Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
احدهای ۵۰۰ نفری تقسیم شدند که هر واحد تحت فرماندهی یکی از اشراف روس (بویار) قرار گرفت. استرلتسی های مسکو، مسئولیت محافظت از کرملین مسکو (محل اقامت خانواده سلطنتی) و همچنین افتخار خدمت به عنوان «محافظان شخصی» تزارها را به عهده گرفتند. سایر وظایف آنها شامل مسئولیت های آتش نشانی، نگهبانی عمومی و شرکت در عملیات های نظامی بود. ویژگی ها. استرلتسی ها دارای لباس هایی یک شکل بودند اما رنگ آنها مطابق با گوناگونی هنگ ها متفاوت بود. نمونه های رایج شامل خفتان های روسی به رنگ قرمز، زرد، آبی یا سبز با چکمه های چرمی به رنگ نارنجی یا طبیعی بودند. شیوهٔ آموزش و سلاح نیز در میان آنان استاندارد شد. تجهیزات اصلی سربازان استرلتسی یک تفنگ شمخال یا فتیله ای برای مبارزه از فاصلهٔ دور و برخی سلاح های تیرچه دار همچون تبرزین بلند، و سابر برای مبارزه از نزدیک بود. برخی از هنگ ها از درازنیزه هم استفاده می کردند. هر سرباز استرلتسی در آغاز چهار روبل در سال حقوق می گرفت که در مقایسه با یک قرن بعد، ارزش بسیار بیشتری داشت؛ اما به دلیل محدودیت های بودجه ثابت در دولت روسیه، به جای آن، اشکال دیگری از دستمزد مانند اهدای زمین، اجازه برای کشاورزی یا
فعالیت به عنوان بازرگان برای تکمیل حقوق آنها ارائه شد. همچنین درآمد استرلتسی ها مشمول مالیات نبود. این امر باعث کاهش اثربخشی رزمی آنها و اغلب تمایل استرلتسی ها برای شرکت در جنگ ها شد؛ زیرا خدمات در شرایط عادی به معنای درآمد کمتر برای آنها بود. استرلتسی ها در شهرک های جداگانه ای به نام اسلوبودی (Slobody) زندگی می کردند. آنها در مسکو و شهرهای مرزی که در پادگان آنجا مستقر بودند، وظایف حفاظتی و امنیتی را انجام می دادند و اغلب به تجارت و تولید صنایع دستی نیز مشغول بودند. این سپاه اگرچه در آغاز متشکل از سربازان استخدامی بود، تا اواسط سدهٔ هفدهم به یک واحد نظامی ارثی و مادام العمر تبدیل شده بود. فرماندهان ارتش اغلب استرلتسی ها را در پشت استحکامات میدانی و سایر موانع، مانند خندق ها و سنگرها مستقر می کردند. آنها غالباً از پس نوعی استحکامات چوبی که در زبان روسی گولیای-گرود به معنای «قلعهٔ متحرک» نامیده می شود، تیراندازی و پیشروی می کردند. بنا بر گزارش ها، استرلتسی ها به شیوه والی یا کاراکول (Caracole) تیراندازی می کردند؛ بدین معنا که نخست خط اول شلیک و سپس برای بارگزاری مجدد به عقب برمی گشت، درحالی که خط دوم جلو می رف
ت و شلیک می کرد. کارایی. این سپاه بخش عمده ای از ارتش روسیه تزاری را برای حدود ۱۰۰ سال تشکیل می داد و در اواخر سدهٔ هفدهم تأثیر سیاسی قابل توجهی را بر دولت روسیه اعمال کرد. در اواخر سدهٔ شانزدهم، ۲۰٬۰۰۰ تا ۲۵٬۰۰۰ استرلتسی در ارتش وجود داشت. در سال ۱۶۸۱، شمار استرلتسی ها بالغ بر ۵۵٬۰۰۰ تن بود که نیمی از آنها در مسکو مستقر بودند. رقابت های استرلتسی ها در صنایع دستی و تجارت، منجر به نابرابری اختصاصی قابل توجه در بین خود آنها و ترکیب اقتصادی با سایر تجار شد. اگرچه سپاه استرلتسی در چندین نوبت مانند فتح کازان در سال ۱۵۵۲، جنگ با لیوونیا، جنگ های شمالی در اوایل سدهٔ هفدهم و لشکرکشی های نظامی در لهستان و کریمه در نیمهٔ دوم آن سده، کارآیی نظامی خود را نشان داد، اما در ادامه شروع به نمایش عقب ماندگی و ناتوانی خود در مقایسه با واحد های نظامی مدرن کرد. تلاش های نافرجامی برای جذب و آموزش مجدد استرلتسی ها در هنگ های نظام جدید انجام شد. استرلتسی ها از ترس اینکه مبادا نفوذ واحدهای جدید اروپایی جایگاه آنها را تهدید کند، درگیر معاملات مخفیانهٔ سیاسی در پشت پرده شدند. دشواری ها در خدمت سربازی، تأخیرهای مکرر در اعطای حقوق و دستم
زد و سوءاستفادهٔ ادارات محلی و فرماندهان، به تدریج منجر به نارضایتی هنگ های استرلتسی شد. در اواخر سدهٔ هفدهم، استرلتسی های مسکو به طور فعال در مبارزه برای قدرت میان جناح های مختلف دولتی شرکت کردند و به حمایت از باورمندان کهن و نشان دادن خصومت نسبت به هرگونه نوآوری خارجی پرداختند. در آن زمان، آنها در سیاست مسکووی به یک «عنصر خودمختار» تبدیل شده بودند. شورش ها. سپاه استرلتسی در نیمهٔ دوم سدهٔ هفدهم و پس از آنکه دولت به جای پول، دستمزد آنان را با اهدای زمین پرداخت می کرد، به قوایی ناراضی و و غیرقابل اعتماد تبدیل شد. پس از مرگ تزار فیودور سوم در سال ۱۶۸۲، خواهر تنی او سوفیا آلکسیونا از نارضایتی استرلتسی ها استفاده و آنها را با شایعاتی مبنی بر مسموم شدن برادر کوچک تر تزار، یعنی ایوان، تحریک کرد. سوفیا تلاش کرد تا تاج و تخت را در هرج و مرج به دست گیرد. اما او کاملاً موفق نشد؛ زیرا شورش با تزار شدن مشترک هر دو برادر کوچک ترش (پتر و ایوان) پایان یافت. با این وجود، سپاه استرلتسی به اندازهٔ کافی قدرتمند بود که بتواند سوفیا را به عنوان نایب السلطنه موقت روسیه برگزیند. به دلیل حکومت سوفیا، پیتر و خانواده اش به او با دید
تحقیرآمیز خاصی نگاه می کردند. هنگامی که پتر ۱۷ ساله شد، با همراهی خانواده اش، سوفیا را مجبور به کناره گیری از قدرت و او را به صومعه نوودویچی تبعید کرد. با این همه، این پایان کار سوفیا نبود. در سال ۱۶۹۸، استرلتسی ها دوباره سر به شورش برداشتند. آنها از دستورات سرپیچی و افسران فرماندهی خود را به زور برکنار کردند و با نیرویی متشکل از ۲٬۳۰۰ نفر که با سوفیا برای بازپس گیری تاج و تخت توطئه کرده بودند، به سوی مسکو حرکت کردند. انحلال. شورش دوم سپاه استرلتسی با سفارت بزرگ پتر کبیر در اروپا هم زمان بود. چهار هنگ و یک واحد سواره نظام دولت (تقریباً بالغ بر ۴٬۰۰۰ نفر) برای سرکوب استرلتسی ها فرستاده شدند و آنها را در خارج از مسکو شکست دادند. در آن سو، پیتر به قدری خشمگین بود که سفارت تاریخی خود را کوتاه کرد و با هدف نخستین قتل عام دورهٔ سلطنتش به پایتخت بازگشت: ابتدا ۵۷ استرلتسی در میدان سرخ مسکو با چوبه دار اعدام شدند و ۷۴ تن دیگر چهار روز بعد اعدام شدند. بسیاری از استرلتسی ها نیز شلاق خوردند، شکنجه و زنده به گور شدند تا جایی که شمار کل قتل ها در نهایت به ۱٬۱۸۲ نفر رسید. خود پتر به گفتهٔ چند شاهد پنج تن از آنها را سر برید.
مجازات سریع و بی رحمانهٔ پتر ناشی از روابط تیرهٔ او با سوفیا و یا شاید از خاطرات دوران کودکی اش از اولین شورش خونین استرلتسی ها در ۱۶ سال پیش بود؛ زمانی که او تنها ۹ سال داشت. به دستور پیتر، برخی از اجساد استرلتسی های اعدام شده را در بیرون از پنجره های صومعه نوودویچی و در مقابل دید سوفیا آویزان کردند تا هشداری برای او و درس عبرتی برای سایر مخالفان باشد. سپاه استرلتسی از نظر فنی در سال ۱۶۹۹ از بین رفت. پس از شکست در نبرد ناروا (۱۷۰۰)، دولت انحلال آنها را متوقف کرد. کارآمدترین هنگ های استرلتسی در مهم ترین عملیات های نظامی جنگ بزرگ شمالی و در لشکرکشی رودخانه پروت در سال ۱۷۱۱ شرکت کردند. سپاه استرلتسی به طور مختصر توسط پیتر برای شرکت در جنگ بزرگ شمالی در سال ۱۷۰۲ احیاء شد و پس از آن به تدریج در ارتش مدرن روسیه جذب شد. استرلتسی های جوان به سکونتگاه های دورافتاده منتقل شدند و نفوذ سیاسی آنها محدود گشت. باقی آنها تا سال ۱۷۲۰ کاملاً منحل شدند. تا اواخر سدهٔ هجدهم، استرلتسی ها هنوز در بعضی از شهرها و روستاهای دورافتاده حضور داشتند. هنگ های گارد پرئوبراژنسکی و گارد سمیونوفسکی از گارد امپراتوری روسیه، جایگزین سپاه استر
لتسی و رینداهای سنتی (گارد شخصی تزار) به عنوان محافظان امپراتور روسیه شدند.
بهرمان نام دیگری برای الماندین سرخ است که به روش دامله تراش خورده و به شکل صاف و محدب درآمده است. به صورت سنتی بهرمان به هر نوع گوهرسنگ قرمز به ویژه گارنت سرخ اطلاق می شده است. از آنجا که سه نوع گوهرسنگ بیجاده، لعل، و یاقوت شباهت ظاهری فراوانی به یکدیگر دارند و در گذشته روش تشخیص آزمایشگاهی وجود نداشته است، هر سه نوع سنگ را به نام بهرمان طبقه بندی می کردند. نام انگلیسی بهرمان Carbuncle است که از ریشه لاتین به معنای ذغال گداخته می آید. کتاب مقدس. در چندین بخش کتاب مقدس به سنگهای قیمتی اشاره شده است که به نامهای گوناگونی ترجمه شده اند. در ترجمه قدیمی فارسی، که به همت انجمن کتاب مقدس بریتانیا و خارجی منتشر شد، در آیات زیر به بهرمان اشاره شده است:
فرمانروا و شاهزادهٔ بزرگ تمام روس یا به اختصار فرمانروای تمام روس، از عناوین رسمی شاهزادگان بزرگ مسکو از سال ۱۴۴۶ تا ۱۵۴۷ میلادی بود. این عنوان بعدها با تزار تمام روسیه جایگزین شد. پیش زمینه. عبارت «تمام روس» در عنوان فرمانروایان دوره مسکووی، در ابتدا نمادی از ادعای متحد کردن تمام سرزمین های روسیه کهن نبود؛ بلکه صرفاً ادعای برتری صاحبان آن بر سایر شاهزادگان روسی بود. تمایل به بازپس گیری اراضی تحت تصرف دوک نشین بزرگ لیتوانی تا پیش از دههٔ ۹۰-۱۴۸۰ و در زمان ایوان سوم که با تشدید تضادها بین دولت ها همراه بود، مشاهده نشده است. در اختلافات با لیتوانی، شاهزادگان مسکو شروع به تکیه بر ایدهٔ «تمام روس» به عنوان ادعایی بر میراث داری سرزمین های دودمان روریک کردند. تاریخچه. دیمیتری شیمیاکا از سال ۱۴۴۶ از عنوان «فرمانروا» استفاده کرد و با این عنوان برای خود سکه ضرب کرد. پس از اینکه برادرش واسیلی دوم به مسکو بازگشت و مقام «شاهزاده بزرگ مسکو» را پس گرفت، او نیز عنوان فرمانروا را رسماً به تصویب رساند و شروع به ضرب سکه با آن کرد. ایوان سوم که خود را وارث تمام سرزمین های روس کی یف سابق می دانست، به دنبال گسترش قلمرو خود و ازدو
اج با سوفیا پالایولوژینا، در سال ۱۴۹۳ عنوان «فرمانروای تمام روس» را به خود اختصاص داد و مدعی تمام سرزمین های روس کی یف، ازجمله مناطق تحت کنترل لیتوانی شد. عنوان سلطنتی کامل او این بود: «ایوان، به فضل خداوند، فرمانروای تمام روس و شاهزادهٔ بزرگ ولادیمیر و مسکو و نووگورود و پسکوف و تور و یوگورسک و پرم و بلغار و دیگر سرزمین ها». در مکاتبات دیپلماتیک، نسخهٔ لاتین شده عنوان وی «صاحب تمام روس» بود. یکپارچگی قلمرو روس ها در زمان سلطنت وی و پایان «یوغ مغول» در روسیه، احساس یک نقش امپریالیستی به عنوان «حاکم تمام سرزمین های روسیه» را در شاهزادهٔ بزرگ مسکو پرورش می داد. ایوان سوم همچنین از عنوان تزار در مکاتبات خارجی خود استفاده می کرد. پس از ایوان، جانشینش واسیلی سوم این عنوان را به خود گرفت. پس از او در سکه های اولیه ایوان چهارم نیز عبارت «شاهزادهٔ بزرگ ایوان واسیلیوویچ فرمانروای تمام روس» ضرب می شد. پس از معرفی عنوان رسمی تزار، واژگان «شاهزاده» و سپس «فرمانروا» همچنان در عناوین کامل فرمانروایان روسیه ذکر شدند، اما هرگز دوباره همراه با عبارت «تمام روس» نبودند. از آن پس، تنها واژهٔ تزار پیش از عبارت ذکر می شد؛ به صورت ت
زار تمام روسیه.
در ورزش های راکتی مانند تنیس و پیکل بال، گِرِیپ به تکنیکی اشاره دارد که بازیکن برای گرفتن دسته راکت انتخاب می کند. گیره های متداول مورد استفاده شامل گرفتن قاره ای، گرفتن شرقی و گرفتن نیمه غربی است، سبک های گریپ را نیز می توان بر اساس دسته بندی جلوهند یا بک هند دسته بندی کرد. بازیکنان حرفه ای اغلب در طول مسابقه بسته به ضربه ای که می زنند، چنگ ها را تغییر می دهند. گریپ، همراه با بیش از حد، ممکن است به مواد نرمی اشاره داشته باشد که هسته سخت دسته راکت را می پوشاند. دسته هشت ظلعی. دسته راکت به شکل هشت ضلعی است که دارای هشت ضلع است که به دسته حسی گرد می دهد. این باعث می شود راحت تر از یک دسته مربعی، در حالی که اصطکاک بیشتری نسبت به یک دسته واقعاً گرد ایجاد می کند. به هر یک از هشت ضلع دستگیره، اریب می گویند. برای مرجع، اریب ها از ۱ تا ۸ شماره گذاری شده اند (نمودار A را ببینید). در حالی که تیغه راکت عمود بر زمین است، اریب رو به بالا، اریب شماره ۱ است. برای بازیکنان راست دست، پس از چرخاندن راکت در خلاف جهت عقربه های ساعت (چرخش جلوی دست پدل به سمت زمین)، اریب بعدی رو به بالا، مخروطی شماره ۲ است و به همین ترتیب برای شنا
سایی هر هشت مخروطی. برای بازیکنان چپ دست، شماره گذاری اریب به همان روش به دست می آید، اما با چرخاندن راکت در جهت عقربه های ساعت. هنگام بحث در مورد سبک های مختلف گرفتن، با تعیین محل قرارگیری سمت کف مفصل متاکارپوفالانژیال (مفصل بند انگشتی) در پایه انگشت اشاره، روی دسته دست و پا زدن، هر سبک گرفتن را می توان با یک اریب خاص مرتبط کرد. به عنوان مثال، هنگامی که مفصل روی مورب شماره ۲ قرار می گیرد، یک گیره قاره ای است. علاوه بر سبک گرفتن، مهم است که با اندازه گیری دور دسته اریب، اندازه گرفتن را نیز در نظر بگیرید.
هنگ های نظام جدید (به ، به ) واحدهای نظامی حرفه ای روسیه تزاری بودند که در اواسط سده هفدهم، در راستای هماوردی با ارتش های اروپایی تشکیل شده بودند. پیش زمینه. نخستین کوشش ها برای آموزش نظامی اروپایی در روسیه توسط میخائیل اسکوپین شوسکی دولتمرد و فرمانده نظامی روسی، در سال ۱۶۰۹ و در طول لشکرکشی د لا گاردی انجام شد. در سال ۱۶۳۰، دولت مسکووی شروع به استخدام افسران مزدور سوئدی، هلندی و اسکاتلندی برای آموزش یک «قوای خارجی» (Inozemskii Stroi) با تاکتیک های جدید کرد. بدین ترتیب شش هنگ پیاده نظام (Soldaty)، یک هنگ رایتر (reitary) و یک هنگ دراگون (Draguny) از شبه نظامیان کشاورز مسکووی، کازاک ها، سواره نظام کلاس خدمات و داوطلبان رایگان از دسته های مختلف اجتماعی تشکیل شد. برخلاف واحدهای ایجاد شده در شیوه سنتی، هنگ های جدید با هزینه خزانه دولت مجهز می شدند و حقوق می گرفتند. ایجاد. پس از جنگ اسمولنسک، بیشتر اما نه همه هنگ های نظام جدید منحل شده بودند. اما در سال ۱۶۴۶، دولت تصمیم گرفت آن ها را به یک عنصر دائمی مهم در ارتش تبدیل کند. تعدادی از افسران در خارج از کشور، به ویژه در هلند، استخدام شدند. یک «کتابچه راهنمای جنگ» در م
ورد کار با تفنگ فتیله ای و درازنیزه به روسی ترجمه شد تا به آموزش پیاده نظام مسکووی کمک کند. سرشماری جدید برای تأمین هزینه سربازان توسط خانوار (یکی از هر ۲۰ تا ۱۰۰ خانه) انجام شد. کاربرد. در طول جنگ روسیه و لهستان (۱۶۵۴–۱۶۶۷)، شمار سربازان هنگ های نظام جدید افزایش یافت و از ۷ درصد ارتش روسیه در سال ۱۶۵۱ به ۷۹ درصد در سال ۱۶۶۳ رسید. به استثنای هنگ های رایتر بهتر آموزش دیده، هنگ های پیاده نظام هنوز در میدان نبرد استفاده محدودی داشتند. مهم تر از همه، از آن رو که این هنگ های پیاده نظام از بردگان و رعایا تشکیل شده بودند، بازسازی آنها آسان تر از واحدهای آسیب دیده از سربازان ارثی سنتی چون سواره نظام و سپاه استرلتسی بود. تشکیلات. در طول اصلاحات نظامی سال ۱۶۴۸، چهار نوع هنگ مدرن تشکیل شد:
عشق یک اسلحه است یا عشق یک تفنگ است فیلمی محصول سال ۱۹۹۴ و به کارگردانی دیوید هارتول است. در این فیلم بازیگرانی همچون اریک رابرتس، کلی پرستون، آر. لی ارمی و مارشال بل ایفای نقش کرده اند.
خانم مانک فیلمی محصول سال ۱۹۹۵ و به کارگردانی داین لد است. در این فیلم بازیگرانی همچون داین لد، بروس درن، کلی پرستون، شلی وینترز، جیم والتون، اسکات فیشر و سیمور کاسل ایفای نقش کرده اند.
تاسیان یک مجموعهٔ نمایش خانگی به نویسندگی و کارگردانی تینا پاکروان است. این سریال دومین سریال از سه گانه پاکروان پس از "خاتون" و پیش از "ماهدخت" محسوب می شود. پخش "تاسیان" از ۱۹ بهمن ۱۴۰۳ در فیلیمو آغاز شد و انتقادهای مقام ها و رسانه های حکومتی را به دنبال داشت. طرح. داستان سریال "تاسیان" با رابطه ای عاشقانه یک زوج در سال ۱۳۵۶ آغاز می شود و تا انقلاب ۱۳۵۷ ادامه می یابد. بازیگران. فهرست بازیگران: تولید. در تابستان ۱۴۰۲ اعلام شد که نام این سریال تغییر یافته و در شهرک سینمایی غزالی در حال فیلمبرداری است. توقیف و نمایش. در ۱۹ بهمن ۱۴۰۳ مدیرعامل پلتفرم فیلیمو با انتشار نامه ای از ساترا در فضای مجازی، از توقف پخش سریال "تاسیان" در آستانهٔ پخش خبر داد. این سریال قرار بود جمعه ۱۹ بهمن ۱۴۰۳ در این پلتفرم منتشر شود، اما بر اساس آنچه در نامهٔ ساترا آمده است، امکان بازبینی در جلسهٔ شورای انتشار و صدور نامهٔ تبلیغات شهری تا حصول نتیجهٔ استعلام صیانت وجود ندارد. ضمن اینکه در بخشی از نامهٔ ساترا با امضای مدیرکل نظارت و تطبیق این سازمان تأکید شده بود که انتشار اثر بدون طی فراید فوق خلاف مقررات است و هرگونه انتشار بخش های برن
امه در شبکه های اجتماعی و سایر بسترهای اینترنتی مجاز نیست و تهیه کننده و رسانهٔ منتشرکننده متعهد به رعایت آن دستورالعمل هستند. با این حال بر اساس آنچه به مخاطبان وعده داده شد، در ۱۹ بهمن ۱۴۰۳ این سریال از فیلیمو منتشر شد. ساترا در بیانیه ای اعلام کرد که سریال تاسیان بدون طی مراحل کامل اخذ مجوز منتشر شده است و رسیدگی به تخلفات آن در دست پیگیری است. خبرگزاری قوهٔ قضاییه در ۵ اسفند ۱۴۰۳ از توقیف این سریال خبر داد و نوشت: «پخش سریال تاسیان که اخیراً سه قسمت آن منتشر شده است، به دلیل نداشتن مجوز تولید و پخش متوقف شد.» یک هفته پس از پخش نشدن این مجموعه، در ۱۴ اسفند ۱۴۰۳ رئیس مجمع رسانه های صوت و تصویر فراگیر ایران از همکاری تیم تولید این سریال و پلتفرم پخش کننده با ساترا برای اصلاح محتوای سریال خبر داد. اما پس از یک هفته توقیف، قسمت چهارم آن، از جمعه ۱۷ اسفند ۱۴۰۳ در پلتفرم پخش کننده، قابل مشاهده است. در حالی قسمت چهارم از این سریال در شبکه نمایش خانگی منتشر شد که یک روز بعد، ساترا اعلام کرد که این سریال همچنان مجوز ندارد و بدون داشتن مجوز فیلمنامه به صورت غیرقانونی تولید شده و بدون گرفتن مجوز انتشار، به صورت غیرقا
نونی منتشر و منجر به صدور حکم قضایی دادسرای تهران و انتشار اطلاعیه در خبرگزاری میزان شد، مبنی بر اینکه «پخش سریال تاسیان که اخیراً چند قسمت آن منتشر شده است، به دلیل نداشتن مجوز تولید و پخش متوقف شد.» روزنامه "کیهان" سریال "خاتون" را واکنش به خیزش ۱۴۰۱ ایران دانست. اما عزت الله ضرغامی این سریال را حرفه ای دانست و از کارگردان آن بابت ساختن این اثر ماندنی تشکر کرد.
پوستوم یک نوشیدنی غلات برشته شده است که به عنوان جایگزین قهوه محبوب است. این نوشیدنی بدون کافئین توسط سی. دبیلو پوست بنیان گذار شرکت پوست سیریلز در سال ۱۸۹۵ خلق شد و به عنوان یک جایگزین سالم تر برای قهوه به بازار عرضه گشت. پست دانشجوی جان هاروی کلاگ بود که معتقد بود کافئین برای سلامتی مضر است. شرکت پست سیرلیز در نهایت به شرکت جنرال فودز تبدیل شد، سپس در سال ۱۹۹۰ با شرکت کرافت فوودز ادغام گردید. اکنون «الیزا کست فوودز» مالک حقوق علامت تجاری و دستور مخفی «پوستوم» است. نسخه مخلوط نوشیدنی «فوری» در سال ۱۹۱۲ ساخته شد و جایگزین نوشیدنی دم کردنی اصلی گشت. پوستوم از سبوس گندم برشته شده و ملاس تهیه می شود. علاوه بر طعم اصلی، نسخه های با طعم قهوه و کاکائو نیز عرضه شده است. آکریل آمید. هنگامی که توسط سازمان غذا و دارو آزمایش شد، پوستوم از لحاظ وزن خشک، آکریل آمید بیشتری نسبت به هر محصول دیگری داشت.
آبجوی داف نام تجاری آبجو است که به عنوان یک نوشیدنی تخیلی در سریال انیمیشن آمریکایی "سیمپسون ها" شکل گرفت. در سال ۲۰۱۶، "تایم" آبجوی داف را در فهرست تأثیرگذارترین شرکت های خیالی تمام دوران قرار داد.
محمود المشهدانی (زاده ۲۰ مِی ۱۹۴۸ بغداد) سیاستمدار اهل سنت عراقی و رییس پارلمان عراق است. المشهدانی تحصیلات خود تا پایان دبیرستان در کاظمین گذرانده است. وی در سال ۱۹۷۳ از دانشکده پزشکی دانشگاه بغداد تحصیلات خود را به پایان رسانده است. المشهدانی در سال ۱۹۸۱ به خاطر مواضع سیاسی اش بازداشت و زندانی شد. وی پس از سقوط حکومت صدام در سال ۲۰۰۴ به عضویت کمیته تدوین قانون اساسی عراق برگزیده شد. المشهدانی در سال ۲۰۰۶ با رای نمایندگان به عنوان رییس پارلمان عراق انتخاب گردید. وی در انتخابات پارلمانی عراق در سال ۲۰۲۱، به عنوان نماینده بغداد در پارلمان عراق از ائتلاف عزم پیروز شد. المشهدانی با کسب ۱۴۰ رای در دسامبر ۲۰۲۴ به عنوان رییس پارلمان عراق توسط نمایندگان پارلمان انتخاب گردید.
بارلی کاپ یک قهوه غلات فوری است که در بریتانیا، ایرلند، نروژ، سوئد، دانمارک، مالت و هنگ کنگ موجود است. بارلی کاپ توسط شرکت بریتانیایی ریدپس پک تولید می شد تا اینکه در سال ۲۰۰۴ توسط گروه آمریکایی اسمیت فیلد فوودز خریداری شد برای تشکیل شرکت اسمیت فیلد فوودز بریتانیا با کمپانی نورویچ فوود ادغام شد. در سال ۲۰۱۳ برند بارلی کاپ توسط .Grana” Sp. z o.o“ خریداری شد. شرکتی که قبلاً تولیدکننده نوشیدنی های تولید شده با این برند بود. بسته بندی و برچسب ها در همان سال اصلاح شد. محصول جدیدی در سال ۲۰۱۴ به بازار عرضه شد - بارلی کاپ با دندلیون. در حال حاضر محصولات زیر از این برند در بازار انگلیس است: پودر بارلی کاپ ۱۰۰ گرمی، پودر بارلی کاپ ۲۰۰ گرم، گرانول بارلی کاپ ۲۰۰ گرمی، بارلی کاپ ارگانیک ۱۰۰ گرمی، بارلی کاپ با دندلیون ۱۰۰ گرمی. مواد تشکیل دهنده بارلی کاپ جو برشته شده، چاودار و به علاوه کاسنی است، در مورد بارلی کاپ با دندلیون، ریشه قاصدک و چغندر قند جزء ترکیبات است. این نوشیدنی ها حاوی هیچ گونه افزودنی مصنوعی، لاکتوز یا دکستروز نیستند. به لطف طعم و ظاهری که دارد، بارلی کاپ جایگزینی بدون کافئین برای قهوه محسوب می شود.
یاویزا () شهری است در شهرستان پینوگانا، استان دارین، پاناما که بر اساس سرشماری سال ۲۰۱۰، جمعیتی برابر با ۴٬۴۴۱ نفر دارد. موقعیت جغرافیایی. این شهر در انتهای جنوب شرقی بخش شمالی بزرگراه سراسری قارهٔ آمریکا و در ابتدای گسست دارین قرار دارد. یاویزا در کنار رودخانهٔ چوکوناچه، یکی از شاخه های اصلی رود تویرا، واقع شده و مسیری آبی برای سفر به شکاف دارین محسوب می شود. نزدیک ترین شهر در این مسیر آبی، ال رئال د سانتا ماریا است که پایتخت ناحیهٔ پینوگانا نیز به شمار می رود. جمعیت شناسی. جمعیت یاویزا در سال ۱۹۹۰، برابر با ۸٬۴۵۲ نفر بود که در سال ۲۰۰۰ به ۳٬۳۱۷ نفر کاهش یافت و در سال ۲۰۱۰ دوباره به ۴٬۴۴۱ نفر رسید. تاریخچه. این شهر در سپتامبر سال ۱۶۳۸ توسط مبلغان مذهبی اسپانیایی با نام سن خرونیمو د یاویزا بنیان گذاری شد. در سال ۱۷۶۰، قلعه ای اسپانیایی به نام فورت سن خرونیمو د یاویزا در این منطقه ساخته شد که در سال ۱۷۸۰ طی حملهٔ مردم گونا به شدت آسیب دید. در نیمهٔ قرن بیستم، یک سیل نیمی از باقی مانده های این قلعه را از بین برد. با ساخت بزرگراه سراسری قارهٔ آمریکا (بزرگراه پان-امریکن)، این مسیر در نهایت به صورت یک جادهٔ خاکی ب
ه یاویزا رسید. اما برنامه ها برای تکمیل مسیر تا کلمبیا متوقف شد و در نتیجه، یاویزا به نقطهٔ پایانی بخش شمالی این بزرگراه تبدیل شد. در سال های بعد، بخش های پایانی این جاده به یاویزا توسعه یافت و اکنون به طور کامل آسفالت شده است.
کافه دِاورتزو (معادل ایتالیایی قهوه جو) که اغلب به سادگی به اُرزو خلاصه می شود، نوعی نوشیدنی گرم است که منشأ آن ایتالیا است. اورزو یک قهوه غلات بدون کافئین است که از جو آسیاب شده ( در ایتالیایی، از لاتین ) تهیه می شود. این نوشیدنی به سبک اسپرسو است و چون مستقیماً از جو برشته شده تهیه می شود، می توان آن را به راحتی در اسپرسوساز و قهوه سازهای معمولی تهیه کرد. در ایتالیا به طور گسترده ای در دستگاه های فروش قهوه موجود است و به طور سنتی به عنوان جایگزین قهوه برای کودکان در نظر گرفته می شود. در ایتالیا قهوه جو را در دستگاه های اسپرسوساز سنتی ایتالیایی در کافه ها درست می کنند. در عوض، خانواده های ایتالیایی تمایل دارند آن را با استفاده از اورزیرا، یک موکاپات که با جو سازگار است، درست کنند. در طول جنگ جهانی دوم و در دوران پس از جنگ، قهوه جو و کاسنی جایگزین محبوبی برای قهوه شدند که به دلیل جیره بندی و کمبود مواد غذایی گران بود. در کشورهای اروپایی با دوره بسیار طولانی پس از جنگ، مانند اسپانیا، این تصویر از جو به عنوان جایگزین ارزان قیمت قهوه هنوز در حافظه مردم باقی مانده است. در ایتالیا ده ها برشته کننده وجود دارند که ک
افه داورتزو درست می کنند و این نوشیدنی بسیار محبوب است. در خارج از ایتالیا و به خصوص در آلمان نیز، مصرف کافه دِاورتزو به عنوان یک نوشیدنی سالم به آرامی در حال افزایش است. یک نوع نوشیدنی به نام کافه د سبادا ("قهوه جو") به اسپانیایی و سوادا به پرتغالی در بازارهای آمریکای لاتین موجود است، اگرچه اغلب به جای نوشیدنی قهوه مانند، بیشتر به موگی چا شبیه است. نوشیدنی های جو برشته شده فوری با نام های تجاری مختلفی (اگرچه بیشتر آنها از ترکیب غلات و نه فقط جو تهیه می شوند) در میان مانند کارو (اروپا، نیوزیلند)، پرو (سوئیس، ایالات متحده)، بارلی کاپ (بریتانیا) و اکو (شیلی) در دیگر مناطق فروخته می شوند.
شوت تنیس انواع مختلفی از شوت ها (روش های ضربه زدن به توپ) وجود دارد که می توان آنها را به طرق مختلف دسته بندی کرد. سرویس ضربه اولیه یک نقطه است و معمولاً با استفاده از حرکت پرتاب بالای سر زده می شود. شوت هایی که در حین نقطه زده می شوند به دو دسته اصلی تقسیم می شوند: ضربه های زمینی که پس از پرتاب توپ زده می شوند و ضربه های رگباری که از هوا به بیرون زده می شود. هر دو ضربات زمینی و رگباری را می توان بیشتر به دو دسته فورهند یا بک هند طبقه بندی کرد، با این دسته بندی که توسط طرف بدنی که توپ به آن ضربه می خورد تعیین می شود. انواع خاصی از ضربات زمینی و رگبار نام های خاصی دارند تا بازیکنان تنیس بهتر بتوانند در مورد امتیازاتی که بازی می کنند ارتباط برقرار کنند. لُب ضربه ای است که به زمین زده می شود و معمولاً با هدف ضربه زدن به بالای سر حریفی که روی تور قرار دارد، می باشد. یک ضربه پاس، ضربه ای است که روی تور از مقابل حریف هدایت می شود. اِسمَش (همچنین به عنوان «اوورهِد» نامیده می شود) یک تاب بالای سر است که برای ضربه زدن به توپ های شناور با سرعت بالا استفاده می شود. از حرکتی مشابه با سرویس استفاده می کند. دراپ شوت ضربه ا
ی است که با حرکت آهسته انجام می شود، که معمولاً با چرخش پشتی انجام می شود و عمداً ضربه کوتاهی زده می شود، به این امید که توپ قبل از اینکه حریف مهاجم بتواند آن را پس بگیرد، دو برابر شود. شات ها اغلب بر اساس جهت شان طبقه بندی می شوند. شوت کراس کورت ضربه ای است که از سمت چپ (یا راست) زمین یک بازیکن به سمت چپ (یا راست) زمین بازیکن دیگر (از دید هر بازیکن) ضربه می زند، به طوری که از طولی عبور کند. خط مرکزی دادگاه شوت از خط پایین ضربه ای است که کم و بیش موازی و نزدیک به یکی از خطوط کناری زده می شود، به طوری که هرگز از خط مرکزی عبور نمی کند. شوت هایی که در طول یک نقطه بدون برگشت توپ زده می شود، رگبار نامیده می شود، در حالی که ضربه هایی که فقط یک ثانیه بعد از پرش توپ زده می شود، نیمه رگبار نامیده می شود. اسلایس ضربه به زمین یا رگبار با چرخش پشتی است، در حالی که ضربه تاپ اسپین ضربه به زمین یا گاهی ضربه رگبار با تاپ اسپین است. بنابراین شوت های تنیس را می توان بر اساس زمان ضربه (سرویس، ضربه به زمین، رگبار، نیمه رگبار)، نحوه ضربه زدن (اسمش، فورهند، بک هند، تخت، چرخش کناری، بلوک، اسلایس، ضربه تاپ اسپین) یا محل ضربه ای دسته
بندی کرد. ضربه می زنند (لوب، شوت پاس، دراپ شات، شوت از زمین، شوت از روی خط). تمام شوت هایی که از روی تور یا اطراف آن عبور می کنند و در هر جایی در محدوده زمین، خطوط شامل خطوط فرود می آیند (به استثنای سرویس هایی که باید داخل جعبه سرویس تعیین شده فرود بیایند)، خوب در نظر گرفته می شوند. شوت هایی که تور را لمس می کنند و سپس در منطقه تعیین شده خود فرود می آیند نیز خوب در نظر گرفته می شوند، به استثنای سرویس ها. سرویس هایی که پس از لمس شبکه در جعبه سرویس قرار می گیرند، سرویس اجازه نامیده می شوند و سرور به سادگی دوباره سرویس می دهد، بدون اینکه تأثیری بر امتیازدهی داشته باشد. سرو کنید. یک سرویس (یا به طور رسمی تر، یک سرویس) در تنیس یک ضربه برای شروع نقطه است. رایج ترین سرویس مورد استفاده، سرویس سربار است. با پرتاب توپ به هوا روی سر سرور و ضربه زدن به آن زمانی که بازو کاملاً دراز شده است (معمولاً نزدیک به راس مسیر حرکت خود) به سمت جعبه سرویس مورب مقابل بدون تماس با تور شروع می شود. سرور ممکن است از انواع مختلفی از سرویس استفاده کند: یک سرویس تخت، یک چرخش بالا، یک چرخش آمریکایی (یا ضربه)، یا یک سرویس برش. یک سرو به شدت