Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یک رینکن هیل یک مجتمع مسکونی باشکوه در انتهای تپه رینکن در سانفرانسیسکو ، کالیفرنیا ، ایالات متحده می باشد. این مجموعه که از جانب سلیمان، کوردول، بوئنز و همکار ها طراحی گردیده است و از جانب همکار های غرب شهری رواج پیدا کرده است، از دو آسمان خراش ایجاد گردیده که یک صفه خانه شهری مشترک دارند. برج مرتفع تر، "برج جنوبی رینکن هیل" ، در سال ۲۰۰۸ کامل شد و ۶۰ طبقه و ۶۴۱ فوت (۱۹۵متر) بلندی دارد. برج کم وسعت تر که با اسم "برج دو در تپه وان رینکن" به بازار ارائه گردیده، در سال ۲۰۱۴ کامل شد و ارتفاع آن به ۵۴۱ فوت (۱۶۵ متر) با ۵۰ طبقه می رسد. برج جنوبی حاوی آسانسورهای با سرعت بالا با ویژگی های اختصاصی برای جابجایی ثمر بخش شهروندان و یک مخزن گسترده آب می باشد که برای کمک به آسمان خراش در مقابل بادهای شدید و زلزله طراحی شده است. هم آسمان خراش ها و هم خانه های شهری در کل ۷۰۹ واحد مسکونی را دارا می باشد. تفسیر ها. محل. این مجتمع در زمینی به فقره ای در راس کوی رینکن هیل واقع شده است. این سایت از سمت شمال غربی به خیابان هریسون، از سمت شمال به رمپ خروجی خیابان فرمونت، از سمت شرق به پل خلیج (۸۰ میان ایالتی) و ازسمت جنوب غربی به
رمپ ورودی خیابان نخست محدود می گردد. چراغ آب و هوا. جیفه با به عبارتی تاج برج جنوبی حاوی یک نوار ۲۵ نورافکن ال ای دی می باشد که کل شب روشن می مانند. هر چراغ ال ای دی انرژی اندکی مصرف می کند و ۴۰,۰۰۰ ساعت عمر آن است. از این جیفه ها برای نمایان کردن وضعیت آب و هوا استفاده می شود، درست همانند جیفه های ساختمان برکلی در بوستون. اگر هوای گرم تر پیش بینی شود، جیفه قرمز برق می زند. جیفه آبی به رخ می کشد که هوای سرد به زودی انتظار می رود. رنگ سبز به این مفهوم این می باشد که حداقل ۵۰ درصد احتمال بارندگی وجود دارد. تاریخ. برج جنوبی. ۳ ماه بعد از قبول کردن این پروژه در سانفرانسیسکو، ساخت برج جنوبی با مراسم کلنگ زنی در تاریخ ۱۰ نوامبر ۲۰۰۵ شروع شد. برج جنوبی دومین برج مرتفع در حال ساخت در سانفرانسیسکو بود. حادثه ساختمانی ژوئیه ۲۰۰۶. در تاریخ ۲۱ ژوئیه ۲۰۰۶، یک سقف ساختمانی فلزی نزدیک به ساعت ۱۰:۴۵ صبح (یو تی سی -۷) سرازیر گردید. و ۲نجار و ۲ کارگر آهن بر اثر فروپاشی سازه نزدیک ۳۰ فوت (۲.۵ طبقه) مجروح گردیدند. برج شمالی. برج شمالی به جای مانده قرار بود بعد از تابستان ۲۰۰۸ آغاز به بنا سازی شود و در سال ۲۰۰۹ کامل شد . در واقعی
ت، بنا سازی قرار بود در ماه ژانویه ۲۰۰۸ شروع گردد. سپس، سازنده این چنین سخن گفت که بنا سازی در ماه مارس آغاز می شد، ولی شرکت بنا سازی در آن هنگام منتخب نگردید. بعد از ماه مارس، سازنده اینگونه گفت که بنا سازی در می ۲۰۰۸ شروع می شود. با این شرایط، به دنبال تلاطم مالی جهانی در روز های پایانی تابستان و پاییز ۲۰۰۸ ، توسعه دهندگان این طرح گزارش دادند که ساخت برج دوم به شکل بی پایان موکول گردیده است. با پیشرفت شرایط اقتصادی شهر، ساخت این برج در اکتبر ۲۰۱۲ شروع شد. نخستین شهروندان آن هم در آگوست ۲۰۱۴ مهاجرت کردند. برج شمالی سپس به هریسون تغییر اسم داد. خرده گیری. با انتصاب قیمت کاندو از ۵۰۰,۰۰۰ تا ۲ میلیون دلار، بسیاری از خرده گیران به این نکته اشاره نمودند که مجتمع یک رینکن هیل برای بیشتر سانفرانسیس کایی ها بسیار گران می باشد. با کل هزینه توسعه نخستین ۲۹۰ میلیون دلار آمریکا، میانگین هزینه توسعه هر واحد با مجموع ۷۰۹ واحد کما بیش ۴۰۹,۰۰۰ دلار آمریکا می باشد. با این شرایط کنونی، توسعه دهنده همکار های غرب شهری در کل ۳۸.۵ میلیون دلار به صندوق هایی همانند صندوق تثبیت جامعه جنوب بازار برای رفع این نگرانی کمک نموده است.
کراسنوکامیانکا (به لاتین: Krasnokamianka) یک منطقهٔ مسکونی در اوکراین است که در جمهوری کریمه واقع شده است. کراسنوکامیانکا ۱٬۱۵۰ نفر جمعیت دارد و ۴۳۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
دروفینو (به لاتین: Drofino) یک منطقهٔ مسکونی در اوکراین است که در شبه جزیره کریمه واقع شده است. دروفینو ۰٬۹۴ کیلومتر مربع مساحت و ۹۹۵ نفر جمعیت دارد.
کراسنی ماک (به لاتین: Büyük Qaralez) یک منطقهٔ مسکونی در اوکراین است که در شبه جزیره کریمه واقع شده است. کراسنی ماک ۱٬۶۶۳ نفر جمعیت دارد و ۱۲۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
بیتومنه (به لاتین: Bitumne) یک منطقهٔ مسکونی در اوکراین است که در سیمفروپول واقع شده است. بیتومنه ۲۴۲ نفر جمعیت دارد.
مِیمَک یا سیف سعد منطقه ای کوهستانی در بخش غربی استان ایلام، نقطه صفر مرزی ایران و عراق با ۱۵ کیلومتر درازا و حدود هشت کیلومتر پهنا است. این منطقه مورد مناقشه بین ایران و عراق در جنوب شهر مندلی است. در عهدنامه ۱۹۷۵ الجزایر، ایران موافقت کرد که آن را به همراه زین الکش و سیف ابوعبیده به عراق واگذار کند. عدم واگذاری این مناطق باعث درگیری های مرزی در شهریور ۱۳۵۹ و در نهایت جنگ ایران و عراق شد. میمک، زین الکش و سیف ابوعبیده در حال حاضر تحت کنترل ایران هستند. جغرافی. از کوه میمک تا عمق خاک عراق، دشت وسیعی گسترده است. در دامنه های رو به عراقِ آن روستاهای نی خزر، هلاله و انجیرگ واقع شده اند. از ارتفاعات مهم کوهستان میمک می توان به بانی تلخاب؛ گرکنی و فصیل؛ منطقهٔ یال میمک؛ تپهٔ شهدا و شیار نی خزل اشاره کرد. ارتفاعات سه تپه، گلم زرد، قلالم و پاسگاه های هلاله و کاسه کاف از دیگر نقاط این منطقه هستند. این منطقه در اختیار ایران بود تا اینکه ادعا می شود که در ۶ مارس ۱۹۷۵، در عهدنامه ۱۹۷۵ الجزایر، ایران موافقت کرده که آن را به همراه زین الکش و سیف ابوعبیده در قبال گرفتن نیمی از اروندرود که قبلاً در دست عراق بوده واگذار کند.
در ۱۷ سپتامبر، کمیته تعیین مرزها در اجرای توافقنامه الجزایر تشکیل شد. آغاز درگیری ها. صدام حسین در سخنرانی خود در اجلاس سران اسلامی رباط در ژانویه ۱۹۸۱ ادعاکرد: در ۴ سپتامبر ۱۹۸۰ (۱۵ شهریور ۵۹) نیروهای ایرانی با استفاده از توپخانه سنگین ۱۷۵ مم آمریکایی شهرهای بی دفاع زرباطیه و مندلی و قناقین و میدان نفتخانه را به طور وحشیانه ای کوبیده اند که باعث خسارتهای مالی و جانی زیادی شده است. آنها این عملیات را از زین القدس و میمک و سیف ابوعبیده انجام دادند که طبق قرارداد الجزایر متعلق به عراق هستند و باید به عراق پس داده می شدند. قبل از شروع جنگ ایران و عراق، در ۱۵ شهریور ۱۳۵۹، دولت عراق دولت ایران را تهدید کرد که در صورت عدم پاسخگویی دولت ایران به واگذاری مناطق مزبور، ۱۱۵ مایلی مناطق قصرشیرین را تصرف خواهد کرد چون منطقه میمک از جمله مناطقی است که در قرارداد الجزایر ذکر شده است که در خاک عراق قرار دارد.. در ۱۰ سپتامبر ۱۹۸۰ (۱۹ شهریور ۵۹) دولت عراق کنترل منطقه را اعلام کرد. نیروهای عراقی برای بازگرداندن آن به ایران حمله کردند و صدام حسین پایان تعهد خود به توافق الجزایر را اعلام کرد. از آن پس این منطقه در میان مناطق بخش
مندلی که خطرناک ترین جبهه جنگی بین دو کشور در آن جنگ بود، شهرت یافت، زیرا فاصله آن تا شهر بعقوبه ۵۰ کیلومتر و تا بغداد تقریباً ۱۵۰ کیلومتر فاصله دارد. میمک، زین الکش و سیف ابوعبیده در حال حاضر تحت کنترل ایران است. جستارهای وابسته. جنگ ایران و عراق عهدنامه ۱۹۷۵ الجزایر
واچی () یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در شهرستان کولینسکی واقع شده است.
خبدا () یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده است.
امپراس واک یک مجتمع مسکونی و دست فروشی گسترده کانادایی در تورنتو ، انتاریو ، کانادا می باشد. این در چهار راه خیابان یونگ و خیابان امپراس در ناحیه نورث یورک سنتر در منطقه نورث یورک واقع شده است و از جانب بساط دهنده کانادایی منکس توسعه با مسئولیت محدود گسترش پیدا کرده است. فاز اول در سال ۱۹۹۷ و فاز دوم در سال ۲۰۰۰ کامل شد. بعد از ساخت آن به یک مجتمع دست فروشی اصلی در نورث یورک تبدیل گردید. سکوی این مجموعه یک مرکز خرید ۳ طبقه می باشد. مساحت آن گنبد، که پر وسعت ترین پله برقی بدون حامی در آمریکای شمالی را برای دسترسی به سالن سینما از طبقه همکف متمایز می کند. یک مولتی پلکس فیلم سینپلکس انترتینمنت با ۳,۰۳۵ صندلی موجود می باشد که دارای یک تئاتر مترقی آی مکس می باشد. تاریخ. از دهه ۱۹۷۰، مل لاستمن ، دیپلمات بومی قصد داشت مرکز نیویورک را به مرکز شهر دوم تورنتو تعویض نماید. تا سال ۱۹۹۸، شهری جدا از تورنتو با حکومت ناحیه ای متروپولیتن تورنتو. لاستمان موجی از پیشنهاد های توسعه را شروع نمود که در انتها منجر به ساخت تعداد بساری از ساختمان بلندمرتبه و حکومتی در امتداد خیابان یانگ شد که منجر به تشکیل مرکز نورث یورک در کوی بزرگ
تر ویلودیل گردید. منکس توسعه با مسئولیت محدود. بسیاری از مجتمع های کاندومینیوم را در مرکز نورث یورک از غبیل میدان گیبسون، اولتیما، برادوی آماده کرد. در سرآغاز این توسعه را در روز های نخست دهه ۱۹۹۰ پیشنهاد نمود، مرکز هنرهای تورنتو و پیشرفت های نظیری در آن هنگام در نورث یورک در حال انجام بود. در روز های میانی دهه ۱۹۹۰ ، منکس پیشنهادی برای یک مرکز خرید و مجتمع مسکونی در مرکز نورث یورک سنتر عرضه نمود. این حرکت مقارن شد با آمیختن تورنتو در سال ۱۹۹۸ که در آن شهرهای اطراف و یک کوی قسمتی از شهر تورنتو شدند.
بائوجیا یا پائوچیا (به انگلیسی: "Baojia") یک سیستم نیروی نگهبانان محلی و ملی تأسیس شده به دست وانگ آن شی و در دودمان سونگ بود که این سیستمِ مبتنی بر جامعه از اجرای قانون و کنترل مدنی را ایجاد کرد که جزئی از اصلاحات گسترده او بین سالهای 1069 و 1076 در حکومت آن زمانِ چین بود. با این سیستم، دولت چین قادر بود نظم و کنترل را در تمام سطوح جامعه حفظ کند، در حالی که مأموران دولتی نسبتا کمی به کار می گرفت. با وجود از بین رفتن اصلاحات وانگ آن شی (به خصوص بعد از مرگش) ، این سیستم همچنان به مدت 800 سال در چین باقی ماند.
«سوراخ موش» ترانه ای اعتراضی از خواننده ایرانی توماج صالحی است که در ۱۴۰۰ به عنوان تک آهنگ منتشر شد. وی به دلیل خواندن و انتشار این ترانه، توسط فرماندهی انتظامی در ایران بازداشت و متهم به «محاربه» و «فساد فی الارض» شد.
موی وز کرده یا وز شدن پیشرونده اکتسابی (به انگلیسی: Kinking hair)، نوعی بیماری پوستی است که عمدتاً در مردان بالغِ مبتلا به آلوپسی آندروژنتیک دیده می شود. این بیماری به صورت پیچ خوردگی و تیره شدن تدریجی موهای فرونتال، گیجگاهی، گوش و فوق سر ظاهر می شود. این وضعیت در مو، زیر میکروسکوپ به صورت پیچ خوردگی و وز خوردگی با شیارهای طولی یا بدون شیار مشاهده می شود.
شرکت تولید نفت Nobel Brothers, Limited یا Branobel (مخفف братьев Нобель "brat'yev Nobel" - «برادران نوبل» در روسی)، یک شرکت نفتی بود که توسط لودویگ نوبل و بارون پیتر فون بیلدرلینگ تأسیس شد. این شرکت عمدتاً در باکو آذربایجان و همچنین در چلکن ترکمنستان فعالیت می کرد. در ابتدا توسط رابرت نوبل (که ۲۵۰۰۰ روبل کمک کرد) و با سرمایه گذاری بارون های پیتر فون بیلدرلینگ (۳۰۰۰۰۰ روبل) و Standertskjöld (150000 روبل) به عنوان یک کارخانه تقطیر در سال ۱۸۷۶ تأسیس شد، در اواخر قرن نوزدهم به یکی از بزرگ ترین کارخانه های نفت جهان تبدیل شد. تاریخ. شرکت نفت برادران نوبل، یک شرکت تولیدکننده نفت بود که ریشه در یک کارخانه تقطیر داشت که توسط رابرت و لودویگ نوبل در سال ۱۸۷۶ در باکو تأسیس شد و در سال ۱۸۷۹ به یک شرکت سهامی تبدیل شد که مقر آن در سن پترزبورگ بود. سرمایه سه میلیون روبلی به شرح زیر تقسیم شد: ۵۳٫۷٪ لودویگ نوبل، ۳۱٫۰٪ بارون پیتر فون بیلدرلینگ، 4.7% I.J. Zabelskiv، ۳٫۸٪ آلفرد نوبل، ۳٫۳٪ رابرت نوبل، ۱٫۷٪ یا بارون الکساندر فون بیلدرلینگ. حمل و نقل خط لوله در نزدیکی باکو توسط ولادیمیر شوخوف و شرکت برانوبل در سالهای ۱۸۷۸–۱۸۸۰ پیشگا
م شد. در ۱۰ آوریل ۱۹۰۲، شرکت قراردادی را برای خرید میدان های نفتی در رومانی امضا کرد که متعلق به تولیدکننده نفت ایزابی هاجینسکی بود. در ۱۷ اکتبر ۱۹۰۵، مطابق با کمیته وزیران، شرکت میدان های نفتی متعلق به تولیدکننده نفت A. Adamov را خریداری کرد. سرمایه ثابت شرکت در سالهای ۱۹۱۴–۱۹۱۷ ۳۰ میلیون روبل بود. تا سال ۱۹۱۶، این شرکت با تولید ۷۶ میلیون پود نفت، بزرگ ترین شرکت نفتی روسیه بود. [نیازمند منبع] بین سال های ۱۸۷۷ و ۱۹۰۱، این شرکت بیش از ۵۰۰ حلقه چاه حفاری کرد، ۱۵۰ میلیون بشکه نفت تولید کرد و ۱۲۰۰۰ کارگر را استخدام کرد. چالش ها. سهم شرکت نفت عمومی روسیه، صادر شده در ۲۸ آوریل ۱۹۱۸ در سال ۱۹۱۲، شرکت نفت جنرال روسیه در لندن به عنوان یک شرکت هلدینگ انگلیسی تأسیس شد و حدود ۲۰ بانک مهم روسی و خارجی را متحد کرد. اینها عبارت بودند از: A.I. Mantashev &amp; Co. G.M. پسران لیانوزوف شرکت بازرگانی مسکو - قفقاز مشارکت کاسپین انجمن نفت روسیه انجمن نفت آبشرون تا سال ۱۹۱۴، سرمایه ثابت نفت بیش از ۱۲۰ میلیون روبل بود. شرکت نفت جنرال روسیه با خرید تعداد قابل توجهی از سهام در بورس برلین، تلاش کرد کنترل برانوبل را در دست بگیرد. این اق
دام با شکست مواجه شد و تا سال ۱۹۱۶ امانوئل نوبل نه تنها سهم قابل توجهی را در شرکت عمومی نفت روسیه خریداری کرد، بلکه کنترل بر سایر مشاغل نفتی در منطقه مانند شرکت ولگا-باکو، A.I. Mantashev &amp; Co.، شرکت نفت انگلیس و روسیه ماکسیموف در لندن و G.M. پسران لیانوزوف که شخصاً صاحب یک سوم آن بود. حدود ۱۲ درصد از پول باقی مانده برای تأسیس جوایز نوبل توسط آلفرد نوبل از سهام او در شرکت تأمین شد. او بزرگ ترین سرمایه گذار انفرادی آن بود. انقلاب روسیه و برانوبل. در ۲۸ آوریل ۱۹۲۰، بلشویک ها پس از حمله ارتش سرخ به آذربایجان و ملی شدن تجارت نفت برانوبل در آذربایجان، قدرت را در باکو به دست گرفتند. در ماه مه ۱۹۲۰، خانواده نوبل تقریباً نیمی از سهام برانوبل را در اختیار خود به استاندارد اویل نیوجرسی فروخت. در آن زمان مشخص نبود که آیا رژیم بلشویکی دوام خواهد آورد یا خیر و مذاکرات به رهبری گوستاف نوبل، از یک سو، و والتر سی تیگل، از سوی دیگر، ثابت شد که شاهکار سودآوری برای خانواده نوبل است. برانوبل به طور رسمی در سال ۱۹۵۹ منحل شد و آخرین رئیس آن نیلز نوبل اولینیکوف، پسر مارتا نوبل اولینیکوف و نوه لودویگ نوبل بود. جستارهای وابسته. صن
عت نفت ایران صنعت نفت آذربایجان جنگهای ایران و روس
روزها و شب ها () یک فیلم درام لهستانی به کارگردانی یژی آنتچاک است که در سال ۱۹۷۵ منتشر شد. این فیلم بر پایهٔ داستانی به همین نام اثر ماریا دامبروفسکا ساخته شد و روزنامهٔ "واشینگتن پست" از آن تحت عنوانِ «"بربادرفتهٔ" لهستان» یاد نمود. روزها و شب ها پس از اکران، تبدیل به پرفروش ترین فیلم تاریخ سینمای لهستان تا آن دوران شد و در سال ۱۹۷۷ نامزد جایزه اسکار بهترین فیلم بین المللی گشت. این فیلم در واقع چکیدهٔ یک سریال تلویزیونی ۱۲ قسمتی به همین نام بود. یادویگا باراینسکا بابت نقش آفرینی اش در این فیلم، در سال ۱۹۷۶ و در بیست و ششمین دورهٔ جشنواره بین المللی فیلم برلین برندهٔ خرس نقره ای برای بهترین بازیگر زن شد.
علی کیانی فر (زاده ۲۹ آذر ۱۳۷۲ - مسجدسلیمان) بازیکن فوتبال اهل ایران است. وی سابقه عضویت در تیم های نفت مسجدسلیمان، نیروی زمینی، سرخپوشان پاکدشت و استقلال خوزستان را در کارنامه دارد.
آندژی گاورونسکی (؛ – ) بازیگر و صداپیشه اهل لهستان بود. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "سرنوشت های لهستانی"، "چگونه جنگ جهانی دوم را آغاز کردم"، "کورن بلومن بلائو"،"رانندگان جایگزین"، "چهل ساله"، "از دوشنبه ها بیزارم"، "خانه کشیش"، "پدر متیو"، "کارآگاهان جنایی"، "در خیابان سپولنی"، "ع چون عشق"، "سالی از خورشید خاموش"، "روزها و شب ها"، "فیلمی کوتاه درباره کشتن"، "همه چیز برای فروش" و "جادوگران بی گناه" اشاره نمود.
بوگوسواف سوخناتسکی (؛ – ) بازیگر اهل لهستان بود. او مابین سال های ۱۹۵۰ تا ۲۰۰۳ در بیش از ۱۰۰ فیلم سینمایی و سریال تلویزیونی بازی کرد. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "درست آن سوی این جنگل"، "سفری برای یک لبخند"، "سرگذشت استاد تواردوفسکی"، "پنج"، "خاکسپاری یک سیب زمینی"، "مجروح در جنگل"، "ماجراهای میخاو"، "ترانه عاشقانه ای برای یانوشِک"، "در خوشی و سختی"، "ع چون عشق"، "یانا"، "پوزنان ۵۶"، "روزها و شب ها"، "داستان گناه"، "خوبال"، "قماری بالاتر از زندگی"، "فندق شکن"، "خاکستر"، "دست نوشته ساراگوسا" و "سرنشین" اشاره نمود.
برانداوزینیو (; – ) بازیکن فوتبال اهل برزیل بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی پورتوگیزا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال برزیل بازی کرده است.
ژوآو کارلوس باتیستا پینیرو (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل برزیل بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال فلومیننزه و باشگاه ورزشی باهیا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال برزیل بازی کرده است.
اوسوالدو دا سیلوا با نام مستعار بالتازار (; – ) بازیکن فوتبال اهل برزیل بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کورینتیانس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال برزیل بازی کرده است.
ژوزه لازارو روبلس با نام مستعار پینگا (; – ) بازیکن فوتبال اهل برزیل بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی پورتوگیزا و باشگاه ورزشی واسکو دوگاما اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال برزیل بازی کرده است.
فرانسیسکو رودریگیس (; – ) بازیکن فوتبال اهل برزیل بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال پالمیراس، باشگاه فوتبال پائولیستا، باشگاه فوتبال روساریو سنترال، باشگاه فوتبال فلومیننزه، و باشگاه فوتبال بوتافوگو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال برزیل بازی کرده است.
پائولینیو ده آلمیدا (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل برزیل بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ریور پلاته، باشگاه ورزشی اینترناسیونال، باشگاه ورزشی واسکو دوگاما، و باشگاه فوتبال استودیانتس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال برزیل بازی کرده است.
آلفردو راموس (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل برزیل بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال سانتوس، باشگاه فوتبال کورینتیانس، و باشگاه فوتبال سائو پائولو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال برزیل بازی کرده است.
الی ده آمپارو (; – ) بازیکن فوتبال اهل برزیل بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال آمریکا، باشگاه ورزشی واسکو دوگاما، و باشگاه ورزشی اسپورت رسیفی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال برزیل بازی کرده است.
روبنس ژوزوئه ده کوستا (; – ) بازیکن فوتبال اهل برزیل بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی پورتوگیزا، باشگاه فوتبال رد بول براگانتینو، باشگاه ورزشی واسکو دوگاما، و باشگاه فوتبال فلامینگو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال برزیل بازی کرده است.
کائتانو ده سیلوا ناسیمنتو با نام مستعار ولودو (; – ) بازیکن فوتبال اهل برزیل بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اتلتیکو مینیرو، باشگاه فوتبال ناسیونال (اروگوئه)، باشگاه فوتبال فلومیننزه، و باشگاه فوتبال سانتوس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال برزیل بازی کرده است.
لوئیس مورایس با نام مستعار کابسائو (; – ) بازیکن فوتبال اهل برزیل بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی پورتوگیزا، باشگاه فوتبال کورینتیانس، و باشگاه ورزشی بانگو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال برزیل بازی کرده است.
ژوزه مندونسا دوس سانتوس با نام مستعار دکینیا (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل برزیل بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال فلامینگو و باشگاه فوتبال بوتافوگو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال برزیل بازی کرده است.
اسپانیا کشوری متنوع است که با ادغام موجودیت های سیاسی متضاد دارای ساختارهای اقتصادی و اجتماعی، زبان ها و سنت های تاریخی، سیاسی و فرهنگی متفاوت تشکیل شده است. طبق قانون اساسی فعلی اسپانیا، ملت اسپانیا وطن مشترک و تقسیم ناپذیر همه اسپانیایی ها است که از ملیت ها و مناطقی تشکیل شده است که قانون اساسی حق خودگردانی را برایشان به رسمیت شناخته و تضمین می کند. واژه های ملیت ها و "ملیت های تاریخی"، اگرچه هرگز به طور رسمی تعریف نشده اند اما به سرزمین هایی گفته می شوند که ساکنان آن ها دارای یک هویت تاریخی قوی هستند یا به طور مشخص تر، برخی جوامع خودمختار که اساسنامه خودمختاری - قانون پایه ای نهادی آنها - هویت تاریخی و فرهنگی آنها را به رسمیت می شناسد. در رویه قضایی اسپانیا، واژه "ملیت" برای اولین بار در قانون اساسی فعلی که در سال ۱۹۷۸ پس از بحث های فراوان در پارلمان اسپانیا تصویب شد، ظاهر می شود. اگرچه به صراحت فهمیده شد که این اصطلاح به گالیسیا، سرزمین باسک و کاتالونیا اشاره دارد، قانون اساسی مشخصاً از هیچ جامعه ای نام نبرده است. بین موضع تمرکزگرای قوی به ارث رسیده از رژیم فرانکو و موضع ملی گرایانه گالیسی ها، باسک ها و ک
اتالان ها، اجماع پیرامون این لفظ ایجاد شد. هنگامی که همه ملیت ها و مناطق به خودمختاری یا خویش فرمانی ملحق شدند و به عنوان جوامع خودمختار تشکیل شدند، این قانون در اساسنامه های مربوط به خودمختاری اعمال شد. تعدادی از نویسندگان قانون اساسی فعلی اسپانیا گفته اند که مفهوم "ملیت" مترادف با "ملت است". با این حال، دادگاه قانون اساسی اسپانیا به صراحت این تفسیر را مخالفت کرده است. در حال حاضر، اصطلاح «ملیت» در ارجاع به آراگون، جامعه والنسیا، جزایر بالئاریک، جزایر قناری و اندلس استفاده می شود. بقیه جوامع خودمختار (کاستیل-لامانچا، مورسیا، لاریوخا، اکسترمادورا) به عنوان "مناطق" تاریخی اسپانیا تعریف می شوند. آستوریاس، کانتابریا، کاستیا و لئون به عنوان «جمعیت های تاریخی» شناخته می شوند. نابارا در ایجاد مجدد منشورهای قرون وسطایی خود به عنوان یک جامعه منشوری تعریف شده است، و جامعه مادرید به عنوان نه یک ملیت و نه منطقه، بلکه به عنوان جامعه ای که به نفع کشور به عنوان مقر پایتخت کشور ایجاد شده است، تعریف شده است. در غیر این صورت، کاتالونیا در «استاتوت» خود به عنوان یک ملت تعریف شده است. این به رسمیت شناختن باعث شد دادگاه قانون اس
اسی اسپانیا برخی از موارد قانون کاتالونیا را که خلاف قانون اساسی اعلام شده بود، باطل کند. علاوه بر این، دادگاه در نظر گرفت که ارجاعاتی که در مقدمه اساسنامه به کاتالونیا به عنوان یک ملت و به واقعیت ملی کاتالونیا شده است، «بدون اثر قانونی» است.
لیاخلیا (به لاتین: Lyakhlya) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده است.
یوژف توت (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل مجارستان بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مجارستان بازی کرده است.
گِزا گویاش (; – ) بازیکن فوتبال اهل مجارستان بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال فرنتس واروش و باشگاه فوتبال اوی پشت اشاره کرد.
میهای توت (; – ) بازیکن فوتبال اهل مجارستان بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اویپشت اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مجارستان بازی کرده است.
فرنتس ماچوش (; – ) بازیکن فوتبال اهل مجارستان بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی واشاش و باشگاه فوتبال بوداپست هونود اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مجارستان بازی کرده است.
والتر نائوش (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل اتریش بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال آستریا وین و باشگاه ورزشی وینر اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اتریش بازی کرده است.
هری هوپر (; – ) بازیکن فوتبال اهل انگلستان بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال هینور تاون، باشگاه فوتبال ساندرلند، باشگاه فوتبال بیرمنگام سیتی، باشگاه فوتبال وستهام یونایتد، باشگاه فوتبال ولورهمپتون واندررز، باشگاه فوتبال کترینگ تاون، و باشگاه فوتبال دانستیبل تاون اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال انگلستان ب و زیر ۲۱ سال انگلستان بازی کرده است.
آخرین روز تابستان () یک فیلم عاشقانه درام به کارگردانی تادئوش کونویتسکی است که در سال ۱۹۵۸ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می توان به ایرنا لاسکوفسکا و یان ماخولسکی اشاره کرد که تنها بازیگران فیلم بودند و بدون دریافت دستمزد در آن نقش آفرینی نمودند. به گفته «آندژی یاخیمچیک» از «"مجله فیلم هزاره"»، آخرین روز تابستان یکی از مهم ترین فیلم های لهستانی دوران پس از انقلاب اکتبر است. پل روتا از مجله بریتانیایی "سایت اند ساوند" این فیلمِ کونویتسکی را «یک فیلم کامل» دانست که در آن «ضمن کم گساری در سبک و محتوا، جزئیات فراوانی وجود دارد.» به گفته سی.ای. میلورتون از مجله آمریکایی "فصلنامه فیلم"، فیلمِ کونویتسکی «به هیچ وجه شاهکار نیست، اما برجسته ترین فیلم بلند سینمای لهستان است که در این کشور (ایالات متحده آمریکا) اکران شده است.»
از دوشنبه ها بیزارم (؛ ) یک فیلم کمدی لهستانی به کارگردانی تادئوش خمیلفسکی است که در سال ۱۹۷۱ منتشر شد.
بوگوش بیلفسکی (؛ – ) بازیگر اهل لهستان بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "حلقه و رز"، "سفرهای آقای کِـلِـکْسْ"، "یانوشیک"، "ماجراهای میخاو"، "سیل"، "سرهنگ وودیوفسکی"، "جن زدگان"، "دست نوشته ساراگوسا" و "از دوشنبه ها بیزارم" اشاره کرد.
میچیسواف چخوویچ (؛ – ) بازیگر اهل لهستان بود. وی دانش آموختهٔ آکادمی ملی هنرهای نمایشی الکساندر زلوروویچ در ورشو بود و در سال ۱۹۸۷ برندهٔ نشان افتخار تولد لهستان شد. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "شیطان در کلاس هفتم"، "سفرهای آقای کِـلِـکْسْ"، "رانندگان جایگزین"، "یانوشیک"، "کاباره مردان مسن"، "چهار تانکچی و یک سگ"، "طبل حلبی"، "عروسی"، "از دوشنبه ها بیزارم" و "سه گام روی زمین" اشاره کرد.
کاژیمیش رودزکی (؛ ؛ – ) بازیگر، کارگردان نمایش، کارگردان فیلم و مجری اهل لهستان بود. او دانش آموختهٔ آکادمی ملی هنرهای نمایشی الکساندر زلوروویچ در ورشو بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "چگونه جنگ جهانی دوم را آغاز کردم"، "نخستین روز آزادی"، "دارکوب"، "چهل ساله"، "مسافر"، "اروییکا"، "از دوشنبه ها بیزارم" و "سه گام روی زمین" اشاره کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان دهمین سالگرد خلق لهستان شده است.
هنریک واپینسکی (؛ – ) بازیگر اهل لهستان بود. وی دانش آموختهٔ مدرسه ملی فیلم ووچ بود. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "سرنوشت های لهستانی"، "چگونه جنگ جهانی دوم را آغاز کردم"، "آزادی"، "روزها و شب ها"، "مرد مرمرین"، "فیلمی کوتاه درباره کشتن"، "از دوشنبه ها بیزارم" و "راز ساگال" اشاره نمود.
رصدخانه زیمروالد () یک رصدخانهٔ نجومی است که در مالکیت و ادارهٔ «مؤسسه اخترشناسی دانشگاه برن» (AIUB) قرار دارد. این رصدخانه در سال ۱۹۵۶ ساخته شده است و در ۱۰ کیلومتری جنوب برن در سوئیس واقع شده است. دنباله دارها و سیارک های بسیاری توسط پل وایلد (۱۹۲۵–۲۰۱۴) در "رصدخانه زیمروالد" کشف شده اند که مهم ترین آنها دنباله دار ۸۱پی/وایلد (81P/Wild) است که توسط کاوشگر فضایی استاردست ناسا در سال ۲۰۰۴ مورد بازدید قرار گرفت. سیارک کمربند اصلی سیارک ها زیمروالد ۱۷۷۵ نیز نام خود را از این رصدخانه و شهر برگرفته است. تلسکوپ ZIMLAT با دیافراگم ۱ متری در سال ۱۹۹۷ افتتاح شده است.
استانیسواف میلسکی (؛ ۸ فوریه ۱۸۹۷ – ۴ سپتامبر ۱۹۷۲) بازیگر اهل لهستان بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "شیطان در کلاس هفتم"، "چگونه جنگ جهانی دوم را آغاز کردم"، "روز هشتم هفته"، "گفتار پایانی نورنبرگ"، "کنتس کوزل"، "از دوشنبه ها بیزارم"، "خرس"، "قماری بالاتر از زندگی"، "خاکستر و الماس"، "عقاب"، "یک نسل" و "فرعون" اشاره کرد.
میچل کوال (؛ – ) بازیگر لهستانی تبار اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال های ۱۹۴۴ تا ۱۹۷۱ میلادی فعالیت می کرد. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "دارکوب"، "از دوشنبه ها بیزارم"، "۵۵ روز در پکن"، "جان پل جونز"، "آل کاپون"، "دارای اسلحه - آماده سفر"، "ماوریک"، "ملاقات ابوت و کاستلو با مومیایی"، "جام نقره"، "رود بی بازگشت" و "کس تیمبرلین" اشاره نمود.