Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ه خود و گاهی اوقات باور به افسانه های خود معروف هستند. پیدایش مافیا در قرن نوزدهم به عنوان محصول گذار سیسیل از فئودالیسم به سرمایه داری و همچنین اتحاد آن با سرزمین اصلی ایتالیا آغاز شد. در دوران فئودالیسم، اشراف بیشتر زمین ها را در اختیار داشتند و قانون را از طریق ارتش های خصوصی و دادگاه های اربابی خود اجرا می کردند. پس از سال ۱۸۱۲، بارون های فئودال به طور پیوسته زمین های خود را به شهروندان عادی می فروختند یا اجاره می دادند. حق ارث بری لغو شد، دیگر نمی توانستند زمین را برای تسویه بدهی ها تصرف کنند و یک پنجم زمین به مالکیت خصوصی دهقانان درآمد. پس از آنکه ایتالیا در سال ۱۸۶۰ سیسیل را ضمیمه خود کرد، بخش بزرگی از زمین های عمومی و کلیسا را به شهروندان عادی توزیع کرد. نتیجه، افزایش چشمگیر تعداد زمین داران بود - از ۲۰۰۰ نفر در سال ۱۸۱۲ به ۲۰۰۰۰ نفر تا سال ۱۸۶۱. مافیای اولیه عمیقاً با پرورش دهندگان مرکبات و دامداران در ارتباط بود، زیرا این صنایع به ویژه در برابر دزدان و خرابکاران آسیب پذیر بودند و بنابراین به شدت به حمایت نیاز داشتند. مزارع مرکبات سیستم تولیدی شکننده ای داشتند که آنها را در برابر خرابکاری بسیار آسیب
پذیر می کرد. به همین ترتیب، دزدیدن گاو بسیار آسان است. مافیا اغلب در بازپس گیری گاوهای دزدیده شده مؤثرتر از پلیس بود. در دهه ۱۹۲۰، اشاره شد که میزان موفقیت مافیا در بازپس گیری گاوهای دزدیده شده ۹۵٪ بود، در حالی که پلیس تنها ۱۰٪ موفق به این کار شد. در دهه ۱۹۵۰، سیسیل رونق قابل توجهی در ساخت و ساز را تجربه کرد. مافیای سیسیل با بهره گیری از این فرصت، کنترل قراردادهای ساختمانی را به دست گرفت و میلیون ها دلار درآمد کسب کرد. این مافیا در تجارت رو به رشد قاچاق هروئین در مقیاس بزرگ، هم در ایتالیا و اروپا و هم در قاچاق مرتبط با ایالات متحده، مشارکت داشت. نمونه معروف این امر، قاچاق فرانسوی با جنایتکاران کورسی و مافیای ایتالیایی-آمریکایی است. کوزا نوسترا همچنین در قدرت «مشروع» نیز نفوذ داشته است، به ویژه در دوران دولت های فاسد دموکرات مسیحی، از دهه ۱۹۵۰ تا اوایل دهه ۱۹۹۰. دامنه نفوذ آن شامل بسیاری از وکلا، سرمایه داران و متخصصان برجسته می شد؛ همچنین با رشوه دادن یا تحت فشار قرار دادن سیاستمداران، قضات و مدیران، قدرت خود را اعمال می کرد. این گروه پس از محاکمات ماکسی، کمپین قضات جیووانی فالکونه و پائولو بورسلینو و سایر اق
دامات علیه سیاستمداران و قضات فاسد، نفوذ خود را از دست داده است؛ با این حال، همچنان مقداری از نفوذ خود را حفظ کرده است. مافیای سیسیل به خاطر حملات تهاجمی به مقامات انتظامی ایتالیا در زمان سلطنت سالواتوره رینا، که با نام «توتو رینا» نیز شناخته می شود، بدنام شد. در سیسیل، اصطلاح «اجساد عالی» برای تمایز ترور مقامات برجسته دولتی از مجرمان عادی و شهروندان عادی که توسط مافیا کشته می شدند، استفاده می شود. برخی از قربانیان عالی رتبه آنها شامل کمیسرهای پلیس، شهرداران، قضات، سرهنگ ها و ژنرال های پلیس و اعضای پارلمان هستند. در ۲۳ مه ۱۹۹۲، مافیای سیسیل به نیروهای انتظامی ایتالیا حمله کرد. تقریباً ساعت ۶ بعد از ظهر، قاضی جیووانی فالکونه، همسرش و سه محافظ پلیس بر اثر انفجار بمبی عظیم کشته شدند. فالکونه، مدیر دادستانی (تقریباً دادستان ناحیه) دادگاه پالرمو و رئیس گروه ویژه تحقیقات ضد مافیا، به سرسخت ترین دشمن این سازمان تبدیل شده بود. تیم او در حال آماده سازی پرونده هایی علیه اکثر رهبران مافیا بود. بمب دهانه ای به قطر در جاده ای که کاروان فالکونه در آن حرکت می کرد، ایجاد کرد. این حادثه به بمب گذاری کاپاچی معروف شد. کامورا. ر
یشه های کامورا مشخص نیست. ممکن است به قرن هفدهم برگردد، با این حال، اولین استفاده رسمی از "کامورا" به عنوان یک کلمه به سال ۱۷۳۵ برمی گردد، زمانی که یک فرمان سلطنتی تأسیس هشت خانه قمار در ناپل را مجاز دانست. مشاغل اصلی کامورا قاچاق مواد مخدر، اخاذی، جعل و پولشویی است. همچنین برای طوایف کامورا غیرمعمول نیست که در سیاست مناطق مربوطه خود نفوذ کنند. کامورا همچنین در قاچاق سیگار تخصص دارد و برای هرگونه قاچاق سیگار از طریق ایتالیا از سایر گروه های جنایتکار رشوه دریافت می کند. در دهه ۱۹۷۰، مافیای سیسیل، کامورا را متقاعد کرد که مسیرهای قاچاق سیگار خود را به مسیرهای قاچاق مواد مخدر تبدیل کند. با این حال، همه رهبران کامورا موافقت نکردند و این امر باعث جنگ بین دو جناح شد و منجر به قتل تقریباً ۴۰۰ مرد شد. کسانی که با قاچاق مواد مخدر مخالف بودند، جنگ را باختند. مافیای کامورا تجارت مواد مخدر در اروپا را کنترل می کند و بر اساس سیستمی از اصول مدیریتی خاص سازماندهی شده است. از دهه ۱۹۹۰ تا اوایل دهه ۲۰۰۰، خاندان دی لارو بزرگ ترین بازار روباز آن زمان در اروپا را که در سکوندیلیانو مستقر بود، اداره می کرد. رهبر سابق این خاندان، پا
ئولو دی لارو، که این سیستم را طراحی کرده بود، از سال ۲۰۰۵ زندانی است. با این حال، سازمان او سالانه حدود ۲۰۰ میلیون یورو، صرفاً از تجارت قاچاق مواد مخدر، درآمد کسب می کرد. جنگ خاندان دی لارو علیه سکیسیونیست دی سکوندیلیانو الهام بخش سریال تلویزیونی فعلی ایتالیایی "گومورا" شده است. در خارج از ایتالیا، کامورا حضور پررنگی در اسپانیا دارد. در آنجا، این سازمان یک عملیات تجاری گسترده با محوریت قاچاق مواد مخدر و پولشویی ایجاد کرده است. آنها به سرمایه گذاری مجدد سود خود در ایجاد هتل ها، کلوپ های شبانه، رستوران ها و شرکت ها در سراسر کشور معروف هستند. ندرانگتا. «ندرانگتا» که از کلمه یونانی « (به معنای شجاعت یا وفاداری) گرفته شده است، در دهه ۱۸۹۰ در کالابریا تشکیل شد. «ندرانگتا» شامل ۱۶۰ هسته و تقریباً ۶۰۰۰ عضو است، اگرچه تخمین های جهانی تعداد اعضای اصلی را حدود ۱۰۰۰۰ نفر نشان می دهد. این گروه در فساد سیاسی و قاچاق کوکائین تخصص دارد. سلول های «ندرانگتا» گروه های خانوادگی با ارتباطات سست هستند که بر اساس روابط خونی و ازدواج شکل گرفته اند. از دهه ۱۹۵۰، نفوذ این سازمان به شمال ایتالیا و سراسر جهان گسترش یافته است. بر اساس «ا
رزیابی تهدید جرایم سازمان یافته ایتالیا» در سال ۲۰۱۳ توسط یوروپل و گارد مالی، «ندرانگتا» یکی از ثروتمندترین (درآمد آنها در سال ۲۰۰۸ حدود ۵۵ میلیارد دلار بود) و قدرتمندترین گروه های جرایم سازمان یافته در جهان است. همچنین گفته می شود که گروه «ندرانگتا» در قاچاق کوکائین (که تا ۸۰ درصد از کوکائین در حال گردش در اروپا را کنترل می کند) و هروئین، قتل، بمب گذاری، جعل، قمار غیرقانونی، کلاهبرداری، سرقت، اخاذی کارگری، رباخواری، مهاجرت غیرقانونی و به ندرت آدم ربایی نیز دست دارد. مبارزه با جرایم سازمان یافته در ایتالیا. برای مقابله مؤثرتر با این پدیده، برخی اقدامات قانونی از دهه ۱۹۸۰ آغاز شد، از جمله: در دهه ۱۹۹۰، به واسطه تلاش برخی قضات ایتالیایی مانند **جیووانی فالکونه، پائولو بورسلینو و آنتونینو کاپونتو دفتر تحقیقات ضدمافیا و دفتر ملی ضدمافیا و ضدتروریسم ایجاد شد. بسیاری از مقررات مربوط به این موضوع سپس در مصوبه قانونی شماره ۵۹ مورخ ۶ سپتامبر ۲۰۱۱ جمع بندی گردید. گروه ضدمافیا مجموعه ای از قضات تحقیقاتی در دفتر دادستانی پالرموی سیسیل بود که به طور نزدیک با یکدیگر همکاری می کردند، اطلاعات را به اشتراک می گذاشتند و راهبرد
های جدید تحقیق و تعقیب علیه مافیا سیسیلی توسعه می دادند. یک گروه غیررسمی در اوایل دهه ۱۹۸۰ توسط قاضی روکو چینیکی ایجاد شد، که از نمونه قضات ضدتروریسم شمال ایتالیا در دهه ۱۹۷۰ الهام گرفته بود. مهم ترین ویژگی این گروه، پذیرش مسئولیت جمعی در پیشبرد پرونده های مافیا بود: تمام اعضای گروه دستورهای تعقیب را امضا می کردند تا هیچ یک از آن ها در معرض خطر خاص قرار نگیرد، مانند اتفاقی که جان قاضی گائتانو کوستا را گرفت. کوستا پس از آنکه تقریباً همه دادستان های دیگر دفتر از امضای کیفرخواست علیه شبکه قاچاق هروئین مافیا به رهبری خاندان اسپاتولا-اینزریلو-گامبینو امتناع کردند، این کیفرخواست ها را امضا کرد؛ این موضوع به بیرون دفتر درز کرد و در نهایت منجر به کشته شدن او شد. او در ۶ اوت ۱۹۸۰ به دستور سالواتوره اینزریلو به قتل رسید. در ژوئیه ۱۹۸۳، روکو چینیکی توسط مافیا به قتل رسید و جایگاه او به عنوان رئیس «دفتر آموزش»، شاخه تحقیقاتی دفتر دادستانی پالرموی، به آنتونینو کاپونتو واگذار شد، که گروه را رسماً سازمان دهی کرد. اعضای اصلی گروه شامل جیووانی فالکونه، پائولو بورسلینو، جوزپه دی لِلو و لئوناردو گوارنوتا بودند. این گروه پس از آ
ن تحقیقات متعددی دربارهٔ مافیا را با هم ترکیب کرد، که منجر به دادگاه ماکسی علیه مافیا شد؛ این دادگاه از فوریه ۱۹۸۶ آغاز و تا دسامبر ۱۹۸۷ ادامه یافت.
ولایت کوزوو (به ترکی عثمانی: ولایت قوصوه، "Vilâyet-i Kosova"؛ ترکی: "Kosova Vilayeti"؛ آلبانیایی: "Vilajeti i Kosovës"؛ صربی: Косовски вилајет، "Kosovski vilajet") یک بخش اداری ("ولایت") سطح اول امپراتوری عثمانی در شبه جزیره بالکان بود که شامل قلمرو امروزی کوزوو و بخش شمال غربی جمهوری مقدونیه شمالی می شد. مناطقی که امروزه منطقه سنجاک (راشکا) صربستان و مونته نگرو را تشکیل می دهند، اگرچه "به صورت دو ژوره" تحت کنترل عثمانی بودند، اما طبق ماده ۲۵ پیمان برلین، از سال ۱۸۷۸ تا ۱۹۰۹ عملاً تحت "اشغال" اتریش -مجارستان بودند. اسکوب (اسکوپیه) به عنوان مرکز استان عمل می کرد. جمعیت ۳۲۰۰۰ نفری آن، آن را به بزرگ ترین شهر استان تبدیل کرده بود و پس از آن پریزرن با ۳۰۰۰۰ نفر جمعیت قرار داشت. این "ولایت" به عنوان نمونه کوچکی از جامعه عثمانی قرار داشت؛ در مرزهای آن گروه های متنوعی از مردم و مذاهب از جمله آلبانیایی ها، صرب ها، بوسنیایی ها؛ مسلمانان و مسیحیان، اعم از ارتدکس شرقی و کاتولیک، زندگی می کردند. این استان به خاطر صنعتگران و شهرهای مهمی مانند ایپک، که در آن معماری عثمانی و حمام های عمومی متمایزی ساخته شده بود، مشهور بود که
برخی از آنها هنوز هم قابل مشاهده هستند. زادگاه هویت ملی آلبانیایی برای اولین بار در پریزرن، توسط اعضای اتحادیه پریزرن در سال ۱۸۷۸ بیان شد. در نتیجه، ابتدا معاهده سن استفانو در سال ۱۸۷۸، و سپس معاهده اصلاح شده برلین در همان سال که امپراتوری عثمانی را تجزیه کرد، کوزوو به خط دفاعی اول امپراتوری عثمانی تبدیل شد و پادگان های بزرگی از نیروهای عثمانی در این استان مستقر شدند. قبل از جنگ اول بالکان در سال ۱۹۱۲، شکل و موقعیت این استان مانع از داشتن مرز زمینی مشترک بین صربستان و مونته نگرو شد. پس از جنگ، بخش عمده ای از این "ولایت" بین مونته نگرو و صربستان تقسیم شد. همه این مرزها در معاهده لندن در سال ۱۹۱۳ تصویب شدند. امپراتوری عثمانی سرانجام پس از توافق صلح با پادشاهی صربستان در ۱۴ مارس ۱۹۱۴، مرزهای جدید را به رسمیت شناخت. تقسیمات اداری. سنجاق های ولایت: اسکوپ پایتخت اداری این ولایت بود و سایر شهرهای مهم شامل پریشتین (با ۱۰۰۰۰ نفر جمعیت)، ایپک، میتروویچه و پریزرن بودند. ولایت کوزوو شامل منطقه سنجاک می شد که صربستان مرکزی و مونته نگرو امروزی را به همراه شهرداری کوکس ["نیازمند منبع"] و منطقه اطراف آن در شمال آلبانی امروز
ی قطع می کرد. بین سال های ۱۸۸۱ و ۱۹۱۲ (فصل پایانی آن)، این ولایت به صورت داخلی گسترش یافت و سایر مناطق جمهوری مقدونیه شمالی امروزی، از جمله شهرک های شهری بزرگتر مانند اشتیپ ("ایشتیپ")، کومانوو ("کومانووا") و کراتوو ("کراتووا") را دربر گرفت ("به نقشه مراجعه کنید"). تاریخچه. سال های شکل گیری ۱۸۷۷–۷۹. ولایت کوزوو در سال ۱۸۷۷ ایجاد شد و منطقه بسیار بزرگتری نسبت به کوزوو امروزی را شامل می شد، زیرا شامل سنجاک نووی پازار، سنجاک نیش (تا سال ۱۸۷۸)، منطقه اطراف پلاو و گوسینجه و همچنین منطقه دیبرا نیز می شد. این مناطق متعلق به ایالت سابق نیش، ایالت اسکوب و پس از سال ۱۸۶۵، ولایت دانوب بودند. در سال ۱۸۶۸، ولایت پریزرن با سنجاک های پریزرن، دیبرا، اسکوپیه و نیش ایجاد شد، اما در سال ۱۸۷۷ دیگر وجود نداشت. در طول و پس از جنگ صربستان و عثمانی در سال های ۱۸۷۶–۱۸۷۸، بین ۳۰٬۰۰۰ تا ۷۰٬۰۰۰ مسلمان، که عمدتاً آلبانیایی بودند، توسط ارتش صرب از سنجاک نیش اخراج شدند و به ولایت کوزوو گریختند. در سال ۱۸۷۸، اتحادیه پریزرن توسط آلبانیایی های چهار ولایت از جمله ولایت کوزوو تأسیس شد. هدف این اتحادیه مقاومت در برابر حکومت عثمانی و تهاجم کشورهای
نوظهور بالکان بود. قیام کومانوو در اوایل سال ۱۸۷۸ توسط مجمعی از روسای مناطق ("کازای" عثمانی) کومانوو، کریوا پالانکا و کراتوو در ولایت کوزوو (در جمهوری مقدونیه شمالی امروزی) سازماندهی شد که به دنبال آزادسازی منطقه از دست امپراتوری عثمانی و اتحاد آن با شاهزاده نشین صربستان بودند که در آن زمان با عثمانی ها در جنگ بود. با آزادسازی نیش (۱۱ ژانویه ۱۸۷۸) و ورانیه (۳۱ ژانویه ۱۸۷۸) توسط ارتش صربستان، این شورش در جریان رویداد اخیر با نبردهای چریکی فعال شد. شورشیان از دولت صربستان کمک های مخفی دریافت کردند، اگرچه این قیام تنها چهار ماه طول کشید، تا اینکه توسط عثمانی ها سرکوب شد. مرزهای این استان با از دست دادن قلمرو امپراتوری عثمانی به کشورهای همسایه در پیمان برلین پس از جنگ روسیه و ترکیه در سال های ۱۸۷۷–۱۸۷۸ تغییر کرد و بخش هایی نیز به صورت داخلی به ولایت موناستیر و از ولایت سالونیک منتقل شدند. در سال ۱۸۷۹، بخش های غربی سنجاک نووی پازار، طبق پیمان برلین که به اتریش-مجارستان اجازه اشغال بوسنی و هرزگوین را نیز می داد (تا سال ۱۹۰۸ به همین صورت باقی ماند)، تحت اشغال اتریش-مجارستان قرار گرفت. تثبیت و بحران ۱۸۷۹–۱۹۱۳. دو تغ
ییر عمده اداری در سال های ۱۸۸۰ و ۱۹۰۲ اتفاق افتاد. به منظور مقابله با حضور نظامی اتریش-مجارستان در بخش های غربی سانجاک نووی پازار، استان جدیدی در سال ۱۸۸۰ ایجاد شد: سانجاک پلویلا (تاشلیکا) با کازاها: Pljevlja , Prijepolje و Priboj. در سال ۱۹۰۲، کازاهای میتروویچا و نووی پازار به سنجاق پریشتینا و کازاهای برانه و روژاژه به سانجاک ایپک منتقل شدند. در همان زمان، سانجاک Sjenica (Seniçe) با کازاها ایجاد شد: Sjenica , Nova Varoš، Bijelo Polje و Lower Kolašin. در سال ۱۹۱۰، شورشی که توسط آلبانیایی ها سازماندهی شده بود در پریشتینا آغاز شد و به زودی به کل ولایت کوزوو گسترش یافت و سه ماه به طول انجامید. سلطان عثمانی در ژوئن ۱۹۱۱ در جریان مذاکرات صلح که تمام مناطق آلبانیایی نشین را در بر می گرفت، از کوزوو بازدید کرد. جمعیت شناسی و سازمان اجتماعی. ولایت کوزوو جمعیتی متنوع داشت که بر اساس خطوط مذهبی و قومی تقسیم شده بودند و آلبانیایی ها، بلغاری ها، بوسنیایی ها و صرب ها بخش عمده جمعیت آن را تشکیل می دادند. آلبانیایی های مسلمان اکثریت جمعیت ولایت کوزوو را تشکیل می دادند که بخش مهمی از طبقات شهری-حرفه ای و زمین دار شهرهای بزرگ
را شامل می شد. کوزوو غربی از ۵۰۰۰۰ نفر جمعیت و منطقه ای تحت سلطه سیستم قبیله ای آلبانیایی تشکیل شده بود که سالانه ۶۰۰ آلبانیایی بر اثر خونریزی جان خود را از دست می دادند. ارتفاعات یاکووا (گیاکووه) شامل ۸ قبیله بود که عمدتاً مسلمان بودند و در منطقه لوما در نزدیکی پریزرن ۵ قبیله وجود داشت که اکثراً مسلمان بودند. شهر ایپک مسیحیان مخفی داشت که پیرو مذهب کاتولیک بودند. مشابه همتایان خود در ولایت ایشکودرا، مالسورهای کوزوو (کوهستانی ها) از امتیازاتی برخوردار بودند که با انجام خدمت سربازی به عنوان نیروهای نامنظم، هیچ مالیاتی نمی پرداختند و از خدمت اجباری نظامی معاف می شدند. حکومت عثمانی در میان کوهستانی ها بسیار ناچیز یا تقریباً صفر بود و مقامات دولتی برای اعمال هرگونه اقتداری با صاحبان قدرت محلی متحد می شدند. آلبانیایی های کوزوو، مالسورها، اختلافات بین خود را از طریق قانون کوهستان خود حل و فصل می کردند و مقامات عثمانی از خودمختاری که آنها اعمال می کردند، ناراضی بودند. از دیدگاه آلبانیایی ها، در دهه ۱۸۸۰، سنجاق های ایپک، پریزرن، پریشتین، اسکوپ و ینی پازار در ولایت کوزوو متعلق به منطقه گگنیا بودند. بوسنیایی های مسلمان
که زبان مادری شان اسلاوی بود، تعداد قابل توجهی از جمعیت ولایت کوزوو را تشکیل می دادند و عمدتاً در سنجاق ینی پازار متمرکز بودند که شامل چندین زمین دار برجسته بوسنیایی بود. پناهندگان چرکس که از روسیه آمده بودند، در سال ۱۸۶۴ توسط مقامات عثمانی در ولایت کوزوو اسکان داده شدند و تا دهه ۱۸۹۰ تعداد آنها به حدود ۶۰۰۰ نفر رسید و در صورت نیاز، نیروهای کمکی را در اختیار دولت قرار می دادند. در نیمه شمالی ولایت کوزوو، صرب های ارتدکس بزرگ ترین گروه مسیحی بودند و اکثریت را در مناطق شرقی تشکیل می دادند. صرب های ارتدکس تحت اقتدار کلیسایی اسقف نشین قسطنطنیه بودند و یک کلان شهر، اغلب با قومیت یونانی، در پریشتین زندگی می کرد و بر امور جمعیت ارتدکس در استان ریاست می کرد. یک مدرسه علمیه در پریزرن با ۱۰۰ طلبه ساکن وجود داشت که بسیاری از آنها اهل مونته نگرو بودند. از دهه ۱۸۶۰ به بعد، صربستان سیاست فعالی را برای حمایت از صرب ها در کوزوو دنبال کرد که شامل اعزام معلمان به ولایت، تأمین یارانه برای کمک به مدارس صرب و ارائه بورسیه برای تحصیل در بلگراد بود. باشگاه های فرهنگی صرب در مراکز شهری بزرگ که شامل جمعیت قابل توجهی از صرب ها بودند،
فعال بودند و برخی از صرب های محلی از الحاق آینده استان به صربستان بزرگ حمایت می کردند. مدارس صرب در استان همچنین برخی از آلبانیایی های مسلمان را به عنوان دانش آموز جذب می کردند. چندین هزار آرومانی در ولایت کوزوو ساکن بودند. بلغاری ها در نیمه جنوبی ولایت کوزوو زندگی می کردند. آمار جمعیتی. تخمین های متعددی در مورد قومیت و وابستگی مذهبی جمعیت این استان ناهمگن وجود دارد. ۱۸۸۱–۸۲. طبق سرشماری عمومی عثمانی در سال های ۱۸۸۱/۸۲–۱۸۹۳، جمعیت این ولایت به شرح زیر است: ۱۸۸۷. اسناد استانی عثمانی برای سال ۱۸۸۷ تخمین زده است که آلبانیایی ها بیش از نیمی از جمعیت ولایت کوزوو را تشکیل می دهند که در سنجاق های ایپک، پریزرن و پریشتین متمرکز شده اند. در سنجاق های ینی پازار، تاشلیجا و اسکوپ، آلبانیایی ها بخش کمتری از جمعیت را تشکیل می دادند. ۱۸۹۹ میلادی. یک آمار اتریشی که در سال ۱۸۹۹ منتشر شد، تخمین زد: ۱۹۰۱. طبق سالنامه های عثمانی، در سال ۱۹۰۱، ولایت کوزوو که شامل پنج سنجاک (سنجاق) بود: اسکوپیه، پریشتینا، پریزرن، نووی پازار و پلیفلیا، ۹۶۴۶۵۷ نفر جمعیت داشت؛ دو سوم آنها مسلمان و یک سوم مسیحی بودند. مسلمانان عمدتاً آلبانیایی و مسیحیا
ن عمدتاً صرب بودند. با این حال، این سالنامه ها منابع غیرقابل اعتمادی تلقی می شوند زیرا در برخی مناطق، جمعیت زنان را ثبت نکرده اند، بلکه اعداد را با جمعیت مردان متعادل کرده اند، اگرچه این یک واقعیت شناخته شده است که تعداد سرهای مرد در طول این دوره نه تنها در آن سرزمین ها، بلکه در صربستان نیز از تعداد سرهای زن بیشتر بوده است. ۱۹۰۶. روزنامه نگار بریتانیایی، اچ. بریلزفورد، در سال ۱۹۰۶ تخمین زد که دو سوم جمعیت کوزوو آلبانیایی و یک سوم صرب هستند. گفته می شود پرجمعیت ترین مناطق غربی گِیاکووا و پِیا بین ۲۰۰۰۰ تا ۲۵۰۰۰ خانوار آلبانیایی داشتند، در حالی که حدود ۵۰۰۰ خانوار صرب بودند. نقشه ای از آلفرد استید، که در سال ۱۹۰۹ منتشر شد، نشان می دهد که تعداد مشابهی صرب و آلبانیایی در این منطقه زندگی می کردند. ۱۹۱۱. طبق داده های سرشماری عثمانی، کل جمعیت ۱٬۶۰۲٬۹۴۹ نفر با ترکیب قومی-مذهبی زیر بود: ۱۹۱۲. مقاله ای که در مجله بلژیکی «ملت ما "بیدار است"» در ۲۱ دسامبر ۱۹۱۲ منتشر شد، جمعیت آن را ۸۲۷٬۱۰۰ نفر تخمین زد:
ایرپینیا (به لاتین امروزی "هیرپینیا") یک منطقه جغرافیایی و فرهنگی در جنوب ایتالیا است. این منطقه قلمرو داخلی قبیله باستانی "هیرپینی" بوده و وسعت آن تقریباً با استان آولینو امروزی مطابقت دارد. جغرافیا. این منطقه عمدتاً کوهستانی است و شبکه ای پیچیده از تپه ها و دره ها دارد، با توپوگرافی غالباً کارست سنگ آهک. با این حال، در شمال شرقی، سنگ ها عمدتاً شنی هستند و ارتفاع زمین نسبتاً کمتر است. ایپینیا در بخش آپنینی واقع شده است که از سلا دی آریانو در شمال تا چشمه های رودخانه سله امتداد دارد؛ بلندترین قله آن کوه آوللا با ارتفاع ۱۵۹۱ متر است. در جنوب، کوه های پیکنتینی قرار دارند که شامل بلندترین قله منطقه، کوه چروویالتو با ارتفاع ۱۸۰۹ متر می شوند. ایپینیا از شرق با دره اوفانتو محدود شده و در شمال با مناطق سامنیوم و داونیا هم مرز است. تاریخچه. نام ایرپینیا از واژه اوسک hirpus گرفته شده است که به معنای «گرگ» است و بقایای گرگ تا امروز به عنوان نماد ایرپینیا باقی مانده است. قبایل اوسک سابین ها، تحت فشار جمعیتی، در قرن ششم پیش از میلاد از منطقه ای که امروزه اومبریا نامیده می شود، به این ناحیه مهاجرت کردند. هیرپینی ها مناطق
رودخانه های ساباتو، کالوره، چروارو و اوفانتو را اشغال کردند و به مرور زمان از سمن ها که از مولیزه و ماته زه به این منطقه مهاجرت کرده بودند، متمایز شدند. مراکز اصلی هیرپینی ها عبارت بودند از: هیچ تاریخ مشخصی برای ورود هیرپینی ها به منطقه نمی توان ارائه داد. آنها در زمان جنگ اول سامنیت ها (۳۴۲ پیش از میلاد) در اینجا ساکن شده بودند. نام آنها در منابع مربوط به سال ۲۸۰ پیش از میلاد، زمانی که ژنرال یونانی پیروس از اپیروس به ایتالیا لشکرکشی کرد، یافت می شود. یک مدال برنز نشان می دهد که آنها در سال ۲۷۵ پیش از میلاد با سامنیت ها پیمان اتحاد امضا کردند. "مالونتون" در اوایل توسط رومی ها فتح شد که آن را "بنونتوم" نامیدند و در سال ۲۶۸ پیش از میلاد آن را به یک مستعمره تبدیل کردند. هیرپینی ها در زمان جنگ دوم پونیک دچار اختلافات داخلی شدند. کایوس ماریوس در سال ۸۷ پیش از میلاد به آنها شهروندی روم را اعطا کرد، اما آنها در زمان پیروزی اولی، سولا (۸۰ پیش از میلاد)، از هرگونه امتیازی محروم شدند. برخی از جاده های روم باستان از قلمروی هیرپینی ها عبور می کردند، از جمله: ویا آپیا، ویا آمیلیا، ویا تراژانا، ویا هرکولیا و چند مسیر دیگر.
پس از سقوط امپراتوری روم غربی، ایرپینیا به ترتیب تحت سلطه بیزانس، لومباردی، هوهنستاوفن، آنژو، آراگونی و در نهایت اسپانیایی ها قرار گرفت. به عنوان بخشی از پادشاهی ناپل، این شهر در "پرنسیپاتو اولترا" یا "اولتر"، یکی از معدود استان های محصور در خشکی پادشاهی، گنجانده شد. فئودالیسم در سال ۱۸۰۶، همان سالی که آولینو به عنوان پایتخت استان اعلام شد، لغو شد. ایرپینیا در سال ۱۸۶۱ بخشی از پادشاهی تازه متحد ایتالیا شد. این منطقه در معرض تعدادی زلزله شدید قرار داشته است. در ۲۳ نوامبر ۱۹۸۰، ۶٫۹ زلزله ای با حداکثر شدت مرکالی X ("شدید") این منطقه را تحت تأثیر قرار داد و ۲۴۸۳ تا ۴۹۰۰ نفر را کشت و ۷۷۰۰ تا ۸۹۳۴ نفر را زخمی کرد. محصولات سنتی و جاذبه های گردشگری. ایرپینیا سنت پرافتخاری در تولید شراب هایی مانند فیانو دی آولینو، گرکو دی توفو و تاوراسی دارد. پنیرهای آن، از جمله اسکامورزا و کاچیوکاوالو، شهرت بالایی دارند. سالامی (سوپرساتا) و سوسیس های ایرپینیا محبوب هستند، همان طور که شاه بلوط، فندق و ترافل سیاه باگنولی ایرپینو نیز محبوب هستند. امکانات گردشگری شامل پیست اسکی لاسنو، دریاچه ای در نزدیکی کوه ترمینیو و چند روستا می شود.
محبوب ترین شهر ایرپینیا، آریانو ایرپینو است که بر فراز سه تپه شیب دار قرار دارد و دارای مناظر باستانی (یک قلعه قرون وسطایی و یک کلیسای جامع رومی)، چند موزه، مغازه های ماجولیکا و رستوران های سنتی است. از دیگر مراکز قابل توجه می توان به میرابلا اکلانو (با شهر باستانی اکلانوم)، جزالدو (با قلعه ای که خانه «شاهزاده نوازندگان» کارلو جزالدو بود)، روکا سن فلیس (محل مفیتیس)، کالیتری (روستای قلعه) و زونگولی (یک شهر قرون وسطایی به خوبی حفظ شده) اشاره کرد. از جمله پناهگاه های مذهبی می توان به مونته ورژین (مرکوگلیانو)، زیارتگاه سنت جرارد (کاپوسله)، زیارتگاه کارپینانو (گروتامیناردا) اشاره کرد. (آریانو ایرپینو)؛ دومی در نزدیکی یک آسیاب باستانی در دره ای سرسبز واقع شده است، جایی که در قرون وسطی، مریم مقدس در آنجا ظاهر شد.
افسانه های مربوط به زنان خوک چهره تقریباً به طور همزمان در اواخر دهه ۱۶۳۰ میلادی در هلند، انگلستان و فرانسه پدید آمدند. این داستان ها دربارهٔ زن ثروتمندی هستند که بدنش ظاهری عادی و انسانی دارد، اما چهره اش شبیه به یک خوک است. در نخستین نسخه های داستان، ظاهر خوک مانند این زن نتیجه جادوگری است. پس از روز عروسی، به شوهر جدید زن خوک چهره این انتخاب داده می شود که همسرش در نظر او زیبا اما در نظر دیگران خوک چهره باشد، یا در نظر او خوک چهره و در نظر دیگران زیبا به نظر برسد. هنگامی که شوهر به او می گوید که انتخاب با خود اوست، طلسم شکسته شده و ظاهر خوک مانند او ناپدید می شود. این داستان ها به ویژه در انگلستان و بعدها در ایرلند محبوبیت زیادی پیدا کردند. عناصر جادویی به تدریج از داستان حذف شدند و وجود زنان خوک چهره به عنوان یک واقعیت تلقی شد. این داستان در اوایل قرن نوزدهم به طور خاص در دوبلین رواج یافت، جایی که این باور به طور گسترده وجود داشت که گریزلدا استیونس (Griselda Steevens)، نیکوکار گوشه گیر قرن هجدهم، خود را از انظار عمومی پنهان می کرد زیرا چهره ای شبیه به خوک داشت. در اواخر سال ۱۸۱۴ و اوایل ۱۸۱۵، شایعه ای در
لندن پیچید که یک زن خوک چهره در ماری لبون زندگی می کند. وجود او به طور گسترده به عنوان یک واقعیت گزارش شد و پرتره های ادعایی متعددی از او منتشر گردید. با رواج باور به زنان خوک چهره، شومَن ها (Showmen) «زنان خوک چهره» زنده را در نمایشگاه ها به نمایش می گذاشتند. این ها ممکن است زنان واقعی نبوده، بلکه خرس های تراشیده شده ای بودند که لباس زنانه به تن داشتند. باور به زنان خوک چهره کاهش یافت و آخرین اثر قابل توجهی که وجود آن ها را واقعی تلقی می کرد در سال ۱۹۲۴ منتشر شد. امروزه این افسانه تقریباً به فراموشی سپرده شده است. عناصر اصلی. درحالی که داستان های زنان خوک چهره در جزئیات متفاوت هستند، اما همگی شکل اصلی یکسانی دارند. یک زن نجیب زاده باردار با یک گدا و فرزندانش روبرو می شود و آن ها را از خود می راند و در حین این کار، فرزندان گدا را با خوک مقایسه می کند. گدا زن باردار را نفرین می کند و هنگامی که فرزندش به دنیا می آید، دختری است سالم و از هر نظر بی نقص، به جز اینکه چهره یک خوک را دارد. کودک سالم بزرگ می شود، اما برخی از رفتارهای یک خوک را از خود نشان می دهد. او از یک آخور نقره ای غذا می خورد و فقط با خرخر صحبت می
کند یا در کلامش صدایی شبیه به خرخر دارد. او که تنها فرزند والدینش است، وارث ثروت بزرگی خواهد بود، اما والدینش نگران سرنوشت او پس از مرگ خود هستند. آن ها یا ترتیباتی برای یافتن مردی که مایل به ازدواج با او باشد فراهم می کنند، یا ثروت خود را برای تأسیس یک بیمارستان وقف می کنند به شرط آنکه بیمارستان تا پایان عمر از او مراقبت کند. اگرچه این افسانه تقریباً به طور همزمان در هلند، انگلستان و فرانسه پدید آمد، اما تنها در انگلستان و بعدها در ایرلند بود که به طور گسترده شناخته شد و مورد باور قرار گرفت. در سال ۱۸۶۱، چارلز دیکنز دربارهٔ دیرپایی باور به زنان خوک چهره در انگلستان اظهار نظر کرد و گفت: «گمان می کنم در هر عصری، یک بانوی خوک چهره وجود داشته است.» خاستگاه. درحالی که داستان های قدیمی تر دربارهٔ انسان هایی با ظاهر حیوانات رایج است، پیش از قرن هفدهم هیچ داستان اروپایی ثبت شده ای دربارهٔ انسان هایی با چهره خوک وجود ندارد. (مقاله ای در سال ۱۸۲۹ در "فصلنامه علم، ادبیات و هنر" ادعا می کند که این افسانه در سال ۱۵۹۵ در پاریس رواج داشته است اما هیچ جزئیات یا شواهد مؤیدی ارائه نمی دهد.) به نظر می رسد که نخستین نسخه های د
استان زن خوک چهره تقریباً به طور همزمان در انگلستان، هلند و فرانسه پدید آمده و در اواخر سال ۱۶۳۹ در انگلستان رواج یافته است. مقاله ای در سال ۱۹۰۴ در مجله "Volkskunde" توسط مورخ و عتیقه شناس هلندی، گریت یاکوب بوکنوخن (Gerrit Jacob Boekenoogen) ، نخستین اشکال این افسانه را در سال ۱۶۳۸ یا ۱۶۳۹ ردیابی می کند. قدیمی ترین نسخه باقی مانده از این افسانه، یک چاپ هلندی دربارهٔ زنی اهل آمستردام به نام یاکامینچن یاکوبس (Jacamijntjen Jacobs) است. در سال ۱۶۲۱، یاکوبس در دوران بارداری، روزی با یک گدای زن همراه با سه فرزندش روبرو شد که التماس می کرد فرزندانش از گرسنگی در حال مرگ هستند. یاکوبس به گدا گفت: «خوک های کثیفت را از اینجا ببر، من چیزی به تو نمی دهم.» زن پاسخ داد: «آیا این بچه های من خوک هستند؟ پس باشد که خدا به تو چنان خوک هایی بدهد که من اینجا دارم!» دختر یاکوبس با سر و چهره یک خوک به دنیا آمد و طبق آنچه در زمان انتشار این داستان در سال های ۱۶۳۸–۱۶۳۹ آمده، گفته می شود که آن دختر از یک آخور غذا می خورد و با صدایی خُرخُر مانند صحبت می کرد. بوندسون (۲۰۰۶) گمان می برد که اسطوره زن خوک چهره از تلفیق دو داستان قدیمی تر س