Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ود" و نیز فهرستی از رویدادها و مضامینی که پیک قصد داشت در این و دیگر رمان های آیندهٔ مجموعه بپردازد را در خود داشت. مرگ. در سراسر دههٔ ۱۹۶۰، سلامتی پیک به تدریج رو به ناتوانی جسمی و ذهنی رفت و سرانجام در ۱۷ نوامبر ۱۹۶۸ در یک آسایشگاه که توسط برادرزنش اداره می شد در بورکات، نزدیک آکسفورد درگذشت. او در گورستان کلیسای سنت مری در بُرفم، ساکس غربی به خاک سپرده شد. یک مطالعهٔ سال ۲۰۰۳ که در "جاما نورولوژی" منتشر شد، مرگ پیک را ناشی از دمانس با اجسام لویی (DLB) دانست. آثار او، به ویژه مجموعهٔ "گُرمِنگَست"، پس از مرگش شهرت و توجه بسیار بیشتری یافتند و تاکنون به بیش از ۲۴ زبان ترجمه شده اند. آرشیو. در سال ۲۰۱۰ یک آرشیو شامل ۲۸ جعبه از اسناد، که شامل مکاتبات پیک با لاری لی والتر دِ لا ماره و سی. اس. لوئیس به همراه ۳۹ دفترچهٔ گُرمِنگَست و طراحی های اصلی او برای "آلیس در سرزمین عجایب" و "آن سوی آینه" بود، توسط کتابخانه بریتانیا خریداری شد. دسترسی به این آرشیو از طریق وب سایت کتابخانهٔ بریتانیا امکان پذیر است. در ژوئیهٔ ۲۰۲۰، کتابخانهٔ بریتانیا از املاک پیک یک آرشیو تصویری شامل ۳۰۰ تصویر اصلی او برای داستان های کودکانه، "
گُرمِنگَست" و دیگر آثاری چون "جزیره گنج" به دست آورد.
آوانگارد روسی موج بزرگ و تأثیرگذاری از هنر مدرن آوانگارد بود که تقریباً از سال ۱۸۹۰ تا ۱۹۳۰ در امپراتوری روسیه و اتحاد جماهیر شوروی شکوفا شد - اگرچه برخی آغاز آن را اوایل سال ۱۸۵۰ و پایان آن را اواخر سال ۱۹۶۰ دانسته اند. این اصطلاح بسیاری از جنبش های هنری جداگانه اما به طور جدایی ناپذیری مرتبط را که در آن زمان شکوفا شدند، پوشش می دهد؛ از جمله سوپرماتیسم، ساخت گرایی، فوتوریسم روسی، کوبوفوتوریسم، زائوم، تخیل گرایی و نوبدوی گرایی. در اوکراین، بسیاری از هنرمندانی که در محلی که بلاروس و اوکراین امروزی است متولد، بزرگ شده یا فعال بودند (از جمله کازیمیر مالویچ، الکساندرا اکستر، ولادیمیر تاتلین، دیوید بورلوک، الکساندر آرچیپنکو) در آوانگارد اوکراینی نیز طبقه بندی می شوند. آوانگارد روسی در دوره بین انقلاب روسیه ۱۹۱۷ و ۱۹۳۲ به اوج خلاقیت و محبوبیت خود رسید، که در آن زمان ایده های آوانگارد با جهت گیری تازه ظهور یافته دولتی رئالیسم سوسیالیستی در تضاد بود. تأثیر. تأثیر آوانگارد روسی بر تحولات اخیر هنر غرب، اکنون دیگر غیرقابل انکار است. بدون مربع سیاه روی زمینه سفید کازیمیر مالویچ (۱۹۱۵)، ترکیب بندی سوپرماتیستی بعدی او سفید
روی سفید، سری تصاویر سیاه رودچنکو (۱۹۱۷/۱۹۱۸) و سه لتی رنگ اصلی او (۱۹۲۱)، تکامل هنر غیربازنمایی توسط هنرمندانی مانند ایو کلاین، بارنت نیومن و آد راینهارت غیرقابل تصور خواهد بود. همین امر، به عنوان مثال، در مورد آثار هنر مینیمال آمریکایی دونالد جاد و کارل آندره نیز صدق می کند که می توان ردپای آن را در مادی بودن و عملکرد مجسمه های اولیه تاتلین و رودچنکو یافت. تأسیس آکادمی ملی هنر در سال ۱۹۲۳، و مجلات مرتبط با آن که تحت تأثیر لوناچارسکی شکل گرفت، در درجه اول با هدف ترویج تبادل با کشورهای غربی صورت گرفت. این امر بیش از همه در تأسیس غرفهٔ شوروی در نمایشگاه هنرهای کاربردی پاریس در سال ۱۹۲۵ و در نمایشگاه بزرگی از هنر معاصر فرانسه در مسکو در سال ۱۹۲۸ منعکس شد. هنر سیاسی شده غربی که تحت تأثیر آوانگارد روسی قرار داشت، همان طور که در نمایشگاه هنر انقلابی غرب در مسکو در سال ۱۹۲۶ نشان داده شد، بر خود روسیه نیز تأثیر گذاشت. مجموعه های مهم. نمایشگاه در کمنیتس ۲۰۱۶/۱۷. مجموعه های هنری کمنیتس ، با مضمون «انقلابی! آوانگارد روسی از مجموعه ولادیمیر تسارنکوف»، به مناسبت صدمین سالگرد انقلاب اکتبر روسیه، ۴۰۰ اثر قرضی از ۱۱۰ هنرمن
د آوانگارد روسی را (متعلق به سال های ۱۹۰۷ تا حدود ۱۹۳۰) به نمایش گذاشت. هنرمندان و طراحان. از چهره های شاخص این دوران می توان به افراد زیر اشاره کرد: معماران. حفظ معماری آوانگارد روسی به دغدغه ای واقعی برای مورخان، سیاستمداران و معماران تبدیل شده است. در سال ۲۰۰۷، موزه هنر مدرن نیویورک، نمایشگاهی را به معماری آوانگارد شوروی در دوره پس از انقلاب اختصاص داد که شامل عکس هایی از ریچارد پره بود. آهنگ سازان. بسیاری از آهنگسازان روسی که به موسیقی آوانگارد علاقه داشتند، عضو انجمن موسیقی معاصر شدند که ریاست آن را نیکولای روسلاویتس بر عهده داشت.
رابرت باکالیری جونیور، با بازی استیو شیرریپا، یک شخصیت خیالی در سریال «سوپرانوها» از اچ بی او است. او با لقب «بابی باکالا» شناخته می شود. بابی، که یک گانگستر نسل سوم است، ابتدا به عنوان یک سرباز و بعدتر به عنوان دستیار ارشد کورادو «جونیور» سوپرانو نشان داده می شود. در طول سریال، او در سلسله مراتب سازمان جنایت سازمان یافته رشد می کند و در نهایت به یکی از نزدیک ترین افراد مورد اعتماد تونی، و همچنین برادرزن او، تبدیل می شود. پیشینه خانوادگی. بابی سینیور در سن ۳۱ یا ۳۲ سالگی صاحب فرزند پسری به نام بابی جونیور شد. در قسمت «سوپرانو هوم موویز»، بابی اشاره می کند که پدربزرگش به دلیل درگیری های سیاسی در دوران رژیم فاشیستی، ایتالیا را ترک کرد و به طور غیرقانونی از طریق مونترال وارد ایالات متحده شد. در قسمت «برای تمام بدهی های عمومی و خصوصی»، بابی ذکر می کند که در سال ۲۰۰۲ مادرش ۶۹ سال دارد و پس از حملات ۱۱ سپتامبر، سلامت روان او رو به افول گذاشته است. به طور ضمنی اشاره می شود که والدین او از هم جدا شده اند یا طلاق گرفته اند. زندگینامه. در قسمت «سوپرانو هوم موویز»، هنگام بحث درباره بابی باکالیری پس از درگیری، تونی سوپرا
نو فکر کرد که او ۴۲ یا ۴۳ ساله است، یعنی در سال ۱۹۶۴ یا ۱۹۶۵ به دنیا آمده بود. برخلاف بسیاری از همقطارانش در دنیای جنایت، بابی دلی بزرگ و شخصیتی کمرو داشت. او کسبوکار قدیمی قرضدهی جونیور سوپرانو را اداره میکرد. بابی یک کاپیتان بود که گروه قدیمی جونیور سوپرانو را رهبری میکرد و مستقیماً به جونیور و بعدها به تونی گزارش میداد. پیش از مرگش، گمان میرفت که در حال آماده شدن برای پست رهبری بود در صورتی که تونی کشته یا دستگیر میشد. ریشه های شخصیت. تصادفاً، استیو شیرریپا در ژوئن ۱۹۹۹ برای مراسم عروسی یکی از دوستانش در نیویورک سیتی بود. در همان زمان، برای تست بازیگری در نیویورک دعوت شد، ابتدا برای نقش «آجنت اسکیپ لیپاری» و بعداً برای نقش باکالیری. او به مدت پنج فصل نقش باکالیری را بازی کرد. در دو فصل اول، برای تطابق با نقش، از فَتسوت (لباس حجیم کننده) استفاده کرد،اما بعداً آن را کنار گذاشت.
محمدحسن میرحسینی (۲ اردیبهشت ۱۳۳۴ – ۲۶ فروردین ۱۴۰۴) استاد تاریخ، پژوهشگر و یزدشناس برجستهٔ ایرانی و عضو هیئت علمی دانشگاه یزد بود. او آثار متعددی در زمینهٔ تاریخ یزد و تاریخ ایران تألیف و تصحیح کرد. زندگی و تحصیلات. محمدحسن میرحسینی در ۲ اردیبهشت ۱۳۳۴ در محمودآباد یزد زاده شد. وی تحصیلات خود را با دریافت کاردانی حقوق در سال ۱۳۵۶ از دانشگاه ملی آغاز کرد. سپس کارشناسی تاریخ را از دانشسرای عالی یزد و کارشناسی ارشد تاریخ را از دانشگاه تهران گذراند و نهایتاً دکترای تاریخ را در دانشگاه تهران دریافت کرد. او تحصیلات عالی خود را زیر نظر استادانی چون عبدالحسین زرین کوب و شیرین بیانی گذراند. وی پایان نامهٔ کارشناسی ارشد خود را با عنوان "آل مظفر" به چاپ رساند و پایان نامهٔ دکتری او با عنوان "اقتصاد یزد در عهد ناصری" پس از درگذشت وی در حال چاپ توسط اداره بازرگانی یزد است. فعالیت های علمی و پژوهشی. محمدحسن میرحسینی به عنوان استاد تاریخ و پژوهشگر، در حوزهٔ تاریخ یزد و تحولات اجتماعی و اقتصادی این شهر شناخته می شد. وی علاوه بر تدریس، در گردآوری، تصحیح و نگارش آثار علمی نقش مهمی ایفا کرد. تصحیح و مقدمهٔ کتاب "تاریخ نامهٔ هرا
ت" از عبدالرحمن فامی هروی بر اساس کشف نسخه های خطی تازه یاب و با همکاری ایرج افشار انجام شد. همچنین، او "خاطرات سعیدی فیروزآبادی" را بر اساس دست نوشته های فیروزآبادی که از رجال دربار پهلوی دوم بود تصحیح کرد. در کتاب "آل مظفر"، او به تاریخچهٔ آل مظفر و قدرت گرفتن آنها در میبد و گسترش حکومت شان به یزد، کرمان و شیراز می پردازد. از جمله دیگر آثار او "انقلاب اسلامی در یزد" است که به بررسی تحولات سیاسی یزد در این دوره می پردازد. آثار او حول تاریخ اجتماعی، سیاسی و اقتصادی یزد متمرکز است. همچنین از سال ۱۳۷۸ تا ۱۳۸۲ مدیر گروه تاریخ مشاهیر یزد بود. پس از تحولات سال ۱۳۸۸ در ایران، از تدریس در دانشگاه محروم شد اما همچنان تا پایان عمر راهنمایی پایان نامه های متعددی را بر عهده داشت. جایگاه و اهمیت. محمدحسن میرحسینی به عنوان یکی از برجسته ترین یزدشناسان معاصر، سهم مهمی در ثبت و تحلیل تاریخ این منطقه داشت. از او مقالاتی دربارهٔ تاریخ زردشتیان یزد نیز به جا مانده است. او به عنوان چهرهٔ ماندگار فرهنگی توسط شورای شهر یزد تقدیر شد و موفق به دریافت جایزهٔ کتاب سال استان یزد گردید. رده ها.
تکست آدپت (Textadept) یک ویرایشگر نوشتار مینیمالیستی نرم افزار آزاد است که برای برنامه نویسی رایانه طراحی شده است. این ویرایشگر که تحت مجوز MIT پخش شده است، به زبان های C ، C++ و Lua نوشته شده و با کاربری از Lua قابل توسعه است. تکست آدپت می تواند هنگام راه اندازی در یک پنجره ترمینال از میانه ی کاربری گرافیکی یا میانه ی کاربری نوشتاری کاربری کند. تکست آدپت از مؤلفه ویرایش Scintilla کاربری می کند. توسعه دهنده تکست آدپت کتابخانه پوشش دهنده curses را برای Scintilla که بدست تکست آدپت استفاده می شود، به طور جداگانه در دسترس قرار می دهد. مشابه ایمکس ، تکست آدپت عمیقاً قابل توسعه است؛ رابط برنامه نویسی کاربردی Lua به هر زیرسامانه ای از برنامه دسترسی دارد. با وجود این، توسعه دهنده اظهار می کند که یکی از اهداف او این است که بخش C از ۲۰۰۰ خط کد و بخش Lua هرگز از ۴۰۰۰ خط کد تجاوز نکند. هنگام اجرا در رابط گرافیکی، تکست آدپت عمداً اندازه یا موقعیت پنجره را ذخیره نمی کند و این کار را به مدیر پنجره واگذار می کند.
ابزار پردازش متن DEC (یا DECTPU) یک زبان برنامه نویسی اختصاصی است که توسط شرکت تجهیزات دیجیتال (DEC) برای ایجاد آسان ویرایشگرهای نوشتار چند منظوره توسعه داده شده است. TPU بخشی از OpenVMS است و می توان از آن در ترمینال، کنسول یا سیستم گرافیکی مانند DECwindows استفاده کرد. کنشکرد. TPU رابط های برنامه نویسی کاربردی (API) مدیریت بافر متن را به همراه رابط های برنامه نویسی کاربردی مدیریت پنجره که برای خط پایانه های VT100 هدف قرار گرفته اند، ارائه می دهد. [ ' ] این امکان را فراهم می کرد که پنجره ها به گونه ی تقسیم برگه ی نمایش داده شوند و قابلیت اسکرول کردن داشته باشند و در نتیجه بتوان چندین بار از یک محتوای بافر یکسان دیدن کرد. [ ' ] همچنین APIهای نگاشت کلید ارائه شده اند که طیف گسترده ای از قابلیت ها را برای ویرایش نوشتار فراهم می کنند. الگوی کلیدبرگ می تواند به راحتی بدست مدیر یا کاربر تطبیق داده شود. کاربران می توانند ویرایشگر ویژه ی خود را بنویسند، مثلاً نوشتار یا پیام های کوتاه (خطا) را به چندین زبان طبیعی در یک پنجره نوشتاری کوچک هماهنگ ترجمه کنند. ویرایشگر نوشتار قابل فراخوانی است، بنابراین می توانید ویرایشگ
رهای نوشتار کوچکی را در برنامه های ویژه، برای نمونه یک سرویس گیرنده ایمیل ساده، تعبیه کنید. می توانید با کاربری از پیوستار میان فرآیندی، خروجی برنامه ها را به یک پنجره متنی هدایت کنید. بنابراین می توان سرویس های وب را برای بازگرداندن نتایج خود به یک بافر نوشتاری فراخوانی کرد.
ویرایشگر حساس به زبان (LSE) یک ویرایشگر بصری تمام صفحه برای سیستم عامل های VAX/VMS و اُپن وی ام اس است. LSE با کاربری از زبان Text Processing Utility (TPU) پیاده سازی شده است. این ابزار بخشی از مجموعه ابزار برنامه نویسی DECset است که شامل یک گرداننده ی آزمایش، تحلیلگر کنشکرد و پوشش (PCA)، یک سامانه ی گردانندگی کد (CMS) و یک سامانه ی گردانندگی ماژول (MMS) نیز می شود. ویژگی ها. LSE به ویژگی های ترمینال VT100 و مدل های بعدی آن یا یک شبیه ساز ترمینال سازگار نیاز دارد. این سامانه دارای ویژگی های زیر است: زبان ها. همانطور که در سال ۱۹۹۹ پخش شد، LSE با قالب هایی برای زبان های برنامه نویسی زیر دردسترس شد: از سال ۲۰۰۷، الگوهای زیر نیز افزون شده اند:
خانهٔ شادی فیلمی محصول سال ۲۰۰۰ و به کارگردانی ترنس دیویس است. در این فیلم بازیگرانی همچون جیلین اندرسون، دن اکروید، تری کینی، لورا لینی، آنتونی لاپالیا، الیزابت مک گاورن، اریک استولتس، النور برون، جودی می و پنی داونی ایفای نقش کرده اند.
جنان زایموویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بوسنی و هرزگوین است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ژلیزنیچار سارایوو اشاره کرد.
خانه امیر بخارا یک آپارتمان در سن پترزبورگ است که در سال های ۱۹۱۳–۱۹۱۴ به دستور امیر بخارا، سید عبدالأحدخان، برای پسرش، سید علیم خان، ساخته شد. امیر از معمار استپان کریچینسکی، که قبلاً در ساخت مسجد جامع سنت پترزبورگ شرکت داشت برای ساخت آن دعوت کرد. امیر برای طراحی این خانه، نشان «بخارای اشرافی» را به معمار استپان کریچنسکی اعطا کرد. تاریخچه. این مکان در نشانی فعلی کمنوستروفسکی پروسپکت (۴۴ب) قرار دارد. در اوایل دهه ۱۸۹۰ ساختمان متعلق به شهروند فرانسوی جی.ای. ژونه بود که قصد داشت یک ساختمان دو طبقه برای تولید محصولات هنری برنزی بسازد. در دهه ۱۸۹۰، مالکیت آن به کورنت ای.ای. استوبئوس (Cornet E. A. Stobeus) منتقل شد. در اوایل سال ۱۹۱۰، این زمین را امیر سید عبدالأحدخان خریداری کرد و تصمیم به ساخت یک آپارتمان در آن گرفت. عبدالأحدخان در دسامبر همان سال بر اثر بیماری کلیوی لاعلاج درگذشت و وارث او سید علیم خان این پروژه را ادامه داد. نمای بیرونی ساختمان به سبک یک کاخ فلورانسی طراحی شده است و نماهایی به سبک رنسانس ایتالیایی دارد. ساختمان جلویی به پنج بال متصل شده و دو حیاط را تشکیل می دهد. برخلاف بسیاری از ساختمان های آپ
ارتمانی دیگر، بال های حیاط خانه امیر به همان اندازه که رو به خیابان هستند، به طرز چشمگیری تزئین شده اند. نمای جلویی از نظر بصری به دو قسمت تقسیم می شود - یک پایه روستیک در مقیاس بزرگ و نیم ستون های عظیم، و طبقات بالایی «سبک تر». قسمت بالایی طاق با سه طاق با شیوه آمیخته تزئین شده است. روکشِ نما از سنگ مرمر دولومیت از رشته کوه اورال ساخته شده است. پروژه کریچینسکی به دلیل وقوع جنگ جهانی اول نتوانست به طور کامل اجرا شود - به منظور سرعت بخشیدن به ساخت و ساز، نرده برنامه ریزی شده در امتداد طبقه سوم برداشته شد و برخی از ستون ها به جای سنگ مرمر از چوب ساخته شدند. کمی پس از انقلاب اکتبر، سید علیم خان به افغانستان گریخت. در مارس ۱۹۱۷، این ساختمان محل استقرار هنگ اول ذخیره مسلسل پادگان پتروگراد بود، سپس خانه به آپارتمان های اشتراکی واگذار شد. کریچینسکی تا سال ۱۹۲۳ در آپارتمان شماره ۴ زندگی می کرد. کمی پس از مرگ او، آپارتمان توسط یک بلشویک عالی رتبه (طبق یک روایت، کاپیتان کشتی آئورورا) به همراه خانواده و خدمتکارانش اشغال شد و آپارتمان خیلی زود به آپارتمان اشتراکی تبدیل شد. از ساکنان مشهور خانه می توان به دیمیتری اوت، متخ
صص زنان و زایمان و ماریا پترووا، فیزیولوژیست، اشاره کرد. معاصر. از دهه ۱۹۲۰ که این خانه به مسکن عمومی واگذار شد، فضای داخلی و سالن های ورودی آسیب قابل توجهی دیده اند. در دهه ۱۹۹۰، نرده های مرمری کنده شدند، نقاشی های دیواری با گرافیتی پوشانده شدند، گچ بری ها و عناصر تزئینی چوبی (پایه ها، نرده ها، درها) به طور قابل توجهی آسیب دیدند. از سال ۲۰۲۰، آپارتمان های سالن جلویی سمت چپ همچنان به صورت اشتراکی باقی مانده اند، در حالی که قسمت راست ساختمان به آپارتمان های خصوصی تخصیص داده شده است. افسانه های شهری مرتبط با خانه امیر در فیلم "Kommunalka" به کارگردانی ولادیسلاو وینوگرادوف که در سال ۱۹۳۳ این ساختمان فیلمبرداری شد، گنجانده شده است. در میان قدیمی ها، این باور وجود دارد که یک گذرگاه زیرزمینی مخفی از خانه امیر در خیابان کامنوستروفسکی به مسجد تعبیه شده است. ساکنان معتقدند که «مردان در این خانه با هم کنار نمی آیند.» افسانه دیگری می گوید که گنجی در این خانه پنهان است - گنجینه های امیر، که او هنگام ترک شتابزده سن پترزبورگ آن ها را جا گذاشت. در سال ۲۰۲۳، فیلم تجربی «زمستان، بهار ۲۱–۲۲» اکران شد که بخشی از وقایع آن در خان
ه امیر اتفاق افتاده بود.
میریام اسپیتری دبونو (متولد ۲۵ اکتبر ۱۹۵۲) سیاستمدار مالتی است که یازدهمین و رئیس جمهور فعلی مالت است. او اولین زن گوزیتانی است که به این سمت انتخاب شده است. او همچنین از سال ۱۹۹۶ تا ۱۹۹۸ رئیس مجلس نمایندگان مالت بود و اولین زنی بود که این سمت را بر عهده داشت. اوایل زندگی و حرفه. اسپیتری دبونو با نام میریام زامیت در ویکتوریا، گوزو، از پاولو زامیت و همسرش متولد شد. او تحصیلات رسمی دوران کودکی خود را در گوزو گذراند و بعداً در دانشگاه مالت تحصیل کرد و در آنجا ادبیات انگلیسی و زبانشناسی خواند و در سال ۱۹۷۳ فارغ التحصیل شد و اتحادیه دانشجویان سوسیالیست را تأسیس کرد. او همچنین در رشته حقوق تحصیل کرد و در سال ۱۹۸۰ به عنوان سردفتر اسناد رسمی فارغ التحصیل شد. اولین سمت های دولتی او شامل ریاست هیئت مدیره تعاونی ها و عضویت در هیئت مؤسس کمیسیون برابری جنسیتی بود. او در پنج انتخابات عمومی (۱۹۸۱، ۱۹۸۷، ۱۹۹۲، ۱۹۹۶، ۲۰۰۳) نامزد حزب کارگر مالت بود، اما هرگز به عنوان عضو پارلمان انتخاب نشد. با این حال، او در سال ۱۹۸۲ به عنوان عضو اجرایی ملی حزب انتخاب شد و به عنوان دبیر تبلیغات حزب خدمت کرد. اسپیتری دبونو بین سال های ۱۹۹۳ تا ۱
۹۹۶ به عنوان رئیس بخش زنان حزب کارگر مالت خدمت کرد. در سپتامبر ۱۹۹۶، او توسط نخست وزیر آلفرد سانت به عنوان رئیس مجلس نمایندگان مالت منصوب شد. او اولین زنی بود که در این نقش در مالت خدمت کرد و در اکتبر ۱۹۹۸ جای خود را به آنتون تابون داد. در ژانویه ۲۰۲۳، حزب ملی گرا او را برای سمت کمیسر استانداردها پیشنهاد کرد، اما او رسماً از پذیرش این سمت خودداری کرد و مدعی شد که برای این سمت مناسب نیست و علاقه ای به پذیرش آن ندارد. ریاست جمهوری. در ۲۱ مارس ۲۰۲۴، گزارش شد که او نامزد پیشتاز برای انتصاب به عنوان رئیس جمهور جمهوری مالت است. هفته بعد، این موضوع در بیانیه مشترکی که از دفاتر نخست وزیر و رهبر اپوزیسیون صادر شد، تأیید شد. مجلس نمایندگان مالت در ۲۷ مارس ۲۰۲۴ به اتفاق آرا به انتخاب اسپیتری دبونو به عنوان یازدهمین رئیس جمهور مالت رأی داد و او اولین رئیس جمهوری شد که با استفاده از اصلاحات جدید قانون اساسی سال ۲۰۲۰، از جمله الزام جدید دو سوم رأی موافق پارلمان برای نامزد ریاست جمهوری، انتخاب شد. اسپیتری دبونو سومین زنی است که پس از آگاتا باربارا و ماری-لوئیز کولیرو پرکا به عنوان رئیس جمهور مالت خدمت می کند. او همچنین سومی
ن فرد از گوزو است که پس از آنتون بوتیگیگ و چنسو تابونه به این سمت منصوب می شود. او در ۴ آوریل ۲۰۲۴ مراسم تحلیف خود را برگزار کرد. در زمان انتصابش، او اعتراف کرد که از فناوری می ترسد؛ یک تلفن تاشو داشت و ترجیح می داد نامه ها و سایر مکاتبات خود را به یک دستیار دیکته کند و ایمیل ها را به آدرس ایمیلی به نام شوهرش می فرستاد. زندگی شخصی. اسپیتری دبونو بیشتر دوران بزرگسالی خود را در بیرکیرکارا، مالت گذراند. او با آنتونی اسپیتری دبونو، سردفتر اسناد رسمی، ازدواج کرد که در ۲۴ ژوئیه ۲۰۲۵، در سن ۷۸ سالگی درگذشت. آنها سه فرزند و چهار نوه دارند.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;timestamp&gt;2025-08-17T12:24:20Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Cizr&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;Sina Khezrii صفحهٔ بخش های کردنشین ایران را به کردستان ایران که تغییرمسیر بود منتقل کرد: تداول در جامعهٔ علمی: مطالبی که گفته شده بود درست شدند و نام مقاله به حالت اول بازگشت. باسپاس فراوان&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;42436509&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt;
گاز حفاری در صنعت نفت و گاز به گازهایی گفته می شود که هنگام حفاری چاه های نفت و گاز از لایه های زیرزمینی به داخل چاه وارد می شوند. این گازها می توانند ترکیبات مختلفی داشته باشند و شناخت و کنترل آن ها برای ایمنی عملیات حفاری بسیار مهم است.
فوتوریسم روسی اصطلاحی کلی برای جنبشی از شاعران و هنرمندان روسی است که اصول «مانیفست فوتوریسم» فیلیپو مارینتی را اتخاذ کردند، که از پس زدن گذشته و تجلیل از سرعت، ماشین آلات، خشونت، جوانی، صنعت، شهرنشینی، تخریب آکادمی ها و موزه ها و همچنین از مدرنیزاسیون و جوان سازی فرهنگی حمایت می کرد. فوتوریسم روسی تقریباً در اوایل دهه ۱۹۱۰ آغاز شد؛ در سال ۱۹۱۲، یک سال پس از شروع اگو-فوتوریسم، گروه ادبی «هیلیا» (Hylea)- که «Guilée" و «Gylea» نیز نوشته می شود - مانیفست «"یک سیلی به صورت ذائقهٔ عمومی"» را منتشر کرد. جنبش ۱۹۱۲ در ابتدا کوبوفوتوریسم نامیده می شد، اما اکنون این اصطلاح برای اشاره به سبک هنری تولیدشده استفاده می شود. فوتوریسم روسی اندکی پس از انقلاب روسیه در سال ۱۹۱۷ پایان یافت، پس از آن فوتوریست های سابق روسی یا کشور را ترک کردند یا در جنبش های هنری جدید شرکت کردند. فوتوریست های برجستهٔ روسی عبارتند از ناتالیا گونچاروا، میخائیل لاریونوف، دیوید بورلیوک، کازیمیر مالویچ، ولادیمیر مایاکوفسکی و ولیمیر خلبنیکوف. سبک. این مانیفست «زیبایی سرعت» و ماشین را به عنوان زیبایی شناسی جدید ستایش می کرد. مارینتی «زیبایی سرعت» را ای
نگونه توضیح داد که «یک اتوموبیل غرشگر زیباتر از پیروزی بالدار است» و با این کار، حرکت به سوی آینده را بیشتر مورد تأکید قرار داد. اشکال هنری مختلف به شدت تحت تأثیر جنبش فوتوریسم روسی در روسیه قرار گرفتند و تأثیرات آن در سینما، ادبیات، تایپوگرافی، سیاست و تبلیغات دیده می شود. جنبش فوتوریسم روسی در اوایل دهه ۱۹۲۰ از بین رفت. نام. در ابتدا اصطلاح «فوتوریسم» مشکل ساز بود، زیرا آنها را بیش از حد به یاد رقبایشان در ایتالیا می انداخت؛ با این حال، در سال ۱۹۱۱، گروه «اگو-فوتوریست» آغاز به کار کرد. این اولین گروه از جنبش فوتوریسم روسی بود که خود را «فوتوریست» می نامیدند؛ کمی بعد، بسیاری از فوتوریست های دیگر نیز از این اصطلاح استفاده کردند. خاستگاه ها. می توان گفت مهم ترین گروه فوتوریسم روسی در دسامبر ۱۹۱۲ متولد شد، زمانی که گروه ادبی مستقر در مسکو هیلیا (؛ [گیلیا]) (که در سال ۱۹۱۰ بدست دیوید بورلیوک و برادرانش در ملکشان در نزدیکی خرسون شکل گرفت و به سرعت واسیلی کامنسکی و ولیمیر خلبنیکوف، و در سال ۱۹۱۱ الکسی کروچنیخ و ولادیمیر مایاکوفسکی به آن ها پیوستند) مانیفستی را با عنوان "«یک سیلی به صورت ذائقهٔ عمومی»" () منتشر کرد
. مانیفست فوتوریست روسی ایده های مشابهی با مانیفست مارینتی داشت، مانند رد ادبیات قدیمی به نفع ادبیات جدید و غیرمنتظره. علاوه بر نویسندگان نامبرده، این گروه شامل هنرمندانی چون میخائیل لاریونوف، ناتالیا گونچارووا، کازیمیر مالویچ و اولگا روزانووا نیز می شد. اگرچه هیلیا عموماً به عنوان تأثیرگذارترین گروه فوتوریسم روسی در نظر گرفته می شود، اما گروه های دیگری نیز در سن پترزبورگ (گروه اگو-فوتوریست ایگور سوریانین)، مسکو (تسنتریفوگا، با بوریس پاسترناک در میان اعضای آن)، کی یف، خارکوف و اودسا تشکیل شدند. در حالی که بسیاری از هنرها و هنرمندان برای ایجاد «فوتوریسم روسی» گرد هم آمدند، دیوید بورلیوک (متولد ۱۸۸۲، اوکراین) برای عمومی کردن جنبش آوانگارد و افزایش شهرت آن در اروپا و ایالات متحده شناخته می شود. بورلیوک شاعر، منتقد و ناشر روسی بود که جنبش روسیه را متمرکز کرد. در حالی که سهم او در هنر کمتر از همسالانش بود، او اولین کسی بود که بسیاری از شاعران و هنرمندان بااستعداد این جنبش را کشف کرد. بورلیوک اولین کسی بود که آثار ولیمیر خلبنیکوف را منتشر کرد و اشعار فوتوریستی ولادیمیر مایاکوفسکی را مورد تجلیل قرار داد. فوتوریسم رو
سی همچنین ایده هایی را از «کوبیسم فرانسوی» اقتباس کرد که نام «کوبوفوتوریست ها» را که توسط یک منتقد هنری در سال ۱۹۱۳ داده شد، ابداع کرد. کوبوفوتوریسم ایده هایی از «فوتوریسم ایتالیایی» و «کوبیسم فرانسوی» را برای ایجاد سبک ترکیبی خود از هنر تجسمی اتخاذ کرد. این سبک بر تجزیه فرم ها، استفاده از دیدگاه های مختلف، تقاطع سطوح فضایی و تضاد رنگ و بافت تأکید داشت. تمرکز بر نشان دادن ارزش ذاتی یک نقاشی بود، بدون اینکه به روایت وابسته باشد. مدرنیته. فوتوریست های روسی، مانند همتایان ایتالیایی خود، مجذوب پویایی، سرعت و بی قراری ماشین های مدرن و زندگی شهری بودند. آنها عمداً با رد هنر ایستا و ساکن گذشته، به دنبال ایجاد جنجال و کسب شهرت بودند. امثال پوشکین و داستایوفسکی، طبق "کتاب «یک سیلی به صورت ذائقهٔ عمومی"»، باید «از کشتی بخار مدرنیته به دریا انداخته شوند». آن ها هیچ مرجعی را به رسمیت نمی شناختند؛ حتی فیلیپو توماسو مارینتی، هنگامی که در سال ۱۹۱۴ برای تبلیغ این جنبش به روسیه رسید، از سوی اکثر فوتوریست های روسی که ادعا نمی کردند به او مدیون هستند، مانع ورودش شدند. سینما. سینمای فوتوریستی روسیه به جنبش فوتوریستی در سینمای شو
روی اشاره دارد. سینمای فوتوریستی روسیه عمیقاً تحت تأثیر فیلم های فوتوریسم ایتالیایی (۱۹۱۶–۱۹۱۹) قرار داشت که بیشتر آنها امروزه از بین رفته اند. برخی از کارگردانانی که به عنوان بخشی از این جنبش شناخته می شوند عبارتند از: لف کولشوف، ژیگا ورتوف، سرگئی آیزنشتاین، وسولود پودوفکین و الکساندر داوژنکو. فیلم "اعتصاب" سرگئی آیزنشتاین توسط اولگا بولگاکووا به عنوان «هنر فوتوریستی مدرن به معنای واقعی کلمه» تلقی شد. بولگاکووا این نظریه را مطرح کرد که چگونه دوربین می تواند برداشت فرد از واقعیت را تغییر دهد و چگونه می تواند باعث شود که به نظر برسد زمان در طول فیلم در حال سرعت گرفتن یا کند شدن است. ادبیات و تایپوگرافی. برخلاف حلقه مارینتی، فوتوریسم روسی در درجه اول یک فلسفه ادبی بود تا یک فلسفه تجسمی. اگرچه بسیاری از شاعران (مایاکوفسکی، بورلیوک) به نقاشی می پرداختند، اما علایق آنها در درجه اول ادبی بود. با این حال، هنرمندان جاافتاده ای مانند میخائیل لاریونوف، ناتالیا گونچارووا و کازیمیر مالویچ از تصاویر دل انگیز اشعار فوتوریستی الهام می گرفتند و خود به خلق آثار منظوم می پرداختند. شاعران و نقاشان در آثار نوآورانه ای مانند اپرا
ی فوتوریستی "«پیروزی بر خورشید»" با موسیقی میخائیل ماتیوشین، متون کروچنیخ و صحنه آرایی مالویچ همکاری کردند. اعضای هیلیا دکترین کوبوفوتوریسم را بسط دادند و نام "بودتلیانه" (از کلمه روسی "بودت به معنای" «خواهد بود») را برای خود برگزیدند. آن ها اهمیت زیادی را به شکل حروف، در چیدمان متن در اطراف صفحه و در جزئیات تایپوگرافی می دادند. آنها معتقد بودند که هیچ تفاوت اساسی بین کلمات و اشیاء مادی وجود ندارد، از این رو شاعر باید کلمات را در اشعار خود مانند هنرمندی که رنگ ها و خطوط را روی بوم خود می چیند، مرتب کند. دستور زبان، نحو و منطق اغلب کنار گذاشته می شدند؛ بسیاری از نوواژه ها و کلمات معرفی می شدند؛ نام آوا به عنوان یک بافت جهانی شعر اعلام می شد. به ویژه خلبنیکوف «ترکیبی نامنسجم و آشفته از کلمات را که از معنای خود عاری شده و فقط برای صدایشان استفاده می شدند» که به عنوان زاوم شناخته می شود، توسعه داد. سیاست. با وجود تمام این تأکید بر آزمایش های رسمی، برخی از فوتوریست ها نسبت به سیاست بی تفاوت نبودند. به طور خاص، اشعار مایاکوفسکی، با حساسیت غنایی خود، برای طیف وسیعی از خوانندگان جذاب بود. او به شدت با کشتار بی معنی ج
نگ جهانی اول مخالفت کرد و انقلاب روسیه را به عنوان پایان آن شیوه سنتی زندگی که او و دیگر فوتوریست ها با شور و شوق آن را مسخره می کردند، ستود. اگرچه او هرگز عضو حزب کمونیست روسیه (RKP(b)) نبود، اما در اوایل سال ۱۹۱۹ در تلاش برای تأسیس کومفوت به عنوان سازمانی برای ترویج فوتوریسم وابسته به شاخه منطقه ویبورگ حزب فعال بود. قطارهای تبلیغاتی بلشویک ها. خبرنگار جنگ، آرتور رانسوم، و پنج خارجی دیگر در سال ۱۹۱۹ به همراه بوروف، سازمان دهندهٔ آن ها، برای دیدن دو قطار تبلیغاتی بلشویک ها برده شدند. سازمان دهنده ابتدا تابلوی «لنین» را که یک سال و نیم پیش نقاشی شده بود، به آنها نشان داد. «قزاق سرخ» کاملاً متفاوت بود. همان طور که بوروف با رضایت عمیق بیان کرد: «در ابتدا ما در دست هنرمندان بودیم و اکنون هنرمندان در دست ما هستند». در ابتدا هنرمندان آنقدر انقلابی بودند که در مقطعی بوروف برخی از فوتوریست ها را «دست وپا بسته» به وزارت فرهنگ پرولتاریا تحویل داده بود، اما اکنون «هنرمندان تحت کنترل مناسب قرار گرفته اند». سه قطار دیگر «سوردلوف»، «انقلاب اکتبر» و «شرق سرخ» بودند. افول. پس از به قدرت رسیدن بلشویک ها، گروه مایاکوفسکی - که