Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یی است اما امپراتوران بعدی کاربرد آن را گسترش دادند و اجرای این قوانین استان های روم را نیز دربر گرفت. قوانین. احکام ازدواج. یک مرد در هر زمان فقط می توانست یک زن قانونی داشته باشد. مردان مجرد بالای ۲۵ سال و زنان مجرد بالای ۲۰ سال با مالیات ویژه مورد تنبیه قرار می گرفتند و نمی توانستند از بستگان خود ارث ببرند. یک زن یا مرد مجرد نمی توانست ارث را تصرف کند مگر اینکه در مدت معینی ازدواج کند. در غیر این صورت، ارث به دولت منتقل می شد. زنان بیوه (زیر پنجاه سال) اگر در مدت زمان معین ازدواج مجدد نمی کردند، آنچه را که شوهر مرحومشان برایشان گذاشته بود از دست می دهند. اجرای این قانون برای مردان در شصت سالگی و برای زنان در پنجاه سالگی به پایان می رسید. قانون روم فرض می کرد که زن تا سن پنجاه سالگی هنوز می تواند بچه دار شود. آگوستوس افراد مجرد را از شرکت در جشنواره های عمومی منع کرد و همچنین قوانینی را به نفع افراد متأهل در مراسم، برای نمونه قرار گرفتن در جایگاهی برتر در تئاتر نسبت به افراد مجرد وضع کرد. از آنجائیکه پس از تصویب قانون ازدواج، نامزدی مردان با دختران زیر سن قانونی به منظور اجتناب از مالیات بر مردان مجرد یا مش
کلات قانونی ناشی از ازدواج نکردن، رواج پیدا کرد. حداقل سن برای نامزدی زنان ده سال تعیین شد. ازدواج باید در عرض دو سال پس از نامزدی انجام می شد. دوازده سالگی به عنوان سن رسمی بلوغ زنان تعیین شد. در قوانین اول به زنان یک سال و بعداً در اصلاح و تکمیل قانون دو سال، از مرگ شوهر فرصت داده می شد تا قبل از اینکه مشمول مجازات شوند، دوباره ازدواج کنند همین طور به زنان طلاق گرفته ابتدا شش ماه و در تصحیح قانون هجده ماه فرصت داده شد تا دوباره ازدواج کنند. جلوگیری از دور زدن قانون ازدواج. مردان برای اینکه بتوانند ازدواج خود را برای چندین سال به تعویق بیاندازند اما از نظر ظاهری به عنوان شوهر طبقه بندی شوند با دختران شیرخوار نامزد می کردند به همین دلیل نامزدی زودهنگام در قانون ممنوع شد. طبق قانون جدید بین نامزدی و ازدواج نباید بیش از دو سال فاصله وجود داشته باشد. از آنجایی که تصور می شد دختران در سن ۱۲ سالگی قابل ازدواج هستند، بنابراین تا زمانی که دختر ۱۰ ساله نشده بود، نامزدی انجام نمی شد. احکام فرزندآوری. در حالی که حکم ازدواج در سال ۱۸ پیش از میلاد فقط برای مردان طبقه بالا اعمال می شد، قوانین جدید همه را تحت تأثیر قرار دا
د. در سال ۹ پس از میلاد آگوستوس با ارائه مشوق های مالی و قانونی مختلف به هر کسی که ازدواج کرده و صاحب فرزند می شود، رویکرد تشویقی به جای تنبیهی را در پیش گرفت. هر چند همهٔ قوانین فرزندآوری تشویقی نبودند و کسانی که متأهل بودند اما صاحب فرزند نداشتند، از امتیازات قانونی مشابه با کسانی که صاحب فرزند شدند، برخوردار نبودند. اگر مردان رومی ازدواج نمی کردند یا بچه دار نمی شدند، ارث خود را از دست می دادند در مقابل رومی ها متأهل و دارای فرزند می توانستند از خارج از خانواده خود ارث ببرند همچنین متاهل های دارای فرزند در دعواهای حقوقی در اولویت قرار می گرفتند و در تخصیص منابع عمومی از امتیازات ویژه ای برخوردار بودند. حق سه فرزند امتیازی بود که به شهروندان زن و مرد رومی که حداقل سه فرزند داشتند یا آزادگان روم باستان (برده های آزاد شده) از هر دو جنس که حداقل چهار فرزند داشتند اعطا می شد. این امیتازها شامل معافیت از برخی مالیات ها و توانایی تصدی برخی مناصب دولتی می شد. برای نمونه شهروندان مرد رومی که واجد شرایط «حق سه فرزند» بودند، از پرداخت برخی مالیات ها معاف بودند و می توانستند مناصب دولتی خاصی را داشته باشند که در دسترس
شهروندان بدون فرزند نبود. همچنین این مردان از انجام مونرا (خدمات اجباری عام المنفعه) معاف می شدند. زنان دارای «حق سه فرزند» نیز از قیمومت مردان خارج می شدند و می توانستند ارث دریافت کنند و مستقل به اداره زندگی خود بپردازند. لکس یولیا و پاپیا در سال ۹ بر برده های آزادشده روم باستان (آزادگان) متمرکز بود تا گروه های طبقه سناتوری و سوارکاران، و به آنها انگیزه هایی برای داشتن سه یا تعداد بیشتری فرزند ارائه می کرد. تا قبل از اجرای این قانون آزادگان ثروتمند موظف بودند سهم بزرگی از دارایی خود را که از ارث به دست می آورند به حامی خود بسپارند، اما اگر آزاده یک فرزند داشت حامی، فقط نیمی از ارث را دریافت می کرد اگر آزاده دو فرزند داشت یک سوم و اگر متوفی سه فرزند داشت، حامی از گرفتن هر گونه میراث اجباری منع می شد. به کسانی که متأهل بودند اما فرزند نداشتند اجازه داده می شد تا نیمی از ارث همسر را دریافت کنند. در نتیجه لکس یولیا و پاپیا، تغییراتی در مقررات مربوط به سرپرستی زنان ایجاد شد: قبل از این قانون، باکره های وستال تنها زنانی بودند که نیازی به داشتن قیم مرد نداشتند و اکنون حق سه فرزند به زنان آزادبه دنیا آمده همان وضع
یت وستال ها را اهدا می کرد. «مادران سه فرزند» از داشتن سرپرست معاف شدند، این زنان دارای این حق مجاز شدند که بیش از حداکثر مقدار مجاز قوانین قبلی ارث ببرند. ترغیب طبقه سناتوری برای ازدواج و بچه دار شدن به صورت افزایش صلاحیت برای تصدی منصب ارائه می شد و طبق این قانون، به کنسول هایی که بیشترین فرزند را داشتند، مقام ارشد اهدا می شد. در نتیجه قوانین آگوستوس، آنهایی که فرزند نداشتند، اساساً از نظر حقوق ارثی از وضعیت حقوقی پایین تری برخوردار بودند و حتی می توانستند در معرض ضرر در سمت خود قرار بگیرند. حتی یک فرزند مزایای بزرگی را به ارمغان آورد، مانند ارشدیت در مناصب دولتی و حق ارث بردن کل دارایی شریک زندگی، در حالی که سه فرزند پدر را از وظایف عمومی در رم معاف می کردند. همچنین کنسولی که تعداد فرزندان بیشتری داشت، کنسول ارشد محسوب می شد. اگر تعداد فرزندان هر دو کنسول یکسان بود، کسی که هنوز متأهل باقی مانده و از همسرش جدا نشده بود، ارشد محسوب می شد. اگر هر دو متأهل بودند و هر کدام تعداد فرزندان یکسانی داشتند، تنها در این صورت بود که کسی که از نظر زمانی سالمندتر بود ارشد در نظر گرفته می شد. قوانین محدود کننده ازدواج. ای
ن قانون محدودیت های بیشتری را در مورد اینکه چه کسی می تواند با چه کسی ازدواج کند اعمال می کرد. مقامات استانی رومی مجاز به ازدواج با زنان محلی نبودند. اولپیان می گوید: «شهروندان مرد رومی با شهروندان زن رومی می توانند ازدواج کنند؛ اما ازدواج با غیر شهروندان رومی با لاتین ها و پرگرینوس ها (اهالی استان های روم) تنها در مواردی و با اجازه مجاز است.»ازدواج سناتورها، و فرزندانشان تا نسل چهار با زنان یا مردان آزادگان روم، کسانی که سابقه دستگیری و محکومیت به جرم زنا دارند، بازیگران شامل گلادیاتورها، رقصندگان، نوازندگان یا روسپی ها ممنوع بود. فرزندانی که از چنین رابطه و ازدواجی متولد می شدند، نامشروع و غیر شهروند بودند و قادر به ارث بردن نبودند. اما مردان رومی مجرد مجاز به داشتن رابطه جنسی آزاد با افراد غیر رومی بودند. بردگان رومی حق قانونی ازدواج نداشتند. آنها می توانستند به عنوان یک خانواده حق ایجاد یک واحد خانوادگی را داشته باشند، اما صاحب برده می توانست زوج را جدا کند یا اگر بخواهد یکی را بفروشد. فرزندان متولد شده از این بردگان نیز دارایی ارباب بودند و می توانستند فروخته شوند و از والدین خود جدا شوند. دیگر احکام مرب
وط. طلاق. "قانون یولیا در مورد طرد کردن و طلاق" (۱۸ پیش از میلاد). تقریباً در همان زمانی که آگوستوس قانون خود را برای اجبار مردان به ازدواج تصویب کرد، قانون دیگری را معرفی کرد که طلاق را تنظیم می کرد. به گفته وی، دادرسی طلاق فقط توسط درخواست شوهر امکان پذیر است. از آنجایی که هدف از این قوانین تشویق ازدواج بود، شوهر باید دلیل موجهی برای طلاق ارائه می کرد. دلایل طلاق زنا، ناباروری و «سایر تخلفات فاحش وفاداری یا تکلیف زناشویی» بود. اگر شوهر به دلایلی غیر از زنا می خواست زن خود را طلاق دهد، ملزم به استرداد کامل مهریه زن بود. این قانون همچنین دوره انتظار طلاق را در نظر داست. قبل از قطعی شدن طلاق، این زوج باید یک دوره انتظاری ۶ ماهه را پشت سر بگذارند. در این مدت آنها باید سعی می کردند آشتی کنند. اگر در این مدت زوجین نمی توانستند با هم آشتی کنند، ممکن بود طلاق صورت گیرد. مردان مطلقه می توانستند هر چه سریع تر ازدواج کنند، اما زنان مطلقه باید حداقل ۶ ماه قبل از انجام همین کار صبر می کردند. این قانون همچنین مجازات هایی را برای زنانی که خیلی سریع یا بدون مجوز مناسب ازدواج مجدد کردند، در نظر گرفت. زنا. "لکس یولیا در مورد
کنترل زنا" (۱۷ پیش از میلاد)، از بین تمام قوانین ازدواج آگوستوس، این افراطی ترین قانون بود. آگوستوس زنا را جرم انگاشت و مجازات هایی را برای همه کسانی که در روابط خارج از ازدواج شرکت می کردند، در نظر گرفت. برخی از این مجازات ها بیش از حد سنگین بود. به عنوان مثال، اگر پدری بدون توجه به طبقه اجتماعی یا رتبه هر یک از طرفین، مردی را با دختر خود در هنگام انجام عمل زنا گرفتار می کرد، پدر مجاز بود مرد را درجا بکشد حتی پدر مجاز بود در این شرایط دختر خود را نیز بکشد. اما البته نه تنها پدران می توانستند در قتل ها شرکت کنند بلکه اگر شوهری زنش را با مرد دیگری در حین زنا پیدا می کرد، اجازه داشت او را با شرایطی بکشد: اولاً تنها در صورتی مجاز به انجام این کار بود که معشوق مجرم شناخته شده یا برده بود. ثانیاً، تنها در صورتی مجاز به کشتن یک زناکار بود که او و همسرش را در خانه خود بیابد. این قانون می گوید که شوهر مجاز است برای یافتن شاهدان برای محاکمه، آن دو را تا ۲۰ ساعت در یک اتاق حبس کند. سپس از او خواسته شد تا با استفاده از شهادت شهود به عنوان مدرک، دادرسی طلاق را آغاز کند و خود به ازدواج مجدد تشویق می شدند. اگر شوهر زن خیا
نتکار خود را طلاق نمی داد، به عنوان یک دلال محبت مورد قضاوت قرار می گرفت. کشتن یک زن خیانتکار برای یک شوهر یک گزینه نبود و همچنان قتل محسوب می شد. اما در قانون آمده بود که در چنین شرایطی باید با شوهر نرمتر رفتار شود. فعالیت جنسی مردان تنها در صورتی زنا بود که با یک شهروند-زن متأهل انجام شود. قانون هر دو طرف درگیر را ملزم به تبعید می کرد. آنها به جزایر جداگانه تبعید می شدند و اگر دارایی داشتند، در بیشتر موارد مصادره می شد. پیامد. این که قوانین و سیاست های ازدواج آگوستوس واقعاً چقدر مؤثر بوده اند، هنوز مورد بحث است. شواهد کمی در مورد اینکه آیا این قوانین در افزایش نرخ زاد و ولد موفق بودند یا خیر، وجود دارد. گفته می شود که آگوستوس دستور داده بود که پرونده دستاوردهای او را بر روی صفحه ای برنزی حک کنند و در مقابل مقبره او بگذارند. اگرچه خود صفحه برنزی باقی نمانده است، اما کتیبه ای که ثبت دستاوردهای او را نشان می دهد در آسیای صغیر یافت شده است. این سند آمار جمعیت را در ۲۸ سال پیش از میلاد، ۸ سال پیش از میلاد و ۱۴ میلادی در سرشماری شهروندان رومی نشان می دهد که بیانگر این است که این رقم به تدریج در حال افزایش بوده اس
ت. اگرچه بسیاری از رومیان برجسته تحت قانون جدید محاکمه، محکوم و مجازات شدند، مورخان باستانی مانند تاریخ نگار رومی تاسیتوس گزارش می دهند که این قانون در افزایش تعداد ازدواج ها یا فرزندان مشروع موفق نبود. استاد دانشگاه پرینستون ویتنی جنینگز اوتس تعداد جمعیت شهر رُم در دوران حکومت آگوستوس را در حدود ۱٬۲۵۰٬۰۰۰ تخمین می زند که در پایان قرن دوم در زمان امپراتوری سپتیمیوس سوروس به ۱٬۰۱۸٬۵۰۰ کاهش یافت که نشان دهنده کاهش جزئی در جمعیت از زمان آگوستوس است. او علت این کاهش را شرایط اقتصادی نابسامان تر در دوران امپراتور سوروس، و طاعون های شدیدی که شهر متحمل شد، به ویژه طاعون آنتونین از ۱۶۵ تا ۱۸۰ میلادی می داند. برخی استدلال می کنند که این اقدامات در ترویج ازدواج و ارزش های خانوادگی، تثبیت جامعه روم، و کمک به دوره ای از صلح و رفاه نسبی به نام پاکس رومانا موفقیت آمیز بود اما برخی از مورخان اشاره کرده اند که قانون نخست حکم ازدواج بسیار بی اثر بود و فقط بخش بسیار کوچکی از جامعه روم را هدف قرار داده بود همچنین دارای نقاط ضعف زیادی بود که تقریباً غیرقابل اجرا بود. بی عدالتی عمومی بسیاری در این قوانین وجود داشت. این قوانین به
جای پرداختن به نابرابری های جنسیتی و طبقاتی موجود در جامعه روم، آنها را تقویت کردند. به ویژه زنان مجازات های بسیار سختی را برای زنا متحمل می شدند، در حالی که برای مردان چنین نبود. زنان، علیرغم پاداش هایی که برای بچه دار شدن داشتند، به دنبال راه هایی برای جلوگیری از بارداری بودند. یکی از عوامل محرک، میزان بالای مرگ و میر ناشی از عفونت های پس از زایمان یا سایر عوارضی بود که هنگام زایمان با آن ها مواجه می شدند. داروهای ضدبارداری مانند یونان با استفاده از برخی از روش های مشابه و توسعه روش های جدیدتر ساخته می شدند. وسعت امپراتوری روم برای آنها داروهای ضدبارداری گیاهی را به ارمغان می آورد. یکی از آنها گیاه منقرض شده ای به نام سیلیفیوم بود که در شرق لیبی می روئید. آز آنجائیکه بسیاری از زنان در امپراتوری روم برای ازدواج اعضای طبقه سناتوری واجد شرایط نبودند، هم بالینی مشروع (روم باستان) به عنوان نوعی دور زدن قانون، رواج پیدا کرد. همخوابگی مشروع، نوعی تعهد بلند مدت و قانونی بین زوج هایی بود که از نظر اجتماعی هماهنگ و برابر نبودند. شاید به دلیل رواج این نوع ازدواج، وضعیت حقوقی هم بالینی قانونی شروع به تکامل کرد، تا آنجا
که در زمان اولپیان، یک هم بالینی قانونی اغلب به عنوان همسر در نظر گرفته می شد و تنها تفاوت واقعی بین یک هم بالینی قانونی و زن رسمی در موقعیت اجتماعی بود. امپراتور وسپاسیان و چندین سناتور توانستند بعد از مرگ همسرانشان زنان آزادگان را به عنوان هم بالینی قانونی وارد زندگی خود کنند و به دلیل اجتناب از ازدواج مجدد طبق قانون مجازات نشوند. از سوی دیگر هدایایی که از طرف مرد به یک هم بالینی داده می شد قابل لغو شدن نبود. به این ترتیب چنین زنانی می توانستند یکی دیگر از اهداف اصلی قانون آگوستوس که میل به حفظ همه ثروت طبه سناتوری در طبقه سناتوری بود را دور بزنند. کودکانی که از یک هم بالینی قانونی متولد می شدند، اگرچه همانند یک ازدواج معمولی قانونی نبودند، اما با نامشروع نیز متفاوت بودند و پس از مدت معینی، به چنین فرزندانی حقوق ارث و حتی حق مشروعیت داده می شد. در نتیجه همخوابگی مشروع نوعی جانشین برای ازدواج محسوب می شد. به هر حال وجود چنین پدیده ای اجازه داد کودکانی متولد شوند که هر دو والد آنها متعلق به طبقات بالای جامعه نبودند و با این وجود این کودکان می توانستند به موجب رویه قانونی شدن، وارد بالاترین گروه های اجتماعی ش
وند. قانون دیگری توسط آگوستوس تصویب شد، حکم داد که زنان محکوم به زنا می توانند به تن فروشی اجباری محکوم شوند. این قانون تا اواخر قرن چهارم به قوت خود باقی بود. قوانین منع زنا که توسط آگوستوس پیشنهاد شد؛ اساسنامه ای بود که تغییر بزرگ در دیدگاه در مورد تن فروش ها و دلالان محبت به وجود آورد. این قانون کارگران جنسی را از مجازات هایی که سایر شهروندان به خاطر روابط جنسی نامشروع (زنا) دریافت می کردند، منع می کرد و در نتیجه باعث جدایی بیشتر بین شهروندان عادی و روسپی ها شد. روسپی ها شهروند نبودند، و بنابراین فرزندان آنها نیز نمی توانستند شهروند باشند. در حالی که انتظار می رفت مردم عادی به شیوه های قدیمی تر و اخلاقی تر برگردند، روسپی ها و دلال ها اجازه داشتند به اعمال ناشایست خود ادامه دهند. آگوستوس تن فروشی را غیرقانونی نمی دانست و آن را منع نکرد. قوانین آگوستوس نمی توانستند به طور کامل میل جنسی را که منجر به زنا می شد از بین ببرند و برای مهار «میل جنسی غیرقابل کنترل» که اخلاق و نظم سیاسی را تهدید می کرد، «توماس ا.جی. مک گین» استدلال می کند که وجود تن فروشی نقش مهمی در حفظ این نظم اخلاقی داشت و از نظر رومی ها، این حرف
ه یک راه خروج جنسی برای مردان درنده خویی فراهم می کرد که ممکن است زنان شریف را هدف قرار داده و مورد اهانت قرار بدهد. زوج های متأهلی که نمی توانستند بچه دار شوند، ناامیدی و غم مفروض شان با مجازات های قانونی تشدید می شد. برخی از زوج ها سعی کردند فرزندخوانده پیدا کنند و به این ترتیب فرزندانی در خانواده خود داشته باشند، اما سنا فرزندخواندگی را صرفاً تلاشی برای دور زدن هدف قانون نادیده می گرفت. برعکس، خانواده های دارای چند فرزند در بسیاری از موارد از مزایای مالیاتی و ارتقای موقعیت برخوردار شدند. انحلال. سرانجام، مجازات تجرد در زمان کنستانتین بزرگ از بین رفت و بیشتر آنها بعداً توسط امپراتوران بعدی به طور رسمی لغو شدند، به نحوی که در زمان امپراتوری ژوستینین یکم (دوره امپراتوری ۵۲۷–۵۶۵ میلادی) فقط اندکی از این قوانین باقی مانده بود.
گارگین نشانی آرامیان (؛ زاده - درگذشته ) فیلمبردار اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۱۳ ژانویهٔ ۱۹۰۸ در سباستیا در به دنیا آمد و از مؤسسه سینمایی گراسیموف فارغ التحصیل گشت. وی همچنین برنده جوایزی همچون چهره هنری شایسته ارمنستان شوروی شد. وی در ۱۷ ژوئیهٔ ۱۹۷۵ در سن ۶۷ سالگی در ایروان درگذشت. بخشی از فیلمشناسی. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به آثار زیر اشاره کرد.
نیکلای آلکساندری تیمورازیان (؛ زاده - درگذشته ) رهبر ارکستر، موسیقی دان و آموزگار اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در در هیلیس در به دنیا آمد . وی در کتابخانه ملی ارمنستان فعالیت می کرد. وی همچنین برنده جوایزی همچون چهره هنری شایسته ارمنستان شوروی شد. وی در ۲۸ ژوئیهٔ ۱۹۶۰ در سن ۷۶ سالگی در ایروان درگذشت.
آندری هوهانسی بابایف (؛ زاده - درگذشته ) آهنگساز اپرا اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۲۷ دسامبر ۱۹۲۳ در مومنا در به دنیا آمد و از آکادمی موسیقی باکو فارغ التحصیل گشت. وی همچنین برنده جوایزی همچون چهره هنری شایسته ارمنستان شوروی شد. وی در ۲۱ اکتبر ۱۹۶۴ در سن ۴۰ سالگی در مسکو درگذشت و در گورستان ارامنه مسکو به خاک سپرده شد.
لوون آلکساندری خوجا-ایناتوف (خوجا-ایناتیان) (؛ زاده - درگذشته ) آهنگساز اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۱۰ مارس ۱۹۰۱ در تفلیس در به دنیا آمد . وی همچنین برنده جوایزی همچون نشان برجسته افتخار و چهره هنری شایسته ارمنستان شوروی شد. وی در ۷ اکتبر ۱۹۵۴ در سن ۵۳ سالگی در سن پترزبورگ درگذشت.
آش-مات (آشوت بگلاری ماتئوسیان) (؛ زاده - درگذشته ) یک بازیگر و کارگردان اهل ارمنستان است. . زندگی نامه. وی در ۱۰ دسامبر ۱۹۰۴ در به دنیا آمد . وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون چهره هنری شایسته ارمنستان شوروی شده است. وی در ۱۲ ژانویهٔ ۱۹۷۴ در سن ۶۹ سالگی در لنیناکان درگذشت.
آرام کاراپتی کوچاریان (؛ زاده - درگذشته ) آهنگساز و موسیقی شناس اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۱ اکتبر ۱۹۰۳ در واغارشاپات در به دنیا آمد و از کنسرواتوار دولتی کومیتاس ایروان و کنسرواتوار مسکو فارغ التحصیل گشت. وی همچنین برنده جوایزی همچون چهره هنری شایسته ارمنستان شوروی شد. وی در ۵ سپتامبر ۱۹۷۷ در سن ۷۳ سالگی در ایروان درگذشت.
شانت کاراپتی هرتانتسیان (؛ زاده - درگذشته ) نقاش اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۲۲ مهٔ ۱۹۲۲ در آلکساندراپول در به دنیا آمد و از کالج دولتی هنرهای زیبای پانوس ترلمزیان (۱۹۴۳) و آکادمی دولتی هنرهای زیبای ارمنستان (۱۹۵۰) فارغ التحصیل گشت. وی همچنین برنده جوایزی همچون چهره هنری شایسته ارمنستان شوروی و نقاش شایسته ارمنستان شوروی شد. وی در ۴ ژوئیهٔ ۱۹۸۵ در سن ۶۳ سالگی در ایروان درگذشت.
گاروش بیک نازاریان (؛ زاده - درگذشته ) فیلمبردار اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در در ایروان در به دنیا آمد . وی رد آرمن فیلم (۱۹۲۵) و استودیوی فیلم گرجستان فعالیت می کرد. وی همچنین برنده جوایزی همچون چهره هنری شایسته ارمنستان شوروی شد. وی در ۲ سپتامبر ۱۹۶۷ در سن ۷۳ سالگی در ایروان درگذشت. بخشی از فیلمشناسی. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به آثار زیر اشاره کرد.
سارگیس گئورگیان (؛ زاده - درگذشته ) فیلم برداری، کارگردان اپرا اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در در ایروان در به دنیا آمد . وی همچنین برنده جوایزی همچون چهره هنری شایسته ارمنستان شوروی, جایزه دولتی ارمنستان شوروی(۱۹۷۰) شد. وی در ۱۴ نوامبر ۱۹۷۱ در سن ۷۱ سالگی در ایروان درگذشت. بخشی از فیلمشناسی. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به آثار زیر اشاره کرد.
میکائیل نیکلایی تریان (؛ ؛ زاده - درگذشته ) رهبر ارکستر، کارشناس علوم پرورشی، پروفسور اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در در مسکو در به دنیا آمد و از کنسرواتوار مسکو فارغ التحصیل گشت. وی در ارکستر فیلارمونیک ارمنستان، تالار بولشوی و کنسرواتوار دولتی چایکوفسکی مسکو فعالیت می کرد. وی همچنین برنده جوایزی همچون نشان پرچم سرخ کار، نشان برجسته افتخار، هنرمند مردمی ارمنستان شوروی (۱۹۴۵) و چهره هنری شایسته ارمنستان شوروی شد. وی در ۱۳ اکتبر ۱۹۸۷ در سن ۸۲ سالگی در مسکو درگذشت و در گورستان ارامنه مسکو به خاک سپرده شدو.
وارطان آرمنی تیگرانیان (؛ زاده - درگذشته ) آهنگساز اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۲۱ دسامبر ۱۹۰۶ در آلکساندراپول در به دنیا آمد و از کنسرواتوار دولتی کومیتاس ایروان (۱۹۳۲) و کنسرواتوار سن پترزبورگ (۱۹۴۱) فارغ التحصیل گشت. وی همچنین برنده جوایزی همچون چهره هنری شایسته ارمنستان شوروی شد. وی در ۷ اوت ۱۹۷۴ در سن ۶۷ سالگی در ایروان درگذشت.
عنوان یک ماهنامهٔ شونن مانگای ژاپنی بود که توسط انتشارات هاکوسنشا به چاپ می رسید. آراشی به عنوان مجله خواهر "یانگ انیمال" به شمار می رفت، که در اولین جمعهٔ هر ماه با اندازهٔ کاغذ B5 از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۸ منتشر می شد.
آنجلا ماریا (به ؛ – ) که با نام هنری آبلیم ماریا دا کونا نیز شناخته می شود، خواننده و بازیگر برزیلی بود. وی در سال ۱۹۵۴ به عنوان «ملکهٔ رادیو» انتخاب شد و محبوب ترین خوانندهٔ آن دهه در برزیل به حساب می آمد. درگذشت. ماریا در ۲۹ سپتامبر ۲۰۱۸ در سن ۸۹ سالگی بر اثر ایست قلبی درگذشت.
النی کاپوجیانی (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال و مربی بسکتبال اهل یونان است که هم اکنون مربی گری تیم ملی بسکتبال زنان ایران را برعهده دارد و با این تیم به مقام دوم دسته دوم مسابقات کاپ آسیا دست یافت.
عنوان یک مجله هفتگی سینن مانگای ژاپنی است که توسط انتشارات کودانشا به چاپ می رسد. این مجله برای نخستین بار در سال ۱۹۸۲ تحت عنوان آغاز به کار کرد. نسخهٔ دیجیتالی این مجله با نام می باشد. این مجله به عنوان خواهر مجلات "ایونینگ" و "افترنون" به شمار می رود. در سال ۲۰۰۶ یک مجلهٔ مشتق تحت عنوان (سابقاً هر دو ماه یکبار) شامل مجموعه هایی نظیر «سینت یانگ من» تحت نظارت سردبیر ائیجیرو شیمادا راه اندازی شد، که همزمان سردبیر "هفته نامه مورنینگ" نیز بود.
عنوان یک مجلهٔ دو هفته یکبار سینن مانگای ژاپنی بود که توسط انتشارات کودانشا از اوت سال ۲۰۰۱ تا فوریه ۲۰۲۳ به چاپ می رسید. تیراژ این مجله توسط انجمن انتشارات مجلات ژاپنی ۱۱۵٬۶۱۷ نسخه در سال ۲۰۱۵ گزارش شده است. انتشار "ایونینگ" در تاریخ ۲۸ فوریه ۲۰۲۳ به پایان رسید، و برخی عناوین در حال چاپ در این مجله به وبگاه "کامیک دیز" کودانشا منتقل شدند.
مجموعه هم سنج یا مجموعه متضاد مجموعه ای محدود از آیتم ها است که هر کدام می توانند یک شکاف را در یک طرح واره، ساختار نحوی یا محیط زبانی دیگر پر کنند. هفت روز هفته، پنجاه ایالات متحده، هشت جزیره هاوایی، حروف الفبا، دسته بندی های «مرد» و «مؤنث»، دانش آموزان در یک کلاس یا طعم های پیشنهادی در یک بستنی فروشی همه نمونه هایی از مجموعه هم سنج هستند. روابط معنایی که مجموعه های هم سنج را تشکیل می دهند یا نشان می دهند، شامل هم نامی (به عنوان مثال، دسته های اصلی درختان شامل کاج، نارون، بید، افرا و غیره) و بخشی نامی (به عنوان مثال، اجزای اصلی یک وسیله نقلیه موتوری شامل موتو، گیربکس، یک یا چند باتری، مجموعه ای از چرخ ها و لاستیک ها و غیره). هدف بازنمایی و استدلال دانش این است که به فناوری اطلاعات اجازه می دهد تا معنا و روابط متقابل مجموعه های هم سنج را تشخیص دهد و از آنها استفاده کند. به عنوان مثال، اجزای هستی شناسی برای هستی شناسی ها، و همچنین پایگاه های داده گرافی، ابزارهایی برای کمک به آن هدف هستند.
بیمارستان مرکزی () با نام پیشین خط قرمز () یک مجموعهٔ تلویزیونی اسپانیایی است که در سال ۲۰۰۰ منتشر شد و زندگی حرفه ای و شخصی پرسنل یک بیمارستان خیالی در مادرید را به نام «بیمارستان مرکزی» دنبال می کند. گفته می شود که این سریال، نمونهٔ اسپانیایی مجموعهٔ تلویزیونی "بخش فوریت های پزشکی" است.
سارگیس باگراتی بایاندور (؛ زاده - درگذشته ) تاریخ نگار هنر اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در در تفلیس در به دنیا آمد و از آکادمی علوم اجتماعی کمیته مرکزی حزب کمونیست اتحاد شوروی (۱۹۵۲) فارغ التحصیل گشت. وی همچنین برنده جوایزی همچون چهره هنری شایسته ارمنستان شوروی () شد. وی در ۱۵ فوریهٔ ۲۰۰۰ در سن ۸۹ سالگی درگذشت.
دانیل مارتینی دزنونی (؛ زاده - درگذشته ) تاریخ نگار هنر اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در در در به دنیا آمد و از مدرسه نرسیسیان (۱۹۱۷) و دانشگاه دولتی علوم پرورشی خاچاطور آبوویان ارمنستان (۱۹۵۳) فارغ التحصیل گشت. وی همچنین برنده جوایزی همچون نشان پرچم سرخ کار و چهره هنری شایسته ارمنستان شوروی شد. وی در ۳۰ اکتبر ۱۹۶۷ در سن ۷۲ سالگی در ایروان درگذشت.
مِرسه یورنس سِرا (؛ زادهٔ ۱۴ مه ۱۹۷۹) بازیگر اهل اسپانیا است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "خانواده سرانو" و "بیمارستان مرکزی" اشاره نمود.
گاستون کابوره (Gaston Kaboré) (زادهٔ ۲۳ آوریل ۱۹۵۱) کارگردان فیلم اهل بورکینافاسو و چهره ای مهم در صنعت سینمای این کشور است.
فوسانگ نام مکانی افسانه ای (با یک درخت توت) در ادبیات چین باستان است. گفته می شود که در شرق چین قرار دارد. گفته می شود که یک راهب به نام هوی شن از فوسانگ بازدید کرده است. شرح آن در "کتاب لیانگ" نوشته شده است. بسیاری از مردم بحث می کنند که فوسانگ کجاست. برخی می گویند در قاره آمریکا، شبه جزیره کامچاتکا یا جزایر کوریل است. پس از جنگ جهانی اول، بیشتر مردم دیگر باور ندارند که در آمریکا واقع شده باشد.
آشوت آساطوریان ()؛ در در تفلیس جمهوری شوروی گرجستان چشم به جهان گشود و در در ایروان درگذشت .او کارگردان بود و اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۲۰ فوریهٔ ۱۹۳۷ در تفلیس در به دنیا آمد . وی همچنین برنده جوایزی همچون چهره هنری شایسته ارمنستان شوروی شد. وی در ۲۳ مهٔ ۱۹۹۹ در سن ۶۲ سالگی در ایروان درگذشت.
بی آردی (BRD)، مخفف غیررسمی برای جمهوری فدرال آلمان است که گاهی در زمینه علمی و به ویژه سیاسی، مشابه مخفف «آلمان شرقی» در دوره ۱۹۴۹ تا ۱۹۹۰ استفاده می شود. از سوی دیگر، اعلامیه های رسمی جمهوری فدرال آلمان از اوایل دهه ۱۹۷۰ حاوی این مخفف نبوده است. آغاز و کاربرد این اصطلاح. مخفف در جمهوری فدرال آلمان. پس از تأسیس جمهوری فدرال آلمان، اختصار "بی آر دی" ابتدا در آنجا به روشی غیررسمی استفاده شد. در سال ۱۹۸۸، انجمن زبان آلمانی (GfdS) مقاله "مبانی قانون اساسی جمهوری فدرال آلمان" توسط ویلهلم گرو، که در آن زمان استاد حقوق عمومی و حقوق بین الملل در دانشگاه فرایبورگ بود، در "حقوق آلمان" یافت. "مجله" ۱۹۸۸ قدیمی ترین شواهد برای "FRG". 20 ژوئن 1949. تا حدی، مخفف "بی آر دی" قبلاً در دهه ۱۹۵۰ مورد استفاده قرار می گرفت. فرهنگ لغت املا - از سال ۱۹۵۶ تا ۱۹۹۶ در آلمان غربی که برای املای رسمی آلمانی تعیین کننده بود - این اختصار را برای اولین بار در چاپ شانزدهم خود در سال ۱۹۶۷ معرفی کرد. نسخه در ژوئیه ۱۹۶۵، وزارت فدرال آن زمان برای مسائل تمام آلمانی تحت نظر اریش منده (FDP) «دستورالعمل هایی را برای تعیین آلمان تنظیم کرد. بحث و جدل
پیرامون این مخفف در اوایل دهه ۱۹۷۰ شروع شد، زمانی که استفاده از آن در برخی از ایالت های فدرال ممنوع شد، زیرا به دلیل استفاده مکرر از آن در جمهوری دموکراتیک آلمان به عنوان یک "اختراع کمونیستی " و "فرمول تحریک " طرد شد. با اجتناب از مخفف "بی آر دی"، طرف آلمان غربی می خواست خود را از زبان مورد استفاده در GDR متمایز کند و از قرار گرفتن ایالت های آلمان غربی و شرقی با اختصارات مشابه در یک سطح جلوگیری کند. علیرغم همه سست شدن روابط آلمان و آلمان، جمهوری فدرال همیشه خود را تنها کشور مشروع آلمان تحت قوانین بین المللی می دانست (عدم به رسمیت شناختن جمهوری دموکراتیک آلمان تحت قوانین بین المللی)، زیرا تنها دولت جمهوری فدرال آلمان از انتخابات دموکراتیک بیرون آمد. . آنها مدعی نامگذاری "آلمان" برای کل آلمان و در نتیجه برای خود شدند. استفاده مستمر از این اصطلاح به منظور حفظ وجود یک ملت آلمان - "آلمان به عنوان یک کل" - در آگاهی عمومی بود تا هدف ملی اتحاد مجدد را به خطر نیندازد. در ۳۱ ام در ۱ مه ۱۹۷۴، سران دولت های فدرال و ایالتی توصیه کردند "که نام کامل "جمهوری فدرال آلمان" باید در زبان رسمی استفاده شود. از ژوئن ۱۹۷۴، کنفرانس و