Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سنگین کسب کرد و با این پیروزی اولین مدال آور و قهرمان المپیک مصر شد. تیم ملی فوتبال مصر با رسیدن به نیمه نهایی شگفتی ساز شد. آنها با پیروزی های بزرگ در مرحلهٔ یک هشتم نهایی مقابل ترکیه (۷-۱) و در مرحلهٔ یک چهارم نهایی مقابل پرتغال (۲-۱) به نیمه نهایی رسیدند، جایی که با نتیجهٔ ۰-۶ برابر آرژانتین شکست خوردند. در بازی برای مدال برنز نیز در برابر ایتالیا با نتیجه ۳-۱۱ شکست خوردند که تا امروز با ۱۴ گل، پرگل ترین بازی نهایی تاریخ رقابت های فوتبال المپیک است. در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۳۲، مصر هیچ ورزشکاری را اعزام نکرد. چهار سال بعد، در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۳۶، ۶۰ ورزشکار شرکت کردند و با کسب پنج مدال، از جمله دو قهرمانی، یکی از بهترین نتایج تاریخ المپیک مصر را رقم زدند. قابل توجه است که همهٔ پنج مدال توسط وزنه برداران کسب شد. دهه های ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰. در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۴۸ که در لندن برگزار شد، مصر با ۹۹ شرکت کننده حاضر بود. این تیم با کسب پنج مدال، از جمله دو قهرمانی، به همان موفقیت های بازی های ۱۹۳۶ دست یافت. این بار نیز وزنه برداران دو مدال طلا کسب کردند و کشتی گیران در کشتی فرنگی موفق به کسب یک
نقره و یک برنز شدند. در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۵۲، بزرگترین هیئت مصری تا آن زمان با ۱۱۴ شرکت کننده اعزام شد. این تعداد تا سال ۲۰۱۲ تکرار نشد. یک مدال برنز در کشتی کسب شد و همچنین تیم شمشیربازی با فِلوره به مرحلهٔ نیمه نهایی رسید. در وزنه برداری، که تا آن زمان موفق ترین رشته ورزشی بود، تنها محمد ابراهیم صالح به رتبهٔ چهارم دست یافت. به دلیل بحران سوئز، مصر بازی های المپیک تابستانی ۱۹۵۶ را تحریم کرد. با این حال، سه شرکت کننده به بازی های سوارکاری که پنج ماه پیش در استکهلم برگزار شده بود، اعزام شدند. دهه های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰. مصر، پادشاهی متوکلی یمن و سوریه در سال ۱۹۵۸ به کشورهای متحد عربی پیوستند. در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۶۰، تیم المپیکی مصر که به نام "جمهوری متحد عربی" با کد کشور "UAR" رقابت می کرد، علاوه بر کسب دو مدال، یک مدال نقره در کشتی و یک برنز در بوکس، به یک جایگاه چهارم غیرمنتظره در مسابقات پرش با اسب نیز دست یافت. وزنه بردار محمد محمود ابراهیم نیز در دسته وزنه های سنگین به رتبه چهارم رسید. با اینکه اتحادیهٔ کشورهای عربی منحل شد، مصر نام "UAR" را تا سال ۱۹۶۸ حفظ کرد. در بازی های بعد از رم، برای مد
ت ۲۴ سال هیچ مدال المپیکی کسب نشد. تیم فوتبال مصر در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۶۴ چهارم شد. در بازی برای مدال برنز، با نتیجه ۱-۳ به تیم آلمان باخت. دهه های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰. تیم المپیکی مصر در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۷۲ نیز مانند بازی های ۱۹۶۸ بدون مدال باقی ماند. سه روز پس از افتتاح بازی های المپیک تابستانی ۱۹۷۶، کمیتهٔ ملی المپیک مصر ورزشکاران خود را از رقابت ها خارج کرد تا به تحریم کشورهای آفریقایی بپیوندد. چهار نفر از ورزشکاران، شامل سه بوکسور و یک وزنه بردار، تا آن زمان مسابقات خود را برگزار کرده بودند. تیم بسکتبال نیز اولین بازی خود را انجام داده بود. کمیتهٔ ملی المپیک مصر به دعوت تحریم ایالات متحدهٔ آمریکا در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۸۰ نیز شرکت نکرد. در بازی های المپیک زمستانی ۱۹۸۴، برای اولین و تاکنون تنها بار، یک ورزشکار مصری، جمیل ال-ریدی، در رشتهٔ اسکی آلپاین شرکت کرد. در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۸۴، بعد از ۲۴ سال، نخستین مدال به دست آمد. جودوکار محمد علی رشوان مدال نقره در وزن آزاد را به دست آورد. کمیتهٔ ملی المپیک مصر برای اولین بار زنان را به لوس آنجلس اعزام کرد. شناگران شیرویت حافظ و خواهرش
نوین حافظ در تاریخ ۲۹ ژوئیهٔ ۱۹۸۴ به عنوان اولین ورزشکاران زن مصری در المپیک شرکت کردند. در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۸۸، مصر موفقیت چشمگیری نداشت و تنها یک جایگاه چهارم در وزن فوق سنگین توسط کشتی گیر حسن ال-حداد در کشتی فرنگی برجسته بود. دههٔ ۱۹۹۰. بازی های المپیک تابستانی ۱۹۹۲ نیز برای تیم مصر موفقیت آمیز نبود. در تاریخ ۲۶ ژوئیهٔ ۱۹۹۲، شناگر رانیه علوانی در مسابقات مقدماتی ۱۰۰ متر آزاد به عنوان جوان ترین شرکت کنندهٔ مصری تا آن زمان به رقابت پرداخت. در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۹۶ نیز هیچ موفقیت ویژه ای به دست نیامد. تیم هندبال مردان با سه پیروزی و سه شکست به مقام ششم دست یافت. از سال ۲۰۰۰ تا کنون. در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۰۰، شرکت کنندگان مصری موفق به کسب مدال نشدند. در تاریخ ۲۳ سپتامبر ۲۰۰۰، محمد خورشد با ۴۹ سال و ۳۲۹ روز، به عنوان پیرترین شرکت کنندهٔ مصری در المپیک در رشتهٔ تیراندازی با تفنگ به رقابت پرداخت. خورشد برای پنجمین بار در المپیک شرکت می کرد. در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۰۴، کشتی گیر کرم ابراهیم جابر با کسب مدال طلای خود در کشتی فرنگی اولین مدال را پس از ۲۰ سال برای مصر به ارمغان آورد.
این پیروزی همچنین اولین قهرمانی پس از ۵۶ سال بود. با یک مدال نقره و سه مدال برنز، این بازی ها به سومین دورهٔ موفق برای مصر تبدیل شد. در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۰۸، دو مدال برنز دیگر به دست آمد. وزنه بردار عبیر عبدالرحمان در دستهٔ وزنه های نیمه سنگین ابتدا در جایگاه پنجم قرار گرفت که پس از دو بار محرومیت به دلیل دوپینگ، مدال برنز را دریافت کرد و به اولین زن مصری که مدال المپیک کسب کرد تبدیل شد. در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۱۲، کمیتهٔ ملی المپیک مصر ۱۰۹ شرکت کننده، از جمله ۳۶ زن، را به لندن اعزام کرد. کرام ابراهیم در وزن نیمه سنگین کشتی مدال نقره گرفت و پس از مدال طلای ۲۰۰۴، موفق ترین ورزشکار مصری در المپیک شد. علاوه بر مدال نقره دیگر در رشته شمشیربازی فِلوره به دست آمد و در وزنه برداری نیز کسب مدال دیگری رقم خورد.
اورِکا ۰۷ () یک خودروی پروتوتایپ لمانز است که توسط اورکا، سازندهٔ فرانسوی و به منظور پیروی از قوانین فدراسیون بین المللی اتومبیلرانی و باشگاه اتومبیلرانی غرب در کلاس ال ام پی۲ ساخته شده است. این خودرو نخستین حضور خود در مسابقات را در دور افتتاحیهٔ مسابقات قهرمانی خودروهای اسپورت ودرتک ایمسا فصل ۲۰۱۷، در مسابقه ۲۴ ساعته دیتونا، و اولین حضور در مسابقات جهانی استقامتی را در مسابقه ۶ ساعته سیلورستون فصل ۲۰۱۷ تجربه کرد. این خودرو جانشین خودروی اورکا ۰۵ است. اورکا ۰۷ خودروی منتخب برای تیم های حاضر در کلاس ال ام پی۲ بود و هر ساله خریداران و مشتریان بیشتری پیدا می کرد که از شاسی هایی که قبلاً خریداری شده بودند و از سازنده های دیگر به این سازنده نقل مکان می کردند. همه ۲۴ خودروی کلاس ال ام پی۲ در مسابقه ۲۴ ساعت لمانز ۲۰۲۳، اورکا ۰۷ بودند. همچنین از فصل ۲۰۱۹ مسابقات ایمسا، تنها دو ورودی مسابقه خودرو اورکا ۰۷ نبوده اند. توسعه. آماده سازی نمونه اولیه به توسعه خودرو قبلی یعنی اورکا ۰۵ برمی گردد. با توجه به قوانین فنی جدید کلاس ال ام پی۲، تیم خودرو ساز فرانسوی اورکا برخلاف خودرو اورکا ۰۵ که توسعه داده نمونه قبلی خود، ۰۳ بود
تصمیم به ساخت خودرویی جدید با نام ۰۷ گرفت. هدف کمپانی اورکا به حداکثر رساندن عملکرد با تمرکز بر مصرف کمتر انرژی و منابع بود.این تیم تصمیم گرفت از این استراتژی نه تنها برای ساخت خودرویی بر اساس یک مدل قبلی ثابت شده استفاده کند، بلکه به تیم ها اجازه دهد تا بتوانند اورکا ۰۵ خود را با توجه به هزینه های زیاد دریافت اورکا ۰۷، به روز کنند. شاسی اورکا ۰۷ عمدتاً مبتنی بر نمونه قبلی خود ۰۵ بود. قطعات داخلی اورکا ۰۷ مجهز به موتور وی۸ شرکت تکنولوژی گیبسون جی کی-۴۲۸ است. این خودرو اولین تست کارخانه خود را معروف به شیک داون در اواخر اکتبر سال ۲۰۱۶ در پیست پل ریکارد فرانسه انجام داد. آلپاین ای۴۷۰. خودروساز فرانسوی آلپاین با تیم ساین تک آلپاین ماتوت و خودرو آلپاین اِی۴۷۰ در مسابقات جهانی استقامتی مسابقه داد. این خودرو از نظر فنی مشابه اورکا ۰۷ بود و از همان شاسی اما با قطعات داخلی با برند آلپاین استفاده می کرد. این خودرو جانشین آلپاین ای۴۶۰ شده بود که آلپاین با آن در مسابقات مختلف مسابقه داده بود. این خودرو در کلاس ال ام پی۲ برای فصل ۲۰۱۶ مسابقات قهرمانی جهان استقامتی مورد استفاده قرار گرفت. آکورا ای آراکس-۰۵. گونه ای از نم
ونه اولیه، آکورا اِی آراکس-۰۵، برای کلاس نمونه اولیه (پروتوتایپ) قهرمانی خودروهای ورزشی ایمسا در مسابقات ایمسا تحت مقررات کلاس دی پی آی ایجاد شد و مورد استفاده قرار گرفت. این خودرو از طریق مشارکت بین شرکت توسعه عملکرد هوندا و سازنده شاسی اورکا توسعه یافته است. منبع قدرت این خودرو یک موتور ۳٫۵ لیتری وی۶ توئین توربو آکورا آی آر۳۵تی تی مبتنی بر تولید انبوه است. سایر تغییرات اورکا ۰۷ شامل بدنهٔ مخصوص شرکت و تیم آکورا می شود. از سال ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۰، تیم پنسکی با دو خودروی آکورا اِی آراکس-۰۵Xوارد مسابقات شد و در دو فصل آخر این مسابقات عنوان قهرمانی را به دست آورد. برای سال های ۲۰۲۱ و ۲۰۲۲ وین تیلور ریسینگ و میر شانک ریسینگ هر کدام یکی از آکوراهای اِی آراکس-۰۵اس را که قبلاً توسط پنسکی مورد استفاده قرار گرفته بود، وارد مسابقه کردند. آئوروس ۰۱. کمپانی جی-درایو ریسینگ در سال های ۲۰۱۷ و ۲۰۱۸ گ با اورکا ۰۷ به رقابت پرداخت. خودروساز روسی آئوروس موتور در سال ۲۰۱۹ با آنها همکاری کرد تا نام خودرو را به آئوروس ۰۱ تغییر دهد و در سری مسابقات لمانز اروپایی مسابقه دهد. این خودرو از نظر فنی مشابه اورکا ۰۷ با استفاده از همان شاسی و قط
عات داخلی با برند آئوروس است.
پریوزیورنویه () یک شهرک در استان آق مولای کشور قزاقستان است.
بش این برلین، رویداد کشتی حرفه ای در سال ۲۰۲۴ است که توسط کمپانی دبلیودبلیوئی به عنوان سیزدهمین رویداد سالانه «» توسط این شرکت تولید می شود. این رویداد در روز شنبه ۳۱ اوت ۲۰۲۴ در در شهر برلین، آلمان برگزار می شود و کشتی گیران راو و اسمک داون در آن حضور خواهند داشت. این اولین رویداد دبلیودبلیوئی در آلمان است و همچنین اولین رویداد «بش» در دو برند اصلی . زمینه سازی. بش این برلین، شامل ماجراهای پیش آمده و استوری هایی خواهد بود که پیش از این در برنامه های راو و اسمک داون پخش شده بود. کشتی گیرها با توجه به مسابقات یا سری اتفاقاتی که برایشان رخ می دهد و تنش را به حداکثر می رساند، نقش منفی یا قهرمان به خود می گیرند و در این رویداد به مسابقه و رقابت می پردازند.
گینهٔ استوایی برای اولین بار در بازی های المپیک در سال ۱۹۸۴ شرکت کرد و از آن زمان به طور مداوم در هر دوره از بازی های المپیک تابستانی حضور داشته است. این کشور هرگز در بازی های المپیک زمستانی شرکت نکرده است. تا سال ۲۰۲۴، هیچ ورزشکاری از گینهٔ استوایی مدال المپیک کسب نکرده است. معروف ترین ورزشکار المپیکی این کشور اریک موسامبانی است که به دلیل عملکرد بسیار کند خود در شنا در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۰۰ به شهرت رسید. کمیتهٔ ملی المپیک گینهٔ استوایی در سال ۱۹۸۰ تأسیس شد و در سال ۱۹۸۴ توسط کمیتهٔ بین المللی المپیک به رسمیت شناخته شد.
مایکل ام جی فیشر استاد اندرو دبلیو ملون در علوم انسانی و استاد انسان شناسی و مطالعات علم و فناوری در موسسه فناوری ماساچوست، و مدرس دپارتمان بهداشت جهانی و پزشکی اجتماعی، دانشکده پزشکی هاروارد است. مایکل فیشر در رشته جغرافیا و فلسفه در جانز هاپکینز، انسان شناسی اجتماعی و فلسفه در دانشکده اقتصاد لندن، انسان شناسی در دانشگاه شیکاگو آموزش دید. قبل از پیوستن به دانشکده MIT، او به عنوان مدیر مرکز مطالعات فرهنگی در رایس خدمت می کرد. او در کارائیب، خاورمیانه، آسیای جنوبی و جنوب شرقی کار میدانی بر روی انسان شناسی علوم زیستی، مدارهای رسانه ای و اشکال نوظهور زندگی انجام می دهد. آثار. کتاب: فصل کتاب:
اریتره برای اولین بار در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۰۰ در سیدنی حضور یافت و سه ورزشکار به رقابت در مسابقات دو و میدانی فرستاد. در بازی های ۲۰۰۴ در آتن، زرسنای تادسه اولین مدال اریتره را با کسب مقام سوم در ۱۰٬۰۰۰ متر مردان به دست آورد. اریتره در بازی های المپیک زمستانی ۲۰۱۸ در پیونگ چانگ، کره جنوبی، برای اولین بار در بازی های زمستانی شرکت کرد، جایی که شانون-اوگبنی آبدی برای اریتره در رویدادهای اسکی آلپاین رقابت کرد. کمیتهٔ ملی المپیک اریتره در سال ۱۹۹۶ تأسیس شد و در سال ۱۹۹۹ توسط کمیتهٔ بین المللی المپیک به رسمیت شناخته شد.
تیم ملی فوتبال زیر ۲۰سال ازبکستان نماینده ازبکستان در مسابقات بین المللی است.
توره روسا یک برج رمانسک واقع در آسته در ایتالیا است که تقریباً ارتفاع دارد و به شکل ۱۶ ضلعی است. تاریخچه. این برج یکی از قدیمی ترین ساختمان های آسته است و در دوره های مختلف ساخته شده است: بخش قرمز آن در قرن ۱ پیش از میلاد ساخته شده، در حالی که بخش بالایی با توف در قرن ۱۱ ساخته شده است. احتمالاً یکی از دو برج، یک دروازهٔ شهر از دورهٔ روم باستان بوده است. گمان می رود که این مکان جایی بوده کهقدیس سکوندوس آسته پیش از اعدام به تاریخ ۳۰ مارس ۱۱۹ در آن زندانی شده بود. در قرن ۱۲، این برج به عنوان برج ناقوس کلیسای مجاور استفاده شد و هنوز هم این عملکرد را حفظ کرده است. زیرزمین آن بعداً پر و دیوار کشی شد تا پایداری آن افزایش یابد. یک گلدستهٔ مسی تا سال ۱۷۷۷ وجود داشت، زمانی که به دلیل ناامن بودن، برداشته شد.
فتوای کوکا کولا به فتوایی در تاریخ ۱۱ سپتامبر ۱۹۵۱ اشاره دارد، که طی آن روزنامهٔ مصری "الأهرام" فتوایی از مفتی حسنین المخلوق منتشر کرد که در آن حکم شد که کوکا کولا و پپسی تحت احکام اسلام مجاز هستند. دلیل این موضوع به شایعات و توطئه هایی مربوط می شد که در میان عموم رواج یافته بود، مانند شایعه ای که می گفت در صورت انعکاس کوکا کولا در آینه، عبارت «نه محمد نه مکه» به زبان عربی ظاهر می شود. صدور فتوا. برای دریافت پاسخ دقیق دربارهٔ اینکه آیا پپسی و کوکا کولا توسط قانون اسلامی ممنوع هستند یا خیر، ادارهٔ فتوای مصر از وزارت بهداشت عمومی خواست تا ترکیب این دو نوشیدنی را بررسی کند. در تاریخ ۲۵ اوت ۱۹۵۱، وزارت بهداشت عمومی اعلام کرد که نه پپسی کولا و نه کوکا کولا حاوی مخدر، الکل، یا پپسین نیستند. استفاده از مواد مخدر و مصرف الکل هر دو تحت قانون اسلامی حرام است. پپسین از غشاء معدهٔ خوک ها تولید می شود و هر محصولی که از خوک به دست آید تحت احکام اسلام مجاز نیست. وزارت بهداشت عمومی توضیح داد که این نوشیدنی ها همچنین فاقد میکروب های مضر هستند. بر اساس اطلاعات ارائه شده توسط وزارت بهداشت عمومی، ادارهٔ فتوا نوشیدنی ها را تحت قا
نون اسلامی مجاز اعلام کرد. مفتی حسنین المخلوق همچنین در این فتوا توضیح داد که تمام غذاها و نوشیدنی ها تحت قانون اسلامی فرض بر مجاز بودن دارند مگر اینکه خلاف آن ثابت شود و اگر شخصی از وضعیت یا مواد تشکیل دهندهٔ یک غذا یا نوشیدنی اطلاعی نداشته باشد، مصرف آن مجاز است تا زمانی که ماهیت آن مشخص شود.
بولشوی دوم (, به معنی "خانهٔ بزرگ") یک ادارهٔ واقع در شمارهٔ ۴ بلوار لیتینی در سنت پترزبورگ روسیه است. این ساختمان ستاد شعبه های محلی سنت پترزبورگ و استان لنینگراد از سرویس امنیت فدرال روسیه (FSB) و ادارهٔ کل وزارت امور داخلی است. این ساختمان در منطقهٔ مرکزی سنت پترزبورگ در ابتدای بلوار لیتینی واقع شده، با فاصلهٔ یک بلوک از رود نوا، در محل یک ساختمان قدیمی زره پوش که در سال ۱۹۱۷ و در دورهٔ امپراتوری روسیه سوخته بود، واقع شده است. این ساختمان به طور اصلی در سال های ۱۹۳۱–۳۲ برای ادارهٔ کل سیاسی دولتی (OGPU)، پلیس مخفی اتحاد جماهیر شوروی در آن زمان ساخته شده بود. این ساختمان توسط معماران شوروی نوئی تروتسکی، الکساندر گگلو و آندری اول در اواخر سبک ساخت گرایی طراحی شده است. ساختمان بولشوی دوم بخشی از یک مجموعهٔ بزرگتر است که شامل زندان در خیابان شپالرنایا نیز می شود، و هر دو به عنوان زندان در دوران پاکسازی بزرگ در دورهٔ ژوزف استالین شناخته شدند. در ژوئیهٔ ۱۹۳۴، این ساختمان به ستاد محلی کمیساریای خلق در امور داخلی (NKVD) تبدیل شد، زمانی که ادارهٔ کل سیاسی دولتی به عنوان ادارهٔ کل امنیت دولتی (GUGB) کمیساریای خلق در
امور داخلی دوباره تأسیس شد. بولشوی دوم به تدریج به ستاد محلی کمیتهٔ امنیت دولتی (KGB) تبدیل شد، زمانی که کمیساریای خلق در امور داخلی را جایگزین کرد، و تا فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱ تحت استفادهٔ کاگ ب باقی ماند. بولشوی دوم به دلیل ارتباطش با پلیس مخفی به موضوع افسانه های متعدد در فرهنگ شوروی و روسیه تبدیل شد، از جمله اینکه تمام ساختمان های سرویس امنیت فدرال روسیه به نام بولشوی دوم شناخته می شوند. نظریهٔ توطئهٔ رایج دربارهٔ این ساختمان این است که شامل مقدار زیادی از طبقات زیرزمینی مخفی است، که باعث شوخی هایی دربارهٔ اینکه بولشوی دوم بلندترین ساختمان در سنت پترزبورگ است، می شود. همچنین افسانه ای وجود دارد که این ساختمان در دوران محاصرهٔ لنینگراد در جنگ جهانی دوم به دلیل اینکه آلمان نازی از وجود اسیرهای آلمانی در طبقهٔ بالایی مطلع بود، بمباران نشد.
ساچ (؛ ) پوشش فلزی یا سفالی بزرگ و به شکل ناقص است که برای پوشاندن خمیر نان یا انواع غذاها استفاده می شود و روی آن خاکستر و زغال های روشن قرار داده می شود. غذاهایی که در "ساچ" پخته می شوند به طور یکنواخت پخته می شوند، آب دار باقی می مانند و به خاطر طعم غنی خود مورد تحسین قرار می گیرند. "ساچ" همچنین می تواند به غذایی که از گوشت، سبزیجات و سیب زمینی تهیه شده و در فر "ساچ" پخته شده است، اشاره داشته باشد. تاریخچه. به طور سنتی، "ساچ" یک فر ساده و ابتدایی برای پخت انواع غذا بود که توسط خانواده های کم درآمد که قادر به خرید اجاق در خانه های خود نبودند، استفاده می شد و خود درپوش اغلب به عنوان صفحه ای برای پخت نان تخت عمل می کرد. امروزه این وسیلهٔ پخت و پز به طور معمول توسط رستورانها در سراسر بالکان – بلغارستان، بوسنی و هرزگوین، کرواسی (که به آن ")، یونان (که به آن "Παραδοσιακή Γάστρα"، "Σινί" یا "Χάνι"")، مونته نگرو، مقدونیه شمالی، صربستان و اسلوونی اطلاق می شود. استفاده. پخت و پز در "ساچ" موجب پخت و پز یکنواخت و همرفت می شود و شکل ناقص آن اجازه می دهد که بخار دوباره به گردش درآید، که باعث می شود گوشت، ماهی و تره باره
ا آب دار باقی بمانند و سیب زمینی ها و سبزیجات طعم های خود را با گوشت مخلوط کنند. همچنین برای پخت نان و شیرینی های سنتی مانند بورک و پیتزا استفاده می شود. این سبک سنتی پخت و پز عمدتاً به خاطر ویژگی های خاص طعم دهی آن که به غذا اجازه می دهد به طور خفیف دودی شود، مورد پذیرش قرار گرفته است. انواع محلی. در بلغارستان، واژهٔ "сач" (ساچ) یا "сачѐ" (ساچی) به صفحهٔ سفالی تختی اشاره دارد که در دمای بالا گرم شده و روی میز قرار می گیرد، جایی که برش های نازک سبزیجات و گوشت روی آن پخته می شود. از چربی استفاده نمی شود و این صفحه پوشانده نمی شود. در منطقهٔ رشته کوه های ردوپه معمولاً گوشت بیشتری استفاده می شود. در برخی از مناطق "رومانی، معادل "ساچ"، که "" نامیده می شود و مشتق از testum" لاتین است، برای پخت نان استفاده می شد.
اسواتینی برای اولین بار در بازی های المپیک در ۱۹۷۲ (به عنوان سوازیلند) شرکت کرد. آن ها در دو دورهٔ بعدی غایب بودند اما در بازی های ۱۹۸۴ در لس آنجلس بازگشتند و از آن زمان در تمام بازی ها حضور داشته اند. آن ها همچنین تنها یک بار در بازی های المپیک زمستانی در سال ۱۹۹۲ حضور داشتند. در تمام مسابقات، آن ها هنوز موفق به کسب مدال نشده اند. اسواتینی از سال ۱۹۷۲ توسط کمیته ملی المپیک و بازی های مشترک المنافع اسواتینی (که پیشتر کمیتهٔ ملی المپیک و بازی های مشترک المنافع سوازیلند نام داشت) نمایندگی می شود.
اکستنشن پشت (back extension) یک تمرین ورزشی است که بر روی قسمت های تحتانی، میانی و فوقانی کمر و به ویژه عضلات راست کننده ستون فقرات کار می کند. هر انسان دو ماهیچه راست کننده ستون مهره ها دارد، یک عدد در هر طرف ستون فقرات که در تمام طول ستون فقرات قرار می گیرد. عضلات راست کننده در واقع از سه عضله کوچکتر تشکیل شده اند: عضله خاری، عضله درازتر، و عضله تهیگاهی دنده ای. نام گذاری. نام هایپراکستنشن معمولاً برای تمرینات اکستنشن کمر که با استفاده از نیمکت هایپراکستنشن در سالن بدنسازی انجام می شود استفاده می شود. با این حال، نام «هایپراکستنشن» نام اشتباهی است، زیرا هایپراکستنشن به معنای حرکتی است که در آن باز شدن مفصل (اکستنشن) فراتر از دامنه حرکت طبیعی آن انجام شود. درعوض، در تمرین "اکستنشن کمر" تلاش می شود ستون فقرات در محدوده طبیعی خود باز شود و نه فراتر از آن؛ یعنی هنگامی که پشت خود را از حالت خمیده (فلکشن) به حالت اکستنشن باز می کنید، در محدوده انتهایی، سر و گردن شما در حالت خنثی می مانند. در واقع، اکستنشن پشت خارج از محدوده حرکتی طبیعی برای ورزشکار مضر است. هایپراکستنشن در طول حرکت ورزشی لیفت مرده (ددلیفت) منجر ب
ه آسیب دیسک کمر و گرفتگی عضلانی می شود. تجهیزات مورد استفاده. اکستنشن پشت را می توان با یا بدون تجهیزات خاصی انجام داد. درمان کمردرد. مطالعات پزشکی در مورد تمرین اکستنشن کمر غالباً بر دردهای ناحیه تحتانی کمر متمرکز هستند. دردهای کمر معمولاً با خم شدن (فلکشن) یا باز شدن (اکستنشن) ستون فقرات ایجاد می شوند و با توجه به ارزیابی اولیه از مکانیسم درد، درمان بر حرکت مکرر در یک جهت متمرکز می شود که باعث کاهش تدریجی درد خواهد شد. به طور کلی انتظار می رود تمرین اکستنشن پشت در حالت ایستاده (SBEE) باعث بهبود و پیشگیری از کمردرد ناشی از خستگی عضلات کمری شود. همچنین تمرینات اکستنشن پشت باعث کاهش فشار دیسک بین مهره ای روی ریشه اعصاب نخاعی و بهبود تحرک در بیماران مبتلا به رادیکولوپاتی لومبوساکرال می شود. اکستنشن کمر در هر دو حالت ایستاده و خوابیده به شکم می تواند برای درمان کمر درد مؤثر واقع شود. روش مک کنزی. به عنوان یک فرضیه که در دهه ۱۹۵۰ توسط فیزیوتراپیست رابین آنتونی مک کنزی (۱۹۳۱–۲۰۱۳) مطرح شد شکل ایستاده این تمرین می تواند برای اصلاح جابجایی خلفی هسته پالپوزوس دیسک بین مهره ای مفید باشد. روش مک کنزی که به عنوان تشخیص
و درمان مکانیکی (MDT) نیز شناخته می شود، به طور گسترده به عنوان یک سیستم طبقه بندی برای تشخیص و درمان انواع بیماری های اسکلتی عضلانی، از جمله درد کمر، درد گردن و درد اندام ها استفاده می شود. با گذشت زمان، تمرینات مک کنزی مترادف با تمرینات اکستنشن ستون فقرات شدند، در مقابل تمرینات ویلیامز (به نام دکتر پل سی. ویلیامز) مترادف با تمرینات خم شدن (فلکشن) کمر شدند. روش مکنزی به عنوان یک برنامه مؤثر برای کمردرد مورد پذیرش گسترده ای قرار گرفته است. این روش بر خود درمانی از طریق اصلاح وضعیت بدن و حرکات تمرینی مکرر تأکید دارد. پزشک با اطلاعات به دست آمده از روش ارزیابی مک کینزی برای تجویز تمرین های خاص استفاده می کند و توصیه می کند که کدام وضعیت ها را اتخاذ کنند یا از آن اجتناب کند. به عنوان یک برنامه درمانی فردی، بیمار تقریباً ۱۰بار در روز تمرینات خاصی را در خانه انجام می دهد (در مقابل ۱ یا ۲ جلسه فیزیوتراپی در هفته). بر اساس روش مک کینزی، در صورت عدم بازیابی عملکرد طبیعی، ترمیم بافت رخ نمی دهد و مشکل همچنان ادامه خواهد داشت.
فانتزی (انگلیسی: Fantasy؛ نام فندوم این گروه) چهاردهمین آلبوم چندآهنگه از گروه پسرانهٔ اهل کره جنوبی اس اف۹ است که در ۱۹ اوت ۲۰۲۴ توسط اف ان سی انترتینمنت منتشر شد. این آلبوم از پنج قطعه، از جمله «Don't Worry, Be Happy» تشکیل شده است. موفقیت تجاری. آلبوم در جدول گائون کره در رتبه سوم قرار گرفت. همچنین فروش آن در کره ۸۷٬۶۸۸ بود.
باشگاه فوتبال کاواسه ۱۹۱۹ () یک باشگاه فوتبال مستقر در کاوا د تیرنی، ایتالیا است که در حال حاضر در سری سی ایتالیا، سومین سطح لیگ فوتبال در این کشور به فعالیت می پردازد. آن ها بازی های خانگی خود را در ورزشگاه سیمونتا لامبرتی، مستقر در کاوا د تیرنی انجام می دهند که به اندازه ۵۲۰۰ صندلی گنجایش پذیرش تماشاگر دارد. تاریخچه. این تیم در سال ۱۹۱۹ به عنوان انجمن ورزشی کاواسه تأسیس شد و اولین مسابقه خود را در برابر سالرنتینا برگزار کرد که با پیروزی ۳–۲ برای "عقاب ها" به پایان رسید. در سال ۱۹۲۲، تیم با باشگاه ورزشی لیبرتاس، یک تیم محلی دیگر، ادغام شد تا تیمی رقابتی تر بسازد. همان سال، تیم به پریما دیویسیونه (معادل سری آ امروزی) پذیرفته شد. پس از چند سال در نزدیکی انتهای جدول، مرگ مربی آنها و یک بحران اقتصادی منجر به سقوط آنها در سال ۱۹۲۵ شد. پس از ۱۰ سال در سطوح پایین تر فوتبال ایتالیا، باشگاه فوتبال کاواسه ۱۹۱۹ در سال ۱۹۳۷ به پریما دیویسیونه (در آن زمان چهارمین سطح فوتبال حرفه ای) صعود کرد. با یک استادیوم جدید به نام ورزشگاه فرانسیس پالمنتیری و بازیکن ستاره ویرجیلیو فلیچ لئوراتو، "عقاب ها" به سری سی صعود کردند. با این
حال، در سال ۱۹۴۸، باشگاه با مشکلات اقتصادی بیشتری مواجه شد و دوباره به دسته های پایین تر بازگشت. در سال ۱۹۶۴، باشگاه با وجود تنبیه ۳ امتیازی به سری دی راه یافت. در سال ۱۹۷۴، کاواسه با پرو سالرنو، یک تیم دیگر سری دی ادغام شد و نام خود را به پرو کاواسه تغییر داد. پس از ادغام، چندین باشگاه، باشگاه جدیدی به نام «پرو سالرنو» تأسیس شد Pro Cavese در سری سی ۱۹۷۸–۱۹۷۷ و به سری سی بازگشت و در سال ۱۹۸۰ نام اصلی خود را بازپس گرفت. در سال ۱۹۸۱، کاواسه توانست اولین (و تنها) صعود خود به سری بی را به دست آورد. اولین فصل سری بی برای کاواسه با مقام ۱۵ به پایان رسید که به تیم اجازه داد از سقوط اجتناب کند. فصل ۱۹۸۳–۱۹۸۲ سری بی، بهترین فصل تاریخ این تیم کامپانیایی بود، در واقع، کاواسه تقریباً به صعود به سرس آ نزدیک شد و نیمه اول فصل را در مقام سوم به پایان رساند که به صعود منجر می شد و در پایان فصل در مقام ششم قرار گرفت. آن فصل به ویژه به خاطر پیروزی ۲–۱ در ورزشگاه سن سیرو در برابر باشگاه فوتبال آ.ث. میلان به یاد می آید. گلزنان این بازی جو جوردن برای میلان و تیولی و دی میکله برای کاواسه بودند. با این حال، در فصل بعد، کاواسه به سر
ی سی۱ سقوط کرد و دیگر نتوانست به سری بی بازگردد. این تیم حتی در سال ۱۹۹۱ از فوتبال ایتالیا حذف شد و با نام باشگاه فوتبال کاواسه ۱۹۱۹ به اچلنتسا کامپانیا بازگشت. در دهه ۲۰۰۰، کاواسه به لیگ های حرفه ای ایتالیا بازگشت و در فصل ۲۰۰۶–۲۰۰۵ سری سی۲ توانست این دسته را ببرد و به سری سی۱ بازگردد. در فصل ۲۰۰۷–۲۰۰۶ سری سی۱، مقام سوم در فصل به کاواسه اجازه داد تا در پلی آف های صعود شرکت کند: پس از شکست ۵–۲ در بازی رفت مقابل فوجیا، کاواسه تقریباً در بازی برگشت آن را جبران کرد و با پیروزی ۳–۱ حذف شد که به خاطر گل دیرهنگام فوجیا در وقت اضافه بود. آنها در اوایل سال ۲۰۰۹ در یک بازی دوستانه ناپولی را ۲–۱ شکست دادند. از سال ۲۰۱۰، هواداران باشگاه همچنین به سهامداران تبدیل شدند. عکاس محلی، میکله آنجلو سیکا، به سمت مدیر اجرایی () منصوب شد. در پایان فصل ۲۰۱۱–۲۰۱۰ لیگا پرو پروما دیویسیونه (سری سی۱ سابق)، کاواسه به لیگا پرو سکوند دیویسیونه (سری سی۲ سابق) سقوط کرد. اما در ژوئیه ۲۰۱۱، باشگاه به تصمیم Co.Vi.So.C. در مورد حذف تیم اول از فوتبال حرفه ای اعتراض نکرد. سیکا همچنین در اوت ۲۰۱۱ بیانیه ای مطبوعاتی صادر کرد که در آن اعلام کرد لوگو
و رنگ باشگاه بدون تأیید توسط دیگران استفاده شده است. باشگاه فوتبال کاواسه ۱۹۱۹ در فصل ۲۰۱۱–۱۲ در یک لیگ محلی به نام کمپیوناتو رگیوناله دی اتیویتا میستا شرکت کرد. عضویت باشگاه فوتبال کاواسه ۱۹۱۹ در فدراسیون فوتبال ایتالیا در نهایت در ژوئن ۲۰۱۶ لغو شد، با وجود اینکه باشگاه نام "کاواسه ۱۹۱۹" را به باشگاه فینیکس داده بود.
رز لوئیز گریوز (متولد ۱۲ فوریه ۱۹۲۵ - متوفی ۹ آوریل ۲۰۱۷) پروفسور بازنشسته تاریخ و استاد مطالعات روسیه و اروپای شرقی، متخصص پترولیوم و نفت در منطقه ایران بود و به عنوان استاد تاریخ نظامی به طور گسترده با ارتش ایالات متحده کار کرد. او متولد شونی، کانزاس بود. او دختر ارنست و آیرنه کاقلین (Irene Coughlin) بود. پروفسور گریوز در سال ۱۹۶۸ تدریس در دانشگاه کانزاس را آغاز کرد. سایر انتصابات هیئت علمی در حرفه او شامل کالج بدفورد در دانشگاه لندن، دانشگاه تورنتو، کالج سنت آنتونی در دانشگاه آکسفورد، به عنوان یک محقق مدعو در کالج ولفسون در دانشگاه کمبریج و برنامه های ترم دریای دانشگاه پیتسبورگ. او در نوشتن جلد هفتم تاریخ ایران کمبریج مشارکت داشت.
اورِکا (؛ مخفف معادل فرانسوی سازمان عملیات مسابقات اتومبیل رانی ) یک تیم مسابقه ای فرانسوی و سازنده خودروهای مسابقه ای است که در سال ۱۹۷۳ پایه گذاری شد. هوگوس د چوناک، بنیان گذار و نیز مدیر کنونی این سازمان، مدیر سابق تیم فرمول یک AGS نیز بوده است. اورکا در بسیاری از زمینه های ورزش های موتوری به موفقیت های دست یافته است. این تیم از اوایل دههٔ ۱۹۹۰ بر روی خودروهای اسپرت و خودروهای جی تی متمرکز بوده است.