Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ترزا هسو (؛ ؛ – ) نیکوکار، کارمند خیریه، مددکار اجتماعی، معلم یوگا، پرستار، و یک زن ابرصدساله سنگاپوری متولد چین بود که به سبب کمک به افراد مسن، بیمار و بی بضاعت در ستگائور، با عشق به عنوان «مادر ترزای سنگاپور» نامیده می شد این پرستار بازنشسته بنیان گذار موسسات خیریه غیرانتفاعی بود - «هارت-تو-هارت سرویسز» و «خانه بیماران سالخورده» که یکی از نخستین مراکز خدماتی برای بیماران سالخورده در سنگاپور است. او همچنین یک مددکار اجتماعی در چین و پاراگوئه و یک پرستار در انگلیس بود، تا آنکه برای راه اندازی موسسات خیریه غیرانتفاعی مشابهی از سال ۱۹۶۱ به سنگاپور آمد. هسو علیرغم اینکه یک ابرصدساله بود، همچنان در کارهای خیریه مشارکت داشت و یکی از معدود ابرصدساله هایی بود که به دلایلی غیر از طول زیاد عمرشان شناخته شدند. او تقریباً تمام پس اندازش را صرف تغذیه و اسکان فقرا و افراد مسن کرده بود که همگی از او جوان تر بودند، در حالی که خودش سبک زندگی ساده و فروتنانه ای داشت. در سال ۲۰۰۵، او «جایزه قدردانی ویژه» را از دولت سنگاپور برای قدردانی از مشارکت خود در این کشور دریافت کرد. اوایل زندگی. بنا بر گزارش ها، هسو در ۷ ژوئیه ۱۸۹۸ در ا
ستان شانتوی چین، در دوران سلطنت دودمان چینگ منچو به دنیا آمد، اگرچه این موضوع هرگز به طور مستقل تأیید نشده است. وقتی هسو جوان بود، پدرش به خاطر یک زن دیگر خانواده را ترک کرد. مادرش که بی سواد بود مجبور شد به تنهایی مسئولیت زندگی را بر دوش گرفته و از پسِ زندگیِ سه دختر و یک برادرش برآید. در ۱۶ سالگی، خانواده او به پنانگ در مالایای بریتانیا نقل مکان کردند، و در آنجا به عنوان نظافتچی در صومعه کار می کردند. هسو از آنجایی که نمی خواست در تمام عمرش نظافتچی بماند، از راهبه های آنجا خواست تا به او اجازه دهند با بچه ها درس بخواند و آنها موافقت کردند. او با ترکیب مطالعه و کار و پشتکار زیاد، چهار سال بعد از سد امتحانات «کمبریج سینیور» گذشت. او که حالا تحصیلات مقدماتی داشت، برای کار به هنگ کنگ و بعداً به چونگ چینگ در چین رفت، و در آنجا در دهه ۱۹۳۰، در دفتر یک خبرگزاری آلمانی منشی و دفتردار شد. مدتی بعد او کار خود را رها کرد تا داوطلب شود و در طول جنگ دوم چین و ژاپن به مجروحان کمک کند. هسو با یادآوری ناتوانی خود در کمک به مجروحانی که در طول جنگ جهانی دوم دید، تصمیم گرفت پرستار شود. از آنجایی که او ۴۷ سال سن داشت، درخواستی
به سرپرست شورای پرستاری در لندن نوشت. با توجه به صداقت و فداکاری هسو، درخواست او پذیرفته شد. او هشت سال را در انگلستان برای پرستاری و هشت سال دیگر را در پاراگوئه به عنوان عضوی از گروه خیریه آلمانی برودرهوف گذراند تا بیمارستان ها و خانه هایی برای سالمندان در آنجا راه اندازی کند. در اواسط ۵۰ سالگی، او تصمیم گرفت به خانه اش در پنانگ بازگردد تا با مادرش باشد. در مالزی، او به برادرش در راه اندازی «بنیاد آسسونتا برای فقرا» در ایپوه کمک کرد. او همچنین در راه اندازی سه خانه سالمندان و دو خانه برای دختران جوان و کودکان بدسرپرست در ایپوه نقش اساسی داشت. سبک زندگی. هسو پس از ۱۱۰ سالگی هنوز به طور فعال در کارهای خیریه شرکت داشت. هسو که مدافع زندگی سالم بود، اغلب در مدارس، خانه های رفاهی و بیمارستان های سنگاپور و خارج از کشور در مورد بهداشت و نحوهٔ خدمات به نیازمندان سخنرانی می کرد. وقتی از هسو در مورد راز سلامتی و طول عمرش پرسیدند، هسو سلامتی خوب خود را به سبک زندگی زاهدانه، رژیم غذایی گیاه خواری و نگرش مثبتش نسبت به زندگی نسبت داد. او روز خود را از ساعت ۴ صبح با ورزش خیابانی، مدیتیشن و یک ساعت تمرینات یوگا آغاز می کرد.
شب ها دوباره یوگا انجام می داد، سپس تا نیمه شب مطالعه می کرد. او در ۶۹ سالگی یوگا را شروع کرد، زمانی که کتابی با عنوان "همیشه جوان، همیشه تندرست" خرید. او همچنین یوگا را در معابد، انجمن ها، بیمارستان ها و مدارس به پیر و جوان آموزش داد. او کم می خورد. صبحانه او یک لیوان آب یا شیر بود. ناهار غالباً شیر و سالاد بود، مگر اینکه «مردم برایم غذا بیاورند» و برای شام شیر یا ماست می خورد. او در خانه یک کتابخانه خصوصی ۲٬۰۰۰ جلدی داشت که به آن «"پریما"» می گفت، که در زبان سانسکریت به معنای «"عشق ایزدی"» است. روزهای پایانی زندگی او با سفرهایی برای کمک به شهروندان مسن نیازمند، مطالعه و تمرین یوگا در خانه تک طبقه اش با وسایل و مبلمان کم که به انجمن بیماران سالخورده متصل بود، گذشت. گیاهخواری. هسو از بدو تولد گیاهخوار بود زیرا قادر به هضم گوشت نبود. از دهه ۱۹۵۰ او یک گیاهخوار اخلاقی شد. او اظهار داشت که رژیم گیاهخواری او شامل سبزیجات خام، آووکادو، آب میوه، شیر، لوبیا و تخم مرغ خام بود. هسو هر روز یک تخم مرغ خام برای صبحانه می خورد. در ۱۳ سال آخر زندگی، دوستانش هر هفته غذای گیاهی از جمله سبزیجات تازه ارگانیک به او می دادند. م
رگ. هسو در ۷ دسامبر ۲۰۱۱ در خانه اش درگذشت و طبق وصیت در همان روز بدون هیچ تشریفاتی سوزانده شد. اعتقاد بر این بود که او در زمان مرگش مسن ترین فرد زنده در سنگاپور بود، اگرچه در اواخر همان سال گزارش شد که «فادیله نور آبه» در سال ۱۸۹۷ به دنیا آمده است.
اشکبوس دانه کار (زاده ۱ فرودین ۱۳۲۵ – درگذشته ۳ اسفند ۱۳۷۸) از فرماندهان عملیات نیروی دریایی ایران در جنگ ایران و عراق و یکی از طراحان اصلی نبرد دریایی ایران در خلیج فارس در زمان جنگ بود. وی مدرک کارشناسی خود را در علوم دریایی و مطالعات عملیاتی از دارتموث در سال ۱۳۴۸ و مدرک کارشناسی ارشد خود را در مطالعات دفاعی و استراتژیک از دانشگاه مدرس هند در سال ۱۳۶۳ دریافت کرد. وی ناخدا نیروی دریایی ارتش شاهنشاهی ایران در عملیات نظامی ارتش شاهنشاهی ایران در ظفار در سال ۱۳۵۳ و سپس ناخدا و دریادار نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران و معاون عملیات آن نیرو در زمان جنگ ایران و عراق تا سال ۱۳۶۷ و معاون هماهنگ کننده آن نیرو تا ۱۳۷۷ بود. وی یکی از مدرسین استراتژی نظامی و جنگ روانی در دانشگاه نیروی دریایی نوشهر و دکترین نظامی و مطالعات راهبردی در دانشکده روابط بین الملل وزارت امور خارجه ایران بود. از وی تألیفات متعددی در زمینه های علوم دریایی و دکترین جدید نیروی دریایی منتشر شده است. زندگی نامه. اشکبوس دانه کار در ۱ فرودین ۱۳۲۵ در محله جوادیه شهر تهران به دنیا آمد. پدرش «اسدالله» متولد سال ۱۲۷۵ روستا اسماعیل آباد در حاشیه جنوب
غربی تهران بود. مادرش «پری» متولد سال ۱۲۹۵ از خانوادهٔ آذری زنجان بود. پدرش که پیشتر در روستا اسماعیل آباد تهران به کشاورزی مشغول بود، در اوایل دهه ۱۳۲۰ به شهر تهران مهاجرت کرد و به عنوان کارمند اداری در اداره راه آهن ایران مشغول به کار شد. اشکبوس در منازل سازمانی کارکنان راه آهن در خیابان شوش در محله خانی آباد تهران بزرگ شد و دوره ابتدایی و متوسطه به اتمام رساند. در سال ۱۳۴۳ پس از اخذ مدرک دیپلم ریاضی متوسطه، در دانشکده افسری پذیرفته شد و در سال ۱۳۴۴ با بورسیه نیروی دریایی شاهنشاهی ایران برای آموزش نظامی به آکادمی نظامی سلطنتی سندهرست انگلستان اعزام شد. وی مدرک کارشناسی خود را در علوم دریایی و مطالعات عملیاتی از دارتموث در سال ۱۳۴۸ دریافت کرد. پس از بازگشت از انگلستان، از سال ۱۳۴۸ تا ۱۳۷۷ در نیروی دریایی ایران و در سال ۱۳۷۸ در وزارت دفاع ایران مشغول به کار بود. او از سال ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۴ به عنوان یک حافظ صلح ایرانی برای عملیات حفظ صلح سازمان ملل متحد در سایگون، ویتنام، خدمت کرد. در سال ۱۹۷۵، به عنوان افسر نیروی دریایی در عملیات نظامی ارتش شاهنشاهی ایران در ظفار، عمان شرکت کرد. وی در سال ۱۳۶۲ در در تامیل نادو هن
د تحصیل کرد و مدرک کارشناسی ارشد خود را در مطالعات دفاعی و استراتژیک از دانشگاه مدرس هند در سال ۱۳۶۳ اخذ کرد و به ایران بازگشت. جنگ ایران و عراق. در زمان جنگ ایران و عراق تا سال ۱۳۶۷ به عنوان معاون عملیات نیروی دریایی ارتش ایران خدمت کرد و یکی از طراحان عملیات نیروی دریایی ارتش ایران در جنگ ایران و عراق بود. وی یکی از طراحان عملیات مروارید در سال ۱۳۵۹ بود. او در عملیات های نظامی شکست حصر آبادان (عملیات ثامن الائمه) و آزادسازی خرمشهر (عملیات بیت المقدس) در سال ۱۳۶۱ شرکت کرد. در شهریور ۱۳۶۱ ناخدای ناوچه سام (الوند) برای اسکورت کاروان نفتکش های ایرانی و بعداً کاپیتان ناوچه زال (البرز) بود که درگیری هایی با ناوچه های عراقی در خور موسی از جمله شلیک هشت فروند موشک ضد کشتی توسط ناوچه های عراقی صورت گرفت. دو موشک ضد کشتی که توسط هلیکوپترهای سوپر فرلون عراقی و چهار موشک کرم ابریشم توسط عراقی ها از سواحل به سمت ناوچه های ایرانی شلیک شد. این عملیات را تام کوپر مورخ اتریشی نیز در کتاب «جنگ ایران و عراق در هوا ۱۹۸۰–۱۹۸۸» به تفصیل شرح داده است. در سال ۱۳۶۴ یکی از فرماندهان عملیات والفجر ۸ بود که منجر به تصرف شبه جزیره فاو
عراق و قطع دسترسی عراق به دریا شد. پس از جنگ. وی پس از جنگ از سال ۱۳۶۸ تا ۱۳۷۷ به عنوان معاون هماهنگ کننده نیروی دریایی ارتش و سپس در سال ۱۳۷۸ به عنوان مشاور عالی وزیر دفاع مشغول به کار شد. او به تدریس استراتژی نظامی و جنگ روانی در دانشگاه نیروی دریایی نوشهر و دکترین نظامی و مطالعات راهبردی در دانشکده روابط بین الملل وزارت امور خارجه مشغول بود. در تهیه پیش نویس طرح دریایی مدرن تا ۱۳۷۸ شرکت داشت که در آن نیروی دریایی ایران تاکتیک ها و دکترین خود بازنگری کرد. وی از نظر برخی از محققان معمار دکترین دریایی ایران در دهه ۱۹۹۰ بود. او نقش اساسی در تعیین مرز دریایی ایران و پاکستان در دهه ۱۹۹۰ داشت. وی همچنین در تیم جستجو و نجات زمین لرزه ۱۳۶۹ رودبار و منجیل حضور داشت. به گفته مورخ ایرانی خسرو معتضد، دریادار دانه کار در سال ۱۳۶۹ طرحی جامع برای زلزله های آینده ارائه کرد که در ماهنامه ای منتشر شد، بسیار مورد توجه قرار گرفت و قرار بود اجرا شود، اما نشد. وی همچنین به عنوان معاون هماهنگ کننده قرارگاه دریایی تاکتیکی خاتم الانبیا و سخنگوی فرمانده عملیاتی در برخی رزمایش های نیروی دریایی ارتش از جمله مانور دریایی پیروزی ۷ در سا
ل ۱۳۷۵ و پیروزی ۸ در سال ۱۳۷۶ فعالیت کرد. او در ۳ اسفند ۱۳۷۸ در سن ۵۳ سالگی درگذشت. در اولین همایش ملی اقیانوس شناسی ایران در خرداد ۱۳۹۱ که توسط مرکز ملی اقیانوس شناسی ایران برگزار شد، از دریادار اشکبوس دانه کار به همراه دکتر عباس اسماعیلی ساری و دکتر قاسم حیدری به عنوان سه پیشکسوت در حوزه اقیانوس شناسی در ایران تقدیر شد.​ تألیفات. دریادار دانه کار مؤلف مقالاتی متعددی در زمینه های علوم دریایی، اقیانوس شناسی، دکترین جدید نیروی دریایی و جنگهای مدرن در مجلات و ماهنامه های ایران بوده است. از وی کتابچه هایی توسط انتشارات نیروی دریایی ارتش ایران منتشر شده است. از آن جمله می توان به «عملیات و تاکتیک دریایی» و «جنگ روانی» انتشارات دانشگاه نیروی دریایی نوشهر اشاره کرد.
منطقه نمونه گردشگری صفه یکی از مناطق نمونه گردشگری ایران در شهر اصفهان است. که زیر نظر شهرداری اصفهان اداره می شود. گردشگری. منطقه گردشگری صفه یکی از محبوب ترین جاذبه های گردشگری اصفهان است و صبح روزهای جمعه میزبان خیل عظیمی از دوستداران طبیعت و مخصوصاً جوانان می باشد. همچنین منظره شهر اصفهان از دامنه و بالای این کوه بسیار دیدنی است. تنگهٔ گردنه باد نیز از جاذبه های طبیعی این منطقه است. سالنِ بولینگ با مساحتِ حدود ۱۰۰۰ متر مربع، باغ وحش، شهربازی و غارها و چشمه های مختلف زینتگر این کوه می باشد. تله کابین صفه. تله کابین صفه از جاذبه های گردشگریِ بوستان صفه و در دو خط می باشد. ایستگاهِ اولِ آن در "پارکینگِ تله کابین" قرار دارد و مسافران را تا "ایستگاهِ گردنه باد" بالا می برد. آبشار مصنوعی. برای زیباسازیِ بیشترِ فضای پارک، یک آبشار مصنوعی در دلِ کوه جاسازی شده است. آبِ بیرون ریخته شده از آن پس از طیِ حدودِ یکصد متر در حوضچه ای جمع آوری می شود و پس از آن نیز برای آبیاریِ محیطِ بوستان استفاده می شود. پل رنگین کمانی. این پلِ سنگی در پشتِ کوهِ صفه و در جبههٔ غربیِ کوه قرار دارد. سالن بولینگ. سالنِ بولینگ با مساحتِ حد
ود ۱۰۰۰ متر مربع در ۱۰ خط برای استفادهٔ شهرواندان آماده شده است. این سالن در طبقهٔ زیرینِ ایستگاهِ تله کابین قرار دارد. باغ وحش. در پایان خرداد ۱۴۰۰ خورشیدی، تغییر کاربری باغ وحش پارک کوه صفه به حفاظتگاه حیوان کامل شد. کوهنوردی در صفه. یکی از ویژگیهای مهم کوهستان صفه وجود صخره های بزرگ و بلند در نقاط مختلف آن است که از نظر کوهنوردی تخصصی و آموزش سنگ نوردی، امکان بسیار خوبی برای گسترش ورزش کوهنوردی در منطقه اصفهان به وجود آورده است. در سال های اخیر با تبدیل کافه خاچیک به پناهگاه و پایگاه کوهنوردی و اصلاح مسیرهای دشوار، خدمات مربوط به فعالیت های کوهنوردی بهبود نسبی پیدا کرده است. غارها در صفه. کوه صفه بیش از ۲۸ غارِ کوچک و بزرگ را در خود دارد. از جمله:
بازی های آفریقایی ۲۰۰۳ () یک رویداد چندورزشی است که از ۵ تا ۱۷ اکتبر ۲۰۰۳ در آبوجا، نیجریه برگزار شده است.
غزال دره شوری ("Gazella gazella dareshurii") یک زیرگونه از آهوی کوهی ("Gazella gazella") است که در جزیرهٔ فارور ایران یافت می شود. این زیرگونه به پاس تلاش های بیژن فرهنگ دره شوری برای حفاظت از محیط زیست ایران نام گذاری شده است. ویژگی های زیستی. ژنتیک. بررسی های ژنتیکی نشان داده است که غزال دره شوری دارای قرابت زیادی با سایر زیرگونه های "Gazella gazella" در خاورمیانه است. زیستگاه و پراکندگی. این زیرگونه به طور بومی در جزیرهٔ فارور در خلیج فارس زندگی می کند. وضعیت حفاظت. طبق فهرست سرخ اتحادیه بین المللی حفاظت از طبیعت (IUCN)، غزال دره شوری در وضعیت بحرانی (CR) قرار دارد. کاهش جمعیت آن به دلیل شکار غیرمجاز و تخریب زیستگاه است.
منطقه نمونه گردشگری متین آباد یکی از مناطق نمونه گردشگری ایران در شهرستان نطنز در استان اصفهان است. منطقه نمونه گردشگری متین آباد به عنوان نخستین اکوکمپ ایران، در حاشیه کویر مرکزی و در ۶۰ کیلومتری جنوب شرقی کاشان قرار دارد. این منطقه با هدف توسعه گردشگری پایدار و مسئولانه و حفاظت از زیست بوم منطقه احداث شده است. مجموعه متین آباد در سال ۲۰۱۴ از سوی سازمان ملل (UN DESA) در لیست ۱۸ سایت برتر جهان در زمینه فعالیت های اکوتوریستی قرار گرفت و در سال ۲۰۱۵ جایزه صلح و محیط زیست دکتر تقی ابتکار را دریافت کرد.
سوزانا موشات جونز (؛ – ) زن ابرصدساله اهل ایالات متحده آمریکا بود که با ۱۱۶ سال و ۳۱۱ روز سن، مسن ترین فرد زنده جهان مابین ۱۷ ژوئن ۲۰۱۵ تا ۱۲ مه ۲۰۱۶ و آخرین آمریکایی زنده متولد شده در قرن ۱۹ بود. او از مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا و از مجلس نمایندگان آلاباما «به خاطر یک عمر دستاورد استثنایی در طول سه سده» تقدیر و تکریم شد. زندگی نامه. سوزانا مشات در ۶ ژوئیه ۱۸۹۹ در شهرستان لاندس، آلاباما از پدر و مادری به نام های کالی و مری مشات به دنیا آمد. او سومین فرزند و بزرگ ترین دختر از یازده فرزند خانواده بود. پدر و مادر او کشاورزان آفریقایی-آمریکایی بودند که در زمینی مانند پدربزرگ و مادربزرگش کشاورزی می کردند. او در دوران جوانی مدت در مزارع کار کرد و بعداً گفت که مصمم شده کار متفاوتی پیدا کند. در سال ۱۹۲۲، او از مدرسه رنگین پوستان کالهون فارغ التحصیل شد، و در فهرست فارغ التحصیلی مدرسه، از او را بابت مطالعه «موسیقی سیاهپوست در فرانسه» قدردانش شده است. پس از فارغ التحصیلی، او می خواست معلم شود و در دورهٔ تربیت معلم دانشگاه تاسکگی پذیرفته شد. والدین او توانایی پرداخت شهریه را نداشتند، بنابراین در سال ۱۹۲۳ او در مر
احل اولیه رنسانس هارلم به نیویورک نقل مکان کرد. در سال ۱۹۲۸، او با هنری جونز ازدواج کرد اما در سال ۱۹۳۳ از او طلاق گرفت و در سال ۲۰۱۱ گفت که «نمی دانست چه بر سر او آمده است» و فرزندی نداشت. او برای خانواده های ثروتمند کار می کرد و بابت مراقبت از فرزندانشان ۷ دلار در هفته دریافا می کرد، و در این مدت از بسیاری از اقوام خود جهت نقل مکان به نیویورک حمایت مالی می کرد. او همچنین مقداری از حقوق خود را برای تأسیس باشگاه کالهون، که یک صندوق کمک هزینه تحصیلی برای دانش آموزان آفریقایی-آمریکایی در دبیرستان محل تحصیلش بود، استفاده کرد. او تقریباً ۳۰ سال در محله خود فعال بود و در «تیم گشت مستأجر» شرکت می کرد. در سال ۱۹۶۵، او بازنشسته شد و با خواهرزاده اش لاویلا واتسون زندگی کرد و به مراقبت از پسر بچه او کمک کرد. در زمان مرگ او در مرکز سالمندان واندالیا در محلهٔ ایست نیویورک، (از محله های بروکلین) ساکن بود و بیش از ۱۰۰ خواهرزاده و برادرزاده داشت. سلامتی، رژیم غذایی و سبک زندگی. جونز زمانی که ۱۰۰ ساله بود نابینا و تا حدی ناشنوا بود. او به ندرت صحبت می کرد و از ویلچر استفاده می کرد. او علاوه بر مولتی ویتامین، فقط برای کنترل ف
شار خون بالا دارو مصرف می کرد. او جراحی آب مروارید یا ضربان ساز توصیه شدهٔ پزشکان را رد کرد و هرگز ماموگرافی یا کولونوسکوپی انجام نداد. او سه تا چهار بار در سال برای بررسی سلامتش، با یک پزشک مراقبت های اولیه ملاقات می کرد. جونز هرگز سیگار نمی کشید یا الکل مصرف نمی کرد. او حدود ده ساعت در شب می خوابید و در طول روز چرت می زد. برای صبحانه، او همیشه چهار نوار بیکن همراه با تخم مرغ و بلغور می خورد. او همچنین در طول روز هم بیکن می خورد. در سال ۲۰۲۲، محققان به نقل از سوزانا موشات جونز در مطالعه ای نوشتند که او طول عمر زیاد خود را به نگرش مثبتش نسبت به فرایند پیری مرتبط می دانست. سالهای پایانی و مرگ. جونز پنج سالروز تولد آخرش را در مرکز سالمندان واندالیا در بروکلین جشن گرفت. او در ۱۱۲ سالگی خود نامه های ادای احترامی را از سوی مایکل بلومبرگ شهردار نیویورک سیتی و اندرو کوئومو فرماندار نیویورک دریافت کرد. بعد از جشن گفت: «کاش همیشه همین طور باشد». جونز تولد ۱۱۴ سالگی خود را با شش روز تأخیر جشن گرفت. خانواده، دوستان و دادستان منطقه بروکلین، چارلز هاینز، دستاوردهای او را ستودند. در تولد ۱۱۵ سالگی اش، خواهرزاده اش، لوئیس ج
اج، به یک شبکهٔ تلویزیونی گفت که جونز «این روزها خیلی زود خسته می شود، اما امروز روز خوبی بوده است.» جونز در جشن صحبت نکرد. یکی از خواهرزاده های نسل دومش، نوزادی به نام سوزانا نیز در این مراسم حضور داشت. پس از مرگ جرالین تالی در ۱۷ ژوئن ۲۰۱۵، جونز پیرترین فرد زنده جهان شد و یکی از دو فرد باقیماندهٔ تأیید شده از دهه ۱۸۰۰ (همراه با زن ایتالیایی اما مورانو) بود. در ۳ ژوئیه ۲۰۱۵، سه روز قبل از تولد ۱۱۶ سالگی او، گواهینامه ای از رکوردهای جهانی گینس به او اهدا شد که تأیید می کرد او مسن ترین فرد زنده جهان است. جونز در غروب ۱۲ مه ۲۰۱۶ در ۱۱۶ سال و ۳۱۱ روزگی در خواب درگذشت. پس از مرگ او، اما مورانو پیرترین فرد زنده جهان و همچنین آخرین فرد زنده ای شد که در دهه ۱۸۰۰ به دنیا آمد.
ساجده حمید حسن الموسوی (۱۹۵۰) شاعر عراقی است. در بغداد زاده شد و در سال ۱۹۷۵ از دانشگاه آن با مدرک لیسانس ادبیات فارغ التحصیل شد. از سال ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۳ به عنوان کارمند در مرکز فرهنگی عراق در لندن کار کرد. برای بیش از یک دوره به عنوان عضو شورای مرکزی اتحادیهٔ عمومی نویسندگان عراق و به عنوان عضو هیئت مدیرهٔ سندیکای روزنامه نگاران عراق انتخاب شد. او یکی از اعضای دفتر اجرایی اتحادیهٔ عمومی زنان عراق بود و از ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۹، سمت سردبیری مجلهٔ «زنان» را بر عهده داشت. زندگی و پیشه. ساجده حمید حسن الموسوی در سال ۱۹۵۰ در بغداد زاده شد. در سال ۱۹۷۵ از دانشگاه آن با مدرک لیسانس ادبیات فارغ التحصیل شد. مادرش که معلم و حافظ قرآن، اشعار و داستان های زیادی از میراث مردمی بود، در ذوق ادب و شعر او تأثیر زیادی داشت. اولین شعرش را در دوازده سالگی نوشت و معلمش او را تشویق کرد. در خانهٔ آن ها یک کتابخانه بزرگ وجود داشت، او شروع کرد به خواندن ادبیات عربی و ترجمه های ادبی؛ آثار طه حسین، العقاد، المنفلوطی، نجیب محفوظ، شکسپیر، داستایوفسکی، پابلو نرودا، پوشکین و چخوف را خواند. در شعر، تحت تأثیر اشعار پابلو نرودا، المتنبی و السیاب قرار گرف
ت. اولین انتشار او در سال ۱۹۷۹، مجموعه شعر «کودک نخل» بود. در سال ۱۹۹۱، وقتی آمریکا پل معروف عراق را بمباران کرد، شعرش را با عنوان «ماه روی پل معلق» نوشت و آن برای صدام حسین فرستاد، او به موسوی لقب «شاعر اُم المعارک» داد. صدام پیشتر او را «بانوی بزرگوار» و «ستاره ششم» می نامید. فاروق شوشه، شاعر مصری، کسی است که به وی لقب «شاعر دیاسپورای عراقی» را داد و مقاومت عراق او را «نخل عراق» نامید، به خاطر شعرهایی که برای مقاومت در برابر اشغال عراق توسط آمریکا سرود. از سال ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۳ به عنوان کارمند در مرکز فرهنگی عراق در لندن کار کرد. برای بیش از یک دوره به عنوان عضو شورای مرکزی اتحادیهٔ عمومی نویسندگان عراق و به عنوان عضو هیئت مدیرهٔ سندیکای روزنامه نگاران عراق انتخاب شد. تا سال ۲۰۰۳ عضو کمیتهٔ عالی جشنواره شعر المربد بود و ریاست باشگاه فرهنگی الجمهوریه در بغداد را بر عهده داشت. او یکی از اعضای دفتر اجرایی اتحادیهٔ عمومی زنان عراق بود و از ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۹، سمت سردبیری مجلهٔ «زنان» را بر عهده داشت. ساجده الموسوی پس از ترک عراق میان سوریه و لیبی نقل مکان کرد تا اینکه در سال ۲۰۱۱ در امارات اقامت گزید، جایی که جامعهٔ فرهنگ
ی و ادبی از او استقبال کرد و شروع به انتشار مقالات و اشعارش نمود. به عضویت اتحادیهٔ نویسندگان امارات درآمد و در مجامع فرهنگی امارات به شعرخوانی پرداخت. در ۱۷ اکتبر ۲۰۲۱، ساجده الموسوی جایزهٔ «پیشگامان ادبیات و خلاقیت» را که توسط آکادمی تعالی در هند و با همکاری مرکز فرهنگی عربی-هندی در دانشگاه جامعهٔ ملیهٔ اسلامیه دهلی نو برگزار شد، دریافت کرد. در ۲۰۲۲، او یکی از اعضای کمیتهٔ اولین دورهٔ جایزه زن الهام بخش عرب بود که توسط طراح بین المللی مد اماراتی، مونا المنصوری، رهبری شد. آثار. از جمله مجموعه شعرهای وی: دیگر:
جام فراترنیداد ۱۹۸۴ چهاردهمین دوره جام فراترنیداد بود، رقابت فوتبال برای باشگاه های آمریکای مرکزی که توسط اونکاف برگزار شد. این آخرین دوره مسابقات با نام "جام فراترنیداد" بود. مرحله نهایی. قرار بود بین تیم های ایندپندینته، سوئیچتپکز و آئورورا برگزار شود. مسابقات نیمه تمام ماند و هرگز انجام نشد.
بنی کلب () قبیله ای عرب بود که اغلب آنها در صحراها و استپ های شمال غربی شبه جزیره عربستان و مرکز سوریه سکونت داشتند. این طایفه احتمالاً در اوایل قرن چهارم در سیاست قبیله ای مرزهای شرقی امپراتوری بیزانس درگیر بود. تا قرن ششم، بنی کلب ها اغلب مسیحیت را پذیرفته بودند و تحت حاکمیت غسانیان، رهبران متحدان عرب بیزانس قرار گرفتند. در زمان حیات محمد پیامبر اسلام، تعدادی از یاران نزدیک او از قبیله بنی کلب بودند که برجسته ترین آنها زید بن حارثه و دحیه کلبی بودند، اما بخش اعظم این قبیله در زمان مرگ محمد در سال ۶۳۲ مسیحی ماندند. هنگامی که مسلمانان پیشروی قابل توجهی در فتح شام کردند، تعداد زیادی از این قبیله، به اسلام گرویدند. در دهه های نخست شکل گیری اسلام، بنی کلب به عنوان یک قبیله عشایری بزرگ، با تجربه نظامی قابل توجه، به عنوان یک متحد کلیدی مورد توجه دولت اسلامی بود. در این دوره، طوایف اصلی بنی کلب با بنی امیه پیوندهای زناشویی برقرار کردند و این قبیله پایه نظامی خلافت اموی مستقر در سوریه (۶۶۱–۷۵۰) از سلطنت معاویه اول تا اوایل سلطنت عبدالملک بن مروان را تشکیل می داد.
کریستی هووات (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال زنان رنجرز بازی می کند. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۶ سال، زیر ۱۷ سال، زیر ۱۹ سال و بزرگسالان زنان اسکاتلند بازی کرده است. دوران باشگاهی. کریستی هووات کار خود را با تیم های جوانان باشگاه فوتبال زنان لوچار تایستل در دامفریس و باشگاه فوتبال زنان رنجرز آغاز کرد و در سال ۲۰۱۴ با رنجرز در لیگ برتر فوتبال زنان اسکاتلند به میدان رفت. سال بعد او به سلتیک پیوست. او دو فصل را در این تیم گذراند. در ۱۸ ژانویه ۲۰۱۸ به رقیب و مدافع عنوان قهرمانی، باشگاه فوتبال زنان گلاسگو سیتی منتقل شد. او اولین عنوان SWPL خود را به دست آورد و همچنین در لیگ قهرمانان زنان اروپا برای اولین بار بازی کرد. او با دو عنوان لیگ و یک مدال جام حذفی فوتبال زنان اسکاتلند از این باشگاه خارج شد. در دسامبر ۲۰۲۰، هووات به رنجرز بازگشت. او قرارداد پیش نویس را شش ماه قبل امضا کرده بود. هم تیمی او سم کر نیز همین انتقال را انجام داد. او همچنین با راشل مک لاکلان در این راه همراهی کرد. در فصل اول کامل خود با "گرز"، در فصل ۲۰۲۲–۲۰۲۱ لیگ برتر فوتبال زنان اسکاتلند، هو
وات بخشی از تیمی بود که برای اولین بار در تاریخ باشگاه SWPL را کسب کرد. در فصل دوم، آن ها لیگ کاپ اسکاتلند نیز را برای اولین بار به دست آوردند (او در فینال مسابقات گلزنی کرد)، و در فصل سوم، آن ها عنوان قهرمانی لیگ کاپ زنان اسکاتلند را برای خود حفظ کردند و اولین جام حذفی خود را به دست آوردند، و همچنین در هر دو سال به طور نزدیک از عنوان لیگ ناکام ماندند. دوران ملی. هووات به تیم ملی زیر ۱۶ سال اسکاتلند برای یک تورنمنت دوستانه در پرتغال دعوت شد، جایی که او در بازی هایی در برابر پرتغال، هلند و اتریش بازی کرد و اولین گل خود را در بازی مقابل اتریش به ثمر رساند. چند ماه بعد، او به تیم زیر ۱۷ سال توسط مربی پائولین همیل برای دو بازی دوستانه در برابر ولز دعوت شد و در اولین بازی خود گلزنی کرد. هووات عضوی از تیمی بود که در مراحل مقدماتی قهرمانی اروپا زیر ۱۷ سال اروپا ۲۰۱۴ در انگلستان رقابت کرد؛ این بازی ها قبل از پایان سال ۲۰۱۳ برای کسب صلاحیت حضور در جام جهانی زنان زیر ۱۷ سال ۲۰۱۴ کاستاریکا که برای بهار ۲۰۱۴ برنامه ریزی شده بود، برگزار شد. او سپس در فهرست تیم برای قهرمانی اروپا ۲۰۱۳ قرار گرفت و در تمام سه بازی شرکت کرد:
اسکاتلند در برابر فرانسه ۱–۰ و آلمان ۴–۲ شکست خورد و در بازی آخر برابر اسپانیا به تساوی رسید و حذف شد. در سال ۲۰۱۴، او در تیم زیر ۱۹ سال قرار گرفت و در قهرمانی اروپا ۲۰۱۴ بازی کرد؛ هووات در دو بازی از سه بازی شرکت کرد، یک پیروزی ۲–۰ در برابر بلژیک و یک شکست ۳–۲ در برابر هلند، و بازی ۵–۰ را در برابر نروژ از دست داد. او همچنین در بازی های مقدماتی قهرمانی زیر ۱۷ سال اروپا در سال ۲۰۱۵ و ۲۰۱۶ قهرمانی اروپا شرکت کرد. هووات برای اولین بار در سپتامبر ۲۰۲۳ به تیم ملی بزرگسالان اسکاتلند اضافه شد و جانشین اما واتسون مصدوم شد. او در چندین بازی به عنوان تعویض استفاده نشده بود و سپس در ۱۳ ژوئیه ۲۰۲۴ در یک مسابقه مقدماتی یورو ۲۰۲۵ در نیترا از روی نیمکت به میدان رفت.
آیلین کریمر (؛ – ) طراح رقص، رقصنده، هنرمند، بازیگر، مؤلف و زن ابرصدساله اهل استرالیا بود. او در دهه ۱۹۳۰ در سیدنی در رشته های آواز و موسیقی تحصیل کرد، اما پس از شرکت در یکی از اجرای هنرمند نامدار باله گرتروت بودنویزر در سال ۱۹۴۰، بلافاصله تصمیم گرفت که حرفه خود را به رقص باله تغییر دهد. او پس از پیوستن به گروهی که چنین تأثیری بر او گذاشته بود، طی دهه بعد در سراسر استرالیا و خارج از کشور تور رقص داشت. او سپس به مدت ۶۰ سال در کشورهای فرانسه و ایالات متحده آمریکا زندگی و کار کرد، تا آنکه در سن ۹۹ سالگی به استرالیا بازگشت، و تا زمان مرگش در سن ۱۱۰ سالگی فعالیت هنری می کرد. در بازگشت در استرالیا، کریمر با سو هیلی، طراح رقص/فیلم، ملاقات کرد و با او در چندین اثر سینمایی و ویدئویی همکاری کرد. اوایل زندگی و تحصیلات. آیلین کریمر در ۸ نوامبر ۱۹۱۴ متولد شد و با برادر بزرگش در ماسمن سیدنی بزرگ شد. پدرش که یک فروشنده ماشین بود، زمانی که کریمر حدود ۱۰ سال داشت علائم اعتیاد به الکل را نشان داد، که منجر به طلاق مادرش شد و زمانی که آیلین ۱۳ ساله بود مخفیانه با بچه ها به حومه کوگی نقل مکان کرد. سپس مادرش به عنوان نگهبان فروشگا
ه در فارمرز (اکنون بخشی از می یر)، که یک فروشگاه بزرگ در خیابان جورج بود مشغول به کار شد. در سال ۱۹۳۶، زمانی که مادرش دوباره ازدواج کرد، کریمر خانه را ترک کرد و تا سال ۱۹۴۰ در یک کلبه اشتراکی در خیابان فیلیپ زندگی کرد و در کنسرواتوریوم موسیقی سیدنی آواز خواند. برای حفظ استقلال مالی و تامین زندگی خود، او به عنوان یک مهماندار و یک مدل هنری هم کار می کرد و زمانی مدل نقاشی و مجسمه سازی برای هنرمند برگ استرالیایی نورمن لینزی بود. در سال ۱۹۴۰، مادرش او را به یک کنسرت خیریه که شامل اجرایی از «دانوب آبی» هم بود، برد که توسط گروه رقص بالهٔ گرتروت بودنویزر اجرا می شد. روز بعد، کریمر به دنبال بودنویزر رفت و پس از موفقیت آمیز بودن تست رقص و تکمیل سه سال دورهٔ آموزشی، او به گروه اصلی بودنویزر پیوست و کار خود را در قالب یک بالرین حرفه ای آغاز کرد. سبک بودنویزر اکسپرسیونیستی بود و از حرکات بدن برای نشان دادن احساسات استفاده می کرد. بزرگداشت. پرتره، "سکون درونی آیلین کریمر" اثر جراح پلاستیک اندرو لوید گرین اسمیت، فینالیست جایزه آرچیبالد در سال ۲۰۱۷ شد. همچنین در سال ۲۰۱۷، پرتره هنر ویدئویی تک کانالی (۶ دقیقه و ۳ ثانیه) از کر