Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کاخ کارینیانو () یک ساختمان تاریخی در مرکز تورین، ایتالیا است که موزه ریسورجیمنتو را در خود جای داده است. این بنا، اقامتگاه خصوصی شاهزاده های کارینیانو بود که به نام او نامگذاری شده است. نمای گرد آن با سایر نماهای همین سازه متفاوت است. این بنا در خیابان آکادمیا دله ساینز واقع شده است. در سال ۱۹۹۷، این بنا به همراه ۱۳ اقامتگاه دیگر خاندان ساووی در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار گرفت. تاریخچه. ساخت کاخ کارینیانو به دستور امانوئل فیلیبرت، شاهزاده کارینیانو، انجام شد. شاهزاده، معمار گوارینو گوارینی را مأمور کرد تا اقامتگاهی مناسب برای خانه خود و خانه دانشجویی خاندان حاکم ساوی طراحی کند. گوارینی این سازه را به شکل مربع، با نمای شرقی مستقیم و مهار شده و نمای بیضوی در غرب طراحی کرد. گوارینی همچنین یک حیاط جلویی در مرکز کاخ اضافه کرد. ساخت و ساز در سال ۱۶۷۹، زمانی که شاهزاده ۵۱ ساله بود، آغاز شد. تزئینات بالای پنجره های پیانو نوبیل، یادآور لشکرکشی خانواده کارینیانو به همراه هنگ کارینیان-سالیِر علیه ایروکواها در سال ۱۶۶۷ است. فضای داخلی باشکوه توصیف شده و دارای نقاشی های دیواری و تزئینات گچبری چشمگیری است. در میان نقاش
ی های دیواری، برخی از آنها اثر استفانو لنیانی به نام ایل لنیانینو هستند. راه پله اصلی با مجسمه های نیم تنه اثر پیترو سومازی تزئین شده است. این ساختمان که با آجر و به سبک معمول باروک ساخته شده است، دارای نمای اصلی بیضی شکل است. این نما تنها نمونه معماری شهری است که از ریتم موج دار «مقعر-محدب-مقعر» که توسط فرانچسکو بورومینی در کلیسای سن کارلو آله کواترو فونتانه در رم بنا نهاده شده است، استفاده می کند. این کاخ محل تولد ماری لوئیز، پرنسس دو لامبال در سال ۱۷۴۹ - محرم اسرار ماری آنتوانت بود و در سال ۱۷۹۲ به خاطر او درگذشت. چارلز امانوئل، شاهزاده کارینیانو در سال ۱۷۷۰ در آنجا متولد شد. همچنین محل تولد اولین پادشاه ایتالیا، ویکتور امانوئل دوم در سال ۱۸۲۰ بود. از سال ۱۸۴۸ تا ۱۸۶۱، این کاخ به عنوان مجلس نمایندگان پارلمان پادشاهی ساردینیا مورد استفاده قرار می گرفت. در سال ۱۸۶۱، با ایجاد پارلمان پادشاهی تازه متحد ایتالیا، این اتاق به اندازه کافی بزرگ نبود تا مجلس نمایندگان را در خود جای دهد، که به جای دیگری منتقل شد. شرح. کاخ کارینیانو از دو بخش تشکیل شده است، یکی مربوط به قرن هفدهم و دیگری مربوط به قرن نوزدهم. بخش قرن ه
فدهم که توسط گوارینو گوارینی طراحی شده، دارای پلانی به شکل سی است و به باغ ها باز می شود. این بنا از دو بال تشکیل شده است، یکی در شمال، معروف به بال «نیمه شب» (به سمت خیابان چزاره باتیستی امروزی) و دیگری در جنوب، معروف به بال «جنوبی» (به سمت خیابان پرنسیپ آمدئو امروزی) و نمایی رو به میدان کارینیانو امروزی که مشرف به تئاتر کارینیانو و کاخ کالج نوبیلی (که اکنون محل آکادمی علوم و موزه مصر است) نیز می باشد. در ناحیه پشت آن، به سمت میدان کارلو آلبرتو امروزی، باغ ها و اصطبل ها قرار داشتند که نمای آنها در کتابخانه دانشگاه ملی نگهداری می شود. این کاخ با مصالح تقریباً خام سطوح سفالی، که در طبقه اول قاب های پنجره را به تزئینات پیچیده ای تبدیل می کنند که به شاهکارهای خانواده کارینیانو اشاره دارد، مانند پیروزی در کانادا که در کنار فرانسوی ها در سال ۱۶۶۷ علیه بومیان ایروکوا با هنگ کارینیان-سالیِر به دست آمد، استثنایی بر خطی بودن نظامی تورین قرن هفدهم است. فرم های نرم روی نما، که بین فضاهای مقعر و محدب بازی می کنند، نشان دهنده دانش طراح از نقاشی های جیان لورنزو برنینی برای کاخ لوور است. اقامتگاه کارینیانو عمداً به عنوان گس
ستی از طراحی یکنواخت نمای ساختمان هایی ارائه شده است که بدون وقفه از جاده پو به میدان قلعه و سپس به میدان سن کارلو فعلی (که در آن زمان میدان سلطنتی نام داشت) امتداد داشتند و از کونترادا نووا، ویا روما امروزی (که در اوایل دهه ۱۹۳۰ بزرگ و بازسازی شد) عبور می کردند؛ بنابراین، استراتژی سیاسی خانواده کارینیانو در تنوع ساختمان آشکار شد، به طوری که امانوئل فیلیبرتو وارث احتمالی دوک نشین بود. روکو کومانِدی، ازدواج ژوپیتر و جونو، تورین، کاخ کارینیانو، آپارتمان شاهزادگان، اتاق خواب چارلز آلبرت، جزئیات سقف کار ساخت و ساز که در سال ۱۶۷۹ آغاز شد، منجر به ایجاد آپارتمان های خصوصی شاهزاده در بال نیمه شب در طبقه همکف و آپارتمان های دولتی در بال نیمه روز (معروف به آپارتمان شاهزادگان) شد. در طبقه اول، آپارتمان های اعضای خانواده در دو بال قرار گرفتند. نقاش استفانو ماریا لنیانی، معروف به لنیانینو، و تیم گچ بران و کوادراتوریست های او، مسئولیت اجرای تزئینات طبقه اول اشرافی را بر عهده داشتند، اما از این کارهای تصویری، تنها طاق های اتاق تشریفاتی با تابلوی شاهزاده ای که مینروا به جونو هدیه داده بود، اتاق عروس با تابلوی پیروزی دیانا و
اتاق خواب با تابلوی المپ و طبقه همکف باقی مانده اند. در اینجا، نقاش طاق های آپارتمان نیمه شب را با مضامین اساطیری نقاشی کرد، در حالی که در آپارتمان نیمه روز، طاق های اتاق های طلایی را که به دلیل تزئین دیوارها با کنده کاری های چوبی طلاکاری شده و آینه ها به این نام خوانده می شدند، نقاشی کرد. در اتاق رژه یا «اتاق نبرد» به دلیل نقاشی های روی دیوارها که نبردهای بنیانگذار خانواده، توماسو دی ساوویا کارینیانو (که حضورش با پرتره موجود در اتاق، کپی از اصل اثر ون دایک که در موزه استاتلیشه برلین نگهداری می شود، یادآوری می شود) را به تصویر می کشد، طاق، تمثیل جونو را به تصویر می کشد، در حالی که در اتاق بعدی، به نام «فصول»، طاق، نمایانگر اوج هرکول، تمثیلی از شاهزاده مقیم و خانواده اش است. اتاق بعدی، به نام «اتاق خواب کارلو آلبرتو»، که بین پایان قرن هجدهم و دهه دوم قرن نوزدهم تغییر یافته است، با یک اتاق نشیمن با حلقه های طلایی درهم تنیده بر روی زمینه آینه ای، شبیه به طرح های جیاکومو پرگلیاسکو، مشخص می شود، در حالی که روی طاق، شاید پایین تر از طاق قبلی، تمثیل عروسی ژوپیتر و جونو، احتمالاً اثر روکو کومانِدی، نمایش داده شده اس
ت. این تخت خواب چهار ستونه عظیم که قدمت آن به دهه ۱۹۲۰ میلادی برمی گردد، توسط پیترو آکورسی، عتیقه فروش، خریداری و در سال ۱۹۶۱، به مناسبت صدمین سالگرد اتحاد ایتالیا، در اینجا قرار داده شد. این ساختمان قرن نوزدهمی، یک بخش الحاقی وسیع است که از بال های قرن هفدهمی امتداد یافته و سپس با نمایی باشکوه به سبک التقاطی و شبه رنسانسی، به میدان کارلو آلبرتو منتهی می شود. این بخش الحاقی که بین سال های ۱۸۶۴ تا ۱۸۷۱ با طرحی از دومنیکو فری ساخته شد، قرار بود اتاق ایتالیایی ها را در خود جای دهد.
قلعه راکونیجی () یک کاخ و پارک طبیعی در راکونیجی، استان کونیو، ایتالیا است. این قلعه محل اقامت رسمی خاندان کارینیانو از خاندان ساووی بود و یکی از اقامتگاه های خاندان سلطنتی ساووی است که توسط یونسکو در فهرست میراث جهانی ثبت شده است. تاریخچه. اولین سوابق مربوط به قلعه به حدود سال ۱۰۰۰ میلادی برمی گردد، زمانی که برناردینو از شوش یک عمارت باستانی را بازسازی کرد و آن را به راهبان سیسترسی واگذار کرد. این قلعه از قرن سیزدهم در اختیار مرزبانان سالوتزو و دیگران بود و در قرن شانزدهم توسط خاندان ساووی به دست آمد. در سال ۱۶۳۰، چارلز امانوئل اول، دوک ساووی، آن را به برادرزاده اش توماس فرانسیس، شاهزاده کارینیانو، بنیانگذار خاندان ساووی-کارینیانو، اعطا کرد. در این زمان، قلعه یک دژ آجری مرتفع با خندق و نقشه مربعی شکل، چهار برج گوشه ای و یک دژ بلند (ماستیو) در یک طرف بود. ریشه ها (قرن یازدهم). اولین سوابق مربوط به استحکامات در راکونیجی به قرن یازدهم برمی گردد، زمانی که این سرزمین بخشی از مارچ تورین بود و برناردینو از شوش خانه ای باستانی و مستحکم را بر روی ویرانه های یک صومعه قبلی ساخت یا بازسازی کرد. در سال ۱۰۹۱، پس از مرگ ما
رکینس آدلاید از شوش، این سرزمین ها توسط برادرزاده اش بونیفاسیو دل واستو اشغال شد و بدین ترتیب، قلمرو راکونیجی به بخشی از دارایی های مارکیزهای سالوتزو تبدیل شد. پس از آن، برادرزاده بونیفاسیو دل واستو، مانفردو دوم از سالوتزو، با ساخت اولین قلعه مربع شکل با حیاط داخلی، که برای دفاع استراتژیک از سرزمین های مارکیزات در نظر گرفته شده بود، ساختار موجود را گسترش داد. از قلعه قرون وسطایی تا «ویلای لذت ها» (قرن های ۱۴ تا ۱۸). در سال ۱۳۷۲، مارکی فدریکو دوم از سالوتزو قلعه را به کنت های فالتی سپرد، اما پس از چند سال به مالکیت مارکی های سالوتزو بازگشت. سرانجام، در نیمه دوم قرن ۱۴، پسر نامشروع لودوویکو، آخرین شاهزاده ساووی-آچائه، تیول و قلعه راکونیجی را به دست آورد که آغاز سلسله ساووی-راکونیجی را رقم زد، که در سال ۱۶۰۵ از بین رفت. در سال ۱۶۲۰، دوک کارلو امانوئل اول از ساووی آن را به پسرش توماسو فرانچسکو از ساووی، بنیانگذار سلسله ساووی-کارینیانو، اهدا کرد. در آن زمان، این سازه مانند یک قلعه کلاسیک قرون وسطایی به نظر می رسید: یک قلعه عظیم مربع شکل از آجر ساده، با چهار برج گوشه ای بزرگ، یک خندق، یک پل متحرک و یک برجک جانبی بل
ند. «... در ابتدا بیشتر برای دفع هجوم سلاح های خصمانه مناسب بود تا یک اقامتگاه دلپذیر، زیرا مجهز به برج های محکم در گوشه ها، خندق های اطراف و سنگرها بود.» طرح سازه، که تا اواسط قرن هفدهم عملاً بدون تغییر باقی ماند، به دستور پسر توماسو، امانوئل فیلیبرتو، که در سال ۱۶۷۶ گوارینو گوارینی را مأمور انجام اولین تبدیل کامل قلعه به یک «لذت» کرد، دستخوش بازسازی اولیه شد. او با بهره گیری از فضای داخلی بزرگ حیاط، یک بدنه مرکزی بزرگ با سقف «پاگودا» بنا کرد. علاوه بر این، بر اساس دو برج گوشه ای نمای شمالی، دو غرفه چهار طبقه ساخت که بر فراز آنها یک سقف گنبدی چهارگوش با فانوس های مرمر سفید قرار داشت. با این حال، پروژه باشکوه گوارینی نه تنها شامل خود ساختمان، بلکه شامل همکاری معمار مشهور فرانسوی آندره لو نوتر نیز می شد که بر توسعه مجدد پارک وسیع نظارت داشت. پس از اتمام کار، امانوئل فیلیبرتو در ۷ نوامبر ۱۶۸۴ در راکونیجی با ماریا کاترینا دِسته ازدواج کرد. تحول نئوکلاسیک (قرن ۱۸). از سال ۱۷۵۷، لودوویکو لوئیجی ویتوریو دی کارینیانو، معمار جیووانی باتیستا بورا را مأمور کرد تا یک بازسازی قابل توجه به سبک نئوکلاسیک معمول آن دوره انجا
م دهد. بورا مسئول بازسازی نمای جنوبی با اضافه کردن ایوان چهارگوش با ستون های کورینتی که توسط یک سنتوری مثلثی دندانه دار الهام گرفته از پالادیو و راه پله یادبود در جلو ساخته شده بود. با این حال، کارهای داخلی شامل تالار هرکول، تالار مجاور دایانا و مبلمان اتاق های آپارتمان چینی بود که با کاغذ دیواری های نفیس از جنس کاغذ برنج تزئین شده بودند. عصر آلبرتین (قرن نوزدهم). ظاهر فعلی ساختمان تا حد زیادی نتیجه بازسازی هایی است که در سال ۱۸۳۲ توسط چارلز آلبرت، آخرین شاهزاده کارینیانو و پادشاه جدید ساردینیا، انجام شد. او گسترش و تزئین بیشتر اقامتگاه را ضروری دانست، اقامتگاهی که از آن لحظه به بعد دیگر متعلق به خانواده ساووی-کارینیانو نبود و به تاج و تخت ساردینیا منتقل شد و بدین ترتیب جایگاه «اقامتگاه سلطنتی» و محل منتخب «تعطیلات سلطنتی» را به خود گرفت. پادشاه این کار را به مهندس ارنستو ملانو سپرد، که سازه چهارگوش باستانی را در اطراف بدنه مرکزی بیشتر ارتقا داد و دو بال جانبی بزرگ نمای جنوبی را توسعه داد و طرح گنبد «پاگودا» را به عنوان سقف دو برجک گوشه احیا کرد. علاوه بر این، بازسازی شامل بازسازی میدان و ساخت ساختمان های سی
شکل بود که بال های جدید نمای جنوبی را به غرفه های پشتی نمای شمالی متصل می کردند. همزمان با این کار، یک آسیاب و چندین خانه مجاور که قلعه را از دید پنهان کرده بودند نیز تخریب شدند و میدان بزرگی در جلوی ورودی اصلی ایجاد شد که با خیابان طولانی درختکاری شده در جلو همسو بود. فضاهای داخلی برای برآوردن نیازهای زمان، به پلاجیو پالاجی سپرده شد که اتاق های جدید را با حفظ سبک نئوکلاسیک منسجم، بازسازی کرد. او همچنین با گابریل کاپلو، کابینت ساز متولد آستی، معروف به «ایل مونکالوو» همکاری کرد که آثار متعدد او در قلعه حفظ شده است، از جمله منبت کاری های گرانبهایی که مبلمان و درهای گابینتو اتروسکو، اتاق مطالعه شخصی شاه چارلز آلبرت، را زینت می دهند. از سال ۱۸۳۴، گالری غربی موضوع کار نقاش مارکو آنتونیو ترفوگلی بود که آن را با گروتسک های ظریفی که میوه و پرندگان را به تصویر می کشیدند، تزئین کرد. ترفوگلی به همراه لوئیجی سیناتی، تزئینات و طرح های اسلیمی را نیز برای اتاق پذیرایی و اتاق غذاخوری خلق کرد. برای حمام کارلو آلبرتو، او نقوش گلدار را به همراه گروتسک ها، آمفوراها، صدف ها، قوها و گریفین ها در نوارهای تزئینی نقاشی کرد، در حالی ک
ه حاشیه بالای قرنیز، چهره هایی از اژدها را به صورت متناوب با مارپیچ ها نشان می داد. با این حال، طراحی منظره پارک به هنرمند منظره آلمانی، خاویر کورتن، سپرده شد که آثار قبلی لو نوتر را به فضایی رمانتیک تبدیل کرد. همچنین طراحی و ساخت مارگاریا، مزرعه نئوگوتیک واقع در انتهای پارک، که بار دیگر نتیجه همکاری ارنستو ملانو و پلاجیو پالاجی بود، به همین سال ها برمی گردد. درست در خیابان های این پارک بود که اولین ملاقات در ۱۹ آگوست ۱۸۴۰، که توسط خانواده های مربوطه ترتیب داده شده بود، بین شاهزاده ویتوریو امانوئل، اولین پادشاه آینده ایتالیا، و همسر اول و پسر عمویش، ماریا آدلاید از هابسبورگ-لورن، برگزار شد. این دو دو سال بعد (۱۸۴۲) در شکارگاه استوپینیگی ازدواج کردند و حاصل این ازدواج، در کنار فرزندان دیگر، ولیعهد اومبرتو اول بود. قرن بیستم: از بازگشت تعطیلات سلطنتی تا متروکه شدن. در سال های بعد، جانشینان چارلز آلبرت کمتر به این اقامتگاه رفت و آمد می کردند. با این حال، با به تخت نشستن ویکتور امانوئل سوم در ژوئیه ۱۹۰۰، این اقامتگاه بار دیگر در ماه های تابستان و پاییز به محل «تعطیلات سلطنتی» تبدیل شد. در سال ۱۹۰۱، قلعه به لوله ک
شی و برق مجهز شد و یک سیستم روشنایی جدید در امتداد کل دیوار پارک نصب شد. در سال ۱۹۰۲، یک آسانسور استیگلر نیز نصب شد. ویکتور امانوئل سوم همچنین دیوارهای داخلی راه پله بزرگ را تزئین کرد که یکی از آنها یکی از کامل ترین تصاویر شجره نامه ای خانواده سلطنتی را نشان می دهد، اثر آدولفو دالبزیو، که چهار بوم بزرگ دیگر را نیز خلق کرده است که نشان های خاندان ساووی را به تصویر می کشند. برای برآوردن نیازهای جدید خانواده سلطنتی، بسیاری از اتاق های قلعه، از جمله آپارتمان پادشاه در طبقه دوم، نوسازی شدند. در اینجا، ساعت ۱۱:۱۵ شب ۱۵ سپتامبر ۱۹۰۴، آخرین پادشاه ایتالیا، اومبرتو دوم، متولد شد و پس از آن مجموعه ای از رویدادهای مهم رخ داد: در سال ۱۹۰۹، این اقامتگاه میزبان سفر تزار نیکلاس دوم برای امضای پیمان راکونیجی بود، در حالی که در سال ۱۹۲۵، عروسی پرنسس مافالدا برگزار شد. در سال ۱۹۳۰، شاهزاده اومبرتو این اقامتگاه را به عنوان هدیه ای به مناسبت عروسی اش با پرنسس ماری-خوزه بلژیکی که در رم جشن گرفته شد، دریافت کرد. او مسئول جمع آوری دقیق نقاشی های خانوادگی متعدد از دیگر اقامتگاه های ساووی بود که اکنون در گالری ها و راهروهای مختلف نگه
داری می شوند، و مجموعه ای از اسناد مربوط به کفن تورین. برخی از بلوک های آپارتمان در طبقه دوم نیز بازسازی شدند، از جمله حمام های شاهزاده های پیدمونت و اتاق موسیقی، با سقف ها و دیوارهایی که به سبک فوتوریستی توسط فیوره مارتلی، شاگرد جیو پونتیِ برجسته، تزئین شده بودند. پس از نتایج همه پرسی نهادی در ۲ ژوئن ۱۹۴۶، قلعه بسته و به دولت ایتالیا منتقل شد. پرنسس های یولاندا، جیووانا و ماریا و وارثان مرحوم مافالدا، در مورد نامشروع بودن اهدای سال ۱۹۳۰ به اومبرتو دوم، دادخواستی ارائه دادند. در سال ۱۹۷۲، دادگاه تجدیدنظر حکم داد که فقط یک پنجم کاخ می تواند مصادره شود، یعنی اموال اومبرتو دوم، اما در صورت فروش به یک شخص خصوصی، حق تقدم برای دولت ایتالیا تضمین می شود. در سال ۱۹۸۰، پس از سی و چهار سال تبعید، اومبرتو دوم تصمیم گرفت کل ملک را به دولت بفروشد و یک بند واحد تعیین کرد: اینکه محل سکونت و تمام املاک ضمیمه شده به آن مربوط به موضوع «دانش» باشد و بنابراین، این امر کاربری را برای فعالیت های فرهنگی با ماهیت آموزنده تعیین کند. ۱۹۹۳: بازگشایی و تولد دوباره به عنوان یک موزه. این اقامتگاه که در ۲۳ مه ۱۹۹۳ به ابتکار عضو شورا، پینو
پرونه، از طریق توافق با سرپرست میراث زیست محیطی، صلیب سرخ راکونیجی و آتش نشانی داوطلب بازگشایی شد، عمدتاً برای بازدیدکنندگان باز است و در حال انجام کارهای مرمت محافظه کارانه مداوم با هدف حفظ سازه و بازگرداندن طبقات اصلی ساختمان به شکوه سابق خود است. این قلعه یکی از بهترین اقامتگاه های ساووی است که به خوبی حفظ شده است و دارای مجموعه ای چشمگیر از مبلمان، نقاشی ها و زیورآلات است و مکانی منظم برای رویدادها و فعالیت های فرهنگی است. معماری. امانوئل فیلیبرت، شاهزاده کارینیانو، پسر توماسو، در اواخر قرن هفدهم، گوارینو گوارینی را مأمور کرد تا قلعه را به یک اقامتگاه تفریحی تبدیل کند. معمار بخش مرکزی فعلی را که محل دادگاه بود، بنا کرد و یک سقف بتکده مانند به آن اضافه کرد. دو برج شمالی با غرفه هایی با سقف گنبدی و نقشه های مربعی، مجهز به فانوس های مرمر سفید، جایگزین شدند. باغ ها نیز ایجاد شدند. در اواخر قرن هجدهم، لویی ویکتور، شاهزاده کارینیانو، دستور بازسازی فضای داخلی را داد و دو برج جنوبی را بزرگتر کرد، گچبری و سایر تزئینات نئوکلاسیک را به آن اضافه کرد. او همچنین یک ورودی جدید با ۴ ستون کورینتی و یک نمای مثلثی و یک راه
پله بزرگ سفارش داد. چارلز آلبرت، یک کارینیانو که سرانجام پادشاه ساردینیا شد، قلعه را بزرگتر و تزئین کرد تا نمایانگر شکوه سلطنت تازه به دست آمده باشد. معمار دربار او، ارنستو ملانو، سازه مربعی باستانی را در اطراف بخش مرکزی گسترش داد و دو ساختمان جانبی متصل به غرفه های نما و همچنین یک راه پله دیگر در ضلع جنوبی اضافه کرد. در اینجا آخرین پادشاه ایتالیا، اومبرتو دوم، در سال ۱۹۰۴ متولد شد. او که این قلعه را به عنوان هدیه عروسی در سال ۱۹۳۰ دریافت کرده بود، اقدام به نصب گالری خانوادگی حدود ۳۰۰۰ نقاشی و اسناد تاریخی مربوط به کفن تورین در آن کرد. محوطه سازی پارک. امانوئل فیلیبر یک پارک وسیع به سبک باغ فرانسوی ایجاد کرد که به سمت شمال قلعه باز می شود. این پارک توسط معمار منظر مشهور فرانسوی قرن هفدهم، آندره لو نوتر، که به خاطر طراحی باغ های ورسای شناخته می شود، طراحی شده است. در اواخر قرن هجدهم، سبک باغ سازی انگلیسی معرفی شد و پلاجیو پالاجی مجموعه ای از سازه های کوچک را در امتداد دریاچه بنا کرد؛ مانند تمپیتوی دوریک، کلیسای کوچک به سبک گوتیک و سایر عناصر محوطه سازی. یک خانه ویلایی روسی نیز که به افتخار سفر تزار نیکلاس دوم
روسیه به پیمونت برای امضای قرارداد راکونیجی ساخته شده بود، در پارک محوطه سازی ایجاد شد. صد و هفتاد هکتار از این پارک توسط خاویر کورتن آلمانی طراحی شده است که به این محیط حال و هوایی رمانتیک بخشیده است: دریاچه ها، کانال ها، پل ها، غارها، ساختمان های زیبا و درختان قدیمی که محل زندگی چندین گونه از پرندگان، از جمله یک کلونی بزرگ از لک لک ها هستند. در انتهای پارک، ساختمان های «مارگری» قرار دارند، که به این دلیل به این نام خوانده می شوند که در ابتدا برای تولید شیر و پنیر و به عنوان محل سکونت چوپانان مورد استفاده قرار می گرفتند. در واقع، در قرن نوزدهم، همان طور که مفهوم جدید سکونت در روستا ایجاب می کرد، راکونیجی قصد داشت یک مزرعه نمونه باشد و نه فقط یک قلعه سلطنتی و پارک؛ بنابراین، برای ایجاد یک ساختمان کاربردی و از نظر زیبایی شناختی جذاب، به مصالحه ای دست یافت. فضای داخلی. این قلعه شامل اتاق هایی است که در قرن هجدهم ساخته شده اند، برخی دیگر به سبک نئوکلاسیک و اتاق هایی به سبک آرت دکو که قدمت آنها به نیمه اول قرن بیستم برمی گردد. این اتاق ها که با دقت بازسازی شده اند، تزئینات و مبلمان اصلی خود را که در طول قرن ها حف
ظ شده اند، حفظ کرده اند. مهم ترین این اتاق ها، به ترتیب زمانی، عبارتند از: تالار هرکول، تالار دیانا، آپارتمان چینی، اتاق غذاخوری، اتاق پذیرایی، کابینت اتروسک، کتابخانه چارلز آلبرت، کابینت آپولو، و کلیسای سلطنتی، اختصاص داده شده به مدونا دلا نو. در همین حال، در دومین اتاق پیانو نوبیل، آپارتمان هایی قرار دارند که در سه دهه اول قرن بیستم مدرن شده اند، از جمله اتاق خواب ملکه النا، حمام امبرتو دوم و اتاق موسیقی ماریا خوزه. تالار هرکول. این اتاق که به اسطوره هرکول اختصاص داده شده است، نتیجه بازسازی سال ۱۷۵۷ توسط معمار جیووانی باتیستا بورا است. این تالار نئوکلاسیک با حیاط داخلی باستانی سازه قرون وسطایی قبلی مطابقت دارد و به عنوان دهلیزی برای استقبال از مهمانان استفاده می شد. با این حال، با توجه به ظرفیت و آکوستیک عالی آن، به عنوان سالن رقص نیز مورد استفاده قرار می گرفت و ارکستر در «کلبه موسیقی دانان» قرار داشت که بر فراز سه جفت ستون ایونیک و دسترسی به تالار مجاور دیانا قرار داشت. در بخش پایین، دیوارها شش طاقچه با سنگفرش دارند که هر کدام شامل مجسمه هایی از جوزپه بولینا هستند که زحمات هرکول را به تصویر می کشند. بخش با
لایی دارای گچبری های بیشتری از بولینا و لومباردی است که صحنه های شکار با حیوانات و سلاح ها را به تصویر می کشند. با این حال، طاق گنبد به صورت ترومپ-لوئی نقاشی شده و دارای یک سقف طاق دار واقع گرایانه است. تالار دیانا. این تالار به همراه تالار هرکول و آپارتمان چینی، مجموعه ای از بازسازی های قرن هجدهم توسط معمار جیووانی باتیستا بورا را نشان می دهد. تالار دیانا که به عنوان سالن ورودی اقامتگاه استفاده می شود، با چهار مدال بزرگ که اسطوره الهه شکار را به تصویر می کشند، مشخص می شود. پنجره های بزرگ، منظره ای از پارک وسیع را ارائه می دهند که مشرف به تراس و راه پله در نمای شمالی است. در میان چهار لوستر بزرگ مورانو که از سقف آویزان هستند، می توان نقش برجسته ای را که آپولو را بر روی ارابه خورشید نشان می دهد، نیز تحسین کرد. در نهایت، دو شومینه مرمری، اثر گوارینو گوارینی، قابل توجه هستند. آپارتمان چینی. اتاق های آپارتمان چینی که در حدود اواسط قرن هجدهم به دستور لودوویکو لوئیجی ویتوریو دی کارینیانو ساخته شد، بخشی از یک فضای بزرگتر به نام مهمانخانه سلطنتی بودند که شامل حداقل شش اتاق دیگر به سبک شرقی، مطابق با مد رایج آن زمان،
بود. پنج اتاق باقی مانده با کاغذ دیواری های گرانبهای نقاشی شده با دست روی کاغذ برنجی مشخص می شوند، که توسط پرنس لودوویکو در لندن خریداری شده است و به لطف قاب های چوبی مخصوص کاملاً حفظ شده اند. اتاق ها با مبلمان، گلدان های کلوئیزونه، ظروف چینی باستانی، دو پرده با تزئینات چینی اثر نقاش کارلو کوستی و یک صندلی راحتی ژاپنی تکمیل می شوند. این اتاق ها که به مهمانان برجسته اختصاص داده شده اند، میزبان ویتوریو امانوئل دوم و اومبرتو اول در طول تعطیلات کوتاهشان بوده اند، اما همچنین مهمانان برجسته ای مانند تزار نیکلاس دوم که در سال ۱۹۰۹ برای بازدید از راکونیجی آمده بود، در این اتاق ها اقامت داشته اند. کابینت اتروسک. قطعه مرکزی اتاق مطالعه خصوصی چارلز آلبرت است. این بنا در کنار اتاق پذیرایی، کابینت آپولو و کتابخانه آلبرتینا، هسته اصلی اتاق هایی بود که پادشاه در طول اقامت سلطنتی خود وظایف اداری و سیاسی را در آنجا انجام می داد. کابینت اتروسکایی، واقع در طبقه دوم، یکی از مهم ترین ویژگی های این اقامتگاه است که آثاری از پلاجیو پالاگی و کابینت ساز گابریل کاپلو، معروف به «مونکالوو»، در آن به چشم می خورد. جذابیت اکتشافات باستان شن
اسی معاصر به وفور در سراسر مجموعه غنی تزئینی این بنا منعکس شده است که عناصر سبکی معمول نقاشی گلدان های اتروسکایی و یونانی را بازتولید می کند. این اثر که در دهه ۱۸۳۰ خلق شده است، شامل نقاشی های دیواری تقسیم شده به پنل های بزرگ و یک کتیبه پیوسته در ردیف بالایی است. کف آن از موزاییک ساخته شده است، در حالی که طاق شیاردار، نقاشی های دیواری مقبره بارون، واقع در گورستان اتروسکایی مونتروزی (نزدیک تارکوینیا)، کشف شده در سال ۱۸۲۷ را بازتولید می کند. درهای دو در ورودی، صندلی های راحتی، میز وسط و پایه های چوبی که گلدان های اتروسک روی آنها قرار دارند، دارای یک منبت کاری پیچیده با تصویر دوازده خدای المپ هستند که اثر گابریل کاپلو، کابینت ساز، بر اساس طرحی از پلاجیو پالاجی است. در سال ۱۸۵۱، میز وسط، یک پایه ستون دار و یک پنل از در سمت راست در نمایشگاه بزرگ که در کاخ کریستال لندن برگزار شد، ارائه شدند. علاوه بر جایزه «مبلمان»، در کاتالوگ نمایشگاه نیز از آنها به عنوان «اشیایی که شایسته اشغال مکانی در کاخ هر فرمانروایی هستند» یاد شده است. اتاق پذیرایی. یکی از نقاشی های گالری پرتره، ماریا آدلاید اتریشی، همسر شاه ویکتور امانوئل د
وم، را به تصویر می کشد که مجلل ترین اتاق قلعه است، جایی که وفور طلاکاری، اعتبار و قدرت حاکم را تداعی می کرد. در اینجا، چارلز آلبرت و جانشینانش میزبان چهره های مهمی مانند سفیران، مشاوران و مقامات بودند. سقف، که به طور متراکم با نقوش نئوکلاسیک با ورق طلا تزئین شده است، مونوگرام چارلز آلبرت را به نمایش می گذارد که در مبلمان و دیوارهای دمشقی نیز تکرار شده است. مبل ها و صندلی های راحتی با شیرهای تک پایه به رنگ آبی ساووی معمولی روکش شده اند. در نهایت، لوستر کریستالی بزرگ بوهمی و مجموعه شمعدان های نئوگوتیک در کنار ساعت دیواری که کلیسای جامع ریمز را به تصویر می کشد، از ارزش قابل توجهی برخوردارند. آپارتمان های راهروی اف، که به آپارتمان های شاهزاده های جوان نیز معروف هستند. این آپارتمان ها که از بخش اول راهروی F، که اکنون بیشتر با نام «گالری پرتره» شناخته می شود، قابل دسترسی هستند، در اوایل دهه ۱۹۰۰ نوسازی شدند. این آپارتمان ها شامل مجموعه ای از اتاق های کوچک هستند که پنج اتاق از آنها توسط یک پیش سالن با حمام های مجاور و یک راه پله که به طبقه همکف بالا منتهی می شود، احاطه شده اند. استدلال شده است که پس از سال ۱۹۰۱، فرز
ندان ویتوریو امانوئل سوم، یعنی ولیعهد اومبرتو و خواهرانش یولاندا، مافالدا، جیووانا و ماریا، در آنها ساکن بوده اند. بر این اساس، اتاق ها در سال ۲۰۰۷ توسط مدیریت قلعه مجدداً چیدمان شدند، که با وجود کمبود منابع بایگانی، تصمیم گرفت سه اتاق اول را به پرنسس های یولاندا، مافالدا و جیووانا و آپارتمان گوشه ای بزرگتر و جادارتر را به شاهزاده اومبرتو اختصاص دهد. جالب اینجاست که این نمایشگاه شامل بازسازی اتاق پرنسس ماریا نبود، اگرچه کوچک ترین دختر ویتوریو امانوئل سوم، متولد رم در سال ۱۹۱۴، با این وجود چندین بار فرصت اقامت در راکونیجی را داشت. تحقیقات اخیر به ما این امکان را داده است که فرضیه های جدیدی را در مورد محل واقعی آپارتمان شاهزاده های جوان ساووی در دهه های اول قرن بیستم تدوین کنیم. در واقع، آپارتمان آنها در طبقه اول قرار نداشت (همان طور که به اشتباه در برخی از راهنماهای اخیراً منتشر شده ادعا شده است)، بلکه در طبقه دوم، نزدیک اتاق های ملکه النا، به طور دقیق تر در غرفه گوارینی شرقی (که در حال حاضر به عنوان آپارتمان امبرتو دوم شناخته می شود) قرار داشت. همچنین می توان مطمئن شد که اتاق های واقع در امتداد گالری پرتره در
واقع برای اعضای مختلف دربار، از جمله ندیمه ملکه النا و نجیب زاده دربار، در نظر گرفته شده بودند. هر آپارتمان، که به راحتی قابل دسترسی بود، از طریق یک راه پله باریک چاه مانند از اتاق های مخصوص خدمتکاران دربار، که در فهرست های وزارت دربار سلطنتی به عنوان «خانه خصوصی» از آنها یاد می شد، قابل دسترسی بود. در طول دهه ۱۵۳۰، این آپارتمان ها مطمئناً محل سکونت فرزندان امبرتو دوم و ماریا خوزه بلژیکی بودند، در حالی که طبقه بالا محل اسکان کارکنان آنها بود. این احتمالاً باعث ایجاد رسم «آپارتمان های شاهزاده ها» به این اتاق ها شده است. گالری پرتره یا «راهروی اف». راهروی طولانی که به آپارتمان های مختلف منتهی می شود، که عمدتاً برای مهمانان یا اعضای دربار در نظر گرفته شده است، نام خود را از مجموعه شمایل نگاری گرفته است که با زحمت فراوان توسط ولیعهد اومبرتو دوم از دهه ۱۹۲۰ جمع آوری شده است. پرتره های متعدد نمایش داده شده در اینجا که از ارزش تاریخی و هنری بالایی برخوردارند، یک سفر سلسله ای نسبتاً کامل را تشکیل می دهند، همچنین شامل نقاشی هایی از اعضای سایر خانواده های اشرافی ایتالیایی و اروپایی هستند. طبق برخی منابع، این اتاق فاقد