Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
صندوق تا زمانی که فروش پوزیشن های خود را کامل نکند، استثناء را اعلام نمی کند تا بر قیمت سهام در زمان معامله تأثیری نداشته باشد. در سال ۲۰۱۶، بانک نورگز تصمیم گرفت ۵۲ شرکت زغال سنگ را از این صندوق حذف کند. شرکت های بازگردانده شده. چندین شرکت که قبلاً حذف شده بودند، بعداً به صندوق بازگردانده شدند، زیرا شرکت ها دیگر در فعالیت هایی که منجر به حذف آنها شده بود، شرکت نداشتند. از این میان می توان به گروه تالس، اف ام سی، بی ای ئی سیستمز، لئوناردو اس.پی.ای. و یونایتد تکنالوجیز اشاره کرد. شرکت های «تحت نظارت». به عنوان جایگزینی برای حذف کامل از صندوق، ممکن است شرکت ها «تحت نظارت» قرار گیرند تا به فشار بر شرکت برای بهبود کمک کنند. برای نمونه شرکت آلستوم در سال ۲۰۱۱ به دلیل خطر فساد فاحش در این لیست قرار گرفت. پیشنهاد شد که یک شرکت دیگر به نام گلدکورپ تحت نظارت مشابه قرار گیرد. گلدکورپ از سال ۲۰۱۹ با شرکت دیگری ادغام شد و دیگر وجود ندارد. سبد ارزی. در اکتبر ۲۰۱۰، صندوق روزانه ۶۰۰ میلیون کرون (۱۳۶٫۴ میلیون دلار تا اکتبر ۲۰۱۰) را برای خرید ارزهای خارجی هزینه کرد. این رقم در ماه نوامبر به ۸۰۰ میلیون کرون در روز افزایش خواهد
یافت. این رویه در ژانویه ۲۰۱۱ به حالت تعلیق درآمد و در ۳۱ ژانویه اعلام شد که در فوریه نیز چنین خواهد بود. صندوق بازنشستگی دولتی - نروژ. صندوق بازنشستگی دولتی - نروژ ( , SPN) توسط "قانون بیمه ملی" ( تأسیس شد در سال ۱۹۶۷ با نام "صندوق طرح بیمه ملی" (). این نام همزمان با صندوق نفت سابق، در ۱ ژانویه ۲۰۰۶ تغییر کرد. همچنان توسط هیئت مدیره جداگانه و نهاد دولتی جداگانه اداره می شود که هنوز نام دارد. . صندوق بازنشستگی دولتی - نروژ در پایان سال ۲۰۱۷ دارای ارزش ۲۴۰٫۲ میلیارد کرونه بود. برخلاف بخش جهانی، بخش داخلی صندوق باید سرمایه گذاری های خود را به شرکت هایی در بازار سهام نروژ، عمدتاً در بورس اوراق بهادار اسلو محدود کند. صندوق مجاز به داشتن بیش از ۱۵ درصد سود در هیچ یک از شرکت های نروژی نیست.
لوکونیشیا () یک اصطلاح پزشکی برای لکه یا رگهٔ سفیدی است که روی ناخن ظاهر می شود. این واژه از کلمات یونانی "لوکو" به معنای «سفید» و "اونیکس" به معنای «ناخن» گرفته شده است. شایع ترین علت بروز آن، آسیب به پایه ناخن (ماتریکس ناخن) است. این لکه ها معمولاً با فشار آوردن بر روی ناخن محو نمی شوند.
روبرتو مانگابیرا آنگر (به انگلیسی: Roberto Mangabeira Unger)؛ (زاده ۲۴ مارس ۱۹۴۷) فیلسوف، حقوق دان و سیاستمدار برزیلی است. فعالیت های او در سنت نظریه اجتماعی کلاسیک و پراگماتیسم است، و در بسیاری از زمینه ها از جمله دانش نظری حقوق، فلسفه و دین، نظریه اجتماعی و سیاسی، جایگزین های ترقی خواهانه، و اقتصاد توسعه یافته است. او به خاطر کتاب های «"جهان مفرد و واقعیت زمان»" در فلسفه طبیعی، «"سیاست: اثری در نظریه اجتماعی سازنده»" در نظریه اجتماعی، و یک تئوری حقوقی با نام جنبش مطالعات حقوقی انتقادی، که به برهم زدن اجماع روش شناختی در دانشکده های حقوق آمریکا کمک کرد، شناخته شده است. همچنین فعالیت های سیاسی او پس از رژیم نظامی در برزیل، و در میل به سوی دموکراسی کمک کرد، و با انتصاب او به عنوان وزیر امور استراتژیک برزیل در سال ۲۰۰۷، و دوباره در سال ۲۰۱۵، فعالیت سیاسی او به اوج خود رسید. به نظر می رسد که فعالیت های او چشم اندازی از انسانیت، و برنامه ای برای توانمندسازی افراد و نهادها ارائه می دهد. در هسته اصلی فلسفه آنگر، توجه به انسانیت در زمینه هایی که انسان در آن قرار می گیرد اولویت دارد. او می بیند که هر فرد دارای توانای
ی، در مسیر رسیدن به زندگی بهتری است. ریشه اندیشه اجتماعی او این اعتقاد است که جهان اجتماعی ساخته و تصور شده است. به اعتقاد او هیچ ترتیبات طبیعی یا ضروری اجتماعی، سیاسی یا اقتصادی در زیربنای فعالیت فردی یا اجتماعی وجود ندارد. حق مالکیت، لیبرال دموکراسی، کار مزدی... از نظر آنگر، این ها همه آثار تاریخی ای هستند که هیچ ارتباط ضروری با اهداف فعالیت آزاد انسان ندارند. از نظر او، بازار، دولت و سازمان اجتماعی انسانی، نباید در ترتیبات نهادی، از پیش تعیین شده تنظیم شوند، بلکه باید بر اساس آنچه برای پروژه توانمندسازی فردی و جمعی کار می کند، در معرض آزمایش و بازنگری قرار گیرند. او معتقد است، این روش، رهایی انسان را ممکن می سازد. آنگر مدت ها در اپوزیسیون سیاسی برزیل فعال بوده است. او یکی از اعضای مؤسس حزب جنبش دموکراتیک برزیل بود، و پیش نویس مانیفست آن را تهیه کرد. او کمپین های ریاست جمهوری لئونل بریزولا و چیرو گومز را هدایت کرد. او برای مجلس نمایندگان نامزد شد و دو بار برای ریاست جمهوری برزیل نامزدهایی را به حزب پیشنهاد کرد. او در دولت دوم لوئیز ایناسیو لولا داسیلوا و در دولت دوم دیلما به عنوان وزیر امور استراتژیک خدمت ک
رد. زندگی. خانواده. پدربزرگ مادری "آنگر" اکتاویو مانگابیرا بود، که در اواخر دهه ۱۹۲۰، قبل از این که دیکتاتور ژتولیو وارگاس او را به زندان و تبعید در اروپا و ایالات متحده محکوم کند، وزیر امور خارجه برزیل بود. پس از بازگشت به برزیل در سال ۱۹۴۵، حزب چپ میانه را تأسیس کرد. او در سال ۱۹۴۶ فرماندار باهیا بود. پدر و مادر "آنگر" هر دو روشن فکر بودند. پدر آلمانی او، آرتور آنگر که اهل درسدن بود، در کودکی وارد ایالات متحده شد، و بعداً شهروند ایالات متحده شد. مادرش، ادیلا مانگابیرا، شاعر و روزنامه نگار برزیلی بود. آرتور و ادیلا در دوران تبعید اکتاویو مانگابیرا در ایالات متحده با هم آشنا شدند. اوایل زندگی. "روبرتو مانگابیرا آنگر" در سال ۱۹۴۷ در ریودوژانیرو به دنیا آمد، و دوران کودکی خود را در آپر ایست ساید، منهتن گذراند. او در مدرسه خصوصی آلن استیونسون تحصیل کرد. وقتی یازده ساله بود، پدرش فوت کرد، و با مادرش به برزیل نقل مکان کردند. او در یک مدرسه یسوعی تحصیل کرد، و به دانشکده حقوق در دانشگاه فدرال ریودوژانیرو رفت. "آنگر" در سپتامبر ۱۹۶۹، در دانشکده حقوق هاروارد پذیرفته شد. او پس از دریافت مدرک تحصیلات تکمیلی در حقوق، یک
سال دیگر را در هاروارد، با بورس تحصیلی سپری کرد، و سپس وارد دوره دکترا شد. او در ۲۳ سالگی شروع به تدریس دانش نظری حقوق به دانشجویان سال اول کرد. در سال ۱۹۷۶، و در سن ۲۹ سالگی، دکترای حقوق گرفت و یکی از جوان ترین اعضای هیئت علمی در دانشکده حقوق هاروارد شد. جایگاه دانشگاهی. آغاز کار آکادمیک "آنگر" با کتاب های «"دانش و سیاست»" و «"قانون در جامعه مدرن»" آغاز شد، که به ترتیب در سال های ۱۹۷۵ و ۱۹۷۶ منتشر شد. این آثار منجر به تأسیس جنبش مطالعات حقوقی انتقادی (CLS) با دانکن کندی و مورتون هورویتز شد. این جنبش با به چالش کشیدن بورسیه های حقوقی، و ارائه پیشنهادهای رادیکال برای آموزش حقوق، بحث و جدلی در مدارس حقوق در سراسر آمریکا برانگیخت. در اوایل دهه ۱۹۸۰، جنبش CLS بحث های داخلی داغی را در هاروارد به راه انداخت و دانشمندان CLS را در مقابل دانشمندان قدیمی تر که افکاری سنتی داشتند قرار داد. در طول دهه ۱۹۸۰، "آنگر" روی اثر بزرگ خود «"سیاست: اثری در نظریه اجتماعی سازنده"» کار کرد؛ کتابی سه جلدی که نظریه اجتماعی کلاسیک را ارزیابی می کرد و جایگزینی سیاسی، اجتماعی و اقتصادی برای آن ایجاد می کرد. در این کتاب سه جلدی جامعه به ع
نوان یک مصنوع ساخته شده است، و لزوم برخی تمهیدات نهادی را رد می کند. کتاب «"سیاست"» در سال ۱۹۸۷ منتشر شد، و نقدی بر نظریه و سیاست اجتماعی معاصر بود. این کتاب تئوری تغییر ساختاری و ایدئولوژیکی را توسعه داد و گزارشی جایگزین از تاریخ جهان ارائه داد. در ابتدا به این ایده که در میل به پیشرفت، از یک مجموعه از ترتیبات سازمانی به ترتیبات دیگر باید گذر کرد (به عنوان مثال، فئودالیسم به سرمایه داری) حمله کرد، سپس نظریه ای بر ضد ضروری بودن تغییر اجتماعی ساخت، و گذار از مجموعه ای از ترتیبات نهادی به مجموعه ای دیگر را نظریه پردازی کرد. "آنگر" بخش اعظم دهه های بعدی زندگی خود را با کار کردن بر روی گزینه های سیاسی و اجتماعی، به توضیح بیشتر بینش های توسعه یافته در کتاب "سیاست" اختصاص داد. در کتاب "تحلیل حقوقی باید به چه چیزی تبدیل شود؟" (ورسو، ۱۹۹۶) ابزارهایی را برای بازبینی سازمان زندگی اجتماعی پیش نهاد کرد. در کتاب های "دموکراسی تحقق یافت: آلترناتیو مترقی" (ورسو، ۱۹۹۸) و "چپ باید چه چیزی پیشنهاد کند؟" (ورسو، ۲۰۰۵) توصیه های بنیادی و جایگزین را مطرح کرد. تأثیرات فکری. الگوی عمل فلسفی "آنگر" به آن دسته از فیلسوفانی نزدیک است ک
ه می کوشند دیدگاهی از کل واقعیت شکل دهند، و این کار را با استفاده از دانش تخصصی زمان خود و مقاومت در برابر آن انجام دهند.&lt;ref name="Robin/Perry ۱۹۹۰"&gt;رابین دبلیو. لوین و مایکل جی. پری (ویرایشگران)، "نقد و ساخت: سمپوزیومی دربارهٔ سیاست روبرتو آنگر" (کمبریج: انتشارات دانشگاه کمبریج، 1990).&lt;/ref&gt; این رفتار، به عنوان شکلی از پراگماتیسم خوانده شده است، اما تلاشی برای جدا کردن ایده ها و تجربیاتی که در غرب، تحت تأثیر مسیحیت، و از مقوله های فلسفه یونانی توسعه یافته است، شمرده می شود. اندیشه "آنگر" معکوس فلسفه شوپنهاور شناخته شده است، که ارزش والای زندگی و واقعیت و ژرفای خود را تأیید می کند، و از بی قیدی پرهیز می کند. کار فلسفی. نظریه اجتماعی. نظریه اجتماعی "آنگر" مبتنی بر ایده «نظریه اجتماعی کلاسیک» است که جامعه را یک مصنوع می داند که می تواند ایجاد و بازآفرینی شود. درحالی که متفکران قبلی مانند هگل یا مارکس در مقطعی به عقب برگشتند و بر این عقیده ماندند که ایجاد و بازآفرینی یک توسعه اجتماعی نهادی یا تاریخی باید وجود داشته باشد. به قول یکی از منتقدان، "آنگر" در پی آن است که «ایده را قلع و قمع کند، و نظریه ا
ی برای رهایی از محدودیت های تئوری های لیبرال و مارکسیستی تولید کند. این محدودیت، جستجو برای ساختار ایده آل جامعه است، که قابل پیش بینی بوده و بر برنامه ریزی متمرکز است. رهایی منجر به جوامعی با انعطاف پذیری و تنوع بیشتر نهادی می شود.» از نظر "آنگر"، جامعه نه از طریق سازش یا به دست آوردن بهترین گزینه ها، بلکه از طریق درگیری و مبارزه برای کنترل منابع سیاسی و مادی پدیدار می شود. فاتحان این مبارزه شرایط تعامل و معامله اجتماعی را تعیین می کنند، که از طریق قانون نهادینه می شود. "آنگر" این نظم نوظهور را بافتار شکل دهنده می نامد. تحت یک زمینه تکوینی خاص، روال ها برقرار می شوند و افراد به این باور می رسند و طوری عمل می کنند که گویی کلمات اجتماعی شان کل های منسجمی است که کاملاً قابل درک و قابل دفاع است. آن ها می آیند تا این ترتیبات موجود را ببینند. "آنگر" این را "ضرورت کاذب" می نامد. در واقع، این ترتیبات دل به خواه هستند، و به طور نسبتاً ضعیفی در کنار هم قرار می گیرند، که آن ها را در برابر مقاومت و تغییر بازمی گذارد. "آنگر" این تقابل را "قابلیت منفی" می نامد. این امر "آنگر" را به این نتیجه رساند که تغییر تدریجی از طریق
مبارزه و بینش اتفاق می افتد، نه ناگهانی؛ و در تحولات انقلابی با جایگزینی در مجموعه ای از ترتیبات نهادی با نهاد دیگر. او این نظریه را مطرح می کند که تغییرات انباشته می تواند زمینه های شکل دهنده را تغییر دهد، و در ادامه تعدادی از این تغییرات را به عنوان جایگزین های نهادی پیشنهاد می کند که آن را دموکراسی توانمند می نامد. "دموکراسی توانمند" دیدگاه "آنگر" از مجموعه ای بازتر و منعطف تر از نهادهای اجتماعی است، که از طریق آن افراد و گروه ها می توانند با یکدیگر تعامل داشته باشند، و تغییرات را پیشنهاد کنند و به طور مؤثر خود را برای تغییر ساختارهای اجتماعی، اقتصادی و سیاسی توانمند سازند. استراتژی "آنگر" در تحقق این امر، ترکیب آزادی تجارت و حکمرانی در سطح محلی با توانایی احزاب سیاسی، و در سطح دولت مرکزی برای ترویج آزمایش های اجتماعی رادیکال است، که تغییرات قاطع را در نهادهای اجتماعی و سیاسی ایجاد می کند. در عمل، این نظریه شامل تحولات رادیکال سیاسی در مرکز، و همچنین نوآوری اجتماعی در جوامع محلی است. در مرکز، با اعطای اختیارات بازنگری گسترده به صاحبان قدرت، به احزاب سیاسی این امکان را می دهد که راه حل ها و پیشنهادات عینی و
به طور هم زمان عمیق را امتحان کنند. درگیری های حزبی بر سر کنترل و استفاده از قدرت دولتی را به فرصتی برای زیر سؤال بردن و تجدیدنظر در ترتیبات اساسی زندگی اجتماعی از طریق حل سریع بن بست سیاسی تبدیل می کند. در جوامع محلی، دموکراسی، سرمایه و فناوری را از طریق صندوق های سرمایه چرخشی در دسترس قرار می دهد، که کارآفرینی و نوآوری را تشویق می کند. حقوق شهروندی شامل استحقاق فردی برای امنیت اقتصادی و مدنی، ادعاهای گروهی مشروط و موقت برای بخش هایی از سرمایه اجتماعی و حقوق بی ثبات کننده است، که به افراد یا گروه ها قدرت می دهد تا سازمان ها و اقداماتی را که به واسطه روال انقیاد مخدوش شده اند، مختل کنند. ایده های "آنگر" در شرایطی توسعه یافت که روشن فکران و رادیکال های جوان تلاش کردند نظریه های متعارف جامعه و قانون را که در کلاس های درس دانشگاه تدریس می شد با واقعیت اعتراض اجتماعی و انقلاب دهه های ۱۹۶۰ و ۷۰ تطبیق دهند. آن ها که از مارکسیسم سرخورده شده بودند، به متفکرانی مانند لوی استروس، گرامشی، هابرماس و فوکو روی آوردند، تا درک حقوق و جامعه را به عنوان علم خوش خیم سیاست تکنوکراتیک در یک سیستم گسترده تری از باورها قرار دهند،
که نظم اجتماعی غالب را مشروعیت می بخشد. برخلاف هابرماس که رویه هایی را برای دستیابی به اجماع عقلانی فرموله می کند، "آنگر" راه حل را در نهادها و ترتیبات آن ها قرار می دهد، که همیشه برای بازبینی و بازسازی باز هستند. و برخلاف فوکو که بر شخصیت ساختگی زندگی اجتماعی تأکید می کند، "آنگر" از این فرصت استفاده می کند تا نهادها و شرایط اجتماعی را دوباره تصور کند که خلاقیت انسان را آزاد کرده و رهایی را ممکن می سازند. اندیشه حقوقی. کار "آنگر" در مورد قانون، به دنبال غیرطبیعی کردن مفهوم قانون، و چگونگی بازنمایی آن از طریق نهادهای خاص بوده است. او با این پرسش آغاز می کند که چرا جوامع مدرن دارای سیستم های حقوقی با تمایز بین نهادها، مانند قوه مقننه و دادگاه، و همچنین دسته خاصی از وکلا هستند، که روشی برای استدلال دربارهٔ مشکلات اجتماعی دارند، درحالی که متفکرانی مانند مارکس و وبر استدلال کرده بودند که چنین ترتیبات قانونی ای محصول ضرورت اقتصادی و برای تضمین حقوق مالکیت و استقلال افراد است. "آنگر" نشان می دهد که این نظم حقوقی لیبرال در اروپا، در نتیجه روابط نامعین بین سلطنت پدید آمده است؛ اشرافیت و بورژوازی شکل خاصی به خود گرفت ت
ا با ظهور سنت جهان شمول قانون طبیعی، جایگاهی ضروری پیدا کند. این کار در تحلیل تاریخی حقوق و اندیشه حقوقی، اساس مشارکت "آنگر" را در "جنبش مطالعات حقوقی انتقادی" قرار داد. خود جنبش در اواخر دهه ۱۹۷۰ در میان دانشمندان جوان حقوق در دانشکده حقوق هاروارد متولد شد، که زیربنای دانش نظری حقوق آمریکایی، واقع گرایی حقوقی را محکوم کردند. شرکت کنندگان متعهد به شکل دادن به جامعه، بر اساس دیدگاهی از شخصیت انسانی بدون منافع پنهان و سلطه طبقاتی نهادهای قانونی بودند. دو گرایش جنبش توسعه یافت: یکی، عدم تعین رادیکال که قانون را به معنای هر چیزی که ما می خواهیم مورد انتقاد قرار می داد، و دیگری: نقد نئومارکسیستی که تفکر حقوقی را به عنوان شکل نهادی سرمایه داری مورد حمله قرار می داد. "آنگر" گرایش سومی را ارائه داد: یک دیدگاه سازنده از بازاندیشی حقوق مبتنی بر رهایی و توانمندسازی فردی، و ترتیبات ساختاری که خود را به بازنگری دائمی با هدف ایجاد فرصت های آموزشی و اقتصادی بیشتر برای افراد بیشتر می رساند. او این دیدگاه را در کتاب "«جنبش مطالعات حقوقی انتقادی»" بیان کرد، که آرای او، به سرعت برای او ـ به عنوان مربی فلسفی و پیامبر این جنبش ـ
طرفدارانی را به همراه داشته است. اندیشه اقتصادی. در مرکز اندیشه آنگر در مورد اقتصاد، تعهد به بازاندیشی و بازسازی ترتیبات نهادی چگونگی تولید و مبادله انسان ها قرار دارد. از نظر آنگر، نهادهای اقتصادی هیچ اشکال ذاتی یا طبیعی ندارند، و او گرایش های ضروری اقتصاددانان کلاسیک و نئوکلاسیک را رد می کند و در مقابل به دنبال جایگزین هایی برای ترتیبات جوامع معاصر می گردد. او در نوشته های خود به بررسی ایده هایی دربارهٔ اهمیت اقتصاد بازار و تقسیم کار در محیط کار و اقتصاد ملی و جهانی پرداخته است. نقد اقتصاد. نقد "آنگر" از اقتصاد با شناسایی لحظه ای کلیدی در تاریخ اقتصاد آغاز می شود، زمانی که تحلیل تولید و مبادله از نظریه اجتماعی دور شد و در جستجوی عینیت علمی بود. در تحلیل "آنگر"، اقتصاد کلاسیک بر روابط علّی میان فعالیت های اجتماعی، که با تولید و توزیع ثروت مرتبط بود، تمرکز داشت. اقتصاددانان کلاسیک دربارهٔ مبنای واقعی ارزش، فعالیت هایی که به ثروت ملی کمک می کنند، سیستم های حقوق، یا در مورد اشکال حکومتی که مردم تحت آن ثروتمند می شوند، سؤالاتی می پرسیدند. در اواخر قرن نوزدهم، در پاسخ به حملات ایده های سوسیالیستی و بحث هایی دربار
هٔ نحوه عملکرد جامعه، و به عنوان وسیله ای برای فرار از معمای نظریه ارزش و پاسخ، به این که چگونه ارزش ها می توانند به قیمت تبدیل شوند، اقتصاد نهایی گراییانه پدید آمد. این جنبش در علم اقتصاد، آن را از تعهدات تجویزی و هنجاری جدا کرد تا مطالعه اقتصادها را از بحث در مورد نحوه عملکرد جامعه و نوع جامعه ای که می خواهیم در آن زندگی کنیم، کنار بگذارد. برای "آنگر"، این لحظه از تاریخ اقتصاد، ارزش تحلیلی یا عملی را از آن ربود. نقد "آنگر" از نهایی گرایی با نظریه تعادل لئون والراس آغاز می شود، که تلاش می کرد با کنار گذاشتن مجادلات هنجاری سازمان اجتماعی به تحلیل اقتصادی قطعی دست یابد. "آنگر" سه نقطه ضعف می یابد که این نظریه را فلج می کند: اول: این نظریه ادعا می کند که تعادل به طور خودبه خود در اقتصاد بازار ایجاد می شود. در واقعیت، یک تعادل خودتنظیمی رخ نمی دهد. دوم، این تئوری تصویر مشخصی از بازار ارائه می دهد. از نظر تاریخی، بازار با ترتیبات مختلف نامشخص است. سوم: استفاده جدلی از کارایی نمی تواند تفاوت های توزیع بین افراد، طبقات و نسل ها را توضیح دهد. "آنگر" می گوید که پیامدهای جنبش حاشیه نشینی برای مطالعه اقتصاد عمیق بود. م
شکل این است که تحت این گرایش تعمیم دهنده اقتصاد، هیچ وسیله ای برای ترکیب شواهد تجربی و در نتیجه تصور مجدد جهان و توسعه نظریه های جدید و جهت گیری های جدید وجود ندارد. به این ترتیب، این رشته همیشه خودارجاعی و نظری است. علاوه بر این، فقدان یک دیدگاه هنجاری از جهان، توانایی پیشنهاد بیش از یک نسخه خط مشی را محدود می کند، که بنا به تعریف همیشه زمینه خاصی را در نظر می گیرد. این رشته فقط می تواند جهان را عقلانی کند و از وضعیت موجود حمایت کند. در نهایت، "آنگر" درمی یابد که این چرخش در اقتصاد منجر به جهانی شدن بحث ها در اقتصاد کلان شد و این رشته را بدون چشم انداز تاریخی رها کرد. برای مثال، راه حل کینز برای یک بحران تاریخی خاص، زمانی که باید پاسخی به یک موقعیت خاص می بود، به یک نظریه عمومی تبدیل شد. جهت گیری مجدد اقتصاد. دیدگاه "آنگر" از اقتصاد این است که نمی توان آن را از ایده های مربوط به زندگی فردی و اجتماعی جدا دانست. فعالیت انسانی و سازمان سیاسی باید در هر تحلیل تجاری و اقتصاد گنجانده شود. در بازسازی این رشته، او خواستار بازگشت به رویه هنجاری اقتصاد کلاسیک است، اما از مفروضات ضروری و ارجاعات گونه شناختی آن بی بهره
است. توسعه ادعاهای توضیحی و ایده های تجویزی ضروری است. این نظم و انضباط باید دگرگونی طبیعت را با جامعه پیوند دهد؛ یعنی ساختن همراه با سازماندهی مجدد مردم. او در کتاب تجارت آزاد "جهت گیری مجدد تجارت آزاد: تقسیم جهانی کار و روش اقتصاد"، شش ایده را برای شروع تفکر در مورد فعالیت اقتصادی مطرح می کند. بازسازی نهادهای اقتصادی. برای "آنگر"، اقتصاد نه تنها وسیله ای برای تولید ثروت، بلکه نوآوری و کشف دائمی است. در این دیدگاه باید بیشترین آزادی را در ترکیب مجدد افراد و منابع فراهم کرد و به مردم اجازه داد تا در محیط های سازمانی نوآوری کنند. اقتصاد بازار نباید یک نسخه جزمی از خودش باشد. "آنگر" تعدادی پیشنهاد نهادی را ارائه کرده است که هدف آن ها بازسازی رژیم تجارت جهانی و معرفی جایگزین های جدید در اقتصاد بازار است. برای تجارت بین المللی و جهانی، نیاز به آزمایش رژیم های مختلف حقوق مالکیت را می طلبد، که در آن اشکال متعددی در یک سیستم بازار وجود داشته باشند و به حقوق مالکیت فردی و کار قراردادی گره نخورند. به طور کلی، به جای به حداکثر رساندن تجارت آزاد به عنوان هدف، "آنگر" نیاز به ساختن و باز کردن اقتصاد جهانی را به گونه ای می
بیند که باز بودن جهانی را با تنوع ملی و منطقه ای، انحراف، بدعت و آزمایش، که در آن ایده حمایت از جایگزین ها است، آشتی دهد. با ایمن تر کردن دنیا برای برای اقتصادهای ملی، او نیاز به جریان آزاد سرمایه را رد می کند، زیرا مواقعی وجود دارد که ممکن است لازم باشد جریان سرمایه را محدود کنیم. او بر جریان آزاد مردم تأکید دارد. کارگران باید آزادانه در سراسر جهان کار کنند.
فائق عزیزوف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری آذربایجان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به اشاره کرد.
خشخاش آبی هیمالیایی ، گونه ای از گیاهان گلدار از خانواده Papaveraceae است. نخستین بار در سال ۱۹۱۲ توسط افسر بریتانیایی سرهنگ فردریک مارشمن بیلی به طور رسمی توصیف گونه برای علوم غربی نام گذاری شد. خشخاش آبی هیمالیایی در اکثر مناطق بریتانیا مقاوم است و گل های آبی بزرگ و چشمگیری دارد. این گیاه علفی پایا و اغلب کوتاه مدت است.
حسن تقی پور (۱۶ بهمن ۱۳۱۹ – ۱۷ فروردین ۱۴۰۲) شاعر و آهنگساز ایرانی بود . زندگی نامه. حسن تقی پور ۱۶ بهمن ۱۳۱۹ در لاهیجان متولد شد. پدرش مردی عارف مسلک بود و در نواختن تار مهارت داشت. نوای تار پدرش انگیزه ای بود برای یادگیری و پرداختن به موسیقی اصیل ایرانی، علاوه بر پدر دایی اش که به زیبایی تار می نواخت برایش مشوقی در راه فراگیری تار بود. به گفته او، مادرش با سر دادن لالائی های دلنشین بر گهواره برادران و خواهران کوچکتر اولین معلم موسیقی او بوده. فعالیت موسیقی. حسن تقی پور در سال ١٣٣۵ موسیقی را با یک فلوت لاکی آغاز کرد و از سال ١٣٣٨ ساز تار را به دست گرفت و در همان سال بهترین نوازنده تار بین دانش آموزان استان گیلان شناخته شد و مورد تشویق هنرمندان استان قرار گرفت. او قبل از پایان دوره متوسطه دو شعر و آهنگ ساخت. اولین شعر و آهنگش را در سال ١٣٣٩ به نام مو ایسام دریا کنار ساخت که در سال ١٣۴۲ با صدای ناصر مسعودی در برنامه ۵۶ گل های صحرایی رادیو تهران و سپس با صدای منصور فانی در رادیو رشت اجرا شد. دومین شعر و آهنگش به نام لاجونه هوا قشنگه با صدای فریدون پوررضا اجرا شد. اشتغال در بانک کشاورزی و تحصیل در رشته زبان و اد
بیات فرانسه سبب بروز وقفه نسبتا طولانی در فعالیت های هنری او شد. وی در عرصه موسیقی تا زمان مرگ ٣٣ آهنگ ساخته که جز در سه مورد کلیه اشعار را خودش سروده است. تعدادی از آن ها را فریدون پورضا اجرا کرد. حسن تقی پور نخستین سرآینده شعر محلی شرق گیلانی برای رادیو بوده است. در سال ١٣٧٧ آهنگ و شعر کشتی گیر با صدای فریدون پوررضا در صدا و سیمای گیلان اجرا شد و در جشنواره سال ١٣٧٨ زیباکنار برنده لوح افتخار و جایزه بهترین شعر محلی کشور شد. همچنین شعر و آهنگ دومبلاسکنی و چوما واکونیم نیز با صدای هوشنگ حقیقت طلب که در رادیوی گیلان اجرا شدند، از آثار اوست. آثار. حسن تقی پور در طول فعالیت هنری خود حدود ۳۳ اثر ساخت که اکثر این اشعار با گویش شرق گیلانی و چندمورد هم با لهجه رشتی بوده اند. درگذشت. حسن تقی پور ۱۷ فروردین ۱۴۰۲ براثر کهولت سن در گذشت. وی در زمان خودش پیش از اینکه از کار افتاده شود در زمینه موسیقی فعال بود، از نوازندگان خوب تار بود و از پدر و دایی خود موسیقی را آموخته بود و بعد به صورت آکادمیک هم آن را دنبال کرده بود. وی تعداد زیادی اثر دارد که در زمان خودش از رادیو و تلویزیون پخش می شد.
&lt;templatestyles src="Hlist/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt; در انتخابات پارلمانی آندورا که در ۲ آوریل ۲۰۲۳ برگزار شد، ائتلاف لیبرال-محافظه کار بین دموکرات های آندورا (DA) و شهروندان متعهد (CC) اکثریت مطلق را به رهبری نخست وزیر خاویر اسپات به دست آوردند. این چهارمین دوره متوالی قانونگذاری است که دموکرات ها کشور را اداره می کنند. حزب جدید کونکورد در جایگاه دوم قرار گرفت و رهبری اپوزیسیون را که از سال ۲۰۱۹در اختیار حزب سوسیال دموکرات بود به دست گرفت و با از دست دادن چهار کرسی درمقام سوم قرار گرفت.
گابریل گالگیوس (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال اهل شیلی است که در پست وینگر راست برای باشگاه های شیلی و اسپانیا بازی کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شیلی بازی کرده است.
پارلمان آندورا ( , ) پارلمان تک مجلسی آندورا است. گاهی از آن به عنوان شورای عمومی دره ها (کاتالانی: "Consell General de les Valls") یاد می شود زیرا این یک نام تاریخی بوده و برای متمایز کردن آن از بناهای مشابه در دره آران و فرانسه استفاده می شود. سازمان. بیست و هشت «شورای عمومی» وجود دارد که برای دوره های چهار ساله بر اساس لیست احزاب در سیستم لیست بسته انتخاب می شوند:
فرناندو گامبوآ (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال و مربی فوتبال اهل آرژانتین است که در پست دفاع بازی می کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال آرژانتین و آرژانتین بازی کرده است.
لئونل گانسدو (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال اهل آرژانتین است که در حال حاضر بازیکن-مربی آندورا باشگاه اف سی ان کمپ است.
باشگاه فوتبال انشائات چی باکو (به لاتین: İnşaatçı Baku FK) یک باشگاه و تیم فوتبال پیشین در جمهوری آذربایجان است که در شهر باکو فعالیت داشت.
جم فلک (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ترکیه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال بوخوم اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال جوانان ترکیه، زیر ۱۷ سال جمهوری آذربایجان، و زیر ۱۹ سال جمهوری آذربایجان بازی کرده است.
ابراهیم حسن بیگوف (؛ – ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری آذربایجان بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال آنژی مخاچ قلعه اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال جمهوری آذربایجان بازی کرده است.
محمّدعلی فروغی وزیر و وکیل و رئیسِ دیوان و سفیرِ ایران و نویسنده و متفکّرِ سیاسی بود. نگرشِ سیاسیِ او از زمانِ خودش تا به بعد همواره محلِّ بحث بوده است. فروغی از پیشگامانِ لیبرالیسم در ایران به شمار می رود. لیبرالیسم. عمده اندیشه های فروغی را از لابه لای ترجمه هایش می توان دریافت؛ به واسطه همین ترجمه هاست که «فروغی را اندیشمندی لیبرال، ملی گرا، و محافظه کار یا میانه رو خوانده اند. وی را از بنیان گذاران لیبرالیسم در ایران می دانند.» فروغی سیاستمداری لیبرال بود چرا که آزادی را در معنای لیبرالیستی آن درک می کرد و از سوی دیگر او سیاستمداری محافظه کار نیز بود چرا که تلقی اش از مفهوم ترقی، خصلتی غیررادیکال داشت و هم از این رو، کنار نهادن نهادهای سنتی را شرط پیشرفت نمی دانست. رامین جهانبگلو معتقد است: رامین جهانبگلو می افزاید: رامین جهانبگلو بر این گمان است که فروغی، با اعتقاد به اصول روشنگری در فرانسه و به ویژه با شناختی که از آرای مونتسکیو داشت، بر اصل انفصال قوای حکومتی تأکید می ورزید. در کتابی که با عنوان حقوق اساسی (یعنی) آداب مشروطیت ملل در سال ۱۹۰۷ در تهران منتشر کرد این موضوع بارز است. فروغی در این کتاب حاکم
یت را تنها از آن تمامی آحاد مردم می داند: فروغی در همین کتاب دربارهٔ نقش حکومت می نویسد: فروغی معتقد است که: «حقوق عمومی ملت مجموعاً تحت دو عنوان در می آید، اول آزادی، دویم، مساوات.» آزادی عبارت است از اختیار انجام هر کاری با این شرط که «اجرای حق یک نفر مضر و منافی اجرای حق دیگری نباید بشود» یعنی حد آزادی یک شخص «قیودی است که به جهت آزاد بودن سایر مردم لازم است.» و فروغی مصداق های آزادی را از «اختیار نفس و مال» تا «اختیار اجتماع و تشکیل انجمنی» نام برده است… فروغی در تصریح این مفهوم [مساوات] می نویسد، «مساوات حقوق غیر از مساوات احوال است و این نوع مساوات صورت گرفتنی نیست زیرا که مردم بالفطره و بالطبیعه از حیث قوه و توانایی و قابلیت و اخلاق و خیالات تفاوت دارند و این اختلافات ناچار منجر به اختلاف احوال می شود.» از نظر فروغی مصداق های مساوات حقوقی عبارت اند از: «مساوات در مقابل قانون»، «مساوات در مقابل محاکم عدلیه» به این معنا که دادگاه های خاص نباشد، «مساوات در مشاغل و مناصب» یعنی هیچ شغلی مخصوص طایفه یا طبقه خاصی نباشد و «مساوات در مالیات» یعنی هیچ کس بی جهت معاف نشود و هرکس به نسبت قوه و استطاعت خود مالیات ب