Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
جاوید مهتاش (۱۹۱۴، تبریز) — سیاستمدار، وزیر کشاورزی در دوران حکومت خودمختار آذربایجان، نماینده منتخب هشترود (سراسکند) در مجلس ملی آذربایجان و فرماندار شهر تبریز. تولد و تحصیلات. جاوید مهتاش در سال ۱۹۱۴ در تبریز متولد شد. او در سال ۱۹۳۳ وارد دانشگاه تهران شد. پس از فارغ التحصیلی در رشته دامپزشکی از دانشگاه به عنوان رئیس دامپزشکی استان گیلان از سال ۱۳۱۸ تا ۱۳۲۵ فعالیت کرد. فعالیتهای سیاسی. او ابتدا عضو حزب توده و بعداً به حزب دموکرات آذربایجان ملحق شد. در ۲۹ آبان ۱۳۲۴، کنگره خلق آذربایجان فعالیت خود را در ساختمان تئاتر ارک تبریز آغاز کرد. در ۳۰ آذر، یک هئیت از نمایندگان کنگره تشکیل شد تا اجرای تصمیمات را تا زمان اتمام انتخابات و تشکیل دولت بر عهده بگیرد. جاوید مهتاش یکی از ۳۹ نفری بود که به کمیته ملی انتخاب شدند. از ۶ تا ۱۱ آذر، برای اولین بار در تاریخ ایران، انتخابات آزاد با مشارکت زنان برگزار شد. در نتیجه این انتخابات، جاوید مهتاش به عنوان نماینده هشترود به مجلس آذربایجان راه یافت. در ۱۲ دسامبر ۱۹۴۵، حکومت خودمختار آذربایجان تأسیس شد. جاوید مهتاش به عنوان وزیر کشاورزی در دولت خودمختار آذربایجان منصوب شد. در ۲
۵ دی ۱۳۲۴، یک کمیسیون ۱۵ نفره برای تدوین قانون اساسی حکومت خودمختار آذربایجان تشکیل شد. جاوید مهتاش نیز عضو این کمیسیون بود. در دوران تصدی وزارت، مجلس وابسته حکومت خودمختار آذربایجان در ۲۷ فوریه ۱۹۴۶ فرمانی در مورد توزیع زمین های دولتی بین دهقانان تصویب کرد. طبق این تصمیم، زمین ها، رودخانه ها و جنگل هایی که در دوران سلطنت رضاشاه به ارث رسیده یا مصادره شده بودند، به صورت رایگان به دهقانان فقیر داده شد. در نتیجه این اصلاحات، حدود ۱ میلیون دهقان صاحب زمین شدند. بسیاری از مالیات ها لغو شد. در سال ۱۹۴۶، یک مدرسه فنی در تبریز افتتاح با رشته های رشته های کشاورزی، دامداری، زنبورداری، باغبانی و پرورش کرم ابریشم افتتاح شد. این مدرسه فنی در سال اول فعالیت خود ۲۵۰ دانشجو را ثبت نام کرد. ۱۳۲۵، طبق توافق نامه منعقد شده بین دولت ایران و حکومت خودمختار آذربایجان، او به عنوان فرماندار شهر تبریز منصوب شد. در ۵ دسامبر ۱۹۴۶، به دنبال خروج نیروهای شوروی و هجوم نیروهای ارتش ایران برای ختم غائله آذربایجان او در میانه، توسط نیروهای حکومت خودمختار آذربایجان به رهبری غلام یحیی توقیف شد. جاوید مهتاش دو روز بعد توسط نیروهای شاه دستگیر ش
د. پس از این ماجرا هیچ اطلاعاتی از زندگی وی در دسترس نیست.
آلودگی آب به آلوده شدن منابع آبی (مانند رودخانه ها، دریاچه ها، اقیانوس ها، آب های زیرزمینی) توسط مواد مضر یا عوامل بیماری زا اشاره دارد که آنها را برای استفاده انسان نامناسب یا برای حیات آبزیان مضر می کند. این آلودگی می تواند از منابع مختلفی از جمله تخلیه فاضلاب صنعتی، رواناب کشاورزی، فاضلاب تصفیه نشده و دفع نامناسب زباله رخ دهد. وجود آلاینده ها در آب می تواند پیامدهای جدی زیست محیطی، بهداشتی و اقتصادی داشته باشد. آلودگی آب یک مسئله زیست محیطی عمده در هند است. بزرگ ترین منبع آلودگی آب در هند، فاضلاب تصفیه نشده است. از دیگر منابع آلودگی می توان به رواناب های کشاورزی و صنایع کوچک و بدون نظارت اشاره کرد. بیشتر رودخانه ها، دریاچه ها و آب های سطحی در هند به دلیل صنایع، فاضلاب های تصفیه نشده و زباله های جامد آلوده هستند. اگرچه میانگین بارندگی سالانه در هند حدود ۴۰۰۰ میلیارد متر مکعب است، اما به دلیل کمبود زیرساخت ها، تنها حدود ۱۱۲۲ میلیارد متر مکعب از منابع آب برای استفاده در دسترس است. بخش زیادی از این آب ناسالم است، زیرا آلودگی کیفیت آب را کاهش می دهد. آلودگی آب، میزان آب موجود برای مصرف کنندگان هندی، صنعت و کشاو
رزی آن را به شدت محدود می کند. علل آلودگی. فاضلاب تصفیه نشده. شکاف بزرگی بین تولید و تصفیه فاضلاب خانگی در هند وجود دارد. مشکل نه تنها این است که هند فاقد ظرفیت تصفیه کافی است، بلکه تصفیه خانه های فاضلاب موجود نیز فعال نیستند و به درستی نگهداری نمی شوند. اکثر تصفیه خانه های فاضلاب دولتی به دلیل طراحی نامناسب یا نگهداری ضعیف یا فقدان منبع برق مطمئن برای راه اندازی تصفیه خانه ها، همراه با غیبت کارمندان و مدیریت ضعیف، اغلب اوقات تعطیل هستند. فاضلاب تولید شده در این مناطق معمولاً به خاک نفوذ می کند یا تبخیر می شود. زباله های جمع آوری نشده در مناطق شهری انباشته می شوند و باعث ایجاد شرایط غیربهداشتی و انتشار آلاینده هایی می شوند که به آب های سطحی و زیرزمینی نفوذ می کنند. فاضلاب تخلیه شده از شهرها، شهرستان ها و برخی روستاها عامل اصلی آلودگی آب در هند است. برای پر کردن شکاف بین فاضلاب تولیدی هند و ظرفیت تصفیه فاضلاب آن در روز، سرمایه گذاری لازم است. شهرهای بزرگ هند روزانه ۳۸۳۵۴ میلیون لیتر فاضلاب تولید می کنند، اما ظرفیت تصفیه فاضلاب شهری تنها ۱۱۷۸۶ است. تعداد زیادی از رودخانه های هند به دلیل تخلیه فاضلاب های خانگی ب
ه شدت آلوده شده اند. تجزیه و تحلیل علمی نمونه های آب از سال ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۸ نشان می دهد که آلودگی آلی و باکتریایی در منابع آبی هند شدید است. این امر عمدتاً به دلیل تخلیه فاضلاب خانگی به صورت تصفیه نشده، عمدتاً از مراکز شهری هند است. رواناب کشاورزی و فاضلاب صنعتی. آفت کش ها از آلاینده های اصلی منابع آبی در کشورهای در حال توسعه هستند. بسیاری از آفت کش ها به دلیل آسیب های زیست محیطی شان در سراسر جهان ممنوع شده اند، مانند دی کلرودی فنیل تری کلرواتان (ددت)، آلدرین و هگزاکلروسیکلوهگزان، اما هنوز هم به عنوان جایگزینی ارزان و در دسترس برای سایر آفت کش ها در هند استفاده می شوند. هند از سال ۱۹۸۵ بیش از ۳۵۰٬۰۰۰ میلیون تن ددت استفاده کرده است، اگرچه ددت در سال ۱۹۸۹ ممنوع شد. ورود مواد شیمیایی کشاورزی مانند اچ سی اچ و ددت به آب می تواند باعث تجمع زیستی شود، زیرا این مواد شیمیایی در برابر تجزیه مقاوم هستند. این مواد شیمیایی بخشی از آلاینده های آلی پایدار هستند که سرطان زا و جهش زاهای بالقوه می باشند. میزان آلاینده های آلی موجود در چندین رودخانه هند بسیار بالاتر از حد مجاز سازمان بهداشت جهانی است. فاضلاب بسیاری از صنایع در هند
به رودخانه ها ریخته می شود. از سال ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۷، تخمین زده می شود که ۷٫۱۷ میلیون تن زباله خطرناک توسط کارخانه های صنعتی تولید شده است. هیئت مرکزی کنترل آلودگی گزارش داد که تا سال ۲۰۱۶، ۷۴۶ صنعت مستقیماً فاضلاب خود را به رودخانه گنگ، بزرگ ترین رودخانه هند، تخلیه می کردند. این فاضلاب حاوی فلزات سنگینی مانند سرب، کادمیوم، مس، کروم، روی و آرسنیک است که هم بر حیات آبزیان و هم بر سلامت انسان تأثیر منفی می گذارد. تجمع زیستی این فلزات می تواند اثرات نامطلوب متعددی بر سلامت داشته باشد، مانند اختلال در عملکرد شناختی، آسیب دستگاه گوارش یا آسیب کلیوی. مشکلات دیگر. یک مطالعه مشترک و هیئت کنترل آلودگی پنجاب در سال ۲۰۰۸ نشان داد که در روستاهای امتداد رودخانه نولاه، فلوراید، جیوه، بتا اندوسولفان و آفت کش هپتاکلر بیش از حد مجاز در آب های زیرزمینی و لوله کشی وجود دارد. بعلاوه، آب غلظت بالایی (نیاز به اکسیژن شیمیایی و بیوشیمیایی)، آمونیاک، فسفات، کلرید، کروم، آرسنیک و آفت کش کلرپیریفوس داشت. آب های زیرزمینی همچنین حاوی نیکل و سلنیوم هستند، در حالی که آب لوله کشی غلظت بالایی از سرب، نیکل و کادمیوم دارد. سیل در طول فصل باران های
موسمی، مشکل آلودگی آب هند را بدتر می کند، زیرا زباله های جامد و خاک های آلوده را شسته و به رودخانه ها و تالاب های آن منتقل می کند. کیفیت منابع آب. نظارت بر کیفیت. هیئت مرکزی کنترل آلودگی، یکی از نهادهای وزارت محیط زیست و جنگل های دولت هند، یک شبکه ملی نظارت بر کیفیت آب متشکل از ۱۴۲۹ ایستگاه نظارت در ۲۸ ایالت و ۶ ایستگاه در سرزمین های اتحادیه در رودخانه ها و پهنه های آبی مختلف در سراسر کشور تأسیس کرده است. این تلاش، کیفیت آب را در تمام طول سال پایش می کند. این شبکه نظارتی، ۲۹۳ رودخانه، ۹۴ دریاچه، ۹ مخزن، ۴۱ برکه، ۸ نهر، ۲۳ کانال، ۱۸ زهکش و ۴۱۱ چاه را در سراسر هند پوشش می دهد. نمونه های آب به طور معمول برای ۲۸ پارامتر از جمله اکسیژن محلول، باکتری شناسی و سایر پارامترهای بین المللی تعیین شده برای کیفیت آب، مورد تجزیه و تحلیل قرار می گیرند. علاوه بر این، ۹ پارامتر فلزات کمیاب و ۲۸ باقیمانده آفت کش مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. پایش زیستی نیز در مکان های خاص انجام می شود. ماده آلی. در سال ۲۰۱۰، پایش کیفیت آب نشان داد که تقریباً همه رودخانه ها دارای سطوح بالای اکسیژن مورد نیاز بیولوژیکی (معیاری برای آلودگی با مو
اد آلی) هستند. بدترین آلودگی، به ترتیب کاهش، در رودخانه مارکاندا (۴۹۰) یافت شد. میلی گرم در لیتر)، و پس از آن رودخانه کالی (۳۶۴)، رودخانه آملاخادی (۳۵۳)، کانال یامونا (۲۴۷)، رودخانه یامونا در دهلی (۷۰) و رودخانه بتوا (۵۸). برای درک بهتر، یک نمونه آب روزه بین ۱ و ۲ میلی گرم O/L نشان دهنده آب بسیار تمیز، ۳ تا ۸ است. میلی گرم O/L نشان دهنده آب نسبتاً تمیز، ۸ تا ۲۰ نشان دهنده آب مرزی و بیشتر از ۲۰ میلی گرم O/L نشان دهنده آب آلوده و از نظر اکولوژیکی ناامن است. سطح نزدیکی شهرها و شهرهای بزرگ بسیار بالاست. در مناطق روستایی هند، سطح رودخانه برای حمایت از حیات آبزیان کافی بود. سطح کلیفرم. رودخانه های یامونا، گانگا، گومتی، قاغارا، چامبال، ماهی، واردها و گوداواری از دیگر توده های آبی آلوده به کلیفرم در هند هستند. برای روشن شدن موضوع، کلیفرم باید کمتر از 104 MPN/۱۰۰ میلی لیتر باشد، ترجیحاً در آب وجود نداشته باشد تا برای مصارف عمومی انسان و همچنین برای آبیاری که در آن کلیفرم ممکن است باعث شیوع بیماری از آب آلوده در کشاورزی شود، ایمن تلقی شود. در سال ۲۰۰۶، ۴۷ درصد از نظارت های کیفیت آب، غلظت کلیفرم را بالای ۵۰۰ MPN/100 میل
ی لیتر گزارش کردند. در طول سال ۲۰۰۸، ۳۳ درصد از کل ایستگاه های نظارت بر کیفیت آب، سطح کلیفرم کل را بیش از این سطوح گزارش کردند، که نشان می دهد تلاش های اخیر برای افزودن زیرساخت های کنترل آلودگی و ارتقاء تصفیه خانه ها در هند، ممکن است روند آلودگی آب را معکوس کند. تصفیه فاضلاب خانگی و متعاقباً استفاده از فاضلاب تصفیه شده برای آبیاری می تواند از آلودگی منابع آبی جلوگیری کند، تقاضا برای آب شیرین در بخش آبیاری را کاهش دهد و به منبعی برای آبیاری تبدیل شود. از سال ۲۰۰۵، بازار تصفیه خانه های فاضلاب هند سالانه با نرخ ۱۰ تا ۱۲ درصد در حال رشد بوده است. ایالات متحده بزرگ ترین تأمین کننده تجهیزات و ملزومات تصفیه به هند است و ۴۰ درصد از سهم بازار نصب های جدید را در اختیار دارد. با این نرخ توسعه، و با فرض اینکه دولت هند به مسیر اصلاحات خود، سرمایه گذاری های عمده در تصفیه خانه های فاضلاب و توسعه زیرساخت های برق ادامه دهد، تخمین زده می شود که هند تا سال ۲۰۱۵ ظرفیت تصفیه آب خود را تقریباً سه برابر کند و عرضه ظرفیت تصفیه تا حدود سال ۲۰۲۰ با نیازهای روزانه تصفیه آب فاضلاب هند مطابقت داشته باشد. اثرات آلودگی آب در هند. آلودگی آب
در هند اثرات مخرب متعددی بر محیط زیست و سلامت عمومی دارد. برخی از اثرات کلیدی عبارتند از: راهکارها. صرفه جویی در مصرف آب در هند رو به افزایش است. تلاش های دولت اتحادیه برای احیای رودخانه گنگ و پاکسازی یامونا از جمله تلاش های آغاز شده توسط دولت هستند. تلاش های بنیاد احیای رودخانه چنای برای پاکسازی رودخانه های کوم و آدیار در چنای و تلاش های جامعه مدنی به رهبری سازمان هایی مانند بنیاد محیط زیست هند برای پاکسازی دریاچه ها و برکه های این کشور، به عنوان پیشرفتی قابل توجه در جهت حفاظت از آب تلقی می شود. تصفیه فاضلاب. شکاف بزرگی بین فاضلاب تولید شده در هند و ظرفیت تصفیه فاضلاب این کشور وجود دارد. دولت مرکزی تا حد زیادی مدیریت تصفیه فاضلاب را به دولت های ایالتی واگذار کرده است، که منجر به اختلاف فاحش در مدیریت فاضلاب بین چندین ایالت شده است. با این حال، تقریباً ۸۱۵ تصفیه خانه فاضلاب در شش سال گذشته در دست ساخت هستند یا برنامه ریزی شده اند. این امر درصد فاضلاب شهری تصفیه شده را از ۳۷ درصد در سال ۲۰۱۵ به ۵۰ درصد در سال ۲۰۲۱ افزایش داده است. همچنین تلاش هایی برای تشویق استفاده مجدد یا بازیافت فاضلاب تصفیه شده در کشاورزی
یا اهداف صنعتی به منظور کاهش فشار بر منابع آب زیرزمینی صورت گرفته است. فناوری های دیگری نیز برای تصفیه فاضلاب شهری مورد بررسی قرار گرفته اند. تالاب های طبیعی جایگزین خوبی برای برای حذف ۷۶ تا ۷۸ درصد از زباله های آلی، ۷۷ تا ۹۷ درصد از مواد مغذی و ۹۹٫۵ تا ۹۹٫۹ درصد از میکروب ها از فاضلاب هستند. سیستم های تصفیه فاضلاب غیرمتمرکز در برخی از مناطق هند به کار گرفته شده اند و با توجه به هزینه بالای نصب و نگهداری، نشان داده اند که جایگزین اقتصادی مناسبی برای آنها هستند. کیفیت پساب خروجی از این تصفیه خانه ها در محدوده مجاز قرار داشت. تصفیه فاضلاب صنعتی. فاضلاب صنعتی در هند به شدت بدون نظارت است. با این حال، دولت ابتکارات متعددی را برای جلوگیری از آلودگی صنعتی منابع آب اتخاذ کرده است. تخلیه صفر مایع (ZLD) یک فرایند تصفیه آب برای حذف زباله های مایع از صنایعی است که فاضلاب بسیار آلوده ای مانند بخش کود و کارخانه های تقطیر تولید می کنند. ZLD توسط دولت تشویق شده و از آن زمان در برخی از کارخانه های صنعتی بزرگ مانند یونیلیور و پروکتر اند گمبل اجرا شده است، اما هزینه های نصب و عدم موفقیت در پردازش مقادیر زیاد جامدات محلول در ف
اضلاب، مانع بزرگی برای کارخانه های صنعتی برای پذیرش این فناوری است. رودخانه های خاص. گنگ. بیش از ۵۰۰ میلیون ها نفر در امتداد رودخانه گنگ زندگی می کنند. تخمین زده می شود که روزانه حدود ۲٬۰۰۰٬۰۰۰ نفر طبق آیین هندوها در این رودخانه که مقدس شمرده می شود، غسل می کنند. آلودگی رودخانه گنگ یک خطر عمده برای سلامتی است. انجمن ملی حفاظت از محیط زیست هند (NRGBA) در تاریخ ۲۰ فوریه ۲۰۰۹ تحت بند ۳(۳) قانون حفاظت از محیط زیست مصوب ۱۹۸۶ توسط دولت مرکزی هند تأسیس شد. همچنین گنگ را به عنوان «رودخانه ملی» هند اعلام کرد. ریاست این شورا شامل نخست وزیر هند و سروزیران ایالت هایی است که رود گنگ از میان آنها می گذرد. یامونا. طبق تخمینی که در سال ۲۰۱۲ انجام شد، رودخانه مقدس یامونا در دهلی حاوی ۷۵۰۰ باکتری کلی فرم در هر ۱۰۰ سی سی آب بود. تعدادی از سازمان های مردم نهاد، گروه های فشار، باشگاه های زیست محیطی و همچنین جنبش های شهروندی در انجام وظیفه خود برای پاکسازی رودخانه فعال بوده اند. اگرچه هند در سال ۲۰۰۲ سیاست ملی آب خود را برای تشویق مشارکت جامعه و تمرکززدایی از مدیریت آب اصلاح کرد، اما بوروکراسی پیچیده این کشور تضمین می کند که این س
یاست در حد «بیانیه صرف نیت» باقی بماند. مسئولیت مدیریت مسائل آب بدون هیچ هماهنگی بین دوازده وزارتخانه و اداره مختلف تقسیم شده است. بوروکراسی دولتی و اداره پروژه های دولتی، علیرغم صرف سال ها وقت و ۱۴۰ میلیون دلار برای این پروژه، نتوانسته اند مشکل را حل کنند.
فعالیت های انسانی تأثیر قابل توجهی بر صخره های مرجانی دارند و به کاهش جهانی آنها کمک می کنند. از جمله فعالیت های آسیب زا می توان به استخراج مرجان ها، آلودگی های آلی و غیرآلی، صید بی رویه، ماهیگیری انفجاری، و همچنین حفاری کانال ها و ایجاد مسیرهای دسترسی به جزایر و خلیج ها اشاره کرد. افزون بر این، تهدیدات دیگری نیز وجود دارند؛ از جمله شیوع بیماری ها، شیوه های مخرب صید، و گرم شدن آب های اقیانوسی. نقش اقیانوس ها به عنوان مخزن دی اکسید کربن، تغییرات جوی، تابش نور فرابنفش، اسیدی شدن آب دریا، عفونت های ویروسی، آثار ناشی از طوفان های گرد و غبار که عوامل آلاینده را به صخره های دوردست منتقل می کنند، آلودگی های مختلف و رشد بی رویه جلبک ها، همگی از جمله عواملی هستند که بر سلامت صخره های مرجانی تأثیر منفی می گذارند. شایان توجه است که خطراتی که متوجه صخره های مرجانی هستند، تنها به مناطق ساحلی محدود نمی شود. پیامدهای تغییرات اقلیمی، به ویژه گرمایش جهانی، منجر به افزایش دمای آب های اقیانوسی می شود؛ این افزایش دما موجب سفیدشدگی مرجان ها می گردد، پدیده ای که می تواند برای اکوسیستم های مرجانی بسیار کشنده باشد. دانشمندان برآورد
کرده اند که طی ۲۰ سال آینده، بین ۷۰ تا ۹۰ درصد از تمامی صخره های مرجانی از بین خواهند رفت. علل اصلی این روند شامل گرم شدن آب دریاها، افزایش اسیدیته اقیانوس ها و آلودگی های مختلف است. در یک مطالعه جهانی که در سال ۲۰۰۸ صورت گرفت، برآورد شد که تاکنون حدود ۱۹ درصد از سطح موجود صخره های مرجانی نابود شده است. در حال حاضر، تنها ۴۶ درصد از صخره های مرجانی جهان در وضعیت سلامت قابل قبول قرار دارند و حدود ۶۰ درصد از آن ها در معرض خطر ناشی از فعالیت های مخرب انسانی هستند. این تهدیدها به ویژه در منطقه جنوب شرق آسیا به شدت نگران کننده هستند؛ به گونه ای که حدود ۸۰ درصد از صخره های مرجانی این منطقه در خطر گونه در خطر انقراض قرار دارند. پیش بینی می شود که تا دهه ۲۰۳۰، حدود ۹۰ درصد از صخره های مرجانی جهان در معرض خطر ناشی از فعالیت های انسانی و تغییرات اقلیمی باشند و تا سال ۲۰۵۰، تمامی صخره های مرجانی جهان در وضعیت بحرانی قرار گیرند. مسائل. رقابت. در شرایطی که شکارچیان گیاه خوار به اندازه کافی در محیط زیست حضور نداشته باشند، جلبک های رقیب و سایر انواع جلبک ها در آب های غنی از مواد مغذی به سرعت رشد و گسترش می یابند. این وضعیت م
وجب می شود که تعادل اکولوژیکی صخره های مرجانی به هم بخورد؛ چرا که جلبک ها با مرجان ها برای فضا، نور و مواد مغذی رقابت می کنند و در صورت بدون علامت باقی ماندن، می توانند سطح صخره ها را بپوشانند و مانع رشد و ترمیم مرجان ها شوند. در دریای کارائیب و اقیانوس آرام گرمسیری، تماس مستقیم بین مرجان ها و جلبک های دریایی معمولی باعث سفید شدن و مرگ بافت مرجان ها از طریق رقابت دگرآسیبی می شود. عصاره های محلول در چربی جلبک های دریایی که به بافت های مرجانی آسیب می رسانند، باعث سفید شدن سریع آنها نیز می شوند. در این مکان ها، سفید شدن و مرگ و میر محدود به مناطقی بود که مستقیماً با جلبک دریایی یا عصاره های آنها در تماس بودند. سپس جلبک دریایی گسترش یافت و زیستگاه مرجان مرده را اشغال کرد. با این حال، تا سال ۲۰۰۹، تنها ۴٪ از صخره های مرجانی در سراسر جهان بیش از ۵۰٪ پوشش جلبکی داشتند، به این معنی که هیچ روند جهانی اخیری به سمت تسلط جلبک ها بر صخره های مرجانی وجود ندارد. در اکوسیستم های سالم مرجانی، این رشد بیش از حد جلبک ها توسط موجودات گیاه خوار کنترل می شود. شکارچیان گیاه خوار شامل گونه های مختلفی از ماهی ها و بی مهرگان هستند که
با تغذیه از جلبک ها، نقش کلیدی در حفظ توازن زیستی ایفا می کنند. از جمله این جانداران می توان به طوطی ماهی اشاره کرد که با منقار قدرتمند خود جلبک ها را از سطح سنگ ها و مرجان ها می تراشد. همچنین، توتیای دریایی یکی از مهم ترین جلبک خواران بستر دریا محسوب می شود که پس از کاهش جمعیت آن در دهه های گذشته، افزایش جلبک در بسیاری از مناطق مرجانی گزارش شده است. سایر ماهی های گیاه خوار مؤثر شامل جراح ماهیها، تَنگ ها و تک شاخ ماهی ها هستند که هر یک با سبک تغذیه خاص خود، بخش مهمی از کنترل جمعیت جلبک ها را بر عهده دارند. حضور متعادل و پایدار این گونه ها برای سلامت و پایداری اکوسیستم های مرجانی ضروری است. کرم ضدآفتاب. کرم ضدآفتاب می تواند به طور غیرمستقیم از طریق سیستم های فاضلاب، هنگام شستشو و توسط شناگران و غواصان، یا به طور مستقیم در صورت جدا شدن کرم ضدآفتاب از بدن افراد در اقیانوس، وارد اقیانوس شود. سالانه حدود ۱۴۰۰۰ تن کرم ضدآفتاب به اقیانوس ها سرازیر می شود که ۴۰۰۰ تا ۶۰۰۰ تن آن وارد مناطق صخره ای می شود. تخمین زده می شود که ۹۰٪ از گردشگری غواصی سطحی و زیرآبی در ۱۰٪ از صخره های مرجانی جهان متمرکز شده است، به این معنی ک
ه صخره های مرجانی محبوب به ویژه در برابر قرار گرفتن در معرض کرم های ضدآفتاب آسیب پذیر هستند. برخی از فرمولاسیون های کرم های ضدآفتاب، خطری جدی برای سلامت مرجان ها هستند. اکسی بنزون، مادهٔ رایج در کرم های ضدآفتاب، باعث سفید شدن مرجان ها می شود و بر سایر جانوران دریایی تأثیر می گذارد. علاوه بر اکسی بنزون، ترکیبات ضدآفتاب دیگری نیز وجود دارند که به عنوان فیلترهای شیمیایی UV شناخته می شوند و می توانند برای مرجان ها و صخره های مرجانی و سایر موجودات دریایی مضر باشند. آنها عبارتند از: بنزوفنون-۱، بنزوفنون-۸، OD-PABA، ۴-متیل بنزیلیدین کامفور، ۳-بنزیلیدن کامفور، نانو دی اکسید تیتانیوم، نانو اکسید روی، اکتینوکسات و اکتوکریلن. اسیدی شدن اقیانوس. اسیدی شدن اقیانوس ها ناشی از افزایش دی اکسید کربن اتمسفر است. اقیانوس ها حدود یک سوم از این افزایش را جذب می کنند. گاز محلول با آب واکنش می دهد و اسید کربنیک تشکیل می دهد و بنابراین اقیانوس را اسیدی می کند. این کاهش pH مشکل دیگری برای صخره های مرجانی است. با افزایش میزان این گاز گلخانه ای در جو، بخشی از آن—تقریباً یک سوم از کل دی اکسید کربن اضافه شده—توسط اقیانوس ها جذب می شود. ا
ین روند جذب، گرچه در کوتاه مدت ممکن است به کاهش دی اکسید کربن جوی کمک کند، اما پیامدهای زیست محیطی گسترده ای برای محیط های دریایی به همراه دارد. وقتی دی اکسید کربن در آب دریا حل می شود، با مولکول های آب واکنش داده و اسید کربنیک (H₂CO₃) تولید می کند. این ترکیب اسیدی، موجب کاهش سطح pH آب اقیانوس ها می شود و در نتیجه، محیط دریایی به تدریج اسیدی تر می گردد. کاهش pH آب اقیانوس یکی از چالش های جدی برای صخره های مرجانی به شمار می رود. مرجان ها برای ساخت اسکلت های آهکی خود به یون های کربنات (CO₃²⁻) نیاز دارند، اما با اسیدی تر شدن آب، غلظت این یون ها کاهش یافته و در نتیجه، فرایند کلسیمی شدن مختل می شود. این اختلال موجب تضعیف ساختار مرجان ها، کاهش رشد آن ها، و در نهایت نابودی تدریجی اکوسیستم های مرجانی می گردد. این کاهش گرچه از نظر عددی اندک به نظر می رسد، اما از نظر شیمیایی تأثیر عمیق و قابل توجهی بر تعادل اسیدی-قلیایی آب های سطحی اقیانوس ها دارد. پیش بینی می شود که در ادامه این روند، pH سطح اقیانوس ها با افتی در حدود ۰٫۳ تا ۰٫۴ واحد دیگر نیز مواجه شود. کاهش pH به معنای افزایش یون های هیدروژن (H⁺) در آب است؛ به گونه ا
ی که تا به امروز، میزان این یون ها حدود ۳۰٪ افزایش یافته است. اما با افزایش دی اکسید کربن محلول و کاهش غلظت یون های کربنات، آب های سطحی به تدریج وارد حالت زیر اشباع می شوند. در چنین شرایطی، نه تنها فرایند تشکیل ساختارهای آهکی (مانند اسکلت مرجان ها) دشوار می شود، بلکه ساختارهای موجود نیز در معرض حل شدن قرار می گیرند. جالب آن که، نتایج برخی مطالعات حاکی از آن است که اسیدی شدن اقیانوس ها ممکن است نوعی تبعیض زیستی یا «تبعیض جنسی» در میان مرجان ها ایجاد کند. به طور خاص، مرجان های ماده ای که در حال تخم ریزی هستند، حساسیت بیشتری نسبت به اثرات منفی اسیدی شدن آب نسبت به مرجان های نر نشان داده اند.
وسیله نقلیه سبز، وسیله نقلیه پاک، وسیله نقلیه سازگار با محیط زیست یا وسیله نقلیه سازگار با محیط زیست، وسیله موتوری است که در مقایسه با وسایل نقلیه موتور درون سوز معمولی که با بنزین یا گازوئیل کار می کنند، یا وسیله ای که از سوخت های جایگزین خاصی استفاده می کند، اثرات مضر کمتری بر محیط زیست دارد. در حال حاضر، در برخی کشورها این اصطلاح برای هر وسیله نقلیه ای که مطابق یا فراتر از استاندارد آلایندگی اروپا (مانند Euro6) یا استانداردهای خودروهای با آلایندگی صفر (مانند ZEV , ULEV , SULEV , PZEV) یا استاندارد سوخت با کربن کمتر وضع شده در چندین کشور باشد، استفاده می شود. وسایل نقلیه سبز به خودروهایی گفته می شود که با استفاده از سوخت های جایگزین و فناوری های پیشرفته حرکتی طراحی شده اند و شامل انواع مختلفی از وسایل نقلیه می شوند که نسبت به خودروهای سنتی با سوخت فسیلی، تأثیرات زیست محیطی کمتری دارند. از جمله این خودروها می توان به خودروی اتصال برقی دوگانه سوز، خودروهای هیبریدی پلاگین دار، خودروهای تماماً الکتریکی با باتری، خودروهای فشرده شده با هوا، خودروی هیدروژنی و خودرو پیل سوختی، خودروهای الکل خالص (نظیر اتانول)، خودر
وهای چندسوخته، خودروی گازسوز، خودروهای دیزلی پاک، و همچنین خودروهایی اشاره کرد که از ترکیباتی مانند بیودیزل، اتانول یا گازول (مخلوط بنزین و اتانول) بهره می برند. در سال ۲۰۲۱، خودروتسلا مدل ۳ با مصرف سوخت معادل ۱۴۲ مایل به ازای هر گالن بنزین (mpg-e) که برابر با مصرف ۱٫۷ لیتر در هر ۱۰۰ کیلومتر است، به عنوان بهره ورترین خودروی دارای گواهی EPA در تاریخ با احتساب همه سوخت ها و سال های تولید شناخته شد. این رکورد بالاتر از مدل های قبلی تسلا و همچنین خودروی هیوندای آیونیک سال ۲۰۱۹ قرار گرفت. بهره وری انرژی. خودروهایی که هزینه های تولید انرژی آن ها مشابه است، می توانند در طول عمر عملیاتی خود (یعنی در مرحله بهره برداری)، از طریق اتخاذ مجموعه ای از تدابیر و اقدامات مؤثر، شاهد کاهش قابل توجهی در هزینه های انرژی مصرفی باشند: نگهداری مناسب از وسیله نقلیه مانند تنظیم موتور، تعویض روغن و حفظ فشار مناسب تایر نیز می تواند مفید باشد. حذف وسایل غیرضروری از خودرو، وزن را کاهش داده و مصرف سوخت را نیز بهبود می بخشد. حتی اگر هزینه های انرژی صرف شده برای تولید اولیه خودروها (مانند استخراج مواد، ساخت و مونتاژ) تقریباً برابر باشد، با ب
هینه سازی مصرف انرژی در زمان استفاده می توان به صرفه جویی چشمگیری دست یافت. این کاهش هزینه می تواند از طریق روش هایی مانند ارتقاء بهره وری موتور، کاهش وزن خودرو، بهبود آیرودینامیک، استفاده از تایرهای کم مقاومت، سیستم های بازیابی انرژی ترمز، رانندگی هوشمند، و استفاده از سوخت های پاک تر یا انرژی تجدیدپذیر حاصل شود. انواع. وسایل نقلیه سبز شامل انواع وسایل نقلیه ای می شوند که به طور کامل یا جزئی با منابع انرژی جایگزین غیر از سوخت های فسیلی کار می کنند یا ضریب نشر کمتری تولید می کنند. گزینه دیگر، استفاده از ترکیب سوخت جایگزین در خودروهای مبتنی بر سوخت فسیلی مرسوم است که باعث می شود آنها تا حدی با منابع انرژی تجدیدپذیر کار کنند. رویکردهای دیگر شامل حمل و نقل سریع شخصی است، یک مفهوم ترابری عمومی که حمل و نقل خودکار، بر اساس تقاضا و بدون توقف را در شبکه ای از مسیرهای ویژه ساخته شده ارائه می دهد. نمونه هایی از وسایل نقلیه با مصرف سوخت کاهش یافته شامل خودروهای برقی، خودروی اتصال برقی دوگانه سوز و خودروهای هیدروژنی با سوخت سلولی هستند. خودروهای برقی معمولاً از خودروهای پیل سوختی ( بر اساس نسبت باک به چرخ) کارآمدتر هستند
. آنها نسبت به خودروهای موتور درون سوز مرسوم، مصرف سوخت کمتری دارند، اما برد یا حداکثر مسافت قابل دستیابی قبل از تخلیه باتری، آنها را محدود می کند. باتری های خودروهای برقی هزینه اصلی آنها را تشکیل می دهند. آنها بسته به منبع برق، در مقایسه با یک وسیله نقلیه موتور درون سوز (بنزینی، دیزلی) از 0% تا ۹۹٫۹٪ کاهش در انتشار کربن دی اکسید ایجاد می کنند.
حشره کش برقی که به طور رسمی تر سیستم کنترل حشرات با تخلیه الکتریکی، حشره کش برقی یا تله الکتریکی (حشرات) نامیده می شود، وسیله ای است که حشره پرنده ای را که توسط نور جذب می شوند، جذب و از بین می برد. یک منبع نور، حشرات را به سمت یک شبکه برق جذب می کند، جایی که با تماس دو سیم با ولتاژ بالا بین آنها، دچار برق گرفتگی می شوند. این نام از صدای آواشناختی «زاپ» گرفته شده است که هنگام برق گرفتگی یک حشره تولید می شود. توضیحات. دستگاه های دفع حشرات معمولاً در یک قفس محافظ از جنس پلاستیک یا میله های فلزی متصل به زمین قرار می گیرند تا از تماس افراد یا حیوانات بزرگتر با شبکه ولتاژ بالا جلوگیری شود. یک منبع نور در داخل تعبیه شده است، که اغلب یک لامپ فلورسنت است که برای انتشار نور مرئی و فرابنفش طراحی شده است، که برای حشرات قابل مشاهده است و انواع مختلفی از آنها را جذب می کند. مدل های جدیدتر اکنون از ال ئی دی های با طول عمر بالا برای تولید نور استفاده می کنند. منبع نور توسط یک جفت شبکه یا مارپیچ سیمی لختِ در هم تنیده احاطه شده است. فاصله بین سیم های مجاور معمولاً حدود است. یک منبع تغذیه ولتاژ بالا که از برق شهری تغذیه می شود