Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
م تا بتوانیم آن ها را شناسایی کنیم. ویژگی هایی که دارک رمانتیسیسم را تعریف می کنند، کمال طبیعی انسان را زیر سؤال می برند، با این باور که انسان هرگز نمی تواند کامل باشد، انسان هرگز کمال نخواهد داشت. مردم شروع کردند به داشتن دیدگاهی متفاوت از دین، توجه بیشتر به مصائب، و تحقیق در مورد واقعیت های وحشتناک زندگی روزمره. علاوه بر این، رایج ترین پندارها این است که انسان ها به طور طبیعی در معرض گناه و نابودی هستند، مردم هرگز نمی توانند از گناه بگریزند یا از آن نجات یابند، و ممکن است جامعه، ادیان و خود را نابود کنند. تأثیر. تنهایی و غم، آرزو و مرگ، وسواس وحشت، و پوچ بودن رؤیاها همگی مضامینی هستند که در اثر هنری مورد بررسی قرار گرفته اند. هنرمندانی مانند سالوادور دالی، رنه ماگریت، پاول کله و ماکس ارنست در طول قرن بیستم با چنین روحیه ای اندیشیده اند. دارک رمانتیسیسم به عنوان واکنشی به روشنگری، انقلاب صنعتی، و عقلانی سازی، با تأکید بر احساسات خام، تجربیات زیباشناختی ناب، و انواع دیگر احساسات افراطی پدید آمد. هنرمندان. یوهان هاینریش فوسلی. در سوئیس یوهان هاینریش فوسلی به عنوان یک واعظ انجیلی تحصیل کرده بود. او با آثار هنری
خود نمادی از دارک رمانتیسیسم را تولید کرد. ویلیام بلیک. این تابلو تضاد خیر و شر، بدبختی و شهوت، روشنایی و تاریکی و دیگر جنبه های کار او را منعکس می کند. زبان تصویری منحصربه فرد فوسلی بر تعدادی از نقاشان، از جمله ویلیام بلیک، که آبرنگ معروفش "به نام اژدهای سرخ بزرگ" در موزه بروکلین به نمایش گذاشته شده است، تأثیر گذاشت. فرانسیسکو گویا. یکی از برجسته ترین افراد در نقاشی اسپانیایی فرانسیسکو گویا بود. او همچنین پیشروی رمانتیسیسم در ایجاد فهم هنری معاصر بود، هم از نظر ماهیت نقاشی هایش، هم با بررسی عمیق آن ها از واقعیت و ارجاع به قلمرو رؤیا، و هم از نظر تکنیک بدیع. هنر او بیان گر دیدگاه های نوآورانه، مخالفت با آکادمیک گرایی و موضوعات ثابت است. گویا خود را شاگرد دیه گو ولاسکس، رامبرانت و طبیعت می داند، و به رنگ های سایه دار ظریفی که در لایه های ولاسکوز اعمال می شود، تنظیمات پس زمینه تیره و معمایی رامبرانت، و تنوع بی پایان اشکال از طبیعت را می پسندد. جان کنستبل. هدف از نقاشی های منظره جان کنستبل این بود که طبیعت را با صداقت، و زیبایی و سادگی آن را بدون تظاهر به نمایش بگذارد. او مظهر شور، شعر یا غم طبیعت نیست. او فکر
می کرد که زندگی و هنرش ویران شده است، بنابراین به دنبال نگاهی اجمالی به روح خود در طبیعت بود که در منظره ای تاریک از قلعه هادلی در اسکس کشف کرد. اوژن دلاکروا. دلاکروا را بنیان گذار جنبش رمانتیسم در نقاشی فرانسه در قرن نوزدهم می دانند. تکنیک نقاشی او که مملو از رد قلم مو، آشفته و تپنده با رنگ های پرجنب و جوش بود، بیان گر نگرانی حرکت الهام بخش، عجیب و غریب بودن، و کمال بود. زندگی و کار او نیز مظهر توجه به حرکت الهام بخش پرشور، عجیب و غریب، و کمال بود.
پارتنوپه (به انگلیسی: Parthenope) یک فیلم فانتزی و درام در سبک داستان بلوغ محصول سال ۲۰۲۴ به نویسندگی، تهیه کنندگی و کارگردانی پائولو سورنتینو است. این فیلم محصول مشترک بین المللی ایتالیا و فرانسه است، سلسته دالا پورتا، استفانیا ساندرلی، گری اولدمن، سیلویو اورلاندو، لویزا رانیری، پپه لانتستا و ایزابلا فراری به ایفای نقش می پردازند. این فیلم دربارهٔ زنی به نام پارتنوپه است که نام شهر خود را یدک می کشد اما او نه حوری است و نه افسانه. پارتنوپه برای رقابت برای نخل طلا در هفتاد و هفتمین جشنواره فیلم کن انتخاب شد، جایی که در ۲۱ مه ۲۰۲۴ نمایش داده شد. این فیلم در ۲۴ اکتبر ۲۰۲۴ توسط پیپرفیلم در ایتالیا اکران شد. نقدهای متفاوتی از منتقدان دریافت کرد. داستان. دربارهٔ زنی جویای خوشبختی به نام پارتنوپه با بازی «چلسته دلا پورتا» در ناپل است که به گفته سورنتینو اگرچه همنام به شهر خود است اما «نه حوری است و نه افسانه.» در اساطیر یونان، پارتنوپه نام یک حوری است که وقتی ترانه هایش اودیسئوس را اغوا نمی کند خودش را به دریا می اندازد و غرق می شود. امواج دریا پیکر او را به سواحل ناپل می برد.
ساشیک سولتانیان (به ارمنی: Սաշիկ Սուլթանյանի) فعال حقوق بشر ارمنی است. او عضو اقلیت یزیدی های ارمنستان است و مرکز حقوق بشر یزیدی ها را تأسیس کرده که برای حفظ فرهنگ و "زبان" یزیدی ها و همچنین ادغام یزیدی ها و دیگر اقلیت های قومی در جامعه ارمنستان فعالیت می کند. فعالیت های اجتماعی. سولتانیان در خانواده ای یزیدی در ارمنستان به دنیا آمد، جایی که یزیدی ها بزرگ ترین اقلیت قومی در کشور را تشکیل می دهند. او نخستین بار در سال ۲۰۱۳ به طور عمومی برای حقوق یزیدی ها فعالیت کرد، ابتدا به عنوان یک فعال جوان و سپس به عنوان یک همکار اقلیتی در دفتر کمیساریای عالی سازمان ملل متحد در امور حقوق بشر. در سال ۲۰۱۸، سولتانیان سازمان غیردولتی مرکز حقوق بشر یزیدی ها را تأسیس کرد که بر بسیج جامعه و آموزش و فعالیت های ادغام اقلیت های قومی در ارمنستان تمرکز داشت. تحقیقات جنایی و دادگاه. تحقیق. در ژوئن ۲۰۲۰، وب سایت خبری "یزیدی نیوز" مستقر در عراق مصاحبه ای با ساشیک سولتانیان منتشر کرد که در آن دربارهٔ مشکلات یزدی ها در ارمنستان صحبت کرد. وی بیان کرد که یزدی ها از سوی مقامات ارمنی دچار تبعیض هستند؛ آنها نمی توانند زبان و فرهنگ خود را به در
ستی مطالعه کنند و در دولت محلی نمایندگی کمی دارند. سولتانیان همچنین از "الیگارشی" ها به عنوان کسانی که اموال یزدی ها را تصاحب کرده اند، انتقاد کرد و توضیح داد که یزدی ها به دلیل این وضعیت در ترس و فقر زندگی می کنند. در ۳ اکتبر ۲۰۲۰، سرویس امنیت ملی تحقیقات جنایی را علیه سولتانیان آغاز کرد، پس از شکایتی که توسط نارسک مالیان، رهبر "جنبش راست گرای وتو" مطرح شد. مالیان سولتانیان را به ارتباط با جرج سوروس متهم کرد و گفت که او به دلیل دریافت کمک هزینه از "بنیادهای جامعه باز"، قصد دارد تا "نفاق قومی" ایجاد کند و تلاش دارد دولت ارمنستان را سرنگون کند. در حالی که سولتانیان از تحقیقات سرویس امنیت ملی آگاه بود، دلیل این تحقیقات تا ۲۰ مه ۲۰۲۱ به او اعلام نشد، زمانی که سرویس امنیت ملی خانه او و همچنین دفاتر "مرکز حقوق بشر یزیدی ها" در ایروان را جستجو کرد و سه کامپیوتر را ضبط نمود. این امر منجر به توقف موقت فعالیت های مرکز به دلیل از دست دادن تجهیزات فنی شد. سولتانیان اظهار داشت که مصاحبه اش با "یزیدی نیوز" یک گفتگوی خصوصی بوده که بدون اجازه او منتشر شده است. در ۲۹ ژوئیه ۲۰۲۱، سرویس امنیت ملی تحقیقات خود را به دفتر دادستان
کل ارسال کرده و علیه سولتانیان به اتهام تحریک خصومت قومی میان یزیدی ها، در نقض ماده ۲۲۶ قانون مجازات ارمنستان، کیفرخواست صادر کرد. محاکمه. محاکمه سولتانیان در نوامبر ۲۰۲۱ در دادگاه عمومی ایروان آغاز شد. دادستان ها بیان کردند که یزیدی ها در ارمنستان با تبعیض روبه رو نیستند و سولتانیان را متهم به تلاش برای فریب دادن یزیدی ها کردند. آنها شواهدی از جمله اظهارات قبلی سولتانیان را که در آن گفته بود برخی از یزیدی ها زندگی مرفه دارند، به همراه چندین شاهد یزیدی که اظهارات سولتانیان را رد کردند، ارائه دادند. دفاع سولتانیان توسط وکلای "مجمع شهروندان هلسینکی"، یک سازمان حقوق بشری محلی هدایت می شد؛ او به اتهامات وارد شده اعتراض کرد. آنها بیان کردند که سرویس امنیت ملی از آوریل ۲۰۲۰، پنج ماه پیش از آغاز تحقیقات رسمی، سولتانیان را تحت نظارت داشته است و هیچ شواهدی از ارتکاب جرم توسط سولتانیان در آن زمان وجود ندارد. آنها همچنین به تمرکز سرویس امنیت ملی بر شکایت جنایی مشکوک مالیان انتقاد کردند و توضیح دادند که ترجمه مالیان از مقاله "یزیدی نیوز" (که ابتدا به زبان عربی منتشر شده بود) نادرست و به طور غیرحرفه ای به زبان ارمنی ترجم
ه شده است. سولتانیان اظهار داشت که انتقاداتش به مقامات ارمنی بوده و نه به مردم ارمنستان. واکنش. "دیده بان حقوق بشر" مقامات ارمنی را متهم کرد که تلاش دارند فعالیت های حقوق بشری سولتانیان را مختل کنند، با این استدلال که آزادی بیان او را با تحریک جنایی برابر می دانند و خواستار لغو اتهامات علیه سولتانیان شد. هم "شورای اروپا" و هم "سازمان ملل متحد" بیانیه هایی عمومی صادر کردند که خواستار لغو اتهامات علیه سولتانیان شدند.
کارینه باباجانیان (؛ زادهٔ ) خواننده، اپرا سوپرانو اهل ارمنستان است. زندگی. باباجانیان ۱ دسامبر ۱۹۶۸ در ایروان متولد شد. تحصیلات موسیقی خود را از سن ۶ سالگی آغاز کرد. ابتدا نواختن پیانو را آموخت و در سال ۱۹۸۷ از کالج موسیقی رومانیوس ملیکیان در ایروان به عنوان معلم پیانو و هم نواز پیانو فارغ التحصیل شد. شش سال بعد، در کنسرواتوار دولتی کومیتاس ایروان به عنوان رهبر گروه کر دیپلم خود را دریافت کرد. در آنجا همچنین زیر نظر تاتویک سازانداریان آواز خواند و بدین ترتیب آموزش موسیقی خود را گسترش داده و مدرک خواننده اپرا و کنسرت و همچنین معلم آواز را دریافت کرد. در سال ۱۹۹۸ تحصیلات خود را در رشته آواز سولو با افتخار به اتمام رساند. او آموزش های آواز خود را زیر نظر میرلا پاروتو و دونیا ویژوویچ تکمیل کرد. از سال ۱۹۹۶ تا ۱۹۹۹ باباجانیان در تئاتر ملی ایروان فعالیت می کرد. در سال ۱۹۹۹ حرفه اش را به آلمان منتقل کرد که از آن زمان به خانه دوم او تبدیل شد. اولین فعالیت های او در تئاتر کوبلنتس و اپرای بیله فلد بود و به عنوان مهمان در اپرای کومیچه برلین، اپرای ایالتی هانوفر و تئاتر آلتو اسن نیز حضور یافت. از ۲۰۰۳ تا ۲۰۱۱ عضو گروه ه
نری تئاتر دولتی اشتوتگارت بود. از ۲۰۱۱ تاکنون به عنوان هنرمند آزاد فعالیت می کند. فعالیت های او به عنوان خواننده سولو و کنسرت باعث شد باباجانیان در تئاتر بزرگ ژنو، مؤسسه موسیقی بوداپست، تئاتر سلطنتی دانمارک در کپنهاگ، مرکز ملی هنرهای نمایشی در پکن، تئاتر پلیتیما، پالرمو، سمپر اپرا درسدن، اپرای دولتی راین، اپرای زوریخ، اپرای ایالتی برلین، اپرای فلاماندی آنتورپ، اپرای ملی فنلاند و باله هلسینکی، اپرای اسرائیل در تل آویو، تئاتر ملی نو در توکیو، اپرای گراتس، پالاسیو د بلاس آرتس در مکزیکو سیتی، اپرای کلن، تئاتر ملی مانهایم، تئاتر شهر برن، تئاتر دولتی هسه در ویسبادن، اپرای هامبورگ، تئاتر باسل، اپرای فرانکفورت و اپرای دورست فعالیت کند. او همچنین در جشنواره بگنزر، خانه جشنواره بادن-بادن، فستیوال موسیقی روهرتریناله، فستیوال موسیقی اشلیگ-هولشتاین، فستیوال موسیقی رینگو، فستیوال موسیقی بین المللی پاییز پراگ، شب های روشن رجیو کالیابریا، جشنواره دام اشتافن در ارفورت و جشنواره اپرای بین المللی میسکولک در مجارستان نیز شرکت کرده است. یکی از نقاط اوج حرفه اش در سال ۲۰۰۸، حضور در نقش "توسکا" از پوچینی در جشنواره بگنزر بود که در
فیلم جیمز باند "کوانتوم از تسکین" با دنیل کریگ در نقش جیمز باند به نمایش درآمد. باباجانیان با رهبران ارکستر دانیل اورن، کارلو ریزی، نیکولا لوئیسوتی، رابین تیکیاتای، لوتر زاگروسک، موهای تانگ، استفان سولتس، الکساندر جوئل، هلما ریلینگ، پیارجورجیو موراندی، خوزه کورا، جاناتان نات، کارلو مونتانارو، جولیان کواتچف و آکسل کوبر همکاری کرده است و همچنین با کارگردانان فیلم ورنر شرودر، پتر کنویچنی، فیلیپ هیملمان، گرهم ویک، یوسی ویلر، تاتیانا گورباچا، مونیک واگِماکرز و دیتریش هیلسدورف نیز همکاری داشته است. پرده خوانی های او شامل نقش های بزرگ سوپرانو از موتسارت (التره، الویرا، کنتسا، فیوردیلیگی) به علاوه نقش های ایتالیایی مختلف است. این پرده خوانی ها شامل (میمی، چیو-چیو-سان، منون لسکوت، لیو، سوئور آنجلیکا، لئونورا در "ایل تروواتوره"، الیزابتا در "دون کارلو"، آملیا در "یک بال ماسکرا"، لئونورا در "لا فورزا دل دستینو"، دسدمونا، مادالنا در "آندره چنیه"، نددا، نورما)، اما همچنین راشل از "لا ژیوه" هالوی، یِنوُفا از یانِک، تاتیانا از "یوگنی اونِگین" چایکوفسکی و ماریا از "میزپا" چایکوفسکی، می شوند. نقش ویژه او، چیو-چیو-سان در "مادا
م باترفلای" پوچینی است که او در ۱۵ تولید مختلف این نقش را ایفا کرده است. در اپرای دولتی اشتوتگارت او نقش "کارمن" را خواند. او همچنین در آثار آلمانی با ریچارد واگنر و ریچارد اشتراوس نیز فعالیت داشته است. در پایان سپتامبر ۲۰۱۴ او در اپرای دولتی راین در دوسلدورف به عنوان آریادن در "آریادن اوف ناکسوس" اشتراوس در نقش پریمیر خود ظاهر شد. در اکتبر ۲۰۱۵ باباجانیان در یک تولید جدید از "مفیستوفله" در کنار جوزف کاله و رنه پپه در اپرای ایالتی بایرن به ایفای نقش الِنا پرداخت.
سنگ نگاره های اوختاسار () نقاشی های روی سنگ هستند که در کوه اوختاسار در نزدیکی شهر سیسیان در استان سیونیک در جنوب ارمنستان یافت شده اند. بیش از ۱۰۰۰ قطعه سنگ تزئین شده تا دامنه کوه گسترش یافته است. این سنگ نگاره ها، که برخی از آنها به دوران پارینه سنگی (۱۲۰۰۰ قبل از میلاد) برمی گردد، بر روی سنگ های آتشفشانی قهوه ای مایل به سیاه تیره به جا مانده از یک آتشفشان خاموش حک شده اند. فرهنگ های بعدی عصر مس سنگی و عصر برنز به ایجاد سنگ نگاره ها در این مکان ادامه دادند. بیشترین تنوع و تعداد حجاری ها مربوط به این دوره و اوایل عصر آهن است، قبل از اینکه سرانجام رها شوند، چند حکاکی که توسط چوپانان تنها که تابستان خود را در قله کوه می گذرانند، انجام شده است. اگرچه این سایت در اوایل قرن بیستم کشف شد، اما تا دهه ۱۹۲۰ و دوباره در اواخر دهه ۱۹۶۰ مورد مطالعه قرار نگرفت. امروزه هنوز به طور کامل درک نشده است. حکاکی های روی تکه های سنگ صحنه های شکار، مجموعه وسیعی از حیوانات، مارپیچ ها، دایره ها و اشکال هندسی و حتی علائم زودیاک را به تصویر می کشند. تحقیقات نشان می دهد که این منطقه به عنوان اقامتگاه موقت قبایل گله دار عشایر بوده است و
مطالعات روی سنگ تراشی ها نشان می دهد که صدها سال از آن استفاده می شده است و مردمان دوره های بعد حکاکی های خود را به سنگ ها اضافه کرده اند. بازتولید سنگ نگاره ها یا حکاکی های سنگی اوختاسار در سراسر ایروان یافت می شود. آنها بر روی جواهرات نقره حک شده اند، روی فنجان های قهوه نقاشی شده اند، در سفال های دست ساز نقش بسته اند و دیوارهای کافه ها را زینت می دهند. رسیدن به سنگ نگاره های اوختاسار می تواند چالش برانگیز باشد. نام. نام این محوطه تاریخی از کوهی که در آن قرار دارد، گرفته شده است. دربارهٔ منشأ این نام دو نظریه وجود دارد. بر اساس یکی از این نظریات، مردم این کوه را به شتر تشبیه کرده اند و از این رو نام «اوختاسار» (به معنای کوه شتر) بر آن نهاده شده است. نظریه دیگر می گوید که این کوه هیچ ارتباطی با شتر ندارد و معتقد است که این منطقه در گذشته محل زیارت بوده و به همین دلیل نام «اوختاسار» (به معنای کوه زیارت) برای آن انتخاب شده است. محوطه باستانی اوختاسار که متعلق به دوران پیش از مسیحیت است، امروزه همچون تاتِو، گردشگران زیادی را به خود جذب می کند. نمادها. نمادهای حکاکی شده روی سنگ نگاره های اوختاسار گواهی بر میراث
فرهنگی و معنوی هزاران ساله هستند. این نگاره ها، با گذر از تغییرات و گاه فراموشی در طول قرن ها، از نظر شکل و ظاهر تقریباً بدون تغییر باقی مانده اند. نکته مهم این است که زنجیره فرهنگی آن ها، با وجود برخی وقفه ها، هرگز قطع نشده است. این امر نشان می دهد که از دوران ماقبل تاریخ تاکنون، مردمی با همان ویژگی های فرهنگی در این منطقه، یعنی فلات ارمنستان، به زندگی ادامه داده اند. به عبارت دیگر، ملت ارمنی بومی این سرزمین است و مهاجر نبوده است. تنش ارمنستان و آذربایجان. در جریان جنگ ۲۰۲۰ میان ارمنستان و آذربایجان، بر اساس توافق نامه ای که به صورت مشترک توسط رئیس جمهور جمهوری آذربایجان الهام علی اف، نخست وزیر ارمنستان نیکول پاشینیان و رئیس جمهور فدراسیون روسیه ولادیمیر پوتین امضا شد، بخش تحت کنترل ارتش دفاع آرتساخ در منطقه شاهومیان جمهوری آرتساخ در تاریخ ۲۰ نوامبر ۲۰۲۰ به کنترل نیروهای مسلح جمهوری آذربایجان واگذار شد. به این ترتیب، آن بخش از محوطه باستانی اوختاسار که در قلمرو منطقه شاهومیان جمهوری آرتساخ قرار داشت، نیز به جمهوری آذربایجان واگذار گردید.
کاروان المپیکی ونزوئلا، یکی از کاروان های شرکت کننده در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ بود. این دوره از بازی ها از ۲۶ ژوئیه تا ۱۱ اوت ۲۰۲۴ (۵ تا ۲۱ امرداد ۱۴۰۳ خورشیدی) به میزبانی پاریس، پایتخت فرانسه برگزار شد. در این دوره کاروان ونزوئلا از کسب حتی یک مدال بازماند، رخدادی که آخرین بار در المپیک ۲۰۰۰ رویداد. رایبر رودریگز، نزدیکترین ورزشکار به مدال ونزوئلا، در وزن ۶۰ کیلوگرم مردان در مسابقه رده بندی، مدال برنزش را به ری سه-یونگ از کره شمالی واگذار کرد و از کسب مدال بازماند. نکته قابل تأمل دیگر درباره ی این کاروان این است که در تمامی ادوار المپیک پس از جنگ جهانی دوم (المپیک ۱۹۴۸) را حاضر بوده؛ حتی المپیک ۱۹۸۴ که توسط شوروی تحریم شده بود. شرکت کنندگان. ورزشکاران این کاروان در رشته های زیر به رقابت پرداختند.
عینیت گرایی در شعر یا آبجکتیویسم () برخاسته از گروهی از نسل دوم مدرنیست ها بود که در دهه ۱۹۳۰ ظهور کردند. آن ها عمدتاً آمریکایی بودند و تحت تأثیر ازرا پاوند و ویلیام کارلوس ویلیامز قرار گرفتند. اصول اساسی شاعرانگی عینیت گرا که توسط لوئیز زوکوفسکی تعریف شده بود عبارت بود از تلقی شعر به مثابه یک ابژه و تأکید بر صداقت، هوشمندی و توانایی شاعر در نگاه روشن به جهان. درحالی که نام این گروه شبیه به مکتب فلسفه آین رند است، این دو جنبش به هم وابسته نیستند. گروه اصلی متشکل از آمریکایی ها زوکوفسکی، ویلیامز، چارلز رزنیکف، جورج آپن و کارل راکوزی و شاعر بریتانیایی باسیل بانتینگ بود. بعدها یکی دیگر از شاعران آمریکایی، لورین نیدکر ، با این گروه مرتبط شد. تعدادی دیگر از شاعران نیز در آثار اولیه تحت عنوان عینیت گرا قرار گرفتند بدون این که در واقع نگرش ها و رویکردهای شعر این گروه اصلی را به داشته باشند. اگرچه این شاعران عموماً در ابتدای کار خود مورد غفلت قرار گرفتند و تعدادی از آن ها نوشتن و یا انتشار شعر را برای مدتی کنار گذاشتند، برای نسل های بعدی نویسندگانی که بر اساس سنت مدرنیسم کار می کردند بسیار تأثیرگذار بودند.
دانشگاه فرانسوی ارمنستان (, UFAR, ) مؤسسه آموزش عالی در ارمنستان است که با حمایت دولت های ارمنستان و فرانسه تأسیس شده و برنامه های آموزشی آن اغلب به زبان فرانسه و با استانداردهای آموزش عالی فرانسه ارائه می شود. تاریخچه. قرارداد همکاری فرهنگی، علمی و فنی در ۴ نوامبر ۱۹۹۵ بین ارمنستان و فرانسه امضا شد. این همکاری با پروتکل ۲۳ نوامبر ۱۹۹۸ که بین وزارت آموزش و پرورش ارمنستان و منعقد شد دنبال شد. UFAR در سال ۲۰۰۰ میلادی تأسیس شد و هدف آن ارتقاء آموزش عالی با کیفیت بین المللی در ارمنستان، به ویژه بر اساس سیستم آموزشی فرانسه، بود. این دانشگاه به عنوان نتیجه همکاری میان دولت های ارمنستان و فرانسه و با حمایت های گسترده از سوی کشور فرانسه و نهادهای دولتی ارمنستان تأسیس گردید. این دانشگاه در ابتدا با هدف آموزش زبان فرانسه و فرهنگ فرانسوی در ارمنستان آغاز به کار کرد، اما به تدریج به یکی از مراکز آموزش عالی مهم کشور تبدیل شد. توسعه و گسترش برنامه های آموزشی. در ابتدا، دانشگاه فرانسوی در ارمنستان تنها در برخی رشته های محدود فعالیت می کرد. اما با گذشت زمان، دامنه برنامه های آموزشی افزایش یافت و در حال حاضر رشته های مختلفی م
انند حقوق، مدیریت بازرگانی، اقتصاد، فناوری اطلاعات، بازاریابی، و زبان های خارجی در مقاطع مختلف تحصیلی در این دانشگاه ارائه می شود. همکاری های بین المللی. از ابتدا، دانشگاه فرانسوی در ارمنستان با دانشگاه ها و موسسات آموزشی معتبر فرانسه همکاری داشت. این همکاری ها نه تنها در حوزه های آموزشی، بلکه در زمینه های تحقیقاتی و تبادل دانشجو نیز گسترش یافت. به ویژه، دانشگاه های معروف فرانسه مانند دانشگاه «ژان مولن لیون ۳» و دانشگاه های دیگر در این همکاری ها مشارکت دارند. توسعه امکانات و زیرساخت ها. در طول سال ها، دانشگاه فرانسوی در ارمنستان به توسعه امکانات و زیرساخت های خود پرداخته است. در حال حاضر، این دانشگاه دارای ساختمان های مجهز به فناوری های پیشرفته، کتابخانه های تخصصی، و امکانات تحقیقاتی است که به دانشجویان و استادان این امکان را می دهد تا در محیطی مناسب به تحصیل و پژوهش بپردازند. رشد بین المللی و جذب دانشجویان خارجی. یکی از اهداف اصلی این دانشگاه گسترش روابط بین المللی و جذب دانشجویان خارجی بود. به همین دلیل، برنامه های دانشگاه در سطح بین المللی شناخته شده و بسیاری از دانشجویان از کشورهای مختلف به این دانشگاه آم
ده اند. بسیاری از فارغ التحصیلان این دانشگاه در کشورهای مختلف، به ویژه در فرانسه و سایر کشورهای اروپایی مشغول به کار هستند. فرهنگ دانشگاهی. UFAR از همان ابتدا به فانوس دریایی همکاری با فرانسه و پایه اصلی فرانکفونی در ارمنستان تبدیل شد. اصل آموزشی اعطای دو مدرک دولتی ارمنستان و فرانسه (لیسانس و فوق لیسانس) از ابتدا اتخاذ شد. مدت تحصیل در مقطع کارشناسی چهار سال و در مقطع کارشناسی ارشد دو سال است، با توجه به ویژگی های مرحله انتقالی که دانشگاه های ارمنستان قبل از پذیرش کامل فرایند بولونیا در آن قرار دارند. بنیاد دانشگاه فرانسوی در ارمنستان، که تقریباً ۲۱۰۰ دانشجو دارد، با هدف آماده سازی متخصصان بسیار ماهر که با نیازهای بازار کار ارمنستان و اقتصاد منطقه ای قفقاز مطابقت دارند، می باشد. فارغ التحصیلان UFAR دانش خود را به نفع روابط بین ارمنستان، فرانسه و اروپا و همچنین توسعه ارمنستان به کار می گیرند. بیش از ۹۰ درصد فارغ التحصیلان در پایان تحصیلات خود هر سال شغلی پیدا می کنند که برخی از آنها تحصیلات خود را در خارج از کشور دنبال می کنند. دانشکده ها. از سال ۲۰۲۳، UFAR دارای ۵ دانشکده است: این دانشگاه مدرک لیسانس خود را
در رشته های حقوق، اقتصاد، مدیریت، امور مالی و همچنین در حقوق تجارت بین الملل، فروش و بازاریابی، امور مالی و حسابرسی اعطا می کند. موقعیت. این دانشگاه در خیابان داویت آنهاقت در منطقه کناکر-زیتون ایروان واقع شده است.
کاروان المپیکی گینه، یکی از کاروان های شرکت کننده در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ بود. این دوره از بازی ها از ۲۶ ژوئیه تا ۱۱ اوت ۲۰۲۴ (۵ تا ۲۱ امرداد ۱۴۰۳ خورشیدی) به میزبانی پاریس، پایتخت فرانسه برگزار شد. آن ها در این دوره سیزدهمین حضور خود را احراز کردند. نخستین حضور گینه در المپیک، به سال ۱۹۶۸ بازمی گردد. در پایان این دوره از بازی ها، ورزشکاران این کاروان موفق به کسب هیچ مدالی نشدند. شرکت کنندگان. در بخش مردان این کاروان، به جز تیم فوتبال، تنها یک شناگر دیگر حضور داشت. فهرست ورزشکاران این کاروان در جدول زیر آورده شده است.
ادبیات عصر آگوست یا ادبیات آگوستن () سبکی از ادبیات بریتانیایی است که در دوران سلطنت ملکه آن، جرج یکم و جرج دوم در نیمه اول قرن هجدهم تولید شد و در دهه ۱۷۴۰، هم زمان با مرگ الکساندر پوپ (۱۷۴۴) و جاناتان سوییفت (۱۷۴۵) پایان یافت. عصر آگوست در ادبیات دوره ای بود که توسعه سریع رمان و طنز، جهش درام از طنز سیاسی به ملودرام و تکامل به سمت شعر اتفاق افتاد. صر آگوست در فلسفه عصری بود که تحت سلطه تجربه گرایی بود، در نوشته های اقتصاد سیاسی آن تکامل مرکانتیلیسم به عنوان یک فلسفه رسمی، توسعه سرمایه داری و پیروزی تجارت مشخص شد.
کاروان المپیکی اریتره، یکی از کاروان های شرکت کننده در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ بود. این دوره از بازی ها از ۲۶ ژوئیه تا ۱۱ اوت ۲۰۲۴ (۵ تا ۲۱ امرداد ۱۴۰۳ خورشیدی) به میزبانی پاریس، پایتخت فرانسه برگزار شد. این حضور، هفتهمین حضور پیاپی ورزشکاران این کاروان به صورت مستقل در المپیک بود. در پایان این دوره، ورزشکاران این کاروان مانند چهار دوره پیش، موفق به کسب هیچ مدالی نشدند. شرکت کنندگان. ورزشکاران این کاروان در قالب ورزش های زیر به رقابت با دیگر ورزشکاران پرداختند.
مارگارت کریستیانا میلر (متولد ۱۹۵۵ میلادی) باستان شناس و نویسنده و استاد کرسی رنی جورج باستان شناسی کلاسیک در دانشگاه سیدنی است. شغل. میلر لیسانسش را از دانشگاه بریتیش کلمبیا گرفت و فوق لیسانسش را از دانشگاه آکسفورد گرفت و دکترایش را در سال ۱۹۸۵ از دانشگاه هاروارد دریافت کرد. عنوان تز دکترایش «Perserie: the arts of the East in fifth-century Athens» بود. او مطالعاتش را در زمینه کلاسیک در مدرسه آمریکایی مطالعات کلاسیک آتن ادامه داد. او در حفاری های باستان شناسی در بریتانیا، مصر و ترکیه شرکت داشت و پروژه باستان شناسانه زاگورا - پروژه حفاری شهر ساحلی زاگورا در یونان - رهبر تیم (در سال ۲۰۱۲) و یکی از رهبران تیم (سال ۲۰۱۳، ۲۰۱۴، ۲۰۱۹) بود. قبل از جابه جایی به دانشگاه سیدنی، جایی که او نویسنده و استاد کرسی رنی جورج باستان شناسی کلاسیک بود، میلر در کاناد در دانشگاه مک مستر و دانشگاه تورنتو کار می کرد. او به عنوان عضو مدعو در آکادمی علوم انسانی استرالیا در سال ۲۰۱۴ انتخاب شد. و در سال های بعد عضو متناظر در انجمن باستان شناسی آلمان شد.
کاروان المپیکی سودان جنوبی، یکی از کاروان های شرکت کننده در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ بود. این دوره از بازی ها از ۲۶ ژوئیه تا ۱۱ اوت ۲۰۲۴ (۵ تا ۲۱ امرداد ۱۴۰۳ خورشیدی) به میزبانی پاریس، پایتخت فرانسه برگزار شد. این حضور، سومین حضور مستقل ورزشکاران این کاروان پس از نخستین حضور در المپیک ۲۰۱۶ ریو بود. این ورزشکاران موفق به کسب هیچ مدالی نشدند. ورزشکاران. ورزشکاران این کاروات در رشته های زیر به رقابت پرداختند.
کاروان المپیکی سنگال، یکی از کاروان های شرکت کننده در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ بود. این دوره از بازی ها از ۲۶ ژوئیه تا ۱۱ اوت ۲۰۲۴ (۵ تا ۲۱ امرداد ۱۴۰۳ خورشیدی) به میزبانی پاریس، پایتخت فرانسه برگزار شد. این حضور، شانزدهمین حضور پیاپی این کاروان در المپیک بود ولی مدالی برای سنگال به دست نیامد. شرکت کنندگان. ورزشکاران این کاروان در رشته های زیر به رقابت پرداختند.
مریض، در حال مرگ… و مرده! () شانزدهمین آلبوم استودیویی گروه ترش متال آمریکایی مگادث است که در ۲ سپتامبر ۲۰۲۲ به وسیلهٔ لیبل تریدکرفت (متعلق به خواننده اصلی گروه دیو ماستین) از طریق یونیورسال منتشر شد. این نخستین آلبوم مگادث است که درامر دیرک وربیورن در آن حضور دارد، و آخرین آلبوم گروه با حضور گیتاریست کیکو لوریرو است. تهیه کنندگی این آلبوم بر عهدهٔ ماستین و کریس راکسترو بود. کار بر روی "مریض، در حال مرگ… و مرده!" در سال ۲۰۱۹ آغاز شد، اما در همان سال ماستین به سرطان گلو مبتلا شد و دنیاگیری کووید-۱۹ در سال ۲۰۲۰ رخ داد و تکمیل آلبوم با تاخیرهای چندباره روبه رو شد. در سال ۲۰۲۱، دیوید الفسن، نوازنده دیرینهٔ بیس گروه، به دلیل اتهامات در خصوص سوء رفتار جنسی از گروه اخراج شد. قطعات بیس او از آلبوم حذف شد و بیس آلبوم با حضور استیو دی جورجیو، نوازنده بیس تستمنت، دوباره ضبط شد. در نهایت جیمز لومنزو، نوازنده بیس سابق، پس از اتمام کار بر روی آلبوم دوباره به گروه پیوست. "مریض، در حال مرگ… و مرده!" به طور کلی نقدهای مثبتی دریافت کرد و منتقدان گفتند که این آلبوم مسیری را که آلبوم قبلی یعنی "ویران شهر" تعیین کرده بود را ادامه
داد. این آلبوم با فروش ۴۸٫۰۰۰ واحد در رتبه سوم "بیلبورد" ۲۰۰ ایالات متحده قرار گرفت. همچنین آلبوم در جداول فروش جهانی به جایگاه نخست فنلاند، جایگاه دوم استرالیا، لهستان، سوئیس و اسکاتلند و جایگاه سوم بریتانیا رسید. این آلبوم از سوی خوانندگان "گیتار ورلد" به عنوان چهارمین آلبوم گیتاری برتر سال ۲۰۲۲ رتبه بندی شد. تک آهنگ آغازین آلبوم، «برمی گردیم» نامزد بهترین اجرای متال در شصت و پنجمین جوایز سالانه گرمی شد.
کلارا زارمایروفنا آشرافیان ()(زادهٔ ۱۵ سپتامبر ۱۹۲۴، ایروان — درگذشته در ۷ اوت ۱۹۹۹، مسکو) یک هندشناس شوروی با اصالت ارمنی بود. وی به خاطر تحقیقاتش در مورد سلطنت دهلی و امپراتوری مغول شناخته شده است. زندگی و حرفه. کلارا آشرافیان در ایروان و در خانواده یکی از بنیان گذاران حزب کمونیست ارمنستان، زارمِیر آشرافیان، به دنیا آمد. در سال ۱۹۳۶، پدر و مادرش مورد اتهام قرار گرفته، دستگیر و اعدام شدند. کلارای یتیم شده توسط اقوامش در مسکو به فرزندی پذیرفته شد. علیرغم اینکه به عنوان عضو خانواده یک خائن به میهن اعتبارش لکه دار شده بود، به او اجازه داده شد تا در دانشکده تاریخ دانشگاه دولتی مسکو تحصیل کند و در سال ۱۹۴۷ فارغ التحصیل شد. او در تاریخ ایران قرون وسطی تحت نظر ب.ن. زاخودر تخصص پیدا کرد و در سال ۱۹۵۰ با رساله ای دربارهٔ دوره سلطنت نادرشاه مدرک کاندیدای علوم خود را دریافت کرد. بین سال های ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۵، او به عنوان ویراستار بولتن ادبیات در زمینه ادبیات خارجی در کتابخانه بنیاد علوم اجتماعی مشغول به کار بود و جانشین کاکا آنتونوا شد. تحت تأثیر آنتونوا و ای.م. ریسنر، او رشته تحصیلی خود را تغییر داد و به تحقیق در مورد کشور