Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
داد که چگونه می توان با تا کردن کاغذ، ریشه های سوم را استخراج کرد، کاری که انجام آن با خط کش و پرگار غیرممکن است. حرکتی که او استفاده کرد، تا کردن بلوچ نامیده شده است.
اوگو کاوالرو (؛ ۲۰ سپتامبر ۱۸۸۰ – ۱۳ سپتامبر ۱۹۴۳) ژنرال نیروی زمینی ایتالیا و سیاست مدار اهل پادشاهی ایتالیا بود، که در فاصله سال های ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۳ به عنوان دومین رئیس ستاد دفاع ایتالیا فعالیت می کرد. وی فرمانده نظامی قبل و در طول جنگ جهانی دوم بود. او در ژوئن ۱۹۴۱ اولین فرمانده ستاد فرماندهی عالی ایتالیا بود. وی به دلیل عملکرد ضعیفش از فرماندهی برکنار شد و پس از سقوط رژیم بنیتو موسولینی دستگیر شد. کاوالرو بعداً توسط آلمانی ها آزاد شد، اما از همکاری خودداری کرد و روز بعد مرده پیدا شد. وی در جنگ عثمانی و ایتالیا، جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم حضور داشت و برندهٔ جوایزی همچون صلیب شوالیه صلیب آهنین و نشان عقاب آلمانی شده است. زندگی نامه. کاوالرو که در کازاله مونفراتو، پیمونت متولد شد، دوران کودکی ممتازی را به عنوان عضوی از اشراف ایتالیایی گذراند. کاوالرو پس از تحصیل در مدرسه نظامی، در سال ۱۹۰۰ به درجه ستوان دومی منصوب شد. کاوالرو بعداً به دانشگاه رفت و در سال ۱۹۱۱ فارغ التحصیل شد و مدرک ریاضیات گرفت. کاوالرو، مردی با فرهنگ غنی، به هر دو زبان آلمانی و انگلیسی مسلط بود. کاوالرو که هنوز در ارتش بود، در سال ۱۹۱۳، در
طول جنگ ایتالیا و عثمانی، در لیبی جنگید و مدال برنز شجاعت نظامی دریافت کرد. در سال ۱۹۰۷، کاوالرو به لژ ماسونی منظم «دانته آلیگیری» تورین، که وابسته به گرند اورینت ایتالیا بود، راه یافت. متعاقباً، او به عضویت لژ ماسونی اسکاتلندی لژ ایتالیا واقع در رم درآمد، جایی که در ۱۵ آگوست ۱۹۱۸، سی و سومین و بالاترین درجه را دریافت کرد. جنگ جهانی اول. در سال ۱۹۱۵، کاوالرو به فرماندهی عالی ایتالیا منتقل شد. کاوالرو، یک سازمان دهنده و تاکتیک دان ماهر، در سال ۱۹۱۸ به عنوان سرتیپ و رئیس دفتر عملیات فرماندهی عالی ایتالیا منصوب شد. در این سمت، کاوالرو در شکل دهی نقشه هایی که منجر به پیروزی های ایتالیا در پیاوه و ویتوریو ونتو در طول جنگ جهانی اول شد، نقش مهمی داشت. در دوران ریاستش بر طرح ستاد کل ایتالیا، او با پیترو بادولیو، معاون رئیس ستاد ارتش، دچار انزجار شد. دوره بین دو جنگ جهانی. کاوالرو در سال ۱۹۱۹ از ارتش بازنشسته شد، اما بعداً در سال ۱۹۲۵ دوباره به ارتش پیوست و در آن زمان معاون وزیر جنگ بنیتو موسولینی شد. کاوالرو، یک فاشیست متعهد، در سال ۱۹۲۶ سناتور شد و در سال ۱۹۲۷ به درجه سرلشکری رسید. کاوالرو پس از ترک ارتش برای بار د
وم، در اواخر دهه ۱۹۲۰ و اوایل دهه ۱۹۳۰ درگیر فعالیت های تجاری و دیپلماتیک شد. کاوالرو در سال ۱۹۳۷ برای سومین و آخرین بار به ارتش پیوست. او که به درجه سپهبدی ارتقا یافته بود، در سال ۱۹۳۸ فرمانده نیروهای مشترک ایتالیایی در شرق آفریقا تحت سلطه ایتالیا شد و در سال ۱۹۴۰ به درجه ژنرالی کامل رسید. جنگ جهانی دوم. پس از ورود ایتالیا به جنگ جهانی دوم، در ۶ دسامبر ۱۹۴۰، کاوالرو جایگزین پیترو بادولیو به عنوان رئیس ستاد دفاع شد. اندکی پس از انتصابش، کاوالرو برای فرماندهی نیروهای ایتالیایی درگیر در جنگ ناموفق یونان و ایتالیا تا بهار ۱۹۴۱ اعزام شد. در حالی که او موفق به متوقف کردن پیشروی یونان شد، کاوالرو تا زمان مداخله آلمان نتوانست بن بست را بشکند. در این میان، نقش او به عنوان رئیس ستاد توسط ژنرال آلفردو گوتزونی پر شد. در ۱۵ و ۱۹ مه ۱۹۴۱، کاوالرو پیشنهادهایی برای سازماندهی مجدد کامل ستاد کل به موسولینی ارائه داد. این امر در ماه ژوئن اجرا شد. ستاد کل به عنوان فرمانده کل (فرمانده کل) مجدداً نامگذاری شد، کارآمدتر شد و از یک نهاد مشاوره ای صرف به یک فرماندهی عالی نظامی واقعی تبدیل شد. تحت نظر کاوالرو، فرمانده کل روابط خوبی با
فرماندهی کل نیروهای آلمان در ایتالیا حفظ کرد. کاوالرو از نزدیک با فیلد مارشال آلمانی آلبرت کسلرینگ همکاری می کرد؛ با این حال، او رابطه نسبتاً متناقضی با فیلد مارشال اروین رومل داشت، که پس از موفقیتش در نبرد غزاله، با پیشروی او به مصر مخالفت کرد و در عوض از حمله برنامه ریزی شده به مالت حمایت کرد. با این حال، نظر او، که کسلرینگ و رینتلن نیز با او موافق بودند، توسط هیتلر و موسولینی نادیده گرفته شد. کاوالرو در اول ژوئیه ۱۹۴۲، اندکی پس از ارتقای رومل به فیلد مارشال، به مارشال ایتالیا ارتقا یافت (عمدتاً برای جلوگیری از اینکه رومل از نظر رتبه از او پیشی بگیرد). با وجود درک خوب از مشکلات ذاتی جنگ در مدیترانه که ایتالیا باید در آن می جنگید، موافقت او با دیدگاه های موسولینی (به عنوان مثال اصرار او بر افزایش تعداد نیروهای ایتالیایی در جبهه شرقی) منجر به پراکندگی مهلک منابع ناچیز ایتالیا شد. کاوالرو در ژانویه ۱۹۴۳، پس از شکست قطعی در نبرد آفریقا و شکست های ارتش ایتالیا در روسیه، کاوالرو برکنار و ژنرال ویتوریو آمبروسیو جایگزین او شد. در پاسخ به برکناری کاوالرو، اعضای رهبری فاشیست مانند گالئاتزو چیانو، که آشکارا با او دشم
نی می کردند، آشکارا رضایت خود را ابراز کردند. پس از سرنگونی دولت موسولینی توسط پادشاه، نخست وزیر تازه منصوب شده، پیترو بادولیو، دستور دستگیری کاوالرو را صادر کرد. کاوالرو در نامه ای که در دفاع از خود نوشت، ادعا کرد که با موسولینی و رژیم او مخالفت کرده است. پس از آتش بس کاسیبیله در سپتامبر ۱۹۴۳، آلمانی ها او را آزاد کردند. کسلرینگ به کاوالرو فرماندهی نیروهای مسلح در حال شکل گیری جمهوری اجتماعی ایتالیا را پیشنهاد داد، اما کشف این نامه باعث شد برخی وفاداری او را زیر سؤال ببرند. مرگ. صبح روز ۱۴ سپتامبر ۱۹۴۳، او با شلیک گلوله در باغ هتلی در فراسکاتی، جایی که شب قبل با کسلرینگ شام خورده و صحبت کرده بود، مرده پیدا شد. هنوز جای بحث است که آیا او خودکشی کرده یا توسط آلمانی ها ترور شده است. با این حال، به نظر می رسد که او قاطعانه اراده خود را برای امتناع از ادامه همکاری با آلمانی ها ابراز کرده بود.
پیا ماریا نالی (۱۰ فوریه ۱۸۸۶–۲۷ سپتامبر ۱۹۶۴) ریاضیدان ایتالیایی بود که به خاطر کارش در مورد جمع پذیری سری های فوریه، قضیه موررا برای توابع تحلیلی چند متغیره و یافتن جواب معادله انتگرال فردهلم از نوع سوم برای اولین بار شناخته شده است. علایق تحقیقاتی او از هندسه جبری تا آنالیز تابعی و آنالیز تانسوری متغیر بود. او در کنگره بین المللی ریاضیدانان در سال ۱۹۲۸ سخنران بود. او همچنین به خاطر مبارزاتش علیه تبعیض علیه زنان در سیستم استخدام دانشگاه های ایتالیا به یاد آورده می شود. خیابانی در رم به نام او نامگذاری شده است. زندگی و حرفه تحصیلی. اوایل زندگی و تحصیلات. نالی در ۱۰ فوریه ۱۸۸۶ در پالرمو، در خانواده ای از طبقه متوسط با هفت فرزند متولد شد. او در دانشگاه پالرمو تحصیل کرد و در سال ۱۹۱۰ زیر نظر جوزپه باگنرا، با پایان نامه ای در مورد هندسه جبری، مدرک کارشناسی ارشد دریافت کرد و در همان سال به انجمن ریاضی پالرمو پیوست. نالی پس از پایان تحصیلاتش، در سال ۱۹۱۱ به باگنرا در پالرمو کمک کرد و سپس به عنوان معلم مدرسه شروع به کار کرد. او در سال ۱۹۱۴ پایان نامهٔ خود را در مورد نظریهٔ انتگرال ها به پایان رساند و برای چند سال ب
عد به کار بر روی آنالیز فوریه و سری های دیریکله ادامه داد. حرفه دانشگاهی. نالی از ۱ آوریل ۱۹۱۱ تا ۱۶ نوامبر ۱۹۱۱ به عنوان دستیار جوزپه باگنرا در دانشگاه پالرمو خدمت کرد. سپس در تعدادی از مدارس متوسطه، ابتدا در مدرسه دخترانه آولینو، سپس در تراپانی و از ۱۶ نوامبر ۱۹۱۲ در مدرسه فنی دخترانه پالرمو تدریس کرد. در این مدت، نالی تحقیقات خود را ادامه داد و پایان نامه خود را با عنوان «"بررسی و مواجهه با تعریف های متنوع پیشنهادی برای انتگرال تعریف شده توسط یک تابع محدود"» تکمیل کرد. این پایان نامه مطالعه ای در مورد نظریه انتگرال بر اساس کارهای اخیر امیل بورل، هنری لبگ شارل دو لا والی پوسین، جوزپه ویتالی و آرنو دنژوی در این زمینه است. در سال ۱۹۲۱، نالی به عنوان استاد فوق العاده در دانشگاه کالیاری منصوب شد. او در رقابت برای این مقام، پس از مائورو پیکونه، رتبه دوم را کسب کرده بود، احتمالاً تا حدی به این دلیل که زن بود، اما پیکونه تصمیم گرفت در دانشگاه کاتانیا بماند و رئیس ریاضیات آنجا شود، بنابراین مقام کالیاری به نالی رسید. در سال ۱۹۲۳، او در جستجوی مقامی در دانشگاه پاویا در رتبه اول قرار گرفت، اما این مقام به او پیشنهاد
نشد. سرانجام، پس از بدرفتاری های مشابه از سوی چندین دانشگاه دیگر، در سال ۱۹۲۷ به عنوان استاد تمام به دانشگاه کاتانیا نقل مکان کرد. تقریباً در همین زمان، شاید با تشویق تولیو لوی-چیویتا، تمرکز تحقیقاتی خود را از آنالیز تابعی به حساب تانسوری تغییر داد. او در سال ۱۹۲۸ به عنوان سخنران مدعو در کنگره بین المللی ریاضیدانان حضور داشت. مرگ و میراث. نالی در ۲۷ سپتامبر ۱۹۶۴ در کاتانیا درگذشت. خیابانی در رم، به نام او، ویا پیا نالی، نامگذاری شده است. آثار برگزیده. پیا نالی ۶۱ اثر ریاضی، از جمله مونوگراف و یک کتاب درسی منتشر کرد. «آثار برگزیده» او شامل این مونوگراف به علاوه یازده مقاله در مورد موضوعاتی است که عمدتاً به آنالیز تابعی و ریاضی مربوط می شوند: فهرست زیر همچنین شامل پایان نامه دکترای و سایر آثار او در مورد حساب تانسوری است
سباستیانو ویسکونتی پراسکا (; – ) ژنرال نیروی زمینی ایتالیا بود. او که در جنگ عثمانی و ایتالیا در فاصله سال های ۱۹۱۱ تا ۱۹۱۲ و جنگ جهانی اول شرکت داشت، رهبری حمله اولیه جنگ یونان و ایتالیا را در سال ۱۹۴۰ در طول جنگ جهانی دوم بر عهده داشت، اما پس از دو هفته به دلیل بی کفایتی از فرماندهی برکنار و توسط ژنرال اوبالدو سودو جایگزین شد. سباستیانو ویسکونتی پراسکا در ۲۷ فوریه ۱۸۸۳ در رم زاده شد. او عضوی از خانواده اشرافی خاندان ویسکونتی، از اشراف آلساندریا، بود.
برونو دِ فینِتی (۱۳ ژوئن ۱۹۰۶–۲۰ ژوئیه ۱۹۸۵) یک آماردان و متخصص آمار احتمالات ایتالیایی بود که به خاطر مفهوم «عملیاتی-ذهنی» احتمال شناخته می شود. شرح کلاسیک نظریه متمایز او در سال ۱۹۳۷ آمده است. که احتمال مبتنی بر انسجام ضرایب شرط بندی و پیامدهای قابلیت تعویض را مورد بحث قرار داد. زندگی. دِ فینِتی در اینسبروک، اتریش متولد شد و در دانشگاه پلی تکنیک میلان در رشته ریاضیات تحصیل کرد. او در سال ۱۹۲۷ با راهنمایی جولیو ویوانتی فارغ التحصیل شد و پایان نامه خود را نوشت. پس از فارغ التحصیلی، به عنوان کارشناس آمار و متخصص آمار مشغول به کار شد. مرکز ملی آمار (ایتالیا) در رم و از سال ۱۹۳۱، شرکت بیمه تریسته جنرالی. در سال ۱۹۳۶ او در رقابتی برای کرسی ریاضیات و آمار مالی برنده شد، اما به دلیل قانون فاشیستی که دسترسی به کاندیداهای مجرد را ممنوع می کرد، نامزد نشد. او تنها در سال ۱۹۵۰ به عنوان استاد عادی در دانشگاه تریسته منصوب شد. او به طور گسترده آثار خود را منتشر کرد (طبق گفته لیندلی، تنها در سال ۱۹۳۰، ۱۷ مقاله) و در دنیای کوچک ریاضیدانان احتمال، شهرت بین المللی کسب کرد. او در پادوا به تدریس آنالیز ریاضی پرداخت و سپس در سال
۱۹۳۹ کرسی ریاضیات مالی را در دانشگاه تریسته به دست آورد. در سال ۱۹۵۴، او به دانشگاه ساپینزا رم نقل مکان کرد، ابتدا به کرسی دیگری در ریاضیات مالی و سپس، از سال ۱۹۶۱ تا ۱۹۷۶، کرسی در حساب احتمالات. دِ فینِتی ایده های خود را در مورد احتمال ذهنی در دهه ۱۹۲۰ مستقل از فرانک پی. رمزی توسعه داد. با این حال، طبق مقدمه کتاب "«نظریه احتمال»"، او از ایده های هارولد جفریز، آی.جی. گود و بی. کوپمن. او همچنین در مورد ارتباط اقتصاد و احتمال استدلال کرد و فکر کرد که اصول راهنما برای بهینه پارتویی بودن، بیشتر از معیارهای «انصاف» الهام گرفته شده اند. دِ فینِتی در طول زندگی خود باورهای اجتماعی و سیاسی متفاوتی داشت: در جوانی از فاشیسم پیروی کرد، سپس به سوسیالیسم مسیحی روی آورد و در نهایت به حزب رادیکال پیوست. دِ فینِتی تنها در دهه ۱۹۵۰ در دنیای آماری آنگلو-آمریکایی شناخته شد، زمانی که ال.جی. ساویج، که مستقلاً ذهن گرایی را پذیرفته بود، او را به این عرصه کشاند؛ یکی دیگر از قهرمانان بزرگ، دنیس لیندلی بود. دِ فینِتی در سال ۱۹۸۵ در رم درگذشت. کار و تأثیر. دِ فینِتی بر رویکرد استنتاج پیش بینی کننده به آمار تأکید کرد؛ او یک آزمایش فکری ر
ا در راستای خطوط زیر پیشنهاد داد (که با جزئیات بیشتر در انسجام توضیح داده شده است): "شما" باید قیمت یک وعده را برای پرداخت ۱ دلار در صورت وجود حیات در مریخ تعیین کنید. میلیارد سال پیش، و اگر نبود ۰ دلار، و فردا جواب آشکار خواهد شد. شما می دانید که "حریف شما می تواند انتخاب کند که چنین قولی را از شما با قیمتی که تعیین کرده اید بخرد، یا از شما بخواهد که چنین قولی را از حریف خود، همچنان با همان قیمت، بخرید. به عبارت دیگر: شما ضرایب را تعیین می کنید، اما حریف شما" تصمیم می گیرد که کدام طرف شرط بندی مال شما باشد. قیمتی که شما تعیین می کنید، «احتمال ذهنی عملیاتی» است که به گزاره ای که روی آن شرط می بندید، اختصاص می دهید. اگر قرار نیست با ضرر قطعی مواجه شوید، این قیمت باید از اصول احتمال پیروی کند، همان طور که اگر قیمتی بالاتر از ۱ دلار (یا قیمت منفی) تعیین کنید، با آن مواجه خواهید شد. با در نظر گرفتن شرط بندی ها روی بیش از یک رویداد، دِ فینِتی می تواند جمع پذیری را توجیه کند. قیمت ها یا به طور معادل ضرایب، که شما را از طریق یک "کتاب هلندی" در معرض ضرر قطعی قرار نمی دهند، "منسجم" نامیده می شوند. دِ فینِتی همچنین به
خاطر قضیه دِ فینِتی در مورد دنباله های تعویض پذیر متغیرهای تصادفی شناخته شده است. دِ فینِتی اولین کسی نبود که تعویض پذیری را مطالعه کرد، اما این موضوع را بیشتر مورد توجه قرار داد. او در اواخر دهه ۱۹۲۰ شروع به انتشار آثاری در مورد تعویض پذیری کرد، اما مقاله او در سال ۱۹۳۷ با عنوان «La Prévision» (به کتابشناسی مراجعه کنید) مشهورترین بررسی اوست. در سال ۱۹۲۹، دو فینتی مفهوم توزیع های احتمال بی نهایت بخش پذیر را معرفی کرد. او همچنین نمودارهای دِ فینِتی را برای ترسیم نمودار فراوانی ژنوتیپ ها معرفی کرد. ترجمه انگلیسی کتاب او در سال ۱۹۷۴ به دلیل احیای علاقه به استنتاج پیش بینانه در جهان انگلیسی زبان و توجه به ایده تبادل پذیری مورد توجه قرار گرفته است. در سال ۱۹۶۱، او به عنوان عضو انجمن آمار آمریکا انتخاب شد. جایزه دِ فینِتی که سالانه توسط انجمن اروپایی تصمیم گیری اهدا می شود، به نام او نامگذاری شده است. دانشکده ریاضیات، آمار و اقتصاد دانشگاه تریسته نیز به نام او نامگذاری شده است. در قرن بیست و یکم، بسط های کوانتومی قضیه نمایش دو فینتی در اطلاعات کوانتومی، در مباحثی مانند توزیع کلید کوانتومی و تشخیص درهم تنیدگی مفید و
اقع شده اند. کتابشناسی. آثار را ببینید بحث ها. کتاب های زیر فصلی دربارهٔ دِ فینِتی و ارجاعاتی به منابع بیشتر دارند.
جام قهرمانان کونکاکاف ۲۰۲۶ شصت و یکمین فصل از جام قهرمانان کونکاکاف، مسابقات فوتبال باشگاهی برتر آمریکای شمالی، مرکزی و کارائیب است که توسط کونکاکاف برگزار می شود. این مسابقات به صورت تک حذفی و در پنج مرحله برگزار می شود و ۲۷ تیم بر اساس مسابقات لیگ و جام حذفی ملی و منطقه ای خود به این مسابقات راه می یابند؛ چهار مرحله اول به صورت رفت و برگشت در ورزشگاه های خانگی تیم های مربوطه برگزار می شود، به همراه یک فینال تک مسابقه. قهرمان این مسابقات به جام جهانی باشگاه ها ۲۰۲۹ و جام بین قاره ای فیفا ۲۰۲۶ راه خواهد یافت. نحوه صلاحیت. بیست و هفت تیم برای این مسابقات واجد شرایط شدند که پنج تیم مستقیماً به مرحله یک هشتم نهایی راه یافتند. بیست و دو تیم باقیمانده وارد مرحله اول شدند. علاوه بر مسابقات لیگ ملی در ایالات متحده، مکزیک و کانادا، ۱۲ سهمیه از ۲۷ سهمیه توسط مسابقات بین المللی تعیین شدند که شامل جام لیگ ها ۲۰۲۵ (۳ سهمیه)، جام کارائیب کونکاکاف ۲۰۲۵ (۳ سهمیه) و جام آمریکای مرکزی کونکاکاف ۲۰۲۵ (۶ سهمیه). دو تیم از لیگ برتر کانادا به طور خودکار به این مسابقات راه یافتند، در حالی که مسابقات حذفی جام یو اس اوپن ۲۰۲۵ که فقط
در ایالات متحده برگزار می شود و معادل آن که فقط در کانادا برگزار می شود، یعنی مسابقات قهرمانی کانادا ۲۰۲۵، هر کدام یک سهمیه کسب کردند. قهرمانان سه مسابقات منطقه ای، به همراه قهرمان جام ام ال اس ۲۰۲۵ و قهرمان فصل ۲۵–۲۰۲۴ لیگا ام اکس با بیشترین امتیاز، پنج تیمی شدند و به مرحله یک هشتم نهایی راه یافتند. توزیع. در مجموع ۲۷ تیم برای این مسابقات واجد شرایط شدند. پنج تیم مستقیما به مرحله یک هشتم نهایی راه یافتند. ۲۲ تیم باقی مانده وارد مرحله اول شدند. تیم ها. "جدول زیر شامل تعداد حضورها، آخرین حضور و بهترین نتایج قبلی از مسابقات جام قهرمانان کونکاکاف است." قرعه کشی. قرعه کشی این مسابقات در تاریخ ۹ دسامبر ۲۰۲۵ برگزار خواهد شد. تاریخ مسابقات. برنامه مسابقات به شرح زیر است.
ویتوریو آمبروسیو (; – ) ژنرال نیروی زمینی ایتالیا بود، که از ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۳ فرماندهی نیروی زمینی ایتالیا را برعهده داشت و در فاصله فوریه تا نوامبر ۱۹۴۳ به عنوان سومین رئیس ستاد دفاع ایتالیا فعالیت می کرد. وی در جنگ عثمانی و ایتالیا، جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم حضور داشت. در آخرین مرحله از جنگ جهانی دوم، آمبروسیو از سقوط بنیتو موسولینی و در نهایت انصراف ایتالیا از اتحاد با آلمان حمایت کرد. زندگی نامه. آمبروسیو اهل تورین بود. در سال ۱۸۹۶ وارد آکادمی نظامی مودنا شد؛ پس از اتمام تحصیلاتش به عنوان افسر سواره نظام منصوب شد. در طول جنگ ایتالیا و ترکیه (۱۹۱۱–۱۹۱۲) به عنوان ستوان یکم در هنگ کاوالگری دی لوکا خدمت کرد. آمبروسیو در طول جنگ جهانی اول به عنوان رئیس ستاد لشکر خدمت کرد. در سال ۱۹۳۵ به عنوان فرمانده سپاه دوازدهم ارتش منصوب شد. تا سال ۱۹۳۹ او به فرماندهی ارتش دوم، واقع در مرز یوگسلاوی، ارتقا یافت. از اقدامات اولیه آمبروسیو در جنگ جهانی دوم می توان به رهبری حمله ایتالیا در طول حمله به یوگسلاوی در سال ۱۹۴۱ اشاره کرد. پس از نبردی کوتاه اما سنگین، ارتش دوم تحت فرماندهی او از شمال حمله کرد و تا ۱۱ آوریل به لیوبلیان
ا و حومه زادار رسید. در ۱۵ آوریل، آمبروسیو اسپلیت و کوتور را فتح کرد. تا ۱۷ آوریل، آمبروسیو سواحل دالماتیا را کنترل می کرد. موسولینی با انتصاب آمبروسیو به عنوان رئیس ستاد ارتش ایتالیا در ژانویه ۱۹۴۲، موفقیت او را پاداش داد. آمبروسیو به عنوان رئیس ستاد ارتش، قصد داشت نیروهای ایتالیایی را از اوکراین و بالکان بازگرداند. در فوریه ۱۹۴۳، او رئیس ستاد کل نیروهای مسلح شد. در ماه مه ۱۹۴۳، پس از شکست ویرانگر در تونس و حمله متفقین به سیسیل، آمبروسیو تلاش کرد تا موسولینی را متقاعد کند که ایتالیا را از جنگ خارج کند و به اتحاد با آلمان پایان دهد. هنگامی که موسولینی نتوانست در مقابل آدولف هیتلر بایستد، آمبروسیو از برکناری او از قدرت حمایت کرد. پس از سقوط موسولینی در ماه ژوئیه، آمبروسیو به عنوان رئیس ستاد در دولت نظامی پیترو بادولیو ادامه داد. در ماه سپتامبر، آمبروسیو به مذاکره برای آتش بس با متفقین کمک کرد. مذاکرات بیش از حد انتظار طول کشید و به آلمانی ها فرصت داد تا بخش بزرگی از ایتالیا را اشغال کنند. آمبروسیو سرانجام در نوامبر ۱۹۴۳ توسط بادولیو به اصرار متفقین که به او اعتماد نداشتند، به بازرس کل ارتش تنزل مقام یافت. زندگ
ی شخصی. آمبروسیو در سال ۱۹۴۲ با دختر وزیر کشور کرواسی، آنته نیکشیچ، ازدواج کرد.
جووانی مسه (؛ ۱۰ دسامبر ۱۸۸۳ – ) فیلد مارشال نیروی زمینی ایتالیا و سیاستمدار ایتالیایی بود، که در فاصله سال های ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۵ به عنوان چهارمین رئیس ستاد دفاع ایتالیا فعالیت می کرد. در جنگ جهانی دوم، او در تونس اسیر شد، اما پس از آتش بس سپتامبر ۱۹۴۳، رئیس ستاد ارتش متخاصم ایتالیا شد. بعدها، او نماینده منتخب سنای ایتالیا بود. بسیاری او را بهترین ژنرال ایتالیایی جنگ می دانند. وی در جنگ عثمانی و ایتالیا، جنگ جهانی اول، جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی، جنگ جهانی دوم، کارزار بالکان و جنگ یونان و ایتالیا حضور داشت و برندهٔ جوایزی همچون صلیب شوالیه صلیب آهنین شده است.
مروری بر بیوگرافی میرزای معلم. شیخ محمد علی دماوندی از نامداران شهر دماوند و یکی از چهره های تأثیرگذار در دوران حکومت قاجار بود. او در میان مردم قریه مامک آباد (نام قدیم روستای احمدآباد دماوند) به اسم ملامحمد علی مامک آبادی شناخته می شد، ولی در نامه نگاری های رسمی و مکاتبات دولتی، به نام میرزای معلم یا شیخ محمد علی دماوندی خطاب می گردید. عنوان میرزای معلم، در واقع لقبی بود که پدر جناب دماوندی از دوران جوانی اش، به سبب آموزش شاهزادگان قاجاری، به آن شهرت یافته بود. محمد علی دماوندی، فرزند امیر شیخ حسین دماوندی بود و در سال ۱۱۶۵ خورشیدی به دنیا آمد. او از نسل شیخ محمدحسین دماوندی متخلص به نورس، همان شاعر و خوشنویس نامدار ایرانیست که در دوره صفویه، قرآن را به خط نستعلیق درآورد و از شاگردان صائب تبریزی بود. شیخ محمد علی دماوندی همچون اجدادش هنر خوشنویسی و آشنایی با ادبیات پارسی را از خانواده آموخت و سپس تحصیلاتش را در تهران ادامه داد. او در میانسالی، چنان بر علوم حقوقی و فنون نظامی تسلط یافت که در دوره صدارت امیرکبیر به مراتب والای دولت رسید و دست کم تا سال ۱۲۳۶ خورشیدی، سمت دبیر وزیر نظام کشور را بر عهده داشت. می
رزای معلم خوشنویسی زبردست و استاد ادبیات پارسی بود. آن گونه که از کتاب ها و اسناد باقیمانده برمی آید، وی شیفته اشعار شاعران این کهن سرزمین، از سعدی شیرازی گرفته تا حکیم ابوالقاسم فردوسی و از خیام نیشابوری تا دیگر بزرگانی چون لسان الغیب حافظ شیرازی بوده است. خط میرزای معلم، گویای همه چیزست! استاد مهدی فلاح، موسیقیدان، خطاط و نقاش مشهور معاصر ایران، پس از بررسی یکی از آثار میرزای معلم، در خصوص خط ایشان چنین می گوید: شاید واقعاً تا دوره قاجار، وقتی وزیری را انتخاب می کردند، نخست می پرسیدند: خطش چطورست؟ چون کسی که صاحب خط بود، از کرامات، دانش و خرد بسیار فرهنگی و ادبی بالایی برخوردار بوده است. شخصیت مفیدی که می توانسته الگوی جامعه اش باشد. ما که خط می نویسیم، به راحتی می توانیم تشخیص دهیم که در خط این آدم، چه ویژگی هایی نهفته است. شخصیتی پخته، سنجیده و صاحب ذوقی ارزشمند، چنان که مورد توجه حسام السلطنه نیز قرار گرفته و با او مکاتبه می کرده. این خط، خود نشانه ای از وارستگی نویسنده می باشد. &lt;br&gt; شیخ محمد علی دماوندی؛ مشاور فرمانده ارتش ایران در جنگ هرات. زمانی که ناصرالدین شاه جوان، در آغاز سلطنت خویش (حوالی س
ال ۱۲۳۶ خورشیدی)، امیر بلندپایه ارتش، شاهزاده مراد میرزا حسام السلطنه، فرزند عباس میرزا نایب السلطنه را همراه با برادرش فریدون میرزا فرمانفرما (والی وقت تبریز) مأمور بازپس گیری هرات کرد، شیخ محمد علی دماوندی نیز به عنوان مشاور عالی فرمانده قشون، همراه با ارتش ایران راهی خراسان شد. در خلال جنگ هرات که نهایتاً منجر به فتح شهر گردید، دماوندی افزون بر مباشرت حسام السطنه، وظیفه تنظیم اسناد رسمی و مکاتبات فرماندهی لشکر با مرکز تصمیم گیری در کاخ گلستان را عهده دار بود. همچنین بررسی برخی منابع و اسناد باقیمانده از قدیم نشان می دهد که میرزای معلم در زمان حکومت ناصرالدین شاه، مدتی لشکر نویس سپاه ایران بوده است. عنوانی که بیانگر آن است که وی در ساختار اداری و نظامی کشور در دوران قاجار، مسئولیت هایی گوناگون در زمینه ثبت و تنظیم امور مربوط به ارتش را برعهده داشته و از جایگاهی معتبر در دستگاه نظامی و سیاسی ایران برخوردار بوده است. حضور نام شیخ محمد علی دماوندی در این اسناد، نشانه ای از نفوذ و اعتبار او در نظام دیوانی عصر ناصری به شمار می رود. میرزای معلم از معتمدان و یاران نزدیک مراد میرزا حسام السلطنه بود و بر اساس اسناد
برجای مانده، مامور دریافت مالیات ولایات و شهرهایی نظیر ولایت خمسه، قزوین، خراسان، کردستان، دماوند، فیروزکوه و … بود. شاهزاده حسام السلطنه، چنان به وی اعتماد داشت که پیش از سفر به عربستان، در حکمی، او را وکیل تام الاختیار خود در تمام امور معرفی نمود. میرزای معلم پس از امضای معاهده پاریس که منتج به جدایی افغانستان از ایران شد، کم کم از جایگاه وکالت و مشاورت این شاهزاده پا به سن گذاشته فاصله گرفت و تمرکزش را بر پیشه دیرینه، یعنی معلمی گذاشت. جناب دماوندی؛ یادگار میرزای معلم. شیخ محمد علی دماوندی، هم زمان با آموزش شاگردانش در مدرسه صدر که در محله بازار تهران و در سمت غربی جلوخان مسجد شاه قرار داشت، به پاس سال ها همکاری با دوست دیرینش، مدتی به تعلیم و تربیت فرزندان مراد میرزا به نام های ابوالفتح میرزا حسام السلطنه (مویدالدوله) و ابوالنصر میرزا حسام السلطنه پرداخت. شایان ذکرست که آنان سال ها در دوره مظفرالدین شاه و محمدعلی شاه قاجار حکومت استان های خراسان، اصفهان، خوزستان، گیلان، کردستان و تهران را برعهده داشتند. میرزای معلم دو دختر و سه پسر به نام های معصومه، فاطمه، حسین، محمد و جعفر داشت. در آن زمان که بیشتر مردا
ن در جامعه ایرانی زندگی چند همسری داشتند، پدر جناب دماوندی تا پایان عمر خود به یگانه همسرش، یعنی سکینه خانم متعهد ماند. همان بانویی که در برابر ناصرالدین شاه قاجار، که هنگام سفر مازندران چند روزی را در دماوند سپری می کرد، چنان با صدایی استوار و بلند از اوضاع مملکت خرده گرفت که هنوز هم داستان اعتراض وی به سلطان صاحب قران در حضور مردم و همراهان شاه، نقل محافل محلی است. همین نحوه نگرش میرزای معلم و همسرش در دوره حیاتشان بود که او را از سایرین متمایز می کرد. شاید نگاه متفاوت شیخ محمد علی دماوندی و همسر او نسبت به مسائل اجتماعی، سیاسی و طبع لطیف آنان بود که بعدها چنان بر فرزندشان، یعنی جناب دماوندی تاثیر گذاشت که او را به یکی از خوانندگان برجسته و صاحب سبک تاریخ موسیقی سنتی ایران تبدیل کرد. انسانی که فقط یک هنرمند موفق نبود و هرگز از مسیر هنر درآمدی بدست نیاورد. فردی که واقعاً هنر را فقط برای هنر می خواست و تمام درآمد حاصل از کنسرت هایش را صرف امور خیریه، نظیر ساخت مدارس، بهداری ها، کمک به بینوایان و تامین مایحتاج قشون نظامی کشور می کرد. تاثیر میرزای معلم بر جناب دماوندی. جناب دماوندی هنرمندی بود که با وجود موفقیت
های بسیار، دارا بودن شهرت و ثروت قابل توجه، هرگز نسبت به وقایع سیاسی اجتماعی معاصر خود بی تفاوت نبود و با وجود نگرش منفی اغلب مردم کشور نسبت به اقلیت های مذهبی نه تنها به آنان احترام می گذاشت، بلکه دوستان زیادی هم از میان دیگر مذاهب داشت. نگاه متفاوت او نسبت به نقش بانوان در جامعه آن دوره که حتی ابتدایی ترین حقوق اساسی زنان را از آنان منع می کرد و علاقه وی نسبت به برپایی کنسرت هایی متنوع در شهرهای مختلف ایرانِ دوره قاجار و آشنا کردن عوام با موسیقی اصیل ایرانی، به وسیله ضبط صفحات گرامافون و اجراهایی که تمامیشان رایگان انجام می شد یا درآمد حاصل از آنان صرف امور خیریه می گردید، می تواند از دیگر تاثیرات میرزای معلم بر این هنرمند باشد. میرزای معلم، شیفته زادگاهش بود. شیخ محمد علی دماوندی علاقمند به سرمایه گزاری در زادگاهش، شهر دماوند بود. بنابراین از دوران جوانی تقریباً بخش عمده درآمد حاصل از تدریس را صرف خرید اراضی با کاربری های گوناگون در آن شهر و مناطق مجاورش می کرد. از زمین های کشاورزی پهناوری که مرجیجار (عدسزار) نام داشت و در بالادست روستای احمدآباد واقع بود تا کاروانسرا، قهوه خانه، قلعه های قدیمی یا خانه ها
ی خشتی و اصطبل، آغل و انبارهای ذخیره غلات در جای جای این شهر تاریخی ایران. او شَم اقتصادی بالایی داشت و فردی دوراندیش بود. میرزای معلم در دماوند که پیشتر مورد غضب شاهان صفویه بود و از دوران قاجار به دلیل نزدیکی اش نسبت به پایتخت جدید (تهران) دوباره رونق می گرفت، یک باب طاحونه (آسیاب آبی) بنا کرد. آسیابی که در مسیر آب چشمه روستای احمدآباد قرار داشت و گندم های کاشته شده در اراضی منطقه به وسیله آن تبدیل به آرد مورد نیاز برای پخت نان و شیرینی مصرفی مردم منطقه می شد. او حتی برای خودکفایی اهالی شهر و تکمیل زنجیره تولید و مصرف غلات، در املاک خود تنورهایی ساخت که مردم به کمک آنان بتوانند، نان و شیرینی محلی پخت کنند. همچنین بخشی از محصولات برداشت شده از زمین های کشاورزی که مناسب مصرف انسان نبود، به عنوان غذای مورد نیاز دام و طیور مصرف می شد. خدمات میرزای معلم به فرهنگ و سیاست کشور. در دوره قاجار که یکی از تاریک ترین دوران سیاسی و فرهنگی تاریخ کشور به شمار می آید، میرزای معلم پس از سال های متمادی تدریس در مدارس تهران و سفرهای بسیاری که به شهرهای مختلف ایران داشت، افراد زیادی را آموزش داد که سال ها بعد هر کدام از آنان ب