Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
وقایع، در تاریخ ۳۰ آوریل بیانیه ای صادر کرد و در آن نسبت به خطرات درگیری های داخلی هشدار داد. الرفاعی از سوری ها خواست تا درخواست های انتقام و تحریک فرقه ای را رد کنند و تأکید کرد که «فتنه (اختلاف) به راحتی شروع می شود اما عواقب آن ناشناخته است». او تأکید کرد که خون همه سوری ها مقدس است و حتی یک قطره از آن نباید ریخته شود. الرفاعی نسبت به گوش دادن به صداهایی که به دنبال شعله ور کردن درگیری هستند، هشدار داد و آنها را «صدای شیطان» توصیف کرد و در عوض خواستار خویشتن داری و حفظ وحدت ملی شد. ولید جنبلاط، سیاستمدار برجسته دروزی لبنان، در ۳۰ آوریل گفت که به عنوان بخشی از تلاش هایش برای دستیابی به آتش بس، تماس های فشرده ای را انجام می دهد. هیئتی از شیوخ و شخصیت های دروزی از استان سویدا در تاریخ ۳۰ آوریل به منطقه اشرفیه صحنایا رسیدند. این گروه شامل استاندار سویدا و همچنین دو رهبر معنوی جامعه دروزی، حمود الهناوی و یوسف جربو، بود. این هیئت برای دستیابی به کاهش تنش جلسه ای تشکیل داد. توافق نامه ها و واکنش دولت. جلسه ای بین مقامات دولتی و نمایندگان دروزی در ۲۹ آوریل منجر به توافقی برای کاهش تنش در جرمانا، پاسخگو کردن مهاجم
ان و مقابله با بسیج فرقه ای شد. شامگاه ۳۰ آوریل، رسانه های سوریه گزارش دادند که استانداران ریف دمشق، سویدا و قنیطره، به همراه تعدادی از مقامات و چهره های اجتماعی، به توافق اولیه ای مبنی بر آتش بس در جرمانا و اشرفیه صحنایا دست یافته اند. در اول ماه مه، جلسه ای در سویدا برگزار شد که در آن چهره های مذهبی دروزی، افراد سرشناس محلی و نمایندگان جناح ها، از جمله هر سه رهبر معنوی جامعه دروزی در سوریه، گرد هم آمدند. پس از این گردهمایی، بیانیه مشترکی صادر شد که در آن بر رد هرگونه تقسیم، جدایی یا تجزیه تأکید شد. این بیانیه همچنین خواستار فعال شدن نقش وزارت کشور سوریه و قوه قضائیه در استان سویدا، با حضور مردم محلی، شد و از دولت سوریه خواست تا امنیت را در امتداد جاده سویدا-دمشق تضمین کند. اندکی پس از این جلسه، توافقی برای فعال شدن نقش وزارت کشور در استان سویدا، در کنار چندین اقدام دیگر با هدف بازگرداندن ثبات، حاصل شد. این توافق همچنین شامل تحویل سلاح های سنگین در جرمانا به دولت، تقویت نیروهای امنیتی در شهر، ممنوعیت تدریجی همه سلاح های غیرمجاز و استقرار واحدهای وزارت دفاع در حومه شهر برای حفاظت از محیط آن بود. پس از این توا
فق، جناح های محلی دروزی فهرستی از ۱۵۰۰ نامزد برای پیوستن به اداره امنیت عمومی سوریه ارائه کردند. تا تاریخ ۲ مه، ۷۰۰ نفر از این افراد پذیرفته شده و متعاقباً در سراسر استان سویدا مستقر شدند تا از تلاش هایی که با هدف بازگرداندن ثبات انجام می شود، پشتیبانی کنند. در تاریخ ۳ مه، رهبری معنوی جامعه دروزی سوریه در دو شاخه آن، بیانیه ای صادر کرد که نکات اصلی توافق را به شرح زیر بیان می کرد: جناح های مرتبط با الهجری بسیج عمومی اعلام کردند. حملات مجدد اسرائیل و دخالت ترکیه، (۲ و ۳ مه). در ساعات اولیه روز ۲ مه، هواپیماهای اسرائیلی بمبی را در مجاورت کاخ ریاست جمهوری در دمشق انداختند که نتانیاهو و کاتز در بیانیه ای مشترک آن را تأیید کردند و این حمله را پیامی روشن به رژیم سوریه توصیف کردند و متعهد شدند که «اجازه ندهند نیروها به جنوب دمشق اعزام شوند» و نسبت به تهدیدات علیه جامعه دروزی در سوریه هشدار دادند. قطر، عربستان سعودی، کویت، اردن، عراق، اتحادیه جهان اسلام، شورای همکاری خلیج فارس، اتحادیه عرب، پارلمان عرب، سازمان ملل متحد و ریاست جمهوری سوریه بیانیه هایی در محکومیت این حمله صادر کردند. بعداً در همان روز، مقامات اسرائیلی
اعلام کردند که در حال آماده شدن برای هدف قرار دادن مکان های بیشتری در داخل سوریه، از جمله اهداف نظامی و دولتی هستند. در همان روز، انفجاری در مزرعه ای در حومه غربی سویدا رخ داد. گزارش های اولیه حاکی از آن بود که این انفجار ممکن است به یک پهپاد ناشناس که بر فراز منطقه پرواز می کرد و احتمالاً منشأ اسرائیلی داشت، مرتبط باشد. در نتیجه این انفجار چهار نفر کشته شدند. رادیو ارتش اسرائیل هرگونه حمله هوایی به این منطقه را تکذیب کرد. با این حال، رسانه های دولتی سوریه این حمله را به اسرائیل نسبت دادند، و ادعا کردند که قربانیان اعضای یک گروه مسلح محلی دروزی بودند که مسئول دفاع از منطقه بودند و آنها سعی کردند پهپاد را سرنگون کنند، اما لحظاتی بعد هدف آتش قرار گرفتند. شامگاه ۲ مه و ساعات اولیه ۳ مه، هواپیماهای اسرائیلی از لبنان وارد حریم هوایی سوریه شدند و به چندین مکان در استان های ریف دمشق، حماة و درعا حمله کردند که منجر به مرگ حداقل یک غیرنظامی و زخمی شدن چهار نفر شد. همزمان، گزارش شد که جت های جنگنده ترکیه بر فراز مرز ترکیه–سوریه در استان های ادلب و حلب پرواز می کردند. رسانه های ترکیه گزارش دادند که جت های جنگنده ترکیه
بر فراز استان های حما و حمص پرواز کردند و به هواپیماهای اسرائیلی سیگنال های هشدار برای خروج از حریم هوایی سوریه ارسال کردند و اقدامات پارازیت الکترونیکی را به کار گرفتند. گزارش شده است که یک هلیکوپتر نیروی هوایی اسرائیل در استان سویدا فرود آمده و پنج دروزی مجروح را برای درمان به بیمارستان زیو در صفد منتقل کرده است، جایی که ۱۰ دروزی سوری مجروح دیگر در روزهای گذشته به آنجا منتقل شده بودند. ارتش اسرائیل همچنین اظهار داشت که سربازان «در جنوب سوریه مستقر شده اند و آماده اند تا از ورود نیروهای متخاصم به منطقه و روستاهای دروزی جلوگیری کنند». چند هفته بعد، شبکه تلویزیونی اسرائیلی "آی۲۴نیوز" گزارش داد که هلیکوپتر اسرائیلی که در تاریخ ۲ مه در سویدا فرود آمد، اسناد، عکس ها و وسایل شخصی مرتبط با جاسوس اسرائیلی الی کوهن، که در سال ۱۹۶۵ در دمشق اعدام شد، را بازیابی کرده است. در حالی که مقامات اسرائیلی پیش از این تأیید کرده بودند که مأموران موساد با یک سرویس اطلاعاتی خارجی ناشناس برای دستیابی به این اطلاعات همکاری کرده اند، "آی۲۴نیوز" اعلام کرد که یک مقام عالی رتبه امنیتی سوریه در منطقه این عملیات را تسهیل کرده است. بر اساس
این گزارش، انتقال این آرشیو به اسرائیل توسط احمد الشرع، رهبر سوریه، به عنوان اقدامی عمدی برای نشان دادن حسن نیت نسبت به اسرائیل و ایالات متحده، مجاز بوده است. پیش از این، "رویترز" تأیید کرده بود که تحویل وسایل کوهن با تأیید رهبری سوریه انجام شده است. در بحبوحه موج حملات هوایی اسرائیل در شامگاه ۲ مه و ساعات اولیه ۳ مه، بنا به گزارش ها، جت های جنگنده ترکیه سیگنال های هشدار الکترونیکی صادر کردند و سیستم های هواپیماهای اسرائیلی را که در حریم هوایی سوریه فعالیت می کردند، مختل کردند و تلاش کردند آنها را بیرون برانند. حملات اسرائیل چندین مکان را در استان های درعا، ریف دمشق و حماة هدف قرار داد که منجر به تلفات غیرنظامی شد - یک نفر کشته و چندین نفر دیگر در نزدیکی حرستا و التل زخمی شدند. ترکیه به طور فزاینده ای نگرانی خود را در مورد عملیات نظامی اسرائیل در سوریه ابراز کرده و آنها را تهدیدی برای ثبات منطقه ای و منافع ملی خود می داند. تنها چند روز پیش، وزارت امور خارجه ترکیه خواستار پایان حملات اسرائیل شده و بر تمرکز بر امنیت و وحدت سوریه تأکید کرده بود. حوادث پس از توافق. گروه های ناشناس در ۴ مه ۲۰۲۵ به روستای الثعله ح
مله کردند که مردان کرامت به آن پاسخ دادند. در ۶ مه ۲۰۲۵، کمین در روستای الدور، واقع در غرب استان سویدا، منجر به کشته شدن دو نفر از نیروهای امنیت عمومی و زخمی شدن چهار نفر دیگر شد. این حادثه زمانی رخ داد که پرسنل امنیتی در حال انتقال دو نفر از ساکنان مجروح سویدا بودند که قبلاً در درگیری های بزرگراه سویدا-دمشق زخمی شده و در استان درعا تحت درمان پزشکی قرار گرفته بودند. به گفته رسانه های دولتی سوریه، این کمین توسط شورای نظامی سویدا انجام شده است. با این حال، شورای نظامی هرگونه نقشی را در این ماجرا انکار کرد و این ادعاها را بخشی از یک کارزار رسانه ای بدنام کننده خواند. در ۲۱ مه ۲۰۲۵، یک گروه مسلح «به رهبری فادی نصر، با حمایت طارق الناقوش»، مصطفی البکور، استاندار سویدا، را در ساختمان شهرداری گروگان گرفتند و خواستار آزادی راغب قرقوط، که یک سارق خودرو محکوم است، شدند. جنبش مردان کرامت بسیج شد و مسیر خروج استاندار از ساختمان را ایمن کرد، در حالی که تیپ الجبل با افراد مسلح درگیر شد. البکور دو روز بعد استعفای خود را ارائه داد. دخالت داعش و سایر خشونت ها، اواخر مه. در اواخر ماه مه، دو حمله توسط داعش در منطقه الصفا در است
ان سویدا در جنوب سوریه انجام شد. اولین بمب گذاری در ۲۲ مه نیروهای دولتی سوریه را هدف قرار داد، در حالی که دومین بمب گذاری، در ۲۸ مه، جنگجویان ارتش سوریه آزاد تحت حمایت ایالات متحده را هدف قرار داد. اگرچه داعش تا سال ۲۰۱۹ بیشتر قلمرو خود را در سوریه از دست داده بود، اما همچنان در مناطق بیابانی دورافتاده مانند جنوب سوریه به فعالیت خود ادامه داده بود. تا ماه مه ۲۰۲۵، داعش عمدتاً به نیروهای کرد در شمال شرقی حمله می کرد. بمب گذاری ها در الصفا اولین حملات شناخته شده این گروه علیه دولت جدید و متحدانش بود که نشان می دهد داعش هنوز یک تهدید جدی محسوب می شود. در ۲۲ مه ۲۰۲۵، داعش یک خودروی بمب گذاری شده را در منطقه الصفا در استان سویدا - منطقه ای بیابانی و دورافتاده در جنوب سوریه - منفجر کرد که هدف آن یک خودروی متعلق به نیروهای مسلح سوریه بود. این گروه ادعا کرد که این بمب گذاری منجر به کشته یا زخمی شدن هفت سرباز شده است، با این حال، دیدبان حقوق بشر سوریه مستقر در بریتانیا اعلام کرد که حمله به نیروهای دولتی تنها منجر به کشته شدن یک غیرنظامی و زخمی شدن سه سرباز شده است. این اولین حمله از این نوع است که داعش علیه دولت انتقا
لی سوریه از زمان سقوط حکومت ۵۴ ساله خانواده اسد در ماه دسامبر، مسئولیت آن را بر عهده می گیرد. در ۲۸ مه ۲۰۲۵، داعش بمبی را در منطقه الصفا در استان سویدا انجام داد و جنگجویان ارتش سوریه آزاد، تحت حمایت آمریکا، را هدف قرار داد. این گروه از یک بمب دست ساز برای حمله به یک وسیله نقلیه ارتش آزاد سوریه استفاده کرد و ادعا کرد که یک جنگجو را کشته و سه نفر دیگر را زخمی کرده است. همچنین در ۲۸ مه ۲۰۲۵، یک فرمانده سابق تیپ هشتم منحل شده پس از اصابت گلوله به پهلو، در نزدیکی بیمارستانی در ازرع در وضعیت بحرانی پیدا شد که نشان می دهد آدم ربایان قصد اعدام او را داشته اند، اما ساکنان محلی او را نجات داده و برای درمان فوری بردند. پیش از این در همان روز، افراد مسلح ناشناس در خودرویی با پنجره های سایه دار به سمت یکی دیگر از فرماندهان سابق تیپ هشتم در بصری، حومه شرقی درعا، آتش گشودند و او را ربودند. هنوز مشخص نیست که آیا او زخمی شده یا کشته شده است و سرنوشت او هنوز نامعلوم است. در ۲۹ مه ۲۰۲۵، یک بمب کار گذاشته شده در کنار جاده اریقه-نجران در حومه غربی استان سویدا، هنگام عبور یک آمبولانس متعلق به اداره بهداشت سویدا منفجر شد. این انفج
ار منجر به زخمی شدن شش غیرنظامی، از جمله دو زن و دو نفر از خدمه آمبولانس (راننده و یک امدادگر) شد. این وسیله نقلیه همچنین تقریباً به طور کامل منهدم شد و از سرویس خارج گردید. قتل های فراقضایی دروزی ها. در ۲۹ آوریل، گزارش شد که گروه های مسلحی که گفته می شود وابسته به وزارت دفاع هستند، غیرنظامیان را در یک مرغداری در حومه صحنایا اعدام کرده اند. در ۱ مه، تعداد اعدام های صحرایی گزارش شده در اشرفیه صحنایا به نه مورد افزایش یافت. هشت مورد از اعدام ها در داخل مرغداری انجام شد، در حالی که دیگری مردی را در خانه اش هدف قرار داد. در تاریخ ۲ مه، آخرین تعداد گزارش شده از غیرنظامیان دروزی که به صورت فراقضایی اعدام شده اند، ۱۰ نفر بوده است. دیدبان حقوق بشر سوریه ادعا کرد که آنها توسط نیروهای وابسته به وزارتخانه های دفاع و کشور سوریه در صحنایا و اشرفیه صحنایا کشته شده اند. جنگجویان مسلح دروزی برای تقویت دروزی های آنجا به سمت صحنایا در حرکت بودند، اما در بُراق در بزرگراه دمشق-سویداء به دام افتادند. برخی از اجساد جنگجویان مسلح دروزی که در کمین افتاده بودند، سوزانده و برخی دیگر مثله شدند، در حالی که طبق گزارش ها، عاملان شعارهای ض
د دروزی سر می دادند.
پرنسس هلن اورلئان (; – ) او عضوی از خانواده سلطنتی مخلوع اورلئان فرانسه بود که در پی ازدواج با رئیس شاخه فرعی خانواده سلطنتی ایتالیا، عنوان دوشس آئوستا را کسب کرده بود. اگرچه در زمان های مختلف برای وارثان تاج و تخت بریتانیا، اتریش و امپراتوری روسیه به دنبال ازدواج با او بودند، اما چنین ازدواج یا اتحادی محقق نشد. زندگی نامه. پدرش شاهزاده فیلیپ، کنت پاریس، پسر فردیناند فیلیپ اورلئان و هلنا مکلنبورگ-شورین بود؛ مادرش ماریا ایزابلا اورلئان، اینفانتا اسپانیا، دختر آنتوان دو اورلئان و لوئیز فردیناند بوربن-اسپانیا بود. پرنسس هلنا دوران کودکی خود را در انگلستان گذراند، جایی که در آن متولد شد و تمام خانواده اش پس از انقلاب فرانسه در سال ۱۸۴۸ در تبعید زندگی می کردند. تنها پس از سال ۱۸۷۱ خانواده اورلئان توانستند به فرانسه بازگردند. خواهر و برادرهای او شامل آملی، ملکه پرتغال، ایزابلا، دوشس گیز و فردیناند، دوک مونپانسیه بودند. پدرش نوه لویی فیلیپ فرانسه بود و از سال ۱۸۴۲ تا ۱۸۴۸ وارث تاج و تخت بود. مدعیان تاج و تخت. والدین هنری امیدوار بودند که او مانند برخی از برادرانش با وارث تاج و تخت ازدواج کند. شایعاتی نیز در مورد خوا
ستگاران مختلف و احتمال ازدواج او در سال ۱۸۹۰ منتشر شد. خواستگاران او بدون شک از این واقعیت که هلنا توسط معاصرانش دختری بسیار زیبا در نظر گرفته می شد، تشویق می شدند. یکی از منابع معاصر اعلام کرد که او «تجسم سلامت و زیبایی زنانه، به عنوان یک ورزشکار برازنده و زبان شناس جذاب» شناخته می شد. هلنا عاشق شاهزاده آلبرت ویکتور، دوک کلارنس و آوندیل، پسر ارشد ادوارد هفتم آینده بریتانیا و نوه ملکه ویکتوریای حاکم آن زمان شد، اما به دلیل عدم رضایت طرف های مختلف درگیر، آنها مجبور به پایان دادن به رابطه خود شدند. در ابتدا، ملکه ویکتوریا با این نامزدی مخالفت کرد زیرا هلنا کاتولیک بود. او حتی به برادرزاده اش نامه نوشت و یکی دیگر از خواهرزاده هایش، مارگارت پروس، را به عنوان جایگزین مناسب پیشنهاد کرد، اما آلبرت ویکتور متقاعد نشد. سرانجام، پس از اینکه این زوج به عشق خود اعتراف کردند، ملکه کوتاه آمد و از ازدواج حمایت کرد. هلنا پیشنهاد داد که به کلیسای آنگلیکان بپیوندد و آلبرت ویکتور پیشنهاد داد که از حق جانشینی خود صرف نظر کند تا با او ازدواج کند. مادر شاهزاده، الکساندرا، با وضعیت اسفناک آنها همدردی کرد و رابطه آنها را تأیید کرد. ب
ا این حال، پدر هلنا از دادن رضایت خودداری کرد. او اصرار داشت که دخترش مذهب کاتولیک را رها نکند. هلنا شخصاً برای شفاعت نزد پاپ لئو سیزدهم رفت، اما او اعلام کرد که گرویدن هلنا به آنگلیکانیسم منجر به تکفیر او خواهد شد. آلبرت ویکتور بعداً با پرنسس ماری از تک نامزد شد، اما قبل از برگزاری عروسی درگذشت. پس از آن، تزار الکساندر سوم روسیه، هلنا را به عنوان همسر احتمالی پسرش نیکلاس معرفی کرد، اما او قبلاً عاشق پرنسس آلیس از هسن و راین بود و امتناع کرد. متعاقباً امیدهای زیادی وجود داشت که هلنا با پسر و وارث اومبرتو اول ایتالیا، شاهزاده ناپل، ازدواج کند. چند سال قبل از ازدواجش با دوک آئوستا، النا به ناپل سفر کرد، به این امید که توجه پادشاه و ملکه را جلب کند. با این حال، این سفر ناموفق بود و ویکتور امانوئل در سال ۱۸۹۶ با پرنسس النا از مونته نگرو نامزد شد. میراث النا از آئوستا (سوغات، یادگاری های سفر، جوایز، عکس های قوم شناسی آفریقایی و غیره) به همراه کتاب هایش در کتابخانه ملی ناپل نگهداری می شود. بخشی از این کتابخانه که زمانی در اختیار سرهنگ اتو کامپینی بود، اکنون در کتابخانه تاریخ و فرهنگ «جوزپه گروسو» در پیمونت در تورین
نگهداری می شود. خانواده. هلن سومین فرزند از هشت فرزند شاهزاده فیلیپ، کنت پاریس، و اینفانتا ماریا ایزابل اسپانیا بود. پدرش نوه لویی فیلیپ اول، پادشاه فرانسه بود و از سال ۱۸۴۲ تا زمان تبعید سلسله در سال ۱۸۴۸ وارث تاج و تخت بود. او نیز مانند دو خواهر و برادر بزرگترش، در تبعید در خانه یورک، تویکنهام، کمی قبل از لغو قانون تبعید علیه سلسله به دنیا آمد. خانواده پس از بازگشت به فرانسه در پایان ژوئن ۱۸۷۱، در هتل فولد در خیابان فوبورگ سنت اونوره، به عنوان مهمان عمویشان، هنری، دوک اومال، اقامت گزیدند. ثروت و دارایی های او در فرانسه در سال ۱۸۵۲، برخلاف سایر شاهزاده های اورلئان، مصادره نشده بود. در ۲۱ دسامبر ۱۸۷۲، مجلس ملی قانون استرداد را تصویب کرد که اجازه می داد تقریباً ۴۰ میلیون از هشتاد میلیون فرانک اموالی که قبلاً متعلق به خاندان اورلئان بود، بازگردانده شود، اگرچه بازپس گیری واقعی این ثروت چندین سال طول می کشید. در همین حال، یکی از دوستان نزدیک کنت و کنتس پاریس، ماریا برینول سیل دو فراری، طبقه همکف و باغ های هتل ماتینیون در خیابان وارن در پاریس را در اختیار آنها قرار داد. در امتداد خیابان مجاور بابل، دوشس یک خانه ش
هری دو طبقه برای اسکان فرزندان اورلئان، معلم های خصوصی و مربیان آنها ساخت که از سال ۱۸۷۶ تا زمان تبعید مجدد پدرش، به عنوان خانه هلن مورد استفاده قرار گرفت. در سال ۱۸۸۳، آخرین شاهزاده مشروع از نسل پسران لویی پانزدهم، هنری، کنت شامبور، بدون فرزند درگذشت و از نظر سلطنت طلبان فرانسوی، به جز مشروعه خواهان سرکش، کنت پاریس را به عنوان وارث تاج بوربون فرانسه ترک کرد. با این حال، جشن هایی که در بهار ۱۸۸۶ در پاریس، پیش از ازدواج آملی، خواهر بزرگتر هلن، با کارلوس براگانزا-کوبورگ، شاهزاده سلطنتی پرتغال، در لیسبون برگزار شد، چنان حمایت آشکاری از سلطنت طلبان از خاندان اورلئان را برانگیخت که در ۲۲ ژوئیه، جمهوری فرانسه با احتیاط، سران سلسله های حاکم سابق فرانسه، اورلئان ها و بناپارت ها، را از کشور تبعید کرد. تقریباً همه اورلئان ها فوراً فرانسه را ترک کردند و هلن و والدینش به تانبریج ولز در انگلستان رفتند و سپس قبل از اقامت در ماه اکتبر در خانه شین در ایست شین انگلستان، به اسکاتلند سفر کردند. در سال ۱۸۹۰ آنها به خانه استو در باکینگهام انگلستان نقل مکان کردند. ازدواج های احتمالی. بیشتر خواهر و برادرهای هلن ازدواج های خوبی داشت
ند، از جمله آملی، ملکه پرتغال، فیلیپ، دوک اورلئان (که با آرشیدوشس ماریا دوروتیا از اتریش ازدواج کرد) و ایزابل، دوشس گیز، و والدین هلن امیدوار بودند که او با وارث تاج و تخت ازدواج کند. این امیدها با این واقعیت تقویت می شد که هلن در آن زمان زیبایی زیادی داشت و یکی از منابع معاصر اظهار داشت که او «تجسم سلامت و زیبایی زنانه بود، به عنوان یک ورزشکار برازنده و یک زبان شناس جذاب شناخته می شد». رابطه با دوک کلارنس. شاهزاده آلبرت ویکتور، دوک کلارنس و آوندیل ("ادی") پسر ارشد ادوارد هفتم آینده و نوه ملکه ویکتوریای حاکم آن زمان بود. در طول بهار و تابستان ۱۸۹۰، ادی و هلن اجازه یافتند در خانه های خواهر کلارنس، پرنسس لوئیز، دوشس فایف، در شین و اسکاتلند با هم آشنا شوند، و با تشویق مادرانشان، هلن و ادی عاشق هم شدند. در ۲۹ اوت، کلارنس اجازه ملاقات با مادربزرگش را به تنهایی در قلعه بالمورال در اسکاتلند دریافت کرد و هلن را نیز با خود آورد. ازدواج با یک کاتولیک، طبق قانون حل و فصل، مستلزم سلب حق قانونی ادی برای تاج و تخت بریتانیا بود، اما هلن پیشنهاد داد که به کلیسای آنگلیکان بپیوندد. وقتی ملکه ویکتوریا از پیشنهاد هلن ابراز تعجب
کرد، هلن گریه کرد و اصرار داشت که تمایل او برای انجام این کار به خاطر عشق است. ویکتوریا که تحت تأثیر درخواست ناامیدانه این زوج برای کمک قرار گرفته بود، موافقت کرد که از آنها حمایت کند، اما هشدار داد که فکر می کند موانع زیادی وجود دارد که احتمالاً موفقیت را بعید می کند. این شامل انتظار او از اینکه پدر هلن با تغییر مذهب دخترش موافقت نکند، نیز می شد. کلارنس پیشنهاد داد که در صورت لزوم از حقوق جانشینی خود صرف نظر کند و به برادرش نوشت: «شما نمی دانید که من اکنون چقدر این دختر شیرین را دوست دارم و احساس می کنم هرگز نمی توانم بدون او خوشحال باشم». مادرش و پدرش نیز با این ازدواج موافق بودند. با این حال، ترس ملکه ویکتوریا از مخالفت های غیرقابل عبور از منابع مختلف درست از آب درآمد. نخست وزیر او، لرد سالزبری، در ۹ سپتامبر به طور کتبی و مفصل مخالفت خود را با این اتحاد به ملکه ابراز کرد. پدر هلن از پذیرش این ازدواج خودداری کرد، اصرار داشت که هلن نمی تواند تغییر مذهب دهد و ملکه را از تصمیم خود مطلع کرد. با این وجود، او به هلن اجازه داد تا شخصاً از پاپ لئو سیزدهم درخواست اجازه ازدواج با کلارنس را داشته باشد، اما پاپ حکم پدر
ش را تأیید کرد و رابطه عاشقانه آنها پایان یافت. کلارنس هرگز از احساساتش نسبت به هلن دست نکشید و رابطه آنها در مقبره او در قلعه ویندزور با یک تاج گل مهره ای که روی آن کلمه «هلن» نوشته شده است، گرامی داشته می شود. ملکه ویکتوریا به نوه اش نامه ای نوشت و یکی دیگر از نوه هایش، پرنسس مارگارت پروس، را به عنوان جایگزین توصیه کرد، اما این پیشنهاد هیچ نتیجه ای نداشت، و کلارنس به مادربزرگش گفت که عشق او به یکی دیگر از پسرعموهایش، آلیکس هسه (همسرایی که ملکه مدت ها به او امیدوار بود) بی پاسخ مانده است. بعداً نامزدی با پرنسس مری تک ترتیب داده شد، اما کلارنس قبل از برگزاری عروسی آنها درگذشت. دیگر خواستگاران بالقوه. اگرچه تزار آینده نیکلاس دوم روسیه (پسرعموی کلارنس) در دفتر خاطرات خود به تمایل والدینش برای اتحاد با فرانسه اذعان کرده است، اما هرگز گزینه مورد نظر آنها، هلن، را دنبال نکرد، زیرا او از قبل عاشق آلیکس هسن بود و در سال ۱۸۹۴ اجازه ازدواج با او را از آنها گرفت. در سال ۱۸۹۲، هلن هنگام سفر به مصر با برادرش فیلیپ، با ارنست گونتر، دوک شلسویگ-هولشتاین، ملاقات کرد که تصمیم گرفت با او ازدواج کند، که این امر خشم خواهرش، ملکه
آگوستا ویکتوریای آلمان، را برانگیخت. فشار دیپلماتیک آلمان به امیدهای ارنست گونتر پایان داد، که احتمالاً در هر صورت بی ثمر بود زیرا هلن هیچ علاقه ای به پیشنهادهای او نشان نداد. بعداً، اعضای خانواده برای ازدواج با آرشیدوک فرانتس فردیناند اتریشی تلاش کردند. اگرچه امپراتور فرانتس ژوزف از این ازدواج حمایت نکرد، اما گفت که با آن مخالفت نخواهد کرد و خود فرانتس فردیناند نه نگفت، بلکه تصمیم را به تعویق انداخت. در این میان، او با همسر آینده اش، کنتس سوفی چوتک، آشنا شد و دیگر هرگز هلن را در نظر نگرفت. ازدواج و فرزندان. در ۲۵ ژوئن ۱۸۹۵، در کلیسای سنت رافائل در کینگستون آپون تیمز، هلن با شاهزاده امانوئل فیلیبرتو از ساووی، دومین دوک آئوستا (۱۸۶۹–۱۹۳۱) ازدواج کرد. او در آن زمان نفر دوم در صف تاج و تخت ایتالیا بود. در این عروسی، ولیعهد ویکتور امانوئل از ایتالیا، شاهزاده و پرنسس ولز و دیگر اعضای خانواده سلطنتی بریتانیا حضور داشتند. صبحانه عروسی در خانه اورلئان برگزار شد. این زوج صاحب دو پسر شدند: شاهزاده هلن که در سال ۱۹۳۱ بیوه شده بود، در سال ۱۹۳۶ برای دومین بار با سرهنگ اتو کامپینی ازدواج کرد. سال های پایانی و مرگ. او مدت
زیادی را با همسرش در کاخ کاپودیمونته در ناپل گذراند و تأثیر قابل توجهی بر زندگی فکری شهر گذاشت. او که بیوه شده بود، در کاپودیمونته در خلوتگاه خود زندگی می کرد و در آنجا فواره ای برپا کرده بود. او حتی پس از سقوط سلطنت در سال ۱۹۴۶، که نمونه ای بی نظیر برای خاندان ساووی بود، با اجازه اومبرتو دوم در آنجا ماند. او در سال ۱۹۵۱ در کاستلاماره دی استابیا درگذشت. او در کلیسای جامع مادره دل بوئون کونسیگلیو در ناپل در کنار عروسش، آنا د اورلئان، همسر پسر بزرگش، آمدئو، نایب السلطنه اتیوپی که در ۳ مارس ۱۹۴۲ در کنیا زندانی شد، به خاک سپرده شده است. مراسم تشییع جنازه او که با استقبال گسترده مردم ناپل روبرو شد، به یک پیروزی مردمی تبدیل شد. سرگرمی ها. در سال ۱۸۹۲، هلن به همراه برادرش فیلیپ به مصر و فلسطین سفر کرد، که اولین سفر از سفرهای متعدد او به خارج از اروپا بود. پس از فروپاشی سلامتی و ازدواجش، هلن سفرهای مکرری را به آفریقا آغاز کرد که هر بار تا ده ماه طول می کشید. او از نیل به کنگو و بخش زیادی از شرق آفریقا سفر کرد و همچنین از صحرای بزرگ آفریقا عبور کرد. در طول این سفرها، او به عنوان یک شکارچی حیوانات بزرگ شناخته شد، شهرتی
که با مقالاتی که برای هفته نامه هارپر نوشت و بعدها کتاب های سفر کاملی که با عکس هایی که گرفته بود مصور شده بودند، تقویت شد. در سال های ۱۹۱۳–۱۹۱۴، هلن سفری به دور دنیا انجام داد که آن را در کتاب سفر دیگری ثبت کرد. پرستار دوران جنگ. هنگامی که جنگ ایتالیا و ترکیه آغاز شد، هلن به عنوان پرستار آموزش دید و به کشتی بیمارستانی ممفی رفت، جایی که از سربازان زخمی و بیماران مراقبت می کرد. در طول جنگ جهانی اول، هلن رئیس پرستاران صلیب سرخ ایتالیا شد و بیشتر وقت خود را در خطوط مقدم یا نزدیک آنها گذراند. او به خاطر بهبود چشمگیر شرایط بهداشتی در بیمارستان های نظامی و ارتقاء و حرفه ای سازی نقش پرستاران زن به یاد آورده می شود. به خاطر خدماتش، هلن مدال نقره شجاعت ایتالیا، صلیب رجینا ماریا رومانیایی، صلیب جنگ فرانسه و نشان صلیب بزرگ بانوی نشان امپراتوری بریتانیا را دریافت کرد. دفتر خاطرات دوران جنگ او بعداً با مقدمه ای از بنیتو موسولینی برای کمک به صلیب سرخ ایتالیا منتشر شد. میراث. او در خاطرات سال ۱۹۱۵ اسپانیا، اینفانتا یولالیا، اینگونه توصیف شده است: او زنی تا حدودی مردانه است و بخش زیادی از وقت خود را در حبشه می گذراند. او هم
سر و دو پسرش را ترک می کند و بدون همراهی جز یک زن مسن انگلیسی، به یک سفر شکار می رود. او ماه ها در قلب آفریقا گم می شود و سپس ناگهان دوباره ظاهر می شود و به زندگی یکنواخت کاخ خود می پردازد. اما خیلی زود دوباره صدای طبیعت را می شنود و دوباره دور می شود. هیچ کس نمی داند که او در حبشه چه می کند، مگر زن مسن انگلیسی. به نظر می رسد که این کشور او را طلسم کرده است و او نمی تواند در برابر جذابیت آن مقاومت کند.
مایک انگلند (؛ زادهٔ ) بازیکن و مربی فوتبال اهل ولز بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال بلکبرن روورز، باشگاه فوتبال تاتنهام هاتسپر، باشگاه فوتبال سیاتل ساندرز (۱۹۷۴–۱۹۸۳)، و باشگاه فوتبال کاردیف سیتی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ولز بازی کرده است.
تری یورات (؛ زادهٔ ) بازیکن و مربی فوتبال اهل ولز بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کاونتری سیتی، باشگاه فوتبال سوانزی سیتی، باشگاه فوتبال تاتنهام هاتسپر، باشگاه فوتبال لیدز یونایتد، و باشگاه فوتبال برادفورد سیتی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ولز بازی کرده است.
برایان فلین (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل ولز است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال بری، باشگاه فوتبال برنلی، باشگاه فوتبال دونکستر راورز، باشگاه فوتبال ورکسام، باشگاه فوتبال لیدز یونایتد، و باشگاه فوتبال کاردیف سیتی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ولز بازی کرده است.
آمادئوس نهم، دوک ساووی (؛ ۱ فوریه ۱۴۳۵ – ) از سال ۱۴۶۵ تا ۱۴۷۲ دوک ساووی بود. او که به خاطر تقوا، نیکوکاری و طبیعت مهربانش شناخته می شود، توسط کلیسای کاتولیک با برگزاری جشن مذهبی در ۳۰ مارس مورد احترام است. او در سال ۱۶۷۷ توسط پاپ اینوسنت یازدهم متبرک اعلام شد. زندگی. آمادئوس در تونون-له-بن، پسر لویی، دوک ساووی، و آن دو لوزینیان، دختر یانوس قبرسی، پادشاه قبرس، متولد شد. در سال ۱۴۵۲، مادرش ترتیب ازدواج سیاسی با یولاند والوا (۱۴۳۴–۱۴۷۸)، خواهر لویی یازدهم فرانسه و دختر شارل هفتم فرانسه، را داد. به دلیل صرع و بازنشستگی آمادئوس، کنترل ایالت به او سپرده شد. فرانسه و امپراتوری مقدس روم برای به دست گرفتن کنترل گذرگاه های کوهستانی آلپ و مسیرهای تجاری مهم و استراتژیک ساووی با هم رقابت می کردند. خواهرش، شارلوت ساووی، همسر دوم لویی یازدهم فرانسه شد. نفوذ فرانسه در ساووی افزایش یافت و این کشور را درگیر جنگ های بین فرانسه و امپراتوران کرد. قلعه مونکالری در پیمونت ایتالیا حدود سال ۱۱۰۰ به عنوان یک دژ تپه ای ساخته شده بود تا دسترسی اصلی جنوبی از تورین را کنترل کند. در اواسط قرن پانزدهم، یولاند آن را به یک کاخ سلطنتی رنسانس