Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
عنی ستاد کل ارتش، اعزام کند. در ژوئیه ۱۷۹۵، ناپلئون دیدگاه های نظامی خود را با دقت و جسارت ارائه داد. او بازپس گیری بندر وادو لیگوره و شهر استراتژیک چِوا را اقدامی اساسی برای بازسازی موقعیت ارتش فرانسه در شمال ایتالیا دانست. این پیشنهادها نه تنها مورد پذیرش قرار گرفت، بلکه به فرمانده جدید ارتش ایتالیا، بارتیلمی لوئی ژوزف شرر، منتقل شد تا در طراحی عملیات های آینده لحاظ شود. ناپلئون در این مرحله، با تحلیل دقیق جغرافیای نظامی منطقه، نشان داد که توانایی اش در فراتر رفتن از نقش های اجرایی و ورود به سطح راهبردی جنگ، او را به چهره ای برجسته در میان افسران ارتش بدل کرده است. این بازگشت به صحنهٔ فرماندهی، مقدمه ای بود بر کارزارهای درخشان بعدی او در ایتالیا. ناپلئون با ترکیب دانش توپخانه، قدرت تحلیل، و جسارت عملیاتی، به تدریج جایگاه خود را در ساختار نظامی فرانسه تثبیت کرد و مسیرش را به سوی فرماندهی کل هموار ساخت. این دوره، نقطهٔ آغاز تحولی بود که نه تنها سرنوشت جنگ های ائتلاف را تغییر داد، بلکه چهرهٔ سیاسی اروپا را نیز دگرگون ساخت. کندی ۱۶۰۰۰ سرباز کمکی به این معنی بود که در آغاز اکتبر، شرر تنها می توانست ۳۳۰۰۰ نفر در
اختیار داشته باشد، اما اختلافاتی بین فرمانده ۳۰۰۰۰ نیروی اتریشی و ژنرال میکل آنجلو الساندرو کولی-مارچی در رأس ۱۲۰۰۰ نیروی پیدمونتی وجود داشت که به نفع او بود؛ چنین اختلاف نظری مانع هرگونه پیشرفت بیشتر دو جناح متحد شد. شرر نیروهای خود را به سه لشکر تقسیم کرد: یکی تحت فرماندهی ژان متیو فیلیبر سروریه که از اورما عملیات می کرد، یکی تحت فرماندهی ماسنا مستقر در زوکارلو و دیگری به رهبری پیر فرانسوا چارلز اوژرو مستقر در بورگتو سانتو اسپیریتو. در ۲۳ نوامبر، فرانسوی ها حمله را با پیروزی ماسنا در نبرد لوانو آغاز کردند، اما به دلیل طولانی شدن خطوط تدارکاتی، شرر انگیزه اولیه را از دست داد و اتریشی ها در ۲۹ نوامبر موفق شدند یک خط دفاعی در آکوی ایجاد کنند. وضعیت سیاسی ناپایدار در پاریس منجر به تغییر جدیدی در کارکنان کمیته امنیت عمومی شد و در ۱۵ سپتامبر، ناپلئون از فهرست ژنرال های در حال خدمت واقعی حذف شد. کمتر از یک ماه بعد، قیام سیزدهم سال چهارم (۵ اکتبر ۱۷۹۵) به رهبری سلطنت طلبان آغاز شد که در رأس ۲۰۰۰۰ سرباز گارد ملی فرانسه، به سمت کاخ تویلری، مقر دولت، راهپیمایی کردند. دولت بلافاصله پل باراس را برای حل این وضعیت پیچیده
مأمور کرد. باراس بلافاصله از بناپارت درخواست کمک کرد که با صدور دستور شلیک توپ ها، شورشیان را پراکنده کرد. پنج روز بعد، ناپلئون به صفوف ارتش فرانسه بازگشت و در ۲ مارس ۱۷۹۶ فرماندهی ارتش ایتالیا به او سپرده شد. وضعیت ارتش ها و نقشه فرانسه. در سال ۱۷۹۰، امپراتور مقدس روم، جوزف دوم، ارتشی متشکل از ۳۵۰۰۰۰ سرباز داشت که ۵۸۰۰۰ نفر از آنها بخشی از بهترین سواره نظام آن زمان محسوب می شدند. با این حال، ترکیب ارتش ناهمگن بود و نشان دهنده وسعت قلمرو جوزف دوم بود: در واقع اتریشی ها، مجارها، صرب ها، کروات ها، چک ها، اسلواک ها و ایتالیایی ها نیز در ارتش بودند و مشکلات ارتباطی قابل توجهی داشتند. تاکتیک ها، مانند هر ارتش سلطنت طلب دیگر، مبتنی بر مفهوم استقرار خطی بود که اگر در ابتدا نتایج خوبی در برابر نیروهای بی انضباط فرانسوی داشت، از سال ۱۷۹۶ در برابر نبوغ ناپلئون تسلیم شد. حملات شامل رگبارهایی از آتش تفنگ و به دنبال آن حملات پیاده نظام بود و هیچ ژنرال توپخانه توانمندی در دسترس نبود. فرماندهی عالی متعلق به امپراتور بود، تنها مرجع برتر از شورای درباری متشکل از ژنرال هایی که مسئول دیکته کردن استراتژی ها بودند. اتریشی ها نیز
ارتش ساردینیا را طبق دیدگاه های خود آموزش می دادند، اما بی اعتمادی متقابل بین دو متحد حاکم بود، به طوری که شورای دربار به یوهان پیتر بولیو، فرمانده عالی نیروهای اتریشی در ایتالیا، هشدار داده بود که هر لحظه منتظر «خیانت دیگری» باشد. بولیو می توانست سه ارتش برای عملیات نظامی داشته باشد: ارتش اول، تحت کنترل مستقیم او، شامل ۱۹۵۰۰ سرباز بود که نیمی از آنها در اطراف آلساندریا مستقر بودند؛ ارتش دوم، تحت فرماندهی آرژانتو که مقر آن در آکی ترمه بود، با ۱۵۰۰۰ سرباز مستقر بین کارکاره و ارتفاعات بالای جنوا، قوی بود؛ ارتش سوم تحت فرماندهی ژنرال کولی-مارچی بود و شامل ۲۰۰۰۰ سرباز ساردینیایی بود که در غرب تورین مستقر بودند و توسط یک گروه اتریشی به فرماندهی ژنرال جیووانی پروورا که از کونئو تا سوا و کوزریا مستقر بودند، احاطه شده بودند. تعداد کل نیروها حدود ۵۴۵۰۰ نفر بود. یکی از ویژگی های خاص ارتش فرانسه در آن دوران، سرعت بالای تحرکات نظامی بود که ناشی از کمبود منابع و تدارکات بود. این محدودیت ها باعث می شد سربازان به جای حمل بارهای سنگین آذوقه، از منابع مناطق اشغالی تغذیه کنند و بدون وابستگی به کاروان های طولانی تدارکاتی، به سر
عت جابه جا شوند. این شیوه، ضمن افزایش چابکی ارتش، فشار سنگینی بر جمعیت غیرنظامی مناطق تحت اشغال وارد می کرد. در سال ۱۷۹۶، ارتش ایتالیا شامل حدود ۶۳ هزار نفر بود—در حالی که در سال ۱۷۹۲ شمار نیروها به ۱۰۶ هزار نفر می رسید. با این حال، از این تعداد تنها ۳۷٬۶۰۰ نفر آمادهٔ عملیات فوری بودند. افزون بر آن، حدود ۲۰ هزار سرباز از ارتش آلپ نیز قابل اضافه شدن بودند، اما این نیروها در وضعیت نامساعدی قرار داشتند: پراکنده در امتداد جادهٔ ساحلی میان نیس و ساوونا، فاقد انسجام عملیاتی، و در معرض تهدیدهای چندجانبه. از سمت دریا، کشتی های بریتانیایی آن ها را تهدید می کردند؛ از تپه ها، چریک های والدنی؛ و از کوهستان ها، ارتش اتریش. کمبود مزمن جیرهٔ غذایی و تأخیر چندماهه در پرداخت حقوق، روحیهٔ سربازان را به شدت تضعیف کرده بود. برخی واحدهای نیمه تیپ حتی میزبان شوراهای سلطنت طلب شده بودند و در ۲۵ مارس ۱۷۹۶، دو گردان در شهر نیس دست به شورش زدند. این وضعیت بحرانی، نه تنها کارایی ارتش را کاهش داده بود، بلکه تهدیدی جدی برای انسجام سیاسی و نظامی جمهوری فرانسه در جبههٔ ایتالیا محسوب می شد. برنامه های وزارت جنگ پیش بینی می کرد که ارتش ایتال
یا باید دشت لومبارد را تصرف کند و سپس به سمت رودخانه آدیجه ادامه دهد، جایی که پس از برخورد با ترنتو، از دره بالا رفته و از آلپ عبور کنند و در نهایت به تیرول برسند، جایی که به همراه ژنرال ژان ویکتور ماری مورو، که از راین می آمد، ارتش اتریش را شکست داده و وین را فتح کنند. به طور مشخص تر، دستوراتی که وزارت جنگ برای ناپلئون نوشته بود، او را ملزم می کرد که با یک حمله ثانویه علیه آکوی و سوا به منطقه میلان پیشروی کند تا بیشتر از این با دولت پیدمونت که جمعیت آن کاملاً با ایده های انقلابی مخالف نبودند، مخالفت نکند. با این حال، بناپارت فتح پیدمونت را ضروری می دانست و آنقدر اصرار داشت که هیئت مدیره، در ۶ مارس ۱۷۹۶، دستورات را به شرح زیر اصلاح کرد: «وضعیت ایجاب می کند که [...] دشمن را مجبور به عبور مجدد از رود پو کنیم تا بتوانیم حداکثر تلاش خود را به سمت میلان به کار گیریم. به نظر می رسد که این عملیات اساسی بدون فتح سوا توسط ارتش فرانسه به عنوان یک حرکت مقدماتی، قابل انجام نیست. دایرکتوری، فرمانده کل را آزاد می گذارد تا عملیات را با حمله به دشمن در آن منطقه آغاز کند و چه در آنجا به پیروزی کامل دست یابد یا دشمن به تورین ع
قب نشینی کرده باشد، دایرکتوری به او اجازه می دهد تا او را تعقیب کند و دوباره به او حمله کند و همچنین در صورت نیاز، پایتخت را بمباران کند. پس از تصرف سوا و آوردن سمت چپ ارتش ایتالیا به منطقه کونئو [...]، ژنرال [...] نیروهای خود را به سمت منطقه میلان، اساساً علیه اتریشی ها، هدایت خواهد کرد. او باید دشمن را فراتر از پو [...] دفع کند و سعی خواهد کرد قلعه های آست و والنزا را تصرف کند.» رویدادها. شکست ساردینیا. در همان روزی که او فرمانده کل ارتش ایتالیا شد، یعنی ۲۷ مارس ۱۷۹۶، ناپلئون سه ژنرال ارشد لشکر را از طریق رئیس ستاد خود ، لویی الکساندر برتیه، به ستاد خود فراخواند تا در مورد لشکرکشی پیش رو به آنها دستور دهد. ژان متیو فیلیبر سروریه، پیر فرانسوا شارل اوژرو و آندره آ ماسنا خود را معرفی کردند. همچنین در این جلسه، آجودان یواخیم مورات، سرگرد ژان آندوش جونو، برادر ناپلئون، لویی بناپارت و آگوست مارمون حضور داشتند. تاریخ شروع عملیات ۱۵ آوریل اعلام شد، جایی که برای وزارت جنگ در پاریس در مقایسه با راین، که ستون فقرات واقعی پیشروی به سمت هدف نهایی، یعنی وین، بود، جبهه فرعی محسوب می شد. ناپلئون در ۹ آوریل ستاد فرماندهی خو
د را از نیس به آلبنگا و از آنجا به ساونا منتقل کرد. ناپلئون با شناسایی حلقه ضعیف در ارتباط بین ارتش های اتریش و پیدمونت در شهر کارکاره، قصد داشت این موقعیت را فتح کند و سپس به کولی که اکنون منزوی شده بود حمله کند و سایر واحدها را برای رویارویی با آرژانتوی اتریشی در دگو رها کند. پیشروی به سمت کول دی کادیبونا بهترین راه حل به نظر می رسید، زیرا به فرانسوی ها اجازه می داد تا به سرعت با توپخانه کامل به کارکاره نزدیک شوند، بدون اینکه به حریف زمان آماده شدن برای دفاع را بدهند. سپس ناپلئون به لشکر ماسنا دستور داد تا به کادیبونا لشکرکشی کند و در آنجا به اوژرو بپیوندد که از فینال لیگوره و از طریق توو سن جیاکومو، برای حمله مشترک به کارکاره در حال پیشروی بود. این حمله قرار بود با یک حرکت انحرافی توسط سروریه در اورمیا و با حرکت به سمت کونئو توسط ۶۸۰۰ سرباز تحت فرمان ژنرال های فرانسوا مک کارد و پیر دومینیک گارنیه پشتیبانی شود. علاوه بر این، در جبهه مدیترانه، بخشی از لشکر آمده امانوئل فرانسوا لاهارپه وظیفه داشت تا ساسلو را فتح کند، در حالی که بقیه افراد در تماس نزدیک با ژنرال ژان باپتیست سرونی بودند که دائماً در اطراف ولتری
فعال بود تا مردم را متقاعد کند که حمله به جنوا قریب الوقوع است. در واقع، حمله غیرمنتظره اتریشی ها به ولتری، ناپلئون را مجبور کرد تا عملیات تهاجمی را چهار روز (۱۱ آوریل) جلو بیندازد. در واقع، بولیو، با درک وضعیت ناپایدار تیپ سرونی، به افرادش دستور داد تا در دو ستون از طریق گذرگاه بوکتا و گذرگاه تورچینو پیشروی کنند تا ولتری را دور بزنند، همزمان با حرکت آرژانتو که از تپه ها به ساونا نفوذ می کرد و ماسنا و لاهارپ را منزوی می کرد؛ سپس بخش عمده ای از سربازان به آلساندریا و وال بورمیدا نقل مکان می کردند، جایی که حمایت از کولی و آرژانتو ادامه می یافت. سرونی، با توجه به ضعف عددی آشکار خود، دستور عقب نشینی داد و ناپلئون نقشه حمله را آغاز کرد، زیرا اکنون از موقعیت بولیو و ولتری آگاه بود، بنابراین فرضیه ای مطرح کرد که این کار مدتی طول خواهد کشید تا بتواند پیدمونتی های کولی را نجات دهد. علاوه بر این، آرژانتو تنها در ۱۱ آوریل دستورات خود را دریافت کرد و قبل از اینکه بتواند نیروهای خود را جمع کند، لاهارپ و ماسنا تلاش های او برای اقدام را در ۱۲ آوریل در نبرد مونتنوت متوقف کردند. این لشکرکشی که نامش را بر خود داشت، سریع بود و
تنها دو هفته طول کشید و نشانه ای از تسلیم پیدمونتی ها بود. در پی تأخیر اوژه رو، ماسنا ناچار شد فوراً به سمت کارکاره حرکت کند و پیش از رسیدن نیروهای اتریشی، آن موقعیت را اشغال نماید. ناپلئون، همراه با رئیس ستاد ارتش برتیه، تصمیم گرفت که در روز ۲۵ فروردین ۱۱۷۵ ماسنا با نیمی از نیروهایش شهر دِگو را تصرف کند تا ارتباطات ارتش اتریش را قطع نماید، در حالی که نیمهٔ دیگر نیروها با پشتیبانی اوژه رو به سمت نیروهای پیمونتی در چِوا پیشروی کنند و هم زمان سِرویه از اورمئا وارد میدان شود. هدف فرمانده کل ارتش فرانسه از این طرح، تمرکز ۲۵ هزار سرباز برای شکست ارتش پیمونت بود. شش گردان و تمام واحدهای سواره نظام تحت فرماندهی ژنرال آنری کریستیان میشل استنگل به عنوان نیروی ذخیرهٔ تاکتیکی در کارکاره مستقر شدند. در همان روز، ارتش فرانسه در نبرد میلسیمو به پیروزی دست یافت، اما اوژه رو در کوسریا متوقف شد؛ جایی که ۹۰۰ سرباز گارد ویژهٔ اتریشی-پیمونتی در قلعه ای مستقر بودند و با مقاومت خود، مسیر دید و حرکت به سوی چِوا را مسدود کردند. این گره تاکتیکی، بخشی از طرح ناپلئون را با چالش مواجه ساخت، اما در عین حال نشان دهندهٔ پیچیدگی و چندلایگی
عملیات نظامی در کارزار ایتالیا بود. ماسنا همچنین خود را در دگو با مانعی از سوی گروه بزرگی از اتریشی ها مواجه دید، به طوری که در ۱۴ آوریل، ناپلئون تنها یک تیپ در کوزریا باقی گذاشت و نیروهای کمکی به دگو فرستاد که ظهر روز بعد با هزینه ۵۰۰۰ اسیر اتریشی به همراه ۱۹ توپ اشغال شد. در این میان، خبر تسلیم پادگان کوزریا رسید، اما این رویداد به درستی مورد بهره برداری قرار نگرفت زیرا افراد ماسنا برای جستجوی غنایم پراکنده شدند و توسط جوزف فیلیپ فون ووکاسوویچ کروات قتل عام شدند. بناپارت پس از اطمینان از امنیت جناح خود، توجه خود را به سوا، جایی که پیدمونتی های کولی حمله اوژرو را دفع کرده بودند، معطوف کرد. به ماسنا دستور داده شد که به سمت مومبارکارو حرکت کند، جایی که در صورت تلاش برای حمله به دگو، به راحتی می توانست به جناح و عقب بولیو نفوذ کند. در حالی که همه چیز برای حمله جدید علیه کولی آماده بود، او به موقعیت بهتری، در گوشه ای که از تلاقی رودخانه تانارو با نهر کورساگلیا تشکیل شده بود، عقب نشینی کرد. سپس ناپلئون سعی کرد با دستور حمله از جلو به سروریه و اوژرو برای پایین آمدن در امتداد ساحل شرقی تانارو و حمله به جناح کولی،
مشکل را حل کند. با این حال، اوژرو نتوانست گذرگاهی پیدا کند و سروریه که بدون پشتیبانی مانده بود، افراد خود را متوقف کرد. حمله جدیدی که در ۱۹ آوریل انجام شد، سرنوشت ناموفق مشابهی داشت، اما در همان روز فرانسوی ها مسیر تدارکاتی جدیدی را باز کردند که به جای عبور از کوله دی کادیبونا، از دره بالایی تانارو به اورمئا می رفت و بدین ترتیب به ناپلئون این امکان را داد تا نیروهایی را که دیگر از نظر استراتژیک اساسی نبودند، علیه کولی اعزام کند، اما کولی با عقب نشینی به موندووی در شب بین ۲۰ تا ۲۱ آوریل، از درگیری دیگری جلوگیری کرد. کولی که تحت فشار سواره نظام فرانسه بود (که با این حال ژنرال استنگل را در نبرد از دست داد)، بلافاصله در ۲۱ آوریل در نبرد موندووی با سروریه روبرو شد، که با شکست ژنرال پیدمونتی پایان یافت. با تصرف شهر، ناپلئون دسترسی به ذخایر غنی آن و مهم تر از همه، خروجی به دشت حاصلخیز پیدمونت را تضمین کرده بود و در نتیجه مشکلات لجستیکی به شدت کاهش یافت. با این حال، پیدمونت هنوز شکست نخورده بود، بنابراین ناپلئون در ۲۳ آوریل به سمت تورین پیشروی کرد، اما همان شب کولی درخواست آتش بس کرد که تنها پس از اشغال چراسکو و اوژر
و آلبا توسط ماسنا پذیرفته شد و بدین ترتیب جدایی پیدمونتی ها و اتریشی ها تکمیل شد. در ۲۸ آوریل ۱۷۹۶، ویتوریو آمدئو سوم آتش بس چراسکو را امضا کرد و به دنبال آن در ۱۵ مه پیمان قطعی پاریس امضا شد. ناپلئون در ده روز نبرد و با از دست دادن ۶۰۰۰ سرباز، یکی از دو دشمن خود را در شمال ایتالیا شکست داد و امنیت پهلو و عقب ارتش خود را تضمین کرد. مرحله ای از نبردها که از ۲۲ تا ۳۲ فروردین ۱۱۷۵ (۱۱ تا ۲۱ آوریل ۱۷۹۶) ادامه یافت، نقطهٔ عطفی تعیین کننده در جنگ و همچنین در مسیر حرفه ای ژنرال جوان ناپلئون بناپارت بود. مجموعه ای از پیروزی های پی درپی که بعدها در تبلیغات رسمی با عنوان «پیروزی های جاودانه» شناخته شد، اعتبار و شهرت فراوانی برای فرمانده ارتش ایتالیا به همراه آورد. در این ده روز، نبردها به طور روزانه و بی وقفه ادامه یافتند تا جایی که به یک نبرد بزرگ و پیوسته تبدیل شدند. شتاب و نیروی محرکه ای که ارتش فرانسه از خود نشان داد. ژنرال های دشمن را کاملاً سردرگم کرد. آنان نتوانستند با سبک جدید جنگ ناپلئونی مقابله کنند و در برابر تاکتیک های نوآورانه و سرعت عمل ارتش فرانسه، ناتوان ظاهر شدند. این مرحله نه تنها پیروزی نظامی فرانسه
را تثبیت کرد، بلکه ناپلئون را به چهره ای برجسته در صحنهٔ سیاسی و نظامی اروپا بدل ساخت و زمینه ساز صعود سریع او در ساختار قدرت جمهوری فرانسه شد. پل لودی. ناپلئون بناپارت پس از آنکه با پیروزی در موندووی، پادشاهی ساردینیا را مجبور به تسلیم کرد، هدف خود را نابودی ارتش بولیو، فرمانده کل نیروهای اتریشی در ایتالیا، قرار داد. ناپلئون پس از استراحت کوتاهی به افراد خود، آماده شد تا در اسرع وقت عملیات را آغاز کند. اولین گام در این مسیر توسط ژنرال فرانسوی، فرستادن زیردستش لاهارپ به سمت آکی ترمه، مقر فرماندهی بولیو، در ۲۸ آوریل بود، اما شورشی به دلیل کمبود غذا، ورود او را تا ۳۰ آوریل به تأخیر انداخت، زمانی که بخش بزرگی از اتریشی ها خود را نجات داده بودند. ناپلئون که در این هدف شکست خورده بود، و ۳۹۶۰۰ نفر از افرادش بین تورتونا، آلساندریا و والنتسا متمرکز شدند و به دنبال راهی برای عبور از رودخانه پو در مقابل ارتش بولیو و در نتیجه وادار کردن آن به نبرد تن به تن بودند. ناپلئون با بهره گیری از این واقعیت که ژنرال اتریشی به جای رودخانه دورتر تیچینو، در والجیو مستقر بود، تصمیم گرفت با استفاده از یک گروه نخبه متشکل از ۳۶۰۰ نارنجک
انداز و ۲۵۰۰ سواره نظام تحت فرمان ژنرال کلود دالمانیه، از رودخانه پو در نزدیکی پیاچنزا عبور کند. دالمانی ساعت ۹:۰۰ روز ۷ مه به پیاچنزا رسید و بلافاصله عملیات عبور از رودخانه پو را آغاز کرد. تا اواسط بعد از ظهر، لشکر لاهارپ نیز در کرانه مقابل بود، درست به موقع برای رویارویی با ژنرال اتریشی لیپتای که از ۴ مه در اشغال پل های اطراف پاویا و نظارت بر گذرگاه های شرقی طبق دستور بولیو فعال بود. بولیو فریب تلاش های ساختگی سروریه برای تصرف والنتسا را نخورده بود و در واقع، بلافاصله در ۷ مه به همراه ۴۵۰۰ سرباز ووکاسوویج به کمک لیپتای شتافت. در همین حال، فرانسوی ها فومبیو را اشغال کردند و اوژرو در وراتو از رودخانه پو عبور کرد. در طول شب، ستون های بولیو که در منطقه در حال همگرایی بودند، در نزدیکی کودونیو با نیروهای فرانسوی درگیر شدند و در این آشفتگی، لاهارپه به اشتباه توسط افراد خودش کشته شد. او که بدون رهبر مانده بود، توسط رئیس ستاد ناپلئون، برتیه و دیگر زیردستان او نجات یافت و با شکست دادن اتریشی ها، اوضاع را به دست گرفت. این درگیری ها باعث شد بولیو دستور عقب نشینی عمومی به لودی، در کنار رودخانه آدا، را صادر کند و بناپار
ت را برای تکمیل سازماندهی مجدد ارتش ایتالیا آزاد بگذارد. آوانگارد فرانسوی در ساعات اولیه صبح ۱۰ مه به لودی رسید، که در آن زمان کل ارتش اتریش در آن سوی آدا توسط یک گارد عقب ۱۰٬۰۰۰ نفری به فرماندهی ژنرال کارل فیلیپ سبوتندورف محافظت می شد. این گارد سه گردان و دوازده توپ را در مواضعی مستقر کرده بود که بر پل لودی و جاده دسترسی تسلط داشتند. ناپلئون به محض بازگشت از یک عملیات شناسایی در منطقه و تصرف آسان لودی، توپ های خود را در ساحل جنوبی مستقر کرد و یک گروه سواره نظام را به فرماندهی میشل اوردنر و مارک-آنتوان بومونت به بالا و پایین رودخانه فرستاد تا به دنبال گذرگاهی بگردند و بدین ترتیب دشمن را دور بزنند. نارنجک اندازهای فرانسوی حمله را آغاز کردند اما در میانه پل متزلزل شدند، با این حال حمله بلافاصله با مشارکت مستقیم ماسنا، برتیه، دالمانی و سرونی تکرار شد و این بار حمله به ساحل دیگر رسید. یک ضدحمله از سوی سبوتندورف تقریباً اتریشی ها را مجبور به بازپس گیری پل کرد، اما مردان ماسنا و اوگرو با نفوذ به خطوط دشمن، که با ورود سواره نظام اُردنر که در این میان یک گذرگاه پیدا کرده بود، نیز مواجه شدند، عملیات را متوقف کردند. سب
وتندورف بلافاصله عقب نشینی کرد و به سمت بدنه اصلی نیروهای بولیو عقب نشینی کرد. پیروزی که بناپارت در لودی به دست آورد را نمی توان کامل دانست؛ در واقع، بولیو موفق شد با بیشتر نیروهایش عقب نشینی کند. چیزی که شور و شوق را کاهش داد، پیامی از سوی دایرکتوری پاریس بود که در آن تصمیم تقسیم فرماندهی ارتش ایتالیا بین بناپارت و کلرمن ابلاغ شده بود، به طوری که به اولی وظیفه نابودی پاپ و به دومی وظیفه حفظ کنترل دره پو واگذار شود. ناپلئون با نارضایتی پاسخ داد و برای اینکه خطر استعفای او را تهدید نکند، دایرکتوری در ۲۱ مه ۱۷۹۶ به او اعتماد کامل داد و کلرمن ۱۰۰۰۰ نیروی کمکی فرستاد. پنج روز پس از نبرد لودی، بناپارت وارد میلان شد، جایی که تنها گروهی از اتریشی ها که در قلعه اسفورزا سنگر گرفته بودند، مقاومت کردند. با وجود تلاش های ناپلئون برای معرفی خود و ارتشش با ملی گرایی ایتالیایی، غارت، چپاول و مالیات ها به زودی میلانی ها را به مخالفت واداشت و برعکس، حدود نیمی از حقوق معوقه سربازان فرانسوی را تأمین کرد. در ۲۲ مه، روز پس از شنیدن خبر صلح با پیدمونت (معاهده پاریس در ۱۵ مه ۱۷۹۶)، ۵۰۰۰ فرانسوی برای محاصره قلعه اسفورزسکو باقی ماندن
د، در حالی که ۳۰۰۰۰ نفر دیگر دوباره برای متوقف کردن بولیو که در این میان ۲۸۰۰۰ نفر خود را به شیوه ای پراکنده در آن سوی مینچو مستقر کرده بود، حرکت کردند، به طوری که پهلوهای آنها توسط دریاچه گاردا در شمال و رودخانه پو در جنوب پوشانده شده بود. ناپلئون قصد داشت خطوط دشمن را در بورگتو سول مینچو بشکند و حمله را با یک حمله نمایشی به پشیرا دل گاردا پوشش دهد. این حرکات با شورش هایی که در میلان و پاویا رخ داد، مختل شد، بنابراین ناپلئون مجبور شد برای کنترل مجدد اوضاع به عقب برگردد. در ۲۸ مه، بناپارت در برشا (که قلمرو جمهوری ونیز بود و بی طرفی آن نیز توسط بولیو نقض شده بود) بود و دو روز بعد، اتریشی ها را از بورگتو سول مینچو بیرون راند و آنها را مجبور به عقب نشینی به آدیجه کرد. اوژرو بلافاصله به سمت پشیرا دل گاردا، سروریه ابتدا به سمت کاستلنوو دل گاردا و سپس به سمت مانتوا حرکت کرد، در حالی که ماسنا وارد ورونا شد. در حالی که بولیو به سمت ترنتو عقب نشینی می کرد، اولین محاصره مانتوا آغاز شد، جایی که ۱۲۰۰۰ اتریشی به دام افتادند و مرحله دوم لشکرکشی ایتالیا با تسلط بناپارت بر دشت لومبارد و تقریباً کل چهارضلعی (به استثنای مانتوا
) به پایان رسید. با این حال، با توجه به اینکه ارتش اتریش هنوز مجبور به نبرد تن به تن و تعیین کننده نشده بود، و در واقع با توجه به عدم فعالیت فرانسه در راین و با توجه به این واقعیت که خطوط ارتباطی دشمن لزوماً طولانی تر شده بود، خود را برای یک ضدحمله آماده می کرد، این لشکرکشی به هیچ وجه پایان نیافته بود؛ بنابراین، ناپلئون رفتن به حالت دفاعی را ایده خوبی دانست. قلعه مانتوآ - کاستیلیونه و باسانو. ناپلئون در ۳ ژوئن به سروریه دستور داد تا مانتوا را محاصره کند و سپس توجه خود را به ایالات پاپی پاپ پیوس ششم و دوک نشین بزرگ توسکانی فردیناند سوم معطوف کرد. بناپارت به همراه اوژرو و ووبوا، در ۲۳ ژوئن قلعه قدرتمند اوربانو (قلعه پاپی واقع در نزدیکی کاستل فرانکو امیلیا فعلی) را تصرف کرد که توپ های آن پس از متقاعد کردن کهنه سربازان کاستلو اسفورزسکو در میلان به تسلیم در ۲۹ ژوئن، به مانتوا فرستاده شده بودند. فلورانس و فرارا خود به خود درهای خود را به روی فرانسوی ها گشودند و ووبوا لیورنو را اشغال کرد و بدین ترتیب نیروی دریایی سلطنتی را از یک پایگاه مفید در مدیترانه محروم کرد. با این حال، حتی قبل از آن، پیوس ششم در ازای اشغال آنک
ونا، فرارا و بولونیا و پرداخت مبلغ زیادی پول از جمله برخی آثار هنری، خواستار آتش بس بولونیا شد و آن را به دست آورد. فرانسوی ها، پس از اتمام موفقیت آمیز حمله به جنوب، دوباره در اطراف مانتوا متمرکز شدند، اما شبح یک ضدحمله خطرناک اتریشی ها که از تیرول می آمد، بناپارت را متقاعد کرد که در ۳۱ ژوئیه محاصره را بشکند و به مواضع بهتری عقب نشینی کند. این تصمیم مناسب بود زیرا فرمانده کل جدید اتریش در ایتالیا، داگوبرت زیگموند فون ورمسر، موفق شده بود حدود ۵۰۰۰۰ سرباز را در ترنتو جمع کند و با آنها پیشروی برای آزادسازی مانتوا را آغاز کند. در ۲۹ ژوئیه، آوانگاردهای اتریشی ماسنا را مجبور به عقب نشینی فراتر از مینچو و ترک ورونا کردند و پیتر ویتوس فون کووسدانوویچ سالو را فتح کرد، اما در ۱ اوت توسط اوژرو در برشیا متوقف شد. اوضاع برای ناپلئون در بهترین حالت نبود، چرا که احتمال اتحاد مجدد ورمسر و کواسدانوویچ نیروهایشان در جنوب دریاچه گاردا و کسب برتری عددی چشمگیر، او را تهدید می کرد. با این حال، این اتفاق نیفتاد زیرا ورمسر از ۳۰ ژوئیه تا ۲ اوت در نزدیکی والجیو سول مینچیو ماند تا از لغو مؤثر محاصره مانتوا اطمینان حاصل کند و بدین ترتی
ب زمان کافی برای فرانسوی ها باقی ماند تا خود را سازماندهی کرده و دو جناح اتریشی را به طور جداگانه شکست دهند: در ۳ و ۴ اوت، ۱۸۰۰۰ نفر از افراد کواسدانوویچ در نبرد لوناتو توسط ماسنا شکست خوردند، در حالی که اوژرو قهرمانانه ورمسر را در کاستیلیونه دله استیویره مسدود کرد. ماسنه با یک راهپیمایی اجباری موفق شد به سمت چپ اوژرو حرکت کند، در حالی که لشکر سروریه (که در اول اوت به دلیل تب به فرانسه عزیمت کرد)، پس از عقب راندن یک لشکر ۴۰۰۰ نفری اتریشی به مانتوا، مانوری برای قرار گرفتن در سمت چپ ورمسر انجام داد، که در ۵ اوت در نبرد کاستیلیونه شکست سختی متحمل شد و ورمسر را مجبور به عقب نشینی به تیرول کرد. در ۷ اوت، ورونا به دست فرانسوی ها بازگشت، ورمسر در ترنتو پناه گرفت و مانتوا، که توسط دو تیپ اتریشی تقویت شده بود، بار دیگر محاصره شد. ناپلئون با هزینه ۶۰۰۰ کشته و زخمی و ۴۰۰۰ اسیر، موفق شده بود اولین تلاش اتریشی ها برای فتح مجدد دشت لومبارد را دفع کند و حداقل ۱۶۷۰۰ تلفات به دشمن وارد کند. هیئت مدیره زمان را برای دستور به ارتش ایتالیا برای تعقیب ورمسر تا تیرول (همان طور که در طرح استراتژیک اولیه که حمله همزمان مورو و بناپارت
علیه اتریش را پیش بینی می کرد، پیش بینی شده بود) مناسب دانست، اما ناپلئون در مورد اجرای واقعی آن تردید داشت: راهپیمایی های اجباری طاقت فرسایی که ورمسر را غافلگیر و شکست داده بود، ارتش ایتالیا را فرسوده کرده بود، مانتوا همچنان خطری برای عقبه بود، علاوه بر این، پاییز بود، فصلی نامناسب برای عبور از آلپ. با وجود این، فرمانده ارتش ایتالیا دستور تجدید حمله را داد. ژنرال ساهوگت به همراه ۱۰٬۰۰۰ نفر به عنوان فرمانده محاصره مانتوا منصوب شد، کیلمین برای محافظت از ورونا و آدیجه سفلی در برابر حمله احتمالی اتریشی ها از تریسته منصوب شد، در حالی که ۳۳۰۰۰ سرباز باقی مانده، به فرماندهی ژنرال های ووبوا، ماسنا و اوگرو، به ترنتو ادامه دادند و سعی کردند با مورو در رودخانه لچ ملاقات کنند. بخشی (۱۹۰۰۰ تا ۲۰۰۰۰ نفر) از ارتش ورمسر، که همچنان در مجموع منظم بودند، آماده شدند تا بار دیگر از دستورات فرمانده خود پیروی کنند، که به نوبه خود مستقیماً از وین دستور گرفته بود تا بار دیگر برای آزادسازی مانتوا تلاش کند. نقشه ای که قرار بود اجرا شود، حرکت به سمت دره برنتا به سمت دریای آدریاتیک بود و ژنرال پاول داویدوویچ را با ۲۵۰۰۰ سرباز برای محاف
ظت از ترنتو و تیرول باقی می گذاشت. با این استقرار نیروهای اتریشی، ماسنا و ووبوا، پیش از موعد، ۱۴۰۰۰ نفر از اتریشی های داویدوویچ را در نبرد روورتو شکست دادند. تنها در این مرحله بود که ناپلئون از حرکت ورمسر به سمت برنتا اطمینان حاصل کرد، اما او یک راه حل غیرمنتظره و پرخطر را در پیش گرفت: به جای عقب نشینی در امتداد آدیجه، همان طور که ژنرال های اتریشی انتظار داشتند، ووبوا و ۱۰۰۰۰ نفر از افرادش را برای مسدود کردن مسیرهای شمالی به ترنتو فرستاد و ۲۲۰۰۰ سرباز باقی مانده را در همان مسیری که اتریشی ها دنبال کرده بودند، به دنبال ورمسر فرستاد. ناپلئون محاسبه کرد که ورمسر، با مسدود شدن خطوط ارتباطی، باید نبرد یا عقب نشینی به آدریاتیک را بپذیرد و در هر صورت پادگانی را که مانتوا را محاصره کرده بود، در آرامش رها کند. در ۶ سپتامبر، نقشه فرانسه به ثمر نشست و در ۷ سپتامبر، اوژرو پس از یک راهپیمایی سریع که فرمانده کل اتریشی را غافلگیر کرد، در شب به سیسمون دل گراپا رسید و به دفاع اتریشی ها در پریمولانو پایان داد. در ۸ سپتامبر، اتریشی ها در نبرد باسانو توسط پیاده نظام و سواره نظام فرانسه شکست خوردند و به دو بخش تقسیم شدند: یکی به