Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
روش های سنتی به دلیل تنوع زیاد در شکل نوک ابزار و دقت پایین در تعیین محل فرو رفتگی، محدود هستند. همچنین مقایسه ی نتایج بین آزمایشگاه های مختلف دشوار و اغلب بی معناست. نانوایندنتیشن این مشکلات را با استفاده از نوک های دقیق در مقیاس نانو، دقت بالا در تعیین محل فرو رفتگی، و ثبت داده های لحظه ای از فشار و جابجایی در حین آزمایش، برطرف می کند. سختی (Hardness). سختی با استفاده از معادله ای که در بالا آمده است تعیین می شود؛ این معادله بار بیشینه را به سطح فرورفتگی مرتبط می سازد. سطح فرورفتگی را می توان پس از انجام آزمایش با استفاده از میکروسکوپ نیروی اتمی در محل (in-situ) یا با میکروسکوپ نوری (یا الکترونی) پس از انجام آزمایش اندازه گیری کرد. تصویر نمونه ای از فرورفتگی که از آن می توان سطح را تعیین کرد، در سمت راست نشان داده شده است. برخی از نانوفرورونده ها (nanoindenters) از تابع سطحی استفاده می کنند که بر اساس هندسه نوک ابزار طراحی شده و اثر بار الاستیک را در طول آزمایش جبران می کند. استفاده از این تابع سطحی امکان محاسبه سختی نانویی در زمان واقعی را از نمودار بار-جابجایی فراهم می سازد. با این حال، در مورد استفاده ا
ز این توابع برای تخمین سطح باقی مانده در مقابل اندازه گیری مستقیم، اختلاف نظرهایی وجود دارد. تابع سطحی معمولاً سطح پیش بینی شده فرورفتگی را به صورت یک تابع چندجمله ای درجه دوم از عمق فرورونده توصیف می کند. اگر تعداد زیادی ضریب در تابع استفاده شود، ممکن است تابع به نویز داده ها حساس شود و نقاط عطفی در منحنی ظاهر گردد. اگر منحنی با تنها دو ضریب به خوبی برازش شود، این بهترین حالت است. با این حال، اگر داده های زیادی در دسترس باشد، گاهی نیاز است از هر ۶ ضریب استفاده شود تا تابع سطحی مناسبی حاصل شود. معمولاً استفاده از ۳ یا ۴ ضریب عملکرد خوبی دارد. استفاده انحصاری از تابع سطحی بدون داشتن دانش کافی از پاسخ ماده می تواند منجر به تفسیر نادرست داده های حاصل شود. بنابراین، بررسی متقابل سطح ها با استفاده از میکروسکوپ توصیه می شود. نانوفرورفتگی: روشی قدرتمند برای تعیین خواص مکانیکی. نانوفرورفتگی یک تکنیک قدرتمند برای تعیین خواص مکانیکی مواد است. با ترکیب اعمال بارهای کم، اندازه گیری جابجایی حاصل، و تعیین سطح تماس بین نوک فرورونده و نمونه، می توان طیف وسیعی از خواص مکانیکی را اندازه گیری کرد. کاربردی که موجب توسعه این تکنی
ک شد، آزمایش خواص لایه های نازک بود؛ جایی که روش های سنتی آزمایش مکانیکی قابل اجرا نیستند. روش های معمول مانند آزمون کشش یا تحلیل مکانیکی دینامیکی (DMA) تنها می توانند میانگین خواص ماده را ارائه دهند، بدون آن که اطلاعاتی درباره تغییرات خواص در نقاط مختلف نمونه بدهند. اما نانوفرورفتگی این امکان را فراهم می کند که خواص موضعی مواد همگن و ناهمگن به طور دقیق بررسی شوند. کاهش نیاز به اندازه بزرگ نمونه باعث شده این تکنیک در محصولاتی که در حالت تولیدشده شان ماده کافی برای آزمون سختی سنجی میکرو ندارند، به طور گسترده ای مورد استفاده قرار گیرد. از جمله کاربردهای این حوزه می توان به ایمپلنت های پزشکی، کالاهای مصرفی، و بسته بندی اشاره کرد. کاربردهای جایگزین این تکنیک شامل آزمایش دستگاه های میکروالکترومکانیکی (MEMs) است؛ جایی که توانایی اعمال بارهای کم و جابجایی های بسیار کوچک توسط نانوفرورونده، مزیت بزرگی محسوب می شود. اثرات مقیاس. عمق فرورفتگی ها در آزمون نانوفرورفتگی می تواند از چند نانومتر تا حدود یک میکرون متغیر باشد. در این بازه، اثرات مقیاس قابل توجهی مشاهده می شود؛ به این معنا که خواص مکانیکی به دست آمده وابسته به
عمق فرورفتگی هستند. چندین مرور پژوهشی این پدیده را بررسی کرده اند. معمولاً این اثر به صورت افزایش ظاهری سختی ماده در عمق های کمتر دیده می شود. به عنوان مثال، سختی طلای خالص در عمق ۵ نانومتر حدود ۲ گیگاپاسکال گزارش شده، در حالی که در عمق ۱۰۰ نانومتر این مقدار به حدود ۰٫۵ گیگاپاسکال کاهش می یابد. مقدار «واقعی» سختی طلا در مقیاس بزرگ حدود ۰٫۱ گیگاپاسکال است. تحقیقات زیادی برای یافتن علت این پدیده انجام شده است. برخی توضیحات پیشنهادی عبارتند از: با این حال، هیچ روش اصلاحی سیستماتیک و جهانی برای حذف این اثرات مقیاس وجود ندارد و معمولاً با نانوفرورونده ها نمی توان حجمی را تغییر شکل داد که به اندازه کافی نماینده ماده توده ای باشد. برای نمونه های چندبلوری، این حجم باید شامل تعداد زیادی دانه (Grain) باشد تا اثرات اندازه دانه، بافت (Texture)، و ساختار مرز دانه ها را پوشش دهد. در عمل، این امر معمولاً نیازمند ابعاد ناحیه تغییر شکل در حد صدها میکرون است. همچنین باید توجه داشت که مقیاس بسیار کوچک نانوفرورفتگی می تواند نتایج را به زبری سطح و وجود لایه های اکسیدی یا آلودگی های سطحی حساس کند.
۱۹۹۲ یک مجموعه تلویزیونی درام سیاسی به ایتالیایی است که توسط الساندرو فابری، لودوویکا رامپولدی، استفانو ساردو برای اسکای آتلانتیک و La7 و بر اساس ایده ای از استفانو آکورسی ساخته شده است. این سریال برای اولین بار در ۲۴ مارس ۲۰۱۵ در کانال های پولی اسکای ایتالیا (اسکای آتلانتیک و Sky Cinema 1) پخش شد. این سریال که بیشتر داستانش در رم و میلان اتفاق می افتد، زندگی شش نفر را دنبال می کند که زندگی شان با چشم انداز سیاسیِ به سرعت در حال تغییر اوایل دهه ۱۹۹۰ گره خورده است، زمانی که ایتالیا درگیر تحقیقات مانی پولیته در مورد فساد سیاسی بود، که به فروپاشی چندین حزب سیاسی بزرگ و تحولات قابل توجهی در سیستم قانون اساسی ایتالیا منجر شد. این سریال با موفقیت روبرو شد و پس از آن دو سریال دنباله دار، "۱۹۹۳" و "۱۹۹۴"، ساخته شد تا سه گانه ای به نام "ظهور برلوسکونی" را تشکیل دهند. این سریال با "خانه پوشالی"، "خانواده سوپرانو" و "بال غربی" مقایسه شده است. داستان. در سال ۱۹۹۲، دادستان ها در میلان تحقیقات «مانی پولیته» را در مورد فساد سیاسی در ایتالیا آغاز می کنند. لئوناردو نوته (استفانو آکورسی)، یک مرد تبلیغاتی خودخواه و متقلب که فقط
به خودش اعتقاد دارد، نقشه می کشد تا از رسوایی آشکار سود ببرد. میشل مایناگی (توماسو راگنو)، یک غول داروسازی میلانی که شرکتش خون آلوده ای فروخته که افسر پلیس جوان لوکا پاستوره (دومنیکو دیل) را به اچ آی وی آلوده کرده است، در این تحقیقات دستگیر می شود. پاستوره، عضوی از تیم تحقیقاتی آنتونیو دی پیترو، به دنبال انتقام است و با روکو ونتوری (الساندرو روخا)، پلیس دیگری با جنبه ای تاریک، همکاری می کند. در همین حال، معشوقه مایناگی، ورونیکا کاستلو (میریام لئونه)، به دنبال شغلی در تلویزیون است و پس از رسوایی مایناگی به نوته بازمی گردد. پیترو بوسکو (گوئیدو کاپرینو)، کهنه سرباز برجسته جنگ خلیج فارس، وارد مبارزه ای می شود و جان مردی را نجات می دهد که معلوم می شود یکی از رهبران حزب جدید لگا نورد است و خیلی زود خود را یکی از نامزدهای پارلمانی حزب می بیند. ورونیکا که در ابتدا قصد داشت از او برای تقویت حرفه تلویزیونی خود استفاده کند، عاشق او می شود؛ این دو شروع به برنامه ریزی برای زندگی مشترک می کنند. با این حال، پیترو متوجه می شود که اگر می خواهد به حرفه سیاسی خود ادامه دهد و مهم تر از همه، با ورونیکا تشکیل خانواده دهد، باید به
دوستان و اعتقادات خود خیانت کند. قسمت ها. &lt;onlyinclude&gt; &lt;/onlyinclude&gt; توزیع. "1992" برای اولین بار در Sky Atlantic در آلمان و اتریش و در اسکای آتلانتیک در بریتانیا و ایرلند، کمی پس از پخش در ایتالیا، پخش شد. این مجموعه تلویزیونی همچنین در فرانسه، اسپانیا و اسکاندیناوی پخش شد. این سریال برای اولین بار در La7، یک شبکه تولید مشترک در کنار Sky Atlantic، در 8 ژانویه 2016 پخش شد. در ماه مه 2016، کانال بلژیکی Canvas (VRT) این سریال را پخش کرد.
روابط روسیه و اسپانیا ()، یکی از فهرست کشورهای عضو اتحادیه اروپا، دارای روابط دو جانبه دیپلماتیک هستند. نخستین تبادل فرستادگان میان اسپانیا و شاهزاده نشین بزرگ مسکو در دهه ۱۵۲۰ میلادی انجام شد و سفارتخانه های دائمی در سال ۱۷۲۲ برقرار گردید. روابط میان دو کشور تاریخی طولانی دارد که گاهی با همکاری نزدیک و زمانی با خصومت شدید همراه بوده است. روابط اتحاد جماهیر شوروی و اسپانیا، که پس از جنگ داخلی اسپانیا قطع شده بود، از سال ۱۹۶۳ به تدریج از سر گرفته شد و در سال ۱۹۷۷ به طور کامل برقرار گردید. حجم مبادلات تجاری میان دو کشور در سال ۲۰۰۸ به دو میلیارد یورو رسید. در مارس ۲۰۰۹، دو کشور توافق نامه ای در حوزه انرژی امضا کردند که به شرکت های ملی انرژی امکان دسترسی به بازار داخلی طرف مقابل را می داد. مسکووی و روسیه امپراتوری. تماس های رسمی میان امپراتوری اسپانیا و شاهزاده نشین بزرگ مسکو به سال ۱۵۱۹ بازمی گردد، زمانی که پادشاه کارل پنجم به واسیلی سوم، دوک بزرگ مسکو، خبر جلوس خود بر تخت امپراتوری مقدس روم را رساند. در سال ۱۵۲۳، یاکوف پولوشکین پاسخ واسیلی را به دربار وایادولید برد و نخستین فرستاده روسیه در اسپانیا شد. در سال
۱۵۲۵، فرستادگان روسی ایوان زاسکین-یاروسلافسکی و سمیون بوریسوف اعتبارنامه های خود را به کارل تقدیم کردند؛ آنان خبر سفرهای اکتشافی کریستف کلمب را نیز به مسکو رساندند. تفتیش عقاید اسپانیایی و به ویژه پیامدهای فرمان الحمرا و اخراج یهودیان از اسپانیا برای روحانیون ارتدکس روسی در قرن شانزدهم اهمیت ویژه ای داشت، زیرا آنان علاقه مند به سرکوب بدعت گذاران یهودی گرا در کلیسای ارتدکس روسی بودند. مسکو، برخلاف بسیاری از کشورهای اروپایی هم عصر خود، تفتیش عقاید را نه «نمونه ای برای پرهیز»، بلکه الگویی برای تقلید مطالعه کرد. تماس موقت دیگری با سفارت پیوتر پوتیومکین (۱۶۶۷–۱۶۶۸) در زمان سلطنت الکسی یکم برقرار شد. سفارتخانه های دائمی دو کشور در سال ۱۷۲۲ به دست پتر کبیر و فلیپه پنجم تأسیس شد؛ در ۱۷۲۳، امپراتوری روسیه همچنین یک کنسولگری در کادیس گشود. شاهزاده سرگئی گولیتسین نخستین سفیر روسیه در اسپانیا بود؛ دیگو فرانسیسکو د لیریا، دوک دوم برک و وارث دودمان استوارت، نیز به عنوان سفیر اسپانیا در روسیه خدمت کرد. با این حال، پس از مرگ ناگهانی پتر دوم، اسپانیا جلوس آنا، امپراتریس روسیه را غیرقانونی اعلام کرد و روابط دیپلماتیک تا سال ۱۷
۵۹ قطع شد. د لیریا که رویدادهای سال ۱۷۳۰ را به دقت دنبال می کرد، گزارشی مهم از جلوس آنا ارائه داد. در سال های ۱۷۹۹ تا ۱۸۰۱ اسپانیا روابط خود را پس از آن که پاول یکم عنوان کاتولیکی استاد اعظم شوالیه های مهمان نواز را پذیرفت، قطع کرد؛ و در سال های ۱۸۳۳ تا ۱۸۵۶ روسیه سفارتخانه ها را بست و مشروعیت ایزابل دوم را نپذیرفت. به جز این دو بحران، روابط میان دو کشور عموماً بدون حادثه بود و هرگز به جنگ مستقیم با یکدیگر وارد نشدند. در سال های ۱۷۵۶ تا ۱۷۶۳ آنان در جنگ هفت ساله متحد بودند. در جریان جنگ های ناپلئونی نیز گاه متحد و گاه دشمن بودند، اما هیچ گاه مستقیماً با هم نجنگیدند. در حالی که اینتلیجنتسیا روسی از شورش های استعماری در آمریکای لاتین دیدگاهی مثبت داشت، تزار الکساندر یکم، امپراتور روسیه (۱۸۲۵–۱۷۷۷) از تلاش های پادشاه اسپانیا، فرناندوی هفتم (۱۸۳۳–۱۷۸۴)، برای سرکوب شورش ها حمایت کرد. برنامه های فروش کشتی های جنگی برای جلوگیری از مداخله بریتانیا محرمانه نگه داشته شد. در اوت ۱۸۱۷، روسیه پنج کشتی خط و سه ناوچه به نیروی دریایی اسپانیا فروخت. این کشتی ها در فوریه ۱۸۱۸ به کادیس تحویل داده شدند، اما بیشترشان نامناسب برای
دریانوردی بودند. روسیه تا اواخر قرن نوزدهم دولت های مستقل آمریکای لاتین را نادیده گرفت. در سال ۱۸۹۳، مدیر پلیس پیوتر نیکلایویچ دورنوو موجب یک حادثه دیپلماتیک کوچک شد، زمانی که به مأموران مخفی دستور داد مکاتبات میان سفیر اسپانیا و معشوقه اش را که خود دورنوو دلباخته او شده بود، سرقت کنند. بحران زمانی پایان یافت که سفیر به تزار الکساندر سوم، امپراتور روسیه شکایت کرد و او دورنوو را برکنار نمود. در جریان انقلاب روسیه، آلفونسوی سیزدهم تلاش کرد تا دودمان رومانوف را از دولت موقت روسیه به استقرار مجدد (اسپانیا) منتقل کند، پس از آن که نیکلای دوم از سلطنت کناره گیری کرد. دوک بانوی بزرگ ماریا ولادیمیروونا در مادرید در ۲۳ دسامبر ۱۹۵۳ متولد شد و هم اکنون همراه پسرش جورج میخایلوویچ رومانوف، که در ۱۳ مارس ۱۹۸۱ به دنیا آمد، در پایتخت اسپانیا زندگی می کند. دوره شوروی. اتحاد جماهیر شوروی در ۲۸ ژوئیه ۱۹۳۳ روابط دیپلماتیک با جمهوری دوم اسپانیا برقرار کرد. مسکو سال ها کوشید تا حزب کمونیست اسپانیا را با اخراج اعضای آنارشیست و تروتسکیست «پاکسازی» کند، اما این روند سال ها طول کشید و سرانجام توسط کمونیست های خارجی که در جنگ داخلی اسپ
انیا به اسپانیا اعزام شدند به انجام رسید؛ آنان مخالفان را افشا و اعدام کردند. سفیر مارسل روزنبرگ (۱۸۹۶–۱۹۳۸)، مشاور و جانشینش لئون گایکیس (۱۸۹۸–۱۹۳۷)، و کنسول کل ولادیمیر آنتونوف-افسینکو (۱۸۸۳–۱۹۳۸) در سال ۱۹۳۶، زمانی که جنگ داخلی اسپانیا آغاز شده بود، به مادرید رسیدند. این سه نفر به زودی به مسکو فراخوانده و به اتهام مشارکت در توطئه تروتسکیسم اعدام شدند. اتحاد شوروی در جریان جنگ داخلی، جناح جمهوری خواهان (جنگ داخلی اسپانیا) را فعالانه با مشاوران نظامی، «داوطلبان» و تسلیحات حمایت کرد که در ازای آن ذخایر طلای بانک اسپانیا دریافت شد، که بعدها به طلای مسکو شهرت یافت ("نگاه کنید به دخالت خارجی در جنگ داخلی اسپانیا"). یادمان داوطلبان شوروی در مادرید، که در سال ۱۹۸۹ به دست شهردار خوان بارانکو گایاردو و سفیر شوروی سرگئی رومانوسکی افتتاح شد، نام ۱۸۲ نفر از رزمندگان شوروی کشته شده در جنگ را ثبت کرده است. با سقوط جمهوری خواهان و پیروزی جناح ملی گرایان (جنگ داخلی اسپانیا) در سال ۱۹۳۹، اتحاد شوروی همه روابط خود را با اسپانیای فرانکو از دست داد. در جریان جنگ جهانی دوم، لشکر آبی متشکل از داوطلبان اسپانیایی در ورماخت علیه ار
تش سرخ شوروی در جبهه شرقی (جنگ جهانی دوم) جنگیدند تا زمانی که فرانسیسکو فرانکو آنان را فراخواند. فرانکو از مشارکت مستقیم در جنگ خودداری کرد و بی طرفی اسپانیا را حفظ نمود. روابط اسپانیا با شوروی پس از جنگ جهانی دوم به عنوان «بدترین، هرچند نه به مشکل ترین» توصیف شد، که اوج آن در سخنرانی نیکیتا خروشچف علیه رژیم فرانکو در مجمع عمومی سازمان ملل متحد در ۱ اکتبر ۱۹۶۰ و ممنوعیت بازی تیم ملی فوتبال اسپانیا مقابل تیم ملی فوتبال شوروی در جام ملت های اروپا ۱۹۶۰ توسط فرانکو در همان سال بود. با این حال، به زودی همان رهبران به تدریج تماس ها را از سر گرفتند. در آوریل ۱۹۶۳، خروشچف و فرانکو در مورد خلع سلاح و سرنوشت جولیان گریماو نامه نگاری کردند. در ژانویه ۱۹۶۴ فرانکو بار دیگر به خروشچف مراجعه کرد. بر اساس توضیح شوروی از این رویدادها، این اقدام از سوی دولت اسپانیا آغاز شد. تا سال ۱۹۶۹، روابط به طور غیررسمی از طریق سفارت های شوروی و اسپانیا در فرانسه حفظ می شد. در سال ۱۹۶۷، نمایندگان اسپانیا و شوروی توافق کردند که بنادر خود را به کشتی های حامل پرچم کشور دیگر باز کنند؛ در سال ۱۹۶۹ شرکت دولتی شوروی شرکت حمل و نقل دریای سیاه دفتر
خود را در مادرید افتتاح کرد – نخستین تأسیس شوروی در اسپانیا پس از جنگ داخلی. این دفتر که با دیپلمات های حرفه ای اداره می شد و به رهبری سرگئی بوگومولوف که از پاریس به مادرید منتقل شده بود، فعالیت می کرد، به عنوان کنسولگری «عملاً» شوروی نیز عمل می کرد. دو کشور در سال ۱۹۷۲ توافقنامه ای در زمینه تجارت خارجی امضا کردند. این توافقنامه روابط دیپلماتیک دوستانه و شراکت راهبردی میان دو کشور را تقویت کرد. آنان مأموریت های تجاری دائمی را در سال ۱۹۷۳ تأسیس کردند؛ این دفاتر وظایف کنسولی را بر عهده گرفتند و حفظ کردند. ایگور ایوانوف، آینده وزیر امور خارجه (روسیه), در سال های ۱۹۷۳–۱۹۸۳ در مادرید خدمت کرده است. پس از مرگ فرانکو، اتحاد شوروی و اسپانیا روابط دیپلماتیک کامل را در ۹ فوریه ۱۹۷۷ از سر گرفتند. بوگومولوف عنوان سفیر شوروی را بر عهده گرفت و اعتبارنامه های خود را در ۵ مه ۱۹۷۷ به پادشاه خوآن کارلوس یکم تقدیم کرد. روابط این دوره کاملاً دوستانه نبود و با عنصر نامطلوب متهمان به جاسوسی که تحت مصونیت دیپلماتیک فعالیت می کردند، مختل شده بود؛ اوضاع بدتر شد وقتی اسپانیا در سال ۱۹۸۱ به ناتو پیوست، اقدامی که از سوی شوروی «نقض مناف
ع شوروی» تلقی شد. پس از آنکه بوگومولوف در سال ۱۹۷۸ به سمت ارشد در وزارت امور خارجه ارتقا یافت، یوری دوبینین جایگزین او شد و سیاست شوروی در اسپانیا را تا آخرین مرحله جنگ سرد تا سال ۱۹۸۶ هدایت کرد. دوبینین فعالانه ایده انجام یک سفر دولتی خوآن کارلوس به مسکو را ترویج کرد؛ تنها پس از پنج سال آماده سازی، آندری گرومیکو این دیدار را تأیید کرد و این سفر در مه ۱۹۸۴ انجام شد. الکساندر ایگورویچ کوزنیتسوف، سفیر پیشین روسیه در اسپانیا و آندورا (۲۰۰۵ تا ۲۰۱۲)، در سال های ۱۹۸۲–۱۹۸۶ زیر نظر دوبینین در مادرید خدمت کرده است. سفارت روسیه در مادرید که از اتحاد شوروی به ارث رسیده است، بین سال های ۱۹۸۶–۱۹۹۱ ساخته شد. قطعه زمین در شماره ۱۵۵، خیابان د ولازکز، در سال ۱۹۸۰ در اختیار شوروی ها قرار گرفت، اما با محدودیت های پهنه بندی شامل ارتفاع ساخت وساز حداکثر ۶ متر، عبور کابل های نیروهای مسلح اسپانیا زیر زمین و تصرف گسترده مردم کولی روبه رو بود – این موانع سال ها مانع از آغاز ساخت شدند. ساختمان در ابتدا توسط نقاش ایلیا گلازنف طراحی شد؛ گلازنف بعدها در طراحی داخلی مشارکت کرد و ساختار ساختمان توسط معمار آناتولی پولیکارپوف بازطراحی شد.
روابط روسیه و سوئیس () به روابط خارجی میان روسیه و سوئیس اشاره دارد. سوئیس در سال ۱۸۱۶ یک کنسولگری در سنت پترزبورگ تأسیس کرد و ۹۰ سال بعد آن را به لژاسیون ارتقا داد. روابط دیپلماتیک دو کشور در سال ۱۹۲۳ قطع شد، زمانی که روسیه در دوره انقلاب روسیه قرار داشت و تا سال ۱۹۴۶ از سر گرفته نشد. به دلیل حمله روسیه به اوکراین، روابط پس از اعمال تحریم های سوئیس علیه روسیه تنش آمیز شد. روسیه سوئیس را در فهرست کشورهای غیردوست قرار داد. تاریخچه. روسیه امپراتوری و سوئیس. تماس های قابل توجه میان سوئیسی ها و روس ها به قرن هفدهم بازمی گردد، زمانی که یک سرباز بیست ساله سوئیسی فرانسیس لافور در سال ۱۶۷۵ به مسکو آمد تا در خدمت دودمان رومانوف باشد و به سرعت به جایگاه برجسته ای رسید. اگرچه تزار پتر کبیر در کودکی تاج گذاری کرد (۱۶۸۲)، اداره کشور بیش از یک دهه در دست خواهرش سوفیا آلکسیونا، سپس مادرش ناتالیا ناریشکینا و خویشاوندان بویار آنها بود، که فرصت کافی به پتر جوان برای تصور تغییرات در کشورش هنگام رسیدن به قدرت واقعی داد. لافور یکی از افرادی بود که به شدت جهان بینی تزار جوان را شکل داد و پس از آنکه پتر کنترل کامل کشور را در دست گر
فت، این سرباز سوئیسی به یکی از مشاوران ارشد او تبدیل شد و در سال های اولیه برنامه مدرن سازی پتر تأثیرگذاری زیادی داشت. با وجود آنکه لافور در اوایل سلطنت پتر درگذشت (۱۶۹۹)، شمار قابل توجهی از سربازان، ماجراجویان، آموزگاران و دانشمندان سوئیسی در تاریخ امپراتوری روسیه سهم داشتند. معمار سوئیسی-ایتالیایی دومنیکو ترتزینی تا سال ۱۷۱۲ مدیر کل ساخت سنت پترزبورگ بود و به ایجاد سبک Petrine Baroque که در معماری اولیه این شهر شاخص بود، اعتبار داده می شود. ریاضیدان لئونهارت اویلر و پنج عضو خانواده برنولی به عضویت آکادمی علوم روسیه درآمدند. یک قرن پس از لافور، فردریک-سزار دو لا هارپ در تربیت آینده تزار الکساندر یکم، امپراتور روسیه تأثیرگذار بود. اولین حضور گسترده روس ها در سوئیس به سال های اولیه جنگ های ناپلئونی بازمی گردد، زمانی که ارتش الکساندر سوورف در سال های ۱۷۹۹–۱۸۰۰ در سوئیس و شمال ایتالیا نبرد رفت و برگشت داشت. اگرچه نتایج این کمپین ها قطعی نبود، اما سوورف را به درجه جنرالیسیمو رساند و به ویژه عقب نشینی از گردنه پانیکس به موضوعی محبوب برای نقاشان روس تبدیل شد. در تلافی، حدود ۸۰۰۰ مرد سوئیسی به ارتش ناپلئون بناپارت پ
یوستند که در سال ۱۸۱۲ به تهاجم فرانسه به روسیه پرداخت؛ تنها چند صد نفر از این لشکرکشی فاجعه بار جان سالم به در بردند. قهرمانی سوئیسی ها در نبرد بریزینا در Beresinalied جاودانه شده است. در قرن نوزدهم، سوئیس به دلیل فرهنگ آزادی، نبود رابطه نزدیک میان دولت جمهوری خواه سوئیس و دولت امپراتوری روسیه و گاهی هم بی طرفی آن در جنگ ها، به پناهگاهی محبوب برای مخالفان تزاری روسیه تبدیل شد. فهرست تبعیدیان روسی که در سوئیس پناه یافتند از آلکساندر هرتسن، که در سال ۱۸۵۱ شهروند سوئیس شد، تا ولادیمیر لنین، که نخستین بار در سال ۱۸۹۱ به سوئیس سفر کرد و سپس بین سال های ۱۹۱۴ تا ۱۹۱۷ در زوریخ در تبعید رسمی زندگی کرد، پیش می رود؛ او تنها در آوریل ۱۹۱۷، طی انقلاب روسیه، و به لطف آنچه قطار مهر و موم شده توسط مقامات آلمانی نامیده می شد، توانست از تبعید سوئیسی خود خارج شود. همین دلایل، سوئیس را به مقصدی جذاب برای دانشجویان روس تبدیل کرد. تعداد دانشجویان روس در سوئیس در سال های ۱۹۰۶–۰۷ به اوج خود رسید، درست پس از شکست انقلاب ۱۹۰۵ روسیه، زمانی که ۳۶٪ از کل دانشجویان دانشگاه های سوئیس روس بودند (۲۳۲۲ نفر از مجموع ۶۴۴۴ نفر). نه تنها اکثریت ت
مام دانشجویان خارجی ثبت نام شده در دانشگاه های سوئیس در آن سال (۳۷۸۴ نفر) از روسیه آمده بودند، بلکه بیش از دو سوم این دانشجویان روس (۱۵۰۷ نفر از ۲۳۲۲ نفر) زن بودند تاریخ یهودیان در روسیه. فدراسیون روسیه و سوئیس. پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، تعداد بازدیدکنندگان و مهاجران روس به اروپای غربی نسبت به دوره شوروی افزایش قابل توجهی یافت. با این حال، برای بیشتر آن ها سوئیس همچنان تا حدودی سرزمین زیر پرواز در مسیر مقاصد محبوب تر مدیترانه باقی ماند. آرامش این کشور در اول ژوئیه ۲۰۰۲ به تراژدی تبدیل شد، زمانی که یک هواپیمای بی ای ال باشکیریان ایرلاینز با یک هواپیمای باری DHL برخورد هوایی اوربرلینگن درست پیش از ورود به حریم هوایی سوئیس از آلمان برخورد کرد. تمام ۷۱ سرنشین دو هواپیما در این حادثه جان باختند. ویتالیا کالویف که تمام خانواده خود را از دست داده بود، کنترل کننده ترافیک هوایی، پیتر نیلسن، را که مسئول حادثه می دانست، کشت. ادعا شده است که روسیه طی سال ها سرویس اطلاعات خارجی (روسیه) را به سوئیس فرستاده است. در سال ۲۰۱۸، گزارشی محرمانه برای شورای فدرال (سوئیس) تهیه شد که نشان داد یک نفر از هر چهار دیپلمات روسی م
ستقر در سوئیس جاسوس است. به گفته مقامات سوئیس، این روند از سال ۲۰۲۲ افزایش یافته است. بر اساس مقامات سوئیس، روسیه حدود ۸۰ جاسوس در سوئیس دارد. ادعا شده است که جاسوسان روسی در سال ۲۰۱۸ آزمایشگاهی در سپیه را هدف قرار داده اند که در حال بررسی عوامل نوویچوک مورد استفاده علیه سرگئی اسکریپال بود.&lt;ref name="RadioFreeEurope/RadioLiberty 2018"&gt;&lt;/ref&gt; در سال ۲۰۲۰، پلیس سوئیس اطلاع داد که دو «جاسوس روسی»، یکی از آن ها در لباس لوله کش، پیش از برگزاری جلسه سالانه به داووس با گذرنامه های دیپلماتیک سفر کرده اند. سفارت روسیه در برن (سوئیس) انجام «کارهای مقدماتی» برای جاسوسی از مجمع جهانی اقتصاد را رد کرد. به گفته روزنامه NZZ، «یک پنجم» جاسوسان روس در اروپا در سوئیس مستقر هستند. در ژوئن ۲۰۲۱، سوئیس میزبان نشست روسیه–ایالات متحده ۲۰۲۱ در ژنو بود. سوئیس چندین مدرسه مرتبط با روسیه را در خاک خود میزبانی می کند. یکی از آن ها به نام «مدرسه سوئیسی روابط بین الملل» (SSIR) در ژنو است. مدرسه مشهور دیگر «مرکز بین المللی لومونوسف دانشگاه دولتی مسکو (CIL)» است. تحریم ها علیه روسیه ۲۰۲۲–۲۰۲۵. پس از حمله روسیه به اوکراین، سوئیس
تصمیم گرفت تمامی تحریم های اتحادیه اروپا علیه روسیه را اتخاذ کند. به گفته رئیس جمهور سوئیس ایگنازیو کاسی س، این اقدامات «بی سابقه اما همسو با بی طرفی سوئیس» بوده اند. دولت همچنین تأیید کرد که سوئیس به ارائه خدمات برای یافتن راه حل صلح آمیز در این مناقشه ادامه خواهد داد. سوئیس تنها در مأموریت های بشردوستانه شرکت می کند و کمک های اضطراری به جمعیت اوکراین و کشورهای همسایه ارائه می دهد. در مجموع، حدود ۸۷۰ نفر و بیش از ۶۰ شرکت مشمول تحریم های سوئیس هستند. سوئیس در مارس ۲۰۲۲ حریم هوایی خود را به روی هواپیماهای روسی بست. بر اساس یک نظرسنجی امنیتی در سال ۲۰۲۲، ۷۷٪ از سوئیسی ها معتقدند که حمایت سوئیس از تحریم ها علیه روسیه درست است، اما تنها ۲۷٪ از حمایت از اتحاد ناتو پشتیبانی می کنند. سوئیس رسماً خواستار بازگشت شبه جزیره کریمه و تمام قلمروهای اشغال شده اوکراین به اوکراین شده است. در مارس ۲۰۲۲، انجمن بازرگانی Economiesuisse اعلام کرد که تحریم های بین المللی در طول جنگ روسیه و اوکراین تأثیر محدودی بر اقتصاد صادراتی سوئیس خواهد داشت. با این حال، مؤسسه تحقیقات اقتصادی سوئیس KOF گزارش داد که در صورت تشدید تحریم ها در آیند
ه، مانند ممنوعیت گاز و نفت، اقتصاد سوئیس (تولید ناخالص داخلی) طی دو سال ۳ تا ۴ درصد کاهش خواهد یافت.&lt;ref name="Keystone-SDA/Sunday papers/ilj 2022"&gt;&lt;/ref&gt; سفیر روسیه در سازمان ملل متحد در ژنو از این موضوع ابراز ناامیدی کرد و روابط پیشین عالی میان دو کشور را یادآور شد. در ۶ مارس ۲۰۲۲، روسیه سوئیس را در فهرست فهرست کشورهای غیردوست قرار داد، به عنوان کشوری که اقدامات «غیردوستانه» علیه شهروندان روسیه انجام داده است. روسیه پس از تحریم های شدید سوئیس علیه نهادهای روسیه، کنترل های بیشتری بر کسب وکارهای مشترک سوئیس-روسیه اعمال خواهد کرد. الیگارش روس میلیاردها روبل دارایی خود را در بانکداری در سوئیس نگهداری کرده بود. با اعمال تحریم ها، بخشی از این دارایی ها به کشورهایی منتقل شد که تحریم اعمال نمی کنند، مانند امارات متحده عربی، و همچنین به کشورهای غربی مانند فرانسه، بریتانیا و ایالات متحده. در اوت، روسیه پیشنهاد سوئیس برای نمایندگی منافع اوکراین در مسکو را رد کرد، پس از آن که اوکراین موافقت کرد تا سوئیس نماینده منافع خود در روسیه باشد. سخنگوی وزارت خارجه روسیه گفت این طرح قابل قبول نیست، زیرا سوئیس را پس از
پیوستن برن به تحریم ها علیه روسیه کشوری بی طرف نمی داند. رئیس جمهور سوئیس ایگنازیو کاسی س در ۲۲ سپتامبر ۲۰۲۲ پس از نشست هفتاد و هفتم مجمع عمومی سازمان ملل متحد با وزیر خارجه روسیه سرگئی لاوروف دیدار کوتاهی داشت. کاسی س پیش تر در مجمع اعلام کرده بود که سوئیس نتیجه همه پرسی الحاق ۲۰۲۲ در اوکراین تحت اشغال روسیه را به رسمیت نخواهد شناخت. لاوروف به کاسی س گفت سوئیس مسیر بی طرفی خود را به دلیل تحریم ها ترک کرده است. کاسی س مجدداً موقعیت بی طرف سوئیس را با عدم مشارکت نظامی در این مناقشه تأکید کرد. تا مارس ۲۰۲۲، مقامات سوئیس ۶٫۲ میلیارد دلار از دارایی های روسیه را مسدود کردند. کمیسیون هلسینکی (یک کمیسیون تأثیرگذار ایالات متحده) سوئیس را به «کمک به پنهان کردن دارایی های روسیه» متهم کرده و وکلای سوئیس را «تسهیل کنندگان» دانسته است. شورای فدرال (سوئیس) با این توصیف مخالفت کرده است.
روابط پرتغال و روسیه () به روابط خارجی بین پرتغال و روسیه اشاره دارد. پرتغال دارای سفارت در مسکو و روسیه دارای سفارت در لیسبون است. این دو کشور شرقی ترین و غربی ترین کشورهای اروپا هستند. هر دو کشور عضو کامل سازمان امنیت و همکاری اروپا می باشند. تاریخ. روابط دیپلماتیک کامل و در سطح سفیر بین پرتغال و امپراتوری روسیه به سال ۱۷۷۹ بازمی گردد. پیش تر، در سال ۱۷۲۴، بازرگانان پرتغالی از پتر کبیر درخواست کردند تا مأموریت های تجاری برقرار شود. پتر با انتصاب یک کنسول در لیسبون پاسخ داد. با این حال شواهدی وجود ندارد که کنسولگری لیسبون در آن زمان واقعاً تأسیس شده باشد. تجارت بین دو کشور به کندی توسعه یافت و نهایتاً کنسولگری روسیه در لیسبون در سال ۱۷۶۹ افتتاح شد که هدایت آن بر عهده ژوآو آنتونیو بورشر، یک بانکدار پرتغالی-آلمانی از هامبورگ بود. بورشر علاقه چندانی به ترویج منافع تجاری پرتغال نداشت و تجارت بین دو کشور همچنان ناچیز باقی ماند. در سپتامبر ۱۷۷۹، ماریای یکم، ملکه پرتغال سفیر سابق خود در هلند، فرانسیسکو ژوزه هورتا ماسدو، را به عنوان سفیر پرتغال در روسیه منصوب کرد که در پایتخت امپراتوری سنت پترزبورگ مستقر می شد. کاتر