Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
صرفاً معادل واژهٔ «مهاجر» است. ربکا فوتو کندی تاریخ پیدایش اصطلاح متیک در آتن را به دههٔ ۴۶۰ پ م ارجاع می کند، در حالی که واتسون استدلال می کند که وضعیت قانونیِ متیک بودن تا سال ۴۵۱ قبل از میلاد ایجاد نشد و این همان سالی است که پریکلس قانون شهروندی را پیشنهاد کرده بود. متیک در آتن باستان. یک تخمین از جمعیت سرزمین آتیک در آغاز جنگ پلوپونز در سال ۴۳۱ قبل از میلاد نشان می دهد که جمعیت مردان ۲۵۰۰۰ نفر بود که تقریباً یک سوم کل جمعیت این ناحیه برآورد می شود. اکثر متیک ها احتمالاً از شهرهای مجاور به آتن آمدند و به دنبال فرصت های اقتصادی یا فرار از آزار و اذیت بودند، اگرچه سوابقی از مهاجران از مکان های غیر یونانی مانند تراکیا و لیدیا نیز وجود دارد. به استثنای کورینت که جهان وطنی داشت و قوانینش برای ما شناخته نیست، در دیگر شهرهای یونان ("پولیس ها") ساکنان خارجی اندک بودند. در اسپارت و کرِت، به عنوان یک قاعده کلی که البته استثناهایی هم داشت، خارجی ها اجازه اقامت پیدا نمی کردند. گزارش ها حاکی از آن است که مهاجرانی به دربار مستبدان و شاهان تسالی، سیراکوز و مقدونیه راه پیدا کرده بودند ولی در این شهرها حاکم شهر بود که قانو
ن را تعیین می کرد. با توجه به این پیچیدگی ها، اصطلاح حقوقی "metic" بیشترین ارتباط را با دولت شهر آتن باستان دارد. در آتن، بزرگ ترین شهر جهان یونانی آن زمان، تقریباً نیمی از جمعیت کسانی که آزاد بودند، متیک بودند. این وضعیت برای دو گروه اصلی از مردم — مهاجران و بردگان سابق - اعمال می شد. از آنجایی که برده ها تقریباً همیشه منشأ خارجی داشتند، می توان آنها را مهاجرانی غیرارادی در نظر گرفت که اغلب از مناطق غیریونانی زبان ربوده می شدند، در حالی که دسته دیگر، متیک های مهاجر، معمولاً منشأ یونانی داشتند. آن ها به جای مناطق دورافتاده دنیای یونان، عمدتاً از سرزمین اصلی یونان می آمدند. متیک ها در درجه اول به دلیل محدودیت های فرهنگی و نه اقتصادی، جایگاه اجتماعی پایین تری داشتند. برخی از آن ها صنعتگران فقیر و برده های سابق بودند، در حالی که برخی دیگر از ثروتمندترین ساکنان شهر بودند. از آنجایی که شهروندی یک موضوع ارثی بود و به محل تولد مرتبط نمی شد، یک متیک می توانست صرفاً از نسل یک مهاجر یا بردهٔ آزادشده باشد و متیک به دنیا آمده باشد. صرف نظر از اینکه چند نسل از خانواده در شهر زندگی می کردند، متیک ها شهروند نمی شدند مگر این
که شهر به عنوان هدیه، به آنها شهروندی را اعطا می کرد؛ این کار هم به ندرت انجام می شد. از منظر فرهنگی، چنین شخصی می توانست کاملاً «محلی» باشد و از شهروندان قابل تفکیک و تشخیص نبود. آنها هیچ نقشی در ادارهٔ سیاسی شهر نداشتند، اما ممکن بود کاملاً در زندگی اجتماعی و اقتصادی شهر دخیل باشند. در آرمان شهری که "«جمهوری" افلاطون» پیشرو می گشاید، هرگز به وضعیت شخصیت ها به عنوان شهروند یا متریک اشاره نمی شود. متیک ها معمولاً مسئولیت های شهروندی را بدون هیچ امتیازی متحمل می شدند. آن ها نیز مانند شهروندان باید خدمت سربازی انجام می دادند و در صورت داشتن ثروت کافی مشمول مالیات ویژه می شدند () و در خدمات مالیاتی (liturgies، به عنوان مثال پرداخت هزینه یک کشتی جنگی یا تأمین مالی یک گروه کُر تراژیک) با آتنی های ثروتمند مشارکت می کردند. شهروندی در آتن لازم بود تا یک فرد واجد شرایط شود و بتواند پرداخت های دولتی متعددی مانند حقوق هیئت منصفه و مجمع را کسب کند که این می توانست برای افراد شاغل قابل توجه باشد. در مواقع اضطراری، شهر می توانست جیره های غذایی را بین شهروندان توزیع کند. هیچ یک از این حقوق به متیک ها تعلق نمی گرفت. آنها مجا
ز به داشتن املاک و مستغلات در آتیکا، اعم از مزرعه یا خانه نبودند، مگر این که معافیت خاصی به آن ها تعلق می گرفت. آنها همچنین نمی توانستند برای کار در معادن نقره با دولت قرارداد ببندند، زیرا احساس می شد که ثروت زیر زمین متعلق به جامعه سیاسی است. متیک ها مشمول مالیاتی به نام بودند که مقدارش سالانه دوازده درهم برای مردان متیک و خانوارهایشان و شش درهم برای زنان متیک مستقل بود. علاوه بر ، به نظر می رسد غیر آتنی هایی که مایل به فروش کالاها در آگورا بودند، از جمله متیک ها، مشمول مالیات دیگری به نام هم بوده اند. اگرچه متیک ها از حضور در مجمع اککلسیا و از خدمت به عنوان هیئت منصفه منع شده بود، اما دسترسی آن ها به دادگاه ها مانند شهروندان برقرار بود. هم می توانستند دیگران را محاکمه کنند و هم خودشان مورد مؤاخذه قرار می گرفتند. بسیاری از مهاجران برای تجارت به آتن می آمدند و در واقع برای اقتصاد آتن چنین عدالتی ضروری بود؛ زیرا اگر تاجران مهاجر نمی توانستند اختلافات تجاری را طبق قانون پیگیری کنند، این یک مسئله بازدارنده شدید می بود. در عین حال، آن ها در اینجا هم دقیقاً از حقوق مشابه شهروندان برخوردار نیستند. برخلاف شهروندان،
می شد افراد متیک را تحت شکنجه قضایی قرار داد و مجازات قتل برای آن ها بیش از پرونده های مشابه شهروندان بود. متیک ها همچنین به دلیل انواع جرایم در معرض بردگی قرار می گرفتند. به دلایل مختلف آن ها را به بردگی می سپردند؛ برای نمونه، به خاطر عدم پرداخت (مالیات) یا عدم معرفی یک شهروند حامی، یا «آلودگی بدن شهروندان» که شامل ازدواج با یک شهروند می شد، یا ادعای این که شهروند هستند. مشخص نیست که چه مدت یک خارجی می توانست در آتن بماند بدون اینکه به عنوان متیک به حساب آید. در برخی دیگر از شهرهای یونان این دوره یک ماه بود، و ممکن است در آتن نیز همین طور بوده باشد. تمام افراد متدین آنجا باید در محلی (جامعه محلی) که در آن زندگی می کردند ثبت نام کنند. آنها باید یک شهروند را به عنوان سرپرست یا قیّم خود معرفی می کردند ("prostates"، به معنای واقعی کلمه "کسی که از جانب او می ایستد"). آتنیان این آخرین شرط را بسیار جدی می گرفتند. یک متیک بدون سرپرست در برابر یک پیگرد قضایی بسیار آسیب پذیر بود. اگر مجرم شناخته می شد، اموالش مصادره می شد و خودش به عنوان برده به فروش می رفت. برای یک برده آزاد شده، سرپرست به طور خودکار مالک سابق او بود
. این ترتیب، برخی وظایف اضافی را از جانب متیک اعمال می کرد، با این حال، ظاهراً فرزند یک متیک برده سابق، وضعیتی مشابه یک متیک آزاد متولد شده داشت. شهروندی به ندرت به متیک ها اعطا می شد. وضعیت ویژه "حقوق برابر" رایج تر بود () که به موجب این وضعیت فرد متیک از تعهدات معمول قشر خود آزاد می شد. در حوزه مذهبی، همه متیک ها می توانستند در جشنواره های اصلی زندگی شهر شرکت کنند، به جز برخی از نقش ها که به شهروندان محدود می شد. شکاف وضعیت بین متیک و شهروند همیشه روشن نبود. در خیابان هیچ نشانه فیزیکی شهروند را از متیک یا برده متمایز نمی کرد. گاهی وضعیت متیک بودن یا نبودن یک شخص به یک موضوع مورد مناقشه بدل می شد. اگرچه ثبت نام محلی شهروندان انجام می شد، اما اگر ادعای شهروندی فرد مورد اعتراض قرار می گرفت، به استشهاد همسایگان و جامعه ارجاع می کردند. متیک هایی که خانواده شان برای نسل ها در آتن زندگی می کردند، ممکن بود وسوسه شوند که خود را شهروند جا بزنند. در موارد متعددی لیست های شهروندی پاکسازی شد و در واقع افرادی که به عنوان شهروند زندگی می کردند را به متیک تبدیل کرد. به شیوه معمولی آتن، فردی که اینقدر تنزل رتبه یابد می توان
ست در دادگاه اعتراض کند. با این حال، اگر دادگاه به این نتیجه می رسید که شهروند در واقع متیک است، یک پله دیگر رتبه اش را پایین می آوردند و به عنوان برده می فروختند. در مطالعه وضعیت متیک ها به راحتی می توان این تصور را به دست آورد که آن ها یک اقلیت تحت ستم بودند. اما به طور کلی، آنهایی که یونانی و آزاد زاده می شدند لااقل می توانستند به آتن بیایند و از شرایط بهتر این شهر بزرگ، پویا و جهان وطنی بهره جویند و فرصت هایی به دست آورند که در محل مبدأشان در دسترس نبود. متیک ها در شهرهایی مثل آتن که حق شهروندی موروثی بود، پس از حضور در یک دولت شهر دیگر، در شهر مبدأ خود همچنان شهروند باقی می ماندند. جامعه بزرگ غیرشهروندان آتن اجازه می داد تا برده های سابق به گونه ای جذب شوند که در جاهای دیگر و خصوصاً در شهرهای محافظه کارتر و همگن تر امکان پذیر نبود. مشارکت آنها در خدمت سربازی، مالیات (که برای ثروتمندان آتن موضع نمایش عمومی و غرور بود) و فرقه می توانست به آنها احساس شریک بودن در شهر و ارزش داشتن بدهد. اگرچه آتنی ها تمایل داشتند به متیک ها با پسوند محل سکونتشان اشاره کنند. حتی متیک های آزادی که در آتن می مُردند، ترجیح می دا
دند بر روی سنگ قبرهایشان نام شهری که از آنجا آمده بودند و هنوز شهروندی آنجا را حفظ کرده بودند، به عنوان پسوند قید کنند. پیامدها. اصطلاح "متیک" در قرن چهارم قبل از میلاد که به متیک ها اجازه داده شد در دادگاه بدون سرپرست (prostate) بمانند، وضعیت متمایزکننده و تبعیض آمیز خود را از دست داد و در آتن هلنیستی که خرید شهروند بسیار رایج شد، منسوخ گردید. سرشماری دمتریوس فالرومی در حدود. ۳۱۷ قبل از میلاد به ۲۱۰۰۰ شهروند، ۱۰۰۰۰ متریک و ۴۰۰۰۰۰ برده اشاره می کند(Athenaeus, vi. p. 272). در دنیای یونانی-رومی، به افراد آزاد (غیر شهروند) که در قلمرو یک پولیس زندگی می کردند، "paroikoi" (به ریشه شناسی واژه پاریش مراجعه کنید)، و در آسیای صغیر می گفتند. استفاده در فرانسوی معاصر. در فرانسه به عنوان یک اصطلاح بیگانه هراسی برای مهاجران به فرانسه احیا شد. این واژه در اواخر قرن نوزدهم توسط نویسنده ناسیونالیست چارلز موراس رایج شد و او متیک را به عنوان یکی از چهار مؤلفه اصلی «ضد فرانسه» خائن، همراه با پروتستان ها، یهودیان و فراماسون ها طبقه بندی کرد. این کاربرد تحقیرآمیز همچنان در زبان فرانسوی جاری است و تا حدودی توسط فرانسوی های دارای پ
یشینه مهاجر بازیابی شده است. در سال ۱۹۶۹ ژرژ موستاکی خواننده یونانی-فرانسوی آهنگی را ضبط کرد، که پس از آن توسط چندین هنرمند مهاجرتبار کاور شده است.
رضا محمدسلیمانی سرتیپ سپاه پاسداران انقلاب اسلامی بود، که تا پیش از درگذشت به عنوان معاون بازرسی کل سپاه پاسداران فعالیت می کرد. وی فعالیت نظامی را در خلال جنگ ایران و عراق در نیروی زمینی سپاه پاسداران آغاز کرد. او از ۱۳۷۹ تا ۱۳۸۳ جانشین فرمانده لشکر ۱۹ فجر بود و با حفظ سمت از ۱۳۸۱ تا ۱۳۸۲ به عنوان مدیرعامل باشگاه فوتبال فجر سپاسی فعالیت می کرد. سلیمانی از ۱۳۸۳ تا ۱۳۸۵ جانشین فرمانده لشکر ۱۴ امام حسین بود، از ۱۳۸۵ تا ۱۳۸۶ به عنوان فرمانده دانشکده توپخانه و موشک های امیرالمؤمنین فعالیت می کرد، از ۱۳۸۶ تا ۱۳۸۷ فرمانده تیپ ۴۴ قمر بنی هاشم بود و در فاصله سال های ۱۳۸۷ تا ۱۳۹۵ فرماندهی سپاه قمر بنی هاشم چهارمحال و بختیاری را برعهده داشت. وی از ۱۳۹۵ تا ۱۳۹۸ معاون بازرسی سازمان بسیج بود و از اردیبهشت ۱۳۹۸ معاون بازرسی فرمانده کل سپاه پاسداران بود. سلیمانی در بامداد پنجشنبه ۱۱ مرداد ۱۴۰۳ درگذشت. پیکر او پس از تشیع در گلستان شهدای اصفهان به خاک سپرده شد.
جنگ کرِت (۲۰۵ تا ۲۰۰ قبل از میلاد) سلسله نبردهایی بود که در آن از یک سو فیلیپ پنجم مقدونیه ، اتحادیه ایتولیان، بسیاری از شهرهای کرت (که اولوس و هیراپیتن مهمترین آنها بودند) و دزدان دریایی اسپارتی و از سوی دیگر نیروهای رودِس به کمک آتالوس اول پرگاموم, بیزانس, سیزیک, آتن و کنوسوس با یکدیگر جنگیدند. مقدونی ها به تازگی جنگ اول مقدونی را به پایان رسانده بودند و فیلیپ، که شانس خود را برای شکست رودس مهیا می دید، با دزدان دریایی اتولی و اسپارتی که در آن هنگام به کشتی های رودسی هجوم می بردند، اتحاد تشکیل داد. فیلیپ همچنین با چندین شهر مهم جزیره کرت، مانند هیراپیتن و اولوس، متحد شد. با توجه به اینکه ناوگان و اقتصاد رودسی ها از غارت دزدان دریایی رنج می برد، فیلیپ معتقد بود که شانس او برای درهم شکستن رودس بالاست. او برای نیل به هدفش، با پادشاه امپراتوری سلوکی ، آنتیوخوس بزرگ ، علیه بطلمیوس پنجم مصر (امپراتوری سلوکی و مصر دو ایالت دیگر دیادوخی بودند) اتحاد تشکیل داد. سپس فیلیپ شروع به حمله به سرزمین های بطلمیوس و متحدان رودسی او در تراکیا و اطراف پروپونتیس کرد. در سال 202 قبل از میلاد، رودس و متحدانش پرگاموم، سیزیکوس و بی
زانس ناوگان خود را آماده کردند و فیلیپ را در نبرد خیوس شکست دادند. تنها چند ماه بعد، ناوگان فیلیپ آن ها را در نبرد لاد شکست داد. در حالی که فیلیپ در حال غارت قلمرو پرگاموم و حمله به شهرهای کاریا بود، آتالوس اول پرگاموم برای منحرف کردن مسیر جنگ به آتن رفت. او موفق شد با آتنی ها اتحاد برقرار سازد و آتن بلافاصله با مقدونی ها اعلان جنگ کرد. پادشاه مقدونیه نمی توانست در برابر این حادثه سکوت کند. او با نیروی دریایی خود و با تعدادی پیاده نظام به آتن حمله کرد. با این حال، رومیان به او هشدار دادند که عقب نشینی کند یا با روم که حامی آتن بود، هم روبرو خواهد شد. فیلیپ پس از آن که در جنگی دریایی از ناوگان رودس و پرگاموم شکست خورد، عقب نشینی کرد. اما قبل از عقب نشینی به شهر ابیدوس در هلسپونت هم حمله کرد. ابیدوس پس از یک محاصره طولانی سقوط کرد و اکثر ساکنان آن خودکشی کردند. فیلیپ اولتیماتوم رومی ها برای توقف حمله به دولت های یونانی را رد کرد و رومیان به مقدونیه اعلام جنگ کردند. این باعث شد که شهرهای کرت هیچ متحد اصلی نداشته باشند و بزرگترین شهر کرت، کنوسوس، به رودس پیوست. در مواجهه با این اتحاد بزرگ، هیراپیتن و اولوس تسلیم
شدند و مجبور شدند معاهده ای را به نفع رودس و کنوسوس امضا کنند.
طرح واره های زغالی () یک فیلم درام تاریخی به کارگردانی آنتونی بوهجیویچ است که در سال ۱۹۵۷ منتشر شد. این فیلم بر پایهٔ رمانی به همین نام اثر هنریک سینکیه ویچ ساخته شد. خلاصه داستان. این فیلم درام، روایتی غم انگیز از زندگی یک خانواده دهقانی در نیمه دوم قرن نوزدهم است. زنی برای نجات شوهرش از فراخوانی به ارتش امپراتوری روسیه و خدمتِ بسیار طولانی مدتِ سربازی در آنجا - که تهدیدی برای بقای مزرعه و کسب و زندگی آنهاست - خود را به نویسنده ای محلی می سپارد که مدعی است مسول ثبت نام سربازان در ارتش است و قول داده در صورت کامجویی از زن، نام شوهرش را از فهرست فراخوانی ارتش حذف کند. مرد به مرادش می رسد اما بعد، به کلی منکر وعده خود شده و درخواست زن را رد می کند. دهقان که متوجه ارتباط همسرش با نویسنده شده، او را با ناامیدی می کشد و سپس خودکشی می کند.
لئوپولد بوچکوفسکی (؛ – ) نویسنده، شاعر، نقاش و مجسمه ساز اهل لهستان بود. او در قیام ورشو شرکت داشت و در سال ۱۹۵۶ برندهٔ نشان افتخار تولد لهستان شد. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "طرح واره های زغالی" اشاره نمود.
برنامه یاران مک آرتور، همچنین بورسیه مک آرتور و در محاوره «بورسیه نابغه ها»، جایزه ای است که سالانه توسط بنیاد جان دی و کاترین تی مک آرتور به ۲۰ تا ۳۰ نفر که در هر زمینه ای «اصالت و فداکاری فوق العاده در فعالیت های خلاقانه شان و ظرفیت بارزی در خودپیش بردگی نشان داده اند» و شهروند یا ساکن ایالات متحده هستند، اعطا می شود. بنا بر تارنمای این بنیاد، «بورسیه، پاداشی برای موفقیت های گذشته نیست، بلکه سرمایه گذاری بر اصالت، بینش و پتانسیل یک فرد است»، اما همچنین می گوید چنین پتانسیلی «بر اساس پیشینه دستاوردهای مهم» است. جایزه فعلی ۸۰۰٬۰۰۰ دلار است که طی پنج سال در اقساط سه ماهه پرداخت می شود. پیشتر ۶۲۵٫۰۰۰ دلار بود. این رقم از ۵۰۰٫۰۰۰ دلار در سال ۲۰۱۳ با انتشار بیانیه ای از بنیاد مک آرتور افزایش یافت. از سال ۱۹۸۱، ۱٫۱۱۱ نفر به عنوان "یاران مک آرتور"، در محدوده سنی ۱۸ تا ۸۲ سال لقب گرفته اند. این جایزه به عنوان «یکی از مهم ترین جوایزی که واقعاً «چشم داشت» ندارد»، نامیده می شود. این جایزه هیچ درخواست پذیرشی را نمی پذیرد. نامزدهای ناشناس و محرمانه توسط بنیاد دعوت شده و توسط یک کمیته گزینش ناشناس و محرمانه متشکل از ده ها
نفر بررسی می شوند. چنین کمیته ای همهٔ نامزدها را بررسی می کند و دریافت کنندگان جایزه را به رئیس و هیئت مدیره بنیاد پیشنهاد می کند. اکثر یاران جدید ابتدا با دریافت یک تماس تلفنی شادباش از نامزدی و برنده شدن خود آگاه می شوند. جیم کالینز یکی از برندگان جایزه مک آرتور، تجربه اش را در سرمقاله "نیویورک تایمز" شرح داده است. سیسیلیا کنراد مدیرعامل و پیش برنده برنامه یاران مک آرتور است.
تاریخ گذاری تابناکی یا تاریخ گذاری لومینسانس () به گروهی از روش های تاریخ گذاری زمانی اشاره دارد که تعیین می کنند دانه های معدنی آخرین بار در چه مدت زمانی در معرض نور خورشید یا حرارت کافی قرار گرفته اند. برای زمین شناسان و باستان شناسانی که می خواهند بدانند چنین رویدادی چه زمانی رخ داده است مفید است. "تاریخ گذاری تابناکی" از روش های مختلفی برای تحریک و اندازه گیری لومینسانس استفاده می کند. این شامل تکنیک هایی مانند لومینسانس تحریک شده نوری (OSL)، لومینسانس تحریک شده مادون قرمز (IRSL) و تاریخ گذاری حرارتی (TL) است. «تاریخ گذاری نوری» معمولاً به OSL و IRSL اشاره دارد، اما نه TL. محدوده سنی روش های "تاریخ گذاری لومینسانس" از چند سال تا بیش از یک میلیون سال گسترش می یابد. شرایط و دقت. تمام رسوبات و خاکها حاوی مقدار کمی ایزوتوپ های رادیواکتیو عناصری مانند پتاسیم، اورانیوم، توریم و روبیدیم هستند. اینها به آرامی در طول زمان دچار واپاشی هسته ای می شوند و تابش های یونیزه کننده آنها توسط دانه های معدنی موجود در رسوبات مانند کوارتز و فلدسپات پتاسیم جذب می شود. تابش باعث می شود که بار درون دانه ها در «تله های الکترونی» ن
اپایدار ساختاری باقی بماند. بار محبوس شده در طول زمان با سرعتی که توسط میزان تابش پس زمینه در محلی که نمونه دفن شده است، انباشته می شود. تحریک این دانه های معدنی با استفاده از نور (آبی یا سبز برای OSL؛ مادون قرمز برای IRSL) یا گرما (برای TL) باعث می شود یک سیگنال لومینسانس با آزاد شدن انرژی الکترون ناپایدار ذخیره شده منتشر شود که شدت آن بسته به مقدار متغیر تابش جذب شده در حین دفن و ویژگی های خاص کانی متفاوت است. بیشتر روش های "تاریخ گذاری لومینسانس" بر این فرض تکیه می کنند که دانه های معدنی پیش از زمان تاریخ گذاری رویداد (زمان دفن) به اندازهٔ کافی سفید شده بوده اند. به عنوان مثال، در کوارتز، زمان کوتاهی در نور در محدودهٔ ۱ تا ۱۰۰ ثانیه در یک روز پیش از مدفون شدن، برای «تنظیم مجدد» ساعت تاریخ گذاری OSL کافی است این معمولاً، اما نه همیشه، در مورد نهشته های بادی مانند تپه های ماسه ای و بادرُفت ها و برخی از رسوبات آب ریزی شده صدق می کند. سنّ تک کوارتز OSL را می توان به طور معمول از ۱۰۰ تا ۳۵۰۰۰۰ سال قبل از میلاد تعیین کرد و زمانی که از روش های مناسب استفاده شود و بررسی های مناسب نیز انجام شود، می تواند قابل اعتما
د باشد. تکنیک های فلدسپات IRSL پتانسیل گسترش دامنهٔ داده پذیری را تا یک میلیون سال دارند، زیرا فلدسپات ها معمولاً سطوح اشباع دوز بسیار بالاتری نسبت به کوارتز دارند، اگرچه ابتدا باید به مسائل مربوط به محو شدن غیرعادی رسیدگی شود.
ابو احمد عبدالرحمن بن علی بن مرزبان طبیب مرزبانی معروف به ابن مرزبان یک صاحب منصب و پزشک فارس بود که به آل بویه خدمت می کرد. او شاگرد ابن سینا بود. اطلاعات زیادی از او در دست نیست. نسب خود را به خانواده ای بومی اصفهان برمی گرداند. در قاین به دنیا آمده و ابتدا در نیشابور می زیست. اما در بیشتر عمر خود به جای زادگاهش در بغداد و در خوزستان زندگی می کرد. او در اوایل زندگی، تحصیلات علمی و فقه اسلامی آموخت. وی بعدها قاضی شوشتر و رئیس بیمارستان معروف عَضُدی در بغداد شد. ابن مرزبان بعدها، در سال ۱۰۰۶ میلادی (۴۲۰ هجری قمری) در شوشتر درگذشت. ابن مرزبان معاصر با ثعالبی (مؤلّف "یتیمه الدّهر") بوده و با او مکاتباتی داشت. او کتاب هایی همچون "اخبار ابی العینا"، "اخبار ابن الرّومی"، "اخبار جحظه برمکی"، "الآداب در طعام و شراب" دارد و شعر نیز می سرود. ابن مرزبان کتابی به زبان عربی در ستایش سگ، به نام "فضل الکلاب" نوشت و در آن دربارهٔ رفتار سگ و گربه، دربارهٔ وفاداری سگ و حکایات سگانی که ارباب خود را نجات دادند را آورده است. این کتاب با لحنی نوشته شده که گویی مؤلف در حال مکالمه با یک دوست است، او می گوید که سگ به بسیاری از کسانی
که لباس می پوشند شرف دارد. کتاب "فضل الکلاب" در سال ۱۹۷۸ میلادی توسط جی.آر. اسمیت و ام. اِی. اس. عبدالحلیم به زبان انگلیسی ترجمه و توسط انتشارات آریس و فیلیپس، با نام "برتری سگ ها از بسیار کسانی که لباس می پوشند" ("The Superiority of Dogs over many of Those who wear Clothes") منتشر شد.
یانوشیک () یک مجموعهٔ تلویزیونی لهستانی است که در سال ۱۹۷۳ ساخته و در سال ۱۹۷۴ منتشر شد. این سریال دربارهٔ یک یاغی مشهور لهستانی است که طبق افسانه ها، از ثروتمندان می دزدید و به فقرا می بخشید. وی سرانجام به دام سربازان اتریشی افتاد و با فروکردن یک قلاب فلزی به درون دنده ها و قفسهٔ سینه و آویزان کردنش، اعدام شد. شخصیت یانوشیک در این سریال را نباید با راهزن جاده ای افسانه ای یورای یانوشیک اشتباه گرفت، گرچه در خلق آن، از وی الهام گرفته شده است.
سمافور (به انگلیسی: Semafor) یک وب سایت خبری است که در سال ۲۰۲۲ توسط بن اسمیت، سردبیر سابق بازفید نیوز و ستون نویس رسانه ای سابق در "نیویورک تایمز ،" و جاستین بی. اسمیت، مدیر عامل سابق گروه رسانه ای بلومبرگ، تأسیس شد. شرح و ریشه شناسی. "نیویورک تایمز" "سمافور را" یک «سازمان خبری جهانی» نامیده است. "واکس" سمافور را به عنوان «مجموعه ای از خبرنامه ها، به علاوه یک وب سایت، که مخاطبان سطح بالایی را هدف قرار می دهد که موضوعاتی مانند سیاست واشینگتن و فناوری دره سیلیکون را می فهمند، اما بیشتر می خواهند». دسترسی به این وب سایت رایگان است و توسط تبلیغات پشتیبانی می شود، اگرچه بنیانگذاران "سمافور وعده" برنامه هایی را برای تبدیل به یک مدل اشتراک پولی داده اند. این سازمان در نیویورک مستقر است. منابع مالی. عملیات در ابتدا با سرمایه گذاری ۲۵ میلیون دلاری و همچنین درآمد حاصل از تبلیغات و رویدادهای حضوری پشتیبانی می شد. سرمایه گذاران عبارتند از سم بنکمن فرید، David G. Bradley، خورخه پائولو لمان، و Jessica Lessin. جنسیس موتور / شرکت هیوندای موتور، مسترکارت، فایزر، کوالکام، گروه چندملیتی هندی تاتا گروه و ورایزون از جمله ده شریک
راه اندازی بودند. دیگر تبلیغ کنندگان و حامیان مالی سیسکو و علی بابا هستند. در سال ۲۰۲۳، "سمافور" برنامه های خود را برای بازخرید سرمایه گذاری بنکمن فرید پس از ورشکستگی FTX اعلام کرد. جاستین اسمیت "، یکی از بنیانگذاران سمافور ،" اظهار داشت که بنکمن فرید به دلیل ساختار سهام دو طبقه ای این شرکت، «هیچ سهم واقعی» در "سمافور" دریافت نکرده است و نه او و نه هیچ سرمایه گذار دیگری بر پوشش سرمقاله یا عملیات تأثیری نداشته است. اگرچه بنکمن فرید بزرگ ترین سرمایه گذار بیرونی "سمافور" بود، اما اگر سرمایه گذاری خود را به سهام تبدیل می کرد، سهم اقلیت کوچکی را دریافت می کرد. در مه ۲۰۲۳، "سمافور" ۱۹ میلیون دلار سرمایه اضافی از سرمایه گذاران برای جایگزینی پول دریافتی از بانکمن-فرید جمع آوری کرد. شرکت های چینی. سمافور به خاطر رابطه اش با افراد یا نهادهای مرتبط با حزب کمونیست چین (ح ک پی) مورد انتقاد قرار گرفته است. در ژانویه ۲۰۲۳، صدای آمریکا گزارش داد که "سمافور" از غول تجارت الکترونیک چین، گروه علی بابا، حمایت مالی دریافت کرده است.
سپهر اعظمی (۲۵ بهمن ۱۳۷۷ – ۱۵ آذر ۱۴۰۱) یکی از کشته شدگان، در جریان خیزش ۱۴۰۱ ایران بود. او پس از زخمی شدن با گلوله های ساچمه ای نیروهای امنیتی، ۳۳ روز در وضعیت کما قرار داشت و در حالی که یک چشم او تخلیه شده بود، جان باخت. زندگی. سپهر اعظمی ۲۵ بهمن سال ۱۳۷۷ در تهران متولد شد. او در خانواده ای کُرد یارسان متولد شد که اصالتاً اهل صحنه در استان کرمانشاه بودند. او که یک برادر و یک خواهر بزرگ تر از خودش داشت، در ۵ سالگی به همراه خانواده از تهران به کرج رفت و در منطقهٔ چهارباغ ساکن شد. محمدرضا، پدر سپهر اعظمی، کارگر و مادرش فریده، خانه دار بود. وقتی ۷ ساله بود، در راه سفر نوروزی به مشهد، خودرو آنها دچار سانحه شد و او با شکستگی دست و پا، حدود ۱۲ روز در کما به سر برد. سپهر اعظمی بیش از درس خواندن، به کارهای فنی و تتو علاقه داشت و قصد کرده بود تا یک تتو آرتیست حرفه ای شود. وی همچنین به طراحی، سفالگری، تنیس روی میز، رانندگی، دریا و مسافرت علاقه داشت. او از ۱۹ سالگی به آرایشگری گرایش پیدا کرد و با گذراندن دوره و کسب مدارک آرایشگری، در طبقهٔ پایین خانهٔ پدری، یک آرایشگاه افتتاح کرد و در آن جا به کار آرایشگری مشغول شد. وی
در آرایشگاه خود، به افراد و کودکان بی بضاعت و کارتن خواب خدمات رایگان می داد. او همچنین به حیوانات علاقه داشت و به سگ های بی خانمان غذا می داد و یک سگ به اسم «تدی» داشت. کشته شدن. سپهر اعظمی پس از شنیدن خبر جان باختن مهسا امینی به شدت ناراحت و عصبانی بود. او ۱۲ آبان ۱۴۰۱، همزمان با مراسم چهلم حدیث نجفی یکی دیگر از کشته شدگان خیزش ۱۴۰۱ ایران، در کوچهٔ ظفر ۱۴ واقع در کمال شهر کرج، توسط نیروهای سرکوبگر، از فاصلهٔ ۲ متری هدف ده ها گلولهٔ ساچمه ای قرار گرفت. بیش از ۷۰ گلولهٔ ساچمه ای به قفسهٔ سینه تا صورت او اصابت کرد و به زمین افتاد. یکی از کارتن خواب هایی که سپهر اعظمی در مغازه اش او را رایگان اصلاح می کرد، با دیدن این صحنه فریاد زد که وی را نجات بدهید. در همین حال او و یکی از معترضان با خودرو پژو ۲۰۶، سپهر اعظمی را به بیمارستان رساندند. با تماس همسایه ها، خانوادهٔ سپهر اعظمی نشانی از فرزندشان را در بیمارستان کوثر یافتند. کادر درمان این بیمارستان به خانواده می گویند که فرزند آن ها به بیمارستان مدنی منتقل شده است. سپهر اعظمی در این بیمارستان، برای خارج کردن گلوله های ساچمه ای از سرش، تحت عمل جراحی قرار گرفت. به
گفتهٔ پزشکان ۴ گلوله از راه چشم وارد مغز او شده بود. وی با سطح هوشیاری ۱٫۵ به کما رفت. سپهر اعظمی را پس از مدتی مجدداً به اتاق عمل برده و چشم چپ او را تخلیه کردند. پس از دو هفته سطح هوشیاری او کمی بالاتر رفت و به صدای نزدیکانش واکنش نشان داد اما از ۱۳ آذر، بدنِ او دیگر مواد غذایی مانند سوپ و آب میوه را قبول نکرد. یکی از ساچمه ها به نقطه حساس مغز رسیده و عفونت کرده بود و اجازه نمی داد سطح هوشیاری وی بالا بیاد. پزشکان اعلام کردند که دیگر کاری از دست آنان ساخته نیست. سپهر اعظمی پس از ۳۳ روز که در حالت کما بود، ساعت ۶ صبح ۱۵ آذر ۱۴۰۱ در بیمارستان مدنی کرج جان باخت. پیکر سپهر اعظمی ۱۷ آذر ۱۴۰۱ در «بهشت علی» اشتهارد به خاک سپرده شد.
یورای یانوشیک (؛ ؛ غسل تعمید داده شده در ۲۵ ژانویه ۱۶۸۸ – درگذشت ۱۷ مارس ۱۷۱۳) یک راهزن جاده ای اسلواک بود که تا به امروز شخصیت اصلی بسیاری از رمان ها، شعرها و فیلم های اسلواکی بوده است. مطابق افسانه ها، او از اشراف و ثروتمندان می دزدید و به فقرا می بخشید، عملی که اغلب به رابین هود نسبت داده می شود. این افسانه در کشورهای لهستان (با نام «یژی یانوشیک» و همچنین «یانوشیک»، «یانیچک» یا «یانیتسک») و جمهوری چک شناخته شده است. راهزن واقعی شباهت چندانی با افسانه های معاصر درباره اش ندارد، افسانه هایی که محتوای شان تا حدی منعکس کننده اسطوره های عامیانه فراگیر از قهرمانی است که از ثروتمندان می گیرد و به فقرا می بخشد. با این حال، این افسانه نیز در قرن نوزدهم توسط فعالان و نویسندگان تکوین یافت، که در آنها «یانوشیک» به یک راهزن جاده ای در داستان هایی تبدیل شد که در مناطق شمالی پادشاهی مجارستان (امروزه در خاک اسلواکی) و در میان گورال های محلی منطقهٔ «پُدخاله» در شمال کوه های تاترا فعالیت داشت. تصویر یانوشیک به عنوان نماد مقاومت در برابر ظلم زمانی تقویت شد که اشعار مربوط به او به بخشی از برنامه درسی ادبیات کشورهای اسلواکی و
جمهوری چک در دوره راهنمایی و دبیرستان راه یافت و دوباره با ساخت فیلم های متعددی دربارهٔ او در قرن بیستم تبلیغ شد. در جریان قیام ملی اسلواکی علیه نازیسم، یکی از گروه های پارتیزانی نام او را برای خود انتخاب نمود. او در روستایی در قلمروی پادشاهی هابسبورگ در خاک پادشاهی مجارستان بزرگ شد و هنگامی که پانزده سال سن داشت، با شورشیان کوروتس جنگید. وی سپس به خدمت ارتش دودمان هابسبورگ درآمد. در سال ۱۷۱۰ هنگامی که نگهبان زندانی در بیتچا بود، به فرار یکی از دوستانش به نام «توماش اوهورچیک» کمک کرد. ایندو با هم یک گروه راهزنی جاده ای ایجاد کردند و یانوشیک در ۲۳ سالگی سرکردگی آن را پس از کناره گیری اوهورچیک به عهده گرفت. مکان فعالیت اینها بخشی از خاک کشورهای اسلواکی، موراویا و لهستان امروزی بود و بیشتر قربانیان آنها تجار ثروتمند بودند. تحت رهبری یانوشیک، این گروه فوق العاده جوانمردانه عمل می کرد: آنها هیچ یک از قربانیان را نکشتند و حتی به کشیشی که تصادفاً مجروح شده بود کمک کردند. همچنین گفته می شود که آنها غنایم و اموال دزدی را با فقرا تقسیم می کردند و این قسمت از افسانه ممکن است واقعیت داشته باشد. وی را در پائیز ۱۷۱۲ به دام