Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بود که یک بمباران استاندارد و محاصره دریایی برای وادار کردن ژاپن به تسلیم کافی خواهد بود. حتی بیشتر از آن، او هفته ها نشانه هایی دیده بود که ژاپنی ها در واقع به دنبال راهی برای خروج از جنگ بودند. ایده او این بود که ایالات متحده به ژاپنی ها در مورد بمب، ورود قریب الوقوع شوروی به جنگ و رفتار منصفانه ای که شهروندان و امپراتور در کنفرانس آینده متفقین جنگ جهانی دوم کنفرانس دریافت خواهند کرد، اطلاع دهد. قبل از وقوع بمباران، بارد از ترومن التماس کرد که نه بمب ها را بیندازد (حداقل نه بدون هشدار قبلی به مردم) و نه به کل کشور حمله کند و پیشنهاد داد که خونریزی را متوقف کند. بررسی بمباران استراتژیک ایالات متحده در سال ۱۹۴۶ در ژاپن، که اعضای آن شامل پل نیتز بودند، نتیجه گرفتند که بمب های اتمی برای پیروزی در جنگ غیرضروری بوده اند. آنها گفتند: این نتیجه گیری فرض را بر این گذاشت که بمباران آتش زای متعارف، با افزایش تعداد هواپیماهای B-29 و سطح بالاتری از تخریب شهرها و جمعیت ژاپن ادامه می یافت. یکی از منابع تأثیرگذار نیتزه، پرینس فومیمارو کونوئه بود که در پاسخ به سؤالی مبنی بر اینکه آیا ژاپن در صورت عدم استفاده از بمب های اتم
ی تسلیم می شد، گفت که مقاومت تا نوامبر یا دسامبر ۱۹۴۵ ادامه می یافت. مورخانانی مانند برنشتاین، هاسگاوا و نیومن، نیتزه را به خاطر نتیجه گیری ای که به گفته آنها بسیار فراتر از شواهد موجود بود، به منظور ارتقای اعتبار نیروی هوایی نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا به قیمت از دست رفتن ارتش و نیروی دریایی، مورد انتقاد قرار داده اند. دوایت آیزنهاور در خاطرات خود با عنوان «سال های کاخ سفید» نوشت: دیگر افسران ارتش ایالات متحده که با ضرورت بمباران ها مخالف بودند عبارتند از ژنرال ارتش داگلاس مک آرتور، آدمیرال ویلیام لیهی (رئیس ستاد رئیس جمهور)، سرتیپ کارتر کلارک (افسر اطلاعات نظامی که تلگراف های ژاپنی را برای مقامات آمریکایی آماده می کرد)، دریاسالار چستر نیمیتز (فرمانده کل ناوگان اقیانوس آرام)، دریاسالار ویلیام هالسی جونیور (فرمانده ناوگان سوم ایالات متحده) و حتی مسئول تمام عملیات هوایی استراتژیک علیه جزایر اصلی ژاپن، سرلشکر وقت کرتیس لهمی: استیون پیتر روزن از هاروارد معتقد است که محاصره زیردریایی برای وادار کردن ژاپن به تسلیم کافی بود. مورخ هاسه گاوا تسویوشی نوشت که خود بمباران های اتمی دلیل اصلی تسلیم ژاپن نبودند. در عوض
، او معتقد است که ورود شوروی به جنگ در ۸ اوت، که توسط اعلامیه پوتسدام امضا شده توسط سایر متفقین مجاز بود، دلیل اصلی بود. این واقعیت که اتحاد جماهیر شوروی این اعلامیه را امضا نکرد، به ژاپن این باور را داد که می توان شوروی را از جنگ دور نگه داشت. تا ۲۵ ژوئیه، یک روز قبل از صدور اعلامیه، ژاپن از یک فرستاده دیپلماتیک به رهبری کونوئه خواسته بود تا به مسکو بیاید و امیدوار باشد که در اقیانوس آرام میانجیگری کند. قرار بود کونوئه نامه ای از امپراتور بیاورد که در آن آمده بود: دیدگاه هاسگاوا این است که وقتی اتحاد جماهیر شوروی در ۸ اوت اعلام جنگ کرد، این امر تمام امیدهای محافل رهبری ژاپن را مبنی بر اینکه می توان شوروی ها را از جنگ دور نگه داشت و همچنین امکان ارسال نیروهای کمکی از آسیا به جزایر ژاپن برای تهاجم مورد انتظار وجود دارد، از بین برد. هاسگاوا نوشت: وارد نوشت که «پس از بمباران ناگاساکی، تنها چهار شهر بزرگ باقی مانده بود که می توانستند به راحتی با سلاح های اتمی مورد اصابت قرار گیرند» و شورای عالی ژاپن پس از بمباران های اتمی زحمت تشکیل جلسه را به خود نداد زیرا آنها به سختی مخرب تر از بمباران های قبلی بودند. او نوشت
که در عوض، اعلان جنگ شوروی و تهاجم شوروی به منچوری و ساخالین آخرین گزینه های دیپلماتیک و نظامی ژاپن برای مذاکره در مورد تسلیم «مشروط» را حذف کردند و این همان چیزی است که باعث تسلیم ژاپن شد. او نوشت که نسبت دادن تسلیم ژاپن به یک «سلاح معجزه آسا»، به جای شروع حمله شوروی، آبروی ژاپن را حفظ کرد و جایگاه جهانی ایالات متحده را ارتقا داد. نخست وزیر سوزوکی در اوت ۱۹۴۵ گفت که ژاپن در اسرع وقت به ایالات متحده تسلیم شد زیرا ژاپن انتظار دارداتحاد جماهیر شوروی را وادار به حمله و تصرف هوکایدو کرد، اقدامی که «بنیان ژاپن را نابود می کرد». بمب به عنوان جنایات جنگی. تعدادی از افراد و سازمان های برجسته از بمب گذاری ها انتقاد کرده اند، بسیاری از آنها آنها را به عنوان جنایت جنگی، جنایت علیه بشریت و/یا تروریسم دولتی توصیف می کنند. منتقدان اولیه بمب گذاری ها آلبرت اینشتین، یوجین ویگنر و لئو زیلارد بودند که با هم در سال ۱۹۳۹ با ارسال نامه اینشتین–زیلارد به رئیس جمهور روزولت، اولین تحقیق دربارهٔ بمب ها را تحریک کردند. زیلارد، که بعدها نقش مهمی در پروژه چند ایفا کرد، استدلال کرد: تعدادی از دانشمندانی که روی بمب کار می کردند، مخالف است
فاده از آن بودند. هفت دانشمند به رهبری دکتر جیمز فرانک، در ماه مه ۱۹۴۵ گزارشی را به کمیته موقت (که به رئیس جمهور مشاوره می داد) ارائه دادند و گفتند: مارک سلدن می نویسد: "شاید قاطع ترین نقد معاصر از موضع اخلاقی آمریکا در مورد بمب و مقیاس های عدالت در جنگ توسط حقوقدان هندی رادهابینود پال، یک صدای مخالف در دادگاه جنایات جنگی توکیو، که از پذیرش منحصر به فرد بودن جنایات جنگی ژاپن خودداری می کرد، ابراز شد. با یادآوری ویلهلم دوم، امپراتور آلمان به وظیفه خود برای پایان دادن سریع به جنگ جهانی اول اشاره کرد - "همه چیز باید به آتش و شمشیر سپرده شود؛ مردان، زنان و کودکان و پیرمردان باید قتل عام شوند و هیچ درخت یا خانه ای سرپا نماند." پال اظهار داشت: سلدن به انتقاد دیگری از بمباران هسته ای اشاره می کند که به گفته او دولت ایالات متحده به طور مؤثر آن را به مدت بیست و پنج سال سرکوب کرد. در ۱۱ اوت ۱۹۴۵، دولت ژاپن از طریق سفارت سوئیس در توکیو، اعتراض رسمی خود را در مورد بمباران اتمی به وزارت امور خارجه ایالات متحده ارائه کرد و اظهار داشت: Selden نتیجه می گیرد که «اعتراض ژاپنی ها به درستی به نقض اصول پذیرفته شده بین المللی جنگ
توسط ایالات متحده در رابطه با نابودی گسترده جمعیت ها اشاره داشت». در سال ۱۹۶۳، این بمباران ها موضوع بررسی قضایی در پرونده "ریویچی شیمودا و همکاران علیه دولت" در ژاپن بود. در بیست و دومین سالگرد حمله به پرل هاربر، دادگاه ناحیه توکیو حکم داد که استفاده از سلاح های هسته ای در جنگ غیرقانونی نیست، اما در "obiter dictum" خود نظر داد که عمل انداختن هرگونه بمب، از جمله بمب های اتمی بر روی شهرها، در آن زمان تابع کنوانسیون های ۱۸۹۹ و ۱۹۰۷ لاهه و پیش نویس قوانین لاهه بوده است. جنگ هوایی ۱۹۲۲–۱۹۲۳ و بنابراین غیرقانونی بود. در مستند «مه جنگ»، رابرت مک نامارا، وزیر دفاع سابق ایالات متحده، از ژنرال کورتیس لمی، که دستور رئیس جمهور برای پرتاب بمب های هسته ای به ژاپن را ابلاغ کرد، یاد می کند. گفت: بمباران هیروشیما و ناگاساکی به عنوان اولین استفاده جنگی از سلاح های هسته ای، برای برخی عبور از یک مانع حیاتی را نشان می دهد. پیتر کوزنیک، مدیر موسسه مطالعات هسته ای در دانشگاه امریکن، دربارهٔ رئیس جمهور ترومن نوشت: «او می دانست که روند نابودی گونه ها را آغاز می کند.» کوزنیک گفت بمباران اتمی ژاپن «فقط یک جنایت جنگی نبود؛ بلکه جنایتی ع
لیه بشریت بود». تاکاشی هیرائوکا، شهردار هیروشیما، با حمایت از خلع سلاح، در جلسه استماع در دیوان بین المللی دادگستری گفت: «واضح است که استفاده از سلاح های هسته ای، که باعث قتل عام بی هدف می شود و [اثرات آن بر] بازماندگان برای دهه ها باقی می ماند، نقض قوانین بین المللی است.» ایچو ایتو، شهردار ناگاساکی، در همان جلسه استماع اعلام کرد: اگرچه بمباران ها با تعریف نسل کشی مطابقت ندارند، برخی این تعریف را بسیار سختگیرانه می دانند و استدلال می کنند که بمباران ها نسل کشی محسوب می شوند. برای مثال، مورخ دانشگاه شیک بروس کامینگز بیان می کند که در میان مورخان در مورد گفته مارتین شروین اجماع وجود دارد: «بمب ناگاساکی در بهترین حالت بی فایده و در بدترین حالت نسل کشی بود». این محقق آر. جی. رامل در عوض تعریف نسل کشی را به آنچه او مردم منظوری می نامد، گسترش می دهد و بخش عمده ای از مرگ و میرهای ناشی از بمباران اتمی را در این موارد لحاظ می کند. تعریف او از کشتار جمعی نه تنها شامل نسل کشی، بلکه شامل کشتار بیش از حد غیرنظامیان در جنگ نیز می شود، تا جایی که این امر خلاف قوانین توافق شده برای جنگ باشد. او استدلال می کند که بمباران هیرو
شیما و ناگاساکی جنایات جنگی بودند و بنابراین کشتار جمعی محسوب می شوند. Rummel در میان موارد دیگر، اعتراض رسمی دولت ایالات متحده در سال ۱۹۳۸ به ژاپن، به دلیل بمباران شهرهای چین را نقل می کند: «بمباران جمعیت های غیررزمی، قوانین بین المللی و بشردوستانه را نقض کرد.» او همچنین مرگ بیش از حد غیرنظامیان در مناطق آتش سوزی که با روش های متعارف، مانند توکیو، رخ داده است را مصداق دموکراسی زدایی می داند. در سال ۱۹۶۷، نوآم چامسکی بمباران های اتمی را «از جمله غیرقابل بیان ترین جنایات تاریخ» توصیف کرد. چامسکی به همدستی مردم آمریکا در این بمباران ها اشاره کرد و تجربیات تلخی را که آنها قبل از این رویداد متحمل شده بودند، دلیل پذیرش مشروعیت آن توسط آنها دانست. در سال ۲۰۰۷، گروهی از روشنفکران در هیروشیما نهادی غیررسمی به نام دادگاه بین المللی خلق ها در مورد پرتاب بمب های اتمی بر هیروشیما و ناگاساکی تأسیس کردند. در ۱۶ ژوئیه ۲۰۰۷، حکم خود را صادر کرد و اظهار داشت: در مورد قانونی بودن و اخلاقی بودن این اقدام، دادگاه غیررسمی تشخیص داد: تروریسم دولتی. گزارش های تاریخی نشان می دهد که تصمیم به استفاده از بمب های اتمی به منظور تحریک تسل
یم ژاپن با استفاده از یک قدرت الهام بخش گرفته شده است. این مشاهدات باعث شده است که مایکل والزر این حادثه را عملی از "تروریسم جنگی" بداند: تلاش برای کشتن غیرنظامیان به تعداد زیاد که دولت آنها مجبور به تسلیم شود. هیروشیما به نظر من مورد کلاسیک است." این نوع ادعا در نهایت باعث شد مورخ رابرت پی. نیومن، از حامیان بمب گذاری ها، بگوید «می توان ترور موجه داشت، همان طور که می توان جنگ های عادلانه داشت.». برخی از محققان و مورخ بمباران اتمی ژاپن را نوعی «تروریسم دولتی» توصیف کرده اند. این تفسیر مبتنی بر تعریف زمان به عنوان «هدف قرار دادن بی گناهان برای دستیابی به یک هدف سیاسی» است. همان طور که فرانسیس وی. هاربر اشاره می کند، جلسه کمیته هدف در لس آلاموس (نیومکزیکو) در ۱۰ و ۱۱ مه ۱۹۴۵ پیشنهاد داد که مراکز جمعیتی بزرگ کیوتو یا هیروشیما برای ایجاد «تأثیر روانی» و «به اندازه کافی چشمگیر کردن استفاده اولیه برای اهمیت جنگ افزار که باید در سطح بین المللی به رسمیت شناخته شود» هدف قرار گیرند. به این ترتیب، هاربر معتقد است که هدف، ایجاد وحشت برای اهداف سیاسی در داخل و خارج از ژاپن بوده است. با این حال، برلی تیلور ویلکینز معتقد است
که این امر معنای «تروریسم» را گسترش می دهد تا شامل جنگ نیز بشود. مورخ هوارد زین نوشت که این بمب گذاری ها تروریسم بودند. هوارد زین به جامعه شناس کای تی. اریکسون که گفت که بمباران را نمی توان «مبارزه» نامید زیرا غیرنظامیان را هدف قرار می دادند. نظریه جنگ مشروع نظریه پرداز مایکل والزر گفت که اگرچه گرفتن جان غیرنظامیان را می توان در شرایط «وضعیت فوق العاده اضطراری» توجیه کرد. تونی کودی، فرانسیس وی. بندرگاه، و جمال نصار نیز هدف قرار دادن غیرنظامیان در جریان بمباران ها را نوعی تروریسم می دانند. ناصر بمب گذاری های اتمی را به عنوان تروریسم در همان ردهٔ بمباران توکیو، بمباران درسدن در جنگ دوم جهانی و هولوکاست طبقه بندی می کند. ریچارد ای. فالک، استاد بازنشسته حقوق و رویه های بین المللی در دانشگاه پرینستون، به تفصیل دربارهٔ هیروشیما و ناگاساکی به عنوان نمونه هایی از تروریسم دولتی نوشته است. او گفت که «کارکرد آشکار این حملات، ایجاد رعب و وحشت در میان مردم از طریق کشتار جمعی و روبرو کردن رهبران آنها با چشم انداز نابودی ملی بود». نویسنده استیون پول گفت که «افرادی که توسط تروریسم کشته می شوند» اهداف اثر ترور مورد نظر نیستن
د. او گفت که بمباران های اتمی «به عنوان یک نمایش وحشتناک» با هدف استالین و دولت ژاپن طراحی شده بودند. الکساندر ورت، مورخ و بی بی سی خبرنگار جنگ جبهه شرقی، معتقد است که بمباران هسته ای ژاپن عمدتاً برای نشان دادن سلاح جدید به تکان دهنده ترین شکل، عملاً در آستانه اتحاد جماهیر شوروی، به منظور آماده سازی زمینه سیاسی پساجنگ انجام شد. اساساً غیراخلاقی. روزنامه واتیکان "آبزرور رومی" در اوت ۱۹۴۵ ابراز تاسف کرد که مخترعان بمب، این سلاح را به نفع بشریت نابود نکردند. کشیش کاتبرت تیکنس، رئیس کلیسای سنت آلبنز، استفاده از کلیسای جامع سنت آلبنز را برای مراسم شکرگزاری پایان جنگ ممنوع کرد و استفاده از سلاح های اتمی را «عملی کشتار دسته جمعی و بی هدف» خواند. در سال ۱۹۴۶، گزارشی از شورای فدرال کلیساها با عنوان «جنگ اتمی و ایمان مسیحی» شامل عبارت زیر است: کشیش بمب گذاران، پدر جورج بندیکت زابلکا، بعداً پس از بازدید از ناگاساکی به همراه دو کشیش دیگر، بمباران ها را محکوم کرد. پاپ فرانسیس در سال ۲۰۲۰ در سفر خود به هیروشیما موارد زیر را بیان کرد: Terumi Tanaka، از سازمان بازماندگان بمب اتمی کنفدراسیون سازمان های ژاپن برای آسیب دیده های
بمب های اتمی و هیدروژنی، موارد زیر را بیان کرد: نیهون هیدانکیو در سال ۲۰۲۴ جایزه صلح نوبل را دریافت کرد و ترومی تاناکا به عنوان نماینده در مراسم اهدای جایزه نوبل خدمت کرد. ادامه رفتار قبلی. مورخ آمریکایی گابریل کولکو گفت که بحث های خاص در مورد بُعد اخلاقی حملات، با توجه به تصمیم اخلاقی اساسی که … قبلاً انجام شده است: بمباران ناگاساکی غیرضروری. دومین بمباران اتمی، بر روی ناگاساکی، تنها سه روز پس از بمباران هیروشیما رخ داد، زمانی که ویرانی هیروشیما هنوز توسط ژاپنی ها به طور کامل درک نشده بود. کوتاه بودن زمان بین بمباران ها باعث شده است که برخی مورخان اظهار کنند که بمباران دوم «قطعاً غیرضروری» بوده است. "در بهترین حالت بی فایده و در بدترین حالت نسل کشی", و نه مطابق با "قانون جنگ". در پاسخ به این ادعا که بمباران اتمی ناگاساکی غیرضروری بوده است، مدوکس نوشت: جروم هاگن اشاره می کند که گزارش اصلاح شده وزیر جنگ، آنامی، تا حدودی بر اساس بازجویی از خلبان اسیر آمریکایی مارکوس مک دیلدا بوده است. مک دیلدا تحت شکنجه گزارش داد که آمریکایی ها ۱۰۰ بمب اتمی دارند و توکیو و کیوتو اهداف بعدی بمب اتمی خواهند بود. هر دو دروغ بودند
؛ مک دیلدا در پروژه منهتن دخیل نبود و در جریان آن قرار نگرفت و صرفاً آنچه را که فکر می کرد ژاپنی ها می خواهند بشنوند، به آنها گفت. یک روز قبل از بمباران ناگاساکی، امپراتور به وزیر امور خارجه شیگنوری توگو از تمایل خود برای «اطمینان از پایان سریع خصومت ها» اطلاع داد. توگو در خاطرات خود نوشت که امپراتور «به او هشدار داد که چون دیگر نمی توانیم به مبارزه ادامه دهیم، اکنون که سلاحی با این قدرت ویرانگر علیه ما استفاده شده است، نباید فرصت را [برای پایان دادن به جنگ] با تلاش برای به دست آوردن شرایط مطلوب تر از دست بدهیم». سپس امپراتور از توگو خواست تا خواسته های خود را به نخست وزیر اعلام کند. انسان زدایی. مورخ جیمز جی وینگارتنر ارتباطی بین قطع عضو کشتگان جنگی ژاپنی به دست آمریکاییان و بمب گذاری ها می بیند. «تصویر گسترده از ژاپنی ها به عنوان انسان های پست، زمینه ای احساسی ایجاد کرد که توجیه دیگری برای تصمیماتی بود که منجر به مرگ صدها هزار نفر شد.» در روز دوم پس از بمباران ناگاساکی، رئیس جمهور ترومن اظهار داشت: «تنها زبانی که به نظر می رسد آنها می فهمند، زبانی است که ما برای بمباران آنها استفاده کرده ایم. وقتی مجبورید ب
ا یک حیوان وحشی سر و کار داشته باشید، باید با او مانند یک حیوان وحشی رفتار کنید. این بسیار تأسف بار است، اما با این وجود حقیقت دارد.» مرعوب کردن شوروی. در سال ۲۰۰۳، نلسون ماندلا که در آفریقای جنوبی مخالف آپارتاید بود، در مورد بمب گذاری های هیروشیما و ناگاساکی چنین گفت. این جمله در جریان بحث هایی در مورد جنگ عراق بیان شد. ماندلا همچنین اظهار داشت که آمریکا مرتکب جنایات غیرقابل وصفی شده است و کشوری است که به انسان ها اهمیتی نمی دهد. کای برد مورخ استدلال می کند که ایالات متحده در ژوئیه ۱۹۴۵ تلگراف های دیپلماتیک ژاپن را رهگیری کرده بود که نشان می داد ژاپن به دنبال صلح است و شرط اصلی آن حفظ … سیستم امپراتور. با وجود این، ایالات متحده به بمباران ادامه داد. برد همچنین اظهار می کند که این بمب تا حدی برای ارسال پیام استراتژیک به اتحاد جماهیر شوروی در شرایط نوظهور پس از جنگ استفاده شده است. حقوق بین الملل. در زمان بمباران اتمی، هیچ معاهده یا سند بین المللی برای محافظت از جمعیت غیرنظامی به طور خاص در برابر حمله هواپیما وجود نداشت. بسیاری از منتقدان بمباران اتمی به کنوانسیون های لاهه ۱۸۹۹ و ۱۹۰۷ به عنوان قوانینی که در مو
رد حمله به جمعیت غیرنظامی وضع شده اند، اشاره می کنند. کنوانسیون های لاهه هیچ مقررات جنگ هوایی خاصی را در بر نمی گرفت، اما هدف قرار دادن غیرنظامیان بی دفاع توسط توپخانه دریایی، توپخانه صحرایی یا موتورهای محاصره را ممنوع می کرد، که همه آنها به عنوان «بمباران» طبقه بندی می شدند. با این حال، کنوانسیون ها اجازه هدف قرار دادن تأسیسات نظامی در شهرها، از جمله انبارهای نظامی، کارخانه های صنعتی و کارگاه هایی را که می توانستند برای جنگ استفاده شوند، می دادند. این مجموعه قوانین در طول جنگ جهانی اول که شاهد بمباران بود، رعایت نشد. بمباران شهرها توسط زپلین ها و بمب افکن های چند موتوره. پس از آن، سلسله جلسات دیگری در لاهه در سال های ۱۹۲۲–۱۹۲۳ برگزار شد، اما هیچ توافق الزام آوری در مورد جنگ هوایی حاصل نشد. در طول دهه های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰، بمباران هوایی شهرها از سر گرفته شد، به ویژه توسط لژیون کاندور آلمان علیه شهرهای گرنیکا و دورانگو در اسپانیا در سال ۱۹۳۷ در طول جنگ داخلی اسپانیا. این امر منجر به تشدید بمباران شهرهای مختلف، از جمله چونگ کینگ، ورشو، روتردام، لندن، کاونتری، هامبورگ، درسدن و توکیو شد. تمام متخاصمان اصلی در جنگ جهان
ی دوم بمب هایی را بر سر غیرنظامیان در شهرها ریختند. بحث مدرن در مورد قابلیت اعمال کنوانسیون های لاهه بر بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی حول این محور می چرخد که آیا می توان فرض کرد که این کنوانسیون ها شامل حالت های جنگی که در آن زمان ناشناخته بودند، می شوند یا خیر؛ آیا می توان قوانین مربوط به بمباران توپخانه ای را بر قوانین مربوط به بمباران هوایی اعمال کرد. همچنین، این بحث به این بستگی دارد که کشورهای درگیر جنگ تا چه حد از کنوانسیون های لاهه پیروی می کردند. اگر کنوانسیون های لاهه به عنوان قابل اجرا پذیرفته شوند، سؤال اساسی این است که آیا شهرهای بمباران شده با تعریف «بی دفاع» مطابقت دارند یا خیر. برخی از ناظران هیروشیما و ناگاساکی را بی دفاع می دانند، برخی می گویند که هر دو شهر اهداف نظامی مشروعی بودند و برخی دیگر می گویند که هیروشیما می توانست یک هدف نظامی مشروع در نظر گرفته شود در حالی که ناگاساکی نسبتاً بی دفاع بود. هیروشیما به عنوان یک هدف مشروع مورد بحث قرار نگرفته است زیرا کارخانه های صنعتی اصلی درست در خارج از هدف قرار داشتند. منطقه. همچنین به عنوان یک هدف مشروع مطرح شده است زیرا هیروشیما مقر منطقه ای ا
رتش دوم عمومی و لشکر پنجم با ۴۰۰۰۰ رزمنده مستقر در شهر بود. هر دو شهر توسط توپ های ضدهوایی محافظت می شدند، که استدلالی علیه تعریف «بی دفاع» است. کنوانسیون های لاهه سلاح های سمی را ممنوع کردند. رادیواکتیویته بمباران های اتمی، به ویژه به شکل ریزش هسته ای که کندتر می کشد، سمی توصیف شده است. با این حال، این دیدگاه توسط دیوان بین المللی دادگستری در سال ۱۹۹۶ رد شد، که اظهار داشت استفاده اولیه و انحصاری از (انفجار هوایی) سلاح های هسته ای برای مسمومیت یا خفگی نیست و بنابراین توسط انفجار هوایی ممنوع نیست. پروتکل ژنو. کنوانسیون های لاهه همچنین به کارگیری «سلاح ها، پرتابه ها یا موادی که برای ایجاد رنج غیرضروری طراحی شده اند» را ممنوع کردند. دولت ژاپن در ۱۰ اوت ۱۹۴۵ پس از ارسال نامه اعتراضی به ایالات متحده که استفاده از بمب های اتمی را محکوم می کرد، به این ممنوعیت استناد کرد. با این حال، این ممنوعیت فقط در مورد سلاح هایی مانند نیزه هایی با سر خاردار، گلوله های نامنظم، پرتابه های پر از شیشه، استفاده از هر … اعمال می شد. ماده ای روی گلوله ها که به طور غیرضروری باعث التهاب زخم ایجاد شده توسط آنها می شود، همراه با نوک گلوله
شیاردار یا ایجاد گلوله نوک نرمها با سوهان زدن انتهای پوشش سخت روی گلوله های با غلاف فلزی کامل. با این حال، این قانون در مورد استفاده از مواد منفجره موجود در پرتابه های توپخانه، مین ها، اژدرهای هوایی یا نارنجک های دستی اعمال نمی شد. در سال های ۱۹۶۲ و ۱۹۶۳، دولت ژاپن با بیان اینکه هیچ قانون بین المللی برای منع استفاده از بمب های اتمی وجود ندارد، اظهارات قبلی خود را پس گرفت. کنوانسیون های لاهه تصریح کردند که ساختمان های مذهبی، مراکز هنری و علمی، خیریه ها، بیمارستان ها و بناهای تاریخی باید تا حد امکان در بمباران مصون بمانند، مگر اینکه برای اهداف نظامی استفاده شوند. منتقدان بمباران اتمی به بسیاری از این نوع سازه ها که در هیروشیما و ناگاساکی تخریب شدند، اشاره می کنند. با این حال، کنوانسیون های لاهه همچنین تصریح کردند که برای توجیه تخریب اموال دشمن، این کار باید «به طور ضروری و به دلیل ضرورت های جنگ» باشد. به دلیل عدم دقت بمب افکن های سنگین در جنگ جهانی دوم، هدف قرار دادن دارایی های نظامی در شهرها بدون آسیب رساندن به اهداف غیرنظامی عملی نبود. حتی پس از بمباران اتمی ژاپن، هیچ معاهده بین المللی برای ممنوعیت یا محکومیت
جنگ هسته ای تصویب نشده است. نزدیکترین مثال، قطعنامه ای از مجمع عمومی سازمان ملل است که بیان می کرد جنگ هسته ای با منشور سازمان ملل سازگار نیست، این قطعنامه در سال ۱۹۵۳ با رأی ۲۵ به ۲۰ و ۲۶ رأی ممتنع تصویب شد. تأثیر بر تسلیم. نظرات متفاوتی در مورد نقش بمباران ها در تسلیم ژاپن وجود دارد، و برخی بمباران ها را عامل تعیین کننده می دانند، اما برخی دیگر بمب ها را عامل فرعی می دانند، و برخی دیگر اهمیت آنها را ناشناخته ارزیابی می کنند. موضع جریان اصلی در ایالات متحده از سال ۱۹۴۵ تا دهه ۱۹۶۰، بمباران ها را عامل تعیین کننده در پایان جنگ می دانست، که توسط مفسران به عنوان دیدگاه «سنت گرا» یا به طور تحقیرآمیز به عنوان «ارتدوکس میهن پرستانه» نامیده شده است. از سوی دیگر، برخی حمله شوروی به منچوری را اصلی یا تعیین کننده می دانند. در ایالات متحده، رابرت پاپ و تسویوشی هاسگاوا به طور خاص این دیدگاه را مطرح کرده اند که برخی آن را قانع کننده دانسته اند، اما دیگران آن را مورد انتقاد قرار داده اند. رابرت پیپ همچنین استدلال می کند: در نوشته های ژاپنی در مورد تسلیم، بسیاری از روایت ها، ورود شوروی به جنگ را دلیل اصلی یا دارای اهمیتی ب
رابر با بمب های اتمی می دانند، و دیگران، مانند کار سادائو آسادا، به بمباران های اتمی، به ویژه تأثیر آنها بر امپراتور، اولویت می دهند. اولویت مدخل شوروی به عنوان دلیل تسلیم، دیدگاهی دیرینه از سوی برخی مورخان ژاپنی است و در برخی از کتاب های درسی دبیرستان های ژاپن نیز آمده است. استدلال در مورد نقش شوروی در تسلیم ژاپن با استدلال در مورد نقش شوروی در تصمیم آمریکا برای انداختن بمب اتمی مرتبط است. هر دو استدلال بر اهمیت اتحاد جماهیر شوروی تأکید دارند. استدلال اول می گوید که ژاپن از ترس اتحاد جماهیر شوروی تسلیم ایالات متحده شد و استدلال دوم تأکید می کند که ایالات متحده بمب ها را برای ترساندن اتحاد جماهیر شوروی انداخت. روایت های شوروی از پایان جنگ بر نقش اتحاد جماهیر شوروی تأکید داشت. «'دایرةالمعارف بزرگ شوروی'» وقایع را به این ترتیب خلاصه کرد: در اوت ۱۹۴۵، نیروهای هوایی ارتش آمریکا بمب های اتمی را بر روی شهرهای هیروشیما (۶ اوت) و ناگاساکی (۹ اوت) انداختند. این بمباران ها ناشی از ضرورت نظامی نبود و در درجه اول اهداف سیاسی را دنبال می کرد. آنها خسارات عظیمی به جمعیت صلح جو وارد کردند. دولت شوروی در ۸ اوت ۱۹۴۵ با انجام
تعهداتی که با توافق با متحدان خود پذیرفته بود و با هدف پایان بسیار سریع جنگ جهانی دوم، اعلام کرد که از ۹ اوت ۱۹۴۵ اتحاد جماهیر شوروی در حالت جنگ علیه [ژاپن] خواهد بود و خود را با اعلامیه پوتسدام ۱۹۴۵... دولت های ایالات متحده، بریتانیای کبیر و چین در ۲۶ ژوئیه ۱۹۴۵، که خواستار تسلیم بی قید و شرط [ژاپن] بود و مبانی غیرنظامی سازی و دموکراتیزه کردن بعدی آن را پیش بینی می کرد، مرتبط دانست. حمله نیروهای شوروی، در هم کوبیدن ارتش کوانتونگ و آزادسازی منچوری، کره شمالی، ساخالین جنوبی و جزایر کوریل، منجر به پایان سریع جنگ در خاور دور شد. در ۲ سپتامبر ۱۹۴۵ [ژاپن] قانون کاپیتولاسیون بدون قید و شرط را امضا کرد. ژاپن سه روز قبل از حمله شوروی به جزایر کوریل در ۱۸ اوت، تسلیم خود را اعلام کرده بود، که به دلیل اعلام قبلی تسلیم، با مخالفت نظامی نسبتاً کمی مواجه شد. نیروی دریایی شوروی توسط برخی افراد به عنوان به طور مزمن فاقد توانایی دریایی برای حمله به جزایر اصلی ژاپن در نظر گرفته می شد، با وجود اینکه کشتی های قرضی متعددی از ایالات متحده] دریافت کرده بود. برخی دیگر استدلال کرده اند که ژاپن خسته از جنگ، احتمالاً به دلیل فروپاشی اق
تصاد؛ کمبود ارتش، غذا و مواد صنعتی؛ تهدید انقلاب داخلی؛ و صحبت از تسلیم از اوایل سال، تسلیم می شد. با این حال، دیگران این را بعید می دانند و استدلال می کنند که ژاپن احتمالاً می توانسته مقاومت جانانه ای از خود نشان دهد. سادائو آسادا، مورخ ژاپنی، استدلال می کند که تصمیم نهایی برای تسلیم، تصمیمی شخصی از سوی امپراتور بوده که تحت تأثیر بمباران های اتمی قرار گرفته است. [[ایکوهیکو هاتا]]، مورخ ژاپنی، در زندگینامه خود از هیروهیتو در سال ۲۰۰۷ نوشت: نویسنده عادت کرده است که هنگام ملاقات با اعضای سابق ارتش و نیروی دریایی امپراتوری، بپرسد کدام یک در آن زمان تأثیر بیشتری داشته است: بمب های اتمی یا ورود شوروی به جنگ؟ پاسخ ها حدود ۵۰–۵۰ است، اما همه موافقند که هیچ یک از این دو ضربه به تنهایی کافی نبود؛ اگر آنها با هم همزمان نشده بودند، پایان جنگ در اوت ۱۹۴۵ غیرممکن می بود. دیپلماسی اتمی. استدلال دیگری که تحت عنوان «دیپلماسی اتمی» مورد بحث قرار گرفته و در کتابی با همین نام در سال ۱۹۶۵ توسط [[گار آلپروویتز]] مطرح شده است، این است که هدف اصلی بمباران ها ارعاب اتحاد جماهیر شوروی بود و شلیک های آغازین [[جنگ سرد]] بودند. در همین
راستا، برخی استدلال می کنند که ایالات متحده امیدوار بود قبل از ورود شوروی به جنگ اقیانوس آرام، بمب ها را پرتاب کند و از ژاپن تسلیم شود. با این حال، اتحاد جماهیر شوروی، ایالات متحده و بریتانیا در [[نشست یالتا]] در مورد زمان پیوستن اتحاد جماهیر شوروی به جنگ علیه ژاپن و نحوه تقسیم خاک ژاپن در پایان جنگ به توافق رسیدند. دیگران استدلال می کنند که چنین ملاحظاتی نقش کمی یا هیچ نقشی نداشتند، در عوض ایالات متحده نگران تسلیم ژاپن بود و در واقع، ایالات متحده ورود شوروی به جنگ اقیانوس آرام را آرزو داشت و از آن قدردانی می کرد، زیرا تسلیم ژاپن را تسریع کرد. ترومن در خاطرات خود نوشت: "دلایل زیادی برای رفتن من به پوتسدام وجود داشت، اما به نظر من، فوری ترین آنها این بود که از استالین یک نظر شخصی بگیرم. تأیید مجدد ورود روسیه به جنگ علیه ژاپن، موضوعی که فرماندهان نظامی ما بیشترین اشتیاق را برای به دست آوردن آن داشتند. من توانستم این را در همان روزهای اول کنفرانس از استالین بگیرم." کمپبل کریگ و [[فردریک لوگوال]] استدلال می کنند که دو بمب به دلایل مختلفی انداخته شده اند: افکار عمومی. در ایالات متحده. [[مرکز تحقیقات پیو]] یک نظرسن