Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
گرداند. هراکلس به روستایی به نام کلئونا آمد و در آنجا با مولورکوس ملاقات کرد. مولورکوس پذیرفت که در صورت عدم بازگشت هراکلس پس از ۳۰ روز برای زئوس قربانی کند. هراکلس شیر را پیدا کرد و به دنبال او تا غارش رفت. او ورودی را مسدود کرد و سپس به دنبال شیر رفت و به آن حمله کرد. هراکلس در روز سی ام به خانه مولورکوس بازگشت و آنها برای زئوس قربانی کردند. گفته می شود که این بازی ها هر سال به افتخار زئوس و هراکلس برگزار می شود. بازی های ایستمی. بازی های ایستمی در سال ۵۸۲ قبل از میلاد در نزدیکی کورنت آغاز شد، یعنی همان سالی که بازی های پیتی در دلفی آغاز شد. ایستمی را هر سال دوم و چهارم برگزار می کردند، درست مانند بازی های نمئان، اما در بهار (آوریل یا می). برنده بازی های ایستمی در ابتدا یک تاج کاج دریافت می کرد، اما در دوره متأخرتر کرفس خشک جایگزین شد. پاوسانیاس منشأ بازی ها را به سیزیف پادشاه کورنت نسبت می دهد. سیزیف بازی ها را در مراسم تشییع جنازه ای به افتخار ملیکرتس، پسری که در خلیج غرق شد (و بعداً به پالیمون تغییرنام یافت)، برگزار کرد. به گفته پاوسانیاس، پالیمون به این دلیل کشته شد که هرا متوجه شد والدینش در حال بزرگ ک
ردن کودک دیونیزوس هستند که خشم او را به همراه داشت. پلوتارک و آپولودور منشأ بازی های ایستمی را به تسئوس نسبت می دهند. تسئوس در حال سفر به آتن بود که نام سینیس را شنید. سینیس یک فاتح و دزد بود. او قربانیان خود را با به بالای درختان صنوبر می بست و پایین می کشید، سپس به آنها اجازه می داد به عقب برگردند که باعث می شد قربانی به هوا پرتاب شود و روی زمین بیفتد و بمیرد. تسئوس به همین ترتیب سینیس را کشت. وی سپس مراسم تشییع جنازه را به احترام آن مرحوم برگزار کرد. پلوتارک همچنین تئوس را به برگزاری بازی ها به افتخار پوزئیدون نسبت می دهد، زیرا بازیها معمولاً در پناهگاه او در کورنت برگزار می شدند.
«بلبلِ سرگشته» یک حکایت کهن ایرانی است از گونهٔ بین المللیِ «درختِ ارس» (ATU 720). ثبت کتبی. مشهورترین نسخهٔ مکتوب این قصه کار صادق هدایت است. در ادبیات و هنر نوین. علی نصیریان نمایشنامه ای به همین نام از روی این افسانه نوشته است.
زمین لرزه کاشمر ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
درختِ ارس یا درختِ عرعر یک افسانه آلمانی است که توسط برادران گریم در قصه های برادران گریم با شماره ۴۷ در سال ۱۸۱۲ منتشر شد. این داستان شامل مضامین کودک آزاری، قتل، آدمخواری و ، تناسخ، و نمادگرایی دینی است و یکی از افسانه های تیره تر و بالغ تر برادران گریم است. این داستان در دسته بندی آرنه–تامپسون-اوتر از نوع ۷۲۰ است. یکی دیگر از این داستان ها داستان انگلیسی درخت رز است، اگرچه جنسیت های درخت عرعر را برعکس می کند. درخت عرعر از الگوی رایج تر پسر بودن کودک مرده پیروی می کند. خلاصهٔ داستان. روزی روزگاری مرد و زنی ثروتمند و مؤمن زندگی می کردند. آنان سال ها دعا کردند تا خداوند کودکی به آنان عطا کند. روزی در زمستان، زن در حیاط خانه زیر درخت عرعر نشسته بود و هنگام پوست کندن سیب، انگشت خود را برید و قطره ای خون روی برف ریخت. او در دل آرزو کرد فرزندی داشته باشد که پوستش مانند برف سپید و گونه هایش چون خون سرخ باشد. پس از گذشت شش ماه، زن از خوردن توت های درخت عرعر بیمار شد و در آستانهٔ مرگ از شوهرش خواست در صورت مرگ، جنازه اش را زیر همان درخت دفن کند. اندکی بعد پسری با همان ویژگی ها به دنیا آورد و با لبخندی از خوشی درگذشت
. مرد به وصیتش عمل کرد و همسرش را زیر درخت عرعر دفن کرد. سال ها بعد مرد دوباره ازدواج کرد و همسر جدیدش دختری به نام مارلینشن (یا مارلنه) به دنیا آورد. اما زن ناپدری از پسر اول شوهرش متنفر بود و می خواست تمام ارثیه را به دخترش برساند. روزی، ناپدری پسرک را به بهانهٔ آوردن سیب به اتاقی کشاند و زمانی که او برای برداشتن سیب خم شد، درِ صندوق را محکم بست و سر او را قطع کرد. سپس جسد را با پارچه ای بست و او را روی صندلی نشاند و سیبی روی دامانش گذاشت. مارلینشن از او خواست سیبی بدهد، اما پسر پاسخ نداد. مادرش او را مجبور کرد او را "کمی بزند"، و با این کار سر پسر از بدن جدا شد. مارلینشن گریه می کرد، اما ناپدری گوشت پسر را پخت و آن را به پدر خانواده داد. پدر، بی خبر از واقعیت، غذا را خوشمزه دانست و همه اش را خورد. مارلینشن استخوان های برادر را جمع کرد و در دستمالی ابریشمی زیر درخت عرعر دفن کرد. ناگهان مهی بلند شد و پرنده ای زیبا از درخت بیرون آمد و آواز خواند: «مادرم مرا کشت، پدرم مرا خورد، خواهر کوچکم مارلینشن، استخوان هایم را جمع کرد، در دستمالی ابریشمی پیچید، و زیر درخت عرعر دفن کرد، کی ویت، کی ویت، چه پرندهٔ زیبایی هست
م!» پرنده به سراغ زرگری رفت، آواز خواند و زنجیر طلایی گرفت. سپس به کفاشی رفت، آواز خواند و کفش های قرمز گرفت. سرانجام از آسیابانان آسیاب سنگی گرفت. پرنده زنجیر را به گردن پدر انداخت، کفش ها را به خواهر داد، و آسیاب سنگ را بر سر مادرخوانده انداخت. با سقوط سنگ، زن مُرد. در همان لحظه پرنده در آتش و دود ناپدید شد و پسر دوباره به شکل انسانی ظاهر شد. خانواده دوباره دور هم جمع شدند و خوشبختانه زندگی کردند. تم ها و تحلیل داستان. آدم خواری. یکی از تم های اصلی داستان، آدم خواری است. پدر بدون آگاهی، سوپ پخته شده از بدن پسر خود را می خورد. نمادگرایی دینی. سیب در داستان به عنوان وسوسه ای شیطانی معرفی می شود، همان گونه که در کتاب مقدس، شیطان حوا را با سیب وسوسه کرد. همچنین درخت عرعر نمادی از زندگی، مرگ و تناسخ است. تبدیل پسر به پرنده و سپس بازگشت او به انسان، با روح القدس در باور مسیحی تشبیه شده است. تناسخ و طبیعت. مرگ مادر، دفن او زیر درخت عرعر و تولد دوبارهٔ پسر به صورت پرنده، نوعی تناسخ را نمایش می دهد. درخت نیز به عنوان واسطهٔ این چرخهٔ طبیعت و باززایش عمل می کند. کودک آزاری و مادرخواندهٔ شیطانی. در داستان، مادرخوانده
مصداق یک زن شرور و کودک آزار است. مانند بسیاری از افسانه های گریم، ظلم و خشونت از سوی ناپدری یا نامادری، داستان را به پیش می برد. آواز و موسیقی. پرنده با آواز خود حقیقت را افشا می کند. آواز او هم وسیلهٔ فاش کردن جرم و هم کسب هدایایی برای خانواده اش است. دیدگاه پژوهشگران. ماریا تاتار، پژوهشگر افسانه ها، می گوید این داستان نمونه ای روشن از رقابت مادرخوانده با فرزند همسر برای منابع و ارث است. والتر شرف داستان را نشانه ای از کشمکش های خانوادگی می داند که در بیشتر افسانه های گریم دیده می شود. جی. آر. آر. تالکین در مقاله ای دربارهٔ افسانه ها، از این داستان به عنوان نمونه ای یاد می کند که حذف صحنه های تیره و تلخ از افسانه ها (مانند صحنهٔ پخته شدن پسر) نوعی سانسور خطرناک برای کودکان است و نباید اتفاق بیفتد.
چه وون-بین (کره ای: 채원빈؛ زاده ۵ آوریل ۲۰۰۱) بازیگر اهل کره جنوبی است. از مجموعه هایی که وی در آن نقش آفرینی کرده می توان به اشاره کرد.
نشانهٔ وسترمارک () یک نشانهٔ بالینی در رادیوگرافی قفسه سینه است که در تشخیص آمبولی ریه کاربرد دارد و به صورت یک ناحیهٔ کم خون یا هیپوولمیک (که منجر به روی هم خوابیدن دیوارهٔ یک رگ می شود) در ناحیهٔ دیستال آمبولی تعریف می شود. باید توجه داشت که رادیوگرافی قفسه سینه در بیشتر بیماران مبتلا به آمبولی طبیعی است و نشانهٔ وسترمارک تنها در ۲٪ از این بیماران یافت می شود. نشانهٔ وسترمارک در اصل، نوعی نشانه رادیوگرافیک از نقص پُرشدگی رگ است که در آرتریوگرام ریوی با سی تی اسکن بهتر دیده می شود. علامت از ترکیبی از موارد زیر حاصل می شود: نشانهٔ وسترمارک همچون برآمدگی همپتون (یک تودهٔ گوه ای شکل و سوار بر پلور مرتبط با انفارکتوس ریه) حساسیت کم (۱۱٪) و ویژگی بالایی (۹۲٪) در تشخیص آمبولی ریه دارد. به بیان ساده تر، نشانهٔ وسترمارک به ندرت در آمبولی ریه دیده می شود. هنگامی که در عکس قفسه سینه قابل مشاهده شود، ارزش پیش بینی مثبت آن تنها ۳۸٪ است؛ یعنی در ۳۸ درصد از مواقعی که نشانهٔ وسترمارک در اشعه ایکس قفسه سینه دیده می شود، آمبولی ریه واقعاً وجود دارد. نشانهٔ وسترمارک نامش را از ملوان و پزشک سوئدی نیلس وسترمارک می گیرد که نخستی
ن بار آن را شرح دارد.
ناک آف (; ) یک مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی به نویسندگی هان جونگ هون، به کارگردانی پارک هیون سوک و با بازی کیم سو هیون و جو بو آه است. این مجموعه داستان های مختلفی را بر اساس کالاهای لوکس تقلبی به تصویر می کشد. "ناک آف" در سال ۲۰۲۵ از دیزنی پلاس پخش خواهد شد. خلاصه داستان. این مجموعه داستان مردی را روایت می کند که زندگی اش به دلیل بحران مالی ۱۹۹۷ آسیا کاملاً زیر و رو شده است و از یک کارمند اداری معمولی به سلطان بازار جهانی کالای تقلبی تبدیل می شود. تولید. توسعه. این مجموعه در ژانر کمدی سیاه، به کارگردانی پارک هیون سوک و نویسندگی هان جون هون است که همکاری دوبارهٔ آنها پس از "ترانه راهزنان" (۲۰۲۳) به شمار می رود. علاوه بر این، آرک مدیا و اس ال ال تهیه کنندگی این کار را بر عهده دارند. به گزارش اسپو تی وی، این مجموعه برای دو فصل و هر کدام نه قسمت تأیید شده است. بازیگران. کیم سو هیون و کیم شی اون برای بازی در این مجموعه به ترتیب در مارس و آوریل ۲۰۲۴ تأیید شدند. در مه ۲۰۲۴، حضور یو جه میونگ، کو کیو پیل، جو بو آه، جو وو جین، لی جونگ اون، کیم یی سونگ، کانگ مال گوم، کیم هه اون و چوی گیو ری تأیید شد. در ژوئیه ۲۰۲۴،
حضور کوان نارا، کیم مو یول و وو دو هوان تأیید شد. کیم سو هیون و جو بو آه به عنوان نقش های اصلی این مجموعه تأیید شدند. انتشار. دیزنی پلاس تأیید کرد که "ناک آف" در سال ۲۰۲۵ منتشر خواهد شد.
چوی گیو ری (؛ زادهٔ ۱۹ ژوئیه ۲۰۰۰) بازیگر اهل کره جنوبی است. زندگی شخصی. چوی زادهٔ ۱۹ ژوئیه ۲۰۰۰ در بوسان، کره جنوبی است. او یک خواهر کوچکتر دارد. او اکنون در حال تحصیل در دپارتمان بازیگری دانشگاه ملی هنر کره است. حرفه. چوی گیو ری حرفهٔ بازیگری خود را در دسامبر ۲۰۲۱ با بازی در مجموعه تلویزیونی "دایی" با نقش کوتاه شین چه یونگ آغاز کرد. در فوریه ۲۰۲۲، چوی نقش کوتاهی در مجموعه تلویزیونی "پلیس های تازه کار" داشت. در نوامبر ۲۰۲۲، او در مجموعه تلویزیونی "پشت هر ستاره ای" نقش مکمل سانی لیم را ایفا کرد. در مه ۲۰۲۳، چوی در مجموعه تلویزیونی "نبرد برای خوشبختی" حضور پیدا کرد و نقش کوتاه جوانی جانگ می هو را ایفا کرد. در ژانویه ۲۰۲۴، چوی به خاطر ایفای نقش در مجموعه تلویزیونی "با شوهرم ازدواج کن" به شهرت رسید که در آنجا نقش یو هی یون را ایفا کرد. عملکرد او در این مجموعه باعث شد که تعداد فالوورهای اینستاگرام او از حدود ۲۰۰۰ تا قبل از پخش این مجموعه به بیش از ۶۷۰۰۰۰ فالوور افزایش یابد. در مه ۲۰۲۲۴، او اعلام کرد که در مجموعه تلویزیونی "ناک آف" ایفای نقش می کند.
چانگ گوک (; ) یک سبک از اپرای کره ای سنتی است. در زبان کره ای، «چانگ» (창) به معنای پانسوری و «گوک» (극) به معنای درام است. چانگ گوک نشان دهندهٔ تلفیقی از پانسوری و تئاتر/درام (نمایش) غربی است که از عناصر هر دو سنت استفاده می کند تا یک شکل منحصر به فرد و پویا از تئاتر موزیکال ایجاد کند و میراث فرهنگی کره را منعکس می کند و در عین حال تأثیرات جهانی را نیز دربردارد. "چانگ گوک" جنبه قصه گویی پانسوری را حفظ می کند و تکنیک های قصه گویی غربی را در خود جای می دهد.
«فرشته» ترانه ای از خوانندهٔ انگلیسی پینک پانترس می باشد که در آلبوم موسیقی متن فیلم محصول سال ۲۰۲۳ "باربی" تحت نام ، قرار دارد. این ترانه در ۹ ژوئن سال ۲۰۲۳ به عنوان دومین تک آهنگ از این آلبوم منتشر گردید.
یون سونگ هیون (؛ زادهٔ ۳ اوت ۱۹۸۲) کارگردان فیلم و فیلم نامه نویس اهل کره جنوبی است. نخستین کارگردانی یون، فیلم "شب دلگیر" بود که نقدهای مختلفی دریافت کرد و یون برندهٔ چند جایزهٔ بهترین کارگردان تازه کار در جوایز ناقوس بزرگ، جوایز فیلم اژدهای آبی و جوایز منتقدان فیلم بوسان شد.
لی اون هیونگ (؛ زادهٔ ۹ مارس ۱۹۸۳) بازیگر اهل کره جنوبی است. او در مجموعه های تلویزیونی از جمله "پادام پادام"، "نسل الهام بخش"، "افسانه نوکدو" و "زنی در پشت نقاب" ایفای نقش کرده است.
نیوتوپیا (؛ ) یک مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی با بازی پارک جونگ مین و جیسو است. این مجموعه از ۷ فوریه ۲۰۲۵ از کوپانگ پلی پخش شد و برای استریم در آمازون پرایم ویدئو در مناطق منتخب قابل دسترسی است. خلاصه داستان. زوجی که اخیراً از هم جدا شده اند، تلاش می کنند تا بعد از شیوع یک بحران زامبی که تمام کره جنوبی را فرا می گیرد، دوباره به هم بپیوندند. تولید. توسعه. این مجموعه به کارگردانی یون سونگ هیون است که کارگردانی فیلم "زمان شکار" (۲۰۲۰) را بر عهده داشته و نویسندگی آن بر عهدهٔ هان جین وون که نویسندگی "انگل" (۲۰۱۹) و جی هو جین که نویسندگی "فروشگاهی برای قاتلان" (۲۰۲۴) را انجام داده اند، است. این مجموعه به تهیه کنندگی باوند انترتینمنت و بیلیِنز پلاس است. "نیوتوپیا" بر پایهٔ رمان "آنفلوانزا" اثر نویسنده هان سانگ وون است و اولین مجموعه با ژانر «کِی زامبی» است که در کوپانگ پلی پخش می شود. تولید "نیوتوپیا" در ۷ اوت ۲۰۲۴ تأیید شد. انتخاب بازیگران. در ۳۱ اوت ۲۰۲۳، گزارش شد که جیسو از بلک پینک در نظر دارد تا در این مجموعه حضور داشته باشد. در همان روز، اس ئی ام انترتینمنت کامپنی بیانیه ای در رابطه با حضور پارک جونگ مین
اعلام کرد و اظهار داشت که «این یکی از کارهایی است که در نظر دارم در آن حضور داشته باشم» و این از طرف پارک تایید نشد. در ۳ نوامبر ۲۰۲۳، آرتیست کامپنی اعلام کرد که حضور کیم جون هان در این مجموعه را «مثبت در نظر می گیرند». در ۸ آوریل ۲۰۲۴، گزارش شد که حضور هونگ سو هی در این مجموعه تأیید شده است. در ۱ اوت ۲۰۲۴، کوپانگ پلی انتخاب بازیگران پارک جونگ مین و جیسو را تأیید کرد.
از سال ۱۹۴۹، مجموعه ای از درگیری های مسلحانه و منجر به آتش سوزی در امتداد مرز افغانستان و پاکستان بین نیروهای مسلح افغانستان و نیروهای مسلح پاکستان رخ داده است. آخرین دور از خصومت ها بین دو کشور، در آوریل ۲۰۰۷ آغاز شد. شبه نظامیان وابسته به طالبان پاکستان و جماعت احرار، از خاک افغانستان، برای هدف قرار دادن پرسنل امنیتی پاکستان مستقر در امتداد مرز، استفاده می کنند. "مجله دیپلمات" می گوید که حضور تروریست های وابسته به طالبان پاکستان در خاک افغانستان، دلیل گلوله باران پراکنده خاک افغانستان توسط پاکستان است.
چراغ فروشی (; ) یک مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی به کارگردانی کیم هی وون و با بازی جو جی هون، پارک بو یونگ، به سونگ وو، اوم ته گو، کیم سول هیون، لی جونگ اون، کیم مین ها، پارک هیوک کوان، کیم ده میونگ، شین اون سو، کیم سون هوا و کیم کی هه است. این مجموعه بر پایه وب تونی با همین نام کانگ فول است. این مجموعه از ۴ دسامبر ۲۰۲۴ از دیزنی پلاس پخش شد. خلاصه داستان. این مجموعه داستان گروهی غریبه را دنبال می کند که همگی در پردازش یک تجربهٔ وحشتناک از گذشتهٔ خود با مشکل روبرو هستند. هر کدام از آنها در حال زندگی عادی خود هستند که به طرز عجیبی به یک چراغ فروشی واقع شده در انتهای یک کوچهٔ مشکوک کشیده می شوند. انتشار. "چراغ فروشی" از ۴ دسامبر ۲۰۲۴ از دیزنی پلاس پخش شد.
جونگ نیون () یک مانهوای کره جنوبی است که به صورت یک وب تون منتشر شده است و به نویسندگی سو یی ره و تصویرگری نامون است. این وب تون به صورت سریالی شده در پلتفرم وب تون ناور کورپوریشن به نام ناور وب تون از آوریل ۲۰۱۹ تا مه ۲۰۲۲ منتشر شد. پس از جمع آوری فصل ها، در هفت جلد منتشر شد. یک مجموعه لایو اکشن اقتباسی به نام "" در سال ۲۰۲۴ در تی وی ان منتشر خواهد شد.
باشگاه فوتبال آلچیونه میلانو () یک باشگاه فوتبال مستقر در سستو سان جووانی، ایتالیا است که در حال حاضر در سری سی ایتالیا، سومین سطح لیگ فوتبال در این کشور به فعالیت می پردازد. ورزشگاه خانگی. این باشگاه در سال ۱۹۵۲ تأسیس شده است و بازی های خانگی خود را در ورزشگاه ارنستو بردا برگزار می کند که به اندازه ۳۵۲۳ صندلی، ظرفیت پذیرش تماشاگر دارد. این ورزشگاه در سستو سان جووانی، از توابع میلان استقرار دارد. ورزشگاه ارنستو بردا یک استادیوم چند منظوره است. در حال حاضر هم برای مسابقات فوتبال و هم برای مسابقات فوتبال آمریکایی (راگبی) مورد استفاده قرار می گیرد و زمین خانگی پرو سستو، آلچیونه میلانو، تیم زنان اینتر میلان و تیم دوم و رده های پایه اینتر میلان است. این ورزشگاه در سال ۱۹۳۹ افتتاح گردید و در سال ۱۹۸۸ بازسازی شد. تاریخچه. باشگاه فوتبال آلچیونه در سال ۱۹۵۲ در منطقه ۷ شهر میلان تأسیس شد و در دوم ژوئیه همان سال به عضویت اف آی جی سی درآمد. نام و رنگ های اجتماعی باشگاه فوتبال آلچیونه، از پرهای شاه ماهی اروپایی الهام گرفته شده است، پرنده ای که معمولاً به آن «آلچیونه» نیز می گویند. اولین دفتر مرکزی باشگاه فوتبال آلچیونه می
لانو در زیرزمینی در ویاله مار جونیو قرار داشت و تمرینات آن ها در زمین ورزشی پاوسی انجام شد. باشگاه فوتبال آلچیونه به عنوان یکی از باشگاه های تاریخی غیر حرفه ای شهر میلان، یکی از سیستم های پیشرفته رده پایه را دارد. اولین رئیس و اولین مربی، انیو دی پونزیو، فاقد منابع اقتصادی قابل توجهی بود، بنابراین در اواخر دهه ۱۹۶۰ درخواست های عمومی برای جمع آوری کمک مالی هواداران کرد. یکی از آن درخواست ها توسط کارآفرین ارنستو پلگرینی (که بعداً به ریاست و مالکیت باشگاه فوتبال اینتر میلان رسید) پاسخ داده شد و او از سال ۱۹۶۸ به مدت یک دهه در کنار این باشگاه نارنجی پوش بود و خودش نیز ریاست را بر عهده گرفت. سپس کارلو توگنولی، سیاستمدار، شهردار باسابقه میلان و وزیر جمهوری ایتالیا، این سمت را پر کرد. آلچیونه برای اولین بار در سال ۲۰۲۱ به سری دی راه یافت. دو سال بعد، پس از اتمام فصل ۲۰۲۳–۲۰۲۲ از سری دی، آن ها در جایگاه دوم، پشت سر باشگاه فوتبال لومتزانه قرار گرفتند. آن ها در مسابقات پلی آف صعود تحت هدایت سرمربی تیمشان، جیووانی کوزاتیس پیروز شدند. در پایان فصل، آلچیونه به عنوان تیم برتر در جدول تیم های بالقوه برای پذیرش در ۲۰۲۴–۲۰۲۳
سری سی در صورت وجود جای خالی اعلام شد و آن ها در صورت پذیرش، بازی های خانگی خود را در آره نا سیویکا برگزار می کردند. با این حال، کمیته برگزاری مسابقات سری سی در نهایت درخواست پذیرش مجدد را به دلیل عدم مهیا بودن آره نا سیویکا، برای بازی در سری سی رد کرد. در ۲۱ آوریل ۲۰۲۴، آلچیونه پس از قهرمانی قاطع در گروه آ از سری دی، دو بازی زودتر از پایان فصل، به رقابت های سری سی ارتقا یافت. در فصل ۲۰۲۵–۲۰۲۴، شهر میلان برای اولین بار دارای سه تیم حرفه ای فوتبال شد.
آزمون اونتربرگر () آزمونی است که در پزشکی گوش و حلق و بینی جهت تشخیص آسیب سیستم دهلیزی گوش استفاده می شود اما برای تشخیص اختلالات تعادلی ناشی از آسیب یا بیماری های مغزی مناسب نیست. در این آزمون از بیمار خواسته می شود با چشمان بسته، راه برود. اگر بیمار به یک سمت بدن بچرخد، ممکن است ضایعه ای در لابیرنت استخوانی گوش داشته باشد. آزمون اونتربرگر یک روش تشخیصی مکمل است و باید آن را در کنار سایر روش های تشخیصی به کار گرفت؛ نه به تنهایی.
تام بنتلی تراکمورتون (؛ – ۱۹۶۱) پزشک متخصص اعصاب اهل ایالات متحده آمریکا بود. رفلکس تراکمورتون و نشانه تراکمورتون هر دو به نام او نامگذاری شده اند. وی دانش آموختهٔ دانشگاه توماس جفرسون بود و دکترای پزشکی خود را در سال ۱۹۰۹ گرفت.
قیف فیلمی ایرانی، ژانر کمدی فانتزی به کارگردانی محسن امیریوسفی، نویسندگی رضا عطاران و محسن امیریوسفی و تهیه کنندگی سعید ملکان تولید سال ۱۴۰۱ است. این فیلم در روز پنجشنبه ۱۵ شهریور ۱۴۰۳ اکران عمومی شد.
نیجوگوشو ، یک قصر بود که در بخش کامیگیو، کیوتو، شهر کیوتو استان کیوتو، قبلاً در ولایت یاماشیرو در کینای ژاپن وجود داشته است. برای تمایز آن از قلعه نیجو متعلق به خاندان توکوگاوا، به آن قلعه نیجو قدیمی نیز نامیده می شود. اکنون به ویرانه های قلعه نیجو معروف است. همچنین در زمان ساخت آن قلعه نیجو نامیده نمی شد، و این نام در دوره ادو استفاده می شد. در آن زمان به آن «کاخ سامورایی»، «قلعه بوکه»، «قلعه کوبو ساما» و «نیجو بوئیجین نو گوکان» می گفتند. کاخ های نیجو به عنوان محل اقامت آشیکاگا یوشیترو و آشیکاگا یوشی آکی شناخته شده اند و هر دو در یک مکان قرار داشتند. کاخ آشیکاگا یوشی آکی با گسترش سایت کاخ یوشیترو ساخته شد.
سر جفری دوین آدامز دیپلمات انگلیسی و سفیر پیشین این کشور در ایران، مصر و هلند بود. تحصیلات و شروع فعالیتهای اداری. آدامز دارای تحصیلات در خصوص تاریخ اسلام و سیاست خاورمیانه در کالج مگدالن در آکسفورد است. او در سال ۱۹۷۹ به سرویس دیپلماتیک بریتانیا پیوست و در کشورهای عربستان سعودی، فرانسه، آفریقای جنوبی و مصر به عنوان دیپلمات حضور داشت. نشانها. او دارای نشان سنت مایکل و سنت جورج از نوع درجه دوم (KCMG)و سوم(CMG) بوده و لقب سر می باشد و در پژوهشکده مطالعات ایرانی، دانشگاه سنت اندروز تدریس می کند. جستارهای وابسته. فهرست دیپلمات های بریتانیا در ایران
باشگاه ورزشی سامبندتسه () یک باشگاه فوتبال مستقر در سان بندتو دل ترونتو، ایتالیا است که در حال حاضر در سری سی ایتالیا، سومین سطح لیگ فوتبال در این کشور به فعالیت می پردازد. این باشگاه نخستین بار در سال ۱۹۲۳ تأسیس شد و پس از آن چندین بار منحل و مجدداً تأسیس گردید. آن ها بازی های خانگی خود را در ورزشگاه ریویرا دله پالمه، مستقر در سان بندتو دل ترونتو انجام می دهند که به اندازه ۱۳۷۰۸ صندلی گنجایش پذیرش تماشاگر دارد. تاریخچه. تأسیس. باشگاه ورزشی سامبندتسه در سال ۱۹۲۳ به عنوان انجمن ورزشی سامبندتسه تأسیس شد. در سال ۱۹۵۶، این باشگاه برای اولین بار به سری بی ارتقا یافت، دسته ای که در مجموع ۲۱ فصل را در آن سپری کرد (آخرین بار در سال ۱۹۸۹). در دهه ۱۹۸۰، آن ها همچنین دروازه بان جوانی به نام والتر زنگا داشتند که در دوران حضورشان در دسته دوم ایتالیا بازی می کرد و بعدها بسیار درخشید. در سال ۱۹۹۴، این باشگاه ورشکست شد و مجبور شد از اچلنتسا دوباره شروع کند. در سال ۲۰۰۰، باشگاه توسط لوچیانو گاوچی خریداری شد و در نهایت در سال ۲۰۰۱ به رده های حرفه ای بازگشت و سپس یک سال بعد به سری سی۱ ارتقا یافت. در سال ۲۰۰۹، باشگاه مجدداً مجبو
ر شد از اچلنتسا شروع کند، این بار به عنوان انجمن ورزشی سامبندتسه ۱۹۲۳ فعالیت خود را آغاز نمود. در فصل ۲۰۱۲–۱۳، سامبندتسه در گروه اف سری دی اول شد، اما با تصمیم شورای فدرال به سبب عدم تکمیل مستندات ارائه شده به لیگ، به رده بالاتر ارتقا نیافت. شرکت پشت باشگاه نیز در آن زمان نامش را به انجمن ورزشی سامبندتسه ۱۹۲۳ اس.آر. ال تغییر داد. کمی بعد با عنوان سامبندتسه کالچیو دوباره تأسیس شد، و باشگاه از اچلنتسا مارکه شروع کرد و به سرعت به سری دی ارتقا یافت. در ۴ اوت ۲۰۱۵، فرانکو فدلی باشگاه که در آن زمان در سری دی فعال بود را خریداری کرد و در سال ۲۰۱۶ سامبندتسه به عنوان برنده گروه اف از سری دی فصل ۲۰۱۶–۲۰۱۵، به لیگ حرفه ای بازگشت. در آغاز فصل ۲۰۱۷–۲۰۱۶، شرکت مالک باشگاه نامش را به Sگاس. اس. سامبندتسه S.r.l. (P.IVA 02177180441) تغییر داد، اما با عنوان اس. اس. سامبندتسه کالچیو بازاریابی کردند. در سال ۲۰۲۰، باشگاه توسط فرانکو فدلی به کارآفرین ایتالیایی-آرژانتینی و مالک باشگاه فوتبال بنگور سیتی و دومینیکو سرافینو فروخته شد. با این حال، کمتر از یک سال بعد، پس از اینکه سرافینو نتوانست به چندین الزامات مالی پاسخ دهد، باشگاه ورش
کست شد. امتیاز نام باشگاه سپس توسط کارآفرین روبرتو رنزی خریداری شد و به عنوان آ. اس. سامبندتسه دوباره تأسیس شد. پس از پرداخت تمام بدهی ها، باشگاه تازه تأسیس شده به طور رسمی توسط فدراسیون فوتبال ایتالیا پذیرفته شد و بدین ترتیب جایگاه خود را در لیگ سری سی حفظ کرد. با این حال، باشگاه به دلیل ناهنجاری های مالی از سری سی حذف شد و به دنبال یک درخواست موفق و پرداخت هزینه عضویت در لیگ، به سری دی فرستاده شد. در سال ۲۰۲۳، سامبندتسه از سری دی نیز حذف شد و امتیاز نام باشگاه به باشگاه هم دسته در سری، پورتو د'اسکولی، اختصاص یافت که تحت نام جدید باشگاه ورزشی سامبندتسه دوباره شروع کرد.
باشگاه فوتبال آرتزینیانو والشیامپو () یک باشگاه فوتبال مستقر در آرتزینیانو، ایتالیا است که در حال حاضر در سری سی ایتالیا، سومین سطح لیگ فوتبال در این کشور به فعالیت می پردازد. آن ها بازی های خانگی خود را در ورزشگاه توماسو دال مولین، مستقر در آرتزینیانو انجام می دهند که به اندازه ۲۰۰۰ صندلی گنجایش پذیرش تماشاگر دارد. تاریخچه. ریشه های فوتبال در آریتزینیانو به سال ۱۹۲۰ برمی گردد، زمانی که باشگاه "آ. ث. آریتزینیانو" به همت وکیل پیو ورونزه تأسیس شد و او اولین رئیس آن ها شد. در فصل ۱۹۲۶–۱۹۲۷، آریتزینیانو اولین مسابقه خود را برگزار کرد و در مسابقات استانی یو.ال.آی. سی شرکت کرد. مربی آن زمان رمو روستینی بود. در نشان باشگاه، گریفون نماد آریتزینیانو شد و لباس هایشان یکدست سفید بودند. از این فصل اطلاعات زیادی در دست نیست: می دانیم که در ژانویه آریتزینیانو در صدر جدول قرار داشت و در خانه والداگنو را با نتیجه ۷ بر ۰ شکست داد. مسابقات بدون ارتقای باشگاه به پایان رسید. در تابستان، آریتزینیانو چندین بازی دوستانه انجام داد، یکی از آن ها با باشگاه فوتبال ویچنزا، تیمی که در سری بی بازی می کرد، بود. در فصل ۱۹۲۷–۱۹۲۸، آریزینیانو
دوباره در مسابقات استانی یو.ال.آی. سی شرکت کرد، هرچند که اطلاعات بیشتری از این مسابقات وجود دارد، اما نمی دانیم چگونه به پایان رسید. در سال ۱۹۲۸ بازی در زمین کامپو مارزیو متوقف شد و بازی ها در زمین ورزشی شهر آریتزینیانو آغاز شد که در ۱۲ مه در یک بازی دوستانه مقابل تیم ویچنتینی اسپریا افتتاح شد و با نتیجه ۴ بر ۱ شکست خوردند. رنگ پیراهن تغییر کرد و از سفید به آبی تبدیل شد؛ اولین بازی که در لباس آبی انجام شد، در ۳ اکتبر مقابل مونته فورت بود که با نتیجه ۶ بر ۳ بازنده بازی بودند. در فصل ۱۹۲۸–۱۹۲۹، آریتزینیانو در مسابقات ترزا دیویژن ونتو در گروه آ شرکت کرد و با ۱۴ امتیاز در ۱۱ بازی دوم شد؛ تیم آوداس اول شد و سپس در فینال ها برای کسب عنوان ونتو، به پیروزی دست یافتند. مربی تیم رومولو د مارزی شد که تا سال قبل از مربیگری، برای آریتزینیانو بازی می کرد؛ رئیس باشگاه نیز تغییر کرد و دکتر اورلاندینو مارزوتو شد. در فصل ۱۹۲۹–۱۹۳۰، آریزینیانو در گروه A ترزا دیویژن ثبت نام کرد و دوباره دوم شد و سپس از سوی هیئت منطقه ای ونتو برای حضور در دسته بالاتر پذیرفته شد. در فصل ۱۹۳۰–۱۹۳۱، آریتزینیانو در دویژن دوم گروه بی ثبت نام کرد و سو
م شد؛ رئیس باشگاه به شخصی به نام کاوالیره جینو بوناتی تغییر کرد. در ۱۸ ژانویه ۱۹۳۰، خلبان ۲۸ ساله به نام توماسو دال مولین در دریاچه گاردا جان باخت و به یاد او، زمین ورزشی شهر به نام او نام گذاری شد، زیرا او در آریتزینیانو شناخته شده بود. در فصل ۱۹۳۱–۱۹۳۲، آریتزینیانو در مسابقات دویژن دوم شرکت کرد و دوم شد و پیروزی مهمی با نتیجه ۸ بر ۱ در برابر آوداس سان میکله اکسترا به دست آورد. در تاریخ خود، قبل از ادغام با والشیامپو، تیم آریتزینیانو در سه فصل از مسابقات سری سی شرکت کرده بود. در سال ۲۰۰۵، از دل ادغام با "باشگاه ورزشی گارسیا مورنو"، "باشگاه ورزشی آریتزینیانو" متولد شد. در تابستان ۲۰۱۱، با ادغام جدید بین باشگاه ورزشی شیامپو و باشگاه ورزشی آریتزینیانو، باشگاه فوتبال آریتزینیانو شیامپو تأسیس شد: بنابراین پیراهن به رنگ زرد-آبی تبدیل شد، رنگ هایی که به ترتیب از شیامپو و آریتزینیانو به ارث رسیده بودند (چند سال بعد، با این حال، شیامپو به طور مستقل دوباره تأسیس خواهد شد). در فصل ۲۰۱۱–۲۰۱۲، این تیم در مسابقات پروموزیونه ونتو شرکت کرد و در فصل بعد آن را فتح کرد. در فصل ۲۰۱۳–۱۴، در گروه آ اکسلنزا ونتو دوم شدند، اما با ا
ین حال موفق به کسب ارتقا به سری دی شد و در مرحله نیمه نهایی کوپا ایتالیا، کاتانیا سان پیو ایکس را شکست داد. پس از سه فصل آرام در سری دی، در تابستان ۲۰۱۷، باشگاه به ریاست لینو چیله سه نام جدید "ای. اس.دی. آریتزینیانو شیامپو" را به خود گرفت. در فصل ۲۰۱۷–۲۰۱۸، این تیم مسابقات را در جایگاه سوم به پایان رساند و به پلی آف راه پیدا کرد و در آنجا با نتیجه ۵–۲ باشگاه ورزشی منتووا را در نیمه نهایی و ۴–۳ کمپودارسیگو را در فینال شکست داد، اما برای سری سی پذیرفته نشد. در فصل بعد (۲۰۱۸–۲۰۱۹)، این تیم قهرمان سری دی شد و ۸ امتیاز که در نیم فصل او را از صدرنشین عقب مانده بود را جبران کرد و یک روز پیش از پایان فصل به این مقام رسید: گریفون زرد-آبی پس از ۷۱ سال به سری سی صعود کرد و برای اولین بار در تاریخ خود به جمع حرفه ای ها پیوست. سال بعد، پس از باخت در پلی آف، مجدداً به سری دی سقوط کرد. در فصل ۲۰۲۰–۲۰۲۱، این تیم پلی آف سری دی را مقابل یونیون کلاودی نس چیوجیا سوتومارینا با نتیجه ۲–۱ برد. در فصل ۲۰۲۱–۲۰۲۲، این تیم از آغاز تا پایان لیگ در صدر جدول بود و در چیوجیا مقابل یونیون کلاودی نس چیوجیا سوتومارینا که ۱ امتیاز از زرد-آبی ه