Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
هنر در سایه صلیب شکسته با عنوان کامل "هنر در سایه صلیب شکسته: مدال ها، نشان ها و سکه های آلمان نازی با گذری بر تاریخ سیاسی اجتماعی حکومت آدولف هیتلر"، عنوان کتابی ست مرجع که به صورت مستند و مصور در سال ۱۴۰۳ توسط انتشارات زرنوشت منتشر شده است. این کتاب که از نظر دسته بندی موضوعی در شاخه کتاب های هنری و در رده بندی دیویی: هنرهای کاربردی در فلزکاری (سکه شناسی، مدال)ها قرار دارد، به طور تخصصی و جامع به بررسی مدال ها، نشان ها و سکه های دوران حکومت نازی ها در آلمان می پردازد و ضمن معرفی اجمالی شخصیت های اصلی و تأثیر گذار در تشکیل و روند حزب و دولت نازی، هم گام با موضوع اصلی به چکیده ای از چگونگی و تاریخ تأسیس و وظایف سازمان ها و ارکان دولت رایش سوم و دیگر موضوعات مرتبط با این دوره آلمان پرداخته است. گردآوری و تدوین این اثر را میلاد درخشان، کارشناس ارشد تاریخ از دانشگاه تهران به عهده داشته است. موضوع. موضوع این اثر به عنوان اولین کتاب به زبان فارسی در زمینه معرفی تمامی مدال ها، نشان ها و سکه های دوران حکومت نازی ها محسوب می شود و با هدف نیاز مخاطب فارسی زبان و پر کردن خلأ موجود در منابع فارسی در ارتباط با تاریخ آلما
ن نازی و چگونگی استفاده نازی ها از ابزارهای هنری و فرهنگی و تبلیغاتی آن دوره گردآوری و به نگارش درآمده و برای نخستین بار به زبان فارسی در ایران به چاپ رسیده است. گزیده ای از رویدادهای تاریخی مرتبط و خاص همراه با تصاویر سلاح های انفرادی مورد استفاده ارتش، نیروهای نظامی و برخی سازمان ها و نمونه تمبرهای رایش پست از ویژگی های برجسته این کتاب است. از دیگر موضوعات قابل توجه گنجانده شده، منتخبی از تصاویر تبلیغاتی دوره رایش سوم است که دولت با چاپ و پخش آنها در قالب کارت پستال و پوستر، اهداف پروپاگاندای خود را تقویت می کرد. در زبان آلمانی از Kunst برای واژه هنر (Art) استفاده می کنند که برگرفته از فعل können به معنای بلد بودن یا توانستن است. با ظهور حزب نازی، هنر نیز مانند دیگر مفاهیم اجتماعی به ابزاری در جهت تبلیغ ایدئولوژی و پیشبرد اهداف سیاسی تبدیل شد و «هنر آلمانی» در برابر «هنر منحط» قرار گرفت.
شولامیت آلونی (؛ ؛ – ) سیاستمدار اهل اسرائیل بود. او بنیان گذار حزب راتس در اسرائیل بود و از سال ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۰ رهبر حزب میرتس، رهبر اپوزیسیون و همچنین از سال ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۳ وزیر آموزش و پرورش اسرائیل بود. او در سال ۲۰۰۰ بابت خدمات سیاسی-اجتماعی اش جایزه اسرائیل را از آن خود کرد. زندگی نامه. اوایل زندگی. شولامیت آدلر در جمهوری دوم لهستان به دنیا آمد. مادرش خیاط و پدرش نجار بودند که هر دو از خانواده های خاخام های لهستانی بودند. خانواده در کودکی به فلسطین تحت قیمومت بریتانیا مهاجرت کردند و آلونی در تل آویو بزرگ شد. او در طول جنگ جهانی دوم در حالی که والدینش در نیروی زمینی بریتانیا خدمت می کردند، به مدرسه شبانه روزی فرستاده شد. او در جوانی عضو جنبش جوانان سوسیالیست هاشومر هتزائیر و پالماخ بود. در طول جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل، او در مبارزات نظامی برای شهر قدیم اورشلیم شرکت داشت و توسط نیروهای اردن دستگیر شد. پس از تأسیس دولت اسرائیل، او با کودکان پناهنده کار کرد و به تأسیس مدرسه ای برای کودکان مهاجر همت گماشت. او در حین تحصیل در رشته حقوق در مدرسه ای هم تدریس می کرد. پس از ازدواج در سال ۱۹۵۲ با روون آلونی، بنیان گذار
اداره اراضی اسرائیل، او به کفر شمریاهو نقل مکان کرد. آلونی در سال ۱۹۵۹ به ماپای پیوست. او همچنین به عنوان وکیل فعالیت می کرد، یک برنامه رادیویی به نام "پس از ساعات کاری" را میزبانی می کرد که به مردم عادی اسرائیل مشاوره حقوقی می داد و ستون هایی برای روزنامه "یدیعوت اخرونوت" و هفته نامه "لائیشا" می نوشت. زندگی سیاسی. آلونی در سال ۱۹۶۵ در فهرست حزب همسویی و اتحاد، ائتلافی از «ماپایی» و «احدوت هعفودا»، به کْنِسِت پیوست و متعاقباً شورای مصرف کنندگان اسرائیل را تأسیس کرد که به مدت چهار سال ریاست آن را بر عهده داشت. او در سال ۱۹۷۳ از حزب همسویی و اتحاد خارج شد و جنبش حقوق شهروندی را تأسیس کرد که به «راتس» معروف شد. این حزب از اصلاحات انتخاباتی، جدایی دین از دولت و حقوق بشر حمایت می کرد و در انتخابات ۱۹۷۳ کْنِسِت سه کرسی به دست آورد. راتس در ابتدا با آلونی به عنوان وزیر وزیر سیار به دولت تحت رهبری حزب همسویی و اتحاد پیوست، اما آلونی در اعتراض به انتصاب اسحاق رافائل به عنوان وزیر ادیان، بلافاصله استعفا داد. «راتس» برای مدت کوتاهی با پیوستن نمایندهٔ مستقل آریه الیاف به جنبش حقوق مدنی یعاد مبدل شد، اما بلافاصله پس از آ
ن به وضعیت سابق خود بازگشت. آلونی در طول دهه ۱۹۷۰ تلاش کرد تا گفت و گوی مداوم با فلسطینیان را به امید دستیابی به یک راه حل صلح پایدار آغاز کند. در طول جنگ ۱۹۸۲ لبنان، او مرکز بین المللی صلح در خاورمیانه را تأسیس کرد. در آستانه انتخابات ۱۹۸۴، راتس با صلح اکنون و «اردوگاه چپ اسرائیل» (معروف به شِلی) متحد شد تا تعداد نمایندگان خود را در کْنِسِت به ۵ کرسی افزایش دهد. در سال ۱۹۹۲، او راتس را به اتحاد با شینویی و ماپام هدایت کرد تا حزب جدید میرتس را تشکیل دهد که تحت رهبری او در انتخابات آن سال ۱۲ کرسی به دست آورد. آلونی در زمان اسحاق رابین وزیر آموزش و پرورش شد اما پس از یک سال به دلیل اظهارات صریح خود در مورد مسائل مذهبی مجبور به استعفا گردید. او همچنین به عنوان وزیر آموزش و پرورش، از تورهای سازمان دهی شده دانش آموزان دبیرستانی اسرائیلی به اردوگاه های کار اجباری هولوکاست انتقاد کرد، به این دلیل که چنین بازدیدهایی جوانان اسرائیلی را به بیگانه هراسی های متجاوز و ملی گرا تبدیل می کند و مدعی شد که دانش آموزان «با پرچم های افراشته راهپیمایی می کنند، گویی برای فتح لهستان آمده اند». او کمی بعد مجدداً به عنوان وزیر ارتباط
ات و علوم و فرهنگ منصوب شد. پس از امضای توافق نامهٔ اسلو در سال ۱۹۹۳، آلونی احساسات خود را چنین ابراز کرد که این توافق ها نقطه عطف مثبتی در مقیاس تاریخی هستند: «احساس می کنم در ۲۹ نوامبر [تاریخ طرح سازمان ملل برای تقسیم فلسطین] هستیم؛ ما آن زمان نمی دانستیم به سمت چه چیزی می رویم، اما می دانستیم که به سوی روزهای بزرگ پیش می رویم.» پس از قتل عام ۲۹ مسلمان در الخلیل در شهر الخلیل کرانه باختری در ۲۵ فوریه ۱۹۹۴، که توسط باروخ گلدشتاین انجام شد، آلونی خواستار اخراج مهاجران یهودی از شهرک های اسرائیلی الخلیل شد. پس از انتخابات کْنِسِت در سال ۱۹۹۶، که در آن حزب مرتس سه کرسی خود را از دست داد، آلونی از رهبری مرتس کنار گذاشته شد و یوسی سرید به عنوان جانشین او به عنوان رهبر حزب انتخاب شد. او متعاقباً خود را از سیاست بازنشسته کرد. سال های آتی زندگی. در مصاحبه ای در سال ۲۰۰۲ در برنامهٔ "دموکراسی نو!"، ایمی گودمن روزنامه نگار آمریکایی از آلونی پرسید: «اغلب وقتی در ایالات متحده آمریکا مخالفتی علیه سیاست های دولت اسرائیل ابراز می شود، مردم اینجا یهودی ستیز خوانده می شوند. پاسخ شما به آن چیست؟» آلونی در پاسخ گفت: «این ترفندی
است که ما [اسرائیلی ها] استفاده می کنیم. وقتی کسی در اروپا از اسرائیل انتقاد می کند، پس ما هولوکاست را پیش می کشیم. وقتی در این کشور [ایالات متحده آمریکا] مردم از اسرائیل انتقاد می کنند، پس حتماً یهودی ستیز هستند… برخی نگرش اسرائیلی ها این است که ˈاسرائیل، کشور من است؛ چه درست چه اشتباهˈو آنها آماده نیستند انتقاد بشنوند.» آلونی یکی از اعضای هیئت مدیره سازمان «ییش دین» بود، سازمانی که در سال ۲۰۰۵ تأسیس شد و بر حقوق بشر در سرزمین های اشغالی فلسطین تمرکز دارد. زندگی شخصی. شولامیت آلونی با همسرش، روون آلونی، سه پسر داشت: همسرش «روون آلونی» در سال ۱۹۸۸ درگذشت. شولامیت آلونی خداناباور بود. جایزهٔ شولامیت آلونی. در سال ۲۰۱۸، جایزه شولامیت آلونی بنیان نهاده شد. این جایزه توسط بنیاد شولامیت آلونی، یک سازمان غیرانتفاعی که توسط گروهی از اعضای خانواده آلونی و متخصصان برجسته رسانه و فرهنگی برای این منظور ایجاد شده است، اعطا می شود. این جایزه که دارای یک بخش نقدی است هر سال در تئاتر یافا (معروف به تئاتر عبری-عربی) به سازندگان آثار فرهنگی (تئاتر، فیلم، شعر و نثر) به دو زبان عبری و عربی که آثارشان به ترویج حقوق بشر کمک کند،
اعطا می شود. نخستین دریافت کنندگان این جایزه در اولین دورهٔ آن، شامل رعنا ابوفریحه (جایزه فرهنگ عربی)، رناتا راز (جایزه فرهنگ عبری) و سامی میخائیل (جایزه یک عمر دستاورد) بودند. دریافت کنندگان جایزه دیگر عبارتند از آیات ابو شمیس برای فرهنگ عربی، و آخی نوعم نینی برای یک عمر دستاورد.
فلوریان هاوت-لابوردت (؛ زادهٔ ) نقشه خوان رالی اهل کشور فرانسه است. او در مسابقات رالی کمک راننده پیر لوئی لوبت بوده است.
رَباب عبدالمحسن الکاظمی (۲۸ اوت ۱۹۲۰ – دسامبر ۱۹۹۸) شاعر و جراح دندانپزشک عراقی بود. به هنگام مهاجرت پدرش در قاهره به دنیا آمد. در اوایل جوانی شعر سرودن را آغاز کرد و آن را در روزنامه های «الاهرام» و «کوکب الشرق» منتشر می کرد. در آخرین روزهای بیماری و گوشه گیری پدر شاعرش، با او زندگی کرد که در سال ۱۹۳۵ درگذشت، شعرهای پدرش را پس از مرگش در دیوانی جمع آوری کرد و مقدمهٔ آن را نوشت. زندگی و پیشه. رباب الکاظمی در قاهره در ۲۸ اوت ۱۹۲۰ به دنیا آمد. پدرش عبدالمحسن الکاظمی، شاعر عراقی بود که در سال ۱۸۹۹ به مصر مهاجرت کرد، تا زمان مرگش در آنجا زیست و به دلیل مواضع ملی گرایانه اش از عراقِ عثمانی گریخته بود. مادرش عایشه دختر فعال تونسی محمود احمد الحسین بود که برای فرار از استعمار فرانسه در تونس به مصر سفر کرد.پدربزرگ مادری او، محمود احمد التونسی، یکی از ملی گرایانی بود که در دورهٔ استعمار فرانسوی کشته شد. رباب با هزینهٔ وزارت آموزش و پرورش عراق در مدرسهٔ شاهدخت فوزیه در قاهره تحصیل کرد. مادرش در هفت سالگی او و پدرش را در پانزده سالگی از دست داد. رباب پدرش را همراهی کرد و از شعر او الهام گرفت. از اوایل جوانی شعر می سرود
و پدرش نمی خواست او در ادبیات فعالیت کند، اما او اصرار داشت که این کار را دنبال کند. بعدها پدرش او را تشویق نمود. رباب اشعار میهنی خود را در چندین روزنامه مصری مانند «الاهرام» و «کوکب الشرق» منتشر کرد. درگیر مسائل ملی شد. شعرهای پدرش را در مجموعه ای جمع آوری کرد و مقدمهٔ آن را نوشت که در سال ۱۹۷۸ چاپ شد. ویژگی شعر او قوت و غنای بیان بود و بیشتر اشعار او، میهنی و ملی گرایانه متأثر از پدرش بود که الگوی او به عنوان یک انسان و یک شاعر بود. او تمایلی به انتشار شعر و نثر خود نداشت. رباب الکاظمی با نویسندگان مشهور مصر آشنا شد، زیرا پدرش عبدالمحسن الکاظمی، روابط نزدیکی با شاعران داشت. در ژوئن ۱۹۳۵ برای شرکت در مراسم یادبود پدرش به بغداد دعوت شد و برای اولین بار از وطن اجدادش دیدن کرد. به قاهره بازگشت. در سال ۱۹۳۶ با حکمت احمد چادرچی، دیپلمات عراقی، ازدواج کرد. تحصیلات متوسطه خود را در ژوئن ۱۹۳۸ به پایان رساند. به دانشکدهٔ دندانپزشکی دانشگاه قاهره در سال ۱۹۴۶ پیوست و تحصیلات خود را در دانشگاه اسکندریه به پایان رساند. برای تکمیل تحصیلات خود در رشتهٔ دندانپزشکی به پاریس سفر کرد و در سال ۱۹۵۰ مدرک خود را گرفت. سپس در سال
۱۹۵۳ از دانشگاه جورج تاون در واشینگتن مدرک تخصصی در دندانپزشکی اطفال دریافت کرد.در اوت ۱۹۵۴، به همراه همسرش که به عنوان مدیر کل بخش عرب در وزارت امور خارجه عراق کار می کرد، به عراق رفت. او به عنوان دندانپزشک در بیمارستان دانشجویان منصوب شد و در سال ۱۹۵۵ به ریاست بخش دندانپزشکی اداره بهداشت معارف ارتقا یافت. شوهرش در ژوئیه ۱۹۵۴ به عنوان مستشار به سفارت عراق در تونس منتقل شد، بنابراین او را به آنجا همراهی کرد.در تونس، او به مدت چهار سال برای مداوای مجروحان انقلاب الجزایر داوطلب شد. او در فوریه ۱۹۶۲ با انتقال همسرش به عنوان وزیر مختار در دیوان وزارتخانه و پس از آن انتصاب به بازرس کل خدمات خارجه، به بغداد بازگشت. حکمت الجادرجی در اکتبر ۱۹۶۲ بازنشسته شد. در اکتبر ۱۹۶۴، رباب کاظمی به عنوان دندانپزشک در بیمارستان کودکان عرب در بغداد منصوب شد. او همچنین به نقاشی علاقه مند شد و نقاشی هایش تحت تأثیر مکتب ابزورد قرار گرفت. برخی از نقاشی های او در نمایشگاهی در لیل فرانسه در سال ۱۹۶۶ فروخته شد. بین سالهای ۱۹۶۷ و ۱۹۶۹، او به بیمارستان الیرموک در بغداد منتقل شد. در این سال، شوهرش به شدت بیمار شد و او مجبور شد برای معالجه ب
ه بریتانیا برود، اما در ژوئیه ۱۹۷۰ در لندن درگذشت. رباب کاظمی در همان سال به بغداد بازگشت، اما موقتاً فلج شد که مجبور شد به لندن برگردد و برای درمان و نزدیک شدن به پسرش که در آنجا زندگی می کرد، بماند. هنگامی که سلامتی او بهبود یافت، او چندین بار به کشورش، عراق سفر کرد، در هر دیدار، با خانواده و نویسندگان هم نسل خود ملاقات کرد، با آنها گفتگو کرد و رابطه خود را با آنها تقویت کرد. عبدالرحیم محمد اشعار و برخی از نوشته های منثور او را به نام «نامه ها یا جلسات» جمع آوری کرد و در کتاب خود با عنوان «رباب الکاظمی» در سال ۱۹۶۹ در نجف به چاپ رساند. شعر او در حدود هفتاد صفحه از این کتاب را شامل می شود و تاریخ اشعار به پیش از مرگ پدرش برمی گردد. رباب الکاظمی در دسامبر ۱۹۹۸ یا ژانویه ۱۹۹۹ در لندن درگذشت. مجموعهٔ کامل ادبی او پس از مرگش در سال ۲۰۰۰ از سوی دار الحکمه در لندن چاپ شد. زندگی شخصی. او با حکمت احمد الجادرجی/چادرچی (۱۹۱۲ – ۱۹۷۰) در سال ۱۹۳۶ ازدواج کرد. پسری به دنیا آورد که از روی نام پدرش، او را عبدالمحسن نامید. در سال ۱۹۴۷ دختری به دنیا آورد که او را لُبنا نامید.
مارک مارتی مورنو (زاده ۱ اکتبر ۱۹۶۶) یک نقشه خوان رالی اهل اسپانیا است. زندگینامه. او برای اولین بار در رالی قهرمانی جهان (WRC) به عنوان کمک راننده برای اوریول گومز در سال ۱۹۹۲ حضور پیدا کرد. در فصل 1999 ، او همکاری خود را با ژسوس پوراس و تیم کارخانه تیم رالی جهانی سیتروئن آغاز کرد. این ترکیب در تور دکورس ۱۹۹۹، پس از دیگر خودروی کیت سیتروئن سارا که توسط فیلیپ بوگالسکی هدایت می شد در رده دوم قرار گرفتند. پوراس و مارتی دو سال بعد اولین برد خود را در همان رویداد به دست آوردند. این اولین پیروزی سیتروئن سارا دبلیوآرسی از ۳۲ پیروزی جهانی رالی بود.
رالی مونت کارلو ۲۰۲۱ (همچنین به عنوان هشتاد و نهمین رالی اتومبیلرانی مونت کارلو شناخته می شود) یک رویداد اتومبیل رانی برای خودروهای رالی بود که طی چهار روز بین ۲۱ و ۲۴ ژانویه ۲۰۲۱ برگزار شد. این رالی هشتاد و نهمین دوره رالی مونت کارلو بود این رویداد همچنین اولین دور از مسابقات رالی قهرمانی جهان ۲۰۲۱، رالی قهرمانی جهان ۲ و رالی قهرمانی جهان ۳ بود. این رویداد در شهر گپ، اوت آلپ در بخش اتز-آلپ فرانسه برگزار شد. این رالی شامل ۱۴ مرحله ویژه بود که مسافت رقابتی را پوشش می داد.
ربه کا شوگر (؛ زادهٔ ) فیلم نامه نویس، آهنگساز، موسیقی دان، ترانه سرا، پویانما، تهیه کننده تلویزیونی، صداپیشه و کارگردان فیلم اهل ایالات متحده آمریکا است. او بیشتر به خاطر خلق سریال کارتونی استیون یونیورس در کارتون نت ورک شهرت دارد که او را به اولین فرد غیر باینری تبدیل می کند که به طور مستقل، سریالی را برای یک شبکه تلویزیونی خلق نموده است؛ پیش از آشکارسازی و اعتراف به جنسیت کوئیر، شوگر به عنوان اولین زنی مطرح بود که این کار را انجام داده است. تا سال ۲۰۱۳، شوگر نویسنده و هنرمند استوری بُرد در مجموعه تلویزیونی انیمیشن وقت ماجراجویی بود. کار او بر روی این دو سریال هفت نامزدی جوایز امی ساعات پربیننده را برای او به ارمغان آورده است. شوگر دوجنس گرا غیر باینری و بی جنسیت است، که از ضمایر she/her و they/them استفاده می کند. کوئیر بودن شوکر الهام بخش او در تاکیدش بر اهمیت نمایندگی دگرباشان جنسی در هنر، به ویژه در سرگرمی کودکان و نوجوانان بوده است. اوایل زندگی. شوگر در محلهٔ سیلگو پارک هیلز در سیلور اسپرینگ، مریلند بزرگ شد. او به طور همزمان در دبیرستان مانتگامری بلیر و مرکز هنرهای تجسمی دبیرستان آلبرت انیشتین تحصیل کر
د (جایی که در مسابقات بورسیهٔ ریاست جمهوری برای هنر به نیمه نهایی راه یافت و برنده جایزه معتبر هنرهای تجسمی ایدا اف. هایموویچ شهرستان مانتگامری شد) که هر دو در مریلند قرار دارند. هنگامی که در بلیر بود، او چندین کمیک (به نام «استریپ» برای روزنامه مدرسه شان تحت عنوان سلور چیپز) کشید که در مسابقه نوشتن و ویرایش انفرادی روزنامه مقام اول را برای داستان های مصور به دست آورد. «استریپ» از سال ۲۰۰۵ یک کمیک به چالش کشیدن خط مشی نمره دهی جدید در «مدارس دولتی شهرستان مونتگومری» را اجرا کرد. او سرانجام به مدرسه هنرهای تجسمی در نیویورک رفت. شوگر در رشته انیمیشن تحصیل کرد و در سال ۲۰۰۹ با مدرک کارشناسی هنرهای زیبا فارغ التحصیل شد. شوگر در دوران تحصیل در مدرسه هنرهای تجسمی، فیلم های انیمیشن کوتاهی از جمله "جانی نودل نک" (۲۰۰۸) را کارگردانی کرد. در سال ۲۰۰۹، او "مجردها" را نوشت و کارگردانی کرد، که در آن، یان جونز-کوارتی، همکار همیشگی اش، به عنوان دستیار انیماتور، دستیار جوهرزن و صداپیشه در این پروژه مشارکت کرد، در حالی که برادرش، استیون شوگر، به عنوان دستیار رنگ آمیزی همکاری کرد. او این فیلم را به عنوان پایان نامه خود ارائه ک
رد. به گفته راب، پدر شوگر، ربه کا شوگر و برادر کوچکترش استیون با چیزی که او «ظرافت طبع یهودی» می نامید، بزرگ شده اند و هر دو خواهر و برادر روشن کردن شمع حنوکا را با والدین خود از طریق اسکایپ مشاهده می کنند. زندگی شخصی. در فوریه ۲۰۱۶، یان جونز-کوارتی از طریق توییتر تأیید کرد که او و شوگر در یک رابطه عاشقانه بودند. در زمان انتشار توییت، این دو به مدت هشت سال با هم بودند. او افزود که آنها زمانی با هم آشنا شدند که شوگر در مدرسه هنرهای تجسمی در نیویورک بود. این دو هنرمند در ۴ دسامبر ۲۰۱۹ ازدواج کردند. در ژوئن ۲۰۱۶، شوگر در یک پانل کامیک-کان سن دیگو گفت که مضامین دگرباشان جنسی در "استیون یونیورس" تا حد زیادی بر اساس تجربه خود او به عنوان یک زن دوجنسه است. در مصاحبه ای در ژوئیه ۲۰۱۸ در ان پی آر، شوگر گفت که او به عنوان یک زن غیر باینری سریال "جواهرات" را خلق کرده است تا خودش را در قالب یک زن غیر باینری بیان کند. در اوت ۲۰۲۰، او گفت که «زن نیست» اما به دلیل شناخته شدن به عنوان اولین زنی که مستقلاً یک مجموعه تلویزیونی برای یک شبکه کارتون ساخته است، برای پنهان کردن این واقعیت احساس فشار کرده است. در اکتبر ۲۰۲۰، در آخری
ن کتاب مصور هنری "استیون یونیورس" شوگر گفت که دوست دارد هنگام نوشتن شخصیت های نمایش، تجربیات خود را «از طریق یک دیدگاه غیر باینری» در یک بافت و شرایط متفاوت قرار دهد. از سال ۲۰۲۲، شوگر با هر دو ضمایر "she/her" و "they/them" استفاده می شود. در مارس ۲۰۲۰، شوگر از دومین نامزدی سناتور برنی سندرز ریاست جمهوری حمایت کرد.
پنجاب () یک ناوچه بخار-بادبانی دارای چرخ های پارویی بود که برای نیروی دریایی هند تحت اداره کمپانی هند شرقی ساخته شد. این کشتی در کارخانه کشتی سازی بمبئی توسط کورسِت جی رستم جی و بر اساس طراحی الیور لاینگ ساخته شد. پس از به آب اندازی در ۲۱ آوریل ۱۸۵۴، در بمباران بوشهر طی جنگ ایران و انگلستان شرکت داشت. پس از ادغام نیروی دریایی هند در نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا، این کشتی به عنوان مازاد بر نیاز فروخته شد. "پنجاب" توسط مالک خطوط کشتیرانی جوک ویلیس خریداری شد، نام آن به The Tweed تغییر یافت و به طور کامل به کشتی بادبانی تبدیل شد. در ۱۸ ژوئیه ۱۸۸۸، کشتی در نزدیکی خلیج الگوا دچار سانحه و دکل های آن شکسته شد. کشتی به ساحل کشیده شد، اما در اثر طوفان بعدی به گل نشست و آسیب آن غیرقابل تعمیر تشخیص داده شد. ویلیس این کشتی را بسیار سریع می دانست. اگرچه "توئید" برای تجارت چای بیش از حد بزرگ بود، اما او سه کشتی کلیپر را بر اساس طراحی بدنه آن سفارش داد: "کاتی سارک"، "بلک ادر" و "هالووین". طراحی و ساخت. "پنجاب" یکی از دو ناوچه آخری بود که برای نیروی دریایی هند ساخته شد و خواهرکشتی آن، "Assaye"، نیز هم زمان ساخته شد. "پنجاب"
در مجموع کمی طولانی تر از "آسایی" بود و یک ماه دیرتر به آب انداخته شد. طراحی این کشتی به الیور لاینگ نسبت داده می شود، اما باور بر این است که از خطوط طراحی یک ناوچه قدیمی فرانسوی الهام گرفته شده است. استادکار کشتی ساز در این کارخانه، کورسِتجی روستومجی، پنجمین نسل از خانواده ای بود که این کارخانه را اداره می کرد و به ساخت کشتی های مستحکم و سریع شهرت داشت. این کشتی ها به طور کامل از چوب ساج مالابار ساخته شدند. هر کشتی دارای دو موتور کمکی بود که یک چرخ پارویی در هر طرف بدنه را به حرکت درمی آورد. اگرچه این سیستم امکان حرکت در برابر باد را فراهم می کرد، اما چرخ های پارویی هنگام استفاده از بادبان باعث کاهش سرعت کشتی می شدند. در این دوره، به دلیل هزینه بالا و دشواری تأمین زغال سنگ، معمولاً زغال را برای استفاده های موردی ذخیره می کردند. تجهیز کامل کشتی به دلیل انتظار برای دریافت موتورهای ارسالی از بریتانیا با تأخیر مواجه شد. در ۱ نوامبر، بمبئی درگیر یک طوفان شدید شد که سقف ساختمان ها را کند، پنج کشتی بادبانی، سه کشتی بخار و ۱۴۲ کشتی کوچک دیگر را به ساحل کوبید. "Assaye" در این طوفان بوسپریت خود را از دست داد، که در اث
ر برخورد به دیوارهای قلعه شکسته شد. تاریخچه در هند. در جنگ کریمه. فرمانده نخستین این کشتی، جان و. یانگ، در ۲ ژانویه ۱۸۵۵ فرماندهی آن را بر عهده گرفت. در این زمان، بریتانیا در جنگ با روسیه بود و کشتی مأمور شد که نیمی از هنگ دهم هوسارها را به کریمه منتقل کند تا در محاصره سباستوپول شرکت کنند. در شش روز، کشتی برای حمل ۲۵۰ اسب تجهیز شد. در ۹ ژانویه، به همراه ناوچه بخار "Aukland"، کشتی بخار "Victoria" و کشتی بادبانی "Sultan" که باقی هنگ را حمل می کرد، به سوی سوئز حرکت کرد. یک گروه دیگر از کشتی ها شامل "Queen", "Precursor", "Earl of Claire", "Earl Grey" و "Jessica" نیز بخشی از هنگ دوازدهم لانسرها را از بمبئی منتقل کردند، در حالی که بخش دیگری از این هنگ توسط "Assaye" و "Semiramis" از مانگالور حمل شد. "پنجاب" به عنوان یک کشتی سریع شناخته شد و مجبور بود برای هماهنگ شدن با دیگر کشتی ها، بخشی از بادبان های خود را ببندد و از نیروی بخار استفاده نکند. فرمانده یانگ و افسر اول، ستوان وورسلی، در گزارش های جنگی به دلیل کارآمدی خود در عملیات حمل ونقل ذکر شدند. در جنگ ایران و انگلیس. در ۱۱ مه، فرمانده مونتریو به عنوان فرمانده منص
وب شد، اما چون او همچنین مسئول امور بندری بود، فرماندهی عملی به ستوان الکساندر فولرتون واگذار شد. "پنجاب" بخشی از یک ناوگان ۹ کشتی جنگی به فرماندهی دریاسالار سر هنری لیک بر عرشه "Assaye" بود که مأموریت داشت نیرویی را در خلیج هلیله پیاده کند تا در جنگ ایران و انگلیس شرکت کند. شش کشتی بخار و ۲۳ کشتی بادبانی نیز برای انتقال ۵۶۷۰ سرباز، ۳۷۵۰ غیرنظامی، ۱۱۵۰ اسب و ۴۳۰ گاو بارکش به این عملیات اختصاص داده شدند. نیروی اصلی در حدود ۱۰ نوامبر از بمبئی حرکت کرد و در ۲۴ نوامبر به سایر نیروها در نزدیکی بندر عباس پیوست. نیروها در ۶ دسامبر تحت پوشش آتش توپخانه کشتی های جنگی در ساحل پیاده شدند. عملیات به دلیل کمبود قایق های پیاده سازی توپخانه و حیوانات با مشکلاتی مواجه شد، اما در مدت دو روز، یک پایگاه ساحلی ایجاد شد و نیروها به سمت روستا و قلعه ریشهر، در فاصله ۴٫۵ مایلی، پیشروی کردند. جنگ به صورت خانه به خانه ادامه یافت، اما نیروهای ایرانی در ۹ دسامبر از روستا عقب نشینی کردند. صبح روز بعد، حمله به بوشهر آغاز شد. کشتی های جنگی تا حد ممکن به ساحل نزدیک شدند تا شهر را گلوله باران کنند، اما در زمان عقب نشینی، برخی از کشتی ها به د
لیل جزر و مد به گل نشستند. توپخانه مدافعان عموماً قدرت کمتری داشت، اما برخی از کشتی های نزدیک آسیب دیدند. پرچم بریتانیا در ساعت ۵:۳۰ عصر بر فراز اقامتگاه برافراشته شد و فرماندار بوشهر و زندانیان مهم به عرشه "پنجاب" منتقل شدند. "پنجاب" و "Assaye" سپس به بمبئی بازگشتند. در مسیر بازگشت، خبری مبنی بر تجمع ۳۰۰۰ نیروی ایرانی برای حمله به پایگاه کیش دریافت شد. دو کشتی مسیر خود را تغییر دادند و نیروی گردآمده را گلوله باران کردند. سپس، زندانیان به "Assaye" منتقل شدند و "پنجاب" برای دفاع از کیش باقی ماند. شورش هند در ۱۸۵۷. در طول شورش هند (۱۸۵۷), "پنجاب" نیروهایی را برای سرکوب یک مستعمره شورشی جابه جا کرد. بخشی از خدمه این ناوچه در مأموریت های زمینی شرکت کردند. بین ۲۵ مه تا ۱۴ ژوئن، کشتی در کلکته برای دستگیری آخرین نواب اوده، واجد علی شاه، فعالیت داشت و در ۲۲ نوامبر ۱۸۵۷، از شهر داکا در برابر نیروهای شورشی محافظت کرد. بازسازی و تغییر نام به "توئید". در سال ۱۸۶۲، نیروی دریایی تصمیم گرفت که هر دو کشتی "پنجاب" و "Assaye" را جایگزین کند. در ۸ فوریه، "Punjaub" و در ۳۱ مارس، "Assaye" به سوی انگلستان حرکت کردند. پس از رسیدن،
مشخص شد که این کشتی ها برای نیروی دریایی سلطنتی مازاد بر نیاز هستند و در سال ۱۸۶۳ به مالک جدید، جان «جوک» ویلیس، فروخته شدند. ویلیس، تاجر برجسته کشتی رانی و بنیان گذار شرکت جان ویلیس و پسران در لندن بود که با نام «خط کشتی رانی جوک ویلیس» نیز شناخته می شد. جوک ویلیس "آسایی" را با سود فروخت و "پنجاب" را به یک کلیپر تبدیل کرد. او موتورهای کشتی را از آن خارج کرده و نام آن را به "The Tweed" تغییر داد که برگرفته از رود توئید در زادگاهش، برویک شر در مرز اسکاتلند و انگلستان بود. همچنین، برای این کشتی یک مجسمه جدید در جلوی کشتی طراحی شد که شخصیت "Tam O'Shanter" از شعر رابرت برنز را نشان می داد. این کلیپر جدید، به همراه "Assaye" و "Cospatrick"، در ماه مه ۱۸۶۴ توسط دولت بریتانیا برای کابل گذاری تلگراف در خلیج فارس استخدام شد. جوک ویلیس سپس "The Tweed" را به یکی از ماهرترین افسرانش، کاپیتان ویلیام استوارت، سپرد که توانست بهترین عملکرد را از این کشتی بگیرد. از سال ۱۸۶۳ تا ۱۸۷۷، "The Tweed" سفرهای متعددی بین لندن و مستعمرات انجام داد، رکوردهایی را شکست و سود زیادی برای شرکت به ارمغان آورد.
لوئیزا نوی باوئِر (؛ زادهٔ ) سیاستمدار و نویسنده و کنشگر جنبش اقلیمی اهل آلمان است. او یکی از سازمان دهندگان اصلی اعتصاب مدارس برای اقلیم در آلمان است، کشوری که این جنبش در آن معمولاً تحت نام فرعی «جمعه ها برای آینده» شناخته می شود. او از یک سیاست اقلیمی حمایت می کند که با توافق پاریس مطابقت داشته و حتی از آن پیشی می گیرد و مهار رشد را تأیید کند. نوی بائر یکی از اعضای اتحاد اتحاد ۹۰/سبزها و جوانان سبز است. او در سال ۲۰۲۵ کتابی تحت عنوان "اگر شجاع باشیم چه؟" منتشر کرد. زندگی نامه. نوی باوئر در هامبورگ متولد شد و کوچک ترین عضو خانواده ای متشکل از چهار خواهر و برادر است. مادرش پرستار است. مادربزرگش داگمار ریمتسما (متولد ۱۹۳۳ به نام دوشیزگی داگمار فون هانیش) چند سالی همسر فایکو ریمتسما مالک امپراتوری سیگار ریمتسما بود و در جنبش ضدهسته ای دهه ۱۹۸۰ مشارکت داشت. او ذهن لوئیزا نوی باوئر را نسبت به مشکلات اقلیمی حساس کرد و سهم خود را از شرکت تعاونی دی تاگس تسایتونگ به او بخشید. دو تن از سه خواهر و برادر بزرگ تر نوی بائِر در لندن زندگی می کنند. دخترعموی او کارلا ریمتسما نیز یک فعال اقلیمی است. نوی باوئر در محلهٔ ایزربر
ووک هامبورگ بزرگ شد و دیپلم دبیرستان خود را در سال ۲۰۱۴ در گومنازیوم ماریون-دونهوف در محله ثروتمندنشین بلانکنز به پایان رساند. در سال پس از فارغ التحصیلی، او برای یک پروژه کمکی توسعه در تانزانیا مشارکت داشت و در یک مزرعهٔ کشاورزی ارگانیک در انگلستان کار کرد. در سال ۲۰۱۵ تحصیل در رشته جغرافیا را در دانشگاه گوتینگن آغاز کرد. او یک ترم را هم در خارج از کشور و در کالج دانشگاهی لندن گذراند و بورسیه تحصیلی از دولت آلمان و بنیاد هاینریش بل، وابسته به اتحاد ۹۰/سبزها دریافت کرد. نوی باوئر در سال ۲۰۲۰ تحصیلات خود را با مدرک کارشناسی علوم به پایان رساند. نوی باوئر از سال ۲۰۱۶ سفیر جوانان سازمان مردم نهاد ONE بوده است. او همچنین برای بنیاد حقوق نسل های آینده، 350.org، بنیاد جایزه زیست صحیح کارزار "بدون سوخت های فسیلی" و پروژه گرسنگی فعال بود. با کارزار "محروم کنید! پول خود را بیرون بکشید!" دانشگاه گوتینگن را مجبور به توقف سرمایه گذاری در صنایعی کرد که با زغال سنگ، نفت یا گاز درآمد کسب می کنند. لوئیزا نوی باوئر سازمان دهنده و سخنگوی اولین اعتصاب مدارس برای اقلیم در ۱۴ دسامبر ۲۰۱۸ بود که از هشتگ رسانه ای #جمعه برای آینده ن