Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ساعت آونگی: یا نمایش های هندسی دربارهٔ حرکت آونگ ها در ساعت ها () کتابی است به زبان لاتین که توسط ریاضیدان و فیزیکدان هلندی کریستیان هویگنس در سال ۱۶۷۳ منتشر شد و اثر اصلی او در مورد آونگ و زمان سنجی است. این کتاب به عنوان یکی از سه اثر مهم در مکانیک در قرن هفدهم در نظر گرفته می شود، دو اثر دیگر «دو علم جدید» گالیلئو گالیله (۱۶۳۸) و «اصول ریاضی فلسفه طبیعی» آیزاک نیوتن (۱۶۸۷) هستند. کتاب ساعت آونگی هویگنس که بسیار فراتر از یک توصیف ساده از ساعت ها است، اولین رساله معاصر است که در آن یک مسئله فیزیکی (شتاب یک جسم در حال سقوط) توسط مجموعه ای از پارامترها مدل سازی ریاضی شده و سپس به صورت ریاضی تحلیل می شود و یکی از آثار برجسته ریاضیات کاربردی را تشکیل می دهد. این کتاب همچنین به خاطر تقدیم عجیب و غریب آن به لوئی چهاردهم شناخته شده است. انتشار این کتاب در سال ۱۶۷۳ یک موضوع سیاسی بود، زیرا در آن زمان جمهوری هلند در جنگ فرانسه و هلند بود. هویگنس مشتاق بود که وفاداری خود را به حامی خود نشان دهد که این را می توان در تقدیم چاپلوسانه به لوئی چهاردهم مشاهده کرد. بررسی اجمالی. کتاب ساعت آونگی («هورولوگیوم اُسیلاتوریوم») که
در سال ۱۶۷۳ منتشر شد، نتیجه علاقه هویگنس به استفاده از آونگ برای تنظیم دقیق ساعت ها بود. در آن زمان، ساعت ها با استفاده از ترازهایی تنظیم می شدند که اغلب غیرقابل اعتماد بودند و این امر به ویژه برای کشوری مانند هلند که به تجارت دریایی وابسته بود، مشکل ساز بود. هویگنس در سال ۱۶۵۶ شروع به کار بر روی یک مدل ساعت آونگی کرد و سال بعد آن را ثبت اختراع کرد. طراحی او که در سال ۱۶۵۸ منتشر شد، ترکیبی از ایده های موجود بود، اما به سرعت محبوب شد و بسیاری از ساعت های آونگی بر اساس آن ساخته شدند. حتی برج های ساعت موجود در اسخیفنینگن و اوترخت و دیگر شهرها نیز با طرح هویگنس اصلاح شدند. هویگنس به مطالعات ریاضی خود در مورد سقوط آزاد ادامه داد و در سال ۱۶۵۹ به نتایج مهمی دست یافت. او همچنین متوجه شد که دوره تناوب آونگ های ساده کاملاً یکسان نیست و تا حدودی به دامنه نوسان آنها بستگی دارد. او به دنبال راهی بود تا گوی آونگ را به طور قابل اعتماد و مستقل از دامنه آن حرکت دهد و در نهایت کشف کرد که اگر مسیر گوی آونگ یک چرخ زاد باشد، می توان زمان را کاملاً دقیق نگه داشت. با این حال، مشخص نبود که چه شکلی به گونه های فلزی تنظیم کننده آونگ
داده شود تا گوی را در یک مسیر چرخ زادی هدایت کند. راه حل هوشمندانه و شگفت انگیز او این بود که گونه ها نیز باید به شکل یک چرخ زاد باشند. این کشف و سایر نتایج، هویگنس را به توسعه نظریه گسترنده ها سوق داد و انگیزه ای برای نوشتن کتاب ساعت آونگی شد. این کتاب فراتر از یک توصیف ساده از ساعت ها است و اولین رساله مدرنی است که در آن یک مسئله فیزیکی (شتاب یک جسم در حال سقوط) با استفاده از مجموعه ای از پارامترها مدل سازی شده و سپس به صورت ریاضی تحلیل می شود. این کتاب به عنوان یکی از آثار برجسته ریاضیات کاربردی در نظر گرفته می شود. هویگنس در این کتاب نه تنها تسلط خود را بر هندسه و فیزیک، بلکه بر مهندسی مکانیک نیز نشان داد. تجزیه و تحلیل او از چرخ زاد در نهایت منجر به مطالعات بسیاری از منحنی های دیگر شد. علاوه بر این، تشریح دقیق ریاضی مسائل فیزیکی توسط هویگنس به حداقل پارامترها، نمونه ای برای دیگران در زمینه ریاضیات کاربردی ارائه کرد که در قرن های بعد، البته به زبان حساب دیفرانسیل و انتگرال، ادامه یافت. پس از سال ۱۶۷۳، هویگنس در طول اقامتش در فرهنگستان علوم فرانسه، نوسان هارمونیک را به طور کلی تر مطالعه کرد و تلاش خود را
برای تعیین طول جغرافیایی در دریا با استفاده از ساعت های آونگی خود ادامه داد، اما آزمایش های او که روی کشتی ها انجام می شد، همیشه موفقیت آمیز نبود. چکیده. کتاب «ساعت آونگی» که در سال ۱۶۷۳ منتشر شد، در کنار پرداختن به ساعت های آونگی، نشان دهندهٔ تکامل ایده های هویگنس نیز بود. هنگامی که تلاش او برای اندازه گیری ثابت گرانش با استفاده از آونگ به نتایج ثابتی نرسید، هویگنس این آزمایش را رها کرد و به جای آن، مسئله را به یک مطالعه ریاضی دربارهٔ مقایسه سقوط آزاد و سقوط در امتداد یک دایره تبدیل کرد. در ابتدا، او از رویکرد گالیله در مطالعه سقوط پیروی کرد، اما به زودی آن را رها کرد زیرا مشخص شد که نتایج را نمی توان به سقوط منحنی تعمیم داد. سپس هویگنس با استفاده از رویکرد خود در تحلیل بی نهایت کوچک، که ترکیبی از هندسه تحلیلی، هندسه کلاسیک و تکنیک های بی نهایت کوچک معاصر بود، مستقیماً به این مشکل پرداخت. هویگنس تصمیم گرفت بیشتر نتایج خود را با استفاده از این تکنیک ها منتشر نکند، بلکه تا حد امکان به ارائه کاملاً کلاسیک، به شیوه ارشمیدس پایبند باشد. بازخورد. بررسی های اولیه کتاب «ساعت آونگی» در مجلات تحقیقاتی مهم آن زمان عموم
اً مثبت بود. یک بررسی ناشناس در Journal de Sçavans (1674) نویسنده کتاب را برای اختراع ساعت آونگی ستایش کرد و آن را "بزرگترین افتخار قرن ماً نامید زیرا "برای نجوم و دریانوردی از اهمیت بالایی برخوردار است…". در عین حال، این بررسی به ریاضیات ظریف، اما دشوار کتاب نیز اشاره کرد. بررسی دیگری در Giornale de' Letterati (1674) بسیاری از نکات مشابه را با توضیحات بیشتر در مورد آزمایش های هویگنس در دریا تکرار کرد. بررسی در Philosophical Transactions (1673) نیز از نویسنده برای اختراعش تمجید کرد، اما به سایر مشارکت کنندگان در طراحی ساعت، مانند ویلیام نیل، اشاره کرد که به مرور زمان منجر به اختلاف اولویت شد. علاوه بر این، هویگنس نسخه هایی از کتاب خود را برای افراد مختلف در سراسر اروپا، از جمله دولتمردان و ریاضیدانان، ارسال کرد. قدردانی آنها از کتاب نه تنها به دلیل توانایی آنها در درک کامل آن بود، بلکه به عنوان شناختی از جایگاه فکری هویگنس یا به خاطر قدردانی و برادری بود که چنین هدیه ای به همراه داشت؛ بنابراین، ارسال نسخه هایی از «ساعت آونگی» به روشی مشابه هدیه یک ساعت واقعی عمل کرد. سبک ریاضی. ریاضیات هویگنس در «ساعت آونگی»
و جاهای دیگر به بهترین وجه به عنوان تحلیل هندسی منحنی ها و حرکات توصیف می شود. این سبک بسیار شبیه هندسه کلاسیک یونانی بود، زیرا هویگنس آثار نویسندگان کلاسیک، به ویژه ارشمیدس را ترجیح می داد. او همچنین در هندسه تحلیلی دکارت و فرما مهارت داشت و به ویژه در بخش های III و IV کتاب خود از آن استفاده کرد. هویگنس با این ابزارها و سایر ابزارهای بی نهایت کوچک، کاملاً قادر به یافتن راه حل هایی برای مسائل سخت بود که امروزه با استفاده از آنالیز ریاضی حل می شوند. روش ارائه هویگنس (یعنی اصول موضوعه به روشنی بیان شده، و به دنبال آن گزاره ها) نیز تأثیری در بین ریاضیدانان معاصر، از جمله نیوتن، گذاشت. با این وجود، سبک ارشمیدسی و هندسی ریاضیات هویگنس به زودی با ظهور حساب دیفرانسیل و انتگرال از بین رفت و قدردانی از کار او را برای نسل های بعدی دشوارتر کرد. میراث. ماندگارترین سهم هویگنس در «ساعت آونگی»، کاربرد کامل ریاضیات برای توضیح ساعت های آونگی است که اولین زمان سنج های قابل اعتماد برای استفاده علمی بودند. در سراسر این اثر، هویگنس نه تنها تسلط خود را بر هندسه و فیزیک، بلکه بر مهندسی مکانیک نیز نشان داد. تجزیه و تحلیل او از چرخ ز
اد در بخش های II و III بعداً منجر به مطالعات بسیاری از منحنی های دیگر مانند کاستیک، براکیستوکرون، منحنی بادبان و زنجیره وار شد. علاوه بر این، تشریح دقیق ریاضی مسائل فیزیکی توسط هویگنس به حداقل پارامترها، نمونه ای برای دیگران (مانند برنولی ها) در مورد کار در ریاضیات کاربردی ارائه کرد که در قرن های بعد، البته به زبان حساب دیفرانسیل و انتگرال، ادامه یافت.
سیلور دالر باله قرمز با نام علمی Metynnis hypsauchen گونه ای از دندانه شکمان است که در حوضه رودخانه های آمازون و پاراگوئه و همچنین رودخانه های سپر گویان یافت می شود. این گونه یکی از ماهی هایی است که در تجارت آکواریوم بطور عموم به " سیلور دالر " معروف است. اغلب با گونه "M. argenteus" که شباهت بسیاری بهم دارند اشتباه گرفته شده است. طول آن به می رسد .
سیلوردالر خالدار با نام علمی Metynnis lippincottianus ، گونه ای از دندانه شکمان بومی رود آمازون برزیل و رودخانه های متعددی در کشور گویان فرانسه است. طول متوسط این گونه میتواند تا 13 سانتی متر نیز برسد. این ماهی به افتخار جیمز اس. لیپینکات (1819-1885)، که در زمینه های هواشناسی، کشاورزی و مطالعات دیگر مشارکت داشت، نامگذاری شده است.
حیات وحش مراکش متشکل از گیاگان و زیاگان این کشور است. مراکش دارای طیف گسترده ای از زمین ها و انواع اقلیم و به همین ترتیب تنوع زیادی از گیاهان و جانوران است. زیاگان. یکی از شناخته شده ترین پستانداران مراکش میمون بربری است؛ تنها میمونی در آفریقا که در شمال صحرا یافت می شود. تعداد آن ها در مراکش به علت کم شدن زیستگاهشان به واسطه بریدن درختان، ستردن محصولات و چرای بی رویه رو به کاهش است. دیگر پستانداران بزرگ شامل آهوی کوویه و گراز هستند اما فراوان نیستند. گوشتخواران شامل روباه صحرا، راسوی کوچک، قاقم دورنگ راه راه صحرا، خدنگ مصری، کفتار راه راه و فک راهب مدیترانه هستند. گربه های وحشی شامل کاراکال و گربه شنی هستند. مراکش غنی از خزندگان است و بیش از نود گونه از آن ها در آنجا به ثبت رسیده است که مارهای کوچک، سوسمار دیواری ایبری و قورباغه نگارین معمولی را شامل می شوند.
پاکوی شکم قرمز ، گونه ای بزرگ از خانواده پاکو ها و از بستگان نزدیک پیراناها و سیلور دالرها و از خانواده دندانه شکمان است. این گونه پاکو بومی حوضه آمازون در مناطق گرمسیری آمریکای جنوبی است، اما در گذشته، جمعیتی از آن در حوزه رود اورینوکو بود که در سال ۲۰۱۹ به عنوان یک گونه جداگانه با نام "P. orinoquensis" توصیف شد. علاوه بر این، "پاوکی شکم قرمز" به طور گسترده جهت مصرف خوراکی پرورش داده می شود و به مناطق دیگر نیز معرفی شده است. در جنوب فلوریدا در کشور آمریکا، آنها در رودخانه ها، کانال ها یا دریاچه ها گونه ای مهاجم هستند. این گونه مانند تعدادی دیگر از گونه های نزدیک به هم بدلی رنگ ظاهری ماهی های نابالغ اغلب به عنوان پاکوی شکم قرمز شناخته می شود. این امر منجر به سردرگمی زیادی در مورد ماهیت و نیازهای همه گونه های مشابه شده است، به طوری که شهرت و الزامات یک گونه اغلب به اشتباه به دیگران نسبت داده می شود. بوم شناسی. تخم ریزی در ابتدای فصل سیل بین نوامبر و فوریه اتفاق می افتد. لاروها در رودخانه های آب سفید یافت می شوند، اما ماهی های بالغ عمدتاً در جنگل های پرآب و دشت های سیل زده از انواع رودخانه ها، از جمله آنهایی که
دارای مواد مغذی و فقیر هستند، زندگی می کنند. برخلاف سایر گونه های مشابه در سرچشمه رودخانه های فقیر از مواد مغذی (نه فقط در بخش های پایین تر) دیده می شود. پاکوی شکم قرمز عمدتاً از میوه ها، دانه ها و آجیل تغذیه می کند، اما فرصت طلب است و زئوپلانکتون ها، حشرات، سخت پوستان و ماهی های کوچک را نیز به ویژه در فصل خشک می خورد. "شکم قرمز" می تواند تا رشد و در حدود وزن داشته باشد.
فصل ۰۴–۱۴۰۳، بیست و چهارمین فصل حضور باشگاه پرسپولیس در لیگ برتر فوتبال ایران است. پرسپولیس علاوه بر لیگ داخلی در رقابت های این فصل جام حذفی و سوپرجام و لیگ نخبگان آسیا ۲۵–۲۰۲۴ نیز شرکت کرد که در این فصل، تمامی جامهای ممکن را به دلیل کوتاهی و بی فکری مدیران باشگاه، از دست رفت و پرسپولیس، فصل را بی جام به پایان رساند. بازیکنان. بازیکنان ملی پوش. بازیکنانی که در تیم ها ملی کشورشان بازی می کنند را قرار دادیم « شماره و غیره، مختص تیم ملی هایشان هست»
ببرماهی غول پیکر که با نام های ببرماهی جالوت و بنگا نیز شناخته می شود، یک ماهی آب شیرین بسیار بزرگ و درنده آفریقایی از خانواده تتراهای آفریقایی است. این ماهی با دندان های درشت و هیکل عضلانی یک شکارچی قهار و بی رحم است که به طور متوسط تا و تا وزن رشد می کند. دندان های آن در شیارهای مشخصی در امتداد فک هایش قرار می گیرند. به طور متوسط هر یک از دندان های آن می تواند تا رشد کند، به گفته جرمی وید، زیست شناس و مجری تلویزیونی. بزرگ ترین نمونه صید و ثبت شده از این گونه وزن داشت. رژیم غذایی. "همان گونه که از ظاهر آن پیداست" یک گونه شکارچی ماهیخوار است و از هر نوع ماهی که بتواند بر آن غلبه کند تغذیه می کند، ببرماهی غول پیکر یک ماهی همنوع خوار است. تعامل با انسان. در حوضه رود کنگو موارد متعددی از حمله این ماهی به انسان گزارش شده است. این شهرت، همراه با قدرت آن، جایگاهی تقریباً افسانه ای در میان ماهیگیران برای این شکارچی ارمغان آورده است و از آن به عنوان «بزرگ ترین ماهی شکار آب شیرین در جهان» یاد می شود.
کارخانه اجساد آلمانی (به آلمانی: Kadaververwertungsanstalt)(به معنای کارخانه استفاده از لاشه) که گاهی اوقات «آثار اعطای اجساد آلمانی» یا «کارخانه پیه» نیز نامیده می شود، یکی از بدنام ترین داستان های تبلیغاتی ضد جنایت آلمانی بود که در جنگ جهانی اول منتشر شد. در سال های پس از جنگ، تحقیقات در بریتانیا و فرانسه نشان داد که این داستان ها نادرست بوده است. طبق داستان، کارخانه اجساد آلمانی تأسیسات ویژه ای بود که ظاهراً توسط آلمانی ها اداره می شد که در آن به دلیل اینکه چربی در آلمان به دلیل محاصره دریایی بریتانیا بسیار کمیاب بود، از اجساد میدان جنگ در آلمان چرب گرفته می شد که سپس برای تولید نیتروگلیسرین، شمع، روان کننده ها و حتی چکمه استفاده می شد و ظاهراً در پشت خط مقدم توسط انجمن بازیافت زباله آلمان (به آلمانی: DAVG - "") اداره می شد. مورخ، پیرز برندون آن را «وحشتناک ترین داستان جنایت» جنگ جهانی اول می داند در حالی که روزنامه نگار، فیلیپ نایتلی آن را «محبوب ترین داستان قساوت جنگ» نامیده است. پس از جنگ، جان چارتریس رئیس سابق سپاه اطلاعات در ستاد کل نیرو های اعزامی بریتانیا، ظاهراً در یک سخنرانی اظهار داشت که او این د
استان را برای اهداف تبلیغاتی با هدف اصلی پیوستن چینی ها به جنگ علیه آلمان اختراع کرده است. پژوهشگران اخیر این ادعای چارتریس داستان را معتبر نمی دانند. راندال مارلین، مورخ با اشاره به روزنامه های متعلق به آلفرد هارمزورث، نخستین ویکنت نورث کلیف، می گوید: «منبع واقعی داستان را می توان در صفحات مطبوعات نورث کلیف یافت». آدریان گرگوری فرض می کند که این داستان از شایعاتی سرچشمه می گیرد که سال ها پخش می شد و این که توسط هیچ فردی «اختراع» نشده بود: «کارخانه جسد اختراع یک تبلیغ کننده شیطانی نبود؛ این یک افسانه عامیانه، یک «افسانه محلی» بود که ماه ها قبل از دریافت هر گونه اطلاعیه رسمی منتشر شده بود». تاریخ. شایعات و کاریکاتور. به نظر می رسد تا سال ۱۹۱۵ شایعاتی مبنی بر استفاده آلمانی ها از بدن سربازان خود برای ایجاد چربی وجود داشته باشد. سینتیا آسکوئیث در دفتر خاطرات خود در ۱۶ ژوئن ۱۹۱۵ خاطرنشان کرد: «ما در مورد این شایعه بحث کردیم که آلمانی ها حتی اجساد آنها را با تبدیل آنها به گلیسیرین با محصول جانبی صابون استفاده می کنند.» چنین داستان هایی در سال های ۱۹۱۵ و ۱۹۱۶ نیز در مطبوعات آمریکا ظاهر شد. مطبوعات فرانسوی نیز در ""
در فوریه ۱۹۱۶ آن را مطرح کردند. در سال ۱۹۱۶ کتابی از کاریکاتورهای لوئیس ریمیکرز منتشر شد. یکی اجساد سربازان آلمانی را در حال بارگیری در گاری در دسته های بسته بندی شده نشان می داد. هوراس واچل با این نظر نوشته بود: «یک شیمیدان برجسته به من می گوید که شش پوند گلیسیرین را می توان از جسد یک هون کاملاً تغذیه شده استخراج کرد… این بدبختان وقتی زنده بودند، بی رحمانه به قتل عام گریزناپذیر سوق داده شدند. آنها با بی رحمی به کوره های بلند فرستاده می شوند. یک میلیون مرد مرده به شش میلیون پوند گلیسیرین تبدیل می شوند.» کاریکاتور بعدی بروس بایرنسفادر نیز به این شایعه اشاره کرد که یک کارگر آلمانی مهمات را به تصویر می کشد که به قوطی گلیسیرین نگاه می کند و می گوید: «افسوس! برادر بیچاره من!» (مثل یک تبلیغ معروف برای بووریل). در سال ۱۹۱۷ بریتانیا و متحدان آنها امیدوار بودند که چین را وارد جنگ علیه آلمان کنند. در ۲۶ فوریه ۱۹۱۷، روزنامه انگلیسی زبان "North-China Daily News" داستانی را منتشر کرد مبنی بر اینکه رئیس جمهور چین فنگ گوژانگ از تلاش های دریاسالار پل فون هینتزه برای تحت تأثیر قرار دادن او وحشت زده شده بود، هنگامی که «دریاسا
لار پیروزمندانه اعلام کرد که در حال استخراج گلیسیرین از مرده هستند. سربازان!». این داستان توسط روزنامه های دیگر انتخاب شد. در همه این موارد، داستان به عنوان شایعه یا چیزی که از مردم شنیده می شد گفته می شد که «در جریان» قرار داشتند. به عنوان واقعیت مستند ارائه نشده است. کارخانه جسد. نخستین گزارش انگلیسی یک Kadaververwertungsanstalt واقعی و قابل مکان یابی در شماره ۱۶ آوریل ۱۹۱۷ تایمز لندن منتشر شد. این روزنامه در قطعه کوتاهی در پای بررسی مطبوعات آلمانی «از طریق چشمان آلمانی»، از شماره اخیر روزنامه آلمانی برلینر لوکال-آنزایگر، داستان بسیار مختصری از گزارشگر کارل روسنر را که تنها ۵۹ کلمه طولانی دارد، نقل کرده است. بوی بدی را که از یک کارخانه رندرینگ «کاداور» می آید، توصیف کرد و هیچ اشاره ای به انسان بودن اجساد نکرد. روز بعد، ۱۷ آوریل ۱۹۱۷، این داستان به طور برجسته تری در نسخه های "تایمز" و "دیلی میل" (هر دو متعلق به لرد نورثکلیف در آن زمان) تکرار شد، "تایمز" آن را تحت عنوان "آلمانی ها و مردگان آنها"، در زمینه داستانی با بیش از ۵۰۰ کلمه که در مقدمه سرمقاله بیان شده بود از نسخه ۱۰ آوریل روزنامه بلژیکی ' آمده است. چ
اپ شده در انگلستان، که به نوبه خود آن را از ' دریافت کرده بود، روزنامه بلژیکی دیگری که در لیدن هلند منتشر می شود. گزارش بلژیکی به طور خاص بیان می کند که اجساد سربازان است و کلمه «کاداور» را به عنوان اشاره به اجساد انسان تعبیر کرده است. این داستان توضیح می دهد که چگونه اجساد از طریق راه آهن به کارخانه می رسند، کارخانه ای که «در اعماق کشور جنگلی» قرار داده شده بود و با حصاری برق دار احاطه شده بود، و چگونه آنها را برای چربی هایشان تبدیل می کردند که سپس بیشتر به استئارین تبدیل می شدند (شکلی از پیه). در ادامه مدعی شد که از این صابون برای ساختن صابون یا تصفیه شده به روغنی با رنگ قهوه ای مایل به زرد استفاده می شود. قسمت ظاهراً مجرمانه در مقاله اصلی آلمانی با کلمات زیر ترجمه شده است: مناظره ای در صفحات روزنامه تایمز و سایر مقالات دنبال شد. تایمز اعلام کرد که تعدادی نامه دریافت کرده است که «ترجمه واژه آلمانی Kadaver را زیر سؤال می برد و پیشنهاد می کند که از آن برای بدن انسان استفاده نمی شود. در این مورد، بهترین مقامات موافق هستند که از آن برای بدن حیوانات نیز استفاده می شود.» نامه هایی نیز در تأیید این ماجرا از منابع
بلژیکی و هلندی و بعداً از رومانی دریافت شد. "نیویورک تایمز" در ۲۰ آوریل گزارش داد که این مقاله توسط همه روزنامه های فرانسوی به استثنای Paris-Midi اعتبار دارد که ترجیح می دهد باور کند که اجساد مورد بحث جسد حیوانات است تا انسان. خود نیویورک تایمز این داستان را اعتبار نداد و اشاره کرد که در اول آوریل منتشر شد و روزنامه های آلمانی به طور سنتی به شوخی های روز اول آوریل می پرداختند، و همچنین عبارت «کاداور» در استفاده کنونی آلمانی به معنای استفاده نشده است. جسد انسان که به جای آن از واژه "Leichnam" استفاده شده است. تنها استثناء اجساد مورد استفاده برای تشریح—اجساد بود. در ۲۵ آوریل، مجله هفتگی طنز بریتانیایی "پانچ" کارتونی با عنوان "Cannon-Fodder — and After" چاپ کرد که قیصر و یک سرباز آلمانی را نشان می داد. اشاره به بیرون پنجره به سمت کارخانه ای با دودکش های دودکننده و علامت « قیصر به مرد جوان می گوید: «و فراموش نکن که قیصرت برای تو مفید خواهد بود — زنده یا مرده.» در ۳۰ آوریل این داستان در مجلس عوام مطرح شد و دولت از تأیید آن خودداری کرد. لرد رابرت سیسیل اعلام کرد که او هیچ اطلاعاتی فراتر از گزارش های روزنامه ها ندار
د. وی افزود: «با توجه به اقدامات دیگر مقامات نظامی آلمان، هیچ چیز باور نکردنی در اتهام فعلی علیه آنها وجود ندارد.» با این حال، به گفته وی، دولت نه مسئولیت و نه منابع لازم برای بررسی این اتهامات را دارد. در ماه های بعد، حساب "" در سراسر جهان منتشر شد، اما هرگز فراتر از حساب چاپ شده در "تایمز" گسترش نیافته است. هیچ شاهد عینی هرگز ظاهر نشد، و داستان هرگز بزرگ یا تقویت نشد. با این وجود، برخی از افراد در دولت امیدوار بودند که از این داستان سوء استفاده کنند، و از چارلز مسترمن، مدیر دفتر تبلیغات جنگ در ولینگتون هاوس، خواسته شد تا یک جزوه کوتاه تهیه کند. با این حال، این هرگز منتشر نشد. استادمن و مربی او، نخست وزیر دیوید لوید جورج، هرگز این داستان را جدی نگرفتند. یک جزوه ناشناس بدون تاریخ با عنوان "کارخانه 'تبدیل جسد: نگاهی به پشت خطوط آلمانی"' توسط دارلینگ و سون احتمالاً در همین زمان در سال ۱۹۱۷ منتشر شد. یک ماه بعد، "تایمز" با انتشار یک دستور ارتش آلمان که به یک اشاره داشت، این شایعه را احیا کرد. کارخانه. این توسط صادر شد، که "تایمز" آن را به عنوان ' تعبیر کرد ("بخش دستورالعمل"). ' با این حال، اصرار داشت که مخفف ""
است (ایستگاه دامپزشکی). وزارت خارجه موافقت کرد که دستور فقط می تواند به "لاشه اسب" اشاره کند. پل فوسل همچنین پیشنهاد کرده است که این ممکن است ترجمه اشتباه عمدی انگلیسی عبارت "Kadaver Anstalt" در یک دستور آلمانی دستگیرشده مبنی بر فرستادن تمام بقایای حیوانات موجود به یک تأسیسات برای تبدیل به پیه بوده باشد. ادعاهای پس از جنگ. سخنرانی چارتریس. در ۲۰ اکتبر ۱۹۲۵، "نیویورک تایمز" از سخنرانی سرتیپ جان چارتریس در کلوپ هنرهای ملی در شب گذشته گزارش داد. چارتریس در آن زمان نماینده محافظه کار گلاسکو بود، اما در بخشی از جنگ به عنوان رئیس اطلاعات ارتش خدمت کرده بود. به گزارش "تایمز"، سرتیپ به مخاطبانش گفت که داستان کارخانه اجساد را به عنوان راهی برای برانگیختن چینی ها علیه آلمانی ها اختراع کرده است و شرح دو عکسی که در اختیار او قرار گرفته بود را جابجا کرده است، یکی از آنها سربازان کشته شده را نشان می دهد. برای تشییع جنازه توسط قطار برداشته شد، دومی واگن قطار حامل اسب هایی را نشان می دهد که باید برای کود فرآوری شوند. یکی از افراد زیردست پیشنهاد جعل دفتر خاطرات یک سرباز آلمانی را برای تأیید اتهام کرده بود، اما چارتریس این اید
ه را وتو کرد. در بازگشت به بریتانیا، چارتریس گزارش "نیویورک تایمز" در بیانیه ای به "تایمز" به صراحت تکذیب کرد و گفت که او فقط گمانه زنی هایی را تکرار می کند که پیشتر در کتاب "این سال های پرحادثه در سال ۱۹۲۴ منتشر شده بود: سده بیستم در حال ساخت". این به مقاله ای از برتراند راسل اشاره دارد که در آن راسل ادعا می کند که چارتریس اظهار داشت که او صرفاً گمانه زنی های راسل را تکرار کرده است و اطلاعات اضافی دربارهٔ دفتر خاطرات جعلی پیشنهادی را اضافه کرده است: این سؤال بار دیگر در پارلمان مطرح شد و سر لمینگ ورتینگتون-ایوانز گفت که این داستان که آلمانی ها کارخانه ای برای تبدیل اجساد برپا کرده بودند اولین بار در ۱۰ آوریل ۱۹۱۷ در ' ظاهر شد. و در روزنامه های بلژیکی ' و "". سر آستن چمبرلین در نهایت ثابت کرد که دولت بریتانیا نادرست بودن این داستان را پذیرفته است، زمانی که در پاسخی در پارلمان در ۲ دسامبر ۱۹۲۵ گفت که صدراعظم آلمان به او اجازه داده است که بر اساس اختیارات دولت آلمان بگوید که هرگز چیزی وجود نداشته است. اساس داستان، و اینکه او از طرف دولت اعلیحضرت انکار را پذیرفت. میان جنگ و جنگ جهانی دوم. این ادعا که چارتریس این
داستان را ابداع کرد تا نظر چینی ها را علیه آلمانی ها تحت تأثیر قرار دهد، در کتاب بسیار تأثیرگذار لرد آرتور پونسونبی، "دروغ در زمان جنگ"، که طبق عنوان فرعی آن، «مجموعه ای از دروغ ها» را بررسی می کرد، انتشار گسترده ای داشت. در سراسر ملل در طول جنگ بزرگ منتشر شد. جورج سیلوستر ویرک، نویسنده طرفدار نازی، در کتاب خود در سال ۱۹۳۱ "با انتشار میکروب های نفرت"، تأکید کرد که چارتریس داستان را آغاز کرده است:این توضیح توسط خود ژنرال چارتریس در سال در یک شام در کلوپ هنرهای ملی، شهر نیویورک ارائه شد. بعداً با انکار دیپلماتیک مواجه شد، اما عموماً پذیرفته شده است.اظهارات ادعایی چارتریس در سال ۱۹۲۵ بعداً به آدولف هیتلر مهمات لفاظی داد تا انگلیسی ها را دروغگویان نشان دهد که جنایات جنگی خیالی را اختراع می کنند. باور عمومی که "" به دلیل تأثیر منفی تبلیغات در طول جنگ جهانی دوم بر شایعات در مورد هولوکاست، ابداع شده بود. یکی از اولین گزارش ها در سپتامبر ۱۹۴۲، معروف به «کابل استرنبوخ» اعلام کرد که آلمانی ها «حدود صد هزار یهودی را به شکل حیوانی در ورشو می کشتند» و «از اجساد کشته شدگان صابون و کودهای مصنوعی تولید می شود». ویکتور کاوند
یش-بنتینک، رئیس کمیته اطلاعات مشترک بریتانیا، خاطرنشان کرد که این گزارش ها بسیار شبیه به «داستان های مربوط به استفاده از اجساد انسان در طول جنگ گذشته برای ساخت چربی بود که دروغی عجیب بود». به همین ترتیب، "قرن مسیحی" اظهار داشت که "توازی بین این داستان و داستان قساوت «کارخانه اجساد» در جنگ جهانی اول بسیار قابل توجه است که نمی توان نادیده گرفت. پژوهشگر آلمانی یواخیم نئاندر خاطرنشان می کند که «شکی نیست که استفاده تجاری گزارش شده از اجساد یهودیان مقتول اعتبار اخباری را که از لهستان می رسید را تضعیف کرد و اقدامی را که ممکن بود جان بسیاری از یهودیان را نجات دهد.» بورسیه اخیر. پژوهش های مدرن از این دیدگاه حمایت می کند که این داستان از شایعاتی که در میان سربازان و غیرنظامیان در بلژیک پخش می شد، ناشی شد و اختراع ماشین تبلیغاتی بریتانیا نبود. پس از این گزارش در "" از شایعه به «واقعیت» آشکار تبدیل شد. در مورد یک کارخانه واقعی پردازش جسد ظاهر شد. عبارت مبهم این گزارش به روزنامه های بلژیکی و بریتانیایی اجازه داد تا آن را به عنوان دلیلی بر شایعات استفاده از اجساد انسان تفسیر کنند. فیلیپ نایتلی می گوید که چارتریس ممکن است ا
ین ادعا را جعل کرده باشد که او این داستان را برای تحت تأثیر قرار دادن مخاطب خود اختراع کرده است، بدون اینکه متوجه حضور یک خبرنگار باشد. راندال مارلین می گوید که ادعای چارتریس مبنی بر اختراع داستان در تعدادی از جزئیات «به طور آشکار نادرست» است. با این حال، ممکن است یک دفتر خاطرات جعلی ایجاد شده باشد اما هرگز استفاده نشده باشد. با این وجود، این دفترچه خاطرات، که چارتریس ادعا می کرد هنوز «در موزه جنگ لندن» وجود دارد، هرگز پیدا نشد. همچنین ممکن است چارتریس پیشنهاد کرده باشد که این داستان در چین تبلیغات مفیدی خواهد بود، و او یک عکس اشتباه ایجاد کرده است تا برای چینی ها ارسال شود، اما باز هم هیچ مدرکی در این مورد وجود ندارد. آدریان گرگوری به شدت از روایت لرد پونسونبی در "دروغ در زمان جنگ" انتقاد می کند و استدلال می کند که داستان، مانند بسیاری دیگر از داستان های جنایت ضد آلمانی، از سربازان عادی و اعضای عمومی سرچشمه می گیرد: «فرایند بیشتر از پایین به بالا بود تا بالا. پایین، و در بیشتر داستان های ظالمانه دروغین، «مردم مطبوعات را گمراه می کردند»، نه اینکه یک دستگاه تبلیغاتی شوم مطبوعاتی مردم بی گناه را فریب دهد. یواخی
م نئاندر می گوید که این فرایند بیشتر شبیه یک «حلقه بازخورد» بود که در آن داستان های قابل قبولی توسط مبلغانی مانند چارتریس انتخاب و استفاده می شد: «چارتریس و دفترش احتمالاً نقشی در ایجاد داستان «کارخانه جسد» نداشته اند. با این حال، می توان با خیال راحت فرض کرد که آنها فعالانه در گسترش آن مشارکت داشته اند.» علاوه بر این، اگر روزنامه های معتبری مانند "تایمز" در سال ۱۹۱۷ آن را مطرح نمی کردند، این داستان چیزی بیش از شایعه باقی نمی ماند. شیمون روبینشتاین نویسنده اسرائیلی در سال ۱۹۸۷ پیشنهاد کرد که ممکن است داستان کارخانه اجساد حقیقت داشته باشد، اما چارتریس می خواهد آن را بی اعتبار کند تا پس از معاهده لوکارنو در سال ۱۹۲۵ روابط هماهنگ با آلمان پس از جنگ را تقویت کند. روبینشتاین اظهار داشت که چنین کارخانه هایی «کارخانه های آزمایشی احتمالی برای مراکز نابودی نازی ها در طول جنگ جهانی دوم هستند». نئاندر این پیشنهاد را بیهوده رد می کند.
باشکوه (انگلیسی: 9loryUS) هشتمین آلبوم چندآهنگه از گروه پسرانه اهل کره جنوبی اس اف۹ است که در ۶ ژوئیه ۲۰۲۰ توسط اف ان سی انترتیمنت منتشر شد. این آلبوم از شش قطعه، از جمله «Summer Breeze» تشکیل شده است. موفقیت تجاری. آلبوم در جدول گائون کره در رتبه سوم قرار گرفت.