Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
گاناش ( یا ؛ ) نوعی لعاب، مایه کیک، سس یا پر کن شیرینی است که از شکلات و خامه تهیه می شود. گاناش نوعی شکلات است که معمولاً با حرارت دادن مقدار مساوی خامه و شکلات خرد شده درست می شود. ابتدا خامه را گرم کرده و سپس روی شکلات می ریزند. سپس برای مدت کوتاهی (بین ۳ تا ۱۰ دقیقه، بسته به حجم) به مخلوط استراحت می دهند. قبل از هم زدن و پیش از یکدست شدن مخلوط می توان به آن لیکور یا عصاره (اسانس) اضافه کرد. دوره استراحت به کرم داغ اجازه می دهد تا دمای کاسه و محتویاتش افزایش یابد. اگر مخلوط فوراً استفاده شود، هوای محیط باعث کاهش دما و مانع روانی شکلات می شود. به گاناش کره اضافه می کنند تا ظاهری براق و بافتی صاف به آن بدهند. افزودن شربت ذرت نیز باعث براق شدن آن می شود. برای شیرین کردن گاناش بدون عارضه کریستالی شدن، از سایر قندها استفاده می شود. بسته به نوع شکلات مورد استفاده و اینکه گاناش برای چه منظوری و چه دمایی سرو می شود، نسبت شکلات به خامهٔ آن برای به دست آوردن قوام مورد نظر تغییر می کند. به طور معمول، دو قسمت شکلات به یک قسمت خامه برای پر کردن کیک یا به عنوان پایه ای برای تهیه ترافل شکلاتی استفاده می شود، در حالی که ی
ک به یک معمولاً به عنوان لعاب استفاده می شود. در صورت استفاده از شکلات سفید، نسبت ۳ قسمت شکلات به ۱ قسمت خامه استاندارد است. برای تهیه گاناش خامه ای و غلیظ تر، معمولاً خامهٔ سنگین تر ترجیح داده می شود که به خوبی با شکلات تلخ بین ۶۰ تا ۸۲ درصد ترکیب می شود. اگر شکلات در حین مخلوط شدن با خامه گرم سخت شد، اضافه کردن قاشق به قاشق غذاخوری آب داغ به مخلوط می تواند مشکل را برطرف کند. گاناش خنک شده را می توان هم زد تا حجمش زیاد شود و به صورت مایه کیک پخش شود تا روی کیک را بپوشاند. گاناش با سرد شدن غلیظ تر می شود، آن را در حالی که گرم است در قالب ریخته و اجازه می دهند تا خودش را بگیرد یا خنک شود. پس از خنک شدن، می توان آن را از قالب خارج کرد و مانند خمیر برش داد. تاریخچه. گفته می شود که گاناش در ابتدا در دهه ۱۸۵۰م. در فرانسه در جریان تصادفی ریختن آب روی شکلات کشف شد. گاناش یا "کرم گاناش" در اصل نوعی ترافل شکلاتی بود که توسط پل سیرادین نمایشنامه نویس پاریسی که به قنادی روی آورده بود معرفی شد و اولین بار در سال ۱۸۶۹م. مستندسازی شد سیرادین نام گاناش را از کمدی محبوب وودویل به نام "Les Ganaches" ("The Chumps") که در آن سا
ل توسط ویکتورین ساردو معاصرش روی پرده رفته بود انتخاب کرد
قلعه اولانکو (به فنلاندی: Aulangonlinna، سوئدی: Karlbergs slott) تپه ای باستانی است که در هامینلینا، تاواستیا اصلی، فنلاند واقع شده است. شواهدی از اقامتگاه و قبرستان در دوره عصر آهن نیز در نزدیکی این قلعه به دست آمده است. قلعه اولانکو یک محیط فرهنگی متنوع و قابل توجه ملی ایجاد کرده است که توسط ذخیره گاه طبیعی اولانکو ایجاد شده در منطقه خط الرأس تکمیل شده است.
قلعه کُرسهُلما (فنلاندی: Korsholman linna، سوئدی: Korsholms slott، همچنین به عنوان کرایسبری شناخته می شود) یک قلعه قرون وسطایی در واسا، فنلاند بود. کُرسهُلما احتمالاً در دهه ۱۳۷۰ ساخته شده است. این احتمال وجود دارد که قلعه هرگز بیش از یک استحکامات چوبی نبوده که توسط یک خندق احاطه شده است. در پایان قرن هجدهم، کُرسهُلما به ویرانه ای تبدیل شده بود و ساختمان های جدید ساخته شده بقایای این بنای قرون وسطایی را از بین برده بود. امروزه تنها تپه ای کم ارتفاع از قلعه باقی مانده است. قلعه کُرسهُلما به عنوان یکی از پایگاه های دزدان دریایی بدنام برادران ویتالیان شناخته می شد که منطقه دریای بالتیک را در قرون وسطی به وحشت انداخته بودند. یکی از روسای دزدان دریایی زیر مجموعه برادران ویکتوال، اوته فون پکاتل، ظاهراً تا زمان مرگش بر قلعه حکومت می کرد.
خودزندگی نامه وینی یک کتیبه گورستانی از مصر باستان می باشد که برای مطالعات مصرشناسی با اهمیت است. وینی بزرگ یا وینی یکی از مقامات کاخ پادشاهی از دودمان ششم مصر باستان بود. گورستان وینی به علت نامعلوم بودن توضیح آگوست ماریت در سال ۱۸۸۰ از گورستان وینی گم گردید ("روی تپه مرتفعی که نام گورستان میانی را می دهد"). در سال ۱۹۹۹ از طرف یک تیم باستان شناس آمریکایی به پیشوایی دکتر جانت ریچاردز بار دیگر اکتشاف شد. اقدامات نوین تر در گورستان پپی نخست در ساقارا، مقبره دومی را برای وینی با کپی تقریباً یکسانی از زندگینامه او اکتشاف نمودند. زندگینامه. وینی کار خودش را زیر نظر تتی شروع کرد، و از راه پپی اول مریره که برای او یک قاضی، یک سرلشکر و وزیر بود، طی مراحل اداری ارتقا پیدا کرد. بعدها وینی در هنگام سلطنت مرنرع نمتیمسف اول فرماندار مصر علیا شد. وینی به عنوان قاضی از ملکه ای که گویا مظنون به دست داشتن در یک توطئه بود تحقیق نمود. هنگامی که او سرلشکر بود، ارتش را به نوعی سازماندهی نمود که هنوز در پادشاهی جدید مورد استفاده بود.
دژ کُرلا (به روسی: Корела، فنلاندی: Käkisalmen linna، سوئدی: Kexholms slott)، در شهر پریوزرسک، استان لنینگراد، روسیه واقع شده است. پیشینه. استحکامات اولیه توسط کارلیایی ها ساخته شد، اما قلعه ای که امروزه دیده می شود به قرون وسطی بازمی گردد.[۱] اولین بار در کرونیکل نووگورود نام کرلا در سال ۱۱۴۳ ذکر شد و کاوش های باستان شناسی لایه ای را نشان داد که قدمت آن به قرن دوازدهم بازمی گردد. اسناد تاریخی سوئدی برای اولین بار در سال ۱۲۹۴ سکونتگاهی در ککسهلم را گزارش می کند. تا قرن شانزدهم، این قلعه متعلق به جمهوری نووگورود و به دنبال آن دوک نشین بزرگ مسکو بود. نوگورودی ها استحکامات و برج های سنگی فعلی را در سال ۱۳۶۴ پس از آتش سوزی که قلعه چوبی اصلی را در سال ۱۳۶۰ ویران کرد، ساختند. در طول جنگ سوئد-نووگورود در سال ۱۳۱۴، یک نیروی کوچک کارلیایی قلعه را از نمایندگان نووگورود بازپس گرفت. آنها از سوئدی ها دعوت کردند تا آن را در برابر نووگورود حفاظت کنند. با این حال، نوگورودی ها قلعه را پس گرفتند. در عهدنامه نوتبری در سال ۱۳۲۳، تعلق این قلعه به نووگورود تأیید شد. ضمیمه به خاک روسیه. پس از شکست در جنگ فنلاند در سال ۱۸۰۹، سوئد نی
مه شرقی خود را به روسیه واگذار کرد و در سال ۱۸۱۲ ککیکسالمی به دوک نشین بزرگ فنلاند پیوست. در اواسط قرن هجدهم، این قلعه به زندان سیاسی امپراتوری روسیه تبدیل شد. برخی از شرکت کنندگان شورش دسامبریست ها (۱۸۲۵) در آنجا زندانی شدند. در آغاز دسامبر ۱۹۱۷ فنلاند استقلال خود را اعلام کرد و استان ککیکسالمی به شهرستان کارلیا ضمیمه و سرانجام در سال ۱۹۴۰ به اتحاد جماهیر شوروی تحویل داده شد.
دیوار شهر ویبُری (به روسی: Выборгская городская стена، فنلاندی: Viipurin kaupunginmuuri، سوئدی: Viborgs stadsmur) یک سازه دفاعی بود که در اطراف شهر ویبری (ویبورگ کنونی در روسیه) ساخته شده بود. در دوران حکومت سوئد در دهه ۱۴۷۰ این سازه تکمیل و طی قرون بعدی و عمدتاً در دهه ۱۸۶۰ تخریب شد زیرا ویبری بخشی از دوک نشین بزرگ فنلاند بود. برخی از قسمت های جزئی دیوار و همچنین دو برج مدور هنوز حفظ شده است. پیشینه. پایه های دیوار شهر ویبری توسط اریک اکسلسون توت، صاحب قلعه گذاشته شد. این بنا توسط همان سازندگانی ساخته شد که قلعه سنت اولاف را در سال های ۱۴۷۵–۱۴۷۷ تکمیل کردند. آنها به احتمال زیاد از تالین دعوت شده بودند. این دیوار ۵ تا ۶ متر ارتفاع داشت و در ابتدا دارای ۱۰ برج با ترکیبی از طرح های مدور و مربع بود. برج تالار شهر و برج گرد که در سال ۱۵۴۰ ساخته شد، هنوز حفظ شده است. در پایان قرن شانزدهم، دیوار با چندین جان پناه دژ که در شرق دیوار اصلی قرار داشت، تقویت شد. تنها جان پناه دژ باقی مانده، در گوشه جنوب غربی قلعه است. طبق افسانه ها، یکی از برج ها در جریان جنگ روسیه و سوئد در سال ۱۴۹۵ منفجر شد و مهاجمان روس از ترس فرار ک
ردند. این حادثه به عنوان انفجار ویبری شناخته می شود.
خانه گردهمایی دوستان آرک استریت، در پلاک ۳۲۰ خیابان آرک در نبش خیابان چهارم در محله شهر قدیمی فیلادلفیا، پنسیلوانیا، خانه اجتماع انجمن مذهبی دوستان (کوئیکرها) است. این ساختمان که برای انعکاس شهادت دوستان در مورد سادگی و برابری ساخته شده است، این خانه پس از بیش از دو قرن استفاده مداوم، تغییر چندانی نکرده است. بنیانگذار پنسیلوانیا و کواکر ویلیام پن در سال ۱۷۰۱ زمینی را به انجمن دوستان واگذار کرد تا از آن به عنوان محل دفن استفاده شود. بال شرقی و مرکز سالن اجتماعات بین سال های ۱۸۰۳ و ۱۸۰۵ بر اساس طرحی توسط نجار کواکر اوون بیدل جونیور "ساخته" شد این ساختمان در سال های ۱۸۱۰–۱۸۱۱ با اضافه شدن بال غربی بزرگ شد. معماران "والتر فریس پرایس" و "موریس اند ارسکاین" نیز در طراحی و ساخت این ساختمان مشارکت داشته اند. شرکت "کوپ اند لیپینکات" فضای داخلی بال شرقی را بازسازی کرد و بخش دو طبقه را در پشت ساختمان مرکزی در سال های ۱۹۶۸–۱۹۶۹ طراحی کرد. امروز، خانه اجتماع همچنان مرکز عبادت و فعالیت های نشست ماهانه دوستان فیلادلفیا و نشست سالانه فیلادلفیا است. اعضای برجسته انجمن مذهبی دوستان که در این جلسه عبادت می کردند عبارتند از سارا
و آنجلینا گریمکه مدافعان حقوق زنان و طرفداران لغو لغو قانون. ادوارد هیکس، نقاش مشهور و پسر عموی الیاس هیکس نیز در این جلسه شرکت کرد. این مجمع در سال ۱۹۷۱ در فهرست ملی اماکن تاریخی ثبت شد و در سال عنوان یک بنای تاریخی ملی اعلام شد. نامگذاری اخیر در نتیجه این بود که این ساختمان تنها اثر مستند باقی مانده از اوون بیدل است. تشییع جنازه های مهم. زمینی که خانه اجتماع بر روی آن ساخته شد، اولین محل دفن کوئیکرها در فیلادلفیا بود. اگرچه این طرح به طور رسمی توسط ویلیام پن در سال ۱۷۰۱ به انجمن دوستان داده شد، اما از سال ۱۶۸۳ دفن ها در اینجا انجام می شد. بر اساس گزارش ها، کویکرها در کنار «هندی ها، سیاه پوستان و غریبه ها» در اینجا دفن شدند. مراسم تدفین قابل توجه در این محل عبارتند از: منابع. برای مطالعه بیشتر
مرده مثل من () یک مجموعه تلویزیونی کمدی-درام آمریکایی با بازی الن میوث و مندی پتینکین در نقش دروگران مرگ است که در سیاتل، واشینگتن زندگی و کار می کنند. این نمایش که در ونکوور، بریتیش کلمبیا فیلمبرداری شد، توسط برایان فولر برای شبکه شوتایم ساخته شد، که به مدت دو فصل (۰۴–۲۰۰۳) اجرا شد. فولر سریال را به دلیل تفاوت های خلاقانه در پنج قسمت از فصل اول ترک کرد. کارگردانی خلاقانه توسط تهیه کنندگان اجرایی John Masius و Stephen Godchaux بر عهده گرفته شد. این مجموعه عموما نقدهای مثبتی داشت. جورجیا «جورج» لاس (الن میوث) هجده ساله، قهرمان و راوی سریال است. جورج در اوایل قسمت اول می میرد و تبدیل به یکی از «مردگان متحرک»، «دروگر مرگ» می شود. جورج به زودی متوجه می شود که کار دروگر مرگ این است که روح افراد را، ترجیحاً درست قبل از مرگ، از بین ببرد و آنها را تا زمانی که به زندگی پس از مرگ خود ادامه دهند، همراهی کند. مرگ جورج مادرش (سینتیا استیونسون) و بقیه اعضای خانواده اش را در زمانی که روابط او با آنها در وضعیت متزلزلی قرار داشت پشت سر گذاشت. این نمایش تجربیات یک تیم کوچک از چنین دروگران و همچنین تغییرات جورج و خانواده اش را
در برخورد با مرگ جورج بررسی می کند.
کارین رویتفلد (؛ زادهٔ ۱۹ سپتامبر ۱۹۵۴) یک ویراستار مد، مدل سابق و نویسنده فرانسوی است. او سردبیر سابق "وگ پاریس" است، سمتی که از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۱ بر عهده داشت. در سال ۲۰۱۲، او بنیان گذار و سردبیر "CR Fashion Book" یک مجله چاپی دوسالانه است که دفتر مرکزی آن در شهر نیویورک قرار دارد. اوایل زندگی و پیشینه خانوادگی. رویتفلد در پاریس، فرانسه به دنیا آمد. پدرش، "یاکوف موتلویچ رویتفلد" (در فرانسه – "ژاک روتفلد")، در بلگورود دنستروفسکی (استان بسارابیا)، یکی از پنج فرزند (چهار برادر و یک خواهر) در خانواده صاحب خواربارفروشی و مغازه مسکو متل ایتسیکوویچ به دنیا آمد. رویتفلد. او مدرک حقوق خود را در سن پترزبورگ دریافت کرد، در آنجا به وکالت پرداخت، سپس در باکو و اودسا. در سال ۱۹۲۳ در سن ۳۴ سالگی از روسیه مهاجرت کرد، به اتریش، در سال ۱۹۲۵ سپس به آلمان و پس از به قدرت رسیدن نازی ها - به پاریس رفت. او از ازدواج اولش دو فرزند داشت، دومی یک دختر به نام کارینا داشت که ۳۴ سال از برادر بزرگترش کوچکتر بود. خود کارین رویتفلد مادرش را یک «فرانسوی کلاسیک» توصیف کرد، او پدرش را «بت» خواند و تأکید کرد که او همیشه دور بود. حرفه. در ۱۸ سا
لگی، رویتفلد مدلینگ را آغاز کرد، زیرا در خیابانی در پاریس توسط دستیار یک عکاس بریتانیایی مورد شناسایی قرار گرفت. او می گوید: «من یک ستاره نبودم.» من به تازگی برای مجلات جوان رزرو شده بودم. او یک نویسنده و سپس یک سبک برای مجله فرانسوی "ال" شد. هنگامی که او به عنوان یک استایلیست مستقل کار می کرد، دخترش جولیا در سال ۱۹۹۰ در یک عکس مد کودکان برای "Vogue Bambini" ایتالیایی بود که توسط ماریو تستینو عکاسی شد. در مصاحبه ای در سال ۲۰۰۵ با مجله "۰۳۲سی"، رویتفلد اظهار داشت: «وقتی پانزده سال برای فرانسوی "Elle" کار کردم، بهترین آرایشگر نبودم، اما مطمئناً وقتی با ماریو تستینو ملاقات کردم، اتفاقی افتاد. شخص مناسب برای من در زمان مناسب.» رویتفلد و تستینو خیلی زود به عنوان تیم شروع به کار کردند و کارهای تبلیغاتی و همچنین فیلم برداری برای "Vogue" آمریکایی و فرانسوی انجام دادند. رویتفلد به مدت شش سال به عنوان مشاور و موز تام فورد در گوچی و ایو سن لوران کار کرد و همچنین در تصاویر میسونی، ورساچه و کالوین کلین مشارکت داشت. جاناتان نیوهاوس، رئیس بین المللی کوندی نست برای ویرایش "Vogue Paris" در سال ۲۰۰۱ با او تماس گرفت در آوریل ۲۰
۰۶، شایعاتی وجود داشت مبنی بر اینکه شرکت هرست با رویتفلد برای تصدی سمت سردبیری گلندا بیلی در "بازار هارپر" ایالات متحده تماس گرفته است. در ژانویه ۲۰۱۰، او در فهرست ۱۰ بهترین لباس پوشان مجله "Tatler" قرار گرفت. او در مارس ۲۰۱۳ به عنوان یکی از پنجاه بهترین لباس پوش بالای ۵۰ سال توسط "گاردین" فهرست شد. در ۱۷ دسامبر ۲۰۱۰، رویتفلد پس از ده سال در "ووگ" پاریس استعفا داد تا روی پروژه های شخصی تمرکز کند. او در پایان ژانویه ۲۰۱۱مجله را ترک کرد. در ۱ فوریه ۲۰۱۱ امانوئل آلت که به عنوان مدیر مد زیر نظر رویتفلد کار می کرد، در "ووگ" پاریس جانشین او شد. رویتفلد به سبک مستقل بازگشت و در کمپین های پاییز ۲۰۱۱ و بهار شنل ۲۰۱۲ کار کرد، در پروژه هایی مانند طراحی یک نمایشگر برای بارنیز نیویورک شرکت کرد و کتاب بزرگ "Irreverent را" گردآوری کرد که توسط Rizzoli در سال ۲۰۱۱ منتشر شد. او در سال ۲۰۱۲ به عنوان مدیر مد جهانی به "هارپرز بازار" پیوست. مستند "Mademoiselle C" در سال ۲۰۱۳ راه اندازی مجله "CR" توسط رویتفلد را مستند می کند. کارین رویتفلد در نهایت بیش از دو میلیون دارایی خالص را تشکیل داد. این امکان پذیر بود زیرا کار او هر بار ارز
ش او را افزایش می داد. زندگی شخصی. رویتفلد و شریک زندگی خود "کریستین رستوین" از اواخر دهه ۱۹۷۰ با هم بودند، اگرچه ازدواج نکرده بودند. Restoin خالق خط لباس Equipment بود که در سال ۲۰۰۱ پس از پذیرفتن Roitfeld سردبیری "وگ" آن را تعطیل کرد. این زوج دو فرزند دارند، جولیا رستوین رویتفلد که در ۱۲ نوامبر ۱۹۸۰ به دنیا آمد و ولادیمیر رستوین رویتفلد متولد دسامبر ۱۹۸۴. هر دو در پاریس به دنیا آمدند. جولیا در می ۲۰۰۶ از مدرسه طراحی پارسونز در شهر نیویورک فارغ التحصیل شد و در نوامبر ۲۰۰۶ چهره عطر تام فورد Black Orchid شد ولادیمیر در سال ۲۰۰۹ از دانشکده هنرهای سینمایی دانشگاه کالیفرنیای جنوبی فارغ التحصیل شد.
ایستگاه فضایی آرورا یک مفهوم فناوری برای یک ایستگاه فضایی تجاری خصوصی در مدار پایین زمین بود که در ۵ مارس ۲۰۱۸ توسط شرکت هوافضای اوریون اسپان در کالیفرنیا، ایالات متحده راه اندازی گردید این ایستگاه با سرمایه گذاری پیر ونچر و برکلی اسکای دک اعلام شد. در این طرح ظرفیت شش نفر شامل دو خدمه و چهار گردشگر پیش بینی می شود. هیچ قرارداد پرتابی برای استقرار ماژول ها و وسایل نقلیه خدمه امضا نشده است، و ساخت آن آغاز نشده است، اما نمایندگان آن ادعا کرده بودند که در سال ۲۰۲۱ راه اندازی خواهد شد در مارس ۲۰۲۱ وب سایت شرکت اعلام کرد که آنها عملیات را تعطیل کرده و تمام سپرده ها را بازپرداخت کرده اند.
کنستانتین الکساندر مژلومیان (؛ ۱۳۰۸–۱۳۸۳)، اقتصاددان ارمنی تبار اهل ایران و معاون سازمان برنامه و بودجه ایران در دهه ۱۳۴۰ و ۱۳۵۰ خورشیدی بود. زندگی نامه. او در یک خانواده ارمنی در تهران بدنیا آمد. اقتصاد را ابتدا در دانشگاه تهران خواند و سپس از طرف سازمان برنامه بورسیه شد و به دانشگاه وندربیلت آمریکا رفت. به تخصص و پاک دستی شهره بود. تخصص او اقتصاد توسعه و مسلط به پنج زبان بود. چندین سال در دوران ریاست صفی اصفیا معاونت سازمان برنامه و بودجه را برعهده داشت و در دوره ریاست عبدالمجید مجیدی، به معاونت برنامه ریزی رسید. مخالفت با شاه و پیش بینی انقلاب. ببینید: همایش اقتصادی ۱۳۵۳ گاجره ببینید: همایش اقتصادی ۱۳۵۳ رامسر ببینید: بیماری هلندی اقتصاد ایران (۱۳۵۳ تا ۱۳۵۶) او در در تدوین برنامه چهارم و پنجم توسعه نقش داشت، که از مفاد آن، این بود که پول زیادی وارد اقتصاد نشود و تراز تجاری و رابطه واردات و صادرات به هم نخورد. در میانه اجرای برنامه پنجم توسعه، بر اثر فوران پول های نفتی و افزایش شدید درامدهای ملی، شاه خواستار تجدید نظر در مفاد برنامه شد. او متخصصین اقتصاد را در رامسر و گاجره گرد هم آورد که برنامه پنجم توسعه ر
ا بازنویسی کنند و با تزریق بودجه، گاها چندبرابری، به سرعت عمل پروژه ها بیافزایند. برنامه های شاه با مخالفت بهمن آبادیان معاون سازمان برنامه و مژلومیان قرار گرفت، شاه، بهمن آبادیان را با توهین از جلسه بیرون کرد. مژلومیان در کنفرانس رامسر، زیر گزارش تجدیدنظر برنامه پنجم که شاه تنظیم کرده بود، شجاعانه نوشت: «این کارها را نکنید، از این کارها بوی خون می آید.» او سال ۱۳۵۳ پیش بینی کرده بود که اگر این برنامه اجرا شود، بحران های اجتماعی ایجاد می کند و برای همین نوشته بود که برنامه بوی خون می دهد. تقریباً پیش بینی کرده بود که ممکن است انقلاب رخ بدهد. او در مقام معاون برنامه ریزی سازمان برنامه، در شورای عالی اقتصاد نسبت به افزایش ناگهانی اعتبارات و سرریز بی حساب پول به اقتصاد کشور هشدار داده و پیش بینی شگفت انگیزی کرده و گفته بود: نهایتاً او را هم تنزل اداری دادند. مژلومیان با آن که بعد از انقلاب به جرم معاونت سازمان برنامه برکنار و بی کار شد، ایران را ترک نکرد و در سال ۱۳۸۰، در ایران درگذشت
سلام ونکی (هندی: "సలామ్ వెంకీ") یک فیلم درام هندی در سبک برشی از زندگی به کارگردانی رواتهی با بازی کاجول و ویشال جتوا است که در سال ۲۰۲۲ منتشر شد. این فیلم حول محور داستان واقعی مادری است که هر کاری از دستش بر می آید انجام می دهد تا پسرش را که به دیستروفی ماهیچه ای دوشن تشخیص داده شده است، به بهترین شکل زندگی کند. فیلمبرداری اصلی در ۱۱ فوریه ۲۰۲۲ آغاز شد. این فیلم در ۹ دسامبر ۲۰۲۲ در سینما اکران شد. همچنین این فیلم بر اساس کتاب آخرین هورا نوشته شریکانت مورتی است که بر اساس وقایع زندگی واقعی کولاوننو ونکاتش و مادرش است.
آتنائوم فیلادلفیا، واقع در خیابان ششم جنوبی، پلاک ۲۱۹ بین سنت جیمز پلیس و خیابان لوکاست در محله سوسایتی هیل شهر فیلادلفیا، پنسیلوانیا ، مجموعه ای از کتابخانه و موزه ویژه است که در سال ۱۸۱۴ برای جمع آوری مطالب مرتبط با تاریخ و آثار باستانی آمریکا، و هنرهای مفید، و به طور کلی برای انتشار دانش مفید برای منافع عمومی تأسیس شد مجموعه های آتنائوم شامل تاریخچه معماری و طراحی داخلی، به ویژه برای دوره ۱۸۰۰ تا ۱۹۴۵ است. این مؤسسه بر تاریخ معماری و فناوری ساختمان آمریکا تمرکز دارد و آرشیوهای معماری ۱۸۰۰۰۰ طرح، بیش از ۳۵۰۰۰۰ عکس و موجودی نسخه های خطی حدود ۱۰۰۰ معمار آمریکایی را در خود جای داده است. از سال ۱۹۵۰، آتنائوم حامی جایزه ادبی سالانه آتنائوم برای آثار داستانی و غیرداستانی بوده است. این ساختمان در سال ۱۸۴۵ توسط معمار جان نوتمن به سبک ایتالیایی طراحی شد و یکی از اولین ساختمان های شهر بود که از سنگ قهوه ای ساخته شد، اگرچه در ابتدا قرار بود روکش آن با سنگ مرمر باشد. براون استون به دلیل ارزانتر بودن استفاده شد. طراحی نوتمن تحت تأثیر کار معمار انگلیسی چارلز بری بود. این ساختمان در سال ۱۹۷۶ به عنوان یکی از اولین نمونه ها
ی کشور از یک ساختمان با نمای سبک پالازو و به دلیل اهمیت تاریخی آن به عنوان یک موسسه آموزشی، به عنوان یک بنای تاریخی ملی اعلام شد. در حال حاضر این یک موزه است که با هنرهای زیبا و تزئینی آمریکایی از نیمه اول قرن نوزدهم مبله شده است. در سمت راست آتنائوم خانه ریچاردسون دیلوورث ، شهردار فیلادلفیا از سال ۱۹۵۶ تا ۱۹۶۲ قرار دارد. جایزه ادبی آتنائوم. "جایزه ادبی آتنائوم" یک جایزه ادبی است که از سال ۱۹۵۰ توسط آتنائوم فیلادلفیا ارائه می شود. این جایزه به نویسندگانی اعطا می شود که «ساکنان فیلادلفیا یا پنسیلوانیا هستند که در شعاع ۳۰ مایلی تالار شهر زندگی می کنند». آثار واجد شرایط داستان عمومی یا غیرداستانی هستند. کتاب های فنی، علمی و نوجوانان شامل نمی شود. این جایزه در سال ۱۹۵۰ توسط چارلز وارتون استورک (۱۸۸۱-۱۹۷۱)، که از سال ۱۹۱۹ تا ۱۹۶۸ یکی از اعضای هیئت مدیره آتنائوم بود، تأسیس شد منابع. یادداشت ها
برنت وود (به انگلیسی: Brentwood) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در لس آنجلس واقع شده است. برنت وود ۹۶٫۰۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
فیل شعبده باز یا فیل جادویی یک فیلم پویانمایی رایانه ای آمریکایی-استرالیایی در سبک فیلم فانتزی و ماجراجویانه به کارگردانی وندی راجرز، نویسندگی مارتین هاینز و تهیه کنندگی جولیا پیستور است. این فیلم بر اساس رمانی به همین نام در سال ۲۰۰۹ نوشته کیت دی کامیلو است که صداپیشگانی همچون نوآ جوپ، مندی پتینکین، ناتاشا دمتریو، بندیکت وانگ، میراندا ریچاردسون و آصف مندوی را در خود دارد. این فیلم توسط نتفلیکس توزیع و در ۱۷ مارس ۲۰۲۳ منتشر شد. موضوع فیلم: پیتر در جستجوی خواهر گمشده اش اِدِل است. یک فالگیر به او می گوید که فیل شعبده باز شهر را دنبال کند. داستان. شهری به نام بالتِز، پس از جنگ، امید خود را به جادو و گرما از دست داده بود؛ به همین دلیل دیگر کسی خیال پردازی دربارهٔ جانوران عجیب و غریب نمی کرد و تنها حیواناتی در شهر نگهداری می شدند که به خاطر تولید محصولات پرورش می یافتند. نخستین اشاره به فیل زمانی رخ می دهد که پیتر (با بازی نوا جوپ)، پسرکی یتیم که توسط یک سرباز جنگ دیده به نام ویلنا لوتر (با بازی مندی پاتینکین) بزرگ شده، از سر کنجکاوی به یک پیش گو مراجعه می کند. ویلنا، که پیتر را برای جنگی دیگر آموزش می داد تا شان
س زنده ماندنش بیشتر شود، او را برای خرید نان کهنه و یک ماهی کوچک به بیرون فرستاده بود. ویلنا او را پس از کشته شدن تمام اعضای خانواده اش از خط مقدم نجات داده و در شرایط سختی بزرگ کرده بود تا بتواند در بدترین وضعیت ها نیز دوام بیاورد. تنها حسرت ویلنا این بود که نتوانسته بود خواهر پیتر، آدل (با بازی پیکسی دیویس)، را نجات دهد، بنابراین به او گفته بود که آدل هنگام تولد مرده است. حقیقت آن بود که خودش تصمیم گرفته بود پیتر را با خود ببرد و آدل را به خواهر ماری بسپارد. اما بعدها بمبی خانه ای را که خواهر ماری و آدل در آن بودند، نابود کرد و ویلنا نیز گمان برد که هر دو کشته شده اند. بنابراین، پیتر نیز این موضوع را حقیقت می پنداشت و هرگز در جست وجوی آدل برنیامد. ویلنا معتقد بود که اگر پیتر امید داشته باشد، هرگز سرباز خوبی نخواهد شد. او داستانی دربارهٔ یک سرباز جوان تعریف می کند که با افسانه ها آرامش می یافت، اما پس از آنکه ویلنا کتاب داستانش را از او گرفت، به ترسناک ترین سرباز ارتش پادشاه بدل شد. روزی پیتر هنگام خرید غذای روزانه اش، با چادر پیش گویی روبه رو شد که او را خوب می شناخت. به همین دلیل تصمیم گرفت تنها سکه اش را
که برای غذا کنار گذاشته بود، صرف پرسیدن یک سؤال کند؛ سؤالی که زندگی اش را تغییر داد. پیش گو به او گفت که خواهرش، آدل، زنده است و اگر می خواهد او را پیدا کند، باید دنبال فیل برود. داستان «دنبال کردن فیل» در ابتدا فقط یک افسانه به نظر می رسید، اما این باور با ورود یک جادوگر بدشگون به اپرا رنگ واقعیت گرفت؛ جادوگری که از روی اشتباه و با وردی جادویی فیلی را از ناکجاآباد ظاهر کرد. اگرچه این یک تصادف بود، اما جادوگر (با بازی بندیکت وانگ) آرزو داشت امید و گرمای ازدست رفتهٔ بالتز را بازگرداند. با این حال، هم فیل و هم جادوگر زندانی شدند، زیرا فیل به طور تصادفی پای یکی از زنان اشراف زاده را در مراسم له کرده بود. اما حضور فیل باعث شادی و امید در دل دو نفر شد: پیتر، که دنبال خواهرش می گشت، و آدل، که همان روز در خواب دیده بود فیلی او را به سوی برادرش هدایت می کند. آدل با کمک پرستارش، خواهر ماری (با بازی دان فرنچ)، با امنیت بزرگ شده بود. خواهر ماری به دستور ویلنا به اردوگاه ارتش رفته بود، اما با صحنهٔ ویرانی ناشی از بمباران روبه رو شد و آدل را به حاشیهٔ شهر برد تا از او مراقبت کند. خواهر ماری، مانند ویلنا، احساس گناه می کرد
که نتوانسته پیتر را نجات دهد و معتقد بود باید هر دوی آن ها را نجات می داد. او که آدل را بسیار دوست داشت، با خواسته اش برای دیدن فیل موافقت کرد، چون آدل فیل را نماد امید می دانست. پیتر تصمیم گرفت فیل زندانی را آزاد کند تا بتواند خواهرش را بیابد. همسایهٔ طبقه پایین او، لئو ماتی نل (با بازی برایان تایری هنری)، نیز به کمکش آمد. لئو افسر دربار پادشاه و فرمانده نگهبانان کاخ بود. او برای جلب توجه پادشاه (با بازی آسیف مندوی) نسبت به وجود فیل، او را به شهر آورد، به ویژه وقتی دید کنتس (با بازی کربی هاول-بتیست) حاضر نیست فیل را آزاد کند. دربار فیل را ابزاری از سوی یک قدرت خارجی می دانست و خواهان مرگش بود. ورود پادشاه نقطه عطفی در ماجرا بود. لئو پیتر را به دربار دعوت کرد تا در رونمایی از فیل شرکت کند. پیتر با شستن چشم فیل، که به خاطر گرد گچ تحریک شده بود، او را آرام کرد. سپس به پادشاه گفت که فیل باید او را به خواهرش برساند و خواهان سرپرستی اش شد. پادشاه که عاشق نمایش و اغراق بود، سه مأموریت غیرممکن برای پیتر تعیین کرد تا بتواند فیل را برای خود نگه دارد. اولین مأموریت، شکست دادن رومن دِ اسمدت بود؛ جنگ جویی یک نفره. پیتر
او را شناخت، چون همان کسی بود که ویلنا کتاب داستانش را از او دزدیده بود. پیتر با فرار از دست رومن، کتاب را بازیافت و آن را به او بازگرداند. با این کار، رومن که کتاب را گمشدهٔ دلش می دانست، دلش نرم شد. مأموریت دوم پرواز کردن بود. در این مرحله، تلاش های لئو و همسرش گلوریا (با بازی سیان کلیفورد) نتیجه داد. آن ها برای پیتر یک چتر نجات ساختند که به او اجازه داد در آسمان سر بخورد و هنر پرواز را تقلید کند و پادشاه را تحت تأثیر قرار دهد. در مأموریت سوم، پیتر باید باعث خندیدن کنتس می شد، زنی که پس از مرگ برادرش در جنگ، هرگز نخندیده بود. پیتر با لطیفه اش موفق نشد، و کنتس به زور خندید. اما وقتی فیل عطسه کرد و پادشاه را غرق در مخاط کرد، کنتس از ته دل خندید و پادشاه نیز لبخند زد. پیتر پیروز اعلام شد. در این میان، پیتر تصمیمش را تغییر داده بود. او دیگر نمی خواست فیل را برای یافتن آدل به کار گیرد، بلکه می خواست به فیل کمک کند خانواده اش را پیدا کند. پیتر با مراقبت های همیشگی اش پیوندی عمیق با فیل برقرار کرده بود. به همین دلیل، وقتی پادشاه اعلام کرد که حق مالکیت فیل را از او می گیرد، بسیار ناراحت شد، زیرا اکنون فقط می خواست
فیل به زیستگاه طبیعی اش بازگردد. در نهایت، داستان اجازه نداد که این چنین پایان یابد و همه چیز به نفع پیتر رقم خورد. فیل نماد اعتماد ازدست رفته، روشنایی و امید شهر بالتز بود. کنتس پس از سال ها دوباره خندید و جادوگر، که به خاطر بی اعتمادی مردم قدرت جادویی اش را از دست داده بود، اکنون با ایمان دوبارهٔ مردم توانست فیل را به خانه اش بازگرداند. در همین حال، آدل که ناخواسته با پیتر روبه رو شده بود، احساسی از آشنایی در او یافت. آن ها دوباره یکدیگر را دیدند، وقتی آدل از پیتر پرسید چرا فیل را آزاد کرده، در حالی که قرار بود فیل او را به سرنوشتش برساند. با ناپدید شدن فیل، روشنایی و امید به شهر بازگشت، ابرهای تیره کنار رفت و نفرین شهر پایان یافت. ویلنا نیز سرانجام شهامت یافت از خانه بیرون بیاید و به جای صندلی چرخ دار، با عصا راه برود. او در شهر با خواهر ماری روبه رو شد، زنی که گمان می برد همراه آدل کشته شده. خواهر ماری نیز از دیدن پیتر و ویلنا حیرت زده شد. این دیدار دوباره، نشانه ای از پایان دوره ای تاریک در بالتز بود؛ دورانی که مردم احساسات خود را از یاد برده بودند. داستان با گرما و شادی به پایان می رسد، و صدای خنده در ه