Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
هوتَن اشرفیان ( یک آکادمیک، جراح قلب و قفسه سینه، جراح رباتیک، جراح چاقی، زیست شناسِ محاسباتی، ایمنی شناس، کارآفرین، تاریخ پژوه، نویسنده، اهل هنرهای رزمی و فیلسوف است. او در حال حاضر مدیر ارشد علوم در بخش Preemptive Health and Medicine در Flagship Pioneering است. «توراکوتومی اشرفیان» (برشِ قفسه سینه)، جراحی و «نشانهٔ اشرفیان» در نارسایی دریچه آئورت به نام او نام گذاری شده اند. او قانون AIonAI را برای هوش مصنوعی مطرح کرده است. زندگی و تحصیلات. اشرفیان در Westminster School و سپس کالج دانشگاهی لندن تحصیل کرد؛ جایی که کارشناسی علوم را در ایمنی شناسی و آسیب شناسی گذراند و در سال ۲۰۰۰ مدرک پزشکی (MD) گرفت. پس از دوره های جراحی مستقر در لندن در زمینهٔ جراحی اطفالِ جراحی قفسه سینه، جراحی رباتیک و جراحی عمومی با آموزش تخصصی در جراحی چاقی، در سال ۲۰۱۵ دکترای ولکام تراست را در زیست شناسی محاسباتی و جراحی از امپریال کالج لندن به پایان رساند و به عنوان مدرس بالینی National Institute for Health and Care Research منصوب شد. اشرفیان همچنین دارای مدرک کارشناسی ارشد مدیریت کسب وکار/بازرگانی از Warwick Business School (فارغ الت
حصیل ۲۰۱۷) است. حرفه. اشرفیان در سال ۲۰۱۷ به عنوان مشاور ارشد علمی در Institute of Global Health Innovation در امپریال کالج لندن منصوب شد. در همان سال، او به همراه Jan Czenurska شرکت «Oxford Medical Products» را برای درمان اضافه وزن و چاقی با یک هیدروژل نوآورانه بنیان گذاشت. در سپتامبر ۲۰۲۰ و هم زمان با همه گیری کووید ۱۹، او به عنوان مدیر ارشد پزشکی بریتیش امریکن توباکو برگزیده شد؛ جایی که با شرکت زیرمجموعهٔ KBP یک واکسن کووید-۱۹ گیاه مبنا توسعه داد و تا اوت ۲۰۲۱ در آن سمت بود. در اوت ۲۰۲۱ او به عنوان مدیر ارشد علوم در Flagship Pioneering منصوب شد. اشرفیان استادِ «تأثیر پژوهش» در Leeds University Business School و نیز پژوهشگر ارشد در امپریال کالج لندن است. او در ساخت مستندهایی برای بی بی سی و Smithsonian Channel همکاری داشته است. پژوهش. پژوهش های اشرفیان دامنهٔ گسترده ای از فهرست علوم زیستی، فلسفهٔ علم و هوش مصنوعی تا تاریخ باستان و هنر را دربرمی گیرد. در علوم زیستی، تمرکز او بر راه حل های مکانیکی و درمانی برای چاقی، سرطان، سندرم متابولیک، اختلالات میکروبیوم روده و اختلالات اسکلتی –عضلانی است. در پژوهشی در سا
ل ۲۰۱۴ نتیجه گرفت که شبکه های اجتماعی می توانند به کاهش چاقی کمک کنند. از مشارکت های فلسفی او می توان به حوزه های فیزیولوژی، فرضیه شبیه سازی، پارادوکس زمان در فیزیک نظری، تعاملات هوش مصنوعی (قانون AIonAI)، روان پزشکی، پیوندِ AI و سیاست و آزمون تورینگ اشاره کرد. در حوزهٔ هوش مصنوعی، اشرفیان از نویسندگان «پروتکل STARD-AI» — دستورالعمل گزارش دهی برای مداخلات هوش مصنوعی — و نیز «QUADAS-AI»، ابزار ارزیابی کیفیت برای مطالعات دقتِ آزمون های تشخیصی مبتنی بر هوش مصنوعی، است. از او به عنوان یکی از پژوهشگران برجستهٔ هوش مصنوعی یاد می شود. در حوزهٔ تاریخ باستان، آثار او شامل کتاب هایی برای قرار دادن تاریخ ها و شخصیت هایی مانند اسکندر مقدونی و گزنفون در زمینهٔ درستِ زمانی و ارائهٔ توضیحات علمی برای رویدادهاست. این کارها به جداسازی اسطوره از افسانه در یونانی باستان و نزد هومر می پردازد و بیماری های پزشکی شخصیت های تاریخی سرشناسی همچون فراعنه توت عنخ آمون و آخناتون، ژولیوس سزار و نیز ازدواج های متعدد و رفتار هنری هشتم را توضیح می دهد؛ موضوعاتی که در مستندها نیز بازتاب یافته و اشرفیان در آن ها مصاحبه شده است. در حوزهٔ هنر، ا
و بر شناسایی بیماری ها و ویژگی های ناشناختهٔ کالبدشناختی و پاتولوژیک در بیش از ۶۰ اثر هنری مشهور کار کرده است؛ از جمله در آثار رنسانس و هنر باستان. این کارها شامل بررسی آثار لئوناردو داوینچی نیز می شود؛ جایی که او در تصویر مشهور داوینچی، "مرد ویترویوسی"، وجود یک فتق را شناسایی کرد.
رباتیک اجتماعی یا سوسیورباتیک () یعنی دانشی که بررسی می کند ربات ها چطور باید مانند آدم ها در محیط های اجتماعی رفتار کنند و با انسان ها و حتی با همدیگر درست ارتباط بگیرند. این علم کمک می کند ربات ها در جاهایی مثل خانه، بیمارستان یا محل کار، رفتاری طبیعی تر و هماهنگ تر با آدم ها داشته باشند. اصطلاح رباتیک اجتماعی را می توان رباتیک جامعه محور، رباتیک تعاملاتی و جامعه رباتیک نیز توصیف کرد. رباتیک اجتماعی شاخه ای از پژوهش در رباتیک است که پیامدها، پیچیدگی ها و طراحی رفتارهای اجتماعی، فضایی، فرهنگی و لمسی مصنوعی را بررسی می کند؛ همچنین به پروتکل ها و تعاملات ربات ها با یکدیگر و با انسان ها به طور هم زمان می پردازد. این حوزه هم فضاهای ساختاریافته (مانند کارخانه ها و بیمارستان ها) و هم فضاهای غیرساختاریافته (مانند خانه ها) را در نظر می گیرد. رباتیک اجتماعی دیدگاهی نوپدید است که از مرزهای ربات اجتماعی و پژوهش های مربوط به جامعه مصنوعی فراتر می رود و بر این نکته تأکید دارد که شمار زیادی از ربات ها (چه انسان نما و چه غیرانسان نما) و انسان ها در حال زیست در یک فضا هستند و نیازمند رفتار اجتماعی مشابه اند، به ویژه در زمین
ه های کاری، ربات های شخصی و ربات های همدم. رویکرد. انتظار می رود ربات های آینده نزدیک بتوانند از نظر اجتماعی و فضایی هوشمند رفتار کنند، یعنی نشانه های پیچیده را از انسان ها و دیگر ربات ها تشخیص دهند و واکنش مناسب نشان دهند؛ مشابه آنچه از حیوانات خانگی انتظار داریم. رباتیک اجتماعی همچنین می پذیرد که ربات ها می توانند سخت افزار ماژولار باشند، یا توسط نرم افزارهای از راه دور کنترل شوند (حتی با مدل «آزمایش جادوگر اوز» در تله اپراسیون). در هر صورت، همهٔ این شکل ها به همان میزان به هوش اجتماعی، آگاهی و رعایت پروتکل های اجتماعی نیاز دارند. رباتیک اجتماعی می کوشد از طریق مطالعهٔ زیبایی شناسی و پیچیدگی های اجتماعی، فضایی، فرهنگی و ارتباط لمسی، به درک بهتری از چگونگی ایجاد رفتارهای اجتماعی مصنوعی و طراحی پروتکل های لازم برای ربات های امروز و آینده برسد. این رشته ذاتاً میان رشته ای است و از حوزه هایی چون تعامل انسان–ربات (HRI)، جغرافیای انسانی، طراحی تعامل، نظریه کنشگر–شبکه و روان شناسی اجتماعی بهره می گیرد. چنین بنیانی امکان بررسی عمیق تر مفاهیمی مانند فضا، لمسی بودن و معیارهای فرهنگی–اجتماعی تعامل انسان و ربات را فراه
م می کند؛ چه در تعامل های متعارف و چه در نمونه های بحث برانگیز مانند عروسک های واقع نما یا فیلم لارس و دختر واقعی. پیشینه نظری. اصطلاح «رباتیک اجتماعی» نخستین بار توسط پروفسور آروین آگاه در سال ۱۹۹۳–۱۹۹۴ مطرح شد تا رفتارهای تیمی و کلنی ربات ها را توصیف کند. او و همکارانش ربات ها را همچون مجموعه ای اجتماعی بررسی کردند، اما در نظر نگرفتند که خود پژوهشگران، برنامه نویسان و کنترل کنندگان انسانی نیز بخشی از این «اجتماع رباتیک اجتماعی» هستند؛ بنابراین تعامل انسان با ربات و همچنین تعامل ربات ها با یکدیگر اساس این رشته را شکل می دهد. برونو لاتور (۲۰۰۵) در زمینهٔ نظریه کنشگر–شبکه اشاره می کند که مسئله اصلی نه این است که «چه کسی عمل می کند؟» بلکه این است که «چه چیزی در حال عمل است و چگونه؟»
در نظریه کنترل، یک سامانه خطی نامتغییر با زمان (اِل تی آی) پیوسته به صورت نمایی پایدار است اگر و تنها اگر سامانه دارای مقادیر ویژه (یعنی قطب های سامانه های ورودی به خروجی) با بخش های حقیقی اکیداً منفی (یعنی در نیمه چپ صفحه مختلط) باشد. یک سامانه اِل تی آی با ورودی به خروجی گسسته در زمان، به صورت نمایی پایدار است اگر و تنها اگر قطب های تابع تبدیل آن اکیداً درون دایره واحد متمرکز بر مبدأ صفحه مختلط قرار گیرند. سامانه هایی که اِل تی آی نیستند اگر همگرایی آنها توسط اُفت نمایی کراندار شود، به صورت نمایی پایدار هستند. پایداری نمایی نوعی پایداری مجانبی است که برای سامانه های دینامیکی عمومی تر معتبر است. تعریف. سامانه ای را در نظر بگیرید formula_1 که در اینجا formula_2 به صورت تکه ای پیوسته در formula_3 و لیپشیتز در formula_4 است. بدون از دست دادن کلیت، فرض کنید که formula_2 در مبدأ formula_6 یک تعادل دارد این تعادل در صورت وجود، به صورت نمایی پایدار است. formula_7 به طوری که formula_8 برای همه formula_9 یعنی، جواب formula_10 نرخ تصاعدی اُفت را نشان می دهد. پیامدهای عملی. یک سامانه اِل تی آی با پایداری نمایی، سامانه
ای است که با اعمال یک ورودی محدود یا شرایط اولیه غیر صفر، «منفجر» (یعنی خروجی نامحدود نمی دهد) نمی شود. علاوه بر این، اگر به سامانه یک ورودی ثابت و محدود (یعنی یک پله) داده شود، هرگونه نوسان حاصل در خروجی با نرخ نمایی کاهش می یابد و خروجی به صورت مجانبی به یک مقدار نهایی و حالت مانا جدید میل می کند. اگر به جای آن، یک ضربه دلتای دیراک به عنوان ورودی به سامانه داده شود، نوسانات حاصله از بین می روند و سامانه به مقدار قبلی خود بازمی گردد. اگر نوسانات از بین نروند، یا سامانه با اعمال یک ضربه به خروجی اصلی خود برنگردد، سامانه در عوض پایداری حاشیه ای دارد. مثال سامانه های اِل تی آی با پایداری نمایی. نمودار سمت راست ، پاسخ ضربه دو سامانه مشابه را نشان می دهد. منحنی سبز، پاسخ سامانه با پاسخ ضربه formula_11 است، در حالی که آبی نشان دهنده سامانه با پاسخ ضربه formula_12 است. اگرچه یکی از پاسخ ها نوسانی است، اما هر دو با گذشت زمان به مقدار اولیهٔ ۰ برمی گردند. مثال دنیای واقعی. تصور کنید که یک تیله را در یک مَلاقه قرار می دهید. تیله خودش را در پایین ترین نقطه ملاقه قرار می دهد و اگر تکان نخورد، همان جا می ماند. حالا تصور
کنید که به توپ را هُل دهید، که تقریباً معادل ضربه دلتای دیراک است. تیله به جلو و عقب می غلتد اما در نهایت دوباره در ته ملاقه قرار می گیرد. رسم موقعیت افقی تیله در طول زمان، یک سینوسی به تدریج کاهشی، تقریباً شبیه منحنی آبی در تصویر بالا، ایجاد می کند. در این حالت، یک ورودی پله ای مستلزم آن است که تیله از کف ملاقه دور نگه داشته شود تا نتواند به عقب بغلتد. تیله در همان موقعیت باقی می ماند و برخلاف حالتی که سامانه فقط کمی پایدار یا کاملاً ناپایدار باشد، تحت این نیروی ثابت برابر با وزنش، به دور شدن از کف ملاقه ادامه نمی دهد. در این مثال، سامانه برای همه ورودی ها پایدار نیست. اگر تیله را به اندازه کافی هل دهید، از ملاقه بیرون می افتد و سقوط می کند و تنها زمانی متوقف می شود که به کف برسد؛ بنابراین، برای برخی سامانه ها، می توان گفت که یک سامانه "در محدوده خاصی از ورودی ها" به صورت نمایی پایدار است.
ربات های موریانه ای () گونه ای از ربات خودمختار جاندارنما هستند که می توانند بدون داشتن یک مرکز کنترل، سازه های پیچیده بسازند. یک نمونهٔ اولیه از تیم ربات های موریانه ای در سال ۲۰۱۴ توسط پژوهشگران دانشگاه هاروارد معرفی شد که نتیجهٔ چهار سال کار پژوهشی بود. طراحی این ربات ها از تپه های پیچیده ای الهام گرفته شد که موریانه ها می سازند. پژوهشگران با تدوین مجموعه ای از قوانین ساده توانستند ربات ها را قادر کنند که در محیط خود حرکت کنند و بلوک ها را جابه جا کرده و در جای درست قرار دهند. ربات ها با پیروی از همین قوانین ساده توانستند با فرایندی به نام "نشانه ورزی" سازه های پیچیده ای ایجاد کنند، بی آن که نیاز به دستور مداوم یا نظارت مستقیم انسان باشد. پیش زمینه. حشرات اجتماعی مانند موریانه ها قادرند سازه های بزرگی مانند تپه های دارای سامانه های تونلی پیچیده بسازند. آن ها این کار را بدون داشتن طرح کلی از پیش تعیین شده، بدون تبادل مستقیم اطلاعات با یکدیگر دربارهٔ چگونگی ساخت، و بدون داشتن رهبری که ساختار را هدایت کند انجام می دهند. پرسش برای رباتیک این بود که آیا می توان ربات هایی با توانایی های محدود حسی و حرکتی (مانند
موریانه ها) طراحی کرد که با پیروی از قوانینی ساده، بتوانند سازه های پیچیده بنا کنند؟ ربات ها. در قالب پروژهٔ TERMES، تیم هاروارد هر ربات را برای چند رفتار ساده طراحی کرد: حرکت به جلو، عقب رفتن، چرخیدن، بالا یا پایین رفتن به اندازهٔ ارتفاع یک آجر ویژه، و حرکت همراه با حمل آجر. برای اجرای این حرکات، ربات ها به پاهای باله ای (wheg) مجهز شدند. برای شناسایی ویژگی های محیط و دیگر ربات ها، آن ها هفت حسگر دمانگاری برای تشخیص الگوهای سیاه و سفید جهت یابی، یک شتاب سنج برای تشخیص زاویه در هنگام بالا رفتن، و پنج حسگر فراصوت سونار برای تعیین فاصله از مرزها و ربات های دیگر داشتند. بازوی هر ربات هم دارای یک گیرهٔ فنردار بود تا بتواند آجرها را بلند کرده، جابه جا کند و در جای درست قرار دهد. آجرهای ویژهٔ طراحی شده در پروژه اندازه ای برابر ۲۱٫۵ در ۲۱٫۵ در ۴٫۵ سانتی متر داشتند، که از اندازهٔ سطح ربات ها (۱۷٫۵ در ۱۱٫۰ سانتی متر) بزرگ تر بود. ساخت سازه ها. در آزمایش های هاروارد، گروهی از ربات های موریانه ای با روش نشانه ورزی سازه ها را می ساختند؛ یعنی به جای تبادل مستقیم پیام، ربات ها ویژگی های محیط و جایگاه آجرهای موجود را شناسای
ی می کردند و بر اساس آن قوانین ساده ای را دنبال می کردند تا آجرهای تازه را در محل مناسب قرار دهند. قوانین طوری طراحی شده بودند که بسته به تعداد ربات ها و جای گذاری اولیهٔ آجرها، سازه های متفاوتی ساخته شود. کاربردها. ربات های پروژهٔ TERMES نمونه ای از اثبات مفهوم برای توسعهٔ تیم های سادهٔ رباتی هستند که می توانند در مکان های دورافتاده یا نامساعد سازه های پیچیده بنا کنند. پژوهشگران هاروارد حدس زده اند که در آینده ربات های مشابه می توانند برای ساخت پایگاه های سکونت انسان بر روی مریخ به کار روند تا پیش از ورود فضانوردان آماده باشند. کاربردهای فوری تر می تواند شامل تیم هایی از ربات های موریانه ای باشد که توانایی جابه جایی کیسه های شن و ساخت خاکریز در مناطق سیل زده را دارند.
لیلی آسپل (؛ زادهٔ ) بازیگر، و سوارکار اهل بریتانیا است. وی از سال ۲۰۱۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "کیفر" اشاره کرد. زندگی و حرفه. آسپل در کیلمارناک، شرق ایرشر از دونا کالدول و پدی آسپل، سوارکاران اسکاتلندی و ایرلندی، متولد شد و دوران کودکی خود را در اسپرینگ ساید گذراند. او در انگلستان بزرگ شد، ابتدا در ریچموند، یورک شر شمالی و سپس در نیومارکت، سافک به همراه مادر و ناپدری اش تحصیل کرد. آسپل که در خانواده ای سوارکار بزرگ شده است، آرزوی سوارکاری برای تیم جی بی بریتانیا را دارد. او در سال ۲۰۱۷ در مسابقات پرش با اسب برنده شد و تیمش عنوان قهرمانی تیم نوجوانان Northern Show Cross را به دست آورد. وی در سال ۲۰۲۰، سفیر Theraplate شد. آسپل بازیگری را زمانی آغاز کرد که توسط یک نماینده استعدادیابی هنگام خرید در لندن برای بازیگری انتخاب شد. او اولین فیلم بلند خود را در فیلم "زن شگفت انگیز" محصول ۲۰۱۷ در نقش دایانا جوان بازی کرد، نقشی که در سال ۲۰۲۰ در "فیلم زن شگفت انگیز ۱۹۸۴" نیز تکرار کرد. آسپل بیشتر بدلکاری های این نقش را خودش انجام داد.
او همچنین در فیلم "انقراض" ظاهر شد و اولین حضور تلویزیونی زنده خود را در نقش لیندا جوان در سریال "«در جستجوی عشق»" پخش شده از آمازون پرایم تجربه کرد. وی در سال ۲۰۲۳، در فیلم اکشن "کیفر" به همراه لیام نیسون نقش اصلی را بر عهده داشت.
مهره سوئیج (انگلیسی: Swage Nut) یا مهره خود-پرچ شونده (انگلیسی: Self-Clinching Nut) نوعی مهره یا بوش رزوه دار است که روی ورق فلزی استفاده می شود. این مهره به صورت دائمی با تغییر شکل دادن (پرچ کردن) فلز اطراف خود، به ورق فلزی متصل می شود. معمولاً مهره سوئیج از فلز سختی مانند فولاد ضدزنگ ساخته می شود و درون سوراخی از پیش سوراخ شده در یک فلز نرم تر و چکش خوار مانند آلومینیوم قرار می گیرد. ساقه ی این مهره سه قطر متفاوت دارد: وقتی این حلقه پرچ کننده با استفاده از پرس دستی (Arbor Press) یا با سفت کردن یک پیچ از داخل مهره، به داخل فلز نرم تر فشرده می شود، فلز اطراف به صورت پلاستیکی تغییر شکل داده و در شیار حلقه قفل می شود. این کار باعث می شود مهره در سوراخ محکم شود. شیارها یا دندانه های روی حلقه (Knurling) برای این مرحله ضروری نیستند، اما باعث می شوند مهره پس از نصب نچرخد. این روش، روشی محبوب برای ایجاد رزوه های قوی و تحمل کننده بار در ورق های نسبتاً نازک است. انواع تجاری این مهره ها برای ورق های فلزی رایج مانند فولاد نرم، فولاد ضدزنگ و آلومینیوم موجود هستند و می توانند دارای پوشش های مقاوم در برابر خوردگی باشند. مه
ره های خود-پرچ شونده در استاندارد هوافضا NASM45938 توصیف شده اند که جایگزین مشخصات نظامی MIL-N-45938 شده است. تاریخچه. تاریخچه مهره سوئیج به نیاز صنعت برای ایجاد رزوه های محکم در ورق های نازک فلزی برمی گردد. پیش از معرفی این فناوری، روش های سنتی مانند پرچ کردن یا استفاده از مهره های معمولی نیازمند دسترسی به هر دو طرف قطعه و صرف زمان و نیروی بیشتری بود. در اواسط قرن بیستم، با گسترش صنایع هوافضا و الکترونیک، نیاز به اتصالات سبک، مقاوم و سریع النصب بیشتر شد. در همین دوره، طراحی نوینی معرفی شد که با استفاده از تغییر شکل پلاستیک فلز نرم اطراف مهره، آن را به طور دائمی در جای خود قفل می کرد. این ایده باعث شد نصب تنها با دسترسی از یک سمت ورق ممکن شود و مقاومت مکانیکی بالایی ایجاد گردد. به مرور، شرکت های مختلف این فناوری را توسعه دادند و استانداردهایی مانند NASM45938 در حوزه هوافضا جایگزین مشخصات نظامی پیشین شدند. امروزه مهره های خودپرچ شونده در صنایع مختلف از خودروسازی تا تجهیزات الکترونیکی به عنوان یک راه حل سریع، مطمئن و اقتصادی برای ایجاد رزوه در ورق های نازک به کار می روند. نحوه نصب. برای نصب یک مهره سوئیج یا خود
پرچ شونده، باید چند نکته کلیدی را رعایت کرد تا اتصال هم محکم باشد و هم رزوه ها آسیب نبینند. ابتدا باید سوراخی با قطر دقیق مطابق با مشخصات سازنده در ورق ایجاد شود. این سوراخ بهتر است با پانچ ایجاد شود تا لبه های آن تیز و بدون پخ خوردگی باقی بماند، چون همین لبه ها هنگام پرچ شدن به داخل شیار مهره جریان پیدا می کنند و آن را قفل می کنند. سپس مهره از سمت مناسب (معمولاً سمت پانچ شده) در سوراخ قرار می گیرد، به طوری که حلقه پرچ کننده یا بخش دندانه دار آن رو به فلز باشد و کاملاً عمود بر سطح ورق قرار گیرد. در مرحله بعد، با استفاده از یک پرس دستی، هیدرولیک یا هر ابزار فشاردهنده ای که بتواند نیرو را به صورت یکنواخت و موازی وارد کند، فشار لازم اعمال می شود. این فشار باعث می شود فلز نرم اطراف حلقه پرچ کننده تغییر شکل داده و در شیار زیر سر مهره قفل شود. در پایان، سر مهره باید هم سطح با سطح ورق باشد و هیچ فاصله یا لقّی باقی نماند. نکته مهم این است که از ضربه چکشی استفاده نشود، چون ضربه ناگهانی اجازه نمی دهد فلز به درستی جریان پیدا کند و اتصال ضعیف می شود. همچنین نباید فشار بیش از حد وارد کرد، چون ممکن است رزوه ها له شوند یا و
رق تاب بردارد. رعایت فاصله مناسب از لبه ورق و تمیز بودن محل نصب هم برای دوام و استحکام اتصال ضروری است. کاربردها. مهره های سوئیج یا خودپرچ شونده به دلیل ایجاد رزوه های محکم و دائمی در ورق های نازک، در طیف گسترده ای از صنایع به کار می روند و جایگزین بسیاری از روش های سنتی اتصال شده اند. در صنعت خودروسازی، این مهره ها برای اتصال قطعات بدنه، پنل های داخلی، براکت ها و بخش هایی که نیاز به رزوه مقاوم دارند ولی ضخامت ورق کم است، استفاده می شوند. در صنایع الکترونیک و تجهیزات مخابراتی، برای نصب بردهای مدار، محفظه ها و قاب های فلزی کاربرد دارند، چون هم فضای کمی اشغال می کنند و هم امکان مونتاژ و دمونتاژ مکرر را بدون آسیب به رزوه فراهم می سازند. در حوزه هوافضا و تجهیزات نظامی، به دلیل وزن کم، مقاومت بالا و قابلیت اطمینان، این مهره ها برای اتصال پنل های آلومینیومی، محفظه های تجهیزات و ساختارهای سبک وزن استفاده می شوند. در صنعت لوازم خانگی نیز برای اتصال قطعات داخلی و خارجی دستگاه هایی مانند ماشین لباسشویی، یخچال و اجاق گاز به کار می روند، جایی که نیاز به رزوه مقاوم در ورق های نازک وجود دارد. همچنین در تجهیزات پزشکی، سیستم
های تهویه و سرمایش، سازه های فلزی سبک، تابلوهای برق و حتی سازه های نمایشگاهی، این مهره ها به دلیل سرعت نصب، دوام بالا و مقاومت در برابر گشتاور و نیروی کششی، انتخابی محبوب هستند.
خلافت عثمانی آخرین خلافت به رسمیت شناخته شده در جهان در ۳ مارس ۱۹۲۴ (۱۳۴۰ تقویم رومی) با فرمان مجلس ملی کبیر ترکیه لغو شد. این روند یکی از اصلاحات آتاتورک پس از جایگزینی امپراتوری عثمانی با جمهوری ترکیه بود. عبدالمجید دوم به عنوان آخرین خلیفه عثمانی عزل شد. خلیفه به طور اسمی رهبر عالی مذهبی و سیاسی همه مسلمانان سنی در سراسر جهان بود. در سال های قبل از لغو خلافت، در طول جنگ استقلال ترکیه آینده نامشخص خلافت واکنش های شدیدی را در میان جامعه جهانی مسلمانان سنی برانگیخت. جنبش خلافت مستقر در هند به طور فعال با لغو احتمالی خلافت مخالفت و بحث های داغی را در سراسر جهان اسلام ایجاد کرده بود. لغو خلافت عثمانی در سال ۱۹۲۴ حدود ۱۸ ماه پس از لغو سلطنت عثمانی، که پیش از آن سلطان عثمانی، خلیفه رسمی بود، رخ داد.
شاهزاده نایف بن عبدالله (عربی: الأمیر نایف بن عبدالله؛ ۱۴ نوامبر ۱۹۱۴ - ۱۲ اکتبر ۱۹۸۳) پسر کوچکتر ملک عبدالله یکم، پادشاه اردن، از همسر دومش، سوزدیل خانم بود. نایف به عنوان عضوی از سلسله هاشمی، خانواده سلطنتی اردن از سال ۱۹۲۱، از نوادگان مستقیم محمد از نسل سی و نهم بود. نایف در کالج ویکتوریا در اسکندریه تحصیل کرد. او آموزش نظامی را در ترکیه گذراند و بین آوریل ۱۹۳۹ تا کمی قبل از شروع جنگ جهانی دوم در سپتامبر همان سال، به عنوان دستیار افتخاری رئیس جمهور ترکیه، عصمت اینونو، منصوب شد. او در ۲۰ ژوئیه ۱۹۵۱، پس از ترور عبدالله، به عنوان نایب السلطنه اردن منصوب شد، زیرا طبق گزارش ها، برادر ناتنی بزرگترش، ملک طلال، از وضعیت سلامتی نامناسبی رنج می برد. نایف تا ۶ سپتامبر ۱۹۵۱ به جای برادرش حکومت کرد، تا اینکه طلال صلاحیت خود را برای به عهده گرفتن وظایف سلطنتی او اثبات کرد. نایف در ۱۲ اکتبر ۱۹۸۳ در اردن درگذشت.
پر اولوف آندریاس نورلن ( به سوئدی: Per Olof Andreas Norlén) (زاده ۶ مه ۱۹۷۳) سیاستمدار سوئدی و عضو حزب میانه رو است که از سپتامبر ۲۰۱۸ به عنوان رئیس پارلمان (ریکسداگ) خدمت می کند. او از اکتبر ۲۰۰۶ نماینده مجلس (MP) از شهرستان اوستریوتلند بوده است. نورلن پیش از این، از ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۸ عضو کمیته قانون اساسی و رئیس این کمیته بوده است. شغل. پس از اولین جلسه پارلمان سوئد (ریکسداگ) از زمان انتخابات عمومی سوئد در سال ۲۰۱۸ در ۲۴ سپتامبر، نورلن به عنوان رئیس پارلمان انتخاب شد . پس از آنکه کابینه چپ میانه لوفون اول رأی عدم اعتماد گرفت، نورلن وظیفه معرفی نامزدهای جانشین استفان لوفون به عنوان نخست وزیر را، طبق قانون اساسی سوئد، آغاز کرد . کار طولانی یافتن نخست وزیری که بتواند توسط پارلمان تحمل شود، در ۱۸ ژانویه ۲۰۱۹ با انتصاب لوفون برای دوره دوم به پایان رسید. نورلن در ۲۶ سپتامبر ۲۰۲۲ دوباره به عنوان رئیس پارلمان انتخاب شد. پس از انتخابات عمومی 2022، نورلن بار دیگر ریاست تشکیل دولت را بر عهده گرفت. این بار او اولف کریسترسون را مأمور تشکیل دولت کرد. تشکیل دولت پس از آن، یکی از طولانی ترین تشکیل دولت ها در تاریخ سوئد است که پ
س از تشکیل دولت در سال های 2018-2019، که آن هم در زمان ریاست نورلن انجام شد، دومین تشکیل طولانی است. در 17 اکتبر، رئیس مجلس پیشنهاد داد که کریسترسون به عنوان نخست وزیر منصوب شود و او توسط پارلمان سوئد (ریکسداگ) تأیید شد.
ژان-موریس-امیل بادو (به فرانسوی: Jean-Maurice-Émile Baudot) (تلفظ فرانسوی: ​[emil bodo]؛ ۱۱ سپتامبر ۱۸۴۵ – ۲۸ مارس ۱۹۰۳) مهندس تلگراف و مخترع فرانسوی بود که اولین وسیله ارتباط دیجیتال، یعنی کد بادو را ابداع کرد. او یکی از پیشگامان مخابرات بود. او یک سیستم تلگراف چاپی تسهیم شده اختراع کرد که از کد او استفاده می کرد و امکان انتقال چندین پیام را بر روی یک خط فراهم می آورد. واحد باود به افتخار او نام گذاری شده است. اوایل زندگی. بادو در مانیو، اوت-مارن، فرانسه به دنیا آمد. پدرش، پی یر امیل بادو، کشاورز بود و بعدها شهردار مانیو شد. تنها تحصیلات رسمی او در دبستان محلی اش بود و پس از آن در مزرعه پدرش به کارهای کشاورزی پرداخت تا اینکه در سال ۱۸۶۹ به عنوان اپراتور کارآموز به اداره پست و تلگراف فرانسه پیوست. خدمات تلگراف به او کد مورس را آموزش داد و همچنین او را به یک دوره آموزشی چهار ماهه در مورد سیستم تلگراف چاپی دیوید ادوارد هیوز فرستاد که بعدها الهام بخش سیستم خود او شد. پس از خدمت کوتاهی در طول جنگ فرانسه و پروس، او در سال ۱۸۷۲ به وظایف غیرنظامی خود در پاریس بازگشت. تلگراف. اداره تلگراف، بادو را تشویق کرد تا در اوق
ات فراغت خود، سیستمی برای تسهیم سازی زمانی چندین پیام تلگرافی با استفاده از تله پرینترهای هیوز توسعه دهد. او دریافت که در بیشتر تلگراف های چاپی آن دوره، خط در بیشتر مواقع بیکار است، به جز در فواصل کوتاهی که یک کاراکتر منتقل می شود. بادو یکی از اولین کاربردهای تسهیم سازی با تقسیم زمانی را در تلگراف ابداع کرد. او با استفاده از سوئیچ های همگام شده که با مکانیزم ساعت کار می کردند، در دو انتهای فرستنده و گیرنده، توانست پنج پیام را به طور همزمان ارسال کند؛ این سیستم پنج سال بعد به طور رسمی توسط اداره پست و تلگراف فرانسه به کار گرفته شد. بادو کد تلگراف خود را در سال ۱۸۷۰ اختراع کرد و آن را در سال ۱۸۷۴ به ثبت رساند. این یک کد ۵ بیتی با فواصل روشن و خاموش برابر بود که امکان انتقال تلگرافی الفبای لاتین، علائم نگارشی و سیگنال های کنترلی را فراهم می کرد. تا سال ۱۸۷۴ یا ۱۸۷۵ (منابع مختلف هر دو تاریخ را ذکر می کنند) او همچنین سخت افزار الکترومکانیکی برای انتقال کد خود را تکمیل کرده بود. اختراعات او بر اساس مکانیزم چاپ دستگاه هیوز، یک توزیع کننده که توسط برنار مایر در سال ۱۸۷۱ اختراع شده بود، و کد پنج واحدی ابداع شده توسط ک
ارل فریدریش گاوس و ویلهلم ادوارد وبر بود. بادو این ها را با ایده های اصیل خود ترکیب کرد تا یک سیستم تسهیم شده کامل تولید کند. سیستم بادو. در ۱۷ ژوئن ۱۸۷۴، بادو اولین تلگراف چاپی خود را به ثبت رساند (اختراع شماره ۱۰۳٬۸۹۸ "Système de télégraphie rapide") که در آن سیگنال ها به طور خودکار به کاراکترهای چاپی ترجمه می شدند. سخت افزار بادو سه بخش اصلی داشت: صفحه کلید، توزیع کننده و یک نوار کاغذی. به هر اپراتور - که تعدادشان تا چهار نفر می رسید - یک بخش اختصاص داده می شد. صفحه کلید فقط پنج کلید شبیه پیانو داشت که با دو انگشت دست چپ و سه انگشت دست راست کار می کرد. کد پنج واحدی طوری طراحی شده بود که به راحتی به خاطر سپرده شود. پس از فشار دادن کلیدها، آن ها قفل می شدند تا زمانی که کنتاکت ها دوباره از روی بخشی که به آن صفحه کلید متصل بود عبور می کردند؛ در آن زمان صفحه کلید برای وارد کردن کاراکتر بعدی باز می شد و یک کلیک قابل شنیدن (معروف به «سیگنال کادانس») به اپراتور هشدار می داد. اپراتورها باید ریتم ثابتی را حفظ می کردند و سرعت معمول کار ۳۰ کلمه در دقیقه بود. گیرنده نیز به توزیع کننده متصل بود. سیگنال های خط تلگراف به
طور موقت بر روی مجموعه ای از پنج آهنربای الکتریکی ذخیره می شدند و سپس برای چاپ کاراکتر مربوطه بر روی نوار کاغذی رمزگشایی می شدند. عملکرد دقیق این سیستم به هماهنگی توزیع کننده در انتهای فرستنده با توزیع کننده در انتهای گیرنده و همچنین به این بستگی داشت که اپراتورها کاراکترها را فقط زمانی ارسال کنند که کنتاکت ها از بخش اختصاص داده شده به آن ها عبور می کردند. این امر با سرعت ۳۰ کلمه در دقیقه و با رعایت دقیق «کادانس» یا ریتم سیستم، زمانی که توزیع کننده خط را در اختیار اپراتور قرار می داد، قابل دستیابی بود. اولین استفاده. سیستم بادو در سال ۱۸۷۵ توسط اداره تلگراف فرانسه پذیرفته شد و اولین آزمایش های آنلاین سیستم او در ۱۲ نوامبر ۱۸۷۷ بین پاریس و بوردو انجام شد. در پایان سال ۱۸۷۷، خط پاریس-رم که حدود طول داشت، با یک سیستم دوبلکس بادو شروع به کار کرد. دستگاه بادو در نمایشگاه جهانی (۱۸۷۸) پاریس به نمایش گذاشته شد و مدال طلای نمایشگاه را برای او به ارمغان آورد و همچنین سیستم او را در سراسر جهان به شهرت رساند. اواخر فعالیت حرفه ای. پس از موفقیت اولیه سیستمش، بادو در سال ۱۸۸۰ به سمت کنترل کننده و در سال ۱۸۸۲ به عنوان مهند