Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
جنبش هنری خیابانی دهه ۱۳۹۰ مشهد به مجموعه فعالیت های هنرمندان هنر خیابانی در شهر مشهد در بازهٔ زمانی سالهای ۱۳۹۰ تا ۱۳۹۹ خورشیدی اشاره دارد. این جنبش که از اوایل دهه با فعالیت های پراکنده آغاز شد، در نیمهٔ دوم دهه به اوج خود رسید و تأثیر قابل توجهی بر فضای بصری و گفتمان هنری شهر گذاشت. پیشینه و زمینه. رشد جهانی هنر خیابانی در دههٔ ۲۰۰۰ میلادی و دسترسی به اینترنت، بر هنرمندان جوان مشهدی تأثیر گذاشت. آنان با الهام از هنرمندان بین المللی، به دنبال یافتن فضایی برای بیان ایده های خود در شهری بودند که به دلیل بافت مذهبی فضای کمی برای هنرهای آلترناتیو داشت. هنرمندان و پروژه های شاخص. اگرچه بسیاری از هنرمندان این جنبش ناشناس یا با نام مستعار فعالیت می کردند، برخی پروژه ها و هنرمندان مورد توجه رسانه ها قرار گرفتند: واکنش ها و چالش ها. این جنبش با واکنش های دوگانه ای روبرو شد: میراث و تأثیر. این جنبش اگرچه پراکنده و گاه زیرزمینی بود، اما:
محاصره دیپلماتیک فیلمی محصول سال ۱۹۹۹ و به کارگردانی گوستاو گراف-مارینو است. در این فیلم بازیگرانی همچون پیتر ولر، داریل هانا، تام برنگر، آدریان پینتئا، اووه اوکسنکنشت و بریون جیمز ایفای نقش کرده اند.
«هرزهٔ نوجوان» ترانه ای گروهٔ موسیقی آلترناتیو راک هول می باشد. این ترانه اولین قطعه از نخستین آلبوم استودیویی گروه تحت عنوان "زیبا از درون" (۱۹۹۱) به شمار می آید و در سپتامبر سال ۱۹۹۱ از سوی ناشر اروپایی سیتی اسلنگ به عنوان تک آهنگ منتشر گردید. این تک آهنگ هم به صورت سی دی و هم روی صفحه های وینیل ۱۲ و ۷ اینچی عرضه شد؛ با دو قطعهٔ پشت صفحه به نام های «غرق نوشابه» و «سیاه سوخته». با اینکه این تک آهنگ در آمریکا به هیچ کدام از جداول موسیقی راه نیافت، اما در بریتانیا پس از انتشار محبوب شد و در سپتامبر سال ۱۹۹۱ به رتبهٔ اول جدول جدول مستقل بریتانیا دست یافت. این قطعه در مارس سال ۱۹۹۱ و طی جلسات برای استودیویی "زیبا از درون" ضبط شد و تهیه کنندگی آن نیز توس کیم گوردون عضو سانیک یوث و دان فلمینگ عضو گامبال انجام گرفت. اشعار ترانه که توسط کورتنی لاو، خوانندهٔ اصلی گروه نوشته شده، روایتگر یک فاحشهٔ نوجوان سرخورده است که مادرش رهایش کرده. از نظر موسیقایی، این اثر به شدت تحت تأثیر سبک های نویز راک و گرایندکور قرار دارد و گروه در تنظیمات موسیقی از تکنیک های بی صدا کردن سریع سیم ها، ترایتون و آنچه «آلودگی صوتی» شناخته می ش
ود، استفاده کرده است.
آن دیچبورن (متولد ۴ اکتبر ۱۹۴۹) یک رقصنده باله، طراح رقص و بازیگر کانادایی است که در فیلم هایی مانند «رقص آهسته در شهر بزرگ» محصول ۱۹۷۹ در نقش رقصنده ای با بیماری فلج کننده، به کارگردانی جان جی. آویلدسن، کارگردان فیلم راکی، و با بازی پل سوروینو، ایفای نقش کرده است. او همچنین در فیلم ترسناک «پرده ها» محصول ۱۹۸۳ در کنار جان ورنون و سامانتا اگار، نقش رقصنده باله محکوم به فنا، لوریان سامرز، را بازی کرد. او تقریباً در تمام فیلم هایش رقصید و برای بازی در «رقص آهسته در شهر بزرگ» نامزد جایزه گلدن گلوب شد. در دوران حضورش در باله نشنال، او برخی از برجسته ترین قطعات دهه ۱۹۷۰، از جمله «سایه های دیوانه» و «بوسه ها» را طراحی رقص کرد، در حالی که رهبری گروه جانبی باله رِوو را نیز بر عهده داشت. در ۱۱ نوامبر ۱۹۷۹، دو ماه پس از استعفایش از باله ملی کانادا، دیچبورن با ری واگنر، معاون رئیس بخش تولید مترو گلدوین میر، پس از آشنایی شان در آخرین مراسم گلدن گلوب، ازدواج کرد. این زوج مدتی قبل از مرگ واگنر در سال ۲۰۱۴ از هم جدا شدند.
پالیو دی آستِی (یا "پالیو آسته" در کهن ترین نامگذاری اش) یک جشنواره سنتی ایتالیایی با ریشه های قرون وسطایی است که با مسابقه اسب دوانی بدون زین به اوج خود می رسد. این مسابقه از قرن سیزدهم هر ساله برگزار شده است. قدیمی ترین رکورد، که توسط گوگلیلمو ونتورا ذکر شده است، مربوط به ربع سوم قرن سیزدهم است. این مسابقه هر ساله برگزار شده است، به استثنای یک دوره در دهه ۱۸۷۰ و یک وقفه ۳۰ ساله در قرن بیستم. از سال ۱۹۸۸، این مسابقه در یک «میدان» مثلثی شکل در مرکز آستی، "پیازا آلفیری"، در هر سومین یکشنبه سپتامبر برگزار می شد؛ از سال ۲۰۱۸ این مسابقه به جای آن، هر اولین یکشنبه سپتامبر برگزار می شود. دوران فاشیسم. این جشنواره در سال ۱۹۲۹ توسط پودستا (شهردار) آسته، وینچنزو بورونزو، احیا شد. در آن سال، پالیو دوباره در یک مسیر مستقیم، این بار در کورسو دانته - مسافتی سربالایی حدود ۱۳۰۰ متر - برگزار شد. در ۳ مه ۱۹۳۶، در طول جنگ دوم ایتالیا و حبشه، سربازان لژیون ۱۰۴ پیراهن سیاه، که عمدتاً از ساکنان آستی تشکیل شده بودند، یک مراسم ویژه الاغ سواری را در سواحل دریاچه آشنگ در اتیوپی اجرا کردند.
موندینا (pl: از فعل (به معنی «پوست کندن»، «پوست کندن»، «تمیز کردن» یا «وجین کردن») یک کارگر زن فصلی شالیزار برنج است، به ویژه در دره پو ایتالیا از اواخر قرن نوزدهم تا نیمه اول قرن بیستم؛ اگرچه این عمل به حدود ۶۰۰ سال پیش برمی گردد. کار موندینا (وجین) در آن دوران در شمال ایتالیا رواج داشت. این کار شامل از بین بردن علف های هرز در حال رشد در مزارع برنج بود که مانع رشد سالم گیاهان جوان برنج می شدند. این کار در طول سیل مزارع، از پایان آوریل تا آغاز ژوئن هر سال، انجام می شد که در طی آن، جوانه های ظریف باید در مراحل اولیه رشد خود، از اختلاف دمای بین روز و شب محافظت می شدند. این کار شامل دو مرحله بود: پیوند گیاهان و هرس علف های هرز. موندینا کار بسیار طاقت فرسایی بود که عمدتاً توسط زنان فقیرترین طبقات اجتماعی از امیلیا-رومانیا، ونتو، لومباردی و پیدمونت انجام می شد، که در شمال ایتالیا، عمدتاً در اطراف ورچلی، نووارا و پاویا کار می کردند. کارگران روزهای کاری خود را با پاهای برهنه تا زانو در آب و کمر خمیده برای ساعت های طولانی می گذراندند. برای محافظت از خود در برابر حشرات و آفتاب، کارگران روسری و کلاه لبه دار پهن و شلوار
ک یا شورت بزرگ می پوشیدند تا لباس هایشان خیس نشود. رفت و آمد اغلب با دوچرخه به محل کار انجام می شد. شرایط کاری وحشتناک، ساعات طولانی و دستمزد بسیار پایین منجر به نارضایتی مداوم و گاهی به جنبش های شورشی و شورش در سال های اولیه قرن بیستم شد. مبارزات علیه "سرپرستان"، با وجود کارگران مخفی فراوانی که آماده بودند برای به دست آوردن کار، دستمزدهای پایین را بیشتر کاهش دهند، حتی سخت تر هم شد. آنها به عنوان اعتصاب شکنان "توصیف" می شوند. عمل اعتصاب شکنی منجر به اعتراضات مردمی شد. خواسته های شورشیان معترض سرانجام بین سال های ۱۹۰۶ تا ۱۹۰۹ برآورده شد، زمانی که همه کمون های استان ورچلی ملزم به رعایت محدودیت هشت ساعت کار شدند. فرهنگ عامه. این شیوهٔ شکستن اعتصاب همچنین منجر به سرودهای اعتراضی مانند «اگر هشت ساعت برای شما خیلی کم به نظر می رسد» با هدف محدود کردن روز کاری به هشت ساعت یا «آقای استادِ شلوار سفیدِ زیبا شد. «هدف این آهنگ ها، مشتریان و سرپرستان کار بود.» کار "موندین" همچنین الهام بخش بسیاری از آهنگ های محبوب مانند «صبح به محض اینکه از خواب بیدار می شوید» بود که از اواخر قرن نوزدهم محبوب بود و منشأ آهنگ ضد فاشیستی جنگ
جهانی دوم «بلا چاو» محسوب می شود. سرنوشت موندین همچنین در آثار ادبی و بعداً در آثار سینمایی به نمایش گذاشته شد که مشهورترین آنها فیلم برنج تلخ "محصول" ۱۹۴۹ است.
ویتوریا کولونا (آوریل ۱۴۹۲ ۲۵ فوریه ۱۵۴۷)، مارکینس پسکارا، یک زن اشراف زاده و شاعر ایتالیایی بود. کولونا به عنوان یک زن اشراف زاده تحصیل کرده و متأهل که شوهرش در اسارت بود، توانست روابطی را در محافل روشنفکری ایسکیا و ناپل برقرار کند. اشعار اولیه او در اواخر دهه ۱۵۱۰ توجه ها را به خود جلب کرد و در نهایت به یکی از محبوب ترین شاعران قرن شانزدهم ایتالیا تبدیل شد. پس از مرگ زودهنگام شوهرش، او به صومعه ای در رم پناه برد. او همچنان یک زن غیر روحانی باقی ماند، اما تجدید معنوی قوی را تجربه کرد و تا آخر عمر خود به شدت مذهبی ماند. [ "" ] اوایل زندگی و ازدواج. کولونا در سال ۱۴۹۲ در مارینو، یکی از املاک خانواده کولونا در تپه های آلبان، نزدیک رم، به دنیا آمد. او دختر فابریزیو کولونا، افسر ارشد پادشاهی ناپل، و آنیسه دا مونته فلترو، دختر دوک اوربینو بود. او در سال ۱۴۹۵ در سن ۳ سالگی، به اصرار فردیناند، پادشاه ناپل، با «فرانته» فرناندو فرانچسکو داوالوس، پسر مارکز دی پسکارا، نامزد شد. در سال ۱۵۰۱، دارایی ها و زمین های خانواده کولونا توسط پاپ الکساندر ششم مصادره شد و خانواده به ایسکیا، خانه نامزد کولونا، نقل مکان کردند. کولونا
در ایسکیا، آموزش های معمول اومانیستی در ادبیات و هنر را از کوستانزا داوالوس، عمه نامزدش، دریافت کرد و از همان ابتدا عشق به ادبیات را نشان داد. خواستگاران زیادی از جمله دوک های ساووی و براگانزا به دنبال او بودند، اما او در ۲۷ دسامبر ۱۵۰۹ تصمیم گرفت با داوالوس در جزیره ایسکیا ازدواج کند. در ایسکیا، ویتوریا کولونا بخشی از حلقه ادبی کوستانزا داوالوس، دوشس فرانکاویلا، عمه شوهرش، شد این زوج تا سال ۱۵۱۱ در ایسکیا با هم زندگی می کردند، تا اینکه شوهرش شمشیر خود را به اتحادیه علیه فرانسوی ها تقدیم کرد. او در سال ۱۵۱۲ در نبرد راونا اسیر و به فرانسه منتقل شد. در طول ماه های بازداشت و سال های طولانی لشکرکشی های پس از آن، کولونا و داوالوس با پرشورترین عبارات، چه در نثر و چه در نظم، با هم مکاتبه می کردند، اما تنها یک «نامه» منظوم به شوهرش باقی مانده است. جوزف گیبالدی خاطرنشان کرده است که شعر ویتوریا به فرانته تقلیدی مستقیم از "قهرمانان" اووید است که در آن زنان مشهور باستانی مانند دیدو و مدئا از معشوقان غایب خود شکایت می کنند. از آنجایی که این تنها شعر باقی مانده از ویتوریا کولونا قبل از مرگ شوهرش است، می توان این سؤال را مط
رح کرد که آیا شعر پرشور او منعکس کننده شور واقعی او به شوهرش بوده یا صرفاً واکنشی شیک و عالمانه به یک رویداد خاص بوده است. همچنین، مشخص است که فرانته وفادارترین شوهر نبود، زیرا با یکی از ندیمه های ایزابلا دِسته رابطه داشت. بین سال های ۱۵۱۶ تا ۱۵۲۲، کولونا سه نفر از اعضای خانواده اش را از دست داد. برادر کوچکترش، فدریکو، در سال ۱۵۱۶، پدرش، فابریزیو، در سال ۱۵۲۰ و مادرش، آنیس، در سال ۱۵۲۲ درگذشتند کولونا و داوالوس در طول زندگی مشترکشان به ندرت یکدیگر را می دیدند، زیرا او یکی از فعال ترین و درخشان ترین فرماندهان امپراتور چارلز پنجم بود. با این حال، نفوذ کولونا برای جلوگیری از پیوستن شوهرش به اتحاد پیش بینی شده علیه امپراتور پس از نبرد پاویا (۱۵۲۵) و وادار کردن او به رد تاج ناپل که به عنوان بهای خیانتش به فرانسوی ها به او پیشنهاد شده بود، کافی بود. کولونا تابستان ۱۵۲۵ را در قلعه پدرش در مارینو گذراند، جایی که بیمار شد و تا آخر عمر از بیماری رنج برد. در آن زمان بود که او یک نسخه خطی اولیه از "کتاب «کتاب درباری»" اثر بالدسار کاستیلیونه را دریافت کرد که آن را در سراسر ناپل پخش کرده بود. در ۲۱ سپتامبر، کاستیلیونه نامه
ای به او نوشت و از اینکه او به این ترتیب امکان رونویسی ناقص اثر منتشر نشده را فراهم کرده بود، ابراز تاسف کرد و این نسخه غیرقانونی، کاستیلیونه را بر آن داشت تا انتشار کتابش را تسریع کند.
کشتار بووس () یک جنایت جنگی در جنگ جهانی دوم بود که در ۱۹ سپتامبر ۱۹۴۳ در "کومون" بووس واقع در ایتالیا و پس از تسلیم شدن ایتالیا در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ رخ داد. در این رویداد بیست و سه غیرنظامی ایتالیایی کشته و چند صد خانه توسط آتش توپخانهٔ وافن-اس اس به فرماندهی یواخیم پایپر ویران شدند. این کشتار و ویرانی، به تلافی کشته شدن یک سرباز آلمانی و دستگیری و به اسارت گرفتن دو درجه دار آلمانی توسط پارتیزان های ایتالیایی در مجاورت شهر انجام شد. پایپر پس از آزادی آن ها، دستور تخریب شهر را صادر کرد، هرچند که قبلاً قول داده بود این کار را انجام ندهد. کشتار بووس گاه به عنوان نخستین قتل عام توسط آلمانی ها علیه غیرنظامیان در ایتالیا در طول جنگ جهانی دوم شناخته می شود، اما این عقیده نادرست است زیرا کشتارهای آلمانی ها از ژوئیهٔ ۱۹۴۳، در جریان تهاجم متفقین به سیسیل، پیش از این کشتار انجام شده بود. مقدمه. پس از تسلیم شدن ایتالیا در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، منطقهٔ اطراف بووس، در نزدیکی مرز فرانسه، شاهد عبور سربازان ایتالیایی برای بازگشت به ایتالیا بود. مقامات آلمانی نگران این بودند که این سربازان ممکن است به پارتیزان های محلی بپیوندند و از هم
ین رو آن ها را تشویق کردند که یا خود را به مقامات محلی معرفی کنند یا این که متفرق شوند. لشکر یکم زرهی اس اس لایب اشتاندارته اس اس آدولف هیتلر، در این منطقه مستقر شد تا کنترل منطقهٔ مرزی را به دست گیرد و در حالی که نه دستوری برای دستگیری و اعدام یهودیان داشت و نه مجاز به انجام آن بود، بلافاصله پس از تسلیم ایتالیا، به ارادهٔ خود در هر دو عملیات شرکت کرد. این لشکر در آن زمان اموال یهودیان را نیز غارت کرد و فرماندهٔ سپاه اس اس، پل هاوزر، به صراحت آن ها را متوقف کرد، زیرا فقط پلیس امنیتی و اس دی مجاز به انجام این اقدامات بودند. "لایب اشتاندارته" درگیر شکار یهودیان بود، واحد پایپر تقریباً ۱٬۰۰۰ یهودی را که از منطقهٔ اشغالی سابق ایتالیا در فرانسه گریخته بودند، تحت تعقیب قرار داده بود، در حالی که در شمال، واحد دیگری از این لشکر ۵۴ غیرنظامی یهودی را در لاگو ماجیوره کشت و اجساد آن ها را در دریاچه غرق کرد. با این حال، برخلاف موارد مذکور، هدف از قتل عام در بووس کشتار یهودیان نبود. قتل عام. روایت های مربوط به وقایع بعدی در بووس و اصل ماجرای کشتار، بین شهادت های ایتالیایی ها و آلمانی ها و حتی بین اسناد رسمی آلمان و اظهارات
سربازان "لایب اشتاندارته،" متفاوت است. تمایز بین پارتیزان ها، سربازان ایتالیایی بازگشته و کسانی که در این مرحله به پارتیزان ها پیوسته بودند، تا حدودی مبهم بود. یازده روز پس از تسلیم، در ۱۹ سپتامبر ۱۹۴۳، دو درجه دار آلمانی توسط نیرویی مرکب از پارتیزان ها و سربازان ارتش ایتالیا به فرماندهی افسر سابق مرزبانی، ایگنازیو ویان، به اسارت گرفته شدند. تلاش برای آزادسازی اسرای آلمانی توسط گروهی از نیروهای "لایب اشتاندارته" با شکست مواجه شد و منجر به کشته شدن یک نفر از هر طرف و زخمی شدن تعدادی از سربازان آلمانی شد. پس از این، پایپر و واحد تحت امر او برای آزادسازی سربازان آلمانی فراخوانده شدند و در بووس موضع گرفتند، دسترسی به شهر را تحت کنترل خود درآوردند و تهدید کردند که در صورت عدم برآورده شدن خواسته هایشان، شهر و ساکنان آن را نابود خواهند کرد. پایپر متعهد شد که در صورت آزادی سربازان آلمانی، از این اقدام چشم پوشی کند. جوزپه برناردی، کشیش محلی بووس، و الساندرو واسالو، یک صنعتگر محلی، که به عنوان مذاکره کننده بین پایپر و سربازان و پارتیزان های ایتالیایی وارد عمل شده بودند، موفق به تضمین آزادی زندانیان و بازگرداندن جسد سر
باز کشته شدهٔ آلمانی شدند، اما برناردی و واسالو بعداً به بنزین آغشته شده و زنده زنده سوزانده شدند. علیرغم وعده های پایپر، او به افرادش دستور داد تا بر روی روستای بووس آتش بگشایند (طبق منابع آلمانی؛ منابع ایتالیایی می گویند که سربازان وارد روستا شده و خانه های ساکنان آن را آتش زدند). سربازان در حالی که از قبل مواضعی را برای فراهم کردن امکان انجام چنین عملیات اتخاذ کرده بودند، ۲۳ غیرنظامی را کشته و ۳۵۰ خانه را در بووس و مناطق اطراف آن ویران کردند. قربانیان عمدتاً از غیرنظامیان مسن، بیمار یا ناتوان بودند، زیرا اکثر افراد دیگر قبل از کشتار، بووس را ترک کرده و پنهان شده بودند. در میان قربانیان، بارتولومئو گینامو، یک فرد کر و لال ساکن ویا وینی، هنگامی که پس از آتش زدن خانه اش توسط افراد پایپر، سعی در خاموش کردن آتش داشت، به ضرب گلوله کشته شد. فرانچسکو دالماسو، یک جانباز معلول، هنگام تلاش برای فرار از طریق مزارع به ضرب گلوله کشته شد. کاترینا بو، زنی ۸۷ ساله که قادر به حرکت نبود و نمی توانست رختخواب خود را ترک کند، هنگامی که افراد پایپر خانه اش را به آتش کشیدند، زنده زنده سوزانده شد. معاون کشیش محلی، دون ماریو گیبائو
دو، هنگام دادن حکم تبرئه به پیرمردی که توسط یک سرباز آلمانی مورد اصابت گلوله قرار گرفته بود، کشته شد. آدریانا ماسینو، ساکن بووس، در ۱۲ ژانویهٔ ۱۹۶۸ (در جریان محاکمهٔ پایپر) نزد سرهنگ چیوراندو شهادت داد که او و برادرش جیاکومو در حال کشیدن یک گاری در خیابان بودند که با دو آلمانی روبرو شدند. آن ها دست خود را بالا بردند و جیاکومو به سمت آنها رفت و گفت که می تواند به دو زبان صحبت کند. یکی از دو سرباز به دیگری اشاره کرد و جیاکومو ماسینو توسط آنان درجا کشته شد. میشل و پیرو سوپرا، هنگام شهادت دادن به کشیش نظامی لوئیجی فلترین برای شناسایی جسد دون ماریو گیبائودو، اظهار کردند که آن ها نیز در حال فرار از روستا بودند که با چند سرباز آلمانی روبرو شدند. یکی از آن سربازها به سر میشله آنیس، پدربزرگشان، شلیک کرد. دون گیبائودو به آگنسه حکم تبرئه داد و او نیز در مقابل به ضرب گلوله کشته شد. این اتفاق حدود ساعت ۱۸:۰۰ در خیابان ویا بادینا رخ داد. جیاکومو دالماسو، رانندهٔ ۲۹ سالهٔ وانت، چندین بار مورد اصابت گلوله قرار گرفت اما پس از ۹۳ روز بستری در بیمارستان زنده ماند، زیرا گلوله ها به هیچ یک از اندام های حیاتی او اصابت نکرده بودند.
پایپر از کشتار غیرنظامیان به عنوان خسارت جانبی در یک اقدام جنگی دفاع می کرد، اما هیچ پارتیزانی در بووس وجود نداشت، آن ها در کوه های اطراف بودند تا نیروهای آلمانی نتوانند آن ها را تعقیب کنند. یک توضیح احتمالی برای وحشیگری صورت گرفته در این کشتار این است که پایپر می خواست سربازان ایتالیایی سرگردان را که بسیاری از آن ها در این مرحله در مورد گام های بعدی خود مطمئن نبودند، از پیوستن به پارتیزان های محلی منصرف کند. رویدادهای متعاقب. منطقهٔ اطراف بووس همچنان کانون فعالیت های پارتیزانی و انتقام جویی های آلمانی ها بود که منجر به ویرانی روستاهای محلی شد. از ۳۱ دسامبر ۱۹۴۳ تا ۳ ژانویهٔ ۱۹۴۴، ۵۹ غیرنظامی و پارتیزان دیگر در این منطقه در یک قتل عام دیگر کشته شدند. محاکمه. تلاش های شاکیان برای محکومیت یواخیم پایپر، ستوان اتو هاینریش دینسه و ارهارد گورس به دلیل اقدامات شان در بووس، ۲۵ سال پس از رویدادهای سال ۱۹۴۳ رخ داد. در سال ۱۹۶۸، یک دادگاه ایتالیایی به این نتیجه رسید که «... سوءظن کافی به فعالیت مجرمانه از سوی هیچ یک از متهمان برای توجیه پیگرد قانونی وجود ندارد». در ۲۳ دسامبر ۱۹۶۸، یک دادگاه منطقه ای آلمانی در اشتوتگارت
به همین نتیجه رسید و هرگونه پیگرد قانونی احتمالی پایپر را به دلیل فعالیت هایش در ایتالیا لغو کرد. بزرگداشت. پس از مرگ پایپر در فرانسه در سال ۱۹۷۶، او در شوندورف، باواریا، دفن شد. در ابتدا، گروه کوچکی از شهروندان محلی که از این واقعیت که این شهر محل زندگی چنین چهرهٔ جنجالی بوده است، نگران بودند، تصمیم گرفتند در نوزدهم هر ماه برای قربانیان بووس دعا کنند. میدان اصلی روبروی کلیسای دیگری در شهر، به نام میدان مشابهی در بووس، به "پیازا دل اولمو" تغییر نام داد. در سال ۲۰۱۳، گروهی از شهروندان بووس برای دعا بر سر مزار پایپر به شوندورف رفتند.
تاریخ رستم خان سپهسالار گرجی کتابی تاریخی از بیجن، مشهور به «تاریخ صفوی خوان»، است که موضوع آن زندگی سیاسی و نظامی رستم خان، یکی از غلامان گرجی شاه عباس اول است که در عهد شاه صفی به مقام سپهسالاری رسید و در سال های حیاتش نقش مهمی در جنگ های ایران و عثمانی ایفا کرد. این اثر به زندگانی و کارنامهٔ سیاسی، نظامی و قضایی رستم خان سپهسالار، سردار گرجی تبار عهد صفوی، می پردازد. رستم خان پس از ورود به ایران در پی قتل پدرش به دست عثمانیان، تحت حمایت دربار صفوی قرار گرفت و به سرداری سپاه آذربایجان رسید. او در دفاع از مرزهای ایران مأموریت های موفقی انجام داد و در زمان شاه صفی به مقام سپهسالاری ارتقا یافت، اما در آغاز سلطنت شاه عباس دوم با دسیسهٔ درباریان به قتل رسید. نام مؤلف. نام بیجن تاریخ صفوی خوان در میان مؤلفان صفوی کم سابقه است. بهرام نژاد بر این باور است که بیجن با این عنوان خود را متخصص تاریخ صفوی معرفی کرده و نسبت مستقیمی میان هویت خویش و دودمان صفوی برقرار ساخته است. علاقهٔ او به زندگانی مشاهیر گرجی و تأکید بر نیای گرجی خود نیز از انگیزه های اصلی نگارش این اثر بوده است. بیجن برای تألیف کتاب، به گفتهٔ خودش، مناب
ع متعدد ایرانی و گرجی را بررسی کرده و از روایت نزدیکان رستم خان نیز بهره برده است. انتشار. این کتاب به تصحیح محسن بهرام نژاد در سال ۱۴۰۳ خورشیدی توسط مؤسسهٔ پژوهشی میراث مکتوب منتشر شد. کتاب در سه بخش و یک خاتمه نگاشته شده است. بهرام نژاد در مقدمهٔ تصحیح تأکید می کند که تاریخ نگاری از مهم ترین جلوه های فرهنگی دوران صفوی بوده و نثر تاریخی آن دوره تحت تأثیر لفاظی و به کارگیری فراوان واژگان عربی، ترکی و مغولی شکل گرفته است.
استروورلد (به انگلیسی: "Astroworld") سومین آلبوم استودیویی از رپر و تهیه کننده موسیقی آمریکایی، تراویس اسکات است. این آلبوم در تاریخ ۳ اوت ۲۰۱۸ توسط ناشرهای اپیک رکوردز، گرند هاستل رکوردز و ککتوس جک رکوردز منتشر شد. این آلبوم دنباله دومین آلبوم او، "پرندگانی در تله برای تو مک نایت می خوانند" (۲۰۱۶) و اولین آلبوم مشترکش با کواوو، "هانچو جک، جک هانچو" (۲۰۱۷) محسوب می شود. نام آلبوم از پارک تفریحی تعطیل شده «سیکس فلگز استروورلد» در هیوستون، تگزاس الهام گرفته شده است. این آلبوم شامل حضور هنرمندان مهمان متعددی است، از جمله کید کادی، فرانک اوشن، دریک، د ویکند، جیمز بلیک، سوئه لی، گاننا، فیلیپ بیلی، ناواز، شکران، جویس وریث، تی زونو و استیوی واندر. تهیه کنندگی آلبوم توسط طیف گسترده ای از تهیه کنندگان برجسته، از جمله خود اسکات، مایک دین، آلن ریتر، هیت-بوی، وونداگرل، تیم ایمپالا، و تاندرکت انجام شده است. "استروورلد" یک موفقیت گسترده تجاری و انتقادی بود. این آلبوم در صدر جدول بیلبورد ۲۰۰ آمریکا با فروش ۵۳۷٬۰۰۰ واحد معادل آلبوم در هفته اول قرار گرفت و هر ۱۷ قطعه آن وارد جدول بیلبورد هات ۱۰۰ شدند. این آلبوم توسط انجمن صنع
ت ضبط موسیقی آمریکا (RIAA) گواهی چهار بار پلاتین دریافت کرد. "استروورلد" نامزد جایزه بهترین آلبوم رپ در شصت و یکمین دوره جوایز گرمی شد و تک آهنگ اصلی آن، «سیکو مود»، به اولین شماره یک اسکات در جدول بیلبورد هات ۱۰۰ تبدیل شد. پیشینه و ضبط. نام آلبوم، "استروورلد"، برای اولین بار در ماه مه ۲۰۱۶ اعلام شد. این نام برگرفته از پارک تفریحی «سیکس فلگز استروورلد» است که در شهر زادگاه اسکات، هیوستون، تگزاس قرار داشت و در سال ۲۰۰۵ تعطیل شد. اسکات در مصاحبه ای با مجله "جی کیو" در سال ۲۰۱۷، این آلبوم را ادامه آلبوم اول خود "رودئو" (۲۰۱۵) توصیف کرد و اظهار داشت که دلیل تعطیلی پارک این بود که "جوانان بیش از حد به آنجا می رفتند." او اضافه کرد: "آنها پارک را برداشتند تا آپارتمان های بیشتری بسازند. این به نظر می رسد که آنها می خواهند خلاقیت را از بین ببرند. آنها می خواهند لذت را از بین ببرند." فرایند ضبط آلبوم چندین سال به طول انجامید و اسکات در استودیوهای مختلفی در سراسر جهان روی آن کار کرد. او در مصاحبه ای با Zane Lowe در برنامه "Beats 1" اشاره کرد که بخش زیادی از آلبوم را در هاوایی ضبط کرده است، جایی که توانست با تهیه کنندگان
و هنرمندان مختلف در یک محیط خلاقانه و متمرکز همکاری کند. هنرمندانی مانند کانیه وست، گاننا، شکران، دون تالیور و آلن ریتر در طول جلسات ضبط به او پیوستند. مایک دین، همکار قدیمی اسکات، نقش مهمی در میکس و مسترینگ نهایی آلبوم داشت و به شکل گیری صدای منسجم و سینمایی آن کمک کرد. موسیقی و ترانه سرایی. "استروورلد" از نظر موسیقایی یک آلبوم هیپ هاپ و ترپ با تأثیرات قوی از سایکدلیک رپ و امبینت است. مشخصه اصلی آلبوم، تولید لایه لایه، تغییرات ناگهانی در ضرب آهنگ (beat switch) و فضاسازی سینمایی است که حس یک سواری در شهربازی را تداعی می کند. قطعاتی مانند «Stargazing» و «Sicko Mode» نمونه های بارز این رویکرد هستند؛ «Sicko Mode» به دلیل ساختار غیرمتعارف سه بخشی و تغییرات متعدد در بیت و حضور دریک، به یکی از برجسته ترین قطعات آلبوم تبدیل شد. مضامین غنایی آلبوم حول محور لذت گرایی، شهرت، نوستالژی برای دوران کودکی در هیوستون و تجربیات روان گردان می چرخد. اسکات در این آلبوم به زندگی شخصی خود، از جمله موفقیت هایش و چالش های ناشی از آن، می پردازد. همکاری های متعدد در آلبوم نیز به تنوع صوتی آن کمک کرده است؛ از آوازهای ملودیک د ویکند در
«Wake Up» تا گیتارنوازی جان مایر و آوازهای استیوی واندر با هارمونیکا در «Stop Trying to Be God». انتشار و تبلیغات. کمپین تبلیغاتی "استروورلد" به دلیل ماهیت مرموز و گسترده اش قابل توجه بود. پیش از انتشار آلبوم، سر غول پیکر و بادی تراویس اسکات، که بر روی جلد آلبوم نیز دیده می شود، در مکان های مختلفی مانند بالای فروشگاه Amoeba Music در لس آنجلس و در نزدیکی استادیوم مینت مید پارک در هیوستون ظاهر شد. جلد آلبوم توسط عکاس مشهور، دیوید لاشاپل، طراحی شد و دو نسخه از آن منتشر گردید: یک نسخه «روز» و یک نسخه «شب». نسخه شب که به عنوان جلد اصلی استفاده شد، فضایی تاریک و کارناوال گونه را به تصویر می کشد. این جلد به دلیل حذف مدل تراجنسیتی، آماندا لپور، از نسخه نهایی با انتقاداتی مواجه شد، هرچند لاشاپل بعداً توضیح داد که این حذف به دلیل ترکیب بندی هنری بوده و ارتباطی با تراجنسیت هراسی نداشته است. اسکات همچنین یک مجموعه بزرگ از کالاها (merchandise) را به همراه آلبوم منتشر کرد که فروش آن ها به موفقیت تجاری آلبوم در هفته اول کمک شایانی کرد. بازخورد منتقدان. "استروورلد" با تحسین گسترده منتقدان موسیقی مواجه شد. در وب سایت متاکریت
یک، که به نقدها امتیاز میانگین از ۱۰۰ می دهد، این آلبوم بر اساس ۲۱ نقد، امتیاز میانگین ۸۵ را کسب کرد که نشان دهنده "تحسین جهانی" است. منتقدان جاه طلبی، تولید صوتی پیچیده و انسجام مفهومی آلبوم را ستایش کردند. جردن باست از "ان ام ئی" امتیاز کامل به آلبوم داد و آن را "یک اثر روان گردان و پر از جزئیات" توصیف کرد که "اسکات را به عنوان یک هنرمند برجسته در نسل خود تثبیت می کند." شلدون پیرس از پیچفورک نوشت که آلبوم "یک پارک تفریحی صوتی است که اسکات هم طراح و هم راهنمای آن است" و تولید آن را "غنی و آینده نگرانه" خواند. در حالی که اکثر نقدها مثبت بود، برخی منتقدان به عدم تمرکز غنایی در برخی قطعات اشاره کردند، اما این انتقادات عموماً تحت الشعاع تحسین از تولید نوآورانه آلبوم قرار گرفت. عملکرد تجاری. "استروورلد" در هفته اول انتشار خود در ایالات متحده با فروش ۵۳۷٬۰۰۰ واحد معادل آلبوم، که شامل ۷۱٬۰۰۰ نسخه فروش خالص بود، در رتبه اول جدول بیلبورد ۲۰۰ قرار گرفت. این دومین آلبوم شماره یک تراویس اسکات در این جدول بود. در هفته دوم، آلبوم در رقابتی نزدیک با آلبوم "ملکه" از نیکی میناژ، جایگاه شماره یک خود را حفظ کرد که این موضوع من
جر به بحث هایی درباره استراتژی های فروش از طریق بسته های کالا (merch bundles) شد. این آلبوم موفقیت جهانی نیز کسب کرد و در کشورهای متعددی از جمله استرالیا، کانادا، ایتالیا و نیوزلند به صدر جدول ها رسید. تمام ۱۷ قطعه آلبوم وارد جدول بیلبورد هات ۱۰۰ شدند و "استروورلد" به چهارمین آلبومی در تاریخ تبدیل شد که حداقل سه آهنگ آن به طور همزمان در ۱۰ آهنگ برتر این جدول قرار دارند. تا سال ۲۰۲۱، این آلبوم موفق به دریافت گواهی چهار بار پلاتین از RIAA شد که نشان دهنده فروش بیش از چهار میلیون واحد در ایالات متحده است. میراث و تأثیر. "استروورلد" به عنوان یکی از آلبوم های تعیین کننده دهه ۲۰۱۰ و نقطه اوج کارنامه هنری تراویس اسکات شناخته می شود. این آلبوم نه تنها او را به یک فوق ستاره جهانی تبدیل کرد، بلکه بر روی صدای موسیقی ترپ نیز تأثیرگذار بود و تولیدات پیچیده و روان گردان را در این سبک محبوب تر کرد. موفقیت آلبوم به اسکات اجازه داد تا فستیوال موسیقی سالانه "Astroworld Festival" را در هیوستون راه اندازی کند که هدف آن بازگرداندن "روح" پارک تفریحی از دست رفته بود. این فستیوال تا سال ۲۰۲۱ ادامه داشت، اما در آن سال به دلیل یک حادث
ه مرگبار ازدحام جمعیت متوقف شد. این آلبوم به دلیل ترکیب هنر تجاری و خلاقیت هنری، اغلب با آلبوم هایی مانند "فانتزی تاریک پیچیده زیبای من" از کانیه وست مقایسه می شود و به عنوان معیاری برای آلبوم های هیپ هاپ جاه طلبانه در دوران خود شناخته می شود.
نقاب دوازدهمین آلبوم رسمی سیاوش قمیشی خواننده ایرانی است که در سال ۱۳۸۱ توسط کلتکس رکوردز منتشر شد. آهنگسازی همه قطعات این آلبوم به عهده خود سیاوش قمیشی است. همچنین سیاوش قمیشی با انتشار این آلبوم پایه گذار موسیقی ترنس در ایران شد.
نبرد سردشت نبردی بود که آغاز شورش ملاخلیل در سال ١٩٢٩ بود، ارتش او متشکل از قبایل منگور و ماماش بود. او موفق شد شهر را تصرف کند و ارتش ایران را بیرون کند. سپاه ملا خلیل در این نبرد به ۱۵،۰۰۰ نفر رسید، اما منابع دیگر می گویند که ۱۰،۰۰۰ مرد بود.