارا فرراگنی شد، او در صفحهٔ اینستاگرام خود بیانیه ای منتشر کرد و بابت اقداماتش عذرخواهی نمود. همچنین وعده داد که مبلغ یک میلیون یورو به بیمارستانی که موضوع کمپین بود اهدا خواهد کرد. با این حال، فرراگنی نسبت به حکم صادرشده از سوی نهاد رقابت تجاری ایتالیا اعتراض کرد و مدعی شد که این مجازات منصفانه نیست، زیرا بیمارستان از تبلیغات گسترده ای که کمپین او ایجاد کرده بود، بهره مند شده—even اگر کمک مالی مستقیمی دریافت نکرده باشد. او استدلال کرد که ارزش رسانه ای و توجه عمومی حاصل از فعالیت هایش، نوعی سود غیرمستقیم برای بیمارستان محسوب می شود. با گذشت زمان و افزایش فشارهای عمومی و رسانه ای، فرراگنی از پیگیری این اعتراض صرف نظر کرد و رسماً از درخواست
تجدیدنظر خود انصراف داد. این عقب نشینی، بخشی از تلاش او برای ترمیم وجههٔ عمومی اش پس از بحرانی بود که نه تنها اعتماد مخاطبان را خدشه دار کرد، بلکه زمینه ساز تدوین قانون جدیدی در ایتالیا برای نظارت بر فعالیت های اینفلوئنسرها شد. تحقیقات گسترده تر در مورد فراگنی. در دسامبر ۲۰۲۳، انجمن مصرف کنندگان ایتالیا گزارش هایی علیه فراگنی به همراه ۱۰۴ دادستان علیه این اینفلوئنسر ایتالیایی ارائه داد که او را به کلاهبرداری شدید در این حادثه متهم می کرد و از پلیس مالی خواست تا حساب های او را توقیف کند. در پاسخ، تأیید شد که تحقیقات توسط دادستان های ایالتی در میلان، کونئو، پراتو و ترنتو آغاز شده است. تحقیقات قضایی در شهر میلان گسترش یافت و اتهامات جدیدی تحت عنوان «کلاهبرداری تشدیدشده» علیه کیارا فرراگنی مطرح شد. این اتهامات مربوط به دو کمپین خیریه ای بود که فرراگنی در سال های ۲۰۱۹ و ۲۰۲۱ تبلیغ کرده بود. در این کمپین ها، او اعلام کرده بود که بخشی از درآمد حاصل از فروش محصولات به مؤسسات خیریه اختصاص خواهد یافت. با این حال، مؤسسات خیریه ای که به عنوان دریافت کنندگان این کمک ها معرفی شده بودند، در جریان تحقیقات تأیید کردند که هیچ
گونه وجهی از این کمپین ها دریافت نکرده اند. یکی از این مؤسسات حتی اظهار داشت که به کلی از این ابتکار بی اطلاع بوده و هیچ ارتباطی با آن نداشته است. این اظهارات، ابعاد جدیدی از ماجرا را آشکار کرد و نشان داد که تبلیغات صورت گرفته نه تنها گمراه کننده بوده، بلکه ممکن است مصداق کلاهبرداری سازمان یافته باشد. این تحولات، فشارهای حقوقی و رسانه ای علیه فرراگنی را افزایش داد و اعتبار حرفه ای او را بیش از پیش زیر سؤال برد. در کنار جریمه های مالی و واکنش های عمومی، این پرونده به یکی از نمادهای برجستهٔ چالش های اخلاقی و قانونی در حوزهٔ تبلیغات دیجیتال و فعالیت های اینفلوئنسری تبدیل شد. تا ژانویه ۲۰۲۴، گزارش شد که پنج پرونده کلاهبرداری علیه فرانی در جریان است و دو مورد دیگر نیز توسط دادستان های کونئو کشف شده است. در آوریل ۲۰۲۴، سازمان رقابت، پرونده جدیدی علیه فرانی به دلیل تبلیغ تخم مرغ های عید پاک در سال های ۲۰۲۱ و ۲۰۲۲ که ظاهراً بدون کمک های مالی مربوطه، برای خیریه پول جمع آوری می کرد، باز کرد. این سازمان خاطرنشان کرد که تحقیقات در مورد همسر سابق فرانی، فدز، را برای تبلیغ مشابه، پس از نتیجه گیری مبنی بر اینکه او به درستی
کمک های مالی مربوطه را برای فروش به خیریه انجام داده است، مختومه اعلام کرده است. در اکتبر ۲۰۲۴، دادستان های عمومی میلان به این نتیجه رسیدند که فرانی در دو پرونده ای که در حال بررسی آنها بود، سود ناعادلانه ای معادل ۲٬۲۲۵٬۰۰۰ یورو، بدون احتساب «سود غیرنقدی»، کسب کرده است و اعلام کردند که به دنبال کیفرخواست علیه او به جرم کلاهبرداری تشدید شده هستند. در دسامبر ۲۰۲۴، فرانی شکایتی را که توسط انجمن مصرف کنندگان ایتالیا علیه او مبنی بر موافقت با پرداخت ۱۵۰ یورو غرامت به هر مصرف کننده ای که با Codacons تماس گرفته بود و ۲۰۰۰۰۰ یورو کمک مالی به خیریه، مطرح شده بود، حل و فصل کرد. گزارش شده است که وکلای او امیدوار بودند که این توافق مانع از آن شود که دادستان های میلان برای او محکومیت کیفری درخواست کنند. کیفرخواست به جرم کلاهبرداری سنگین. در ژانویهٔ ۲۰۲۵، دادستان های شهر میلان اعلام کردند که کیارا فرراگنی، اینفلوئنسر مشهور ایتالیایی، به طور رسمی به اتهام «کلاهبرداری تشدیدشده» تحت پیگرد قانونی قرار گرفته و پروندهٔ او برای رسیدگی قضایی به دادگاه ارجاع شده است. این تصمیم نتیجهٔ تحقیقات گسترده ای بود که در پی رسوایی های مربوط
به تبلیغات خیریهٔ گمراه کننده در سال های گذشته صورت گرفت. بر اساس اعلام مقامات قضایی، دادگاه رسیدگی به این پرونده قرار است در سپتامبر ۲۰۲۵ آغاز شود. در صورت اثبات اتهامات، فرراگنی ممکن است با مجازات حبس تا سقف پنج سال مواجه شود. این پرونده، یکی از مهم ترین نمونه های برخورد قانونی با فعالیت های غیرشفاف در حوزهٔ تبلیغات دیجیتال و اینفلوئنسری در اروپا به شمار می رود و بازتاب گسترده ای در رسانه ها و افکار عمومی داشته است.
فیبل یک بازی ویدئویی رو به انتشار در سبک نقش آفرینی اکشن است که توسط پلی گراند گیمز توسعه یافته و به وسیلهٔ ایکس باکس گیم استودیوز منتشر خواهد شد. این بازی که رخدادهای آن در دنیای خیالی آلبیون روایت می شود، اولین نسخه جدید از این مجموعه بازی ها پس از نسخهٔ "" ساختهٔ لاین هد استودیوز در سال ۲۰۱۲ است. این بازی که به عنوان یک نسخهٔ بازراه اندازی در نظر گرفته شده، قصد دارد این مجموعه را با مکانیک های گیم پلی و جلوه های بصری معاصر به روزرسانی کند و نسل جدید بازیکنان را هدف قرار داده است. "فیبل" قرار است در سال ۲۰۲۶ برای مایکروسافت ویندوز و ایکس باکس سری اکس/اس عرضه شود. توسعهٔ "فیبل" پس از تعطیلی لاین هد استودیوز در اوایل سال ۲۰۱۶ آغاز شد که منجر به لغو بازی "افسانه های فیبل" شد. گمانه زنی ها در مورد ساخت قسمت جدید این بازی در سال ۲۰۱۷ آغاز شد و با تایید رسمی در جریان نمایشگاه ایکس باکس گیمز شوکیس در سال ۲۰۲۰، توجه ها را به خود جلب کرد. از جمله تحولات کلیدی می توان به استخدام نویسنده اصلی، آنا مگیل، و همکاری با ایدوس-مونترال اشاره کرد. روند بازی. "فیبل" یک بازی نقش آفرینی اکشن است که از زاویهٔ دید سوم شخص روایت می
شود. بازیکنان می توانند با استفاده از گزینه های متنوعی از جمله سلاح های سرد برای حملات نزدیک، کمان برای حملات دقیق از راه دور و طلسم های جادویی، در نبردها شرکت کنند.
قانون «لایحه خیریه» که به طور عمومی با عنوان «قانون فرراگنی» شناخته می شود، قانونی است که در سال ۲۰۲۴ در ایتالیا به تصویب رسید. این قانون در واکنش به رسوایی موسوم به «رسوایی پان دورو» مربوط به کیارا فرانی، اینفلوئنسر مشهور ایتالیایی، تدوین شد. در این رسوایی، فرانی به دلیل تبلیغات گمراه کننده در کمپین های خیریه با اتهاماتی از جمله کلاهبرداری و تبلیغات دروغین مواجه شد، که موجی از انتقاد عمومی و واکنش های قانونی را در پی داشت. هدف اصلی این قانون، تنظیم و نظارت بر فعالیت های اینفلوئنسرهایی است که بیش از یک میلیون دنبال کننده در شبکه های اجتماعی دارند. این افراد، به دلیل نفوذ گسترده و توانایی تأثیرگذاری بر رفتار مصرف کنندگان، اکنون تحت نظارت دقیق تری قرار گرفته اند تا از وقوع کلاهبرداری، تبلیغات فریبنده، و سوءاستفاده از اعتماد عمومی جلوگیری شود. قانون فراگنی، اینفلوئنسرهای برجسته را به عنوان «اپراتورهای رسانه ای» طبقه بندی می کند و آن ها را موظف می سازد که در تبلیغات خود شفافیت کامل داشته باشند، محتوای تبلیغاتی را به وضوح مشخص کنند، و از انتشار اطلاعات نادرست یا گمراه کننده خودداری نمایند. همچنین، این قانون شامل م
قرراتی برای کمپین های خیریه ای است که توسط اینفلوئنسرها راه اندازی می شود، از جمله الزام به تخصیص وجوه جمع آوری شده در مدت زمان مشخص و ممنوعیت استفاده تبلیغاتی از نام مؤسسات خیریه بدون هماهنگی قبلی. با تصویب این قانون، ایتالیا به یکی از پیشگامان اروپا در زمینهٔ تنظیم گری فعالیت های دیجیتال و اینفلوئنسری تبدیل شده است، و گامی مهم در جهت حمایت از مصرف کنندگان، ارتقای اخلاق حرفه ای در فضای مجازی، و مقابله با سوءاستفاده های تجاری برداشته است. تاریخچه. قانون فرانی در پاسخ به رسوایی گسترده پاندوروگیت مربوط به کیارا فرانی پیشنهاد شد، پس از آنکه او محصولاتی را تبلیغ کرد که وعده کمک به خیریه را می داد، بدون اینکه قول کمک مالی داده باشد. نخست وزیر جورجیا ملونی اعلام کرد که علیرغم تحریم فرانی از سوی مرجع رقابت به دلیل تبلیغات فریبنده، این رسوایی شکافی را در قانون تنظیم فعالیت های اینفلوئنسرها آشکار کرده است. این قانون توسط وزیر تجارت، آدولفو اورسو، پیشنهاد شد. این قانون در ۲۵ ژانویه ۲۰۲۴ توسط شورای وزیران ایتالیا تصویب شد. با این حال، برخی به دلیل پایین در نظر گرفتن مجازات ها از آن انتقاد کردند. این قانون بخشی از واکنش
های گسترده به فرنی پس از افشای کلاهبرداری او بود که شامل از دست دادن اسپانسرها و مشارکت ها، طلاق، جریمه های بیش از ۱ میلیون یورو و پیگرد قانونی به دلیل کلاهبرداری نیز می شد.
ماری جین باپتیست ساووی (; – ) به عنوان شاهدخت ساووی متولد شد و از طریق ازدواج، دوشس ساووی شد. او که ابتدا در سال ۱۶۶۲ به صورت وکالتی با چارلز لورن ازدواج کرد، خیلی زود از به رسمیت شناختن این پیوند خودداری کرد و این پیوند لغو شد. او در سال ۱۶۶۵ با چارلز امانوئل دوم، دوک ساووی که از خویشاوندان او بود، ازدواج کرد. او که مادر ویکتور آمادئوس دوم ساردینیا بود و شاهد ارتقای دودمان ساووی به پادشاهی بود، خود را مادام رئاله یا مادام رویال نامید. او از سال ۱۶۷۵ به نام پسرش ویکتور آمادئوس دوم، که جانشین شوهرش بود، به عنوان نایب السلطنه ساووی فعالیت می کرد. نایب السلطنه بودن او رسماً در سال ۱۶۸۰ به پایان رسید، اما او قدرت را تا زمانی که پسرش او را از نفوذ بیشتر در ایالت در سال ۱۶۸۴ محروم کرد، حفظ کرد. او میراث معماری قابل توجهی در تورین از خود به جا گذاشت و مسئول بازسازی کاخ ماداما، که محل اقامت خصوصی او بود، بود. در زمان مرگش، او مادر پادشاه ساردینیا و همچنین مادربزرگ دو پادشاه دیگر، لوئیس اول اسپانیا و لویی پانزدهم فرانسه بود. خانواده و دوران کودکی. ماری ژان باپتیست دو ساووا در هتل نمورس در پاریس متولد شد و بزرگ ترین فر
زند از پنج فرزند چارلز آمادئوس، دوک نمورس و همسرش پرنسس الیزابت دو بوربون-وندوم بود. ماری ژان باپتیست از طریق مادرش، نتیجه هنری چهارم فرانسه از پدرش سزار دو بوربون، لژیتیمه فرانسه، بود که مادرش گابریل دِاستره بود. این امر او را به پسرعموی ناتنی لویی چهاردهم تبدیل می کرد و با اکثر خانواده سلطنتی کاتولیک در آن زمان نسبت داشت. او عضو شاخه کادت نمورس از خاندان ساووا بود که در قرن شانزدهم در فرانسه ساکن شده بودند. ماری ژان باپتیست با خواهرش ماری فرانسوا، مادمازل دومال که در سال ۱۶۴۶ متولد شده بود، بزرگ شد. او قبل از ازدواج، مادمازل دو نمورس نامیده می شد. او در جوانی به سالن مادام دو لا فایت معروف رفت و آمد می کرد. این زن بعدها ماری ژان باپتیست را با مادام دو سوینه آشنا کرد. این روابط در طول سال های نایب السلطنه اش، بینشی نسبت به دربار فرانسه به او داد. پدرش در سال ۱۶۵۲ در دوئلی با برادر همسرش فرانسوا، دوک بوفورت، کشته شد. برای چند سال بعد، او و خانواده اش تحت سرپرستی عمویش هنری دوم، دوک جدید نمورس، بودند، اگرچه ماری ژان باپتیست بسیاری از منابع درآمد پدرش را به ارث برده بود. با مرگ هنری در سال ۱۶۵۹، دوک نشین نمورس
به سلطنت بازگشت، اما ماری ژان باپتیست همچنان درآمد را دریافت می کرد. مادرش، الیزابت، با دو دختر خردسال، برای تأمین مسکن مناسب آنها به خانواده مادری اش چشم دوخته بود. مادر الیزابت، شاهزاده خانم لورن بود. مذاکرات ازدواج. خانواده او می خواستند با شارل امانوئل دوم، دوک ساووی، که پسر کریستین ماری فرانسه (عمه ناتنی الیزابت) بود، ازدواج کنند. کریستین ماری، ماری ژان باپتیست، مادر و خواهرش را در سال ۱۶۵۹ برای بررسی به تورین فراخواند. شارل امانوئل علاقه زیادی به ماری ژان به عنوان همسر بالقوه نشان داد. با این حال، کاردینال مازارین به مادرش در مورد طبیعت جاه طلب ماری ژان باپتیست هشدار داده بود و همین امر باعث شد که او این ازدواج را رد کند. کریستین ماری ترتیب ازدواج پسرش با فرانسواز مادلین د'اورلئان را داد که برای مادر سلطه گر، مطیع و آرام بود. این عروسی در سال ۱۶۶۳ برگزار شد. مادموازل دو نمورس پس از بازگشت به فرانسه، توجه شاهزاده جذاب چارلز لورن، وارث دوک لورن، را به خود جلب کرد. دربار پرتغال پیش از این از او درخواست ازدواج کرده بود، اما او پس از کمی مشورت در مورد این موضوع، این درخواست را رد کرد. رتبه شارل مشابه دوک ساو