Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
که بسیاری از این موارد وابسته به زمان هستند و پیش بینی آن ها دشوار است. در بیشتر مواقع، راه حل به دست آمده وابسته به کاربرد خاص است. برای مثال، در صورت پوشش دهی سلولی با پشتیبانی ABSها، راه حل معمولاً استقرار ABS ثابت است که در بالای مرکز منطقه تحت پوشش قرار می گیرد. در مورد کاربردهای زمان واقعی یا دستگاه های متحرک، منطقی تر است که بیش از یک ABS برای دستیابی به ارتباطات با تأخیر کم و قابلیت اطمینان بالا به طور مشترک استفاده شود. همچنین، در صورت استقرار آگاهانه انرژی، چندین ABS باید با هم همکاری کنند تا اجازه دهند یک ABS برای شارژ مجدد انرژی از منطقه سرویس خارج شود، در حالی که شکاف های ارتباطی توسط ABSهای مجاور پر می شوند، برای مثال، از طریق افزایش توان انتقال و/یا تنظیم موقعیت های هواپیما.
احمد رفیق عَوَض العِبادی (۱۰ مارس ۱۹۶۰) رمان نویس و روزنامه نگار فلسطینی است. از بیست سالگی اولین داستان های کوتاهش را چاپ کرد، سپس در دههٔ ۱۹۹۰ به رمان نویسی روی آورد. پس از اخذ مدرک لیسانس در رشتهٔ علوم در سال ۱۹۸۲، علاوه بر گویندگی رادیو، روزنامه نگاری، به عنوان معلم، نویسنده و فعال سیاسی مشغول شد. سردبیری برخی مجلات فلسطینی را بر عهده گرفت. در دانشگاه بیرزیت و سپس در دانشگاه قدس به تدریس پرداخت. زندگی و پیشه. در ۱۰ مارس ۱۹۶۰ در یعبد، جنین به دنیا آمد و در آنجا تحصیل کرد. دیپلم دبیرستان خود را در سال ۱۹۷۸ از دبیرستان جنین گرفت. او در دانشگاه یرموک اردن تحصیل کرد و در سال ۱۹۸۲ لیسانس علوم گرفت. وی در سال ۱۹۸۲ دیپلم تعلیم و تربیت و روان شناسی را از دانشگاه یرموک گرفت. او به عنوان معلم مشغول به کار شد، سپس به دلیل مواضعش نسبت به دولت اسرائیل به زندان افتاد و از سمت معلمی اخراج شد. تا سال ۱۹۸۶ در مدارس خصوصی کار کرد. با وقوع انتفاضه در سال ۱۹۸۷، او تا سال ۱۹۹۲ در مشاغل مختلف ساده به عنوان کارگر سیار روزانه مشغول به کار شد تا زمانی که به رام الله نقل مکان کرد و تا سال ۱۹۹۴ در آنجا به عنوان معلم، مترجم و روزنامه
نگار مشغول به کار شد. پس از برپایی تشکیلات خودگردان فلسطین، او در رأس تیمی بود که رادیو و تلویزیون فلسطین را تأسیس کرد. وی بین سال های ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۴ به عنوان سردبیر، مربی، تهیه کننده و مجری برنامه های رادیویی و تلویزیونی فعالیت داشته است. از این راه در تأسیس مؤسسات فرهنگی بسیاری مشارکت داشت و همچنین به عنوان سردبیر یا دبیر بسیاری از مجلات و روزنامه های فلسطینی کار کرد، از جمله: «البلاد»، «المیلاد»، «المجلة الطبیة الفلسطینیة»، «الشعراء» و «دفاتر ثقافیة». او برای کار در وزارت فرهنگ فلسطین و سپس در شورای عالی آموزش و فرهنگ سازمان آزادیبخش فلسطین مشغول به کار شد. وی همچنین در آن زمان به عنوان مدرس در دانشگاه بیرزیت و سپس در دانشگاه قدس در گروه رسانه و تلویزیون مشغول به کار شد.او از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۵ به عنوان مشاور برای کانال ماهواره ای فلسطینی در رام الله کار کرد. وی دیپلم عالی مدیریت رسانه را در دانمارک در سال ۱۹۹۷، مدرک کارشناسی ارشد مطالعات منطقه ای از دانشگاه قدس در سال ۲۰۰۶ و دکترای علوم سیاسی از دانشگاه قاهره در سال ۲۰۱۰ دریافت کرد. در کنار مقاله نویسی به تحلیلگری مسائل فلسطین و اسرائیل نیز می پردازد. در ادب
یات. او در پانزده سالگی داستان می نوشت و در روزنامه های «الفجر» و «الشعب» و مجله «البیدر السیاسی» - ضمیمه فرهنگی - منتشر می کرد. او اولین داستان های خود را با نام مستعار در مجله «الفجر الأدبی» امضا کرد. اولین مجموعه داستان کوتاه خود را در دوران تحصیلش در اردن منتشر کرد، زمانی که در آن زمان ۲۰ ساله بود، این مجموعه داستانی با عنوان (در جستجوی سیب) بود. اولین رمان خود را با عنوان (باکره و دهکده) در سال ۱۹۹۲ منتشر کرد. به باور المتوکل طه او یکی از نویسندگان فلسطینی است که بیشتر به استفاده از رویداد تاریخی در رمان علاقه مند است. او توانسته از طریق یک متن رمان تجربی، گذشته را به حال زنده تبدیل کند. او از اشکال روایی متعددی مانند روایت بیرونی، جریان آگاهی، فانتزی و حتی فیلمنامه، گزارش و مستند تلویزیونی استفاده کرد. از این رو، عوض یکی از رمان نویسان فلسطینی است که در رویکرد به مهم ترین موضوع فلسطین، «از دست دادن میهن و پیامدهای آن» رویکردی نو به تاریخ روایت فلسطینی ارائه کرد. او جوایز بسیاری از نهادهای ملی و عربی دریافت کرده است که مهم ترین آنها جایزه خلاقیت رمان در سال ۲۰۰۲ در امان پایتخت اردن است. همچین جوایز دیگری
برده است، مانند: جایزهٔ یونسکو برای نویسندگی جوان در کشورهای حوزه مدیترانه در سال ۱۹۷۸؛ جایزه سندیکای روزنامه نگاران فلسطینی برای نگارش پژوهشی در سال ۱۹۹۶؛ جایزه طلایی اول در جشنواره رادیو و تلویزیون قاهره در سال ۱۹۹۹. آثار. از جمله عناوین عربی آثار ادبی وی: دیگر آثار: ترجمه:
مرد گرگ نما () یک فیلم ترسناک آمریکایی محصول سال ۲۰۲۵ به کارگردانی لی ونل است که نویسندگی مشترک آن را با کوربت تاک به عهده داشت. این فیلم ریبوتِ فیلم "مرد گرگ نما" (۱۹۴۱) است و در آن کریستوفر ابوت، جولیا گارنر و سام یاگر ایفای نقش کرده اند. این فیلم در سال ۲۰۱۴ معرفی شد و قرار بود بخشی از یک جهان سینمایی مشترک با محوریت هیولاهای جهانی باشد. آرون گوزیکوفسکی و دیوید کالاهام به نوشتن فیلمنامه پیوستند. پس از شکست "مومیایی" (۲۰۱۷)، یونیورسال تمرکز خود را به فیلم های مستقل معطوف کرد. ولی موفقیت "مرد نامرئی" (۲۰۲۰) اثر وانل، علاقه یونیورسال را به مجموعه هیولاها دوباره برانگیخت. آنها پیشنهاد گاسلینگ را پذیرفتند، که او نیز قرار بود در این فیلم بازی کند. با این حال، گاسلینگ از این نقش انصراف داد، در حالی که ونل کارگردانی را بر عهده گرفت. فیلمبرداری در اوایل سال ۲۰۲۴ در نیوزیلند انجام شد. این فیلم توسط یونیورسال پیکچرز در ۱۷ ژانویه ۲۰۲۵ اکران شد و نقدهای مختلطی از سوی منتقدان دریافت کرد. موضوع. خانواده ای در یک مزرعه دورافتاده مورد حمله حیوانی نادیده قرار می گیرند، اما با فرا رسیدن شب، پدر شروع به تبدیل شدن به چیزی غیرق
ابل تشخیص می کند. داستان. در سال ۱۹۹۵، ناپدید شدن یک کوهنورد در کوه های دورافتادهٔ اورِگن باعث گمانه زنی هایی دربارهٔ ویروسی مرتبط با حیات وحش منطقه می شود. در جریان یک سفر شکار در همان ناحیه، بلیک لاول جوان و پدر سخت گیرش، گرِیدی، موجودی انسان نمای مرموز را در جنگل می بینند و در یک سکوی شکار بالارفته پنهان می شوند. گرِیدی ماجرا را برای دوستش، دن کیل، تعریف می کند، اما دن به خاطر امنیت بلیک و پسرش درک، پیشنهاد شکار موجود را رد می کند. سی سال بعد، بلیک در سان فرانسیسکو با همسرش شارلوت و دخترشان جینجر زندگی می کند و به نویسندگی مشغول است. او مانند پدرش، که اکنون با او قطع رابطه کرده، در کنترل خشمش مشکل دارد و این مسئله به ازدواجش آسیب زده است. یک روز، گواهی فوت گرِیدی، که مدتی ناپدید شده بود، به همراه کلیدهای خانهٔ دوران کودکی اش به دستش می رسد. بلیک تصمیم می گیرد برای بهبود رابطه اش با شارلوت به آن جا سفر کند. در راه، برای پیدا کردن مسیر، آن ها به درک برمی خورند که آن ها را تا خانه می برد. اما پیش از رسیدن، موجودی در جاده ظاهر می شود و بلیک برای پرهیز از برخورد، فرمان را کج می کند و ماشین از جاده منحرف می شود.
موجود، بازوی بلیک را زخمی کرده و درک را می کشد. بلیک با اضطراب خانواده اش را به خانه می برد، ژنراتور را روشن کرده و ورودی را برای محافظت از آن ها در برابر هیولا می بندد. بازوی زخمی و عفونی بلیک نشانه هایی از بیماری را بروز می دهد: دندان هایش می افتند، به شدت عرق می کند و نسبت به صدا حساس می شود. صدای موجود را که می شنود، گوشش را به در کنار می چسباند، اما هیولا از در مخصوص حیوانات، پایش را می گیرد و زخمی اش می کند، تا این که شارلوت با ضربهٔ چکش مانع آن می شود. با بدتر شدن حال بلیک، شارلوت نگران تر می شود. او توانایی های حرکتی و گفتاری اش را از دست می دهد. موهایش می ریزد، دندان ها و ناخن هایش می افتد و به جای آن ها نیش و چنگال درمی آورد. بینایی اش دچار اختلال شده و بر بدنش مو درمی آید. برای تسکین درد، شروع به گاز گرفتن بازوی خودش می کند که شارلوت را می ترساند. او یک وانت فرسوده در بیرون می بیند و موفق می شود آن را روشن کند. اما پیش از آن که خانواده بتوانند فرار کنند، موجود شیشهٔ جلو را خرد می کند و آن ها به ناچار به بالای یک گلخانه پناه می برند. بلیک به شارلوت علامت می دهد که با جینجر به خانه بازگردد و خودش به
سمت دیگر می دود تا موجود را از آن ها دور کند. دقایقی بعد، بلیک با بدنی تغییرشکل یافته و لنگان بازمی گردد. او انگشتی قطع شده را بالا می آورد و با حالتی تهدیدآمیز به شارلوت نزدیک می شود و او و جینجر را می ترساند. وقتی درمی یابد که برای آن ها خطری جدی است، آمادهٔ رفتن می شود، اما موجود راهش را به خانه پیدا می کند و به آن ها حمله می کند. بلیک خودش را میان هیولا و خانواده اش قرار می دهد و در درگیری، گردن موجود را گاز می گیرد و او را می کشد. با دیدن خال کوبی روی بازوی موجود، بلیک متوجه می شود که او پدر آلوده شده اش، گرِیدی، است. سپس به بیرون می دود و مرحلهٔ پایانی دگرگونی اش به گرگینه آغاز می شود. او که دیگر نمی تواند خودش را کنترل کند، به خانواده اش حمله می کند و آن ها به یک انبار فرار می کنند. بلیک با پنجه هایش درِ انبار را می درد و با استفاده از بینایی شبانهٔ تازه اش در تاریکی به سوی آن ها حرکت می کند، اما در تلهٔ خرسی ای که شارلوت کار گذاشته بود گیر می افتد. او پایش را می جَوَد و به تعقیب ادامه می دهد، درحالی که شارلوت و جینجر به جنگل پناه می برند و در سکوی شکار پنهان می شوند. با طلوع آفتاب، بلیک بالا می آید و
شارلوت تفنگ را به سمت او نشانه می گیرد. درک می کند که بلیک در درد است و می خواهد بمیرد. خانواده برای آخرین بار به یکدیگر نگاه می کنند، بلیک به جلو می جهد و شارلوت با شلیک او را از پا درمی آورد. آن ها بلیک در حال مرگ را در آغوش می گیرند و سپس از جنگل بیرون می روند و به دره ای می نگرند که بلیک زمانی در کودکی آن را توصیف کرده بود.
عمر عزیز (; – ) با نام مستعار یا کنیهٔ ابوکمال روشنفکر و انقلابی آنارشیست سوریه ای بود. او برای نوشته هایش در تبلیغ سازمان دهی افقی [] و نقشی که در همکاری با کمیته های هماهنگی محلی [] در مراحل اولیهٔ جنگ داخلی سوریه داشت شناخته شده است. زندگی. عمر عزیز در سال ۱۹۴۹ در خانواده ای ثروتمند در دمشق به دنیا آمد. او در دانشگاه گرونوبل آلپ اقتصاد خواند و بعدها در بخش فناوری اطلاعات در عربستان سعودی و ایالات متحده کار می کرد. او متأهل و صاحب سه فرزند بود. فعالیت سیاسی و مرگ. عزیز در واکنش به وقوع انقلاب سوریه در ۲۰۱۱ به کشور برگشت و به سرعت به مشارکت در کار سازمان دهی با کمیته های محلی پرداخت که مشغول مقاومت در مقابل حکومت بودند. با وجود سن بالا و مشکلات سلامتی، او فعالانه و به صورت حضوری با مردم محلی همکاری داشت و در برنامه های توزیع کمک ها فعالیت می کرد. عزیز در طول مشارکت خود در جریان انقلاب متوجه وجودِ یک جدایی میان جنبش سیاسی و واقعیت های جاریِ زندگی روزمرهٔ مردم شد. این جدایی انگیزهٔ او برای مطرح کردن طرح تأسیس شوراهای محلی بود که در چهارچوب آن امکانِ ایجاد اجتماعاتِ نوین و خودیاری فارغ از نظارت دولت فراهم می شد
. در نوامبر ۲۰۱۱ او دفترچه ای را به عنوان پیش نویس طرحی برای خودسازمان یابی با عنوان «شکل گیری شوراهای محلی» منتشر کرد. «بدور موسی» در یادداشتی به مناسبت فوت او می نویسد که این شوراها از نوشته های روزا لوکزامبورگ الهام گرفته بودند؛ اما نویسندهٔ لبنانی جوئی ایوب می نویسد که بسیاری از عناصر پیشنهادی عزیز بازتاب دهندهٔ ساختارهای منطقهٔ خودمختار شمال و شرق سوریه (مشهور به روژاوا) بودند که در سال ۲۰۱۳ تاسیس شد. آنارشیست سوریه ای «نادر اتاسی» رویای او را «(دمیدن) روحی دوباره درون فعالیت شوراهای محلی» توصیف می کند؛ اما اشاره می کند که در عمل بسیاری از شوراها نتوانستند به عنوان ابزارهای خودحکومتی به درستی عمل کنند و در عوض به کار رسانه ای و رساندن کمک های بشردوستانه محدود ماندند. عزیز نسخهٔ بازبینی شده و گسترش یافته ای از «شکل گیری جنبش های محلی» را در فوریهٔ ۲۰۱۲ منتشر کرد. عزیز شخصاً در تأسیس چهار شورا در حومهٔ دمشق مشارکت داشت. در ۱۷ اکتبر ۲۰۱۲ او به تاسیس شورایی در داریا کمک کرد که از مراکز مهم مقاومت سیاسی بود و در ماه آگوست شاهد قتل عام ساکنان خود توسط نیروهای حکومتی بود. هر شش ماه، ۱۲۰ نفر به عنوان بدنهٔ اجرای
ی انتخاب می شدند و رهبری و معاونت شورا به صورت عمومی انتخاب می شد. با این حال از نوامبر ۲۰۱۲ داریا توسط نیروهای دولتی تحت محاصرهٔ شدید قرار گرفت. در ۲۰ نوامبر عزیز توسط ادارهٔ اطلاعات نیروی هوایی در خانه اش در المزه دستگیر شد. طبق گزارش ها او پیش از مرگ خود به این نکته اشاره کرده است که عمر شوراها در سوریه طولانی تر از کمون پاریس بوده است. او تا ۱۲ فوریهٔ ۲۰۱۳ در زندان مزه نگهداری و سپس به زندان عدرا منتقل شد. به گفتهٔ شاهدی در زندان، وضعیت سلامتی او به شدت وخیم شد. مطابق این شهادت، عزیز به این فرد از برخورد بد و شکنجه توسط مقامات زندان خبر داده است؛ در حالی که او در این دوران از چندین بیماری زمینه ای رنج می برده است. او در ۱۶ فوریه، کمی بعد از فرستاده شدن به بیمارستان نظامی حرستا مرد. گزارش های مرگ او در چند روز بعد منتشر شد و در ۲۲ فوریه، دیده بان حقوق بشر مرگ او را تایید کرد. میراث. پس از مرگ عزیز، شوراها ادامه یا گسترش نیافتند. نظام شورایی کمی بعد توسط شاخه های اسلام گرا در معرض تهدید قرار گرفت و بسیاری از آن ها نابود یا استحاله شدند. نیروهای حامی اسد نیز زیرساخت های عمومی مانند بیمارستان ها، مدارس و نانو
ایی ها را در مناطق شورایی هدف قرار دادند. بعضی از شوراها تا مه ۲۰۱۶ همچنان دست نخورده باقی مانده بودند، به عنوان مثال شورای داریا که عزیز به طور مستقیم در تأسیس آن مشارکت داشت در آگوست ۲۰۱۶ به دست نیروهای اسد افتاد. با این که ظهور شوراها توجه کمی از رسانه های بین المللی دریافت کرد، فعالیت های او توسط نویسندگانی چون لیلا شامی مورد بررسی قرار گرفت و در پژوهش های علمی به تأثیر آن بر سازمان دهی عمومی در مراحل اولیهٔ جنگ داخلی سوریه اشاره شده است. در مواردی بی توجهی چپ غربی به فعالیت های او و اتفاقات سوریه مورد انتقاد قرار گرفته است، اگرچه فعالیت های او توسط برخی مطبوعات مانند فیفث استیت [] و یونیکورن رایت [] پوشش داده شد.
دانشکدهٔ کشاورزی دانشگاه شیراز، از دانشکده های قدیمی دانشگاه شیراز است که در سال ۱۳۳۴، به عنوان یکی از واحدهای آموزشی دانشگاه شیراز، تأسیس شد و از استادان سایر دانشگاه های کشور، به ویژه تهران برای تدریس در این مرکز علمی دعوت می شد. این دانشکده ابتدا در یک ساختمان استیجاری کوچک در خیابان لطفعلی خان زند قرار داشت اما در سال ۱۳۴۰ با خرید پانصد هکتار زمین از اراضی باجگاه - واقع در ۱۵ کیلومتری شمال غربی شیراز - به مکان جدید انتقال یافت. در سال ۱۳۴۸، ساختمان های اداری و آموزشی این دانشکده در باجگاه افتتاح شد و کلیهٔ تشکیلات این مؤسسهٔ آموزشی، از شیراز به مکان جدید انتقال یافت. این دانشکده هم اکنون ۱۱ بخش فعال آموزشی با رشته ها و مقاطع مختلف تحصیلی و دیگر مراکز تحقیقاتی در اختیار دارد. کتابخانهٔ این دانشکده، در سال ۱۳۴۱، با نزدیک به دو هزار جلد کتاب، فعالیت خود را آغاز کرد و اکنون ۱۰۷۱۳ جلد کتاب فارسی و ۱۶۰۹۷ جلد کتاب لاتین دارد. این کتابخانه هم اکنون با عنوان «کتابخانهٔ شهید مفتح» به کار خود ادامه می دهد. این دانشکده همچنین یک آزمایشگاه مرکزی دارد که مجهز به اتاقک رشد، الکتروفورز، اتوکلاو و… برای تحقیقات و انجام آز
مایشات کشاورزی است. مرگ دو دانشجو بر اثر سوانح پیش بینی نشده، در ۱۱ و ۱۳ شهریورماه سال ۱۳۹۸ به علت تصادف و برق گرفتگی انتقادهای دانشجویان را در فضای مجازی مبنی بر کمبود امکاناتی همچون آمبولانس، خدمات پزشکی و مشکلات حمل ونقل به همراه داشت. دانشگاه شیراز در پی این اتفاق طی اطلاعیه ای با دانشجویان ابراز همدردی کرد و پیگیری ساخت یک مرکز اورژانس را در دانشکده کشاورزی به عهده گرفت. سرانجام این مرکز در تاریخ ۲۷ دی ماه ۱۳۹۹ همزمان با راه اندازی آزمایشگاه مرکزی افتتاح شد. تاریخچه. در سال ۱۳۳۴ دانشکدهٔ کشاورزی دانشگاه شیراز کار و آموزش عالی در زمینه علوم کشاورزی را آغاز نمود. این دانشکده به عنوان سومین دانشکدهٔ دانشگاه شیراز، پس از دانشکدهٔ پزشکی و دانشکدهٔ ادبیات، تاسیس شد. در ابتدای فعالیت این دانشکده در یک مکان استیجاری کوچک واقع در شهر شیراز به تربیت نیروهای متخصص پرداخت و در سال ۱۳۴۰ همزمان با استخدام نیروهای متخصص در زمینه های مختلف علوم کشاورزی که اکثراً فارغ التحصیل دانشگاه های معتبر دنیا بودند، به منطقهٔ باجگاه واقع در ۱۵ کیلومتری شمال شیراز (محل کنونی دانشکده) انتقال یافت. گروه های آموزشی. این دانشکده اکنون،
۱۱ بخش فعال آموزشی با رشته ها و مقاطع مختلف تحصیلی و دیگر مراکز تحقیقاتی در اختیار دارد. کتابخانهٔ دانشکده. کتابخانهٔ دانشکدهٔ کشاورزی در سال ۱۳۴۱ شمسی فعالیت خود را آغاز نموده است. این کتابخانه با تعداد محدودی کتاب ابتدا در سال ۱۳۴۳ در داخل شهر شیراز در دبیرستان توحید فعالیت خود را آغاز نمود و شش سال بعد به صورت رسمی و تخصصی در محل فعلی دانشکده کشاورزی در جادهٔ شیراز – مرودشت منطقهٔ باجگاه کار خود را شروع کرد. در حال حاضر با داشتن منابع ارزشمندی یکی از غنی ترین مجموعه ها در بین کتابخانه های دانشگاهی کشور محسوب می شود که با بیش از ۲۰ مرکز علمی داخلی شامل کتابخانه های دانشگاهی و مؤسسات پژوهشی در ارتباط است. مجلات. این دانشکده دارای یک مجله به نام «تحقیقات کشاورزی ایران» است که به زبان انگلیسی فعالیت می کند.
مروس (مارگار) استپانی هاسراتیان (به ارمنی: Մորուս Հասրաթյան)(۱۰ زادهٔ سپتامبر ۱۹۰۲ – درگذشته ۲۵ فوریه ۱۹۷۹) تاریخ دان و زبان شناس ارمنی اهل شوروی بود. او از سال ۱۹۶۴ تا ۱۹۷۵ مدیر موزه تاریخ ارمنستان بود. هاسراتیان در موضوعات متنوعی از تاریخ، باستان شناسی، معماری و زبان شناسی ارمنی نوشته است. وی پدر تاریخ دان معماری موراد هاسراتیان است. زندگی نامه. مروس هاسراتیان در ۱۰ سپتامبر ۱۹۰۲ در روستای آخلاتیان، که اکنون در استان سیونیک ارمنستان قرار دارد، زاده شد. او تحصیلات ابتدایی خود را در مدارس مذهبی روستاهای آخلاتیان و لوری گذراند و سپس در کالج تجارت باکو به تحصیل ادامه داد. در دوران دانشجویی، به یکی از پیروان استپان شائومیان، گریگوری ارژنیکیدزه و دیگر انقلابیون بلشویک تبدیل شد. بین سال های ۱۹۱۸ تا ۱۹۲۰، او در کمون باکو و جنبش های انقلابی و بین اقوامی قفقاز شمالی شرکت داشت. پس از بازگشت به زادگاهش در سال ۱۹۲۰، به طور فعال در جنبش های انقلابی زانگزور شرکت کرد و بارها مورد تعقیب داشناک ها قرار گرفت. او در سال های ۱۹۲۲–۱۹۲۴ در بخش تاریخ و زبان شناسی دانشگاه دولتی ایروان تحصیل کرد و در کلاس های مانوک آبقیان، هراچیا آچا
ریان، هاکوب ماناندیان، لئو و دیگران شرکت کرد. در سال های ۱۹۲۵–۱۹۲۷، توسط حزب کمونیست مأمور شد که سازمان های کمسومول را در مناطق سیسیان، گوریس و دیلیجان تأسیس کند. او در سال ۱۹۳۰ از دانشگاه فارغ التحصیل شد و برای ادامه تحصیل در مقطع کارشناسی ارشد به لنینگراد اعزام شد. در این سال ها، تحت رهبری نیکولاس مار و هووسپ اوربلی، به طور عمیق در ارمن شناسی فعالیت کرد و دستاوردهای علم و فرهنگ روسی را مورد مطالعه قرار داد. او در ۲۵ فوریه ۱۹۷۹ در سن ۷۵ سالگی درگذشت. حرفه. پس از اتمام تحصیلات تکمیلی، در سال ۱۹۳۲ به ایروان بازگشت. در سال های ۱۹۳۳–۱۹۳۵ به عنوان معاون مدیر مؤسسه تاریخ و فرهنگ مادی فعالیت کرد. در سال های ۱۹۳۴–۱۹۳۶ نیز مدیر موزه انقلاب بود. او اسناد و مجموعه های خاطراتی را گردآوری و منتشر کرد، از جمله این آثار یک جلد خاطرات انقلاب می سورن اسپانداریان بود. در سال ۱۹۳۷ به سمت مدیر ماتناداران منصوب شد و در سال های ۱۹۶۴–۱۹۷۵ مدیر موزه ملی تاریخ ارمنستان بود. او در موسسات آموزشی ایروان تدریس می کرد و در سال های ۱۹۶۵–۱۹۶۶ در دانشگاه هایگازیان در بیروت، لبنان نیز به تدریس پرداخت. تحقیقات مروس هاسراتیان در دهه ۱۹۴۰ شامل
موضوعاتی مانند معماری، باستان شناسی، زبان شناسی و تاریخ باستان و قرون وسطای ملت ارمنی بود. در سال های ۱۹۴۰–۱۹۴۱، او در کمیته حفاظت از بناهای تاریخی کار کرد و در پژوهش های معماری و باستان شناسی و بازسازی کلیسای معروف سده ششمی آوان مشارکت داشت. در سال های ۱۹۴۲–۱۹۴۶، او در مؤسسه ادبیات به مسائل زبان شناسی پرداخت. او همچنین به عنوان دبیر علمی علوم اجتماعی در فرهنگستان ملی علوم ارمنستان که به تازگی تأسیس شده بود، فعالیت کرد. در سال ۱۹۴۷، هاسراتیان به عنوان کارمند مؤسسه تاریخ در آکادمی ملی علوم مشغول شد و به مدت ده سال در آنجا کار کرد. در سال ۱۹۵۰، او در فعالیت های باستان شناسی گارنی شرکت کرد و هم زمان سرپرستی کاوش های باستان شناسی زانگزور را بر عهده داشت. در سال ۱۹۴۷، هاسراتیان بناهای باستانی ارمنستان را مورد مطالعه قرار داد. او کلیسای سه بخشی صومعه تسیتسرناوانک را بررسی کرد و نقش اساسی آن را در طراحی معماری ارمنی آشکار ساخت. در حوزه تاریخ معماری ارمنی، نتایج تحقیقات بلندمدت او در کتابی با عنوان "بناهای تاریخی ارمنی از دوره ماقبل تاریخ تا قرن هفدهم" منتشر شد. این کتاب که توسط و. هاروتیونیان در سال ۱۹۷۵ در بیروت به
زبان های زبان ارمنی، زبان فرانسوی و انگلیسی نوشته شد، خلاصه ای از این پژوهش هاست. از سال ۱۹۶۴ تا ۱۹۷۵، او مدیر موزه تاریخ ارمنستان بود. در این سال ها، این موزه به رسمیت بین المللی دست یافت. فرهنگ ارمنی در نمایشگاه های پاریس، کراکوف، بوداپست و تالین ارائه شد. ارتباطاتی با مراکز دیاسپورای ارمنی برقرار شد. با کمک های ارمنی های دیاسپورا، مجموعه های موزه با نمونه های منحصربه فرد هنر کاربردی از مناطق مختلف تاریخی-قوم شناختی ارمنستان تکمیل شدند. هاسراتیان نخستین نویسنده کتاب درسی مدرسه ای "تاریخ ملت ارمنی" بود. او آثار متعددی دربارهٔ تاریخ، باستان شناسی، معماری و زبان شناسی ارمنی نوشت. او در تأسیس آثار گروهی در زمینه تاریخ نگاری مشارکت داشت. هاسراتیان اشعار غیرارمنی سایات نووا را به زبان ارمنی ترجمه کرد و مجموعه آثار سایات نوا را با توضیحات و ویرایش در سال ۱۹۶۳ منتشر کرد.
هش گراف یک نوآورانه است که به عنوان جایگزینی برای ها معرفی شده است. این فناوری که در حال حاضر ثبت اختراع شده، توسط دفترکل عمومی هدرا (Hedera) به کار گرفته می شود. علاوه بر این، طبق مفاد بند ۳ مجوز ثبت اختراع آپاچی ۲٫۰، امکان پیاده سازی این فناوری وجود دارد، به شرطی که با الزامات مجوز آپاچی باشد. رمزارز بومی سیستم هدرا هش گراف، HBAR نامیده می شود. برخلاف بلاکچین ها، هش گراف نه داده ها را به صورت بلوک گروه بندی می کند و نه از ماینرها برای تأیید تراکنش ها بهره می گیرد. بلکه از پروتکلی به نام «شایعه درباره شایعه» (Gossip about Gossip) استفاده می کند، که در آن گره های شبکه اطلاعات تراکنش ها را به صورت «شایعه» منتشر می کنند. این فرایند منجر به ایجاد گراف های جهت دار غیرمدور (DAG) می شود که ترتیب زمانی تراکنش ها را مشخص می کنند. هر پیام شایعه شامل یک یا چند تراکنش، برچسب زمانی، امضای دیجیتال، و تابع هش رمزنگاری دو رویداد قبلی است. این ساختار به هش گراف این امکان را می دهد تا از دفتر کل توزیع شده با تحمل خطای بیزانس(aBFT) بهره مند شود. فرایند دستیابی به اجماع در هش گراف بر اساس نسخه ای اصلاح شده از الگوریتم گواه بر س
هام (Proof of Stake) انجام می شود. اگرچه محتوای تراکنش ها به واسطه ساختار هش گراف نیازی به اجماع ندارد، ترتیب و برچسب زمانی آن ها همچنان نیازمند اجماع است. برای این منظور، نسخه ای از الگوریتم گواه بر سهام به کار گرفته می شود که در آن پیام های رأی گیری به طور مستقیم ارسال نمی شوند و بجای آن از «رأی گیری مجازی» (Virtual Voting) استفاده می شود. در این روش، یک الگوریتم رأی گیری تعیین می کند که سایر گره ها بر اساس نسخه های خود از هش گراف، در خصوص یک رویداد خاص چه رأیی می دادند. وزن هر رأی نیز بسته به میزان سهم هر رأی دهنده مشخص می شود. این روش با کاهش حجم پیام ها، به بهبود کارایی سیستم کمک می کند. هش گراف در میانه های دهه ۲۰۱۰ توسط لیمون برد، دانشمند رایانه آمریکایی، ابداع شد. برد یکی از بنیان گذاران و مدیر فنی شرکت Swirlds است، شرکتی که مالک ثبت اختراعات مرتبط با الگوریتم هش گراف می باشد. مفهوم. هش گراف به عنوان ادامه دهنده یا جایگزینی برای زنجیره بلوک معرفی شده است که ویژگی هایی همچون سرعت بالاتر، انصاف بیشتر، هزینه کمتر و امنیت بهتر را ارائه می دهد. در اوراق سفید هدرا که به طور مشترک توسط لیمون برد نوشته شده، آ
مده است که «در پایان هر دور، هر گره حالت مشترک را پس از پردازش تمام تراکنش های دریافت شده در آن دور و قبل از آن محاسبه می کند» و سپس «هش آن وضعیت مشترک را به طور دیجیتالی امضا کرده، آن را در قالب یک تراکنش قرار داده و به شبکه ارسال می کند.» هدرا هش گراف. هدرا هش گراف تنها دفترکل توزیع شده عمومی است که بر پایه الگوریتم هش گراف طراحی شده است. این سیستم توسط شرکت هدرا که در دالاس، تگزاس مستقر است، توسعه یافته و توسط لیمون برد، مخترع هش گراف، به همراه شریک تجاری اش منس هارمون و که نقش کلیدی در تیم ایفا کرد، بنیان گذاری شده است. در گذشته، هدرا مجوز انحصاری استفاده از پتنت های هش گراف، متعلق به شرکت Swirlds، را در اختیار داشت. اما در سال ۲۰۲۲، هیئت مدیره هدرا تصمیم گرفت حقوق پتنت هش گراف را خریداری کرده و این الگوریتم را تحت مجوز به صورت متن باز منتشر کند. هدرا تحت نظارت هیئت مدیره ای متشکل از شرکت ها و نهادهای جهانی مدیریت می شود. اعضای این هیئت شامل Swirlds و شرکت های برجسته ای مانند ، ، ، ، , ، ، ، ، the ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، و چندین نهاد دیگر هستند. Vendor-Neutral base. در سپتامبر ۲۰۲۴، هدرا تمامی کدهای منبع هش گ
راف خود را به بنیاد لینوکس واگذار کرد. اکنون این کدها به عنوان یک پروژه متن باز با نام در دسترس عموم قرار دارند. نقد. اثبات شده که هش گراف ها از نظر فنی محدودیت های کمتری نسبت به بلاکچین های سنتی دارند. پروفسور از دانشگاه کرنل اشاره کرده است که «درستی کل پروتکل هش گراف به این وابسته است که هر شرکت کننده، تعداد کل شرکت کنندگان (N) در سیستم را بداند و بر سر آن توافق داشته باشد»، او همچنین اشاره کرده است که «تعیین این عدد در یک سیستم توزیع شده باز، چالشی اساسی است.» در پاسخ، لیمون برد اظهار داشته است که «تمام گره ها در هر لحظه از تعداد گره های موجود در سیستم مطلع هستند». یکی از توسعه دهندگان هش گراف نیز توضیح داده است که «پیوستن یک گره به شبکه مانند هر تراکنش دیگری انجام می شود – این گره یک مهر زمانی اجماع دریافت می کند و پس از آن تمام گرهها آن را در اجماع خود لحاظ می کنند».
آتش سوزی بزرگ هامبورگ در اوایل ۵ مه ۱۸۴۲ در خیابان دایش آغاز شد و تا صبح روز ۸ مه می سوخت و حدود یک سوم از ساختمان های آلتشتات را ویران کرد. این حادثه باعث مرگ ۵۱ نفر شد و ۱۷۰۰ خانهٔ مسکونی و چندین ساختمان عمومی مهم را ویران کرد و باعث شد تا بخش عمده ای از شهر و زیرساخت های آن بازسازی شود. تقاضای زیاد برای بیمه شدن، منجر به تأسیس بیمهٔ اتکایی شد. آتش سوزی. آتش سوزی در کارخانهٔ سیگار برگ ادوارد کوهن در پلاک ۴۲ یا ۴۴ خیابان دایش در اوایل صبح روز ۵ مه ۱۸۴۲ آغاز شد. یکی از همسایه ها ساعت ۱ بعد از نیمه شب به نگهبان شب هشدار داد. آتش به سرعت به ساختمان شمارهٔ ۲۵، در آن طرف خیابان گسترش یافت. هوا به طور غیرعادی خشک بود و وزش باد شدید و متغیر بود. هامبورگ دارای دیده بان های آتش سوزی بر روی برج های کلیسا، معروف به "تورمر" بود، علاوه بر نگهبانان شب که بوق هایی برای گزارش آتش سوزی به صدا درمی آوردند، و کدی که ناقوس های کلیسا مکان و شدت آتش سوزی را گزارش می کردند. تیم های داوطلب از آتش نشانان برای کسب حق بیمه با اولین رسیدن به آتش به رقابت پرداختند. شهر متراکم بود با خانه های چوبی و نیمه چوبی، که معمولاً بلند و باریک بود