Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یلی بیشترین آسیب را به فقرا وارد می کند، اما یارانه ها به ندرت به خوبی برای محافظت از گروه های آسیب پذیر هدفمند می شوند و معمولاً به نفع بخش های مرفه تر جمعیت هستند.» با وجود اینکه کشورهای گروه ۲۰ متعهد شده اند که یارانه های ناکارآمد سوخت های فسیلی را به تدریج حذف کنند، آنها به دلیل تقاضای رأی دهندگان، یا برای امنیت انرژی ادامه می یابند. تعریف. یارانه های سوخت های فسیلی به عنوان «هر اقدام دولتی که هزینه تولید انرژی سوخت های فسیلی را کاهش می دهد، قیمت دریافتی توسط تولیدکنندگان انرژی را افزایش می دهد یا قیمت پرداختی توسط مصرف کنندگان انرژی را کاهش می دهد» توصیف شده اند. در نظر گرفتن اثرات جانبی منفی مانند هزینه های بهداشتی، منجر به مجموع بسیار بزرگتری می شود. بنابراین، طبق تعریف صندوق بین المللی پول، آنها بسیار بزرگتر از تعاریف OECD و آژانس بین المللی انرژی (IEA) هستند. بسته به سهم تولید شده توسط سوخت های فسیلی، می توان یارانه های برق و گرما را در نظر گرفت. گاهی اوقات در مورد اینکه از کدام تعریف استفاده شود، اختلاف نظر وجود دارد: برای مثال، دولت بریتانیا در سال ۲۰۲۱ اعلام کرد که از تعریف IEA استفاده می کند و به
سوخت های فسیلی یارانه نمی دهد، اما دیگران در همان سال گفتند که طبق تعریف OECD، این کار را انجام می دهد. اندازه گیری. یارانه ها را می توان از طریق جمع بندی یارانه های مستقیم دولتی، مقایسه قیمت ها در یک کشور با قیمت های بازار جهانی، و گاهی با تلاش برای در نظر گرفتن هزینه های آسیب به سلامت انسان و اقلیم، برآورد کرد. بر اساس گزارش هیئت بین دولتی تغییرات اقلیم در سال ۲۰۲۳، تعیین قیمت واقعی سوخت های فسیلی که بازتاب دهنده هزینه های واقعی آن ها باشد، می تواند تا سال ۲۰۳۰ انتشار جهانی دی اکسید کربن را تا ۱۰٪ کاهش دهد. مؤسسه بین المللی توسعه پایدار (IISD) نیز اعلام کرده است که کشورهای گروه هفت باید هر سال یارانه های خود را مطابق باسند ۲۰۳۰ یونسکو از اهداف توسعه پایدار (SDG) در زمینه یارانه های سوخت فسیلی منتشر کنند. هزینه مالی حمایت دولت ها از سوخت های فسیلی در سال ۲۰۲۳ به ۱٫۱ تریلیون دلار آمریکا رسید که بخش عمده ای (۹۰٪) از آن مربوط به مصرف سوخت های فسیلی بود. هزینه مالی حمایت از مصرف کنندگان خانگی در این سال ۱۸۹ میلیارد دلار و برای صنایع تولیدی و دیگر بخش های صنعتی ۱۰۳٫۸ میلیارد دلار بوده است. سازمان توسعه و همکاری
اقتصادی (OECD) اعلام کرد که «بیشتر این حمایت ها فاقد هدف گذاری نظام مند برای اقشار نیازمند بوده اند که این امر نگرانی هایی را در زمینه عدالت و کارآمدی به وجود می آورد.» مشوق های اقتصادی برای کاهش کربن از طریق مالیات بر سوخت، مالیات بر کربن، سامانه های تجارت انتشار (ETSs) و مکانیزم های حمایتی کاهش دهنده قیمت – که در مجموع با نرخ مؤثر خالص کربن (Net Effective Carbon Rate یا Net ECR) سنجیده می شوند – به طور متوسط برابر با ۱۴ یورو به ازای هر تن معادل دی اکسیدکربن (€/tCO2e) در سال ۲۰۲۳ بوده است. سهم انتشار گازهای گلخانه ای تحت پوشش Net ECR مثبت ۴۲٪ بوده و تنها ۲۷٪ از این انتشارها تحت پوشش قیمت گذاری صریح کربن (یعنی مالیات بر کربن یا سامانه های تجارت انتشار) قرار گرفته اند.
تولید برنج در میانمار تقریباً ۴۳ درصد از کل تولید محصولات کشاورزی این کشور را تشکیل می دهد و این کشور را به هفتمین تولیدکننده بزرگ برنج در جهان تبدیل کرده است. از ۶۷٫۶ میلیون هکتار زمین، ۱۲٫۸ میلیون هکتار برای کشت استفاده می شود. تنها در سال ۲۰۱۹، میانمار ۱۳٬۳۰۰ میلیون تن برنج سفید (milled rice) تولید کرد. در طول تاریخ، میانمار به دلیل آب و هوای مناسب برای شالیزارهای برنج و مداخله دولت در قالب سیاست های کشاورزی، خود را به عنوان یک کشور بزرگ تولیدکننده و صادرکننده برنج تثبیت کرده است. تولید با استفاده از روش های سنتی کشت، به ویژه در فصل بارندگی های موسمی انجام می شود که منجر به بسط انواع مختلف برنج شده است. سیاست های اقتصادی جهانی در سال های اخیر منجر به افزایش همکاری های بین المللی با سازمان های مردم نهاد و سایر سازمان ها شده است که کمک های مالی و فناوری در دسترس کشاورزان برنج قرار داده اند.
جنگل زدایی در نیوزیلند در گذشته یک مسئله زیست محیطی بحث برانگیز بوده است، اما جنگل های بومی (که به صورت عامیانه «بوته» نامیده می شوند) اکنون از حمایت قانونی برخوردارند و انسان ها اجازه دستکاری آنها را ندارند. پوشش جنگلی پیش از انسان. از آنجایی که نیوزیلند آخرین سرزمین بزرگی بود که انسان ها در آن ساکن شدند، مطالعهٔ تغییرات انسان شناسی در آن آسان تر از کشورهایی با تاریخ انسانی طولانی تر است. تصویری از پوشش گیاهی با استفاده از بقایای باستان شناسی و فسیلی، به ویژه دانه های گرده از جنگل های قدیمی، ساخته شده است. جنگل های دست نخورده در جزیره استوارت و جزیره اولوا یافت می شوند، اما در طول پلیستوسن این مناطق پوشیده از علف و بوته زار بوده اند. در طول آخرین دوره یخبندان، درختان پودوکارپ، پهن برگ و جنگل های راش در شمال نیوزیلند رشد کردند. شهرک مائوری. پیش از ورود مائوری ها، نیوزیلند تقریباً به طور کامل پوشیده از جنگل بود، به جز مناطق مرتفع آلپ و مناطقی که تحت تأثیر فعالیت های آتشفشانی قرار داشتند. مائوری ها حدود ۱۰۰۰ سال پیش شروع به سکونت در این کشور کردند و تا سال ۱۸۴۰، زمانی که اروپایی ها بخش کوچکی از کل جمعیت را تشکی
ل می دادند، پوشش جنگلی به طور قابل توجهی از ۸۵٪ به ۵۳٪ کاهش یافت. شهرک اروپایی. وقتی اولین اروپایی ها در سال ۱۷۶۹ از راه رسیدند، هنوز پوشش جنگلی انبوه و متراکمی وجود داشت. کاوشگران اولیه مانند کوک و بنکس این سرزمین را به عنوان «جنگل های عظیم، درختان بلند و بهترین الوار» توصیف کردند. تا قرن نوزدهم، چوب عمدتاً برای تعمیر کشتی های بادبانی مورد استفاده قرار می گرفت. با افزایش سریع جمعیت مستعمره نیو ساوت ولز، نیاز به چوب از نیوزیلند رو به افزایش گذاشت. صادرات چوب، عمدتاً چوب کائوری، به یک صنعت بزرگ برای نیوزیلند تبدیل شد. سوابقی از دهه ۱۸۴۰ وجود دارد که بیان می کند ۵۰ تا ۱۰۰ کشتی می توانستند در بندر کایپارا به ساحل بسته شوند و با الوارهایی از تیرهای شناور غول پیکر که می توانستند ۱۰۰۰۰ الوار را همزمان در خود جای دهند، پر شوند. علاوه بر این، به عنوان نوعی الوار، بسیاری از پیشگامان، درختان کائوری را به دلیل صمغی که از آنها برای ساخت لاک و مشمع کف اتاق تولید می کردند، عمدتاً در جزیره شمالی نزدیک اوکلند، ارزشمند یافتند. استعمارگران از روش های غیرمتعارف برای جمع آوری این صمغ از درختان زنده استفاده می کردند. قطع این درخت
ان و زمین اطراف آنها منجر به تخریب زمین و غیرقابل استفاده شدن آن برای کشاورزی شد (وین، صفحه ۱۰۸). بدون درختانی که خاک و آوار را به زمین نگه دارند، آب آزادانه جریان یافت و باعث سیل مکرر و منظم شد. از آنجایی که بیشتر نیوزیلند پوشیده از بوته های انبوه بود، اغلب از تکنیک بریدن و سوزاندن برای آماده سازی زمین های مورد نیاز برای کشاورزی در مناطق جنگلی استفاده می شد. این عمل به دلیل پیچیدگی کنترل آتش سوزی، چندان مسئولانه انجام نشد و ناخواسته منجر به آتش سوزی مناطق وسیعی از زمین شد. هزاران هکتار زمین به طور تصادفی سوخته و نابود شدند. پس از امضای پیمان وایتانگی در سال ۱۸۴۰، مهاجران گسترش سریعی را آغاز کردند. جنگل زدایی برای بسیاری از کاربردها، از جمله پاکسازی زمین برای کشاورزی و باغ ها و چوب برای ساخت و ساز، ادامه یافت. حدود از زمین نیز به دلیل آتش سوزی های جنگلی ناشی از فعالیت های انسانی تنها در عرض چند روز از بین رفت. به مهاجران اغلب زمین هایی مانند هوم استیدز اعطا می شد، با این شرط که اگر به اندازه کافی بوته زارها را پاکسازی نکنند، آن را از دست بدهند. افزایش نرخ جنگل زدایی می تواند با افزایش ناگهانی استفاده از کارخا
نه های چوب بری مرتبط باشد. در سال ۱۸۴۳ تنها شش کارخانه چوب بری، در سال ۱۸۴۷ دوازده، در سال ۱۸۵۵ پانزده و در سال ۱۸۶۸ نود و سه کارخانه وجود داشت، که رشدی بیش از پانزده برابر در بیست و پنج سال را نشان می دهد. بسیاری از شهرک های اره کشی به نوبه خود با تبدیل شدن به ایستگاه های راه آهن پشتیبانی شدند و منجر به افزایش فضای سبز و دسترسی به مشاغل گردیدند. با گذشت زمان، آسیاب ها نیز پربارتر شدند. این عوامل به ایجاد نرخ تصاعدی جنگل زدایی در سراسر کشور کمک کردند. اگرچه در سال ۱۸۸۵، وزارت جنگلداری ایالت، جنگل ها را برای حفاظت از منابع چوب کنار گذاشت، اما به مدت ۱۰۰ سال به کشاورزان نیوزیلندی مشوق هایی پرداخت می شد یا یارانه هایی برای پاکسازی زمین از درختان یا «بهبود» زمین برای کشاورزی ارائه می شد. نیمی از نیوزیلند اکنون به زمین های کشاورزی تبدیل شده است، برای مثال، بیشتر پهنه های رودخانه ای ساحل غربی اکنون به مراتع تبدیل شده اند. از بین بردن جنگل ها به انقراض گونه های بومی کمک کرد. با از بین بردن جنگل های بومی نیوزیلند، انسان ها چشم اندازی با شرایط آب و هوایی ایجاد کردند که به ملخ شاخ کوتاه "Phaulacridium marginale" اجازه
می دهد تا دامنه خود را در سراسر کشور گسترش دهد. تاریخ اخیر. تا دهه ۱۹۷۰، جنبش محیط زیست اقدام مستقیمی را برای حفاظت از جنگل های نیوزیلند آغاز کرد. کمپین های اقدام مستقیم قابل توجه در جنگل پورورا با استیون کینگ و ساحل غربی با شورای اقدام جنگل های بومی و اقدام جنگل های بومی بودند. تمام قطع درختان جنگل های بومی در زمین های عمومی در سال ۲۰۰۲ پایان یافت، زمانی که دولت به رهبری حزب کارگر به وعده انتخاباتی خود مبنی بر توقف قطع درختان عمل کرد. در سال ۲۰۰۵، جنگلداری بیش از پوشش داد یا ۲۹٪ از کشور، متشکل از از جنگل های بومی و از جنگل های کاشته شده. تخمین اداره آمار نیوزیلند شامل مناطقی با بیش از بود. با حداقل ۱۰٪ پوشش تاجی و حداقل ارتفاع بالقوه در زمان سررسید.
پسماند مواد غذایی در نیوزیلند یکی از مسائل زیست محیطی متعددی است که توسط صنایع، افراد و دولت مورد توجه قرار گرفته است. حجم کل مواد غذایی هدر رفته در نیوزیلند مشخص نیست زیرا پسماند مواد غذایی در تمام مراحل زنجیره تأمین بررسی نشده است. با این حال، تحقیقاتی در مورد ضایعات مواد غذایی خانگی، ضایعات مواد غذایی سوپرمارکت ها و ضایعات مواد غذایی بخش مهمان نوازی انجام شده است. کمیته منتخب محیط زیست در سال ۲۰۱۸ جلسه ای در مورد ضایعات مواد غذایی برگزار کرد. پسماند مواد غذایی خانگی. در گزارشی به وزارت محیط زیست با عنوان «داده های زباله خانگی ۲۰۰۸» محاسبه شده است که در سال ۲۰۰۸، ۱٬۰۴۸٬۹۹۳ تن زباله توسط بخش مسکونی تولید شده است که به طور متوسط ۲۶۰ کیلوگرم به ازای هر نفر یا ۶۷۶ کیلوگرم به ازای هر خانوار در سال بیش از ۴۴٪ از این زباله های خانگی ارگانیک بودند که ۲۴٫۷٪ (یا ۲۵۸٬۸۸۶ تن) از کل آن زباله های آشپزخانه و ۱۹٫۶٪ (۲۰۵۵۲۶ تن) زباله های سبز بودند. تحقیقات دقیق تر در مورد زباله های غذایی تولیدشده توسط خانوارها که از طریق جمع آوری زباله های کنار خیابان دفع می شدند، در سال ۲۰۱۴ به نمایندگی از WasteMINZ انجام شد. سطل های زباله
۱۴۰۲ خانوار مورد مطالعه قرار گرفتند و زباله های غذایی آنها دسته بندی، وزن و هزینه آنها محاسبه شد. این مطالعه نشان داد که سالانه ۲۲۹٬۰۲۲ تن مواد غذایی توسط خانوارها به محل دفن زباله فرستاده می شود. از این مقدار تقریباً ۵۰٪ یا ۱۲۲٬۵۴۷ تن، ضایعات مواد غذایی قابل اجتناب است. هزینه ملی دفع زباله های غذایی خانگی قابل اجتناب در محل دفن زباله در سال های ۲۰۱۴/۲۰۱۵، ۸۷۲ میلیون دلار در سال بود. حذف این زباله های غذایی همان تأثیر کاهش انتشار به میزان ۳۲۵۹۷۵ تن را خواهد داشت - معادل کاشت ۱۳۰۳۹۰ درخت یا حذف ۱۱۸۱۰۷ خودرو از جاده ها به مدت یک سال. تحقیقات انجام شده توسط دانشگاهیان دانشگاه ماسی در سال ۲۰۱۵ نشان داد که برخی از خانوارها ضایعات غذایی بیشتری ایجاد می کنند. اینها خانوارهایی با تعداد جوانان بیشتر و خانوارهایی با تعداد نفرات بیشتر بودند. این تحقیق در سال ۲۰۱۸ با بررسی سطل های زباله ۶۰۰ خانوار تکرار شد. این مطالعه نشان داد که به طور متوسط، خانوارهای نیوزیلندی ۳٫۱۵ پوند (حدود ۱٫۵ کیلوگرم) را دور می ریزند. کیلوگرم غذا در هفته از طریق جمع آوری زباله های کنار خیابان خانگی خود. این مقدار از ۳٫۱۷ کاهش یافته است. کیلوگرم ض
ایعات مواد غذایی از ممیزی های سطل های زباله که در سال های ۲۰۱۴–۲۰۱۵ توسط انجام شده است. به دلیل رشد جمعیت در این دوره زمانی، سالانه ۱۵۷۳۹۸ تن زباله غذایی قابل اجتناب دفن می شود. هر خانوار نیوزیلندی در سال ۲۰۱۸ به طور متوسط ۶۴۴ دلار معادل تقریباً ۸۶ کیلوگرم مواد غذایی هدر داده است. ده ماده غذایی که بیشترین میزان هدررفت را در سال ۲۰۱۸ داشتند عبارتند از: آمار دقیقی از میزان دقیق هدررفت مواد غذایی خوراکی توسط خانوارها و تبدیل آنها به کمپوست، تغذیه حیوانات یا دفع آنها از طریق واحد دفع زباله آشپزخانه در دست نیست. یک نظرسنجی در سال ۲۰۱۴ از ۱۳۶۵ خانوار نشان داد که ۶۶٪ از افراد مورد بررسی، مقداری از غذای خود را از طریق جمع آوری زباله کنار خیابان توسط شورای شهر دفع می کنند، ۴۷٪ مقداری از غذای خود را از طریق کمپوست، ۳۵٪ از طریق تغذیه حیوانات و ۲۸٪ از طریق واحد دفع زباله آشپزخانه دفع می کنند. کمپین «عشق به غذا، نفرت از اسراف» در ۱ ژوئن ۲۰۱۶ در نیوزیلند آغاز به کار کرد. این کمپین با تشویق خانواده ها به رفتارهایی برای کاهش ضایعات مواد غذایی مانند استفاده از غذاهای مانده و نگهداری صحیح مواد غذایی، از آنها برای کاهش ضایعات م
واد غذایی حمایت می کند. ارزیابی این کمپین که در سال ۲۰۱۸ انجام شد، نشان داد خانوارهایی که از این کمپین مطلع شده بودند، میزان ضایعات مواد غذایی خود را که به محل دفن زباله می فرستادند، ۲۷٫۱ درصد کاهش داده اند. برداشت ها از پسماند مواد غذایی در سال ۲۰۱۴، یک نظرسنجی از ۱۳۵۴ خانوار انجام داد و از مردم پرسیده شد که به نظرشان چقدر غذا هدر می دهند و هزینه خرید هفتگی شان چقدر می شود. مردم فکر می کردند که هفته ای ۱۴۰ دلار غذا از فروشگاه مواد غذایی خود می خرند و تخمین می زدند که ۵٪ آن را هدر می دهند؛ بنابراین کل مبلغی که آنها فکر می کردند هدر داده اند، ۳۹۰ دلار به ازای هر خانوار در سال بوده که معادل ۶۰۰ میلیون دلار در سال می شود. در سال ۲۰۱۷، مطالعه ای توسط رابوبانک با سوالات مشابهی انجام شد. مردم فکر می کردند که هفته ای ۱۸۰ دلار غذا از فروشگاه مواد غذایی خود می خرند و تخمین می زدند که ۱۲٪ آن را هدر می دهند؛ بنابراین کل مبلغی که آنها فکر می کردند هدر داده اند، ۱۰۷۱ دلار به ازای هر خانوار بوده که معادل ۱٫۸ میلیارد دلار در سال می شود. مشخص نیست که آیا این افزایش درک از میزان هدررفت، با افزایش واقعی میزان هدررفت مرتبط است
یا خیر. نظرسنجی انجام شده در سال ۲۰۱۴ با استفاده از همان روش نظرسنجی تکرار شد. مردم فکر می کردند که هفته ای ۱۵۰ دلار غذا از فروشگاه مواد غذایی خود می خرند که افزایشی ۱۰ دلاری را نشان می دهد و تخمین زدند که بدون تغییر نسبت به سال ۲۰۱۴، ۵٪ از آن را هدر داده اند. این نشان می دهد که افزایش تخمین ضایعات مواد غذایی توسط رابوبانک به دلیل تفاوت در روش بررسی است، نه افزایش واقعی. پسماند مواد غذایی سوپرمارکت. دانشگاه اوتاگو در نیوزیلند تحقیقاتی در مورد ضایعات مواد غذایی سوپرمارکت ها انجام داده است. ممیزی های ضایعات فیزیکی در سوپرمارکت های نیو وورد در سراسر نیوزیلند در سال ۲۰۱۷ انجام شد. در مجموع تخمین زده می شود که سالانه ۶۰۵۰۰ تن مواد غذایی توسط سوپرمارکت ها در نیوزیلند هدر می رود. این معادل تقریباً ۱۶۰ تن در هر فروشگاه در سال است. ۱۵٪ از زباله های غذایی سوپرمارکت ها به گروه های نجات غذا اهدا می شود و تنها ۲۳٪ به محل دفن زباله فرستاده می شود و مابقی آن به خوراک دام یا ۱۵٪ به فرآوری مجدد پروتئین اختصاص می یابد.
زباله های الکترونیکی در نیوزیلند یک مسئله زیست محیطی است که توسط ابتکارات جامعه و دولت مورد توجه قرار گرفته است. زباله های الکترونیکی سریع ترین رشد را در بین زباله های سمی در نیوزیلند دارند. هر ساله، از سال ۲۰۱۷، نیوزیلند تقریباً ۹۹۰۰۰ تن (۲۰٫۱) تولید می کند. کیلوگرم به ازای هر نفر) زباله الکترونیکی تولید می شود که ۹۷۰۰۰ تن از آن در محل های دفن زباله دفع می شود. نیوزیلند یکی از بالاترین حجم زباله های الکترونیکی را در جهان تولید می کند، در حالی که یکی از پایین ترین نرخ های بازیافت ثبت شده را دارد. تخمین زده می شود که تا سال ۲۰۳۰، نیوزیلند بدون بازیافت، ۲۸٫۷ کیلوگرم زباله الکترونیکی به ازای هر نفر و با طرح های بازیافت، ۲۷٫۱ کیلوگرم زباله الکترونیکی به ازای هر نفر تولید خواهد کرد. در گذشته، دو طرح بازپس گیری با بودجه دولتی وجود داشته است: جمع آوری های روز الکترونیکی و کمپین بازپس گیری تلویزیون. خدمات بازیافت زباله های الکترونیکی که توسط دولت محلی ارائه می شود، بسته به شورا متفاوت است، برخی خدمات بازیافت رایگان ارائه می دهند، در حالی که برخی دیگر از شوراها خدمات با هزینه کاربر ارائه می دهند یا به بخش خصوصی متکی ه
ستند. نیوزیلند تنها کشور در OECD است که طرح ملی برای زباله های الکترونیکی ندارد. اگرچه نیوزیلند استانداردهای AS/NZS را برای شیوه های بازیافت زباله های الکترونیکی دارد، اما این استانداردها اجباری نیستند. ابتکارات بازیافت زباله های الکترونیکی به رهبری دولت، از نظر تاریخی به دلیل کمبود داده ها با مشکل مواجه بوده اند. در سال ۲۰۲۰، زباله های الکترونیکی به عنوان یک جریان زباله اولویت دار تعیین شدند که نیاز به نظارت اجباری بر محصول دارد. پیشینه. در سال ۲۰۱۷، اتحادیه بین المللی مخابرات (ITU) خاطرنشان کرد که نیوزیلند و استرالیا بیشترین حجم سرانه زباله های الکترونیکی را در جهان تولید می کنند، در حالی که در میان پایین ترین نرخ های بازیافت ثبت شده قرار دارند. اگرچه تخمین ها بسته به روش شناسی متفاوت است، اما یک گزارش سازمان ملل در سال ۲۰۲۰ تخمین می زند که نیوزیلند به ازای هر نفر ۱۹٫۲ کیلوگرم زباله الکترونیکی تولید می کند. این مقدار بالاتر از میانگین ۱۷٫۱ کیلوگرم و بیش از ۲٫۵ برابر بیشتر از میانگین جهانی ۷٫۳ کیلوگرم است. تخمین زده می شود که ۲٪ از زباله های الکترونیکی تولید شده از محل دفن زباله دفع می شوند. تقریباً ۲۳٫۹ کیل
وگرم لوازم الکترونیکی جدید به ازای هر نفر هر ساله وارد بازار نیوزیلند می شود. گزارشی که برای وزارت محیط زیست تهیه شده است، تخمین زده است که نیوزیلند تا سال ۲۰۳۰ بدون بازیافت، ۲۸٫۷ کیلوگرم و با بازیافت، ۲۷٫۱ کیلوگرم زباله الکترونیکی به ازای هر نفر تولید خواهد کرد. بزرگ ترین منابع پیش بینی شدهٔ زباله در سال ۲۰۳۰ بدون بازیافت، لوازم خانگی بزرگ (۱۰٫۱ کیلوگرم)، تجهیزات فناوری اطلاعات و ارتباطات (۷٫۱ کیلوگرم)، ابزارهای برقی و الکترونیکی (۳٫۸ کیلوگرم)، تجهیزات مصرفی (۳٫۶ کیلوگرم) و لوازم خانگی کوچک (۳٫۱ کیلوگرم) هستند. واکنش عمومی. یک نظرسنجی در سال ۲۰۰۶ نشان داد که دو سوم از پاسخ دهندگان حاضرند برای دفع ایمن زباله های الکترونیکی مانند تلویزیون و کامپیوتر هزینه کنند. بقیه حاضر به پرداخت هیچ مبلغی نبودند یا مطمئن نبودند. این نظرسنجی همچنین نشان داد که ۸۵٪ مایل بودند اقلام را به یک مرکز جمع آوری در محله ببرند. یک نظرسنجی که در سال ۲۰۰۸ در eDay انجام شد، نشان داد که ۲۶٪ از پاسخ دهندگان در رویداد بازیافت شرکت کردند زیرا به فضای اشغال شده توسط دستگاه های قدیمی خود نیاز داشتند. یک مطالعه موردی روی ۲۴۹ خانوار در وانگاری که
در سال ۲۰۱۸ انجام شد، نشان داد که شرکت کنندگان در مورد اینکه چه کسی را باید برای مشکل زباله های الکترونیکی سرزنش کرد، اختلاف نظر داشتند. بخش کمی بزرگتری از خانوارهای مورد بررسی معتقد بودند که مصرف کنندگان مقصر نیستند. ۵۷ درصد از پاسخ دهندگان رویکرد ملی فعلی در مورد زباله های الکترونیکی را ضعیف یا بسیار بد ارزیابی کردند. در یک نظرسنجی در سال ۲۰۱۹ نشان داد که ۶۳٪ از نیوزیلندی های مورد بررسی ادعا کردند که نگران زباله های الکترونیکی هستند. ابتکارات بازپس گیری. در گذشته، تعدادی طرح بازیافت موقت و هدفمند از جمله eDay و برنامه بازپس گیری تلویزیون توسط دولت نیوزیلند حمایت شده است. در حال حاضر هیچ برنامه دولتی ملی از این دست در حال اجرا نیست، با این حال تعدادی طرح توسط دولت های محلی، جوامع و بخش خصوصی در حال اجرا است. ای دی. eDay یک برنامه جمع آوری زباله های الکترونیکی در سطح کشور بود که از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۰ در ۵۳ مکان مختلف اجرا می شد. تخمین زده می شود که در مجموع ۳۲۰۰ تن زباله الکترونیکی جمع آوری و بازیافت شده است. ۱۰۰۰ تن جمع آوری شده در سال ۲۰۰۸ معادل تقریباً ۱۰٪ از دستگاه های الکتریکی و الکترونیکی وارداتی در یک س
ال و کمتر از ۵٪ از زباله های الکترونیکی قدیمی است. این رویداد نه در سال ۲۰۱۱ و نه در سال های پس از آن برگزار نشد، زیرا دولت دیگر بودجه ای برای آن تأمین نکرد. روزهای الکترونیکی. از سال ۲۰۲۰، شرکت بازیافت زباله های الکترونیکی، هر ساله «روزهای بازیافت زباله های الکترونیکی» را در مکان های مختلف اجتماعی در اوکلند برگزار می کند. این ها رویدادهای بازیافت زباله های الکترونیکی از داخل خودرو هستند که به بازدیدکنندگان اجازه می دهند تجهیزات فنی یا الکترونیکی قدیمی، ناخواسته یا از کار افتاده را تخلیه و بازیافت کنند. به لطف مشارکت جامعه در شرکت توانسته است بیش از ۳۰۰۰۰۰ کیلوگرم زباله الکترونیکی دور ریخته شده را که در غیر این صورت قرار بود به محل دفن زباله منتقل شوند، جمع آوری و هدایت کند.
نابرابری در جنگل های شهری، که به عنوان نابرابری در سایه یا نابرابری در تاج درخت نیز شناخته می شود، به توزیع ناعادلانه درختان، همراه با مزایای مرتبط با آنها، در مناطق شهری اطلاق می شود. این پدیده اثرات بعدی متعددی دارد، از جمله اما نه محدود به تأثیرات قابل اندازه گیری بر تنوع زیستی جانوران و اثر جزیره گرمایی شهری. نابرابری گرمایی شهری زمانی رخ می دهد که جزایر گرمایی درون شهری، با پیامدهای منفی سلامت جسمی و عاطفی مرتبط با آنها، در جوامع کم درآمد شایع تر و شدیدتر باشند. راه حل های بالقوه برای نابرابری در جنگل های شهری شامل سرمایه گذاری در جوامع حاشیه نشین، طرح های کاشت درخت و موارد دیگر می شود، اما محدود به این موارد نیست. نمونه هایی از نابرابری در جنگل های شهری را می توان در شهرهای مختلف جهان مشاهده کرد. تعاریف. جنگل های شهری. جنگل های شهری مناطقی از زمین هستند که توسط درختان یا سایر پوشش های گیاهی پوشیده شده اند و در داخل و اطراف مکان های تحت تأثیر شدید انسان، به ویژه مناطق شهری کلان شهری مانند شهرها، واقع شده اند. جنگل های شهری، اگرچه در زمین های عمومی و خصوصی وجود دارند، اما معمولاً به دلیل غلبه درختان خیابا
نی که توسط محقق استیون استروم ذکر شده است، در فضاهای عمومی یافت می شوند. جنگل های شهری به دلیل نقش مهم خود در کاهش اثرات تغییرات اقلیمی شناخته شده اند، که نمونه آن نقش آنها در کاهش خطرات گرما و سیل است و سهم آنها در زیرساخت های سبز به عنوان یک راه حل مبتنی بر طبیعت برای سازگاری و کاهش تغییرات اقلیمی در نظر گرفته می شود. درختان و پوشش گیاهی در هنگام بارندگی های شدید، آب باران را جذب و ذخیره می کنند و خطر سیل را کاهش می دهند و به عنوان بخشی از تلاش های کاهش تغییرات اقلیمی، دی اکسید کربن را از جو جذب می کنند. علاوه بر این، جنگل های شهری در حفظ تنوع زیستی یک منطقه شهری، به ویژه پرندگان منطقه، نیز اهمیت دارند. این ویژگی های جنگل های شهری به ایجاد شهرهای سالم، تاب آور و پایدار به شیوه ای مقرون به صرفه کمک می کند. نابرابری در جنگل های شهری. نابرابری در جنگل های شهری پدیده ای است که در آن توزیع و دسترسی به درختان و طبیعت در مناطق شهری ناعادلانه است. تصور می شود که این نمونه ای از بی عدالتی زیست محیطی است، زیرا به طور نامتناسبی بر جوامع حاشیه نشین تأثیر می گذارد. مطالعات متعدد، از جمله متاآنالیزی که در سال ۲۰۱۷ توسط م
حققان اد گریش و شانون لیا واتکینز انجام شد، رابطه مثبتی بین درآمد و پوشش جنگل های شهری یافته اند. این موضوع مفهوم اثرات تجملاتی را مطرح می کند که توضیح می دهد چگونه نابرابری ها در پوشش جنگلی شهری با عوامل اجتماعی-اقتصادی و تاریخی همزمان می شوند. اثر تجمل نشان می دهد که چگونه مناطق ثروتمندتر تمایل به نمایش تنوع زیستی بالاتری دارند، که نشان دهنده تأثیر عوامل اجتماعی-اقتصادی و سطح تحصیلات در شکل دهی به کمیت و کیفیت فضاهای سبز در یک منطقه معین است. علاوه بر این، توزیع ناعادلانه فضای سبز در مناطق شهری ممکن است توزیع برابر مزایای جنگل های شهری، از جمله کاهش استرس و اضطراب، ایجاد یک جامعه امن، رضایت عاطفی، کاهش اثرات گرمایش جهانی و موارد دیگر را محدود کند. برای مثال، مقدار پوشش تاجی در یک منطقه می تواند اثر جزیره گرمایی شهری را کاهش داده و جذب کربن از جو را افزایش دهد. عوامل تاریخی، فرهنگی و نهادی مختلفی در نابرابری های ادراک شده در مدیریت جنگلداری شهری و توزیع ناعادلانه فضای سبز شهری نقش دارند. مقاله ای که در سال ۲۰۲۲ در "مجله بین المللی تحقیقات محیطی و بهداشت عمومی" منتشر شد، نشان داد که ساکنان آسیب پذیر یک منطقه
شهری، به ویژه ساکنان کم درآمد و کسانی که دورتر از جنگل ها و فضای سبز شهری زندگی می کنند، به طور خاص در معرض اثر جزیره گرمایی شهری هستند. نمونه هایی از نابرابری در جنگل های شهری در شهرهای جهان وجود دارد که برخی از آنها در زیر فهرست شده اند.
زمین شناسی ساحل غربی جزیره جنوبی نیوزیلند توسط گسل آلپاین که در جهت شمال به جنوب از این منطقه عبور می کند، به دو قسمت تقسیم شده است. در غرب گسل، سنگ های پی سنگ پالئوزوئیک توسط پلوتون ها در هم آمیخته شده اند و هر دو به طور ناپیوسته در یک توالی رسوبی پوشیده شده اند. در شرق گسل آلپ، شیست های آلپی مزوزوئیک و گریوک های آلپ جنوبی قرار دارند. گسل های فعال متعددی در سراسر منطقه وجود دارد. ژئومورفولوژی و تکتونیک. منطقه ساحل غربی از مرز اصلی کوه های آلپ جنوبی تا ساحل غربی جزیره جنوبی امتداد دارد. رشته کوه های آلپ جنوبی به تدریج از ساحل دورتر می شوند، از جنوب منطقه ای که کوه ها به دریا می رسند، تا شمال جایی که چندین کوه نورد دیگر بین آلپ جنوبی و ساحل قرار دارند. در بخش مرکزی معمولاً دشتی بین کوه های آلپ و دریا وجود دارد که توسط یخ رفت های یخچالی و تپه های منفرد ساخته شده از گرانیت مقاوم تر، شکسته شده است. بالاآمدگی کوه های آلپ جنوبی روی گسل آلپ منجر به بارندگی بیشتر در منطقه ساحل غربی شده است. این امر فرسایش را افزایش داده است که به طور ایزواستاتیکی باعث افزایش بالاآمدگی شده است. این بالاآمدگی در مرکز گسل، جایی که بلندت
رین کوه نیوزیلند، کوه کوک، قرار دارد، بیشترین مقدار را دارد. فرسایش شیمیایی سنگ آهک، توپوگرافی کارستی را در امتداد بخش ساحلی نیمه شمالی منطقه تشکیل می دهد. تراس های زیرزمینی در غرب گسل آلپ. تاکاکا ترنه. تاکاکا ترانه (Tākaka Terrane) شامل طیف گسترده ای از سنگ های رسوبی و آذرین مختلف است و سنی از کامبرین تا دونین را در بر می گیرد. در منطقه ساحل غربی، در شمال، در پارک ملی کاهورنگی رخنمون دارد. این تراس شامل قدیمی ترین سنگ های نیوزیلند است. بولر تران. بولر تران از سنگ های خاکستری مربوط به اردوویسین تا دونین تشکیل شده است که به صورت محلی به گنیس دگرگون شده اند. این منطقه از گروه های خلیج طلایی، گرینلند و ریفتون تشکیل شده است. گروه گرینلند دگرگون شده و گنیس متاسدیمنتاری پکسنیف را تشکیل داده است. نام رایج این سنگ ها «گنیس چارلستون» است و در بیشتر قرن بیستم تصور می شد که این سنگ ها قدیمی ترین سنگ های کشور هستند. بولر تران، به ویژه گروه گرینلند، رایج ترین واحد پی سنگی در غرب گسل آلپاین در ساحل غربی است. منطقه تکتونیکی میانه. این مجموعه ای از پلوتون های مربوط به کربونیفر تا اوایل کرتاسه است که معمولاً مربوط به قوس های
آتشفشانی هستند و در هر دو استان شرقی و غربی نفوذ کرده و در امتداد مرز این دو متمرکز شده اند. در امتداد ساحل غربی، توده های نفوذی مختلفی از جمله گرانیت کارامئا و سوئیت های راهو، نقطه جدایی و دارن دیده می شوند. این توده های نفوذی دو محدوده سنی متمایز دارند، دونین پسین تا کربنیفر و کرتاسه پیشین. تراس های زیرزمینی در شرق گسل آلپ. شیست آلپی. شیست آلپی با نزدیک شدن به گسل آلپ از شرق، به تدریج درجه بالاتری پیدا می کند. در نزدیکی گسل آلپ ، پگماتیت ها و میلونیت های گرانیتی وجود دارند. سایر زمین های استان شرقی. در جنوبی ترین نقطه منطقه ساحل غربی، جنوب خلیج جکسون، تعدادی تراس زیرزمینی دیگر وجود دارد. از غرب به شرق عبارتند از درامدوآن، خیابان بروک، موریهیکو، کوه دان-مایتای، کاپلس و تراس های اسپایرینگ. در نزدیکی گسل آلپ، این لایه های زمین توسط شیست آلپی پوشانده شده اند. توالی پوشش. در شرق گسل آلپ، تقریباً تمام توالی پوششی به دلیل نرخ بالای بالاآمدگی فرسایش یافته است. در غرب گسل آلپ، یک توالی رسوبی وجود دارد که نشان دهندهٔ یک پسروی دریایی است. برش های زمینی و زغال سنگ (کرتاسه تا ائوسن). یک توالی زمینی به طور ناهم تراز بر ر