Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
عکاسی کنند. برای کنترل بهتر تابش خیره کننده از ترمینال، هنگام عکاسی از شیشه، فیلتر پولاریزه توصیه می شود. زمین به هوا. در عکاسی زمین به هوا، عکاس از هواپیماهای در حال پرواز عکاسی می کند در حالی که خودش روی زمین است. این نوع عکاسی در نمایشگاه های هوایی یا فرودگاه ها رایج است. به طور کلی، به دلیل فاصله بیشتر بین عکاس و هواپیمای هدف، استفاده از لنز عکاسی با فوکوس بلند (تله) ضروری است. این نوع عکاسی یکی از محبوب ترین انواع عکاسی هوایی است. هوا به هوا. عکاسی هوا به هوا نوعی از عکاسی هوانوردی است که در آن عکاس از درون یک هواپیمای در حال پرواز از یک هواپیمای در حال پرواز دیگر عکاسی می کند.این نوع عکاسی به عکاس اجازه می دهد تا سوژه را در مکان ها و زوایای خاصی قرار دهد تا مطلوب ترین عکس را بگیرد. برخی از مواردی که برای دستیابی به بهترین نتایج در این نوع عکاسی باید در نظر گرفته شوند نور و پس زمینه است. نور مناسب از طریق قرارگیری صحیح هواپیما نسبت به خورشید حاصل می شود و به همین دلیل پروازهای عکاسی تنها در زمان های خاصی از روز انجام می شود و یا مسیر پروازی به گونه ای چیده می شود که نور خورشید به درستی روی هواپیمای مورد
نظر قرار گیرد. از راه دور. عکاسی از راه دور نوعی از عکاسی هوایی است که در آن دوربین به بخش خارجی هواپیما نصب شده و از راه دور با استفاده از یک سیستم شاتر مکانیکی یا الکتریکی فعال می شود. این نوع عکاسی نیاز به برنامه ریزی دقیق دارد، زیرا ترکیب بندی تصویر باید زمانی که هواپیما روی زمین است انجام شود و عکاس در حین پرواز به دوربین دسترسی ندارد. این نوع عکاسی یکی از نادرترین انواع عکاسی هوایی است. اولین بار در سال ۱۹۷۷ عکاسی از راه دور به صورت مستقیم و نزدیک توسط ریچارد کوک، عکاس، و آلن وویل، افسر ارشد مهندسی تیم پیکان های سرخ، به کار گرفته شد. آن ها یک نگه دارنده دوربین برای نصب زیر بدنه یک هواپیمای اضافی تیم از نوع فولاند نت طراحی کردند. پس از آموزش دقیق خلبانان در زمین، عکاس در حین پرواز از صندلی عقب هواپیمای دوربین، دوربین را با استفاده از شاتر مکانیکی که توسط یک سولونوئید و از طریق چراغ ضدتصادف فعال می شد، کنترل کرد. دوربین نیکورمات (Nikkormat) با لنز واید ۲۴ میلی متری نیکور (Nikkor)، به سمت تیم پیکان های سرخ که در حال پرواز بودند قرار گرفت و این عکس به سفارش مجله تلگراف ساندی (Telegraph Sunday) در تاریخ ۳ ژ
وئیه ۱۹۷۷ در صفحه اول این مجله منتشر شد.
پارک ملی کوه های باله () یک پارک ملی در اتیوپی است. این پارک مساحتی در حدود را در کوه های باله و فلات سانتی در بلندی های اتیوپی پوشش می دهد. زیستگاه های آفریقای کوهستان این پارک دارای یکی از بالاترین درصدهای بوم زادی بودن در میان زیستگاه های زمینی در جهان هستند. این پارک در سال ۲۰۰۹ برای ثبت در میراث جهانی نامزد شد. جغرافیا. پارک ملی کوه های باله در جنوب شرقی اتیوپی، جنوب شرقی آدیس آبابا و شرق شاشامانه در منطقه اورومیا واقع شده است. هیدرولوژی. کوه های باله نقش حیاتی در کنترل اقلیمی منطقه ایفا می کنند و مقادیر زیادی کوه نگاری بارش جذب می کنند که پیامدهای واضحی برای تولید دام و کشاورزی دارد. برخی مناطق با ارتفاع پایین سالانه بارش دریافت می کنند، در حالی که در مناطق با ارتفاع بالاتر بارش می شود و بیش از ۱۲ میلیون نفر از کشورهای کنیا، سومالی و اتیوپی به آب های کوه های باله وابسته هستند. در مجموع ۴۰ رودخانه در منطقه پارک ملی کوه های باله سرچشمه می گیرند و به پنج رودخانه عمده می پیوندند: ویب، رود شبیلی، ولمل، دمبل و گاناله. علاوه بر این، کوه های باله منبع بسیاری از چشمه ها در دشت ها هستند که از اهمیت بالایی برخوردا
رند چرا که تنها منبع آب در تمام طول سال هستند. مردم ساکن در جنوب پارک ملی به طور کامل به مدیریت صحیح منابع آب از نواحی کوهستانی وابسته هستند. اگر جریان این رودخانه ها به هر نحوی تغییر کند - مانند قطع درختان، چرای بی رویه چراگاه ها یا برداشت بیش از حد برای آبیاری (که هم اکنون در حال وقوع است) - نابرابری بین نواحی کوهستانی و دشت ها به وجود می آید که منجر به از دست دادن منابع آبی دائمی در دشت ها می شود. اگر چنین وضعیتی پیش آید، دامنه زندگی مردم و دام هایشان در فصل خشک به طور قابل توجهی کاهش می یابد و آنها به هر منبع آبی که باقی بماند متمرکز می شوند. به طور گسترده شناخته شده است که این توزیع نابرابر مردم و دام ها منجر به تخریب سریع و دائمی می شود؛ بنابراین، احتمال دارد که مردم به تدریج به کمک های غذایی وابسته شوند اگر مناطق جمع آوری آب در کوه های باله به اندازه کافی محافظت نشوند. شواهدی وجود دارد که نشان می دهد برداشت بیش از حد آب در کوه های باله در حال وقوع است. دو رودخانه که از کوه های باله سرچشمه می گیرند، رود شبیلی و یادات، دارای طرح های برق آبی هستند. سد بر روی رودخانه یادات برق را برای دلو-منا تأمین می کند،
در حالی که سد روی رود شبیلی برق را برای منطقه باله فراهم می آورد. اقلیم. دما در پارک ملی کوه های باله به طور گسترده ای متغیر است: در فلات، دماهای روزانه معمولاً حدود ۱۰ درجه سانتی گراد (۵۰ درجه فارنهایت) با بادهای شدید است؛ در دره گِسای، دمای روزانه به طور میانگین حدود ۲۰ درجه سانتی گراد (۶۸ درجه فارنهایت) است، و در جنگل هارنا دمای روزانه به حدود ۲۵ درجه سانتی گراد (۷۷ درجه فارنهایت) می رسد. با این حال، وضعیت جوی به طور مکرر و گاهی به طور قابل توجهی تغییر می کند. در ارتفاعات بالاتر از ۳۰۰۰ متر، یخبندان های شبانه رایج هستند. فصل بارش از ماه مه تا نوامبر ادامه دارد. بوم شناسی. زیستگاه ها. این پارک به پنج زیستگاه متمایز و منحصر به فرد تقسیم می شود: زیستگاه های پارک ملی کوه های باله از مناطق مرتعی در ارتفاعات حدود تا کوه تولو دیمتو، دومین نقطه بلند اتیوپی در ارتفاع متغیر است که توسط درختان ارس آفریقایی و گل راعی، گل های وحشی و گیاهان مرتعی به ارتفاع کمر در مراتع شمالی پوشیده شده است. خلنگ درختی بومی اکوسیستم مزارع کوهستانی اتیوپی در پارک است. مزارع آفریقای کوهستان در فلات سانتی بزرگ ترین منطقه پیوسته از این ارتف
اع در کل قاره آفریقا است. این منطقه با گلسنگ پوشیده از سنگ ها فرش شده و با لوبلیا غول پیکر ("Lobelia rynchopetalum") که تا ارتفاع ۱۲ متر رشد می کند، مزین شده است. فلات همچنین با دریاچه ها و جویبارهای آلپینی پراکنده است که منابع حیاتی برای حیات وحش ساکن فراهم می کنند و همچنین ایستگاه های زمستانی و گذری برای پرندگان نادر و بومی منطقه هستند. جنگل هارنا جامعه گیاهی حدود نیمی از پارک را تشکیل می دهد، جنگلی از درختانی که با خزه و گلسنگ پوشیده شده اند و به نظر می رسد از شاخه ها آویزان هستند. این منطقه معمولاً در مه غرق است و حیات وحش در آن به سختی دیده می شود. زیست بوم. جنگل های کوه های باله برای ذخایر ژنتیکی قهوه عربیکا ("Coffea arabica") و گیاهان دارویی در اتیوپی اهمیت دارند. سه نقطه داغ گیاهان دارویی شناسایی شده است: دو نقطه در منطقه گِسای و یک نقطه در منطقه آنگسو که مرز پارک را پوشش می دهند. گل های ماده هاگنیا حاوی کرم زدا هستند که برای درمان کرم های نواری در بین جمعیت های محلی استفاده می شود. جانوران. پستانداران. گونه های پستاندار در پارک ملی کوه های باله شامل گرگ اتیوپیایی ("Canis simensis")، نیالای کوهی ("Tra
gelaphus buxtoni")، موش خرگوشی آفریقایی بزرگ سر، کل بیشه، آهوچه معمولی، صخره پر، کل نیزار بوهور، خرگوش کوهساری اتیوپی، گورکن عسل خوار، زگیل داران، کفتار خال دار، یوزگربه، و وروت کوهستان بیل ("Chlorocebus djamdjamensis") هستند. پستانداران دیگر پارک ملی کوه های باله که در جنگل هارنا واقع شده اند شامل گرگ طلایی آفریقایی، گراز بزرگ جنگلی، شست بریده حبشی، شیر (گربه سان)، پلنگ آفریقایی و سگ وحشی آفریقایی هستند. تقریباً یک سوم از ۴۷ گونه پستانداری که در BMNP زندگی می کنند از جوندگان هستند. جامعه جوندگان، به ویژه در فلات آفریقای کوهستانی، گونه های کلیدی در پارک ملی کوه های باله به شمار می آیند. پرندگان. کوه های باله خانه بیش از ۲۸۲ گونه پرنده هستند، از جمله نه گونه از شانزده گونه ای که مختص اتیوپی هستند. علاوه بر این، بیش از ۱۷۰ پرنده مهاجر در پارک ثبت شده اند. پارک ملی کوه های باله خانه تقریباً همه گونه های خاص ارتفاعات اتیوپی و آبی سی نی های اتیوپی است. با بیش از ۸۶۳ گونه پرنده ثبت شده، که تقریباً ۹٫۵٪ تنوع پرندگان جهان و ۳۹٪ از گونه های پرندگان آفریقا را نمایندگی می کند، اتیوپی اغلب به عنوان یکی از کشورهای غنی از
نظر تنوع پرندگان در آفریقا شناخته می شود. شانزده گونه از پرندگان پارک باله مختص اتیوپی هستند، از جمله: هرپتوفونا. برخی از خزندگان نادر و مختص اتیوپی که به تازگی در مناطق جنگلی کوه های باله کشف شده اند، شامل مار خانه ای اتیوپی ("Lamprophis erlangeri")، مار کوهستانی اتیوپی ("Bitis parviocula")، کلاه چمشی دوشاخ باله ("Trioceros balebicornutus")، کلاه چمشی بدون شاخ هارنا ("Trioceros harennae")، کلاه چمشی اتیوپیایی بدون ریش ("Trioceros affinis")، و کلاه چمشی اتیوپیایی ولفگانگ بئهمه ("Trioceros wolfgangboehmei") هستند. حداقل ۷ گونه دوزیست مختص در مناطق باتلاقی جنگلی و فلات های پارک ملی کوه های باله کشف شده اند. با این حال، دیگر گونه های دوزیست در مناطق کوه های باله زندگی می کنند، از جمله قورباغه کوهستان باله ("Ericabatrachus baleensis")، قورباغه موز اتیوپیایی ("Afrixalus enseticola")، قورباغه درختی راگازی ("Leptopelis ragazzii")، قورباغه راه راه دره کونی ("Paracassina kounhiensis")، قورباغه اتیوپیایی مالکلومی ("Altiphrynoides malcolmi")، قورباغه اتیوپیایی اوسگود ("Altiphrynoides osgoodi") و قورباغه درختی کوه های با
له ("Balebreviceps hillmani") که به دلیل از دست دادن زیستگاه و جنگل زدایی در خطر انقراض قرار دارند. مردم باله. مردم این منطقه عمدتاً کشاورزان و دامداران سخن گوی زبان اورومو هستند. جمعیت کل منطقه باله حدود ۱٫۵ میلیون نفر است. زبان اورومو زبان رسمی منطقه اورومیا است که به گروه زبان های کوشی تعلق دارد و به عنوان زبان میانجی برای بیش از ۲۵ میلیون نفر از قوم اورومو استفاده می شود. با این حال، بیشتر مردم در کوه های باله برخی از زبان امهری را نیز صحبت می کنند. مذهب عمده در کوه های باله اسلام است (۷۷٪)، که پس از آن مسیحیت ارتدوکس (۲۰٪) و پروتستانت (۱٪) قرار دارند. کوه های باله خانه اصلی قوم اورومو هستند، بزرگ ترین گروه قومی در شاخ آفریقا. این مردم به عنوان دامدار و کشاورز زندگی می کردند و جمعیت آن ها از قرن ۱۶ به سرعت رشد کرده و به گوشه وکنار کشور گسترش یافت. اطلاعات کمی در مورد قوم اورومو و نحوهٔ سکونت آن ها در این منطقه وجود دارد. آن ها از مردم شرقی کوشیت هستند که از شاخه ای از نژاد کاکاسوید (که شامل مردم آسیای غربی، عرب ها و اروپایی ها می شود) منشأ گرفته اند و در نواحی مختلف از منطقه ولّو در شمال اتیوپی تا مومباسا
در کنیا در جنوب پراکنده اند. حدود ۳٬۰۰۰ سال پیش، آن ها سنت هایی مانند مراسم ختنه و عدم مصرف ماهی را به مردم نیلوتیک در غرب منتقل کردند. علاوه بر این، مفاهیمی چون سیستم گادا و دامداری را در جامعه خود پذیرفته و گنجانده اند. سیستم گادا بر اساس اصول طبقه بندی جامعه به ۱۱ درجه عملکردی است که هرکدام نقش ها و وضعیت های خاص خود را دارند. در حال حاضر، مردم عمدتاً به کشاورزی مشغول هستند. آن ها سیستم سنتی رمه گردانی به نام سیستم گودانتو را دنبال می کنند که ویژگی مهمی در استفاده سنتی انسان از کوه های باله است. در این سیستم، دام ها، به ویژه گاوها، در ماه هایی که محصولات در ارتفاعات پایین در حال رشد هستند، به چراگاه های بالاتر فرستاده می شوند یا در فصل خشک برای پناه به جنگل می روند. اما این نباید با حرکت دام ها به دلیل کاهش زمین های چراگاه خارج از پارک اشتباه گرفته شود، که باعث می شود دام ها برای چرا وارد پارک شوند. خانه های مردم باله به شکل دایره ای بوده و به طور محلی به آن ها «منا سیتا» گفته می شود. از درختان ژونیپر و گاهی اکالیپتوس برای ساخت دیوارها و سقف ها استفاده می شود. سقف با علف های پوشالی از «سیتا» (علف های توده
ای) یا باقی ماندهٔ محصولاتی همچون جو پوشیده می شود و توسط یک ستون چوبی که در وسط کف قرار دارد، نگهداری می شود. خانه به بخش هایی تقسیم می شود که دیوارهای آن از بامبو یا گل مخلوط با باقی ماندهٔ جو یا علف ساخته شده اند. تهدیدات. پارک ملی کوه های باله با تهدیدات زیادی مواجه است که به دلیل توسعه مداوم و افزایش جمعیت اتیوپی ایجاد می شود. یکی از بزرگ ترین تهدیدات برای پارک، چراگاه ها است. به عنوان مثال، در دره وب که یکی از زیستگاه های اصلی گرگ اتیوپی است، تراکم دام ها در حدود ۲۵۰ رأس در هر کیلومتر مربع تخمین زده می شود. تهدیدات دیگر شامل افزایش سکونتگاه ها در داخل پارک است. در حال حاضر بیش از ۴۰٬۰۰۰ نفر در محدوده پارک زندگی می کنند که فشار زیادی بر منابع طبیعی منطقه وارد کرده و زیستگاه های طبیعی جانوران وحشی را کاهش می دهد. با این سکونت ها سگ های خانگی نیز وارد منطقه می شوند که تهدید بزرگی برای گرگ اتیوپی به شمار می روند. سگ ها می توانند بیماری هایی مانند هاری و دیستمپر را منتقل کنند و در سال ۲۰۱۰، ۱۰۶ نفر از گرگ های اتیوپیایی (تقریباً ۴۰٪ از جمعیت گرگ های باله) را به قتل رساندند. تهدیدات جدی دیگر شامل استفاده از ز
یستگاه گرگ ها برای چراگاه دام است که به شدت منابع غذایی موش ها را کاهش می دهد. بیش از ۱۲ میلیون نفر، دام های آن ها و محیط زیست در جنوب اتیوپی و همچنین کشورهای همسایه مانند سومالی و شمال کنیا به آب های حاصل از کوه های باله وابسته هستند. استفاده غیرپایدار و آلودگی این منابع تهدیدات عمده ای به شمار می آید. محافظت گران محیط زیست پیشنهاد می کنند که اگر تلاش های حفاظتی در کوه های باله موفقیت آمیز نباشد و مردم به بهره برداری غیرپایدار از منابع ادامه دهند، ممکن است گونه های بیشتری از پستانداران در این منطقه به انقراض برسند.
سیتوز () یک پسوند است که به جنبه های خاصی از سلول، مانند فرایند یا پدیده سلولی اشاره دارد و گاهی به غلبه نوع خاصی از سلول ها دلالت دارد. این پسوند به معنای «مربوط به سلول» است. گاهی این واژه به صورت کوتاه شده به شکل -وز (مانند نکروز (بافت مردگی)، آپوپتوز) یا مشابه برخی فرایندها که با -زیس تمام می شوند (مانند دیاپدزیس (تراگذری) یا امپریپولسیس، سیتوکینز) دیده می شود. سه نوع اصلی سیتوز وجود دارد: اندوسیتوز (درون بَری، ورود به سلول)، اگزوسیتوز (برون رانی، خروج از سلول) و ترانسیتوز (ترارانی، عبور از سلول، ورود و خروج). ریشه شناسی و تلفظ. واژه "cytosis" () از ترکیب "cyto-" و "-osis" گرفته شده است و به سلول اشاره دارد. این اصطلاح اولین بار در سال ۱۹۶۱ توسط نوویکوف ابداع شد. فرآیندهای مرتبط با ورود یا خروج زیرسلولی. اندوسیتوز. اندوسیتوز فرآیندی است که طی آن سلول یک مولکول، مانند پروتئین، را از خارج سلول جذب کرده و با غشای سلولی آن را احاطه می کند. این فرایند در اکثر سلول ها استفاده می شود، زیرا بسیاری از مواد حیاتی به دلیل قطبیت شیمیایی بزرگ خود نمی توانند از غشای سلول عبور کنند. دو نوع اصلی اندوسیتوز عبارت اند از پی
نوسیتوز و فاگوسیتوز. پینوسیتوز. پینوسیتوز (قطره خواری)، یا "نوشیدن سلولی"، جذب ذرات آبی کوچک به همراه گیرنده های غشایی است که این ذرات را شناسایی می کنند. این فرایند نمونه ای از اندوسیتوز فاز مایع است و معمولاً یک فرایند مداوم در سلول است. این ذرات از طریق حفره های پوشیده شده با کلاترین جذب می شوند. این حفره ها کوتاه مدت هستند و تنها برای تشکیل یک وزیکول برای انتقال ذرات به لیزوزوم خدمت می کنند. حفره پوشیده شده با کلاترین به سیتوزول فرورفته و یک وزیکول پوشیده شده با کلاترین را تشکیل می دهد. سپس پروتئین های کلاترین از وزیکول جدا می شوند. آنچه باقی می ماند به عنوان اندوزوم اولیه شناخته می شود. اندوزوم اولیه با یک اندوزوم ثانویه ادغام می شود. این وزیکول اجازه می دهد ذرات جذب شده به لیزوزوم منتقل شوند، جایی که آنزیم های هیدرولیتیک محتویات اندوزوم ثانویه را تخریب می کنند. گاهی به جای تخریب، گیرنده هایی که همراه با لیگاند اندوسیتوز شده اند، به غشای پلاسما بازمی گردند تا فرایند اندوسیتوز ادامه یابد. اندوسیتوز وابسته به گیرنده: این نوع از اندوسیتوز نوعی پینوسیتوز است. پروتئین های پوشش کلاترین روی غشای پلاسما تمایل به
اتصال و به دام انداختن ماکرومولکول ها یا لیگاندها دارند. بااین حال، گیرنده ها در حفره دلیل ایجاد پینوسیتوز نیستند. وزیکول ها صرف نظر از حضور یا عدم حضور گیرنده ها و لیگاندها تشکیل می شوند. به همین دلیل، پینوسیتوز یک رویداد مداوم و غیرتحریکی است، برخلاف فاگوسیتوز که در زیر توضیح داده می شود. فاگوسیتوز. فاگوسیتوز (بیگانه خواری)، یا "خوردن سلولی"، جذب ذرات بزرگ تر مانند باکتری ها به سیتوزول است. در موجودات تک سلولی کوچک، این فرایند روشی برای تغذیه است. در موجودات چندسلولی بزرگ تر، این فرایند راهی برای تخریب سلول های قدیمی یا آسیب دیده یا بلعیدن مهاجمان میکروبی است. در مورد بلعیدن باکتری، باکتری توسط پادتنها در محیط آبی به دام می افتد. هنگامی که این پادتن به گیرنده روی سطح سلول برخورد می کند، غشای پلاسما با گسترش خود، باکتری را احاطه می کند؛ بنابراین، فاگوسیتوز یک رویداد تصادفی نیست. بلکه توسط اتصال یک لیگاند به گیرنده آغاز می شود. برخی سلول ها به طور ویژه برای فاگوسیتوز طراحی شده اند. این سلول ها شامل سلول های کشنده طبیعی، ماکروفاژها و نوتروفیل ها هستند که همگی در پاسخ ایمنی نقش دارند و برای تخریب مواد خارجی یا
آنتی ژنی خدمت می کنند. اگزوسیتوز. اگزوسیتوز (برون رانی) فرآیندی است که طی آن یک سلول محتوای ترشح وزیکول را به خارج از غشای سلولی هدایت می کند. وزیکول ها با غشای سلولی ترکیب می شوند و محتوای خود را که معمولاً پروتئین است، به خارج از سلول آزاد می کنند. دو نوع اگزوسیتوز وجود دارد: ترشح دائمی و ترشح تنظیم شده. در هر دو نوع، یک وزیکول از دستگاه گلژی جدا شده و به غشای پلاسمایی منتقل می شود تا از سلول آزاد شود. اگزوسیتوز لیزوزوم ها معمولاً برای ترمیم نواحی آسیب دیده غشای پلاسمایی با جایگزینی دولایه لیپیدی استفاده می شود. ترشح دائمی (اگزوسیتوز غیرتنظیم شده). این حالت زمانی است که وزیکولی که از دستگاه گلژی جدا می شود، حاوی پروتئین های محلول و همچنین لیپیدها و پروتئین هایی است که پس از ترکیب وزیکول با غشای پلاسمایی روی آن باقی می مانند. این نوع ترشح غیرتنظیم شده است. وزیکول در نهایت به غشای پلاسمایی منتقل شده و با آن ترکیب می شود. محتوای سلول به فضای خارج سلولی آزاد می شود، درحالی که اجزای غشای وزیکول (لیپیدها و پروتئین های غشای پلاسمایی) به عنوان بخشی از غشای پلاسمایی سلول باقی می مانند. ترشح تنظیم شده (اگزوسیتوز تنظ
یم شده). در این حالت، سلول سیگنالی از فضای خارج سلولی دریافت می کند، مانند یک ناقل عصبی یا هورمون، که ترکیب وزیکول با غشای پلاسمایی و آزادسازی محتوای آن را تنظیم می کند. وزیکول به غشای پلاسمایی منتقل می شود و تا زمانی که سیگنالی برای ترکیب با غشا و آزادسازی محتوا دریافت نکند، در آنجا باقی می ماند. ترانسیتوز. ترانسیتوز نوعی از سیتوز است که به ذرات اجازه می دهد از یک غشا به غشای دیگر منتقل شوند. برای مثال، زمانی که یک گیرنده معمولاً روی غشای قاعده ای یا جانبی یک سلول پوششی قرار دارد، اما نیاز به انتقال به سمت غشای رأسی دارد، این کار فقط از طریق ترانسیتوز و به دلیل اتصالات محکم امکان پذیر است که مانع حرکت از یک ناحیه غشایی به ناحیه دیگر می شود. این نوع سیتوز معمولاً در اپیتلیوم، سلول های روده ای و مویرگ های خونی رخ می دهد. مولکول ها یا موجودات بیماری زا نیز ممکن است از ترانسیتوز برای نفوذ به سلول ها استفاده کنند. برخی مطالعات نشان داده اند که باکتری ها می توانند از طریق ترانسیتوز سلول های جامی به راحتی به داخل روده نفوذ کنند. از سوی دیگر، برخی تحقیقات در حال بررسی این ایده هستند که ترانسیتوز ممکن است به داروها ا
جازه عبور از سد خونی مغزی را بدهد و این ویژگی برای بهبود اثر درمانی برخی داروها استفاده شود.
پرواز فراآتلانتیک پروازی است که در آن یک هواپیما از اقیانوس اطلس عبور می کند و از اروپا، آفریقا، جنوب آسیا یا خاورمیانه به سمت شمال آمریکا، آمریکای لاتین یا بالعکس می رود. چنین پروازهایی توسط هواپیماهای بال ثابت، کشتی های هوایی، بالون ها و سایر انواع هواپیماها انجام شده اند. موتورهای اولیه هواپیما به اندازه کافی قابل اعتماد و توانمند نبودند تا سوخت مورد نیاز برای انجام یک پرواز فراآتلانتیک را حمل کنند. همچنین مشکلاتی در زمینه مسیریابی بر فراز این گستره وسیع دریایی وجود داشت، و وضعیت آب و هوا، به ویژه در شمال اقیانوس اطلس، پیش بینی ناپذیر بود. با این حال، از اواسط قرن بیستم به بعد، پروازهای فراآتلانتیک به یک امر عادی تبدیل شده است و برای اهداف تجاری، نظامی، دیپلماتیک و... مورد استفاده قرار می گیرد.
چشم انداز فرهنگی گدئو () ناحیه ای در منطقه گدئو است که بخشی از استان جنوبی اتیوپی در جنوب مرکز اتیوپی می باشد. این منطقه در امتداد شیب شرقی گسل اصلی اتیوپی قرار دارد و ارتفاع آن از بالاتر از سطح دریا متغیر است. منطقه خانه حدود ۲۵۰٬۰۰۰ نفر از قوم گدئو است. این منطقه که پر از جنگل های مقدس و بناهای سنگی بزرگ است، هزاران سال است که خانه مردم گدئو بوده است. مردم گدئو در این منطقه به دارکشت ورزی سنتی مشغول هستند. به دلیل این شیوه های سنتی، تاریخ طولانی سکونت و اهمیت فرهنگی این منطقه، چشم انداز فرهنگی گدئو در سال ۲۰۲۳ در فهرست میراث جهانی به ثبت رسید. تاریخ. منطقه گدئو هزاران سال است که مسکونی بوده است؛ شواهد سکونت به دوران دوران نوسنگی بازمی گردد. هزاران بنای سنگی (سنگ یادبود) در حدود ۱۰۰ سایت مختلف در سراسر این چشم انداز شناسایی شده اند. بزرگ ترین این استلاها حدود ۸ متر ارتفاع و ۱ متر قطر دارند و تصاویری انسان نما و تناسلی بر روی آن ها حک شده است. همچنین چندین محل دفن و یک شهر مردگان کشف شده است و نقوش حکاکی شده بر روی سنگ ها نیز رایج هستند. اولین بررسی های باستان شناسی اروپایی در این منطقه در دهه های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰
انجام شد. کشاورزی جنگلی. فعالیت های آتشفشانی در دوران میوسن و کواترنری و وجود رودخانه های آلیویال، این منطقه را بسیار حاصلخیز کرده است. بیش از ۹۰٪ از مساحت منطقه گدئو با کشاورزی جنگلی پوشیده شده است و محصولات اصلی کشاورزی شامل موز اتیوپی و قهوه هستند. مزارع به صورت عمودی طبقه بندی شده اند، به طوری که گیاهان انست و قهوه زیر درختان بومی بالغ کشت می شوند. سبزیجات ریشه ای مانند کاساوا و حبوبات نیز زیر محصولات اصلی کشت می شوند. برای جلوگیری از اثرات منفی فرسایش در زمین های پله ای، تقریباً هیچ گونه شخم زنی انجام نمی شود و مزارع اغلب در محل هایی که کشت می شود، چرخش دارند، به طوری که برخی از مناطق به حالت آیش باقی می مانند. دانش فرهنگی در زمینه مدیریت و حفاظت از سیستم کشاورزی جنگلی از آداب و اعتقادات مردم گدئو نشأت می گیرد و منجر به یک رابطه متقابل انسان و محیط زیست شده است. این منطقه دارای چندین جنگل مقدس است که برداشت از آن ها ممنوع است. پنجاه گونه مختلف از گیاهان چوبی بومی در این مزارع سنتی شناسایی شده اند که ۲۲ مورد از آن ها از نظر حفاظت اهمیت ویژه ای دارند. رایج ترین گیاهان بومی شامل ساقه خونی ها و Cordia afric
ana هستند و گیلاس آفریقایی نیز در این جنگل ها رشد می کند.
امپریپولسیس ()به حضور یک سلول سالم و دست نخورده در سیتوپلاسم سلول دیگر گفته می شود. این اصطلاح از ریشه یونانی گرفته شده است، جایی که «en» به معنای «داخل» و «peripoleomai» به معنای «چرخیدن» است. امپریپولسیس یک فرایند زیستی نادر است که می تواند فیزیولوژیک (طبیعی) یا پاتولوژیک (بیمارگونه) باشد. این فرایند با پریپولسیس مرتبط است، که به اتصال یک سلول به سلول دیگر اشاره دارد. امپریپولسیس با فاگوسیتوز متفاوت است. در فاگوسیتوز، سلول بلعیده شده توسط آنزیم های لیزوزومی ماکروفاژ از بین می رود. اما در امپریپولسیس، سلول بلعیده شده زنده باقی می ماند و می تواند در هر زمانی بدون ایجاد آسیب ساختاری یا عملکردی برای هیچ یک از سلول ها از سلول دیگر خارج شود.
داگلاس کوریگان (زادهٔ ۲۲ ژانویه ۱۹۰۷ – درگذشتهٔ ۹ دسامبر ۱۹۹۵) یک هوانورد آمریکایی بود که در سال ۱۹۳۸ با لقب «راه اشتباهی» مشهور شد. پس از پروازی فراساحلی از لانگ بیچ، کالیفرنیا، به نیویورک سیتی در ژوئیه، او پروازی از فرودگاه فلوید بنت در بروکلین به ایرلند انجام داد، در حالی که برنامه پروازی اش برای بازگشت به لانگ بیچ ثبت شده بود. کوریگان ادعا کرد که پرواز غیرمجازش از اقیانوس اطلس ناشی از یک اشتباه ناوبری بوده است. او توضیح داد که پوشش ابری سنگین که نقاط مرجع را پنهان کرده بود و شرایط کم نور باعث شده بود که قطب نما را اشتباه بخواند. با این حال، او مکانیک هواپیمای ماهری بود (و در ساخت هواپیمای «روح سنت لوئیس» چارلز لیندبرگ مشارکت داشت) و تغییراتی در هواپیمای خود برای آماده سازی آن برای پرواز فراساحلی انجام داده بود. او اجازه پرواز غیرمستقیم از نیویورک به ایرلند را نداشته و اشتباه «ناوبری» او به عنوان اقدامی عمدی تلقی شد. با این حال، او هیچ گاه به طور عمومی اذعان نکرد که پروازش به ایرلند عمدی بوده است.
ملکا کنتوره ()() یک سایت پارینه سنگی در دره بالایی آواش، اتیوپی است. این سایت ۵۰ کیلومتر جنوب آدیس آبابا و در آن سوی رود آواش از روستای ملکا آواش قرار دارد. سه آبشار در پایین دست پل عبوری از رود آواش قرار دارند که دسترسی به جنوب و به سوی بوتاجیرا را فراهم می آورد. این سایت در سال ۲۰۲۴ به عنوان میراث جهانی یونسکو به ثبت رسید. مساحت سطح حوضه این سایت حدود ۳٬۰۰۰ کیلومتر مربع است و توسط آتشفشان های پلیوسن محدود شده است. مراکز آتشفشانی اصلی شامل واچچا و فوری در شمال، بوتی و آگویابی در جنوب هستند. مرز شرقی آن با شکاف اصلی گسل رفی اتیوپی مشخص می شود که بخشی از سیستم بزرگ &lt;bdi&gt;کافت شرق آفریقا&lt;/bdi&gt; است. منطقه ملکا کنتوره از دره هایی تشکیل شده است که طبقات داخلی آن ها در برابر فرسایش مقاومت کرده اند. ضخامت قابل مشاهده این رسوبات حدود ۳۰ متر است، اما ضخامت تجمعی سطوح مختلف حدود ۱۰۰ متر می باشد. رویکرد ساختاری، تفروس تراتیگرافیک و لیتوستراتیگرافیک اخیر دیدگاه های جدیدی را در مورد تکامل زمینه زیست محیطی فعالیت های انسان تباران در این منطقه فراهم کرده است. دره رود آواش از حدود ۴ تا ۵ میلیون سال پیش به عنوان مر
کز سکونت انسان تباران بوده است. رود آواش پس از هر دوره آتشفشانی مهم مسیر خود را دوباره برقرار کرده و هر بار سطح جدیدی از فرسایش پایه ای را ایجاد کرده است. جریان آب این رودخانه و شاخه های آن زمینه رسوبی مواد آتشفشانی بازسازی شده ای را فراهم کرده اند که سایت های باستان شناسی موجود در سازند ملکا کنتوره را دفن و حفظ کرده اند. تاریخچه پژوهش ها. سایت ملکا کنتوره که در سال ۱۹۶۳ توسط ژرار دکر کشف شد، در سال ۱۹۶۴ توسط ژرار بایلود مورد بررسی قرار گرفت و سپس به طور سیستماتیک توسط یک مأموریت فرانسوی به رهبری ژان شاویون (۱۹۶۵–۱۹۸۲ / ۱۹۹۳–۱۹۹۵) کاوش شد. از سال ۱۹۹۹، یک مأموریت ایتالیایی به رهبری مارچلو پیپرنو برای وزارت امور خارجه ایتالیا و دانشگاه رم «لا ساپینزا» در این سایت فعالیت کرده است و این همکاری با سازمان تحقیق و حفاظت از میراث فرهنگی وزارت فرهنگ و گردشگری اتیوپی و دفتر فرهنگ و گردشگری اورومیا انجام می شود. توالی های باستان شناسی. در این سایت بیش از ۳۰ مکان اقامت باستانی کشف شده است. تاریخ گذاری این یافته ها از طریق لایه های آتشفشانی به جا مانده از فوران های کوه زوکوالا، در شمال شرقی ملکا کونتوره انجام شده است. تح