Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یکی از نویسندگان برجسته ژاپن و یکی از چهره های مهم ادبیات قرن بیستم این کشور بود. او نویسنده ای بود که توانست به خوبی مسائل اجتماعی، انسانی و فرهنگی دوران خود را در قالب رمان ها و داستان های کوتاه بیان کند. آثار او اغلب به مشکلات و سختی های زندگی مردم عادی، تأثیرات جنگ و تحولات اجتماعی و روان شناسی شخصیت ها پرداخته است. رمان او به نام «باران سیاه» که دربارهٔ بمباران هیروشیما جایزه نوما و نشان فرهنگی ژاپن را دریافت کرده است. = زندگی شخصی = ایبوسه در سال ۱۸۹۸ در یک خانواده زمیندار در روستای کامو، که اکنون بخشی از فوکویاما، هیروشیما است، به دنیا آمد. او از کودکی علاقه زیادی به کتاب ها و داستان ها داشت و این علاقه او را به سمت ادبیات کشاند. پس از تحصیلات ابتدایی و متوسطه در شهر خود، وارد دانشگاه واسه دا در توکیو شد و در رشته ادبیات ژاپنی تحصیل کرد. او در دانشگاه با بسیاری از نویسندگان و هنرمندان جوان دیگر آشنا شد و این ارتباطات نقش مهمی در شکل گیری سبک و موضوعات آثار او داشت. ماسوجی ازدواج کرد و با همسرش ماساکو صاحب دو فرزند شد. ماسوجی عاشق مطالعه و پژوهش در زمینه های مختلف ادبی و هنری بود و وقت زیادی را به این ا
مور اختصاص می داد. همچنین به موسیقی علاقه مند بود و از گوش دادن به آثار موسیقی کلاسیک لذت می برد. او تاثیر بسیاری بر نویسندگان بزرگی از جمله اوسامو دازای، اوئه کنزابورو، هاروکی موراکامی داشته است. او بیشتر عمر خود را در آرامش و دور از هیاهوی عمومی گذراند و بیشتر وقتش را به نوشتن و تحقیق در خانه اش صرف کرد. این انزوا و تمرکز بر روی کارهای ادبی به او امکان داد که آثار مهم و تأثیرگذاری خلق کند که همچنان در تاریخ ادبیات ژاپن به یادماندنی هستند. سرانجام ایبوسه در ۱۰ ژوئیه ۱۹۹۳ در بیمارستانی در توکیو به دلیل ذات الریه درگذشت. = تحصیلات اولیه = ایبوسه در امتحان ورودی به مدرسه متوسطه هیروشیما ناکام ماند، اما در سال ۱۹۱۱ به مدرسه متوسطه فوکویاما راه یافت. مدرسه متوسطه فوکویاما یک آکادمی ممتاز بود و با دانشمندان برجسته ای ارتباط داشت. معلمان این مدرسه به این موضوع افتخار می کردند، اما ایبوسه علاقه ای نشان نمی داد. او این مدرسه را پیرو اصول غربی می دانست؛ این مدرسه بر آموزش هلندی و تمرینات نظامی فرانسوی تأکید داشت. در این مدرسه، ایبوسه مورد تمسخر قرار می گرفت و برای اجتناب از این تمسخر از زدن عینک خودداری می کرد. اگرچه
ایبوسه تأثیرات غربی در آموزشش را دوست داشت، پدربزرگش ترتیب داده بود تا یک کلاس خصوصی ادبیات چینی برای او برگزار شود. این آموزش با مرگ مربی ایبوسه متوقف شد. مدرسه او اغلب از خواندن ادبیات تخیلی توسط دانش آموزان جلوگیری می کرد، این امر باعث شد ایبوسه نتواند بسیاری از آثار محبوب را در این دوره مطالعه کند. با این حال، ایبوسه آثار شیمازاکی توسون و موری اوگای را مطالعه می کرد. در سال ۱۹۱۶، ایبوسه با استفاده از نام مستعار کوچیکی سانسوکه به اوگای نامه نوشت. اوگای باور داشت سانسوکه یک دانشمند معروف است و به نامه ای که نوشته بود، پاسخ داد و از او تشکر کرد. در دوران مدرسه متوسطه، برادر ایبوسه، فومیو، شعری را به مجله توکیو شوسای بوندان با استفاده از نام ایبوسه ارسال کرد. ایبوسه توسط مدیر مدرسه متوسطه فوکویاما مورد توبیخ قرار گرفت، اما مورد تحسین هم قرار گرفت و دو نامه هواداری دریافت کرد. این توبیخ باعث شد ایبوسه به هنرهای بصری علاقه مند شود. او در مدرسه متوسطه فوکویاما به تحصیل در هنرها پرداخت. از کلاس ها لذت می برد اما احساس نمی کرد که می خواهد تمام عمرش را یک هنرمند باشد. ایبوسه در سال ۱۹۱۷ از مدرسه متوسطه فارغ التحصیل
شد. بعد از آن او می خواست فعالیت های هنری خود را تحت نظر نقاش برجسته، هاشیموتو کانستو ادامه دهد، اما کانستو این فرصت را به او نداد. = تحصیلات تکمیلی = ایبوسه سال ۱۹۱۷، درسن نوزده سالگی، به تحصیل در دانشگاه واسدا توکیو پرداخت. انتخاب او به شدت تحت تأثیر برادرش فومیو و دوستش یامانه ماساکازو بود. ابتدا به شعر و نقاشی علاقه داشت اما به او پیشنهاد شد تا به مطالعه داستان بپردازد و در نهایت در ادبیات فرانسه تخصص یافت. ایبوسه احساسی دوگانه دربارهٔ ترک زادگاه خود و رفتن به توکیو داشت. او این تجربه را در «افکار یک نهم فوریه» توصیف کرده است: «گاهی احساس می کنم که نیمه ای از من می خواهد به زادگاه بازگردد، در حالی که نیمهٔ دیگر می خواهد تا پایان به توکیو بچسبد.» توکیو برای ایبوسه سوررئال به نظر می رسید. او احساس می کرد خانه فوکویامای خود را از دست داده و تنها شده است. با این حال، ایبوسه تصمیم گرفت در یک پانسیون نزدیک به دانشگاه واسدا اقامت کند. او اغلب جابجا می شد اما همیشه نزدیک واسدا می ماند و به ندرت به فوکویاما سر می زد. در دوران اقامت خود در دانشگاه واسدا، ایبوسه شاهد ناآرامی های سیاسی و رادیکالیسم دانشجویان بود. با
این حال، ایدئولوژی های سیاسی آن دوران برای ایبوسه جذابیت نداشتند. او از اعتصابات و شورش های مداوم ناراضی بود. در توکیو، ایبوسه با مردان جوان و ادبیات جویان غیرعادی دوست شد اما اغلب در تنهایی خود و از برخورد با گیشاها الهام می گرفت. در سال ۱۹۱۸، ایبوسه با نویسنده ناتورالیست ایوانو هوومی آشنا شد. آثار هوومی برای ایبوسه جذاب بود و بعدها برخی از آثار ادبی او را تحت تأثیر قرار داد. ایبوسه همچنین با دانشجویی به نام آئوکی نامپاچی در واسدا دوست شد. آئوکی تأثیر زیادی بر نوشته های ایبوسه داشت. تأثیر آئوکی را می توان در «ماهی کپور» یافت، جایی که ایبوسه دوستی آئوکی را ایدئال می خواند و احساسات خود نسبت به این دوستی را به عنوان یک کپور نمایش می دهد. ایبوسه همچنین تحت تأثیر آثار شکسپیر، باشو و ادبیات فرانسه قرار داشت. اولین آثار ادبی ایبوسه در قالب نثر بود و پس از مرگ آئوکی، اولین مقالات خود را در سال ۱۹۲۲ نوشت. ایبوسه یکی از استادان خود، نوبورو کاتاگامی، که مبتلا به صرع بود، را در حال تشنج دید. پس از نزاع با دو تن از استادان و حادثه کاتاگامی، ایبوسه از دانشگاه واسدا و مدرسه هنر کناره گیری کرد. کاتاگامی خجالت زده، با بازپ
ذیری ایبوسه به دانشگاه واسدا مخالفت کرد. = حرفه ادبی = ایبوسه در اوایل دهه ۱۹۲۰ شروع به انتشار داستان های خود کرد. یکی از اولین همکاری های او با مجله سیکی بود. این داستان ابتدا برای آئوکی در سال ۱۹۱۹ نوشته شده بود و عنوان «سمندر» داشت. در سال ۱۹۲۳ به «حبس» تغییر نام داد. او در اواخر دهه ۱۹۲۰، زمانی که از آثارش توسط برخی از برترین منتقدان ژاپن به خوبی استقبال قرار گرفت، به طور گسترده ای شناخته شد. با انتشار «سمندر» در سال ۱۹۲۹، او شروع به نوشتن سبکی منحصر به فرد از ترکیب شوخ طبعی و تلخی شد. او جایزه نائوکی را برای «جان مانجیرو، رانده شده: زندگی و ماجراجویی هایش» دریافت کرد و به نوشتن آثاری پر از گرما و مهربانی ادامه داد، در حالی که در همان زمان قدرت مشاهدهٔ دقیق خود را نیز نشان می داد. موضوعاتی که او به کار می گرفت، عموماً تخیلات فکری بودند که از تمثیل های حیوانی، داستان های تاریخی و زندگی روستایی استفاده می کردند. در طول جنگ جهانی دوم، ایبوسه به عنوان نویسنده تبلیغاتی برای دولت کار می کرد. ایبوسه بیشتر عمر خود را مورد قدردانی قرار گرفت، هرچند تا پس از جنگ به شهرت نرسید. او برنده اولین جایزه یومیوری در سال ۱۹۴
۹ برای «امروز مشاوره نمی شود» شد. در سال ۱۹۶۶، رمان «باران سیاه» را منتشر کرد که برای او شهرت بین المللی و چندین جایزه از جمله جایزه نوما و نشان فرهنگی، بالاترین افتخاری که به یک نویسنده ژاپنی اعطا می شود، را به ارمغان آورد. این رمان از بمباران هیروشیما الهام گرفته شده و عنوان آن به سقوط مواد رادیواکتیو اشاره دارد. ایبوسه در زمان بمباران حضور نداشت، اما از دفترچه های خاطرات بازماندگان برای ساختن داستان خود استفاده کرد. داستان دیگری از او به نام «ایریس دیوانه» که برای اولین بار در سال ۱۹۵۱ منتشر شد، به موضوعات مشابهی می پردازد. = آثار = = پانویس = = منابع =
داگ لی ، مورخ و استاد تاریخ باستان در دانشگاه ناتینگهام است. او به طور گسترده در بسیاری از جنبه های باستان پسین کتاب منتشر کرده است. معرفی. داگ لی چنین خود را معرفی می کند:
سازمانِ سوءقصد () یک فیلم تکنی کالر در ژانر کمدی سیاه و ماجراجویی به کارگردانی بازیل دیردن محصول سال ۱۹۶۹ کشور بریتانیا است.
کریپتو-فاشیسم (به انگلیسی: Crypto-fascism) به معنای فاشیسم رمزگذاری شده یا فاشیسم خزنده به حمایت یا تحسین مخفیانه فاشیسم یا گرایش های نزدیک به این ایدئولوژی گفته می شود. این اصطلاح بدین معناست که یک فرد یا گروه حمایت یا تحسین خود از فاشیسم را پنهان نگاه می دارد تا از پیگرد سیاسی یا از بین بردن حیثیت خود در میدان سیاست جلوگیری کند. شخص، سازمان یا ایده ای که این گرایش را داشته باشد با صفت «کریپتو فاشیست» توصیف می شود. منشأ. گور ویدال در یک مناظره در تلویزیونی ABC در جریان کنوانسیون ملی دموکراتیک در سال ۱۹۶۸، ویلیام اف. باکلی جونیور را به عنوان "به نوعی طرفدار یا کریپتو-نازی" توصیف کرد. باکلی در جواب او گفت: "حالا به تو گوش کن کوئیر، دیگر مرا یک کریپتو-نازی خطاب نکن، وگرنه یک مشت حواله آن صورت لعنتی ات می کنم، و باید آن را گچ بگیری." ویدال بعداً در مقاله ای که در سال ۱۹۶۹ در اسکوایر منتشر شد، توضیح داد: "من قصد نداشتم از عبارت "کریپتو-نازی" استفاده کنم. منظور من بیشتر از "تفکرات فاشیستی" بود." در گزارش های بعدی درباره این رویداد، گاهی اصطلاح ویدال برای توصیف باکلی به اشتباه با عنوان «کریپتو فاشیست» نقل قول شده ا
ست. اصطلاح "کریپتو-فاشیست" برای اولین بار پنج سال قبل از آن در کتاب آلمانی زبان جامعه شناس آلمانی تئودور آدورنو با عنوان "تکرارکننده وفادار" (Der getreue Korrepetitor) ظاهر شده بود. آدورنو در اوایل سال ۱۹۳۷ در نامه ای به والتر بنیامین اصطلاح "کریپتو-فاشیسم" را به کار برده بود. در این نامه، این اصطلاح به حمایت یا تحسین مخفیانه فاشیسم مربوط نمی شود، بلکه برای اشاره به فردی به کار می رود که در هنگام بروز چنین تمایلات واپس گرایانه ای، هشیاری کافی ندارد. استفاده. این اصطلاح در سال ۱۹۷۲ توسط هاینریش بل، نویسنده آلمانی برنده جایزه نوبل، در مقاله ای با عنوان «"آیا اولریکه رحمت می خواهد یا گذری امن؟"» به کار برده شد که در آن به شدت از پوشش روزنامه "بیلت" از سازمان مسلح چپ گرای بادر-ماینهوف انتقاد کرد. بل در این مقاله اظهار داشت که آنچه بیلت انجام می دهد "دیگر فاشیست رمزنگاری شده یا فاشیستوئید نیست، بلکه فاشیسم عریان است؛ تحریک، دروغ و کثافت." در اپیزود کوتوله سرخ در سال ۱۹۸۹ "تایم اسلایدز"، شخصیت اصلی لیستر به گذشته برمی گردد تا با خویشتن جوانتر خود ملاقات کند تا خودش را ثروتمند کند. خویشتن جوان تر او خویشتن بزرگترش ر
ا کریپتو-فاشیست می نامد. در مقاله ای در سال ۲۰۱۱ برای "گاردین"، ریک مودی پیشنهاد کرد که «جریان اصلی سینمای هالیوود» و به ویژه فرانک میلر، هنرمند کتاب های مصور و کارگردان فیلم، «کریپتو-فاشیست» هستند، زیرا این دیدگاه را ترویج می کنند که "جنگ علیه دشمن بی رحم خوب است و خدمت سربازی چیز خوبی است، آدم کشی از تو مرد می سازد، سرمایه داری باید غلبه بیابد.". پیشوند «کریپتو» در اصطلاح «کریپتو-فاشیسم» همچنین در معنایی دیگر -مشابه کاربرد آن در «کریپتو-آنارشیسم» هم به کار رفته است. در این مورد این اصطلاح به استقبال فاشیست های علنی از ارزهای رمزنگاری شده و همراهی این رمزارزها با استفاده از آن توسط راست افراطی اشاره دارد.
پارک تاریخی ملی فرهنگی هوپ ول یک پارک تاریخی ملی در ایالات متحده آمریکا است که دارای آثار زمینی (باستان شناسی) و تپه ی خاکسپاری از فرهنگ هوپ ول، مردمان بومی که از حدود ۲۰۰ سال پیش از میلاد تا ۵۰۰ سال پس از میلاد شکوفا شدند، می باشد. این پارک شامل چهار سایت جداگانه است که برای عموم در شهرستان راس، اوهایو باز هستند، از جمله یادمان ملی گروه موند سیتی سابق. این پارک شامل منابع باستان شناسی از فرهنگ هوپ ول است. این پارک توسط سازمان پارک های ملی زیر نظر وزارت کشور ایالات متحده آمریکا اداره می شود. در سال ۲۰۲۳، این پارک به عنوان بخشی از سایت میراث جهانی آثار مراسمی هوپ ول ثبت شد.
فهرست میراث ناملموس در یونان شامل ۱۰ میراث ناملموس است. گنجاندن عناصر جدید میراث در فهرست های میراث فرهنگی ناملموس توسط کمیته بین دولتی برای حفاظت از میراث فرهنگی ناملموس تعیین می شود که توسط کنوانسیون تأسیس شده است. این میراث شامل دانش، مهارت ها، سنت ها، آیین ها، زبان ها، موسیقی، رقص، هنرهای نمایشی، غذاهای سنتی و دیگر جلوه های زنده فرهنگ است. هدف از حفاظت این میراث، حفظ تنوع فرهنگی و هویت های بومی در برابر تغییرات جهانی است. یونان این کنوانسیون را در تاریخ ۳ ژانویه ۲۰۰۷ به تصویب رساند.
فهرست میراث ناملموس در آلمان شامل ۱۰ میراث ناملموس است. گنجاندن عناصر جدید میراث در فهرست های میراث فرهنگی ناملموس توسط کمیته بین دولتی برای حفاظت از میراث فرهنگی ناملموس تعیین می شود که توسط کنوانسیون تأسیس شده است. این میراث شامل دانش، مهارت ها، سنت ها، آیین ها، زبان ها، موسیقی، رقص، هنرهای نمایشی، غذاهای سنتی و دیگر جلوه های زنده فرهنگ است. هدف از حفاظت این میراث، حفظ تنوع فرهنگی و هویت های بومی در برابر تغییرات جهانی است. آلمان این کنوانسیون را در تاریخ ۱۰ آوریل ۲۰۱۳ به تصویب رساند.
فهرست میراث ناملموس در مصر شامل ۸ میراث ناملموس است. گنجاندن عناصر جدید میراث در فهرست های میراث فرهنگی ناملموس توسط کمیته بین دولتی برای حفاظت از میراث فرهنگی ناملموس تعیین می شود که توسط کنوانسیون تأسیس شده است. این میراث شامل دانش، مهارت ها، سنت ها، آیین ها، زبان ها، موسیقی، رقص، هنرهای نمایشی، غذاهای سنتی و دیگر جلوه های زنده فرهنگ است. هدف از حفاظت این میراث، حفظ تنوع فرهنگی و هویت های بومی در برابر تغییرات جهانی است. مصر کنوانسیون را در ۳ اوت ۲۰۰۵ تصویب کرد.
فهرست میراث ناملموس در مکزیک شامل ۱۲ میراث ناملموس است. گنجاندن عناصر جدید میراث در فهرست های میراث فرهنگی ناملموس توسط کمیته بین دولتی برای حفاظت از میراث فرهنگی ناملموس تعیین می شود که توسط کنوانسیون تأسیس شده است. این میراث شامل دانش، مهارت ها، سنت ها، آیین ها، زبان ها، موسیقی، رقص، هنرهای نمایشی، غذاهای سنتی و دیگر جلوه های زنده فرهنگ است. هدف از حفاظت این میراث، حفظ تنوع فرهنگی و هویت های بومی در برابر تغییرات جهانی است. مکزیک کنوانسیون میراث فرهنگی ناملموس یونسکو را در ۱۴ دسامبر ۲۰۰۵ تصویب کرد.
فهرست میراث ناملموس در سوئیس شامل ۱۰ میراث ناملموس است. گنجاندن عناصر جدید میراث در فهرست های میراث فرهنگی ناملموس توسط کمیته بین دولتی برای حفاظت از میراث فرهنگی ناملموس تعیین می شود که توسط کنوانسیون تأسیس شده است. این میراث شامل دانش، مهارت ها، سنت ها، آیین ها، زبان ها، موسیقی، رقص، هنرهای نمایشی، غذاهای سنتی و دیگر جلوه های زنده فرهنگ است. هدف از حفاظت این میراث، حفظ تنوع فرهنگی و هویت های بومی در برابر تغییرات جهانی است. سوئیس کنوانسیون را در ۱۶ ژوئیه ۲۰۰۸ تصویب کرد.
باسم درویش (عربی: باسم درویش) (زاده آوریل ۱۹۶۶ در بنی مزار مصر) آهنگساز، تهیه کننده و هنرپیشه عود مصری- آلمانی است. او بنیانگذار گروه گام های قاهره (انگلیسی: Cairo Steps) و اولین نوازنده در خاورمیانه است که نشان طلایی جایزه جاز آلمان را در سال های ۲۰۱۸ و ۲۰۲۱ دریافت کرد. تحصیلات. درویش زبان شناسی آلمانی را در دانشگاه عین شمس و موسیقی کلاسیک را در آکادمی موسیقی عربی در قاهره خواند. او در سال های ۱۹۸۵ و ۱۹۸۶ برنده جوایز بهترین نوازنده عود شد. در پایان سال ۱۹۸۶ او به اتریش و سپس آلمان نقل مکان کرد و در دانشگاه هایدلبرگ مصرشناسی و قوم شناسی خواند. زندگی کاری. درویش فعالیت حرفه ای خود را در سال ۱۹۸۶ در تئاتر الطلیعه در قاهره با آهنگساز مصری واقیه عزیز آغاز کرد. در سال ۱۹۹۴ به گروه فولکلور سلامات در آلمان با نوازندگان سودانی و مصری پیوست. او سال ها در فرانسه، اسپانیا، انگلیس و آلمان یکی از نوازندگان گروه سلامات بود. درویش در سال های ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۷ با بسیاری از گروه های کاری آفریقایی مصری و عربی در اروپا اجرا کرد. سپس در سال ۱۹۹۷ در برلین به همراه حسام شاکر فرم جدیدی از گروه مصری را با نام رحالة پایه گذاری کردند و در
اسپانیا، آلمان و مصر به برگزاری کنسرت و کارگاه های مختلف پرداختند. در سال ۱۹۹۹، او به گروه شرقیات متعلق به فتحی سلامه، برنده جایزه گرمی ۲۰۰۵ پیوست و در کنسرت هایی در خانه اپرای قاهره، جشنواره القلعه و اسکندریه در مصر حضور یافت. در سال ۲۰۰۰ درویش به گروه محمد منیر پیوست و با کنسرت های منیر در مراکش، برلین و دیگر شهرهای اروپایی نوازندگی کرد. در سال ۲۰۰۰، درویش به همراه ماتیاس فری، پیانیست آلمانی و بودی سیبرت، ساکسیفونیست سابق BAP، یک تریو جاز شرقی با کنسرت هایی در آلمان و مصر تشکیل داد. کنسرت نگاری. باسم درویش تیم خود گام های قاهره را رهبری می کند و ۵ آلبوم و تعداد زیادی تک آهنگ تولید کرده است: جوایز. در ۱۹ آوریل ۲۰۱۸، باسم درویش، بنیانگذار گام های قاهره، جایزه موسیقی جاز آلمان را در مراسمی در برلین با اعضای گروه از جمله ایناس عبدالدائم و با حضور وزیر فرهنگ مصر، دریافت کرد. این گروه جایزه را برای آلبوم خود فرش پرنده، که با گروه آلمانی کوادرو نوو ساخته بود، دریافت کرد. در ۱۲ اکتبر ۲۰۲۱، باسم درویش به همراه کوادرو نوو جایزه موسیقی جاز آلمان را برای آهنگ Cafe Groppi در آلبوم "MARE" دریافت کرد.
فهرست میراث ناملموس در پرتغال شامل ۱۰ میراث ناملموس است. گنجاندن عناصر جدید میراث در فهرست های میراث فرهنگی ناملموس توسط کمیته بین دولتی برای حفاظت از میراث فرهنگی ناملموس تعیین می شود که توسط کنوانسیون تأسیس شده است. این میراث شامل دانش، مهارت ها، سنت ها، آیین ها، زبان ها، موسیقی، رقص، هنرهای نمایشی، غذاهای سنتی و دیگر جلوه های زنده فرهنگ است. هدف از حفاظت این میراث، حفظ تنوع فرهنگی و هویت های بومی در برابر تغییرات جهانی است. پرتغال کنوانسیون را در ۲۱ مه ۲۰۰۸ تصویب کرد. این کشور اولین عنصر خود را در فهرست نماینده در سال ۲۰۱۱ ثبت کرد.
فهرست میراث ناملموس در اتریش شامل ۱۱ میراث ناملموس است. گنجاندن عناصر جدید میراث در فهرست های میراث فرهنگی ناملموس توسط کمیته بین دولتی برای حفاظت از میراث فرهنگی ناملموس تعیین می شود که توسط کنوانسیون تأسیس شده است. این میراث شامل دانش، مهارت ها، سنت ها، آیین ها، زبان ها، موسیقی، رقص، هنرهای نمایشی، غذاهای سنتی و دیگر جلوه های زنده فرهنگ است. هدف از حفاظت این میراث، حفظ تنوع فرهنگی و هویت های بومی در برابر تغییرات جهانی است. اتریش این کنوانسیون را در ۹ آوریل ۲۰۰۹ تصویب کرد.
فهرست میراث ناملموس در مالزی شامل ۷ میراث ناملموس است. گنجاندن عناصر جدید میراث در فهرست های میراث فرهنگی ناملموس توسط کمیته بین دولتی برای حفاظت از میراث فرهنگی ناملموس تعیین می شود که توسط کنوانسیون تأسیس شده است. این میراث شامل دانش، مهارت ها، سنت ها، آیین ها، زبان ها، موسیقی، رقص، هنرهای نمایشی، غذاهای سنتی و دیگر جلوه های زنده فرهنگ است. هدف از حفاظت این میراث، حفظ تنوع فرهنگی و هویت های بومی در برابر تغییرات جهانی است. مالزی این کنوانسیون را در ۲۷ ژوئیه ۲۰۱۳ تصویب کرد.
فهرست میراث ناملموس در سوریه شامل ۶ میراث ناملموس است. گنجاندن عناصر جدید میراث در فهرست های میراث فرهنگی ناملموس توسط کمیته بین دولتی برای حفاظت از میراث فرهنگی ناملموس تعیین می شود که توسط کنوانسیون تأسیس شده است. این میراث شامل دانش، مهارت ها، سنت ها، آیین ها، زبان ها، موسیقی، رقص، هنرهای نمایشی، غذاهای سنتی و دیگر جلوه های زنده فرهنگ است. هدف از حفاظت این میراث، حفظ تنوع فرهنگی و هویت های بومی در برابر تغییرات جهانی است. سوریه این کنوانسیون را در ۱۱ مارس ۲۰۰۵ امضا کرد.
فهرست میراث ناملموس در اندونزی شامل ۱۳ میراث ناملموس است. گنجاندن عناصر جدید میراث در فهرست های میراث فرهنگی ناملموس توسط کمیته بین دولتی برای حفاظت از میراث فرهنگی ناملموس تعیین می شود که توسط کنوانسیون تأسیس شده است. این میراث شامل دانش، مهارت ها، سنت ها، آیین ها، زبان ها، موسیقی، رقص، هنرهای نمایشی، غذاهای سنتی و دیگر جلوه های زنده فرهنگ است. هدف از حفاظت این میراث، حفظ تنوع فرهنگی و هویت های بومی در برابر تغییرات جهانی است. اندونزی این کنوانسیون را در ۱۵ اکتبر ۲۰۰۷ تصویب کرد.
جایزه جاز آلمان جایزه ای است که از سال ۱۹۹۲ در آلمان توسط انجمن فدرال صنعت موسیقی به نوازندگان برای فروش قطعات موسیقی جاز (تک آهنگ و آلبوم) اعطا می شود. پیش نیاز دریافت نشان طلایی این جایزه فروش حداقل ۱۰۰۰۰ نسخه از یک موسیقی ضبط شده در داخل کشور است. نشان پلاتین برای فروش بیش از ۲۰۰۰۰ نسخه اعطا می شود.
فهرست میراث ناملموس در عربستان سعودی شامل ۱۳ میراث ناملموس است. گنجاندن عناصر جدید میراث در فهرست های میراث فرهنگی ناملموس توسط کمیته بین دولتی برای حفاظت از میراث فرهنگی ناملموس تعیین می شود که توسط کنوانسیون تأسیس شده است. این میراث شامل دانش، مهارت ها، سنت ها، آیین ها، زبان ها، موسیقی، رقص، هنرهای نمایشی، غذاهای سنتی و دیگر جلوه های زنده فرهنگ است. هدف از حفاظت این میراث، حفظ تنوع فرهنگی و هویت های بومی در برابر تغییرات جهانی است. عربستان سعودی این کنوانسیون را در ۱۰ ژانویه ۲۰۰۸ تصویب کرد. از آن زمان تاکنون ۱۶ عنصر در فهرست نمایندگان ثبت شده است.
آثار خاکی تشریفاتی هوپ ول یک سایت میراث جهانی در ایالات متحده آمریکا است که شامل هشت اثر زمینی بزرگ است که توسط فرهنگ هوپ ول ساخته شده اند. این سایت ها شامل اشکال هندسی بزرگ هستند که چندین هکتار مساحت دارند. این آثار که بین تقریباً سال های ۰ و ۴۰۰ میلادی ساخته شده اند، در امتداد انشعابات رود اوهایو در ایالت امروزی اوهایو قرار دارند. آن ها غنا و عمق فرهنگ پیش از کلمبیا، علم، نجوم و معماری مقدس را به تصویر می کشند. بسیاری از سایت ها در طول تقریباً ۲۰۰ سال استفاده کشاورزی شخم زده شده و کاهش اندازه یافته اند. در سال ۲۰۰۸، وزارت کشور ایالات متحده، آثار تشریفاتی هوپ ول را به عنوان یکی از ۱۴ سایت در فهرست پیشنهادی خود برای نامزدی به عنوان سایت میراث جهانی یونسکو اعلام کرد. یونسکو در تاریخ ۱۹ سپتامبر ۲۰۲۳، این آثار را به عنوان بیست و پنجمین و جدیدترین سایت میراث جهانی ایالات متحده ثبت کرد.
سافیسم اصطلاحی است که برای هر زنی که مجذوب زنان می شود یا با زنی دیگر در رابطه است، بدون توجه به گرایش جنسی آنها، به کار می رود و شامل عشق رمانتیک میان زنان می شود. این اصطلاح شامل افرادی می شود که لزبین، دوجنس گرا، همه جنس گرا، آمنیسکشوال، آرومانتیک، غیرجنسی یا کوئیر هستند. افراد سافیک نیز وجود دارند که نان باینری هستند. ریشه شناسی. اصطلاح "سافیسم" از دههٔ ۱۸۹۰ استفاده شده است، و از سافو، شاعر یونانی که اشعار او عمدتاً بر عشق بین زنان و علایق همجنس گرایانه اش متمرکز شده است، گرفته شده است. او در جزیرهٔ یونانی لسبوس به دنیا آمد که اصطلاح لزبینیسم نیز برگرفته از آن است. آثار سافو یکی از معدود ارجاعات باستانی به عشق سافیک است. اشعار او که از کیفیت قابل توجهی برخوردارند، نمونهٔ نادری از پرداختن به تمایلات جنسی زنانه، جدا از تولیدمثل در تاریخ به شمار می آیند.
فهرست میراث ناملموس در پرو شامل ۱۴ میراث ناملموس است. گنجاندن عناصر جدید میراث در فهرست های میراث فرهنگی ناملموس توسط کمیته بین دولتی برای حفاظت از میراث فرهنگی ناملموس تعیین می شود که توسط کنوانسیون تأسیس شده است. این میراث شامل دانش، مهارت ها، سنت ها، آیین ها، زبان ها، موسیقی، رقص، هنرهای نمایشی، غذاهای سنتی و دیگر جلوه های زنده فرهنگ است. هدف از حفاظت این میراث، حفظ تنوع فرهنگی و هویت های بومی در برابر تغییرات جهانی است. پرو این کنوانسیون را در ۲۰ ژوئن ۲۰۰۵ امضا و در ۱۰ اوت ۲۰۰۵ تصویب کرد و دو عنصر اول خود را در فهرست نمایندگان در سال ۲۰۰۸ ثبت کرد. از سال ۲۰۲۳، چهارده عنصر را ثبت کرده بود که از این میان دو مورد را با کشورهای دیگر مشترک است.
فهرست میراث ناملموس در کرواسی شامل ۲۲ میراث ناملموس است. گنجاندن عناصر جدید میراث در فهرست های میراث فرهنگی ناملموس توسط کمیته بین دولتی برای حفاظت از میراث فرهنگی ناملموس تعیین می شود که توسط کنوانسیون تأسیس شده است. این میراث شامل دانش، مهارت ها، سنت ها، آیین ها، زبان ها، موسیقی، رقص، هنرهای نمایشی، غذاهای سنتی و دیگر جلوه های زنده فرهنگ است. هدف از حفاظت این میراث، حفظ تنوع فرهنگی و هویت های بومی در برابر تغییرات جهانی است. کرواسی این کنوانسیون را در ۲۸ ژوئیه ۲۰۰۵ تصویب کرد.
فهرست میراث ناملموس در کره جنوبی شامل ۲۲ میراث ناملموس است. گنجاندن عناصر جدید میراث در فهرست های میراث فرهنگی ناملموس توسط کمیته بین دولتی برای حفاظت از میراث فرهنگی ناملموس تعیین می شود که توسط کنوانسیون تأسیس شده است. این میراث شامل دانش، مهارت ها، سنت ها، آیین ها، زبان ها، موسیقی، رقص، هنرهای نمایشی، غذاهای سنتی و دیگر جلوه های زنده فرهنگ است. هدف از حفاظت این میراث، حفظ تنوع فرهنگی و هویت های بومی در برابر تغییرات جهانی است. کره جنوبی این کنوانسیون را در ۹ فوریه ۲۰۰۵ تصویب کرد.
فهرست میراث ناملموس در بلژیک شامل ۱۸ میراث ناملموس است. گنجاندن عناصر جدید میراث در فهرست های میراث فرهنگی ناملموس توسط کمیته بین دولتی برای حفاظت از میراث فرهنگی ناملموس تعیین می شود که توسط کنوانسیون تأسیس شده است. این میراث شامل دانش، مهارت ها، سنت ها، آیین ها، زبان ها، موسیقی، رقص، هنرهای نمایشی، غذاهای سنتی و دیگر جلوه های زنده فرهنگ است. هدف از حفاظت این میراث، حفظ تنوع فرهنگی و هویت های بومی در برابر تغییرات جهانی است. بلژیک این کنوانسیون را در ۲۴ مارس ۲۰۰۶ تصویب کرد.
فهرست میراث ناملموس در ایتالیا شامل ۱۹ میراث ناملموس است. گنجاندن عناصر جدید میراث در فهرست های میراث فرهنگی ناملموس توسط کمیته بین دولتی برای حفاظت از میراث فرهنگی ناملموس تعیین می شود که توسط کنوانسیون تأسیس شده است. این میراث شامل دانش، مهارت ها، سنت ها، آیین ها، زبان ها، موسیقی، رقص، هنرهای نمایشی، غذاهای سنتی و دیگر جلوه های زنده فرهنگ است. هدف از حفاظت این میراث، حفظ تنوع فرهنگی و هویت های بومی در برابر تغییرات جهانی است. ایتالیا این کنوانسیون را در ۳۰ اکتبر ۲۰۰۷ تصویب کرد.
دین آسی () یا آسی گرایی () یک آیین چندخداپرستانه و از ادیان قومی و عامیانه است که از سنت های آسی ها، نوادگان امروزی الان های سکایی، ریشه گرفته و گمان می رود ادامه دین سکاهای باستان باشد. این آیین در دهه ۱۹۸۰ به طور آگاهانه در میان اوستیایی ها به عنوان یک دین قومی بازسازماندهی شد. این دین توسط برخی سازمان ها، عمدتاً در اوستیای شمالی-آلانیا در روسیه، و همچنین در اوستیای جنوبی و اوکراین گسترش یافته است. حماسه نرت نقش مرکزی در این دین دارد و نمایندگان این جنبش الهیات و تفاسیر خود را از آن ها استخراج کرده اند. ریشه شناسی و تعریف. احیای دین بومی آسی های ایرانی تبار به عنوان یک جنبش مذهبی سازمان یافته در دهه ۱۹۸۰ میلادی با نام رسمی «اَتسَگ دین» (Æцæг Дин، به معنی «دین راستین») آغاز شد. این نام توسط گروهی از روشنفکران ملی گرا انتخاب شد که در اوایل دهه ۱۹۹۰ «استیر نیخاس» (شورای بزرگ) روحانی را تشکیل دادند. واژه «اَتسَگ» به معنی «راستین»، از نام یکی از خاندان های اصلی در حماسه های نرت گرفته شده است، و «دین» معادل اوستایی «دَئنا» است که به معنی «درک الهی»، «وجدان» و در مفهوم امروزی «دین» است. با این حال، به دلیل نگرانی
از اینکه مفهوم «اَتسَگ دین» ممکن است به عنوان حقیقتی جهانی تفسیر شود و باعث آزردگی مسیحیان و مسلمانان گردد، زبان شناس آسی، تامرلان کامبولوف، در سال ۲۰۱۰ اصطلاح جایگزین «وَتس دین» (Уацдин) را پیشنهاد داد که امروزه به رایج ترین نام برای این دین در زبان آسی تبدیل شده است. داوربک مکیِف، یکی از مشهورترین نمایندگان این جنبش، ترجیح می دهد آن را «اَس دین» (Æсс Дин)، به معنی «دین آسی» بنامد. خِتاگ مورگویف، رهبر سازمان مذهبی «اَتسَگ دین»، نیز از نام ساده «ایرون دین» (Ирон Дин) استفاده می کند و نام «وَتس دین» را بی معنا می داند. آسی ها در زبان خود، خود را ایرون می نامند که همان واژه ایران و به معنای آریایی است. در نوشته های روسی، مکیِف از واژه روسی شده «اَس دین» یعنی «آسی گرایی» یا آسیانیزم (Ассианство) استفاده کرده است. روسلان کورچیِف، رئیس «استیر نیخاس» در سال ۲۰۱۹، ترجیح می دهد «آسی گرایی» را به عنوان یک «فرهنگ» تعریف کند و نه یک «دین»، و ادعا می کند که آنچه این جنبش ترویج می کند، آیین ها و ارزش هایی است که در سنت اوستیایی نهفته است. به طور مشابه، نمایندگان «دزواری لَگتَئ» («مردان مقدس»)، که شورای کاهنان معابد اوستیا