Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
حی مغول، طغرل، رهبر کرائیت ها، مرتبط می کند. هنگامی که مغول ها شمال چین را فتح کردند و دودمان یوآن را تأسیس کردند (۱۲۷۱–۱۳۶۸)، کلیسای مشرق پس از گذشت قرن ها دوباره به چین معرفی شد. با پیشروی گسترش بیشتر مغول ها، همدلی های مسیحی دربار، عمدتاً از طریق همسران با نفوذ خان ها، به تغییراتی در استراتژی نظامی منجر شد. در جریان سقوط بغداد (۱۲۵۸)، بسیاری از شهروندان این شهر قتل عام شدند، اما مسیحیان نجات یافتند. با تجاوز بیشتر مغول ها به فلسطین، تلاش هایی برای ایجاد اتحاد فرانک و مغول با مسیحیان اروپا علیه مسلمانان صورت گرفت. تماس مغول ها با غرب همچنین باعث شد که مبلغان بسیاری، عمدتاً فرانسیسکن و دومینیکن، به سمت شرق سفر کنند تا مغول ها را به آیین کاتولیک رومی تبدیل کنند. پس زمینه. رشد مسیحیت نسطوری. کلیسای شرق یا کلیسای نسطوری یا کلیسای ایرانی کلیسایی از شاخه مسیحیت شرقی بود. مهد کلیسای شرق در بین النهرین (بین دجله و فرات) بود، جایی که اولین مرکز خود را در سلوکیه-تیسفون، در آن زمان پایتخت امپراتوری ساسانی و امروزه یک مکان باستان شناسی در جنوب بغداد ایجاد کرد. از همان آغاز مسیحیت تا قرن چهاردهم، این کلیسا گسترش قابل تو
جهی را در آسیا تجربه کرد، مبلغان آن انجیل را از ایران به هند، از طریق خلیج فارس و حتی تا چین حمل کردند. کلیسای شرق در اوایل قرن هفتم از طریق آسیای مرکزی و جاده مشهور ابریشم که چین را به دنیای مدیترانه متصل می کرد به چین رسید. برخی از مغول ها از حدود قرن هفتم نوکیش مسیحی شده بودند. بسیاری از قبایل مغول، مانند کرائیت ها و تا حد زیادی قراختاییان (که آن را در کنار بودیسم اعتقاد داشتند)، مسیحی نسطوری بودند. گرویدن قبیله کرائیت ها به مسیحیت. یک نقطه عطف مهم تغییر مذهب قبیله کرائیت ها‏ بود. کرائیت ها با تموجین قبل از اینکه چنگیز خان شود متحد بودند و از او محافظت می کردند. میسیک نوشت: «در حدود سال ۱۰۰۰ پس از میلاد، قبیله مغول کرائیت مسیحی شدند. تعداد این قبیله بیش از ۲۰۰۰۰۰ نفر بود. داستان تبدیل آنها توسط بار-هبرائوس یعقوبی و وقایع نگار کلیسایی کلیسای آشوری ثبت شده است و می توان آن را در «"کسوف مسیحیت در آسیا"» توسط «لورنس ادوارد براون» یافت. رئیس کرائیت ها در حین شکار در بیابان گم شد و از جان خود ناامید شد. ناگهان موجودی در برابر او ظاهر شد. موجود فراطبیعی خود را به عنوان «قدیس سرجیوس» معرفی کرد و قول داد اگر به عیس
ی ایمان بیاورد راه خانه را به او نشان دهد. به طور معجزه آسایی رئیس خود را در اردوگاه خود یافت. فوراً به دنبال برخی از بازرگانان آشوری که می شناختند، فرستاد و هنگامی که آنها رسیدند، تسلیم مسیح شد و درخواست آموزش دینی کرد. این واقعه نشان می دهد که تجار و بازرگانان آشوری هنگام خرید و فروش در مسیر جاده ابریشم در گسترش مسیحیت مشارکت داشتند. مارکو پولو به بازدید از صدها کلیسا در طول سفرهای خود و دیدن هزاران مسیحی در طول سفرهای خود در سراسر امپراتوری مغول از سال ۱۲۷۱ تا ۱۲۹۵ اشاره می کند. کلیسای آشوری در دوران امپراتوری مغول به اوج خود رسید و در آستانه تبدیل شدن به دین غالب در امپراتوری مغول بود. اما به دلیل مخالفت مسلمانان و کاتولیک های رومی و ضعف های داخلی، به ویژه نام گرایی، قدرت را کاهش داد. زوال زمانی آغاز شد که برخی از جنگ سالاران، از جمله تیمور (۱۳۳۶–۱۴۰۵)، شروع به گرویدن به اسلام کردند. تیمور یک جهاد، علیه مسیحیان خاور دور اعلام کرد و عملا مسیحیت را در آسیای مرکزی نابود کرد. پریستر جان و مغول ها. بسیاری از کاوشگران اولیه اروپایی در آسیا و آفریقا امیدوار بودند که با پریستر جان، یک کشیش پادشاه اساطیری که در جا
یی در شرق زندگی می کرد و قرار بود به صلیبیون برای بازپس گیری اورشلیم کمک کند، ملاقات کنند. کاشفان پرتغالی در رودخانه های سنگال و کنگو در آفریقا به دنبال او رفتند. نقشه های مربوط به اواخر قرن شانزدهم، پادشاهی پریستر جان را در اتیوپی امروزی نشان می داد. برخی از اولین اروپایی هایی که در جاده ابریشم جسورانه مسافرت کردند، به شرق به سمت آسیای مرکزی و چین به دنبال او رفتند. اعتقاد بر این است که افسانه یوحنای کشیش (پریستر جان) از سنت توماس (مرگ ۷۲ میلادی)، یکی از رسولان مسیح که گفته می شود در قرن اول پس از میلاد به هند سفر کرده بود، سرچشمه گرفته است. معجزات بیش از هر قدیس دیگری به سنت توماس نسبت داده شده است. به علاوه، داستان های طغرل (نسطوری) - فرمانروایی مغول که قبل از چنگیزخان بوده و احتمالاً یک مسیحی نسطوری بوده است - ممکن است به اروپا راه یافته باشد و پرستتر جان را در آسیای مرکزی قرار دهد. «استفان اندرو میسیک» در مجله "مطالعات آکادمیک آشوری" نوشت: «افسانه اروپایی بر این باور بود که یک کشیش-شاه قدرتمند در «هند» به معنای «شرق دور» سلطنت می کند. در جایی در خاور دور، آنها معتقد بودند که پریستر جان پادشاه باشکوه هند
جاودانه است و به طرز شگفت انگیزی ثروتمند و همچنین مشتاق پیوستن به اروپا برای جنگیدن با مسلمانان است. افسانه پریستر جان سه منبع تاریخی داشت. مسیحیان سنت توماس (حواریون) در هند، امپراتوری مسیحی کلیسای ارتدکس قبطی در اتیوپی و نسطوریان در مغولستان و آسیای مرکزی. هنگامی که گزارش های مسیحیان از جنوب هند، شرق آفریقا یا آسیای مرکزی به اروپا رسید، اروپائیان سردرگم شدند و در نهایت مجموع این داستان ها به افسانه پرستتر جان تبدیل شد. این امر به این دلیل بود که اروپا در آن زمان اطلاعات دقیقی از جغرافیای جهان نداشت. برای قرن ها اروپایی ها فکر می کردند که آفریقا، هند و چین همه هند هستند. منبع اصلی این افسانه در آسیای مرکزی شاهزادگان و پادشاهان مختلف نسطوری بودند که در این منطقه حکومت می کردند. مار کوپولو، ابن عبری و ویلیام روبروک همگی تلاش کردند تا برادر خونی چنگیز خان، طغرل (نسطوری) را به عنوان پریستر جان معرفی کنند. ظهور امپراتوری مغول. چنگیز خان خود به شمن باوری مغولی سنتی معتقد بود، اما نسبت به سایر ادیان مدارا می کرد. هنگامی که به عنوان تموچین جوان با مردانش در «پیمان بالجونا» در حدود سال ۱۲۰۰ بیعت کرد، در میان ۲۰ مرد،
نمایندگانی از ۹ قبیله، از جمله «چند مسیحی، سه مسلمان و چند بودایی» حضور داشتند. پسران او با شاهزاده خانم های مسیحی طایفه کرائیت ها ازدواج کردند که نسطوریان نفوذ قابل توجهی در دربار او داشتند. دو موج گسترش در قرن سیزدهم به یکدیگر برخورد کردند. امپراتوری مغول که از آسیای داخلی آمده بود، به طور اجتناب ناپذیری گسترش یافت. این کشور با یک ایمان کاتولیک نیرومند مواجه شد که از نیروی نظامی در قالب جنگ های صلیبی برای گسترش قلمرو خود استفاده می کرد، اما همچنین به تغییر دین از طریق دو فرقه جدید رهبانی، فرانسیسکن ها و دومینیکن ها، برای آوردن نوکیشان به این ایمان تکیه کرد. آنها در تلاش خود تنها نبودند. مسلمانان و بودائیان نیز به دنبال تغییر مذهب مغولان بودند. در برخی موارد، امید به تغییر دین مدتها پس از حمله اولیه مغولان در نیمه اول قرن سیزدهم به وجود آمد که حسی عظیم از عذاب آخرالزمانی در جهان اسلام به جا گذاشت. با گسترش امپراتوری فراتر از مغولستان، مغول ها به دلایل استراتژیک و همچنین عمل گرایانه با بسیاری از جوامع مذهبی در سراسر امپراتوری خود روابط برقرار کردند. ارتباط همدلانه با نخبگان مذهبی به کاهش خطر خصومت و شورش در م
یان فتح شدگان کمک کرد. بدین ترتیب، مغولان روحانیون اکثر مذاهب را از مالیات معاف کردند. مغول ها نیز اغلب در طول تهاجمات از سازه های مذهبی در امان بودند، مگر اینکه مقاومتی صورت می گرفت و هیچ کس از خشونت مغول ها مصون نبود. شخصیت های مهم مسیحی. برخی از شخصیت های مهم مسیحی در میان مغولان عبارت بودند از: در اوایل قرن یازدهم، تماس با بازرگانان و مبلغان مذهبی منجر به تبدیل دین قوم کرائیت ها در مغولستان مرکزی به مسیحیت نسطوری شد، که بیشتر به عنوان کلیسای شرق شناخته می شود. تصور می شد که ۲۰۰۰۰۰ کرائیت ها به مسیحیت گرویدند و اندکی بعد، نایمان، مرکیت، و اونگوت نیز تغییر مذهب دادند. مغول هایی که در شمال شرقی مغولستان زندگی می کردند، به نظر می رسد که در معرض کلیسای شرق نبوده یا کمتر بوده اند. با این وجود، کرائیت ها، مرکیت، اونگوت و نایمان با اتحاد چنگیزخان در فلات مغول تا سال ۱۲۰۶ بخشی از دولت مغول شدند. بسیاری از همسران شاهزادگان چنگیز از این قبایل بودند و به انجام آداب و رسوم کلیسای شرق ادامه دادند. عمل به مسیحیت. به گفته مردم شناس مشهور جک ودرفورد، از آنجایی که مغول ها عمدتاً فرهنگ عشایری داشتند، عمل آنها به مسیحیت با آ
نچه ممکن بود توسط اکثر مسیحیان غربی به رسمیت شناخته می شد متفاوت بود. مغول ها کلیسا یا صومعه نداشتند، اما ادعای مجموعه ای از عقاید را داشتند که از توما که بر راهبان سرگردان تکیه می کردند. علاوه بر این، سبک آنها بیشتر بر اساس عمل بود تا اعتقاد. علاقه اولیه به مسیحیت برای بسیاری، این داستان بود که عیسی بیماران را شفا داد و از مرگ جان سالم به در برد، بنابراین عمل مسیحیت با مراقبت از بیماران آمیخته شد. ودرفورد نوشته است که عیسی به عنوان یک شمن قدرتمند در نظر گرفته می شد و یکی دیگر از جذابیت های آن این بود که نام عیسی شبیه «یسو»، عدد مغولی «۹» بود. این عدد برای مغول ها مقدس بود و همچنین نام پدر چنگیزخان، یسوکای بهادر بود. با این حال، تا حدودی در تضاد با نظر جک ودرفورد، شواهد مکتوب از یک کلیسای دائمی نسطوری در قره قروم و و شواهد باستان شناسی برای سایر ساختمان های کلیسای دائمی در اولون سومه و اوکک وجود دارد. استفاده از کلیساهای غیردائمی (یورت) نیز به خوبی مستند شده است. طبق گفته ودرفورد، مغول ها نیز صلیب مسیحی را با نظام اعتقادی خود تطبیق دادند و آن را مقدس ساختند زیرا به چهار جهت جهان اشاره می کرد. آنها قرائت های م
تنوعی از کتاب مقدس داشتند، به ویژه احساس تمایل به سرگردانی بنی اسرائیل. مسیحیت همچنین خوردن گوشت (متفاوت از گیاهخواری بودایی ها) را مجاز دانست. و از علاقه خاص مغولان سخت نوش، آنها لذت می بردند که مصرف الکل جزء ضروری خدمات کلیسا بود. زنان در مغولستان با به گردن انداختن یک طلسم بر روی صلیب یا خالکوبی شدن با صلیب، ایمان خود را نشان می دادند. نفوذ مسیحیت کاتولیک. نوع مسیحیتی که مغولان انجام می دادند، شکل شرقی مسیحیت سریانی بود که سلسله مراتبی مستقل از آموزه های غربی در اثر شکاف نسطوری در قرن پنجم داشت. در طول قرن ها، بسیاری از اروپائیان از وجود مسیحیان در آسیای مرکزی و فراتر از آن غافل شده بودند. حتی پس از برقراری مجدد تماس ها، هنوز مبلغان غربی بودند که به سمت شرق پیش رفتند تا سعی کنند مغول ها را به مذهب کاتولیک رومی تبدیل کنند، به دور از آنچه به عنوان نسطوری بدعت دینی تلقی می شد. برخی از تماس ها با پایتخت مغول ها، ابتدا در قره قروم (شهر) و سپس در خان بالق (پکن) در چین تحت تسخیر مغول ها بود. تعداد بیشتری از تماس ها با نزدیک ترین دولت های مغول، ایلخانان در ایران، عراق و سوریه امروز بود. در اوایل سال ۱۲۲۳، مبلغان ف
رانسیسکن برای دیدار شاهزاده های دمشق و خلیفه بغداد به سمت شرق سفر می کردند، در سال ۱۲۴۰، ۹ نفر از فرقه دومینیکن به رهبری «گیچارد از کرمونه» به دستور پاپ گریگوری نهم وارد تفلیس، پایتخت گرجستان مسیحی شدند. گرجستان در سال ۱۲۴۳ به پیشروی مغول ها تسلیم شد، بنابراین از آنجایی که مبلغان به مدت پنج سال در قلمرو گرجستان زندگی کردند، بیشتر آن در تماس یا نزدیکی با مغول ها بودند. در سال ۱۲۴۵، اینوسنت چهارم چهار مأمور را نزد مغولان فرستاد. اولی به رهبری دومینیکن آندره لونژومویی بود که قبلاً یک بار توسط لوئی نهم به قسطنطنیه فرستاده شده بود تا تاج خار را از بالدوین دوم، امپراتور لاتین به دست آورد. سفرهای او را به عنوان گزارش های متیو پاریس می شناسند. سه مأمور دیگر بین مارس و آوریل ۱۲۴۵، به ترتیب توسط دومینیکن آسکلین لمباردی (با همراهی سیمون سنت کوئنتین) که بعداً شرح این مأموریت را در «"تاریخچه تارتاروم"» نوشت، فرانسیسکن لارنس پرتغالی، و فرانسیسکن دیگری، جیوانی د پیان دل کارپین فرستاده شدند. در سال ۱۲۵۳، فرانسیسکن ویلیام روبروک به قره قروم (شهر)، پایتخت مغول غربی سفر کرد. او را محترمانه پذیرفتند، اما از شرکت در کار تبلیغی یا
ماندن در کشور منع شدند. خان یک مناظره رسمی بین مسیحیان، بودایی ها و مسلمانان را برگزار کرد تا مشخص شود که کدام ایمان درست است، همان طور سه قاضی، از هر دین یک نفر قاضی تعیین کردند. وقتی ویلیام به غرب بازگشت، سندی ۴۰ فصلی دربارهٔ آداب و رسوم و جغرافیای مغول ها نوشت. پادشاه ارمنی هتوم یکم، شاه ارمنستان، جیوانی د پیان دل کارپین و ویلیام روبروک از مغولستان دیدن کردند. مبلغان دومینیکن به ایلخانان شامل ریکلدو دا مونت دی کروچه و بارتلمی بولونیا بودند که بعداً در پایتخت ایلخانان مراغه اسقف شد. تا سال ۱۳۰۰، صومعه های دومینیکن و فرانسیسکن متعددی در ایل خانات وجود داشت. حدود ده شهر از این قبیل مؤسسات داشتند، از جمله مراغه، تبریز، سلطانیه، تفلیس و ارزروم. برای کمک به هماهنگی، پاپ در سال ۱۳۱۸ در پایتخت جدید سلطانیه اسقف اعظم را به شخص فرانکن دو پروس که توسط شش اسقف یاری می شد تأسیس کرد. جانشین او در سال ۱۳۳۰ ژان دو کور بود. در سال ۱۳۰۲، کاتولیکوس نسطوری یحب الله سوم که در جوانی با ربان بار سائوما بزرگتر از خان بالق (پکن) همراهی می کرد، برای پاپ اظهار ایمان فرستاد. او بدین ترتیب گرویدن خود را به آیین کاتولیک رومی رسمی کرد،
اگرچه نامه ای در سال ۱۳۰۴ از او به پاپ نشان داد که این حرکت او به شدت مورد مخالفت روحانیون محلی نسطوری قرار گرفته است. مأموریت مبلغان کاتولیک به چین مغول. در سال ۱۲۷۱، مارکو پولو دعوتی از قوبلای خان به گریگوری دهم آورد و از او خواهش کرد که صد معلم علم و دین برای تقویت مسیحیتی که قبلاً در امپراتوری وسیع او وجود داشت فرستاده شود. این تقاضا به دلیل خصومت نسطوریان بانفوذ در دربار مغول، که به معرفی شکل غربی (کاتولیک رومی) مسیحیت برای جایگزین کردن دکترین نسطوری خود اعتراض داشتند، بی نتیجه ماند. در سال ۱۲۸۹، نیکلاس چهارم فرانسیسکن جان مونتکوروینو را فرستاد که اولین مبلغ کاتولیک رومی چین شد. او موفقیت چشمگیری داشت، عهد جدید و مزامیر را به زبان مغولی ترجمه کرد، یک کلیسای مرکزی ساخت و ظرف چند سال (تا سال ۱۳۰۵) توانست شش هزار نفر از نوکیشان تعمید یافته را گزارش کند. اما کار آسانی نبود. او اغلب با مخالفت نسطوریان روبرو می شد که سبک مسیحیت شرقی آنها با نسخه غربی یوحنا متفاوت بود. اما مأموریت فرانسیسکن به رشد خود ادامه داد، کشیشان دیگر به او پیوستند و مراکزی در استان های ساحلی جیانگسو (یانگژو)، چجیانگ (هانگژو) و فوجیان (ک
وانژو) تأسیس شد. پس از مرگ مونت کوروینو، در سال ۱۳۳۶ سفیرانی برای فرانسه پاپ بندیکت دوازدهم در اوینیون توسط طغون تیمور، آخرین امپراتور مغول در دودمان یوآن چین فرستاده شد. فرمانروای مغول برای جانشینی مونت کوروینو یک راهنمای روحانی جدید درخواست کرد، از این رو در سال ۱۳۳۸ در مجموع ۵۰ روحانی از سوی پاپ به پکن فرستاده شد که در میان آنها جووانی د مارینیولی بود. نامه نگاری. در اواخر دهه ۱۲۳۰، ارتش مغول حمله به بخش هایی از روسیه و اروپای شرقی را آغاز کرده بود. بین سال های ۱۲۳۶ و ۱۲۴۲، این لشکرکشی ها - که توسط سبتای (متوفی ۱۲۴۸)، باتو خان (متوفی ۱۲۵۵) و برکه خان (متوفی ۱۲۶۶) فرماندهی می شد، ویرانی بزرگی در سراسر روسیه، لهستان، مجارستان و بالکان به بار آورده بود. بسیاری از شهرها و دیگر مراکز عمده جمعیتی در شرق و مرکز اروپا غارت شدند و جمعیت آنها قتل عام شدند. شکست نیروهای لهستانی در نبرد لگنیکا (۹ آوریل ۱۲۴۱) و ارتش مجارستان در نبرد موهی (۱۱ آوریل ۱۲۴۱)، بیشتر مناطق بالکان و اروپای مرکزی را در معرض حمله های مغول قرار داد و منجر به تخریب بیشتر شد. آوارگی و قتل عام ناشی از این حمله ها، پایه های جهان مسیحیت لاتین را به لر
زه درآورد. پاپ اینوسنت چهارم (۱۲۵۴–۱۲۴۳) در پی سنجش نیات فاتحان و متقاعد کردن آنها برای توقف تهاجمات خود به مسیحیت لاتین، سفیرانی را با دو نامه به دربار خان گیوک مغول فرستاد. فرستاده اصلی پاپ به مغولان فرانسیسکن ایتالیایی جیوانی د پیان دل کارپین (متوفی ۱۲۵۲) بود. از آنجایی که امپراتوری مغول قدرتمندترین دولت جهان بود، طبیعی بود که قدرت های دیگر در پی یافتن نوعی رابطه با آن بودند. مسیحیت غربی نیز از این قاعده مستثنی نبود. از زمان ظهور افسانه پریستر جان، اروپای غربی به دنبال یک متحد مسیحی شرقی علیه مسلمانان بود. در واقع، در طول جنگ صلیبی پنجم، بسیاری فکر می کردند که مغول ها ارتش پرستتر جان هستند. پس از حمله مغول به مجارستان، اروپایی ها به سرعت متوجه اشتباه خود شدند. با این حال، حکومت پاپ دلایلی داشت که معتقد بود مغول ها می توانند به مسیحیت تغییر دین دهند. پاپ، مانند روحانیون سایر مذاهب، معتقد بود که اگر نخبگان حاکم تغییر مذهب دهند، توده ها نیز از آن پیروی خواهند کرد. پاپ اینوسنت چهارم چند نفر سفیر را با پیامی دو قسمتی به مغولان اعزام کرد. بخش اول مغول ها را به خاطر حمله به مسیحیان سرزنش کرد و به آنها اطلاع داد ک
ه اگر دست از غارت خود برندارند، حتماً مغول ها با خشم خداوند مواجه خواهند شد. بخش دوم ملایم تر بود و اصول دین کاتولیک و دلایلی که مغول ها باید به مسیحیت تبدیل شوند را تشریح می کرد. بخشی از نامه پاپ: علیرغم تلاش های پاپ اینوسنت چهارم برای تغییر مذهب مغول ها، او با شکست مواجه شد زیرا او و احتمالاً بقیه اروپا فاقد درک درستی از دیپلماسی استپی و قدرت مغول ها بودند. در پاسخ نامه گیوک خان به پاپ اینوسنت چهارم به اینوسنت نمونه ای از اختصار، وضوح و تهدید است. هسته پیام گیوک خان این بود که مغول ها بر همه کسانی که با آنها مخالف بودند و تسلیم چنگیزخان و خان های متوالی نبودند، غلبه کردند. گیوک خان در پاسخ (به زبان فارسی) نظریه سیاسی امپراتوری کاملاً مغول را نشان می دهد، از پاپ و حاکمان اروپایی می خواهد که به دربار او بیایند و با او بیعت کنند و بر موقعیت برتر خود تأکید می کند. پس از دریافت پیام گیوک، اینوسنتی چهارم پاسخ داد که او تمایلی به جنگ ندارد، بلکه تنها به دنبال نجات روح مغول است. او سپس با اصرار بر اینکه مغول ها خشم خدا را به خطر می اندازند، تلاش های آشتی خود را تضعیف کرد. اینوسنت چهارم] به وضوح درک نمی کرد که مغول
ها معتقد بودند که بهشت در کنار آنهاست و نمی توان آن را تحت تأثیر قرار داد. علاوه بر این، او درک نمی کرد که مغول ها او را نماینده یگانه خدا بر روی زمین نمی دانستند. واضح است که تلاش های اولیه مسیحیان برای تغییر مذهب مغول ها، یا دست کم نزدیک تر کردن آن ها، شکست های جبران ناپذیری بود. اگر بتوان سرزنش کرد، بیشتر تقصیرها را می توان در نگرش پاپ قرن سیزدهم نسبت به ادیان دیگر یافت. اروپای غربی در مجموع، علیرغم دخالتش در جنگ های صلیبی و شاید به دلیل آن، دارای ذهنیت بسته تری نسبت به فرانک ها در سرزمین مقدس، یا مسلمانانی که با آنها مبارزه می کردند، یا حتی روس هایی که قبلاً تحت سلطه مغول بودند، داشت. به استثنای کسانی که در مرزهای ارتدکس در شرق و اسلام در اسپانیا و سیسیل قرار داشتند، بیشتر اروپاییان غربی ارتباط کافی با سایر فرهنگ ها برای تشخیص موانع فرهنگی در ارتباطات، اعم از مذهبی، دیپلماتیک یا هر روش دیگری نداشتند. اروپای غربی تمایل داشت که خود را برتر از هر عضوی از گروه قومی، فرهنگ یا مذهبی دیگری که با آن روبرو می شد، بداند. در واقع، پاپ حاکمان مسلمان را به خاطر اینکه به مبلغان مسیحی اجازه ندادند در قلمرو خود تبلیغ کنن
د، سرزنش کرد، علیرغم این واقعیت که پاپ اینوسنتی چهارم تعهدی متقابل را در قبال سنت های بومی و حتی از نظر آنها روش های اشتباه مسیحیان نسطوری جایز نمی دانست؛ بنابراین طبیعی بود که آنها هنگام تلاش برای هدایت خان های مغول به سوی کلیسای کاتولیک، دربارهٔ انتقام الهی هشدار دهند. از دیدگاه آنها، تنها راه کاتولیک درست بود و هیچ جایگزین دیگری وجود نداشت. با وجود تعداد مغول هایی که مسیحی نسطوری بودند، خان های مغول هیچ مزیتی در پیوستن به کلیسای شرق به طور کلی نمی دیدند. با این وجود، کلیسای شرق آسان تر از همگرایی و تفاوت های فرهنگی استقبال کرد، در واقع، «بعید بود. که مبلغان نسطوری هم همین تعصبات را داشته باشند [مانند کاتولیک ها]، چرا که [نسطوریان] آداب و رسوم ادیان محلی را آزادانه در نام مسیحیت خود گنجانده بودند». پاپ در نامه های خود به حاکم مغول در سال های ۱۳۲۱ و ۱۳۲۲ همچنان ابراز امیدواری کرد که حاکم مغول به مسیحیت گروید. بین ۵۰۰ تا ۱۰۰۰ مسلمان که در هر شهر به مسیحیت گرویدند توسط ژان سلطانیه شمارش شدند. روابط با ملل مسیحی. برخی از همکاری های نظامی با قدرت های مسیحی در ۱۲۵۹–۱۲۶۰ صورت گرفت. هتوم یکم، شاه ارمنستان از پادشاه
ی ارمنی کیلیکیه و دامادش بوهموند ششم انطاکیه از انطاکیه تسلیم مغولان شده بودند، و مانند سایر دولت های تابعه، نیروهایی را در اختیار مغولان قرار دادند. گسترش مغول ها بنیان گذار و رهبر ایلخانان در سال ۱۲۶۰، هولاکو خان، عموماً طرفدار مسیحیت بود: مادرش مسیحی بود، همسر اصلی او دوقوز خاتون یکی از رهبران برجسته مسیحی در ایلخانان بود و حداقل یک نفر. از ژنرال های کلیدی او، کیتبوقا نیز مسیحی بود. یکی از نوادگان بعدی هولاکو، ایلخان ارغون خان راهب نسطوری رابان بار سائوما را به عنوان سفیر به دربارهای غربی فرستاد تا بین مغول ها و اروپایی ها اتحاد ایجاد کند. بار سائوما در آنجا وضعیت ایمان نسطوری را برای پادشاهان اروپایی توضیح داد: انحطاط مسیحیت. روابط مغول و اروپا با کاهش قدرت مغول در ایران کاهش یافت. در سال ۱۲۹۵، غازان خان (نبیره هولاکو) هنگامی که در سال ۱۲۹۵ تاج و تخت ایلخانان را به دست گرفت، رسماً اسلام را پذیرفت، همان طور که برکه خان همراه با دیگر رهبران اردوی زرین. با این حال، در حالی که اسلام و بودیسم در جهان مغول به موفقیت دست یافتند، مسیحیت، به ویژه مسیحیت کاتولیک شکست خورد. مطمئناً موفقیت هایی نیز وجود داشت، اما زود
گذر بود و در سطح مورد انتظار کلیسا نبود. در دوره پس از انحلال، مسیحیت در میان مغول ها رو به زوال نهاد، در حالی که بودیسم و اسلام شکوفا شدند و به مناطقی گسترش یافتند که قبلاً پیروان کمی داشتند. دو فاجعه بزرگ انقراض موج دوم مبلغان مذهبی را به چین تسریع کرد. اول، مرگ سیاه در نیمه دوم قرن چهاردهم در اروپا، مراکز فرانسیسکن ها را چنان فرسوده کرد که قادر به ادامه مأموریت به چین نبودند. دوم، دودمان یوآن ایجاد شده توسط مغول در چین شروع به افول کرد. چینی های بومی قیام کردند و مغول ها را بیرون کردند، و بدین وسیله دودمان مینگ را در سال ۱۳۶۸ راه اندازی کردند. تا سال ۱۳۶۹، همه مسیحیان اعم از کاتولیک رومی یا سیرو شرقی اخراج شدند. با پایان حکومت مغول در قرن چهاردهم، مسیحیت تقریباً در سرزمین اصلی آسیا ناپدید شد و سه خانات از چهار خانات اصلی مغول اسلام را پذیرفتند. تیمور که از سال ۱۳۳۶ تا ۱۴۰۵ زندگی می کرد، بخش عظیمی از آسیا را فتح کرد که ترکیه مدرن، آسیای مرکزی و هند را در بر می گرفت. امپراتوری تیموری او با اندازه و قدرت قلمروی امپراتوری مغول که یک قرن قبل توسط چنگیز خان ساخته شده بود، رقابت می کرد. او از همان روش های چنگیزخا
ن استفاده می کرد. تیمور حملات وحشیانه ای را علیه مسیحیان آغاز کرد و مسیحیان در راه تیمور نیز به تعداد زیادی سلاخی شدند. پیروزی های تیمور به نابودی مراکز آموزشی نسطوری انجامید و در نهایت منجر به تقلیل خود نسطوریان به تعداد انگشت شماری از پناهندگان شد. کلیساهای پراکنده نسطوری مغول منزوی شدند و ارتباط خود را با کلیسای مادر در خاورمیانه قطع کردند. سپس طاعون و جنگ و آزار و اذیت آنها را دربر گرفت. کلیسا شروع به کوچک شدن کرد و سپس به تدریج شروع به از بین رفتن کرد. بسیاری به اسلام گرویدند و آن را دینی مشابه تصور می کردند و تغییر دین را راهی برای فرار از انگ مسیحی بودن می دانستند. تهاجمات فاتح مغول، تیمور لنگ، در سراسر آسیا باعث انحطاط بزرگ کلیسای شرق شد. در سال ۱۲۹۱ حدود ۲۰۰ اسقف کلیسای شرق وجود داشت، اما با مرگ تیمور در سال ۱۴۰۵، تنها هفت مورد از آنها باقی ماند. آزار و شکنجه بعدی توسط الغ بیگ نوه تیمور در نهایت کلیسای شرق را خاموش کرد.
«بارتمَن را انجام بده» (انگلیسی: Do the Bartman) آهنگی از آلبوم "سیمپسون ها بلوز می خوانند" در سال ۱۹۹۰ است که صداپیشگان مجموعه تلویزیونی انیمیشن آمریکایی سیمپسون ها را به عهده دارند. که آن را نانسی کارترایت (صداپیشه بارت سیمپسون) از بازیگران سیمپسون ها، با خواننده آمریکایی، مایکل جکسون، همراه با آوازهای دیگری از دن کاستلانتا (صداپیشه هومر سیمپسون) اجرا کرد. جکسون همچنین این آهنگ را که توسط هنرمند آمریکایی برایان لورن نوشته شده بود، تهیه کرد و گفن رکوردز آن را به عنوان یک تک آهنگ در ۲۰ نوامبر ۱۹۹۰ منتشر کرد.
طغرل یا وانگ خان (؛ c. ۱۱۳۰ – ) از خان های کرائیت ها بود. او برادر خونی (آندا) رئیس مغول یسوکای بهادر بود و به عنوان حامی و متحد مهم اولیه تموجین پسر یسوگی، که بعدها به نام چنگیز خان شناخته شد، خدمت کرد. منبع اصلی زندگی او تاریخ سری مغولان است.
کرایت ها () یکی از پنج کنفدراسیون قبیله ای غالب مغول یا ترک خانات در منطقه آلتای-سایان در طول قرن دوازدهم بودند. آنها به کلیسای مشرق یا نسطوری گرویده بودند در اوایل قرن یازدهم و یکی از منابع احتمالی افسانه پیشگوی اروپایی یوحنای کشیش هستند. مغولان از طوایف متعدد مرکب بوده اند که از جهت کثرت عدد خانواده و وسعت اراضی با یکدیگر اختلاف بسیار داشته اند و مهم ترین این طوایف عبارت بودند از طوایف نُه گانه تغز اوغوز (نُه اوغز) یاد شده است، بنابراین به نُه قبیله، اغوز، اویرات، قبیله آلات، جلایر، تاتار، قنقرات، قیات، کرائیت و مغول تقسیم می شدند. نخست این قبایل باج گزار و فرمانبردار پادشاهان چین شمالی بودند. قبیلهٔ کرائیت از جهت قدرت و جمعیت نیرومندترین قبیلهٔ مغول بود. زمانی که نسطوری ان را می کشتند. عده ای از ایشان علاوه بر ایران و عربستان به مغولستان رفت و در آن جا ساکن شدند. شاه قبیلهٔ کرائیت در قرن ۳ به طور رسمی مسیحیت را پذیرفت و قبیلهٔ او نیز مسیحی شدند. اروپاییان از ۳۰۰ سال پیش از حملهٔ مغول ایشان را می شناختند و با آن ها دوستی داشتند. وسعت قدرت کرائیت ها به دیوار چین می رسید. این قبیله در زمان چنگیز توسط نابرادری
او طغرل اداره می شد. چنگیز در شروع کار خود قبایل مسیحی مغول نظیر کرائیت و نایمان را شکست داد و بر ایشان دست یافت. بعدها نیز قدرت این قبیله محدود نشد چنانچه شمار زیادی از همسران فرمانروایان مغول از میان همین قبیله بودند. پدر چنگیزخان مغول و رئیس خاندان کرائیت عهد برادری داشتند. زن اول هلاکو از خاندان کرائیت بود. مسیحیت نسطوری. کرائیت ها در اوایل قرن یازدهم به نسطوری، فرقه ای از مسیحیت تبدیل شدند. قبایل دیگری که به طور کامل یا تا حد زیادی در طول قرن های ۱۰ و ۱۱ به مسیحیت گرویدند، نایمان و اونگوت بودند. رشیدالدین فضل الله همدانی، مورخ رسمی دربار مغول در ایران، در «جامع التواریخ» خود می گوید که کرائیتی ها مسیحی بودند. ویلیام روبروک که در طول اقامت خود در دربار منگوقاآن و در قره قروم (شهر) در سال های ۱۲۵۴–۱۲۵۵ با بسیاری از نسطوریان مواجه شد، خاطرنشان می کند که آیین نسطوری در مغولستان توسط شمن باوری و آیین مانوی آلوده شده و از نظر عبادت بسیار سردرگم هستند و از هنجارهای معمول کلیساهای مسیحی در سایر نقاط جهان پیروی نمی کنند. او دلیل این امر را فقدان معلمان دین، جنگ قدرت در میان روحانیون و تمایل به دادن امتیازات اعتق
ادی برای جلب لطف خان ها می داند. ارتباط با کاتولیک ها پس از اسلامی شدن تحت تیمور (حکومت ۱۳۷۰–۱۴۰۵)، که عملاً کلیسای شرق یا نسطوری را ویران کرد، از بین رفت. کلیسای نسطوری در قره قروم (شهر) توسط ارتش مهاجم دودمان مینگ در سال ۱۳۸۰ ویران شد. افسانه یوحنای کشیش، که در غیر این صورت در هند یا اتیوپی اتفاق می افتد، نیز در ارتباط با فرمانروایان نسطوری کرایی ها آورده شد. در برخی از نسخه های افسانه، پرستتر جان به صراحت با طغرل (نسطوری) ، شناخته می شد، اما منابع مغولی چیزی در مورد دین او نمی گویند. تبدیل دین. گزارشی از تغییر دین این قوم در قرن دوازدهم ارائه شده است. کتاب "برج" اثر ماری بن سلیمان و همچنین مورخ کلیسای ارتدکسانی قرن سیزدهم ابن عبری که نام می برد. آنها با کلمه سریانی ܟܹܪܝܼܬ ("Keraith"). بر اساس این گزارش ها، اندکی پیش از سال ۱۰۰۷ میلادی، خان کرائیت هنگام شکار در کوه های مرتفع سرزمین خود، راه خود را در طوفان برف گم کرد. هنگامی که او تمام امید خود را رها کرد، یک قدیس، مار سرگیوس در رؤیا ظاهر شد و گفت: «اگر به مسیح ایمان داشته باشید، شما را راهنمایی خواهم کرد که مبادا هلاک شوید.» پادشاه قول داد که مسیحی شود و ق