Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سال ۱۵۹۲ شعری منتشر کرد و دومین شعرش را به مناسبت غسل تعمید کوزیمو دوم خطاب به لورن سرود. موضوع شعرهای او در اواسط دهه ۱۵۹۰ تغییر کرد، زمانی که او شروع به تمرکز کمتر بر نقاط عطف خانوادگی خانواده مدیچی و بیشتر بر تحولات سیاسی و مذهبی آن دوره کرد. این موضوع در شعرهایی که او در سال ۱۵۹۷ به هنری چهارم فرانسه و پاپ کلمنت هشتم تقدیم کرد، مشهود است، که هر دو تغییر مذهب پادشاه فرانسه از پروتستانتیسم به کاتولیک را جشن گرفتند. غیرمعمول ترین اثر او که در سال ۱۵۹۸ توسط جووانی باتیستا بلاگامبا در بولونیا چاپ شد، "«ایزابلا سروونی، ای بانوی سانتیسیمو، ای پدری مهربان، ای بانوی نوسترو، پاپا کلمنته اوتاوو، خدای فرارا، با یک سرود ملی، و یک سرود مسیحی»" است. این قطعه ۲۸ صفحه ای که خطاب به پاپ کلمنت هشتم نوشته شده است، شامل یک خطابه طولانی در ستایش پاپ به خاطر تصرف مسالمت آمیز شهر فرارا در اوایل همان سال و یک سرود مذهبی است که به شدت از هنری چهارم فرانسه و فیلیپ دوم اسپانیا به خاطر جنگ های مداومشان انتقاد می کند. سروونی شعر خود را با فراخوانی از شاهزادگان اروپا برای کنار گذاشتن سلاح هایشان و تشکیل اتحادیه ای در حمایت از جاه طلبی
های کلمنت برای جنگ دوباره با امپراتوری عثمانی به پایان می رساند. سرونی همچنین به احتمال زیاد بین سال های ۱۵۹۸ تا ۱۶۰۰ به عضویت آکادمی در پاویا پذیرفته شد - امری نادر برای نویسندگان زن در هر سنی در آن دوره. زمان مرگ سرونی مشخص نیست؛ پس از سال ۱۶۰۰ هیچ اطلاعاتی در مورد او در دسترس نیست.
دوچیا کامیچیوتی (۱۹ مارس ۱۹۲۸ – ۷ ژوئیه ۲۰۱۴) شاعر، نویسنده و مقاله نویس ایتالیایی بود. مطالعات و اوایل زندگی. تحصیلات کامیچیوتی در رشته کلاسیک آغاز شد. او در آکادمی هنرهای نمایشی سیلویو دامیکو تحت راهنمایی کارگردان اورازیو کاستا تحصیل کرد. او با مدرک روزنامه نگاری از دانشگاه اوربینو فارغ التحصیل شد، جایی که در مدرسه نقد ادبی و زیبایی شناسی اومانیست کارلو بو شرکت کرد. او به عنوان معلم زیبایی شناسی در آکادمی تئاتر شاروف-استانیسلاوسکی در رم، ایتالیا مشغول به کار شد. کامیچیوتی با همسرش، کلودیو باتیستیچ، در فلورانس ایتالیا آشنا شد، جایی که او به عنوان مدیر مرکز مطالعات شرقی، دستیار او بود. کامیچیوتی مشاور اجرایی و رئیس کامراتا دی پوئتی، اتاق شعر شهر فلورانس به سبک کامراتا فلورانس، و عضو هیئت مشاوران مرکز هنری مودیلیانی اسکاندیچی است. پنج مجموعه شعر او برنده جوایز فرهنگی شده اند. آثار او توسط روزنامه های برجسته ایتالیایی مانند لا نازیونه، ایل جورناله، کوریره دی فلورانس و پوئسیا مورد نقد و بررسی قرار گرفته است. در سال ۲۰۱۰، او در رویداد هنری ادبی «از فلورانس تا ستارگان» که توسط لا پرگولا آرته فلورانس آرت سازماندهی
شده و توسط پیتر مایکل موزونه به شورای منطقه ای توسکانی با کتاب شعر «آخرین موج غیرعادی» اهدا شد، درخشید. او که ساکن فلورانس ایتالیا است، اشعارش در جلسات شعرخوانی با معاصران خود، آلدا مرینی، ماریا لوئیزا اسپازیانی و ماریو لوزی ارائه شده است و با همکاری وزیر فرهنگ خارجی روسیه، برای رویدادهای فرهنگی ادبی به همراه شاعر روسی، یوجین ایفتوشنکو، به مسکو، روسیه سفر کرده است.
سیمونا بونافه (متولد ۲۴ ژوئن ۱۹۷۳) سیاستمدار و روزنامه نگار ایتالیایی است که به عنوان عضو مجلس نمایندگان این کشور خدمت می کند. شغل. بونافه که در وارزه متولد شده است، فعالیت سیاسی خود را در سال ۲۰۰۲ با حزب دیزی آغاز کرد. در سال ۲۰۰۴ به عنوان عضو شورای محیط زیست در اسکاندیچی منصوب شد، نقشی که تا سال ۲۰۱۳ بر عهده داشت. از سال ۲۰۰۷، او همچنین به عنوان روزنامه نگار برای روزنامه های "کوریره دی فلورانس" و "اروپا" کار کرد. بونافه در سال ۲۰۱۳ با حزب دموکرات به پارلمان ایتالیا راه یافت و در سال ۲۰۱۴ با کسب بیش از ۲۸۸۰۰۰ رأی موافق، به عنوان عضو پارلمان اروپا از همان حزب انتخاب شد. او که عضو گروه اتحاد مترقی سوسیالیست ها و دموکرات ها است، از آن زمان در کمیته محیط زیست، بهداشت عمومی و ایمنی مواد غذایی خدمت می کند. در این سمت، او گزارشگر پارلمان در بسته اقتصاد چرخشی اتحادیه اروپا بود و در کنفرانس تغییرات اقلیمی سازمان ملل متحد در سال ۲۰۱۶ در مراکش، نماینده پارلمان بود. بونافه علاوه بر وظایف کمیته ای خود، عضو هیئت پارلمان برای روابط با جمهوری خلق چین نیز بود. او همچنین به عنوان نایب رئیس گروه بین گروهی پارلمان اروپا در مورد
سرمایه گذاری بلندمدت و صنعتی سازی مجدد و عضو گروه بین گروهی پارلمان اروپا در مورد مبارزه با نژادپرستی و تنوع، گروه بین گروهی پارلمان اروپا در مورد صداقت (شفافیت، مبارزه با فساد و جرایم سازمان یافته) و گروه بین گروهی پارلمان اروپا در مورد حقوق کودکان فعالیت می کند. پس از استعفای روبرتو گوالتیری برای بازگشت به سیاست ملی در اواخر سال ۲۰۱۹، بونافه به عنوان نایب رئیس گروه به رهبری ایراتکسه گارسیا، رئیس این گروه، انتخاب شد. او در سال ۲۰۲۲ دوباره به پارلمان ایتالیا راه یافت.
«زایش رم» (به ایتالیایی: Natale di Roma) جشنواره ای سالانه است که در ۲۱ آوریل در رم برگزار می شود تا بنیانگذاری افسانه ای این شهر را جشن بگیرد. طبق افسانه ها، گفته می شود رومولوس شهر رم را در ۲۱ آوریل ۷۵۳ پیش از میلاد تأسیس کرده است. گاه شماری رومی سیستم خود را که با عبارت لاتین Ab urbe condita به معنی «از زمان تأسیس شهر» شناخته می شود، از این تاریخ گرفته و سال ها را از این تاریخ فرضی شمارش می کرد. با این حال، روش غالب برای شناسایی سال ها در دوران روم، نامگذاری دو کنسولی بود که در آن سال سمت داشتند. این جشن برای اولین بار در سال ۴۷ میلادی برگزار شد. جشن های این جشنواره در عصر روم. جشن سالگرد اورب (Urbe) به عنوان عنصری از تبلیغات امپراتوری، در نهایت اهمیت اساسی را به مسئله سال تأسیس بخشید. با شروع از امپراتور کلودیوس، روش محاسبه سن شهر، که توسط مارکوس ترنتیوس وارو پیشنهاد شده بود، بر سایر روش ها غلبه داشت. کلودیوس نخستین کسی بود که سالگرد روم را در سال ۴۷، هشتصد سال پس از تاریخ فرضی تأسیس، جشن گرفت. در سال های ۱۴۷-۱۴۸، آنتونینوس پیوس جشن مشابهی را آغاز کرد، و در سال ۲۴۸، فیلیپ عرب هزاره اول روم را به همراه لود
ی ساکولارس (که هر صد سال جشن گرفته می شد) جشن گرفت، زیرا روم به ده قرن رسید. سکه هایی باقی مانده اند که این رویداد را جشن می گیرند. روی سکه ای از مدعی تاج و تخت، پاکاتیانوس، عدد "۱۰۰۱" به صراحت ظاهر می شود، که نشان می دهد چگونه شهروندان امپراتوری روم می دانستند که در آغاز یک دوره جدید، ساکولوم نووم ("Saeculum Novum")، هستند. هنگامی که امپراتوری روم مسیحی شد، در قرن های بعدی، این تصویر هزاره به معنای متافیزیکی تری مورد استفاده قرار گرفت. در دوران امپراتوری، جشن سنت سزاریوس اهل تراسینا (که احتمالاً نام کایساریوس ("Kaisarios") او را مقدر کرده بود تا حامی سزارها شود) برای روز 21 آوریل، تاریخ تأسیس روم، تعیین شد: این تاریخ، به ویژه برای تبلیغات امپراتوری که در آن نقش داشت، معنای مهمی پیدا کرد؛ بهانه ای برای تجلیل از شخصیت امپراتور و حامی او. جشنواره پس از سقوط امپراتوری روم غربی. با گسترش اولیه و پذیرش بعدی مسیحیت به عنوان دین رسمی، همراه با سقوط امپراتوری روم غربی و تهاجم ها، مهاجرت ها و فتوحات بعدی توسط جمعیت های بربر، روم، مانند هر آنچه که امپراتوری آن بود، شاهد ناپدید شدن بسیاری از آداب و رسوم و سنت های خود، ا
ز جمله بسیاری از جشنواره هایش بود. در دوران رنسانس. آکادمی رومی پومپونیو لتو (شاگرد متکلم بت پرست، جمیستوس پلتو) خیلی زود به محفلی از اهل ادب تبدیل شد که به دوران باستان کلاسیک اختصاص داشت و حتی هدفش احیای دین روم باستان بود (پروژه ای منحصر به فرد در بستر اومانیسم قرن پانزدهم، که نشان دهنده نوعی تمایل خرابکارانه است). به نظر می رسد این اتفاق در خود آکادمی رخ داده است، جایی که آنها به طور آیینی تولد رم (۲۱ آوریل) را جشن می گرفتند و لتو پونتیفکس ماکسیموس را نیز احیا کرده بود. در دوران وحدت ایتالیا. برخی از این موارد توسط اومانیسم بازیابی شدند، اما با ظهور وحدت ایتالیا بود که جشن «زایش رم» به عنوان یک "سنت" احیا شد. انقلابی ترین افراد در میان طرفداران ماتزینی، گاریبالدی و برخی لیبرال ها این رویداد را جشن گرفتند، به عنوان مثال، در بهار 1849، زمانی که رم، که اخیراً به یک جمهوری آزاد تبدیل شده بود و قدرت دنیوی پاپ را سرنگون کرده بود، برای بقا می جنگید. گفته می شود که در فوروم ها ضیافتی با نوشیدنی هایی برای تأسیس احتمالی اورب توسط رومولوس و تأسیس مجدد (آزادسازی) توسط خود انقلابیون برگزار شد. فرانچسکو استوربینتی یکی
از صمیمانه ترین سخنرانی ها را ایراد کرد. در دوران فاشیست. در ۳ آوریل ۱۹۲۱، طی سخنرانی در بولونیا، بنیتو موسولینی، رهبر وقت جنبش فاشیستی ایتالیا، سالگرد تأسیس رم را به عنوان تعطیل رسمی فاشیسم اعلام کرد. آنتونیو گرامشی این تصمیم را تلاش فاشیسم برای طبیعی جلوه دادن نقش خود در تاریخ ایتالیا، از طریق ادعای ریشه های رومی دانست. در سندی که ادغام ملی-فاشیستی بین انجمن ملی ایتالیا و حزب ملی فاشیست را تأیید کرد و در ۱۶ مارس ۱۹۲۳ امضا شد، نمایندگان دو نیروی سیاسی برای جشن گرفتن توافق وحدت با بیانیه ای حاوی درخواست وحدت ملی، در عصر ۲۰ آوریل، در آستانه جشن «زایش رم»، روزی که «نشانگر تولد دوباره عظمت روم است»، در تمام شهرهای ایتالیا نصب شدند. در همان ۱۹ آوریل، پیش نویس فرمانی که توسط رئیس جمهور بنیتو موسولینی پیشنهاد شده بود، توسط شورای وزیران تصویب شد که تعطیلی در ۱ مه را لغو و جشن روز کارگر را در ۲۱ آوریل، زایش رم، تثبیت می کرد. این اولین جشنی بود که توسط دولت موسولینی برقرار شد و از ۲۱ آوریل ۱۹۲۴ به یک تعطیل ملی با نام «زایش رم - روز کارگر» تبدیل شد. این فرمان در سال ۱۹۴۵ لغو شد و روز کارگر به ۱ مه بازگردانده شد. جمهوری
ایتالیا. در سال های جمهوری ایتالیا، «زایش رم» با کنفرانس ها و بازسازی های تاریخی جشن گرفته شده است. در سال های اخیر، این رویداد اهمیت دوباره ای یافته و باعث شده است که نهادهای ایتالیایی آن را بیشتر به رسمیت بشناسند. انجمن هایی مانند «گروه استوریکو رومانو» (GSR) و «پیتاس کومونیتا جنتیله» از طریق بازسازی های تاریخی و رویدادهای مذهبی با انجمن های وابسته درگیر در دین مدرن روم، در سازماندهی این رویداد مشارکت داشته اند. گروه استوریکو رومانو سالانه رژه ای را با شرکت کنندگانی با لباس های آن دوره و بازنمایی صحنه هایی از زندگی باستانی و جشن هایی که یادآور آیین های مذهبی روم باستان هستند، برگزار می کند. در سال 2024، دو هزار و هفتصد و هفتاد و هفتمین «زایش رم» با حضور نمایندگان نهادهای ایتالیایی برگزار شد. در طول این رویداد، طرحی برای افزایش بودجه برای بازسازی های تاریخی و وضع قوانین احتمالی با هدف تنظیم چنین جشن هایی برای حفظ و ارتقای سنت های فرهنگی اعلام شد. علاوه بر این، گروه موسیقی ارتش ایتالیا در این جشن ها شرکت کرد. هر ساله، سازمان هایی از سراسر اروپا برای جشن گرفتن این تاریخ می آیند و اهمیت و جذابیت بین المللی این
رویداد را نشان می دهند.
آنتونینو ترینگالی کازانووا (Antonino Tringali Casanuova) (چه چینا، ۱۱ آوریل ۱۸۸۸ - کرمونا، ۳۰ اکتبر ۱۹۴۳) سیاستمدار ایتالیایی بود که در زمان بنیتو موسولینی در جمهوری سوسیال ایتالیا خدمت کرد. او رئیس دادگاه ویژه دفاع از کشور و به همین ترتیب، عضو شورای عالی فاشیسم بود. او بعدها به عنوان وزیر دادگستری جمهوری سوسیال ایتالیا خدمت کرد. او اغلب (حتی در اسناد رسمی) با عنوان ترینگالی کازانووا شناخته می شود. زندگینامه ترینگالی-کازانووا در چه چینا، استان لیورنو، توسکانی متولد شد. او که اصالتی اشرافی داشت، در جنگ جهانی اول به عنوان سروان هنگ ۷۸ پیاده نظام "گرگ های توسکانی" شرکت کرد. هبه خاطر زخمی شدن مدال برنز شجاعت نظامی دریافت کرد. او که فارغ التحصیل حقوق بود، از بدو تأسیس به فاشیسم پیوست و رهبری اسکادران (نیروهای نظامی) را در منطقه ولترا بر عهده گرفت. او در راهپیمایی به سوی رم شرکت کرد و از سال 1922 به مدت ده سال شهردار و سپس پودستای کاستانیتو کاردوچی بود. در سال 1927 به عنوان قاضی دادگاه ویژه منصوب شد. سپس معاون رئیس دادگاه ویژه دفاع از کشور (ایتالیایی: Tribunale Speciale per la Sicurezza dello Stato) را از سپتامبر ۱
۹۲۸ تا نوامبر ۱۹۳۲ و ریاست آن را از نوامبر ۱۹۳۲ تا ژوئیه ۱۹۴۳ برعهده گرفت. در آخرین نقش، او به عضویت شورای بزرگ فاشیسم درآمد. وی که یک فاشیست تندرو و از حامیان سرسخت موسولینی بود در ۲۴ ژوئیه ۱۹۴۳، به عنوان عضو شورای بزرگ فاشیسم، علیه طرح دینو گراندی رأی داده و حتی امضاکنندگان آن را در بحث تهدید کرد. پس از ۸ سپتامبر، او به جمهوری سوسیال ایتالیا پیوست و در سپتامبر ۱۹۴۳ به عنوان نخستین وزیر دادگستری آن منصوب شد. او اندکی پس از مراسم تحلیف خود بر اثر آنژین صدری در کرمونا درگذشت و پیرو پیسنتی به عنوان وزیر دادگستری جایگزین او شد. نام ترینگالی کازانووا در فهرست CROWCASS (ثبت مرکزی جنایتکاران جنگی و مظنونان امنیتی) (1947) که توسط متفقین انگلیسی-آمریکایی تهیه شده بود، از افرادی که به دلیل جنایات جنگی تحت تعقیب یوگسلاوی بودند، آمده است.
در تحلیل ریاضی، پارادوکس پلکان (به ) یک مثال پاتولوژیک است که نشان می دهد حدهای هر منحنی لزوماً طول واقعی آن را نمایندگی نمی کنند. شرح. این پارادوکس شامل یک دنباله از زنجیرهای چندضلعی «پلکانی» در یک مربع واحد است که از پاره خط های افقی و عمودی با طول کاهش یابنده تشکیل شده اند، به طوری که این پلکان ها به طور یکنواخت به قطر مربع همگرا می شوند. با این حال، هر پلکان طولی برابر با دو دارد، در حالی که طول قطر برابر با جذر ۲ (تقریباً ۱.۴۱۴۲) است، بنابراین دنباله طول های پلکان به طول قطر همگرا نمی شود. مارتین گاردنر این را «یک پارادوکس هندسی باستانی» می نامد. پارادوکس پلکان نشان می دهد که برای منحنی ها تحت همگرایی یکنواخت، طول یک منحنی یک تابع پیوسته از منحنی نیست. توضیح. برای هر منحنی هموار، زنجیرهای چندضلعی با طول پاره خط هایی که به صفر کاهش می یابند و رأس های متوالی را در امتداد منحنی به هم وصل می کنند، همیشه به طول کمان همگرا می شوند. شکست منحنی های پلکانی در همگرایی به طول صحیح را می توان با این واقعیت توضیح داد که برخی از رأس های آن ها روی قطر قرار ندارند. کاربرد. پارادوکس پلکان علاوه بر برجسته کردن نیاز به تعا
ریف دقیق طول کمان در آموزش ریاضیات، در هندسه دیجیتال نیز کاربرد دارد، به این شکل که روش هایی را برای تخمین محیط اشکال پیکسلی برمی انگیزد که صرفاً به جمع زدن طول تک به تک مرزهای بین پیکسل ها نمی پردازند. در ابعاد بالاتر، فانوس شوارتز مثالی مشابه آن چه در این پارادوکس مطرح می شود، ارائه می دهد که نشان می دهد سطوح چندوجهی که به صورت نقطه ای به یک سطح خمیده به صورت نقطه ای همگرا می شوند، لزوماً به مساحت آن همگرا نمی شوند، حتی زمانی که تمام رأس ها روی سطح قرار دارند.
ویرجینیا مینتی (؛ زادهٔ ) که بیشتر با نام هنری ویولا والنتینو شناخته می شود، خواننده اهل ایتالیا است. وی از سال ۱۹۶۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی و حرفه. ویرجینیا مینتی در تاریخ ۱ ژوئیه ۱۹۴۹ در ایتالیا متولد شد، او فعالیت خود را به عنوان خواننده در سال ۱۹۶۸ با نام ویرجینیا آغاز کرد و بعداً با همسر سابقش در یک گروه دونفره به نام رنزو و ویرجینیا شروع به خواندن کرد. مدتی بعد ویرجینیا مورد توجه جیانکارلو لوکاریلو، تهیه کننده گروه راک ایتالیایی قرار گرفت. او بود که تصویری از یک زن جذاب و ظریف و همچنین شیوه خواندن با صدای آرام را برای او خلق کرد. در سال ۱۹۷۹، ویرجینیا با نام ویولا والنتینو شروع به خواندن کرد. اولین آهنگ او به "نام" "«Comprami»" او را مشهور کرد و تعداد زیادی نسخه در ایتالیا و اسپانیا فروخته شد. در سال ۱۹۸۰، ویولا دو آهنگ دیگر به نام های «"Sei una bomba»" و «"Anche noi facciamo pace»" خواند که آنها نیز به موفقیت رسیدند. در همان سال، اولین آلبوم او با نام «"Cinema»" منتشر شد. در سال ۱۹۸۲، ویولا والنتینو برای اولین بار با آهنگ «"Romantici»" در جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد که این آهنگ نی
ز به یک آهنگ موفق تبدیل شد. در همان سال، دومین آلبوم او با نام «"In primo piano»" و یک آهنگ موفق دیگر "با نام" "«Sola»" منتشر شد. در آن زمان، ویولا والنتینو در اوج شهرت خود بود و برای بازی در فیلم "سینمایی" «جنایتی در بزرگراه» دعوت شد. در سال ۱۹۸۳، او دوباره با آهنگ «"Arriva arriva»" در جشنواره سانرمو شرکت کرد. از آن زمان، علاقه عمومی به ویولا والنتینو شروع به کمرنگ شدن کرد. در دهه ۱۹۸۰، ویولا در فیلم های «دو بابای عجیب» و «روباه های شب» بازی کرد. در سال ۱۹۸۶، آهنگ «"Il posto della luna»" را خواند که موفقیت متوسطی داشت. در سال ۱۹۹۱، آلبومی با عنوان «فرشته ای "از" بهشت» منتشر شد که شامل بهترین آهنگ های ویولا والنتینو بود. در سال ۲۰۰۵، او به برنامه ی واقع نمای "«موزیک فارم»" رفت. ویولا والنتینو مدتی با خواننده مشهور ایتالیایی ریکاردو فوگلی ازدواج کرد که به محبوبیت او کمک کرد؛ اما بعداً از هم جدا شدند.
پائولو والسی (؛ زادهٔ ۱۸ مه ۱۹۶۴) خواننده و ترانه سرا اهل ایتالیا است. زندگی و حرفه. والسی که در فلورانس متولد شد، از کودکی به یادگیری پیانو پرداخت و بعدها به عنوان تنظیم کننده و آهنگساز شروع به کار کرد. او که با کاترینا کازلی قرارداد بسته بود، در سال ۱۹۹۱ با آهنگ «Le persone inutili» در بخش تازه واردان جشنواره موسیقی سانرمو برنده شد و با اولین آلبوم خود که یک موفقیت تجاری بود، به شهرت رسید. سال بعد او به جشنواره سانرمو بازگشت، این بار در بخش هنرمندان بزرگسال و با آهنگ «La forza della vita» که در صدر جدول آهنگ های پرفروش ایتالیا قرار گرفت، رتبه سوم را کسب کرد. پس از کاهش فروش آلبوم سال ۱۹۹۶، والسی، فعالیت های موسیقی خود را در سال های بعد به طور قابل توجهی کاهش داد. در سال ۲۰۰۵ او در "لا تالپا" نسخه مشهور ایتالیایی سریال واقع نمای «"The Mole»" شرکت کرد. ترانه شناسی. آلبوم
فیصل حلیم فوتبالیست مالزیایی، در روز ۵ مه ۲۰۲۴ در یک مرکز خرید در کوتا دامانسارا، پتالینگ جایا، با اسید مورد حمله قرار گرفت. این حمله منجر به جراحات قابل توجهی شد و توجه گسترده ای را به خود جلب کرد. اسیدپاشی. در روز ۵ مه ۲۰۲۴، فیصل هنگام خروج از یک مرکز خرید در کوتا دامانسارا مورد حمله قرار گرفت. پلیس در ساعت ۵:۵۱ بعد از ظهر از این حمله اسیدپاشی مطلع شد. یک فیلم دوربین مداربسته نشان می دهد که مردی با پیراهن و کلاه مشکی پشت یک ماشین مشکی منتظر ایستاده و در حالی که فیصل را در حال رفتن به سمت ماشینش تماشا می کند، چندین بار روی او اسید پاشیده است. مظنون بعد از این حمله، به همراه مرد دیگری که با موتورسیکلت در فاصله نه چندان دوری از محل حادثه منتظرش بود، فرار کرد. تا ماه نوامبر ۲۰۲۴، انگیزه این حمله مشخص نشده است. پیامدها. فیصل از ناحیه گردن، شانه، دست و سینه دچار سوختگی شد. او بعداً در یک بیمارستان خصوصی تحت ۴ عمل جراحی قرار گرفت. پس از بهبودی، فیصل در بازی سلانگور مقابل کلانتان به زمین بازگشت که در آن سلانگور با نتیجه ۲–۰ پیروز شد. فیصل طولانی ترین حضور خود در بازی را از زمان حمله با اسید، در یک بازی در لیگ قهرما
نان آسیا ۲ مقابل باشگاه فوتبال سیبو انجام داد که در آن بازی آنها با نتیجه ۱–۰ پیروز شدند. ارزش مارکت فیصل از ۱٫۸۷ میلیون رینگیت به ۱٫۶۳ میلیون رینگیت کاهش یافت. تحقیقات. طی یک اعلامیه در روز ۱۹ مه ۲۰۲۳، پلیس چهره نگاری مظنون اسیدپاشی را منتشر کرد. مدتی بعد پلیس متوجه شد که ۵ عدد از ۸ اثر انگشت در صحنه جرم سالم نیست. در روز ۸ مه ۲۰۲۵، گروه حقوقی فیصل حلیم اعلام کرد که پرونده تحقیقات اسیدپاشی توسط دادستان کل رسماً با عنوان «بدون اقدام بیشتر» طبقه بندی شده است . این تصمیم که از طریق نامه ای به تاریخ ۱۸ فوریه ۲۰۲۵ ابلاغ گردید، در آن اظهار گردیده بود که علیرغم تلاش های انجام گرفته، پلیس قادر به شناسایی مظنون یا به دست آوردن مدارک معتبر نیست. گروه حقوقی فیصل از نتیجه تحقیقات اظهار ناامیدی کرد و اشاره کردند که آنها برای بررسی دوباره پرونده و احتمال به جریان افتادن دوباره آن، به دادستان کل درخواست می دهند.
جورجیو وانی (؛ زادهٔ ) خواننده، ترانه سرا و گیتاریست اهل ایتالیا است. وی از سال ۱۹۷۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی و حرفه. جورجیو وانی در ۱۹ اوت ۱۹۶۳ در میلان متولد شده و در سان جولیانو میلانزه بزرگ شد. او به لطف والدینش که عاشق موسیقی بودند، خیلی زود به موسیقی روی آورد. در سال ۱۹۷۶، زمانی که ۱۳ ساله بود، اولین گروه خود را با نام «Luti's Band» تأسیس کرد. دو سال بعد، به با "آلبوم" "«Babylon by Bus»" باب مارلی با موسیقی رگی آشنا شد. در سال ۱۹۸۰، او اولین گروه پاپ-راک حرفه ای خود را با نام «Tomato» به همراه پائولو کاستا و کلودیو دن آفریو تشکیل داد. دو سال بعد، آنها مورد توجه تهیه کننده ایتالیایی روبرتو کلمبو قرار گرفتند. او در سال ۱۹۸۳، "آلبوم «جزیره خورشید» را" ساخت که توسط جورجیو با نام مستعار "آیودی" خوانده شد. در سال ۱۹۸۴، توماتو با میگل بسه در آلبوم "«بندیدو»" و با دن هارو، تافی و ایوان همکاری کرد. او بعداً اولین تک آهنگ خود با نام "«تام تام»،" را در سال ۱۹۸۴ با همکاری مایک اوگلتری که قبلاً درامر گروه سیمپل مایندز بود، منتشر کرد. در سال ۱۹۹۱، پس از اینکه جورجیو و گروه با هنرمندان زیادی مانند ما
نگو، اوجنیو فیناردی، کریستیانو د آندره، روبرتو وکیونی، پیرآنجلو برتولی و تازندا همکاری کردند، اولین آلبوم خود را با نام «"توماتو»" به تهیه کنندگی مائورو پائولوتزی و آنجلو کارارا منتشر کرد. در سال ۱۹۹۲، جورجیو و گروهش در مهم ترین مسابقه موسیقی ملی ایتالیا یعنی جشنواره موسیقی سانرمو در بخش «تازه کار» با آهنگ "«Sai cosa sento per te» شرکت کردند. با این حال، توماتو در دور نهایی برنده نشد. پس از این جشنواره، گروه منحل شد."
دولت فدرال امارات متحده عربی () یا به سادگی دولت امارات ()، دولت ملی امارات متحده عربی است، یک فدراسیون واحد از هفت امارت خودگردان. دولت فدرال به سه قوه مقننه، مجریه و قضائیه تقسیم می شود. قوه مجریه - یعنی کابینه به ریاست نخست وزیر - و قوه قضائیه هر دو به رئیس گزارش می دهند. مجلس عالی اتحاد بالاترین نهاد قانونگذاری است و مسئول انتصاب رئیس جمهور است. ماده ۱۲۰ قانون اساسی امارات متحده عربی، اختیارات خود را به دولت فدرال اعطا می کند و حوزه های قضایی و توازن قدرت آن را با دولت های محلی مشخص می کند. تاریخچه. دولت فدرال امارات متحده عربی در ۲ دسامبر ۱۹۷۱ تشکیل شد، زمانی که حاکمان پنج امارت، که قبلاً بخشی از ساحل آشتی بودند، امارات متحده عربی را تأسیس کردند. قانون اساسی، دولت فدرال را تأسیس کرد و اختیارات و حوزه های قضایی آن را در ماده های ۱۲۰ و ۱۲۱ تشریح کرد. به عنوان بخشی از توازن قوا بین امارات، وزارتخانه های فدرال بر اساس نمایندگی تخصیص داده شدند، به طوری که امارت دبی دفاع، دارایی و اقتصاد را حفظ کرد و امارت ابوظبی شش پست کابینه، از جمله وزارتخانه های کشور و امور خارجه را حفظ کرد. اگرچه در قانون اساسی الزامی نیس
ت، اما طبق قرارداد، حاکم ابوظبی همیشه سمت ریاست و حاکم دبی همیشه سمت نخست وزیر را بر عهده داشته است، به جز دوره بین سال های ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۹، زمانی که ولیعهد دبی در آن زمان، مکتوم بن راشد آل مکتوم، این سمت را در حالی که پدرش حاکم دبی و معاون رئیس جمهور بود، بر عهده داشت. قوه مقننه. قانون اساسی، مجلس عالی اتحاد را به عنوان بازوی اصلی قانونگذاری دولت فدرال در کنار مجلس ملی اتحاد مشورتی تعریف می کند. شورای عالی فدرال. شورای عالی فدرال یکی از پنج نهاد فدرالی است که در قانون اساسی شرح داده شده است و بالاترین مرجع قانونی دولت فدرال است. این شورا رئیس را منصوب، انتصاب نخست وزیر را تأیید و قوانین فدرال را تصویب یا رد می کند. اعضای شورا متشکل از حاکمان هر یک از امارت ها هستند و امارت ابوظبی و امارت دبی حق وتوی انحصاری دارند. شورای ملی فدرال. شورای ملی فدرال، یکی از پنج نهاد فدرال امارات متحده عربی و نهاد مشورتی پارلمانی دولت فدرال است. این شورای ۴۰ نفره متشکل از ۲۰ عضو است که توسط حاکمان هر امارت منصوب می شوند و ۲۰ عضو دیگر توسط یک هیئت انتخاباتی منتخب رأی داده می شوند. شورای ملی فدرال اختیار دارد تا وزرای فدرال را مورد پ
رسش قرار دهد، بودجه فدرال را بررسی کند و به نهادهای دولتی پیشنهاد ارائه دهد. شاخه اجرایی. قوه مجریه دولت فدرال متشکل از رئیس، معاون رئیس و هیئت دولت است. رئیس جمهور. رئیس جمهور اختیارات گسترده ای دارد، از جمله صدور احکام برای قوانین فدرال، مشورت با نخست وزیر در مورد انتصاب وزرای فدرال یا روسای مقامات فدرال و به عنوان فرمانده عالی نیروهای مسلح امارات متحده عربی. رئیس جمهور، نخست وزیر و قضات را برای دیوان عالی فدرال نامزد می کند؛ رئیس جمهور به عنوان رئیس مجلس عالی اتحاد، علاوه بر اختیارات انحصاری در امور خارجه، می تواند جلسات را تشکیل دهد و دستور کار سیاست ها را تعیین کند. نخست وزیر و کابینه امارات. نخست وزیر رئیس دولت است و هیئت دولت را رهبری می کند. کابینه قوانین فدرال را تفسیر می کند و در مورد نحوه اجرای قوانین، قطعنامه هایی را برای وزارتخانه ها و سازمان های فدرال صادر می کند. دولت فدرال ۵۲ وزارتخانه و نهاد فدرال تحت نظارت خود دارد که بر اساس توافق با دولت های محلی، صلاحیت های متفاوتی دارند؛ نهادهای فدرال مانند پست امارات و سازمان تنظیم مقررات ارتباطات، صلاحیت های ملی دارند. دولت های محلی. قانون اساسی به هر
امارت اجازه می دهد تا در جنبه های مختلف حکومت محلی، خودمختاری عمده ای داشته باشد و حق دارد از دولت فدرال بخواهد تا برخی از این حوزه های خودمختاری را مدیریت کند. هر امارت قانون فدرال را به طور مستقل تفسیر می کند و حق دارد دستورالعمل ها و قوانین خود را صادر کند، و بنابراین قوانین و رویه ها می توانند بین دولت های محلی مختلف بسیار متفاوت باشند. هر دولت محلی حاکم و شورای اجرایی خود را دارد که امور روزمره امارت را مدیریت می کند. صلاحیت و دامنه اختیارات دولت های محلی بین امارت ها بسیار متفاوت است، به طوری که امارت های دبی و ابوظبی بخش های مستقلی در امور انرژی، آموزش، قضایی و مذهبی دارند، در حالی که برخی دیگر، مانند امارت عجمان، تنها امور شهری و سیاست های اقتصادی را حفظ می کنند و جنبه های دیگری مانند مدیریت انرژی و منابع آب، امور مذهبی و بهداشت به دولت فدرال واگذار شده است.
مسابقات جهانی دو و میدانی ۲۰۲۵ در رشته ۱۵۰۰ متر مردان در تاریخ های ۱۴، ۱۵ و فینال در ۱۷ سپتامبر ۲۰۲۵ در ورزشگاه ملی توکیو برگزار شد. آیزاک نادر از پرتغال با زمان ۳:۳۴٫۱۰ قهرمان این رویداد شد، پس از او جیک وایتمن از کشور بریتانیا و رینولد چریوت از کنیا به ترتیب در جایگاه های دوم و سوم قرار گرفتند. چندین نشریه به غیرقابل پیش بینی بودن فینال و عدم راهیابی بسیاری از نام های بزرگ مانند جاکوب اینگبریگسن رکورد دار است رشته به مرحله بعد و همچنین پیروزی غافلگیرکننده نادر اشاره کردند. خلاصه. در طول ۵ فصل گذشته، رقبای بالقوه زیادی در این رویداد ظهور کرده اند. جیک وایتمن، قهرمان ۲۰۲۲ و تیموتی چروییوت قهرمان ۲۰۱۹، بگپا به این مسابقات گذاشتند. یاکوب اینگبریگتسن، قهرمان المپیک ۲۰۲۰، نفر چهارم تمام دوران و کول هاکر، قهرمان المپیک ۲۰۲۴، نفر هشتم تمام دوران نیز در این رقابت ها شرکت کردند. در اوایل فصل، عزالدین هابز با دوی ۶ امتیازی خود، صدرنشین جهان شد. کر در رتبه ۸، چریوت در رتبه ۱۳ قرار دارد. یارد نگوس با رتبه ۱۱، جورج میلز با رتبه ۱۴ و برایان کومن با رتبه ۱۸ حتی به تیم های ملی خود راه پیدا نکردند، در حالی که محمد کتیر با رت
به ۱۶ به دلیل مصرف مواد مخدر در حالت تعلیق است. از جمله مایل، جوانان نیلز لاروس با رتبه ۷ و رینولد چریوت (که با تیموتی نسبتی ندارد) با رتبه ۱۸ امسال سریع بودند. رکوردها. قبل از شروع مسابقات رکوردها در این رشته به شرح زیر بود: استاندارد صلاحیت. زمان استاندارد که به طور خودکار برای ورود به مسابقه لازم بود، ۳:۳۳:۰۰ بود. برنامه برگزاری. برنامه رویداد، به وقت محلی (UTC+9)، به شرح زیر بود: نتایج. نیمه نهایی. مرحله نیمه نهایی در تاریخ ۱۵ سپتامبر برگزار شد. شش ورزشکار اول هر گروه (س) به فینال راه پیدا کردند.