Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
انواع مهربانی یک فیلم آنتولوژی پوچ گرا محصول ۲۰۲۴ به کارگردانی یورگوس لانتیموس است که فیلم نامهٔ آن را با همکاری افتیمیس فیلیپو نوشته است. در این فیلم اما استون، جسی پلمونس، ویلم دفو، هانگ چائو و مارگارت کوالی ایفای نقش می کنند. "انواع مهربانی" نخستین نمایش جهانی خود را در هفتاد و هفتمین جشنواره فیلم کن در تاریخ ۱۷ می ۲۰۲۴ داشت و در ایالات متحده به وسیلهٔ سرچلایت پیکچرز در ۲۱ ژوئن ۲۰۲۴ و در ایرلند و بریتانیا در ۲۸ ژوئن ۲۰۲۴ اکران شد. این فیلم نقدهای عموماً مثبتی از منتقدان دریافت کرد و بیش از ۱۴ میلیون دلار در جهان فروش داشت. داستان. این فیلم در روایتی اپیزودیک سه داستان مختلف را ارائه می دهد: مرگ آر.ام. اف رابرت فلچر (جسی پلمونس) شخصیتی است که زندگی اش تحت کنترل کامل رئیسش، ریموند (ویلم دفو)، قرار دارد. ریموند هر روز به رابرت دستورات دقیق و مشخصی می دهد که باید طبق آنها زندگی کند. این دستورات شامل تمام جنبه های زندگی رابرت، از جمله لباس پوشیدن، خوردن، و حتی زمان داشتن رابطه جنسی با همسرش، سارا (هونگ چاو) است. رابرت این دستورات را بدون چون و چرا دنبال می کند و در عوض، با هدایای خاصی مانند یادگاری های ورزشی کم
یاب، پاداش می گیرد. اما وقتی ریموند از رابرت می خواهد که به طور عمدی یک حادثه رانندگی مرگبار ایجاد کند، رابرت به این دستور شک می کند و برای اولین بار تصمیم می گیرد که از اطاعت سرپیچی کند. این تصمیم او را به مسیری از فروپاشی و نابودی هدایت می کند. زندگی رابرت پس از این تصمیم به سرعت از کنترل خارج می شود و او به تدریج می فهمد که جایگاهش در سیستم قدرتمند و کنترل گر ریموند به خطر افتاده است. آر. ام. اف پرواز می کند دنیل (جسی پلمونس)، یک افسر پلیس است که همسرش لیز (اما استون) پس از یک حادثه در دریا ناپدید شده است. او به شدت به دنبال یافتن همسرش است و این جستجو او را به آستانه فروپاشی روانی می کشاند. اما وقتی لیز به طور ناگهانی بازمی گردد، دنیل به شک می افتد که آیا این زن واقعاً همسرش است یا یک بدل ناشناخته. دنیل به تدریج به این باور می رسد که این زن که ادعا می کند همسر اوست، در واقع فردی دیگر است. این شک و تردید او را به مسیری از خشونت و جنون می کشاند. او از لیز می خواهد که خودش را ثابت کند و این درخواست ها به تدریج به اعمالی خشونت آمیز و وحشتناک منجر می شود. این داستان به نوعی تصویری از فروپاشی روانی و از دست داد
ن هویت است که با المان های سوررئال و طنز سیاه لانتیموس ترکیب شده است آر. ام. اف ساندویچ می خورد امیلی (اما استون) و اندرو (جسی پلمونس) اعضای یک فرقه مرموز هستند که به دنبال زنی می گردند که طبق پیشگویی ها قادر به زنده کردن مردگان است. این دو نفر تحت رهبری اومی (ویلم دفو) و آکا (هونگ چاو) به این جستجو پرداخته و در این مسیر با چالش های بسیاری روبرو می شوند. آنها در این جستجو به زنی به نام ربکا (مارگارت کوالی) برمی خورند که امیلی معتقد است همان زنی است که به دنبالش بودند. اما امیلی به تدریج به این فکر می افتد که شاید زندگی گذشته اش را رها کند و به نزد دخترش و همسر سابقش، که فردی بسیار خشن و بدرفتار است (جو آلوین)، بازگردد. تولید. در سپتامبر ۲۰۲۲ "ددلاین" گزارش داد که یورگوس لانتیموس و افتیمیس فیلیپو فیلمنامه پروژهٔ در حال توسعهٔ «"AND"» (سبک دهی شده با حروف بزرگ) را با المنت پیکچرز و فیلم۴ نوشته اند و سرچلایت پیکچرز با توزیع فیلم موافقت کرده است، و لانتیموس همچنین کارگردانی آن را برعهده دارد. اما استون، جسی پلمونس، ویلم دفو و مارگارت کوالی قرار بود در این فیلم بازی کنند و برنامه هایی برای شروع فیلمبرداری در نیواو
رلئان در ماه اکتبر انجام شود. در اکتبر ۲۰۲۲، هانگ چائو، جو آلوین، و مامودو آتی به بازیگران پیوستند. هانتر شیفر در مصاحبه ای در فوریه ۲۰۲۳ اعلام کرد که در این فیلم «حضور کوتاهی» داشته است. فیلمبرداری در اکتبر ۲۰۲۲ آغاز شد و تا دسامبر ۲۰۲۲ در نیواورلئان ادامه یافت. نام جدید فیلم با عنوان "Kinds of Kindness" در دسامبر ۲۰۲۳ اعلام شد. انتشار. "انواع مهربانی" نخستین نمایش جهانی خود را در بخش رقابتی هفتاد و هفتمین جشنواره فیلم کن در تاریخ ۱۷ مهٔ ۲۰۲۴ داشت. این فیلم به وسیلهٔ سرچلایت پیکچرز در ایالات متحده در ۲۱ ژوئن ۲۰۲۴ و در ایرلند و بریتانیا در ۲۸ ژوئن ۲۰۲۴ منتشر شد. این فیلم همچنین در ۳۰ مهٔ ۲۰۲۴ در یونان اکران شد.
نپال کشوری است با تنوع جغرافیایی که از زمان اتحادش توسط پریتوی نارایان شاه، شکل حکومت یکپارچه را به کار گرفته بود. اکنون این کشور به یک ساختار فدرال تبدیل شده است. نپال از ۲۸ مه ۲۰۰۸ (15th Jestha، 2065 BS) یک دولت جمهوری فدرال دموکراتیک بوده است. بر اساس مفهوم سیستم فدرال، نپال به ۷ استان، ۷۷ ناحیه و ۷۵۳ سطح محلی تقسیم گردیده است. اکنون هر استان دارای یک دولت جداگانه به همراه دولت فدرال در مرکز است. تاریخ. پس از شورش مردمی ۲۰۰۷، سلطنت ۲۴۰ ساله در پنجمین متمم قانون اساسی موقت نپال، ۲۰۶۳ لغو شد. این متمم اولین سندی بود که نپال را رسماً به عنوان جمهوری فدرال دموکراتیک نپال ذکر کرد. این متمم فدرالیسم را به عنوان یک ویژگی برجسته برای نپال جدید تصور می کرد. حزب مائوئیست کاتالیزوری برای ایجاد فدرالیسم و دربرگیرندگی بود. دیگر احزاب عمده ای که از این اقدام حمایت کردند عبارتند از حزب کمونیست نپال (مارکسیست-لنینیست متحد) و کنگره نپالی، در حالی که حزب راستیا پرجاتانترا که تنها به خاطر طرح نمایندگی متناسب توانسته بود وارد پارلمان شود، در مخالفت با چشم انداز فدرالیسم و همچنین به طرفداری بازگرداندن سلطنت و اعلام نپال به عنو
ان یک کشور هندو درآمده است. نپال در زمان حاکمان شاه (پریتیو نارایان شاه) یک حکومت یکپارچه را اعمال می کرد. با این حال، این سیستم قادر به حمایت از توسعه کشور نبود و به عنوان یک نوع حکومت «انحصاری» تلقی می شد.
فدرالیسم قومی، فدرالیسم چند قومیتی یا چند ملیتی، شکلی از سیستم فدرال است که در آن واحدهای منطقه ای یا ایالتی فدرال بر اساس قومیت تعریف می شوند. سیستم های فدرالی قومی در تلاش برای پاسخگویی به خواسته ها برای خودمختاری قومی و مدیریت تنش های بین قومی در داخل یک کشور ایجاد شده اند. آنها همیشه در این امر موفق نبوده اند: مشکلات ذاتی در ساخت و نگهداری یک فدراسیون قومی باعث شده است که برخی از ایالت ها یا تقسیمات فرعی یک کشور یا تجزیه شوند، یا به سرکوب اقتدارگرایانه متوسل شوند، یا به قوم سالاری، تفکیک قومی، انتقال جمعیت، جابجایی داخلی، پاکسازی قومی، و/یا حتی حملات و قتل عام مبتنی بر قومیت متوسل شوند. این نوع فدراسیون از دهه ۱۹۹۰ توسط ملس زناوی در اتیوپی پیاده شده است. ملس زناوی و دولت او فدرالیسم قومی را با هدف برقراری برابری میان همه اقوام در اتیوپی اختیار کردند. ویژگی های فدرالیسم قومی در کشورهای دیگر از جمله نپال، پاکستان، سودان جنوبی، یوگسلاوی و آفریقای جنوبی در دوران آپارتاید نیز به نمایش گذاشته شده است (به بانتوستان مراجعه کنید). دیدگاه های کلی. تعریف. در یک "فدراسیون قومی،" برخی یا همه واحدهای فدراتیو تا آنجا که
ممکن است برای پیروی از مرزهای قومی ساخته شده اند و به جوامع قومی خودمختاری می دهند. از آنجایی که فدراسیون یک کشور باقی می ماند، این ترکیب از تقسیم کامل متمایز است. چنان نظامی را می توان در کشورهایی در نظر گرفت که گروه های قومی در مناطق جغرافیایی متمرکز هستند. در یک فدراسیون "قومی-سرزمینی" - یک «مدل سازش» - بزرگ ترین گروه قومی بین بیش از یک زیر واحد تقسیم می شود. به عنوان مثال می توان به کانادا، هند و اسپانیا اشاره کرد. این نوع سیستم ممکن است برای کشورهایی که دارای یک گروه مسلط هستند مناسب باشد. انگیزه. یکی از انگیزه های اصلی برای ایجاد فدرالیسم قومی، کاهش تضاد میان گروه های داخل کشور، با اعطای خودگردانی محلی و نمایندگی تضمین شده در مرکز به هر گروه است. بنابراین یک نظام فدرال قومی ممکن است در جایی که بیم درگیری جدی وجود داشته باشد یا این درگیری قبلاً رخ داده باشد جذابیت خاصی داشته باشد. این هدف «دفاعی» است و ماندگاری هویت های قومی مختلف را در داخل کشور می پذیرد. فدرالیسم به گروه های قومی مختلف سطحی از خودمختاری را اعطا می کند که توسط قانون اساسی محافظت می شود که اختیارات دولت مرکزی را در رابطه با اختیارات واح
دهای فدرال تجویز می کند. از آنجایی که واحدها به گونه ای ترسیم شده اند که هر گروه قومی اکثریت محلی را در یک یا چند مورد از آنها تشکیل می دهد، امید می رود که ترس از رفتار نابرابر یا ظلم توسط دولت ایالتی کاهش یابد، و هر گروه را قادر می سازد تا هویت فرهنگی خود را در سرزمین خود ابراز کند و توسعه دهد. قانون اساسی فدرال همچنین نمایندگی تمامی واحدهای قومی منطقه ای در دولت مرکزی را پیش بینی می کند و امکان میانجیگری صلح آمیز در مورد ادعاهای گروه های مختلف را فراهم می کند. از این نظر موفقیت این نظام به تمایل نخبگان اقوام مختلف برای همکاری در سطح کشور برای ایجاد حکومت باثبات بستگی دارد. انتقاد. فدرالیسم قومی به عنوان یک انتخاب نهادی برای کاهش تنش های قومی در داخل یک کشور، به دلایل مفهومی و تجربی، اغلب مورد انتقاد قرار گرفته است. در سطح نظری مشکلات عبارتند از: همچنین ذکر شده است که در عمل، فدراسیون های قومی غالباً شکست خورده اند: اما به ندرت مشخص است که این امر تا چه حد به این دلیل است که فدرالیسم قومی یک شکل سازماندهی نادرست است یا به دلیل مشکلات ذاتی در اداره یک کشور با شکاف های قومی عمیق است ("بیشتر، آن کشورهایی" که فد
رالیسم قومی را پذیرفته اند این کار را انجام می دهند زیرا جایگزین هایی قبلاً آزمایش شده اند و شکست خورده اند». اندرسون (۲۰۱۳) از جمله شکست ها او به اینها اشاره می کند: اروپای شرقی (اتحاد جماهیر شوروی، چکسلواکی و یوگسلاوی)، آفریقا (فدراسیون شرق آفریقا و اتیوپی-اریتره)، منطقه کارائیب (فدراسیون هند غربی)، و آسیا (پاکستان و مالایا-سنگاپور). از آنجایی که فدراسیون های قومی هنوز وجود دارند، او به بلژیک (که یک مورد ناب نیست)، اتیوپی (دموکراتیک نیست) و بوسنی و هرزگوین (که چشم انداز آینده آن مشکوک است) اشاره می کند. فدرالیسم قومی در کشورهای مشخص. نپال. جنبه قومی ساختار فدرال جدید در نپال منشأ مناقشه در فرایند قانون اساسی سازی اخیر بوده است. دموکراسی چند حزبی در سال ۱۹۹۰ پس از قیام مردمی به رهبری حزب کنگره و جبهه چپ متحد، ائتلافی از احزاب کمونیست، در نپال ایجاد شد. مسائل قومیتی در تدوین قانون اساسی جدید به طور برجسته ای ظاهر نشد. کارزارهایی برای به رسمیت شناختن بیشتر مسائل قومی توسط فدراسیون ملیت های بومی نپال (NEFIN) به نمایندگی از گروه های قومی تپه ها، حزب منطقه ای Sadbhawana از Terai و UCPN (مائوئیست ها) تحت فشار مردم
مادهسی جنوب رهبری شد. پس از جنبش دموکراسی ۲۰۰۶ در نپال و سرنگونی سلطنت، قانون اساسی موقت در سال ۲۰۰۷ اعلام شد سال ها بحث در دو مجلس مؤسسان متوالی بر این بود که آیا فدرالیسم بر قومیت یا هویت مشترک و همچنین شمار و مکان استان ها مبتنی باشد. یک جبهه مخالف به رهبری UCPN خواستار یک سیستم فدرال مبتنی بر ۱۳ استان تعریف شده از نظر قومی شد. کنگره نپالی حاکم و احزاب کمونیست نپال این ایده را رد کردند و استدلال کردند که فدرالیسم مبتنی بر قومیت باعث ایجاد تنش در میان کاست ها و جوامع قومی خواهد شد. مقاومت همچنین از سوی برهمین و چتری ها از طبقه بالا صورت گرفت که می ترسیدند چیرگی سیاسی طولانی مدت آنها توسط فدرالیسم قومی تهدید شود. قانون اساسی فعلی فدرال سرانجام در سپتامبر ۲۰۱۵ به تصویب رسید یک ساختار فدرال برای جایگزینی ساختار واحد موجود ایجاد کرد. این کشور به هفت استان فدرال تقسیم شد که با گروه بندی مناطق موجود تشکیل شده بودند. انتشار قانون اساسی جدید بلافاصله با اعتراضات مادی ها و جمعیت بومی، عمدتاً بر سر مرزهای استان های جدید، از ترس کاهش حضور سیاسی آنها، همراه شد. پاکستان. پس از جدایی پاکستان شرقی در سال ۱۹۷۱ برای تبدیل
شدن به بنگلادش، دولت پاکستان به دنبال راه هایی برای پاسخگویی به خواسته های قومی-ملی گرایانه گروه های مختلف در داخل پاکستان غربی بود. قانون اساسی ۱۹۷۳ یک ساختار فدرال را وضع کرد که به چهار استان اصلی خودمختاری می داد، که هر کدام از نظر تاریخی با یک گروه قومی-زبانی شناسایی می شدند: پنجابی ها، سندی ها، بلوچ ها و پشتون ها. هویت سیاسی این گروه ها به طور قانونی در قانون اساسی به رسمیت شناخته شد و به آنها وضعیتی متمایز از سایر گروه ها داد. با این حال، مقررات مربوط به خودمختاری تنها در استان سند به طور کامل اجرا شد. در طول دوره بعدی رژیم های نظامی و درگیری ها در بخش های مختلف پاکستان، به نظر نمی رسید که سیستم فدرال ثباتی قابل مقایسه با هند ایجاد کند. قانون اساسی با اصلاحاتی در سال ۲۰۱۰ مجدداً ارائه شد. این بار هر چهار استان «خود مختاری مستحکمی از نظر اختیارات قانونگذاری و مالی» دریافت کردند. به طور کلی مشخصه تغییرات افزایش «قومی سازی» بود که با تغییر نام استان مرزی شمال غربی به خیبر پختونخوا («سرزمین پختون ها») مشخص شد. این تغییرات به عنوان «گامی مهم رو به جلو» در تقویت استان ها تلقی می شد، اما به نظر می رسید تمایل ک
می برای پیشبرد بیشتر به سمت ساختار کاملاً چند قومیتی که برای همه گروه ها تأمین می شود وجود دارد. این سیستم در رابطه با شعله ور شدن مجدد درگیری های قومی خشونت آمیز بین سندی ها و مهاجران در سند به عنوان «بسیار غیر سازنده» توصیف شده است. این امر همچنین خواسته هایی را برای استان های جداگانه از جانب هزاره ها و سرایکی ها برانگیخته است. در واقع، اظهار شده است که «پاکستان به ندرت به عنوان یک فدراسیون قومی شناخته می شود». سودان جنوبی. سودان جنوبی در ژوئیه ۲۰۱۱ از سودان مستقل شد و در ابتدا قانون اساسی انتقالی ۱۰ ایالت فدرال و ۷۹ شهرستان را ایجاد کرد که عمدتاً بر اساس قومیت بودند. درگیری های بین جمعی افزایش یافت و از سوی گروه های مختلف فراخوان هایی برای ایجاد ایالت ها و شهرستان های قوم محور بیشتر وجود داشت. استفان پار کوول، وزیر آموزش و پرورش آن زمان در ایالت جونگلی، در سال ۲۰۱۳ بیان داشت که «فدرالیسم قومی» در کشورش «تفرقه انگیز» و «اداره آن پرهزینه» بوده و دموکراسی واقعی را ایجاد نمی کند و خواستار ایجاد ایالت های چند قومیتی شد. در اکتبر ۲۰۱۵، سالوا کیر، رئیس جمهور سودان جنوبی، فرمانی را صادر کرد که بر اساس آن ۲۸ ایالت،
باز هم عمدتاً در امتداد خطوط قومی، جایگزین ۱۰ ایالت قبلی شدند. این اقدام در نوامبر در پارلمان تصویب شد، اگرچه در فوریه ۲۰۲۰ تعداد ایالت های سودان جنوبی به ۱۰ ایالت بازگشت. یوگسلاوی. قانون اساسی ۱۹۴۶ جمهوری سوسیالیستی فدرال یوگسلاوی فدراسیونی متشکل از شش جمهوری ایجاد کرد. به سه ملیت مشخص شده در نام قبلی کشور - پادشاهی صرب ها، کروات ها و اسلوونیایی ها - مقدونی ها، مونته نگروها و مسلمانان بوسنیایی (بوسنیایی های کنونی) اضافه شدند. در کنار به رسمیت شناخته شدن به عنوان ملت های این جمهوری ها، یک دولت مرکزی قوی تحت کنترل حزب کمونیست ایجاد شد. از دهه ۱۹۷۰، شکافی در دولت کمونیستی بروز کرد، بین طرفداران کروات و اسلوونیایی خواهان خودمختاری بیشتر برای آن جمهوری ها، و طرفداران صرب یک فدراسیون متمرکز برای حفظ موقعیت رهبری کننده صرب ها به عنوان بزرگ ترین ملیت در داخل کشور. مخالفت با کمونیسم در قالب یک ناسیونالیسم رو به رشد بروز کرد. پس از کاهش قدرت مرکزی در دهه ۱۹۸۰، رهبری جمهوری ها به طور فزاینده ای به دنبال منافع قلمروهای خود بودند و تنش های بین قومی زیاد شد. بین سالهای ۱۹۹۱ و ۲۰۰۶ شش جمهوری تشکیل دهنده همگی به کشورهای مس
تقل تبدیل شدند. ویژگی سالهای اولیه این روند یک رشته جنگ بود.
تنگی واژن (؛ در پزشکی: اِستنوز واژینال) وضعیتی غیرطبیعی است که در آن، واژن به سبب تشکیل بافت فیبروزی، باریک تر و کوتاه تر می شود. تنگی واژن ممکن است منجر به ناکارآمدی جنسی و دردآمیزش شده و معاینهٔ لگن را دشوار و دردناک کند. لایهٔ پوششی درون واژن نیز ممکن است نازک تر و خشک تر شود و حاوی بافت اِسکار باشد. این وضعیت می تواند منجر به درد در هنگام آمیزش جنسی یا معاینه لگن شود. تنگی واژن اغلب در اثر پرتودرمانی لگن خاصره، اپیزیوتومی، یا سایر روش های جراحی ایجاد می شود. شیمی درمانی نیز ممکن است احتمال ایجاد تنگی واژن را افزایش دهد. تنگی واژن همچنین می تواند ناشی از جراحی ترمیمی دستگاه تناسلی در افراد مبتلا به هایپرپلازی مادرزادی آدرنال باشد. علائم و نشانه ها. شاخص های رایج وجودِ تنگی واژن شامل درد و خونریزی در طول رابطه جنسی همراه با انواع دیگر ناکارآمدی جنسی است. این عارضه ممکن است منجر به چالش هایی مانند دشواری در برقراری رابطه جنسی و کاهش میل جنسی شود. انواع شدید تنگی واژن ممکن است با ناتوانی کامل در برقراری رابطه جنسی همراه باشد. آتروفی، اِسکار و آسیب به بافت واژن به دلیل تنگی واژن می تواند منجر به خشکی، التهاب و
کاهش خاصیت کشسانی بافت واژن شود. اثرات ماندگار تنگی واژن ممکن است علاوه بر محدودیت های فیزیکی، بر سلامت روانی فرد هم اثر بگذارد. علائم ممکن است به دنبال درمان نارسایی تخمدان یا پس از یائسگی بدتر شود و منجر به کاهش لزجی و تشدید نازک شدگی بافت واژن شود. علل بروز. به دنبال پرتودرمانی. سرطان رحم، سرطان واژن، سرطان مقعد، سرطان روده بزرگ، سرطان دهانه رحم در بسیاری از مواقع با استفاده از پرتودرمانی، به ویژه رادیوتراپی با اشعهٔ خارجی و براکی تراپی است. تنگی واژن ناشی از تشعشع یکی از عوارض جانبی احتمالی درمان است و یکی از شایع ترین عوارض جانبی آن است که حدود یک سوم افرادی که تحت پرتودرمانی لگن هستند، آن را تجربه می کنند. تنگی ناشی از پرتودرمانی ممکن است یک واکنش دیرهنگام به درمان باشد. آسیب به بافت پوششی واژن باعث تولید کلاژن غیرطبیعی می شود که منجر به آتروفی، از دست دادن عضله، کاهش جریان خون، هیپوکسی و فیبروز می شود. رنگ پریدگی، چسبندگی و شکنندگی بافتی همراه با از دست دادن خاصیت ارتجاعی واژن قابل مشاهده است. همه اینها می توانند به ناکارآمدی جنسی منجر شوند که بیش از نیمی از بازماندگان سرطان زنان را تحت تأثیر قرار می
دهد. برخی از افرادی که پس از پرتودرمانی دچار کاهش عملکرد تخمدان و کمبود استروژن دارند، ممکن است پوشش مخاطی نازک تری در واژن داشته باشند که تنگی واژن را بدتر می کند. عوامل خطرساز. در حالی که شدت تنگی واژن تا حد زیادی به نوع پرتودرمانی دریافتی بستگی دارد، عوامل خطرساز متعددی ممکن است در ایجاد تنگی واژن نقش داشته باشند. افراد بالای ۵۰ سال مبتلا به سرطان دهانه رحم در معرض خطر بیشتری برای تنگی واژن ناشی از پرتودرمانی هستند. استعمال دخانیات نیز با خطر بیشتر تنگی واژن همراه است. همچنین ارتباط زیادی بین تنگی واژن و مسائلی که سبب رنگ پریدگی واژن می شوند، وجود دارد، یعنی هنگامی که غشاهای مخاطی داخل واژن نازک و خشک می شوند و منجر به التهاب و فیبروز می گردند. عمل های جراحی. چندین نوع روش جراحی ممکن است در بروز تنگی واژن نقش داشته باشند. اپیزیوتومی - که برش هایی برای کمک به زایمان طبیعی است - ممکن است منجر به باریک شدن دهانه واژن و دردآمیزش طولانی مدت شود: تقریباً ۱۳ درصد احتمال تجربه دردآمیزش به مدت دست کم ۶ ماه پس از انجام یک اپیزیوتومی معمولی وجود دارد. هنگامی که بافت اپیزیوتومی به درستی ترمیم و بهبود نمی یابد، عوارضی
چون آسیب مخاط و اِسکار محتمل است، که می تواند به ایجاد تنگی واژن کمک کند. تنگی واژن شایع ترین عارضه بعد از عمل در افراد مبتلا به هایپرپلازی مادرزادی آدرنال است که در دوران نوزادی یا کودکی تحت عمل جراحی ترمیمی دستگاه تناسلی قرار می گیرند. تنگی واژن می تواند یک عارضه زودرس جراحی باشد یا ممکن است بعداً در نوجوانی ایجاد شود. علاوه بر این، در افرادی که جراحی تطبیق و بازتایید جنسیت مرد به زن انجام می دهند، مانند واژینوپلاستی، تنگی واژن یک عارضه شایع پس از جراحی است. تشخیص. در حال حاضر چندین شیوهٔ درجه بندی برای ارزیابی تنگی واژن وجود دارد اما هیچ کدام تثبیت شده و استاندارد نیستند. دو مقیاس درجه بندی رایج عبارتند از: (۱) «معیارهای اصطلاحی رایج برای رویدادهای نامطلوب» مؤسسه ملی سرطان (CTCAE) نسخهٔ ۴٫۰ و (۲) «اثرات دیرهنگام در بافت های عادی - نمره ذهنی، هدف، مدیریت و تحلیلی» (LENT-SOMA). روش اول تنگی واژن را بر پایهٔ سه درجه بندی بر اساس (الف) کوتاه شدن یا باریک شدن واژن (ب) میزان اخلال در انجام معاینه فیزیکی و (ج) تداخل آن با استفاده از تامپون یا فعالیت جنسی ارزیابی می کند. با این حال، این مقیاس فقط مختص آسیب های واژ
ن نیست. روش درجه بندی LENT-SOMA برای تنگی واژن بر اساس ارزیابی علائم ذهنی، تست های تحلیلی و تظاهرات بالینی مشاهده شده است. این روش توسط «سازمان اروپایی تحقیقات و درمان سرطان» (EORTC) به همراه «گروه سرطان شناسی و پرتودرمانی» ایالات متحده آمریکا (RTOG) ابداع شده است. فقدان یک شیوهٔ درجه بندی تثبیت شده به طور بالقوه منجر به درمان های نه چندان مؤثر اتساع واژن و تنگ ماندن طولانی مدت واژن در بیماران شده است. تنگی واژن اغلب با پارامترهای ذهنی/خودانگاشتی تشخیص داده می شود. این پارامترهای ذهنی در ترکیب با انواع مقیاس های درجه بندی موردِ استفاده، در عمل بالینی قابل پیاده سازی و استفاده نیست. این امر تشخیص صحیح بیماری و ایجاد یک درمان استاندارد را دشوارتر می کند. مدیریت درمان. درمان اتساعی واژن. تنگی واژن معمولاً با روش «درمان اتساعی واژن» (VDT) درمان می شود، اما شواهد علمی کافی مبنی بر اثربخشی آن وجود ندارد. گشادکننده واژن دستگاه های صاف و استوانه ای شکلی هستند که باعث کشش و شل شدن بافت واژن می شوند. درمان گشادکننده واژن نیاز به یک روال ثابت دارد و ممکن است باعث ناراحتی فیزیکی و/یا روانی فرد شود که پایبندی به درمان را
دشوارتر می کند. ارزیابی اثربخشی درمان اتساع واژن ممکن است دشوار باشد زیرا اندازه گیری و کنترل عملکرد جنسی و کیفیت زندگی فرد آسان نیست. مدت زمان بهینه درمان گشادکننده واژن و اثربخشی آن در عملکرد جنسی و پیامدهای مرتبط با سرطان نامشخص است. علیرغم فقدان شواهد علمی قابل اعتماد، بسیاری از دستورالعمل ها و مقاله های مروری استفاده از درمان گشادکننده واژن را پس از پرتودرمانی لگن پیشنهاد می کنند. اعتقاد بر این است که این روش درمانی، موجب کشش بافت های واژن و مجرای واژن شده و منجر به رشد سلول های باقت پوششی و کاهش احتمالی فیبروز محیطی می شود. برخی از پژوهش ها حتی ارتباط بین «درمان اتساعی واژن» و جلوگیری از خطر تنگی شدید واژن را مطرح کرده اند. مطابق برخی از پژوهش ها، هنگامی که مدت اتساع واژن طی «درمان اتساعی واژن» طولانی باشد، نتایج مثبتی را برای بیمار به همراه دارد. ثابت شده که استفاده از «درمان اتساعی واژن» به همراه مدیتیشن و موسیقی آرام بخش اثربخشی آن را افزایش می دهد، اگرچه شواهد علمی موجود برای این موضوع باکیفیت نیستند. برای افزایش احتمال موفقیت این روش درمانی و بهینه سازی آن، باید حمایت روانی-اجتماعی منظم و و پیگیری
های مداوم انجام شود. روش های درمانی دیگر. پیشرفت های اخیر درمانی شامل استفاده موضعی از اسید هیالورونیک، لیزردرمانی و تجویز استروژن واژینال است، اما پژوهش های بیشتری در این زمینه مورد نیاز است. اسید هیالورونیک به درمان تنگی واژن با حفظ رطوبت برای ارتقا ترمیم بافت واژن کمک می کند. در حال حاضر هیچ گونه منع مصرف شناخته شده ای برای این دارو وجود ندارد و به دلیل همین بی خطری نسبی، معمولاً پزشکان آن را تجویز می کنند. برخی پژوهش ها نشان داده اند که لیزردرمانی علائم آتروفی تناسلی را در دوران یائسگی بهبود می بخشد، اما در حال حاضر مطالعات زیادی در مورد تأثیر آن بر روی افراد مبتلا به تنگی واژن ناشی از رادیوتراپی وجود ندارد. یک مطالعه در سال ۲۰۲۰ بهبود طول واژن و همچنین شاخص سلامت واژن را نشان داد، اگرچه مطالعات بیشتری برای تعیین اثربخشی این روش مورد نیاز است. مطالعات محدودی در مورد استروژن درمانی واژینال در افراد مبتلا به تنگی واژن ناشی از رادیوتراپی وجود دارد که دلیلش نگرانی از افزایش خطر عود تومور است. همچنین، یک پژوهش نشان داد افرادی که تحت درمان با پرتودرمانی با دوز بالا قرار می گیرند، احتمال کمتری برای پاسخ به درمان
با استروژن دارند. همه گیرشناسی. بروز تنگی واژن ناشی به دنبال رادیوتراپی به شدت متغیر و از ۱٫۲٪ تا ۸۸٪ در تغییر است که دلیلش محدود بودن مطالعات پیشین به گروه های کوچک و همچنین پراکندگی آماری به دلایل فردی همچون نوع سرطان، سن، دوز و نحوه انجام پرتودرمانی (رادیوتراپی با اشعهٔ خارجی و براکی تراپی) است. علاوه بر این، علائم ممکن است تا یک سال پس از پرتودرمانی خود را نشان ندهند و کم کم ظرف سه سال، شدت بیشتری پیدا کنند. تنگی واژن نیز ممکن است به دلیل داغ ننگ و ناراحتی در مورد ناکارآمدی جنسی کمتر گزارش شود. میزان بروز تنگی واژن در افرادی که تحت پرتودرمانی قرار می گیرند ۵۰ درصد در افراد مبتلا به سرطان مخاط رحم و ۶۰ درصد در افراد مبتلا به سرطان دهانه رحم است. بروز تنگی واژن در افرادی که تحت پرتودرمانی برای سرطان مقعد یا سرطان روده بزرگ قرار می گیرند به درستی گزارش نشده است، اما برآورد می شود که تا حدود ۸۰٪ باشد.
شیرزاد احمدی نژاد، معترض ۴۱ ساله که ۲۶ بهمن به دست نیروهای اطلاعات سپاه ارومیه بازداشت شده بود، چهارشنبه ۲۴ اسفند در بازداشتگاه این نهاد اطلاعاتی زیر شکنجه کشته شد. دستگیری. احمدی نژاد روز چهارشنبه ۲۶ بهمن (۱۵ فوریه) به همراه یک شهروند دیگر اهل بوکان به نام خالق محمدنژاد توسط نیروهای اطلاعات سپاه پاسداران بازداشت و به بازداشتگاه این نهاد امنیتی در ارومیه منتقل شده اند. از سرنوشت خالق محمدنژاد اطلاع دقیقی در دسترس نیست. قابل ذکر است که شیرزاد احمدی نژاد در نوزدهمین روز بازداشت یک تماس کوتاه تلفنی با خانواده اش داشته و آنها را مطلع کرده که در بازداشتگاه اطلاعات سپاه ارومیه حضور دارد. کشته شدن. نهادهای امنیتی، ۲۳ اسفند ۱۴۰۱ با خانواده احمدی نژاد تماس گرفته و اعلام کرده اند که برای آزادی موقت شیرزاد وثیقه بیاورید، اما ۲۴ اسفند ۱۴۰۱ به آنها گفته اند که شیرزاد جانش را از دست داده و دلیل مرگش را سکته قلبی عنوان کرده اند. یکی از اعضای خانواده شیرزاد احمدی نژاد می گوید: «ما از طریق منابع خود مطلع شده ایم که شیرزاد زیر شکنجه جانش را از دست داده و نهادهای امنیتی تاکنون حاضر به تحویل پیکر شیرزاد به خانواده نشده اند».
قانون مسئولیت والدین و بهداشت باروری، که همچنین به عنوان قانون بهداشت باروری یا قانون RH شناخته می شود، و رسماً به عنوان قانون جمهوری شماره ۱۰۳۵۴ نامگذاری شده است، یک قانون فیلیپین است که دسترسی همگانی به روش های پیشگیری از بارداری ، کنترل باروری، آموزش جنسی و مراقبت از مادر در فیلیپین را فراهم می کند. در حالی که توافق کلی در مورد مفاد آن در مورد سلامت مادر و کودک وجود دارد، بحث های زیادی در مورد دستور آن وجود دارد که دولت و بخش خصوصی فیلیپین بودجه و توزیع گسترده دستگاه های تنظیم خانواده مانند کاندوم، قرص های ضدبارداری و IUD را تأمین کنند. همچنین باید دولت به انتشار اطلاعات در مورد استفاده از آنها از طریق تمام مراکز مراقبت های بهداشتی ادامه دهد. تصویب این قانون بحث برانگیز و به شدت تفرقه انگیز بود و دانشگاهیان، مؤسسات مذهبی و شخصیت های بزرگ سیاسی حمایت یا مخالفت خود را در حالی که تصویب طرح در قوه مقننه در جریان بود، اعلام کردند. مناظرات و تظاهرات داغ در حمایت و مخالفت با لایحه RH در سراسر کشور برگزار شد. دادگاه عالی فیلیپین در مارس ۲۰۱۳ اجرای این قانون را در پاسخ به چالش ها به تأخیر انداخت. در ۳ آوریل ۲۰۱۴، د
ادگاه حکم داد که این قانون «غیرقانونی» نیست اما هشت ماده را به طور جزئی یا کامل حذف کرد. تاریخچه بهداشت باروری در فیلیپین به سال ۱۹۶۷ بازمی گردد که فردیناند مارکوس رئیس جمهور فیلیپین از جمله سران کشورهایی بود که اعلامیه جمعیت را امضا کرد. ۳۰ کشوری که در امضای این اعلامیه شرکت کردند، توسط دبیرکل سازمان ملل متحد، یو تانت، طی مراسمی در سازمان ملل در ۱۱ دسامبر ۱۹۶۷، یک روز پس از روز حقوق بشر، به رسمیت شناخته شدند. فیلیپین موافقت کرد که مشکل جمعیت باید به عنوان عنصر اصلی توسعه اقتصادی بلندمدت در نظر گرفته شود؛ بنابراین، کمیسیون جمعیت ایجاد شد تا برای کاهش هنجار اندازه خانواده و ارائه اطلاعات و خدمات برای کاهش نرخ باروری تلاش کند. از سال ۱۹۶۷، آژانس توسعه بین المللی ایالات متحده (USAID) 80 درصد از کل کالاهای تنظیم خانواده (مواد پیشگیری از بارداری) را به عهده گرفت که به ۳ دلار می رسید. در سال ۱۹۷۵، ایالات متحده یادداشت مطالعه امنیت ملی ۲۰۰: پیامدهای رشد جمعیت در سراسر جهان برای امنیت ایالات متحده و منافع خارج از کشور (NSSM200) را به عنوان سیاست خود اتخاذ کرد. این سیاست به اقدامات کنترل جمعیت و ترویج پیشگیری از باردا