Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
را در پیش گرفتند. اتحادیه پریزرن ۳۰۰۰۰ عضو مسلح تحت کنترل خود داشت که پس از شکست در کنگره برلین و انحلال رسمی اتحادیه که توسط عثمانی ها به دلیل ترس از استقلال کامل اتحادیه از امپراتوری عثمانی دستور داده شده بود، انقلابی را علیه امپراتوری عثمانی آغاز کردند. اولین عملیات نظامی اتحادیه، حمله به محمد علی پاشا، مارشال عثمانی بود که بر انتقال منطقه پلاو-گوچیا به مونته نگرو نظارت داشت. در ۴ دسامبر ۱۸۷۹، اعضای اتحادیه در نبرد نووشیچه شرکت کردند و نیروهای مونته نگرو را که سعی در تصرف پلاو و گوسینجه داشتند، شکست دادند. پس از شروع جنگ آشکار، اتحادیه کنترل شهرهای کوزوو، ووشتری، پژا، میتروویکا، پریزرن و جاکووا را از عثمانی ها به دست گرفت. در سال ۱۸۸۰، نمایندگان شمال شرقی آلبانی پیشنهاد ایجاد یک استان خودمختار آلبانی را دادند که پایتخت آن موناستیر یا اهرید، مقامات محلی منصوب شده و بخشی از درآمد به دولت مرکزی عثمانی اختصاص داده شود. این پیشنهاد که توسط اتحادیه پریزرن به سلطان ارائه شد، در مجمع اکتبر ۱۸۸۰ در دیبرا تکرار شد که خواستار اتحاد آلبانی بود. چهره های برجسته ای از جمله جمال بیگ، عبدالبی فراشری و درویش مصطفی افندی بر
ای جلب حمایت و تقویت وحدت در شمال و جنوب آلبانی تلاش کردند. در ژانویه ۱۸۸۱، سلیمان وکشی از گژاکووا، نیروهای اتحادیه را در تصرف اسکوپیه و پریشتینا رهبری کرد. در فوریه، نیروهای اتحادیه دیبرا را تصرف کردند و دولت عثمانی را مجبور به عقب نشینی کردند. اتحادیه، با هدایت جنبش خودمختاری، اقتدار عثمانی را رد کرد و خواستار جدایی کامل از باب عالی شد. در اوت ۱۸۷۸، کنگره برلین به کمیسیونی دستور داد تا مرز بین امپراتوری عثمانی و مونته نگرو را تعیین کند. این کنگره همچنین یونان و امپراتوری عثمانی را به مذاکره برای یافتن راه حلی برای اختلاف مرزی خود هدایت کرد. مقاومت موفقیت آمیز آلبانیایی ها در برابر این معاهده، قدرت های بزرگ را مجبور کرد تا گوسینیه و پلاو را به امپراتوری عثمانی بازگردانند و شهر ساحلی اولسینی را که عمدتاً آلبانیایی نشین بود به مونته نگرو اعطا کنند. در آنجا، آلبانیایی ها از تسلیم شدن خودداری کردند. سرانجام، قدرت های بزرگ، اولسینی را از طریق دریا محاصره کردند و به مقامات عثمانی فشار آوردند تا آلبانیایی ها را تحت کنترل خود درآورند. [ دیپلماتیک و نظامی آلبانیایی ها در به دست گرفتن کنترل اپیروس موفقیت آمیز بود ، با
این حال برخی از سرزمین ها تا سال ۱۸۸۱ هنوز به یونان واگذار شده بود. قدرت های بزرگ در سال ۱۸۸۱ تصمیم گرفتند تسالی و ناحیه آرتا را به یونان واگذار کنند . در مناطقی مانند کاستوریا، پریلپ، بیتولا و ولز که جمعیت آلبانیایی در آن حضور داشتند، جنبش محلی بلغاری آن زمان با شکست مواجه شد، زیرا گروه های مسلح بلغاری توسط اتحادیه پریزرن که با اهداف ژئوپلیتیکی بلغارستان مخالف بودند، دفع شدند. امپراتوری عثمانی در پی سرکوب اتحادیه بود و ارتشی به رهبری درویش پاشا، فرمانده عثمانی، را اعزام کرد که تا آوریل ۱۸۸۱ پریزرن را تصرف کرده و مقاومت را در نبرد اولسینج در هم کوبیده بود . رهبران اتحادیه و خانواده هایشان یا کشته شدند یا دستگیر و تبعید شدند. پایان لیگ. [ویرایش] سلطان که با فشار فزاینده بین المللی برای «آرام کردن» آلبانیایی های سرکش مواجه شده بود، ارتش بزرگی را به فرماندهی درویش تورگوت پاشا برای سرکوب اتحادیه پریزرن و تحویل اولسینج به مونته نگرو اعزام کرد. این امر به درگیری بین اتحادیه و نیروهای بی شمار عثمانی، به ویژه نبرد اسلیووا، منجر شد که در آن یک نیروی کوچک و کم سلاح از مبارزان مقاومت آلبانی توسط یک نیروی اعزامی عثمانی
متشکل از ۲۰ گردان شکست خورد، هرچند که این شکست برای عثمانی ها هزینه زیادی نداشت. آلبانیایی هایی که به امپراتوری وفادار بودند از مداخله نظامی باب عالی حمایت کردند. در آوریل ۱۸۸۱، ۱۰۰۰۰ نفر از مردان درویش پاشا، پریزرن را تصرف کردند و بعداً مقاومت در اولسینج را در هم شکستند. رهبران اتحادیه پریزرن و خانواده هایشان دستگیر و تبعید شدند. فراشری که در ابتدا به اعدام محکوم شده بود، تا سال ۱۸۸۵ زندانی و هفت سال بعد تا زمان مرگش تبعید شد. میراث. موانع بزرگی تلاش های رهبران آلبانیایی را برای القای هویت آلبانیایی به جای هویت عثمانی در مردمشان ناکام گذاشت. آلبانیایی ها که به چهار ولایت تقسیم شده بودند، هیچ مرکز عصبی جغرافیایی یا سیاسی مشترکی نداشتند. اختلافات مذهبی آلبانیایی ها، رهبران ملی گرا را مجبور کرد تا به جنبش ملی، شخصیتی کاملاً سکولار بدهند که رهبران مذهبی را از آنها دور می کرد. مهم ترین عامل اتحاد آلبانیایی ها، یعنی زبان گفتاری آنها، فاقد یک شکل ادبی استاندارد و حتی یک الفبای استاندارد بود. هر یک از سه گزینه موجود، یعنی خطوط لاتین، سیریلیک و عربی، دلالت بر جهت گیری های سیاسی و مذهبی متفاوتی داشت که توسط یک یا چند
عنصر از جمعیت مورد مخالفت قرار می گرفت. در سال ۱۸۷۸ هیچ مدرسه ای به زبان آلبانیایی در توسعه یافته ترین مناطق مورد ادعای اتحادیه، گیروکاستر، برات و ولوره - که در آنها مدارس کلاس ها را به زبان ترکی یا یونانی برگزار می کردند - وجود نداشت. ["نیازمند منبع"] اتحادیه پریزرن از جمله آشکارترین واکنش های آلبانیایی ها به عقب نشینی چشمگیر حامی امپراتوری آلبانی، یعنی امپراتوری عثمانی، پس از تقریباً چهار قرن سلطه بر بالکان بود. پیامدهای جنگ روسیه و ترکیه در سال ۱۸۷۸ منجر به پیمان سن استفانو شد که استقلال و/یا ادعاهای ارضی بلغارستان، مونته نگرو و صربستان را به رسمیت شناخت. پس از جنگ روسیه و ترکیه در سال های ۱۸۷۷–۱۸۷۸، رهبران آلبانی از پژا، گژاکوا، گوسینجه، لوما و از دبار و تتوو در واردار مقدونیه گرد هم آمدند تا در مورد توسعه آنچه که بعداً به عنوان یک پلتفرم ملی در نظر گرفته شد، بحث کنند. گروه ملی گرایان اولیه انواع حمایت های مادی و مالی را از امپراتوری عثمانی دریافت کردند، که با واقعیت های عقب نشینی مجدد از سرزمین های اشغالی خود در بالکان روبرو بود. اتحادیه پریزرن بودجه، تسلیحات با بالاترین کیفیت و حمایت دیپلماتیک از باب عا
لی دریافت کرد که کمیته مرکزی دفاع از حقوق آلبانیایی ها را در سال ۱۸۷۷ در قسطنطنیه تأسیس کرد. ["نیازمند منبع"] پیامدها. امپراتوری عثمانی پس از کنگره برلین همچنان در حال فروپاشی بود و سلطان عبدالحمید دوم برای حفظ نظم به سرکوب متوسل شد. مقامات بدون موفقیت تلاش کردند تا اوضاع سیاسی در سرزمین های آلبانیایی نشین امپراتوری را کنترل کنند و فعالان ملی گرای مظنون را دستگیر کردند. هنگامی که سلطان درخواست های آلبانیایی ها برای اتحاد چهار ولایت آلبانی نشین را رد کرد، رهبران آلبانیایی اتحادیه پریزرن را مجدداً سازماندهی کردند و قیام هایی را برانگیختند که منطقه، به ویژه کوزوو، را به هرج و مرج نزدیک کرد. در طول بیست و پنج سال پس از لغو اتحادیه، قیام های مختلف ماهیت محلی داشتند و بیشتر در مناطق شمالی و به ویژه در ولایت کوزوو رخ دادند. مقامات امپراتوری سازمان جانشین، اتحادیه پژا "(بسا-بسه) را که در سال ۱۸۹۷ تأسیس شده بود، منحل کردند، رئیس آن" هاکسی زکا را در سال ۱۹۰۲ اعدام کردند و کتاب ها و مکاتبات به زبان آلبانیایی را ممنوع کردند. در مقدونیه، جایی که چریک های تحت حمایت بلغاری ها، یونانی ها و صرب ها با مقامات عثمانی و یکدیگر بر
ای کنترل می جنگیدند، آلبانیایی های مسلمان مورد حمله قرار گرفتند و گروه های چریکی آلبانیایی تلافی کردند. در سال ۱۹۰۵، رهبران آلبانیایی در موناستیر (بیتولا) با هم ملاقات کردند و کمیته مخفی آزادی آلبانی را تأسیس کردند. در طول فعالیتش، این اتحادیه توانست منافع ملی آلبانی را پیش روی قدرت های بزرگ قرار دهد و راه را برای اتحادیه پژا هموار کند که از حمایت خارجی بیشتری از سوی ایتالیا و امپراتوری اتریش-مجارستان برخوردار بود. با وجود شکست نهایی، اتحادیه پریزرن به دستاوردهای بزرگی دست یافت. هم مونته نگرو و هم یونان، قلمرو مورد ادعای آلبانیایی ها را کمتر از آنچه در غیر این صورت بدون اعتراض سازمان یافته دریافت می کردند، به دست آوردند. این اولین گام به سوی یک سازمان ملی بود.
نیما زرگرزاده (زادهٔ ۱۱ اسفند ۱۳۶۷ در ارومیه) مجری، گوینده، دوبلور، بازیگر (تئاتر، تلویزیون و رادیو)، گزارشگر، خبرنگار و سردبیر خبر ایرانی است. او بیش از ۱۱ هزار ساعت تجربهٔ اجرای صحنه ای دارد و در رسانه های مختلف به عنوان مجری و صداپیشه فعالیت کرده است. زندگی. نیما زرگرزاده در ۱۱ اسفند ۱۳۶۷ در ارومیه، استان آذربایجان غربی زاده شد. اطلاعات بیشتری دربارهٔ تحصیلات یا خانوادهٔ او تاکنون در منابع رسمی منتشر نشده است.
پاملا ماستروپیئترو (Pamela Mastropietro) یک زن ۱۸ ساله ایتالیایی بود که آخرین بار در ۲۹ ژانویه ۲۰۱۸ دیده شد. او اندکی بعد در ماچراتا، مارکه به قتل رسید. قاتل او، یک مهاجر نیجریه ای و فروشنده مواد مخدر به نام اینوسنت اوسگه اله، در مه ۲۰۱۹ به حبس ابد همراه با ۱۸ ماه انفرادی محکوم شد. این حکم در اکتبر ۲۰۲۰ در دادگاه تجدیدنظر تأیید گردید. این قتل باعث خشم عمومی و افزایش احساسات ضدمهاجرتی در ماچراتا شد. مرگ او به عنوان یکی از انگیزه های تیراندازی ماچراتا توسط لوکا تراینی، که منجر به زخمی شدن شش مهاجر آفریقایی شد، ذکر گردید. پیش زمینه. ماستروپیئترو در یک خانواده طبقه کارگر در رم به دنیا آمد و بزرگ شد. او جذب شهر قرون وسطایی ماچراتا در نزدیکی ساحل دریای آدریاتیک به دلیل آرامش آن شد. در اوایل نوجوانی، او با یک فروشنده مواد مخدر رومانیایی رابطه برقرار کرد و به مصرف مواد معتاد شد. قتل و تحقیقات. در زمان قتل، پاملا ماستروپیه ترو ۱۸ ساله برای چند هفته در یک مرکز درمان اعتیاد اقامت داشت که بر روی تاکستان های اطراف تپه های نزدیک ماچراتا مشرف بود. در تاریخ ۲۹ ژانویه، او مرکز بازپروری را ترک کرد تا در پارک «دیاز گاردنز» که ب
یرون از دیوارهای شهر ماچراتا قرار داشت و به دلیل خیابان های پیچ درپیچ و حضور پرشمار فروشندگان مواد مخدر ـ بسیاری از آن ها مهاجر بودند ـ شناخته می شد، مواد مخدر تهیه کند. در همان جا تصور می شود که او توسط مردی ۳۰ ساله اهل نیجریه به نام اینوسنت اوسگاله، که در تاریخ ۲۶ اوت ۲۰۱۴ و در اوج موج مهاجرت وارد ایتالیا شده بود، فریب داده شد. در ۳۱ ژانویه، پلیس جسد مثله شدهٔ ماستروپیه ترو را پیدا کرد که در دو چمدان پنهان شده بود. اگرچه گمان می رفت که او قربانی قتل شده باشد، اما علت دقیق مرگ وی تا فوریهٔ ۲۰۱۸ مشخص نشده بود. مدت کوتاهی بعد، پلیس ایتالیا لباس های خونی او را در خانهٔ اینوسنت اوسگاله، مهاجری نیجریه ای که در سال ۲۰۱۴ وارد ایتالیا شده بود اما از برنامهٔ کمک به پناهندگان خارج شده و شروع به فروش مواد مخدر کرده بود، پیدا کرد. مراسم خاکسپاری ماستروپیه ترو در ۲۹ مهٔ ۲۰۱۸ در کلیسای اوگنیسانتی شهر رم برگزار شد و سپس در کامپو ورانو به خاک سپرده شد. جامعهٔ نیجریه ای محلی و کارکنان دیپلماتیک، ویرجینیا راجی شهردار رم و همچنین لوکا تراینی ـ که چند روز پس از قتل، به سوی چندین مهاجر آفریقایی در ماچراتا تیراندازی کرد ـ برای او
گل فرستادند. اوسگاله که به عنوان «یک مرد ۳۰ ساله نیجریه ای با اجازهٔ اقامت منقضی شده و سابقهٔ کیفری در زمینهٔ قاچاق مواد مخدر» توصیف شد، اندکی پس از کشف جسد و لباس های خونی دستگیر گردید. به همراه او، دو مرد نیجریه ای دیگر نیز توسط پلیس بازداشت شدند. در فوریهٔ ۲۰۱۸، آلساندرو ملوتزی، روانپزشک و جرم شناس، مدعی شد که قتل با باندهای جرایم سازمان یافته نیجریه ای در ارتباط است. در مارس ۲۰۱۸، کالبدشکافی نشان داد که علت مرگ، دو ضربهٔ چاقو به شکم بوده است و نه اوردوز، همان طور که اوسگاله ادعا کرده بود. در ۷ ژوئن ۲۰۱۸، جیووانی ماریا مانزونی، قاضی ماچراتا، دستور بازداشت به اتهام قتل، هتک حرمت و تخریب و مخفی سازی جسد را برای دو مردی که همراه اوسگاله متهم بودند لغو کرد؛ این دو مرد همچنان به دلیل اتهامات مرتبط با هروئین در زندان ماندند. ماتئو سالوینی، معاون نخست وزیر ایتالیا و وزیر کشور ایتالیا که تازه منصوب شده بود، اغلب به قتل ماستروپیه ترو اشاره می کرد تا سیاست های سختگیرانهٔ خود علیه جرم و جنایت و بدبینی نسبت به مهاجرت غیرقانونی را توجیه کند. در مارس ۲۰۱۹، یک عضو پیشین 'اندرانگتا به نام وینچنزو مارینو که با اوسگاله هم
سلولی بود، به عنوان شاهد کلیدی علیه ادعای اوسگاله که ماستروپیه ترو بر اثر اوردوز هروئین جان باخته و او تنها مسئولیت مثله کردن جسد را داشته است، فراخوانده شد. در شهادت مارینو، ماستروپیه ترو تهدید کرده بود که پلیس را خبر خواهد کرد و اوسگاله در پاسخ، او را در کبدش با چاقو زد. سپس او به پارک دیاز گاردنز بازگشت تا دوستی بی نام را برای مخفی کردن جسد پیدا کند و بعد شروع به مثله کردن او کرد. از آنجا که ماستروپیه ترو هنوز نشانه هایی از حیات داشت، اوسگاله دوباره او را با ضربهٔ چاقو کشت. مارینو همچنین گفت اوسگاله ادعا کرده بود که عضو مافیا نیجریه ای است. او افزود اوسگاله زمانی که پاملا هنوز زنده بود، شروع به مثله کردن او از ناحیهٔ پا کرده بود. رویدادهای بعدی. بین زمان فرار او از مرکز توان بخشی و رسیدنش به ماچراتا، به او توسط دو مرد محلی سواری داده شد. هر دو مرد به تجاوز جنسی متهم شدند زیرا با او رابطه داشتند در حالی که او از نظر روانی قادر به رضایت دادن نبود. این پرونده ها توسط دادگاه در ژوئن ۲۰۲۰ مختومه اعلام شدند، زیرا چنین اتهاماتی تنها توسط خود پامیلا ماستروپیِترو قابل طرح بودند. در ژوئن ۲۰۲۰، عموی پامیلا و وکیل او،
مارکو ورنی، در جریان جلسات دادگاه و در زمان اعتراضات جهانی به خاطر قتل جورج فلوید، به احترام او روی زانو نشست. او گفت که در حالی که با علت فلوید همدلی دارد، با حمایت بیش از حد سیاسی و عمومی از برخی قربانیان قتل مخالف است. یک سال قبل، او عکسی از سر بریدهٔ پامیلا منتشر کرد و تصمیم خود را با اشاره به فعالان طرفدار مهاجر که عکس های مهاجران غرق شده را به اشتراک می گذارند، توجیه نمود. در اکتبر ۲۰۲۰، کلادیو نیتو، دوست پسر پیشین پامیلا ماستروپیِترو اهل رومانی و ۲۲ ساله، به سه سال زندان محکوم شد زیرا تلاش کرده بود او را به فحشا وارد کند تا پول مواد مخدر را تأمین نماید. در ژانویهٔ ۲۰۲۳، مادر پامیلا، آلِساندرا ورنی، برای اعتراض به جلسه ای که اوسه گاله در آن برخی اتهامات اضافی مربوط به قتل را رد می کرد، تی شرتی با تصاویری از بدن بریده و قطعه قطعه شدهٔ دخترش پوشید. استفانو ماستروپیِترو، پدر پامیلا، در مه ۲۰۲۳ بر اثر حمله قلبی مشکوک درگذشت. منابع.
زبان ایتالیایی در ونزوئلا از دوران استعمار در مناطق اطراف کاراکاس، ماراکای، والنسیا، ماراکایبو و کوه های آند وجود داشته است. این زبان در بسیاری از جملات و کلمات اصطلاحی اسپانیایی ونزوئلایی یافت می شود. حدود ۲۰۰۰۰۰ نفر در این کشور به زبان ایتالیایی صحبت می کنند که آن را به دومین زبان رایج در ونزوئلا، پس از اسپانیایی، تبدیل می کند. تاریخچه. نام ونزوئلا خود از آمریگو وسپوچی ایتالیایی گرفته شده است که این منطقه را به اصطلاح رایج ایتالیایی «ونیز کوچک» می نامید. برخی از ایتالیایی ها در اولین مستعمرات اروپایی در ونزوئلا، عمدتاً در جزیره مارگاریتا و در کومانا، اولین شهر اروپایی در قاره آمریکا، شرکت داشتند، اما تأثیر آنها بر زبان محلی بسیار محدود بود. در طول جنگ های استقلال ونزوئلا، برخی از ایتالیایی ها به سیمون بولیوار در برابر امپراتوری اسپانیا کمک کردند و برخی از کلمات نظامی ایتالیایی را به اسپانیایی ونزوئلایی آوردند. افسر نظامی آگوستینو کوداتزی اولین «آتلانته» ونزوئلا را ایجاد کرد و - در نتیجه - بسیاری از کلمات جغرافیایی در ونزوئلا کلمات قرضی از ایتالیایی هستند. در نیمه دوم قرن بیستم، بیش از ۳۰۰۰۰۰ ایتالیایی به ون
زوئلا نقل مکان کردند - بسیاری از آنها به ویژه پس از جنگ جهانی دوم مهاجرت کردند - و ردپای زبانی خود را بر واژگان محلی به جا گذاشتند: برای مثال، " چاو " اکنون یک سلام دوستانه معمول در کاراکاس است. حتی عباراتی در بین جوانان محلی وجود دارد که کلمات ایتالیایی و اسپانیایی را با هم ترکیب می کنند: "مُرِتِه کِ چائو" نمونه ای از این عبارات است. مدگرایی طبقه مرفه در کاراکاس (که "سیفرینوس" نامیده می شوند) پر از کلمات و عبارات ایتالیایی است. امروزه، بیش از ۵ میلیون ونزوئلایی با ریشه های ایتالیایی وجود دارند: برخی از جوانان ایتالیایی-ونزوئلایی در کاراکاس از زبان عامیانه ای استفاده می کنند که ترکیبی از گویش ایتالیایی و اسپانیایی است. ایتالیایی ها نیز با توجه به لحن آهنگین و ملایم آن، مانند اسپانیایی ریوپلاتنسه، بر لهجه ونزوئلایی تأثیر گذاشته اند. تقریباً تمام ایتالیایی هایی که در ونزوئلا به زبان ایتالیایی صحبت می کنند، در نیمی از کشور در شمال رودخانه های اورینوکو - آپوره زندگی می کنند، در حالی که تنها چند هزار نفر در مناطق سیوداد بولیوار-سیوداد گویانا و سن فیلیپه از ایالت های آپوره-آمازوناس-بولیوار زندگی می کنند. آموزش زبان
ایتالیایی در ونزوئلا. در دهه ۲۰۰۰ نزدیک به ۵۰٬۰۰۰ ایتالیایی در ونزوئلا ساکن بودند که با پسران و دختران خود به انواع زبان ایتالیایی صحبت می کردند (نسل دوم ایتالیایی-ونزوئلایی ها). آموزش زبان ایتالیایی در میان نزدیک به یک میلیون ونزوئلایی که اصالتاً ایتالیایی هستند، در حال بهبود است، اما تنها چند مؤسسه آموزش زبان ایتالیایی در ونزوئلا وجود دارد، از جمله مدارس خصوصی متعلق به جامعه ایتالیایی. در منطقه شهری کاراکاس، بهترین مدرسه " آگوستین کوداتزی " (با دوره های آموزشی از ابتدایی تا دبیرستان) است، در حالی که مدارس دیگری نیز در داخل ونزوئلا وجود دارند (مانند " کولجیو آنجلو د مارتا " در پورتو لا کروز و "کولجیو آگاتزی" در بارکیسیمتو). طبق گفته سفارت ایتالیا در کاراکاس، «... "آموزش زبان ایتالیایی با حضور تعداد ثابتی از مدارس و مؤسسات خصوصی ونزوئلا تضمین شده است که در آنها دوره های زبان ایتالیایی و ادبیات ایتالیایی فعال هستند. دوره های مشابه دیگری نیز توسط وزارت امور خارجه ایتالیا و انجمن های منطقه ای سازماندهی و حمایت می شوند. دفتر آموزشی کنسولگری عمومی کاراکاس، به همراه این سفارت، در حال مذاکره برای توافقی با مقامات و
نزوئلایی برای به رسمیت شناختن دیپلم های تحصیلی صادر شده توسط مدرسه ایتالیایی است (در ونزوئلا یک انجمن مدنی به نام «آگوستینو کوداتزی» وجود دارد که چرخه کامل آموزشی را از ابتدایی تا دبیرستان ارائه می دهد) تا بتوان با دیپلم دبیرستان ایتالیایی به سیستم دانشگاهی ونزوئلا دسترسی داشت. از سال ۲۰۰۲، دولت ایتالیا به مروج ماده ای تبدیل شده است که آموزش زبان ایتالیایی را به عنوان زبان دوم در تعداد ثابتی از مدارس دولتی و خصوصی در ونزوئلا اجباری می کند" ...»
محاکمهٔ دریاسالاران () یک دادگاه نمایشی بود که در مهٔ ۱۹۴۴ توسط دادگاه ویژه برای دفاع از کشور جمهوری اجتماعی ایتالیا علیه گروهی از دریاسالاران ناوگان سلطنتی ایتالیا برگزار شد. آن ها به خیانت به جمهوری اجتماعی ایتالیا به خاطر رفتارشان در تابستان ۱۹۴۳ و پس از آتش بس کاسیبیله متهم شدند. پیش زمینه. در دورهٔ میان جنگی، نیروی دریایی سلطنتی ایتالیا کمترین میزان نفوذ فاشیستی را در بین نیروهای مسلح ایتالیا داشت و بیشتر افسران به خاندان ساوی وفادار بودند. این موضوع پس از اعلام آتش بس کاسیبیله در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ تأیید شد؛ در حالی که بسیاری از فرماندهان ارتش مردد بودند یا با آلمانی ها مذاکره می کردند و به آن ها امکان اشغال سریع بیشتر ایتالیا را می دادند، نیروی دریایی به طور یکپارچه دستورات آتش بس را اجرا کرد و تمام کشتی های قابل حرکت را به بنادر تحت کنترل متفقین هدایت نمود و کشتی هایی که قادر به حرکت نبودند را غرق یا تخریب کرد. نیروهای مستقر در بنادر دریایی غالباً پیشتاز در مقاومت در برابر اشغال آلمانی در بالکان و جزایر اژه بودند و تعداد کمی از افسران ارشد نیروی دریایی ایتالیا به جمهوری اجتماعی ایتالیا پیوستند. قبل از آتش
بس، شک و تردیدهایی دربارهٔ "خائنان" در ستاد نیروی دریایی برانگیخته شد، زیرا بسیاری از کاروان های تأمین به شمال آفریقا با دقتی غیرعادی رهگیری می شدند؛ این امر باعث شد که بسیاری تصور کنند اطلاعات توسط خائنان داخلی در سوپرمارینا به دشمن منتقل می شود. این موضوع در واقع ناشی از رهگیری های Ultra بود، اما وجود Ultra تا دههٔ ۱۹۷۰ مخفی نگه داشته شد و در آن زمان بسیاری چنین نتیجه گرفتند که خائنان داخلی اطلاعات را به دشمن می دادند. رهبران فاشیست، رده های بالای نیروهای مسلح و به ویژه نیروی دریایی را مسئول شکست ها در جنگ با متفقین می دانستند؛ پس از تأسیس جمهوری اجتماعی ایتالیا، تبلیغات فاشیستی تلاش کرد تا آن ها را به عنوان پیش گویی مقصر جلوه دهد و ادعا کرد که آن ها با تبعیت از دستورات دولت بادولیو، که به متفقین تسلیم شده و جنوب ایتالیا را در اختیار آن ها قرار داده بود، به دلاوری رژیم و کشور خیانت کرده اند. متهمان. شش دریاسالار محاکمه شدند: پاویزی به دلیل تسلیم جزیرهٔ پانتلریا به متفقین در ژوئن ۱۹۴۳ متهم شد، در حالی که وسایل مقاومت داشت. لئوناردی متهم به تسلیم بدون جنگ منطقهٔ استحکامات دریایی آوگوستا و سیرکوز در طول تهاجم
متفقین به سیسیل شد؛ در واقع دفاع آوگوستا به دلیل ضعف دفاع های داخلی و فرار گستردهٔ پرسنل میل مارت فرو ریخته بود و لئوناردی تلاش کرد با تعداد اندکی نیرو دفاع کند و حتی شخصاً به کشتی های بریتانیایی شلیک نمود. کامپیونی، ماشِرپا، ماتئوچی و زانّونی به دلیل تبعیت از دولت "خائن" کابینه بادولیو اول و مقاومت در برابر آلمانی ها پس از آتش بس کاسیبیله متهم شدند. این اتهام بی اساس بود زیرا تمامی دریاسالاران طبق سوگ وفاداری نسبت به پادشاه و دولت های منصوب او موظف به اجرای دستورات بودند و هیچ سوگی نسبت به "دوچه" یا جمهوری اجتماعی ایتالیا نداشتند. پاویزی و لئوناردی که در اسارت بریتانیا بودند، به صورت "غیابی" محاکمه شدند، در حالی که کامپیونی، ماشِرپا، زانّونی و ماتئوچی که در اسارت آلمان بودند (کامپیونی، ماشِرپا و زانّونی در Oflag 64/Z در شکن، ماتئوچی در ویتِل)، به درخواست جمهوری اجتماعی ایتالیا به آن ها تحویل داده شدند. محاکمه. اتهامات علیه دریاسالاران زانّونی و ماتئوچی در پایان تحقیقات مقدماتی، در ۱۲ مه ۱۹۴۴، لغو شد، زیرا مشخص شد که ونیز و تولون بدون خونریزی به دست آلمانی ها افتاده اند؛ این دو دریاسالار مقاومت مسلحانه را بی
هوده دانسته و تسلیم شده بودند. با این حال، نبرد در رودز تحت فرمان کامپیونی سه روز طول کشید و ماشِرپا مقاومت لروس را بیش از دو ماه و نیم رهبری کرد، بنابراین محاکمهٔ آن ها ادامه یافت، مانند پاویزی و لئوناردی غایب. محاکمه در همان روز، ۲۲ مه ۱۹۴۴، آغاز و پایان یافت. وینچنزو چرسوزیمو، که پیش تر قاضی تحقیق در محاکمهٔ ورونا بود، دوباره به عنوان قاضی بازپرسی منصوب شد. تحقیقات به طور شتاب زده و تقریباً بدون جستجوی مدارک انجام شد؛ وکیل گوستاوو گیدینی، مدافع کامپیونی، اظهار داشت که "در واقع این محاکمه وجود ندارد: کاملاً بی پایهٔ قانونی و غیرمنطقی است"، و وکیل پائولو توفانین، مدافع ماشِرپا، نشان داد که دریاسالار نمی توانست از اجرای دستورات فرماندهی عالی سرپیچی کند. دادستان، آمودئو جیبیلارو، با شدت علیه توفانین موضع گرفت و به دادگاه امکان اتهام او به «ترویج جرم» را پیشنهاد داد. بر خلاف محاکمهٔ ورونا که با حضور عموم برگزار شد، محاکمهٔ دریاسالاران در دادگاهی تقریباً خالی انجام شد؛ هیچ خبرنگار یا عکاسی حاضر نبود و حتی بستگان متهمان مجبور به انتظار در خارج بودند. کاخ توسط سربازان گارد ملی جمهوری مسلح به مسلسل ها محافظت می شد.
کامپیونی اولین فردی بود که مورد سؤال قرار گرفت و دفاع او یک ساعت و نیم طول کشید، در حالی که دفاع ماشِرپا کوتاه تر بود. ده شاهد فراخوانده شده بودند، اما تنها سه نفر در دادگاه حاضر شدند. وکلا درخواست تعویق کردند، اما رئیس دادگاه، ژنرال بلک شیر جوزپه گریفینی، دلیل موجه ندید و فوراً به دادستان اجازهٔ بیان اتهام داده شد. جیبیلارو درخواست حکم اعدام برای هر چهار متهم را مطرح کرد. محاکمه ساعت ۱۹ پایان یافت و پس از یک ربع ساعت در اتاق شورا، رئیس دادگاه حکم اعدام هر چهار دریاسالار را صادر کرد. کامپیونی و ماشِرپا، همراه با غایبان پاویزی و لئوناردی، محکوم به تیراندازی به سینه شدند "طبق ماده ۱۰۳ قانون کیفری نظامی جنگ". اجرای حکم. اجرای حکم دو روز بعد، در سپیده دم ۲۴ مه ۱۹۴۴، در میدان تیراندازی پارما انجام شد. موسولینی که شخصاً برای صدور حکم اعدام فشار آورده بود، از هر گونه عفو خودداری کرد و آشکارا ابراز تأسف نمود که نتوانسته پاویزی و لئوناردی را نیز اعدام کند. پس از جنگ، کامپیونی و ماشِرپا پس از مرگ، نشان مدال طلای شجاعت نظامی را دریافت کردند.
جینو پاوسی (۹ مه ۱۸۸۸ – ۳ فوریه ۱۹۶۰) دریاسالار ایتالیایی بود که در جنگ جهانی دوم خدمت کرد. زندگی و آغاز کار. پاوسی در ۱۸۸۸ در پیزا متولد شد و در ۱۹۰۶ وارد آکادمی دریایی در لیورنو شد و در ۱۹۰۹ به درجهٔ ستوان دوم فارغ التحصیل گردید. در سال های ۱۹۱۱–۱۹۱۲ با درجهٔ ستوان سوم در جنگ ایتالیا–ترکیه شرکت کرد و بر عرشهٔ ناو زرهی "جوزپه گاریبالدی" خدمت نمود. در جنگ جهانی اول، در ناو جنگیها (از جمله "آممیرالیو دی سنت بون") و ناوشکنها (از جمله ) خدمت کرد. بین ۱۹۲۵ و ۱۹۲۶، با درجهٔ سرهنگ دوم، به عنوان افسر اجرایی ناو سبک "آنکونا" خدمت کرد؛ پس از ترفیع به درجهٔ فرمانده، بین ۱۹۲۶ تا ۱۹۲۷ فرماندهی ناوشکن های و را بر عهده داشت. بین ۱۹۳۳ و ۱۹۳۵، پس از ترفیع به درجهٔ کاپیتان، فرماندهی ناوشکن های و و اسکادران مربوطه را بر عهده داشت؛ بین ۱۹۳۶ و ۱۹۳۷ فرماندهی ناو سبک "لویجی کادورنا" را بر عهده گرفت. او همچنین مأموریت های ساحلی، عمدتاً در ستاد عالی "سپاه خدمهٔ سلطنتی دریایی" در وزارت نیروی دریایی داشت. پس از ترفیع به درجهٔ معاون دریاسالار در ژانویهٔ ۱۹۴۰، پاوسی فرماندهی عالی سپاه خدمهٔ سلطنتی را بر عهده گرفت. جنگ جهانی دوم. با شروع
جنگ جهانی دوم و پس از ترفیع به معاون دریاسالار، پاوسی در بازرسى آماده سازی و آزمون کشتی های جدید خدمت می کرد. در فوریهٔ ۱۹۴۱، بازرس مدارس تحت فرماندهی عالی سپاه خدمه شد و در نوامبر همان سال خود فرماندهی آن را بر عهده گرفت. او در سپتامبر ۱۹۴۲ به درجهٔ معاون دریاسالار کامل ارتقاء یافت و در مارس ۱۹۴۳ فرماندهی منطقهٔ دریایی پانتلریا را بر عهده گرفت. جزیرهٔ پانتلریا دارای استحکامات فراوان، با فرودگاهی در غار (با استقرار ۶۰ جنگنده) و هشت باتری ضد کشتی، چهارده باتری ضدهوایی و مجموعاً ۷۶ توپ ۷۶ میلی متری بود. جمعیت نظامی ۱۱۴۲۰ نفر بود و ذخایر غذایی تنها برای ۲۰ تا ۵۰ روز کافی بود. در ۸ مه ۱۹۴۳، عملیات کورکس اسکریو آغاز شد و جزیره بیش از یک ماه مورد بمباران هوایی مداوم قرار گرفت تا مقاومت آن کاهش یافته و فرود متفقین آماده شود. در ۱۱ ژوئن ۱۹۴۳، پاوسی بدون انتظار اجازهٔ روم، تسلیم جزیره را اعلام کرد. پاوسی در اردوگاه اسیران جنگی در بریتانیا نگهداری شد و در نوامبر ۱۹۴۴ به وطن بازگردانده شد. در ایتالیا، او مورد انتقاد شدید حکومت فاشیستی و جمهوری سالو قرار گرفت و در مه ۱۹۴۴، توسط دادگاه فاشیستی در پارما غیابی به حکم اعدام
محکوم شد. پس از جنگ، خدمت خود را از سر گرفت و در ۱۹۴۸ بازنشسته شد و در ۱۹۵۷ به درجهٔ دریاسالار کامل در بازنشستگی نائل آمد. وی در ۳ فوریهٔ ۱۹۶۰ در رم درگذشت.
پلگرینو ماتئوچی (بولونیا, ۲۶ دسامبر ۱۸۸۷ – ۱۸ اوت ۱۹۷۱) دریاسالار ایتالیایی بود که در جنگ جهانی دوم خدمت کرد. زندگی نامه. وی در ۱۸۸۷ در بولونیا متولد شد و در سال ۱۹۰۵ وارد آکادمی دریایی لیورنو شد و در ۱۹۰۹ با درجهٔ افسر نوپا فارغ التحصیل شد. در ۱۹۰۸، هنگامی که هنوز دانشجوی افسر بود، در امدادرسانی به زلزلهٔ مسینا شرکت کرد و به همین دلیل مدال شایستگی دریافت نمود. در ۱۹۱۱–۱۹۱۲ در جنگ ایتالیا–ترکیه با درجهٔ ستوان دوم سوار بر ناو جنگی ناو جنگی ناپلی و سپس بر روی کشتی توپ دار "ولتورنو" شرکت داشت و برای شرکت در عملیات توبروک صلیب جنگ برای شجاعت نظامی دریافت کرد. در طول جنگ جهانی اول ابتدا روی "دیولیو" و سپس دوباره روی "ناپلی" خدمت کرد، و پس از آن فرماندهی یک قایق تندرو به وی سپرده شد و برای عملیاتی در ساحل درِس صلیب جنگ دیگری دریافت نمود. در ۱۹۲۲ به درجهٔ ستوان فرمانده ارتقا یافت و به عنوان اتشه دریایی در بوخارست منصوب شد و تا ۱۹۲۵ در آنجا باقی ماند؛ دو سال بعد به درجهٔ فرمانده ارتقا یافت و فرماندهی کشتی پایگاه زیردریایی "آنتونیو پاتسینوتی" و سپس ناوشکن لانزرُتو مالوسِلو را بر عهده گرفت. در ۱۹۳۳ به درجهٔ کاپیتان ارت