Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
واج، خانهٔ آنان به محفلی ادبی و هنری تبدیل شد که چهره های سرشناسی چون بازیگر آماتور معروف آرورا کونیکس مارک، نقاش آنا ماریا ارنسترال، شاعر یوهان رونیوس و پزشک و نویسندهٔ برجسته اوربان یرنه—که به خاطر مخالفتش با محاکمه های جادوگری شناخته می شد—در آن رفت وآمد داشتند. نویسنده. سوفیا الیزابت برنر به تشویق همسرش و دوستان هنرمندش، پس از ازدواج نیز به تحصیل و نوشتن ادامه داد. از سال پس از ازدواجش تا زمان مرگش به طور پیوسته به نویسندگی مشغول بود؛ تنها اثر باقی مانده از پیش از ازدواجش، همان شعر سوگواری برای معلمش در سال ۱۶۷۶ است. او به مطالعهٔ شعر هلندی، فرانسوی و ایتالیایی پرداخت و به همهٔ این زبان ها (به جز هلندی) شعر سرود، اما رایج ترین زبان نوشتارش آلمانی بود. شیوهٔ نگارش او را شخصی تر و عینی تر از معیارهای زمان خود توصیف کرده اند. بخش عمده ای از اشعارش در قالب تبریک، تسلیت، جشن و بزرگداشت های خصوصی یا عمومی بود و اغلب به زنان و کودکان اختصاص داشت. او برای پول نمی نوشت و شعرهایش را به دوستان و حامیانش اهدا می کرد. از الگوهای ادبی او می توان به شاعر دانمارکی توماس کینگو، و شاعران سوئدی ساموئل کلمبوس و پتروس لاگرلوف
اشاره کرد. برنر نمایندهٔ نوعی از فمینیسم متداول در دوران خود بود. او در اشعارش از حق تحصیل زنان، حتی به صورت خودآموز در خانه، دفاع می کرد و بر این باور بود که زنان از لحاظ ذهنی از مردان فروتر نیستند. او به عنوان الگویی از زن دانشمند، نه تنها در سوئد، بلکه در آلمان و دیگر نقاط نیز شناخته شده بود و در کتاب "Testimoniorum fasciculus" به سردبیری اوربان یرنه مورد ستایش قرار گرفت. او را «ساپو دوم» و «دهمین الههٔ شعر» لقب دادند و پاسخی از سوئد به زنان دانشمند دیگر اروپا قلمداد می کردند. او خود تأکید می کرد که نویسندگی اش هرگز با وظایف همسری و مادری اش تداخلی نداشته و انجام همزمان این امور برایش کاملاً ممکن بوده است. در طول جنگ بزرگ شمال، احساسات میهن پرستانه اش را در اشعارش بیان کرد، ولی در عین حال تأثیرات ویرانگر و مصائب جنگ را نیز به طور انتقادی بازنمایی کرد. بسیاری از پژوهشگران، برنر را نخستین فمینیست سوئدی می دانند؛ دلیل این دیدگاه، انتشار شعر «دفاع به حق از جنس مؤنث» ("Det Qwinliga Könetz rätmätige Förswar") در سال ۱۶۹۳ است که گفته می شود تحت تأثیر دوستی اش با آرورا کونیکس مارک سروده شد. یکی از بهترین آثارش، ش
عر مذهبی "رنج مقدس ترین شهادت عیسی مسیح، پروردگار و نجات دهندهٔ ما" ("Wårs Herres och Frälsares Jesu Christi alldraheligaste pijons historia") بود که در سال ۱۷۱۰ منتشر شد. در سال ۱۷۱۳، او نخستین زن سوئدی شد که مجموعهٔ اشعارش را به زبان سوئدی منتشر کرد و بدین سان نام خود را در تاریخ ادبیات سوئد ثبت کرد. دیدگاه او دربارهٔ جنسیت این بود که مردان و زنان از نظر ذهنی تفاوتی ندارند و اختلاف آن ها تنها در بدن و ظاهرشان است. او این نظر را در شعر تاج گذاری برای اولریکا الئونورا، ملکه سوئد در سال ۱۷۱۹ چنین بیان می کند: هیچ فرقی نمی کند که جامهٔ ناخدا چه رنگی باشد، یا او را چه بنامند، اگر که بداند کشتی را به سلامت به بندر برساند. بدن ما تنها جامهٔ روح ماست، و تفاوت زن و مرد تنها در آن است، اما از نظر جان، زن نیز چون مرد—و چه بسا بهتر—است. یکی از آثار او شعر ستایشی دربارهٔ نقاش آنا ماریا ارنسترال بود که در آن، خودش نیز به عنوان هنرمند مطرح شده و هر دو به عنوان پیشگامان زن هنرمند تجلیل شده اند: اگر من با غریزه ای درونی برای لذت خود شعر می سرایم، تو نیز گرایشت را با اثرت روشن می کنی. اگرچه هنر، گاه ساعت ها زمان ما را می گیر
د، اما بهتر از آن، راهی برای ماندگار شدن نیست. بگذار حسادت نیش بزند و مرگ تیرش را بکشد، قلم تو و قلم من از هیچ یک نمی هراسند. میراث. در نگارخانه ملی پرتره (سوئد) واقع در گریپسهولم که در سال ۱۸۲۲ تأسیس شد، سوفیا الیزابت برنر یکی از نخستین شش زن تاریخ سوئد بود که پرتره اش در آن گنجانده شد. پنج زن دیگر عبارت اند از: بریژیتای سوئد، هدویگ شارلوتا نوردن فلشت، باربرو استیگسدوتتر (سوینهووود), سوفیا روزنهانه و وندلا شویته.
هیلدا کاسلی (; – ) اهل سوئد بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون ایلیس کواروم شده است. زندگی نامه. هیلدا کاسلی در گاملسبو در منطقهٔ رامسبرگ واقع در وستمانلاند به دنیا آمد و در همان جا بزرگ شد؛ جایی که پدرش به عنوان مدیر یک ملک مشغول به کار بود. در سال ۱۸۵۹، پدرش بینایی اش را از دست داد و خانواده به اوپسالا نقل مکان کرد، جایی که برادرانش در دانشگاه تحصیل می کردند. همانند بسیاری از زنان هم دوره اش، آموزش و تحصیلات او و خواهرانش در مقایسه با برادرانشان بسیار محدود بود و بیشتر معطوف به مدیریت امور خانه بود. این وضعیت نابرابر آموزشی باعث شد حس بی عدالتی در او شکل بگیرد و تأثیر عمیقی بر نگاهش به جایگاه زنان در جامعه بگذارد. او در بزرگسالی تصمیم گرفت خلأ تحصیلی اش را جبران کند و در دورهٔ آموزشی تربیت معلم سرخانه در مدرسهٔ علمیهٔ زنان تازه تأسیس جین میلر تنگبرگ در اوپسالا، موسوم به «کلوسترسکولان» شرکت کرد. در سال ۱۸۶۲ نیز سفری مطالعاتی به انگلستان انجام داد تا با نظام آموزشی دختران در آن کشور آشنا شود. هیلدا کاسلی در سال ۱۸۶۴ به عنوان معلم در مدرسهٔ دولتی «نرمال اسکولان» در استکهلم استخدام شد. او از سال ۱۸۶۸ تا ۱۹۰۳ به
عنوان مدیر این مدرسه فعالیت کرد و هم زمان سمت معاونت در «سمینار عالی تربیت معلم زن» موسوم به «هوگره لئرارین سمیناریه ت» را نیز بر عهده داشت. از او به عنوان شخصیتی بسیار سخت گیر، قاطع و دارای هیبتی فرمانده گونه یاد شده که احترام زیادی را در میان شاگردانش برمی انگیخت، اما درعین حال عادل، توانا و منظم بود. گفته می شد که چهره ای زیبا داشت، اما این زیبایی زیر نقاب رفتار خشک و عینک پینس نه اش پنهان می ماند. کاسلی به واسطهٔ تعهدش به موضوعات مربوط به آموزش زنان، در میان محافل فرهنگی و آموزشی سوئد شناخته شد. او بنیان گذار «نشست مدارس دخترانه» یا «فلیک شوله موت» بود؛ نشستی ملی که از سال ۱۸۷۹ تا ۱۹۰۱ به طور منظم برگزار می شد و معادل نشست های معمول «لئروِرکسموته» بود که در آن معلمان و مدیران دبیرستان های پسرانه گرد هم می آمدند تا دربارهٔ اصلاحات، مشکلات و موفقیت های آموزشی گفت وگو کنند. هدف از «فلیک شوله موت» این بود که معلمان و مدیران مدارس متوسطهٔ دخترانه نیز فضایی مشابه برای تبادل نظر و توسعهٔ سیستم آموزشی در اختیار داشته باشند. الهام بخش او برای ایجاد چنین نشستی، شرکت در جلسات بحث دربارهٔ نیاز به اصلاحات در آموزش دخ
تران بود که در سال ۱۸۷۵ به وسیلهٔ نشریهٔ نشریه برای خانه برگزار می شد. در سال ۱۸۷۷، هیئتی تشکیل شد که اعضای آن عبارت بودند از: کاسلی، ترزه گیلدن، سوفی آلمکویست و الن کی. دو سال بعد، در ۱۸۷۹، نخستین نشست «فلیک شوله موت» با ابتکار و سازماندهی هیلدا کاسلی برگزار شد. در مجموع، هفت نشست با فواصل چهار ساله تا سال ۱۹۰۱ برگزار شد که نقش بسزایی در تحول آموزش زنان در سوئد ایفا کردند. هیلدا کاسلی عضو کمیتهٔ دولتی آموزش دختران موسوم به کمیته مدارس دخترانه ۱۸۸۵ ("فلیک شوله کمیته ن ۱۸۸۵") نیز بود. او در کنار سوفی آدلرشپار، نخستین زنانی بودند که به عضویت یک کمیتهٔ دولتی در سوئد درآمدند و بدین ترتیب، گامی مهم در ورود زنان به نهادهای تصمیم گیری برداشتند. در سال ۱۸۹۶، از سوی دولت سوئد نشان ایلیس کوروم به او اهدا شد؛ این نشان از معتبرترین جوایز برای خدمات برجسته در عرصه های علمی، فرهنگی و اجتماعی است. هیلدا کاسلی را باید از پیشگامان اصلاحات آموزشی و از پایه گذاران اندیشهٔ آموزش برابر برای دختران و پسران در سوئد دانست. فعالیت هایش نه تنها به بهبود نظام آموزشی دخترانه انجامید، بلکه زمینه ساز حضور گسترده تر زنان در عرصه های حرفه ا
ی و فرهنگی در اوایل قرن بیستم شد.
لوتن دالگرن (; – ) روزنامه نگار، سردبیر روزنامه، نویسنده، و ویراستار اهل سوئد بود. اوایل زندگی. لوتن دالگرن در ۲۳ آوریل ۱۸۵۱ در استکهلم، سوئد به دنیا آمد. پدرش، فردریک آوگوست دالگرن، یک کارمند دولتی بود و در مقام نویسنده نیز حرفه ای موفق داشت. از جمله آثار او کمدی ای با عنوان "ورملاندی ها" بود که نخستین بار در سال ۱۸۴۶ اجرا شد. او در دههٔ ۱۸۷۰ به خاطر اشعارش به زبان گویشی سوئدی شهرت یافت و در سال ۱۸۷۱ به آکادمی سوئد راه یافت. مادر دالگرن، اولریکا «اولا» فون هلاند، خواهرزادهٔ نویسنده، مورخ و شاعر اریک گوستاف یی یر بود. دالگرن که در خانواده ای مرفه زاده شده بود، علاقه مند به نویسندگی شد. او در مدرسه ای خصوصی در استکهلم تحصیل کرد و بعدها به تحصیل زبان در خارج از کشور پرداخت. پس از پایان تحصیلات، برای مدتی به شغل معلمی روی آورد. حرفه. فعالیت نویسندگی دالگرن از اواخر دههٔ ۱۸۸۰ آغاز شد. او به عنوان سردبیر روزنامهٔ آفتون بلادت کار کرد. در سال ۱۸۸۷، عضو هیئت مدیرهٔ انجمن فردریکا برمر (FBF) شد، که قدیمی ترین سازمان حقوق زنان در سوئد است. در سال ۱۸۹۱، وی سردبیری نشریهٔ این انجمن به نام داگنی را برعهده گرفت – این مجله ب
ر حقوق زنان، نقش های جنسیتی و فمینیسم در سوئد تمرکز داشت – و تا سال ۱۹۰۷ در هیئت مدیرهٔ آن باقی ماند. در این دوران، او چندین مقاله در موضوعات ادبی و همچنین دربارهٔ طیف سیاسی زنان نگاشت. تحت نظارت انجمن فردریکا برمر، او سخنرانی هایی دربارهٔ زنان طبقهٔ کارگر ارائه داد و اشعار طنز و کمدی سبک نوشت. در حمایت از جنبش حق رأی زنان در آن زمان، دالگرن نمایندهٔ انجمن فردریکا برمر در کمیتهٔ حق رأی بود. از سال ۱۹۰۱ تا ۱۹۰۶، او دبیر انجمن نیا ایدون بود. به عنوان نویسنده، دالگرن چندین کتاب دربارهٔ تاریخ خانواده اش منتشر کرد. کتاب "رانسِتر: خاطرات خانوادگی ورملاندی از نیمهٔ اول قرن نوزدهم" که در سال ۱۹۰۵ منتشر شد، نقطهٔ عطفی در حرفهٔ ادبی او بود. این کتاب چنان محبوب شد که او مجبور شد از سردبیری مجلهٔ داگنی استعفا دهد تا بتواند بر نویسندگی تمرکز کند. شهرت او به عنوان نویسنده زمانی تثبیت شد که در سال ۱۹۰۷ اثر دیگری با عنوان "از بایگانی خانوادگی رانسِتر: گزیده هایی از نامه ها و دفترهای خاطرات" منتشر کرد. از ۱۹۰۵ تا ۱۹۱۶، دالگرن به نوشتن در حوزهٔ تاریخ شخصی ادامه داد. او هفت جلد از نامه ها و اسناد خانوادگی خود را که مربوط به زاد
گاهش، ورملاند بود، منتشر کرد. دالگرن که تحسین کنندهٔ فردریکا برمر، مصلح فمینیست سوئدی (۱۸۰۱–۱۸۶۵) بود، آثارش را به تاریخ فرهنگی زادگاهش ورملاند و روایت هایی دربارهٔ زنان اختصاص داد. سال های پایانی. در دههٔ ۱۹۲۰، دالگرن خاطرات خود را نوشت که توسط والستروم و ویدستراند منتشر شد. در سال ۱۹۲۱، دالگرن به خاطر خدماتش به ادبیات و تاریخ، نشان سلطنتی لیتِریس اِت آرتیبوس را دریافت کرد. آخرین کتاب او با عنوان "فرانسس فون کخ" چند ماه پیش از درگذشتش منتشر شد. لوتن دالگرن در یورشولم، در ۱۴ ژانویهٔ ۱۹۳۴ درگذشت.
دارکوب قهوه ای گلوسرخ ، که همچنین به عنوان دارکوب قهوه ای گردن حنایی یا دارکوب قهوه ای سینه سرخ شناخته می شود، گونه ای از دارکوب های قهوه ای در تیرهٔ دارکوبان است که نزدیک به دارکوب قهوه ای اوراسیایی است. سه زیرگونه آن در بیشتر مناطق جنوب صحرای آفریقا در زیستگاه های باز با تعدادی درخت ساکن هستند. این پرنده باریک و کشیده حدود است در طول، با یک سر کوچک، منقار ظریف، دم بلند به شکل بادبزن و پرهای دیدگریز با طرح های پیچیده به رنگ خاکستری و قهوه ای. دو جنس شبیه به هم هستند، اگرچه نرها کمی بزرگتر هستند. رژیم غذایی بزرگسالان و جوانان تقریباً به طور کامل مورچه ها در همهٔ مراحل چرخه زندگی آنها است. ندای چروک گلو قرمز مجموعه ای از نت های تند و تیز تکراری است. هنگامی که یک پرنده تهدید می شود، گردن و سر خود را به شکلی مارمانند می پیچد در حالی که صدای خش خش، احتمالاً برای جلوگیری از شکارگران ایجاد می کند.
آلما دنیلسون (؛ ۱ مارس ۱۸۶۵ – ) روزنامه نگار اهل سوئد بود. زندگی. الما دنیلسون در فالون چشم به جهان گشود. او فعالیت حرفه ای خود را به عنوان معلم در نظام آموزش عمومی آغاز کرد و در مسیر خدمت به آموزش، نقش مهمی در ارتقای سطح فرهنگی نسل جوان ایفا نمود. در سال های نخست بزرگسالی، به همراه نامزدش آکسل دنیلسون به مالمو نقل مکان کرد. رابطهٔ آن ها از زمان نامزدی در سال ۱۸۸۱ آغاز شد و با وجود فراز و نشیب های بسیار، سرانجام در سال ۱۸۹۷، یعنی شانزده سال پس از آغاز نامزدی، به ازدواج رسمی انجامید. این زوج دارای پسری به نام آترداگ بودند که در سال ۱۸۹۱ متولد شد اما متأسفانه تنها چهار سال بعد درگذشت (۱۸۹۵–۱۸۹۱). در دوران اقامت در مالمو، این زوج به فعالیت های سیاسی و اجتماعی چشمگیری دست زدند. آکسل دنیلسون روزنامهٔ آربته ت ("Arbetet")، یکی از نشریات سوسیال دموکرات رادیکال را در این شهر منتشر می کرد. الما دنیلسون نیز از سال ۱۸۸۷ به عنوان روزنامه نگار در این نشریه فعالیت داشت و سهم قابل توجهی در محتوای آن ایفا می کرد. در سال ۱۸۸۹، هنگامی که آکسل به دلیل اتهام کفرگویی به زندان افتاد، الما دنیلسون وظیفهٔ ادارهٔ روزنامه را بر عهده گر
فت و آن را تا آزادی آکسل در سال ۱۸۹۰ با موفقیت مدیریت کرد. این تجربه، مهارت های رهبری و استقلال فکری او را بیش ازپیش نمایان ساخت. در سال ۱۸۹۱، الما دنیلسون به ایالات متحده آمریکا مهاجرت کرد و برای مدتی در آن کشور زندگی نمود. این مهاجرت، فرصتی برای آشنایی با جنبش های کارگری بین المللی و دستاوردهای فمینیسم در دیگر کشورها برای او فراهم آورد. او در سال ۱۸۹۵ به سوئد بازگشت و فعالیت های اجتماعی و سیاسی خود را با انرژی دوچندان از سر گرفت. الما دنیلسون یکی از سخنگویان برجستهٔ حقوق زنان در درون جنبش طبقهٔ کارگر سوئد بود. او در سال ۱۸۸۸ بنیان گذار انجمن زنان کارگر ("Kvinnliga arbetarklubben") در مالمو شد؛ این انجمن، نخستین سازمان سوسیالیستی برای زنان کارگر در سوئد بود. دنیلسون به عنوان رئیس انجمن بین سال های ۱۸۸۸ تا ۱۸۹۰ فعالیت کرد و با تلاش های خود توانست بسیاری از زنان را به فعالیت های اجتماعی و سیاسی جذب کند. همچنین در سال ۱۹۰۰، از بنیان گذاران باشگاه بحث وگفتگوی زنان مالمو ("Malmö kvinnliga diskussionsklubb") بود که به بستری برای تبادل نظر و ارتقای آگاهی زنان بدل شد. پس از آن که زنان در سال ۱۹۰۹ به حق رأی در انتخاب
ات شهری دست یافتند، الما دنیلسون توانست به عنوان نخستین زن به عضویت شورای شهر مالمو انتخاب شود. این رویداد نقطهٔ عطفی در تاریخ مشارکت سیاسی زنان در سوئد بود و راه را برای حضور گسترده تر زنان در عرصه های تصمیم گیری اجتماعی و سیاسی هموار ساخت. دنیلسون با بهره گیری از توانمندی های فردی، تجربهٔ سیاسی، و تعهد اجتماعی اش، در این سمت نیز بسیار فعال بود و تلاش کرد تا مسائل مربوط به حقوق زنان، شرایط کارگران و رفاه اجتماعی را در دستور کار شورا قرار دهد. به نقل از آگوست استریندبری، نویسنده و نمایشنامه نویس نامدار سوئدی، زمانی خطاب به آکسل دنیلسون گفته شد: «خوش به حالت که نامزدت زنی است با جرقه ای در وجود.» این توصیف به روشنی بازتاب دهندهٔ شخصیت پرشور، پرانرژی و آرمان خواه الما دنیلسون است که در یکی از پرچالش ترین دوره های تاریخ معاصر سوئد، صدای زنان و طبقهٔ کارگر بود.
یوزفینا دلند (; – ) نویسنده، آموزگار، و فعال حقوق زنان اهل سوئد بود. زندگی. یوزفینا دلند دختر رقصندهٔ باله سرشناس لویی دلند و بازیگر مطرح ماریا دلند بود. او در خانواده ای هنری و فرهنگی چشم به جهان گشود و از همان دوران کودکی با صحنه های تئاتر، موسیقی و ادبیات انس گرفت. پدرش که تا حدی فرانسوی زبان بود، تأثیر بسیاری بر تربیت فکری و زبانی او داشت. دلند در کودکی بارها به فرانسه سفر کرد و زبان فرانسه را به طور کامل آموخت. این آشنایی عمیق با فرهنگ فرانسوی بعدها در شکل گیری افکار نواندیشانه و گرایش های فمینیستی او نقش مهمی ایفا کرد. در دهه های ۱۸۴۰ و ۱۸۵۰، دلند به عنوان معلم زبان فرانسه در استکهلم مشغول به کار شد. تدریس او نه تنها به دلیل توانایی زبانی اش، بلکه به خاطر رویکرد مدرن آموزشی اش مورد توجه بود. در سال ۱۸۳۹، او کتابی در زمینهٔ آموزش زبان فرانسه منتشر کرد که در میان دانشجویان و معلمان زبان محبوبیت یافت. دلند در دورانی فعالیت می کرد که هنوز هیچ جنبش زنان سازمان یافته ای در سوئد شکل نگرفته بود. در آن زمان، تنها نمونه هایی چون سوفی ساگر به طور انفرادی به طرح مسائل زنان می پرداختند. با این حال، یوزفینا دلند توان
ست با طرح موضوعات بنیادین، راه را برای کنشگران آینده هموار سازد. در سال ۱۸۵۲، او مناظره ای گسترده دربارهٔ وضعیت اسفناک معلمان زن و دایه های بازنشسته به راه انداخت. او با صراحت بیان کرد که زنان شاغل در این حرفه ها پس از پایان دوران کاری خود از هیچ حمایت دولتی برخوردار نیستند و اغلب سرنوشتشان به آسایشگاه فقرا ختم می شود. این فعالیت ها منجر به شکل گیری نخستین نهاد بازنشستگی ویژهٔ زنان در سال ۱۸۵۵ شد: "Svenska lärarinnors pensionsförening" (انجمن مستمری معلمان زن سوئد). این اقدام، یک دستاورد تاریخی برای زنان شاغل بود. دلند در اساس نامهٔ پیشنهادی خود تأکید داشت که ادارهٔ انجمن باید تماماً به دست زنان انجام گیرد و مردان در آن نقشی نداشته باشند. چنین پیشنهادی در آن زمان بسیار رادیکال تلقی می شد و باعث تمسخر او از سوی روزنامه ها و شخصیت های محافظه کار شد. در یکی از مجامع، وقتی پیشنهاد حضور مردان در هیئت مدیره مطرح شد، دلند پاسخ داد: «نه آقایان! نه آقایان!» این جمله به نمادی از ایستادگی زنان در برابر سلطهٔ مردانه بدل شد و برای سال ها در حافظهٔ جمعی باقی ماند. یکی از معاصران دلند دربارهٔ او نوشت: «بانویی با اندامی پُر
و خوش تراش که رفتار مردانه اش می توانست اثری زننده و آزاردهنده داشته باشد، اگر این رفتار با درخشش طلایی موهایش و بازی درخشان چشمانش اندکی تلطیف نمی شد.» در سال ۱۸۵۹، دلند تصمیم گرفت سوئد را ترک کند و برای همیشه به فرانسه بازگردد. دلایل دقیق این مهاجرت مشخص نیست، اما برخی منابع از خستگی او از فضای خصمانهٔ رسانه ای و مقاومت اجتماعی نسبت به زنان مستقل سخن گفته اند. پس از خروج او، سوفیا آلبوم به عنوان رئیس جدید انجمن بازنشستگی برگزیده شد و راه دلند را ادامه داد. همان سال، نمایشنامه ای کمدی به قلم آوگوست سف استروم با عنوان "مامزل گاریبالدی یا نه آقایان، نه آقایان!" در تئاتر هومل گورد واقع در استکهلم به صحنه رفت. این نمایش طنز، که به نوعی کاریکاتوری از شخصیت دلند بود، سخنان معروف او را دست مایه قرار داد و با استقبال زیادی روبه رو شد. شخصیت اصلی نمایش، زنی مستقل و قاطع بود که از ورود مردان به نهادهای زنان جلوگیری می کرد—بازتابی اغراق آمیز اما مؤثر از دیدگاه های دلند. این نمایش هم زمان با تمسخر، باعث شناخته تر شدن چهرهٔ او در سطح ملی نیز شد.
نادژدا پروکوفیونا سوسلوا (روسی: Надежда Прокофьевна Суслова؛ ۱ سپتامبر ۱۸۴۳ – ۲۰ آوریل ۱۹۱۸) نخستین پزشک زن در روسیه و خواهر پولینا بود. او به عنوان متخصص زنان در شهر نیژنی نووگورود فعالیت می کرد و در امور خیریه متعددی شرکت داشت. دوران کودکی. نادژدا در روستای پانینو در فرمانداری نیژنی نووگورود متولد شد و دومین فرزند از سه فرزند خانواده بود. پدرش، پروکوفی، و مادرش، آنا، رعیت خاندان شِرِمتیِف بودند، اما پروکوفی توانست در تجارت و صنعت موفق شود. او تصمیم گرفت که به دخترانش، پولینا (شکل کوچک شدهٔ نام آپولیناریا) و نادژدا، تحصیلات مناسبی ارائه دهد. آن ها در خانه معلم خصوصی و معلم رقص داشتند. بعدها نادژدا وارد مدرسه شبانه روزی پنیشکاو در مسکو شد، جایی که چندین زبان خارجی آموخت. مانند بسیاری از جوانان آن زمان، نادژدا به مطالعه علاقه مند بود، آثار نیکلای چرنی شفسکی و دوبرولیوبوف را می خواند و با دموکرات های انقلابی دوست بود. در سال ۱۸۵۹، خواهران سوسلوف به سن پترزبورگ نقل مکان کردند. در سال ۱۸۶۱، داستان های کوتاه او با عنوان های «داستانی در نامه ها» (روسی: Рассказ в письмах) و «خیال پرداز» (روسی: Фантазёрка) در مجله "س
وورمننیک" منتشر شد. این داستان ها دارای فلسفه ای فمینیستی و نیهیلیستی بودند که بعدها برایش مشکلات سیاسی ایجاد کردند. در دهه ۱۸۶۰، نادژدا سوسلوا به سازمان انقلابی «زمین و آزادی» پیوست. تحصیلات. او با اجازهٔ ایوان سچِنف و سرگئی بوتکین، به همراه ماریا آبرُچِوا (بوکوف)، زن جوان دیگری با تمایلات انقلابی که در مدرسه با سوسلوا آشنا شده بود، اجازه یافت در کلاس های آکادمی پزشکی نظامی سلطنتی شرکت کند. نخستین مقاله سوسلوا با عنوان «تغییرات در احساسات پوستی تحت تأثیر تحریک الکتریکی» در سال ۱۸۶۲ در نشریه "مدی تسینسکی وستنیک" منتشر شد. در سال ۱۸۶۵، پس از آن که حضور زنان در دانشگاه ها به طور رسمی ممنوع شد، او به سوئیس رفت، که بخشی از آن به دلیل دستگیری خواهر و برادرانش و نیز بوکوف و همسرش به دلیل فعالیت های سیاسی بود. در سوئیس، او به مدت دو سال در دانشگاه زوریخ در کلاس های پزشکی به صورت مستمع آزاد شرکت کرد و سپس زمانی که دانشگاه به روی زنان باز شد، به طور رسمی دانشجوی آن شد. او قصد داشت در پاریس برای تحقیق دکتری خود در رشته زایمان تحصیل کند، اما به جای آن به سنت پترزبورگ بازگشت. برای پایان نامه خود، او به بررسی رفلکس های عض
لانی قورباغه ها و ارتباط آنها با عملکرد غدد لنفاوی در آزمایشگاه سچنوف در دانشگاه پزشکی گراتس پرداخت. او در سال ۱۸۶۷ فارغ التحصیل شد. سوسلوا نخستین زن روسی بود که مدرک دکترای پزشکی را دریافت کرد، که پس از دفاع از تحقیقات و تحصیلات خود در برابر یک مخاطب بزرگ و هیئت علمی دانشکده پزشکی به او اعطا شد. اولین مقاله سوسلوا پس از اخذ دکترا، خلاصه ای از تحقیقات پایان نامه او بود که در سال ۱۸۶۸ در آلمان منتشر شد. سوسلووا (در آن زمان اریسمان) برای اینکه بتواند در روسیه اجازه طبابت داشته باشد، باید معاینه خاصی را پشت سر بگذارد که در سال ۱۸۶۸ انجام داد. زندگی شخصی. در ۱۶ آوریل ۱۸۶۸، سوسلوا با همسر اول خود، فردریش اریسمان، در وین، اتریش ازدواج کرد. آنها زمانی که هر دو دانشجو در دانشگاه زوریخ بودند با هم آشنا شدند. این زوج در ۱۸ اوت ۱۸۸۳ طلاق گرفتند. در سال ۱۸۸۵، سوسلوا با الکساندر گولوبف، استاد بافت شناسی و پزشک ازدواج کرد.
الین انگستروم (؛ ۱ ژانویه ۱۸۶۰ – ۱ سپتامبر ۱۹۵۷) سیاست مدار اهل سوئد بود. زندگی. الین انگستروم دختر شاغل حمام عمومی، فردریک کارلسون، بود؛ مادر او نیز در همان حمام به عنوان کارمند فعالیت می کرد. در سال ۱۸۷۸، او با تون ساز و فعال اتحادیه ای، یونْس انگستروم ازدواج کرد. پس از آن که همسرش بر اثر سل درگذشت، الین انگستروم مسئولیت بزرگ کردن شش فرزند خود را به تنهایی بر عهده گرفت. او برای تأمین معاش، به کارهای موقتی مختلفی روی آورد؛ از جمله نوشتن نامه برای دیگران، شستن لباس ها و مراقبت از کودکان. با وجود این تلاش ها، ناچار شد دو تن از فرزندانش را به طور موقت به یتیم خانه بسپارد؛ در آن زمان، این کار برای والدین فقیر کاری رایج به شمار می آمد تا زمانی که دوباره توان مالی نگهداری از فرزندان خود را به دست آورند. از سال ۱۸۸۶ تا زمان بازنشستگی اش در ۱۹۳۵، انگستروم به عنوان منشی اداری در روزنامهٔ سوسیال دموکرات و ارگان حزب یعنی "سوسیال-دموکراتن" کار کرد. در آغاز، این فعالیت داوطلبانه و بدون دستمزد بود، چرا که روزنامه از نظر مالی در وضعیت بحرانی قرار داشت. اما با گسترش جنبش کارگری و رونق گرفتن روزنامه، در سال ۱۹۰۴، الین انگستر
وم به عنوان مسئول دفتر اشتراک و توزیع روزنامه منصوب شد و توانست از این راه درآمدی پایدار برای خود فراهم آورد. حیات سیاسی. همسر الین، از بنیان گذاران اتحادیهٔ صنفی تون سازان و از اعضای پیشتاز انجمن سوسیال دموکراتیک بود و در زمانی که این انجمن در سال ۱۸۸۹ به حزب سوسیال دموکرات سوئد تبدیل شد، در شمار پایه گذاران حزب قرار داشت. الین انگستروم نیز از نخستین زنانی بود که به عضویت انجمن سوسیال دموکراتیک درآمد، پیش از آن که این انجمن به حزب سوسیال دموکرات سوئد بدل شود. در سال ۱۸۹۲، او از بنیان گذاران و اعضای اولیهٔ باشگاه عمومی زنان استکهلم بود که یکی از نخستین نهادهای زنانه درون جنبش سوسیال دموکراتیک به شمار می رفت. او در سال های ۱۹۰۰ تا ۱۹۰۱ عضو کمیتهٔ تبلیغات زنان بود؛ نهادی که با هدف آگاهی بخشی سیاسی به زنان کارگر تأسیس شده بود. سپس، در فاصلهٔ سال های ۱۹۰۸ تا ۱۹۱۴، عضو کنگرهٔ زنان سوسیال دموکرات بود. بین سال های ۱۹۱۴ تا ۱۹۲۰، او به عنوان حسابدار همین کنگره فعالیت داشت و پس از آن، از سال ۱۹۲۰ تا ۱۹۳۶، حسابدار زنان سوسیال دموکرات در سوئد بود. انگستروم همچنین در نهادهای دولتی و اجتماعی شهرداری استکهلم حضور فعالی داشت
: او از ۱۹۱۷ تا ۱۹۳۵ عضو هیئت مدیرهٔ هیئت بازنشستگی شهرداری استکهلم بود و بین سال های ۱۹۱۷ تا ۱۹۲۳ در هیئت مسکن شهرداری استکهلم عضویت داشت. این مسئولیت ها، نشان دهندهٔ اعتماد عمومی و جایگاه اجتماعی بالای او به عنوان زنی از طبقهٔ کارگر در ساختارهای حکومتی و شهری بودند. در سال ۱۹۰۲، او به همراه آنا برانتینگ و اریکا لیندکویست از جمله زنانی بود که انجمن ملی برای حق رأی سیاسی زنان را بنیان نهادند. آنان همچنین از همکاری زنان سوسیال دموکرات استکهلم با جنبش حق رأی زنان پشتیبانی کردند؛ اقدامی که در آن دوران، بسیار مهم و پیشرو تلقی می شد. الین انگستروم از جمله زنانی بود که توانست با وجود مسئولیت های خانوادگی، در عرصه های سیاسی و اجتماعی نیز نقش فعالی ایفا کند و الگویی الهام بخش برای نسل های بعدی زنان در سوئد گردد.
آثار جمع آوری شده هایدگر یا گزامتاوسگابه () عنوان مجموعه ای از نوشته های فیلسوف آلمانی مارتین هایدگر (۱۸۸۹–۱۹۷۶) است که توسط منتشر شده است. "گزامتاوسگابه" ("Gesamtausgabe") کلمه آلمانی برای «نسخه کامل» است. در این مورد به عنوان «آثار جمع آوری شده» استفاده می شود. "آثار" "جمع آوری شده" در زمان حیات مارتین هایدگر آغاز شد. انتشار آن در سال ۱۹۷۵ آغاز شد. هایدگر در باب آثار "جمع آوری شده". مارتین هایدگر ترتیب انتشار را مشخص کرد. اندکی پیش از مرگش نوشت: «به این ترتیب، نسخه کامل به منظور راهنمایی مردم برای طرح سؤال، پرسش ها و بالاتر از همه، طرح سؤالات پرسشگرانه بیشتر است». هایدگر قصد داشت مقدمه ای طولانی بر "آثار" "جمع آوری شده" بنویسد. او آخرین پروژه خود را «پرسش میراث هستی» (Vermächtnis der Seinsfrage) نامید. تاریخ اجرای این پروژه بین سال های ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۵ است، اما به دلیل سلامتی وی تکمیل نشد. (هایدگر در ۲۶ مه ۱۹۷۶ در سن ۸۶ سالگی درگذشت). سه سند به عنوان بخشی از این پروژه منتشر شده است. محتوا. "آثار" "جمع آوری شده" دارای ۳۷۷۳۶ صفحه است. ویراستاران "آثار" "جمع آوری شده" مجبور بودند از نوشته های دست نویس هایدگر استفا
ده کنند، اما آزادی عمل داشتند تا رونویسی های دانشجویی مختلف را نیز در نسخه های منتشرشده قرار دهند. به آن ها رهنمودهای سختگیرانه ای داده شد که عموماً در توضیحات ویراستار با عنوان پس گفتار سردبیر ذکر شده است. به نظر می رسد که طرح کلی اکثر آثار در "آثار" "جمع آوری شده" توسط خود هایدگر انتخاب شده است. آثار جمع آوری شده به چهار طبقه تقسیم می شود: هر طبقه به شرح زیر تقسیم می شود: ۴. یادداشت ها و سوابق. ناشر ویتوریو کلسترمن اشاره می کند که یک دفترچه از اوایل دهه ۱۹۳۰ گم شده است: «ملاحظات ۱» یا «ملاحظات موجی (۱)» هنوز مفقود است (یادداشت سردبیر). نقدها بر آثار جمع آوری شده. تئودور کیزیل، «"آثار جمع اوری شده هایدگر": رسوایی بین المللی بورسیه»، "فلسفه امروز" ۳۹ (۱۹۹۵)، صفحات ۳–۱۵. برای مطالعه بیشتر. فهرست های رایگان برای برخی از مجموعه ها و عناوین آثار مارتین هایدگر:
سهیلا فرس (; – ) نویسنده، و سخنران اهل سوئد بود. زندگی نامه. سهیلا فرس در گیلانغرب از توابع کرمانشاه زاده شد. او پس از آنکه رژیم آیت الله خمینی خانواده اش را مورد آزار و پیگرد قرار داد، به مقاومت علیه حکومت پیوست و سرانجام در سال ۱۹۹۳ به همراه همسر و دو فرزندش به سوئد مهاجرت کرد. با افزایش خشونت و بدرفتاری در زندگی زناشویی، فرس از همسرش جدا شد و در سال ۱۹۹۸ با همسر کنونی اش ازدواج کرد که حاصل این ازدواج نیز دو فرزند است. تجربه های شخصی او الهام بخش راه اندازی پناهگاه هایی برای زنان شد تا بتوانند از انزوا و خشونت خانگی رهایی یابند، به ویژه زنانی از جوامع مهاجر که تحت فشار فرهنگ ناموسی قرار دارند. او همچنین در جمع آوری کمک های بشردوستانه برای پناهندگان در کردستان نیز فعالیت داشته است. در نتیجهٔ فعالیت هایش، او از سوی افرادی که خود را وابسته به دولت اسلامی عراق و شام (داعش) معرفی کرده اند، تهدید به مرگ شده است. در سال ۲۰۱۲، روزنامهٔ مسیحی "Dagen" او را به عنوان «الگوی سال» انتخاب کرد. زندگی نامهٔ او با عنوان "Kärleken blev mitt vapen" («عشق سلاح من شد») در سال ۲۰۱۵ منتشر شد. او که پیش تر مسلمان بود، اکنون مسیحی