Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
. تا دسامبر، بیشتر پول الن تمام شده بود و ویلیام اسب و کالسکه اش را فروخت. در ژانویه سال بعد، به صاحبخانه اش گفت که قصد دارد به بریزبن استرالیا مهاجرت کند و از او خواست دو جعبه چوبی برای سفر آماده کند. اما به جای این کار، ویلیام و الن به داندی اسکاتلند رفتند. الن علاقه ای به این جابجایی نداشت اما وقتی ویلیام به دروغ گفت که در کارخانه کنف سازی داندی کاری پیدا کرده است، موافقت کرد. داندی. ویلیام و الن بری به عنوان مسافران درجه دوم با کشتی "کامبریا" به سمت شمال حرکت کردند. آن ها در عصر روز ۲۰ ژانویه ۱۸۸۹ به داندی رسیدند و صبح روز بعد اتاقی را در طبقه بالای یک بار در خیابان یونیون شماره ۴۳ اجاره کردند. ویلیام و الن تنها هشت روز در آنجا ماندند و سپس در ۲۹ ژانویه به یک آپارتمان در زیرزمین مغازه ای در خیابان پرنسز شماره ۱۱۳ نقل مکان کردند. ویلیام کلید این مکان را به بهانه اینکه می خواهد آن را اجاره کند، از مشاور املاک گرفته بود. در همین زمان، الن شغلی به عنوان نظافتچی در یک کارخانه محلی پیدا کرد، اما پس از یک روز کار آنجا را ترک کرد. ویلیام همچنان به شدت مشروب می نوشید و اغلب با یک نقاش به نام دیوید واکر که مشغول رن
گ آمیزی میخانه ای بود که ویلیام به آنجا می رفت، وقت می گذراند. روز دوشنبه ۴ فوریه، ویلیام مقداری طناب از یک مغازه محلی خرید و بقیه روز را در دادگاه شرقی به تماشای جلسات از صحن علنی گذراند. گفته شده که او با دقت به جریان دادگاه گوش می داد. در ۷ فوریه دوباره در دادگاه حاضر شد. در ۱۰ فوریه، به دیدار دیوید واکر رفت که روزنامه ای با داستان خودکشی زنی با طناب به او قرض داد. واکر از ویلیام خواست تا خبری راجع به جک قاتل در آن پیدا کند، که در این لحظه ویلیام با ترس روزنامه را روی زمین انداخت. همان شب، ویلیام وارد اداره پلیس مرکزی داندی در خیابان بل شد و خودکشی همسرش را به ستوان جیمز پار گزارش داد. او گفت که شب قبل به شدت مشروب خورده بودند و صبح وقتی از خواب بیدار شد، جسد همسرش را با طنابی دور گردنش روی زمین پیدا کرد. ویلیام دکتری خبر نکرده بود، بلکه جسد را تکه تکه کرده و در یکی از صندوق هایی که از لندن آورده بودند، پنهان کرده بود. ویلیام به پار گفت که اعمالش ذهن او را به هم ریخته و می ترسد که به عنوان جک قاتل دستگیر شود. پار ویلیام را نزد ستوان دیوید لمب، رئیس بخش کارآگاهان، برد. پار به لمب گفت: "این مرد داستان شگفت ا
نگیزی برای شما دارد." ویلیام داستان خود را دوباره برای لمب بازگو کرد، اما این بار اشاره ای به جک قاتل نکرد و همچنین اضافه کرد که یک بار هم به بدن همسرش چاقو زده است. ویلیام مورد تفتیش قرار گرفت و یک چاقوی کوچک، دفترچه بانکی و کلید خانه اش از او ضبط شد. سپس لمب و کارآگاه پیتر کمپبل به آپارتمان تاریک بری رفتند و در آنجا بقایای بدن الن را که در جعبه چوبی ای که ویلیام از لندن آورده بود پنهان شده بود، کشف کردند. تحقیقات. ستوان لمب به ایستگاه پلیس بازگشت و ویلیام را به جرم قتل الن متهم کرد. جواهرات الن که در جیب های ویلیام پیدا شد، مصادره شدند. در جستجوی اولیه در محل، روی درِ پشتی آپارتمان با گچ نوشته ای دیده شد که می گفت: "جک قاتل پشت این در است." همچنین در راه پله ای که از پشت ساختمان بالا می رفت نوشته شده بود: "جک قاتل در این زیرزمین است." پلیس و رسانه ها گمان می کردند که این نوشته ها پیش از وقوع جنایت توسط یک فرد محلی نوشته شده اند، اما نویسنده آن ها هرگز شناسایی نشد. در جستجوی دقیق تر صبح روز بعد، لباس های خون آلودی در جعبه ای که بدن الن در آن قرار داشت، یافت شد. همچنین بقایای لباس های دیگر و برخی از وسایل شخص
ی الن که در شومینه سوزانده شده بودند، پیدا شدند. خانه خالی از مبلمان بود، که نشان می داد شاید مبلمان یا برای گرما یا برای از بین بردن شواهد سوزانده شده باشد. یک چاقوی جیبی بزرگ پیدا شد که روی آن آثار گوشت و خون انسان بود، و طنابی که ویلیام در ۴ فوریه خریده بود نیز با رشته هایی از موی الن پیدا شد. پنج پزشک جسد الن را بررسی کردند: جراح پلیس چارلز تمپلمن، همکارش الکساندر استالکر، جراح ادینبورگ هنری لیتلجان، و دو پزشک محلی به نام های دیوید لنکس و ویلیام کینیر. آن ها نتیجه گرفتند که الن از پشت خفه شده است. پای راست او در دو جا شکسته بود تا در جعبه جا شود. برش هایی که با چاقو روی شکم او ایجاد شده بود، به گفته تمپلمن، استالکر و لیتلجان، "حداکثر تا ده دقیقه پس از مرگ" ایجاد شده بودند. لنکس با این نظر مخالف بود و معتقد بود زخم ها بعداً ایجاد شده اند، زیرا هنگام بررسی جسد، زخم ها باز نشده بودند، اما تمپلمن و استالکر گفتند که در هنگام معاینه آن ها زخم ها باز شده بودند. لیتلجان توضیح داد که چون لنکس سه روز بعد از دیگران جسد را بررسی کرده، ممکن است شکل زخم ها تغییر کرده باشد، که لنکس هم این نظر را پذیرفت. رئیس پلیس دِوار
گزارشی از جزئیات جنایت به پلیس متروپولیتن لندن، که در حال بررسی قتل های جک قاتل بود، فرستاد. کارآگاهان لندن ویلیام بری را به عنوان مظنونی جدی در قتل های جک قاتل در نظر نگرفتند، اما بازرس فردریک آبرلاین با شاهدانی در وایت چپل که با ویلیام مرتبط بودند، از جمله کارفرمای سابق ویلیام، جیمز مارتین، و صاحبخانه هایش، الیزابت هاینز و ویلیام اسمیت، مصاحبه کرد. به گفته جیمز بری (جلاد ویلیام) و خبرنگار جنایی نورمن هستینگز، اسکاتلند یارد دو کارآگاه را برای مصاحبه با ویلیام بری فرستاد، اما هیچ مدرکی از این بازدید در آرشیو پلیس موجود نیست. محاکمه و اعدام. در ۱۸ مارس ۱۸۸۹، ویلیام بری به جرم قتل همسرش محکوم شد، ولی او به بی گناهی خود اصرار ورزید. محاکمه در ۲۸ مارس در دادگاه عالی جزایی به ریاست لرد یانگ برگزار شد. تیم دفاع ویلیام شامل وکیل ها دیوید توئیدی و ویلیام هی بود، و دادستانی را داگالد مک کنی هدایت می کرد. جلسه دادگاه ۱۳ ساعت به طول انجامید. شاهدان دادستانی شامل خواهر الن، مارگارت کورنی، کارفرمای سابق ویلیام، جیمز مارتین، صاحبخانه بری ها در لندن، الیزابت هاینز، دوست مشروب خور ویلیام، دیوید واکر، ستوان لمب و پزشکان تمپلم
ن و لیتلجان بودند. بعد از یک استراحت برای شام، هی دفاعیه را مطرح کرد که بیشتر به شهادت دکتر لنکس مبنی بر اینکه الن خودش را خفه کرده بود، تکیه داشت. در ساعت ۱۰:۰۵ شب، لرد یانگ جمع بندی خود را انجام داد و هیئت منصفه برای بررسی رای خود به اتاق مشورت رفت. بعد از ۲۵ دقیقه، هیئت منصفه با رای به گناهکار بودن ویلیام بازگشت، اما توصیه به بخشش کرد. لرد یانگ دلیل این توصیه را پرسید و یکی از اعضای هیئت منصفه با اشاره به شهادت دکتر لنکس گفت که شواهد پزشکی متناقض بوده است. از آنجا که داندی سابقه مخالفت با مجازات اعدام داشت، به نظر می رسید هیئت منصفه تلاش می کرد از صدور حکم اعدام خودداری کند. لرد یانگ از هیئت منصفه خواست دوباره رای خود را بررسی کنند تا بر اساس شواهد تصمیم قطعی بگیرند. در ساعت ۱۰:۴۰ شب، هیئت منصفه با رای به اتفاق آرا به گناهکار بودن ویلیام بازگشت و لرد یانگ حکم اعدام با دار را صادر کرد. در ۱ آوریل، وکیل ویلیام، دیوید توئیدی، درخواست بخشش از مجازات را به وزیر کشور اسکاتلند، لرد لوتیان، ارائه داد. توئیدی استدلال کرد که به دلیل تناقضات در شواهد پزشکی و تردید اولیه هیئت منصفه، مجازات باید به حبس ابد تغییر یابد.
او همچنین اشاره کرد که ویلیام ممکن است بیماری روانی را از مادرش که در یک آسایشگاه روانی جان باخته بود، به ارث برده باشد. کشیشی به نام ادوارد جان گو، که با ویلیام دوست شده بود و کشیش کلیسای سنت پل در داندی بود، نیز نامه ای به لرد لوتیان نوشت و خواستار بخشش شد. اما وزیر کشور از مداخله خودداری کرد و ویلیام در ۲۴ آوریل توسط جلاد جیمز بری به دار آویخته شد. روز بعد، روزنامه "داندی کوریر" سرمقاله ای در مخالفت با مجازات اعدام منتشر کرد:هنوز افرادی هستند که معتقدند وقتی یک قتل رخ می دهد، باید قتل دیگری نیز انجام شود. وقایع دیروز چیزی جز قتل خونسردانه نبود... این عمل قتل های قضایی را ادامه می دهد... دلپذیر نیست که گفته شود انسان ها باید گهگاه یکی از هم نوعان خود را بکشند تا انسانیت حفظ شود.این آخرین اعدام در داندی بود. چند روز قبل از اعدام، ویلیام به کشیش گو اعتراف کرد که الن را کشته است. به درخواست گو، ویلیام در ۲۲ آوریل ۱۸۸۹ اعتراف نامه ای نوشت و خواست که تا بعد از مرگش منتشر شود. ویلیام ادعا کرد که بدون قصد قبلی و در یک مشاجره بر سر پول، الن را در شب ۴ فوریه ۱۸۸۹ خفه کرده و روز بعد سعی کرده بود جسد را تکه تکه کند ام
ا نتوانسته بود ادامه دهد. با این حال، این بخش از اعترافات ویلیام با شهادت پزشکان مطابقت نداشت که گفته بودند برش ها "حداکثر تا ده دقیقه پس از مرگ" ایجاد شده بودند. ویلیام گفت که جسد الن را در جعبه قرار داده بود تا بعداً آن را از بین ببرد، اما وقتی متوجه شد که غیبت الن جلب توجه می کند، داستان خودکشی را ساخت. گمان بر "جک قاتل" بودن. به طور معمول، پنج قتل مشهور (معروف به "پنج قتل اصلی") به قاتل زنجیره ای بدنام "جک قاتل" نسبت داده می شود، که بین اوت تا نوامبر ۱۸۸۸ در منطقه وایت چپل در شرق لندن ترس و وحشت ایجاد کرد. اما تعداد دقیق قربانیان جک قاتل همچنان مورد اختلاف است و دست کم یازده قتل بین آوریل ۱۸۸۸ تا فوریه ۱۸۹۱ در همین پرونده پلیس بررسی شده اند. تمام این جنایات هنوز حل نشده باقی مانده اند. ادعاهایی مبنی بر اینکه ویلیام بری ممکن است جک قاتل بوده باشد، اندکی پس از دستگیری او در روزنامه ها مطرح شد. همانند جک قاتل، بری نیز پس از مرگ همسرش به بدن او جراحات شکمی وارد کرده بود و همچنین از اکتبر ۱۸۸۷ تا ژانویه ۱۸۸۹ در نزدیکی وایت چپل زندگی می کرد. این نزدیکی زمانی و مکانی باعث شد او در مظان قتل های وایت چپل قرار گیرد
. روزنامه "داندی ادوایزر" در ۱۲ فوریه گزارش داد که همسایه های بری از این که تصور می کردند فردی که به قتل های وایت چپل مرتبط است، در میان آن ها زندگی کرده بود، وحشت زده بودند. روزنامه "نیویورک تایمز" نیز همان روز بری را مستقیماً به این جنایات مرتبط دانست و گزارش داد که ویلیام، الن را برای جلوگیری از افشای گناهش کشته است. این داستان روز بعد در "داندی کوریر" نیز تکرار شد. "داندی کوریر" ادعا کرد که بری به ستوان پار گفته بود که جک قاتل است، اما در نسخه ستوان پار از ماجرا، فقط گفته شده بود که بری ترسیده بود به عنوان جک قاتل دستگیر شود. با وجود این که بری به قتل همسرش اعتراف کرده بود، هرگونه ارتباط با جک قاتل را انکار کرد. با این حال، جلاد ویلیام بری، جیمز بری، این نظریه را مطرح کرد که ویلیام بری همان جک قاتل است. جیمز بری در خاطرات خود به نام "تجربیات من به عنوان یک جلاد" به ویلیام یا جک قاتل اشاره ای نکرده است، اما ارنست آ. پار، خبرنگاری از شهر نیومارکت، در ۲۸ مارس ۱۹۰۸ به وزیر کشور اسکاتلند نوشت که جیمز بری به صراحت به او گفته بود که ویلیام بری همان جک قاتل است. در دهه ۱۹۲۰، نورمن هستینگز نظریه جیمز بری را گسترش
داد و ویلیام بری را به عنوان جک قاتل مطرح کرد. صد سال پس از قتل های جک قاتل، ویلیام بیل و اوان مک فرسون کتاب ها و مقالاتی منتشر کردند که ویلیام بری را به عنوان یکی از مظنونین معرفی می کرد. آن ها اشاره کردند که قتل های وایت چپل در نوامبر ۱۸۸۸ پایان یافت، که تقریباً با خروج بری از وایت چپل همزمان بود. همچنین نوشته هایی در آپارتمان بری در داندی پیدا شد که به نظر می رسید به نوعی اعتراف او به عنوان جک قاتل باشد. ویلیام پس از قتل الن جواهرات او را برداشته بود، و گفته می شود که جک قاتل نیز جواهرات یکی از قربانیانش، آنی چاپمن، را برداشته بود. بری رفتار خشونت آمیزی نسبت به همسرش داشت، او را با چاقو تهدید می کرد و پس از مرگ شکم او را به شکلی مشابه با قربانیان جک قاتل باز کرده بود. مارجوری اسمیت، که مغازه ای بالای آپارتمان بری ها در خیابان پرنس داشت، در خلال یک مکالمه با همسایگانش، ویلیام و الن، از آن ها پرسیده بود: "این چه کاری بود که شما اهالی وایت چپل انجام دادید که گذاشتید جک قاتل این همه آدم را بکشد؟" ویلیام جوابی نداد، اما الن گفت: "جک قاتل ساکت شده است." او همچنین به یکی دیگر از همسایه ها گفته بود: "جک قاتل در حا
ل استراحت است." بیل و مک فرسون استدلال کردند که این حرف های الن ممکن است نشان دهد که او از محل جک قاتل خبر داشته است. با این حال، برخی معتقدند که بری تنها جنایات جک قاتل را تقلید کرده بود و به تفاوت هایی میان جنایات او و جک قاتل اشاره می کنند. الن بری با طناب خفه شده بود و نسبت به قربانیان جک قاتل، جراحات چاقویی کمتری داشت. قربانیان جک قاتل ابتدا گلویشان بریده شده و سپس شکمشان با جراحات عمیق شکافته شده بود، اما گلوی الن بری بریده نشده بود و فقط برش های کم عمقی روی شکمش ایجاد شده بود. هویت قاتل وایت چپل همچنان ناشناخته است و بیش از صد مظنون در طول سال ها معرفی شده اند. در حالی که برخی از نویسندگانی که در مورد جک قاتل می نویسند، بری را مظنونی محتمل تر از دیگران می دانند، اما دیگران این نظریه را رد می کنند و معتقدند که این استدلال ها بر پایه فرضیات ضعیف و شواهدی نامعتبر بنا شده اند.
اشغال جنوب لبنان توسط اسرائیل به مدت هجده سال، از ۱۹۸۲ تا ۲۰۰۰ به طول انجامید. در ژوئن ۱۹۸۲، اسرائیل در پاسخ به حملات شبه نظامیان فلسطینی از جنوب لبنان به لبنان حمله کرد. نیروهای دفاعی اسرائیل (IDF) به همراه شبه نظامیان مسیحی مارونی هم پیمانشان درگیر در جنگ داخلی لبنان، نیمه جنوبی لبنان را تا پایتخت آن بیروت اشغال کردند. ارتش اسرائیل در ۲۹ سپتامبر ۱۹۸۲ بیروت را ترک کرد، اما به اشغال نیمه جنوبی این کشور ادامه داد. با افزایش تلفات ناشی از حملات چریکها، ارتش اسرائیل در ۳ سپتامبر ۱۹۸۳ به سمت جنوب به رودخانه اولی عقب نشینی کرد. از فوریه تا آوریل ۱۹۸۵، ارتش اسرائیل یک عقب نشینی چندمرحله ای به یک «منطقه امنیتی» را در امتداد مرز انجام داد، که به گفته آن ها برای محافظت از شمال اسرائیل بود. از این نقطه به بعد، اسرائیل از ارتش جنوب لبنان (SLA)، شبه نظامیان مسیحی لبنانی، در برابر حزب الله و دیگر شبه نظامیان مسلمان حمایت کرد. آنها در تمام این مدت اشغال درگیر یک جنگ چریکی در جنوب لبنان بودند. مساحت منطقه امنیتی حدود , تقریباً ۱۰٪ از مساحت لبنان بود. در امتداد مرز اسرائیل و لبنان ادامه داشت و به تا در اعماق لبنان می رسید. خ
انه حدود ۱۸۰٬۰۰۰ نفر - ۶ درصد از جمعیت لبنان - که در حدود صد روستا و شهر کوچک زندگی می کردند در این منطقه بود. در سال ۱۹۹۳، تخمین زده شد که ۱۰۰۰ تا ۲۰۰۰ سرباز اسرائیلی و ۲۳۰۰ سرباز ارتش جنوب لبنان در این منطقه وجود بودند. در حالی که ارتش اسرائیل بر امنیت عمومی منطقه نظارت می کرد، ارتش جنوب لبنان اکثر امور سرزمین های اشغالی از جمله عملیات بازداشتگاه خیام را مدیریت می کرد. این ارتش همچنین یک منطقه در اطراف جزین، درست در شمال منطقه امنیتی را در کنترل داشت. بیشتر منطقه امنیتی اسرائیل در منطقه ای قرار داشت که توسط نیروهای حافظ صلح سازمان ملل متحد از نیروهای موقت سازمان ملل در لبنان (یونیفل) که از زمان تهاجم اسرائیل در سال ۱۹۷۸ در آنجا مستقر شده بودند، از آن نگهبانی می شد. پیش زمینه. شورش فلسطین و جنگ داخلی لبنان. اگرچه نوار اشغال شده در سال ۱۹۸۵ پس از فروپاشی دولت لبنان آزاد و جدایی اسرائیل از بیشتر مناطق لبنان رسماً توسط اسرائیل تشکیل شد، این ریشه در مراحل پسایند و اولیه جنگ داخلی لبنان دارد. در سال ۱۹۶۸، ستیزه جویان فلسطینی به رهبری سازمان آزادیبخش فلسطین (ساف) کنترل گسترده ای بر جنوب لبنان داشتند و از آنجا شورش
علیه اسرائیل و مسیحیان لبنان را آغاز کردند. در سال ۱۹۷۵، حضور ساف مزاحمت شدیدی برای مسیحیان و ساکنان محلی شده بود و شبه نظامیان مسیحی به طور فزاینده ای شروع به درگیری با ستیزه جویان فلسطینی در درگیری های آشکار شدند. از اواسط سال ۱۹۷۶ به بعد، اسرائیل شروع به کمک به ساکنان و شبه نظامیان مسیحی لبنان از طریق " حصار خوب " در امتداد مرز اسرائیل و لبنان کرد. ۱۹۷۸ حمله اسرائیل به لبنان. پس از قتل عام ۳۸ شهروند اسرائیلی در جاده ساحلی در سال ۱۹۷۸ توسط ستیزه جویان فلسطینی در تل آویو، اسرائیل به لبنان حمله کرد تا سازمان آزادیبخش فلسطین را از امتداد مرز خود براند که درگیری در جنوب لبنان در سال ۱۹۷۸ را کلید زد. پس از یک هفته درگیری، ساف از جنوب لبنان عقب نشینی کرد و اسرائیل حمایت خود را از ارتش مسیحی جنوب لبنان (SLA) افزایش داد. در سال ۱۹۷۹، سعد حداد، مؤسس SLA، تأسیس دولت آزاد لبنان را با حمایت اسرائیل اعلان کرد. پس از عقب نشینی اسرائیل در پایان عملیات، نیروهای موقت سازمان ملل متحد در لبنان (یونیفل) در امتداد مرز اسرائیل و لبنان مستقر شدند. تاریخچه. ۱۹۸۲ حمله اسرائیل به لبنان. با افزایش حملات در شمال اسرائیل و تلاش برای ت
رور دیپلمات اسرائیلی شلومو آرگوف، اسرائیل به لبنان حمله کرد تا ساف را از امتداد مرز خود براند و جنگ ۱۹۸۲ لبنان را آغاز کرد. در سال ۱۹۸۵، اسرائیل به جبهه ای که به عنوان «منطقه امنیتی» در جنوب لبنان تعیین شده بود، عقب نشست، و در آنجا نیروهای خود را برای جنگ در کنار SLA علیه حزب الله و سایر گروه های شبه نظامی مسلمان حفظ کرد، که نشانگر آغاز درگیری ۱۹۸۵–۲۰۰۰ در جنوب لبنان بود. درگیری در جنوب لبنان. در خلال تخلیه در جنگ اول لبنان، فرماندهی SLA به دست آنتوان لحد، که از اسرائیل خواست و اجازه گرفت تا منطقه جزین در شمال نوار را حفظ کند، تحویل داده شد. در سالهای اول پس از خروج ارتش اسرائیل از شمال لبنان، نوار نسبتاً آرام بود. طی چند سال، حضور گروه های شبه نظامی لبنانی به رهبری حزب الله شیعه، در سمت اسرائیل در کمربند امنیتی افزایش یافت. رانندگی در جاده ها خطرناک شد و نیروهای ارتش اسرائیل بیشتر در اردوگاه های نظامی ماندند تا در جاده ها. حزب الله تلاش های زیادی برای حمله به اردوگاه های نظامی ارتش اسرائیل انجام داد. در ۲۷ ژوئیه ۱۹۸۹، شیخ عبدالکریم عبید، رهبر حزب الله در جنوب لبنان، و دو تن از دستیارانش، توسط کماندوهای ارتش
اسرائیل از خانه اش در جیبشیت ربوده شدند. این حمله شبانه توسط اسحاق رابین وزیر دفاع وقت برنامه ریزی شده بود. حزب الله با اعلام اعدام سرهنگ هیگینز، افسر ارشد آمریکایی که با یونیفل کار می کرد و در فوریه ۱۹۸۸ ربوده شده بود، به این ربایش پاسخ داد. در ۱۶ فوریه ۱۹۹۲، رهبر وقت حزب الله، عباس موسوی، توسط موشک های بالگرد ارتش اسرائیل ترور شد. ارتش اسرائیل تصور می کرد که رهبری حزب الله از ترس جان خود و خانواده هایشان فعالیت هایش را محدود خواهد کرد. رهبری حزب الله را شیخ نصرالله بر عهده گرفت. در ژوئیه ۱۹۹۳، ارتش اسرائیل عملیات پاسخگویی را آغاز کرد که باعث ویرانی گسترده در سراسر جنوب لبنان شد اما نتوانست به فعالیت های حزب الله پایان دهد. در ۱۱ آوریل ۱۹۹۶ ارتش، نیروی دریایی و نیروی هوایی اسرائیل بمباران هفده روزه جنوب لبنان را شروع کردند، عملیات انگور خشم که در آن ۱۵۴ غیرنظامی لبنانی کشته شدند. در آن زمان، سربازان اسرائیلی که در جنوب لبنان فعالیت می کردند، هیچ روبانی برای خدمت سربازی در زمان جنگ دریافت نکردند، زیرا اسرائیل حفظ کمربند امنیتی را یک درگیری کم شدت تلقی می کرد تا یک جنگ. در اوایل سال ۲۰۰۰، رئیس ستاد ارتش شائول
موفاز گفت که سال ۱۹۹۹ «موفق ترین سال ارتش اسرائیل در لبنان» با ۱۱ سرباز کشته شده توسط دشمن در جنوب لبنان بود که کمترین میزان تلفات در طول کل درگیری بود. از سال ۱۹۸۵ تا ۲۰۰۰ در مجموع ۲۵۶ سرباز اسرائیلی در جنگ در جنوب لبنان کشته شدند. در سال ۲۰۲۰، اسرائیل این درگیری را به عنوان یک جنگ به رسمیت شناخت و به طور گذشته نگرانه آن را «منطقه امنیتی در کارزار لبنان» نامید. عقب نشینی ۲۰۰۰ اسرائیل. قبل از انتخابات اسراییل در ماه مه ۱۹۹۹، نخست وزیر اسرائیل، ایهود باراک، وعده داد که ظرف یک سال تمام نیروهای اسرائیلی از جنوب لبنان عقب نشینی خواهند کرد و عملاً حمایت از ارتش لبنان جنوبی را قطع خواهد کرد. زمانی که تلاش های مذاکره بین اسرائیل و سوریه که هدف آن دستیابی به توافق صلح بین اسرائیل و لبنان نیز بود، به دلیل کنترل سوریه بر لبنان تا سال ۲۰۰۵ شکست خورد، باراک به تصمیم عقب نشینی ارتش اسرائیل به مرز اسرائیل رسید. با افزایش فشار بر ارتش لبنان و اداره کمربند امنیتی جنوب لبنان، این سیستم شروع به فروریختن کرد و بسیاری از اعضای ارتش و دولت درخواست پناهندگی سیاسی در اسرائیل و سایر کشورها کردند. با افزایش حملات حزب الله، کادرهای ار
تش جنوب لبنان، با کاهش خدمت سربازی و نرخ بالای فرار از خدمت در رده های پایین تر رو به وخامت گذاشت. در آوریل ۲۰۰۰، زمانی که مشخص شد که عقب نشینی اسرائیل در عرض چند هفته یا چند ماه اتفاق می افتد، برخی از مقامات SLA شروع به انتقال خانواده های خود به شمال اسرائیل کردند. عقب نشینی کامل اسرائیل به مرزهای شناخته شده بین المللی در ۲۴ مه ۲۰۰۰ انجام شد. ارتش جنوب لبنان کوتاهی بعد سقوط کرد و اکثر افسران و مقامات دولتی به همراه خانواده های خود به اسرائیل گریختند، زیرا حزب الله بر واحدهای باقی مانده فشار وارد کرد. زمانی که اسرائیل به پناهجویان اجازه ورود داد، حدود ۷۰۰۰ پناهجو، از جمله سربازان ارتش جنوب لبنان، مقامات منطقه امنیتی و خانواده های آنها وارد الجلیل شدند.
فسفاتیدیل اینوزیتول ۴-فسفات () مولکول پیش ساز فسفاتیدیل اینوزیتول (۴٬۵) بیس فسفات است که به وفور در دستگاه گلژی یافت می شود. در دستگاه گلژی این مولکول به نوعی جی پروتئین و یک مولکول اثرگذار دیگر متصل می شود و با هم پروتئین هایی را که باید به غشای سلولی منتقل شوند، به کار می گیرند. در حال حاضر شواهدی وجود دارد که فسفاتیدیل اینوزیتول ۴-فسفات قادر به تغییر شکل سیستم های لیپیدی به مجموعه های مولکولی محکم انحنادار است، و عملکرد با رفتار مشابه مشاهده شده در فسفاتیدیل اینوزیتول مطابقت دارد.
تومور گنادو استرومایی طناب جنسی () گروهی از تومورهای مشتق شده از جزء استرومایی تخمدان و بیضه است که شامل سلول های گرانولوزا، تکای فولیکول و فیبروسیت ها می شود. سلول های اپیتلیومی از پوشش بیرونی اطراف غدد جنسی منشأ می گیرند در حالی که تومورهای سلول زایا از سلول های پیش ساز گامت ها به وجود می آیند، از این رو سلول زایا نامیده می شود. در انسان، این گروه ۸ درصد از سرطان های تخمدان و کمتر از ۵ درصد از سرطان های بیضه را تشکیل می دهند. تشخیص این تومورها با ارزیابی بافت شناسی مقدور است و فقط بیوپسی تومور می تواند تشخیص دقیق امکان پذیر نماید. شک به بدخیمی این تومورها معمولاً پیش از عمل جراحی رخ می دهد، که معمولاً تومورهای تخمدانی توپُر هستند که بیشتر در زنان یائسه دیده می شوند. شیوع این گروه از تومورها به طور قابل توجهی کمتر از تومورهای سلول زایای بیضه در مردان، و کمی کمتر از تومورهای سلول زایای تخمدان در زنان است (به سرطان تخمدان مراجعه کنید).
تویوتا جی ار۰۱۰ هایبرید یک خودرو پروتوتایپ اسپرت اتومبیلرانی است که برای کلاس قوانین لمانز هایپرکار و برای سری مسابقات جهانی استقامتی توسعه یافته است. این خودرو جانشین تویوتا تی اس۰۵۰ هایبریدی شده است که از سال ۲۰۱۶ تا ۲۰۲۰ در مسابقات جهانی استقامتی شرکت کرده بود و به دو عنوان جهانی در مسابقات جهانی استقامتی و سه پیروزی متوالی در مسابقات ۲۴ ساعته لمانز از سال ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۰ رسیده بود. جی ار۰۱۰ هایبریدی در ۱۵ ژانویه ۲۰۲۱ به صورت آنلاین معرفی شد.
رومن برنیس (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل فرانسه است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
ژنل سلان (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال زن اهل فرانسه است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۲ مدال نقره، ۲ مدال برنز شده است.
لیلا لَکون (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال زن اهل فرانسه است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
مریِم بَدیَن (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال زن اهل فرانسه است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
سر جرج هد بارکلی (۲۳ مارس ۱۸۶۲– ۲۶ ژانویه ۱۹۲۱) یک دیپلمات بریتانیایی بود. بارکلی در کالج ایتون و کالج ترینیتی کمبریج تحصیل کرد و پس از پایان در سال ۱۸۸۶ به وزارت امور خارجه پیوست و در سال ۱۸۸۸ وابسته در واشینگتن دی سی شد و تا سال ۱۸۹۱ در آنجا خدمت کرد. وی سپس دبیر هیئت به رم و بعد از آن در سالهای ۱۸۹۷ و ۱۸۹۸ به مادرید اعزام شد. بارکلی در سال ۱۹۰۲ به عنوان دبیر دوم در قسطنطنیه خدمت کرد، و بعد به عنوان دبیر نمایندگی در توکیو منصوب شد. سفارت و وزارت مختاری. او به عنوان وزیر تام الاختیار اعلیحضرت در قسطنطنیه به پایتخت امپراتوری عثمانی بازگشت. از سال ۱۹۰۸ تا ۱۹۱۲، او فرستاده فوق العاده و وزیر تام الاختیار در تهران بود. در سال ۱۹۱۲، او به عنوان وزیر مختار در بخارست، پایتخت رومانی منصوب شد. بارکلی در سال ۱۹۲۰ از خدمات دیپلماتیک بازنشسته شد. فعالیتها در ایران. وی در دوران حضور خود در ایران طی سالهای ۱۲۹۶ تا ۱۳۰۰ و برآمدن رضاخان سردار سپه در ایران فعالیت داشت. وی در قضیه اخراج مورگان شوستر از روسیه حمایت کرد.
ایزبل بورلس (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال زن اهل استرالیا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
امی اتول (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال زن اهل استرالیا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال برنز شده است.
کایلا جورج (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استرالیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به فینکس مرکوری اشاره کرد. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره، ۴ مدال برنز شده است.
جید ملبورن (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال زن اهل استرالیا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال برنز شده است.
کروستاتا () یک نوع تارت یا پای ایتالیایی است. اولین استفاده از واژه کروستاتا به معنای امروزی آن، در کتاب های آشپزی «کتاب هنر آشپزی» نوشته مارتینو دا کومو (منتشر شده در حدود سال ۱۴۶۵) و «آشپز ناپلی» (منتشر شده در اواخر قرن ۱۵) دیده می شود. در این کتاب ها، دستوری با عنوان «کروستاتا از پنیر، نان و غیره» آورده شده است. کروستاتا به عنوان یک "تارت میوه ای ساده و روستایی" شناخته می شود که می تواند بدون قالب یا در یک قالب پای پخته شود. ریشه شناسی. این کلمه از واژه لاتین «crustāta» گرفته شده که به معنای "پوسته دار" است. این واژه از ریشه «crusta» به معنای "پوسته" آمده است. واژه فرانسوی «croustade» نیز از همین ریشه گرفته شده و کلمه انگلیسی «custard» (کاستارد) نیز از آن مشتق شده است. واژه کروستاتا در اولین فرهنگ های لغت ایتالیایی دیده شده است، از جمله در فرهنگ لغت «آکادمی دلا کروسکا» که بین سال های ۱۵۹۱ تا ۱۶۰۸ تدوین شده و در سال ۱۶۱۲ منتشر شده است، و همچنین در فرهنگ لغت سال ۱۶۱۷ که کروستاتا را به عنوان نوعی "تورتا" تعریف کرده است. تاریخچه و دستورها. کروستاتا به طور سنتی از یک پایه خمیر تشکیل می شد که معمولاً شامل سه لای
ه و با چربی تصفیه شده و کره طعم دار می شد. امروزه از خمیر تارت استفاده می شود. تفاوت کروستاتا با تورتا در مواد داخلی آن ها است؛ موادی که برای پر کردن کروستاتا استفاده میشود دارای بافت غیرهمگن و تکه تکه است، در حالی که تورتا از موادی با بافت یکدست تشکیل شده است. کروستاتا می تواند شیرین یا شور باشد و انواع مختلفی دارد. نوع شیرین آن معمولاً به عنوان دسر سرو می شود و از مربای میوه هایی مثل زردآلو، گیلاس، هلو یا انواع توت ها برای مواد داخل آن استفاده می شود. همچنین ممکن است خمیر کروستاتا را جداگانه بپزند و بعداً با کرم شیرینی و تکه های میوه تازه پر کنند که به این نوع "crostata di frutta" می گویند. در کتاب آشپزی «Opera dell'arte del cucinare» که در سال ۱۵۷۰ توسط بارتولومئو اسکاپی نوشته شده، دستورهایی برای کروستاتا با آلو و آلبالو و همچنین با میوه هایی مانند به و گلابی وجود دارد. نسخه مدرن این دسر به نام "crostata alla nutella" شناخته می شود که از نوتلا برای داخل آن استفاده می شود. یکی دیگر از انواع شیرین کروستاتا که به ویژه در مرکز ایتالیا محبوب اس، "کروستاتای ریکوتا" است که با پنیر ریکوتا، شکر و پوست لیمو درست می
شود و گاهی شامل کاکائو یا کشمش هم می شود. کروستاتاهای شور با موادی مانند گوشت، ماهی یا سبزیجات درست می شوند که از قبل پخته شده اند. در کتاب اسکاپی، دستورهایی برای کروستاتای خرچنگ و میگو آمده است و پیشنهاد شده است که برای تهیه تورتا از این مواد، میگو و خرچنگ ها له شوند. اسکاپی در کتاب خود چندین دستور برای کروستاتا آورده است. از جمله کروستاتاهای گوشتی و دریایی با موادی مانند گوشت خوک، پروشوتو، شاه میگو، ماهی کولی یا صدف. همچنین دستورهایی برای کروستاتاهایی با پنیر کرمی به نام "butirata"، قارچ ترافل، مغز کنگر فرنگی و حتی احشای لاک پشت نیز وجود دارد.