Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ا به روستای زادگاه گلایف، کومسومولسکویه (سعدی-کوتار)، عقب نشینی کردند. در آنجا، حدود هزار یا بیشتر از شورشیان به دام افتادند و روستا برای هفته ها توسط نیروهای فدرال در نبرد کومسومولسکویه ، یکی از خونین ترین نبردهای جنگ، که با کشته شدن صدها جنگجو و غیرنظامی چچنی به همراه بیش از 50 سرباز دولتی (طبق آمار روسی) پایان یافت، مورد حمله قرار گرفت. گلایف فرار کرد، اما تنها با کسری از افرادش، و بسیاری از بازماندگان ناامید تصمیم به ترک جنگ گرفتند. آنا پولیتکوفسکایا نوشت: «چطور می توانست به فکر بردن جنگ به خانه، به کومسومولسکوئه، باشد، در حالی که از قبل می دانست روستای زادگاهش نابود خواهد شد!» مدتی پس از این شکست خردکننده در کومسومولسکویه، دولت روسیه تلاش کرد با گلایف مذاکره کند، زیرا اعتقاد بر این بود که او با دیگر فرماندهان چچنی (به ویژه با بارایف، که گلایف پس از خیانت آشکار بارایف به او در کومسومولسکویه، جنگ شخصی کوتاهی با او داشت) در تضاد است. در نوامبر 2000، یک فرستاده کرملین تأیید کرد که مقامات فدرال روسیه در حال مذاکره با گلایف هستند، اما این اطلاعات بعداً رد شد. در سال 2002، احمد قدیروف، رهبر دولت چچن طرفدار مسکو
، به پولیتکوفسکایا گفت که چندین بار فرستاده های خود را برای مذاکره با گلایف فرستاده است. در سال 2003، گلایف علناً ادعاهای قدیروف را به عنوان "دروغ های آشکار" از یک "خائن نفرت انگیز" محکوم کرد. به گزارش "ایندیپندنت" ، مذاکرات محرمانه ادعایی گلایف با قدیروف «در اوایل سال 2001، زمانی که مسکو از تضمین امنیت گلایف در صورت زمین گذاشتن سلاح هایش خودداری کرد، به هم خورد» و همچنین شایعاتی مبنی بر همکاری مخفیانه قبلی بین گلایف و روس ها، از جمله شرایط خروج او از گروزنی و فرارش از کومسومولسکویه، وجود داشت. در سال 2002، مقاله ای انتقادی در "مسکو تایمز" او را «شورشی که برای نجات روسیه می تازد» نامید. در سال ۲۰۰۱، گلایف تصمیم گرفت نیروهای خود را در دره دورافتاده پانکیسی در آن سوی مرز گرجستان بازسازی کند . در آنجا، گلایف نیروی مسلح قابل توجهی را از صدها پناهنده چچنی، کیست های محلی (چچنی های گرجی) و داوطلبان اینگوش و داغستانی، و همچنین ده ها مجاهد بین المللی که به آنجا سفر کرده بودند (عمدتاً آذری، ترک و عرب) تشکیل داده بود. در اوت ۲۰۰۱، گلایف نقش مهمی در آزادی سوتلانا کوزمینا، فعال حقوق بشر روس، که بیش از دو سال در اسارت چچن
بود، ایفا کرد. گلایف بنا به درخواست لوئیزا اسلامووا، همسر دوست و فرمانده شورشی اش لچی اسلامووا، که در زندان لفورتوو مسکو در انتظار محاکمه بود، عمل کرد (اسلامووا در آنجا درگذشت، ظاهراً مسموم شده بود. " ) اسلامووا ویاچسلاو ایزمایلوف، افسر سابق نظامی فدرال که روزنامه نگار نوایا گازتا" شد، را ردیابی کرده بود و پیشنهاد داده بود که اگر ایزمایلوف به او در تلاش برای آزادی شوهرش در دادگاه کمک کند، شورشیان را متقاعد به آزادی گروگان ها کند. گلایف یادداشتی نوشت و به اسیرکنندگان کوزمینا هشدار داد که اگر این زن را آزاد نکنند، به دشمنان خونی او تبدیل خواهند شد. در همین حال، مقامات گرجستانی متهم به مذاکره برای معامله ای برای تأمین و تسلیح نیروی گلایف در ازای رهبری حمله گلایف به نمایندگی از گرجستان به دره مورد مناقشه کودوری در آبخازیا ( بحران کودوری در اکتبر 2001 ) شدند. گلایف، علیرغم شکست این سوءقصد که طی آن حداقل 40 نفر کشته شدند (از جمله پنج ناظر سازمان ملل در یک هلیکوپتر سرنگون شده)، مورد تحسین سیاستمداران ارشد گرجستان قرار گرفت. ادوارد شواردنادزه ، رئیس جمهور گرجستان، در پاسخ به اتهامات روسیه، علناً اعلام کرد که هیچ مدرک
ی دال بر تروریست بودن گلایف ندیده است و او را «فردی تحصیل کرده» توصیف کرد. گلایف از پایگاه های خود در پانکیسی، مجموعه ای از حملات ضربتی و فرار به داخل روسیه را سازماندهی کرد. او به دلیل جلوگیری از درگیری با دیگر چچنی هایی که در نیروهای طرفدار مسکو خدمت می کردند و همچنین به دلیل روابط تیره اش با مسخدوف و باسایف، هیچ حمله گسترده ای به چچن انجام نداد. با این حال، بیش از ۱۰۰ جنگجوی چچنی در سال ۲۰۰۲ گروه او را ترک کردند و تحت فرماندهی عمروف به چچن بازگشتند. بسیاری از جنگجویان داغستانی و کاباردی نیز از گلایف جدا شدند و به جمهوری های خود، داغستان و کاباردینو-بالکاریا ، بازگشتند و شورش های محلی را در آنجا آغاز کردند. در سپتامبر ۲۰۰۲، گلایف شخصاً حمله ای را به جمهوری اینگوشتیا روسیه رهبری کرد و روستاهای تارسکویه و گالاشکی را تصرف کرد ، اما جنگجویان او محاصره شدند، خسارات زیادی متحمل شدند و پراکنده شدند. طبق گفته روسیه، 30 تا 40 جنگجوی چچنی در تیراندازی ها و حملات هوایی کشته و پنج نفر اسیر شدند (اگرچه منابع چچنی گفتند که هفت جنگجو کشته و پنج نفر مفقود شده اند). همچنین گزارش شده است که 17 نظامی روس نیز کشته شده اند. در
میان کشته شدگان، رادی اسکات ، خبرنگار آزاد بریتانیایی که با شورشیان سفر کرده بود و ظاهراً هنگام تلاش برای تسلیم شدن توسط یک تک تیرانداز روسی مورد اصابت گلوله قرار گرفت، نیز حضور داشت. خود گلایف نیز به شدت مجروح شد و مدتی از کار افتاد. او در مصاحبه ای در اکتبر 2002 گفت که "تا زمانی که نه تنها کشور ما، بلکه تمام ملت های قفقاز از عقاب دو سر [روسیه] آزاد نشوند، به مبارزه ادامه خواهد داد." مرگ. در زمستان ۲۰۰۳-۲۰۰۴، گلایف رهبری حمله ای از گرجستان به منطقه کوهستانی ناحیه تسونتینسکی جمهوری داغستان روسیه را بر عهده داشت که طی آن، ۲۰ تا ۳۰ نفر از جنگجویانش (چچنی و داغستانی، از جمله خوز-احمد نوخایف ) و ۱۵ سرباز روسی در درگیری ها و حوادث رانش زمین کشته شدند، در حالی که پنج شورشی نیز دستگیر شدند. طبق روایت رسمی، گلایف در ۲۸ فوریه ۲۰۰۴، پس از درگیری با یک گشت دو نفره از سرویس گارد مرزی روسیه که هنگام تلاش برای عبور از مرز به گرجستان به تنهایی با آن مواجه شده بود، درگذشت. گلایف هر دو نگهبان (گروهبان یکم مختار سلیمانوف و گروهبان عبدالخالق قربانوف، هر دو اهل داغستان که پس از مرگشان عنوان قهرمان فدراسیون روسیه را دریافت کردند
) را به ضرب گلوله کشت، اما خود او نیز اندکی پس از آن در اثر جراحت شدیدی که در جریان تیراندازی متحمل شد، درگذشت. این جراحت ناشی از ترکیدن تفنگ در بازوی چپش بود. پس از حدود 100 متر پیاده روی، گلایف دست آسیب دیده خود را قطع کرد، اما بر اثر خونریزی درگذشت. با این حال، طبق روایت مرکز قفقاز ، گلایف علیه گروه بزرگتری از نیروهای روسی جنگید و پس از آنکه بازویش توسط آتش مسلسل سنگین از یک هلیکوپتر از کار افتاد، کشته شد. در سال ۲۰۱۳، سرهنگ بازنشسته الکساندر موسینکو از نیروهای ویژه روسیه (GRU ) ادعا کرد که او سوار بر هلیکوپتری بوده که گلایف و یک جنگجوی چچنی دیگر را در اثر تیراندازی و بهمن ناشی از موشک ها در ۲۸ دسامبر ۲۰۰۳ کشته است، اما جسد گلایف تنها پس از بیرون کشیدن از برف در فوریه ۲۰۰۴ شناسایی شد. به گفته موسینکو، ۲۰ جنگجوی چچنی کشته و ۹ نفر اسیر شدند و ۹ کماندوی GRU ویژه روسیه تحت فرماندهی او در این نبرد جان باختند و داستان رسمی مرگ گلایف پس از درگیری با مرزبانان کاملاً ساختگی است. [ "نیازمند منبع" ] مرگ احتمالی گلایف در درگیری مسلحانه ای که «در ماه دسامبر منجر به کشته شدن نه سرباز روسی شد» در آن زمان رسماً گزارش شد،
اما بعداً پس از اعلام نسخه جدید در 2 مارس 2004، این خبر تکذیب و نادرست فرض شد. جسد توسط سرویس امنیت فدرال روسیه (FSB) شناسایی شد ، اما به دلیل اینکه گلایف توسط مقامات روسی به عنوان تروریست طبقه بندی شده بود، به بستگانش تحویل داده نشد. خانواده او از آن زمان تاکنون برای آزادسازی بقایای جسد یا افشای آنچه بر سر جسد آمده، از جمله تلاش برای بازخرید آن، کمپین هایی را آغاز کرده اند. خانواده. پسر بزرگ گلایف، رستم، در سال 1988 در اومسک ، روسیه، جایی که پدرش در دهه 1980 در آنجا زندگی می کرد، متولد شد و در آنجا با یک زن روس تبار محلی به نام لاریسا گوبکینا ازدواج کرد. رستم پس از گذراندن بیشتر عمر خود در خارج از چچن، در روسیه، برای تحصیل اسلام به بلژیک و سپس به مصر نقل مکان کرد، پیش از آنکه گفته شود به جنگ داخلی سوریه پیوسته تا در کنار شورشیان سوری بجنگد (طبق گفته منابع طرفدار قیام، مانند مرکز قفقاز ). حدود 12 آگوست 2012، رستم گلایف 24 ساله طبق گزارش ها در جریان نبرد حلب در اثر حمله توپخانه ای کشته شد . جسد او به چچن منتقل شد و در 17 آگوست در آنجا به خاک سپرده شد. "با این حال، کومرسانت" به نقل از یکی از بستگان گلایف نوشت ک
ه رستم فقط در سوریه مشغول تحصیل بوده و در راه فرار از جنگ به ترکیه کشته شده است.
کاناگاوا بوگیو ، مقام های شوگون سالاری توکوگاوا در دوره ادو ژاپن بودند. انتصاب در این دفتر برجسته معمولاً از دایمیوهای فودای بود. تفاسیر متعارف این عناوین ژاپنی را به عنوان «کمیسیون»، «نظارت» یا «فرماندار» تعبیر کرده اند. این عنوان «شوگون» معرف مقامی است که مسئول اداره بندر استان کاناگاوا (یوکوهاما امروزی) بوده است. تعداد مردانی که همزمان این عنوان را داشتند، در طول زمان متغیر بوده است، از حداقل پنج نفر در سال ۱۸۵۹ تا حداکثر نه نفر در یک زمان. این مقام اغلب همزمان با مقام "گایکوکو بوگیو" برگزار می شد.
کینزان-بوگیو ، مقام های شوگون سالاری توکوگاوا در دوره ادو ژاپن بودند. این عنوان باکوفو (شوگون) معرف مقامی است که مسئولیت نظارت بر تمام معادن، فعالیت های استخراج معدن و فلزات در ژاپن را بر عهده دارد.
سلطان مسعودی از جمله قبیله های برجسته و پرشمار قوم هزاره به شمار می رفت که امروزه به کُلی از میان رفته و هیچ نشانی از آن باقی نمانده است. تاریخ. به گفتهٔ بابر، بنیان گذار امپراتوری گورکانی در قرن شانزدهم، در کتاب خاطراتش "بابرنامه"، هزاره های سلطان مسعودی همراه با هزاره های روستا، لاچین و قرلق از بزرگ ترین طوایف هزاره بوده اند. این طایفه ابتدا توسط بابر قلع و قمع شد و سپس در دوران سلطنت عبدالرحمان در قرن نوزدهم تا حد زیادی از بین رفت، به گونه ای که امروزه هیچ اثری از آن ها باقی نمانده است.
نیگاتا بوگیو ، مقام های شوگون سالاری توکوگاوا در دوره ادو ژاپن بودند. انتصاب در این دفتر برجسته معمولاً از دایمیوهای فودای بود. تفاسیر متعارف این عناوین ژاپنی را به عنوان «کمیسیون»، «نظارت» یا «فرماندار» تعبیر کرده اند. شهر نیگاتا بزرگ ترین شهر در شهری است که زمانی ولایت اچیگو بوده است. این جزیره در ساحل شمال غربی هونشو، بزرگ ترین جزیره ژاپن قرار دارد. بندر در دریای ژاپن رو به غرب به سمت جزیره سادو است. در سال ۱۸۵۸، نیگاتا به عنوان یکی از پنج بندری تعیین شد که برای تجارت بین المللی در [[عهدنامه دوستی و تجارت بین ایالات متحده آمریکا و ژاپن] بین ژاپن و ایالات متحده باز شد. با این حال، سطح آب کم در بندر، باز شدن واقعی کشتی های خارجی را تا سال ۱۸۶۹ به تأخیر انداخت. این عنوان «[[شوگون]]» یک مقام مسئول اداره شهر بندری نیگاتا را مشخص می کند. تعداد مردانی که به طور همزمان این عنوان را دارند در طول زمان متفاوت است. منابع. [[رده:دولت تاریخ ژاپن]] [[رده:کارمندان شوگون سالاری توکوگاوا]]
نیکّو بوگیو ، مقام های شوگون سالاری توکوگاوا در دوره ادو ژاپن بودند. انتصاب در این دفتر برجسته معمولاً از دایمیوهای فودای بود. تفاسیر متعارف این عناوین ژاپنی را به عنوان «کمیسیون»، «نظارت» یا «فرماندار» تعبیر کرده اند. نیکو، توچیگی خانه آرامگاه یادمانی از "شوگون" توکوگاوا ایه یاسو (نیکو توشوگو) و نوه اش توکوگاوا ایه میتسو (Iemitsu-byō Taiyū-in) و همچنین تاریخ شوگون]. ۷۶۷ و معبد معبد ریننو که در سال ۷۸۲ تأسیس شد. زیارتگاه نیکو توشوگو در سال ۱۶۱۷ تکمیل شد و در طول دوره ادو مورد توجه بازدیدکنندگان این منطقه قرار گرفت. تعدادی جاده جدید در این مدت ساخته شد تا دسترسی آسان تر به نیکو از مناطق اطراف فراهم شود. این منصب «شوگون» یک مقام مسئول برای اداره منطقه ای را که مجموعه معبد کوه توشو-گو در نیکّو را در بر می گیرد، مشخص می کند. تعداد مردانی که همزمان این عنوان را در اختیار دارند، با گذشت زمان تغییر خواهد کرد.
رؤیا بوگیو ، یک اداره دولتی تحت شوگون سالاری توکوگاوا ژاپن بود که به مدیریت زندان ها می پرداخت. این موقعیت در خاندان ایشیده موروثی بود و سر هر نسل نام ایشیده تاته واکی (石出帯刀) را می گرفت. وظایف «رؤیا بوگیو» شامل شاهد بودن در اعدام ها، احضار شهود برای پرونده های دادگاه و گوش دادن به جلسات دادرسی و همچنین نظارت کلی بر سیستم زندان توکوگاوا (به ویژه زندان اصلی در کودنما-چو) بود. محل اقامت رسمی «رؤیا بوگیو» بلافاصله در مجاورت همان زندان، در کودنما-چو ۱-چومه قرار داشت.
سادو بوگیو ، از مقام های شوگون سالاری توکوگاوا مسئول اداره عملیات معدن در سادو، نیگاتا بودند.
دژ گونان ()؛ یکی از مهم ترین و استراتژیک ترین دژهای نظامی امپراتوری گوگوریو بود که در خط دفاعی غربی این امپراتوری نقشی حیاتی ایفا می کرد.تاریخچه این دژ، از ریشه های آن در دوران دودمان هان چین تا جایگاه کنونی اش به عنوان یک میراث فرهنگی ملی چین، روایتی چندلایه از جنگ، مهندسی، و دگرگونی های سیاسی در منطقه لیائودونگ است.چینی ها از این قلعه با عنوان گائولی چِنگ یعنی قلعه گوگوریو یاد می کردند. جزئیات. قلعه گونان از نظر استراتژیک، یک دژ کلیدی در خط دفاعی غربی گوگوریو در امتداد رودخانه لیائو بود و از نظر اهمیت، پس از مرکز فرماندهی اصلی در قلعه لیائودونگ، در جایگاه دوم قرار داشت. این قلعه نقشی حیاتی در جنگ های گوگوریو–تانگ ایفا کرد و به ویژه در سال ۶۴۵ میلادی، با موفقیت در برابر حملات ارتش امپراتور تای زونگ از تانگ مقاومت کرد و یکی از عوامل اصلی عقب نشینی نیروهای تانگ شد. این محوطه نمونه ای بزرگ و به خوبی حفظ شده از معماری پیچیده قلعه های کوهستانی گوگوریو است که ترکیبی هوشمندانه از توپوگرافی طبیعی و مهندسی پیشرفته نظامی را به نمایش می گذارد. امروزه، این مکان به عنوان یک واحد حفاظت از آثار فرهنگی کلیدی ملی در چین ثبت
شده است. معماری. معماری قلعه گونان نه تنها نشان دهنده مهارت بالای مهندسان گوگوریو است، بلکه گواهی بر دکترین نظامی آنهاست که برای جنگ های فرسایشی و طولانی مدت طراحی شده بود. جزئیات ساختاری قلعه نشان می دهد که این دژ برای پایداری درازمدت و نه فقط برای دفاع کوتاه مدت ساخته شده بود. طراحی و توپوگرافی قلعه. گونان نمونه ای کلاسیک از یک پوگوک شیک سان سئونگ (هانگول: 포곡식 산성) است؛ نوعی قلعه کوهستانی که یک یا چند دره را به همراه منابع آب آن در میان دو یا چند رشته کوه محصور می کند. این طراحی، قابلیت دفاعی را به حداکثر می رساند و در عین حال خودکفایی پادگان را در طول محاصره های طولانی تضمین می کرد. این قلعه ابعاد عظیمی دارد و محیط دیوارهای آن بیش از ۵ کیلومتر است. شکلی مستطیلی نامنظم دارد که در انتهای غربی پهن تر (۱.۵ کیلومتر عرض شمالی-جنوبی) و در انتهای شرقی باریک تر (۱ کیلومتر عرض شمالی-جنوبی) است. فضای داخلی قلعه شامل یک حوضه بزرگ است و در مرکز آن تپه ای کوچک به ارتفاع ۲۰ متر قرار دارد که در زبان محلی به آن کوه جین دیان (هانجا: 金殿山) می گویند. این تپه با قله مسطح، به عنوان پست فرماندهی مرکزی قلعه جانگ ده(هانجا:將臺) عمل می
کرد و دیدی کامل بر تمام فضای داخلی داشت. شواهد باستان شناسی شامل پی ساختمان ها و قطعات سفال سقف است که در بالای آن یافت شده است. دیوارها. این قلعه نمونه ای از تکنیک های ساخت وساز عمل گرایانه و انطباقی گوگوریو است. دیوارها ترکیبی از مواد مختلف هستند. دیوارهای غربی و شمالی عمدتاً از سنگ ساخته شده اند. دیوار شمالی به طور قابل توجهی مستقیم است و پایه های آن هنوز حدود ۱.۵ متر ارتفاع دارند. دیوار جنوب غربی با روش خاک کوبیده (پانچوک توسئونگ) ساخته شده و از خاک کوبیده برای ساخت دیوارهای بین دروازه ها نیز استفاده شده است. در برخی مناطق، به ویژه در جنوب شرقی، سازندگان به طرز هوشمندانه ای از صخره های طبیعی شیب دار به عنوان بخشی از خط دفاعی استفاده کرده و نیازی به ساخت دیوارهای مصنوعی ندیده اند. ورودی اصلی احتمالاً دروازه شمال غربی بوده که توسط یک اونگ سئونگ (옹성) محافظت می شد. اونگ سونگ یک دیوار هلالی یا مستطیلی برجسته است که برای محافظت از دروازه در برابر حمله مستقیم طراحی شده، هرچند امروزه به شدت تخریب شده است. قلعه حداقل سه دروازه (یک دروازه شرقی، دو دروازه غربی) و یک دروازه آب داشته است. ساختار دروازه ها شامل دیواره
ایی بود که به سمت داخل و خارج امتداد داشتند تا یک منطقه کشتار برای مهاجمان ایجاد کنند. منطقه دروازه جنوبی با دو چی (치) تقویت شده بود. چی ها جان پناه های مربعی شکلی بودند که از خاک ساخته شده و امکان آتش جناحی بر روی محاصره کنندگان را فراهم می کردند. ویژگی های داخلی و آثار باستانی. قدرت واقعی قلعه گونان علاوه در دیوارهای آن، در تاب آوری لجستیکی آن نهفته بود. این قلعه دارای پنج منبع آب و چشمه بود که گزارش شده در طول سال خشک نمی شوند و تأمین آب قابل اعتمادی را برای یک پادگان بزرگ در طول محاصره تضمین می کردند. اهرم پل معلق. در شمال پست فرماندهی، یک خاکریز عظیم خاکی به طول ۷۰ متر و ارتفاع ۱۵ متر وجود دارد که در زبان محلی به آن دیائوچیائوگانگ می گویند. این سازه پست فرماندهی را به تپه ای در شمال متصل می کند و شکافی برای عبور آب دارد. این خاکریز احتمالاً یک سد برای مدیریت آب یا یک مانع دفاعی برای تقسیم بندی فضای داخلی قلعه بوده است. این سازه های آبی پیشرفته نشان می دهد که قلعه برای پایداری در جنگ های طولانی طراحی شده بود. اگرچه این محوطه به طور سیستماتیک حفاری نشده، اما یافته های سطحی فراوانی دارد. اقلام کشف شده شامل
سفال های سقف به سبک گوگوریو، ظروف سفالی، هاون های سنگی، و انواع اشیاء آهنی مانند رکاب، صفحات زره (گاپ-پیون)، سرنیزه، و ابزار است که کاربری نظامی و خانگی آن را تأیید می کند. وجود مقبره هایی از دوره دودمان هان در این محوطه نیز تاریخ طولانی آن را بیشتر تأیید می کند. درگیری ها. مقاومت موفقیت آمیز قلعه گون آن در سال ۶۴۵ علاوه یک پیروزی تاکتیکی یک کاتالیزور استراتژیک نیز بود که کل مسیر جنگ را تغییر داد. این شکست به رهبران تانگ نشان داد که حمله مستقیم و از روبرو به کمربند دفاعی لیائودونگ بی فایده و پرهزینه است. این درک، عامل مستقیمی بود که به یک تغییر بزرگ استراتژیک منجر شد تشکیل اتحاد شیلا و تانگ. تانگ که قادر به شکستن گوگوریو از شمال نبود، به دنبال متحدی برای گشودن جبهه دوم از جنوب گشت. بنابراین، دفاع سرسختانه گون آن را می توان عاملی غیرمستقیم اما حیاتی دانست که به حرکت گازانبری ژئوپلیتیکی منجر شد که دو دهه بعد گوگوریو را نابود کرد. اولین تهاجم تانگ (۶۴۵ میلادی). در سال ۶۴۵، امپراتور تای زونگ از تانگ تهاجم گسترده ای را علیه گوگوریو آغاز کرد. در حالی که نیروی اصلی تحت فرماندهی لی شیجی به قلعه های گه مو و لیائودونگ
حمله می کرد، نیروی جداگانه ای علیه قلعه گون آن اعزام شد. ژنرال تانگ، ژانگ جیان، یک نیروی پیشتاز را از رودخانه لیائو عبور داد و به قلعه گونان حمله کرد، اما با وجود وارد کردن تلفات، نتوانست قلعه را تصرف کند. بعداً در همان لشکرکشی، فرمانده نیروی دریایی تانگ، ژانگ لیانگ، پس از تصرف دژ بیسا، به سمت گونان پیشروی کرد اما او نیز دفع شد.در کتاب جدید تانگ، ارزیابی استراتژیک امپراتور تای زونگ ثبت شده است: این گفته همزمان آگاهی تای زونگ از اهمیت قلعه و شکست اطلاعاتی حیاتی او در مورد قدرت دفاعی آن را نشان می دهد. سنگر کلیدی دفاع غربی. قلعه گونان به تنهایی نمی جنگید. این قلعه لنگر جنوبی خط دفاعی اصلی گوگوریو را تشکیل می داد و قلعه آنسی لنگر شمالی آن بود.دفاع موفقیت آمیز هر دو قلعه دلیل اصلی شکست لشکرکشی تای زونگ در سال ۶۴۵ بود. آنها با مقاومت خود، ارتش تانگ را از داشتن یک پایگاه عملیاتی امن محروم کردند و با نزدیک شدن زمستان، خطوط تدارکاتی آنها را آسیب پذیر ساختند. شکست در تصرف گونان و آنسی، تای زونگ را مجبور به یک محاصره پرهزینه و در نهایت ناکام در آنسی کرد که به عقب نشینی تحقیرآمیز ارتش او انجامید. دیدگاه اکثریت. «این مکا
ن قلعه گونان است». اجماع علمی غالب، قلعه کوهستانی گائولی چنگ را با قلعه تاریخی گئونان یکی می داند. این دیدگاه بر پایه شواهد متنی قوی، از جمله تاریخ های دودمانی چین و اسناد محلی استوار است که قلعه گئونان را به شهرستان سابق پیونگ گواک در دوره هان، که دقیقاً در منطقه گایژو امروزی قرار داشت، مرتبط می سازد. سوابق اداری بی وقفه از «جیان آن» تا «گایژو» یک استدلال قدرتمند در این زمینه است. فرضیه آنسی-سونگ. «یک استدلال متقابل قانع کننده». پیش از گوگوریو. تاریخ این مکان به پیش از دوره گوگوریو بازمی گردد. در سال ۱۹۵ پیش از میلاد، دودمان هان غربی، شهرستان پیونگ گواک (هانجا: 平郭縣) را در منطقه گایژو امروزی تأسیس کرد. این تقسیمات اداری در دوران هان شرقی، وی، و جین نیز پابرجا بود. متون تاریخی مانند گوریوگی (هانجا: 高麗記) که در کتاب هان وُن (هانجا: 翰苑) نقل شده، به صراحت بیان می کند: این اسناد ارتباط مستقیم میان مرکز اداری دوره هان و دژ نظامی بعدی گوگوریو را برقرار می کنند. در سال ۳۸۵ میلادی، در دوره یان بعدی، مرکز استان پینگ ژو (هانجا: 平州) به پیونگ گواک منتقل شد که نمایانگر اهمیت منطقه ای آن، درست پیش از تصرف توسط گوگوریو است. د
وره گوگوریو. بر اساس تاریخ رسمی گایزو، گوگوریو در سال ۴۰۴ میلادی منطقه لیائودونگ را اشغال و قلعه گونان را بنا کرد. این تاریخ با دوره گسترش سریع قلمرو گوگوریو تحت فرمانروایی امپراتور گوانگ گه تو بزرگ و پادشاه جانگسو مطابقت دارد، زمانی که گوگوریو کنترل خود را بر لیائودونگ تثبیت کرد. این قلعه یک مرکز مهم اداری و نظامی بود که توسط یک مقام عالی رتبه به نام یوکسال اداره می شد. مقیاس عظیم آن، این دژ را به دومین پایگاه مهم در جبهه غربی، پس از قلعه لیائودونگ، تبدیل کرده بود. گئونان بخشی از یک شبکه دفاعی قدرتمند بود که برای محافظت از مرزهای غربی گوگوریو در برابر تهاجمات چین طراحی شده بود. این شبکه شامل دژهای بزرگ دیگری مانند شین-سئونگ، لیائودونگ-سئونگ، بائک گام-سئونگ و آنسی-سئونگ بود. پس از گوگوریو. پس از سقوط گوگوریو به دست ائتلاف تانگ و شیلا در سال ۶۶۸ میلادی، دودمان تانگ بلافاصله فرماندهی نظامی ایالت جیان آن (هانجا: 建安州都督府) را در این مکان تأسیس کرد. بررسی سیر تاریخی این منطقه پس از سقوط گوگوریو، یک الگوی مهم را آشکار می سازد: سلسله های چینی بعدی به جای تلاش برای حذف هویت این مکان، نام ژیان آن،(معادل چینی گونان)را حف
ظ کرده و این پایگاه نظامی سابق گوگوریو را مستقیماً در ساختار اداری خود ادغام کردند. این رویکرد، یک استراتژی پیچیده برای تحکیم امپراتوری بود، تبدیل نماد مقاومت دشمن به بخشی کارآمد از دولت چین. این امر گواهی بر ارزش استراتژیک پایدار قلعه است که فراتر از سازندگان آن بود. این روند در دوره های بعد نیز ادامه یافت: نام ژیان آن به عنوان یک واحد اداری از بین رفت، اما مرکز منطقه ای گایژو در دوره های یوآن، مینگ، چینگ، جمهوری خواهی و مدرن پابرجا ماند و یک تاریخ اداری مستمر را نشان می دهد که ریشه در این مکان دارد. هویت قلعه کوهستانی گائولی چنگ. این مناقشه علمی چیزی بیش از یک اختلاف نظر ساده بر سر یک نام است. این یک مطالعه موردی از چالش بنیادین جغرافیای تاریخی است: تطبیق متون مبهم باستانی با مناظر فیزیکی. عباراتی مانند «صعب العبور» یا «سربازان کم» مفاهیمی نسبی و ذهنی هستند. این بحث ما را به خوانشی انتقادی تر از منابع اولیه وامی دارد و معنای دقیق این توصیفات را در بستر قرن هفتم زیر سؤال می برد. این نشان می دهد که حتی برای مکان های تاریخی بزرگ، هویت می تواند سیال و مورد مناقشه باشد و شواهد باستان شناسی و متون تاریخی می توانن
د در تضاد با یکدیگر قرار گیرند.
شیمودا بوگیو ، مقام های شوگون سالاری توکوگاوا در دوره ادو ژاپن بودند. انتصاب در این دفتر برجسته معمولاً از دایمیوهای فودای بود. تفاسیر متعارف این عناوین ژاپنی را به عنوان «کمیسیون»، «نظارت» یا «فرماندار» تعبیر کرده اند. این افراد منصوب باکوفو (شوگون سالاری) مسئول اداره بندر شیمودا، شیزوئوکا و تجارت خارجی در منطقه بودند.
سونپو جودای ، مقام های شوگون سالاری توکوگاوا در دوره ادو ژاپن بودند. انتصاب در این دفتر برجسته معمولاً از دایمیوهای فودای بود. تفاسیر متعارف این عناوین ژاپنی را به عنوان «کمیسیون»، «نظارت» یا «فرماندار» تعبیر کرده اند. سونپو جودای با مسئولیت نگهداری و دفاع از قلعه سونپو (Sunpu-jō) که قلعه شیزوکا نیز نامیده می شود، بودند.
اوراگا بوگیو ، مقام های شوگون سالاری توکوگاوا در دوره ادو ژاپن بودند. انتصاب در این دفتر برجسته معمولاً از دایمیوهای فودای بود. تفاسیر متعارف این عناوین ژاپنی را به عنوان «کمیسیون»، «نظارت» یا «فرماندار» تعبیر کرده اند. این دفتر در سال ۱۷۲۱ تأسیس شد، همیشه دو نفر که پس از سال ۱۸۴۴ همزمان منصوب می شدند. آنها مسئولیت اداره بندر اوراگا (کاناگاوا)، که بندر بازرسی کشتی های ساحلی ژاپن، به ویژه آن هایی که به سمت ادو می رفتند، را برعهده داشتند.
یامادا بوگیو ، مقام های شوگون سالاری توکوگاوا با مسئولیت به عنوان نمایندگان رسمی شوگون سالاری در ولایت ایسه بودند. تفاسیر مرسوم، این عناوین ژاپنی را به عنوان «کمیسر»، «ناظر» یا «فرماندار» تعبیر کرده اند.
آرمان رحمانی (زاده ۱۸ اردیبهشت ۱۳۷۶) بازیکن حرفه ای هندبال و عضو تیم ملی هندبال اهل ایران است. وی هم اکنون در تیم باشگاهی نفت و گاز گچساران بازی می کند. سوابق ورزشی. آرمان رحمانی بیش از ۱۰ سال سابقه حضور در لیگ برتر هندبال ایران را دارد، او در پست گوش چپ بازی می کند. وی سابقه بازی در تیم های نیروی زمینی تهران، سنگ آهن بافق، ذغال سنگ طبس، سپاهان نوین، آلمینیوم اراک، و نفت و گاز گچساران را در کارنامه دارد. او در سال ۱۴۰۲ نامزد بهترین بازیکن پست گوش چپ و در سال ۱۴۰۳ برترین بازیکن پست گوش چپ لیگ برتر هندبال ایران شد. وی در سال ۱۳۹۴ به اردوی تیم ملی جوانان، در سال ۱۳۹۹ به اردوی تیم ملی امید و در سال ۱۴۰۰ به اردوی تیم ملی بزرگسالان دعوت شد؛ وی از سال ۱۴۰۲ به عضویت تیم ملی هندبال بزرگسالان ایران درآمد.
جام جهانی لوژ رقابتی سالانه است که نخستین بار از سوی فدراسیون بین المللی لژسواری در فصل ۱۹۷۷–۱۹۷۸ برگزار شد. جام جهانی، بالاترین سطح رقابت های فصل محور در این رشته ورزشی به شمار می رود.
پرویز خان ضرغامی معروف به ضرغام السلطان کلانتر ایل باصری در اواخر دوره قاجاریه و اوایل پهلوی بود. در زمان زمامداری او ایل باصری گسترش پیدا کرد و به مرور در صحنه سیاسی کشور برجسته شد. زندگی. پرویز خان پس از کناره گیری پدرش محمد خان معین العشایر در سال ۱۲۹۳ خورشیدی ریاست ایل باصری را بر عهده گرفت. او سیاست های پدرش را دنبال کرد و بسط و توسعه ایل در زمان او ادامه یافت و طوایف علیشاهقلی و علی قنبری در زمان زمامداری او به باصری پیوستند. اقدامات او زمینه ساز دشمنی خان های دیگر ایلات فارس با او شد و در نتیجه آن وی دو بار در آب سروی شیراز و کم زرد سیوند مورد سوءقصد نافرجام قرار گرفت. در جریان شورش عشایری ۱۳۰۹-۱۳۰۷ فارس که در نتیجه فشارهای دولت رضاشاه بر عشایر این منطقه بود، با وجود اینکه بیشتر ایلات فارس دست به شورش زده بودند، پرویز خان اعلام بی طرفی کرد و باصری ها را از درگیری دور نگه داشت. دولت با موفقیت شورش را سرکوب کرد و سپس برای کنترل بیشتر عشایر، اقدام به خلع سلاح گسترده و یکجانشینی اجباری (تخته قاپو) آنان کرد. در این دوره پرویز خان به اتهام مخالفت با تخت قاپو بازداشت شد و تا زمان پایان آن تحت نظر بود. او سران
جام در سال ۱۳۱۵ درگذشت و پس از او پسرش محمد خان ضرغامی کلانتری ایل را بر عهده گرفت.
شهر محصور که سونگ، قلعه سلطنتی مان ولدائه را احاطه کرده است. طول کل دیوارها ۲۳ است. کیلومتر و تا حدی حفظ شده اند. این دیوارها با استفاده از چشم انداز اطراف به عنوان یک سازه دفاعی ساخته شدند (دیوارهای شهر کره ای عموماً بر روی قله تپه ها ساخته می شدند) و از اصول ژئومنسی پیروی می کردند. دیوارهای داخلی برای اولین بار در سال ۹۱۹ ساخته شدند در حالی که دیوارهای خارجی بین سال های ۱۰۰۹ تا ۱۰۲۹ ساخته شدند. دیوارهای کوچک احتمالاً از دوره سیلا در این مکان وجود داشته اند؛ این دیوارها در طول سلسله گوریو از خاک کوبیده ساخته شده اند. بسیاری از قسمت ها در قرن چهاردهم با سنگ بازسازی شدند. بخش بزرگی از دیوارهای سنگی هنوز تا دوران مدرن وجود دارند و بخش هایی از دیوارهای گلی هنوز قابل مشاهده هستند. دیوار بیرونی مربوط به قرن یازدهم و دیوار داخلی مربوط به قرن چهاردهم است. این دیوارها حدود بیست دروازه داشتند که بسیاری از آنها امروزه باقی مانده اند. منابع. این اثر به عنوان گنجینه ملی کره شمالی ثبت شده است.