Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
می رساند. آن ها اجساد را در اقیانوس می اندازند و داستانی جعل می کنند که آن ها با قایق به تاهیتی رفته اند. مارگرت و دورا به داستان فریدریش و هاینز مشکوک می شوند. حال دورا بدتر می شود و به دلیل خیانت فریدریش به ارزش هایشان، از او کینه به دل می گیرد. در حین قدم زدن، مارگرت چند مرغ به او می دهد و هشدار می دهد که خوردن گوشت فاسد می تواند کشنده باشد. دورا با این توصیه، غذایی برای فریدریش آماده می کند که پس از خوردن آن، فریدریش به شدت بیمار شده و درحالی که او را نفرین می کند، در عذاب می میرد. اندکی بعد، مقامات اکوادوری برای تحقیق از راه می رسند، زیرا فریدریش نامه هایی فرستاده بود که سعی داشت هاینز را مسئول ناپدید شدن الوئیز و روبرت نشان دهد. اما مارگرت در بازجویی موفق می شود شک ها را از هاینز دورا کند و به مرگ مشکوک فریدریش اشاره می کند. دورا همراه مقامات اکوادوری جزیره را ترک می کند، اما خانواده ویتمر اصرار دارند تنها بمانند. دورا به آلمان بازگشت و در سال ۱۹۴۳ کمی پس از انتشار خاطراتش از فلوریانا بر اثر ام اس درگذشت. مارگرت نیز روایتی از وقایع نوشت که با خاطرات دورا در تضاد بود. رودولف که سعی داشت با یک ماهیگیر از
جزیره فرار کند، در طوفان غرق شد. خانواده ویتمر در فلوریانا ماندند و مارگرت در سال ۲۰۰۰ آنجا درگذشت. نوادگان او و هاینز هتلی کوچک برای گردشگران در جزیره اداره می کنند. تولید. انتخاب بازیگر. در اکتبر سال ۲۰۲۲ اعلام شد که ران هاوارد این فیلم را که در آن زمان "منشأ گونه ها" نام داشت، به عنوان تلاش کارگردانی بعدی اش انتخاب کرده و مراحل انتخاب بازیگران و جستجوی لوکیشن را آغاز کرده است. در مه ۲۰۲۳، آنا د آرماس، جود لا، آلیسیا ویکاندر و دانیل برول، با دیزی ادگار جونز در حال مذاکره بودند. پس از حصول توافق موقت با صنف، فرایند انتخاب بازیگر در طول اعتصابات ۲۰۲۳ سگ-افترا از سر گرفته شد. در نوامبر، عنوان فیلم به "Eden" تغییر یافت، و ونسا کربی و سیدنی سوئینی به ترتیب جایگزین ویکاندر و ادگار جونز شدند و هانس زیمر قرار شد موسیقی متن را بسازد. ادگار جونز در نتیجه اعتصاب SAG-AFTRA مجبور به ترک شد، زیرا باید تعهد خود را به "گردبادها" حفظ می کرد، که در نتیجه اعتصاب مجبور به توقف تولید شد. در دسامبر ۲۰۲۳، اعلام شد که ریچارد راکسبرا، فلیکس کامرر، توبی والاس، پل گلیسون و ایگناسیو گاسپارینی به بازیگران پیوستند. فیلمبرداری. انتظار می
رفت فیلمبرداری در نوامبر ۲۰۲۳ آغاز شود و تولید در کوئینزلند، استرالیا و یک واحد کوچک در جزایر گالاپاگوس فیلمبرداری شود. فیلمبرداری در ۲۷ نوامبر ۲۰۲۳ در گلد کوست استرالیا آغاز شد. انتشار. این فیلم برای نخستین بار در جشنواره بین المللی فیلم تورنتو در ۷ سپتامبر ۲۰۲۴ به نمایش درآمد. در مه ۲۰۲۴، استودیو ای جی سی در مارشه دو فیلم حقوق توزیع فیلم برای چندین منطقه بین المللی را به آمازون پرایم ویدئو فروخت.
بازی های پان امریکن ۲۰۲۳ () نوزدهمین دوره بازی های پان امریکن است که از ۲۰ اکتبر تا ۵ نوامبر ۲۰۲۳ در سانتیاگو، شیلی با حضور ۶٬۹۰۹ ورزشکار برگزار شده است. جدول مدال ها. &lt;/onlyinclude&gt;
اخشیدهای سغد یا اخشیدهای سمرقند، سلسله ای از فرمانروایان ایرانی تبار از قوم سغد در فرارود به پایتختی سمرقند در دوران پیش از اسلام و آغاز اسلام بودند. لقب «اخشید» (از زبان سغدی: xšyδ، xšēδ «به معنای پادشاه») ریشهٔ ایرانی دارد. پژوهشگران آن را از ریشه ایرانی قدیم خشاتا، «درخشنده، درخشان» یا از خشایاثیه، به معنای «پادشاه» (که منشأ لقب شاه نیز هست) می دانند.فرمانروایان شاهزاده نشین فرغانه را نیز «اخشید» می نامیدند، همچنین پادشاهان اسروشنه را نیز «افشین» می خواندند که این نیز شکل دیگری از همین اخشید است. شیشپیر، حاکم کش، در سالهای ۶۳۱–۶۴۲ میلادی سمرقند را فتح کرد و سلسله اخشیدها را بنیان گذاری کرد.حکومت او در سمرقند پس از قبایل هپتالی بود که از حدود سال ۴۳۷ پس از میلاد شهر را تصرف کرده بودند. پس از شیشپیر، چندین نسل از پادشاهان دیگر جانشین او شدند که از طریق تواریخ چینی و سکه های آنان شناسایی شده اند. پیشینه و وضعیت سیاسی سُغد. حمزه اصفهانی مورخ سده سوم در شرح دیوان ابونواس می گوید: دراثر حملات هِپتالیان، دولت ساسانی چیرگی خود بر سرزمین سغد را از دست داد. اگرچه پس از آن با اتحاد با خانات گوک ترک هپتالیان را سرنگون
کردند و قلمرو هپتال ها را میان خود و خاقانات گوک ترک تقسیم کردند، اما دیری نپایید که خانات گوک ترک به ساسانیان حمله کردند و دولت ساسانی به دلیل درگیری در جنگ های سخت با روم شرقی، قادر به مقابله نبود و لذا شهرهای سغد به دست نشاندگان خانات گوک ترک تبدیل شدند.خاقانات ترک غربی که حدود یک قرن حاکم بر این منطقه بودند، در پی حمله چین در سال ۶۵۸ میلادی فروپاشیده و خود به دست نشاندگان چینی ها تبدیل شدند و پس از آن اخشیدها تحت نفوذ سلسله تانگ چین درآمدند. پس از حمله اعراب، نفوذ چینی ها در آسیای مرکزی از بین رفت و این منطقه تحت تسلط خلفا درآمد. اخشیدها تحت نفوذ چین. چین در حال گسترش قلمرو خود در آسیای مرکزی بود و اخشیدها را تحت نفوذ خود درآورد. در سال های ۶۵۰–۶۵۵ پس از میلاد، ورخومان توسط چینی ها به عنوان "پادشاه کانگ جو" (سغد) و فرماندار آن شناخته شد، همان طور که توسط تواریخ چینی گزارش شده است: سلسله تانگ کم و بیش دولت های تحت الحمایه و قلعه های نظامی در سراسر این منطقه ایجاد کرد، اما این سلطه تنها چند سال به طول انجامید. در سال ۶۶۲ میلادی شورش ها در سراسر منطقه شروع شد و ترک های غربی توانستند قدرت خود را بازیابند و چ
ینی ها در این منطقه کنترل پراکنده و غیرمستقیم داشتند.در این دوره، اخشیدها و دیگر دولت های آسیای مرکزی بارها درخواست کمک نظامی از چین به ویژه در برابر حملات اعراب کردند، اما این درخواست ها عموماً با وعده های توخالی مواجه شد، زیرا نیروهای چین مشغول جنگ در تبت بودند. پایان کار اخشیدهای سغد. اخشیدهای سغد تا زمان خلافت عباسیان باقی ماندند، اگرچه در آن زمان مقر حکومت آن در اشتیخان بود.در سال ۷۱۸ میلادی، غورک پادشاه وقت سغد که شاه قبلی طرخون را سرنگون ساخته بود، سفیری را به دربار چین فرستاد و از آنها برای کمک در مقابل اعراب درخواست پشتیبانی کرد، اما احتمالاً به دلیل هزینه های هنگفت و مسافت های زیاد، کمک نظامی رد شد: در تلافی، والی عرب احتمالاً دیواشتیچ حاکم پنج کند را به عنوان حاکم سمرقند منصوب کرد تا جایگزین غورک شود.قدرت اعراب در منطقه همچنان رو به افزایش گذاشت، زیرا آنها شورش دیواستیچ را در سال ۷۲۲ میلادی سرکوب کردند. به نظر می رسد که دوره سلطنت آخرین فرمانروای این سلسله، اخشید تورگار، تحت نظارت نصر بن سیار والی مسلمان اموی، از یک دوره رونق نسبی برخوردار بوده است. این امر تا قیام ابومسلم و تأسیس خلافت عباسی در سا
ل ۷۵۰ میلادی ادامه یافت و پس از آن سغدیان ناگزیر به تغییر دین به اسلام شدند.تورگار در سال ۷۵۰ پس از میلاد سفیری را به چین فرستاد و احتمالاً درخواست حمایت کرد. دیری نپایید که امیدهای حمایت چین از اخشید با شکست مهم آنها در برابر اعراب در نبرد طراز در سال ۷۵۱ میلادی، به زودی از بین رفت. با شورش داخلی آن لوشان در سال ۷۵۵ میلادی، چینی ها مجبور شدند تمام نیروهای باقی مانده خود را از آسیای مرکزی خارج کنند و اخشید را از حمایت دربرابر هجوم اعراب محروم کنند. تورگار احتمالاً در حدود سالهای ۷۵۵–۷۵۷ میلادی برکنار شد و ضرب سکه را متوقف کرد. ازآن پس در سمرقند به نام ابو داوود خالد بن ابراهیم، والی خراسان، سکه هایی به سبک عربی_سغدی ضرب می شد. بااین حال همچنان مقاومت سغدیان در برابر اعراب درقالب شورش های اجتماعی یا مذهبی داخلی، در چارچوب خلافت مسلمانان رخ می داد.
مهاجم زیم یک مجموعه تلویزیونی علمی-تخیلی کمدی سیاه می باشد که توسط نویسندهٔ کتاب کمیک و کارتونیست جونن واسکز برای نیکلودئون ساخته شده است. مهاجم زیم حول محور موجود فرازمینی ای به نام زیم (صداگذاری شده توسط ریچارد استیون هورویتز) از سیاره ایرک می چرخد که مأموریت غلبه بر زمین و به بردگی گرفتن نسل بشر همراه با نوکر ربات بدعملش گیر (رزاریک ریکی سیمونز) را دارد. وی حریف دیب (اندی برمن)، یک محقق ماوراءالطبیعه جوان که مصمم است جلوی موفقیت زیم را بگیرد، است.
نییه باستان () یک محوطه باستانی است که در حدود کیلومتری شمال شهر امروزی نییه، در لبه جنوبی حوضه تاریم در سین کیانگ چین واقع شده است. ویرانه های نییه () که در این محل کشف شده نشان می دهد که نییه زمانی یک مرکز تجاری مهم در یک واحه در مسیر جنوبی جاده ابریشم در تکله مکان جنوبی بود. در دوران باستان کاروان های شتر از این مسیر عبور می کردند و کالاهایی را از چین به آسیای مرکزی حمل می کردند. این محوطه باستانی در زبان محلی به نام «چادوته» و در زبان چینی در سلسله هان به نام جینگ جوه ()، (چینی باستان «تسنگ جوت»، شبیه به «چادوته» شناخته می شد. اشیاء باستانی متعددی در این محوطه کشف شده است. تاریخ. در کتاب هان، یک دولت واحه ای مستقل به نام جینگ جوه که به طور کلی تصور می شود نییه باشد، ذکر شده است: نییه در قرن سوم بخشی از لولان شد. به سمت پایان قرن چهارم تحت حکومت چین و خراج گزاری آن بود. بعداً توسط تبت فتح شد. کاوش ها. در سال ۱۹۰۰ اورل اشتاین به غرب چین و صحرای تکله مکان سفر کرد. در نییه او چندین گروه از خانه ها را کشف کرد و صدها لوح چوبی که در سال ۱۰۵ پس از میلاد نوشته شده را پیدا کرد. این لوح ها دارای مهرهای گلی، دستورات
رسمی و نامه های نوشته شده به خط خروشتی، یکی از خطوط اولیه هندی هستند که قدمت آنها به شاهنشاهی کوشانی یا به مهاجران گندهارایی تأثیر گرفته از دیوان سالاری کوشانی و هندی می رسد. اشتاین همچنین مجموعه ای از مهرهای سفالی با اثراتی از آتنا آلکیدموس، همراه با مهرهایی که نمایانگر اروس، هراکلس یا نسخه ای متفاوت از آتنا بودند، پیدا کرد. از دیگر یافته ها می توان به سکه ها و اسناد مربوط به دودمان هان، سکه های رومی، یک تله موش باستانی، یک عصا، بخشی از یک ساز (تار)، یک کمان در شرایط سالم، یک چهارپایه کنده کاری شده، یک قالیچه با طراحی دقیق و سایر قطعات نساجی، و همچنین بسیاری از اشیای خانگی دیگر مانند مبلمان چوبی دارای کنده کاری های استادانه، سفال، سبدهای چینی اشاره کرد. اورل اشتاین بین سال های ۱۹۰۱ تا ۱۹۳۱ چهار بار از نییه بازدید کرد. مجوز رسمی برای کاوش های باستان شناسی مشترک چین و ژاپن در این محوطه در سال ۱۹۹۴ صادر شد. تاکنون، باستان شناسان بقایای سکونت انسان شامل حدود ۱۰۰ خانه، گورستان، محل نگهداری حیوانات، باغ های میوه، باغچه ها و مزارع کشاورزی را کشف کرده اند. همچنین ابزارهای سالمی مانند تبرهای آهنی، داس ها، گرزهای چوبی
، کوزه ها و خمره های سفالی حاوی محصولات کشاورزی نگهداری شده در خانه ها پیدا شده است. بقایای انسانی کشف شده در این محوطه، گمانه زنی هایی را در مورد منشأ این مردمان به وجود آورده است. در سال ۲۰۰۷، زمانی که گروه تحقیقات مؤسسه باستان شناسی سین کیانگ روی جلد سوم گزارش کاوش مشترک چین و ژاپن در نیا کار می کردند، به دقت یک «متن روی پوست» یافته شده در نییه را بررسی کردند. پس از باز کردن طناب، مشخص شد که کاغذ برای پیچیدن پودر منشأ گیاهی، شاید ادویه یا دارویی، استفاده شده بود. وقتی پودر برداشته شد، متنی که با جوهر مشکی و به خطی واضح نوشته شده بود قابل مشاهده شد. با توجه به اینکه خطِ نگارش شبیه به نامه های باستانی سغدی کشف شده در نزدیکی دووان بود، که در اوایل قرن چهارم نوشته شده بودند و دیگر قطعات سغدی با قدمت مشابه در لولان، باستان شناسان محلی توانستند تعیین کنند که این قطعه جدید نیز به خط سُغدی اولیه نوشته شده است. ** بخشی از یافته های باستان شناسی از ویرانه های نییه در موزه ملی توکیو نگهداری می شود. بقیه بخشی از مجموعه اورل اشتاین در موزه بریتانیا، کتابخانه بریتانیا و موزه ملی دهلی نو در دهلی نو هستند. متون باستانی شا
مل نام و ذکر حاکمان مختلف منطقه ای بوده اند.
دِرگ ()، رسماً شورای اداری نظامی موقت (PMAC), دیکتاتوری نظامی مارکسیست-لنینیست بود که از ۱۹۷۴ تا ۱۹۸۷ بر اتیوپی، سپس شامل اریتره کنونی، حکومت کرد، زمانی که رهبری نظامی یا حکومت نظامی حکومت را به طور رسمی " غیر نظامی " کرد اما تا سال ۱۹۹۱ در قدرت باقی ماند درگ در ۲۱ ژوئن 1974 به عنوان کمیته هماهنگی نیروهای مسلح، پلیس و ارتش سرزمینی توسط افسران ارتش امپراتوری اتیوپی و اعضای پلیس به رهبری رئیس منگیستو هایله ماریم تأسیس شد. در ۱۲ سپتامبر ۱۹۷۴، درگ دولت امپراتوری اتیوپی و امپراتور هایله سلاسی را طی اعتراضات گسترده سراسری سرنگون کرد و سه روز بعد رسماً نام خود را به شورای اداری نظامی موقت تغییر داد. در مارس ۱۹۷۵، درگ سلطنت را لغو کرد و اتیوپی را به عنوان یک دولت مارکسیست-لنینیست با خود به عنوان حزب پیشتاز در یک دولت موقت تأسیس کرد. لغو فئودالیسم، افزایش سواد، ملی شدن، و اصلاحات ارضی گسترده از جمله اسکان مجدد و روستانشینی از ارتفاعات اتیوپی در اولویت قرار گرفت. منگیستو در سال ۱۹۷۷ رئیس جمهور شد و کمپین سرکوب سیاسی ترور سرخ ("قی شیبیر") را برای از بین بردن مخالفان سیاسی راه اندازی کرد و ده ها هزار نفر بدون محاکمه زندا
نی و اعدام شدند. در اواسط دهه ۱۹۸۰، اتیوپی با مسائل متعددی مانند خشکسالی، زوال اقتصادی و اتکای فزاینده به کمک های خارجی، بهبودی پس از جنگ اوگادن، و قحطی ۱۹۸۳–۱۹۸۵ که خود درگ بیش از یک میلیون کشته در طی آن تخمین زد. زمان قدرت است درگیری های بین درگ و شبه نظامیان قومی مختلف، به ویژه جنگ داخلی اتیوپی و جنگ استقلال اریتره، شاهد تجدید حیات تدریجی بود. منگیستو در سال ۱۹۸۷ درگ را لغو کرد و جمهوری دموکراتیک خلق اتیوپی را به رهبری حزب کارگران اتیوپی، با دولت جدید متشکل از غیرنظامیان اما همچنان تحت سلطه اعضای درگ تشکیل داد.
غارهای قزل () یا غارهای هزار بودای قِزِل مجموعه ای از ۲۳۶ غار بودایی هستند که در منطقه قزل شهرستان بای، ولایت آق سو، سین کیانگ، چین واقع شده اند. این محوطه در ساحل شمالی رود موزات، ۶۵ کیلومتری در غرب کوچا قرار دارد. این منطقه در گذشته یک مرکز تجاری در جاده ابریشم بود. این غارها نقش مهمی در هنر آسیای میانه و انتقال دین بودا از طریق جاده ابریشم دارند و گفته می شود اولین مجموعه غارهای بزرگ بودایی در چین هستند که بین قرن های سوم و هشتم میلادی ساخته شده اند. غارهای قزل اولین نمونه از نوع خود در چین هستند و بعدها الگوی آن ها در ساخت غارهای بودایی در شرق چین به کار گرفته شد. این غارها یکی از اولین مجموعه های مهم غارهای صخره ای بودایی در چین هستند. غارها عمدتاً در دوره سلسله های جنوبی و شمالی حفر شده اند، اولین غار در قرن چهارم (از جمله غار معروف شماره ۳۸) و آخرین غار در دوره سلسله یوان حفر شده است. با وجود اینکه این مکان آسیب دیده و غارت شده است، هنوز هم نقاشی های دیواری زیادی، عمدتاً با تصاویر جتکه ها (داستان هایی از زندگی های قبلی بودا)، باقی مانده است. غارهای قزل از سال ۱۹۶۱ در فهرست بناهای تاریخی جمهوری خلق چین
قرار دارند. در سال ۲۰۱۴، این غارها به عنوان بخشی از میراث جهانی یونسکو مربوط به جاده ابریشم به ثبت رسیدند.
پادشاهی نپال () یک پادشاهی هندو در جنوب آسیا بود که در سال ۱۷۶۸ با گسترش پادشاهی گورکا شکل گرفت که تا سال ۲۰۰۸ ادامه یافت و این پادشاهی به جمهوری فدرال دموکراتیک نپال تبدیل شد. به امپراتوری گورکا نیز معروف بود ()، یا گاهی عسل هندوستان (). توسط شاه پریتوی نارایان شاه، پادشاه گورکا که ادعا می کرد منشأ خاس تاکوری است، تأسیس شد، تا زمان لغو سلطنت نپال در سال ۲۰۰۸، به مدت ۲۴۰ سال وجود داشت. در این دوره، نپال به طور رسمی تحت حکومت سلسله شاه بود که درجات مختلفی از قدرت را در طول دوران پادشاهی اعمال می کرد.
سوفی ووزلاود (زادهٔ در سن ژونیان) ملکه زیبایی، مدل، هنرپیشه و مسابقه دهنده فرانسوی است که در سال ۲۰۰۷ به عنوان نایب قهرمان دوشیزه فرانسه انتخاب شد. زندگی. سوفی ووزلاود در ژونین به دنیا آمد. ناشنوا از بدو تولد بود، از زبان اشاره استفاده می کند. او صحبت کردن و همچنین لب خوانی را یادگرفت. نایب قهرمان دوشیزه فرانسه ۲۰۰۷. لو در مراسم خانم لیموژکه در فیبریه در لیموژ برگزار شد، به عنوان نایب قهرمان خانم لیموژ انتخاب شد. در نتیجه، او به عنوان خانم در بسیاری از فعالیت های محلی مانند کارناوال، روز سنت جان شرکت می کند و برخی رژه ها را انجام می دهد. در همان زمان در سال ۲۰۰۶ مدرک لیسانس حرفه ای حسابداری را دریافت کرد. خانم لیموزین. در اکتبر ۲۰۰۶، سوفی ووزلاود یکی از نامزدهای عنوان دوشیزه لیموزین بود. با توجه به کسانی که او رای دادند، او به عنوان خانم لیموزین انتخاب شد، عنوانی که او را برای انتخاب بعدی دوشیزه فرانسه ۲۰۰۷ واجد شرایط کرد. نایب قهرمان خانم لیموژ. در دسامبر ۲۰۰۶، در طی انتخابات دوشیزه فرانسه ۲۰۰۷، سوفی ووزلو پس از راشل لگرن-تراپانی نایب قهرمان اول شد. او دومین زن ناشنوا است که در فینال انتخابات دوشیزه فرانسه ش
رکت می کند، پس از استفانی پوچوی، دوشیزه Pays d'Ain ۱۹۹۵، اولین خانم ناشنوا بود. سوفی ووزلاود در فینال مسابقه دوشیزه فرانسه، سخنرانی خود را به صورت شفاهی بیان کند، رابط زبان اشاره فرانسوی او در طول مصاحبه او را درک نمی کند. سوفی ووزلاود عصبانی شده میکروفون را در دست می گیرد تا نشان دهد که می تواند با صحبت کردن خود را درک کند و در پاسخ به سؤالات ژان پیر فوکو موفق می شود، رابط در نهایت در آخرین لحظه پیدا شد. سوفی ووزلاود به عنوان دوشیزه فرانسه انتخاب نشد زیرا او فقط رأی هیئت منصفه را نداشت. با این حال، او از نظر رای تلفنی و اس ام اس بینندگان از راشل لگرن-تراپانی جلوتر است و به این ترتیب فیلم Première Dauphine را به پایان می رساند. سوفی ووزلاود در از او حمایت کرد یک ابتکار منطقه ای. او روی جلد اولین مجله منطقه ای زنان "So Glam" است، مجله ای شیک و محلی در منطقه لیموزین. خانم مسابقه بین المللی. در ، Rachel Legrain-Trapani، دوشیزه فرانسه ۲۰۰۷، از سوفی ووزلاود خواست که به جای او در مسابقات دوشیزه دنیا که در برگزار شد، نماینده فرانسه باشد. اما چند روز بعد، کمیته دوشیزه دنیا اعلام کرد که از نامزدی او امتناع می کند و مد
عی شد که تنها دوشیزه های حاکم می توانند در مسابقه شرکت کنند، حتی اگر در گذشته دو نایب قهرمان را پذیرفته بودند. سپس سوفی نماینده فرانسه در مسابقه بین المللی دوشیزه بود در توکیو، ژاپن. در آنجا او با نامزد ناشنوای دیگری به نام ونسا پرتی، خانم بین المللی ونزوئلا ملاقات کرد. سایر فعالیت ها. در اکتبر ۲۰۰۸، سوفی ووزلاود کتاب "خانم و ناشنوا" را در Leduc.s Editions منتشر کرد. در سال ۲۰۰۹، او در نمایش بازی "Fort Boyard" شرکت کرد، جایی که با یک مترجم همراه بود که به عنوان میانجی بین او و افراد دیگر خدمت می کرد. او برای اولین بار در سینما در فیلم "عشق برای دو نفر بهتر است" بازی کرد که در سال ۲۰۱۰ منتشر شد و در آن نقش هلن، خواهر ناشنوای آنجل (با بازی ویرجینی افیرا) را بازی کرد. در پاییز ۲۰۱۵، او در فصل ششم سریال "Danse avec les stars" در ت اف۱، در کنار رقصنده ماکسیم دریمز شرکت کرد و در این رقابت هشتم شد. در سال ۲۰۱۶، او در "Chasseurs d'appart"' در ام ۶ (کانال تلویزیون) در منطقه Limoges به همراه همراهش فابین شرکت کرد. در ، او در نمایش "La robe de ma vie" که در از ام ۶ (کانال تلویزیون) پخش شد و در بازپخش شد، با حضور Geneviè
ve de Fontenay برای انتخاب لباس عروسی آینده خود شرکت کرد. در سال ۲۰۱۵، او "آزاد شده، تحویل داده شد" (تکرار یخ زده (فیلم ۲۰۱۳)) و سپس در سال ۲۰۱۶، "I Would Like Already to Be King" (تکرار The Lion King) را نوشت. افتخارات. مادرخوانده و سفیر. سوفی ووزلاود مادرخوانده چندین انجمن است: سوفی ووزلاود نیز سفیر این کشور است: برنامه های تلویزیونی. سوفی ووزلاود در برخی از نمایش ها و برنامه های تلویزیونی شرکت می کند:
عصب های مژگانی بلند () ۲ تا ۳ عصب هستند که از عصب بینی مژگانی (که خود شاخه ای از عصب چشمی از عصب سه قلو) است، منشأ می گیرند. آنها برای عصب دهی حسی به قسمت هایی از چشم و الیاف وابران احشایی سمپاتیک به ماهیچه گشادکننده عنبیه وارد چشمخانه می شوند. کالبدشناسی. خاستگاه. اعصاب مژگانی بلند از عصب بینی مژگانی در حین عبور از عصب بینایی (سی ان دو) منشعب می شوند. مسیر. اعصاب مژگانی بلند همراه با عصب های مژگانی کوتاه، قسمت خلفی صلبیه را در نزدیکی محل ورود عصب بینایی سوراخ کرده و وارد آن می شوند، سپس بین صلبیه و مشیمیه به سمت پیشین می روند. کارکرد. اعصاب مژگانی بلند به جسم مژگانی، عنبیه و قرنیه توزیع می شوند. حسی. اعصاب مژگانی بلند عصب دهی حسی به چشم انسان، از جمله قرنیه را بر عهده دارند. اعصاب مژگانی بلند حاوی الیاف سمپاتیک پس عقده ای از عقده گردنی فوقانی برای ماهیچه گشادکننده عنبیه هستند. الیاف سمپاتیک به ماهیچه گشادکننده مردمک عمدتاً در عصب بینی مژگانی حرکت می کنند، اما الیاف سمپاتیک در اعصاب مژگانی کوتاه نیز وجود دارند که بدون ایجاد سیناپس از عصب مژگانی عبور می کنند.
سَریا که به اشتباه با نام ه همزه دار نیز شناخته می شود، نشانه ای در خط فارسی است که به صورت «ی» کوچک بر روی حرف «اِ» پایانی واژه قرار می گیرد و صدای «یِ» می دهد. در صفحه کلید استاندارد فارسی، نویسهٔ سریا با ترکیب کلیدهای قابل نوشتن است و از ترکیب دو حرف ه و ـٔ به شکل «هٔ» نمایش می یابد. سریا نویسه ای فارسی است که در خط عربی وجود ندارد. تاریخچه. در سده های گذشته، خوشنویسان نستعلیق برای افزایش زیبایی نوشتار، حرف «ی» را پس از «ه» به شکلی کوچک و ظریف می نگاشتند. این شیوهٔ خوشنویسی، به تدریج و در گذر زمان، سبب شد که «ی» کوچک و کوچک تر گردد و سرانجام جایگاهی بالای «ه» بیابد. با ظهور انقلاب صنعتی و گسترش صنعت چاپ، نبود نیم فاصله در نوشته ها به مشکلی بدل شد که آراستگی جملات را می کاست. ازاین رو، تلگراف چیان از همزه به عنوان جایگزین بهره بردند. از همان زمان، این نشانه به «ه همزه دار» موسوم شد. این اشتباه بعدها در نخستین قلم های فارسی تکرار شد، به گونه ای که طراحان حروف، سریا را همزه پنداشتند و آن را به صورت «ء» بر فراز «ه» نشاندند. این نادرستی در فونت های نوین نظیر وزیر، راوی، انجمن، لوتوس و … اصلاح شده است. در سال ۱۳
۲۱، احمد بهمن یار در فرهنگستان زبان و ادب فارسی پیشنهاد کرد که «ی» به شکلی بزرگ و پیوسته با «ه» نگاشته شود. پس از بررسی و نقدهای گوناگون، این پیشنهاد پذیرفته شد و ترکیب هایی مانند «خانه ی من» در کتاب های درسی رسمیت یافت. در آخرین ویرایش دستور خط فارسی که در سال ۱۳۹۴ از سوی فرهنگستان زبان و ادب فارسی منتشر شد، دربارهٔ سریا چنین آمده است: با این همه، در برخی از کتاب های درسی، این قاعده رعایت نمی شود و واژه های مختوم به «ه» همچنان با «ی» بزرگ چسبیده نگاشته می شوند. دیدگاه کارشناسان. شهاب سیاوش، طراح گرافیک و فونت، در این باره می نویسد: تفاوت سریا با همزه. سَریا و همزه دو نویسهٔ کاملاً جداگانه در خط فارسی هستند. همزه، یک نشانهٔ آوایی است که نشان دهندهٔ یک واج واکه (مصوت)، یعنی صدای «ء» یا مکث ناگهانی در گلو است. این نویسه در واژه هایی مانند توأمان، ائمه، صائب، لؤلؤ و … به کار می رود و نقش یک حرف مستقل را دارد. در سوی دیگر، سریا یک نشانهٔ دستوری و نگارشی است، نه یک واج مستقل. این نویسه هیچ آوای جداگانه ای ندارد و تنها برای نشان دادن «اضافه» یا نسبت مالکیت و وصف، پس از واژگانی که به «ه» غیرملفوظ (غیرقابل تلفظ) پایا
ن می یابند، به کار می رود و تلفظ آن معمولاً به صورت یک کسره «ـِ» یا «یِ» شنیده می شود. همزه در زبان فارسی از نظر آواشناسی با واج «ع» نیز یکسان انگاشته می شود و دارای اشکال گوناگونی در نگارش است (ء، أ، ئ، ؤ). این در حالی ست که «سَریا» تنها بر روی حرف «ه» پایانی واژه قرار می گیرد. کاربرد. سریا در حالت تنها به صورت «هٔ» و در حالت چسبیده «ـهٔ» نمایش داده می شود. کاراکتری ظاهراً مشابه با سریا وجود دارد که علی رغم شباهت دیداری، از لحاظ ساختاری با آن یکسان نیست. این نویسه «ه» (یونی کد U+06C0، U+FBA4) است که برخلاف هٔ (سریا)، از ترکیب «ه» و «ـٔ» تشکیل نشده است. این کاراکتر استاندارد نبوده و بیشتر در زبان هایی چون اردو به کار می رود. گفتنی است که در برخی از نسخه های قدیمی قلم ها، این نویسه به حرف پیشین نمی چسبد. این نویسهٔ غیر استاندارد، در الفبای پشتو حرف چهلم است که به نام «کاجیرا هه» شناخته شده، نمایانگر واکه بوده و به صورت آوانویسی می شود. همچنین در هر دو نوشتار پشتو و فارسی، تنها در جایگاه پایانی واژه ظاهر می شود. شیوهٔ نمایش در قلم های فارسی. در قلم های عربی و قلم های فارسی بدوی مانند آریال و تاهوما، این نویسه ب
ه اشتباه به شکل همزه ای کوچک نشان داده می شد. در قلم های فارسی امروزی مانند قلم وزیرمتن، این نویسه به شکل درست آن (ی کوچک، نصفه یا دُم بریده) نشان داده می شود.
دریاچه لانائو () یک دریاچه باستان بزرگ در استان لانائو جنوبی، فیلیپین است. این دریاچه با مساحتی برابر با ۳۴۰ کیلومترمربع (۱۳۰ مایل مربع)، بزرگ ترین دریاچه در میندانائو، همچنین عمیق ترین و دومین دریاچه بزرگ در فیلیپین می باشد و نیز جزو یکی از پانزده دریاچه باستان در دنیا به شمار می آید. پژوهشگران تلاش کرده اند تا دریاچه را در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار دهند. مردم بومی دریاچه، خود را مارانائو می نامند. نام آنها برگرفته از نام دریاچه به معنی «مردمی که پیرامون دریاچه زندگی می کنند» می باشد.
آتلانتیک گرایی که به عنوان فرا آتلانتیک گرایی نیز شناخته می شود، یک ایدئولوژی است که از اتحاد نزدیک بین ملت ها در شمال قاره آمریکا (ایالات متحده آمریکا و کانادا) و قاره اروپا (به جز روسیه) در زمینه مسائل سیاسی، اقتصادی و دفاعی حمایت می کند. هدف اتحاد، حفظ و افزایش امنیت و رفاه کشورهای شرکت کننده و حفاظت از لیبرال دموکراسی و ارزش های مترقی جامعه باز است که آنها را تحت چندگانگی فرهنگی متحد می کند. این اصطلاح از اقیانوس آتلانتیک یا اطلس شمالی گرفته شده است که با آمریکای شمالی و اروپا همسایه است. این اصطلاح را می توان به روشی خاص تر برای اشاره به حمایت از اتحادهای نظامی آتلانتیک شمالی علیه اتحاد جماهیر شوروی، یا به روشی گسترده تر برای دلالت بر همکاری گسترده تر، ارزش های عمیقاً مشترک درک شده، ادغام فرهنگ های دیپلماتیک و همچنین احساس اجتماع و درجاتی از یکپارچگی بین آمریکای شمالی و اروپا استفاده کرد. در عمل، فلسفه آتلانتیک گرایی، مشارکت فعال آمریکای شمالی، به ویژه ایالات متحده آمریکا، در اروپا و همکاری نزدیک بین دولت های دو سوی اقیانوس را تشویق می کند. آتلانتیک گرایی در طول جنگ جهانی دوم و پس از آن، جنگ سرد، از طریق
تأسیس نهادهای مختلف یورو-آتلانتیک، از جمله ناتو و طرح مارشال، خود را به وضوح نشان داد. قدرت آتلانتیک گرایی از منطقه ای به منطقه دیگر و از کشوری به کشور دیگر بر اساس عوامل مختلف تاریخی و فرهنگی متفاوت است. اغلب در اروپای شرقی، اروپای مرکزی، ایرلند و بریتانیا (رابطه ویژه) قوی است. از نظر سیاسی، این گرایش به شدت اما نه منحصراً، با لیبرال های کلاسیک یا راست های سیاسی در اروپا ارتباط دارد. آتلانتیک گرایی اغلب دلالت بر وابستگی به فرهنگ سیاسی یا اجتماعی آمریکا، یا وابستگی به اروپا در آمریکای شمالی و نیز پیوندهای تاریخی بین دو قاره دارد. تنش هایی بین آتلانتیک گرایی و قاره گرایی در هر دو سوی اقیانوس آتلانتیک وجود دارد و برخی از مردم بر افزایش همکاری یا ادغام منطقه ای بر همکاری فرا آتلانتیک گرایی تأکید می کنند. رابطه بین آتلانتیک گرایی و ادغام آمریکای شمالی یا اروپایی پیچیده است و بسیاری از مفسران آنها را در تقابل مستقیم با یکدیگر نمی بینند. بین الملل گرایی، باور سیاست خارجی ای است که هر دوی آتلانتیک گرایی و قاره گرایی را ترکیب می کند. تاریخچه. پیش از جنگ های جهانی، کشورهای اروپای غربی به طور کلی به جای روابط با آمریک