Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
وی بود و این وصلت توسط مادر ماری ژان باپتیست پیگیری شد. او در ۴ فوریه ۱۶۶۲ با شارل نامزد شد. این وصلت در دربار فرانسه محبوب بود و ملکه آن (مادر لویی چهاردهم) از این وصلت حمایت کرد. با این حال، هنگامی که دو روز بعد پیمان مونمارتر امضا شد، دوک نشین های لورن و بار به لویی چهاردهم تسلیم شدند. این امر دوک لورن را بی زمین گذاشت و او را به پیوستن به دربار امپراتوری سوق داد. در نتیجه، شارل از نامزدی منصرف شد. ازدواج بین ماری ژان باپتیست و شارل به انجام نرسیده بود و لغو شد. در تورین، کریستین ماری در ۲۷ دسامبر ۱۶۶۳ درگذشت و عروسش فرانسواز مادلین در ۱۴ ژانویه ۱۶۶۴ درگذشت. این امر باعث شد شارل امانوئل دوم مجرد و بدون وارث بماند. پیشنهادهایی از خواهران فرانسواز مادلین ارائه شد اما رد شدند. مشخص شد که شارل امانوئل دوم می خواهد با ماری ژان باپتیست، که عضوی از خاندان خودش بود، ازدواج کند. این وصلت توسط لویی چهاردهم حمایت شد. او نمی خواست شارل امانوئل دوم با یک آرشیدوشس اتریش ازدواج کند، زیرا می ترسید نفوذش را در دوک نشین از دست بدهد. مذاکرات بیش از یک سال طول کشید تا اینکه ماری ژان باپتیست در ۱ مه ۱۶۶۵ به همراه مادربزرگش فرا
نسواز لورن برای ملاقات با همسر آینده اش به آنسی رفت. ماری ژان باپتیست در ۲۰ مه ۱۶۶۵ در میان جشن و سرور فراوان در قلعه والنتینو با شارل امانوئل دوم ازدواج کرد. جهیزیه بزرگ او شامل استان های مرزی ژنووا، فوسینی و بوفورت بود که بعدها به دارایی خاندان اصلی ساووی تبدیل شد. دوشس ساووی. در ساووی نام او به ایتالیایی به ماریا جیووانا باتیستا دی ساوویا تبدیل شد و او را مادام رئاله می نامیدند. این نام اشاره ای به سبک مادام رویال از زادگاهش فرانسه بود و توسط کریستین ماری فقید استفاده می شد. ماری ژان باپتیست به عنوان زنی جذاب و باهوش مورد ستایش قرار می گرفت. تقریباً یک سال پس از ازدواج، دوشس ۲۱ ساله در ۱۴ مه ۱۶۶۶ پسری به دنیا آورد که به افتخار ویکتور آمادئوس اول، پدربزرگ کودک، دوک ساووی و شوهر کریستین ماری، ویکتور آمادئوس نامیده شد. در همان سال، خواهرش ماری فرانسواز با آفونسو ششم پرتغال ازدواج کرد. این دو خواهر در تمام طول زندگی خود با هم صمیمی ماندند. پیش از مرگ همسرش، ماری ژان باپتیست نقش کمی در سیاست آن زمان داشت. در دوران سلطنت او، شوهرش بهسازی های مختلفی را در اقامتگاه های سلطنتی انجام داد و میراث معماری بزرگی را در س
اووی به جا گذاشت. این زوج همچنین دستور ساخت کلیساهای مختلفی در تورین را دادند. شوهرش معشوقه ها و فرزندان نامشروع مختلفی نیز داشت که ماری ژان باپتیست مجبور به نادیده گرفتن آنها شد. در سال ۱۶۷۲، هورتنس مانچینی، در حالی که از شوهرش فرار می کرد، از چارلز امانوئل دوم درخواست حمایت کرد و این حمایت را دریافت کرد. ماری ژان باپتیست با وجود ناراحتی فراوان، معشوقه دائمی او شد و کاخ شامبری به او داده شد. ماری ژان باپتیست تا زمان مرگ چارلز امانوئل نتوانست او را از آنجا خارج کند. در ۱۲ ژوئن ۱۶۷۵، چارلز امانوئل پس از یک سری تب های تشنجی، ناگهان در سن چهل سالگی در تورین درگذشت. او در بستر مرگ، همسرش را به عنوان نایب السلطنه ساووی بر پسر و وارث خود اعلام کرد. نایب السلطنه ساووی. او که نایب السلطنه قلمرو پسر یازده ساله اش اعلام شده بود، مسئولیت جدید خود را با علاقه و جاه طلبی فراوان پذیرفت. او کار شوهرش را در املاک ساووی ادامه داد و از پروژه های ساختمانی، سازمان های هنری و مؤسسات آموزشی حمایت کرد. او از کار الساندرو استرادلا حمایت کرد و از او هنگام فرار از ونیز به تورین محافظت کرد. او به تأمین مالی و حمایت از کار گوارینو گواری
نی ادامه داد، که کلیسای کوچک کفن تورین و یک کالج ژزوئیت را تحت حکومت او تکمیل کرد. او همچنین برای گسترش شهر تورین تا رودخانه پو تلاش کرد. او تلاش کرد تا دانشگاهی در شامبری تأسیس کند، اما موفق نشد. او برای حفظ ارتباط با همسایه قدرتمند خود فرانسه، که هم متحد و هم خانواده بود، کارهای زیادی انجام داد. او به دلیل تمایل بیش از حد به حفظ قدرت و به عنوان عروسک خیمه شب بازی لویی چهاردهم مورد انتقاد قرار گرفت. با این حال، او همچنین برای حفظ و توسعه روابط با دربارهای سلطنتی اسپانیا، انگلستان و امپراتوری تلاش کرد. مردم موندووی سال ها در برابر اقتدار او مقاومت کردند و تنها در زمان پسرش بود که سرانجام تسلیم شدند. رابطه او با تنها پسرش همیشه پرتنش بود. این تنش به جاه طلبی او برای حفظ قدرت برای خودش نسبت داده شده است. ماری ژان باپتیست بیشتر وقت خود را صرف کار در امور دولتی می کرد که از آن لذت می برد و زمان کمی برای تنها فرزندش داشت. او پسرش را تحت نظر دقیق داشت تا مطمئن شود که سعی نمی کند قدرت را از او بگیرد. با وجود رابطه بد با پسرش، او آشکارا معشوقه هایی را در دربار نگه می داشت. در سن سی و سه سالگی، او با کنت سنت موریس، حد
ود ده سال کوچکتر از خودش، در رابطه بود. رابطه ماری ژان باپتیست و سنت موریس حدود چهار سال طول کشید تا اینکه تمام خانواده اش به دلیل شکست پدرش در یک رشته روابط دیپلماتیک، با رسوایی او را ترک کردند. در سال ۱۶۷۷، ماری ژان باپتیست به دنبال ترتیب دادن ازدواج برای پسرش بود که در ماه مه ۱۶۸۰ به سن قانونی می رسید. نامزدهای محبوب، آرشیدوشس ماریا آنتونیا، پسرعمویش در پرتغال، ماریا سوفیا از پالاتینات-نوبورگ یا آن ماری اورلئان فرانسوی الاصل بودند. ماری ژان باپتیست ابتدا به خواهرش در لیسبون که تنها دخترش، اینفانتا ایزابل لوئیزا، وارث قلمرو پدرش بود، روی آورد. قانون پرتغال تصریح می کرد که وارث تاج و تخت باید در کشور بماند و با یکی از خویشاوندان خود ازدواج کند. ماری ژان باپتیست مذاکراتی را با پرتغال آغاز کرد تا اینفانتا را به ازدواج پسرش درآورد. این وصلت معتبر، ماری ژان باپتیست را برای همیشه در کنترل ساووی قرار می داد و ویکتور آمادئوس دوم در پرتغال زندگی می کرد. برنامه هایی برای ورود ویکتور آمادئوس به لیسبون تدوین شد و یک حزب سیاسی در مخالفت با این وصلت تأسیس شد. ویکتور آمادئوس دوم که آشکارا از این وصلت بیزار بود و به اکثریت
خود نزدیک می شد، تصمیم گرفت ازدواج را دو سال به تعویق بیندازد. ماری ژان باپتیست سپس به دوک نشین بزرگ توسکانی روی آورد که آنا ماریا لوئیزا د مدیچی را به عنوان عروس پیشنهاد داد. مذاکرات از فرانسه مخفی نگه داشته شد. این وصلت محبوب بود زیرا می توانست متحد قدرتمندی در ایتالیا باشد و حتی مورد علاقه ویکتور آمادئوس دوم نیز بود. مکاتبات مخفی بین ساووی و توسکانی از آن زمان گم شده است و این وصلت هرگز محقق نشد. اگرچه دوره نیابت سلطنت ماری ژان باپتیست رسماً در سال ۱۶۸۰ به پایان رسید، اما تا سال ۱۶۸۴ که پسرش او را مجبور به این کار کرد، قدرت را واگذار نکرد. لویی چهاردهم مشتاق بود نفوذ قابل توجه خود را در ساووی حفظ کند و به همین دلیل به خواهرزاده اش آن ماری د اورلئان پیشنهاد ازدواج داد. آن ماری دختر فیلیپ فرانسوی، دوک اورلئان و همسر اولش هنریتا انگلیسی بود. ویکتور آمادئوس با این ازدواج موافقت کرد و در ۶ مه ۱۶۸۴ شخصاً با آن ماری ازدواج کرد. بازنشستگی و زندگی بعدی. ویکتور آمادئوس در آغاز سال ۱۶۸۴ کنترل کامل دوک نشین را به دست گرفت. او تصمیم گرفت مادرش را از هرگونه نفوذ مستقیم در دربار محروم کند. او در کاخ ماداما در شهر تورین،
روبروی کاخ دوکال تورین، جایی که دربار بیشتر سال در آن اقامت داشت، بازنشسته شد. این ساختمان در دوران بیوگی کریستین ماری و در زمان ماری ژان باپتیست، خانه او بود و تحت نظارت فیلیپو جووارا که مورد علاقه پسرش بود، گسترش یافت. در سال ۱۶۸۶، او دوک نشین اوماله را به لویی آگوست دو بوربون، پسر نامشروع لویی چهاردهم و مادام دو مونتسپان، فروخت. اوماله از سال ۱۶۵۹ و پس از مرگ پدرش، ملک شخصی او بود. ماری ژان باپتیست همچنین آخرین کنتس ژنو بود. این شهرستان پس از مرگ او با ساووی متحد شد. ازدواج پسرش حدود هشت فرزند به همراه داشت که چهار نفر از آنها فرزندان دیگری نیز داشتند. ماری ژان باپتیست به عنوان مادرخوانده نوه بزرگش پرنسس ماریا آدلاید عمل می کرد. او همچنین دوستی خوبی با عروسش آن ماری داشت. ماریا آدلاید و خواهرش ماریا لوئیزا رابطه نزدیکی با مادربزرگ خود داشتند و هر دو هفتگی به کاخ ماداما سر می زدند. رابطه او به ویژه با ماریا آدلاید در نامه هایی که این دو پس از سال ۱۶۹۶، زمانی که پرنسس جوان با لویی فرانسه ازدواج کرد، برای یکدیگر فرستادند، ثبت شده است. ماریا لوئیزا در ۱۱ سپتامبر ۱۷۰۱ به وکالت با فیلیپ پنجم، برادر لویی، ازدواج
کرد. متأسفانه ماریا آدلاید در سال ۱۷۱۲ در ورسای سرخک درگذشت. این دو ازدواج معتبر توسط لویی چهاردهم برای جلب حمایت ساوویار در طول جنگ جانشینی اسپانیا طراحی شده بود. در طول این جنگ، ماری ژان باپتیست مجبور شد جواهرات خود را برای تأمین مخارج خانواده اش در طول نبرد تورین در سال ۱۷۰۶ بفروشد. او و نوه هایش در طول درگیری مجبور شدند به جنوا فرار کنند. به لطف پیمان اوترخت در سال ۱۷۱۳، به پاس قدردانی از خدماتش به چارلز ششم، امپراتور مقدس روم در جنگ جانشینی اسپانیا، پادشاهی سیسیل به پسرش داده شد. پسرش در دسامبر ۱۷۱۳ در کلیسای جامع پالرمو به عنوان پادشاه سیسیل تاجگذاری شد. ویکتور آمادئوس دوم از مادرش خواست تا در غیاب او حکومت را اداره کند، اما او نپذیرفت و نوه اش ویکتور آمادئوس، شاهزاده پیدمونت، به جای او نایب السلطنه شد. ماه ها بعد، دربار ساوویارد متوجه مرگ ماریا لوئیزا شد که در فوریه ۱۷۱۴ درگذشته بود و یک سال بعد شاهزاده پیدمونت بر اثر آبله درگذشت. سه مرگ در چهار سال باعث شد مادر و پسر به هم نزدیک تر شوند. با مرگ شاهزاده پیدمونت، کوچک ترین نوه اش، چارلز امانوئل، دوک آئوستا، وارث بلافصل قلمرو پدرش شد. ماری ژان باپتیست د
ر مارس ۱۷۲۴ در سن ۷۹ سالگی در پالازو ماداما درگذشت.
سوزانا کوتینی (متولد آرتزو، ایتالیا، ۱۹۶۲) روزنامه نگار، سرآشپز و محقق دستورهای غذایی ایتالیایی است. او به عنوان متخصص تاریخ آشپزی در دانشگاه سیه نا کار می کند و برنامه هایی در شبکه های رای و اسکای ایتالیا دارد. زندگی نامه. سوزانا کوتینی فعالیت حرفه ای خود را در اوایل دههٔ ۱۹۹۰ آغاز کرد و تمرکز اصلی اش بر حوزهٔ ارتباطات مرتبط با تاریخ خوراک شناسی و فنون آشپزی بود. او در مجموعه ای از رسانه ها از جمله روزنامه ها، مصاحبه های رادیویی و برنامه های تلویزیونی حضور یافت و تلاش کرد تا پلی میان سنت های آشپزی و نوآوری های معاصر برقرار کند. رویکرد او مبتنی بر بازخوانی میراث غذایی ایتالیا و تلفیق آن با تکنیک های مدرن بود، به گونه ای که هم اصالت حفظ شود و هم پاسخ گوی سلیقه های جدید باشد. کوتینی با بهره گیری از زبان رسانه ای، توانست مفاهیم پیچیدهٔ تاریخی و فرهنگی مرتبط با غذا را برای مخاطبان عمومی قابل فهم و جذاب سازد. او نه تنها به معرفی دستورهای سنتی پرداخت، بلکه به تحلیل ریشه های اجتماعی و نمادین غذاها نیز توجه داشت. از نقش خوراک در آیین ها و جشن ها گرفته تا تأثیر آن بر هویت منطقه ای و خانوادگی. این تلفیق میان روایت گری
فرهنگی و نوآوری آشپزی، جایگاه او را به عنوان یکی از چهره های تأثیرگذار در حوزهٔ ارتباطات غذایی تثبیت کرد. در دهه ۲۰۰۰، او در دانشگاه سیه نا در دانشکده علوم انسانی و فلسفه آرتزو با استاد "لو روت دل گوستو" همکاری داشت. او مدیر و یکی از بنیانگذاران مجله taccuinistorici.it بود، و آزمایشگاه های آشپزی ایتالیایی Gastronomy Historical را مدیریت می کند. او همچنین دوره های آشپزی اجتماعی ایتالیایی برای غذا و فراتر از آن را تأسیس کرد. در سال ۲۰۱۱، کوتینی جایزه بین المللی ونوس نقره ای اریچه (تراپانی) را در بخش «ادبیات آشپزی» از آن خود کرد. انتشارات. او نویسندهٔ مقالاتی در مورد دستورهای غذایی تاریخی و سنتی است و برای مجموعه «بی صدا» که توسط انتشارات Ali&amp;no منتشر می شود، مطلب نوشته است
آلیس کاربون تنچ نویسنده و کارآفرین آشپزی متولد ایتالیا است که در لس آنجلس زندگی می کند. شغل. در سال ۲۰۱۰، پس از فارغ التحصیلی از دانشگاه تورین (ایتالیا) در رشته زبان ها و ادبیات خارجی، و پس از کار به عنوان مترجم شفاهی و کتبی در زادگاهش آویلیانا (تورین، ایتالیا)، به لس آنجلس نقل مکان کرد. اندکی پس از ورودش، او کار خود را به عنوان روزنامه نگار و خبرنگار خارجی برای چندین مجله ایتالیایی، از جمله "ونیتی فیر"، خبرگزاری ایتالیایی آنسا و مجله آنلاین "Fine Dining Lovers" آغاز کرد. در سال ۲۰۱۱، وبلاگی با عنوان مرگ سرزمین عجایب راه اندازی کرد تا تجربه های خود از زندگی در ایالات متحده را با دوستان و خانواده اش در ایتالیا به اشتراک بگذارد. این وبلاگ در ابتدا فضایی شخصی و روایی داشت، جایی برای بازتاب روزمرگی ها، تفاوت های فرهنگی، و تأملاتی دربارهٔ سبک زندگی آمریکایی در مقایسه با سنت های ایتالیایی. او از طریق نوشته های خود، تلاش کرد تا پل ارتباطی میان دو جهان بسازد. جهانی که در آن نوآوری، تنوع، و تجربه های تازه با خاطرات، ریشه ها، و ارزش های بومی در گفت وگو قرار می گیرند. با گذشت زمان، "وبلاگ" فراتر از یک دفتر خاطرات دیجیتا
ل رفت و به منبعی غنی از روایت های فرهنگی، تحلیل های اجتماعی، و تأملات شخصی بدل شد. این تحول، زمینه ساز شکل گیری یک کتاب شد که محتوای آن برگرفته از مطالب وبلاگ بود. کتابی که نه تنها تجربهٔ مهاجرت و زیست فرامرزی را مستند می کرد، بلکه نشان دهندهٔ قدرت روایت گری در بازسازی هویت و پیوندهای انسانی بود. وبلاگ کوتینی، نمونه ای از آن است که چگونه رسانه های شخصی می توانند به ابزارهای فرهنگی و ادبی تبدیل شوند، و تجربهٔ فردی را به حافظهٔ جمعی پیوند زنند. در سال ۲۰۱۲، او ملاقاتی سرنوشت ساز با لئونارد کوهن داشت که خیلی زود با او مدیر برنامه های مشترکی شد؛ این دو نفر برای او ویزای هنرمند O-1B گرفتند تا بتواند در آمریکا بنویسد. اولین رمان او توسط انتشارات Rare Bird Books در ژوئیه ۲۰۱۵ منتشر شد. از سال ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۵، او میزبان پادکست مصاحبه ای «"قهوه با آلیس»" بود که مهمانانی چون بنمونت تنچ، جکسون براون، موبی، بیل پولمن، جانت فیچ، مایک کمپبل، فیل هندری و بسیاری دیگر در آن حضور داشتند. کاربون تنچ با جورج کریستی، یکی از بدنام ترین و جنجالی ترین چهره های گروه «فرشته های جهنم» مصاحبه کرد. پس از دریافت صدها پاسخ منفی از سوی نمایندگ
ان نشر، تنچ تصمیم گرفت مسیر حرفه ای خود را از دنیای کتاب فراتر ببرد و در جهتی تازه حرکت کند. نتیجهٔ این تصمیم، تولد پلتفرمی با عنوان "اینستاگرام تا میز" متولد شد. فضایی چندوجهی که شامل وبلاگ، گفتگوها، سرگرمی و الهام بخشی می شود و در کنار داستان های زندهٔ محبوب او در اینستاگرام، بستری پویا برای تبادل و ارتباط از دریچهٔ غذا با مخاطبانش فراهم می سازد. این پلتفرم، نه تنها جایگزینی برای انتشار سنتی کتاب بود، بلکه به عرصه ای تبدیل شد که در آن تجربه های شخصی، روایت های فرهنگی، و خلاقیت های آشپزی در قالبی زنده و تعاملی به اشتراک گذاشته می شدند. تنچ با بهره گیری از قدرت رسانه های اجتماعی، توانست جامعه ای از دنبال کنندگان وفادار ایجاد کند که در گفتگوهای روزانه، دستورهای غذایی، و تأملات سبک زندگی او مشارکت فعال داشتند. این پلتفرم به تدریج به فضایی بدل شد که در آن مرز میان نویسندگی، اجرا، و تعامل اجتماعی از میان رفت و غذا به زبان مشترک میان او و مخاطبانش تبدیل شد. در تابستان سال ۲۰۱۹ تنچ فرایند طراحی قالبی چندرسانه ای را آغاز کرد تا پروژهٔ «درک واقعیت» را به تلویزیون، رادیو و اجراهای زنده منتقل کند. این پروژه، که در ابتد
ا بر پایهٔ گفت وگوهای فلسفی و اجتماعی بنا شده بود، به تدریج به بستری برای بیان شخصی و فرهنگی بدل شد. در جریان این تحول، تنچ بیش از پیش به غذا و آشپزی روی آورد—نه صرفاً به عنوان موضوعی سرگرم کننده، بلکه به عنوان ابزاری برای بیان نیاز به اجتماع، پیوند با میراث ایتالیایی اش، و نوعی مراقبت تغذیه ای که در مسیر بهبود از اختلال تغذیه ای اش نقشی حیاتی ایفا کرد. غذا برای او به زبان طبیعی ارتباط تبدیل شد. زبانی که از طریق آن می توانست با دیگران ارتباط برقرار کند، خاطرات را بازآفرینی کند، و احساسات پیچیده را به شکلی ملموس و انسانی بیان نماید. این رویکرد، نه تنها به پروژهٔ رسانه ای او عمق و اصالت بخشید، بلکه نشان داد که چگونه تجربهٔ زیسته، درمان فردی، و روایت فرهنگی می توانند در قالبی واحد گرد هم آیند. تنچ با بهره گیری از آشپزی به عنوان رسانه، توانست پلی میان خود، مخاطبان، و ریشه های فرهنگی اش بسازد. کتاب خاطرات آشپزی آلیس با عنوان «دوباره غذا خوردن، دستور پخت هایی که مرا شفا دادند» در فوریه ۲۰۲۲ توسط انتشارات هلیوتروپ بوکز منتشر شد. این کتاب جایزه «کتاب هفته منتخب PW» را از سوی نشریه تجاری صنعتی "پابلیشرز ویکلی" دریافت
کرد که این کتاب را «اولین اثر درخشان» نامید. در سال ۲۰۲۳، او شرکت «ایتالیایی کوکی» را راه اندازی کرد، یک شرکت تولیدکنندهٔ مخلوط کوکی ارگانیک، وگان و بدون گلوتن که فقط از آردهای ارگانیک تازه و پایدار کشاورزانی مانند آنسون میلز که برای حفظ غلات اصیل تلاش می کنند، استفاده می کند. حضور در رسانه ها. کاربون تنچ در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۵ در "مجله ووگ ایتالیا" در مقاله ای دربارهٔ زنان قوی که کشور خود را برای دنبال کردن یک رؤیا ترک می کنند، معرفی شد. او در ۳۰ ژوئیه ۲۰۱۵ توسط دیوید هنری استری برای "هافینگتون پست" مصاحبه ای انجام داد و در مورد اولین رمانش، روند نوشتن به زبان دوم و مسیر بهبودی اش صحبت کرد. اخیراً، او مهمان برنامهٔ سیارهٔ سبز» کانال ۵ KTLA بود تا دربارهٔ خاطرات آشپزی اش، «دوباره غذا خوردن»، صحبت کند. زندگی شخصی. او به همراه همسرش بنمونت تنچ (کیبوردیست و عضو بنیانگذار تام پتی و د هارت بریکرز) و دخترشان کاترین گابریلا وینتر در لس آنجلس زندگی می کند. تنچ به صورت علنی دربارهٔ گذشتهٔ خود درگیر با اختلالات تغذیه ای، افسردگی، اعتیاد به الکل و مواد مخدر سخن گفته است. او با صداقت و شجاعت، این تجربه های دشوار را به عنوان بخش
ی از مسیر زندگی اش به اشتراک گذاشته تا نه تنها از بار شرم و سکوت بکاهد، بلکه بستری برای گفت وگوی عمومی دربارهٔ سلامت روان و جسم فراهم آورد. او اکنون به عنوان یکی از مدافعان بهبود و بازیابی شناخته می شود و تلاش می کند زنان را توانمند سازد تا با بدن خود احساس راحتی کنند، فارغ از فشارهای تصویری و معیارهای تحمیلی زیبایی. پیام او بر این اصل استوار است که ارزش واقعی انسان در آینه تعریف نمی شود، بلکه در تجربه، ارتباط، و خودشناسی ریشه دارد. وی با بهره گیری از رسانه های اجتماعی، روایت گری شخصی، و فعالیت های فرهنگی، فضایی ایجاد کرده که در آن آسیب پذیری نه نشانهٔ ضعف، بلکه دریچه ای به سوی قدرت، همدلی، و تحول است. او با تبدیل دردهای گذشته به ابزارهای آگاهی بخش، به بسیاری از مخاطبان خود کمک کرده تا مسیر بهبود را با امید، صداقت، و حمایت جمعی دنبال کنند.
کارلوتا نوبیله (رم، ۲۰ دسامبر ۱۹۸۸ - بنونتو، ۱۶ ژوئیه ۲۰۱۳) مورخ هنر ایتالیایی، نوازنده ویولن، نویسنده، وبلاگ نویس و مدیر هنری ارکستر مجلسی آکادمی سانتا سوفیا در بنونتو از سپتامبر ۲۰۱۰ تا زمان مرگش بود. او یک هنرمند و محقق چندوجهی، از محبوب ترین ویولنیست های جوان ایتالیایی زمان خود بود، او همچنین به خاطر شهادت شجاعتش در مبارزه با سرطان و تجربه عمیق در کلیسای کاتولیک که در ماه های آخر زندگی اش، که در سن ۲۴ سالگی به پایان رسید، به دست آورد، شناخته می شد. در فوریه ۲۰۱۸، او در میان «شاهدان جوان» شورای اسقف ها در سال ۲۰۱۸ با موضوع «جوانان، ایمان و تشخیص شغلی» که توسط پاپ فرانسیس اعلام شد، قرار گرفت. او کاندیدای احتمالی برای تقدیس شدن است. . فرایندی که نشان دهندهٔ عمق ایمان، فداکاری، و الهام بخشی زندگی کوتاه اما پربار اوست. کارلوتا نوبیله، با تلفیق هنر، اندیشه، و ایمان، چهره ای ماندگار در فرهنگ معاصر ایتالیا باقی مانده است. شغل. کارلوتا نوبیله در خانواده ای اصیل و ریشه دار چشم به جهان گشود. او در سن تنها ۱۷ سالگی از کنسرواتوار بنونتو در رشتهٔ ویولن فارغ التحصیل شد و موفق به دریافت درجهٔ ممتاز با افتخار شد. افتخاری
که تحت هدایت استاد برجسته اش، ماسیمو باچی، به دست آمد. این موفقیت زودهنگام، آغازگر مسیری کوتاه اما پرفروغ در زندگی هنری او بود. در ادامهٔ مسیر حرفه ای اش، نوبیله در دوره های تخصصی متعددی شرکت کرد تا مهارت های خود را در نوازندگی ویولن ارتقا دهد. او نزد پیر آمویال در دانشگاه موتسارتئوم سالزبورگ آموزش دید، با پاول ورنیکوف در آکادمی بین المللی پورتوگروارو و مدرسهٔ موسیقی فیه زوله کار کرد، و همچنین تحت تعلیم اوژن سِربو در لندن قرار گرفت. این دوره ها نه تنها مهارت فنی او را غنا بخشیدند، بلکه افق های هنری اش را گسترش دادند و او را به یکی از چهره های برجستهٔ نسل جوان موسیقی کلاسیک ایتالیا تبدیل کردند. نوبیله با تلفیق استعداد ذاتی، آموزش های سطح بالا، و روحیهٔ پژوهشگرانه، توانست در مدت زمانی کوتاه جایگاهی متمایز در فضای هنری کشورش به دست آورد—جایگاهی که با مرگ زودهنگامش، به اسطوره ای از نبوغ، ایمان، و شجاعت بدل شد. کارلوتا نوبیله در طول زندگی کوتاه اما درخشان خود، موفق به کسب جوایز متعدد ملی و بین المللی شد که جایگاه او را به عنوان یکی از استعدادهای برجستهٔ موسیقی کلاسیک ایتالیا تثبیت کرد. او برندهٔ مطلق بسیاری از رقا
بت های ملی بود، از جمله جایزهٔ نخست مطلق در مسابقهٔ ملی ویولن «فریتز کرایسلر» در ماترا (۲۰۰۶)، جایزهٔ نخست مطلق در مسابقهٔ ملی «شهر ویتربو» (۲۰۰۸)، و جایزهٔ نخست در مسابقهٔ ملی «ریویرا دلا ورسیلیا» (۲۰۰۵). در عرصهٔ بین المللی نیز درخشید: در سال ۲۰۰۷ جایزهٔ «موسیقیدان برجسته» را در رقابت معتبر دریافت کرد، و در سال ۲۰۰۸ موفق به کسب «تقدیر ویژه ارنست بلوخ» در همان رقابت شد. این افتخارات، نه تنها گواهی بر مهارت فنی و هنری او بودند، بلکه نشان دهندهٔ تعهد عمیقش به موسیقی، پشتکار بی وقفه، و روحیهٔ پژوهشگرانه ای بودند که در تمام جنبه های زندگی اش جاری بود. مارچلو آبادو دربارهٔ او گفت: "«یک موسیقیدان استثنایی، دختری شیرین و حساس با استعدادی خارق العاده برای موسیقی»". مارتین برکفسکی، که نوبیله با او به صورت دونفره می نواخت، اعلام خواهد کرد: "«کنسرت ما بزرگ ترین و شگفت انگیزترین تجربه موسیقایی بود که من در هفتاد سال زندگی ام داشتم.»" او موسیقی را با اشتیاق خود به هنر ترکیب کرد و در سال ۲۰۱۰ مدرک لیسانس خود را با رتبه عالی در رشته مطالعات تاریخ هنر از دانشگاه ساپینزا رم دریافت کرد و در سال ۲۰۰۹ در دانشگاه کمبریج (دوره ها
ی تابستانی بین المللی تاریخ هنر) شرکت کرد، در سال ۲۰۱۰ در دوره هنر معاصر در مؤسسه هنر ساتبیز نیویورک شرکت کرد و در سال ۲۰۱۱/۲۰۱۲ مدرک کارشناسی ارشد هنر LUISS را در رم دریافت کرد. در دسامبر ۲۰۰۸، کارلوتا نوبیله نخستین کتاب خود را با عنوان "«سکوت واژه های پنهان»" منتشر کرد. اثری که بازتابی از حساسیت ادبی، تأملات درونی، و نگاه شاعرانهٔ او به جهان بود. این کتاب، نقطهٔ آغاز حضور او در عرصهٔ نویسندگی بود و نشان داد که نوبیله فراتر از یک نوازندهٔ برجسته، صدایی مستقل در ادبیات معاصر ایتالیا دارد. در سال ۲۰۱۲، دومین کتاب او با عنوان اکسیمورون منتشر شد. این اثر، با نگاهی فلسفی و هنری، به تضادهای درونی انسان، تجربهٔ زیسته، و پیچیدگی های هستی می پرداخت. بیانی از بلوغ فکری و عمق تأملات او در سال های پایانی زندگی. علاوه بر فعالیت های ادبی، نوبیله برای چندین سال ستون موسیقی ای با عنوان «خطوط صوتی» در وب سایت "Quaderno.it" می نوشت، جایی که در آن به تحلیل آثار موسیقی، تجربه های شنیداری، و پیوند میان صدا و معنا می پرداخت. نوشته های نوبیله، چه در قالب کتاب و چه در رسانه های دیجیتال و چاپی، بازتابی از ذهنی جست وجوگر، روحی حساس،
و زبانی شاعرانه بودند. او در سال ۲۰۱۰، تنها در ۲۱ سالگی، مدیر هنری ارکستر مجلسی آکادمی سانتا سوفیا در بنونتو شد. او به عنوان اولین مدیر هنری، متعهد به راه اندازی آکادمی، همچنین با هدف صادرات آن به خارج از منطقه خود، مراقبت از برنامه کنسرت سه ساله، فرمول جدیدی در کل قلمرو ملی است. پیشنهاد او برای یک برنامه متنوع و التقاطی، از موتسارت تا بیتلز، از پیازولا تا اشتراوس، از باخ تا قرن بیستم ایتالیا و قرن هجدهم ناپلی، تحسین و موفقیت عمومی را به همراه دارد. نوبیله تا زمان مرگ نابهنگام خود به عنوان مدیر هنری سانتا سوفیا فعال خواهد ماند. کار او به پایه گذاری ورود سریع آکادمی به صندوق هنرهای نمایشی (FUS) وزارت میراث فرهنگی ایتالیا کمک کرد. پس از مرگ او، آکادمی سه سال وقفه را تجربه خواهد کرد. سپس فعالیت های خود را تحت مدیریت هنری استاد فیلیپو زیگانته از سر گرفت. او در طول دوران حرفه ای خود، با استفاده از معیارهای بین رشته ای و آلودگی، به بررسی پیوندهای متقابل بین موسیقی، هنر معاصر و نویسندگی پرداخت. او در رم، به همراه چند محقق جوان دیگر، گروه «تقریباً کیوریتورها» را با هدف ایجاد ارتباط بین متخصصان هنر معاصر و عموم مردم ت
أسیس کرد. او به عنوان عضوی از گروه «تقریباً کیوریتورها»، رویدادهای فرهنگی را مدیریت می کرد و مقالات زیادی را در وبلاگ گروه می نوشت. سرطان و وبلاگ. در اکتبر ۲۰۱۱، زمانی که نوبیل ۲۲ ساله بود، به ملانوما مبتلا شد؛ او تمام درمان های ممکن و مداخلات جراحی مختلف را انجام داد و در عین حال به حرفه موسیقی و هنری خود ادامه داد و به طور متناوب کنسرت برگزار می کرد و در بیمارستان بستری می شد تا بهبود یابد. ساندرو کاپلتو در روزنامه لا استامپا گفت: «هرچه درمان سخت تر و تشخیص بیماری بدتر می شد، موسیقی او بیشتر به نوعی شورش علیه سرنوشتش، زندگی واقعی اش تبدیل می شد و هرگز ذره ای از کیفیت خود را از دست نمی داد.» در آوریل ۲۰۱۲، او با هویت پنهان، صفحه فیسبوک خود با عنوان «"سرطان" و پس از آن» را راه اندازی کرد که باعث ایجاد جامعه عظیمی از افراد مبتلا به سرطان مانند او شد. آنها خود را با افکار او یکی می دانستند و در سخنان او کمک حیاتی می یافتند. در ماه اوت، او وب سایت مرتبط را ایجاد کرد. در طول دوره بیماری اش، در حالی که با نوازنده پیانو، مارتین برکفسکی، در یک گروه دونفره می نواخت، به "«دوناتوری دی موزیکا»" (به معنای اهداکنندگان موس
یقی) پیوست، یک انجمن اجتماعی که در برگزاری کنسرت های موسیقی در بخش های سرطانی ایتالیا فعالیت داشت. در مورد تعهد اجتماعی و خیریه او، کتاب "«دوناتوری دی موزیکا»" نوشته ال. فوماگالی، انتشارات کورچی (۲۰۱۵) وجود دارد. ایمان، پاپ و مرگ. ایمان. کارلوتا در ماه های آخر عمرش، تجربه ایمان عمیقی را پشت سر گذاشت، او به طور ناگهانی در ۴ مارس ۲۰۱۳، پس از بیدار شدن از بحرانی که او را برای چند روز به بیمارستان میلان کشانده بود، متولد شد. این حقیقت که مانند یک وحی تلقی می شود، توسط کارلوتا به صورت ناشناس در وبلاگش که به سرطان اختصاص داده شده بود، در آخرین پست قبل از مرگش بیان شد: او در همان پست ادامه داد: نامه به پاپ فرانسیس. معنویت او به طور قابل توجهی از خطبه پاپ فرانسیس الهام گرفته شده بود که جوانان را به حمل صلیب با شادی دعوت می کرد (موعظه ۲۴ مارس ۲۰۱۳). در جمعه خوب ۲۰۱۳، در مرکز رم، نوبیله به دنبال کلیسایی می گشت زیرا می خواست اعتراف کند، اما معمولاً کلیساها در زمان استراحت ناهار بسته هستند. تنها کلیسایی که بازمانده بود، کلیسای سن جاکومو در آگوستا، در خیابان دل کورسو بود. در آنجا نوبیله با کشیش دون جوزپه تراپولینی ملاقات
کرد، آنها گفتگوی بسیار تأثیرگذاری داشتند و همان طور که دون جوزپه گفت، او هنگام صحبت در مورد داستان خود، مبارزه اش با ملانوما و آرامشی که پس از گوش دادن به سخنان پاپ فرانسیس احساس کرد، "از شادی گریه کرد". کشیش تحت تأثیر یک اتفاق قابل توجه قرار گرفت: درست روز قبل از اینکه او به همراه چند کشیش رومی دیگر توسط پاپ پذیرفته شود و در آن زمان، پدر مقدس از آنها خواست که کلیساها را در روز جمعه خوب تمام روز باز نگه دارند تا هر کسی بتواند اعتراف کند. تراپولینی تصمیم گرفت داستان نوبیله را در نامه ای برای پاپ تعریف کند و صبح روز ۱۰ آوریل، پاپ دوباره تماس گرفت تا بگوید که برای او دعا خواهد کرد و افزود: "این دختر به من شجاعت می دهد". درست در همان لحظات تماس تلفنی، نوبیله در بیمارستان کارارا، جایی که به عنوان نوازنده داوطلب «اهداکنندگان موسیقی» به آنجا رفته بود، دچار بحران مغزی شد. صبح روز ۱۱ آوریل ۲۰۱۳، پس از بهبودی کامل، در حالی که هنوز در رختخواب و در کنار مادرش بود، در بخش از خواب بیدار شد و گزارش داد که تصویری سه گانه متشکل از یک مثلث نورانی بر روی دیوار اتاق دیده است. نوبیله نامه ای به پاپ نوشت تا ایمان خود را به زندگی و