Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ومی ۲۴ ساعته در بوئنوس آیرس و دیگر شهرهای جهان برگزار شد. کمی بعد، دی جووانی و یارانش فروشگاه دخانیات «کومبینادوس» را بمب گذاری کردند و کارزار ضدآمریکایی او ادامه یافت؛ از جمله انفجار در دفاتر سیتی بانک و بانک بوستون که ۲ کشته و ۲۳ زخمی برجای گذاشت. در ۲۳ مهٔ ۱۹۲۸، کنسولگری ایتالیا در بوئنوس آیرس هدف بمب گذاری قرار گرفت که ۹ کشته و ۳۴ زخمی بر جای گذاشت و مرگبارترین بمب گذاری تاریخ آرژانتین تا آن زمان بود. دستگیری و اعدام. دی جووانی در ژانویهٔ ۱۹۳۱ پس از یک درگیری مسلحانهٔ خونین، به شدت زخمی و همراه با آمریکا اسکارفو و پائولینو اسکارفو بازداشت شد. او در دادگاه نظامی محاکمه و به اعدام محکوم شد. دی جووانی در ۱ فوریهٔ ۱۹۳۱ در سن ۲۹ سالگی با جوخهٔ آتش تیرباران شد. او پیش از مرگ فریاد زد: «زنده باد آنارشی!» پس از مرگ. پس از مرگ دی جووانی، آمریکا اسکارفو زندگی آرامی در بوئنوس آیرس پیش گرفت و در سال ۲۰۰۶ درگذشت. همسر رسمی او، ترزا ماسکیولی نیز ازدواج مجدد کرد و فرزندان دی جووانی نام خانوادگی شان را تغییر دادند.
در کمال خونسردی ()، یک درام بر پایه جنایت واقعی آمریکایی است. یک مینی سریال تلویزیونی است که به کارگردانی جاناتان کاپلان و نویسندگی بندیکت فیتزجرالد ساخته شده است. این فیلم بر اساس رمانی به همین نام در سال ۱۹۶۶، در کمال خونسردی اثر ترومن کاپوتی، که قتل های خانواده کلاتر در سال ۱۹۵۹ قتل خانواده کلاتر در هولکومب (کانزاس) را بازسازی می کند. انتشار. این مینی سریال دو قسمتی در تاریخ های ۲۴ و ۲۶ نوامبر ۱۹۹۶ از شبکه سی بی اس پخش شد.
لورلی (Loreley) اپرایی (azione romantica) در سه پرده است که توسط آلفردو کاتالانی و بر اساس لیبرتویی از آنجلو زاناردینی، کارلو دورمویل و دیگران ساخته شده است. این اپرا برای اولین بار در 16 فوریه 1890 در تئاتر رجیو در تورین به روی صحنه رفت. این اپرا که بر اساس افسانه آلمانی لورلی ساخته شده، بازسازی گسترده ای از اپرای چهار پرده ای الدا اثر کاتالانی است که ده سال قبل در تورین به روی صحنه رفته بود. پیشینه و تاریخچه اجرا. تحسینی که از اپرای تک پرده ای «لا فالس» کاتالانی که در دوران دانشجویی اش در کنسرواتوار میلان نوشته شده بود، دریافت شد، باعث شد جیووانینا لوکا به او قراردادی برای اپراهای بیشتر پیشنهاد دهد. لوکا، انتشارات موسیقی «کاسا موزیکال لوکا» را اداره می کرد که حق انتشار آثار واگنر را در ایتالیا به دست آورده بود. «الدا»، اولین اپرای او برای لوکا، در سال ۱۸۸۰ با موفقیت چشمگیری از سوی منتقدان روبرو شد و پس از آن «دژانیچه» در سال ۱۸۸۳ و «ادمئا» در سال ۱۸۸۶ اجرا شدند. هیچ کدام از آنها به موفقیت انتقادی «الدا» دست نیافتند، اما «ادمئا» هم در ایتالیا و هم در سطح بین المللی اجرا شد. این امر لوکا را بر آن داشت تا اپرا
ی چهارمی را به کاتالانی سفارش دهد. او به جای یافتن یک لیبرتوی جدید، تصمیم گرفت «الدا» را که بر اساس اسطوره لورلای ساخته شده بود، به طور کامل بازسازی کند. لیبرتوی اصلی کارلو دورمویل برای «الدا» در درجه اول توسط آنجلو زاناردینی که لیبرتوی «دژانیچه» را نوشته بود، دوباره نوشته شد، اما لیبرتوی جدید «لورلی» همچنین با نظرات جوزپه جاکوزا، لوئیجی ایلیکا و منتقد موسیقی و مدیر همراه بود. «لورلی» داستان اصلی «الدا» را حفظ کرد اما صحنه را از دریای بالتیک به رودخانه راین اسطوره اصلی منتقل کرد. کاتالانی تا نوامبر ۱۸۸۷ آهنگسازی «لورلی» را به پایان رساند. با این حال، در اوایل ۱۸۸۸، کازا لوکا توسط ریکوردی خریداری شد. کاتالانی، که در این زمان به شدت به بیماری سل مبتلا بود، از اینکه ریکوردی آثار او را نادیده می گیرد و عمدتاً بر پوچینی تمرکز می کند، نگران بود. ریکوردی «لو ویلی» اثر پوچینی را در سال ۱۸۸۴ منتشر کرده بود و «ادگار (اپرا)|ادگار]]» خود را برای اجرایی در «لا اسکالا» در سال ۱۸۸۹ سفارش داده بود. اولین اجرای جهانی «لورلی» سرانجام در ۱۶ فوریه ۱۸۹۰ در «تئاتر رجیو دی تورینو|تئاتر رجیو» در تورین به رهبری «ادواردو ماسکرونی» انج
ام شد. این اجرا، با بازی «ویرجینیا فرنی جرمانو» در نقش اصلی، صحنه آرایی اثر اوگو گدوزی و طراحی لباس اثر «آدولفو هوهنشتاین» را داشت. این اثر، ماندگارترین اثر کاتالانی شد و تنها اپرای آخر او «لا والی» از آن پیشی گرفت. در سال های پس از اولین اجرای تورین، «لورلی» در چندین شهر ایتالیا، از جمله میلان، جایی که اولین بار در سال ۱۹۰۵ در لا اسکالا اجرا شد، اجرا شد. متعاقباً در ۱۲ ژوئیه ۱۹۰۷ در خانه اپرای سلطنتی لندن برای اولین بار به روی صحنه رفت. اولین اجرای آمریکایی توسط انجمن اپرای شیکاگو در ساختمان سالن اجتماعات در شیکاگو در ۱۷ ژانویه ۱۹۱۹ با آنا فیتزیو در نقش اصلی ارائه شد. اجراها چه در ایتالیا و چه در سطح بین المللی تا قرن بیستم ادامه یافت، اما به طور فزاینده ای پراکنده شد. این اپرا در سال ۱۹۵۵ برای اجرا در حمام های کاراکالا در رم، تئاتر کوموناله در رجیو امیلیا و تئاتر گرانده در برشا؛ در سال ۱۹۶۸ در لا اسکالا؛ و در سال ۱۹۸۳ در تئاتر دل گیگلیو در لوکا، شهر زادگاه کاتالانی، احیا شد. تا قرن بیست و یکم، «لورلی» تا حد زیادی فراموش شده بود، اگرچه آریاهای آن هنوز در رسیتال ها خوانده می شوند و گزیده هایی از این اپرا در ج
شنواره موسیقی بارد سال ۲۰۱۶ اجرا شد. در سال ۲۰۱۷، کل اپرا دوباره در یک اجرای روباز در سالن تئاتر سنت ... اجرا شد. Galler Festspiele|de}} در سوئیس. خلاصه داستان. "مکان: کرانه های رود راین در سال ۱۵۰۰ میلادی" پرده 1 ولتر با آنا اهل رهبرگ، خواهرزاده ی مارگراف بیبریچ، نامزد شده است. یک شب در ماه مه، والتر در حالی که در سواحل راین پرسه می زد، با لورلی یتیم زیبا روبرو می شود و او را اغوا می کند. او دوستش هرمان را احضار می کند و به او می گوید که بین "عشق مشروع و نامشروع" گیر کرده است. اگرچه هرمان خودش عاشق آنا است، اما به والتر توصیه می کند که به نامزدش وفادار باشد. وقتی والتر دفعه ی بعد با لورلی روبرو می شود، به او می گوید که اگرچه او را دوست دارد، با آنا ازدواج خواهد کرد. او لورلی را که از حال رفته و به زمین افتاده است، رها می کند. هرمان، با ابراز تاسف از اینکه آنا محبوبش را به چنین مردی سپرده است، به خدای راین متوسل می شود و خود را وقف انتقام گرفتن از ظلمی که به آنا شده است، می کند. پریان راین و ارواح هوا ظاهر می شوند و در ستایش خدای رودخانه و خدای ثور، ارباب طوفان، آواز می خوانند. لورلی با سوگواری برای آبروی از
دست رفته اش نزد آنها می آید و می پرسد که چگونه می تواند انتقام اشتباهاتش را بگیرد. حوریان و ارواح به او می گویند که باید خود را مقاومت ناپذیر کند، که این کار والتر بی وفا را شکنجه خواهد داد. وقتی او می پرسد که چگونه می تواند این کار را انجام دهد، آنها پاسخ می دهند که باید از آلبریش، پادشاه راین، کمک بخواهد و به او سوگند وفاداری یک عروس را بدهد. او سوگند یاد می کند، خود را به راین پرتاب می کند و با موهای طلایی و شانه طلایی لورلی افسانه ای از جا برمی خیزد. پرده در حالی که او فریاد می زند: "والتر، من برای انتقام گرفتن برخاسته ام" فرو می افتد. پرده دوم در بحبوحه آماده سازی برای عروسی والتر و آنا، هرمان به آنا هشدار می دهد که قرار است خود را به مردی بی وفا تسلیم کند. با این وجود، مراسم عروسی به سمت کلیسا آغاز می شود. در این لحظه آسمان با نوری مرموز شروع به درخشیدن می کند. لورلی ظاهر می شود و آهنگی عاشقانه برای والتر می خواند. او آنا را به کناری پرت می کند و در حالی که فریاد می زند "من مال تو هستم، مال من باش" به آغوش لورلی می دود. در عوض، لورلی خود را به رودخانه می اندازد و والتر را روی زانوهایش رها می کند. در حال
ی که آنا بی جان به زمین می افتد، لورلی دوباره روی صخره ای در رودخانه ظاهر می شود. پرده ۳ هنگامی که مراسم تشییع جنازه آنا برگزار می شود، والتر اندوهگین در سواحل رودخانه غش می کند. وقتی به هوش می آید، لورلی را می بیند که روی تخت سنگی خود نشسته است و می شنود که او برایش آواز عاشقانه می خواند. لورلی در آستانه در آغوش گرفتن آنا است که صداهای تهدیدآمیزی از اعماق رودخانه سوگندش به آلبریش را به او یادآوری می کند. او خود را از والتر جدا می کند و به صخره برمی گردد. والتر در حالی که لورلی به آواز خود ادامه می دهد، دیوانه وار خود را به رودخانه می اندازد و غرق می شود. ضبط ها. آریاهای جداگانه ای از لورلی توسط خوانندگان مختلفی از جمله کلودیا موزیو، چلستینا بونینزنا، ماگدا اولیوورو، بنیامینو گیلی و ماریو دل موناکو ضبط شده اند.. سه ضبط کامل از این اپرا وجود دارد که در ابتدا به صورت LP منتشر و بعداً به صورت CD منتشر شدند:
اوگو فررو (۱۵ ژوئیهٔ ۱۸۹۲ – ۲۸ ژانویهٔ ۱۹۴۵) یک ژنرال ایتالیایی در جنگ جهانی دوم بود. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان نقره شجاعت نظامی و نشان تاج ایتالیا شده است. زندگی نامه. او در کیه تی در ۱۵ ژوئیهٔ ۱۸۹۲ زاده شد. پس از تحصیل در آکادمی سلطنتی پیاده نظام و سواره نظام در مودنا، در ۱۷ سپتامبر ۱۹۱۱ با درجهٔ ستوان پیاده نظام فارغ التحصیل شد و بلافاصله به لیبی اعزام شد تا در جنگ ایتالیایی-ترکی شرکت کند. او در جنگ جهانی اول با درجات سروان و سپس سرگرد حضور داشت و برای دلاوری در نبردهای مونته گراپا در جریان نبرد ویتوریو ونتو، نشان صلیب جنگ برای شجاعت نظامی دریافت کرد. در ۱۶ نوامبر ۱۹۲۷ به درجهٔ سرهنگ دوم رسید و به عنوان وابسته نظامی در سفارت ایتالیا در جمهوری وایمار خدمت کرد. در ۱۹۳۴ استاد زبان آلمانی در آکادمی سلطنتی مودنا شد و تا پایان ۱۹۳۵ در آن جا ماند. او با فرانچسکا اینتونتی ازدواج کرده بود. با آغاز جنگ جهانی دوم، او دوباره به خدمت فراخوانده شد و در ۱ ژانویهٔ ۱۹۴۲ به درجهٔ سپهبد ذخیره ارتقا یافت. سپس فرمانده یک دورهٔ ویژهٔ آموزش درجه داران داوطلب برای دانشجوی افسری در قصر دوکال ساسوئولو شد. پس از آتش بس کاسبیله
در ۹ سپتامبر ۱۹۴۳، واحدی از اس اس به قصر حمله کرد و فررو دستور مقاومت داد. پس از دو ساعت نبرد و تلفات، او دستور توقف مقاومت داد و سپس دستگیر و به اوفلاگ ۶۴ در شکوکن، لهستان منتقل شد. او در زندان به سل مبتلا شد، اما پیشنهاد آزادی مشروط در برابر سوگند وفاداری به جمهوری اجتماعی ایتالیا را رد کرد. در ژانویهٔ ۱۹۴۵، هنگام راهپیمایی اجباری زندانیان به غرب، فررو به علت ضعف جسمی جا ماند و در ۲۸ ژانویه توسط نیروهای اس اس به همراه چند ژنرال دیگر، از جمله کارلو اسپاتوکو و آلبرتو تریونفی، تیرباران شد. جسد او هرگز پیدا نشد و خانواده اش در مهٔ ۱۹۴۵ به اشتباه از سوی سفارت ایتالیا در مسکو مطلع شدند که زنده است، اما یک ماه بعد خبر مرگ او تأیید شد.
ریکاردو جیگانته (۲۹ ژانویهٔ ۱۸۸۱ – ۴ مهٔ ۱۹۴۵) سیاستمدار ایرِدِنتیست و فاشیست ایتالیایی بود که در تاریخچهٔ فیومه در میان دوجنگ و دوران فاشیسم نقشی مهم ایفا کرد. زندگی نامه. جیگانته در فیومه، زمانی که بخشی از امپراتوری اتریش-مجارستان بود، زاده شد. پس از فراغت از تحصیل، در سال ۱۹۰۷ سردبیر مجلهٔ "لا جووانه فیومه" شد که توسط انجمن ایرِدِنتیست ایتالیایی شهر منتشر می شد. او بارها به سبب مواضع طرفدار ایتالیا توسط مقام های اتریشی-مجار تحت پیگرد قرار گرفت. در سال ۱۹۱۵ با وجود ابتلا به آرتریت شدید (که موجب معافیتش از خدمت در ارتش اتریش-مجار و رد اولیهٔ درخواستش توسط ارتش ایتالیا شده بود) به طور داوطلبانه به ارتش سلطنتی ایتالیا پیوست و به عنوان راهنما، مترجم و افسر اطلاعاتی در جبههٔ ایزونتسو خدمت کرد. در جریان جنگ او صلیب جنگ از ایتالیا و صلیب نظامی از بریتانیا دریافت کرد، و در عین حال در اتریش-مجار به جرم خیانت به مرگ محکوم شد. او در سال ۱۹۱۷ با درجهٔ سروان جنگ را به پایان رساند. پس از جنگ، از نوامبر ۱۹۱۹ تا دسامبر ۱۹۲۰ شهردار فیومه شد، هم زمان با حکومت موقت کارنارو به رهبری گابریله دانونتسیو. او به دانونتسیو نزدیک بود
و هنگام کریسمس خونین از مقامش استعفا داد تا در نبرد علیه ارتش ایتالیا شرکت کند و سپس او را در خانه اش پناه داد. جیگانته از پیوستن فیومه به ایتالیا دفاع می کرد و با حزب خودگردان مخالفت سرسختانه ای داشت. او در سال ۱۹۲۴ به حزب فاشیست ملی پیوست و در همان سال نشان تاج ایتالیا را دریافت کرد. از ژانویهٔ ۱۹۳۰ تا فوریهٔ ۱۹۳۴ دوباره شهردار شد و سپس به عنوان سناتور منصوب گردید. در ۱۹۳۷ ریاست شرکت کشتیرانی فیومه را بر عهده گرفت. پس از آتش بس کاسبیله او به جمهوری اجتماعی ایتالیا پیوست و برای مدتی کوتاه استاندار فیومه شد، اما به زودی توسط آلمانی ها برکنار گردید. با ورود ارتش آزادی بخش مردمی یوگسلاوی در مهٔ ۱۹۴۵ دستگیر شد و روز بعد در جنگل های اطراف کاستاو با جوخهٔ آتش اعدام گردید. پیکرش در یک گور جمعی دفن شد که در سال ۱۹۹۲ کشف و در ۲۰۱۸ شناسایی گردید. در ۲۰۲۰ او در مقبرهٔ دانونتسیو در ویتوریاله دلی ایتالیانی، که بنا به وصیت دانونتسیو برای جیگانته در نظر گرفته شده بود، دوباره به خاک سپرده شد.
«سافو» اپرایی در سه پرده اثر جیووانی پاچینی است که بر اساس لیبرتو اثر سالوادور کامارانو تنظیم شده است و بر اساس نمایشنامه ای از فرانتس گریلپارزر، برگرفته از افسانه شاعر یونان باستان سافو، ساخته شده است. تاریخچه اجرا. این اپرا اولین بار در تئاتر سن کارلو در ناپل در ۲۹ نوامبر ۱۸۴۰ اجرا شد و همچنین در پاریس در تئاتر-ایتالیایی در ۱۵ مارس ۱۸۴۲ اجرا شد. این اپرا در طول قرن نوزدهم بارها اجرا شده است. اولین اجرای آن در بریتانیا در ۱ آوریل ۱۸۴۳ در تئاتر رویال، دروری لین در لندن و در ایالات متحده در سال ۱۸۴۷ در نیویورک بود. این نمایش در طول قرن بیستم شاهد احیای گاه به گاه بود. موارد قابل توجه آن در سن کارلو در ۷ آوریل ۱۹۶۷، با لیلا گنسر، در گران تئاتر دل لیسئو در ژوئن ۱۹۸۷، با مونتسرات کاباله، و در جشنواره وکسفورد در سال ۱۹۹۵ به رهبری مائوریتزیو بنینی با کارلو ونتر در نقش فاون رخ داد. خلاصه داستان. در طول بازی های شاعرانه در چهل و دومین المپیاد (حدود ۶۰۸ پیش از میلاد) زنی شاعر به نام سافو چنان مؤثر علیه رسم پرتاب مجرمان و افراد نامطلوب از صخره ای در جزیره لئوکادیا آواز می خواند، به این امید که آپولو آنها را قبل از غرق
شدن در دریا (جهش لئوکادیا) بگیرد، که کاهن اعظم خدا، آلکاندرو، با تحقیر از آنجا رانده می شود. او سوگند می خورد که انتقام بگیرد. کاهن با فائونه، خواستگار سافو که از روی حسادت عاشق او شده بود، روبرو می شود. به درخواست آلکاندرو، فائونه سافو را به خاطر ترجیح دادن شاعر آلسئو به خودش، سرزنش می کند. بعداً، با اختلاف نظر سافو و آپولو، او با کلیمنه، دختر آلکاندرو، دوستی برقرار می کند تا از کاهن شفاعت بخواهد. سافو موافقت می کند که در عروسی کلیمینه آواز بخواند، اما وقتی متوجه می شود که شوهر آینده فائونه است، شاعر کاملاً کنترل خود را از دست می دهد، سعی می کند عروسی را به هم بزند، محراب آپولو را خراب می کند و از آنجا رانده می شود. سافو در حالی که متقاعد شده عشق مداومش به فائونه نفرینی از جانب آپولو است، بر فراز صخره ای در لئوکادیا ظاهر می شود. او قصد دارد خود را از صخره به پایین پرتاب کند به این امید که خدا او را بگیرد و عشق دردناک را از بین ببرد. طبق رسم، او خود را به ایپیاس، متصدی پرش، معرفی می کند. ایپیاس به او اجازه می دهد که بپرد، اما پیرمردی که در همان نزدیکی پرسه می زند، همه چیز را شنیده است. او سافو را به عنوان دخت
ر گمشده آلکاندرو و بنابراین خواهر کلیمینه می شناسد. آلکاندرو، کلیمینه و فائونه از راه می رسند. تجدید دیدار شادی برقرار می شود تا اینکه هیپیاس اشاره می کند که سافو با آپولو توافقی کرده است که نمی تواند از آن برگردد. سافو سرنوشت خود را می پذیرد، با همه خداحافظی می کند و می پرد. کلیمن غش می کند. فائونه را نیز باید از پریدن بازدارند. آپولو، که هنوز از او عصبانی است، اجازه می دهد سافو غرق شود. پانویس. نکات منابع
دوموس اورئا (، به معنی «خانهٔ زرین») کاخی مجلل در رم باستان بود که به دستور نرون، امپراتور روم، پس از آتش سوزی بزرگ سال ۶۴ میلادی ساخته شد. این مجموعهٔ عظیم نه تنها اقامتگاه سلطنتی بلکه نمادی از قدرت، تجمل و جاه طلبی نرون بود. دوموس اورئا با باغ ها، دریاچهٔ مصنوعی، تالارهای مرمری و تزئینات پر زرق وبرق خود، یکی از شگفت انگیزترین کاخ های امپراتوری روم به شمار می آمد. بسیاری از بخش های آن پس از مرگ نرون تخریب یا با بناهای دیگر پوشانده شد، اما بقایای آن همچنان در رم باقی است و امروزه یکی از مهم ترین محوطه های باستان شناسی شهر محسوب می شود. تاریخچه. پس از آتش سوزی بزرگ سال ۶۴ میلادی، بخش بزرگی از رم ویران شد. نرون فرصت را غنیمت شمرد و دستور ساخت کاخی بزرگ و مجلل داد. دو معمار مشهور، سوروس و سلر، مأمور طراحی این مجموعه شدند. دوموس اورئا شامل تالارها، باغ ها، دریاچهٔ مصنوعی و یک مجسمهٔ عظیم برنزی از نرون به ارتفاع بیش از ۳۰ متر بود که به «کلوسوس نرونیس» معروف شد. این بنا بیش از ۲۵۰ هکتار وسعت داشت و تپه های پالاتین، اسکویلین و اوپین را در بر می گرفت. پس از خودکشی نرون در سال ۶۸ میلادی، جانشینان او از جمله وسپاسیان،
کاخ را متروک کرده و بخش هایی از آن را تخریب کردند. در محل دریاچهٔ مصنوعی نرون، کولوسئوم ساخته شد که نام آن از همان «کلوسوس نرونیس» گرفته شده است. معماری. دوموس اورئا شاهکاری از مهندسی و هنر روم بود. سقف ها و دیوارها با مرمر، طلا، عاج و جواهرات تزئین شده بود. اتاق های غذاخوری گردان، تالارهای وسیع و حمام های مجلل بخشی از این کاخ بودند. یکی از ویژگی های مهم دوموس اورئا، نقاشی های دیواری و تزیینات ظریف آن بود. این نقاشی ها که بعدها به «گروتسک» معروف شدند، الهام بخش هنرمندان رنسانس چون رافائل و میکلانژ شدند. کشف مجدد. برای قرن ها، دوموس اورئا زیر خاک مدفون بود. در اواخر قرن پانزدهم میلادی، هنرمندان رنسانس به طور اتفاقی به تونل های آن دست یافتند و نقاشی های دیواری شگفت انگیز را مشاهده کردند. این کشف تأثیر عمیقی بر هنر رنسانس گذاشت. حفاری های علمی از قرن نوزدهم آغاز شد و همچنان ادامه دارد. امروزه بخشی از این مجموعه برای بازدید عمومی باز است، هرچند شرایط حفاظتی آن به دلیل رطوبت و فرسایش دشوار است. اهمیت فرهنگی. دوموس اورئا به عنوان نمادی از تجمل و افراط نرون در تاریخ ثبت شده است. این کاخ همچنین در تاریخ هنر و معماری
اهمیت بسزایی دارد زیرا نوآوری های معماری آن مانند گنبدهای بزرگ و نقاشی های دیواری به الگویی برای دوران های بعدی بدل شد.
انتشارات دانشگاه جورجیا ()ا، یک دانشگاه تحقیقاتی دولتی با زمین های اهدایی است که پردیس اصلی آن در اتنز (جورجیا)، جورجیا قرار دارد. این انتشارات قدیمی ترین و بزرگ ترین انتشارات در جورجیا و عضو انجمن انتشارات دانشگاهی است. توزیع داخلی این مطبوعات در حال حاضر توسط خدمات لانگ لیف انتشارات دانشگاه کارولینای شمالی ارائه می شود.
انتشارات دانشگاه ویسکانسین ()، یک انتشارات دانشگاهی غیرانتفاعی است که کتاب ها و مجلات داوری شده توسط همتا را منتشر می کند. این انتشارات آثار محققان جامعه دانشگاهی جهانی؛ آثار داستانی، خاطرات و شعر را تحت نام تجاری خود، Terrace Books، منتشر می کند و با انتشار کتاب های مهم درباره ویسکانسین، غرب میانه علیا و منطقه دریاچه های بزرگ، به شهروندان ویسکانسین خدمت می کند.
ستون مارکوس اورلیوس (، امروزه به ایتالیایی: ) یک ستون یادبود در رم است که در میدان کولونا قرار دارد. این بنا در اواخر قرن دوم میلادی برای گرامی داشت پیروزی های امپراتور مارکوس اورلیوس در جنگ های مارکومانی ساخته شد. ستون با الهام از ستون تراژان طراحی شد و با نقش برجسته های مارپیچ، صحنه های لشکرکشی های مارکوس اورلیوس علیه قبایل ژرمن و سرمات ها را روایت می کند. امروزه این اثر یکی از شاخص ترین یادمان های باقی مانده از دوران روم باستان است. تاریخچه. ساخت ستون احتمالاً پس از 176 میلادی آغاز شد، زمانی که مارکوس اورلیوس پیروزی بر قبایل شمالی را جشن گرفت. بنا در حدود 193 میلادی، پس از مرگ او و در دوران کمودوس تکمیل شد. در قرون وسطی، ستون به تدریج در خاک فرو رفته و بخش پایینی آن مدفون شد. در قرن شانزدهم، به دستور پاپ سیکستوس پنجم، ستون بازسازی شد و مجسمهٔ برنزی مارکوس اورلیوس در بالای آن جای خود را به تندیس قدیس پولس داد. این تغییر در 1589 انجام گرفت و از آن زمان تاکنون پابرجاست. معماری و ویژگی ها. ستون از مرمر کارارا ساخته شده و ارتفاع آن حدود 39 متر است (با پایه). قطر آن 3.7 متر است و از 28 بلوک عظیم مرمر تراشیده شده
تشکیل شده. درون ستون پلکانی مارپیچ با 190 پله ساخته شده که به سکوی بالایی می رسد. سطح خارجی ستون با نوار مارپیچی از نقش برجسته ها تزئین شده است. این نقش ها وقایع جنگ های مارکومانی (166–180 میلادی) را در بیش از 155 صحنه با حدود 2500 پیکره به تصویر می کشند. سبک اجرا نسبت به ستون تراژان خشن تر و پرتحرک تر است و بر جنبه های دراماتیک نبرد تأکید دارد. مرمت ها. ستون در طول تاریخ چندین بار مرمت شده است. در قرن شانزدهم میلادی، بنیاد سنگی آن تقویت شد. در قرن نوزدهم، دولت ایتالیا مرمت هایی برای تثبیت نقش برجسته ها انجام داد. امروزه ستون در میدان کولونا، در قلب رم، در معرض دید عموم قرار دارد. اهمیت فرهنگی. ستون مارکوس اورلیوس علاوه بر ارزش هنری و تاریخی، منبعی مهم برای شناخت نظامی گری و سیاست امپراتوری روم در اواخر قرن دوم میلادی است. این اثر همواره با ستون تراژان مقایسه می شود و نشان دهندهٔ تداوم سنت یادمان های پیروزی در روم باستان است.
«لا ژوکوندا» (La Gioconda)، یک اپرا در چهار پرده از آمیلکاره پونکیلی است که براساس لیبرتو ایتالیایی اثر آریگو بویتو (در نقش توبیا گوریو)، بر اساس آنجلو، ستمگر پادوا، نمایشنامه ای از ویکتور هوگو است (که گائتانو روسی هم برای لیبرتو خود برای آهنگ Mercadante "Il giuramento" در سال 1837 از آن استفاده کرده بود). «لا جیوکوندا» که اولین بار در سال ۱۸۷۶ اجرا شد، موفقیت بزرگی برای پونچیلی و همچنین موفق ترین اپرای جدید ایتالیایی بین «آیدا» (۱۸۷۱) و «اتلو» (۱۸۸۷) اثر وردی بود. این اپرا همچنین نمونه ای مشهور از ژانر ایتالیایی «گراند اپرا» است که معادل فرانسوی «گراند اپرا» است. پونچیلی این اثر را سه بار ویرایش کرد؛ نسخه چهارم و نهایی آن اولین بار در سال ۱۸۷۹ در جنوا اجرا شد و سپس در سال ۱۸۸۰ به میلان رسید و در آنجا به عنوان نسخه قطعی شهرت یافت. چندین ضبط کامل از این اپرا وجود دارد و به طور منظم، به ویژه در ایتالیا، اجرا می شود. این اپرا یکی از معدود اپراهایی است که برای هر یک از شش نوع صدای اصلی، یک نقش اصلی دارد. این اپرا همچنین شامل باله معروف «رقص ساعات» است که اغلب به صورت جداگانه یا به صورت تقلیدی اجرا می شود. سابقه آ
هنگسازی و اجرا. «لا جیوکوندا» بخشی از رپرتوار استاندارد اپرا در ایتالیا است و مرتباً در خانه های اپرای آن کشور به روی صحنه می رود. با توجه به تعداد زیاد پرسنل و صحنه آرایی های پیچیده ای که این اپرا نیاز دارد، این اثر یکی از گران ترین اپراها برای تولید است و در نتیجه، این اپرا بیشتر در خانه های اپرا با بودجه های بیشتر مانند تئاتر لا اسکالا در میلان و اپرای مترولیتن در شهر نیویورک اجرا می شود.هزینه تولید این اپرا باعث شده است که کمتر در خارج از ایتالیا به روی صحنه برود، اما هنوز بخشی از کانون غربی ادبیات اپرا در صحنه بین المللی است. صحنه سازی ها و اصلاحات اولیه در ایتالیا. «لا جیوکوندا» در سال ۱۸۷۴ توسط جولیو ریکوردی از شرکت نشر موسیقی کاسا ریکوردی سفارش داده شد. ریکوردی آریگو بویتو را برای نوشتن لیبرتوی این اپرا انتخاب کرد؛ اگرچه او از یک آناگرام از نام خودش، «توبیا گوریو»، استفاده کرد. بویتو ساختار خود را از سبک گرند اپرای دراماتیست فرانسوی اوژن اسکریب الگوبرداری کرد؛ با استفاده از یک چارچوب تاریخی با طیف گسترده ای از شخصیت ها که می توانست منظره ای بصری روی صحنه و فرصت هایی برای تضاد فراهم کند. در سنت اپرای ب
زرگ فرانسوی، این اثر شامل یک باله مرکزی و صحنه های کرال انبوه است. 'لا جیوکوندا "اولین بار در ۸ آوریل ۱۸۷۶ در تئاتر آلا اسکالا، میلان، با حضور سوپرانو ایتالیایی مادالنا ماریانی ماسی در نقش اصلی و تنور اسپانیایی خولیان گایار در نقش انزو اجرا شد. این اثر در اولین اجرای خود با استقبال مثبت منتقد برجسته موسیقی میلان، فیلیپو فیلیپی از مجله" لا پرسِوِرانزا "روبرو شد و اعلام کرد که به غیر از جوزپه وردی، تنها پونکیلی می تواند اپرایی با چنین اهمیت در میان آهنگسازان زنده آن زمان ایتالیا خلق کند. همسر پونکیلی، سوپرانو ترزینا برامبیلا، نیز نقش لا جیوکوندا را در اجراهای بعدی اپرا در لا اجرا کرد. اسکالا در سال ۱۸۷۶، و به مفسر مشهوری برای این نقش تبدیل شد." پس از اجرای نخست، پونچیلی چندین بار برای اجراهای بعدی به اصلاح اثر ادامه داد. برای اولین اجرای اپرا در ونیز در تئاتر سن بندتو | تئاتر روسینی در ۱۸ اکتبر ۱۸۷۶ تغییرات متعددی اعمال شد؛ از جمله اضافه شدن «فورلانا» در پرده اول؛ یک کابالتای جدید («O grido di quest’anima») برای دوئت بین انزو و بارنابا؛ یک «پریگیرا» برای لورا در پرده دوم؛ و یک آریای جدید برای آلویز در پرده سوم
که بعداً در اجراهای بعدی کنار گذاشته شد، اما اشعار آن تا حدودی در اصلاحات بعدی در Credo یاگو مورد استفاده مجدد قرار گرفت. این اپرا برای اولین اجرای خود در رم در Teatro Apollo در ۲۳ ژانویه ۱۸۷۷ دوباره اصلاح شد. برای این اجرا، پونچیلی یک فینال جدید برای پرده اول نوشت که جایگزین تکرار «فورلانا» شد و نبرد دریایی در پایان پرده دوم را با یک دوئت برای انزو و جیوکوندا جایگزین کرد. نسخه چهارم و نهایی اپرا در ۲۷ نوامبر ۱۸۷۹ بدون هیاهوی زیاد در جنوا به نمایش درآمد. با این حال، این نسخه بعداً با تحسین منتقدان روبرو شد و به عنوان نسخه قطعی اپرا شناخته شد، زمانی که سال بعد در ۲۸ مارس در لا اسکالا در میلان به روی صحنه رفت. ۱۸۸۰. برای این نسخه، پونکیلی آریای آلویز، "Si! Morir ella de'!"، را دوباره ساخت و stretta اصلی در فینال پرده ۳ را با یک اجرای ارکسترال از تم اصلی "pezzo concertato" قبلی جایگزین کرد. این ساختار در آن زمان بدیع بود و بعدها بر دیگر آهنگسازان اپرا مانند شاگرد پونکیلی Giacomo Puccini تأثیر گذاشت. اجراهای بین المللی در اروپا و آمریکای جنوبی. پس از اولین اجرای این اثر در سال ۱۸۷۶، La Scala چندین بار در تاریخ خو
د "لا ژوکوندا" را اجرا کرده است. به ویژه احیایی که توسط نیکولا الکساندروویچ بنویس با بازیگرانی چون ماریا کالاس و جوزپه دی استفانو در دهه 1950 به روی صحنه رفت. کالاس پیش از این نقش لا جیوکوندا را بازی کرده بود؛ او در ۲ آگوست ۱۹۴۷ در آرنا دی ورونا برای اولین اجرای حرفه ای اپرایش این نقش را خواند. این اثر بنویس تا سال ۱۹۹۷ در رپرتوار لا اسکالا باقی ماند؛ اگرچه با اجراکنندگان متفاوت. لا اسکالا همچنین مسئول اولین ضبط کامل اپرا بود که در سال 1931 با جیانینا آرنگی-لومباردی در نقش اصلی انجام شد. در سال 2022، لا اسکالا اجرای جدیدی از اپرا را به کارگردانی دیوید لیورمور با بازیگرانی به رهبری سوپرانوها سایوا هرناندز و ایرینا چوریلووا که به نوبت در نقش اصلی بودند، به نمایش گذاشت. بریتانیا اولین اجرای «لا جیوکوندا» در خانه اپرای سلطنتی، کاونت گاردن در ۳۱ مه ۱۸۸۳ با حضور سوپرانوی آمریکایی ماریا دوراند (متولد ۱۸۴۶) در نقش اصلی انجام شد. اولین اجرای اسپانیایی این اپرا در سال ۱۸۸۶ در بارسلونا انجام شد. پس از آن، اجراهایی در سال ۱۸۸۷ در بروکسل، وین و ورشو انجام شد. خواننده تنور مشهور انریکو کاروسو اولین موفقیت مهم و انتقادی دور
ان حرفه ای خود را در نقش انزو تجربه کرد، زمانی که این نقش را در تئاتر ماسیمو در پالرمو در سال ۱۸۹۷ اجرا کرد. خواننده سوپرانوی ایتالیایی تینا پولی رانداچیو در نیمه اول قرن بیستم در صحنه بین المللی، اجراکننده ای تحسین شده در نقش لا ژوکوندا بود. او اولین بار این نقش را در اروپا در تئاتر ماسیمو ویتوریو امانوئله در پالرمو در سال ۱۹۰۷ اجرا کرد؛ پس از آنکه پیش از این، لا ژوکوندا را در یک تور آمریکای جنوبی در سال های ۱۹۰۴-۱۹۰۵ در تئاتر شهرداری سائوپائولو و تئاتر شهرداری ریودوژانیرو خوانده بود. او در ادامه این نقش را در چندین تئاتر دیگر از جمله La Fenice (1908)، Teatro Real (1910)، Teatro Regio di Parma (1911)، Teatro Carlo Felice (1911)، [[Teatro dell Romater]Ostanme [[Teatro dell Romater|Ostanme] به تصویر کشید. (1915)، [[تئاتر شهری سانتیاگو]] (1915)، [[تئاترو کولون]] در بوئنوس آیرس (1915)، [[تئاترو دی سان کارلو]] در ناپل (1915)، [[تئاترو دال ورمه]]] در میلان [[در کوران] (1918)، [[Teatro Comunale di Bologna]] (1919)، [[Teatro Comunale مودنا]] (1927)، [[Teatro Lirico (Milan)|Teatro Lirico]] در میلان (1929)، و [[Teatro