Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
وهی تعیین شده بود، امروزه هنوز به عنوان بخشی از مسیرهای مشخص شده و مسیرهای قاطر مورد استفاده قرار می گیرند. در سال ۱۹۲۰، نوه ویکتور امانوئل دوم، پادشاه ویکتور امانوئل سوم، ۲۱ کیلومتر مربع (۵۱۸۹ هکتار) اولیه پارک را اهدا کرد، و این پارک در سال ۱۹۲۲ تأسیس شد این اولین پارک ملی ایتالیا بود. در زمان تأسیس پارک، تقریباً ۳۰۰۰ بز کوهی در آن وجود داشت. تأسیس پارک منجر به افزایش جمعیت بز کوهی شد که تا سال ۱۹۳۳ به ۴۰۰۰ راس رسید. در دهه بعد، با وجود وجود پارک، بدتر شدن کیفیت نظارت تحت حکومت فاشیست ها، شکار غیرقانونی و جنگ جهانی دوم منجر به کاهش مداوم جمعیت بز کوهی شد. تا سال ۱۹۴۵، تنها ۴۱۹ راس از آنها باقی مانده بود. حفاظت از آنها پس از جنگ دوباره برقرار شد و در سال ۲۰۰۵، ۴۰۰۰ راس در پارک وجود داشت جغرافیا. این پارک در رشته کوه های آلپ گرایَن در مناطق پیدمونت (در کلان شهر تورین) و دره آئوستا در شمال غربی ایتالیا واقع شده است. این پارک از زمین های آلپی را در بر می گیرد. ۱۰٪ از مساحت پارک جنگلی است. ۱۶٫۵٪ برای کشاورزی و مرتع استفاده می شود، ۲۴٪ غیرقابل کشت است و ۴۰٪ به عنوان زمین های بایر طبقه بندی می شود. ۹٫۵٪ از مساحت پ
ارک توسط ۵۷ یخچال طبیعی اشغال شده است. در پارک از متغیر است. با ارتفاع متوسط . کف دره های این پارک پوشیده از جنگل است. در ارتفاعات بالاتر، مراتع آلپی وجود دارد. در ارتفاعات بالاتر از مراتع، صخره ها و یخچال های طبیعی وجود دارد. گرن پارادیزو تنها کوهی است که کاملاً در داخل مرزهای ایتالیا قرار دارد و بیش از ارتفاع دارد. از قله آن می توان کوه مون بلان و ماترهورن را مشاهده کرد. در سال ۱۸۶۰، جان کاول اولین کسی بود که به قله رسید. در غرب، این پارک با پارک ملی وانوا فرانسه مرز مشترک دارد. آنها در مدیریت جمعیت بز کوهی که به صورت فصلی از مرز مشترک آنها عبور می کند، همکاری می کنند. فلورا. جنگل های این پارک از اهمیت بالایی برخوردارند زیرا پناهگاه تعداد زیادی از حیوانات هستند. این جنگل ها یک سد طبیعی در برابر رانش زمین، بهمن و سیل هستند. دو نوع اصلی جنگل موجود در پارک، جنگل های مخروطی و برگریز هستند. جنگل های راش اروپایی برگریز در سمت پیمونت پارک رایج هستند و در سمت خشک تر واله دائوستا یافت نمی شوند. این جنگل ها با شاخ و برگ های متراکم، نور بسیار کمی را در طول تابستان به خود جذب می کنند. تجزیه برگ های راش مدت زیادی طول می
کشد و لایه ای ضخیم روی کف جنگل تشکیل می دهند که مانع از رشد سایر گیاهان و درختان می شود. کاج های اروپایی رایج ترین درختان در جنگل های کف دره هستند. آن ها با صنوبرها، کاج های سنگی سوئیسی و به ندرت صنوبرهای نقره ای مخلوط می شوند.
مدل تبادل اطلاعات یک ساختار پرونده و مجموعه ای از ویژگی های فراداده است که می تواند برای متن، تصاویر و دیگر انواع رسانه به کار گرفته شود. این مدل در اوایل دههٔ ۱۹۹۰ توسط شورای بین المللی مخابرات خبری (IPTC) برای تسریع تبادل بین المللی اخبار میان روزنامه ها و خبرگزاری ها توسعه یافت. مشخصات کامل IIM شامل یک ساختار داده ای پیچیده و مجموعه ای از تعاریف فراداده است. نسخهٔ جدیدی از راهنمای کاربری در مهٔ ۲۰۲۴ منتشر شد. اگرچه IIM برای استفاده در همهٔ انواع اخبار ــ از جمله مقالات سادهٔ متنی ــ طراحی شده بود، اما یک زیرمجموعه از آن به طور گسترده در سراسر جهان به عنوان استاندارد فرادادهٔ جاسازی شده مورد استفادهٔ عکاسان خبری و تجاری پذیرفته شد. اطلاعاتی همچون نام عکاس، اطلاعات حق نشر و شرح یا دیگر توضیحات می تواند به صورت دستی یا خودکار درون فایل تعبیه شود. فرادادهٔ IIM که در تصاویر جاسازی می شود اغلب به عنوان «سرایندهای IPTC» شناخته می شود و توسط بیشتر نرم افزارهای ویرایش تصویر محبوب به آسانی رمزگذاری و رمزگشایی می گردد. پلتفرم فرادادهٔ توسعه پذیر (XMP) تا حد زیادی ساختار پروندهٔ IIM را جایگزین کرده است، اما ویژگی های
تصویری IIM در "IPTC Core" طرح واره برای XMP تعریف شده اند و بیشتر نرم افزارهای ویرایش تصویر، ویژگی های IPTC مبتنی بر XMP و غیر XMP را همگام سازی می کنند. به دلیل پذیرش تقریباً همگانی آن در میان عکاسان ــ حتی عکاسان آماتور ــ این استاندارد پرکاربردترین استاندارد IPTC به شمار می آید. از سوی دیگر، استفاده از ساختار و فرادادهٔ IIM برای متن و گرافیک عمدتاً محدود به خبرگزاری های اروپایی است. مرور کلی. ویژگی های IIM به طور گسترده استفاده می شوند و بسیاری از برنامه های ایجاد و ویرایش تصویر از آن ها پشتیبانی می کنند. تقریباً همهٔ ویژگی های IIM توسط قالب پروندهٔ تصویری قابل مبادله (Exif)، که یک مشخصه برای قالب پرونده های تصویری مورد استفاده در دوربین های دیجیتال است، پشتیبانی می شوند. فرادادهٔ IIM می تواند در پرونده های تصویری با قالب JPEG/Exif, TIFF, JPEG2000 یا PNG جاسازی شود. دیگر قالب های پرونده مانند GIF یا PCX از IIM پشتیبانی نمی کنند. فناوری ساختار پروندهٔ IIM تا حد زیادی توسط پلتفرم فرادادهٔ توسعه پذیر (XMP) جایگزین شده است، اما تعریف ویژگی های IIM پایهٔ "IPTC Core" طرح واره برای XMP به شمار می آید. تاریخچه. از
اواخر دههٔ ۱۹۷۰ فعالیت های IPTC عمدتاً بر توسعه و انتشار استانداردهای صنعتی برای تبادل اخبار متمرکز بوده است. نخستین استاندارد، IPTC 7901، دوران تل پرینترها و رایانه ها را به هم پیوند داد. در اواخر دههٔ ۱۹۸۰، توسعهٔ یک استاندارد ("مدل تبادل اطلاعات") آغاز شد که برای کار با سامانه های ویرایش خبری رایانه ای طراحی شده بود. به طور خاص، IPTC مجموعه ای از ویژگی های فراداده IIM را تعریف کرد که می توانستند برای تصاویر به کار روند. این ویژگی ها در ابتدا در سال ۱۹۷۹ تعریف شدند و در سال ۱۹۹۱ به طور قابل توجهی بازنگری شدند تا بخشی از IIM باشند، اما این مفهوم واقعاً در سال ۱۹۹۴ پیشرفت کرد، زمانی که شرکت آدوبی مشخصه ای برای جاسازی عملی فراداده ها در پرونده های تصویری دیجیتال تعریف کرد ــ که به «سرایندهای IPTC» انجامید. در سال ۲۰۰۱، آدوبی «پلتفرم فرادادهٔ توسعه پذیر» (XMP) را معرفی کرد، که یک طرح واره مبتنی بر XML برای همان انواع فراداده ای بود که IPTC ارائه می کرد، اما مبتنی بر XML/RDF بود و بنابراین ذاتاً توسعه پذیر به شمار می آمد. این تلاش منجر به همکاری با IPTC شد و در نهایت «طرح وارهٔ IPTC Core برای XMP» تولید گردید،
که دو رویکرد مختلف برای فرادادهٔ جاسازی شده را ادغام کرد. مشخصهٔ XMP روش هایی را برای جاسازی فراداده در پرونده های JPEG, TIFF, JPEG2000، GIF, PNG، اچ تی ام ال، پست اسکریپت، پی دی اف، SVG، آدوبی ایلاستریتور و DNG توصیف می کند. نسخه های اخیر همهٔ محصولات اصلی آدوبی (فتوشاپ، ایلاستریتور، آکروبات، فریم میکر و غیره) از XMP پشتیبانی می کنند، همانند تعداد فزاینده ای از ابزارهای جانبی دیگر. در ژوئن ۲۰۰۷، IPTC با همکاری IFRA نخستین کنفرانس بین المللی فرادادهٔ عکاسی را با عنوان «حرکت به سوی یک جریان کاری بی وقفهٔ عکس» در برابر جمعیتی انبوه (بیش از ۱۳۰ شرکت کننده)، پیش از کنگرهٔ CEPIC در فلورانس ایتالیا برگزار کرد. کنفرانس مشابهی در ژوئن ۲۰۰۸ در مالت برگزار شد. گروه کاری فرادادهٔ عکاسی IPTC یک گزارش سفید منتشر کرد، که نقش مهمی در این رویداد داشت. سخنرانی اصلی کنفرانس توسط آندریاس ترامپه، رئیس میز عکس مجلهٔ "اشترن" ارائه شد. دیگر سخنرانان شامل عکاسانی چون دیوید ریکس و پیتر کروگ، آژانس های خبری و عکاسی مانند رویترز؛ نمایندگان نهادهای استاندارد مانند PLUS, IPTC و IFRA؛ و همچنین سخنگویانی از سمت پیاده سازان فرادادهٔ عکاسی م
انند شرکت آدوبی، اپل، کانن، فوتوور، هاسلبلاد و مایکروسافت بودند. ارائه های الکترونیکی بیشتر سخنرانان به صورت آنلاین در وبگاه کنفرانس فرادادهٔ عکاسی در دسترس هستند، که شامل پیوندی به گزارشی از سخنرانی های هر یک از ارائه دهندگان نیز می شود.
ویتوریو آنولتو (؛ زادهٔ ) سیاستمدار و پزشک اهل ایتالیا است. زندگی. ویتوریو امانوئل آنولتو در میلان به دنیا آمد. او پسرخاله مارگریتا آنولتو و دایی جولیانو پیساپیا شهردار سابق میلان است. پس از فارغ التحصیلی از دبیرستان کلاسیک برکت در میلان که فعالیت سیاسی خود را در جمع پدوپ آغاز کرد، در سال ۱۹۸۵ در رشته پزشکی و جراحی از دانشگاه میلان فارغ التحصیل شد. در سال ۱۹۸۸ در پزشکی کار تخصص گرفت و به عنوان پزشک کارخانه شروع به کار کرد. از سال ۱۹۹۲ رئیس ملی لیلا شد که در سال ۱۹۸۷ در تأسیس آن مشارکت داشت و تا سال ۲۰۰۱ در این سمت باقی ماند. در سال ۱۹۹۲ به عنوان مدرس و مدیر دوره های آموزشی دربارهٔ ایدز در مؤسسه عالی بهداشت در رم فعالیت کرد. بین سال های ۱۹۹۳ تا ۲۰۰۱ عضو کمیسیون ملی ایدز در وزارت بهداشت و عضو کمیسیون هماهنگی مبارزه با مواد مخدر در ریاست شورای وزرا بود. از سال ۱۹۹۴ عضو جامعه بین المللی ایدز و گروه اروپایی درمان ایدز بود و تا سال ۲۰۰۰ در این گروه ها فعال بود. در سال ۱۹۹۹ با سازمان بین المللی مهاجرت در بوسنی همکاری کرد تا پروژه های پیشگیری از ایدز و مواد مخدر را اجرا کند و در دهه ۱۹۹۰ چندین پروژه تحقیقاتی بین المل
لی دربارهٔ ایدز و مواد مخدر را هدایت کرد. بین سال های ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۲ در آفریقای جنوبی پروژه پیشگیری از انتقال مادر به فرزند ویروس HIV را هماهنگ کرد. او نویسنده ده ها مقاله علمی در نشریات ملی و بین المللی است که چهار مقاله از آن ها ایندکس شده است. از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۲ مدیر فرهنگی «OLE - تجربه قانونی اترانتو» بود، یک فروم بین المللی سالانه دربارهٔ مافیا، جنایت سازمان یافته و جهانی سازی مالی که توسط فلیر برگزار می شد. در سال ۲۰۱۲ به هیئت بین المللی فلیر پیوست. همزمان مشاور پروژه های ایدز در مؤسسه ملی برای ترویج سلامت جمعیت های مهاجر و مقابله با بیماری های فقر در رم بود. ویتوریو آنولتو در ایتالیا به عنوان یکی از چهره های شناخته شده جنبش ضد جهانی سازی لیبرال معروف است. او در دانشگاه میلان تدریس می کند، به عنوان پزشک کار فعالیت می کند و در کمیسیون های ناتوانی سازمان بیمه اجتماعی ملی مشارکت دارد. همچنین برنامه رادیویی "37e2" در رادیو پوپولاره دربارهٔ سلامت اجرا می کند. از سال ۲۰۲۰ مدیر علمی "رصدخانه کرونا" است که توسط مدیچینا دموکراتیک و دیگر انجمن ها تأسیس شده است. او وبلاگی در ilfattoquotidiano.it دارد. در سال ۱۹۹۴ ب
ه عنوان پزشک سال توسط Stampa Medica شناخته شد. در سال ۱۹۹۷ لیلا، که رئیس ملی آن بود، مدال طلای قدردانی استان میلان را دریافت کرد. برنامه 37e2 در سال ۲۰۱۶ در جایگاه دوم جایزه روزنامه نگاری پیِترو دی دوناتو در بخش رادیو و تلویزیون قرار گرفت و در سال ۲۰۲۰ نشان شایستگی شهری برای فعالیت اطلاع رسانی و افشای رصدخانه کرونا از سوی شهرداری میلان دریافت کرد. فعالیت سیاسی. از سال ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۹ عضو دبیرخانه ملی دموکراسی پرولتاریا بود و در سال ۱۹۹۰ به عنوان عضو شورای استان میلان انتخاب شد و تا سال ۱۹۹۵ در این سمت باقی ماند. در ژوئیه ۲۰۰۱، در جریان اجلاس G8 جنوا، سخنگوی «فروم اجتماعی جنوا» بود و تظاهرات علیه G8 را هماهنگ کرد. در سال ۲۰۰۲ عضو شورای بین المللی فروم جهانی اجتماعی شد و در سال ۲۰۰۴ به عنوان نماینده مستقل در پارلمان اروپا از فهرست حزب تجدید ساختار کمونیست انتخاب شد و در گروه چپ واحد اروپا/چپ سبز شمال فعالیت کرد. در پارلمان اروپا عضو کمیسیون امور خارجه، کمیسیون تجارت بین الملل، کمیسیون حقوق بشر، هیئت روابط با ایالات متحده و هیئت مجمع پارلمانی مشترک اتحادیه اروپا/ACP بود.
آلما دولنس (؛ زادهٔ ۱۸۶۹ – درگذشتهٔ ۱۹۴۸)، که بیشتر با نام مستعارش آلما دولنس شناخته می شود، یک ایتالیایی صلح طلب، حق رأی خواه و روزنامه نگار برجسته بود. "آلما دولنس" ترکیبی است از لاتین alma به معنی "روح" یا "دل" با Participle لاتین "dolens" به معنی "دردمند" یا "غمگین"؛ بنابراین نام او را می توان به "دل غمگین" یا "دل اندوهناک" ترجمه کرد و گمان می رود اشاره به احساساتش دربارهٔ نظامیان و جنگ داشته باشد. زندگی شخصی. آلما دولنس در خانواده ای ثروتمند از اومبریا در ۱۸۷۶ به دنیا آمد. خانوادهٔ او در جنبش یکپارچگی ایتالیا شناخته شده بودند و از جوزپه گاریبالدی حمایت می کردند. آلما دولنس با یک وکیل اهل میلان ازدواج کرد که از فعالیت های او حمایت می کرد. فعالیت ها. آلما دولنس به عنوان رئیس کمیته لمباردی برای حق رأی زنان و حقوق کارگران خدمت کرد. او در کنفرانس های ملی صلح در سال های ۱۹۰۹ و ۱۹۱۰ سخنرانی کرد و جایگاه خود را در جنبش صلح خواه ایتالیا که عمدتاً مردانه بود، تثبیت نمود. او معتقد بود زنان برای پیشرفت اجتماعی ضروری هستند و نبود زنان در جنبش صلح خواه ایتالیا و در سیاست به طور کلی زیان آور است. دولنس همچنین حامی ایجا
د ارتباط بین جنبش صلح خواه ایتالیا و اتحادیه های صنفی بود. او Società per la pace femminile را تأسیس کرد و در سراسر مرکز ایتالیا سفر کرد تا کمیته های محلی در آن ایجاد کند. او با اتحادیه کارگران فلزکار همکاری کرد تا Associazione nazionale pro arbitrate e disarmo را در میلان ایجاد کند که تا اوایل دهه ۱۹۱۰ حدود ۷۰۰ عضو داشت. جنگ ایتالو-ترکیه در سال ۱۹۱ موجب پایان جنبش صلح شد و تقسیم بین کسانی که معتقد بودند باید از جنگ حمایت کنند و کسانی که نه، ایجاد شد. دولنس در دسته دوم قرار گرفت و به طور عمومی علیه جنگ مبارزه کرد و از گروه هایی در ایالات متحده و سوئیس برای تأمین مالی صلح طلبان کمک خواست. او در سال های ۱۹۱۱ و ۱۹۱۲ به فعالیت خود ادامه داد، اما جنبش صلح خواه ایتالیا در نهایت به طور کامل فروپاشید و دولنس به مدت دو سال از سخنرانی عمومی در ایتالیا ممنوع شد. او توجه خود را به مسائل دیگر معطوف کرد و درباره شرایط زندگی طبقه پایین در شهرهای ایتالیا نوشت. در یک کنفرانس صلح در بوداپست در سال ۱۹۱۳، دولنس با روزیکا شویمر، صلح طلب و حق رأی خواه دیگر، دیدار و دوستی کرد. او همچنین در سال ۱۹۱۳ دوباره در رویدادهای حزبی سخنرانی
کرد، گاهی همراه با مارگریتا سارفاتی. در سال ۱۹۱۴، دولنس در جلساتی درباره جنگ قریب الوقوع در اروپا شرکت کرد که توسط دفتر بین المللی صلح و لاهه سازماندهی شده بود. او و روزالیا گویس-آدامی نمایندگان صلح طلبان ایتالیا در کنفرانس ۳۱ ژوئیه در براسل بودند، کنفرانسی که آخرین تلاش برای جلوگیری از جنگ به شمار می رفت. در طول جنگ، او برای خانواده هایی که به دلیل جنگ از خانه های خود رانده شده بودند، در اتریش-مجارستان کمک های بشردوستانه ارائه کرد. پس از پایان جنگ ایتالو-ترکیه، او از طریق بلژیک سفر کرد و به سخنرانی پرداخت. دیدن ویرانی های ناشی از جنگ، باورهای او در صلح طلبی را تقویت کرد، و در یکی از سخنرانی هایش گفت: "دشمن در مرز نیست؛ در اطراف ماست: فقر، سل، بیکاری. درمان این بیماری ها پایان تسلیحات عظیم و پرهزینه است." او اصرار داشت کشورها باید به طور قانونی در طول جنگ به داوری متعهد باشند. پس از جنگ جهانی دوم، دولنس به خانه یک دوست سوسیالیست، گیلبرتو جیلیولی و همسرش مِیرته ریپامونتی رفت و در سال ۱۹۴۸ درگذشت.
جاده ملی ۲ فنلاند (، , ) مسیر اصلی بین ویهتی و پری است. این جاده از پولایروی، ویهتی تا منتولوئوتو، پری امتداد دارد. این جاده عمدتاً یک جاده معمولی فنلاندی با دو خط رانندگی است. جاده ملی شماره ۲ در محل شروع خود دارای یک بخش کوتاه از بزرگراه است و تنها ۱ کیلومتر طول دارد و این بدان معناست که کوتاه ترین بزرگراه در فنلاند است و جاده ملی شماره ۲ یک کنارگذر دیگر در پری دارد که حدود ۷ کیلومتر طول دارد. تاریخچه. قبل از اینکه جاده ملی 2 خط فعلی خود را داشته باشد، ابتدا از هلسینکی به نومی-پوسولا ساوکولا در همان خطی که یک جاده ملی ۱ قدیمی که اکنون جاده منطقه ای ۱۱۰ است، امتداد داشت. به سمت شمال پیچید و به سمت سومرو رفت، جایی که به یک جاده ملی ۱۰ قدیمی در مرکز شهر سومرو می پیوندید، سپس به سمت جاده اصلی ۵۲ در خط فعلی جاده اصلی ۵۲ به جاده ملی ۱۰ رفت و سپس به خط فعلی جاده ملی ۱۰ در سومرو پیوست. در آنجا جاده ملی ۲ به سمت غرب پیچید و با جاده ملی ۱۰ به چهارراه جاده منطقه ای ۲۱۳ رفت و دوباره به سمت شمال پیچید. سپس روی خط جاده منطقه ای فعلی ۲۱۳ از میان اوپه یه، لویما و آلاستارو عبور کرد تا اینکه به خط فعلی جاده اصلی ۴۱ در ویرتا
پیچید. سپس جاده ملی ۲ به هویتینن رسید که با خط فعلی خود روبرو شد و در آنجا روی همان خط به پری رفت، جایی که امروزه بین هویتینن و پری قرار دارد. جاده ملی ۲ که در دهه ۱۹۶۰ بازسازی شد، تنها ۸ متر عرض داشت، بنابراین از تقریباً هر جاده ملی دیگر در فنلاند باریک تر است. وقتی ساخت آن تمام شد، بین هلسینکی حلقه سوم فنلاند و ویهتی اولکالا بسیار خطرناک تشخیص داده شد، بنابراین در دهه ۱۹۷۰ دوباره بین حلقه سوم و اولکالا بازسازی شد، خط جدیدی از جاده ملی ۱ ساخته شد و کمی طولانی تر اما امن تر از خط قدیمی است. یک جاده قدیمی تپه ای و پیچیده بین هلسینکی و اولکالا بعداً به جاده منطقه ای ۱۲۰ شماره گذاری شد. بعداً تنها بخش خطرناک بین اولکالا و کارکیلا ساخته شد تا به یک جاده ۲+۱ یا ۱+۲ با خط تبدیل شود. قبل از اینکه جاده ملی ۲ به مانتیلوتو ادامه یابد، جاده بین پوری و مانتیلوتو، جاده منطقه ای ۲۶۵ بود. آن بخش از جاده ملی ۲ بسیار مستقیم اما کمی باریک است و محدودیت سرعت جاده در آن بخش ۸۰ کیلومتر در ساعت است.
تولوم (به لاز: გუდა، به لاتین: guda) یک ساز بادی و گونه ای از نی انبان است که از ناحیهٔ دریای سیاه در ترکیه سرچشمه می گیرد. این ساز بدون درون بوده و دارای دو چنتر موازی است. تولوم معمولاً توسط مردم لاز، ترک های دریای سیاه، همشینها و همچنین یونانیان پونتوسی (به ویژه چالدیان ها) نواخته می شود. تولوم از سازهای برجسته در موسیقی نواحی پازار، همشین، چاملی همشین، آردشن، فیندیکلی، آرهاوی، هوپا و برخی بخش های استان آرتوین به شمار می رود. همچنین در روستاهای رشته کوه تاتوس (مرز حوضهٔ آبریز استان های ریزه و طرابزون) در منطقهٔ اسپیر نیز رواج دارد. این ساز از ویژگی های بارز موسیقی مردم کوچ نشین استان های شمال شرقی آناتولی است و همان گونه که کِمنچه در ناحیهٔ خود نقش مسلط دارد، تولوم نیز سبک خود را بر تمامی موسیقی های رقص و سرگرمی کسانی که آن را «موسیقی ما» می دانند، تحمیل می کند.
ارنستو بالدوچی (; – ) ویراستار، نویسنده، و کشیش کاتولیک اهل ایتالیا بود. زندگی نامه. بالدوچی در سانتا فیورا، توسکانی، ایتالیا به عنوان بزرگ ترین فرزند چهار فرزند به دنیا آمد. وقتی دوازده ساله بود، پدرش بیکار شد و "اسکولوپی"، یک مسیحیت مذهبی کاتولیک که به آموزش فقرا اختصاص داشت، به او جایگاهی رایگان در دبیرستان دینی پیشنهاد کرد. او در رم به تحصیل الهیات پرداخت، سپس در فلورانس به مطالعهٔ ادبیات و فلسفه پرداخت. او در سال ۱۹۴۵ کشیش شد و عضو پیارست شد. فعالیت در فلورانس. تأسیس مرکز تعهد مسیحی "چنکولو" (Centro d'Impegno Cristiano "Cenacolo") در ۱۹۵۲ فرصتی برای او فراهم کرد تا هم دوستی خود با شهردار کاریزماتیک فلورانس جورجو لا پیرا را تقویت کند و هم رابطه خود با کشیش نویسنده لورنتسو میلان و شاگردان ژاک ماری تن، که به نام «برادران کوچک» شناخته می شدند، گسترش دهد. در ۱۹۵۸، بالدوچی مجلهٔ ماهانهٔ "Testimonianze" ("شهادت ها") را تأسیس کرد که به مدت ۳۴ سال آن را مدیریت کرد. در ۱۹۶۳ او از نخستین مخالف نظامی ایتالیایی، جوزپه گوتزینی، علناً دفاع کرد. مقالات او و دادگاه پس از آن، فرصت «تبعید» بالدوچی را برای اسقف فلورانس، مان
زیگنور فلوریت، فراهم کرد. او در رم ماند، بسیار نزدیک به شورای واتیکان دوم، تا سال ۱۹۶۵ که به لطف دخالت مستقیم پاپ پل ششم به توسکانی بازگشت. با این حال، نه در فلورانس، جایی که اسقف فلوریت هنوز در تقابل با لا پیرا دخالت داشت، بلکه در صومعه ای به نام "بادیا فیسولانا"، دوصد یارد از مرز اسقفی فلورانس. با وجود انزوا در صومعه، او زمان کمتری برای تحصیل داشت، زیرا بیشتر روزهایش صرف مجلهٔ "Testimonianze"، ناشر "فرهنگ صلح", ("صلح")، همکاری با روزنامه ها و نشریات دیگر و حضور مستقیم و مستمر در ده ها تجمع و مناظره در سراسر ایتالیا می شد. فعالیت های اجتماعی. او علیه دلایل جنگ، چه پیش و چه پس از جنگ خلیج فارس مبارزه کرد و از پنجاهمین سالگرد کشف آمریکا توسط کریستف کلمب در ۱۹۹۲ به عنوان فرصت برای به چالش کشیدن بنیان های مدرنیته استفاده کرد، و این فعالیت ها نقطهٔ مرجع جنبش بزرگ صلح طلب ایتالیا شد. در حین بازگشت از یکی از این مناظره ها، ارنستو بالدوچی درگیر یک تصادف رانندگی شد. او در کما به بیمارستان منتقل شد و در ۲۵ آوریل ۱۹۹۲ درگذشت. انسان سیاره ای. بالدوچی ادیان را با توجه به توانایی آن ها برای بودن یا نبودن منبع نجات تاریخی
تحلیل کرد؛ نجاتی که در سطح بی تفاوت و فرا تاریخی باقی نمی ماند. موضوعات مدرن الهیات پروتستان در این تحلیل جمع شده اند، از کارل بارت تا دیتریش بونهوفر، با هدف تقسیم مذهب و ایمان و بازنمایی انسان به جای تمرکز صرف بر خدا. بالدوچی با الهام از این متفکران، سعی داشت راهی برای پیوند الهیات مسیحی با دغدغه های صلح جهانی و حقوق بشر بیابد. به نظر بالدوچی، ادیان میراث هزارسالهٔ ویژگی های فرهنگی به عنوان ابزارهای ایدئولوژیک، سیاسی، فرهنگی و معنوی برای مونات فرهنگی هستند که فردیت خود را از دست داده اند. با مواجهه با تهدیدهای آپوکالیپتیک جنگ مدرن، اکنون ادیان دو کارکرد ممکن دارند: یا بازگشتی و محافظتی به هویت های خاص، یا کارکرد پیامبری برای گذار به "عصر سیاره ای"، همسو با شهودهای بنیان گذار خود. به گفتهٔ بالدوچی، بازپس گیری هویت های دینی باید مبتنی بر رویکرد لایکی به مسئلهٔ صلح باشد تا خاطرات مختلف بشریت را به بازی بگیرد. همهٔ این ها بدون ترک برخی دستاوردهای جهانی فرهنگ غربی، مانند اصل تقدم وجدان بر هر قانونی، اصل مرتبط دولت قانون و روش علمی است. از دید او، این عناصر باید در یک الگوی نوین اخلاقی جهانی ادغام شوند، الگویی که
بتواند به «اخلاق سیاره ای» شکل دهد. خلاصهٔ «انسان سیاره ای» هدف دارد تا افراد مختلف را به نام سوژکتیویته بنیادی که خود را با گونه انسانی یکسان می داند، درگیر کند. بحران مدرنیته بالدوچی را به تعریف مفاد یک قرارداد اجتماعی تازه تأسیس برای جامعه جهانی وادار می کند. عقل، که از «سوژکتیویته اغراق آمیز» مردم غربی تهی شده، نقش اساسی ایفا می کند. او تأکید می کرد که تنها با بازتعریف عقل به مثابه نیرویی مشترک و جهانی، می توان از تکرار فجایع قرن بیستم جلوگیری کرد. با تکیه بر پیشنهادهای ارنستو دو مارتینو، بالدوچی معتقد است که دوران طولانی "پیش تاریخ" ارتباط محدود میان «جزایر» فرهنگی که ترس از دیگری واکنشی برای تثبیت قبیله بود، به پایان رسیده است. حتی پرخاشگری علیه گروه های دیگر معنادار بود تا زمانی که چارچوب های متحدکننده سیاره ای وجود نداشت. اما تهدیدهای بقای انسان سرنوشت همه را متحد می کند. بشر از «مرحله انسان سازی» وارد فاز سیاره ای (جهانی شدن) می شود. بالدوچی مشاهده می کند که انسان شناسی - که در اصل بر هستی شناسی «تفاوت» (دیگران و ما، مردم فرهنگ و مردم طبیعت, متمدن و ابتدایی ها) مبتنی بود - سپس امکان های متفاوت انسان
بودن در زمان و مکان را کشف کرد. با انکار پیش فرض های پیشین، انسان شناسی اشتیاق هر بیان انسانی خاص را به یک قاعدهٔ جهانی که انسان ها را به هم و با طبیعت پیوند می دهد، می پذیرد. بالدوچی اندیشهٔ خود را بر این اشتیاق به جهانی بودن بنا می کند. بسیاری از نمادسازی های او دربارهٔ دیالکتیک بین ابعاد خاص و جهانی انسان است. او از ارنست بلوخ دیالکتیک بین "انسان متمدن" ("homo editus") و "انسان پنهان" ("homo absconditus") را می گیرد، دیالکتیکی بین "بودن" و "توانستن" انسان، آرزویی که تعالی بدون تعالی است، «تعالی در تجلی». عبور بالدوچی نوعی تله شناسی انسان شناسانه به نظر می رسد که روند تکاملی انسان را نشان می دهد که می تواند آن را حمایت یا رد کند. عقل، همان طور که بالدوچی می گوید، یک امر اخلاقی مطلق نو ایجاد می کند: «فقط طبق آن اصلی عمل کن که همزمان می توانی بخواهی گونه انسانی دلایل و تضمین های بقا خود را بیابد» (در "La terra del tramonto"). بالدوچی در کاهش آزادی عمل دولت ها و رشد جهان وطنی، عنصری ریشه دار در قوانین تکاملی گونه انسانی می بیند. ایمان به انسان (مفهوم پی یر تیلارد دو شاردن), اعتقاد به اینکه گونه ما همیشه بر چال
ش های شدید و افراطی غلبه کرده، و امکان «انسان سیاره ای»: همهٔ این ها برای بالدوچی معنا پیدا می کند اگر حس تعلق به جامعه فراملی یک پروژه سیاسی سیاره ای ایجاد کند. پروژه ای که با جامعه جهانی هماهنگ است، نهادی که «به قدرت قوانین تکاملی گونه، همان قوانینی که از قبیله به شهر، از شهر به دولت-ملت می روند» شکل می گیرد. برای رمزگشایی حرکت به سوی ایجاد جامعه جهانی، بالدوچی دو دسته از قانون طبیعی را یادآور می شود: "پکتوم یونیونیس" و "پکتوم سابجکسیونیس". حرکت اول با نگاه به صلح طلبی انسان شناسانه تعریف می شود، افقی که جامعه ای فشرده شده با روابط متقابل خودجوش و اولویت به غیرخشونت دارد. حرکت دوم بر چشم انداز رئالیسم سیاسی تکیه دارد، که روند وحدت کل سیاره را با اتکا بر انحصار استفاده مشروع از زور فیزیکی گسترش می دهد. دیالکتیک بین این دو حرکت باید «فرزند جدید» عصر نو، جامعه جهانی، را متولد کند. نوآوری به رحم ضرورت بستگی دارد. جای تعجب نیست اگر در مراحل میانی تولد آن تاریکی باشد. همان طور که ارنست بلوخ نوشت، "در پای فانوس دریایی، نوری نیست". (در "La terra del tramonto") آثار منتشر شده. بالدوچی ۳۵ کتاب نوشت از جمله: میراث. بن
یاد ارنستو بالدوچی در ۱۹۹۵ تأسیس شد. این بنیاد از آرشیو مدارک بالدوچی نگهداری می کند و برخی از آثار او را منتشر کرده و از تحقیقات پیرامون مسائل مورد علاقهٔ او حمایت می کند. این مسائل شامل منازعات بین المللی، تهدید هسته ای و اکولوژی جهانی بود.
منتولوئوتو (، ، () منطقه ای در پری، فنلاند است. این منطقه عمدتاً صنعتی و بندری است، از جمله بندر منتولوئوتو که بخشی از بندر پری است. منتولوئوتو پایانه راه آهن راه آهن تامپره-پوری است. کارخانه کشتی سازی منتولوئوتو یکی از تولیدکنندگان پیشرو در جهان سکوی اسپار است.
بندتا سیماتی (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۱۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "کمیسر رکس" و "دروازه سرخ" اشاره کرد. زندگینامه. بندتا سیماتی در تاریخ ۲۰ آوریل ۱۹۸۹ در فائنتسا متولد شد. پس از اتمام دبیرستان، برای ادامه تحصیل در رشته بازیگری به رم نقل مکان کرد. او در سال ۲۰۱۱ از مدرسه تئاتر فوندامنتا فارغ التحصیل شد. در سال ۲۰۱۴، اولین بازی خود را در فیلم کمدی "«رئیسی در اتاق نشیمن»" انجام داد. او همچنین در همان سال اولین بازی تلویزیونی خود را در مجموعه تلویزیونی "«کلاس فوری»" انجام داد.
اسپار () یک سازه دریایی است که برای شناور سکوهای نفت/گاز استفاده می شود. این سکوها که نام خود را از شناورهای کانال ناوبری بویه های اسپار گرفته اند، به عنوان جایگزینی برای سکوهای معمولی در آب های عمیق توسعه داده شدند. طراحی عمیق اسپارها باعث می شود که کمتر تحت تأثیر باد، موج و جریان ها قرار گیرند و امکان تولید چوب خشک و زیر دریا را فراهم می کنند. یک سکوی اسپار از یک یا چند استوانه شناور عمودی با قطر بزرگ تشکیل شده است که یک عرشه را پشتیبانی می کند. اسپارها به طور دائم توسط یک سیستم مهار گسترده متشکل از پیکربندی زنجیر-سیم-زنجیر یا زنجیر-پلی استر-زنجیر به بستر دریا لنگر انداخته می شوند. سیلندر شامل تعدادی مخزن است؛ پایین ترین مخزن شامل بالاست، آب میانی و/یا نفت استخراج شده و بالایی شامل هوا برای شناوری است. شیارهای مارپیچی برای کاهش اثرات حرکت ناشی از گرداب، در طرح های بزرگتر و جدیدتر نصب می شوند. سه نوع اصلی اسپار وجود دارد؛ کلاسیک، خرپایی و سلولی: سیلندرها یا فقط شناوری هستند یا به شناوری و بالاست تقسیم می شوند. اولین سکوی اسپار اسپار برنت بود. این سکو که برای ذخیره سازی و تخلیه فرآورده های نفتی خام طراحی شده
بود، در ژوئن ۱۹۷۶ در میدان برنت بریتانیا نصب شد. تلاش شل پی ال سی برای دفع عمیق این سکو در دهه ۱۹۹۰ واکنش شدید زیست محیطی صلح سبز را ایجاد کرد. این سکو در نهایت برچیده شد و از بالاستِ آن به عنوان پایه برای اسکله در نروژ استفاده شد. اولین سکوی اسپار طراحی شده برای تولید، اسپار نپتون بود که در خلیج مکزیک واقع شده و در سپتامبر ۱۹۹۶ توسط کر مک گی نصب شد. اولین و تاکنون منحصر به فردترین سکوی اسپار سلولی، اسپار رد هاوک کر-مک گی (۷ سلول با قطر ) بود. تخلیه میدان ۴ سال پس از شروع تولید رخ داد، بنابراین رد هاوک در سال ۲۰۱۴ تحت برنامه "سکوهای نفتی به صخره ها" دفتر اجرای ایمنی و محیط زیست از رده خارج شد، که در آن زمان عمیق ترین سکوی شناوری بود که از رده خارج می شد. عمیق ترین سکوی تولیدی جهان پردیدو است، یک سکوی خرپایی در خلیج مکزیک، با عمق متوسط ​​آب . این سکو توسط رویال داچ شل اداره می شود و با هزینه ۳ میلیارد دلار ساخته شده است.