Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
است یک کرسی استادی در دانشکده پزشکی را بر عهده داشت، و ادنا موزلی، معمار برجسته، حضور داشت. در سخنرانی خود، نورمنتون به این موضوع اشاره کرد که؛ نزدیک به صد زن وکیل در این کشور وجود دارند که بیشتر آن ها از شایستگی های درخشانی برخوردار هستند. او اعتقادی به بایکوت مردان در حرفه ها نداشت، اما معتقد بود که زنان باید حداقل وارد عرصه فعالیت شوند. در حال حاضر، نوعی سردرگمی کلی در مورد موقعیت زنان وجود داشت؛ آن ها می توانستند مهندس شوند، اما نمی توانستند وزیر کلیسا باشند؛ نمی توانستند وارد دروازه های مقدس بورس اوراق بهادار یا مجلس اعیان شوند؛ می توانستند وزیر کابینه شوند اما سفیر نمی توانستند باشند. تا زمانی که هر زنی از رسیدن به جایگاهی که استعدادش او را به آن دعوت می کرد، بازمی ماند، تمام زنانگی و جایگاه زنان کاهش می یافت. او از سال ۱۹۳۶ تا ۱۹۵۴ به عنوان مشاور حقوقی افتخاری برای انجمن زنان مهندس خدمت کرد و در این نقش جانشین تئودورا لوولین دیویس شد. او برای اصلاح قوانین طلاق مبارزه کرد و تا سال ۱۹۵۲ رئیس انجمن زنان متأهل بود. در آن سال، سایر اعضای رسمی این انجمن به دلیل گزارشی که او به کمیسیون سلطنتی طلاق ارائه کرد و
آن را «ضد مرد» تلقی کردند، استعفا دادند. نورمنتون پس از این اتفاق، یک سازمان جداگانه به نام شورای زنان متأهل تشکیل داد. او انجمن منشور کبیر (Magna Carta Society) را بنیان گذاری کرد. او در تمام طول زندگی اش یک صلح طلب بود و بعدها از کمپین خلع سلاح هسته ای (CND) حمایت کرد. او پس از جنگ جهانی دوم در اعتراضاتی علیه بمب هسته ای شرکت کرد. زندگی شخصی. نورمنتون با گوین بومن واتسون کلارک، یک حسابدار، ازدواج کرده بود. آن ها در لندن زندگی می کردند. نورمنتون در تاریخ ۱۴ اکتبر ۱۹۵۷ در سیدنم، لندن درگذشت و پس از مراسم سوزاندن جسد، در قبرستان کلیسای اووینگدین، ساسکس، در کنار همسرش به خاک سپرده شد. میراث. در آوریل ۲۰۲۱، بنیاد میراث انگلیس اعلام کرد که نورمنتون یکی از شش زنی است که با یک پلاک آبی به افتخارشان تجلیل می شود. این پلاک محل زندگی او بین سال های ۱۹۱۹ تا ۱۹۳۱ را، در اوایل دوران حرفه ای اش به عنوان وکیل، مشخص می کند. نامزدی نورمنتون برای این پلاک توسط گروهی از وکلای زن در Doughty Street Chambers ارائه شد. این پلاک توسط برندا هیل، اولین زن رئیس دیوان عالی بریتانیا، در اکتبر ۲۰۲۱ بر روی دیوار شماره ۲۲ میدان مک لنبرگ ر
ونمایی شد. در سال ۱۹۵۷، نورمنتون اولین کسی بود که یک کمک مالی به عنوان میراث برای دانشگاه ساسکس (که در سال ۱۹۶۱ افتتاح شد) اختصاص داد و به عنوان یکی از تأمین کنندگان مالی بنیان گذار شناخته می شود. او نوشت: «این هدیه را به پاس قدردانی از تمام آنچه برایتون برای آموزش من در زمانی که یتیم شده بودم، انجام داد، تقدیم می کنم.» در سال ۲۰۱۵، «انجمن هلنا نورمنتون» به افتخار او در دانشگاه ساسکس تأسیس شد و در سال ۲۰۱۷، «بورسیه دکترای هلنا نورمنتون» در همان جا راه اندازی شد. آرشیوهای هلنا نورمنتون در کتابخانه زنان، واقع در کتابخانه مدرسه اقتصاد لندن (LSE)، نگهداری می شوند. در فوریه ۲۰۱۹، کانون وکلای 218 Strand Chambers به افتخار هلنا نورمنتون به Normanton Chambers تغییر نام داد. این اقدام به عنوان اولین موردی که کانون وکلای مدافع به نام یک زن نام گذاری شد، تاریخ ساز شد. در سال ۲۰۲۰، وکیل کارلیا لیکورگو اولین فروشگاه تخصصی لباس های رسمی دادگاه برای زنان را راه اندازی کرد، چرا که بسیاری از لباس های موجود در آن زمان مناسب و راحت نبودند. او این فروشگاه را به نام Ivy &amp; Normanton نام گذاری کرد، به افتخار آیوی ویلیامز، اولین
زنی که در مه ۱۹۲۲ به کانون وکلا پیوست، و هلنا نورمنتون. در آوریل ۲۰۲۱، بنیاد میراث انگلیس اعلام کرد که نورمنتون یکی از شش زنی است که با پلاک آبی به افتخارشان تجلیل شده است. این پلاک محل زندگی او بین سال های ۱۹۱۹ تا ۱۹۳۱ را، در اوایل دوران حرفه ای اش به عنوان وکیل، مشخص می کند. نامزدی نورمنتون برای این پلاک توسط گروهی از وکلای زن در Doughty Street Chambers ارائه شد. این پلاک توسط برندا هیل، اولین زن رئیس دیوان عالی بریتانیا، در اکتبر ۲۰۲۱ بر روی دیوار شماره ۲۲ میدان مک لنبرگ رونمایی شد.
فینال لیگ کنفرانس اروپا ۲۰۲۵ بازی نهایی لیگ کنفرانس اروپا ۲۵–۲۰۲۴، چهارمین فصل از سطح سوم مسابقات فوتبال باشگاهی اروپا بود که توسط یوفا شد. این بازی در ورزشگاه وروتسواف در شهر وروتسواف لهستان در تاریخ ۲۸ مهٔ ۲۰۲۵ میان رئال بتیس و چلسی برگزار شد. در نهایت این باشگاه فوتبال چلسی بود که برای اولین بار فاتح لیگ کنفرانس اروپا شد. قهرمان این دوره واجد شرایط ورود به مرحله گروهی لیگ اروپا ۲۶–۲۰۲۵ خواهند بود، مگر اینکه قبلاً از طریق عملکرد لیگ خود به لیگ قهرمانان اروپا یا لیگ اروپا راه یافته باشند (در این صورت لیست دسترسی مجدداً متعادل خواهد شد). مسابقه. جزئیات. The "home" team (for administrative purposes) was predetermined as the winner of semi-final 1 (Real Betis). &lt;onlyinclude&gt;&lt;/onlyinclude&gt;
نوجوانی () یک مجموعهٔ تلویزیونی درام جنایی روان شناختی محصول کشور بریتانیا است که توسط جک تورن و استیون گراهام به کارگردانی فیلیپ بارانتینی ساخته شده است. داستان آن حول محور یک دانش آموز ۱۳ ساله به نام جیمی میلر است که به دلیل قتل همکلاسی اش دستگیر شده است. هر قسمت به شکل برداشت بلند فیلم برداری شده است. این مینی سریال در ۱۳ مارس ۲۰۲۵ از نتفلیکس پخش شد و به دلیل کارگردانی، نویسندگی، فیلم برداری و همچنین فضای داستانی و اجرای بازیگران با تحسین منتقدان مواجه شد. در ۹ آوریل ۲۰۲۵، "ددلاین" گزارش داد که نتفلیکس و پلن بی انترتینمنت در حال مذاکره دربارهٔ فصل دوم این سریال هستند. داستان. در یکی از شهرهای انگلستان، پلیس مسلح به خانه ای بصورت ناگهانی وارد شده و جیمی میلر، پسر ۱۳ ساله ای را به اتهام قتل همکلاسی اش، کِیتی لئونارد، دستگیر می کند. جیمی پس از طی مراحل قانونی در ایستگاه پلیس بازداشت شده و برای بازجویی نگه داشته می شود و سپس به یک مرکز آموزش امن (secure training center) منتقل می شود. تحقیقات در مدرسهٔ جیمی و گفتگوی یک روان شناس جنایی با وی، نشان می دهد که او مدت ها از طریق شبکه های اجتماعی مورد آزار و اذیت قرا
ر می گرفته است. سایر دانش آموزان، از جمله کِیتی، او را در اینستاگرام هدف قرار داده، به او «زشت» گفته و برچسب «اینسل» زده بودند. این برچسب و توهین ها به بخشی از باورهای عمیق جیمی راجع به خودش تبدیل شده و هنگامی که این باورها و دیدگاهش توسط روان شناس به چالش کشیده می شود، واکنش شدیدی نشان می دهد. خانوادهٔ جیمی نیز به دلیل قضیه پسرشان با واکنش منفی جامعه مواجه می شوند و تلاش می کنند با دستگیری و بازداشت او کنار بیایند. تولید. "نوجوانی" در ابتدا به دست استیون گراهام به عنوان پاسخی به افزایش ناگهانی جنایات خشونت آمیز با چاقو در بریتانیا، از جمله قتل های الیان آندام و ایوا وایت، طراحی شد. او تصمیم گرفت نمایشی خلق کند که انگیزه های اعمال خشونت آمیز افراطی علیه دختران توسط پسران جوان را کاوش کند و برای این کار با جک تورن، فیلمنامه نویس، همکاری کرد. تورن در برنامه هنری "Front Row" در رادیو بی بی سی ۴ اظهار داشت که این دو نویسنده می خواستند «خشم مردانه را رو در رو بررسی کنند» و تأثیر شخصیت های عمومی مانند اندرو تیت بر پسران را مورد کاوش قرار دهند. خبر ساخت این مجموعه در مارس ۲۰۲۴ با عنوان کاری "نوجوانی" به نویسندگی جک
تورن و استیون گراهام منتشر شد. این مجموعه یک سریال درام جنایی محدود چهار قسمتی است که به سبک واقعی و تک شات روایت می شود، فیلیپ بارانتینی عنوان کارگردانی این مجموعه را بر عهده دارد. وارد فیلمز، متریاک پروداکشن و پلن بی انترتینمنت این سریال را برای نتفلیکس تولید کرده اند. جو جانسون تهیه کننده این مجموعه است و گراهام تورن و بارانتینی در کنار مارک هربرت، امیلی فلر، هانا والترز، جرمی کلینر، دده گاردنر و نینا ولارسکی تهیه کنندگان اجرایی هستند. گراهام، اشلی والترز و ارین دوهرتی در این فیلم ایفای نقش کرده اند. فیلمبرداری در ژوئیه سال ۲۰۲۴ در بریتانیا آغاز شد و در حدود اکتبر همان سال به پایان رسید. مکان های فیلمبرداری عبارتند از کرکبی جنوبی، ساوت المسال و شفیلد در یورک شر. انتشار. این سریال در ۱۳ مارس ۲۰۲۵ در شبکه نتفلیکس منتشر شد و با شکستن رکورد سریال "مرا یکبار فریب بده" به پربیننده ترین برنامه تلویزیونی پخش جریانی در بریتانیا در یک هفته تبدیل شد. بازخورد. "نوجوانی" با تحسین گسترده ای از سوی منتقدان روبه رو شد. در وبگاه جمع آوری نقد راتن تومیتوز، به مجموعه "نوجوانی" بر اساس بررسی های ۹۲ منتقد، امتیاز ۹۹٪ و میانگین
نمرهٔ ۹٫۴ از ۱۰ داده شده است. اجماع انتقادی این وب سایت می گوید: «"نوجوانانی" از لحاظ سبک جسورانه و با بازی های خیره کننده در تمامی جنبه ها، نمونه ای بی نظیر از داستان سرایی تلویزیونی است و تجربه ای تأثیرگذار و تکان دهنده به مخاطب ارائه می دهد که در ذهن باقی می ماند.».همچنین وبگاه متاکریتیک که از میانگین وزنی استفاده می کند، نمرهٔ ۹۱ از ۱۰۰ را بر اساس ۲۷ بررسی منتقدان خود برای این مجموعه انتخاب کرده است که نشان دهنده «تحسین همگانی» برای این مجموعه است. لوسی منگان در مقاله ای در روزنامه "گاردین" نوشت که "نوجوانی" «نزدیک ترین چیز به کمال تلویزیونی در دهه های اخیر» است و به ویژه بازی اوون کوپر و ارین دوهرتی را شایسته تحسین دانست. آنیتا سینگ از "دیلی تلگراف" این مجموعه را «تماشایی ویرانگر» توصیف کرد و عملکرد بازیگران را «فوق العاده» خواند، هرچند اشاره کرد که تکنیک فیلم برداری تک برداشتی گاهی «مثل یک ترفند» به نظر می رسد. با این حال، سوفی بوچر از مجله "امپایر" از روش فیلم برداری پیوسته تمجید کرد و گفت که این «شگفت انگیزترین شاهکار تلویزیونی سال» است که به تقویت احساسات روی صفحه نمایش کمک کرده است. تأثیرات سیاسی.
به گزارش "گاردین"، این سریال نشان می دهد که چگونه دنیای منوسفیر بر پسران نوجوان تأثیر گذاشته است. شخصیت های سریال مستقیماً اندرو تیت و جامعهٔ رد پیل را به عنوان تأثیرگذاران اصلی بر جیمی و دیگر پسران هم سن او نام می برند. آنالیز میدگلی، یکی از اعضای پارلمان بریتانیا، خواستار نمایش این سریال در پارلمان و مدارس شد و ادعا کرد که این کار می تواند به مقابله با زن ستیزی و خشونت علیه زنان و دختران کمک کند. کی یر استارمر، نخست وزیر بریتانیا، نیز از این پیشنهاد حمایت کرد و در توییتر نوشت: «به عنوان یک پدر، تماشای سریال "نوجوانی" با پسر و دختر نوجوانم برایم تکان دهنده بود.» پس از حمایت استارمر، این سریال به طور رایگان در مدارس متوسطهٔ بریتانیا در دسترس قرار گرفت. در مارس ۲۰۲۵، ایلان ماسک در توییتر نظریه ای را مطرح کرد مبنی بر اینکه این سریال به دلیل انتخاب یک بازیگر سفیدپوست برای نقش جیمی، نوعی «تبلیغات ضدسفیدپوستان» است. این نظریه ادعا می کرد که سریال بر اساس حوادث چاقوکشی ساوت پورت در سال ۲۰۲۴ ساخته شده و نمایش دادن مجرم به عنوان یک فرد سفیدپوست یک انتخاب عامدانه برای ارائه تصویری شیطانی از سفیدپوستان بوده است. جک تور
ن، یکی از نویسندگان سریال در پاسخ به ماسک، ادعای او را «مضحک» خواند و تأکید کرد که این مجموعه تلویزیونی بر اساس هیچ رویداد واقعی ای ساخته نشده است.
ارین ریچل دوهرتی (؛ زاده ۱۶ ژوئیه ۱۹۹۲) بازیگر بریتانیایی است. او به خاطر نقش شاهدخت آن جوان در فصل های سوم و چهارم سریال درام نتفلیکس با نام "تاج" (۲۰۱۹–۲۰۲۰) شناخته شد. همچنین در آثار دیگری مانند "کلویی" (۲۰۲۲)، "بیداری دوباره" (۲۰۲۴)، "هزار ضربه" (۲۰۲۵) و "نوجوانی" (۲۰۲۵) ایفای نقش کرده است. "نوجوانی" برایش جایزه امی ساعات پربیننده بهترین بازیگر نقش مکمل زن در یک سریال محدود یا مجموعه فیلم را به ارمغان آورد. زندگی و تحصیلات اولیه. ارین ریچل دوهرتی تبار ایرلندی دارد و اهل کراولی در ساسکس غربی است. پدربزرگش از کارندوناق، شهری در ینی شاون در شمال شهرستان دانیگول در اولستر بود. والدین دوهرتی وقتی چهار ساله بود از هم جدا شدند. او کمی بعد با خواهر بزرگترش گریس در کلاس های درام Sunday شروع به بازیگری کرد. دوهرتی در مدرسه Hazelwick در کراولی تحصیل کرد. او که فوتبالیست با استعدادی بود، در میانه زمین بازی می کرد و کاپیتان تیم کراولی وازپس بود و توسط تیم زنان چلسی دیده شد؛ او به سنی رسید که مجبور بود بین فوتبال یا بازیگری انتخاب کند و بازیگری را انتخاب کرد. دوهرتی یک دوره یک ساله در Guildford School of Acting (۲۰۱۱–۲
۰۱۲) گذراند و سپس در Bristol Old Vic Theatre School (۲۰۱۲–۲۰۱۵) آموزش دید. در دوران آموزش، دوهرتی جایزه دانش آموز بازیگر سال انجمن استیون سوندهایم (SSSSPOTY) را در سال ۲۰۱۵ برای اجرای آهنگ "Broadway Baby" از موزیکال "Follies" دریافت کرد.
فمینیسم در شیلی مجموعه ای از تاریخ مبارزات زنان شیلی است که در تلاش برای پیشرفت زنان در احقاق حقوق خود و توسعه جامعه بوده اند. این جنبش تحت تأثیر ساختارهای سیاسی، اقتصادی و اجتماعی این کشور شکل گرفته است. از قرن نوزدهم میلادی، زنان شیلیایی با هدف دستیابی به حقوق سیاسی، خود را سازمان دهی کرده و به مبارزه پرداخته اند. با این حال، این تلاش ها در کشوری که یکی از محافظه کارترین جوامع در آمریکای لاتین به شمار می رود، با موانع بسیاری مواجه بوده است. «"حلقه مطالعات زنان"» (Círculo de Estudios de la Mujer) نمونه ای پیشگام از سازمان های زنان در دوره دیکتاتوری پینوشه (۱۹۷۳–۱۹۸۹) بود که نقش ها و حقوق زنان در جامعه را بازتعریف کرد و حقوق مادران را با حقوق زنان و آزادی های مدنی آنان پیوند داد. اعضای مؤسس این حلقه، گروه کوچکی از فمینیست های سانتیاگو بودند که از آکادمی انسان گرایی مسیحی برخاسته بودند. این زنان برای بحث درباره وضعیت زنان در شیلی گرد هم آمدند و اولین نشست آن ها با حضور بیش از ۳۰۰ نفر برگزار شد؛ از آنجا بود که زندگی تحت اقتدار مردسالارانه در سانتیاگو را به چالش کشیدند و به شکل گیری حقوق زنان در این کشور کمک کرد
ند. تاریخچه اولیه فمینیسم در شیلی. با وجود نفوذ عمیق کاتولیسیسم در شیلی، برخی از اولین جنبش های فمینیستی به طور پارادوکسیکال از سوی زنان محافظه کار اجتماعی شکل گرفتند. در سال ۱۹۱۲، زنان طبقه متوسط به بالا، که عموماً محافظه کار بودند؛ شروع به حمایت از زنان کارگر کردند. اولین سازمان های زنان در شیلی حوالی سال ۱۹۱۵ شکل گرفتند، اما برخلاف بسیاری از کشورهای دیگر، این زنان اغلب از طبقه متوسط رو به بالا بودند. این سازمان ها به زنان این طبقه اجازه دادند تا مسائل مورد علاقه خود در حوزه فمینیسم را بررسی کنند و بر موضوعاتی که فمینیست های طبقه متوسط به بالا مهم می دانستند تمرکز کنند.یکی از اولین نمونه های این جنبش ها در تاریخ شیلی در ۱۷ ژوئن ۱۹۱۵ رخ داد، زمانی که یک دانشجوی جوان دانشگاه، دیپلمات و بعدها فعال حقوق زنان به نام آماندا لابارکا، گروهی به نام «"حلقه خوانش"» (Círculo de Lectura) را تأسیس کرد. او از این طریق فرهنگ شیلیایی را در میان زنان ترویج داد و با تلاش برای تضمین دسترسی همه زنان به آموزش، بدون توجه به جایگاه اجتماعی یا وابستگی های سیاسی، تغییرات مثبتی در جامعه زنان ایجاد کرد. فمینیسم اولیه در شیلی همچنین از
جنبش های فمینیستی بین المللی الهام گرفت، اما به طور خاص با فرهنگ شیلی سازگار شد. به طور کلی، این دوره به عنوان آغاز موج اول فمینیسم در میان زنان شیلی شناخته می شود. تاریخچه. در اوایل قرن بیستم، جنبش فمینیستی در شیلی به یکی از منسجم ترین جنبش ها در آمریکای جنوبی تبدیل شد. سه سازمان بزرگ که نماینده طبقات مختلف اجتماعی بودند در این دوره فعال بودند: «"کلوپ بانوان"» (Club de Señoras) در سانتیاگو که زنان مرفه تر را نمایندگی می کرد؛ «"شورای ملی زنان"» (Consejo Nacional de Mujeres) که طبقه کارگر، مانند معلمان، را شامل می شد؛ و سازمان دیگری که زنان کارگر برای بهبود شرایط آموزشی و اجتماعی عمومی تشکیل داده بودند. «حلقه خوانش بانوان» در سال ۱۹۱۵ توسط دلیا ماته د ایسکیردو در سانتیاگو تأسیس شد و تنها یک ماه بعد، کلوپ بانوان توسط آماندا لابارکا پایه گذاری گردید. موفقیت زنانی مانند لابارکا تا حد زیادی به ارتباطات و تجربیات بین المللی آن ها، که از تحصیل در خارج از کشور به دست آمده بود، وابسته بود. در حالی که شیلی از نظر اجتماعی و مذهبی بسیار محافظه کار بود، از دهه ۱۸۷۰ درهای مؤسسات آموزشی به روی زنان گشوده شد. زمانی که سارمی
نتو در سانتیاگو تبعید شده بود، رفتار لیبرال با زنان و ورود آن ها به دانشگاه را توصیه کرد. این امتیاز زمانی اعطا شد که میگل لوئیس آموناتگی وزیر آموزش بود. در سال ۱۸۵۹، زمانی که یک وزیر آموزش سابق مسابقه ای برای بهترین مقاله در زمینه آموزش عمومی برگزار کرد، آموناتگی جایزه را دریافت کرد و در مقاله خود از جمله پیشنهاد داد که زنان اجازه ورود به دانشگاه را داشته باشند؛ ایده ای که از سارمینتو گرفته بود. با این حال، توسعه آموزش زنان به دلیل جنگ بین شیلی، پرو و بولیوی به تأخیر افتاد. رئیس جمهور بالماسدا از حامیان سرسخت آموزش عمومی بود و در زمان او، حدود سال ۱۸۹۰، اولین دبیرستان ملی (لیسئو) برای دختران افتتاح شد. موج اول فمینیسم در شیلی از حدود سال ۱۸۸۴ آغاز شده بود. شیلی یکی از اولین کشورهای آمریکای لاتین بود که زنان را به مؤسسات آموزش عالی پذیرفت و آن ها را برای تحصیل به خارج از کشور فرستاد. تا دهه ۱۹۲۰، ۴۹ لیسئوی ملی برای دختران وجود داشت که همگی توسط زنان اداره می شدند. علاوه بر این، دو مدرسه حرفه ای برای زنان جوان در سانتیاگو و یک مدرسه در هر استان ایجاد شده بود. شورای ملی زنان خانه ای برای دخترانی که در دانشگاه س
انتیاگو تحصیل می کردند فراهم کرد و به دانشجویان زن در پایتخت کمک می کرد. در اوایل قرن بیستم، نزدیک به ۱۰۰۰ زن جوان در دانشگاه شیلی تحصیل می کردند. بخش محافظه کار این شورا ابتدا بر فعالیت های فکری زنان تمرکز داشت، اما بعدها ایده های پیشروتری را پذیرفت. اعضای این شورا شامل زنان تأثیرگذار از طبقه متوسط و اشرافی بودند که نفوذ زیادی در جوامع خود، از جمله در بخش های دولتی و خصوصی، داشتند. آماندا لابارکا چندین کتاب مهم نوشت، از جمله «"فعالیت های زنان در ایالات متحده"» (۱۹۱۵) و «"زن به کجا می رود؟"» (۱۹۳۴). او در این مسیر با گروهی از زنان همراه بود که بیشتر آن ها در حوزه آموزش در شیلی فعالیت داشتند. در این دوره، چندین نشریه زنان نیز در شیلی منتشر شد که از میان آن ها «ال پفلکا» به سردبیری الویرا سانتا کروز قابل توجه است. لابارکا شاید یکی از برجسته ترین رهبران فمینیست شیلی به شمار آید. در سخنرانی ای در سال ۱۹۲۲ در کلوپ بانوان سانتیاگو، ناشر شیلیایی ریکاردو سالاس ادواردز اظهار داشت: «طی ۲۵ سال گذشته، پدیده های مهمی رخ داده که فرهنگ عمومی زنان و استقلال آن ها را بهبود بخشیده است. از جمله این موارد می توان به گسترش مؤسسات
آموزش ابتدایی و متوسطه برای زنان، مشاغلی که زنان به عنوان معلمان نسل کنونی به دست آورده اند، تأسیس کارخانه ها و شرکت های تجاری بزرگ که برای زنان شغل های پردرآمد و مستقل از خانه فراهم کرده اند، سازمان دهی انجمن ها و کلوپ ها، و در نهایت فعالیت های هنری و ادبی یا اقدامات اجتماعی کاتولیک زنان طبقات بالا اشاره کرد که در سال های اخیر به عنوان محرکی برای کل جنس زن عمل کرده است.» آماندا لابارکا در ابتدا معتقد بود که درخواست حق رأی برای زنان در شیلی نامناسب است. او در سال ۱۹۱۴ نوشت: «من یک فمینیست مبارز یا طرفدار حق رأی نیستم، زیرا پیش از هر چیز شیلیایی هستم و در شیلی امروز، رأی دادن زنان بی مورد است.» اما این دیدگاه با بحران اقتصادی پس از جنگ جهانی اول تغییر کرد، زمانی که زنان بیشتری به طبقه کارگر پیوستند. برای هماهنگی با این مسئولیت اقتصادی جدید، زنان شروع به مبارزه برای حقوق سیاسی، قانونی و اقتصادی کردند. در سال ۱۹۱۹، لابارکا حلقه خوانش بانوان را به شورای ملی زنان تبدیل کرد که از شوراهای زنان بین المللی الهام گرفته بود. در اوایل دهه ۱۹۲۰، حزب فمینیستی مترقی با هدف کسب تمام حقوق مورد ادعای زنان تشکیل شد. برنامه این
حزب شامل موارد زیر بود: حتی در میان جامعه فمینیستی شیلی، اختلاف نظرهایی درباره تأثیر دموکراسی پس از دیکتاتوری بر فمینیسم وجود دارد. اگرچه در دهه ۱۹۹۰ سیاست های فمینیستی بیشتری اجرا شد، اما به طور پارادوکسیکال صدای سیاسی فمینیست ها تا حد زیادی خاموش شد. این بازسازی جنبش فمینیستی پس از دیکتاتوری چالش هایی را برای پیشبرد آرمان های فمینیستی ایجاد کرده است. گرایشی عمومی به نادیده گرفتن این دوره از تاریخ فمینیسم در شیلی وجود داشته، با وجود اینکه سازمان های مهمی همچنان برای رهایی زنان تلاش می کردند. در دهه ۱۹۹۰، شکافی بین گروه هایی که در داخل نهادها برای ایجاد تغییر فعالیت می کردند و گروه هایی که می خواستند اهداف خود را از ساختارهای مردسالار دور نگه دارند، به وجود آمد. در حالی که اساتید ممتاز برنامه های تازه تأسیس مطالعات جنسیت و زنان در دانشگاه ها بیشتر شنیده می شدند، شهروندان عادی اغلب احساس می کردند که صدایشان در چارچوب فمینیسم نهادی سرکوب شده است. اخیراً، جنبش های زنان شیلی به تلاش خود برای دفاع از حقوقشان و مشارکت در تمامی سطوح جامعه از طریق سازمان های غیردولتی ادامه داده اند. به همین ترتیب، یک مانع بزرگ سیاسی
برای زنان شکسته شد وقتی که میشل باشله به عنوان اولین رئیس جمهور زن شیلی انتخاب شد. لورا آلبورنوس نیز در اولین دوره ریاست جمهوری باشله به عنوان وزیر امور زنان منصوب شد. وظایف این سمت شامل مدیریت «سرویس ملی زنان» (Servicio Nacional de la Mujer یا SERNAM) بود. سرویس ملی زنان (SERNAM) از حقوق قانونی زنان در بخش عمومی حمایت می کند. در ابتدای تأسیس این سازمان، برخی نظرات بر این بود که SERNAM برنامه حقوق زنان را تضعیف کرده است، زیرا در تأثیرگذاری بر سیاست ها موفق نبود. اما بعدها مشخص شد که این سازمان در ایجاد برنامه ها و قوانینی که از حقوق زنان در محیط کار، مدرسه و همچنین جرم انگاری خشونت خانگی و حمایت از زنان دفاع می کرد، موفق بوده است. موفقیت این سازمان همچنان مورد بحث است، اما توانسته است گام های قابل توجهی در عمومی سازی مسائل و چالش هایی که زنان در سراسر شیلی با آن مواجه هستند بردارد. برابری جنسیتی که باشله ترویج داد، پس از او ادامه نیافت. در اولین دولت او، نیمی از وزارتخانه ها توسط زنان اداره می شد، اما در دولت جانشین او، سباستین پینیه را، این رقم به سختی به ۱۸ درصد رسید. دسترسی زنان به حق رأی در شیلی و تحولات
جنبش فمینیستی. شیلی به عنوان یکی از محافظه کارترین کشورهای آمریکای لاتین شناخته شده است. این ویژگی به ویژه در مبارزه زنان برای کسب آزادی در زمینه حق رأی آشکار بوده است. دولت شیلی که به کاتولیسیسم اهمیت ویژه ای می دهد، زنان را در چارچوبی مردسالارانه و خانگی قرار داده و از این موضوع به عنوان توجیهی برای محدود کردن حقوق زنان استفاده کرده است. اگرچه اولین زن، دومیتیلا سیلوا ای لِپه، در سال ۱۸۷۵ رأی داد، اما حق رأی تا اوایل قرن بیستم همچنان مانعی بزرگ برای حقوق زنان در شیلی بود. در سال ۱۹۲۲، گراسیلا ماندوخانو همراه با دیگر زنان، «"حزب مدنی زنان"» (Partido Cívico Femenino) را تأسیس کرد که بر کسب حق رأی برای زنان متمرکز بود. زنان سرانجام در سال ۱۹۴۹ به طور رسمی حق رأی به دست آوردند. در آن زمان، زنان و مردان در حوزه های رأی گیری جداگانه رأی می دادند، تلاشی که برای کاهش تأثیرگذاری دیگران بر انتخاب زنان انجام می شد. همچنین زنان معمولاً محافظه کارانه تر از مردان رأی می دادند که نشان دهنده تأثیر مذهب بر الگوهای رأی دهی بود. گرچه بسیاری از سازمان ها پس از اعطای حق رأی منحل شدند، اما «"حزب زنان شیلی"» (Partido Femenino Ch
ileno) که در سال ۱۹۴۶ توسط ماریا د لا کروز تأسیس شده بود، به رشد و فعالیت خود برای حقوق بیشتر زنان ادامه داد. تأثیر زنان شیلیایی بر سیاست در چندین انتخابات ریاست جمهوری مشهود بود؛ برای مثال، اگر زنان در انتخابات سال ۱۹۵۸ رأی نمی دادند، سالوادور آلنده پیروز می شد. در دوره دیکتاتوری شیلی (۱۹۷۳–۱۹۹۰)، پیشرفت در زمینه حقوق زنان در مقایسه با دوره های دیگر متوقف شد. با این حال، این وضعیت مانع از فعالیت برخی گروه های فمینیستی نشد. راهپیمایی زنان در سال ۱۹۷۱ علیه سالوادور آلنده نمونه ای از این فعالیت ها بود که اثرات بلندمدتی داشت؛ از جمله تثبیت نقش زنان در سیاست و تبدیل روز راهپیمایی به «روز ملی زنان». پس از دیکتاتوری، به طور پارادوکسیکال صدای سیاسی زنان تا حدی کمرنگ شد. با موج جدید فمینیسم در شیلی، اولین رهبر زن، میشل باشله، در سال ۲۰۰۶ به عنوان سی وچهارمین رئیس جمهور انتخاب شد. او پس از پایان دوره اول خود که امکان انتخاب مجدد فوری نداشت، به عنوان اولین مدیر اجرایی «نهاد سازمان ملل برای برابری جنسیتی و توانمندسازی زنان» (UN Women) منصوب شد و در ۱۱ مارس ۲۰۱۴، با آغاز دوره دوم خود، سی و ششمین رئیس جمهور شیلی شد. رهبرا
ن جنبش فمینیستی در شیلی. خولیتا کرک وود، متولد ۱۹۳۷، به عنوان بنیان گذار جنبش فمینیستی دهه ۱۹۸۰ و یکی از آغازگران سازمان دهی مطالعات جنسیتی در دانشگاه های شیلی شناخته می شود. او پس از تحصیل در دانشگاه شیلی، تحت تأثیر انقلاب ۱۹۶۸ فرانسه قرار گرفت. در مرکز ایدئولوژی های او شعار «دموکراسی بدون فمینیسم وجود ندارد» قرار داشت. کرک وود که از ایده های جامعه شناس انزو فالتو تأثیر پذیرفته بود، به چارچوب نظری «فلاکسو» (FLACSO) در زمینه اقدامات شورشی در مبارزات فمینیستی کمک کرد. او نه تنها نظریه پردازی کرد، بلکه زندگی ای سرشار از کنشگری داشت؛ از جمله عضویت در «MEMCh 83» و مرکز مطالعات زنان. او همچنین مقالاتی انتقادی در مجله ای به نام «فوریا» منتشر کرد. کتاب او با عنوان «"سیاست ورزی در شیلی"» نشان داد که چگونه دانشگاه ها به جنبش های اجتماعی دهه ۱۹۸۰ کمک کرده اند. کرک وود برای دسترسی برابر زنان به دانش علمی و همچنین برای یک نظام آموزشی عادلانه تر مبارزه کرد. آماندا لابارکا نیز یکی از پیشگامان فمینیسم در شیلی بود که راه را برای فمینیسم امروزی هموار کرد. موج فمینیستی سال ۲۰۱۸. جنبش های «نی اونا منوس» (Ni una menos) و «من هم»
(Me Too) راهپیمایی هایی را در شیلی در نوامبر ۲۰۱۶، مارس ۲۰۱۷ و اکتبر ۲۰۱۷ به راه انداختند تا علیه خشونت بر زنان اعتراض کنند. پس از روی کار آمدن سباستین پینیه را به عنوان رئیس جمهور در مارس ۲۰۱۸، راهپیمایی های زنان و اشغال دانشگاه ها از آوریل تا ژوئن ۲۰۱۸ گسترش یافت. این اعتراضات علیه فرهنگ مردسالاری، خشونت خانگی، آزار جنسی و رفتارهای جنسیت زده در دانشگاه ها و مدارس، و همچنین برای دفاع از حقوق سقط جنین برگزار شد.
فمینیسم در کارائیب به مجموعه ای از جنبش ها و مبارزاتی اشاره دارد که با هدف تعریف، ایجاد و دفاع از وضعیت برابر حقوق سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی برای زنان در منطقه کارائیب شکل گرفته اند. تاریخچه. در آغاز تجارت برده داری در اقیانوس اطلس، نیروی کار مردان سیاه پوست به طور گسترده ای نسبت به نیروی کار زنان سیاه پوست ترجیح داده می شد. با این حال، با گذشت زمان، ایده استفاده از زنان به عنوان کارگران اجباری معرفی شد تا سودآوری اقتصادی به حداکثر برسد. این بدان معنا بود که از نظر تاریخی، ارزش زنان عمدتاً به توانایی تولیدمثلی آنها وابسته بود. تجارت برده و کار اجباری، مبارزات نهادی نژادی و جنسیتی را که زنان در آینده با آن مواجه می شدند، پایه گذاری کرد. پس از سال ۱۸۳۸، دوره پس از لغو برده داری فرصتی فراهم کرد که طی آن تعداد زیادی از کارگران اجباری هندی به کارائیب وارد شدند. این ورود ناخواسته نسبت بین زنان و مردان کارگر را تغییر داد و در نتیجه، تمایل به گنجاندن زنان در بدنه کار اجباری افزایش یافت. این مبارزات طولانی مدت در نهایت راه را برای انقلاب ها و جنبش های رادیکال زنان هموار کرد. دهه ۱۹۷۰ زمانی بود که جنبش فمینیستی