Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تولید قطران، محصول مهم صادراتی آن روزگار، بریده و استفاده می شد. با این حال، اگرچه تولید قطران در آغاز قرن نوزدهم شروع به کاهش کرد اما در همان زمان نیازهای صنعت چوب افزایش یافت. در اواسط قرن نوزدهم استفاده از چوب به حدی گسترده بود که مقامات نگران ناپدید شدن جنگل های فنلاند بودند. در سال ۱۸۵۱ یک قانون سختگیرانه برای حفاظت از جنگل به تصویب رسید و یک هیئت ملی موقت برای نقشه برداری زمین ها و مدیریت جنگل ها تأسیس شد. تاریخچه خدمات متسه هالیتوس امروزی، در سال ۱۸۵۹ آغاز شد، زمانی که الکساندر دوم، امپراتور روسیه اعلامیه ای را مبنی بر تأسیس یک مؤسسه جنگل داری برای مدیریت جنگل امضا کرد. حوزه عملیاتی این مؤسسه زمین های دولتی را تحت پوشش قرار می داد که پارک های سلطنتی نامیده می شدند، اما نظارت بر جنگل های خصوصی، حداقل به صورت اسمی، بخشی از وظایف نهاد مدیریت جنگل نیز بود.
در زمین شناسی، عدسی () به پهنه ای از سنگ یا کانسنگ گفته می شود که در بخش میانی ضخیم و در لبه ها نازک بوده و در برش عرضی شبیه به یک عدسی محدب است. اصطلاح عدسی همچنین ممکن است به یک واحد کوچک در سازند سنگی مانند یک واحد چینه شناسی اشاره کند؛ اما به طور کلی در یک منطقه جغرافیایی بزرگ گسترده نمی شود. در این کاربرد، عدسی به سمت لبه های آن نازک می شود.
ژاله پوش بی ساقه برگ ، گونه ای از سرده گیاهان گوشت خوار ژاله پوش است که بومی برزیل، گویان و ونزوئلا است و در خاک های ماسه ای یا شنی در نشت های فصلی رشد می کند که در آن لایه نازکی از آب جمع می شود. ژاله پوش بی ساقه برگ رزتی از برگ های گوشت خوار کوچک گوه ای شکل تا گرد تولید می کند که معمولاً مایل به زرد هستند اما با افزایش سن قرمزتر می شوند. گل آذین گل های صورتی مایل به قرمز تولید می کند. دارای عدد کروموزوم دیپلوئیدی ۲n = ۲۰ است. ژاله پوش بی ساقه برگ اولین بار توسط آگوستین سن هیلر () در سال ۱۸۲۴ پس از کشف آن در انتهای غربی ایالت برزیل مینا ژرایس در نزدیکی رود سائو فرانسیسکو توصیف شد. جرج بنتام () سپس "ژاله پوش دنتانا" (D. dentata) را از گویان توصیف کرد که لودویگ دیلز () آن را به مترادف با ژاله پوش بی ساقه برگ در تک نگاشت خود در سال ۱۹۰۶ در مورد ژاله پوشان تقلیل داد. این گونه نزدیک به ژاله پوش بورمانی تنها گونه دیگر در زیرسرده دلوکالیکس است، اگرچه ژاله پوش بورمانی بومی استرالیا و آسیای جنوب شرقی است.
در زمین شناسی، زمینگان () به قطعه ای از پوسته گفته می شود که بر روی یک صفحه زمین ساختی تشکیل یا از آن جدا شده و بر اثر برافزایش یا تشکیل زمین درز در پوسته، بر روی یک صفحه زمین ساختی دیگر قرار گرفته است. قطعه یا بلوک پوسته ای، تاریخ زمین شناسی متمایز خود که با مناطق اطراف متفاوت است را حفظ می کند. زون زمین درزی میان یک زمینگان و پوسته، معمولاً به صورت یک گسل قابل شناسایی است. نهشته هاای رسوبی که محل تماس زمین با سنگ مجاور را مدفون می کند را سازند همپوشانی می نامند. توده نفوذی آذرینی که تماس زمین با سنگ مجاور را تحت تأثیر قرار داده و آن را مخفی کرده است، توده اتصال یا دوخت (stitching pluton) نامیده می شود.
داگینگ یک اصطلاح عامیانه انگلیسی بریتانیایی برای انجام اعمال جنسی در یک مکان عمومی یا نیمه عمومی یا تماشای دیگران در حال انجام این کار است. ممکن است بیش از دو شرکت کننده وجود داشته باشد. هر دو سکس گروهی و گنگ بنگ را می توان گنجاند. از آنجایی که مشاهده تشویق می شود، تماشاگری جنسی و بدن نمایی ارتباط تنگاتنگی با داگینگ گردانی دارند. دو گروه از افراد درگیر اغلب به صورت تصادفی یا (به طور فزاینده) ملاقات می کنند تا از قبل از طریق اینترنت با هم ملاقات کنند. در سپتامبر ۲۰۰۳ بی بی سی نیوز در مورد شوق جنون داگینگ «جدید» گزارش داد. آنها از اینترنت و پیام های متنی به عنوان روش های متداول سازماندهی جلسات نام بردند. تعریف اصلی داگینگ - که هنوز هم فعالیتی نزدیک به هم است - جاسوسی از زوج هایی است که در حال انجام رابطه جنسی در ماشین یا مکان های عمومی دیگر هستند، و این اصطلاح برای سال ها در راه آهن بریتانیا استفاده می شد. حداقل در سال ۱۹۵۱ شناخته شده بود. شواهدی در اینترنت وجود دارد که نشان می دهد این «جنون» به کشورهای دیگر مانند ایالات متحده، کانادا، استرالیا، باربادوس، برزیل، دانمارک، هلند، نروژ، لهستان، و سوئد گسترش یافته ا
ست. قانونی بودن. در بریتانیای کبیر، داگینگ تحت قوانین مربوط به تماشاگری جنسی، بدن نمایی یا نمایش عمومی رفتار جنسی قرار می گیرد. پیگرد قانونی برای تعدادی از جرایم مانند بخش ۵ قانون نظم عمومی ۱۹۸۶، قرار گرفتن بر اساس بخش ۶۶ قانون جرائم جنسی ۲۰۰۳، یا برای جرم عرفی در مورد توهین به عفت عمومی امکان پذیر است. سیاست انجمن افسران ارشد پلیس (ACPO) این بود که دستگیری آخرین راه حل است و در چنین شرایطی باید رویکرد تدریجی تری اتخاذ شود. از آنجایی که رابطه جنسی عمومی در برخی مناطق بریتانیا از نظر قانونی در یک منطقه کمی خاکستری قرار دارد: «... به گفته مقامات و تعداد زیادی از وب سایت هایی که آن را تبلیغ می کنند، سکس عمومی یک فعالیت محبوب و شبه قانونی در بریتانیا است. . (فقط در صورتی جرم تلقی می شود که کسی شاهد آن باشد، توهین شده باشد و مایل به شکایت رسمی باشد) و پلیس تمایل دارد در محیط های عمومی سکس به راحتی قدم بگذارد، تا حدی به دلیل میراث تلخ زمانی که رابطه جنسی همجنس گرایان غیرقانونی بود و مردان محبوس که رابطه جنسی ناشناس در مکان هایی مانند حمام عمومی داشتند، به طور معمول دستگیر و تحقیر می شدند.» واژه شناسی. "ساندی هرالد"
اسکاتلند در سال ۲۰۰۳ نوشت: «اصطلاح داگینگ در اوایل دهه ۱۹۷۰ برای توصیف مردانی که از زوج هایی که در فضای باز رابطه جنسی داشتند جاسوسی می کردند - این مردان در هر حرکت زوج ها را سگ می کردند و آنها را تماشا می کردند.» یک ریشه شناسی جایگزین، راه رفتن سگ را منشأ این اصطلاح می داند. مخاطبان و در واقع شرکت کنندگان می توانند از ورزش معمولی حیوانات خانگی خود به عنوان پوششی برای تکالیف جنسی خود استفاده کنند. منابع. یادداشتکتابشناسی - فهرست کتب
میلونیت () نوعی سنگ دگرگونی ریزدانه و فشرده است که بر اثر فرایند تبلور مجدد پویا کانی های تشکیل دهنده که منجر به کاهش اندازه دانه سنگ می شود، پدید می آید. میلونیت ها ممکن است ترکیب کانی شناسی متنوع و متفاوتی داشته باشند و طبقه بندی کلاسیک آن ها بر اساس ظاهر بافتی سنگ است. میلونیت ها سنگ های تغییرشکل یافته ای هستند که از تجمع کرنش برشی بزرگ در پهنه های گسلی شکل پذیر تشکیل شده اند. در مورد شکل گیری میلونیت ها دیدگاه های مختلفی وجود دارد، اما به طور کلی توافق بر این است که تغییر شکل بلوری-خمیرسان باید رخ داده باشد و اینکه شکستگی و جریان تنش آوارشی فرآیندهای ثانویه در تشکیل آن ها هستند.
این مقاله تاریخچهٔ اَسوچیاتزیونه کالچیو میلان است که معمولاً به عنوان آ.ث. میلان یا به سادگی میلان () شناخته می شود؛ میلان یک باشگاه فوتبال حرفه ای ایتالیایی مستقر در میلان، لمباردی است. پایه و سال های اولیه. آ.ث. میلان به عنوان "باشگاه فوتبال و کریکت میلان" در سال ۱۸۹۹ توسط هربرت کیلپین یک تبعه ی انگلیسی، تأسیس شد. این باشگاه ۱۶ دسامبر همان سال را به عنوان تاریخ تأسیس خود اعلام می کند؛ اما شواهد تاریخی نشان می دهد که این باشگاه در واقع چند روز پیش، به احتمال زیاد در ۱۳ دسامبر تأسیس شده است. با این حال، با از بین رفتن اساسنامه باشگاه، تاریخ دقیق هنوز برای بحث باز است. آلفرد ادواردز، معاون سابق کنسول بریتانیا در میلان و شخصیت شناخته شدهٔ جامعه عالی میلان، اولین رئیس منتخب باشگاه بود. در ابتدا، تیم شامل یک بخش کریکت به مدیریت ادوارد برا و یک بخش فوتبال به مدیریت کیلپین بود. رنگ های رسمی انتخاب شده قرمز و مشکی بودند. بلافاصله تیم زیر نظر کیلپین به شهرت رسید. اولین جامی که برنده شد، "مدالیا دل ری" (مدال پادشاه) در ژانویهٔ ۱۹۰۰ بود و تیم بعداً سه لیگ ملی را در سال های ۱۹۰۱، ۱۹۰۶ و ۱۹۰۷ به دست آورد. پیروزی ۱۹۰۱ بسی
ار مهم بود زیرا به بردهای متوالی جنوا پایان داد که تنها تیمی بود که پیش از ۱۹۰۱ پیروز شده بود. این باشگاه در دههٔ اول فعالیت خود موفق شد و چندین جام مهم کسب کرد، از جمله دو نسخه دیگر از "Medaglia del Re" ، "پالا داپلز" ۲۳ بار و "مسابقات FGNI" پنج بار. این مسابقات توسط فدراسیون ژیمناستیک ایتالیا برگزار می شود اما به طور رسمی توسط فدراسیون فوتبال ایتالیا به رسمیت شناخته نشده است. در سال ۱۹۰۸، مسائل مربوط به عقد قرارداد با بازیکنان خارجی منجر به انشعاب و تشکیل باشگاه اینترناسیونال میلان شد که باعث شد یکی از بنیانگذاران سابق میلان، جووانی پارامیتیوتی، به جای آن، رئیس اینترناسیونال میلان شود. در سال ۱۹۰۹، میلان اولین تغییر مالکیت خود را تجربه کرد، زمانی که پیرو پیرلی رئیس جدید باشگاه شد. او به مدت ۱۹ سال در سمت خود باقی ماند تا اینکه در سال ۱۹۲۸ استعفا داد؛ برای یک رکورد زمانی که تنها ۸۰ سال بعد توسط سیلویو برلوسکونی شکست خورد. ۱۹۴۹–۱۹۱۰. در سال ۱۹۱۶، میلان قهرمان جام فدرال شد، یک جام ملی که جایگزین لیگ ایتالیا شده بود و به دلیل جنگ جهانی اول به حالت تعلیق درآمد. این جام هرگز به عنوان یک عنوان ایتالیایی شناخته نشد
. در دو فصل بعد، میلان مهم ترین تورنمنت های موجود در طول جنگ را در سطح منطقه ای برد (قهرمانی ملی هنوز به حالت تعلیق درآمد): "کوپا لومباردا" در سال ۱۹۱۷ و "کوپا مائورو" در سال ۱۹۱۸، در این مورد پس از شکست دادن اینتر در دیدار سرنوشت ساز با نتیجه تاریخی ۸–۱. در سال ۱۹۱۹، این تیم نام خود را به باشگاه فوتبال میلان تغییر داد. پس از اولین پیروزی های خود، میلان نتوانست به موفقیت های پیشین خود در سطح بالا ادامه دهد و تنها تعدادی جایگاه در نیم جدول به دست آورد، حتی اگر همیشه در لیگ برتر ایتالیا بازی کند. دو نفر از مهم ترین بازیکنان این دهه، لوئیس ون هگه، مهاجم بلژیکی، که ۹۷ گل در ۸۸ بازی رسمی به ثمر رساند، و مدافع رنزو دی وکی، ملقب به "il figlio di Dio" (پسر خدا) بودند. در بین دو جنگ جهانی، علیرغم اینکه همیشه در دسته اول باقی مانده بود، میلان هرگز از مقام سوم فراتر نرفت که در سال های ۳۸–۱۹۳۷ و ۴۱–۱۹۴۰ به دست آورد. در سال ۱۹۲۴ ویتوریو پوتزو که در سال های ۱۹۳۴ و ۱۹۳۸ به عنوان مربی تیم ملی ایتالیا قهرمان جام جهانی شد، به عنوان مدیر باشگاه استخدام شد. با این حال، نتایج مثبت نبود و پس از دو فصل او اخراج شد. در سال ۱۹۲۶، رئی
س پیرو پیرلی، ورزشگاه جدیدی را به انحصاری برای میلان ساخته بود تا در آن بازی کند. سن سیرو از آن لحظه به بعد تنها خانه میلان شد. این ورزشگاه با دربی مقابل اینتر افتتاح شد و با نتیجه ۶ بر ۳ برنده شد. از جمله "گلزنان روسونری" در آن روز، جوزپه سانتاگوستینو، یکی از مرتبط ترین بازیکنان باشگاه در دهه ۱۹۲۰ بود: او در ۲۳۳ بازی ۱۰۳ گل به ثمر رساند. دهه ۱۹۳۰ اولین حضور میلان در مسابقات بین المللی با شرکت در جام میتروپا ۱۹۳۸ بود. بین سال های ۱۹۳۵ و ۱۹۳۹، میلان به چهار نیمه نهایی متوالی کوپا ایتالیا رسید، با همین تعداد حذف. مهم ترین بازیکن دهه آلدو بوفی بود که سه بار بهترین گلزن سری آ (در فصل های ۳۹–۱۹۳۸، ۴۰–۱۹۳۹ و ۴۲–۱۹۴۱) بود و در مجموع ۱۳۶ گل برای میلان به ثمر رساند. پنجمین گلزن برتر تاریخ باشگاه. در سال ۱۹۳۹، رژیم فاشیستی یک نام ایتالیایی جدید، آسوسیازونه کالچیو میلان برای تیم تحمیل کرد. با این حال، این نام تا حدی پس از جنگ جهانی دوم کنار گذاشته شد، اما قسمت اولیه آن حفظ شد: تیم آسوسیازونه کالچیو میلان نامیده شد، که نام رسمی فعلی باشگاه باقی مانده است. دهه ۱۹۵۰. در دورهٔ پس از جنگ، میلان همیشه در میان سه تیم برتر ایتا
لیایی در جدول رده بندی سری آ قرار داشت (به استثنای مقام چهارم در سال های ۴۷–۱۹۴۶)، و در سال ۱۹۵۱، اولین بار از سال ۱۹۰۷، "اسکودتو را" به دست آورد. "ایل گرانده میلان" شامل «"گره-نو-لی"» معروف بود، سه بازیکن سوئدی متشکل از گونار گرن، گونار نوردال و نیلز لیدهولم، همه برندگان پیشین المپیک. آن تیم همچنین بازیکنان باکیفیتی مانند لورنزو بوفون، چزاره مالدینی و کارلو آنووازی را به میدان فرستاد. در داخل کشور، میلان در سال های ۱۹۵۵، ۱۹۵۷ و ۱۹۵۹ قهرمان سری آ شد. بین فصل های ۴۸–۱۹۴۷ و ۵۷–۱۹۵۶، میلان همیشه در بین سه باشگاه برتر جدول لیگ قرار می گرفت. یکی از برجسته ترین پیروزی های این دوره، پیروزی ۷–۱ مقابل یوونتوس در تورین در ۵ فوریه ۱۹۵۰ بود که گونار نوردال هت تریک کرد. بلا گاتمن در سال ۱۹۵۳ به عنوان سرمربی آ.ث. میلان منصوب شد. گاتمن در دومین فصل هدایتش، زمانی که یک رشته اختلاف با هیئت مدیره منجر به اخراج او شد، آنها را در صدر بازی های سری آ ۱۹ قرار داد. او بعداً در یک کنفرانس مطبوعاتی حیرت زده گفت: «"من از کار اخراج شده ام، هرچند که نه جنایتکار هستم و نه همجنس گرا." "خداحافظ".» از آن زمان به بعد او بر روی بندی در قرارداد
ش اصرار داشت که اگر تیمش در صدر جدول باشد نمی تواند اخراج شود. این دهه همچنین شاهد اولین موفقیت های اروپایی میلان با پیروزی در جام لاتین ۱۹۵۱ و ۱۹۵۶ بود. میلان همچنین اولین باشگاه ایتالیایی بود که در جام اروپای تازه متولد شده در فصل ۵۶–۱۹۵۵ شرکت کرد و دو سال بعد با شکست رئال مادرید به فینال رسید. دهه ۱۹۶۰. میلان برای قهرمانی در لیگ فوتبال در سال های ۶۲–۱۹۶۲ تحت مدیریت نرئو روکو، یک مربی نوآور فوتبال که به عنوان مخترع تاکتیک "کانتاچیو" شناخته می شود، بازگشت. این تیم شامل جیانی ریورای جوان و خوزه آلتافینی بود. فصل بعد، تا حد زیادی به دلیل گلزنی پربار آلتافینی، میلان اولین جام اروپایی خود را (که بعداً به عنوان لیگ قهرمانان اروپا شناخته شد) با شکست ۲–۱ بنفیکای پرتغال به دست آورد. این اولین باری است که یک تیم ایتالیایی قهرمان جام باشگاه های اروپا می شود. علی رغم موفقیت های سال های ابتدایی دهه، میلان جام های کمتری را در طول دهه ۱۹۶۰ به دست آورد، عمدتاً به دلیل رقابت سنگین هلنیو هررا، رقبای شهری میلان. "اسکودتوی" بعدی آن تنها در سال ۶۸–۱۹۶۷ از طریق خط حمله پیرینو پراتی، بهترین گلزن سری آ در آن فصل، و همچنین جام برند
گان جام اروپا، در برابر هامبورگر اس وی به لطف دو گل کرت هامرین به دست آمد. در فصل بعد، میلان دومین جام اروپایی خود را با نتیجهٔ ۴–۱ مقابل آژاکس به دست آورد و در سال ۱۹۶۹ اولین جام بین قاره ای خود را پس از شکست دادن استودیانتس لاپلاتای آرژانتین در دو بازی دراماتیک (۳–۰، ۱–۲) به دست آورد. دهه ۱۹۷۰. در دهه ۱۹۷۰، میلان سه کوپا ایتالیا و دومین جام برندگان جام را در طول فصل ۷۳–۱۹۷۲ پس از شکست لیدز یونایتد با نتیجهٔ ۱–۰ برد. در سال ۱۹۷۲، آنها به نیمه نهایی جام یوفا رسیدند، اما به قهرمان نهایی جام یوفا، تاتنهام هاتسپر سقوط کردند. اما هدف اصلی "روسونری" دهمین "اسکودتو" بود که اولین "ستاره" را به تیم اهدا می کرد. برای سه سال متوالی، در سال های ۱۹۷۱، ۱۹۷۲ و ۱۹۷۳، میلان پس از چند دوئل به یاد ماندنی با اینتر و یوونتوس، در رده دوم لیگ قرار گرفت. یک فصل قوی ۷۳–۱۹۷۲ بهترین فرصت را برای آنها فراهم کرد، اما در نهایت پس از شکست دراماتیک مقابل هلاس ورونا در آخرین روز فصل، شکست را ثابت کرد. میلان باید تا سال ۱۹۷۹ صبر کند تا دهمین "اسکودتو" خود را به دست آورد، که در درجه اول توسط جیانی ریورا هدایت می شد، که پس از این پیروزی نهایی
از فوتبال کناره گیری کرد. امسال نیز اولین حضور فرانکو بارزی در اولین فصل کامل او با این باشگاه بود. پس از این موفقیت، تیم وارد دوره افول شد. این باشگاه در سال ۱۹۸۰ درگیر رسوایی توتونرو شد و به عنوان مجازات برای اولین بار در تاریخ خود به سری بی سقوط کرد. این رسوایی حول محور یک سندیکای شرط بندی بود که به بازیکنان و مسئولان پول پرداخت می کرد تا نتیجه مسابقات را ثابت کنند. دهه ۱۹۸۰. در ۸۱–۱۹۸۰، میلان به راحتی قهرمان سری بی شد و بازگشت سریع به سری آ را تضمین کرد، جایی که بدترین فصل خود را تجربه کرد، در ۸۲–۱۹۸۱، یک بار دیگر سقوط کرد. در سال ۱۹۸۳، میلان برای دومین بار در سه فصل قهرمان سری بی شد تا به سری آ بازگردد، جایی که در فصل ۸۴–۱۹۸۳ به مقام ششم دست یافت. پس از چندین مشکل مالی مختلف که باعث بدبختی و عدم موفقیت در زمین شده بود، میلان در ۲۰ فوریهٔ ۱۹۸۶ توسط سیلویو برلوسکونی، یک کارآفرین میلانی خریداری شد که آن را از ورشکستگی نجات داد. برلوسکونی یک مربی در حال رشد به نام آریگو ساکی و سه بازیکن هلندی مارکو فان باستن، فرانک رایکارد و رود گولیت را به همراه بازیکنان ملی ایتالیایی روبرتو دونادونی، کارلو آنچلوتی، جیووانی
گالی و پائولو مالدینی در تلاش برای بازگرداندن تیم به شکوه آورد. ساکی و میلان پس از بهبودی چشمگیر در مقابل ناپولی به رهبری دیگو مارادونا، اسکودتو ۸۸–۱۹۸۷ را به دست آوردند. فصل بعد، در ۸۹–۱۹۸۸، میلان سومین جام اروپایی خود را پس از شکست ۴–۰ استوا بوکورستی در فینال، و دومین جام بین قاره ای خود را در برابر نشنال مدلین (۱–۰، گل در آخرین دقیقه وقت های اضافه) به دست آورد. دهه ۱۹۹۰. این تیم قهرمانی خود در جام اروپا را در فصل بعد پس از شکست ۱–۰ بنفیکا تکرار کرد، سپس دومین جام بین قاره ای متوالی خود را به دست آورد و در مجموع سومین را پس از غلبه بر المپیا آسونسیون در سال ۱۹۹۰ کسب کرد. ترکیب قهرمان اروپای آنها این بود: جیووانی گالی، مائورو تاسوتی، الساندرو کاستاکورتا، فرانکو بارزی، پائولو مالدینی؛ آنجلو کلمبو، فرانک رایکارد، کارلو آنچلوتی، روبرتو دونادونی؛ رود گولیت، مارکو فان باستن. در این دوره، این تیم با نام مستعار "Gli Immortali" («جاودانه ها») شناخته شد. این تیم در نظرسنجی جهانی از کارشناسان انجام شده توسط مجله "ورلد ساکر" به عنوان بهترین تیم باشگاهی تمام دوران انتخاب شده است. با خروج ساکی از میلان در سال ۱۹۹۱ و مرب
یگری تیم ملی ایتالیا، فابیو کاپلو استخدام شد و تحت هدایت او، "روسونری" به موفقیت خود ادامه داد و به "Gli Invicibili" («شکست ناپذیرها») معروف شد. با ۵۸ بازی بی سابقه و بدون شکست، "Invincibili" از بازیکنانی مانند مائورو تاسوتی، فرانکو بارسی، الساندرو کاستاکورتا و پائولو مالدینی به عنوان یکی از قوی ترین خط دفاعی تاریخ فوتبال، در کنار مارسل دسایلی و روبرتو دونادونی در خط میانی و دژان ساویچ بهره بردند. زوونیمیر بوبان و دانیله ماسارو در حمله. علاوه بر سه "اسکودتی" متوالی از سال ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۴، از جمله شکست ناپذیری در فصل ۹۲–۱۹۹۱، میلان در سه سال متوالی به فینال لیگ قهرمانان اروپا رسید. در سال ۱۹۹۳ میلان توسط مارسی شکست خورد، نتیجه ای که بعداً توسط یک رسوایی تبانی در لیگ ۱ فرانسه که شامل رئیس وقت باشگاه مارسی برنارد تاپی بود، مورد مناقشه قرار گرفت. با این حال، در سال ۱۹۹۴، میلان پس از یک برد پر سر و صدا ۴–۰ بارسلونا را شکست داد، در حالی که در سال ۱۹۹۵، میلان به آژاکس سقوط کرد. سپس، در سال های ۹۶–۱۹۹۵، با هدایت ستارگان روبرتو باجو، مارکو سیمونه و جورج وه، میلان پانزدهمین قهرمانی ایتالیا را به دست آورد. ترکیب اصلی میلان
زیر نظر کاپلو در آن فصل پیروز این بود: سباستیانو روسی؛ کریستین پانوچی، الساندرو کاستاکورتا، فرانکو بارزی، پائولو مالدینی، روبرتو دونادونی، دمتریو آلبرتینی، مارسل دسایلی، زوونیمیر بوبان، جورج وه، روبرتو باجو. پس از جدایی فابیو کاپلو در سال ۱۹۹۶، میلان اسکار تابارز اروگوئه ای را به خدمت گرفت، اما آنها زیر نظر سرمربی با مشکل مواجه شدند و در بازی های ابتدایی خود بدون برد بودند. در تلاش برای بازیابی افتخارات سابق، باشگاه آریگو ساکی را به جای تابارز بازگرداند. این تیم پس از تحقیر شدن توسط یوونتوس در سن سیرو با نتیجهٔ ۱–۶، بدترین شکست خود را در سری آ متحمل شد. میلان بازیکنان جدیدی مانند ابراهیم با، کریستف دوگاری و ادگار داویدز را به خدمت گرفت، اگرچه این مانع از مبارزات میلان نشد - آنها سال یازدهم را در سری آ به پایان رساندند. ساکی در فصل بعد با فابیو کاپلو بازگشته جایگزین شد، که میلان جدیدش بازیکنان بالقوه زیادی مانند کریستین زیگه، پاتریک کلایورت، جسپر بلومکویست و لئوناردو را به خدمت گرفت. با این حال، خریدها کمک چندانی به معکوس کردن بخت بد اخیر تیم نکرد - میلان همچنان در میانه جدول در رده دهم قرار گرفت و باعث فسخ ک
اپلو شد. آلبرتو زاکرونی در جستجوی سرمربی جدید، توجه میلان را به خود جلب کرد. زاکرونی سرمربی اودینزه بود که فصل ۹۸–۱۹۹۷ را در جایگاه سوم به پایان رساند. میلان زاکرونی را به همراه دو بازیکنش در اودینزه، اولیور بیرهوف و توماس هلوگ به خدمت گرفت. میلان همچنین روبرتو آیالا، لوئیجی سالا و آندرس گولیلمین پیترو را به خدمت گرفت و با ترکیب ۳–۴–۳، زاکرونی شانزدهمین "اسکودتوی" باشگاه را به میلان بازگرداند. ترکیب برنده این بود: کریستین ابیاتی، لوئیجی سالا، الساندرو کاستاکورتا، پائولو مالدینی؛ توماس هلوگ، دمتریو آلبرتینی، ماسیمو آمبروسینی، آندرس گوگلیلمین پیترو؛ زوونیمیر بوبان، جورج وه، الیور بیرهوف. علیرغم موفقیت در فصل پیش، زاکرونی نتوانست میلان را به تیم بزرگی که قبلاً بود تبدیل کند. فصل بعد، علیرغم ظهور آندری شوچنکو اوکراینی، میلان هواداران خود را در لیگ قهرمانان و سری آ ناامید کرد و پس از پیروزی در یک بازی از شش بازی مرحله گروهی و پایان دادن به فصل داخلی سوم، هواداران خود را در لیگ قهرمانان و سری آ ناامید کرد. چالش با دو تیم برتر لاتزیو و یوونتوس. دهه ۲۰۰۰. در فصل بعد، میلان با غلبه بر دینامو زاگرب در مجموع ۶–۱ به لیگ
قهرمانان اروپا ۰۱–۲۰۰۰ راه یافت. میلان با شکست دادن بشیکتاش از ترکیه و غول اسپانیایی بارسلونا، که در آن زمان متشکل از فوق ستاره های بین المللی در سطح جهانی در ریوالدو و پاتریک کلایورت بود، لیگ قهرمانان اروپا را با موفقیت آغاز کرد. اما فرم میلان به طور جدی شروع به افول کرد و در برابر تعدادی از تیم ها (که از نظر فنی ضعیف تر از میلان هستند) مساوی کرد، اما عمدتاً با نتیجه ۳–۰ به یوونتوس در سری آ و ۱–۰ به لیدز یونایتد شکست خورد. میلان در دور دوم لیگ قهرمانان اروپا یک برد و چهار تساوی به پایان رساند. آنها در آخرین بازی نتوانستند دپورتیوو د لاکرونیا را شکست دهند و زاکرونی متعاقباً اخراج شد. چزاره مالدینی، پدر کاپیتان تیم پائولو، منصوب شد و چشم انداز بلافاصله بهبود یافت. اولین بازی رسمی مربیگری مالدینی در میلان با پیروزی ۴–۰ برابر باری آغاز شد که در آن آنتونیو کاسانو جوان حضور داشت. همچنین تحت رهبری مالدینی بود که میلان رقیب شهری خود اینتر را با نتیجه فوق العاده ۶–۰ شکست داد، نتیجه ای که هرگز تکرار نشد و در آن سرجینیو در این مسابقه بازی کرد. با این حال، پس از این اوج فرم، میلان دوباره شروع به باخت کرد، از جمله شکست ن
اامیدکننده ۱–۰ مقابل ویچنزا، با تنها گل بازی توسط لوکا تونی جوان. علیرغم این نتایج، هیئت مدیره میلان مصر بود که میلان در پایان فصل به مقام چهارم لیگ برسد، اما مالدینی ناکام ماند و تیم ششم شد. میلان کمپین ۰۲–۲۰۰۱ را با جذب بازیکنان ستاره بیشتری آغاز کرد، از جمله خاوی مورنو و کازمین کنترا، که هر دو به آلاوز کمک کردند تا به فینال جام یوفا ۲۰۰۱ برسد. این تیم همچنین کاخا کالادزه (از دیناموکیف)، روی کاستا (از فیورنتینا)، فیلیپو اینزاگی (از یوونتوس)، مارتین لورسن (از هلاس ورونا)، جان دال توماسون (از فاینورد)، اومیت داوالا (از گالاتاسرای) و آندره آ پیرلو به خدمت گرفت. پیرلو (از رقبای اینتر). جانشین چزاره مالدینی فاتح تریم بود که موفقیت اولیه متوسطی را در تیم داشت. با این حال، پس از ۵ ماه، میلان از ۵ تیم برتر لیگ فاصله زیادی داشت و تریم متعاقباً به دلیل ناتوانی در برآورده کردن انتظارات هیئت مدیره اخراج شد. با وجود شایعات مبنی بر سرمربی جدید فرانکو بارسی، کارلو آنچلوتی جایگزین او شد. با وجود مشکلات مصدومیت مدافع کناری پائولو مالدینی، آنچلوتی موفق بود و میلان را به مقام چهارم رساند و به این ترتیب به لیگ قهرمانان اروپا ر
اه یافت. خط شروع میلان در آن نقطه کریستین ابیاتی بود. کاسمین کنترا، الساندرو کاستاکورتا، مارتین لورسن، کاخا کالادزه؛ جنارو گتوزو، دمتریو آلبرتینی، سرجینیو؛ روی کاستا؛ آندری شوچنکو، فیلیپو اینزاگی. میلان فصل را با ششمین قهرمانی خود در لیگ قهرمانان اروپا در سال ۲۰۰۳ به پایان رساند. در راه رسیدن به فینال در اولدترافورد، منچستر، میلان رقیب خود اینتر را در نیمه نهایی شکست داد و دیگر رقیب ایتالیایی، یوونتوس، را در ضربات پنالتی نمایشی شکست داد. در همان فصل، میلان در سری آ سوم شد و هر دو کوپا ایتالیا و سوپر جام یوفا را به دست آورد. ترکیب اصلی این تیم در لیگ قهرمانان اروپا این بود: دیدا، الساندرو کاستاکورتا، الساندرو نستا، پائولو مالدینی، کاخا کالادزه؛ جنارو گتوزو، آندره آ پیرلو، کلارنس سیدورف؛ روی کاستا؛ آندری شوچنکو، فیلیپو اینزاگی. فصل بعد، میلان کاکا را به خدمت گرفت. این تیم لقب "I Meravigliosi" («شگفت انگیزان») را به دست آورد. میلان با تیمی که تقریباً پنج سال ثابت نگه داشته شد، رکورد امتیازی برای فتح "اسکودتو" به دست آورد - حمله ای که توسط مهاجم آندری شوچنکو هدایت می شد، بازی سازی توسط کاکا و دفاع توسط الساندرو ن
ستا و پائولو مالدینی. فصل میلان، با این حال، کامل نبود زیرا آنها در یک چهارم نهایی لیگ قهرمانان اروپا ۰۴–۲۰۰۳ توسط دپورتیوو لاکرونیا با وجود پیروزی در بازی رفت ۴–۱ در سن سیرو با نتیجه ۰–۴ شکست خوردند. میلان علیرغم قهرمانی ایتالیا، همان طور که برخی از منتقدان می گویند، شخصیت ضعیفی از خط میانی نشان داد که در فینال لیگ قهرمانان اروپا در فصل بعد تکرار خواهد شد. با این وجود، تیم موفق شد و توانست یک سبک بازی درخشان را برای چندین ماه بیان کند. هرنان کرسپو به صورت قرضی از چلسی، ثابت کرد که خریدی محکم برای میلان است، در حالی که هافبک ماسیمو آمبروسینی گلی باورنکردنی در اواخر وقت مقابل پی اس وی به ثمر رساند. فصل، با این حال، با شکست فاجعه بار در ورزشگاه آتاتورک استانبول در فینال لیگ قهرمانان ۲۰۰۵ به پایان رسید. در این بازی، میلان برتری ۳–۰ نیمه وقت مقابل لیورپول را پس از دریافت سه گل در مدت زمان تنها ۶ دقیقه واگذار کرد و در نهایت در ضربات پنالتی با نتیجه ۳–۲ شکست خورد. میلان فصل را در رده دوم با یووه در سری آ و قهرمان سوپرکاپ ایتالیا مقابل لاتزیو به پایان رساند. به نظر می رسد که رقابت های سری آ میلان یکی از موفق ترین آن
ها در سال های اخیر بوده است. این تیم فصل را با ۲۸ برد در بالاترین سطح لیگ به پایان رساند، اما نتوانست یوونتوس را در جدول رده بندی به دلیل رکورد رکورد ۹۱ امتیازی، رکوردی که از زمان شکسته شدن رکوردی است، پیشی بگیرد. این موفقیت با رسوایی "کالچو پولی" باطل شد. میلان در سال ۲۰۰۶ در رسوایی سری آ نام برده شد و ۴۴ امتیاز از ۸۸ امتیازی که در این فصل به دست آورده بود را از آن خود کرد. علاوه بر این، میلان فصل ۰۷–۲۰۰۶ خود را با ۱۵- امتیاز آغاز کرد. با این حال، این کاهش امتیازات بعداً به ترتیب به ۳۰ و -۸ کاهش یافت و میلان این شانس را برای رقابت در لیگ قهرمانان ۰۷–۲۰۰۶ فراهم کرد. تلاش های میلان در لیگ قهرمانان آن سال نیز امیدوارکننده بود، اگرچه در نهایت شکست خورد. پس از صدرنشینی گروه خود، میلان به مرحله حذفی مسابقات صعود کرد و ابتدا بایرن مونیخ را در مجموع و سپس لیون فرانسه را در مجموع ۳–۱ شکست داد. در نیمه نهایی، آنها در مجموع ۰–۱ توسط بارسلونا قهرمان نهایی حذف شدند، جایی که آندری شوچنکو، مهاجم میلان، یک گل را به طور بحث انگیز مردود اعلام کرد. رقابت های سری آ میلان با یک پنالتی ۸- امتیازی ناشی از رسوایی "کالچوپولی" آغاز ش
د. پس از نیم فصل اول ضعیف که میلان را در میانه جدول رده بندی قرار داد، چندین خرید نقل و انتقالات ژانویه، از جمله ماسیمو اودو، برنده جام جهانی و رونالدو، اسطوره برزیلی، دوباره به باشگاه روحیه دادند. در پایان رقابت ها، میلان در جدول صعود کرد و در رده چهارم قرار گرفت و بدین ترتیب شرکت خود را در لیگ قهرمانان ۰۸–۲۰۰۷ تضمین کرد. در حالی که کمپین آنها در سری آ موفقیت متوسطی داشت، فصل۰۷–۲۰۰۶ بیشتر به خاطر عملکرد این تیم در لیگ قهرمانان اروپا به یاد می آید. جریمه های اعمال شده پس از رسوایی "کالچوپولی" باعث شد که میلان در جدول نهایی ۰۶–۲۰۰۵ سری آ سوم شود، بنابراین این تیم مجبور به بازی در مسابقات مقدماتی لیگ قهرمانان شد، جایی که آنها در برابر قهرمان سابق اروپا ستاره سرخ بلگراد قرار گرفتند. میلان در مرحله مقدماتی پیروز شد و به مرحله گروهی صعود کرد که در نهایت به پیروزی رسید. میلان در یک مبارزه دور اول جان سالم به در برد و سلتیک (قهرمان احتمالی لیگ برتر اسکاتلند آن سال) را در مجموع ۱–۰ پس از گل وقت اضافه کاکا شکست داد. میلان سپس در مجموع ۴–۲ بایرن مونیخ (۲–۲ در سن سیرو و ۲–۰ در آلیانتس آرنا) را شکست داد و به نیمه نهایی ر