Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
انقلاب ملی شد و سپس به شرکت های زیرمجموعه ایران خودرو پیوست. شرکت سیمان تهران. یکی از بزرگ ترین کارخانه های تولید سیمان ایران که در دهه های ۳۰ تا ۵۰ به سرعت توسعه یافت و همچنان زیر نظر دولت فعالیت می کند. شرکت پارس الکتریک. تولیدکننده لوازم خانگی و برقی که در دهه ۵۰ تأسیس شد. پس از انقلاب ملی شد و سپس به بخش خصوصی واگذار گردید. شرکت شکلات سازی پارس (مینو). بخشی از صنایع غذایی مینو بود که در زمینه تولید شکلات و قند فعال بود. پس از انقلاب دولتی شد. شرکت تهران پلاسکو. فعال در صنعت پلاستیک و تولید محصولات پلیمری. پس از انقلاب ملی و سپس خصوصی سازی شد. شرکت ارج. تأسیس در سال ۱۳۲۲، یکی از نخستین و بزرگ ترین شرکت های تولید لوازم خانگی ایران. پس از انقلاب مصادره شد ولی با مشکلات اقتصادی و مدیریتی روبه رو شد و نهایتاً فعالیت آن محدود و در سال های اخیر به شرکت های دیگر واگذار گردید. سرنوشت پس از انقلاب. پس از پیروزی انقلاب ۱۳۵۷، بسیاری از شرکت ها بر اساس قوانین جدید مصادره، ملی یا منحل شدند. برخی شرکت ها مانند شرکت ملی نفت، بانک ملی و بیمه ایران به فعالیت ادامه دادند. شرکت هایی چون کفش ملی، ارج، بلر و تلویزیون پارس به د
لایل مدیریتی یا مالی منحل شدند. برخی نیز به بخش خصوصی واگذار شدند ولی چالش های متعددی در مسیر مدیریت و توسعه داشتند.
در زیر فهرستی از بوم ناحیه ها در لسوتو آمده است که توسط صندوق جهانی طبیعت (WWF) مشخص شده است. بوم ناحیه های خشکی. لسوتو در قلمرو آفریقای حاره ای قرار دارد. بوم ناحیه ها بر اساس زیست بوم فهرست شده اند.سه زیست بوم اصلی آن در دستهٔ زیست بوم های «چمن زارها و درختچه زارهای کوهستانی» طبقه بندی می شوند: چمن زارها و جنگل های مرتفع دراکنزبرگ چمن زارها، جنگل ها و مراتع کوهستانی دراکنزبرگ چمن زارهای بلندولد بوم ناحیه های آب شیرین. دراکنزبرگ – ارتفاعات مالوتی بلندولد معتدل جنوبی
ماریا ایاندولو نیو (۱۱ دسامبر ۱۹۲۸–۲۶ ژوئیه ۲۰۲۴) استاد پزشکی اطفال، ژنومیک و ژنتیک در مدرسهٔ پزشکی آیکان در ماونت ساینای در شهر نیویورک بود. او متخصص هایپرپلازی مادرزادی آدرنال (CAH) بود؛ بیماری ژنتیکی که غدهٔ فوق کلیوی را تحت تأثیر قرار می دهد و می تواند بر رشد جنسی تأثیر بگذارد.
این مقاله، فهرستی از واحدهای چینه شناسی دارای فسیل در کشور لسوتو است.
عزالدّین حدّاد، با کنیه ابو صهیب، شبه نظامی فلسطینی و از فرماندهان ارشد گردان های عزالدین قسام، شاخه نظامی حماس است. پس از گزارش ترور محمد سنوار و محمد شبانه در حملات ۲۰۲۵ به بیمارستان اروپایی غزه، گمان می رود که او رهبر حماس در نوار غزه باشد. او در حال حاضر به عنوان رئیس تیپ غزه خدمت می کند و بر بخش شمالی نوار غزه نظارت دارد. او در غزه به عنوان «روح گردان های عزالدین قسام» نیز شناخته می شود. حداد، عضو شورای نظامی عمومی حماس است و در برنامه ریزی و اجرای عملیات نظامی علیه اسرائیل، نقش مهمی داشته است. اوایل زندگی و حرفه. حداد در جوانی به حماس پیوست و از زمان تأسیس آن در سال ۱۹۸۷ با این جنبش همسو بود. او دوران نظامی خود را به عنوان سرباز پیاده در تیپ غزه آغاز کرد و با طی کردن مدارج ترقی، به فرماندهی دسته و سپس فرمانده گردان رسید و در نهایت خود تیپ را رهبری کرد. رهبری نظامی. در مه ۲۰۲۲، در جریان عملیات سپیده دم، حداد پس از ترور فرمانده تیپ غزه، باسم عیسی، فرماندهی این تیپ را بر عهده گرفت. او از آن زمان نقش کلیدی در برنامه ریزی و اجرای عملیات نظامی، از جمله حملات ۷ اکتبر به اسرائیل، ایفا کرده است. حداد به خاطر پنه
ان کاری عملیاتی اش شناخته می شود و به ندرت در ملاء عام ظاهر می شود. با این حال، در مه ۲۰۲۲، او در ویدئویی دیده شد که اسرائیل را تهدید می کرد و در ژانویه ۲۰۲۵، مصاحبه ای با الجزیره انجام داد و در مورد نقش خود در برنامه ریزی حمله ۷ اکتبر صحبت کرد. نقش در حملات ۷ اکتبر. در ۶ اکتبر ۲۰۲۳، حداد فرماندهان گردان خود را گرد هم آورد و دستورات کتبی برای حمله برنامه ریزی شده به اسرائیل را که بعداً به عملیات طوفان الاقصی معروف شد، توزیع کرد. این دستورات بر اهمیت ربودن سربازان اسرائیلی و انتقال آنها به غزه تأکید داشتند. روز بعد، حماس حمله ای غافلگیرکننده انجام داد که منجر به تلفات قابل توجه و ربودن غیرنظامیان و سربازان اسرائیلی شد. هدف قرار دادن و تلاش برای ترور توسط اسرائیل. الحداد از چندین سوء قصد اسرائیل جان سالم به در برده است و یکی از فرماندهان تحت تعقیب حماس توسط اسرائیل محسوب می شود. او پس از رائد سعد، در رتبه دوم فهرست رهبران تحت تعقیب قسام توسط اسرائیل قرار دارد. وضعیت فعلی. از مه ۲۰۲۵، حداد همچنان رهبری عملیات نظامی حماس در شمال نوار غزه را بر عهده دارد و در بازسازی قابلیت های نظامی این گروه پس از خسارات قابل توج
ه در جریان جنگ جاری مشارکت دارد.
جاده های شماره گذاری شده در لسوتو در لسوتو، شماری از جاده ها تحت سامانه ای رسمی به عنوان جاده های شماره گذاری شده مشخص شده اند تا هدایت مسیرها و برنامه ریزی حمل ونقل تسهیل شود. این سامانهٔ ملی شامل چهار ردهٔ اصلی از مسیرها است که با حروف A، B، C و D طبقه بندی می شوند. رده بندی این جاده ها بر اساس اهمیت راه، حجم تردد، و نقش ارتباطی آن ها در شبکهٔ حمل ونقل کشور صورت گرفته است. مسیرهای ردهٔ A معمولاً جاده های اصلی و بین شهری اند که مراکز عمدهٔ شهری و گذرگاه های مرزی را به هم متصل می کنند، در حالی که مسیرهای ردهٔ D اغلب راه های فرعی یا محلی اند که روستاها و مناطق کم ترددتر را پوشش می دهند شماره گذاری. در سامانهٔ ملی شماره گذاری راه ها در لسوتو، مسیرها بر پایهٔ اهمیت و نقش ارتباطی، به چهار رده تقسیم می شوند: مسیرهای ردهٔ A: مهم ترین جاده ها هستند که شهرهای اصلی را به یکدیگر متصل می کنند. مسیرهای ردهٔ B: شهرها و شهرک های کوچک تر را به شبکهٔ ملی جاده ای پیوند می دهند. مسیرهای ردهٔ C: مسیرهایی اند که به جاده های ردهٔ B متصل می شوند. مسیرهای ردهٔ D: راه های فرعی یا محلی اند که به جاده های ردهٔ C ارتباط دارند. رده بندی
عددی هر گروه از مسیرها به صورت زیر است: مسیرهای اصلی: از A1 تا A99 مسیرهای ناحیه ای (منطقه ای): از B1 تا B99 مسیرهای محلی: از C1 تا C999 مسیرهای فرعی (جاده های خرد): از D1 تا D9999 فهرست مسیرها. جاده های اصلی در لسوتو جاده های منطقه ای در لسوتو جاده های محلی در لسوتو جاده های فرعی در لسوتو
نبرد جسر بنات یعقوب یا نبرد پل دخترهای یعقوب در ۲۷ سپتامبر ۱۹۱۸ در آغاز تعقیب گروه سواران صحرایی از بازماندگان در حال عقب نشینی گروه ارتش ییلدیریم به سوی دمشق در جریان کارزار سینا و فلسطین در جنگ جهانی اول روی داد. پس از نبرد سماخ و تصرف طبریه که پیروزی قاطع نیروی اعزامی مصر را در بخش شارون از نبرد مجدّو کامل کرد لشکر سوار نظام استرالیا به چند موضع پشتی حمله کرد و آن ها را به تصرف درآورد. این مواضع توسط سربازان آلمانی و عثمانی از گروه طبریه در پل بنات یعقوب که پلی مهم بر رود اردن بود و همچنین در گذرگاه هایی در المن و شمال به سوی دریاچه حوله نگه داری می شد. بازماندگان ارتش هفتم و هشتم عثمانی در ستون هایی از تپه های یهودیه از طریق پل دخترهای یعقوب که قنیطره و کوکب بودند به سوی دمشق عقب نشینی می کردند و توسط لشکر سوار نظام استرالیا و لشکر پنجم سواره نظام تحت تعقیب بودند. همزمان بازماندگان ارتش چهارم عثمانی نیز در ستون هایی از مسیر جاده زائران (جاده قدیمی حج که دنباله مسیر کهن شاهراه پادشاهان بود) از طریق درعا به سوی دمشق عقب نشینی می کردند و لشکر چهارم سواره نظام آن ها را تعقیب می کرد. پادگان های بازمانده از سما
خ و طبریه که از بقایای ارتش هفتم و هشتم تشکیل شده بودند، در سمت شرقی رود اردن سنگر گرفتند تا عقب نشینی بقایای اصلی گروه ارتش ییلدیریم را پوشش دهند. نیروهای عقبه در طول روز توسط لشکر سواره نظام استرالیا مورد حمله قرار گرفتند و شماری از بازماندگانی که موفق به عقب نشینی نشده بودند، به اسارت درآمدند و ساحل شرقی رود اردن به تصرف درآمد. لشکر سواره نظام استرالیا، و پس از آن لشکر پنجم سواره نظام، پیشروی خود به سوی دمشق را در ادامه روز ادامه دادند. پیش زمینه. اهمیت راهبردی. رود اردن تنها یک گذرگاه در انتهای جنوبی دشت حوله دارد، پیش از آنکه بین تپه های کورازیم و بلندی های جولان باریک شود. این گذرگاه در زبان انگلیسی بیشتر با نام «گذرگاه یعقوب» شناخته می شود. پل هایی که در گذشته در این مکان ساخته شده اند، باعث شده اند که این محل به نام عربی «جسر بنات یعقوب» (به معنای پل دخترهای یعقوب) شناخته شود. در زبان عبری نیز به آن «گشر بنوت یعقوف» گفته می شود که امروزه در اسرائیل با این نام شناخته می شود. این مکان راهبردی از دوران پیشاتاریخی تاکنون توسط انسان ها مورد استفاده قرار گرفته است. مسیر کاروان ها از چین تا مراکش که از طریق
بین النهرین و مصر می گذشت، از این نقطه عبور می کرد که اهمیت راهبردی آن در طول تاریخ برای مصری ها، آشوری ها، هیتی ها، یهودیان، عرب های سارازن، شوالیه های صلیبی و جانی ساران عثمانی محفوظ بوده است؛ همه این گروه ها از این مکان رودخانه را پشت سر گذاشته اند. صلیبی ها قلعه ای بر فراز این گذرگاه ساختند که تهدیدی برای دمشق به شمار می رفت و در سال ۱۱۷۹ توسط صلاح الدین ایوبی مورد حمله قرار گرفت و تخریب شد. همچنین، پل سنگی قوسی شکل قدیمی، حد شمالی پیشروی ناپلئون در سال ۱۷۹۹ را نشان می داد. لیمان فون ساندرز و گروه ارتش ییلدیرم در حال عقب نشینی. تعقیب به سمت دمشق با پیشروی لشکر سواره نظام چهارم به سمت شرق به درعا و سپس شمال به سمت دمشق که در فاصله ۱۴۰ مایل (۲۳۰ کیلومتر) قرار داشت، آغاز شد. یک روز بعد، لشکر سواره نظام استرالیایی به همراه لشکر سواره نظام پنجم به عنوان ذخیره، پیشروی ۹۰ مایلی (۱۴۰ کیلومتری) خود را از دورترین نقطه شمالی یعنی دریاچه طبریه به سمت دمشق آغاز کردند. پس از فرار از ناصره در ۲۰ سپتامبر، اتو لیمان فون زاندرز، فرمانده گروه ارتش ییلدریم، صبح روز ۲۱ سپتامبر به درعا رسید در مسیر خود به سمت دمشق. در درعا گزا
رشی از ارتش چهارم عثمانی دریافت کرد و دستور داد تا به خط یرموک تا اربد تا درعا عقب نشینی کنند. [ "" ] تا ۲۶ سپتامبر، نیروهای مستقر ارتش چهارم در امان به غیر از نگهبانان عقب که در امان اسیر شده بودند درگیر نشده بودند و هنوز به عنوان یک نیروی جنگی تازه نفس باقی مانده بودند، هرچند که به سرعت در حال عقب نشینی به سمت شمال در امتداد راه آهن حجاز و جاده زائران، کیلومترها به شرق رود اردن در مسیر دمشق بودند. بین ۶۰۰۰ تا ۷۰۰۰ سرباز آلمانی و عثمانی که از ارتش های چهارم، هفتم و هشتم عثمانی باقی مانده بودند، توانستند قبل از تصرف تیبریا در ۲۵ سپتامبر و درعا در ۲۷ سپتامبر، از طریق این مناطق به سمت دمشق عقب نشینی کنند و در آن زمان در یا شمال موزیریب بودند. لشکر سواره نظام استرالیا. در جریان مرحلهٔ سواره نظام نبرد شارون، تیپ سوم سواره نظام سبک لشکر سواره نظام استرالیا شهر جنین را تصرف کرد، تیپ چهارم سواره نظام سبک نیز شهر سماخ را به تصرف درآورد، و در مرحلهٔ پیاده نظام همین نبرد، تیپ پنجم سواره نظام سبک به لشکر شصتم برای تصرف طولکرم کمک کرد. مقدمه. لشکر سواره نظام استرالیا، به دنبال آن لشکر پنجم سواره نظام و ستاد فرماندهی سپاه
سواره نظام صحرا، ساعت ۶ صبح روز ۲۷ سپتامبر تیبریاس را ترک کردند تا تعقیب نیروهای عقب نشینی کننده به سوی دمشق را آغاز کنند. تیپ پنجم سواره نظام سبک، که رهبری لشکر سواره نظام استرالیا را بر عهده داشت، در امتداد ساحل دریاچه طبریه به سمت شمال حرکت کرد و از پشته های بلند و رگه دار خاک رس عبور کرد که بار دیگر یادآور پشته های گالیپولی بودند. آن ها به حرکت خود به سوی ارتفاعات بلندی های جولان ادامه دادند؛ منطقه ای با موقعیت دفاعی ایده آل که بر تمامی گذرگاه های رود اردن اشراف دارد. در اینجا، آن ها برای چندین ساعت در پل دخترهای یعقوب بر روی شمال رود اردن، در شمال دریاچه طبریه، متوقف شدند. لیمان فن زاندرس به گروه طبریه که از بازماندگان پادگان های سماخ و طبریه تشکیل شده بود، دستور داده بود تا با ایجاد نیروهای عقبدار در جنوب دریاچه حوله، با شدت در برابر تعقیب نیروی اعزامی مصر مقاومت کنند. آنها به بازماندگان ستاد فرماندهی گروه ارتش ییلدریم و پادگان ناصره که از طریق طبریه عقب نشینی کرده بودند، پیوستند تا از طریق پل دخترهای یعقوب، در جنوب دریاچه حوله از رود اردن عبور کنند. پس از عبور از رود اردن و منفجر کردن پل، موقعیت های ع
قبداری را با استفاده از مسلسل ها در کرانه شرقی رودخانه و مشرف به محل های گذرگاه، آماده کردند. نبرد. گردان سواره نظام استرالیا حوالی ظهر به رود اردن رسید و با نیروهای عقب نشین از جمله مسلسل چیان آلمانی روبه رو شد که از ساحل مقابل یا شرقی رودخانه بر منطقه تسلط داشتند و مسیرهای باز و گذرگاه جنوب پل را پوشش می دادند. در این نقطه رودخانه عمیق و سریع الجریان بود و سواحل شیبداری داشت که عبور از آن را دشوار می کرد، به ویژه با وجود خطر آتش مسلسل ها. مواضع گستردهٔ نیروهای عقب نشین که از ساحل غربی رود اردن دفاع می کردند، از پل دخترهای یعقوب تا شمال، تا دریاچه حوله ادامه داشت. پل دخترهای یعقوب. در پل دخترهای یعقوب، هنگ مخلوط سواره نظام که به نام های هنگ مخلوط ۱۶ام سواره نظام فلسطین و سوریه و همچنین نخستین هنگ مخلوط سواره نظام شام شناخته می شود متشکل از دو اسکادران از شکارچیان آفریقایی و فرانسوی و یک اسکادران از سپاهی ها از بریگاد پنجم سواره نظام سبک، به بخشی از نیروهای عقب نشین که از ساختمان های انتهای غربی پل دفاع می کردند، حمله کردند. آنها از زمین باز عبور کرده و در ترتیب پراکنده پیاده شدند تا حمله ای مستقیم انجام دهند
که در این مسیر «خساراتی» متحمل شدند، چرا که هیچ پشتیبانی توپخانه ای برای حمایت از حمله شان در دسترس نبود. اسکادران مسلسلِ بریگاد چهارم سواره نظام سبک، به جز چهار مسلسل که همراه هنگ دوازدهم سواره نظام سبک بودند، در کنار هنگ مخلوط سواره نظام (Régiment Mixte de Marche de Cavalerie) در نزدیکی روستای کوسر عطا وارد نبرد شد. در ساعت ۱۸:۴۰ فرماندهی هنگ مخلوط سواره نظام به بریگاد چهارم سواره نظام سبک منتقل گردید. چند ساعت پس از غروب آفتاب، در ساعت ۲۰:۳۰ به بریگاد چهارم دستور داده شد تا تماس نزدیک با دشمن را حفظ کرده و در صورت شروع عقب نشینی، آماده تعقیب باشد. پل تا ساعت ۰۲:۱۵ پاک سازی شده گزارش شد و در این زمان هنگ مخلوط سواره نظام به دنبال هنگ دوازدهم سواره نظام سبک از رودخانه عبور کرد. المین. باقی ماندهٔ بریگاد پنجم سواره نظام سبک، شامل هنگ چهاردهم سواره نظام سبک و هنگ چهارم سواره نظام سبک که موقتاً از بریگاد چهارم جدا شده بودند، به جستجوی یک محل عبور از رودخانه در جنوب پل پرداختند. در نهایت، آن ها در اواخر بعدازظهر، حدود ۲٫۴ کیلومتر (۱٫۵ مایل) از جنوب پل دخترهای یعقوب از رودخانه شنا کردند و از محل گذر المین عبور ک
ردند. در آنجا در زمین سنگلاخی در سمت مقابل رودخانه گرفتار شدند و به دلیل تاریکی نتوانستند به مسیر خود ادامه دهند. مجبور شدند تا روشنایی صبح در همان موقعیت باقی بمانند. ساعت ۱۷:۰۰، هنگ دوازدهم سواره نظام سبک از بریگاد چهارم سواره نظام سبک، همراه با چهار تیربار، مأموریت یافت تا از رودخانه اردن عبور کرده و یک سرپل در المین ایجاد کند. تا ساعت ۰۲:۱۵ صبح ۲۸ سپتامبر، هنگ دوازدهم سواره نظام سبک از رودخانه عبور کرده بود. در طول شب، گشت ها نیز از رودخانه عبور کردند و هنگ چهارم سواره نظام سبک پیشروی خود را ادامه داده و تا فاصله ای به سمت اد دورا رسید. در جریان عبور از رودخانه اردن در نزدیکی المین دو عضو از هنگ چهارم سواره نظام سبک مورد تقدیر قرار گرفتند؛ سرگرد سربازخانه فرِدریک گیل به دلیل کمک به اسب ها تحت آتش سنگین نشان نظامی دریافت کرد و سرباز جورج استوکدیل به خاطر انجام مأموریت شناسایی موفق که در آن موضعی را یافت که قادر بود موقعیت دشمن را مشاهده کند و در گزارش های رسمی ذکر شد. در ساعت ۹ صبح روز ۲۸ سپتامبر، هنگ چهارم سواره نظام سبک به تیپ چهارم سواره نظام سبک بازگشت. هنگ از زمان استقرار در لِجّون به تیپ پنجم سواره ن
ظام سبک وابسته بود. هم زمان، گردان مختلط سواره نظام نیز به تیپ پنجم سواره نظام سبک بازگشت. دریاچه حوله. در همین حال، تیپ سوم سواره نظام سبک در امتداد ساحل غربی رودخانه اردن به سمت شمال پیشروی کرد تا به کرانه جنوبی دریاچه حوله برسد و به دنبال مکانی مناسب برای عبور رودخانه بگردد. در خط مقدم، هنگ نهم سواره نظام سبک از ساحل غربی به سوی نیروهای عقب نشین آتش گشود، در حالی که هنگ دهم سواره نظام سبک موفق شد در هنگام گرگ و میش از رودخانه عبور کند و یک اسکادران موقعیت قوی نیروهای عقب نشین را تصرف کرد، ۵۰ اسیر گرفت و سه قبضه توپ به دست آورد. هنگ هشتم سواره نظام سبک ساعت ۱۹:۰۰ از رودخانه اردن عبور کرد و پشت سر هنگ دهم حرکت نمود، در حالی که راهنمایان و چراغ سیگنال را باقی گذاشت تا به هنگ نهم سواره نظام سبک و ستاد هنگ نشان دهند محل عبور رودخانه کجاست. نیروی اصلی عقب نشین در پل دخترهای یعقوب از تهدید به خطوط ارتباطی خود آگاه شده بود و این موضوع آنها را مجبور به عقب نشینی کرد؛ بسیاری از آنها با وانت های نظامی عقب نشینی کردند. در حالی که ۵۳ نفر از آنها اسیر شدند. پیامدها. حمله به دیر السراس. ستاد تیپ سوم سواره نظام سبک، پس از
هنگ دهم و هشتم سواره نظام سبک، از رود اردن عبور کرد. هنگ دهم سواره نظام سبک در ساعت ۱۸:۱۵ روز ۲۷ سپتامبر از رود عبور کرد تا به سوی جاده دمشق پیشروی کند. تا نیمه شب، تمامی تیپ از رود عبور کرده و به میزان ۴ مایل (۶٫۴ کیلومتر) پیشروی کرده بود تا جاده دمشق را در دیر السرس قطع کند، اما نیروی اصلی پشتیبان عثمانی که از پل دخترهای یعقوب دفاع می کرد، پیش تر عقب نشینی کرده بود. در دیر السرس با یک نیروی پشتیبان قوی روبه رو شدند که از منطقه دفاع می کرد. این موضع توسط سواره نظام با حمله ای سوارشده مورد یورش قرار گرفت، که در جریان آن، چندین تن از مدافعان با شمشیر از پای درآمدند. سربازان گروهان «بی» از هنگ دهم سواره نظام سبک، به مواضع پشتیبان دشمن حمله کرده و آن را تصرف کردند. یکی از دسته ها پیاده شد، در حالی که باقی نیروها به دلیل ناهمواری زمین، به صورت تک ردیفه و سواره از جناح به سمت موقعیت دشمن حرکت کردند. آن ها موفق شدند موقعیت را تصرف کرده و ۱۲ سرباز آلمانی، ۴۱ سرباز عثمانی، یک توپ صحرایی، یک تیربار، یک کامیون موتوری و یک انبار مهمات را به غنیمت بگیرند. اندکی پیش از سپیده دم، یگان به دیر السرس رسید و گروهان «بی» نیز س
اعت ۸ صبح ۲۸ سپتامبر به هنگ خود ملحق شد. عبور از رود اردن. در حالی که یگان های سواره نظام سبک از رود اردن عبور می کردند تا بازماندهٔ نیروهای پشتیبان دشمن را که با کامیون عقب نشینی نکرده بودند، تصرف کنند، تمامی وسایل چرخ دار از جمله توپ ها ناچار بودند تا زمان بازسازی پل منتظر بمانند. قطار پل سازی سپاه سواره نظام صحرایی در طول شب با کامیون هایی حامل چوب به محل رسید. نیروهای مهندس (ساپرها) کار بازسازی قوس پل که کاملاً تخریب شده بود را آغاز کردند. آنان ظرف پنج ساعت یک داربست بلند ساختند تا قسمت ویران شدهٔ پل را پوشش دهند. با فرا رسیدن روز در ۲۸ سپتامبر، لشکر سواره نظام استرالیا از رودخانه عبور کرده و در حال پیشروی در جاده به سمت الکنیترا بود. مدت کوتاهی بعد، خودروهای چرخ دار و توپخانهٔ آنان نیز از روی پل تعمیرشده عبور کرده و به دنبالشان حرکت کردند. کمی پس از ساعت ۰۷:۰۰، با پیشتازی تیپ سوم سواره نظام سبک، تعقیب نیروهای عقب نشینی کننده توسط لشکر سواره نظام استرالیا ادامه یافت. منابع. پانویسمآخذاین مقاله ترجمه ای است از مقالهٔ در ویکی پدیای انگلیسی و تحت مجوز Creative Commons Attribution/Share-Alike در ویکی پدیای فا
رسی منتشر شده است.
جاده های اصلی در لسوتو دسته ای از جاده اصلی و آزادراه هستند که شهرهای بزرگ این کشور را به یکدیگر متصل می کنند. این جاده ها بالاترین رده در جاده های شماره گذاری شده در لسوتو را تشکیل می دهند و با شماره هایی که با حرف «A» آغاز می شوند مشخص می شوند، از A1 تا A99. جاده های اصلی. در لسوتو، جاده های اصلی (Trunk Roads) مسیرهایی هستند که شهرهای مهم کشور را به یکدیگر متصل می کنند. این جاده ها با حرف A و عدد مشخص می شوند (از A1 تا A99).
عصام الدعالیس (زادهٔ ۳۰ اکتبر ۱۹۶۶ – ۱۸ مارس ۲۰۲۵)، که با نام دَلیس یا دَلیس نیز نوشته می شود، یک سیاستمدار فلسطینی بود که به عنوان رئیس کمیته اداری دولت نوار غزه، منصبی قابل مقایسه با نخست وزیر یا رئیس دولت، خدمت می کرد. او در جریان حملات مارس ۲۰۲۵ اسرائیل به نوار غزه ترور شد. زندگی نامه. الدعالیس در سال ۱۹۶۶ در اردوگاه پناهندگان جبالیا در نوار غزه متولد شد. او در سمت های مختلفی برای آنروا کار کرد، از جمله معاون مدیر، عضو اتحادیه کارکنان و رئیس بخش معلمان آن. بین سال های ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۴، الدعلیس مشاور اسماعیل هنیه، رهبر حماس، بود. او از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۳ عضو شورای حماس بود و ریاست بخش مالی و اقتصادی این گروه را بر عهده داشت. او از سال ۲۰۱۲ تا ۲۰۲۰ معاون رئیس جنبش سیاسی حماس بود. در مارس ۲۰۲۰، الدعلیس به عضویت دفتر سیاسی حماس در نوار غزه انتخاب شد و رئیس بخش رسانه ای آن گردید. در ژوئن ۲۰۲۱، پس از آنکه مجلس قانون گذاری فلسطین الدعالیس را به عنوان رئیس کمیته اداری دولت نوار غزه انتخاب کرد، او از سمت خود در دفتر سیاسی حماس کناره گیری کرد. با وجود اینکه از سال ۲۰۲۱ تا آغاز جنگ غزه، الدعلیس کارهای روزمره ای در نوار غز
ه انجام می داد که شبیه به کارهای یک رئیس دولت بود، اما برخلاف اکثر رهبران دیگر حماس، هدف تحریم های غرب قرار نگرفته بود. گزارش شده است که الدعالیس در حمله هوایی اسرائیل در ۲۳ ژوئیه ۲۰۲۴ کشته شده است، اما مرگ او توسط حماس تأیید نشد. او در حملات ۱۸ مارس ۲۰۲۵، در سن ۵۸ سالگی ترور شد. حماس مرگ او را تأیید کرد.
بزرگراه A۳ یکی از جاده های اصلی کشور لسوتو در جنوب آفریقا است. این جاده از گردنه موخوآبونگ عبور می کند و شهرهای مانتسونیانه و تهبا-تسکا را به یکدیگر متصل می سازد.
پناهگاه حیات وحش آریز یک پناهگاه حیات وحش با مساحت ۹۹۲۰۷ هکتار است که در استان یزد در ایران قرار دارد. این پناهگاه حیات وحش طبق مصوبهٔ شمارهٔ ۶۲۷ در تاریخ ۹۹/۱۱/۰۶ در فهرست مناطق تحت حفاظت سازمان محیط زیست ایران قرار گرفت. تاریخچه حفاظت. منطقه آریز با تصویب شورای عالی محیط زیست از سال ۱۳۷۸ با مساحت ۱۳۱۳۴۰ هکتار به عنوان منطقه شکارممنوع معرفی شد. در سال ۳۹۹ منطقه شکارممنوع آریز بافق به همراه مناطق شکار ممنوع کمکی بهاباد، و شیرکوه تفت به پناهگاه حیات وحش ارتقا یافتند. در حال حاضر این منطقه با عنوان پناهگاه حیات وحش آریز تحت کنترل و مدیریت محیط زیست استان یزد قرار دارد. ویژگی ها. پناهگاه حیات وحش آریز در شمال شهر بافق و همچنین شمال منطقه حفاظت شده کوه بافق و جنوب پناهگاه حیات وحش دره انجیر قرار دارد. نام منطقه از نام محلی ارتفاعات مهم منطقه گرفته شده است. کوه آریز با ارتفاعی بالغ بر ۲۲۰۰ متر در بخش شمالی منطقه قرار دارد. این منطقه به دلیل مجاورت با کویر مرکزی از زمستانهای سرد و کم باران و تابستانهای گرم برخوردار است. دما و بارندگی متوسط سالیانه ۱۹ درجه سانتی گراد و ۶۲ میلی متر است. مهم ترین منابع تأمین آب وحوش د
ر منطقه چشمه های تقریباً دائمی است که اغلب آنها دارای آب شیرین هستند. منطقه فاقد رودخانه دائمی و فصلی قابل توجه است. علیرغم کم بودن تعداد علفخواران، در این منطقه حضور گونه یوزپلنگ آسیایی بیشتر از مناطق مجاور است. وضعیت اقلیمی پناهگاه حیات وحش آریز مانند سایر نقاط استان یزد تابع شرایط و وضعیت آب و هوایی حاکم بر نقاط کویری است که اقلیمی خشک و بیابانی دارد. گونه های زیستی. پناهگاه حیات وحش آریز زیستگاه پستانداران و پرندگان با ارزشی چون یوزپلنگ آسیایی، پلنگ ایرانی، کاراکال، روباه معمولی، شغال، گرگ، قوچ و میش، جبیر، کل و بز، هوبره، زاغ بور، باقرقره شکم سیاه، چکاوک کاکلی، چکچک بیابانی و انواع مختلفی از پرندگان شکاری مهاجر نظیر عقاب طلایی، سارگپه، دلیجه و لاک پشت، بزمجه بیابانی، شترمار، تیرمار بیابانی و آفتاب پرست نیز از گونه های خزنده این منطقه است.
لسوتو به عنوان یک کشور محصور در خشکی، بندر یا اسکله دریایی ندارد، اما دارای شبکه ای از راه ها، حمل ونقل هوایی و زیرساخت ریلی محدود است. جاده ها. پیش از استقلال لسوتو در سال ۱۹۶۶، تنها جادهٔ آسفالت شدهٔ کشور، خیابان «کینگزوی» در ماسرو، پایتخت کشور بود که فرودگاه میامتالانا را به کاخ سلطنتی متصل می کرد. از اوایل دههٔ ۱۹۷۰، زیرساخت های جاده ای کشور به طور چشمگیری توسعه یافته اند. در سال ۱۹۹۹، مجموع طول شبکهٔ جاده ای لسوتو حدود برآورد شده است که از این مقدار، حدود جادهٔ آسفالت شده بوده است. توسعهٔ جاده ها عمدتاً با هدف اتصال مراکز نواحی مختلف انجام شده، اما جاده های مناطق مرکزی نیز برای پاسخ گویی به نیازهای ساخت پروژهٔ آب های مرتفع لسوتو بهبود یافته اند. راه آهن. تنها خط آهن در لسوتو، خط فرعی ماسرو است که پایتخت را به خط بلومفونتن–بیت لحم در شبکهٔ راه آهن آفریقای جنوبی متصل می کند. بخش نهایی این خط، به طول حدود ، در درون مرزهای لسوتو قرار دارد و از پل مرزی بر رودخانهٔ کالدون عبور کرده و از منطقهٔ صنعتی شمالی ماسرو می گذرد تا به ایستگاه این شهر برسد. این ایستگاه، تنها ایستگاه راه آهن کشور محسوب می شود. تا سال ۲۰۰۸
، گفتگوهایی دربارهٔ احداث خطوط جدید ریلی برای اتصال لسوتو به دوربان و پورت الیزابت صورت گرفته است. حمل ونقل هوایی. در لسوتو مجموعاً ۲۸ فرودگاه وجود دارد که از این میان، تنها سه فرودگاه دارای باند پرواز آسفالته هستند. تنها فرودگاه بین المللی کشور، فرودگاه بین المللی موشویشوی آی واقع در مازنود و در نزدیکی ماسرو است. باند اصلی این فرودگاه به طول ۳٬۲۰۰ متر، تنها باندی در کشور است که طول آن از ۱٬۵۲۳ متر بیشتر است. از دیگر فرودگاه ها، یکی دارای باند آسفالته ای به طول بین ۹۱۴ تا ۱٬۵۲۳ متر است و یکی دیگر باندی آسفالته به طول کمتر از ۹۱۴ متر دارد. همچنین، چهار فرودگاه دارای باندهای خاکی به طول بین ۹۱۴ تا ۱٬۵۲۳ متر هستند و بقیه نیز باندهای خاکی با طول کمتر از ۹۱۴ متر دارند. رده بندی این فرودگاه ها بر اساس طول بلندترین باند پروازی موجود در هر فرودگاه انجام شده است. حمل ونقل آبی. لسوتو کشوری محصور در خشکی است و به طور کامل برای دسترسی به دریا به آفریقای جنوبی وابسته است. نزدیک ترین بندر اصلی و نقطهٔ ترانشیپ (انتقال بار) برای لسوتو، بندر دوربان در آفریقای جنوبی است. در سال های اخیر، به دلیل تأخیر در ارسال بار از طریق بندر
دوربان، برخی شرکت ها از امکانات پورت الیزابت ـ که حدود دو ساعت دورتر در جنوب قرار دارد ـ استفاده می کنند. حمل ونقل داخلی آبی در لسوتو به استفاده از قایق های کوچک برای عبور از رودخانه ها محدود می شود. دولت لسوتو قایق هایی را در نقاط اصلی عبور از رودخانه ها اداره می کند. وسایل حمل ونقل میانی. رایج ترین وسایل حمل ونقل میانی در لسوتو عبارت اند از چرخ دستی ها و حیوانات بارکش. چرخ دستی ها هم در مناطق شهری و هم روستایی به طور گسترده ای مورد استفاده قرار می گیرند و مردان و زنان از آن ها برای جابه جایی کمک های غذایی، غلات جهت آسیاب، ظروف آب و مصالح ساختمانی بهره می گیرند. اهمیت چرخ دستی ها برای جمع آوری آب به تدریج با نصب شیرهای آب کاهش یافته است. در مناطق کوهستانی و دشت های لسوتو، استفاده از گاری های دوچرخ با تایرهای بادی که با نام محلی «اسکات کارتها» شناخته می شوند، رایج است. در گذشته، این گاری ها عمدتاً توسط گاوهای نر کشیده می شدند، اما در سال های اخیر، به دلیل کمبود گاو نر در میان دامداران، استفاده از گاوهای ماده افزایش یافته است. طراحی این گاری ها متفاوت است: برخی با بدنه های قدیمی وانت، برخی با محورهای بازیافتی
، و برخی نیز به صورت استاندارد توسط کارگاه های کوچک در لسوتو یا آفریقای جنوبی ساخته می شوند. بیشتر این گاری ها به رنگ قرمز رنگ آمیزی می شوند. بر پایه گفتگو با کارگاه های تولید گاری، مشکل اصلی آن ها، تهیه چرخ و محور مناسب و مواد اولیه قابل تأمین برای مشتریان است. اسب های باسوتو در مناطق کوهستانی اهمیت زیادی دارند و برای سوارکاری استفاده می شوند. گاهی برای حمل بار نیز به کار می روند، ولی این کار رایج نیست. در مقابل، الاغ ها در سراسر کشور به عنوان حیوان بارکش بسیار رایج اند. الاغ سواری نیز به ویژه در میان جوانان و بدون زین متداول است، اما سواری زنان بر الاغ کمتر دیده می شود. برخی از مردان سالخورده از الاغ هایی با زین استفاده می کنند. قاطرها نسبتاً نادرند، اما گاهی برای سوارکاری یا حمل بار مورد استفاده قرار می گیرند. استفاده از اسب، قاطر و الاغ برای کشیدن گاری بسیار کم است و برخلاف بسیاری از کشورهای دیگر آفریقا، گاری های دوچرخ کشیده شده با الاغ یا اسب در لسوتو بسیار نادرند. در برخی از مناطق شهری مانند مافِتِنگ و ماپوتسوئه، تعداد کمی از فعالان حمل ونقل محلی از گاری ها یا واگن هایی با چرخ های بادی استفاده می کنند ک