Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
a (2002), "The Reading Habit and "The Yellow Wallpaper"". Duke UP. Johnson, Greg (1989), “Gilman’s Gothic Allegory…”, "Studies in Short Fiction", 26(4): 521–530. Lanser, Susan (1989), “Feminist Criticism…”, "Feminist Studies", 15(3): 415–441. Micale, Mark S. (1995), "Approaching Hysteria". Princeton UP (ed. 2019). Ryan, Alan (1988), "Haunting Women". Avon Books. Thrailkill, Jane F. (2002), “Doctoring ‘The Yellow Wallpaper’”, "ELH", 69(2): 525–566. مطالعهٔ بیشتر. Bak, John S. (1994), “Escaping the Jaundiced Eye…”, "Studies in Short Fiction", 31(1): 39–46. Barkat, Sara N. (2020), “Literary Analysis: The Yellow Wall-Paper…”, Tweetspeak Poetry. Crewe, Jonathan (1995), “Queering ‘The Yellow Wallpaper’?”, "TSWL", 14: 273–293. Gilbert, Sandra &amp; Gubar, Susan (1980), "The Madwoman in the Attic". Yale UP. Golden, Catherine (1989), “The Writing of ‘The Yellow Wallpaper’: A Double Palimpsest”, "Studies in American Fiction", 17: 193–201. Haney-Peritz, Janice (1986), “Monumental Feminism…”, "Women’s Studies", 12: 113–1
28. Hume, Beverly A. (1991), “Gilman’s ‘Interminable Grotesque’…”, "Studies in Short Fiction", 28: 477–484. King, Jeannette &amp; Morris, Pam (1989), “On Not Reading Between the Lines…”, "SSF", 26(1): 23–32. Knight, Denise D. (1992), “The Reincarnation of Jane…”, "Women’s Studies", 20: 287–302. Klotz, Michael (2005), “Two Dickens Rooms in 'The Yellow Wall-Paper'”, "Notes and Queries": 490–491. Treichler, Paula A. (1984), همان.
«سقوط شاهین سیاه: داستانی از جنگ مدرن» کتابی است که در سال ۱۹۹۹ توسط روزنامه نگار مارک بادن نوشته شده است. این کتاب تلاش های نیروی ویژه متحد برای دستگیری محمد فرح عیدید، رهبر جناح سومالیایی، در سال ۱۹۹۳ و نبرد حاصل از آن در موگادیشو بین نیروهای ایالات متحده و شبه نظامیان عیدید را مستند می کند. یکی از رویدادهای کلیدی، سرنگونی دو بالگرد سیکورسکی یواچ-۶۰ بلک هاوک ایالات متحده، که عنوان کتاب از آن گرفته شده است، و تلاش برای نجات خدمه آنها است. نیروهای ایالات متحده شامل گردان سوم، هنگ ۷۵ تکاوران؛ هنگ ۱۶۰ عملیات ویژه؛ نیروی دلتا؛ اسکادران ۲۴ تاکتیک های ویژه؛ گروه توسعه جنگاوری ویژه نیروی دریایی؛ لشکر ۱۰ کوهستان؛ و همچنین نیروهای حافظ صلح سازمان ملل مالزی و پاکستان بودند. این حمله به شدیدترین نبرد تن به تن در تاریخ ارتش ایالات متحده از زمان جنگ ویتنام تبدیل شد. اگرچه مأموریت کلی برای دستگیری عیدید رسماً با نام رمز عملیات مار گوتیک شناخته می شد، اما رسانه ها به طور محاوره ای این حادثه را نبرد موگادیشو و همچنین نبرد دریای سیاه می نامیدند. تاریخچه کتاب. این کتاب بر اساس مجموعه ای از ۲۹ مقاله نوشته شده توسط مارک بادن، ر
وزنامه نگار، برای روزنامه فیلادلفیا اینکوایرر است. او تحقیقات گسترده ای در سوابق ارتش ایالات متحده انجام داد، با شرکت کنندگان از هر دو طرف درگیری مصاحبه کرد، فیلم های ضبط شده توسط هواپیماهای دیده بانی را بررسی کرد و به ضبط های ترافیک رادیویی گوش داد. قبل از انتشار کتاب، مجموعه مقالات بودن توجه رسانه ها را به خود جلب کرده بود. این مجموعه شامل یک سی دی رام، یک ویدیوی یک ساعته و یک مجموعه سمعی و بصری در وب سایت اینکوایرر بود. پاول آر. هاو، عضو نیروی دلتا، اطلاعات زیادی در مورد عملیات نیروی دلتا برای نوشتن کتاب ارائه داد. بوودن در سال ۱۹۹۷ پس از تأیید فرمانده هاو، با هاو ملاقات کرد. سایر اعضای نیروی دلتا نیز برای کتاب مشورت کردند، اما اجازه استفاده از نام واقعی خود را ندادند. هاو به دلیل اجازه دادن به بادن برای استفاده از نام واقعی خود با انتقاداتی روبرو شده است.
در ۳۰ اوت ۲۰۲۵، ابوعبیده، شبه نظامی فلسطینی و سخنگوی گردان های عزالدین قسام، در حملات هوایی اسرائیل که محله ریمال در شهر غزه را هدف قرار داد، کشته شد. پیشینه. ابوعبیده از سال ۲۰۰۷ به عنوان سخنگوی گردان های عزالدین قسام خدمت کرده بود. او به عنوان «چهره اصلی کمپین رسانه ای قسام» توصیف می شد. او یکی از شناخته شده ترین نمایندگان حماس در جهان عرب بود و اغلب در ویدیوهایی که توسط حماس منتشر می شد، با نقابی از چفیه فلسطینی ظاهر می شد و اسرائیل را به عواقب وخیم تهدید می کرد. اسرائیل و آمریکا او را حذیفه الکحلوت نامیدند، اگرچه این نام هرگز توسط حماس تأیید نشد. در بحبوحه حمله ۲۰۲۵ به شهر غزه، ابوعبیده در ۲۹ اوت اسرائیل را تهدید کرد که اگر به دنبال فتح شهر غزه باشد، «بهای آن را با خون سربازانش» خواهد پرداخت. ترور. بنا به گزارش ها، ۱۱ نفر، از جمله کودکان، در این حملات کشته و ۲۰ نفر دیگر زخمی شدند. این حمله یک آپارتمان را که عبیده در آن پناه گرفته بود، هدف قرار داد. پنج موشک به طبقات دوم و سوم این آپارتمان شش طبقه در محله ریمال اصابت کرد. طبق گزارش ها، پس از این حملات، صدها هزار دلار به هوا پرتاب شد و باعث شد مبالغ زیادی ب
ه سرقت برود و سپس توسط حماس بازیابی شود. تلفات کودک. شاهدان عینی از کشته و زخمی شدن کودکان خبر دادند. الجزیره انگلیسی ویدئویی از پیامدهای این حمله منتشر کرد که کودکان خردسالی را نشان می داد که در اثر این حمله دچار نقص عضو شده بودند. واکنش ها. وزیر دفاع اسرائیل، یسرائیل کاتس، ادعا کرد که نیروهای دفاعی اسرائیل ابوعبیده را کشته اند و آن را «اعدام بی نقص» خواندند. ارتش اسرائیل و شاباک در بیانیه ای مشترک اعلام کردند که این عملیات «به دلیل اطلاعات قبلی جمع آوری شده توسط شاباک و اداره اطلاعات ارتش اسرائیل امکان پذیر شده است» و گفتند که ابوعبیده «به عنوان چهره عمومی سازمان تروریستی حماس عمل می کرد» و «تبلیغات حماس را منتشر می کرد.» حماس در مورد این ادعا اظهار نظر نکرده و ترور را تأیید نکرده است.
دگرسان، دگرنما، دگرخویش یا تریان (به انگلیسی: Otherkin) خرده فرهنگی از افرادی است که خود را تا حدی یا کاملاً غیرِانسان می دانند. برخی از دگرسانان باور دارند که هویت آنها از پدیده های معنوی غیرفیزیکی، مانند داشتن روح غیرِانسانی یا مُتَناسخ ناشی می شود. برخی از این دگرخویشان، در راستای توضیح خود، از مفاهیم گوناگونی مانند «روان شناسیِ نامعمول»، «تنوع عصبی»، «اختلال تجزیه هویت» و «گونه گونی» (Multiplicity) بهره می برند. خرده فرهنگ دگرنمایی (otherkin subculture) در وهله ی نخست به عنوان یک جماعت برخط در دهه ۱۹۹۰ توسعه یافت و مشخصا توسط گروهی از مردم باب شد که خودشان را در دهه های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰، اِلف می دانستند. این واژه در پایان دهه ی ۲۰۰۰ میلادی به همه شمولی برای هویت مندانِ ناآدمیزادی تبدیل شد.
تریان تروپی (Therianthropy) می تواند به موارد زیر اشاره داشته باشد:
ممدوح تاگماچ (؛ ۱ سپتامبر ۱۹۰۴ – ۳۰ مارس ۱۹۷۸) ژنرال نیروی زمینی ترکیه بود، که از ۱۹۶۸ تا ۱۹۶۹ فرماندهی نیروی زمینی ترکیه را برعهده داشت و در فاصله سال های ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۳ به عنوان چهاردهمین رئیس ستاد کل نیروهای مسلح ترکیه فعالیت می کرد. تاگماچ فعالیت نظامی را از سال ۱۹۲۶ در ارتش ترکیه آغاز کرد. وی از ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۱ رئیس ستاد نیروی زمینی ترکیه بود، در فاصله سال های ۱۹۶۱ تا ۱۹۶۴ به عنوان جانشین رئیس ستاد کل نیروهای مسلح فعالیت کرد، از ۱۹۶۴ تا ۱۹۶۶ فرماندهی ارتش سوم ترکیه را برعهده داشت و از ۱۹۶۶ تا ۱۹۶۸ فرمانده ارتش اول ترکیه بود. او در طول کودتای ۱۹۷۱ ترکیه، ریاست ستاد کل را برعهده داشت. زندگی نامه. ممدوح تاگماچ در ۱ سپتامبر ۱۹۰۴ در شهر نارمان زاده شد. او در سال ۱۹۲۶ از دبیرستان نظامی کولِلی، در سال ۱۹۲۸ با درجه ستوان دومی در رشته توپخانه از آکادمی جنگ و در سال ۱۹۳۰ از مدرسه توپخانه فارغ التحصیل شد. او تا سال ۱۹۳۵ به عنوان فرمانده دسته باتری در واحدهای مختلف توپخانه خدمت کرد. در سال ۱۹۳۵ وارد آکادمی جنگ شد و در سال ۱۹۳۸ فارغ التحصیل شد و به عنوان افسر ستاد منصوب شد. او تا سال ۱۹۵۶ در ستادها و واحدهای مختلف خدمت کر
د. او در سال ۱۹۵۷ به درجه سرتیپ، در سال ۱۹۶۰ به درجه سرلشکری، در سال ۱۹۶۲ به درجه سپهبدی و در سال ۱۹۶۶ به درجه ژنرالی ارتقا یافت. به عنوان سرتیپ، او به عنوان فرمانده مدرسه افسران و درجه داران ژاندارمری، معاون فرمانده لشکر ۲۳، فرمانده تیپ سوم ژاندارمری و معاون رئیس ستاد ارتش اول خدمت کرد. او به عنوان سرلشکر، به عنوان رئیس ستاد نیروهای زمینی و معاون رئیس ستاد کل خدمت کرد. او به وظایف خود به عنوان سپهبد ادامه داد و متعاقباً به عنوان فرمانده موقت ارتش سوم خدمت کرد. در حالی که به عنوان فرمانده ارتش اول به عنوان ژنرال خدمت می کرد، در ۲۳ اوت ۱۹۶۸ به عنوان فرمانده نیروهای زمینی منصوب شد. او که در ۱۶ مارس ۱۹۶۹ به عنوان رئیس ستاد کل منصوب شد، یادداشت ۱۲ مارس را برای جلوگیری از کودتای ۹ مارس ۱۹۷۱ صادر کرد و ارتش را از افسران جوانی که سعی در انجام کودتای نظامی، اولین مرحله انقلاب دموکراتیک ملی، داشتند، پاکسازی کرد. او در ۲۹ اوت ۱۹۷۲ داوطلبانه بازنشسته شد.
جمال تورال (؛ ۱۹۰۵ – ۱۷ دسامبر ۱۹۸۱) ژنرال نیروی زمینی ترکیه، دیپلمات و سیاست مدار اهل ترکیه بود، که از ۱۹۶۴ تا ۱۹۶۶ فرماندهی نیروی زمینی ترکیه را برعهده داشت و در فاصله سال های ۱۹۶۶ تا ۱۹۶۹ به عنوان سیزدهمین رئیس ستاد کل نیروهای مسلح ترکیه فعالیت می کرد. تورال فعالیت نظامی را از سال ۱۹۲۳ در نیروی زمینی ترکیه آغاز کرد، از ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۲ فرماندهی ارتش اول ترکیه را برعهده داشت و از ۱۹۶۳ تا ۱۹۶۴ فرمانده ارتش دوم ترکیه بود. او در ۱۶ اوت ۱۹۶۹ ارزنجان ارتش ترکیه بازنشسته شد. وی در سال ۱۹۷۳ به عنوان رئیس حزب ملت انتخاب شد، اما اندکی پس از آن در سال ۱۹۷۴ از این سمت استعفا داد. او در سال ۱۹۷۶ به عنوان سفیر ترکیه در کره جنوبی و در سال ۱۹۸۱ به عنوان سفیر ترکیه در پاکستان منصوب شد.
در ۲۵ اوت ۲۰۲۵، اعتراضات در اندونزی به عنوان بخشی از ناآرامی های مدنی بزرگ تری که در اوایل سال ۲۰۲۵ به دلیل سرخوردگی های اقتصادی و افزایش پیشنهادی یارانه مسکن برای اعضای پارلمان آغاز شده بود، شدت گرفت و ادامه یافت. این اعتراضات که بیشتر در اطراف جاکارتا، پایتخت اندونزی، متمرکز بودند، پس از کشته شدن عفان کورنیاوان، راننده تاکسی موتورسیکلت آنلاین که در ۲۸ اوت توسط خودروی پلیس زیر گرفته شد، در سراسر کشور گسترش یافت. در ابتدا، معترضان خواستار لغو طرح های یارانه ای مجلس نمایندگان و مجازات اعضایی بودند که اظهارات غیرمنطقی داشته اند، و همچنین تصویب قانون مصادره دارایی ها برای قانونگذارانی که به فساد محکوم شده اند. پس از مرگ عفان، معترضان به رهبری دانشجویان خواسته های خود را گسترش دادند و اصلاحات کامل و جامع پلیس ملی اندونزی و استعفا یا اخراج رئیس پلیس را نیز خواستار شدند. تظاهراتی نیز در شهرهای خارج از جاکارتا برگزار شده است که در آن معترضان خشم خود را نسبت به مرگ کورنیاوان ابراز کرده و خواسته های محلی مانند توسعه عادلانه تر و آزادی معترضان بازداشت شده توسط پلیس محلی را مطرح کرده اند. در چندین شهر مانند ماکاسار و سو
رابایا، چندین ساختمان دولتی به آتش کشیده شد. همچنین خانه های مرتبط یا متعلق به اعضای پارلمان نیز غارت شد. پیشینه. این اعتراضات به دلیل پیشنهاد کمک هزینه مسکن جدید برای نمایندگان مجلس آغاز شد. کمک هزینه ماهانه پیشنهادی ۵۰ میلیون روپیه اندونزی () ده برابر حداقل دستمزد پایتخت بود (که در حال حاضر یکی از بالاترین دستمزدها در سراسر کشور است). این کمک هزینه، همراه با کمک هزینه های موجود برای غذا و حمل و نقل، عموم مردم را خشمگین کرد. این ناامیدی اقتصادی با افزایش هزینه های غذا و آموزش، اخراج های گسترده و افزایش مالیات بر دارایی که توسط دولت های محلی اعمال شده بود، تشدید شد. بر اساس گزارشی که "بی بی سی اندونزی" منتشر کرده است درآمد رسمی اعضای جمهوری خلق دونتسک بیش از ۱۰۰ میلیون روپیه () در ماه است. بر اساس این گزارش که اعضای مجلس نمایندگان کمک هزینه مسکنی برابر ۵۰ میلیون روپیه دریافت می کنند و به این شکل کل درآمد رسمی آنها می تواند به بیش از ۱۰۰ میلیون روپیه در ماه برسد. اظهارات برخی از اعضای پارلمان که به عنوان اظهاراتی بی احساس و بی توجه به مشکلات مردم عادی اندونزی تلقی می شد، به خشم فزاینده عمومی افزود. نافا اورباخ
، عضو پارلمان از افزایش کمک هزینه حمایت کرد و اظهار داشت که اعضای مجلس نمایندگان با مشکلات رفت و آمد مواجه هستند. او بعداً در پی واکنش های عمومی به اظهاراتش در رسانه های اجتماعی عذرخواهی کرد و متعهد شد که کمک هزینه اش به حوزه انتخابیه اش داده شود. احمد سهرونی، نایب رئیس کمیسیون سوم مجلس نمایندگان، کسانی را که خواستار انحلال پارلمان بودند، «احمق ترین افراد جهان» توصیف کرد و بعداً از اظهارات خود دفاع کرد. اکو پاتریو، عضو پارلمان ویدئویی طنزآمیز منتشر کرد که به عنوان تمسخر نگرانی های عمومی تلقی شد.
کلیسای مریم مقدس زوراتس (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر یغگیس، استان وایوتس جور ارمنستان می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۴ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
اینوکنتی فیودوروویچ آننسکی ( شاعر، منتقد، محقق، مترجم و نماینده موج اول نمادگرایی روسی بود. در واقع، آننسکی هرگز به صورت حرفه ای به نوشتن نپرداخت و از نویسندگی درآمد بسیار کمی داشت یا اصلاً درآمدی نداشت. در عوض، او دوران حرفه ای خود را در دانشگاه به عنوان استاد و مدیر تمام وقت، مترجم آثار کلاسیک یونانی و نویسنده مقاله و نقد گذراند. با وجود این، آننسکی یکی از مهم ترین شاعران روس اوایل قرن بیستم محسوب می شود. منتقدان به ارتباط آننسکی با سمبولیسم فرانسوی و شاعر فرانسوی استفان مالارمه به دلیل استفاده مشترکشان از «سمبولیسم تداعی گر» اشاره کرده اند. شاعران نامداری چون ماندلشتام، آخماتووا، پاسترناک و مایاکوفسکی، از آثار او الهام گرفته و تحت تأثیر قرار گرفتند. زندگی نامه. آننسکی در ۱ سپتامبر ۱۸۵۵ در خانواده ای که مناصب دولتی داشتند در اومسک متولد شد در سال ۱۸۶۰، در حالی که هنوز کودک بود، به سن پترزبورگ برده شد. آننسکی والدین خود را در سنین پایین از دست داد و در خانواده برادر بزرگترش، نیکولای آننسکی، یک نارودنیک برجسته و فعال سیاسی، بزرگ شد. در سال ۱۸۷۹، آننسکی از دانشکده زبان شناسی دانشگاه سن پترزبورگ فارغ التحصیل شد
. او معلم شد و از سال ۱۸۸۶ تا زمان مرگش در سال ۱۹۰۹ به عنوان مدیر گومنازیوم در تزارسکوئه سلو خدمت کرد. نیکولای گومیلوف که از این مدرسه فارغ التحصیل شد و آننسکی را «آخرین قو تزارسکوئه سلو» نامید. آننسکی چندان تمایلی به انتشار سروده های خود نداشت و ابتدا با ترجمه هایش از اوریپید و سمبولیست های فرانسوی به شهرت رسید. از سال ۱۸۹۰ تا زمان مرگش در سال ۱۹۰۹، او تمام آثار اوریپید را از یونان باستان ترجمه کرد. در آغاز دهه ۱۹۰۰، آننسکی مجموعه ای از تراژدی ها را با الگوبرداری از تراژدی های یونان باستان نوشت: "ملانیپه خردمند" (۱۹۰۱)، "شاه ایکسیون" (۱۹۰۲)، "لائودامیا" (۱۹۰۶) و "تامیریس سیتارود" (۱۹۱۳). آننسکی به عنوان منتقد ادبی، "کتاب «تأملات»" و "کتاب دوم «تأملات" دربارهٔ رمان نویسان، شاعران و نمایشنامه نویسان روسی و اروپایی» را منتشر کرد. مقالات او گاهی به دلیل ارزش هنری این متون، «نثر انتقادی» نامیده می شدند. آننسکی در ماه های آخر عمرش به عنوان سردبیر مجله "«آپولون"» کار می کرد و در آن مقالاتی در مورد نظریه شعر منتشر کرد. نیکولای گومیلوف برای این آثار نظری ارزش بسیار زیادی قائل بود و آننسکی را اولین آکمیست واقعی می دان
ست. شهرت کنونی آننسکی در تاریخ ادبیات بیشتر به خاطر شعرهایش است. او سرودن شعر را در دهه ۱۸۷۰ آغاز کرد اما آن را منتشر نکرد. او بر اساس توصیه برادر بزرگش نیکولای تصمیم داشت تا ۳۵ سالگی هیچ اثری منتشر نکند. اولین مجموعه اشعار او با عنوان "«آوازهای آرام»" در سال ۱۹۰۴ با نام مستعار "نیک." "تی. -او" (به معنای «هیچ کس» در زبان روسی) منتشر شد. از آنجا که آننسکی در آن زمان مدیر مدرسه ای دولتی بود، انتشار این اثر آوانگارد با نام واقعی می توانست بحث برانگیز باشد. این کتاب کم وبیش از سوی سمبولیست های برجسته مورد تحسین قرار گرفت. دومین کتاب آننسکی، "«سینه سرو»" (۱۹۱۰)، شناخته شده ترین مجموعه شعر اوست. بسیاری از قطعات منتشر نشده او بعداً در دهه ۱۹۲۰ توسط پسرش، والنتین کریویچ، ویرایش و منتشر شدند. آننسکی در ۱۳ دسامبر ۱۹۰۹، در حالی که عازم جلسه ای برای بحث در مورد مقاله ای منتشر نشده دربارهٔ اوریپید در انجمن زبان شناسی کلاسیک بود، آننسکی در ایستگاه راه آهن تزارسکوئه سلو در سن پترزبورگ بر اثر حمله قلبی درگذشت. ارزیابی شاعرانه. آننسکی به سمبولیسم علاقه مند بود و رشد آن را در اروپا و روسیه دنبال می کرد. این علاقه، همراه با دان
ش او از شعر، در اشعار او قابل مشاهده است. ستچکارف، اولین نویسنده ای که آثار آننسکی را مورد مطالعه انتقادی قرار داد دربارهٔ آننسکی، ادعا می کند که آننسکی احتمالاً «بدبین ترین سمبولیست روس» بود. آننسکی زندگی را «افسونی شیطانی» و کابوسی ناخوشایند می دانست که می دانست به مرگ ختم می شود. ویژگی های خاص و ناشناخته های مرگ، پرسش هایی را در شعر سمبولیستی مطرح می کند و این موضوع جایگاه ویژه ای در شعر آننسکی دارد. او احساس می کرد که زندگی بدون مفهوم اجتناب ناپذیر مرگ هیچ است و اغلب دربارهٔ نمادهای زندگی و زمان می نوشت.
ایتالیایی سازی () ; ; ) گسترش فرهنگ، زبان و هویت ایتالیایی از طریق ادغام یا جذب است. همچنین به خاطر فرآیندی که توسط پادشاهی ایتالیا برای جذب اجباری فرهنگی و قومی جمعیت های بومی ساکن، عمدتاً در سرزمین های سابق اتریش-مجارستان که پس از جنگ جهانی اول در ازای پیوستن ایتالیا به اتحاد سه گانه در سال ۱۹۱۵ به ایتالیا منتقل شدند، سازماندهی شده بود، شناخته می شود. این فرایند عمدتاً در دوره حکومت فاشیست ها بین سال های ۱۹۲۲ تا ۱۹۴۳ انجام شد. مناطق و جمعیت های آسیب دیده. بین سال های ۱۹۲۲ و آغاز جنگ جهانی دوم، افراد آسیب دیده، جمعیت های آلمانی زبان و لادین زبان ترنتینو-آلتو آدیجه، فریولیایی ها، و اسلوونیایی ها و کروات ها در راهپیمایی جولیان بودند. این برنامه بعداً به مناطقی که در طول جنگ جهانی دوم ضمیمه شده بودند، گسترش یافت و اسلوونیایی ها را در استان لیوبلیانا، و کروات ها را در گورسکی کوتار و دالماتیای ساحلی، یونانی ها را در جزایر ایونی و تا حد کمتری، مناطق فرانسوی زبان و آرپیتان زبان آلپ غربی (مانند دره آئوستا) را تحت تأثیر قرار داد. از سوی دیگر، سایر جوامع بومی، مانند لومباردی، ونیز و جزیره ساردینیا، از دوره ای قبل، ایت
الیایی سازی فرهنگی و زبانی را تجربه کرده بودند. ایستریا، جولیان مارس و دالماتیا. منطقه ساحلی سابق اتریش (که بعدها به مارس جولیان تغییر نام داد) پس از آتش بس با اتریش توسط ارتش ایتالیا اشغال شد. پس از الحاق مارس توسط ایتالیا، ۴۰۰ سازمان فرهنگی، ورزشی (به عنوان مثال سوکول)، جوانان، سازمان های اجتماعی و حرفه ای اسلاو و کتابخانه ها ("اتاق های مطالعه")، سه حزب سیاسی، ۳۱ روزنامه و مجله و ۳۰۰ مؤسسه تعاونی و مالی ممنوع شدند و به طور خاص بعداً با قانون انجمن ها (۱۹۲۵)، قانون تظاهرات عمومی (۱۹۲۶) و قانون نظم عمومی (۱۹۲۶)، تعطیلی لیسئوم کلاسیک در پازین، دبیرستان در وولوسکو (۱۹۱۸)، تعطیلی ۴۸۸ مدرسه ابتدایی اسلوونیایی و کروات دنبال شد. دوره آزار و اذیت خشونت آمیز اسلوونی ها در تریسته با شورش هایی در ۱۳ آوریل ۱۹۲۰ آغاز شد که به عنوان تلافی حمله جمعیت محلی کروات به نیروهای اشغالگر ایتالیایی در حادثه ۱۱ ژوئیه اسپلیت سازماندهی شده بود. بسیاری از مغازه ها و ساختمان های متعلق به اسلوونی ها در جریان این شورش ها ویران شدند که در نهایت به آتش کشیدن "نارودنی دام" «خانه ملی» تالار اجتماعات اسلوونی های تریسته توسط گروهی از فاشیست های
ایتالیایی به رهبری فرانچسکو گینتا منجر شد. بنیتو موسولینی این اقدام را به عنوان «شاهکار فاشیسم تریسته» ستود. دو سال بعد، او نخست وزیر ایتالیا شد. این بیانگر یک نظر فاشیستی مشترک علیه اقلیت کروات و اسلوونی در راهپیمایی جولیان بود. معلمان ایتالیایی به مدارس اختصاص داده شدند و استفاده از زبان های کرواتی و اسلوونیایی در ادارات و دادگاه ها محدود شد. پس از مارس ۱۹۲۳، این زبان ها در ادارات و پس از اکتبر ۱۹۲۵ در دادگاه ها نیز ممنوع شدند. در سال ۱۹۲۳، در چارچوب اصلاحات ارگانیک مدارس که توسط وزیر فاشیست، جیووانی جنتیله، تهیه شده بود، تدریس به زبان های غیر از ایتالیایی لغو شد. در مارس جولیان، این به معنای پایان تدریس به زبان های کرواتی و اسلوونیایی بود. حدود ۵۰۰ معلم اسلوونیایی، تقریباً نیمی از کل معلمان اسلوونیایی در منطقه ساحلی، توسط ایتالیایی ها از این منطقه به داخل ایتالیا منتقل شدند، در حالی که معلمان ایتالیایی برای آموزش زبان ایتالیایی به کودکان اسلوونیایی اعزام شدند. با این حال، در شوشنیویتسا (به معنای: والدارسا) استفاده از زبان ایسترو-رومانیایی پس از سال ۱۹۲۳ مجاز شد. در سال ۱۹۲۶، دولت ایتالیا با ادعای بازگردان
دن نام های خانوادگی به شکل اصلی ایتالیایی شان، ایتالیایی سازی نام های خانوادگی آلمانی، اسلوونیایی و کروات را اعلام کرد. تنها در استان تریسته، ۳۰۰۰ نام خانوادگی اصلاح شد و نام خانوادگی ۶۰۰۰۰ نفر به شکلی با تلفظ ایتالیایی تغییر یافت. نام های کوچک یا کوچک نیز ایتالیایی سازی شدند. انجمن ها و انجمن های ورزشی و فرهنگی اسلوونی و کروات، طبق تصمیم دبیران فاشیست استانی در تاریخ ۱۲ ژوئن ۱۹۲۷، مجبور به توقف هرگونه فعالیتی شدند. به دستور ویژه فرماندار تریسته در ۱۹ نوامبر ۱۹۲۸، انجمن سیاسی "ادینوست" نیز منحل شد. تعاونی های مالی کروات و اسلوونی در ایستریا، که در ابتدا توسط بانک های پس انداز پولا یا تریسته جذب شده بودند، به تدریج منحل شدند. در سال ۱۹۲۷، جوزپه کوبولی گیگلی، وزیر کارهای عمومی در ایتالیای فاشیست، یک نشریه فاشیستی، نوشت: «الهه موسیقی ایستریا، مکان هایی را که برای دفن دشمنان ویژگی های ملی ایتالیایی ایستریا مناسب بودند، فویبه نامید.» سازمان مبارز ضد فاشیستی اسلوونیایی ببر در سال ۱۹۲۷ ظهور کرد. این سازمان مقاومت اسلوونیایی ها علیه ایتالیای فاشیستی را تا زمان انحلال آن توسط پلیس مخفی فاشیست در سال ۱۹۴۱ هماهنگ می کرد
. در آن زمان، برخی از اعضای سابق ببر به پارتیزان های اسلوونی پیوستند. در نتیجه سرکوب، بیش از ۱۰۰۰۰۰ اسلوونیایی و کروات بین دو جنگ جهانی از خاک ایتالیا مهاجرت کردند که اکثریت قریب به اتفاق آنها به یوگسلاوی رفتند. از جمله مهاجران برجسته اسلوونیایی از تریسته، نویسندگان ولادیمیر بارتول و یوسیپ ریبیچیچ، نظریه پرداز حقوقی بوریس فورلان و معمار ویکتور سولچیچ بودند. در طول الحاق دالماتیا به ایتالیا در جنگ جهانی دوم، جوزپه باستیانینی بلافاصله جای خود را به ایتالیایی سازی گسترده و خشونت آمیز استان های ضمیمه شده داد: دبیران سیاسی حزب فاشیست، باشگاه پس از کار، کنسرسیوم های کشاورزی و پزشکان، معلمان، کارمندان شهرداری و ماماها برای اداره آنها اعزام شدند که بلافاصله مورد نفرت کسانی قرار گرفتند که شغلشان را از دست داده بودند. زبان ایتالیایی به عنوان زبان اجباری برای مقامات و معلمان تحمیل شد، اگرچه زبان صربی-کرواتی برای ارتباطات در ادارات دولتی تحمل می شد. در مراکز اصلی، تابلوهای مختلف نوشته شده به زبان کرواتی با نوشته هایی به زبان ایتالیایی جایگزین شدند، پرچم ها، روزنامه ها و پوسترهای کرواسی به جز موارد دوزبانه منتشر شده توسط
مقامات مدنی و نظامی ایتالیا ممنوع شدند. انجمن های فرهنگی و ورزشی منحل شدند، سلام رومی اعمال شد و برخی از نام های خانوادگی ایتالیایی احیا شدند. ما همچنین، مانند جولیان مارس و تیرول جنوبی، به ایتالیایی سازی نام های جغرافیایی، خیابان ها و میدان ها ادامه دادیم. یک دفتر ویژه برای سرزمین های آدریاتیک به کسانی که مایل به سلب تابعیت بودند، وام و مزایا ارائه می داد و در عین حال زمین هایی را برای توزیع مجدد بین جنگجویان سابق ایتالیایی خریداری می کرد. بورسیه هایی برای دالماتیایی هایی که می خواستند تحصیلات خود را در ایتالیا ادامه دهند، ایجاد شد و ۵۲ دالماتیایی ایتالیایی و ۲۱۱ کروات و صرب از آنها استفاده کردند. تیرول جنوبی. در سال ۱۹۱۹، در زمان الحاق آن، تقریباً ۹۰٪ ساکنان تیرول جنوبی آلمانی زبان بودند. در اکتبر ۱۹۲۳، استفاده از زبان ایتالیایی در تمام سطوح دولت فدرال، استانی و محلی اجباری (هرچند نه انحصاری) شد. طبق مقررات مقامات فاشیست، همه نوع تابلوها و اطلاعیه های عمومی باید فقط به زبان ایتالیایی باشند. نقشه ها، کارت پستال ها و سایر مطالب گرافیکی باید نام مکان ها را به زبان ایتالیایی نشان می دادند. در سپتامبر ۱۹۲۵، زبان
ایتالیایی به تنها زبان مجاز در دادگاه ها تبدیل شد. مدارس غیرقانونی کاتاکومب (Katakombenschulen) توسط اکثریت آلمانی زبان محلی برای آموزش زبان آلمانی به کودکان تأسیس شد. دولت انگیزه هایی را برای تشویق مهاجرت ایتالیایی های بومی به تیرول جنوبی ایجاد کرد. عوامل متعددی اثرات سیاست ایتالیا را محدود می کرد، از جمله ماهیت نامطلوب قلمرو (عمدتاً کوه ها و دره های با دسترسی دشوار)، دشواری سازگاری افراد ایتالیایی زبان با محیطی کاملاً متفاوت و بعداً، اتحاد بین آلمان و ایتالیا: طبق توافق نامه گزینه تیرول جنوبی در سال ۱۹۳۹، آدولف هیتلر و بنیتو موسولینی وضعیت مردم آلمانی ساکن در این استان را تعیین کردند. آنها یا باید مهاجرت به آلمان را انتخاب می کردند یا در ایتالیا می ماندند و کاملاً ایتالیایی می شدند. به دلیل وقوع جنگ جهانی دوم، این توافق هرگز به طور کامل اجرا نشد و اکثر آلمانی تبارها در پایان جنگ ماندند یا بازگشتند. پس از جنگ جهانی دوم، تیرول جنوبی یکی از اولین مناطقی بود که به دلیل موقعیت خاص زبانی اش، خودمختاری دریافت کرد؛ هرگونه تلاش بیشتر برای ایتالیایی سازی رسماً کنار گذاشته شد. در قرن بیست و یکم، کمی بیش از ۱۰۰ سال پس
از الحاق منطقه به ایتالیا، ۶۴٪ از جمعیت تیرول جنوبی به زبان آلمانی به عنوان زبان اول و روزمره خود صحبت می کنند. دره آئوستا. فاشیسم سعی کرد دره آئوستا را ایتالیایی کند و مدارس فرانسوی زبان را سرکوب کرد ()، ایجاد استفاده انحصاری از زبان ایتالیایی در مناصب قضایی (فرمان سلطنتی ۱۵ اکتبر ۱۹۲۵، شماره ۱۷۹۶)، ممنوعیت آموزش زبان فرانسوی (فرمان سلطنتی ۲۲ نوامبر ۱۹۲۵، شماره ۲۱۹۱)، ایتالیایی کردن نام های جغرافیایی (فرمان ۲۲ ژوئیه ۱۹۳۹) و ممنوعیت روزنامه های فرانسوی زبان. علاوه بر این، با فرمان سلطنتی شماره ۱ مورخ ۲ ژانویه ۱۹۲۷، دره آئوستا به استان آئوستا تبدیل شد که شامل بخشی از کاناوه های ایتالیایی زبان نیز می شد. یک انجمن مخفی در منطقه برای دفاع از هویت دره آئوستا و استفاده از زبان فرانسوی، به "نام لیگ والدوتن"، که بنیان گذار آن آنسلم رئان بود، و همچنین یک فعالیت حزبی که منجر به اعلامیه چیواسو شد، که توسط نمایندگان جوامع آلپ در دفاع از خاص گرایی آنها امضا شد، سازماندهی شد. یکی از اعضای مقاومت، امیل شانو، که توسط شبه نظامیان فاشیست دستگیر شده بود، در شب ۱۸–۱۹ مه ۱۹۴۴ در زندان ترور شد. ساردینیا. در سال ۱۷۲۰، جزیره ساردین
یا به خاندان آلپین ساووی واگذار شد، که در آن زمان تعدادی از ایالت های دیگر در سرزمین اصلی ایتالیا، به ویژه پیمونت ، را کنترل می کرد. ساووی ها زبان ایتالیایی را به عنوان بخشی از یک سیاست فرهنگی گسترده تر که برای پیوند دادن جزیره به سرزمین اصلی طراحی شده بود، به گونه ای که از تلاش های آینده برای جدایی سیاسی یا مهار علاقه مجدد اسپانیا جلوگیری کند، بر ساردینیا تحمیل کرده بودند. در واقع، ترکیب زبانی پیچیده ساکنان بومی جزیره، که تا آن زمان با زبان ایتالیایی و حوزه فرهنگی آن بیگانه بود، پیش از این قرن ها توسط زبان اسپانیایی به عنوان زبان معتبر طبقه بالا پوشانده شده بود. در این زمینه، ایتالیایی سازی، اگرچه در ابتدا دشوار بود، اما به عنوان یک سیاست فرهنگی در نظر گرفته شده بود که به موجب آن ساختارهای اجتماعی و اقتصادی جزیره می توانستند به طور فزاینده ای با سرزمین اصلی و به ویژه پیمونت، جایی که قدرت مرکزی پادشاهی در آن قرار داشت، در هم تنیده شوند. «ادغام کامل» در سال ۱۸۴۷، که با هدف جذب و از نظر سیاسی مشابه قوانین اتحاد بین بریتانیا و ایرلند انجام شد، لحظه ای را رقم زد که از آن، به گفته آنتونیتا دتوری، زبان ساردینیایی د