Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
چارلز امانوئل، شاهزاده کارینیانو (؛ ۲۴ اکتبر ۱۷۷۰ – ۱۶ اوت ۱۸۰۰) بین سال های ۱۷۸۰ تا ۱۸۰۰ شاهزاده ساووی و بعدها شاهزاده کارینیانو و پدربزرگ پدری ویتوریو امانوئل دوم، اولین پادشاه ایتالیای متحد بود. زندگی نامه. او پسر ویکتور آمادئوس دوم، شاهزاده کارینیانو و ژوزفین لورن، و از نسل پنجم نوادگان توماس فرانسیس، شاهزاده کارینیانو، بنیانگذار سلسله کارینیانو از خاندان ساووی بود. در ۲۴ اکتبر ۱۷۹۷، او در تورین با ماریا کریستینا از ساکسونی، دختر کارل کریستین جوزف از ساکسونی، دوک کورلند، که خود پسر آگوستوس سوم لهستان بود، ازدواج کرد. آنها صاحب دو فرزند شدند. شارل امانوئل سه سال پس از ازدواجش در زندان فرانسه درگذشت. او در جنگ ائتلاف اول علیه فرانسوی ها جنگیده بود، اما پس از کناره گیری چارلز امانوئل چهارم از ساردینیا با جمهوری خواهان صلح کرده بود. کمی پس از آن، او مظنون شد و در ارگ تورین زندانی شد. از آنجا او را به دیژون و سپس به شایو در پاریس منتقل کردند و در آنجا درگذشت. او در کلیسای سوپرگا به خاک سپرده شد. عروسی. شارل امانوئل در ۲۴ اکتبر ۱۷۹۷ در تورین با پرنسس ماریا کریستینا آلبرتینا از ساکسونی (درسدن، ۷ دسامبر ۱۷۷۹ - پا
ریس، ۲۴ نوامبر ۱۸۵۱) ازدواج کرد. او دختر شارل ساکسونی، دوک کورلند و سمیگالیا، و پسر پادشاه آگوستوس سوم لهستان بود. حرفه نظامی. او از سنین جوانی، حرفه نظامی را آغاز کرد، در کالج های نظامی پاریس تحصیل کرد و ایده های لیبرالی را در خود پرورش داد که بلافاصله او را در بین اشراف محافظه کار پیدمونتی آن زمان منفور کرد. در هر صورت، هنگامی که انقلاب فرانسه آغاز شد، او از سال ۱۷۹۲ تا ۱۷۹۶ با انقلابیون جنگید، به این امید که از سقوط پیدمونت به دست دشمن جلوگیری کند. با این حال، پس از کناره گیری چارلز امانوئل چهارم، او تصمیم گرفت در تورین بماند (به این امید که دارایی هایش مصادره نشود) و در سال ۱۷۹۸ به دولت جمهوری جدید پیوست و در نتیجه طبق قوانین انقلابی از عناوین خود محروم شد. با این حال، فرانسوی ها که به او بی اعتماد بودند، تصمیم گرفتند او را ابتدا در ارگ تورین، سپس در دیژون و سرانجام در شایو (محله ای از پاریس) حبس کنند، جایی که او در خانه یک افسر پلیس به نام ویلِمِنت، که مسئول محافظت از او بود، زندگی می کرد و بعداً در همان جا درگذشت. مرگ. شارل امانوئل در سال ۱۸۰۰ در پاریس بر اثر فلج ناگهانی درگذشت و بقایای او در سال ۱۸۳۵ ب
ه وصیت پسرش چارلز آلبرت در سردابه سلطنتی باسیلیکای سوپرگا، تورین، به خاک سپرده شد. پسرش کارلو آلبرتو در عناوین اشرافی خود جانشین او شد.
رشته کتابداری واطلاع‎ رسانی پزشکی (همچنین با نام کتابداری در شاخه پزشکی) یکی از رشته های دانشگاهی در دانشگاه های علوم پزشکی شناخته میشود (با نام انگلیسی Medical Library &amp; Information Sciences). متخصصان این رشته، تحت عنوان: کتابداران پزشکی، کارشناسان اطلاع رسانی پزشکی، مشاوران اطلاعاتی، کتابداران بالینی، کارشناسان علم سنجی و... شناخته می شوند. در این رشته آموزش های متعددی در بخش های مختلف به دانشجویان داده می شود. در بخش کتابداری، به آموزش افراد جهت شناختن کتاب ها و منابع اصلی علوم پزشکی جهت مدیریت امور کتابخانه (امانت کتب به دانشجویان علوم پزشکی، تهیه منابع جدید و قراردهی در مجموعه، عمل وجین(خارج کردن منابع قدیمی یا کهنه و غیرقابل استفاده از مجموعه) و...) پرداخته می‎ شود. در بخش اطلاع رسانی و مشاوره اطلاعاتی، به شناسایی پایگاه های اطلاعاتی و آموزش نحوه جستجو در پایگاه ها جهت یافتن مقالات معتبر و مورد استفاده پژوهشگران و محققان، پرداخته می شود. کتابداران بالینی، اغلب در بیمارستان ها آموزش دیده و مشغول به کار می شوند. به این صورت که مشابه یک دستیار پژوهشی در کنار پزشک عمل می کنند. از آنجایی که پزشکان فرصت ک
افی برای دسترسی و خواندن جدیدترین مقالات مربوط به درمان را ندارند، کتابدار بالینی جستجوی مقالات را انجام داده، آنها را می خواند و نتایج را به پزشک ارائه می دهد تا تصمیم بالینی دقیق و بهتری توسط پزشک برای بهبود روند درمان بیمار انجام شود. این شغل هنوز به میزان کافی در ایران شناخته نشده و به ندرت دیده می شود و کتابداران بالینی اغلب در کشورهای اروپایی و آمریکای شمالی مشغول به کار هستند. این رشته در سه مقطع کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکترا در سراسر دانشگاه های علوم پزشکی ارائه می شوند. از دروس تخصصی این رشته می توان به: مبانی کتابداری و اطلاع رسانی، مهارت اطلاع یابی و جستجوی منابع، آشنایی با پایگاه های تخصصی پزشکی، سازماندهی دانش (شامل فهرست نویسی توصیفی و فهرست نویسی موضوعی (دیویی، کنگره و NLM) ، سازماندهی منابع دیداری و شنیداری، مدیریت آرشیوداری، مجموعه سازی و تهیه منابع کتابخانه ها، مشاوره اطلاعات سلامت، مبانی سازمان ها و خدمات نظام سلامت، سواد اطلاعات سلامت، فرآیند انتشار و چاپ، مبانی روش تحقیق، کتابداری بالینی، جامعه شناسی اطلاعات، ویراستاری علمی، علم سنجی، نمایه سازی، چکیده نویسی و زبان تخصصی کتابداری اشاره
توماس فرانسیس، شاهزاده کارینیانو (; – ) یک فرمانده نظامی ایتالیایی و بنیان گذار شاخه کارینیانو از خاندان ساووی بود که از سال ۱۸۳۱ تا ۱۸۶۱ به عنوان پادشاه پیمونت-ساردینیا و از سال ۱۸۶۱ تا زمان انحلال این سلسله در سال ۱۹۴۶ به عنوان پادشاه ایتالیا سلطنت کردند. پیشینه. توماس که در تورین متولد شد، کوچک ترین فرزند از پنج پسر مشروع دوک چارلز امانوئل اول، دوک ساووی از همسرش کاترینا میکائلا اتریش، دختر پادشاه فیلیپ دوم اسپانیا و پرنسس فرانسوی الیزابت فرانسه بود. مادرش سال بعد درگذشت. توماس در جوانی در خدمت پادشاه اسپانیا در ایتالیا بود. اگرچه در سلطنت های قبلی، به پسران کوچکتر در سوئیس (ژنوویس، وو)، ایتالیا (آئوستا) یا فرانسه (نمور، برس) امتیازات فراوانی اعطا شده بود، اما دوک های ساووی دریافتند که این امر مانع از بزرگ شدن آنها می شود و در عین حال نزاع های درون دودمانی و جدایی منطقه ای را تشویق می کند. توماس نه تنها برادران بزرگتری داشت، بلکه یکی از بیست و یک فرزند شناخته شدهٔ چارلز امانوئل نیز بود. در حالی که تنها نه نفر از این فرزندان مشروع بودند، بقیه، که فرزندان دوک بیوه از معشوقه های اشرافی بودند، به نظر می رسد در
طول زندگی پدرشان سخاوتمندانه مورد موقوفات یا جهیزیه قرار گرفته بودند. تیول کارینیانو از سال ۱۴۱۸ به خاندان ساووی تعلق داشت و این واقعیت که بخشی از پیمونت، تنها بیست کیلومتری جنوب تورین، بود، به این معنی بود که می توانست فقط به اسم یک «شاهزاده نشین» برای توماس باشد، زیرا نه استقلالی داشت و نه درآمدی مادی. توماس به جای دریافت ارث قابل توجه، در سال ۱۶۲۵ با ماری دو بوربون ازدواج کرد؛ او خواهر و وارث مشترک لویی، کنت سواسون، بود. که در سال ۱۶۴۱ در حین تحریک شورش علیه کاردینال ریشلیو کشته شد. فرانسه. در انتظار این ارث، توماس و ماری در پایتخت برادرش، تورین، مستقر نشدند، بلکه در پاریس ساکن شدند، جایی که ماری از مقام والای یک پرنسس دو سانگ برخوردار بود و پسرعموی دوم شاه لویی سیزدهم بود. قرار بر این بود که توماس، به عنوان پسر یک پادشاه حاکم، رتبه اول را در میان شاهزادگان بیگانه در دربار فرانسه داشته باشد - حتی قبل از خاندان قدرتمند سابق گیز، که خویشاوندی آنها با دوک لورن بسیار دورتر بود. او به عنوان استاد اعظم دربار پادشاه منصوب شد و برای مدت کوتاهی جایگزین گراند کنده خائن شد. او از خدمات کلود فاور دو واگلاس، دستوردان
و درباری برجسته، به عنوان معلم خصوصی فرزندانش استفاده کرد. احتمال جانشینی نهایی ماری در شاهزاده نشین سوئیس نوشاتل، در نزدیکی ساووی، در سال ۱۶۴۳ با تصمیم پادشاه مبنی بر مشروعیت بخشیدن به لویی هنری دو بوربون، شوالیه دو سواسون (۱۶۴۰–۱۷۰۳)، پسر برادر فقید ماری، خنثی شد. این امر مانع از جایگزینی ساوویار برای نفوذ فرانسه در آن منطقه شد، اما توماس چیزی بیش از عنوان توخالی «شاهزاده دو کارینیانو» را برای خود باقی نگذاشت. ماری سرانجام دارایی اصلی برادرش در فرانسه، شهرستان سواسون، را به ارث برد، اما این به عنوان ارث ثانویه برای شاخه فرانسوی خانواده تثبیت شد. پس از توماس، شاخه ارشد نوادگان او به ساووا بازگشتند و به طور متناوب با شاهزاده خانم های فرانسوی، ایتالیایی و آلمانی ازدواج کردند. حرفه عمومی. اولین خدمت ثبت شده توماس به عنوان فرمانده ارتش پیدمونت تحت فرماندهی پدرش در جنگ علیه فرانسه در سال ۱۶۳۰ است (به جنگ جانشینی مانتوان مراجعه کنید). احتمالاً در همین زمان بود که او برای اولین بار با مازارین روبرو شد، که (اگرچه موقعیت عمومی او کاملاً پیچیده بود) در طول ۱۶۳۰–۳۲ در واقع نماینده فرانسه در دربار پیدمونت بود. هنگامی که
دوک جدید ویکتور آمادئوس اول مجبور شد اشغال پینرولو توسط فرانسه را بپذیرد (صلح چراسکو، ۲۶ آوریل ۱۶۳۱، و توافقات مخفی مرتبط، که در سال ۱۶۳۲ اجرا شد)، نارضایتی گسترده ای در پیدمونت وجود داشت و توماس به همراه برادرش موریس به اسپانیایی ها پیوستند، که در آن ویکتور آمادئوس درآمدهای آنها را مصادره کرد. (تاریخ دقیق این جابجایی مشخص نیست، اما احتمالاً ۱۶۳۲ بوده است، مطمئناً نه دیرتر از ۱۶۳۴.) اگرچه با توجه به اینکه توماس با خانواده های سلطنتی فرانسه و اسپانیا خویشاوند بود، اسپانیایی ها از او استقبال کردند، اما او کاملاً مورد اعتماد آنها نبود و مجبور شد همسر و فرزندانش را به عنوان گروگان به مادرید بفرستد. اسپانیا، در جریان افزایش اعتماد به نفس پس از پیروزی بزرگ غیرمنتظره اش در نوردلینگن در سال ۱۶۳۴، برنامه هایی برای عملیات بزرگ در آلمان برای پایان دادن به جنگ علیه پروتستان ها در آنجا و هلند ترتیب داد. این برنامه ها شامل رهبری توماس در وستفالی، تحت فرماندهی کلی کاردینال-اینفانته فردیناند، برادر فیلیپ چهارم، بود. از این ماجرا چیزی حاصل نشد، اما در سال ۱۶۳۵، زمانی که فرانسه به اسپانیا اعلام جنگ کرد (جنگ فرانسه و اسپانیا ۱
۶۳۵–۱۶۵۹)، توماس در هلند اسپانیا تحت فرماندهی فردیناند خدمت کرد: به او فرماندهی یک ارتش کوچک (که به طور متفاوت ۸۵۰۰ یا ۱۳۰۰۰ نفر ذکر شده است) داده شد که علیه نیروهای فرانسوی که به لوکزامبورگ پیشروی کرده بودند، اعزام شد و به او دستور داده شد که یا آنها را زیر نظر داشته باشد یا از پیوستن آنها به ارتش هلند جلوگیری کند. در ۲۲ مه ۱۶۳۵ در له آوین، جنوب هوی، در جایی که در آن زمان اسقف نشین لیژ بود، او توسط ارتش فرانسه به فرماندهی بریز و شاتیون شکست خورد. او موفق شد بقایای سربازان را در نامور گرد هم آورد، سپس در برابر نیروهای فرانسوی و هلندی که از نظر عددی برتر بودند عقب نشینی کرد. و احتمالاً بقیه لشکرکشی را در کنار فردیناند گذراند. در اواخر سال، چارلز چهارم، دوک لورن، پناهنده، به بروکسل رسید و با توماس ملاقات کرد. آنها ممکن است یک دربار مشترک تشکیل داده باشند، و توماس مطمئناً در نبردهایی که توسط دوک ترتیب داده شده بود، شرکت کرد. (در این جنگ فرانسه و اسپانیا، پیمونت با اکراه در کنار فرانسوی ها به جنگ کشیده شد، اگرچه در ابتدا از اعلام جنگ کامل اجتناب کرد؛ در نتیجه، توماس از نظر فنی علیه سرزمین مادری خود می جنگید) در س
ال ۱۶۳۶، کاردینال-اینفانته فردیناند یک ارتش مشترک اسپانیایی-امپریالیستی را برای حمله ای بزرگ به فرانسه از هلند اسپانیا سازماندهی کرد و توماس در ابتدا مسئول آن بود و ارتش فرانسه به فرماندهی سوسون را در سم شکست داد، اگرچه فردیناند خیلی زود فرماندهی عالی را به دست گرفت. این حمله در ابتدا بسیار موفقیت آمیز بود و به نظر می رسید که می تواند به پاریس برسد، جایی که وحشت زیادی وجود داشت. اگر فردیناند و توماس ادامه می دادند، ممکن بود در این مرحله به جنگ پایان دهند، اما هر دو احساس می کردند که ادامه دادن به پاریس بسیار خطرناک است، بنابراین پیشروی را متوقف کردند. بعدها در طول لشکرکشی، توماس با ژنرال امپریالیست، اوتاویو پیکولومینی، که از پذیرش دستورات شاهزاده به عنوان یک فرمانده اسپانیایی امتناع ورزید و استدلال کرد که نیروهای امپریالیستی او نیرویی مستقل هستند، مشکلاتی پیدا کرد. اقدام نظامی توماس در سال ۱۶۳۷ ثبت نشده است، اما در این سال، هنگامی که برادر همسرش سواسون پس از توطئه ناموفقش علیه کاردینال ریشلیو از فرانسه گریخت، او به عنوان واسطه بین سواسون و اسپانیایی ها در مذاکراتی عمل کرد که منجر به اتحاد رسمی بین کنت و فیلیپ
چهارم اسپانیا در ۲۸ ژوئن ۱۶۳۷ شد - اگرچه سواسون ظرف یک ماه با فرانسه آشتی کرد! در سال ۱۶۳۸، توماس در فلاندر اسپانیا خدمت کرد و به دفاع از قلعه-شهر سنت اومر در برابر محاصره فرانسوی ها کمک کرد. در اواسط ژوئن، او موفق شد نیروهای کمکی را به آنجا برساند، سپس با بقیه ارتش کوچک خود حدود ۱۵ کیلومتر سنگر گرفت. در شمال غربی در رومینگهم، روبروی ارتش فرانسه به فرماندهی ژاک-نومپار دو کومون، دوک لا فورس در زوافک؛ پس از پیوستن نیروهای کمکی امپریالیست به فرماندهی اوتاویو پیکولومینی، او برای حمله به لا فورس لشکرکشی کرد و با از دست دادن ۲۰۰۰ کشته یا اسیر شکست خورد (عملیات در زوافک، تاریخ دقیق آن مشخص نیست اما حدود ۲۱ ژوئن). با این حال، او سپس با نیروهای باقی مانده خود به محاصره مداوم فرانسوی ها در سنت اومر بازگشت، جایی که نیروهای کمکی بیشتری مستقر کرد و سپس خود را چنان محکم در مجاورت آن مستقر کرد که فرانسوی ها ادامه محاصره را غیرممکن یافتند و تسلیم شدند. توماس و پیکولومینی متعاقباً چنان به لا فورس نزدیک شدند که فرانسوی ها نتوانستند هیچ عملیات جدی انجام دهند. جنگ داخلی پیدمونت. پس از جلب حمایت اسپانیا در اواخر سال ۱۶۳۸ برای اق
دام علیه نایب السلطنه کریستین ماری، مادام رویال، توماس در اوایل سال ۱۶۳۹ به میلان اسپانیا رفت و در کنار نیروهای اسپانیایی به پیدمونت حمله کرد، جایی که بسیاری از شهرها از او استقبال کردند. او تورین را با حیله تصرف کرد، اما فرانسوی ها همچنان ارگ آن را کنترل می کردند. در سال ۱۶۴۰، او شهر را در محاصره چند لایه تورین نگه داشت. پس از مذاکرات مکرر با نایب السلطنه و فرانسوی ها، توماس در نیمه اول سال ۱۶۴۲ با هر دو صلح کرد و بدون خجالت تغییر موضع داد و شروع به جنگ با فرانسوی ها علیه اسپانیایی ها کرد. خدمت به فرانسه. در بقیه سال ۱۶۴۲ و بخشی از لشکرکشی های ۱۶۴۳، توماس فرماندهی نیروهای پیدمونت را بر عهده داشت که در کنار فرانسوی ها تحت فرماندهی هنری د اورلئان، دوک لونگویل، علیه اسپانیایی ها، عموماً در امتداد مرز پیدمونت/میلان، می جنگیدند. وقتی لونگویل به خانه فراخوانده شد، توماس به عنوان فرمانده کل قوای متفقین جانشین او شد و تورن به عنوان معاون فرمانده او. (توماس فقط به دلیل تولدش فرماندهی عالی را به دست گرفت؛ یک ژنرال فرانسوی دیگر، دو پلسیس پراسلین، چند سال بعد خاطرنشان کرد که مارشال های فرانسوی فقط تحت نظر کسی خدمت می کن
ند که از نظر رتبه اجتماعی از آنها برتر باشد و توماس، با توجه به نسبت خونی اش با خانواده های سلطنتی فرانسه و اسپانیا، تنها نامزد بود) در اواخر تابستان، توماس و تورن هر دو به شدت بیمار بودند و دو پلسیس پراسلین فرماندهی موقت را بر عهده داشت. توماس دوباره در سال ۱۶۴۴ ارتش های مشترک را رهبری کرد و سانتیا و آستیا را تصرف کرد. او همچنین سعی کرد فینال لیگور را تصرف کند، اما از این تلاش منصرف شد، ظاهراً به این دلیل که می ترسید این بندر ارزشمند به جای پیدمونت، به کنترل فرانسه درآید. در سال ۱۶۴۵، که اکنون با دو پلسیس پراسلین فرماندهی می کرد، ویگِوانو را تصرف کرد و تلاش اسپانیایی ها برای جلوگیری از عقب نشینی اش در رودخانه مورا را دفع کرد، که نزدیکترین موفقیت او در میدان نبرد بود. در سال ۱۶۴۶، توماس به فرماندهی لشکرکشی فرانسوی که برای تصرف قلعه های توسکانی به جنوب اعزام شده بود، منصوب شد و پس از آن قرار بود به سمت جنوب و ناپل پیشروی کند، اسپانیایی ها را بیرون براند و خود بر تخت سلطنت بنشیند؛ اما این لشکرکشی با تأخیر آغاز شد و هنگامی که او اوربتلو را محاصره کرد، ناوگان فرانسوی حامی او توسط اسپانیایی ها شکست خورد و او مجبور
شد محاصره را بشکند و عقب نشینی سختی انجام دهد، که او آنقدر ضعیف عمل کرد که کاردینال مازارن متعاقباً از توانایی فرماندهی او بیزار شد، او را بی کفایت دانست و از انتصاب او به لشکرکشی که فرانسه برای حمایت از شورش ناپل در اواخر سال ۱۶۴۷ فرستاده بود، خودداری کرد (این امر مانع از آن نشد که مازارن او را به عنوان کاندیدای بالقوه برای پادشاه ناپل تحت حمایت فرانسه در نظر بگیرد، اگرچه پاریس در این مورد آنقدر کند عمل کرد که هنری دوم، دوک گیز، توسط ناپلی ها به جای او به عنوان پادشاه برگزیده شد). در لشکرکشی ۱۶۴۷، از توماس به عنوان فرمانده در کنار ژنرال فرانسوی در نیروهایی که به شمال ایتالیا فرستاده شده بودند تا با دوک مودنا، فرانچسکو اول دِسته، که به تازگی با فرانسه متحد شده و «جبهه دومی» علیه اسپانیایی ها در میلان گشوده بود، همکاری کنند، یاد شده است، اگرچه مازارین اعتراف کرد که توماس را فقط به این دلیل منصوب کرده است که می ترسیده اگر در پیمونت بماند، روح بی قرار شاهزاده دردسر بیشتری ایجاد کند. با این حال، تا بهار ۱۶۴۸ او به پیمونت بازگشت و در مرز پیمونت-میلان جنگید تا حواس اسپانیایی ها را از فشارشان بر مودنا پرت کند. در ت
ابستان، او مسئول ارتشی شد که با ناوگان به ناپل فرستاده شده بود - شورش ناپل تا آن زمان از هم پاشیده بود، بنابراین این لشکرکشی هنگام فرود هیچ حمایتی پیدا نکرد و پس از برخی اقدامات بی معنی، دوباره شروع به کار کرد، که یک شکست کامل بود (برخی جزئیات در شورش ناپل). در بازگشت با ناوگان فرانسوی، توماس در پرووانس به تأخیر افتاد و نتوانست به محاصره بزرگ کرمونا، جایی که انتظار می رفت، بپیوندد. در طول غیبت او، نایب السلطنه کریستین کنترل قلعه هایی را که به عنوان بخشی از توافق جنگ داخلی پیدمونت به توماس اعطا شده بود، به دست گرفته بود (از نظر قانونی، این قلعه ها پس از رسیدن دوک به سن قانونی به کنترل دوک ها بازگردانده می شدند)، که طبق قانون پیدمونت، چارلز امانوئل در سال ۱۶۴۸ این کار را انجام داد، اگرچه مادرش همچنان کنترل دولت را در دست داشت. کریستین، به همراه پسرش و بخشی از ارتش دوک ها، وارد ایوریا شد و پادگان شخصی توماس را برکنار کرد. او در عوض توماس را به عنوان فرماندار یا آستی و آلبا منصوب کرد، سمت هایی که ضربه را شیرین تر می کرد اما کاملاً تحت کنترل دوک ها بود و توسط معاهده تضمین نمی شد. وقتی به پیدمونت بازگشت، توماس چاره
ای جز پذیرش عمل انجام شده نداشت و کمی پس از آن برای زندگی به پاریس رفت. در طول فروند، توماس خود را از نزدیک با کاردینال مازارین پیوند داد، که اگرچه عملاً نخست وزیر فرانسه بود، اما مانند او یک بیگانه ایتالیایی در دربار فرانسه بود. در اوایل دهه ۱۶۵۰، توماس به عنوان یکی از اعضای مهم حزب مازارین، نزدیک به کاردینال، در جلسات منظم با او و در حمایت از او فعال بود. در سال ۱۶۵۱، هنگامی که مازارین مجبور به تبعید شد، شاهزاده برای مدتی به شورای سلطنت آورده شد و دوشس دو نمورس، یکی از معاصران (که مسلماً بسیار خصمانه بود) او را به عنوان «نخست وزیر بدون اطلاع» توصیف کرد. گفته می شد که مخالفان مازارین در دربار، او را به عنوان رقیب کاردینال نزد ملکه مطرح کرده اند، اما این بعید است، به خصوص از آنجایی که خود مازارین از ملکه خواست که از توصیه توماس پیروی کند، و محتمل تر این است که مازارین از شاهزاده به عنوان کسی حمایت می کرد که مانع از به دست گرفتن قدرت توسط سایر رقبا در غیاب خود می شد، اما هرگز در فرانسه جایگاهی نداشت که خود را به عنوان جایگزین دائمی کاردینال معرفی کند. زمانی که مازارین در فوریه ۱۶۵۳ از دومین و آخرین تبعید خود
بازگشت، توماس که دربار را برای استقبال از خانه کاردینال به سنت دنیس همراهی می کرد، دوباره بی اهمیت شد - تحلیلی از همکاران نزدیک مازارین در این زمان توسط مورخ بعدی، شروئل، هیچ اشاره ای به او نکرده است. در ژانویه ۱۶۵۴، هنگامی که آخرین مناصب تشریفاتی که قبلاً متعلق به رهبر شورشیان، لویی دوم دو بوربون، یعنی پرنس دو کُنده بود، برکنار شد، پرنس توماس به عنوان استاد اعظم منصوب شد. جنگ فرانسه و اسپانیا در شمال ایتالیا ادامه داشت و در اواخر سال ۱۶۵۴، افزایش خصومت پیدمونتی ها با گرانسی، فرمانده فعلی فرانسوی، منجر به جستجوی یک فرمانده کل جدید متفقین شد. فرانسوی ها ترجیح می دادند دوک یورک (بعدها شاه جیمز دوم) را بفرستند، اما او نیز برای تورین غیرقابل قبول بود، بنابراین توماس به عنوان فرمانده مشترک منصوب شد - اگرچه همسرش به دلیل رفتار خوبش تقریباً به عنوان گروگان در فرانسه نگهداری می شد. در ۱۶ دسامبر ۱۶۵۴ او به تورین رسید و مورد استقبال تشریفاتی سربازان فرانسوی و استقبال غیرمنتظره و دوستانه چارلز امانوئل قرار گرفت. در ۴ آوریل ۱۶۵۵، توماس فرانسیس به والدوسی ها دستور داد تا در مراسم عشای ربانی شرکت کنند یا به دره های بالایی
نقل مکان کنند و به آنها بیست روز فرصت داد تا زمین های خود را بفروشند. دوک ساووی ارتشی فرستاد و در ۲۴ آوریل، ساعت ۴ صبح، فرمان قتل عام عمومی چنان وحشیانه ای صادر شد که خشم سراسر اروپا را برانگیخت. الیور کرامول از طرف وودواها شروع به دادخواهی کرد و جان میلتون شعر معروف خود را در این مورد با عنوان «دربارهٔ قتل عام دیرهنگام در پیمونت» نوشت. در لشکرکشی ۱۶۵۵، او با وجود ابتلا به مالاریا، حمله به دوک نشین میلان را رهبری کرد و پاویا را محاصره کرد، جایی که حمله چنان بد پیش رفت که او مجبور شد بستر بیماری خود را ترک کند تا کنترل مستقیم محاصره را به دست گیرد و حتی در آن زمان نیز پس از تقریباً دو ماه تلاش بی ثمر، مجبور به آزادسازی آن شد. مرگ. پس از لشکرکشی ۱۶۵۵، توماس به تورین بازگشت و در ژانویه بعد درگذشت؛ این فرضیه در اسپانهایم مبنی بر اینکه او در محاصره پاویا درگذشته است، تأیید نمی شود - مالاریا، یک مشکل رایج در باتلاق های دره پو، او را از بین برد، همان طور که جانشین او به عنوان فرمانده کل قوا، فرانچسکو اول دِسته، را از بین برد.
«اینجاست که داستان به پایان می رسد» ترانه ای از گروهٔ موسیقی آلترناتیو راک انگلیسی د ساندیز می باشد. این ترانه دومین تک آهنگ منتشرشده از نخستین آلبوم گروه تحت عنوان "خواندن، نوشتن و حساب" (۱۹۹۰) می بود. این ترانه باعث شهرت د ساندیز گردید و و رتبه ی نخست جدول ترانه های مدرن راک "بیلبورد" ایالات متحده را به دست آورد. «اینجاست که داستان به پایان می رسد» توسط تین تین اوت نیز بازخوانی شده؛ این نسخه در در بریتانیا جزو ۱۰ ترانهٔ برتر قرار گرفت و جایزهٔ آیور نوولو را برای بهترین ترانهٔ معاصر دریافت نمود.
ریالتو منطقه ای مرکزی در ونیز، ایتالیا، در منطقه ی سان پولو است. این منطقه، قرن هاست که قلب مالی و تجاری شهر بوده و هست. ریالتو به خاطر بازارهای برجسته اش و همچنین پل عظیم ریالتو که بر فراز کانال بزرگ قرار دارد، شناخته می شود. تاریخچه. این منطقه حداکثر در قرن نهم میلادی مسکونی شد، زمانی که منطقه کوچکی در وسط جزایر رئالتین (Realtine Islands) در دو طرف ریو بوسینیاکو به عنوان ریووالتوس (Rivoaltus) یا «کرانه بالا» شناخته می شد. سرانجام بوسینیاکو به عنوان کانال بزرگ شناخه شد و منطقه ریالتو فقط به منطقه ای در کرانه چپ اشاره داشت. ریالتو در سال ۱۰۹۷ به منطقه ای مهم تبدیل شد، زمانی که بازار ونیز به آنجا منتقل شد و در قرن بعد یک پل قایقی بر روی کانال بزرگ ساخته شد که دسترسی به آن را فراهم می کرد. این پل به زودی با پل ریالتو جایگزین شد. بازار هم به عنوان یک بازار خرده فروشی و هم به عنوان یک بازار عمده فروشی رشد کرد. انبارهایی از جمله فونداکو دی تدسکی معروف در آن طرف پل ساخته شد. در همین حال، مغازه هایی که کالاهای لوکس می فروختند، بانک هایی در میدان ریالتو و آژانس های بیمه ظاهر شدند و دفاتر مالیاتی شهر در این منطقه قرار
داشتند. کشتارگاه شهر نیز در ریالتو بود. بیشتر ساختمان های ریالتو در آتش سوزی سال ۱۵۱۴ ویران شدند و تنها کلیسای سن جاکومو دی ریالتو باقی ماند، در حالی که بقیه منطقه به تدریج بازسازی شد. فابریکه وکیه (Fabbriche Vechie) مربوط به این دوره است، در حالی که فابریکه نوو (Fabbriche Nuove) کمی جدیدتر است و قدمت آن به سال ۱۵۵۳ برمی گردد. مجسمه ایل گوبو دی ریالتو نیز در قرن شانزدهم ساخته شده است. از ریالتو در آثار ادبی، به ویژه در نمایشنامه تاجر ونیزی شکسپیر، جایی که سالانیو در آغاز پرده سوم، صحنه نخست می پرسد: «از ریالتو چه خبر؟»، یاد شده است. الیزابت برت براونینگ در غزل هایی از غزل پرتغالی ۱۹ می نویسد: «ریالتوی روح، کالای خود را دارد...». بازارها. این منطقه هنوز هم یک محله شلوغ خرده فروشی است، با بازار روزانه سبزیجات اربریا و بازار ماهی در کامپو دلا پشریا. انواع زیادی از ماهی و غذاهای دریایی در بازار ماهی از جمله صدف، ماهی مرکب، ماهی مرکب، میگو ببری غول پیکر، کفال، مارماهی، خرچنگ، اختاپوس و لابستر موجود است.
کازونزیئی (که به آن "کازونسیئی"، "کازانز" یا "چانزوی" نیز گفته می شود) نامی است که در لادین برای نوعی پاستای پر شده استفاده می شود که از موادی تشکیل شده است که بین دو لایه خمیر پاستای نازک قرار گرفته و به شکل هلال ماه تا شده است. این پاستاها معمولاً خانگی هستند و نمونه ای از سنت آشپزی منطقه دولومیت، در شمال شرقی ایتالیا، به ویژه استان های بلونو، بولزانو و ترنتو می باشند. پوسته مربعی، معمولاً حدود ۳٫۵ در ۳٫۵ سانتی متر، از دو ورق پاستا تشکیل شده است که در لبه ها به هم فشرده شده اند، مانند راویولی. مواد پرکننده از قبل پخته شده و آسیاب شده، از منطقه ای به منطقه دیگر متفاوت است و معمولاً شامل سبزیجات و پنیر ریکوتا می شود. دستورهای اصلی کورتینا دامپتزو، نوع «قرمز» (کازونزئی روسک) با چغندر، سیب زمینی و شلغم قرمز ورونی و نوع «سبز» (کازونزئی وردس) با اسفناج و پیازچه وحشی ("پیاز کوهی") در مواد پرکننده است. انواع دیگر، مواد پرکننده کدو تنبل یا تربچه دارند. مواد پرکننده ممکن است شامل مواد دیگری مانند ژامبون، قارچ، انواع دیگر پنیر یا دانه های خشخاش باشد. به طور خاص، کازونزی به سبک آمپتزو با شلغم قرمز و زرد پر می شود و معم
ولاً با کره آب شده، دانه های خشخاش و پنیر پارمزان سرو می شود. سایر غذاها با کره آب شده با طعم مریم گلی یا سسی بر پایه تربچه سرو می شوند. در چنچنیگه آگوردینو، "کازونزیئی (کازونزئی) که" با دانه های خشخاش آسیاب شده و عسل سرو می شد، یک غذای سنتی شب کریسمس بود.
زلزله ۱۱۶۹ سیسیل در ۴ فوریه ۱۱۶۹، ساعت ۸:۰۰ به وقت محلی، در آستانه جشن سنت آگاتای سیسیلی (در جنوب ایتالیا) رخ داد. بزرگی تخمینی آن بین ۶٫۴ تا ۷٫۳ ریشتر و حداکثر شدت قابل درک آن X ("شدید") در مقیاس شدت مرکالی بود. شهرهای کاتانیا، لنتینی و مودیکا به شدت آسیب دیدند و زلزله همچنین باعث ایجاد یک پالئوسونامی شد. در مجموع، تخمین زده می شود که این زلزله باعث مرگ حداقل ۱۵۰۰۰ نفر شده باشد. محیط تکتونیکی. سیسیل در بخشی از مرز همگرای پیچیده قرار دارد که در آن صفحه آفریقا در حال فرورانش به زیر صفحه اوراسیا است. این منطقه فرورانش مسئول تشکیل آتشفشان چینه ای کوه اتنا است. بیشتر زمین لرزه های مخرب در منطقه شکاف سیکولو-کالابرین رخ می دهند، منطقه ای از گسلش کششی که حدود امتداد دارد. که سه بخش اصلی را در سراسر کالابریا، در امتداد ساحل شرقی سیسیل و بلافاصله در ساحل تشکیل می دهد و در نهایت حاشیه جنوب شرقی فلات هایبلین، یک سکوی کربناته در جنوب شرقی سیسیل، را تشکیل می دهد. گسل های بخش کالابرین مسئول توالی زلزله های کالابرین در سال ۱۷۸۳ بودند. در بخش جنوبی ساحل شرقی سیسیل، تحقیقات، مجموعه ای از گسل های فعال شیب لغز نرمال را شناسایی
کرده اند که به سمت شرق شیب دارند. بیشتر این گسل ها در ساحل دریا قرار دارند و برخی از حوضه های کنترلی حاوی ضخامت های زیادی از رسوبات کواترنری هستند. دو گسل بزرگ، که به عنوان گسل های اصلی غربی و شرقی شناخته می شوند، در مرز نیم فرورفت ها قرار دارند که تا پر شده اند. و به ترتیب. در خشکی، دو سن گسلش شناسایی شده است، یک فاز اولیه با روند ان دابلیو-اس ای و یک فاز بعدی با روند اس اس دابلیو-ان ان ای که به وضوح گروه اول، شامل گسل آوولا و سامانه گسل روسولینی-ایسپیکا را جبران می کند. زلزله. محل مرکز زلزله کاملاً نامشخص است و زلزله شناسان مختلف، مکان های فراساحلی و ساحلی را اعلام کرده اند؛ عدم قطعیت مشابهی در مورد زلزله ۱۶۹۳ سیسیل وجود دارد. منطقه آسیب دیده مشابه منطقه زلزله ۱۶۹۳ است که نشان می دهد هم مکان و هم بزرگی زلزله مشابه بوده اند. شدت X ("شدید") برای کاتانیا، لنتینی و مودیکا، IX ("شدید") در سیراکیوز و پیازا آرمرینا و VIII ("شدید") در سانتی پیترو پائولو و مسینا تخمین زده شده است. این زلزله همچنین در کالابریا با حداکثر شدت VI ("قوی") در رجیو کالابریا احساس شد. بزرگی زلزله از اطلاعات شدت تخمین زده شده است و این تخمین
ها از ۶٫۴ در مقیاس بزرگی انرژی تا ۷٫۳ در مقیاس بزرگی امواج سطحی متغیر است.