Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دهه ۷۰ و اوایل ۸۰ شناخته شده بود، اما فروپاشی ازدحام (congestion collapse) سال ۱۹۸۶ اینترنت را غافلگیر کرد. بدتر اینکه راهکار اعمال شده - طرح اجتناب ازدحام اترنت با تغییرات اندک - در TCP قرار گرفت. ۱۹۸۸: مدیریت شبکه عقب گرد کرد در ۱۹۸۸ IAB توصیه کرد SNMP به طور موقت به عنوان پروتکل مدیریت شبکه اینترنت استفاده شود تا بعدها به رویکرد شیءگرا (CMIP) گذار کند. اما این گذار هیچ گاه رخ نداد. ۱۹۹۲: دومین فرصت برای اصلاح نشانی دهی از دست رفت در ۱۹۹۲ IAB مجموعه ای توصیه برای حل مشکل مقیاس پذیری اینترنت مبتنی بر IPv4 ارائه کرد: مصرف فضای نشانی و انفجار اطلاعات مسیریابی. سه گزینه پیشنهاد شد: معرفی CIDR برای کاهش مشکل؛ طراحی نسخه بعدی IP (IPv7) بر اساس CLNP؛ یا ادامه پژوهش درباره نام گذاری، نشانی دهی و مسیرگزینی. CLNP پروتکل OSI بود که گره ها را نشانی دهی می کرد نه واسط ها، و مشکل چندمسیری قدیمی ARPANET را حل و تجمیع بهتر اطلاعات مسیریابی را ممکن می کرد. CIDR معرفی شد، اما IETF IPv7 مبتنی بر CLNP را نپذیرفت. فرایند IPng شروع شد که منجر به IPv6 شد. یکی از قوانین IPng تغییر ندادن معناشناسی نشانی IP بود، که همچنان به معنای
نشانی واسط باقی ماند و مشکل چندمسیری ادامه یافت. پروژه های پژوهشی از انتشار کتاب PNA در ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۴، پژوهش و توسعه فراوانی روی RINA انجام شد. یک گروه غیررسمی به نام انجمن پوزین به افتخار لویی پوزین چندین فعالیت بین المللی را هماهنگ می کند. گروه پژوهشی BU گروه تحقیقاتی RINA دانشگاه بوستون به سرپرستی اساتید ابراهیم ماتا، جان دی و لو چیتکوشف با دریافت چندین گرنت از بنیاد ملی علوم و EC، به بررسی اصول بنیادین RINA، توسعه نمونه متن باز بر بستر UDP/IP برای جاوا و آزمایش روی زیرساخت GENI پرداخته اند. این دانشگاه از اعضای انجمن پوزین و مشارکت کننده فعال پروژه های FP7 IRATI و PRISTINE است. مفاهیم و نظریه RINA در آموزش شبکه رایانه ای BU نیز به کار می رود. پروژه FP7 IRATI IRATI پروژه ای با حمایت FP7 با پنج شریک: i2CAT، Nextworks، iMinds، Interoute و دانشگاه بوستون است که یک پیاده سازی متن باز RINA برای لینوکس بر بستر اترنت تولید کرده است. پروژه FP7 PRISTINE PRISTINE پروژه ای با حمایت FP7 با ۱۵ شریک از جمله WIT-TSSG، i2CAT، Nextworks، Telefónica I+D، Thales، Nexedi، B-ISDN، Atos، دانشگاه اسلو، Juniper Networks، دانشگاه ب
رنو، IMT-TSP، CREATE-NET، iMinds و UPC است. هدف اصلی آن بررسی قابلیت برنامه پذیری RINA برای پیاده سازی سیاست های نوآورانه کنترل ازدحام، تخصیص منابع، مسیرگزینی، امنیت و مدیریت شبکه است. پروژه IRINA (برنده Open Call جیانت۳+) IRINA با حمایت GÉANT3+ و با چهار شریک: iMinds، WIT-TSSG، i2CAT و Nextworks اجرا شده است. هدف IRINA بررسی استفاده از RINA به عنوان پایه نسل بعدی معماری شبکه های NREN و GÉANT است. IRINA بر مبنای نمونه اولیه IRATI ساخته شده و RINA را در برابر وضعیت فعلی و معماری های نوین مقایسه می کند؛ مطالعه ای روی کاربرد RINA در سناریوهای NREN انجام می دهد و نمونه آزمایشگاهی ارائه می دهد. همچنین ببینید. جنگ های پروتکل پیوند به بیرون. وب سایت انجمن پوزین: http://pouzinsociety.org صفحه آموزش RINA در وب سایت IRATI: http://irati.eu/education/ مخزن اسناد RINA توسط TSSG: http://rina.tssg.org آموزش RINA در کنفرانس IEEE Globecom 2014: http://www.slideshare.net/irati-project/rina-tutorial-ieee-globecom-2014
محیط زیست گرایی فقرا مجموعه ای از جنبش های اجتماعی است که در پی بروز درگیری زیست محیطی شکل می گیرد؛ زمانی که مردم محروم و فقیر در مقابل منافع قدرتمند دولتی یا خصوصی که معیشت، سلامت، استقلال و فرهنگ آن ها را تهدید می کند، مقاومت می کنند. این جنبش بخشی از حرکت جهانی عدالت زیست محیطی است و از موضوع محیط زیست رایج و مرسوم متمایز می شود، چرا که به جای تمرکز صرف بر حفاظت از محیط زیست و کارایی زیست محیطی، بر مسائل عدالت اجتماعی تأکید دارد. این امر به طور فزاینده ای به نیرویی مهم برای پایداری جهانی تبدیل می شود. به گفته ژوان مارتینز آلیر، محیط زیست گرایی فقرا شامل مجموعه ای از مبارزات و اقدامات است که افراد فقیر هر زمان که در معرض تعارضات زیست محیطی و توزیع ناعادلانه منابع قرار می گیرند، انجام می دهند. تعارضات توزیع زیست محیطی، که خود مارتینز آلیر آن را تعریف کرده است، به تعارضات اجتماعی گفته می شود که هنگامی رخ می دهند که پیامد زیست محیطی یک فعالیت اقتصادی به شکل ناعادلانه و نامتقارن میان اعضای جامعه توزیع شود؛ معمولاً تأثیرات زیست محیطی توسط شرکت ها نادیده گرفته می شود و بیشتر بر کسانی اثر می گذارد که کمترین منابع
را برای مقابله با آن دارند. از این رو، محیط زیستی فقرا در واقع مبارزه و مقاومت اقشار محروم در برابر فعالیت های اقتصادی است که به شکلی ناعادلانه به آن ها آسیب می رساند. نمونه هایی از این نوع مبارزات شامل جنبش چیپکو در هند و مبارزات مردم بومی علیه کشاورزی صنعتی در برزیل است. این نوع محیط زیستی شامل بسیاری از جنبش های زیست محیطی در کشورهای جنوب جهان است که در گفتمان محیط زیستی مرسوم به شکل قابل توجهی کم نمایش هستند. با این حال، افراد محروم درگیر در تعارضات محلی به تدریج نسبت به جنبش جهانی عدالت زیست محیطی آگاه تر می شوند و شبکه های فراملی عدالت زیست محیطی امکان حمایت بین المللی از مدافع محیط زیست را فراهم می کنند. پیشینه. در سال ۱۹۸۸، تاریخ نگار پرویی، آلبرتو فلورس گالیندو، با الهام از جنبش نارودنیک ها، اصطلاح «محیط زیستی فقرا» را برای توصیف جنبش های مقاومت کشاورزان اکوسوسیالیست پیشنهاد داد که الهام گرفته از جنبش نارودنیک ها، بود. در سال ۱۹۹۷، ژوان مارتینز آلیر و راماشاندر گوها این جنبش ها را در مقابل «محیط زیستی شکم سیر» کشورهای شمال جهانی قرار دادند و شباهت هایی میان «محیط زیستی فقرا» روستایی و کشورهای جهان سو
م با جنبش عدالت زیست محیطی شهری که در ایالات متحده شکل گرفته است، ترسیم کردند. محیط زیست گرایی فقرا. هر دو مفهوم «فرقه وحش زدگی» و «انجیل بهره وری زیست محیطی» تا حدی دارای رویکردی فن سالاری هستند (هرچند همیشه اینگونه نیست).[ "" ] «فرقه وحش زدگی» بیشتر با طبقات متوسط و بالاتر جامعه، دانشمندان و آمارشناسان پیوند خورده است؛ در حالی که «انجیل بهره وری زیست محیطی» معمولاً به سیاست های دولتی، شرکت سهامی خاص و دانشمندان و مهندسین مرتبط است. این دو رویکرد به طور تاریخی با تقسیم شمال-جنوب و مردان سفیدپوست، سِیس هتروسکشوال مرتبط بوده اند. به همین دلیل، محیط زیستی به صورت تاریخی به عنوان یک پدیده نخبه گرا تلقی شده و فقر اغلب با رفتارهای آسیب زننده به محیط زیست و بی توجهی به مسائل زیست محیطی همراه دانسته شده است. به عنوان مثال، گزارش برونتلند نتیجه گرفته است که فقر یکی از مهم ترین عوامل تخریب محیط زیست است؛ همچنین، دانشمند علوم سیاسی رونالد اینگلهارت استدلال کرده که جوامع مرفه تر احتمال بیشتری دارد که از طبیعت محافظت کنند. منحنی های کوزنتس نیز بهبود محیط زیست را با افزایش درآمد سرانه مرتبط می دانند و اینگونه استنباط می ک
نند که راه حل تخریب محیط زیست، رشد اقتصادی بیشتر است. با این حال، مطالعات موردی متعددی نشان داده اند که افراد فقیر در مقابل منافع قدرتمند به منظور حفظ معیشت و فرهنگ خود، از محیط زیست حمایت می کنند. نمونه هایی از «محیط زیست گرایی فقرا». برخی از نمونه های مبارزات زیست محیطی عبارتند از:
تحلیل شکاف ابزاری است که در حفاظت حیات وحش برای شناسایی شکاف ها در اراضی حفاظت شده (مثلاً منطقه حفاظت شده و ذخیره گاه طبیعی) یا سایر سرزمین های بکر که گونه های گیاهی و جانوری قابل توجه و زیستگاه یا ویژگی های اکولوژیکی مهم آنها در آنها وجود دارد، استفاده می شود. مدیران یا دانشمندان حفاظت می توانند از آن به عنوان مبنایی برای ارائه توصیه هایی برای بهبود نمایندگی ذخایر طبیعی یا اثربخشی مناطق حفاظت شده استفاده کنند تا این مناطق بهترین ارزش را برای حفاظت تنوع زیستی فراهم کنند. با اطلاعاتی که از تحلیل شکاف به دست می آید، می توان مرزهای مناطق حفاظت شده را به گونه ای طراحی کرد که «شکاف ها» ی حاوی جمعیت های قابل توجهی از گونه های حیات وحش را که می توانند بقای بلندمدت جمعیت بزرگ تری از گونه های موجود در منطقه مدیریت شده یا حفاظت شده را افزایش دهند، در بر بگیرد، یا تنوعی از گونه های حیات وحش یا اکوسیستم هایی را که شایسته حفاظت هستند اما به طور ناکافی در شبکه مناطق حفاظت شده موجود نمایش داده می شوند، در بر بگیرد. ارزیابی شکاف ها را می توان با استفاده از سامانه اطلاعات جغرافیایی انجام داد: نقشه های زمین که توپوگرافی، ویژگی
های بیولوژیکی و زمین شناسی (پوشش جنگلی، دشت ها، رودخانه ها و غیره)، مرزها، مالکیت و کاربری زمین را مشخص می کنند، با توزیع گونه های حیات وحش همپوشانی دارند. اینکه چه مقدار از پراکندگی گونه ها در داخل یا خارج از اراضی حفاظت شده یا در یک منطقه بسیار مورد بهره برداری و غیره قرار دارد، قابل شناسایی است. در ساده ترین حالت، تحلیل شکاف، ارزیابی میزان دستیابی یک سیستم منطقه حفاظت شده به اهداف حفاظتی تعیین شده توسط یک ملت یا منطقه برای نمایش تنوع زیستی آن است. تحلیل شکاف می تواند از تمرین های ساده مبتنی بر مقایسه مکانی تنوع زیستی با مناطق حفاظت شده موجود تا مطالعات پیچیده ای که نیاز به جمع آوری و تحلیل داده های دقیق، نقشه برداری و استفاده از بسته های تصمیم گیری نرم افزاری دارند، متفاوت باشد. انواع شکاف. تحلیل های شکاف عموماً طیف وسیعی از «شکاف های» مختلف را در یک شبکه منطقه حفاظت شده در نظر می گیرند: علم شهروندی در تحلیل شکاف. تلاش های علمی شهروندی می تواند داده های ارزشمندی را در جهت شناخت شکاف های بازنمایی، زیست محیطی و مدیریتی در تلاش های حفاظت و مرمت ارائه دهد که در غیر این صورت ممکن است برای محققان یا مؤسسات پرهز
ینه یا پرزحمت باشد. در یک تحلیل شکاف که اثربخشی مناطق حفاظت شده را برای حفظ اسب دریایی پوزه کوتاه و اسب دریایی پوزه بلند در امتداد سواحل ایتالیا ارزیابی می کرد، محققان از داده های جمع آوری شده از طریق بخشی از پروژه اسب دریایی، استفاده کردند. این ابزار غواصان از سراسر جهان، از جمله اکوتوریست ها، را قادر می سازد تا عکس ها و مشاهدات خود از گونه های اسب های دریایی را ارائه دهند. با ترکیب این داده های شهروندان با سیستم های اطلاعات جغرافیایی و مدل های توزیع گونه ها، محققان توانستند یک شکاف بازنمایی را شناسایی کنند و تخمین زدند که تنها ۲۵ تا ۳۰ درصد از زیستگاهی که این گونه ها در آن مشاهده شده اند، در حال حاضر تحت حفاظت مناطق حفاظت شده موجود است. در مطالعه ای دیگر، محققان تجزیه و تحلیل شکاف برای حفاظت از عقاب هارپی که به شدت در معرض خطر انقراض است را تکمیل کردند. محققان از داده های، اپلیکیشنی که به شهروندان اجازه می دهد عکس ها و مشاهدات خود از مشاهدات پرندگان را ارائه دهند، استفاده کردند. محققان با ترکیب اطلاعات جمع آوری شده از، زیستگاه پیش بینی شده این گونه و یک مدل توزیع گونه، به این نتیجه رسیدند که مناطق حفاظت شده
تعیین شده فعلی برای عقاب هارپی تقریباً ۱۸٪ از محدوده بالقوه آن را پوشش می دهند. در آرژانتین، سازمان غیردولتی و داوطلبانی را برای انجام بررسی های سالانه پرندگان از کاردینال زرد در معرض خطر انقراض از سپتامبر تا اکتبر هر سال از سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۷ گرد هم آورد. این داوطلبان مشاهدات خود از کاردینال زرد و محل های لانه سازی آن را ثبت کردند و داده های ارزشمندی را در اختیار محققانی قرار دادند که در حال تکمیل تجزیه و تحلیل شکاف با هدف درک تغییرات در انتخاب زیستگاه این گونه در طول زمان برای ارزیابی کفایت مناطق حفاظت شده موجود بودند. این تجزیه و تحلیل به محققان در شناسایی تغییرات بین زیستگاه های فعلی و مناطق حفاظت شده کمک کرد. پروژه تحلیل شکاف ایالات متحده. فرایند تحلیل شکاف در دهه ۱۹۸۰ توسط جی. مایکل اسکات در دانشگاه آیداهو مطرح شد. او روش هایی را برای ارزیابی پرندگان در معرض خطر انقراض در هاوایی توسعه داد و کار خود را با نقشه برداری از پراکندگی هر گونه به صورت جداگانه آغاز کرد. سپس او داده های مربوط به گونه های مختلف را ترکیب کرد تا نقشه ای از غنای گونه ای در سراسر جزیره ایجاد کند. تا قبل از توسعه این رویکرد، هیچ روش جام
عی برای ارزیابی سطح حفاظت از مناطق غنی از تنوع زیستی وجود نداشت. نتایج این تجزیه و تحلیل منجر به ایجاد پناهگاه ملی حیات وحش جنگل هاکایائو، در یکی از مناطقی با بالاترین غنای گونه ای شد. در اواخر دهه ۱۹۸۰، اسکات و دیگر محققان واحد تحقیقات تعاونی ماهی و حیات وحش دانشگاه آیداهو، پروژه تحلیل شکاف آیداهو را به عنوان اولین پروژه آزمایشی تحت نظارت خدمات ماهی و حیات وحش ایالات متحده آغاز کردند. پس از دو سال توسعه روش ها، این برنامه در سال ۱۹۸۹ به عنوان بخشی از سازمان زمین شناسی ایالات متحده تحت عنوان برنامه تحلیل شکاف راه اندازی شد. اکنون به عنوان پروژه تحلیل شکاف شناخته می شود. مأموریت پروژه تحلیل شکاف، ارائه ارزیابی های تنوع زیستی ایالتی، منطقه ای و ملی از وضعیت حفاظت از گونه های مهره داران بومی، گونه های آبزی و انواع پوشش طبیعی زمین و تسهیل کاربرد این اطلاعات در فعالیت های مدیریت زمین است. هدف اعلام شدهٔ «حفظ گونه های مشترک» است. در توسعه چهار مجموعه داده اصلی همکاری می کند: نقشه دقیقی از اکوسیستم های خشکی ایالات متحده؛ نقشه های توزیع زیستگاه پیش بینی شده برای گونه های مهره داران خشکی زی برای ایالات متحده؛ مدل های
توزیع گونه های آبزی؛ و پایگاه داده مناطق حفاظت شده ایالات متحده انتقادات و محدودیت ها. شاخص های تهدید، وابستگی به مقیاس و «مشکل واحد منطقه ای قابل اصلاح». شاخص های تهدیدات انسانی، مانند رشد جمعیت، کاربری زمین و تراکم جاده ها، برای بهبود تحلیل شکاف و اولویت بندی بیشتر «شکاف هایی» که بیشترین تهدید را دارند، پیشنهاد شده اند. با این حال، از آنجا که واکنش گونه ها به تهدیدها متفاوت است، تحلیل شکاف تنها می تواند تهدیدهای بالقوه را به تصویر بکشد. شاخص های ارزش حفاظتی، مانند غنای گونه ای، مقیاس مکانی ذاتی ندارند؛ بنابراین، محدوده مقیاس بهینه برای واحد نقشه برداری حداقل به صورت موردی تعیین می شود و اعتبار علمی را با در دسترس بودن داده ها و مقرون به صرفه بودن به خطر می اندازد. وابستگی به عنوان گونه ای از «مسئله واحد منطقه ای قابل اصلاح. هرچه بزرگتر باشد، گونه های بیشتری را در خود جای می دهد، یا با استفاده از واحدهای بزرگ، غنای گونه ای را بیش از حد تعمیم می دهد یا با استفاده از واحدهای کوچک، عدم قطعیت آماری برای توزیع زیستگاه ها را افزایش می دهد. وابستگی به مقیاس، خطای آماری را در تحلیل فضایی ایجاد می کند. نقشه برداری از
عدم قطعیت. توزیع زیستگاه گونه های پیش بینی شده در داده های شامل خطاهای متعدد در انجام (نسبت دادن حضور در جایی که گونه وجود ندارد) و خطاهای از قلم افتادگی (نسبت دادن عدم حضور در جایی که گونه وجود دارد) است که منجر به خطای ترکیبی بزرگی هنگام ترکیب لایه های نقشه می شود. با وجود این واقعیت، نقشه های توزیع گونه ها که با تحلیل شکاف تولید می شوند، به ندرت خطا را در نمایش بصری لحاظ می کنند. در کاربردهای تحلیل شکاف، می تواند منجر به توصیه های حفاظتی کاملاً متفاوتی شود. علاوه بر این، اثرات نمونه گیری چندمقیاسی باقیمانده را می توان با استفاده از یک معیار کوواریانس آماری، مانند تحلیل حساسیت، شناسایی کرد. سندرم تغییر خط پایه. مبنای تمام پروژه های ملی توسط داده های ماهواره ای مورد استفاده برای تعیین پوشش گیاهی که توزیع زیستگاه گونه ها را پیش بینی می کند، تعیین می شود که در حال حاضر درصد زیادی از کاربری های زمین انسانی را شامل می شود. اول، از آنجا که توزیع تاریخی گونه ها مشخص نیست، نتایج تحلیل شکاف، تنها کسری از زیستگاه اصلی هر گونه است. همچنین، ماهیت ایستا تحلیل شکاف در حال حاضر قادر به نشان دادن ظرفیت پاسخ پویای گونه ها
به تغییر یا زیست پذیری گونه ها در طول زمان نیست. تغییر در مبانی اولیه مستلزم آن است که تحلیل شکاف، بررسی موردی اهداف مدیریتی و تعاریف موفقیت حفاظت را در بر بگیرد.
نرم افزار مدیریت شبکه، مجموعه ای از ابزارهای نرم افزاری است که برای پیکربندی، شناسایی، نظارت و نگهداری شبکه های کامپیوتری استفاده می شود. تعریف. با گسترش شبکه جهانی وب ، اینترنت و پیچیده تر شدن آن ها انجام امور مدیریتی به صورت دستی دشوار و به مرور غیرممکن شده است. برای مقابله با این چالش، نرم افزارهایی طراحی شده اند که با خودکارسازی بسیاری از فرآیندهای مدیریتی ، بار کاری مدیران شبکه را کاهش می دهند. نرم افزار مدیریت شبکه اطلاعات موردنیاز را از طریق پروتکل هایی مانند SNMP ، ICMP ، و سایر موارد از دستگاه های شبکه (که به آن ها گره یا Node گفته می شود ) گردآوری کرده ودر قالبی ساده و قابل درک در اختیار مدیران شبکه قرار می دهد. این اطلاعات به شناسایی مشکلاتی چون اختلال های شبکه، کاهش عملکرد، ناسازگاری های شبکه با سیاست ها و مقررات و نظیر آن ها کمک می کند. برخی از این نرم افزارها حتی توانایی شناسایی و اصلاح خودکار مشکلات را دارند. این نرم افزارها همچنین می توانند در انجام وظایف مرتبط با راه اندازی شبکه های جدید، مانند نصب و پیکربندی گره های جدید شبکه و ...، کمک کنند. علاوه بر این، در نگهداری شبکه های موجود نیز نقش د
ارند؛ برای مثال، می توانند در به روزرسانی نرم افزار دستگاه های شبکه یا ایجاد شبکه های مجازی جدید مورد استفاده قرار گیرند. عملکردها و قابلیت ها. تأمین شبکه : این قابلیت امکان راه اندازی و پیکربندی خودکار دستگاه های جدید را فراهم می کند. همچنین استفاده از فرایند خودکار در این مرحله، هزینه ها را کاهش داده و از بروز خطاهای انسانی جلوگیری می کند. نگاشت یا کشف: شناسایی ویژگی های شبکه هدف از جمله گره های موجود ، نحوه اتصال گره ها به یکدیگر، مشخصات سخت افزاری یا عملکردی و مواردی از این دست. نظارت : این قابلیت به نرم افزار اجازه می دهد وضعیت شبکه را به طور مداوم پایش کرده و در صورت بروز مشکل، راهکارهایی برای بهبود آن پیشنهاد کند. این فرآیند ممکن است به صورت بررسی دوره ای دستگاه ها یا دریافت هشدار از سوی آن ها انجام شود. یکی از روش های رایج برای ارسال اطلاعات ، استفاده از SNMP Trap می باشد. نظارت شبکه می تواند خطاها و مشکلاتی مانند گره های از کار افتاده و خراب یا نادرست پیکربندی شده، تنگناهای عملکردی، عوامل مخرب، نفوذهای امنیتی و ... را شناسایی کند. مدیریت پیکربندی :بررسی و ثبت تغییرات پیکربندی دستگاه ها برای اطمینان ا
ز تطابق آن ها با تنظیمات مطلوب و جلوگیری از انحراف های ناخواسته. انطباق با مقررات : بررسی میزان هماهنگی تنظیمات شبکه با استانداردها و قوانین. کنترل تغییر : این قابلیت تضمین می کند که تغییرات اعمال شده در شبکه به صورت کنترل شده و هماهنگ اعمال می شوند. کنترل تغییر می تواند امکان ثبت مسیرهای حسابرسی را فعال کند که در هنگام انجام تحقیقات پزشکی قانونی پس از نفوذ به شبکه مفید خواهد بود. مدیریت دارایی های نرم افزار : فهرستی از نرم افزارهای نصب شده روی گره های شبکه، همراه با جزئیاتی مانند نسخه و تاریخ نصب آن ها ارائه می دهد و می تواند وظایفی مانند استقرار نرم افزار و مدیریت وصله ها را نیز انجام دهد. امنیت سایبری : با تحلیل داده های جمع آوری شده از گره های شبکه خطرات و تهدیدهای امنیتی موجود در محیط فناوری اطلاعات (IT) را شناسایی کرده و پاسخ های موثری ارائه می دهد.
جنگل های ارواح مناطقی از درختان مرده در جنگل های سابق هستند، که معمولاً در مناطق ساحلی قرار دارند، جایی که افزایش سطح آب دریاها یا تغییرات تکتونیکی ارتفاع یک توده زمین را تغییر داده است. جنگل های واقع در نزدیکی ساحل یا پای رود نیز ممکن است در معرض خطر مرگ ناشی از مسمومیت با آب شور باشند، اگر هجوم آب دریا میزان آب شیرینی را که درختان برگ ریز برای تغذیه دریافت می کنند کاهش دهد. جنگل های خیالی به موضوع متفاوتی در مورد جنگل ها اشاره دارند. تشکل ها. تغییرات سطح دریا. وقتی سطح دریا تغییر می کند، مناطق ساحلی ممکن است زیر آب دریا بروند. این می تواند مناطق ساحلی را تغییر دهد و مناطق وسیعی از درختان را از بین ببرد و چیزی را به جا بگذارد که «جنگل ارواح» نامیده می شود. این نوع جنگل ارواح ممکن است در محیط های متنوع و در مکان های مختلف ایجاد شود. در جنوب ایالات متحده آمریکا، باتلاق های ساحلی در حال گسترش به مناطق خشک جنگلی هستند که باعث از بین رفتن درختان و باقی ماندن مناطقی از درختان مرده به نام درختان خشکه دار می شود. مناطقی از ایالات متحده که در سطح دریا یا پایین تر از آن قرار دارند، بیشتر در معرض جزر و مد هستند. ویژگی
های ساحلی که تحت تأثیر تغییر سطح دریا قرار دارند، به طور غیرمستقیم تحت تأثیر تغییرات اقلیمی قرار می گیرند. با افزایش سطح آب دریاها در سطح جهان، خطوط ساحلی در جنوب ایالات متحده در حال تغییر هستند و در برخی مناطق، باتلاق های نمکی پر از درختان مرده و در حال مرگ را به جا می گذارند. فعالیت تکتونیکی. جنگل های ارواح همچنین می توانند ناشی از فعالیت های تکتونیکی باشند. در شمال غربی اقیانوس آرام، یک منطقه فرورانش بزرگ و فعال به نام منطقه فرورانش کاسکادیا وجود دارد. در اینجا، یک مرز صفحه همگرا وجود دارد که در آن صفحه گوردا، صفحه خوآن دو فوکا و صفحه اکسپلورر به زیر صفحه آمریکای شمالی فرو رانده می شوند. وقتی این صفحات سعی می کنند از کنار یکدیگر بلغزند، اغلب به هم می چسبند. برای چند صد سال، صفحات در جای خود قفل می شوند و تنش ایجاد می شود. در نتیجه این تنش، یک بالاآمدگی زمین ساختی رخ می دهد. اینجاست که تنش ایجاد شده بین دو صفحه همگرا به بالا آمدن عمودی کوه های ساحل تبدیل می شود. بالاآمدگی کوهزایی معمولاً با زلزله و ساختمان های کوهستانی مرتبط است. اما پس از آن، هر ۵۰۰+ سال، یک زلزله بزرگ در منطقه فرورانش کاسکادیا رخ می دهد و
تمام آن تنش انباشته شده آزاد می شود. آزاد شدن این تنش منجر به چیزی می شود که فرونشست زمین نامیده می شود. و با فرونشست، خط ساحلی که زمانی مرتفع بود، چندین متر پایین تر از سطح دریا قرار می گیرد. در اینجا، سطح دریا تغییر نکرده است، اما خط ساحلی تغییر شکل داده و آن را مستعد جزر و مد کرده است. مناطقی از خط ساحلی می توانند با آب دریا غرق شوند و باتلاق هایی ایجاد کنند و جنگل های ارواح را به جا بگذارند. رویداد کسکادیا توسط زمین شناس برایان اتواتر در کتابش با "عنوان «سونامی یتیم»" مستند شده است. او با جمع آوری شواهد از درختان و زمین، تشخیص داد که زلزله و سونامی در زمانی بین سال های ۱۶۸۰ تا ۱۷۲۰ رخ داده است، اما نتوانست تاریخ دقیق آن را مشخص کند. دانشمندان ژاپنی که سوابق گسترده ای از سونامی ها از سال ۶۸۴ میلادی داشتند، گزارش را خواندند و به اتواتر گفتند که تاریخ و حتی زمان دقیق آن را می دانند: ۲۶ ژانویه ۱۷۰۰ ساعت ۹ شب چند ساعت پس از زلزله، امواج سونامی از اقیانوس عبور کرده و یک دهکده ماهیگیری را از بین بردند. ژاپنی ها گیج شده بودند زیرا هیچ زلزله ای در نزدیکی ژاپن رخ نداده بود که بتوان آن را دلیل سونامی دانست؛ بنابرای
ن جنگل ارواح در واشینگتن، گواهی بر منشأ آن بود. سونامی ها. علاوه بر فرونشست، زمین لرزه های بزرگ می توانند باعث سونامی نیز شوند. با نگاهی به سوابق چینه شناسی می توان تشخیص داد که جنگل های ارواح در شمال غربی اقیانوس آرام در اثر زلزله و فرونشست ایجاد شده اند. با کندن زمین، در مجاورت یک جنگل ارواح، لایه های مختلف رسوب می توانند چینه شناسی موجود در یک جنگل ارواح را آشکار کنند. لایه های پر از مواد آلی می توانند نشان دهند که کف جنگل قدیمی قبل از فرونشست در کجا قرار داشته است. روی این لایه، اغلب یک رسوب شنی بزرگ وجود خواهد داشت. این لایه نشان دهندهٔ رویداد سونامی است، جایی که ساحل با آب دریا که پر از رسوبات شنی است، پوشانده شد. روی رسوب سونامی، یک رسوب گلی قرار خواهد گرفت که نمایانگر منطقه ای است که در معرض جزر و مد اقیانوس قرار دارد. گرمایش جهانی. سوسک کاج کوهی، یک نیروی اکولوژیکی قابل توجه در سطح چشم انداز است. بیشتر چرخه زندگی به صورت لارو در حال تغذیه از بافت آبکش (پوست داخلی) درختان کاج میزبان سپری می شود. این فعالیت تغذیه ای در نهایت درختان مورد حملهٔ موفق را محاصره کرده و از بین می برد. مدیریت نادرست جنگل ها م
نجر به افزایش فعالیت سوسک های کاج کوهستانی شده است. این اثرات مستقیم و غیرمستقیم به طور بالقوه عواقب مخربی برای کاج های پوست سفید و سایر کاج های مرتفع دارند.
مرکز بین المللی توسعه یکپارچه کوهستان یک مرکز یادگیری و اشتراک دانش منطقه ای بین دولتی است که در سال ۱۹۸۱ تأسیس شد و به هشت کشور عضو منطقه ای منطقه هندوکش هیمالیا - افغانستان، بنگلادش، بوتان، چین، هند، میانمار، نپال و پاکستان - خدمات ارائه می دهد. منطقه وسیعی است که رشته کوه هایی را در بر می گیرد که از رشته کوه هندوکش در شمال افغانستان تا رشته کوه آراکان در میانمار امتداد دارند و رشته کوه هیمالیا ستون فقرات آن است و همچنین فلات تبت را نیز شامل می شود. مأموریت، ارتقای مشارکت بین کشورهای عضو منطقه ای برای تضمین آینده ای بهتر برای مردم و محیط زیست منطقه است. دفتر مرکزی در خومالتار در شهر لالیتپور، واقع در دره کاتماندو نپال، قرار دارد. در گوداواری در لالیتپور، یک پارک دانش دارد که برخی از کاربردهای تحقیقات نظری و میدانی را به نمایش می گذارد. علاوه بر این، دفاتر کشوری در افغانستان و پاکستان دارد. سازمان های همکار شامل مؤسسات علمی ملی و بین المللی، سازمان های دولتی، سازمان های اهداکننده و بخش خصوصی، چه در داخل منطقه و چه در خارج از آن، می شوند. تاریخچه. ریشه ها. در دسامبر ۱۹۷۴، ایده ایجاد نهادی برای ارتقای توسعه سا
زگار با محیط زیست مناطق کوهستانی در کارگاه بین المللی توسعه محیط کوهستان در مونیخ آلمان مورد بحث قرار گرفت. در سال ۱۹۷۹، در جریان نشست منطقه ای سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی ملل متحد (یونسکو) در کاتماندو، در چارچوب برنامه انسان و زیست کره تعهدات مشخصی برای تأسیس این مرکز داده شد. سازمان ژاپنی «مؤسسه حفاظت از هیمالیا»، که توسط جیرو کاواکیتا تأسیس شده است، همچنین بیانیه ای مبنی بر تمایل خود برای تأسیس مرکز به دولت نپال و برنامه انسان و زیست کره یونسکو ارسال کرد. دولت نپال پیشنهاد میزبانی این نهاد جدید را داد و دولت های سوئیس و جمهوری فدرال آلمان و یونسکو موافقت کردند که به عنوان حامیان مالی بنیانگذار عمل کنند. دولت اعلیحضرت نپال و یونسکو توافق نامه ای را که مبنای قانونی تأسیس این مرکز را فراهم می کرد، در سپتامبر ۱۹۸۱ در پاریس امضا کردند. این مرکز سرانجام در ۵ دسامبر ۱۹۸۳ تأسیس و افتتاح شد و دفتر مرکزی آن در لالیتپور، نپال قرار گرفت و در همان سال از طریق قانون پارلمان نپال مشروعیت یافت. دفتر مرکزی. برای ۲۰ سال اول، یعنی از اواخر ۱۹۸۳ تا اواخر ۲۰۰۴، در یک مکان اجاره ای در جوالاخل، لالیتپور مستقر بود. در ۵ دسامبر ۲
۰۰۴، بیست و یکمین سالگرد، دفتر مرکزی جدید توسط پادشاه گیانندرا نپال در خومالتار، لالیتپور افتتاح شد. ۱٫۵ هکتار زمین برای این پردیس مرکزی، به ارزش بیش از ۱ میلیون دلار آمریکا، توسط دولت نپال اهدا شده است. دولت های چین و هند هر کدام ۱۰۰ هزار دلار آمریکا برای ساخت دفتر مرکزی جدید کمک کردند. دولت پاکستان ۱۰۰ هزار دلار آمریکا برای ساخت آن اختصاص داد. دولت بنگلادش مبلغ ۲۸۳۰۰ دلار آمریکا، از جمله یک غرفه بنگلادش در محوطه دانشگاه، کمک کرد. دولت بوتان به صورت غیرنقدی، به شکل غرفه بوتان در محوطه دانشگاه، کمک کرد. در زلزله ۲۵ آوریل ۲۰۱۵ در نپال، دفتر مرکزی خسارات جزئی دید، اما غرفه بوتان کاملاً فرو ریخت. این غرفه متعاقباً بازسازی و در سال ۲۰۱۶ مجدداً افتتاح شد. مدیران/مدیران. از زمان تأسیس، توسط یک مدیرکل مرد ریاست شده است. اولین رئیس، کنت کالین راسر، به عنوان «مدیر» منصوب شد و تمام روسای بعدی به عنوان «مدیران کل» منصوب شده اند. از سال ۱۹۸۴ تا ۲۰۲۰، این مدیران اهل کشوری خارج از منطقه هیمالیا بودند. در زیر فهرستی از مدیران کل منحصراً مرد تا به امروز آمده است: ساختار سازمانی. هیئت امنا. بالاترین نهاد حاکم بر مرکز، هیئت مد