Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
راکس یک موشک هوا به سطح مستقل با برد دورایستای افزایش یافته است که توسط سامانه های دفاعی پیشرفته رافائل توسعه یافته است. این موشک که برای درگیری با اهداف ثابت و متحرک با ارزش بالا طراحی شده، به ویژه در محیط های بدون GPS مؤثر است. این موشک از فناوری های سامانه های موجود رافائل مانند پوپای و اسپایک بهره می برد، و از یک تقویت کننده هدف گیری موشک اسپارو استفاده می کند. این موشک چندین ویژگی کلیدی از جمله دقت بالا با احتمال خطای دایره ای (CEP) ۳ متر، قابلیت کارکرد در روز و شب در تمام شرایط آب و هوایی و مقاومت در برابر اختلال الکترونیکی را ارائه می دهد. این موشک به کلاهک نفوذی یا انفجاری ترکشی مجهز است و می تواند به خوبی در خارج از پوشش پدافند هوایی دشمن مستقر شود. برای ناوبری و هدف یابی، موشک راکس از ترکیبی از سامانه ناوبری اینرسیایی (INS)، جی پی اس و یک جستجوگر الکترواپتیکی استفاده می کند. سیستم هدایت نهایی از فناوری تطبیق صحنه یا آشیانه یابی ضد تشعشع برای اطمینان از انهدام هدف، حتی در سناریوهایی که جی پی اس در با اختلال مواجه است، بهره می برد. موشک های راکس را می توان جنگنده اف-۱۶ یا اف-۳۵ شلیک کرد. از این موشک ب
رای اولین بار در نمایشگاه هوایی هند ۲۰۱۹ در بنگلور رونمایی شد. "فایننشال تایمز" گزارش داد که این موشک احتمالاً در حملات فروردین ۱۴۰۳ اسرائیل به ایران مورد استفاده قرار گرفته است.
بنای یادبود سووروف ( مجسمه برنزی "ژنرالیسیمو" الکساندر سووروف در سن پترزبورگ واقع شده است. این مجسمه در مرکز میدان سووروف، روبروی میدان مارس و پل ترینیتی و بین کاخ مرمر و عمارت سالتیکوف قرار دارد. این بنا در سال ۱۷۹۹ به دستور امپراتور پاول اول برای بزرگداشت لشکرکشی سووروف به ایتالیا در همان سال ساخته شد و اجرای آن به مجسمه ساز میخائیل کوزلوفسکی سپرده شد. طرح او در اوایل سال ۱۸۰۰ تصویب شد و سووروف را در لباس تمثیلی خدای مریخ به تصویر می کشید. این مجسمه از برنز ریخته گری شد، اما نه پاول و نه سووروف زنده نماندند تا رونمایی از آن را که در ماه مه ۱۸۰۱ انجام شد، ببینند. این بنای یادبود، نشانگر تعدادی از اولین ها بود، این اولین بنای یادبود در روسیه برای شخصی غیر از یکی از اعضای خانواده امپراتوری بود و اولین باری بود که در طول زندگی این شخص، بنای یادبودی سفارش داده می شد. همچنین اولین بنای یادبود بزرگی بود که کاملاً توسط صنعتگران روسی ساخته شد. قرار بود این بنای یادبود در ابتدا در گاتچینا قرار گیرد، هرچند این مکان به چمنزارهای تزاریتسین و بعدها به میدان مارس تغییر یافت. این بنا در حضور امپراتور الکساندر اول، بسیاری ا
ز ژنرال های او و پسر سووروف، آرکادی، رونمایی شد. این بنای یادبود در سال ۱۸۱۸ به عنوان بخشی از بازسازی کلی منطقه توسط معمار کارلو روسی به مکان فعلی خود منتقل شد. اکنون در مرکز میدان سووروف قرار دارد. پایه آن در دهه ۱۸۳۰ تعویض شد و از محاصره لنینگراد بدون آسیب جان سالم به در برد. کمیسیون. این بنای یادبود به دستور امپراتور پاول اول، برای بزرگداشت لشکرکشی سووروف به ایتالیا در سال ۱۷۹۹ ساخته شد، که برای آن عنوان پیروزی «شاهزاده ایتالیا» را دریافت کرد. روی پایه گرانیتی این کتیبه حک شده است: "شاهزاده ایتالیا، کنت سووروف-ریمنیکی. ۱۸۰۱." طراحی و اجرا. مجسمه سووروف بین سال های ۱۷۹۹ تا ۱۸۰۱ توسط میخائیل کوزلوفسکی از برنز ساخته شد و طرح پیشنهادی او در ژانویه ۱۸۰۰ تصویب شد سووروف در لباس تمثیلی خدای مریخ، با شمشیری برافراشته در دست راست و سپری در دست چپ، با زره و کلاهخود کلاسیک به تصویر کشیده شده است. چهره این مجسمه دقیقاً شبیه سووروف نیست، اما قرار است نمادی از یک چهره «قهرمانانه» باشد. این مجسمه در کنار محرابی با نقش برجسته های ایمان، امید و عشق ایستاده است که بر روی آن تاج پاپ و تاج های اتریش و پادشاهی ساردینیا قرار گر
فته و توسط سپر مجسمه که نشان ملی روسیه را بر خود دارد، محافظت می شود. کارتوش روی پایه توسط مجسمه هایی که نمایانگر نبوغ جلال هستند، پشتیبانی می شود. این بنای یادبود توسط واسیلی اکیموف در کارگاه ریخته گری آکادمی سلطنتی هنرها از جنس برنز ریخته گری شد و نقش برجسته برنزی روی پایه آن توسط فئودور گوردیف تراشیده شده است. در توافقی که با اکیموف در ۱۲ اکتبر ۱۸۰۰ امضا شد، مقرر شد که مجسمه تا ۱ آوریل ۱۸۰۱ ریخته گری و صیقل داده شود. با این حال، ریخته گری با حجم کار بسیار سنگینی روبرو بود، زیرا دروازه های قلعه میخائیلوفسکی و مجسمه ها، کاسه ها و گلدان های آبشار بزرگ در کاخ پترهوف در آنجا ریخته گری می شدند و در نتیجه ساخت این بنای یادبود با تأخیرهایی مواجه شد. پایه از سنگ مرمر به طرح آندری ورونیخین و با استفاده از مواد باقی مانده از ساخت کلیسای جامع سنت ایزاک ساخته شد. کوزلوفسکی چندین شکایت علیه پیمانکاران سازنده پایه مطرح کرد و آنها را به کار ضعیف متهم کرد. پس از تکمیل، مجسمه ارتفاع دارد. با پایه ارتفاع. رسماً در رونمایی شد. این اولین بنای یادبود در روسیه برای شخصی غیر از عضوی از خانواده امپراتوری یا اسلاف اولیه آن بود و او
لین باری بود که یک بنای یادبود در طول زندگی شخص سفارش داده می شد. همچنین اولین بنای یادبود بزرگی بود که کاملاً توسط صنعتگران روسی ساخته شده بود. در این رویداد، نه سووروف و نه پاول زنده نماندند تا تکمیل آن را ببینند. سووروف در ماه مه ۱۸۰۰ درگذشت، در حالی که پاول در جریان کودتای کاخ در مارس ۱۸۰۱ کشته شد. در عوض، امپراتور جدید، پسر پاول، الکساندر اول، به همراه بسیاری از ژنرال هایش و پسر سووروف، آرکادی، در مراسم رونمایی شرکت کردند. مکان. قرار بود این بنای یادبود در ابتدا در گاتچینا قرار گیرد، تا اینکه امپراتور پاول مکان جدیدی را تعیین کرد تا به اقامتگاه جدیدش در قلعه میخائیلوفسکی نزدیک باشد. این بنای یادبود در ابتدا در قسمت جنوبی چمنزارهای تزاریتسین، که اکنون میدان مارس نامیده می شود، نزدیک رودخانه مویکا قرار داشت. در سال ۱۸۱۸، منطقه اطراف قلعه میخائیلوفسکی توسط معمار کارلو روسی بازسازی شد، که پیشنهاد انتقال بنای یادبود به میدانی تازه ایجاد شده رو به رودخانه نوا را داد. امپراتور الکساندر اول این پیشنهاد را تأیید کرد و این میدان به میدان سووروف معروف شد. در مقطعی بین سال های ۱۸۰۱ تا ۱۸۱۸، حصاری زنجیری که توسط گلول
ه های توپ پشتیبانی می شد، در اطراف بنای یادبود ساخته شد. در سال ۱۸۳۴ مشخص شد که پایه مرمری اصلی ترک خورده است و بین سال های ۱۸۳۶ تا ۱۸۳۸ با یک پایه گرانیتی صورتی با همان طرح جایگزین شد در طول محاصره لنینگراد، نقشه هایی برای پنهان کردن بنای یادبود در زیرزمین خانه ای در همان نزدیکی کشیده شد، اما دهانه پنجره خیلی کوچک بود و نقشه پنهان کردن بنای یادبود هرگز عملی نشد. داستانی مطرح شد مبنی بر اینکه یکی از بمب های متعددی که بر روی شهر انداخته شد، با فاصله کمی از کنار بنای یادبود عبور کرده و به زیرزمین خانه برخورد کرده است. این بنای یادبود موضوع شعری از وسولود روژدستونسکی در سال ۱۹۴۱ با عنوان «بنای یادبود سووروف» بود که سطرهای آغازین آن به این موضوع اختصاص دارد.«در میان فضاهای آفتابی بالتیک، بر فراز نوای پهناور، به عنوان خدای جنگ، سووروف برنزی گل رزتصویری از شکوه نبرد روسیه."این بنای یادبود از محاصره لنینگراد بدون آسیب جان سالم به در برد. مدل های اولیه این بنای یادبود در گالری ترتیاکوف مسکو و موزه روسیه سن پترزبورگ به نمایش گذاشته شده اند.
مجسمه لنین در ایستگاه فنلاند در سن پترزبورگ یکی از مشهورترین مجسمه های ولادیمیر لنین در روسیه است. این مجسمه که در سال ۱۹۲۶ ساخته شد، یکی از اولین مجسمه های بزرگ لنین بود که ظرف سه سال پس از مرگش تکمیل شد. این مجسمه مردی را نشان می دهد که کمی پس از ورودش به ایستگاه در سال ۱۹۱۷ از تبعید به خارج از کشور، از بالای یک ماشین زرهی سخنرانی می کند. این مجسمه توسط مجسمه ساز سرگئی آ. اوسیف و معماران ولادیمیر شوکو و ولادیمیر هلفریچ به سبک سازه گرایی اولیه طراحی شده است. سبک و حالت مجسمه توسط آثار بعدی تقلید شده است. این مجسمه یکی از معدود مجسمه های سن پترزبورگ است که پس از سقوط اتحاد جماهیر شوروی باقی مانده است. این مجسمه در یک حمله بمب گذاری در سال ۲۰۰۹ آسیب دید، اما از آن زمان تاکنون تعمیر شده است. لنین در ایستگاه فنلاند. ولادیمیر لنین، رهبر انقلابی روسیه، در طول جنگ جهانی اول در سوئیس در تبعید زندگی می کرد. پس از انقلاب فوریه، مقامات آلمانی به او اجازه دادند تا با قطار مهر و موم شده از طریق خاک آلمان و از طریق سوئد بی طرف به پتروگراد (که در آن زمان سن پترزبورگ نامیده می شد) سفر کند. با رسیدن به ایستگاه فنلاند این شهر
، با جمعیتی از هواداران بلشویک ها روبرو شد و از برجک یک ماشین زرهی بالا رفت. او با ماشین به ستاد بلشویک ها در کاخ کشینسکایا رفت و سخنرانی ای در حمایت از بلشویسم و محکوم کردن منشویک های میانه رو و حزب انقلابی سوسیالیست ایراد کرد. پس از جنگ داخلی روسیه، لنین رهبری اتحاد جماهیر شوروی کمونیستی را بر عهده داشت، اما در ۲۱ ژانویه ۱۹۲۴ بر اثر سکته مغزی درگذشت مجسمه. این مجسمه که در سال ۱۹۲۶ ساخته شد، یکی از اولین مجسمه های بزرگ لنین است که در اتحاد جماهیر شوروی ساخته شده است، اگرچه مجسمه ای در ولگوگراد قبل از آن ساخته شده است. این مجسمه، لنین را در حال سخنرانی از بالای ماشین زرهی نشان می دهد. این مجسمه توسط مجسمه ساز سرگئی آ. اوسیف و معماران ولادیمیر شکوکو و وی.جی. گلفریش به سبک اولیه ساخت گرایی ساخته شده است. این مجسمه از برنز ساخته شده است در حالی که پایه آن که نمایانگر ماشین زرهی است، از سنگ است. این مجسمه، لنین را با کت و شلوار و کراوات، جلیقه و پالتو، که لباس هایی مرتبط با موقعیت بعدی او به عنوان رهبر اتحاد جماهیر شوروی هستند، به جای لباس او در سال ۱۹۱۷ به عنوان یک رهبر انقلابی، به تصویر می کشد. مانند سایر تصاوی
ر لنین از این دوره، او سر برهنه به تصویر کشیده شده است (کلاه او در جیب سمت راست پالتو قرار گرفته است). لنین با دست راست خود که تا ارتفاع شانه بالا آمده، کف دست به جلو و انگشت شست بالا کشیده شده، به تصویر کشیده شده است. این حالت «تماس تاکسی» در بسیاری از مجسمه های لنین رایج است، اگرچه لورا بونل، استاد برکلی، اظهار می کند که این تصویر با نسخه های بعدی متفاوت است، زیرا بازوی لنین برای نشان دادن یک حرکت جهت دار استفاده می شود، نه برای دعا به توده مردم. دست چپ مجسمه، یقه پالتو و کت و شلوار لنین را گرفته است. این بنای یادبود توسط استاد آکسفورد، پنلوپه کرتیس، به عنوان «اولین بنای یادبود مهم» لنین توصیف شده و سبکی را ایجاد می کند که توسط مجسمه های بعدی بسیار تکرار شده است. جوزف برودسکی این مجسمه را اولین مجسمه ای می دانست که شخصی را بر فراز یک ماشین زرهی به تصویر می کشد و آن را با سنت مجسمه های سوار بر اسب رهبران پیشین مقایسه می کرد. تاریخچه. این مجسمه در ۷ نوامبر ۱۹۲۶ رونمایی شد. در ابتدا در یک میدان کوچک در مقابل ایستگاه قرار داشت، اما پس از بازسازی میدان پس از جنگ جهانی دوم و ایجاد یک میدان جدید و بزرگتر لنین، به
موقعیت جدیدی منتقل شد. این مجسمه رو به رودخانه نوا و بولشوی دام، که قبلاً مقر کاگ ب در شهر بود و اکنون توسط سرویس امنیتی فدرال استفاده می شود، قرار دارد. تا سال ۱۹۷۹، هر ایستگاه در لنینگراد (پتروگراد پنج روز پس از مرگ لنین دوباره تغییر نام داد) یک مجسمه یا نیم تنه از لنین داشت. پس از سقوط اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱، اکثر این مجسمه ها تخریب شدند. مجسمه ایستگاه فنلاند یکی از معدود مجسمه هایی است که باقی مانده و یکی از مشهورترین مجسمه های این کشور است. ساعت ۴:۳۰ صبح اول آوریل ۲۰۰۹، مجسمه مورد حمله بمب قرار گرفت. سوراخی به ابعاد به باسن مجسمه ضربه زده شد. مهاجمان هرگز دستگیر نشدند. مجسمه برای تعمیر برده شد و در آوریل ۲۰۱۰ دوباره نصب شد. پیوند به بیرون. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
بنای یادبود یاکوف باکلانوف ( Якову Бакланову) یک بنای یادبود برنزی برای ژنرال یاکوف باکلانوف، شرکت کننده در جنگ قفقاز، است. این بنا در ابتدا در سن پترزبورگ در گورستان صومعه اسمولنی بالای قبر فرمانده قرار داشت. این بنا با کمک های خصوصی ساخته شده است. در سال ۱۹۰۹، در جریان جشن صدمین سالگرد تولد یاکوف باکلانوف، تصمیم گرفته شد که انتقال تدفین به نووچرکاسک ضروری است. استخوان ها به همراه بنای یادبود در سال ۱۹۱۱ به نووچرکاسک منتقل شدند. تابوت باکلانوف در زیارتگاهی در زیر کلیسای جامع نووچرکاسک قرار داده شد. ترکیب مجسمه با برخی تنظیمات در پایه، در میدان یرماکا قالب گیری شد. این بنای یادبود در جنوب کلیسای جامع نووچرکاسک واقع شده است. مراسم افتتاحیه این بنای یادبود در ۵ اکتبر ۱۹۱۱ برگزار شد. تاریخچه. پس از مرگ باکلانوف در سال ۱۸۷۳، آتمان نظامی میخائیل چرتکوف درخواست کرد که یک عملیات ضربتی برای این بنای یادبود آغاز شود. تا آغاز سال ۱۸۷۵، ۲۳۱۴٫۰۲ روبل جمع آوری شد. یک مینیاتور از این بنای یادبود توسط ن. ناباکوف طراحی شد. این بنا در خانه اشراف در نووچرکاسک به نمایش گذاشته شد. نسخه ای که توسط مجسمه ساز دیلیف پیشنهاد شده بود،
هیچ کس را راضی نکرد. دان سوپریور، استادان برجسته پترزبورگ را برای اجرای طرح تصویب شده مأمور کرد. استاد یفیموف تخته سنگ یکپارچه گرانیتی را پردازش و طاق دفن را تزئین کرد. ریخته گری مجسمه تحت نظارت طراح برنز مشهور فرانسوی، فلیکس شوپن، انجام می شد. توپ های آهنی که توسط پیش نویس تهیه شده بودند، به دلیل کمبود پول، با گوی های گرانیتی جایگزین شدند. در سال ۱۹۱۱، این بنای یادبود به طور کامل به نووچرکاسک منتقل شد. روند انتقال با همکاری نهادهای محلی و حمایت مالی محدود انجام گرفت. این یادبود پس از نصب در مکان جدید، به عنوان نمادی از مقاومت، افتخار تاریخی و هویت فرهنگی منطقه شناخته شد و در مراسم های رسمی و ملی مورد احترام قرار گرفت. عناصر طلاکاری شده و برنزی در دهه ۱۹۳۰ برچیده و به آهن قراضه منتقل شدند. مرمت بنای یادبود تحت رهبری ا. تراسنکو در ۴ ژوئن ۱۹۹۵، سال صد و نود و پنجمین سالگرد نووچرکاسک، به پایان رسید. این پروژه با مشارکت متخصصان مرمت، حمایت شهرداری و همکاری نهادهای فرهنگی انجام شد و جلوه ای تازه به بنای تاریخی بخشید. توضیحات. این بنای یادبود یک تخته سنگ گرانیتی است که با برقع قزاق و یک پرچم جنگی با آخرین جمله از
اعتقادنامه نیقیه پوشیده شده است ": «ما رستاخیز مردگان و حیات جهان آینده را انتظار داریم. آمین.»" () روی آن نوشته شده است. ششکای یک ژنرال از زیر برقع قابل مشاهده است. تاج مجسمه با یک پاپاخای برنزی تزئین شده است. مکان های افتخار نظامی باکلانوف در شهر در دو طرف پایه حک شده است. یک مدال برنزی با عبارت حک شده: «سپهبد استان دان هوست، یاکوف پتروویچ باکلانوف، متولد ۱۸۰۹، درگذشته ۱۸ اکتبر ۱۸۷۳». این مدال در کنار بنای یادبود نصب شده و با طراحی دقیق و حکاکی برجسته، یادآور جایگاه والای باکلانوف در تاریخ نظامی روسیه است. او یکی از فرماندهان برجستهٔ ارتش امپراتوری بود که در جنگ های قفقاز نقش مهمی ایفا کرد و به عنوان قهرمان ملی شناخته می شود.
ابلیسک رومیانتسف ( یک ابلیسک گرانیتی واقع در سن پترزبورگ است. این ابلیسک در مرکز میدان رومیانتسف قرار دارد. در جزیره واسیلیفسکی، بین کاخ منشیکوف و موسسه نقاشی، مجسمه سازی و معماری سن پترزبورگ. این ابلیسک یادبود پیروزی های کنت پیوتر رومیانتسف در طول جنگ روسیه و ترکیه بین سال های ۱۷۶۸ تا ۱۷۷۴ و خدمت او در جنگ روسیه و ترکیه ۱۷۸۷ تا ۱۷۹۲ است. ایده ساخت این بنای یادبود در اواخر سلطنت ملکه کاترین کبیر شکل گرفت و توسط پسر و جانشین او، امپراتور پاول اول، در سال ۱۷۹۹ محقق شد. پاول تلاش کرده بود تا وارثان رومیانتسف را متقاعد کند که پیشنهاد ساخت کاخی با هزینه عمومی به جای بنای یادبود را بپذیرند، اما این پیشنهاد رد شد. این بنای یادبود طبق طرح وینچنزو برنا ساخته شد و در ابتدا در چمنزار تزاریتسین، که بعدها به میدان مارس تغییر نام داد، قرار داشت. این بنا در طول حیات خود دو بار جابجا شد، یکی پس از رونمایی از بنای یادبود سووروف در آنجا، به مکانی جدید در چمنزار تزاریتسین و سپس پس از سال ۱۸۱۸ به جزیره واسیلیفسکی، جایی که همچنان در آن قرار دارد. میدانی که این بنا در آن قرار دارد، پس از سال ۱۸۶۷ با باغ هایی محوطه سازی شد و پس از
مدتی که در دوران شوروی به نام تاراس شوچنکو تغییر نام داد، نام اصلی خود، میدان رومیانتسف، را داشت که در سال ۲۰۰۱ بازسازی شد. لقاح. ایده ساخت بنای یادبودی برای بزرگداشت پیروزی های رومیانتسف در سال ۱۷۹۵، در اواخر سلطنت ملکه کاترین کبیر، مطرح شد. ملکه و رومیانتسف هر دو در سال ۱۷۹۶ درگذشتند، اگرچه پسران رومیانتسف همچنان برای تحقق این بنای یادبود تلاش می کردند. جانشین کاترین، امپراتور پاول اول، سعی کرد آنها را متقاعد کند که به جای آن، پیشنهاد ساخت کاخی با هزینه عمومی را بپذیرند، اما آنها امتناع کردند. پاول سرانجام در فوریه ۱۷۹۸ با این درخواست موافقت کرد و دستور ساخت یک هرم سنگی را «برای بزرگداشت پیروزی های فیلد مارشال رومیانتسف-زادونایسکی، که قرار است در میدان بین باغ تابستانی و لومبارد قرار گیرد، صادر کرد و دستور داد مبلغ ۸۲٬۴۴۱ روبل در اختیار مارشال رسمی ما، تیسنهاوزن، قرار گیرد تا در صورت درخواست او در دسترس باشد.» به معمار وینچنزو برنا مأموریت طراحی این بنای یادبود داده شد. طراحی و ساخت. این بنای یادبود طی چند ماه مونتاژ و در اوایل سال ۱۷۹۹ در چمنزار تزاریتسین نصب شد. پس از تکمیل، این بنای یادبود ارتفاع دارد. ا
رتفاع، با ابلیسک و پایه ساخته شده از گرانیت سروبولسکی، و پایه از تیودیا صورتی ساخته شده است و راسکولسکی خاکستری مرمر. کتیبه ها و نقش برجسته ها از مرمر سفید ایتالیایی هستند که نشان دهندهٔ غنائم نظامی و حلقه های گل از برنز تیره می باشند. در بالای هرم هرمی شکل، یک گوی طلاکاری شده قرار دارد که عقابی بال هایش را گشوده است. در جلوی پایه، یک پلاک مرمر سیاه با کتیبهٔ طلاکاری شدهٔ «پیروزی های رومیانتسف» ( به چشم می خورد). این ابلیسک که در ابتدا در جنوب چمنزار، نزدیک رودخانه مویکا قرار داشت، در سال ۱۸۰۱ و پس از نصب بنای یادبود سووروف اثر میخائیل کوزلوفسکی در همان نزدیکی، به انتهای شمالی و نزدیک تر به کاخ مرمر و رودخانه نوا منتقل شد. این بنای یادبود در سال ۱۸۱۸، به عنوان بخشی از طرح بازسازی چمنزار توسط معمار کارلو روسی، که اکنون «میدان مریخ» نامیده می شود، دوباره جابجا شد. با تأیید امپراتور الکساندر اول، این بنا در جزیره واسیلیفسکی، در میدان رژه بین آکادمی هنرهای امپراتوری و کاخ منشیکوف، محل استقرار اولین سپاه کادت، جایی که خود رومیانتسف در آن تحصیل کرده بود، نصب شد. روسی با قرار دادن آن در مکان جدیدش، ابلیسک را بر روی
یک ستون پله دار گرانیتی قرار داد. در سال های اولیه، این بنای یادبود دچار آسیب و سرقت برخی از تزئینات برنزی آن شد. در سال ۱۸۰۹، آندری ورونیخین این بنای یادبود را مرمت کرد و قسمت های گمشده توسط واسیلی اکیموف دوباره ریخته گری شدند. تحولات بعدی. محوطه این بنای یادبود بین سال های ۱۸۶۶ تا ۱۸۶۷ با احداث باغ هایی در میدان با هزینه تاجر شهر، اس.اف. سولوویف و طراحی نیکولای کووریگین توسعه یافت. . این میدان دوباره در سال ۱۹۲۷ توسط رودولف کاتزر بازسازی شد و در ۲۲ فوریه ۱۹۳۹ به یاد شاعر تاراس شوچنکو، که در آکادمی هنر زندگی و کار می کرد، به میدان شوچنکو تغییر نام داد. نام اصلی آن، میدان رومیانتسف، در ۲۱ مه ۲۰۰۱ بازگردانده شد.
یخبندان هیرنانتین () حدود ۴۴۵ میلیون سال پیش اتفاق افتاد و زمین در آن زمان بسیار سرد شد و بخش هایی از قاره ها با یخ پوشیده شدند. این سرمای ناگهانی باعث پایین آمدن سطح دریا و انقراض بسیاری از جانوران دریایی شد. دلیل این یخبندان احتمالاً کاهش گاز CO₂ در جو و تغییرات در موقعیت قاره ها و مدار زمین بوده است. یخبندان هیرنانتین که با نام های دیگری همچون یخبندان آند-صحرا، عصر یخبندان آغازین دیرینه زیستی (EPIA), خانه یخی آغازین دیرینه زیستی، یخبندان اردویسین پسین یا یخبندان پایان اردویسین نیز شناخته می شود، پدیده ای زمین شناختی بود که در حدود ۴۶۰ تا ۴۲۰ میلیون سال پیش، در اواخر دورهٔ اردویسین و دورهٔ سیلورین، روی داد. پیش تر گمان می رفت که این دورهٔ یخبندان تنها شامل یخبندان هیرنانتین باشد، اما اکنون مشخص شده که این رویداد، فرایندی تدریجی و بلندمدت تر بوده است، که احتمالاً از دوران داریویلین آغاز شده و حتی ممکن است به دوران فلوئین بازگردد. شواهد زمین شناسی. شواهد این یخبندان در مناطقی چون شبه جزیره عربستان، شمال آفریقا، آفریقای جنوبی، برزیل، پرو، بولیوی، شیلی، آرژانتین و وایومینگ یافت شده است. این یخبندان باعث خنک شدن
دمای اقیانوس های گرمسیری تا حدود ۵ درجهٔ سانتی گراد نسبت به امروز شد که این کاهش دما عامل مهمی در آغاز یخبندان بود. اثرات زیست محیطی. یخبندان اردویسین پسین به طور گسترده ای به عنوان عامل اصلی رویداد انقراض اردویسین–سیلورین شناخته می شود، که تنها دورهٔ یخبندانی است که با یک انقراض گستردهٔ جانوری همراه بوده است و حدود ۶۱٪ از گونه های دریایی را از بین برد. گستره و شدت. برآوردها دربارهٔ حجم بیشینهٔ یخسارها از ۵۰ تا ۲۵۰ میلیون کیلومتر مکعب متفاوت است و مدت آن از ۳۵ میلیون سال تا کمتر از ۱ میلیون سال تخمین زده شده است. در اوج خود در دوران هیرنانتین، این عصر یخبندان احتمالاً به مراتب شدیدتر از آخرین بیشینه یخچالی در پایان پلیستوسن بوده است. از آنجا که بیشتر خشکی ها در نیم کره جنوبی واقع شده بودند، یخبندان در نیم کره شمالی بسیار ناچیز بود. خط زمانی. یخبندان های پیشاهیرنانتین. نخستین شواهد احتمالی از یخبندان از نوسانات ایزوتوپ اکسیژن در آپاتیت قیف دندانان مربوط به دوره فلوئین به دست آمده که تناوب آن ها ویژگی دوره های چرخه های میلانکوویچ را دارد و به عنوان بازتاب دوره های رشد و کاهش متناوب کلاهک های یخی قطبی تفسیر شده
است. همچنین یک یخبندان فرضی در میانهٔ دوره داریویلین با افزایش مثبت ایزوتوپ کربن (MDICE) هم زمان بوده است. تغییرات سطح دریا که به احتمال زیاد بازتاب یخبندان سطحی (glacioeustasy) بوده اند، از این دوره زمین شناسی در حدود ۴۶۷ میلیون سال پیش گزارش شده اند. بااین حال، هیچ نهشتهٔ یخچالی شناخته شده ای از اردویسین میانی وجود ندارد که بتواند شواهد مستقیم زمین شناختی برای یخبندان ارائه دهد. شواهد ایزوتوپی از دوره سندبین، از وجود سه یخبندان احتمالی حکایت دارد: یخبندان آغازین سندبین، میانی سندبین و پایانی سندبین. با اینکه تاریخ گذاری زیست چینه شناسی نهشته های یخبندان در گندوانا مشکل ساز بوده، اما شواهدی وجود دارد که نشان می دهد یخبندان از مرحله سندبین (تقریباً ۴۵۱ تا ۴۶۱ میلیون سال پیش) آغاز شده بوده است. پراکندگی گراپتولیت ها در بازهٔ زمانی «زون زیستی گراپتولیت Nemacanthus gracilis» نشان دهندهٔ گستره ای از عرض های جغرافیایی گرمسیری و نیمه گرمسیری مشابه وضعیت امروزی است، که با توجه به وجود شیب تند زیستی ـ جغرافیایی، برخلاف دوره های گلخانه ای، حاکی از قرار داشتن زمین در یک وضعیت نیمه خانه یخی در آغاز سندبین (حدود ۴۶۰ میل
یون سال پیش) است. در دوره کاتیان یخبندان های کوتاه مدت متعددی روی دادند: سه یخبندان بسیار کوتاه در آغاز کاتیان، یخبندان راکوره در اواخر آغاز کاتیان، یخبندان میانی کاتیان، یخبندان آغاز اشگیل در اوایل پایان کاتیان و یخبندان پایانی کاتیان که بلافاصله پیش از یخبندان هیرنانتین با یک رویداد گرم شدگی سریع در زون گراپتولیتی Paraorthograptus pacificus همراه بود. شواهدی از تغییرات عمده در شکل گیری آب های زیرین در اقیانوس ها که معمولاً نشانگر تغییرات ناگهانی اقلیم جهانی است، از کاتیان به دست آمده است. تغییر در نسبت های ایزوتوپی کربن و نئودیمیم که با زیست چینه شناسی گراپتولیت ها هماهنگ اند نیز شواهد بیشتری برای وجود چرخه های یخبندان سطحی در کاتیان ارائه می دهند، همین طور نوسانات δ18O در آپاتیت کونودونت های کنتاکی و کبک نیز احتمالاً بازتاب تغییرات سطح دریا در اثر یخبندان هستند. با این حال، وجود یخبندان ها در دوره کاتیان همچنان مورد مناقشه است. داده های δ18O مربوط به بازوپایان و آب دریا از قوس سین سیناتی دمایی را نشان می دهند که بیشتر با شرایط گلخانه ای همخوانی دارد. یخبندان هیرنانتین. در مرز کاتیان-هیرنانتین، یک رویداد سر
مایش ناگهانی باعث گسترش سریع یخسارها شد و یکی از شدیدترین یخبندان های پیدازیستی را رقم زد، رویدادی بسیار سرد که عموماً با نخستین موج انقراض بزرگ اردویسین پیوند داده می شود. در آغاز هیرنانتین، یک جابه جایی چشمگیر در δ18O رخ داد؛ دامنهٔ این تغییر (۲ تا ۴ در هزار) بسیار غیرمعمول بود. جهت این تغییر حاکی از سرمایش یخچالی و احتمالاً افزایش حجم یخسارهاست. برای وقوع این تغییرات ایزوتوپی، سطح دریا باید حدود ۱۰۰ متر افت کرده و دمای اقیانوس های گرمسیری حدود ۱۰ درجه کاهش یافته باشد. داده های رسوب شناسی نشان می دهند که در اردویسین پسین، صفحات یخی منطقه کفره را یخچال پوش کرده اند. احتمالاً این صفحات یخی پوشش پیوسته ای بر شمال آفریقا و شبه جزیره عربستان نیز ایجاد کرده بودند. در تمامی مناطقی از شمال آفریقا که شیل های دوران لاندووری یافت می شود، نهشته های یخچالی اردویسین پسین در زیر آن ها دیده می شود، که احتمالاً به دلیل وجود آب های بی اکسیژن در این حوضه ها بوده است. در پایان هیرنانتین، یخسارها به طور ناگهانی عقب نشینی کردند که با دومین موج انقراض اردویسین هم زمان شد. پس از آن، زمین وارد دوره ای با اقلیم گرم تر در دوران رودان
ین شد. این گرمایش در اواخر هیرنانتین با یک تغییر ناگهانی در δ18O به سوی مقادیر منفی تر همراه بود. همچنین مقادیر δ13C نیز در آغاز سیلورین به شدت افت کرد. یخبندان های دوره سیلورین. پس از دوره نسبتاً گرم رودانین، رویدادهای یخبندان در آغاز و پایان دوره آئروین رخ داد. یخبندانی دیگر از اواخر تلیچیان تا میانه شینوودیان ادامه یافت. از آغاز تا پایان دوره هومرین، زمین دوباره در مرحله ای یخبندان قرار داشت. آخرین یخبندان عمده دوران یخبندان پالئوزوئیک آغازین (EPIA) در دوره لودفوردین روی داد و با رویداد لائو همراه بود. در این دوره، نشانه های یخبندان در عربستان، صحرای آفریقا، غرب آفریقا، جنوب آمازون و رشته کوه آند مشاهده شده اند، و معلوم شده که مرکز یخبندان از صحرای آفریقا در دوره اردویسین (۴۵۰ تا ۴۴۰ میلیون سال پیش) به آمریکای جنوبی در دوره سیلورین (۴۴۰ تا ۴۲۰ میلیون سال پیش) جابه جا شده است. به گفته ایلز و یانگ، «یک دوره عمده یخبندان در حدود ۴۴۰ میلیون سال پیش در چینه های انتهای اردویسین (عمدتاً اردویسین) در غرب آفریقا (تشکیلات تاماجرت در صحرای آفریقا)، در مراکش (حوضه تندوف) و در مرکز غربی عربستان سعودی ثبت شده است؛ تمام
این نواحی در آن زمان در عرض های جغرافیایی قطبی قرار داشته اند. از انتهای اردویسین تا دور لاندووری، مرکز یخبندان از شمال آفریقا به جنوب غربی آمریکای جنوبی جابه جا شد.» یخچال های قاره ای در آفریقا و شرق برزیل پدید آمدند، درحالی که یخچال های کوهستانی در رشته کوه آند شکل گرفتند. در غرب آمریکای جنوبی (پرو، بولیوی و شمال آرژانتین) دیامیکتیت های یخچالی-دریایی در لایه هایی میان توربیدیت ها، شیل ها، جریان های گِلی و جریان های آواری یافت شده اند که به سیلورین آغازین (لاندووری) تاریخ گذاری شده اند، و این یخبندان به جنوب در آرژانتین شمالی و پاراگوئه غربی گسترش یافته و احتمالاً به شمال نیز در پرو، اکوادور و کلمبیا کشیده شده است. یک دوره یخبندان عمده، یعنی یخبندان آند-صحرایی، پس از عصرهای یخبندان کریوژنین (۷۲۰ تا ۶۳۰ میلیون سال پیش، یعنی یخبندان استورتین و یخبندان مارینویی) که اغلب به عنوان زمین گوی برفی شناخته می شوند، و پیش از یخبندان کَرو (۳۵۰ تا ۲۶۰ میلیون سال پیش) روی داده است. علل احتمالی. کاهش CO₂. یکی از عواملی که در اوایل دوره پالئوزوئیک مانع از یخبندان می شد، سطح بالای CO₂ جَوّی بود که در آن زمان حدود ۸ تا ۲۰ برا