Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
هنگ ۳۲ تانک ایتالیا () یک هنگ تانک از نیروی زمینی ایتالیا است که در تاوریانو در فریولی-ونیز جولیا مستقر است. این هنگ مجهز به تانک های اصلی جنگی آریته سی۱ است و به تیپ ۱۳۲ زرهی «آریته» اختصاص داده شده است. در ۱۵ سپتامبر ۱۹۳۶، ارتش سلطنتی ایتالیا هنگ دوم پیاده نظام تانک را تشکیل داد که در ۱ دسامبر ۱۹۳۸ به هنگ ۳۲ پیاده نظام تانک تغییر نام داد و به تیپ دوم زرهی اختصاص داده شد. در ژانویه ۱۹۴۱، این هنگ به شمال آفریقا اعزام شد، جایی که در نبرد صحرای غربی در لیبی و مصر جنگید. در دسامبر ۱۹۴۱، این هنگ تخلیه شده از جبهه خارج شد و جای آن در لشکر آریته توسط هنگ ۱۳۲ پیاده نظام تانک گرفته شد. در سپتامبر ۱۹۴۲، این هنگ در سرزمین اصلی ایتالیا بازسازی و سپس به جزیره ساردینیا اعزام شد. پس از اعلام آتش بس کاسیبیل در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، این هنگ به ارتش متحد ایتالیا پیوست. در مارس ۱۹۴۴، این هنگ برای اصلاح هنگ ۱۳۲ پیاده نظام تانک تجزیه شد. با این حال، در پایان اوت ۱۹۴۴ هر دو هنگ منحل شدند. در سال ۱۹۶۴، ارتش ایتالیا این هنگ را اصلاح کرد و آن را به لشکر زرهی «آریته» واگذار کرد. در سال ۱۹۷۵، این هنگ منحل شد و پرچم و سنت های آن به گردان سوم
تانک «ام.او. گالاس» واگذار شد که در ۱ اکتبر ۱۹۷۵ به یک واحد مستقل تبدیل شده بود. در سال ۱۹۹۲، گردان سوم تانک «ام.او. گالاس» استقلال خود را از دست داد و به هنگ اصلاح شده ۳۲ تانک پیوست. در ابتدا این واحد، مانند تمام واحدهای تانک ایتالیایی، بخشی از بازوی پیاده نظام ارتش بود، اما در ۱ ژوئن ۱۹۹۹، تخصص تانک ها از بازوی پیاده نظام به بازوی سواره نظام منتقل شد. در نتیجه، در همان تاریخ، این هنگ پرچم خود را با پرچم سواره نظام جایگزین کرد. سالگرد این هنگ در ۸ فوریه، آخرین روز نبرد بدا فوم، برگزار می شود که در طی آن، بقایای گردان سوم تانک ام۱۱۳ تا نابودی کامل گردان جنگیدند و به همین دلیل، بالاترین افتخار نظامی ایتالیا، یعنی مدال طلای شجاعت نظامی، به این گردان اعطا شد.
الیزابت می «لیزی» هِیل چهارم (؛ زادهٔ ۱۰ اکتبر ۱۹۸۳) موسیقی دان آمریکایی است. او خواننده اصلی و نوازنده گیتار ریتم گروه هارد راک هیل استورم است؛ گروهی که در سال ۱۹۹۷ به همراه برادرش، آرِجی هِیل، بنیان گذاری کرد. اوایل زندگی. الیزابت می هِیل چهارم در ۱۰ اکتبر ۱۹۸۳ در شهر رد لاین، ایالت پنسیلوانیا به دنیا آمد و دوران کودکی اش را در مزرعه ای در همان ایالت گذراند. او چهارمین فردی در خانواده اش است که نام الیزابت می را دارد. در ۱۷ سالگی، پس از آن که یکی از طرفداران در وب سایت گروه او را «Lzzy» خطاب کرد و باعث سردرگمی شد، این نام را برای خود انتخاب کرد. زندگی شخصی. هیل در سال ۲۰۱۵ در حساب توییتر شخصی اش اعلام کرد که دوجنس گراست. او با جو هاتینگر، گیتاریست دیگر گروه هیل استورم، در رابطه ای بلندمدت است و این دو در نشویل، ایالت تنسی زندگی می کنند. هِیل بارها دربارهٔ اهمیت مراقبت از سلامت روان صحبت کرده است. او تجربه هایی از اضطراب، افسردگی و سندرم ایمپاستر را با مخاطبانش در میان گذاشته و در دسامبر ۲۰۲۳ تصمیم به ترک مصرف الکل گرفت. در سال ۲۰۱۸، پس از خودکشی جیل یانوس، خواننده گروه Huntress، هِیل کمپین آنلاین #RaiseYour
Horns را راه اندازی کرد؛ حرکتی که هزاران نفر از طرفداران موسیقی راک و چهره های مشهور را به اشتراک گذاری تجربه هایشان از بیماری های روانی ترغیب کرد. بسیاری از قطعات آلبوم پنجم گروه هیل استورم با عنوان "Back from the Dead" بازتابی از مسیر سلامت روانی هیل در دوران همه گیری کووید-۱۹ هستند.
تیپ ۱۳۲ زرهی آریته () تنها تیپ زرهی فعال نیروی زمینی ایتالیا است. واحدهای اصلی آن هنگ های تانک و برسالیری هستند. ستاد این تیپ در پوردنونه قرار دارد و بیشتر واحدهای آن در شمال شرقی ایتالیا مستقر هستند. نام این تیپ از آریته یا واژه دژکوب (به ایتالیایی: Ariete) گرفته شده است. این تیپ بخش زیادی از یگان ها و تاریخچه خود را از لشکر ۱۳۲ زرهی آریته گرفته است که در نبرد صحرای غربی جنگ جهانی دوم جنگید. در سال ۱۹۴۸، آریت به عنوان یک لشکر بازسازی شد و تا سال ۱۹۸۶ فعال ماند. امروزه این تیپ بخشی از لشکر «ویتوریو ونتو» است. لشکر ۱۳۲ زرهی آریته در فوریه ۱۹۳۹ تشکیل شد. در دسامبر ۱۹۴۰، این لشکر برای جنگ در نبرد صحرای غربی به لیبی اعزام شد. این لشکر در نبرد دوم العلمین بطور کامل نابود شد و در ۸ دسامبر ۱۹۴۲ به دلیل وقایع زمان جنگ، از دست رفته اعلام شد. در ۲۳ مه ۱۹۴۸، ارتش ایتالیا تیپ زرهی آریته را در فورته پیترالاتا در رم تشکیل داد. در همان سال، این تیپ به پوردنونه در منطقه فریولی در شمال ایتالیا منتقل و به سپاه پنجم ایتالیا اختصاص یافت.
هنگ ۲ تانک ایتالیا () یک هنگ تانک نیروی زمینی ایتالیا است که در سن ویتو آل تالیامنتو در فریولی-ونیز جولیا مستقر بود و از نظر عملیاتی به تیپ مکانیزه «گوریزیا» اختصاص داده شده بود. هنگ دوم پیاده نظام تانک که در ۱۵ سپتامبر ۱۹۳۶ در مونتوریو ورونزه تشکیل شد و در ۱ دسامبر ۱۹۳۸ به هنگ ۳۲ پیاده نظام تانک تغییر نام داد، هیچ ارتباطی با هنگ دوم تانک ندارد که تبار آن به گردان ۱۲ تانک جنگ جهانی دوم بازمی گردد. در طول جنگ جهانی دوم، گردان ۱۲ تانک در سال ۱۹۴۰ در حمله ایتالیا به فرانسه و در سال ۱۹۴۱ در حمله به یوگسلاوی جنگید. در اکتبر ۱۹۴۱، این گردان به جزیره ساردینیا منتقل شد، جایی که اندکی پس از اعلام آتش بس کاسیبیل در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ منحل شد. در سال ۱۹۶۴، این گردان اصلاح و به هنگ لاگوناری «سرنیسیما» واگذار شد. در سال ۱۹۷۵، این گردان به یک واحد خودمختار تبدیل شد و به گردان ۲۲ تانک «ام.او. پیچینینی» تغییر نام داد. سپس این گردان به تیپ مکانیزه «گوریزیا» واگذار شد. در سال ۱۹۹۱، این گردان خودمختاری خود را از دست داد و به هنگ ۲۲ تانک تازه تأسیس «ام.او. پیچینینی» پیوست که در سال ۱۹۹۳ به هنگ ۲ تانک تغییر نام داد. این هنگ در سال ۱۹
۹۵ منحل شد. در ابتدا این واحد، مانند تمام واحدهای تانک ایتالیایی، بخشی از شاخه پیاده نظام ارتش بود، اما در ۱ ژوئن ۱۹۹۹، تخصص تانک ها از شاخه پیاده نظام به شاخه سواره نظام منتقل شد. سالگرد تأسیس این هنگ، مانند تمام واحدهای تانک که هنوز در نبرد خود را متمایز نکرده اند، در ۱ اکتبر ۱۹۲۷، روزی که تخصص تانک ها تأسیس شد، قرار دارد.
هنگ ۶۳ تانک ایتالیا () یک هنگ تانک غیرفعال نیروی زمینی ایتالیا است که در کوردنونس در فریولی-ونیز جولیا مستقر بود و آخرین بار به طور عملیاتی به تیپ ۱۳۲ زرهی آریته اختصاص داده شد. تبار این واحد به گردان ۲۰ تانک جنگ جهانی دوم برمی گردد که در سال ۱۹۴۰ در حمله ایتالیا به مصر شرکت کرد. این گردان در دسامبر ۱۹۴۰ در جریان عملیات قطب نمای بریتانیا نابود شد. در سال ۱۹۶۱، این گردان اصلاح و به هنگ ۵۹ پیاده نظام «کالابریا» اختصاص داده شد. در سال ۱۹۶۴، این گردان به لشکر پیاده نظام «مانتوا» منتقل شد. در سال ۱۹۷۵، این گردان به گردان ۶۳ تانک فیوریتو تغییر نام داد و به تیپ مکانیزه «ایسونزو» اختصاص داده شد. در سال ۱۹۹۱، این گردان استقلال خود را از دست داد و به هنگ تازه تأسیس ۶۳ تانک فیوریتو پیوست که در سال ۱۹۹۲ به هنگ ۶۳ تانک تغییر نام داد. در سال ۱۹۹۵، این هنگ از تیپ مکانیزه «مانتووا» به تیپ ۱۳۲ زرهی آریته منتقل شد، با این حال در پایان همان سال این هنگ منحل شد. در ابتدا، این واحد، مانند تمام واحدهای تانک ایتالیایی، بخشی از بازوی پیاده نظام ارتش بود، اما در ۱ ژوئن ۱۹۹۹، تخصص تانک ها از بازوی پیاده نظام به بازوی سواره نظام منتقل
شد. سالگرد این هنگ در ۱۰ دسامبر ۱۹۴۰، به یاد نبرد بوک بوک در ۱۰–۱۱ دسامبر ۱۹۴۰، که طی آن گردان تانک ال تا پای جان علیه واحدهای تانک لشکر ۷ زرهی بریتانیا جنگید، برگزار می شود.
هنگ ۱۵ آلپینی () یک هنگ جنگ کوهستانی نیروی زمینی ایتالیا است که آخرین پایگاه آن در چیوسافورته در فریولی-ونیز جولیا بود. این هنگ متعلق به یگان تخصصی پیاده نظام آلپینی ارتش ایتالیا است و به تیپ آلپینی «جولیا» اختصاص داده شده است. این هنگ در سال ۱۹۹۲ تشکیل شد و شامل گردان آلپینی «سیویدال» بود که پرچم و سنت های آن را به ارث برده است. سالگرد این هنگ در ۵ ژانویه ۱۹۴۳، روز نبرد نوایا کالیتوا در اتحاد جماهیر شوروی، برگزار می شود. در سال ۱۹۰۹، هشتمین هنگ آلپینی، گردان آلپینی «سیویدال» را در سیویدال تشکیل داد. در طول جنگ جهانی اول، این گردان در مناطق کوهستانی جبهه ایتالیا جنگید. در جنگ جهانی دوم، این گردان در جنگ یونان و ایتالیا و در جبهه شرقی جنگید، جایی که این گردان تقریباً به طور کامل در طول عملیات ارتش سرخ «زحل کوچک» در زمستان ۱۹۴۲–۴۳ نابود شد. در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، آتش بس کاسیبیل اعلام شد و پنج روز بعد، در ۱۳ سپتامبر ۱۹۴۳، نیروهای مهاجم آلمانی، هنگ هشتم آلپینی و گردان های آن را منحل کردند. این گردان در سال ۱۹۴۸ اصلاح و به هنگ ۸ آلپینی واگذار شد. در سال ۱۹۷۵، هنگ هشتم آلپینی منحل شد و گردان «سیویدله» به یک واحد مستقل
تبدیل شد که در سال ۱۹۷۶ پرچم خود را دریافت کرد. این گردان به تیپ آلپینی «جولیا» واگذار شد. در سال ۱۹۹۲، این گردان به هنگ پانزدهم آلپینی که به تازگی ایجاد شده بود، پیوست. این هنگ در سال ۱۹۹۵ منحل شد. سالگرد تأسیس این هنگ در ۵ ژانویه ۱۹۴۳، روز نبرد نوایا کالیتوا در اتحاد جماهیر شوروی، جشن گرفته می شود.
سیاست در ایتالیا از طریق یک جمهوری پارلمانی با نظام چندحزبی اداره می شود. ایتالیا از ۲ ژوئن ۱۹۴۶، پس از آنکه نظام پادشاهی با برگزاری همه پرسی عمومی لغو شد، به یک جمهوری دموکراتیک تبدیل گردید. در همان زمان، مجلس مؤسسانی متشکل از نمایندگان همهٔ نیروهای ضدفاشیسم که در شکست نیروهای نازی و فاشیست در جریان آزادی ایتالیا نقش داشتند، انتخاب شد تا قانون اساسی کشور را تدوین کند. این قانون اساسی در ۱ ژانویهٔ ۱۹۴۸ به اجرا درآمد. قوه مجریه در ایتالیا توسط شورای وزیران اعمال می شود که به رهبری نخست وزیر، که رسماً «رئیس شورا» نامیده می شود، اداره می گردد. قوه مقننه عمدتاً در اختیار دومجلسِ پارلمان است و به طور ثانویه در اختیار شورای وزیران نیز قرار دارد، چرا که این شورا می تواند لوایح ارائه کند و اکثریت در هر دو مجلس را در اختیار دارد. قوه قضائیه مستقل از قوه های مجریه و مقننه است. رهبری آن بر عهدهٔ شورای عالی قضایی است، نهادی که ریاست آن با رئیس جمهور، یعنی رئیس کشور است، اگرچه این مقام جدا از همهٔ قوا محسوب می شود. رئیس جمهور فعلی ایتالیا سرجو ماتارلا و نخست وزیر فعلی جورجا ملونی است. واحد اطلاعات اکونومیست در سال ۲۰۲۴ ای
تالیا را یک «دموکراسی ناقص» ارزیابی کرد. بر اساس شاخص های دموکراسی وی-دِم در سال ۲۰۲۵، ایتالیا سی امین کشور دموکراتیک و آزاد جهان محسوب شد.:16 سیاست ایتالیا معمولاً با درجهٔ بالایی از تکه تکه بودن و ناپایداری همراه است که منجر به ایجاد دولت های ائتلافی کوتاه مدت می شود. از پایان جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۴۵ تاکنون، ایتالیا ۶۹ دولت داشته است که به طور میانگین هر ۱٫۱۱ سال یک دولت تشکیل شده است.
هنگ ۸ آلپینی () هنگ جنگ کوهستانی نیروی زمینی ایتالیا است که در ونزون در فریولی-ونیزیا جولیا مستقر است. این هنگ متعلق به یگان تخصصی پیاده نظام آلپینی ارتش ایتالیا است و به تیپ آلپین "جولیا" اختصاص دارد. در ۱ اکتبر ۱۹۰۹، ارتش سلطنتی ایتالیا با تقسیم هنگ هفتم آلپینی، هنگ هشتم آلپینی را تشکیل داد. منطقه جذب نیرو در این هنگ جدید شامل کوه های آلپ کارنیک، پری آلپ کارنیک و ضلع غربی آلپ جولیان بود. در طول جنگ جهانی اول، این هنگ به ده گردان گسترش یافت که به طور جداگانه در مناطق آلپین جبهه ایتالیا جنگیدند. در سال ۱۹۳۵، این هنگ به لشکر ۳ آلپ "جولیا" اختصاص یافت که در طول جنگ جهانی دوم در جنگ یونان و ایتالیا با آن خدمت کرد و در طی آن لشکر متحمل خسارات سنگینی شد. به پاس خدمات و فداکاری هایش در جبهه یونان، به هنگ هشتم آلپینی بالاترین نشان افتخار نظامی ایتالیا، یعنی مدال طلای شجاعت نظامی، اعطا شد. در تابستان ۱۹۴۲، این لشکر به جبهه شرقی در اتحاد جماهیر شوروی منتقل شد، جایی که در زمستان ۱۹۴۲-۱۹۴۳ در جریان عملیات شوروی «زحل کوچک» نابود شد. بقایای این لشکر در بهار ۱۹۴۳ به وطن بازگردانده شدند. به پاس خدمات و فداکاری هایش در جبهه
شرقی، به هنگ هشتم آلپینی دومین مدال طلای شجاعت نظامی اعطا شد. در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، آتش بس کاسیبیله اعلام شد و پنج روز بعد، در ۱۳ سپتامبر ۱۹۴۳، نیروهای مهاجم آلمانی، هنگ هشتم آلپینی را منحل کردند. در ۱۵ آوریل ۱۹۴۶، هنگ هشتم آلپینی اصلاح شد و در سال ۱۹۴۹ به تیپ آلپاین «جولیا» اختصاص یافت. تا سال ۱۹۶۴، این هنگ به بزرگترین هنگ ارتش ایتالیا تبدیل شده بود و از پنج گردان آلپینی تشکیل شده بود. در سال ۱۹۷۵ این هنگ منحل شد و پرچم و سنت های آن به گردان آلپینی "گمونا" واگذار شد. در سال ۱۹۹۲، این هنگ اصلاح شد. سالگرد تأسیس این هنگ در ۲۴ مه ۱۹۱۵، اولین روز جنگ در جبهه ایتالیا، برگزار می شود که در آن گردان های آلپینی "تولمزو" و "وال تالیامنتو" این هنگ به دلیل فتح و نگهداری قله های پال پیکولو، فریکوفل و پال گرانده، مدال نقره شجاعت نظامی مشترک را کسب کردند.
تیپ آلپ جولیا () یا تیپ آلپ یولی تیپ پیاده نظام سبک نیروی زمینی ایتالیا است که در جنگ های کوهستانی تخصص دارد. واحدهای اصلی آن آلپینی، یک سپاه پیاده نظام ارتش ایتالیا است که در طول جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم حضور فعال داشت. این تیپ نام و سنت های لشکر ۳ آلپ جولیا را به همراه دارد. نام لشکر و تیپ به رشته کوه های آلپ جولیان در منطقه فریولی اشاره دارد که هنگ های این لشکر نیروهای خود را در آنجا جذب می کردند و پس از جنگ جهانی دوم، این تیپ در آنجا مستقر بود. بر این اساس، نشان این تیپ از نشان منطقه فریولی الگوبرداری شده است. این تیپ، ستاد و بیشتر واحدها را به نیروی زمینی چندملیتی سابق، که با نام گروه رزمی ایتالیایی-مجارستانی-اسلوونیایی نیز شناخته می شود، تأمین می کند. اجزای تشکیل دهنده آن از دو کشور دیگر، گردان دهم موتوریزه اسلوونیایی و گردان اول پیاده نظام سبک مجارستانی بودند. تیپ آلپ جولیا در ۱۵ اکتبر ۱۹۴۹ در شهر سیویدال دل فریولی تأسیس شد. در طول جنگ سرد، این تیپ با حدود ۱۰۰۰۰ نفر بزرگ ترین تیپ ارتش ایتالیا بود و وظیفه داشت در صورت حمله نیروهای پیمان ورشو از طریق اتریش بی طرف، از گذرگاه های پلاکن و ناسفلد با اتر
یش دفاع کند. این تیپ جناح چپ سپاه پنجم ارتش ایتالیا را که در امتداد مرز ایتالیا و یوگسلاوی مستقر بود و وظیفه داشت از نفوذ دشمن به دشت شمالی ایتالیا جلوگیری کند، پوشش می داد. تاریخچه. یوگسلاوی در ۱۵ اکتبر ۱۹۴۹ در شهر سیویدال دل فریولی تأسیس شد. در طول جنگ سرد، این تیپ با حدود ۱۰۰۰۰ نفر بزرگ ترین تیپ ارتش ایتالیا بود و وظیفه داشت در صورت حمله نیروهای پیمان ورشو از طریق اتریش بی طرف، از گذرگاه های پلاکن و ناسفلد با اتریش دفاع کند. این تیپ جناح چپ سپاه پنجم ارتش ایتالیا را که در امتداد مرز ایتالیا و یوگسلاوی مستقر بود و وظیفه داشت از نفوذ دشمن به دشت شمالی ایتالیا جلوگیری کند، پوشش می داد. در ۲۶ اکتبر ۱۹۶۲، گردان آلپینی «موندووی» از تیپ آلپاین «تائوریننسه» برای تقویت جولیا به پالوتزا در منطقه فریولی-ونیز جولیا نقل مکان کرد و به دنبال آن گروه توپخانه کوهستانی «پینرولو» از تیپ آلپاین «تائوریننسه» در ۱ دسامبر ۱۹۶۳ به تولمزو منتقل شد. با این انتقال، جولیا به اوج قدرت خود از نظر نفرات، واحدها و تجهیزات رسید. برای ۳۰ سال بعدی، جولیا بزرگ ترین تیپ ارتش ایتالیا باقی ماند. دسته چتربازان آلپینی در ۱ آوریل ۱۹۶۴ با دسته های
چتربازان چهار تیپ آلپاین دیگر ادغام شد و گروهان چتربازان آلپینی را در بولزانو تحت فرماندهی مستقیم سپاه چهارم ارتش تشکیل داد. با اصلاحات ارتش ایتالیا در سال ۱۹۷۵، سطح هنگ ها لغو شد و گردان ها تحت فرماندهی مستقیم تیپ های چند رشته ای قرار گرفتند. در همان زمان، ارتش نیروهای خود را کاهش داد و آرایش مجدد داد و بنابراین، جولیا شاهد تغییرات عمده ای در ترکیب خود بود: هنگ هشتم آلپینی، هنگ سوم توپخانه کوهستانی و گروه یازدهم استحکامات آلپینی منحل شدند. گردان آلپینی «سیویداله» به تارویسیو نقل مکان کرد، در حالی که گردان آلپینی «تولمزو» و گردان آلپینی «گمونا» منحل شدند و نام آنها به ترتیب به گردان آلپینی «موندوی» و گردان آلپینی «لاکیلا» منتقل شد. نام «موندووی» به گردان آلپینی «اوروبیکا» از هنگ دوم آلپینی تیپ آلپینی تائوریننس منتقل شد، در حالی که نام «عقاب» به گردان آلپینی (آموزش سربازان) «جولیا» منتقل شد که به یک واحد فعال تبدیل شد. گردان آلپینی (آموزش سربازان) «ویچنزا» به عنوان واحد آموزشی جدید در تولمزو تشکیل شد که متعاقباً به کودرویپو منتقل شد. گردان آلپینی «وال تالیامنتو» به تولمزو نقل مکان کرد و گروهان ۲۶۹ و پنج گروهان
ذخیره را از گردان منحل شده آلپینی «وال فلا» دریافت کرد. گروه توپخانه کوهستانی «بلونو» منحل شد و نام آن به گروه توپخانه کوهستانی «اوسوپو» منتقل شد، در حالی که گروه توپخانه کوهستانی «پینرولو» منحل و نام آن به گروه توپخانه کوهستانی «سوسا» از تیپ آلپاین «تائوریننسه» منتقل شد. گروه توپخانه کوهستانی «کونگلیانو» به اودینه نقل مکان کرد، در حالی که ستاد تیپ و گروهان مخابرات برای تشکیل واحد فرماندهی و مخابرات «جولیا» ادغام شدند و گروهان خدمات «جولیا» به عنوان یک گردان لجستیک سازماندهی مجدد شد. یک گروهان ضد تانک ایجاد شد، در حالی که واحد هوانوردی سبک «جولیا» منحل شد. پس از اصلاحات، چهار گردان آلپینی تیپ، به استثنای گردان «وال تالیامنتو»، که وظیفه تأمین استحکامات در دره کانال بالایی را بر عهده داشت، دارای قدرت مجاز ۹۵۰ نفر بودند. «وال تالیامنتو» شامل ۱۶ گروهان آلپینی با نیروی ارگانیک تقریباً ۲۵۰۰ نفر بود.
هنگ ۹ آلپینی () هنگ جنگ کوهستانی نیروی زمینی ایتالیا است که در لاکویلا در ابروتزو مستقر است. این هنگ متعلق به یگان تخصصی پیاده نظام آلپینی ارتش ایتالیا است و به تیپ آلپاین تائوریننس اختصاص داده شده است. این هنگ در اول ژوئیه ۱۹۲۱ توسط ارتش سلطنتی ایتالیا تشکیل شد. در سال ۱۹۳۵، این هنگ به لشکر سوم آلپین «جولیا» اختصاص داده شد، که در طول جنگ جهانی دوم در جنگ یونان و ایتالیا خدمت کرد، که در طی آن لشکر متحمل خسارات سنگینی شد. به خاطر خدمات و فداکاری هایش در جبهه یونان، به هنگ نهم آلپینی بالاترین نشان نظامی ایتالیا، یعنی مدال طلای شجاعت نظامی، اعطا شد. در تابستان ۱۹۴۲، این لشکر به جبهه شرقی در اتحاد جماهیر شوروی منتقل شد، جایی که در زمستان ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۳ در جریان عملیات شوروی «زحل کوچک» نابود شد. بقایای لشکر در بهار ۱۹۴۳ به وطن بازگردانده شدند. به پاس خدمات و فداکاری هایشان در جبهه شرقی، به هنگ نهم آلپینی دومین مدال طلای شجاعت نظامی اعطا شد. در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، آتش بس کاسیبیل اعلام شد و نیروهای مهاجم آلمانی، هنگ نهم آلپینی را منحل کردند. در سپتامبر ۱۹۴۴، ارتش متفقین ایتالیا، گردان آلپینی «آبروزی» را تشکیل داد که به هن
گ ویژه پیاده نظام «لگنانو» از گروه رزمی «لگنانو» اختصاص یافت. در نوامبر ۱۹۴۴، گردان «آبروزی» به گردان آلپینی «لاکیلا» تغییر نام داد. گروه رزمی «لگنانو» تا زمان تسلیم آلمان، در جبهه متفقین در نبرد ایتالیا جنگید. پس از جنگ، گردان «لاکیلا» به هنگ ۸ آلپینی اختصاص داده شد و در تارویسیو در فریولی-ونیز جولیا مستقر شد. در جریان اصلاحات ارتش ایتالیا در سال ۱۹۷۵، هنگ هشتم آلپینی منحل شد، در حالی که گردان آلپینی «لاکیلا» در تارویسیو منحل و سپس در لاکیلا به عنوان یک واحد مستقل تشکیل شد. در همان سال، گردان آلپینی «ویچنزا» به عنوان یک واحد آموزشی تشکیل شد. هر دو گردان به تیپ آلپینی «جولیا» اختصاص داده شدند. در سال ۱۹۷۶، به گردان «ویچنزا» پرچم و سنت های هنگ نهم آلپینی اختصاص داده شد، در حالی که به گردان «لاکیلا» پرچم جدیدی اعطا شد. در سال ۱۹۹۲، گردان آلپینی «لاکویلا» استقلال خود را از دست داد و به هنگ نهم آلپینی که اصلاح شده بود، پیوست. با این حال، پرچم اصلی هنگ نهم آلپینی تا زمان انحلال گردان در سال ۱۹۹۶ در اختیار گردان آلپینی «ویچنزا» باقی ماند. پس از آن، پرچم به هنگ نهم آلپینی در لاکویلا منتقل شد. در سال ۲۰۱۷، این هنگ، گ
ردان چند منظوره «اورتا» را تشکیل داد که در همان سال به گردان چند منظوره «ویچنزا» تغییر نام داد. که بعداً در همان سال به «ویچنزا» تغییر نام داد. سالگرد تأسیس این هنگ در ۲۳ آوریل ۱۹۴۱، آخرین روز جنگ یونان و ایتالیا، که در طی آن هنگ نهم آلپینی اولین مدال طلای شجاعت نظامی را کسب کرد، برگزار می شود.
نایله الخاجه (۷ مارس ۱۹۷۸) کارگردان و فیلم نامه نویس اماراتی است و به عنوان نخستین زن در امارات متحده عربی شناخته می شود که وارد عرصهٔ فیلم سازی شده است. او به واسطهٔ آثار جسورانه اش که به مسائل انسانی و اجتماعی حساسی در جامعه اش پرداخته اند، در صحنهٔ سینمای عرب مطرح شد و همین امر او را به صدایی زنانه و یگانه در این حوزه تبدیل کرد. الخاجه به دلیل جسارت در پرداختن به موضوعات بحث برانگیز و پیگیری در انتقال پیام های خود از طریق فیلم های مستند و درام شناخته می شود. او یکی از برجسته ترین صداهای زنانه در صنعت سینمای منطقهٔ عربی خلیج فارس است. دیدگاه سینمایی خود را از واقعیت های زندگی اماراتی و عربی شکل داد و بر مسائل اجتماعی حساسی تمرکز کرد؛ به ویژه آن دسته از مسائلی که به زن، خانواده و روابط در جوامع محافظه کار مربوط می شوند. زندگی و سال های اولیه. نایله الخاجه در ۷ مارس ۱۹۷۸ در دبی متولد شد. الخاجه تحصیلات خود را در زمینهٔ مطالعات تصویر و فیلم سازی در تورنتو دنبال کرد. او مدرک خود را در رشتهٔ ارتباطات جمعی از دانشکده زنان دبی دریافت کرد و مدرک کارشناسی خود در مطالعات فیلم را در سال ۲۰۰۵ از دانشگاه رایرسون در تورن
تو دریافت کرد. وی دو شرکت تولید فیلم بنیان گذاری کرده است: نخست D-Seven Motion Pictures و دیگری Nayla Al Khaja Films که به مرکزی برای تولید محتوای سینمایی متنوع با ترکیبی از جسارت هنری و هویت بومی تبدیل شده است. با بازگشت به دبی، نایله الخاجه نخستین اثر مستند خود را با فیلم «کشف نقاب از دبی» در سال ۲۰۰۴ عرضه کرد؛ فیلمی که نخستین بار در جشنوارهٔ بین المللی فیلم دبی و با حمایت وزیر آموزش عالی امارات در آن زمان به نمایش درآمد. این اثر نقطهٔ آغاز رسمی او در دنیای سینما به شمار می آید. با وجود اهمیت این گام، آغاز مسیر او خالی از چالش نبود، به ویژه در بُعد خانوادگی. او با مخالفت آشکار خانواده اش روبه رو شد؛ خانواده ای که باور داشتند ورود یک زن به عرصهٔ سینما، با توجه به جنبه های هنری، بازیگری و حضور در محافل، مخاطره ای همراه با نگرانی است. در اطراف آن ها نیز نمونه های پیشین وجود نداشت تا بتوانند تصور کنند یک زن اماراتی چه جایگاهی در این عرصه می تواند به دست آورد. اما با گذر زمان، دیدگاه آنان تغییر یافت. آثار. فیلم های "حیوان" و "سایه" ساختهٔ الخاجه در سپتامبر ۲۰۲۲ به شهرتی بین المللی دست یافتند، زمانی که نتفلیکس حق
وق پخش آن ها را خریداری کرد و بدین ترتیب دامنهٔ مخاطبان او به سطح جهانی گسترش یافت.در سال ۲۰۲۳، نایله الخاجه نخستین فیلم بلند خود در ژانر درام، وحشت و دلهره با عنوان "سه" را تهیه کرد. این فیلم در همان سال در سومین دورهٔ جشنواره بین المللی فیلم دریای سرخ برای نخستین بار به نمایش درآمد.
جاه طلبی بزرگ () یک فیلم درام زندگینامه ای ایتالیایی محصول سال ۲۰۲۴ به کارگردانی آندره آ سگره است. در این فیلم الیو جرمانو در نقش سیاستمدار انریکو برلینگوئر که حزب کمونیست ایتالیا را از سال ۱۹۷۲ تا ۱۹۸۴ رهبری می کرد، بازی می کند. این فیلم در نوزدهمین جشنواره فیلم رم در ۱۶ اکتبر ۲۰۲۴ معرفی شده و در ۳۱ اکتبر ۲۰۲۴ در سینماهای ایتالیا به نمایش درآمد. تاریخ تولید و انتشار. تصویربرداری اصلی در نوامبر ۲۰۲۳ آغاز شد. فیلم در رم و همچنین ساساری و پورتو تورس در ساردینیا فیلمبرداری شد. یک عکس تبلیغاتی از فیلم در ۱۸ ژوئیه ۲۰۲۴ منتشر شد. فاندانگو حق توزیع بین المللی فیلم را در ۵ سپتامبر ۲۰۲۴ به دست آورد. این فیلم در ۱۶ اکتبر ۲۰۲۴ در نوزدهمین جشنواره فیلم رم معرفی شد. در ۳۱ اکتبر ۲۰۲۴ در ایتالیا اکران سینمایی شد. در مارس ۲۰۲۵، توسط نور فیلمز در فرانسه؛ فیلمین در اسپانیا؛ ریسی در پرتغال؛ سینه ورکس در سوئیس خریداری شد.
مگدالن توبه کار (همچنین با نام مادالن توبه کار شناخته می شود) یک نقاشی رنگ روغن روی بوم متعلق به قرن شانزدهم میلادی اثر نقاش باروک ایتالیایی، کاراواجو، است. این نقاشی، مریم مجدلیه توبه کار را در حالی که با اندوه توبه کارانه خم شده است، در حالی که زندگی هرزه خود را پشت سر می گذارد، به تصویر می کشد و تزئینات آن در کنار او رها شده اند. در زمان تکمیل آن، حدود ۱۵۹۴–۱۵۹۵، این نقاشی به دلیل واقع گرایی معاصر و فاصله گرفتن از شمایل نگاری سنتی مگدالن، نامتعارف بود. این نقاشی هم انتقاد و هم ستایش را برانگیخته است، و حتی تا قرن بیست و یکم در مورد نیات کاراواجو گمانه زنی هایی وجود داشته است. این اثر در گالری دوریا پامفیلی در رم نگهداری می شود. ترکیب. این نقاشی، زن جوان سبزه ای را نشان می دهد که روی صندلی کوتاهی چمباتمه زده یا زانو زده و دستانش را در دامان خود گرفته است. در کنار او مجموعه ای از جواهرات و یک بطری سربسته مایع، تقریباً سه چهارم پر، قرار دارد. نگاهش از بیننده منحرف شده و سرش به سمت پایین چرخیده است، وضعیتی که با تصاویر سنتی از عیسی مسیح مصلوب مقایسه شده است. یک قطره اشک از یکی از گونه هایش به کنار بینی اش می ر
یزد. تاریخچه. این نقاشی حدوداً در سال های ۱۵۹۴–۱۵۹۵ تکمیل شد، در این مدت کاراواجو با جوزپه چزاری و فانتین پتریگنانی زندگی می کرد. این نقاشی تقریباً به طور قطع توسط پیترو ویتریکا، "گارداروبای" پاپ گرگوری سیزدهم، سفارش داده شده است. کاراواجو به استفاده از چندین فاحشه به عنوان مدل برای آثارش معروف بود و مورخان حدس زده اند که آنا بیانکینی در این نقاشی حضور دارد. زندگینامه نویسان معاصر نشان می دهند که بیانکینی ممکن است در آثار کاراواجو "از جمله مرگ باکره"، "تغییر مذهب مریم مجدلیه" (به عنوان مارتا) و "استراحت در پرواز به مصر" (به عنوان مریم مقدس) نیز حضور داشته باشد. این نقاشی ممکن است اولین نقاشی مذهبی باشد که تاکنون توسط کاراواجو تکمیل شده است. این نقاشی نمایانگر فاصله گرفتن از نقاشی های استاندارد مریم مجدلیه توبه کار زمان کاراواجو است، هم در به تصویر کشیدن او با لباس های امروزی و هم به گفته زندگینامه نویس جان واریانو (۲۰۰۶)، با اجتناب از «احساسات رقت انگیز و سست» که عموماً با این موضوع برخورد می شد. در واقع، بیشتر تصاویر متعدد از این موضوع در هنر، مریم مجدلیه را بدون لباس نشان می دهند، مانند نقاشی تیتیان در سال
۱۵۳۳، که در طول سی سالی که او، طبق افسانه های قرون وسطایی، پس از عروج عیسی در بیابان توبه می کرد، از هم پاشیده بود. این روی آوردن کاراواجو به رئالیسم بود که مخاطبان اولیه او را شوکه کرد؛ به گفته هیلاری اسپورلینگ در "نقد کتاب نیویورک تایمز" (۲۰۰۱)، «معاصران شکایت داشتند که مریم مجدلیه او مانند دختر همسایه ای است که شب ها در خانه موهایش را به تنهایی خشک می کند.» دهه ها پس از تکمیل نقاشی، جیان پیترو بلوری، زندگینامه نویس هنری قرن هفدهم، اظهار داشت که کاراواجو با افزودن اقلامی مرتبط با مریم مجدلیه - یک ظرف روغن و جواهرات دور ریخته شده - به یک صحنه ژانر مدرن، تصاویر مذهبی را جعل کرده است. اما جوزپه سیلوس، شاعر یسوعی، آشکارا این اثر را معنویت جعلی نمی دانست. در عوض، در کتاب خود با عنوان "«پیناکوتهکا سیو رومانا پیکتورا ات سکولپتورا»" که در سال ۱۶۷۳ منتشر شد، آن و نقاشش را به تفصیل ستایش کرد:می توانیم پشیمانی خاموش پنهان در وجدان او را ببینیم، و در اعماق قلبش شعله ای پنهان او را می سوزاند. بی شک رنگ های کاراواجو آنقدر زنده هستند که حتی درونی ترین احساسات او را نیز آشکار می کنند. پرنده ای نادر، نقاشی است که می تواند آ
نچه را که در تاریکی کور وجدان پنهان است، در یک تصویر ساده به این وضوح آشکار کند. پیتر راب در زندگینامه معاصر و بحث برانگیز خود "با عنوان «ام»" (۲۰۰۱)، اظهار داشت که واقع گرایی این اثر و نشانه های ظریف خشونتی که او درک کرده است - مرواریدهای شکسته و صورت و دست های متورم سوژه - ممکن است نشان دهنده یک بُعد سیاسی باشد، تفسیری از بدرفتاری پلیس رم با زنان روسپی در زمان کاراواجو. راب بر اساس سوابق زندگی بیانکینی حدس می زند که بیانکینی ممکن است طبق رسم آن زمان در ملاء عام شلاق خورده باشد، پماد موجود در شیشه درمان او برای این آسیب، الهام بخش کاراواجو بوده است. هر چه که الهام بخش اثر کاراواجو، "مگدالن"، بوده باشد، اثر او احتمالاً الهام بخش ژرژ دو لا تور برای خلق چندین نسخه از این موضوع بوده است. دو لا تور زاویه نقاشی خود را به طرز چشمگیری تغییر داد. اگرچه مگدالن همچنان نشسته، صورتش را برگردانده و دستانش را روی زانوهایش قلاب کرده است، اما با نور شمعی که جلوی آینه قرار گرفته و جمجمه ای را روی زانویش نگه داشته، از پشت به شدت روشن شده است.