Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
افسران با استفاده از میکروفون فریاد زدند: خیابان ها را پاک کنید! از پنجره ها دور شوید! ما در حال پاسخ دادن به آتش هستیم! در حال حاضر توده های مردمی از میدان فرار کرده بودند، اما تیراندازی در حالی ادامه داشت که جوخه های شورش خانه ها را شانه می زدند و صدها نفر از ساکنان مظنون به شلیک سلاح را دستگیر می کردند. جنگ تا ساعت یک بامداد روز بعد ادامه داشت. علاوه بر دو افسر پلیس، تلفات شامل یک کمونیست بود که بر اثر شلیک گلوله جان باخت و هفده نفر دیگر به شدت مجروح شدند.» همسر کاپیتان آنلاف سه هفته پیش از آن بر اثر نارسایی کلیه درگذشت. بنابراین، قتل کاپیتان آنلاوف توسط کی.پی. دی، سه دختر آنها را یتیم کرد. دختر بزرگ کاپیتان مجبور شد به شدت در مراسم عروسی برنامه ریزی شده خود عجله کند تا خواهرانش را در یتیم خانه نگه دارد. کاپیتان فرانتس لنک توسط همسرش به یادگار ماند. گروهبان ارشد ماکس ویلیگ به مدت چهارده هفته در بیمارستان بستری بود، اما بهبودی کامل پیدا کرد و به وظیفه فعال بازگشت. برای قدردانی از شجاعت ویلیگ، پلیس برلین او را به درجه ستوان ارتقا داد. پس از قتل، این عمل در "لیختنبرگر هوف" جشن گرفته شد، سالن آبجو مورد علاقه
اتحادیه مبارزان جبهه سرخ، جایی که میلکه به خود می بالید: "امروز ما شغلی را جشن می گیریم که من آن را کشیدم!" عواقب. به گفته جان کوهلر، «کیپنبرگر وقتی به او خبر رسید که گروهبان ویلیگ از تیراندازی جان سالم به در برده است، نگران شد. کیپنبرگر نمی دانست که آیا گروهبان می تواند صحبت کند و مهاجمان را شناسایی کند یا خیر. او به یک دونده دستور داد تا میلکه و زیمر را به آپارتمانش در خیابان بلرمن ۷۴ که تنها چند دقیقه پیاده از محل زندگی آن دو فاصله داشت، احضار کند. وقتی قاتلان رسیدند، کیپنبرگر این خبر را به آنها گفت و دستور داد فوراً برلین را ترک کنند. همسر این نماینده مجلس، تئا، یک معلم مدرسه بیکار و به اندازه شوهرش از اعضای حزب کمونیست بود، قاتلان جوان را تا مرز بلژیک همراهی کرد. مأموران انترناسیونال کمونیست (کمینترن) در شهر بندری آنتورپ به آنها پول می دادند و گذرنامه های جعلی می دادند. آنها سوار بر یک کشتی تجاری به سمت لنینگراد حرکت کردند. وقتی کشتی آنها پهلو گرفت، نماینده دیگری از کمینترن با آنها روبرو شد و آنها را تا مسکو اسکورت کرد.» آلمان نازی. پس زمینه سیاسی با تصرف قدرت نازی ها در ژانویه ۱۹۳۳ تغییر کرد. دولت جدید
زمان کمی را برای تبدیل آلمان به دیکتاتوری تک حزبی از دست داد. هانس کیپنبرگر یکی از کسانی بود که در جلسه (غیرقانونی) کمیته مرکزی حزب که در در فاصله کمی خارج از برلین در ۷ فوریه ۱۹۳۳ برگزار شد، شرکت کرد. این نشست متعاقباً به عنوان اولین و آخرین جلسه کمیته مرکزی حزب کمونیست در آلمان نازی برگزار شد. آتش سوزی رایشتاگ در پایان فوریه ۱۹۳۳ بلافاصله به کی.پی. دی متهم شد و قبل از پایان سال، شرکت کنندگان در نشست گردن بزی و بسیاری دیگر از سیاستمداران فعال حزب کمونیست یا به خارج از کشور گریختند یا دستگیر شدند. ساختار حزب کمونیست متلاشی شد. کیپنبرگر بسیاری از دستگاه های شبه نظامی خود را تحت شرایط محرمانه بیشتر به عهده گرفت و حفظ کرد و برخی وظایف مهم انجام شد، اما گشتاپو با این وجود موفق شد به ساختار اطلاعات و ارتباطات او نفوذ کند. کیپنبرگر که برای اهدافی تحت نام رمز «لئو» فعالیت می کرد، در سال های ۱۹۳۳ و ۱۹۳۴ به شدت مورد جستجوی گشتاپو قرار گرفت. در همین حال، حزب کمونیست آلمان علیرغم اینکه مجبور بود به صورت زیرزمینی یا به طور فزاینده ای خارج از پاریس فعالیت کند، اشتهای خود را برای درگیری داخلی از دست نداده بود. دستگیری ارنس
ت تالمان در ۳ مارس ۱۹۳۳ خلاء را در راس حزب ایجاد کرده بود. تا جایی که دستگاه شبه نظامی تحت رهبری کیپنبرگر مؤثر باقی ماند، از مخالفان والتر اولبریخت و ویلهلم پیک در مبارزه رهبری دو قطبی فزاینده ای که در پی داشت حمایت کرد. دادگاه بالوپلاتز. در اواسط مارس ۱۹۳۳، پلیس برلین ماکس تونرت، یکی از دیده بانان قتل کاپیتان آنلاف و لنک را دستگیر کرد. ظرف چند روز، پانزده توطئه گر دیگر در بازداشت پلیس قرار گرفتند. در ۱۴ سپتامبر ۱۹۳۳، روزنامه های برلین گزارش دادند که هر پانزده نفر به نقش خود در قتل اعتراف کرده اند. حکم دستگیری ده توطئه گر دیگر از جمله میلکه، زیمر، اولبریخت، کیپنبرگر و نویمان صادر شد. جان کوهلر در پاسخ به ادعاهایی مبنی بر اینکه اعترافات تحت شکنجه توسط گشتاپوی نازی به دست آمده است، نوشت: «با این حال، همه مظنونان در بازداشت اداره عادی تحقیقات جنایی شهر برلین بودند که بیشتر کارآگاهان آن اعضای اس.پی. دی بودند. برخی از مظنونان توسط مردان نازی دستگیر شده و احتمالاً قبل از تحویل به پلیس مورد ضرب و شتم قرار گرفته بودند. در محاکمه میلکه در سال ۱۹۳۳، دادگاه به دفاع از شک و تردید اعطا کرد و تعدادی از اعترافات مظنون را رد
کرد.» در ۱۹ ژوئن ۱۹۳۴، ۱۵ توطئه گر به قتل درجه یک محکوم شدند. مایکل کلاوز، ماکس ماترن و فردریش برود سه نفری که مقصرترین آنها شناخته شدند به اعدام محکوم شدند. همدستان آنها از ۹ ماه تا ۱۵ سال حبس به دلیل اعمال شاقه محکوم شدند. حکم کلاوز بر اساس همکاری وی به حبس ابد تبدیل شد. برود خود را در سلولش حلق آویز کرد. در نتیجه، تنها ماترن باقی ماند تا در ۲۲ مه ۱۹۳۵ با سر بریدن اعدام شود. پاکسازی بزرگ. در چارچوب حملات کوبنده فزاینده اولبریخت، پیک و حامیان آنها به او، در ۱۲ فوریه ۱۹۳۵، دفتر سیاسی حزب کمیسیون تحقیقی را در مورد هانس کیپنبرگر تشکیل داد. در اکتبر ۱۹۳۵، ، تحت شرایط تا حدی عجیب، در بروکسل برگزار شد: اولبریخت و متحدانش رهبری حزب را به دست گرفتند. استعفای دو تن از ستوان های قدیمی تالمان، و فریتز شولت، کیپنبرگر را به طور واضح در سمت بازنده قرار داد. او در والتر اولبریخت دشمنی قدرتمند و سازش ناپذیر را در راس حزب به دست آورده بود. اولبریخت از حمایت مسکو برخوردار بود. کیپنبرگر موقعیت خود را در کمیته مرکزی حزب از دست داد و عملیات زیرزمینی شبه نظامی که او رهبری کرده بود منحل شد. به او دستور داده شد که از پاریس به مسکو
نقل مکان کند و در آنجا کار کارخانه ای برای او فراهم شد. منابع در مورد اینکه آیا هنگام نقل مکان به مسکو، هرگز با همسر سابقش، تئا، و دو دخترشان، مارگوت و ژانت، که در ژوئیه ۱۹۳۳ به آنجا مهاجرت کرده بودند، ملاقات کرده است یا نه، از زمانی که تئا به عنوان معلم در مسکو کار می کرد، سکوت کرده اند. مرگ. در ۵ نوامبر ۱۹۳۵، با شتاب گرفتن گستره پاکسازی بزرگ جوزف استالین، هانس کیپنبرگر و دوست دخترش کریستینا کرف (متولد کریسینا لندروت) در هتل سایوزنایا مسکو (روبروی جاده هتل لوکس) دستگیر شدند. در یک محاکمه محرمانه توسط کمیساریای خلق در امور داخلی، کیپنبرگر به "جاسوسی و مشارکت در یک سازمان تروریستی ضد انقلاب " مجرم اعلام شد. هانس کیپنبرگر در ۳ اکتبر ۱۹۳۷ به پشت سر هدف گلوله قرار گرفت. زندگی شخصی. هانس کیپنبرگر در سال ۱۹۲۳ با تیا نیماند اهل هامبورگ ازدواج کرد. دختران آنها در سالهای ۱۹۲۴ و ۱۹۲۸ به دنیا آمدند. این ازدواج در سال ۱۹۳۰ به طلاق انجامید پس از یورش به آپارتمانشان در برلین، تئا با عجله بچه ها را به مکانی امن در حومه شهر برد و از آنجا از طریق چکسلواکی فرار کردند. تئا در ژوئیه ۱۹۳۳، شش ماه پس از تصرف قدرت توسط نازی ها در
آلمان، به همراه دخترانشان به مسکو آمد. استاندارد محل اقامت آنها در مسکو، که با دوست ، تئا بلینگ و تعداد زیادی از مردم مشترک بود، برای بچه ها شوکه کننده بود. در فوریه ۱۹۳۸ تئا، که در این زمان به عنوان معلم کار می کرد، دستگیر شد. یک دادگاه ویژه کمیساریای خلق در امور داخلی او را به حبس طولانی مدت در گولاگ محکوم کرد. در سال ۱۹۳۹، تئا کیپنبرگر در یک اردوگاه کار اجباری در سیبری درگذشت. توانبخشی. دو دهه بعد، به دنبال تغییر جهت باد سیاسی، هانس و تیا کیپنبرگر پس از مرگ توسط دادگاه مسکو در ۳۰ سپتامبر ۱۹۵۷ احیا شدند. با این حال، هر دو مرگ آنها و توانبخشی های بعدی آنها به طور رسمی توسط حزب حاکم فاش نشد، چیزی که در آن زمان به جمهوری دموکراتیک آلمان (آلمان شرقی) تحت حمایت شوروی تبدیل شده بود. یتیمان. یک بعدازظهر در نوامبر ۱۹۳۷ دو پلیس مخفی در مدرسه خود در مسکو آمدند و مارگو و ژانت کیپنبرگر را از درس خارج کردند. در اوایل سال بعد، در سن ۱۴ سالگی، مارگوت نامه ای ناامیدانه به یکی از دوستان مادرش نوشت و از او پرسید که چه اتفاقی برای مادرش افتاده است. هیچ پاسخی وجود نداشت. ۲۲ سال دیگر می گذشت تا او از سرنوشت والدینش مطلع شود. کو
دکان را به چیستوپول در تاتارستان بردند و در یتیم خانه ای برای «کودکان بی خانمان خیابانی» که در این زمان بیشتر و بیشتر از فرزندان «دشمنان مردم» پذیرایی می کردند، قرار گرفتند. دختر بزرگتر، مارگوت کیپنبرگر، به اردوگاه کار اجباری در استان ولوگدا منتقل شد و در سال ۱۹۴۲ به یک دوره مادام العمر کار اجباری محکوم شد. به او کار در جنگل داری داده شد و وظیفه جمع آوری خاک اره ناشی از قطع درختان را بر عهده گرفت. هر ماه یک روز مرخصی بود که از آن برای تفریح استفاده می شد. بعداً او محکوم شد و شش ماه تحت بازجویی شدید قرار گرفت. با این وجود، او زنده ماند. وضعیت او پس از پایان جنگ، به طور رسمی در ماه مه ۱۹۴۵، کاهش یافت و در سال ۱۹۴۸ با ایگور، شهروند شوروی ازدواج کرد. پس از توانبخشی والدینش، مارگوت کیپنبرگر توانست با پنج فرزندش اتحاد جماهیر شوروی را ترک کند و در می ۱۹۵۸ به جمهوری دموکراتیک آلمان (آلمان شرقی) رسید. ازدواج آنها هرگز رسماً به رسمیت شناخته نشد (چون مارگوت خارجی بود) ایگور اجازه نداشت آنها را همراهی کند، اما پس از درخواست شخصی از نیکیتا خروشچف، در سال ۱۹۶۰ به آنها پیوست. با این وجود خانواده احساس می کردند که با خود به
عنوان افراد خارجی رفتار می شود، و در حالی که مارگوت زندگی خود را در کشور جدید ساخت، ایگور به زودی به اتحاد جماهیر شوروی بازگشت، جایی که در سال ۱۹۸۴ درگذشت. اگرچه مارگوت از سرنوشت والدینش مطلع شده بود، اما تحت دستورها جدی قرار داشت تا اطلاعات را برای خودش نگه دارد. اصرار او برای بحث در مورد این موضوع منجر به تنش های مداوم با مقامات شد. نامه خشم آلود او که در سال ۱۹۷۹ به روزنامه ملی، آلمان جدید، در صدمین سالگرد تولد استالین فرستاد، طبیعتاً هرگز منتشر نشد. او تا مارس ۱۹۸۱ تحت نظارت دقیق استاژی باقی ماند تا زمانی که به او اجازه داده شد به برلین غربی نقل مکان کند، جایی که او در یک آپارتمان کوچک زندگی می کرد، که با کمک حقوق بازنشستگی کوچکی که به بازماندگان آزار و شکنجه نازی ها داده می شد. با توجه به دوران حضور او در اتحاد جماهیر شوروی، حقوق بازنشستگی وجود نداشت. اطلاعات کمتری در حوزه عمومی در مورد دختر کوچکتر وجود دارد. پس از اینکه در پایان سال ۱۹۳۷ آنها را از والدین خود گرفتند، ژانت خیلی سریعتر از مارگوت روسی را یادگرفت، که ممکن است نشان دهنده استعداد خاصی در زبان باشد. ژانت کیپنبرگر بین سال های ۱۹۵۶ تا ۱۹۷۳ برای
سرویس خبری دولتی در برلین شرقی به عنوان تایپیست کار می کرد. متخصص در کار زبان روسی. در سپتامبر ۱۹۷۳ به عنوان مترجم در بین متن، دفتر ترجمه حزب حاکم، شغل جدیدی به او داده شد. او توانست در ۱۴ ژوئیه ۱۹۷۸ به آلمان غربی نقل مکان کند. مارگو و ژانت کیپنبرگر به ترتیب در سال های ۲۰۰۵ و ۲۰۱۶ درگذشتند. جسد هر دوی آنها در حیاط کلیسای قدیمی سنت متی، در محله شونبرگ برلین به خاک سپرده شده است. در پایان سال ۲۰۱۷ ذکر شد که قبر آنها هنوز با هیچ سنگ قبری مشخص نشده است.
آرش اَبی زاده فیلسوف ایرانی-کانادایی، استاد گروه علوم سیاسی و عضو وابستهٔ گروه فلسفه دانشگاه مک گیل است. او به دلیل تخصص خود در زمینهٔ نظریهٔ دموکراتیک و فلسفهٔ توماس هابز شناخته شده است. او دریافت کنندهٔ بورسیهٔ رودز (۱۹۹۲) است. او همچنین برای کتاب "هابز و دو چهره اخلاق" برندهٔ جایزه بهترین کتاب سال ۲۰۱۹ از انجمن فلسفه کانادا شده است.
اسقف نشین بلکبرن () بخشی تشکیل دهنده از استان یورک کلیسای انگلستان در کشور انگلستان است. این اسقف نشین که در سال ۱۹۲۶ میلادی تاسیس شده است شامل ۲۸۰ کلیسا می باشد و مرکز آن کلیسای جامع بلکبرن است.
اسقف نشین کارلایل () بخشی تشکیل دهنده از استان یورک کلیسای انگلستان در کشور انگلستان است. این اسقف نشین که در سال ۱۱۳۲ میلادی تاسیس شده است شامل ۳۴۹ کلیسا می باشد و مرکز آن کلیسای جامع کارلایل است.
باک سولمی (Hangul 박솔뫼؛ زادهٔ ۱۹۸۵) یک نویسنده اهل کره جنوبی است. زندگی. باک سولمی در سال ۱۹۸۵ در گوانگجو، کره جنوبی به دنیا آمد. او در رشته مدیریت هنر در دانشگاه ملی هنر کره تحصیل کرد. اولین کار ادبی خود را در سال ۲۰۰۸ انجام داد و در سال ۲۰۰۹ جایزه نویسنده جدید Jaeum &amp; Moeum را برد. او همچنین برنده جایزه ادبی Moonji و جایزه ادبی Kim Seungok شد. سبک. باک سولمی به منقطع بودن روایات آثارش، مانند تغییر زمان بدون دلیل آشکار یا قطع کردن جریان روایت با دیالوگ های ناگهانی یا افکار درونی شخصیت ها شناخته شده است. سبک پر هرج و مرج باک به نحوه درک او از واقعیت مربوط می شود. او نویسنده ای است که «نسل ناامید و عصر بی آینده را بررسی می کند». آثار او پاسخی به جامعه ای است که در آن جوانان نمی توانند شغلی پیدا کنند، رویاهای ازدواج، تشکیل خانواده، داشتن خانه و غیره را رها می کنند و هیچ ایده ای برای زنده ماندن از به اصطلاح «جهنم چوسون» ندارند. ” باک احساس بیهودگی را که امروزه جوانان کره ای احساس می کنند، بیان می کند. شخصیت های او منفعل هستند و هیچ گاه فقدان اثر خود را در تعیین سرنوشت خود به پرسش نمی گیرند و معتقدند هیچ یک از
اعمالشان معنی ندارد. این رخوت بر آثار باک حاکم است. آثار. ۱. 머리부터 천천히 (۲۰۱۶) "آهسته سر اول" (۲۰۱۶) ۲. 도시의 시간 (۲۰۱۴) "زمان در شهر" (۲۰۱۴) ۳. 그럼 무얼 부르지 (۲۰۱۴) "سپس چه بخوانیم؟" (۲۰۱۴) ۴. 백 행을 쓰고 싶다 (۲۰۱۳) "من می خواهم صد خط بنویسم" (۲۰۱۳) ۵. 을 (۲۰۱۲) "Eul" (2012)
اسقف نشین چستر () بخشی تشکیل دهنده از استان یورک کلیسای انگلستان در کشور انگلستان است. این اسقف نشین که در سال ۱۵۴۱ میلادی تاسیس شده است شامل ۳۶۸ کلیسا می باشد و مرکز آن کلیسای جامع چستر است.
اسقف نشین دورام () بخشی تشکیل دهنده از استان یورک کلیسای انگلستان در کشور انگلستان است. این اسقف نشین که در سال ۶۳۴ میلادی تاسیس و در سال ۹۹۵ میلادی به نام فعلی تغییر نام داده شده است شامل ۲۹۲ کلیسا می باشد و مرکز آن کلیسای جامع دورام است.
اسقف نشین انگلیکان لیدز () بخشی تشکیل دهنده از استان یورک کلیسای انگلستان در کشور انگلستان است. این اسقف نشین که در سال ۲۰۱۴ میلادی تاسیس شده است شامل ۶۵۶ کلیسا می باشد و مرکز آن کلیسای جامع ریپون، کلیسای جامع ویکفیلد و کلیسای جامع برادفورد است.
؛ بازیگر اهل ژاپن بود که بیشتر به خاطر ایفای نقش گُروبِئی در هفت سامورایی آکیرا کوروساوا شناخته شده است. اینابا علاوه بر حرفه اش در سینما، بازیگر پُرکار تئاتر و عضو شرکت معتبر تئاتر هایوزا نیز بود. او در سن ۷۷ سالگی بر اثر حمله قلبی درگذشت. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "آتش در دشت" (۱۹۵۹)، "سریر خون" (۱۹۵۷)، "" (۱۹۵۵)، "هاراکیری" (۱۹۶۲)، "سکوت" (۱۹۷۱)، "میتو کومون" (۱۹۷۸)، "سامورایی قاتل" (۱۹۶۵)، "گیشا" (۱۹۸۳)، "تایکوکی" (۱۹۶۵)، "دای چوشینگورا" (۱۹۷۱)، و "آمیگاسا جوبی" (۷۵–۱۹۷۴) اشاره کرد.
دانشگاه ایندیانا ساوت بند (IU South Bend) یک دانشگاه دولتی در ساوت بند، ایندیانا است. دانشگاه ایندیانا در سال ۱۹۲۲ شروع به ارائه کلاس های آموزشی در ساوت بند به عنوان گسترش پردیس اصلی دانشگاه ایندیانا بلومینگتون کرد.
پادشاه ییه از ژو (به چینی: 周懿王) با نام شخصی جی جیان (به چینی: 姬繄扈)؛ هفتمین پادشاه دودمان ژو در چین باستان بود. تاریخ سلطنت وی مورد اختلاف است، اما عموماً تصور می شود که او از ۸۹۹ تا ۸۹۲ پ. م یا ۸۹۹ تا ۸۷۳ پ. م حکومت کرده است. زندگی. از سلطنت او اسناد کمی در دست است. اولین سال سلطنت او توسط خورشید گرفتگی در ۲۱ آوریل ۸۹۹ تأیید شد. عمویش پادشاه شیائو ژو پس از او برتخت نشست و پس از عمویش پسر پادشاه ییه، پادشاه یی ژو "توسط بسیاری از اربابان بر تخت بازگردانده شد". گفته می شود که پادشاه ییه از پایتخت به محلی به نام هوآیلی نقل مکان کرده است. این نشان می دهد که او توسط عمویش از قدرت برکنار شده است، اما موضوع دقیقاً مشخص نیست. نوه او پادشاه لی ژو است. خانواده. ملکه ها پسران
تاریخ شهر اربیل قدیمی است و هنوز مشخص نیست که به چه زمانی بازمی گردد اما براساس روایات، تاریخچه آن به حدود (۶۰۰۰) سال قبل از میلاد مسیح بازمی گردد که سکونتگاهی آباد و تا به امروز ادامه دارد. قبل از میلاد مسیح. در سال های (۲۳۷۱ تا ۲۳۱۶ قبل از میلاد) برای تصاحب درآمد و ثروت منطقه، حملات سارگون اکدی به اربیل رسید و آن را تصرف کرد. بعدها از سال های ۲۱۵۰ تا ۲۰۵۰ قبل از میلاد، این شهر به پایگاه اصلی دولت گوتیک، یک ملت باستانی زاگرس تبدیل شد. از سال ۲۰۵۰ تا ۱۹۵۰ قبل از میلاد) تحت حکومت سلسله سوم امپراتوری اور سومری قرار گرفت. در سال ۱۶۰۰ قبل از میلاد) و بعداً تحت فرمانروایی کاشی ها که گمان می رود از اقوام کرد باستانی بوده اند، قرار گرفت. در همان زمان دولت آشور در شمال تأسیس شد و چندین قبیله دیگر مانند میتانی ها و خوریان در آن منطقه قدرت یافتند و در آشور، اربیل و کرکوک تحت حاکمیت دولت میتانی بودند. از حکومت آشور از ۲۵۰۰ تا ۶۱۲ قبل از میلاد) اربیل در اوج پیشرفت و ترقی بود، سپس پایتخت مذهبی آشوریان و تاج و تخت الهه اشتر (اشتر اربیلا) معبد آشوری بود پیروزی و اشتر نینوا ایزدبانوی عشق و سرگرمی بود. سال های (۷۰۵*۶۸۱ قبل از
میلاد). پس از سارگون اکدی، پسرش سناخریب حاکم شد و از رودخانه باستور در ۲۰ کیلومتری شهر و قلعه اربیل که به چاه سناخریب معروف است آب می کشید. بعدها در سال ۶۱۲ قبل از میلاد) امپراتوری مادها تأسیس شد و اربیل بخشی از امپراتوری شد. پس از آن اربیل بخشی از امپراتوری هخامنشیان شد. در سال ۳۳۱ قبل از میلاد، امپراتوری یونان به فرماندهی اسکندر مقدونی، داریوش، پادشاه هخامنشی را در نبرد اربیلا یا گوگاملا، در حدود ۱۰۰ کیلومتری غرب اربیل، در نزدیکی رودخانه گوملی در منطقه گورانتی از متصرفات آن فتح کرد. امپراتوری پس از مرگ اسکندر در ۳۲۳ قبل از میلاد) در بابل، اربیل (تمام عراق و سوریه) تحت فرمان سلوکی که از فرماندهان اسکندر بود، درآمد. در سال های (۱۴۸–۲۲۶ قبل از میلاد)، ایرانیان سلوکیان را که قبلاً بر اربیل حکومت می کردند، شکست دادند و یک کشور فدرال متشکل از چندین شاهنشاهی مانند رها (اورفا)، تدمر، شینگار، هزار (هاترا) و بعدها هادیاب (ادیابین) تأسیس کردند. مهم ترین شهر امپراتوری هادیاب این شاهزاده (میان دو رود تأسیس شد) امیر ایزات یکی از معروفترین شاهزادگان ایرانی بود که حق داشت تاج بلندی بر سر بگذارد و بر چهار ستون طلا بخوابد.
در سال (۸۳ قبل از میلاد) اربیل در زمان تیگران شاه به مدت ۱۰ سال تحت کنترل ارتش ارمنستان قرار گرفت. بعد از میلاد و ظهور اسلام. در سال ۴۴ پس از میلاد، اربیل پایتخت ادیابین و ملکه هلن شد که یهودیت را ترویج کردند. پس از چندین حمله رومیان که مشهورترین آنها حمله شاه (کاراکولا) در سال (۲۱۶۷ میلادی) بود، اربیل اشغال شد و ایرانیان رانده و نابود شدند. سنگ دلی آن بادشاه تا حدی بود که مزار بادشاهان فارس ها را تخریب کرد. در سال (۲۲۶ میلادی) در روزگار (شاه اردشیر) ساسانیان، اربیل از مدینه مورد حمله قرار گرفت و اربیل به فرمانروایی ساسانیان درآمد. معبد زرتشتیان در آنجا ساخته شد. در سال (۶۱۲ میلادی) با آمدن سپاه اسلام، ساسانیان مدائن، اربیل و بیشتر منطقه را ترک کردند. در سال (۱۶ هجری قمری) در زمان خلیفه جانشین عمر بن خطاب، سپاه اسلام به فرماندهی عقبه بن فرقاد وارد منطقه شد. در سال (۱۳۲ هجری قمری) در نزدیکی اربیل، در جنگ سرنوشت ساز زاب، عباسیان بر بنی امیه پیروز شدند و اربیل به فرمانروایی عباسیان درآمد. در زمان حکومت بویه در بغداد (۴۴۷*۳۳۳ هجری قمری) کردهای هزبانی توانستند شاهزاده ای مقتدر در اربیل تأسیس کنند که جایگاه شایسته
خود را بازیافت و روابط تجاری محکمی با شاهزادگان همدان و اوقلی در موصل و سوریه داشت. این امپراتوری تا زمان ظهور عمادالدین زنگی در موصل در سال (۵۲۱ هجری قمری) ادامه داشت که توانست به این امپراتوری پایان دهد و تمام منطقه را تحت کنترل خود درآورد. در سال (۵۳۹هجری قمری/۱۱۴۴میلادی)، زن الدین علی کوچک پسر بکتاکین که به لطف عمادالدین زنگی والی موصل بود، توانست در اربیل و اطراف آن اصالتی مستقل به نام شهبانوی بکتیکی تأسیس کند. در سال (۵۶۳هجری قمری/۱۱۶۸میلادی) زن الدین علی کوچک درگذشت و کوچک ترین پسرش زن الدین یوسف جانشین وی شد و در سال (۵۶۸هجری قمری/۱۱۹۰میلادی) برادرش مظفرالدین گورگه بوری کوکبری فرمانروای امپراتوری اربیل به فرمانروایی میر مظفر اتابیگ امیر شد. قویترین و مشهورترین امارت اسلامی شد و بیشترین پیشرفت و پیشرفت علمی و شکوفایی و قدرت را داشت با خواهر صلاح الدین رابعه خاتون ازدواج کرد و در زمان شاه مظفرالدین امارت اربیل به او رسید. قله و تمام منطقه شارزور به تصرف امارت درآمد. سلطان مظفر نیکوکار، عالم، عدالت خواه، خداترس و خدمتگزار بود و در زمان حکومت ایشان جشن میلاد پیامبر گرامی داشته می شد و شب ها تا سحر چراغ رو
شن می شد. اربیل رونق و پیشرفت زیادی به خود دیده است، اربیل در آن زمان در دوران طلایی خود بود. برجسته ترین آثار تاریخی آن دوره مناره چولی، مدرسه مظفری و بازارهای قیصریه در اربیل است. پس از مرگ مظفرالدین کوکبری در سال (۶۳۰هجری قمری/۱۲۳۳میلادی)، امارت اربیل زیر سایه خلیفه مستنصر بلا عباسی بازگشت و در سال (۱۲۳۵میلادی) لشکری به فرماندهی ابوفاضل اقبال شرابی برای اشغال اربیل فرستاد. اربیل در زمان سلطنت مظفرالدین و پس از مرگ وی مورد حمله مغول ها قرار گرفت. پس از سقوط امپراتوری عباسیان به دست مغول ها در سال (۶۵۶هجری قمری/۱۲۵۸میلادی)، اربیل تحت سلطه مغولان درآمد. در سال ۱۳۳۷ شمسی تحت حکومت مغولان ایلخانی و بعداً جلایری ها قرار گرفت. سپس تحت حاکمیت حاکمان قراقویونلو (که در پرچمشان تصویر بره سیاه بود) و سپس در سال (۱۴۱۰ میلادی) تحت حکومت ایالت آق قویونلو (خدای پرچم بره سفید) قرار گرفت. در سال ۱۵۰۸ پس از میلاد، تحت فرمانروایی صفویان قرار گرفت تا اینکه ارتش ایران توسط ارتش سلطان سلیم دوم شکست خورد. در سال ۱۵۱۴ پس از نبرد چالدران و پیروزی ارتش سلطان سلیم دوم، اربیل و سپس کل عراق تحت سلطه امپراتوری عثمانی قرار گرفت. حکومت ار
بیل به دستور سلطان عثمانی به میرحسین دسنی امیر شیخان واگذار شد. بعدها شاهزادگان سوران حاکم شدند. پس از سال ۱۸۸۱ در زمان سلطان عبدالمجید، اربیل در استان موصل تیپ شد و اولین شهرداری در آنجا ایجاد شد و ترکی عثمانی زبان رسمی نهادهای دولتی شد. این مناطق تا سال ۱۹۱۷ میلادی تحت سلطه عثمانیان باقی ماندند. تاریخ جدید. اربیل در دوره عثمانی، ناحیه ای زیر نظر تیپ موصل بود، اما پس از ناپدید شدن آنها و ورود انگلیسی ها به منطقه، شکل فرمانداری موسسات تغییر کرده و نوع جدیدی از اداره به وجود آمد. بدیهی است که اربیل رهبر این تغییرات بود، در زمان بریتانیا، فرمانداران سیاسی در تیپ ها کار می کردند، دستیاران قاضی سیاسی در ولسوالی ها منصوب می شدند. WRH، افسر انگلیسی، اولین دستیار قاضی سیاسی در اربیل بود. قاضی سیاسی این شهر در کتاب «دو سال در کردستان» به استان شدن اربیل در اول نوامبر ۱۹۱۹ اشاره می کند. بر اساس این کتاب WRH اولین فرماندار اربیل پس از ناپدید شدن حکومت عثمانی بود اما پس از شکل گیری از کشور عراق و الحاق کردستان به عراق، مردم شهر یا عراقی ها این رتبه را دریافت کردند. پس از آغاز جنگ جهانی اول و معاهده سایکس پیکو، در بهار ۱
۹۱۶، نیروهای روسی به فرماندهی ستوان پاراشوف از طریق خانقین و ارومیه راوندز را اشغال کردند تا بغداد را اشغال کنند. سپس به دلیل وقوع انقلاب اکتبر در روسیه از منطقه خارج شدند. در سال ۱۹۱۸ پس از اشغال بغداد توسط بریتانیا، اربیل تحت سلطه بریتانیا درآمد و کاپیتان هی فرماندار اربیل شد. اما راوندز دوباره به دست نیروهای عثمانی افتاد و به مدت دو سال پایگاه نظامی یک افسر ترک به نام اوزدمیر بود. در سال ۱۹۲۱ پس از تشکیل دولت عراق و الحاق جنوب کردستان به ایالت عراق، اربیل به شهرداری تبدیل شد و احمدا فندی عثمان اولین فرماندار اربیل بود. شهرداری اربیل در سال ۱۸۵۸ تأسیس شد و اولین شهردار آن حاجی احمد آقا عبدالوهاب بود. در سال ۱۹۱۸ ارتش بریتانیا وارد اربیل شد. در سال ۱۹۲۵ اربیل تحت نظارت قضایی بغداد قرار گرفت و در سال ۱۹۷۴ اربیل پایتخت کردستان شد. اربیل در سال ۱۹۹۱ پس از شکست رژیم بعث و خروج از کردستان، پایتخت کردستان عراق شد. اربیل در سال ۲۰۱۴ به پایتخت گردشگری کشورهای عربی تبدیل شد و مردم از سراسر جهان برای گردشگری و تجارت به اربیل می آیند.
متن پر سر و صدا متنی است که بین شکل سطحی نمایش کدگذاری شده متن و متن مورد نظر، صحیح یا اصلی تفاوت دارد. نویز ممکن است به دلیل اشتباهات تایپی یا عبارات محاوره ای باشد که همیشه در زبان طبیعی وجود دارد و معمولاً کیفیت داده ها را به گونه ای کاهش می دهد که باعث می شود متن برای پردازش خودکار رایانه ها از جمله پردازش زبان طبیعی کمتر در دسترس باشد. نویز همچنین ممکن است از طریق یک فرایند استخراج (به عنوان مثال، رونویسی یا OCR) از رسانه های غیر از متون الکترونیکی اصلی وارد شده باشد. استفاده از زبان در گفتمان های رایانه ای، مانند چت ها، ایمیل ها و متن های پیام کوتاه، به طور قابل توجهی با فرم استاندارد زبان متفاوت است. تمایل به طول پیام کوتاه تر که تایپ سریع تر را تسهیل می کند و نیاز به وضوح معنایی، ساختار این متن مورد استفاده در چنین گفتمان هایی را شکل می دهد. تحلیلگران مختلف کسب و کار تخمین می زنند که داده های بدون ساختار حدود ۸۰ درصد از کل داده های سازمانی را تشکیل می دهند. بخش بزرگی از این داده ها شامل رونوشت های چت، ایمیل ها و سایر ارتباطات داخلی و خارجی غیررسمی و نیمه رسمی است. معمولاً چنین متنی برای مصرف انسان در
نظر گرفته شده است، اما - با توجه به حجم داده ها - پردازش دستی و ارزیابی آن منابع عملاً دیگر امکان پذیر نیست. این امر نیاز به روش های متن کاوی قوی را افزایش می دهد. تکنیک های کاهش نویز. استفاده از غلط گیر املا و چک کننده دستور زبان می تواند میزان نویز متن تایپ شده را کاهش دهد. بسیاری از واژه پردازها این را در ابزار ویرایش گنجانده اند. جستجوی آنلاین Google شامل یک موتور پیشنهاد عبارت جستجو برای راهنمایی کاربران در هنگام اشتباه در جستارهای خود است.
«ضدقهرمان» () ترانه ای از خواننده-ترانه سرای آمریکایی، تیلور سوئیفت و تک آهنگ آغازین دهمین آلبوم استودیویی او "نیمه شب ها" (۲۰۲۲) است. این ترانه که به دست سوئیفت و جک آنتونوف نوشته و تهیه شد، قطعه ای پاپ راک و سینث-پاپ با سازهای درام و سینث سایزر است. اشعار آن در خصوصِ خودبی زاری، افسردگی و اضطراب بحث می کند که از کابوس های سوئیفت و مشکلاتش با خوددگربینی و تنفر از خود الهام گرفته شده است؛ سوئیفت در آن از فشار جامعه و کاستی هایش نیز انتقاد می کند. این ترانه در ۲۱ اکتبر ۲۰۲۲ برای دانلود دیجیتالی در دسترس قرار گرفت و در ۲۴ اکتبر به وسیلهٔ ریپابلیک رکوردز به رادیوی ایالات متحده ارسال شد. منتقدان موسیقی این ترانه را به دلیل متن صریح، ریتم جذاب، سازهای مبتنی بر سینث، و لحن آواز آن ستایش کردند. "بیلبورد" آن را به عنوان بهترین ترانه در "نیمه شب ها" رتبه بندی کرد؛ برخی از نشریات آن را بهترین تک آهنگ آغازینِ حرفهٔ سوئیفت دانستند. فهرست های آخر سال نشریات نیز «ضدقهرمان» را یکی از بهترین ترانه های سال ۲۰۲۲ نامیدند. همچنین موزیک ویدئوی همراه ترانه به نویسندگی و کارگردانی سوئیفت در ۲۱ اکتبر به نمایش درآمد. این ویدئو ترس ها
، عدم اطمینان و اختلال خوردن سوئیفت را به تصویر می کشد و سه تجسم از او را نمایش می دهد. این ویدئو یکی از کابوس هایش دربارهٔ میراث و وصیت نامه اش را نشان می دهد. مایک بیربیگلیا، جان ارلی و مری الیزابت الیس به ترتیب در نقش فرزندان و عروس تخیلی سوئیفت حضور دارند. «ضدقهرمان» رکوردهای جهانی و ایالات متحده بزرگ ترین افتتاحیهٔ استریم برای یک ترانه در تاریخ اسپاتیفای را شکست. این ترانه در جدول های فروش ۴۰ منطقه به جایگاه ۱۰تای برتر جدول رسید. همچنین به صدر جدول چند کشور شامل استرالیا، بلژیک، کانادا، کرواسی، اندونزی، ایرلند، اسرائیل، لتونی، مالزی، نیوزیلند، فیلیپین، پرتغال، سنگاپور، بریتانیا، و ایالات متحده رسید؛ در بسیاری از آن ها چندین هفته را در صدر جدول گذراند و طولانی ترین ترانهٔ شماره یک سوئیفت در بریتانیا و ایالات متحده بود. «ضدقهرمان» نهمین ترانهٔ سوئیفت بود که به صدر جدول "بیلبورد" هات ۱۰۰ رسید و پرفروش ترین ترانهٔ سال ۲۰۲۲ شد. ریمیکسی از آن با حضور گروه راک آمریکایی بلیچرز در ۷ نوامبر ۲۰۲۲ منتشر شد. زمینه. در ۲۸ آگوست ۲۰۲۲، تیلور سویفت دهمین آلبوم استودیویی خود با نام "نیمه شب ها" را اعلام کرد که قرار است در