Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ه شده فراهمی پیشرفته در خارج از Hymenoptera، سوسک های دفن کننده هستند که از لاروهای خود مراقبت می کنند و توده ای از لاشه را به آن ها می رسانند که بالغان آن را می جوند و به لاروهای در حال رشد بازمی گردند. بسیاری از زنبورهای اجتماعی، مانند زنبورهای بدون نیش و شیرین زنبوران، فراهمی انبوه را انجام می دهند، جایی که تمام غذای لاروها پیش از تخم گذاری فراهم می شود.
فراهمی انبوه ، شکلی از سرمایه گذاری والدین است که در آن یک حشره بالغ، معمولاً یک پرده بال مانند زنبور عسل یا زنبور بی عسل، تمام غذا را برای هر یک از فرزندان خود پیش از تخم گذاری در یک اتاقک کوچک (یک «سلول») یعنی تخم ذخیره می کند. این رفتار هم در زنبورهای منفرد و هم در زنبورهای اجتماعی رایج است، اگرچه اساساً در زنبورهای اجتماعی وجود ندارد.
پسرفت دموکراتیک یا عقب نشینی دموکراتیک (به انگلیسی:Democratic backsliding)، فرسایش دموکراتیک یا اقتدارسازی (انگلیسی:Autocratization) اصطلاحاتی در علوم سیاسی هستند که به اشاره به کاهش میزان مردم سالاری و رشد خودکامگی در یک جامعه دارند. طبق یک مطالعه در سال ۲۰۲۰ میلادی، بیش از نیمی از کشورهای جهان مردم سالارانه هستند. این مطالعه ۱۶۵ کشور را مورد بررسی قرار داد و مشخص کرد که ۹۸ کشور مردم سالار هستند. از سال ۲۰۱۰ میلادی، جهان اقتدارگرایانه تر شده است، به طوری که یک چهارم جمعیت جهان تحت حکومت نظام های ترکیبی با کاهش مردم سالاری تا سال ۲۰۲۰ روبه رو شدند. علت های کاهش مردم سالاری شامل عدم حمایت عمومی از مردم سالاری، نابرابری اقتصادی و تنش های اجتماعی، سیاست عوام گرایانه یا شخصیت گرایانه و نفوذ خارجی قدرت های بزرگ است. در حالی که تغییر حکومت از طریق کودتا های نظامی پس از پایان جنگ سرد کاهش یافته است، اشکال ظریف تر خودکامگی افزایش یافته است. در طول موج سوم مردم سالاری سازی در اواخر قرن بیستم، بسیاری از دموکراسی های جدید و ضعیف نهادینه شدند. دقیقاً این رژیم ها در برابر رشد خودکامگی آسیب پذیرتر هستند. موج سوم خودکامگی ا
ز سال ۲۰۱۰، زمانی که تعداد دموکراسی های لیبرال در بالاترین حد خود بود، ادامه دارد. در مردم سالاری ها، نابودی مردم سالاری ناشی از ضعیف شدن نهادهای سیاسی به رهبری دولت است که سیستم مردم سالار را حفظ می کنند، مانند: انتقال مسالمت آمیز قدرت یا انتخابات آزاد و عادلانه. اگرچه فرض بر این است که این عناصر سیاسی منجر به شروع خودکامگی می شوند، اما نقض حقوق فردی که زیربنای مردم سالاری است، به ویژه آزادی بیان، سلامت، کارایی و پایداری نظام های مردم سالار را در طول زمان زیر سؤال می برد. در طول بحران های ملی، خطرات منحصر به فردی از ایجاد خودکامگی وجود دارد. این می تواند زمانی اتفاق بیفتد که رهبران در طول وضعیت های اضطراری قوانین خودکامه ای را وضع کنند که یا نامتناسب با شدت بحران است یا پس از بهبود وضعیت بر جای خود باقی می ماند.
کلوسوس کنستانتین () مجسمه آکرولیت اوایل قرن چهارم بود که امپراتور روم کنستانتین بزرگ (حکومت حدود ۲۸۰–۳۳۷) را به تصویر می کشید و به سفارش خودش ساخته شده بود، که در ابتدا قسمت غربی محراب کلیسای فروم رم را اشغال کرده بود. بخش های باقی مانده از کولوسوس اکنون در حیاط کاپیتول (رم)، در بخشی از موزه های کاپیتولین، در تپه کاپیتول (رم)، انتهای غربی فروم رم قرار دارند. شرح. سر بزرگ، بازوها و پاهای کلوسوس از سنگ مرمر سفید تراشیده شده بود، در حالی که بقیه بدن از یک هسته آجری و چارچوب چوبی تشکیل شده بود که احتمالاً با برنز طلاکاری شده پوشانده شده بود. با قضاوت بر اساس اندازه قطعات باقی مانده، شکل نشسته و بر تخت نشسته حدود ۱۲ متر (۴۰ فوت) ارتفاع داشت. ارتفاع سر حدود ۲ و نیم متر و طول هر پا بیش از ۲ متر است. در دست راست مجسمه توسط یوسیبوس قیصریه گفته شده است که "یک غنائم از نجات دهنده عیسی با علامت نجات دهنده صلیب، احتمالاً به شکل یک عصا با چیزهای مقدس است که مونوگرام کای-رو به آن چسبانده شده قرار داشته است. سکه هایی که کنستانتین در این زمان ضرب کرد، نشان می دهد که او چنین تزئین شده است. یوسیبوس قیصریه همچنین کتیبه لاتین حکا
کی شده در زیر مجسمه را ثبت می کند که ممکن است به صورت زیر ترجمه شود: «از طریق این نشانه نجات، که نماد واقعی نیکی است، شهر شما را نجات دادم و آن را از یوغ ظالم آزاد کردم، و با عمل رهایی بخش خود، من مجلس سنا و مردم روم را به شهرت و شکوه باستانی خود بازگرداندم.»
پاسکال بوته یا دومینگو (۱۰ اوت ۱۹۱۶ در والنسیا - درگذشته ۱۴ ژانویه ۱۹۸۳) بازیکن فوتبال اسپانیایی بود که در پست مهاجم بازی می کرد. دوران باشگاهی. پاسکال بوته یا اولین بازی خود را به عنوان یک بازیکن فوتبال در سال ۱۹۳۷ در سن بیست و یک سالگی با لوانته انجام داد. او به مدت چهار سال برای این باشگاه بازی کرد و در نهایت موفق به قهرمانی در تنها دوره جام آزاد اسپانیا شد. در سال ۱۹۴۱ با رئال مادرید قرارداد امضا کرد. او بخشی از تیمی بود که در نیمه نهایی کوپا دل ژنرالیسیموی سال ۱۹۴۳، موفق به شکست دادن بارسلونا با نتیجه ۱۱ بر ۱ شد و پس از باخت مقابل اتلتیک بیلبائو در فینال، نایب قهرمان مسابقات شد. بوته یا یکی از گلزنان رئال مادرید در پیروزی ۱۱ بر ۱ مقابل بارسلونا بود. پس از چهار سال حضور در مادرید، بوته یا به لوانته بازگشت، جایی که در سال ۱۹۵۰ در آن بازنشسته شد.
عبدالمجید تلمسانی (; – ) بازیکن فوتبال اهل تونس بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اسپرانس تونس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال تونس بازی کرده است.
سیباستین توناکتی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل نروژ-تونس است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال خرونینگن و باشگاه فوتبال بوده/گلیمت اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۵ سال نروژ, زیر ۱۷ سال نروژ, زیر ۱۹ سال نروژ و تونس بازی کرده است.
احمد طرابلسی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل تونس بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال آفریقایی و باشگاه فوتبال بنزرتی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال تونس بازی کرده است.
خالد یحیی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل تونس است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ستاره ساحلی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال تونس بازی کرده است.
علی یوسف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سوئد است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال هکن اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال سوئد و تونس بازی کرده است.
جمال زبی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل تونس بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال بنزرتی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال تونس بازی کرده است.
معتز زدام (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل تونس است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اسپرانس تونس، باشگاه فوتبال والمیرا، و باشگاه فوتبال ستاره ساحلی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال تونس بازی کرده است.
ماهر زدیری (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل تونس بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال المپیک باجی، باشگاه فوتبال آفریقایی، و باشگاه فوتبال اسپرانس تونس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال تونس بازی کرده است.
معتز زمزمی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل تونس است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال استراسبورگ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال تونس بازی کرده است.
محمد زقیر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل تونس بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال الملعب تونس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال تونس بازی کرده است.
بوبکر زیتونی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل تونس بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال آفریقایی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال تونس بازی کرده است.
قیس زواغی (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل تونس است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال المپیک باجی و باشگاه فوتبال ستاره ساحلی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال تونس بازی کرده است.
توفیق مهذبی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل تونس بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال تونس بازی کرده است.
خالد لولید (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل تونس بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال تونس بازی کرده است.
رضوان بن وناس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل تونس بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال تونس بازی کرده است.
لطفی جباره (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل تونس است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال تونس بازی کرده است.
تحرک و جابجایی هوشمند (به انگلیسی:Smart mobility) به بسیاری از روش های حمل و نقل اشاره دارد.
در علوم اقتصادی، حقوق و ترابری اصطلاحات وسائط نقلیه (به انگلیسی:Means of transport)، وسایل حمل ونقل یا وسایل ترابری وسایل ترابری هستند که برای حمل افراد یا بار استفاده می شوند.
آدری هپبورن در فیلم کمدی رمانتیک "«صبحانه در تیفانی»" در سال ۱۹۶۱ یک «لباس سیاه کوتاه» به تن داشت. این لباس توسط طراح لباس او اوبر دو ژیوانشی طراحی شده است و در صحنه افتتاحیه فیلم پوشیده می شود. از این لباس به عنوان یکی از نمادین ترین لباس های تاریخ قرن بیستم و شاید معروف ترین لباس مشکی کوتاه در تمام دوران یاد می شود. تاریخ. آدری هپبورن از دوستان نزدیک طراح فرانسوی ژیوانشی بود و از طراح به عنوان بهترین دوستش یاد می کرد در حالی که او نیز هپبورن را خواهر خود می دانست. در سال ۱۹۶۱، ژیوانشی یک لباس سیاه کوتاه برای صحنه ابتدایی فیلم کمدی رمانتیک فیلمنامه نویس و کارگردان آمریکایی بلیک ادواردز، "صبحانه در تیفانی" طراحی کرد، که در آن هپبورن در کنار بازیگر و کارگردان آمریکایی جورج پپارد بازی کرد. گردنبند او توسط راجر اسکماما، جواهرساز فرانسوی و سازنده جواهراتی که برای ژیوانشی جواهرات طراحی کرده بود، ساخته شد. هپبورن دو نمونه از لباس را به شرکت فیلم سازی پارامونت برگرداند، اما لباس هایی که به طور قابل توجهی پای هپبورن را نشان می دادند، برای فیلم مناسب نبودند و نیمه پایین لباس توسط ادیت هد دوباره طراحی شد. لباس اصلی دوخ
ته شده با دست در حال حاضر در آرشیو خصوصی ژیوانشی است و نسخه ای که هپبورن به پارامونت برد در موزه دل تراژه در مادرید به نمایش گذاشته شده است و دیگری در کریستی در دسامبر ۲۰۰۶ به حراج گذاشته شد هیچ یک از لباس های واقعی ایجاد شده توسط ژیوانشی در فیلم یا عکاسی تبلیغاتی استفاده نشد. پوستر فیلم توسط هنرمندی به نام رابرت مک گینس طراحی شده است و در کتاب سام واسون، "خیابان پنجم، ساعت ۵ صبح"، توضیح می دهد که عکس هایی که او بر اساس آن پوستر طراحی کرده است پاهای هپبورن را نشان نمی دهد و او برای ساختن پوستر پا را اضافه کرده است. در نوامبر ۲۰۰۶، ناتالی پورتمن با پوشیدن یکی از لباس های اصلی ژیوانشی که برای "صبحانه در تیفانی" ساخته شده بود، روی جلد "هارپرز بازار" ظاهر شد. در ۵ دسامبر ۲۰۰۶، این لباس در حراجی کریستی لندن به حراج گذاشته شد و توسط یک خریدار ناشناس از طریق تلفن خریداری شد. قیمت فروش توسط خانه حراج بین ۵۰۰۰۰ تا ۷۰۰۰۰ پوند تخمین زده شد، اما قیمت نهایی ۴۶۷۲۰۰ پوند (۹۲۳۱۸۷ دلار) بود. پول جمع آوری شده در حراج صرف کمک به ساخت مدرسه ای برای مردم فقیر کلکته شد. ژیوانشی، طراح لباس، لباس را به دومینیک لاپیر، نویسنده کتاب "ش
هر شادی"، و همسرش برای کمک به جمع آوری کمک های مالی برای خیریه اهدا کرده بود. سارا هاجسون، متخصص سینما در کریستیز گفت: «این یکی از معروف ترین لباس های سیاه در جهان است. یک قطعه نمادین از تاریخ سینما و ما خوشحالیم که ارزش تاریخی خود را به دست آورده است.» طرحی. این مدل لباس ساتن ایتالیایی مشکی ژیوانشی است. کریستیز آن را اینگونه توصیف می کند: «لباسی بدون آستین و بلند با بالاتنه ای متناسب که در پشت با دکلته برش دار متمایز تزئین شده است، دامن آن کمی در قسمت کمر جمع شده و از یک طرف تا ران شکاف دارد، داخل آن روی کمربند "Givenchy" درج شده و با یک جفت دستکش مشکی تا آرنج همراه است. » نیم تنه در پشت کمی باز است و یقه ای دارد که شانه ها را بدون پوشش نشان می دهد. در این فیلم، آدری هپبورن یک جفت دستکش همرنگ تا آرنج و رشته های مروارید به تن دارد.. لباس مشکی هپبورن یا LBD به چنان شهرت و جایگاه نمادینی دست یافت که به بخشی جدایی ناپذیر از کمد لباس زنان تبدیل شد. بازخوردها. از این لباس به عنوان یکی از نمادین ترین لباس های قرن بیستم و تاریخ سینما یاد می شود. از این لباس به عنوان «مشهورترین لباس سیاه کوتاه تمام دوران» توصیف شده ا
ست و با محبوب کردن مستقیم آن تأثیر زیادی بر خود مد دارد. در یک نظرسنجی که در سال ۲۰۱۰ توسط "LOVEFiLM" انجام شد، لباس سیاه هپبورن به عنوان بهترین لباسی که یک زن در یک فیلم پوشیده است انتخاب شد. در این رابطه، هلن کاولی، ناشر "LOVEFiLM"، اعلام کرد: «آدری هپبورن واقعاً آن لباس مشکی را به یکی از لوازم اصلی مد تبدیل کرده است.» همچنین در این نظرسنجی لباس و کلاه سفید هپبورن که در "فیلم بانوی زیبای من" بر سر داشت در رتبه ششم قرار گرفت. "لباس سیاه هپبورن" (LBD) بارها در آثار دیگر در سراسر جهان مانند ناتالی پورتمن در عکس جلد "هارپرز بازار" در سال ۲۰۰۶ و لی جی یون در "هتل دل لونا" کپی و تقلید شده است.
علی مظفری سالانقوچ (۱۷ اردیبهشت ۱۳۸۴ – ۳۰ شهریور ۱۴۰۱) یکی از معترضان نوجوان شرکت کننده در خیزش ۱۴۰۱ ایران بود که در ۳۰ شهریور ۱۴۰۱ در قوچان توسط نیروهای انتظامی جمهوری اسلامی کشته شد. زندگی. علی مظفری در قوچان به دنیا آمد. او سابقهٔ دعوت به اردوی تیم ملی نوجوانان والیبال و نایب قهرمانی کشور به همراه تیم سایپای تهران را داشت. کشته شدن و خاکسپاری. خانوادهٔ علی مظفری روز شنبه ۲ مهر، جسد فرزندشان را در قبال پرداخت ۵۰ میلیون تومان تحویل گرفته و در میان تدابیر شدید امنیتی صبح زود مراسم خاکسپاری برگزار شد.
ایاد مادیش (; – ) اهالی کسب وکار اهل آلمان است. او یک ویروس شناسی بود که ریسرچ گیت را بنیان گذاشت و هم اکنون مدیر عامل اجرایی آن است. ایاد مادیش در ولفسبورگ در خانواده ای سوری که به آلمان مهاجرت کرده بودند به دنیا آمد. برادر بزرگتر او احمد مادیش، استاد و پزشک ارشد در بیمارستان سیلوآه در هانوفر است.
آزار و اذیت زنان یا تمسخر حوا یا طعنه زدن حوا یک حسن تعبیر است که عمدتاً در جامعه انگلیسی هندی زبان اتفاق می افتد و برای آزار و اذیت جنسی عمومی یا تجاوز جنسی به زنان توسط مردان استفاده می شود. نام «حوا» به داستان خلقت کتاب مقدس در مورد آدم و حوا اشاره دارد. این یک مشکل مربوط به بزهکاری در جوانان مرد در نظر گرفته می شود، و نوعی از پرخاشگری جنسی است که شدت آن از اظهارات وسوسه انگیز جنسی در مکان های عمومی و آزار خیابانی، تا دست مالی را در بر می گیرد. کمیسیون ملی زنان هند پیشنهاد کرده است که این عبارت فقط برای بی اهمیت جلوه دادن جدیت جرم است و باید با اصطلاح مناسب تری جایگزین شود. آنها استدلال می کنند که با توجه به ریشه های معنایی این اصطلاح در انگلیسی هندی، کنایه کردن حوا به ماهیت وسوسه انگیز حوا اشاره دارد و مسئولیت را به عنوان یک طعنه جذاب بر عهده زن می گذارد. مانند اکثر اشکال آزار و اذیت شخصی، اثبات آزار جنسی از نظر قانونی بسیار دشوار است، زیرا مرتکبین اغلب روش های عمداً محتاطانه ای برای آزار و اذیت زنان ابداع می کنند، اگرچه طعنه زدن حوا معمولاً در مکان های عمومی، خیابان ها و وسایل نقلیه عمومی رخ می دهد. برخی
از کتاب های راهنمای منطقه به گردشگران زن هشدار می دهند که با پوشیدن لباس های متواضعانه و محافظه کارانه توجه این گونه مردان را به خود جلب نکنند. با این حال، این شکل از آزار و اذیت توسط زنان هندی و خارجی با پوشش محافظه کار نیز گزارش شده است. پیشینه. این مشکل برای اولین بار در دهه ۱۹۷۰ در هند مورد توجه عموم و رسانه ها قرار گرفت. در دهه های بعدی، زنان بیشتری شروع به تحصیل در کالج و کار مستقل کردند، به این معنی که آنها اغلب دیگر با یک همراه مرد مانند آنچه معمول در جامعه سنتی بود همراه نبودند. در پاسخ، با وجود این که در فرهنگ های دیگر که زنان هر طور که می خواهند می آیند و می روند، این مسئله به ابعاد نگران کننده ای افزایش یافت. به زودی دولت هند مجبور شد اقدامات اصلاحی، قضایی و اجرای قانون، برای مهار این عمل انجام دهد. تلاش هایی برای حساس کردن پلیس در مورد این موضوع انجام شد و پلیس شروع به جمع آوری تیزرهای حوا کرد. استقرار افسران پلیس زن با لباس شخصی برای این منظور مؤثر بوده است. از دیگر اقدامات پلیس در ایالت ها و قلمروهای هند، راه اندازی خطوط کمکی اختصاصی زنان در شهرهای مختلف، ایستگاه های پلیس متشکل از زنان و اداره
شهربانی ویژه پلیس بود. همچنین در این دوره افزایش چشمگیری در تعداد زنانی که برای گزارش موارد آزار و اذیت جنسی به دلیل تغییر افکار عمومی علیه این عمل مراجعه می کردند، مشاهده شد. علاوه بر این، شدت این حوادث نیز افزایش یافت و در برخی موارد منجر به اسیدپاشی شد که به نوبه خود منجر به این شد که ایالت هایی مانند تامیل نادو آن را به عنوان یک جرم غیرقابل وثیقه تبدیل کنند. تعداد سازمان های زنان و کسانی که برای حقوق زنان کار می کنند نیز افزایش یافت و در این دوره گزارش ها از عروس سوزی افزایش یافت. افزایش تعداد حوادث خشونت آمیز مربوط به زنان به این معنی بود که نگرش های قبلی نسبت به حقوق زنان باید مورد بازنگری و حمایت قانون قرار می گرفت. در سال های آتی، سازمان های خاصی نقش کلیدی در لابی گری برای تصویب قوانینی داشتند که برای محافظت از زنان در برابر رفتارهای تهاجمی در برابر غریبه ها طراحی شده بود، از جمله «لایحه منع طعنه زنی دهلی در سال ۱۹۸۴». مرگ یک دانشجوی دختر، ساریکا شاه، در چنای در سال ۱۹۹۸، منجر به ایجاد برخی قوانین سختگیرانه برای مقابله با این مشکل در جنوب هند شد. پس از طرح اتهامات قتل، حدود نیمی از گزارش های خودکشی ب
ه فشارهای ناشی از این رفتار نسبت داده شده است. در فوریه ۲۰۰۹، دانشجویان دختر دانشگاه مهاراجا سایاجیرائو در وادودارا، پس از اظهار نظرهای زننده دربارهٔ دانشجوی دختری که در خوابگاه مورد آزار و اذیت قرار گرفته بود، به چهار مرد جوان در نزدیکی دانشکده علوم اجتماعی و خانواده حمله کردند. بسیاری از موارد دیگر به دلیل ترس از انتقام و قرار گرفتن در معرض شرم عمومی گزارش نمی شوند. در برخی موارد پلیس متخلفان را پس ازخوارساختن عمومی از طریق مجازات مورگا رها می کند. در سال ۲۰۰۸، دادگاه دهلی به یک جوان ۱۹ ساله که در حال اظهارات زننده به زنان در حال عبور بود دستور داد تا ۵۰۰ برگه دستی بین جوانان خارج از مدارس و کالج ها توزیع کند که در آن عواقب رفتار ناشایست توضیح داده شده بود. تصویرسازی در فرهنگ عامه. برخی از تصویرها در سینمای هند، کنایه های ملایم را به عنوان بخشی از آغاز معاشقه آمیز یک خواستگاری، همراه با همراهی معمول آهنگ و رقص نشان می دهد، که همیشه منجر به تسلیم شدن قهرمان در پایان آهنگ می شود. مردان جوان تمایل دارند از نمونه ای که به شکلی بی عیب و نقص روی صفحه نمایش داده شده است تقلید کنند. اصطلاح "رومئوس کنار جاده" حتی در
"رومئو کنار جاده" (۲۰۰۷) مورد استفاده قرارگرفت. همچنین مکرراً به تصویر کشیده شده است که وقتی دختری به این شکل مسخره می شود، قهرمان می آید و برای محافظت از او و «دفاع از ناموسش» مجرم را مورد ضرب و شتم قرار می دهد، مانند فیلم های زبان تلوگو "ماه عسل"، "ماگادیرا" و "پرواز"، و همچنین فیلم هندی "تحت تعقیب". امروزه این موضوع در سریال آبکیتلویزیونی هندی مانند "احتیاط هند" و "گشت جنایی" نیز به چشم می خورد. رسیدگی حقوقی. اگرچه در قوانین هند از اصطلاح "طعنه زدن حوا" استفاده نمی شود، قربانیان معمولاً از طریق بخش ۲۹۴ قانون مجازات هند، که مردی را به جرم اینکه دختر یا زن را هدف حرکات، سخنان، زشت و ناپسند قرار داده است، محکوم می کند. بخش 292 IPC به وضوح بیان می کند که نمایش تصاویر، کتاب ها یا اوراق مستهجن به یک زن یا دختر منجر به جریمه با دو سال حبس برای اولین متخلفان می شود. در صورت تکرار تخلف، مجرم ممکن است به جریمه با پنج سال حبس محکوم شود. طبق بند ۵۰۹ قانون مجازات اسلامی، حرکات زننده، زبان بدن زشت و اظهار نظرهای منفی به هر زن یا دختر یا نمایش دادن هر شیئی که به حریم خصوصی زن وارد شود، یک سال حبس یا جزای نقدی یا هر دو ر
ا در پی دارد. قانون کیفری (اصلاح) سال ۲۰۱۳ تغییراتی را در قانون مجازات هند ایجاد کرد و آزار جنسی را طبق بخش ۳۵۴ الف به عنوان یک جرم آشکار تبدیل کرد که مجازات آن تا سه سال حبس یا جریمه است. این اصلاحیه همچنین بخش های جدیدی را معرفی کرد که اعمالی مانند درآوردن لباس زن بدون رضایت، تعقیب و اعمال جنسی توسط شخص مسئول را جرم محسوب می کند. همچنین اسیدپاشی را به عنوان یک جرم خاص با مجازات حبس حداقل ۱۰ سال و تا حبس ابد و جزای نقدی تبدیل کرد. در سال 1988 کمیسیون ملی زنان نیز قانون شماره ۹ طعنه حوا (قانون جدید) را پیشنهاد کرد. پارلمان هند قانون آزار و اذیت جنسی زنان در محل کار (پیشگیری، ممنوعیت و جبران خسارت) را در سال ۲۰۱۳ به تصویب رسانده است که در بیشتر محیط های کار از کارگران زن حمایت می کند. این قانون از ۹ دسامبر ۲۰۱۳ لازم الاجرا شد. پاسخ عمومی. "نیربهایا کارناتاکا" (کارناتاکای بی باک) ائتلافی از افراد و گروه های بسیاری از جمله انجمن قانون جایگزین، بلانک نویز، مارا، انجمن گفتگو و انجمن رستگاری است. "نیربهایا کارناتاکا" پس از ظهور موارد طعنه زدن شبانه در دهه ۲۰۰۰، چندین کمپین آگاهی عمومی، از جمله شب را پس بگیرید، و به
دنبال آن پروژه هنری عمومی دیگری با عنوان پروژه بلانک نویز (صدای خالی)، که در بنگلور در سال ۲۰۰۳ شروع شد، ترتیب داد برنامه مشابهی برای مبارزه با طعنه زدن نیز در بمبئی در سال ۲۰۰۸ انجام شد. در دهلی، یکی از خطرناک ترین شهرهای هند برای زنان، وزارت توسعه زنان و کودکان در سال ۲۰۰۹ یک کمیته راهبری ایجاد کرد تا شهر را برای بازی های کشورهای همسود که در سال ۲۰۱۰ برگزار می شود آماده کند. در بمبئی، کوپه های قطار «خانم های ویژه» معرفی شده اند تا زنان بتوانند بدون ترس از آزار جنسی، سفر کنند. با توجه به اینکه از سال ۱۹۹۵ تعداد زنان نیازمند به سفر دو برابر شده است، تقاضای بسیار زیادی برای این نوع خدمات وجود دارد. امروزه در اکثر قطارهای محلی در شهرهای بزرگ، کوپه های مخصوص بانوان وجود دارد. متروی دهلی همچنین دارای واکن های منحصر به فرد زنانه است. از سال ۲۰۱۷، راهبه های دروکپا آمیتابها، معروف به راهبه های کونگ فو، آموزش دفاع شخصی زنان را برای شهرهای لاداخ/هیمالیا آغاز کردند، اولین کلاس در صومعه همیس برگزار شد. در حالی که خواهران پس از زلزله ۲۰۱۵ گورخا در حال انجام کارهای نجات بودند، داستان های زیادی از زنان جوانی شنیدند که برا
ی فرصت های بهتر به آنجا فرستاده شدند اما در نهایت به بردگی جنسی رفتند. همین روستاهای کوچک در ارتفاعات هیمالیا نیز در برابر راهزنی آسیب پذیر بودند. راهبه ها به عنوان بخشی از فعالیت های خود، با آموزش مهارت های جدید، از جمله دفاع شخصی و آموزش حرفه ای، به دنبال تقویت ایمنی، موقعیت و ارزش زنان در جوامع خود هستند.
مریلین مونرو در فیلم ۱۹۵۳ "آقایان موطلایی ها را ترجیح می دهند" به کارگردانی هاوارد هاکس فیلمنامه نویس آمریکایی، لباس صورتی جیغی به تن دارد. این لباس توسط طراح صحنه و لباس ویلیام تراویلا ساخته شد و در یکی از مشهورترین صحنه های فیلم مورد استفاده قرار گرفت، که پس از آن مورد الگو و تقلیدهای زیادی شد، به طور قابل توجهی توسط مدونا در موزیک ویدیوی آهنگ «دختر مادی» در سال ۱۹۸۵ استفاده شد. تاریخ. زمانی که طراح لباس ویلیام تراویلا، که همچنین با نام تراویلا شناخته می شود، همکاری با مریلین مونرو را آغاز کرد، قبلاً برای کارش در "ماجراهای دون خوان" در سال ۱۹۴۸ برنده جایزه اسکار شده بود. تراویلا لباس های مریلین مونرو را در هشت فیلم طراحی کرد و بعدها ادعا کرد که رابطه کوتاهی با مونرو نیر داشته است. در سال ۱۹۵۳، تراویلا لباس های فیلم "جنتلمن ها بلوندها را ترجیح می دهند" "را طراحی کرد." در اصل، مونرو قرار بود یک لباس نمایشی جذاب بپوشد که نزدیک به ۴۰۰۰ دلار (۱۹۵۳ دلار) هزینه داشت. در طراحی آن جواهراتی روی بدنه تور مشکی دوخته شده بود و تا سینه کشیده شده بود، سپس با پارچه نامرئی پوشانده شده بود و با انبوهی از الماس تزئین شده بود.
در طول تولید، به اطلاع همگانی رسید که مونرو در سال ۱۹۴۹، قبل از اینکه شناخته شود، برای یک تقویم برهنه ژست گرفته بود. به تراویلا گفته شده بود تا لباسی جدید و که جلب توجه کمتری در پی داشته باشد طراحی کند تا مونرو را از جنجال دور کند و او لباس صورتی را به عنوان جایگزینی در آخرین لحظه طراحی کرد. این لباس صورتی توسط مونرو در نقش "لورلی لی" در سکانس معروفی از فیلم پوشیده شد که در آن بازیگر ترانه «الماس ها بهترین دوست دختر هستند» را می خواند. این رقص و آهنگ به همراه چندین خواستگار با لباس شام همراهی می شود. یادداشت های تراویلا نشان می دهد که مونرو در صحنه دو مدل مشابه به تن داشت، زیرا زمان زیادی برای فیلم برداری به طول می انجامید و لباس به دلیل بلندی، بسیار مستعد کثیف شدن روی آن بود. تنها لباس صورتی به جا مانده در ۱۱ ژوئن ۲۰۱۰ با قیمت تخمینی بین ۱۵۰۰۰۰ تا ۲۵۰۰۰۰ دلار به حراج گذاشته شد و به عنوان مهم ترین لباس فیلمی که تا به حال به حراج آمده توصیف شد. این لباس در نهایت به قیمت ۳۷۰۰۰۰ دلار فروخته شد. مریلین مونرو نسخه سفید این لباس (بدون پاپیون) را در اولین نمایش فیلمش "هیچ شغلی مثل نمایش نیست" در سال ۱۹۵۴ پوشید. او
به طور گسترده با پوشیدن این لباس با خز سفید و با یک جفت دستکش اپرا عکس گرفته شد. طرحی. این لباس از پارچه ابریشمی "پیو انژ" (peau d'ange) صورتی جیغ ساخته شده است که با ابریشم/ساتن مشکی پوشش داده شده است و توسط ویلیام تراویلا طراحی شده است. لباس مجلسی تا زمین بدون بند است و دارای یقه صاف است. صحنه ای که لباس را به نمایش می گذارد یک شکاف در پشت لباس اضافه شده است تا امکان حرکت را فراهم کند. پاپیون با ساتن مشکی آستر شده و از یک طرف لباس پشت چین دار شده و روی آن تا شده و به قسمت دیگر وصل می شود. این لباس همچنین دارای دستکش های اپرا دو رنگ است. دستکش ها عمدتاً از همان پارچه صورتی پیو انژ ساخته شده بودند، در حالی که قسمت کف دست از رنگ های صورتی روشن تر ساخته شده بود. تأثیر بر فرهنگ عامه. در طول سال ها، لباس صورتی مونرو به نماد مد و فیلم تبدیل شده است و مانند لباس سفید او اغلب الگوبرداری می شود. یکی از معروف ترین آنها، توسط مدونا در موزیک ویدیوی دختر مادی در سال ۱۹۸۵ به نمایش درآمد. فیلم "پرندگان شکاری" محصول ۲۰۲۰ حاوی صحنه ای است که به «الماس ها بهترین دوست یک دختر هستند» اشاره می کند. شخصیت اصلی هارلی کویین با پوشی
دن لباسی به همان سبک صورتی و جواهرات درست مانند شخصیت مونرو در فیلم، در حالی که آهنگ در پس زمینه پخش می شود، وارد یک سکانس می شود.
با افزایش قطعی برق، کسب و کارها اکنون علاوه بر «هزینه برق»، «هزینه عدم دسترسی به برق» را نیز در نظر می گیرند. تاب آوری شبکه برق در حال حاضر یک نگرانی اساسی برای رهبران صنعت، هم از نظر استراتژی و هم از نظر مالی است، و نمی توان آن را نادیده گرفت. شدت فزاینده مسائل مرتبط با آب و هوا، همراه با حساسیت شبکه برق به تأثیر مخرب آنها، توجه مدیران شرکت ها را به پایداری انرژی و تاب آور تشدید کرده است. پیامدهای قطعی برق مکرر در زمان های اخیر اثرات مخرب گسترده ای فراتر از مدیریت هزینه های تولید برق دارد. در ایالات متحده، شرکت های برق از سال ۲۰۰۲ بیش از ۲۵۰۰ قطعی برق قابل توجه را ثبت کرده اند که تقریباً نیمی از آنها (به ویژه ۱۱۷۲ مورد) به رویدادهای آب و هوایی، از جمله طوفان، طوفان، و سایر حوادث نامشخص آب و هوای شدید نسبت داده شده است. طعنه آمیز است که روند رو به رشد حوادثی وجود دارد که در آن هر کشور، بسته به موقعیت مکانی خود، تحت تأثیر غیرقابل پیش بینی بودن طبیعت قرار می گیرد. این حوادث اغلب منجر به آسیب های عظیم زیرساختی می شود و زیرساخت های برق بیشترین آسیب را متحمل می شوند که منجر به خسارات اقتصادی قابل توجهی می شود و با