Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دنا پلاس آپشنال محصول جدید شرکت ایران خودرو که فول ترین جدیدترین مدل دنا است . تفاوت ه ای این مدل با دنا پلاس اتومات شامل ورود بدون کلید کیلس استارتر و فرمان دی کات می باشد و سنسور نور و باران دارد و سیستم فشار پایش بادلاستیک ها از داخل قابل مشاهده می باشد.ایران خودرو حدود دو سال پس از عرضه دنا، نخستین فیس لیفت آن را با نام «دنا پلاس» در پاییز 1395 معرفی کرد و تولید آن از زمستان همان سال ولی با مدل 1396 آغاز شد. تغییرات ظاهری دنا پلاس عمدتاً در چراغ های جلو و عقب متفاوت، جلوپنجره اسپرت با ابعاد بزرگ تر و خطوط جانبی تازه روی درها خلاصه می شود. ایران خودرو در ابتدا امکانات رفاهی مشتری پسندی مانند سانروف، مانیتور بزرگ تر، دوربین عقب، ایربگ جانبی، کروز کنترل، دی لایت های جدید و چراغ خوش آمدگویی روی دنا پلاس قرار داده بود. از اواسط سال 97 بعضی از این آپشن ها (ایربگ جانبی و سانروف) مجددا از خانواده دنا پلاس حذف شدند! مهم ترین حذفیات این خودرو مواردی مانند ایربگ های جانبی، سانروف، جاعینکی و سیستم پشتبانی نویگیشن است. در قسمت فنی نیز دنا پلاس، تفاوتی با دنا معمولی ندارد. کیفیت ساخت آن نیز اندکی بهتر از دناست اما همچن
ان از تندر پلاس، کمتر است. حال به سراغ دومین عضو خانواده دنا، یعنی نسخه «پلاس توربو دنده ای» برویم؛ خودرویی که تولید آن از اواسط سال 96 آغاز شد اما اولین سری آن در سال 97 بدست مشتریانش رسید. به لحاظ فنی، تفاوت پلاس توربو با پلاس معمولی مانند تفاوت سورن توربو با سورن معمولی است؛ یعنی ایران خودرو فقط سیستم توربوشارژ را به پیشرانه EF7 این خودرو افزوده و چندین تغییر فنی جزیی در آن اعمال کرده. البته به لحاظ تجهیزات ظاهری نیز دنا پلاس توربو با چندین ویژگی متفاوت تر به تولید رسیده است مثل: رینگ بزرگتر با طراحی جدید، فرمان چرمی با دوخت قرمز، زیرپایی موکتی با طرح توربو و نوار قرمز رنگ و سر دنده جدید. اما سومین عضو خانواده دنا، نسخه «پلاس توربو اتومات» است که از گیربکس 6 سرعته اتومات بهره می برد و به همین دلیل نیز وزن خالصش حدود 70 کیلوگرم بیشتر شده. درباره گیربکس اتومات این خودرو باید این نکته را بدانید که حتی در حالت تیپ ترونیک نیز به شما اجازه نمی دهد دور موتور را بالاتر از 4500 ببرید. دنا پلاس توربو اتومات که تحویل آن از نیمه اول 99 شروع شد، در تجهیزات و کیفیت ساخت متاسفانه دقیقا مانند دنا پلاس توربو دنده ای است؛ ف
قط به این تفاوت که به «فرمان برقی» مجهز شده. از تابستان 1401 نیز دناپلاس توربو با گیربکس 6 دنده به بازار کشورمان آمد که تنها تفاوتش با مدل های توربو 5 دنده، بازهم در «فرمان برقی» خلاصه می شد. ایران خودرو همچنین از زمستان 1401 نسخه لوآپشن دنا پلاس معمولی را هم به بازار آورد که رینگ آلومینیومی نداشت و ترمز عقب آن نیز از دیسکی به کاسه ای تغییر کرده بود. از بهار 1402 نیز دو آپشن جدید «سنسور نور» و «سنسور باران» به خانواده دنا پلاس توربو افزوده شد. شرکت ایران خودرو در زمستان 1402 تیپ «آپشنال» را برای دناپلاس توربو اتوماتیک معرفی کرد که هیچگونه تفاوتی فنی با نسخه های قبلی دناپلاس توربو اتوماتیک ندارد اما به لحاظ تجهیزات، به چندین ویژگی جدید تجهیز شده است. همانطور که می دانید در سال 1402 بسیاری از خودروسازان ملزم به رعایت استانداردهای 85گانه شدند و دناپلاس توربو اتوماتیک آپشنال نیز برهمین اساس ساخته شده است. بنابراین ویژگی هایی مانند: استاندارد عابرپیاده (که منجر به تغییر قسمت زیرین سپر جلو و تغییر جای بکسل بند شده) سیستم کنترل پایداری و کشش، سیستم کمکی حرکت در سربالایی، سنسور نور، سنسور باران، سنسور باد تایر و همچن
ین نشانگر تعویض دنده، همگی بصورت استاندارد در تیپ آپشنال وجود دارند. اما علاوه بر این ها، سه ویژگی جدید دیگر شامل فرمان دی کات، کیلس استارتر و آینه وسط الکتروکرومیک نیز به تیپ آپشنال اضافه شده اند درحالیکه در مدل های دناپلاس توربو اتوماتیک ساده، این سه مورد وجود نداشت.
نیوشا صارمی روزنامه نگار و مجری تلویزیونی است. وی فعالیت حرفه ای خود را از هفته نامهٔ "چلچراغ" در ایران آغاز کرد. صارمی پس از خروج از ایران با سایت هایی چون "روز آنلاین" و "ایران وایر" همکاری کرد و سپس به "رادیو فردا" پیوست. پس از آن در سال ۱۳۹۸ همکاری با تلویزیون ایران اینترنشنال را آغاز کرد. وی مجری برنامهٔ "تیتر اول با نیوشا صارمی" در این تلویزیون است.
آزمایشگاه مداری دارای سرنشین (MOL) بخشی از برنامه پرواز فضایی انسانی نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا (USAF) در اواخر دهه ۳۰ شمسی بود. این پروژه از مفاهیم اولیه USAF برای ایستگاه های فضایی دارای سرنشین به عنوان ماهواره های شناسایی توسعه یافت و جانشین پروژه لغو شده هواپیمای فضایی شناسایی نظامی بوئینگ X- ۲۰ داینا-سور بود. طرح های MOL به آزمایشگاهی با استفاده یک باره تبدیل شد که برای آن خدمه ها در ماموریت های ۳۰ روزه به فضا پرتاب می شدند و با استفاده از یک فضاپیمای جمنای B که از فضاپیمای جمنای ناسا مشتق شده و با آزمایشگاه پرتاب می شد، به زمین بازمی گشتند. پیش زمینه. در اوج جنگ سرد در اواسط دهه ۲۰ شمسی، نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا (USAF) به طور ویژه ای به توانایی های نظامی و صنعتی اتحاد جماهیر شوروی علاقه مند بود. از سال ۱۹۵۶، ایالات متحده پروازهای جاسوسی مخفیانه هواپیمای U-2 را بر فراز اتحاد جماهیر شوروی انجام داد. بیست و چهار مأموریت U-2 تصاویری از حدود ۱۵ درصد از کشور با حداکثر وضوح ۰.۶۱ متر (۲ فوت) تولید کرد، قبل از اینکه سرنگونی یک هواپیمای U-2 در سال ۱۳۳۹ به طور ناگهانی این برنامه را پایان دهد. این اتفاق
شکافی در توانایی های جاسوسی آمریکا ایجاد کرد که امید می رفت ماهواره های جاسوسی آن را پر کنند. در ژوئیه ۱۹۵۷ – قبل از اینکه کسی را به فضا پرواز کرده باشد – مرکز توسعه هوایی رایت USAF مقاله ای منتشر کرد که درباره توسعه یک ایستگاه فضایی مجهز به تلسکوپ ها و سایر دستگاه های مشاهده توضیح می داد. نیروی هوایی ایالات متحده قبلاً در سال ۱۳۳۵ برنامه ای ماهواره ای به نام WS-117L را آغاز کرده بود. این برنامه سه جزء داشت: SAMOS، یک ماهواره جاسوسی؛ Corona، یک برنامه آزمایشی برای توسعه فناوری؛ و MIDAS، یک سیستم هشدار اولیه. آغاز به کار. در ۲۵ آذر ۱۳۴۲، مقر نیروی هوایی ایالات متحده به ژنرال نیروی هوایی، برنارد شرایور دستور داد تا یک برنامه برای توسعه MOL ارائه دهد. حدود ۶ میلیون دلار (معادل ۴۵ میلیون دلار در سال ) صرف مطالعات مقدماتی شد که بیشتر آنها تا سپتامبر ۱۹۶۴ تکمیل شدند. مک دانل مطالعه ای در مورد فضاپیمای جمینی B، مارتین مریتا در مورد تقویت کننده تایتان III، و ایستمن کداک در مورد اپتیک دوربین، تجهیزات اصلی تجهیزات شناسایی ماهواره ای تهیه کردند. سایر مطالعات، زیرسیستم های کلیدی MOL مانند کنترل محیطی، توان الکتریکی، ناو
بری، تثبیت کنترل وضعیت، هدایت، ارتباطات و رادار را بررسی کردند. معاون وزیر نیروی هوایی ایالات متحده و مدیر دفتر ملی شناسایی (NRO)، براکوی مک میلان، از مدیر برنامه A NRO (بخشی از NRO که مسئول فعالیت های نیروی هوایی بود)، سرلشکر رابرت ایوانز گریر، خواست تا قابلیت های شناسایی احتمالی MOL را بررسی کند. هزینه این مطالعات ۳,۲۳۷,۷۱۶ دلار (معادل ۲۴.۳ میلیون دلار در سال ۱۴۰۲) بود. گران ترین آنها مطالعه فضاپیمای جمینی B بود که ۱,۱۸۹,۵۰۰ دلار (معادل ۸.۹۳ میلیون دلار در سال ۱۴۰۲) هزینه داشت، و پس از آن رابط تایتان III که هزینه آن ۹۱۰,۰۰۰ دلار (معادل ۶.۸۳ میلیون دلار در سال ۱۴۰۲) بود. در زمستان ۱۳۴۳، شرایور، سرتیپ هری ال. ایوانز را به عنوان معاون خود برای پروژه MOL منصوب کرد. ایوانز قبلاً با شرایور در بخش سیستم های بالستیک نیروی هوایی ایالات متحده کار کرده بود. او همچنین مدیر برنامه ماهواره کرونا بود و نظارت بر پروژه های SAMOS، MIDAS و SAINT، به همراه برنامه های اولیه ماهواره های ارتباطی و هواشناسی را بر عهده داشت. علاوه بر اینکه معاون شرایور بود، ایوانز در همان ماه به عنوان دستیار ویژه زوکرت برای پروژه MOL منصوب شد. در ا
ین نقش، او مستقیماً به زوکرت گزارش می داد و مسئول هماهنگی بین MOL و سایر سازمان ها مانند ناسا بود. پس از اعلام برنامه توسط جانسون، MOL به عنوان برنامه 632A شناخته شد. نیروی هوایی ایالات متحده انتصاب شرایور به عنوان مدیر MOL و ایوانز به عنوان معاون مدیر، مسئول کارکنان MOL در پنتاگون، و سرتیپ راسل ای. برگ به عنوان معاون مدیر، مسئول کارکنان MOL در ایستگاه نیروی هوایی لس آنجلس در ال سگوندو، کالیفرنیا را اعلام کرد. دفتر برنامه سیستم MOL (SPO) در مارس ۱۳۴۲تحت رهبری سرتیپ جوزف اس. بلایمایر، معاون فرمانده بخش سیستم های فضایی AFSC (SSD)، ایجاد شد. تا تابستان ۱۳۴۴ ، MOL دارای ۴۲ نفر پرسنل نظامی و ۲۳ نفر پرسنل غیرنظامی بود. شرایور در آگوست ۱۳۴۵ از نیروی هوایی بازنشسته شد و سرلشکر جیمز فرگوسن به عنوان رئیس AFSC و مدیر برنامه MOL جایگزین او شد. ایوانز در ۱۳۴۷ از نیروی هوایی بازنشسته شد و سرلشکر جیمز تی. استوارت جایگزینش شد. انتخاب فضانوردان. برای تأمین فضانوردان احتمالی برای هواپیمای راکتی X-15، دینا-سور و برنامه های MOL، در سال ۱۳۴۰، نیروی هوایی ایالات متحده دوره خلبان تحقیقاتی هوافضا را در مدرسه آزمایشی پرواز تجربی نیرو
ی هوایی در پایگاه نیروی هوایی ادواردز در کالیفرنیا ایجاد کرد. این مدرسه در همان سال به مدرسه خلبانی تحقیقاتی هوافضا (ARPS) تغییر نام داد. این مدرسه در چهار دوره بین ۱۳۴۰ و ۱۳۴۲ برگزار شد که سومین دوره شامل آموزش بر روی دینا-سور به عنوان بخشی از دوره بود. فرمانده ARPS، سرهنگ چارلز ای. "چاک" ییگر، به شرایور توصیه کرد که انتخاب فضانوردان برای MOL را به فارغ التحصیلان ARPS محدود کند. این برنامه فراخوان پذیرش منتشر نکرد؛ ۱۵ کاندیدا انتخاب شدند و در پاییز ۱۳۴۳ به پایگاه نیروی هوایی بروکس در سن آنتونیو، تگزاس، برای یک هفته ارزیابی پزشکی فرستاده شدند. این ارزیابی ها مشابه آن هایی بود که برای گروه های فضانورد ناسا انجام می شد. بسیاری از فضانوردان MOL از کودکی آرزو داشتند به فضا سفر کنند. آنها فقط داستان ظاهری را می دانستند که قرار است این برنامه یک آزمایشگاه فضایی برای آزمایش های نظامی باشد و تا پس از انتخاب از نقشی که قرار بود به عنوان مامورین شناسایی داشته باشند، مطلع نمی شدند؛ به آنها توصیه می شد که اگر از جنبه محرمانه آن خوششان نمی آید، استعفا دهند. آنها مجوزهای امنیتی دریافت کردند و با اطلاعات حساس طبقه بندی شده
پروژه هایی مانند دوریان، گمبیت، تلنت (اطلاعات به دست آمده از پروازهای جاسوسی) و کی هول (اطلاعات به دست آمده از ماهواره ها) آشنا شدند. سروان ترولی که در میان انتخاب شدگان بود با شگفتی متوجه شد که کشورش نه یک، بلکه "دو برنامه فضایی دارد: عمومی، آنچه عموم و [ناسا] و فضانوردان و سایرین می دانستند، و سپس این دنیای دیگر از توانمندی های کشور که انگار وجود خارجی نداشت". عملیات برنامه ریزی شده. از مدار منظم ۲۸۰ کیلومتری (۱۵۰ مایل دریایی) MOL، دوربین اصلی یک میدان دید دایره ای به قطر ۲۷۰۰ متر (۹۰۰۰ فوت) داشت، هرچند در بزرگنمایی بالا این میدان دید به حدود ۱۳۰۰ متر (۴۲۰۰ فوت) کاهش می یافت. این مقدار بسیار کوچکتر از بسیاری از اهداف مورد علاقه NRO بود، مانند پایگاه های هوایی، کارخانه های کشتی سازی و محدوده های موشکی. فضانوردان با استفاده از تلسکوپ های ردیابی و اکتساب اهداف را جستجو می کردند که میدان دید دایره ای حدود ۱۲.۰ کیلومتر (۶.۵ مایل دریایی) با وضوح حدود ۹.۱ متر (۳۰ فوت) داشت. دوربین اصلی بر روی مهم ترین اهداف تمرکز می کرد و تصاویر با وضوح بسیار بالا را ارائه می داد. هدف این بود که بخش جالب تر هدف در مرکز تصویر باشد؛
به دلیل اپتیک های استفاده شده، تصویر در اطراف لبه ها به اندازه مرکز واضح نبود. در حالی که اهداف نظارتی از پیش برنامه ریزی شده بودند و دوربین می توانست به صورت خودکار عمل کند، فضانوردان می توانستند اولویت بندی اهداف برای عکسبرداری را تعیین کنند. با اجتناب از مناطق ابری و شناسایی موضوعات جالب تر (به عنوان مثال، یک سیلوی موشکی باز به جای یک سیلوی بسته)، آن ها فیلم را صرفه جویی می کردند که محدودیت اصلی بود، زیرا فیلم باید در فضاپیمای کوچک جمینی B بازگردانده می شد. در مناطقی مانند مسکو که اغلب ابری بود، برآورد شده بود که MOL در استفاده از فیلم ۴۵ درصد کارآمدتر از یک سیستم ماهواره ای خودکار عمل می کرد، اما در مناطق آفتابی تر مانند مجموعه موشکی تایوراتام، این کارایی ممکن است به بیش از ۱۵ درصد نرسد. هدف گیری انتخابی که توسط نظارت انسان هدایت می شد، کارآمدتر از آنچه توسط ماهواره های روباتیک به دست می آمد، بود. از ۱۵۹ عکس KH-7 Gambit از منطقه تایوراتام، تنها ۹ درصد موشک ها را بر روی سکوی پرتاب نشان می دادند، و از ۷۷ عکس از سیلوهای موشکی، تنها ۲۱ درصد با درهای باز بودند. تحلیل گران ۶۰ هدف MOL را در مجموعه شناسایی کردند
. در هر گذر تنها دو یا سه هدف می توانستند عکسبرداری شوند، اما فضانوردان می توانستند جالب ترین آنها را انتخاب کرده و با وضوح بیشتر از KH-7 Gambit عکسبرداری کنند.
کیتلین هیز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل انگلستان است که در پست مدافع برای سلتیک بازی می کند. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زنان جمهوری ایرلند بازی کرده است.
ایالت، خان نشین، سلطنت یا دولت اوده، یک صوبه گورکانی بود، سپس یک دولت مستقل، و در نهایت یک ایالت شاهزاده در منطقه اوده در شمال هند تا زمان الحاق آن به بریتانیا در سال ۱۸۵۶ بود. پایتخت عوض در فیض آباد بود، اما کارگزاران سیاسی شرکت، که رسماً به عنوان «ساکنان» شناخته می شدند، مقر خود را در لکنو داشتند. یک سفارت امپراتوری مراتا در دربار عوض، به رهبری وکیل پیشوا، تا زمان جنگ دوم انگلیس و ماراتا، به همان اندازه وجود داشت. نواب اوده، یکی از ثروتمندترین شاهزادگان، به عنوان بخشی از یک برنامه گسترده تر از پیشرفت های مدنی، هزینه اقامت در لکنو را برپا کرد.
ماکی گاری ، یک رویداد شکار و نوعی مسابقه شکار است که در قرون وسطی برای تفریح، جشن های مذهبی و آموزش نظامی برگزار می شد. این یک فعالیت شکار در مقیاس وسیع است که در آن تعداد زیادی از افراد از هر طرف شکارگاهی را که آهو، گراز وحشی و غیره در آن زندگی می کنند احاطه می کنند و در حالی که محوطه را می بندند، طعمه را به تله انداخته کرده و تیراندازی می کنند.
سر نوئل رابرت مالکوم، (زاده ۲۶ دسامبر ۱۹۵۶ برابر با ۵ دی ۱۳۳۵ در انگلیس) یک روزنامه نگار سیاسی، تاریخ نگار و دانشگاهی است که اکنون، پژوهشگر ارشد در کالج آل سولز، آکسفورد است. مالکوم که یک محقق پادشاه در کالج ایتون بود، تاریخ را در پیترهاوس، کمبریج خواند و دکترای خود را در تاریخ از کالج ترینیتی، کمبریج دریافت کرد. او پیش از اینکه یک روزنامه نگار سیاسی و امور خارجی برای "اسپکتیتور" و "دیلی تلگراف" شود، همکار و استاد در کالج گونویل و کایوس در کمبریج بود. سپس او در سال ۱۹۹۵ از روزنامه نگاری کناره گیری کرد و نویسنده و دانشگاهی شد و به مدت دو سال به عنوان عضو میزبان کالج سنت آنتونی، آکسفورد گمارده شد. او در سال ۱۹۹۷ به عضویت انجمن سلطنتی ادبیات و در سال ۲۰۰۱ عضو آکادمی بریتانیا درآمد. او در سال ۲۰۱۴ به دلیل کارکردهایش در زمینه بورس تحصیلی، روزنامه نگاری و تاریخ اروپا، نشان شوالیه را دریافت کرد.
بهزاد رسولی (زاده ۲۶ اسفند ۱۳۸۰ در خوی) بازیکن فوتسال اهل ایران است وی سابقه عضویت در تیم ملی فوتسال ایران را دارد. او در حال حاضر عضو باشگاه فوتسال گیتی پسند اصفهان است. بهزاد رسولی از کردهای ارومیه می باشد که سابقه دعوت به تیم ملی را در کارنامه ورزشی خود دارد. پیوند به بیرون. بهزاد رسولی در اینستاگرام
مسابقات دوچرخه سواری تور دو فرانس ۱۹۹۲ از ۴ تا ۲۶ ژوئیه در کشور فرانسه برگزار شده است. تیم ها. تیم های راه یافته تیم های دعوت شده
مسابقات دوچرخه سواری تور دو فرانس ۱۹۵۸ از ۲۶ ژوئن تا ۱۹ ژوئیه در کشور فرانسه برگزار شده است.
اسکای لب B ایستگاه فضایی پیشنهادی آمریکا بود که مشابه اسکای لب بود و قرار بود توسط ناسا برای اهداف مختلفی پرتاب شود، بیشتر در ارتباط با پروژه آزمایشی آپولو-سایوز، اما به دلیل کمبود بودجه لغو شد. دو ماژول اسکای لب در سال ۱۳۴۹ توسط مک دانل داگلاس برای برنامه اسکای لب ساخته شدند، که در اصل برنامه کاربردهای آپولو بودند. اولین ماژول در سال ۱۳۵۲ پرتاب شد و دیگری در انبار نگهداری شد، در حالی که ناسا بررسی می کرد که چگونه از دارایی های باقی مانده از آپولو استفاده کند. استفاده های بالقوه از اسکای لب B. برخی از کاربردهای پیشنهادی برای ماژول دوم اسکای لب شامل قرار دادن آن در حالت چرخش بود تا بتواند جاذبه مصنوعی تولید کند و برنامه ای باشد برای جشن دویستمین سالگرد استقلال ایالات متحده در سال ۱۳۵۵ همزمان با آغاز ماموریت دو سایوز شوروی برای اسکای لب پشتیبان. در آماده سازی برای پروژه آزمایشی آپولو-سایوز، مک دانل داگلاس یک ایستگاه عظیم را با ترکیب ایستگاه سالیوت با اسکای لب B پیشنهاد داد. این امر با پرتاب یک آپولو با یک آداپتور اتصال چندگانه با ۴ درگاه اتصال برای اتصال هر دو ایستگاه و وسایل نقلیه خدماتی (سایوز و آپولو) محقق م
ی شد. مأموریت مشترک ایالات متحده و شوروی ممکن بود "اسکای لب بین المللی" نامیده شود. تغییراتی باید در اسکای لب B انجام می شد تا از یک جو مخلوط اکسیژن-نیتروژن برای تطابق با جو سالیوت پشتیبانی کند، یا یک هوابند باید نصب می شد تا اجازه عبور بین جو مخلوط بخش شوروی به محیط اکسیژن خالص بخش آمریکایی را فراهم کند. خدمه احتمالی. در آن زمان، افرادی که درگیر این پروژه بودند انتظار داشتند که خدمه اولیه، خدمه ای باشند که به عنوان پشتیبان برای اسکای لب 3 و اسکای لب 4 خدمت کرده بودند و در حالت آماده باش برای مأموریت نجات اسکای لب قرار داشتند، به جز خلبان علمی آن ویلیام لِنور.
برنامه آلماز (به روسی: Алмаз، به معنای ‘الماس’) یک برنامه فضایی محرمانه بسیار مهم شوروی بود که در اوایل دهه 1960 آغاز شد. سه ایستگاه فضایی نظامی با خدمه، بین سال های 1973 تا 1976 پرتاب شدند: سالیوت 2، سالیوت 3 و سالیوت 5. برای پوشاندن جنبه نظامی برنامه، سه ایستگاه آلماز پرتاب شده به عنوان ایستگاه های فضایی غیرنظامی سالیوت معرفی شدند. سالیوت 2 کمی پس از قرار گرفتن در مدار شکست خورد، اما سالیوت 3 و سالیوت 5 هر دو آزمایش های موفق با خدمه را انجام دادند. پس از سالیوت 5، وزارت دفاع شوروی در سال 1978 تشخیص داد که زمان و منابع مصرف شده برای نگهداری ایستگاه ها نسبت به مزایای آن در مقایسه با ماهواره های شناسایی خودکار بیشتر است. هسته های ایستگاه های فضایی در داخل به عنوان OPS (به روسی: ОПС، با شاخص GRAU 11F71 و 11F71B) شناخته می شدند، از “ایستگاه فضایی با خدمه” (به روسی: Орбитальная Пилотируемая Станция). در قالب برنامه آلماز، شوروی چندین فضاپیما برای نقش های پشتیبانی توسعه داد—فضاپیمای VA، بلوک باربری کاربردی و فضاپیمای TKS—که برنامه ریزی شده بود در چندین ترکیب استفاده شوند. با ماژول ISS زاریا به عنوان یک نمونه، میرا
ث برنامه آلماز همچنان ادامه دارد. توسعه و ساخت آلماز. ولادیمیر چلومئی در دفتر طراحی OKB-52 برنامه آلماز را به عنوان پاسخی به پروژه آزمایشگاه مداری سرنشین دار (MOL) نیروی هوایی ایالات متحده تبلیغ کرد. پروژه MOL در اوایل دهه ۱۹۶۰ در مطبوعات آمریکا به طور گسترده ای تبلیغ شده بود که این موضوع به چلومئی مواد زیادی برای استفاده در لابی برای پاسخ شوروی فراهم کرد. برنامه ایستگاه فضایی آلماز شامل سه جزء اصلی سخت افزاری بود: ماژول ایستگاه سرنشین دار مداری (OPS، 11F71) که خود ایستگاه فضایی را تشکیل می داد، بلوک محموله عملکردی (FGB، 11F77) که به عنوان فضاپیمای تأمین مجدد ایستگاه ها در نظر گرفته شده بود، و فضاپیمای VA (11F74، که در غرب به عنوان فضاپیمای Merkur شناخته می شد)، که به عنوان وسیله پرتاب و بازگشت برای خدمه در نظر گرفته شده بود و تا ۱۰ پرواز قابل استفاده مجدد بود. OPS دارای حداکثر قطر ۴٫۱۵ متر، جرمی حدود ۲۰ تن، و حجم داخلی قابل سکونت ۴۷٫۵ متر مکعب بود. بسیار شبیه به همتای MOL/Gemini خود، طراحی اولیه ایستگاه فضایی آلماز APOS برای پرتاب یک ایستگاه فضایی آلماز-OPS و یک کپسول بازگشت VA که حاوی خدمه اولیه سه نفره بود
، به عنوان یک واحد متصل به هم در بالای موشک UR-500 Proton چلومئی برنامه ریزی شده بود. مانند MOL/Gemini، پس از ورود به مدار، خدمه از طریق یک دریچه در سپر حرارتی در پایین کپسول VA به آزمایشگاه دسترسی پیدا می کردند. پس از اقامت طولانی ۳۰ تا ۶۰ روزه برای مشاهده و عکسبرداری نظامی، خدمه از طریق وسیله بازگشت VA به زمین بازمی گشتند. بر خلاف طراحی MOL آمریکایی، شوروی ها آلماز را به گونه ای طراحی کردند که قابلیت بازگشت و تأمین مجدد خدمه را داشته باشد. برای این منظور، آن ها فضاپیمای تأمین مجدد TKS (11F72) را ایجاد کردند که شامل یک FGB و یک فضاپیمای بازگشت VA برای حمل خدمه بود که هر دو با هم بر روی موشک پروتون پرتاب می شدند. در ایستگاه، یک درگاه اتصال برای دریافت فضاپیمای TKS در دسترس بود تا زمانی که خدمه قبلی ایستگاه را در کپسول VA خود ترک کرده بودند.
محمدعلی خان از مقامات و فرماندهان نظامی صفوی و لزگی الاصل بود. او به عنوان فرمانده کل ارتش ("سپهسالار") و به عنوان "حاکم" استان اریوان (همچنین به عنوان چوخور سعد) در زمان پادشاهی سلطان حسین (۱۶۹۴–۱۷۲۲) خدمت کرد. . محمدعلی خان که برادرزاده وزیر اعظم فتحعلی خان داغستانی (۱۷۱۶–۱۷۲۰) بود، در سال های پر هرج و مرجی که دولت صفویه در حال فروپاشی و رو به زوال بود، خدمت کرد. او در سال ۱۷۱۶ در پی شورش مردم استانش کشته شد و پسر دوازده ساله اش (که نام وی در تواریخ نیامده است) جانشین وی شد. این پسر بعنوان "والی" گرجستان و تبریز نیز منصوب شد.
یوحنا بار پنکای () نویسنده اواخر قرن هفتم و از اعضای کلیسای شرق بود. او در زمان پنجمین خلیفه اموی، عبدالملک بن مروان می زیست. نام خانوادگی او نشان می دهد که خانواده اش اهل فِنِق واقع در سوی شرقی تور عبدین دجله هستند. او در صومعه مار یوحنا کمول و بعداً در صومعه مار باسیما راهب بود. نویسندگان دوره های بعد او را با یوحنا صبا دالیاتا اشتباه گرفته اند. نوشته های جان بار پنکای روایاتی از شاهدان عینی از فتوحات اولیه مسلمانان در زمان او را شامل می شوند. آثار. تعدادی از آثار او هنوز موجود هستند. اکثر آنها هرگز منتشر نشده اند و فقط به شکل نسخه های خطی دردسترس اند. کتاب الدرش مله یا "خلاصه تاریخ جهان". این مجموعه دارای ۱۵ کتاب است.
مایت گومز ماکاناس (۷ مارس ۱۹۸۴ مورسیا، اسپانیا)، که تحت نام مایت اجرا می کند، خواننده اسپانیایی است. او یازدهمین فینالیست سری پنجم واقعیت تلویزیونی "عملیات پیروزی" بود. در دوران کودکی پیانو می نواخت و در حدود ۱۶ سالگی شروع به خواندن حرفه ای کرد. او حدود دو سال در یک آکادمی پیانو خواند، در ارکسترها آواز خواند و چندین نوار دمو نیز ضبط کرد. او همچنین برنده چندین جشن در شهر زادگاهش، مورسیا شد. در ۲۰ سالگی در رشته گردشگری تحصیل کرد.
مرحله حذفی لیگ قهرمانان اقیانوسیه ۲۰۲۴ از ۲۲ تا ۲۴ مه ۲۰۲۴ برگزار شد. در مجموع چهار تیم در مرحله حذفی برای تعیین تیم قهرمان لیگ قهرمانان اقیانوسیه ۲۰۲۴ به رقابت پرداختند. تیم های راه یافته. تیم های اول و دوم هر دو گروه در مرحله گروهی به مرحله نیمه نهایی راه پیدا کردند. فرمت. چهار تیم حاضر در مرحله حذفی به صورت تک حذفی بازی کردند. بازی ها در ورزشگاه پاتر انجام شد. برنامه مسابقات. برنامه مسابقات به شرح زیر است.
اولیندا بوزان (زادهٔ ۲۱ ژوئن ۱۸۹۴ – درگذشته ۸ فوریه ۱۹۷۷) بازیگر سینما و کمدین آرژانتینی عصر طلایی سینمای آرژانتین (۱۹۴۰–۱۹۶۰) بود. او توسط برادران پودستا، که با یکی از آنها ازدواج کرد، آموزش دید، که یکی از معتبرترین جوایز بازیگری آرژانتین را به نام خود دارند. بوزان در ۷۵ فیلم ظاهر شد و یکی از بهترین بازیگران کمیک سینمای آرژانتین در قرن بیستم به حساب می آمد. اولیندا بوزان آکوستا در ۲۱ ژوئن ۱۸۹۴ در روزاریو، سانتافه، آرژانتین در خانواده انریکه بوزان (معروف به بوزانی) و روزا آکوستا متولد شد.
سیوبهان پاتریشیا دیلون (متولد ۱ سپتامبر ۱۹۸۴) یک هنرپیشه و خواننده انگلیسی است که با اجرای سریال تلویزیونی استعداد شوی بریتانیایی در بی بی سی وان در سال ۲۰۰۶ با تم "چگونه مشکلی را مثل ماریا حل می کنید؟" به شهرت رسید. دیلون نقش بتی شفر را در "بلوار سانست" در کلوزیوم لندن بازی کرد که در ۴ آوریل ۲۰۱۶ افتتاح شد او در ۹ فوریه ۲۰۱۷ در تئاتر پالاس اولین حضور خود در برادوی را در موزیکال احیای برادوی انجام داد.
اما مایت کاربالو هرناندز، معروف به فلور آمارگو، (زاده ۲۵ فوریه ۱۹۸۸) یک خواننده مکزیکی، نوازنده چند ساز و آهنگساز غیر باینری است. او کار خود را با اجرا در خیابان های مکزیکوسیتی آغاز کرد که باعث شد در اینترنت به دلیل استعداد و کاریزمای خود شناخته شوند. آمارگو نام ژانر موسیقی خود را پاپ کاتارتیک که ترکیبی از موسیقی پاپ، موسیقی محلی، کامبیا مکزیکی و پیانو بود گذاشت. فلور آمارگو در کنسرواتوریو ملی موسیقی مکزیکوسیتی پیانو کلاسیک خواند و سپس در ایتالیا به تحصیل موسیقی پرداخت.
سلیا موندرو کاراسکو (زاده ۲۷ آوریل ۲۰۰۰) یک هنرپیشه اسپانیایی است که بیشتر به خاطر نقش اصلی اش در نقش الویرا «ویری» گومز گارسیا در "فیلم اسکام اسپانیا"، اقتباس اسپانیایی از "اسکام"، شناخته می شود. سلیا موندرو کاراسکو در مادرید اسپانیا به دنیا آمد و بزرگ شد. از هنگامی که موندرو کودک کوچکی بود به بازیگری علاقه مند بود و در نهایت برای کلاس های بازیگری در استودیو خوان کودینا شرکت کرد. موندرو علاوه بر بازیگری، در رشته روان شناسی نیز در دانشگاه تحصیل می کند. او رابطه نزدیکی با پدرش دارد و از طرفداران بازی های ویدیویی "ندای وظیفه" است.
راندال پاتریک مونروئه (متولد ۱۷ اکتبر ۱۹۸۴) یک کاریکاتوریست، نویسنده و مهندس آمریکایی است که بیشتر به عنوان خالق وب کمیک xkcd شناخته می شود. مونروئه از اواخر سال ۲۰۰۶ به طور تمام وقت روی این کمیک کار کرده است. او علاوه بر انتشار کتابی از استریپ های وب کمیک، با عنوان xkcd: جلد ۰، چهار کتاب با موضوع های «چه اتفاقی می افتد؟»، «توضیح دهنده چیزها»، «چگونه باید» و «چه اتفاقی می افتد؟ ۲» نوشته است.
کیل پیرسمن (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بلژیک است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال بلژیک، زیر ۱۸ سال بلژیک و زیر ۱۹ سال بلژیک بازی کرده است.
ریچی ساگرادو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بلژیک است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال اود-هورلی لوون بازی می کند. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال بلژیک و زیر ۱۹ سال بلژیک بازی کرده است.
سرگرد پین یک داستان نظامی و فیلم کمدی آمریکایی، محصول ۱۹۹۵، به کارگردانی نیک کسل و با بازی دیمون وینز است که با او نوشته است. دین لوری و گری روزن. کارین پارسونز، استیون مارتینی و مایکل آیرونساید در این فیلم همبازی هستند. این فیلم، یک بازسازی آزاد از فیلم ۱۹۵۵ «جنگ خصوصی سرگرد بنسون» با بازی چارلتون هستون است. «سرگرد پین» در ۲۴ مارس در ایالات متحده اکران شد و ۳۰ میلیون دلار فروخت. وینز نقش افسر نظامی را بازی می کند که پس از مرخص شدن، تلاش می کند گروهی ناکارآمد از دانش آموزان جوان را به پیروزی در یک مسابقه هدایت کند. طرح. سرگرد بنسون وینیفرد پین، یک تفنگدار جنگ زده، از یک حمله موفقیت آمیز مواد مخدر در آمریکای جنوبی برمی گردد تا متوجه شود که برای ارتقاء به او منتقل شده است. سرهنگ دوم. پین یک ترخیص شرافتمندانه دریافت می کند و سعی می کند خود را با زندگی غیرنظامی وفق دهد امّا در نهایت دستگیر می شود. فرمانده سابقش او را از زندان بیرون می آورد و موقعیتی را برای او در ارتش تضمین می کند. پین به مدرسه مقدماتی مدیسون در ویرجینیا فرستاده می شود و فرماندهی دانش آموزان JROTC به او داده می شود. کادت ها گروهی بی نظم از بزهکار