Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
س ۱۸۴۰ به همراه مانفردو فانتی تصمیم گرفت به ارتش منظم اسپانیا بپیوندد؛ بنابراین مجبور شد درجه سرگردی خود را (که در این مدت به دست آورده بود) به ستوان دوم پیاده نظام تبدیل کند. در همان سال، جنگ اول کارلیست ها با پیروزی لیبرال ها و نایب السلطنه شدن بالدومرو اسپارترو به پایان رسید. سال بعد، در سال ۱۸۴۱، سیالدینی با درجه سروانی در هجدهمین هنگ «آلمانکا» تأیید شد و در سال ۱۸۴۳ پست دستیاری ژنرال رامون ماریا نارواز، حریف اسپارترو، را پذیرفت. سازشی که منجر به تأسیس نیابت سلطنت بالدومرو اسپارترو در پایان جنگ اول کارلیست شد، تبعید نایب السلطنه سابق، ماریا کریستینا د بوربون، را نیز به دنبال داشت که دختر ۱۳ ساله اش ایزابلا به سن قانونی رسید و ملکه اسپانیا شد. سپس ژنرال نارواز با ماریا کریستینا نقشه کشید تا خود را از اسپارترو آزاد کند و قدرت را به دست گیرد. در این اقدام، که پس از آن نارواز در ۳ مه ۱۸۴۴ به عنوان نخست وزیر اسپانیا اعلام شد، چالدینی بار دیگر خود را به خاطر شجاعتش متمایز کرد، به طوری که در ۶ اوت ۱۸۴۳ به فرمانده گردان، بیست روز بعد به سرهنگ دوم و در اوت ۱۸۴۴ به سرهنگی ارتقا یافت. جنگ اول استقلال. با این حال، هن
گامی که جنگ اول استقلال بین پادشاهی ساردینیا و امپراتوری اتریش در سال ۱۸۴۸ آغاز شد، چیالدینی استعفا داد و به مودنا رفت. او در ۹ ژوئن به ایتالیا رسید و به ژنرال جیووانی دوراندو پیوست که با نیروهای ارتش سابق پاپ به سمت ویچنزا در حال پیشروی بود، جایی که روز بعد در نبرد مونته بریکو شرکت کرد و در طی آن از ناحیه شکم زخمی شد. او تا اکتبر ۱۸۴۸ از این زخم جدی بهبود یافت. در این دوره، درجه سرهنگی او که در اسپانیا به دست آمده بود، تأیید شد و پس از بهبودی، در ۱۱ نوامبر، به فرماندهی هنگ ۲۳ پیاده نظام، بخشی از ارتش پیدمونته و متشکل از داوطلبان و سربازان سابق پارما و مودنا، منصوب شد. با از سرگیری جنگ در مارس ۱۸۴۹، هنگ او به لشکر دوم ژنرال میشل بس پیوست که در ۲۲ نوامبر در نبرد نووارا درگیر بود. نیروهای عظیم اتریشی، هنگ ۲۳ را مجبور به عقب نشینی کردند، اما این عقب نشینی به شکست منجر نشد. مقاومت سرسختانهٔ چیالدینی، مدال نقرهٔ شجاعت نظامی را برای او به ارمغان آورد که به مدالی که در ویچنزا دریافت کرده بود، اضافه شد. پس از جنگ، هنگ ۲۳ پیاده نظام منحل شد و چیالدینی به فرماندهی هنگ ۱۴ پیاده نظام منصوب شد. جنگ کریمه. چالدینی به مدت پ
نج سال فرماندهی هنگ چهاردهم پیاده نظام را بر عهده داشت. پس از آن، هنگامی که پادشاهی ساردینیا تصمیم گرفت در جنگ کریمه در کنار بریتانیای کبیر، فرانسه و امپراتوری عثمانی علیه روسیه شرکت کند، به فرماندهی تیپ سوم منصوب شد. چالدینی در ماه مه ۱۸۵۵ با نیروهای خود عازم دریای سیاه شد و در اول اوت به درجه سرلشکری ارتقا یافت، رتبه ای که شایسته فرماندهی بود که به دست آورده بود. در طول لشکرکشی کریمه، ارتش پیدمونت تنها در یک نبرد، یعنی نبرد چرنایا، درگیر شد که واحد چالدینی در آن شرکت نکرد. با این حال، چالدینی در بالا بردن روحیه سربازان پیدمونت که در اثر بیماری که هزاران قربانی از هر طرف می گرفت، از بین رفته بودند، خود را متمایز کرد. پس از پایان جنگ کریمه، چالدینی به تورین بازگشت و به عنوان دستیار پادشاه ویکتور امانوئل دوم منصوب شد. او متعاقباً سمت بازرس برساگلیری را بر عهده گرفت. بازرس مدرسه پیاده نظام در ایوریا؛ مدیر کل اردوگاه آموزشی سن موریزیو در نزدیکی تورین؛ و هنگامی که جنگ دوم استقلال در پیش بود، او مسئول سازماندهی سپاه پیاده نظام سبک شکارچیان آلپاین و شکارچیان آپنین شد. جنگ دوم استقلال. هنگامی که جنگ دوم استقلال در ۲
۷ آوریل ۱۸۵۹، بین پیدمونتی ها و فرانسوی ها از یک طرف و اتریشی ها از طرف دیگر آغاز شد، چالدینی به فرماندهی لشکر چهارم، متشکل از تیپ های «رجینا» و «ساونا» منصوب شد. در چند روز اول، واحدهای او در فراسینتو با دشمن جنگیدند و در ۸ مه در پل روی رودخانه پو در کازاله مونفراتو؛ آنها در ۲۹ مه وارد ورچلی شدند و روز بعد پالسترو را فتح کردند. در اینجا، در ۳۱ مه، چالدینی به یکی از مهم ترین پیروزی های خود دست یافت، در نبردی که طی آن لشکر چهارم او ارتش اتریش را که قادر به مهار مانور پهلوگیری ناپلئون سوم از شمال نبود، گیج کرد. به خاطر این موفقیت، چالدینی به دلیل شایستگی های جنگی به درجه سپهبدی ارتقا یافت. پس از وقایع پالسترو، او و افرادش تا لمباردی تا رودخانه کیزه پیشروی کردند و در ۱۵ ژوئن در سانتهوفمیا دی رزاته، نزدیک برشا، با جوزپه گاریبالدی ملاقات کردند تا نیروهایش را تقویت کنند. متعاقباً، برای دفاع از گذرگاه های آلپ، او برای تصرف واله سابیا، وال ترومپیا و وال کامونیکا اعزام شد. پس از پایان جنگ با آتش بس ویلافرانکا در ژوئیه ۱۸۵۹، چیالدینی تا مارس ۱۸۶۰ در برشا ماند، زمانی که به فرماندهی سپاه چهارم ارتش منصوب شد. کارزار پیدمو
نته در ایتالیای مرکزی. در طول لشکرکشی هزار نفری گاریبالدی به جنوب ایتالیا، دولت پیدمونت و ویکتور امانوئل دوم تصمیم به مداخله در مرکز ایتالیا گرفتند؛ بنابراین، در روز ورود گاریبالدی به ناپل، ۷ سپتامبر ۱۸۶۰، ویکتور امانوئل دوم، مانفردو فانتی را به عنوان فرمانده ارتشی که قرار بود در ایالات پاپی مداخله کند، منصوب کرد. این ارتش شامل سپاه چهارم چالدینی و سپاه پنجم ژنرال انریکو موروزو دلا روکا بود. در ۱۱ سپتامبر، فانتی دستور عبور از مرز را صادر کرد. لشکرکشی پیدمونت در مرکز ایتالیا آغاز شد. واحدهای چالدینی شامل لشکر سیزدهم ژنرال رافائله کادورنا بود که به سمت اوربینو پیشروی می کرد و لشکرهای چهارم و هفتم، هر دو تحت فرماندهی مستقیم چالدینی، که به سمت فانو و پسارو پیشروی می کردند. با این حال، سپاه پنجم دلا روکا، با دنبال کردن دره تیبر، راه پروجا را در پیش گرفت. نیروهای چالدینی در اوایل ۱۱ سپتامبر، پسارو و فانو را فتح کردند و دو روز بعد، گردان های ژنرال پاپ، رافائل دو کورتن، را مجبور به عقب نشینی به سمت آنکونا کردند، شهری که نیروهای پاپ سعی داشتند در آن متمرکز شوند و منتظر کمک از طریق دریا از کشورهای محافظه کار بودند. برا
ی جلوگیری از این نقشه، نیروهای ژنرال پاپ، کریستوف دو لاموریسییر، در ۱۶ام با اشغال ارتفاعات بین رودخانه های آسپیو و موسونه و جاده های منتهی به رکاناتی و لورتو به آنکونا، مسدود شدند. اما لاموریسییر، با پیوستن به نیروهای ژنرال ژرژ دو پیمودان، تلاش کرد تا مسیری را از میان صفوف سپاه چهارم پیدمونته باز کند و در ۱۸ام در نبرد کاستلفیداردو، که احتمالاً قابل توجه ترین موفقیت دوران نظامی چالدینی بود، شکست خورد. برای بهره برداری از این پیروزی، چالدینی نیروهایی را برای اشغال رکاناتی فرستاد و مانع از عقب نشینی نیروهای پاپ به سمت جنوب شد. در لورتو، ۱۵۰ افسر، ۴۰۰۰ سرباز و درجه دار و ۱۱ توپ پاپ به اسارت درآمدند. ۲۰۰۰ سرباز دیگر دشمن که موفق به فرار شده بودند، با نیروهای دلا روکا و کادورنا روبرو شدند و اسیر شدند. پس از شکست ارتش پاپ، سپاه چهارم و پنجم برای محاصره شهر آنکونا به هم پیوستند که در ۲۹ سپتامبر ۱۸۶۰ به دست عملیاتی به رهبری ژنرال فانتی افتاد. علیه ارتش بوربون. با سقوط آنکونا، اومبریا و مارکه ها به قلمرو ویکتور امانوئل دوم درآمدند، که فرماندهی نیروهایی را که به سمت مرز پادشاهی دو سیسیل می رفتند، بر عهده گرفت، جایی که ن
یروهای جوزپه گاریبالدی از طریق آن به سمت شمال پیشروی می کردند. سپاه چهارم و پنجم پیدمونته با هم به سمت پسکارا پیشروی کردند، سپس از هم جدا شدند تا به طور جداگانه از توده کوهستانی مایلا عبور کرده و در ایسرنیا دوباره متحد شوند. ارتش بوربون، که در ولتورنو مستقر بود، تلاش کرد تا با نیروهای ژنرال لوئیجی اسکاتی داگلاس با پیشروی پیدمونته ها مقابله کند، که نیروهای چیالدینی، ژنرال تازه منصوب شده برای پیروزی در کاستلفیداردو، در مقابل آنها متحد شدند. اولین پیشقراولان نیروهای چیالدینی، گذرگاه ماکرونه را از روکاراسو اشغال کردند، جایی که صبح روز ۲۰ اکتبر ۱۸۶۰، نبردی با همین نام درگرفت که منجر به شکست و انحلال نیروهای بوربون اسکاتی داگلاس شد. ارتش شاه فرانسیس دوم، که از شمال و جنوب مورد حمله قرار گرفت، پس از فراز و نشیب های مختلف، مجبور به عقب نشینی جزئی به گائتا شد، جایی که قلعه ای برای آخرین مقاومت آماده شده بود. محاصره گائتا و مسینا. در ۵ نوامبر ۱۸۶۰، چالدینی دستور یافت تا فرماندهی محاصره گائتا، محل اقامت دربار و دولت بوربون، را بر عهده بگیرد. این قلعه، جایی که مدافعان به امید دریافت کمک از قدرت های محافظه کار از طریق دری
ا در آن مقاومت می کردند، مملو از آذوقه، مهمات، پادگانی متشکل از ۲۰۰۰۰ نفر و ۱۷۰ توپ بود. چالدینی فرماندهی عالی این محاصره را بر عهده داشت. او عملیات زمینی و دریایی را هدایت می کرد. او که در خطوط مقدم حضور داشت، دائماً با سربازان، دولت تورین، اداره ناپل و ناوگان در تماس بود. محاصره در میان حملات مدافعان و آتش بس هایی که توسط رئیس دولت پیدمونت، کامیلو بنسو، کنت کاوور، برای استفاده از ابزارهای دیپلماتیک جهت متقاعد کردن دربار بوربون برای موافقت با آتش بس ترتیب داده شده بود، ادامه یافت. با این حال، پس از انفجار یکی از مهم ترین انبارهای باروت قلعه در ۵ فوریه ۱۸۶۱، صحبت از تسلیم آغاز شد. تا اینکه در ۱۳ فوریه، تسلیم نهایی در ویلای کاپوسله در کاستلونه، نزدیک فورمیا، امضا شد. پس از پیروزی، چالدینی پیام زیر را برای سربازانش فرستاد: با شنیدن خبر تسلیم شدن در گائتا، پارلمان پیدمونت پیام ستایش آمیزی خطاب به چیالدینی صادر کرد، درست همان طور که تبریکات صمیمانه ای از ویکتور امانوئل دوم و دولت دریافت شد که مقرری بازنشستگی سالانه ۱۰۰۰۰ لیره را برای او تعیین کردند. چیالدینی این مبلغ را رد کرد و از کاوور درخواست لغو قانون فرمان ر
ا کرد. اما در سیسیل، دژ مسینا هنوز مقاومت می کرد، که تحت فرماندهی ژنرال جنارو فرگولا، آخرین سنگر حضور بوربون ها در جزیره بود. کاوور می خواست چیالدینی را به آنجا بفرستد، که در ۲۷ فوریه پیاده شد و در ۴ مارس شروع به بمباران قلعه کرد و در ۱۲ مارس تسلیم آن شد. در ۱۷ مارس ۱۸۶۱، پادشاهی ایتالیا متولد شد. سرکوب راهزنی. تا ژوئن ۱۸۶۱، مشخص شد که سیاست آشتی جویانه ستوان گوستاوو پونزا دی سن مارتینو، که توسط کاوور منصوب شده بود، شکست خورده است. شورش ضد اتحاد در چندین منطقه از جنوب ایتالیا گسترش یافته بود و ارتش قادر به مدیریت اوضاع نبود؛ بنابراین، دولت جدید بتینو ریکاسولی تصمیم گرفت چالدینی را برای سرکوب قهرآمیز این پدیده اعزام کند. پس از مشاجره جدی با گاریبالدی که به شدت از تصمیم کاوور برای انحلال ارتش جنوب انتقاد کرده بود، در ژوئیه ۱۸۶۱، چالدینی با دستور از بین بردن راهزنی و متقاعد کردن مردم محلی مبنی بر اینکه وحدت کشور یک وضعیت موقت نیست، وارد ناپل شد. چالدینی توسط افسران و ژنرال های پیدمونتی که در جنگ های استقلال جنگیده بودند، حمایت می شد: لوئیجی بیانچیس دی پومارتو، گوستاوو مازه د لا روش، امیلیو فررو، جیاچینتو آوناتی،
پائولو فرانزینی جوزپه گوونه و اونوراتو ری دی ویلاری؛ و همچنین توسط ژنرال هایی که از سایر نقاط کشور آمده بودند، مانند فردیناندو پینلی، رافائله کادورنا و لوئیجی سسیمیت دودا. همراهان چیالدینی همچنین شامل گاریبالدی های سابق، مانند انریکو کوزنز ناپلی و وینچنزو جوردانو اورسینی پالرمیتانی، و همچنین افسرانی از ارتش سابق توسکانی، مانند لوئیجی استفانلی (۱۸۰۳–۱۸۸۳) و از ارتش سابق پاپ، مانند پیترو کوینتینی، بودند. رئیس کارابینیری، تروفیمو آرنولفی پیدمونتی بود. چیالدینی تمام قدرت را بر خود متمرکز کرد. پونزا دی سن مارتینو، که خود را عملاً برکنار شده می دید، استعفا داد و چیالدینی، که به عنوان ستوان پادشاه منصوب شده بود، می خواست حفظ نظم در شهر ناپل را اولویت اول مأموریت خود قرار دهد. او به ارتباطات بیشترین اهمیت را داد، دفاتر تلگراف فعال را تأسیس کرد و کاخ سلطنتی و فرمانداری را به مراکز اطلاعات و دستورات نظامی تبدیل کرد. او ضمن حفظ فرماندهی کل، جیرولامو کانتلی، اهل پارما و نزدیک به ریکاسولی، را مسئول اداره امور مدنی کرد. او با لغو دستور قبلی، به راهزنانی که می خواستند تسلیم شوند اجازه داد تا تسلیم شوند و یک فرماندهی عملیات
ی متشکل از ناپلی هایی مانند فرانچسکو کارانو (۱۸۱۵–۱۸۹۰)، مردی از کاوور، که به عنوان بازرس کل گارد ملی منصوب شده بود؛ و انریکو کوزنتس، نماینده حلقه گاریبالدی، ایجاد کرد؛ در کنار آنها، نیکولا فابریزی، از حامیان مازینی، را نیز اضافه کرد. سیالدینی که نیروی کافی برای عملیات مهار و سرکوب این پدیده نداشت، دستور داد که هر شهر دو گروهان از گارد ملی را فراهم کند. و با اشاره به یک سابقه تاریخی که به دوره ناپلئون برمی گردد، در پایان ژوئیه ۱۸۶۱ تصمیم گرفت که ستون های متحرک سربازان باید از دو گروهان پیاده نظام منظم و دو گارد ملی تشکیل شوند. تشکل های داوطلبان جنوبی که در گارد ملی ثبت نام کرده بودند به سرعت تشکیل شدند و یک گروه ۱۵۰۰۰ نفری کنترل ناپل را بر عهده گرفتند تا ارتش منظم بتواند در حومه شهر به کار گرفته شود. سیالدینی همچنین کارلو آوتا از پولیا را به عنوان مسئول ستاد پلیس ناپل و مهم تر از همه، نیکولا آموره از کازرتا را منصوب کرد.
دیژون کاتی دیویس (به ؛ زادهٔ ) که بیشتر با نام هنری دی سی د دان شناخته می شود، رپر و خوانندهٔ اهل میلواکی، ویسکانسین می باشد. او به خاطر ترکیب کردن عناصر هیپ هاپ، راک و ملودیک رپ در موسیقی اش شناخته می شود. پیش از آغاز فعالیت در عرصهٔ رپ، دیویس در تیم بسکتبال دبیرستانی بازی می کرد و همراه با ستارهٔ ان بی ای یعنی لاملو بال در برنامهٔ ورزشی دبیرستان چینو هیلز واقع در کالیفرنیا حضور داشت. مسیر موسیقایی و گذشتهٔ ورزشی دیویس همچنان به هم گره خورده اند و هر دو در جایگاه او در صنعت سرگرمی نقش داشته اند.
کلیسای نیکلاس مقدس (رم) (؛ کلیسای سن نیکولا دا تولنتینو آگلی اورتی سالوستیانی) یک کلیسا متعلق به کلیسای کاتولیک ارمنی واقع در شهر رم، ناحیه لاتسیو ایتالیا می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سال ۱۵۹۹ (سده ۱۶ میلادی)؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری باروک طراحی شده است. در راهنماهای ملکیوری و ونوتی از آن با عنوان سن نیکولو دی تولنتینو یاد شده و در دومی پسوند کاپو لو کیس به آن اضافه شده است. این کلیسا یکی از دو رومی ارمنستان است. این کلیسا در سال ۱۵۹۹ برای آگوستینی های جدا شده ساخته شد و در ابتدا به راهب آگوستینی قرن سیزدهمی، سنت ، تقدیم شده بود. تاریخچه. فضای داخلی در طول سال های ۱۶۱۴–۱۶۲۰ توسط کارلو بوتی و مارتینو لونگی، با حمایت خانواده پامفیلی، مرمت شد. فرانچسکو بوزیو، معمار میلانی، نیز در طراحی مجدد نقش داشت. از سال ۱۶۵۴، دوباره با حمایت پامفیلی، کلیسا با طرح های جیووانی ماریا باراتا، یکی از شاگردان اصلی آلساندرو آلگاردی، بازسازی شد. در سال ۱۸۸۳، کلیسا توسط پاپ لئون سیزدهم به اهدا شد. کلیسای کاتولیک ارمنی در ارتباط کامل با کلیسای کاتولیک رومی است. ورودی. محراب اصلی "سن جیووانی باتیستا" اثر باچیچو است.
مجسمه "مریم مقدس به همراه کودکش که نان معجزه آسا را به سنت نیکلاس"، "سنت آگوستین و سنت مونیکا تقدیم می کند"، بر فراز محراب اصلی توسط دومنیکو گوئیدی و "فرشتگان" اثر باراتا تکمیل شده اند. گچ بری های اطراف اثر ارکوله فراتا است. محراب بلند بر اساس طرحی از آلگاردی ساخته شده است. اولین کلیسای کوچک سمت راست دارای تصویری از "معجزه توسط سنت نیکلاس باری" (۱۷۱۰) توسط فیلیپو لاورنزی است. "بشارت" اثر پوگلی و بوم های جانبی اثر جووانی ونتورا بورگزی است. در نمازخانه دوم در سمت راست، یک محراب اثر قرار دارد. در سومین نمازخانه در سمت راست، بنای یادبود کاردینال فدریکو لانته دل رووره با نقاشی هایی از قرار دارد. سومین نمازخانه در سمت چپ، نمازخانه گاووتی، در سال ۱۶۶۸ توسط پیترو دا کورتونا طراحی شد که کار نقاشی دیواری سقف را آغاز کرد، اگرچه پس از مرگ او، توسط به پایان رسید. این نمازخانه به مریم مقدس ساوونا تقدیم شد. نقش برجسته مجسمه سازی در محراب تجلی مریم مقدس ساوونا بر آنتونی بوتا مقدس توسط کوزیمو فانچلی و مجسمه های "سنت جوزف" توسط ارکوله فراتا و "سنت جان باپتیست" توسط آنتونیو راجی تکمیل شد. کلیسای دوم در سمت چپ، کلیسای بوراتی، تو
سط جیووانی باتیستا مولا، پدر پیر فرانچسکو مولا، طراحی شده است. اولین کلیسای کوچک در سمت راست، نقاشی "سنت فیلیپ" نری اثر کریستوفارو کریو را دارد. گنبد هشت ضلعی است و هشت پنجره دارد. گنبد توسط (۱۶۴۳) نقاشی دیواری شده است و چهار فرشته زن را به تصویر می کشد که نماد چهار فضیلت اساسی فرقه آگوستینی؛ "عفت"، "فروتنی"، "فقر" و "اطاعت" هستند. همچنین یک نقاشی دیواری وجود دارد که "جلال سنت نیکلاس تولنتینو" را توسط و به تصویر می کشد. محراب سنت آنیسه در سمت چپ گذرگاه، کپی از یک اثر اصلی گوئرچینو است که در گالری دوریا یافت می شود. در سمت راست کلیسای کوچک سنت گریگور روشنگر یادبودی وجود دارد؛ کلاه کاردینالیتی او از سقف کلیسا آویزان است.
نیو یورکر فیلمز () یک شرکت مستقل پخش فیلم بود که در سال ۱۹۶۵ توسط دنیل تالبوت بنیان گذاری شد. این شرکت در پی تجربه ای در سالن سینمای شخصی تالبوت در منهتن، یعنی سینمای نیویورکر (تأسیس شده در ۱۹۶۰)، شکل گرفت؛ زمانی که تهیه کنندهٔ یکی از فیلم ها با اکران محدود آن مخالفت کرد، تالبوت تصمیم گرفت فعالیت پخش فیلم را به طور رسمی آغاز کند. نیو یورکر فیلمز در سال ۲۰۰۹ تعطیل شد، اما سال بعد با خریداری شدن توسط شرکت «علاءُالدّین دیستریبیوشن» دوباره احیا گردید. با این حال، از سال ۲۰۲۴ دیگر فعالیتی ندارد. فیلم های معرفی شده. نیو یورکر فیلمز به جلب مخاطب برای آثار جنجالی و چالش برانگیزی که سایر پخش کنندگان در ایالات متحدهٔ آمریکا از نمایش آن ها خودداری می کردند، کمک کرد. برخی از این آثار عبارت بودند از: "سلین و ژولی قایق سواری می کنند" اثر ژاک ریوِت؛ "چن گم شده" اثر وین وانگ؛ "ژان دیلمان، شماره ۲۳ که دو کومرس، ۱۰۸۰ بروکسل" اثر شانتال آکرمن؛ مستند "مستند" اثر کلود لنزمن؛ "زیرزمین" اثر امیر کوستوریتسا؛ فیلم مستند درام "روسپیان بمبئی" ساختهٔ مرچنت آیواری؛ "ازدواج ماریا براون" اثر راینر ورنر فاسبیندر؛ "آگیره، خشم پروردگار" اثر و
رنر هرتسوک؛ و "مامان و روسپی" اثر ژان اوستاش.
سعید افغانی (عربی: سعید الأفغانی) (۱۳۲۷ – ۱۴۱۸ق / ۱۹۰۹ – ۱۹۹۷م) نحوی، پژوهشگر سوری، ادیب و نویسنده، و استاد دانشگاه بود. او را «شیخ نحویان شام» و «استادِ استادان زبان عربی» لقب داده اند. او به عضویت مجمع علمی عراق و مجمع زبان عربی قاهره برگزیده شد. سعید افغانی همچنین باجناق شیخ محمدعلی طنطاوی بود. کودکی و تحصیل. محمد سعید پسر محمدجان پسر احمد افغانی در سال ۱۳۲۷ق / ۱۹۰۹م در دمشق زاده شد. پدرش مردی دین دار بود که از کشمیر به سوریه مهاجرت کرده و با زنی دمشقی ازدواج کرده بود. حاصل این ازدواج، محمد سعید و پس از او دختری بود. مادرشان اندکی پس از تولد دختر درگذشت؛ آن هنگام محمد سعید سه ساله بود، پدرش سعید را با خود به مسجد اموی می برد؛ جایی که او در حلقه های درس شیخ حسین تونسی و شیخ احمد نوَیلَتی حضور می یافت. سعید تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در مدارس دمشق گذراند و سپس دورهٔ دبیرستان را در «مکتب عنبر» و «دارالمعلمین» ادامه داد و در سال ۱۹۲۸م فارغ التحصیل شد. پس از آن به «مدرسهٔ آداب عالیه» در دانشگاه سوریه پیوست و در سال ۱۹۳۲م از آن جا دانش آموخته گردید. سعید افغانی در روز ۱۱ شوال ۱۴۱۷ق / ۱۸ فوریه ۱۹۹۷م در مکه درگذش
ت و در گورستان معلاة به خاک سپرده شد. فعالیت. افغانی در سال ۱۹۲۸م به عنوان معلم در شهر منین منصوب شد و سپس در چندین مدرسهٔ دمشق به تدریس پرداخت تا آن که در «مدرسهٔ تجیهز نخست» دمشق استقرار یافت. با تأسیس دانشکدهٔ ادبیات در دانشگاه سوریه، به عنوان استادیار در آن جا مشغول شد و به تدریج در مراتب دانشگاهی ارتقا یافت؛ به گونه ای که از سال ۱۹۶۱ تا ۱۹۶۳م مدیر دانشکده ادبیات بود و ریاست بخش زبان عربی و تدریس نحو و علوم آن را بر عهده داشت. او تا ۳۱ دسامبر ۱۹۶۸م در دانشگاه سوریه خدمت کرد و پس از بازنشستگی در دانشگاه لبنانی، سپس دانشگاه لیبی در بنغازی، و در ادامه در دانشگاه ملک سعود (۱۹۸۴م) به تدریس پرداخت. وی تا سن هفتاد و پنج سالگی به تدریس ادامه داد و پس از آن به دمشق بازگشت. او همچنین به عضویت مجمع علمی عراق و مجمع زبان عربی قاهره برگزیده شد. دیدگاه. افغانی پیرو مکتب ظاهری در فقه اسلامی بود و توجه زیادی به حفظ و شرح آثار ابن حزم، یکی از مدافعان این مکتب، معطوف داشت. نسخه منتشرشدهٔ افغانی از «ملخّص» ابن حزم در سال ۱۹۶۰، که اثری مهم در نظریه حقوقی ظاهری است، به عنوان نقطهٔ عطفی در تاریخ فکری جهان عرب و احیای مدرن روش
حقوقی ابن حزم شناخته می شود. در مطالعات حدیث نیز، افغانی شاگرد حبیب الرحمن اعظمی، پژوهشگر هندی علوم اسلامی و محقق حدیث بود.
هشتادمین جشنواره بین المللی فیلم ونیز از ۳۰ اوت تا ۹ سپتامبر ۲۰۲۳ در لیدو ونیز، ایتالیا برگزار شد. آلبرتو باربرا، مدیر هنری ونیز، اعلام کرد که احتمالاً اعتصابات ۲۰۲۳ سگ-افترا در صورت حل نشدن به موقع بر جشنواره تأثیر خواهد گذاشت، چرا که قوانین اعتصاب مانع از آن می شود که بازیگران در هرگونه فعالیت تبلیغاتی برای فیلم هایشان شرکت کنند. با این حال جشنواره برگزار شد، اگرچه تعداد ستاره های هالیوود حاضر کمتر از معمول بود و انتظار می رفت حضور آثار اروپایی در بخش های مختلف افزایش یابد. برخی از فیلم های مورد انتظار فصل جوایز که قرار بود در ونیز برای نخستین بار به نمایش درآیند، از جمله "دختران فراری" به کارگردانی ایتن کوئن، به تعویق افتادند. هم زمان با ادامهٔ اعتصاب، بعضی فیلم های آمریکایی اعلام کردند که بازیگرانشان در فرش قرمز نمایش جهانی حضور نخواهند داشت؛ از جمله بردلی کوپر، کارگردان، نویسنده، تهیه کننده و بازیگر فیلم "مایسترو". کارگردان آمریکایی دیمین شزل به عنوان رئیس هیئت داوران بخش مسابقهٔ اصلی جشنواره انتخاب شد. کاترینا مورینو، بازیگر ایتالیایی، میزبانی شب های افتتاحیه و اختتامیهٔ جشنواره را بر عهده داشت. شیر طلا
یی به فیلم "بیچارگان" به کارگردانی یورگوس لانتیموس اهدا شد. همچنین در طول جشنواره، کارگردان ایتالیایی لیلیانا کاوانی و بازیگر اهل چین/هنگ کنگ تونی لیانگ هر دو جایزهٔ شیر طلایی یک عمر دستاورد هنری را دریافت کردند. جشنواره با فیلم "فرمانده" ساختهٔ ادوآردو د آنجلیس افتتاح شد. در ابتدا قرار بود فیلم "چلنجرز" به کارگردانی لوکا گوادانینو به عنوان فیلم افتتاحیهٔ جشنواره، نخستین نمایش جهانی خود را تجربه کند، اما ام جی ام/آمازون به دلیل ادامهٔ اعتصابات ۲۰۲۳ سگ-افترا تصمیم گرفت آن را از جشنواره خارج کند و زمان اکرانش را به تعویق بیندازد. فیلم "انجمن برف" به کارگردانی خوان آنتونیو بایونا نیز به عنوان اثر اختتامیه جشنواره به نمایش درآمد. جنجال ها. در طول جشنواره، آنری-دیدیه نژیکام، مسئول انتخاب بازیگران فیلم "من کاپیتان"، از سوی سفارت ایتالیا در رباط، مراکش، از دریافت ویزا برای ورود به ایتالیا محروم شد؛ دلیل این تصمیم آن بود که تضمینی وجود ندارد وی پس از ورود، خاک ایتالیا را ترک کند. نژیکام در گفت وگو با "هالیوود ریپورتر رُما" این اقدام را «یک عمل نژادپرستانه» توصیف کرد و گفت: «سفارت این رد را با این استدلال توجیه کرد که
هیچ تضمینی وجود ندارد من پس از ورود به ونیز، خاک ایتالیا را ترک کنم. در واقع با من مانند یک مهاجر رفتار کردند، انگار می خواهم از موقعیت سوءاستفاده کنم تا فرار کنم. اما من شغل دارم، کارت حرفه ای از مرکز فیلم مراکش دارم. و صادقانه بگویم، اگر می خواستم در اروپا کار کنم، تا حالا این کار را کرده بودم.» او همچنین افزود که مسئولان «به رزومه یا مدارکم نگاه نکردند، فقط به رنگ پوستم توجه کردند. [...] این مشکل فقط با سفارت ایتالیا در مراکش وجود دارد، چون همکارانم از غنا و ساحل عاج توانستند خارج شوند. اگر سفیدپوست بودم، فکر نمی کنم این طور با من رفتار می کردند.»
فیلیپ دوم، دوک ساووی (؛ ۵ فوریه ۱۴۳۸ – ) از سال ۱۴۹۶ تا زمان مرگش در سال ۱۴۹۷ دوک ساووی بود. او عضوی از شاخه کوچک خاندان ساووی، پسر لویی اول، دوک ساووی، و برادر کوچکتر دوک آمادئوس نهم بود. فیلیپ در اواخر عمر، پس از مرگ نوه برادر خود، چارلز دوم، وارث این دوک نشین شد. زندگی نامه. فیلیپ نوه عموی دوک قبلی چارلز دوم و کوچک ترین پسر بازمانده دوک لویی ساووی و آن قبرسی بود. با این حال، او وارث کل دوک قبلی نبود، زیرا چندین زن قبل از او در خط جانشینی بودند. برای اطمینان از ارث بردن پسران به نسل ساووی، پسر ارشدش فیلیبرت با پسر عمویش، تنها خواهر دوک جوان متوفی، ازدواج کرد. با این حال، این نقشه موفقیت آمیز نبود: دختر در سن دوازده سالگی درگذشت. (فیلیپ در این میان درگذشته بود) فرزندان دختران برادر بزرگتر فیلیپ، دوک آمدئو نهم ساووی، در رتبه بعدی قرار داشتند و حق ارث بردن از خط وراث عمومی، از جمله قبرس و اورشلیم را داشتند. با وجود این واقعیت که قبرس و اورشلیم مانع جانشینی از نسل زن نشدند، فیلیپ این ادعاها را پذیرفت و از این عناوین نیز استفاده کرد. جانشینان مرد او در ساووی نیز به این کار ادامه دادند و به این ترتیب عنوان دوک خو
د را به عنوانی بالاتر و سلطنتی تبدیل کردند. او بیشتر عمر خود را به عنوان عضو جوان خانواده دوک گذراند. قلمرو اصلی او منطقه برس، نزدیک مرز فرانسه و بورگوندی بود، اما این قلمرو از بین رفت و به همین دلیل فیلیپ لقب «بی زمین» یا «لاکلند» را دریافت کرد. دوران کودکی. او ششمین پسر دوک لویی ساووی (۱۴۱۵–۱۴۶۵) و آن لوزینیان بود. جوانی و اوایل زندگی سیاسی. فیلیپ در هجده سالگی به عنوان نماینده پدرش، دوک ساووی، به ریمز فرستاده شد، زمانی که لویی یازدهم در اوت ۱۴۶۱ به عنوان پادشاه تاجگذاری کرد. او در دربار برادر همسرش (همسر لویی یازدهم، خواهرش شارلوت بود) باقی ماند. در اوایل سال ۱۴۶۲، لویی یازدهم فرماندهی صد نیزه را به او سپرد، که قرار بود آنها را به آستی ببرد تا برای لشکرکشی به جنوا آماده شود. در آستی، برخی از بارون ها، از جمله صدراعظم سابق آنتونیو دی رومانیانو، تلاش کردند تا از طریق مانورهایی که ظاهراً با هدف خلاص کردن دوک لویی از درباریان نادرست انجام می شد، دوک نشین ساووی را تصرف کنند و موفق شدند فیلیپ را به این هدف برسانند. او، به همراه گروه مردان مسلح خود، به سرعت از آلپ عبور کرد و در قلعه تونون، محل اقامت لویی ساووی، ظ
اهر شد. او مارشال واراکس را کشت، صدراعظم جاکومو والپرگا را دستگیر کرد و او را شکنجه داد تا به جادوگری اعتراف کند. سپس سعی کرد پدرش را که از رفتار او وحشت زده شده بود، متقاعد کند که با رضایت پادشاه فرانسه و به نفع او عمل کرده است. رفتار او لویی یازدهم را به شدت خشمگین کرد، به طوری که او را به دربار احضار کرد و پس از دستگیری در جاده اورلئان، او را در قلعه لوش زندانی کرد (۱۴۶۴)، جایی که تقریباً دو سال زندانی بود. در سال ۱۴۶۷، به نمایندگی از برادرش آمادئوس نهم، صلح گمه را با دوک میلان، گالئاتزو ماریا اسفورتسا، امضا کرد، پیمانی که پایان خصومت بین دو دوک نشین را رقم زد. فیلیپ، در اختلاف بین لویی یازدهم فرانسه و دوک بورگوندی، شارل جسور، با دومی متحد شد و به شدت با خواهرزنش یولاند والوا، که ابتدا شامبری را به مقصد مونتملیان و سپس گرنوبل ترک کرده بود و در نتیجه دوک آمادئوس نهم را به دست فیلیپ سپرده بود، جنگید. پس از کشمکش های طولانی، لویی یازدهم که به تماس های پنهانی یولاند با بورگوندی ها مشکوک بود، به سرعت به عنوان میانجی صلح بین فیلیپ و یولاند عمل کرد: صلح برقرار شد و یولاند در اوت ۱۴۷۱ به شامبری بازگشت و سپس به ورچ
لی نقل مکان کرد. با این حال، کمتر از یک سال بعد، آمادئوس نهم درگذشت و یولاند به نام پسر هفت ساله اش، فیلیبرت، نایب السلطنه دوک نشین شد. فیلیپ سال های زیادی با خواهرزنش بر سر نیابت سلطنت دوک نشین که به برادرزاده های جوانش فیلیبرت اول و چارلز اول به ارث رسیده بود، اختلاف داشت تا اینکه در سال ۱۴۸۱ موفق به کسب آن شد. یک سال بعد، وارث دوک نشین، فیلیبرت، درگذشت. در سال ۱۴۹۴، فیلیپ شاه چارلز هشتم را در لشکرکشی علیه پادشاهی ناپل همراهی کرد و پس از عقب نشینی در رأس فرانسوی ها، از نووارا در برابر ارتش میلانی لودوویکو ایل مورو دفاع کرد. ازدواج اول. در سال ۱۴۷۲، فیلیپ با مارگارت بوربون (۱۴۳۸–۱۴۸۳)، دختر دوک چارلز اول بوربون و اگنس بورگوندی، ازدواج کرد. ازدواج دوم. در سال ۱۴۸۵، فیلیپ با کلودین بروسه (۱۴۵۰–۱۵۱۳) ازدواج مجدد کرد که در بوی تقدس درگذشت. سلطنت. با مرگ برادرزاده جوانش چارلز جان (۱۴۹۶)، سلسله دودمانی دوک آمادئوس نهم ساووی (به اصطلاح اولین شاخه دوک ها) منقرض شد؛ بنابراین، فیلیپ به عنوان برادر بازمانده آمادئوس نهم، تاج و تخت را به ارث برد. با او، دومین شاخه دوک ساووی یا شاخه برسا (که با نام شاخه برس نیز شناخته می