Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
لیندا لاوبنستاین (; – ) پزشک اهل ایالات متحده آمریکا بود. لیندا جین لاوبنشتاین (۲۱ مه ۱۹۴۷ – ۱۵ اوت ۱۹۹۲) یک پزشک آمریکایی و از پیشگامان پژوهش در زمینه اچ آی وی/ایدز بود. او یکی از نخستین پزشکانی در ایالات متحده بود که به همه گیری اچ آی وی/ایدز در اوایل دهه ۱۹۸۰ پی برد و اولین مقاله ای که ایدز را به سارکوم کاپوسی مرتبط می کرد، با همکاری او نوشته شد. لاوبنشتاین در بارینگتون (رود آیلند) بزرگ شد. او در کودکی به فلج اطفال مبتلا شد که منجر به پاراپلژی او گردید و تا پایان عمر از ویلچر استفاده می کرد. وی در سال ۱۹۶۹ از کالج بارنارد فارغ التحصیل شد و سپس مدرک پزشکی خود را از دانشکده پزشکی دانشگاه نیویورک دریافت کرد، جایی که در زمینه خون شناسی و سرطان شناسی تخصص یافت. او بعداً به عنوان استاد بالینی فعالیت کرد اما برای تمرکز بر درمان بیماران مبتلا به ایدز، از دانشگاه خارج شد و در مطب شخصی اش به درمان آنان پرداخت. علاوه بر فعالیت های پزشکی، او یک فعال برجسته در زمینه ایدز بود و سازمان غیرانتفاعی Multitasking را بنیان نهاد که به افراد مبتلا به ایدز فرصت های شغلی ارائه می داد. پس از درگذشت لاوبنشتاین در سال ۱۹۹۲ در سن ۴۵
سالگی، اداره بهداشت ایالت نیویورک جایزه ای را به نام او برای پزشکان فعال در زمینه اچ آی وی/ایدز تأسیس کرد. او همچنین در نمایشنامه "قلب طبیعی" اثر لری کریمر و اقتباس سینمایی آن قلب طبیعی (فیلم) مورد تجلیل قرار گرفت. اوایل زندگی. لیندا لاوبنشتاین در ۲۱ مه ۱۹۴۷ در بوستون، ماساچوست، از پدر و مادری به نام های پریسیلا و جرج لاوبنشتاین متولد شد. او در بارینگتون (رود آیلند) رشد کرد. مادرش معلم آموزش ویژه در مقطع پیش دبستانی بود و پدرش به عنوان مأمور خرید در شرکت Providence Gas فعالیت می کرد. در کودکی به آسم شدید مبتلا شد و در پنج سالگی به فلج اطفال دچار شد. او برای جلوگیری از نارسایی تنفسی به مدت سه ماه در ریه آهنی قرار داشت و در نهایت پاراپلژی شد، و تا پایان عمر از ویلچر استفاده می کرد. به دلیل عدم توانایی حضور فیزیکی در مدرسه ابتدایی، یک سیستم ارتباطی داخلی از کلاس درس به خانه او متصل شد. دبیرستان او فاقد آسانسور بود، بنابراین هنگامی که کلاس هایش در طبقه دوم برگزار می شد، اعضای تیم فوتبال مدرسه او را به بالا و پایین پله ها حمل می کردند. او کالج بارنارد را انتخاب کرد، زیرا محیط دانشگاه برای استفاده از ویلچر مناسب بو
د. او که قصد داشت پزشک شود، عمدتاً دروس علمی را انتخاب کرد. سپس به تحصیل در دانشکده پزشکی دانشگاه نیویورک پرداخت و در سال ۱۹۷۳ مدرک پزشکی خود را دریافت کرد. او تا سال ۱۹۷۸ دوره های کارآموزی، رزیدنتی و فلوشیپ خود را به پایان رساند. حرفه. متخصص خون شناسی و سرطان شناسی و استاد بالینی در مرکز پزشکی دانشگاه نیویورک، لابنشتاین یکی از نخستین افرادی در ایالات متحده بود که به ظهور همه گیرشناسی اچ آی وی/ایدز پی برد. او در حالی که در یک مطب خصوصی در نیویورک مشغول به کار بود، افزایش ناگهانی موارد ابتلا به سارکوم کاپوسی—یک نوع نادر سرطان که بعدها به عنوان یک بیماری تعریف کننده ایدز شناخته شد—را در میان مردان همجنس گرای جوان مبتلا به کمبود ایمنی مشاهده کرد. وی به همراه آلوین فریدمن-کاین، یک پوست شناس، نخستین مقاله منتشرشده دربارهٔ ظهور سارکوم کاپوسی در مردان همجنس گرا را تألیف کرد. نخستین بیمار مبتلا به سارکوم کاپوسی که او در سال ۱۹۷۹ تشخیص داد، مردی همجنس گرا با بثورات گسترده پوستی و گره های لنفاوی بزرگ شده بود. دو هفته بعد، همکاری از او خواست که بیمار دیگری با همان بیماری را معاینه کند. این دو مرد، که هر دو با گاتان دوگا
س—فردی که اغلب «بیمار صفر» ایدز در آمریکای شمالی خوانده می شود—دوست بودند، به لابنشتاین گفتند که دوگاس نیز دچار بثورات مشابهی است. در سال ۱۹۸۱، هنگامی که دوگاس، شهروندی کانادایی، دربارهٔ سارکوم کاپوسی شنید، از مونترآل به نیویورک آمد تا با لابنشتاین و فریدمن-کاین مشورت کند و به طور ماهانه برای شیمی درمانی به مطب آن ها مراجعه می کرد. تا سال ۱۹۸۲، لابنشتاین ۶۲ بیمار مبتلا به سارکوم کاپوسی را درمان کرده بود. او بعدها سمت دانشگاهی خود را ترک کرد تا تمرکز خود را بر درمان بیماران مبتلا به ایدز در مطب خصوصی اش بگذارد. در سال ۱۹۸۳، لابنشتاین «صندوق پژوهشی سارکوم کاپوسی» را بنیان نهاد. در همان سال، او و فریدمن-کاین نخستین همایش پزشکی در سطح ملی دربارهٔ ایدز را در دانشگاه نیویورک ترتیب دادند. مجموعه ای از تحقیقات ارائه شده در این کنفرانس در سال ۱۹۸۴ در کتابی با عنوان "ایدز: همه گیری سارکوم کاپوسی و عفونت های فرصت طلب" منتشر شد که توسط لابنشتاین و فریدمن-کاین ویرایش شده بود. در سال ۱۹۸۶، او و جفری بی. گرین یک سازمان غیرانتفاعی به نام «Multitasking» را تأسیس کردند. این سازمان که خدمات اداری به شرکت ها ارائه می داد، از بیم
اران مبتلا به ایدز که به دلیل بیماری خود شغلشان را از دست داده بودند، حمایت می کرد و به آن ها در یافتن فرصت های شغلی جدید کمک می کرد. گرین، لابنشتاین را «برترین پزشک ایدز» خواند، چرا که او با تعهد و دلسوزی فراوان از بیمارانش مراقبت می کرد، حتی در حالی که خود از ویلچر استفاده می کرد، به ملاقات بیماران در خانه هایشان می رفت. در دورانی که بسیاری از پزشکان از درمان بیماران مبتلا به ایدز خودداری می کردند، همکار او، جیمز ورنز، متخصص سرطان شناسی، به طور محبت آمیزی اشاره کرد که لابنشتاین گاهی با لقب «زن سرسخت روی چرخ ها» یاد می شد، چرا که در مواجهه با دیگر پزشکان، برخوردی جدی و قاطع داشت. لابنشتاین همچنین از فعالان برجسته در حوزه ایدز بود و از دولت آمریکا به دلیل آنچه که او بی میلی در مقابله با همه گیری ایدز می دانست، به شدت انتقاد کرد. او همچنین نسبت به کلیسای کاتولیک به دلیل برخوردش با همجنس گرایان زن و مرد انتقاد داشت. برخی از دیدگاه های او باعث ایجاد جنجال در میان سایر فعالان حقوق همجنس گرایان شد، از جمله درخواست او برای تعطیلی حمام های همجنس گرایان مرد به منظور جلوگیری از رفتارهای پرخطر جنسی و کاهش انتقال اچ آی
وی. نمایشنامه نویس لری کریمر، که پس از درمان شریک زندگی اش توسط لابنشتاین با او دوست شد، گفته است که لابنشتاین «احتمالاً نخستین پزشکی بود که پیشنهاد داد ما [مردان همجنس گرا] به طور کامل از داشتن رابطه جنسی دست بکشیم».
جودیت فینگرت کروگ ( – ) کتابدار آمریکایی، حامی آزادی بیان و منتقد سانسور بود. کروگ در سال ۱۹۶۷ مدیر دفتر آزادی فکری در انجمن کتابخانه آمریکا شد. در سال ۱۹۶۹، او به عنوان مدیر اجرایی بنیاد آزادی خواندن پیوست. کروگ در سال ۱۹۸۲ از بنیان گذاران هفته کتاب های ممنوعه بود. او هماهنگ کننده تلاش ها علیه قانون شایستگی ارتباطات ۱۹۹۶ بود که اولین تلاش کنگره ایالات متحده آمریکا برای اعمال نوعی سانسور بر گفتار در اینترنت به شمار می رفت. کروگ به شدت مخالف این دیدگاه بود که کتابخانه ها باید محتوای ارائه شده به مراجعه کنندگان را سانسور کنند. او از قوانین و سیاست هایی که از محرمانگی سوابق استفاده از کتابخانه ها محافظت می کردند، حمایت می نمود. هنگامی که وزارت دادگستری ایالات متحده آمریکا با استفاده از اختیارات قانون میهن پرستی به بررسی پایگاه های داده ای کتابخانه ها که قبلاً محرمانه بودند، پرداخت، کروگ به شدت علیه این اقدام دولت اعتراض کرد. در سال ۲۰۰۳، او رهبری ابتکار چالش قانونی علیه قانون حمایت از کودکان در اینترنت را بر عهده داشت. تلاش های او منجر به پیروزی نسبی برای مخالفان سانسور شد؛ دیوان عالی ایالات متحده آمریکا حکم داد
که این قانون قانونی است، اما نرم افزارهای فیلترکننده در رایانه های کتابخانه های عمومی می توانند بنا به درخواست سرپرست بزرگسال خاموش شوند. کروگ هشدار داد که فیلترهای مورد استفاده برای سانسور پورنوگرافی اینترنتی از دید کودکان، کامل نیستند و ممکن است اطلاعات آموزشی دربارهٔ موضوعات اجتماعی، جنسیت و بهداشت را مسدود کنند. زندگی و تحصیلات اولیه. کروگ با نام جودیت فینگرت در پیتسبرگ در ۱۵ مارس ۱۹۴۰ متولد شد. علاقه او به آزادی بیان از سنین پایین شکل گرفت. او به یاد می آورد که در سن ۱۲ سالگی، کتابی دربارهٔ آموزش مسائل جنسی را زیر پتو و با نور چراغ قوه مطالعه می کرد. مادرش او را در حال مطالعه یافت و از او پرسید که چه می کند. هنگامی که او کتاب را نشان داد، مادرش اجازه ادامه مطالعه را داد و به او گفت که چراغ اتاق را روشن کند تا به چشمانش آسیب نرسد. کروگ در دانشگاه پیتسبرگ تحصیل کرد و در سال ۱۹۶۲ مدرک بی ای خود را دریافت کرد. او مدرک ام ای خود را در علوم کتابداری و اطلاع رسانی از دانشکده کتابداری دانشگاه شیکاگو دریافت کرد. پایان نامه کارشناسی ارشد او به مقایسه روش های نمایه سازی برای دسترسی به آثار ادبی اختصاص داشت. او در
سال ۱۹۶۴ با هربرت کروگ ازدواج کرد و صاحب دو فرزند و پنج نوه شد. حرفه کتابداری. مدیر دفتر آزادی فکری. کروگ حرفه کتابداری خود را در سال ۱۹۶۲ آغاز کرد و به عنوان کتابدار مرجع در کتابخانه جان کررار در شیکاگو مشغول به کار شد. در سال ۱۹۶۳، او به عنوان فهرست نویس در دانشکده دندانپزشکی دانشگاه نورث وسترن فعالیت کرد. او در سال ۱۹۶۵ تحلیل گر پژوهشی برای انجمن کتابخانه آمریکا شد و در سال ۱۹۶۷، با تأسیس دفتر آزادی فکری (OIF)، مدیر آن شد. کروگ نقش OIF را محافظت از حق افراد در ایالات متحده آمریکا برای دسترسی آزاد به اطلاعات، صرف نظر از مخالفت دیگران با محتوا، توصیف می کرد. به عنوان مدیر دفتر آزادی فکری، کروگ انتشار یک خبرنامه را سازماندهی کرد که موارد سانسور در ایالات متحده را بازگو می کرد و راه هایی برای مقابله با این تلاش ها برای محدود کردن آزادی بیان پیشنهاد می داد. او بر انتشار "دفترچه راهنمای آزادی فکری"، "خبرنامه آزادی فکری" و رویدادهای هفته کتاب های ممنوعه نظارت داشت. کروگ همچنین به رهبری میزگرد آزادی فکری، کمیته اخلاق حرفه ای، بنیاد آزادی خواندن و کمیته آزادی فکری کمک کرد. در سال ۱۹۶۹، کروگ به عنوان نخستین مدیر بنی
اد آزادی خواندن منصوب شد که سازمانی خواهر برای دفتر آزادی فکری محسوب می شود. بنیاد آزادی خواندن برای حمایت از متمم اول قانون اساسی ایالات متحده آمریکا و کمک به دفاع قانونی تأسیس شد. در مقام مدیر دفتر آزادی فکری، کروگ در سال ۱۹۸۲ هفته کتاب های ممنوعه را پایه گذاری کرد. او هماهنگی مخالفت با قانون شایستگی ارتباطات ۱۹۹۶ را بر عهده داشت که نخستین تلاش کنگره ایالات متحده آمریکا برای اعمال نوعی سانسور بر گفتار در اینترنت بود. مخالفت با سانسور در کتابخانه ها. کروگ به شدت با ایده سانسور مواد ارائه شده توسط کتابخانه ها مخالف بود. او از قوانین و سیاست هایی حمایت می کرد که محرمانگی سوابق استفاده از کتابخانه ها را حفظ می کردند. هنگامی که وزارت دادگستری ایالات متحده آمریکا از اختیارات قانون میهن پرستی برای جست وجو در پایگاه های داده محرمانه کتابخانه ها استفاده کرد، کروگ به شدت علیه این اقدام دولت اعتراض کرد. پس از حملات ۱۱ سپتامبر، هنگامی که یک کتابدار در فلوریدا به پلیس اطلاع داد که یکی از مهاجمان از کتابخانه عمومی دلری بیچ، فلوریدا استفاده کرده استبا وجود این که قانون فلوریدا محرمانگی اطلاعات کاربران کتابخانه ها را تضمین
می کندکروگ از این اقدام انتقاد کرد. او اظهار داشت که آرزو می کرد این کتابدار به قانون فلوریدا پایبند می ماند، اما همدلی خود را با این وضعیت ابراز کرد و گفت که اکثر افراد احتمالاً همین کار را انجام می دادند. در سال ۲۰۰۳، کروگ رهبری چالش قانونی علیه قانون حفاظت از اینترنت کودکان را بر عهده گرفت. تلاش های او به پیروزی نسبی مخالفان این قانون منجر شد؛ دیوان عالی ایالات متحده آمریکا حکم داد که این قانون قانونی است، اما نرم افزارهای فیلترینگ اینترنت در رایانه های کتابخانه های عمومی باید در صورت درخواست قیم بزرگسال غیرفعال شوند. او هشدار داد که فیلترهای مورد استفاده برای سانسور پورنوگرافی اینترنتی برای کودکان کامل نیستند و ممکن است اطلاعات آموزشی دربارهٔ مسائل اجتماعی، جنسیت و بهداشت را نیز مسدود کنند. کروگ بر لزوم آموزش اخلاق به کودکان به جای استفاده از فیلترهای اینترنتی برای مسدود کردن اطلاعات تأکید کرد. در سال ۲۰۰۶، او به عنوان معاون انجمن فی بتا کاپا انتخاب شد. کروگ به عنوان رئیس هیئت مدیره مرکز دموکراسی و فناوری، رئیس ائتلاف رسانه، نایب رئیس بنیاد آموزش اینترنت و عضو هیئت مشاوران GetNetWise خدمت کرد. او در سال
۲۰۰۶ عضو هیئت داوران جایزه نخستین متمم قانون اساسی PEN/Newman's Own بود که از افرادی که از حق آزادی بیان در نوشتار، طبق متمم اول قانون اساسی ایالات متحده آمریکا، دفاع می کنند تقدیر می کند. کروگ همچنین عضو هیئت مدیره صندوق آزادی بیان، بخش ایلی نوی اتحادیه آزادی های مدنی آمریکا، کمیسیون درک عمومی از قانون کانون وکلای دادگستری آمریکا، و شورای مشورتی کمیسیون عدالت ایالت ایلی نوی بود. درگذشت و یادبود. پس از بیش از یک سال مبارزه با سرطان معده، کروگ در سن ۶۹ سالگی در ۱۱ آوریل ۲۰۰۹ در بیمارستان اوانستون واقع در اوانستون درگذشت. انجمن کتابخانه آمریکا صندوق یادبود جودیت اف. کروگ را تأسیس کرد تا اطمینان حاصل شود که هفته کتاب های ممنوعه پس از مرگ او همچنان فعال خواهد ماند. هشتمین ویرایش "دفترچه راهنمای آزادی فکری" که در سال ۲۰۱۰ توسط دفتر آزادی فکری انجمن کتابخانه آمریکا منتشر شد، به یاد کروگ اختصاص داده شد.
هیلده لوی (; – ) فیزیک دان آلمانی-دانمارکی بود. او از پیشگامان استفاده از ایزوتوپ پرتوزا در زیست شناسی و پزشکی بود، به ویژه در تکنیک های تاریخ گذاری رادیوکربن و اتورادیوگرافی. در سال های بعد، او به تاریخ نگاری علمی پرداخت و زندگینامه ای از جرج هوشی منتشر کرد. لوی در یک خانواده یهودی غیرمذهبی در فرانکفورت آلمان به دنیا آمد. او در سال ۱۹۲۹ وارد دانشگاه لودویگ ماکسیمیلیان مونیخ شد و تحصیلات دکترای خود را در مؤسسه فیزیک شیمیایی و الکتروشیمی کایزر ویلهلم در دالم انجام داد. او پایان نامه خود را دربارهٔ طیف های هالیدهای فلزات قلیایی تحت نظارت و فریتس هابر نوشت. هنگامی که او در سال ۱۹۳۴ تحصیلات خود را به پایان رساند، حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان به قدرت رسیده بود و یهودیان دیگر اجازه استخدام در مناصب دانشگاهی را نداشتند. او به دانمارک رفت و در انستیتو نیلز بور فیزیک نظری در دانشگاه کپنهاگ مشغول به کار شد. او در همکاری با جیمز فرانک و جرج هوشی چندین مقاله دربارهٔ استفاده از مواد رادیواکتیو در زیست شناسی منتشر کرد. هنگامی که نازی ها در سپتامبر ۱۹۴۳ شروع به دستگیری یهودیان دانمارک کردند، لوی به سوئد گریخت و در م
ؤسسه زیست شناسی تجربی ونر-گرن در استکهلم با زیست شناس جان رنستروم کار کرد. پس از پایان جنگ، او به دانمارک بازگشت و در آزمایشگاه فیزیولوژی جانوری در کپنهاگ مشغول به کار شد. در سال های ۱۹۴۷–۱۹۴۸، او به ایالات متحده رفت تا در مورد تکنیک های تازه کشف شده تاریخ گذاری رادیوکربن و اتورادیوگرافی تحقیق کند و سپس این روش ها را به اروپا معرفی کرد. او در سال ۱۹۷۹ از آزمایشگاه فیزیولوژی جانوری بازنشسته شد اما با بایگانی نیلز بور همکاری کرد و سرانجام زندگینامه ای از جرج هوشی منتشر کرد. اوایل زندگی. هیلده لوی در فرانکفورت آلمان در ۹ مه ۱۹۰۹ به دنیا آمد. پدر او، آدولف لوی، مدیر فروش یک شرکت فلزات بود و مادرش، کلارا (ریس)، دختر یک چاپگر بود. لوی یک برادر بزرگ تر به نام ادوین داشت. او نوازنده ای با استعداد بود و از کودکی پیانو می نواخت. تابستان ها در خانه تابستانی اقوامش در باواریا، او به اجراهای موسیقی دانانی مانند الیزابت شومان و ریشارد اشتراوس گوش می داد. اگرچه خانواده لوی یهودی بودند، اما دین خود را عملاً اجرا نمی کردند و عضو جامعه یهودی نبودند، اما هنگام ثبت نام در مدرسه ویکتوریا (که اکنون مدرسه بتینا نام دارد) در فرانکفو
رت، مذهب او به عنوان یهودی ثبت شد. آموزش دینی اجباری بود، بنابراین او مجبور شد در کلاس های یک ربی محلی شرکت کند. اما خیلی زود علیه این آموزش ها شورش کرد و به والدینش گفت که نمی خواهد در این کلاس ها شرکت کند. او به طور کلی دین رسمی را رد کرد. در دوران دبیرستان، لوی تصمیم گرفت که دانشمند شود. سال آخر تحصیل خود را به پروژه ای دربارهٔ طیف سنجی و عکاسی اختصاص داد که تبدیل به "Oberreal Abiturium" او شد. او تنها دختری بود که در آن سال در رشته فیزیک تخصص گرفت. پس از فارغ التحصیلی در آوریل ۱۹۲۸، پدرش او را برای شش ماه به انگلستان فرستاد تا زبان انگلیسی بیاموزد. او در سال ۱۹۲۹ وارد دانشگاه لودویگ ماکسیمیلیان مونیخ شد و در آنجا به سخنرانی های آرنولد زومرفلد گوش داد. برای دکترای خود، او به مؤسسه فیزیک شیمیایی و الکتروشیمی کایزر ویلهلم در دالم پذیرفته شد، جایی که پایان نامه خود را دربارهٔ طیف هالیدهای فلزات قلیایی، تحت نظارت Peter Pringsheim و فریتس هابر نوشت. دوره نازی ها. وقتی لوی در سال ۱۹۳۴ دکترای خود را دریافت کرد، حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان در آلمان به قدرت رسیده بود. استادان راهنمای او به تبعید رفته بودند
و یهودیان دیگر نمی توانستند در مناصب دانشگاهی استخدام شوند. شاخه دانمارکی فدراسیون بین المللی زنان دانشگاهی به لوی کمک کرد تا موقعیتی در انستیتو نیلز بور فیزیک نظری در دانشگاه کپنهاگ پیدا کند. نیلز بور از جیمز فرانک، یکی دیگر از پناهندگان آلمانی، پرسید که آیا او لوی را می شناسد و مایل است او را به عنوان دستیارش بپذیرد. فرانک پاسخ داد که شخصاً او را نمی شناسد، اما از پایان نامه اش آگاه است و آن را بسیار ارزشمند می داند. او در سال ۱۹۳۴ با فیزیکدان هانس بیته نامزد شد. آن دو از سال ۱۹۲۵ یکدیگر را می شناختند. اما مادر بیته، که خود یهودی بود، با ازدواج پسرش با یک دختر یهودی مخالف بود و او چند روز قبل از مراسم ازدواج نامزدی را برهم زد. این اقدام بیته، فرانک و بور را شوکه کرد. بیته که فیزیکدانی برجسته بود، تا پس از جنگ جهانی دوم اجازه نیافت به انستیتو نیلز بور دعوت شود. لوی هرگز ازدواج نکرد، اما با بسیاری از فیزیکدانان یهودی که از این مؤسسه بازدید می کردند، از جمله اوتو رابرت فریش، گئورگ پلاچک، رودولف پیرلز، لئون روزنفلد، ادوارد تلر و ویکتور وایسکاپف دوستی داشت. لوی به عنوان دستیار فرانک کار می کرد و دو مقاله با او
دربارهٔ فلورسانس سبزینه منتشر کرد تا زمانی که فرانک در سال ۱۹۳۵ دانمارک را به مقصد ایالات متحده ترک کرد. او سپس به عنوان دستیار شیمی دان فیزیکی مجارستانی، جرج هوشی، کار کرد. کشف اخیر پرتوزایی القاشده و ایجاد ایزوتوپ های پرتوزای کوتاه عمر، کاربردهای جدیدی برای مواد پرتوزا در زیست شناسی ایجاد کرد که لوی همراه با دو هویسی آن ها را بررسی کرده و چندین مقاله منتشر کرد. دانشگاه برلین در سال ۱۹۳۸ دکترای لوی را لغو کرد. در آوریل ۱۹۴۰، آلمان ها دانمارک را اشغال کردند. زمانی که نازی ها در سپتامبر ۱۹۴۳ شروع به دستگیری یهودیان دانمارکی کردند، لوی یکی از هزاران یهودی ای بود که به سوئد گریخت. او تا پایان جنگ در انستیتوی زیست شناسی تجربی ونر-گرن در استکهلم برای زیست شناس جان رونستروم کار کرد. سال های بعد. پس از پایان جنگ، دو هویسی تصمیم گرفت در سوئد بماند و بور تصمیم گرفت پژوهش های زیست شناسی را در مؤسسه متوقف کرده و دوباره بر فیزیک تمرکز کند. لوی در آزمایشگاه زوفیزیولوژی در کپنهاگ، زیر نظر شاک کروگ، که مانند بور برندهٔ جایزه نوبل بود، مشغول به کار شد. او در سال تحصیلی ۴۸–۱۹۴۷ به عنوان پژوهشگر انجمن دانشگاهی زنان آمریکا به ا
یالات متحده رفت. در آنجا، او از ویلارد لیبای در دانشگاه شیکاگو دربارهٔ تکنیک تازه کشف شدهٔ تاریخ گذاری رادیوکربن آموخت. او در حین کار برای کمیسیون انرژی اتمی ایالات متحده آمریکا در دانشگاه راچستر در راچستر، نیویورک، تکنیک جدید اتورادیوگرافی را توسعه داد. پس از بازگشت به دانمارک، او با موزه ملی دانمارک در کپنهاگ همکاری کرد تا تجهیزات تاریخ گذاری رادیوکربنی را توسعه دهد. این تجهیزات در سال ۱۹۵۱ برای تعیین سن Grauballe Man مورد استفاده قرار گرفت. اتورادیوگرافی سپس توسط مؤسسه فینسن برای بررسی اثرات ماده حاجب پرتونگاری توروتراست به کار گرفته شد. لوی از سال ۱۹۵۲ تا ۱۹۷۰ به عنوان مشاور در هیئت ملی بهداشت دانمارک فعالیت کرد. لوی در سال ۱۹۷۹ از آزمایشگاه زوفیزیولوژی بازنشسته شد، اما در آرشیو نیلز بور به کار ادامه داد و در آنجا به گردآوری مقالات دو هویسی پرداخت. نتیجهٔ این کار، انتشار زندگینامه ای از دو هویسی در سال ۱۹۸۵ بود. در همان سال، او نمایشگاه صدمین سالگرد نیلز بور را در تالار شهر کپنهاگ سازماندهی کرد. در سال ۲۰۰۱، دانشگاه هومبولت برلین او را به همراه دیگر دانشجویانی که در سال ۱۹۳۳ اخراج شده بودند، مورد تقدیر قر
ار داد. او در ۲۶ ژوئیه ۲۰۰۳ در کپنهاگ درگذشت.
جَنِت ساسون (؛ ) رقصنده باله برجسته و مربی فعلی رقص باله اهل ایالات متحده آمریکا است. اوایل زندگی. ساسون در ۲ سپتامبر ۱۹۳۶ در سورابایا، در جزیره جاوه (اندونزی کنونی) که در آن زمان هند شرقی هلند نام داشت، به دنیا آمد. پدر و مادر او ادوارد ساسون و فلورا بار نام داشتند که به ترتیب بریتانیایی و فرانسوی و از تبار یهودیان سفاردی بودند. او کوچک ترین فرزند خانواده از میان سه فرزند بود. در سال ۱۹۳۷ خانواده او به ایالات متحده آمریکا نقل مکان کردند و در سان فرانسیسکو مستقر شدند. اولین مواجهه او با باله در سن پنج سالگی بود، زمانی که مادرش او را به تالار اپرای یادبود جنگ در سان فرانسیسکو برد تا رقص باله "رومئو و ژولیت" اثر سرگئی پروکفیف را ببیند. اولین حضور او روی صحنه در همان تالار اپرا در سال ۱۹۴۴ به عنوان یک نقش سیاهی لشکر در اپرای "فالستاف" اثر جوزپه وردی بود. او که مجذوب باله شده بود، با وجود مخالفت پدرش، یادگیری باله را زیر نظر مربیانی همچون لو کریستنسن، ویلیام کریستنسن و جیزلا کاچالانتسا آغاز کرد. در سن ۱۶ سالگی به پاریس نقل مکان کرد و در آنجا با معلمانی مانند لیو استاتس، لوبوف یگورووا، اولگا پرئوبراژنسکایا و ماتیل
ده کششینسکا آموزش دید. حرفهٔ رقص. ساسون در سال ۱۹۵۲ در گروه بزرگ باله مارکی دو کوواس در پاریس شروع به رقصیدن در ملاء عام کرد و تا سال ۱۹۵۵ در آنجا ماند. پس از آن، او در بسیاری از شهرهای ایالات متحده آمریکا در کنار هنرمندانی چون رودلف نوریف رقصید و به سان فرانسیسکو بازگشت تا با گروه باله هنری سان فرانسیسکو برقصد. در سال ۱۹۵۶ او در باله دولتی برلین به رقص باله اش ادامه داد تا اینکه در سن ۳۳ سالگی هنگام رقصیدن دچار حادثه شد که در نهایت منجر به بازنشستگی او شد. حرفهٔ مربیگری و آموزش رقص. پدر ساسون آکادمی باله را در پلاک ۲۱۲۱ خیابان مارکت در سان فرانسیسکو در سال ۱۹۵۳ تأسیس کرد تا کلاس های آموزشی حرفه ای را برای کودکان، بزرگسالان و دانش آموزانی که خود را برای مسابقات حرفه ای آماده می شوند و همچنین سایر علاقمندان ارائه دهد. نخستین کارگردانان هنری این گروه که در ابتدا با نام «گروه هنری باله پاسفیک» شناخته می شد، گی یرمو دل اورو و کارولین پارکس بودند. در سال ۱۹۵۸، آلن هوارد، رقصنده اصلی «گروه باله روسی مونت کارلو» کارگردان هنری این گروه شد. هنگامی که ساسون از رقص بازنشسته شد، به سان فرانسیسکو بازگشت و تا سال ۱۹۸۹ این
آکادمی را اداره کرد تا هنگامی که این گروه فروخته و واگذار شد. او سپس تا سال ۱۹۹۷ به عنوان معاون مدیر خدمت کرد. از جمله شاگردان او، ناتالیا ماکارووا، پس از تولد فرزند ماکارووا و کیرا نیکولز بودند. ساسون تنها در سان فرانسیسکو فعالیت نمی کرد: او همچنین مستر کلاس هایی را برای باله سینسیناتی و باله بوستون برگزار کرد. او در سال ۱۹۸۴ در فیلم "انگیزه" نقش یک معلم باله را بازی کرد. کتاب. ساسون در سال ۲۰۱۳ زندگی نامه ای به نام "تکریم" منتشر کرد. زندگی شخصی. ساسون در اوت ۱۹۸۳ با جان رولند آپتون، یک شراب ساز، ازدواج کرد.
صنم نراقی اندرلینی، (۲۹ اکتبر ۱۹۶۷) دارای نشان امپراتوری بریتانیا MBE نویسنده بریتانیایی-ایرانی و بنیان گذار و مدیر اجرایی شبکه بین المللی اقدام جامعه مدنی (ICAN) است. او یک استراتژیست صلح است که تمرکز فعالیتش روی درگیری ها، بحران ها و افراط گرایی خشونت آمیز کار است و به عنوان مشاور سازمان ملل متحد در مورد موضوع زنان و درگیری ها فعالیت می کند. نراقی آندرلینی در دسامبر ۲۰۱۹ به عنوان مدیر مرکز زنان، صلح و امنیت به LSE پیوست. دوران اولیه زندگی و تحصیل. نراقی آندرلینی در ایران متولد شد و تا شش سالگی در مدرسه آمریکایی ها تحصیل کرد. او در یازده سالگی به لندن نقل مکان کرد و در مدرسه دخترانه کوبهام هال تحصیل کرد. وی مدرک کارشناسی خود را از دانشگاه آکسفورد بروکس و مدرک کارشناسی ارشد را در انسان شناسی اجتماعی از دانشگاه کمبریج دریافت کرد. او به چهار زبان صحبت می کند و دختران دوقلو همسان دارد. ستاره فرمانفرمائیان، نویسنده کتاب "دختران ایرانی" و بنیان گذار مددکاری اجتماعی در ایران، عمه مادری او بود. زندگی شغلی. نراقی آندرلینی در سال ۲۰۰۰، از رهبران جامعه مدنی و تهیه کننده قطعنامه ۱۳۲۵ شورای امنیت سازمان ملل متحد در مورد
زنان، صلح و امنیت بود. در سال ۲۰۱۱ او اولین کارشناس ارشد در مورد جنسیت و عضو تیم پشتیبان میانجیگری سازمان ملل بود که در سومالی، لیبی و سوریه کار می کرد. در سال ۲۰۱۴ ICAN و UN Women میزبان اولین انجمن صلح بهتر برای بررسی مشارکت زنان در روند صلح های جاری بودند. این منجر به توسعه ابتکار صلح بهتر (BPI) و ابزار صلح بهتر ICAN شد. تحت رهبری نراقی آندرلینی، ICAN صندوق صلح نوآورانه (IPF) را ایجاد کرده است - یک صندوق شامل چند اهداکننده برای هدایت منابع به سازمان های صلح ساز تحت رهبری زنان. او تقریباً به مدت سه سال تا ۲۰۱۸ به عنوان عضو هیئت مدیره شورای ملی ایرانیان آمریکایی (NIAC) خدمت کرد. همچنین قبلاً در لندن در مؤسسه خیریه بین المللی هشدار (لندن) و انجمن اقدام اولیه و هشدار اولیه (لندن) پست هایی داشت و مدیر کمیسیون سیاست گذاری زنان برای صلح زنان در واشینگتن دی سی بود. فعالیت او در مورد جنسیت و ارتباط او را با زنان فعال صلح در سریلانکا، نپال و لیبریا برای صندوق جمعیت سازمان ملل متحد، برنامه عمران ملل متحد و زنان سازمان ملل متحد بوده است. او عضو هیئت رئیسه برنامه اقدام ملی بریتانیا در مورد زنان، صلح و امنیت، هیئت کارشن
اسان مشترک المنافع در CVE و شورای مشورتی جامعه مدنی برنامه توسعه ملل متحد بوده است. نظرات او در مورد زنان مذاکره کننده صلح در اکتبر ۲۰۲۰ در نیویورک تایمز منتشر شد. کتاب ها. کتاب «زنان صلح را می سازند، چه می کنند چرا مهم است» نوشته نراقی آندرلینی در سال ۲۰۰۷ منتشر شد. او با کومار روپسینگه، کتاب "جنگ های داخلی، صلح داخلی: مقدمه ای بر حل و فصل منازعات"، "آنچه زنان می گویند: مشارکت و قطعنامه 1325" (ICAN/MIT)، و مقالاتی برای OpenDemocracy, Foreign Policy, The Guardian, Ms. Magazine, Foreign Affairs، و بسیاری دیگر است. نوشته های او توسط نویسندگان دیگری که در مورد تضاد و جنسیت می نویسند استفاده شده است.
مرحله حذفی چلنج لیگ آسیا ۲۵–۲۰۲۴ از ۵ مارس تا ۱۰ مه ۲۰۲۵ برگزار خواهد شد. در مجموع ۸ تیم در مرحله حذفی برای تعیین قهرمان چلنج لیگ آسیا ۲۵–۲۰۲۴ با یکدیگر رقابت خواهند کرد. فرمت. در مرحله حذفی، ۸ تیم به صورت تک حذفی به مصاف هم خواهند رفت. هر مسابقه به صورت دو بازی رفت و برگشت انجام می شود، به جز فینال که به صورت تک بازی برگزار می شود. در صورت لزوم از وقت اضافه و ضربات پنالتی برای تعیین برنده استفاده می شود (قانون گلهای خارج از خانه لغو شده است). یک چهارم نهایی. !colspan=5|منطقه غرب !colspan=5|منطقه شرق منطقه غرب. ---- منطقه شرق. ---- نیمه نهایی. !colspan=5|منطقه غرب !colspan=5|منطقه شرق
جیزلا کاچالانتسا (؛ – ) رقصنده باله ایتالیایی تبار اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال های ۱۹۲۸ تا ۱۹۵۳ میلادی فعال بود و در نمایش ها، اپراها و فیلم های مختلفی نقش آفرینی کرد. او باله را زیر نظر معلم ایتالیایی جووانی رزی و سپس با رقصنده باله انریکو چکتی در لا اسکالا در میلان ایتالیا آموخت. کاچالانتسا با طراح رقص اهل وین آلبرتینا راش و با گروه رقص «مدرسه باله آمریکایی»، «گروه اپرای نوین» و «گروه باله سانفرانسیسکو» که بعدها خودش مدرس و مربی آنجا شد، برنامه هایی اجرا کرد. زندگی نامه. جیزلا کاچالانتسا در ۱۷ سپتامبر ۱۹۱۴ از پدر و مادری ایتالیایی-آمریکایی در سن دیگو به دنیا آمد. او باله را زیر نظر معلم ایتالیایی جووانی رُسی آموخت که به او توصیه کرد به میلان ایتالیا برود و تحصیلات خود را در آنجا ادامه دهد. در سال ۱۹۲۵، کاچالانتسا برای فراگیری دوره های پیشرفته در باله به لا اسکالا معرفی شد. در طول دوره سه ساله تحصیل خود در این مرکز اپرا، او در پایان سال در امتحانات نهایی خود موفق به کسب هر سه مدال برنز، نقره و طلا شد. استعداد هنری کاچالانتسا توجه رقصنده باله انریکو چکتی را چنان به خود جلب کرد که او سال های آخر خو