Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اوسان سونگ، دومین سری از اقدامات نظامی امپراتور مونجامیونگ علیه شیلا بود،فرمانروای گوگوریو پس از نبردهای گذشته در حملات خود بازنگری کرده و اقدام به عملیات جدیدی کرد. جزئیات نبرد. در ژوئیه ۴۹۶ میلادی، نیروهای گوگوریو به قلعه اوسان سونگ شیلا حمله کردند. این حمله نشان دهنده تغییر استراتژی گوگوریو پس از شکست های قبلی در سال های ۴۹۴ و ۴۹۵ بود؛ گوگوریو به دنبال هدف قرار دادن قلعه ای در شیلا بود که پشتیبانی به موقع باکجه از آن دشوار باشد. دفاع شیلا در این نبرد توسط ژنرال شیلجوک رهبری می شد که دستورات مستقیمی از پادشاه سوجی ماریپگان دریافت کرده بود. درگیری در منطقه ای به نام نیها رخ داد. نتیجه این نبرد مورد مناقشه قرار گرفته است. ادامه حملات. با وجود نتیجه مورد بحث نبرد ژوئیه ۴۹۶ میلادی، گوگوریو هدف استراتژیک خود را رها نکرد.کمی بیش از یک سال پس از حمله قبلی یعنی در اوت ۴۹۷ میلادی،گوگوریو حمله موفقیت آمیز دیگری را آغاز کرد،ارتش کاملا تحت فرماندهی و رهبری مونجامیونگ بود، او هیچ فرمانده ای را برای این نبرد انتخاب نکرد، و در نهایت قلعه اوسان سونگ شیلا را تصرف کرد. تصرف نهایی اوسان سونگ توسط گوگوریو در سال ۴۹۷ میلادی، یک
دستاورد ارضی مهم و یک پیروزی استراتژیک برای گوگوریو بود. این موفقیت منجر به توقف جنگ شدید و مداوم بین گوگوریو و شیلا برای تقریباً ۵۰ سال شد. این نشان دهنده توانایی گوگوریو در تطبیق استراتژی نظامی خود و بهره برداری از آسیب پذیری های احتمالی در اتحاد نا-جه(اتحاد ۱۰۰ ساله شیلا و بکجه) بود.
تور بزرگ شطرنج ۲۰۲۵ ()، دهمین دوره از این مجموعه مسابقات شطرنج معتبر، شامل شش تورنمنت با مجموع جوایز ۱٫۶ میلیون دلار است. این تور از دو تورنمنت با کنترل زمانی کلاسیک، سه تورنمنت با کنترل زمانی سریع تر (رپید و بلیتز) و همچنین فینال های GCT در سائو پائولو تشکیل شده که برای اولین بار از سال ۲۰۱۹ برگزار می شود. این رویداد، دهمین سالگرد تأسیس تور بزرگ شطرنج را جشن می گیرد و اهمیت ویژه ای در تقویم شطرنج حرفه ای دارد. قالب مسابقات به این صورت است که تورنمنت های رپید و بلیتز شامل دو بخش هستند: رپید (۲ امتیاز برای برد، ۱ امتیاز برای مساوی) و بلیتز (۱ امتیاز برای برد، ۰٫۵ امتیاز برای مساوی). نتایج ترکیبی هر دو بخش در جدول کلی امتیازات لحاظ می شود. چهار بازیکن برتر پس از پنج تورنمنت اول، به فینال تور در سائوپائولو راه پیدا می کنند. این فینال ها شامل مسابقاتی با ۲ بازی کلاسیک، ۲ بازی رپید و ۴ بازی بلیتز خواهد بود. امتیازدهی در فینال ها متفاوت است: ۶ امتیاز برای برد کلاسیک، ۴ امتیاز برای برد رپید و ۲ امتیاز برای برد بلیتز. امتیازات تور و جوایز نقدی بر اساس جایگاه کسب شده در هر تورنمنت اهدا می شوند. به عنوان مثال، نفر اول
در مسابقات کلاسیک ۱۰۰٬۰۰۰ دلار، در رپید و بلیتز ۴۰٬۰۰۰ دلار و در فینال تور بزرگ شطرنج ۱۵۰٬۰۰۰ دلار دریافت می کند. نفر اولی که بدون نیاز به پلی آف به صورت قاطعانه برنده شود، به جای ۱۲ امتیاز، ۱۳ امتیاز تور کسب خواهد کرد. در صورت تساوی امتیازات بین بازیکنان، جوایز نقدی و امتیازات تور به طور مساوی بین آنها تقسیم می شود که این امر به عدالت در رقابت ها کمک می کند. ترکیب بازیکنان برای تور ۲۰۲۵ در ۲۶ فوریه اعلام شد و شامل ۹ بازیکن برتر است. این بازیکنان شامل سه نفر برتر دوره قبلی و شش بازیکن دیگر هستند که بر اساس عواملی مانند رنکینگ URS، رده بندی الو، «روحیه جنگندگی و روحیه ورزشی» انتخاب شده اند. از جمله بازیکنان برجسته این دوره می توان به فابیانو کاروانا، گوکش دی، نادربیک عبدالستارف و علیرضا فیروزجا اشاره کرد که نویدبخش رقابت های جذاب و هیجان انگیزی در این دوره از تور بزرگ شطرنج هستند.
یک شبکه موردی یا شبکه اد هوک به فناوری هایی اشاره دارد که امکان ارتباطات شبکه ای را به صورت اد هوک فراهم می کنند. فناوری های مرتبط با این موضوع عبارت اند از:
مهندسی شبکه رایانه ای یک شاخه فناوری در مهندسی است که به طراحی، پیاده سازی و مدیریت شبکه های رایانه ای می پردازد. این سامانه ها شامل اجزای فیزیکی مانند روتر، سوئیچ، کابل و همچنین برخی اجزای منطقی مانند پروتکل ارتباطات و خدمات شبکه هستند. مهندسان شبکه رایانه ای تلاش می کنند تا داده ها به صورت کارآمد، امن و قابل اطمینان در شبکه های محلی ، شبکه های گسترده و البته از طریق اینترنت منتقل شوند. شبکه های رایانه ای اغلب نقش مهمی در صنایع مدرن، از مخابرات تا رایانش ابری دارند و فرایندهایی مانند پست الکترونیکی و اشتراک گذاری فایل، همچنین خدمات پیچیده و بلادرنگ مانند خدمات تلفن تصویری و بازی آنلاین را امکان پذیر می سازند. پیشینه. تکامل مهندسی شبکه با نقاط عطف مهمی همراه بوده است که روش های ارتباطی را به طور قابل توجهی تحت تأثیر قرار داده اند. این نقاط عطف به ویژه پیشرفت های صورت گرفته در توسعه پروتکل های ارتباطی را که برای شبکه های امروزی حیاتی هستند، برجسته می کند. این حوزه در دهه ۱۹۶۰ با پروژه هایی مانند آرپانت آغاز شد که پیشرفت های مهمی را در انتقال مطمئن داده ها رقم زدند. ظهور پروتکل هایی مانند مجموعه پروتکل اینترنت
انقلابی در شبکه ایجاد کرد، چراکه امکان همکاری متقابل میان سامانه های مختلف را فراهم ساخت و به رشد سریع اینترنت انجامید. از توسعه های کلیدی این مسیر می توان استانداردسازی پروتکل ها و حرکت به سوی معماری های لایه ای پیچیده تر را نام برد. این پیشرفت ها به طور عمیقی شیوه تعامل دستگاه ها در شبکه های جهانی را تغییر داده اند. طراحی زیرساخت شبکه. پایه و اساس مهندسی شبکه رایانه ای در طراحی زیرساخت شبکه نهفته است. این امر شامل برنامه ریزی چیدمان فیزیکی شبکه و توپولوژی منطقی آن برای تضمین جریان بهینه داده ها، قابلیت اطمینان و مقیاس پذیری است. زیرساخت فیزیکی. زیرساخت فیزیکی شامل سخت افزاری است که برای انتقال داده ها به کار می رود و نمایانگر لایه نخست مدل OSI است. کابل کشی. کابل های مسی مانند اترنت بر بستر زوج تابیده معمولاً برای ارتباطات کوتاه برد به ویژه در شبکه های محلی (LAN) استفاده می شوند، در حالی که کابل های فیبر نوری به دلیل سرعت بالای انتقال و مقاومت بیشتر در برابر تداخل، برای ارتباطات بلندمدت ترجیح داده می شوند. فیبر نوری نقشی اساسی در ستون فقرات شبکه های بزرگ مانند مراکز داده و زیرساخت ارائه دهندگان خدمات اینترن
تی ایفا می کند. شبکه های بی سیم. علاوه بر ارتباطات سیمی، شبکه های بی سیم به عنوان بخشی رایج از زیرساخت فیزیکی مطرح هستند. این شبکه ها امکان ارتباط میان دستگاه ها را بدون نیاز به کابل های فیزیکی فراهم می سازند و انعطاف پذیری و تحرک را افزایش می دهند. فناوری های بی سیم از روش های گوناگون انتقال، از جمله فرکانس رادیویی (RF)، فروسرخ و ارتباط لیزری استفاده می کنند تا دستگاه ها را به شبکه متصل نمایند. وای-فای بر پایه آی تریپل ئی ۸۰۲٫۱۱ رایج ترین فناوری بی سیم در شبکه های محلی است و از امواج RF برای انتقال داده بین دستگاه ها و نقاط دسترسی استفاده می کند. شبکه های بی سیم در باندهای فرکانسی گوناگون مانند 2.4 GHz و 5 GHz کار می کنند که هرکدام دامنه پوشش و نرخ انتقال داده متفاوتی دارند؛ باند ۲٫۴ گیگاهرتز پوشش گسترده تر و باند ۵ گیگاهرتز سرعت بالاتر با تداخل کمتر دارد. افزون بر وای فای، روش هایی مانند ارتباط فروسرخ و لیزری در موارد خاص به کار می روند، مثلاً برای ارتباطات کوتاه برد یا ارتباط نقطه به نقطه امن. در شبکه های سیار، فناوری هایی مانند 3G، 4G و 5G ارتباطات بی سیم در سطح وسیع را فراهم می کنند. 3G امکان سرعت بیشتر
برای مرور موبایل را فراهم ساخت، 4G سرعت و ظرفیت را ارتقاء داد و از کاربردهای پیشرفته مانند ویدئو به درخواست پشتیبانی کرد. 5G با فرکانس های متنوع از جمله باند موج میلی متری، نرخ داده بالا، تأخیر پایین و امکان اتصال دستگاه های بیشتر را مهیا می کند که برای کاربردهایی مانند اینترنت اشیاء و سامانه های خودران مهم است. تجهیزات شبکه. روترها و سوئیچ ها در هدایت ترافیک داده و حفظ امنیت شبکه نقش دارند؛ مهندسان شبکه این تجهیزات را برای بهینه سازی جریان ترافیک و جلوگیری از ازدحام شبکه پیکربندی می کنند. در شبکه های بی سیم، نقاط دسترسی بی سیم (WAP) اتصال دستگاه ها به شبکه را ممکن می سازند. برای گسترش پوشش، نقاط دسترسی متعددی می توانند قرار گیرند تا زیرساخت بی سیم ایجاد شود. افزون بر وای فای، اجزای شبکه سلولی مانند زیرسامانه ایستگاه پایه و تکرارگرها در شبکه های گسترده استفاده می شوند و کنترل کننده های شبکه و دیوارهای آتش مدیریت ترافیک و سیاست های امنیتی را بر عهده دارند. این تجهیزات در مجموع معماری شبکه ای امن، منعطف و مقیاس پذیر را برای پوشش محلی و گسترده فراهم می کنند. توپولوژی منطقی. فراتر از زیرساخت فیزیکی، شبکه باید به
صورت منطقی نیز سازماندهی شود که تعیین کننده نحوه مسیریابی داده ها میان دستگاه ها است. توپولوژی های مختلفی همچون ستاره ای، توری و سلسله مراتبی بسته به نیازهای شبکه به کار می رود. در توپولوژی ستاره ای، تمامی دستگاه ها به یک هاب مرکزی متصل می شوند که ترافیک را هدایت می کند. این پیکربندی مدیریت و رفع اشکال ساده ای دارد اما می تواند نقطه ضعف منفرد ایجاد کند. در مقابل، توپولوژی توری که در آن هر دستگاه با چند دستگاه دیگر ارتباط دارد، افزونگی و قابلیت اطمینان بالایی ایجاد می کند اما به طراحی پیچیده تر و تجهیزات بیشتر نیاز دارد. شبکه های بزرگ به ویژه در سازمان ها، غالباً از مدل سلسله مراتبی با لایه های هسته، توزیع و دسترسی استفاده می کنند تا مقیاس پذیری و عملکرد بهتری داشته باشند. پروتکل های شبکه و استانداردهای ارتباطی. پروتکل ارتباطات تعیین کننده نحوه انتقال، مسیریابی و تحویل داده در شبکه است. بسته به اهداف هر شبکه، پروتکل هایی انتخاب می شوند تا کارایی و امنیت عملکرد شبکه تضمین شود. مجموعه پروتکل TCP/IP پایه اصلی شبکه های رایانه ای امروزی از جمله اینترنت است. این مجموعه تعیین می کند که داده ها چگونه به بسته های کوچک
تر تقسیم، نشانی دهی، مسیریابی و دوباره سرهم می شوند. پروتکل اینترنت (IP) برای مسیریابی بسته ها میان شبکه های مختلف حیاتی است. افزون بر پروتکل های سنتی، پروتکل های پیشرفته مانند MPLS و مسیریابی قطعه ای کارایی مدیریت ترافیک و مسیریابی را افزایش می دهند. برای مسیریابی درون دامنه، پروتکل هایی مانند OSPF و EIGRP قابلیت های مسیریابی پویا را فراهم می کنند. در سطح شبکه های محلی (LAN)، پروتکل هایی مانند وی ایکس ال ای ان و مجازی سازی شبکه با کپسوله سازی مسیریابی عمومی ایجاد شبکه های مجازی را ممکن می سازند. همچنین آی پی سک و امنیت لایه انتقال کانال های ارتباطی را امن می کنند و صحت و محرمانگی داده ها را تضمین می کنند. برای کاربردهای بلادرنگ، پروتکل هایی مانند پروتکل انتقال بلادرنگ (RTP) و وب آرتی سی ارتباط با تأخیر کم را ممکن می سازند و مناسب برای کنفرانس ویدیویی و سرویس های پخش زنده هستند. افزون بر این، پروتکل هایی مانند کوییک (پروتکل) کارایی و امنیت وب را با ایجاد ارتباطات امن با تأخیر کاهش یافته ارتقاء می دهند. امنیت شبکه. با توجه به اینکه شبکه ها به بخش جدایی ناپذیر از عملیات تجاری و ارتباطات شخصی تبدیل شده اند، نیاز
به تدابیر امنیتی قوی افزایش یافته است. امنیت شبکه بخش حیاتی از مهندسی شبکه رایانه ای است و بر حفاظت از شبکه ها در برابر دسترسی غیرمجاز، نقض داده و انواع مختلف حمله سایبری تمرکز دارد. مهندسان مسئول طراحی و پیاده سازی تدابیری هستند که صحت و محرمانگی داده های منتقل شده در شبکه را تضمین کند. دیوارهای آتش به عنوان مانع میان شبکه های داخلی قابل اطمینان و محیط های خارجی مانند اینترنت عمل می کنند. مهندسان شبکه دیوارهای آتش از جمله دیوار آتش نسل جدید (NGFW) را پیکربندی می کنند که امکانات پیشرفته ای مانند بازرسی ژرف بسته ها و شناسایی برنامه ها را فراهم می کند و کنترل دقیق تری بر ترافیک شبکه و محافظت در برابر حملات پیشرفته ایجاد می کند. افزون بر دیوار آتش، مهندسان از پروتکل رمزنگاری مانند آی پی سک و امنیت لایه انتقال برای امن سازی داده های در حال انتقال استفاده می کنند. این پروتکل ها حفاظت از اطلاعات حساس در برابر شنود و دست کاری را ممکن می سازند. برای دسترسی امن از راه دور، شبکه خصوصی مجازی (VPN) پیاده سازی می شود و از فناوری های رمزنگاری برای ایجاد تونل های امن انتقال داده در شبکه های عمومی بهره می برد. این VPNها هم
برای حفظ امنیت دسترسی کاربران از راه دور به شبکه های شرکتی و هم در دیگر محیط ها استفاده می شوند. برای تقویت قابلیت شناسایی تهدید و واکنش به آن، مهندسان شبکه سامانه تشخیص نفوذ (IDS) و سامانه های جلوگیری از نفوذ (IPS) را پیاده سازی می کنند. همچنین ممکن است سیستم مدیریت اطلاعات و رویدادهای امنیتی (SIEM) برای جمع آوری و تحلیل داده های امنیتی سراسر شبکه مورد استفاده قرار گیرد. راهکارهای شناسایی و واکنش نقطه پایانی (EDR) نیز برای نظارت و واکنش به تهدیدها در سطح دستگاه مورد استفاده قرار می گیرند. علاوه بر این، تکنیک های بخش بندی شبکه مانند استفاده از شبکه مجازی و زیرشبکه برای جداسازی داده ها و سامانه های حساس به کار می رود تا تأثیر بالقوه نقض ها محدود شود و امنیت کلی از طریق کنترل دسترسی به منابع حیاتی افزایش یابد. عملکرد و بهینه سازی شبکه. با گسترش پیچیدگی و مقیاس شبکه های مدرن که توسط کاربردهای پرمصرف داده مانند رایانش ابری، ویدئوی اچ دی و سامانه های توزیع شده هدایت می شوند، بهینه سازی عملکرد شبکه به مسئولیتی مهم برای مهندسان شبکه تبدیل شده است. ابزارهای بهینه سازی عملکرد شبکه هدف شان مقیاس پذیری، تاب آوری و استفا
ده بهینه از منابع با کمترین تأثیر منفی بر عملکرد است. کیفیت خدمت. معماری های شبکه امروزی فراتر از سیاست های ابتدایی کیفیت خدمت هستند. تکنیک هایی مانند زنجیره سازی کارکرد خدمات (SFC) به مهندسان امکان ایجاد جریان های پویا و اعمال سیاست های خاص QoS در مسیرهای ترافیک را می دهد. همچنین برش شبکه 5G در شبکه های 5G برای تخصیص منابع به سرویس های مختلف و بهبود سرویس های با پهنای باند بالا یا تأخیر کم به کار می رود. توازن بار هوشمند و مهندسی ترافیک. علاوه بر توازن بار سنتی، تکنیک هایی مانند شبکه مبتنی بر نیت و بهینه سازی ترافیک مبتنی بر هوش مصنوعی برای پیش بینی و تنظیم توزیع ترافیک بر اساس الگوهای استفاده، خرابی های شبکه یا عملکرد زیرساخت به کار می روند. در زیرساخت های ابری ترکیبی، شبکه گسترده تعریف شده با نرم افزار اتصال بهینه میان محیط های محلی و ابری را مدیریت می کند. سیاست هایی مانند ارتباط مراکز داده (DCI) تضمین کننده ارتباط با عملکرد بالا در مراکز داده توزیع شده جغرافیایی هستند. پایش پیش دستانه شبکه و رفع عیب پیش بینانه. ابزارهای پایش سنتی شبکه با راهکارهای ارسال تله متری و تحلیل های بلادرنگ تکمیل شده اند. سامانه
های شبکه مبتنی بر نیت (IBNS) به صورت خودکار انحراف عملکرد از اهداف خدماتی تعیین شده را شناسایی می کنند، در حالی که روش های نگهداری و تعمیرات پیشگویانه مبتنی بر یادگیری ماشین به مهندسان امکان می دهد نقص سخت افزاری یا ازدحام ترافیکی را پیش از تأثیر بر کاربران شناسایی کنند. شبکه های خودترمیم با بهره گیری از شبکه تعریف شده با نرم افزار می توانند به صورت خودکار تنظیماتی برای بازیابی عملکرد بدون نیاز همیشگی به مداخله انسانی انجام دهند. مجازی سازی عملکردهای شبکه و رایانش لبه ای. با ظهور NFV، مهندسان می توانند عملکردهایی مانند مسیریابی، دیوار آتش و توازن بار را به صورت مجازی پیاده سازی کنند. همچنین، رایانش لبه ای پردازش و ذخیره سازی را به کاربر نهایی نزدیک تر می کند که برای کاربردهای حساس به تأخیر مانند اینترنت اشیا و تحلیل های بلادرنگ اهمیت دارد. پروتکل های چندمسیره و بهینه سازی لایه کاربرد. پروتکل های انتقال چندمسیره مانند تی سی پی چندمسیره ، استفاده همزمان از مسیرهای مختلف را ممکن می سازند و در افزایش در دسترس بودن و توزیع بار شبکه مؤثرند. این ویژگی برای شبکه هایی با اتصال افزونه یا نیازمند حداقل تأخیر سودمند است.
به طور همزمان، بهینه سازی لایه کاربرد بر تنظیم دقیق ترافیک در سطح نرم افزار تمرکز دارد تا جریان داده در سامانه های توزیع شده بهینه گردد، سربار کاهش یابد و گذرداد شبکه افزایش یابد. مهندسی رایانش ابری. ظهور رایانش ابری، الگوهای جدیدی را برای مهندسی شبکه ایجاد کرده است و تمرکز آن بر طراحی و بهینه سازی زیرساخت های مجازی سازی شده است. مهندسان شبکه مدیریت سیستم های محلی و ادغام با خدمات ابری را برای بهبود مقیاس پذیری، قابلیت اطمینان و امنیت برعهده دارند. معماری شبکه ابری. معماری شبکه ابری به طراحی شبکه های مجازی می پردازد که بتوانند با تقاضاهای متغیر سازگار شوند. ابر خصوصی مجازی (VPC) و مدل های ابر ترکیبی به سازمان ها اجازه می دهد منابع داخلی خود را به محیط های ابری گسترش دهند و میان منابع محلی و خدمات ابر عمومی تعادل برقرار کنند. راهکارهای اتصال ابری مانند ارتباطات اختصاصی می تواند تأخیر را کاهش داده و انتقال داده میان زیرساخت های محلی و ابری را بهینه کند. شبکه تعریف شده با نرم افزار (SDN). شبکه تعریف شده با نرم افزار (SDN) هسته اصلی شبکه سازی ابری است و کنترل متمرکز پیکربندی شبکه را ممکن می سازد. SDN در کنار NFV
امکان مدیریت منابع شبکه از طریق نرم افزار را فراهم می کند و وظایفی مانند توازن بار، مسیریابی و دیوار آتش را خودکارسازی می نماید. شبکه های پوششی (Overlay) نیز برای ایجاد شبکه های مجازی بر روی زیرساخت فیزیکی مشترک به کار می روند و امنیت و ایزولاسیون محیط چندمستأجری را تقویت می کنند. امنیت شبکه ابری. امنیت محاسبات ابری به حفاظت از داده هایی می پردازد که در محیط های گوناگون جابجا می شوند. مهندسان با پیاده سازی رمزنگاری، مدیریت هویت (IAM) و مدل امنیتی اعتماد صفر امنیت شبکه ابری را افزایش می دهند. دیوار آتش، سامانه های تشخیص نفوذ و راهکارهای بومی ابری برای پایش و حفاظت این محیط ها به کار می رود. خردبخشی (Micro-segmentation) برای ایزوله سازی بارهای کاری و کاهش سطح حمله استفاده می شود و شبکه های خصوصی مجازی (VPN) و تونل های IPsec نیز امنیت ارتباط میان شبکه های ابری و محلی را تضمین می کنند. بهینه سازی عملکرد شبکه ابری. بهینه سازی عملکرد شبکه در فضای ابری برای کاربردهایی که نیاز به تأخیر پایین و گذردهی بالا دارند اهمیت دارد. مهندسان با استقرار شبکه تحویل محتوا (CDN) تأخیر را کاهش داده و با استفاده از ارتباطات اختصاصی
و سیاست های مهندسی ترافیک، بهترین مسیرها را برای داده ها میان مناطق ابری انتخاب می کنند. ابزارها و پروتکل ها. شبکه سازی ابری بر پروتکل هایی همچون VXLAN و انکپسوله سازی مسیریابی عمومی (GRE) برای برقراری ارتباط در محیط های مجازی تکیه دارد. ابزارهای خودکارسازی نیز امکان زیرساخت مبتنی بر کد (IaC) را فراهم می کنند تا پیاده سازی پیکربندی شبکه های ابری با مقیاس بالا و به صورت یکنواخت انجام شود. روندهای نوظهور. مهندسی شبکه به سرعت در حال تحول است که این امر ناشی از پیشرفت های فناوری و نیازهای جدید ارتباطی است. یکی از این روندها، ادغام هوش مصنوعی (AI) و یادگیری ماشین (ML) در مدیریت شبکه است. ابزارهای مبتنی بر هوش مصنوعی بیش ازپیش برای خودکارسازی و بهینه سازی شبکه، تحلیل های پیش بینی و تشخیص هوشمند خطا به کار می روند. نقش AI در امنیت رایانه نیز رو به گسترش است و از آن برای شناسایی و مقابله با تهدیدات از طریق تحلیل الگوهای رفتاری شبکه استفاده می شود. توسعه شبکه کوانتومی پتانسیل ایجاد ارتباطات بسیار امن را از طریق رمزنگاری کوانتومی و توزیع کلید کوانتومی (QKD) فراهم می کند. شبکه کوانتومی همچنان در مراحل آزمایشی قرار دارد.
سیستم های اینترنت مبتنی بر فضا نیز به عنوان روندی رو به رشد در مهندسی شبکه مطرح هستند. پروژه هایی که بر پایه مدار پایینی زمین (LEO) و منظومه ماهواره ای بنا شده اند، مانند اسپیس اکس و استارلینک، هدف شان گسترش دسترسی اینترنت به مناطق دورافتاده و کمتر توسعه یافته است. در آینده، راه اندازی شبکه های 6G احتمالاً نرخ انتقال داده، تأخیر و قابلیت اتصال را بهبود خواهد داد. انتظار می رود 6G از فناوری های نوینی مانند ارتباط تمام نگاری بلادرنگ، محیط های مجازی و کاربردهای مبتنی بر هوش مصنوعی پشتیبانی کند. این پیشرفت ها به احتمال زیاد رویکردهای جدیدی برای مدیریت طیف، بهره وری انرژی و طراحی زیرساخت پایدار برای پاسخ به رشد پیش بینی شده هزینه های تحول دیجیتال طلب خواهد کرد. اینترنت اشیا. اینترنت اشیا (IoT) یکی از محورهای اصلی در این مقاله مروری است و چارچوبی جامع را برای پرداختن به چالش های مختلف مرتبط با اتصال اینترنت و جهان فیزیکی ارائه می دهد. در حال حاضر، اینترنت نقش مهمی در زندگی روزمره دارد و تجربیات انسانی را به طور قابل توجهی متحول ساخته است. یکی از جنبه های کلیدی این پیشرفت فناوری، ادغام فناوری های مختلف با سامانه ها
ی ارتباطی است. یکی از مهم ترین کاربردهای اینترنت اشیا، شناسایی و ردیابی اشیای هوشمند است. شبکه های حسگر بی سیم (WSN) امکان حسگری جهانی را فراهم ساخته اند و بسیاری از جنبه های زندگی معاصر را تحت تأثیر قرار داده اند. رشد این دستگاه ها در بستر شبکه ای پاسخ گو و ارتباطی در نهایت منجر به شکل گیری اینترنت اشیا خواهد شد. در این چارچوب، حسگرها و عملگرها به طور یکپارچه با محیط پیرامون تعامل دارند و اشتراک گذاری اطلاعات در بسترهای مختلف برای ایجاد تصویر عملیاتی مشترک (COP) را تسهیل می کنند. اینترنت اشیا آینده ای را ترسیم می کند که در آن حوزه های دیجیتال و فیزیکی از طریق فناوری های پیشرفته اطلاعاتی و ارتباطی بی سیم به هم پیوند می خورند. این بررسی، چشم اندازها، مفاهیم، فناوری ها، چالش ها، جهت گیری های نوآورانه و کاربردهای اینترنت اشیا را تبیین می کند.
دومین لشکرکشی مونجامیونگ به بکجه،سری دوم اقدامات نظامی امپراتور مونجامیونگ علیه بکجه بود که در ۵۰۶ و ۵۰۷ میلادی رخ داد. شرح نبرد. در نوامبر ۵۰۶ میلادی، گوگوریو به باکجه حمله کرد. با این حال، این حمله به دلیل بارش برف سنگین و سرمازدگی سربازان گوگوریو، بدون دستاورد خاصی پایان یافت و نیروهای گوگوریو مجبور به عقب نشینی شدند. در اکتبر ۵۰۷ میلادی، نیروهای گوگوریو به همراه متحدان مالگال خود، به سمت هان سونگ باکجه پیشروی کردند و در پای کوه هوانگ ئاک مستقر شدند تا به این قلعه حمله کنند. با این حال، نیروهای باکجه تحت فرماندهی مستقیم پادشاه مور یونگ، حمله ای متقابل را آغاز کردند. این حمله بکجه موفقیت آمیز بود و نیروهای گوگوریو و مالگال مجبور به عقب نشینی شدند. این نبرد در دوره ای رخ داد که پادشاه مور یونگ بکجه را به سمت احیای قدرت سوق می داد.
بیمه دریایی () نوعی از پوشش بیمه ای است که زیان ها یا آسیب های فیزیکی وارده به کشتی ها، بار، پایانه ها و هرگونه وسیله حمل و نقل را که اموال از مبدأ تا مقصد نهایی منتقل، خریداری یا نگهداری می شوند، پوشش می دهد. بیمه بار زیرشاخه ای از بیمه دریایی است، اما بیمه دریایی همچنین شامل اموال در معرض خطر در خشکی و دریا (مانند پایانه های کانتینری، بندرها، سکوهای نفتی، خطوط لوله)، بدنه کشتی، خسارات دریایی و زیان های دریایی می شود. لازم است ذکر شود که برای کالاهایی که از طریق پست یا پیک ارسال می شوند، به جای بیمه دریایی از بیمه حمل و نقل استفاده می شود. ریشه های باستانی بیمه دریایی. تاریخچه بیمه دریایی به دوران باستان بازمی گردد. در قانون حمورابی (حدود ۱۷۹۲–۱۷۵۰ قبل از میلاد) که در ایران کشف شد، قوانینی برای بازپرداخت وام توسط بدهکاران و همچنین مسئولیت نمایندگان کشتیرانی در صورت ضرر یا سرقت (در صورت ارائه سوگندنامه) وجود داشت. این قوانین همچنین به صدور بارنامه و فاکتور توسط حمل کننده ها و مجازات ادعای خسارت دروغین اشاره می کرد. در قرن سوم پس از میلاد، لوکس رودیا (قانون رودس) که در جزیره رودس (حدود ۱۰۰۰ تا ۸۰۰ قبل از میلاد
) بنا نهاده شده بود، اصل میانگین عمومی را در بیمه دریایی تدوین کرد که اساس تمامی بیمه ها را تشکیل می دهد. ابزارهای اولیه کاهش ریسک در قرون وسطی شامل وام های دریایی و قراردادهای تجاری بود. قراردادهای بیمه دریایی جداگانه در قرن چهاردهم در نزدیکی جنوا و سایر شهرهای ایتالیا توسعه یافت و به شمال اروپا گسترش یافت. حق بیمه ها بر اساس برآورد ریسک متغیر از فصول و دزدان دریایی تعیین می شد. قانون مدرن بیمه دریایی از قانون بازرگانی سرچشمه گرفت. در سال ۱۶۰۱، یک اتاق تخصصی بیمه در انگلستان تأسیس شد. در اواخر قرن هفدهم، با رشد اهمیت لندن به عنوان یک مرکز تجاری، تقاضا برای بیمه دریایی افزایش یافت. در دهه ۱۶۸۰، ادوارد لویدز یک قهوه خانه در لندن افتتاح کرد که به زودی به پاتوقی برای مالکان کشتی ها، بازرگانان و ناخدایان کشتی ها تبدیل شد و به منبعی قابل اعتماد برای آخرین اخبار کشتیرانی بدل گشت. قهوه خانه لویدز به اولین بازار بیمه دریایی تبدیل شد و محل ملاقات طرف های صنعت کشتیرانی که مایل به بیمه کردن محموله ها و کشتی ها بودند و کسانی که مایل به پوشش دادن چنین ریسک هایی بودند، شد. این آغاز غیررسمی منجر به تأسیس بازار بیمه لویدز لن
دن و چندین کسب و کار مرتبط با کشتیرانی و بیمه شد. در سال ۱۹۰۶، قانون بیمه دریایی، قوانین عرفی قبلی را کدگذاری کرد و این قانون به عنوان مبنای تقریباً تمام رویه های مدرن در بیمه غیرعمر عمل می کند. قانون بیمه. قانون بیمه دریایی شامل یک فرم استاندارد (معروف به "فرم SG") است که طرفین می توانستند از آن استفاده کنند. اما در سال ۱۹۹۱، بازار لندن یک عبارت بندی استاندارد جدید به نام "فرم MAR 91" را با استفاده از بندهای انستیتو (Institute Clauses) ارائه کرد. در عمل، سند بیمه نامه معمولاً شامل فرم MAR به عنوان پوشش، با بندهای انستیتو که به داخل آن متصل شده اند، است. بیمه دریایی به طور معمول بین کشتی ها و محموله ها تقسیم می شود. بیمه کشتی ها عموماً با عنوان «بدنه و ماشین آلات» شناخته می شود. پوشش محدودتری به نام "فقط از دست دادن کامل" (Total Loss Only - TLO) نیز وجود دارد که فقط زیان کامل کشتی را پوشش می دهد. پوشش بیمه ممکن است بر اساس «سفر» (برای حمل و نقل بین بنادر مشخص) یا «زمان» (معمولاً یک سال) باشد که حالت دوم رایج تر است. در سال ۲۰۲۰، منطقه نوردیک بزرگ ترین ارائه دهنده بیمه بدنه دریایی در جهان بود و چین و لویدز لند
ن در رتبه های بعدی قرار داشتند.
بیمه حمل و نقل () نوعی پوشش بیمه ای است که برای محافظت از کالاها در برابر آسیب، از دست دادن یا سرقت در طول فرایند حمل و نقل طراحی شده است. این بیمه به جبران خساراتی می پردازد که ممکن است برای کالاها در حین جابجایی از یک مکان به مکان دیگر، چه از طریق زمینی، دریایی یا هوایی، رخ دهد. انواع و کاربردها. بیمه حمل و نقل بسته به نوع وسیله نقلیه و ماهیت کالا، می تواند شامل زیرشاخه های مختلفی باشد: همچنین، بیمه حمل و نقل می تواند به صورت «تمام خطر» باشد که طیف وسیعی از خطرات را پوشش می دهد، یا به صورت «خطرات نامبرده» که تنها خطرات مشخصی را تحت پوشش قرار می دهد. اهمیت. با توجه به ماهیت پرخطر حمل و نقل کالا، به ویژه در مسافت های طولانی و بین المللی، بیمه حمل و نقل اهمیت زیادی دارد. بدون این پوشش، هرگونه آسیب یا از دست دادن کالا می تواند ضررهای مالی قابل توجهی را به فرستنده یا گیرنده تحمیل کند. این بیمه به تجار و بازرگانان آرامش خاطر می دهد و ریسک های مالی ناشی از حوادث پیش بینی نشده را به حداقل می رساند و تضمین می کند که حتی در صورت بروز مشکل، سرمایه آنها محفوظ بماند.
بیمه حوادث () نوعی از بیمه است که در صورت بروز حادثه ای منجر به جراحت فرد بیمه شده، مبلغی مستقیماً به بیمه گذار پرداخت می شود. بیمه گذار می تواند این مبلغ را هر طور که صلاح بداند خرج کند. بیمه حوادث مکمل بیمه درمانی است و جایگزین آن نیست. در حالی که حوادث و علل آنها بسیار متنوع است، تعریف کلی حادثه یک اتفاق ناگوار است که به طور غیرمنتظره و ناخواسته رخ می دهد و معمولاً منجر به آسیب یا جراحت می شود. شرکت های بیمه حوادث ممکن است حوادث را در بیمه نامه های خاص خود به گونه ای متفاوت تعریف کنند. هر بیمه گری فهرستی از رویدادها و شرایط را دارد که حق بیمه گذار را برای دریافت مزایای حادثه باطل می کند. به عنوان مثال، بیمه نامه های حوادث ممکن است پوشش صدمات وارده به بیمه شده در حالی که او مست یا در حال ارتکاب یک عمل غیرقانونی بوده است را مستثنی کنند. بیمه حوادث بخشی از دسته بندی محصولات بیمه ای است که برای مدیریت هزینه های مراقبت های پزشکی طراحی شده اند. انواع دیگر بیمه در این دسته شامل بیمه درمانی، بیمه ازکارافتادگی، و بیمه فوت و نقص عضو تصادفی است. بیمه حوادث در دسته ای متمایز از بیمه مسئولیت یا بیمه اموال قرار می گیرد.