Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
را نماتوفیتون (Nematophyton) «گیاه رشته ای» نامید و با شدت زیاد این موضوع را انکار کرد که او هرگز آن را یک درخت دانسته است. علی رغم این تلاش های سیاسی برای تغییر نام این جنس، قوانین نام گذاری گیاه شناسی به این معنی است که نام «پروتوتاکسیتس»، هر چند از نظر معنایی نامناسب، امروزه همچنان مورد استفاده قرار می گیرد. علیرغم شواهد بسیار زیاد مبنی بر رشد این جاندار در خشکی، تفسیر کاروترز مبنی بر اینکه این یک جلبک دریایی غول پیکر است، تنها یک بار، در سال ۱۹۱۹، زمانی که آرتور هری چرچ () پیشنهاد کرد که کاروترز برای رد احتمال قارچ بودن آن خیلی سریع بوده است، زیر سوال برد. فقدان هیچ شخصیت تشخیصی برای هر گروه موجود، ارائه یک فرضیه محکم را دشوار می کرد؛ این فسیل یک راز مرموز و موضوع بحث باقی ماند. تا اینکه در سال ۲۰۰۱، پس از ۲۰ سال تحقیق، فرانسیس هوبر، از موزه ملی تاریخ طبیعی در واشینگتن دی سی، مقاله ای را منتشر کرد که مدت ها انتظارش را می کشیدیم و سعی می کرد پروتوتاکسیتس را به جای آن قرار دهد. مقاله، بر اساس ریخت شناسی آن، نتیجه گرفت که پروتوتاکسیتس یک قارچ است. این ایده با ناباوری، انکار و بدبینی شدید پذیرفته شد، اما شواه
د بیشتری برای تأیید آن در حال ظهور است. در سال ۲۰۰۷،تحلیل ایزوتوپی توسط تیمی از جمله هوبر و کوین بویس () از دانشگاه شیکاگو به این نتیجه رسید که پروتوتاکسیتس یک قارچ غول پیکر است. آنها محدوده بسیار متغیری از مقادیر نسبت های ایزوتوپ کربن را در طیف وسیعی از نمونه های پروتوتاکسیتس شناسایی کردند. خودپروردگی ها (جاندارانی مانند گیاهان و جلبک ها که از طریق فتوسنتز امرار معاش می کنند) که در یک زمان زندگی می کنند از همان منبع کربن (یعنی اتمسفر) استفاده می کنند. از آنجایی که جانداران یک نوع ماشین شیمیایی مشابهی دارند، آنها این ترکیب جوی را با یک ایزوتوپ کربن ثابت منعکس می کنند. به نظر می رسد نسبت ناسازگار مشاهده شده در پروتوتاکسیتس نشان می دهد که جاندار با فتوسنتز زنده نمی ماند و تیم بویس استنباط کردند که جاندار از طیف وسیعی از بسترها تغذیه می کند، مانند بقایای هر جاندار دیگر در نزدیکی آن. با این وجود، اندازه بزرگ جاندار به شبکه گسترده ای از نخینه های زیرزمینی نیاز دارد تا کربن آلی کافی برای انباشته شدن زیست توده لازم به دست آید. ساختارهای ریشه مانند معمولاً به عنوان ریزومورف های () پروتوتاکسیتس تعبیر شده اند و می توان
ند از امکان انتقال مواد مغذی توسط جاندار در فواصل بزرگ برای حمایت از بدن بالای زمین خود پشتیبانی کنند. سایر تحقیقات اخیر نشان داده اند که پروتوتاکسیتس نشان دهنده یک بسته بالارونده از جگرواشان است، اما این تفسیر دارای مشکلات اساسی است. یک جنس مشابه، نماتاسکتوم ()، همچنین از لوله های نواری و منشعب در بسته های محوری تشکیل شده است. به نظر می رسد این یک قارچ است. در سال ۲۰۲۱، گرگوری رتالاک () گونه های جدید "پروتوتاکسیتس" "هانگری" را از مرحله داریویلین عضو دریاچه داگلاس () اردویسین میانه از سنگ آهک ()در سد داگلاس ()، تنسی توصیف کرد که نشان دهنده اولین ظهور شناخته شده از جنس پروتوتاکسیتس است. در حالی که در برخی از مطالعات منشأ اردویسین این جنس ذکر شده است، با اشاره به مطالعه رتالاک، دیان ادواردز ()، دیرین گیاه شناسی اظهار داشت: «وقتی ویژگی های تشخیصی وجود نداشته باشند، چنین مواد آلی تکه تکه ای می توانند به اشتباه تفسیر شوند، که منجر به انتساب های غیرقابل قبول می شود». نلسون و بویس (۲۰۲۲)، با اشاره به مطالعه رتالاک، عنوان نمودند که اولین ظهور این جنس در سیلورین پسین بوده است. مقاله ای در سال ۲۰۲۲ پیشنهاد کرد که پروتو
تاکسیتس یک ریزومورفقارچی پیچیده است تا یک ساختار بلند و راست. به جای رشد کاملاً عمودی، احتمالاً الگوی رشد متنوع تری از جمله گسترش افقی و زیرزمینی را نشان می دهد. عملکرد اصلی آن ممکن است توزیع مجدد آب، مواد مغذی و اکسیژن در میان بوم سازگان زمینی اولیه باشد که بقا و گسترش پوشش گیاهی را در محیط های فقیر از مواد مغذی تسهیل می کند. با تشکیل شبکه های انتقال بزرگ، پروتوتاکسیتس می توانست نقش مهمی در اتصال تکه های جدا شده از زندگی گیاهی، هوادهی بافت های زیرسطحی، و افزایش دسترسی به منابع در مناظر با پوشش گیاهی کم دوره دوونین اولیه داشته باشند. زمینه بوم شناسی. تیم تحقیقاتی دانشگاه شیکاگو پروتوتاکسیتس را به عنوان ساختاری بدون شاخه و ستونی بازسازی کرده است. این بلندترین موجود زنده در زمان خود بود. در مقایسه، گیاه معاصر کوکسونیا () تنها به ۶ سانتی متر ارتفاع می رسید و خود بر فراز «جنگل های خزه ای» که در زیر آن رشد می کردند می پرداخت و بی مهرگان تنها حیات چند سلولی ساکن در خشکی بودند. پروتوتاکسیتس می توانست از ساختار ستونی بلند آن برای پراکندگی هاگ استفاده کنند. از طرف دیگر، اگر پروتوتاکسیتس دارای ساختارهای فتوسنتزی باشند،
ارتفاع می تواند توانایی آن را درگرفتن نور افزایش دهد. وجود زیست مولکول که اغلب با جلبک ها مرتبط است ممکن است نشان دهد که پروتوتاکسیتس توسط جلبک های همزیست یا انگلی پوشیده شده اند، که در اصل آن را به یک گلسنگ بزرگ تبدیل می کند، یا حتی نشان می دهد که خود جلبک است. با این حال، تنوع در نسبت ها در امضای ایزوتوپی () بین نمونه های پروتوتاکسیتس نشان می دهد که دگرپروردگی است. نخینه پروتوتاکسیتس با هجوم به بافت گیاهان آوندی فسیل شدند. به نوبه خود، شواهدی از حیواناتی وجود دارد که در پروتوتاکسیتس زندگی می کنند: پیچ و خم های لوله هایی در داخل برخی از نمونه ها پیدا شده است که قارچ دوباره در حفره ها رشد می کند، که منجر به این گمانه زنی می شود که انقراض پروتوتاکسیتس ممکن است به دلیل چنین فعالیتی ایجاد شده باشد. با این حال، شواهدی از گمانه های بندپایان در پروتوتاکسیتس از دوونین پسین و پیشین یافت شده است، که نشان می دهد جاندار میلیون ها سال از استرس خسته کننده جان سالم به در برده است. به طرز جالبی، گمانه ها در پروتوتاکسیتس مدت ها قبل از ایجاد ساقه چوبی معادل ساختاری توسط گیاهان ظاهر شدند و این احتمال وجود دارد که حفره ها در ز
مان فرگشت به گیاهان منتقل شوند. پروتوتاکسیتس در اواخر دوونین منقرض شدند، زیرا گیاهان آوندی به شکوفایی رسیدند.
لورتا گورگنی دانِغیان (؛ ) ایران شناس اهل ارمنستان است. زندگی نامه. وی در ۴ اوت ۱۹۳۷ در تبریز به دنیا آمد. بین سال های ۴۶–۱۹۴۴ در مدرسه کوشش-داوتیان تهران تحصیل نمود. در سال ۱۹۴۶ همراه خانواده به ارمنستان مهاجرت نمود. در ۱۹۶۰م دانشکدهٔ خاورشناسی دانشگاه دولتی ایروان را به پایان رساند. از سال ۱۹۶۱ در انستیتو خاورشناسی فرهنگستان ملی علوم ارمنستان فعالیت می کند. در ۱۹۶۳م در پژوهشگاه خاورشناسی جمهوری ارمنستان به کار پرداخت. در ۱۹۷۱م از رسالهٔ دکتری خود با نام اثر «آراکل داوریژتسی منبع تاریخ دورهٔ صفویهٔ ایران در قرن ۱۷م» دفاع کرد. آثار. از آثارش:
زنان در ترینیداد و توباگو به زنانی اطلاق می شود که در ترینیداد و توباگو متولد شده اند، زندگی می کنند یا اهل این کشور هستند. بسته به اینکه زنان از کدام جزیره می آیند، ممکن است به ترتیب زنان ترینیدادی یا زنان توباگویی نامیده شوند. زنان در ترینیداد و توباگو در صنایع و مشاغل مختلفی از جمله مالکان کسب وکارهای کوچک، «وکلاء، قضات، سیاست مداران، کارمندان دولتی، روزنامه نگاران و کالیپسیونیستها» برجسته هستند. زنان همچنان در حوزه های «خدمات خانگی، فروش و برخی صنایع سبک» غالب هستند. با شرکت در نسخه کارناوال ترینیداد و توباگو، زنان ترینیدادی و توباگویی «جنسیت قاطعانه» خود را نشان می دهند. برخی از آن ها همچنین در فرقه های به اصطلاح آفرو-مسیحی و مدیریت «انجمن های چرخشی اعتباری غیررسمی سو-سو» فعال بوده اند. نقش های جنسیتی در ترینیداد و توباگو عمدتاً تحت تأثیر میراث های مردسالاری و استعمار قرار دارد. باتیست معتقد است که دیدگاه های تاریخی نژاد و استعمار به گونه ای بر فرهنگ ترینیدادی تأثیر می گذارند که اغلب از مطالعات فمینیستی غربی خارج می شوند. «نظریه جنسیتی کارائیب باید با محدودیت های مردسالاری در همان زمانی که با برچسب های ا
ستعمار و امپریالیسم مواجه می شود، دست و پنجه نرم کند.» عملکردهای جنسیتی در ترینیداد و توباگو سه فضای متمایز را اشغال می کنند: فیزیکی، اجتماعی و فرهنگی. باتیست استدلال می کند که فضاهای فیزیکی و عمومی یک «کلاژ پساستعماری ذات گرایانه» را نمایان می کنند که در آن عملکردها توسط اجتماعی سازی نقش های جنسیتی بر اساس دیدگاه های بسیار ذات گرایانه مردان و زنان تعریف شده اند. بسیاری از فضاهای عمومی تصاویر آفریقایی، عمدتاً از نیجریه و غنا، را نمایش می دهند زیرا این کشورها هنوز نزدیک ترین متحدان سیاسی و فانوس های فرهنگی ترینیداد و توباگو هستند. این فضاهای اجتماعی در مواجهه با کشوری که با افزایش نرخ جرم و جنایت علیه زنان دست و پنجه نرم می کند، راه خروجی فراهم می کنند. آموزش. به طور متوسط، از سطوح ابتدایی تا عالی آموزشی، دختران نسبت به پسران در ترینیداد و توباگو عملکرد بهتری داشته یا میزان ثبت نام بیشتری داشته اند. این الگو در حدود ۲۰ سال گذشته مشاهده شده است. در مدارس ابتدایی، دختران نرخ ترک تحصیل و تکرار کمتری داشتند و در امتحان SEA در سال ۱۹۹۷ نمرات بالاتری نسبت به پسران کسب کردند. در سال ۲۰۱۵، تقریباً دو سوم از بهترین دان
ش آموزان در آزمون ورودیه دوم (SEA) و CAPE دختران بودند. در مدارس متوسطه، با وجود این که بیشتر مدارس متوسطه بر اساس یک سیستم طبقه بندی شده از حیث اعتبار سازماندهی شده اند، دختران به طور مداوم در آزمون های داخلی و ملی نسبت به پسران عملکرد بهتری داشتند (تا سال ۱۹۹۷). به ویژه، دختران احتمال بیشتری داشت که در آزمون شرکت کنند و در سراسر کارائیب، نتایج CXC بالاتری در انگلیسی، تاریخ و مطالعات اجتماعی به دست آوردند. نرخ ثبت نام زنان در مؤسسات آموزش عالی بالاست—در حدود ۶۵ درصد از کل دانشجویان ثبت نام شده در دانشگاه هند غربی، پردیس سنت آگوستین در سال های ۲۰۰۹/۲۰۱۰ زن بودند. اقتصاد. زنان به طور کلی از حقوق قانونی مشابه مردان، از جمله حقوق اشتغال، آموزش و ارث بری برخوردار بودند. هیچ قانونی یا مقرراتی وجود ندارد که پرداخت برابر برای کار برابر را الزامی کند. در حالی که پرداخت برابر برای مردان و زنان در خدمات عمومی قاعده بود و نه استثنا، هم دولت و هم سازمان های غیردولتی به تفاوت های قابل توجه در پرداخت حقوق بین مردان و زنان در بخش خصوصی، به ویژه در کشاورزی، اشاره کرده اند. مشارکت نیروی کار. تا سال ۲۰۱۶، ۶۰٪ از زنان ترینیدادی
در نیروی کار شرکت داشتند، در مقایسه با ۸۱٪ مشارکت مردان. به طور تاریخی، نرخ مشارکت نیروی کار زنان در ترینیداد و توباگو کمتر از نرخ مشارکت مردان بوده است. در طول دو دهه گذشته (۱۹۹۰–۲۰۱۰)، این اختلاف بین این نرخ ها کاهش یافته است. پس از رکود اقتصادی دهه ۱۹۸۰ که نرخ مشارکت نیروی کار به ۵۵٫۶ درصد کاهش یافت، این نرخ در دهه گذشته حدود ۶۲ درصد باقی مانده است. اندازه نیروی کار طی سال ها افزایش یافته است، از ۴۸۰٬۰۰۰ نفر در سال ۱۹۸۷ به ۶۱۹٬۰۰۰ نفر در سال ۲۰۱۰ رسیده است — نرخ رشد متوسط سالانه ۱٫۱ درصد. با وجود این که مردان همچنان غالب هستند، سهم زنان در نیروی کار به طور پیوسته افزایش یافته و از ۳۱٫۸ درصد در سال ۱۹۸۰ به ۴۱٫۴ درصد در سال ۲۰۱۰ رسیده است.
ماریا اسپیروپولو (تلفظ: /ˌspɪrəˈpu:lu:/؛ یونانی: Μαρία Σπυροπούλου)؛ زادهٔ ) فیزیکدان ذرات یونانی است. او استاد فیزیک شانگ-یی چِن در مؤسسه فناوری کالیفرنیا (کلتک) می باشد. زندگی نامه. ماریا اسپیروپولو مدرک کارشناسی خود را در رشته فیزیک از دانشگاه ارسطو تسالونیکی در سال ۱۹۹۳ دریافت کرد و در سال ۲۰۰۰ با انجام آزمایش CDF از دانشگاه هاروارد موفق به اخذ مدرک دکترا شد. در پایان نامه دکتری خود، او برای اولین بار در برخورددهنده های هادرونی از یک روش تحلیل آزمایش کور نوآورانه برای جستجوی شواهدی از ابرتقارن استفاده کرد. این کار او بخش بزرگی از فضای پارامتری که انتظار می رفت ذرات ابر متقارن در آن ظاهر شوند را حذف کرد. در فاصله سال های ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۳، اسپیروپولو به عنوان پژوهشگر انریکو فرمی در دانشگاه شیکاگو به ادامه آزمایش CDF پرداخت و از امضای انرژی عرضی گمشده برای جستجوی ابعاد اضافی و ابرتقارن استفاده کرد. در سال ۲۰۰۴، او به عنوان دانشمند پژوهشگر در آزمایش سیم لوله فشرده میونی به سرن نقل مکان کرد. از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۸، او به عنوان هماهنگ کننده گروه تحلیل فیزیک سیم لوله فشرده میونی در جستجوی ابرتقارن و سایر پدیده های فرات
ر از مدل استاندارد فعالیت داشت. او تا سال ۲۰۱۲ به عنوان فیزیکدان ارشد پژوهشگر در سرن مشغول به کار بود و از سال ۲۰۰۹ استاد فیزیک مؤسسه فناوری کالیفرنیا بوده است. او به همراه دانشجویش کریس روگان و همکارانش مائوریتزیو پیرینی و ژوزف لیکن، مجموعه جدیدی از متغیرهای سینماتیکی («تیغ») را برای کشف و توصیف فیزیک جدید در LHC ابداع کردند. اسپیروپولو در آزمایش های برخورددهنده تواترون و برخورددهنده بزرگ هادرونی سرن با نقش های پیشرو در تحقیق و توسعه آشکارسازها و ماشه ها، عملیات و دستاوردهای مهم در جستجوی ماده تاریک و سایر فیزیک های جدید از جمله کشف بوزون هیگز فعالیت داشته است. در سال ۲۰۱۴، او برنامه ای را برای بررسی و به کارگیری ابزارهای محاسبات کوانتومی و هوش مصنوعی به منظور تسریع اکتشافات در فیزیک ذرات پرانرژی و سایر علوم حوزه ای آغاز کرد. در سال ۲۰۱۷، او به همراه کلتک، ای تی اندتی، آزمایشگاه فرمی و آزمایشگاه پیش رانش جت، اتحادیه فناوری های کوانتومی و شبکه ها و فناوری های کوانتومی هوشمند (IN-Q-NET) را تأسیس کرد که یک برنامه تحقیقاتی مشارکت عمومی-خصوصی چند مؤسسه ای است و نتایج قابل توجهی در زمینه تحقیق و توسعه پایه در حوزه
های علم و فناوری اطلاعات کوانتومی با تأکید بر شبکه های کوانتومی داشته است. جدیدترین نتایج این پروژه در سال ۲۰۲۰ منتشر شد و شامل پیشرفته ترین دقت در انتقال کوانتومی حالت های کوانتومی زمان-باینری و عملیات بدون وقفه می باشد. این پروژه همچنین اولین مدل سازی نظری را شامل می شود که ناقص بودن تنظیمات واقعی را در نظر گرفته و با داده ها مقایسه می کند و به طور کلی اولین سیستم یکپارچه از این نمونه های اولیه با نظارت خودکار، سیستم های جمع آوری داده و تحلیل داده های بی درنگ همتراز با پروژه های فیزیک انرژی بالا (HEP) وزارت انرژی آمریکا است. از سال ۲۰۱۸، اسپیروپولو به عنوان پژوهشگر اصلی پروژه کانال های ارتباطات کوانتومی برای فیزیک بنیادی (QCCFP) فعالیت دارد که توسط برنامه QuantISED دفتر فیزیک انرژی بالا وزارت انرژی ایالات متحده پشتیبانی می شود. دستاوردهای این پروژه شامل اولین نمایشگاه آزمایشگاهی از دورنوردی کوانتومی کرم چاله ای قابل عبور با استفاده از پردازنده کوانتومی سیکامور گوگل می باشد. اسپیروپولو هماهنگ کننده کمیته EPP2024 آکادمی ملی علوم است. او به عنوان رئیس کمیته مشورتی فیزیک فرمیلب، عضو هیئت مشورتی فیزیک انرژی بال
ا به وزارت انرژی ایالات متحده و بنیاد ملی علوم، رئیس انجمن فیزیک بین المللی و عضو کمیته سیاست فیزیک انجمن فیزیک آمریکا و رئیس هیئت علمی کلتک خدمت کرده است. او عضو مرکز فیزیک اسپن است و در هیئت مشورتی انجمن تعالی محاسباتی فیزیک انرژی بالا فعالیت دارد. او در ماه مه ۲۰۱۷ در کنگره دربارهٔ برنامه بودجه فیزیک انرژی بالا وزارت انرژی برای سال مالی ۲۰۱۸ شهادت داد و برای مشارکت در گروه مطالعات علوم دفاعی ۲۰۲۰–۲۰۲۱ مؤسسه تحلیل های دفاعی (IDA) که توسط دارپا حمایت می شود، انتخاب شد.
ناتالی ام. باتالیا (؛ زادهٔ ) استاد نجوم و اخترفیزیک در دانشگاه کالیفرنیا، سانتا کروز است. او پیش از این به عنوان اخترشناس پژوهشی در بخش علوم فضایی مرکز تحقیقات ایمز ناسا فعالیت می کرد و در مأموریت کپلر، اولین مأموریت قادر به یافتن سیارات هم اندازه زمین در اطراف ستاره های دیگر، سمت های رهبر تیم علمی (۲۰۱۰–۲۰۱۲)، دانشمند مأموریت (۲۰۱۲–۲۰۱۶) و دانشمند پروژه (۲۰۱۶–۲۰۱۸) را بر عهده داشت. قبل از پیوستن به ناسا، باتالیا استاد فیزیک و نجوم در دانشگاه ایالتی سن خوزه بود (۲۰۰۲–۲۰۱۲). زندگی نامه. باتالیا در منطقه خلیج سانفرانسیسکو بزرگ شد و در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی تحصیل کرد. اگرچه او ابتدا در رشته بازرگانی تحصیل می کرد، اما پس از اینکه فهمید پدیده های روزمره مانند تداخل لایه های نازک (علت ظاهر شدن رنگین کمان در حباب های صابون و گودال های روغنی) را می توان به صورت ریاضی توصیف کرد، به فیزیک تغییر رشته داد. در دوران کارشناسی، او به عنوان طیف نگار ستاره ای فعالیت می کرد و ستاره های شبیه به خورشید را مطالعه می کرد. پس از فارغ التحصیلی با مدرک کارشناسی فیزیک، او دکترای اخترفیزیک را از دانشگاه کالیفرنیا، سانتا کروز دریافت
کرد و یک دوره فوق دکترا را در ریو دو ژانیرو، برزیل به پایان رساند. دختر باتالیا به نام ناتاشا باتالیا نیز اخترشناس است. این دو دانشمند در پروژه هایی همکاری می کنند که سیارات فراخورشیدی کشف شده توسط تلسکوپ فضایی جیمز وب را کشف و توصیف می کنند. حرفه. در سال ۱۹۹۷، ویلیام بوروکی باتالیا را به تیم علمی اضافه کرد و او کار بر روی نورسنجی گذر را آغاز کرد. او از مرحله طراحی و تأمین بودجه در مأموریت کپلر مشارکت داشته و به عنوان یکی از محققان همکار اصلی، مسئول انتخاب بیش از ۱۵۰۰۰۰ ستاره تحت نظارت تلسکوپ بود. او اکنون به طور نزدیک با اعضای تیم در مرکز تحقیقات ایمز همکاری می کند تا سیارات قابل سکونت را از داده های مأموریت کپلر شناسایی کند. او تحلیل هایی را رهبری کرد که منجر به کشف کپلر-۱۰بی در سال ۲۰۱۱ شد، اولین سیاره سنگی تأیید شده خارج از منظومه شمسی. در نوامبر ۲۰۱۷، مؤسسه علمی تلسکوپ فضایی ۱۳ برنامه را برای علم انتشار زودهنگام اختیاری مدیر (DD-ERS) در تلسکوپ فضایی جیمز وب انتخاب کرد. از مجموع ۴۶۰ ساعت رصد تخصیص یافته، پروژه باتالیا با عنوان «برنامه علم انتشار زودهنگام جامعه سیارات فراخورشیدی گذری» ۸۶٫۹ ساعت دریافت کرد
که بیشترین سهم در بین تمام برنامه های DD-ERS در تلسکوپ فضایی جیمز وب بود. این ساعات رصد برای استفاده در پنج ماه اول عملیات تلسکوپ اختصاص یافته است. باتالیا ابتکار اخترزیست شناسی UC سانتا کروز را رهبری می کند، یک ابتکار مشترک و بین رشته ای که به مطالعه منشأ، تکامل و توزیع حیات در جهان اختصاص دارد. پس از پرتاب موفقیت آمیز تلسکوپ فضایی جیمز وب در سال ۲۰۲۱، باتالیا و تیمی از محققان شواهد غیرقابل انکاری از وجود دی اکسید کربن در جو یک سیاره فراخورشیدی یافتند. این تیم از تلسکوپ فضایی جیمز وب برای رصد سیاره ای به جرم زحل به نام WASP-39b استفاده کردند که بسیار نزدیک به یک ستاره شبیه به خورشید در فاصله حدود ۷۰۰ سال نوری از زمین می چرخد. باتالیا به همراه مارک کلامپین، مدیر بخش اخترفیزیک ناسا، و استیون ال. فینکلستاین، استاد نجوم دانشگاه تگزاس در آستین، در سال ۲۰۲۲ در برابر کمیته علوم، فضا و فناوری مجلس نمایندگان، زیرکمیته فضا و هوانوردی شهادت دادند. باتالیا و تیم علم انتشار زودهنگام سیارات فراخورشیدی گذری JWST در سال ۲۰۲۳ از تلسکوپ فضایی جیمز وب برای شناسایی بخار آب در جو WASP-18b و تهیه نقشه دمایی این سیاره هنگام عبور
از پشت ستاره میزبان و ظهور مجدد از آن استفاده کردند. سخنرانی ها. باتالیا در سال ۲۰۱۶ سخنرانی «سیاره ای برای گلدیلاکس» را در تاک ات گوگل ارائه داد. او در سال ۲۰۱۹ سخنرانی «از جهان های گدازه ای تا جهان های زنده» را در اهداف رخنه ارائه داد.
جدماعت اس عنخ () یک زن مصری اهل شهر تِبِس (تِبِس امروزی) بود که در اواسط قرن نهم پیش از میلاد درگذشت. او یک زن و نوازنده معمولی از طبقه متوسط بود. گمان می رود که تابوت کارتونیج او حدود ۲٬۸۵۰ سال پیش در ساحل غربی رود نیل دفن شده باشد. تابوت و مومیایی بانو جدماعت اس عنخ بخشی از مجموعه دائمی موزه سلطنتی انتاریو در بخش «گالری های آفریقا: مصر» است. تابوت توسط دکتر چارلز تریک کرلی، اولین مدیر موزه، در اوایل قرن بیستم وصول و به موزه سلطنتی انتاریو آورده شد. قابل ذکر است که کارتونیج جدماعت اس عنخ یکی از بهترین آثار حفظ شده از دوره خود است. زندگی. در کارتونیج او نام شوهرش به صورت پا-عنخ-عنتف ذکر شده است که به معنای «زندگی متعلق به او» است. در سال ۲۰۰۹، گیل گیبسون، معلم موزه سلطنتی انتاریو و مصرشناس، و استفانی هولوکا، تکنسین در بیمارستان کودکان ناخوش در تورنتو (در روزهای همایش محققان در ۷ نوامبر)، شواهدی برای تأیید این نظریه ارائه کردند که پاعنخ عن آمون، مومیایی نمایش داده شده در مؤسسه هنر شیکاگو شوهر جدماعت اس عنخ بوده است. گیبسون اشاره کرد که شمایل نگاری روی دو تابوت بسیار شبیه به هم هستند و پا-عنخ-عنتف شکل کوتاه قاب
ل قبولی از پاعنخ عن آمون خواهد بود. استفانی هولوکا خاطرنشان کرد که اسکن هایی که او انجام داد نشان داد که «ویژگی هایی در شیوهٔ مومیایی سازی این دو شخص وجود دارد که در هر دو مشابه است». اسکن انجام شده توسط استفانی هولوکا همچنین نشان داد که بعید است که جدماعت اس عنخ فرزندی داشته باشد زیرا استخوان شرمگاهی او کاملاً سالم بود. دکتر پیتر لوین، متخصص اطفال در بیمارستان کودکان ناخوش در تورنتو و محقق در زمینه دیرین آسیب شناسی تیمی را رهبری کرد که استفانی هولوکا بخشی از آن بود، و اشاره کرد که ممکن است جدماعت اس عنخ نابارور بوده باشد. او پیشنهاد می کند که به عنوان یک زن متأهل در سن خود (در تصاویر اسکن ها، جوش خوردن استخوان و ساییدگی دندان ها نشان می دهد که سن او در حدود ۳۰ تا ۳۵ سال بوده است) برای اکثر زنان مصری مرسوم بود که پیش از رسیدن به این سن چندین فرزند داشته باشند. مرگ. سی تی اسکن های انجام شده بر روی بدن جدماعت اس عنخ (در سال های ۱۹۷۸ و ۱۹۹۴) نشان می دهد که او احتمالاً بر اثر آبسه دندان فوت کرده است، که پس از سرباز کردن و خروج چرکِ آبسه ممکن است به عفونت کشنده خون منجر شده باشد. نتایج اسکن تورم فک فوقانی چپ او را
نشان می دهد و یک تصویر سه بعدی در داخل جمجمه او یک آبسه دندانی به قطر تقریباً یک اینچ را نشان می دهد که ناشی از یک دندان پیش بالایی در سمت چپ بیمار است. این احتمال وجود دارد که آبسه چندین هفته قبل از پاره شدن وجود داشته و عفونت به استخوان فک بالا سمت چپ او سرایت کرده باشد، زیرا اسکن نشان داد که استخوان دارای سوراخ های کوچکی است. علاوه بر این، اسکن های با وضوح بالا، ردهایی را روی استخوان فک نشان می دهند که گمان می رود در نتیجه تلاش های ناموفق برای تخلیه آبسه باشد. پس از مرگ، احشاء درونی بدن او از طریق یک برش مورب در ناحیه رباط کشاله ران خارج شده است. پنج بسته بسته بندی شده با کتانی که احتمالاً حاوی اندام های مومیایی شده او هستند در درون حفره بدن او وجود داشت. قلب او در قفسه سینه دیده نشد و احتمالاً در یکی از این بسته ها قرار داده شده بود. پایین تنه او با پارچه پر شده است. برش مومیایی کردن او دوخته نشده است اما با یک صفحه فلزی پوشانده شده است. بسته بندی های او حاوی چندین بلاگردان در جلوی شکم است: آنها به شکل یک سوسک سرگین غلتان (اسکراب) هستند. سینه ای به شکل شاهین، سرگین غلتان بالدار، صفحهٔ گرد خورشید یا اورائ
وس. و یک ستون جد.
هبه عبدالله الزهرانی مشهور به میلا الزهرانی (۲۲ آوریل ۱۹۹۰) بازیگر سعودی است که فعالیت هنری خود را از سال ۲۰۱۷ با حضور در سریال «بزهکاری» آغاز کرده است، سپس با شرکت در چندین سریال تلویزیونی و فیلم بلند درام نقش آفرید. زمانی که در سال ۲۰۱۹ در فیلم «کاندیدای کامل» به کارگردانی هیفا المنصور ایفای نقش کرد، توجه بیشتری به او جلب شد و نامزد دریافت جایزه رسمی از جشنواره فیلم ونیز شد. میلا الزهرانی با نقش های گوناگون و چشمگیر خود را به عنوان یکی از برجسته ترین بازیگران عرصهٔ سینمای عرب در دههٔ ۲۰۲۰ ثابت کرده است. زندگی و پیشه. میلا الزهرانی با نام اصلی هبّه عبدالله الزهرانی متولد ۲۲ آوریل ۱۹۹۰ در ریاض است.نام اصلی او هَبّه است، به دلیل عشق و تشویق شدیدش به باشگاه فوتبال آ.ث. میلان باعث شد برخی او را با نام باشگاه صدا کنند، بنابراین نامش را تغییر داد، در نهایت آن نام کوتاه شد و به «میلا» تبدیل شد. فعالیت هنری خود را از سال ۲۰۱۷ با حضور در سریال «بزهکاری» آغاز کرد اما بیشترین شهرت او پس از حضور در سریال «دختران مشت زنی» بود. میلا الزهرانی در ابتدای فعالیت هنری خود مورد حمایت خانواده خود قرار گرفت و به همین دلیل شروع به
ارائهٔ آثار بیشتری کرد، از جمله سریال «شِیر چت» با هم بازی شدن با فایز المالکی که در سال ۲۰۱۸ به نمایش درآمد و پس از آن موفقیت های او ادامه یافت. سپس در سریال «العاصوف» که در سال ۲۰۱۹ با حضور ناصر القصبی پخش شد، بازی کرد. اولین کار او در سینما فیلم «کاندیدای ایده آل» در سال ۲۰۲۰ بود. میلا الزهرانی در ادامهٔ آثار خود در دههٔ ۲۰۲۰ از جمله سریال «عود اشعار» ، «یک میلیارد ریال» ، «بیوتی کلینیک» و «قربانیان حلال» را در سال ۲۰۲۰ ارائه کرد. او در سال ۲۰۲۱ قسمت دوم سریال «وقتی ماه کامل می شود» را ارائه کرد. او در سال ۲۰۲۲ در سریال های «گمشده» و «دمیدن» و سپس در سال ۲۰۲۳ در سریال «کلاس لندن» شرکت کرد. در سال ۲۰۲۴ در سریال «نقشهٔ ب» و «مداد» شرکت کرد. میلا الزهرانی در بسیاری از جشنواره های هنری عربی و بین المللی از جمله هفتاد و پنجمین مراسم جوایز امی ۲۰۲۳ در لس آنجلس شرکت کرد که با ظاهر متمایز خود در این مراسم، توجهات را به خود جلب کرد. میلا همچنین در مراسم جوی اَواردز در ریاض که بزرگ ترین مراسم تجلیل از ستارگان در خاورمیانه محسوب می شود، شرکت کرد و در آنجا روی فرش قرمز درخشید و حضور پررنگ خود را به نمایش گذاشت. او در
همین مراسم نامزد دریافت جایزه بهترین بازیگر زن در ردهٔ سریال شد. میلا در عرصه سینما با ابراز افتخار از حضور خود در فیلم «الهامور ح. ع» که جوایز متعددی را کسب کرد، از تیم کاری و موفقیت بزرگ آنها تجلیل کرد. فیلم «هوبال» که میلا الزهرانی در سال ۲۰۲۴ در آن حضور داشت، توانست در چهارمین دورهٔ جشنواره بین المللی فیلم دریای سرخ که در دسامبر ۲۰۲۴ برگزار شد، جایزهٔ تماشاگران العُلا برای بهترین فیلم عربستانی را از آن خود کرد. پس از نمایش، درآمد آن در صدر باکس آفیس عربستان قرار گرفت. «هوبال» برای اولین بار در جریان فعالیت های چهارمین جشنواره بین المللی فیلم دریای سرخ در سال ۲۰۲۴ به نمایش درآمد. نمایش آن در سینماهای عربستان در ۷ دسامبر ۲۰۲۴ آغاز شد. «هوبال» اولین فیلم عربستانی است که در منطقهٔ نئوم فیلمبرداری شده است که تنوع جغرافیایی و محیطی در این کشور را برجسته می کند. زندگی شخصی. میلا الزهرانی سال ها پس از شهرتش برای اولین بار از دخترش تالا رونمایی کرد و توضیح داد که زود، در ۱۹ سالگی ازدواج کرده است و پس از ورودش به عرصهٔ بازیگری دخترش را به دنیا آورده است. قدش ۱٫۶۰ سانتیمتر است.
کامیل کالیسون (متولد حدود ۱۹۸۳) یک کتابدار بومی، آرشیودار، دانشگاهی، و فعال فرهنگی بومی است که عضو قبیله تسسکیه (کرو) از ملت تاهلتان در آنچه امروزه به عنوان بریتیش کلمبیا، کانادا شناخته می شود، می باشد. او در حال حاضر کتابدار دانشگاهی در دانشگاه دره فریزر در ابوتسفورد است. کالیسون مدافع حقوق مردمان بومی و دانش است، به ویژه که این حقوق با موسسات GLAM تلاقی می کنند. کالیسون به عنوان یک مدافع حقوق مردم بومی و دانش آنها فعالیت می کند، به ویژه در زمینه هایی که این حقوق با مؤسسات GLAM (گالری ها، کتابخانه ها، آرشیوها و موزه ها) تلاقی پیدا می کند. او به طور فعال در انجمن های حرفه ای محلی، ملی و بین المللی مرتبط با نیازهای کتابداری و اطلاعاتی مردم بومی مشارکت دارد و در نقش خود به عنوان هم رهبری ائتلاف ملی دانش و زبان بومی (NIKLA) فعالیت می کند. کالیسون در سال ۲۰۰۳ مدرک کارشناسی خود را در رشته انسان شناسی را از دانشگاه بریتیش کلمبیا دریافت کرد. و در سال ۲۰۰۵ موفق به کسب مدرک کارشناسی ارشد در رشته کتابداری و اطلاعات (MLIS) با تمرکز بر اقوام نخستین شد. او تحت راهنمایی دکتر جین جوزف، کتابدار بنیان گذار کتابخانه Xwi7xwa، آ