Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ایتالیا در ورزشگاه اکو-پاور به تاریخ ۱۶ نوامبر ۲۰۲۳، چمبرز اولین بازی خود را برای تیم زیر ۲۰ سال انگلیس انجام داد. افتخارات. انگلستان زیر ۱۹ سال
در باب طبیعت خدایان (به لاتین: De Natura Deorum) یک گفتگوی فلسفی از فیلسوف شک گرای رومی سیسرون است که در ۴۵ پیش از میلاد نوشته شده است. این اثر در سه کتاب ارائه شده است که دیدگاه های کلامی فلسفه های هلنیستی اپیکوریسم، رواقی گری و شک گرایی آکادمیک را مورد بحث قرار می دهد. نگارش. "در باب طبیعت خدایان" به گروهی از آثار فلسفی تعلق دارد که سیسرون دو سال پیش از مرگش در سال ۴۳ پیش از میلاد نوشت. او در آغاز "در باب طبیعت خدایان" اظهار می کند که این آثار را هم به عنوان تسکینی بر انفعال سیاسی که به دلیل تفوقژولیوس سزار به آن دچار شده بود، و هم برای حواس پرتی از غم و اندوه ناشی از مرگ دخترش تولیا نوشته است. قرار است این گفتگو در رم و در خانه گایوس اورلیوس کوتا برگزار شود. در این گفتگو کوتا به عنوان پاپ ظاهر می شود، نه کنسول. او کمی پس از ۸۲ پیش از میلاد به مقام پاپی و در ۷۵ پیش از میلاد به مقام کنسولی منصوب شد، و از آن جایی که سیسرون، که به عنوان شنونده در این گفتگو حضور دارد، تا سال ۷۷ پیش از میلاد از آتن برنگشت، تاریخ خیالی آن را می توان بین سال های ۷۷ و ۷۵ پیش از میلاد، زمانی که سیسرون حدود سی سال و کوتا حدود چهل و ه
شت سال داشت، تعیین کرد. این کتاب حاوی ابهام ها و تناقض های مختلفی است که نشان می دهد احتمالاً هرگز توسط سیسرون مورد تجدیدنظر قرار نگرفته و تا پس از مرگش منتشر نشده است. سیسرون برای محتوا، بیشتر از منابع یونانی قدیمی تر وام گرفته است. چینش شتاب زده سیسرون از مراجعی که مستقل از یکدیگر نوشته شده اند، به این معنی است که اثر فاقد انسجام است، و نکاتی که توسط یک گوینده مطرح می شود، گاهی اوقات توسط گویندگان بعدی رد نمی شود. محتوا. این گفتگو توسط خود سیسرون روایت می شود، هرچند او نقش فعالی در بحث ندارد. گایوس ولیوس نماینده مکتب اپیکوری است، کوینتوس لوسیلیوس بالبوس از رواقیون دفاع می کند، و گایوس کوتا از شک گرایی آکادمیک خود سیسرون سخن می گوید. کتاب اول این گفتگو شامل مقدمه سیسرون، دفاع ولیوس از الهیات اپیکوری و انتقاد کوتا از اپیکوریسم است. کتاب دوم بر توضیح و دفاع بالبوس از الهیات رواقی تمرکز دارد. کتاب سوم انتقاد کوتا از ادعاهای بالبوس را مطرح می کند. نتیجه گیری های سیسرون مبهم و خاموش است، «یک استراتژی [بر مبنای] گشودگی متمدنانه»؛ با این حال، او نتیجه می گیرد که ادعاهای بالبوس، به نظر او، بیشتر به حقیقت نزدیک است.
کتاب اول. در کتاب اول، سیسرون از خانه کوتا، پونتیفکس ماکسیموس، بازدید می کند و در آنجا کوتا را به همراه ولیوس، سناتور و اپیکوری، و بالبوس، حامی رواقیون، می یابد. کوتا خود یک شک گرا است و به سیسرون اطلاع می دهد که آن ها در مورد ماهیت خدایان بحث می کردند. ولیوس در حال بیان نظرات اپیکور در این مورد بود. از ولیوس خواسته می شود پس از خلاصه کردن آنچه قبلاً گفته بود، به استدلال های خود ادامه دهد. گفتمان ولیوس از سه بخش تشکیل شده است: تاختن به کیهان شناسی افلاطونی و رواقی؛ مروری تاریخی بر فیلسوفان پیشین؛ و شرحی بر الهیات اپیکوری. ولیوس این فرض را که خلقت جهان در یک دوره زمانی خاص رخ داده است، دشوار می داند و انگیزه احتمالی یک خدا را در انجام این کار زیر سؤال می برد. بخش تاریخی (۱۰-۱۵) پر از نادرستی ها و تحریف هاست که احتمالاً خود سیسرون از آن ها بی اطلاع بوده است، زیرا بعداً کوتا را به تعریف این روایت وامی دارد. هدف ولیوس این است که نشان دهد ایده اپیکوری از خدا به عنوان موجودی کاملاً سعادتمند، ابدی، برخوردار از عقل و در قالب انسان، تنها ایده قابل دفاع است و سایر نظرات متفاوت، دلیلی بر بی ارزشی آن ها تلقی می شود. در ا
دامه کتاب، کوتا به مواضع ولیوس در مورد شکل خدایان و معافیت آن ها از خلقت و مشیت می تازد. کتاب دوم. در کتاب دوم، بالبوس موضع رواقیون در مورد خدایان را بیان می کند. او به شکوه جهان و رواج باور اشاره می کند و به ظهور مکرر خدایان در تاریخ اشاره می کند. بالبوس پس از اشاره به عمل پیش گویی کلئانتس در مورد چگونگی القای ایده خدایان در ذهن مردم می پردازد: ۱) آگاهی پیشین از وقایع آینده؛ ۲) مزایای بزرگی که نسبت به طبیعت داریم؛ ۳) وحشتی ذهنی که از رعد و برق، طوفان و مانند آن متأثر می شود؛ ۴) و نظم و ترتیب در جهان. بالبوس همچنین ادعا می کند که جهان یا کیهان و اجزای آن، دارای عقل و خرد هستند. او در پایان در مورد خلقت جهان و مشیت خدایان بحث می کند و «این که جهانی با این همه زیبایی، بتواند به طور تصادفی یا با تجمع تصادفی اتم ها شکل گرفته باشد» (برهان نظم) را انکار می کند. مسئله چگونگی توجیه وجود بدبختی و فاجعه در جهانی که با مشیت الهی اداره می شود (مسئله شر) تنها در پایان کتاب به طور شتابزده مطرح می شود. کتاب سوم. کوتا در کتاب سوم، آموزه های بالبوس را رد می کند. بخش بزرگی از این کتاب، احتمالاً بیش از یک سوم، از بین رفته است.
کوتا ظهور خدایان را با داستان های بی معنی نشان می دهد. پس از آن، شکافی در متن ایجاد می شود که کوتا پس از آن به چهار علت کلئانتس می تازد. کوتا ایده های رواقی در مورد عقل نسبت داده شده به جهان و اجزای آن را رد می کند. ده فصل (۱۶ تا ۲۵) به بحثی نامتناسب و طولانی در مورد اسطوره شناسی اختصاص داده شده است، و مثال ها به طور نامتناسبی بیشتر شده اند. در ادامه، شکاف بزرگ دیگری در متن وجود دارد که در پایان آن، کوتا به نظریه مراقبت الهی از انسان ها حمله می کند. سیسرون می گوید: «مکالمه در این جا پایان یافت و ما از هم جدا شدیم. ولیوس حکم داد که استدلال های کوتا درست ترین استدلال ها هستند، اما به نظر من احتمال درستی استدلال های بالبوس بیشتر است.» تأثیر. نویسندگان مسیحی ترتولیان، مینوسیوس فلیکس، لاکتانتیوس و آگوستین با "در باب طبیعت خدایان" آشنا بودند. این اثر، در کنار "در باب مقامات" و "درباره پیشگویی"، تأثیر بسیار زیادی بر فیلسوفان قرن هجدهم داشت. دیوید هیوم با این اثر آشنا بود و از آن برای نگارش کتاب "گفتگوها در باب دین طبیعی" استفاده کرد. ولتر "در باب طبیعت خدایان" سیسرون و "مباحثات توسکولان" را «دو کتاب از زیباترین کتاب
هایی که تاکنون توسط خرد بشر خلق شده اند» توصیف کرد. در سال ۱۸۱۱ کتاب چهارمی توسط شخصی به نام «پی. سرافینوس» در بولونیا «کشف» و منتشر شد. در این کتاب ساختگی، سیسرون نکات بسیاری را مطرح می کند که با اصول عقاید مسیحی و کاتولیک سازگار است و حتی به نفع مرجعیتی معادل مقام پاپ استدلال می کند. تحقیق. این متن منبع مهمی برای دیدگاه های اپیکوری، رواقی و شک گرایی آکادمیک در مورد دین و الهیات است، زیرا متون اولیه اندک باقی مانده در این مباحث را تکمیل می کند. بحث های داغ علمی بر روی بحث این متن در صفحات ۴۳-۴۴ در کتاب اول، در مورد چگونگی «وجود» خدایان اپیکوری وجود دارد؛ برای مثال، دیوید سدلی معتقد است که اپیکوری ها، همان طور که در این متن و جاهای دیگر نشان داده شده اند، فکر می کنند که «خدایان، آرمان گرایی تصویری خود ما از زندگی ای هستند که آرزویش را داریم»، درحالی که دیوید کنستان معتقد است که «خدایان اپیکوری واقعی هستند، به این معنا که آن ها به عنوان ترکیبات اتمی وجود دارند و دارای خواصی هستند که مربوط به مفهوم یا پرولپسیس است که مردم از آن ها دارند.»
جیمز فرانکلین بل (; – ) سرلشکر نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا بود، که در فاصله سال های ۱۹۰۶ تا ۱۹۱۰ به عنوان چهارمین رئیس ستاد نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا فعالیت می کرد. بل فعالیت نظامی را از سال ۱۸۷۸ در نیروی زمینی آمریکا آغاز کرد، از ۱۹۰۰ تا ۱۹۰۱ فرمانده تیپ ۴ لشکر ۲ پیاده بود، در فاصله سال های ۱۹۰۳ تا ۱۹۰۶ فرماندهی کالج فرماندهی و ستاد نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا را برعهده داشت، از ۱۹۱۱ تا ۱۹۱۵ به عنوان فرمانده لشکر ۴ پیاده فعالیت می کرد و از ۱۹۱۵ تا ۱۹۱۷ فرماندهی تیپ پشتیبانی هفتاد و هفتم را برعهده داشت. وی در جنگ های سرخ پوستان، جنگ آمریکا و اسپانیا، جنگ فیلیپین و آمریکا و جنگ جهانی اول حضور داشت و در سال ۱۹۱۹ پس از ۴۱ سال خدمت از نیروهای مسلح آمریکا بازنشسته شد.
ایستگاه قطار شهری باب الجواد یکی از ایستگاه های خط ۳ قطار شهری مشهد است که در محدوده میدان بیت المقدس (فلکه آب) و خیابان اندرزگو (خسروی نو) و نزدیک ورودی باب الجواد حرم امام رضا واقع شده است. این ایستگاه با هدف تسهیل دسترسی زائران و مجاوران به حرم مطهر، طراحی شد و در ۱۵ اردیبهشت ۱۴۰۴ به بهره برداری رسید. خطوط اتوبوس متعددی از اطراف این ایستگاه عبور می کنند که ارتباط میان مناطق مختلف شهر و این ایستگاه را ممکن می سازند.
اژدها یا دراگون نقش مهمی در اساطیر یونان دارد. اگرچه "دراکو" یونانی با مفهوم دراگون در غرب مدرن متفاوت است، اما هم ریشه لغوی اصطلاح مدرن و هم منبع بسیاری از اسطوره ها و افسانه های هند و اروپایی باقی مانده درباره اژدها است. کلمه دراگون از کلمه یونانی "δράκων" (drakōn) و ریشه لاتین آن "draco" گرفته شده است. یونانیان باستان این اصطلاح را برای مارهای بزرگ و جمع شونده به کار می بردند. "دراکُن" یونانی بسیار بیشتر از اژدهای غربی مدرن آب دهان یا نفس سمی تری داشت، و نفس آتشین نیز در چند اسطوره آمده است. همچنین "دراکاینا"، که شکل خاص ماده یا «اژدهای ماده» است نیز در اسطوره ها وجود دارد. "دراکاینا" گاهی اوقات متفاوت از "دراکن های" مرد یا بی جنسیت رایج تر هستند، که اغلب با جفت گیری با یک قهرمان یا جده یک دودمان مهم زنده می مانند. فهرست اژدهایان. تایفون. تایفون هیولای ترسناکی در اساطیر یونان و آخرین پسر گایا بود. او از کمر به بالا به شکل انسان، از پایین به بالا به شکل مار و تقریباً به اندازه یک کوه تصور می شود. او به همراه جفتش اکیدنا، پدر هیولاهای زیادی شد. بعدها تلاش کرد تا زئوس را سرنگون کند و عنوان فرمانروای کیهان را
از آن خود کند. زئوس برای شکست دادن او سنگ بزرگی را به سمتش پرتاب کرد. تایفون یک اژدهای خزنده با پا و بال است و از دهان و چشمانش آتش بیرون می دهد. لادون. لادون، دراکون مارمانندی بود که دور درخت باغ هسپریدس می پیچید و از سیب زرین محافظت می کرد. همچنین گفته می شود که لادون تا صد سر داشته است. او مغلوب هرکول شد و احتمالاً توسط او کشته شد. پس از چند سال، آرگونات ها در سفر بازگشت خود از کولخیس در آن سوی جهان، از همان نقطه عبور کردند و سوگواری ایگل، یکی از هسپریدها را شنیدند و لادونِ لرزان را دیدند ( "آرگوناتیکا"، کتاب چهارم). این موجود با صورت فلکی اژدها مرتبط است. برای لادون چندین نسب نامه در نظر گرفته شد که هر کدام او را در سطح باستانی اسطوره های یونانی قرار می دادند: فرزند «ستو»، که عاشق فورسیس شده بود (هزیود، "تئوگونیا" ۳۳۳) یا فرزند تایفون، که خود از کمر به پایین مارمانند بود، و اکیدنا ("شبه آپولودوروس" ۲.۱۱۳؛ هیگینوس، مقدمه ای بر "فابولای") یا فرزند خود گایا، یا در تجلی هرا. هیدرا لرنایی. هیدرا لرنایی، مار آبی اژدهامانندی با نفس، خون و دندان های نیش بسیار سمی و کشنده بود که دختر تایفون و اکیدنا محسوب می شد. گ
فته می شود این موجود بین پنج تا صد سر داشته است، اگرچه بیشتر منابع این تعداد را بین هفت تا نه سر می دانند. به ازای هر سری که بریده می شد، یک یا دو سر دیگر به جای آن رشد می کرد. این موجود سری جاودانه داشت که پس از قطع شدن، زنده می ماند. برخی روایت ها ادعا می کنند که سر جاودانه از طلا ساخته شده بود. این موجود در باتلاقی نزدیک لرنا زندگی می کرد و اغلب مردم شهر را وحشت زده می کرد تا این که توسط هرکول کشته شد. هرکول با کمک برادرزاده اش، یولائوس، سرها را از بدنش جدا کرد. یولائوس سپس کنده تراوش شده را با آتش مشتعل سوزاند تا از رشد سرهای جدید جلوگیری کند. این دومین خوان از دوازده خوان هرکول بود. هرا خرچنگ غول پیکری را فرستاد تا حواس هرکول را پرت کند، اما او خرچنگ را زیر پایش له کرد. سپس هرا آن را در آسمان ها به عنوان صورت فلکی سرطان قرار داد. هرکول پس از کشتن مار، سر جاودانه او را زیر سنگی دفن کرد و تیرهای خود را در خونش فرو برد تا برای دشمنانش کشنده باشند. در یک روایت، تیرهای مسموم در نهایت باعث نابودی سانتور کیرون شدند که در آسمان ها به صورت صورت فلکی قنطورس قرار داشت. در روایتی دیگر، او هرگز نمی توانست از این تیره
ا استفاده کند، زیرا می ترسید سم در زمین پخش شود و آب و محصولات کشاورزی را مسموم کند. پایتون یا پایتون و دلفین. در اساطیر یونانی، پایتون اژدهای زمینی دلفی بود که همیشه در نقاشی های گلدان و توسط مجسمه سازان به شکل مار نشان داده می شد. اسطوره های مختلف، پایتون را به صورت نر یا ماده نشان می دادند. پایتون دشمن زیرزمینی آپولون بود، که او را کشت و خانه سابقش را بازسازی کرد. در برخی اسطوره ها، اژدها دلفین نام داشت. دلفین اغلب به عنوان موجودی نیمه دختر و نیمه مار تصویر می شد. روایت های مختلفی از تولد و مرگ پایتون به دست آپولون وجود دارد. در قدیمی ترین اثر، سرود هومری برای آپولون، جزئیات کمی در مورد نبرد آپولون با مار یا نسب آن ارائه شده است. روایتی که توسط هیگینوس نقل شده است، می گوید وقتی زئوس با الهه لتو همبستر شد و لتو قرار بود آرتمیس و آپولو را نجات دهد، هرا پایتون را فرستاد تا او را در سراسر سرزمین ها تعقیب کند، بهطوری که هر جا خورشید می تابد، نتواند او را نجات دهد. بنابراین، وقتی نوزاد بزرگ شد، او پایتون را تعقیب کرد و مستقیماً به سمت کوه پارناسوس، جایی که مار در آن زندگی می کرد رفت و او را تا معبد گایا در دلفی
تعقیب کرد و جرأت کرد تا به محوطه مقدس نفوذ کند و او را با تیرهای خود در کنار شکاف سنگی که کاهنه بر روی سه پایه خود نشسته بود، بکشد. کاهن وخشور در دلفی به نام پیتیا شناخته شد، که برگرفته از نام مکانی به نام پیتو بود، که به دلیل پوسیدن جسد مار پس از کشته شدنش نام گذاری شده بود. اژدهای کلخسی. معروف به اژدهای کلخیس یا اژدهای کولخی (، "دراکون کولخیکوس")، این مار عظیم فرزند تایفون و اکیدنا، از پشم زرین در کولخیس محافظت می کرد. گفته می شد که هرگز نمی خوابد، استراحت نمی کند و هوشیاری اش کم نمی شود. به گفته اووید، این هیولا یک تاج و سه زبان داشت. وقتی یاسون برای پس گرفتن پشم رفت، مده آ اژدها را با جادو و داروهایش به خواب برد، یا شاید اورفئوس با چنگ خود آن را به خواب برد. پس از آن مده آ اژدهایان را واداشت تا ارابه اش را بکشند. اژدهای ایسمنیایی:. مار ایسمنیایی از چشمه ایسمنه، در تبای یونان و توسط کادموس کشته شد. او فرزند آرس بود که بعدها کادموس را به مار تبدیل کرد. اژدهایان هلیوس. به گفته آپولودوروس، خدای خورشید هلیوس ارابه ای داشت که توسط «اژدهای بال دار» کشیده می شد و آن را به نوه اش مده آ داد. دراسنای سکایی. او از کم
ر به بالا زنی بود که به جای پا، دم مار داشت. وقتی هرکول با گله های گرئون از سکاها عبور می کرد، وقتی خواب بود مقداری از گله را دزدید. وقتی هرکول از خواب بیدار شد، به دنبال آن ها گشت و به هر گوشه سر زد و به سرزمینی به نام هیلایا () رسید و در آن جا موجودی را در غاری یافت که ملکه آن کشور بود. او قبل از این که آن ها را برگرداند، اصرار کرد که قهرمان با او جفت شود. او این کار را کرد و از طریق او جد یک سلسله باستانی از پادشاهان سکاها شد. ممکن است با اکیدنا یکی بوده باشد. اژدهای جایجنتوماکیان. اژدهایی که در جریان جنگ گیگانت ها به سمت آتنا فرستاده شد. آتنا او را به آسمان پرتاب کرد و در آن جا به صورت فلکی اژدها تبدیل شد. اژدهایان تروجان. دو مار دریایی عظیم از تندوس که توسط خدایان مختلف فرستاده شده بودند تا لائوکوئون و پسرانش را بکشند و او را از گفتن به مردمش مبنی بر این که اسب چوبی یک تله است، بازدارند.
محمدحسین اسلام پناه (۱۳۱۶ -۱۳ اردیبهشت ۱۴۰۴) فرهنگ پژوه ایرانی و پیشکسوت صحافی سنتی در ایران بود. زندگی. اسلام پناه اهل کرمان بود. او دانش آموختهٔ مهندسی زمین شناسی از دانشکدهٔ فنی دانشگاه تهران و بازنشستهٔ وزارت نیرو بود. او در بازار کرمان، دکان صحّافی «کهنه کتاب» را اداره می کرد. اسلام پناه در سال ۱۳۷۴ موفق به کسب نشان شایستگی و تقدیر در مرمت کتاب و تندیس یادبود از ششمین جلسه حامیان نسخ خطی ایران شد.
تغییر اقلیم هم اکنون در حال عوض کردن زیست بوم ها است و اثر نامطلوبی روی اکوسیستم های زمینی و دریایی گذاشته است. تغییر اقلیم باعث تغییرات بلندمدت دما و متوسط الگوهای آب وهوایی می شود. این منجر به افزایش قابل توجه فراوانی و شدت رویدادهای آب وهوایی شدید می شود. همینکه اقلیم یک منطقه تغییر می کند، به دنبال آن تغییر در گیاگان و زیاگان آنجا اتفاق می افتد. برای نمونه، از چهار هزار گونه ای که توسط ششمین گزارش هیئت بین دولتی تغییر اقلیم مورد تحلیل قرار گرفتند، مشخص شد که نیمی از آن ها در پاسخ به تغییر اقلیم توزیعشان را به عرض های جغرافیایی بالاتر یا سرزمین های مرتفع تر تغییر داده اند.
کورِت ها (؛ به انگلیسی: Curetes) در اساطیر و ادبیات حماسی یونان افرادی افسانه ای بودند که در نزاع بر سر گراز کالیدونیان شرکت داشتند. استرابون اشاره می کند که به کورِت ها هویت ها و خاستگاه های متعددی مانند آکارنانیایی، آتولیایی، اهل کرت، یا اهل ائوبویا نسبت داده شده بود. با این حال، او هویت کورت ها را روشن کرد و آن ها را آتولیایی در نظر گرفت. دیونوسیوس هالیکارناسی از کورت ها با عنوان نام قدیمی آیتولی ها یاد کرده است.
والیس دی (؛ زادهٔ ) بازیگر و مدل بریتانیایی است. او بیشتر به خاطر بازی در نقش کیت کین در مجموعه تلویزیونی "بت وومن"، نیسا-وکس در سریال "کریپتون" و مأمور شین در فیلم "بی نهایت" (۲۰۲۱) شناخته می شود. او همچنین قرار است در فیلم رو به اکران "سونیای سرخ" در نقش آنیسیا، خواهر ناتنی شخصیت اصلی حضور یابد. اوایل زندگی. والیس دی زادهٔ ۲۰ سپتامبر ۱۹۹۴ در لندن است. پدرش تحصیل کردهٔ دانشگاه آکسفورد است و مادرش در دانشگاه کمبریج تحصیل کرده است. دی اظهار داشته است که او از «یک خانواده بسیار معمولی با مشاغل بسیار عادی» آمده است، بطوریکه هیچ یک از اعضای خانواده اش ارتباطی با صنعت سرگرمی نداشتند. در پنج سالگی، پس از اینکه پدرش او را برای تماشای رقص باله برد، به بازیگری علاقه مند شد و در همان سن به گروه تئاتر هنرهای نمایشی استیج کوچ پیوست. دی سپس در مدرسه تئاتر سیلویا یانگ، و بعداً در مدارس آموزشی هنر (ArtsEd) به تحصیل پرداخت.
بلندانجام (iamb یا iambus) یا وتد مجموع، یکی از پایه های عروضی است که در انواع مختلف شعر به کار می رود. در اصل، این اصطلاح به یکی از پایه های وزن شعر در یونانی باستان اشاره دارد که از یک هجای کوتاه و سپس یک هجای بلند تشکیل شده است (برای نمونه در واژهٔ () به معنای «زیبا» [مؤنث]). بلندانجام بنابر این یک وزن خیزان است، برعکس بلندآغاز که یک وزن افتان است. اصطلاح بلندانجام بعدها به توصیف شعر تکیه ای-هجایی در زبان انگلیسی نیز راه یافت، و در این حوزه به پایه ای گفته می شود که از یک هجای بی تکیه و سپس یک هجای تکیه دار تشکیل شده است (مانند واژهٔ "abóve"). ازاین رو، واژه ای مانند در زبان لاتین، به دلیل آهنگ کوتاه–بلند، از نظر عروض دانان لاتینی یک بلندانجام محسوب می شود، اما چون تکیه بر هجای نخست آن است، در زبان شناسی امروزی، بلندآغاز شمرده می شود. ریشه شناسی. رابرت اس. پی. بیکس پیشنهاد کرده است که واژهٔ یونانی ریشه ای در زبان پیشایونانی دارد. یکی از فرضیه های کهن این است که این واژه از زبان فریجی یا پلاسجی ها وام گرفته شده و معنای تحت اللفظی آن «یک گام» ("Einschritt") است، اما ه.اس. ورسنل این ریشه شناسی را رد کرده و به
جای آن منشأیی از نوع فریاد آیینی پیشنهاد می کند. این واژه ممکن است با یامبه، ایزدبانوئی فرعی در اسطوره های یونانی که با شعر و به ویژه شوخی های بی پرده و هزل آمیز در پیوند است، نیز مرتبط باشد. در یونان باستان، یامبوس عمدتاً به شعرهای هجوآمیز، طعنه دار و طنزآمیز اطلاق می شد که الزماً با قالب وزنی خاصی همراه نبود. در واقع وزن بلندانجام از این نوع اشعار نام گرفته، نه برعکس. کاربرد در شعر تکیه ای–هجایی. در شعر تکیه ای–هجایی و در زبان شناسی امروزی، یک پایهٔ بلندانجام دارای الگوی ریتمیک زیر است: در نگارش به شیوهٔ «تکیه و x»، این الگو چنین نمایش داده می شود: واژهٔ انگلیسی "attempt" یک بلندانجام طبیعی است: در واج شناسی، پایهٔ بلندانجام به شکل تخت به صورت (σ σ) و در ساختار درختی به صورت شاخه ای با دو گرهٔ W و S (W = ضعیف، S = قوی) نمایش داده می شود. پنج پایه ای بلندانجام یکی از رایج ترین قالب های وزنی در زبان انگلیسی و ادبیات آلمانی است؛ برای نمونه در سونت های شکسپیر از ویلیام شکسپیر می توان آن را یافت. یک مصرع در این وزن از پنج پایهٔ پیاپی بلندانجام تشکیل می شود. سه پایه ای بلندانجام وزن رایج در مصرع های گفتاری تراژد
ی و کمدی در یونان باستان بود، که در اصل از شش پایه (سه متری از دوپایه ای) تشکیل می شد. اما در قالب شعر تکیه ای–هجایی در انگلیسی، سه پایه ای بلندانجام به مصرعی گفته می شود که از سه پایهٔ بلندانجام تشکیل شده باشد.
کوریبانت ها یا کوریبانتس (؛ ) از اساطیر یونان باستان و رقصندگان مسلح و کاکلی بودند که با طبل زدن و رقصیدن، الهه فریگیایی، سیبل را پرستش می کردند. آن ها همچنین در فریگیه کوربانتس نامیده می شوند. کوریبانت ها فرزندان آپولون و موز الهه تالیا یا آپولون و نیمف رِتیا بودند. یک روایت نسب آن ها را به زئوس و کالیوپه، یا به هلیوس و آتنا، یا به کرونوس گواهی می دهد.
میرمیدون ها (؛ به انگلیسی: Myrmidons) در اساطیر یونان یک قبیله باستانی تسالیایی بودند. در "ایلیاد" هومر، میرمیدون ها سربازانی هستند که توسط آشیل فرماندهی می شوند. جد هم نام آن ها میرمیدون، پادشاه فتیوتیس، پسر زئوس و یوری مدوسا «حاکم بر همه جا»، شاهزاده خانم فتیوتیس بود. در یک روایت، زئوس، یوری مدوسا را به شکل مورچه اغوا کرد. در یک اسطوره سبب شناسی از ریشه های نام آن ها، این نام در یونان کلاسیک را به عنوان «مردم مورچه ای» تفسیر کرده است. اولین بار توسط اووید در "دگردیسی ها" ذکر شد. در روایت اووید، میرمیدون ها مورچه های کارگر ساده ای در جزیره ایجاینا بودند.
دزد جواهر-سرقت آغاز می شود یک فیلم هندی زبان محصول سال ۲۰۲۵ در ژانر سرقت، اکشن هیجان انگیز به کارگردانی کوکیگلاتی و رابی گریوال است. این فیلم توسط مارفلیکس پیکچرز تولید شده است، از بازیگران مشهور این فیلم می توان به سیف علی خان، جیدیپ اهلات، نیکیتا دتا و کونال کاپور اشاره کرد. این فیلم در ۲۵ آوریل ۲۰۲۵ در نتفلیکس به نمایش گذاشته شد و با نظرات منفی از سوی منتقدان روبرو گردید
تلچین ها (؛ به انگلیسی: Telchines) در اساطیر یونانی، ساکنان اولیه جزیره ردس بودند و در کرت و قبرص شناخته شده بودند. خانواده. والدین آن ها یا پونتوس و گایا یا تارتاروس و نمسیس بودند. یا این که خودشان به همراه ارینی ها از خون اورانوس اخته شده متولد شده بودند. به گفته دیودور سیسیلی، تلچین ها فرزندان تالسا بودند. آن ها به جای دست، باله و سر سگ داشتند و به بچه ماهی معروف بودند. در برخی روایات، پوزئیدون به عنوان پدر تلچین ها توصیف شده است.
دوکوتاهه یا پیریک ()، یکی از پایه های عروضی مورد استفاده در شعر رسمی غربی است. این پایه از دو هجای کوتاه و بدون تکیه تشکیل شده است. نام دیگر آن دیبراک (dibrach) است، و در فارسی برای آن، «رکن دوناکوب» هم استفاده شده است. پایه دوکوتاهه، از دو هجای پیاپی با تکیه های ضعیف کمابیش یکسانی تشکیل شده است. در شعر کلاسیک یونانی. اگرچه دوکوتاهه به تنهایی در تحلیل عروض یونانی کلاسیک به کار نمی رود، نمونه هایی از اشعار تقریظ گونه وجود دارد که در آن ها صرفاً از هجاهای کوتاه استفاده شده است (به جز در پایان مصرع که هجا همیشه بلند شمرده می شود)، و اثری شبیه دوکوتاهه ایجاد می کنند. نمونه ای از این اشعار در یک اپیگرام خطاب به فیلسوف کلبی، دیوژن کلبی، در سودا ثبت شده است: کاربرد در شعر انگلیسی. آلفرد تنیسون در آثارش از دوکوتاهه و دوبلنده به وفور استفاده کرده است، برای نمونه در شعر "به یادبود آ.ه.ه.": "When the" blood creeps "and the" nerves prick. در این بیت، "When the" و "and the" ممکن است به عنوان دوکوتاهه تحلیل شوند (هرچند می توان آن را به صورت وزن یونیکی نیز در نظر گرفت). با این حال، به دلیل یکنواختی شدید، استفادهٔ کامل از دو
کوتاهه برای سرودن یک شعر کامل در زبان انگلیسی معمول نیست. ادگار آلن پو خاطرنشان کرده که بسیاری از متخصصان عروض، آن را از وزن شناسی انگلیسی کنار گذاشته اند، و خود نیز با این دیدگاه موافق بوده است: دوکوتاهه به درستی کنار گذاشته شده است. وجود آن در وزن های باستانی یا نوین صرفاً خیالی است، و اصرار بر چنین موجود گمراه کننده ای به عنوان پایه ای متشکل از دو هجای کوتاه، شاید بهترین گواه بر بی منطقی شدید و تبعیت کورکورانه از مرجع ها در علم عروض ما باشد. رقص جنگی. به صورت توسعه ای، این الگوی ریتمیک پایه ای برای نوعی رقص جنگی یونانی باستان با همین نام به شمار می رفته است. پروکلس لیکایوس معتقد بود که این رقص همان "hyporcheme" (یا hyporchēma) است، درحالی که آثنئیوس میان این دو تفاوت قائل بود؛ این تمایز احتمالاً به همراهی آواز با رقص بستگی داشته است. آثنئیوس با استناد به آریستوکسنوس می نویسد که دوکوتاهه نوعی رقص اسپارتی برای پسران نیزه به دست بوده است که برای آمادگی جنگ انجام می شده، و سرعت زیاد آن را نیز یادآور می شود. در اثر افلاطون با عنوان "قوانین"، این رقص به عنوان بازنمایی حرکات هجومی و تدافعی در نبرد توصیف شده است.
برخی یونانیان این رقص را با دیونیزوس نیز مرتبط دانسته اند. آثار هنری کلاسیک و پساکلاسیکی متعددی وجود دارند که رقصندگان دوکوتاهه را به تصویر کشیده اند، هرچند این نقش مایه در دوران رومی چندان رایج نبوده است.
سه کوتاهه (به انگلیسی: tribrach)، یکی از پایه (عروض) هایی است که در شعر رسمی غربی و وزن شعر یونانی و لاتین به کار می رود. در وزن شعر (مانند وزن شعر کلاسیک)، این پایه از سه هجای کوتاه تشکیل شده است که جایگزین یک بلندانجام (˘ ¯) یا یک بلندآغاز (¯ ˘) می شود. در شعر تکیه ای–هجایی (مانند شعر رسمی انگلیسی)، سه کوتاهه شامل سه هجای کوتاه پیوسته است که به جای یک بلندآغاز قرار می گیرد. «واژهٔ سه کوتاهه» به واژه ای گفته می شود که از سه هجای کوتاه تشکیل شده باشد؛ مانند واژهٔ لاتین به معنای «درخشان» یا واژهٔ یونانی به معنای «شما دارید». برابر آن در زبان انگلیسی می تواند واژه ای با سه هجای کوتاه باشد، مانند "Canada" یا "passenger". واژهٔ tribrach از واژهٔ یونانی مشتق شده که خود از پیشوند - به معنای «سه» و صفت به معنای «کوتاه» ساخته شده است. واژه شناسی. نخستین ثبت واژهٔ به نویسندهٔ رومی کوئنتیلی (سدهٔ نخست میلادی) بازمی گردد. بنا به گفتهٔ کوئنتیلی، نام جایگزین دیگر برای سه کوتاهه، «بلندآغاز» بود: «سه هجای کوتاه یک می سازند، اما کسانی که واژهٔ را برای به کار می برند، ترجیح می دهند آن را بنامند.» خودِ کوئنتیلی از واژهٔ استفاد
ه می کرد. با این حال، در کاربرد امروزی، رشته ای از سه هجای کوتاه را همواره سه کوتاهه می نامند، در حالی که واژهٔ بلندآغاز برای ترکیب بلند + کوتاه (یا سنگین + سبک، یا تکیه دار + بی تکیه) به کار می رود. نام دیگری که در نوشته های دیومدس گراماتیکوس (سدهٔ چهارم میلادی) آمده، است. نویسندهٔ لاتینی در زمینهٔ وزن شناسی، ترنتیانوس ماوروس (سدهٔ دوم میلادی) یادآور شده است که هجای بلند در یک پایهٔ بلندآغاز (¯ ˘) اغلب به دو هجای کوتاه تقسیم می شود، «از این رو چیزی که ما آن را سه کوتاهه می نامیم، می تواند یک نیز باشد». او می افزاید که سه کوتاهه می تواند به جای یک بلندانجام (˘ ¯) نیز قرار گیرد، و همچنین در نیمهٔ اول یا دوم پایه ای از نوع (یعنی دوسوبلند: ¯ ˘ ¯) ظاهر شود. نخستین اشاره به واژهٔ در میان نویسندگان یونانی، در فرهنگ لغت لیدل و اسکات، در نوشته های هفایشتیون (سدهٔ دوم میلادی) آمده است، که در آن سه کوتاهه را یکی از صورت های ممکن برای پایهٔ بلندآغاز ذکر کرده است. این پایه همچنین با عنوان به معنای «پایهٔ سه کوتاهه» شناخته می شد. در شعر لاتین. در شعر لاتین، سه کوتاهه هرگز در آثار ویرژیل، اووید یا کاتولوس دیده نمی شود، زیر