Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ملاک و مستغلات ایالات متحده را به خود اختصاص می دهد. توسعه حفاظت معمولاً در مناطق مسکونی روستایی، خارج از شهر یا حومه شهر اعمال می شود، اگرچه کاربردهای شهری کمی نیز دارد (دویل ۴). اگرچه انواع مختلفی از توسعه های حفاظتی وجود دارد، اما همه آنها چندین ویژگی مشترک دارند. تمام پروژه های عمرانی دارای زمین های حفاظتی هستند که یا توسط یک سازمان حفاظتی نگهداری می شوند یا توسط یک حق ارتفاق حفاظتی محافظت می شوند. این توسعه ها باید نظارت مستمر بر بخش حفاظت شدهٔ قطعه زمین داشته باشند. دوم اینکه، توسعه، منطقه حفاظت شده را تأمین مالی می کند. سوم، هر توسعه ای با بررسی ویژگی ها و منابع اکولوژیکی زمین آغاز می شود. سپس می توان در مورد محل ساخت و ساز و مناطقی که نیاز به حفاظت دارند، تصمیم گرفت. در نهایت، این تحولات همچنین از ویژگی های طراحی متنوعی برای کاهش برخی از تأثیرات منفی ذاتی توسعه استفاده می کنند. مثال ها شامل سیستم های مدیریت آب های سطحی با تأثیر کم و طراحی منظر است. انواع. میلدر چهار تکنیک اصلی توسعه حفاظت را که در ایالات متحده یافت می شود، ذکر می کند. او دو مورد اول را در کنار هم به عنوان دارای فلسفه «حفاظت همراه با ت
وسعه» دسته بندی می کند. حفاظت هدف اصلی است و توسعه وسیله ای برای رسیدن به آن هدف. دو نوع اخیر ذیلِ شعارِ «توسعه همراه با حفاظت» قرار می گیرند. این دو نوع پروژه از طریق توسعه دهندگان خصوصی انجام می شوند که هدفشان سودآوری در پایان روز است، اما به شیوه ای «دوستدار محیط زیست». جدول ۱ خلاصه ای عالی از تکنیک های مختلف توسعه حفاظت ارائه می دهد. پروژه های خریدار حفاظت. در این شرایط، یک سازمان متولی زمین، ملک را خریداری می کند و مناطق مهم اکولوژیکی را تحت پوشش حق ارتفاق حفاظتی قرار می دهد. سپس زمین، به همراه حق ارتفاق، به یک خریدارِ حامیِ محیط زیست فروخته می شود. خریدار نمی تواند روی حق ارتفاق ساخت و ساز کند، اما می تواند روی بخش باقی مانده و بدون محافظ، این کار را انجام دهد. این تکنیک معمولاً منجر به ساخت چند خانه در یک قطعه زمین می شود که منجر به توسعه کم تراکم می شود. طبق مطالعه ای که توسط میلدر و کلارک انجام شده است، ۹۸٫۴ درصد از کل زمین ها تحت حفاظت قرار می گیرند که بالاترین میزان در بین چهار نوع توسعه حفاظتی است. پروژه های حفاظتی و توسعه محدود. پروژه های حفاظت و توسعه محدود (CLDP) نوعی از توسعه هستند که اغلب توس
ط متولیان زمین و گاهی اوقات توسط توسعه دهندگان یا مالکان زمین که به حفاظت از محیط زیست اهمیت می دهند، انجام می شوند. املاک و مستغلات برای فروش در بازار آزاد توسعه داده می شوند و سود حاصل از آن برای تأمین مالی حفاظت از زمین های اطراف استفاده می شود. میلدر و کلارک دریافتند که ۹۳٫۵ درصد از کل مساحت زمین تحت این نوع توسعه محافظت می شود. مطالعات اخیر انجام شده در مورد اثربخشی طرح های توسعه پایدار (CLDP) در حفاظت، احیا و مدیریت منابع در معرض خطر، نشان می دهد که این طرح ها در مقایسه با طرح های توسعه متعارف و طرح های تفکیکی حفاظتی، به طور قابل توجهی مؤثرتر هستند. زیرمجموعه های حفاظت. تقسیم بندی های حفاظتی نوعی از توسعه هستند که «بخش عمده ای از سایت را به عنوان زمین حفاظتی کنار می گذارند» و مسکن را در بخش باقیمانده خوشه بندی می کنند. خانه ها در قطعاتی کوچک تر از حد معمول ساخته شده اند، به این معنی که تراکم ساختمان به حداکثر مجاز تعیین شده توسط منطقه بندی نزدیک می شود. برخلاف پروژه های حفاظتی و توسعه محدود، انجمن مالکان خانه، زمین حفاظت شده را مدیریت می کند. این انجمن ها ممکن است فاقد دانش باشند و اهداف متفاوتی در مورد
مدیریت اراضی داشته باشند، که ممکن است منجر به حفاظت نه چندان مطلوب شود. در نتیجه این و عوامل دیگر، یک مطالعه نشان داد که به طور متوسط تنها ۵۷٫۱٪ از کل مساحت زمین از توسعه محافظت می شود. پروژه های توسعه برنامه ریزی شده با محوریت حفاظت. پروژه های توسعه برنامه ریزی شده با محوریت حفاظت، پروژه های توسعه ای در مقیاس بزرگ هستند که در مناطق حومه شهر و خارج از شهر یافت می شوند. مقیاس پروژه ها به این معنی است که می توان از زمین های وسیعی محافظت کرد. آنها معمولاً تراکمی نزدیک به حداکثر منطقه بندی شده دارند و ترکیبی از انواع مسکن و کاربری های زمین را نشان می دهند. درصد حاصل از زمین های حفاظت شده ۷۱٫۳ است. یک جامعه حفاظتی (یا توسعه حفاظتی) یک مدل ترکیبی از توسعه زمین در حوزه املاک و مستغلات و حفاظت است که شامل مناطق حفاظت شده و سکونتگاه های انسانی می شود و هدف اصلی آن نجات قطعات بزرگ زمین از تخریب اکولوژیکی است. این زمین می تواند زمین جنگلی، زمین کشاورزی، زمین مرتع یا هر نوع زمین دیگری باشد که نیاز به محافظت در برابر توسعه با تأثیر بالا دارد. این مدل با سایر مدل های منطقه حفاظت شده متفاوت است، زیرا جوامع انسانی را به جای
جابجایی آنها به خارج از طبیعت، در طبیعت ادغام می کند و به همین دلیل تحت عنوان منطقه حفاظت شده رده بندی مناطق حفاظت شده اتحادیه بین المللی حفاظت از طبیعت اتحادیه بین المللی حفاظت از اتحادیه بین المللی حفاظت از طبیعت قرار می گیرد. این مدل نشان دهنده تعادلی جدایی ناپذیر بین مردم و طبیعت است و می تواند فعالیت های انتفاعی مانند جوامع مسکونی، باشگاه های خصوصی یا فعالیت های صنعتی در مقیاس کوچک را در شرایطی که حفاظت مداوم یا احیای اکولوژیکی یک منطقه را تضمین می کند، حفظ کند.
یک نوشیدنی شعله ور یک کوکتل یا نوشیدنی مخلوط دیگر است که حاوی الکل با درصد بالا و قابل اشتعال است که قبل از مصرف مشتعل می شود. الکل ممکن است بخشی جدایی ناپذیر از نوشیدنی باشد یا به صورت یک لایه نازک روی سطح نوشیدنی شناور شود. شعله ها عمدتاً برای ایجاد حس و جلوه های دراماتیک هستند. با این حال، در ترکیب با برخی مواد، طعم نوشیدنی تغییر می کند. برخی طعم ها تقویت می شوند و این فرایند ممکن است طعم کبابی را به برخی نوشیدنی ها منتقل کند. تاریخچه. در حالی که الکل به طور تاریخی هم به عنوان نوشیدنی مصرف شده و هم به عنوان سوخت برای آتش استفاده می شود، تاریخ پیدایش اولین نمونه از یک نوشیدنی الکلی شعله ور نامشخص است. بسیاری از دستور العمل های سنتی غذا، الکل شعله ور را به عنوان یک فرایند یا مادهٔ کلیدی در خود جای داده اند. این روش پخت معمولاً به عنوان فلامبه شناخته می شود. موز فاستر، گیلاس جوبیلی، بمب آلاسکا، کرپ سوزت، استیک دایان و کوک او وین چند غذای شناخته شده هستند که از این روش برای ایجاد طعم های پیچیده در غذا و در مورد همه موارد به جز مورد آخر، اجرای نمایشی در کنار میز غذا استفاده می کنند. در دوران ویکتوریا، پودینگ ها
ی بخارپز شعله ور به یک سنت غذایی تبدیل شدند. نوشیدنی های اولیه. در اواسط دهه ۱۸۰۰، یک سالن معمولی مشروبات پایه ای مانند ویسکی، برندی یا جین سرو می کرد. برای ایجاد یک تنوع و طعم شیرین تر، ممکن بود کمی شکر به نوشیدنی اضافه شود. برای مناسبت های خاص و بسته به در دسترس بودن مواد، انواع پانچ، تادی، اگ ناگ، گروگ یا شراب های گرم، به خصوص در رویدادهای اجتماعی، ارائه شود. جایی بین حداقل دهه ۱۶۰۰ و ۱۸۶۰، مردم شروع به روشن کردن الکل روی آتش کردند. کوکتل بلیزر آبی. اولین راهنمای راهنمای متصدی بار که توسط جری توماس نوشته شده و در سال ۱۸۶۲ منتشر شد، شامل دستور تهیه اولین کوکتل شعله ور، یعنی «بلو بلیزر» است. این کتاب، "چگونه نوشیدنی ها را مخلوط کنیم"، توضیح می دهد که چگونه یک تادی داغ تهیه شده با اسکاتش را به یک «جریان شعله ور از مایع آتشین» تبدیل کنیم:۱۹۷. بلیزر آبی.(از دو لیوان بزرگ دسته دار با روکش نقره استفاده کنید) «بلو بلیزر» نامی بسیار خوش آوا یا کلاسیک ندارد، اما طعم آن برای کام بهتر از آن چیزی است که به گوش می رسد. ناظری که برای اولین بار به یک هنرمند با تجربه نگاه می کند که این نوشیدنی را ترکیب می کند، به طور طبیعی
به این نتیجه می رسد که این نوشیدنی نکتار پلوتو است تا باکوس. مبتدیان در مخلوط کردن این نوشیدنی باید مراقب باشند که خود را نسوزانند. برای مهارت یافتن در پرتاب مایع از یک ماگ به دیگری، لازم است که مدتی با آب سرد تمرین کنند. این کوکتل به طور برجسته در درام روزنامه نگاری تاریخی ساموئل فولر، "پارک رو" (۱۹۵۲)، به نمایش درآمد. ایمنی. بارها به دلیل عدم رعایت قوانین آتش نشانی و به خطر انداختن مشتریان به دلیل بی احتیاطی، تعطیل شده اند. متصدیان بار نیز از نوشیدنی های شعله ور دچار سوختگی شده اند. بارتندینگ ماهرانه. هنر تهیه نوشیدنی های مختلط با سبک و جذابیت، به جای صرفاً ریختن آرام از بطری، به عنوان بارتندینگ ماهرانه شناخته می شود. کمی جذابیت، مانند یک چرخش یا پرتاب سریع بطری، روش نسبتاً رایجی است که بارتندرها برای تحت تأثیر قرار دادن مشتریان و بهبود تجربه نوشیدن استفاده می کنند. با این حال، تهیه یک نوشیدنی شعله ور برای یک مشتری نمایانگر سطح بالاتری از جذابیت است. بارها و کلوپ های شبانه ای که در این سبک بارمن داری تخصص دارند، معمولاً به همین خاطر شهرت پیدا می کنند و مردم به اندازه نوشیدنی ها برای تماشای نمایش به این مکا
ن ها مراجعه می نمایند. پیچ و تاب پرتقال شعله ور. پوست بیشتر مرکبات، به ویژه پرتقال و لیمو، حاوی روغن های فرار قابل اشتعال است. زمانی که یک برش پوست بر روی یک نوشیدنی در بالای شعله، مانند شعله یک کبریت یا فندک، فشرده می شود، اسپری حاصل از آن از شعله عبور کرده و کمی کاراملی می شود و جلوه ای درخشان ایجاد می کند. هر تغییر در طعم جزئی است، اما عمل ایجاد اسپری روغن پرتقال بیشتر از اینکه یک مزیت آشپزی باشد، یک نمایش است. این تکنیک می تواند هر زمان که در یک دستور نوشیدنی نیاز به طعم مرکبات باشد، انجام شود؛ با این حال، نوشیدنی هایی با طعم های قوی تر برای این کار بهتر از نوشیدنی های ملایم هستند. از آنجا که پس از فشردن، پوست دور لبه لیوان مالیده می شود و سپس در نوشیدنی قرار می گیرد، بهتر است از میوه های بسیار تمیز استفاده شود. همچنین، هرچه میوه تازه تر باشد، روغن بیشتری در پوست آن وجود خواهد داشت. پوستهای آتشین میوه ها. یک لیمو، لیمو ترش یا پرتقال کوچک به دو نیم تقسیم شده، توخالی می شود و سپس معمولاً درون یک کاسه تیکی زینتی پر از مشروبات الکلی مخلوط و آب میوه ها (مانند یک کوکتل گروهی "کاسه عقرب") شناور می شود، یا به ساد
گی درون یک اسنیفر بزرگ برندی قرار می گیرد. مقدار کمی رام با غلظت بالا (۴۵٪ ABV یا بیشتر) سپس درون پوست توخالی ریخته شده و به دقت آتش زده می شود. قرار دادن یک حبه قند درون پوسته از دو جهت مفید است. اول، به عنوان فتیله عمل می کند تا شعله بهتری ارائه دهد و دوم، وزن پوست را افزایش می دهد و به جلوگیری از واژگون شدن آن به داخل نوشیدنی کمک می کند. حبه قند کاراملی شده اگر خیلی بد نسوزد، قابل خوردن است. یک پوست میوه با شکر شعله ور نیز می تواند برای ارائه یا به تأخیر انداختن روشن کردن شات های شعله ورروی یک نوشیدنی قرار گیرد. همچنین می توان از یک برش کوچک میوه یا پوست به جای نصف مرکبات استفاده کرد، به ویژه اگر برش به منظور گاز زدن پس از نوشیدن الکل باشد؛ ظرف های کوچک نسوط نیز می توانند استفاده شوند. آبسنت. آبسنت به طور سنتی طبق آیین فرانسوی تهیه می شود، که در آن حبه های قند به آرامی با ریختن یا چکاندن آب یخ بر روی حبه ها در آبسنت حل می شوند؛ ترکیب آب با اسانس های آبگریز در آبسنت باعث می شود که نوشیدنی کدر شود، یا به اصطلاح "لوش" گردد. در حالی که این روش سنتی تهیه شامل شعله نیست، آبسنت یک مشروب بسیار قابل اشتعال است و بن
ابراین برای استفاده در کوکتل های شعله ور مناسب است. یک آیین جایگزین، آیین بوهمی (چک) است که شامل آتش می شود، اما (مستقیماً) خود نوشیدنی را مشتعل نمی کند. به جای حل کردن آرام قند با آب سرد، حبه قند در آبسنت غوطه ور شده و آتش زده می شود. این باعث می شود که شکر کاراملی شده به داخل آبسنت بچکد که طعم آن را به طور قابل توجهی تغییر می دهد. این آیین آتش زا یک اختراع مدرن است که در دهه ۱۹۹۰ به وجود آمد و در ابتدا به منظور منحرف کردن توجه ها از این واقعیت بود که آبسنت های چکه ای آن زمان اغلب فقط ودکایی با غلظت بالا با رنگ و طعم مصنوعی بودند. با این حال، طبیعت آتش بازی این آیین باعث شده است که حتی با بهبود کیفیت چنین آبسنت هایی، محبوبیت آن ادامه یابد. الکل های مورد استفاده. بسیاری از مشروبات مختلف و ترکیب های آن ها می توانند به عنوان مواد اولیه در یک نوشیدنی شعله ور استفاده شوند. به طور نظری، هر نوشیدنی با ۴۰٪ الکل (معادل خلوص ۸۰) یا بیشتر قابل اشتعال است، اگرچه برای تولید شعله ای پایدار حداقل به ۵۰٪ (معادل خلوص ۱۰۰) نیاز است. این لیست فقط شامل مشروباتی است که در منابع معتبر رسانه های اصلی ذکر شده اند. هر گونه نظری دربا
رهٔ مشروبات به منابع ذکر شده نسبت داده می شود. آبجو، با محتوای بالای آب خود، در بسیاری از کوکتل ها هم برای خاموش کردن شعله ها و هم برای طعم دهی استفاده می شود. به عنوان مثال، در دکتر پپر شعله ور، یک شات گیلاس شعله ور پر از مشروبات به داخل یک ماگ آبجو بزرگ انداخته می شود و بلافاصله مصرف می گردد. فهرست نوشیدنی های شعله ور. نوشیدنی های آتشین زیادی وجود دارد، و متصدیان بار خلاق اغلب نوشیدنی های جدید و تغییراتی در نوشیدنی های موجود اختراع می کنند. این فهرست تنها شامل نوشیدنی هایی است که در منابع معتبر رسانه های جریان اصلی ذکر شده اند. هرگونه نظری در مورد نوشیدنی ها به منابع ذکر شده نسبت داده می شود. بله، نوشیدنی های شعله ور زیادی وجود دارد و متصدیان بار خلاق اغلب نوشیدنی های جدید و تغییرات بر روی نوشیدنی های موجود را ابداع می کنند. این لیست فقط شامل نوشیدنی هایی است که در منابع معتبر رسانه های اصلی ذکر شده اند. هر گونه نظری دربارهٔ نوشیدنی ها به منابع ذکر شده نسبت داده می شود.
نسرین تیموری (زادهٔ ۳۰ خرداد ۱۳۷۲ برابر با ۱۷ ژوئن ۱۹۹۳ در تهران) بدل کار، نویسنده و مربی ورزشی ایرانی است. او یکی از نخستین زنان بدل کار حرفه ای در ایران است و نقش مؤثری در تثبیت حضور زنان در حوزه بدل کاری و سینما ایفا کرده است. تیموری بنیان گذار نخستین تیم بدل کاری زنان ایران با نام «پاور فول» است. زندگی و فعالیت حرفه ای. نسرین تیموری فعالیت ورزشی خود را در نوجوانی آغاز کرد و سال ها در رشته های مختلف از جمله ورزش های رزمی و آمادگی جسمانی فعالیت داشت. او در سال ۱۳۹۶ وارد عرصه بدل کاری شد و با آموزش حرفه ای و تلاش مستمر توانست در مدت کوتاهی در فیلم ها و سریال های پربیننده حضور یابد. او تاکنون در بیش از ۱۰۰ اثر سینمایی و تلویزیونی به عنوان بدل کار زن حضور داشته و در برخی آثار نیز نقش بازیگری را ایفا کرده است. آثار برجسته. برخی از فیلم ها و سریال هایی که نسرین تیموری در آن ها حضور داشته است: بنیان گذاری تیم بدل کاری زنان ایران. در سال ۱۳۹۷، نسرین تیموری با حمایت بدل کار فقید علیرضا فتحی و ارشا اقدسی اولین تیم تخصصی بدل کاری زنان ایران به نام «پاور فول» را تأسیس کرد. هدف این تیم ارتقاء جایگاه زنان در حوزه بدل کا
ری و ایجاد فرصت های شغلی برای زنان در عرصه سینما بود. تیم پاور فول از بانوان ورزشکار حرفه ای تشکیل شده و در بسیاری از پروژه های سینمایی و تلویزیونی مشارکت دارد. نویسندگی. در سال ۱۴۰۱، نسرین تیموری کتابی با عنوان تاریخچه بدل کاری در ایران و جهان منتشر کرد که به بررسی پیشینه، تکنیک ها، و تحولات تاریخی این حرفه در سطح ایران و جهان می پردازد. این کتاب توسط انتشارات فارابی به چاپ رسید. فعالیت های دیگر. پیش از ورود به حرفه بدل کاری، تیموری به عنوان مربی ورزشی و مدرس آمادگی جسمانی فعال بود. او همچنان در حوزه آموزش و آمادگی جسمانی برای بدل کاری فعالیت دارد و در راستای توانمندسازی بانوان در این زمینه تلاش می کند. نقش در ارتقاء حضور زنان. تیموری با فعالیت های حرفه ای خود، به الگویی برای دختران و زنان ایرانی تبدیل شده است که به دنبال ورود به حوزه های فنی، پرریسک و مردانه هستند. او توانسته نگاه جامعه را به حضور زنان در حرفه هایی مانند بدل کاری تغییر دهد.
ناصر شهبازی (زادهٔ ۳۰ تیر ۱۳۶۳) رکابزن پیشین و مربی کنونی دوچرخه سواری کوهستان اهل ایران است. او سابقه عضویت در تیم ملی ایران در رشته کراس کانتری و همچنین مربی گری در رقابت های قهرمانی آسیا را دارد. فعالیت ورزشی. شهبازی نزدیک به یک دهه در سطح ملی در رشته دوچرخه سواری کوهستان فعالیت داشته است. او به عنوان رکابزن، در مسابقات داخلی و بین المللی مختلفی از جمله رقابت های «Baam Iran 2019» شرکت کرده است. مربی گری. پس از پایان دوران حرفه ای، ناصر شهبازی وارد عرصه مربی گری شد و در چند دوره به عنوان مربی و سرپرست فنی تیم ملی دوچرخه سواری کوهستان فعالیت کرد. او در رقابت های قهرمانی آسیا که در اکتبر ۲۰۲۲ در کره جنوبی برگزار شد، یکی از اعضای کادر فنی تیم ملی بود. همچنین در اعزام به رقابت های آسیایی لبنان، شهبازی به عنوان یکی از مربیان تیم در کنار ورزشکاران حضور داشت. چالش های مدیریتی. شهبازی در گفتگو با رسانه ها، از جمله خبرگزاری آنا، به چالش های مالی و مدیریتی تیم ملی اشاره کرده است. او گفته است که در برخی اعزام ها تنها یک سرپرست برای کل تیم وجود داشته است که این موضوع در عملکرد تیم تأثیرگذار بوده است. در جریان مسابقات آ
سیایی، فرانک پرتوآذر، عضو تیم ملی، نیز اشاره کرده بود که نبود برنامه ریزی مناسب و پشتیبانی فنی باعث شده خودش مجبور به تعمیر دوچرخه اش شود، که این مسئله در نتیجه مسابقه تأثیرگذار بوده است.
بوم شناسی آشتی شاخه ای از بوم شناسی است که به بررسی راه های تشویق تنوع زیستی در اکوسیستم های تحت سلطه انسان در دوران آنتروپوسن می پردازد. مایکل روزنزویگ برای اولین بار این مفهوم را در کتاب خود "با عنوان «بوم شناسی برد-برد»" بیان کرد، که بر اساس این نظریه بود که فضای کافی برای نجات تمام تنوع زیستی زمین در مناطق حفاظت شده طبیعی تعیین شده وجود ندارد؛ بنابراین، انسان ها باید تنوع زیستی را در مناظر تحت سلطه انسان افزایش دهند. با مدیریت تنوع زیستی به شیوه هایی که سودمندی انسان از سیستم را کاهش ندهد، یک موقعیت " برد-برد " هم برای استفاده انسان و هم برای تنوع زیستی بومی ایجاد می شود. این علم بر پایه های اکولوژیکی روندهای استفاده انسان از زمین و روابط گونه ها و مناطق بنا شده است. این امر مزایای بسیاری فراتر از حفاظت از تنوع زیستی دارد و نمونه های بی شماری از آن در سراسر جهان وجود دارد. جنبه هایی از بوم شناسی آشتی را می توان در قوانین مدیریتی یافت، اما چالش هایی هم در پذیرش عمومی و هم در موفقیت بوم شناختی تلاش های آشتی وجود دارد. مبانی نظری. روندهای استفاده انسانی از زمین. حفاظت سنتی مبتنی بر «ذخیره سازی و احیا» است؛ ر
زرو به معنای کنار گذاشتن زمین های بکر صرفاً با هدف حفظ تنوع زیستی، و احیا به معنای بازگرداندن اکوسیستم های تحت تأثیر انسان به حالت طبیعی خود است. با این حال، بوم شناسان آشتی جو استدلال می کنند که بخش بزرگی از زمین که قبلاً تحت تأثیر انسان ها قرار گرفته، برای موفقیت این تکنیک ها بسیار زیاد است. اگرچه اندازه گیری دقیق میزان تغییر شکل زمین در اثر استفاده انسان دشوار است، اما تخمین ها از ۳۹ تا ۵۰ درصد متغیر است. این شامل زمین های کشاورزی، مراتع، مناطق شهری و سیستم های جنگلی با برداشت زیاد می شود. تخمین زده می شود که ۵۰٪ از زمین های زراعی در حال حاضر زیر کشت هستند. دگرگونی زمین در طول پنجاه سال گذشته به سرعت افزایش یافته است و احتمالاً همچنان افزایش خواهد یافت. فراتر از دگرگونی مستقیم مساحت زمین، انسان ها بر چرخه های بیوژئوشیمیایی جهانی تأثیر گذاشته اند و منجر به تغییرات ناشی از فعالیت های انسانی حتی در دورافتاده ترین مناطق شده اند. این موارد شامل افزایش مواد مغذی مانند نیتروژن و فسفر، باران اسیدی، اسیدی شدن اقیانوس ها، توزیع مجدد منابع آب و افزایش دی اکسید کربن در جو است. انسان ها همچنین ترکیب گونه ای بسیاری از م
ناظری را که مستقیماً بر آنها تسلط ندارند، با معرفی گونه های جدید یا برداشت گونه های بومی تغییر داده اند. این مجموعه جدید از گونه ها با انقراض های دسته جمعی و رویدادهای گونه زایی قبلی ناشی از تشکیل پل های خشکی و برخورد قاره ها مقایسه شده است. روابط گونه-منطقه. نیاز به بوم شناسی تطبیقی از الگوهای توزیع و تنوع گونه ها ناشی می شد. مرتبط ترین این الگوها، منحنی گونه-مساحت است که بیان می کند یک منطقه جغرافیایی بزرگتر، تنوع گونه ای بالاتری را در برخواهد داشت. این رابطه توسط حجم عظیمی از تحقیقات پشتیبانی شده است، به طوری که برخی از محققان آن را یک قانون اکولوژیکی می دانند. دو دلیل اصلی برای رابطه بین تعداد گونه ها و مساحت وجود دارد که هر دو می توانند به عنوان استدلالی برای حفاظت از مناطق بزرگتر مورد استفاده قرار گیرند. فرضیه ناهمگونی زیستگاه ادعا می کند که یک منطقه جغرافیایی بزرگتر، تنوع بیشتری از انواع زیستگاه ها را خواهد داشت و بنابراین گونه های بیشتری با هر نوع زیستگاه منحصر به فرد سازگار می شوند. اختصاص دادن یک منطقه کوچک، تنوع زیستگاه کافی برای گنجاندن گونه های متنوع زیادی را در برنخواهد گرفت. فرضیه تعادل از نظری
ه جغرافیای زیستی جزیره که توسط مک آرتور و ویلسون شرح داده شده است، نشأت می گیرد. مناطق وسیع، جمعیت های زیادی دارند که احتمال انقراض آنها از طریق فرآیندهای تصادفی کمتر است. این نظریه فرض می کند که نرخ گونه زایی با مساحت ثابت است و نرخ انقراض پایین تر همراه با گونه زایی بالاتر منجر به گونه های بیشتر می شود. رابطه گونه-منطقه اغلب برای حفاظت، و اغلب به صورت کمی، به کار گرفته شده است. ساده ترین و رایج ترین فرمول مورد استفاده برای اولین بار توسط فرانک دبلیو پرستون منتشر شد. تعداد گونه های موجود در یک منطقهٔ مشخص، نسبت به آن منطقه با رابطهٔ S = cAz افزایش می یابد که در آن S تعداد گونه ها، A مساحت و c و z ثابت هایی هستند که با سیستم مورد مطالعه تغییر می کنند. این معادله اغلب برای طراحی اندازه و محل قرارگیری ذخیره استفاده شده است (به بحث اس ال او اس اس مراجعه کنید). رایج ترین نسخه معادله مورد استفاده در طراحی ذخیره گاه، فرمول تنوع بین جزیره ای است که مقدار (ز) آن بین ۰٫۲۵ تا ۰٫۵۵ است، به این معنی که حفاظت از ۵٪ از زیستگاه موجود، ۴۰٪ از گونه های موجود را حفظ خواهد کرد. با این حال، روابط بین استانی گونه ها دارای مقادیر
z نزدیک به ۱ هستند، به این معنی که حفاظت از ۵٪ از زیستگاه ها تنها ۵٪ از تنوع گونه ای را محافظت می کند. روی هم رفته، طرفداران بوم شناسی آشتی، رابطهٔ گونه-منطقه و تسلط انسان بر درصد زیادی از مساحت زمین را نشانه ای از این می دانند که ما قادر نخواهیم بود زمین کافی برای حفاظت از تمام تنوع زیستی حیات اختصاص دهیم. کنار گذاشتن زمین می تواند اثرات منفی داشته باشد زیرا به این معنی است که زمین باقی مانده با شدت بیشتری مورد استفاده قرار می گیرد. برای مثال، وقتی سطوح بالایی از کود معدنی استفاده شود، زمین کمتری برای تولید محصول مورد نیاز است، اما این مواد شیمیایی بر زمین های مجاور که برای اکوسیستم های طبیعی کنار گذاشته شده اند، تأثیر می گذارند. مزایای مستقیم تغییر کاربری زمین برای جمعیت رو به رشد جهان، اغلب توجیه اخلاقیِ بده بستان بین تنوع زیستی و استفادهٔ انسان را دشوار می کند. اکوسیستم های سازگار، اکوسیستم هایی هستند که در آنها انسان ها تسلط دارند، اما تنوع زیستی طبیعی تشویق می شود که در چشم انداز انسانی باقی بماند. در حالت ایده آل، این امر یک سیستم اجتماعی-اکولوژیکی پایدارتر ایجاد می کند و نیازی به بده بستان بین تنوع زی
ستی و استفاده انسان ندارد. فراتر از تاریخ طبیعی. چگونه درک تاریخ طبیعی گونه ها می تواند به حفاظت مؤثر آنها در اکوسیستم های تحت سلطه انسان کمک کند؟ انسان ها اغلب فعالیت هایی را انجام می دهند که امکان ادغام گونه های دیگر را فراهم می کند، چه به عنوان یک محصول جانبی و چه در نتیجه تمرکز بر طبیعت. تاریخ طبیعی سنتی تنها می تواند تا حدی مشخص کند که چگونه می توان این کار را به بهترین شکل انجام داد، زیرا چشم اندازها به طرز چشمگیری تغییر کرده اند. با این حال، از طریق مطالعه مستقیم بوم شناسی گونه ها در اکوسیستم های تحت سلطه انسان، از طریق آنچه که به عنوان تاریخ طبیعی متمرکز شناخته می شود، چیزهای بسیار بیشتری برای یادگیری وجود دارد. روزنزویگ چهار مثال را ذکر می کند: سنگ چشم ها در مناظر تغییر یافته زمانی که جایگاه های حصار چوبی به آنها امکان دسترسی آسان برای حمله به طعمه را می داد، رشد می کردند، اما حصارهای فولادی نامناسب به کاهش آنها کمک کرد. جایگزینی تیرک های حصار فولادی با تیرک های حصار چوبی، روند کاهش جمعیت سنگ چشم ها را معکوس می کند و به انسان ها اجازه می دهد تا دلایل توزیع و فراوانی سنگ چشم ها را تعیین کنند. علاوه بر
این، زردپره های حلقوی در مزارع زمانی که مزارع بین برداشت و یونجه متناوب بودند، رونق گرفتند، اما در جایی که کشاورزان شروع به کاشت محصولات غلات زمستانی کردند، کاهش یافتند، وزغ های ناترجک زمانی که کاهش چرای گوسفندان باعث تغییر شکل و عمق مطلوب برکه ها نشد، کاهش یافتند، و کاج برگ دراز در جنوب شرقی ایالات متحده زمانی که عدم آتش سوزی های جنگلی مانع از بازگشت آن پس از قطع درختان شد، کاهش یافت. بنابراین، به کارگیری تاریخ طبیعی متمرکز در مناظر تحت سلطه انسان می تواند به تلاش های حفاظتی کمک کند. مفهوم نوظهور خدمات اکوسیستم (که توسط ارزیابی اکوسیستم هزاره در سال ۲۰۰۵ ابداع شد) نحوه درک بوم شناسان از به اصطلاح «گونه های معمولی» را تغییر داد. از آنجایی که گونه های فراوان، بخش عمده ای از زیست توده و فرآیندهای زیستی را تشکیل می دهند، حتی اگر به نظر نرسد که مستقیماً در معرض تهدید هستند، حفاظت از آنها نگرانی عمده ای برای حفظ این خدمات است که هم جوامع انسانی و هم گونه های نادرتر به آن متکی هستند. بوم شناسی آشتی جویانه سپس پیشنهاد می کند که از چنین گونه هایی مراقبت شود و فرآیندهای بوم شناختی در اکوسیستم های تحت سلطه انسان حفظ (
یا بازیابی) شوند، از این رو کریدورهای بوم شناختی ایجاد می شوند و عملکرد خوب چرخه های زیستی حفظ می شود. مزایا. بوم شناسان آشتی جو معتقدند افزایش تنوع زیستی در چشم اندازهای تحت سلطه انسان به نجات تنوع زیستی جهانی کمک خواهد کرد. این روش گاهی اوقات نسبت به حفاظت سنتی ارجحیت دارد زیرا به استفاده انسان از چشم انداز آسیبی نمی رساند و بنابراین ممکن است برای ذینفعان قابل قبول تر باشد. با این حال، این امر نه تنها تنوع زیستی را در مناطقی که در آن اتفاق می افتد تشویق می کند، بلکه بسیاری از محققان مزایای دیگری از گنجاندن تنوع زیستی در مناظر انسانی را هم بر فعالیت های حفاظت جهانی و هم بر رفاه انسان ذکر می کنند. مزایای اتصال زیستگاه. افزایش زیستگاه حیات وحش در سیستم های تحت سلطه انسان نه تنها تنوع زیستی "در محل" را افزایش می دهد، بلکه با افزایش ارتباط بین لکه های زیستگاهی، به حفاظت از مناطق حفاظت شده اطراف نیز کمک می کند. این امر به ویژه در سیستم های کشاورزی که در آن ها حائل ها، حصارهای زنده و سایر مناطق کوچک زیستگاهی می توانند به عنوان توقفگاه هایی بین مناطق حفاظت شده اصلی عمل کنند، اهمیت دارد. این مفهوم اساس زیررشتهٔ جغرا
فیای زیستی روستایی را تشکیل می دهد که پتانسیل ماتریس بین مناطق حفاظت شده را برای فراهم کردن زیستگاه برای گونه هایی که از منطقهٔ حفاظت شده ای به منطقهٔ حفاظت شدهٔ دیگر نقل مکان می کنند، مطالعه می کند. نخل روغنی نمونه دیگری از پتانسیل بوم شناسی آشتی را ارائه می دهد. این یکی از مهم ترین و به سرعت در حال گسترش محصولات گرمسیری است، بسیار سودآور است زیرا در بسیاری از محصولات در سراسر جهان استفاده می شود. متأسفانه، کشاورزی نخل روغنی یکی از عوامل اصلی تبدیل جنگل ها در جنوب شرقی آسیا است و برای تنوع زیستی بومی ویرانگر است، شاید حتی بیشتر از قطع درختان. با این حال، تلاش هایی برای تقویت پایداری این صنعت در حال انجام است. نخل روغنی به عنوان یک محصول تک کشتی، در معرض حملات ویرانگر آفات حشرات قرار دارد. بسیاری از شرکت ها در حال تلاش برای یک رویکرد مدیریت تلفیقی آفات هستند که کاشت گونه هایی را تشویق می کند که از شکارچیان و پارازیتوئیدهای این آفات حشرات و همچنین یک جامعه فعال پرندگان بومی حمایت می کنند. آزمایش ها نشان داده اند که یک جامعه پرندگان فعال، به ویژه در تراکم های بالاتر، می تواند به کاهش گیاهخواری حشرات در نخل های