Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آنتونیا زگرز اوپورتوت (متولد ۲۹ ژوئن ۱۹۷۲)، بازیگر سرشناس شیلیایی است که با حضور در آثار سینمایی مطرحی مانند تونی مانرو (۲۰۰۸)، پس از مرگ (۲۰۱۰)، "L vida de los peces (۲۰۱۰)، شماره (۲۰۱۲)، باشگاه (۲۰۱۵) و یک زن شگفت انگیز (۲۰۱۷) به شهرت بین المللی دست یافت. فیلم یک زن شگفت انگیز موفق به دریافت جایزه اسکار بهترین فیلم خارجی زبان در سال ۲۰۱۷ شد. زندگی و حرفه. آنتونیا دختر فرناندو زگرز هوچیلد (متخصص زنان برجسته) و مونیکا اوپورتوت سالباخ (عکاس ماجراجو و بودایی) است. او تحصیلات خود را در مدرسه سنت جورج سانتیاگو آغاز کرد و سپس در مدرسه تئاتر گوستاوو مزا (که اکنون با نام تئاتر تصویر شناخته می شود) به تحصیل هنر پرداخت. آنتونیا یک خواهر کوچکتر به نام امیلیا دارد. حرفه تلویزیونی او با بازی در تله نوول های شبکه ملی شیلی مانند: Iorana La Fiera Romané Pampa Illusion El circo de las Montini Puertas adentro Los Pincheira Amor por accidente آغاز شد. خود آنتونیا اشاره کرده که از میان تمام نقش هایش، شخصیت های آسونسیون در Los Pincheira و ماریا جاکوبه در Romané را بیشتر دوست دارد. اولین حضور سینمایی آنتونیا در سال ۱۹۹۵ با فیلم E
n tu casa a las ocho ساخته کریستین لوکاس بود. از آن زمان او در دوازده فیلم سینمایی ظاهر شده که اغلب آنها آثار پابلو لارین (کارگردان سرشناس شیلیایی) و همچنین فیلم هایی از کارگردانان مطرح دیگری مانند ماتیاس بیزه و مارالی ریواس بوده اند. آنتونیا برای بازی در فیلم Los perros جایزه ستاره هاوانا برای بهترین بازیگر زن از نوزدهمین جشنواره فیلم هاوانا نیویورک را دریافت کرد. از جمله نمایش های مهمی که آنتونیا در آن ها ایفای نقش کرده می توان به: استان مرکزی پکادو مادر نومانسیا فین دل کسوف، اشاره کرد. زندگی شخصی. آنتونیا بین سال های ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۴ با بازیگر ریکاردو فرناندز رابطه داشت. در سال ۲۰۰۶ با کارگردان مشهور پابلو لارین آشنا شد و در ۲۰۰۸ با او ازدواج کرد. این زوج که دو فرزند به نام های خوانا و پاسکوال دارند، در اواخر سال ۲۰۱۴ از هم جدا شدند. منابع. Cine Chile
اندرو دیوید هوبرمن (زاده ۲۶ سپتامبر ۱۹۷۵) عصب شناس و پادکست ساز آمریکایی است. او دانشیار نوروبیولوژی و چشم پزشکی در دانشکده پزشکی دانشگاه استنفورد است. از سال ۲۰۲۱، او میزبان پادکست "آزمایشگاه هوبرمن" با تمرکز بر سلامت و علم بوده است. این پادکست به دلیل ترویج ادعاهایی ضعیف در زمینهٔ سلامت مورد انتقاد قرار گرفته است.
آنتونیا پالاسیوس (۱۳ مه ۱۹۰۴–۲۰۰۱) شاعر، رمان نویس و مقاله نویس برجسته ونزوئلایی بود که موفق به دریافت جایزه ملی ادبیات در سال ۱۹۷۶ و جایزه شهرداری برای ادبیات در سال ۱۹۸۲ شد.او به همراه چهره های ادبی مطرحی چون میگویل اوترو سیلوا، پابلو روخاس گواردیا و لوئیس کاسترو، از اعضای نسل ۱۹۲۸ محسوب می شد. زندگی. آنتونیا پالاسیوس در سال ۱۹۰۴ در کاراکاس، ونزوئلا به دنیا آمد. تحصیلات ابتدایی را به سختی گذراند، اما مادرش که به سنت آن زمان پایبند بود، مسئولیت پرورش فرهنگی او را با آشنا کردنش با دنیای کتاب و هنر بر عهده گرفت. پدرش آندرس پالاسیوس، مهندس و از نوادگان مستقیم بونیفاسیو پالاسیوس (عموی سیمون بولیوار) بود و مادرش ایزابل کاسپرس، خواهرزاده ازکیل زامورا محسوب می شد. با وجود اصالت خانوادگی قابل توجه، خانواده پالاسیوس از نظر مالی در تنگنا به سر می برد. دوران کودکی او در محله های لا کاندلاریا، پلازا دل پانتئون و مایکتیا سپری شد که تفاوت چندانی با زندگی هم سن و سالانش نداشت. پس از وقایع سال ۱۹۲۸، آنتونیا به فعالیت های مختلفی روی آورد. در سال ۱۹۲۹، در خانه او بود که گروه نظری صفر شکل گرفت که بعدها به دلیل فشارهای سیاسی من
حل شد. مدتی بعد با کارلوس ادواردو فریاس، سردبیر مجله الیت ازدواج کرد. در سال ۱۹۳۵ با تولد پسرش فرنان، اولین آثار ادبی خود را با نام مستعار در همین مجله منتشر کرد. در دوران حکومت الازار لوپز کنترراس، همسرش به خدمات دیپلماتیک پیوست و آنها مدتی در پاریس و ژنو اقامت داشتند. حاصل این تجربه، انتشار مقاله پاریس و سه خاطره در سال ۱۹۴۴ بود. در سال ۱۹۴۱ دخترش ماریا آنتونیا به دنیا آمد که استعداد خارق العاده ای در نوازندگی پیانو داشت، اما متأسفانه در جوانی به دلیل دیابت نوع یک درگذشت. در سال ۱۹۴۹ تنها رمان او با عنوان آنا ایزابل، یک دختر شایسته در بوئنوس آیرس منتشر شد که خاطرات کودکی شاد قهرمان داستان را در بافت تاریخی مناطق مرکزی کاراکاس روایت می کرد. بین سال های ۱۹۵۵ تا ۱۹۵۶ برای پیشرفت موسیقی دخترش مدتی در نیویورک اقامت داشت. پس از بازگشت به کاراکاس، هریت سر (از برجسته ترین معلمان پیانو در آمریکا) از استعداد دخترش حمایت کرد. در سال ۱۹۵۷ آنتونیا و دخترش برای تحصیلات موسیقی به اروپا رفتند و ابتدا در رم و سپس در وین ساکن شدند، اما دخترش ناگهان از موسیقی دست کشید و به کاراکاس بازگشت، جایی که بیماری دیابت او تشدید شد و سر
انجام پس از ازدواج و مشارکت در فعالیت های چپ افراطی درگذشت. این واقعه ضربه روحی شدیدی برای آنتونیا بود که هرگز کاملاً بهبود نیافت. در سال ۱۹۷۲ با مجموعه داستان های جزیره ای به صحنه ادبیات بازگشت و در سال ۱۹۷۳ متون تبعیدی را منتشر کرد. در سال ۱۹۷۶ به عنوان داور جایزه رمان رومولو گالیگوس انتخاب شد و به پیشنهاد اسوالدو ترخو، کارگاه روایی سلارگ را راه اندازی کرد که منجر به تأسیس کارگاه روایی شخصی او در آلتامیرا شد. حاصل این کارگاه انتشار مجموعه برگ های کالیکانتو بود. از آخرین آثار منتشر شده او می توان به موارد زیر اشاره کرد: مربعی که فضای نگران کننده ای را اشغال می کند (داستان های کوتاه، ۱۹۸۱) آنتونیا پالاسیوس سرانجام در ۱۳ مارس ۲۰۰۱ در آلتامیرای کاراکاس درگذشت. سال های پایانی عمر او با تنهایی و کاهش شنوایی همراه بود. جوایز و افتخارات. او جایزه ملی ادبیات را برای اثر روز طولانی از پیش امن در سال ۱۹۷۵ دریافت کرد.
یک مجموعه مانگای ژاپنی اثر آمیوست که در اوت ۲۰۱۲ در مجله جامپ اسکوئر شوئیشا منتشر شد. گزارش شده که بیش از ۷٫۵ میلیون نسخه از مانگا فروخته شده است. یک مجموعه انیمه تلویزیونی توسط پلاتینوم ویژن از این اثر اقتباس و از آوریل تا دسامبر ۲۰۱۹ پخش شد. خلاصه داستان. ماجرا حول باشگاه کوتو دبیرستان توکیسه در استان کاناگاوا می چرخد. تاکزو کوراتا، دانش آموز سال دومی، تنها عضوی است که پس از فارغ التحصیلی همه اعضای ارشد، در این باشگاه باقی مانده است. او تمام تلاش خود را می کند تا اعضای بیشتری را به باشگاه جذب کند. اعضای بیشتری به باشگاه می پیوندند و دلایل خاص خود را برای پیوستن دارند. با این حال، در نهایت، همه آنها یک هدف دارند - نواختن ساز در مسابقات ملی کوتو.
تظاهرات ضد دولتی به رهبری دانشجویان در چندین شهر اندونزی در حال برگزاری است. آنها در ۱۷ فوریه ۲۰۲۵ توسط اتحادیه دانشجویان اندونزیایی (BEM SI), همراه با اتحادیه های دانشجویی منفرد راه اندازی شدند. به گفته هماهنگ کننده مرکزی BEM SI، هریانتو، ائتلاف خواستار تظاهرات در سراسر کشور در روزهای ۱۷ و ۱۸ فوریه در جاکارتا لغو شده بود، در حالی که آنها اعتراضات را به صورت مرکزی در جاکارتا در ۱۹ (لغو) و ۲۰ فوریه برگزار خواهند کرد ائتلاف جامعه مدنی همچنین از غیرنظامیان خواسته بود تا در تظاهرات ۲۱ فوریه پس از نماز جمعه شرکت کنند. BEM SI پیش بینی کرد که حدود ۵۰۰۰ دانشجو در تظاهرات شرکت خواهند کرد، و آنها همچنین تهدید کردند که در صورت عدم واکنش مثبت دولت، اقدامات بیشتری انجام خواهند داد. موج دوم اعتراضات در مارس ۲۰۲۵ پس از تصویب قانون نیروهای مسلح ملی اندونزی که به تازگی تجدید نظر شده است، آغاز شد که تعداد پست های غیرنظامی را که سربازان مجاز به نگهداری هستند از ۱۰ به ۱۴ افزایش داد. عموماً اکثر اعتراضات در مقابل ساختمان مجالس مقننه (ملی یا منطقه ای) برگزار می شد و شرکت کنندگان در آن معمولاً لباس مشکی می پوشیدند که مشخصه آن آتش ز
دن لاستیک های مستعمل و درگیری با پلیس بود.
آنا سیسیلیا گرواسی دیاز (۱ دسامبر ۱۹۶۶ - حدود ۴ سپتامبر ۲۰۲۴)، دیپلمات ارشد پرویی بود که از ۱۰ دسامبر ۲۰۲۲ تا ۶ نوامبر ۲۰۲۳ به عنوان وزیر امور خارجه پرو خدمت کرد. قبل از این سمت، گرواسی در پست های دیپلماتیک در کانادا و ایالات متحده و در سازمان ملل متحد در ژنو و سازمان تجارت جهانی خدمت می کرد. تحصیلات. گرواسی دارای مدرک حقوق از دانشگاه پاپی کاتولیک پرو و کارشناسی ارشد روابط بین الملل و دیپلماسی از آکادمی دیپلماتیک پرو بود. او همچنین کارشناسی ارشد روابط بین الملل از مدرسه اقتصاد لندن (LSE)، دیپلم دیپلماسی چندجانبه از مؤسسه تحصیلات تکمیلی مطالعات بین المللی و توسعه (IHEID) در ژنو را دریافت کرد و تحصیلات دکترای خود را در دانشگاه بوئنوس آیرس به پایان رساند. حرفه دیپلماتیک. گرواسی به عنوان یک دیپلمات حرفه ای، سمت های متعددی را در وزارت امور خارجه پرو بر عهده داشت، از جمله: مدیر کل امور اقتصادی، ترویج اقتصادی و تشویق سرمایه گذاری، سرکنسول پرو در تورنتو و واشینگتن دی سی، مشاور و نماینده پرو در سازمان ملل متحد (نیویورک و ژنو)، نماینده پرو در سازمان تجارت جهانی (WTO) او در اوت ۲۰۲۲ به عنوان معاون وزیر امور خارجه منصوب
شد و اولین زنی بود که این سمت را در تاریخ پرو بر عهده گرفت. او در اوت ۲۰۲۲ به عنوان معاون وزیر امور خارجه منصوب شد و اولین زنی بود که این سمت را در تاریخ پرو بر عهده گرفت. وزیر امور خارجه. گرواسی در ۱۰ دسامبر ۲۰۲۲، پس از برکناری و دستگیری پدرو کاستیو (رئیس جمهور سابق پرو)، به عنوان بخشی از کابینه جدید دینا بولوارته به سمت وزیر امور خارجه منصوب شد. در این کابینه، هیچ یک از ۱۷ وزیر عضو احزاب سیاسی دارای کرسی در کنگره نبودند. در ۱۳ دسامبر ۲۰۲۲، گرواسی سفرای مکزیک، بولیوی، آرژانتین و کلمبیا را به دلیل امضای بیانیه ای مشترک که نگرانی این کشورها را دربارهٔ برکناری کاستیو ابراز می کرد، احضار کرد. او در توئیتی تأکید کرد که جانشینی ریاست جمهوری مطابق قانون اساسی انجام شده و اقدامات کاستیو در ۷ دسامبر ۲۰۲۲ یک اقدام غیرقانونی بوده است. گرواسی در ۶ نوامبر ۲۰۲۳ از سمت خود استعفا داد، پس از آنکه نتوانست ملاقات دوجانبه بین دینا بولوارته و جو بایدن (رئیس جمهور آمریکا) را در واشینگتن ترتیب دهد.این دیدار که قرار بود در کاخ سفید برگزار شود، برای کسب مشروعیت بین المللی دولت بولوارته پس از بحران سیاسی ناشی از برکناری کاستیو حیاتی
تلقی می شد. مرگ. در ۴ سپتامبر ۲۰۲۴، گرواسی پس از بازگشت از سوئیس (جایی که به عنوان دیپلمات فعالیت می کرد)، دچار سقوط و آسیب دیدگی پا شد، اما از دریافت کمک پزشکی خودداری کرد. این آخرین باری بود که او زنده دیده شد. جسد او در ۸ سپتامبر ۲۰۲۴ در آپارتمانش در میرافلورس، لیما پیدا شد. آنا سیسیلیا گرواسی دیاز در زمان مرگ ۵۷ سال داشت. مرگ ناگهانی گرواسی باعث شوک و اندوه در جامعه دیپلماتیک پرو و بین المللی شد. دولت پرو تحقیقاتی را دربارهٔ علت دقیق مرگ او آغاز کرد، هرچند برخی منابع به مشکلات سلامتی پیشین او اشاره داشتند.او به عنوان یکی از چهره های کلیدی دیپلماسی پرو در سال های اخیر شناخته می شد و نقش مهمی در مدیریت بحران های سیاسی و بین المللی کشور ایفا کرد.
پنج بچه و آن یا پنج بچه و شنی مجموعه تلویزیونی محصول سال ۱۹۹۱ و به کارگردانی مارلین فاکس است. در این مجموعه تلویزیونی بازیگرانی همچون سایمون گادوین، نیکول مووات، چارلز ریچاردز، تمزن اوداس، پنی مورل و اندی نایمن ایفای نقش کرده اند. این مجموعه بر اساس کتاب پنج بچه و آن نوشته ادیت نسبیت ساخته شده است.
بازگشت سامید یا بازگشت سامیاد مجموعه تلویزیونی محصول سال ۱۹۹۱ و به کارگردانی مارلین فاکس است. در این مجموعه تلویزیونی بازیگرانی همچون توبی اوفیندل فیلیپس، لورا کلارک، لئونارد کربی، ویچی آوری، آنا مسی و کارول مک ریدی ایفای نقش کرده اند. این مجموعه بر اساس کتاب پنج بچه و آن نوشته ادیت نسبیت ساخته شده است.
ناوشکن های کلاس "گوانگ گه تو بزرگ" ( )، که اغلب KDX-I نامیده می شود، ناوشکن هستند، اما توسط برخی به عنوان ناوچه طبقه بندی می شوند، که توسط نیروی دریایی جمهوری کره اداره می شود. این اولین مرحله از برنامه آزمایش ناوشکن کره ای نیروی دریایی جمهوری کره بود، در انتقال نیروی دریایی جمهوری کره از یک نیروی دفاعی ساحلی به یک نیروی دریایی آب های آبی.
دبرا سوه(؛ زادهٔ ) مقاله نویس، نویسنده و محقق سابق آکادمیک جنسی کانادایی است. سو دکترای خود را از دانشگاه یورک در تورنتو دریافت کرد. او تحقیقات گسترده ای در مورد پارافیلیاها انجام داده و معتقد است که اینها شرایط عصبی هستند نه رفتارهای یادگرفته شده. سو مقالاتی برای نشریات مختلف نوشته است و زمانی نیز میزبان پادکست« رونگ اسپیک» کوئیلت با جاناتان کی بود. او خود را فمینیست سابق می داند که از این اصطلاح دلسرد شده است. سو با تغییر جنسیت در کودکی مخالفت کرده و معتقد است که باید تا رسیدن کودک به بلوغ شناختی صبر کرد. او همچنین علیه قوانین ممنوعیت «درمان تبدیلی» که هم شامل گرایش جنسی و هم هویت جنسیتی می شوند، مقاله نوشت. در سال ۲۰۲۰، او اولین کتاب خود را با عنوان «پایان جنسیت: رد کردن افسانه ها دربارهٔ سکس و هویت در جامعه ما» منتشر کرد. تحصیل و پژوهش ها. سوه دارای مدرک دکتری روان شناسی از دانشگاه یورک در تورنتو است. پایان نامه او با عنوان "تصویربرداری عصبی عملکردی و ساختاری بیش از حد جنسی پارافیلیک در مردان" و کمیته او شامل کیت اشنایدر از دانشگاه یورک و جیمز کانتور از مرکز اعتیاد و سلامت روان بود. سو در طول تحصیلات تکمی
لی خود جایزه تحقیقات خارجی مایکل اسمیت را از شورای تحقیقات علوم اجتماعی و علوم انسانی کانادا و بورسیه پایان نامه پروست یورک دریافت کرد. زمانی که در یورک بود، به مطالعه پارافیلیا پرداخت. تحقیقات او نشان می دهد که این شرایط نوعی از شرایط عصبی هستند تا رفتارهای آموخته شده. شغل. سو مقالاتی برای نشریات معتبری همچون کویلت، گلوب اند میل، نیویورک مگزین، پلی بوی، لس آنجلس تایمز و وال استریت ژورنال نوشته است. وی در ماه مه ۲۰۱۸ به همراه جاناتان کی، اجرای پادکست جنجالی «رونگ اسپیک» را برای وبسایت کویلت آغاز کرد. سو خود را فمینیست سابقی می داند که پس از مدتی به کلی از این جنبش و اصطلاحات مربوط به آن سرخورده شد. مقاله ای در سال ۲۰۱۶ از کازمپولیتن به بررسی برخی از یافته های تحقیقاتی قبلی سو پرداخت و پیامدهای آنها را در شناسایی مردانی که احتمال ارتکاب تجاوز دارند، برجسته کرد. در سال ۲۰۱۵، سو در مقاله ای برای سالون دات کام از مطالعه موردی خود دربارهٔ فردی به نام جیکوب نوشت - یک پدوفیل که پس از دستگیری به دلیل تلاش برای فریب یک کودک ۱۰ ساله (که در واقع یک پلیس مخفی بود) به دفتر او مراجعه کرده بود. او در این مقاله، پروژه پیشگیر
ی دانکلفلد آلمان را به عنوان یک راه حل پیشنهاد داد و همدردی خود را با تاد نیکرسون ابراز کرد - فردی که دو مقاله برای همین مجله دربارهٔ تجربیات خود به عنوان یک پدوفیل بدون سابقه جرم نوشته بود. سو در این باره گفت: ""واکنش های منفی که تاد نیکرسون پس از نوشتن دربارهٔ کشمکش شخصی اش با پدوفیلی با آن مواجه شد، نشان می دهد که ما به عنوان یک جامعه هنوز راه درازی در تغییر نگرش خود نسبت به این موضوع احساسی پیش رو داریم. اما رویکرد فعلی ما کارآمد نیست" در سرمقاله ای در سال ۲۰۱۵، سو از شیوع تغییر جنسیت در دوران کودکی انتقاد کرد و به والدین و پزشکان توصیه کرد که صبر کنند «تا زمانی که کودک به بلوغ شناختی برسد.» مقاله سوه، که به جنبه های ناسازگار جنسیتی دوران کودکی او اشاره می کرد، استدلال نمود که «بازگشت اجتماعی به نقش جنسیتی اصلی اش می تواند تجربه ای از نظر عاطفی دشوار باشد». دیوید آ. فرنچ این صحبت را به عنوان نوعی یک دست کم گرفتن توصیف کرد. ساه همچنین علیه قوانین ضد تبدیل درمانی که شامل گرایش جنسی و هویت جنسیتی است، به نگارش پرداخته و معتقد است که چنین قوانینی این دو را ادغام و از مشاوره درمانی مشروع برای افراد مبتلا به نا
رسایی جنسی جلوگیری می کند. فلورانس اشلی و الکساندر باریل، دانشگاهیان دیگر کانادایی، تفسیر سو از این مطالعات را به چالش کشیدند. روانشناسان کریستینا اولسون و لیلی دوروود تحقیق سو را هشدار دهنده نامیدند. سو با تصمیم سال ۲۰۱۵ مبنی بر تعطیلی کلینیک هویت جنسیتی تورنتو مخالفت کرد. این کلینیک عمدتاً به دلیل آغاز درمان پس از شروع یا در حین بلوغ شناخته شده بود. یک بررسی قبلی نشان داده بود که پزشک ارشد این کلینیک، کنت زاکر، با سایر متخصصان دیسفوریای جنسیتی که از بیماران پیش از بلوغ حمایت می کنند، اختلاف نظر دارد. روان پزشک جک توربان به انتقاد از سو پرداخت و اشاره کرد که طبق دستورالعمل های انجمن غدد درون ریز، تجویز هورمون ها در دوران بلوغ انجام می شود. او افزود: «همان طور که سو در مقاله اش اشاره کرده، هویت جنسیتی در این مرحله تثبیت شده است.» سال بعد، سو در یادداشتی به سی بی سی نیوز به دلیل توقف پخش یک مستند بریتانیایی که در آن زاکر حضور داشت، انتقاد کرد. در سال ۲۰۱۸، باری وایس، سردبیر "نیویورک تایمز،" سو را به عنوان یکی از اعضای «وب تاریک فکری» توصیف کرد. زندگی شخصی. سو اصالتاً مالزیایی-چینی است.
آقای پرسیوال (۱۹۷۶ – ۲ سپتامبر ۲۰۰۹) یک پلیکان استرالیایی بود که به خاطر حضورش در فیلم استرالیایی "پسر طوفان" در سال ۱۹۷۶ مورد توجه قرار گرفت. او یکی از سه پلیکان آموزش دیده مورد استفاده در این فیلم بود که بر پایه رمانی به همین نام محصول ۱۹۶۴ ساخته شد. او در آکواریوم مارینلند در ساحل غربی زندگی می کرد تا اینکه این مکان در سال ۱۹۸۸ بسته شد. در این زمان آقای پرسیوال را به باغ وحش آدلاید منتقل کردند. آقای پرسیوال، با جفت خود، آلتو، پدر هفت جوجه شد که آخرین آنها در سال ۲۰۰۷ متولد شد. او در ۲ سپتامبر ۲۰۰۹ درگذشت.
خدا را شکر و فیلمی هندی محصول سال ۲۰۱۰ و به کارگردانی پریادارشان است. در این فیلم بازیگرانی همچون دارشیل سفری، آتول کولکارنی، ریتوپارنا سنگوپتا، ضیاه واستانی، آرچانا سوسیلان و کاویری جها ایفای نقش کرده اند. این فیلم بازسازی فیلم ایرانی بچه های آسمان ساخته مجید مجیدی است.
میشل آن ماهاوالد (؛ ۱۲ ژانویه ۱۹۶۳ – ) یک عصب شناس محاسباتی آمریکایی در زمینه نوظهور مهندسی نورومورفیک بود. در سال ۱۹۹۶ او به دلیل توسعه چشم سیلیکون و سایر سیستم های محاسباتی به تالار مشاهیر بین المللی زنان در فناوری معرفی شد. او در ۳۳ سالگی بر اثر خودکشی درگذشت. اوایل زندگی و تحصیل. میشل، معروف به میشا، در مینیاپولیس، مینه سوتا به دنیا آمد او دختر آلفرد و جوآن فیشر ماهاوالد بود و یک خواهر کوچکتر به نام شیلا داشت. پس از فارغ التحصیلی از دبیرستان، او در مؤسسه فناوری کالیفرنیا تحصیل کرد و در سال ۱۹۸۵ در رشته زیست شناسی فارغ التحصیل شد. او در کلتک به عنوان دانشجوی دکترا در محاسبات و سیستم های عصبی زیر نظر پروفسور کارور مید، متخصص یکپارچه سازی کلان مقیاس پژوهش های خود را ادامه داد. برای پایان نامه خود، ماهاوالد پروژه خود را با ترکیب رشته های زیست شناسی، علوم کامپیوتر و مهندسی برق برای تولید شبکیه سیلیکونی ایجاد کرد. حرفه. شبکیه سیلیکونی از مدارهای الکترونیکی آنالوگ برای تقلید عملکرد بیولوژیکی سلول های استوانه ای، مخروطی و سایر سلول٬های غیرفتورسپتور (غیرحساس به نور) در شبکیه چشم استفاده می کرد. این اختراع نه تنها
بسیار نوآورانه و بالقوه مفید به عنوان دستگاهی برای بازگرداندن بینایی به نابینایان بود، بلکه یکی از برجستهترین دستاوردهای مهندسی الکترونیک و بیولوژیک در آن دوران محسوب می شد. این نمونه خارقالعاده از مهندسی برای ماهووالد شهرتی شایسته به عنوان یکی از مشهورترین مهندسان زن عصر خود به ارمغان آورد. کار او به عنوان «بهترین تلاش تا به امروز» برای توسعه یک سیستم بینایی استریوسکوپی (سهبعدی) در نظر گرفته شده است. ماهووالد در سال ۱۹۹۲ موفق به دریافت دکترای علوم اعصاب محاسباتی شد. اختراع او شامل شبکیه سیلیکونی و نورون سیلیکونی بود که منجر به انتشار مقالاتی در مجلات معتبر علمی مانند ساینتیفیک امریکن و نیچر، ثبت چهار اختراع و دریافت جایزه کلازر برای رساله دکتری او شد. نسخه بازبینی شده رساله دکتری او بعداً به صورت کتاب منتشر گردید و در چند نسخه به چاپ رسید. سپس ماهووالد به مدت یک سال به دانشگاه آکسفورد نقل مکان کرد تا دوره فوق دکترای خود را تحت نظر عصب شناسان برجسته، کیوان مارتین و رادنی داگلاس بگذراند. پس از اتمام این پروژه، او به زوریخ رفت تا در تأسیس مؤسسه نوروانفورماتیک در دانشگاه زوریخ و دانشگاه فناوری زوریخ (ETH) مشارکت
کند. این مؤسسه تحقیقاتی با مأموریت کشف اصول کلیدی عملکرد مغز و پیاده سازی این اصول در سیستم های مصنوعی که به صورت هوشمندانه با دنیای واقعی تعامل دارند، تأسیس شد. در سال ۱۹۹۶، او به عضویت تالار مشاهیر زنان در فناوری بین المللی (WITI) درآمد. ماهوالد در پایان سال ۱۹۹۶ در زوریخ درگذشت و در سن ۳۳ سالگی جان خود را از دست داد. جنبه هایی از زندگی کاری و شخصی او در کتابی دربارهٔ ایجاد شرکت حسگر بینایی فاون شرح داده شده است. دستاوردها. "وجایزه میشا ماهووالد برای مهندسی نورومورفیک" برای قدردانی از دستاوردهای برجسته در زمینه مهندسی نورومورفیک ایجاد و اولین بار در سال ۲۰۱۶ اهدا شد. انتشارات. آر. هانلوزر، آر. سارپشکار، ام. ماهووالد، آر.جی. داگلاس و اس. سونگ: "«انتخاب دیجیتال و تقویت آنالوگ به طور همزمان در یک مدار الکترونیکی الهام گرفته از نئوکورتکس وجود دارند»" مجله نیچر، شماره ۴۰۵، صفحات ۹۴۷–۹۵۱، سال ۲۰۰۰
پروسِرپاین یا پروسپینه نمایشنامه ای منظوم است که برای کودکان نوشته شده و نویسندگان رمانتیک انگلیسی، مری شلی و همسرش پرسی بیش شلی، آن را خلق کرده اند. مری شلی این نمایشنامه را به صورت شعر بی قافیه نوشته و پرسی دو شعر غنایی به آن افزوده است. این اثر در سال ۱۸۲۰، زمانی که شلی ها در ایتالیا زندگی می کردند، نوشته شد و اغلب به عنوان مکملی برای نمایشنامهٔ دیگرشان، «میداس»، در نظر گرفته می شود. «پروسرپاین» نخستین بار در سال ۱۸۳۲ در نشریهٔ لندنی "The Winter's Wreath" منتشر شد. اینکه آیا این نمایشنامه اساساً برای اجرا روی صحنه نوشته شده بود یا نه، همچنان محل بحث میان پژوهشگران است. این نمایشنامه بر اساس داستان اووید دربارهٔ ربوده شدن پروسرپاین به دست پلوتو نوشته شده است؛ داستانی که خود برگرفته از اسطورهٔ یونانی دِمِتِر و پرسفون است. نسخهٔ مری شلی تمرکز ویژه ای بر شخصیت های زن دارد. او در بازگویی ای عمدتاً فمینیستی از نگاه سرس، بر جدایی مادر و دختر و قدرت حاصل از همبستگی میان زنان تأکید می کند. سرس نماد زندگی و عشق است و پلوتو نماد مرگ و خشونت. ژانرهای گوناگون متن نیز بازتاب دهندهٔ مناقشات جنسیتی آن زمان اند: پرسی در قا
لب شعر غنایی—که به طور سنتی حوزه ای مردانه محسوب می شد—مشارکت کرده و مری نمایشنامه ای با عناصری رایج در نوشته های زنان قرن نوزدهم خلق کرده است، مانند پرداختن به جزئیات زندگی روزمره و گفتگوهای همدلانه. «پروسرپاین» بخشی از سنت ادبی زنان است؛ سنتی که به گفتهٔ منتقد فمینیست، سوزان گوبار، از داستان سرس و پروسرپاینبرای «بازتعریف، تأیید دوباره و ستایش خودآگاهی زنانه» بهره برده است. با این حال، این نمایشنامه از سوی منتقدان همواره مورد بی توجهی و حاشیه نشینی قرار گرفته است. پیش زمینه. در مارس ۱۸۱۸، خانوادهٔ شلی به ایتالیا نقل مکان کردند، جایی که دو فرزند خردسالشان، کلارا و ویلیام، به زودی درگذشتند. این اتفاق مری را دچار افسردگی شدیدی کرد و موجب شد از پرسی فاصله بگیرد. او تا حدی با تولد پسرش، پرسی، در اواخر سال ۱۸۱۹ بهبود یافت. بین سال های ۱۸۱۸ تا ۱۸۲۰، مری شلی مطالعهٔ گسترده ای در زمینهٔ نمایشنامه داشت و آثار زیادی از ویلیام شکسپیر خواند. پرسی باور داشت که مری استعداد نوشتن نمایشنامه دارد و او را تشویق کرد تا آثار بزرگ نمایشی به زبان های انگلیسی، فرانسوی، لاتین و ایتالیایی و همچنین نظریه های درام نویسی را مطالعه کند.
او حتی برای نمایشنامهٔ خودش "چن چی" از مری نظر خواست و مری نسخهٔ دست نویس "پرومتئوس آزادشده" را برایش رونویسی کرد. شلی ها همچنین به اپرا، باله و نمایش های مختلف می رفتند. پرسی مری را تشویق کرد تا نمایشنامهٔ "میررا" (۱۷۸۵) اثر ویتوریو آلفیری را ترجمه کند؛ تراژدی ای دربارهٔ رابطهٔ ممنوعهٔ پدر و دختر که بر رمان "ماتیلدا"ی مری تأثیر گذاشت. مطالعات مری شلی در این سال ها بسیار گسترده بود. او در سال ۱۸۲۰ شروع به یادگیری زبان یونانی کرد و دامنهٔ وسیعی از متون را مطالعه می کرد. مری از دست کم سال ۱۸۱۵ آثار "دگردیسی ها" اثر اووید را می خواند و این مطالعه را در سال ۱۸۲۰ نیز ادامه داد. دیگر آثار مورد مطالعه اش شامل رسالهٔ فلسفی "امیل" (۱۷۶۲) و رمان احساساتی "هلوئیز جدید" (۱۷۶۱) از ژان-ژاک روسو، همچنین کتاب کودکان "تاریخ سندفورد و مرتون" (۱۷۸۳–۸۹) اثر توماس دی بود. منتقد مارجین پورینتون اشاره می کند که در زمان نگارش "پروسرپاین"، مری آثاری را مطالعه می کرد که شامل «رساله های آموزشی و ادبیات کودکانه با مضامینی اخلاقی دربارهٔ رفتارهای جنسیتی» بودند، از جمله دو اثر مادرش مری ولستون کرفت، "اندیشه هایی دربارهٔ آموزش دختران" (۱۷۸
۷) و "داستان های واقعی از زندگی واقعی" (۱۷۸۸). این آثار بخشی از سنت کتاب های رفتار اجتماعی بودند که نقش های جنسیتی زنان را به چالش می کشیدند. نگارش و انتشار. مری شلی "پروسپاین" را در سال ۱۸۲۰ نوشت و طبق یادداشت های روزانه اش، در تاریخ ۳ آوریل آن را به پایان رساند. پرسی شلی دو شعر غنایی به این اثر افزود: «آرتوسا» ("Arethusa") و «آواز پروسپاین هنگام چیدن گل در دشت انّا» ("Song of Proserpine While Gathering Flowers on the Plain of Enna"). بخشی از نسخهٔ دست نویس نمایشنامه که اکنون در مجموعهٔ پفورزهایمر در کتابخانهٔ عمومی نیویورک نگهداری می شود، نشان می دهد که این زوج در کنار هم روی این پروژه کار می کرده اند. به گفتهٔ دوستشان، توماس مدوین، پرسی از این نمایشنامه لذت می برد و گاه هنگام خواندن، در نسخهٔ خطی تغییراتی ایجاد می کرد. میراندا سیمور، در زندگی نامهٔ مری شلی، گمان می برد که نمایشنامه های "میداس" و "پروسرپاین" هر دو برای دو دختر نوجوان به نام های لورت و نرینا تایگ نوشته شده اند؛ دخترانِ دوستان خانوادهٔ شلی در ایتالیا که مادرشان نیز شاگرد پیشین مری ولستون کرفت، مادر مری شلی، بوده است. مری شلی در همان سال داستا
ن کودکانه ای به نام "موریس" نیز برای لورت نوشت. در سال ۱۸۲۴ مری شلی "پروسرپاین" را برای چاپ در نشریهٔ "The Browning Box"، به سردبیری برایان والتر پراکتر، ارسال کرد، اما اثر رد شد. این نمایشنامه نخستین بار در سال ۱۸۳۲ در نشریهٔ لندنی "The Winter’s Wreath" منتشر شد. مری در این نسخه، یک پنجم از متن اصلی—حدود ۱۲۰ سطر—را حذف کرد؛ از جمله بخش هایی از داستان های پرداخته شده در پردهٔ اول و شعر پرسی «آرتوسا»، و نیز برخی سطرها را بازنویسی کرد. (او شعر «آرتوسا» را بعدها در مجموعهٔ "اشعار پس از مرگ پرسی شلی" در سال ۱۸۲۴ گنجاند.) مری همچنین رؤیایی شوم به نمایشنامه افزود که ربوده شدن آیندهٔ پروسرپاین را پیش گویی می کند. تلاش های او برای چاپ این اثر در مجلات و یادداشت های روزانه اش در دوران نگارش نمایشنامه، نشان می دهند که "پروسپاین" از ابتدا به عنوان ادبیات کودکانه در نظر گرفته شده بود. خلاصه داستان. در پردهٔ اول، نمایش با صحنه ای آغاز می شود که در آن سرس، دخترش پروسرپاین را به دو الههٔ طبیعت، اینو و ائونوئه (Eunoe)، می سپارد و به آن ها هشدار می دهد که از محل دور نشوند. پروسرپاین از اینو می خواهد که برایش داستانی تعریف کند
و اینو داستان "آرتوسا" را نقل می کند. پس از پایان داستان، گروه مشغول چیدن گل ها می شود. اما دو الههٔ طبیعت به دنبال گل های زیباتر از یکدیگر دور می شوند و پروسرپاین از دیدشان دور می شود. وقتی بازمی گردند، او ناپدید شده است. آن ها تلاش می کنند او را پیدا کنند اما بی نتیجه. سرس بازمی گردد و از غیبت دخترش به شدت خشمگین و نگران می شود و می گوید: من خواهم رفت، و بر بلندترین قلهاز اتنای برفی، دو شعلهٔ فروزان خواهم افروخت. شب، او را از جستجوی بی وقفه ام پنهان نخواهد کرد، نه لحظه ای خواهم آسود، نه خوابی، نه درنگی تا زمانی که بازگردد، تا زمانی که دوباره در آغوش گیرم یگانه محبوبم، پروسپاینِ گمشده ام. پردهٔ دوم مدتی بعد آغاز می شود. اینو با اندوه می گوید:چگونه همه چیز دگرگون شد از آن شام نحس! سرس پیوسته می گرید، در جستجوی دخترش و در خشمش، زمین را با بلا گرفتار کرده استدر این هنگام، آرتوسا می رسد تا به سرس خبر دهد که پلوتو را دیده که پروسرپاین را ربوده و با خود برده است. سرس به ژوپیتر پناه می برد و از او درخواست کمک می کند. آیریس ظاهر می شود و اعلام می کند که سرنوشت پروسرپاین مقدر شده است. با این حال، ژوپیتر موافقت می کن