Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
، اما آن ها به طور مستقیم با یکدیگر روبرو نمی شدند. هر کدام از شخصیت ها، شخصیتهای غیرقابل بازی های (NPC) خاص خود را داشتند که به آن ها در فرار از شهر کمک می کردند. این NPCها، اگرچه در نسخه نهایی بازی نیز حضور داشتند، در نسخه ۱/۵ به طرز قابل توجهی متفاوت بودند. داستان. در حالی که داستان نسخه ۱٫۵ به طور کلی شبیه به نسخه نهایی بود، برخی جنبه ها متفاوت بودند. از آنجا که توسعه دهندگان تصور می کردند بازی اول خیلی موفق نخواهد بود، قرار بود این نسخه به عنوان پایان مجموعه بازی عمل کرده و تمام سوالات بی پاسخ را جواب دهد. شرکت آمبرلا، به جای اینکه از مسئولیت های خود در قبال اتفاقات رزیدنت اویل شانه خالی کند، به طور کامل بر اساس شهادت اعضای باقی مانده تیم استارز تعطیل می شد. ویروس تی در سراسر شهر رکون توسط موجودات فراری از آزمایشگاه های زیرزمینی آمبرلا پخش شده بود. پس از فرار از ایستگاه پلیس که ظاهری مدرن تر داشت (چون ایده موجود در بازی نهایی جهت نشان دادن آن به عنوان یک موزه سابق هنوز شکل نگرفته بود)، هر دو شخصیت به فاضلاب می روند تا آزمایشگاه مخفی آمبرلا را پیدا کنند و در نهایت مجبور می شوند با ویلیام برکین بجنگند. از
آنجا که بخش زیادی از متن داستان و همچنین ویدیوهای بازی در نسخه های درزکرده وجود ندارد، گردآوری جزئیات خاص دشوار است. توسعه. رزیدنت اویل ۲ در ابتدا برای انتشار در ماه مه ۱۹۹۷ برنامه ریزی شده بود و شینجی میکامی نقش تهیه کننده و هیدکی کامیا نقش کارگردان را بر عهده داشتند. ویژگی های آزمایشی این بازی شامل ۱- تعداد زیادی زامبی در هر صحنه از بازی بود که با کاهش تعداد پلی گونها ممکن شده بود و ۲- هیولاها به تدریج دچار جهش شوند. هم پس زمینه های پیش ساخته بازی و هم لباس های شخصیت های اصلی می توانستند بر اساس رویدادهای داستانی و آیتم هایی که شخصیت ها داشتند، تغییر کنند. با این حال، زمانی که نسخه ۱٫۵ به انتشار نزدیک شد و ۶۰ تا ۸۰ درصد تکمیل شده بود، هیچ کس در کپکام از آن راضی نبود. میکامی در مصاحبه ای در سال ۱۹۹۸ گفت که «هیچ عنصر خاصی درون بازی خسته کننده نبود. کلیت بازی خسته کننده بود» و در مصاحبه ای دیگر اضافه کرد که بازی «سرگرم کننده نبود». ایستگاه پلیس شهر راکون که در ابتدا به شدت از فیلم «"حمله به کلانتری ۱۳"» الهام گرفته شده بود، از نظر بصری در مقایسه با عمارت اسپنسر جذابیت نداشت و بعداً، بر اساس عکس هایی که تیم توس
عه دهنده به خاطر گرفتن آن ها «توبیخ شده بود»، بازطراحی شد. علاوه بر این، تعداد کم پلی گون ها باعث می شد زامبی ها، علیرغم تعداد زیادشان به اندازه کافی ترسناک نباشند. تیم توسعه دهنده عدم ارتباط این بازی با بازی قبلی را دوست نداشت، بنابراین نوبورو سوگی مورا که در آن زمان یک فیلمنامه نویس حرفه ای بود، به عنوان مشاور وارد کار شد. او به آن ها توصیه کرد که توسعه بازی را از نو شروع کنند تا مشکلات را برطرف کنند. اولین تأخیر بازی، که در فوریهٔ ۱۹۹۷ اعلام شد، تاریخ انتشار را به اوت موکول کرد، زیرا روی بازی دوباره کار شده و در نهایت به آنچه امروز «رزیدنت ایول ۲» نامیده می شود، تبدیل شد. این تأخیر به توسعه دهندگان اجازه داد تا کد اصلی بازی را بهبود بخشند، که بعداً داده کاوان آن ها را به عنوان دارای جنبه هایی توصیف کردند که «به خوبی بهینه نشده بودند». در این میان، از نسخه های مختلف "۱٫۵" برای تبلیغ بازی در دموها و نمایشگاه های تجاری استفاده شد. این در حالی بود که آخرین حضور عمومی "۱٫۵" به طور گسترده در نمایشگاه بازی توکیو در آوریل ۱۹۹۷ است و "Hyper PlayStation Remix"، یک مجله بازی ژاپنی، ظاهراً تا دسامبر ۱۹۹۷ به محتوای نسخ
ه "۱٫۵" دسترسی داشته است. این موضوع، به همراه وضعیت افسانه ای بازی، باعث سردرگمی هواداران شد، زیرا ویدیوی تبلیغاتی از E3 سال ۱۹۹۷ صحنه هایی از هر دو نسخهٔ ۱٫۵ و نسخهٔ اولیهٔ ۲ را با هم ترکیب کرده بود و باعث شد هواداران فکر کنند نسخهٔ سومی وجود دارد. رزیدنت اویل: ویرایش کارگردان برای پر کردن شکاف ناشی از تأخیر منتشر شد. نسخهٔ ژاپنی رزیدنت اویل: ویرایش کارگردان (نسخه Dual Shock) شامل یک دیسک جایزه بود که کلیپ هایی از محتوای حذف شده مانند آزمایشگاه در حال سوختن، مبارزه با میمون های زامبی و یک هیبرید انسان–عنکبوت را در خود داشت. یکی از نسخه های دموی اولیهٔ رزیدنت ایول ۲ حاوی پس زمینه ها و موارد باقی مانده از نسخهٔ ۱٫۵ روی دیسک بود که برای تلاش های بعدی در بازسازی بازی از دست رفته، حیاتی شد. نسخهٔ غیررسمی. در حالی که کپ کام هرگز نسخه ای رسمی از این بازی منتشر نکرد، شایعات اینترنتی دربارهٔ گردش نسخه های توسعه یافتهٔ بازی در اواخر دههٔ ۱۹۹۰ و اوایل دههٔ ۲۰۰۰ رایج بود و بازی چندین بار هدف شایعات و ادعاهای بدون اثبات دربارهٔ داشتن نسخه های آن توسط افراد قرار گرفت. یک نسخهٔ دموی نیمه کامل، که اغلب «نسخهٔ ۴۰٪» نامیده می
شود، در سال ۲۰۰۷ توسط یک کلکسیونر خصوصی به دست آمد. همین نسخه در سال ۲۰۱۲ به عنوان پایه ای برای یک ماد بازسازی توسعه یافته توسط تیم IGAS (I've Got A Shotgun) استفاده شد. نسخه ای قابل بازی از کار IGAS در فوریهٔ ۲۰۱۳ منتشر شد. بیشتر افراد این نسخه را به عنوان نسخه «درب جادویی زامبی» (MZD) می شناسند و به عنوان پایه و اساس مادهای بعدی و وصله های بازسازی شده توسط تیم های دیگر عمل کرده است. یک نسخهٔ نادرست از نسخهٔ اصلی «۴۰٪ ساخت» در ژوئن ۲۰۱۳ منتشر شد و متعاقباً نسخهٔ درست و بدون واترمارک از نسخهٔ اصلی دیسک تیم IGAS منتشر شد. میراث. کپ کام در نسخهٔ دِلوکس بازسازی رزیدنت ایول ۲، اشاره ای به نسخهٔ ۱٫۵ داشت و یک لباس برای کلر اضافه کرد که بر اساس طراحی مفهومی اصلی شخصیت اِلزا واکر، همان شخصیتی که بعداً جایگزین آن شده بود، قرار داشت. پیشرفت طرفداران در بازسازی بازی ادامه دارد و پچهای متعددی منتشر شده است.
پائولو تائون (; – ) نظامی و سیاست مدار اهل پادشاهی ایتالیا بود. وی ادمیرال ارتش سلطنتی ایتالیا (رجیا مارینا) در طول جنگ جهانی اول بود. او سه بار به خاطر شجاعت نظامی، نشان صلیب جنگی دریافت کرد. دستیار پادشاه ویکتور امانوئل سوم ساووی، نشان بشارت، عنوان دوک دریا و بالاترین رتبه دریاسالار بزرگ را که در تاریخ نیروی دریایی ایتالیا بی نظیر است، دریافت کرد. او سناتور پادشاهی، وزیر نیروی دریایی و رئیس سنا در سال های ۱۹۴۳–۱۹۴۴ بود. دوران کودکی و تحصیلات. پائولو، پسر وزیر دارایی و امضاکننده اساسنامه، آلبرتینو اوتاویو تائون دی روئل، و همسر سومش، کارولینا کلرمونت دو وارس، دوران کودکی خود را در تورین به همراه دو برادر دوقلوی بزرگترش، ویتوریو و آدریانو، گذراند. از دست دادن پدرش در نه سالگی، اتفاقات دردناکی را برای خانواده به همراه داشت، از جمله مشکلات مالی. پس از تحصیل در مؤسسه پاترنو و کالج سالزیان وال سالیس در تورین، همان کالج دان بوسکو، او را به جنوا به کالج بارنابیته سنت آنا، یک مدرسه مقدماتی برای امتحانات ورودی مدرسه نیروی دریایی، فرستادند. زندگی اولیه و حرفه. ثاون دی روول در تورین از خانواده ای از اشراف ساوویار و نیکا
رد با اصالت اسکاتلندی، پسر کوچکتر مارکز و کنت اوتاویو تاون دی روول و برادرزاده جنوا جیووانی تاون دی روول متولد شد. او به عنوان دریاسالار در جنگ ایتالیا و ترکیه شرکت کرد و فرماندهی رزم ناوهای ایتالیایی را در نبرد بیروت بر عهده داشت. او در سال ۱۹۱۳ به عنوان رئیس ستاد رجیا مارینا منصوب شد. او از امضای کنوانسیون دریایی بین کشورهای اتحاد سه گانه حمایت کرد، زیرا از آسیب پذیری ایتالیا در برابر تهدیدات دریایی و وابستگی آن به خطوط دریایی خود آگاه بود که در اکتبر همان سال منعقد شد. وقتی جنگ جهانی اول آغاز شد، او به دولت آنتونیو سالاندرا هشدار داد که شانس موفقیت اتریش-ایتالیا در برابر نیروی مشترک ناوگان فرانسه و بریتانیا کم است و رجیا مارینا نمی تواند امنیت سواحل ایتالیا را تضمین کند. این عوامل در تصمیم سالاندرا برای اعلام بی طرفی ایتالیا نقش داشتند. نیروی دریایی سلطنتی. او در سال ۱۸۷۳ در سن چهارده سالگی وارد نیروی دریایی شد و دو سال را در ناپل و سه سال را در جنوا گذراند. پائولو تائون دی روئل به عنوان ستوان خدمت کرد؛ در طول دوران تصدی خود در این رتبه (۱۸۸۶–۱۸۹۵)، به عنوان افسر منظم شاهزاده اوژن ساووی-کاریگنانو خدمت کرد.
او در سال ۱۸۷۷ به عنوان ناوبان دوم منصوب شد و در سال ۱۸۷۹ در سفر دور دنیا با ناوچه گاریبالدی شرکت کرد. دوران حرفه ای او با انتصاب به عنوان ستوان در سال ۱۸۸۰ در سن ۲۱ سالگی، ستوان در سال ۱۸۸۶ و کاپیتان ناوچه سبک در سال ۱۸۹۶ ادامه یافت، زمانی که به مدت چهار سال به عنوان دستیار پادشاه اومبرتو اول خدمت کرد. در اول ژانویه ۱۹۰۰، روول به کاپیتانی ناوچه و فرماندهی قایق اژدرافکن اسپارویرو ارتقا یافت. مافوق هایش او را یک اپراتور درخشان و یک مربی سخت گیر می دانستند و فرماندهی مؤسسات آموزشی معتبر، مدرسه مهندسی ونیز و آکادمی نیروی دریایی در لیورنو (۱۹۰۰–۱۹۰۷) به او محول شد. در سال ۱۹۰۴ به کاپیتانی ارتقا یافت و از سال ۱۹۰۷ تا ۱۹۰۹ فرماندهی کشتی جنگی سریع جدید ویتوریو امانوئله را بر عهده داشت. در سال ۱۹۰۸، در جریان زلزله وحشتناکی که سیسیل، نزدیک شهر مسینا را لرزاند، تاون این کشتی جنگی و تمام کشتی های دیگر اسکادران را برای اولین مداخله دفاع مدنی مستقر کرد. زوج سلطنتی سوار کشتی ویتوریو امانوئله شدند تا به مسینا سفر کنند، جایی که ملکه النا مونته نگرو در خدمت خط مقدم خود، خود را متمایز کرد. بعدها، در سال ۱۹۰۹، خانواده سلطنتی ب
رای دیدار بین حاکمان ایتالیا و آلمان در مدیترانه در ۱۲ مه، سوار بر این کشتی جنگی بازگشتند. در سال ۱۹۱۰، تائون به عنوان دریاسالار و رئیس کمیسیون وزارتی منصوب شد که مسئول سازماندهی مجدد مطالعات در مؤسسات آموزشی نیروی دریایی سلطنتی بود. سپس از کشتی پیاده شد و از لا اسپتزیا به لیورنو و ناپل نقل مکان کرد. سال بعد، او اصلاحات دوره های آکادمی نیروی دریایی را آغاز کرد و به عنوان دستیار پادشاه ویکتور امانوئل سوم منصوب شد، پستی که هشت ماه در اختیار داشت. ازدواج. او در ۵ مه ۱۸۹۸ در تورین با ایرنه مارتینی، دختر انریکو مارتینی دی سیگالا و کوکوناتو، ازدواج کرد. آنها صاحب دو دختر به نام های جیووانا (۱۸۹۹) و کلوریندا (۱۹۰۵) شدند. در عروسی دخترش کلوریندا با ستوان دوم ماریانو ایمپریال، دوک فرانکاویلا، در ۱۶ ژانویه ۱۹۴۱، پسرعموی عروس، پائولو، وزیر دارایی، و امبرتو ساووی، شاهزاده پیمونت، به عنوان شاهد حضور داشتند. جنگ ایتالیا و ترکیه. او به عنوان دریاسالار در جنگ ایتالیا و ترکیه (۱۹۱۱–۱۹۱۲) شرکت کرد و به فرماندهی لشکر دوم اسکادران دوم نیروی دریایی، متشکل از رزم ناوهای زرهی مارکو پولو، وارسه، فروچیو و (ناو پرچمدار) گاریبالدی، با
پشتیبانی پیشاهنگان کواتیت و مینروا، منصوب شد. او کشتی های ترکیه را در بندر بیروت غرق کرد، در بمباران طرابلس مشارکت داشت و بنادر در امتداد تنگه داردانل را نابود کرد. این اقدامات نظامی تهاجمی که به خاطر آنها نشان ساووی را دریافت کرد، تنش های سیاسی و دیپلماتیک را چه در داخل و چه در سطح بین المللی ایجاد کرد. او که از سال ۱۹۱۳ تا ۱۹۱۵ به عنوان رئیس ستاد نیروی دریایی منصوب شد و جایگزین دریاسالار کارلو روکا ری شد، برای توسعه کشتی های سبک و تأسیس هوانوردی دریایی تلاش کرد. جنگ جهانی اول. هنگامی که ایتالیا در ۲۴ مه ۱۹۱۵ به متفقین پیوست، تائون دی روئل به چهره اصلی جنگ دریایی ایتالیا تبدیل شد و تا مدت ها در این سمت باقی ماند. او در اکتبر ۱۹۱۵ به دلیل اختلاف بین او و وزیر نیروی دریایی، کامیلو کورسی، بر سر اختیارات مربوطه استعفا داد و فرماندهی پایگاه دریایی ونیز را به عهده گرفت. در ۳ فوریه ۱۹۱۷، او دوباره به عنوان رئیس ستاد منصوب شد و این سمت را با فرماندهی کل نیروهای دریایی بسیج شده (یعنی نیروهای اصلی رجیا مارینا) ترکیب کرد و جایگزین شاهزاده لوئیجی آمادئو، دوک ابروتزی، شد. از یک سو، ثاون دی رول «پرانرژی و مستبد» بود، مداف
ع خستگی ناپذیر بی تفاوتی متفقین نسبت به نیازها و شایستگی های ایتالیا و فرماندهی مستقل ایتالیا، و دلیل اصلی اینکه چرا فرماندهی دریایی یکپارچه مدیترانه هرگز شکل نگرفت (که اگر اقدام ناوگان ترکیبی قریب الوقوع بود، منجر به ابهام خطرناکی می شد)، که منجر به رابطه ای نه چندان مطلوب با نیروی دریایی و افسران متفقین شد؛ با این حال، او «کاملاً واقع بین» نیز بود، تصویری از صحنه آدریاتیک داشت که اقدامات تهاجمی برای فریب ناوگان اتریشی را منصرف می کرد، و همین امر منجر به تصمیم او مبنی بر عدم ریسک کردن کشتی های جنگی اش و جنگیدن با کشتی های کوچک تر و ابزارهای موذیانه ای مانند ماس شد (که چندین موفقیت در این درگیری به دست آورد، به ویژه غرق کردن کشتی جنگی سنت استفان). پس از شکست ایتالیا در کاپورتو در نوامبر ۱۹۱۷، او منطقه ساحلی را امن کرد. در روزهای پایانی جنگ، او بمباران دوراتزو و اشغال سریع سواحل ایستریا و دالماتیا را رهبری کرد. در ۶ نوامبر ۱۹۱۸، به ابتکار پادشاه، تائون دی رول به درجه آمیراگلیو (دریاسالار کامل) ارتقا یافت، که اولین دریاسالار در رجا مارینا از زمان کارلو پلیون دی پرسانو به جز اعضای خاندان ساووی بود. حرفه سیاسی. ا
و در سال ۱۹۱۷ به عنوان سناتور پادشاهی ایتالیا منصوب شد و در سال ۱۹۱۸ به درجه دریاسالاری ارتقا یافت. او به عنوان نماینده نیروی دریایی در کنفرانس صلح پاریس (به همراه وزیر امور خارجه سونینو) شرکت کرد و قاطعانه از حقوق ایتالیا بر دالماتیا و پایبندی به پیمان لندن دفاع کرد، اما این تلاش ها بی فایده بود. او تا ۳۰ مه ۱۹۲۰ به عنوان بازرس کل نیروی دریایی سلطنتی خدمت کرد و از سال ۱۹۲۱ تا ۱۹۲۳ به عنوان رئیس انجمن جغرافیای ایتالیا منصوب شد. در اکتبر ۱۹۲۲، او به عنوان وزیر نیروی دریایی سلطنتی (به عنوان مرد مورد اعتماد پادشاه ویکتور امانوئل سوم)، در کنار ژنرال ارتش آرماندو دیاز، به عنوان وزیر جنگ و در میان دیگران، جیووانی گرونچی، رئیس جمهور آینده جمهوری، به دولت موسولینی، موسوم به دولت ملی اول، پیوست. دوران وزارت او بدون اختلاف با رئیس دولت، موسولینی، نبود، هم به دلیل سیاست بودجه ایِ به شدت متوازن (که بنابراین هم ساخت وسازهای جدید و هم بودجه آموزش، توسعه پرسنل و نوسازی کارکنان را به شدت محدود می کرد)، و مهم تر از همه به دلیل سیاست دریایی رژیم که به سمت ماجراجویی خاصی گرایش داشت؛ با حادثه کورفو، روول عملاً از موسولینی فاصله
گرفت، زیرا ایتالیا خود را در مسیر برخورد با بریتانیای کبیر قرار می داد، که خطرات جدی برای کشور داشت. هنگامی که نیروی هوایی سلطنتی در سال ۱۹۲۳ تأسیس شد، که منابع و سازماندهی نیروی دریایی و نیروهای هوایی ارتش را تحت یک فرماندهی واحد جذب می کرد، او سخت تلاش کرد تا سهمیه قابل توجهی از دارایی های هوایی را برای قرار گرفتن تحت کنترل نیروی دریایی برای جنگ در دریا به دست آورد. برای دومین بار، او از سمت خود به عنوان رئیس ستاد نیروی دریایی و فرمانده کل نیروهای دریایی استعفا داد. او در ماه مه ۱۹۲۵، پس از اصلاحات موسولینی در فرماندهی عالی (که بادولیو را به عنوان رئیس ستاد کل منصوب کرد)، از سمت وزارت خود استعفا داد. روول هماهنگی مطلوب نیروها را با این اصلاحات نمی بیند، بلکه به نظر او، صرفاً تابع ارتش بودن نیروی دریایی و هوایی را می بیند. در ۲۴ مه ۱۹۲۴، عنوان (اول) دوک دریا به او اعطا شد و در ۴ نوامبر همان سال به دریاسالار اعظم ارتقا یافت، که تنها در تاریخ نیروی دریایی بود و بدین ترتیب مادام العمر با دفتر شخصی خود در وزارتخانه در خدمت باقی ماند. جنگ جهانی دوم. در سال ۱۹۳۲، او به عنوان دبیر اول اعلیحضرت برای مقام عالی رتبه ن
شان مقدس موریس و لازاروس منصوب شد. در نوامبر ۱۹۴۱، موسولینی که به نهادها فراخوانده شده بود، ریاست کمیسیون تحقیق در مورد انجام عملیات ایتالیا در لشکرکشی به شرق آفریقا تحت سلطه ایتالیا را به دریاسالار اعظم سپرد. کمیسیون مشترک تحقیق شامل ژنرال ارتش پیترو آگو و ژنرال نیروی هوایی جوزپه مانو بود؛ کار این کمیسیون پس از چند ماه به پایان رسید و در اوایل ماه مارس اسناد نهایی را به رئیس دولت تحویل داد. پایان کار این کمیسیون آخرین تماس رسمی با موسولینی بود. روول بخشی از حلقه نزدیک همکاران ویتوریو امانوئل سوم بود و به طور رسمی در مراسم هفتگی ملاقات سلطنتی که پنجشنبه ها در کوئیریناله برگزار می شد، شرکت می کرد. با این حال، او شخصاً در وقایعی که منجر به آتش بس کاسیبیله در ۳ سپتامبر شد، دخیل نبود و به جمهوری اجتماعی ایتالیا نپیوست. پس از سقوط فاشیسم، در دوره انتقالی قانون اساسی، او از ۲۸ ژوئیه ۱۹۴۳ تا ۲۰ ژوئیه ۱۹۴۴ به عنوان رئیس سنا منصوب شد. پس از آنکه ابتدا از تحقیقات کمیسیون پاکسازی کنار گذاشته شد، در ۲۷ اوت ۱۹۴۴ مورد بازجویی قرار گرفت و در آن زمان تصمیم گرفت هیچ دفاعیه ای به کمیسر عالی ارائه ندهد که با دستوری به تاریخ ۱۸
نوامبر ۱۹۴۵ او را از هرگونه اتهامی تبرئه کرد؛ بنابراین، او با یک حکم رهایی بخش و با تأیید مقام سناتوری اش، تبرئه شد. پس از جنگ. در ماه مه ۱۹۴۶، پس از آنکه در دوران ستوانی شاه اومبرتو دوم عضوی از حلقه مشاوران او بود و پس از از سرگیری سمت خود به عنوان دبیر اول انجمن شوالیه گری، آشکارا در همه پرسی ژوئن ۱۹۴۶ از بلوک سلطنت طلب حمایت کرد. پائولو تائون دی روئل مسئول ایده ساخت دو کشتی آموزشی ایتالیایی به سبک باستانی، کلمبو و وسپوچی، بود: اولی پس از آنکه استالین آن را به عنوان بخشی از پرداخت بدهی های جنگی ادعا کرد، در اتحاد جماهیر شوروی ناپدید شد، در حالی که دیگری که هنوز در حال خدمت است، از زیباترین کشتی های جهان محسوب می شود. به گفته برخی از فراماسون ها، او مردی با ایمان سلطنت طلب «عرفانی» بود و عضو فراماسونری بود. گفته می شود که او عضو لژ بزرگ ایتالیا و بازرس کل ارشد و عضو فعال شورای عالی درجه ۳۳ و بالاترین درجه برای ایتالیا و مناطق تحت سلطه و مستعمرات آن در آیین باستانی و پذیرفته شده اسکاتلندی (۱۹۲۱) بوده است. با این حال، همه اینها با اظهارات تائون دی روئل در مورد ایمان مسیحی کاتولیک که توسط نویسندگانی مانند دومنی
کو موندرون و پائولو مونلی ذکر شده است، در تضاد است. و با این واقعیت که در لحظه مرگ آرزو داشت که مراسم مقدس را دریافت کند، که نشان دهنده دلبستگی او به کلیسا و پاپ بود. او همچنین در مکاتبات خصوصی و حرفه ای خود نویسنده ای پر جنب و جوش بود، اما با این باور که «کسانی که تاریخ را می سازند نباید آن را بنویسند» و «تاریخ در نهایت همان چیزی است که فرد به آن اعتقاد دارد»، از روزنامه ها و تاریخ نگاری معاصر فاصله می گرفت. اواخر عمر. در سال ۱۹۱۷، تائون دی رول به عضویت سنای پادشاهی ایتالیا منصوب شد. در نوامبر ۱۹۲۱، در حالی که به عنوان رئیس ستاد نیروی دریایی ایتالیا خدمت می کرد، نماینده نیروی دریایی ایتالیا در کنفرانس تسلیحات واشینگتن بود. در سال ۱۹۲۲، توسط پادشاه ویکتور امانوئل سوم به مقام والای دوکا دل مار ("دوک دریا") مفتخر شد. در اکتبر ۱۹۲۲، او به عنوان وزیر نیروی دریایی در کابینه موسولینی منصوب شد. او در سال ۱۹۲۵، در اعتراض به ایجاد سمت رئیس ستاد کل که منحصراً به افسران ارتش اختصاص داده می شد، استعفا داد. او در ۴ نوامبر ۱۹۲۴ به عنوان دریاسالار بزرگ منصوب شد. او از سال ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۴ پس از سقوط رژیم فاشیستی، رئیس سنای ایتا
لیا بود. وی در سال ۱۹۴۸ در رم درگذشت. او در کلیسای مریم مقدس فرشتگان در کنار ژنرال آرماندو دیاز به خاک سپرده شد. تدفین و یادبود. بقایای او در کلیسای سانتا ماریا دگلی آنجلی و دئی مارتیری در رم آرمیده است. به افتخار و یاد او، منطقه کالچیاواکا در شهرداری ورولنگو، در استان تورین، بورگو روول نامگذاری شد، همان طور که پل تائون دی روول که در ۲ ژوئیه ۲۰۱۳ در لا اسپزیا افتتاح شد، و همچنین خیابان ها، کوچه ها و جاده های متعددی در بسیاری از شهرهای ایتالیا به این نام نامگذاری شدند.
لونگانزی، که با نام لونگانزی و سی نیز شناخته می شود، یک انتشارات مستقر در میلان، ایتالیا است. این انتشارات در سال ۱۹۴۶ توسط لئو لونگانزی و صنعتگری به نام جیووانی مونتی تأسیس شد. در ابتدا به لطف برخی از مجموعه های سرمقاله مانند "«جامعهٔ خوب»" و "«علم، دانش»" موفقیت زیادی کسب کرد. پس از دوره ای بحران، انتشارات «لونگانِزی» با مدیریت «ماریو اسپانیول» (۱۹۹۹–۱۹۳۰) دوباره رونق گرفت. این امر از طریق خرید چند ناشر معتبر همچون «گواندا»، «سالانی» و «کورباچو» و نیز راه اندازی طرح های موفق در حوزهٔ کتاب های جیبی محقق شد.
کارلو شانزر (; – ) حقوق دان و سیاستمدار ایتالیایی متولد وین بود. او از ۱۹۰۶ تا ۱۹۲۲ چندین منصب وزارتی را بر عهده داشت. زندگی و تحصیلات. شانزر در ۱۸ دسامبر ۱۸۶۵ در وین به دنیا آمد. پدرش وکیل تجارت و اهل لهستان و مادرش نوازندهٔ پیانو بود. شانزر سه خواهر و برادر داشت. برادرش اوتونه لیبرت نویس بود و دیگری، روبرتو، مهندس و ریاضی دان؛ خواهرش آلیچه نیز با تانکردی گالیمبرتی، شاعر و نویسندهٔ سرشناس ازدواج کرد. خانواده در دههٔ ۱۸۷۰ به میلان و سپس به رم نقل مکان کردند. او پس از فارغ التحصیلی از دبیرستانی در رم، در نوامبر ۱۸۸۶ مدرک کارشناسی حقوق دریافت کرد. در سال ۱۸۸۸ تابعیت ایتالیا را به دست آورد. دوران فعالیت. شانزر عضو شورای دولتی (ایتالیا) بود و سپس به مقام مدیرکل ادارهٔ مدنی در وزارت کشور (ایتالیا) رسید. او در سال ۱۹۰۰ به پارلمان ایتالیا و در ۱۹۱۹ به سنای جمهوری ایتالیا راه یافت. وی به عنوان وزیر پست در دولت سوم جیولیتی منصوب شد و از ۱۹۰۶ تا ۱۹۰۹ در این سمت حضور داشت. او همچنین در کابینهٔ نخست و کابینهٔ دوم فرانچسکو ساوریو نیتی وزیر خزانه داری و وزیر دارایی بود (۱۹۱۹–۱۹۲۰). شانزر در ۲۵ فوریه ۱۹۲۲ به عنوان وزیر امور
خارجه در کابینه فاکتا منصوب شد. در دورهٔ ایتالیای فاشیستی (۱۹۲۲–۱۹۴۳) او همچنان فعال ماند و در دسامبر ۱۹۲۸ به مقام وزیر دولت منصوب شد. پس از سقوط فاشیسم، کارلو اسفورتزا در مقام کمیسر عالی، در ۷ اوت ۱۹۴۴ خواستار سلب صلاحیت او شد، اما شانزر به دیوان عالی کشور (ایتالیا) شکایت برد و در ۸ ژوئیه ۱۹۴۸ این حکم لغو شد. زندگی شخصی و درگذشت. شانزر چندین مقاله در نشریات علمی منتشر کرد، از جمله در "تاریخ معاصر". او در ۲۰ ژوئیه ۱۸۹۹ با کورینا چنتورینی ازدواج کرد و صاحب دو دختر به نام های فولوییا و لودوویکا شد. شانزر در ۲۳ اکتبر ۱۹۵۳ در رم درگذشت. نوهٔ او کارلو ریپا دی مئانا، سیاستمدار و اشراف زادهٔ ایتالیایی، فرزند فولوییا بود.
مجلس سنای پادشاهی ایتالیا () مجلس علیای پارلمان دو مجلسی پادشاهی ایتالیا بود که رسماً در ۴ مارس ۱۸۴۸ تأسیس شد و به عنوان تکاملی از سنای اولیهٔ ساب آلپین عمل می کرد. این مجلس در ۱ ژانویه ۱۹۴۸ با سنای جمهوری امروزی جایگزین شد. همه اعضای آن توسط پادشاه منصوب می شدند. تاریخچه. سنا پادشاهی ایتالیا در سال ۱۸۶۰، پس از اتحاد ایتالیا، به عنوان جانشین مستقیم سنای ساب آلپین پادشاهی ساردینیا، با اضافه شدن اعضایی از سرزمین های به دست آمده در طول جنگ دوم استقلال ایتالیا و لشکرکشی هزار، به شهرت ملی رسید. سنا در ابتدا تا سال ۱۸۶۴ در پالازو ماداما در تورین مستقر بود، زمانی که به پالازو وکیو در فلورانس منتقل شد. سرانجام، در سال ۱۸۷۱، به پالازو ماداما در رم منتقل شد. در طول رژیم فاشیستی، هیچ «فاشیستی شدن» در سنا، معادل آنچه در مجلس عوام انجام شد، وجود نداشت. اعضای سنا که قبل از راهپیمایی به سوی رم منصوب شده بودند، مانند لوئیجی ایناودی و بندتو کروچه، کرسی های خود را در سنا حفظ کردند. با این حال، در سال ۱۹۳۹، هنگامی که مجلس عوام به مجلس فاشیست ها و شرکت ها تبدیل شد، ۲۱۱ عضو جدید به سنا اضافه شدند. هنگامی که فاشیسم در ۲۵ ژوئیه ۱۹۴
۳ سقوط کرد، پادشاه ویکتور امانوئل سوم، پائولو تائون دی روئل را به عنوان رئیس سنا منصوب کرد و او در ۲ اوت ۱۹۴۳ به این سمت منصوب شد. در ۲۰ ژوئیه ۱۹۴۴، پیترو توماسی دلا تورتا به عنوان رئیس نهایی سنا منصوب شد، سمتی که تا ۲۵ ژوئن ۱۹۴۶ در آن باقی ماند. در اوت ۱۹۴۴، همه «سناتورهایی که مسئول حفظ فاشیسم و فعال کردن جنگ، از طریق رأی و اقدامات فردی خود، از جمله تبلیغات انجام شده در داخل یا خارج از سنا بودند» از سمت خود برکنار شدند. تبدیل به سنای جمهوری. پس از همه پرسی نهادی سال ۱۹۴۶ و انتخابات مجلس مؤسسان، سنای پادشاهی در ۲۵ ژوئن ۱۹۴۶ از کار افتاد. این مجلس رسماً در ۷ نوامبر ۱۹۴۷ منحل شد و بدین ترتیب سنا منقرض شد، اگرچه در واقع تقریباً تمام قدرت محدود خود را در سال های پایانی دولت فاشیستی از دست داده بود. در دوره فاشیسم، سنا شامل چندین عضو فاشیست بود، اما از آنجا که سناتورها مادام العمر در این سمت بودند، تا حدودی خارج از سیستم دولتی حزب باقی ماند و بنابراین، با گذشت زمان، بیشتر به حاشیه زندگی سیاسی رانده شد. سنا پادشاهی الهام بخش سنای فعلی جمهوری بود که در ۱ ژانویه ۱۹۴۸ تأسیس شد. سنای امروزی ایتالیا هنوز اعضای مادام الع
مر دارد که توسط رئیس دولت منصوب می شوند. با این حال، برخلاف پادشاهی، چنین اعضایی فقط پنج کرسی دارند و ۲۰۰ کرسی دیگر برای سناتورهایی که با رأی مستقیم عمومی انتخاب می شوند، محفوظ است. ساختار. سناتورهای پادشاهی به صورت مادام العمر توسط پادشاه منصوب می شدند. آنها از امتیازات کمی بالاتر از نمایندگان منتخب مجلس عوام برخوردار بودند. با گذشت زمان، اگرچه رسماً یک قدرت سلطنتی باقی ماندند، اما انتصاب سناتورها عمدتاً به توصیه های نخست وزیر انجام می شد، که همیشه در موقعیتی بود که می توانست بر تصمیمات پادشاه تأثیر بگذارد و از طریق انتصاب «دسته هایی» از سناتورها، حمایت از دولت را در سنا افزایش دهد. طبق ماده ۳۳ قانون آلبرتین، تعداد سناتورها محدود نبود، اما آنها باید بیش از چهل سال سن داشتند و از یکی از دسته های زیر انتخاب می شدند: اعضای مرد خانواده سلطنتی به اعتبار سمت خود عضو سنا بودند و بلافاصله پشت سر رئیس سنا می نشستند. آنها پس از رسیدن به بیست و یک سالگی، شروع به حضور در سنا می کردند و پس از رسیدن به بیست و پنج سالگی، اجازه رأی دادن داشتند. سناتورهای قانونی. همان طور که در ماده ۳۴ قانون آلبرتین پیش بینی شده است، شاهزادگ
ان مرد خانواده سلطنتی اعضای قانونی بودند. هیچ محدودیتی برای درجه خویشاوندی با پادشاه وجود نداشت؛ بین پادشاه وقت، ویتوریو امانوئل دوم، و اوژنیو امانوئل، شاهزاده کارینیانو، درجه هفتم خویشاوندی وجود داشت. این قانون شامل شرط سنی بود: سناتورها پس از رسیدن به سن بیست و یک سالگی سناتور می شدند و پس از رسیدن به سن بیست و پنج سالگی حق رأی پیدا می کردند. این مقام تنها پس از به سلطنت رسیدن (امبرتو اول، ویتوریو امانوئل سوم، امبرتو دوم) یا پس از از دست دادن تابعیت ایتالیایی متوقف می شد. این مورد در مورد آمدئو، دوک آئوستا، صدق می کرد که وقتی در سال ۱۸۷۰ پادشاه اسپانیا شد، از فهرست سناتورها حذف شد و تنها در سال ۱۸۷۳ پس از کناره گیری و بازیابی تابعیت ایتالیایی خود، دوباره به مقام خود بازگشت. «من اعلامیه رسمی از والاحضرت دوک آئوستا دریافت کردم که مایل به بازیابی تابعیت ایتالیایی و حقوق مدنی و سیاسی مرتبط با آن است؛ بنابراین، ما بلافاصله طبق مفاد قانون خود، اقدام به اجرای اقدام مربوطه کردیم. آقایان، می دانید که در نتیجه این امر، و مطابق با ماده ۳۴ قانون، والاحضرت مقام خود را به عنوان سناتور پادشاهی در این تالار از سر می گیرند.
» سناتورهای منصوب سلطنتی. انتصاب سناتور پادشاهی توسط پادشاه مادام العمر بود و امتیازات کمی بیشتری نسبت به امتیازات اعطا شده توسط انتخاب به عنوان عضو پارلمان، از جمله صلاحیت کیفری دادگاه ویژه که توسط همان همکاران در دیوان عالی دادگستری نمایندگی می شد، به او اعطا می کرد. از آنجایی که تعداد سناتورها محدود نبود، با گذشت زمان، انتصابات سلطنتی اغلب توسط نخست وزیران، عمدتاً از طریق «دسته بندی» (یعنی انتصاب چندین سناتور جدید) به منظور کسب آرای مثبت برای قوانین آنها، پیشنهاد می شد. حکم انتصاب به تنهایی برای سناتور محسوب شدن کافی نبود. این فرایند باید با تأیید انتصاب توسط سنا و سوگند سناتور تکمیل می شد.