Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رائیل، تأمین منابع انرژی همواره یکی از نگرانی های اصلی سیاست گذاران این کشور بوده است. شرکت برق اسرائیل (Israel Electric Corporation) که تاریخچه ی آن به سال ۱۹۲۳ و تأسیس نخستین نیروگاه آبی رود اردن بازمی گردد، اصلی ترین تولیدکننده و توزیع کننده برق در اسرائیل به شمار می رود. اکتشاف نفت در سال ۱۹۴۷ در یک ساختار سطحی در منطقه حلتز در دشت ساحلی جنوبی آغاز شد. نخستین کشف، چاه حلتز-۱، در سال ۱۹۵۵ تکمیل شد و پس از آن در سال ۱۹۵۷ چند چاه کوچک دیگر در مناطق کوخاف، برو، اشدود و زوک تمرور کشف و توسعه یافتند. میدان مشترک حلتز–برو–کوخاف در مجموع ۱۷.۲ میلیون بشکه نفت تولید کرد که در مقایسه با مصرف ملی، مقدار ناچیزی به شمار می رود. از اوایل دهه ۱۹۵۰ تاکنون، حدود ۴۸۰ چاه نفت و گاز، چه در خشکی و چه در دریا، در اسرائیل حفاری شده اند که بیشتر آن ها موفقیت تجاری نداشته اند. در سال های ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۱، چند میدان گاز کوچک در صحرای جنوبی یهودا کشف شدند. از زمان جنگ شش روزه تا معاهده جداسازی با مصر در سال ۱۹۷۵، اسرائیل مقادیر زیادی نفت از میدان نفتی ابو رودس در صحرای سینا استخراج می کرد. در سال ۱۹۵۱، کشورهای عربی شرکت های نفتی آمریکای
ی فعال در عربستان سعودی را متهم کردند به اینکه نفت را به دولت های آمریکای مرکزی می فروشند؛ کشورهایی که با دور زدن محاصره عربی علیه اسرائیل، این نفت را دوباره به پالایشگاه حیفا می فروختند. انرژی خورشیدی در اسرائیل از دهه ۱۹۵۰ تاکنون به عنوان اصلی ترین منبع انرژی تجدیدپذیر مورد استفاده قرار گرفته است؛ در ابتدا عمدتاً برای گرم کننده های خورشیدی آب. استفاده تجاری از فناوری فتوولتائیک (تولید برق از نور خورشید) تنها در قرن بیست و یکم در اسرائیل آغاز شد، اما از آن زمان تاکنون رشد سریعی داشته است. در سال ۲۰۲۱، نخست وزیر نفتالی بنت در کنفرانس تغییرات اقلیمی سازمان ملل (COP26) تعهد داد که اسرائیل تا سال ۲۰۲۵ استفاده از زغال سنگ برای تولید انرژی را متوقف کند و تا سال ۲۰۵۰ به سطح خالص صفر در انتشار گازهای گلخانه ای برسد. انرژی اولیه. گاز طبیعی. از زمان تأسیس اسرائیل در سال ۱۹۴۸، این کشور به واردات انرژی از سایر کشورها وابسته بوده است. به طور مشخص، اسرائیل در سال ۲۰۱۳ حدود ۷ میلیارد متر مکعب گاز طبیعی تولید کرد و در سال ۲۰۱۱ حدود ۷۲۰ میلیون متر مکعب وارد نمود. به طور تاریخی، اسرائیل گاز طبیعی را از طریق خط لوله العریش–اشک
لون از مصر وارد کرده است. مصر دومین تولیدکننده بزرگ گاز طبیعی در شمال آفریقا به شمار می رود. در سال ۲۰۰۵، مصر قراردادی به ارزش ۲.۵ میلیارد دلار با اسرائیل امضا کرد تا سالانه ۵۷ میلیارد فوت مکعب گاز به مدت پانزده سال تأمین کند. طبق این توافق، مصر حدود ۴۰ درصد از تقاضای گاز طبیعی اسرائیل را تأمین می کرد. شرکت برق اسرائیل (IEC) بیش از ۹۵ درصد از بخش برق این کشور را در اختیار دارد و مسئول تولید، توزیع و انتقال برق است. این شرکت دارای قانونی برای توزیع گاز طبیعی است که هدف آن تنظیم مقررات مربوط به توزیع گاز طبیعی در اسرائیل و ایجاد رقابت در بازار است. اکتشاف میدان گازی تمر (Tamar) در سال ۲۰۰۹ و میدان گازی لویاتان (Leviathan) در سال ۲۰۱۰ در سواحل اسرائیل بسیار مهم بود. ذخایر گاز طبیعی در این دو میدان — که میدان لویاتان حدود ۱۹ تریلیون فوت مکعب گاز در خود دارد — می تواند موجب افزایش امنیت انرژی اسرائیل شود. اسرائیل در سال ۲۰۱۳ تولید تجاری گاز طبیعی از میدان تمر را آغاز کرد و در سال ۲۰۱۹ نیز تولید از میدان لویاتان را شروع نمود. طبق برآوردهای محافظه کارانه، تا سال ۲۰۱۷ میدان لویاتان به تنهایی آن قدر گاز دارد که می توا
ند نیازهای داخلی اسرائیل را به مدت ۴۰ سال تأمین کند. علاوه بر این، میدان گازی کاریش در سال ۲۰۲۲ پس از توافق اسرائیل با لبنان که مناقشه مرزی دریایی بین دو کشور را حل کرد، شروع به تولید کرد. برق. بخش برق اسرائیل عمدتاً متکی به سوخت های فسیلی است. در سال ۲۰۱۵، مصرف انرژی در اسرائیل ۵۲.۸۶ تراوات ساعت (TWh) بود که معادل ۶۵۶۲ کیلووات ساعت به ازای هر نفر است. شرکت برق اسرائیل (IEC) که متعلق به دولت است، بیشترین تولید برق در اسرائیل را بر عهده دارد و ظرفیت تولید آن در سال ۲۰۱۶ برابر با ۱۱,۹۰۰ مگاوات بود. در همان سال، سهم IEC از بازار برق حدود ۷۱ درصد بوده است. سوخت های هیدروکربنی. بیشتر برق در اسرائیل از سوخت های هیدروکربنی تولید می شود. پادگاهایی که از سوخت ذغال سنگ بهره میبرند: آورت رابین، و روتنبرگ. پادگاهایی که از سوخت دیزل بهره میبرند: آورت رابین، روتنبرگ، اشکول، حیفا، ایلات، ایتان، آلون تبور،حرتوب، کیناروت، آتاروت، تسافیت، سزاریا و رعنانا. پادگاهایی که از سوخت گاز طبیعی بهره میبرند: اشکول، ردینگ، حیفا، آلون تبور، گزر، حگیت، تسافیت و رمت حوبب. انرژی های تجدیدپذیر. تا سال ۲۰۱۹، ظرفیت تولید انرژی های تجدیدپذیر در
اسرائیل به ۱۵۰۰ مگاوات رسید که تقریباً همه آن از انرژی خورشیدی بود و ظرفیت آن ۱۴۳۸ مگاوات بود. منابع دیگر شامل انرژی بادی با ظرفیت ۲۷ مگاوات، بیوگاز با ۲۵ مگاوات، نیروگاه های آبی با ۷ مگاوات و سایر انرژی های زیستی با ۳ مگاوات بودند. از میان انرژی خورشیدی، فناوری فتوولتائیک با ظرفیت ۱۱۹۰ مگاوات بیشترین سهم را داشت و انرژی خورشیدی متمرکز نیز ۲۴۸ مگاوات از طریق نیروگاه آشلایم تأمین کرد. در همان سال، ۴.۷٪ از کل مصرف برق اسرائیل از طریق پنل های خورشیدی فتوولتائیک تأمین شد. ظرفیت تولید حدود ۰.۵۶ گیگاوات در سال ۲۰۱۹ نصب گردید. علاوه بر انرژی های تجدیدپذیر، اسرائیل چندین نیروگاه برق آبی ذخیره ای با پمپاژ آب در دست ساخت دارد که مجموع ظرفیت آن ها به ۸۰۰ مگاوات می رسد. در سال ۲۰۲۲، ۱۱.۸٪ از ترکیب انرژی اسرائیل از منابع انرژی تجدیدپذیر تأمین شد که مجموع ظرفیت تولید انرژی تجدیدپذیر در این سال به ۴,۷۶۵ مگاوات رسید. اکثریت قاطع منابع تجدیدپذیر اسرائیل از انرژی خورشیدی تأمین می شود، از جمله نیروگاه های تزیلیم، کیتورا سان، نیروگاه آشلایم، پارک خورشیدی دیمونا با ظرفیت ۳۳۰ مگاوات و پارک خورشیدی تاناخ با ظرفیت ۲۵۰ مگاوات. مقامات
دولت اسرائیل و سازمان برق این کشور هدف گذاری کرده اند که تا سال ۲۰۳۰، ۳۰٪ از انرژی کشور از منابع تجدیدپذیر تأمین شود. با وجود این هدف، گزارشی از سازمان همکاری و توسعه اقتصادی (OECD) در مه ۲۰۲۳ هشدار داد که اسرائیل در رسیدن به اهداف کاهش انتشار گازهای گلخانه ای خود عقب مانده است که این تا حد زیادی به دلیل استخراج گاز طبیعی است. در ژوئن ۲۰۲۳، بزرگ ترین پروژه انرژی تجدیدپذیر اسرائیل، پروژه بادهای جنسیس شرکت Enlight Renewable Energy، در نزدیکی روستاهای کشِت و یوناتان در بلندی های جولان آغاز به کار کرد. این مزرعه بادی با ظرفیت ۲۰۷ مگاوات، انرژی پاک مورد نیاز ۷۰,۰۰۰ خانوار را تأمین می کند، دارای کابل زیرزمینی فشار قوی ۱۶۱ کیلوولت به طول ۲۷ کیلومتر است و سالانه حدود ۱۸۰,۰۰۰ تن از انتشار دی اکسید کربن جلوگیری می کند. در سال ۲۰۲۳، با اشاره به کمبود زمین برای پارک های خورشیدی فتوولتائیک زمینی، اسرائیل قانون گذاری کرد که همه ساختمان های تجاری جدید باید پنل های خورشیدی فتوولتائیک روی بام نصب کنند. در سپتامبر ۲۰۲۳، اسرائیل بیش از ۲ گیگاوات به شبکه ملی انرژی خود اضافه کرد تا پروژه های انرژی تجدیدپذیر، به ویژه انرژی خورشید
ی، به شبکه متصل شوند. انرژی اتمی. تا سال ۲۰۱۳، اسرائیل هیچ تولید برق هسته ای نداشته است، اگرچه یک راکتور هسته ای آب سنگین در مرکز تحقیقات هسته ای نقب (Negev Nuclear Research Center) دارد. در ژانویه ۲۰۰۷، بنیامین بن الیزر، وزیر زیرساخت های اسرائیل، اظهار داشت که کشورش باید تولید انرژی هسته ای برای مصارف غیرنظامی را بررسی کند. با این حال، در پی حادثه هسته ای فوکوشیما، نخست وزیر بنیامین نتانیاهو در ۱۷ مارس ۲۰۱۱ گفت: «فکر نمی کنم در سال های آینده به دنبال توسعه انرژی هسته ای غیرنظامی باشیم.» آبگرمکن خورشیدی. اسرائیل یکی از پیشقراولان استفاده از انرژی حرارتی خورشیدی سرانه در جهان است. از اوایل دهه ۱۹۹۰، تمام ساختمان های مسکونی جدید توسط دولت ملزم به نصب سیستم های آب گرم کن خورشیدی شده اند، وزارت زیرساخت ملی اسرائیل برآورد کرده است که پنل های خورشیدی برای گرم کردن آب، ۴ درصد از کل نیاز انرژی کشور را تأمین می کند. اسرائیل و قبرس پیشقراولان سرانه استفاده از سیستم های آب گرم خورشیدی هستند که بیش از ۹۰ درصد خانه ها از آن استفاده می کنند.وزارت زیرساخت های ملی تخمین می زند که آب گرم کن خورشیدی باعث صرفه جویی ۲ میلیون بشک
ه نفت در سال می شود.
ناتاشا لوئیز بیکر (دارنده نشان امپراتوری بریتانیا) (زاده ۳۰ دسامبر ۱۹۸۹) یک پاراسوارکار بریتانیایی است که ۲ مدال طلا در پارالمپیک تابستانی ۲۰۱۲، ۳ مدال در پارالمپیک تابستانی ۲۰۱۶ و ۱ مدال دیگر در پارالمپیک تابستانی ۲۰۲۰ کسب کرد. اوایل زندگی. بیکر در ۳۰ دسامبر ۱۹۸۹ در همرسمیت، لندن، انگلستان به دنیا آمد. هنگامی که ناتاشا ۱۴ ماهه بود، به میلیت عرضی مبتلا شد، التهابی در ستون فقرات او که بر انتهای عصبی او تأثیر گذاشت. او ضعیف شده بود، حفظ تعادل خود را از دست داه بود و هیچ احساسی نیز در پاهایش باقی نمانده بود. سوارکاری. ناتاشا بیکر اسب سواری را به این دلیل شروع کرد که فیزیوتراپیست ها به او گفته بودند این کار به تقویت عضلات او کمک می کند. او سوارکاری رقابتی را در سن نه سالگی در انجمن سوارکاری برای معلولان محلی خود در باکینگهام شر آغاز کرد. یک سال بعد، در حالی که بازی های پارالمپیک تابستانی ۲۰۰۰ را تماشا می کرد، در سن ده سالگی تصمیم گرفت که در پارالمپیک شرکت کند. از آنجایی که او قدرتی در پاهایش نداشت، اسب هایش را برای پاسخ به صدای او و حرکاتی که می تواند روی زین انجام دهد، آموزش داد. او در رده بندی پارالمپیک درجه سو
م رقابت می کند. در سال ۲۰۱۱، او اولین حضور خود را در مسابقات قهرمانی بزرگسالان انجام داد و در مسابقات قهرمانی اروپا که در وول جم، بلژیک برگزار شد، شرکت کرد، جایی که او مدال طلا را در مسابقات انفرادی و آزاد درجه دوم کسب کرد. او در بازی های پارالمپیک تابستانی ۲۰۱۲ در لندن، بریتانیا، به عنوان بخشی از تیم درساژ برای بریتانیا انتخاب شد. در مسابقات قهرمانی انفرادی درجه دو، بیکر، سوار بر کابرال، یک ژلینگ ۱۱ ساله، امتیاز ۷۶٫۸۵۷ درصد را به دست آورد تا رکورد جدیدی در پارالمپیک برای رده بندی درجه دو به ثبت برساند. او در این مسابقات در مقابله با بریتا ناپل بازیکن آلمانی که با امتیاز ۷۶٫۰۰۰ برنده نقره شد، مدال طلا را به دست آورد. او دومین مدال طلای بازی ها را در آزمون آزاد انفرادی درجه دوم کسب کرد. وی رکورد جدید پارالمپیک ۸۲٫۸۰۰ درصد را به نام خود ثبت کرد زیرا ناپل را که مقام دوم داشت، با اختلاف حدود ۵ درصد شکست داد. ناتاشا در سال ۲۰۲۰ به عنوان بخشی از تیم بریتانیایی برای بازی های پارالمپیک توکیو، با سواری جوآنا جنسن، کریستین لندولت، فیل بیکر و مادیان ۱۰ ساله خود کیستون داون کورس ("لُوتی") انتخاب شد. این اولین قهرمانی ماد
یان برای بزرگسالان بود و به خاطر سه پیروزی پی درپی در هارتپوری سی پی ای دی آی، آخرین رقابت بین المللی قبل از توکیو، به بازی ها رفت. بیکر در افتخارات سال نو ۲۰۱۳ به دلیل خدمات به سوارکاری و افسر نشان امپراتوری بریتانیا (ام بی ای) در افتخارات سال نوی ۲۰۲۲، همچنین برای خدمات به سوارکاری منصوب شد. او در سپتامبر ۲۰۱۲ نشان آزادی شهرهیلینگدون را دریافت کرد. گزارشگری در تلویزیون. بیکر در مسابقات قهرمانی اروپا اف ای آی ۲۰۱۸ در گوتنبرگ در کنار روپرت بل دربارهٔ پارا درساژ گزارشگری کرد. او سپس در اواخر همان سال در مورد جام جهانی درساژ لیگ اروپای غربی گزارشگری کرد و به عنوان گزارشگر ورزشی این کار را ادامه داد. او همچنین بخشی از تیم گزارشگری بازی های سوارکاری جهانی اف ای آی ۲۰۱۷ و مسابقات قهرمانی اروپا اف ای آی ۲۰۱۹ برای پارا درساژ و فینال جام جهانی درساژ در سال های ۲۰۱۸ و ۲۰۱۹ بود. زندگی شخصی. بیکر در ژوئن ۲۰۲۲ ازدواج کرد و یک فرزند دارد.
سوریه اولین بار در سال ۱۹۴۸ در بازی های المپیک شرکت کرد. زهیر شوربیگی شناگر سوری، تنها شرکت کننده از این کشور در آن دوره بود که توانست در بخش شیرجهٔ مردان به مقام دهم دست یابد. سپس سوریه چهار المپیک بعدی را از دست داد (اگرچه در سال ۱۹۶۰ این کشور به عنوان بخشی از جمهوری عربی متحده همراه با مصر در قالب یک تیم متحد رقابت کردند). سوریه در سال ۱۹۶۸ به بازی های المپیک بازگشت و از آن پس، به جز یک دوره، همواره ورزشکارانی را برای شرکت در بازی های المپیک تابستانی فرستاده است؛ به جز بازی های المپیک ۱۹۷۶. این در حالی است که سوریه هرگز در بازی های المپیک زمستانی شرکت نداشته است. کمیته ملی المپیک سوریه در سال ۱۹۴۸ ایجاد شد و کمیته بین المللی المپیک (IOC) به مورخهٔ ۳۱ ژانویه ۱۹۴۸ در سنکت موریتز و در نشست کمیته بین المللی المپیک، این کمیتهٔ ملی را به رسمیت شناخت. ورزشکاران سوریه ای در مجموع چهار مدال در چهار رشته ورزشی دو و میدانی، کشتی آزاد، وزنه برداری و بوکس کسب کرده اند. تاریخچه. سوریه برای اولین بار به عنوان یک کشور مستقل در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۴۸ در لندن شرکت کرد. زهیر شوربیگی، شناگر سوری، تنها شرکت کننده از این
کشور در آن دوره بود که توانست در بخش شیرجهٔ مردان به مقام دهم دست یابد. در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۶۰ در شهر رم، ورزشکاران سوری به عنوان بخشی از جمهوری متحد عربی (متحد با ورزشکاران مصری) در رقابت های المپیک شرکت کردند. در سال ۱۹۶۱ میلادی، سوریه مجدداً اتحاد خود را با مصر برهم زد و پس از آن، در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۶۴ در توکیو شرکت نکرد. سوریه پس از مدت ها، در مکزیکوستی به بازی های المپیک تابستانی ۱۹۶۸ بازگشت و پس از این دوره، تنها در بازی های المپیک مونترال در سال ۱۹۷۶ بود که شرکت در رقابت ها را از دست داد. در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۸۰ در مسکو (که توسط کشورهای بسیاری تحریم شده بود) سوریه بیشترین ورزشکار تاریخ خود را به المپیک اعزام کرد ولی موفق به کسب هیچ مدالی در این دوره از رقابت ها نشد. سوریه سپس علی رغم تحریم متقابل برخی کشورها، در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۸۴ در لس آنجلس هم شرکت کرد و در این سال اولین مدال المپیک خود را کسب کرد؛ این مدال نقره توسط جوزف عطیه در رشتهٔ کشتی آزاد مردان به دست آمد. در طول بازی های المپیک تابستانی ۱۹۹۶ در آتلانتا، غاده شعاع نخستین فرد سوری بود که موفق شد مدال طل
ا را برای این کشور در دو و میدانی و در رشتهٔ هفت گانهٔ زنان، با مجموع امتیاز ۶۷۸۰، به دست بیاورد. این زن تاکنون تنها قهرمانی المپیک از کشور سوریه است. سوریه همچنین در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۰۴ به سومین مدال خود دست یافت و این مدال برنز توسط ناصر الشامی، بوکسور ملی پوش، در رشته بوکس مردان کسب گردید. در نهایت چهارمین مدال توسط معن اسعد در مسابقات وزنه برداری به دست آمد که به سبب کسب مقام سومی در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۰ در توکیو بود (که به خاطر همه گیری کووید-۱۹ در سال ۲۰۲۱ بگزار می شد). در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ در پاریس، کاروان سوریه تنها شامل شش ورزشکار (پنج مرد و یک زن) می شد که هیچ کدام آن ها در رشتهٔ مشابهی به المپیک راه نیافته بودند و در این دوره سوریه هیچ مدالی کسب نکرد.
یک میگا رمپ، یا مگا رمپ, سازه ای بزرگ از نوع رمپ عمودی است که معمولاً در اسکیت بوردینگ و فری استایل بی ام ایکس استفاده می شود. میگا رمپ ها در دهه های ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰ ساخته شدند و اندازه آن ها دو برابر یا بیشتر از رمپ های عمودی قبلی است. ساختار. سازه های امروزی معمولاً از اسکافولد فلزی با سطح چوبی پوشیده شده با اسکیت لایت ساخته می شوند و از دو یا سه بخش تشکیل شده اند. رایج ترین تنظیمات رمپ، که توسط مگا رمپ نیز استفاده می شود، شامل سه بخش میگا رمپ است: یک بخش رول-این، یک بخش پرش شکاف و یک بخس کوارتر پایپ عمودی. تا به حال میگا رمپ های نیم پایپ عمودی نیز ساخته شده اند، اما نسبتاً نادر و کم استفاده هستند. رول-این بخش رول-این بخشی است که از ارتفاع ۱۲ متری (۴۰ فوت) یا بیشتر پایین می آید. رول-این به ورزشکاران اجازه می دهد تا سرعت لازم برای مواجهه با سایر بخش های رمپ را به دست آورند. بخش شکاف بخش دوم می تواند یک کوارتر پایپ باشد، اما بیشتر به صورت یک بخش شکاف دار با فاصله ۷٫۵ (۲۵ فوت) تا ۲۱ متر (۷۰ فوت) است. این بخش بین بخش پرتاب و بخش فرود است که به سمت جلو شیب دار است تا اثر برخورد را کاهش دهد. کوارتر پایپ بخش سوم کوارت
ر پایپ است. ارتفاع کوارتر پایپ ها می تواند تا ۵٫۴ متر (۱۸ فوت) یا بیشتر باشد و به عنوان یک ترمز سرعت عمل کند یا به عنوان نقطه پرتاب دیگری عمل کند که ورزشکار از لبه بالای رمپ به صورت عمودی به هوا پرتاب می شوند و سپس دوباره بر روی کوارتر پایپ فرود می آیند. تغییرات و افزودنی های دیگری نیز بر روی میگا رمپ ها امتحان شده است، مانند فلکس باکس بلند با ریل رنگین کمانی که به میگا رمپ مسابقات پوینت ایکس اضافه شده بود. طول کل این سازه ها از حدود ۶۰ متر (۲۰۰ فوت) تا ۱۰۸ متر (۳۶۰ فوت) متغیر است. تاریخچه. اولین سازه رمپ بزرگ توسط فری استایلر بی ام ایکس متیو هافمن در حیاط خانه اش در اوکلاهاما بین سال های ۱۹۹۱ و ۱۹۹۲ طراحی و ساخته شد. این رمپ تنها یک پایپ عمودی به ارتفاع ۶٫۳ متر (۲۱ فوت) بود. به دلیل عدم وجود رمپ رول-این، هافمن با استفاده از یک موتور سیکلت به سرعت کشیده می شد. در سال ۱۹۹۲، هافمن رکورد هوایی فری استایل بی ام ایکس را با ارتفاع حدود ۷٫۰۵ متر (۲۳٫۵ فوت) ثبت کرد. هافمن بعداً یک نیم پایپ عمودی با ابعاد مشابه، از جمله رمپ رول-این به ارتفاع ۱۲ متر، با استفاده از سقف انبارش ساخت. دنی وی طراحی فعلی "مگا رمپ" شامل رمپ ر
ول-این، پرش شکاف، و رمپ نهایی پایپ عمودی را پیشنهاد داد. این طراحی برای اولین بار در مسابقات پوینت ایکس در برنامه ویژه "OP King Of Skate" در سال ۲۰۰۲ به نمایش درآمد. این طراحی برای ویدیوی ۲۰۰۳ «دی سی شوز» از شرکت دی سی شوز به نام مگا رمپ ساخته شد. وی دو رکورد جهانی را در یک اجرا ثبت کرد: طولانی ترین پرش (۷۵ فوت) و بیشترین ارتفاع (۲۳٫۵ فوت). در سال ۲۰۰۵، وی از یک میگا رمپ، بزرگ ترین سازه رمپ ساخته شده تا آن زمان، برای پرش از دیوار بزرگ چین استفاده کرد و اولین فردی شد که بدون کمک وسیله نقلیه موتوری از دیوار پرش کرد و به طور موفقیت آمیز فرود آمد. بعد از یک تلاش تمرینی، او پرش خود را چهار بار در برابر تماشاگران چینی و مقامات، همراه با خانواده، دوستان و هزاران نفر از مردم محلی، به پایان رساند. در سال ۲۰۱۲، تام شار با استفاده از میگا رمپ اولین حرکت ۱۲۶۰ درجه را انجام داد و فرود آمد و رکورد تونی هاوک را که در سال ۱۹۹۹ با حرکت ۹۰۰ ثبت شده بود، شکست. در اوت ۲۰۱۹، میتی براسکو با استفاده از میگا رمپ بار دیگر حرکت ۱۲۶۰ درجه را انجام داد و رکورد شار را شکست. اسکیت بورد سوار حرفه ای باب برنکویست دارای میگا رمپی به ارتفاع ۶
۰ فوت است. مگا رمپ در ایکس گیمز. مگا رمپ از سال ۲۰۰۴ در رویداد «بیگ ایر» در مسابقات ایکس گیمز برای اسکیت بورد و از سال ۲۰۰۶ برای فری استایل بی ام ایکس استفاده شده است. در سال ۲۰۰۷، جیک براون در مسابقات ایکس گیمز از ارتفاع ۴۵ فوت به پایین رمپ سقوط کرد.
کیتی گرایمز (؛ زادهٔ ) ورزشکار شنای اهل ایالات متحده آمریکا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۴ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
۲۰۱۰. دسامبر. در پی خودسوزی محمد بوعزیزی، اعتراضات در تونس به راه افتاد. در ۲۹ دسامبر، اعتراضات در الجزایر آغاز شد. ۲۰۱۱. ژانویه. تظاهرات در عمان، یمن، اردن، مصر، سوریه و مراکش به راه افتاد. دولت زین العابدین بن علی در ۱۴ ژانویه ۲۰۱۱ در تونس سرنگون شد. در ۲۵ ژانویه ۲۰۱۱، هزاران معترض در مصر در میدان تحریر در قاهره تجمع کردند. آنها خواستار استعفای رئیس جمهور حسنی مبارک شدند. فوریه. در ۱ فوریه، پادشاه اردن، عبدالله دوم، سمیر الرفاعی، نخست وزیر و کابینه او را برکنار کرد. در ۳ فوریه، رئیس جمهور الجزایر، عبدالعزیز بوتفلیقه، قول داد که وضعیت اضطراری ۱۹ ساله را لغو کند. در ۱۱ فوریه، رئیس جمهور مصر، حسنی مبارک، استعفا داد و اختیارات خود را به شورای عالی نیروهای مسلح مصر، منتقل کرد. در ۱۲ فوریه، اعتراضات در عراق آغاز شد. در ۱۴ فوریه، اعتراضات در بحرین آغاز شد که در ابتدا با هدف دستیابی به آزادی سیاسی بیشتر و احترام به حقوق بشر بود و هدف، تهدید مستقیم سلطنت نبود. در ۱۵ فوریه، اعتراضات علیه رژیم معمر قذافی در بنغازی لیبی آغاز و خیزش را آغاز کرد که به زودی به جنگ داخلی در لیبی تبدیل شد. در ۱۷ فوریه، پلیس به میدان لؤلؤ در
منامه، جایی که معترضان در حال تظاهرات بودند، یورش برد و چهار معترض، کشته شدند. در ۱۹ فوریه، اعتراضات در کویت آغاز شد. در ۲۶ فوریه، سلطان عمان، قابوس بن سعید، امتیازات اقتصادی می دهد. مارس. در ۳ مارس، نخست وزیر وقت مصر، احمد شفیق نیز پس از اعتراضات، استعفا داد. در ۱۳ مارس، سلطان قابوس قول داد که به مجلس منتخب عمان، اختیارات قانونگذاری، اعطا کند. در ۱۴ مارس، نیروهای شورای همکاری خلیج فارس (متشکل از نظامیان سعودی و امارات متحده عربی) توسط دولت بحرین درخواست شد و آنها کشور را اشغال کردند. در ۱۵ مارس، قیام در سوریه آغاز شد. در ۱۸ مارس، دولت بحرین، بنای یادبود میدان لؤلؤ را تخریب کرد. آوریل. در آوریل، عبدالله دوم در اردن، کمیته سلطنتی را برای بازنگری قانون اساسی با دستورالعمل هایی برای بازنگری مطابق با درخواست های اصلاحات، ایجاد می کند. ژوئن. در ۳ ژوئن، علی عبدالله صالح، رئیس جمهور یمن، در یک سوءقصد نافرجام، زخمی شد. او به طور موقت، معاون خود، عبدربه منصور هادی را به عنوان سرپرست ریاست جمهوری منصوب کرد. در ژوئن، دادگاه قانون اساسی کویت اعلام کرد که انتخابات مجلس ملی در فوریه ۲۰۱۲، «غیرقانونی» است و مجلس قبلی که طر
فدار دولت بود را احیا کرد. در ۲۶ ژوئن، هزاران کویتی در میدان الاراده برای اعتراض به حکم دادگاه که مجلس تحت سلطه مخالفان را منحل کرد، تظاهرات کردند. ژوئیه. در ۱ ژوئیه، همه پرسی قانون اساسی در مراکش برگزار می شود. اوت. بین ۲۰ و ۲۸ اوت، نبرد طرابلس در لیبی رخ داد. نیروهای شورشی، پایتخت لیبی، طرابلس را تصرف و عملاً کنترل آن را به دست گرفتند و دولت معمر قذافی را سرنگون کردند. در ۲۷ اوت، حدود ۳۰۰۰ نفر، عمدتاً مردانی با لباس سنتی کویتی، در مقابل مجلس، در میدان الاراده، برای اعتراض به تغییرات قانون انتخابات، تجمع کردند. سپتامبر. عبدالله دوم، در ۳۰ سپتامبر، تغییراتی را در تمام ۴۲ اصل قانون اساسی، تصویب کرد. اکتبر. در ۹ و ۱۰ اکتبر، مسیحیان قبطی مصر در اعتراض به تخریب یک کلیسا، تظاهرات کردند. ارتش با حمله به معترضان با تانک پاسخ داد و بسیاری را کشت. در ۲۰ اکتبر، معمر قذافی توسط شورشیان در شهر سرت، دستگیر و کشته شد. در ۲۳ اکتبر، شورای ملی انتقالی، رسماً پایان جنگ داخلی ۲۰۱۱ لیبی را اعلام کرد. در ۲۴ اکتبر، عبدالله دوم، معروف البخیت، نخست وزیر اردن و کابینه وی را برکنار کرد. نوامبر. در ۱۹ نوامبر، سیف الاسلام قذافی، پسر معم
ر قذافی، سرانجام پس از پنهان شدن در نیجریه، دستگیر شد. بین ۱۹ و ۲۱ نوامبر، بسیاری از مردم، بار دیگر در میدان تحریر قاهره تظاهرات کردند و خواستار تسریع روند انتقال به یک دولت غیرنظامی تر از سوی شورای عالی نیروهای مسلح مصر شدند؛ سپس درگیری بین معترضان و سربازان ادامه یافت و تعداد زیادی زخمی و کشته شدند. در ۲۳ نوامبر، کمیسیون مستقل تحقیق بحرین، گزارش خود را در مورد تحقیقات خود از وقایع، منتشر کرد و متوجه شد که دولت، به طور سیستماتیک، زندانیان را شکنجه و سایر حقوق بشر را نقض کرده است. همچنین ادعاهای دولت، مبنی بر تحریک اعتراضات توسط ایران را رد کرد. در ۲۸ نوامبر، ناصر الصباح، نخست وزیر کویت، استعفا داد. دسامبر. در ۲۰ دسامبر، بسیاری از زنان در مصر، علیه نقض حقوق بشر، تظاهرات کردند. ۲۰۱۲. ژانویه. در ۱۰ ژانویه، بشار اسد، رئیس جمهور سوریه، سخنرانی کرد و در آن خیزش را به گردن بیگانگان انداخت و گفت که برای متوقف کردن شورشیان، به همکاری همه سوری ها نیاز دارد. در ۲۴ ژانویه، فیلد مارشال مصری و رهبر ارتش، محمد حسین طنطاوی، اعلام کرد که وضعیت اضطراری چند دهه گذشته، تا حدی در روز بعد، لغو خواهد شد. فوریه. از ۳ فوریه، دولت سو
ریه، حمله به شهر حمص را آغاز کرد. در ۲۷ فوریه، رئیس جمهور یمن، علی عبدالله صالح، رسماً استعفا داد و اختیارات خود را به معاون خود، عبدربه منصور هادی، منتقل کرد. آوریل. در ۲۰ آوریل، بسیاری از مردم، بار دیگر در میدان تحریر قاهره تظاهرات کردند و خواستار انتقال سریع تر قدرت، به رئیس جمهور جدید شدند. مه. در ۲ مه، با ادامه اعتراضات، عون الخصاونه، استعفا داد و پادشاه، فایز الطراونه را به عنوان نخست وزیر جدید اردن، منصوب کرد. مردم مصر در ۲۳ و ۲۴ مه، در دور نخست انتخابات ریاست جمهوری، رای دادند. احمد شفیق و محمد مرسی، دو برنده این انتخابات بودند. در ۲۵ مه، دولت سوریه در کشتار حوله، ۱۰۸ نفر را کشت. ژوئن. در ۲ ژوئن، حسنی مبارک، رئیس جمهور سابق مصر، توسط دادگاه مصر، به حبس ابد، محکوم شد. در ۱۳ ژوئن، زین العابدین بن علی، رئیس جمهور سابق تونس، توسط دادگاه تونس، به زندان محکوم شد. در ۱۶ و ۱۷ ژوئن، مردم مصر، در دور دوم انتخابات ریاست جمهوری، رای دادند که در آن، محمد مرسی، بیشترین آرا را به دست آورد. در ۲۴ ژوئن ۲۰۱۲، کمیسیون انتخابات مصر اعلام کرد که نامزد اخوان المسلمین، محمد مرسی، در دور دوم انتخابات ریاست جمهوری مصر، پیروز
شده است. مرسی، با اختلاف اندکی بر احمد شفیق، آخرین نخست وزیر در زمان حسنی مبارک، رئیس جمهور عزل شده، پیروز شد. این کمیسیون اعلام کرد که مرسی، ۵۱٫۷ درصد از آرا را در مقابل ۴۸٫۳ آرای شفیق، به دست آورده است. ژوئیه. در ۱۲ ژوئیه، ارتش سوریه، قتل عامی را در روستای تریمسه انجام داد که ۲۲۵ نفر کشته شدند. در ۱۵ ژوئیه، کمیته بین المللی صلیب سرخ، رسماً اعلام کرد که قیام سوریه، اکنون یک جنگ داخلی است. در ۱۸ ژوئیه، یک بمب گذاری در دمشق، بسیاری از اعضای حلقه داخلی رئیس جمهور، بشار اسد، از جمله برادر همسرش، آصف شوکت را کشت. در ۱۹ ژوئیه، معاون سابق رئیس جمهور مصر، عمر سلیمان، بر اثر سکته قلبی در بیمارستانی در کلیولند، اوهایو در ایالات متحده آمریکا درگذشت. از ۲۷ ژوئیه، نیروهای دولتی و شورشیان، نبرد را برای تصرف بزرگ ترین شهر سوریه، حلب، آغاز کردند. سازمان ملل متحد گزارش می دهد که بیش از ۲۰۰٬۰۰۰ پناهجوی سوری از زمان آغاز جنگ، کشور را ترک کرده اند. سپتامبر. در اواخر سپتامبر، ارتش آزاد سوریه، مقر فرماندهی خود را از جنوب ترکیه به مناطق تحت کنترل شورشیان در شمال سوریه، منتقل کرد. ۱۱ سپتامبر ۲۰۱۲، شبه نظامیان اسلام گرا، به نمایندگی
دیپلماتیک آمریکا در بنغازی در لیبی، حمله کردند و سفیر آمریکا، کریستوفر استیونز و افسر مدیریت اطلاعات سرویس خارجی آمریکا، شان اسمیت را کشتند. اکتبر. در ۹ اکتبر، ارتش آزاد سوریه، کنترل معره نعمان، یک شهر استراتژیک در استان ادلب در بزرگراهی که دمشق را به حلب، متصل می کند، به دست گرفت. در ۱۸ اکتبر، ارتش آزاد سوریه، شهرستان دوما، بزرگ ترین شهرستان استان دمشق را تصرف کرد. در ۱۰ اکتبر، عبدالله دوم، برای برگزاری انتخابات زودهنگام جدید، مجلس را منحل کرد و عبدالله النسور را به عنوان نخست وزیر جدید، منصوب کرد. در ۱۹ اکتبر، وسام الحسن، سرتیپ نیروهای امنیت داخلی لبنان، به همراه چند تن دیگر، در بمب گذاری ۲۰۱۲ بیروت جان باختند. نوامبر. در ۲۲ نوامبر ۲۰۱۲ تظاهرات در مصر با صدها هزار معترض علیه رئیس جمهور مصر، محمد مرسی، پس از اعطای اختیارات نامحدود به خود برای حفاظت از ملت و قدرت قانونگذاری بدون نظارت قضائی یا بازبینی اعمال او، آغاز شد. ۲۰۱۳. ژانویه. در ۲۵ ژانویه، اعتراضات علیه محمد مرسی در سراسر مصر، در دومین سالگرد انقلاب ۲۰۱۱، از جمله در میدان تحریر، جایی که هزاران معترض در آن تجمع کردند، گسترش یافت. حداقل ۶ غیرنظامی و یک