Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تام والر (نام کامل توماس دیی وارن والر؛ متولد ۴ آوریل ۱۹۷۴ در بانکوک، تایلند) کارگردان، فیلمنامه نویس و تهیه کننده فیلم است.
بوچنتورو (به ایتالیایی و وِنیزی: "Bucintoro"؛ به انگلیسی: "Bucentaur") کشتی آیینی و نمادین جمهوری ونیز بود که برای حمل دوج در مراسم های رسمی به کار می رفت. مهم ترین آیین مرتبط با آن «ازدواج با دریا» در روز «جشن عروج» (روز عروج) بود که طی آن، دوج با پرتاب حلقه ای طلایی به دریای آدریاتیک، پیوند نمادین ونیز با دریا را تجدید می کرد. این سنت تا سقوط جمهوری در سال ۱۷۹۸ ادامه داشت. پیشینه. به باور پژوهشگران، در تاریخ جمهوری ونیز چهار بوچنتورو اصلی ساخته شد. نخستین نمونهٔ شناخته شده در سال ۱۳۱۱ ساخته شد و تا قرن ها مورد استفاده قرار گرفت. آخرین و باشکوه ترین بوچنتورو در سال ۱۷۲۹ و به دستور دوج به آب انداخته شد. این کشتی با طراحی پیچیده و تزیینات فراوان، اوج هنر کشتی سازی ونیزی در قرن هجدهم به شمار می رفت. ویژگی ها. این کشتی که در آثار کانالتو و فرانچسکو گواردی به تصویر کشیده شده است، حدود ۳۵ متر طول و بیش از ۸ متر ارتفاع داشت. بوچنتورو همانند کاخی شناور با دو عرشه طراحی شده بود؛ تالار اصلی آن گنجایش ۹۰ نفر را داشت و با نقاشی ها و زراندودها آراسته شده بود. تخت دوج در عرشهٔ پشتی قرار داشت و در جلوی کشتی، پیکره ای تمثیل
ی از «عدالت» با شمشیر و ترازو نصب شده بود. حرکت کشتی با نیروی ۱۶۸ پاروزن تأمین می شد و برای ادارهٔ آن، ۴۰ ملوان دیگر نیز لازم بود. نابودی و بازسازی. در سال ۱۷۹۸، این کشتی به فرمان ناپلئون بناپارت، به عنوان نماد پیروزی او در فتح ونیز، نابود شد. در فوریهٔ ۲۰۰۸، بنیاد "Fondazione Bucintoro" پروژه ای به ارزش ۲۰ میلیون یورو برای بازسازی بوچنتوروی سال ۱۷۲۹ اعلام کرد. کارها از ۱۵ مارس ۲۰۰۸ در کارخانهٔ کشتی سازی آرسناله و در بندر نیروی دریایی ونیز آغاز شد. در فرهنگ و هنر. تصاویر و توصیف هایی از بوچنتورو در نقاشی های کانالتو و فرانچسکو گواردی برجای مانده است.
بمباران کوبه در جنگ جهانی دوم ()، در ۱۶ و ۱۷ مارس ۱۹۴۵، بخشی از کمپین بمباران استراتژیک (بمباران راهبردی) در حملات هوایی به ژاپن بود که توسط ایالات متحده آمریکا علیه اهداف نظامی و غیرنظامی و مراکز جمعیتی در طول کمپین جزایر خانگی ژاپن (لشکرکشی ژاپن) در مرحله پایانی جنگ اقیانوس آرام انجام شد. شهر در ماه های بعد دوباره بمباران شد. پیشینه. کوبه در آن زمان ششمین شهر بزرگ ژاپن با جمعیتی حدود ۱ میلیون نفر بود. خانه ها عمدتاً با چوب ساخته شده بودند و بنابراین بسیار قابل اشتعال بودند و برای شروع و حفظ آتش سوزی های بزرگ مناسب بودند. دوم، بزرگ ترین بندر ژاپن بود که محل بزرگ ترین تمرکز کشتی سازی و تولید موتورهای دریایی بود. کوبه همچنین شهری مهم برای حمل و نقل و تجارت بود. بزرگراه های ملی از میان شهر، به ویژه از بخش تجاری شلوغ آن، عبور می کردند و کوبه شامل تأسیسات تجاری برای فولاد، ماشین آلات، لاستیک، تجهیزات راه آهن و مهمات بود. در نهایت، کمبود آب کوبه، که تنها شامل سه مخزن بود، و تجهیزات آتش نشانی ضعیف آن، محیطی بسیار مستعد آتش سوزی ایجاد کرده بود.
ساکوما دوروپّس ، یک آب نبات سفت از ژاپن، طعم دار با آب میوه است. از دوره میجی از سال ۱۹۰۸ در دسترس است، این آب نبات ها به نمادی شناخته شده در ژاپن تبدیل شده اند. محصولات. این آب نبات ها در قوطی های ۴ در ۳٫۵ اینچی با درب کشویی فروخته می شوند. قوطی های ساکوما اقلام کلکسیونی محسوب می شوند، زیرا طرح آنها مرتباً تغییر می کند. تاریخچه این شیرینی در ابتدا توسط شرکت ساکوما کندی (佐久間製菓، Sakuma Seika) مستقر در ایکه بوکورو، توکیو در سال ۱۹۰۸ ساخته شد. این شرکت در طول جنگ جهانی دوم به دلیل کمبود شکر تولید خود را متوقف کرد. پس از جنگ، کارمندان شرکت اصلی دو شرکت جدید تأسیس کردند که به تولید این شیرینی ادامه دادند، یکی با استفاده از نام اصلی و دیگری با نام ساکوما کندی (サクマ製菓)، اما به جای کانجی با کاتاکانا نوشته می شد. تاریخچه این شیرینی در ابتدا توسط شرکت ساکوما کندی (佐久間製菓، Sakuma Seika) مستقر در ایکه بوکورو، توکیو در سال ۱۹۰۸ ساخته شد. این شرکت در طول جنگ جهانی دوم به دلیل کمبود شکر تولید خود را متوقف کرد. پس از جنگ، کارمندان شرکت اصلی دو شرکت جدید تأسیس کردند که به تولید این شیرینی ادامه دادند، یکی با استفاده از نام اصلی
و دیگری با نام ساکوما کندی (サクマ製菓)، اما به جای کانجی با کاتاکانا نوشته می شد.
دوچه ونیز (به ایتالیایی: Doge di Venezia) عنوان عالی ترین مقام جمهوری ونیز بود که بیش از هزار سال، از سال ۶۹۷ تا فتح ونیز به دست ناپلئون بناپارت در سال ۱۷۹۷، وجود داشت. دوچه برای تمام عمر خود از طریق روندی پیچیده انتخاب می شد و هم به عنوان نماد وحدت ونیز و هم به عنوان رئیس الیگارشی حاکم بر آن عمل می کرد. ریشهٔ نام. واژهٔ «دوچه» از واژهٔ لاتین dux به معنای «رهبر» گرفته شده است. از همین واژه لقب دوک نیز پدید آمده است. در زبان ایتالیایی واژهٔ هم ریشهٔ duce وجود دارد که در دوران متأخر به عنوان یکی از القاب بنیٹو موسولینی، رهبر حزب فاشیست ملی، به کار رفت. پیشینهٔ تاریخی. در آغاز، «دوکس» یا «دوچه» عنوانی نظامی برای فرماندهان رومی نیروهای ویژه ای بود که از مرزهای امپراتوری برای عملیات بیرون از استان ها اعزام می شدند. در دورهٔ بیزانس، این عنوان در ایتالیا رواج یافت و به ویژه در ونیز، که در آغاز تابع امپراتوری بیزانس بود، تثبیت شد. بر اساس سنت، نخستین دوچه، پائولوتیو آنافیستو، در سال ۶۹۷ انتخاب شد. در طول قرون، جایگاه دوچه بیشتر جنبهٔ سیاسی یافت و قدرت او به تدریج به وسیلهٔ شوراهای اشرافی ونیزی محدود گردید. وظایف و اخ
تیارات. دوچه هم رئیس کشور به شمار می رفت و هم نمایندهٔ عالی رتبهٔ الیگارشی اشرافی ونیز بود. اگرچه مقام او پرقدرت به نظر می رسید، اما در عمل، قدرت واقعی در دست نهادهایی همچون شورای ده نفره، سنا و شورای بزرگ قرار داشت. انتخاب دوچه. انتخاب دوچه فرایندی طولانی و پیچیده بود که شامل چندین مرحلهٔ قرعه کشی و رأی گیری می شد تا امکان فساد یا فشارهای سیاسی کاهش یابد. دوچه برای تمام عمر خود انتخاب می شد، اما این منصب جنبهٔ موروثی نداشت. پایان نهاد دوچه. این نهاد تا زمان فتح ونیز توسط ناپلئون بناپارت در سال ۱۷۹۷ ادامه یافت. آخرین دوچه ونیز لودویکو مانین بود.
فصل گرفت () دوره ای است که تقریباً هر شش ماه یک بار رخ می دهد و در آن پدیده های گرفت (خورشیدگرفتگی و ماه گرفتگی) اتفاق می افتند. این فصل ها نتیجهٔ هم راستایی محوری صفحهٔ مدار ماه با صفحهٔ مداری زمین هستند؛ صفحه ای که با زاویه ای حدود پنج درجه نسبت به مدار زمین متمایل است. همان طور که فصل های آب وهوایی زمین ناشی از انحراف محوری زمین در مدار گردش آن به دور خورشید هستند، فصل های گرفت نیز از این هم راستایی مداری ناشی می شوند. در طول فصل گرفت، «گره های مداری ماه» —یعنی نقاطی که صفحهٔ مداری ماه، مدار زمین را قطع می کند—با خورشید و زمین در یک راستا قرار می گیرند. در نتیجه، در زمان ماه نو، خورشیدگرفتگی و در زمان ماه کامل، ماه گرفتگی رخ می دهد. در هر سال معمولاً دو فصل گرفت (و گاهی سه فصل) اتفاق می افتد. هر فصل حدود ۳۵ روز طول می کشد و با فاصله ای نزدیک به ۱۷۳ روز تکرار می شود؛ بنابراین، در هر سال دو فصل گرفت کامل رخ می دهد. در هر فصل، معمولاً دو یا سه گرفت روی می دهد. در این بازه، ماه در عرض دائرةالبروجی پایین تری قرار دارد (کمتر از حدود ۱٫۵ درجه شمالی یا جنوبی)، و همین نزدیکی باعث می شود خورشید، زمین و ماه به اندازه
ٔ کافی در یک راستا قرار گیرند (وضعیتی که به آن سیزیجی گفته می شود) تا گرفت رخ دهد. در یک دورهٔ ساروس (۶٬۵۸۵٫۳ روز)، فصل گرفت باید ۳۸ بار تکرار شود. نوع هر خورشیدگرفتگی—اعم از کلی یا حلقوی—به اندازهٔ ظاهری خورشید و ماه بستگی دارد. این اندازه ها نیز تابعی از فاصلهٔ زمین تا خورشید و فاصلهٔ ماه تا زمین هستند، که از سطح زمین مشاهده می شوند. از آن جا که مدارهای زمین و ماه بیضوی هستند، این فاصله ها دائماً تغییر می کنند. اگر مدارهای زمین و ماه کاملاً هم صفحه بودند (یعنی در یک صفحه قرار داشتند)، در هر ماه قمری (۲۹٫۵۳ روز) دو گرفت رخ می داد؛ به شرط آن که مدار زمین کاملاً دایره ای و مرکز آن خورشید، و مدار ماه نیز کاملاً دایره ای و مرکز آن زمین می بود. در این حالت، در هر ماه کامل ماه گرفتگی و در هر ماه نو خورشیدگرفتگی رخ می داد، و همهٔ خورشیدگرفتگی ها از یک نوع بودند. جزئیات. فصل گرفت تنها دوره ای از سال است که در آن خورشید (از دید ناظر زمینی) به اندازهٔ کافی به یکی از گره های مداری ماه نزدیک می شود تا امکان وقوع گرفت فراهم گردد. در این بازه، اگر ماه کامل باشد، احتمال وقوع ماه گرفتگی وجود دارد و اگر ماه نو باشد، احتمال خ
ورشیدگرفتگی مطرح می شود. اگر خورشید به اندازهٔ کافی به یکی از گره ها نزدیک باشد، گرفت کامل رخ خواهد داد—اعم از خورشیدگرفتگی کلی یا حلقوی، یا ماه گرفتگی کامل. هر فصل گرفت بین ۳۱ تا ۳۷ روز طول می کشد و تقریباً هر شش ماه یک بار (هر ۱۷۳ روز) تکرار می شود. در هر فصل، دست کم دو گرفت (یکی خورشیدی و یکی قمری، به هر ترتیبی) و حداکثر سه گرفت رخ می دهد (مثلاً خورشیدی، قمری، سپس خورشیدی؛ یا بالعکس). دلیل این امر فاصلهٔ حدوداً ۱۵ روزه میان ماه نو و ماه کامل است. اگر نخستین گرفت در ابتدای فصل رخ دهد، زمان کافی (حدود ۳۰ روز) برای وقوع دو گرفت دیگر نیز وجود خواهد داشت. به عبارت دیگر، از آن جا که طول متوسط فصل گرفت (حدود ۳۴ روز) بیشتر از طول ماه هلالی یا ماه قمری (حدود ۲۹٫۵ روز) است، ماه در طول فصل گرفت دست کم دو بار و گاهی تا سه بار در وضعیت ماه نو یا ماه کامل قرار می گیرد. فصل های گرفت با فاصله ای اندکی کمتر از شش ماه از یکدیگر رخ می دهند (هر ۱۷۳٫۳۱ روز)، که برابر است با نیمی از یک سال گرفت؛ یعنی زمانی که خورشید از یک گره مداری به گره بعدی در مسیر دایرةالبروج حرکت می کند. اگر آخرین گرفت یک فصل گرفت در ابتدای یک سال میلادی ر
خ دهد، این امکان وجود دارد که در آن سال مجموعاً هفت گرفت اتفاق بیفتد؛ زیرا هنوز زمان کافی برای وقوع دو فصل گرفت کامل دیگر تا پایان سال باقی مانده است، که هر یک می توانند تا سه گرفت داشته باشند.
ازدواج با دریا (به ایتالیایی: "Sposalizio del Mare") یک آیین دریایی مهم در جمهوری ونیز بود که هر سال در روز «عید صعود» برگزار می شد. این آیین نماد برتری دریایی ونیز و پیوند جدایی ناپذیر شهر با دریای آدریاتیک به شمار می رفت. ونیز از قرون وسطی به عنوان یکی از قدرت های دریایی برجستهٔ جهان شناخته می شد و دریا منبع اصلی قدرت اقتصادی و سیاسی آن بود. آیین ازدواج با دریا این پیوند را به شکلی نمادین و عمومی بازمی نمود و هدف آن نمایش تعلق همیشگی شهر به دریا بود. در مرکز مراسم، دوچه، حاکم جمهوری، با کشتی آیینی باشکوه بوچنتورو به دریا می رفت و در آنجا حلقه ای زرین به آب می انداخت؛ حرکتی که بیانگر ازدواج ونیز با دریا بود. در کنار این نماد، دعاها و برکت های روحانیون و همچنین جشن ها و مهمانی های مجلل با حضور اشراف، حاکمان و بزرگان برگزار می شد. این آیین به طور پیوسته تا سال ۱۷۹۷، یعنی هنگام سقوط جمهوری در پی تصرف شهر به دست ناپلئون بناپارت، ادامه داشت. افزون بر جنبهٔ دینی و نمادین، این مراسم نوعی اعلام سیاسی و نمایش قدرت دریایی و اقتصادی ونیز نیز به شمار می رفت. از سال ۱۹۶۵، بازآفرینی نمادین این آیین در ونیز برگزار می شود.
در این مراسم، شهردار شهر در نقش دوچه ظاهر شده و حلقه ای به دریا می افکند. این رویداد جشن گونه امروزه یکی از جاذبه های گردشگری و یادآور یکی از سنت های چشمگیر تاریخ ونیز است.
ثبت شرکت در دبی. مقدمه. ثبت شرکت در دبی به فرآیند قانونی تأسیس نهادهای تجاری در امارت دبی، یکی از امارات کشور امارات متحده عربی، اشاره دارد. دبی به دلیل زیرساخت های مدرن، موقعیت جغرافیایی استراتژیک و قوانین تسهیل کننده، به مقصدی برجسته برای سرمایه گذاران خارجی تبدیل شده است. فرایندهای ثبت شرکت در این امارت توسط دستگاه هایی مانند دپارتمان توسعه اقتصادی دبی (DED) و سازمان های حوزه های آزاد (Free Zones) اداره می شود . تاریخچه و شاخص های کسب وکار. دبی از دهه ۱۹۸۰ میلادی با تأسیس اولین منطقه آزاد (جبل علی) مسیر جذب سرمایه گذاری خارجی را آغاز کرد. در دهه های بعدی، مناطق آزاد تخصصی در حوزه هایی مانند فناوری، رسانه، سلامت، و تجارت ایجاد شدند که موجب تنوع بخشی به اقتصاد این امارت گشت. در شاخص بین المللی سهولت انجام کسب وکار (Ease of Doing Business)، امارات در سال ۲۰۱۹ رتبه ۱۶ از بین ۱۹۰ کشور را به دست آورد که این رتبه از جمله بالاترین ها در منطقه بود . در بررسی های جداگانه، امارات در حوزه هایی مانند پرداخت مالیات، دریافت برق و مجوز ساخت نیز در رتبه های جهانی برجسته قرار گرفت. انواع مجوزهای تجاری (Licenses). در هر ساخت
ار (سرزمین اصلی یا مناطق آزاد)، نوع مجوز به نوع فعالیت بستگی دارد و شامل موارد زیر است: مراحل ثبت شرکت. سرزمین اصلی (Mainland). ۱. تعیین نوع فعالیت اقتصادی ۲. انتخاب ساختار حقوقی ۳. ثبت نام تجاری ۴. دریافت تأیید اولیه ۵. تهیه اساسنامه (MOA) و قرارداد نماینده خدمات محلی (LSA) در صورت نیاز ۶. اجاره یا ثبت دفتر ۷. اخذ مجوز تجاری . پلتفرم آنلاین Basher فرآیند را تا حد امکان ساده کرده است و در صورت تکمیل مدارک، ثبت آنلاین ممکن است تنها ۱۵ دقیقه طول بکشد . مناطق آزاد (Free Zone). ۱. انتخاب منطقه آزاد متناسب با فعالیت ۲. تعیین ساختار قانونی ۳. تکمیل مدارک اولیه شامل طرح تجاری، پاسپورت، اجاره دفتر ۴. دریافت تائید اولیه و پرداخت هزینه ها ۵. دریافت مجوز و ثبت نهایی شرکت .
ملی گرایی اویغوری ( به اویغوری : ئۇیغۇر مىللەتچىلىکى) یک جنبش ملی گرایانه است که ادعا می کند مردم اویغور ، یک گروه مسلمان سنی ترک زبان ، یک ملت متمایز هستند. اویغورها عمدتاً در سین کیانگ ، یک منطقه خودمختار در سطح استان واقع در غرب چین ، متمرکز هستند . آنها رسماً توسط دولت چین به عنوان یکی از ۵۵ اقلیت قومی رسمی به رسمیت شناخته شده اند. ملی گرایی اویغوری وحدت فرهنگی اویغورها را، چه به عنوان یک گروه مستقل و چه به عنوان یک گروه منطقه ای در یک ملت بزرگتر چند قومیتی چینی ، ترویج می دهد . ملی گرایی اویغور با جنبش استقلال ترکستان شرقی ، که به عنوان جنبش استقلال اویغور نیز شناخته می شود، مرتبط است . این جنبش به دنبال جدایی سین کیانگ از چین و ایجاد خودمختاری به عنوان یک ملت مستقل است . « ترکستان شرقی » و «اویغورستان» نام های جایگزین سین کیانگ هستند. تاریخچه. اگرچه اصطلاح «اویغور» از پادشاهی بودایی قرن نهم گرفته شده است ، استفاده از این اصطلاح تا زمانی که در سال 1936 توسط دولت شنگ شیکای به طور رسمی به عنوان یک مقوله ملی شناخته نشد، دوباره به طور برجسته ای رواج نیافت. اوندری کلیمش چهار مرحله از ملی گرایی اویغور را شناسا
یی می کند: هویت و منافع ملی اولیه (دهه 1900)، ظهور ایده ملی و تحریک ملی (دهه های 1910 تا 1920)، سیاسی شدن منافع ملی (دهه 1930) و اهمیت مرزهای ملی در حال تغییر (دهه های 1930 و 1940). سایر محققان نیز به طور مشابه ریشه های هویت اویغور را با هویت زبانی و مذهبی پیشامدرن در میان مردم ساکن آلتیشهر (سین کیانگ امروزی) تحت اصطلاحات مسلمان، "یرلیک" (محلی) یا چانتو (纏頭، سر پیچیده) شناسایی کرده اند. طبقه بندی شنگ از قومیت ها و ملیت های سین کیانگ، چارچوبی برای مفاهیم مدرن ملیت در منطقه ایجاد کرد و تمام طبقه بندی های او پس از تصرف منطقه توسط جمهوری خلق چین (به استثنای طرانچی، اصطلاحی برای مردم ترک تبار ساکن ازبکستان که تبارشان به تاریم باسیم می رسد) همچنان پابرجا ماند. جنبه های ملی گرایی و هویت. نوشتار اصلی: اویغورها تبار قومی. همچنین ببینید: جاده ابریشم مردمی که امروزه اویغور نامیده می شوند، از نوادگان گروه های مختلفی هستند که در آسیای مرکزی ساکن بوده اند، از جمله گویشوران زبان های هند و اروپایی، ایرانی و ترکی-مغولی. گزارش های رسانه ها در مورد تبار اویغورها و باستان شناسی سین کیانگ اغلب بر کشف مومیایی های تاریم تأکید دارند
که سکونت قفقازی ها را در این منطقه از سال 2000 قبل از میلاد نشان می دهد. بیان تفاوت های اجدادی و فیزیکی بین اویغورها و چینی های هان اغلب زمانی آشکار می شود که اعضای این گروه ها بین خود تمایز قائل می شوند. با این حال، تداوم تاریخی اویغورها با استعمار پیش از چینگ در منطقه، برخی را به این استدلال سوق داده است که ادعاهای بومی اویغورها قوی است. هویت زبانی. نوشتار اصلی: زبان اویغوری دین. همچنین ببینید: اسلام در چین و بودیسم چینی از زمان گرویدن ساتوق بوغرا خان در قرن دهم ، مردمی که امروزه اویغورها را تشکیل می دهند، به تدریج مسلمان شده اند . پیش از این، اویغورها بودیسم ، مانوییسم و ​​شمنیسم را تمرین می کردند و این سنت ها هنوز بر اعمال اسلامی اویغورهای مدرن، به ویژه زیارت اماکن مقدس، تأثیر می گذارند. جغرافیا. مردم اویغور به دلیل هویت جغرافیایی بسیار قوی خود، یک هویت ملی قوی تشکیل داده اند. هویت اویغوری با زندگی در صحرای تاکلاماکان و حوضه تاریم گره خورده است. اویغورها به عنوان یک قوم یا یک ملت، عمدتاً به دلیل سبک زندگی متمایز خود به عنوان کشاورزان یکجانشین که در چندین واحه پراکنده در سراسر صحرای تاکلاماکان زندگی می کن
ند، متحد مانده اند. [ "نیازمند منبع" ] نفوذ پان ترکیسم. نوشتار اصلی: پان ترکیسم بسیاری از روشنفکران و فعالان اویغور در طول دهه های 1930 و 1940 تحت تأثیر افکار پان ترکیست ها و جدیدیست ها در مورد ملیت و آموزش قرار گرفتند. از جمله این افراد می توان به عیسی یوسف آلپتکین ، محمد امین بوغرا و مسعود صبری اشاره کرد که به درجات مختلف، اهمیت «اویغور» را به عنوان یک مقوله ملی خاص از بین بردند و طبقه بندی های بزرگ تری مانند «ترک ها» یا «ترکستانی ها» (ترک، ترکستانلی) را ترویج کردند. به طور خاص، مسعود صبری نیز مردم هوی را به عنوان چینی های هان مسلمان ، متمایز از مردم خود، می دید . در طول جمهوری اول ترکستان شرقی ، ایدئولوژی ملی گرایانه ترکی این جمهوری منجر به خصومت بین گروه های قومی مختلف مسلمان شد. اویغورها و قرقیزها، که هر دو از اقوام مسلمان ترک بودند، علیه مسلمانان چینی جنوب سین کیانگ جنگیدند و به همراه چینی های هان سعی در اخراج آنها داشتند . این امر باعث شد چندین ژنرال مسلمان چینی مانند ما ژانچانگ ، ما فویوان و ما هوشان علیه تلاش های اویغورها برای استقلال مبارزه کنند. [ "نیازمند منبع" ] جنبش استقلال ترکستان شرقی. نوشتار
اصلی: جنبش استقلال ترکستان شرقی جنبش استقلال ترکستان شرقی ، که با نام های جنبش جدایی طلب سین کیانگ یا جنبش استقلال اویغور نیز شناخته می شود ، یک جنبش سیاسی است که به دنبال استقلال منطقه خودمختار سین کیانگ اویغور چین است. در درون این جنبش، حمایت گسترده ای از تغییر نام این منطقه وجود دارد، زیرا فعالان استقلال طلب «سین کیانگ» (新疆، به معنای قلمرو جدید) را یک نام استعماری می دانند . « ترکستان شرقی » شناخته شده ترین نام پیشنهادی است.
گل های وحشی فیلمی محصول سال ۱۹۹۹ و به کارگردانی ملیسا پینتر است. در این فیلم بازیگرانی همچون کلیا دووال، داریل هانا، توماس آرانا، اریک رابرتس، رابرت هس، جان دو و آیرین بدارد ایفای نقش کرده اند.
شیخه منال بنت محمد بن راشد آل مکتوم (۱۲ نوامبر ۱۹۷۷) شاهدخت اماراتی، سیاستمدار و از اعضای خاندان حاکم دبی است. وی بزرگ ترین فرزند محمد بن راشد آل مکتوم، حاکم دبی، و همسر دوم منصور بن زاید آل نهیان، برادر کوچکتر رئیس امارات متحده عربی و حاکم ابوظبی، محمد بن زاید آل نهیان، می باشد. زندگی. منال بنت محمد بن راشد آل مکتوم در ۱۲ نوامبر ۱۹۷۷ در دبی زاده شد. بزرگ ترین فرزند شیخ محمد بن راشد آل مکتوم، حاکم کنونی دبی، و همسر پیشین او شیخه رنده بنت محمد البنا است. او خواهر ناتنی ولی عهد حمدان می باشد. تحصیلات خود را در دانشگاه آمریکایی دبی گذراند و مدرک کارشناسی خود را در رشته ی طراحی داخلی و کارشناسی ارشد خود را در رشته ی بازاریابی از آنجا دریافت کرد. فعالیت ها. شیخه منال نقشی برجسته در تقویت جایگاه زن در جامعه ی امارات ایفا کرده است. در سال ۲۰۰۳، «باشگاه بانوان دبی» را بنیان گذاری کرد.در نوامبر ۲۰۰۶، «مؤسسه زنان دبی» (DWE) را پایه گذاری کرد. در سال ۲۰۱۲، ابتکار «زنان در هیئت مدیره ها» را راه اندازی کرد. او به دلیل حمایت گسترده اش از هنر و فرهنگ شناخته می شود؛ «جایزه هنرمند جوان شیخه منال» در سال ۲۰۰۶ تحت حمایت شیخه من
ال بنیان گذاری شد. این جایزه به عنوان یک رقابت در زمینه هنرهای زیبا برای هنرمندان نوظهور در امارات متحده عربی برگزار می شود. در بُعد اجتماعی، شیخه منال در سال ۲۰۱۳ ابتکار «المنال الانسانیة» را راه اندازی کرد که هدف آن حمایت از فعالیت های انسان دوستانه در زمینه های آموزش، بهداشت، تغذیه، کودک و خانواده، به علاوه برنامه های اجتماعی، آگاهی بخشی و تربیتی است. او همچنین از مرکز اوتیسم دبی به صورت مالی پشتیبانی می کند و به عنوان سفیر «بنیاد دبی العطاء» فعالیت دارد؛ در همین راستا، مزایده ای خیریه برای این بنیاد برگزار کرد و یکی از آثار هنری خود را اهدا نمود. شیخه منال از فوریه ۲۰۱۵ رئیس «شورای توازن جنسیتی امارات» است، و در ماه مه ۲۰۲۵ «جوایز تعهد شورای توازن جنسیتی» را اعلام کرد. زندگی شخصی. او در تاریخ ۲ مه ۲۰۰۵ با شیخ منصور بن زاید آل نهیان از ابوظبی ازدواج کرد. از او دارای پنج فرزند می باشد: فاطمه (متولد ۲۰۰۶)، محمد (متولد ۲۰۰۷)، حمدان (متولد ۲۰۱۱)، لطیفه (متولد ۲۰۱۴)، راشد (متولد ۲۰۱۷).
دوره پس از ۱۱ سپتامبر، دوره ای پس از حملات ۱۱ سپتامبر است که با افزایش سوءظن به غیرآمریکایی ها در ایالات متحده، افزایش تلاش های دولت برای مقابله با تروریسم و سیاست خارجی تهاجمی تر آمریکا مشخص می شود. برخی از محققان و دانشمندان علوم سیاسی استدلال کرده اند که این دوره جایگزین جنگ سرد شده و سیاست خارجی را تغییر شکل داده است. پیامدهای سیاسی. ما همچنین هرگز نباید واضح ترین وقایع تاریخ معاصر را فراموش کنیم. در یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱، آمریکا آسیب پذیری خود را - حتی در برابر تهدیدهایی که در آن سوی زمین جمع می شوند - احساس کرد. ما در آن زمان و امروز مصمم هستیم که با هر تهدیدی، از هر منبعی که می تواند وحشت و رنج ناگهانی را برای آمریکا به ارمغان بیاورد، مقابله کنیم. - جورج دبلیو بوش، ۲۰۰۲.این حملات منجر به تغییرات قابل توجه و گسترده ای در سیاست و سیاست خارجی ایالات متحده شد. در داخل کشور، هر دو حزب از قوانین جدید یا تقویت شده ضد تروریسم حمایت کردند. بخش عمده ای از این قوانین توسط کشورهای غربی تأمین مالی شده است. از زمان ۱۱ سپتامبر و تا سال ۲۰۱۱، ۱۱۹۰۴۴ دستگیری ضد تروریستی و ۳۵۱۱۷ محکومیت در ۶۶ کشور جهان وجود داشته است. در
مقابل، قبل از ۱۱ سپتامبر، سالانه فقط چند صد محکومیت تروریستی وجود داشت. جنگ در افغانستان که زمانی عمدتاً به عنوان یک «جنگ عادلانه» تلقی می شد، به تدریج محبوبیت خود را از دست داد. در سال ۲۰۱۱، نظرسنجی ها نشان داد که بیش از ۶۰٪ آمریکایی ها با جنگ مخالفند. در سقوط ۱۴۰۰ کابل، جنگ با خروج نیروهای آمریکایی از افغانستان به پایان رسید که منجر به کنترل تمام افغانستان توسط طالبان شد. در مراحل بعدی جنگ و پس از آن، این جنگ به طور گسترده نامطلوب تلقی شد. وزارت امنیت داخلی. دولت ایالات متحده در واکنش به این حملات، وزارت امنیت داخلی را تأسیس کرد. این وزارت، یک وزارتخانه در سطح کابینه حکومت فدرال آمریکا است که وظیفه حفاظت از خاک ایالات متحده در برابر حملات تروریستی و واکنش به بلایای طبیعی را بر عهده دارد. وزارت امنیت داخلی با تقریباً ۱۸۴۰۰۰ کارمند، پس از وزارت دفاع و وزارت امور کهنه سربازان، سومین وزارتخانه بزرگ کابینه در دولت فدرال ایالات متحده است. سیاست امنیت داخلی توسط شورای امنیت داخلی در کاخ سفید هماهنگ می شود. سایر آژانس هایی که مسئولیت های مهمی در زمینه امنیت داخلی دارند عبارتند از: وزارت بهداشت و خدمات انسانی، وزارت
دادگستری و وزارت انرژی. پیامدهای اجتماعی. سوءظن. در ایالات متحده، بسیاری از فعالیت های خارجی ها یا شهروندان آمریکایی که قبل از ۱۱ سپتامبر، بی گناه (یا صرفاً غیرعادی) تلقی می شد، اکنون با سوءظن نگریسته می شود، به خصوص در مورد رفتار هر کسی که از نظر لباس یا رنگ پوست «عرب» به نظر می رسد. شش امام جماعت مسلمان در نوامبر ۲۰۰۶ از یک هواپیمای مسافربری آمریکایی به دلیل نماز خواندن قبل از پرواز و نشان دادن «رفتار مشکوک» اخراج شدند. سازمان های دولتی و نیروهای پلیس مختلف در ایالات متحده از مردم خواسته اند که مراقب افراد اطراف خود باشند و رفتارهای «غیرعادی» را گزارش دهند و تابلوهایی که در همه اماکن عمومی نصب شده اند از شهروندان می خواهند که هر چیز غیرعادی را گزارش دهند. وزارت امنیت داخلی آمریکا به شهروندان توصیه کرده است که «هوشیار باشند، به محیط اطراف خود توجه کنند و موارد یا فعالیت های مشکوک را فوراً به مقامات محلی گزارش دهند.» واکنش شدید تبعیض آمیز. از زمان این حملات، آمریکایی های عرب، مسلمان، سیک و جنوب آسیا - و همچنین کسانی که گمان می رود عضو این گروه ها باشند - در ایالات متحده قربانی تهدید، خرابکاری، آتش سوزی و قتل
شده اند. تعصب ضد مسلمانان در سیاست، خط مشی و رسانه نیز خود را نشان داده است. در سال های پس از حملات تروریستی ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، یک صنعت خانگی متشکل از متخصصان اطلاعات نادرست که به گسترش احساسات ضداسلامی اختصاص داده شده بودند، در ایالات متحده ریشه دواند. این صنعت از یک هسته منسجم از اندیشکده ها، شبه پژوهان، وبلاگ نویسان و فعالانی تشکیل شده است که در پیام رسانی ضداسلامی خود بسیار منظم هستند. این چهره ها در رسانه های محافظه کار و همچنین در سیاست جریان اصلی جایگاه پیدا کرده اند. این جنبش اجتماعی که گاهی اوقات به عنوان جنبش «ضد-جهاد» از آن یاد می شود، عمدتاً برای ایجاد ترس از اسلام وجود دارد. این جنبش پس از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، به موازات «جنگ علیه تروریسم»، تهاجم به افغانستان و عراق و برنامه های نظارت داخلی دولت ایالات متحده، تحقق یافت. همان طور که خالد ای. بی دون، نویسنده و محقق، در کتاب خود با "عنوان «اسلام هراسی آمریکایی»" می نویسد: «دولت، مسلمانان، چه مهاجر و چه شهروند، چه ساکن ایالات متحده و چه خارج از کشور را به ظن تروریسم متهم کرده و رسماً جنگی دو جبهه ای را آغاز کرده است: جنگ خارجی و جنگ های نظارتی، پلیسی و فره
نگی که در داخل کشور به کار گرفته شده است.» در حالی که جرایم ناشی از نفرت و حوادث مغرضانه علیه مسلمانان یا کسانی که مسلمان تلقی می شدند در دوران پس از ۱۱ سپتامبر افزایش یافت، شبکه پیچیده گروه های ضد مسلمان تا حدود زمانی که باراک اوباما رئیس جمهور شد، به طور کامل شکل نگرفت. بازوی سازماندهی جمعی این جنبش در سال ۲۰۱۰ با مخالفت با مرکز اسلامی پارک ۵۱ در شهر نیویورک گرد هم آمد. ناتان لین، نویسنده، در کتاب خود "با عنوان «صنعت اسلام هراسی"» می نویسد: «فضای سیاسی و اجتماعی سال ۲۰۱۰ برای ابراز نفرت آماده بود. نه سال پس از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، زمانی که بسیاری انتظار داشتند احساسات ضداسلامی رو به کاهش باشد. در واقع، این احساسات از روزها و هفته های پس از آن فاجعه وحشتناک پاییزی، بیشتر بود.» در سال ۲۰۱۰، یک مرکز اسلامی پیشنهادی در منهتن جنوبی شهر نیویورک به نقطه اشتعال اسلام هراسی در ایالات متحده تبدیل شد. این تلاش عمدتاً توسط رابرت اسپنسر و پاملا گلر، دو وبلاگ نویس ضدمسلمان که بعدها گروه «اسلامی سازی آمریکا را متوقف کنید» را تشکیل دادند، رهبری می شد. این دو نفر با مرکز اسلامی پیشنهادی پارک ۵۱ یا «مسجد گراند زیرو» که بعداً به
دلیل نزدیکی به برج های فروریخته مرکز تجارت جهانی لقب گرفت، مخالفت کردند. گلر ادعا کرد که این مسجد توسط مسلمانان در سراسر جهان به عنوان یک «بنای یادبود پیروزی» ساخته شده در «سرزمین فتح شده» دیده خواهد شد. دیگر چهره های سیاسی نیز به گسترش نظریه های توطئه در مورد Park51 پیوستند. سارا پیلین، نامزد سابق معاونت ریاست جمهوری آمریکا، آن را «یک اشتباه غیرقابل تحمل در زمینی مقدس» خواند. نوت گینگریچ، رئیس سابق مجلس نمایندگان، از آن به عنوان «عملی از روی غرور و خودستایی» یاد کرد. گلر و اسپنسر در سال ۲۰۱۰ اعتراضی علیه ساخت مسجد ترتیب دادند که منجر به تجمعاتی در حمایت و مخالفت با مرکز اسلامی پیشنهادی شد. در سال ۲۰۱۱، اسپنسر و گلر به طور مشترک فیلمی با عنوان «مسجد گراند زیرو: موج دوم حملات ۱۱ سپتامبر» تهیه کردند. این اولین مورد از چندین کمپین پر سر و صدای مخالفت با ساخت مسجد بود و کمپین دیگری نیز در همان سال در مورفریزبورو، تنسی برگزار شد. اسلام هراسی سازمان یافته از زمان حملات ۱۱ سپتامبر رشد کرده است. مرکز حقوقی فقر جنوبی گزارش داد که بین سال های ۲۰۱۵ و ۲۰۱۶، گروه های نفرت پراکن ضدمسلمان ۱۹۷ درصد افزایش یافته و از ۳۴ به ۱۰