Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کارتل خورشیدها () یک سازمان جنایی و تروریستی ونزوئلایی است که به رهبری اعضای عالی رتبه نیروهای مسلح ملی ونزوئلا در قاچاق مواد مخدر دست دارد. به گفته هکتور لاندائتا یک روزنامه نگار و نویسندهٔ کتاب "«چاویسمو، قاچاق مواد مخدر و ارتش»" - این پدیده زمانی آغاز شد که مواد مخدر کلمبیایی از واحدهای مرزی فاسد وارد ونزوئلا شد و «فساد به رده های بالاتر راه یافت.» تاریخچه. گزارش هایی مبنی بر اینکه اعضای ارتش ونزوئلا در قاچاق مواد مخدر دست داشته اند، از سال ۱۹۹۸ آغاز شد، هرچند این امر محدود به دریافت وجه و نادیده گرفتن قاچاقچیان مواد مخدر بود. ادعا می شد که افسران جنبش انقلابی بولیواری-۲۰۰ هوگو چاوز که کودتای ونزوئلا در سال ۱۹۹۲ را برنامه ریزی کرده بودند، گروهی را ایجاد کرده اند که در قاچاق مواد مخدر شرکت داشته و به عنوان "کارتل بولیواریانو" یا " "کارتل بولیواری"" شناخته می شود. پس از کودتای سال ۱۹۹۲، "لس آنجلس تایمز" خاطرنشان کرد که افسران ونزوئلایی ممکن است به دنبال تصاحب دولت بوده باشند، زیرا «از فساد، به ویژه در مواد مخدر، می توان پول درآورد». در سال ۱۹۹۳، اصطلاح «کارتل خورشید» یا «"کارتل خورشیدها»" برای اولین بار زمان
ی استفاده شد که ادعاهای دو ژنرال گارد ملی فرماندهی ملی مبارزه با مواد مخدر، رامون گیلن داویلا و اورلاندو هرناندز ویلگاس، به دلیل جرایم قاچاق مواد مخدر مورد بررسی قرار گرفت. این اصطلاح از نشان های عمومی که شبیه خورشید روی لباس هایشان بود، گرفته شده است. کشف شد که گیلن پس از درخواست سیا، حمل کوکائین از ونزوئلا به آمریکا را تأیید کرده است. ثور هالورسن، کمیسر مبارزه با مواد مخدر در ونزوئلا، از بی گناهی گیلن در مورد حمل کوکائین دفاع کرد. دولت بولیواری. نام «کارتل خورشید» در سال ۲۰۰۴ توسط خبرنگار و عضو شورای شهر، مائورو مارکانو، دوباره مطرح شد. مارکانو کمی قبل از قتلش، ادعا کرد که الکسیس مانیرو، رئیس گارد ملی و رئیس کل اطلاعات نظامی، در قاچاق مواد مخدر دست داشته است. طبق گزارش "وایس نیوز"، دولت ونزوئلا تحت رهبری هوگو چاوز، فساد را در ارتشی که از قبل فاسد بود، به «سطوح بی سابقه ای» گسترش داد. چاوز میلیون ها دلار برای برنامه های اجتماعی که ظاهراً ناپدید شده بودند، به مقامات نظامی پرداخت کرد و همچنین به مقامات قاچاق مواد مخدر مصونیت قانونی داد تا قدرت و وفاداری خود را حفظ کنند. هنگامی که چاوز در سال ۲۰۰۵ اداره مبارزه
با مواد مخدر آمریکا را برکنار کرد، ونزوئلا به مسیری جذاب تر برای تجارت مواد مخدر تبدیل شد. [ '[ ' ] طبق اطلاعات کلمبیا، یک فرد دستگیر شده در زمینه مواد مخدر اظهار داشت که «چهره های ارشد نیروهای امنیتی رئیس جمهور هوگو چاوز برای ترتیب دادن حمل مواد مخدر از طریق ونزوئلا» ادعا شده است که گارد ملی با نیروهای مسلح انقلابی کلمبیا در تجارت مواد مخدر همکاری داشته است. مقامات بریتانیایی ادعا کردند که هواپیماهای کلمبیا نیز توسط پایگاه های نیروی هوایی ونزوئلا محافظت می شوند. در سال ۲۰۲۵، آمریکا، پاراگوئه، اکوادور، جمهوری دومینیکن و آرژانتین این کارتل را به عنوان یک سازمان تروریستی معرفی کردند. در اوت ۲۰۲۵، ایالات متحده ۴۵۰۰ سرباز و چندین کشتی جنگی نیروی دریایی را به عنوان بخشی از یک عملیات بزرگ مبارزه با مواد مخدر با هدف مختل کردن شبکه های قاچاق مواد مخدر، از جمله گروه هایی مانند کارتل خورشید، به جنوب کارائیب اعزام کرد. حوادث. در سپتامبر ۲۰۱۳، حادثه ای که گفته می شود به کارتل خورشید مرتبط است و شامل افرادی از گارد ملی ونزوئلا می شود که ۳۱ چمدان حاوی ۱٫۳ تن کوکائین را در یک پرواز ایرفرانس قرار دادند، مقامات فرودگاه شارل د
وگل پاریس را شگفت زده کرد، زیرا این بزرگ ترین توقیف کوکائین ثبت شده در سرزمین اصلی فرانسه بود. در ۱۵ فوریه ۲۰۱۴، یکی از فرماندهان گارد ملی ونزوئلا هنگام رانندگی به سمت والنسیا به همراه خانواده اش متوقف شد و به دلیل داشتن ۵۵۴ کیلو کوکائین دستگیر شد. در ۱۱ نوامبر ۲۰۱۵، مأموران DEA در هائیتی دو نفر از بستگان (یک پسرخوانده و یک برادرزاده) سیلیا فلورس، بانوی اول ونزوئلا، را در حالی که سعی داشتند ۸۰۰ کیلوگرم کوکائین را از ونزوئلا به آمریکا منتقل کنند، دستگیر کردند. منبعی از DEA به طور غیررسمی اعلام کرد که به دلیل فساد در دولت، مقادیر زیادی کوکائین می تواند از ونزوئلا عبور کند. سازمان. گروه هایی در شاخه های نیروهای مسلح ونزوئلا مانند نیروی زمینی ونزوئلا، نیروی دریایی ونزوئلا، نیروی هوایی ونزوئلا و گارد ملی ونزوئلا وجود دارند؛ از پایین ترین تا بالاترین سطوح پرسنلی. پرسنل سطح پایین. ظاهراً، اعضای گارد ملی رده پایین برای کسب مقام در ایست های بازرسی مرزی رقابت می کنند تا بتوانند برای «تجارت غیرقانونی» رشوه دریافت کنند، اگرچه بخش بزرگی از رشوه ها به مافوق هایشان می رسد. ظاهراً، مقامات فاسد کارتل سانز، مواد مخدر را از کلم
بیا به ونزوئلا قاچاق می کنند و از آنجا به صورت بین المللی ارسال می شوند. مقامات عالی رتبه. نیکولاس مادورو. رئیس جمهور ونزوئلا، نیکلاس مادورو، شخصاً افراد متهم به قاچاق مواد مخدر را به مناصب بالای دولت ونزوئلا ارتقا داده است. در ماه مه ۲۰۱۸، گفته شد که او از دیوسدادو کابلو سود قاچاق مواد مخدر دریافت کرده است. دیوسدادو کابلو. در ژانویه ۲۰۱۵، لیمسی سالازار، رئیس سابق امنیت هوگو چاوز و دیوسدادو کابلو، اتهاماتی را مطرح کرد مبنی بر اینکه کابلو رئیس کارتل سانز است. سالازار پس از همکاری با دولت و ارائه جزئیات احتمالی در مورد مشارکت کابلو در تجارت بین المللی مواد مخدر، تحت حمایت شهود قرار گرفت و با کمک بخش عملیات ویژه اداره مبارزه با مواد مخدر به آمریکا گریخت. سالازار اظهار داشت که کابلو را در حال صدور دستور حمل چندین تن کوکائین دیده است. گزارش شده است که محموله های مواد مخدر از فارک در کلمبیا به ایالات متحده و اروپا، با کمک احتمالی کوبا، ارسال شده است. عملیات ادعایی بین المللی مواد مخدر احتمالاً شامل سایر اعضای ارشد دولت ونزوئلا نیز بوده است، مانند طارق ال ایسامی و خوزه دیوید کابلو، برادر دیوسدادو. در ۱۸ مه ۲۰۱۸، دفت
ر کنترل سرمایه های خارجی وزارت خزانه داری آمریکا، تحریم هایی را علیه کابلو، همسرش، برادرش و «تستافرو» (خواننده اصلی) او، رافائل ساریا، اعمال کرد. OFAC اظهار داشت که کابلو و دیگران از قدرت خود در دولت بولیواری «برای سود شخصی از اخاذی، پولشویی و اختلاس» استفاده کرده اند، و کابلو ظاهراً فعالیت های قاچاق مواد مخدر را با معاون رئیس جمهور ونزوئلا، طارق العیسمی، هدایت می کرد و سود حاصل را با رئیس جمهور نیکولاس مادورو تقسیم می کرد. این دفتر همچنین اظهار داشت که کابلو از اطلاعات عمومی برای ردیابی افراد ثروتمندی که به طور بالقوه قاچاق مواد مخدر می کردند، استفاده می کرد و مواد مخدر و اموال آنها را می دزدید تا از رقابت احتمالی خلاص شود. هنری رانگل سیلوا. در سال ۲۰۰۸، دفتر کنترل سرمایه های خارجی آمریکا ژنرال هنری رانگل سیلوا و دو مقام فعلی یا سابق دولت ونزوئلا را تحریم کرد و گفت شواهدی وجود دارد که آنها به نیروهای مسلح انقلابی کلمبیا در تجارت غیرقانونی مواد مخدر کمک مالی کرده اند. این دستور «هرگونه دارایی که نهادها و افراد تعیین شده ممکن است تحت صلاحیت ایالات متحده داشته باشند را مسدود می کند و افراد آمریکایی را از انجام
معاملات مالی یا تجاری مربوط به آن دارایی ها منع می کند.» سایر مقامات تحریم شده عبارتند از ژنرال هوگو کارواخال، مدیر سابق اطلاعات نظامی ونزوئلا (DGIM)؛ و کاپیتان نیروی دریایی رامون رودریگز چاسین، وزیر سابق کشور، تحریم شدند. در نوامبر ۲۰۱۰، هنری رانگل سیلوا اعلام کرد که نیروهای نظامی «با پروژه سیاسی و سوسیالیستی» به رهبری هوگو چاوز در ونزوئلا پیوند خورده اند. سپس افزود که "روی کار آمدن دولتی متفاوت از چاوز غیرقابل قبول خواهد بود." طارق العیسمی. طارق العیسمی در ۱۳ فوریه ۲۰۱۷ تحت قانون تعیین سردسته قاچاقچیان مواد مخدر خارجی، پس از متهم شدن به تسهیل حمل مواد مخدر از ونزوئلا به مکزیک و ایالات متحده، توسط وزارت خزانه داری ایالات متحده تحریم شد و ده ها میلیون دلار از دارایی هایی که ظاهراً تحت کنترل العیسمی بود، مسدود گردید. نستور رورول. رئیس گارد ملی بولیواری، نستور رورول، در اوت ۲۰۱۶ توسط دولت ایالات متحده به جرم کمک به قاچاق مواد مخدر در ونزوئلا متهم شد. رورول ظاهراً قاچاقچیان را مطلع کرده، تحقیقات را لغو کرده و افراد دخیل در حمل مواد مخدر را آزاد کرده است. هوگو کارواخال. گفته می شود هوگو کارواخال یکی از رهبران کار
تل خورشید است. در ۲۲ ژوئیه ۲۰۱۴، هوگو کارواخال، رئیس سابق اطلاعات نظامی ونزوئلا، با وجود اینکه با گذرنامه دیپلماتیک پذیرفته شده و در ژانویه به عنوان سرکنسول در آروبا منصوب شده بود، در آروبا بازداشت شد. این دستگیری پس از درخواست رسمی دولت ایالات متحده انجام شد که کارواخال را به ارتباط با قاچاق مواد مخدر و گروه چریکی نیروهای مسلح انقلابی کلمبیا متهم می کند. در ۲۷ ژوئیه ۲۰۱۴، کارواخال پس از آنکه مقامات تصمیم گرفتند که او مصونیت دیپلماتیک دارد، آزاد شد، اما همچنین به عنوان عنصر نامطلوب در نظر گرفته شد. در مارس ۲۰۲۰، پس از تعیین جایزه استراتژیک ۱۰ میلیون دلاری برای دستگیری هوگو کارواخال و دیگر تروریست های مواد مخدر ونزوئلایی، او تصمیم گرفت خود را به ایالات متحده تسلیم کند، احتمالاً برای اینکه در ازای اطلاعات مربوط به مقامات دولتی ظاهراً فاسد و تروریست های مواد مخدر وابسته به دولت مادورو، معامله ای انجام دهد. ناگفته نماند که خود مادورو نیز جایزه ۱۵ میلیون دلاری دارد. یازنکی لاما. یازنکی لاماس، خلبان سابق بانوی اول سیلیا فلورس، از کلمبیا به ایالات متحده مسترد شد، زیرا گفته می شود ترانسپوندر را ارائه داده بود تا به ه
واپیماهای حامل کوکائین اجازه دهد تا خود را به عنوان پروازهای تجاری جا بزنند. بنا به گزارش ها، نیکولاس مادورو، رئیس جمهور ونزوئلا، از لوئیس کارلوس ویلگاس اچوری، وزیر دفاع کلمبیا، درخواست استرداد را رد کرد. لاماس با صدها پرواز مواد مخدر که در ونزوئلا انجام شده است، مرتبط بوده است. متفقین. نیروهای مسلح انقلابی کلمبیا. در سال ۲۰۰۵، به تمام شاخه های نیروهای مسلح ملی ونزوئلا وظیفه مبارزه با قاچاق مواد مخدر در ونزوئلا داده شد و داده هایی که زمانی فقط در اختیار گارد ملی بولیواری بود، به ارتش، نیروی دریایی و نیروی هوایی واگذار شد. میلدرد کامرو، مقام سابق مبارزه با مواد مخدر دولت چاوز، اظهار داشت که این داده ها باعث ایجاد رقابت در صفوف ارتش شد که برای معامله با فارک برای مشارکت فعال در قاچاق مواد مخدر تلاش می کردند. مقامات کلمبیا اظهار داشتند که از طریق لپ تاپ هایی که در حمله ای علیه رائول ریس در سال ۲۰۰۷ ضبط کرده بودند، اسنادی را یافتند که نشان می داد هوگو چاوز «در کنار سایر روابط مالی و سیاسی که به سال ها پیش برمی گردد» به نیروهای مسلح انقلابی کلمبیا تا ۳۰۰ میلیون دلار پیشنهاد پرداخت داده است و اسنادی که نشان می دهد
شورشیان فارک از ونزوئلا برای تهیه موشک های زمین به هوا کمک خواسته اند، و ادعا می کنند که چاوز شخصاً با رهبران شورشیان فارک ملاقات کرده است. طبق گفته اینترپل، پرونده های یافت شده توسط نیروهای کلمبیایی معتبر تلقی شدند. در سال ۲۰۰۸، وزارت خزانه داری آمریکا دو مقام ارشد دولت ونزوئلا و یک مقام سابق را به ارائه کمک های مادی برای عملیات قاچاق مواد مخدر انجام شده توسط گروه چریکی فارک در کلمبیا متهم کرد. با این حال، تحلیل های مستقل برخی از دانشگاهیان و روزنامه نگاران آمریکایی از اسناد، تفسیر کلمبیایی ها از این اسناد را به چالش کشیده و دولت کلمبیا را به اغراق در محتوای آنها متهم کرده است. در سال ۲۰۰۸، خوزه میگل اینسولزا، دبیرکل سازمان کشورهای آمریکایی، در برابر کنگره ایالات متحده شهادت داد که «هیچ مدرکی» مبنی بر حمایت ونزوئلا از «گروه های تروریستی»، از جمله فارک، وجود ندارد. سه سال بعد در سال ۲۰۱۱، مؤسسه بین المللی مطالعات استراتژیک به این نتیجه رسید که دولت چاوز دفتر فارک در کاراکاس را تأمین مالی کرده و به آن دسترسی به سرویس های اطلاعاتی داده است. دیپلمات های ونزوئلایی یافته های IISS را محکوم کردند و گفتند که آنها «اش
تباهات اساسی» دارند.
آغاز یا پایان ()، یک فیلم مستند-درام آمریکایی محصول سال ۱۹۴۷ دربارهٔ توسعهٔ بمب اتمی در جنگ جهانی دوم است که به کارگردانی نورمن تاروگ، با بازی برایان دانلوی، رابرت واکر و تام دریک ساخته شده و توسط مترو گلدوین مایر منتشر شده است. این فیلم، ساخت بمب اتمی در پروژه منهتن و بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی را به تصویر می کشد. اگرچه فیلمسازان تلاش قابل توجهی برای دقت تاریخی، به ویژه در جزئیات، صرف کرده اند، اما این فیلم به دلیل برخی تحریف های کلیدی تاریخ شناخته می شود. یک سکانس کاملاً تخیلی اضافه شده است که در آن ترومن در مورد صدور مجوز حمله دچار تردید است؛ گلوله های ضدهوایی در اطراف ناو انولا گی در حین بمباران هیروشیما نشان داده می شوند. این فیلم به طور کلی نقدهای متفاوتی دریافت کرد و در گیشه ناامیدکننده بود. طرح داستان. صحنه مقدماتی به شکل یک فیلم خبری نشان می دهد که این فیلم بخشی از یک بسته اطلاعاتی در مورد توسعه انرژی اتمی و بمب اتمی است که در یک کپسول زمان در کالیفرنیا قرار داده شده است و قرار است در سال ۲۴۴۶ باز شود. دکتر جی. رابرت اوپنهایمر (هیوم کرونین)، فیزیکدان و دانشمند اتمی، کشف انرژی اتمی را ستایش می ک
ند، اما همچنین در مورد خطرات آن هشدار می دهد. دانشمندان آمریکایی مانند مت کاکران (تام دریک)، که تحت راهنمایی دکتر انریکو فرمی (جوزف کالیا) و دکتر مار (ویکتور فرانسن کار می کنند، اتم را شکافته و اساساً آلمانی ها را در مسابقه ساخت بمب اتمی شکست داده اند. آنها با کمک آلبرت انیشتین ( لودویگ اشتوسل)، به رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا فرانکلین دلانو روزولت (گادفری تیرله) اطلاع می دهند که یک کشف عظیم انجام شده است. در سال ۱۹۴۱، با ورود ایالات متحده به جنگ، روزولت تا دو میلیارد دلار برای پروژه منهتن جهت توسعه بمب اتمی اختصاص می دهد. در دسامبر ۱۹۴۲، در دانشگاه شیکاگو، زیر نظر ناظرانی مانند سرهنگ دوم جف نیکسون (رابرت واکر (هنرپیشه)) و کارشناسان بین المللی، دانشمندان اولین واکنش زنجیره ای را در زیر یک استادیوم در محوطه دانشگاه ایجاد می کنند. نیکسون به ژنرال لسلی گرووز (برایان دانلوی) که مسئول این پروژه است، منصوب می شود. گرووز باید جوامع علمی، صنعتی و دفاعی را برای ساخت بمب اتمی گرد هم آورد. در سال ۱۹۴۵، پس از مرگ روزولت، رئیس جمهور جدید، هری اس. ترومن (آرت بیکر)، همچنان از پروژه اتمی که اکنون به لوس آلاموس، نیومکزیکو م
نتقل شده بود، حمایت می کند. ترومن که در جنگ اقیانوس آرام با مقاومت سختی روبرو شد، در ژوئیه ۱۹۴۵ دستور استفاده از بمب اتمی علیه ژاپن را صادر کرد. کوکران و نیکسون مأمور شدند تا خدمه حمل بمب به تینیان را همراهی کنند. کوکران هنگام مونتاژ بمب، با مواد رادیواکتیو تماس پیدا می کند و می میرد. روز بعد، در ۶ اوت ۱۹۴۵، انولا گی، یک بمب افکن بوئینگ بی-۲۹ سوپرفورترس، یک بمب اتمی را روی هیروشیما انداخت. پس از این ماموریت، نیکسون به خانه بازگشت تا خبر مرگ شوهرش را به همسر کاکران بدهد. تولید. ایده فیلم «آغاز یا پایان» در اکتبر ۱۹۴۵ با بازیگر دونا رید و معلم علوم دبیرستانش، ادوارد آر. تامپکینز، شیمیدانی در آزمایشگاه ملی اوک ریج شکل گرفت. طبق شماره های دسامبر ۱۹۴۵ و ژانویه ۱۹۴۶ «هالیوود ریپورتر» مترو گلدوین مایر، پارامونت پیکچرز و استودیوهای قرن بیستم همگی به ساخت فیلمی دربارهٔ پروژه منهتن علاقه مند بودند. هال بی. والیس از پارامونت، پیش از این روی نسخه خودش با عنوان «فوق سری» کار می کرد، اما موافقت کرد که پروژه اش را با پروژه مترو گلدوین میر ادغام کند و داستان و تحقیقاتش را تحویل دهد و پیشنهاد داد که در ازای دریافت مبلغ ثابت و
درصدی از فروش گیشه، به عنوان مشاور در روند تولید مترو گلدوین میر فعالیت کند.
چهره جیزو ، یک فیلم درام جنگی ژاپنی محصول سال ۲۰۰۴ ه کارگردانی کازوئو کوروکی و با بازی ریه میازاوا، یوشیو هارادا و تادانوبو آسانو است. این فیلم بر اساس نمایشنامه ای به همین نام اثر هیساشی اینوئه ساخته شده است. این فیلم سومین و آخرین فیلم از سه گانهٔ «مرثیهٔ جنگ» کازوئو کوروکی بود که پس از «فردا» (۱۹۸۸) و «تابستان یک پسر در ۱۹۴۵» (۲۰۰۲) ساخته شد. داستان دربارهٔ زن جوانی است که از بمباران اتمی هیروشیما جان سالم به در برده و در حالی که برای مرگ پدرش در بمباران اتمی سوگواری می کند، تلاش می کند با مردی جوان رابطه برقرار کند.
نمکدان چلینی (در وین به نام سالیرا، به زبان ایتالیایی به معنی نمکدان) یک مجسمه رومیزی طلایی نیمه میناکاری شده اثر بنونوتو چلینی (حدود –) است. این اثر در سال ۱۵۴۳ برای فرانسیس اول فرانسه (حکومت –) از روی مدل های بشقاب نقره ای که سال ها قبل برای کاردینال ایپولیتو دِسته (حدود –) آماده شده بودند، تکمیل شد. این انبار که عملکردی بیش از یک ظرف گران قیمت برای نگهداری چاشنی داشت، قصد داشت گفتگو میان روشنفکران را در مورد معانی نهفته در اثر هنری برانگیزد. در دوران رنسانس، "سالیرا" به خاطر سبک و سیاق خاص خود قابل توجه بود. جذابیت اصلی اثر، سبک و فرم آن است که چلینی در رساله خود، "«رساله هایی" "در باب طلاسازی و مجسمه سازی"» و در زندگینامه خود به آن پرداخته است. این اثر تنها مجسمه طلای باقی مانده از بنونوتو چلینی است و مشهورترین اثر مجسمه سازی طلای باقی مانده از دوران رنسانس است. در نهایت، این مجسمه ساز با ایفای نقش به عنوان الگویی برای «طلاسازی رنسانس»، معانی چندوجهی اشیاء کوچک آن دوران را به نمایش گذاشت. این نمکدان که در سال ۲۰۰۳ به سرقت رفته بود، در سال ۲۰۰۶ پیدا شد و دزد آن زندانی شد. زمینه تاریخی، سفارش و تکنیک. در ده
ه ۱۵۳۰، بنونوتو چلینی به عنوان یک سکه ساز شناخته می شد، اما به محض اینکه به خدمت کاردینال ایپولیتو دِسته در رم درآمد، شروع به ساخت سکه های بزرگتر و جسورانه تر کرد. او سپس برای بسیاری از چهره های برجسته در حرفه خود، از جمله شاه فرانسیس اول فرانسه ( کار کرد.)، و بعداً در فلورانس برای حاکم مدیچی ، دوک کوزیمو اول (حکومت –). چلینی در حالی که در دربار پادشاه فرانسه زندگی می کرد، نمکدان را به همراه کمک پنج هنرمند دیگر (دو نفر از ایتالیا، دو نفر از فرانسه و یک هنرمند از آلمان) ساخت. چلینی در "کتاب «ویتا»" خود گزارش داده است که قیمت مجسمه تکمیل شده ۱۰۰۰ اسکودی بوده است. بسیاری از آثار طلاسازی رنسانس دیگر، از جمله چندین اثر ساخته شده توسط چلینی (که صرفاً به دلیل توصیفات او در زندگینامه اش برای ما شناخته شده است)، ذوب شدند. این قطعه در سال ۱۵۶۲ تقریباً ذوب و نابود شد، اما توانست از سرنوشت بسیاری از مجسمه های طلایی دیگر از رنسانس ایتالیا جلوگیری کند. تکنیک کلی چلینی در طراحی نمکدان برای شاه فرانسیس اول، ریشه در روش هایی داشت که از کارادوسو (کریستوفورو فوپا) آموخته بود. او متوجه شد که کارادوسو «یک مدل کوچک مومی به اندازه
ای که می خواست اثرش باشد، می ساخت.» چلینی که مشتاق بود اثری هنری باشکوه تر و متفاوت تر از اثر کارادوسو بسازد، از ایده ساخت یک مدل مومی استفاده کرد. محصول نهایی بر اساس مدلی بود که چلینی در ابتدا برای ایپولیتو دِسته ساخته بود. این نمکدان نه تنها با شکوه ساخته شده بود، بلکه نقش سیاسی مهمی را برای فرانسیس اول و دربار او در دهه ۱۵۴۰ ایفا می کرد. سالیرا به عنوان نماد هنری سیاست های داخلی و بین المللی پادشاه فرانسه طراحی شده بود. قدرت قابل توجه دربار از طریق دسترسی به چاشنی های کمیاب مانند نمک و فلفل که مورد توجه اروپاییان بود، نشان داده می شود. توصیف، نمادگرایی و تفسیر. نمکدان از طلا، مینای شیشه ای، آبنوس و عاج ساخته شده است. طلا در قالب ریخته نمی شود، بلکه با چکش با دست به شکل ظریف خود در می آید. حدود ارتفاع دارد. اینچ ارتفاع با پایه ای حدود اینچ عرض دارد و دارای یاتاقان هایی برای غلتاندن آن روی میز ضیافت است. نمکدان چلینی که به سبک منریسم اواخر رنسانس خلق شده است، به طور تمثیلی، به تصویر می کشد. (زمین و دریا). هر دو موضوع، تأثیر سبک منریسم را در حالت های چهرهٔ مرموز، تناسبات نادرست بدن و استفاده از کنترپوستو منع
کس می کنند. علاوه بر این، سبک رایج در دربارهای فلورانس نیز الهام بخش چلینی بود: جنس مجلل طلا و مینا، تناسبات نسبتاً باریک فیگور زن، توجه به جزئیات و تسلط بر اجرا. دو فیگور مرکزی که به صورت برهنه به تصویر کشیده شده اند، در کنار هم قرار گرفته اند و ظاهراً رو در رو با یکدیگر روبرو هستند. دریا نمایانگر فیگور مرد، نپتون، است که در کنار کشتی ای که به عنوان نگهدارنده نمک عمل می کرد، لم داده است. این فیگور نیزه سه شاخه ای را در دست راست خود دارد، در حالی که توسط اسب های دریایی، ماهی ها، صدف ها و سایر موجودات دریایی احاطه شده است که نماد ارتباط خدایی او با اقیانوس هستند. حیواناتی که در این اثر به کار رفته اند، به عنوان نمادهای رایج شمایل نگاری دوران باستان عمل می کردند. زمین، که در قالب زن، تلوس، تجسم یافته است، در کنار معبدی به تصویر کشیده شده است که به عنوان ظرفی برای فلفل عمل می کند. در تضاد با نپتون، تلوس سینه او را به عنوان نمادی از باروری نوازش می کند و «به وفور با تمام زیبایی های جهان آراسته شده است.» شاخی که او در دست راست خود حمل می کند، نشان دهنده ارتباط او با طبیعت است، در عین حال که همزمان «باروری» و «ثروت
» او را به نمایش می گذارد. معبد زیر بازوی او برای نگهداری فلفل طراحی شده است. در پایه بیضی شکل مجسمه، چلینی چهار مجسمه طلایی را قرار داده است که نمایانگر زمان های روز هستند و از مجسمه های تمثیلی میکل آنژ از "روز" و "شب" و "سپیده دم" و "غروب"، در کلیسای مدیچی در کلیسای سن لورنزو در فلورانس الهام گرفته شده اند. در کنار زمان های روز، بادهای اصلی قرار دارند. مردان جوانی که روی پایه قرار دارند، با گونه های باز شده در حال دمیدن توده های هوا، نمایانگر این بادهای جهت اصلی هستند. سمندر زیر پاشنه پای چپ تلوس، که نشان شخصی فرانسیس اول بود، نماد آتش است چلینی همچنین نقوش تمثیلی بیشتری مانند نشان پادشاه، یک فیل و نیلوفرهای آبی را برای نشان دادن دربار اضافه کرد. در نهایت، عناصر کلاسیک - خاک، آب، هوا و آتش - همگی در این اثر به نمایش گذاشته شده اند. علاوه بر این، این مجسمه به گونه ای طراحی شده بود که نظم فراگیر کیهان و جهان کوچک و میکروسکوپی جهان را به تصویر بکشد. منشأ. این سرداب به عنوان هدیه ای از سوی چارلز نهم فرانسه به آرشیدوک فردیناند دوم تیرول، که به عنوان نماینده چارلز در عروسی اش با الیزابت اتریش عمل کرده بود، به مال
کیت هابسبورگ ها درآمد. در اصل، این انبار بخشی از مجموعه هنری هابسبورگ در قلعه آمبراس بود، اما در قرن نوزدهم به موزه تاریخ هنر در وین منتقل شد. سرقت و بازیابی. در ۱۱ مه ۲۰۰۳، انبار از موزه تاریخ هنر که در آن زمان به دلیل کارهای بازسازی با داربست پوشانده شده بود، دزدیده شد. دزد آژیرها را به صدا درآورد، اما آنها را به عنوان آژیرهای جعلی نادیده گرفت و سرقت تا ساعت ۸:۲۰ کشف نشد. صبح. موزه برای بازیابی آن جایزه ای معادل ۱٬۰۰۰٬۰۰۰ یورو تعیین کرد. این انبار در ۲۱ ژانویه ۲۰۰۶، در حالی که حدود ۹۰ سال در یک جعبه سربی در جنگلی در نزدیکی شهر زوتل، اتریش مدفون شده بود، کشف شد. کیلومتری شمال وین. دزد، رابرت مانگ، پس از آنکه پلیس عکس های دوربین مداربسته مظنون را منتشر کرد که متعاقباً توسط آشنایان شناسایی شد، خود را تسلیم کرد. مانگ به جرم سرقت به ۴ سال زندان محکوم شد. پیوند به بیرون. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
کمیته روابط خارجی مجلس نمایندگان ایالات متحده که با نام کمیته روابط خارجی مجلس نیز شناخته می شود، یک کمیته دائمی در مجلس نمایندگان ایالات متحده است که صلاحیت بررسی لوایح و تحقیقات مربوط به امور خارجه ایالات متحده را دارد. از سال ۲۰۲۵، برایان مست از فلوریدا ریاست این کمیته را بر عهده دارد. این کمیته مأموریت گسترده ای برای نظارت بر قوانین مربوط به تأثیر تحولات امنیت ملی بر سیاست خارجی، اختیارات جنگ، معاهدات، توافق های اجرایی و استقرار نیروهای نظامی در خارج، کمک های خارجی، کنترل تسلیحات، سیاست اقتصادی بین المللی و سایر موضوعات دارد. بسیاری از مسئولیت های آن به شش زیرکمیته دائمی واگذار شده است که هر کدام بر مسائل مربوط به منطقه خاصی از جهان نظارت دارند. همچنین این کمیته بر وزارت امور خارجه ایالات متحده، سفارت ها و دیپلمات های آمریکایی و همچنین سازمان توسعه بین المللی ایالات متحده (USAID) نظارت می کند. در طول دو دوره جداگانه، از سال های ۱۹۷۵ تا ۱۹۷۸ و هم چنین از ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۷، کمیته امور خارجه به کمیته روابط بین الملل تغییر نام داد ولی وظایف و صلاحیت آن بدون تغییر باقی ماند. همتای آن در سنا، کمیته روابط خارجی است.
اعضا، کنگره ۱۱۹. قطعنامه های انتخاب اعضا: (رئیس)، (عضو ارشد)، (جمهوری خواه)، (د)، (د)، (مک کورمیک)، (فاین) کمیته های فرعی. تا پیش از کنگره ۱۱۸ام، زیرکمیته ها معمولاً هم بر مناطق خاصی از جهان و هم بر حوزه های سیاستی گسترده تر (مانند تروریسم یا سیاست انرژی) نظارت داشتند، اما در کنگره ۱۱۸ام، زیرکمیته ها بازساخت شدند تا به طور کامل بر مناطق جغرافیایی تمرکز کنند، به جز مسائل جهانی و سازمان های بین المللی که برای آن ها یک زیرکمیته مستقل تشکیل شد. فهرست رؤسا. داده ها از وب سایت رسمی کمیته: فهرست های قبلی. کنگره ۱۱۸. قطعنامه های انتخاب اعضا: (رئیس)، (عضو ارشد)، (R), (D), (حذف عمر)، (D), (D), (دی) کنگره ۱۱۷. قطعنامه های انتخاب اعضا: (رئیس)، (عضو ارشد)، (D), (جمهوری خواه)، (جمهوری خواه)، (د) کنگره ۱۱۶. منابع: (رئیس)، (عضو ارشد)، (د)، (R), (راست) کنگره ۱۱۵. منابع: (رئیس)، (عضو ارشد)، (D), (جمهوری خواه) و (دی)
سنجاب سیاه کالابریایی () گونه ای از سنجاب های درختی در سردهٔ اسکیوروس است که بوم زاد جنگل های نواحی کالابریا و باسیلیکاتا در جنوب شبه جزیرهٔ ایتالیا می باشد. رده بندی شناسی. سال ها، این سنجاب به عنوان یکی از زیرگونه های سنجاب سرخ در نظر گرفته می شد، اما پژوهش هایی که بین سال های ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۷ منتشر شدند نشان دادند که این گونه از نظر ژنتیکی و ظاهری منحصر به فرد است و این امر منجر به شناسایی آن به عنوان یک گونهٔ متمایز گردید.
جان ویلفرد مایر (زاده ۱۹۳۵) جامعه شناس آمریکایی و استاد بازنشسته از دانشگاه استنفورد است. مایر از دهه ۱۹۷۰ تا به امروز، ایده های اساسی را به حوزه جامعه شناسی، به ویژه در حوزه های آموزش، سازمان ها و جامعه شناسی جهانی و فراملی ارائه داده است. او بیشتر به خاطر توسعه دیدگاه نهادگرایی نوین در مورد جهانی شدن شناخته می شود که به عنوان جامعه جهانی یا نظریه سیاست جهانی مشهور است. در سال ۲۰۱۵، او دریافت کننده بالاترین افتخار انجمن جامعه شناسی آمریکا - جایزه بورسیه تحصیلی برجسته W.E.B. دو بوآس شد. تحصیلات و حرفه. مایر مدرک لیسانس خود را در رشته روان شناسی از کالج گوشن واقع در گوشن، ایندیانا در سال ۱۹۵۵ دریافت کرد. او مدرک فوق لیسانس خود را در رشته جامعه شناسی از دانشگاه کلرادو در سال ۱۹۵۷ و دکترای خود را در رشته جامعه شناسی از دانشگاه کلمبیا در سال ۱۹۶۵ دریافت کرد. مایر در سال ۱۹۶۶، استاد دانشگاه استنفورد شد و سال ۲۰۰۱ بازنشسته شده است. پژوهش. بیشتر دیدگاه های جامعه شناسی جریان اصلی، جهت گیری واقع گرایانه ای دارند و توضیحات خود را حول کنشگران ملموس و منافع خاص بنا می کنند؛ در مقابل، دیدگاه مایر، پدیدارشناختی است. این دی
دگاه بر وابستگی سازمان اجتماعی محلی به مدل ها و تعاریف نهادینه شده تأکید دارد که توسط متخصصان و انجمن ها برای ترویج کالاهای جمعی ترویج می شوند. وابستگی مورد بحث، چیزی بیش از تأثیر علّی است. از دیدگاه مایر، محیط های نهادی، ساختارهای محلی را «تشکیل می دهند» - موجودیت های اصلی، اهداف و روابط متقابل آنها را ایجاد و تعریف می کنند. بنابراین، مدل های وضع شده اغلب از شرایط محلی جدا می شوند. مایر در ابتدا این دیدگاه کلی را در زمینه آموزش و پرورش توسعه داد. مایر با فاصله گرفتن از دیدگاه های مرسوم، مدارس را به عنوان تجسم هایی از اسطوره جمعی و مدیریت تشریفاتی، عمیقاً وابسته به روایت های مدرن پیشرفت و عدالت، تصور می کرد. چارچوب او که با فرانسیسکو او. رامیرز و دیگران توسعه یافت، نشان می دهد که تا چه حد ترتیبات مدارس محلی برای تأمین شکل و عملکرد خود به نهادهای اجتماعی گسترده تر وابسته هستند. او سپس ایده های خود را در حوزه سازمان ها به کار برد. او به پیشگامی نهادگرایی نوین جامعه شناختی کمک کرد، با تأکید بر نقش همراهی آزادانه در رفتار سازمانی و شرایطی که انتشار شیوه ها در آن صورت می گیرد (به عنوان مثال "'محیط های سازمانی"، با