Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
جک پافنری () موجودی در افسانه های محلی و باورهای عامیانه بریتانیایی در دوران ویکتوریا بوده است. جک پافنری نخستین بار در سال ۱۸۳۷ مشاهده شد. در سال های آتی مشاهدات بیشتری از جک پافنری در سراسر بریتانیا گزارش شد، به ویژه در حومه لندن، میدلندز و اسکاتلند این مشاهدات شایع بود. نظریه های زیادی در مورد ماهیت و هویت جک پافنری وجود دارد. این افسانه محلی در زمان خود برای ظاهر عجیب و غریب جک پافنری و توانایی او در انجام جهش های بسیار بلند، محبوبیت زیادی پیدا کرده بود تا جایی که جک پافنری تبدیل به شخصیتی بنیادین در چندین اثر داستانی شده بود. افرادی که جک پافنری را دیده اند ادعا می کردند که او ظاهری وحشتناک و ترسناک دارد. قیافه او شیطانی، دستانش چنگال دار و چشمانی «شبیه به گوی آتشین» دارد. در یک گزارش ادعا شده است که او زیر شنل سیاه اش، کلاهخود و جامه ای تنگ و چسبان سفید مانند پوستین بر تن داشته است. بسیاری از داستان ها نیز هیبت او را «شیطانی» خوانده اند. در گزارش های دگر ادعا شده است که او قدبلند و لاغر اندام بوده و ظاهری مانند یک جنتلمن داشته است. چندین گزارش ادعا کرده اند که او می توانست شعله های آبی و سفید از دهانش ب
یرون بدهد و پنجه های فلزی تیزی در نوک انگشتانش داشته است. حداقل در دو گزارش ادعا شده است که او قادر به صحبت کردن به زبان انگلیسی بوده است.
دروازه ته دونگ () دروازه شرقی دژ داخلی شهر محصور پیونگ یانگ و یکی از گنجینه های ملی کره شمالی است. این دروازه که در کرانه های رود ته دونگ واقع شده و نام خود را از آن گرفته است، در اصل در قرن ششم به عنوان یک سازه رسمی امپراتوری گوگوریو ساخته شد و به همراه عمارت ریونگ وانگ و زنگ پیونگ یانگ ، به عنوان مرکز دفاعی شرقی دژ پیونگ یانگ داخلی عمل می کرد. با این حال، بنای فعلی به سال ۱۶۳۵ میلادی برمی گردد، زیرا بنای اصلی در طول جنگ های ایمجین در اواخر قرن شانزدهم به کلی سوخت. دروازه فعلی دارای یک پایه گرانیتی است که بر فراز آن یک عمارت دو طبقه قرار دارد که به دلیل چشم اندازهای باشکوهش از رودخانه ته دونگ، عمارت اوپهورو (읍호루 ،挹灝樓) نامیده می شود. این غرفه دو پلاک نام آویزان دارد، یکی در طبقه اول که روی آن «دروازه ته دونگ» نوشته شده و یانگ ساوون خوشنویسی شده است، و دیگری در طبقه دوم که روی آن «غرفه اوپهو» نوشته شده و توسط نوشته شده است. این گنجینه ملی شماره ۴ در کره شمالی است.
قلعه جامو () یک قلعه سنگی است که قدمت آن به دوره گوریو برمی گردد. یکی از گنجینه های ملی کره شمالی، در اوجونگ-نی، پیونگ سونگ، استان پیونگان جنوبی واقع شده است. محیط قلعه است و ارتفاع . در طول حمله دوم مانچو به کره آسیب دید. بخش عمده ای از قلعه به دلیل باد و یخبندان در منطقه تخریب شده است. در طول زمان با نام های مختلفی از جمله سونگ سان سونگ، سونگ جائه سان سونگ، جاموسان سونگ و گادئونگ سان سونگ شناخته شده است.
تالار سونگ نیونگ، زیارتگاهی است که به پادشاهان بنیانگذار کره باستان اختصاص داده شده و در مرکز پیونگ یانگ، کره شمالی واقع شده است. این اثر به عنوان گنجینه ملی شماره ۶ ثبت شده است. این بنا توسط پادشاه سجونگ از چوسون ساخته شد.نام اصلی آن «دانگون-سا دونگ میونگ وانگ-سا» بود، اما در سال ۱۴۵۶، زیارتگاه تعمیر شد و چهار سال بعد، تابلویی با عنوان «چوسون سیجو دانگون-جیوی» بر روی آن نصب شد. نام فعلی «سونگریونگ جئون» در سال ۱۷۲۴ (اولین سال سلطنت پادشاه یئونگ جو) تعیین شد و تا به امروز باقی مانده است. ساختمان فعلی در سال ۱۸۰۴ (چهارمین سال سلطنت پادشاه سونجو) بازسازی شد.
معبد یونگ میونگ ( : یک معبد بودایی کره ای بود که در دامنه تپه مورانبونگ در پیونگ یانگ، کره شمالی واقع شده است. پیش از ویرانی در جنگ کره، این معبد بزرگ ترین و مهم ترین مرکز عبادت بودایی در پیونگ یانگ بود. زمان تأسیس معبد مشخص نیست، اما اعتقاد عمومی بر این است که مربوط به اواخر دوره گوگوریو است. در طول دوره استعمار ژاپن، این معبد به زبان ژاپنی ایمی-جی نامیده می شد. جزئیات. معبد یونگ میونگسا در تپه مورانبونگ در منطقه مورانبونگ، مرکز پیونگ یانگ واقع شده است. مورانبونگ یکی از هشت نقطه دیدنی کره محسوب می شود. معبد یونگ میونگسا در مکانی ساخته شده است که می توانید ضمن تماشای رودخانه تائدونگ، جزیره رانگنا و مرکز شهر پیونگ یانگ، از مناظر لذت ببرید و از مدت ها پیش به عنوان یک نقطه دیدنی مشهور بوده است. در میان هشت نقطه دیدنی پیونگ یانگ، طلوع ماه در پوبیوکرو، یک ساختمان الحاقی که در زیر معبد یونگ میونگسا ساخته شده است، نیز وجود دارد. یکی دیگر از هشت نقطه دیدنی پیونگ یانگ، یولمیلدائه، نیز در همین نزدیکی است. تاریخ تأسیس آن مشخص نیست، اما افسانه ای وجود دارد که می گوید این معبد یکی از نه معبدی بوده که در زمان سلطنت پادشاه
گوانگائتو از گوگوریو ساخته شده است. کیم سی -سئوپ اشاره کرده است که یونگ میونگسا کاخ نه طبقه پادشاه دونگ میونگ سونگ از گوگوریو بوده است. این معبد به دلیل مناظر برجسته اش، اغلب در آثار ادبی به تصویر کشیده شده است، مانند شعری که یی سک در اواخر سلسله گوریو در مورد یونگ میونگسا و پوبیوکرو سروده است. در سلسله چوسون، متنی ترجمه شده با عنوان «یونگ میونگسا دئوکولرو سانگریانگمون» نیز وجود دارد که ترجمه ای از کتیبه ستون پشته روی ضمیمه دئوکولرو یونگ میونگسا است. معبد یئونگ میونگسا در طول جنگ چین و ژاپن آسیب زیادی دید و بازسازی شد، اما در طول جنگ کره کاملاً سوخت و هیچ اثری از آن باقی نمانده است. اکنون، تنها غرفه بوبیوکرو، پاگودای سنگی پنج طبقه هشت ضلعی و بئوپونام، ضمیمه ای از ایستگاه مانگ یونگدائه، باقی مانده اند. مشخص است که یک آسایشگاه در محل معبد یئونگ میونگسا ساخته شده است و همچنین غرفه بوبیوکرو را مدیریت می کند. تاریخچه. اگرچه زمان تأسیس معبد مشخص نیست، اما داستان های رایج آن را به پایان دوره گوگوریو نسبت می دهند. این معبد در زمان سلسله چوسون به طور کامل بازسازی شد. در زمان اشغال کره توسط ژاپن، این معبد به یک مکان تو
ریستی مهم در پیونگ یانگ تبدیل شد و به دلیل موقعیت زیبای کنار رودخانه و درختان گیلاس فراوانش مشهور بود. در دهه ۱۹۲۰، این معبد دوباره تحت بازسازی گسترده ای قرار گرفت که توسط دولت ژاپن تأمین مالی شد، که رسماً نام آن را به خوانش ژاپنی هانجا: «ایمی-جی» تغییر داد. در آن زمان، معبد نیز توسط دولت مصادره شد و به عنوان مقر فرقه رینزای از بودیسم ذن ژاپنی مورد استفاده قرار گرفت. راهبان رینزای وظیفه داشتند شهروندان را از بودیسم سنتی کره ای دور کنند، به عنوان بخشی از یک برنامه دولتی برای جایگزینی فرهنگ قدیمی کره با فرهنگ مدرن ژاپن. این معبد تاریخی در جریان بمباران های گسترده پیونگ یانگ توسط ایالات متحده در طول جنگ کره ویران شد. تنها ساختمان معبد که اکنون پابرجاست، پاویون پوبیوک است، یک چشم انداز زیبا که پس از جنگ بازسازی شد و به خاطر مناظر زیبایش از رودخانه تائدونگ شناخته می شد؛ بتکده سنگی و زیارتگاه هشت ضلعی آن نیز از بمباران ها جان سالم به در بردند و هر سه به عنوان گنجینه های ملی کره شمالی ثبت شده اند. این معبد، هرمیتاژ پوبون را که در کوه ریونگاک در مانگیونگدائه-گویوک واقع شده بود، اداره می کرد. در سال ۲۰۱۲، خبرگزاری مرک
زی کره از «تأیید مجدد» وجود لانه اسب تک شاخ پادشاه تونگ میونگ، در ۲۰۰ متری (۶۶۰ فوت) یونگ میونگسا، خبر داد. این کشف به مؤسسه تاریخ جمهوری دموکراتیک خلق کره نسبت داده شده است، و در گزارش آمده است که «لانه اسب تک شاخ» بر روی سنگی در این محل حک شده است. گزارش این کشف همچنین بیان می کند که این «ثابت می کند که پیونگ یانگ پایتخت گوگوریو باستان بوده است».
دانشگاه مطالعات بین المللی کاندا ، یک دانشگاه خصوصی واقع در ماکوهاری، میهاما-کو، استان چیبا، ژاپن است.
آکیهیرو ماچیدا، ، (متولد ۱۹۶۲) مورخ اهل ژاپن و استاد دانشگاه مطالعات بین المللی کاندا است. او در تاریخ مدرن ژاپن (دوران اصلاحات میجی و معرفت شناسی خارجی)، به ویژه قلمرو ساتسوما در باکوماتسو، تخصص دارد. او به عنوان مدیر انجمن تاریخ احیای میجی خدمت کرده است.
پاویون ریونگ وانگ، چشم اندازی زیبا واقع در منطقه مرکزی پیونگ یانگ، کره شمالی است. این عمارت که در کرانه رودخانه تائدونگ واقع شده است، اولین بار در دوران سلسله گوگوریو با نام «عمارت سانسو» ساخته شد و بخشی از استحکامات شهر محصور پیونگ یانگ (به همراه دروازه تائدونگ و ناقوس پیونگ یانگ در همان نزدیکی) بود. این اثر در کره شمالی به عنوان گنجینه ملی شماره ۱۶ شناخته می شود. این مجموعه نزد مردم ارزش و محبوبیت زیادی دارد. این بنا یکی از هشت منظره دیدنی گوانسو محسوب می شود و از دوران باستان به عنوان یک مکان دیدنی شناخته شده است. تاریخچه. این عمارت اولین بار پس از تصرف پیونگ یانگ در جریان تهاجم تویوتومی هیدیوشی به کره در قرن شانزدهم، شهرت یافت. به دستور ژنرال کیم اونگ-سئو ، یک کیسنگ به نام گی ولهیانگ، فرمانده ژاپنی پیونگ یانگ، کونیشی هیدانوکامی، را در عمارت اغوا و به او مواد مخدر خوراند. سپس او ژنرال کیم را به نزد فرمانده خوابیده برد، جایی که او سر او را از تن جدا کرد. اگرچه کیم فرار کرد، اما کیه بعداً به دلیل نقشش در این توطئه اعدام شد. کیم اونگ سو بعداً در سال ۱۵۹۳ با کمک ارتش چینی سلسله مینگ برای آزادسازی پیونگ یانگ با
زگشت و زیارتگاهی برای ولهیانگ در کنار عمارت ساخت (منطقه ای در مورانبونگ-گویوک که او در آن زندگی می کرد نیز به نام او نامگذاری شده است). این عمارت در دوران سلسله گوریو به یک چشم انداز زیبا تبدیل شد و به موضوعی محبوب در میان شاعران و هنرمندان تبدیل شد. داستان معروفی نقل می کند که چگونه کیم هوانگ وون ، شاعر سلسله گوریو، پس از اینکه نتوانست کلماتی برای توصیف زیبایی منظره پیدا کند، قلم مو خود را شکست و گریست. این عمارت بعدها در دوران سلسله چوسون بازسازی شد و به دلیل چشم اندازهای مسلط بر رودخانه ته دونگ، به عمارت «ریونگ وانگ» تغییر نام داد. در سال ۱۸۳۵، زیارتگاه چوبی کوچک کیه ولهیانگ با یک نشان گرانیتی که میهن پرستی او را ستایش می کرد، جایگزین شد. اگرچه این غرفه در جریان بمباران پیونگ یانگ توسط ایالات متحده در طول جنگ کره به شدت آسیب دید، اما اندکی پس از آن مرمت شد. کارهای مرمت انجام شده در دهه ۲۰۱۰ با همکاری صندوق پرنس کلاوس، مایکل اسپاور، اپراتور تبادل فرهنگی پکتو، و اداره ملی حفاظت از میراث فرهنگی کره شمالی انجام شد.
دروازه چیلسونگ () دروازه شمالی دژ داخلی شهر محصور پیونگ یانگ است. این دروازه که در پارک خوش منظره مورانبونگ واقع شده است، در اصل در اواسط سده ششم میلادی به عنوان بنای رسمی امپراتوری گوگوریو ساخته شد، در سال ۱۷۱۲ میلادی پادشاه سوکجونگ دستور بازسازی این دروازه را صادر کرد و آن را بازسازی نمود. نام آن به معنای دروازه شمالی است که از دب اکبر واقع در شمال آسمان گرفته شده است. این دروازه نام خود را (که به معنای «هفت ستاره» است) از هفت ستاره درخشان در صورت فلکی دب اکبر (که با نام دب اکبر نیز شناخته می شود) گرفته است. این صورت فلکی در دین سنتی کره مورد احترام بود - برای مثال، بسیاری از معابد بودایی در کره حاوی «زیارتگاه چیلسونگ» یا بنای مشابه دیگری هستند. دروازه چیلسونگ گنجینه ملی شماره ۱۸ در کره شمالی است. ساختار. دیوارهای دروازه در خاکریز تپه ساخته شده اند و با سنگ های تراشیده شده به شکل دروازه ای قوسی شکل، انباشته شده اند. دیوارها حدود ۱۰ متر از هم فاصله دارند و دروازه بان روی آنها قرار گرفته است. یک دیوار دفاعی و یک دروازه بان روی خاکریز وجود دارد. دروازه بان دارای سه دهانه با لبه های شیروانی تکی به ابعاد ۷٫۳۸ مت
ر در جلو و دو دهانه در عقب به ابعاد ۴٫۳۶ متر است. ستون هایی در اطراف دروازه بان وجود دارد که دهانه میانی را برجسته می کند. کف آن چوبی است. دروازه بان شامل یک اتاق بزرگ است که سقف آن بدون هیچ تیری نگه داشته شده است. جستارهای وابسته. گوگوریو چوسان
بنای چه سونگ () یک سازه تاریخی است که در تپه موران در کیونگسانگ-دونگ، چونگ-گویوک، پیونگ یانگ، کره شمالی واقع شده است. این مکان توسط گوگوریو در اواسط قرن ششم میلادی ساخته شد، و سپس در سال ۱۷۱۶ بازسازی شد. این بنا که یکی از گنجینه های ملی کره شمالی است، در بلندترین نقطه تپه و در ارتفاع ۹۵ متری از سطح زمین واقع شده است. این عمارت از جنوب و غرب با قله های گرد و کم ارتفاعی که توسط سه دره از هم جدا شده اند، محدود شده است. این مکان چشم اندازهایی از گونه های مختلف درختانی که روی تپه رشد می کنند، از جمله کاج، نراد، کاج کره ای، کاج سه برگ، نمدار و صنوبر را ارائه می دهد. همچنین می توان به صورت فصلی بیش از ۷۰ گونه پرنده را در این مکان مشاهده کرد. این پاویون در ابتدا «اوسونگ» نامیده می شد، اما به دلیل چشم اندازهای عالی که داشت، به «چوسونگ» تغییر نام داد؛ این چشم اندازها، پاویون را به یک جاذبه گردشگری محلی محبوب تبدیل کرده است. توضیحات. طبق گزارش KCNA: «این ساختمان یک طبقه با سقف شیب دار و لبه های دوجداره، دارای دیوارهای کنگره دار و یک سقف کامل است.» این عمارت دارای نمایی به طول ۷٫۳۶ متر و ضلع جانبی ۴٫۶۷ متر است. این عمارت
یکی از سازه های تاریخی متعدد روی تپه است، از جمله عمارت های اولمیل، چونگ نیو و پوبیوک و دروازه های چیلسونگ، جونگوم، هیونمو و تونگام. افسانه های محلی می گویند که گروهی از پری ها از آسمان ها به زمین آمدند تا در میان گل ها و درختان زیبای فراوان، در اطراف آلاچیق خوش بگذرانند. تاریخ نظامی. این سازه (به همراه عمارت اولمیل، که هر دو به عنوان پست های فرماندهی عمل می کردند) با توجه به موقعیت بالای تپه، توسط نیروهای محلی برای مراقبت از متجاوزان خارجی بالقوه مورد استفاده قرار می گرفت. همچنین در طول حمله سامورایی ها به کره در دهه ۱۵۹۰، به عنوان پست فرماندهی کونیشی یوکیناگا و ۲۰۰۰ نیروی محافظ عمل می کرد و شاهد نبردهای شدیدی در این منطقه، بین ژاپنی هایی که منطقه را تصرف کرده بودند و سربازان چینی که پس از آن برای آزادسازی پیونگ یانگ آمده بودند، بود.
در ۲۲ ژوئن ۲۰۲۵ (۱ تیر ۱۴۰۴)، حداقل یک مهاجم در حالی که مردم درحال دعا در دمشق بودند، آتش گشود و یک وسیله انفجاری را در داخل کلیسای ارتدکس یونانی مار الیاس منفجر کرد که منجر به کشته شدن حداقل ۲۵ نفر و زخمی شدن ۶۳ نفر دیگر شد. وزارت کشور سوریه اعلام کرد که داعش مسئول این حمله هراس افکنانه بوده است. این در حالی است که گروهی که خود را «سرایا انصار السنه» می نامد، مسئولیت این حمله را بر عهده گرفته است. پیشینه. مسیحیان به طور فزاینده ای نگران حمل آزادانه سلاح بوده اند. این حمله پس ازکشتارهایی در جاهای دیگر در ماه های مارس و مه و پس از آن رخ داد که شیوخ مسلمان از محله های دمشق بازدید کردند و از مسیحیان خواستند که به اسلام بگروند. دولت اسلامی مسئول بسیاری از حملات ناموفق به کلیساها در سوریه پس از بشار اسد بوده است، و اقلیت شیعه را در سال ۲۰۱۶ هم مورد آزار و اذیت قرار داده است.
قاسم بصیر یک موشک بالیستیک میان برد ساخت ایران است که در مهٔ ۲۰۲۵ رونمایی شد. این موشک با پیشران سوخت جامد و سامانه ای دو مرحله ای، به عنوان گونه ای بهبودیافته از سری حاج قاسم معرفی شده که به نام فرمانده نیروی قدس، قاسم سلیمانی، نام گذاری شده است. مقام های ایرانی اعلام کرده اند که موشک قاسم بصیر بردی در حدود ۱٬۲۰۰ کیلومتر دارد و از سامانه هدایت ارتقایافته و مقاوم در برابر جنگ الکترونیک برخوردار است. این موشک در تاریخ ۴ مهٔ ۲۰۲۵ توسط وزیر دفاع ایران، سرتیپ عزیز نصیرزاده، در تلویزیون دولتی ایران رونمایی شد. ایران مدعی است که موشک قاسم بصیر توانایی عبور از سامانه های پیشرفتهٔ دفاع موشکی را دارد و می تواند اهداف مشخص را با دقت و بدون نیاز به جی پی اس مورد اصابت قرار دهد. هرچند تحلیل گران غربی در صحت این ادعاها که به احتمال زیاد رنگ وبوی تبلیغات حکومتی دارند، تردید وارد کرده اند. با وجود تداوم مذاکرات توافق هسته ای با واشینگتن، ایران تصمیم گرفت موشک جدید خود را به نمایش بگذارد و هشدار داد که در صورت به چالش کشیده شدن، به ایالات متحده و شرکای غربی اش حمله خواهد کرد. توسعه. موشک قاسم بصیر از دل برنامه توسعه موشکی نی
روی هوافضای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی پدید آمد. این موشک به صراحت به عنوان ارتقایی از موشک بالیستیک میان برد "شهید حاج قاسم" شناخته می شود که نخستین بار در سال ۲۰۲۰ رونمایی شده بود. طراحی و ویژگی های فنی. طراحی موشک قاسم بصیر بر عملکرد پیشران سوخت جامد و کاهش قابلیت شناسایی شدن تأکید دارد. موتورهای دو مرحله ای سوخت جامد این موشک، زمان آمادگی پرتاب را نسبت به موشک های سوخت مایع کاهش می دهند. طول این موشک حدود ۱۱ متر و وزن آن در حدود ۷ تُن است و دارای یک کلاهک جنگی با وزن تقریبی ۵۰۰ کیلوگرم می باشد. گزارش شده است که بدنهٔ آن از مواد ترکیبی الیاف کربن ساخته شده تا جرم سازه ای و مقطع راداری آن کاهش یابد. پایداری موشک با کمک هشت بالچهٔ بزرگ در عقب تأمین می شود. برخلاف برخی دیگر از موشک های میان برد ایرانی (مانند موشک بالستیک سجیل)، قاسم بصیر از بردار رانش استفاده نمی کند؛ در عوض، برای اصلاح مسیر خود به بالچه های آیرودینامیکی ثابت و سطوح کنترلی میانی وابسته است. این موشک قابلیت پرتاب از روی پرتاب گرهای متحرک را دارد که بقاپذیری سامانه پرتاب را افزایش می دهد. برآورد منابع ایرانی حاکی از آن است که قاسم بصیر هنگام ب
ازگشت به جو سرعتی تا حدود ۱۱ ماخ دارد و با سرعتی در حدود ۵ ماخ به هدف برخورد می کند، که آن را در مرحلهٔ نهایی پرواز در ردهٔ پرواز هایپرسونیک قرار می دهد. ایران اعلام کرده که موشک قاسم بصیر از بدنه ای ساده و ماژولار برای تسهیل تولید انبوه بهره می برد. مقام های ایرانی به نسخه های بعدی نیز اشاره کرده اند که دارای برد افزایش یافته (تا حدود ۱۸۰۰ کیلومتر) و سامانه های ورود مجدد پیشرفته تر خواهند بود. قاسم بصیر طولانی ترین برد را در میان موشک های میان برد ایران که دارای جستجوگر الکترواپتیکی هستند، دارد. برد این موشک از موشک های مشابه خود مانند ذوالفقار بصیر فراتر می رود. سامانه هدایت. سامانه هدایت موشک قاسم بصیر ترکیبی از سامانه ناوبری اینرسی و حسگر پیشرفتهٔ الکترواپتیکی برای مرحلهٔ نهایی است. به گفتهٔ وزارت دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح، این موشک دارای دوربینی با قابلیت تصویربرداری حرارتی (مادون قرمز) است که امکان شناسایی و هدف گیری بصری اهداف بر پایهٔ سیگنال های حرارتی را فراهم می کند، به این معنا که می تواند هدف خود را «ببیند» و بدون وابستگی به سیگنال ماهواره ای جی پی اس، به سوی آن هدایت شود. ایران اعلام کرده است
که در جریان آزمایش، موشک قاسم بصیر تحت جمینگ شدید پرواز کرده و در عین حال، جستجوگر نوری مستقل و واحدهای ناوبری درونی مسیر را حفظ کرده اند. ناظران اشاره کرده اند که این نخستین موشک میان برد ایرانی است که از جستجوگر نهایی مبتنی بر تصویر (مادون قرمز / نوری) بهره می برد. در عمل، این سامانه هدایت باعث می شود قاسم بصیر تا حد زیادی در برابر اخلال رادیویی مقاوم باشد؛ به گفتهٔ یکی از تحلیل گران، با تطبیق تصاویر لحظه ای با نقشهٔ ذخیره شدهٔ منطقه یا شکل هدف، موشک بدون تکیه بر سیگنال خارجی که ممکن است مسدود شود، مسیر خود را تنظیم می کند. ایران مدعی است که قاسم بصیر دقتی در حد «چند متر» دارد. گریز از دفاع موشکی. قاسم بصیر برای انجام مانورهای نهایی جهت گریز از سامانه های پدافندی نیز طراحی شده است. کلاهک جنگی آن از موتور بوستر جدا شده و به صورت یک کلاهک بازگشتی مانورپذیر (MaRV) با بالچه های کنترلی متحرک عمل می کند. این بالچه ها به کلاهک امکان می دهند که در حین بازگشت به جو، در سرعت های مافوق صوت تغییر مسیر ناگهانی انجام دهد. شکل کلاهک برای کاهش نیروی پسا و مقطع راداری در مرحله پس از شتاب دهی بهینه سازی شده است، که شناسایی و
رهگیری آن را پیچیده تر می سازد. به گفتهٔ منابع ایرانی، این مانورها باعث شده اند که موشک قاسم بصیر بسیار دشوارتر رهگیری شود؛ تهران مدعی است که نرخ رهگیری آن توسط سامانه های مدرن تنها در حدود ۵٪ است. افرادی مانند آندریاس کریگ، استاد ارشد در کینگز کالج لندن، نسبت به ادعاهای ایران در مورد موشک جدید ابراز تردید کرده اند و گفته اند که این گفته ها باید با «احتیاط» بررسی شوند. او همچنین افزوده است که «ایران زیاد ادعا می کند» تا موضع بازدارندگی خود را در آستانهٔ تشدید تنش نظامی با آمریکا حفظ کند. آزمایش و رونمایی. بر اساس اعلام وزارت دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح ایران، موشک قاسم بصیر در تاریخ ۲۷ تا ۲۸ فروردین ۱۴۰۴ (۱۶–۱۷ آوریل ۲۰۲۵) با موفقیت آزمایش شد و هدفی را در فاصله بیش از ۱٬۲۰۰ کیلومتری مورد اصابت قرار داد. مراسم رونمایی رسمی این موشک در تاریخ ۱۵ اردیبهشت ۱۴۰۴ (۴ مهٔ ۲۰۲۵) برگزار شد، در حالی که مذاکرات ایران و آمریکا به درخواست وزیر خارجه عمان به حالت تعلیق درآمده بود. در اظهارات عمومی، وزیر دفاع ایران سرتیپ عزیز نصیرزاده و رسانه های داخلی بر این نکته تأکید کردند که به روزرسانی اعمال شده در سامانه هدایت و قابلی
ت مانور قاسم بصیر، کاستی های موشک های پیشین را رفع کرده است. همچنین اعلام شد که پایگاه های آمریکایی در منطقه، در صورت تشدید تنش نظامی، اهداف مشروع ایران خواهند بود. رونمایی قاسم بصیر در ادامهٔ سلسله آزمایش های اخیر موشکی ایران انجام شد (از جمله موشک هایپرسونیک فتاح) که نشان دهندهٔ پیشرفت مداوم فناوری موشکی ایران است.
واهان تر-قوندیان (؛ زادهٔ ) یک تاریخ نگار، دیپلمات و سیاستمدار اهل ارمنستان است. زندگی نامه. در ۱۲ اوت ۱۹۶۱ در ایروان به دنیا آمد و از دانشکده شرق شناسی دانشگاه دولتی ایروان (۱۹۸۳) و فرهنگستان ملی علوم ارمنستان (۱۹۸۶) فارغ التحصیل شد. آرام تر-قوندیان پدر وی می باشد. وی به زبان های زبان روسی، زبان انگلیسی، زبان فرانسوی، زبان اسپانیایی، زبان عربی و زبان ارمنی تسلط دارد. فرهنگستان ملی علوم ارمنستان، دانشگاه دولتی زبان ها و علوم اجتماعی بروسوف ایروان دانشکده علوم الهی گئورگیان، دانشگاه هایکازیان ماتناداران فعالیت کرده است.
هراچ سیلوانیان (؛ زادهٔ ) یک دیپلمات و سیاستمدار اهل ارمنستان است زندگی نامه. در ۱۸ اوت ۱۹۴۸ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی زبان ها و علوم اجتماعی بروسوف ایروان (۱۹۶۹) و دانشگاه دولتی ایروان (۱۹۷۲) فارغ التحصیل شد.
واهه وازگنی گابریلیان (؛ زادهٔ ) یک دیپلمات، و سیاستمدار اهل ارمنستان است زندگی نامه. در ۱۶ مهٔ ۱۹۶۵ در ایروان از والدینی به نام های وازگن گابریلیان و ژنیا کالانتاریان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان فارغ التحصیل شد.
قلعه چونگبانگ () یک قلعه کوهستانی است که در دوران گوگوریو ساخته شد، و در خارج از ساریوون، استان هوانگهه شمالی، کره شمالی واقع شده است. توضیحات. این قلعه که بر فراز تپه های کوه جونگ بانگ قرار دارد، برای دفاع از پایتخت کوگوریو، پیونگ یانگ، ساخته شده بود. این قلعه که در سال ۱۶۳۲ توسط کیم جا-جوم بازسازی شد، با مهارت از صخره های اطراف استفاده می کند و با بریدن شیب بیرونی و پیچیدن به دور صخره ها و پشته ها، قلعه ای را ایجاد کرده است که با بیش از ۱۲ کیلومتر دیوارهای سنگی ۶ متری احاطه شده است که در برخی نقاط به بیش از ده متر ارتفاع می رسند. دیوارها توسط چهار دروازه بزرگ سوراخ شده اند که دروازه جنوبی که از همه سالم تر است، در داخل قلعه محصور، ویرانه های پست های فرماندهی، سربازخانه ها، زرادخانه ها، اسلحه خانه ها، انبارهای غله و انبارهای آذوقه وجود دارد. معبد سونگبول که در سال ۸۹۸ تأسیس شد و شامل برخی از قدیمی ترین ساختمان های چوبی در کره شمالی است، در میان دیوارهای قلعه واقع شده است.
موزه پادوک (کره ای: 보덕암) یک موزه کوهستانی در نائگانگ-ری، کومگانگ-گان، کره شمالی است. این بنا که اولین بار در دوره گوگوریو ساخته شد، در سال ۱۶۷۵ بازسازی شد. این ساختمان یک اتاقه توسط یک تیرک مسی نگه داشته می شود. این سازه در میان صخره ای به ارتفاع ۲۰ متر قرار دارد و در مقابل غار پودوک به صخره تکیه داده شده است. از زمان ساخت این صومعه در سال ۶۲۷، راهبان بودایی به صورت انفرادی در این بنا زندگی می کردند و از طریق سوراخی در کف آن به دره نگاه می کردند. تاریخچه. این بنا به طور ویژه توسط خانواده سلطنتی چوسون محافظت می شد و همچنین به خاطر داشتن آثار باستانی ارزشمند بسیار مشهور است. گفته می شود که این بنا برای اولین بار توسط راهب بودوک در زمان سلطنت پادشاه آنوون از گوگوریو ساخته شد. ساختمان فعلی در سال ۱۶۷۵ بازسازی شده است. این بنا یک صومعه است که بر فراز صخره ای آویزان شده و ستونی مسی به طول حدود ۷ متر آن را نگه می دارد و صخره بیش از ۲۰ متر ارتفاع دارد. در بالای ستون مسی، یک صومعه سه طبقه با ترکیبی از یک خانه ساگا، یک سقف شیروانی و یک سقف شیب دار ساخته شده است. اندازه آن در جلو ۳٫۳۵ متر و در کنار پایین ترین خانه شیروا
نی ۸۵ سانتی متر است. سقف به زیبایی با یک سورانبانجا و یک چئونگ در سطح میانی تزئین شده است. وقتی از پل ابری متصل به کناره پایین می روید و وارد پایین ترین طبقه با کف چوبی می شوید، دیوار پشتی یک صخره است و در وسط آن، غاری به عمق ۵٫۳ متر، عرض ۱٫۶ متر و ارتفاع ۲ متر وجود دارد که در دیواره سنگی صخره حفر شده است. این غار، غار بودئوکگول نام دارد. بودئوکام، به همراه هیئونام (懸菴) در کوه جانگسو در استان هوانگهائه، یک ساختمان زیرشیروانی نادر و منحصر به فرد است که در کنار صخره ساخته شده است. این بنا با تکنیک معماری خود در پشتیبانی از یک خانه سه طبقه با ستون های مسی و ترکیب زیبای سبک های معماری سنتی مانند سقف های شیروانی، سقف های سرامیکی و سقف های شیب دار مشخص می شود. پادوک در هنر. این صومعه توسط بسیاری از نقاشان کره ای به تصویر کشیده شده است. از جمله «کیم هنگدو» در برکه اژدهای سیاه، و کیم ها جونگ به عنوان آلبوم شماره ۱۴ هه ساندو.
حق نواز جَهنگوی (به پنجابی/اردو: حق نواز جھنگوی؛ زادهٔ ۱۹۵۲ – درگذشتهٔ ۲۳ فوریهٔ ۱۹۹۰) روحانی پاکستانی بود که در ۶ سپتامبر ۱۹۸۶ گروه «سپاه صحابه پاکستان» را بنیان گذاری کرد؛ این گروه اهل سنت و پیرو مکتب دیوبندی است و به دلیل دیدگاه های ضدشیعه شناخته می شود.
تابع برازش نوع خاصی از تابع هزینه است که که به منظور سنجش میزان موفقیت یک راه حل کاندید در نزدیک شدن به اهداف از پیش تعیین شده، به کار می رود و این میزان را در قالب یک عدد شایستگی خلاصه می کند. این تابع یکی از اجزای کلیدی در الگوریتم های تکاملی، از جمله برنامه نویسی ژنتیک، استراتژی های تکاملی و الگوریتم های ژنتیک محسوب می شود. الگوریتم های تکاملی، دسته ای از الگوریتم های فراابتکاری هستند که اصول بنیادی تکامل زیستی را در قالب الگوریتم های رایانه ای بازتولید می کنند تا مسائل پیچیده بهینه سازی یا برنامه ریزی را – حتی به صورت تقریبی – حل کنند. در این چارچوب، تعداد زیادی راه حل کاندید تولید شده و با استفاده از تابع برازش ارزیابی می شوند تا روند تکاملی به سمت هدف مطلوب هدایت شود. توابع کیفیت مشابه نیز در سایر الگوریتم های فراابتکاری، نظیر بهینه سازی کلونی مورچه ها و بهینه سازی ازدحام ذرات، به منظور ارزیابی و هدایت جست وجوی حل مسئله به کار می روند.
معبد جانگانسا () یک معبد بودایی کره ای در کوه گئومگانگ (금강산,金剛山) بود. این معبد به همراه معبد «پیوهونسا» یکی از چهار معبد بزرگ کوه گئومگانگ و یوجئومسا گفته می شود این معبد توسط راهب هیریانگ در زمان سلطنت یانگ وون از گوگوریو تأسیس شده است. دوره استعمار ژاپن. جلد ۱۲ (۱۹۳۲) از «گردشگری در محوطه تاریخی چوسون» شامل چندین نما از هر معبد در اطراف کوه گومگانگ، از جمله جانگانسا، است. این تصاویر که در دوره استعمار ژاپن توسط یک محقق مشهور گرفته شده اند، بسیار ارزشمند هستند زیرا بسیاری از این ساختمان ها دیگر وجود ندارند. دو مورد از آنها در اینجا بازتولید شده اند. تخریب. در طول جنگ کره، بمباران کره شمالی در مجموع ۶۳۵,۰۰۰ تن بمب، از جمله ۳۲,۵۵۷ تن ناپالم، بر روی کره ریخته شد. "هر تأسیسات، امکانات و روستایی در کره شمالی به یک هدف نظامی و تاکتیکی تبدیل شد" و دستورات داده شده به نیروی هوایی پنجم و فرماندهی بمب افکن ها "نابود کردن هر وسیله ارتباطی و هر تأسیسات، کارخانه، شهر و روستا" بود. در نتیجه، کل این مکان توسط بمباران های ایالات متحده در منطقه نابود شده است. برخلاف سینگ یسا ، جانگانسا بازسازی نشد. این ویرانه ها به عنوان گنج
ینه ملی شماره ۹۶ (کره شمالی) طبقه بندی شده اند .
کارن آرشاکی نازاریان (؛ زادهٔ ) یک دیپلمات، و سیاستمدار اهل ارمنستان است زندگی نامه. در ۲۹ نوامبر ۱۹۶۶ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان فارغ التحصیل شد. وی برنده جوایزی همچنین مدال مخیتار گش شده است.