Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
لکساندر، و همچنین اندیشه آسیای شرقی (کنفوسیوس). این تنوع علایق و الهامات، بازتاب خود را در حوزه کار فلسفی شوسترمن می یابد، که نه تنها زیبایی شناسی، بلکه متافیزیک، اخلاق، فلسفه زبان، نظریه سیاسی و همچنین متافلسفه را نیز در بر می گیرد. که در آن، او از ایده فلسفه به عنوان هنر زندگی یاد می کند. تجربه. تجربه به مثابه یک مقوله اساسی در پراگماتیسم شوسترمن عمل می کند؛ هم از نظر روش شناسی (پراگماتیست باید همیشه از روی تجربه کار کند)، و هم از نظر هستی شناسی یا معرفت شناسی (تجربه «یک پیوند معامله ای از انرژی های متقابل است که خود تجسم یافته و محیط را به هم متصل می کند.»). اما برخلاف جان دیویی، شوسترمن درگیر ساختن یک مفهوم متافیزیکی کلی نیست. او نظرات مهمی در مورد بینش دیویی ارائه کرده است، و از ایده دیویی مبنی بر تجربه غیرگفتمانی در برابر انتقادی که توسط ریچارد رورتی ارائه شده است، دفاع می کند. در حالی که رورتی با تعهد دیویی به رد بنیادگرایی معرفت شناختی موافق است، او (رورتی) معتقد است که مفهوم زبان برای دست یابی به این هدف مناسب تر است، تا مفهوم تجربه غیرگفتمانی که دیویی ترجیح می دهد. رورتی همچنین می گوید که نظریه دیوی
ی خود به نسخه ای از مبناگرایی فرو می ریزد، جایی که تجربه غیرگفتمانی به عنوان شاهدی برای ادعاهای دانش خاص عمل می کند. شوسترمن به این موضوع پاسخ می گوید: (الف) محور ضدبنیادگرایی مفهوم زبان، آن طور که رورتی می بیند واضح نیست (در واقع زبان اغلب به عنوان مقوله بنیادگرایانه استفاده می شود). (ب) دیویی هرگز واقعاً قصد طرح نظریه (خود مبنی بر «تجربه نوعی مبناگرایی معرفت شناختی است») را نداشت. بلکه می خواست غنا و ارزش تجربه آنی از جمله «بعد بی واسطه تجربه جسمانی» را تجلیل کند، و بر نقش مثبتی که چنین تجربه ای می تواند در بهبود کیفیت زندگی انسان ایفا کند، تأکید کند. او استدلال می کند که نظریه دیویی در نهایت توسط نوعی مبناگرایی خراب شد (نه آن چیزی که رورتی دیویی را به آن متهم می کند، بلکه ادعا می کند که کیفیت خاص تجربه فوری چسبی است که تفکر منسجم را ممکن می سازد)، شوسترمن معتقد است که ارزش فلسفی تجربه را می توان و باید در قالبی ضدبنیادگرایانه مجدداً بازخوانی کرد. به نظر شوسترمن و همچنین دیویی، تمرین های مراقبه شرقی ادراک را برای درک وابستگی ما به نظم اخلاقی جامعه ترمیم می کند. شوسترمن تأکید می کند که حتی اگر، همان طور که ر
ورتی ادعا می کند، نقد ویلفرد سلرز از اسطوره موجود ثابت کند که تجربه جسمی فوری و غیرگفتمانی را نمی توان در معرفت شناسی ادغام کرد، مانع از آن نمی شود که این تجربه ممکن است به طور مفید در فلسفه به کار رود، زیرا غیر از این اندیشیدن، به این معناست که به اشتباه تمام فلسفه را با یکی از زیرشاخه های آن، یعنی نظریه شناخت، ادغام می کنیم. و این واقعیت که ما به سختی می توانیم هر شکلی از کاربرد تجربه جسمی را در قلمرو فلسفه تصور کنیم، دلیلی بر غیرممکن بودن آن نیست، بلکه بیشتر نشان می دهد که تصور ما از فلسفه تحت سلطه یک پارادایم ایده آلیستی است، که طبیعتاً با فلسفه در خصومت است. تعاریف هنر. شوسترمن همچنین با ارائه بینش های فرانظری و همچنین تعاریف خود، به مشکلات فلسفی تعریف هنر می پردازد. در سطح فرانظری، او تعاریف ذات گرایانه و طبقه بندی کننده هنر (که توسط فلسفه تحلیلی سنتی ترجیح داده می شود) را نقد می کند. او آن ها را «تعریف لفافه دار» می نامد، زیرا هدف آن ها «پوشش کامل» مصادیق (معناشناسی) مفهوم هنر است. شوسترمن این تعاریف را با توجه به ارزش و ماهیت مورد مناقشه هنر، و همچنین توسعه غیرقابل پیش بینی آن در آینده مشکل ساز می دان
د. او بیان می کند که برای تعاریف هنر هدفی وجود دارد که مهم تر از پوشش مفهومی است که جهت دهنده/تحول کننده در «روشن کردن نقطه و ارزش ویژه هنر یا بهبود هنر» است. او می گوید که این ایده ها ممکن است همگرا باشند، اما از آن جایی که ممکن است گاهی همگرا نباشند، حذف هر گونه تعاریفی تنها بر این اساس که استانداردهای اعتبار طبقه بندی را برآورده نمی کنند، غیرقابل قبول است، مانند تعاریف ارزیابی کننده که می توانند به تنهایی مفید باشند. علاوه بر بحث در مورد تعاریف پوشش مفهومی، شوسترمن همچنین از تعاریف خاصی از این نوع که توسط جورج دیکی و آرتور دانتو ابداع شده بود، انتقاد کرده است. شوسترمن از تعریفی از هنر حمایت می کند که به عنوان تجربه ای است متأثر از تعریف دیویی، و با تغییرات قابل توجه. در حالی که او اکثر عناصر اصلی را برای درک دیویی از این تجربه می پذیرد (مثلاً این که نمی توان آن را به دنیای ذهنی خصوصی سوژه تقلیل داد که بیشتر تعاملی بین سوژه و ابژه است)، برخی از آن ها را مشکوک می داند. (به عنوان مثال اصرار دیویی بر وحدت و انسجام تجربه زیبایی شناختی که شوسترمن می خواهد آن را با زیبایی شناسی گسست تکمیل کند). او می گوید که دیوی
ی اشتباه کرده است که تعریف خود از هنر را به عنوان تجربه ای از یک تعریف پوشش مفهومی سنتی تلقی می کند؛ بنابراین آن را در برابر نقدهای معتبر آسیب پذیر می کند، که هم بسیار محدود و هم بسیار گسترده است (برخی آثار هنری هستند که تجربیات زیبایی شناختی ایجاد نمی کنند و برعکس، در برخی موارد تجربه زیبایی شناختی با پدیده هایی همراه است که به سادگی نمی توان آن ها را به عنوان هنر بازتعریف کرد، مانند زیبایی طبیعی). او همچنین می گوید، کاری که دیویی باید به جای آن انجام می داد این بود که نقش هدایت کننده و دگرگون کننده ای را که در بالا ذکر شد به آن اختصاص می داد. شوسترمن بیان می کند که با این تصور، تعریف هنر به عنوان تجربه، دارای ارزش غیرقابل انکاری است، زیرا اگرچه نمی تواند کل بسط مفهوم هنر را دربرگیرد، اما «بر شرایط زمینه، جهت و هدف ارزشمند هنر تأکید می کند» (یعنی زیبایی شناسی). و همچنین به گسترش قلمرو هنر با به چالش کشیدن تقسیم سفت و سخت بین هنر و کنش کمک می کند، که توسط تعاریفی پشتیبانی می شود که هنر را به عنوان تقلید، (در نشانه شناسی، پوئیسیس فعالیتی است که در آن شخص چیزی را به وجود می آورد که قبلاً وجود نداشته است) یا عمل
محدود تعریف شده توسط دنیای هنر نهادی تعریف می کند. شوسترمن همچنین از تعریفی از هنر به عنوان نمایشنامه سازی حمایت می کند، که مکمل تعریفی است که او از دیویی تأثیر گرفته است. نه تنها با روشن کردن ماهیت هنر از زاویه ای متفاوت، بلکه با خدمت به هدفی متفاوت، و در عین حال به همان اندازه مهم. با پیوند روایت هایی از زیبایی شناختی متضاد هنر: تاریخ گرایی و طبیعت گرایی. از آن جایی که مفهوم نمایش نامه دو لحظه مهم را در بر می گیرد و آن را هماهنگ می کند: قرار دادن چیزی در یک قاب رسمی (مثلاً قاب اجرای تئاتر) و محتوای تجربی ای که قاب می شود، خود را به عنوان یک ترکیب بالقوه نشان می دهد؛ فرمولی برای تاریخ گرایی و طبیعت گرایی که، شوسترمن آن را بیان می کند. می توان این فرمول را به تأکید بر چارچوب نهادی رسمی هنر (تاریخ گرایی) یا شدت تجربی، که هنر را چنین توصیف می کند (ناتورالیسم) تقلیل داد. هر دو تعریف شوسترمن موضوع تفسیرها و انتقادات بسیاری شده است. تأویل. از میان بسیاری از مباحثی که علوم انسانی معاصر را برانگیخته است، یکی از مهم ترین آن ها به مسئله تأویل اختصاص دارد. شوسترمن با ویرایش «"چرخش تفسیری"» و همچنین اعلام نظرات خود در
این موضوع شرکت کرده است. گزارش شوسترمن از تأویل در تقابل با زیبایی شناسی تحلیلی و ساختارشکنی، که اغلب گفته می شود دو قطب مخالف نظریه تفسیری معاصر را تشکیل می دهند، ساخته شده است. همان طور که او ادعا می کند، هر دوی آن ها "تصویری از درک، به عنوان بازیابی (یا بازتولید یک معنا) شیء خاص را به اشتراک می گذارند، اما در مورد امکان چنین عملی با هم اختلاف دارند. ساختارشکنی ها، که دیدگاه خود را از زبان به عنوان "بازی سیستماتیک تفاوت ها فرض می کنند، ادعا می کنند که این طور نیست، و از این رو هر خوانشی را یک «نادرست خواندن» می دانند، در حالی که زیبایی شناسان تحلیلی خلاف این فکر می کنند، و معمولاً معنای کار عینی را به عنوان "تثبیت متافیزیکی در اثر هنری" و شناسایی آن با نیت هنرمند یا «ویژگی های معنایی خود اثر» می دانند. برای اجتناب از افراط، شوسترمن مفهومی از معنای متنی را با الهام از ویتگنشتاین (و مفهوم او از بازی های زبانی) پیشنهاد می کند، که در آن معنا به عنوان رابطه ای از درک در نظر گرفته می شود، و اصطلاح اخیر به عنوان «توانایی برای رسیدگی یا پاسخ به [چیزی]، و به روش های پذیرفته شده خاصی» است، که اگرچه توسط جامعه به اشتر
اک گذاشته شده و مشروعیت می یابد، اما می تواند کاملاً متفاوت باشد و «بازی های تفسیری» متنوعی را تشکیل دهد. بنابراین، تفسیر عملی (چه موفقیت آمیز باشد و چه محکوم به شکست) برای کشف معنای متن نیست، بلکه ساختن آن، یا به قول شوسترمن، «معنا بخشیدن» به متن است. یکی از پیامدهای این روایت این است که صحت تفسیر همیشه به «قوانین» (معمولاً ضمنی) یک بازی تفسیری معین مربوط است. از آن جایی که بسیاری از بازی های غیرقابل قیاس مختلف به طور هم زمان وجود دارند، و از آن جایی که برخی از آن ها در طول تاریخ دست خوش تغییرات قابل توجهی شده اند (و برخی از آن ها ممکن است خارج از استفاده شده باشند)، می توان از تعدد تفسیرهای صحیح از یک متن صحبت کرد. ابعاد هم زمان و دیاکرونیک (دیاکرونیک مطالعه یک زبان در دوره های مختلف تاریخ است) پیامد دیگر این نظریه، کثرت گرایی منطقی شوسترمن است، که ادعا می کند نه تنها می توان تفاسیر متفاوت (حتی متناقض) و در عین حال به همان اندازه درست (که فقط یک کثرت گرایی شناختی خواهد بود) وجود داشته باشد، بلکه ادعا می کند که اشکال مشروعی از نزدیک شدن به متون وجود دارد که چنین نیست. حتی حقیقت یا معقول بودن تفسیری را هدف قر
ار دهید، بلکه اهداف مفید دیگری را هدف قرار دهید (مثلاً ایجاد لذت یا مرتبط تر کردن متن قدیمی برای خوانندگان معاصر). یکی دیگر از مشارکت های شوسترمن در نظریه تأویل، نقد دیدگاهی است که او آن را «جهان شمولی هرمنوتیک» می نامد و به هانس گئورگ گادامر، الکساندر نهاماس و استنلی فیش و دیگران نسبت می دهد. شوسترمن با موافقت با محور اساسی ضدبنیادگرایی موضع جهانی گرایان هرمنوتیک، تز آن ها را که «درک، خواندن، فهمیدن یا اصلاً رفتار هوشمندانه … همیشه باید تفسیر باشد» را رد می کند و می کوشد آن را با بسیاری از استدلال ها رد کند. او همچنین اصرار دارد که مفهوم تأویل به مقوله ای متضاد نیاز دارد تا معنای خود را تضمین کند. اگر همه چیز تأویل باشد، مفهوم خود را از دست می دهد. شوسترمن استدلال می کند که درک فوری و غیر تفسیری می تواند نقش تضاد را ایفا کند. شوسترمن با الهام از نظریه دایره هرمنوتیک ویتگنشتاین و هایدگر پیشنهاد می کند:بی واسطه بودن درک بی وقفه از زبان (مانند زمانی که من فوراً عبارات ساده و مناسب زبانی را که به خوبی می شناسم می فهمم) و واسطه بودن تفسیرها (مانند زمانی که با یک گفته یا متنی روبرو می شوم که از نظر معنای آن را نمی
فهمم، ارتباط متنی دارد و سپس باید بفهمیم که منظور از آن چیست).در میان دست آوردهای شوسترمن در نظریه تأویل، گزارش هایی از نقد ادبی او در دوره تحلیلی اولیه اش و همچنین استدلال های عمل گرایانه اش علیه نیت گرایی تفسیری و نقد تبارشناسی او از ساختارشکنی (هارولد بلوم، جاناتان کالر) وجود دارد. نظریه های ادبی تحلیلی (جوزف مارگولیس) و نئوپراگماتیست (ریچارد رورتی، استنلی فیش، والتر بن مایکلز و استیون کنپ) که همه در هسته آرای خود توسط ایدئولوژی اداره می شوند. هنر عامه پسند. به گفته شوسترمن، یکی از مبرم ترین مشکلات اجتماعی-فرهنگی امروز، مشروعیت بخشیدن به هنر عامه پسند است. او احساس می کند که اگرچه هنر عامه پسند اکنون ممکن است از نظر اجتماعی توجیه پذیر به نظر برسد، اما ارزش هنری آن هنوز مورد تردید است، که منجر به مشکلات زیر می شود: شوسترمن که مدافع صادق زیبایی شناسی عامه پسند است، مراقب است که موضع خود را از عذرخواهی یک طرفه متمایز کند و ترجیح می دهد آن را به عنوان «بهبودباوری» (این باور که جهان تمایل به بهبود دارد و انسان ها می توانند به بهبود آن کمک کنند) توصیف کند، که "نقایص و سوء استفاده های هنر عامه را تشخیص می دهد، ا
ما همچنین شایستگی های آن را می شناسد [در حالی که معتقد است] هنر عامه باید به صورت «بهبود یافته» وجود داشته باشد، زیرا می تواند به شایستگی های زیبایی شناختی واقعی دست یابد و در خدمت اهداف اجتماعی باشد. شوسترمن با به کار بستن مهارت های خود، از دو طریق به دنبال مشروعیت زیبایی شناختی برای هنر عامه پسند است: تن زیبایی شناسی. تن زیبایی شناسی اصطلاحی است که توسط شوسترمن برای نشان دادن رشته فلسفی جدیدی که او به عنوان راه حلی برای مشکلات زیر ابداع کرده است ابداع کرد: شرایط فوق، ماهیت تن زیبایی شناسی را به عنوان پروژه ای فیلسوفانه-زیبایی شناختی، و در عین حال بین رشته ای، نظریه و عمل تعیین کرده است که می توان آن را این گونه تعریف کرد:«مطالعه انتقادی و بهبودبخش از تجربه و استفاده از بدن خود، به عنوان منبع قدردانی حسی-زیبایی شناختی و خودسازی خلاقانه …، اختصاص داده شده [همچنین] به دانش، گفتارها و رشته هایی که چنین مراقبت های جسمی را ساختار می دهند، یا می توانند آن را بهبود بخشند.»برای روشن شدن اصطلاحات، لازم به ذکر است که شوسترمن عمداً واژه «سوما» (به جای «بدن») را پیشنهاد می کند، تا بر یکی از ویژگی های مهم برداشت خود از ج
سمانی بودن تأکید کند. برای شوسترمن (که از این نظر شاگرد واقعی دیویی است) ابعاد جسمانی و ذهنی (و همچنین فرهنگی و بیولوژیکی) انسان اساساً جدایی ناپذیر است، و برای دلالت بر این وحدت (این ادراک حساس «بدن-ذهن») است. او ترجیح می دهد از اصطلاح «سوما» استفاده کند که بر خلاف «بدن» به طور خودکار به معنای گوشت منفعل در تقابل با روح یا ذهن پویا نیست. اگرچه ممکن است پروژه شوسترمن در نگاه اول کاملاً نوآورانه و حتی شمایل شکن به نظر برسد، اما عناصر مختلف آن، همان طور که خود شوسترمن اذعان می کند، می تواند در بسیاری از سنت ها ردیابی شود: فلسفه یونان باستان و فلسفه های غربی متأخر (میشل دو مونتاین، جان دیویی، میشل فوکو)، و همچنین حکمت شرق آسیا مانند کنفوسیوسیسم. تن زیبایی شناسی به سه شاخه اساسی تقسیم می شود: خود شوسترمن در هر سه زیر رشته تن زیبایی شناسی کار می کند: تن زیبایی شناسی، قبلاً بر بسیاری از محققانی که در زمینه های مختلفی مانند فلسفه، آموزش هنر، تئوری رقص، مطالعات سلامت و تناسب اندام کار می کنند، تأثیر گذاشته است. تن زیبایی شناسی و هنر. تن زیبایی شناسی خود را برای چندین شکل هنری مفید نشان داده است. در درک مدرن و ارسطویی
از موسیقی، بین توانایی های شناختی هنرمند ("poiesis") و پذیرش مخاطب، جدایی زیبایی شناختی وجود دارد. تجربه دومی از کنش ("پراکسیس") اثر هنری است. شوسترمن با استفاده از سرنخ هایی از شاعرانی مانند والری و تی اس الیوت، که فرایند زمانی دو مرحله ای را برای تجربه زیبایی شناختی تأیید می کنند، از ایده «حضور ادراکی» سوما برای ادغام این فرایند استفاده کرده است. شوسترمن استدلال کرده است که تن زیبایی شناسی می تواند به عمل کرد حیاتی معماری کمک کند. بدن ("سوما")، همان طور که در علم زیبایی شناسی فهمیده می شود، دارای ویژگی های متعددی با معماری است و به این ترتیب، انعکاس جسمانی می تواند منبعی روشن گر باشد. در عکاسی، مهارت جسمانی در تنظیم عکس و ژست گرفتن نقش دارد. دوربین به خودی خود، در سادگی و ثبت فوری یک سوژه با فشار دکمه، ژست فردی در یک رابطه پرتنش با دوربین قفل می شود، زیرا «این خودنمایی را مضمون می کند و با تمرکز بر کادربندی، آن را واضح می سازد. یک لحظه خاص از چنین خودنمایی و تثبیت آن در تصویری دائمی که خود را برحسب آن لحظه تجربی عینیت می بخشد و تعریف می کند، تصویری که می تواند به طور نامحدود بازتولید شود و به عنوان بازنمای
ی از آنچه خود واقعاً هست، پخش شود.» شوسترمن جنبه آموزشی رقص را مشخص می کند و می گوید: «این یک آموزش در حرکات منظم، ماهرانه، ژست های زبانی و رفتاری ظریف است، که تجربه آن در اجرا می تواند شادی ها و هارمونی شفابخش لذت زیبایی شناختی را به رقصنده بدهد، و تسلط در آن نیز در زندگی واقعی خارج از صحنه، کاربردهای مفیدی دارد." شوسترمن همچنین از هنرهای غیرغربی مانند تئاتر نو و نظریه های زآمی موتوکیو استفاده کرده است. تئوری های رقص زآمی، آگاهی جسمی گسترده و عمیق را از طریق آموزش تشویق می کند.
ونن روستایی در استان اردبیل است. همچنین ونن می تواند به موارد زیر اشاره داشته باشد:
مارینا سورا (; – ) ملکه روم باستان و همسر اول امپراتور والنتینیان یکم بود. او مادر امپراتور بعدی گراتیان بود. نام کامل او ناشناخته است. مارینا سورا ترکیبی از دو نام ذکر شده در منابع اولیه است. سقراط بیزانسی او را «سورا» می نامد در حالی که یوحنا مالالاس، و یوحنای نیکیویی او را "مارینا " می نامند.
خبرگزاری الآن یک کانال ماهواره ای خبری سرگرمی است که از مقر آن در شهر رسانه ای دبی در امارات متحده عربی برای جهان عرب پخش می شود. دربارهٔ تلویزیون. شعار تلویزیون «اخبار واقعی و سرگرمی واقعی» است. تلویزیون العان با حمایت از مسائل زنان، روشن کردن زندگی زنان عرب که نیمی از جامعه هستند و هدف قرار دادن گروه جوانان از طریق برنامه های سرگرم کننده، واقع بینانه و انسان دوستانه خود که به شدت علایق آنها را تحت تأثیر قرار می دهد، متمایز است.
آلیا ادوکسیا (; – ۶ اکتبر ۴۰۴) امپراتریس اهل امپراتوری بیزانس بود با امپراتور روم آرکادیوس ازدواج کرد. این ازدواج منشأ بحث هایی بود، زیرا توسط اوتروپیوس (کنسول ۳۹۹)، یکی از خواجه های جنسی که در تلاش برای گسترش نفوذ خود بود، ترتیب داده شده بود.
پولچریا (; – ) اهل روم باستان و دختر امپراتور روم تئودئوس یکم و همسرش آلیا فلاکسیلا بود. طبق گفته های کاتولیک، پولچریا در کودکی درگذشت، و نباید با برادزاده معروف تر و مسیحی ترش به همین نام پولچریا اشتباه شود، اگر آنها دو شخص واقعی بودند.
همسر ژولیوس نپوس (; – ) بود. آخرین امپراتریس از فهرست امپراتریس های روم و بیزانس در امپراتوری روم غربی بود که شوهرش از سال ۴۷۴ تا ۴۸۰ سلطنت کرد، اگرچه پس از سال ۴۷۵ از پایتخت خود تبعید شد. نام نپوس را از طریق ازدواج به دست آورد.
دریک شیمانگا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بلژیک است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال خنک و باشگاه فوتبال لوکرن اوست والاندرن اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال بلژیک و بلژیک بازی کرده است.
یواخیم ون دام (؛ زادهٔ بازیکن فوتبال اهل بلژیک است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال استاندارد لیژ، باشگاه ورزشی بووران، و باشگاه فوتبال مشلان اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۱۹ سال بلژیک بازی کرده است.
میگل ویرا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال پاسوژ د فریرا و باشگاه ورزشی آوش اشاره کرد.
دانیل مادرنر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اتریش است. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال جوانان و زیر ۲۱ سال اتریش بازی کرده است.
نفرین یا سنگ قبر آرزو یا آسمان چشم او یکی از ترانه های معروف در ایران به خوانندگی آرتوش با ملودی از پرویز مقصدی و ترانه ی پرویز وکیلی است. بازخوانی. این ترانه بعدها توسط هوشمند عقیلی، حمید خندان (در فیلم "قلب های ناآرام")، محمد معتمدی (در تیتراژ پایانی سریال "لحظهٔ گرگ و میش") و یوسف تیموری بازخوانی شد.
الکساندر کورین (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بلژیک است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال سرکل بروژ، باشگاه فوتبال لوکرن اوست والاندرن، و باشگاه فوتبال مشلان اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۱۹ سال بلژیک بازی کرده است.
دریس وویتنس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بلژیک است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اسپارتا روتردام، باشگاه ورزشی بیرشات، باشگاه فوتبال هراکس آلملو، باشگاه ورزشی بووران، و باشگاه فوتبال ویلم دوم اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۹ سال بلژیک، زیر ۱۹ سال بلژیک، و زیر ۲۱ سال بلژیک بازی کرده است.
هوگو سوسا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اسپورتینگ سی پی بی، باشگاه فوتبال آریس سالونیک، باشگاه فوتبال یونیکوس، باشگاه ورزشی بووران، باشگاه ورزشی لیماسول، و باشگاه فوتبال آسترا جورجو اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۶ سال پرتغال، زیر ۱۹ سال پرتغال، و زیر ۲۰ سال پرتغال بازی کرده است.
دل دیوانه یا با تو رفتم، بی تو باز آمدم یکی از ترانه های معروف در ایران با شعری از رهی معیری است. این ترانه را الهه و ویگن اجرا کرده اند. تنظیم آهنگ احتمالاً از جواد معروفی یا خاچاطور آداویسیان است.
شلدون بتو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ترینیداد و توباگو است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کریلیا سووتوف سامارا و باشگاه فوتبال مشلان اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۰سال، زیر ۲۳ سال، و ترینیداد و توباگو بازی کرده است.
فهرست بازیگران زن جمهوری چک () فهرستی از هنرمندان و بازیگران زن برجستهٔ جمهوری چک است که بر اساس حروف الفبای فارسی و نام خانوادگی مرتب شده است. این فهرست کامل نیست و به تدریج تکمیل خواهد شد.
دنی میلوشویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بلژیک است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال استاندارد لیژ و باشگاه ورزشی بووران اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۶ سال بلژیک، زیر ۱۷ سال بلژیک، زیر ۱۸ سال بلژیک، زیر ۲۱ سال بوسنی و هرزگوین، و بزرگسالان بوسنی و هرزگوین بازی کرده است.
الکساندر بولویویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مونته نگرو است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال استاندارد لیژ، باشگاه فوتبال اوپن، و باشگاه ورزشی بووران اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال مونته نگرو و مونته نگرو بازی کرده است.
مایکل فری (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سوئیس است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی یانگ بویز، باشگاه فوتبال لیل، و باشگاه فوتبال لوتسرن اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال سوئیس، زیر ۱۹ سال سوئیس، زیر ۲۰ سال سوئیس، و زیر ۲۱ سال سوئیس بازی کرده است.
خوان سیمون ادموندسون (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل دانمارک است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال هاونر بولتفلاگ، باشگاه فوتبال نیوکاسل یونایتد، باشگاه فوتبال گیتزهد، باشگاه فوتبال وایکینگ، باشگاه فوتبال وایله بلدکلوب، و باشگاه فوتبال ادنسه اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال، زیر ۱۹ سال، زیر ۲۱ سال و بزرگسالان جزایر فارو بازی کرده است.
سرزمین های فرادریایی اسپانیا مجموعه ای از قلمروهایی است که تحت قیمومیت اسپانیا قرار دارد.قلمروی اسپانیا افزون بر سرزمین اصلی شامل جزایر بالئاری در دریای مدیترانه، جزایر قناری در سواحل آفریقایی اقیانوس اطلس، دو شهر خودمختار سئوتا و ملیلیه در آفریقای شمالی هم مرز با کشور مراکش و چندین جزیره مسکونی و غیر مسکونی دیگر از جمله آلبوران، شافاریناس، آلوزماس و ولز د لا گومرا می باشد.آلبوران، شافاریناس، آلوزماس و ولز د لا گومرا می باشد. منابع. https://maghale.wikibix.ir › post › g... سرزمین های فرادریایی اسپانیا - آرشیو مقالات و تحقیقات
گرنددی یک گروه راک مستقل آمریکایی از مودستو، کالیفرنیا است. این گروه در سال ۱۹۹۲ تشکیل شد و تا زمان مرگ گارسیا به دلیل سکته مغزی در سال ۲۰۱۷، جیسون لایتل، آرون برچ، جیم فرچایلد، کوین گارسیا و تیم درایدن در آن حضور داشتند. پس از چندین ضبط و کاست، گروه با ناشر ویل رکوردز در ایالات متحده و بعداً با یکی از زیرمجموعه های وی ۲ رکوردز، بیگ کت رکوردز در بریتانیا قراردادی انحصاری بست. بخش عمده ای از خروجی های ضبط شده گروه، کار لایتل بود که عمدتاً در استودیو خانگی اش کار می کرد. گرنددی تا قبل از جدایی در سال ۲۰۰۶، چهار آلبوم استودیویی منتشر کرد و پس از آن اعضای گروه به کارهای انفرادی و پروژه های دیگر ادامه دادند. گرنددی در سال ۲۰۱۲ بازسازی شد، تعدادی اجرای زنده داشت و پنجمین آلبوم استودیویی خود را با آخرین جایگاه در مارس ۲۰۱۷ منتشر کرد. تاریخچه. ۱۹۹۲–۱۹۹۷: شکل گیری و انتشارات مستقل نخست. گرنددی در سال ۱۹۹۲ توسط خواننده، نوازنده گیتار و کیبورد جیسون لایتل، نوازنده بیس کوین گارسیا و درامر آرون برچ تشکیل شد. این گروه در ابتدا تحت تأثیر گروه های پانک ایالات متحده قرار داشت. لایتل یک اسکیت برد سوار حرفه ای سابق بود که پس از
آسیب دیدگی زانو، به موسیقی روی آورد. لایتل برای تأمین مالی هزینه تجهیزات موسیقی، شروع به کار در یک کارخانه تصفیه فاضلاب کرد. تعدادی از اجراهای زنده اولیه گروه در مسابقات اسکیت بورد بود. اعضای گروه یک استودیو در خانه خانواده لایتل ساختند، و اولین اثر منتشر شده آنها در سال ۱۹۹۲، کاست دست سازی به نام "برای ضجه زدن آماده شو" بود. در آوریل ۱۹۹۴ نوار کاست دومشان با عنوان "جشن پیچیده همراه با نظریات" منتشر شد. تک آهنگ های «"میشه این عشق باشه"» و «چشنده» در اواخر همان سال منتشر شدند. جیم فرچایلد گیتاریست و تیم درایدن کیبوردزن در سال ۱۹۹۵ به گروه پیوستند. فرچایلد که گروه دیگری را ترک کرده بود تا به گرندددی بپیوندد، یکی دیگر از اسکیت بورد سواران حرفه ای سابق بود و قبلاً در کارهای گرننددی مهمان شده بود. درایدن «رفیقِ جَم» فیرچایلد بود. کاست سوم، "به تلاشگر ضربه نزن" ، کنار گذاشته شد و به جایش اولین مینی آلبوم خود «"A Pretty Mess by This One Band» را" در آوریل ۱۹۹۶ در لیبل سیاتلی ویل منتشر کرد. در سال ۱۹۹۷ اولین آلبوم کامل خود"، زیر بزرگراه غربی را منتشر کردند". این آلبوم شامل تک آهنگ «A.M. 180» بود که در ۲۰۰۲ در یک سکا
نس در فیلم بریتانیایی "۲۸ روز بعد" نمایش داده شد. همچنین از این ترانه در برنامه های مختلف بی بی سی ۴ و در همچنین در تبلیغات تلویزیونی برای اتوموبیل دوج جرنی استفاده شده. یکی دیگر از تک آهنگ های آلبوم «تابستون اینجاست بچه ها» توسط مجله موسیقی محبوب بریتانیایی "ان ام ئی" به عنوان «تک آهنگ هفته» رتبه بندی شد و همچنین به عنوان موسیقی مضمون برای یک نمایش دیگر چارلی بروکر در رادیو بی بی سی ۴ استفاده شد. این آلبوم باعث افزایش محبوبیت گروه در اروپا و اجرای اصلی در صحنه جشنواره ردینگ و لیدز در سال ۱۹۹۸ شد. گروه در حینی که مشغول تور در ۱۹۹۹ بود، روی آلبوم بعدی، "مجموعه دلپذیر شکسته" کار می کرد. ۱۹۹۸–۲۰۰۵: قرارداد با رکورد وی۲ و موفقیت جریان اصلی. اعضای گروه که از ویل رکوردز ناراضی بودند، در سال ۱۹۹۹ قراردادی جهانی با وی۲ رکوردز امضا کردند، اولین انتشار آنها در این لیبل آلبوم چندآهنگه "«نسبت سیگنال به برف»" در سپتامبر همان سال بود. در مه ۲۰۰۹ آنها دومین آلبوم خود را با نام "سوفتور سلامپ" منتشر کردند که مورد تحسین منتقدان قرار گرفت. "ان ام ئی" بعداً آن را در رتبه ۳۴ در «۱۰۰ آلبوم برتر دهه» خود قرار داد و "ایندیپندنت" به
آن عنوان «در حد "اوکی کامپیوتر"» توصیف کرد. این آلبوم به رتبه ۳۶ در نمودار آلبوم های بریتانیا رسید، و به طرفداران گروه افراد مشهوری مانند دیوید بووی، کیت ماس و لیو تایلر افزوده شدند. تا اوایل سال ۲۰۰۱ این آلبوم ۸۰٬۰۰۰ نسخه در سراسر جهان فروخته بود. اولین تک آهنگ آلبوم «دریاچه کریستال» هنگامی که در سال ۲۰۰۱ مجدداً منتشر شد، به اولین ترانه لیست ۴۰ آهنگ برتر در بریتانیا تبدیل شد. در حوالی زمانی که "سوفتور سلامپ" منتشر شد، از گرندددی دعوت شد تا برای بازگشایی صحنه الیوت اسمیت در تور آلبوم "فیگور ۸" اجرا کنند. در برخی از شب ها، اسمیت به گرندددی روی صحنه می پیوست و بخش هایی از ترانه «او ساده ست، او خنگ ست، او خلبان است» آواز اصلی را می خواند. گروه بعداً در تور ایالات متحده کلدپلی نیز اجرای بازگشایی انجام داد. همچنین در سال ۲۰۰۱، بازخوانی این گروه از ترانه «انقلاب» بیتلز در فیلم "من سم هستم" استفاده شد. در ۲۰ دسامبر ۲۰۰۲، گرندددی آلبوم «"The Ham and Its Lily»" با نام مستعار "Arm of Roger" از طریق انتشارات خصوصی خود Sweat of the Alps منتشر کردند. این آهنگ ها قبل از انتشار آلبوم «نسبت سیگنال به برف»، به عنوان یک شوخی ب