Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
میسیز به عنوان دستیار فروش مشغول به کار شد. در سال ۱۹۴۳، او برای خدمت در ارتش فرانسه داوطلب شد و در الجزایر فرانسه، مراکش تحت حمایت فرانسه، ایتالیا، لوکزامبورگ و آلمان تحت اشغال متفقین به عنوان راننده آمبولانس خدمت کرد. آن به دلیل خدمات خود در جنگ، نشان کروآ دِ گِر فرانسه را دریافت کرد. ازدواج. نامزدی. در نوامبر ۱۹۴۷، آن با میهای یکم، که برای ازدواج الیزابت دوم و فیلیپ مونت باتن به لندن سفر کرده بود، آشنا شد. یک سال قبل، ملکه مادر هلن از آن، مادر و برادرانش برای سفری به بخارست دعوت کرده بود، اما این برنامه عملی نشد. در همین حال، میهای آن را در یک فیلم خبری دیده و تصویری از فیلم درخواست کرده بود. آن تمایلی به همراهی خانواده اش به لندن برای عروسی نداشت زیرا می خواست از ملاقات رسمی با میهای اجتناب کند. او تصمیم داشت به ایستگاه قطار پاریس برود و تنها به عنوان یک رهگذر در جمع، بدون مواجهه مستقیم، میهای را ببیند. اما در لحظه آخر، پسرخاله اش، ژان، دوک اعظم لوکزامبورگ، او را متقاعد کرد تا به لندن بیاید، جایی که قرار بود مهمانی ای برگزار کند. پس از رسیدن به لندن، آن به هتل کلاریج رفت تا والدینش را ببیند و به طور غیرم
نتظره ای به میهای معرفی شد. او به شدت خجالت زده شد و به جای تعظیم، سلام نظامی کرد و با شرمندگی از آنجا خارج شد. اما پادشاه که تحت تأثیر قرار گرفته بود، او را در مهمانی سفارت لوکزامبورگ دوباره ملاقات کرد، برخی نگرانی های خود را دربارهٔ تسلط کمونیست ها بر رومانی و تهدیدهای امنیتی مادرش با او در میان گذاشت و او را "نان" خطاب کرد. آنها در لندن چندین بار یکدیگر را ملاقات کردند، همیشه در حضور مادر یا برادر آن. چند روز بعد، آن پذیرفت تا همراه با میهای و مادرش، که با هواپیمای بیچ کرفت خلبانی میهای عازم لوزان بودند، سفر کند. شانزده روز پس از نخستین دیدار، میهای از آن خواستگاری کرد. او در ابتدا نپذیرفت، اما پس از چندین پیاده روی و رانندگی با او، پیشنهاد را قبول کرد. میهای چند روز بعد حلقه نامزدی را به آن داد، اما تا زمانی که خبر را به دولتش اطلاع نداد، از اعلام رسمی خودداری کرد، هرچند که رسانه ها در انتظار اعلام رسمی این نامزدی بودند. میهای به پادشاهی رومانی بازگشت و از نخست وزیر شنید که اعلام نامزدی در آن زمان «مناسب» نیست. اما چند روز بعد، دولت از این موضوع به عنوان توجیهی برای کناره گیری ناگهانی پادشاه استفاده کرد ک
ه به گفته ماریلین آی. آی.لرز کونینگ، در واقع همان عزل (سیاست) پادشاه توسط حزب کمونیست رومانی در ۳۰ دسامبر بود. آن تا زمانی که میهای از کشور خارج شد، هیچ خبری از او نداشت. آنها سرانجام در داووس، سوئیس در ۲۳ ژانویه ۱۹۴۸ دوباره به هم پیوستند. عروسی. به عنوان یکی از اعضای دودمان بوربون، آن ملزم به رعایت قانون کلیسایی کلیسای کاتولیک در کلیسای کاتولیک بود که ایجاب می کرد برای ازدواج با یک مسیحی غیرکاتولیک (مایکل که پیرو کلیسای ارتدکس شرقی بود) نیاز به دریافت رخصت نامه داشت. در آن زمان، چنین رخصت نامه ای معمولاً فقط در صورتی اعطا می شد که شریک غیرکاتولیک متعهد شود فرزندان ازدواج را به عنوان کاتولیک های رومی پرورش دهد. مایکل از انجام این تعهد خودداری کرد زیرا این امر خلاف قانون اساسی سلطنتی رومانی بود و می توانست بر هرگونه بازگرداندن سلطنت تأثیر منفی بگذارد. سریر مقدس (که به دلیل تعلق مایکل به یک دودمان سلطنتی حاکم، شخصاً به این موضوع رسیدگی کرد) تنها در صورتی حاضر به اعطای رخصت نامه بود که مایکل تعهد لازم را بدهد. هلن، ملکه مادر رومانی و خواهرش ایرنه، شاهدخت یونان و دانمارک، دوشس آئوستا (که خود یک شاهزادهٔ کاتولیک ر
ا به همسری گرفته بود) در پاریس با والدین نامزد دیدار کردند، جایی که دو خانواده تصمیم گرفتند موضوع را شخصاً به واتیکان ببرند. در اوایل مارس، مادران زوج به همراه پیوس دوازدهم دیدار کردند، اما با وجود درخواست های ملکه مادر و عصبانیت شاهدخت مارگرت که با مشت روی میز کوبید، پاپ اجازه ازدواج آن و مایکل را نداد. گمان می رود که امتناع پاپ تا حدی به دلیل اتفاقات گذشته بوده است؛ هنگامی که شاهدخت جیووانا از ایتالیا در سال ۱۹۳۰ با پسرعموی آن، بوریس سوم بلغارستان ازدواج کرد، این زوج تعهد داده بودند که فرزندانشان را به عنوان کاتولیک های رومی تربیت کنند، اما در نهایت آن ها را طبق آیین ارتدکس غسل تعمید دادند تا با دین رسمی بلغارستان سازگار باشد. با این حال، مایکل از دادن تعهدی که از نظر سیاسی نمی توانست به آن پایبند بماند، سر باز زد، در حالی که مادر آن خود فرزند یک ازدواج بین ادیان بین یک کاتولیک (ماری اورلئان) و یک پروتستان (شاهزاده والدمر دانمارک) بود که طبق توافق قبلی خود، پسرانشان را به عنوان پروتستان و دخترشان، مارگرت، را به عنوان کاتولیک تربیت کردند. با وجود استرس زیاد، زوج نامزد تصمیم به ادامه کار گرفتند. عموی پدری آن،
زاویر، دوک پارما، بیانیه ای صادر کرد که در آن با هر ازدواجی که بدون رضایت پاپ و خانواده عروس صورت گیرد، مخالفت کرد. این او بود، نه پونتیفکس، که والدین آن را از حضور در عروسی منع کرد. سخنگوی مایکل در ۹ ژوئن اعلام کرد که از والدین اجازه گرفته شده و موافقت کرده اند و خانواده عروس توسط دایی مادری اش، پروتستان شاهزاده اریک دانمارک، که وظیفهٔ سپردن عروس را بر عهده داشت، نمایندگی خواهد شد. مراسم ازدواج در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۸ در آتن، یونان، در تالار تخت سلطنتی برگزار شد. این مراسم توسط اسقف اعظم داماسکینوس برگزار شد و پائول یونان به عنوان "عروسی" خدمت کرد. مهمانان مراسم عروسی شامل مادر مایکل، هلن، ملکه مادر رومانی، عمه هایش فردریکای هانوفر، شاهدخت ایرنه، دوشس آئوستا، شاهدخت کاترین یونان و دانمارک؛ پسرعموها و دخترعموهایش الکساندرا (یوگسلاوی), شاهزاده آمادئو، دوک آئوستا، سوفیا د گرسیا، کنستانتین دوم، پادشاه یونان و شاهدخت ایرنه یونان و دانمارک (سه نفر آخری به عنوان ساقدوش و ندیمه حضور داشتند)؛ دایی مادری آن، شاهزاده اریک دانمارک؛ دوشس النا ولادیمیرونای روسیه، شاهدخت اولگای یونان و دانمارک، شاهدخت الیزابت یوگسلاوی، شاهزاده جو
رج ویلیام هانوفر و بسیاری از شخصیت های برجسته دیگر بودند. پدر مایکل، کارول دوم، و خواهرانش، ماریا یوگسلاوی، الیزابت شارلوت ویکتوریا (ملکه سابق یونان) و شاهدخت ایلئانا رومانی از مراسم مطلع شدند، اما دعوت نشدند.از آنجایی که رخصت نامه پاپی برای ازدواج اعطا نشد، این ازدواج که طبق آیین کلیسای ارتدکس شرقی انجام شده بود، از نظر کلیسای کاتولیک نامعتبر تلقی شد، اما از نظر تمام دیگر مراجع قانونی کاملاً معتبر بود. این زوج سرانجام در ۹ نوامبر ۱۹۶۶ در کلیسای کاتولیک رومی سن شارل در موناکو دوباره در مراسم مذهبی شرکت کردند تا با قوانین کلیسای کاتولیک روم مطابقت داشته باشد. زندگی بزرگسالی. پس از ازدواجشان در سال ۱۹۴۸، آن و مایکل به مدت چهار سال خانه ای در هرتفوردشر اجاره کردند، جایی که به باغبانی بازاری مشغول شدند و به پرورش ماکیان پرداختند. در سال ۱۹۵۶، آن ها به ورسوآ ژه او در کنار دریاچه ژنو نقل مکان کردند و در آنجا پنج دختر خود را بزرگ کردند. در سال ۱۹۹۲، آن ها برای سه روز از رومانی بازدید کردند؛ این نخستین سفر آن به کشور بود. بین سال های ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۷، علی رغم تلاش های مکرر، مایکل از ورود به رومانی توسط دولت خصمانه رومانی
منع شد. در این سال ها، آن چندین بار به نمایندگی از همسرش به کشور سفر کرد. پس از سال ۱۹۹۷، هیچ محدودیتی برای ورود آن و مایکل به رومانی وجود نداشت. کاخ الیزابتا توسط دولت در اختیار آن ها قرار گرفت و برخی املاکشان از جمله قلعه ساورشین و قلعه پلش را از دولت بازپس گرفتند. در ژوئن ۲۰۰۸، آن و مایکل سالگرد ازدواج خود را با سه روز جشن در رومانی گرامی داشتند که این بزرگ ترین جشن آن ها از زمان ازدواجشان در ژوئن ۱۹۴۸ محسوب می شد.
الیزابت شاهدخت رومانی (الیزابت شارلوت ژوزفین الکساندرا ویکتوریا؛ , ، : "Elisábet"؛ ۱۲ اکتبر ۱۸۹۴ – ۱۴ نوامبر ۱۹۵۶) دومین فرزند و نخستین دختر فردیناند یکم، پادشاه رومانی و ماری ادینبورگ بود. او از ۲۷ سپتامبر ۱۹۲۲ تا ۲۵ مارس ۱۹۲۴ به عنوان همسر جرج دوم یونان، ملکه یونان بود. الیزابت زمانی به دنیا آمد که والدینش ولیعهد و ولیعهد بانو رومانی بودند. او توسط عموی بزرگ و عمه بزرگش، کارول یکم و کارمن سیلوا پرورش یافت. شاهزاده الیزابت فردی درون گرا و منزوی از نظر اجتماعی بود. او پس از ازدواج با جرج در سال ۱۹۲۱ به عنوان ولیعهد بانوی یونان شناخته شد، اما علاقه ای به او نداشت و در کشور جدیدش شاهد آشفتگی های سیاسی پس از جنگ جهانی اول بود. هنگامی که همسرش در سال ۱۹۲۲ به تخت پادشاهی یونان نشست، الیزابت به پناهندگانی که پس از مبادله جمعیت میان یونان و ترکیه ناشی از جنگ یونان و ترکیه (۱۹۲۲–۱۹۱۹) به آتن رسیدند، کمک می کرد. با این حال، افزایش فضای انقلابی بر سلامت او تأثیر گذاشت و با خیالی آسوده در دسامبر ۱۹۲۳ همراه با همسرش یونان را ترک کرد. این زوج سلطنتی در بخارست مستقر شدند و در ۲۵ مارس ۱۹۲۴، با انحلال سلطنت یونان، جرج از سلط
نت برکنار شد. در رومانی، رابطه الیزابت و جرج رو به وخامت گذاشت و آن ها در سال ۱۹۳۵ از یکدیگر جدا شدند. او که رابطه نزدیکی با برادرش کارول دوم داشت، ثروت قابل توجهی به دست آورد که بخشی از آن به دلیل توصیه های مالی معشوقش، بانکدار الکساندرو اسکاناوی، بود. پس از درگذشت مادرش در سال ۱۹۳۸ و کناره گیری شاه کارول دوم در سال ۱۹۴۰، الیزابت نقش بانوی اول رومانی را بر عهده گرفت. در پایان جنگ جهانی دوم، او ارتباط نزدیکی با حزب کمونیست رومانی برقرار کرد و آشکارا علیه برادرزاده اش، شاه جوان میهای یکم توطئه کرد و لقب «عمه سرخ» را گرفت. با این حال، ارتباطش با کمونیست ها مانع از اخراج او از کشور در سال ۱۹۴۷، پس از اعلام جمهوری سوسیالیستی رومانی نشد. الیزابت به سوئیس و سپس به کن (فرانسه) در جنوب فرانسه نقل مکان کرد. او با مارک فاورات، هنرمندی که تقریباً سی سال از او جوان تر بود، رابطه عاشقانه ای داشت و درست پیش از مرگش در سال ۱۹۵۶ او را به فرزندخواندگی پذیرفت. سال های اولیه. دومین فرزند و نخستین دختر فردیناند یکم، پادشاه رومانی و ماری ادینبورگ، الیزابت (با نام مستعار "لیزابتا" یا "لیزی" در میان خانواده اش) در ۱۲ اکتبر ۱۸۹۴ در
قلعه پلش، سینایا به دنیا آمد. او به افتخار عمه پدری اش، ملکه کارمن سیلوا نام گذاری شد. اما پس از تولد، از والدینش جدا شد، زیرا شاه کارول یکم و ملکه الیزابت معتقد بودند که ولیعهد فردیناند و ولیعهد بانو ماری برای تربیت فرزندان خود بیش از حد جوان و بی تجربه اند. او همراه برادر بزرگ ترش، شاهزاده کارول دوم، تحت سرپرستی شاه کارول یکم و همسرش بزرگ شد. در خاطرات خود، ماری دختر بزرگش را «کودکی زیبا با چهره ای جدی و احساسی قوی از درستکاری» توصیف کرده است. با گذشت سال ها، الیزابت شخصیتی سرد و خلق وخویی تندخو پیدا کرد که او را در اجتماع منزوی ساخت. مادرش او را «بی ظرافت» می دانست، هرچند که از لحاظ ظاهری، زیبایی کلاسیک داشت. ازدواج. نامزدی ناخواسته. در سال ۱۹۱۱، شاهزاده جرج دوم یونان، که در آن زمان دومین فرد در صف جانشینی تاج وتخت بود، برای نخستین بار با الیزابت ملاقات کرد. پس از جنگ های بالکان که طی آن پادشاهی یونان و پادشاهی رومانی متحد بودند، شاهزاده یونانی از الیزابت خواستگاری کرد، اما او به توصیه عمه بزرگش این پیشنهاد را رد کرد و گفت که خواستگارش بسیار کوچک و بیش از حد انگلیسی مآب است. شاهزاده حتی با تمسخر اظهار داشت
که «خدا شاهزاده را شروع کرد اما فراموش کرد او را تمام کند» (۱۹۱۴). در طول جنگ جهانی اول، الیزابت به مراقبت از سربازان زخمی پرداخت. او روزانه از بیمارستان ها بازدید می کرد و به قربانیان جنگ سیگار و کلمات دلگرم کننده می داد. در سال ۱۹۱۹، الیزابت و خواهرانش ماریای یوگسلاوی و شاهزاده ایلئانا رومانی همراه مادرشان، اکنون ملکه ماری، در کنفرانس صلح پاریس حضور یافتند. ملکه امیدوار بود که بتواند برای دخترانش، به ویژه الیزابت که ۲۵ ساله بود، همسر مناسبی پیدا کند. زندگی در یونان. بازگشت خانواده سلطنتی یونان و ازدواج جورج و الیزابت. در ۵ دسامبر ۱۹۲۰، یک همه پرسی با نتایج بحث برانگیز خانواده سلطنتی یونان را به بازگشت به خانه فراخواند. بدین ترتیب، شاه کنستانتین اول، ملکه سوفیای پروس و "دیادوخوس" جورج در ۱۹ دسامبر به آتن بازگشتند. بازگشت آن ها با شور و اشتیاق گسترده ای همراه بود. جمعیت عظیمی، پادشاه و ولیعهد را در خیابان های پایتخت همراهی کردند. هنگامی که به کاخ رسیدند، بارها بر روی بالکن ظاهر شدند تا به مردمی که آن ها را تشویق می کردند، سلام کنند. ازدواج. با این حال، چند هفته بعد، جورج برای ازدواج با الیزابت به رومانی بازگ
شت. این مراسم با شکوه فراوان در ۲۷ فوریه ۱۹۲۱ در بخارست برگزار شد. مدت کوتاهی پس از آن، در ۱۰ مارس، کارول دوم، برادر بزرگ تر الیزابت، با خواهر کوچک تر جورج، شاهدخت هلن یونان ازدواج کرد. شاهدخت تاجدار. در یونان، الیزابت با دشواری زیادی در تطبیق با خانواده سلطنتی مواجه شد و رابطه او با ملکه سوفیا به ویژه پرتنش بود. با روحیه ای درون گرا که ممکن بود به اشتباه غرور تلقی شود، الیزابت در میان خویشاوندان همسرش احساس بیگانگی می کرد، زیرا آن ها در حضور او به زبان یونانی صحبت می کردند، زبانی که هنوز بر آن مسلط نشده بود. تنها شاه کنستانتین اول و خواهرش، دوشس بزرگ ماریا جورجیونا روسیه، در نظر او قابل احترام بودند. در واقع، حتی "دیادوخوس" خجالتی نیز همسرش را ناامید کرد، زیرا او خواستار رابطه ای پرشورتر با وی بود. الیزابت که از نداشتن خانه شخصی ناراضی بود، مجبور شد همیشه با خانواده همسرش زندگی کند. او درآمد ناچیز همسرش را صرف بازسازی آپارتمان هایشان کرد. علاوه بر این، خانواده اش در پرداخت جهیزیه او تأخیر داشتند و پس اندازهایش در رومانی به دلیل سرمایه گذاری های نادرست مدیر اموالش از دست رفت. با مواجهه با یک وضعیت سیاسی بسیار
دشوار، ناشی از جنگ یونان و ترکیه (۱۹۲۲–۱۹۱۹), الیزابت به سرعت متوجه شد که فضای محدودی برای فعالیت در کشور جدیدش دارد. بااین حال، او به نهضت بین المللی صلیب سرخ و هلال احمر پیوست که به دلیل ورود مجروحان از آناتولی تحت فشار قرار داشت. شاهدخت تاجدار همچنین اوقات فراغتش را به باغبانی، نقاشی و ترسیم گذراند. او کتابی از اشعار نویسنده بلژیکی امیل وراران را تصویرگری کرد و همچنین چندین کتاب کم ارزش نوشت. سرانجام، او ساعت های طولانی را صرف یادگیری زبان یونانی نوین کرد، زبانی که یادگیری آن برایش بسیار دشوار بود. الیزابت که از روزمرگی خود ناراضی بود، به خواهرش ماریای یوگسلاوی، همسر پادشاه الکساندر یکم، پادشاه یوگسلاوی، و خواهرشوهرش هلن یونان، همسر برادرش کارول، حسادت می کرد. با جنگ و انقلاب، زندگی روزمره خانواده سلطنتی یونان به طور فزاینده ای دشوار شده بود و مستمری "دیادوخوس" جورج اجازه نمی داد که الیزابت لباس ها و جواهراتی را که می خواست، بخرد. رابطه میان "دیادوخوس" و همسرش که از قبل تحت فشار جنگ قرار داشت، به دلیل ناتوانی آن ها در داشتن وارث برای پادشاهی یونان، تیره تر شد. الیزابت چند ماه پس از ازدواجش باردار شد، اما
در طول یک سفر رسمی به سمورنا سقط جنین کرد. سال های پایانی. با وجود ارتباطاتش با حزب کمونیست رومانی، الیزابت پس از اعلام جمهوری خلق رومانی در ۳۰ دسامبر ۱۹۴۷ مجبور به ترک کشور شد. رژیم جدید سه روز به او فرصت داد تا وسایلش را جمع کند و کاخ الیزابتا غارت شد. با این حال، پیش از رفتن به تبعید، شاهزاده توانست اسناد خود را در املاک بانلوک بسوزاند. در ۱۲ ژانویه ۱۹۴۸، الیزابت همراه با خواهرش، ایلئانا، با قطاری ویژه که توسط کمونیست ها فراهم شده بود، رومانی را ترک کرد. خانواده اسکاناوی آن ها را همراهی کردند، اما هر دو شاهزاده پس از اخراج از کشور، بخش زیادی از اموال خود را از دست دادند. الیزابت ابتدا در زوریخ و سپس در کن (فرانسه)، در "ویلا رز آلبا" ساکن شد. در فرانسه، او با مردی جوان، جذاب و مدعی هنرمندی به نام مارک فاورا آشنا شد. شاهزاده که عاشق این جوان شده بود، تمایل داشت با او ازدواج کند و از پسرعمویش، فردریک، شاهزاده هوهن تسولرن، خواست که عنوان اشرافی به مارک اعطا کند، اما فردریک نپذیرفت. در نتیجه، شاهزاده تصمیم گرفت معشوق خود را به فرزندخواندگی بپذیرد و این کار را سه ماه پیش از مرگش انجام داد. او در ۱۴ نوامبر ۱۹۵۶ د
ر خانه اش درگذشت. پیکر شاهزاده به مقبره خاندان هوهن تسولرن در "کلیسای هدینگر" در زیگمارینگن منتقل شد. آرشیوها. نامه های شاهزاده الیزابت در دوران جوانی به پدربزرگش، لئوپولد، شاهزاده هوهن تسولرن-زیگمارینگن، در بایگانی ایالتی زیگمارینگن (Staatsarchiv Sigmaringen) که در شهر زیگمارینگن، بادن-وورتمبرگ، آلمان قرار دارد، نگهداری می شود.
کریستینا نیگو (؛ زادهٔ ) کریستینا جورجیانا ناگو (؛ زادهٔ ۲۶ اوت ۱۹۸۸) بازیکن حرفه ای هندبال رومانیایی است که در پست بک چپ برای باشگاه ورزشی شهرداری بخارست بازی می کند و سابقاً در تیم ملی رومانی حضور داشت. کریستینا ناگو اغلب به عنوان بهترین بازیکن هندبال جهان در نظر گرفته می شود و بسیاری او را بزرگ ترین بازیکن تمام دوران می دانند. او تنها بازیکن زن تاریخ هندبال است که چهار بار جایزه بازیکن سال جهان IHF (این جایزه از ۱۹۸۸ برای مردان و از ۱۹۹۴ برای زنان اعطا شده است) را دریافت کرده است (در سال های ۲۰۱۰، ۲۰۱۵، ۲۰۱۶ و ۲۰۱۸). او همچنین در سال های ۲۰۱۷ و ۲۰۱۸ جایزه EHF بازیکن سال را دریافت کرد که یک رکورد محسوب می شود. ناگو هفت بار به تیم آل استار لیگ قهرمانان اروپا (۲۰۱۵–۲۰۱۸ و ۲۰۲۰–۲۰۲۲) انتخاب شده است. به عنوان یک گلزن توانمند، ناگو رکورد بیشترین گل زده در مسابقات قهرمانی اروپا را با ۳۰۳ گل در اختیار دارد. او در قهرمانی جهان ۲۰۱۵ بهترین گلزن مسابقات بود و به عنوان ارزشمندترین بازیکن تورنمنت انتخاب شد. همچنین او در فصل های ۲۰۱۴–۱۵، ۲۰۱۷–۱۸ و ۲۰۲۱–۲۲ بهترین گلزن لیگ قهرمانان اروپا بود. ناگو در سال ۲۰۱۷ عنوان "Cetăț
ean de onoare" («شهروند افتخاری») بخارست را دریافت کرد. زندگی. کریستینا ناگو دختر واسیلکا و کنستانتین ناگو است. او در بخارست متولد شد و در منطقه غنچه آ بزرگ شد و کوچک ترین فرزند خانواده بود. مربی مدرسه محلی، ماریا کوواچی، او را در ۱۲ سالگی با هندبال آشنا کرد. دوران حرفه ای. مصدومیت. در فصل ۲۰۱۰–۱۱، غضروف شانه راست او آسیب دید. در ۱۰ اکتبر ۲۰۱۲، ناگو پس از ۶۰۵ روز (تقریباً ۱ سال و ۷ ماه) از مصدومیت بازگشت و دوباره در لیگ هندبال زنان رومانی بازی کرد، پس از اینکه مدت طولانی تحت درمان در ایالات متحده آمریکا قرار داشت. او دوباره در ژانویه ۲۰۱۳ در یک جلسه تمرینی دچار مصدومیت شد. ناگو پس از جراحی روی رباط های صلیبی زانوی چپ خود، شش ماه از میدان ها دور بود. بازگشت و دوران بعدی حرفه ای. پس از نزدیک به دو سال و نیم مصدومیت، نئاگو بار دیگر به مرحله نهایی لیگ قهرمانان رسید، این بار در سال ۲۰۱۴ با تیم مونته نگرویی بودوچنوست. در ۲۱ دسامبر ۲۰۱۴، او به عنوان بهترین بازیکن جناح چپ قهرمانی هندبال زنان اروپا ۲۰۱۴ انتخاب شد. همچنین او یکی از بهترین گلزنان این رقابت ها بود و در رده دوم برترین گلزنان قرار گرفت. پس از یک فصل درخشان
در ۲۰۱۳–۱۴، نئاگو بار دیگر برای جایزه بهترین بازیکن سال هندبال جهان نامزد شد، اما این بار رقابت را به ادوآردا آموریم واگذار کرد و با ۲۵٫۸٪ آرا، به عنوان دومین بازیکن برتر جهان معرفی شد. نئاگو نخستین قهرمانی خود در لیگ قهرمانان را لیگ قهرمانان هندبال زنان اروپا ۲۰۱۴–۱۵ پس از فصلی درخشان به دست آورد. او در کنار آندریا پنیزیچ در صدر جدول گلزنان ایستاد و به عنوان بهترین بازیکن جناح چپ این رقابت ها انتخاب شد. او به عنوان باارزش ترین بازیکن (MVP) قهرمانی جهان ۲۰۱۵ در دانمارک برگزیده شد، جایی که با ۶۳ گل، بهترین گلزن رقابت ها بود. نئاگو سه بار به مرحله نهایی لیگ قهرمانان رسیده است (۲۰۱۰، ۲۰۱۴ و ۲۰۱۵). همچنین او سه بار در تیم ستارگان قهرمانی اروپا حضور داشته است (۲۰۱۰، ۲۰۱۴ و ۲۰۱۶). او در قهرمانی هندبال زنان اروپا ۲۰۱۰ مدال برنز کسب کرد و در عین حال بهترین گلزن و برترین پاسور این رقابت ها بود. یک مصدومیت شدید بار دیگر نئاگو را از میدان ها دور کرد. او در آخرین بازی مرحله اصلی مقابل مجارستان در قهرمانی هندبال زنان اروپا ۲۰۱۸ دچار پارگی آسیب رباط صلیبی پیشین شد و مجبور به جراحی زانوی راست خود گردید. زندگی شخصی. نئاگو ط
رفدار پروپاقرص فوتبال و از هواداران سرسخت تیم محلی باشگاه فوتبال اف سی اس بی است و مسابقات این تیم را در ورزشگاه ملی رومانی از نزدیک دنبال می کند.
رز آوسلندر (; – ) با نام تولد روزالی بیاتریس شرزر شاعر یهودیان بود که به زبان های آلمانی و انگلیسی می نوشت. او در چرنیوتسی در بوکوفینا به دنیا آمد و در طول زندگی خود شاهد تغییرات سیاسی این منطقه بود که به ترتیب تحت حاکمیت اتریش-مجارستان، پادشاهی رومانی و سرانجام اتحاد جماهیر شوروی قرار گرفت. رز آوسلندر زندگی خود را در کشورهای مختلفی از جمله اتریش-مجارستان، رومانی، ایالات متحده آمریکا و آلمان غربی گذراند. زندگی نامه. سال های اولیه و تحصیلات، ۱۹۰۱–۱۹۲۰. رز آوسلندر در چرنیوتسی، بوکوفینا (امروزه چرنیوتسی، اوکراین) در یک خانوادهٔ یهودی آلمانی زبان متولد شد. در آن زمان، چرنیوتسی بخشی از اتریش-مجارستان بود. پدرش زیگموند (زوسی) شرزر (۱۸۷۱–۱۹۲۰) اهل شهری کوچک در نزدیکی چرنیوتسی بود و مادرش کاثی آتیه ریفکه بیندر (۱۸۷۳–۱۹۴۷) در چرنیوتسی در یک خانوادهٔ آلمانی زبان متولد شده بود. از سال ۱۹۰۷، او در چرنیوتسی به مدرسه رفت. در سال ۱۹۱۶، خانواده اش از ترس نیروی زمینی امپراتوری روسیه به وین گریختند اما در سال ۱۹۲۰ به چرنیوتسی بازگشتند که پس از ۱۹۱۸ بخشی از پادشاهی رومانی شده و به نام چرنووتس (Cernăuți) شناخته می شد. در سال ۱۹۱
۹، او تحصیل در رشته های ادبیات و فلسفه را در چرنووتس آغاز کرد. در همین دوران، علاقهٔ مادام العمر او به فیلسوف کنستانتین برونر شکل گرفت. پس از درگذشت پدرش در سال ۱۹۲۰، او دانشگاه را ترک کرد. مینیاپولیس و نیویورک، ۱۹۲۱–۱۹۲۷. در سال ۱۹۲۱، او به همراه دوست دانشگاهی خود، که بعدها همسرش شد، ایگناز آوسلندر، به ایالات متحده آمریکا مهاجرت کرد. در مینیاپولیس، او به عنوان ویراستار برای روزنامهٔ آلمانی زبان "هرالد غربی" کار می کرد و در گردآوری "تقویم هِرولد آمریکا" مشارکت داشت، جایی که نخستین اشعارش را منتشر کرد. در سال ۱۹۲۲، او همراه با آوسلندر به نیویورک نقل مکان کرد و در ۱۹ اکتبر ۱۹۲۳ با او ازدواج کرد. اما سه سال بعد، در ۲۵ سالگی، از او جدا شد اما نام خانوادگی اش را حفظ کرد. او در سال ۱۹۲۶ شهروند ایالات متحده شد. در چرخهٔ اشعار "نیویورک" (۱۹۲۶–۱۹۲۷)، اکسپرسیونیسم آثار اولیه اش جای خود را به زبانی کنترل شده تر و خنثی تر در سبک عینیت نو داد. علاقهٔ او به اندیشه های باروخ اسپینوزا تحت تأثیر فیلسوف کنستانتین برونر بود که در کنار افلاطون، زیگموند فروید و دیگران، موضوع مقالات بعدی او شد. چرنووتس و نیویورک، ۱۹۲۶–۱۹۳۱. در سال
۱۹۲۶، او برای دو سال به چرنووتس بازگشت تا از مادر بیمارش مراقبت کند. در آنجا، او با خط شناسی هلیوس هخت آشنا شد که شریک زندگی اش شد. در سال ۱۹۲۸، او به همراه هخت دوباره به نیویورک بازگشت. او تا سال ۱۹۳۱ اشعار خود را در "روزنامه مردمی نیویورک" و روزنامهٔ سوسیالیستی فور-ورتس در چرنووتس منتشر می کرد. چرنووتس، ۱۹۳۱–۱۹۴۵. در سال ۱۹۳۱، او بار دیگر برای مراقبت از مادرش به چرنووتس بازگشت و تا سال ۱۹۴۰ برای روزنامهٔ "روزنامه صبح چرنویتس" کار کرد. او در سال ۱۹۳۴ تابعیت آمریکایی خود را از دست داد، زیرا بیش از سه سال در آمریکا نمانده بود. در همان سال از هلیوس هخت جدا شد. در سال ۱۹۳۹، نخستین مجموعهٔ شعری او با عنوان "Der Regenbogen" ("رنگین کمان") با حمایت نویسندهٔ بوکووینیایی آلفرد مارگول-اسپربر منتشر شد. اگرچه این کتاب با استقبال منتقدان روبرو شد، اما موفقیتی در بین عموم مردم نداشت و بخش عمده ای از نسخه های آن در جریان اشغال چرنووتس توسط آلمان نازی در سال ۱۹۴۱ نابود شد. بین سال های ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۴، او به عنوان کار اجباری در جریان جنگ جهانی دوم (Zwangsarbeiter) در گتوی چرنووتس کار کرد. او به همراه مادر و برادرش دو سال را در
گتو سپری کرد، و سپس یک سال دیگر را در خفا ماند تا از تبعید به اردوگاه های کار اجباری آلمان نازی در امان بماند. در بهار ۱۹۴۳، آوسلندر در گتو چرنووتس با شاعر پل سلان آشنا شد. سلان بعدها تصویر «شیر سیاه» از یکی از اشعار ۱۹۳۹ آوسلندر را در شعر معروف خود، "توده س فوگه" (فوگ مرگ) که در سال ۱۹۴۸ منتشر شد، به کار برد. آوسلندر در این باره گفته است: «این موضوع بدیهی است، زیرا شاعر می تواند هر ماده ای را در شعر خود دگرگون کند. این برای من افتخار است که یک شاعر بزرگ از کارهای متواضعانهٔ من الهام گرفته است». در بهار ۱۹۴۴، بوکووینا بخشی از اتحاد جماهیر شوروی شد. آوسلندر تا سپتامبر ۱۹۴۴ در کتابخانهٔ شهر چرنووتس کار می کرد. نیویورک، ۱۹۴۴–۱۹۶۶. در اکتبر ۱۹۴۴، آوسلندر به نیویورک بازگشت. در سال ۱۹۴۷، مادرش درگذشت و او دچار فروپاشی جسمی شد. بین سال های ۱۹۴۸ تا ۱۹۵۶، آوسلندر اشعار خود را تنها به زبان انگلیسی می نوشت. از ۱۹۵۳ تا ۱۹۶۱، او با کار به عنوان خبرنگار خارجی در یک شرکت حمل ونقل در نیویورک امرار معاش می کرد و در سال ۱۹۴۸ بار دیگر تابعیت آمریکایی را به دست آورد. هنگام شرکت در کنفرانس نویسندگان نیویورک در کالج واگنر، استتن
آیلند، آوسلندر با شاعر ماریان مور آشنا شد. این آغاز یک دوستی بود که در چندین نامه مستند شده است؛ در این نامه ها، مور به آوسلندر توصیه هایی دربارهٔ نوشتن ارائه داد و در نهایت او را به بازگشت به سرایش شعر به زبان آلمانی تشویق کرد. برخی از اشعار انگلیسی آوسلندر به مور تقدیم شده اند. در سال ۱۹۵۷، او بار دیگر در پاریس با پل سلان دیدار کرد و با او دربارهٔ شعر مدرن، شعر و هولوکاست گفتگو کرد. او به زبان مادری خود بازگشت. سلان او را تشویق کرد که «سبک شعری خود را که پیش تر تحت تأثیر فریدریش هولدرلین و گئورگ تراکل رسمی و اندوهناک بود، به زبانی ساده، شفاف و موسیقایی-ریتمیک تغییر دهد». در سال ۱۹۶۳، او مدتی را در وین سپری کرد، جایی که نخستین کتاب خود را از سال ۱۹۳۹ منتشر کرد. کتاب "Blinder Sommer" ("تابستان نابینا") با استقبال عمومی روبرو شد. دوسلدورف، ۱۹۶۷–۱۹۸۸. در سال ۱۹۶۷، او به اروپا بازگشت. پس از یک تلاش ناموفق برای اقامت در وین، سرانجام به دوسلدورف نقل مکان کرد. او ابتدا در یک پانسیون در خیابان پِنزگِن شتراسه 9 نزدیک ایستگاه قطار زندگی می کرد. او به قرائت اشعار خود در میخانهٔ افسانه ای اوبِرکاسلر "Sassafras" دعوت شد.
در این دوران، او در یک فرایند سریع و چندین مرحلهٔ فشرده، مجموعهٔ گسترده ای از آثار اواخر عمر خود را خلق کرد. پس از یک حادثه، از سال ۱۹۷۲ در آسایشگاه نلی زاکس برای سالمندان سکونت گزید. او که به شدت از التهاب مفصل رنج می برد، از سال ۱۹۷۸ به بعد زمین گیر شد، اما همچنان بخش عمده ای از آثارش را خلق کرد و تا سال ۱۹۸۶ اشعار خود را دیکته می کرد، زیرا دیگر قادر به نوشتن نبود. او در سال ۱۹۸۸ در دوسلدورف درگذشت. آثار. آوسلندر بیش از ۳۰۰۰ شعر سرود که عمدتاً حول محور موضوعاتی مانند "Heimat" (سرزمین مادری، بوکووینا)، کودکی، رابطهٔ او با مادرش، یهودیت (هولوکاست، تبعید)، زبان (به عنوان ابزاری برای بیان و حس تعلق)، عشق، پیری و مرگ می چرخد. در هر شعری که پس از ۱۹۴۵ نوشته شده باشد، تأثیر تجربهٔ هولوکاست محسوس است، چه مستقیماً به این موضوع بپردازد، چه نه. آوسلندر به این امید زندگی می کرد که نوشتن همچنان ممکن باشد، زیرا هویت خود را از نوشتن می گرفت: "Wer bin ich / wenn ich nicht schreibe?" ("من که هستم / اگر ننویسم؟").
کیک پیاز یک کیک خوشمزه یا شیرین است که با استفاده از پیاز به عنوان ماده اصلی تهیه می شود. انواع مختلفی از کیک های پیاز در کانادا، چین، آلمان، کره، سوئیس، ولز و سایر کشورها مصرف می شود. چندین نوع و گونه از کیک های پیاز وجود دارد، از جمله لاوبینگ، پاجئون، پنکیک پیازچه، کیک پیاز سبز به سبک ادمونتون، تیسن نیونود و زویبلکوشن. بررسی. کیک پیاز با استفاده از پیاز به عنوان ماده اصلی به همراه سایر مواد معمولی کیک تهیه می شود. استفاده از پیاز پخته می تواند تندی طعم پیاز را در کیک پیاز کاهش دهد. سیب زمینی یا بیکن نیز ممکن است به عنوان ماده اصلی در کیک پیاز استفاده شود. مواد اضافی می تواند شامل پنیر کاتیج و خامه ترش باشد. انواع مختلفی از کیک های پیاز در چین، آلمان، سوئیس، ولز و سایر کشورها مصرف می شود. در آشپزی چینی، کیک پیاز ممکن است با استفاده از پیازچه تهیه شود (که به آن پیاز بهاری نیز گفته می شود). یک کیک پیاز چینی پایه می تواند شامل آرد، چربی خوک، پیاز بهاری و نمک باشد. گونه ها. کیک پیاز سبز به سبک ادمونتون. یک نوع از پنکیک پیاز بهاری چینی که توسط سرآشپز سیو تو محبوب شده است، به یک تخصص محلی در ادمونتون، کانادا تبدیل