Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
پیترو کانونیکا(؛ زادهٔ ۱ مارس ۱۸۶۹ میلادی – درگذشتهٔ ۸ ژوئن ۱۹۵۹ میلادی) مجسمه ساز، نقاش، آهنگساز، استاد هنر و سناتورمادام العمر و اهل ایتالیا بود. آثار وی در مجسمه سازی، هنر مدالیون و اپرا از اهمیت بالایی برخوردارند و در اروپا و خارج از آن شناخته شده اند. زندگی نامه. پیترو کانونیکا در مونکالیری در استان تورین در ایتالیا دیده به جهان گشود. او در ده سالگی دستیار گروسا ایتیل لوکا شد و یک سال بعد وارد آکادمی آلبرتینا تورین شد. او زیر نظر انریکو گامبا و ادواردو تاباکی مجسمه سازی را آموخت. دید. او در طول زندگی هنری خود در پروژه های بین المللی بسیاری مشارکت داشت و به ویژه در ترکیه آثار ماندگاری از او برجای مانده است. او در ابتدا به مکتب طبیعت گرایی گرایش داشت و تحت تأثیر رمانتیسم و رنسانس آثار خلق می کرد. سپس به رئالیسم روی آورد و از جریان های آوانگارد قرن بیستم میلادی فاصله گرفت. پس از جنگ جهانی دوم بیشتر به آثار مذهبی پرداخت. او بیشتر به خاطر ساخت یادبودها و بناهای تاریخی در ایتالیا، ترکیه، آذربایجان و دیگر کشورها شهرت دارد. کانونیکا در تورین با ساخت یادبودهای مدنی و مذهبی شهرت یافت و سپس در سال ۱۹۲۲ میلادی به رم
نقل مکان کرد. او در نمایشگاه های ملی و بین المللی در میلان، رم، ونیز، پاریس، لندن، برلین، درسدن، مونیخ، بروکسل و سن پترزبورگ شرکت کرد. وی همچنین سفارش هایی از اشراف ایتالیایی و اروپایی دریافت کرد و آثار متعدد او شامل یادبودها و پرتره ها است. وی استاد مجسمه سازی در آکادمی هنرهای زیبای ونیز درسال ۱۹۱۰ و سپس آکادمی هنرهای زیبای رم بود. در سال ۱۹۲۹ میلادی عضو آکادمی سلطنتی ایتالیا و در سال ۱۹۳۰ عضو آکادمی ملی سن لوکا شد. معبد آسکولاپیوس. در سال ۱۹۳۷ میلادی امتیاز بازسازی بنای تاریخی ویلا بورگزه(معبد آسکولاپیوس) در رم را دریافت کرد و در عوض، تعهد داد آثارش را به شهر اهدا کند. این مکان که به «لا فورتتسولا» مشهور است، از سال ۱۹۶۱ به موزه پیترو کانونیکا تبدیل شد. همسرش در سال ۱۹۸۷ لوازم شخصی و آثار باقی مانده را به موزه اهدا کرد. خانه او در معبد آسکولاپیوس (ویلابورگزه) رم امروزه به عنوان موزه ای به نام «موزه پیترو کانونیکا» فعالیت می کند و بسیاری از آثارش در آن نگهداری می شود. درسال ۱۹۵۰ میلادی لوئیجی ایناودی رئیس جمهور ایتالیا او را به پاس خدمات هنری به عنوان سناتور مادام العمر منصوب کرد. درگذشت. سرانجام پیترو کانو
نیکا در ۸ ژوئن ۱۹۵۹ در رم پایتخت ایتالیا درگذشت. آثار. کانونیکا پیکرتراش بسیاری از یادبودهای ملی در ایتالیا و کشورهای دیگر بود. از مهم ترین آثار او می توان به یادبود در میدان تقسیم استانبول اشاره کرد.
سینئوروپا یک پورتال اطلاعاتی آنلاین است که به ترویج سینمای اروپا اختصاص دارد. این پورتال روزانه اخبار، نقدها، مصاحبه ها و گزارش های صنعتی را منتشر می کند و یک پایگاه داده اطلاعاتی را نگهداری می کند. این پورتال به چهار زبان انگلیسی، فرانسوی، ایتالیایی و اسپانیایی در دسترس است. این پورتال با همکاری برنامه رسانه ای خلاق اروپا از اتحادیه اروپا تأمین مالی می شود. "روزنامه ال پایس،" سینئوروپا را به عنوان «یک رسانه آنلاین بسیار محبوب در صنعت» توصیف کرد. تاریخچه. سینه اروپا در سال ۲۰۰۲ به عنوان یک پورتال اطلاعات آنلاین سینما به ابتکار ایتالیا سینما، آژانسی از وزارت فرهنگ ایتالیا که برای تبلیغ فیلم های ایتالیایی در خارج از کشور ایجاد شده بود، تأسیس شد. محتوا. محتوای این سایت که روزانه به روزرسانی می شود، با هدف ارتقای تولیدات صنعت فیلم اروپا و تولیدات مشترک بین المللی منتشر می شود. سینئوروپا مرتباً اخبار، نقدها، گزارش های ویژه، مصاحبه ها، تمرکز بر وضعیت سینما در کشورهای اروپایی، اطلاعات پشت صحنه تولید و به روزرسانی هایی از دنیای جشنواره ها، مؤسسات ملی و بین المللی، انجمن ها و بازارها را منتشر می کند. خدمات آن شامل یک
دوره آنلاین فیلمنامه نویسی و کمک به ویرایش فیلمنامه است. این سایت همچنین یک پایگاه داده بزرگ از اطلاعات مربوط به فیلم های بلند تولید شده و تولید مشترک در اروپا از سال ۲۰۰۰ تا به امروز را نگهداری می کند. تا آوریل ۲۰۲۵، بیش از ۳۰ هزار پروفایل فیلم در دسترس بوده است. پایگاه های داده اضافی اطلاعاتی در مورد شرکت های تولیدی، توزیع کنندگان، نهادهای تأمین مالی نمایندگان فروش بین المللی و همچنین کارگردانان، فیلمنامه نویسان و تهیه کنندگان ارائه می دهند. در سال ۲۰۰۷، اندرو بیلی سینئوروپا را به عنوان «منبعی ضروری برای اطلاعات تماس شرکت های تولیدی و اخبار فوری فیلم اروپا» توصیف کرد. این سایت مخاطبانی دارد که شامل متخصصان صنعت سمعی و بصری و همچنین بینندگان عمومی می شود. با توجه به تغییرات اخیر وب سایت و تمرکز بر فناوری های جدید و رسانه های اجتماعی، سینه اروپا مخاطبان خود را به طور قابل توجهی گسترش داده و در سال ۲۰۱۷ به حدود ۶۰۰۰۰۰ بازدید ماهانه و بیش از ۶۵۰۰۰ مشترک خبرنامه رسیده است. همکاری ها و مشارکت ها. در طول این سال ها، سینه اروپا با جشنواره ها، مؤسسات فرهنگی، کمیسیون ها و طرح های آموزشی همکاری هایی داشته است. به عنوا
ن مثال، این سازمان با جشنواره ها و بازارهای فیلم برلین، کن، کارلووی واری، ونیز و سن سباستین همکاری داشته است. از سال ۲۰۱۹، سینه اروپا با انستیتو گوته و انستیتو فرانسه برای مدیریت پروژه ای که توسط کمیسیون اروپا تأمین مالی شده است، همکاری کرده است تا به هیئت های نمایندگی اتحادیه اروپا در سازماندهی جشنواره های فیلم کمک کند. سینه اروپا مرتباً با اندیشکده های فعال در حوزه صنایع فرهنگی و خلاق و تأثیر آنها بر اقتصاد همکاری می کند. جایزه سینه اروپا. از سال ۲۰۰۹، سینه اروپا جایزه سینه اروپا را اعطا کرده است که در جشنواره های همکار به فیلم های باکیفیتی که با مضامین «گفتگو و ادغام اروپایی» سروکار دارند، اعطا می شود. یک فیلم برای واجد شرایط بودن باید توسط یک کشور شرکت کننده در برنامه رسانه ای یا عضو اوریماگس تولید یا به طور مشترک تولید شده باشد. برندگان این جایزه در سایت سینه اروپا تبلیغ می شوند، از جمله یک خبرنامه ویژه اختصاص داده شده به فیلم (شامل نقد، مصاحبه با کارگردان و تریلرها و گزیده ها). از سال ۲۰۲۳، این جایزه در جشنواره های زیر اهدا می شود: از جمله برندگان پیشین این جایزه می توان به "«یک زندگی شیرین»" (به کارگرد
انی سدریک کان، جشنواره فیلم لیسبون و استوریل، ۲۰۱۱)، "اسب های خدا" (به کارگردانی نبیل آیوش، جشنواره فیلم مدیترانه ای بروکسل، ۲۰۱۲)، ' (به کارگردانی آرنو د پالیِر، جشنواره فیلم بروکسل، ۲۰۱۲)، ' (به کارگردانی اوا هوسون، جشنواره فیلم لس آرکس، ۲۰۱۵)، ] "لیدی مکبث" (به کارگردانی ویلیام اولدروید، جشنواره فیلم لس آرکس، ۲۰۱۶)، "توضیح برای همه چیز" (به کارگردانی گابور رایس، جشنواره فیلم لس آرکس، ۲۰۲۳)، و "«کاش می توانستم به خواب زمستانی بروم»" (به کارگردانی ذوالجارگال پوروداش، مونس اینترنشنال) اشاره کرد. جشنواره فیلم عشق، ۲۰۲۴).
لینکیستا یک روزنامه آنلاین مستقل ایتالیایی با محوریت روزنامه نگاری تحقیقی، تحلیل های عمیق و تفسیر است. این روزنامه در ۳۱ ژانویه ۲۰۱۱ با اولین سردبیری یاکوپو توندلی راه اندازی شد. از ۲۴ سپتامبر ۲۰۱۹، سردبیری آن بر عهده کریستین روکا است. انجمن سردبیری لینکیستا (Società Editoriale Linkiesta) یک استارت آپ متشکل از روزنامه نگاران و بازرگانان است. این یک شرکت سهامی عام با حدود ۸۰ سهامدار است که بین ۱۰٬۰۰۰ تا ۵۰٬۰۰۰ یورو سرمایه گذاری کرده اند. قوانین حاکمیتی بیان می کند که هیچ کس نمی تواند بیش از ۵٪ از سهام سرمایه را در اختیار داشته باشد. در ابتدا، لیست کاملی از سهامداران در وب سایت منتشر شد. در یک مصاحبه ویدیویی که در ایل سوله ۲۴ "ساعت" منتشر شد، توندلی گفت: «سهامداران زیادی داریم و هیچ رئیسی نداریم. از آنجایی که ما یک شرکت سهامی عام هستیم، هیچ کس نمی تواند نفوذ شخصی خود را بر خط تحریریه اعمال کند.»
لانسیواستوری (Lanciostory) که گاهی به صورت لانسیو استوری یا لانسیو استوری نیز نوشته می شود، یک مجله کمیک هفتگی است که از سال ۱۹۷۵ در رم، ایتالیا منتشر می شود. تاریخچه و مشخصات. "مجله تاریخچه راه اندازی" در سال ۱۹۷۵ توسط ناشر راه اندازی کنید برای هدف قرار دادن مخاطبان بزرگسال علاقه مند به کمیک که موفقیت معاصر مجلات کمیک مانند مونلو و بی باک را رقم زده بودند، ایجاد شد. اولین شماره، شماره ۰، در آوریل ۱۹۷۵ به همراه مجله فوتورومانزی ماجراهای ژاک داگلاس که توسط راه اندازی کنید ویرایش می شد، منتشر شد. این مجله توسط سرمقاله یورو مستقر در رم منتشر می شود. این مجله در ابتدا عمدتاً آثار نویسندگان آمریکای جنوبی و به ویژه آرژانتینی، از جمله کارلوس تریلو، خوان خیمنز، انریکه برشیا، فرانسیسکو سولانو لوپز، ارنستو گارسیا سیخاس، انریکه آلکاتنا، ادواردو مازیتلی، خوان زانوتو را منتشر می کرد. همکاران ایتالیایی او شامل فرانکو ساودلی، پائولو الوتری سرپیری و ماسیمو روتوندو بودند. از اواخر دهه ۱۹۷۰ "، لانسیوستوری" شروع به انتشار کمیک های فرانسوی-بلژیکی کرد. مجموعه های قابل توجهی که در این مجله معرفی شدند شامل "داگو"، "جان دو" و "دراکو
لا در غرب" بودند که توسط انتشارات قطب جنوب در ایالات متحده نیز منتشر شدند. هر شماره شامل حدود ۶ تا ۷ کمیک اپیزودیک، به علاوه چندین ستون دربارهٔ سینما، ورزش و سرگرمی است.
بامداد یکشنبه، ۱۳ آوریل ۲۰۲۵، بخشی از اقامتگاه فرماندار پنسیلوانیا در حالی که فرماندار جاش شاپیرو و خانواده اش در داخل خانه خواب بودند، در اقدامی که تروریستی خوانده شد، به آتش کشیده شد. مظنون، کدی آلن بالمر (متولد ۲۳ مارس ۱۹۸۷، در زمان اتفاق ۳۸ ساله)، مکانیک سابق اهل پنبروک، پنسیلوانیا ، بعداً دستگیر شد. او پس از تسلیم خود به پلیس، به مواردی چون تروریسم، اقدام به قتل، آتش سوزی عمدی و ضرب و شتم شدید متهم شد. این حمله در شب اول عید فصح ، حدود ساعت ۲ بامداد به وقت شرق آمریکا، تنها چند ساعت پس از شرکت شاپیرو و خانواده اش در مراسم سدر عید فصح رخ داد. به گفته مقامات، بالمر گفت که در صورت مواجهه با فرماندار شاپیرو، می خواسته با استفاده از یک پتک کوچک به او حمله فیزیکی کند. همچنین بالمر به پلیس گفت که از دو کوکتل مولوتوف برای آتش زدن محل سکونت استفاده کرده است. متهم. متهم کدی بالمر تمام عمر خود را در پنبروک زندگی کرد و در اوایل نوجوانی دانش آموز مدرسه فنی شهرستان دافین بود. او از سال ۲۰۱۵ سوابق کیفری گسترده ای در سراسر شهرستان دافین داشت. طبق شهادت نامه ای از اداره پلیس پنبروک، مأموران پلیس در ژانویه ۲۰۲۳ برای بررسی
گزارشی که از خشونت خانگی در محل سکونت بالمر گزارش شده بود، اعزام شدند. بالمر به مأموران گفت که برای خودکشی «یک بطری پر از قرص» خورده و سپس با همسر و پسر ۱۳ ساله اش (که بین آنها قرار گرفته بوده) درگیر شده است. به گفته برادرش، او به اختلال دوقطبی مبتلا شده بود، اما خودش منکر بود و معمولا داروهایش را مصرف نمی کرد. او معتقد بود که خواهر همسرش جادوگری است که او را طلسم کرده است، زیرا او را برای دریافت مراقبت های روانپزشکی مناسب تحت فشار قرار داده بود. بالمر در حین دستگیری، پس از یک دوره بیماری، برای درمان به بیمارستان محلی منتقل شد. پس از دستگیری بالمر، مادرش کریستی بالمر به سی بی اس نیوز گفت که پسرش مبتلا به اسکیزوفرنی و اختلال دوقطبی است و اظهار داشت که او "داروهایش را قطع کرده است". بالمر در طول زندگی خود با بیماری روانی دست و پنجه نرم کرد و دو بار در بیمارستان بستری شد. برادرش بالمر را تا سال ۲۰۲۴ یک فرد مستقل سیاسی توصیف می کرد. اما بالمر بعدا سعی کرد اعضای خانواده اش را متقاعد کند که به دونالد ترامپ رأی دهند. در حکم تفتیش اموال بالمر که پس از این حادثه صادر شد، پلیس ایالتی در حکم تفتیش خود اظهار داشت که بالم
ر شاپیرو را بر اساس «بی عدالتی های ادراک شده نسبت به مردم فلسطین» هدف قرار داده است. در تماسی که بالمر قبلاً با مرکز تماس اضطراری ۹۱۱ گرفته شده بود، شاپیرو را به عنوان یک «هیولا» توصیف کرده بود که باید از کشتن دوستانش دست بردارد، مردمش را «بیش از حد تحمل کند» و گفت که در «نقشه های» شاپیرو برای فلسطینیان شرکت نخواهد کرد. پاسخ ها. رئیس جمهور ترامپ گفت که بالمر «احتمالاً فقط یک کار بی فایده بوده است.» در ۱۸ آوریل، شاپیرو «نقص های امنیتی» را دلیل حمله عنوان کرد و گفت که پس از این حادثه از ترامپ خبری ندارد. در ۱۹ آوریل، ترامپ با شاپیرو تماس تلفنی گرفت و شاپیرو ترامپ را «بسیار مهربان» توصیف کرد.
فوق الدین احمد یزدی ملقب به فوقی یزدی شاعر قرن یازدهم هجری است که آثارش به ویژه در ادبیات فارسی و فرهنگ عامه عصر صفویه تأثیرگذار بوده است. زندگی نامه. فوق الدین احمد یزدی (تفتی) در شهر تفت در اواخر قرن دهم هجری و در حدود سال ۱۰۵۲ ه .ق متولد شد، دروان زندگی او معاصر شاه صفی و شاه عباس دوم صفوی بود. پس از اتمام تحصیلات مقدماتی در یزد، به اصفهان و سپس به هندوستان رفت و در لاهور و کشمیر و سورات زندگی نمود. وی در این دوران به شاعری پرداخت. سرودن هزلیات باعث شهرت وی در زمینه شاعری به خصوص در هندوستان شد. وی در حوالی ۱۰۷۷ ه .ق درگذشت و در زادگاهش تفت دفن شد. آثار. آثار او شامل رساله سی گنج، مثنوی، قصائد، ساقی نامه، ترکیب بند، ترجیع بند و نصیحت نامه است که نمادی از وضعیت زندگی و فرهنگ زمان خود بود. فوقی در دیباچه رساله "اوطوز گنج" به گرایش مردم به سخنان پیچیده و بی معنی اشاره می کند و روی آوردنش به هزل و هجو را پاسخی به نیاز زمانه می داند. جمله آثار برجسته وی در زمینه هزلیات، مهمل سرایی است. وی از مهم ترین شاعران طرز تزریق گو و نظریه پرداز این شیوه بوده است. نمونه اشعار. چند نمونه از اشعار منتسب به فوقی یزدی در زیر آ
مده است.
لاگونا مارانو (ایتالیایی: "Laguna di Marano: Foci dello Stella") یک تالاب گسترده در شمال شرقی ایتالیا است؛ این منطقه به عنوان تالاب رامسار نیز شناخته شده است و مساحتی در حدود ۱۶۰ کیلومتر مربع دارد. شرح کلی. لاگونا مارانو از شهر لیگنانو ساببیادورو (Lignano Sabbiadoro) شروع می شود و در امتداد شرق به فاصله ای در حدود ۳۰ کیلومتر گسترش دارد. اغلب با لاگونا وِنیز مقایسه می شود و گاهی به همراه لاگونا گِرادو، به «لاگونا مارانو-گرادو» اطلاق می شود. جغرافیای تالاب به دو قسمت اصلی تقسیم می شود: بخش گرادو. بخش گرادو از جزیرهٔ فوسالون (نزدیک گرادو) تا جزیرهٔ آنفورا در دهانهٔ رودخانهٔ کوچک آوسا گسترش دارد. جزایر اصلی تالاب مارانو-گرادو. چند جزیرهٔ مهم این تالاب عبارت اند از:
جسیکا تارلوف (؛ زادهٔ ) مجری تلویزیون اهل ایالات متحده آمریکا است. او استراتژیست سیاسی آمریکایی برای حزب دموکرات و مجری مشترک برنامه پنج نفر در فاکس نیوز است.
مل جارنسون (؛ زادهٔ ) بازیگر تایلندی-استرالیایی است. وی از سال ۲۰۱۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است می توان به "مورتال کامبت" (۲۰۲۱)، "صاعقه سیاه" (۲۰۲۲)، و "جادوگر" (۲۰۲۴) اشاره کرد. او همچنین قرار است نقش شخصیت کمی را در فیلم رو به اکران "مبارز خیابانی" (۲۰۲۶) ایفا کند. اوایل زندگی. جارنسون در بانکوک از مادری استرالیایی و پدری تایلندی متولد شد. او بخش اعظمی از دوران کودکی اش را در هند و بلژیک گذراند. او در ۶ کشور مختلف زندگی کرده بود و عمدتاً در مدارس بین المللی فرانسه درس خوانده بود. به گفتهٔ خودش به دلیل جابجایی مداوم، با هویت تایلندی-استرالیایی خود مشکل داشته است. او به زبان های فرانسوی، انگلیسی و تایلندی مسلط است. او در سال ۲۰۱۶ به استرالیا نقل مکان کرد و می گوید در آنجا احساس آرامش می کند. فیلم مورد علاقهٔ او "" است. حرفهٔ بازیگری. اولین نقش سینمایی جارنسون در فیلم فانتزی رزمی "مورتال کامبت" (۲۰۲۱) بود که در آن نقش شخصیت نیتارا را بازی کرد. سپس برای بازی در فیلم اکشن مهیج "صاعقه سیاه" (۲۰۲۲) انتخاب شد. جارنسون در فیلم فراطبیعی ترسناک آمریکایی "جادوگر" (۲۰۲۴)
در کنار مدیسون ایسمن و آرون دومینگز ظاهر شد. جارنسون در حال حاضر روی فیلمی به نام "نهنگ قاتل" با بازی ویرجینیا گاردنر، و همچنین نقش شخصیت کمی در فیلم "مبارز خیابانی" (۲۰۲۶) کار می کند.
ژربرا () یک پهپاد چند منظوره روسی است که به عنوان نسخه ارزان تر و ساده شده شاهد ۱۳۶ ایرانی که در روسیه با نام گران-۲ نیز شناخته می شود، توصیف می شود. این پهپاد برای ماموریت های کامیکازه، شناسایی و رله سیگنال برای گسترش برد عملیاتی سایر پهپادها یا افزایش مقاومت آنها در برابر جنگ الکترونیک طراحی شده است. ژربرا اولین بار توسط نیروهای روسی در ژوئیهٔ ۲۰۲۴ در جریان حمله روسیه به اوکراین به کار گرفته شد. در ابتدا به دلیل شباهت ظاهری آن به شاهد ۱۳۶ مرگبارتر، به عنوان یک طعمه برای منحرف کردن و غلبه بر دفاع هوایی اوکراین مورد استفاده قرار گرفت. تا اواسط سال ۲۰۲۵، از آن برای شناسایی و حملات نیز استفاده می شد. طی دو حادثه جداگانه در ژوئیه ۲۰۲۵، یک پهپاد تأیید شده و یک پهپاد مشکوک به نام ژربرا وارد حریم هوایی ناتو در لیتوانی شدند، که برخی از تحلیلگران آن را تحریکات جنگ ترکیبی توصیف کردند. توسعه. گزارش های اولیه در مورد ژربرا، بر اساس مطالب تأیید نشده از یک حساب کاربری رسانه های اجتماعی روسی، ادعا می کرد که این پهپاد توسط شرکت روسی گاستلو توسعه داده شده است. اداره کل اطلاعات اوکراین ادعا می کند که یک شرکت چینی توسعه دهنده
واقعی آن است. طبق اطلاعات اطلاعاتی اوکراین، شرکت اسکای واکر تکنولوژی کیت های پهپاد را مونتاژ کرده و آنها را به کارخانه پهپادسازی آلابوگا در یلابوگا، روسیه ارسال می کند، جایی که برای استفاده عملیاتی نهایی می شوند. ژربرا در فهرست محصولات اسکای واکر تکنولوژی ذکر نشده است، که نشان می دهد این محصول به طور خاص تحت قراردادی با فدراسیون روسیه توسعه یافته است. مقامات اوکراینی تخمین می زنند که هزینه تولید پهپاد ژربرا حدود ۱۰٬۰۰۰ دلار است که کسری از قیمت شاهد ۱۳۶ است. توضیحات و ویژگی ها. ژربرا از مواد ارزان قیمت ساخته شده است. این پرنده از یک قاب داخلی تخته سه لا تشکیل شده که توسط بدنه ای از جنس فوم پلی استایرن پوشانده شده است. ژربرا شکل بال های مثلثی برش خورده ای مشابه شاهد-۱۳۶ دارد، اما تا حدودی کوچک تر است. مانند شاهد-۱۳۶، ژربرا دارای یک پروانه فشاری است که توسط یک موتور احتراق داخلی به حرکت در می آید. این موتور معمولاً یک موتور دی ال ای ۶۰ ۶۰ سی سی تولید شده توسط یک شرکت چینی است که در بازارهای چین ۴۳۰ تا ۵۵۰ دلار قیمت دارد. موتور ۷۰ سی سی استینگر تولید شده توسط شرکت چینی آرسی جی اف استینگر نیز مشاهده شده است. پهپاد
ژربرا مجهز به اجزایی از جمله موارد زیر مشاهده شده است: این دو جزء روی هم رفته تقریباً ۸۵۰۰ دلار آمریکا هزینه دارند. شبکه مش به پهپادهای متصل به هم اجازه می دهد تا داده ها را به اشتراک بگذارند و سیگنال های رله را از اپراتور دریافت کنند و به عنوان تکرارکننده عمل کنند. این پیکربندی مقاومت در برابر جنگ الکترونیکی را افزایش می دهد و مختل کردن عملیات پهپاد را دشوارتر می کند. برخی از ژربراها، اما نه همه آنها، حامل بار انفجاری هستند. نیروهای اوکراینی پهپادهای ژربرا را مشاهده کرده اند که مجهز به کلاهک های کوچک مختلف با وزن حداکثر مواد منفجره. این مقدار به طور قابل توجهی کمتر از وزن استاندارد بمب شاهد است. کلاهک جنگی یا نوع جدیدتر آن نوع. طبق اکثر منابع، پهپاد ژربرا بردی تقریباً دارد. در صورت عدم تجهیز به محموله جنگی، و برد کوتاه تر در صورت تجهیز به چنین محموله ای. با این حال، پایگاه داده تحریم های اداره کل اطلاعات اوکراین برد پرواز را نشان می دهد. . قابلیت ها. طبق پست رسانه های اجتماعی روسیه در ژوئیه ۲۰۲۴ که ژربرا را معرفی می کند، این پهپاد می تواند در سه پیکربندی مستقر شود: سابقه عملیاتی. حمله روسیه به اوکراین. پهپا
د ژربرا اولین بار در اواخر ژوئیه ۲۰۲۴ در میدان نبرد مشاهده شد. طعمه های ژربرا در طول حملات هوایی روسیه به تعداد زیاد مورد استفاده قرار گرفتند و پدافند هوایی اوکراین را از سایر پهپادها و موشک ها منحرف کردند. در اکتبر ۲۰۲۴، اوکراین شروع به استقرار کرد. رهگیرهای پهپاد به پهپاد، که توسط سازمان وایلد هورنتس توسعه داده شده است. کمی پس از آن، اولین ویدیو از یک پهپاد رهگیر اوکراینی که یک ژربرا را سرنگون می کند، منتشر شد. در ۱۱ نوامبر ۲۰۲۴، اداره کل اطلاعات اوکراین گزارش داد که تقریباً نیمی از پهپادهای پرتاب شده توسط روسیه، طعمه های تقلیدکننده شاهد مانند ژربراها و پارودیاها بودند. طبق گزارش آسوشیتد پرس در همان زمان، حدود ۷۵ درصد از پهپادهای جدید روسی که در آلباگا تولید می شدند، چنین طعمه های غیرمسلح بودند. این تاکتیک فریب نظامی روسیه توسط روسیه عملیات هدف کاذب نامیده شد. در ماه نوامبر، اداره کل اطلاعات اوکراین همچنین برخی از نسخه های ژربرا را با کلاهک و قابلیت های شناسایی شناسایی کرد. در آوریل ۲۰۲۵، اولین مورد شناخته شده از استفاده از پهپاد ژربرا مسلح به کلاهک جنگی برای یک حمله تاکتیکی مستقیم ثبت شد. در ۱۸ مه ۲۰۲۵، نی
روهای سیستم های بدون سرنشین اوکراین ادعا کردند که واحد دارک نود از هنگ ۴۱۲ پهپاد، که تشکیل آن در اوایل آوریل اعلام شد، تاکنون با استفاده از پهپادها ۱۰۰ پهپاد دشمن را رهگیری کرده است که ۷۶ فروند از آنها شاهد ۱۳۶ و ۲۴ فروند از آنها ژربرا بوده اند. این گروه خاطرنشان کرد که پهپادهای رهگیر می توانند حدود ۵۰۰۰ دلار قیمت داشته باشند که آنها را بسیار ارزان تر از موشک های پدافند هوایی می کند. در ژوئیهٔ ۲۰۲۵، شرکت دفاعی اوکراینی «ژنرال چِرِشنیا» اولین فیلم از پهپادهای «ژنرال چِرِشنیا ایر» خود را منتشر کرد که چندین ژربرا را در هوا رهگیری می کردند. در ۵ اوت ۲۰۲۵، سرویس مرزبانی اوکراین گزارش داد که مشاهده پهپادهای ژربرا حامل کلاهک های جنگی، به امری رایج تبدیل شده است و از هر کسی که یکی از آنها را پیدا کرد، خواست که به آن نزدیک نشود. حوادث در لیتوانی. در ۱۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، یک هواپیمای بدون سرنشین از بلاروس وارد حریم هوایی لیتوانی شد. در ابتدا تصور می شد که یک پهپاد شاهد است و بعداً به عنوان یک ژربرا شناسایی شد. این هواپیما در نزدیکی پاسگاه مرزی شومسکاس، حدود یک کیلومتری مرز بلاروس-لیتوانی، سقوط کرد. نخست وزیر لیتوانی، گینتائو
تاس پالوکاس، و رئیس پارلمان، سالیوس ورنلیس، به عنوان اقدام احتیاطی به پناهگاه منتقل شدند. در ۲۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، هواپیمای مشابه دیگری از بلاروس وارد لیتوانی شد که باعث ایجاد هشدار اضطراری در مقیاس بزرگ شد. در ۱اوت، پهپاد سقوط کرده در منطقه آموزش نظامی گایژیونای در مرکز لیتوانی، حدود پیدا شد. از مرز بلاروس. این پهپاد به بمب مسلح شده بود. مواد منفجره. ارزیابی های اولیه نشان داد که این یک گل ژربرا بوده است. وزارت امور خارجه لیتوانی نماینده سفارت بلاروس را احضار کرد و خواستار توضیح در مورد حادثه ۲۸ ژوئیه و جلوگیری از هرگونه تخلف بیشتر شد. در ۲۸ ژوئیه، ایگیدیجوس پاپچکیس، تحلیلگر نظامی لیتوانیایی، اظهار داشت که این تجاوزها به احتمال زیاد تصادفی بوده اند، اما احتمال تحریکات یا مأموریت های نظارتی را نیز ذکر کرد. در ۱ اوت، میندوگاس سینکویچیوس، رهبر موقت حزب حاکم سوسیال دموکرات، با اشاره به این واقعیت که دومین پهپاد در یک منطقه آموزشی نظامی پیدا شده بود، اظهار داشت که این حوادث احتمالاً تحریکات عمدی بوده اند. ایتویداس باجارونا، دیپلمات لیتوانیایی، نیز استدلال کرد که این تجاوزها بخشی از جنگ ترکیبی روسیه بوده است. دوویله شاک
الیئنه، وزیر دفاع، اظهار داشت که نظریه اصلی این است که پهپادها توسط پدافند اوکراین منحرف شده و به طور تصادفی وارد حریم هوایی لیتوانی شده اند، اما تحقیقات در حال انجام است. نفوذ به لهستان. در ۹ سپتامبر ۲۰۲۵، پهپادهای ژربرا در میان بیش از ۱۹ مورد تهاجم پهپادی گزارش شده بر فراز شرق لهستان بودند که باعث شد چندین جت جنگنده اف-۳۵ با اهداف درگیر شوند. این اولین باری است که هواپیماهای ناتو با اهداف دشمن بر فراز حریم هوایی ناتو درگیر شدند دو تحلیلگر که بی بی سی وریفای به آنها استناد کرد، نتیجه گرفتند که «گستردگی این تهاجم نشان می دهد که تقریباً مطمئناً یک اقدام عمدی از سوی روسیه بوده است.»
فایزا لاماری (به فرانسوی: Fayza Lamari؛ زادهٔ ۱۷ سپتامبر ۱۹۷۴ در بوندی) هندبالیست پیشین و تاجر فرانسوی-الجزایری است. او مادر کیلیان امباپه، بازیکن فوتبال فرانسوی حال حاضر باشگاه فوتبال رئال مادرید و اتان امباپه است. لاماری همچنین رئیس هلدینگ سرمایه گذاری به هم پیوسته و از سال ۲۰۲۴ مالکیت باشگاه فوتبال کان را در اختیار گرفت. زندگینامه. کودکی و تحصیلات. فایزا لاماری در بوندی از والدینی الجزایری، محمد سعید لاماری و صالحه آیت عباس، متولد شد. خانوادهٔ او از قوم کُبایل و اهل امیزور هستند. او از سال ۱۹۹۰ تا ۲۰۰۱ برای باشگاه هندبال بوندی در رشتهٔ هندبال فعالیت می کرد؛ تیمی که چند فصل را در لیگ دستهٔ یک هندبال زنان فرانسه گذراند. لاماری پس از گذراندن تحصیلات در رشتهٔ علوم پرورشی، مدتی به عنوان مربی و سرپرست در مراکز تفریحی فعالیت داشت. نمایندگی بازیکنان. لاماری از آغاز نقش پررنگی در مدیریت مسیر حرفه ای پسرش کیلیان امباپه ایفا کرد، در حالی که همسرش ویلفرد امباپه بیشتر بر جنبهٔ ورزشی متمرکز بود. هنگامی که کیلیان در ۱۵ سالگی به باشگاه موناکو پیوست، او شغل خود را ترک کرد و مسئولیت مشاوره در حوزه های مالی، حقوق تصویری و ار
تباطات را برعهده گرفت. وی مستقیماً یا از طریق واسطه ریاست چندین شرکت مرتبط با فعالیت های کیلیان امباپه را بر عهده دارد؛ شرکت هایی که در زمینهٔ بهره برداری از تصویر ورزشکاران حرفه ای، مشاورهٔ ارتباطات و اجرای کارزارهای تبلیغاتی فعالیت می کنند. از جملهٔ این شرکت ها می توان به سرمایه گذاری به هم پیوسته، ارتباطات سازیلی و شعبهٔ فرانسوی دره زبرا با همکاری آژانس هالیوودی اشاره کرد. او همچنین مدیر شرکت خانوادگی اوزورا در حوزهٔ املاک است. لاماری مدیریت انجمن کیلیان امباپه را نیز بر عهده دارد که در سال ۲۰۲۰ توسط خود کیلیان تأسیس شد. هدف این انجمن کمک به جوانان ۱۳ تا ۲۱ سال برای تحقق رویاهای حرفه ای آنان در زمینه های فرهنگ، ورزش و آموزش است. او اظهار داشته است که در مقابل تعهد خود، پسرش را متقاعد کرده تا ۳۰ درصد از سود شرکت هایش را به این انجمن اختصاص دهد. در سال ۲۰۲۲، وی نقشی کلیدی در مذاکرات کیلیان امباپه با باشگاه های رئال مادرید و پاری سن ژرمن داشت؛ مذاکراتی که در نهایت به تمدید قرارداد او با پاری سن ژرمن انجامید، هرچند خود لاماری خواهان جدایی او بود. او در ژوئن همان سال، آژانس اِف اِل اِی را با هدف مشاوره و نمایند
گی منافع فوتبالیست ها، از جمله دو پسرش کیلیان و اتان، راه اندازی کرد. این اقدام باعث شد از او به عنوان «یکی از قدرتمندترین چهره ها در فوتبال» یاد شود. در تابستان ۲۰۲۴، شرکت سرمایه گذاری به هم پیوسته به مدیریت او باشگاه فوتبال کان که در لیگ ۲ بود را از صندوق سرمایه گذاری آمریکایی اوک تری خریداری کرد. در پایان نخستین فصل مدیریت او، تیم اصلی در ردهٔ آخر جدول قرار گرفت و به لیگ ملی سقوط کرد. زندگی شخصی. فایزا لاماری سال ها با ویلفرد امباپه فرانسوی-کامرونی، زندگی می کرد. این دو در سال ۲۰۱۶ پیمان مدنی همبستگی امضا کردند و در سال ۲۰۲۲ از یکدیگر جدا شدند. حاصل این رابطه دو پسر به نام های کیلیان و اتان هستند که هر دو فوتبالیست حرفه ای هستند. افزون بر آن، خانوادهٔ امباپه جیرس کمبو اکوکو، فوتبالیست کنگویی-فرانسوی، را که ویلفرد سرپرست قانونی او بود، نیز همچون فرزند خود می دانند.
روبی لوفتوس در حال سوراخ کردن سلاح ته پر نقاشی ای از هنرمند بریتانیایی لورا نایت در سال ۱۹۴۳ است که زن جوانی به نام روبی لوفتوس را در حال کار در یک تراشکاری صنعتی و بریدن سلاح ته پر برای یک توپ ضدهوایی بوفورس به تصویر می کشد. این نقاشی به سفارش کمیتهٔ مشورتی هنرمندان جنگ و به عنوان بخشی از تلاش های جنگی بریتانیا در جنگ جهانی دوم کشیده شد. لوفتوس زنی ۲۱ ساله بود که به سرعت در تولید حلقه های کمری (سلاح ته پر) به جای چند سال تنها در عرض هفت ماه متخصص شد. این نقاشی برای ترویج کار زنان در کارخانه ها سفارش داده شد؛ زنان در تصویر غالب هستند و تنها یک مرد در پس زمینه دیده می شود. این نقاشی هنگامی که در نمایشگاه تابستانی آکادمی سلطنتی در سال ۱۹۴۳ رونمایی شد، بسیار محبوب شد و به عنوان تصویر نمایشگاه انتخاب شد. این تصویر در یک نسخه پوستر در مقیاس بزرگ برای نمایش در کارخانه های سراسر بریتانیا تکثیر شد. این اثر هم اکنون در موزه سلطنتی جنگ نگهداری می شود.