Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یگر رویکرد و در عین حال حفظ یک چازچوب کلی از رویکرد پایهٔ درمانگر است. این نوع درمان به درمانگر اجازهٔ وام گیری فند ها و راهکارها را می دهد اما به شرط داشتن شواهد تجربی تأیید کننده خود. در این روش روان درمانگر نه تنها باید گونهٔ رواندرمانی را برگزیند بلکه باید گونهٔ رابطهٔ درمانی با بیمار را نیز برگزیند. تکنیک. التقاطی گرایی تکنیکی (Technical Eclecticism) تنها بر استفاده از تکنیک متعدد تمرکز دارد و زمینهٔ نظری تکنیک ها را نایده می گیرد. در این نوع از درمان التقاطی، درمانگر از گردآیه و مجموعه ای از تکنیک ها استفاده می کند که بر اساس آنچه انتظار می رود به بیمار کمک کنند انتخاب می شوند. دیدمان و نظریه ها به عنوان یک کارند مهم در این رویکرد در نظر گرفته نمی شوند و تنها تکنیکهای استفاده شده اهمیت دارند. بسته به تکنیکهای انتخاب شده توسط درمانگر، روش ها درمانی می توانند از ترادادها مکاتب درمانی مشابه یا حتی کاملاً متضاد هم انتخاب شوند. یکی از مشهورترین درمان هایی که از این نوع روش التقاطی استفاده می کند، درمان چندمدلی است که توسط آرنولد لازاروس در سال ۱۹۶۰ ایجاد و توسعه یافت. مقایسه با رواندرمانی یکپارچه نگر. هرچند
گاهی به غلط اصطلاحات یکپارچه نگر و التقاطی به جای هم به کار برده می شوند، اما این دو برابر نهادهٔ هم نیستند. برای مقایسهٔ این دو باید بدانیم که هرچند هردو رویکرد از چندین نظریه استفاده می کنند، اما در نگرش یکپارچه نگر تأکید بیشتری بر دیدمان ها و ترادادهایی است که با هم آمیخته می شوند ولی در این روش تأکید اصلی بر نتیجه گرایی است و اهمیت زیادی به دیدمان ها قائل نیست. یک رواندرمانی التقاطی از هر راهبری و رویکردی که مفید واقع شود صرف نظر از منشائ نظری آن استفاده می کند، حال آنکه یک رواندرمانی یکپارچه نگر، از رویکردهای نظری دیگر در جهت بهتر تر و تکمیل کردن رویکرد فعلی خود استفاده می کند و طبیعتاً رویکردهای دیگر نباید با رویکرد اولیه دچار تناقض و تضاد باشند.
گابریل هریسون (; – ) عکاس، بازیگر، نمایشنامه نویس، نقاش و نویسنده آمریکایی فعال در شهر نیویورک بود. زندگی نامه. هریسون در ۲۵ مارس ۱۸۱۸ در فیلادلفیا به دنیا آمد. پدرش یک حکاک بود. او در سن شش سالگی به همراه خانواده اش به نیویورک سیتی نقل مکان کرد و در سال ۱۸۳۸ به عنوان شخصیت اصلی در اتلو شکسپیر در مقابل لستر والاک اولین حضور در تئاتر را داشت. حرفه. هریسون حرفه عکاسی خود را در گالری جان پلمب در حدود سال ۱۸۴۴ آغاز کرد و از سال ۱۸۴۷ تا ۱۸۵۱ برای مارتین ام. لارنس کار کرد. او در سال ۱۸۵۱ به بروکلین نقل مکان کرد، در سال ۱۸۵۲ گالری خود را در بروکلین افتتاح کرد و تا اوایل دهه ۱۸۶۰ در حرفه عکاسی باقی ماند. عکس های قابل توجه او شامل یک داگرئوتیپ از والت ویتمن است که به عنوان حکاکی برای صفحه عنوان برگ های علف استفاده می شد، ناجی نوزاد با صلیب (حدود ۱۸۵۰)، و کالیفرنیا نیوز، یک داگرئوتیپ که به جای اینکه یک پرتره ساده باشد، به دلیل روایت صحنه سازی شده اش مورد توجه قرار گرفت. آثار مکتوب او شامل نمایشنامه سازی «"داغ ننگ"» اثر هاثورن و بیوگرافی بازیگران جان هوارد پین و ادوین فارست است. هریسون یک نقاش پرتره و منظره بود که از مد
ارس هنری رایگان در ارتباط با آکادمی طراحی بروکلین که یکی از بنیانگذاران آن بود حمایت کرد. درگذشت. هریسون در سن ۸۴ سالگی در بروکلین درگذشت. دخترانش ویولا و بئاتریس و پسرش جورج واشنگتن هریسون هستند.
دانشگاه دفاع یک دانشگاه دولتی در صربستان است. این دانشگاه با فرمان دولت صربستان در سال ۲۰۱۱ تأسیس شد و شامل دو دانشکده با ستاد مرکزی در بلگراد بود. این دانشگاه شامل دو دانشکده است و برنامه های آموزشی را در مقاطع کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکترا در زمینه های مختلف علمی، در حوزه های آموزشی و علمی علوم اجتماعی، مهندسی و فناوری، و علوم پزشکی ارائه می دهد. تاریخچه. دانشگاه دفاع در روز ۲۴ فوریه ۲۰۱۱، توسط دولت صربستان تأسیس شد. این یک مؤسسه آموزش عالی مستقل است که طبق اسناد تأسیس خود، قانون آموزش عالی و قانون آموزش نظامی، آموزش عالی نظامی را از طریق تحصیل در مقاطع کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکترا در چندین رشته علمی انجام می دهد. دانشگاه دفاع نیز در چارچوب فعالیت های آموزش عالی، پژوهش های علمی اعم از تحقیقات بنیادی، کاربردی و توسعه ای را با هدف پیشرفت و نوسازی آموزش در نظام دفاعی به انجام می رساند. این دانشگاه عضو همایش دانشگاه های صربستان است. تشکیلات. این دانشگاه از دو آموزشکده تشکیل شده است:
انار و بادگیر کتابِ شعری است سرودهٔ صادق رحمانی. این کتاب که شعرهایی به زبان اچمی و گویش گراشی را در بر می گیرد، در سال ۱۳۷۳ منتشر شد و در ۱۳۸۴ به چاپ دوم رسید. "انار و بادگیر" محتوی بر اشعاری در قالب های دوبیتی، مثنوی، غزل و چهارپاره است که نخستین اثر ادبی منسجم به زبان اچمی محسوب می شود. مضامینی همچون عشق، نوستالژی و سنت های محلی، درون مایهٔ اصلی اشعار این کتاب را شکل داده اند. در کنار این ها، طنز، حماسه و غربت نیز با بسامدی کمتر دیده می شوند. استفادهٔ شاعر از آرایه های ادبی محدود است و به چند نمونهٔ اغراق، تشبیه و جناس خلاصه می شود. همین امر باعث افزایش عنصر «صمیمیت» در "انار و بادگیر" شده است. شاعر در این کتاب به استفادهٔ فراوان از واژه های محلی پرداخته است و تلاش می کند از این راه، به حفظ زبان کمک کند. منتقدان، نقاط قوت رحمانی در "انار و بادگیر" را نگاه کنجکاوانه و دقیق او به فرهنگ عامهٔ منطقه، تسلط بر ظرافت های زبانی و آشنایی با ضرباهنگ های بومی، بازآفرینی مضامین در فضاها و تصاویر نو و پیوند دادن میان تمثیلات فولکلور و زندگی امروز مردم منطقه عنوان کرده اند. همچنین وجود برخی اشعار ناهمخوان با فضای کلی کت
اب و جبهه گیری نامشخص شاعر در پرداختن به مضمون نوستالژی، ضعف های کتاب از دید این منتقدان است. دوبیتی های "انار و بادگیر" با استقبال زیادی از سوی مردم محلی مواجه شد و به زودی به زبان روزمرهٔ آن ها راه یافت. به طوری که بسیاری این اشعار را اشعار فولکلور و قدیمی می دانند. همچنین اشعار این کتاب بارها و به روش های گوناگون مورد بازخوانی قرار گرفته است. پیش زمینه. زبان و ادبیاتِ اچمی. پیش از "انار و بادگیر" نوشته های پراکنده ای دربارهٔ ویژگی های زبانی و ادبیات اچمی وجود داشت؛ ولی این کتاب نخستین تلاش در آفرینشِ یک اثرِ ادبیِ اچمی بود. هدفِ شاعر از سرایش به زبانِ محلّی حفظِ آن زبان است و، به همین علّت، سعی در استفادهٔ فراوان از واژه های محلّی در بعضی اشعار دارد. نظام الدّین کامیاب بعضِ لغاتِ استفاده شده در "انار و بادگیر" همچون "آوَّسَّه" به معنی «افتادن» و "تاک" به معنی «لنگه و جفت» که نزدیکی بسیاری به واژه های پهلوی دارند را گواهِ نزدیکیِ گویشِ گراشی با زبانِ فارسیِ میانه گفته است. رحمانی در اشعارش از هر دو گونهٔ ناساگی و بلئلزیِ گویشِ گراشی به تناوب استفاده کرده است. شاعر. صادق رحمانی (۱۳۴۴، گراش) از کودکی و به واس
طهٔ پدرش، که شاعر بود، با شعر آشنا شد و تحت تأثیر کتاب "فرهنگ لارستانی"، به تحقیق در فرهنگِ عامّه روی آورد. در نوجوانی نخستین اشعارش را سرود، اما ورود جدی او به فضای شعر و ادبیات ایران، زمانی که در حوزهٔ علمیهٔ قم تحصیل می کرد اتفاق افتاد. او یک سال پیش از انتشار "انار و بادگیر"، اولین مجموعهٔ شعرش را به زبان فارسی و با عنوان "با همین واژه های معمولی" منتشر کرده بود. سرایش و انتشار. چاپ اول "انار و بادگیر" در تابستان ۱۳۷۳ و با شمارگان ۲۰۰۰ نسخه در قطع رقعی و جلد شومیز، توسط انتشارات همسایه در قم انجام شد. این کتاب در نخستین چاپ ۹۶ صفحه و ۱۸۰ تومان قیمت داشت. همچنین مقدمه ای نوشتهٔ احمد اقتداری با عنوان «ترنم زبان مادری» تنها مقدمهٔ کتاب در اولین چاپ آن بود. نشر همسایه این کتاب را در سال ۱۳۸۴ و این بار در تهران به چاپ دوم رساند که نسبت به چاپ اول، چندین نوشتهٔ توصیفی در مقدمه به آن افزوده شده بود. چاپ دوم "انار و بادگیر" ۱۲۷ صفحه و ۱۰۰۰ تومان قیمت داشت. طرح جلد چاپ نخست شامل یک فانوس، یک قوری چینی و یک منقل بود که دو عدد انار درون آن قرار داشت. این طرح به اعتقاد احمد حبیبی، پژوهشگر و استاد دانشگاه، هم زندگی سن
تی مردم جنوب ایران را یادآوری می کرد و هم با اشعار فولکلور کتاب هماهنگ بود. او منقل و انار را از عناصر یک محفل سنتی شروه خوانی در زمستان دانسته است؛ منقل در زمستان های خشک مناطق بیابانی جنوب، عنصری گرمابخش بوده و انار در کنار چای و تخمه، از ویژگی های یک مجلس سنتی است. حبیبی نبود تصویری از بادگیر را — که هم نمادی از معماری کرانه های و پس کرانه های جنوب ایران است و هم با عنوان کتاب هماهنگ است — بر روی جلد چاپ نخست، از ضعف های آن دانسته بود که در جلد چاپ دوم برطرف شده است. اسدالله نوروزی، استاد دانشگاه، جلد چاپ دوم را «رنگ پریده تر» و «فاقد آب و رنگ سابق» توصیف کرده است. رحمانی اشعار مندرج در این کتاب را در بازهٔ سال های ۱۳۶۹ تا ۱۳۷۳ سروده است. او در آغاز کتاب با درج تقدیم نامه ای، اثرش را به دوستش احمد سرخوش تقدیم کرده است. در ادامه، یک قطعه شعر نیمایی از سید علی میرافضلی به چشم می خورد که نام "انار و بادگیر" از آن شعر اقتباس شده است: این کتاب نخستین اثر منسجم ادبی به گویش گراشی و زبان اچمی بود و همین موضوع، شاعر را با دشواری هایی روبرو می کرد. عمده ترین مشکل در چاپ این کتاب، فقدان اثر مکتوب به زبان محلی بود که
موجب اختلاف در شیوهٔ نگارش و آوانگاری اشعار می شد. برای حل این مشکل در "انار و بادگیر"، تمامی اشعار آوانگاری شده اند، کلمات مهم توضیح داده شده اند و همچنین کلمات در ساختار جملهٔ فارسی معنا شده اند. "انار و بادگیر" به ترتیب هفت و یازده سال پیش از آثار اچمیِ بعد از خودش، "فرهنگ قدیم لار" سرودهٔ محمدکاظم احمدی لاری و "گزیدهٔ اشعار لاری و فارسی" سرودهٔ محمدجعفر طالع زاده، منتشر شد. اسدالله نوروزی به مقایسه ای میان این سه اثر پرداخته و "انار و بادگیر" را علی رغم حجم کمتر، دارای کیفیتی به مراتب بهتر می داند که در صفحه پردازی و آوانگاری قابل قبول، ترجمهٔ اشعار به فارسی، معنی کردن کلمات و درج پاورقی های لازم نمود یافته است. محتوا. محتوای کتاب در چاپ اول، علاوه بر مقدمهٔ احمد اقتداری، شامل راهنمای آوانگاری، هجده دوبیتی بومی، چهار شعر بلند بومی شامل دو مثنوی، یک غزل و یک چهارپاره، مؤخره ای با عنوان «من دوست چیزهای فراموش شده ام» در چهار صفحه و واژه نامه ای در بیست و چهار صفحه است. پس از انتشار کتاب، نقدها و یادداشت های متعددی توسط نویسندگان و شاعرانی چون غلامعلی حداد عادل، نظام الدین کامیاب، محمدباقر وثوقی و دیگران بر
آن نوشته شد که برخی از آن ها در آغاز چاپ دوم کتاب آمده است. چینش دوبیتی ها ترتیب الفبایی ندارد و واژه های بومی به کاررفته در هر دوبیتی، در پانوشت همان صفحه ترجمه شده اند. در واژه نامهٔ آخر کتاب نیز تمامی این واژه های بومی با آوانگاری لاتین و ترجمهٔ فارسی تکرار شده اند. حروف چینی کتاب با وسواس و دقت همراه است که به هماهنگی بیشتر در صفحه آرایی منجر شده است. بخش پایانی کتاب، مؤخره ای است شعرگونه که شاعر در آن چکیده ای از مفاهیم موجود در اشعار محلی اش را به نثر بیان کرده است و مخاطبش بیشتر خوانندهٔ غیربومی است. او همچنین در این بخش از دوستان و کسانی که الهام بخشش بوده اند یاد نموده و سپاسگزاری کرده است. مثنوی «کئوشکن» در این کتاب با سایر اشعار تفاوت دارد و می توان آن را در دستهٔ اشعار آموزشی قرار داد. شاعر در این یک شعر سعی می کند با استفادهٔ بسیار از واژه های بومی، به حفظ آن ها کمک کند. با این وجود باز هم از «شاعرانگی» برخوردار است. رحمانی در اشعارش از آرایه هایی نظیر اغراق، تشبیه و جناس استفاده کرده است. او همچنین با علم به ثقیل بودن ساختار فعل در زبان اچمی، تلاش کرده است تا با استفادهٔ حداقلی از ساده ترین ساخ
ت افعال ماضی و مضارع، اشعارش را روان تر کند. این امر موجب استفادهٔ بیشتر شاعر از ترکیبات اضافه، حروف اضافه و حروف ربط شده است. درون مایه. در اشعار "انار و بادگیر" دو مضمون «عشق» و «حماسه» که از مضامین رایج در ادبیات محلی است، با هم تلفیق شده اند. این دو سپس به شکلی خاص با «طنز» درآمیخته اند. گاهی نیز «دردهای اجتماعی»، مضمون اشعار این کتاب است. اندیشه های شاعر که در شخصیت های بازنمایی شده ای همچون «حاجی مِشْکال»، «حاجی فلامرز» و «علی مرد» نمایان است، جلوه ای است از انسانیت، بزرگ منشی، قناعت، شجاعت، شور، احساس و حماسه. رحمانی در اشعار بومی اش علاوه بر استفاده از واژه های محلی، دیگر عناصر اشعار مردمی و قدیمی گراش را هم بازآفرینی کرده است. به کارگیری آرایه ها و تکنیک های شعری در "انار و بادگیر" بسیار محدود و جهت ایجاد وحدت موضوع است و از روانی اثر نمی کاهد. این نکته، باعث ایجاد نوعی «صمیمیت» در شعر رحمانی شده است. استفاده از اسامی افراد مانند «رباب»، «خال کُربو»، «سبزعلی»، «عبدل»، «خدارحم»، «حاجی مشکال» و غیره، یکی دیگر از عوامل ایجاد صمیمیت در این اشعار است. این اسامی گاه به شکل نوع استفاده می شوند و اشاره به یک
شخصیت واقعی ندارند؛ مانند «رباب» و «خال کربو». گاهی نیز همانند «حاجی مشکال» به یک شخصیت واقعی اشاره می کنند. نقطهٔ قوت رحمانی در بازآفرینی مضامین آشنای اشعار محلی همچون عشق، غربت و نوستالژی در ساختارهای واژگانی و تصویری جدید است. نوستالژی. رحمانی در اشعار بلندش تلاش می کند تا به کمک واژه ها، فضای فرهنگی دور و کهنه را بازسازی کند. او حال وهوای کودکی خویش و فضای سنتی شهرش را به تصویر می کشد و سعی دارد ضمن بازنمایی زوایای فراموش شدهٔ آن، صحنه های به یادماندنی و آشنای گذشته را به زمان حال منتقل سازد. به نوشتهٔ احمد حبیبی، شاعر در این کتاب به دنیای کودکی خود نظر دارد و در میان خاطراتش سراغ «خانهٔ پدری» را می گیرد. رحمانی تلفیقی از «رنج» و «نوستالژی» را در اشعارش متبلور کرده و پیوند خود با زادبومش را در این کتاب نشان داده است. حبیبی مثنوی «دادامِلاکِ» را شاخص شعرهای "انار و بادگیر" و مانیفست اشعار گراشیِ صادق رحمانی می داند که شاعر، تمام قدرت و توان خود را در آن گنجانده است. این مثنوی با اندوه، از گذشته های فراموش شده و عناصر حاضر در آن یاد می کند و شاعر غبطهٔ آن ها را می خورد. مضمون اصلی این مثنوی «نوستالژی» است
و شاعر با بیانی روایی، روشن، قدرتمند و توصیف گر، خواننده را به بازگشت به اصالت و زادبوم فرامی خواند. او با اشاره به بازی های محلی، افسانه های فراموش شده، کوچه ها و خانه ها، ظروف سفالی و عناصری از این قبیل، در دنیای کودکی خود سیر می کند و به دنبال وقایع و حوادث شهرش می گردد. او گاه از زبان خود و گاه از زبان شخصیت های شعری اش حکایت های گذشته را بازگو می کند. در مثنوی «کئوشکن»، شاعر به استفادهٔ فراوان و واضح از واژه های محلیِ در حال فراموشی روی آورده و از وسیله ها، ابزارها، اشیا و روابط محلی قدیمی، با نگاهی توأم با حسرت و نوستالژی یاد می کند. همچنین به نظر می رسد که شاعر با نوعی نوستالژی فردی روبروست که وقتی از خاطرات خوشایند گذشته صحبت می کند، همه چیز شیرین است و وقتی با مسائلی مهاجرت و سفر و سختی های ناشی از آن ها مواجه می شد، همه چیز رو به تلخی می رود. عشق. عشق در دوبیتی های "انار و بادگیر"، رنگ بومی و صادقانهٔ خود را حفظ کرده است. با این وجود اما اسیر کلیشه های رایج نیست و به جای استفاده از تصاویر دشت و بیابان که در اشعار متقدمانی چون باباطاهر و فایز یافت می شود، عشق را در فضاهایی نو و آشنا به تصویر می کشد.
دوبیتی «کارِ خَش» از نمونه های موفق این مقوله است که عاشقانگی واژه هایش به دلیل ارتباط تصویری با فضای خلق شده است و نه به دلیل ارتباط بین متنی با اشعار دیگر. افزودن کارکرد عاشقانه به واژهٔ "کَئْلون" (قلیان)، هم نشینی اش با "تَش" (آتش) و بداعت در ساخت تصویر «نگاه کردن از "مَدْبَخ"» (مطبخ)، منجر به آفرینش یک فضای جدید عاشقانه شده است. این شکل از آفرینش های نو در اشعار دیگر این مجموعه نیز ادامه یافته است. جدای از دوبیتی ها، غزل «خیلی دِلُم اُشْبا» نیز درون مایه ای از عشق دارد و شاعر در آن با معشوق خیالی و ازلی خود درد دل می کند. غربت. در شعر رحمانی، نوآفرینی در مضمون غربت نیز همانند مضمون عشق دیده می شود. غربت در این اشعار یک مفهوم فردی نیست، بلکه یک مفهوم اجتماعی است و مشخصاً به غربت جمعیِ ناشی از سفر و مهاجرت مردم آن منطقه به سواحل جنوبی خلیج فارس می پردازد. این مضمون نه در فضاهای حسی و فردی که در فضایی انتقادی و اجتماعی بیان می شود. این غربت گاه در قالب طنزی تلخ روایت می شود و گاه در قالبی داستانی جای می گیرد و لحنی مهربانانه و مادرانه دارد. شاعر، این مضمون را در چند دوبیتی که به سفر به دبی و قطر اشاره می کند
، دنبال کرده است. حماسه. حماسه در "انار و بادگیر" در قالب بخشی از شخصیت ها نمود پیدا کرده است. این شخصیت ها که افراد حقیقی هستند، گاه شکلی از حماسه را به دوش می کشند که با طنزی خفیف همراه است و گاه راوی اتفاقاتی هستند که در فرهنگ محلی رنگی حماسی گرفته اند. شاعر، حماسهٔ طنزآمیز را در شخصیت «حاجی مِشْکال» و گوشه ای حماسه گونه از تاریخ گراش را در شخصیت «علی مرد» متبلور ساخته است. به اعتقاد حبیبی، صرف پرداختن به شخصیت ها هدف شاعر نیست؛ بلکه او تلاش دارد تا به وسیلهٔ این شخصیت ها، بخشی از وقایع تاریخی شهرش را بیان کند. طنز. دوبیتی های رحمانی دو مسیر «طنز» و «جدی» را دنبال می کنند. محمدباقر وثوقی، استاد دانشگاه، طنز آمیخته با عشق و حماسه را از ویژگی های مختص به گویش گراشی می داند. به اعتقاد او این ویژگی و صراحت لهجهٔ گویشوران گراشی به گونه ای است که وقتی آنان این اشعار را می خوانند، طنز خود را در پوششی از مضامین عاشقانه و حماسی می نمایاند. این طنز در شعر رحمانی هرچند گزنده، اما با صداقت بیان و به دور از پرداخت های پیچیدهٔ شعری آمده است. طنز یکی از مشخصه های همیشگی اشعار محلی و مردمی است که در شعر شفاهی گراش، گاه به
صورت طنز ممنوعه نیز وجود داشته است. این مضمون در "انار و بادگیر" از هزل و هجو فاصله گرفته و شکلی اخلاقی و انتقادی دارد. این عنصر گاه صرفاً در لحن اتفاق می افتد، اما در بیشتر موارد به صورت انتقاد اجتماعی است و به سنت های رایج اما اشتباه و غم غربت ناشی از سفر و مهاجرت اشاره می کند. سنت. فرهنگ عامیانه یکی دیگر از موضوعاتی است که در شعر رحمانی بازتاب یافته است. او به باورهای عامیانهٔ نادرستی که در جامعهٔ محلی اش رواج دارند، انتقاد می کند و ساده زیستی را خصلتی ارزشمند برای انسان می داند که به باور حبیبی، بیانگر تعهد زندگی اخلاقی و نه فقط زیبایی شناختی از سوی شاعر است. اشاره به رسومات اجتماعی در اشعار این کتاب نه به صورت مستقیم، بلکه در دل فضاهای دیگر اتفاق می افتد. دوبیتی «چارشَمْبِدِ ماه صفر» یکی از نمونه های این قبیل اشارات است. شاعر در این شعر برای اشاره به باور نحوست آخرین چهارشنبهٔ ماه صفر در بین مردم گراش، فضایی داستانی را خلق می کند. این داستان، روایتی است از زبان مادری که پسرش برای امرار معاش راهی کشور قطر شده است. همسر پسر، در چشم انتظاری دچار بیماری های جسمی و روحی می شود. مادر که مدت زیادی است خبر و نا
مه ای از پسرش ندارد، تمامی این مصیبت ها را به رفتن پسر در چهارشنبهٔ آخر ماه صفر و نحسی این روز نسبت می دهد. در این دوبیتی به عناصری همچون افتخار به داشتن پسر، مسافرت و مهاجرت دیرباز اقتصادی، تجاری و فرهنگی مردم منطقهٔ جنوب مرکزی به سواحل جنوبی خلیج فارس، مشکلات ناشی از طولانی بودن این سفرها برای خانوادهٔ مسافران و تأثیرش بر سلامت آنان، اختلاف رایج مادرشوهر و عروس به گونه ای که مادر، پسرش را «بالابلند» و عروسش را «لوچ» خطاب می کند و دشواری و محدودیت ارتباط با مسافر با توجه به نبود فناوری امروزی ارتباطی اشاره هایی شده است. از آنجا که امروزه زنان اصلی ترین پاسبانان این باورها هستند، شاعر نقش «مادر» را برای روایت انتخاب کرده است و انتقادش را با لحنی مادرانه و خودمانی بیان می کند. بازخورد. نقد. غلامعلی حداد عادل در نامه ای به رحمانی، این کتاب را «لطیف و سودمند» دانسته است. احمد حبیبی اشعار و ترانه های کتاب را «دلنشین» توصیف کرده است. او وجود بخش «نشانه های آوایی» در ابتدای کتاب را نشانهٔ علمی بودن اثر، و نگاه کنجکاوانه و دقیق شاعر به فرهنگ عامهٔ منطقه را از نقاط قوت کتاب می داند. او همچنین واژه نامهٔ کتاب را برای
زبان شناسان مفید و کارساز قلمداد کرده است. ایران کلباسی معتقد است که نگارش اشعار اچمی "انار و بادگیر" با الفبای فارسی، همراه با ترجمهٔ آن ها به زبان فارسی و نیز نویسه گردانی متن اچمی با الفبای لاتین، موجب فهم آسان تر آن ها توسط خوانندهٔ غیربومی شده است. احمد اقتداری در بخشی از مقدمه اش بر کتاب از دقت شاعر در انتخاب موضوعات، استفاده از واژه های کهنه و پیوند دادن میان تمثیلات فولکلور و زندگی روزمرهٔ امروزین مردم گراش تمجید کرده است. اسدالله نوروزی با گلایه از چاپ دوم کتاب نوشته است که «به جز اضافه شدن چند مقاله، اضافاتی در اشعار آن به وجود نیامده است.» عنایت الله نامور، پژوهشگر ادبی، دوبیتی های "انار و بادگیر" را نمونه های محکم و جالب توجهی از دنبالهٔ شروه سرایی در فرم و محتوایی نوین می داند. او معتقد است که این تلاش رحمانی، موجب ایجاد فضایی متفاوت در دوبیتی سرایی به زبان اچمی و وسیع تر شدن گسترهٔ آن شده است. محمدباقر وثوقی یکی از ویژگی های برتر این کتاب را «دقت و وسواس شاعر در پرداخت نهایی کتاب و نحوهٔ بررسی واژه های بومی» می داند. او تسلط شاعر بر ظرافت های زبانی و فرهنگی منطقه اش و نیز آشنایی با ضرباهنگ های خ
اص بومی را می ستاید و قدرت تصویرسازی و خلق تشبیهات و تعابیری که برای خوانندهٔ محلی آشناست و گاه ترجمهٔ آن به فارسی ممکن نیست را از نقاط قوت کتاب می داند. این امر موجب عدم نیاز شاعر به وام گرفتن از واژه های زبان رسمی در لابه لای اصطلاحات محلی، به خصوص در دوبیتی ها، شده است. او فقدان مقدمه ای دربارهٔ ویژگی های گویش گراشی را از ضعف های کتاب می داند. همچنین او معتقد است که مثنوی «کئوشکن» با فضای کلی کتاب همخوان نیست و شایسته بود که در مجموعهٔ دیگری گنجانده می شد. او واژه نامهٔ کتاب را نیز نیازمند اصلاح می بیند. به باور خواجه پور، نوستالژی در "انار و بادگیر" به مثابهٔ شمشیری دولبه است. شاعر در برخی اشعار از سنت ها انتقاد می کند و قائل به تجدیدنظر در آن هاست و در برخی دیگر از اشعار، تکنولوژی های جدید را مایهٔ بدبختی و دور شدن از زندگی صمیمانهٔ گذشته می بیند. بدین ترتیب هر دو شکل مثبت و منفی نوستالژی در شعر رحمانی قابل مشاهده است. با تمام این تفاسیر، این کتاب را می توان نمونهٔ موفقی از بازآفرینی عناصر موجود در اشعار محلی، به زبان بومی در قالب شعر کلاسیک دانست. استقبال. از کتاب "انار و بادگیر" استقبال فراوانی شد و اش
عار آن به زبان روزمرهٔ مردم و نیز مراسم های مختلف شادی راه پیدا کرد. همچنین به عنوان نمونه ای از اشعار گراشی، الگوی دیگر شاعران محلی سرا قرار گرفت. با این حال، بیشتر این اشعار از منظر دقت، دوراندیشی، سادگی و حس، در درجه ای پایین تر از اشعار "انار و بادگیر" قرار دارند. اشعار کتاب "انار و بادگیر" چنان در بین مخاطبانش همه گیر شد که امروزه گاه از آن ها به عنوان اشعار قدیمی گراشی یاد می شود. حسن حسینی، خواننده و آهنگساز، پنج دوبیتی از "انار و بادگیر" با عناوین «عَغْدِ رُباب»، «دُتِ آمِم»، «غربت»، «رِئخِ بازی» و «کارِ خَش» را روی یک ملودی ایرانی-افغانی خوانده است. این قطعه که «تارِ کَلی» نام دارد، از اواخر دههٔ ۱۳۸۰ بارها در کنسرت های خواننده اجرا شده بود. این اثر در آذر ۱۳۹۹ ضبط استودیویی شد و در ۱۴۰۲ رسماً انتشار یافت. «تار کلی» در فضایی بومی ساخته شده و فرزانه نادرپور نیز به عنوان همخوان در آن حضور دارد. رحمانی در سال ۱۴۰۳ دومین مجموعهٔ اشعار بومی خود را با عنوان "بَرَساتی" منتشر کرد که از سوی رسانه ها و به صورت غیررسمی، به عنوان جلد دوم "انار و بادگیر" معرفی شد. همچنین در این سال مسابقه ای مجازی برای خوانش هجده
دوبیتی "انار و بادگیر" در هجده هفته و در قالب کلیپ تصویری توسط کودکان برگزار شد که به برندگان آثاری از رحمانی اهدا گردید.
کمیته هوشیاری یک گروه غیررسمی در درون یک اتحادیه کارگری است که با هدف اعمال فشار بر رهبری آن اتحادیه برای دنبال کردن سیاست های جایگزین یا دنبال کردن سیاست های موجود با قدرت بیشتر تشکیل شده است. کمیته های هوشیاری معمولاً زمانی تشکیل می شود که تعداد زیادی از اعضای اتحادیه با سیاست رسمی اتحادیه موافق نباشند، در بریتانیا، کمیته های هوشیاری در طول دهه ۱۹۲۰ گسترده بودند، به عنوان مثال، در بین دریانوردان، اسکله ها و راه آهن ها ظاهر شدند. این کمیته های هوشیاری تحت تأثیر مبارزان کمونیست جنبش اقلیت ملی بودند. کمیته های هوشیاری نیز در دهه های ۱۹۴۰ یا ۱۹۵۰ رایج بودند، اگرچه در این مرحله اغلب این نهادها از واژه کمیته هوشیاری استفاده نمی کردند و اصطلاحات جایگزینی مانند "جنبش اصلاحات" را ترجیح می دادند.
ویجی پراکاش شارما ؛ یک انسان شناس هندی است که تا سال ۲۰۲۵ حدود ۱۸ کتاب و بیش از ۱۵۰ مقاله تحقیقاتی در مجلات داخلی و بین المللی و دایرةالمعارف توسط او ارائه شده است. ازجمله کتاب های او: "توسعه روستایی در هند". و "انسان شناسی در هند" هستند. او دکترای خود را در زمینه مردم شناسی از دانشگاه رانچی در سال ۱۹۸۴ دریافت کرده است. کتاب جامعه معاصر هند - در آغاز قرن بیست و یکم. "جامعه معاصر هند - در آغاز قرن بیست و یکم" یکی از آثار اوست که در سال ۲۰۱۵ در ۴۰۸ صفحه توسط انتشارات آنمول در دهلی نو به چاپ رسید. در هند جامعه ای به نام ماگا/مغان به نام، «برهمن های بوجاکا» یا «برهمن های شاکادویپا»، وجود دارد. مراکز عمده آنها در راجستان (در گذشته راجپوتانا نامیده می شد) در غرب هند و نزدیک گایا (هند) در بیهار است. بر اساس بهاویشیا پورانا و متون دیگر، از آنها دعوت شد تا در ایالت پنجاب (هند) مستقر شوند تا عبادت خدای خورشید (میترا یا سوریا (ایزد) در سانسکریت) را انجام دهند. اعضای جامعه هنوز در معابد خورشید در هند عبادت می کنند. آنها همچنین در چندین معبد جین (دین) در گجرات و راجستان کاهنان موروثی هستند. طبق افسانه ای که در بهاویشیا پو
رانا نوشته شده است سامبا (پسر کریشنا) به جذام مبتلا شد و از طریق پرستش خدای خورشید درمان شد. او معبدی در میتراوانا بر روی چاندراباگا بنا کرد اما برهمن ها حاضر نشدند که به عنوان راهب در این معبد کار کنند بنابراین مجبور شد چندین خانواده از ماگا برهمانا های خورشیدپرست، نوادگان «جاراسبدا» (یعنی جالاگامبو जलगम्बु پسر سوریا (ایزد)، جاراساستر، ظاهراً این نام شباهت با نام زرتشت دارد) را از یک منطقه به نام Sakadvipa بیاورد و آنها را در «سامبپورا» (مولتان) که توسط او ساخته شده است، ساکن کند. برخی از آداب و رسوم خاص ماگا برهماناها، مانند بستن کمربند به نام آویانگا avyanga، که با بستن کمربندی به نام کستی در بین زرتشتیان شباهت دارد، داشتن ریش، غذا خوردن در سکوت، ممنوعیت دست زدن به اجساد، استفاده از برسم (شاخه های بریده از درخت) یا استفاده علف کوشا و غیره جای هیچ شکی باقی نمی گذارد که آنها خورشیدپرستان باستانی ایران بوده اند. ماگاها در سامبپورا که امروزه به عنوان مولتان در ایالت پنجاب (پاکستان) شناخته می شود، محدود نشدند، جایی که جهانگرد و راهب چینی هیون تسیانگ یک معبد بزرگ خورشید را در قرن هفتم دید. آنها به زودی در سایر م
ناطق هند گسترش یافتند. آنها به نجوم و طالع بینی کمک زیادی کردند. اخترشناس و ریاضی دان معروف واراهامیهیرا ‏ (۵۰۵–۵۸۷ میلادی) خودش یک ماگا بود. مهم ترین مشارکت کاهنان مغ (که در برخی از متون بومی به مقام برهمانا ارتقاء یافتند) معرفی شکل خاصی از پرستش خورشید بود که با شکل باستانی متفاوت است. نوادگان ماگاس در جاهای مختلف به نام های مختلف شناخته می شوند. در راجپوتانا (امروزه با نام سند) به آنها بوجاکا می گویند. آنها در بنگال به عنوان گراهام ویپرا (graham-vipras) و آچاریا برهمانا (Acharya Brahmanas) شناخته می شوند که به طالع بینی و علم سیارات علاقه دارند. عده زیادی هم از آنان هستند که به حرفه های دیگری به غیر از راهبی پرداختند. تمرکز عمده ساکادویپی ها در پادشاهی ماگاد (محلی که ماگاس را در خود جای داده است) بود که به نام قلمرو ماگا-برهمانا نامگذاری شده است. تمرکز عمده برهمن های شاکادویپا در امپراتوری ماگدها (گسترش پیرامون ۱۲۰۰ پیش از میلاد–۳۲۲ پیش از میلاد، محلی که ماگاس را در خود جای داده است) بود که به نام قلمرو ماگا-برهمانا نامگذاری شده است. در اینجا ۷۲ شهرک روستایی به آنها اختصاص داده شد. به تدریج به گوشه و کنار