Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آبخازستان را از دست داد و آبخازستان به عنوان یک منطقه مستقل اعلام شد. روابط روسیه و آبخازستان در اواخر دهه ۱۹۹۰ بهبود یافت و محاصره اقتصادی آبخازستان برداشته شد. همچنین قوانینی در روسیه تصویب شد که به کشورهای دیگر اجازه می داد به روسیه بپیوندند که این قوانین از نظر برخی به منزله پیشنهاد روسیه به آبخازستان و دیگر جمهوری های شوروی سابق برای پیوستن به روسیه بود. گرجستان مدعی شد که ارتش و اطلاعات روسیه در شکست گرجستان در جنگ آبخازستان نقش اساسی داشته اند و این جنگ را (در کنار جنگ داخلی گرجستان و جنگ گرجستان و اوستیا) یکی از تلاش های روسیه برای بازیابی نفوذ خود در منطقه پس از فروپاشی شوروی می داند. در پایان جنگ، آندری کوزیرف، وزیر امور خارجه روسیه، در مجمع عمومی سازمان ملل متحد گفت که هیچ سازمان یا کشوری نمی تواند جایگزین تلاش های روسیه برای حفظ صلح در منطقه شود. در رسانه ها و پارلمان روسیه، دیدگاه های مختلفی در مورد سیاست روسیه در قبال گرجستان و آبخازستان وجود دارد. لئونید رادزیکوفسکی، تحلیلگر سیاسی، معتقد است که روسیه نیازی به سرزمین های جدید ندارد. در ۲۸ اوت ۲۰۰۶، سناتور ریچارد لوگار در تفلیس، پایتخت گرجستان، ا
ز سیاستمداران گرجستانی در انتقاد از مأموریت حفظ صلح روسیه حمایت کرد و گفت که دولت ایالات متحده از درخواست دولت گرجستان برای خروج نیروهای حافظ صلح روسیه از مناطق جنگی در آبخازستان و تسخینوالی حمایت می کند. میانجی گری درگیری. نقشه درهٔ بالای کودوری در آبخازستان که پس از جنگ تحت کنترل گرجستان باقی ماند. در طول جنگ، ابتدا روسیه و سپس سازمان ملل متحد میانجیگری صلح را بر عهده داشتند. از سال ۱۹۹۳ به بعد، فشار برای حل و فصل صلح از سوی سازمان ملل متحد، روسیه و گروه دوستان گرجستان (روسیه، ایالات متحده، فرانسه، آلمان و بریتانیا) افزایش یافت. در دسامبر ۱۹۹۳، یک آتش بس رسمی توسط رهبران گرجستان و آبخازستان تحت نظارت سازمان ملل متحد و با میانجی گری روسیه امضا شد. مذاکرات از ژنو به نیویورک و در نهایت به مسکو منتقل شد. در ۴ آوریل ۱۹۹۴ «بیانیه اقدامات برای حل و فصل سیاسی مناقشه گرجستان و آبخازیا» در مسکو امضا شد. به جای استقرار یک نیروی سنتی حافظ صلح سازمان ملل، استقرار نیروهای حافظ صلح CIS، عمدتاً نیروهای حافظ صلح روسی، در ۱۴ مه ۱۹۹۴ در مسکو مورد توافق قرار گرفت. در ژوئن ۱۹۹۴، نیروهای حافظ صلح CIS که تنها شامل سربازان روسی بو
دند در امتداد مرز اداری بین آبخازستان و گرجستان مستقر شدند. هیئت سازمان ملل (UNOMIG) نیز وارد منطقه شد. با این حال، این نیروها نتوانستند از جنایات بیشتر علیه گرجی ها در سال های بعد جلوگیری کنند (حدود ۱۵۰۰ مورد مرگ توسط دولت گرجستان در دوره پس از جنگ گزارش شده است). در ۱۴ سپتامبر ۱۹۹۴، رهبران آبخا در تلویزیون محلی ظاهر شدند و خواستار خروج همه قومیت های گرجی از منطقه تا ۲۷ سپتامبر (سالگرد تصرف سوخومی) شدند. در ۳۰ نوامبر ۱۹۹۴، آبخازستان قانون اساسی جدیدی را اعلام کرد که استقلال منطقه جدایی طلب را اعلام می کرد. با این حال، هیچ یک از دولت های خارجی این را به رسمیت نشناختند. در ۱۵ دسامبر ۱۹۹۴، وزارت امور خارجه ایالات متحده اعلام استقلال آبخاز را محکوم کرد. در ۲۱ مارس ۱۹۹۵، کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل متحد، شبه نظامیان آبخازی را به شکنجه و قتل ده ها پناهنده قومی گرجی در منطقه گالی متهم کرد. مشارکت سازمان ملل. مأموریت ناظران سازمان ملل در گرجستان (UNOMIG) در سال ۱۹۹۳ برای نظارت بر آتش بس تأسیس شد و بعداً برای مشاهده عملیات نیروهای حافظ صلح CIS گسترش یافت. سازمان امنیت و همکاری اروپا (OSCE) و سایر سازمان های ب
ین المللی نیز در نظارت بر تحولات مشارکت دارند. مذاکرات برای دستیابی به یک توافق صلح دائمی پیشرفت چندانی نداشته است، اما دولت های گرجستان و آبخازیا موافقت کرده اند که اندازه نیروهای نظامی خود را محدود کنند و مجوز UNOMIG را تمدید کنند. در همین حال، پناهندگان گرجی یک دولت در تبعید را حفظ می کنند. سلاح ها. هر دو طرف در طول درگیری عمدتاً به سلاح های ساخت شوروی مجهز بودند، اگرچه نیروهای گرجستانی در آغاز جنگ سلاح های سنگین بسیار بیشتری داشتند، نیروهای آبخازی سلاح های پیشرفته زیادی را از روسیه به دست آوردند و در پایان جنگ در جنگ افزار برتری قاطعی داشتند و بسیاری از سامانه های SAM و MANPAT را به کار گرفتند، در همین حال نیروهای گرجستانی در تأمین سلاح ها و تجهیزات مورد نیاز نیروها در آبخازیا مشکل داشتند، عمدتاً به این دلیل که هیچ حمایت خارجی و مشکلاتی در تهیه سلاح از خارج از کشور وجود نداشت.
در آسیب شناسی، اجسام کانسیلمن () یا اجسام آپوپتیک به توده های کروی ائوزینوفیلیک در درون سلول های کبدی دچار آپوپتوز گفته می شود. این سلول های مُرده سرانجام توسط ماکروفاژها یا سلول های پارانشیمی مجاورشان بلعیده می شوند. اجسام کانسیلمن در کبد مبتلایان به هپاتیت های ویروسی، تب زرد و سایر سندرم های ویروسی یافت می شود. اجسام کانسیلمن نام خود را از آسیب شناس آمریکایی ویلیام توماس کانسیلمن می گیرد که نخستین بار آنها را کشف کرد.
نشانه کرایتون-براون () نشانه ای بالینی است که در آن انقباض لبه بیرونی چشم و دهان وجود دارد و یکی از نشانه های اولیه فلج عمومی است. این نشانه پزشکی نامش را از پزشک اسکاتلندی جیمز کرایتون براون می گیرد که نخستین بار آن را شرح داد.
IMP ادینبورگ یک توسعه از است که ابتدا در حدود سال های ۱۹۶۶-۱۹۶۹ در دانشگاه ادینبورگ اسکاتلند توسعه یافت. این زبان، یک زبان برنامه نویسی عمومی است که به طور گسترده ای برای برنامه نویسی سیستم ها استفاده می شد. به طور واضح تر، IMP بسیار شبیه به ALGOL است و شامل تمام ساختارهای به سبک ALGOL، کلمات کلیدی و انواع داده ها مانند آرایه ها و رکوردها می باشد. این زبان به زبان های به سبک ALGOL، یک نوع رشته (آرایه ای از کاراکترها که اندازه آن ها از قبل تعیین شده است) و عملگرهای داخلی برای دستکاری رشته ها و پردازش کاراکترها اضافه می کند. یک تفاوت مهم این زبان با ALGOL این است که IMP از پارامترهایی که به صورت نام منتقل می شوند، پشتیبانی نمی کند، اگرچه از پارامترهایی که به صورت مرجعی منتقل می شوند، پشتیبانی می کند. IMP علاوه بر دستورهایی برای آدرس دهی در بخش هایی از کلمات، کنترل قابل توجهی بر نقشه برداری حافظه داده ها فراهم می کند. بیشتر کامپایلرهای IMP به طور پیش فرض، حتی در کد تولیدی، چک های و یک قابلیت (بازگشت به عقب) ایجاد می کنند. IMP اجازه می دهد دستورهای زبان ماشین اسمبلر داخلی در کد منبع نیز استفاده شود. پیاده سازی IM
P توسط ERCC برای سیستم (که به نام IMP9 شناخته می شود) یک قابلیت ماکرو مبتنی بر سینتکس (که توسط آلن فریمن طراحی شده بود) ارائه داد که شبیه به ویژگی های کامپایلر-کامپایلر ارائه شده توسط پیش ساز IMP، یعنی بود. کامپایلرهای اولیه IMP برای کامپیوترهای ، ، ، ، DEC ،DEC و توسعه یافتند. IMP برای پیاده سازی سیستم عامل (EMAS) استفاده شد و یک کامپایلر برای نوشته شد تا امکان انتقال EMAS به آن پلتفرم را فراهم کند. در سال های بعد، نسخه ای از IMP به نام IMP77 توسط پیتر رابرتسون در دپارتمان علوم کامپیوتر ادینبورگ توسعه یافت که یک کامپایلر قابل حمل بود و IMP را به پلتفرم های بیشتری آورد. در سال 2002، زبان IMP77 توسط پروژه تاریخچه کامپیوتر ادینبورگ برای سخت افزار Intel x86 که سیستم عامل های DOS، ویندوز و لینوکس را اجرا می کرد، بازسازی شد و دوباره توسط فارغ التحصیلان و مهاجران ادینبورگ مورد استفاده قرار گرفت. IMP و IMP77 که جدا شده بودند، بعدها با معرفی استاندارد IMP80 که توسط پیاده سازی های مرکز کامپیوتر منطقه ای ادینبورگ پشتیبانی می شد، به یک زبان واحد تبدیل شدند. IMP80 همچنین به چندین پلتفرم از جمله اینتل منتقل شد و تا دهه ۱۹
۹۰ به طور فعال مورد استفاده قرار می گرفت. IMP ادینبورگ ارتباطی با زبان از لحاظ سینتکس IMP که توسط ادگار تی. آیرونس برای توسعه داده شده بود ندارد؛ زبانی که توسط آژانس امنیت ملی (NSA) برای سال ها مورد استفاده قرار می گرفت.
در محاسبات، Personal Storage Table (.pst) یک فرمت فایل متن باز است که بخشی از نرم افزارهای مایکروسافت مانند Microsoft Exchange Client، Windows Messaging و Microsoft Outlook برای ذخیره سازی کپی های پیام ها، رویدادهای تقویم و موارد دیگر استفاده می شود. این فرمت فایل متن باز است که توسط مایکروسافت کنترل می شود و مشخصات رایگان و مجوز فناوری غیرقابل بازگشت رایگان ارائه می دهد. این فرمت فایل ممکن است به عنوان Personal Folders (File) یا Post Office File شناخته شود. وقتی در ظرفیت حافظه پنهان برای ویژگی Cached Exchange Mode Outlook عمل می کند، ممکن است به عنوان Off-line Storage Table (.ost) یاOff-line Folders (File) شناخته شود. بررسی اجمالی. در سرور Microsoft Exchange Server، پیام ها، تقویم و سایر موارد داده ای به سرور تحویل داده می شوند و در آنجا ذخیره می شوند. Microsoft Outlook این موارد را در فایل های Personal Storage Table (.pst) یا Off-line Storage Table (.ost) که در کامپیوتر محلی قرار دارند، ذخیره می کند. بیشتر اوقات، فایل های .pst برای ذخیره موارد آرشیو شده و فایل های .ost برای حفظ دسترسی آفلاین به موارد استفاد
ه می شوند. این یک ویژگی اساسی Microsoft Outlook است. اندازه این فایل ها دیگر به حجم صندوق پستی کاربر اضافه نمی شود؛ با جابجا کردن فایل ها از صندوق پستی سرور به فایل های .pst، کاربران می توانند فضای ذخیره سازی را روی سرور پست الکترونیکی خود آزاد کنند. برای استفاده از فایل های .pst از مکان دیگر، کاربر باید بتواند به صورت مستقیم از طریق شبکه به فایل ها از طریق نرم افزار پست الکترونیکی خود دسترسی داشته باشد. هرچند این امکان وجود دارد که یک فایل .pst را از طریق شبکه باز کرده و استفاده کرد، اما این کار پشتیبانی نشده است و مایکروسافت توصیه می کند از این روش استفاده نشود، زیرا فایل های .pst در این حالت به خطا و خرابی مستعد هستند. هم فایل های .pst و .ost از یک روش تخصیص بلوک ثابت استفاده می کنند؛ فایل با یک مقدار ثابت بایت بزرگ می شود و فایل به طور داخلی اطلاعات درباره بلوک های تخصیص یافته و غیر تخصیص یافته را نگه می دارد. بنابراین، هنگام اضافه شدن فایل های داده مانند پیام های ایمیل به یک فایل .pst، اندازه فایل به صورت خودکار توسط نرم افزار پست الکترونیکی تنظیم می شود (اگر لازم باشد). هنگام حذف ایمیل از یک فایل .pst،
اندازه فایل .pst همچنان همان خواهد بود و فضا را به عنوان غیر تخصیص یافته نشان خواهد داد تا در آینده موارد داده ای را نگه دارد. موارد داده ای حذف شده اخیراً در واقع می توانند از فایل های .pst و .ost بازیابی شوند. برای کاهش اندازه فایل های .pst، کاربر باید آن ها را فشرده کند. دسترسی به داده ها. محافظت با رمز عبور می تواند برای حفاظت از محتوای فایل های .pst استفاده شود. با این حال، مایکروسافت اعتراف می کند که رمز عبور کمترین حفاظتی را ارائه می دهد، به دلیل وجود ابزارهای متداولی که می توانند رمز عبور را حذف یا به سادگی نادیده بگیرند. رمز عبور برای دسترسی به جدول بدون نمایش نخستین و آخرین نمایش CRC-32 نمایش عددی خود در فایل .pst ذخیره می شود. Outlook بررسی می کند تا اطمینان حاصل کند که با رمز عبور تعیین شده توسط کاربر مطابقت دارد و در صورت عدم تطابق، اجرا را رد می کند. داده ها توسط کد پروژه libpst قابل مشاهده هستند. مایکروسافت (MS) سه مقدار برای تنظیم رمزگذاری ارائه می دهد: هیچ، فشرده پذیر، و بالا. توجه داشته باشید که هیچ یک از حالات رمزگذاری از رمز عبور تعیین شده توسط کاربر به عنوان هر بخشی از کلید برای رمزگذاری
استفاده نمی کنند. پشتیبانی. فرمت فایل .pst توسط چندین برنامه مشتری مایکروسافت پشتیبانی می شود، از جمله Microsoft Exchange Client، Windows Messaging و Microsoft Outlook؛ در دو برنامه اول، اغلب با یک فایل دفترچه تلفن شخصی (.pab) استفاده می شد که دفترچه تلفن را ذخیره می کرد. فرمت فایل .pst یک فرمت باز است که مایکروسافت مشخصات آن را به صورت رایگان ارائه می دهد و از طریق قول نامه مشخصات باز، مجوز پتنت رایگان و غیرقابل بازگشت را فراهم می کند. پروژه libpst شامل ابزارهایی برای تبدیل فایل های .pst به فرمت های باز مانند mbox و LDAP Data Interchange Format است. libpst تحت مجوز GPL منتشر شده است و در حال حاضر در Fedora 10 به عنوان بخشی از آن در دسترس است. MVCOM یک کامپوننت COM با مجوز تجاری است که دسترسی به فایل های .pst را بدون استفاده از MAPI فراهم می کند. ابزارهایی برای تبدیل فرمت .pst به فرمت های دیگر یا بارگذاری آن ها به سرویس های ایمیل آنلاین مانند Gmail وجود دارد. فرمت و اندازه. فرمت فایل .pst به عنوان یک B-tree با گره ها و برگ های 512 بایتی ساختاردهی شده است. همه فایل های .pst با رشته جادویی چهار بایتی "!BDN"، یک
عدد CRC چهار بایتی و یک رشته جادویی دو بایتی "SM" شروع می شوند. در اوتلوک 2002 و نسخه های قدیمی تر از آن، از کدگذاری ANSI (ASCII توسعه یافته با یک صفحه کد) برای فایل های .pst و .ost استفاده می شود. این فرمت حداکثر اندازه ای برابر با 2 گیگابایت (231 بایت) دارد و از یونیکد پشتیبانی نمی کند. فایل های بزرگتر از این اندازه احتمالاً پیام های خطا مانند ".pst حداکثر اندازه را برسی کرده است" را نمایش می دهند و ممکن است خراب شوند. از طرف دیگر، از نسخه 2003 اوتلوک به بعد، فرمت استاندارد جدید برای فایل های .pst و .ost یونیکد (UTF-16 little-endian) است، با استفاده از نشانگر های 64 بیتی به جای 32 بیتی برای امکان استفاده از اندازه های بزرگتر از 2 گیگابایت. حداکثر اندازه تغییر کرده و به 20 گیگابایت برای اوتلوک 2003-2007 رسیده و در نسخه 2010 به 50 گیگابایت افزایش یافته است. فایل های ساخته شده در فرمت پوشه های شخصی در اوتلوک 2003 یا نسخه های بعدی با نسخه های قبلی سازگار نیستند و نمی توانند توسط آن ها باز شوند. مانند هر فایل دیگر، فایل های .pst ممکن است خراب شوند. رشد فوق حد مشکل مداومی بوده است؛ .pst ANSI که بیش از 2 گیگابایت
و .pst Unicode که بیش از 20 یا 50 گیگابایت رشد کرده باشند، قابل استفاده نخواهند بود. ابزار scanpst.exe با تمام نسخه های اوتلوک همراه بوده است تا خرابی پایگاه داده .pst را شناسایی و تعمیر کند، و مایکروسافت در یک زمان ابزار PST2GB را ارائه کرده که به سادگی فایل را به 2 گیگابایت قطع کند تا اجازه دهد تا اوتلوک آن را تعمیر کند. مایکروسافت انتوراژ برنامه ای برای ایمیل و اطلاعات شخصی برای سیستم عامل مک OS X بود (که در Microsoft Office for Mac 2011 توسط اوتلوک برای مکینتاش جایگزین شد). اگرچه به ظاهر مشابه اوتلوک بود، انتوراژ یک برنامه کاملاً متفاوت بود و از یک فرمت پایگاه داده منحصر به فرد استفاده می کرد که نمی تواند وارد یا خارج شود، اگرچه داده های کاربر می توانند به و از یک فرمت منحصر به فرد به نام .rge (که شامل بسیاری از فایل های فردی به همراه فراداده است) وارد یا خارج شوند. نسخه فعلی انتوراژ در ماه مه 2010، نسخه 2008 است که هیچ پشتیبانی از فایل های .pst ندارد، هرچند ابزار واردات .pst مایکروسافت برای انتوراژ 2004 وجود دارد؛ با این حال، این ابزار تنها می توانست فایل های .pst از اوتلوک برای مک 2001 را وارد کند و نم
ی توانست هیچ ورژن ویندوزی را وارد کند. جایگزین انتوراژ، اوتلوک برای آفیس 2011 برای مک های اینتل، قادر به واردات فایل های .pst از اوتلوک ویندوز بود؛ با این حال، داده ها به عنوان بسیاری از فایل های فردی ذخیره می شدند، به جای یک پایگاه داده تکی مانند .pst یا پایگاه داده انتوراژ. اوتلوک برای مک 2001 که در مک OS 9 یا محیط کلاسیک مک OS X اجرا می شود، به صورت انحصاری به سرورهای Exchange متصل می شود و تا به امروز نزدیک تر به نسخه ویندوز خود است تا انتوراژ. آن به طور مستقیم با فایل های .pst 'Outlook 97-2002' کار می کند و می تواند به آزادی این فایل ها را با اوتلوک برای ویندوز تبادل کند، زیرا نسخه های جدید همچنان با فرمت .pst قدیمی سازگار هستند. حداکثر اندازه برای اوتلوک 2011، 10 گیگابایت است.
شوگر سینک (انگلیسی:SugarSync) یک سرویس ابری است که امکان همگام سازی فعال فایل ها را بین کامپیوترها و دستگاه های دیگر برای پشتیبان گیری، دسترسی، همگام سازی و اشتراک گذاری از سیستم عامل های مختلف مانند دستگاه های اندروید، iOS، مک او اس ایکس و ویندوز فراهم می کند. برای لینوکس، تنها از طریق یک افزونه غیر رسمی جداگانه در دسترس است. بررسی کلی. برنامه SugarSync با نظارت مداوم بر تغییرات فایل ها (اضافه ، حذف ، ویرایش ) همگام سازی خود را به طور خودکار تازه سازی می کند و این تغییرات را با سرورهای SugarSync همگام می کند. سپس هر دستگاه مرتبط با دیگری نیز با سرورهای SugarSync همگام می شود. فایل های حذف شده در یک پوشه به نام "Deleted Files" (فایل های حذف شده) بایگانی می شوند. در صورتی که پوشه همگام سازی محلی در دستگاهی ذخیره شده باشد که بعداً در دسترس نباشد (مانند خرابی هارد دیسک ثانویه و غیره)، برنامه SugarSync این رویداد را به گونه ای تفسیر می کند که انگار کاربر عمداً کل پوشه همگام سازی را حذف کرده است و این منجر به حذف همه فایل ها از حساب ذخیره سازی کاربر می شود. به دلیل این محدودیت، بهتر است پوشه همگام سازی محلی فقط رو
ی دیسک بوت ذخیره شود. فایل های حذف شده توسط کاربر در واقع تا زمانی که کاربر به صورت دستی این کار را انجام ندهد از سرورهای SugarSync حذف نمی شوند؛ با این حال، بازیابی یک ساختار پوشه تودرتو بزرگ ممکن است دشوار باشد. در ابتدا با ارائه یک طرح رایگان 5 گیگابایتی و چندین طرح پولی، شرکت در 8 فوریه 2014 به یک مدل فقط پولی منتقل شد. تحت مدل جدید، شرکت قیمت گذاری تبلیغاتی موقت ارائه داد و مشترکین را تشویق کرد تا از تمدید خودکار اشتراک استفاده کنند. با این حال، تمدید خودکار با نرخ غیرتبلیغاتی انجام می شود و هیچ بازپرداختی از طریق مدل جدید مجاز نیست. علاوه بر این، اگر حساب به دلیل انقضای کارت اعتباری یا تغییر در شرایط پرداخت نتواند تمدید خودکار شود، حساب به طور خودکار لغو می شود و داده ها همزمان با لغو حساب از سرورهای شرکت حذف می شوند. اگر هشدارهای ایمیلی دریافت نشوند، SugarSync کل حساب ذخیره سازی ابری شرکت را حذف خواهد کرد. علاوه بر این، برای کاربر عادی، هیچ یادآوری تمدیدی ارسال نمی شود و پس از تمدید حساب، هیچ بازپرداختی ارائه نمی شود. تاریخچه ی شرکت. SugarSync از شرکتی به نام Sharpcast به وجود آمد که در سال 2004 توسط گ
یبو توماس (مدیرعامل) و بن استرانگ (مدیر فنی) تأسیس شد. در سال 2006، Sharpcast ابزار Sharpcast Photos را معرفی کرد، که ابزاری برای همگام سازی تصاویر بین دستگاه های مختلف از جمله کامپیوترها و تلفن های همراه بود. هر دو بنیان گذار در نوامبر 2008 شرکت را ترک کردند. در دسامبر 2008، لورا یسیز به عنوان مدیرعامل منصوب شد. یسیز و تیمش تمرکز شرکت را تغییر دادند و در سال 2009 نام آن را به SugarSync, Inc. تغییر دادند. دفتر مرکزی شرکت در سن ماتئو، کالیفرنیا قرار داشت. در مارس 2013، مایک گروسمن به عنوان مدیرعامل جدید منصوب شد. او در بلاگ معرفی خود قول داد که تمرکز کسب وکار را بر روی موبایل، اشتراک گذاری و همکاری، و بهبود قابلیت های همگام سازی و آینه ای کردن محصول قرار دهد. پست بلاگ او با درخواست های فراوان برای یک کلاینت لینوکس مواجه شد، به طوری که نتیجه اول جستجوی گوگل برای موضوعات مرتبط با SugarSync در لینوکس، پیام معرفی آقای گروسمن را نشان می داد. SugarSync در مارس 2015 توسط J2 Global خریداری شد. تاریخچه ی محصول. اولین محصول شرکت Sharpcast Photos بود، نرم افزاری که برای آسان تر کردن مشاهده عکس ها در دستگاه های مختلف و اش
تراک گذاری آن ها از طریق اینترنت طراحی شده بود. Sharpcast Photos در پایان سال 2009 تعطیل شد. به کاربران این امکان داده شد که به سرویس SugarSync مهاجرت کنند یا عکس های خود را بازیابی کنند. در ژوئن 2013، سامیر مهتا در پست معرفی مدیرعامل جدید SugarSync اعلام کرد که SugarSync در حال ارزیابی یک اپلیکیشن برای لینوکس است. تا ژانویه 2015، هیچ خبری درباره یک کلاینت لینوکس برای SugarSync منتشر نشده است. در دسامبر 2013، SugarSync اعلام کرد که برنامه رایگان 5 گیگابایتی خود را متوقف می کند و تا فوریه 2014 به یک سرویس فقط پولی منتقل خواهد شد. API و افزونه های شخص ثالث. در مارس 2010، SugarSync یک API معرفی کرد. در نتیجه، چندین افزونه و برنامه غیررسمی برای SugarSync در دسترس بودند. این افزونه ها به صورت خدمات وب و افزونه های مرورگر و برنامه های دسکتاپ مانند کلاینت دسکتاپ لینوکس SugarSync (که اکنون متوقف شده است) توسط مارک ویلیس ارائه می شدند.
اسپرینگ پانچ روسی یک کوکتل مخصوص لیوان هایبال است که از ودکا و لیکور تشکیل شده است. انجمن بین المللی بارمن ها این نوشیدنی را در دسته نوشیدنی های عصر جدید خود فهرست بندی کرده است. اسپرینگ پانچ روسی در لندن، انگلستان توسط دیک برادسل در دهه ۱۹۸۰ ساخته شد. او ادعا می کند که به یاد نمی آورد که در آن زمان در کدام بار کار می کرد، اما داستانی را بیان می کند که چگونه دستور غذا را برای دوستان شخصی که مایل به برگزاری یک مهمانی کوکتل بودند و در عین حال مقدار پولی را که باید برای الکل خرج می کردند را ایجاد کرد. این نام به خاطر ودکای روسی و تام کالینز که یک نوشیدنی بهاری است، گرفته شده است.
مسلمان شدن چِرکِس ها از قرن هجدهم آغاز شد. در سال ۱۷۱۷، امپراتوری عثمانی اسلام آوردن چرکس ها (مردم آدیغه) را به یک سیاست دولتی تبدیل کرد که توسط خان های کریمه، دولت گیرای و قاضی گیرای، اجرا می شد. گسترش اسلام در بین مردم چرکس با افزایش قدرت امپراتوری عثمانی در منطقه دریای سیاه ارتباط مستقیم داشت. عثمانی از قرن پانزدهم تا قرن نوزدهم تلاش می کرد بر چرکس ها تسلط یابد اما موفق نشد. به همین دلیل، ترک ها تصمیم گرفتند از اسلام به عنوان ابزاری برای نفوذ سیاسی در منطقه استفاده کنند. این روند در واقع نوعی تعامل میان فرهنگ اسلامی و فرهنگ سنتی چرکس ها بود. در ابتدا، اسلام بیشتر در میان طبقات بالای جامعه چرکس رواج یافت و مردم عادی به باورهای پیشین خود پایبند ماندند. با این حال، در برخی مناطق مانند کاباردا که ساختارهای فئودالی پیشرفته تر بودند، اسلام زودتر پذیرفته شد. روند گرایش به اسلام فراز و نشیب های زیادی داشت و در برخی دوره ها گسترش می یافت و در برخی دوره ها رو به افول می رفت. به طورکلی، چرکس ها در طول سه قرن اسلام را به عنوان یک کپی برداری ساده پذیرفتند و سعی نکردند آن را با فرهنگ خود تلفیق کنند. در نتیجه، اسلام در چ
رکسیه با باورهای پیش از اسلام آمیخته شد و از آموزه های اصلی قرآن فاصله گرفت. با وجود نفوذ اسلام در چرکسیه در پایان قرن هجدهم، همچنان بسیاری از مردم به اعتقادات پیشین خود پایبند بودند. در قرن نوزدهم، جنگ قفقاز و تبلیغات مذهبی ترکیه باعث شد اسلام به عنوان پرچم مبارزه مردم چرکس علیه روسیه و عامل اتحاد آن ها مطرح شود. در این دوره، گرایش به اسلام در میان چرکس ها به طور چشمگیری افزایش یافت، زیرا در مواجهه با تهدید روسیه، اسلام را به عنوان تکیه گاهی معنوی پذیرفتند.
فرانک ویلکینسون کرو (؛ – ) پزشک متخصص بیماری های پوست و مو اهل ایالات متحده آمریکا بود. او یک صاحب نظر مشهور جهانی برای نشانه کرو در نوروفیبروماتوز بود که به نوعی کک ومک زیر بغل در افراد مبتلا به نوروفیبروماتوز نوع ۱ (بیماری فون رکلینگهاوزن) گفته می شود. این کک ومک ها در ۳۰ درصد افراد مبتلا به این بیماری دیده می شود و وجود آنها یکی از هفت معیار تشخیصی نوروفیبروماتوز است. کک ومک همچنین می تواند در ناحیه تماسی پوست در نوروفیبروماتوز وجود داشته باشد، مانند چین های کشاله ران، نواحی زیر پستان و پشت گردن. در سال ۱۹۵۶ کرو و همکارانش وراثت اتوزومال غالب نوروفیبروماتوز و استفاده از ۶ نقطه لکه شیرقهوه یا بیشتر برای تشخیص این بیماری را شرح دادند. در سال ۱۹۶۴ کرو مقاله ای در مورد نحوه استفاده از کک ومک زیر بغل در تشخیص بیماری منتشر کرد که اکنون به عنوان نشانه کرو شناخته می شود.
توماس استیون کالن (؛ – ) پزشک زنان اهل کانادا بود. وی ابتدا مدرک کارشناسی پزشکی و جراحی خود را در سال ۱۸۹۰ از دانشگاه تورنتو گرفت و سپس در دانشگاه جانز هاپکینز پزشکی خواند و برای تحصیلات تکمیلی به دانشگاه گوتینگن رفت. او از سال ۱۸۹۳ تا ۱۸۹۶ رئیس دپارتمان آسیب شناسی دانشگاه جانز هاپکینز و از سال ۱۹۱۹ استادتمام پزشکی زنان بود. وی پژوهش هایی در زمینه بیماری های زنان و زایمان از جمله سرطان رحم و بارداری خارج رحمی انجام داد. نشان کالن به افتخار او نام گذاری شده است.
اختروش دوقولو () (که با نام های Twin QSO, Double Quasar, SBS 0957+561، TXS 0957+561، Q0957+561 یا QSO 0957+561 A/B نیز شناخته می شود)، در سال ۱۹۷۹ کشف شد و نخستین شیئی بود که با همگرایی گرانشی شناسایی شد.(با اولین تشخیص ناشی از انحراف نور در سال ۱۹۱۹ اشتباه گرفته نشود). این یک اختروش است که از زمین به صورت دو تصویر ظاهر می شود که نتیجهٔ عدسی گرانشی ناشی از کهکشان YGKOW (نام قبلی همین مقاله) است که مستقیماً بین زمین و این اختروش قرار دارد. اختروش. در واقع "اختروش دوقلو" یک اختروش منفرد است که ظاهر آن توسط گرانش کهکشان دیگری که بسیار نزدیکتر به زمین در امتداد همان خط دید است، تحریف شده است. این اثر همگرایی گرانشی نتیجهٔ انحراف فضازمان توسط کهکشان نزدیک است، همان گونه که نسبیت عام توصیف کرده است: بنابراین اختروش منفرد به عنوان دو تصویر مجزا ظاهر می شود که با ۶ ثانیه قوسی از هم جدا شده اند. . هر دو تصویر دارای قدر ظاهری ۱۷ هستند که جزء A دارای ۱۶٫۷ و جزء B دارای ۱۶٫۵ قدر ظاهری است. فاصله زمانی ۳ ± ۴۱۷ روز بین دو تصویر وجود دارد.
قیام مردم سیستان نخستین قیامی که پس از حادثه عاشورا، برای خونخواهی حسین بن علی بر ضد حاکمان اموی به وقوع پیوست. این قیام، اولین قیام بعد از عاشورا است که کمتر از چندماه پس از واقعه کربلا رخ داد. پیش زمینه. سیستان یکی از مناطق مهم آن زمان بود و حاکم آن از طریق والی کوفه انتخاب می شد. مردم سیستان پس از پذیرش اسلام، در راه خدا و ولایت علی بن ابی طالب بسیار کوشیدند و در تاریخ افتخارات مهمی به نام خود ثبت کردند. پذیرش ولایت علی. مؤلف تاریخ سیستان می نویسد: در زمان خلافت عثمان، «عبدالرحمن بن سمرة بن حبیب» والی سیستان بود. با شروع خلافت علی وی با اموالی که از بیت المال سیستان در اختیارش بود، به معاویه پیوست و نزد او ماند. پس علی، «عبدالرحمن بن جرو الطایی» را والی سیستان کرد. با شروع جنگ صفین، عبدالرحمن طایی برای یاری علی نزد وی بازگشت. معاویه نیز از فرصت بهره برد و باز عبدالرحمن بن سمره را به سیستان اعزام کرد؛ اما مردم از پذیرش و همراهی او امتناع کردند و بزرگان و علمای شهر گفتند ما پیشوایی می خواهیم که پیرو سنت محمد و علی بن ابی طالب باشد. به دنبال آن علی بن ابی طالب به نوبت، والیانی به سیستان فرستاد تا بر آنجا حکم
برانند. پس از کشته شدن عبدالرحمن بن جرو، عون بن جعدة، فرستاده بعدی علی نیز در راه عراق کشته شد. عبدالله بن عباس، که از سوی علی بن ابی طالب والی بصره بود فرمان یافت فردی را به سیستان بفرستد. او نیز ربعی بن کاس را به همراهی حصین بن ابی الحر و ثابت بن ذی حره، همراه با چهار هزار تن به این منطقه فرستاد و حکومت این منطقه را در دست گرفت. این موضع گیری مردم در مقابل اقدام معاویه، نشان می دهد که مردم سیستان از آغاز از موالیان علی و اهل بیت محمد بوده اند. عدم سب علی. در سال ۴۱ قمری معاویه همه خطیبان و امامان جمعه را در سراسر دنیای اسلام، مکلف کرد که در خطبه هایشان علی بن ابی طالب را لعن کنند، مردم سیستان زیر بار این ننگ نرفتند و حتی این امتناع را در قرارداد صلح با حاکمان اموی گنجاندند. با اینکه در همان زمان خاندان زیاد بن ابیه از طرف معاویه بر سیستان حکم می راندند، مردم سیستان از ارتکاب آن عمل ننگین سر باز زدند و حکام وقت، ناچار آنها را آزاد گذاشتند. زکریا بن محمد قزوینی می نویسد: قیام. در زمان شهادت حسین بن علی، برادر عبید الله بن زیاد یعنی عباد بن زیاد در سیستان حکومت می کرد. معاویه او را در سال ۵۳ ق به امارت سیستان