Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
جنگ زیردریایی () یکی از چهار بخش جنگ زیرآبی است، بخش های دیگر عبارتند از جنگ ضدزیردریایی، جنگ مین و اقدامات متقابل با مین. جنگ زیرآبی عمدتاً شامل زیردریایی هسته ای و دیزلی است که از اژدر، موشک یا سلاح هسته ای و همچنین تجهیزات حسگر پیشرفته برای حمله به سایر زیردریایی ها، کشتی ها یا اهداف زمینی استفاده می کنند. زیردریایی ها همچنین ممکن است برای شناسایی و فرود نیروهای ویژه و همچنین بازدارندگی استفاده شوند. در برخی از نیروهای دریایی، این زیردریایی ها ممکن است برای غربالگری نیروهای ویژه استفاده شوند. اثربخشی جنگ زیرآبی تا حدودی به جنگ ضد زیردریایی که در پاسخ انجام می شود بستگی دارد. اولین حمله توسط یک زیردریایی در ۸ سپتامبر ۱۷۷۶ توسط زیردریایی آمریکایی لاک پشت در حمله ای ناموفق به کشتی جنگی بریتانیایی ایگل رخ داد. نخستین بار جنگ زیردریایی ها در طول جنگ داخلی آمریکا آغاز شد.
صخره پر سینه نارنجی یا صخره پر دراکنزبرگ (نام علمی: "Chaetops aurantius") پرنده ای حشره خوار و میان جثه از راستهٔ گنجشک سانان است که بومی علفزارهای آلپی و صخره های کوه های دراکنزبرگ در جنوب شرقی آفریقای جنوبی و لسوتو می باشد. این گونه ارتباط نزدیکی با پرندهٔ صخره پر دماغه ناهمجا "Chaetops frenatus" دارد؛ این دو گونه از سردهٔ "Chaetops" تنها اعضای زندهٔ تیرهٔ صخره پران (Chaetopidae) هستند.
مدل امسال () دومین آلبوم استودیویی الویس کاستلو، خواننده-ترانه سرای انگلیسی، است که در ۱۷ مارس ۱۹۷۸ توسط رادار رکوردز منتشر شد. پس از آنکه گروه کلووِر در آلبوم اول او، "هدفم صادقانه است" (۱۹۷۷)، حضور داشت، کاستلو گروه دی اتراکشنز را با حضور استیو نیو (کیبورد)، بروس توماس (بیس) و پیت توماس (درامر) به عنوان گروه پشتیبان دائمی خود تشکیل داد. ضبط آلبوم در استودیوهای ادن لندن طی یازده روز بین اواخر ۱۹۷۷ و اوایل ۱۹۷۸ انجام شد. نیک لو به عنوان تهیه کننده و راجر بشیرین به عنوان مهندس صدا در این پروژه حضور داشتند. بیشتر ترانه ها پیش از جلسات ضبط نوشته شده و در نیمه دوم سال ۱۹۷۷ در اجراهای زنده معرفی شده بودند. این آلبوم با بهره گیری از سبک های موج نو، پاور پاپ و پانک راک، از گروه هایی مانند رولینگ استونز و بیتلز الهام گرفته است. ترانه ها موضوعاتی چون فناوری های کنترل جمعی و روابط شکست خورده را کاوش می کنند، اما برخی منتقدان دیدگاه های موجود در ترانه ها را زن ستیزانه توصیف کردند. طرح جلد آلبوم، که توسط بارنی بابلز، هنرمند گرافیست انگلیسی، طراحی شده، کاستلو را پشت دوربین روی سه پایه نشان می دهد و بر نقش او به عنوان ناظر
تأکید دارد، که با مضمون برخی ترانه ها همخوانی دارد. تک آهنگ های همراه آلبوم، «(نمی خوام برم به) چلسی» و «به هیجان بیاورش»، از نظر تجاری موفق بودند و آلبوم در جدول آلبوم های بریتانیا به رتبه چهارم رسید. نسخه آمریکایی آلبوم در مه ۱۹۷۸ توسط کلمبیا رکوردز منتشر شد و با جایگزینی ترانه ها «(نمی خوام برم به) چلسی» و «تجمع شبانه» با «رادیو رادیو»، در جدول "بیلبورد" ۲۰۰ به رتبه ۳۰ رسید. "مدل امسال" با تحسین منتقدان مواجه شد و ترانه سرایی قوی و اجراها را ستودند. این آلبوم در فهرست های پایان سال بهترین آلبوم ها در بریتانیا و آمریکا جای گرفت. در دهه های بعد، "مدل امسال" به عنوان یکی از بهترین آثار کاستلو شناخته شد و برخی منتقدان بر تأثیر آن بر سبک های پانک و موج نو تأکید کردند. این آلبوم در فهرست های متعددی از بهترین آلبوم های تاریخ قرار گرفته و چندین بار با قطعات اضافی بازنشر شده است. در سال ۲۰۲۱، کاستلو پروژه ای به نام "مدل اسپانیایی" را رهبری کرد که در آن ترانه های "مدل امسال" توسط هنرمندان لاتین به زبان اسپانیایی اجرا و روی موسیقی اصلی دی اتراکشنز ضبط شد. این نسخه نقدهای مثبتی دریافت کرد و در چندین جدول "بیلبورد" جا
ی گرفت.
استتار نظامی () استفاده از استتار توسط یک نیروی نظامی برای محافظت از پرسنل و تجهیزات از دید نیروهای دشمن است. در عمل، این استتار به معنای اعمال رنگ و مواد به تجهیزات نظامی از هر نوع، از جمله وسایل نقلیه، کشتی ها، هواپیماها، مواضع توپ و لباس جنگی است، یا برای پنهان کردن آن از دید یا برای اینکه آن را به شکل چیز دیگری نشان دهند. کلمه عامیانه فرانسوی استتار در طول جنگ جهانی اول وارد زبان انگلیسی شد، زمانی که مفهوم فریب بصری به بخش اساسی تاکتیک های نظامی مدرن تبدیل شد. در آن جنگ، توپخانه دوربرد و مشاهده از هوا برای گسترش میدان آتش با هم ترکیب شدند و استتار به طور گسترده برای کاهش خطر هدف قرار گرفتن یا امکان غافلگیری استفاده می شد. به این ترتیب، استتار نظامی علاوه بر کارکردهای فرهنگی، نوعی فریب نظامی است. استتار برای اولین بار در اواسط قرن هجدهم به شکل ساده توسط واحدهای تفنگدار انجام شد. وظایف آنها ایجاب می کرد که نامحسوس باشند و به آنها لباس های سبز و بعداً لباس های با رنگ های تیره دیگر داده شد. با ظهور سلاح های دوربردتر و دقیق تر، استتار برای لباس های تمام ارتش ها به کار گرفته شد و به اکثر اشکال تجهیزات نظامی از
جمله کشتی ها و هواپیماها گسترش یافت. استتار تجهیزات و مواضع به طور گسترده توسط فرانسوی ها در سال ۱۹۱۵ برای استفاده نظامی توسعه یافت و به زودی توسط سایر ارتش های جنگ جهانی اول نیز دنبال شد. در هر دو جنگ جهانی، هنرمندان به عنوان افسران استتار استخدام شدند. استتار کشتی از طریق طرح های استتار خیره کننده آشکار در طول جنگ جهانی اول توسعه یافت، اما از زمان توسعه رادار، استتار کشتی کمتر مورد توجه قرار گرفته است. هواپیماها، به ویژه در جنگ جهانی دوم، اغلب با سایه های متضاد رنگ آمیزی می شدند: با طرح های مختلف در بالا و پایین رنگ آمیزی می شدند تا به ترتیب در برابر زمین و آسمان استتار شوند. برخی از اشکال استتار دارای عناصری از تغییرناپذیری مقیاس هستند که برای برهم زدن خطوط کلی در فواصل مختلف طراحی شده اند، که معمولاً الگوهای استتار دیجیتال ساخته شده از پیکسل هستند. گسترش حسگرهای پیشرفته تر که از قرن بیست و یکم آغاز شد، منجر به توسعه استتار چند طیفی مدرن شد که نه تنها قابلیت دید در نور مرئی، بلکه قابلیت دید در مادون قرمز نزدیک، مادون قرمز موج کوتاه، رادار، ماوراء بنفش و تصویربرداری حرارتی را نیز پوشش می دهد. گروه ساب از او
ایل سال ۲۰۰۵ شروع به ارائه یک سیستم استتار شخصی چند طیفی معروف به لباس تاکتیکی عملیات ویژه کرد. الگوهای استتار نظامی از اوایل سال ۱۹۱۵ در مد و هنر محبوب بوده اند. الگوهای استتار در آثار هنرمندانی مانند اندی وارهول و ایان همیلتون فینلی، گاهی با پیامی ضد جنگ، ظاهر شده اند. در مد، بسیاری از طراحان بزرگ از سبک و نمادگرایی استتار بهره برده اند و لباس های نظامی یا تقلید از آن هم به عنوان لباس خیابانی و هم به عنوان نمادی از اعتراض سیاسی استفاده شده اند.
دشت ژوساندالا () دشتی در شهرستان بالقاش استان آلماتی و شهرستان معین قوم استان ژمبیل کشور قزاقستان است.
کالپه () یک شهرک در استان جتی سوی کشور قزاقستان است.
از تاریخ ۲۸ آوریل ۲۰۲۵، درگیری های فرقه ای که توسط واحدهای نظامی دولت انتقالی سوریه و شبه نظامیان وابسته به آن علیه شبه نظامیان دروزی انجام شد که منجر به کشته شدن چندین غیرنظامی دروزی شد. پیشینه. دروزی ها تقریباً سه درصد از جمعیت سوریه را تشکیل می دهند و از این رو، اقلیت مذهبی قابل توجهی در این کشور محسوب می شوند. نظام اعتقادی آنها ترکیبی از عناصر اسلام، مسیحیت و فلسفه های باستانی است که بسیاری از مسلمانان سنی ارتدوکس آن را بدعت آمیز می دانند. از نظر تاریخی، دروزی ها جوامعی را در سراسر سوریه حفظ کرده اند، که جمعیت قابل توجهی از آنها در استان جنوبی سویدا، جبل دروز و حومه جنوبی دمشق ساکن هستند. در دوران رژیم اسد، دروزی ها در مناطق تحت نفوذ خود، خودمختاری نسبی ایجاد کردند و در عین حال، حمایت دولت مرکزی را پذیرفتند، به ویژه در برابر تجاوز جهادی ها پس از آغاز جنگ داخلی در سال ۲۰۱۱. وقتی تظاهرات علیه بشار اسد در سال های ۲۰۱۱–۲۰۱۲ آغاز شد، بسیاری از دروزی هایی که در ابتدا در اعتراضات مسالمت آمیز شرکت کرده بودند، بعداً از رژیم سلاح پذیرفتند و شبه نظامیان محلی تشکیل دادند. این ترتیب به آنها اجازه می داد تا حدودی از خو
د محافظت کنند، در حالی که خود را از وابستگی کامل به دولت اسد دور نگه می داشتند. در طول جنگ داخلی سوریه، جامعه دروزی با خشونت هدفمند از سوی گروه های مختلف افراطی مواجه بود. در ژوئن ۲۰۱۵، جنگجویان وابسته به جبهه النصره به روستای دروزی نشین قلب لوزه در شمال حمله کردند که منجر به حداقل بیست کشته شد. در طول این دوره، اعضای جامعه دروزی مورد آدم ربایی قرار گرفتند و بسیاری از آنها یا پس از پرداخت باج آزاد شدند یا کشته شدند. پس از سقوط رژیم اسد. از زمان سرنگونی بشار اسد در ۸ دسامبر ۲۰۲۴، مذاکراتی بین دولت جدید سوریه و رهبری دروزی ها در مورد ادغام این جامعه در دولت سوریه در جریان بوده است. این مذاکرات به دلیل نگرانی های رهبران دروزی در مورد پیشینه احمد الشرع، رئیس جمهور جدید سوریه که پیش از این رهبری سازمان شورشی اسلام گرای هیئت تحریر شام را بر عهده داشت، به کندی پیش رفته است. نمایندگان دروزی به دنبال اقداماتی برای خودمختاری از کنترل دولت مرکزی بوده اند. درگیری ها در اواخر فوریه ۲۰۲۵ در جرمانا بین شبه نظامیان دروزی و اداره امنیت عمومی آغاز شد. در مارس ۲۰۲۵، احمد الشرع، رهبر جدید سوریه، توافقنامه ای را با نمایندگان دروز
ی از استان سویدا امضا کرد. این توافق، جامعه را در نهادهای دولتی ادغام کرد و در عین حال امتیازات خاصی از جمله استخدام نیروهای پلیس دروزی محلی و به رسمیت شناختن هویت فرهنگی متمایز آنها را اعطا نمود. از مارس ۲۰۲۵، خشونت های فرقه ای قابل توجهی در استان ساحلی لاذقیه سوریه رخ داد، جایی که حملات حامیان باقی مانده رژیم مخلوع اسد علیه اداره امنیت عمومی دولت سوریه، خشونت های تلافی جویانه ای را به دنبال داشت که منجر به کشته شدن حداقل ۱۵۰۰ نفر شد که اکثر آنها شهروندان علوی بودند. در مارس و آوریل ۲۰۲۵، مقامات اسرائیلی به هیئت های بزرگی از رهبران مذهبی دروزی سوریه اجازه دادند تا برای زیارت وارد اسرائیل شوند، علیرغم وضعیت رسمی جنگ بین سوریه و اسرائیل. درگیری. در ۲۹ آوریل ۲۰۲۵، موجی از خشونت در جرمانا، حومه دمشق که عمدتاً دروزی نشین است، رخ داد. به گفته دیدبان حقوق بشر سوریه، این شیوع اولیه منجر به حداقل ده کشته شد. بنا به گزارش ها، این درگیری ناشی از انتشار یک فایل صوتی جعلی بود که به دروغ به یک رهبر مذهبی دروزی، مروان کیوان، نسبت داده شده بود و ظاهراً حاوی اظهارات توهین آمیزی دربارهٔ حضرت محمد (ص) بود. کیوان متعاقباً در یک
بیانیه ویدیویی ظاهر شد و هرگونه ارتباط با این فایل صوتی تحریک آمیز را قاطعانه رد کرد و اظهار داشت که هر کسی که آن را ساخته، قصد ایجاد اختلاف بین جوامع سوری را داشته است. وزارت کشور سوریه تأیید کرد که این نوار صوتی به اشتباه منتشر شده است. علیرغم توافق موقت در جرمانا، خشونت چند ساعت بعد در نزدیکی اشرفیه صحنایا، واقع در جنوب غربی دمشق، از سر گرفته شد. به گفته وزارت کشور سوریه، حداقل ۱۶ غیرنظامی و پرسنل امنیتی دیگر در حمله شبانه افراد مسلح ناشناس به یک ایست بازرسی امنیتی کشته شدند. فیلم های منتشر شده در رسانه های اجتماعی نشان می دهد که گروه های مسلح قبیله ای، خودروهایی را که از سویدا قصد رسیدن به اشرفیه صحنایا را داشتند، متوقف می کردند. به گفته طارق الشوفی، رئیس شورای نظامی سویدا، مدافعان دروزی در صحنایا با کمبود مهمات مواجه بودند، در حالی که نیروهای امدادی محاصره و مورد حمله قرار می گرفتند که منجر به حداقل یک کشته شد. قتل عام ها. در ۲۹ آوریل، گزارش شد که گروه های مسلحی که گفته می شود وابسته به وزارت دفاع هستند، دو شهروند را در یک مرغداری در حومه صحنایا اعدام کرده اند. در ۳۰ آوریل، یک کاروان دروزی که از استان س
ویدا برای حمایت از هموطنان دروزی خود در صحنایا در حرکت بود، توسط نیروهای وابسته به وزارتخانه های کشور و دفاع مورد کمین قرار گرفت که منجر به کشته شدن ۴۳ نفر شد. برخی از اجساد سوزانده و برخی دیگر مثله شدند، در حالی که بنا به گزارش ها، عاملان شعارهای ضد دروزی سر می دادند. حداقل هشت جنگجوی وابسته به دولت نیز کشته شدند. بنا به گزارش ها، نیروهای متحد دولت حملاتی را علیه روستاهای رساس و الصوره الکبیره در استان سویدا آغاز کردند. این حملات شامل بمباران خمپاره ای مواضعی در نزدیکی منازل مسکونی غیرنظامیان بود. علاوه بر این، الصورة الکبیرة زیر آتش سنگین مسلسل از مواضع وفاداران دولت در اطراف روستا قرار گرفت. در ۱ مه، تعداد اعدام های صحرایی گزارش شده در اشرفیه صحنایا به ۹ مورد افزایش یافت. هشت مورد از اعدام ها در داخل یک مرغداری انجام شد، در حالی که یک مورد دیگر مردی را در خانه اش هدف قرار داد. حسام وَروار، شهردار سابق صحنایا، چند ساعت پس از آنکه در ویدئویی ظاهر شد و از نیروهای امنیتی به خاطر اعزام به شهر تشکر کرد، به همراه پسرش در خیابان اعدام شد. نیروهای امنیتی دولت، یک خبرنگار و فیلمبردار زن کانال ۸ کرد عراقی را که در حا
ل مستندسازی خشونت های جاری در صحنایا بودند، بازداشت و پس از مصادره تجهیزات و تلفن هایشان، آنها را آزاد کردند. دیدبان حقوق بشر سوریه این رویداد را نقض آزادی مطبوعات و حفاظت لازم از روزنامه نگاران توصیف کرد. واکنش ها. خشونت در نزدیکی دمشق خشم قابل توجهی را در میان جمعیت دروزی در استان سویدا برانگیخت. الشوفی وضعیت جرمانا را «قتل عام» توصیف کرد و اظهار داشت که اشرفیه صحنایا «محاصره شده و مورد حمله تروریست ها قرار گرفته است.» او همچنین ادعا کرد که نیروهای امنیتی سوریه از تقویت دروزی ها و کمک رسانی شورای نظامی به اعضای جامعه آنها جلوگیری می کنند. در ۱ مه، شیخ موفق طریف، رهبر معنوی جامعه دروزی اسرائیل، طی یک مراسم نظامی در ایسفیا، آشکارا خواستار مداخله اسرائیل برای محافظت از جوامع دروزی سوریه که با خشونت در نزدیکی دمشق مواجه هستند، شد. شیخ حکمت الهجری اقدامات دولت سوریه را «نسل کشی» علیه دروزی ها توصیف کرد. اسرائیل. تشدید خشونت ها منجر به اقدام نظامی مستقیم اسرائیل شد. در ۳۰ آوریل، بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر اسرائیل، اظهار داشت که نیروهای دفاعی اسرائیل حمله ای را علیه آنچه او «گروهی افراطی» توصیف کرد که آماده حمله
به «جمعیت دروزی در جنوب دمشق» بود، انجام داده اند. اسرائیل متعاقباً حمله نظامی دومی را انجام داد که بنا به گزارش ها منجر به کشته شدن یک عضو نیروهای امنیتی سوریه در مجاورت دمشق شد. پس از این اقدامات، رئیس ستاد ارتش اسرائیل دستور داد تا در صورت ادامه خشونت علیه جمعیت دروز، برای حملات احتمالی به اهداف دولتی سوریه آماده شوند. پنج غیرنظامی دروزی سوری که در اثر خشونت های فرقه ای مجروح شده بودند، توسط نیروهای دفاعی اسرائیل به بیمارستان زیو در شهر صفد در شمال اسرائیل منتقل شدند. ده ها شهروند دروزی اسرائیلی در تقاطع کفر یاصف واقع در نزدیکی عکا در جلیل غربی، در اعتراض به هدف قرار دادن جوامع دروزی توسط دولت سوریه، تظاهرات کردند.
دریاچه بارساکلمس () یکی از بخش های باقی مانده از شمال دریاچه آرال است و در کشور قزاقستان جای دارد.
شرکت Toy Biz, Inc. (که بعدها با نام Marvel Toys شناخته شد) یک شرکت تولیدکننده اسباب بازی بود که در ابتدا در مونترال، استان کبک، با نام Charan Toys تأسیس شد. این شرکت بیشتر به خاطر داشتن مجوز ساخت اسباب بازی های Marvel Comics از سال ۱۹۹۰ تا ۲۰۰۶ شناخته می شود.
لیکوهای شمشیری پرندگانی در سرده های "Pomatorhinus" و "Jabouilleia" از تیرهٔ بزرگ گنجشک های جهان قدیم هستند. اینها پرندگان مناطق گرمسیری آسیا هستند و بیشترین تعداد گونه ها در تپه های هیمالیا یافت می شوند. لیکوهای شمشیری پرندگانی خشکی زی، بلندقامت، با جثه ای متوسط، دمی آویزان و پرهایی نرم و پف دار هستند. آنها پاهای قوی دارند و کاملاً زمین زی هستند. این گروه مهاجرت قوی ای ندارند و بیشتر گونه ها بال های کوتاه و گرد و پرواز ضعیفی دارند. همانند دیگر گونه های لیکو، آنها اغلب در گروه هایی تا دوازده تایی یافت می شوند، و گونه های جنگل های بارانی مانند لیکوی شمشیری هندی اغلب در گله های آمیخته که مختص جنگل های گرمسیری آسیا هستند، یافت می شوند.
گلنار النور فرانسیس-دهقانی (؛ زادهٔ ) با نام اصلی گلنار دهقانی تفتی اسقف انگلیکان بریتانیایی ایرانی تبار است که از سال ۲۰۲۱ اسقف چلمزفورد بوده است. او از سال ۲۰۱۷ تا ۲۰۲۱ به عنوان نخستین اسقف لافبورو، اسقف سافراگان در اسقف نشین لستر خدمت کرد. گلی فرانسیس دهقانی یکی از نمایندگان کلیسای انگلستان در مراسم تاج گذاری چارلز سوم و کامیلا بود. آغاز زندگی. گلنار دهقانی در ۲۸ خرداد ۱۳۴۵ در اصفهان زاده شد. پدر او حسن دهقانی تفتی در نوجوانی از اسلام به مسیحیت تغییر دین داد. او نخستین اسقف ایرانی کلیسای انگلیکن و از اسقف های سرشناس ایران بود. سرکوب های نظام اسلامی. انقلاب و آغاز فشار. به گفته گلی، تا پیش از انقلاب ۱۳۵۷ اسلامگرایان تندرو جرات بی احترامی به دیگران را نداشتند. اما از همان آغاز انقلاب تلاش کردند فعالیت های کلیسای انگلیکن در ایران را متوقف کنند. همزمان قوه قضائیه اموال کلیسا را مصادره کرد. خودداری پدر گلی فرانسیس از واگذاری اموال کلیسا و دارایی کارکنان به تشدید فشارها علیه کلیسا، شخص او و خانواده اش انجامید. سوء قصد به خانواده. در نخستین ماه های پس از انقلاب، به پدر و مادر گلی در اتاق خواب آنها سوءقصد شد. مادر
گلی خود را سپر جان پدر گلی کرد و گلوله به دست مادرش خورد. اما هردو در نهایت جان سالم به در بردند. در ۱۶ اردیبهشت ۱۳۵۹ دو مرد جوان وارد خودروی برادر ۲۴ ساله گلی شده و پس از مکالمه کوتاهی با بهرام، مستقیم به سر او شلیک کردند. به گفته گلی، دلیل احتمالی این قتل کشاندن پدر او به ایران بود. زیرا در هنگام قتل بهرام، پدر گلی در بریتانیا بود. در هم زمان کشیش ارسطو سیاح در شیراز به قتل رسید. قاتلان این دو هرگز شناسایی نشدند. پس از مدت کوتاهی دولت جمهوری اسلامی همه اموال کلیسای انگلیکن در ایران را به نفع خود مصادره کرد. جایزه بهرام دهقانی. کالج مسیحی دانشگاه آکسفورد هر سال جایزه ای را به نام جایزه بهرام دهقانی تفتی به یکی از دانشجویان با استعداد در رشته فلسفه، سیاست و اقتصاد اهدا می کند. زندگی در بریتانیا. تحصیل. پس از خاکسپاری بهرام، گلی به همراه خانواده به بریتانیا پناهنده شدند. او در سال ۱۹۸۹ از دانشگاه ناتینگهام در رشته موسیقی دانش آموخته شد. سپس در سال ۱۹۹۴ در رشته الهیات از دانشگاه بریستول کارشناسی و در سال ۱۹۹۹ در رشته الهیات از همان دانشگاه دکترا گرفت. عنوان پایان نامه او "فمینیسم مذهبی در عصر امپراتوری: زنان م
بلغ انجمن بشارت دهندگان کلیسای انگلستان در ایران، ۱۸۶۹ تا ۱۹۳۴" بود. گلی فرانسیس دهقانی همزمان با تحصیل در مقطع دکترا از سال ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۸ در مؤسسه آموزش الهیاتی جنوب شرق انگلستان برای کشیش شدن آموزش دید و در اوایل سال ۲۰۰۰ (میلادی) کشیش شد. او برای برای گذران زندگی کارمند شب کار استودیوهای بی بی سی بود. مقام اسقفی. در سال ۲۰۱۷ که برای نخستین بار زنان توانستند به مقام اسقفی کلیسای کاتولیک برسند، او از سوی الیزابت دوم بعنوان یازدهمین زنی انتخاب شد که در کلیسای انگلستان به مقام اسقفی رسید. گلی دهقانی هم اکنون به عنوان اسقف چلمزفورد در جنوب شرق انگلستان فعالیت می کند. چون این منطقه دومین حوزه پرجمعیت کلیسای انگلستان است، او بر دو اسقف دیگر نیز نظارت دارد. وی همزمان مسئولیت «اسقف امور مسکن کلیسا» را نیز بر عهده دارد. او به عنوان یکی از لردهای روحانی، عضو مجلس اعیان بریتانیا است. گلی فرانسیس دهقانی، مخالفت سیاست های ضد مهاجرتی دولت بریتانیا است.
لیکوی شمشیری هندی (نام علمی: "Pomatorhinus horsfieldii") یک لیکوی جهان قدیم است. این گونه در شبه جزیره هند در طیف گسترده ای از زیستگاه های جنگلی یافت می شود. آنها اغلب از طریق صداهای متمایزشان که شامل یک صدای دوگانهٔ آنتی فونال توسط یک جفت پرنده است، شناسایی می شوند. آنها اغلب به سختی دیده می شوند زیرا در میان پوشش گیاهی انبوه به دنبال غذا می گردند. منقارهای بلند، خمیده و شمشیرمانند آنها، نامشان را از آنها گرفته است. در گذشته، این پرنده به عنوان زیرگونه ای از لیکوی شمشیری ابروسفید که در امتداد هیمالیا یافت می شود، در نظر گرفته می شد، اما اکنون به دو گونه تقسیم شده است: گونه هندی شبه جزیره ای و لیکوی شمشیری سری لانکایی ("Pomatorhinus melanurus"). این تنها لیکوی شمشیری در شبه جزیره هند است. این گونه در جنوب خطی بین راجستان و اوریسا یافت می شود.
«پایان دنیا» () ترانه ای از خوانندهٔ آمریکایی، مایلی سایرس، است که در تاریخ ۳ آوریل ۲۰۲۵ از طریق کمپانی کلمبیا رکوردز به عنوان تک آهنگ آغازین نهمین آلبوم استودیویی او، "چیزی زیبا" (۲۰۲۵)، منتشر شد. «پایان دنیا» ترانه ای پاپ، رقص و یوروپاپ متأثر از دیسکو است که به پذیرش و زیستن با تمام وجود در لحظهٔ حال می پردازد، حتی زمانی که آینده نامطمئن یا ناپایدار به نظر می رسد. این ترانه با آکوردهای پیانوی الهام گرفته از موسیقی دههٔ ۱۹۷۰، سازهای زهی زنده و ریتمی با تندای متوسط، به نمادهای فرهنگی و مکان هایی مانند پل مک کارتنی و ملیبو اشاره دارد. این ترانه به دلیل سبک تولید، لحن اشعار و آواز سایرس مورد تحسین قرار گرفته است. موزیک ویدیوی این ترانه به کارگردانی مشترک سایرس با الهام از سبک رترو ساخته شد. زمینه. در ۳۱ مارس ۲۰۲۵، کانال یوتیوب مایلی سایرس ویدیوی مقدمه را برای اولین بار پخش کرد. این ویدیو توسط سایرس به همراه جیکوب بیکسنمن و برندن والتر کارگردانی شده بود. در همان روز، موزیک ویدیوی تایتل ترک آلبوم، «چیزی زیبا»، نیز رونمایی شد. در میدان تایمز نیویورک، بیلبوردها شروع به تبلیغ انتشار ترانهٔ دیگری به نام «پایان جهان»
کردند و همزمان یک ویدیوی تبلیغاتی در وب سایت رسمی سایرس منتشر شد. این ترانه قرار بود در تاریخ ۳ آوریل ۲۰۲۵ به عنوان تک آهنگ آغازین آلبوم استودیویی منتشر شود. ساختار. نشریهٔ "اسلیت" این ترانه را پاپپسند توصیف کرد که دارای «ریتم شاد با تندای متوسط، سازهای زهی زنده و آکوردهای پیانوی الهام گرفته از دههٔ ۷۰» است. راب شفیلد از "رولینگ استون" ژانر ترانه را یوروپاپ نامید. مجلهٔ "ال" این ترانه را «سرودی پرشور» خواند که در آن سایرس دربارهٔ «حداکثر استفاده از زندگی» می خواند. به گفتهٔ "استریوگام"، «پایان جهان» یک «سرود دیسکوآمیز دربارهٔ جشن گرفتن در زمان آخرالزمان است — موضوعی کلاسیک برای ترانه های پاپ که روزبه روز مرتبط تر می شود». متن ترانه به جشن گرفتن به سبک پل مک کارتنی و رانندگی به سوی مالیبو، کالیفرنیا، برای آخرین بار اشاره دارد. "کازموپولیتن" این ترانه را دارای «تولید شاد و اشعار محرک» توصیف کرد. سایرس در پیش نمایش ترانه اعلام کرد که این ترانه را برای مادرش، تیش سایرس، نوشته است. او در مصاحبه ای با "نیویورک تایمز" توضیح داد که این ترانه از سفر یک هفته ای مادرش به ایتالیا بدون او الهام گرفته شده و «برای هر دوی ما
مثل پایان جهان بود».
آرایش تاکتیکی () در عملیات های نظامی، به معنای آرایش یا استقرار نیروهای نظامی یا انتظامی متحرک مانند پیاده نظام، سواره نظام، خودروهای زرهی سبک، هواپیماهای نظامی یا کشتی های دریایی است. آرایش های تاکتیکی برای نخستین بار در جوامع قبیله ای، مانند پوآ رره مائوری ها، مورد استفاده قرار گرفت. ارتش های یونان باستان و روم باستان، آرایش های پیاده نظام منظم و مؤثری را توسعه دادند. آرایش های باستانی یا قرون وسطایی شامل دیوارهای سپری، فالانژها (خطوط نبرد با نظم نزدیک)، آرایش های تستودو و خطوط درگیری بود. تأکید مجدد بر آرایش های نظامی با استفاده گسترده از سلاح گرم در انقلاب نظامی اروپا در اوایل دوره مدرن صورت گرفت. نمونه ای از آرایش تاکتیکی در نبردهای نوین؛ آرایش پروازی است.
سحر بعاصیری (زادهٔ دههٔ ۱۹۶۰) دیپلمات و روزنامه نگار لبنانی است که در حال حاضر به عنوان سفیر و نماینده دائم لبنان در یونسکو در پاریس خدمت می کند. بعاصیری بین سال های ۱۹۸۱ تا ۲۰۰۹ برای روزنامه ی النهار، روزنامه ی پیشرو لبنان، کار می کرد. در سال ۱۹۹۳، او اولین سردبیر زن بخش خارجی در یک روزنامه لبنانی شد. و اولین زن در جهان عرب بود که ستونی برای صفحه اول یک روزنامه نوشت. او همچنین بین سال های ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۱ خبرنگار یونایتد پرس اینترنشنال در بیروت بود. او نویسنده دو کتاب (به زبان عربی) است: «لبنان در انتظار و «اعراب سرگردان» که هر دو در سال ۲۰۰۹ توسط انتشارات دار النهار منتشر شدند. بعاصیری مدرک لیسانس خود را در رشته علوم سیاسی از دانشگاه آمریکایی بیروت و مدرک فوق لیسانس خود را در رشته روزنامه نگاری از دانشکده روزنامه نگاری دانشگاه کلمبیا دریافت کرد. پس از انتصاب همسرش، نواف سلام، به عنوان نخست وزیر لبنان در ۸ فوریه ۲۰۲۵، او بانوی دوم لبنان شد و به عنوان مدیر مشترک شورای ملی زنان لبنان در کنار بانوی اول لبنان، نعمت عون خدمت کرد.
جنگ نسل چهارم () منازعه ای است که با محو شدن تمایز بین جنگ و سیاست و تمایز بین پیکارگران و غیرنظامیان مشخص می شود. این منازعه به عنوان جانشین نسل سوم در مدل پنج نسلی نظریه نظامی قرار می گیرد. این اصطلاح برای اولین بار در سال ۱۹۸۰ توسط تیمی از تحلیلگران ایالات متحده، از جمله ویلیام لیند، برای توصیف بازگشت جنگ به شکلی غیرمتمرکز استفاده شد. از نظر جنگ مدرن نسلی، نسل چهارم به معنای از دست دادن انحصار تقریباً کامل دولت های ملی بر نیروهای رزمی و بازگشت به شیوه های درگیری رایج در دوران پیش از مدرن است. ساده ترین تعریف جنگ نسل چهارم شامل هر جنگی است که در آن یکی از شرکت کنندگان اصلی نه یک دولت، بلکه یک بازیگر خشونت آمیز غیردولتی باشد. نمونه های کلاسیک این نوع منازعه، مانند سومین جنگ بردگان تحت حکومت اسپارتاکوس، پیش از مفهوم مدرن جنگ وجود داشته اند.
نِعمت عون بانوی اول لبنان است و از زمان انتخاب همسرش، جوزف عون، به عنوان رئیس جمهور لبنان در ۹ ژانویه ۲۰۲۵، به این سمت خدمت کرده است. زندگی اولیه و شخصی. عون در شهر شیاح، دختر ملحم نعمت، که برای خطوط هوایی خاورمیانه کار می کرد، متولد شد. او دو خواهر به نام های تانیا و لینا دارد. عون مادر دو فرزند است: پسرش، خلیل، بانکدار و بازیکن حرفه ای بسکتبال است و دخترش، نور، با موسسات بین المللی کار می کند. او سه نوه دارد. آموزش. عون برای دریافت مدرک دیپلم لبنانی خود به مدرسه سنت فامیلی فرانسه در فنار رفت و بعداً مدرک لیسانس خود را در رشته علوم آزمایشگاهی از دانشگاه لبنان دریافت کرد. شغل. او سال های زیادی در زمینه روابط عمومی فعالیت داشت، از جمله ۲۳ سال به عنوان رئیس بخش تشریفات و روابط عمومی در دانشگاه آمریکایی لبنان. بانوی اول لبنان. او با فاصله گرفتن از اسلاف خود و همسران نخست وزیران و روسای مجلس سابق که عمدتاً از رسانه های اجتماعی غایب بوده اند، حساب های کاربری خود در رسانه های اجتماعی را با پیامی مستقیم خطاب به مردم لبنان راه اندازی کرد. او علاوه بر نقش سنتی خود در شرکت در مراسم رسمی و بزرگداشت ها، نماینده رئیس دولت
در مسائل اجتماعی و بشردوستانه نیز هست. او به عنوان بانوی اول لبنان، در کنار همسران نخست وزیر لبنان، سحر بعاصیری و رئیس مجلس لبنان، رنده بری، به عنوان مدیر شورای ملی زنان لبنان نیز فعالیت می کند. برنامهٔ او بر اهمیت جایگاه زنان لبنانی در جامعه تمرکز دارد و ضمن تأکید بر حفاظت از حقوق آنها، تعهد خود را برای حفظ و تقویت بیشتر این حقوق تأیید می کند. او سرپرستی هیئتی را در نیویورک برای شرکت در شصت و نهمین اجلاس کمیسیون مقام زن سازمان ملل متحد بر عهده داشت.
رسوایی جنسی تیم ملی دو و میدانی ایران در کره جنوبی، به یک حادثه جنجالی اشاره دارد که در ۳۱ مه ۲۰۲۵ در جریان رقابت های قهرمانی دو و میدانی آسیا در شهر گومی، کره جنوبی رخ داد. در این رویداد، دو ورزشکار و یک مربی از تیم ملی ایران به اتهام تجاوز جنسی گروهی به یک زن جوان کره ای بازداشت شدند. این حادثه بازتاب گسترده ای در رسانه های داخلی و بین المللی داشت و با واکنش های انتقادی نسبت به مدیریت کاروان ورزشی ایران همراه شد. پیش زمینه. مسابقات قهرمانی دوومیدانی آسیا ۲۰۲۵ از تاریخ ۲۹ مه تا ۳ ژوئن در شهر گومی کره جنوبی برگزار شد. ایران نیز با ترکیبی از ورزشکاران، مربیان و مسئولان فدراسیون به این مسابقات اعزام شد. تیم ملی ایران پیش از این در چندین دوره مسابقات آسیایی مدال هایی کسب کرده بود و انتظار عملکرد مثبتی از آن می رفت. شرح ماجرا. در شامگاه ۳۰ مه ۲۰۲۵، سه عضو تیم ایران، امیر مرادی، مسعود کامران و مربی حسین رسولی، با زنی ۲۰ ساله در یک میخانه آشنا شده و او را به هتل محل اقامت خود دعوت کردند. به گفته پلیس کره جنوبی، این زن مدعی شد که مورد تجاوز جنسی گروهی قرار گرفته است. او با استفاده از تلفن همراه خود، موقعیت مکانی را