Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شت هیدروکربن دیرینه هستند (سیمان های کلسیت کممنیزیم به شدت از ایزوتوپ های کربن ۱۳C سنگین تهی شده اند). مسیرهای گردش سیال به شکل ستون هایی در ماسه ها ثبت شده اند که پس از زدودن ماسه های سطحی، چشم اندازی بیابانی ایجاد کرده اند. فرآیندهای گردش سیال، اکسیداسیون میکروبی هیدروکربن ها و رسوب گذاری کربنات ها در پژوهشی توسط دی بوور و همکاران (۲۰۰۹) بررسی شده است. پوبیتی کامانی منطقه ای به وسعت طول و عرض را پوشش می دهد که از شمال به جنوب امتداد دارد. این منطقه شامل هفت گروه ستون های سنگی است. برای نمونه، «دیکیلیتاش»، گروه اصلی، بیش از ۳۵۰ سنگ را دربرمی گیرد، درحالی که «استراشیمیرُوو» شامل چهار ردیف سنگ است که به دلیل بخش های میانی برجسته شان متمایز هستند. در سپتامبر ۲۰۲۰، رویترز گزارش داد که تصویری از پوبیتی کامانی که به رنگ رتوش قرمز درآمده بود، در شبکه های اجتماعی با ادعای نادرست به عنوان «عکس اصلی ناسا از مریخ» منتشر شد.
صخره های بلوگرادچیک (, "Belogradchishki skali") گروهی از تشکل های سنگی عجیب و غریب از جنس ماسه سنگ و جوش سنگ هستند که در دامنه های غربی رشته کوه بالکان ("Stara Planina") در نزدیکی شهر بلوگرادچیک در شمال غربی بلغارستان قرار دارند. رنگ این صخره ها عمدتاً از قرمز تا زرد متغیر است و برخی از آن ها تا ارتفاع ۲۰۰ متری می رسند. بسیاری از این صخره ها دارای اشکال شگفت انگیزی هستند و با افسانه های محلی همراه شده اند. اغلب، این صخره ها نام هایی از افراد یا اشیایی که به آن ها شباهت دارند، گرفته اند. صخره های بلوگرادچیک توسط دولت بلغارستان به عنوان یک اثر طبیعی اعلام شده اند و یکی از جاذبه های گردشگری مهم این منطقه محسوب می شوند. این صخره ها تنها زیستگاه گیاه بومی در معرض انقراض بلغارستان، "Hieracium belogradcense"، هستند. جغرافیا. صخره های بلوگرادچیک در بخش غربی رشته کوه بالکان گسترده شده اند و مساحتی در حدود را پوشش می دهند. این صخره ها از روستای رابیشا در غرب تا روستای بلوتینتیسی در شرق امتداد دارند. گروه مرکزی صخره ها در جنوب و مجاور شهر بلوگرادچیک قرار دارد و شامل چندین تشکل سنگی برجسته از جمله «آدم و حوا»، «قارچ ها»،
«دختر مدرسه ای»، «خرس»، «درویش»، «چوپان»، «شیر»، «شتر»، «مادونا»، «سوارکار»، «راهبان»، «الهه بندیدا»، «شورشی ولکو» و بسیاری دیگر است. گروه دوم صخره ها در غرب بلوگرادچیک قرار دارد. این صخره ها دارای ساختاری آلپی هستند و توسط پرتگاه های شیب دار احاطه شده اند. از معروف ترین این صخره ها می توان به «زبگووته»، «ارکوپریا» و «بوریچ» اشاره کرد. گروه سوم صخره ها در شرق بلوگرادچیک قرار گرفته و شامل صخره های اطراف «دروازه لاتین» و غار «لیپنیک» است. گروه چهارم صخره ها بین روستاهای بوروویتسا، استان ویدین و فالکووتس قرار دارد و شامل «سنگ کاج»، «سنگ زنبور»، «تورلاک» و «سنگ دختر» است. گروه پنجم صخره ها بین روستاهای گیورگیچ و بلوتینتیسی قرار دارد. زمین شناسی. بسیاری از اشکال سنگی و دره های کوچک با دیواره های عمودی در طول صدها میلیون سال، بر اثر فرایندهای طبیعی مانند فرسایش، برهنه سازی ، رشد خزه ها و گلسنگ ها و دیگر عوامل طبیعی شکل گرفته اند. تشکیل صخره های بلوگرادچیک در دوران پرمین، حدود ۲۳۰ میلیون سال پیش آغاز شد، زمانی که چرخه تکتونیکی باعث چین خوردگی و شکل گیری رشته کوه بالکان شد و منطقه بلوگرادچیک را بالا آورد. بعدها، در
دوره تریاس، این منطقه به بستر دریایی کم عمق تبدیل شد. هم زمان، تخریب سنگ های قدیمی تر دیرینه زیستی، مقادیر زیادی شن، ماسه و رس را تولید کرد که رودخانه ها به حوضه دریایی منتقل کردند. این رسوبات به تدریج ضخیم تر شده و لایه های ماسه سنگ و جوش سنگ را تشکیل دادند که قطعات جوش سنگی در طول زمان توسط آب گرد شدند. در دوره ژوراسیک، طی ۲۰ میلیون سال، این مواد لایه ای به وسیله چسب ماسه-رس یا سیلیسیم به هم متصل شدند. آب وهوای گرم و خشک باعث تشکیل مقدار زیادی آهن اکسید یا هماتیت شد که به صخره ها رنگ قرمز زنگ زده بخشید. هنگامی که پوسته شروع به نشست کرد، ماسه سنگ های روشن تر و کوچکتر با جوش سنگ های قرمز ترکیب شدند. در آغاز نوزیستی و طی چرخه تکتونیکی آلپی اولیه، چین های بزرگ یا تاقدیس ها در رشته کوه بالکان شکل گرفتند و منطقه به خشکی تبدیل شد. حدود ۴۵ میلیون سال پیش، بالا آمدن تاقدیس بلوگرادچیک آغاز شد و در طول این فرایند، سنگ های آهکی و جوش سنگی در هسته آن ترک خوردند و شکاف های عمودی و افقی در امتداد تاقدیس ایجاد شد. در هسته این تاقدیس، سنگ های پالئوزوییک یافت می شوند و دامنه های آن از جوش سنگ، ماسه سنگ و سنگ آهک ژوراسیک تشکی
ل شده است. نفوذ آب های سطحی و رودخانه ها، فرسایش عمودی لایه های سنگی را تقویت کرده و در امتداد شکاف هایی که در اثر حرکت های تکتونیکی ایجاد شده بودند، فرسایش بیشتری رخ داده است. این فرایند دره های کوچک و گذرگاه هایی با دیواره های عمودی یا شیب دار ایجاد کرده و بلوک های سنگی جداگانه ای را به وجود آورده که امروزه به عنوان اشکال سنگی بلوگرادچیک دیده می شوند.
میناگون پرسروصدا پرنده ای از تیرهٔ عسل خواران (Meliphagidae) است و در شرق و جنوب شرقی استرالیا بومی است. این میناگون یک پرنده خاکستری است، با سر سیاه، منقار و پاهای زرد نارنجی، لکهٔ زرد متمایز در پشت چشم، و لبهٔ سفید روی پرهای دم. زیرگونه تاسمانی دارای یک صفحهٔ زرد شدیدتر در بال و یک نوک سفید گسترده تر تا دم است. نرها، ماده ها و نوجوانان از نظر ظاهری شبیه به هم هستند، اگرچه پرندگان جوان به رنگ خاکستری مایل به قهوه ای هستند. همان طور که از نام رایج پیداست، میناگون پرسروصدا یک گونهٔ آوازخوان با طیف گسترده ای از آهنگ ها، تماس ها، هشدارها و صداهای تقریباً ثابت، به ویژه از پرندگان جوان است. یکی از چهار گونه در سردهٔ "میناگون ها (Manorina)"، میناگون پرسروصدا به چهار زیرگونه تقسیم می شود. جدایی زیرگونهٔ تاسمانی قدمت درازمدتی دارد و پرندگان سرزمین اصلی در سال ۱۹۹۹ بیشتر تقسیم شدند.
عسل خوار دمگاه زرشکی یا میزوملای زیردم زرد، گونه ای از پرندگان تیرهٔ عسل خواران (Meliphagidae) است. این بوم زادی در استان غربی (جزایر سلیمان) است.
عسل خوار سینه گوگردی ، همچنین به عنوان میزوملای سینه نارنجی یا عسل خوار سینه نارنجی شناخته می شود، گونه ای از پرندگان تیرهٔ عسل خواران (Meliphagidae) است.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;41184429&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-02-15T18:31:23Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;AKhaleghizadeh&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;ابرابزار و بیشتر&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;41184443&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; عسل خوار خاکسترگون یا میزوملای خاکسترگون گونه ای از پرندگان تیرهٔ عسل خواران (Meliphagidae) است. در بریتانیای نو و جزیره آمبوی در پاپوآ گینه نو یافت می شود. در گذشته زیرگونه ای از عسل خوار گلویاقوتی در نظر گرفته می شد.
ادوارد رینولدز پرایس (; – ) شاعر، رمان نویس، نمایشنامه نویس، مقاله نویس و استاد دانشگاه اهل ایالات متحده آمریکا بود. او عضو آکادمی هنر و ادبیات آمریکا بود.
جام باشگاه های کارائیب ۲۰۱۹ بیست و یکمین دوره جام باشگاه های کارائیب، رقابت های بین المللی فوتبال باشگاهی سالانه در منطقه کارائیب بود که در بین باشگاه هایی که اتحادیه های فوتبال آن ها به اتحادیه فوتبال کارائیب (سی اف یو) وابسته هستند، برگزار می شود. اتلتیکو پانتوجا مدافع عنوان قهرمانی بود، اما در جام باشگاه های کارائیب این فصل شرکت نکرد. پورتمور یونایتد برای دومین بار قهرمان جام باشگاه های کارائیب شد و به لیگ قهرمانان کونکاکاف ۲۰۲۰ راه یافت. واترهاوس نایب قهرمان و کاپویس مقام سومی به لیگ کونکاکاف ۲۰۱۹ راه یافتند، اما ریل هوپ مقام چهارمی به رابین هود برنده مسابقات باشگاهی کارائیب ۲۰۱۹ در پلی آف شکست خورد و نتوانست به لیگ کونکاکاف واجد شرایط شود. تیم ها. در میان ۳۱ انجمن عضو سی اف یو، چهار مورد از آنها به عنوان لیگ های حرفه ای طبقه بندی شدند و هر کدام ممکن است دو تیم در جام باشگاه های کارائیب شرکت کنند. با این حال، دو انجمن اجازه ورود در این فصل را نداشتند، و در نتیجه، تنها چهار تیم از دو انجمن وارد جام باشگاه های کارائیب ۲۰۱۹ شدند. مسابقات. &lt;/onlyinclude&gt; پلی آف لیگ کونکاکاف. &lt;noinclude&gt; پلی آف لیگ
کونکاکاف بین تیم چهارم جام باشگاه های کارائیب ۲۰۱۹، ریل هوپ، و قهرمان مسابقات باشگاهی کونکاکاف ۲۰۱۹، رابین هود برگزار شد و برنده به مرحله مقدماتی لیگ کونکاکاف ۲۰۱۹ راه یافت.
تصوف اکبری یا مکتب اکبریه (عربی: أکبریة: "Akbariyya") شاخه ای از ماوراءطبیعهٔ تصوف است که بر اساس آموزه های صوفی، عارف و فیلسوف اندلسی، محی الدین ابن عربی بنا شده است. این کلمه از لقب ابن عربی یعنی «شیخ اکبر» به معنای «بزرگ ترین استاد» گرفته شده است. «اکبریه» یا «اکبریان» هرگز برای نشان دادن یک گروه یا جامعه صوفی خاص به کار نرفته است. در حال حاضر این اصطلاح برای اشاره به تمام ماوراءطبیعه دانان صوفی معاصر یا قدیمی و صوفیان متأثر از آموزه "وحدت وجود" ابن عربی استفاده می شود. مکتب اکبریه را نباید با الاکبریه، یک جامعه صوفی مخفی که توسط صوفی سوئدی عبدالهادی عقیلی تأسیس شد، اشتباه گرفت. وحدت وجود. وحدت وجود یا «یگانگی هستی»، فلسفه ای صوفیانه است که بر این مفهوم که «هیچ وجود حقیقی جز حق غایی (خدا) وجود ندارد و تنها حقیقت درون عالم، خداست و همه چیز فقط در درون خداوند وجود دارد» تأکید می کند. ابن عربی در اغلب متون اسلامی به عنوان مبتکر این آموزه معرفی شده است. هرچند این اصطلاح در آثار به جا مانده از او یافت نمی شود. اولین کسی که این اصطلاح را به کار برد ابن سبعین بود. شاگرد و پسرخوانده ابن عربی یعنی صدرالدین قونوی ای
ن اصطلاح را در آثار خود به کار برده و آن را با اصطلاحات فلسفی توضیح داده است. مطالعات دانشگاهی. اروپا و ایالات متحده آمریکا. در قرن بیستم تمرکزی بر مکتب اکبری در محافل دانشگاهی وجود داشته است. با یک پیش زمینه تاریخی، حمایت دولت از مطالعه جهان اسلام و زبان های اسلامی در ایالات متحده پس از جنگ جهانی دوم افزایش یافت که باعث شد بسیاری از دانشجویان در طول دهه ۱۹۷۰ جذب اسلام و مطالعات دینی شوند. هنری کوربن و فریتس مایر از سرشناس ترین محققان این زمینه بودند. لویی ماسینیون در مورد صوفی نامدار حسین بن منصور حلاج (گوینده ی اَناالحق) تحقیقات جامعی انجام داده است. فهرست اکبریان سرشناس. صوفیان، متافیزیکدانان و فیلسوفان اکبری بسیار وجود داشته اند. در حالی که ابن عربی هرگز خود طریقتی تأسیس نکرد، وی فلسفه بزرگی پیرامون "وحدت وجود" خود ایجاد کرد. صوفیان ذکر شده در ذیل از فرقه های مختلف، اما پیرو مفهوم وحدت وجود بودند:
دیدمان یا نظریه ی اپراستار (به انگلیسی Appraisal Theory) یک نظریه ی مادر در زمینه ی روانشناسی هیجان است. بر پایه ی این دیدمان، هیجان ها از اپراستار (نوعی ارزیابی ، برآورد یا تخمین سریع) های ما از رویداد های پیرامونمان ساخته می شوند. در واقع اپراست ما از یک موقعیت با عث به وجود آمدن یک واکنش عاطفی می شود که به آن اپراستار بستگی دارد. برای مثال این امر در باره ی قرار اول صدق می کند. اگر نتیجه ی قرار مثبت اپراست شود ، فرد ممکن است احساس شادی ، شگفتی یا ذوق زدگی کند. چرا که این رویداد را به گونه ای اپراست کرده که در آن امکان رابطه ی مفید ، ازدواج و یا تشکیل خانواده وجود دارد. ار سوی دیگر اگر قرار به صورت منفی اپراست شود ، ممکن است هیجان هایی مانند غم ، پوچی یا ترس را در خود بوجود آوریم. ریشه شناسی واژه. واژه ی Appraisal در انگلیسی ، از فرانسه و خود فرانسه از لاتین و لاتین از فارسی گرفته شده است. ریشه آن کارواژه ی "اپراستن" به معنی تنظیم کردن و ردیف کردن بر اساس ارزش است. ریخت کنونی این واژه را می توان در کارواژه ی "افراشتن" و واژه ی "سرافراز" جست . تراداد اپراستار. منظور از سنت یا تراداد اپراستار مجموعه نظریه های
ی هستند که گستره ای بر دیدمان اپراستار به عنوان نظریه ی مادر برشمرده می شوند. نظریه های اپراستار هیجان نظریه هایی هستند که بیان می کنند هیجان ها نتیجه ی تفسیر و توضیح های افراد از شرایط خودشان است. اپراستار نخستین. فرایند اپراستار به دو دسته فروکاسته می شود : اپراستار نخستین ، اپراستار دومین. در اپراستار نخستین یک فرد او دو جنبه از وضعیت را بررسی می کند: همپیوندی انگیزشی و همخوانی انگیزشی. هنگام بررسی همپیوندی انگیزشی فرد به پرسش "این وضعیت چقدر به نیاز های من مرتبط است؟" پاسخ میدهد و بنا بر آن فرد اپرازش می کند که چقدر این وضعیت برای او مهم و مهند است. پژوهش ها نشان داده اند که جنبه ی همپیوندی انگیزشی بر شدت هیجان تجربه شده تاثیر و هنود می گذارد. به طوری که وقتی یک وضعیت برای سلامت و رفاه فرد بسیار مرتبط و همپیوند است ، واکنش هیجانی شدید تری ایجاد می کند. جنبه ی دوم اپراستار نخستین برای فرد بررسی همخوانی انگیزشی است ، هنگام بررسی همخوانی انگیزششی یک وضعیت با فرد ، او به این پرسش پاسخ می دهد که " این وضعیت به هدف های من همخوان و هماهنگ است یا نه؟"نشان داده شده است که میان تجربه ی شدید تر هیجان با همخوان دانست
ن آن وضعیت با انگیزه های فرد همبستگی وجود دارد. اپراستار دومین. هیجان های افراد همچنین تحت تاثیر و هنود اپراستار دومین آنها از یک موقعیت نیز قرار می گیرد. اپراستار دومین دربرگیرنده ی بررسی منابع و گزینه های فرد برای درگیری و رو در رویی است. یکی از جنبه های اپراستار دومین ، مسئولیت یا ویبایش یابی است، بررسی این که "چه کسی باید مسئول آن شناخته شود؟" است. یک فرد می تواند خود را ، دیگری را و یا گروه از افراد را مسئول وضع موجود اپراست کند. ممکن است افراد برای یک رویداد مفید و برای یک رویداد دیگر مضر شناخته شوند. فرون بر آن ، فرد می تواند وضعیت کنونی را ناشی از شانس و بخت ببیند. نحوه ای که افراد می بینند چه کسی یا چه چیزی باید مسئول شناخته شود ، تلاش های آنها را برای رو در رویی با هیجان هایی که تجربه می کنند را هدایت و راهنمایی می کند. جنبه ی دیگری از اپراستار دومین پتانسیل یا توند رو در رویی در فرد است. توند رودررویی ، توانایی به کار گیری راهبرد های مقابله ای متمرکز بر مشکل یا متمرکز بر هیجان برای مدیریت یک تجربه ی هناختی است.
آرامستان واگانکوفسکوی () در ناحیه پرسننسکی مسکو، روسیه واقع شده است. این آرامستان در سال ۱۷۷۱، در تلاش برای مهار شیوع طاعون خیارکی در روسیه مرکزی تأسیس شد. این آرامستان یکی از آرامستان هایی بود که در خارج از محدوده شهر ایجاد شده بود تا از گسترش بیماری جلوگیری شود. تخمین زده می شود که بین سال های ۱۷۷۱ تا ۱۹۹۰ بیش از ۵۰۰٫۰۰۰ نفر در این آرامستان به خاک سپرده شده اند. از سال ۱۹۹۰، این آرامستان کمی بیش از ۱۰۰٫۰۰۰ قبر داشت. این آرامستان وسیع شامل گورهای دسته جمعی از نبرد بورودینو، نبرد مسکو و فاجعه خودینکا می باشد. این مکان محل به خاکسپاری بسیاری از افراد سرشناس از جوامع دانشگاهی، هنری، نظامی و ورزشی روسیه و اتحاد جماهیر شوروی سابق است. این آرامستان توسط چندین کلیسای ارتدکس که بین سال های ۱۸۱۹ و ۱۸۲۳ در نسخه مسکووی سبک امپراتوری ساخته شده اند، سرو می شود. از زمان شروع آن به عنوان یک شهر کوچک، دفن مردگان - به استثنای برخی موارد - در مکان های عبادت مرسوم در مسکو، مانند سایر شهرهای روسیه بود. پتر کبیر سنگ قبرهای روی زمین کلیسا را دوست نداشت و آنها را مانعی برای مراسم کلیسا و بی احترامی به کلیسا می دانست. وی در سال ۱۷۲
۳ فرمانی صادر کرد که در تمام شهرهای امپراتوری روسیه فقط «افراد سرشناش» باید در کلیساهاو بقیه در صومعه ها یا کلیساهای محلی خارج از شهرها به خاک سپرده شوند. با این حال، این فرمان اجرا نشد، زیرا وی اندکی پس از صدور این فرمان در سال ۱۷۲۵ درگذشت و رسم خاکسپاری مردگان در کلیساها را بدون تغییر باقی ماند. در سال ۱۷۷۱، کاترین کبیر، در تلاش برای مهار اپیدمی طاعون خیارکی در روسیه مرکزی، با فرمانی رعایای خود را از به خاکسپاری کسانی که بر اثر طاعون درگذشته بودند در هر صومعه یا آرامستان کلیسایی در مسکو منع کرد. به اهالی مسکو گفته شد که مردگان را فقط در کلیساهایی که بر اساس محله های مسکونی آنها اختصاص داده شده است دفن کنند. شش «کلیسای ویژه» در خارج از محدوده شهر برای این منظور تعیین شد. یکی از آنها در واگانوفسکوی در نزدیکی Presnya (ناحیه پرسننسکی فعلی) بود. کشته شدگان ناحیه اول، سوم و نیمی از ناحیه پنجم مسکو قرار بود برای دفن به آنجا فرستاده شوند. ویلیام تاوبمن، دانشمند علوم سیاسی آمریکایی، نوشته که در طول پاکسازی بزرگ، نگهبانان مست به مشروب الکلی، زندانیان در حال گریه را پس از حفر قبرهای خود در آرامستان اعدام می کردند.
کُش به طور کلی به یک سویه "شاهدانه ایندیکا" خالص یا درهم آمیخته اشاره دارد. سویه های "سی. ایندیکا" خالص شامل کوش افغانی، هندوکش، کوش سبز و کوش بنفش است. اصطلاح «کوش» اکنون به عنوان یک واژه عامیانه برای ماری جوآنا نیز به کار می رود. خاستگاه "شاهدانه" کش از گیاهان بومی بیشتر در افغانستان، شمال پاکستان و شمال غربی هند است که نام آن از رشته کوه هندوکش گرفته شده است. گونه های "شاهدانه" هندوکش در میانه دهه ۱۹۷۰ به ایالات متحده برده شد و تا به امروز در آنجا موجود است. سویههای پرهوادار کوش عبارتند از اوجی کُش، بابا کُش و کُش بنفش.
جام باشگاه های کارائیب ۲۰۲۰ بیست و دومین دوره جام باشگاه های کارائیب، رقابت های بین المللی سطح یک فوتبال باشگاهی سالانه در منطقه کارائیب بود که در بین باشگاه هایی که اتحادیه های فوتبال آن ها به اتحادیه فوتبال کارائیب (سی اف یو) وابسته هستند، برگزار می شود. قهرمان مسابقات به لیگ قهرمانان کونکاکاف ۲۰۲۱ و تیم های دوم و سوم به لیگ کونکاکاف ۲۰۲۰ راه پیدا می کنند، در حالی که تیم چهارم با قهرمان مسابقات باشگاهی کارائیب به رقابت نهایی می پردازد. با این حال، از آنجایی که مرحله نهایی مسابقات به دلیل دنیاگیری کووید-۱۹ لغو شد، از نتایج مرحله گروهی برای تعیین تیم هایی که برای لیگ قهرمانان کونکاکاف ۲۰۲۱ و لیگ کونکاکاف ۲۰۲۰ واجد شرایط بودند، استفاده شد. تیم ها. در میان ۳۱ انجمن عضو سی اف یو، چهار مورد از آنها به عنوان لیگ های حرفه ای طبقه بندی شدند و هر کدام ممکن است دو تیم در جام باشگاه های کارائیب شرکت کنند. با این حال، یک انجمن (ترینیداد و توباگو) اجازه ورود به این فصل را نداشت و در نتیجه، تنها شش تیم از سه انجمن وارد جام باشگاه های کارائیب ۲۰۲۰ شدند. مرحله گروهی. گروه A. &lt;onlyinclude&gt; &lt;/onlyinclude&gt; گروه B.
&lt;onlyinclude&gt;&lt;/onlyinclude&gt; صلاحیت برای لیگ قهرمانان کونکاکاف و لیگ کونکاکاف. &lt;onlyinclude&gt; &lt;/onlyinclude&gt;
المپیک کاین یک باشگاه فوتبال از گویان فرانسه است که در کاین واقع شده است. این باشگاه در لیگ گویان، بالاترین سطح فوتبال گویان فرانسه، رقابت می کند.
ورزشگاه ورزشی دوحه () اولین ورزشگاه فوتبال در منطقه خلیج فارس با زمین چمن است که در سال ۱۹۶۲ تأسیس شد. این ورزشگاه در دوحه در نزدیکی کورنیش دوحه واقع شده است. اگرچه افتتاحیه رسمی آن در سال ۱۹۶۲ بود، اما از دهه ۱۹۵۰ مسابقات غیرحرفه ای در آن برگزار می شد. قابل توجه ترین بازی در این ورزشگاه یک بازی دوستانه در سال ۱۹۷۳ بین تیم فوتبال پله، سانتوس اف سی و تیم الاهلی قطر بود. مسابقات فوتبال کوچک هنوز در ورزشگاه برگزار می شود، مانند بازی های جوانان و مسابقات آماتور، که از جمله آنها می توان به مسابقات فوتبال جوامع آسیایی و لیگ آماتور قطر (QAL) اشاره کرد.
باشگاه فوتبال هوپ اینترنشنال یک باشگاه فوتبال حرفه ای است که در کینگزتاون، سنت وینسنت و گرنادین ها مستقر است. آنها در حال حاضر در لیگ برتر ان ال ای بازی می کنند. آنها در فصل افتتاحیه مسابقات قهرمانی ملی سنت وینسنت و گرنادین ها سوم شدند.
لِشِک موژجر (؛ ؛ زادهٔ ) موسیقی دان، آهنگساز، تهیه کننده موسیقی و نوازندهٔ پیانوی جاز اهل لهستان است. وی دانش آموختهٔ رشتهٔ موسیقی در «آکادمی استانیسواف مونیوشکو» در گدانسک است و با هنرمندان نامداری چون یان کاچماریک، زبیگنیف پرایسنر، مارکوس میلر، دیوید گیلمور، لستر بویی، "آرچی شپ"، "پت متنی"، "فیل مانزانرا"، "زبیگنیف نامیسووسکی"، "میخاو اوربانیاک"، "آننا ماریا یاپک"، "ایوا بیتووا" و بهیموث همکاری نموده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "شال گردن زرد" اشاره کرد. او در سال ۲۰۱۳ برندهٔ نشان افتخار تولد لهستان شد.
شاکدویپ ()، جزیره ای است که در اسطوره شناسی هندو نمایش داده شده است. نام این جزیره برگرفته از یک درخت بزرگ ساج است که در میان جزیره مورد احترام است. زمین و ساکنان آن در پوراناها شرح داده شده است. برهما پورانا. به گفته برهما پورانا، اقیانوسی که به نام کشیرا ساگارا شناخته می شود ساکادویپا را احاطه کرده است، که گفته می شود این جزیره دو برابر بزرگ تر از کرونچدویپ ()، جزیره ای دیگر است. فرمانروای جزیره بهاویا نامیده می شود و از او به عنوان داشتن هفت پسر یاد می شود که به هر کدام منطقه ای از زمین را اداره می کنند: جالادا، سوکومارا، کائومارا، مانیچاکا، کوسوموتارا، موداکا و ماهادروما. هفت کوهی که در این جزیره وجود دارند عبارتند از: اودایا، جلادهارا، رایوتاکا، شیاما، آمبیکیا، آستیکیا و کساری. درخت شاکا (ساج) بزرگی در آنجا رشد می کند که گاندارواس و سیدا در آنجا می رویند. اعضای چهار ورن (هندوئیسم) که در اینجا زندگی می کنند، این کار را بدون ابتلا به هیچ بیماری انجام می دهند. آنها ماگا برهمانا، ماگادها کشاتریا، ماناساها وایشیا و مانداگاها شودرا هستند. هفت رودخانه مقدسی که از این جزیره می گذرند عبارتند از: سوکوماری، کوماری،
نالینی، رنوکا، ایکشو، دهنوکا و گابهستی. هیچ افراطی در هیچ احساسی توسط جزیره نشینان بیان نشده است. ویشنو در اینجا به صورت سوریا (ایزد) به پرستش آمده است.
دیلانیان (زبان ارمنی: ), یکی از نام های خانوادگی رایج در میان ارمنیان می باشد.
برهما پورانا ()، یکی از هجده مجموعه اصلی پوراناها متون هندو به زبان سانسکریت است. به عنوان اولین پوراناها در تمام گلچین ها فهرست شده است و به همین دلیل «آدی پورانا» نیز نامیده می شود. عنوان دیگر این متن سوریا پورانا است، زیرا شامل فصول بسیاری مربوط به سوریا (ایزد)، خدای خورشید است.
ملکیور یا ملیخیور (به انگلیسی: Melchior) ظاهراً یکی از سه مرد دانا (سه مُغ) در داستان کتاب مقدس بود که همراه با گاسپار و بالتازار پس از تولد عیسی مسیح به دیدار او رفتند. گفته می شود که او مسن ترین عضو این گروه بود. در سنت، او را پادشاه سرزمین پارس [روحانی زرتشتی در دودمان اشکانیان ایران] می نامیدند و هدیهٔ طلا را برای عیسی مسیح آورد. در کلیسای مسیحیت غربی، او همانند دو مغ دیگر به عنوان یک قدیس شناخته می شود. سنت. در انجیل های عهد جدید، نام یا تعداد این مردان دانا ذکر نشده است؛ اما نام های سنتی آن ها به یک نسخهٔ خطی یونانی مربوط به سال ۵۰۰ میلادی نسبت داده می شود که به لاتین ترجمه شده و به عنوان منبع این نام ها پذیرفته شده است. بر اساس توصیف «بید» در قرن هشتم، ملکیور «مردی سالخورده با موهای سفید و ریشی بلند» بوده است. او معمولاً به عنوان پادشاه پارس نیز شناخته می شود. سه مرد دانا که ستارهٔ بیت لحم را دنبال می کردند، [در "مستند کوه خواجه" به کارگردانی "ماکان عاشوری" اشاره شده که این سه مغ (سه روحانی زرتشتی) بر فراز کوه خواجه در سرزمین سیستان با ابزارهایی مانند اسطرلاب ستارهٔ دنباله دار مطرح شده را دنبال کردند]
ابتدا به کاخ هیرودیس بزرگ رفتند. هیرودیوس از آن ها خواست که کودک را بیابند و پس از پیدا کردنش، اطلاعات را به او گزارش دهند. هنگامی که آن ها به خانهٔ عیسی مسیح رسیدند، او را پرستش کردند و هدایا را تقدیم کردند. ملکیور، طلا را به نشانهٔ پادشاهی عیسی مسیح بر جهان پیشکش نمود. بر اساس یک تقویم مربوط به قدیسان قرون وسطایی، ملیکور پس از بازگشت به پارس، در سال ۵۴ میلادی دوباره با دیگر مغ ها در ارمنستان بزرگ دیدار کرد تا جشن میلاد مسیح را برگزار کنند. او در اول ژانویهٔ سال ۵۵ میلادی در سن ۱۱۶ سالگی درگذشت. یادبود. گفته می شود که ملکیور همراه با دیگر مغ ها در آرامگاه «سه پادشاه» در کلیسای جامع کلن دفن شده است. بقایای او ابتدا در سال ۳۱۴ میلادی توسط اوستورگیوس اول از قسطنطنیه به میلان منتقل شد و سپس در سال ۱۱۶۴ میلادی، فردریک بارباروسا، امپراتور روم آن را به کلن انتقال داد. یادبود ملکیور همراه با دیگر مغ ها در جشن «ظهور مسیح» گرامی داشته می شود؛ اما در آیین کاتولیک، روز ۶ ژانویه به طور ویژه به یاد او اختصاص دارد.
بازومانا توره (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ساحل عاج است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال هوفنهایم بازی می کند. دوران ملی. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۰ سال ساحل عاج بازی کرده است. دوران باشگاهی. آسک میموساس. بازومانا توره فصل اول خود را برای باشگاه ایواری باشگاه فوتبال آسک میموساس در فصل ۲۰۲۳–۲۰۲۲ لیگ برتر ساحل عاج بازی کرد و اولین گل خود را در پیروزی ۴–۰ خانگی مقابل ایندنی ابنگورو به ثمر رساند. او به آنها کمک کرد تا در آن سال به مقام اول برسند و عنوان قهرمانی لیگ را کسب کنند. هامارابی. بازومانا توره در اوایل سال ۲۰۲۴ برای باشگاه سوئدی هامارابی قرارداد امضا کرد. او در شکست ۲–۱ خارج از خانه مقابل باشگاه فوتبال هالمستاد نخستین بازی خود را انجام داد و به سرعت به عنوان یک بازیکن ثابت در تیم شناخته شد. بازومانا توره اولین گل خود را برای هامارابی در پیروزی ۳–۰ خانگی مقابل باشگاه فوتبال سیریوس به ثمر رساند و با گل هایی که در برابر دیورگاردن، بروماپویکارنا و هالمستاد به تعداد گل های خود در این فصل افزود، همچنین دو گل دیگر در برابر باشگاه فوتبال بروماپویکارنا یک ماه بعد و دو گل دیگر در برابر باشگاه فوتبال سیریوس
به ثمر رساند و مجموع گل های خود را به ۸ گل در ۲۳ بازی در لیگ برتر فوتبال سوئد رساند. هوفنهایم. در ۱ فوریه ۲۰۲۵، بازومانا توره قراردادی بلندمدت با باشگاه آلمانی هوفنهایم امضا کرد. زندگی شخصی. بازومانا توره در ناحیه آنومابو در ابیجان بزرگ شد و کار خود را در باشگاه محلی مجیک سیستم آغاز کرد. پدر او در شرکت لبنیاتی سپرولایت کار می کرد.
باشگاه فوتبال کاوالیر یک باشگاه فوتبال جامائیکایی است که در منطقه مانتین ویو در کینگستون واقع شده است که در حال حاضر در لیگ برتر جامائیکا بازی می کند.
اتلتیکو وگا رئال یک باشگاه فوتبال حرفه ای مستقر در لا وگا، جمهوری دومینیکن است که در سال ۲۰۱۴ تأسیس شد. این باشگاه در لیگ فوتبال دومینیکن بازی می کند.
شانزده پادشاهی ()، به طور معمول، شانزده کشور، در دوره ای پر هرج و مرج در تاریخ چین از سال ۳۰۴ پس از میلاد تا سال ۴۳۹ اشاره دارد، زمانی که شمال چین به یک سری از کشورهای های پادشاهی کوتاه مدت تقسیم شد (فهرست دودمان های تاریخ چین).
انجمن خاورشناسی آلمان ()، به اختصار DOG، یک انجمن داوطلبانه آلمانی مستقر در برلین است که به مطالعه خاور نزدیک اختصاص دارد. انجمن خاورشناسی آلمان (DOG) رسماً در ژانویه ۱۸۹۸ با هدف تقویت علاقه عمومی به آثار باستانی شرقی و ترویج تحقیقات باستان شناسی مرتبط تأسیس شد. این انجمن با سازمان های مشابه در فرانسه و انگلستان رقابت می کرد و منعکس کننده افزایش اشتیاق به یادگیری دربارهٔ سرزمین های کتاب مقدس در اواخر قرن نوزدهم بود. DOG بر فرهنگ های خاورمیانه از دوران باستان تا دوره اسلامی تمرکز داشت. مؤسسان DOG شامل تعدادی از اعضای خوشنام جامعه آلمان، از جمله هنری جیمز سیمون و بانکدار فرانتس فون مندلسون بودند. ثروت آنها DOG را قادر ساخت تا حفاری های پرهزینه ای را در خاورمیانه انجام دهد. قیصر ویلهلم دوم به باستان شناسی علاقه پیدا کرد و از سال ۱۹۰۱ DOG را تحت حمایت خود قرار داد و حفاری ها را با کمک های مالی از بودجه های امپراتوری تأمین کرد. این انجمن رسماً یکی از زیرمجموعه های اداره موزه آلمان بود، بنابراین یافته های آن به طور خودکار به ایالت پروس تعلق داشت. علاوه بر این، فعالیت های آن با روابط دوستانه ای که بین امپراتوری های
آلمان و عثمانی ایجاد شده بود، تسهیل می شد. فعالیت های DOG با جنگ های جهانی مختل شد. DOG در سال ۱۹۴۷ دوباره تأسیس شد و صدمین سالگرد خود را در موزه پرگامون در برلین در سال ۱۹۹۸ جشن گرفت. نگارخانه. برخی از آثار حفاری شده انجمن خاورشناسی آلمان در تل العمارنا، مصر، بین سال های ۱۹۱۱–۱۹۱۴ عبارتند از:
موزه جنگل سنگ یادبود یا موزه بیلین ()، موزه ای برای سنگ یادبود و مجسمه های سنگی در منطقه بیلین در شی آن، شمال غربی چین است. این موزه، که در یک معبد سابق کنفوسیوس قرار دارد، از سال ۱۰۸۷ مجموعه ای در حال رشد از سنگ ها را در خود جای داده است. تا سال ۱۹۴۴، این موزه اصلی ترین موزه استان شنشی بود. سنگ نگاره مقبره دو زبانه پهلوی-چینی در شی آن در این موزه نگهداری می شود.