Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
این همکاری ها همواره در راستای پیوند دادن سیاست های ارتباطی بین المللی با اهداف توسعه پایدار و عدالت ارتباطی بوده است. دستاوردها و جوایز. در سال ۱۹۷۰، روبرتو ساویو جایزه سنت-وینسنت برای روزنامه نگاری، معتبرترین جایزه روزنامه نگاری ایتالیا، را برای یک مجموعه پنج قسمتی درباره آمریکای لاتین دریافت کرد که به عنوان «بهترین پخش تلویزیونی» شناخته شد. او در سال ۲۰۱۳ جایزه صلح هیروشیما را برای «مشارکت در ساخت یک قرن صلح با ‘دادن صدا به بی صدایان’ از طریق اینتر پرس سرویس برای نزدیک به پنج دهه دریافت کرد. او همچنین جایزه یادبود ژوان گومیس (Catalunya) برای روزنامه نگاری صلح را در سال ۲۰۱۳ دریافت کرد. در اکتبر ۲۰۱۶، در سی و یکمین جشنواره سینمای آمریکای لاتین در تریسته، ایتالیا، ساویو جایزه "سالوادور آلنده" را دریافت کرد که به شخصیتی از دنیای فرهنگ، هنر یا سیاست که فعالانه از حفظ تاریخ و فرهنگ غنی آمریکای لاتین حمایت کرده، اعطا می شود. در سال ۲۰۱۹، او دیپلم ویژه ای از رئیس جمهور شیلی، میشل باچله، برای نقش خود در همبستگی در دوران دیکتاتوری نظامی شیلی دریافت کرد. او توسط رئیس جمهور جمهوری ایتالیا ماتارلا به عنوان یکی از دوا
زده شوالیه نشان شایستگی جمهوری ایتالیا در سال ۲۰۲۱ منصوب شد و همچنین در سال ۲۰۲۱ مدرک افتخاری علوم سیاسی از دانشگاه صلح سازمان ملل دریافت کرد. فعالیت های مشاوره ای. ساویو از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۳ به عنوان مشاور ارشد استراتژی ها و ارتباطات برای مدیر کل سازمان بین المللی کار خدمت کرده است. او همچنین در سال ۲۰۰۰ مشاور ارتباطات داخلی برنامه جهانی غذا بوده است. وابستگی ها. از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۳، ساویو عضو هیئت مدیره مرکز آموزش برای یکپارچگی منطقه ای، مستقر در مونته ویدئو، اروگوئه، بود. پس از سال ها عضویت در شورای حکومتی جامعه توسعه بین المللی, که قدیمی ترین سازمان جامعه مدنی بین المللی در زمینه توسعه است، او برای سه دوره دبیرکل آن شد و اکنون دبیرکل افتخاری این سازمان است. روبرتو ساویو بنیان گذار و رئیس Indoamerica، NGO ای که آموزش در مناطق فقیر آرژانتین را که دچار فروپاشی اجتماعی شده اند، ترویج می دهد، بوده است. او از زمان تأسیس در سال ۲۰۰۱ عضو کمیته بین المللی (WSF) بوده، عضو شورای بین المللی و به عنوان هماهنگ کننده حوزه موضوعی «رسانه، فرهنگ و ضد هژمونی» در WSF 2003 انتخاب شده است. او هم بنیان گذار Media Watch Internati
onal در پاریس و دبیرکل آن است. تا سال ۲۰۰۹، ساویو رئیس هیئت مدیره Alliance for a New Humanity، یک بنیاد بین المللی مستقر در پورتوریکو که از سال ۲۰۰۱ فرهنگ صلح را ترویج می کند و اعضای هیئت آن شامل متفکرانی مانند دیپاک چوپرا، قاضی اسپانیایی بالتازار گارزون، برندگان جایزه نوبل اسکار آریاس و بتی ویلیامز و خیرین ری چمبرز، سالمون لویس و هاوارد روزنفیلد بودند، بود و اکنون عضو هیئت مدیره است. او معاون مدیر شورای علمی New Policy Forum (که قبلاً World Policy Forum نام داشت)، تأسیس شده توسط میخائیل گورباچف و مستقر در لوکزامبورگ است تا فضای تأمل و تفکر جدیدی درباره وضعیت بین المللی فعلی توسط رهبران تأثیرگذار جهانی فراهم کند. ساویو مسئول روابط بین الملل European Centre for Peace and Development مستقر در بلگراد است، که مأموریت آن کمک به صلح و توسعه در اروپا و همکاری بین المللی در انتقال دانش بر اساس این فرض است که توسعه در شرایط صلح تنها زمانی ممکن است که به عنوان توسعه انسانی در نظر گرفته شود. او رئیس Accademia Panisperna، یک فضای فرهنگی در مرکز رم و رئیس Arcoiris TV، کانال تلویزیونی آنلاین با بزرگ ترین مجموعه ویدئوها و ض
بط های رویدادهای سیاسی و فرهنگی (بیش از ۷۰٬۰۰۰ ساعت) مستقر در مودنا، ایتالیا، است. در سال ۲۰۱۶، ساویو به صورت ماهانه برای مجله Wall Street International ستون اقتصادی و سیاسی ارائه کرد. فیلم ها و انتشارات. در سال ۱۹۷۲، ساویو یک مستند سه قسمتی درباره چه گوارا با عنوان ‘Che Guevara – Inchiesta su un mito’ (چه گوارا – تحقیق درباره یک افسانه) تولید کرد و همچنین پنج فیلم دیگر ساخته است که دو مورد آن ها در جشنواره های ونیز و کن نمایش داده شدند. او چندین کتاب منتشر کرده است، از جمله «Verbo America» همراه با Alberto Luna (۱۹۹۰) که به هویت فرهنگی آمریکای لاتین می پردازد و «The Journalists Who Turned the World Upside Down» (۲۰۱۲) که به سه زبان (انگلیسی، ایتالیایی و اسپانیایی) منتشر شده و مجموعه ای از روایت های بیش از ۱۰۰ روزنامه نگار IPS و بازیگران کلیدی جهانی، از جمله برندگان جایزه نوبل، است که از این خبرگزاری حمایت کرده اند. این کتاب به بررسی اطلاعات و ارتباطات به عنوان عناصر کلیدی در تغییرات جهان پس از جنگ جهانی دوم و جنگ سرد می پردازد و بینشی از ایده آلیسم بسیاری از کسانی که برای این خبرگزاری کار می کردند و احترام ب
رجسته آن ها در جامعه بین المللی ارائه می دهد. در اکتبر ۲۰۱۶، ساویو اولین انتشارات Other News را با عنوان «یادبود جیم گرنت: قهرمان کودکان» ارائه داد، نسخه ای آنلاین از کتابی که به UNICEF مدیر اجرایی ۱۹۸۰-۱۹۹۵ اختصاص یافته بود و ۲۵ میلیون کودک را نجات داده است. در آوریل ۲۰۲۲، او همراه با Giuliano Rizzi کتاب «Manual for... changing the world. For young people who want to (con)tribute to creating a future global citizenship» را منتشر کرد. در سال ۲۰۲۴، متن «Manual for the global citizen» به زبان های مختلف منتشر شد و همکاری بسیاری از نویسندگان برای بومی سازی در کشورهای مختلف انجام شد. فعالیت های کنونی. روبرتو ساویو در حال حاضر در کمپینی برای حکمرانی جهانی و عدالت اجتماعی و اقلیمی فعالیت می کند، که او را به سخنرانی در کنفرانس های متعدد در سراسر جهان می کشاند و درباره آن مقالات و یادداشت های متعددی تولید می کند. او معاون مدیر شورای علمی New Policy Forum است، که قبلاً World Policy Forum نام داشت و توسط میخائیل گورباچف تأسیس شده و در لوکزامبورگ مستقر است، تا فضای تأمل و تفکر جدید درباره وضعیت بین المللی توسط رهبران جها
نی فراهم کند. ساویو مسئول روابط بین الملل European Centre for Peace and Development مستقر در بلگراد است، که مأموریت آن کمک به صلح و توسعه در اروپا و همکاری بین المللی در انتقال دانش مبتنی بر توسعه انسانی است. او رئیس Accademia Panisper rna، یک فضای فرهنگی در مرکز رم، و رئیس Arcoiris TV، کانال تلویزیونی آنلاین با بزرگ ترین مجموعه ویدئوها و ضبط های رویدادهای سیاسی و فرهنگی (بیش از ۷۰٬۰۰۰ ساعت) مستقر در مودنا، ایتالیا، است. او عضو کمیته اجرایی Fondazione Italiani، مستقر در رم، است که یک مجله هفتگی آنلاین منتشر می کند و کنفرانس هایی درباره مسائل جهانی برگزار می کند. همچنین عضو هیئت انتخاب جایزه Maurice Strong Sustainability است که توسط Global Sustainability Forum تأسیس شده است. پیوندهای خارجی. مصاحبه ها و مقالات
شین شین ئه (؛ زادهٔ ۳ ژوئن ۱۹۵۹) بازیگر و خوانندهٔ تروت اهل کره جنوبی است. او به خاطر حضور در رسانه های مختلف از جمله برنامه های تلویزیونی، مجموعه های تلویزیونی، فیلم ها و نمایش های صحنه ای مورد علاقهٔ عموم قرار گرفته است. شین به خاطر نقش هایش در مجموعه های تلویزیونی "دهکده ساحلی چاچاچا" (۲۰۲۱) و "گمشده" (۲۰۲۱) شناخته می شود. او همچنین به عنوان بازیگری که صحنه ها را می دزدد (scene stealer) در فیلم پرفروش "شغل پرخطر" (۲۰۱۹) معروف شد. او در پنجمین فیلم شرکت مایونگ فیلم لب که در جشنواره بین المللی فیلم جونجو ۲۰۱۹ مورد توجه قرار گرفت، دوباره با هم بازی خود لی دونگ هی همکاری کرد. این فیلم "تئاتر گوکدو" (۲۰۱۹) نام داشت. شین شین ئه یک خوانندهٔ برجسته است و ترانهٔ مشهورش «دنیا، دنیای شگفت انگیز است» باعث شد به عنوان ستارهٔ افسانه ای دههٔ ۹۰ شناخته شود. او همچنین با عنوان «ملکهٔ ترانه های طنز» معروف است. به پاس تلاش هایش در زمینهٔ موسیقی تروت، او در ۱۳ اکتبر ۲۰۱۸ در مراسم جایزهٔ مردم افتخارآمیز کره که در سالن مجلس ملی برگزار شد، به خاطر سهمش در توسعهٔ موسیقی پاپ تقدیر شد. اوایل زندگی و حرفه. شین شین ئه در ۳ ژوئن ۱۹۵۹
در سون چانگ، استان جولا شمالی، کره جنوبی به دنیا آمد. او در دانشکدهٔ پرستاری دانشگاه کره ثبت نام کرد و پس از فارغ التحصیلی، حدود دو سال به عنوان پرستار در بیمارستان هه هوا، که بعدها بیمارستان آنام دانشگاه کره تبدیل شد، مشغول به کار شد.
کیم یونگ سون (؛ زادهٔ ۵ مارس ۱۹۷۱) بازیگر اهل کره جنوبی است. او فعالیت بازیگری خود را در سال ۲۰۰۵ با سینما آغاز کرد و از آن زمان تاکنون در تعدادی تئاتر، فیلم و مجموعه تلویزیونی حضور داشته است. کیم به خاطر نقش های مکمل خود در مجموعه های تلویزیونی "پسران فراتر از گل ها" (۲۰۰۹)، "بدرخش یا دیوانه شو" (۲۰۱۵) و "بیست و پنج بیست و یک" (۲۰۲۲) شناخته شد. او همچنین در فیلم هایی مانند "پایپر" (۲۰۱۵)، "یک مرد و یک زن" (۲۰۱۶) و "دورجنبی" (۲۰۱۸) و دیگر آثار ایفای نقش کرده است. حرفه. کیم یونگ سون از فوریهٔ ۲۰۲۲ تحت مدیریت هنری شرکت هونوس انترتینمنت فعالیت می کند. رؤیا و آرزوی دوران کودکی او بازیگر شدن بود، به همین دلیل از دوران مدرسهٔ راهنمایی در تئاتر جوانان شهرداری بوسان به بازیگری پرداخت. پس از فارغ التحصیلی، او مدتی در یک بانک کار کرد. در ابتدا عمدتاً در تئاتر و صحنه فعال بود، سپس بعدها در مجموعه های تلویزیونی و فیلم ها نیز حضور یافت.
اندام گروه () بخش های جداگانهٔ بدن در جانوران بندبند هستند که از چندین بند ساخته می شوند؛ این بندها یا هم ریخت اند یا به هم جوش خورده اند و معمولاً یک واحد کارکردی را تشکیل می دهند. شکل گیری بخش های کارکردیِ متمایز در بدن، بر اثر تخصص یافتنِ گروهی از بندها، گروهی شدن اندام (تگماتیزاسیون یا تگموز) نامیده می شود. در بندپایان، نخستین اندام گروه همیشه از بندهای به هم جوش خورده ساخته می شود و بنا به کارکردش «سر» (سفالون)، پیش تنه (پروزوما) یا سرسینه گاه (سفالوتوراکس) نام دارد. تنه می تواند به طور یکنواخت بندبند باشد، اما معمولاً به دو اندام گروه متمایز تقسیم می شود. برای نمونه، در حشرات بدن به سه اندام گروه بخش می شود: «سر» (آکرون + شش بند)، «سینه» (توراکس: سه بند) و «شکم» (یازده یا کم تر بند + پایانچه).
کودا لا واچینارا یک خورشت دم گاو در آشپزی مدرن رومی است که شامل سبزیجات مختلفی است، به ویژه کرفس می شود. دم گاو به عنوان جزو مواد زائد در نظر گرفته می شود و در رم به آن "کینتو کورتو" () می گویند. آماده سازی. دم گاو ابتدا نیم پز می شود و سپس با مقادیر زیادی کرفس (معمولاً ۱٫۵ کیلوگرم کرفس برای هر کیلوگرم دم گاو)، هویج و گیاهان معطر آرام پخته می شود. گوجه فرنگی و شراب قرمز به آن اضافه می گردد و سپس مخلوط با سوفریتو ( نوعی خورش) پیاز، سیر، ژامبون، پانچتا و برخی دیگر از مواد پخته می شود. در مرحله نهایی پخت، یک دسته سبزیجات شامل برگ بو برگ بو ساقه کرفس و میخک برای طعم دهی به قابلمه اضافه می شود. این غذا تا زمانی که گوشت به راحتی از استخوان ها جدا شود، پخته می شود. سپس با دارچین، جوز هندی و فلفل سیاه مزه دار شده و با دانه کاج تزئین می شود. کودا معمولاً با طعم ترش و شیرین تهیه می شود و معمولاً از کشمش، یا گاهی میوه های شیرین یا مقدار کمی شکلات تلخ رنده شده استفاده می شود. "کودا" به طور کلی از قبل تهیه شده و دوباره گرم می شود. باقی مانده غذا می توانند به عنوان سس برای ریگاتونی استفاده شوند که سپس به نام "ریگاتونی ال س
وگو دی کودا" نامیده می شود. تاریخچه. کودا آلا واچینارا در اصل ویژه "وچیناری" (قصاب ها) در رینونه رگولا در رم بود، به طوری که ساکنان آن رینونه به نام "مگناکود" (دم خواران) شناخته می شدند. این غذا اغلب در "تراستوری" های تستاچیو و تراستوره یافت می شود. فرهنگ عامه. "کودا" غذای مورد علاقهٔ شخصیت اصلی داستان، جیاچینتو مازاتلا (نینو مانفردی) در "انیمیشن زشت، کثیف و بد" است. او علاقهٔ خود به این غذا را با این کلمات بیان می کند: «دم گاو و کرفس مثل زن و مرد هستند. وقتی یکی به دیگری بچسبد، همه چیز خوب می شود.»
عنکبوت های گسترده تار () یا گسترده تارها یک سرده عنکبوت های پاشانه ای (Theridiidae) با پراکنش جهانی است که هم اکنون ۷۴ گونه را دربرمی گیرد. "گسترده تارها " گروهی کلیدی در مطالعهٔ اجتماعی بودن و تکامل آن در عنکبوت ها است (Aviles 1997). این سرده گونه هایی را شامل می شود که از انفرادی تا کاملاً اجتماعی گسترده اند، و هشت گونهٔ شبه اجتماعی دارد، بیش از هر سردهٔ دیگری از عنکبوت ها. از جملهٔ این ها گونهٔ اجتماعی آمریکای جنوبی "Anelosimus eximius" است که از بهترین نمونه های مطالعه شدهٔ عنکبوت های اجتماعی به شمار می رود. تار یک کلنی از "A. eximius" می تواند تمام تاج پوش درختان را بپوشاند و ده ها هزار فرد را دربرگیرد. بیشتر گونه های کاملاً اجتماعی در جنگل های کم ارتفاع گرمسیری زندگی می کنند و همه در قارهٔ آمریکا یافت می شوند. دیگر گونه ها، به ویژه آن هایی که در ارتفاعات بالاتر و عرض های شمالی آمریکا و همچنین گونه های غیرآمریکایی هستند، به نظر می رسد انفرادی یا نیمه اجتماعی باشند. گونه های اجتماعی "گسترده تارها " عموماً درون زای بسیار شدیدی دارند و نسبت جنسیتی ماده محور، با نسبت تا ۱۰ ماده در برابر هر نر. رفتار اجتماعی،
نیمه اجتماعی و انفرادی در گونه های مختلف "گسترده تارها " برای آزمودن فرضیه هایی دربارهٔ فشارهای محیطی بر رفتار اجتماعی و درون زایی به کار رفته است. به نظر می رسد نیمه اجتماعی بودن به عنوان یک ویژگی حفظ شده باشد، با وجود گسترهٔ وسیع زیستگاه هایی که گونه های "گسترده تار" در آن ها زندگی می کنند؛ همهٔ گونه های انفرادی شناخته شده در این سرده به یک تبار تعلق دارند. در عین حال، اجتماعی بودن چندین بار به طور مستقل پدید آمده است. توصیف. عنکبوت های گسترده تار نواری قرمز یا قهوه ای با بریدگی بر روی شکم دارند که در الکل تیره می شود. در کناره ها، شکم دارای نوار یا لکه های سفید است. اندازهٔ نمونه ها از متغیر است. افراد این سرده غربالک (کولولوس) ندارند. گونه ها. تا ، کاتالوگ جهانی عنکبوت ها گونه های زیر را پذیرفته است:
سپاه اول ایتالیا () سپاه پیاده نظام ارتش سلطنتی ایتالیا بین سال های ۱۸۷۷ تا ۱۹۴۳ بود. تاریخچه. سپاه اول ارتش در تورین مستقر بود و در جنگ جهانی اول شرکت داشت. بین سال های ۱۹۳۵ تا ۱۹۳۷، این سپاه بخشی از ارتش ایتالیا بود که در جنگ دوم ایتالیا-اتیوپی جنگید، جنگی که منجر به اشغال اتیوپی توسط ایتالیا شد. در ژوئن ۱۹۴۰، این سپاه در حمله ایتالیا به فرانسه شرکت کرد. به بسان، برامان، مودان و ترمینیون در ساووا رسید. در ۱۵ ژوئیه به تورین بازگردانده شد. پس از فرود متفقین در شمال آفریقا تحت سلطه فرانسه، سپاه اول در عملیات کیس آنتون شرکت کرد و در ۱۱ نوامبر ۱۹۴۲ دوباره وارد خاک فرانسه شد. از دسامبر، وظایف دفاع ساحلی بین کاواتر و کیپ مارتین را بر عهده گرفت. این سپاه تا سپتامبر ۱۹۴۳ در اینجا ماند، تا اینکه توسط آلمانی ها خلع سلاح و پس از آتش بس کاسیبیل منحل شد. سپاه اول ارتش از خاکستر فرماندهی کل تورین، که پس از تأسیس پادشاهی ایتالیا تشکیل شد و بعداً با فرمان ۲۲ مارس ۱۸۷۷ جایگزین سپاه اول ارتش شد، تشکیل شد. این فرمان، سپاه اول را در سراسر کشور تأسیس کرد. در طول جنگ جهانی اول، سپاه اول ارتش برای دفاع از جبهه غربی آلپ و سپس دفاع
از تورین به کار گرفته شد. در طول جنگ جهانی دوم، در سال ۱۹۴۰، سپاه اول ارتش از ۲۱ تا ۲۵ ژوئن در عملیات علیه فرانسه شرکت کرد و به آرک، بسان، برامان، مودان و ترمینیون رسید و در ۱۵ ژوئیه به تورین بازگشت. با توجه به مقر فرماندهی و نزدیکی به فرانسه، در سال ۱۹۴۲ همان سپاه از ۱۱ نوامبر در خاک فرانسه به کار گرفته شد و در عملیات دفاع ساحلی در مناطق کاواتر و کپ مارتین مستقر شد و تا امضای آتش بس ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ که منجر به انحلال آن شد، در آنجا ماند.
ارتش یازدهم ایتالیا () ارتش میدانی ارتش سلطنتی ایتالیا در جنگ جهانی دوم بود. این ارتش در نوامبر ۱۹۴۰ برای خدمت در جنگ یونان و ایتالیا تشکیل شد و پس از حمله آلمان به یونان و تسلیم آن کشور در آوریل ۱۹۴۱، وظایف اشغال در سرزمین اصلی یونان را بر عهده گرفت. این ارتش تا زمان آتش بس کاسیبیل در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ در یونان مستقر بود، زمانی که توسط آلمانی ها به زور منحل شد. تاریخچه. این ارتش در ۹ نوامبر ۱۹۴۰ از سپاه یازدهم ارتش تشکیل شد که در آن زمان در آلبانی تحت اشغال ایتالیا مستقر بود و در کنار ارتش نهم در عملیات علیه یونان شرکت داشت. درگیری آن علیه یونانیان تا سقوط یونان در آوریل ۱۹۴۱ ادامه داشت. پس از آن، ارتش یازدهم وظایف اشغال یونان را بر عهده گرفت و مقر آن در آتن بود. فرماندهی آن همچنین به عنوان فرماندهی عالی نیروهای مسلح یونان دو برابر شد و مسئولیت سرزمین اصلی یونان (به غیر از مناطق آلمانی و بلغاری در شمال یونان و منطقه آلمانی در شرق و جنوب آتیکا) و همچنین جزیره اوبویا، اسپورادس شمالی و اسکایروس و کیترا را بر عهده داشت. بقیه جزایر ایونی تحت فرماندهی عالی نیروهای مسلح آلبانی (ارتش نهم) قرار گرفتند، در حالی که دودکان
یز ایتالیا، استان لاسیتی در کرت که تحت اشغال ایتالیا بود و بخش عمده ای از سیکلادس تحت فرماندهی عالی نیروهای مسلح جزایر ایتالیایی دریای اژه در رودس قرار گرفتند. جدا از واحدهای ارتش یازدهم، فرماندهی عالی نیروهای مسلح یونان شامل فرماندهی نیروی هوایی یونان و فرماندهی نظامی دریایی یونان غربی در پاتراس نیز می شد. در آوریل ۱۹۴۳، ارزیابی آمادگی رزمی هشت لشکر باقی مانده ارتش یازدهم از نظر تسلیحات و وسایل حمل و نقل، تنها یکی - لشکر ۱۱ پیاده برنرو - را «کامل» و سه لشکر دیگر را «موثر» (بیش از ۷۰٪ حیوانات باربر و ۷۰٪ تا ۹۰٪ وسایل نقلیه از جدول سازمان و تجهیزات) و بقیه را «ناقص» (با ارقام تکمیل حدود ۶۰٪) نشان داد. در ارزیابی مشابهی از تکمیل پرسنل آنها، دو هفته بعد، تنها برنرو و لشکر ۳۳ پیاده آکوی به عنوان «کامل» و بقیه به عنوان «موثر» طبقه بندی شدند. وضعیت در بررسی دیگری از آمادگی رزمی آنها در ماه ژوئن تا حد زیادی به همین منوال باقی ماند. این ارتش در سپتامبر ۱۹۴۳، پس از تسلیم ایتالیا، توسط ارتش آلمان به زور منحل شد.
سپاه دوم ایتالیا () سپاهی از ارتش سلطنتی ایتالیا بود که در فاصله سال های ۱۸۷۷ تا ۱۹۴۳ فعالیت می کرد. تاریخچه. در طول جنگ جهانی اول، این سپاه در سال ۱۹۱۸ در جبهه غربی تحت فرماندهی ژنرال آلبریکو آلبریچی جنگید. این سپاه در طول نبرد سوم آیزن و نبرد دوم مارن، به ویژه در بلینی و در بخش کورما - بوآ دو پتی چمپ، خود را متمایز کرد. این سپاه به طور قابل توجهی در متوقف کردن حمله آلمان به اپارنای، که با هدف دور زدن ریمز انجام می شد، نقش داشت. این سپاه در جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی در سال های ۱۹۳۵ تا ۱۹۳۶ تحت فرماندهی ژنرال پیترو ماراوینا شرکت کرد. در طول جنگ جهانی دوم، در حمله ایتالیا به فرانسه در سال ۱۹۴۰ شرکت کرد و در سال های ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۳ در جبهه شرقی جنگید. این سپاه در طول عملیات زحل کوچک متحمل خسارات بسیار سنگینی شد و مجبور به عقب نشینی به وروشیلوفگراد و از آنجا به گومل شد. بین ۲۶ آوریل و ۲۲ مه ۱۹۴۳، بقایای این سپاه به ایتالیا بازگردانده شدند تا در توسکانی تحت نظارت ارتش پنجم بازسازی شوند. پس از اعلام آتش بس کاسیبیل در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، سپاه با حمله نیروهای آلمانی در عملیات آخسه در تاریخ ۱۲ سپتامبر ۱۹۴۳ منحل شد. جنگ جهانی
اول. هنگامی که ایتالیا در ماه مه ۱۹۱۵ وارد جنگ علیه اتریش-مجارستان شد، سپاه دوم ارتش، تحت فرماندهی سپهبد اتزیو ریسولی، در ارتش دوم سپهبد پیترو فروگونی فعالیت می کرد. پس از آغاز خصومت ها در ۲۴ مه، واحد بزرگ در ایزونزوی میانی در بخش پلاوا. در ۹ ژوئن، هنگ های ۳۷ و ۳۸ تیپ «راونا»، متعلق به لشکر سوم پیاده نظام ژنرال جیووانی پرلی، فراتر از رودخانه عملیات کردند و هفته بعد مجموعه ای از حملات را علیه مواضع کوتا ۳۸۳ که توسط تیپ اول کوهستانی اتریش-مجارستان تحت فرماندهی سرلشکر گیدو نواک فون آرینتی، که در لشکر هجدهم پیاده نظام ژنرال ادوارد بولتز فعالیت می کرد، دفاع می شد، آغاز کردند. این تپه برای مدت کوتاهی در ۱۶ ژوئن تصرف شد، اما روز بعد، پس از آنکه ژنرال فروگونی حملات بیشتر را متوقف کرد، از دست رفت. لشکر سوم پیاده نظام مجبور شد از جبهه عقب نشینی کند، زیرا واحدهای آن که متحمل خسارات سنگینی شده بودند، خسته شده بودند. به دلیل دفاع از اقدامات ژنرال پرلی، که به ابتکار خود با قایق از رودخانه ایسونزو عبور کرده و پلاوا و سپس موقعیت استراتژیک قوی تپه ۳۸۳ را اشغال کرده بود، ریسولی با تصمیم رئیس ستاد ارتش سلطنتی، ژنرال لوئیجی کاد
ورنا، از فرماندهی برکنار شد. در آوریل ۱۹۱۸، سپاه دوم ارتش برای پشتیبانی از نیروهای متفقین در فرانسه به جبهه غربی اعزام شد، جایی که تا پایان خصومت ها تحت فرماندهی سپهبد آلبریکو آلبریچی فعالیت داشت. پس از نبرد کاپورتو در اکتبر-نوامبر ۱۹۱۷، متفقین نیروهای تازه نفس را به جبهه ایتالیا فرستادند که به ارتش سلطنتی زمان داد تا دوباره سازماندهی شود. در اوایل سال ۱۹۱۸، در آستانه حمله بهاری، پادشاهی ایتالیا تصمیم گرفت با اعزام یک نیروی اعزامی به جبهه غربی برای حمایت از تلاش متفقین، تلافی کند. فرماندهی عالی نظامی ایتالیا، سپاه دوم ارتش را که از نبردهای ایسونزو تا پیاوه درگیر شده بود و در آن زمان به عنوان نیروی ذخیره برای سازماندهی مجدد در نظر گرفته شده بود، انتخاب کرد، چرا که به دلیل تلفات در نبرد به یک تیپ کاهش یافته بود. این نیرو شامل لشکر سوم پیاده نظام، متشکل از تیپ «ناپولی» و تیپ «سالرنو»، و لشکر هشتم پیاده نظام، تیپ «برشیا» و تیپ «آلپی» بود که در مجموع تقریباً ۲۵۰۰۰ نفر را شامل می شد. تیپ «آلپی» به دلایل پرستیژ، به عنوان وارث ایده آل شکارچیان آلپ گاریبالدی، در این نیرو ادغام شد. در آغاز جنگ، بسیاری از لژیونرهای سابق
، از جمله پپینو، ریکیوتی، منوتی، سانته و اتزیو گاریبالدی، و همچنین کورت اریش ساکرت، که بعدها با نام کرتزیو مالاپارته شناخته شد، به سرعت در آن ثبت نام کردند. در طول لشکرکشی به فرانسه، تیپ «آلپی» تحت فرماندهی سرتیپ پپینو گاریبالدی قرار گرفت. جوزپه اونگارتی، که به عنوان داوطلب ثبت نام کرده بود، در هنگ نوزدهم پیاده نظام تیپ «برشیا» خدمت کرد. جنگ اتیوپی. سپاه دوم ارتش، تحت فرماندهی سپهبد پیترو ماراویگنا، در جنگ اتیوپی، از جمله لشکر نوزدهم پیاده نظام «گاوینانا»، لشکر بیست و چهارم پیاده نظام «گران ساسو» و لشکر سوم «۲۱ آوریل» کارابینیری، شرکت کرد. جنگ جهانی دوم. پس از شروع جنگ جهانی دوم، در طول جنگ علیه فرانسه، سپاه دوم به منطقه کونئو اعزام شد و از ۲۱ تا ۲۵ ژوئن در عملیات هایی در بخش مایرا-پو-استورا شرکت کرد و به گردنه د لا وینی، لارچه و دره اوبایه رسید. در پایان این مرحله اول، به آلساندریا بازگشت. در سال ۱۹۴۲، این سپاه برای همراهی با ارتش هشتم در روسیه منتقل شد، جایی که در اولین نبرد دفاعی دون جنگید. از ۱۱ تا ۱۸ دسامبر، در دومین نبرد دون شرکت کرد که منجر به فروپاشی جبهه ایتالیا و فروپاشی سریع تشکیلات سپاه دوم شد. از
۱۹ دسامبر، سپاه مجبور شد یک عقب نشینی زمستانی فاجعه بار را به سمت وروشیلوفگراد، شهری که معدود بازماندگان در ۲۱ دسامبر به آن رسیدند، آغاز کند. در سال ۱۹۴۳، بقایای سپاه دوم از جبهه عقب نشینی کردند و ابتدا به دنیپروپتروفسک و سپس، از طریق پولتاوا و نژین، در ۲۶ مارس ۱۹۴۳ به هومل منتقل شدند. برای چندین ماه، فرماندهی سپاه دوم تنها تشکیلات ایتالیایی باقی مانده در روسیه بود. از ۲۶ آوریل تا ۲۲ مه، این تشکیلات دوباره به هومل عقب نشینی کرد و سپس به ایتالیا، به گروستو، توسکانی، بازگشت و تحت فرماندهی ارتش پنجم قرار گرفت و تا زمان انحلال آن در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ غیرفعال ماند.
تکه پوشه یا فروستول () دیوارهٔ سخت و متخلخل سلولی یا لایهٔ بیرونی دیاتومهها است. تکه پوشه تقریباً به طور کامل از سیلیسیم دی اکسید ساخته می شود که از اسید سیلیسیک به دست می آید و با لایه ای از مادهٔ آلی پوشیده شده است. در نوشته های آغازین دربارهٔ دیاتومه ها، این ماده به عنوان پکتین توصیف می شد؛ فیبری که به طور معمول در دیوارهٔ سلولی گیاهان یافت می شود. این لایه در واقع از چندین نوع پلی ساکارید ساخته شده است. ساختار تکه پوشه معمولاً از دو بخش روی هم افتاده تشکیل شده است که پوشه (تکا، theca) نام دارند (یا به طور غیررسمی «دریچه ها»). پیوند میان دو تکا توسط نوارهایی از سیلیس (نوارهای کمربندی) تقویت می شود که آن ها را در کنار هم نگه می دارند. این روی هم افتادگی امکان اندکی فضای انبساط داخلی را فراهم می کند و در فرایند تولیدمثل حیاتی است. تکه پوشه همچنین دارای بسیاری حفره موسوم به «آرئولا» و شکاف هایی است که دسترسی دیاتومه به محیط بیرونی برای فرایندهایی مانند دفع مواد زاید و ترشح لیزاب را فراهم می کنند. بررسی ریزساختاری تکه پوشه ها نشان داده که حفره ها اندازه، شکل و حجم های گوناگون دارند. بیشتر آن ها باز هستند و ناخ
الصی درونشان وجود ندارد. اندازهٔ نانوحفره ها در بازهٔ ۲۵۰ تا ۶۰۰ نانومتر است. پوشه. یک تکه پوشه معمولاً از دو پوشهٔ (تکای) هم شکل ولی اندکی ناهم اندازه ساخته شده است. پوشهٔ کوچک تر لبه ای دارد که کمی درون لبهٔ پوشه بزرگ تر جای می گیرد. این بخش روی هم افتاده با نوارهای سیلیسی تقویت می شود و یک «بخش انبساطی» طبیعی را تشکیل می دهد. پوشهٔ بزرگ تر معمولاً «بالایی» در نظر گرفته می شود و روپوشه («اپی تکا») نام دارد. پوشهٔ کوچک تر به عنوان «پایینی» شناخته می شود و زیرپوشه («هیپوتکا») نامیده می شود. هنگام تقسیم دیاتومه، هر یاخته یکی از پوشه ها تکه پوشهٔ اصلی را نگه می دارد و یک پوشهٔ تازه می سازد. این بدین معناست که یکی از یاخته های دختر هم اندازهٔ یاختهٔ والد است (اپی تکا + هیپوتکای تازه)، اما در یاختهٔ دیگر، زروپوشه قدیمی به روپوشه تبدیل می شود که همراه با زیرپوشه تازه و اندکی کوچک تر، یاخته ای کوچک تر را می سازد. شبه تیغه. برخی سرده های دیاتومه برجستگی هایی در سطح درونی تکه پوشه ایجاد می کنند که به درون حفرهٔ داخلی کشیده می شود. این برجستگی ها معمولاً شبه تیغه (Pseudoseptum) نامیده می شوند. در خانوادهٔ Aulacoseirac
eae این برجستگی به طور خاص تر "ringleist" یا "ringleiste" خوانده می شود. اسکلت دیاتومه و کاربردهای آن. وقتی دیاتومه ها می میرند و مادهٔ آلی آن ها تجزیه می شود، تکه پوشه ها به کف محیط آبی فرومی روند. این مادهٔ باقی مانده همان خاک دیاتومه است که به طور تجاری در فیلترها، پرکننده های معدنی، حشره کش های مکانیکی، مواد عایق، مواد ضدکلوخه، سایندهٔ نرم و کاربردهای دیگر استفاده می شود. همچنین پژوهش هایی دربارهٔ کاربرد ویژگی های تکه پوشهٔ دیاتومه در زمینهٔ نورشناسی در حال انجام است، همانند استفاده از یاخته های دیگر مانند پولک های پروانه. شکل گیری تکه پوشه. هنگامی که دیاتومه آمادهٔ تقسیم می شود، فرایندهایی را آغاز می کند تا یا یک زیرپوشه تازه یا یک روپوشه تازه بسازد. وقتی هر یاخته کاملاً جدا شد، هر دو یاخته حفاظ مشابهی دارند و توانایی ادامهٔ تولید تکه پوشه را خواهند داشت. یک نسخهٔ کوتاه و بسیار ساده شده چنین است:
هنر روم باستان و سرزمین های جمهوری روم و بعدها امپراتوری روم شامل تاریخ معماری روم باستان، نقاشی، مجسمه سازی و موزاییک رومی است. اشیاء لوکس در فلزکاری، کنده کاری جواهر، عاجکاری و شیشه گاهی به عنوان اشکال فرعی هنر رومی در نظر گرفته می شوند، اگرچه در آن زمان چنین تصوری وجود نداشت. مجسمه سازی شاید بالاترین شکل هنر در نظر رومیان بوده است، اما نقاشی چهره نیز ارزش بالایی داشت. حجم زیادی از مجسمه سازی از حدود سدهٔ اول پیش از میلاد به بعد باقی مانده است، اگرچه آثار کمی از قبل از آن موجود است، اما نقاشی بسیار کمی باقی مانده و احتمالاً هیچ اثر معاصری به عنوان بالاترین کیفیت شناخته نمی شده است. سفالگری روم باستان محصولی لوکس نبود، اما تولید انبوه «ظروف مرغوب» در "ترا سیجیلاتا" با برجستگی هایی تزئین می شد که سلیقهٔ روز را منعکس می کرد و گروه بزرگی از جامعه را با اشیاء شیک و ظاهراً با قیمتی قابل دسترس تأمین می کرد. پول رومی وسیله ای مهم برای تبلیغات بود و در تعداد زیادی باقی مانده است. مقدمه. در حالی که دیدگاه سنتی دربارهٔ هنرمندان روم باستان این است که آن ها اغلب از آثار یونانی الهام گرفته و کپی می کردند (بسیاری از مجسمه