Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
از او خواست تا کار بر روی مطالعه فسیل های کریونوئیدها را ادامه دهد، مطالعاتی که پیشتر توسط چندین دیرینه شناس دیگر آغاز شده بود اما تکمیل نشده بود. او وظیفه داشت که دسته بندی های مختلف فسیل های کریونوئیدها را شناسایی کند. او نه تنها این مطالعه را در طی هفت سال به پایان رساند، بلکه از میان ۲۵ خانواده، ۶۰ جنس و ۱۵۵ گونه ای که ثبت کرد، ۲ خانواده جدید، ۱۸ جنس جدید و ۵۸ گونه جدید شناسایی کرد. بر اساس این شواهد، گلدرینگ به این نتیجه رسید که ساقه ها یک جنس جدید هستند و نام آن را ائوسپرماتوپریس نهاد. گلدرینگ یافته های خود را در یک تک نگاری در سال ۱۹۲۳ منتشر کرد. این اثر چنان موفقیت آمیز بود که سایر دانشمندان و دیرینه شناسان نمونه های فسیلی خود را برای شناسایی به او ارسال کردند. علاوه بر کریونوئیدهای دونین، گلدرینگ بسیاری از دیوراماهای دیگر را به موزه ایالت نیویورک اضافه کرد. باغ های دریای سنگی، سایت استروماتولیتی که او مطالعه کرد، به عنوان یک نماد طبیعی ملی و نماد تاریخی ملی ایالات متحده ثبت شده است. معروف ترین دیورامای او جنگل سرخس های دانه دار فسیلی زنده از دوره دونین را در مکانی که اکنون گیلبوآ، نیویورک است، بازسا
زی کرد. این مدل واقعاً اعتبار او را به عنوان یک دیرینه شناس برجسته تثبیت کرد. این احتمالاً اولین دیورامای ساخته شده دربارهٔ زندگی اولیه بود. این دیورامای مشهور به جنگل فسیلی گیلبوآ نام گذاری شد، براساس محل آن و همچنین فسیل هایی که گلدرینگ برای طراحی این دیوراما استفاده کرد. در سال های ۱۸۵۰ و ۱۹۲۰ در گیلبوآ، نیویورک، به ترتیب چوب های سنگ شده و سنگ های فسیلی یافت شدند. گلدرینگ این فسیل ها را در سال ۱۹۲۰ مطالعه کرد و در نهایت آن ها را به عنوان فسیل های سرخس های دانه دار شناسایی کرد. گلدرینگ نه تنها یک محقق برجسته بلکه یک آموزگار تأثیرگذار نیز بود. او علی رغم اختصاص بیشتر عمرش به موزه، دانش گسترده خود را برای فراتر رفتن از اهداف معمولی موزه به کار برد و راه هایی برای آموزش دیرینه شناسی به بازدیدکنندگان ابداع کرد. به عنوان مثال، موفقیت او در مدل های زمین شناسی و نمایش های آموزشی به انتشار کتاب های متعدد دربارهٔ زمین شناسی منجر شد. برخی از این آثار حتی برای آموزش در سطوح بالاتر استفاده شدند. او دو مدل زمین شناسی تحت عناوین «فسیل چیست؟» و «تشکیل زمین شناختی چیست؟» طراحی کرد که هدف آن ها آموزش اصول اولیه زمین شناسی ب
سوزان باربارا گیانکوراما اوفوری-عطا (؛ ۱۹۱۷ – ژوئیه ۱۹۸۵) پزشک و ماما اهل غنا بود. وی نخستین زن پزشک در منطقهٔ ساحل طلا بود. او اولین زن غنایی و چهارمین زن در غرب آفریقا بود که موفق به دریافت مدرک دانشگاهی شد. اوفوری-عطا همچنین چهارمین زن غرب آفریقا بود که پزشک شد، پس از اگنس یوانده ساوج نیجریه ای (۱۹۲۹)، الیزابت آبیمبولا آولویی نیجریه ای (۱۹۳۸) و ایرن ایگودارو سیرالئونی (۱۹۴۴). در سال ۱۹۳۳، ادنا الیوت-هورتون کنشگر سیاسی سیرالئون و پیشگام در آموزش دانشگاهی، دومین زن غرب آفریقایی بود که فارغ التحصیل شد و اولین کسی بود که مدرک کارشناسی در علوم مقدماتی را دریافت کرد. در نهایت اوفوری-عطا به مقام پزشک مسئول در بیمارستان کوماسی رسید و بعدها مسئول بیمارستان پرنسس لوئیز برای زنان شد. هم دوره او ماتیلدا جِی کلارک بود، دومین زن غنایی و پنجمین زن غرب آفریقایی که پزشک شد و او نیز در آچی موتا و ادینبرو تحصیل کرده بود. اوفوری-عطا به عنوان دکتر افتخاری علوم از دانشگاه غنا برای تحقیقاتش در زمینه سوءتغذیه در کودکان شناخته شد و در سال ۱۹۸۰ صلیب سلطنتی را از پاپ پاپ ژان پل دوم دریافت کرد، چرا که در کلینیک خود خدمات پزشکی رایگان
ارائه می داد. او همچنین به تأسیس انجمن زنان برای امور عمومی کمک کرد و عضو بنیان گذار آکادمی هنرها و علوم غنا بود. دستاوردهای او به نمادی از الهام برای پزشکان زن جوان در غنا تبدیل شد. زندگی اولیه و تحصیلات. سوزان اوفوری-عطا عضو خاندان سلطنتی برجسته اوفوری-عطا بود. او در سال ۱۹۱۷ در کیِبی در ساحل طلا (امروزه غنا) به دنیا آمد. پدرش نانا سر اوفوری-عطای یکم اوکیِنهنه و رئیس عالی رتبه منطقه سنتی آکیِم آبوآکا و مادرش نانا آکوسوآ دوئودو بودند. سوزان اوفوری-عطا تحصیلات ابتدایی خود را در دبستان سنت ماری در المینا در حدود سال ۱۹۲۱ آغاز کرد و در سال ۱۹۲۹ برای تحصیلات متوسطه به مدرسه آچی موتا پیوست. او یکی از دانش آموزان پیشگام این مدرسه بود که در سال ۱۹۲۷ تأسیس شده بود. او در سال آخر تحصیلش، رئیس مدرسه دختران بود و در امتحانات گواهینامه مدرسه کمبریج شرکت کرد. سوزان در مدرسه آموزش مامایی در کورله-بو تحصیل کرد و در سال ۱۹۳۵ فارغ التحصیل شد و سپس دوره های آموزشی بیشتر در زمینه مامایی را در اسکاتلند گذراند. پس از تحصیلات عالی، او به عنوان ماما در بیمارستان آموزشی کورله-بو فعالیت می کرد. او تحصیلات خود را در دانشکده پزشکی دا
نشگاه ادینبرو ادامه داد و در سال ۱۹۴۷ مدرک کارشناسی پزشکی و جراحی خود را دریافت کرد. تحصیلات او در خارج از کشور از طریق منابع مالی که پدر ثروتمندش، اوفوری-عطا یکم، به او اختصاص داده شده بود، تأمین شد. پدرش در سال ۱۹۴۳ و زمانی که سوزان هنوز دانشجوی پزشکی در ادینبرو بود، درگذشت. شغل و فعالیت های حرفه ای. سوزان اوفوری-عطا حرفه خود را به عنوان ماما آغاز کرد و سپس تحصیلات خود را ادامه داد تا پزشک اطفال شود، و به این ترتیب اولین پزشک زن در ساحل طلا (امروزه غنا) شد. در سال ۱۹۶۰، او داوطلبانه در یک بیمارستان در کنگو که با کمبود کارکنان مواجه بود، مشغول به کار شد. در دوران فعالیت خود به عنوان پزشکی کادری در بیمارستان پرنسس ماری لوئیز، او لقب «دکتر مموفرا» (پزشک کودکان) را به دست آورد. او بیمارستان پرنسس ماری لوئیز را ترک کرد و به دانشکده پزشکی دانشگاه غنا پیوست، جایی که به عنوان یکی از اعضای بنیان گذار دپارتمان کودکان فعالیت کرد و سپس مطب خصوصی خود را برای زنان و کودکان در کلینیک آکرا راه اندازی کرد. او همچنین دیپلمات کالج سلطنتی زنان و زایمان (۱۹۴۹) و کالج سلطنتی اطفال و سلامت کودکان (۱۹۵۸) بود. او مدافع حقوق زنان و
کودکان و مخالف سیستم ارث بری آکان بود. او خواستار قانونی شدن حق ارث برای همسران و فرزندان از اموال همسران و پدران فقید خود که وصیت نامه نداشتند، بود. تلاش های او منجر به تصویب قانون وراثت بدون وصیت نامه پی ان دی سی در سال ۱۹۸۵ شد. او همچنین عضو «مجمع مؤسسان سال ۱۹۶۹» بود که قانون اساسی جمهوری دوم غنا را تدوین کرد. در سال ۱۹۷۴، دانشگاه غنا به او مدرک دکترای افتخاری علوم برای تحقیقات پیشگامانه اش در زمینه سوء تغذیه کودکان — «کواشیورکور» — که اصطلاحی بود که او ابداع کرد و به یک اصطلاح پزشکی جهانی تبدیل شد، اعطا نمود و بدین وسیله او را مورد تجلیل قرار داد. او در کلیسای کاتولیک غنا به ویژه در دیاسپورای آکرا فعال بود. او عضو اجرایی فدراسیون انجمن های پزشکان کاتولیک و عضو انجمن پزشکان کاتولیک غنا هم بود. مرگ. سوزان اوفوری آتا در ژوئیهٔ ۱۹۸۵ به علت دلایل طبیعی در بریتانیا درگذشت. خانه ای برای دختران در مدرسه آچی موتا، محل تحصیل او، به نام او نام گذاری شده است.
کارلوتا ژواکینا مائوری (۶ ژانویه ۱۸۷۴ – ۳ ژانویه ۱۹۳۸) یک زمین شناس، چینه شناس، دیرینه شناس بود و یکی از اولین زنانی بود که به عنوان دانشمند حرفه ای در صنعت نفت و گاز فعالیت کرد. او به عنوان دیرینه شناس در یک شرکت نفتی مشغول به کار بود و به عنوان زمین شناس نفتی در رویال داچ شل فعالیت داشت. مائوری بر روی نرمتنان ترشیاری تمرکز داشت. مائوری ابتدا پس از حضور در دانشگاه کرنل و دریافت دکترای خود در سال ۱۹۰۲، به تدریس در دانشگاه ها پرداخت، با این حال او در دستیابی به موقعیت تمام وقت مشکل داشت. با وجود این، او علاقه مند به انجام اکتشافات دیرینه شناسی بود. علیرغم موفقیت های بعدی، مائوری در اوایل دوران حرفه ای خود با چالش هایی مواجه بود که در برخی موارد به جنسیت او مربوط می شد. در اوایل قرن بیستم، زنان بسیار کمی در حوزه علوم فعالیت داشتند. مائوری یکی از معدود زنانی بود که علوم را دنبال کرد. اوایل زندگی. کارلوتا ژواکینا مائوری در ۶ ژانویه ۱۸۷۴ در هاستینگز-آن-هادسون، نیویورک به دنیا آمد. پدر او، کشیش میتون مائوری، از نسل مستقیم کشیش جیمز مائوری و یکی از پسران سارا میتون مائوری بود. مادر او، ویرجینیا دراپر، دختر آنتونیا ک
وتانا دِ پایوا پریرا گاردنر و دکتر جان ویلیام دراپر بود. در دوران کودکی، والدینش با نشان دادن شگفتی های دنیای طبیعی عشق به طبیعت را در او پرورش دادند. پدربزرگ او، دانیل گاردنر، پزشک امپراتور برزیل بود. به عنوان یکی از اعضای خانواده مائوری، او نسل ششمی بود که همراه با خواهر و برادرانش در ایالات متحده زندگی می کرد. خواهرش آنتونیا مائوری به عنوان یک ستاره شناس، دانشمند و ریاضی دان در رصدخانه هاروارد کار می کرد. خواهر دیگر او، سارا میتون مائوری، در دوران کودکی درگذشت. برادرش جان ویلیام دراپر جراح مشهوری در نیویورک شد. مائوری همچنین نوه جان ویلیام دراپر و برادرزاده هنری دراپر بود، دو ستاره شناسی پیشگام که رصدخانه هاروارد را با بودجه شخصی خود تأسیس کردند. تحصیلات. بین سال های ۱۸۹۱ تا ۱۸۹۴، مائوری در کالج رادکلیف تحصیل کرد. یکی از بنیان گذاران کالج رادکلیف و نخستین رئیس آن، الیزابت آگاسیز، نقش کلیدی در آموزش مائوری ایفا کرد. مائوری موفق به دریافت بورسیه اسکایلر و بورسیه تحقیقاتی سارا برلینر در زمان تحصیل در دانشگاه کرنل شد. او بعدها بین سال های ۱۸۹۹ تا ۱۹۰۰ در ژاردن دِ پلان پاریس و همچنین در دانشگاه کلمبیا تحصیل کرد
. پس از گذراندن یک سال در دانشگاه سوربن برای مطالعات تکمیلی، در سال ۱۹۰۲، مائوری دکترای خود در زمینه دیرینه شناسی را از دانشگاه کرنل دریافت کرد. گیلبرت دنیسون هریس، در تمام طول دوران تحصیل او در دیرینه شناسی، مشاور و راهنمای مائوری بود. حرفه. پس از دریافت مدرک دکترای خود، مائوری در سال ۱۹۰۰ تدریس در دبیرستان اراسموس در بروکلین، نیویورک را آغاز کرد. او در سال ۱۹۰۴ به عنوان دستیار دیرینه شناس در دانشگاه کلمبیا مشغول به کار شد و تا سال ۱۹۱۲ به تدریس زمین شناسی در کالج کلمبیا و بارنارد کالج پرداخت. مائوری به تحقیقات میدانی بازگشت و به تیمی به سرپرستی گیلبرت دنیسون هریس، مشاور سابق خود در کرنل، پیوست. هدف این تیم بررسی مناطق نفت خیز در سواحل تگزاس و لوئیزیانا در خلیج مکزیک بود. اطلاعات ارائه شده اولین داده های زمین شناسی قابل توجه دربارهٔ منطقه ای بود که امروز به عنوان منطقه ای نفت خیز شناخته می شود. مشارکت مشخص مائوری در تلاش های تحقیقاتی تیم، جمع آوری داده ها بر اساس یافته های دیرینه شناسی برای ایجاد نقشه ای ساختاری از یک منطقه گسترده بود. تحلیل تیم از زمان انتشار در سال ۱۹۱۰ تنها به اصلاحات جزئی نیاز داشته است.
در سال ۱۹۱۰، مائوری فعالیت خود را در رویال داچ شل به عنوان زمین شناس مشاور و چینه شناس آغاز کرد و به اولین زنی تبدیل شد که به عنوان مشاور استخدام شد. او سپس در شرکت آسفالت عمومی به عضویت تیمی درآمد که مناطق بسترهای ائوسن قدیمی در ترینیداد و ونزوئلا را بررسی می کرد. یافته های او دربارهٔ فسیل ها و جانداران اولین نمونه های ثبت شده در کارائیب و آمریکای جنوبی بودند. بین سال های ۱۹۱۰ تا ۱۹۱۱، مائوری فرصت پیوستن به اکتشاف زمین شناسی آرتور کلیفورد ویچ به ونزوئلا را به عنوان دیرینه شناس داشت. پس از تدریس در کالج هوگونو در ولینگتون، آفریقای جنوبی، در سال ۱۹۱۶ به کارائیب بازگشت و با وجود بی ثباتی سیاسی منطقه در آن زمان، رهبری «اکتشافات مائوری» در جمهوری دومینیکن را به عهده گرفت. هدف او مرتب سازی لایه های چینه شناسی دوران میوسن و اولیگوسن بود که شامل سنگ های رسوبی با ذخایر فسیلی فراوان بودند. این تلاش منجر به کشف ۴۰۰ گونه جدید شد. کار او پایه پروژه بین المللی جمهوری دومینیکن در روزگار حاضر را شکل داد، پروژه ای تحقیقاتی که هدف آن بررسی تغییرات تکاملی در کارائیب از دوران میوسن تا عصر حاضر است. در سال ۱۹۲۵، مائوری کتاب «فس
یل های ترشیاری برزیل با توصیف شکل های جدید دوران کرتاسه» را منتشر کرد. در این اثر، او گونه های متنوعی از نرمتنان سواحل شمال شرقی آمریکای جنوبی را شرح داد. از میان این نرمتنان، اکثر آن ها به عنوان گونه های جدید شناسایی شدند. با استفاده از دانش چینه شناسی خود، مائوری توانست ارتباط جانداران این منطقه را با جانداران مشابه در اطراف کارائیب و خلیج مکزیک پیدا کند. تک نگاری او عمدتاً بر فسیل های دوران زمین شناسی میوسن زیرین که در ریو پیراباس و براگانسا تا بله ام یافت شده بودند، تمرکز داشت. در هر دو این مناطق، فسیل ها در بسترهای سنگ آهک قرار داشتند و عمدتاً قالب های داخلی و خارجی پوسته ها در داخل سنگ ها مشاهده شدند. مائوری در کنار بسیاری از مهارت ها و دستاوردهای خود، استعداد قابل توجهی در نوشتن داشت و اکتشافات خود را به شیوه ای کاملاً حرفه ای مستند کرد. همکاران او او را به دلیل انرژی و کارآمدی اش شناختند، چرا که او در برابر تعصب علیه زنان دانشمند تلاش می کرد. مهارت ها و توانایی های او به حدی مورد توجه قرار گرفت که به عنوان دیرینه شناس رسمی در خدمات زمین شناسی و معدنی برزیل منصوب شد. در این سمت، او بین سال های ۱۹۱۹ تا
۱۹۳۷ چندین تک نگاری و بولتن های خدمات معدنی منتشر کرد. مائوری همچنین عضو انجمن جغرافیایی آمریکا بود. آخرین گزارش او قبل از مرگ، در سال ۱۹۳۷، دربارهٔ فسیل های پلیوسن اکری، برزیل منتشر شد. بیشتر کارهای او پس از سال ۱۹۲۳ در یک آزمایشگاه خصوصی در آپارتمانش در یونکرز، نیویورک تکمیل شد. از آنجایی که او از نظر مالی مستقل بود، توانست متخصصانی را برای کارهایی که به آن ها تسلط کمتری داشت، استخدام کند.
میری یو (به ژاپنی: ゆう みり،"Yū Miri"، کره ای: 유미리؛ زادهٔ ۲۲ ژوئن ۱۹۶۸) نمایشنامه نویس، رمان نویس و مقاله نویس و از کره ای های ژاپن است. یو به ژاپنی، زبان مادری اش می نویسد، اما شهروند کره جنوبی است. اوایل زندگی. یو در تسوچیورا، استان ایباراکی به دنیا آمد و در یوکوهاما، استان کاناگاوا به عنوان یکی از چهار فرزندی که از والدین کره ای متولد شدند، بزرگ شد. پدرش که پسری از مهاجران کره ای بود، در یک قمارخانه پاچینکو کار می کرد. مادرش، پناهنده ای از جنگ کره که از کره جنوبی به ژاپن گریخت، به عنوان مهماندار در یک بار کار می کرد. پدر یو اغلب بدرفتاری می کرد و در نهایت والدینش زمانی که یو کودک بود طلاق گرفتند. قربانی مکرر قلدری در مدرسه بود و پس از چندین بار اقدام به خودکشی، پس از خواندن آثار ادبی ادگار آلن پو، فیودور داستایوفسکی، ویلیام فاکنر و ترومن کاپوتی به ادبیات پناه برد. پیشه ادبی. پس از ترک تحصیل در دبیرستان "یوکوهاما کیوریتسو گاکوئن"، به گروه تئاتر "برادران بچه توکیو" (東京キッドブラザース) پیوست و به عنوان بازیگر و دستیار کارگردان مشغول به کار شد. در سال ۱۹۸۶، او گروهی به نام "سیشون گوگتسوتو" (青春五月党) تشکیل داد و اولین نمای
شنامه از چندین نمایشنامه نوشته شده توسط او در سال ۱۹۹۱ منتشر شد. در اوایل دهه ۱۹۹۰، یو به نوشتن رمان روی آورد. رمان های او شامل "فورو هاوسو" (フルハウス، «فول هاوس»، ۱۹۹۶) است که برنده جایزه ادبی نوما برای بهترین اثر نویسنده جدید شد. "کازوکو شینما" (家族シネマ، «سینمای خانوادگی»، ۱۹۹۷)، که برنده جایزه معتبر آکوتاگاوا شد. "گورودو راشو" (ゴールドラッシュ، «گلد راش» ۱۹۹۸)، که در سال ۲۰۰۲ به انگلیسی ترجمه شد. و "Hachi-gatsu no Hate" (8月の果て، «پایان اوت»، ۲۰۰۴). او دوازده کتاب مقاله و خاطرات منتشر کرده است و سردبیر و همکار فصلنامه ادبی «ان تاکسی» بوده است. خاطرات پرفروش او "Inochi" (命، «زندگی») با همین عنوان به یک فیلم تبدیل شد. اولین رمان یو، اثری نیمه اتوبیوگرافیک با عنوان "ایشی نی اویوگو ساکانا" (石に泳ぐ魚، «ماهی در حال شنا در سنگ») که در شماره سپتامبر ۱۹۹۴ مجله ادبی "شینچو" منتشر شد، کانون بحث های حقوقی و اخلاقی شد. مدل یکی از شخصیت های اصلی رمان — و شخصی که به طور غیرمستقیم از او یاد می شود — به تصویر او در داستان اعتراض کرد. انتشار این رمان در قالب کتاب با حکم دادگاه متوقف شد و برخی از کتابخانه ها دسترسی به نسخه مجله را محدود کردن
د. پس از یک مبارزه حقوقی طولانی مدت و بحث گسترده در مورد حقوق نویسندگان، خوانندگان و ناشران در مقابل حقوق افراد برای حفظ حریم خصوصی، نسخه اصلاح شده ای از رمان در سال ۲۰۰۲ منتشر شد. پس از زلزله و سونامی توهوکو در سال ۲۰۱۱، یو شروع به سفرهای مکرر به مناطق آسیب دیده کرد و از ۱۶ مارس ۲۰۱۲، میزبان یک برنامه رادیویی هفتگی به نام (Yu Miri no Futari to Hitori) در یک ایستگاه پخش موقت اضطراری به نام مینامیسوما هیبری اف ام، مستقر در مینامیسوما، فوکوشیما، پس از زلزله و سونامی توهوکو در سال ۲۰۱۱ شد. رمان "«ایستگاه اوئنو توکیو»" در سال ۲۰۱۴ درگیر شدن او با حافظه تاریخی و حواشی را با ترکیب مضامین کارگری مهاجر از شمال شرقی ژاپن و کار او در سایت های ساخت و ساز المپیک در توکیو و همچنین فاجعه ۱۱ مارس ۲۰۱۱ منعکس می کند. در نوامبر ۲۰۲۰، "توکیو اوئنو استیشن" جایزه کتاب ملی ادبیات ترجمه شده را برای ترجمه مترجم مورگان گیلز دریافت کرد. در سال ۲۰۲۱، او در حال کار بر روی رمانی در مورد کارگران مهاجر با عنوان "ایستگاه یونوموری بود که از" ایستگاهی در خط جوبان نام گرفته بود. آخرین رمان او، "پایان آگوست"، در مورد یک خانواده کره ای چند نسلی
است که در طول اشغال ژاپن در دهه ۱۹۳۰ زندگی می کنند، در سال ۲۰۲۳ منتشر شد. زندگی شخصی. یو به دلیل پیشینه قومی خود با واکنش نژادپرستانه نسبت به کار خود مواجه شده است و برخی از رویدادها در کتابفروشی ها به دلیل تهدید به بمب گذاری لغو شده است. در سال ۱۹۹۹ از مردی متأهل باردار شد و به یک معشوقه سابق مبتلا به سرطان پناه برد. او در دوران بارداری از او مراقبت کرد و اندکی پس از تولد فرزندش در سال ۲۰۰۰ درگذشت. این رویدادها اساس خاطرات او "اینوچی (رمان و فیلم) را" تشکیل می دهند. از آوریل ۲۰۱۵، یو در مینامیسو، فوکوشیما زندگی می کند. در سال ۲۰۱۸، او یک کتابفروشی به نام فول هاوس و یک فضای تئاتر به ناملاماما اوداکا در خانه خود در منطقه اوداکا افتتاح کرد. در سال ۲۰۲۰، او در کلیسای کاتولیک هاراماچی در مینامیسو غسل تعمید گرفت و نام ترسا بندیکتا، نام مذهبی ادیت استاین، الهی دان آلمانی به او داده شد. او یک مادر مجرد است و یک پسر دارد.
کارن بوکالرو (۱۹ مه ۱۹۳۳ – ۲۴ ژوئن ۱۹۹۷) یک راهبه، هنرمند تجسمی، و بنیان گذار و مدیر پیشین مرکز گرافیک و هنر خودیاری بود. اوایل زندگی و تحصیلات. کارمن رز بوکالرو در گلوب، آریزونا، از پدری زادهٔ ایتالیا به نام آلبرت بوکالرو و مادری ایتالیایی-آمریکایی به نام انی گوادانیولی زاده شد. او در کودکی همراه خانواده اش به لس آنجلس، کالیفرنیا نقل مکان کرد. در دوران جنگ جهانی دوم، سال اول دبیرستان خود را در ال پاسو، تگزاس و نزد بستگانش گذراند و سپس برای زندگی با مادر و ناپدری یهودی اش به لس آنجلس بازگشت. او در کالج ایمکولت هارت در لوس فلیز، کالیفرنیا تحصیل کرد و شاگرد خواهر کوریتا کنت بود. بوکالرو آموزش هنری خود را در مدرسه هنر تایلر در رم، ایتالیا ادامه داد و مدرک کارشناسی ارشد هنرهای زیبا (MFA) را در رشته چاپ از دانشگاه تمپل دریافت کرد. حرفه. بوکالرو در سال ۱۹۷۱ به همراه گروهی از هنرمندان چیکانو، مرکز گرافیک و هنر خودیاری را در بویل هایتس بنیان گذاری و نام گذاری کرد. او یک دستگاه چاپ تهیه کرد و کارگاه را در گاراژی راه اندازی کرد که توسط فرقه اش یعنی خواهران فرانسیس مقدس توبه و خیریه مسیحی اجاره شده بود. "مرکز گرافیک و ه
نر خودیاری" هم زمان هم یک استودیوی چاپ و هم یک مرکز اجتماعی بود که خواهر کارن سال ها مدیریت آن را بر عهده داشت. او تلاش می کرد عناصر فرهنگی مکزیکی را در بیشتر تولیدات استودیو و همچنین برنامه های آموزشی آن بگنجاند. او نقش مهمی در برگزاری نخستین جشن روز مردگان در لس آنجلس داشت. لیندا وایخو، مربی این مرکز گفته است: «خواهر کارن بسیار مصر بود که نمادها و تاریخ میان آمریکایی و مکزیکی را در آموزش جوانان ایست لس آنجلس بگنجاند.» بوکالرو در جذب کمک های مالی برای برنامه بسیار متبحر بود. آموزش های هنری اش نقش مهمی در حمایت او از هنرمندان نوپا ایفا کرد. او به عنوان یک راهبه فرانسیسکن، این استودیو را مأموریت خود می دانست و فرقه اش نیز آن را به رسمیت شناخته بود، حتی زمانی که از ویلی هرون برای اجرای منظم گروه های "پونکرو" شرق لس آنجلس در استودیو حمایت می کرد. بوکالرو در سال ۱۹۸۸ به خاطر خدماتش در حمایت از جامعه هنری، جایزه «وستا» را از ساختمان زنان در لس آنجلس دریافت کرد. بوکالرو زنده بود تا ببیند "مرکز گرافیک و هنر خودیاری" در سال ۱۹۹۵ در یک نمایشگاه مهم در موزه هنر لاگونا به نمایش گذاشته شود. زندگی شخصی و میراث. بوکالرو لب
اس های غیررسمی و سادهٔ سکولار می پوشید و از لباس مذهبی استفاده نمی کرد. «او خودش را به عنوان عروس مسیح وقف کرده بود، اما درعین حال راهبه ای پیشرو، سیگاری و ناسزاگو هم بود»، همکارش توماس بنیتز چنین به یاد می آورد. کارن بوکالرو در سال ۱۹۹۷، در سن ۶۴ سالگی، بر اثر حملهٔ قلبی درگذشت. یک قربانگاه سنتی به یاد او برپا شد که با آثار هنری، عکس ها، بسته های سیگار و گل همیشه بهار پوشیده شده بود. در دهمین سالگرد درگذشتش، نمایشگاهی بزرگداشت خواهر کارن در مرکز گرافیک و هنر خودیاری برگزار شد. پوسترهایی از بوکالرو و دیگر هنرمندان جامعه اش در نمایشگاه "امریکن سابر" در موزه باب بولاک در سال ۲۰۱۰ به نمایش درآمد. آثار خواهر کارن همچنین در نمایشگاه "«حالا اینو دریاب! هنر و لس آنجلس سیاه، ۱۹۶۰–۱۹۸۰»" که بین سال های ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۳ برگزار شد و توسط موزه همر در لس آنجلس سازمان دهی گردید، حضور داشت. نگارخانه بی مرز در آستین، تگزاس با الهام از آثار کارن بوکالرو تأسیس شد. مرکز گرافیک و هنر خودیاری همچنان به عنوان یک نهاد اجتماعی در شرق لس آنجلس فعالیت می کند.
امیلی هاسکینز ووکس (متولد ۲۱ می ۱۹۳۰) یک نرمتنان شناس، دیرینه شناس و استاد سابق دانشگاه آمریکایی است. او یکی از متخصصان برجسته موریکیده، یک خانواده بزرگ و متنوع از حلزون دریایی شکارچی و نرمتنان دریایی است. ووکس هم به صورت مستقل و هم همراه با همسرش، زمین شناس هارولد ارنست ووکس، فعالیت کرده است. تحصیلات و زندگی شخصی. امیلی هاسکینز در مونرو، لوئیزیانا متولد شد، اما خانواده او زمانی که او هشت سال داشت به نیواورلئان نقل مکان کردند. ووکس در کالج ه. سوفی نیوکامب که در آن زمان کالج زنان دانشگاه تولین بود، تحصیل کرد، اما به دلیل تردید در مسیر شغلی خود از تحصیل انصراف داد. او سپس در آزمایشگاه بیوفیزیک مشغول به کار شد و به بخش زمین شناسی پیوست، جایی که به ژئومورفولوژی و سپس دیرینه شناسی علاقه مند شد. در سال ۱۹۵۵، دوباره به عنوان دانشجوی کارشناسی ثبت نام کرد، اما به دلیل اینکه کالج نیوکامب در آن زمان مدرک زمین شناسی برای دانشجویان زن ارائه نمی داد، ووکس به دانشگاه تولین منتقل شد. او مدرک کارشناسی خود را در رشته زمین شناسی در سال ۱۹۶۰ دریافت کرد، در حالی که به صورت پاره وقت به عنوان متصدی فسیل ها کار می کرد. پس از آن، او
مدارک کارشناسی ارشد (۱۹۶۲) و دکترای (۱۹۶۷) خود را از دانشگاه تولین دریافت کرد. در سال ۱۹۵۹، ووکس با زمین شناس هارولد ارنست ووکس (۱۹۰۸–۱۹۹۸) که در سال ۱۹۵۶ برای مدیریت بخش زمین شناسی به تولین آمده بود، ازدواج کرد. او اغلب در تحقیقات علمی با همسرش همکاری می کرد. ووکس ۱۴۷ مقاله و کتاب منتشر کرد، در حالی که ۱۴۴ اثر نیز به نام همسرش منتشر شده بود. حرفه. ووکس فعالیت دانشگاهی خود را در دانشگاه تولین در سال ۱۹۶۹ به عنوان مدرس کالج دانشگاهی آغاز کرد و تا سال ۱۹۷۳ در آنجا کار کرد. در همان سال، او به عنوان دانشیار در کالج نیوکامب منصوب شد. در سال ۱۹۸۱ به رتبه استاد تمامی ارتقا یافت و بعداً به عنوان رئیس بخش زمین شناسی و رئیس کالج نیوکامب خدمت کرد. او در سال ۱۹۹۶ بازنشسته شد و به عنوان استاد بازنشسته شناخته شد. ووکس تا سال ۱۹۷۴ متصدی مجموعه های بخش زمین شناسی بود. امیلی ووکس و همسرش در راه اندازی یک کمپ کار میدانی تابستانی در مکزیک کمک کردند، و برای بیش از یک دهه هر ساله به شبه جزیره یوکاتان سفر کردند تا نرمتنان را مطالعه کنند. نتیجه این تحقیقات کتابی با عنوان «توزیع نرمتنان دریایی آب های کم عمق، شبه جزیره یوکاتان، مکزیک
» بود که در سال ۱۹۸۳ منتشر شد. در سال ۱۹۶۸، ووکس به جمع آوری فسیل در آمریکای مرکزی، به ویژه کاستاریکا و پاناما، پرداخت. در سال ۱۹۷۱، طی یک فرصت مطالعاتی، فسیل هایی را در آمریکای جنوبی (اکوادور، آرژانتین، شیلی و پرو) جمع آوری کرد و در دانشگاه فدرال ریو گراند دو سول برزیل تدریس کرد. در همان سال، ووکس یک مطالعه جامع دربارهٔ جنس «مورکس» با عنوان «فهرست جنس مورکس لینای (نرمتنان: شکم پایان)» منتشر کرد. در زمان انتشار این مطالعه، حدود ۲۵۰۰ گونه در جنس لینائی «مورکس» نام گذاری شده بودند، و ووکس تلاش کرد هر گونه را به جنس صحیح خود تخصیص دهد. بین سال های ۱۹۷۶ تا ۱۹۸۶، ووکس وقت قابل توجهی را به بررسی فسیل ها در جمهوری دومینیکن اختصاص داد. بخشی از این کار در قالب پروژه ای بزرگ تر با همکاری سایر محققان بود که هدف آن شناسایی منشأ گونه های مختلفی بود که در تشکیلات سنگی جمهوری دومینیکن یافت می شدند. این تحقیقات منجر به انتشار یکی از آثار مهم او با عنوان «دیرینه شناسی نئوجن در شمال جمهوری دومینیکن ۱۸: ابرخانواده ولوتاسئا (تا حدی) (نرمتنان: شکم پایان)» شد. این مطالعه که در سال ۱۹۹۸ منتشر شد، بر روی ابرخانواده ولوتاسئا در جمهور
ی دومینیکن تمرکز داشت. این تحقیق به طور خاص به گروهی از تاکسون ها می پرداخت که معمولاً با تاخوردگی بخش محوری پوسته مشخص می شوند. ووکس همچنین سردبیر نشریه گروه زمین شناسی دانشگاه تولین، «مطالعات زمین شناسی و دیرینه شناسی تولین» بود. امیلی ووکس و همسرش هسته اصلی برنامه تحقیقات دیرینه شناسی در دانشگاه تولین بودند و مجموعه های فسیلی آن ها بسیار گسترده بود. این مجموعه ها شامل یافته های تحقیقاتی از سفرها به جنوب شرقی ایالات متحده، مکزیک، جمهوری دومینیکن، آمریکای جنوبی و اروپا بودند. ووکس و همسرش از ۱۵۴۶ منطقه نمونه جمع آوری کردند که نمونه های آن ها فضای بیش از ۷۲ متر مربع از کابینت ها را پر کرده بود. تعداد زیادی از نمونه های آن ها به مؤسسه اسمیتسونین، دانشگاه فلوریدا و مؤسسه تحقیقات دیرینه شناسی منتقل شده است. سال های پایانی. ووکس پس از بازنشستگی به پنچاتولا، لوئیزیانا نقل مکان کرد و در آنجا یک فروشگاه عتیقه افتتاح کرد. در سال ۲۰۱۰، ووکس در یک سفر سازماندهی شده توسط دانشگاه تولین به آفریقای جنوبی شرکت کرد که در آن گروه در برنامه کاشت درخت در سووتو مشارکت داشت. جوایز و میراث. دانشگاه تولین جایزه خدمات اعضای هیئت علم
ی امیلی ووکس را برای تقدیر از خدمات مادام العمر به مدرسه پیشرفت حرفه ای ایجاد کرد. این جایزه خدمات ووکس به آموزش مداوم در تولین، از جمله ابتکارات پیشگامانه او مانند کلاس های شنبه، را گرامی می دارد. در سال ۲۰۱۴، عنوان «استاد زمین شناسی ووکس» نیز به افتخار امیلی و هارولد ووکس ایجاد شد. گرانت های دکتران امیلی اچ. و هارولد ای. ووکس برای تحقیقات مبتنی بر مجموعه های دیرینه شناسی بی مهرگان به دانشجویان کارشناسی پیشرفته از سراسر ایالات متحده اعطا می شود که مایل به استفاده از مجموعه های موزه تاریخ طبیعی فلوریدا برای تحقیقات دیرینه زیستی هستند. فسیل موریکید شکم پای «Argenthina emilyae» نیز به افتخار او نامگذاری شده است.
نان سرخ شده یکی از غذاهای مردم بومی آمریکای شمالی است که یک نان خمیر مسطح، سرخ شده در روغن، چرب مایه یا چربی خوک است. نان سرخ شده با مواد ساده ای همچون آرد گندم، آب، نمک و گاهی اوقات بیکینگ پودر تهیه می شود، نان سرخ شده را می توان به تنهایی یا با مواد مختلف مانند عسل، مربا، پودر قند، گوشت گوزن یا گوشت گاو مصرف کرد. این نان پایه تاکو است. نان سرخ شده تاریخچه فرهنگی پیچیده ای دارد که به طور جدایی ناپذیری با امپریالیسم آمریکا و حذف سرخپوستان در هم آمیخته است. مواد تشکیل دهنده نان سرخ شده در اختیار بومیان آمریکا قرار می گرفت تا از گرسنگی آنها جلوگیری شود. منتقدان این کار را هم نمادی از استعمار و هم نمادی از انعطاف پذیری می دانند. تاریخچه. نان سرخ شده در سال ۱۸۶۴ با استفاده از آرد، شکر، نمک و چربی خوک که توسط ایالات متحده به ناواهو ها داده شد، تهیه می شد. زمانی که ناواهوها که در آریزونا زندگی می کردند، مجبور شدند سفر ۳۰۰ مایلی را به نام "پیاده روی طولانی " انجام دهند و به نیومکزیکو نقل مکان کنند. برای جلوگیری از گرسنگی بومیان آواره آمریکایی، دولت ایالات متحده مجموعه کوچکی از مواد غذایی اصلی را تهیه کرد که شامل موا