Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
با سن-اِتین، او به تیم دوم باشگاه ارتقا یافت و در چمپیونات نشنال ۳ رقابت کرد. در میانه فصل اولش در فوتبال بزرگسالان، در آوریل ۲۰۲۳، او اولین قرارداد حرفه ای خود را با باشگاه منعقد کرد و قراردادی دو ساله را امضا نمود. او در تاریخ ۱۳ ژانویه ۲۰۲۴ اولین بازی بزرگسالان خود را در تساوی بدون گل مقابل لاوال در مسابقات لیگ ۲ انجام داد، و در نیمه اول لیگ ۱ به عنوان بازیکن اصلی منظم تری شناخته شد. چلسی. در تاریخ ۳ فوریه ۲۰۲۵، ماتیس آموگو قراردادی هشت ساله با باشگاه لیگ برتری چلسی امضا کرد. با مبلغ انتقال گزارش شده ۱۵ میلیون یورو. دوران ملی. ماتیس آموگو که از نژاد کامرونی است، واجد شرایط نمایندگی هر دو کشور کامرون و فرانسه در سطح بین المللی است. در سال ۲۰۲۲، پس از عملکردهای چشمگیر در تیم جوانان سن-اِتین، مربی جوانان ملی فرانسه ژان-لوک وانوچی او را برای بازی برابر آلمان دعوت کرد و او در دومین بازی از این دو بازی، اولین بازی خود را در زیر ۱۶ سال انجام داد. با وجود اینکه این تنها حضور او در تیم زیر ۱۶ سال بود، او همچنان بازیکن مورد علاقه وانوچی باقی ماند و پس از درخشش در سطوح زیر ۱۷ و زیر ۱۸، به تیم ملی دعوت شد. در دومین با
زی فرانسه مقابل کره جنوبی، گل ماتیس آموگو در دقیقه ۲ باعث پیروزی ۱–۰ فرانسه شد و اطمینان حاصل کرد که کشورش به مراحل حذفی صعود کند. افتخارات. چلسی زیر ۱۷ سال فرانسه
اِنسو بوگرینسیک (؛ ؛ زادهٔ ) بازیگر اسلوونیایی تبار اهل اروگوئه است. وی در سال ۲۰۲۴ برندهٔ جایزهٔ پلاتینوی بهترین بازیگر مرد شد. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "شبی دوازده ساله"، "انجمن برف" اشاره کرد.
جف اخاتور (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال جنوآ بازی می کند. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال جنوآ اشاره کرد. دوران حرفه ای. جف اخاتور فوتبال را در باشگاه دون بوسکو آغاز کرد، که یک باشگاه پایه در منطقه سمپیردارنا شهر جنوا است؛ پس از اینکه توسط استعدادیاب های سامپدوریا، ویرتوس اندلا و جنوا شناسایی شد، او در سن هشت سالگی به آکادمی جوانان باشگاه جنوا پیوست. او سپس از رده های جوانان "روسوبلو" بالا آمد، و در نهایت در فصل ۲۰۲۳–۲۴ برای تیم های زیر ۱۸ و زیر ۱۹ سال بازی کرد، و به تیم زیر ۱۸ سال کمک کرد تا عنوان قهرمانی ملی را کسب کند. در ژوئیه ۲۰۲۴، اخاتور شروع به تمرین با تیم اول جنوا در کمپ پیش فصل زیر نظر مربی آلبرتو جیلاردینو کرد. در ۹ اوت ۲۰۲۴، او اولین بازی حرفه ای خود را برای باشگاه انجام داد و در دقیقه ۸۴ به عنوان بازیکن تعویضی در پیروزی یک بر صفر مقابل رجیانا در نخستین دور وارد میدان شد. در ۱۷ اوت، او اولین بازی خود در سری آ را انجام داد و در دقیقه ۸۶ به جای میلان بدلی وارد میدان شد و در تساوی ۲–۲ با اینتر میلان به میدان رفت. دوران ملی. و
ی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۱۹ سال ایتالیا بازی کرده است. زندگی شخصی. اخاتور در جنوا، ایتالیا به دنیا آمده است و والدینش از نژاد نیجریایی هستند.
فین یلتش (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آلمان است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال جوانان آلمان بازی کرده است. دوران باشگاهی. فین یلتش کار خود را با رایترسایخ آغاز کرد و سپس در سال ۲۰۱۵ به باشگاه فوتبال نورنبرگ پیوست. در ۱۸ فوریه ۲۰۲۴، فین یلتش اولین بازی حرفه ای خود را برای نورنبرگ در بوندس لیگا ۲ انجام داد و به عنوان بازیکن تعویضی در نیمه دوم در جریان تساوی ۱–۱ مقابل باشگاه فوتبال کایزرسلاترن به میدان رفت. در ژوئن ۲۰۲۴، او قراردادی جدید و بلندمدت با باشگاه امضا کرد. در ۳ فوریه ۲۰۲۵، فین یلتش قراردادی پنج و نیم ساله با باشگاه فوتبال اشتوتگارت امضا کرد. دوران ملی. فین یلتش بخشی از تیم زیر ۱۷ سال آلمان بود که در سال ۲۰۲۳ هر دو عنوان قهرمانی جام جهانی و جام ملت های اروپا در رده زیر ۱۷ سال را کسب کرد. او تا رده زیر ۱۹ سال برای آلمان بازی کرده است.
مادهیاماکا (), ; ; زبان های تبتی: ; "dbu ma pa"), otherwise known as Śūnyavāda (دکترین خلأ خلاق)، و نیحسوابهاوادا (دکترین نه سوابهاو)، به یک سنت از فلسفه بودایی اشاره دارد که توسط بودایی هندی (راهب بودایی و فیلسوف ناگارجونه (حدود ۱۵۰ - حدود ۲۵۰ پس از میلاد) پایه گذاری شد.
نئوبعثیسم، گرایشی چپ افراطی از بعثیسم است که پس از ششمین کنگره ملی حزب بعث در سپتامبر ۱۹۶۳، به ایدئولوژی دولتی سوریه بعثی تبدیل شد. در نتیجه کودتای ۱۹۶۶ سوریه که توسط کمیته نظامی نئوبعث به رهبری صلاح جدید و حافظ اسد راه اندازی شد، شاخه منطقه ای حزب بعث در سوریه به یک سازمان نظامی تبدیل شد که کاملاً مستقل از فرماندهی ملی حزب اصلی بعث شد. نئوبعثیسم، به عنوان انحرافی از بعثیسم، توصیف شده است که با تأکید بر سابقه ارتش و پاکسازی رهبری کلاسیک بعثی گارد قدیمی، از جمله میشل عفلق و صلاح الدین بیطار، از مبانی ایدئولوژیک پان عربیستی خود فاصله گرفته است. رژیم نئوبعثی سوریه که از ایدئولوژی های چپ افراطی مانند سوسیالیسم انقلابی و مارکسیسم حمایت می کرد، پان عربیسم را کنار گذاشت و به دنبال تقویت روابط با اتحاد جماهیر شوروی رفت و با ملی گرایان عرب مانند ناصری ها و بعثی های عراق، به ویژه طرفداران صدام حسین، درگیر شد. افسران نئوبعثی، از زمان به دست گرفتن قدرت در رژیم بعثی سوریه در پی کودتای ۱۹۶۳ سوریه، نخبگان غیرنظامی سنتی را پاکسازی کردند تا یک دیکتاتوری نظامی که در خطوط تمامیت خواهی عمل می کرد، برقرار کنند. نئوبعثیسم، اساساً
با «اسدیسم»، مرتبط است که بر اساس سیاست های دولت های متوالی حافظ اسد و پسرش، بشار اسد، استوار است. این نظام که عمدتاً با خویشاوندسالاری و فرقه گرایی شناخته می شد، با به دست گرفتن قدرت توسط حافظ اسد در کودتای ۱۹۷۰ سوریه، منجر به تثبیت سلطه اقلیت علوی در ارتش و نیروهای امنیتی شد. تبلیغات دولتی، اسدیسم را به عنوان جریانی نئوبعثی، نشان می داد که ایدئولوژی بعثی را با نیازهای دوران مدرن، تطبیق داده است. نئوبعثیسم توسط بنیان گذار ایدئولوژی بعثی، میشل عفلق، به دلیل انحراف از اصول اولیه بعثیسم، مورد انتقاد قرار گرفته است. مجموعه ای از حملات انقلابی که توسط فرماندهی عملیات نظامی و شبه نظامیان متحد آن در اواخر ۲۰۲۴ آغاز شد، منجر به سقوط رژیم اسد در دسامبر ۲۰۲۴ شد. از آن زمان، بقایای دستگاه نظامی بعث و وفاداران به خانواده اسد، وارد درگیری های خشونت آمیز در سراسر پایگاه های علوی در لاذقیه، طرطوس و بخش هایی از غرب سوریه شده اند.
آگوستین پاردیا (؛ زادهٔ ) بازیگر، خواننده، آهنگساز، موسیقی دان و گیتارنواز اهل آرژانتین است. او کار بازیگری را از سن یازده سالگی آغاز کرد و بابت نقش آفرینی هایش نامزد دریافت جایزهٔ کرکس سیمین بهترین بازیگر جدید از انجمن منتقدان فیلم آرژانتین و همچنین برندهٔ جایزهٔ بهترین بازیگر جوان در جشنواره فیلم گرامادو شد. در «جشنوارهٔ سینمایی تاندیل سینه» نیز وی موفق به کسب «دیپلم افتخار هیئت داوران» و «جایزهٔ پاتاکون بهترین بازیگر مرد» گردید. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "کلبه دریا"، ""، "انجمن برف" اشاره کرد.
خائیمه مارتین جیمز (؛ زادهٔ ) مشهور به لوتا () موسیقی دان، خواننده، ترانه پرداز، تهیه کننده، دی جی و بازیگر اهل آرژانتین است. وی از سال ۲۰۱۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است و تا کنون ۳ آلبوم استودیویی منتشر کرده که بابت یکی از آنها در سال ۲۰۲۰، نامزدِ دریافتِ جایزه گرمی لاتین شد. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "انجمن برف" اشاره نمود.
ات دِ گیتز (به انگلیسی: At the Gates) یک گروه سوئدی دث متال از یوتبری است که در سال ۱۹۹۰ تشکیل شد. این گروه در کنار گروه های این فلیمز و دارک ترنکوئیلیتی یکی از پایه گذاران اصلی ملودیک دث متال سبک یوتبری بود. قبل از اولین انحلال آنها در سال ۱۹۹۶، ات د گیتز چهار آلبوم منتشر کرد که با آلبوم "سلاخی روح" (۱۹۹۵) پایان یافت که به عنوان نقطهٔ عطفی در صحنهٔ دث متال سوئد در اواسط دههٔ ۱۹۹۰ دیده می شد. پس از اتحاد مجدد برای یک تور یک باره در سال ۲۰۰۸، گروه یک بار دیگر در سال ۲۰۱۱ اصلاح شد و از آن زمان تاکنون سه آلبوم دیگر منتشر کرده اند: "در جنگ با واقعیت" (۲۰۱۴)، "برای نوشیدن از شب" (۲۰۱۸) و "کابوس وجود" (۲۰۲۱). سبک موسیقی و میراث. سبک موسیقی ات د گیتز به عنوان ملودیک دث متال و دث متال توصیف شده است. کارهای اولیهٔ گروه «روشی پیشرفته و پیچیده برای ساخت آهنگ هایی با سیالیت و تنوع ملودیک ماهرانه» را ارائه کرد که بر دث متال تکنیکی و همچنین بر روی سبک بلک متال آلبوم "گرسنگی ترانسیلوانیایی" از گروه دارک ثرون تأثیر گذاشت. بیشتر این مواد توسط آلف سونسون ساخته شده است که به گفته نوازندهٔ گیتار آندرس بیورلر، غم و اندوه سوئدی مو
سیقی محلی نوردیک را با دث متال و موسیقی کلاسیک ترکیب کرده است. سبک بعدی ات د گیتز «کل منطقهٔ یوتبری را الهام بخشید»، اما با ترک گروه توسط سونسون، موفقیت تجاری آلبوم "سلاخی روح" از ساختارهای ترانهٔ سنتی تر تشکیل شد: «[...] یک آلبوم مرگ ملودیک بدون زواید که تمام نکات اساسی سبک را تحت تأثیر قرار داد». جوایز. ات د گیتز در سال ۱۹۹۶ نامزد دریافت جایزهٔ گرمی سوئدی (گرمیس) برای آلبوم "سلاخی روح" شدند، اما برنده نشدند. آنها در فوریه ۲۰۱۵ جایزهٔ گرمی سوئدی را برای آلبوم بازگشتی در سال ۲۰۱۴ "در جنگ با واقعیت" دریافت کردند. این گروه همچنین در ژوئن ۲۰۱۵ جایزهٔ الهام خدایان طلایی مجلهٔ "متال همر" را دریافت کرد. اعضای گروه. اعضای کنونی اعضای پیشین نوازندگان جلسه ای و تور
کارلوس پائس رودریگس (؛ زادهٔ ) نویسنده، سخنران انگیزشی، سرمایه گذار و بازیکن سابق راگبی ۱۵ نفره اهل اروگوئه و یکی از بازماندگان سانحه پرواز شماره ۵۷۱ نیروی هوایی اروگوئه در کوه های آند است. کتاب او «"پس از روز دهم"» پرفروش ترین کتاب سال شد و ۱۴ بار تجدید چاپ گردید. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "انجمن برف" اشاره کرد.
ماکسیمیلیانو دِ لا کروس (؛ زادهٔ ) بازیگر، طنزنویس و مجری اهل اروگوئه است. وی از سال ۱۹۹۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "انجمن برف" اشاره کرد. وی بابت مشارکت های هنری-فرهنگی اش برندهٔ جوایز متعددی شده است.
ضبط صوت در ایران از دورهٔ قاجار شروع شد و به تدریج با پیشرفت فناوری ضبط کردن صدا، این روند در ایران نیز پیشرفت کرد. از آنجا که بخشی از نخستین موارد ضبط صوت ایرانیان، در ابتدا خارج از ایران صورت گرفته بود، این مقاله به آن موارد نیز اشاره می کند، اما به موارد ضبط صوت ایرانیان یا موسیقی ایرانی که در خارج از ایران رخ داده و جزء موارد اولیه نبوده، نمی پردازد. گرامافون. نام گرامافون (یا فونوگراف) برگرفته از نام کمپانی گرامافون است که سازندهٔ دستگاهی به همین نام بود. نخستین دستگاه فونوگراف در اواخر دورهٔ ناصرالدین شاه قاجار به ایران آورده شد و در آن زمان، با نام «حافظ الصوت» یا «حبس الصوت» به آن اشاره می شد. ورود دستگاه گرامافون توسط کمپانی گرامافون به ایران در سال ۱۲۸۴ ه .خ و در زمان حکومت مظفرالدین شاه قاجار صورت گرفت. در ابتدا اهالی دربار و اشراف، و سپس مردم با گرامافون آشنا شدند و از طریق آن با آثار موسیقی نیز آشنا شدند. نخستین تلاش ها برای ضبط صدا روی صفحهٔ گرامافون، در زمان قاجار و در پنج دوره رخ داد. دور اول همان سال ۱۲۸۴ بود که در تهران انجام شد. دور دوم سال ۱۲۸۶ در پاریس، دور سوم سال ۱۲۸۸ در لندن، دور چهارم
سال ۱۲۹۱ در تهران، و دور پنجم سال ۱۲۹۳ در تلفیس انجام شدند. محتوایی که روی صفحه ها ضبط می شد شامل سخنان اعضای دربار، محتوای موسیقی، و آثار کمدی یا نمایشی بود. یک تفاوت مهم بین دور اول با دورهای بعدی (به خصوص دور چهارم و پنجم که پس از استبداد صغیر و فرار محمدعلی شاه رخ دادند) در آن بود که دور اول به سفارش دربار انجام شد و شامل ضبط صدای مظفرالدین شاه و درباریان، و گروه موسیقی دربار بود، در حالی که در دوره های بعدی صدای برخی خوانندگان غیر درباری و برخی زنان خواننده روی صفحه ضبط شد. پس از سال ۱۲۹۳ تا سال ۱۳۰۶ (یعنی برای ۱۴ سال) به دلیل شرایط نامطلوب سیاسی و اقتصادی، ضبط صفحه در ایران انجام نشد. در نتیجه، برخی از موسیقی دانان که در همین سال ها درگذشتند (همچون میرزا عبدالله فراهانی، میرزا حسینقلی، و درویش خان) فرصت این که آثارشان را روی صفحه ضبط کنند، نیافتند. از بین پنج صفحه ای که در دورهٔ اول روی گرامافون ضبط شدند، سه صفحه با صدای مظفرالدین شاه، اتابک اعظم، و وزیر امور خارجهٔ وقت ایران باقی مانده اند. در دور دوم ضبط صفحه ها، برای نخستین بار صدای زنان خواننده نیز ضبط شد. از میان ۱۴۳ اثری که در این دوره ضبط شدند،
۷۷ اثر متعلق به سه خوانندهٔ زن با نام های افتخار خانم، امجد خانم، و زری خانم بودند. هر سهٔ آن ها آثاری از تصنیف های عارف قزوینی را ضبط کردند. با توجه به لهجهٔ این سه زن، گمان زده می شود که آن ها از اقلیت های مذهبی ایران بوده اند. در سال ۱۳۰۶ ه .خ که حکومت پهلوی استقرار یافته بود، کمپانی های دیگری نظیر هیزمسترزویس و پولیفون به ایران آمدند و وسعت چشمگیرتری به ضبط و پخش آثار صوتی پرداختند. در این دوره، جامعهٔ ایران هم به تجددگرایی روی آورده بود و دستگاه های گرامافون به هتل ها، رستوران ها و قهوه خانه ها راه یافتند. اما پس از آنکه تصنیف هایی همچون مرغ سحر با صدای ملوک ضرابی، «ای دست حق» (اثر عارف قزوینی، با صدای قمرالملوک وزیری) و اشعار محمدتقی بهار (با صدای جمال صفوی) از این طریق ضبط و پخش شدند، حکومت پی برد که گرامافون تنها وسیله ای تجملی نیست و می توانند مانند مطبوعات برای حکومت خطرساز باشد. در نتیجه، در سال ۱۳۰۷ هیئت دولت محدودیت هایی برای قراردادهای ضبط موسیقی و شرایط ضبط و پخش آنان تصویب کرد. در دورهٔ پهلوی، صفحه های گرامافون با قابلیت ضبط روی هر دو سوی صفحه متداول گشتند. صفحه های گرامافون تا دههٔ ۱۳۵۰ ه .خ
رسانه ای تأثیرگذار در تاریخ اجتماعی ایران بودند و از آن زمان به بعد، رسانه های صوتی دیگر جایگزین آن شدند. نوار کاست. نوار مغناطیسی در دههٔ ۱۹۴۰ م. ساخته شد و فرم اولیهٔ آن دستگاه های قرقره ای بودند. سپس شکل جمع وجورتر نوار مغناطیسی به صورت نوار کاست ساخته شد و رواج یافت. در سال های ۱۳۴۵ تا ۱۳۵۵ ه .خ چند کاست از برنامه گل ها و برخی ارکسترها و تکنوازی ها توسط سازمان رادیو تلویزیون ملی ایران و شرکت های خصوصی روی کاست ضبط و منتشر شدند. لوح فشرده. لوح فشرده در دههٔ ۱۹۸۰ م. ابداع شد و نخستین آلبوم هایی که مشخصاً برای ضبط روی لوح فشرده ساخته شدند نیز در همان دهه ضبط شدند. رسانه های جاری. رسانه جاری (یا استریم) فناوری جدیدتری است که امکان پخش موسیقی را از طریق اینترنت و بدون استفاده از رسانه های فیزیکی فراهم می کند.
مهدی وکیل (زادهٔ ۱۲۸۶) دیپلمات ایرانی بود. او به مدت ۱۲ سال به عنوان نماینده دائم ایران در سازمان ملل متحد خدمت کرد. آخرین سمت وی سفیر کبیر ایران در واتیکان بود. او در دورهٔ دوم وزارت علی اصغر حکمت (۱۳۳۷) به علت سابقهٔ فرهنگی و آشنایی که با حکمت داشت از وزارت فرهنگ و هنر به وزارت امور خارجه انتقال یافت. بعد از انتقال به وزارت امور خارجه به عنوان نماینده دائم ایران در سازمان ملل متحد در نیویورک منصوب شد و ۱۲ سال نمایندهٔ ایران در آن سازمان بود. آخرین سمت وی نیز سفارت در واتیکان (۱۳۵۴ تا ۱۳۵۵) بود. وی داماد رجبعلی منصور (نخست وزیر رضاشاه و محمدرضاشاه) بود و حسنعلی منصور (نخست وزیر محمدرضاشاه) برادر همسرش بود. مهدی وکیل متعلق به نسل پیش از جنگ جهانی دوم بود لذا زبان اول او فرانسه بود، البته به انگلیسی نیز تسلط کامل داشت. نطق های خود را در سازمان ملل متحد بیشتر به فرانسه ایراد می کرد و در امور بین المللی و سازمان ملل متحد تبحر داشت. او از نسلی کلاسیک بود؛ بسیار مبادی آداب، با شخصیتی رسمی و تجربه کار در جامعه ملل را نیز داشت. شایان ذکر است که مهدی وکیل پس از تأسیس سازمان ملل متحد به دبیرخانه این سازمان پیوست و مدا
رج ترقی را در این نهاد بین المللی تا سمت معاونت دبیرکل طی کرد. مهدی وکیل و تقی نصر دو ایرانی بودند که در آن زمان، در دبیرخانه حائز رتبه D-1 بودند که عملاً معادل پست معاونت دبیرکل به حساب می آمد. زندگی. او در ۱۲۸۶ متولد شد. تحصیلات ابتدائی و متوسطه را در تهران و تحصیلات عالی را در فرانسه به اتمام رسانید و دکترای حقوق از دانشکدهٔ حقوق و علوم سیاسی پاریس دریافت کرد. وکیل در سال ۱۳۰۶ در وزارت فرهنگ استخدام شد. چندی معلم زبان فرانسه در مدارس متوسطه تهران بود. بعد مترجم ادارهٔ عتیقات و موزه و کتابخانه وزارت فرهنگ گردید. مدتی ریاست ادارهٔ دفتر وزارتی را برعهده داشت تا وابستهٔ افتخاری ایران در بروکسل گردید. پس از بازگشت از بلژیک رئیس اداره تعلیمات عالیهٔ وزارت فرهنگ شد و آنگاه به ریاست دبیرخانه دانشگاه تهران منصوب گردید. در همین سمت چندی تدریس تاریخ دیپلماسی دانشکده حقوق و علوم سیاسی بر عهده او قرار گرفت. از دیگر مشاغل وی رئیس ادارهٔ سرپرستی دانشجویان ایرانی مقیم پاریس بود، سپس مستشار فرهنگی ایران در فرانسه شد و پس از آن به عضویت شورای اقتصادی در سازمان ملل متحد درآمد و در همین زمان از وزارت فرهنگ به وزارت امور خارجه
انتقال یافت و به سمت سفیر کبیر و نمایندهٔ دائم ایران در سازمان ملل متحد منصوب گردید. مهدی وکیل به زبان های فرانسه، انگلیسی و آلمانی تسلط کامل داشت و هنگام مأموریت در سازمان ملل متحد مورد احترام تمام نمایندگان کشورها بود. آخرین شغل سیاسی مهدی وکیل، سفیر کبیری ایران در واتیکان بود.
ایرج امینی (زادهٔ ۱۳۱۴) دیپلمات ایرانی است. او سفیر کبیر ایران در تونس در دوران پهلوی و فرزند علی امینی نخست وزیر ایران در دوران محمدرضاشاه پهلوی است. او تحصیل کردهٔ علوم اجتماعی در دانشگاه تهران و علوم سیاسی در دانشگاه جورج واشینگتن می باشد. وی بعد از اتمام تحصیلات عالیهٔ خود در ایران، فرانسه و آمریکا، در سال ۱۳۴۴ به وزارت امور خارجه راه یافت و به مأموریت های لندن و سفارت در تونس رفت. با انتقال به وزارت دربار، چند سال مشاور اشرف پهلوی بود و به همراه او در سفرهای بسیاری به خارج از کشور حضور داشت و همچنین در این مدت با سمت مشاور هیئت نمایندگی ایران در اجلاسیه های مجمع عمومی سازمان ملل متحد شرکت کرد و دو دوره مشاور دولت در اجلاسیه های مجمع عمومی سازمان ملل متحد بود. ایرج امینی با روی کار آمدن دولت ارتشبد ازهاری از سفارت استعفاء داد و با تشکیل دولت شاپور بختیار، ایران را ترک کرد. وی بعد از مهاجرت به فرانسه، به کارهای پژوهشی رو آورد و به تألیف و ترجمه آثاری از جمله «بر بال بحران: زندگی سیاسی علی امینی»، «ناپلئون و ایران»، «الماس کوه نور» و ترجمهٔ «جمهوری اول ترکیه» همت گماشت.
فلیکس کوبرو (؛ ۱۸ ژوئن ۱۹۶۱) بازیگر، فیلم نامه نویس، کارگردان و آموزگار اهل اسپانیا است. وی دانش آموختهٔ دانشکده عالی سلطنتی هنرهای نمایشی است.
پاستا پومودورو یک نوع پاستاست که معمولاً با گوجه فرنگی تازه، روغن زیتون فوق بکر، سیر، ریحان و نمک تهیه می شود. ریشه شناسی. پومودورو در زبان ایتالیایی به معنای گوجه فرنگی است. به طور خاص، پومودورو ترکیبی از پومو ("سیب") + د ("از") + اورو ("طلا") است، احتمالاً به این دلیل است که اولین گونه های گوجه فرنگی که به اروپا رسیدند و از اسپانیا به ایتالیا گسترش یافتند، با رنگ زرد بودند. یک گونه قرمز گوجه فرنگی بعداً در آفریقا ایجاد شد که در ایتالیا به عنوان شناخته شد ("سیب موروها ").
سالاد میموزا، یک سالاد روسی است که مواد اصلی آن پنیر، تخم مرغ، کنسرو تن ماهی، پیاز و سس مایونز است. سالاد میموزا به دلیل شباهت آن به گل های آکاسیای نقره ای که روی برف پراکنده شده است، این نام را به خود اختصاص داده است. پراکندگی زرده تخم مرغ آب پز روی سطح سالاد باعث ایجاد شباهت با گل های میموزا می شود. محبوبیت سالاد در اتحاد جماهیر شوروی (و امروزه در کشورهای پس از فروپاشی شوروی) منجر به پیدایش انواع مختلفی از دستور العمل ها شده است. آماده سازی. یک دستور کلاسیک این است که مواد را در یک کاسه قرار داده و بین لایه ها سس مایونز بریزید. مواد تشکیل دهنده عبارتند از: مواد بیشتر ممکن است شامل موارد زیر باشد:
این مقاله به تاریخ نظامی ری در ایران (نزدیک شهر ری امروزی) به عنوان یک هدف نظامی می پردازد، نه قلمرو وسیعی که زمانی پایتخت آن بود («راگو» در کتاب جودیت آپوکریفا). ری در منطقه ای حاصلخیز بین کوه های زاگرس، کوه های البرز و بیابان بزرگ دشت کویر قرار داشت و بر راه های حیاتی که از میان کوه ها و اطراف آن می گذشتند، تسلط داشت. این موقعیت استراتژیک، ری را به کلیدی برای تسلط بر کل ایران تبدیل کرده بود. بخش عمده ای از ادبیات باستانی ایران از بین رفته است، بنابراین اطلاعات کمی درباره تاریخ ری قبل از ورود اسلام در قرن هفتم میلادی وجود دارد (اگرچه شایان ذکر است که ری یکی از مراکز بزرگ دین زرتشت بود). با این حال، اهمیت نظامی و جغرافیایی ری در طول تاریخ، آن را به یک نقطه کلیدی در جنگ ها و فتوحات مختلف تبدیل کرد. کنترل ری به معنای تسلط بر راه های ارتباطی مهم و دسترسی به منابع حیاتی بود که آن را به هدفی استراتژیک برای قدرت های مختلف در طول تاریخ تبدیل می کرد. سلوکیان و ساسانیان. اسکندر مقدونی در تعقیب داریوش سوم، آخرین پادشاه سلسله هخامنشی، از ری (که در آن زمان رَگِس نامیده می شد) عبور کرد. او در این شهر نیروهای خسته خود را ب
ه مدت پنج روز استراحت داد، زیرا شنیده بود که داریوش به گذرگاه دروازه های خزر (Caspian Gates) رسیده است.(حماسه تاریخی شاهنامه، که سال های بسیار بعد نوشته شد، می گوید که نیروهای مستقر در ری تصمیم گرفتند به اسکندر بپیوندند و به فتح ایران کمک کنند). پس از مرگ نابه هنگام اسکندر، سلوکوس، یکی از افسران موفق ارتش او، ابتدا در بابل ساکن شد و سهم خود از امپراتوری را دریافت کرد. او در سال ۳۱۱ پیش از میلاد یک لشکرکشی نه ساله را آغاز کرد و در نهایت بیشتر ایران را به دست آورد. سلوکوس سیاست اسکندر در تأسیس شهرهای یونانی در نقاط استراتژیک کلیدی را ادامه داد و از جمله این شهرها، یوروپوس بود که جایگزین رَگِس قدیمی شد (این اقدام بسیار ضروری بود زیرا حدود ۳۰۰ پیش از میلاد یک زمین لرزه رخ داده بود). حدود ۲۵۰ پیش از میلاد، در دوران حکومت سومین امپراتور سلوکی، ارشک یکم (Arsaces) فرماندار پارت را کشت و به طور موقت مقر خود را در ری (رَگِس) برپا کرد و سلسله اشکانی را تأسیس نمود. او نتوانست این شهر را حفظ کند، اما خانواده اش کنترل مناطق شرقی تر را در دست گرفتند. یکی از حاکمان بعدی اشکانی، فرهاد یکم، مردم ماردی (Mardi) کوه های البرز را
که به طور اسمی تحت فرمان سلوکیان بودند، کمی پس از به قدرت رسیدنش در سال ۱۸۱ پیش از میلاد مطیع خود کرد. بر اساس جغرافیای استرابو، او آن ها را در چاراکس (Charax)، دژی بین ری (رَگِس) و گذرگاه دروازه های خزر، که مسیر اصلی ارتباطی با شرق بود، ساکن کرد. جانشین فرهاد، مهرداد یکم، سپس قلمرو پارت را گسترش داد و ری را نیز به تصرف خود درآورد. به نظر می رسد که این شهر آسیب دیده بود و او حدود ۱۴۸ پیش از میلاد آن را با نام آرساکیا (Arsacia) بازسازی کرد. حمله اعراب. در سال ۱۹ هجری (۶۴۰ میلادی) نیروهای دومین خلیفه اسلامی، عمر، شهرهای کلیدی میان رودان را تسخیر کردند و امپراتور ساسانی، یزدگرد سوم، مجبور به عقب نشینی به سمت کوه های زاگرس و به مرکز ایران شد. او ستاد جدیدی در ری برپا کرد و از نجبای خود درخواست کمک کرد و به ضدحمله پرداخت، اما با موفقیت چندانی همراه نبود. حدود سال ۲۱ هجری (۶۴۲ میلادی) نیروهای خلیفه حملات جدیدی را آغاز کردند و یک گذرگاه کلیدی را در نبرد نهاوند تصرف کردند. یک ارتش مسلمان به رهبری نعمان بن مقرن از نواحی مرتفع به دشت مرکزی ایران فرود آمد. یزدگرد به سمت دیگر رفته بود و ری را در دست فرماندار محلی، سیاوخش
، پسر مهران بهرام چوبین، گذاشته بود. سیاوخش با همسایگان خود در شرق (در دماوند، طبرستان و غیره) متحد شد و بر این اساس که اگر ری سقوط کند، آنها نیز بعد از آن خواهند بود، دفاع قوی ای را ترتیب داد، اما پس از حدود یک هفته، طبق گزارش طبری، او به دست یکی از اشراف شهر، فرخزاد، خیانت شد (شاید به دلیل رقابت های سیاسی، شاید هم به این دلیل که او نیرویی از ری را برای کمک به نبرد با مهاجمان در وج رود، در جاده همدان، رهبری کرده بود و عواقب مقاومت در برابر مسلمانان را از نزدیک دیده بود). در حالی که ارتش ها در یک نبرد شبانه در پای کوه در خارج از ری درگیر بودند، او برخی از سواره نظام نعمان بن مقرن را از طریق یک مسیر ناشناخته به داخل شهر هدایت کرد (نسخه ای دیگر وجود دارد که مسلمانان خودشان راه ورود به شهر را کشف کردند)، و از آنجا به عقب مدافعان حمله کردند و کشتار زیادی به بار آوردند. برای اینکه نمونه ای بگذارد، نعمان دستور تخریب شهر قدیم ("العتیقه"، شاید محله اشرافی ری) را صادر کرد؛ این شهر بعداً توسط فرخزاد که او را به عنوان فرماندار منصوب کرد، بازسازی شد. دماوند و دیگر سرزمین های شرق به سرعت تسلیم شدند. پس از مرگ خلیفه عمر در
سال ۲۴ هجری (۶۴۴–۶۴۵ میلادی) در همدان و ری شورش هایی رخ داد. خلیفه جدید، عثمان، سعد بن ابی وقاص (رهبر اولیه کمپین مسلمانان در میان رودان) را مسئول عراق قرار داد، که شامل منطقه ای به نام عراق عجم (عراق ایرانی) بود و از کوه های زاگرس تا ری و فراتر از آن کشیده می شد و گاهی به آن جبال نیز گفته می شد. سعد، علا بن وهابین به همدان فرستاد؛ مردم ری که هنوز تحت سلطه اشراف خودخواه و درگیر بودند، به زودی رفتار خود را تغییر دادند و در سال ۲۵ هجری (۶۴۶ میلادی) مالیات های خود را پرداخت کردند. با این حال، روح شورش و نارضایتی در ری باقی ماند، بنابراین در دوران خلافت عثمان، زمانی که عراق تحت حکومت ابوموسی اشعری بود - احتمالاً حدود سال ۳۴ هجری (۶۵۵ میلادی) - قرظة بن کعب انصاری برای تحمیل صلح فرستاده شد. دودمان ها و ایدئولوژی ها، قرن هشتم میلادی. در سال های رو به افول دودمان اموی، خلافت به مرز فروپاشی نزدیک شد. در سال ۱۲۲ هجری (۷۴۰ میلادی)، زید بن علی، مسلمان شیعه، تلاش ناموفقی برای تصاحب خلافت انجام داد و در سال ۱۲۷ هجری (۷۴۴ میلادی)، شیعیان از ادعای دیگری به نام عبدالله بن معاویه حمایت کردند. او که در کسب پیروزی در میان رودان
ناکام مانده بود، به کوه های زاگرس عبور کرد و تا پایان سال ۱۲۸ هجری (۷۴۵ میلادی)، بیشتر غرب ایران، از جمله ری، به او تسلیم شدند. او چند ماه بعد شکست خورد، اما ناآرامی همچنان باقی ماند. یک یا دو سال بعد، شورشی از سوی یهودیان ایرانی به رهبری ابوعیسی اسحاق بن یعقوب اصفهانی (که به ابوعیسی یا اوبادیا معروف بود) رخ داد. او ادعا می کرد که مسیحا است و قصد دارد مردم خود را به یهودیه بازگرداند. او و پیروانش از شهری به شهر دیگر سفر کردند و حمایت فزاینده ای جمع آوری کردند و در عین حال در برابر نیروهای مسلمان دفاع کردند. اما زمانی که او نیروهایش را به ری آورد، ظاهراً در حدود سال ۱۳۱ هجری (۷۴۸ میلادی)، با ارتشی به رهبری المنصور مواجه شد که بعدها به عنوان دومین خلیفه عباسی شناخته شد و با خونریزی قابل توجهی شکست خورد. باور بر این است که او در این نبرد کشته شد، اما برخی از پیروانش نظر دیگری داشتند و می گفتند که او فرار کرده و در یک غار کوهستانی نزدیک پنهان شده است. فرقه ایساویه حداقل به مدت دو قرن دیگر ادامه یافت. در کارزاری که در نهایت برتری دودمان عباسی بر امویان را به ارمغان آورد، تاریخ به طرز مبهمی تکرار شد. مانند امپراتو
ر ساسانی یزدگرد سوم، رهبر نیروهای عرب در ایران، نصر بن سیار، به ری رفت تا باور کند که در آنجا می تواند نیروهایی برای مقابله با عباسیان که او را در سرتاسر کشور تعقیب می کردند، به دست آورد. با موفقیت کمی مواجه شد و قبل از رسیدن تعقیب کنندگان به ری، به ساوه رفت، اما در مدت کوتاهی که در شهر بود، بیمار شد و در پاییز سال ۱۳۱ هجری (۷۴۸ میلادی) بلافاصله پس از رسیدن به ساوه درگذشت. در سال های بلافاصله پس از تصاحب خلافت توسط دودمان عباسی، ناآرامی های بیشتری وجود داشت. در سال ۱۳۷ هجری (۷۵۴–۷۵۵ میلادی)، یک حامی زرتشتی به نام سنباد، یکی از نخستین خرمینی ها (حامیان ابومسلم مرحوم که عباسیان را به قدرت رسانده بود و سپس به دست دومین خلیفه عباسی کشته شد) با ده ها هزار پیرو خود به ری رفت. او انبارهایی را که ابومسلم هنگام سفرش که به قتل او منجر شد، ترک کرده بود، باز کرد و ادعای گنجینه های موجود در آن را کرد و سپس به سمت همدان با هزاران حامی دیگر حرکت کرد. علت خرمینی با شکست خونین ارتش سنباد چند هفته بعد از بین نرفت و در سال ۱۶۲ هجری (۷۷۸–۷۷۹ میلادی)، حامیان بیشتری از ابومسلم در جرجان (گرگان) با فرقه ای به نام محمریه، یا "پوشندگا