Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
استر فیوکس (; –) اهل ایالات متحده آمریکا بود. یک فمینیست یهودی متخصص در مطالعات کتاب مقدس. فیوکس، استاد مطالعات خاور نزدیک و مطالعات یهودی در دانشگاه آریزونا است. زندگی نامه. استر فوکس در تل آویو متولد شد و در دانشگاه عبری اورشلیم و دانشگاه برندایس تحصیل کرد. او قبل از نقل مکان به دانشگاه آریزونا، در دانشگاه تگزاس در آستین تدریس می کرد. فوکس نویسندهٔ کتاب های «اسطوره های اسرائیلی: زنان در داستان های معاصر عبری» (۱۹۸۷) و «سیاست های جنسی در روایت کتاب مقدس» (۲۰۰۰) است. او کار خود را تلاشی برای «مردسالاری زدایی» از کتاب مقدس عبری توصیف می کند.
فرار عاشقانه ()، ازدواجی است که به صورت ناگهانی و مخفیانه انجام می شود و گاهی شامل فرار شتابزده از محل زندگی به همراه معشوق با هدف ازدواج بدون رضایت والدین است. فرار از خانه با آدم ربایی (مثلاً عروس ربایی) که در آن عروس یا داماد رضایت نداده اند، یا عروسی تفنگ ساچمه ای که در آن والدین یکی از طرفین (معمولاً والدین عروس) هر دو را به ازدواج مجبور می کنند، در تضاد است.
اس/۲۰۲۵ یو ۱ (S/2025 U 1) یک قمر کوچک اورانوس با قطر تخمینی ۸ تا ۱۰ کیلومتر است. این قمر بیست و نهمین قمر شناسایی شده در منظومه اورانوس است که کشف آن در آگوست ۲۰۲۵ توسط تیمی از ستاره شناسان به رهبری مریم المعتمد انجام شده است. او این قمر را در تصاویر گرفته شده در ۲ فوریه ۲۰۲۵ توسط دوربین فروسرخ نزدیک تلسکوپ فضایی جیمز وب پیدا کرده بود. این قمر در مدار حدود ۵۶۲۵۰ کیلومتری از مرکز اورانوس (بین مدارهای اوفلیا و بیانکا ) با دوره مداری می چرخد و مانند سایر قمرهای داخلی اورانوس مداری تقریباً دایره ای را در امتداد صفحه استوایی اورانوس دنبال می کند. اس/۲۰۲۵ یو ۱ به دلیل اندازه کوچک و قدر ظاهری ۲۵/۵ در طیف نزدیک به مادون قرمز ( باند H ) آنقدر کم نور است که تلسکوپ فضایی هابل و فضاپیمای "وویجر 2" پیش از آن موفق به دیدنش نشده بودند.
در دینامیک سیالات، کژفشاری () یک سیال لایه لایه، معیاری برای سنجش میزان ناهم ترازی گرادیان فشار از گرادیان چگالی در یک سیال است. در هواشناسی، شارش کژفشار حالتی است که در آن چگالی هم به دما و هم به فشار بستگی دارد (حالت کاملاً عمومی). مورد ساده تر یعنی شارش فشاروَرد، وابستگی چگالی را فقط به فشار مجاز می داند، به همین دلیل کرل نیروی شیو فشار ناپدید می شود.
هوشع ۲ () فصل دوم کتاب هوشع در کتاب مقدس عبری یا عهد عتیق از مسیحی کتاب مقدس است. این کتاب شامل پیشگویی های منسوب به پیامبر هوشع، پسر بیری است و این فصل شامل کاربرد نمادهای موجود در فصل اول است. این کتاب بخشی از کتاب دوازده پیامبر کوچک است. متن. متن اصلی به زبان عبری نوشته شده است. این فصل در کتاب مقدس انگلیسی به ۲۳ آیه تقسیم شده است، اما در کتاب مقدس عبری با استفاده از شماره گذاری آیات متفاوتی (به پایین مراجعه کنید) تا ۲۵ آیه شمرده شده است.
گونه های متنی در کتاب مقدس عبری ()، دست نوشته ها یا نسخه خطی زمانی به وجود می آیند که یک کپی نویس تغییراتی عمدی یا سهوی در متنی که در حال تکثیر است ایجاد می کند. تصحیح متون کتاب مقدس عبری (یا عهد عتیق) شامل بررسی انواع متنی آن است. اگرچه متن ماسورتی (MT) به عنوان شکل معتبر کتاب مقدس عبری بر اساس یهودیت خاخامی به حساب می آید، محققان مدرن که به دنبال درک تاریخ انجیل عبری هستند از طیف وسیعی از منابع استفاده می کنند.
موزیو اتندولو اسفورزا (; – ) یک کوندوتیروی ایتالیایی بود. بنیانگذار سلسله اسفورزا، او رهبری یک ارتش بولونیایی-فلورانسی را در نبرد کازالکیو بر عهده داشت. در سال های پایانی عمر، او به ملکه خوانا دوم ناپل خدمت کرد و به عنوان سرگروهبان اعظم ناپل منصوب شد و فرماندهی نیروهای او را در دوره ای از بی ثباتی سیاسی بر عهده داشت. او پدر فرانچسکو اسفورزا بود که سلسله اسفورزا را تأسیس کرد که در طول رنسانس، دوک نشین میلان را در طول نسل های مختلف اداره می کرد. زندگی نامه. جاکوموزو در سال ۱۳۶۹ در کوتینولا (رومانیا) در خانواده ای ثروتمند از اشراف روستایی، پسر جیووانی آندِتِندولو (درگذشته ۱۳۸۵/۱۳۸۶) و الیزا به دنیا آمد. موتزیو شکل کوتاه لقب جاکوموزو بود که نام پدربزرگ پدری او بود. طبق روایت، جاکومو جوان در حال شخم زدن زمینی بود که مزدورانی به رهبری بولدرینو دا پانیکال در جستجوی سرباز از نزدیکی او عبور کردند. او سپس یکی از اسب های پدرش را دزدید و سربازان را دنبال کرد تا همان حرفه را دنبال کند. بعدها، موتزیو به همراه برادرانش بوسیو، فرانچسکو و بارتولو و دو پسر عمویش، به گروه آلبریکو دا باربیانو پیوست که او را "اسفورزا" ("قوی") لقب
داده بود. در سال ۱۳۹۸ او در خدمت پروجا در برابر نیروهای میلانی جیان گالئاتزو ویسکونتی بود، که موتزیو به زودی وفاداری خود را به پیروی از رفتار معمول روسای مزدور آن زمان به او تغییر داد. بعدها موتزیو برای فلورانس علیه ویسکونتی جنگید، اما در سال ۱۴۰۲، در نبرد کازالکیو، توسط استاد سابقش آلبریکو دا باربیانو شکست خورد. تا سال ۱۴۰۹، او در استخدام نیکولو سوم دِسته از فرارا بود که توسط اتوبونو ترزی از پارما تهدید می شد. شاه لادیسلاوس از ناپل او را به عنوان گران کانستابیل پادشاهی خود منصوب کرد. ویژگی های نظامی اسفورتزا عمدتاً علیه فلورانس و پاپ مورد نیاز بود. او پس از مرگ پادشاه (۱۴۱۴) تا پایان عمر در پادشاهی ناپل در خدمت ملکه خوانا دوم باقی ماند. با این حال، حسادت پاندولفلو آلوپو، محبوب ژان، را برانگیخت که او را دستگیر و زندانی کرد. با این حال، هنگامی که سربازان اسفورتزا مداخله کردند، آلوپو او را آزاد کرد و ژان تیول های بنونتو و مانفردونیا را به او داد. در این مناسبت، اسفورتزا با کاترینا آلوپو، خواهر پاندولفلو، ازدواج کرد. چند ماه بعد، اسفورتزا پس از نزاعی با جیمز بوربون دوباره دستگیر شد. او تنها در سال ۱۴۱۶، پس از س
قوط جیمز از قدرت، آزاد شد و ژاندارک عنوان کونستابیل را به او بازگرداند. در سال ۱۴۱۷، ژاندارک، اسفورتزا را به همراه پسرش فرانچسکو، برای کمک به پاپ در برابر براچیو دا مونتونه فرستاد. بعدها او برای مدت کوتاهی به ناپل بازگشت، اما در اینجا با مخالفت جیووانی (سرجیانی) کاراچیولو، معشوق جدید ژاندارک، مواجه شد. در وقایع گیج کننده بعدی که منجر به ورود لویی سوم آنژو به ناپل در مخالفت با آلفونسو پنجم آراگون شد، اسفورتزا به ژاندارک و سرجیانی کمک کرد تا به آورسا فرار کنند. در سال ۱۴۲۳، شهر لاکیلا علیه براچیو دا مونتونه شورش کرد و او برای حمایت از آن فرستاده شد. اسفورتزا در تلاش برای نجات یکی از سربازانش در جریان عبور از رودخانه پسکارا، غرق شد و جسدش توسط آب ها برده شد. خانواده. اسفورتزا شانزده فرزند شناخته شده از پنج ازدواج داشت. در سال ۱۴۰۹، اسفورتزا ابتدا با آنتونیا (متوفی ۱۴۱۱)، بیوه فرانچسکو کاسالی، لرد کورتونا و دختر فرانچسکو سالیمبنی، پاتریسین سینا و لرد چیوسی، رادیکوفانی، باگنو وینیونی، کارسولی و سارتئانو ازدواج کرد. آنها صاحب: بوسیو (۱۴۱۰–۱۴۷۶)، کنت کوتینولا (۱۴۲۴)، لرد کاستل آرکواتو و کنت حاکم سانتا فیورا به دلیل
ازدواجش (۱۴۳۹) با سیسیلیا آلدوبراندسچی، کنتس سانتا فیورا و پیتیلیانو شدند. در ۱۶ ژوئن ۱۴۱۳، اسفورتزا برای بار دوم با کاترینا (همچنین با نام کاتلا؛ در سال ۱۴۱۸ هنگام زایمان درگذشت)، خواهر پاندولفلو پیسکوپو «آلوپو»، پیشکار اعظم پادشاهی ناپل و معشوقه جوآنا دوم ناپل، ازدواج کرد: در سال ۱۴۲۱، اسفورتزا برای بار سوم با ماریا (متوفی ۱۴۴۰)، دختر جاکومو دا مارزانو، اولین دوک سسا، و کنتس سلانو پس از به ارث بردن از شوهر اولش نیکولا د براردی، ازدواج کرد: از تامیرا دی کالی، اسفورتزا دو فرزند داشت: از لوسیا ترزانی د مارتینی (یا لوسیا دمارتینی طبق منابع دیگر؛ درگذشته ۱۴۶۱)، آنها صاحب: الیزا (۱۴۰۲–۱۴۷۶)، در سال ۱۴۱۷ با لئونلو از سانسورینو، کنت کاخاتزو ازدواج کرد. در سال ۱۴۱۹ با لاوینیا لاولو دی توسکانلا ازدواج کرد.
مایر اشترنبرگ (؛ زادهٔ ) نقد ادبی، مطالعات کتاب مقدس اهل اسرائیل است. منتقد ادبی و محقق کتاب مقدس اسرائیلی است. او استاد هنر در رشته شعر و ادبیات تطبیقی ​​در دانشگاه تل آویو است. استرنبرگ به همراه رابرت آلتر و آدل برلین، یکی از برجسته ترین متخصصان رویکرد ادبی به کتاب مقدس است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه اسرائیل شده است.
در دینامیک سیالات، سیال فشاروَرد () سیالی است که چگالی آن فقط تابعی از فشار است. سیال فشاروَرد یا شاره فشاروَرد یک مدل مفید از رفتار سیال در طیف گسترده ای از زمینه های علمی، از هواشناسی گرفته تا اخترفیزیک است. چگالی اکثر مایعات تقریباً ثابت (هم چگالی) است، بنابراین می توان گفت که چگالی آن ها تنها به میزان کمی با فشار و دما تغییر می کند. آب، که چکالی آن تنها چند درصد با دما و شوری تغییر می کند، تقریباً می توان آن را یک سیال فشاروَرد دانست. به طور کلی، هوا فشاروَرد نیست، زیرا تابعی از دما و فشار است؛ اما، تحت شرایط خاص، فرض فشاروَرد بودن آن می تواند مفید باشد. در اخترفیزیک، سیالات فشاروَرد در مطالعه فضای داخلی ستارگان یا محیط میان ستاره ای اهمیت دارند. یکی از مدل های رایج فشارورد که در اخترفیزیک استفاده می شود، سیال پلی تروپیک است. معمولاً فرض فشاروَردی خیلی واقع بینانه نیست. در هواشناسی، اتمسفر فشاروَردی، هوایی است که در آن چگالی هوا فقط به فشار بستگی دارد؛ در نتیجه، سطوح هم فشار (سطوح با فشار ثابت)، سطوحی با چگالی ثابت نیز هستند. این سطوح هم فشار، سطوح هم دما نیز هستند، از این رو (از معادله گرماباد) باد زمین
گَرد با ژرفا تغییر نخواهد کرد و بنابراین، حرکات یک توده هوای فشارورد چرخان به شدت محدود می شود. مناطق مدارگانی نسبت به عرض های جغرافیایی میانی، بیشتر به فشاروَردی نزدیک هستند، زیرا دما در مناطق مدارگانی (حارّه ای) تقریباً به صورت افقی یکنواخت تر است.
ترمپر لانگمن (; – ) مترجم، و متخصص الهیات اهل ایالات متحده آمریکا بود. او محقق عهد عتیق، استاد دانشگاه و نویسندهٔ چندین کتاب از جمله «فرهنگ عهد عتیق: حکمت، شعر و نوشته ها» است که برندهٔ جایزهٔ کتاب مسیحی ECPA در سال ۲۰۰۹ شد.
بونا اسفورزا (؛ ۲ فوریه ۱۴۹۴ – ) ملکه لهستان و دوشس بزرگ لیتوانی به عنوان همسر دوم سیگیسموند پیر و دوشس باری و روسانو به خودی خود بود. او یکی از اعضای بازمانده از خاندان قدرتمند اسفورزا بود که از سال ۱۴۵۰ بر دوک نشین میلان حکومت می کردند. بونا، باهوش، پرانرژی و جاه طلب، به شدت درگیر زندگی سیاسی و فرهنگی اتحادیه لهستان-لیتوانی شد. او برای افزایش درآمد دولت در طول جنگ مرغ، اصلاحات اقتصادی و کشاورزی مختلفی از جمله اصلاحات گسترده والاچ در دوک نشین بزرگ لیتوانی را اجرا کرد. در سیاست خارجی، او با امپراتوری عثمانی متحد شد و گاهی با هابسبورگ ها مخالفت می کرد. فرزندان او از وام های ناپلی بهره مند شدند، وامی که به فیلیپ دوم اسپانیا داده شده بود و هرگز به طور کامل بازپرداخت نشد. دوران کودکی. بونا در ۲ فوریه ۱۴۹۴ در ویگِوانو، میلان، به عنوان سومین فرزند از چهار فرزند جیان گالئاتزو اسفورتزا، وارث قانونی دوک میلان، و ایزابلای ناپل، دختر شاه آلفونسو دوم ناپل از خاندان تراستامارا، به دنیا آمد. عموی بزرگ پدری او، لودوویکو اسفورتزا، که در تاریخ با نام «ایل مورو» شناخته می شود، قدرت پدرش را غصب کرد و خانواده کوچکش را برای زندگی
به کاستلو ویسکونتئو در پاویا فرستاد، جایی که پدرش در همان سالی که او به دنیا آمد، درگذشت. شایعاتی مبنی بر مسموم شدن او توسط لودوویکو پخش شد. خانواده بونا به قلعه اسفورتزا در میلان نقل مکان کردند، جایی که آنها تحت نظر لودوویکو زندگی می کردند، لودوویکو که می ترسید ساکنان میلان شورش کنند و برادر محبوبش فرانچسکو را به سلطنت برسانند. برای به حداقل رساندن خطر، لودوویکو پسر را از خانواده جدا کرد و باری و روسانو را به مادرش داد. این برنامه ها با جنگ ایتالیا در سال های ۱۴۹۹–۱۵۰۴ متوقف شد. لویی دوازدهم، پادشاه فرانسه، لودوویکو را برکنار کرد و فرانچسکو را به پاریس برد. از آنجایی که چیزی در میلان باقی نمانده بود، خانواده باقی مانده او در فوریه ۱۵۰۰ به ناپل رفتند. با این حال، جنگ به پادشاهی ناپل رسید و عموی بزرگ مادری اش، پادشاه فردریک ناپل، برکنار شد. بونا به همراه سایر اقوام، موقتاً در قلعه آراگونی در ایسکیا پنهان شد. تا ژانویه ۱۵۱۲، بونا تنها بازمانده از خواهر و برادرانش بود. او و مادرش برای مدت طولانی تری در قلعه نورمانو-سووو در باری اقامت گزیدند، جایی که بونا تحصیلات عالی خود را آغاز کرد. معلمان او شامل اومانیست های
ایتالیایی، کریسوستومو کولونا و آنتونیو دِ فراریس بودند که به او ریاضیات، علوم طبیعی، جغرافیا، تاریخ، حقوق، لاتین، ادبیات کلاسیک، الهیات و نحوه نواختن چندین ساز موسیقی را آموختند. پیشنهاد ازدواج. وقتی خاندان اسفورزا در سال ۱۵۱۲ به دوک نشین میلان بازگردانده شد، ایزابلا امیدوار بود که با بونا و دوک ماکسیمیلیان اسفورزا ازدواج کند و از این طریق مشروعیت بیشتری به سلطنت ماکسیمیلیان ببخشد. پیشنهادهای دیگری نیز وجود داشت: فردیناند دوم، پادشاه اسپانیا از آراگون، جولیانو دِ مدیچی، برادر پاپ لئو دهم را پیشنهاد داد. ایزابلا در مقابل، نوه ۱۰ ساله فردیناند، فردیناند اتریش، را پیشنهاد داد؛ پاپ لئو دهم، فیلیپ، دوک نمور، را پیشنهاد داد که در صورت کناره گیری برادرش چارلز سوم، جانشین دوک نشین ساووی می شد. طرح اولیه و محتمل ترین طرح برای ازدواج با ماکسیمیلیان اسفورزا پس از عزل او پس از پیروزی فرانسه در نبرد مارینیانو در سال ۱۵۱۵ با شکست مواجه شد. پاپ لئو دهم، برادرزاده اش لورنزو دِ مدیچی، دوک اوربینو، را پیشنهاد داد، زیرا امیدوار بود با استفاده از ادعاهای ارثی بونا، لورنزو را به عنوان دوک میلان منصوب کند. با این حال، تسلط فرانسه
بر میلان بسیار قوی بود و این طرح شکست خورد. پس از بیوه شدن پادشاه لهستان، زیگیسموند اول پیر، در اکتبر ۱۵۱۵، ماکسیمیلیان اول، امپراتور مقدس روم، نمی خواست زیگیسموند با یکی دیگر از مخالفان هابسبورگ مانند همسر مرحومش، باربارا زاپولیا، ازدواج کند؛ بنابراین، امپراتور به سرعت عمل کرد و سه نامزد مناسب برای زیگیسموند انتخاب کرد: نوه اش، النور اتریشی، ملکه بیوه، خوانا کاستیل، و بونا اسفورتزا. اگرچه جوانای ۳۶ ساله به دلیل سنش حذف شد و برادر بزرگتر النور، پادشاه مانوئل اول پرتغال را به جای او برای همسری خود انتخاب کرد، اشراف لهستانی آنا رادزیویل، بیوه کنراد سوم ماسوویا را پیشنهاد دادند. ایزابلا، معلم قدیمی بونا، کریسوستومو کولونا، و دیپلمات، زیگیسموند فون هربرشتاین را به ویلنیوس فرستاد تا زیگیسموند را متقاعد کنند که بونا را انتخاب کند. آنها موفق شدند و پیمان ازدواج در سپتامبر ۱۵۱۷ در وین امضا شد. جهیزیه بونا بسیار زیاد بود: ۱۰۰۰۰۰ دوکات، لوازم شخصی به ارزش ۵۰۰۰۰ دوکات و دوک نشین باری. در عوض، سیگیسموند شهرهای نووی کورچین، ویشلیکا، زارنو، رادومسکو، یدلینا، کوژینیتسه، چچینی و اینووروتسلاو را به همسر آینده اش بخشید. یان ک
ونارسکی، اسقف اعظم کراکوف، برای آوردن بونا به لهستان به باری سفر کرد. مراسم عروسی طبق روال در ۶ دسامبر ۱۵۱۷ در ناپل برگزار شد. بونا لباسی از ساتن ونیزی آبی روشن به تن داشت که طبق گزارش ها ۷۰۰۰ دوکات قیمت داشت. سفر به لهستان بیش از سه ماه طول کشید. بونا و سیگیسموند برای اولین بار در ۱۵ آوریل ۱۵۱۸ درست در خارج از کراکوف با هم ملاقات کردند. ملکه لهستان و دوشس لیتوانی. عروسی و تاجگذاری در ۱۸ آوریل ۱۵۱۸ برگزار شد، اما جشن ها به مدت یک هفته ادامه یافت. تقریباً از آغاز زندگی اش در لهستان، ملکه پرانرژی سعی کرد موقعیت سیاسی قدرتمندی به دست آورد و شروع به تشکیل حلقه ای از حامیان کرد. در ۲۳ ژانویه ۱۵۱۹، پاپ لئو دهم، که بونا از دوران ایتالیایی اش با او روابط دوستانه ای داشت، امتیاز اعطای هشت مقام سلطنتی در پنج کلیسای جامع لهستان (کراکوف، گنیزنو، پوزنان، ووچسلاوک و فرومبورک) را به او اعطا کرد. در ماه مه ۱۵۱۹، این امتیاز به پانزده مقام سلطنتی افزایش یافت. این امتیاز بسیار مهمی بود که به او اجازه می داد حمایت مقامات مختلف را جلب کند. سه نفر از معتمدترین حامیان او، پیوتر کمیتا سوبینسکی، آندری کرزیسکی و پیوتر گامرات، گاهی اوق
ات به عنوان سه گانه شناخته می شدند. او آشکارا در امور مختلف دولتی دخالت می کرد، که با ایده آل سنتی یک همسر سلطنتی برای اعمال نفوذ محتاطانه در حکومت سازگار نبود. اگرچه زوج سلطنتی در بسیاری از مسائل داخلی و خارجی اختلاف نظر داشتند، اما ازدواجشان یک همکاری حمایتی و موفق بود. حادثه در نیپولومیتسه. در طول دهه اول ازدواجش، بونا شش فرزند به دنیا آورد. ملکه در حالی که باردار کوچک ترین فرزند بود، طبق گزارش ها در ماه پنجم بارداری، هنگام فرار سوار بر اسب در شکار خرس در جنگل نیپولومیتسه خود را مجروح کرد و زایمان زودرس داشت. مورخ مالگورزاتا دوچمال حدس می زند که بارداری می تواند پیشرفته تر باشد، با توجه به اینکه کودک زنده به دنیا آمد و بلافاصله نمرد. شاهزاده غسل تعمید داده شد و نامی گرفت که احتمالاً آلبرتوس بود، اگرچه در متون به او «آدالبرتوس» نیز گفته می شود، زیرا این دو نام گاهی اوقات در قرن شانزدهم به جای یکدیگر استفاده می شدند. پزشکان نتوانستند پسر را نجات دهند و او در همان روز، چه به دلیل تولد زودرس و چه به دلیل جراحات وارده در حین تصادف، درگذشت. حادثه ای که باعث زایمان زودرس شده بود، باعث شد بونا نتواند فرزندان دیگری
داشته باشد و پدر و برادر بزرگتر آلبرتوس به عنوان آخرین اعضای مذکر سلسله یاگیلونیا باقی بمانند. سیاست داخلی. بونا با این باور که یکی از مهم ترین چیزهایی که برای تقویت اقتدار سلطنتی لازم است، درآمد مناسب است، در پی جمع آوری هرچه بیشتر ثروت خاندان سلطنتی بود، که به شوهرش استقلال مالی می داد تا بدون حمایت آهسته پارلمان، از پادشاهی در برابر تهدیدات خارجی دفاع کند. خانواده سلطنتی املاک متعددی را در لیتوانی به دست آوردند و سرانجام تا سال های ۱۵۳۶–۱۵۴۶ بر دوک نشین بزرگ مسلط شدند. او به اصلاح مالیات کشاورزی، از جمله عوارض یکسان بر دهقانان و اندازه گیری مساحت، کمک کرد. این اقدامات سودهای کلانی به همراه داشت. این زوج سلطنتی که می خواستند تداوم سلسله یاگیلونیا بر تخت سلطنت لهستان را تضمین کنند، تصمیم گرفتند اشراف و بزرگان را وادار کنند تا تنها پسر بازمانده خود، سیگیسموند آگوستوس خردسال، را به عنوان وارث تاج و تخت به رسمیت بشناسند. ابتدا، اشراف لیتوانی تاج و تخت دوک نشین را به او دادند (حدود ۱۵۲۷–۱۵۲۸). در سال ۱۵۲۹، او پادشاه اعلام شد و در فوریه ۱۵۳۰، زیگیسموند دوم آگوستوس را تاجگذاری کرد. این امر منجر به مخالفت شدید ارب
ابان لهستانی شد که منجر به تصویب لایحه ای شد که تاجگذاری بعدی پس از مرگ زیگیسموند آگوستوس و تنها با رضایت همه برادران اشرافی انجام شود. در سال ۱۵۳۹، بونا با اکراه بر سوزاندن کاتارزینا وایگلوا ۸۰ ساله به جرم بدعت گذاری نظارت کرد، اما این رویداد دورانی از تساهل را آغاز کرد. فرانچسکو لیسمانینی، اعتراف گیرنده ملکه، در تأسیس آکادمی کالوینیستی در پینچوف کمک کرد. سیاست خارجی. بونا در ایجاد اتحاد برای لهستان نقش مهمی داشت، اما به دلیل جنسیت و میراث ایتالیایی اش، شایعه شده بود که او یک توطئه گر بدنام است. او علاوه بر روابط خوبش با واتیکان، به دنبال حفظ روابط خوب با امپراتوری عثمانی بود و با خرم سلطان، همسر ارشد سلیمان قانونی، ارتباط داشت. اعتقاد بر این است که رابطه خوب بین ملکه ها، لهستان را از حمله ارتش عثمانی در طول جنگ های ایتالیا نجات داد. زیگیسموند که نگران روابط رو به رشد بین هابسبورگ ها و روسیه تا سال ۱۵۲۴ بود، برای جلوگیری از جنگ احتمالی در دو جبهه، با شاه فرانسیس اول فرانسه اتحادی فرانسوی-لهستانی امضا کرد. بونا در ایجاد اتحاد بین لهستان و فرانسه با هدف بازپس گیری میلان نقش مهمی داشت. مذاکرات به پایان رسید و ا
ین اتحاد پس از شکست سربازان فرانسیس از چارلز پنجم در نبرد پاویا در سال ۱۵۲۵ منحل شد. با وجود رابطه خونی، بونا گاهی اوقات مخالف سرسخت هابسبورگ ها بود. او طرفدار الحاق سیلزی به تاج و تخت لهستان در ازای دو قلمرو موروثی اش، باری و روسانو، بود، اما سیگیسموند پیر کاملاً از این ایده حمایت نکرد. بونا که می خواست دختر بزرگش را در پادشاهی مجارستان حفظ کند، پس از کشته شدن لویی دوم مجارستان در موهاچ در سال ۱۵۲۶، با موفقیت از دامادش جان زاپولیا به عنوان جانشین در برابر فردیناند هابسبورگ حمایت کرد. حمایت هنری. در کنار علاقه عمیق شوهرش به احیای آثار باستانی کلاسیک، بونا در توسعه رنسانس لهستان نقش مهمی داشت. او هنرمندان، معماران و مجسمه سازان مشهور ایتالیایی را از کشور مادری خود به آنجا آورد. شناخته شده ترین فعالیت های هنری او گسترش کاخ دوک های بزرگ لیتوانی در ویلنیوس و ساخت قلعه اویازدو بود که شامل یک پارک بزرگ و یک باغ وحش بود. نقشه ها توسط بارتولومئو برچی دا پونتاسیو تهیه شده بود که چندین پروژه دیگر را در لهستان طراحی کرده بود. ملکه مادر. در اول آوریل ۱۵۴۸، سیگیسموند اول پیر درگذشت و سیگیسموند آگوستوس جانشین او شد. پادشاه
متوفی در کلیسای جامع واول در کنار پسر فقیدش و بونا، شاهزاده آلبرتوس، به خاک سپرده شد. مادر و پسر بر سر ازدواج او با باربارا رادزیویل، معشوقه سابقش که به شدت مورد مخالفت اشراف بود، دچار اختلاف شده بودند، اما او در نهایت تصمیم پسرش را پذیرفت و باربارا را به عنوان عروس خود و ملکه لهستان به رسمیت شناخت. با این حال، رابطه آنها رو به وخامت گذاشت و پس از مرگ شوهرش، بونا به همراه دختران مجردش به ماسوویا نقل مکان کرد و هشت سال در آنجا ماند و سپس به باری بازگشت. وام های ناپلی و مرگ. در فوریه ۱۵۵۶، بونا لهستان را به مقصد زادگاهش ایتالیا با گنجینه هایی که طی ۳۸ سال اندوخته بود، ترک کرد. در ماه مه، او به باری رسید و دوک نشین مادرش را تصرف کرد. خیلی زود فرستادگان پادشاه فیلیپ دوم اسپانیا به دیدار او رفتند و تلاش کردند او را متقاعد کنند که از دوک نشین های باری و روسانو به نفع هابسبورگ اسپانیا دست بکشد. با این حال، فرناندو آلوارز د تولدو، سومین دوک آلبا، نایب السلطنه ناپل، از حمله فرانسه ترسید و برای سربازان پول جمع آوری کرد. بونا که شاید آرزوی نایب السلطنه شدن خود را داشت، موافقت کرد مبلغ هنگفتی معادل ۴۳۰٬۰۰۰ دوکات با بهره
سالانه ۱۰٪ به دوک آلبا قرض دهد. این وام با عوارض گمرکی جمع آوری شده در فوجیا تضمین شده بود و توافق نامه ها در ۲۳ سپتامبر و ۵ دسامبر ۱۵۵۶ امضا شدند. با این حال، هابسبورگ ها مصمم بودند باری را به دست آورند و قصد بازپرداخت وام را نداشتند. در ۸ نوامبر، بونا از درد معده بیمار شد. در ۱۷ نوامبر، در حالی که داشت هوشیاری خود را از دست می داد، درباری مورد اعتمادش، جیان لورنزو پاپاکودا، سردفتر مارکو وینچنزو د بالدیس را نزد او آورد و او آخرین وصیت نامه اش را نوشت. این وصیت نامه، باری، روسانو، اوستونی و گروتالیه را به فیلیپ دوم اسپانیا و مبالغ هنگفتی را به خانواده پاپاکودا واگذار کرد. دخترانش به جز ایزابلا یاگیلون که قرار بود سالانه ۱۰ هزار دوکات دریافت کند، ۵۰ هزار دوکات به صورت یکجا دریافت می کردند. تنها پسر او، شاه سیگیسموند دوم آگوستوس، به عنوان ذینفع اصلی تعیین شد، اما در نهایت، او فقط پول نقد، جواهرات و سایر اموال شخصی را به ارث برد. با این حال، روز بعد، بونا حالش بهتر شد و وصیت نامه جدیدی را به اسکیپیو کاتاپانی دیکته کرد که باری و سایر اموال را به سیگیسموند آگوستوس واگذار می کرد. بونا در اوایل صبح ۱۹ نوامبر ۱۵۵۷،
در سن ۶۳ سالگی درگذشت. گمان می رود که او توسط اعضای مورد اعتماد خانواده مسموم شده باشد. او در کلیسای جامع سن نیکولا در باری به خاک سپرده شد، جایی که دخترش، آنا، مقبره ای به سبک رنسانس برای او ساخت. ظاهر فیزیکی. گزارش شده است که بونا موهای بور روشن، ابروهای تیره و گونه های گلگونی داشته است؛ در سن ۲۴ سالگی، فرستادگان لهستانی که بر نامزدی او با سیگیسموند اول نظارت داشتند و اسقف کونارسکی که هنگام استقبال از او در کراکوف، او را با پری دریایی مقایسه می کرد، او را زنی فوق العاده زیبا می دانستند. از سوی دیگر، بونا از نظر دیگران زنی بسیار زشت بود، تا جایی که پیشنهاد ازدواج او و فدریکو گونزاگای چهارده ساله (که توسط ناپل مطرح شده بود) حتی توسط مادرش ایزابلا دِسته و همچنین اسقف الساندرو دی گابیونتا مورد توجه قرار نگرفت، زیرا قربانی کردن زیبایی شکوفای فدریکوی جوان را برای زنی «بالغ و زشت» مانند بونا گناه می دانستند. دومی، به نوبه خود، سعی کرد چهره خود را از طریق جواهرات و پارچه ها برازنده تر کند، اما با موفقیت کمی روبرو شد، زیرا «کم یا هیچ چیز او را برازنده نکرده است.» روابط. در دوران جوانی اش در باری، بونا اسفورزا، اتوره
پیناتلی جوان را به عنوان معشوق خود برگزید. او پسر ارشد الساندرو پیناتلی بود که به نوبه خود معشوق مادرش ایزابلا داراگونا، دوشس میلان، بود. با این حال، اتوره تحت شرایط مرموزی درگذشت. اعتقاد بر این است که بونا پس از امتناع از همراهی او به لهستان، جایی که او قصد ازدواج با سیگیسموند را داشت، توسط او مسموم شد. بونا که در سال ۱۵۴۸ توسط شوهرش بیوه شد، درگیر یک رابطه عاشقانه با جیووانی لورنزو پاپاکودا شد. فرزندان. اگرچه بونا با شوهرش سفر نکرد و سه سال را به تنهایی در قلعه واول گذراند، اما در طول نه سال اول ازدواجش شش بار باردار شد. فرزندان او عبارتند از:
جورناله دی برشا ( یک روزنامه منطقه ای مستقر در برشا، ایتالیا است. این روزنامه از سال ۱۹۴۵ منتشر می شود. تاریخچه و مشخصات. جورنال دی بریسیا در سال ۱۹۴۵ تأسیس شد. اولین شماره در ۲۷ آوریل ۱۹۴۵ منتشر شد. روزنامه عضو رسمی کمیته آزادی ملی بود. مرکز اصلی آن در برشیا است. این روزنامه در ۲۷ آوریل ۲۰۱۵، سالگرد ۷۰ سالگی خود، طراحی مجدد شد. در اواخر سپتامبر ۲۰۱۵، نونزیا والینی به عنوان مدیر روزنامه منصوب شد. او جایگزین جاکومو اسکانزی در این سمت شد. جورنال دی بریسیا ۱۴۱ داستان نوشته شده توسط انریکو موروویچ بین سال های ۱۹۴۹ تا ۱۹۷۸ را منتشر کرد. روزنامه یک مکمل با عنوان تابستان گاردا را در سال ۲۰۱۵ برای ترویج گردشگری در دریاچه گاردا آغاز کرد. این یک مجله بود که در ماه های بهار و تابستان منتشر می شد. جورنال دی بریسیا به دلیل نظرات نژادپرستانه و منفی در مورد مرگ و میر ناشی از کووید ۱۹ در ایتالیا، صفحه رسمی خود را در نوامبر ۲۰۲۰ به طور موقت تعطیل کرد. پس از تغییر در سیاست رسانه های اجتماعی خود، از ۲۶ آوریل ۲۰۲۲ به ارسال در فیس بوک دوباره شروع کرد. در سال ۲۰۱۲، روزنامه برشا ۱۸٬۴۱۹٬۶۰۱ نسخه فروخته شده است.
دومانی یک روزنامه ایتالیایی است که در رم، ایتالیا منتشر می شود. این روزنامه توسط کارلو دی بندتی، ناشر سابق روزنامه "لا رپوبلیکا"، در بهار ۲۰۲۰، پس از آنکه این روزنامه توسط پسرانش به خانواده آنیلی فروخته شد، راه اندازی شد و از نظر او، این روزنامه شروع به خیانت به میراث خود به عنوان روزنامه پیشرو و مترقی ایتالیا کرده بود. "روزنامه دومانی" اولین بار در ۱۲ سپتامبر ۲۰۲۰ منتشر شد و از آن زمان تاکنون توسط استفانو فلتری، معاون سردبیر سابق "ایل فاتو کوتیدیانو،" ویرایش می شود. به گفته فلتری، یک ماه پس از تأسیس، این روزنامه ها به طور متوسط ۱۴۰۰۰ نسخه چاپی در روز می فروشند و بیش از ۷۰۰۰ مشترک دیجیتال دارند. "روزنامه دومانی" توسط سرمقاله فردا اسپا، یک شرکت سهامی عام متعلق به دی بندتی، کنترل می شود، اما در اسرع وقت به یک بنیاد غیرانتفاعی واگذار خواهد شد تا استقلال و خودمختاری آن تضمین شود. در پایان اکتبر ۲۰۲۰، لوئیجی زاندا به دلیل تضاد منافع با نقش سناتور حزب دموکرات (او پیش از این از خزانه داری حزب استعفا داده بود تا این پست را به دست بگیرد)، از ریاست انجمن انتشارات استعفا داد به ویژه هنگامی که این روزنامه شروع به انتقاد
شدید از کابینه دوم کونته کرد، که دموکرات ها شرکای کوچک آن بودند. زاندا به عنوان رئیس جایگزین آنتونیو کامپو دال اورتو شد. جنجال ها. در مارس ۲۰۲۳، کلودیو دوریگون، معاون وزیر کار و سیاست های اجتماعی دولت ملونی، پس از انتشار مقاله ای از روزنامه نگاران جیووانی تیزیان و نلو تروچیا، شکایتی کیفری به اتهام افترا علیه "دومانی" مطرح کرد. اندکی پس از آن، دفتر مرکزی روزنامه توسط "کارابینیری" مورد حمله قرار گرفت و آنها نسخه های چاپی چنین مقاله ای را به دستور دفتر دادستانی رم توقیف کردند. این اقدام توسط فدراسیون روزنامه نگاران اروپا، مرکز اروپایی آزادی مطبوعات و رسانه ها و فدراسیون ملی مطبوعات ایتالیا محکوم شد.