Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تر به طور سنتی کنسرت افتتاحیه جشنواره موسیقی راین گاو را در صومعه ابرباخ اجرا می کند، جایی که آلتین اغلو در سال ۲۰۲۳ موسیقی فرانسه، مانند "استابات ماتر" اثر پولنک را با گروه کُر رادیوی ام دی آر اجرا کرد. آلتین اغلو با یک متزوسوپرانو به نورا گوبیش ازدواج کرده است. این زوج در کنار یکدیگر در کنسرت ها اجرا داشته و آثار مشترکی ضبط کرده اند.آلتین اغلو همچنین آثار دیگری را به صورت تجاری بر روی "سی دی" و "دی وی دی" ضبط کرده است که از جمله آن ها می توان به "«پِرِلا، مردی از دود»" اثر پاسکال دوساپن، "فیسک" اثر لالو، "ژاندارک بر آتش" اثر هونگر و "ترز" اثر ماسنه اشاره کرد. جوایز. در سال ۲۰۲۳ نشان "افیسیر" از انجمن نظم هنر و ادبیات فرانسه به آلن آلتین اغلو اهدا شد.
آبشار وروتان، یا آبشار آبی کانتورگلوبال یک آبشار بر روی رودخانه وروتان در استان سیونیک، ارمنستان است. این مجموعه برای تولید نیروی برق آبی و تأمین آب کشاورزی ساخته شده است. آبشار وروتان شامل سه نیروگاه برق آبی و پنج مخزن است که مجموعاً ظرفیت نصب شده ای برابر با ۴۰۴٫۲ مگاوات دارد. این مجموعه یکی از اصلی ترین مجتمع های تولید برق در ارمنستان محسوب می شود. تاریخچه. فرایند برنامه ریزی این مجموعه درست پس از کنفرانس کمیسیون برنامه ریزی دولتی در سال ۱۹۵۱ آغاز شد. در سال ۱۹۵۴ مشخص شد که با زیرساخت های مناسب و برنامه ریزی دقیق، منابع برق آبی ارمنستان می توانند این کشور را به یک صادرکننده برق به مناطق دارای کمبود انرژی مانند آذربایجان و ایران تبدیل کنند. انتظار می رفت فعال سازی این مجموعه واردات فرآورده های نفتی به کشور را به نصف کاهش دهد. کارهای طراحی این مجموعه در سال ۱۹۵۴ آغاز شد و بین سال های ۱۹۶۱ تا ۱۹۸۹ ساخته شد. نیروگاه برق آبی تاتِو در دسامبر ۱۹۷۰، نیروگاه شامب در سال ۱۹۷۸، و نیروگاه اسپانداریان در سال ۱۹۸۹ تکمیل شدند. با وجود برنامه ها، آذربایجان مخالف واردات برق از ارمنستان بود که همین امر مانع انجام نوسازی و ا
فزایش ظرفیت برنامه ریزی شده در اواخر دهه ۱۹۷۰ شد. آبشار وروتان به تأمین برق عمدتاً برای صنعت فلزات غیرآهنی در آگارات ادامه داد. پس از استقلال ارمنستان، آبشار وروتان به شرکت دولتی انرژی «آرمنرگو» تعلق داشت. در سال ۱۹۹۷، آبشار وروتان از «آرمنرگو» جدا و به یک شرکت دولتی مستقل تبدیل شد. نوسازی این مجموعه از سال ۲۰۰۳ آغاز شد، با کمک یک کمک هزینه ۲٫۷ میلیون یورویی از اتحادیه اروپا که برای بازسازی نیروگاه تاتِو در آبشار وروتان و همچنین نیروگاه آرگل مورد استفاده قرار گرفت. کارهای بازسازی توسط شرکت تولیدات برق آبی وویث زیمنس انجام شد. پروژه نوسازی بعدی در سال ۲۰۱۰ آغاز شد که توسط یک وام ۵۱ میلیون یورویی از بانک توسعه آلمان کی اف دبلیو تأمین مالی شد. عملیات بازسازی از سال ۲۰۱۲ آغاز شد. در سال ۲۰۱۵، شرکت کاونتر گلوبال شرکت بهره برداری آبشار وروتان را به مبلغ ۱۸۰ میلیون دلار خریداری کرد. شرکت کاونتر گلوبال یک برنامه بازسازی شش ساله را برای مدرن سازی نیروگاه ها و بهبود عملکرد عملیاتی، ایمنی، قابلیت اطمینان و بهره وری آن ها آغاز کرده است که مجموع سرمایه گذاری آن ۷۰ میلیون دلار است. این بزرگ ترین سرمایه گذاری ایالات متحده د
ر ارمنستان است. شرکت مالی بین المللی، یکی از اعضای گروه بانک جهانی، ۲۰ درصد از کل سرمایه گذاری را انجام داده است. مشخصات. رودخانه وروتان دارای طولی برابر با ، افت ارتفاع و جریان طبیعی سالانه برای بخش تاتِو است. سرچشمه این رودخانه در ارتفاع قرار دارد و به صورت یک جوی آغاز می شود و در طول مسیر خود چندین تالاب و جویبار را در بر می گیرد. آبشار وروتان شامل یک سیستم از سه نیروگاه است که عبارتند از: اسپانداریان، شامب و تاتِو، و همچنین پنج مخزن که عبارتند از: اسپانداریان، آنگهقاکوت، تولورس، تاتِو و یک مخزن تنظیم روزانه. مخزن اسپانداریان که در نزدیکی روستاهای تسغوک و گورهایک قرار دارد، نقطه شروع این مجموعه است. از آنجا، آب از طریق یک تونل تحت فشار به نیروگاه اسپانداریان هدایت می شود. سپس آب از نیروگاه اسپانداریان به مخزن آنگهقاکوت جریان می یابد و مسیر خود را به مخزن تولورس که در منطقه سیسیان و آیری قرار دارد، ادامه می دهد. از این مخزن، آب به نیروگاه شامب هدایت می شود. پس از نیروگاه شامب، آب به استخر تنظیم می رسد و از آنجا از طریق یک لوله توربین به نیروگاه تاتِو منتقل می شود. آبشار وروتان یکی از اصلی ترین مجموعه های تو
لید برق در ارمنستان است. این مجموعه برق پیک و پایه تولید می کند و همچنین برای تثبیت شبکه استفاده می شود. نیروگاه تاتِو دارای ظرفیت نصب شده ۱۵۷٫۲ مگاوات، نیروگاه شامب دارای ظرفیت ۱۷۱ مگاوات و نیروگاه اسپانداریان دارای ظرفیت ۷۶ مگاوات است. مجموع ظرفیت نصب شده آبشار وروتان ۴۰۴٫۲ مگاوات است و به طور سالانه ۱٫۱۶ گیگاوات ساعت برق تولید می کند. مخازن آبی مجموعه وروتان همچنین برای آبیاری مناطق روستایی و شهری اطراف مورد استفاده قرار می گیرند.
آگاتا نو انوکای نو میچییو یا تاچیبانا نو میچییو (橘 三千代) (۶۵۵? – ۴ فوریه، ۷۳۳)، بانوی درباری از اوایل دوره نارا و مادر امپراتریس کومیو بود. او در دربار امپراتور تنمو و امپراتور شومو خدمت کرد. در سال ۷۱۶ (سال دوم ریکی (دوره))، فوجیوارا نو میاکو که دختر فوجیوارا نو فوهیتو بود و توسط نامادری اش میچییو بزرگ شده بود، با «شاهزاده کارو» ازدواج کرد. میچییو همچنین نفوذ خود را در دربار امپراتوری به عنوان بالاترین ندیمه و بانوای درباری تقویت کرد. فوجیوارا نو فوهیتو در سال ۷۲۰ درگذشت (سال چهارم یورو (دوره)). سال بعد، در سال ۷۲۱، میچییو، بالاترین رتبه رعیت، «شوسانمی» را دریافت کرد. در همان سال، زمانی که امپراتریس گنمی به شدت بیمار شد، میچییو راهب شد. در سال ۷۲۹ (سال اول تنپیو)، کومیو همسر امپراتور شومو (کوگو: همسر اصلی و ارشد امپراتور) شد و امپراتریس کومیو نامیده شد. تا آن زمان، این قانون وجود داشت که امپراتریس ها از خانواده امپراتوری/دودمان یاماتو می آمدند، بنابراین برای کومیو، که پدر و مادرش هر دو اشراف اما خارج از دودمان یاماتو بودند، یک رویداد غیرعادی بود که ملکه و همسر اصلی امپراتور شود. چهار سال بعد، در سال ۷۳۳، میچی
یو درگذشت. بررسی اجمالی. در سال ۶۷۹، در حدود ۱۵ سالگی، میچییو یک میوبو شد. در نوامبر ۷۰۸، خاندان او، خاندان تاچیبانا نام خانوادگی افتخاری «تاچیبانا سوکونه» را توسط امپراتور امپراتریس گنمی دریافت کرد. در سال ۷۲۱ او برای مدت کوتاهی راهبه بودایی شد تا برای سلامتی امپراتریس گنمی دعا کند. شوهر اول او یک شاهزاده امپراتوری، به نام شاهزاده مینو، از نوادگان امپراتور بیداتسو بود. آنها سه فرزند داشتند - شاهزاده کاتسوراگی (بعدها تاچیبانا نو موروئه، شاهزاده سای (بعدها تاچیبانا نو سای) و شاهدخت مورو. بلافاصله پس از مرگ شاهزاده مینو، او با فوجیوارا نو فوهیتو ازدواج کرد که همسر اصلی او مرده بود. او دختری به نام «کومیوشی» (光明子) داشت که سومین دختر فوهیتو بود. بسیاری از نوادگان میچییو نیز با فرزندان فوهیتو ازدواج کردند. معلوم نیست دختر چهارم فوهیتو، «تاهینو»، همسر اصلی تاچیبانا نو موروئه نیز دختر میچییو باشد. دختر آنها بعداً با امپراتور شومو ازدواج کرد و امپراتریس کومیو شد. پس از مرگ فوهیتو، او همچنان در دربار نفوذ داشت. قبل از تولد اولین فرزندش، او پرستار «شاهزاده کارو» که بعداً امپراتور مونمو نام گرفت، شد و بسیار مورد اعتماد
مادر مونمو، امپراتریس گنمی و مادربزرگ پدری امپراتریس جیتو بود. با استفاده از نفوذ خود، او بعداً اولین دختر فوهیتو را فوجیوارا نو میاکو، از همسر دیگر فوهیتو به نام کامونوهیمه، را همسر امپراتور مونمو ساخت. هنگامی که میاکو و فرزند مشترکش با امپراتور مونمو به نام امپراتور شومو بزرگ شد، خاله ناتنی کوچکترش فوجیوارا نو آسوکابه هیمه/امپراتریس کومیو را به عنوان همسر امپراتور شومو انتخاب کرد. آنها با هم صاحب یک دختر، امپراتریس کوکن و یک پسر به نام «شاهزاده موتوی» شدند. همسران دیگر امپراتور شومو همگی از نوادگان میچییو و/یا فوهیتو هستند. با استفاده از این نوع روش همخونی بیش از حد، میچییو و فوهیتو از ریشه ژن های خود در دودمان یاماتو اطمینان حاصل کردند. او همچنین با یکی از شعرهایش در مان یوشو شاعری برجسته بود.
واهه بربریان (به ارمنی: Վահէ Պէրպէրեան)(زادهٔ ۱۱ ژوئیه ۱۹۵۵) یک ارمنی نمایش نامه نویس، رمان نویس، راوی، هنرمند، کارگردان، بازیگر و کمدین است. بربریان بیشتر به خاطر مونولوگ های کمدی خود شناخته می شود، اما چندین رمان نوشته و آثار هنری خود را در سراسر جهان به نمایش گذاشته است. او به عنوان نویسنده چندین نمایش نامه، آثارش به زبان های مختلف ترجمه و در شهرهای گوناگون روی صحنه رفته است. او در حال حاضر در لس آنجلس، کالیفرنیا زندگی می کند. زندگی. واهه بربریان در بیروت، لبنان در ۱۱ ژوئیه ۱۹۵۵ در خانواده ای ارمنی که از نسل کشی ارمنی ها جان سالم به در برده بودند، متولد شد. پدر او، رافی بربریان، که اهل اگین (کمالیه امروزی) بود، همراه با مادرش در یک سالگی به دیرالزور در صحرای سوریه تبعید شد. مادر واهه، که در بیروت متولد شده بود اما خانواده اش اهل آراپگیر بودند، بیشتر اعضای خانواده خود را از دست داده بود. خانواده پدری واهه در حلب ساکن شدند و در نهایت به بیروت مهاجرت کردند، جایی که واهه متولد شد. خانه بربریان به محل تجمع هنرمندان و روشنفکران تبدیل شد. این محیط باعث شد واهه در تئاتر فعالیت خود را آغاز کند و به گروه های تئاتر ت
جربی و گروه تئاتر ۶۷ در بیروت بپیوندد. او در زمینه هنر تحت آموزش پل گیرگوسیان قرار گرفت و از کالج محلی لوون و سوفیا هاگوپیان فارغ التحصیل شد. در ۱۷ سالگی به اروپا سفر کرد و پس از بازگشت به لبنان، چند سال بعد جنگ داخلی لبنان آغاز شد. واهه در سال ۱۹۷۶ از لبنان گریخت و به مدت یک سال در کانادا زندگی کرد و در نهایت در سال ۱۹۷۷ به ایالات متحده مهاجرت کرد. در لس آنجلس، بربریان به تحصیل ادامه داد و در سال ۱۹۸۰ با افتخار مدرک روزنامه نگاری خود را از دانشگاه وودبری دریافت کرد. آثار. آثار ادبی: رمان ها، نمایش نامه ها و فیلم نامه ها. اولین رمان واهه بربریان با عنوان "نامه هایی از زعتر" در سال ۱۹۹۶ منتشر شد. این رمان سه بار تجدید چاپ شده است. دومین رمان او "به نام پدر و پسر" (۱۹۹۹) که ابتدا به زبان ارمنی منتشر شد، به زبان های ترکی، انگلیسی و فرانسوی ترجمه شده است. جدیدترین رمان او "یادداشت های یک مرده" (۲۰۲۱) است که به زبان انگلیسی منتشر شده است. بربریان، به عنوان یکی از بنیان گذاران "تئاتر تجربی ارمنی"، چندین نمایشنامه را نوشته، کارگردانی کرده، در آن ها بازی کرده و تولید کرده است. از جمله نمایشنامه های اصلی او می توان به
"فیل صورتی"، "شن روان"، "بارون گاربیس" و "زندگی" اشاره کرد که به شش زبان مختلف ترجمه و در شهرهای سراسر جهان اجرا شده اند. بربریان در حرفه فیلم سازی خود به خاطر نویسندگی مشترک، کارگردانی مشترک و بازی در فیلم بلند "سه هفته در ایروان" (۲۰۱۶) شناخته می شود. مونولوگ ها. بربریان بیشتر به خاطر مونولوگ های کمدی خود به زبان ارمنی شناخته می شود. او هفت مونولوگ نوشته است: "یوایلن"، "نایف"، "دگاوی"، "سگاین"، "یته"، "اورمن" و آخرین اثرش "پایس". بربریان توانایی خاصی در تحلیل وقایع روزمره، به ویژه در روابط و تعاملات انسانی، از دیدگاهی طنزآمیز دارد. تحلیل های او از طریق عدسی کمدی، توجه مخاطبانش را که شامل ارمنی ها و جامعه جهانی می شود، جلب می کند. مونولوگ های او مخاطبان زیادی را جذب کرده اند و بسیاری از نمایش های او در "یوتیوب" بین ۵۰٬۰۰۰ تا ۲۴۰٬۰۰۰ بازدید داشته اند. هنر. پس از اتمام تحصیلات، واهه بربریان به فعالیت در حوزه هنر ادامه داد. او در بیش از ۳۰ نمایشگاه انفرادی و گروهی در ایالات متحده، کانادا، اروپا و خاورمیانه شرکت کرده است. آثار هنری بربریان در دکور فیلم های هالیوودی، سریال های تلویزیونی پرمخاطب و تبلیغات، از جمل
ه سه گانه "مرد عنکبوتی"، "کرنک" و سریال "۲۴" استفاده شده است. بربریان به عنوان یک هنرمند اکسپرسیونیسم انتزاعی، طی سال ها سبک هنری خود را تکامل داده و به سمت رویکردی مینیمالیستی گرایش پیدا کرده است. آثار او با حذف عناصر اضافی، به جوهرهٔ سادگی مطلق در بیان هنری می پردازد. شفافیت دیدگاه های او، که با تصاویری مینیمالیستی، حروف و اعداد بدون دستور زبانی مرسوم همراه است، احساسات ملموس را به صورت خام و صادقانه منعکس می کند.
حسن جلالیان ()(درگذشتهٔ ۱۷۲۸) که همچنین یسایی یا آسایی حسن جلالیان نیز شناخته می شود، یک ارمنی تاریخ نگار و کاتولیکوس آغوانک از سال ۱۷۰۲ تا ۱۷۲۸ بود. او از خاندان حسن جلالیان بود. زندگی. تاریخ تولد وی مشخص نیست. به گفتهٔ رافی، پدر وی ولیجان سوم (درگذشتهٔ ۱۶۸۶)، ملک خاچن بود. او یکی از اشراف ارمنی بود که در گردهمایی شرکت کردند و کاتولیکوس یعقوب چهارم را همراه با اسرائیل آوری برای جلب حمایت غرب به منظور آزادی مسیحیان، به ویژه ارمنیان از امپراتوری صفوی فرستادند. کاتولیکوسات. پس از درگذشت سیمئون چهارم (۱۶۷۵–۱۷۰۱) و ارمیا دوم (دایی آسایی، ۱۶۷۶–۱۷۰۰)، که هر دو کاتولیکوس های رقیب آغوانک بودند، آسایی در اکتبر–نوامبر ۱۷۰۱ به شاه سلطان حسین صفوی درخواست داد تا به عنوان کاتولیکوس جدید به رسمیت شناخته شود و ۵۰ سکه طلا پرداخت کرد. او بعدها در ۱۷۰۲ توسط ناهبد اول ارمنستان به عنوان کاتولیکوس تقدیس شد. آسایی از این فرصت برای گسترش نفوذ خود به روسیه در دورهٔ ۱۰ ماههٔ خلاء در کرسی ارمنی استفاده کرد. با این حال، یک اسقف دیگر به نام نرسس پنجم (۱۷۰۶–۱۷۳۶) کاتولیکوس خود را در صومعه یریتس مانکانتس اعلام کرد. اگرچه در ۱۷۰۷ الکساندر
اول جلفا از آسایی در برابر نرسس حمایت کرد، اما نرسس همچنان ادعای مشروعیت خود را ادامه داد. او در ۱۷۱۱ همراه با اسرائیل آوری به روسیه رفت تا با پتر کبیر دیدار کند، اما اسرائیل در آستراخان درگذشت و آسایی به قراباغ بازگشت. جانشین الکساندر اسدوادزادور ارمنستان در ۱۷۱۶ برخی از حقوق آسایی را به کلیسای ارمنی بازگرداند، اما این حقوق را در ۱۷۱۹ دوباره باز پس گرفت. آسایی به شدت طرفدار روسیه بود و دو نامه به پتر کبیر ارسال کرد - نخست در ۲۳ سپتامبر ۱۷۱۸ و دومی در ۱ آوریل ۱۷۲۱ - و از او درخواست کمک کرد. او بعدها در ۲۸ مه ۱۷۲۲ به دیدار پادشاه کارتلی واختانگ ششم رفت و به ارتش او پیوست تا در شورش ناموفق او علیه صفوی ها با وعده کمک از پتر کبیر مشارکت کند. او توانست در ۱۸ سپتامبر ۱۷۲۲ از مختلف ملکان قراباغ ۱۰٫۰۰۰ نیرو جمع آوری کند، اما واختانگ که از متحدان روسی خود رها شده بود، در نوامبر ۱۷۲۲ به تفلیس بازگشت. برخلاف خواستهٔ اسدوادزادور، او به احمد سوم مقاومت کرد، زمانی که ارتش های عثمانی آذربایجان را در سال ۱۷۲۲ اشغال کردند و از داوید بک حمایت کرد. اما پس از تصرف روان توسط عثمانی ها در ۲۸ سپتامبر ۱۷۲۴ و پس از معاهده قسطنطنیه،
که در آن روس ها مالکیت گرجستان و ارمنستان را به عثمانی ها شناخته بودند، آسایی مجبور به تسلیم شدن در کنار سایر فئودال ها در منطقه شد. در ژوئیه ۱۷۲۶، او به همراه بی های قراباغ، ملکان و زمین داران به باردا رفت تا با ساری مصطفی پاشا (پسر غازی حسین پاشا و داماد آیندهٔ سلطان) برای مذاکرات دیدار کند. به گفتهٔ برخی منابع، او توسط سایر اشراف ارمنی به خیانت متهم شد و مجبور به خودکشی در ۱۷۲۸ گردید. آثار. او سنگ نوشته های صومعه های قراباغ (دادِوانک، گوشاوانک، گاندزار و غیره) و دست نوشته های مختلف انجیل ها را جمع آوری کرد. او به ویژه به خاطر اثر ناقص خود به نام «تاریخ مختصر منطقه آغوانک» معروف است، که توصیفی از رویدادهای زمان خود است و تا سال ۱۷۲۳ ادامه دارد. این کتاب نخستین بار در شوشی توسط باغداسار حسن-جلالیان در ۱۸۳۶ منتشر شد، سپس به زبان های مختلف از جمله فرانسه (۱۸۷۶) توسط ماری-فلیسیتی بروسه، ارمنی (۱۸۶۸)، گرجی (۱۹۷۱)، و آذربایجانی (۱۹۹۲) منتشر شد.
این فهرستی از پیشوایان و کاتولیکوس های کلیسای آلبانیای قفقاز است. توجه داشته باشید که نسل نامه و تاریخ ها از منبعی به منبع دیگر کمی متفاوت است. برخی تاریخ ها نامشخص هستند. معادل های زبان ارمنی در پایان هر خط آورده شده است. فهرست اولیه از "تاریخ نگاری آلبانیای قفقاز" نوشته مخیتار گوش است و پس از مرگ او افزودن هایی به آن صورت گرفته است: کاتولیکوس ها و پیشوایان تاریخی. خودمختاری (۵۹۰–۷۰۵). در زیر فهرستی از کاتولیکوس های آلبانیای قفقاز آمده است که از "تاریخ نگاری آلبانیای قفقاز" نوشته مخیتار گوش گرفته شده است: و افزودن های بعدی. خودمختاری دوباره برقرار شد (حدود ۱۰۵۸ – حدود ۱۴۳۴). کاتولیکوس نشین کلیسای ارمنستان به کلیسای سیلیسیا منتقل شد و کرسی مقدس سیلیسیا در سال ۱۰۵۸ تأسیس شد. تحت حوزه کلیسای آپاستولیک ارمنی (۱۴۴۱–۱۸۲۸). کاتولیکوس نشین کلیسای ارمنستان در سال ۱۴۴۱ در کلیسای مادر ایچمیادزین دوباره برقرار شد.
قدیس یغیشه، ئیلیشای، یهی شه، الیشه یا ئیلیشه (به ارمنی: Եղիշե) بر اساس سنت های محلی نخستین پاتریارک کلیسای آلبانیای قفقازی بود. افسانه. زندگی. افسانه قدیس یغیشه اولین بار در اثر آرمنیک کلاسیک "تاریخ آلبانی های قفقازی" ذکر شده است، یغیشه به عنوان روشن کننده آلبانی شناخته می شد. افسانه مربوط به یغیشه دو نسخه دارد. در یک نسخه، او به عنوان یکی از پنج شاگرد قدیس تداوس معرفی شده است. طبق این نسخه، او پس از کشته شدن تداوس به دست ساناتروک به اورشلیم بازگشت و توسط یعقوب عادل به عنوان سرپرست کلیسا منصوب شد. با این حال، نسخه دیگری که در زمینه مناظره ای با کاتولیکوس ارمنی ابراهیم اول (۶۰۷–۶۱۵) ذکر شده، یغیشه را به عنوان «شاگرد پروردگار» معرفی می کند بدون اشاره به تداوس و یعقوب را «پاتریارک اورشلیم» می داند. نسخه پیشین داستان، "سفر رسول" را از اورشلیم به سرزمین های ماسطود از طریق پارس ثبت می کند که به همراه سه شاگرد به ساهارن در اوتیک رسیدند. افسانه ادامه می یابد و به کشته شدن یکی از شاگردان و فرار دو نفر دیگر منجر می شود. در اینجا افسانه باز هم ادامه می یابد که در آن یغیشه به کیش می رسید و نخستین کلیسای مادر در شرق را تأ
سیس می کند. یغیشه بعدها در دشت های زرگُین مورد حمله قرار گرفت و بقایای او به چاهی در هومِنگ انداخته می شود. نسخه دوم فقط حرکت از اورشلیم به کیش و تأسیس یک کلیسا در آنجا را توصیف می کند. آلبانی ها باور داشتند که آلبانی ۲۷۰ سال قبل از ارمنستان مسیحی شد. کشف آثار مقدس. طبق "تاریخ آلبانی های قفقازی"، آثار مقدس او پس از مدتی توسط «مردان پارسا» دوباره کشف شد. آثار مقدس او ابتدا به کلیسای اورِکان منتقل شد، سپس به صومعه جروشتیک که بعدها در دوره سلطنت واچاغان سوم به صومعه یهی شه آراکیا تبدیل شد، منتقل گردید. تفسیر مجدد. برخی از محققان، از جمله ژان-پیر ماهه و زازا آلکسی دزه، نسخه دوم را به عنوان نسخه اصلی افسانه آلبانیایی می دانند، در حالی که نسخه اولیه را نسخه ای تدریجی از ارمنی شدن نسخه اصلی می دانند که به منظور مشروعیت بخشیدن به تابعیت کلیسای آلبانیای قفقازی از کلیسای رسولی ارمنی ایجاد شده است. اگر یغیشه شاگرد خود عیسی بوده و توسط یعقوب منصوب شده باشد، او برابر با تداوس می شود و بدین ترتیب کلیسای آلبانی از همان ابتدا به صورت رسولی شناخته می شود. گمان می شود که افسانه یغیشه تحت تأثیر کلیسای ارمنی تغییر یافته باشد، ما
هه و آلکسی دزه پیشنهاد کرده اند که کیش، خوجاوند بعدها پایه ریزی شده تا افسانه را از منطقه چپ به آرتساخ ارمنی نشین منتقل کند. چندین نویسنده ارمنی استدلال کرده اند که یغیشه تنها اختراعی ذهنی از سوی راهبان آلبانی بوده است تا تسلط کلیسای ارمنی را از بین ببرند. طبق گفته الکسان هاکوبیان، افسانه توسط کاتولیکوس آلبانیای قفقازی، یحیی زار (۶۸۳–۶۸۹) اختراع شده تا کلیسای خود را مستقل از کلیسای ارمنی تأسیس کند. سفر. چندین تلاش برای شناسایی نشانه های سفر یغیشه صورت گرفته است. هیرومونک الکسی (نیکنوروف) پیشنهاد کرده است که ساهارن را با زرِیخ، زرگُین را با یارگون و هومِنگ را با گلمتس شناسایی کنند. مکار بارخوداریانتس و آراکیلیان از سوی دیگر، هومِنگ را با یک روستایی که آذری نشین بوده است شناسایی کرده اند. پرستش. پرستش یغیشه پیروان زیادی در مناطق مسکونی اوودی داشت. در نامه ای مورخ ۲۰ مارس ۱۷۲۴ که توسط مردم اوودی شکی به پتر اول ارسال شد، او به عنوان روشنگر «ملت آلبانی» شناخته شد. شاگردان او، ولَس شهید و کومراد نیز مورد احترام بودند. بر اساس افسانه، کلیسای سنت یغیشه در نیج در سال ۱۸۲۳ بر روی قبر ولَس ساخته شد. دیگر کلیساهایی که به
نام یغیشه نام گذاری شده بودند، شامل کلیسای کیش، کلیسای سنت یغیشه در ورتاشن و سنت یغیشه از خوشکشِن بودند. جشن یغیشه در همان روز پنج شنبه صعود برگزار می شد، در حالی که جشن کومراد سه روز بعد بود. با این حال، در روستای بوم آذربایجان، جشن یک هفته بعد برگزار می شد. برخلاف کرانه چپ رودخانه کورا، پرستش یغیشه در قره باغ به گستردگی یافت نشد. در کرانه راست، تنها دو مکان مذهبی مسیحی نام او را بر دوش دارند: صومعه یغیشه آرکیال و صومعه یغیشه آرکل از گیشی. طبق یکی از دیدگاه ها، نام صومعه نخست به اشتباه به معنای عامیانه است و در واقع صومعه به نام یک مرد شجاع جوان به نام یغیش نام گذاری شده که توسط یک حاکم محلی در حالی که برای دفاع از آبرویش با همسرش می جنگید، کشته شد.
هایک گیوتنیان (؛ )، که به هایگ گودنیان در انگلیسی شناخته می شود ( – )، ویولونیست، آهنگساز و نویسنده ارمنی-آمریکایی بود وی بین سال های ۱۹۰۴ تا ۱۹۵۹ میلادی فعالیت می کرد. او در سال ۱۹۰۴ از زادگاهش قسطنطنیه خارج شد و به اروپای غربی رفت، جایی که زیر نظر وِیگسلاف نُوواک، اوتاکار سوچیک، سزار تامسون و متیو کریکبوم موسیقی و ویولن را آموخت. در اجراهای کنسرتی خود با استفاده از یک ویولن اسپانیایی نادر متعلق به قرن هجدهم، به خاطر مهارت های برجسته اش به عنوان ویولونیست شناخته شد و همچنین به خاطر معرفی موسیقی خاورمیانه، به ویژه موسیقی آناتولی و قفقاز به مخاطبان اروپایی و آمریکایی معروف بود؛ تقریباً تمام آثار متعدد او الهام گرفته از میراث فرهنگی متنوع این منطقه بودند. از جمله آثار او می توان به قطعه هایی مانند «چوپان ارمنی»، «آهنگ عاشقانه ارمنی» و «پسر عربی» اشاره کرد که زندگی و ایده آل های مردم ارمنستان را به تصویر می کشند. ویولونیست هایی چون جاشا هایفیتز و مکس روزن، و همچنین پیانیست پرسی گریجر آثار مختلفی از او را در برنامه های خود گنجانده بودند. اوایل زندگی. گودنیان در شهر کایسری در امپراتوری عثمانی به دنیا آمد، او به دا
نشگاه ترکی استانبول رفت، سپس در سال ۱۹۰۴ به بروکسل نقل مکان کرد، جایی که زیر نظر سزار تامسون و متیو کریکبوم ویولن آموخت. در پراگ، او ویولن را زیر نظر اوتاکار سوچیک و آهنگسازی را با نُوواک فراگرفت. پس از اتمام تحصیلاتش، او به مدت چند سال در چکسلواکی، ترکیه، قفقاز، ایران و مصر سفر کرد و اطلاعات موسیقی سنتی فولکلور و رقص های این کشورها را جمع آوری و جذب کرد، و سپس دو سال را در بالکان گذراند. او در شهرها و شهرستان های اصلی بلغارستان و رومانی به اجرای کنسرت پرداخت و تحت حمایت سلطنتی بود؛ او همراه با ویولونیست رومانیایی جورج انسکو برای کارمن سیلوا در کاخ خود در بخارست اجرا کرد. او در شهرهای بزرگی چون بوداپست، مونیخ، ژنو، مارسی، پاریس و دیگر شهرهای مهم اروپای قاره ای اجرا کرد و در ژانویه ۱۹۱۸ در دوران جنگ جهانی اول از فرانسه به نیویورک رفت. او تحت مجوز وزیر فرانسوی به عنوان سفیر فرستاده شد و وقت زیادی را به کارهای صلیب سرخ و کمک به ارامنه در ایالات متحده اختصاص داد. به محض ورودش به ایالات متحده، او به طور مخفیانه با الیو پیبادی در سن چارلز، میزوری ازدواج کرد؛ آنها در تئاتر ادئون در سنت لوئیس که گودنیان در آنجا برای
کمک به صندوق کمک به ارامنه سوریه ای اجرا کرده بود، یکدیگر را ملاقات کرده بودند. ازدواج آنها خیلی کوتاه بود، زیرا گودنیان همان سال با پیانیست کاترین لو (۱۹۰۱–۱۹۹۷) از ایست لنسینگ، میشیگان ازدواج کرد. او در نیویورک، واشینگتن دی سی، و شیکاگو اجرا کرد و به عنوان سولوئیست در ارکسترهای سمفونیک سنت لوئیس و فیلادلفیا ظاهر شد. حرفه. گودنیان به مدت دو سال (۱۹۲۰–۱۹۲۲) در هیئت علمی کنسرواتوار موسیقی سینسیناتی به عنوان معلم ویولن، گروه نوازی و رپرتوار خدمت کرد و در مدرسه موسیقی آلیس بکر-میلر در دیتون، اوهایو آموزش ویولن داد. او سه قطعه از آثار خود را در یک کنسرت پرومناد در ۲۷ اوت ۱۹۲۵ در کوئین هال لندن به اجرا درآورد: «گوسفندچران»، «فروشنده شیرینی» و «پاستورال»، که همه آن ها توسط هنری وود ارکستراسیون شده بودند. ایده های موسیقایی او در آن زمان در لندن مورد بحث های زیادی قرار گرفت، طبق گفته موسیقی شناس انگلیسی ارنست نیولندسمیت که این موضوعات را در سخنرانی ای که در دانشگاه آکسفورد در ۲۱ مه ۱۹۳۱ ایراد کرد، ذکر نمود. او و همسرش کاترین پس از جنگ جهانی اول به طور مکرر در مناطق غربی ایالات متحده جابه جا شدند و در شهرهای لنسینگ، م
یشیگان؛ سنت لوئیس، میزوری؛ سینسیناتی و دیتون، اوهایو و کانرسویل، ایندیانا زندگی کردند.
بیل ماکریج (؛ زادهٔ ) بازیگر و هنرمند کاباره اهل کانادا و بنیان گذار «تئاتر اشپرینگ ماوس» در شهر بن آلمان است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "خیابان لیندن" اشاره کرد.
مارجی کینسکی (؛ زادهٔ ) بازیگر ایتالیایی-آلمانی که در کشور آلمان فعالیت دارد. وی از اقوام وزیر سابق امور خارجه جمهوری چک کارل شوارتسنبرک و از نوادگان برتا سوتنر است. او در رم به یک مدرسهٔ بین المللی آلمانی زبان رفت و پس از پایان دوران دبیرستان به آلمان نقل مکان کرد و در دانشگاه بن در رشتهٔ زبان های رومی تحصیل کرد. وی در سال ۱۹۸۳ با بیل ماکریج ازدواج کرد که حاصل آن ۶ فرزند است که همگی چون پدر و مادر، هنرمند هستند. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "خیابان لیندن" اشاره نمود.
جام باشگاه های کارائیب ۲۰۰۱ یک رقابت بین المللی فوتبال باشگاهی بود که در کارائیب برای تعیین مسابقات مقدماتی این منطقه برای جام قهرمانان کونکاکاف برگزار شد. این دوره مسابقات شامل مرحله گروهی هم بود، زیرا که کونکاکاف تعداد تیم های جام قهرمانان کونکاکاف ۲۰۰۲ را به ۱۶ تیم افزایش داد. باشگاه های جامائیکایی به مسابقات دعوت نشدند. دیفنس فورس و دبلیو کانکشن از ترینیداد و توباگو توانستند برنده گروه های خود شوند و به جام قهرمانان کونکاکاف ۲۰۰۲ راه یابند. مرحله دوم. گروه A. دبلیو کانکشن به جام قهرمانان کونکاکاف ۲۰۰۲ صعود کرد. گروه B. دیفنس فورس به جام قهرمانان کونکاکاف ۲۰۰۲ صعود کرد.
آنا میزروکی (؛ – 18 مارس ۱۹۸۸) بازیگر و صداپیشه اهل ایتالیا بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "در آخرین لحظه"، "ستارگان پائین را می نگردند"، "عشاق و دیوانگان" و "کنت آکوئیلا" اشاره کرد.
بای ساید شاکه داون یا اودورو دایسوساسن ، مجموعه تلویزیونی پلیسی ژاپنی (ژانر پلیسی) کمدی-درام است که در سال ۱۹۹۷ توسط گروه فوجی تلویژن پخش شد.
نبرد بیت حانون در ۲۷ اکتبر ۲۰۲۳ در بحبوحه تهاجم اسرائیل به نوار غزه در سال ۲۰۲۳ آغاز شد. در ۱۸ دسامبر ۲۰۲۳، نیروهای اسرائیلی پیش از موعد اعلام کردند که کنترل کامل بیت حانون را در اختیار دارند و گردان بیت حانون حماس را منهدم کرده اند. با این حال، درگیری ها در شهر ادامه یافت. نیروهای اسرائیلی در ۲۴ دسامبر از این شهر عقب نشینی کردند. پس از آن، برخی از مبارزان فلسطینی به داخل شهر نفوذ کردند و حملاتی را علیه نیروهای اسرائیلی به سمت شرق انجام دادند.
محاصره شهر غزه در ۲ نوامبر ۲۰۲۳، زمانی که نیروهای دفاعی اسرائیل شهر غزه را محاصره کردند، در بحبوحه تهاجم اسرائیل به نوار غزه، که ضدحمله ای برای حمله حماس در سال ۲۰۲۳ به اسرائیل بود، آغاز شد. شهر غزه پرجمعیت ترین شهر در نوار غزه است و نبرد در ۳۰ اکتبر ۲۰۲۳، زمانی که اسرائیل و حماس در شهر غزه درگیر شدند، آغاز شد. طبق گزارش آکسفام، حدود ۵۰۰۰۰۰ فلسطینی به همراه ۲۰۰ اسرای اسرائیلی در شمال غزه محاصره بودند. محاصره. نوامبر ۲۰۲۳. در ۲ نوامبر، نیروهای اسرائیلی شهر غزه را محاصره کردند، تعداد کشته شدگان فلسطینی در این دوران به بیش از ۹۰۰۰ نفر رسیده بود. نیروهای اسرائیلی با پیشروی به سمت دروازه های شهر غزه با مقاومت شدیدی روبرو شدند. جنگجویان حماس و جهاد اسلامی فلسطین قبل از بازگشت به شبکه بزرگ زیرزمینی خود، تونل های خود را ترک کردند تا به سمت تانک های اسرائیلی شلیک کنند. ارتش اسرائیل گزارش داد که فرمانده گردان ۵۳ خود، سرهنگ سلمان حباکا را در این نبرد از دست داده است که گمان می رود ارشدترین افسر اسرائیلی از زمان آغاز عملیات زمینی اسرائیل در نوار غزه در ۲۷ اکتبر بوده است. اسرائیل اذعان کرد که حماس «به خوبی» برای نبرد آماد