Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
وایز موسیقی ای آرآی ای دریافت کرده اند. در سال ۲۰۱۴ اوبویل به عنوان تنظیم کننده اصلی و آهنگساز ارکستر کوئینزلند پاپ منصوب شد. در سال ۲۰۱۴، دام ایولین گلنی اولین نمایش جهانی کنسرتو سازهای کوبه ای خود "را که با نام پرتره عشق جاودانه شناخته می شد" با ارکستر سمفونیک تاکوما به سرپرستی سارا ایوانیدس اجرا کرد. از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۷ او به عنوان هنرمند در اقامتگاه کالج موراویان در بیت لحم پنسیلوانیا اقامت داشت. اوبویل از سال ۲۰۱۷ تا ۲۰۱۹ مدیر هنری موسیقی دانشگاه ساحل آفتاب بود و در آنجا برنامه موسیقی خودش را افتتاح و طراحی کرد. از سال ۲۰۲۰ او در لندن زندگی می کند و در یک پروژه بزرگ تئاتر موزیکال کار می کند.
(، "اصل رهبر") اساس اقتدار اجرایی در دولت آلمان نازی بود. این کلمه پیشوا را بالاتر از همهٔ قوانین مکتوب قرار می داد و به این معنی بود که سیاست ها، تصمیمات و مقامات دولتی همگی در خدمت ارادهٔ او هستند. در عمل، "فوهرر پرینزیپ" به آدولف هیتلر قدرتی عالی را بر ایدئولوژی و سیاست های حزب سیاسی خود داد. این شکل از دیکتاتوری شخصی ویژگی اساسی نازیسم بود. خود دولت «اقتدار سیاسی» را از هیتلر دریافت کرد و "اصل رهبر" تصریح کرد که تنها آنچه پیشوا «فرمان می دهد، اجازه می دهد یا اجازه نمی دهد، وجدان ماست» و رهبران حزب متعهد به «وفاداری ابدی به آدولف هیتلر» هستند.
بعل شیطانی است که در کتب جادوی اهریمنی مانند کلید کوچکتر سلیمان به آن اشاره شده است. او به عنوان پادشاهی با صدای خشن توصیف می شود که می تواند مردان را نامرئی کند و بر شصت و شش لژیون شیاطین حکم رانی می کند. "کلید کوچکتر سلیمان" او را به شکل ترکیبی از یک گربه، وزغ و انسان توصیف می کند.
این فهرستی از مناطق کره جنوبی بر پایه تولید ناخالص داخلی (GDP) است. همه داده ها از آخرین آمار منطقه ای منتشر شده توسط دولت کره جنوبی، سازمان توسعه و همکاری اقتصادی (OECD) و صندوق بین المللی پول (IMF) تهیه شده است. وون با استفاده از نرخ تبدیل برابری قدرت خرید صندوق بین المللی پول به دلار بین المللی تبدیل شده است.
آمسس کاستریوتا یک نجیب زاده آلبانیایی در سده پانزدهم میلادی و برادرزاده جرج کاستریوتا اسکندربیگ بود. آمسس احتمالاً در سرزمین های امپراتوری عثمانی به دنیا آمد. او پس از مرگ پدرش استانیسا کاستریوتا، توسط عمویش اسکندربیگ بزرگ شد و در مأموریت های نظامی او شرکت کرد. پس از نبرد نیش، او به همراه اسکندربیگ ارتش عثمانی را ترک گفت، به مسیحیت گروید و نام خود را به برانیلو تغییر داد. او از شورش اسکندربیگ حمایت کرد و نایب فرمانده نیروهای اسکندربیگ بود که در سال ۱۴۴۳ کرویه را تصرف کردند. در سال ۱۴۴۸، نیروهای اسکندربیگ تحت فرمان آمسس کاستریوتا و مارین اسپانی، قلعه متروکه شهر بالچ را اشغال کرده و بازسازی کردند و در آن سو اسکندربیگ نیز جنگ خود را علیه ونیز آغاز کرد. آمسس تمایلی به ماندن در قلعه نداشت و به دریواست رفت و مارین اسپان را با ۲٬۰۰۰ سرباز در بالچ گذاشت. مارین قلعه تازه بازسازی شده را ناامن یافت و به محض اطلاع از حرکت نیروهای بزرگ ونیزی به سمت بالچ، با سربازان خود به سمت داگنوم عقب نشینی کرد. نیروهای ونیزی بالچ را بازپس گرفتند، بخش های چوبی سازه را سوزاندند و دیوارهای بازسازی شده قلعه را تخریب کردند. پس از ازدواج اسک
ندربیگ و ولادت پسرش جون، آمسس کاستریوتا تمامی امیدهایش را برای تصاحب میراث شاهزاده نشین کاستریوتا از دست داد. او در سال ۱۴۵۷، به سلطان محمد دوم پناه برد و بار دیگر به اسلام گروید. آمسس به همراه اساک بگ یکی از فرماندهان نیروهای عثمانی در نبرد اوجبرده بود. در این نبرد، آمسس توسط نیروهای اسکندربیگ اسیر شد و در ناپل به اتهام خیانت زندانی گردید. پس از آزادی، آمسس به همسر و فرزندانش در استانبول پیوست و به خدمت در مناصب عالی عثمانی ادامه داد. فقدان او به عنوان یک تراژدی برای آلبانی ها تلقی شد. آمسس که یکی از برجسته ترین ژنرال های اسکندربیگ بود، در میان سربازان محبوبیتی ویژه داشت؛ او پس از اسکندربیگ در بالاترین جایگاه قرار داشت. مورخان بر این باورند که با فقدان آمسس، اتحادیه لژه امید خود را برای ادامه مسیر اسکندربیگ از دست داد.
جنگ تجاری ژاپن و کره جنوبی که به عنوان مناقشه اقتصادی ژاپن و کره جنوبی نیز شناخته می شود، جنگ تجاری بین ژاپن و کره جنوبی بین سال های ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۳ بود. دلایل مختلفی پشت این مناقشه وجود دارد. دولت ژاپن در ژوئیه ۲۰۱۹، کره جنوبی را از «فهرست سفید» برای تجارت ترجیحی حذف کرد زیرا ژاپن ادعا کرده بود که کره جنوبی ممنوعیت های سازمان ملل علیه صادرات برخی مواد به کره شمالی را رعایت نمی کند. بعداً رسماً استدلال کرد که درگیری ناشی از عدم رعایت مقررات و کنترل های صادراتی توسط دولت کره جنوبی برای جلوگیری از فروش مجدد کالاهای استراتژیک و نادیده گرفتن درخواست دولت ژاپن برای برگزاری مذاکرات کنترل صادرات به مدت سه سال است. با این حال، برخی معتقد هستند این جنگ بخاطر تلافی در پاسخ به تصمیمات دیوان عالی کره جنوبی در مورد غرامت توسط دولت کره جنوبی شروع شد. دولت کره جنوبی نیز هرگونه ادعای سوء مدیریت دولت ژاپن را رد کرده است. چندین ناظر خارجی بیان کرده اند که این تنش ها بازتابی از واکنش به نارضایتی های تاریخی گذشته مانند اشغال شبه جزیره کره توسط ژاپن یا روابط متفاوت با کره شمالی و چین است. اختلافات تجاری باعث وخامت قابل توجهی در رواب
ط ژاپن و کره جنوبی شده بود که به پایین ترین حد از زمانی که این دو کشور روابط دیپلماتیک خود را در سال ۱۹۶۵ عادی کردند، رسید.
بهشت یک مجموعه تلویزیونی دلهره آور سیاسی آمریکایی است که توسط دن فوگلمن و با بازی استرلینگ کی براون، جولیان نیکلسون و جیمز مارسدن ساخته شده است. این مجموعه در ۲۶ ژانویه ۲۰۲۵ هولو در ایالات متحده منتشر شد. داستان. این مجموعه شامل یک مأمور سرویس مخفی است که به جزئیات حفاظت از رئیس جمهور منصوب شده است. پخش. شبکه هولو اولین قسمت این مجموعه را در ۲۶ ژانویه ۲۰۲۵ منتشر کرد. در ابتدا قرار بود سه قسمت اول در ۲۸ ژانویه ۲۰۲۵ پخش شود. نقد. وب سایت جمع آوری نقد و بررسی راتن تومیتوز بر اساس ۱۹ بررسی منتقدان، ۷۹٪ امتیاز تأیید با میانگین امتیاز ۶٫۸/۱۰ را به این مجموعه داد. نظر منتقدان این وب سایت می گوید: «"مجموعه بهشت" مملو از مفاهیم و مضامین پر سر و صدا، یک دیدار مجدد پرمجموعه اما اعتیادآور جاه طلبانه استرلینگ کی براون و خالق آن دن فوگلمن است».
دن فوگلمن (زاده ۱۹ فوریه ۱۹۷۶) فیلمنامه نویس، کارگردان و تهیه کننده آمریکایی است از آثار او می شود به "ماشین ها"، "تیزپا"، "گیسوکمند" و "دیوانه وار، احمقانه، عشق" اشاره کرد. او همچنین سازنده کمدی موقعیت تلویزیونی "همسایگان" در سال ۲۰۱۲، مجموعه تئاتر موزیکال "گالاوانت" با مضمون قصه پریان در سال ۲۰۱۵، مجموعه درام "این ما هستیم" سال ۲۰۱۶ و مجموعه درام بیسبال "Pitch" در سال ۲۰۱۶ را ساخت.
کُلت خدایش بود () یک وسترن اسپاگتی به کارگردانی لوئیجی باتسلا است که در سال ۱۹۷۲ منتشر شد. لوئیجی باتسلا در این فیلم از صحنه هایی از دو فیلم قبلی خود استفاده کرد.
موسیقی به طور سنتی یکی از نشانه های فرهنگی ملی ایتالیایی و هویت قومی بوده است و جایگاه مهمی در جامعه و سیاست این کشور داشته است. نوآوری های موسیقی ایتالیایی، در مقیاس موسیقی، هارمونی، نت نویسی، و تئاتر – توسعه در سبک های اپرا و بخش زیادی از موسیقی کلاسیک مدرن اروپایی – مانند سمفونی و کنسرتو – را امکان پذیر کرد، طیف گسترده ای از اپرا و موسیقی کلاسیک سازشده و موسیقی محبوب کشیده شده را از منابع بومی و وارداتی شامل می شود با استفاده از ابزارهای مرتبط با موسیقی کلاسیک، از جمله پیانو و ویولن که در ایتالیا اختراع شدند. مهم ترین آهنگسازان ایتالیا شامل پالسترینا، کلودیو مونته وردی جزوآلدو بوفالینو از دوره رنسانس؛ الساندرو اسکارلاتی و آنتونیو ویوالدی از دوره باروک؛ نیکولو پاگانینی و جواکینو روسینی از موسیقی دوره کلاسیک؛ و جوزپه وردی و جاکومو پوچینی از موسیقی رمانتیک هستند. موسیقی کلاسیک در ایتالیا جایگاه بسیار قوی ای دارد، این امر با شهرت خانه های اپرای آن مانند لا اسکالا و هنرمندانی مانند پیانیست مشهور مائوریتسیو پولینی و خواننده تنور لوچیانو پاواروتی قابل مشاهده است. کشور ایتالیا به عنوان زادگاه اپرا شناخته می شود. گ
مان می رود اپرای ایتالیایی در قرن هفدهم در این کشور بنیان گذاری شده باشد. موسیقی محلی ایتالیایی بخش مهمی از میراث موسیقی این کشور است که طیف گسترده ای از مجموعه های متنوع از سبک های منطقه ای، سازها و رقص ها را در برمی گیرد. موسیقی کلاسیک ساز و آواز قسمت نمادین از هویت ملی ایتالیایی است که شامل موسیقی هنری تجربی و ترکیبات بین المللی تا موسیقی سمفونیک و اپرا می شود. اپرا جزء جدایی ناپذیر از فرهنگ موسیقی ایتالیایی است که بخش عمده ای از موسیقی عامه پسند را دربر گرفته است. ترانه ناپولیتانا (Canzone Napoletana) و سنت های خوانندگی-آهنگسازی کانتائوتوری (cantautori) نیز از سبک های محبوب کشور ایتالیا است که بخش مهمی از صنعت موسیقی این کشور را تشکیل می دهند. موسیقی جاز که در اوایل دهه ۱۹۲۰ در ایتالیا به شهرت رسید، جایگاه محکمی در ایتالیا پیدا کرد، با وجود سیاست های بیگانه هراسی رژیم فاشیستی در میان عامه محبوب باقی ماند. ایتالیا در جنبش های پراگرسیو راک و پاپ در دهه ۱۹۷۰ نمایندگانی داشت، از جمله گروه هایی مانند پی اف ام، بانکو دل موتوو سوکورسو، له اورمه، گابلین و پوه. در همین دوره، سینمای ایتالیا نیز تنوع بیشتری پیدا کرد
و فیلم های استودیوی چینه چیتا شامل موسیقی های پیچیده ای از آهنگسازانی مانند انیو موریکونه بودند. در دهه ۸۰ میلادی، اولین ستاره ای که از موسیقی هیپ هاپ ایتالیایی ظهور کرد، خواننده ای به نام لورنزو جوانوتی بود. گروه های موسیقی متال ایتالیایی که به شهرت جهانی رسیدند شامل راپسودی آو فایر، لاکونا کویل، الوین روی کینگ، فورگاتن تومب و فلش گاد آپوکالیپس هستند. ایتالیا در توسعه موسیقی دیسکو و موسیقی الکترونیک نیز نقشی پررنگ داشته است، به ویژه با سبک ایتالو دیسکو که به خاطر صدای آینده نگرانه و استفاده برجسته از سینث سایزر و درام ماشین ها شناخته می شود و یکی از نخستین ژانرهای رقص الکترونیک به شمار می آید. تهیه کنندگانی مانند جورجو مورودر که برنده سه جایزه اسکار و چهار گلدن گلوب شده، تأثیر زیادی در پیشرفت موسیقی رقص الکترونیک داشتند. موسیقی پاپ ایتالیا هر ساله در جشنواره موسیقی سانرمو نمایان می شود؛ جشنی که الهام بخش مسابقه آواز یوروویژن نیز بوده است. جیلیولا چینکوئتی، توتو کوتونیو و گروه منسکین به ترتیب در سال های ۱۹۶۴، ۱۹۹۰ و ۲۰۲۱ برنده مسابقه یوروویژن شدند. خوانندگانی مانند دومنیکو مودونیو، مینا، آندره آ بوچلی، رافائ
لا کارا، ایل وولو، آلبانو کاریزی، توتو کوتونیو، نک، اومبرتو توزی، جورجیا، برنده جایزه گرمی، لائورا پائوزینی، اروس راماتسوتی، تیزیانو فرو، مانسکین، محمود و غالی مورد تحسین بین المللی قرار گرفته اند. ویژگی ها. موسیقی ایتالیایی نقش برجسته ای در توسعه موسیقی هنری غرب داشته است. سنت های آن به دلیل تنوع زیاد و مشارکت در اشکال مذهبی و غیرمذهبی، از جمله اپرا، سرود گریگوریایی، و مجموعه ای از ژانرهای سازی، شناخته می شوند. میراث موسیقایی شبه جزیره ایتالیا پیش از یکپارچگی این کشور در قرن نوزدهم شکل گرفته و نوآوری هایی مانند نگارش اولیه نت های موسیقی و تدوین سرودهای مذهبی ساده (پلین چنت) را در بر می گیرد. این دستاوردها به طور گسترده مورد مطالعه قرار گرفته اند و به عنوان پایه های اساسی در تاریخ کلی موسیقی اروپا شناخته می شوند. در امپراتوری روم، موسیقی همراه با آیین های مذهبی، رویدادهای نظامی و اجراهای نمایشی استفاده می شد. در دوران قرون وسطی و رنسانس، ایتالیا به یکی از مراکز اصلی نوآوری موسیقایی تبدیل شد و فرم هایی مانند مادریگال را به وجود آورد و تکنیک های آهنگسازی چندصدایی را گسترش داد. در دوران باروک، سبک هایی مانند اپر
ا، کنسرتو و سوناتا پدید آمدند و آهنگسازانی همچون کلودیو مونته وردی، آرکانجلو کورلی و آنتونیو ویوالدی نقش کلیدی در توسعه آن ها ایفا کردند. تا قرن نوزدهم، اپرا به شدت با هویت ملی ایتالیا گره خورده بود. آثار جوزپه وردی به ویژه با آرمان های جنبش ریسورجیمنتو، که برای وحدت ایتالیا تلاش می کرد، مرتبط بودند. در قرن بیستم، زندگی موسیقایی در ایتالیا تحت تأثیر تغییرات سیاسی و اجتماعی، پیشرفت های فناورانه و افزایش آشنایی با گرایش های بین المللی موسیقی عامه پسند قرار گرفت.
اسفند فیلمی ایرانی محصول ۱۴۰۳ به کارگردانی و نویسندگی دانش اقباشاوی است. این فیلم، محصول مشترک سازمان هنری رسانه ای اوج و بنیاد سینمایی فارابی است. خلاصه داستان. این فیلم که جزو فیلم های راه یافته در چهل و سومین دوره جشنواره فیلم فجر می باشد، به بخشی سرنوشت ساز از دوران جنگ ایران و عراق پرداخته است. در این فیلم موضوع به مشکلاتی اشاره می نماید که در بین بومیان استان خوزستان در جنگ و همچنین مشکلات میان رزمندگان ایران در جریان آن وجود داشته است. در این خلال، علی هاشمی با گفت و گو و تعامل با بومیان منطقه و خوزستان، موفقیتی در زمینه کاهش تنش ها و رفع چالش های موجود به دست می آورد و در پایان، بومیان عرب منطقه خود را به گونه ای خالصانه در خدمت انقلاب اسلامی و جنگ ایران-عراق قرار می دهند. از سویی دیگر، این فیلم به قسمتی از زندگی علی هاشمی، علی الخصوص دوره ای که در شناسایی و طرح ریزی عملیات خیبر حاضر بود، پرداخته است. عوامل دیگر. دیگر عوامل این فیلم سینمایی عبارتند از مدیر فیلمبرداری: سعید براتی، تدوین: اسماعیل علیزاده، آهنگساز: کارن همایونفر، مدیر صدابرداری: میثم کیامرثی، طراحی و ترکیب صدا: بهمن اردلان، اصلاح رنگ و ن
ور: علی شعبانی و استودیو روشنا، طراح گریم: محسن ملکی، طراح صحنه و لباس: داریوش پیرو، دستیار اول کارگردان: جعفر نامنی، مدیر برنامه ریزی: مجتبی خادم زاده، مدیر جلوه های ویژه بصری: فرهاد یوسفی، عکاس: سمیه جعفری، روابط عمومی: علی سلمانزاده، مدیر تولید: طاهر امانی، مدیر تبلیغات: بهنام توفیقی
نقره توت ژاپنی ، سنجد چتری، زیتون پائیزی، سنجد پاییزی، سنجد پاشنده، توت پاییزی شناخته می شود. این گونه بومی آسیای شرقی است و از هیمالیا به سمت شرق تا ژاپن را در بر می گیرد. این یک گونه مهاجم مقاوم و تهاجمی است که می تواند به آسانی زمین های بایر را مستعمره کند و به گیاهی دردسرساز در مرکز و شمال شرقی ایالات متحده و اروپا تبدیل شود. شرح. نقره توت ژاپنی به صورت درختچه ّای خزان کننده یا درخت کوچک، معمولاً تا ۳/۵ متر ارتفاع، با تاج متراکم رشد می کند. معمولاً خارهای نوک تیز به شکل شاخه های خاردار دارد. گل ها معطر هستند، در خوشه های سفید تا زرد، ۸ تا ۹ میلی متر طول و ۷ میلی متر قطر دارند و دارای چهار لوب هستند. برگ ها متناوب به طول ۴ تا ۱۰ سانتی متر و عرض ۲ تا ۴ سانتی متر با حاشیه های موج دار هستند. برگ ها وقتی در اوایل بهار ظاهر می شوند با فلس های نقره ای کوچک پوشیده می شوند، اما با از بین رفتن فلس ها در تابستان، در بالا سبزتر می شوند. سطح زیرین با فلس های نقره ای رنگ شدیدتر پوشیده شده است، که متفاوت از سنجد است که تا زمانی که برگ هایش در پاییز می ریزد، نقره ای باقی می ماند. گل ها. گلها به صورت خوشه های ۱ تا ۷ تایی
در محورهای برگ قرار دارند. آنها به رنگ زرد مایل به سفید کم رنگ، معطر، (اغلب به شدت معطر) و دارای یک تاج چهار لبه به طول ۱ سانتی متر هستند. آنها منبع مهمی از شهد برای گرده افشان هایی مانند زنبورها هستند. میوه. این میوه یک شفت گرد کوچک به قطر ۰٫۶۵ تا ۰٫۸۵ سانتی متر است. میوه نارس آن فلس نقره ای و زرد است. به رنگ قرمز می رسد و رنگ آن نقره ای یا قهوه ای است. میوه های رسیده خمیری، آبدار و شیرین، ۳ تا ۹ میلی متر طول، ۵ میلی متر قطر، و وزن متوسط ۱۳۷ میلی گرم، با پوست نازک تمام میوه را می پوشاند. با داشتن طعمی شیرین و ترش، توت ها را می توان به صورت تازه یا فرآوری شده برای مربا، چاشنی، طعم دهنده، یا به عنوان جایگزین گوجه فرنگی مصرف کرد. وقتی بالغ می شود، توت قرمز حاوی کاروتنوئیدها از جمله مقادیر قابل توجه لیکوپن است. تابعیت. در مناطق خاستگاه آن از مناطق مدارگان و معتدل آسیا، نقره توت ژاپنی یک گونه مهاجم در نظر گرفته نمی شود، اما در بسیاری از مناطق جهان، در مناطق وحشی و کشت شده، به ویژه در شرق ایالات متحده، مهاجم شده است. در اوایل قرن نوزدهم، نقره توت ژاپنی عمداً به ایالات متحده و بریتانیا برای بادشکن، کنترل فرسایش، اح
یای زمین های بایر، مدیریت حیات وحش، و برای باغ ها به عنوان یک زینت معرفی شد. در اواخر قرن بیستم، درختچه به یک علف هرز مضر و گونه مهاجم در بسیاری از ایالت های ایالات متحده از ساحل شرقی تا دشت های مرکزی تبدیل شد و به طور گسترده در سراسر اروپا گسترش یافت. با توجه به تولید بذر قابل توجه و پتانسیل جوانه زنی مشتاق، نقره توت ژاپنی به سرعت به مناطق جدیدی حمله می کند که می تواند به راحتی پس از سوزاندن یا بریدن جوانه بزند. از آنجایی که توده های نقره توت ژاپنی زیستگاه حیات وحش هستند، مانند فراهم کردن علوفه و سرپناه برای گوزن ها، مکان های لانه سازی برای پرندگان و انواع توت ها به عنوان غذا برای چندین گونه، برای مدیریت حیات وحش در بخش هایی از ایالات متحده کاشته شده است. در اروپا، نقره توت ژاپنی به انگلستان، بلژیک، فرانسه و ایتالیا گسترش یافته است، اما در هلند و اسکاتلند کشت شده است. در برخی از مناطق آمریکای شمالی که طبیعی شده است، نقره توت ژاپنی به عنوان یک علف هرز مضر در نظر گرفته می شود، به ویژه در مرکز و شمال شرقی ایالات متحده. در کانادا، تحت قانون کنترل علف های هرز آلبرتا ۲۰۱۰، «علف هرز مضر ممنوع» است. از آنجایی که تثب
یت نیتروژن اتمسفر را در ریشه های خود انجام می کند، نقره توت ژاپنی ممکن است به شدت و گاهی رقابتی در خاک های نابارور رشد کند. می تواند نیتروژن موجود در خاک را افزایش دهد و برای برخی از گیاهان مجاور مفید باشد، و هنگامی که در باغ ها رشد می کند، می تواند عملکرد درختان میوه مجاور را تا ۱۰ درصد افزایش دهد. با این حال، توانایی آن در تغییر شیمی خاک می تواند به شدت جوامع گیاهی بومی را تغییر دهد یا از بین ببرد.
روبرتو دل آکوا (؛ ۱۶ آوریل ۱۹۴۶ – ۱۶ سپتامبر ۲۰۱۹) بازیگر اهل ایتالیا بود.
پرانویا () سیستمی بود برای اعطای جریان های اختصاصی درآمد دولتی به افراد و مؤسسات در اواخر امپراتوری بیزانس. آغاز این سیستم از قرن ۱۱ میلادی بود و تا زمان فتح امپراتوری در قرن ۱۵ ادامه داشت، این سیستم در موارد مهمی با فئودالیسم اروپایی در همان دوره تفاوت داشت. نهاد. پرانویا یک نوع اعطا بود که به طور موقت حقوق مالی امپراتوری را به یک فرد یا مؤسسه انتقال می داد. این حقوق معمولاً شامل مالیات ها یا درآمدهای حاصل از زمین های زراعی بودند، اما می توانستند شامل جریان های درآمدی دیگری مانند حقوق آب و ماهیگیری، جمع آوری گمرک و غیره نیز باشند. حقوق مختلف مربوط به یک قطعه جغرافیا می توانست به افراد مختلف اعطا شود. اعطاها برای یک دوره معین بودند، معمولاً برای طول عمر، و به خواست امپراتور قابل لغو بودند. وقتی مؤسسات، معمولاً صومعه ها، اعطا دریافت می کردند، این اعطاها به طور مؤثر دائمی بودند زیرا مؤسسات به طور مداوم فعال بودند. اعطاها قابل انتقال نبودند و (به جز موارد استثنایی در مراحل پایانی نهاد) ارثی نبودند؛ یک پرانویا به گیرنده اعطا تصرف می داد، نه مالکیت، که همچنان امپراتوری باقی می ماند. محدودیت ها و مشخصات پرانویا در
سندی امپراتوری به نام پراکتیکا (به معنی سوابق) ثبت می شدند. دارندگان پرانویا (به عبارت دیگر، گیرندگان اعطا) پرانوئیاریوس نامیده می شدند و کسانی که در جریان درآمد مذکور کار می کردند (مثلاً، کشاورزان روی زمین) در اسناد پارویکوی نامیده می شدند. واژه پرانویا می توانست به خود اعطا (مثلاً زمین)، ارزش پولی آن یا درآمدی که تولید می کرد، اشاره داشته باشد.
"سایه گم شده آبی" نمونه ای است که توسط فیلسوف اسکاتلندی دیوید هیوم معرفی شده است تا نشان دهد که حداقل می توان تصور کرد که ذهن بتواند ایده ای را بدون قرار گرفتن در معرض تجربه حسی مربوطه ایجاد کند. فیلسوفان آن را یک مشکل می دانند، زیرا به نظر می رسد در تضاد مستقیم با آنچه هیوم قبلاً نوشته بود قرار دارد. دیوید هیوم در هر دو رساله طبیعت انسان و تحقیق در مورد درک انسان استدلال می کند که همه ادراکات ذهن را می توان به عنوان «محسوسات» و «ایده ها» طبقه بندی کرد. وی در ادامه استدلال می کند که: «ما همیشه خواهیم دید که هر ایده ای که بررسی می کنیم از یک برداشت مشابه کپی شده است. کسانی که ادعا می کنند که این موضع نه به طور کلی و نه بدون استثنا صادق است، تنها یک راه دارند و آن روشی آسان برای رد کردنش با تولید آن اندیشه که به نظر آنان از این منبع نشأت نمی گیرد.» مشکل عدم وجود سایه آبی به این دلیل به وجود می آید که فقط دو پاراگراف بعد هیوم چنین ایده ای را ارائه می دهد. او می گوید: «با این حال، یک پدیده متناقض وجود دارد که ممکن است ثابت کند که به وجود آمدن ایده ها، مستقل از برداشت های متناظر آنها، مطلقاً غیرممکن نیست. من معتقد
م که به راحتی اجازه داده می شود که چندین ایده متمایز از رنگ، که به چشم وارد می شود، یا ایده های صوتی که توسط گوش منتقل می شود، واقعاً با یکدیگر متفاوت باشند. هر چند، در عین حال، شبیه. حال اگر این موضوع در مورد رنگ های مختلف صدق می کند، باید در مورد سایه های مختلف همان رنگ کمتر نباشد. و هر سایه یک ایده مجزا، مستقل از بقیه ایجاد می کند؛ زیرا اگر این امر انکار شود، می توان با درجه بندی مداوم سایه ها، یک رنگ را به طور نامحسوسی در آنچه دورتر از آن است اجرا کرد. و اگر اجازه ندهید هیچ یک از ابزارها متفاوت باشد، نمی توانید بدون پوچ بودن، منکر یکسان بودن افراط و تفریط شوید؛ بنابراین، فرض کنید شخصی سی سال از بینایی خود لذت برده است و با انواع رنگ ها کاملاً آشنا شده است، به جز یک سایه خاص از آبی، برای مثال، که هرگز بخت و اقبال او را نداشته است که با آن ملاقات کند. بگذارید همه سایه های مختلف آن رنگ، به جز آن رنگ واحد، در مقابل او قرار گیرند، و به تدریج از عمیق ترین به روشن ترین رنگ فرود آیند. واضح است که او در جایی که آن سایه ناخواسته است، جای خالی را درک می کند و معقول خواهد بود که در آن مکان بین رنگ های به هم پیوسته فا
صله بیشتری نسبت به سایر رنگ ها وجود دارد. حال می پرسم که آیا ممکن است او از روی تخیل خود این کمبود را تأمین کند و ایده آن سایه خاص را در ذهن خود مطرح کند، اگرچه هرگز از طریق حواسش به او منتقل نشده بود؟ من معتقدم که بخت کمی وجود دارد، اما برخ ممکن است باور داشته باشند که او می تواند و این ممکن است از دید این افراد به عنوان اثبات این باشد که ایده های ساده همیشه، در هر نمونه، از برداشت های متناظر ناشی نمی شوند. اگر چه این مثال آنقدر منحصر به فرد است که به ندرت ارزش مشاهده را دارد، و شایسته نیست، فقط برای آن اصل کلی خود را تغییر دهیم. 》 برخی از فیلسوفان هیوم را به خاطر ارائه چنین مثال روشنی و سپس خدشه بر آن مورد انتقاد قرار می دهند. پریچارد می گوید: البته این همان واقعیتی است که باید هیوم را وادار به تجدید نظر در کل نظریه خود کند. نادیده گرفتن مثالی تا این حد مرده در برابر یک دکترین بنیادی خودش واقعاً وقاحت است و ساده لوحیست… اگر او ایده علت را نیز به عنوان یک مورد استثنایی مجزا می دانست، حتماً اصلاً دلیلی برای نوشتن رساله نداشت. سایر فیلسوفان دیدگاه سخاوتمندانه تری نسبت به موضع هیوم دارند. جنکینز می گوید: آنقدر
نیست که به سختی ارزش تغییر یک تز کلی برای یک استثنا را داشته باشد، که تا حد زیادی همان خطی است که خود هیوم اتخاذ می کند. بلکه این است که ویژگی خود پدیده به وضوح با تأکید اساسی دکترین هیوم مغایرت ندارد. این تأکید واقعاً در این ادعا است که در نهایت، هیچ ایده ای بدون محسوسات نمی تواند وجود داشته باشد. مثال او از این اصل سرپیچی نمی کند، زیرا احتمالاً هیوم استدلال می کند که بدون تجربه حسی رنگ های دیگر و به ویژه سایر سایه های آبی، سایه گمشده را نمی توان تصور کرد. این ادعایی نیست که این ایده، گویی، از یک کلاه تولید شده است. شاید چیزی بیش از این امتیاز نباشد که قوای طبیعی ذهن اندکی بیشتر از آنچه که او اجازه داده بود، فعال است. گاهی اوقات گفته می شود که مشکل حتی شدیدتر از آن چیزی است که هیوم فکر می کند. هیوم ادعا می کند که این نمونه «مفرد» است، اما الکساندر برودی می نویسد: دلیل اینکه مثال هیوم مفرد نیست، این است که اگر واقعاً شخصی می تواند تصوری از سایه آبی داشته باشد، اگرچه قبلاً تصوری از آن سایه نداشته است، پس باید اجازه دهیم که یک فرد بتواند علاوه بر تصوری از سایه آبی سایه های از دست رفته هر رنگ دیگر را نیز داشته ب
اشد. و هیچ دلیلی وجود ندارد که ما در اینجا خود را به در نظر گرفتن تنها یکی از روش های حسی پنج گانه محدود کنیم. ما همچنین می توانیم تصوری از یک صدا، طعم، یا بو، یا کیفیت لمسی از دست رفته داشته باشیم. با این حال سخنان خود هیوم نشان می دهد که او کاملاً از این موضوع آگاه بوده است. هیوم پاراگراف مربوطه را با صحبت در مورد صداها و رنگ ها آغاز می کند. علاوه بر این، هنگام معرفی اولین سایه آبی که از دست رفته است، می گوید: «مثلاً به جز یک سایه خاص از آبی». کلمات «مثلاً» نشان می دهد که او به راحتی می توانست نمونه متفاوتی را انتخاب کند. وقتی بعداً می گوید: «این نمونه آنقدر منحصر به فرد است که به ندرت ارزش مشاهده را دارد» او نمی تواند به این مثال خاص اشاره کند، بلکه به نوع استثنایی است که نشان می دهد. وقتی هیوم می گوید: اجازه دهید همه سایه های مختلف آن رنگ، به جز آن رنگ، در مقابل او قرار گیرند، او فرض می کند که رنگ ها از مجموعه ای از رنگ های مستقل متمایز تشکیل شده اند، در حالی که در واقعیت یک پیوستار را تشکیل می دهند. با این حال، فوگلین پیشنهاد می کند، "شاید دلیل اینکه هیوم این را نمی بیند این باشد که او به ایده های اشیاء
می اندیشد و نه در مورد خود اشیا. به ویژه، او ممکن است معتقد باشد که مفهوم تفاوت غیرقابل تشخیص بین ایده ها معنی ندارد. در یک ایده چیزی بیشتر از آن چیزی نیست که بتوان در آن تشخیص داد، اگر این موضع هیوم باشد، پس این تصور که دو ایده می توانند متفاوت باشند بدون اینکه به طور قابل تشخیصی متفاوت باشند، وجود ندارد. اختلاط ذهنی. اختلاط ذهنی راه حلی است که موریس پیشنهاد کرده است. ایده در اینجا این است که همان طور که رنگ ها برای تولید طیف رنگی نمونه های رنگی موجود در یک فروشگاه مخلوط می شوند، باید این امکان وجود داشته باشد که رنگ ها به نوعی مشابه در ذهن ترکیب شوند. با این حال، بدون استدلال بیشتر، آشکار نیست که ما دارای چنین قابلیتی هستیم. رنگ ها به عنوان ایده های پیچیده. راه دیگری برای حل این مشکل این است که پیشنهاد کنیم رنگ ها نیز ممکن است به عنوان ایده های پیچیده در نظر گرفته شوند. این وسوسه انگیز است زیرا هیوم فقط از «قابلیت ترکیب، جابجایی، تقویت یا کاهش موادی که حواس به ما می دهد» صحبت کرده است. این که «افزایش» و «کاهش» فقط در مورد اندازه فیزیکی صدق نمی کند، از روشی که هیوم پیشنهاد می کند که ایده ما از خدا از تأمل در
عملکردهای ذهن خودمان ناشی می شود و خرد بدون محدودیت، ویژگی های خوب را افزایش می دهد و نام آن را خدا می گذارد. با این حال، مسئله سایه آبی گمشده معیار سوم ما را نادیده می گیرد، زیرا هیوم به وضوح بین ایده های پیچیده و ایده های ساده تمایز قائل می شود، به گونه ای که احتمال پیچیده بودن رنگ ها را رد می کند. هیوم در رساله (کتاب ۱، فصل ۱، بخش ۱) می نویسد: ادراکات یا برداشت ها و ایده های ساده مانند عدم پذیرش تمایز یا جدایی هستند. مجموعه بر خلاف اینها هستند و ممکن است به بخش هایی متمایز شوند. اگرچه یک رنگ، طعم و بوی خاص، کیفیت هایی هستند که همه در یک سیب با هم متحد شده اند، اما به راحتی می توان فهمید که یکسان نیستند، اما حداقل از یکدیگر قابل تشخیص هستند.
مُشت، دزدان دریایی و کاراته () یک فیلم اکشن، کمدی و ماجراجویی به کارگردانی جو داماتو است که در سال ۱۹۷۳ منتشر شد. این فیلم پیش از انقلاب با نام مشت زن های زبل در ایران دوبله و در سینماها پخش شد.