Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ورزشگاه نارِندرا مودی (که قبلاً با نام ورزشگاه موترا شناخته می شد) یک ورزشگاه کریکت است که در مجموعهٔ ورزشی سردار والابهبهای پاتل، احمدآباد، گجرات، هند واقع شده است. این ورزشگاه بزرگ ترین ورزشگاه جهان است که گنجایش آن با احتساب تعداد صندلی 114600 و با تماشاگران در حالت ایستاده 132000 نفر می باشد. این ورزشگاه متعلق به انجمن کریکت گجرات است و به عنوان محل برگزاری مسابقات کریکت تست، ODI , T20I , FC , List-A، T20 و لیگ برتر هند عمل می کند. این ورزشگاه در سال ۱۹۸۳ ساخته شد و نخستین بار در سال ۲۰۰۶ بازسازی شد. این مکان به مکان معمول برای انجام مسابقات بین المللی در شهر گجرات تبدیل شد. در سال ۲۰۱۵، این ورزشگاه بسته و تخریب شد و پس از بازسازی کامل در فوریهٔ ۲۰۲۰، بازگشایی شد. در ۲۴ فوریهٔ ۲۰۲۱، به افتخار نخست وزیر کنونی هند، نارندرا مودی، بومی گجرات، که رئیس انجمن کریکت گجرات (۲۰۰۹–۲۰۱۴) نیز بود، این ورزشگاه توسط انجمن کریکت گجرات به استادیوم نارندرا مودی تغییر نام داد. این ورزشگاه، میزبان فینال جام جهانی کریکت ICC در ۱۹ نوامبر ۲۰۲۳ خواهد بود.
گیرنده های گلوتامات گیرنده های سیناپسی و غیرسیناپسی هستند که عمدتاً بر روی غشای سلول های عصبی و گلیال قرار دارند. گلوتامات (پایه مزدوج اسید گلوتامیک) در بدن انسان فراوان است، اما به ویژه در سیستم عصبی و به ویژه در مغز انسان که برجسته ترین انتقال دهنده عصبی بدن، انتقال دهنده عصبی تحریکی اصلی مغز، و همچنین پیش ساز گاما آمینوبوتیریک اسید است. انتقال دهنده عصبی بازدارنده اصلی مغز است. گیرنده های گلوتامات مسئول تحریک پس سیناپسی سلول های عصبی با واسطه گلوتامات هستند و برای سیناپس، شکل گیری حافظه، یادگیری و تنظیم مهم هستند. گیرنده های گلوتامات در تعدادی از شرایط عصبی نقش دارند. نقش مرکزی آنها در مسمومیت برانگیختگی و شیوع در دستگاه عصبی مرکزی با بسیاری از بیماری های نورودژنراتیو مرتبط یا گمان می رود و چندین بیماری دیگر با جهش های ژن گیرنده گلوتامات یا فعالیت اتوآنتی ژن / پادتن گیرنده مرتبط است. عملکرد. گلوتامات. گلوتامات برجسته ترین انتقال دهنده عصبی در بدن است و انتقال دهنده عصبی ناقل عصبی اصلی است که در بیش از ۵۰٪ بافت عصبی وجود دارد. گلوتامات در ابتدا به عنوان یک انتقال دهنده عصبی در مطالعات حشرات در اوایل دهه ۱۹۶
۰ کشف شد. گلوتامات همچنین توسط مغز برای سنتز گاما آمینوبوتیریک اسید (γ-آمینوبوتیریک اسید)، انتقال دهنده عصبی بازدارنده اصلی دستگاه عصبی مرکزی پستانداران استفاده می شود. گابا در تنظیم تحریک پذیری عصبی در سراسر دستگاه عصبی نقش دارد و همچنین مسئول مستقیم تنظیم تون عضلانی در انسان است. گیرنده های گلوتامات. گیرنده های گلوتامات پستانداران بر اساس فارماکولوژی آنها طبقه بندی می شوند. با این حال، گیرنده های گلوتامات در سایر ارگانیسم ها فارماکولوژی متفاوتی دارند و بنابراین این طبقه بندی ها معتبر نیستند. به نظر می رسد یکی از عملکردهای اصلی گیرنده های گلوتامات، تعدیل شکل پذیری سیناپسی است، ویژگی مغز که تصور می شود برای حافظه و یادگیری حیاتی است. نشان داده شده است که هر دو گیرنده متابوتروپیک و یونوتروپیک گلوتامات بر انعطاف پذیری سیناپسی تأثیر دارند. افزایش یا کاهش تعداد گیرنده های گلوتامات یونوتروپیک در یک سلول پس سیناپسی ممکن است به ترتیب منجر به تقویت طولانی مدت یا افسردگی طولانی مدت آن سلول شود. علاوه بر این، گیرنده های متابوتروپیک گلوتامات ممکن است با تنظیم سنتز پروتئین پس سیناپسی از طریق دستگاه های پیام رسان دوم، انع
طاف پذیری سیناپسی را تعدیل کنند. تحقیقات نشان می دهد که گیرنده های گلوتامات در سلول های گلیال CNS و همچنین نورون ها وجود دارند. پیشنهاد می شود که این گیرنده های گلوتامات نقشی در تعدیل بیان ژن در سلول های گلیال، هم در طول تکثیر و تمایز سلول های پیش ساز گلیال در رشد مغز و هم در سلول های گلیال بالغ، ایفا کنند. انواع. گیرنده های یونوتروپیک گلوتامات (iجی ال یو آرs) منافذ کانال یونی را تشکیل می دهند که با اتصال گلوتامات به گیرنده فعال می شود. گیرنده های متابوتروپیک گلوتامات (mجی ال یو آرs) از طریق یک آبشار انتقال سیگنال بر سلول تأثیر می گذارند و ممکن است عمدتاً فعال کننده (mجی ال یو آر 1/5) یا عمدتاً بازدارنده (mجی ال یو آر 2/3 و mجی ال یو آر 4/6/7/8) باشند. گیرنده های یونوتروپیک در انتقال اطلاعات سریع تر هستند، اما گیرنده های متابوتروپیک با یک محرک طولانی تر همراه هستند. آبشار سیگنال دهی ناشی از فعال سازی گیرنده متابوتروپیک به این معنی است که حتی یک سیگنال سیناپسی نسبتاً کوتاه یا کوچک می تواند اثرات بزرگ و طولانی مدت داشته باشد، یعنی دستگاه می تواند «بهره» بالایی داشته باشد. فعال سازی گیرنده ان ام دی ای بسیار پیچی
ده است، زیرا باز شدن کانال نه تنها به اتصال گلوتامات بلکه به گلیسین یا سرین به طور همزمان در یک مکان جداگانه نیاز دارد و همچنین درجه ای از وابستگی به ولتاژ را به دلیل اتصال روی یا Mg 2 + در منافذ نشان می دهد. علاوه بر این، جریان های Ca2 + از طریق گیرنده ان ام دی ای نه تنها پتانسیل غشا را تعدیل می کنند، بلکه به عنوان یک سیستم پیام رسان مهم دوم عمل می کنند. دینامیک خاص ان ام دی ایR به آن اجازه می دهد تا به عنوان یک آشکارساز تصادف عصبی عمل کند، و جریان های ان ام دی ایR Ca 2+ در شکل پذیری سیناپسی (LTP و LTD) و یادگیری و حافظه به طور کلی حیاتی هستند. از میان بسیاری از زیرگروه های خاص گیرنده های گلوتامات، مرسوم است که به زیرگروه های اولیه توسط یک ماده شیمیایی اشاره کنیم که انتخابی تر از گلوتامات به آن متصل می شود. با این حال، تحقیقات همچنان ادامه دارد، زیرا زیرگروه ها شناسایی می شوند و قرابت های شیمیایی اندازه گیری می شوند. چندین ترکیب به طور معمول در تحقیقات گیرنده گلوتامات استفاده می شود و با زیرگروه های گیرنده مرتبط است: به دلیل تنوع گیرنده های گلوتامات، زیرواحدهای آنها توسط خانواده های ژنی متعدد کدگذاری می شوند
. شباهت های توالی بین پستانداران منشأ تکاملی مشترکی را برای بسیاری از ژن های mجی ال یو آر و همه iجی ال یو آر نشان می دهد. حفاظت از چارچوب های خواندن و مکان های اتصال ژن های جی ال یو آر بین شامپانزه ها و انسان ها کامل شده است، که نشان می دهد هیچ تغییر ساختاری فاحشی پس از جدا شدن انسان از جد مشترک انسان و شامپانزه وجود ندارد. با این حال، این احتمال وجود دارد که دو جایگزینی اسید آمینه «ثابت» اختصاصی انسان، "D71G" در "GRIN3A" و "R727H" در "GRIN3B"، به طور خاص با عملکرد مغز انسان مرتبط باشند. یونوتروپیک. زیرواحدهای گیرنده گلوتامات یونوتروپیک پستانداران و ژنهای آنها: متابوتروپیک. گیرنده های گلوتامات متابوتروپیک پستانداران همگی mجی ال یو آر# نامیده می شوند و بیشتر به سه گروه تقسیم می شوند: در سایر موجودات (غیر پستانداران)، طبقه بندی و ترکیب زیر واحد گیرنده های گلوتامات متفاوت است. ساختار، مکانیسم و عملکرد. گیرنده های گلوتامات عمدتاً در دستگاه عصبی مرکزی وجود دارند. این گیرنده ها را می توان بر روی دندریت های سلول های پس سیناپسی یافت و به گلوتامات آزاد شده در شکاف سیناپسی توسط سلول های پیش سیناپسی متصل می شود. آنها هم
چنین روی آستروسیت ها و الیگودندروسیت ها وجود دارند. گیرنده های یونوتروپیک و متابوتروپیک گلوتامات، به استثنای ان ام دی ای، روی سلول های گلیال کشت شده یافت می شوند که می توانند در پاسخ به گلوتامات باز شوند و باعث شوند سلول ها پیام رسان های دوم را برای تنظیم بیان ژن و آزادسازی ترکیبات عصبی فعال کنند. علاوه بر این، برش های مغز نشان می دهند که گیرنده های گلوتامات به طور همه جا در آستروسیت های در حال رشد و بالغ و الیگودندروسیت ها "در داخل بدن" بیان می شوند. به همین دلیل تصور می شود که گیرنده های گلوتامات گلیال برای رشد سلول های گلیال حیاتی هستند. یونوتروپیک. گیرنده های گلوتامات یونوتروپیک، طبق تعریف، کانال های کاتیونی غیرانتخابی با لیگاند هستند که در پاسخ به اتصال گلوتامات، جریان K +، Na + و گاهی Ca2 + را امکان پذیر می سازند. (در "کرم الگانس" و "مگس سرکه"، زیرواحدهای اختصاصی بی مهرگان، جریان یونهای کلرید منفی را به جای کاتیونها فعال می کنند. پس از اتصال، آگونیست عمل مستقیم منافذ مرکزی گیرنده، یک کانال یونی را تحریک می کند و اجازه جریان یون را می دهد و باعث ایجاد جریان پس سیناپسی تحریکی (EPSC) می شود. این جریان دپلا
ریز کننده است و اگر گیرنده های گلوتامات به اندازه کافی فعال شوند، ممکن است باعث ایجاد پتانسیل عمل در نورون پس سیناپسی شود. همگی جریان پس سیناپسی تحریکی تولید می کنند، اما سرعت و مدت جریان برای هر نوع متفاوت است. گیرنده های ان ام دی ای دارای یک محل اتصال داخلی برای یک یون Mg 2+ هستند که یک بلوک وابسته به ولتاژ ایجاد می کند که با جریان مثبت به بیرون از بین می رود. از آنجایی که بلوک باید با جریان بیرونی حذف شود، گیرنده های ان ام دی ای برای باز شدن به EPSC تولید شده توسط گیرنده های AMPA تکیه می کنند. گیرنده های ان ام دی ای به Ca 2+ نفوذپذیر هستند، که یک کاتیون مهم در دستگاه عصبی است و با تنظیم ژن مرتبط است. تصور می شود که جریان Ca2 + از طریق گیرنده های ان ام دی ای باعث تقویت طولانی مدت (LTP، اثربخشی سیناپس) و افسردگی طولانی مدت (LTD) با انتقال آبشارهای سیگنالینگ و تنظیم بیان ژن می شود. متابوتروپیک. گیرنده های متابوتروپیک گلوتامات، که متعلق به زیرخانواده C از گیرنده های جفت شده با پروتئین G هستند، به سه گروه تقسیم می شوند که در مجموع دارای هشت زیرگروه هستند (در پستانداران، این لزوماً برای اکثر موجودات صدق نمی کند)
. mجی ال یو آرها از سه ناحیه مجزا تشکیل شده اند: ناحیه خارج سلولی، ناحیه گذر غشایی و ناحیه داخل سلولی. ناحیه خارج سلولی از یک ماژول فلای تله زهره (VFT) تشکیل شده است که گلوتامات را متصل می کند، و یک دامنه غنی از سیستئین که تصور می شود نقشی در انتقال تغییر ساختاری ناشی از اتصال لیگاند از ماژول VFT به غشاء دارد. منطقه ناحیه گذر غشایی از هفت حوزه گذر غشایی تشکیل شده و ناحیه خارج سلولی را به ناحیه داخل سلولی که در آن جفت شدن پروتئین G رخ می دهد، متصل می کند. اتصال گلوتامات به ناحیه خارج سلولی mجی ال یو آر باعث می شود که پروتئین های G متصل به ناحیه داخل سلولی فسفریله شوند و بر چندین مسیر بیوشیمیایی و کانال های یونی در سلول تأثیر بگذارند. به همین دلیل، mجی ال یو آرها می توانند تحریک پذیری سلول پس سیناپسی را افزایش یا کاهش دهند، در نتیجه باعث ایجاد طیف گسترده ای از اثرات فیزیولوژیکی می شوند. خارج از دستگاه عصبی مرکزی. تصور می شود گیرنده های گلوتامات مسئول دریافت و انتقال محرک های طعم اومامی هستند. گیرنده های طعم از خانواده T1R، متعلق به همان کلاس GPCR به عنوان گیرنده های متابوتروپیک گلوتامات درگیر هستند. علاوه بر ای
ن، mجی ال یو آرs و همچنین گیرنده های گلوتامات یونوتروپیک در سلول های عصبی، در جوانه های چشایی یافت شده اند و ممکن است به طعم اومامی کمک کنند. تعداد زیادی زیر واحد گیرنده گلوتامات یونوتروپیک توسط بافت قلب بیان می شوند، اما عملکرد خاص آنها هنوز ناشناخته است. وسترن بلات و شمال بلات وجود iجی ال یو آرs را در بافت قلب تأیید کردند. ایمونوهیستوشیمی iجی ال یو آرها را در پایانه های عصبی قلب، گانگلیون ها، فیبرهای رسانا و برخی از میوکاردوسیت ها قرار داد. گیرنده های گلوتامات (همان طور که در بالا ذکر شد) در سلول های جزایر پانکراس نیز بیان می شوند. AMPA iجی ال یو آرs ترشح انسولین و گلوکاگون را در لوزالمعده تعدیل می کند و امکان درمان دیابت از طریق آنتاگونیست های گیرنده گلوتامات را باز می کند. پایانه های عصبی حسی کوچک بدون میلین در پوست نیز گیرنده های ان ام دی ای و غیر ان ام دی ای را بیان می کنند. تزریق زیر جلدی مسدودکننده های گیرنده در موش ها با موفقیت پوست را از التهاب ناشی از فرمالین بی درد کرد و احتمال هدف قرار دادن گیرنده های گلوتامات محیطی در پوست را برای درمان درد افزایش داد. پیامدهای کلینیکی. شرایط و علائم پزشکی خاص د
ر زیر مورد بحث قرار گرفته است. برهمکنش های خودایمنی و آنتی بادی با گیرنده های گلوتامات و ژن های زیر واحد آنها. اختلالات عصبی مختلف با فعالیت آنتی بادی یا اتوآنتی ژن مرتبط با گیرنده های گلوتامات یا ژن های زیر واحد آنها همراه هستند (مثلا جی ال یو آر۳ در انسفالیت راسموسن، و جی ال یو آر۲ در دژنراسیون اولیووپونتوسربلار غیر خانوادگی). در سال ۱۹۹۴ نشان داده شد که جی ال یو آر۳ به عنوان یک اتوآنتی ژن در آنسفالیت راسموسن عمل می کند، که منجر به این گمانه زنی شد که فعالیت خودایمنی ممکن است زمینه ساز این بیماری باشد. چنین یافته هایی «پیشنهاد می کنند» که پیوندهای بین گیرنده های گلوتامات و فعل و انفعالات خودایمنی ممکن است و ممکن است در برخی از بیماری های دژنراتیو قابل توجه باشد، با این حال نقش دقیق چنین آنتی بادی هایی در تظاهرات بیماری هنوز کاملاً مشخص نیست. سمیت تحریکی. تحریک بیش از حد گیرنده های گلوتامات باعث تخریب عصبی و آسیب عصبی از طریق فرآیندی به نام اکسیتوتوکسیته می شود. گلوتامات بیش از حد یا اکسیتوتوکسین هایی که روی همان گیرنده های گلوتامات عمل می کنند، گیرنده های گلوتامات (مخصوصاً ان ام دی ایRs) را بیش از حد فعال م
ی کنند و باعث می شوند سطوح بالای یون های کلسیم (Ca2 +) به داخل سلول پس سیناپسی سرازیر شوند. غلظت بالای Ca 2+ مجموعه ای از فرآیندهای تخریب سلولی را فعال می کند که شامل پروتئازها، لیپازها، نیتریک اکساید سنتاز و تعدادی آنزیم است که اغلب به ساختار سلولی آسیب می رساند تا حد مرگ سلولی. مصرف یا قرار گرفتن در معرض اکسیتوتوکسین هایی که روی گیرنده های گلوتامات اثر می گذارند می تواند باعث ایجاد سمیت تحریکی و ایجاد اثرات سمی بر روی دستگاه عصبی مرکزی شود. این برای سلول ها مشکل ساز می شود، زیرا به چرخه ای از مرگ سلولی بازخورد مثبت تغذیه می کند. سمیت تحریک گلوتامات ناشی از تحریک بیش از حد گیرنده های گلوتامات نیز به استرس اکسیداتیو داخل سلولی کمک می کند. سلول های گلیال پروگزیمال از یک ضد پورت سیستین/گلوتامات (xCT) برای انتقال سیستین به داخل سلول و گلوتامات به بیرون استفاده می کنند. غلظت بیش از حد گلوتامات خارج سلولی xCT را معکوس می کند، بنابراین سلول های گلیال دیگر سیستین کافی برای سنتز گلوتاتیون (GSH)، یک آنتی اکسیدان را ندارند. کمبود GSH منجر به گونه های فعال تر اکسیژن (ROS) می شود که به سلول گلیال آسیب می رسانند و می کشند
، که پس از آن نمی تواند گلوتامات خارج سلولی را بازجذب و پردازش کند. این یک بازخورد مثبت دیگر در سمیت تحریک گلوتامات است. علاوه بر این، افزایش غلظت های Ca2 + باعث فعال شدن نیتریک اکسید سنتاز (NOS) و سنتز بیش از حد اکسید نیتریک (NO) می شود. غلظت بالای NO به میتوکندری ها آسیب می رساند و منجر به کاهش انرژی بیشتر می شود و استرس اکسیداتیو را به نورون اضافه می کند زیرا NO یک ROS است. تخریب عصبی. در مورد آسیب مغزی تروماتیک یا ایسکمی مغزی (به عنوان مثال، انفارکتوس مغزی یا خونریزی)، تخریب عصبی حاد ناشی از سمیت تحریکی ممکن است از طریق دو فرایند به نورون های پروگزیمال گسترش یابد. هیپوکسی و هیپوگلیسمی باعث شکست بیوانرژیک می شود. میتوکندری تولید انرژی ATP را متوقف می کند. پمپ سدیم/پتاسیم دیگر نمی تواند شیب غلظت یون سدیم/پتاسیم را در سراسر غشای پلاسما حفظ کند. انتقال دهنده های گلوتامات (EAATs)، که از گرادیان Na + / K + استفاده می کنند، انتقال گلوتامات معکوس (جریان) در نورون ها و آستروسیت های آسیب دیده، و دپلاریزاسیون باعث افزایش انتشار سیناپسی پایین دست گلوتامات می شود. علاوه بر این، مرگ سلولی از طریق لیز یا آپوپتوز باعث آز
اد شدن گلوتامات سیتوپلاسمی در خارج از سلول پاره شده می شود. این دو شکل آزادسازی گلوتامات باعث افزایش مداوم مرگ سلولی اکسیتوتوکسیک و افزایش بیشتر غلظت گلوتامات خارج سلولی می شود. اهمیت گیرنده های گلوتامات در سمیت تحریکی نیز آن را با بسیاری از بیماری های عصبی مرتبط می کند. شرایطی مانند قرار گرفتن در معرض اکسیتوتوکسین ها، کهولت سن، استعداد مادرزادی و ضربه مغزی می توانند باعث فعال شدن گیرنده گلوتامات و متعاقب آن تخریب عصبی اکسیتوتوکسیک شوند. این آسیب به دستگاه عصبی مرکزی باعث انتشار علائم مرتبط با تعدادی از بیماری ها می شود. شرایط با ارتباط نشان داده شده با گیرنده های گلوتامات. تعدادی از بیماری ها در انسان با جهش های ژنتیکی ژن های گیرنده گلوتامات یا برهمکنش های اتوآنتی ژن / آنتی بادی با گیرنده های گلوتامات یا ژن های آن ها ارتباط ثابتی دارند. گیرنده های گلوتامات و اختلال در تنظیم (به ویژه آنهایی که منجر به سطوح بیش از حد گلوتامات می شوند) نیز یکی از علل مسمومیت برانگیختگی هستند (توضیح داده شده در بالا)، که خود با تعدادی از شرایط تخریب عصبی خاص که در آن مرگ یا تخریب سلول های عصبی در مغز نقش دارد یا مرتبط است. در طو
ل زمان رخ می دهد. تحریک بیش از حد گیرنده سیناپسی توسط گلوتامات به طور مستقیم با بسیاری از شرایط مرتبط است. منیزیم یکی از آنتاگونیست های گیرنده گلوتامات است و کمبود منیزیم با بسیاری از شرایط مرتبط با گیرنده گلوتامات ارتباط دارد. دریافته شده است که گیرنده های گلوتامات در ایسکمی / سکته مغزی، تشنج، بیماری پارکینسون، بیماری هانتینگتون و درد، اعتیاد و ارتباط با اختلال کمبود توجه بیش فعالی و اوتیسم تأثیر دارند. در بیشتر موارد، اینها زمینه های تحقیقات مداوم هستند. دردناک. پردردی مستقیماً با گیرنده های ان ام دی ای نخاعی درگیر است. آنتاگونیست های ان ام دی ای تجویز شده در یک محیط بالینی عوارض جانبی قابل توجهی ایجاد می کنند، اگرچه تحقیقات بیشتری در مورد تجویز داخل نخاعی انجام می شود. از آنجایی که گیرنده های ان ام دی ای ستون فقرات ناحیه درد را به مرکز پردازش درد مغز یعنی تالاموس مرتبط می کند، این گیرنده های گلوتامات هدف اصلی برای درمان هستند. یکی از راه های پیشنهادی برای مقابله با درد، به صورت ناخودآگاه از طریق تکنیک تجسم است. &lt;/link&gt; ] اختلال کمبود توجه بیش فعالی (ای دی اچ دی). در سال 2006، ژن زیر واحد گیرنده گلوتا
مات GRIN2B (مسئول عملکردهای کلیدی در حافظه و یادگیری) با اختلال کمبود توجه بیش فعالی مرتبط بود. این به دنبال مطالعات قبلی نشان داد که ارتباطی بین مدولاسیون گلوتامات و بیش فعالی (۲۰۰۱)، و سپس بین بخش رمزکننده ژن حامل املاح SLC1A3 از فرایند ناقل گلوتامات که به کروموزوم 5 (5p12) در اسکن های متعدد ژنوم ای دی اچ دی نگاشت شده بود، نشان می داد. جهش های بیشتر در چهار ژن مختلف گیرنده متابوتروپیک گلوتامات در مطالعه ای بر روی ۱۰۱۳ کودک مبتلا به اختلال کمبود توجه بیش فعالی در مقایسه با ۴۱۰۵ گروه کنترل با غیر ای دی اچ دی شناسایی شد که در مطالعه بعدی روی ۲۵۰۰ بیمار دیگر تکرار شد. حذف و تکرار بر GRM1، GRM5، GRM7 و GRM8 تأثیر گذاشت. این مطالعه به این نتیجه رسید که " CNVهای موثر بر ژن های گیرنده متابوتروپیک گلوتامات در همه گروه ها غنی شده اند (P = ۲٫۱ × ۱۰–۹)"، "بیش از ۲۰۰ ژن در تعامل با گیرنده های گلوتامات "[…]" مجموعا تحت تاثیر CNVها قرار گرفتند"، "هاب های اصلی از شبکه (ژن های تحت تاثیر) شامل TNIK50، GNAQ51، و CALM است، و "این واقعیت که کودکان مبتلا به ای دی اچ دی احتمال بیشتری برای تغییرات در این ژن ها دارند، شواهد قبلی را
تقویت می کند که مسیر GRM در ای دی اچ دی مهم است." یک مقاله SciBX در ژانویه ۲۰۱۲ اظهار داشت که "تیم های دانشگاه پنسیلوانیا و مؤسسه فناوری ماساچوست به طور مستقل روی mجی ال یو آرs به عنوان بازیکنان ای دی اچ دی و اوتیسم همگرا شده اند. یافته ها نشان می دهند که mجی ال یو آرs آزاردهنده در بیماران مبتلا به ای دی اچ دی وجود دارد.» اوتیسم. علت اوتیسم ممکن است شامل مکانیسم های گلوتاماترژیک بیش از حد باشد. در مطالعات کوچک، ممانتین به طور قابل توجهی عملکرد زبان و رفتار اجتماعی را در کودکان مبتلا به اوتیسم بهبود می بخشد. تحقیقات در مورد اثرات ممانتین در بزرگسالان مبتلا به اختلالات طیف اوتیسم در حال انجام است. ارتباط بین گیرنده های گلوتامات و اوتیسم نیز از طریق پروتئین ساختاری ProSAP1 SHANK2 و بالقوه ProSAP2 SHANK3 شناسایی شد. نویسندگان مطالعه به این نتیجه رسیدند که این مطالعه "نقش مهم دستگاه های گلوتاماترژیک در اوتیسم را نشان می دهد" و "با مقایسه داده های جهش یافته ProSAP1/Shank2 با موش های ProSAP2/Shank3αβ- / -، نشان می دهیم که ناهنجاری های مختلف در گیرنده گلوتامات سیناپسی بیان می تواند باعث تغییر در تعاملات اجتماعی و ار
تباطات شود. بر این اساس، ما پیشنهاد می کنیم که درمان های مناسب برای اختلالات طیف اوتیسم به دقت با فنوتیپ سیناپتوپاتیک زمینه ای مطابقت داده شود.» دیابت. دیابت یک مورد عجیب و غریب است زیرا تحت تأثیر گیرنده های گلوتامات موجود در خارج از دستگاه عصبی مرکزی است و همچنین بر گیرنده های گلوتامات در دستگاه عصبی مرکزی تأثیر می گذارد. دیابت شیرین، یک اختلال غدد درون ریز، باعث ایجاد اختلالات شناختی و نقایص پتانسیل طولانی مدت در هیپوکامپ می شود و با شکل پذیری سیناپسی تداخل می کند. نقص های پتانسیل طولانی مدت در هیپوکامپ به دلیل گیرنده های غیرطبیعی گلوتامات است، به ویژه گیرنده های گلوتامات ان ام دی ای که در مراحل اولیه بیماری کار نمی کنند. تحقیقات برای بررسی امکان استفاده از هیپرگلیسمی و انسولین برای تنظیم این گیرنده ها و بازیابی عملکردهای شناختی در حال انجام است. جزایر پانکراس تنظیم کننده سطح انسولین و گلوکاگون نیز گیرنده های گلوتامات را بیان می کنند. درمان دیابت از طریق آنتاگونیست های گیرنده گلوتامات ممکن است، اما تحقیقات زیادی انجام نشده است. مشکل اصلاح جی ال یو آر محیطی بدون داشتن اثرات مضر بر روی دستگاه عصبی مرکزی، که ب
ا جی ال یو آر اشباع شده است، ممکن است علت این باشد. بیماری هانتینگتون. در سال ۲۰۰۴، ژنوتیپ خاصی از جی ال یو آر۶ انسانی کشف شد که تأثیر کمی بر سن شروع بیماری هانتینگتون دارد. علاوه بر مکانیسم های مشابهی که باعث بیماری پارکینسون با توجه به گیرنده های ان ام دی ای یا AMPA می شود، بیماری هانتینگتون همچنین برای نشان دادن کمبود متابولیک و میتوکندری پیشنهاد شد که نورون های جسم مخطط را در معرض فعال شدن بیش از حد گیرنده های ان ام دی ای قرار می دهد. استفاده از اسید فولیک به عنوان درمان احتمالی هانتینگتون به دلیل مهار هموسیستئین که آسیب پذیری سلول های عصبی را در برابر گلوتامات افزایش می دهد، پیشنهاد شده است. این می تواند اثر گلوتامات بر گیرنده های گلوتامات را کاهش دهد و پاسخ سلول را به سطح ایمن تری کاهش دهد و به سمیت تحریکی نرسد. ایسکمی. در طول ایسکمی، مغز دارای غلظت غیرطبیعی بالایی از گلوتامات خارج سلولی است. این به عرضه ناکافی ATP مرتبط است که سطوح انتقال گلوتامات را هدایت می کند که غلظت گلوتامات را در تعادل نگه می دارد. این معمولاً منجر به فعال شدن بیش از حد گیرنده های گلوتامات می شود که ممکن است منجر به آسیب عصبی شود
. پس از این نوردهی بیش از حد، پایانه های پس سیناپسی تمایل دارند گلوتامات را برای مدت طولانی در اطراف نگه دارند، که منجر به مشکل در دپلاریزاسیون می شود. به نظر می رسد آنتاگونیست های گیرنده های ان ام دی ای و AMPA فواید زیادی دارند، با کمک بیشتر هر چه زودتر پس از شروع ایسکمی عصبی تجویز شود. اسکلروز چندگانه. القای آنسفالومیلیت خودایمنی تجربی در حیوانات به عنوان مدلی برای مولتیپل اسکلروزیس (MS) برخی از گیرنده های گلوتامات را به عنوان مسیری برای کاربردهای درمانی بالقوه هدف قرار داده است. این تحقیق نشان می دهد که گروهی از داروها با گیرنده های ان ام دی ای، AMPA و گلوتامات کاینات برای کنترل نفوذپذیری عصبی عروقی، سنتز واسطه های التهابی و عملکرد سلول های گلیال ساکن از جمله میلین سازی CNS تعامل دارند. الیگودندروسیت ها در آکسون های میلینیت CNS. اختلال میلیناسیون در MS تا حدی به دلیل سمیت تحریکی آن سلول ها است. با تنظیم داروهایی که با آن گیرنده های گلوتامات تعامل دارند، تنظیم اتصال گلوتامات ممکن است و در نتیجه سطح هجوم Ca2 + را کاهش می دهد. آزمایش ها بقای الیگودندروسیت را بهبود بخشید و میلین سازی مجدد افزایش یافت. علاوه بر
این، التهاب CNS، آپوپتوز و آسیب آکسون کاهش یافت. بیماری پارکینسون (پارکینسونیسم). شروع دیررس اختلالات عصبی، مانند بیماری پارکینسون، ممکن است تا حدی به دلیل اتصال گلوتامات گیرنده های ان ام دی ای و AMPA گلوتامات باشد. کشت نخاع "در شرایط آزمایشگاهی" با مهارکننده های انتقال گلوتامات منجر به انحطاط نورون های حرکتی شد که توسط برخی از آنتاگونیست های گیرنده AMPA مانند GYKI 52466 خنثی شد تحقیقات همچنین نشان می دهد که گیرنده متابوتروپیک گلوتامات mGlu4 به طور مستقیم در اختلالات حرکتی مرتبط با عقده های پایه از طریق تعدیل انتخابی گلوتامات در جسم مخطط نقش دارد. آنسفالیت راسموسن. در سال ۱۹۹۴ نشان داده شد که جی ال یو آر۳ به عنوان یک اتوآنتی ژن در آنسفالیت راسموسن عمل می کند، که منجر به این گمانه زنی شد که فعالیت خودایمنی ممکن است زمینه ساز این بیماری باشد. روان گسیختگی. در اسکیزوفرنی، بیان mRNA برای زیر واحد NR2A گیرنده گلوتامات ان ام دی ای در زیر مجموعه ای از نورون های بازدارنده در قشر مغز کاهش یافته است. این توسط تنظیم مثبت GABA، یک انتقال دهنده عصبی بازدارنده پیشنهاد می شود. در اسکیزوفرنی، بیان زیرواحد NR2A گیرنده های ND
MA در mRNA از نظر تجربی در ۴۹ تا ۷۳ درصد در نورون های GABA که معمولاً آن را بیان می کنند، غیرقابل تشخیص بود. اینها عمدتاً در سلول های GABA هستند که پروتئین بافر کلسیم پاروالبومین (PV) را بیان می کنند، که خاصیت شلیک سریع را نشان می دهد و بخش های پریزوماتیک (سلول های سبد) و آکسو آکسون (سلول های لوستر) نورون های هرمی را هدف قرار می دهد. این مطالعه نشان داد که چگالی نورون های PV بیان کننده mRNA NR2A در افراد مبتلا به اسکیزوفرنی تا ۵۰ درصد کاهش یافته است. علاوه بر این، تراکم پایانه های گلوتاماترژیک برچسب گذاری شده ایمونوهیستوشیمیایی با آنتی بادی علیه ناقل گلوتامات تاولی vGluT1 نیز کاهشی را نشان داد که به موازات کاهش نورون های PV بیان کننده NR2A بود. با هم، این مشاهدات نشان می دهد که عصب گلوتاماترژیک نورون های مهاری حاوی PV در اسکیزوفرنی کمبود دارد. بیان mRNA ژن NR2A همچنین در نورون های مهاری که حاوی بافر کلسیم دیگری به نام کالبیندین هستند، تغییر یافته است که دندریت های نورون های هرمی را هدف قرار می دهد، و بیان mRNA برای گیرنده جی ال یو آر۵ کاینات در نورون های GABA نیز تغییر کرده است. در افراد مبتلا به اسکیزوفرنی ت
غییر یافته است. تحقیقات فعلی آنتاگونیست های گیرنده گلوتامات را به عنوان درمان های بالقوه برای اسکیزوفرنی مورد هدف قرار می دهد. ممانتین، یک آنتاگونیست ضعیف و غیرانتخابی گیرنده ان ام دی ای، به عنوان مکمل درمان با کلوزاپین در یک کارآزمایی بالینی استفاده شد. بیماران اسکیزوفرنی مقاوم بهبودهایی را در علائم منفی و مثبت نشان دادند که بر کاربرد بالقوه آنتاگونیست های جی ال یو آر به عنوان ضد روان پریشی تأکید کرد. علاوه بر این، تجویز آنتاگونیست های غیررقابتی گیرنده ان ام دی ای بر روی مدل های موش آزمایش شده است. دانشمندان پیشنهاد کرده اند که آنتاگونیست های خاص می توانند بر روی نورون های GABAergic عمل کنند، مهار قشر مغز را تقویت کرده و از انتقال بیش از حد گلوتاماترژیک مرتبط با اسکیزوفرنی جلوگیری کنند. این و سایر داروهای ضد روان پریشی غیر معمول را می توان با هم برای مهار تحریک پذیری بیش از حد در سلول های هرمی و کاهش علائم اسکیزوفرنی استفاده کرد. تشنج. کشف شده است که گیرنده های گلوتامات در شروع صرع نقش دارند. ان ام دی ای و انواع متابوتروپیک برای ایجاد تشنج صرع یافت شده است. با استفاده از مدل های جوندگان، آزمایشگاه ها دریافتن
د که معرفی آنتاگونیست ها به این گیرنده های گلوتامات به مقابله با علائم صرع کمک می کند. از آنجایی که گلوتامات یک لیگاند برای کانال های یونی دریچه لیگاند است، اتصال این انتقال دهنده عصبی دروازه ها را باز می کند و هدایت سدیم و کلسیم را افزایش می دهد. این یون ها نقش مهمی در علل تشنج دارند. گیرنده های متابوتروپیک گلوتامات گروه 1 (mGlu1 و mGlu5) علت اصلی تشنج هستند، بنابراین استفاده از یک آنتاگونیست برای این گیرنده ها به جلوگیری از تشنج کمک می کند. سایر بیماری های مشکوک به پیوند گیرنده گلوتامات. بیماری های تخریب کننده عصبی با پیوند مشکوک به سمیت تحریک پذیری. بیماری های تخریب کننده عصبی مشکوک به داشتن پیوندی (حداقل تا حدی) از طریق تحریک گیرنده های گلوتامات:
گروه A جام جهانی فوتبال زنان ۲۰۲۳ () یکی از هشت گروه مرحله گروهی رقابت‎ ها می باشد که بازی هایش از ۲۰ تا ۳۰ ژوئیه ۲۰۲۳ برگزار می شود. این گروه از نیوزیلند, میزبان و نروژ فیلیپین و سوئیس تشکیل شده است. دو تیم برتر به مرحله یک شانزدهم نهایی راه خواهند یافت. تیم ها. Notes جدول رده بندی. In the round of 16: