Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یاسر ابوشباب (زادهٔ ۱۹ دسامبر ۱۹۹۳) یکی از قاچاقچیان مواد مخدر در فلسطین است که رهبری گروهی مسلح به نام نیروهای مردمی را بر عهده دارد؛ این گروه که در نوار غزه تحت حمایت اسرائیل فعالیت می کند، مخالف حماس بوده و ارتباطاتی با گروه تروریستی داعش دارد. ابوشباب از قبیله بدوی ترابین در شهر رفح است. ارتباط با اسرائیل. آویگدور لیبرمن، سیاستمدار اسرائیلی در گفتگو با رادیو و تلویزیون اسرائیل با اشاره به این که «اسرائیل تفنگ های تهاجمی و سلاح های سبک را به شبه نظامیان جنایتکار در غزه منتقل کرده است»، تأکید کرد که این اقدام «به دستور نتانیاهو» انجام شده است. او افزود که مسلح کردن باندهای جنایتکار در غزه بدون مجوز کابینه امنیتی انجام شده است و تأکید کرد که رئیس سرویس امنیت عمومی (شین بت) از این موضوع مطلع است. لیبرمن ادامه داد: «اما مطمئن نیستم که رئیس ستاد ارتش از این موضوع خبر داشته باشد. ما داریم دربارهٔ معادل داعش در غزه صحبت می کنیم.» وی در ادامه هشدار داد: «هیچ کس نمی تواند تضمین کند که این سلاح ها علیه اسرائیل استفاده نخواهند شد. ما هیچ راهی برای نظارت بر این روند یا پیگیری آن نداریم.» دفتر نتانیاهو سخنان وی را تکذی
ب نکرد و با صدور بیانیه ای اعلام کرد که اسرائیل به توصیه همه سران نهادهای امنیتی، از طرق مختلف و با تمام اهرم های فشار برای شکست دادن حماس در غزه تلاش می کند.
سواوکجه ()، یک رسم ازدواج از امپراتوری گوگوریو و یکی از سیستم های داماد–همسری است. به آن خانه داماد نیز گفته میشود. در زمان های قدیم در گوگوریو، طبق آداب و رسوم خاصی که در بخش دونگ یی از سوابق سه پادشاهی ثبت شده، ازدواج ها به صورت کلامی صورت می گرفت. در این پروسه، خانواده عروس یک خانه کوچک به نام «خانه داماد» در پشت منزل اصلی خود می ساختند. پس از غروب خورشید، شوهر به خانه عروس می آمد و با اعلام نامش، زانو می زد و تعظیم می کرد تا از والدین همسرش اجازه ورود بگیرد. این درخواست معمولاً چند بار تکرار می شد و اگر والدین راضی می شدند، به او اجازه می دادند که به آن خانه جداگانه برود و شب را در کنار همسرش بگذراند. زمانی که بچه ای به دنیا می آمد و بزرگ می شد، شوهر همسرش را با خود به خانه خود می برد. این سنت نشان دهنده تعاملات اجتماعی و خانواده محور در آن زمان بود و به نوعی بیانگر اهمیت خانواده و پیوندهای عاطفی در جامعه گوگوریو به شمار می رفت. این رفتارها نه تنها نشانه ای از احترام به خانواده و آداب و رسوم بود، بلکه به نوعی به تداوم نسل و ارزش های فرهنگی نیز کمک می کرد. ازدواجی که به آن اشاره می شود، نوع خاصی از پیوند ا
ست که در آن داماد برای مدت طولانی در کنار خانواده همسرش زندگی می کند و به نوعی به خدمت آنها می پردازد. این موضوع در کتابی به نام «بانگی سوروک» که به دوران سلطنت پادشاه هیوجونگ در سلسله چوسان مربوط می شود، به وضوح بیان شده است. در این کتاب آمده که خانواده های اشراف معمولاً ساده و بی تکلف هستند و به همین دلیل، دامادها در کنار همسران خود می مانند. در واقع، این نوع ازدواج بیشتر از آنکه به معنای گرفتن زن باشد، به ایجاد یک پیوند عمیق و ابدی اشاره دارد. در طول تاریخ، مدت زمان اقامت دامادها برای ثبت ازدواج از چندین سال به یک تا سه سال کاهش یافته که این تغییر در اواخر سلسله چوسان رخ داده است. این تحول نشان دهنده تغییرات فرهنگی و اجتماعی در آن زمان است و نشان می دهد که چگونه ازدواج ها و روابط خانوادگی به تدریج دستخوش تغییراتی شدند. این نوع ازدواج، علاوه بر جنبه های مالی و اجتماعی، به نوعی به تقویت روابط خانوادگی و اجتماعی نیز کمک می کند و نقش مهمی در ساختار خانواده ها ایفا می نماید.
ارزشگذاری منابع طبیعی یا ارزیابی منابع طبیعی فرآیندی است که مزایا، هزینه ها و خسارات وارده به منابع طبیعی و زیست محیطی را ارائه می دهد. این نقش اساسی در تحلیل هزینه-فایده مسائل مربوط به سلامت، ایمنی و محیط زیست دارد. ارزیابی منابع طبیعی در چارچوب ارزیابی خسارات منابع طبیعی (NRDA) تحت قانون جامع واکنش، جبران خسارت و مسئولیت زیست محیطی مصوب ۱۹۸۰، قانون آلودگی نفتی (OPA) و مقررات ایالتی انجام می شود. همچنین در تحلیل هزینه-فایده احیای محیط زیست (ER) و مدیریت پسماند انجام می شود. این یک تمرین کلیدی در تحلیل اقتصادی است و نتایج آن اطلاعات مهمی در مورد ارزش کالاها و خدمات زیست محیطی ارائه می دهد. مطالعات ارزش گذاری منابع طبیعی اغلب با هدف ارزیابی ارزش های اقتصادی که نشان دهنده ویژگی های کالای عمومی سیستم های طبیعی هستند، انجام می شود. معیارهای تمایل به پرداخت معمولاً برای تخمین کالاها و خدمات خدمت بوم سازگان استفاده می شوند که نه تنها به تعداد کمی از افراد خاص، بلکه به جامعه وسیع تری نیز سود می رسانند. دو نوع ارزش گذاری وجود دارد که شامل ارزش گذاری بازار و ارزش گذاری غیربازاری می شود. ارزش گذاری بازار، کل تمایل به پ
رداخت را بر اساس قیمت (تقاضا) تخمین می زند، در حالی که ارزش گذاری غیربازاری، تمایل به پرداخت را از طریق بررسی رفتار پاسخ دهندگان یا تقاضا برای کالاهای مرتبط تخمین می زند. بیشتر منابع زیست محیطی با استفاده از رویکرد سازنده ارزش گذاری می شوند. روش های متعددی در ارزش گذاری منابع طبیعی وجود دارد، از جمله روش ترجیح آشکار و روش ترجیح بیان شده. ارزش قائل شدن برای منابع طبیعی مهم است زیرا آنها به درآمد (حسابداری) مالی، افزایش درآمد و کاهش فقر کمک می کنند. بخش های مرتبط با استفاده از منابع طبیعی، شغل ایجاد می کنند و اغلب اساس معیشت در جوامع فقیرتر، به ویژه در مناطق روستایی، کوهستانی یا دورافتاده هستند. این منابع همچنین نقش حیاتی در امنیت غذایی، بهداشت عمومی، حفظ تنوع زیستی و پایداری محیط زیست ایفا می کنند. با توجه به این اهمیت اساسی منابع طبیعی، آنها باید به صورت پایدار، متوازن و مسئولانه مدیریت شوند. اهمیت. ارزیابی منابع به عنوان ورودی برای ارائه توصیه های سیاستی بهتر برای پشتیبانی از مدیریت مناطق حفاظت شده و ارتباط آن با فرایند برنامه ریزی فضایی استفاده می شود. مطالعات ارزیابی منابع باید در مناطق درگیری (منطقه بده ب
ستان) انجام شود تا اطلاعاتی در مورد هزینه ها و مزایا به دست آید. تاریخچه. ارزش گذاری مشروط (CV) حدود بیست و پنج سال است که توسط اقتصاددانان برای ارزش گذاری کالاهای عمومی مورد استفاده قرار می گیرد. این رویکرد، یک بازار فرضی برای یک کالای بدون قیمت را فرض می کند و از افراد می خواهد ارزشی را که برای تغییر پیشنهادی در کمیت، کیفیت یا دسترسی به آن قائل هستند، بیان کنند. توسعه مفهوم CV در بررسی های کامینگز، بروکشایر و شولز (۱۹۸۶) و میچل و کارسون (۱۹۸۹) شرح داده شده است. این رویکرد اکنون به طور گسترده برای ارزش گذاری کالاهای مختلفی که کمیت یا کیفیت آنها ممکن است تحت تأثیر تصمیمات یک سازمان دولتی یا توسعه دهنده خصوصی قرار گیرد، مورد استفاده قرار می گیرد. سه تکنیک مبتنی بر بازار که سابقه قابل توجهی در ارزیابی منابع طبیعی و زیست محیطی دارند، شرح داده شده اند؛ رویکرد قیمت بازار، روش ارزیابی و هزینه یابی جایگزینی منابع.ارزش گذاری مشروط، ارزش گذاری مستقیم خسارات زیست محیطی نیز نامیده می شود و به پرسش مستقیم از طرف های آسیب دیده برای ارزیابی ارزش منابع طبیعی اشاره دارد.
ماکونده یک گروه قومی در جنوب شرقی تانزانیا، شمال موزامبیک و کنیا هستند. مردم ماکونده فرهنگ خود را در فلات موئدا در موزامبیک شکل دادند. امروزه آن ها در سراسر تانزانیا و موزامبیک زندگی می کنند و حضور کوچکی نیز در کنیا دارند. جمعیت ماکونده ها در تانزانیا در سال ۲۰۰۱ حدود ۱٬۱۴۰٬۰۰۰ نفر برآورد شده بود و در سرشماری سال ۱۹۹۷ در موزامبیک، جمعیت آن ها در این کشور ۲۳۳٬۳۵۸ نفر اعلام شد که در مجموع، جمعیت آن ها حدود ۱٬۳۷۳٬۳۵۸ نفر برآورد می شود. این گروه قومی به طور تقریبی توسط رود روووما از هم جدا شده اند. زبان این دو گروه در طول زمان توسعه های متفاوتی را از سر گذرانده، اما منشأ و فرهنگ مشترکی دارند. تاریخچه. ماکونده ها به طور موفقیت آمیزی در برابر برده گیران آفریقایی، عرب و اروپایی مقاومت کردند. آن ها تا دههٔ ۱۹۲۰ زیر سلطهٔ قدرت های استعماری قرار نگرفتند. در دههٔ ۱۹۶۰، انقلابی که پرتغالی ها را از موزامبیک بیرون راند، از سرزمین اجدادی ماکونده ها در فلات موئدا آغاز شد. در برهه ای از زمان، جنبش انقلابی جبههٔ آزادی بخش موزامبیک بخشی از حمایت مالی خود را از فروش کنده کاری های ماکونده به دست می آورد و این گروه به ستون فقرات ا
ین جنبش انقلابی تبدیل شد. ماکونده های موزامبیک، به دلیل نقش شان در مقاومت علیه استعمار پرتغال، همچنان گروهی تأثیرگذار در سیاست این کشور به شمار می روند. آن ها به زبان ماکونده سخن می گویند که با نام چی ماکونده نیز شناخته می شود؛ زبانی از زبان های بانتو که با یائو نزدیکی زیادی دارد. بسیاری از ماکونده ها به زبان های دیگر نیز سخن می گویند، از جمله انگلیسی در تانزانیا، پرتغالی در موزامبیک، و سواحلی و ماکوا در هر دو کشور. جامعهٔ ماکونده به طور سنتی مادرتباری است، به این معنا که فرزندان و ارثیه به زنان تعلق دارد و شوهران به روستای همسرانشان نقل مکان می کنند. دین سنتی آنان شکل انیمیستی از پرستش نیاکان است که همچنان ادامه دارد، هرچند ماکونده های تانزانیا اسماً مسلمان و ماکونده های موزامبیک کاتولیک یا مسلمان هستند. در آیین های ماکونده، زمانی که دختری به سن زنانگی می رسد، «موئیدینی» بهترین رقاص در میان گروه دخترانی است که این آیین گذار را پشت سر می گذارند. ماکونده ها بیش از هر چیز به خاطر کنده کاری های چوبی شان شناخته می شوند که عمدتاً با استفاده از چوب سیاه (یا امپینگو) ساخته می شوند، و نیز به خاطر آیین های بلوغی که بر
گزار می کنند. تابعیت کنیا. برخی از ماکونده های اهل موزامبیک در دههٔ ۱۹۵۰ به کنیا مهاجرت کرده بودند. در اوایل قرن ۲۱، تلاش هایی آغاز شد تا کارت هویتی کنیا برای آن ها صادر شود تا بتوانند از حقوق و مزایای خود به عنوان شهروندان کنیایی برخوردار شوند. در سال ۲۰۱۶، گروهی ۳۰۰ نفره از مردم ماکونده از کوآله تا نایروبی پیاده روی کردند. رهبری این گروه را دیانا گیچنگو، فعال حقوق اقلیت ها و گروه های به حاشیه رانده شده، بر عهده داشت و افراد دیگری از فعالان حقوق بشر نیز آن ها را همراهی می کردند. آن ها به سوی کاخ ریاست جمهوری در نایروبی حرکت کردند تا رئیس جمهور را متقاعد کنند که از به رسمیت شناختن تابعیت کنیایی آن ها حمایت کند. رئیس جمهور کنیا، اوهورو کنیاتا، با گرمی از آن ها استقبال کرد. پس از صرف یک وعده ٔ غذایی کامل در روز پنجشنبه، ۱۳ اکتبر ۲۰۱۶، رئیس جمهور دستور داد تا وزارتخانهٔ مربوطه تا پایان دسامبر همان سال برای ماکونده ها کارت هویتی صادر کند. هنر ماکونده. ماکونده ها به طور سنتی اشیای چوبی خانگی، پیکره ها و نقاب هایی برای کاربرد آیینی می ساختند. پس از دههٔ ۱۹۳۰، هنر ماکونده به بخشی مهم از هنر معاصر آفریقا بدل شد. شناخ
ته شده ترین هنرمند ماکونده در سطح بین المللی جورج لیلانگا بود.
باشگاه فوتبال ریمیونگسو یک باشگاه فوتبال در کره شمالی است. این تیم در رقابت های جام پرزیدنت آسیا ۲۰۱۴ به مقام نایب قهرمانی رسید.
لسلی مک نیر (; – ) یک افسر ارشد ارتش ایالات متحده بود که در جنگ جهانی اول و دوم حضور داشت. او در طول زندگی خود به درجه سپهبدی رسید. وی در طول جنگ جهانی دوم در حین نبرد کشته شد و پس از مرگ به درجه ژنرالی ارتقا یافت. مک نیر، اهل مینه سوتا و فارغ التحصیل سال ۱۹۰۴ از آکادمی نظامی ایالات متحده، یک افسر توپخانه صحرایی با سابقه در بخش مهمات بود. او که در اشغال وراکروز و لشکرکشی پانچو ویلا سابقه داشت، در طول جنگ جهانی اول به عنوان دستیار رئیس ستاد برای آموزش در لشکر اول و سپس رئیس آموزش توپخانه در ستاد نیروهای اعزامی آمریکا خدمت کرد. عملکرد برجسته او منجر به ارتقاء او به سرتیپ موقت شد. در سن ۳۵ سالگی، او دومین افسر جوان ارتش بود. تجربه بیش از ۳۰ ساله مک نیر در طراحی و آزمایش تجهیزات و سلاح ها، مهارت های مدیریتی و موفقیت او در زمینه های آموزش و تربیت نظامی منجر به انتصاب او در جنگ جهانی دوم به عنوان فرمانده نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا شد. در این سمت، مک نیر به «معمار گمنام ارتش ایالات متحده» تبدیل شد و نقش رهبری در طراحی سازمانی، تجهیز و آموزش واحدهای ارتش در ایالات متحده قبل از عزیمت آنها به نبردهای خارج از کشور
ایفا کرد. در حالی که مورخان همچنان در مورد برخی از تصمیمات و اقدامات مک نیر، از جمله سیستم جایگزینی انفرادی برای سربازان کشته و زخمی، همچنین جنجال بر سر استفاده از تانک ها به عنوان سلاح های ضد تانک، بحث می کنند، تمرکز او بر آموزش پیشرفته افسران، سیستم های تسلیحاتی نوآورانه، بهبود دکترین، آموزش رزمی واقع گرایانه و توسعه تاکتیک های تسلیحات ترکیبی، ارتش را قادر ساخت تا در میدان نبرد جنگ جهانی دوم، جایی که تحرک نیروهای مکانیزه جایگزین دفاع استاتیک جنگ جهانی اول به عنوان ملاحظه تاکتیکی اصلی شد، نوسازی و با موفقیت عمل کند. او در حالی که در فرانسه به عنوان فرمانده گروه اول ارتش ایالات متحده، بخشی از عملیات فریب کوئیک سیلور که مکان های فرود واقعی برای حمله به نرماندی را پنهان می کرد، در حال فعالیت بود، بر اثر آتش خودی کشته شد. در جریان عملیات کبرا، یک بمب نیروی هوایی هشتم در نزدیکی سنت لو فرود آمد و ارتش تلاش کرد از بمب افکن های سنگین برای پشتیبانی هوایی نزدیک از عملیات پیاده نظام به عنوان بخشی از نبرد نرماندی استفاده کند.
هنر ماکونده به مجسمه سازی های شرق آفریقا اشاره دارد، و گاه نیز به نقاشی های مدرنی که توسط صنعتگران یا هنرمندان ماکونده در شمال موزامبیک و جنوب تانزانیا (که رود روووما آن ها را از یکدیگر جدا می کند) خلق شده اند. تاریخ نگاران هنر، فروشندگان آثار هنری و مجموعه داران، این ژانر از هنر آفریقایی را پدید آورده اند؛ ژانری که می توان آن را به دو بخش آثار سنتی آفریقایی و آثار هنری مدرن تقسیم کرد. این ژانر به دههٔ ۱۹۳۰ بازمی گردد، زمانی که نخستین نمایشگاه مستند از هنر ماکونده در «مرکز فرهنگی دوس نووس» در مستعمرهٔ سابق موزامبیک پرتغالی برگزار شد. سبک های سنتی و معاصر. هنر ماکونده را می توان به سبک های مختلفی تقسیم کرد. به طور سنتی، ماکونده ها اشیای خانگی غیرمذهبی، پیکره های آیینی و نقاب ها را می تراشیدند. پس از دههٔ ۱۹۳۰، استعمارگران پرتغالی و سایر مبلغین مذهبی به فلات موئدا در شمال موزامبیک آمدند. آن ها علاقهٔ زیادی به کنده کاری های چوبی ماکونده نشان دادند و سفارش های متنوعی، از چهره های مذهبی تا شخصیت های برجستهٔ سیاسی ارائه دادند. پیکرتراشان ماکونده، با مشاهدهٔ این علاقه، تصمیم گرفتند مجسمه هایی در سبکی جدید خلق کنند و
به جای چوب های نرم و بی دوام پیشین، از چوب «پاو-پرتو» (چوب آبنوس) و «پاو-روزا» استفاده کنند. این نخستین تماس با فرهنگ غربی را گاه به عنوان ورود سبک های اروپایی به سنت پیکرتراشی ماکونده در نظر می گیرند. از دههٔ ۱۹۳۰ به بعد، آنچه به عنوان «هنر مدرن ماکونده» شناخته می شود در تانزانیا شکل گرفت. یکی از گام های مهم در فاصله گرفتن از مجسمه سازی سنتی، خلق پیکره های انتزاعی بود که عمدتاً ارواح شرور را به تصویر می کشیدند. این ارواح در زبان سواحلی «"شتانی"» نام دارند و در باورهای عامیانهٔ سواحلی نقش ویژه ای ایفا می کنند. سبک «شتانی» در اوایل دههٔ ۱۹۵۰ توسط استاد پیکرتراش سماکی لیکانکوا خلق شد و حامی او، محمد پیرا، که نگارخانه داری در دارالسلام بود، نقش اساسی و تعیین کننده ای در شکل گیری جنبش هنر مدرن ماکونده ایفا کرد. برخی از پیکرتراشان ماکونده، که مشهورترینشان جورج لوگوانی است، سبک انتزاعی کاملی را در پیش گرفتند که فاقد پیکره های قابل شناسایی بود. از دههٔ ۱۹۷۰ به این سو، هنر مدرن ماکونده بخشی از هنر معاصر آفریقا شد که در سطح بین المللی شناخته شده است. سرشناس ترین هنرمند این سبک جورج لیلانگا بود که کار خود را با کنده ک
اری آغاز کرد و بعدها به عنوان نقاش مدرن به شهرت رسید. گونه ای ویژه از هنر آیینی سنتی ماکونده، ماسک های شاخص "ماپیکو" (جمع: "لیپیکو") هستند. این ماسک ها از پیش از تماس با مبلغین مذهبی در قرن نوزدهم، در رقص های قبیله ای که با آیین های سن بلوغ همراه بودند، مورد استفاده قرار می گرفتند. این ماسک ها از یک تکه چوب سبک (معمولاً «سوماومِیرا براوا») تراشیده می شدند و ممکن بود نمایانگر ارواح "شتانی"، نیاکان یا شخصیت های زنده (واقعی یا ایدئال) باشند. رقصندگان این ماسک ها را به گونه ای بر چهره می گذاشتند که بتوانند از دهان ماسک بیرون را ببینند، یا اینکه آن را بر روی سر خود نصب می کردند، به گونه ای که در هنگام خم شدنِ رقصنده به جلو، ماسک مستقیماً رو به تماشاگران قرار گیرد. تغییرات در قرن بیستم. هنر مدرن ماکونده آمیزه ای است از سنت های پیشین نجاری و نیازهای روزافزون جهان مدرن به کنده کاری هنری در چوب. پس از ساخت سیستم جاده ای در فلات های میان تانزانیا و موزامبیک توسط نیروهای پرتغالی در طول جنگ جهانی اول، نگرش سنتی به این هنر تغییر یافت تا با نیازهای اجتماعی و اقتصادی جدید سازگار شود. کار اجباری و مالیات های تحمیلی از سوی پر
تغالی ها، پیکرتراشان ماکونده در موزامبیک را به گسترش فعالیت های سنتی کنده کاری چوب واداشت. آنچه زمانی سنتی آیینی و مختص مردان بود و از دید زنان پنهان نگاه داشته می شد، در نتیجهٔ تأثیرات غربی بر هنر ماکونده در قرن بیستم، هم در شیوهٔ تولید و هم در هدف هنری، دگرگون شد. یکی دیگر از دلایل فعالیت پیکرتراشان ماکونده که اصالتاً اهل موزامبیک بودند اما به تانزانیا مهاجرت کرده بودند، حمایت آن ها از مبارزه با رژیم استعماری موزامبیک بود. از سال ۱۹۵۹، ماکونده های ساکن دارالسلام در تأسیس سازمانی که بعدها بخشی از جبههٔ آزادی بخش موزامبیک شد نقش داشتند. در حمایت از مبارزه برای آزادی، پیکرتراشان ماکونده تعاونی هایی تشکیل دادند و با فروش آثار هنری خود به تأمین مالی این جنبش پرداختند. در واکنش به تصورات رایج دربارهٔ پیکرتراشان مدرن ماکونده به عنوان مردمی سنتی و روستایی، یک پژوهش پرتغالی در سال ۲۰۲۰ چنین اظهار می کند: «در انزوا قرار دادن کلی هنرمندان ماکونده، گوشه نشین دانستن آن ها و منتسب کردنشان به دل طبیعت، افسانه ای پدرمآبانه از غرب است». گونه های هنر مدرن ماکونده. اوجاما یا درخت زندگی. روبرتو یاکوبو سانگوانی در اواخر دههٔ ۱۹
۵۰ خانه اش در موزامبیک را ترک کرد و راهی تانزانیا شد. او با خود سبکی از هنر ماکونده را آورد که به طور رسمی «"دیموونگو"» نام داشت و به معنای «نیروی استقامت» یا «درخت زندگی» است. به طور سنتی، این پیکره ها دسته هایی از کشتی گیران به هم پیوسته را به تصویر می کشیدند که قهرمانی پیروز را بر دوش گرفته اند. به تدریج، چهرهٔ مرکزی در این مجسمه ها جای خود را به رؤسای قبیله یا چهره هایی داد که نماد اتحاد با اعضای جامعه یا خانواده بودند. صرف نظر از اینکه شخصیت اصلی مجسمه چه کسی باشد، ساختار این سبک همواره بر پایهٔ یک چهرهٔ مرکزی است که توسط دیگر پیکره ها احاطه و پشتیبانی می شود. این پیکره ها نمود اوجاما (همبستگی اجتماعی) یا روابط درون یک جامعه هستند و احترام عمیقی را که ماکونده ها برای نیاکان یا جامعه شان قائل اند، بازتاب می دهند. شتانی. کنده کاری های چوبی سبک "شتانی" (به معنای «شیطان» در زبان سواحلی) بازتابی از اسطوره شناسی و ارواح در فرهنگ ماکونده هستند. این سبک با به کارگیری ویژگی های فیزیکی فراواقع گرایانه، مانند صورت ها یا اندام های بزرگ و نامتناسب و گاهی نیز عناصر حیوانی، جهان معنوی را به تصویر می کشد. جوهرهٔ شتانی ب
ه طور کلی در پنج شکل ظاهر می شود: انسان، پستاندار، ماهی، پرنده و خزنده. در برخی از این مجسمه ها، نمادهای فرهنگی خاصی نیز به کار رفته اند؛ مانند سینه های مادر یا کدوتنبل های خشک شده ای که برای حمل آب استفاده می شوند. بینادامو. "بینادامو"، نوعی از هنر طبیعت گرایانه است که نقش های اجتماعی در جامعهٔ ماکونده را بازتاب می دهد. رایج ترین مضامین آن شامل تصویرهایی از مردانی در حال سیگار کشیدن و زنانی در حال انجام کارهای خانگی است. پس از تماس پرتغالی ها با ماکونده ها، بازار کنده کاری های چوبی ماکونده در خارج از کشور رونق گرفت. بسیاری از مردم محلی شروع به اولویت دادن به این حرفه کردند و مجسمه هایی ساختند که زندگی روزمرهٔ مردان و زنان ماکونده را به تصویر می کشید تا با سلیقهٔ غربی ها سازگار باشد. آیین های گذار. مدت ها پیش از آن که کنده کاری های چوبی ماکونده جنبهٔ تجاری پیدا کنند، هدف اصلی این هنر به تصویر کشیدن ارواح شرور در آیین های گذار بود. برجسته ترینِ این آیین ها، مراسم ورود پسران به بزرگ سالی است که با ختنه مشخص می شود. در آغاز این آیین، رقص آیینی «ماپیکو» اجرا می شود. در طول این رقص سه نقش فعال وجود دارد: رقصنده ای
نقاب دار که نمایندهٔ مرده ای است که برای آزار روستا بازگشته، «ماشابیلو» که روحی شیطانی است و در پی انتشار بدی و بر هم زدن سلامت جامعه است، و در نهایت، پسر جوانی که در حال گذار به مردی بالغ است و باید بر این موجودات غلبه کند. هر دو رقصندهٔ نقاب دار نماد نیروهای اهریمنی اند که پسر باید با آن ها روبه رو شده و بر آن ها پیروز شود. پس از این رقص، پسر توسط «موکوکومِلا» یا «چکش زن» که کل مراسم را هدایت می کند، ختنه می شود. پس از ختنه، پسر به همراه دیگر مردان و پسران برای چند روز در پناهگاهی به نام «لیکومبی» از جامعه جدا می شود. در این مدت، علاوه بر التیام جسمانی، پسران نقش های مردانه شان در جامعه را نیز فرامی گیرند. این آموزش شامل تغییراتی جسمی مانند یادگیری شکار و کشت زمین و همچنین تغییراتی اجتماعی همچون نحوهٔ بازگشت به جامعه به عنوان مرد، فراگیری فضایل اخلاقی، احترام به بزرگ ترها و آداب روابط جنسی است. پس از بهبودی، لیکومبی با آتش نابود می شود و پسران نام های جدیدی دریافت می کنند. در آیین بلوغ دختران نیز کنده کاری های چوبی نقش دارند، اما در مرحله ای متفاوت نسبت به پسران. دختران نیز با رقص آیینی و دوره ای از انزوا
به زنانگی می رسند، اما مجسمه های چوبی تنها پس از ازدواج آن ها ظاهر می شود. زن ماکونده پس از ازدواج، عروسکی چوبی را با خود حمل می کند تا موجب باروری شود.
بازوی رزمی () یا نیروی رزمی بخشی از نیروهای نظامی در مجموعه نیروهای مسلح ملی هستند که در نبرد زمینی تاکتیکی مستقیم شرکت می کنند. به طور کلی، نیروهای رزمی واحدهایی هستند که سلاح هایی مانند تجهیزات پیاده نظام، سواره نظام و واحدهای توپخانه را حمل یا به کار می گیرند. استفاده از چندین بازوی رزمی به روش های پشتیبانی متقابل، به عنوان سلاح های ترکیبی شناخته می شود. در برخی از ارتش ها، به ویژه ارتش بریتانیا و ارتش کانادا، واحدهای توپخانه و مهندسی رزمی به عنوان پشتیبانی رزمی طبقه بندی می شوند، در حالی که در برخی دیگر، مانند ارتش ایالات متحده، آنها بخشی از نیروهای رزمی در نظر گرفته می شوند. نیروهای زرهی در نام خود یک نیروی رزمی را تشکیل می دهند، اگرچه بسیاری از آنها تاریخچه ای مشتق شده از واحدهای سواره نظام دارند. توپخانه به عنوان یک واحد رزمی در درجه اول بر اساس تاریخچه استفاده از توپ در نبرد نزدیک و بعداً در نقش ضد تانک تا ظهور موشک های هدایت شونده ضد تانک گنجانده شده است. گنجاندن نیروهای ویژه در برخی از نیروهای مسلح به عنوان یک بازوی رزمی جداگانه اغلب بر پایه دکترین نظامی است زیرا واحدهای نیروهای ویژه اساساً پیاده نظ
ام تخصصی هستند که اغلب پیوندهای تاریخی با واحدهای پیاده نظام سبک معمولی دارند.
مستاوه، ازجمله غذاهای سنتی محبوب تاجیک ها در اندراب ، خوست و فرنگ و بخش هایی از تخار و بدخشان می باشد. این غذا که از برنج محلی، روغن، آب گوشت و مساله دیگ به ویژه (زرد چوبه ومرچ سیاه) تهیه می شود یکی از مزه دار ترین غذاهای مورد پسند مردم در مناطق یاد شده به حساب می رود. عید قربان. مستاوه را معمولا، در روزهای عید قربان با گوشت قربانی می پزند، مردم اندراب ترجیح می دهند در روزهای عید از مهمانان شان با این غذا خوش مزه پذیرایی کنند. تنها غذایی که همه از آن در روز های عید استفاده می کنند. عید قربان از معروف ترین جشن های مذهبی میان مسلمانان است. مردم افغانستان نیز این عید را به گونه ویژه جشن می گیرند. روستاییان معمولا از سه تاپنج روز عید را جشن می گیرند. پس از ادای نماز عید، مخصوصا در عید قربان زودتر به خانه بر می گردند، و مواشی را که برای قربانی در نظر گرفته اند، قربانی کرده و یک مقدار گوشت خام آن را به افراد نیازمند صدقه می کنند. اما متباقی این گوشت را پخته کرده و درچند روز عید از مهمانان با مستاوه پذیرایی می کنند. برخی خانواده ها هم ترجیح می دهند از مهمانان شان تنها با گوشت و یخنی پذیرایی کنند. این غذای سنتی آن چن
ان با عید قربان گره خورده است که بسیاری روستاییان گاهی عید قربان را فصل مستاوه خوری نیز می گویند. در بسیاری روستاها، مردم دِه، در روز دوم عید به گونه گروهی به خانه های یک دیگر رفته ومستاوه خوری می کنند، اما درسال های پسین که نفوس درحال افزایش است و از طرفی، خانه ها برای گروه های بزرگ مردم ده، که به رسم قدیم به خانه یک دیگر می روند کفایت نمی کند، بزرگان روستا، در مسجد و یا مکان بزرگ تر برای مستاوه خوری برنامه ریزی میکنند، و هر خانواده به قدر توان از یک تا دو کاسه مستاوه با خود می آورند ودر کنار هم دور یک سفره طولانی مستاوه را با شوخی های محلی تناول میکنند. مواد اولیه. گوشت گوسفند یا گوساله: ۷۰۰ گرم نمک: ۴ قاشق چایخوری برنج : ۱ پیمانه سیر: چند دندانه نخود: نصف پیمانه روغن: نصف پیمانه زردچوبه: ۲ قاشق چایخوری مرچ سیاه(فلفل سیاه): ۱ قاشق چایخوری پیاز: ۲ عدد به صورت خرد شده ماست: به مقدار نیاز. شیوه پُخت. ابتدا ۲ عدد پیاز را خرد کرده و در روغن به مدت ۲ دقیقه سرخ کنید. سپس گوشت را همراه سیر به آن اضافه کنید و ۳ دقیقه سرخ کنید.در مرحله بعد زردچوبه را اضافه کرده و ۲ دقیقه دیگر سرخ کنید و ۸ پیمانه آب اضافه کنید نخودها
را که قبلا ۳ ساعت در آب خیساند ه ایم، به همراه نمک و مرچ سیاه(فلفل سیاه) اضافه کرده و به مدت ۱ ساعت روی حرارت ملایم قرار می دهیم سپس یک پیمانه برنج را که قبلا به مدت ۲ ساعت در آب گذاشته ایم را به مستاوه اضافه کرده و ۱۵ دقیقه دیگر پخته می کنیم.بعد از ۱۵ دقیقه غذای شما آماده شده و می توانید همراه چکه سرو کنید.
تری موران (متولد ۹ دسامبر ۱۹۵۹) روزنامه نگار آمریکایی است که به عنوان خبرنگار ارشد ملی در شبکه خبری ABC فعالیت می کرد. او در واشینگتن دی سی مستقر بود و سیاست ها و مسائل ملی را پوشش می داد و از کاخ سفید، دیوان عالی ایالات متحده و مسیرهای تبلیغاتی برای همه برنامه های ABC گزارش می داد. پیش تر، موران از سال ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۸ به عنوان خبرنگار ارشد خارجی ABC، از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۳ به عنوان مجری همکار برنامه Nightline و از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۵ به عنوان خبرنگار ارشد کاخ سفید فعالیت کرده بود. در تاریخ ۸ ژوئن ۲۰۲۵، موران به طور نامحدود توسط ABC تعلیق شد و بعداً از این شبکه کنار گذاشته شد. زندگینامه. موران در شیکاگو، ایالت ایلینوی به دنیا آمد و در ماونت پرسپکت و باریگتون هیلز، هر دو در ایلینوی، بزرگ شد. او در سال ۱۹۸۲ از دانشگاه لارنس فارغ التحصیل شد؛ جایی که رشته زبان انگلیسی را انتخاب کرد و سردبیر روزنامه دانشجویی آن دانشگاه، The Lawrentian، بود. حرفه ای. موران حرفه روزنامه نگاری خود را در مجله The New Republic آغاز کرد و سپس به عنوان خبرنگار و ویراستار در نشریه Legal Times مستقر در واشینگتن دی سی فعالیت داشت. از سال ۱۹۹۲ تا ۱۹۹
۷، موران به عنوان خبرنگار و مجری خبری برای شبکه Court TV کار کرد، جایی که با پوشش دادگاه های لایل و اریک منندز و او.جی. سیمپسون در لس آنجلس به شهرت ملی رسید، همچنین به خاطر گزارش هایش از دادگاه های جنایت جنگی بوسنی در لاهه و جلسات تأیید قاضیان کلارنس توماس، استیفن برایر و روث بدر گینزبرگ در دیوان عالی ایالات متحده شناخته شد. موران در سال ۱۹۹۷ به شبکه خبری ABC پیوست. پس از خدمت به عنوان خبرنگار اصلی اختصاص داده شده به دیوان عالی ایالات متحده از سال ۱۹۹۸ تا ۱۹۹۹، او از سپتامبر ۱۹۹۹ تا نوامبر ۲۰۰۵ به عنوان خبرنگار ارشد کاخ سفید ABC News فعالیت کرد و دوران ریاست جمهوری بیل کلینتون و جرج دابلیو بوش را پوشش داد. پیش از این مسئولیت در کاخ سفید، موران کمپین انتخاباتی معاون رئیس جمهور، آل گور، را پوشش داده بود. به عنوان مجری همکار برنامه Nightline، موران به پوشش اخبار سیاسی ادامه داد و درباره کمپین های انتخاباتی ریاست جمهوری سال های ۲۰۰۸ و ۲۰۱۲، ظهور حزب چای حزب (Tea Party) و سایر تحولات مهم گزارش داد. او همچنین بارها به خارج سفر کرد و جنگ های عراق و افغانستان و قیام های «بهار عربی» در مصر، لیبی و سوریه را پوشش داد. د