Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بلافاصله تمامی نسخه های آن فروخته شد. در سال ۱۹۴۸ شفیق اتحادیه بنت النیل را برای کمک به حل مشکلات اجتماعی اولیه زنان و برای اطمینان از گنجاندن آنها در سیاست های کشورشان ایجاد کرد. اتحادیه همچنین با راه اندازی مراکزی برای این منظور در سراسر کشور، راه اندازی دفتر کار و کافه تریا برای زنان شاغل، به ریشه کنی بی سوادی همت گماشت. در فوریه ۱۹۵۱، او موفق شد مخفیانه ۱۵۰۰ زن از دو گروه فمینیستی برجسته مصر (بنت النیل و اتحادیه فمینیستی مصر) را گرد هم آورد. او یک راهپیمایی از مردم را سازماندهی کرد که پس از تجمع مقابل مجلس کشور با یک سری مطالبات عمدتاً مربوط به حقوق اجتماعی و اقتصادی زنان، مجلس را دچار دچار وقفه ای ۴ ساعته کردند. مفیده عبدالرحمان برای دفاع از شفیق در دادگاه در این زمینه انتخاب شد. هنگامی که پرونده به محاکمه رفت، بسیاری از طرفداران بنت النیل در دادگاه حضور یافتند و قاضی، جلسه رسیدگی را برای مدت نامعلومی به تعویق انداخت. با این حال، علیرغم دریافت وعده های رئیس مجلس سنا، حقوق زنان شاهد هیچ پیشرفتی نبود. در ۱۲ مارس ۱۹۵۴، دوریا شفیق در اعتراض به ایجاد کمیته قانون اساسی بدون حضور زنان، دست به اعتصاب غذای هشت رو
زه در سندیکای مطبوعاتی زد. او پس از دریافت یک بیانیه کتبی مبنی بر اینکه رئیس جمهور نجیب به قانون اساسی ای که حقوق زنان را محترم می شمارد متعهد است، به اعتصاب خود پایان داد. در سال ۱۹۵۷ شفیق در اعتراض به رژیم دیکتاتوری رئیس جمهور جمال عبدالناصر دست به اعتصاب غذای دوم در سفارت هند زد. در نتیجه ناصر او را در حصر خانگی قرار داد و انتشار نام و اخبار مرتبط به او را در مطبوعات و نشریاتش قدغن نمود. شفیق پس از حبس خانگی منزوی شد، حتی زمانی که محدودیت جابجایی اش برداشته شد. او آخرین سالهای زندگی خود را صرف خواندن و نوشتن کرد. شفیق به دنبال سانحهٔ سقوط از بالکن منزلش در سال ۱۹۷۵ جان خود را از دست داد. "نیویورک تایمز" از چاپ نکردن آگهی ترحیم او پشیمان شد و سرانجام در سال ۲۰۱۸ آن را چاپ کرد. در ۱۴ دسامبر ۲۰۱۶، گوگل یک دودل را به مناسبت صد و هشتمین سالگرد تولد این نویسنده و کنشگر مدنی به او تقدیم کرد. این دودل در تمام کشورهای جهان عرب قابل مشاهده بود.
عکس شورای فدرال ( ، ) تصویر رسمی شورای فدرال ، دولت سوئیس، است. اعضای شورای فدرال این عکس یادگاری را هر سال در ابتدای ژانویه با ترکیب فعلی شورای فدرال منتشر می کنند. عکس رسمی شورای فدرال اولین بار در سال 1993 منتشر شد. رئیس جمهور فدرال عکاس و تِم عکس را تعیین می کند. رئیس جمهور فدرال معمولاً در وسط قرار می گیرد یا از تصویر متمایز است. معاون رئیس جمهور معمولاً درست در کنار او و کمی در پس زمینه قرار دارد. سایر اعضای شورای فدرال بر حسب سن و سال حول این دو نفر ترکیب بندی می شوند. صدراعظم فدرال نیز در این تصویر حضور دارد. اگر یکی از اعضای شورای فدرال دفتر را ترک کند، معمولاً یک عکس به روز شده شورای فدرال با همان طرح برای سال باقی مانده منتشر می شود. علاوه بر عکس های شورای فدرال که هر سال یک بار گرفته می شود، بلافاصله پس از هر انتخابات شورای فدرال (تجدید کلی شورا یا انتخابات میان دوره ای)، در اتاقی از کاخ فدرال یک عکس گروهی از شورای فدرال جدید گرفته می شود.
پارتی باغ Garden Party یک فیلم کوتاه انیمیشن فرانسوی محصول سال ۲۰۱۷ به کارگردانی شش هنرمند سه بعدی فرانسوی در طول تحصیل در مدرسه انیمیشن MoPA در فرانسه است. این فیلم کوتاه، فیلم فارغ التحصیلی آنهاست. این فیلم کوتاه در تعدادی از جشنواره ها جوایزی را کسب کرده است که در آن جوایز اسکار را برای جایزه بزرگ هیئت داوران برای بهترین انیمیشن دریافت کرد. این فیلم کوتاه نامزد جایزه اسکار بهترین پویانمایی کوتاه در نودمین دوره جوایز اسکار شد.
آریل لین (؛ ؛ ) بازیگر، خواننده، و صداپیشه اهل تایوان است. وی از سال ۲۰۰۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. او با بازی در نقش یوان شیانگ حین در درام تایوانی "با یک بوسه آغاز شد" (۲۰۰۵) و درام فانتزی چینی "پری کوچک" (۲۰۰۶) به شهرت رسید. لین جایزهٔ بهترین بازیگر زن را در چهل و سومین و چهل و هفتمین دورهٔ جایزه زنگ طلایی برای نقش هایش در فیلم های "آنها دوباره می بوسند" (۲۰۰۷) و "درست به موقع با تو" (۲۰۱۱) برنده شد. لین نخستین بار در یک مسابقه زیبایی تایوانی کشف شد. او نخستین حضور خود را در درام تلویزیونی "عشق واقعی ۱۸" (۲۰۰۲) تجربه کرد. لین همچنین در اولین فیلمش "عاشق من باش، اگر می توانی" (۲۰۰۴) نقشی را ایفا کرد که نامزدی بهترین بازیگر زن را در جشنواره فیلم اسب طلایی و جوایز برایش به ارمغان آورد. او پس از بازی در سریال درام "باغ مخفی من ۲" و "قرارداد عشق" در مقابل «مایک هی» محبوبیت بیشتری کسب کرد. او همچنین آهنگ متن را برای "قرارداد عشق" با عنوان «تنها در نیمکره شمالی» خواند که به مدت ۱۲ هفته در صدر جدول کی تی وی و جدول زنگ گوشی قرار گرفت. زندگی شخصی. لین در ییلان تایوان در خانواده ای با درآمد متوسط به دنیا آ
مد. او یک برادر کوچکتر دارد. پدر و مادرش زمانی که او خیلی جوان بود از هم جدا شدند و در دوران دبیرستان طلاق گرفتند. (لین در سال ۲۰۱۴ به آشتی آنها کمک کرد) لین توسط مادرش بزرگ شد و سال ها در فقر زندگی کرد. او مراقبت از خانواده را در سال دوم دبیرستان پس از سکته مغزی مادرش آغاز کرد. در سن ۱۸ سالگی، او در یک مسابقه زیبایی شرکت کرد، زیرا می خواست برنده جایزه شود و برای برادرش یک کامپیوتر جدید بخرد. او مقام اول را به دست آورد. لین همچنین در دانشگاه ملی چنگچی، یک دانشگاه برتر در تایوان پذیرفته شد. او فارغ التحصیل لیسانس ادبیات کره ای بود در حالی که یه طور همزمان به عنوان هنرپیشه پاره وقت کار می کرد. هنگامی که او در چین فیلمبرداری می کرد، چند نفر از همکلاسی هایش برای او جزوه می نوشتند. لین به شدت نزدیک بین است (منفی ۷ دیوپتر) و از لنزهای تماسی استفاده می کند. در ژوئن ۲۰۰۸، پزشکان تشخیص دادند که لین دارای یک کیست ۲ سانتی متری در غده هیپوفیز است، و لین پس از آن در فوریه ۲۰۰۹ تحت عمل جراحی قرار گرفت. در سال ۲۰۱۳، او تصمیم گرفت از حرفه خود فاصله بگیرد. او به بریتانیا رفت و در سال ۲۰۱۴ مدرک کارشناسی ارشد هنرهای بازیگری برا
ی نمایش را از مدرسه مرکزی سلطنتی گفتار و نمایش دانشگاه لندن دریافت کرد. لین در ۲۴ دسامبر ۲۰۱۴، با تاجری به نام «چارلز لین» ازدواج کرد. این زوج توسط دوستان مشترک شان به هم معرفی شدند. در ۲۹ سپتامبر ۲۰۲۱، لین ساعاتی پس از انتشار این خبر توسط رسانه ها، بارداری خود را اعلام کرد. او در ۱۸ اکتبر همان سال دختری به دنیا آورد. او در دوران بارداری خود کتابی نوشت که وقتی در ژانویه ۲۰۲۲ منتشر شد، در صدر فهرست پرفروش ترین کتاب های بوکس دات کام تایوان (چه چاپی و چه الکترونیکی) قرار گرفت. او در نسخه دوبله شده "هربی پرواز می کند" به زبان تایوانی، صداپیشگی نموده است
خولیا مانوئلا کودسیدو استنوس (۵ اوت ۱۸۸۳، لیما – ۸ مه ۱۹۷۹، لیما) یک نقاش پرویی بود و به عنوان یکی از برجسته ترین نمایندگان هنرهای تجسمی پرو، که به نام «ایندیخنیسمو» شناخته می شود، شهرت داشت. زندگی. خولیا کودسیدو در ۵ اوت ۱۸۸۳ در لیما دیده به جهان گشود. والدین او، برناردینو کودسیدو اویاکه، حقوقدان و دیپلمات، و ماتیلده استنوس کارنیو، اصالتاً از شمال پرو بودند.کودکی خود را در کنار خواهر بزرگ ترش، ماتیلده، و برادر کوچک ترش، برناردینو خوزه، سپری کرد. تحصیلات ابتدایی اش را در کالج سن پدرو، واقع در مرکز لیما، آغاز نمود و در سال ۱۸۹۹ با موفقیت به پایان رساند. خولیا کودسیدو در هفده سالگی همراه با خانواده اش به اروپا سفر کرد و از کشورهای سوئیس، اسپانیا، انگلستان و فرانسه بازدید کرد. دو کشور آخر به دلیل انتصاب پدرش به عنوان کنسول پرو مقصد این سفر قرار گرفتند. اقامت او در اروپا که با دوره معروف به «دوران زیبا» مصادف بود، نخستین گرایش های او به هنر را شکل داد. خولیا نخستین آموزش رسمی هنری خود را در کارگاه تئوفیلو کاستیلو در «کویینتا هیرن» دریافت کرد، جایی که به مدت سه ماه به عنوان کارآموز فعالیت داشت. تا سال ۱۹۱۹، خولیا
کودسیدو در مدرسه ملی هنرهای زیبای پرو حضور داشت و در کارگاه دانیل هرناندز آموزش می دید. در سال ۱۹۲۲، درخواست انتقال به کارگاه خوزه سباگال را داد که در سال ۱۹۲۰ به عنوان استاد دستیار نقاشی منصوب شده بود. خولیا با ورود به مدرسه ملی هنرهای زیبا (ENBA)، گروهی پنج نفره را با ترزا کاروالو، النا ایزکوئه (نقاشی)، کارمن ساکو (مجسمه سازی) و بئاتریس نویمن (عکاسی هنری) تشکیل داد. این زنان به نمایندگان جریان هنری نوظهوری تبدیل شدند که به عنوان اولین زنانی که به این مدرسه نوپا پیوستند، شناخته شدند. در دهه ۱۹۲۰، خولیا کودسیدو یکی از برجسته ترین نمایندگان نقاشی بومی گرا بود و از جمله معدود زنانی به شمار می رفت که در مدرسه ملی هنرهای زیبای پرو ثبت نام کرده بودند. هنر. خولیا کودسیدو پس از اتمام تحصیلاتش در سال ۱۹۲۴، نخستین نمایشگاه انفرادی خود را در تالار آکادمی ملی موسیقی السدو در سال ۱۹۲۹ برگزار کرد. او به عنوان هنرمندی با «تمایل به بومی گرایی» توصیف شده است، که به واسطه طبیعت هنری و توانایی اش در ترکیب رنگ و طراحی در سبک بیان گرایانه اش متمایز بود. دو سال بعد، آثار خود را در دانشگاه سن مارکوس در لیما، پرو به نمایش گذاشت. در
سال ۱۹۳۱، پس از دستیار بودن در کارگاه سباگال، به عنوان استاد طراحی و نقاشی در مدرسه ملی هنرهای زیبای پرو منصوب شد. در سال ۱۹۳۶، خولیا کودسیدو نخستین نمایش خود در ایالات متحده را در «استودیوهای دلفیک آلما رید» در شهر نیویورک برگزار کرد. نقاشی های او با عناوین "بازار" و "خرمن کوبی در آند" بخشی از این نمایشگاه بودند. در سال ۱۹۴۳، خولیا کودسیدو آثار خود را در مجموعه آمریکای لاتین موزه هنر مدرن به نمایش گذاشت. او در سال ۱۹۵۳ به پاریس بازگشت و در «پتیت پالاس» به همراه هنرمند بولیویایی، مارینا نونیز دل پرادو، و مجسمه ساز برزیلی، ایرنه آرنائو، آثار خود را به نمایش گذاشت. کودسیدو همچنین در نمایشگاه های گروهی و انفرادی متعددی شرکت کرد. در سال ۱۹۵۹، دوباره در موزه هنر مدرن نمایشگاهی برگزار کرد. سبک اکسپرسیونیستی خولیا کودسیدو، همراه با استفاده خلاقانه از رنگ و طراحی، و تأثیر شدید فرهنگ بومی پرو در آثارش، باعث تمایز او از دیگر هنرمندان هم عصرش شد. رویکرد او به پرسپکتیو و حس قوی او در استفاده از رنگ، آثارش را از نگاه دیگر هنرمندان به عنوان «تزیینی» توصیف کرده است. تحقیقات و علاقه کودسیدو به فرهنگ بومی پرو در هنرهایش، در
سال های بعد به رویکردی مدرن تبدیل شد، به طوری که او به سوی انتزاع گرایش پیدا کرد.
ناتالیا ولادیمیروونا بارانسکایا (به روسی: Наталья Владимировна Баранская؛ زادهٔ ۳۱ ژانویه ۱۹۰۸ - درگذشتهٔ ۲۹ اکتبر ۲۰۰۴) نویسنده ای بود که داستان های کوتاه و رمان هایی به زبان روسی می نوشت. او به دلیل تصویر واقع گرایانه ای که از زندگی روزمرهٔ زنان شوروی ارائه می داد، به شهرت بین المللی دست یافت. زندگی. بارانسکایا در سال ۱۹۰۸ در سن پترزبورگ روسیه به دنیا آمد. او در سال ۱۹۲۹ از دانشگاه دولتی مسکو با مدرک زبان شناسی و قوم شناسی فارغ التحصیل شد. در سال ۱۹۴۳، همسرش در جنگ جهانی دوم درگذشت و او به عنوان یک بیوهٔ جنگ، تنها ماند. در آن زمان، او دو فرزند داشت و دیگر هرگز ازدواج نکرد. بارانسکایا در کنار بزرگ کردن فرزندانش، به عنوان راهنمای موزه مشغول به کار شد و در موزه های ادبی و موزهٔ پوشکین در مسکو فعالیت کرد. پس از بازنشستگی از موزه در سال ۱۹۶۶، او شروع به نوشتن داستان کرد و اولین داستانش در سال ۱۹۶۸ در مجلهٔ ادبی روسی «نووی میر» منتشر شد. او در سال ۲۰۰۴ در مسکو درگذشت. آثار منتشر شده. معروف ترین اثر بارانسکایا، رمان «یک هفته مثل بقیه» است که برای اولین بار در سال ۱۹۶۹ در مجلهٔ «نووی میر» منتشر شد. این رمان باعث شه
رت بین المللی او شد.در سال ۱۹۷۱، این رمان با عنوان «ساعتی زنگ دار در کمد» توسط بئاتریس استیلمن به انگلیسی ترجمه و در مجلهٔ آمریکایی «کتاب سرخ» منتشر شد.ترجمهٔ دیگری از این رمان توسط امیلی لرمن در سال ۱۹۷۴ در مجله ماساچوست ریویو با عنوان «یک هفته مانند هر هفته دیگر» منتشر شد که ترجمه ای آزاد از عنوان اصلی روسی رمان بود. رمان «یک هفته مثل بقیه» روایتی اول شخص از یک هفته از زندگی اولگا ورونکووا، یک دانشمند محقق ۲۶ ساله و مادر دو فرزند است. اولگا شغلی تمام وقت دارد و با لیستی بی پایان از مسئولیت های خانه مواجه است. او دائماً در حال عجله است و اغلب کم خوابی می کشد. روزهای او قبل از ساعت ۶ صبح شروع می شود و پس از نیمه شب به پایان می رسد. او آن قدر مشغول است که حتی وقت و انرژی تعمیر قلاب سوتینش را هم ندارد. وقتی اولگا در محل کار با «پرسشنامه ای برای زنان» مواجه می شود، مجبور می شود به زندگی روزمرهٔ خود فکر کند. این پرسشنامه از او و همکاران زنش می خواهد زمان صرف شده برای کارهای خانه، مراقبت از کودکان و اوقات فراغت را در یک هفته محاسبه کنند. اولگا با طنز می گوید که تنها سرگرمی اش دویدن است: دویدن به فروشگاه، دویدن به
سمت اتوبوس و همیشه با کیسه های سنگین مواد غذایی در دست. پرسشنامه همچنین از او می خواهد محاسبه کند چند روز کاری را در سال به دلیل مریضی فرزندانش از دست داده است. وقتی متوجه می شود که ۷۸ روز کاری را از دست داده، احساس گناه و خودآگاهی به او دست می دهد. این رمان دیدگاهی دقیق و واقع گرایانه از زندگی روزمرهٔ زنان شوروی در دههٔ ۱۹۶۰ ارائه می دهد بارانسکایا بیش از سی داستان کوتاه و رمان منتشر کرد که بسیاری از آن ها به زندگی و مشکلات زنان شوروی می پردازند. او علاوه بر انتشار داستان هایش در مجلات ادبی، چندین مجموعه داستان نیز منتشر کرد، از جمله «یک سوگند بی فایده» (۱۹۷۷)، «رنگ عسل تیره» (۱۹۷۷) و «زنی با چتر» (۱۹۸۱). در سال ۱۹۸۹، مجموعه ای از هفت اثر او در ایالات متحده با عنوان: «مجموعه رمان ها و داستان ها: یک هفته مثل بقیه» توسط پیتا مونک به انگلیسی ترجمه شد. تمرکز بارانسکایا بر شخصیت پردازی و پیشبرد آرام داستان ها از طریق اتفاقات و جزئیات است. برای مثال، داستان «رابطهٔ پتونین» که از دیدگاه یک مرد روایت می شود، جنبه های کوچک بوروکراسی شوروی را آشکار می کند، در حالی که داستان «لوبکا» به اصلاحات یک نوجوان بزهکار می پرداز
لو LOU یک انیمیشن کوتاه آمریکایی محصول سال ۲۰۱۷ به نویسندگی و کارگردانی دیو مولینز و محصول پیکسار است. این فیلم در کنار ماشین ها ۳ در ۱۶ ژوئن ۲۰۱۷ به نمایش درآمد. این فیلم نامزد جایزه اسکار بهترین پویانمایی کوتاه در نودمین دوره جوایز اسکار شد. داستان. جعبه گمشده در یک زمین بازی مهدکودک خانه لو، موجودی است که از اقلام بی معنای مختلف ساخته شده است (که نامش از سه حرف موجود در علامت روی جعبه تشکیل شده است). پس از هر دوره استراحت، لو اسباب بازی ها و وسایلی را که بچه ها پشت سر گذاشته اند را برمی دارد، آنها را در جعبه می گذارد و به طور نامحسوس صاحبانشان را تشویق می کند که آنها را هنگام بازگشت پیدا کنند. قلدری به نام جی.جی. شروع به دزدیدن اسباب بازی از بچه های دیگر و گذاشتن آنها در کوله پشتی خود می کند. لو از این موضوع عصبانی می شود و زمانی که جی جی آخرین بچه در زمین بازی است تصمیم می گیرد کوله پشتی جی جی را بردارد. جی جی او را در حین عمل دستگیر می کند و تعقیب و گریز آغاز می شود و لو دائماً شکل خود را تغییر می دهد تا گرفتار نشود. در حین تعقیب و گریز، لو متوجه می شود که برچسب نام روی لباس زیر جی جی با برچسب نام روی یک
اسباب بازی در پایین جعبه مطابقت دارد، سگی که یک بچه بزرگتر از جی.جی دزدیده بود. چند سال قبل لو سگ را به جی جی نشان می دهد، اما از دادن آن به او خودداری می کند تا اینکه جی.جی. اسباب بازی هایی که دزدیده را پس می دهد. جی.جی. در ابتدا اسباب بازی ها را با ناراحتی برمی گرداند، اما وقتی دختری با سپاسگزاری او را در آغوش می گیرد، تعجب می کند. او شروع می کند به لذت بردن از بازگرداندن اقلام باقی مانده، پیدا کردن چند دوست جدید در این فرآیند، که به نوبه خود به او انگیزه می دهد تا صاحبان تک تک کالاها را در جعبه پیدا کند. با بازگشت به جعبه برای آخرین بار، جی.جی. متوجه می شود که لو دیگر حضور ندارد، زیرا تمام قطعات او توسط صاحبان آنها ادعا شده است. جی.جی. می بیند که سگ مخملی او آخرین اسباب بازی باقی مانده است و با خوشحالی آن را پس می گیرد. یک توپ فوتبال در نزدیکی او فرود می آید و او تصمیم می گیرد به دو پسر دیگر بپیوندد تا یک بازی صید کنند.
اوژنی لو برون که به نام مادام رشدی نیز شناخته می شود (درگذشته ۱۶ اکتبر ۱۹۰۸)، یک روشنفکر فمینیست پیشگام فرانسوی تبار در مصر، میزبان تأثیرگذار محافل ادبی و دوست نزدیک هدی شعراوی بود. اوایل زندگی و ازدواج. اوژنی لو برون در فرانسه متولد شد و در خانواده ای از طبقه متوسط رو به بالا رشد یافت. او تحصیلات عالی داشت و در زندگی روشنفکرانه نخبگان فرانسوی فعالانه شرکت می کرد. به عنوان دختری از یک خانواده طبقه متوسط با امنیت مالی نسبی اندک، جایگاه آینده او در جامعه به طور کامل توسط جایگاه همسر آینده اش تعیین می شد. اوژنی در زمان حضور حسین رشدی پاشا، زمین دار برجسته مصری، در فرانسه با او آشنا شد. رشدی در خانواده ای ثروتمند با اصالت ترک در قاهره متولد شد و برای تحصیل به ژنو و سپس فرانسه اعزام شد. لو برون با رشدی ازدواج کرد، که در آینده به نخست وزیر مصر (۱۹۱۴–۱۹۱۷) تبدیل شد. پس از اتمام تحصیلات رشدی در فرانسه، لو برون در سال ۱۸۹۲ همراه با او به قاهره بازگشت تا رشدی در سلسله ای از مناصب برجسته در دولت استعماری مصر ایفای نقش کند. فمینیست. پس از انتقال به قاهره و انجام مطالعات دینی لازم، اوژنی لو برون به اسلام گروید. او استدلال
کرد که با بررسی دقیق قرآن و برخلاف باور عمومی غربی، اسلام می تواند نیرویی برای آزادی بخشی باشد و حقوق مهم بسیاری را برای زنان فراهم آورد. او به عدالت اسلامی برای زنان علاقه مند شد و اغلب در جلسات دادگاه های اسلامی حضور می یافت. سوءاستفاده های ادعاشده از حقوق زناشویی زنان که لو برون در تصمیمات قضات مشاهده می کرد، بعدها موضوع اصلی کتابش "حرم و زنان مسلمان" شد. او سعی داشت تفاوت میان اسلام به عنوان یک دین و "تحریفاتی که نهادهای دینی فاسد و شخصیت های قدرتمند در آن ایجاد کرده بودند" را برجسته کند. لو برون همچنین استدلال کرد که بسیاری از رسوم مصری که به طور معمول به اسلام نسبت داده می شوند، در واقع تنها سنت های اجتماعی هستند. به ویژه، او بر این باور بود که حجاب (پوشاندن صورت) و انزوای زنان، الزامات اسلامی نیستند. با تجربه سبک زندگی حرم سرا پس از نقل مکان به قاهره، لو برون معتقد بود که تمرکز مقامات غربی بر پایان دادن به این سنت نادرست است و در عوض نشان دهنده سیستم اجتماعی بزرگ تری است که زنان طبقه بالا را از فضای عمومی حذف می کند. در کتاب "حرم و زنان مسلمان"، لو برون استدلال کرد که سیاست غربی "پدیده ای را رمزآلود ج
لوه می دهد که صرفاً بخشی از خانه بوده که زنان و کودکان در آن زندگی روزمره خود را سپری می کنند… [زنان] جایگاه هایی را برای خود در میان انتخاب های در دسترس شان مذاکره می کردند، به شکلی که با میزان دسترسی شان به منابع و امتیازات تعدیل می شد." لو برون باور داشت بهترین راه برای مذاکره در مورد جداسازی بین عرصه های عمومی و خصوصی، فعالیت های روشنفکری است. از همین رو، او از اواسط دهه ۱۸۹۰ میزبان یکی از برجسته ترین محافل هفتگی زنان در خانه خود در مصر بود. اگرچه تمرکز اصلی این محافل بر بحث های ادبی بود، اما موضوعات سیاسی مهم نیز به طور گسترده مورد بحث قرار می گرفتند. در یکی از مناسبت ها، لو برون اظهار داشت که موضوعات شامل "فمینیسم، سینماگراف، ساده لوحی آمریکایی ها، شورش مشت زن ها، تفسیر رؤیاها، و کارل مارکس" بودند. نام اثرو تو متن ترجمه کن علاوه بر گردهمایی های هفتگی در محفل ادبی اش، اوژنی لو برون مدافع آموزش زنان نیز بود. او استدلال می کرد که اگرچه "اولین وظیفه یک زن نسبت به خانواده اش است، او می تواند این وظیفه را بهتر انجام دهد اگر تحصیلات خوبی داشته باشد". در کتاب "طردشدگان"، لو برون از ضرورت آموزش زنان فقیر و همچنی
ن نخبگان حمایت کرد. به ویژه، او زندگی زنانی را مطالعه کرد که به دلیل غیبت همسر به عنوان سرپرست خودکفای خانواده فعالیت می کردند. لو برون دریافت که پس از بیوه شدن یا رها شدن توسط همسران، اکثر زنان فقیر به شبکه اجتماعی قابل اتکا دسترسی ندارند و ناچار به کار می شوند. او استدلال کرد که وظیفه اخلاقی جامعه، فراهم کردن امکان آموزش برای تمامی زنان است.
غار لادیز نام یک غار در شهر لادیز از توابع شهرستان میرجاوه در استان سیستان و بلوچستان است که در فهرست آثار طبیعی ملی به ثبت رسیده است. غار طبیعی لادیز در فاصله ۳ کیلومتری شهر لادیز و در ۱۵ کیلوق شهر میرجاوه قرار دارد. این غار ارتفاعی حدود ۵.۲ متر و طولی حدود ۱۵ کیلومتر دارد. در تمام فصول سال، در کف و دیواره های این غار شگفت انگیز جویبارهایی سرازیر می شوند و صدای افتادن قطرات درشت آب به درون جویبارهای جاری و انعکاس صدای آن در فضای غار، موسیقی دلنشینی را برای هر مسافری فراهم می کند.آبشار لادیز هم در ۳ کیلومتری غار لادیز واقع شده است.
آناستازیا زاواراتنیوک (؛ – ) بازیگر، مجری تلویزیون و خواننده اهل روسیه بود. او بیشتر برای نقش اصلی اش در سریال "دایه زیبای بچه من" (۲۰۰۴–۲۰۰۹) شهرت داشت. زاواراتنیوک همچنین در بیش از ۳۰ فیلم و سریال تلویزیونی نقش آفرینی کرده است. اوایل زندگی. زاواراتنیوک در ۳ آوریل ۱۹۷۱ در آستراخان به دنیا آمد. مادرش، والنتینا بوریسوونا زاواراتنیوک یک هنرمند مردمی فدراسیون روسیه بود که در گروه تئاتر جوانان آستراخان کار می کرد. پدرش، یوری زاواراتنیوک نیز در تلویزیون کار می کرد و عضو آکادمی تلویزیون روسیه بود. زاوروتنیوک در تئاتر هنری مسکو هنر رقص و بازیگری را فرا گرفت. وی در سال ۱۹۹۱ در نخستین فیلم خود که یک اقتباس سینمایی از"ماری" بود، بازی کرد. حرفه. پس از فارغ التحصیلی از مدرسه تئاتر هنری مسکو در سال ۱۹۹۳، او به هدایت و نظارت اولگ تاباکف به بازیگری روی آورد. طی بیش از ۱۰ سال حضور در تئاتر، او در ۲۹ نمایش بازی کرد. زاواراتنیوک بابت بازی در سریال تلویزیونی "دایه زیبای بچه من"، که بازسازی سریال آمریکایی "دایه" است، شهرت یافت. عوامل سازنده با او تماس گرفت و بازی در آن سریال را به او پیشنهاد نمودند که هیچ پیز درباره اش نمی دانست
. لهجه اوکراینی او در این سریال از اولگا بلوک-میریمسکایا، یکی از همکارانش در تئاتر مسکو به عاریت گرفته شده بود. زاواراتنیوک علاوه بر بازیگری به عنوان مجری نیز فعالیت می کرد. در سال ۲۰۰۵، او جایگزین تینا کاندلاکی در برنامه «ترانه خوب» در شبکهٔ تلویزیونی TRK اوکراین شد. او همچنین در فصل اول برنامهٔ «دو ستاره» به همراه میخائیل بویارسکی شرکت کرد که به مقام دوم رسیدند. زندگی خصوصی. زاوروتنیوک سه بار ازدواج کرد. نخستین ازدواج او با یک تاجر و خلباس جنگی روس بود که تبار آلمانی داشت و ۱۲ سال از او بزرگتر بود اما این ازدواج تنها یک سال به طول انجامید. ازدواج دوم او با دیمیتری استریوکوف، نمایشگاه دار و تاجر اتومبیل بود که با او یک آژانس املاک و مستغلات در آمریکا (در شهرهای شیکاگو و لس آنجلس) افتتاح و اداره کرد. آنها دو فرزند داشتند، آنا و میخائیل. آنا از دانشگاهی در نیویورک فارغ التحصیل شد و در آنجا به عنوان تهیه کننده کار می کند. میخائیل در رشتهٔ حقوق بین الملل از پژوهشکده دولتی روابط بین المللی مسکو فارغ التحصیل شد. از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۸ او با بازیگر و همبازی در سریال پرستاره زیبای من سرگئی ژیگونوف رابطه ای را آغاز کرد.
در ۲۲ سپتامبر ۲۰۰۸، او با اسکیت باز هنری «پیتر چرنیشف» در کلیسای فوروس در شبه جزیره کریمه ازدواج کرد. در اکتبر ۲۰۱۸، این زوج صاحب یک دختر به نام میلا شدند. بیماری و مرگ. در سپتامبر ۲۰۱۹، گزارش شد که زاوروتنیوک از حوالی زمان تولد دخترش، میلا، در اکتبر ۲۰۱۸، به مرحله ۴ سرطان مغز مبتلا شده بود و البته شایعاتی مبنی بر تشخیص بیماری او در اوایل اوت ۲۰۱۹ بر سر زبان ها بود، زمانی که طرفدارانش، آثار بهبودیافته یک زخم را روی گردن او مشاهده کردند که به نظر می رسید ناشی از یک بافت برداری برای تشخیص سرطان باشد. در ماه مه ۲۰۲۰، تأیید شد که زاوروتنیوک مبتلا به گلیوبلاستوما است. زاوروتنیوک در ۲۹ مه ۲۰۲۴ در سن ۵۳ سالگی بر اثر این تومور مغزی در مسکو درگذشت. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "عاشقانه های اداری. زمان ما" اشاره نمود.
توسو نوکواندا امبِدو (؛ زادهٔ ۸ ژوئیه ۱۹۹۱) بازیگر اهل آفریقای جنوبی است. او به خاطر ایفای نقش در مجموعه درام نوجوانانهٔ آفریقای جنوبی به نام "دختر نوجوان" به شهرت رسید که برای آن به طور متوالی در سال های ۲۰۱۷ و ۲۰۱۸ نامزد دریافت جایزه امی بین المللی شد. امبِدو بعدها در فهرست ۳۰ شخص زیر ۳۰ سال از سوی مجله "فوربز" در سال ۲۰۱۸ قرار گرفت. در سال ۲۰۲۱، او در مجموعه تلویزیونی کوتاه آمازون پرایم ویدئو به نام "راه آهن زیرزمینی" در نقش کُورا بازی کرد که او را به اولین بازیگر زن اهل آفریقای جنوبی تبدیل کرد که در یک مجموعه تلویزیونی آمریکایی نقش اصلی را ایفا می کند. این نقش باعث شد که او جایزه ایندیپندنت اسپیریت را برای بهترین بازیگر زن در یک سریال جدید دریافت کند. سپس او در فیلم تاریخی آمریکایی "پادشاه زن" (۲۰۲۲) در نقش ناوی بازی کرد که اولین تجربه سینمایی او بود. اوایل زندگی و تحصیلات. امبِدو در مرکز پزشکی میدلندز در پیترماریتسبرگ، کوازولو-ناتال، آفریقای جنوبی به دنیا آمد. مادرش از تبار زولو و پدرش از تبارهای سوتو و کوسا بود. او در منطقه پلهم توسط مادربزرگش بزرگ شد، که پس از درگذشت والدینش در سنین پایین، سرپرستی قانو
نی او را بر عهده گرفت. امبِدو ابتدا در مدرسه ابتدایی پلهم و سپس در دبیرستان دخترانه پیترماریتسبرگ تحصیل کرد. او بعداً به دانشگاه ویتواترسرند (ویتس) رفت و در رشته تئاتر فیزیکی و مدیریت هنرهای نمایشی تحصیل کرد و در سال ۲۰۱۳ فارغ التحصیل شد. امبدو همچنین در سال ۲۰۱۲ یک دوره در استودیو بازیگری استلا آدلر در نیویورک سیتی گذراند.
رالی مونت کارلو ۲۰۱۸ (به طور رسمی با نام ۸۶امین رالی اتومبیلرانی مونت کارلو شناخته می شود) یک رویداد اتومبیل رانی برای خودروهای رالی بود که طی چهار روز بین ۲۵ و ۲۸ ژانویه ۲۰۱۸ برگزار شد. این هشتاد و ششمین دوره رالی مونت کارلو رقم زد و اولین دور از مسابقات رالی قهرمانی جهان ۲۰۱۸ و دسته های پشتیبانی آن، مسابقات قهرمانی WRC-2 و WRC-3 بود. این رویداد که در شهر گپ، اوت آلپ در بخش اتز-آلپ فرانسه، در طول هفده مرحله ویژه با مسافت رقابتی مسابقه برگزار شد.
قافیه های طغیانگر (انگلیسی: Revolting Rhymes) یک فیلم تلویزیونی درام کمدی فانتزی بریتانیایی است که برای نمایش نوشته شده و به کارگردانی یاکوب شوه و یان لاشاور بر اساس کتابی به همین نام نوشته رولد دال در سال ۱۹۸۲ و تصویرگری کوئنتین بلیک ساخته شده است. این فیلم دو قسمتی با بازگویی و در هم تنیدگی پنج داستان از شش افسانه کتاب، توسط مجیک لایت پیکچرز تولید شده است. این فیلم در برلین و کیپ تاون انیمیشن شد. این برنامه از BBC One در بریتانیا و از PBS در ایالات متحده پخش شد. یکی از قسمت ها نامزد جایزه اسکار بهترین پویانمایی کوتاه در نودمین دوره جوایز اسکار شد.
ولترین دو کلر (به انگلیسی: Voltairine de Cleyre)، زادهٔ ۱۷ نوامبر ۱۸۶۶ در لسلی میشیگان، درگذشتهٔ ۲۰ ژوئن ۱۹۱۲ در شیکاگو، شاعر و نویسندهٔ آنارشیست آمریکایی بود. او از توماس پین، مری ولستون کرافت، کلارنس دارو، هنری دیوید ثورو، بیگ بیل هیوود و بعدها یوجین دبز تأثیر پذیرفت و بعدها از نزدیک با مکس نتلاو، پیتر کروپتکین، لوئیز میشل و فرناندو تاریدا دل مارمول آشنا شد. کسی که پس از اعدام معترضان های مارکت در سال ۱۸۸۷، به آنارشیسم گروید و تا پایان بدان وفادار ماند. زندگی نامه. ولترین دو کلر در کنار لوئیز میشل، اما گلدمن و لوسی پارسونز از مهمترین چهره های زن تاریخ آنارشیسم است. گلدمن که زندگینامهٔ دو کلر را نوشته، او را «بااستعدادترین آنارشیستی که آمریکا تا به حال پرورده است» نامید. زندگینامهٔ ولترین دو کلر با عنوان "زندگی زنی آنارشیست: ولترین دو کلر، انقلابی آمریکایی" به قلم پل آوریش منتشر شده است. آثار. مقالات اشعار