Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اه نزد خانواده ای پناه می گیرد که در حقیقت راهزنان هستند. آن ها نامه را می خوانند و از سر دلسوزی، متن آن را تغییر می دهند و می نویسند که پسر باید با شاهزاده خانم ازدواج کند. صبح روز بعد، پسر به قصر می رسد و مراسم ازدواج برگزار می شود. پادشاه که به قصر بازمی گردد و ماجرا را می فهمد، خشمگین می شود. او مأموریتی غیرممکن به داماد جدیدش می سپارد: او باید سه موی طلایی از سر شیطان بیاورد. سفر به جهنم. پسر سفری طولانی آغاز می کند. در راه، از او سه سؤال پرسیده می شود: ۱. چرا چشمه ای که زمانی شراب می جوشاند، اکنون خشک شده؟ ۲. چرا درختی که میوه های طلایی می داد، دیگر برگ هم نمی دهد؟ ۳. چرا قایقرانی که مردم را از رود عبور می دهد، نمی تواند از کارش دست بکشد؟ پسر می گوید پاسخ این ها را پس از بازگشت خواهد داد. در ورودی جهنم، با پیرزنی مواجه می شود که مادربزرگ شیطان است. او پسر را به شکل مورچه درمی آورد و در دامنش پنهان می کند. شب هنگام، شیطان بازمی گردد، بوی انسان را حس می کند اما مادرش او را آرام می کند. در خواب، مادربزرگ سه تار موی طلایی از سر شیطان می کند. هر بار که مویی را می کَند، شیطان با ناله از خوابی که دیده حرف می ز
ند و پاسخ همان سؤالات را می دهد: صبح روز بعد، پسر با موها و پاسخ ها بازمی گردد. در راه، به هر شهری که پاسخ می دهد، پاداشی از طلا دریافت می کند. پایان داستان. پادشاه که پسر را با گنج های بسیار می بیند، از او می پرسد طلا را از کجا آورده. پسر می گوید آن سوی رود. پادشاه نیز برای یافتن طلا به آن سوی رود می رود، اما قایقران پارو را به او می دهد و شاه برای همیشه جای او را می گیرد. پسر و دختر پادشاه در آرامش زندگی می کنند و پادشاه به مجازاتی ابدی دچار می شود. ریشه و تحلیل. این افسانه ترکیبی است از دو گونهٔ مهم در طبقه بندی افسانه ها: چهرهٔ شیطان در این داستان بیشتر به یک موجود جادویی می ماند تا تجسم شیطانی دینی. این افسانه نمادی از سرنوشت، خرد، فریب، و تلاش برای رسیدن به هدف با کمک شجاعت و صداقت است. گونه های مشابه. در بسیاری از کشورها نسخه های مشابهی از این افسانه وجود دارد، از جمله: در فرهنگ عامه. افسانه در فیلم ها، تئاترها، و اپراهای گوناگون به تصویر کشیده شده. در کارتون «سیم زالاگرم» نیز نسخه ای از این داستان روایت شده است.
دختر غازچران کنار چاه () یکی از افسانه های آلمانی است که توسط برادران گریم گردآوری و در جایگاه شمارهٔ ۱۷۹ در نسخهٔ پنجم کتاب آن ها به نام «افسانه های کودکانه و خانوادگی» (KHM 179) منتشر شده است. این داستان در نظام رده بندی آرنه-تامپسون در دستهٔ ATU 923 با عنوان «عشق همچون نمک» جای دارد. خلاصه داستان. در کوهستان های دورافتاده، پیرزنی زندگی می کرد که غازها را پرورش می داد. روزی، او در حالی که باری سنگین از علوفه و میوه های جنگلی بر دوش داشت، با جوانی از خاندان اشراف روبه رو شد. او با مهارتی عجیب، جوان را متقاعد کرد که بارش را تا کلبه اش حمل کند. جوان که گمان می کرد کار آسانی پیش رو دارد، خیلی زود از این کار خسته شد، اما پیرزن اجازه نداد که استراحت کند و حتی خود بر بار نشست و با شاخه های گزنه به پاهای او ضربه می زد. هنگامی که به کلبه رسیدند، در آنجا دختری زشت رو که غازها را می چراند، به استقبالشان آمد. پیرزن بلافاصله مانع هرگونه گفت وگویی میان آن دو شد و با لحنی هشدارآمیز گفت: «مبادا که عاشق او شوی!» سپس به نشانهٔ سپاس، جعبه ای سبز از جنس زمرد به جوان داد و او را بدرود گفت. جوان سه روز در جنگل سرگردان بود تا آنک
ه به شهری بزرگ رسید. هنگامی که جعبهٔ زمردی را به پادشاه و ملکهٔ آنجا نشان داد، ملکه به محض دیدن آن بیهوش شد و نگهبانان، جوان را به زندان انداختند. اما پس از به هوش آمدن، ملکه خواست با جوان سخن بگوید. او فاش کرد که روزی، دختر کوچک و محبوب شان را تبعید کرده اند؛ دختری که هنگام گریه کردن، اشک هایش به مروارید و جواهر بدل می شد. روزی پادشاه از سه دخترش پرسید که او را چقدر دوست دارند. دختر کوچک پاسخ داد: «همان قدر که نمک را دوست دارم.» پادشاه این پاسخ را بی احترامی دانست، قلمرو خود را میان دو دختر بزرگتر تقسیم کرد و دختر کوچک را با کیسه ای نمک تبعید کرد. با این حال، بعدها پادشاه از کار خود پشیمان شد، ولی اثری از دختر نیافت. ملکه گفت که جواهری درون جعبه، همانند اشک های دخترشان است. شاه و ملکه تصمیم گرفتند با آن پیرزن مرموز ملاقات کنند. از سوی دیگر، آن دختر زشت رو هر شب، در نور مهتاب به کنار چاهی در دل کوه می رفت، پوست زشت خود را از صورت جدا می کرد و خود را در آب چاه می شست. در آن لحظات، چهره ای زیبا و اندوهگین از او نمایان می شد، اما با محو شدن مهتاب، دوباره به هیئت زشت اش بازمی گشت. شبی که او غسل می کرد، اشراف زاده
که از دیگران جدا افتاده بود، او را دید و شگفت زده از زیبایی اش شد. او به دنبال دختر رفت و دوباره به کلبه رسید. همزمان شاه و ملکه نیز به آنجا آمدند. پیرزن آن ها را استقبال کرد و گفت: «اگر آن زمان که دخترتان را راندید چنین بی انصاف نبودید، اکنون نیازی به این سفر نبود.» سپس دختر را صدا زد تا از اتاق بیرون بیاید. پادشاه، ملکه و دختر گمشده با اشک و شادی در آغوش یکدیگر افتادند. در یک چشم به هم زدن، پیرزن ناپدید شد و کلبه به قصری باشکوه تبدیل شد. شاهزاده و دختر پادشاه با هم ازدواج کردند و زندگی شاد خود را در همان قصر ادامه دادند. تحلیل و تفسیر. درون مایه اصلی این داستان، عشق واقعی اما نادیده گرفته شده است. دختر پادشاه، پدرش را مانند نمک دوست دارد؛ چیزی که ساده و بی ارزش به نظر می رسد، اما در واقع برای زندگی ضروری است. همچون نمک، عشق او نیز صادقانه و بی تظاهر است. گریه ای که مروارید تولید می کند، نشان دهندهٔ زیبایی نهفته در اندوه و فداکاری است. چاه، به عنوان نماد ناخودآگاه و ژرفای درونی، و غسل شبانه، کنایه ای از پالایش روحی و بازگشت به خودِ واقعی است. پیرزن، برخلاف ظاهر عجیب و رفتار عجیبش، درواقع نوعی راهنما و شخصیت
جادویی است که نقش واسطه میان جهان های انسانی و اسرارآمیز را دارد. نسخه های مشابه. این افسانه نسخه ای از افسانه های رایج با مضمون "عشق همچون نمک" است که در کشورهای مختلفی روایت شده اند، از جمله:
لیزی سوزان استبینگ (به انگلیسی: Lizzie Susan Stebbing) (۲ دسامبر ۱۸۸۵ – ۱۱ سپتامبر ۱۹۴۳) فیلسوف بریتانیایی بود. او از فیلسوفان نسل دهه ۱۹۳۰ در فلسفه تحلیلی بود و در سال ۱۹۳۳ از بنیانگذاران مجلهٔ Analysis به شمار می رفت. استبینگ نخستین زنی بود که در بریتانیا به مقام استادی در رشتهٔ فلسفه رسید و همچنین نخستین رئیس زن انجمن اومانیست های بریتانیا بود. زندگی. سوزان استبینگ در نورت فینچلی، میدلسکس متولد شد. او جوان ترین فرزند از شش فرزند آلفرد چارلز استبینگ و الیزابت (با نام خانوادگی الستاب) بود و در کودکی والدینش را از دست داد. استبینگ در مدرسه دخترانهٔ جیمز آلن در دالیچ تحصیل کرد، سپس در سال ۱۹۰۴ برای مطالعه تاریخ به کالج گرتون در دانشگاه کمبریج رفت (هرچند در آن زمان کمبریج به زنان مدرک رسمی نمی داد و اجازه عضویت کامل در دانشگاه را نمی داد). او پس از مواجهه با کتاب «ظاهر و واقعیت» از اف. اچ. بردلی به فلسفه علاقه مند شد. سپس در سال ۱۹۱۲ موفق به اخذ مدرک کارشناسی ارشد در رشته فلسفه از دانشگاه لندن با درجه عالی شد. رسالهٔ او با عنوان «پراگماتیسم و اراده گرایی فرانسوی» بعداً توسط کالج گرتون منتشر شد. استبینگ از ۱۹۱۱
تا ۱۹۲۴ مناصب آموزشی گوناگونی داشت. او مدرس فلسفه در کینگز کالج لندن (۱۹۱۳–۱۹۱۵)، و سپس مدرس پاره وقت فلسفه در کالج بدفورد لندن بود. این موقعیت در سال ۱۹۲۰ به تدریس تمام وقت تبدیل شد و در سال ۱۹۲۴ او به مقام استادیاری رسید. او همچنین مدرس مدعو در کالج وستفیلد لندن (۱۹۱۲–۱۹۲۰)، کالج گرتون کمبریج (۱۹۱۱–۱۹۱۴)، و کالج هومرتون کمبریج (۱۹۱۱–۱۹۱۴) بود. استبینگ از ۱۹۱۵ تا زمان مرگش مدیر مدرسه دخترانه کینگزلی لاج در همپستد نیز بود. در سال ۱۹۲۷ استبینگ عنوان استادیار فلسفه را از دانشگاه لندن دریافت کرد و همزمان به تدریس در کالج بدفورد ادامه داد. در سال ۱۹۳۱ موفق به دریافت دکترای ادبیات شد. در سال ۱۹۳۳ استبینگ به درجه استاد تمام ارتقا یافت و به عنوان نخستین زن صاحب کرسی استادی فلسفه در بریتانیا شناخته شد. این انتصاب بنا بر توصیف شیوون چپمن، به خبری جنجالی در رسانه ها تبدیل شد. او همچنین استاد مدعو در دانشگاه کلمبیا در آمریکا از سال ۱۹۳۱ تا ۱۹۳۲ بود و ریاست انجمن فلسفی «مایند» (۱۹۳۱–۱۹۳۲) و انجمن ارسطویی (۱۹۳۳–۱۹۳۴) را نیز بر عهده داشت. استبینگ شاگرد ویلیام ارنست جانسون بود؛ جان ویزدم معتقد است که او بیشترین تأثیر را از
جرج ادوارد مور پذیرفت و نقطه تماس میان فلسفه بریتانیایی و حلقهٔ وین محسوب می شد. او نخستین کسی بود که رودولف کارناپ را برای سخنرانی به بریتانیا دعوت کرد. استبینگ در ۱۱ سپتامبر ۱۹۴۳ با بیماری سرطان در بیمارستان مونت ورنون در نورت وود، میدلسکس درگذشت. میراث. پس از مرگ زودهنگام استبینگ، گروهی از پژوهشگران از جمله سی.دی. برود، جرج ادوارد مور، هلن وودهوس و دوروتی تارانت صندوق یادبود ل. سوزان استبینگ را تأسیس کردند تا بورسیه ای برای تحصیلات تکمیلی در فلسفه ایجاد شود. بورسیهٔ سوزان استبینگ اکنون سالانه به یک دانشجوی زن تحصیلات تکمیلی فلسفه در کینگز کالج لندن اعطا می شود. همچنین کرسی استادی فلسفه در این کالج به نام او نام گذاری شده است. در سال ۱۹۴۸ مجموعه مقالاتی به افتخار استبینگ تحت عنوان «مطالعات فلسفی: مقالاتی به یاد ل. سوزان استبینگ» توسط انجمن ارسطویی منتشر شد. اهمیت فلسفی استبینگ اخیراً دوباره مورد توجه قرار گرفته است. دانشنامه فلسفی استنفورد در سال ۲۰۱۷ مدخلی در مورد زندگی و آثار او به قلم مایکل بینی و شیوون چپمن منتشر کرد. همچنین اولین کتاب جامع دربارهٔ زندگی و تفکر استبینگ توسط چپمن در سال ۲۰۱۳ منتشر شده اس
ت. آثار مهم. محبوب ترین اثر استبینگ کتاب «اندیشیدن برای هدفی مشخص» (۱۹۳۹) است که به سفارش انتشارات پلیکان نوشته شد و هدف آن آموزش «تفکر شفاف و شناسایی خطاهای منطقی در افکار دیگران و اجتناب از آنها در تفکر خود» بود. این کتاب در آستانه جنگ جهانی دوم منتشر شد و بر نیاز فوری جوامع دموکراتیک به تفکر منطقی و انتقادی تأکید داشت. استبینگ معتقد بود دموکراسی فقط با آزادی مطبوعات و نهادهای پارلمانی کافی نیست، بلکه نیازمند مردمی است که بتوانند به روشنی فکر کنند و از خطاهای ذهنی و تعصبات ناآگاهانه دوری کنند. سایر آثار استبینگ:
پادشاهی ماد (۷۰۸–۵۵۰ پیش از میلاد) نخستین حکومت متمرکز ایرانی بود که جایگاه زنان در آن با تکیه بر یافته های باستان شناسی و منابع همسایگان (آشوری، اورارتویی، و متون هخامنشی) قابل بررسی است. جایگاه اجتماعی زنان. زنان در جامعه ماد در ساختار طبقاتی خاصی قرار داشتند و نقش های متفاوتی در خانواده و جامعه ایفا می کردند. بر اساس یافته های باستان شناسی، برخی گورهای زنان حاوی اشیای ارزشمندی مانند جواهرات و ظروف تزئینی است که نشان دهنده جایگاه اجتماعی بالای آنان است. زنان اشرافی. کشف گورهای مجلل در محوطه های سیلک (کاشان) و نوشیجان (همدان) با اشیایی مانند گردنبندهای طلایی، ظروف نقره ای، و مُهرهای حکاکی شده، نشانگر جایگاه برجسته زنان در خانواده ها است. - منابع آشوری: کتیبه های سارگون دوم (۷۲۱–۷۰۵ پ. م) از نقش زنان مادی به عنوان واسطه در حل منازعات سیاسی یاد می کنند. - مدارک باستان شناسی: گورستان قلایچی (بوکان) حاوی جواهراتی است که نشان می دهد زنان اشرافی در مراسم تشریفاتی شرکت می کردند. زنان عادی. - فعالیت های اقتصادی: گزارش های گودین تپه (کرمانشاه) نشان می دهد زنان در تولید منسوجات، سفال، و کشاورزی مشارکت داشتند. - مدارک
گیاه باستان شناسی: بقایای غلات در باباجان تپه (لرستان) نشانگر نقش زنان در کشت گندم و جو است. نقش مذهبی. زنان در آیین های مذهبی مادها به عنوان کاهنه یا نیایشگر مشارکت داشتند. فعالیت اقتصادی. - مدیریت کارگاه ها: الواح گلی تخت جمشید به زنان مادی اشاره دارد که در کارگاه های نساجی شوش و اکباتان به عنوان مدیر فعالیت می کردند. - تجارت: مهرهای استامپی کشف شده در زیویه (کردستان) نشان می دهد زنان در مبادلات تجاری نقش داشته اند. چالش های پژوهش. - کمبود منابع مکتوب: تنها ۳ اشاره مستقیم به زنان ماد در متون آشوری وجود دارد. - تفسیر داده ها: برخی محققان معتقدند اشیای تدفینی لزوماً بازتاب زندگی روزمره نیستند. جمع بندی. شواهد موجود نشان می دهد زنان در پادشاهی ماد در حوزه های اجتماعی، مذهبی، و اقتصادی نقش آفرینی می کردند. با این حال، فقدان منابع نوشتاری مستقیم و چالش های تفسیر داده های باستان شناسی، تحلیل جامع را دشوار می سازد.
معما () یک افسانه آلمانی است که توسط برادران گریم گردآوری و در سال ۱۸۱۹ در جلد دوم «"افسانه های گریم"» (KHM 22) منتشر شده است. این داستان در طبقه بندی آرنه-تامپسون (ATU) در ردهٔ ۸۵۱ قرار می گیرد: «بردن شاهزاده خانم با طرح معما». خلاصه داستان. روزی روزگاری، شاهزاده ای جوان تصمیم گرفت به همراه خدمتکار وفادارش سفری دور و دراز آغاز کند. آن ها در مسیر خود به جنگلی تاریک رسیدند و در آن جا تنها خانه ای را یافتند که دختری زیبارو در آن زندگی می کرد. دختر هشدار داد که ناپدری اش یک جادوگر شرور است که از مهمانان خوشش نمی آید، اما در آن نزدیکی هیچ جا برای پناه گرفتن وجود نداشت. شاهزاده و خدمتکارش ناگزیر وارد خانه شدند، اما دختر سفارش کرد که هیچ خوراکی یا نوشیدنی ای از جادوگر نپذیرند. صبح روز بعد، جادوگر جامی از نوشیدنی زهرآلود به خدمتکار داد تا آن را به شاهزاده بدهد، اما خدمتکار به طور تصادفی نوشیدنی را روی اسب شاهزاده ریخت که بلافاصله مرد. کلاغی از راه رسید و شروع به خوردن لاشهٔ اسب کرد و خود نیز از زهر مرد. خدمتکار کلاغ مرده را برداشت تا بعدها از آن برای غذا استفاده کند. در ادامه، آن ها به مهمان خانه ای رسیدند و خدمتکار
از آشپز خواست از کلاغ برایشان غذایی تهیه کند. اما آن مهمان خانه در واقع پناهگاه گروهی از راهزنان بود. راهزنان برگشتند و پیش از آنکه بخواهند شاهزاده و خدمتکار را بکشند، از غذای تهیه شده خوردند و همگی به دلیل وجود سم در گوشت کلاغ مردند. دختر صاحب خانه گنجینهٔ پنهان شدهٔ راهزنان را به شاهزاده نشان داد، اما او نپذیرفت و گنج را برای دختر باقی گذاشت. در ادامهٔ سفر، شاهزاده به شهری رسید که در آن شاهزاده خانمی زیبا زندگی می کرد. او شرط گذاشته بود هر کسی که بتواند معمایی طرح کند که او نتواند در سه روز حل کند، می تواند با او ازدواج کند؛ در غیر این صورت، سر او قطع خواهد شد. شاهزاده معمایی طرح کرد: «کسی که هیچ کس را نکشت، اما دوازده نفر را کشت!» شاهزاده خانم نتوانست پاسخ را بیابد و برای جاسوسی از شاهزاده در خواب، در سه شب متوالی ابتدا خدمتکار خود، سپس ندیمه و نهایتاً خودش را به اتاق او فرستاد. اما شاهزاده باهوش بود. در دو شب اول، خدمتکارش را به جای خود در تخت خواباند. هر بار، خدمتکار لباس های زنانه را از تن آنان کشید و آن ها را فراری داد. در شب سوم، شاهزاده خودش در تخت خوابید و وانمود کرد خواب است. شاهزاده خانم از او پر
سید پاسخ معما چیست و او وانمود کرد در خواب پاسخ را می گوید. سپس او را نیز رسوا کرد و ردای او را هم گرفت. روز بعد، شاهزاده خانم جواب معما را اعلام کرد: «کلاغی از اسبی مرده و زهرآلود خورد و مرد. دوازده راهزن از کلاغ خورده و آن ها نیز مردند.» شاهزاده گفت که او جواب را در خواب از او گرفته است. قضات شهر خواستار مدرک شدند و او سه ردا را ارائه کرد. در نهایت، قضات رأی دادند که شاهزاده خانم باید با شاهزاده ازدواج کند و ردای او با طلا و نقره آذین شود. تحلیل و تفسیر. در این داستان، معما نه تنها وسیله ای برای پیروزی شاهزاده بر شاهزاده خانم است، بلکه نمایانگر هوش، زیرکی، و تجربهٔ واقعی در زندگی است. برخلاف معماهای ذهنی معمول، این معما از ماجرایی واقعی در زندگی شاهزاده ریشه می گیرد. کارشناسان مانند والتر شرف و هرویک فون بیت، این داستان را نمادی از رشد روانی شخصیت شاهزاده خانم می دانند، که برای نخستین بار مجبور می شود با انسانی واقعی روبرو شود و نه تنها در دنیای ذهنی خود باقی بماند. همچنین عناصر روان شناختی دیگری چون میل به شناخت از طریق خواب، رهایی از مرگ (مرگ راهزنان)، و پیوند میان هوش و شایستگی در ازدواج از مضامین بنیادی
ن داستان هستند. منابع و خاستگاه. منبع اصلی این داستان را دوروتئا فیه مان (Dorothea Viehmann) قصه گوی معروف آلمانی معرفی کرده اند. این افسانه از نسخهٔ ۱۸۱۹ وارد مجموعهٔ برادران گریم شد و در نسخهٔ سوم (۱۸۳۷) بسط داده شد. نسخه های مشابهی از این داستان در اتریش، لهستان و تیرو ل نیز وجود دارد. به عنوان نمونه، تئودور فرنالنکن در نسخه ای اتریشی معمایی تحت عنوان «یکی دوازده را زد، دوازده چهل ونه را زدند» روایت می کند که شباهت بسیار نزدیکی به این افسانه دارد. پیوند به بیرون. دانشنامهٔ افسانه ها – دسته بندی ATU 851
النا دیمیتریونا استاسووا (؛ – ) سیاستمدار اهل امپراتوری روسیه بود. او یک انقلابی روسی، بلشویک قدیمی و یکی از رهبران اولیه سازمانی بود که بعدها به حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی تبدیل شد. استاسووا در یک خانواده برجستهٔ اشرافی در سنت پترزبورگ به دنیا آمد. او در دوران جوانی به عنوان معلم کار می کرد و به تدریج به افکار و سیاست های انقلابی گرایش یافت. در سال ۱۸۹۸، او به حزب سوسیال دموکرات کارگری روسیه (RSDLP) پیوست که به تازگی تأسیس شده بود. پس از انشقاق ایدئولوژیک حزب در سال ۱۹۰۳، استاسووا به فراکسیون بلشویک های ولادیمیر لنین پیوست. او سپس به فعالیت های انقلابی خود در روسیه، سوئیس و فنلاند، علیرغم تهدیدهای مکرر به زندانی شدن و تبعید ادامه داد. در سال ۱۹۱۳، او به سیبری تبعید شد، اما درست قبل از انقلاب فوریه به سنت پترزبورگ بازگشت. او به عنوان دبیرکل، دبیر فنی، عضو اصلی و عضو علی البدل کمیته مرکزی منصوب شد، اما تا سال ۱۹۲۰ کاملاً از قدرت شوروی کنار گذاشته شد. پس از آن، استاسووا نماینده کمیته بین المللی کمینترن در آلمان بود تا سال ۱۹۲۷ که به روسیه بازگشت و در موقعیت رهبری در کمک بین المللی سرخ (MOPR) مشغول به کار شد
. از سال ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۶، او به عنوان ویراستار مجله «ادبیات بین المللی» فعالیت می کرد. استاسووا در سال ۱۹۶۶ در سن ۹۳ سالگی درگذشت. زندگی نامه. سال های اولیه. النا استاسووا در سال ۱۸۷۳ در سنت پترزبورگ به دنیا آمد. او کوچک ترین فرزند از پنج فرزند در یک خانواده اشرافی برجسته بود. پدرش دیمیتری استاسوف، وکیل دولتی بود و عمه اش نادژدا استاسووا، فعال و کنشگر فمینیست مشهوری بود. او تا سن ۱۳ سالگی در خانه تحصیل کرد و سپس به مدرسه دخترانه خصوصی و معتبر تاگانسف رفت. استاسووا از بیداری سیاسی خود به این صورت یاد می کند که به درکی از این موضوع رسید که دیگران بودند که «امکان زندگی ما، به عنوان نخبگان جامعه را، به این شکل کنونی فراهم کرده اند.» در حدود سن ۲۰ سالگی، او تدریس در کلاس های شبانه و مدارس یکشنبه در لیگوو را آغاز کرد که او را به فعالیت های سیاسی زنان، از جمله نادژدا کروپسکایا همسر آینده ولادیمیر لنین مرتبط ساخت. او در زمان تأسیس حزب سوسیال دموکرات کارگری روسیه (RSDLP) در سال ۱۸۹۸ به این حزب پیوست و مهم ترین مشارکت او در آن زمان، استفاده از خانه والدینش برای نگهداری مقالات و کتاب های سوسیالیستی غیرقانونی بود. خانواده.
پدربزرگ النا استاسووا، واسیلی استاسوف، معمار امپراتورهای روسیه الکساندر اول و نیکلای یکم بود. دایی اش، ولادیمیر استاسوف، منتقد هنری معروفی بود. پدرش، دیمیتری استاسوف (۱۸۲۸–۱۹۱۸)، برجسته ترین وکیل لیبرال روسیه در نسل خود بود. پدرش در دوران جوانی حرفه ای آینده دار در دیوان عالی داشت و به عنوان افسر جلودار در مراسم تاج گذاری الکساندر دوم، امپراتور روسیه حضور داشت، اما پس از بازداشت در یک تظاهرات دانشجویی، برای همیشه از خدمت دولتی محروم شد. او سپس به وکالت خصوصی پرداخت و در محاکمات سیاسی متعددی از جمله محاکمه دیمیتری کاراکوزوف، اولین دانشجوی انقلابی که تلاش کرد الکساندر دوم را ترور کند، «محاکمه ۵۰» که نخستین محاکمه سیاسی عمومی در روسیه بود، و همچنین در بزرگ ترین محاکمه سیاسی روسیه موسوم به «محاکمه ۱۹۳» وکیل مدافع بود. او در سال ۱۸۸۰ به دستور تزار بازداشت و برای مدتی از سن پترزبورگ اخراج شد. بعدها، او رئیس شورای وکلای روسیه شد. دیمیتری استاسوف همچنین پیانیست ماهری بود و با آنتون روبینشتاین کنسرواتوار سن پترزبورگ را تأسیس کرد. عمه النا، نادژدا استاسووا، فمینیست معروفی بود و خواهر بزرگترش، واروارا کمارووا-استاسووا ه
م نویسنده بود. زندگی سیاسی. پس از انقلاب فوریه ۱۹۱۷، استاسووا به عنوان دبیر فنی کمیته مرکزی حزب بلشویک منصوب شد — سمتی که او آن را تا انقلاب اکتبر حفظ کرد و در نهایت در مارس ۱۹۲۰ از آن کناره گیری کرد. او همچنین توسط کنگره ششم حزب کمونیست روسیه در سال ۱۹۱۷ به عنوان عضو علی البدل کمیته مرکزی بلشویک ها منصوب شد و تنها زن انتخاب شده به عضویت کامل کمیته مرکزی در کنگره هفتم در ۱۹۱۸ و کنگره هشتم در ۱۹۱۹ بود. با این حال، کنگره نهم در ۱۹۲۰ او را هم از کمیته مرکزی و هم از دبیرخانه حزب حذف کرد. پس از کنار گذاشته شدن از کمیته مرکزی، استاسووا برای سازمان حزبی پتروگراد کار کرد و در آنجا به دستگاه کمینترن پیوست. او در ماه مه ۱۹۲۱ به عنوان نماینده کمینترن در حزب کمونیست آلمان (۱۹۱۸) (KPD) منصوب شد. او از نام مستعار «هرتا» استفاده می کرد و تا سال ۱۹۲۶ در آلمان ماند، و در آن کشور نقشی برجسته در شعبه آلمانی سازمان کمک بین المللی سرخ (MOPR) به نام «دی روته هیلفه» ایفا کرد. استاسووا در فوریه ۱۹۲۶ به اتحاد جماهیر شوروی بازگشت. در سال بعد، او به عنوان معاون رئیس سازمان کمک بین المللی سرخ و رئیس کمیته مرکزی سازمان کمک بین المللی سرخ
در شوروی منصوب شد و این سمت ها را تا سال ۱۹۳۷ حفظ کرد. استاسووا از سال ۱۹۳۰ تا ۱۹۳۴ به عنوان عضو کمیسیون کنترل مرکزی حزب کمونیست روسیه خدمت کرد، و در سال ۱۹۳۵ کنگره هفتم جهانی کومینترن او را به عنوان عضو کمیسیون کنترل بین المللی منصوب کرد. برخلاف بسیاری از «بلشویک های قدیمی» دیگر، استاسووا در دوران پاکسازی بزرگ و ترس جنون آمیز از جاسوسی که در اواخر دهه ۱۹۳۰، شوروی را فرا گرفت، دستگیر نشد، اگرچه در نوامبر ۱۹۳۷، ژوزف استالین به رئیس کمینترن گئورگی دیمیتروف گفت که استاسووا «تفاله» است و «احتمالاً» دستگیر خواهد شد. او پنج روز بعد، در ۱۶ نوامبر ۱۹۳۷ از سمت خود در سازمان کمک بین المللی سرخ برکنار شد. به طور غیرمعمول، او تا زمانی که کمینترن در سال ۱۹۴۳ منحل شد، جایگاه خود را در کمیسیون کنترل بین المللی حفظ کرد و در سال ۱۹۳۸ به عنوان ویراستار مجله «ادبیات بین المللی» دوباره استخدام شد. استاسووا این نقش را تا سال ۱۹۴۶ حفظ کرد تا زمانی که از کار بازنشسته شد. در سال ۱۹۴۸، او به دلیل گفته هایش در یک سخنرانی عمومی که «لنین با تمام رفقا به طور یکسان رفتار می کرد و حتی بوخارین را 'بوخارچیک' می نامید» مورد «توبیخ شدید» قرار
گرفت — ده سال قبل از آن، بوخارین به خیانت اعتراف کرده بود. او بعدها نوشت که این کلمات «سهواً از دهانش بیرون آمده» و اینکه این «یک اشتباه سیاسی بزرگ» از طرف او بود. درگذشت و میراث. پس از مرگ استالین، النا استاسووا آخرین «بلشویک قدیمی» بود که در دوران انقلاب ۱۹۱۷ در کمیته مرکزی خدمت کرده بود و زنده مانده بود. او پس از بازنشستگی بسیار کم در مجامع عمومی ظاهر شد، اما در سال ۱۹۶۱ یکی از چهار بلشویک قدیمی بود که در نامه ای به «کنگره ۲۲ حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی» برای اعادهٔ حیثیت از نیکلای بوخارین پس از مرگش درخواستی امضا کرد. یک مدرسه شبانه روزی برای خارجی ها در ایوانووا در روسیه به نام «مدرسه شبانه روزی بین المللی ایوانووا» («اینترسوم») که در سال ۱۹۳۳ توسط سازمان کمک بین المللی سرخ تأسیس شده بود، به نام النا استاسووا نام گذاری شد. استاسووا در ۳۱ دسامبر ۱۹۶۶ در مسکو درگذشت و خاکستر او یک خمره در آرامگاه دیوار کرملین قرار گرفت.
کاخ خدایار خان () که به نام مروارید خوقند نیز شناخته می شود، کاخی متعلق به خدایار خان آخرین فرمانروا از سلسله خانات خوقند است که در دره فرغانه در ازبکستان قرار دارد. این کاخ، پر بازدیدترین جاذبه گردشگری دره فرغانه به شمار می رود.
یون ته جو (؛ ؟ ~ ۶۱۶ میلادی) "مانگنیجی" (نخست وزیر) امپراتوری گوگوریو در زمان امپراتوری پیونگ وون و یونگ یانگ بود. او پدر یون گه سومون بود، و شناخته شده بود که در کنار ژنرال اولجی موندوک موضعی تهاجمی علیه دودمان سوئی اتخاذ کرده بودند. پیش زمینه. یون ته جو پسر "مانگنیجی" یون جایو و پدر یون گه سومون، یون جونگتو و یون سویون بود. او در طول زندگی خود ته ترو استان غربی گوگوریو و همچنین "مانگنیجی" گوگوریو پس از مرگ پدرش بود. جنگ های گوگوریو–سویی. پس از پیروزی گوگوریو بر سویی ، درگیری درون دربار گوگوریو رخ داد. جناح شمال که به شدت مخالف سوئی بود و جناح جنوبی که طرفدار صلح با سوئی بود، بر سر اینکه آیا گوگوریو باید از اشتغال سوئی به شورش یانگ ژوانگان استفاده کند یا نه، با هم اختلاف پیدا کردند. جناح شمال متشکل از یون ته جو، اولجی موندوک و مقامات نظامی بود، در حالی که جناح جنوبی متشکل از شاهزاده گو گونمو و مقامات علمی بود. سرانجام جناح جنوبی پیروز شد و یون ته جو تلاش کرد تا موقعیت خود را به پسر بزرگش یون گه سومون منتقل کند، اما توسط اعتراضات دیگر ته ترو ها متوقف شد. این منجر به مرگ یون ته جو بدون دیدن جانشین مناسب برای م
وقعیت های خود شد. میراث. موقعیت یون ته جو به عنوان "مانگنیجی" به ژنرال اولجی موندوک و سرانجام به یون گه سومون داده شد. سمت ته ترو استان شرقی نیز به پسر بزرگ او داده شد. یون گه سومون بعداً کودتای را رهبری کرد که گو گونمو را که بیست و هفتمین پادشاه گوگوریو شده بود، سرنگون کرد. یون گه سومون گوگوریو را در آخرین دوره شکوه پیش از فروپاشی آن درسال ۶۶۸ میلادی به دست تانگ رهبری کرد.
کُنتس سوفیا آدریونا تولستایا (؛ ؛ ؛ – ۴ نوامبر ۱۹۱۹) خاطره نویس و نسخه بردار اهل امپراتوری روسیه و همسر نویسنده نامدار روس، کُنت لئو تولستوی بود. زندگی نامه. سوفیا بیرز یکی از سه دختر آندری ایوستافیویچ بیرز (۱۸۰۸–۱۸۶۸)، پزشک آلمانی-بالتیک دربار امپراتوری، و همسر روسی اش لیوبوف الکساندروونا ایزلاوینا (۱۸۲۶–۱۸۸۶) بود. پدربزرگ مادری اش، کنت پیوتر زاوادوفسکی، اولین وزیر آموزش و پرورش در تاریخ روسیه بود. سوفیا از دوران کودکی با همسر آینده اش، لئو تولستوی آشنا بود؛ لئو ۱۶ سال از او بزرگتر بود و از دوران کودکی با مادر سوفیا دوست بود. در ۱۷ سپتامبر ۱۸۶۲، وقتی که سوفیا ۱۸ ساله بود، این دو به طور رسمی نامزد شدند بعد از اینکه تولستوی پیشنهاد ازدواج کتبی خود را به او داد و یک هفته بعد در مسکو ازدواج کردند. در زمان ازدواج آنها، لئو تولستوی پس از انتشار "قزاقها" به عنوان یک رمان نویس شهرت یافته بود. شب قبل از عروسی، تولستوی دفترچه خاطرات خود را که روابط جنسی اش با خدمتکاران زن را شرح می داد، به سوفیا داد. (در رمان "آنا کارنینا" شخصیت نیمه خودنگار کنستانتین لوین، ۳۴ ساله، مشابه همین رفتار را انجام می دهد و از نامزد ۱۹ ساله
اش کیتی می خواهد تا دفترچه خاطراتش را بخواند و از خطاهای گذشته اش آگاه شود) این دفترچه خاطرات شامل این موضوع بود که تولستوی از یک زن که در املاک یاسنایا پالیانا زندگی می کرد، صاحب فرزندی شده است. تولستایا در مجموع ۱۶ بار باردار شد که سه بارداری او به سقط جنین منتهی شد. تولستوی ها ۱۳ فرزند داشتند که هشت نفر از آنها به سن بلوغ رسیدند. با توجه به علاقه روزافزون شوهرش به مسائل روحانی، تولستایا مسئولیت اداره املاک خانوادگی را به عهده گرفت. او نسخه بردار رمان "جنگ و صلح" بود و برای این کار، دست نویس ها را هفت بار از ابتدا تا انتها در خانه و در شب ها، پس از اینکه کودکان و خدمتکاران به رختخواب رفتند، با قلم جوهر و گاهی با استفاده از ذره بین برای خواندن یادداشت های شوهرش، رونویسی و ویرایش می کرد. تولستایا در سال ۱۸۸۷، دوباره به عکاسی که در سن ۱۶ سالگی یادگرفته بود، علاقه مند شد. او بیش از ۱٬۰۰۰ عکس گرفت که زندگی خود و افول امپراتوری روسیه را مستند می کرد. او یک نویسنده نگار بود و زندگی خود با لئو تولستوی را در مجموعه ای از دفترچه های خاطرات ثبت کرده که در دهه ۱۹۸۰ به زبان انگلیسی ترجمه و منتشر شد. تولستایا همچنین یادد