Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ت «ا. کاسگرانده ایتالی برگو والسوگانا» و شماره های تولید جداگانه استفاده می کرد. این کارگاه کارآموزان زیادی را در تکنیک های مس و برنج آموزش داد و به عنوان مرکزی برای حفظ سنت های فلزکاری منطقه ای عمل کرد. این تجارت تا سال ۱۹۸۶ ادامه یافت، تا اینکه به دلیل تغییر شرایط بازار و رقابت از سوی تولید صنعتی تعطیل شد. بانوی ما، محافظ اروپا. مهم ترین اثر کاساگرانده، خلق مجسمه «بانوی ما، محافظ اروپا» (Vergine delle Vette یا «باکره قله ها») بود که به سفارش کشیش دون لوئیجی رِه ساخته شد. در ابتدا قرار بود این مجسمه برای پیتزو استلا در ارتفاع ۲۰۰۰ متری ساخته شود، اما در نهایت به دلیل نگرانی های ایمنی در مورد مکان اصلی، این مجسمه در معبد بانوی ما اروپا در موتا دی مادسیمو نصب شد. این مجسمه که از نقش برجسته مسی بر روی یک چارچوب فولادی ساخته شده، ارتفاع دارد. ارتفاع و وزن دارداگرچه کاساگراند به طور رسمی آموزش ندیده بود، این مجسمه را در ده ماه و از سال ۱۹۵۵ تا ۱۹۵۶ تکمیل کرد. این مجسمه بعداً توسط زرگران ماهر از ایتالیا و دیگر کشورهای اروپایی با ورقه های طلا پوشانده شد. این مجسمه سفر خود را از بورگو والسوگانا در سال ۱۹۵۶ آغاز کرد
و قبل از رسیدن به مقصد نهایی خود در پرگینه والسوگانا و روورتو توقف داشت. این بنای یادبود در ۱۵ اکتبر ۱۹۵۷ افتتاح شد و به عنوان یک پناهگاه در فضای باز در حرم بانوی اروپا، واقع در ارتفاع ۲۰۰۰ متری از سطح دریا، عمل می کند. فونتانا اویتا. کاساگراند، "فونتانا اویتا"، یک فواره مسی یادبود که به اوا پرون تقدیم شده بود و پس از مرگش توسط کارگاهش در دهه ۱۹۷۰ تکمیل شد، را طراحی کرد. این فواره که تقریباً طول دارد. ارتفاع با محیط، پیکره اویتا را در کنار سه بالرین، یک کره زمین و دو مجسمه پشتیبان نشان می داد که همگی کاملاً از مس و با استفاده از تکنیک های خاص کاساگراند ساخته شده بودند. این فواره در ورودی اصلی شهر قرار داشت و تا زمان حذف آن در سال ۲۰۰۲، بیش از ۳۰ سال به عنوان نماد اصلی بورگو والسوگانا عمل می کرد. در سال ۲۰۲۲، دولت استانی ترنتینو بودجه ای را برای مرمت و نصب مجدد فواره تصویب کرد و اهمیت آن را هم به عنوان یک اثر هنری و هم به عنوان یک بنای تاریخی شهری به رسمیت شناخت. زندگی شخصی. کاساگرانده عضوی از آلپینی (نیروهای ایتالیایی آلپ) بود. پسرش اتزیو در حرفه خانوادگی فلزکاری کار می کرد. میراث. تکنیک ها و صنایع دستی فلزکا
ری کاساگراند، نمایانگر یک سنت هنری قابل توجه در منطقه والسوگانا بود. پس از تعطیلی کارگاه او در سال ۱۹۸۶، صنایع دستی سنتی مس و برنج تا حد زیادی از این منطقه ناپدید شد. در سال ۲۰۱۸، کارمندان سابق، از جمله پسرش اتزیو، نمایشگاهی از آثار کاساگراند و سایر صنعتگران فلز محلی ترتیب دادند تا سنت فلزکاری از دست رفته منطقه را مستند کنند.
لوئیجی «جینو» دِ کِرِشِنزو (؛ زادهٔ ۵ مارس ۱۹۶۴) که بیشتر با نام پاسیفیکو شناخته می شود، خواننده، ترانه سرا، آهنگساز و نوازندهٔ اهل ایتالیا است. پیشینه. دِ کِرِشِنزو، فرزند پدری ناپلی و مادری اهل سالرنو در میلان متولد شد و در سن ۱۶ سالگی اولین گروه موسیقی خود، به نام «لا گوچیا» را تشکیل داد. پس از فارغ التحصیلی در رشته علوم سیاسی و تجربیات مختلف در زمینه راک، جاز و فیوژن، در سال ۱۹۸۹ به همراه لوکا جما گروه دیگری به نام «روسومالتسه» را تشکیل داد که دِ کِرِشِنزو در آن آهنگساز و گیتاریست بود. پس از انحلال گروه، او با کارگردان روبرتا توره همکاری کرد و موسیقی متن فیلم «"داستان ساوث ساید»" و موسیقی متن نمایش «"بیا و همه چیز را به خاطر بسپار» را" ساخت. در سال ۲۰۰۰، دِ کرشنزو نام هنری پاسیفیکو را برای خود برگزید و اولین آلبوم انفرادی خود را در سال ۲۰۰۱ با همین نام که مورد تحسین منتقدان قرار گرفت، منتشر کرد. در سال ۲۰۰۴، او با آهنگ «Solo un sogno» وارد بخش اصلی جشنواره موسیقی سانرمو شد. در طول سال های بعد، او فعالیت خود را به عنوان خواننده کنسرت های افتتاحیه لوکا کاربونی و کوستو و دیگران با فعالیت آهنگسازی جایگزین کرد
و به ویژه با آدریانو چلنتانو ، آندره آ بوچلی ، جانا نانینی ، مارکو منگونی ، آنتونلو وندیتی ، مالیکا آیانه ، زوکرو فورناسیاری و اورنلا وانونی همکاری داشت.
توماسو پارادیسو (؛ زادهٔ ) خواننده، ترانه سرا و فیلمساز اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۰۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "زیر آفتاب ریچونه" اشاره کرد. زندگی و حرفه. پارادیزو که در منطقه پراتی رم در خانواده ای با ریشه های کامپانیا متولد شد، پس از گذراندن دوران دبیرستان، در رشته فلسفه فارغ التحصیل شد. در سال ۲۰۰۹، به همراه مارکو آنتونیو موسلا و مارکو پریماورا گروه «Thegiornalisti» را تأسیس کرد و در سال ۲۰۱۱ با آلبوم "«Vol." "1»" فعالیت خود را آغاز کرد. این گروه با آلبوم های بعدی خود، از جمله «"Fuoricampo" (۲۰۱۴)»، "«Completamente Sold Out" (۲۰۱۶)» و «"Love" (۲۰۱۸)» و همچنین تک آهنگ موفق «Riccione (۲۰۱۷)» به طور گسترده شناخته شد. پارادیزو در سال ۲۰۱۵ موسیقی تک آهنگ لوکا کاربونی به نام «Luca lo stesso» را ساخت و در پروژه های مختلفی از جمله نوشتن متن «L'esercito del selfie» و «Partiti adesso» مشارکت داشت. او همچنین برای نینا زی لی، نومی، جانی موراندی، فرانچسکا میچلن، لوردانا برته ترانه نوشت. در سپتامبر ۲۰۱۹، پارادیسو جدایی خود از گروه «The
giornalisti» را برای دنبال کردن یک حرفه انفرادی اعلام کرد و حرفه انفرادی خود را با تک آهنگ «Non avere paura» آغاز کرد. در ۴ مارس ۲۰۲۲، او اولین آلبوم خود با نام «"Space Cowboy»" را منتشر کرد. دومین آلبوم استودیویی او با نام «"Sensazione stupenda»" در ۶ اکتبر ۲۰۲۳ منتشر شد. در سال ۲۰۲۲، پارادیسو اولین کارگردانی خود را با فیلم "«Sulle nuvole»" انجام داد.
ادواردو آرنا یسا (متولد ۱۸ اکتبر ۱۹۶۵) سیاستمدار و وکیل پرویی است که از مه ۲۰۲۵ به عنوان نخست وزیر پرو خدمت می کند. پیش از این، او از سپتامبر ۲۰۲۳ تا مه ۲۰۲۵ وزیر دادگستری و حقوق بشر بوده است.
گوستاوو لینو آدریانزن اولایا (متولد ۲۵ اکتبر ۱۹۶۶) وکیل، سیاستمدار و دیپلمات پرویی است که بین مارس ۲۰۲۴ تا مه ۲۰۲۵ به عنوان نخست وزیر پرو خدمت کرده است. پیش از این، او از ۲۰۲۳ تا ۲۰۲۴ به عنوان نماینده دائم پرو در سازمان کشورهای آمریکایی فعالیت داشته و همچنین از آوریل تا اکتبر ۲۰۱۵ وزیر دادگستری و حقوق بشر در دولت سابق اولانتا هومالا بوده است.
ماسیمو مکس پزالی (؛ زادهٔ ) خواننده و ترانه سرا اهل ایتالیا است. وی از سال ۱۹۹۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. او خواننده و ترانه سرای اصلی گروه پاپ راک ۸۸۳ بود. در سال ۲۰۰۴، اولین آلبوم خود "با نام «جهان در دستان توست»" را منتشر کرد. این آلبوم در ایتالیا با موفقیت روبرو شد و از آن زمان پزالی به عنوان یک هنرمند انفرادی باقی مانده است. با در نظر گرفتن کارهای انفرادی او و همچنین آثارش که به ۸۸۳ برمی گردد، پزالی بیش از ۱۰ میلیون نسخه از آلبوم هایش فروخته است و بدین ترتیب به یکی از محبوب ترین خوانندگان تاریخ موسیقی ایتالیا تبدیل شده است. زندگی و حرفه. مکس پزالی در ۱۴ نوامبر ۱۹۶۷ در پاویا ایتالیا، در ۴۰ کیلومتری جنوب میلان متولد شد. والدین او صاحب یک مغازه گلفروشی در نزدیکی خانه شان بودند. در دوران دبیرستان، به دلیل عدم کسب نمرات قبولی لازم، یک سال از تحصیل محروم شد. در همین کلاس بود که با دوست و هم گروهی آینده اش، مائورو رپتو آشنا شد. پزالی و رپتو هر دو عاشق موسیقی راک اند رول بودند و همین وجه اشتراک بود که آنها را به ایده تشکیل یک گروه موسیقی رساند. آنها با هم برای تعطیلات به ایالات متحده رفتند. در طول اقا
متشان، یک سینتی سایزر ارزان، یک درام کیت و چند سی دی خریداری کردند و پس از بازگشت به پاویا، بلافاصله شروع به نوشتن موسیقی کردند. از آنجایی که رپتو و پزالی از طرفداران پروپاقرص موتورسیکلت به ویژه هارلی-دیویدسن بودند، تصمیم گرفتند نام گروه را «۸۸۳» بگذارند که برگرفته از نام تجاری این برند بود. پزالی و رپتو فعالیت حرفه ای خود را در جشنواره موسیقی کاستروکارو در سال ۱۹۹۱ با آهنگ «Non Me La Menare» آغاز کردند که در ایتالیا به موفقیت چشمگیری دست یافت. اولین آلبوم آنها با نام "«Hanno Ucciso L'Uomo Ragno»" در سال ۱۹۹۲ در جدول های موسیقی ایتالیا به رتبه اول رسید. دومین آلبوم آنها با نام "«Nord sud ovest est»" "و" تک آهنگ های «Sei un mito» و «Come Mai» رتبه اول را به خود اختصاص داد. در سال ۱۹۹۳، پزالی و روزاریو فیورلو با آهنگ «Come Mai» برنده «جشنواره موسیقی ایتالیا» شدند. در سال ۲۰۰۳، پزالی کار بر روی اولین آلبوم انفرادی خود با نام «"Il Mondo Insieme a Te»" را آغاز کرد که در سال ۲۰۰۴ منتشر شد. سبک آهنگسازی او تفاوت چندانی با موسیقی اش در گروم ۸۸۳ نداشت. مضامین اصلی آهنگ های او همچنان دوستی، صداقت و روابط بود. در سال ۲۰
۰۵، یک آلبوم از بهترین آهنگ هایش با نام «۸۸۳/مکس پزالی» منتشر شد که شامل یک دی وی دی با تمام موزیک ویدیوهای ساخته شده تا آن زمان بود. این آلبوم به مدت ۱۰ هفته در صدر جدول آلبوم ها قرار گرفت. دومین آلبوم انفرادی او با نام «"Time Out»" در سال ۲۰۰۷ منتشر شد. این آلبوم موفقیت بزرگی را به دست آورد و محبوب ترین آهنگ های آن در طول تابستان در صدر جدول ها باقی ماندند. پزالی به دلیل رویکرد دوستانه، اجرای صحنه ای جذاب و تعهدش به موسیقی اش، مورد علاقه طرفدارانش است. در سال ۲۰۰۸، او با آلبوم جدید "«Max Live 2008»" منتشر شد که شامل بهترین آهنگ های اجراهای زنده او و همچنین شامل دو آهنگ منتشر نشده بود. در تابستان ۲۰۰۸، تور زنده مکس در ماه ژوئن آغاز شد و در بیش از ۲۵ شهر ایتالیا اجرا شد. اولین کنسرت در مونزا برگزار شد؛ پزالی با ۲۴ کنسرت دیگر ادامه یافت و با آخرین اجرای صحنه ای خود در ۳۱ دسامبر در کاستروکارو به پایان رسید. پس از این تور، او تصمیم گرفت فعلاً استراحت کند. در سال ۲۰۱۱، پزالی آلبوم جدید «"Terraferma» را" منتشر کرد، در حالی که در سال ۲۰۱۲ مجموعه ای از آهنگ های او که با معروف ترین رپ ایتالیا خوانده شده بود، در آلبوم
"«Hanno Ucciso L'Uomo Ragno 2012»" منتشر شد. در سال ۲۰۱۳، آلبوم «"Max 20»" خود را منتشر کرد که شامل ۱۴ آهنگ قدیمی از ۸۸۳ و از دوران انفرادی او، در دوئت با هنرمندان مختلف موسیقی ایتالیایی، به همراه پنج آهنگ که قبلاً منتشر نشده بودند، بود. در سال ۲۰۱۵ «"Astronave Max»" منتشر شد. در سال ۲۰۱۷، تک آهنگ جدید او با نام «Le Canzoni alla Radio» با همراهی نیل راجرز منتشر شد. در همان سال، پزالی آلبوم خود را با عنوان «"Le Canzoni alla Radio»" منتشر کرد که شامل آهنگ های قدیمی از ۸۸۳ و به علاوه هفت آهنگ منتشر نشده دیگر بود. وی در سال ۲۰۱۸، تور خود را با نک و فرانچسکو رنگا آغاز کرد، و "آلبوم" "«Max Nek Renga, Il Disco»" را منتشر کرد که شامل اجراهای زنده پزالی، نک و رنگا است.
هندبال قهرمانی جهان ۲۰۲۵ (به انگلیسی:2025 men's world championship) یک تورنمنت هندبال بود که توسط فدراسیون بین المللی هندبال و با حضور ۳۲ تیم و به میزبانی دانمارک، نروژ و کرواسی برگزار می شد. این مسابقه با برگزاری ۱۰۸ بازی در ۲ فوریه به پایان رسید. انتخاب میزبان. در ۱۱ اکتبر ۲۰۱۸ ۵ تیم برای میزبانی مسابقات پیشنهاد دادند ولی بعد سوئیس به تنهایی پیشنهاد میزبانی داد، در حالی که کرواسی جای خود را در پیشنهاد سه گانه پیدا کرد. صربستان نیز پیشنهاد خود را پس گرفت، در حالی که مجارستان هم درخواست و هم تعویق برای مسابقات بعدی ارائه داد. متقاضیان به این شکل درآمدند: پس در نتیجه کرواسی/ دانمارک/ نروژ بدون هیچ رقیبی به عنوان میزبان این مسابقات انتخاب شدند
اسکار پرودنت (؛ زاده ۹ ژانویه ۱۹۴۴) خواننده، ترانه سرا، تنظیم کننده، نوازنده و آهنگساز اهل ایتالیا است. حرفه. پرودنت در روسیگلیون ایتالیا متولد شد و در سنین جوانی درام، پیانو و گیتار آموخت. در پانزده سالگی، هنگام تحصیل در دبیرستان، توسط کالین هیکس به عنوان درامر تور اروپایی او انتخاب شد. در بازگشت به ایتالیا، او درامر گروه لوئیجی تنکو برای اجراهای زنده اش شد. زیر نظر نانی ریکوردی تهیه کننده موسیقی، او چندین تک آهنگ در دهه شصت منتشر کرد و در چندین جشنواره موسیقی از جمله کانتاگریو شرکت کرد. نقطه عطف دوران حرفه ای او، آشنایی با ایوانو فوساتی بود که با او چندین آهنگ برتر گروه راک پراگرسیو دلیریوم را ساخت و پس از جدایی فوساتی از گروه، آلبوم "«پوکو پریما دل آئورورا»" را با همکاری او منتشر کرد. آن ها همچنین برای چندین هنرمند دیگر آهنگ ساختند، از جمله آهنگ «Pensiero stupendo» برای پتی پراو که در صدر فهرست آهنگ های پرفروش ایتالیا قرار گرفت. در ۲۵ نوامبر ۲۰۲۳، او و ایوانو فوساتی ، به همراه گروه موسیقی یونیورسال از شرکت پابلیک انمی به دلیل سرقت ادبی آهنگشان شکایت کردند، زیرا نام آن ها را به عنوان نویسنده اثر «سخت تر از
آن چیزی که فکر می کنید» قید نکرده بودند.
تولو گلفارلی (زاده ۲۴ ژوئن ۱۸۵۲، بولونیا - ۳۰ مارس ۱۹۲۸، بولونیا) مجسمه ساز و نقاش ایتالیایی بود. زندگی نامه. او فرزند انریکو گلفارلی، یک زرگر، و همسرش ویتوریا، با نام خانوادگی باسولی، بود. پدرش او را با فنون حکاکی و فلزکاری آشنا کرد و از سال ۱۸۶۴ تا ۱۸۶۷ در مدارس فنی تحصیل کرد در سال ۱۸۷۵، به لطف یارانه ای که از شهرداری چزنا دریافت کرد، توانست به رم نقل مکان کند و در آنجا در کارگاه های مجسمه سازی به نام گالیاردی مشغول به کار شد. در سال ۱۸۸۰، او به ناپل نقل مکان کرد تا نزد دومنیکو مورلی و فیلیپو پالیزی آموزش های بیشتری ببیند. سال بعد، او برای ورود به آکادمی هنرهای زیبا درخواست داد، اما موفق نشد. علاوه بر مطالعات رسمی، دوستی او با وینچنزو جمیتو تمایلات او را به سمت رئالیسم تشویق کرد. سفرهای مکرر او را قادر ساخت تا در سراسر ایتالیا سفارش هایی دریافت کند. در پایان دهه ۱۸۸۰، او به بخشی از حلقه فرهنگی بولونیز تبدیل شد، جایی که روابط مادام العمری با جوسوئه کاردوچی و جووانی پاسکولی برقرار کرد. او که همیشه در تلاش برای بهبود تکنیک خود بود، با سالوینو سالوینی در آکادمی هنرهای زیبای بولونیا همکاری کرد. در طول دهه های ۱
۸۸۰ و ۱۸۹۰، او در مسابقات متعددی برای مجسمه ها و بناهای یادبود شرکت کرد. از جمله موارد قابل توجه می توان به مجسمه جوزپه گاریبالدی که قرار بود در پروجا (۱۸۸۵) نصب شود و مجسمه کریستف کلمب که قرار بود در شهر نیویورک (۱۸۹۰) نصب شود، اشاره کرد. هر دو سفارش به رقبای دیگری داده شد. بزرگ ترین پروژه او شامل ده بنای یادبود در کلیسای جامع بولونیا بود که در طول دهه های ۱۸۹۰ و ۱۹۰۰ ساخته شدند. از سال ۱۸۸۷ تا ۱۸۹۳، او معلم «مدرسه حرفه ای هنرهای تزئینی» بود و به عنوان عضو افتخاری آکادمی انتخاب شد. در سال ۱۹۰۲، با زایرا پترینی (۱۸۶۸–۱۹۴۸) ازدواج کرد که حاصل آن دو پسر بود. سال بعد، او به عنوان شوالیه جمهوری سن مارینو برگزیده شد. در سال ۱۹۱۲، به عنوان استاد آکادمی منصوب شد؛ سمتی که تا سال ۱۹۲۱ در اختیار داشت. تا ژانویه ۱۹۲۳، وضعیت نامناسب سلامتی او را مجبور به ترک تمام سمت های دانشگاهی اش کرد و او را با مشکلات اقتصادی شدیدی روبرو ساخت. او سال های پایانی عمر خود را در انزوا گذراند.
آلفردو فیلیپینی (فرارا، ۲۲ اکتبر ۱۹۲۴ - فرارا، ۱ ژوئن ۲۰۲۰) مجسمه ساز، نقاش و تصویرگر ایتالیایی بود. زندگی. آموزش. او که در خانواده ای از آدولفو و پاسکواروسا کونتری متولد شده بود، در نوجوانی به عنوان صنعتگر در دوناتو سانتینی، تولیدکننده اسباب بازی های چوبی در فرارا، کار می کرد. او پس از ابتلا به سل مجبور به ترک شغل خود و بستری شدن در آسایشگاه والتلینا شد. در آنجا با نقاش اهل کونئو اگو بیانکی آشنا شد که اولین درس های طراحی و نقاشی خود را به او آموخت. پس از بهبودی و بازگشت به فرارا، او یکی از بنیانگذاران حلقه هنری بود که با آن، از ژانویه ۱۹۴۶ در سرسرای تئاتر شهرداری، اولین نمایشگاه های گروهی خود را برگزار کرد. نقاشی. او به عنوان یک نقاش، به ویژه ژانر منظره را پرورش داد و از موضوعات مقدس یا اساطیری مربوط به فیگور غافل نشد. او که مجذوب کروماتیسم برگرفته از سنت ونیزی شده بود، مناظر متعددی از دولومیت ها، رومانیا ریویرا و دشت فرارا را به تصویر کشید. بین سال های ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۱، او در مدرسه آزاد برهنه در آکادمی هنرهای زیبای بولونیا، پس از گذراندن دوره های ماسکالچی و مونتاناری، شرکت کرد. کپی ها و مرمت ها. او همچنین خود ر
ا وقف کپی کردن نقاشی های کلاسیک مختلف از تیتیان، پائولو ورونزه، زورباران و تیپولو کرد: کپی اثر میکل آنژ، دونی توندو، هنوز مشهور است که با قاب چوبی ظریفی از چوب درخت نمدار که توسط او تراشیده شده، با برگ های بلوط و مدال هایی از هشت منطقه پالیو فرارا، غنی شده است. در برخی از آثار، اندازه ها را در مقایسه با نسخه اصلی کاهش می دهد، مانند ونوس و آدونیس اثر پائولو ورونزه، در حالی که در برخی دیگر، مقیاس ۱:۱ را حفظ می کند، مانند باکاناله دگلی آندری اثر تیتیانو. در مورد مرمت ها، او خود را وقف مجسمه ها و نقاشی ها، چه باستانی و چه مدرن، کرد. مجسمه سازی. او که یکی از بنیانگذاران باشگاه هنر دوستان بود، در سال ۱۹۸۲ در کارگاه مجسمه سازی که توسط همشهری اش، لائرته میلانی، در مدرسه خصوصی واقع در کلیسای سابق سن نیکولو برگزار می شد، شرکت کرد. از آن زمان، او به طور متناوب به مجسمه سازی و نقاشی روی سه پایه می پرداخت و نمایشگاه های شخصی مختلفی را در بسیاری از مناطق ایتالیا برگزار کرد. آثار او که مجذوب مضامین اسطوره ای، مقدس، ورزشی و نمادگرایانه شده بود، از آموزه های رنسانس که با سبک میلانی و با تأثیراتی از آریگو مینربی تا فرانچسکو مس
ینا آلوده شده بود، سرچشمه می گرفت و همچنین درس هایی را کسب می کرد که فراتر از بازنمایی صرفاً ناتورالیستی بود و کانووا و همچنین وریسموی وینچنزو جمیتو یا جوزپه ویرژیلی چندوجهی و همچنین حضور شخصی همکارش اولدریکو فابری را تحسین می کرد. به عنوان مدرکی دال بر اینکه او چقدر عمیقاً در بافت فرارا ریشه دوانده بود، در دهه نود میلادی پرچم های برخی از مناطق شهر پالیو (سنت جورجیو ، سنت مورلیو ، سنت رومانو) و مقبره آدامو توسلی جوان، پرچم داری که به طرز غم انگیزی درگذشت، را طراحی کرد، جایی که او دوباره به تصویر اسب شاخدار، که برای بورسو دِسته و منطقه سانتا ماریا در وادو عزیز است، بازگشت.
جوزپه دوکرو (متولد ۱۹۶۶ در رم) مجسمه ساز ایتالیایی و عضو آکادمی پاپی هنرهای زیبا و ادبیات ویرتوسی آل پانتئون است. زندگی. دوکرو، متولد ۱۹۶۶، در نقاشی تمپرا و طراحی های سیاه و سفید شروع به کار کرد. در طول خدمت سربازی، مجموعه ای از پرتره ها را از رفقایش نقاشی کرد. پس از مدتی آزمایش، از جمله در کارگاه های نقاش فیگوراتیو جیووانی کولاچی و مجسمه ساز ویتو چیپولا، دوکرو خود را کاملاً وقف هنرهای تجسمی کرد. با وجود برخی رویکردها به انتزاع، اکثر آثار دوکرو از هنر امپراتوری روم و هلنیستی و همچنین پویایی مجسمه سازی باروک تقلید می کنند. او در سفال، سرامیک های لعاب دار، مرمر و ریخته گری برنز با موم از دست رفته کار می کند. جدا از بوزتی های متعدد، آثار دوکرو شامل پروژه هایی در محدوده حفاظت از میراث و همچنین سفارش های خصوصی و همچنین کلیسا می شود. از سال ۲۰۱۳، دوکرو عضو آکادمی هنرهای زیبای پاپی (کلاس نقاشی) است. او در رم زندگی و کار می کند. آثار (منتخب). آثار اصلی دوکرو تاکنون عبارتند از:
برناردو چنینی ((۱۴۱۴/۱۵ - حدود ۱۴۹۸) یک زرگر، مجسمه ساز و چاپگر اولیه ایتالیایی اهل فلورانس بود. او به عنوان یک مجسمه ساز، از دستیاران لورنزو گیبرتی در پروژه طولانی تولید جفت دوم درها - "درهای بهشت" - برای باتیسترو دی سن جیووانی بود. او اولین کتاب چاپ شده در فلورانس را تهیه کرد. نقاش و نویسنده کتاب معروفی در مورد صنایع دستی، چنینو دِ آندریا چنینی، عضوی از همان خانواده فلورانسی بود. آثار مجسمه سازی و طلاسازی. مجموعه ای از مجسمه های نقره ای او که در موزه اپرای دومو، فلورانس نگهداری می شوند، نمایانگر آثار او به عنوان یک مجسمه ساز-زرگر هستند. این مجسمه ها شامل یک نقش برجسته بلند با ترکیبی از دو قسمت از عهد جدید، "«اعلان به زکریا» و «ملاقات"» هستند که سهم چنینی در محراب نقره ای سنت جووانی (که قبلاً در تعمیدگاه بود) بود، پروژه ای که توسط چندین نسل از مجسمه سازان انجام شد. صلیب های نقره ای آن نیز توسط چنینی ساخته شده است و "پیکره" روی صلیب نیز به او نسبت داده شده است. چاپگر از نوع قابل حمل. چِنینی با شنیدن فرایند جدید چاپ با حروف چاپی متحرک و دیدن چند کتاب چاپی، این روش را برای خود حل کرد، فونت مخصوص به خود را ریخت
و با همکاری پسرانش پیترو، شاعر اومانیست و تذهیب کار نسخه های خطی، و دومنیکو، اولین کتاب از مجموعه کتاب های چاپ شده در فلورانس را که از سال ۱۴۷۱ شروع به چاپ کرد، تولید کرد. این کتاب شرحی بر ویرژیل، با عنوان «"در تریای ویرژیلی اپرا اکسپوزیتیو»" نوشتهٔ دستورنویس اواخر قرن چهارم ، مائوروس سرویوس هونوراتوس، بود. در صفحه اول کتاب، چنینی از اختراع خود یاد می کند و در پایان، لاف پیروزمندانه فلورانسی ها آمده است: «فلورنتینی ها نبوغی ندارند» و تاریخ ۹ اکتبر ۱۴۷۱ آمده است. محتوای کلاسیک از ویژگی های اینکونابولای فلورانس بود: «چاپ اولیه فلورانس، به ویژه، نشان دهنده حجم زیادی از متون و دستور زبان های کلاسیک و سایر آثار انسان گرایانه است، در مقایسه با آثار مذهبی که اکثر شهرهای دیگر ایتالیا در آن زمان تولید می کردند.» («چاپ فلورانس قرن پانزدهم» ۲۰۰۳). بقایای قابل مشاهده خانواده چنینی. کاخ چنینی که تا حدودی مربوط به قرن سیزدهم است، در "خیابان فائِنزا"، مرکز قدرت خانواده، اکنون تا حد زیادی به عنوان هتل بازسازی شده است. خیابان فائِنزا برای مدت طولانی محل استقرار چاپخانه های فلورانس بود. برناردو چنینی در ضلع جنوبی کلیسای جامع س
ن لورنزو دفن شده است.
فیلیپو آنتونیو چیفاریلو (۳ ژوئیه ۱۸۶۴، مولفتا - ۵ آوریل ۱۹۳۶، ناپل) مجسمه ساز ایتالیایی بود؛ که عمدتاً پیکره ها و نیم تنه های کوچک می ساخت. زندگی نامه. او اولین فرزند از پنج فرزند فردیناندو چیفاریلو، خواننده ای اهل باری، و همسرش، جیووانا با نام مستعار روتیلیانو بود. در حالی که او هنوز پسر بچه بود، خانواده اش به ناپل نقل مکان کردند، جایی که پدرش تلاش ناموفقی برای پیشرفت شغلی خود انجام داد و آنها به فقر افتادند. در آنجا بود که او در تلاش برای حمایت از خانواده اش، شروع به نمایش توانایی های هنری خود کرد. سرانجام، او توانست وارد آکادمی هنرهای زیبای ناپولی شود، جایی که نزد نقاش، جواکینو توما، تحصیل کرد. علاقه او به مجسمه سازی باعث شد مدتی را در رم و مونیخ بگذراند. او تا سال ۱۸۸۱ به طور منظم نمایشگاه برگزار می کرد و در سال ۱۸۸۳ در ناپل جایزه ای دریافت کرد. اولین موفقیت واقعی او در نمایشگاه جهانی (۱۸۸۹) در پاریس به دست آمد. پس از آن، او در رم زندگی کرد. در سال ۱۸۹۹، او شروع به برگزاری نمایشگاه در دوسالانه ونیز کرد. او بعدها به عنوان فرمانده نشان تاج ایتالیا منصوب شد. در سال ۱۸۹۴، او با خواننده فرانسوی ماریا دو براون،
که با نام هنری اش، بلانش دو مرسی، شناخته می شد، ازدواج کرد. نامه های تحسین آمیزی که بلانش از طرفدارانش دریافت می کرد، او را به حسادت واداشت. در مقطعی، او سمت مدیر کارخانه ای را که اشیاء هنری می ساخت، در پاسائو، آلمان، پذیرفت تا بلانش را از رم دور کند. بلانش در آنجا احساس انزوا کرد و مدتی را در یک تور ناموفق در ایالات متحده گذراند. آنها سرانجام به رم بازگشتند. در سال ۱۹۰۵، او با وکیل بلانش که گمان می کرد معشوق بلانش است، از خانه شان بیرون آمد. پس از یک نزاع جدی، او یک اسلحه خرید و در ۱۰ اوت، بلانش را به قتل رساند و پنج بار با یک هفت تیر به او شلیک کرد. او ادعا کرد که بلانش ابتدا او را با اسلحه تهدید کرده است. محاکمه او با دفاع جانانه وکیل، گائتانو مانفردی (۱۸۴۹–۱۹۱۲)، در دادگاه بدوی کامپوباسو، سر و صدای زیادی به پا کرد. پس از دو سال، او به دلیل عدم انتساب تبرئه شد. تقریباً معادل جنون موقت. پس از آزادی، او به ناپل بازگشت، جایی که توانست حرفه خود را از سر بگیرد. بدشانسی های او در سال ۱۹۱۴ ادامه یافت، زمانی که همسر دومش، اولینا فابری بیست و دو ساله، که تنها سه هفته قبل با او ازدواج کرده بود، بر اثر سوختگی شدید ن
اشی از ریختن الکل از اجاق گاز درگذشت. او آنقدر زنده ماند که او را از هرگونه مسئولیتی مبری کرد. در سال ۱۹۲۸، او برای سومین بار با آنا مارزل از آلمان ازدواج کرد. آنها صاحب دو فرزند شدند، از جمله بازیگر مشهور، آنتونیو سیفاریلو. با این حال، او از افسردگی شدید رنج می برد و در سن هفتاد و یک سالگی در استودیوی خود با شلیک گلوله به سر خودکشی کرد. در سال ۱۹۳۱، او زندگینامه ای "با عنوان" «سه زندگی در یک» نوشت که برای مدت کوتاهی محبوب شد. در سال های پایانی عمرش، او بر پرتره های نیم تنه تمرکز کرد.
لوئیجی کانینا (; – ) باستان شناس و معمار ایتالیایی بود. او به همراه جوزپه والادیه، از چهره های برجسته نئوکلاسیسیسم باستان شناختی صحیح در اوایل قرن نوزدهم رم بودند. او دومین دریافت کننده مدال طلای سلطنتی بود که در سال ۱۸۴۹ اعطا شد. در انگلستان، او فضای داخلی قلعه آلنویک، نورث آمبرلند را مرمت کرد. زندگی نامه. لوئیجی کانینا، معمار و باستان شناس ایتالیایی، در سال ۱۷۹۵ در کازاله مونفراتو متولد شد. او در دانشگاه تورین (۱۸۱۰–۱۸۱۲) زیر نظر فردیناندو بونسینوره و دستیارش جوزپه تالوچی (۱۷۸۲–۱۸۶۳) معماری خواند. پس از خدمت (۱۸۱۲–۱۸۱۴) در قلعه آلساندریا، تحصیلات خود را از سر گرفت و در سال ۱۸۱۴ مدرک معماری خود را دریافت کرد. او یک دوره کارآموزی را زیر نظر تالوچی گذراند، که به او کمک کرد تا یک کمک هزینه سه ساله از دربار تورین برای تحصیل بیشتر در رم دریافت کند، جایی که کانینا در ژانویه ۱۸۱۸ در آنجا اقامت گزید. او زیر نظر ماریانو واسی (۱۷۴۴–۱۸۲۰)، عتیقه شناس، محقق و ناشر، روی حکاکی بناهای تاریخی رومی کار کرد و در پایان دوره سه ساله خود به عنوان پانسیوناتو، نقشه ای از کولوسئوم را به معماران آکادمی سن لوکا، از جمله جوزپه والادیه
، ارائه داد که بسیار تحت تأثیر قرار گرفتند. اوایل دوران کاری. در سال ۱۸۲۴، کانینا برای اجرای طرح خود برای گسترش باغ های ویلا بورگزه در رم منصوب شد. طرح کانینا (۱۰ نقاشی آبرنگ، ۱۸۲۰–۱۸۲۲؛ رم، کتابخانه کازاناتنس) از روی ویلای هادریان در تیوولی الگوبرداری شده بود و یک راه حل معماری برای ورودی اصلی جدید در نزدیکی دروازه مردم و دو پلی که از روی خیابان سه مادون عبور می کنند، ارائه می داد. در پل اول، جاده از هر طرف توسط پیش آمدگی های مصری احاطه شده است: دو هرم هرمی شکل و دو ستون هرمی کوتاه که توسط رواق هایی با سرستون های نیلوفر آبی به هم متصل شده اند (۱۸۲۶–۱۸۲۷). جاده روی پل دوم از زیر طاق سپتیموس سوروس عبور می کند. این طاق با یک طاق ضربی تکی و تزئینات ساده طراحی شده است. اتاق زیر شیروانی با یک سکوی سه پله ای جایگزین شده است که از یک مجسمه باستانی بازسازی شده (سپتیموس سوروس)، بخشی از یک بنای باغ سابق، پشتیبانی می کند. ورودی اصلی (در میدان فعلی فلامینیو) با پروپیلایای بزرگ ایونیک (۱۸۲۷–۱۸۳۳) که تحت تأثیر پورتا تیسینس اثر لوئیجی کانیولا در میلان قرار دارد، برجسته شده است. دروازه آهنی زیبا، که با نقوش یونانی تزئین شده
است، توسط دو رواق با تیمپانی احاطه شده است که بر فراز آنها آکروتریا با عقاب ها و گریفین ها با برجستگی کم قرار دارد. میدان جلوی دروازه نیز توسط کانینا طراحی شده است. کانینا پس از جانشینی ویرجیلیو فونتانا به عنوان معمار املاک بورگزه، (۱۸۲۵–۱۸۲۷) با پروژه های کوچکتر در ویلا بورگزه ادامه داد. او بر روی نمای سبک یونانی و اتاق مصری در کازینو واگنوزی در خارج از پورتا دل پوپولو کار کرد و در کاخ بورگزه و کلیسای بورگزه در سانتا ماریا ماجوره تعمیر و نگهداری و نوسازی انجام داد. او یک بالابر مکانیکی برای کاخ بورگزه طراحی کرد. او همچنین طی یک دوره ۲۰ ساله، بر نوسازی ساختمان های اطراف میدان بورگزه و محله مجاور آن نظارت داشت. کار باستان شناسی. کانینا در طول زندگی خود علایق باستان شناسی و تاریخی خود را دنبال کرد. در سال ۱۸۲۷، او جلد اول شاهکار خود، معماری باستانی توصیف و نمایش داده شده در اسناد را منتشر کرد که باستان شناسی، تاریخ معماری و معماری شهری را در سه بخش دربارهٔ یونان، روم و مصر پوشش می دهد. بخش دوم، معماری رومی، از سال ۱۸۳۰ به صورت بخش بخش منتشر شد و توسط مؤسسه چاپ و حکاکی خود کانینا منتشر شد. این اثر دوره ای از فعا