Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بخش برق در سوئد دارای سه نیروگاه هسته ای فعال با ۶ رآکتور هسته ای فعال است که حدود ۳۰ درصد از برق کشور را تولید می کنند. بزرگ ترین نیروگاه این کشور، نیروگاه هسته ای فورسمارک، دارای سه راکتور است که ۳٫۳ گیگاوات برق تولید می کنند و ۱۴ درصد از برق سوئد را تأمین می کنند. سوئد پیش از این سیاست کنار گذاشتن تدریجی انرژی هسته ای را در پیش گرفته بود و هدف آن پایان دادن به تولید برق هسته ای در سوئد تا سال ۲۰۱۰ بود. در ۵ فوریه ۲۰۰۹، دولت سوئد توافق نامه ای را اعلام کرد که امکان جایگزینی راکتورهای موجود را فراهم می کرد و عملاً به سیاست حذف تدریجی پایان می داد. در ژوئن ۲۰۲۳، کابینه جدید کریسترسون که پس از انتخابات ۲۰۲۲ کشور تشکیل شد، به تغییر هدف انرژی ملی از ۱۰۰٪ برق تجدیدپذیر تا سال ۲۰۴۵ به ۱۰۰٪ برق بدون سوخت فسیلی تا سال ۲۰۴۵ رأی داد، اقدامی که به عنوان حمایت و گسترش استفاده مداوم از انرژی هسته ای در کشور تلقی می شود. در آن زمان، انرژی آبی، هسته ای و بادی ۹۸ درصد از برق سوئد را تولید می کردند و دولت قصد داشت تولید برق از منابع بدون کربن را افزایش دهد تا بتواند پاسخگوی دو برابر شدن مصرف برق ملی تا سال ۲۰۴۰ باشد. تاریخچه
. سوئد تحقیقات در زمینه انرژی هسته ای را در سال ۱۹۴۷ با تأسیس شرکت انرژی اتمی، استودسویک، آغاز کرد که ریشه در تحقیقات و توسعه نظامی مداوم در مؤسسه دفاعی داشت. در سال ۱۹۵۴، این کشور اولین راکتور تحقیقاتی کوچک آب سنگین خود، راکتور هسته ای آر۱، را ساخت. آر یک در سال ۱۹۷۰ برچیده شد. پس از آن دو راکتور آب سنگین ساخته شد: راکتور هسته ای یا آر۳، یک راکتور کوچک حرارتی و قدرتی در سال ۱۹۶۴، و راکتور هسته ای مارویکن یا آر۴ که به دلیل چندین مشکل ایمنی، تکمیل شد اما هرگز راه اندازی نشد (هرگز با سوخت هسته ای بارگیری نشد). راکتور آر۳ در سال ۱۹۷۴ فعالیت خود را متوقف کرد و قرار است تخریب آن از سال ۲۰۲۰ آغاز و تا ۲۰۲۵ ادامه یابد. پروژه آر۴ در سال ۱۹۷۰ لغو شد و از آن زمان تاکنون از این سایت برای مقاصد غیر هسته ای استفاده می شود. همچنین یک رآکتور به نام رآکتور هسته ای آر۲، دومین رآکتور هسته ای سوئد، در استودسویک، در شرق نیکوپینگ ساخته شد. استودسویک همچنین میزبان یک رآکتور به نام رآکتور هسته ای آر۲–۰ بود. هر دو رآکتور آر۲ و آر۲–۰ رآکتورهای تحقیقاتی کوچکی بودند و هر دو در سال ۲۰۰۵ از رده خارج شدند. علاوه بر این، یک راکتور تحقیقاتی
سوم به نام راکتور هسته ای آر اف - ۰ در استودسویک وجود داشت که یک راکتور سریع با توان صفر و توان خروجی کم بود. این بنا از سال ۱۹۶۴ تا ۱۹۷۱ مورد استفاده قرار گرفت و سپس برچیده شد. در اول ماه مه ۱۹۶۹، نمونه اولیه نیروگاه تولید همزمان هسته ای آر۳ دچار حادثه ای شد که در آن آب خنک کننده ثانویه از طریق یک شیر شکسته جاری شد و باعث ایجاد تعدادی مشکل الکتریکی در نیروگاه شد و در نتیجه ۴ روز تعطیلی را به دنبال داشت. آر۱، آر۳ و به ویژه پروژه ناتمام آر۴ در مارویکن، رآکتورهای آب سنگین بودند که با انگیزه استفاده از اورانیوم سوئدی بدون غنی سازی ایزوتوپ و امکان استفاده از رآکتورها برای تولید پلوتونیوم در سطح تسلیحاتی برای کلاهک های هسته ای سوئد ساخته شدند. با این حال، برنامه تسلیحات هسته ای سوئد سرانجام تعطیل شد و سوئد پیمان منع گسترش سلاح های هسته ای را در سال ۱۹۶۸ امضا کرد. شش رآکتور هسته ای در دهه ۱۹۷۰ و شش راکتور دیگر تا سال ۱۹۸۵ به بهره برداری تجاری رسیدند. نه تا از راکتورها توسط و سه راکتور توسط وستینگهاوس تهیه شده است. طرح های کنار گذاشتن تدریجی انرژی هسته ای. پس از حادثه تری مایل آیلند در سال ۱۹۷۹، در سوئد یک همه پرسی
ملی در مورد آینده انرژی هسته ای برگزار شد. در نتیجه این امر، پارلمان (ریکسداگ) در سال ۱۹۸۰ تصمیم گرفت که دیگر هیچ نیروگاه هسته ای ساخته نشود و تا سال ۲۰۱۰ ، روند حذف تدریجی انرژی هسته ای تکمیل شود. برخی از ناظران، این همه پرسی را به عنوان یک همه پرسی ناقص محکوم کرده اند، زیرا مردم فقط می توانستند به «نه به انرژی هسته ای» رأی دهند، اگرچه اساساً سه گزینه «نه» سخت تر یا نرم تر وجود داشت. پس از حادثه چرنوبیل در سال ۱۹۸۶ در اتحاد جماهیر شوروی، مسئله امنیت انرژی هسته ای دوباره مطرح شد. در ژوئیه ۱۹۹۲، حادثه ای در بارسبک ۲ نشان داد که پنج راکتور آب جوش قدیمی تر، از زمان شروع به کار، ظرفیت بالقوه ای در سیستم های خنک کننده هسته اضطراری خود داشته اند. پشم معدنی از جای خود کنده شد و به حوضچهٔ مهار رسید و در آنجا صافی های مکش را مسدود کرد. این حادثه به دلیل تخریب دفاع در عمق، در مقیاس بین المللی حادثه هسته ای آژانس بین المللی انرژی اتمی به عنوان حادثه درجه ۲ طبقه بندی شد. هر پنج راکتور توسط بازرسان هسته ای برای اقدامات اصلاحی از کار افتادند و در آنجا شستشوی معکوس و صافی های اضافی نصب شدند. بیشتر راکتورها تا بهار آینده دو
باره به بهره برداری رسیدند، اما راکتور اسکارشمن ۱ به دلیل انجام کارهای دیگر تا ژانویه ۱۹۹۶ غیرفعال ماند. در اواخر دهه ۱۹۹۰، مالیات ظرفیت منحصر به فردی بر انرژی هسته ای وضع شد. این مبلغ در ابتدا ۵۵۱۴ کرون سوئد به ازای هر مگاوات ساعت در ماه تعیین شده بود و فقط برای نیروگاه های هسته ای اعمال می شد، بنابراین آنها را نسبت به سایر منابع انرژی جریمه می کرد. در ژانویه ۲۰۰۶ این رقم تقریباً دو برابر شد (با ۱۰۲۰۰ کرون سوئد به ازای هر مگاوات ساعت در ماه). توافقی که در ژوئن ۲۰۱۶ حاصل شد، از جمله موارد دیگر، به این معنی بود که مالیات بر ظرفیت تا سال ۲۰۱۹ به تدریج حذف خواهد شد. در آن زمان، این مالیات حدود یک سوم هزینه عملیاتی یک راکتور هسته ای را تشکیل می داد. در سال ۱۹۹۷، پارلمان تصمیم گرفت یکی از رآکتورهای نیروگاه هسته ای بارسبک را تا اول ژوئیه ۱۹۹۸ و رآکتور دوم را قبل از اول ژوئیه ۲۰۰۱ تعطیل کند، البته با این شرط که تولید انرژی آنها جبران شود. دولت محافظه کار بعدی سعی کرد حذف تدریجی را لغو کند، اما پس از اعتراضات، تصمیم گرفت که محدودیت زمانی را تا سال ۲۰۱۰ تمدید کند. در بارسبک، مسدود کنید ۱ در ۳۰ نوامبر ۱۹۹۹ تعطیل و مسدو
د شد ۲ در ۱ ژوئن ۲۰۰۵. در اوت ۲۰۰۶، سه راکتور از ده راکتور هسته ای سوئد به دلیل نگرانی های ایمنی پس از حادثه ای در نیروگاه هسته ای فورسمارک تعطیل شدند. در این حادثه، دو ژنراتور از چهار ژنراتور برق اضطراری از کار افتادند و باعث کمبود برق شدند. این حادثه به دلیل تخریب دفاع در عمق، در مقیاس INES به عنوان حادثه درجه ۲ طبقه بندی شد. در سال ۲۰۰۶، حزب مرکزی سوئد، یک حزب مخالف که تا آن زمان از حذف تدریجی انرژی هسته ای حمایت می کرد، اعلام کرد که حداقل فعلاً از مخالفت خود با انرژی هسته ای دست می کشد و ادعا کرد که انتظار حذف تدریجی انرژی هسته ای در کوتاه مدت غیرواقع بینانه است. این حزب اعلام کرد که اکنون از موضع سایر احزاب مخالف در حزب اتحاد برای سوئد، که به طور قابل توجهی بیشتر از دولت سوسیال دموکرات وقت طرفدار انرژی هسته ای بودند، حمایت خواهد کرد. حذف تدریجی رها شد. در ۱۷ ژوئن ۲۰۱۰، پارلمان (ریکسداگ) تصمیمی مبنی بر جایگزینی راکتورهای موجود با راکتورهای هسته ای جدید، از اول ژانویه ۲۰۱۱، اتخاذ کرد. در ژوئن ۲۰۱۶، دولت ائتلافی تصمیم گرفت مالیات بر تولید برق هسته ای را در سال ۲۰۱۹ لغو کند و به تدریج راکتورهای موجود را با ر
اکتورهای جدید جایگزین کند. در اکتبر ۲۰۲۲، دولت جدید سوئد تصمیم گرفت راکتورهای رینگهالز ۱ و ۲ را مجدداً راه اندازی کند و ساخت راکتورهای بیشتر را بررسی کند. احیای هسته ای. در ژوئن ۲۰۲۳، کابینه جدید کریسترسون که پس از انتخابات ۲۰۲۲ کشور تشکیل شد، به تغییر هدف انرژی ملی از ۱۰۰٪ برق تجدیدپذیر تا سال ۲۰۴۵ به ۱۰۰٪ برق بدون سوخت فسیلی تا سال ۲۰۴۵ رأی داد، اقدامی که به عنوان حمایت و گسترش استفاده مداوم از انرژی هسته ای در کشور تلقی می شود. در آن زمان، انرژی آبی، هسته ای و بادی ۹۸ درصد از برق سوئد را تولید می کردند و دولت قصد داشت تولید برق از منابع بدون کربن را افزایش دهد تا بتواند پاسخگوی دو برابر شدن مصرف برق ملی تا سال ۲۰۴۰ باشد. در نوامبر ۲۰۲۳، جزئیات بیشتری در مورد سیاست هسته ای جدید که قرار است از ۱ ژانویه ۲۰۲۴ به اجرا درآید، فاش شد. محدودیت فعلی ۱۰ راکتور برداشته خواهد شد، روند صدور مجوز کوتاه تر خواهد شد و راکتورهای هسته ای جدید نه فقط در سایت های موجود، بلکه در سایت های جدید نیز مجاز خواهند بود. هدف تولید ۲۵۰۰ مگاوات برق هسته ای تا سال ۲۰۳۵ اعلام شد، چرا که انتظار می رود مصرف برق تا سال ۲۰۴۵ به ۳۰۰ تراوات ساع
ت افزایش یابد. در سال ۲۰۲۴، یک مطالعه دولتی سوئد، مدل جدیدی برای تأمین مالی و تقسیم ریسک ارائه داد که بازگشت سرمایه کافی را برای بخش خصوصی جهت سرمایه گذاری در انرژی هسته ای جدید فراهم می کند. این پیشنهاد شامل سه عنصر بود: وام های دولتی، قرارداد مابه التفاوت تضمین شده برای قیمت گذاری برق که توسط مصرف کنندگان تأمین مالی می شد، و سازوکاری که حداقل بازده را برای سرمایه گذاران سهام تضمین می کرد. راکتورهای از رده خارج شده. راکتورهای هسته ای از رده خارج شده سوئد عبارتند از: افکار عمومی. کنار گذاشتن تدریجی انرژی هسته ای در سوئد بحث برانگیز است. تولید انرژی نیروگاه های هسته ای باقی مانده در سال های اخیر به طور قابل توجهی افزایش یافته است تا تعطیلی نیروگاه بارسبک را جبران کند. در ماه مه ۲۰۰۵، یک نظرسنجی از ساکنان اطراف بارسبک نشان داد که ۹۴٪ از آنها خواهان ماندن آن بودند. نشت بعدی آب رادیواکتیو از انبار زباله های هسته ای در فورسمارک منجر به تغییر عمده ای در افکار عمومی نشد. طبق یک نظرسنجی در ژانویه ۲۰۰۸، ۴۸ درصد از سوئدی ها موافق ساخت راکتورهای هسته ای جدید، ۳۹ درصد مخالف و ۱۳ درصد مردد بودند. با این حال، حادثه اتمی فو
کوشیما در سال ۲۰۱۱ در ژاپن، حمایت قبلی از انرژی هسته ای را معکوس کرد، به طوری که نظرسنجی ها نشان می دهد ۶۴٪ از سوئدی ها با راکتورهای جدید مخالفند در حالی که ۲۷٪ از آنها حمایت می کنند. با این حال، در یک نظرسنجی در نوامبر ۲۰۱۹، افکار عمومی با ۷۸٪ موافق انرژی هسته ای و تنها ۱۱٪ مخالف تغییر کرده است. حمایت عمومی قبلی از انرژی هسته ای در تضاد با مواضع احزاب سیاسی اصلی سوئد بود، اما پس از انتخابات اواخر سال ۲۰۱۹، بحث تغییر کرد و احزابی که می خواهند انرژی هسته ای جدیدی در سوئد بسازند (دموکرات های سوئد، حزب میانه رو (سوئد)، حزب دموکرات مسیحی (سوئد)، لیبرال ها (سوئد)) از حزب حاکم، سوسیال دموکرات ها، خواستند که مسیری را به جلو انتخاب کند، در غیر این صورت ممکن است از توافق انرژی موجود خارج شوند و برای اصلاح سیاست در قبال انرژی هسته ای، خارج از نفوذ دولت اقلیت، تلاش کنند. زباله های هسته ای. سوئد سیاست مدیریت پسماندهای هسته ای توسعه یافته ای دارد. زباله های سطح پایین در حال حاضر در محل های راکتور ذخیره می شوند یا در استودسویک منهدم می شوند. این کشور یک کشتی به ام اس سیگین برای انتقال زباله از نیروگاه ها به مخازن اختصاص دا
ده است. سوئد همچنین یک مخزن زیرزمینی دائمی، مخزن نهایی برای زباله های رادیواکتیو با عمر کوتاه، با ظرفیت ۶۳۰۰۰ متر مکعب برای زباله های سطح متوسط و پایین ساخته است. یک مرکز ذخیره سازی موقت مرکزی برای سوخت هسته ای مصرف شده، در نزدیکی اسکارشمن واقع شده است. دولت همچنین دو کاندید بالقوه برای دفن زباله های اضافی (سطح بالا)، بخش اسکاشهامن و بخش اوستهامار، را شناسایی کرده است. فعالان ضد هسته ای. در ژوئن ۲۰۱۰، فعالان جنبش ضدهسته ای گرین پیس به نیروگاه هسته ای فورسمارک حمله کردند تا به طرح آن زمان برای لغو ممنوعیت دولت برای ساخت نیروگاه های هسته ای جدید اعتراض کنند. در اکتبر ۲۰۱۲، ۲۰ فعال صلح سبز از حصار بیرونی نیروگاه هسته ای رینگهالز بالا رفتند و همچنین ۵۰ فعال به نیروگاه فورسمارک حمله کردند. گرین پیس اعلام کرد که اقدامات غیرخشونت آمیز آنها اعتراضی به ادامه فعالیت این رآکتورها بوده است که به گفته آنها در آزمایش های استرس اروپا ناامن هستند و تأکید کرد که آزمایش های استرس هیچ کمکی به آمادگی در برابر تهدیدات خارج از نیروگاه نکرده است. در گزارشی از سوی نهاد ناظر هسته ای سوئد آمده است که «سطح کلی فعلی حفاظت در برابر خرابک
اری کافی نیست». اگرچه نیروگاه های هسته ای سوئد دارای نگهبانان امنیتی هستند، اما پلیس مسئول واکنش در مواقع اضطراری است. این گزارش از سطح همکاری بین کارکنان سایت هسته ای و پلیس در صورت خرابکاری یا حمله انتقاد کرد.
در ایالات متحده آمریکا، هیچ قانون ملی الزام آوری برای بازیافت وجود ندارد. دولت های ایالتی و محلی معمولاً قوانین و مقررات خاص خود را در این زمینه وضع می کنند. در سال ۲۰۱۴، نرخ بازیافت و کمپوست پسماند جامد شهری در این کشور ۳۴٫۶٪ بود. شماری از ایالت ها از جمله کالیفرنیا، کنتیکت، دلاور، هاوایی، آیووا، مین، ماساچوست، میشیگان، نیویورک، اورگن و ورمانت قوانینی را به تصویب رسانده اند که برای ظروف نوشیدنی، ارزش بازپرداخت یا سپرده تعیین می کند، در حالی که سایر حوزه های قضایی بر اهداف بازیافتی یا ممنوعیت دفن زباله های قابل بازیافت در محل دفن زباله تمرکز دارند. قوانین ملی. در سطح ملی، آژانس حفاظت از محیط زیست ایالات متحده (EPA) نظارت بر مسائل مختلف مرتبط با پسماند را بر اساس قانون «حفظ و بازیابی منابع» بر عهده دارد. این نظارت شامل مقررات مربوط به پسماندهای خطرناک، ضوابط محل های دفن زباله و تعیین اهداف بازیافت می شود.[ "" ] همچنین وزارت بازرگانی ایالات متحده آمریکا مسئولیت توسعه بازار برای کالاهای بازیافتی را نیز بر عهده دارد. قوانین ایالتی و محلی. قوانین مشخص تر و دقیق تری در زمینه بازیافت، عمدتاً در سطح دولت های محلی، یع
نی شهرداری ها یا ایالت ها وضع و اجرا می شوند. مقررات ایالتی به طور کلی در دو دسته اصلی طبقه بندی می شوند: ممنوعیت دفن زباله و اهداف بازیافت. در دسته نخست، ممنوعیت دفن زباله، دور ریختن برخی اقلام مشخص در محل های دفن زباله به طور قانونی ممنوع است. این اقلام معمولاً شامل پسماندهای حیاط و باغ (مانند شاخه ها و برگ ها)، روغن های مصرف شده، و مواد قابل بازیافتی می شوند که به راحتی می توان آن ها را از طریق برنامه های جمع آوری کنارجدولی جمع آوری کرد. ایالت هایی که چنین ممنوعیت هایی را در مورد دفن مواد قابل بازیافت وضع کرده اند عبارت اند از: ویسکانسین، کالیفرنیا، مینه سوتا، میشیگانو کارولینای شمالی. در دسته دوم، برخی ایالت ها به جای ممنوعیت، اهداف مشخصی برای میزان بازیافت تعیین می کنند. برای نمونه، کالیفرنیا و ایلی نوی از جمله ایالت هایی هستند که در این حوزه فعال اند و سعی دارند از طریق تعیین اهداف کمی، مشارکت در بازیافت را افزایش دهند. یکی از ابزارهای مؤثر برای تشویق شهروندان به بازیافت ظروف نوشیدنی در برخی ایالت ها، قانون بطری است. این قانون به صورت وضع سپرده یا ارزش بازخرید برای بطری ها و قوطی های نوشیدنی عمل می کند
و انگیزه مالی برای بازگرداندن این ظروف به مراکز بازیافت فراهم می آورد. این سیستم موجب کاهش زباله های رهاشده در محیط زیست و افزایش نرخ بازیافت بطری های نوشیدنی می شود. در مجموع، اگرچه چارچوب بازیافت در ایالات متحده به طور پراکنده و ایالتی تعریف شده، اما در بسیاری از مناطق، مقررات سخت گیرانه ای برای بهبود مدیریت پسماند و ترویج رفتارهای پایدار در حال اجراست. تعدادی از ایالت های آمریکا، از جمله **کالیفرنیا، هاوایی، اورگن، کنتیکت، دلاور، مین، ورمانت، ماساچوست، آیووا، میشیگان و نیویورک، قوانینی را به تصویب رسانده اند که بر اساس آن، برای ظروف نوشیدنی (مانند بطری ها و قوطی ها) مبلغی به عنوان سپرده یا ارزش بازپرداخت تعیین می شود. هدف از این قوانین، تشویق به استفاده مجدد و بازیافت این ظروف است. در اکثر این ایالت ها، مبلغ تعیین شده برای هر بطری یا قوطی معمولاً ۵ سنت است. با این حال، ایالت میشیگان از سال ۱۹۷۶ تاکنون، مبلغ بالاتری را در نظر گرفته و برای هر بطری یا قوطی، ۱۰ سنت سپرده تعیین کرده است. این سیاست موجب شده که میشیگان یکی از بالاترین نرخ های بازگشت ظروف نوشیدنی را در کشور داشته باشد و به عنوان نمونه ای موفق از ا
جرای قانون بطری در آمریکا شناخته شود.
حشرات پرشمارترین و گسترده ترین رده در قلمرو جانوران هستند و تا ۹۰٪ از تمام گونه های جانوری را شامل می شوند. در دهه ۲۰۱۰، گزارش هایی دربارهٔ کاهش گسترده جمعیت حشرات در چندین راستهمختلف منتشر شد. شدت گزارش شده این کاهش، بسیاری از ناظران را شگفت زده کرد، اگرچه پیش از آن نیز یافته هایی دربارهٔ کاهش گرده افشان ها وجود داشت. همچنین گزارش های غیررسمی از فراوانی بیشتر حشرات در اوایل قرن بیستم در دست است. بسیاری از رانندگان خودرو این شواهد را از پدیده ای موسوم به پدیده شیشه جلو می شناسند. عوامل کاهش جمعیت حشرات مشابه عواملی است که باعث کاهش تنوع زیستی در سایر گروه ها می شود؛ از جمله از دست دادن تنوع زیستی، استفاده از آفت کش (به ویژه حشره کش)، گونه معرفی شده و – در برخی مناطق و به میزان کمتر – آثار تغییرات اقلیمی. عامل دیگری که ممکن است به طور خاص مربوط به حشرات باشد، آلودگی نوری است که تحقیقات دربارهٔ آن همچنان ادامه دارد. معمولاً این کاهش شامل کاهش فراوانی است، اگرچه در برخی موارد کل گونه ها در حال انقراض هستند. این کاهش ها به هیچ وجه یکنواخت نیستند. در برخی مناطق، گزارش هایی از افزایش جمعیت کلی حشرات وجود دارد و به
نظر می رسد فراوانی برخی از انواع حشرات در سراسر جهان در حال افزایش است. همه راسته های حشرات به یک شکل تحت تأثیر قرار نمی گیرند؛ بیشترین آسیب ها مربوط به زنبورها، پروانه ها، شب پره، قاب بالان، آسیابک و سنجاقک است. بسیاری از گروه های حشرات باقی مانده تا به امروز تحقیقات کمتری دریافت کرده اند. همچنین، ارقام مقایسه ای از دهه های قبل اغلب در دسترس نیستند. در معدود مطالعات بزرگ جهانی، تخمین تعداد کل گونه های حشرات در معرض خطر انقراض بین ۱۰ تا ۴۰ درصد متغیر است، اگرچه همه این تخمین ها با اختلاف نظر همراه بوده اند. مطالعات نشان می دهد در مناطقی که جمعیت حشرات رو به کاهش است، فراوانی آنها برای دهه ها رو به کاهش بوده است. با این حال، این روندها قبلاً مشاهده نشده بودند، زیرا از نظر تاریخی علاقه بسیار کمتری به مطالعه حشرات در مقایسه با پستانداران، پرندگان و سایر مهره داران وجود داشته است. یکی از دلایل، کمبود نسبی کلان زیاگان کاریزمایی حشرات است. در سال ۲۰۱۶، مشاهده شد که اگرچه ۳۰۰۰۰ گونه حشره در اروپای مرکزی زندگی می کنند، اما عملاً هیچ متخصصی در این منطقه وجود ندارد که به طور تمام وقت به نظارت بر آنها بپردازد. این مسئله
تحقیقات ناکافی در کشورهای در حال توسعه حتی حادتر است. از سال ۲۰۲۱، تقریباً تمام مطالعات مربوط به روندهای منطقه ای جمعیت حشرات از اروپا و ایالات متحده انجام شده است، حتی اگر آنها کمتر از ۲۰٪ از گونه های حشرات در سراسر جهان را تشکیل دهند. در آفریقا، آسیا و آمریکای جنوبی به ندرت می توان حشراتی را مشاهده کرد که چندین دهه قدمت داشته باشند. چنین مطالعاتی برای نتیجه گیری در مورد روندهای جمعیتی در مقیاس بزرگ مورد نیاز است. برای پاسخ به این کاهش ها، دولت های مختلف اقدامات حفاظتی را برای کمک به حشرات ارائه داده اند. برای مثال، دولت آلمان در سال ۲۰۱۸ یک "برنامه عملیاتی برای حفاظت از حشرات" آغاز کرد اهداف این برنامه شامل ترویج زیستگاه های حشرات در چشم انداز کشاورزی و کاهش پیامد زیست محیطی آفت کش ها، آلودگی نوری و آلاینده ها در خاک و آب است.
رئیس ستاد مشترک نیروهای مسلح جمهوری کره () یا رئیس ستاد مشترک نیروهای مسلح کره جنوبی عالی ترین و ارشدترین افسر نظامی در نیروهای مسلح جمهوری کره است، که توسط یک افسر چهار ستاره (ژنرال یا ادمیرال) مدیریت می شود و ریاست ستاد مشترک نیروهای مسلح جمهوری کره را برعهده دارد. این سمت نخستین بار در سال ۱۹۵۴ تشکیل شد و اولین رئیس ستاد مشترک ژنرال لی هیونگ-کون بود. رئیس ستاد مشترک نیروهای مسلح کره جنوبی توسط رئیس جمهور کره جنوبی انتخاب و منصوب می شود و بطور مستقیم به رئیس جمهور گزارش می دهد.
وزارت دفاع ملی کره جنوبی () وزارتخانه ای در دولت جمهوری کره است، که مسئولیت شاخه های نظامی کره جنوبی را برعهده دارد. وزارت دفاع ملی کره جنوبی در ۱۵ اوت ۱۹۴۸ تأسیس شد و در یونگسان-دونگ، منطقه یونگسان، سئول واقع شده است. این وزارتخانه پس از تأسیس جمهوری کره در سال ۱۹۴۸ تأسیس شد و جایگزین وزارت امنیت داخلی گردید که مسئول نیروهای مسلح کره جنوبی تحت حکومت نظامی ارتش ایالات متحده آمریکا در کره در دوران اشغال متفقین بود. در طول کودتای دوازدهم دسامبر، این وزارتخانه توسط تیپ اول نیروهای ویژه هوابرد به فرماندهی پارک هی-دو اشغال شد. در آوریل ۲۰۲۴، نیروی دریایی کره جنوبی و بریتانیا گشت های مشترکی را در اطراف شبه جزیره کره انجام دادند تا تحریم های سازمان ملل علیه برنامه های هسته ای و موشکی کره شمالی را اجرا کنند.
مسروپ (مارتیروس) هایراپتی پاپازیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) کشیش، چهره فرنگی، آموزگار، نویسنده، روزنامه نگاری اعتقادی ارمنی تبار اهل ایران بود. وی مدیر مدرسهٔ ارمنیان تبریز بود. زندگی نامه. وی در ۱۵ دسامبر ۱۸۲۳ در ادرمیت به دنیا آمد . وی نخستین گروه تئاتری ارمنیان در تبریز را در سال ۱۸۷۹ در محلهٔ غلهٔ این شهر بنیانگذاری کرد. وی در ۱۸۹۱ در سن ۶۸ سالگی در هفتوان درگذشت.
دریاچه قره چای یک دریاچه طبیعی کوچک در شرق روسیه بود. این مکان بیشتر به خاطر استفاده از آن به عنوان محل دفن زباله توسط آزمایشگاه سلاح های هسته ای مایاک و کارخانه بازفرآوری سوخت اتحاد جماهیر شوروی شناخته می شود. رشته ای از حوادث و فجایع در تأسیسات مایاک، بخش عمده ای از مناطق اطراف را با زباله های بسیار رادیواکتیو آلوده کرده است. در دهه ۱۹۶۰، دریاچه شروع به خشک شدن کرد و مساحت آن از ۰٫۵ کاهش یافت. کیلومتر مربع در سال ۱۹۵۱ به ۰٫۱۵ کیلومتر مربع تا پایان سال ۱۹۹۳. در سال ۱۹۶۸، به دنبال خشکسالی در منطقه، باد ۱۸۵ … بکرل (۵ ام کوری (یکا)) گرد و غبار رادیواکتیو از بستر خشک دریاچه دور شد و نیم میلیون نفر را تحت تأثیر قرار داد. دریاچه قره چای توسط مؤسسه ورلدواچ به عنوان «آلوده ترین نقطه زمین» توصیف شده است. تاریخچه. مایاک که در اواخر دهه ۱۹۴۰ ساخته شد، یکی از برجسته ترین کارخانه های سلاح های هسته ای روسیه بود. این کارخانه تا سال ۱۹۹۰ توسط دولت مخفی نگه داشته شده بود. وقتی بوریس یلتسین، رئیس جمهور روسیه، در سال ۱۹۹۲ فرمانی مبنی بر بازگشایی این منطقه امضا کرد، دانشمندان غربی توانستند به آن دسترسی پیدا کنند. تخمین زده می ش
ود که رسوبات بستر دریاچه تقریباً به طور کامل از رسوبات زباله های رادیواکتیو سطح بالا تا عمق تقریبی ۱۱ فوت (۳٫۴ متر) تشکیل شده باشد. در سال ۱۹۹۴، گزارشی فاش کرد که ۵ میلیون متر مکعب آب آلوده از دریاچه قره چای مهاجرت کرده و با سرعت ۸۰ متر در سال به سمت جنوب و شمال در حال گسترش است و «تهدید ورود به آبگیرها و رودخانه ها» را به دنبال دارد. نویسندگان اذعان کردند که «خطرات نظری به رویدادهای واقعی تبدیل شدند». در نوامبر ۱۹۹۴، مقامات وزارت انرژی اتمی روسیه اظهار داشتند که مقامات شوروی پس از حادثه اتمی کیشتیم در سال ۱۹۵۷، فرآیندی را آغاز کردند که منجر به انتقال ۳ میلیارد کوری (یکا) زباله هسته ای سطح بالا به چاه های عمیق در سه سایت دیگر شد. پس از خشکسالی که باعث کاهش سطح آب و آشکار شدن گل و لای آلوده شد، که سپس با باد جابجا شد و مناطق اطراف را بیشتر آلوده کرد، تصمیم گرفته شد که دریاچه به طور کامل پر شود. از دسامبر ۲۰۱۶، دریاچه با استفاده از بلوک های بتنی مخصوص، سنگ و خاک کاملاً پر شده است. در نوامبر ۲۰۱۵ کاملاً پر شده بود، سپس قبل از قرار دادن لایه نهایی سنگ و خاک، زیر نظر گرفته شده بود. داده های پایش پس از ۱۰ ماه «کاهش
آشکار رسوب رادیونوکلئیدها روی سطح» را نشان داد. انتظار می رفت که اندکی پس از آن، یک برنامه پایش آب های زیرزمینی که دهه ها طول کشیده بود، اجرا شود. رودخانه تِچا، که آب مناطق اطراف را تأمین می کند، آلوده شد و حدود ۶۵ درصد از ساکنان محلی به بیماری ناشی از تشعشعات مبتلا شدند. پزشکان آن را «بیماری ویژه» می نامیدند، زیرا تا زمانی که این مرکز مخفی بود، اجازه نداشتند در تشخیص های خود به تشعشعات اشاره کنند. در روستای، مشخص شد که ۶۵ درصد از ساکنان از بیماری مزمن ناشی از تشعشعات رنج می برند. کارگران کارخانه پلوتونیوم نیز تحت تأثیر قرار گرفتند. علل. آلودگی دریاچه قره چای به دفع مواد هسته ای از نیروگاه مایاک مرتبط است. در میان کارگران، مرگ و میر ناشی از سرطان همچنان یک مسئله است. بر اساس یک تخمین، رودخانه تِچا حاوی ۱۲۰ میلیون کوری (یکا) زباله رادیواکتیو است. شیوع آلودگی. ضایعات هسته ای، چه از پروژه های هسته ای غیرنظامی و چه نظامی، همچنان تهدیدی جدی برای محیط زیست روسیه هستند. گزارش ها حاکی از آن است که تابلوهای هشدار دهنده جاده ای در مورد مناطق آلوده اطراف دریاچه قره چای بسیار کم یا اصلاً وجود ندارد. این امر با واکنش های
ضعیف تاریخی به حوادث هسته ای سطح بالا تشدید می شود.
پدیده شیشه جلو (یا پدیده شیشه جلو اتومبیل) به مشاهده ای اشاره دارد مبنی بر اینکه از اوایل دهه ۲۰۰۰ به بعد، تعداد کمتری از حشرات مرده روی شیشه جلو و سپر جلوی خودروها جمع می شوند. این پدیده به کاهش جمعیت حشرات نسبت داده شده است که ناشی از فعالیت های انسانی، از جمله استفاده از آفت کش ها، می باشد. پیش زمینه. از اوایل دهه ۲۰۰۰، این مشاهده در میان رانندگان رایج شد که پس از رانندگی طولانی، دیگر نیازی به تمیز کردن شیشه جلو خودرو از حشرات فراوان وجود ندارد. در سال ۲۰۱۶، طبیعت گرای کانادایی، جان اکرن، اشاره کرد که این پدیده اخیراً به یک میم تبدیل شده است، اما این پرسش را مطرح کرد که آیا منطقی است فرض کنیم که شیشه جلو می تواند اطلاعاتی دربارهٔ تعداد کلی حشرات به ما بدهد؟ و همچنین افزود که انسان ها به طور معروف در تشخیص روندها ضعیف هستند. پدیده شیشه جلو در سال ۲۰۱۷ به طور گسترده ای مورد بحث قرار گرفت، پس از آن که نشریات معتبر و سایر رسانه ها به موضوع کاهش فراوانی حشرات در چند دهه اخیر پرداختند. متخصصان حشره شناسی اظهار داشتند که متوجه شده اند دیگر نیازی به تمیز کردن مکرر شیشه جلوی خودروهای خود ندارند. این پدیده، اگرچه در
ابتدا تنها یک مشاهده عمومی و غیرعلمی به نظر می رسید، به یکی از نمادهای قابل درک کاهش تنوع زیستی در دنیای مدرن تبدیل شده است. در واقع، بسیاری از افراد بدون نیاز به داده های تخصصی، از طریق تجربه شخصی خود با کاهش محسوس برخورد حشرات در حین رانندگی مواجه شده اند، که همین موضوع به شکل گیری آگاهی عمومی دربارهٔ بحران جمعیت حشرات کمک کرده است. این آگاهی زمینه ساز مطالعات دقیق تر و سیاست گذاری های محیط زیستی در سال های اخیر شده است. مطالعات. دانمارک. یک مطالعه ۲۰ ساله تعداد حشرات مرده روی شیشه جلوی خودروها را در دو مسیر جاده ای در دانمارک از سال ۱۹۹۷ تا ۲۰۱۷ اندازه گیری کرد. این تحقیق با در نظر گرفتن متغیرهایی مانند زمان روز، تاریخ، دما و سرعت باد، نشان داد که تعداد حشرات تا ۸۰٪ کاهش یافته است. مطالعه ای موازی که با استفاده از تورهای جاروبی و صفحات چسب دار در همان منطقه انجام شد، کاهش برخورد حشرات با خودروها را تأیید کرد و با آن همبستگی مثبت داشت. بریتانیا. در سال ۲۰۰۴، انجمن سلطنتی برای حفاظت پرندگان (RSPB) از ۴۰٬۰۰۰ راننده در بریتانیا خواست که یک نوار PVC چسب دار را روی پلاک خودروی خود نصب کنند. در این تحقیق، به طور
میانگین، در ازای هر ۸ کیلومتر رانندگی، یک حشره با پلاک برخورد می کرد.در بریتانیا هیچ داده تاریخی ای برای مقایسه وجود نداشت. در سال ۲۰۱۹، مؤسسه اعتماد حیات وحش کنت مطالعه ای تکمیلی با همان روش RSPB انجام داد که نشان دهنده کاهش ۵۰ درصدی برخورد حشرات با خودروها بود. این تحقیق همچنین نشان داد که خودروهای مدرن با طراحی آیرودینامیک تر، نسبت به خودروهای قدیمی تر با بدنه جعبه ای شکل، تعداد بیشتری از حشرات را می کشند. مطالعه ای دیگر در سال ۲۰۲۱ توسط مؤسسه اعتماد حیات وحش کنت و خیریه حفاظت از طبیعت بوگلیف انجام شد که نشان داد تعداد حشراتی که از روی پلاک خودروها در منطقه کِنت نمونه برداری شده بودند، نسبت به نتایج سال ۲۰۰۴، کاهش ۷۲ درصدی داشته است.
فرماندهی هوایی متفقین () فرماندهی مرکزی تمام نیروهای هوایی و فضایی ناتو است و فرمانده هوایی متفقین، به عنوان مشاور اصلی هوایی و فضایی این اتحاد محسوب می شود. هنگامی که توسط فرمانده عالی متفقین اروپا هدایت می شود، هسته مرکزی ستاد مسئول انجام عملیات هوایی را تشکیل می دهد. ستاد فرماندهی هوایی متفقین در پایگاه هوایی رامشتاین در آلمان مستقر است. پیشینه شکل گیری فرماندهی هوایی متفقین به سال ۱۹۷۴ بازمی گردد و فرم کنونی آن در سال ۲۰۱۳ تأسیس شد.