Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
استاد بیهوشی مشغول به کار شد. او استفاده از عوامل هدف گیری خاص را برای تحویل عوامل شیمی درمانی به سلول های سرطانی موجود در یک بیمار سرطانی رایج کرده است. او فراتر از فنوتیپ سرطانی که به بیماری های مرتبط با تصلب شرایین پرداخته است، استفاده از پهپادهای نانو زیست تخریب پذیر هدفمند را نشان داده است که نوع خاصی از دارو را ارائه می دهد که باعث بهبودی می شود. این بازسازی محیط پلاک در انسان برای جلوگیری از پارگی پلاک و ترومبوز و جلوگیری از حملات قلبی و سکته پیش بینی می شود. فرخزاد در سال ۲۰۱۷ شرکت سیر (Nasdaq: SEER) را برای پیشبرد پلتفرم پروتئومیکس تبدیل کننده که از نانوذرات برای تجزیه و تحلیل ترکیبات پروتئینی یک نمونه استفاده می کند، تأسیس کرد.
مِی تری (؛ ) یک گروه پنج نفره آکاپلا اهل کره جنوبی است. اعضا. اعضای فعلی گروه:
جونگ جی وون (؛ زادهٔ ۶ مه ۱۹۹۵) که بیشتر با نام هنری وونستاین (؛ ) شناخته می شود، رپر و خواننده اهل کره جنوبی است. او در سال ۲۰۱۸ با انتشار تک آهنگ «تار عنکبوت» زیر نظر لیبل بیوتیفول نویز فعالیتش را آغاز کرد.
استپ جنگلی و درختزارهای کپه داغ () یک بوم ناحیه (شناسه صندوق جهانی طبیعت: PA1008) در مرز جنوبی ترکمنستان و مرز شمال شرقی ایران است که با کوه های کپه داغ هم پوشانی دارد. این منطقه از تنوع زیستی بالایی برخوردار است، زیرا شامل محدوده کاملی از مناطق ارتفاعی (از تپه های کم ارتفاع نیمه بیابانی با ارتفاع ۳۰۰ متر (۹۸۰ فوت) تا ارتفاعات صخره ای به بلندی بیش از ۲۸۰۰ متر (۹۲۰۰ فوت)) است. تنوع زیستگاه های این بوم ناحیه شامل دامنه های جنگلی ارس، علفزارهای کوهستانی و توگای (بیشه های رودخانه ای) است. موقعیت و ویژگی ها. این بوم ناحیه از دامنه های غربی کپه داغ در حدود ۱۰۰ کیلومتری شرق دریای خزر آغاز شده و به طول ۶۵۰ کیلومتر از شمال غربی تا جنوب شرقی و مرز ترکمنستان و ایران که عمدتاً از خط الرأس مرکزی اصلی کوه های کپه داغ می گذرد، امتداد یافته و در مرز این کشورها با افغانستان پایان می یابد. عرض این بوم ناحیه تنها حدود ۱۰۰ کیلومتر است. بوم ناحیه نیمه بیابانی کپه داغ پیرامون یک سوم غربی و بیابان جنوبی آسیای مرکزی در بقیه بخش های این بوم ناحیه به سمت شمال قرار دارد. حوضه های بیابان مرکزی ایران نیز در جنوب استپ جنگلی و درخت زارهای
کپه داغ واقع شده است. اقلیم. اقلیم استپ جنگلی و درختزارهای کپه داغ در سامانه طبقه بندی اقلیمی کوپن از نوع بیابانی سرد (BWk) است. این اقلیم دارای شرایط گرم بیابانی در تابستان بوده، اما خنک تر از بیابان های گرم است. زمستان های این اقلیم سرد و خشک است و میانگین دمای حداقل یک ماه به کمتر از ۰ درجه سانتیگراد (۳۲ درجه فارنهایت) می رسد. میزان بارندگی سالانه معمولاً ۳۰۰ میلی متر است. گیاهان و جانوران. به دلیل احاطه شدن این منطقه از هر سو با مناطق بیابانی و نیمه بیابانی، گیاهان و جانوران آن نسبتاً ایزوله هستند و چندین گونه بوم زاد در آن وجود دارد. تا ۱۸ درصد از گیاهان گلدار این منطقه ممکن است بوم زاد باشند و یک منبع به ۳۳۲ گونه گیاهی بومی اشاره می کند. چشمه ها و نهرهای متعدد از علفزارهای سرسبز حمایت می کنند. یک نوع مشخص درختچه زار در این منطقه «شیبلیاک» است که افرای ترکمنی "(Acer tucomanicum)" را در خود جای داده است. افرای ترکمنی درختی کوتاه به ارتفاع ۲–۳ متر است که با شرایط خشک سازگار بوده و می تواند پس از آتش سوزی یا اختلال دوباره رشد کند. دیگر گیاهان خشکی پسند این بوم ناحیه شامل زالزالک "(Crataegus)" و سیاه تلو "(P
aliurus spina-christi)" است. حفاظت. مناطق حفاظت شده مهم در این بوم ناحیه عبارتند از:
هوشنگ میرزا (مارس ۱۶۰۴۲فوریه ۱۶۲۸) شاهزاده گورکانی و نوه سوم امپراتور مغول، اکبر، بود. او کوچک ترین پسر دانیال میرزا و چهارمین برادرزاده جهانگیرشاه بود. تولد و سال های اولیه. او در آغاز سال ۱۰۱۲ هجری قمری یا مارس ۱۶۰۴ میلادی به دنیا آمد و از سوی پدربزرگ پدری اش، اکبر، فرهنگ هوشنگ نام گرفت. او کوچک ترین پسر دانیال میرزا و یکی از دو نفر فرزندانی بود که همسر هندوی او، شاهزاده خانم اوجینیا پارامارا به دنیا آورد (فرزند دیگر یک دختر به نام ماهی بانو بیگم است). اگرچه شرایط دقیق ازدواج والدین او ثبت نشده است، اما مشخص است که پدربزرگ مادریش، راجا دالپات اوجینیا، در سال ۱۵۹۹ علیه امپراتوری گورکانی شورش کرده بود. دانیال میرزا که در این هنگام صبه دار شهر الله آباد بود، برای سرکوب شورش اعزام شد. اما با ورود شاهزاده، دالپات به سرعت تسلیم شد و ادای احترام کرد. اعتقاد بر این است که در این زمان بود که راجا دختر خود را همسری دانیال درآورد. اما دالپات چند سال بعد به دستور شاهزاده سلیم (که بعداً امپراتور جهانگیر شد) و به اتهام مرگ یک افسر گورکانی در جریان شورش کوتاهش، قصاص گردید. دانیال میرزا کمی بیش از یک سال پس از تولد هوشنگ د
ر آوریل ۱۶۰۵، در اثر بیماری در دکن درگذشت. اکبر که به شدت تحت تأثیر مرگ پسر کوچکش قرار گرفته بود، خود نیز در اکتبر همان سال از دنیا رفت. به نظر می رسد که خانواده دانیال پس از مرگ او در برهانپور، پایتخت ولیعهدی او باقی مانده اند، زیرا در سال ۱۶۰۶ به همراه پزشک جهانگیر، مقرب خان، از این شهر به دربار انتقال یافتند. جهانگیر ورود فرزندان برادرش را در زندگی نامه خود "توزک جهانگیری" ثبت کرده است: گرویدن به مسیحیت. با آغاز سلطنت جهانگیر، مبلغان یسوعی برای چندین دهه در هند حضور داشتند. پیشرفت تدریجی در گسترش مسیحیت حاصل شده بود، تا جایی که جوامع کوچک اما پرشور نوکیشان در آگرا و لاهور وجود داشت. حتی این امید در مبلغان یسوعی وجود داشت که جهانگیر خودش هم ترک اسلام کند. در ژوئیه ۱۶۱۰، جهانگیر کشیشان یسوعی، پدران ژروم گزاویه و امانوئل پینیرو، را به دربارش در آگرا فراخواند. در آنجا جهانگیر هوشنگ و دو برادرش را به یسوعی ها سپرد تا تعمید دهند و به عنوان مسیحی بزرگ شوند. گفته می شود که کشیش ها بسیار خوشحال بودند، به زانو افتادند و پای امپراتور را بوسیدند. سر ویلیام هاوکینز، نماینده کمپانی هند شرقی که در دربار حضور داشت، معتقد
بود که جهانگیر تغییر دین را تنها برای کاهش حمایت برادرزاده هایش در میان اشراف مسلمان مجاز دانست، زیرا در غیر این صورت جانشینی فرزندان خودش برای تاج و تخت را پیچیده می کرد. از سوی دیگر، سفیر جیمز اول در هند، سر توماس رو، ادعا کرد که این کار به گونه ای انجام شد که جهانگیر بتواند به نوبه خود ادعای داشتن یک همسر پرتغالی را داشته باشد. با این حال، پس از سهماه آماده سازی شاهزاده ها برای غسل تعمید اعلام شد. هوشنگ، برادران بزرگترش طهمورث و بایسنقر، همراه با یک شاهزاده چهارم، نوه برادر اکبر، میرزا محمد حکیم، در صفوفی پر زرق و برق به رهبری مسیحیان شهر آگرا از قلعه به سوی کلیسای اکبر رفتند. شاهزاده ها سوار بر فیل هایی شده بودند، لباس هایی مانند اشراف پرتغالی با صلیب های طلایی به گردنشان آویختند. ناقوس های کلیسا به صدا آمد و با در دست داشتن شمع هایی در میان ابرهای کندر وارد کلیسا شدند. آنها نذر غسل تعمید را که کشیش به فارسی گفته بود تکرار کردند و بر سرشان آب غسل تعمید پاشیدند. سرانجام نام پرتغالی به آنها داده شد و هوشنگ دُن هنریکو نامیده شد. طهمورث، بایسنقر و شاهزاده چهارم به ترتیب نام های دُن فیلیپ، دُن کارلو و دُن دوار
ته را به خود اختصاص دادند. با این حال، این تغییر آیین موقتی بود. چهار سال بعد (احتمالاً پس از کاهش ترس از جانشینیشان) شاهزادگان به اسلام بازگشتند و یسوعیان با تلخی اظهار داشتند که «نور را رد کردند و به استفراغ خود بازگشتند».
هاینریش دیپولت گئورگ فرایهر فون لوتویتس (۶ دسامبر ۱۸۹۶ – ۹ اکتبر ۱۹۶۹) نظامی بلندپایه آلمانی در دوره رایش سوم بود که در جریان جنگ جهانی دوم یگان هایی تا سطح سپاه را فرماندهی کرد. سال های اولیه. هاینریش فون لوتویتس روز ۶ دسامبر سال ۱۸۹۶ در کرومپاخ در سیلزی در پادشاهی پروس در خاندانی زمین دار با سابقه بلند نظامی زاده شد. مادرش کلارا فون اونرو هم تباری از خاندانی نظامی پروسی داشت. هاینریش دانش آموز خوبی در مدرسه بود. با مهارت در سوارکاری، در پی آغاز جنگ جهانی اول قصد در رسته سواره نظام وارد خدمت در نیروی زمینی امپراتوری آلمان شود که پدرش این اجازه را به او نداد. به هر حال لوتویتس در سن هفده سالگی داوطلب خدمت نظامی شد و به عنوان سرباز وظیفه به جبهه غربی فرستاده شد. با نفوذی که برادرش داشت، روز ۴ دسامبر سال ۱۹۱۴ درجه ستوان دوم به صورت افتخاری به او اعطا شد. لوتویتس دوره آموزش افسری کوتاهی را گذراند و روز ۱۸ ژوئن سال ۱۹۱۵ با همان درجه ستوان دوم به سلک افسران درآمد. بلافاصله در هنگ ۴۸ پیاده نظام قرار گرفت و شروع به خدمت در پشت خط مقدم آن کرد. گفته می شود این مسئله هم تحت نفوذ پدرش برای در امان نگاه داشتن او از خطر ب
وده است. با این حال خود لوتویتس از این جایگاه راضی نبود و مکرراً درخواست های کتبی به مقامات بالا می فرستاد که وظیفه ای در خط مقدم به او بدهند. این درخواست ها در نهایت سال ۱۹۱۷ ثمر داد و او به فرماندهی یک دسته منصوب شد که آن را تابستان همان سال در نبردهای خونین سنگرها در شمال فرانسه هدایت کرد. در این مدت با نشان دادن عملکرد متمایز نشان های درجه ۲ و ۱ صلیب آهنین را دریافت نمود تا این که خود به شدت مجروح شد. لوتویتس تا بهار سال ۱۹۱۸ در آلمان در بیمارستان بستری بود. سپس به عنوان فرمانده یک دسته سواره نظام به هنگ نخبه ۱ اولان منتقل شد. با پایان جنگ از این هنگ هیچگاه در رزمگاه استفاده نشد و به پادگان خود در بریک در سیلزی بازگشت. رایسشور. لوتویتس پس از جنگ اواخر سال ۱۹۱۹ با درجه ستوان دوم در رایشسور پذیرفته شد و در همان هنگ پیشین که هم اکنون هنگ ۸ سواره نظام نامیده می شد، باقی ماند. او در نهایت روز ۱ آوریل سال ۱۹۲۵ به درجه ستوان یکم ترفیع گرفت. سال ۱۹۲۷ وارد دوره آموزشی افسران ارشد ستادی در دانشکده منطقه نظامی خود شد. اوایل سال ۱۹۲۸ فارغ التحصیل گردید و به عنوان افسر اداری در همان دانشکده خدمت کرد. لوتویتس از ماه آو
ریل سال ۱۹۲۹ دوره آموزشی ویژه ای برای افسران آرایش های موتوریزه را گذراند. به شکل موفقی در رزمایش مختلف یگان های موتوریزه مشارکت داشت. او خود مدرس مفاهیم رزم مکانیزه در مراکز آموزشی مناطق نظامی دیگر شد. لوتویتس روز ۱ فوریه سال ۱۹۳۱ به درجه سروان سواره نظام (ریتمایستر) ترفیع گرفت. سه هفته بعد وارد دوره آموزشی هدایت آتش توپخانه در آرایش های موتوریزه شد. سپس به بریک بازگشت و فرمانده گردان ۱ هنگ ۸ سواره نظام پیشین خود، شد. مقرر گشت این گردان موتوریزه شود و لوتویتس بر این فرایند و همچنین آموزش نیروهای آن در راهکنش های مرتبط نظارت کرد. در ادامه فرماندهی گردان ۳ موتوریزه به او سپرده شد. این گردان شامل های پنزر ۱ بود. ورماخت. لوتویتس روز ۱ ژانویه سال ۱۹۳۶ به درجه سرگرد ترفیع گرفت و همان روز رسماً به رسته نیروهای زرهی منتقل شد. با این وجود همچنان مهارت خود در زمینه سوارکاری را دنبال کرد. او رهبر تیم سوارکاری آلمان در المپیک ۱۹۳۶ برلین بود. با وجود عملکرد بسیار خوب تیم، خود لوتویتس نتوانست مدال طلا بگیرد. شاید بدین جهت، پس از این بازی ها به عنوان افسر ذخیره به ستاد هنگ ۴ سواره نظام در اینستربورک در پروس شرقی منتقل شد.
در جریان گسترش سریع نیروهای مسلح آلمان، این هنگ تابستان سال ۱۹۳۷ موتوریزه و لوتویتس با تجربه در این زمینه روز ۱۲ اکتبر همان سال به عنوان فرمانده آن برگزیده شد تا بر این فرایند نظارت کند. البته پس از پایان کار فرمانده هنگ به افسر ارشدتر دیگری محول گشت و جایگاه لوتویتس به فرماندهی گردان ۱ آن تقلیل یافت. او روز ۱ مارس سال ۱۹۳۹ به درجه سرهنگ دوم ترفیع گرفت. جنگ جهانی دوم. ترفیع درجه: در پی آغاز جنگ جهانی دوم در ماه سپتامبر سال ۱۹۳۹، لوتویتس فرماندهی گردان شناسایی تیپ ۱ سواره نظام را در دست گرفت. این گردان بیشتر طول نبرد لهستان را در جایگاه ذخیره در کونیکسبرک در پروس شرقی گذراند. یگان لوتویتس روز ۱۴ سپتامبر در ورشو به تیپ خود ملحق گشت. لوتویتس دو روز بعد مجروح شد و برای درمان به کونیکسبرک منتقل گردید. بازگشت او به راس گردان تا اوایل سال ۱۹۴۰ به طول انجامید. این گردان در جریان نبرد فرانسه در مناطق شرقی باقی گذاشته شد. لوتویتس در این مدت وقت خود را با شکار و سوارکاری پر می کرد. به هر صورت از این شرایط بسیار سرخورده بود. این بیکاری در نهایت هنگام تشکیل لشکر هجدهم زرهی در پاییز سال ۱۹۴۰ در نهایت به پایان رسید. بنابر د
رخواست اختصاصی سرتیپ والتر نرینگ، فرمانده این لشکر، لوتویتس همانند گذشته، مأمور به نظارت بر موتوریزه سازی هنگ ۱۰۱ پیاده نظام و آموزش آن در این ارتباط شد. پس از اتمام مناسب کار، لوتویتس، در عین ناباوری، به عنوان افسر ذخیره منطقه نظامی شماره ۱، به کونیکسبرک بازگردانده شد. نرینگ و همچنین سپهبد هاینتس گودریان اعتراض خود نسبت به این مسئله را دفتر پرسنل نیروی زمینی ابراز داشتند. بدین لوتویتس مقام فرماندهی نگرفت اما دست به عنوان ذخیره به لشکر یکم زرهی منتقل شد. لوتویتس هفته نخست عملیات بارباروسا، تهاجم به شوروی، نظاره گر نبردهای گروه ارتش شمال بود. به هر صورت در نهایت پس از کشته شدن فرمانده هنگ ۵۹ پیاده نظام لشکر بیستم زرهی، لوتویتس روز ۲۹ ژوئن سال ۱۹۴۱ به عنوان جایگزین او به ناحیه رود نیمان فرستاده شد. در جریان تهاجم لشکر به سمت رود دونیا، یگان او روز ۷ ژوئیه بر با یک یورش پر سرعت بر روستای اولا در بلاروس مسلط گشت و خط دشمن را شکست. لوتویتس در تعقیب دشمن، با جلو افتادن از مابقی نیروهای لشکر خود، در یک حمله غافلگیرکننده شهر کلیدی ویتبسک را روز ۱۰ ژوئیه تسخیر کرد. او موضع توانست این موضع را در مقابل ضدحملات شدید ارتش
سرخ حفظ کند؛ تا این که مابقی لشکر دو روز دیگر به آن جا رسید. لوتویتس باز هم دست از تعقیب دشمن نکشید و با فاصله کمی آن را دنبال می کرد. هنگ ۵۹ پیاده نظام در این مدت مداوما درگیر رزم بود و در این حین خود را به ۱۰۰ کیلومتری مسکو رساند. لوتویتس به جهت این عملکرد روز ۱ نوامبر به درجه سرهنگ ترفیع گرفت و روز ۲۰ دسامبر نشان صلیب آلمانی طلایی را دریافت کرد. با آغاز ضدحمله زمستانی ارتش سرخ، هنگ ۵۹ پیاده نظام به آرامی تا شرق خط رودهای دسنا-اوکا عقب رانده شد. زان پس عملیات ها به سبب گل آلودی بهاره منطقه متوقف گردید. لشکر بیستم زرهی در این مدت استراحت و بازسازی به ناحیه بریانسک رفت. گردان ۱ هنگ لوتویتس به نفربرهای زرهی مجهز گشت. لشکر اواخر ماه آوریل سال ۱۹۴۲ به ناحیه اریول فرستاده شد. این نیروبخشی از عملیات فریب بود که شوروی را به تصور قرار داشتن تهاجم تابستانه ورماخت در بخش مرکزی خط مقدم انداخت. لوتویتس به خوبی از پس این مأموریت برآمد و با نبردی سخت شهر لیوْنی را تسخیر کرد. بدین چهت روز ۲۷ مه سال ۱۹۴۲ مفتخر به دریافت نشان عالی صلیب شوالیه صلیب آهنین شد و روز ۸ ژوئن به فرماندهی تیپ ۲۰ تفنگ دار متشکل از دو هنگ ۵۹ و ۱۰۱ پی
اده نظام، منصوب گشت. سرتیپ ویلهلم فون توما، مافوق لوتویتس در این زمان، او را «سربازی پرشور و حرفه ای» توصیف کرده است. واکنش شوروی به اقدامات آلمانی ها در مرکز خط مقدم، منجر به ادامه درگیری های سنگین شد. لوتویتس در حال سرکشی از مواضع پیشین، اواخر ماه ژوئیه در میانه یک درگیری نزدیک در شرق لیونی مجروح شد. سه هفته در یک بیمارستان خط مقدم در بریانسک بستری بود. روز ۲۰ اوت به جایگاه خود بازگشت. تا این زمان دیگر مشخص شده بود که تمرکز تهاجم آلمان بر مناطق جنوبی است و درگیری ها در مرکز فروکش کرد. لوتویتس مابقی سال ۱۹۴۲ را بخش نسبتاً غیرفعال ورونژ-لیونی گذراند. در این مدت سرتیپ والتر دوورت، فرمانده لشکر برای بهبود سلامتی به آلمان بازگردانده شد تا لوتویتس از روز ۱۰ اکتبر به صورت موقت لشکر را فرماندهی کند. با ناتوانی دوورت در بازگشت به خدمت، لوتویتس روز ۱ دسامبر به درجه سرتیپ ترفیع گرفت و در جایگاه فرماندهی لشکر بیستم زرهی تثبیت و دائمی شد. لشکر بیستم زرهی اوایل ماه ژانویه سال ۱۹۴۳ به ناحیه اریول منتقل گردید تا از این مرکز مهم تدارکاتی آلمان محافظت کند. لوتویتس در مواجهه با حملات قدرتمند دشمن، قادر به حصول این مقصود شد؛ ت
ا این که بارندگی بهاره مجدداً عملیات ها را از ماه مارس متوقف کرد. لشکر برای یک بازسازی سریع دیگر دوباره به بریانسک رفت. روز ۴ مه درحالی که لشکر آماده بازگشت به خط مقدم می شد، لوتویتس دستور گرفت فرماندهی لشکر را به سرتیپ مورتیمر فون کسل بسپارد و خود به برلین برود. ارتشبد کورت فون سایتسلر، رئیس ستاد کل نیروی زمینی، لوتویتس را مسئول ستاد ویژه ای برای بازرسی از لشکرهای در حال تشکیل زرهی برای جبهه شرقی کرد. کار این ستاد در موازات با فعالیت بازرسی کل نیروهای زرهی گودریان که مستقل از فرماندهی عالی نیروی زمینی آلمان عمل میٰ کرد، بود. لوتویتس در این مدت روز ۱ ژوئن سال ۱۹۴۳ به درجه سرلشکر ترفیع گرفت. در پی شکست آلمان در تهاجم در ناحیه کورسک در ماه ژوئیه، لوتویتس به خط مقدم رفت و گزارشی از این نبرد تهیه کرد. به هر صورت به این گزارش هیچ توجهی نشد. لوتویتس از روز ۲۵ سپتامبر سال ۱۹۴۳ تا روز ۱ ژانویه سال ۱۹۴۴ در زمره افسران ذخیره بود. نبرد نرماندهی. لوتویتس ماه ژانویه سال ۱۹۴۴ از طرف فرماندهی عالی نیروی زمینی برای بازرسی از لشکرهای زرهی به فرانسه فرستاده شد. پس از بازگشت به برلین در روز ۲۵ ژانویه، به توصیه گودریان، در مقام
فرماندهی لشکر دوم زرهی در جبهه شرقی جایگزین سرتیپ وولرات لوبه شد. روز ۱ فوریه به بوبرویسک در بلاروس پرواز کرد تا بقایای این لشکر را برای انتقال به فرانسه آماده کند. تجهیزات لشکر پشت سر باقی گذاشته شد. روز ۱۷ فوریه قرارگاه خود را در قلعه ای در حومه آمین در فرانسه مستقر و کار بازسازی لشکر را آغاز کرد. نیروهای جایگزین تامین شده برای این لشکر عموماً سربازان وظیفه ۱۷ یا ۱۸ ساله و تعدادی سربازان بازیابی شده از جراحت در جبهه شرقی بودند. لوتویتس سعی کرد این افراد را در یگان ها به خوبی پخش کند تا هیچ یک صرفاً متشکل از نیروهای تازه کار نباشد. او افسران دارای نشان های عالی را به جایگاه های بالاتر ارتقا داد. با پیش بینی تلفات در میان آن ها در نبردهای آتی، این افراد برای فرماندهی سطح بالاتر هم آموزش دیدند. لشکر دوم زرهی بدین شکل ساختار نسبتاً مناسبی یافت و در قالب گروه زرهی غرب تحت امر سپهبد لئو گیر فون شْوِپنبورگ قرار گرفت. پیاده سازی متفقین در نرماندی روز ۶ ژوئن سال ۱۹۴۴ به وقوع پیوست. لشکر دوم زرهی از روز ۱۰ ژوئن وارد نبرد نرماندی شد. جهت اجتناب از تحمل آسیب از برتری هوایی دشمن، نیروهای با بهره گیری از آموزش های پیشین
در این زمینه، در راهپیمایی های شبانه یا در پوشش مه صبحگاهی، با طی میانگین ۱۰۰ کیلومتر در روز از روز ۱۴ ژوئن در عرض دو روز خود را به موضع آغاز ضدحمله در ناحیه رود اودون رساند. عوامل شناسایی متفقین قادر به شناسایی این حرکت نشدند و ضدحمله لشکر دوم زرهی از روز ۱۴ ژوئن نیروهای بریتانیایی مورد هدف را غافلگیر کرد. در این حال یک سپاه بریتانیایی در تلاش بود از جناح چپ شهر کلیدی کائن را دور بزند و لوتویتس موظف بود جلوی آن را بگیرد و دشمن را عقب براند. او عملکرد نسبتاً موفقی داشت و مواضعی را پس گرفت. او پیش بینی عکس العمل دشمن، پیش از آغاز گلوله باران توپخانه بریتانیایی ها عناصر پیشتاز خود را سپیده دم روز ۱۵ ژوئن بدون آسیب عقب کشید. ضدحمله از ظهر همان روز از سرگرفته شد و تا روز ۱۸ ژوئن چندین روستا هم در رزم سنگین پاکسازی گردید. به هر صورت با مقاومت شدید بریتانیایی ها در مواضع دفاعی آماده، پیشروی لوتویتس در نهایت روز ۱۹ ژوئن در روستای بریکِسار متوقف شد. به هر صورت تلفات وارد آمده به دشمن قابل ملاحظه بود و تهاجم آن به کائن برای مدتی به تعویق افتاد. البته به نیروهای لوتویتس هم کم نبود. به تقاضای برای نیروی جایگزین ترتیب اث
ر داده نشد. پیش از فرا رسیدن پیاده نظام، لشکر لوتویتس برای یک هفته مستقیماً در خط مقدم بود و یگان های متحرک او فرسایش بیشتری تحمل کرد. اواخر ماه در نهایت از خط مقدم خارج شد و شبانه به سمت جنوب غربی رفت. لشکر در ناحیه رود ویر مستقر شد و موضع خود را در برابر حملات آمریکایی ها تا روز ۲۲ ژوئیه حفظ کرد؛ تا این که از خط مقدم خارج شد و در جایگاه ذخیره قرار گرفت. لوتویتس روز ۲۹ ژوئیه مأمور به ضدحمله و بستن شکاف بین مواضع آلمانی ها در ناحیه بین نوتر-دام-دو-سانیلی و ویرِئو شد. او مقداری پیشرفت حاصل کرد اما دخالت هواگردهای دشمن اجازه تکمیل این مأموریت را نداد. به هر حال ضدحمله متعاقب آمریکایی ها در درگیری های شدید دور روزه در چند نقطه دفع شد. آمریکایی ها روز ۲ اوت خط لشکر سیصد و پنجاه و دوم ورماخت را شکستند و با تسخیر قرارگاه آن، فرمانده لشکر را کشتند. همان روز باقی مانده نیروهای این لشکر تحت امر لوتویتس قرار گرفتند. این موضوع گونه ای از نیروی کمکی، نخستین بار از ماه مه، به حساب می آمد اما به بر صورت خط مقدم مربوط به او بزرگ تر می کرد. سه روز بعد با دریافت گروهانی از ۱۲ تانک پنسر ۳۸(تی)، توان لشکر دوم زرهی تنها به نصف م
یزان اولیه رسید. تا به کنون هر چهار نفر از فرماندهان هنگ های لشکر کشته شده بودند و هر چهار یگان را چهار سرگرد موقتاً هدایت می کردند. یکی از آن ها چند روز بعد کشته شد. در همین مدت آمریکایی ها توانستند از سر ساحل نرماندی خارج شوند. فرماندهی عالی آلمان دستور به ضدحمله سپاه ۴۷ زرهی به پشت سر نیروی جلودار دشمن داد تا با رساندن خود به دریا آن را محاصره منهدم کند. لشکر لوتویتس بخشی از این حرکت بود. با وجود حصول دو رخنه در خط آمریکایی ها، امکان رسیدن لشکر دوم زرهی به دریا وجود نداشت و هواگردهای متفقین خسارت سنگینی به آن وارد آوردند. این لشکر روز ۱۵ اوت مجموعاً تنها حدود ۲٬۰۰۰ نفر نیرو، ۵ توپ خودکششی و ۷ تانک داشت داشت. لوتویتس و لشکرش درون محاصره فالز بودند اما به شکل آشفته ای خود را روزهای ۲۰ و ۲۱ اوت از آن بیرون کشیدند. لوتویتس که در این میانه سعی در ایجاد انسجام در یگان داشت، خود به شدت مجروح شد. به هر حال حاضر به ترک نیروهای خود نشد و آن را تا اورویل رساند. روزهای آتی صرف پوشش عقب نشینی ارتش های پنجم زرهی و هفتم از جمله در شرق رود سن شد. لشکر خود تا روز ۲۹ اوت تا لوکزامبورگ عقب نشست. در نهایت لوتویتس به دستور مست
قیم روز ۱ سپتامبر سپهبد هانس فون فونک، فرمانده سپاه ۴۷ زرهی، وادار شد به بیمارستان برود. او را با هواپیما به ویزبازدن بردند. روز ۳ سپتامبر سال ۱۹۴۴ برگ های بلوط به صلیب شوالیه لوتویتس افزوده شد. فرماندهی سپاه ۴۷ زرهی. لوتویتس روز ۴ سپتامبر سال ۱۹۴۴ راهی بازگشت به قرارگاه خود در لوکزامبورگ بود که در پی عزل سپهبد فون فونک، فرمان گرفت به متس برود و فرماندهی سپاه ۴۷ زرهی را در دست بگیرد. لوتویتس بیشتر ماه سپتامبر مشغول بازسازی یگان بهم ریخته خود پشت رود موزل بود. روز ۲۱ سپتامبر یک ضدحمله در پوشش هوای مه آلود و ابری در طول کانال مارن-راین به سمت نانسی اجرا کرد که حائز مقداری موفقیت بود؛ تا این که هوا دوباره باز و برتری هوایی دشمن مجدداً باعث توجه او شد. فرماندهی عالی خواهان ادامه ضدحمله از روز بعد بود اما لوتویتس سازمان مجدد را برای نیروهایش لازم می دید. هر دو فرمانده بالادستی ارتش و گروه ارتش با او هم نظر بودند. لوتویتس با دریافت تیپ ۱۰۶ زرهی، از روز ۲۴ سپتامبر ضدحمله را از سر گرفت. شرایط مورد نخست این بار نیز تکرار شد. فرماندهی عالی با الحاق لشکر یازدهم زرهی به این سپاه، باز هم دستور به ادامه حمله از روز بعد داد
. به هر حال چیز چندانی از توان لشکر یازدهم زرهی پس از نبردهای پیشین آن باقی نمانده بود. لوتویتس آن چنان برآشفت و مخالفت خود با این فرمان را ابراز کرد که سپهبد هاسو فون مانتویفل، فرمانده ارتش پنجم زرهی او را با وجود بی میلی، با قرارگاه سپاه ۴۷ زرهی به مناطق آرام تر شمالی تر فرستاد و سپاه ۵۸ زرهی را در اجرای فرمان جایگزین کرد که البته در نهایت نتیجه ای نداشت. لوتویتس مدتی بعد با نوشتن نامه ای بابت رفتار خود از مانتویفل عرض خواهی کرد که مورد پذیرش قرار گرفت. سپاه ۴۷ زرهی میانه ماه اکتبر سال ۱۹۴۴ از آلزاس به ناحیه رود راین در شمال رفت. این سپاه لشکر نهم زرهی و پانزدهم پانتسرگرنادیر را تحت هدایت داشت. لوتویتس حمله های محدودی را در مرداب های پیل در هلند به اجرا گذاشت. در حال عقب نشینی به جایگاه ذخیره بود که روز ۱ نوامبر به درجه سپهبد (ژنرال نیروهای زرهی) ترفیع گرفت. او در میانه ماه نوامبر به حملات خود علیه نیروهای آمریکایی برای کاهش فشار بر پیاده نظام آلمان ادامه داد. در این نبردها به دشمن تلفات زیادی وارد کرد و خود نیز متحمل تلفات سنگین شد. سپاه ۴۷ زرهی روز ۲۴ نوامبر مجدداً در جایگاه ذخیره قرار گرفت. مدت کوتاهی بع
د لیندرن سقوط کرد و لوتویتس موظف به ضدحمله شد. او حتی توانست شهر را محاصره کند اما نبود پشتیبانی پیاده نظام موجب شکست در بازپس گیری آن شد. سپاه آغاز ماه دسامبر باز هم به جایگاه ذخیره بازگشت. در جریان طرح ریزی و آماده سازی مخفی برای تهاجم گسترده در ناحیه آردن، لوتویتس و دو فرمانده لشکرهای او روز ۱۲ دسامبر به صورت محرمانه به پناهگاه مخفی هیتلر در آلدرهورست رفتند و از این طرح مطلع شدند. لوتویتس می بایست با دو لشکر زرهی و یک لشکر فوکس گرنادیر در این تهاجم مشارکت می کرد. سپاه ۴۷ موتوریزه مأمور به پیشروی در ناحیه بین رودهای اور و گرف در بلژیک به سمت شهر باستون بود. او پس از ابلاغ وظایف هر یک ار لشکرها، سرتیپ هنینگ شونفلت، فرمانده لشکر دوم زرهی را که در قابلیت توان لشکر خود برای چنین کاری شک داشت، را با هماهنگی مانتویفل، خلع و با سرهنگ ماینهارت فون لوشرت کرد. البته لوتویتس خود نیز خوش بینی چندانی به نتیجه بخش بودن این عملیات نداشت. تهاجم در ناحیه آردن، آخرین تهاجم بزرگ آلمان در جنگ، صبح روز ۱۶ دسامبر سال ۱۹۴۴ آغاز شد. سپاه لوتویتس با تمرکز بر خط مقدمی به طول تنها ۱۸ کیلومتر، تنها یک هنگ پیاده نظام ایالات متحده را در
مقابل خود داشت. درحالی که پس از حرکت اولیه نسبتاً مناسب، لوتویتس تصور می کرد مهم ترین هدف او باستون است، فرماندهی عالی اعلام کرد اگر امکان تصرف سریع این شهر پدید نیامد، نیروهای زرهی می بایست آن را پشت سر بگذارند و به پیاده نظام متعاقب بسپارند و خود به پیشروی به سمت رود موز ادامه دهند. با این وجود تا شب ۱۸ دسامبر لوتویتس اصرار داد بوستونیه را محاصره و تمام سپاهش به آن حمله کند. مانتویتل، تحت فشار فرماندهی عالی، این درخواست را رد کرد و تنها اجازه یک حمله محدود را داد. در این حال لشکر دوم زرهی پس از عبور از شمال باستون، در روستای نوویل به سد محکم دفاعی آمریکایی ها برخورد کرد و متوقف شد. لوتویتس که می پنداشت توان آمریکایی ها بیش از حد در نظر گرفته شده است، خود شخصاً یک همه با پشتیبانی زرهی به این موضع را رهبری کرد. در مواجهه مقاومت شدید دشمن، تسخیر این روستا تا دو روز بعد، ۲۰ دسامبر، به طول انجامید و خسارت زیادی به لشکر دوم زرهی زد. دو لشکر دیگر هم عملکرد بهتری نداشتند. میل لوتویتس به همراهی لشکر سابق خود، این دو لشکر دیگر را تقریباً به حال خود رها کرده بود. تا این زمان لوتویتس سه روز از برنامه عملیاتی عقب افتاد
ه بود. بدین شکل دیگر امیدی برای سلطه پرسرعت بر بوستونیه باقی نماند. مدت این تأخیر آمریکایی ها مجموعاً ۱۸٬۰۰۰ نفر را در این شهر کوچکِ کمتر از ۴٬۰۰۰ نفری اما پراهمیت، مستقر کردند. لوتویتس مجموعاً ۴۵٬۰۰۰ نفر نیرو داشت اما طبق دستور، شب ۲۰ دسامبر لشکر فوکس گرنادیر خود را با تقویت نمودن با یک هنگ، مسئول حفظ محاصره باستون کرد و به دو لشکر دیگر فرمان به ادامه حرکت از شمال و جنوب آن داد. او که تصور می کرد حمله مستقیم به بوستونیه پر خسارت و زمان برخواهد بود، سعی کرد به گونه دیگری بر آن مسلط شود. بدین ترتیب دو افسر از ستاد سپاه ۴۷ زرهی به نزد فرمانده آمریکایی های در محاصره فرستاده شد تا با اغراق در توان آلمانی ها، ضرب الاجلی برای تسلیم به آن ها ابلاغ کنند. فرمانده آمریکایی با حالتی از طعنه و کنایه این ضرب الاجل را رد کرد. وقتی خبر این اتفاق به مانتویفل رسید موجب ناراحتی و برآشتفگی او از این کارِ بدون مجوزِ لوتویتس شد. به هر حال برای پر کردن «بلوف» او، از گروه ارتش ب و "لوفت وافه" تقاضای حداکثر پشتیبانی توپخانه و هوایی شد. گروه ارتش توپخانه ای نفرستاد؛ در حقیقت یخبندان جاده ها شش روز بود که اجازه رسیدن توپخانه خود لشکره