Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سپاه استقرار سریع ناتو - ایتالیا () یک ستاد فرماندهی چندملیتی نیروی زمینی ایتالیا است. این ستاد در نوامبر ۲۰۰۱ به عنوان یک نیروی آمادگی بالا ناتو تأسیس شد. ستاد سپاه استقرار سریع ناتو در سولبیاته اولونا، چند کیلومتری شمال غربی میلان واقع شده است. پادگان اوگو مارا در سولبیاته اولونا مرکز عملیاتی ساختار فرماندهی و تیپ پشتیبانی است و قرارگاه فرماندهی آن در پالازو کوزانی، در مرکز میلان واقع شده است. در سال ۱۹۹۷، در پی بازسازی اساسی ارتش ایتالیا، سپاه سوم ارتش به فرماندهی نیروهای طرح ریزی با فرماندهی و کنترل سه تیپ تبدیل شد که با تحرک و قابلیت استقرار بالا مشخص می شدند. با این حال، در ۱ دسامبر ۲۰۰۰، سپاه سوم ارتش آخرین تیپ های خود را به فرماندهی نیروهای دفاعی اول واگذار کرد و با پرسنل آن، سپاه استقرار سریع ناتو ایتالیا در ژانویه ۲۰۰۱ تشکیل شد. این تشکیلات در سال ۲۰۰۵ به عنوان بخشی از نیروهای بین المللی کمک به امنیت در افغانستان خدمت کرد و با همکاری سایر نیروهای بین المللی، کاملاً درگیر عملیات نظامی در آنجا بود. سپس، در ژوئیه ۲۰۲۳، به عنوان ستاد نیروی واکنش متحد، یک گروه ناتو که آماده استقرار در کوتاه ترین زمان ممک
ن است، تعیین شد.
وانگ هونینگ (؛ ، زاده ) سیاستمدار چینی و یکی از رهبران ارشد حزب کمونیست چین (CCP) است. او در حال حاضر رئیس کمیته ملی کنفرانس مشورتی سیاسی خلق چین (CPPCC) است. او از دهه ۱۹۸۰ یک ایدئولوژیست پیشرو در این کشور بوده است. هونینگ از سال ۲۰۱۷ عضو کمیته دائمی پلیتبوروی حزب کمونیست چین (نوزدهمین کمیته)، بالاترین نهاد تصمیم گیری در حزب، بین جلسات کمیته مرکزی و کنگره ملی بوده است. وانگ، یک استاد سابق دانشگاه، استاد روابط بین الملل و رئیس دانشکده حقوق در دانشگاه فودان بود. در این مدت، او به دلیل اعتقادش به نوقدرت طلبی گرایی که معتقد بود برای ثبات و اصلاحات سیاسی چین به رهبری قوی نیاز است، مورد توجه قرار گرفت. او در سال ۱۹۹۵ به عنوان مدیر یک تیم تحقیقاتی در دفتر مرکزی تحقیقات سیاست حزب کمونیست چین (CPRO) به یکی از نویسندگان سیاست های رهبری حزب کمونیست چین تبدیل شد. او در سال ۱۹۹۸ معاون مدیر CPRO شد و در سال ۲۰۰۲ عضو کمیته مرکزی حزب و مدیر این دفتر شد. او تا سال ۲۰۲۰ در CPRO باقی ماند که طولانی ترین دوره تصدی در این سمت بود. وانگ به عنوان معاون مدیر CPRO و بعداً به عنوان مدیر، در توسعه سه نماینده، یک نظریه ایدئولوژیک جدید
که تحت رهبری جیانگ زمین تدوین شده بود، نقش مهمی داشت. او این کار را تحت هو جینتائو ادامه داد و اعتقاد بر این است که نقش مهمی در توسعه نظریه ها، چشم انداز علمی توسعه و همچنین جامعه دارای هارمونی داشته است. او در سال ۲۰۰۷ به عضویت دبیرخانه CCP، یک نهاد رهبری مرکزی مسئول اجرا و پیاده سازی تصمیمات سیاسی، درآمد. وانگ در سال ۲۰۱۲ به عضویت پلیتبوروی حزب کمونیست چین (هجدهمین) درآمد و اعتقاد بر این است که روابط نزدیکی با دبیرکل CCP شی جین پینگ برقرار کرده و به یکی از نزدیکترین همکاران او تبدیل شده است. در سال ۲۰۱۷، او به عضو رتبه پنجم کمیته دائمی دفتر سیاسی ارتقا یافت و به عنوان عضو دبیرخانه (نوزدهمین) انتخاب شد. او همچنین ریاست کمیسیون های برجسته ایدئولوژی و اصلاحات را بر عهده داشته و اعتقاد بر این است که در توسعه مفاهیم کلیدی تحت نظر شی، از جمله اندیشه شی جین پینگ، مدرن سازی به سبک چینی، رؤیای چینی و ابتکار کمربند و جاده، نقش مهمی داشته است. در سال ۲۰۲۲، او از خدمت در دبیرخانه دست کشید و به عنوان چهارمین عضو ارشد PSC انتخاب شد. او در مارس ۲۰۲۳ رئیس CPPCC شد و جانشین وانگ یانگ شد. او همچنین معاون رهبر گروه رهبری مرکز
ی برای امور تایوان، یک سازمان هماهنگی سیاست های داخلی در مورد سیاست تایوان، شد. وانگ که به طور گسترده به عنوان "عالیجناب خاکستری پوش" حزب کمونیست چین شناخته می شود، توسط ناظران خارجی به عنوان ایدئولوگ ارشد غیررسمی حزب کمونیست چین و همچنین معمار اصلی ایدئولوژی های سیاسی حزب از دهه ۱۹۹۰ شناخته می شود. او در دوران سه رهبر عالی مقام سمت های مهمی داشته است، اتفاقی نادر در سیاست چین. وانگ معتقد است که برای مقاومت در برابر نفوذ خارجی، به یک دولت قوی و متمرکز در چین نیاز است، ایده ای که در دوران شی تأثیرگذار بوده است. مواضع سیاسی. وانگ توسط ناظران خارجی "ایدئولوگ اصلی" چین نامیده شده است و تصور می شود که در توسعه ایده های سیاسی منتشر شده تحت نام سه رهبر حزب کمونیست چین تأثیرگذار بوده است: سه نماینده جیانگ زمین، چشم انداز علمی توسعه هو جینتائو، و اندیشه شی جین پینگ. همچنین اعتقاد بر این است که او نقش کلیدی در تدوین مفاهیمی از جمله جامعه دارای هارمونی، رویای چینی، مدرن سازی به سبک چینی و ابتکار کمربند و جاده ایفا می کند. طبق گزارش «ساوت چاینا مورنینگ پست»، شی «به طور منظم از وانگ در مورد سخنرانی ها و بیانیه های اصلی خو
د نظرخواهی می کند». نظام سیاسی. وانگ در دوران تصدی خود به عنوان استاد در دهه ۱۹۸۰، در ابتدا به دلیل حمایتش از نوقدرت طلبی گرایی، دیدگاهی که معتقد است یک دولت متمرکز برای حفظ رشد و ثبات اقتصادی ضروری است، که بعداً می تواند به آرامی اصلاحات سیاسی را از درون انجام دهد، مورد توجه قرار گرفت. اگرچه وانگ این برچسب را رد کرده و گفته است: «حزب کمونیست فقط می تواند یک دکترین، مارکسیسم-لنینیسم را بپذیرد». وانگ در فودان به توسعه اقتصادی چهار ببر آسیایی، به ویژه سنگاپور، علاقه نشان داد. پس از اعتراضات و قتل عام میدان تیان آن من در سال ۱۹۸۹ و فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، وانگ به همراه دیگر دانشگاهیان طرفدار نوقدرت طلبی گرایی، مجموعه جدیدی از ایده ها را پیشنهاد کردند که "نئوکانسرواتیسم" نامیده شد، که اصلاحات رادیکال را به نفع اصلاحات بازار و حمایت از رهبری حزب کمونیست چین رد می کرد. وانگ در مقالات خود نوشت: "نظام های سیاسی باید با شرایط تاریخی، اجتماعی و فرهنگی خاصی سازگار شوند" و "نمی توان آنها را جایگزین کرد یا مجبور به رشد کرد". در مورد دموکراسی در چین، او نوشت: "اصلاح نظام سیاسی نمی تواند از شرایط خاص چین در این مرحله فر
اتر رود" و در ادامه گفت: "توسعه دموکراسی باید مبتنی بر توسعه بهره وری باشد. تنها از این طریق توسعه دموکراسی می تواند مؤثر باشد". وانگ نوشت که معتقد است باید یک رهبری واحد و پایدار وجود داشته باشد تا "دموکراسی را در کل جامعه از طریق دموکراسی درون حزبی ارتقا دهد". در طول دوره اصلاحات اقتصادی چین در دهه ۱۹۸۰، وانگ نوشت که «فرهنگ سیاسی چین در حال دگرگونی عمیقی است؛ عناصر سنتی، محافظه کار، بسته، متمرکز، ذهنی و خودسرانه فرهنگ سیاسی در حال تبدیل شدن به عناصر جدید، باز، غیرمتمرکز، عینی و دموکراتیک هستند». در مقاله ای با عنوان «تأملات در مورد «انقلاب فرهنگی» و اصلاحات سیاسی» که در سال ۱۹۸۶ در «ورلد اکونومیک هرالد» منتشر شد، او نوشت که «رعایت قانون اساسی بسیار مهم است» تا مبادا یک انقلاب فرهنگی جدید رخ دهد. او همچنین نوشت: «گذشته از علل تاریخی، اجتماعی، اقتصادی و سایر علل، ماهیت ناقص و ناکامل اصلاحات سیاسی، علتی بود که نمی توان آن را دست کم گرفت». او نوشت که انقلاب فرهنگی به این دلیل رخ داد که حزب کمونیست چین «مجموعه ای کامل از سیستم های دموکراتیک» از جمله «سیستم تقسیم» بین حزب و دولت را تشکیل نداده بود، کنگره ملی خلق
قادر به اعمال قدرت خود نبود و هیچ سیستم قضایی مستقل، تمرکززدایی عمودی در سیستم سیاسی، یک سیستم خدمات عمومی ملی یا سیستمی برای محافظت از حقوق شهروندان وجود نداشت. وانگ به عنوان یک راه حل، پیشنهاد می کند که حزب کمونیست چین از «پروژه های سیاسی» برای ایجاد تلفیق بیشتر زندگی اجتماعی و سیاسی و تقویت حزب کمونیست چین از نظر فناوری استفاده کند. در سال ۱۹۸۶، وانگ مقاله ای نوشت که در آن استدلال کرد که قدرت مرکزی باید در فرآیند اصلاحات متمرکز شود و برای پیشبرد اصلاحات اقتصادی بیشتر باید به دولت تکیه کرد. این مقاله باعث بحثی در جامعه روشنفکری شانگهای شد که در مورد نقش تمرکز دولت در فرآیند نوسازی ملی بحث می کردند و به عنوان نطفه نظری نوقدرت طلبی گرایی تلقی می شد. دیدگاه های سیاسی او پس از سفرش به ایالات متحده تغییر کرد و پس از آن از یک دولت متمرکز تک حزبی که از نظر فرهنگی متحد و با اعتماد به نفس باشد تا در برابر نفوذ ایده های لیبرال مقاومت کند، حمایت کرد. او در مصاحبه ای در سال ۱۹۹۵ گفت که «در مکانی بدون اقتدار مرکزی، یا مکانی که اقتدار مرکزی ضعیف شده است، کشور در حالت تفرقه و هرج و مرج فرو خواهد رفت» و «یک اقتدار مرکزی قو
ی، تضمین اساسی برای دستیابی به توسعه سریع و پایدار با هزینه نسبتاً کم در طول فرآیند مدرنیزاسیون است.» فرهنگ. وانگ در مقاله خود در سال ۱۹۸۸ با عنوان «ساختار فرهنگ سیاسی در حال تغییر چین»، گفت که حزب کمونیست چین باید بررسی کند که چگونه «نرم افزار» یک ملت، یعنی فرهنگ، ارزش ها و نگرش ها، «سخت افزار» آن، یعنی اقتصاد، سیستم ها و نهادها را شکل می دهد. برخی منابع این نوع تفکر را «گسستی جسورانه از ماده باوری یا مارکسیسم ارتدکس» دانسته اند. وانگ گفت که چین در حال گذار بزرگی از یک «فرهنگ سیاسی فرهنگ محور» است که با بسیج سیاسی هدایت می شود و به یک «اقتصاد سیاسی نهادمحور» به رهبری بسیج اقتصادی تبدیل شده است، اما مدل جدید تحت سوسیالیسم با مشخصات چینی چین را بدون هیچ ارزش اصلی رها می کند، که «فقط می تواند به انحلال انسجام اجتماعی و سیاسی منجر شود». او می گوید چین در فرهنگ توسعه خود از سه مرحله عبور کرده است، سنتی، مدرن و مارکسیست-سوسیالیست، اما هیچ کدام منجر به حذف ساختارهای قبل از آنها نشده است، به این معنی که چین هنوز یک «دولت شکل نیافته» است که «هویت مناسبی» ندارد. وانگ همچنین گفت که ورود مارکسیسم به چین کاملاً مثبت نبود
و در حالی که حزب کمونیست چین از سال ۱۹۴۹ ارزش های تاریخی چین را مورد انتقاد قرار می داد، به ایجاد و شکل دهی ارزش های اصلی خود توجه کافی نکرد. او در این مقاله توصیه می کند که چین ارزش های تاریخی و مدرن خود (از جمله ارزش های مارکسیستی خارجی) را برای ایجاد یک فرهنگ "همزمان" ترکیب و "بازمهندسی" کند. او تلویحاً می گوید که با افزایش آگاهی مردم چین از فرآیند اجتماعی شدن سیاسی، این امر منجر به ظهور یک نظام ارزشی جدید خواهد شد. او می گوید توسعه سیاسی چین "مبنای اساسی برای ساخت سیاست های دموکراتیک در چین" و "شرط مهمی برای نشان دادن برتری نظام سوسیالیستی" خواهد بود. او می گوید که "اجزای ساختار مدرن که مظهر روح دموکراسی و اومانیسم مدرن هستند" باید "ریشه بگیرند و رشد کنند" و می گوید "در چارچوب خاص اصلاحات و گشایش چین، فرهنگ سیاسی چین باید عناصری را در زمینه های مشارکت، دموکراسی، مشورت، برابری، حقوق، مسئولیت، رقابت و حاکمیت قانون اضافه کند." وانگ همچنین اولین مقاله دانشگاهی چین در مورد "قدرت نرم" را نوشته است و تصور می شود که نیروی محرکه سرمایه گذاری های چین در ترویج فرهنگ خود در خارج از کشور باشد. در سال ۱۹۹۴، در مقاله خ
ود با عنوان "گسترش فرهنگی و حاکمیت فرهنگی: چالشی برای مفهوم حاکمیت"، وانگ استدلال کرد که پس از پایان جنگ سرد، "درگیری فرهنگی" از درگیری های سیاسی و نظامی به عنوان بزرگترین تهدیدها برای حاکمیت دولت پیشی گرفته است. او نوشت که درگیری های "قدرت سخت" کاهش یافته و با "قدرت نرم" جایگزین شده اند، از جمله قدرتی که "ضد هژمونیک" است، با کشورهای غیر غربی علیه "هژمونی فرهنگی" غرب، و همچنین ظهور ناسیونالیسم بین یا درون کشورها. او می نویسد: "کشورهای غربی به طور فزاینده ای از قدرت فرهنگی خود برای محدود کردن یا تأثیرگذاری بر امور جهانی و روند تحولات داخلی کشورهای در حال توسعه استفاده می کنند". او می نویسد که به عنوان یک واکنش، "حاکمیت فرهنگی" پدیدار شد. او می گوید مبارزه بر سر فرهنگ نوعی "مبارزه سیاسی" است، به این معنی که برای دفاع از نظام سیاسی چین ضروری بود. او می نویسد که اگرچه چین باید از حاکمیت فرهنگی خود محافظت کند، اما می گوید این نباید به معنای اتخاذ «انزوای فرهنگی» باشد، که به گفته او «ناگزیر کهنه و منسوخ می شود». ایالات متحده. در سال ۱۹۹۱، پس از سفرش به ایالات متحده، وانگ کتاب «آمریکا علیه آمریکا» را نوشت. این کتاب
در مورد چالش های فزاینده ای که او در ایالات متحده می دید، مانند نابرابری، درگیری های اقتصادی، زوال ارزش های اجتماعی و کالایی شدن صحبت می کرد. او همچنین نقاط قوت ایالات متحده، مانند مدرنیته آن را ستود و توسط «اکونومیست» به عنوان «دیدن نقاط ضعف در سیستم آمریکا، اما نه اغراق در آنها» توصیف شد. به گفته خود وانگ: قصد من با این عنوان این است که نشان دهم آمریکا حاوی تناقضاتی است که نمی توان با یک جمله آنها را رد کرد. در گذشته، مردم دیدگاهی جزمی نسبت به جامعه آمریکا داشتند که صرفاً «استثمار ارزش اضافی»، «دیکتاتوری بورژوازی» و نه چیز دیگری بود. اکنون یک افراط دیگر وجود دارد، برخی ایالات متحده را بهشتی غنی و بدون نقص تصور می کنند. در واقع جامعه آمریکا با هیچ یک از این توصیفات مطابقت ندارد و اغلب خود را در تضاد اساسی با آنها می یابد. نقاط قوت و ضعف وجود دارد و هر جا که قدرتی یافت شود، ضعفی نیز می توان یافت. آمریکا یک تناقض است، شامل انبوهی از افراد است. منظور من از «آمریکا علیه آمریکا» همین است.
آمریکا علیه آمریکا (، ) کتابی غیرداستانی است که توسط دانشمند علوم سیاسی چینی وانگ هونینگ در مورد تجربیاتش به عنوان محقق مهمان در ایالات متحده در سال ۱۹۸۸ نوشته شده است. خلاصه. این کتاب تجربیات وانگ را به عنوان یک محقق مهمان شش ماهه در ایالات متحده مورد بحث قرار می دهد. سه ماه اول در دانشگاه آیووا، سه هفته در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی، سپس بازدید از حدود ۲۰ دانشگاه در ۳۰ شهر. این کتاب در مورد چالش های فزاینده ای که او در ایالات متحده دیده است، مانند نابرابری، درگیری های اقتصادی، زوال ارزش های اجتماعی و کالایی سازی صحبت می کند. او همچنین نقاط قوت ایالات متحده، مانند مدرنیته آن، و انتقال مسالمت آمیز قدرت را ستود و توسط «اکونومیست» به عنوان «دیدن نقاط ضعف در سیستم آمریکا، اما نه اغراق در آنها» توصیف شد. به قول خود وانگ:قصد من با این عنوان این است که نشان دهم آمریکا حاوی تناقضاتی است که نمی توان با یک جمله آنها را رد کرد. در گذشته، مردم دیدگاهی جزمی نسبت به جامعه آمریکا داشتند که صرفاً «استثمار ارزش اضافی»، «دیکتاتوری بورژوازی» و نه چیز دیگری بود. اکنون یک افراط دیگر وجود دارد، برخی ایالات متحده را بهشتی غنی و بدون
نقص تصور می کنند. در واقع جامعه آمریکا با هیچ یک از این توصیفات مطابقت ندارد و اغلب خود را در تضاد اساسی با آنها می یابد. نقاط قوت و ضعف وجود دارد و هر جا که قدرتی یافت شود، ضعف نیز یافت می شود. آمریکا یک تناقض است، شامل انبوهی از افراد است. منظور من از «آمریکا علیه آمریکا» همین است. استقبال. در سال ۲۰۲۱، این کتاب پس از حمله ۶ ژانویه به ساختمان کنگره ایالات متحده آمریکا، دوباره مورد توجه قرار گرفت و قیمت برخی از نسخه های دست دوم آن در سایت های عتیقه فروشی به ۱۶۶۰۰ یوان (۲۵۰۰ دلار) رسید.
آکادمی نظامی مودنا () یک دانشگاه نظامی در مودنا، شمال ایتالیا است. این دانشگاه که در کاخ دوک نشین مودنا در مرکز تاریخی شهر واقع شده است، اولین مؤسسه نظامی از این نوع بود که در جهان ایجاد شد. ثبت نام در این آکادمی برای هر دو جنس آزاد است و بر آموزش اولیه و انتخاب افسران نظامی آینده در نیروی زمینی ایتالیا یا در کارابینیری تمرکز دارد. یک دوره تحصیلی معمول حداقل دو سال طول می کشد. پس از اتمام موفقیت آمیز برنامه درسی، کارآموز می تواند سه سال دیگر در مؤسسه تحقیقات نظامی تورین یا در مدرسه داوطلبان افسری کارابینیری در رم تحصیل کند. تاریخچه. این آکادمی در سال ۱۶۷۸ در تورین، که در آن زمان بخشی از دوک نشین ساووی بود، تأسیس شد. در سال ۱۶۶۹، دوک چارلز امانوئل دوم طرح ایجاد یک آکادمی را برای تربیت رهبران نظامی شایسته ای که به خاندان ساووی وفادار باشند، ارائه داد. او متعاقباً شروع به طراحی طرح و جمع آوری کارکنان و بودجه لازم برای ساخت چنین آکادمی کرد. این مؤسسه سال ها بعد به دلیل مرگ زودهنگام دوک تکمیل شد. در اول ژانویه ۱۶۷۸، دوشس ماری ژان باپتیست از ساووی-نِمور، نایب السلطنه ایالت، آکادمی سلطنتی را افتتاح کرد. به این ترتیب
، این اولین مؤسسه نظامی از نوع خود در جهان است که پیش از مدرسه توپخانه در سن پترزبورگ (۱۷۱۷)، آکادمی نظامی سلطنتی وولویچ (۱۷۴۱) در لندن، مدرسه نظامی پاریس (۱۷۵۰) و آکادمی نظامی ایالات متحده در وست پوینت (۱۸۰۲) ساخته شده است. طراحی و ساخت آکادمی سلطنتی تورین به معمار دربار، آمادئو دی کاستلامونته، سپرده شد که طراحی او تا سال ۱۹۴۳ محل آکادمی بود. بمباران های هوایی جنگ جهانی دوم کل مجموعه را ویران کرد. بخشی از ستون ها در سال ۱۹۶۰ جمع آوری و به مودنا منتقل شد، جایی که در حیاط کاخ دوکاله دوباره مونتاژ شد، که به این ترتیب به «حیاط آکادمی نظامی تورین» تغییر نام داد. ریشه های این آکادمی در مودنا به «آکادمی و کنفرانس معماری نظامی» که توسط دوک فرانچسکو سوم دِسته در سال ۱۷۵۶ تأسیس شد، برمی گردد. در سال ۱۷۹۸، ناپلئون بناپارت برنامه درسی آکادمی را گسترش داد تا شامل یک مدرسه مهندسی نظامی و مدرسه توپخانه شود و تا سال ۱۸۱۴ تمام افسران ارتش در ایتالیا را آموزش می داد. پس از بازگشت سلطنت، دوک فرانسیس چهارم اتریش-استه، توسعه دیگری به نام آکادمی نظامی اشرافیت را تأسیس کرد که بعداً برای جوانان بدون عناوین اشرافی افتتاح شد. به ابتک
ار ژنرال مانفردو فانتی، در سال ۱۸۵۹ یک مدرسه نظامی مرکزی تأسیس شد که در سال ۱۸۶۰، در آستانه اعلام پادشاهی ایتالیا در سال ۱۸۶۱، به مدرسه نظامی پیاده نظام تبدیل شد. مدارس دیگری در سال های بعد اضافه و دوباره ادغام شدند: پیاده نظام و سواره نظام نظامی در سال ۱۸۶۵ و آکادمی نظامی توپخانه و مهندسی در اوایل دهه ۱۹۰۰، بر اساس مدرسه اصلی طراحی شده توسط ناپلئون. در سال ۱۹۲۳، این دو مدرسه به عنوان آکادمی نظامی پیاده نظام و سواره نظام (مودنا) و آکادمی نظامی توپخانه و مهندسی (تورینو) سازماندهی مجدد شدند و در سال ۱۹۲۸ عنوان آکادمی های سلطنتی را به دست آوردند. از سال ۱۹۳۷، آکادمی نظامی مودنا همچنین میزبان دوره هایی برای آموزش افسران کارابینیری بوده است، از سال ۱۹۳۳ تا ۱۹۳۶، دوره های ۳۷ و ۳۸ افسری گارد سلطنتی نیز در آن برگزار شد. در سال ۱۹۴۳، این دو مؤسسه به حالت تعلیق درآمدند و در ماه مه ۱۹۴۴ در پادگان پیکو لچه به عنوان یک آکادمی نظامی سلطنتی کماندویی ویژه، فعالیت خود را از سر گرفتند. پس از پایان جنگ و سقوط سلطنت، آکادمی نظامی مودنا (۱۹۴۷) با تصمیم رئیس ستاد وقت ارتش ایتالیا، رافائل کادورنا، متحد شد. در میان فارغ التحصیلان بر
جسته این آکادمی، ۳۱ وزیر، ۶ نخست وزیر و ۳۳ سناتور وجود دارند.
حزب کمونیست چین (CCP) ایدئولوژی خود را به عنوان مارکسیسم-لنینیسم که با زمینه تاریخی چین سازگار شده است، قالب بندی می کند و اغلب آن را به عنوان سوسیالیسم با مشخصات چینی بیان می کند. سهم عمده ایدئولوژیک رهبری CCP به عنوان "اندیشه" یا "نظریه" در نظر گرفته می شود که "اندیشه" وزن بیشتری دارد. مفاهیم تأثیرگذار شامل اندیشه مائو تسه تونگ، اندیشه های دنگ شیائوپینگ و اندیشه شی جین پینگ هستند. از دیگر مفاهیم مهم می توان به اقتصاد بازار سوسیالیستی، ایده سه نماینده جیانگ زمین و چشم انداز علمی توسعه هو جینتائو اشاره کرد. تعریف. در روزهای اولیه حزب کمونیست چین، ملی گرایی و عوام گرایی غالب در دهه ۱۹۱۰ چین نقش مهمی در ایدئولوژی کمونیست های اولیه مانند لی داژائو و مائو تسه تونگ ایفا کردند. از یک سو، مارکسیسم برای کمونیست های اولیه یک آرمان شهر معنوی بود، در حالی که از سوی دیگر، آنها برخی از آموزه های ایدئولوژی کمونیستی را به شیوه ای واقع گرایانه و ملی گرایانه اصلاح یا "چینی سازی" کردند تا از انقلاب خود در چین حمایت کنند. در فرآیند استقرار، اصلاحات ارضی و اشتراکی سازی، این سنتزهای ایدئولوژیک منجر به ظهور جنبش معروف جهش بزرگ به
جلو و انقلاب فرهنگی شد. در سال های اخیر، عمدتاً توسط مفسران خارجی، استدلال شده است که حزب کمونیست چین ایدئولوژی ندارد و سازمان حزب عمل گرا است و تنها به آنچه که مؤثر است علاقه مند است. حزب کمونیست چین خلاف این را ادعا می کند. برای مثال، دبیر کل حزب کمونیست چین هو جینتائو در سال ۲۰۱۲ اظهار داشت که جهان غرب «ما را تهدید به تفرقه می کند» و «فرهنگ بین المللی غرب قوی است در حالی که ما ضعیف هستیم... زمینه های ایدئولوژیک و فرهنگی اهداف اصلی ما هستند». حزب کمونیست چین تلاش زیادی برای مدارس حزبی و تدوین پیام ایدئولوژیک خود نکرد. قبل از کمپین «عمل تنها معیار حقیقت است»، رابطه بین ایدئولوژی و تصمیم گیری قیاسی بود، به این معنی که سیاست گذاری از دانش ایدئولوژیک مشتق می شد. در زمان دنگ، این رابطه وارونه شد، به طوری که تصمیم گیری، ایدئولوژی را توجیه می کرد و نه برعکس. در نهایت، سیاست گذاران چینی معتقدند که یکی از دلایل انحلال اتحاد جماهیر شوروی، راکد بودن ایدئولوژی حزب آن بود. بنابراین، آنها معتقدند که ایدئولوژی حزب آنها باید پویا باشد تا از حکومت حزب محافظت کند، برخلاف حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی که ایدئولوژی آن "سفت و
سخت، بدون خلاقیت، متحجر و جدا از واقعیت" شد. چارچوب ایدئولوژیک حزب کمونیست چین بین ایده های سیاسی که به عنوان "اندیشه" (مانند اندیشه مائو تسه تونگ) یا "نظریه" (مانند اندیشه های دنگ شیائوپینگ) توصیف می شوند، تمایز قائل می شود. اندیشه وزن بیشتری نسبت به نظریه دارد و اهمیت نسبی بیشتری از نفوذ ایدئولوژیک و تاریخی یک رهبر را منتقل می کند. فرآیند رسمیت بخشیدن به تفکر سیاسی یک رهبر در سنت مارکسیستی در تثبیت مشروعیت ایدئولوژیک یک رهبر اهمیت دارد.
محافظه کاری در چین () بر اقتدار و شایسته سالاری ناشی از ارزش های کنفوسیوس گرایی تأکید دارد و از نظر اقتصادی، به جای بازار آزاد، سرمایه داری دولتی را هدف قرار می دهد. بسیاری از محافظه کاران چینی اصول فردگرایی یا لیبرالیسم کلاسیک را رد می کنند و به دلیل عنصر قوی اجتماع گرایی این ایدئولوژی، با محافظه کاری مدرن غربی تفاوت دارند. یکی از دغدغه های اصلی محافظه کاری مدرن چینی، حفظ فرهنگ چینی است. تاریخ. چین امپراتوری. محافظه کاری چینی را می توان به کنفوسیوس نسبت داد، که فلسفه او مبتنی بر ارزش های وفاداری، وظیفه و احترام است. او به یک جامعه سلسله مراتبی سازمان یافته، الگوبرداری شده از خانواده پدرسالار و به ریاست حاکم مطلق اعتقاد داشت. با این حال، کنفوسیوس همچنین معتقد بود که دولت باید یک طبقه شایسته سالار از مدیران و مشاوران را که توسط آزمون های خدمات ملکی استخدام می شوند، استخدام کند. یک مکتب فکری جایگزین به نام قانون گرایی استدلال می کرد که نظم اداری، نه فضیلت کنفوسیوسی، برای حکومتداری دولت بسیار مهم است. برای هزاران سال، چین توسط پادشاهان سلسله های مختلف امپراتوری اداره می شد. نظریه فرمان آسمان برای مشروعیت بخشیدن
به اقتدار مطلق امپراتور مورد استفاده قرار گرفت. در قرن نوزدهم، حکومت امپراتوری از درون و بیرون به چالش کشیده شد. شورش تایپینگ (1849-1861) یک جنبش مردمی عظیم بود که هدف آن انقلاب اجتماعی و سیاسی بود، اما احیای تونگژی (1861-1872) با ترکیبی از نوآوری نظامی و نظم اجتماعی، رژیم را احیا کرد. مورخ مری سی. رایت این را "آخرین مقاومت محافظه کاری چینی" می نامد، اگرچه مورخان بعدی دیدگاه های متفاوتی دارند. جمهوری چین. انقلاب انقلاب شین های در سال ۱۹۱۱، پویی، آخرین امپراتور چین را سرنگون کرد و جمهوری چین را آغاز کرد. حزب ملی گرای چین کومینتانگ (KMT) در ابتدا یک حزب سوسیال دموکرات بود که در دوره سون یات سن از غربی سازی حمایت می کرد. چیانگ کای شک که جانشین سان به عنوان رهبر کومینتانگ شد، در ابتدا به عنوان "میانه رو" طبقه بندی می شد، با "راست گرا"ی سنتی و محافظه کارتر بودایی گروه تپه های غربی و "چپ گرا" گروه سازماندهی مجدد به رهبری وانگ جینگوی. حزب ملی گرای کومینتانگ (KMT) یک حزب ملی گرای چینی بود که از سال ۱۹۲۷ تا ۱۹۴۹ بر سرزمین اصلی چین حکومت می کرد و پس از قتل عام شانگهای ضد کمونیستی در سال ۱۹۲۷، چیانگ با عناصر راست گرا و
محافظه کار (مانند ارزش های سنتی) تقویت شد. انقلاب ملی گرای چیانگ در رد حمله کمونیست ها به سلسله مراتب و نابرابری های اجتماعی «محافظه کار» شد، اما در حمله حزب-دولت به نظم «مادی گرایانه» و بسیج توده ها برای جلوگیری از مدرنیته سرمایه داری به سبک غربی، انقلابی باقی ماند. جنبش زندگی نوین یک کمپین مدنی به رهبری دولت در دهه ۱۹۳۰ برای ترویج اصلاحات فرهنگی و اخلاق اجتماعی نئو کنفوسیوسی بود. هدف، متحد کردن چین تحت یک ایدئولوژی متمرکز پس از ظهور چالش های ایدئولوژیک برای وضع موجود بود. این جنبش در آن زمان به کمپین ضد کمونیستی چیانگ کای-شک مرتبط بود، اما امروزه الهام بخش محافظه کارانی مانند شی جین پینگ از حزب کمونیست چین نیز هست. پس از شکست او در جنگ داخلی چین توسط حزب کمونیست چین (CCP)، چیانگ تا زمان مرگش در سال ۱۹۷۵ به حکومت اقتدارگرایانه راست گرایانه خود بر جزیره تایوان ادامه داد. دوران مائو. در سرزمین اصلی، محافظه کاری چینی به شدت توسط حزب کمونیست چین مورد مخالفت و سرکوب قرار گرفت، به ویژه در طول انقلاب فرهنگی. اعضای "پنج دسته سیاه" - زمین داران، کشاورزان ثروتمند، ضدانقلابیون، افراد بانفوذ بد و راست گرایان - به شدت مو
رد آزار و اذیت قرار گرفتند. جوانان کادرهای گاردهای سرخ را در سراسر کشور تشکیل دادند و به دنبال نابودی چهار عنصر قدیمی بودند: ایده های قدیمی، فرهنگ قدیمی، آداب و رسوم قدیمی و عادات قدیمی - که منجر به نابودی بخش بزرگی از میراث فرهنگی چین، از جمله آثار تاریخی و اماکن مذهبی شد. در میان آنها، برخی از گاردهای سرخ که مقامات محلی را پذیرفته بودند، به طور تحقیرآمیزی "محافظه کاران" نامیده می شدند. پس از اصلاحات اقتصادی چین. پس از دوران مائو، محافظه کاری فرهنگی به عنوان یک گروه بندی سست از گرایش های فکری متمرکز بر منابع بومی نوسازی توسعه یافت. در دهه های اخیر، محافظه کاری چینی احیای ملی را تجربه کرده است. تأثیر نومحافظه کاری در سیاست و در محافل روشنفکری پس از سال ۱۹۸۹ افزایش یافتند. این گرایش نومحافظه کاری، از یک «پاسخ واقع بینانه» دولت محور به آنچه که آنها شکست رویکرد سوسیالیستی دوران مائو و پیشرفت هژمونی غرب می دانستند، حمایت می کرد. پیروان این دیدگاه معتقدند که دموکراسی لیبرال یک مدل نیهیلیستی و اروپامحور است که با سنت فرهنگی و سیاسی چین سازگار نیست. محافظه کاران خواستار یک آگاهی مذهبی جدید شده اند و با نظم سکولاری ک
ه توسط طرفداران روشنگری جدید تصور می شود، مخالفت کرده اند. کنفوسیوس گرایی حضور خود را در تفکر جریان اصلی چین افزایش داده است. علاوه بر کنفوسیوس گرایی جدید، برخی از محافظه کاران جنبش الهیات مسیحی چینی را نیز پذیرفته اند. دبیر کل شی جین پینگ فرهنگ سنتی چین را روح ملت و پایه و اساس حزب کمونیست چین نامیده است. از زمانی که شی در نوامبر ۲۰۱۲ به عنوان دبیر کل حزب کمونیست چین به قدرت رسید، محافظه کاری اجتماعی تقویت شده است، از جمله نقش جنسیتی سنتی برای زنان.
جشنواره مارگیران جشنی است که در کوکولو در روز اول ماه مه از سال ۲۰۱۲ برگزار می شود (پیش تر در نخستین پنج شنبه ماه مه برپا می شد) و به افتخار سن دومنیکو آبات است، اما ریشه های کهنی دارد که به آیین های بت پرستانه پرستش الهه آنجیتسیا بازمی گردد. سن دومنیکو به ویژه در کوکولو و همچنین در ویلالاگو مورد احترام قرار دارد، زیرا قدیس حامی هر دوی این شهرهای آبروتزو به شمار می آید. در واقع، در کوکولو دو یادگار از این قدیس نگهداری می شود: یک دندان آسیای او و یک نعل از قاطرش. یک دندان آسیای دیگر او نیز در کلیسای اصلی ویلالاگو نگهداری می شود. این جشنواره توسط یونسکو به عنوان میراث ناملموس بشریت معرفی شده است. دین و سنت. هر سال در اول ماه مه (تاریخی که در دهه ۱۹۶۰ تعیین شد و پس از زمین لرزه ۲۰۰۹ در سال ۲۰۱۲ دوباره تأیید گردید) در کوکولو آیینی بسیار کهن برگزار می شود که به یک جشن آیینی-دنیوی تبدیل شده است. همه چیز با مارگیرانی آغاز می شود که در پایان ماه مارس به کوهستان می روند تا به دنبال مارها بگردند. پس از شکار، آن ها با دقت در جعبه های چوبی (و در زمان های بسیار قدیم در ظروف سفالی) به مدت ۱۵ تا ۲۰ روز نگهداری می شوند و با