Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سامباجی (سامباجیراجه شیواجیراجه بونسل، تلفظ مراتی: [saːmˈbʱaːdʑiː ˈbʱos(ə)le] ؛ ۱۴ مه ۱۶۵۷ – ۱۱ مارس ۱۶۸۹)، همچنین با نام شامبوراجه شناخته می شود ، از سال ۱۶۸۱ تا ۱۶۸۹ به عنوان دومین پادشاه ( چاتراپاتی ) امپراتوری مراتا ، ایالتی برجسته در اوایل هند مدرن ، حکومت کرد . او پسر ارشد شیواجی ، بنیانگذار امپراتوری مراتا بود زندگینامه. اوایل زندگی. سامباجی در قلعه پوراندار از شیواجی ، از قبیله مراتا چاتراپاتی ، و همسر اولش سایبای ، که در دو سالگی او درگذشت، متولد شد. سپس او توسط مادربزرگ پدری اش ، جیجابای، بزرگ شد . در سن نه سالگی، سمباجی به عنوان گروگان سیاسی برای اطمینان از رعایت پیمان پوراندار که شیواجی در 11 ژوئن 1665 با گورکانیان امضا کرده بود، نزد راجا جای سینگ اول از امبر فرستاده شد . در نتیجه این پیمان، سمباجی به منصب دار مغول تبدیل شد . او و پدرش شیواجی در 12 مه 1666 در دربار امپراتور مغول، اورنگ زیب ، در آگرا حضور یافتند . اورنگ زیب هر دوی آنها را در حبس خانگی قرار داد، اما آنها در 22 ژوئیه 1666 فرار کردند. با این حال، دو طرف در دوره 1666-1670 با هم آشتی کردند و روابط صمیمانه ای داشتند. در دوره بین سال های
۱۶۶۶ تا ۱۶۶۸، اورنگ زیب در ابتدا عنوان راجا را که شیواجی از طرف امپراتوری مغول، پس از فشار شاهزاده معظم ، به دست آورده بود، رسماً به رسمیت شناخت . اورنگ زیب به دوستی شاهزاده معظم و شیواجی و سمباجی با سوءظن زیادی نگاه می کرد. با وساطت معظم، سمباجی نیز به رتبه منصب دار مغول با ۵۰۰۰ سواره نظام بازگردانده شد. شیواجی سپس سمباجی را به همراه ژنرال پراتاپرائو گجار برای خدمت تحت نظر شاهزاده معظم که نایب السلطنه مغول در اورنگ آباد و معاون دیلرخان بود، فرستاد. سمباجی در ۴ نوامبر ۱۶۶۷ از شاهزاده معظم در اورنگ آباد دیدن کرد و سپس به بهانه جمع آوری مالیات، حق تصرف زمین در برار به او اعطا شد . پس از اقامتی کوتاه، سمباجی به راجگاد بازگشت، در حالی که افسران نماینده مراتهه همچنان در اورنگ آباد اقامت داشتند. در این دوره، مراتاها تحت فرماندهی سمباجی در کنار مغولان تحت فرماندهی معظم علیه سلطنت بیجاپور جنگیدند . ازدواج. سامباجی در یک ازدواج سیاسی با جیوبای ازدواج کرد و طبق رسم مراتا، نام یسوبای را برای خود برگزید . جیوبای دختر پیلاجی شیرکه بود که پس از شکست دشموک سوریاجی سوروه که جانشین قبلی شیواجی بود، به خدمت او درآمده بود. بدین
ترتیب، این ازدواج به شیواجی دسترسی به منطقه کمربند ساحلی کنکان را داد . یسوبای دو فرزند داشت، دختری به نام باوانی بای و سپس پسری به نام شاهو اول که بعدها چاتراپاتی پادشاهی مراتا شد. طبق گفته "مآسیر عالمگیری" ، دختران سمباجی و برادرش راجارام با اشراف مغول ازدواج کردند. دستگیری و پیوستن به گورکانیان. شیواجی بزرگ، پسرش سمباجی را در سال ۱۶۷۸ در قلعه پانهالا زندانی کرد. خافی خان، نویسنده معاصر ، اظهار داشت که زندانی شدن او به دلیل رفتارهای شخصی از جمله ادعای بی مسئولیتی و اعتیاد به "لذت های نفسانی" بوده است. نظریه دیگری حاکی از آن است که سمباجی به دلیل "تلاش برای تجاوز به همسر یک برهمن" در پانهالا زندانی شده است. پس از بازگشت شیواجی از لشکرکشی جنوبی خود، سمباجی را در ساجانگاد مستقر کرد ، به این امید که نگرش دومی را بهبود بخشد. سمباجی، اگرچه به ماتا (راهبان هندو) و اعمال آنها احترام می گذاشت، اما در پیروی از آن روال منظم مهارت نداشت. ارتباطی بین سمباجی و دیلر خان ، که اکنون تنها فرد مسئول امور مغول در جنوب داخان بود، از قبل برقرار شده بود. در ۱۳ دسامبر ۱۶۷۸، سمباجی به همراه همسرش فرار کرد و به مدت یک سال به دیلرخا
ن پیوست، و با همراهان کوچکی که داشت، ساجانگاد را با هدف رسیدن به پدگائون، اردوگاه مغول ها، ترک کرد. پس از این، او با رتبه هفت هزار زات به یک اشراف زاده مغول تبدیل شد و عنوان "راجا" توسط اورنگ زیب به او اعطا شد. او بعداً به قلعه بوپالگاد که تحت کنترل مراتاها بود و در خدمت مغول ها بود، حمله کرد . پس از بازگشت، او در پنهالا [ "توسط چه کسی؟" ] تحت بازداشت خانگی قرار گرفت . به گفته مورخ استوارت ان. گوردون ، شیواجی نمی خواست سمباجی جانشین او شود. برای این منظور، او پیشنهادی برای تقسیم پادشاهی خود بین دو پسرش ارائه داد، به طوری که سمباجی مناطق تازه به دست آمده کارناتاک و گینگی ساحلی را دریافت کند، در حالی که قرار بود مناطق مرکزی ماهاراشترا به راجا رام داده شود. جادونات سرکار بیان می کند که گفته می شود سمباجی، که از این موضوع آزرده خاطر شده بود، پس از نامه های خان که به سمباجی قول داده بود در صورت پیوستن به او، با حمایت مغول ها حق خود را پس بگیرد، به مخالفت با پدرش پیوست. با این حال، سمباجی بعداً به دنبال رفتار بی پروای دیلر خان به جمع مراتا بازگشت. او همچنین اظهار می کند که بسیاری از منابع تاریخی اولیه در مورد سمباج
ی قابل بحث هستند، زیرا توسط افرادی نوشته شده اند که با او دشمنی داشته اند. گاجانان مهندیل دلیل جدایی سمباجی از پدرش را نامشخص می داند سلطنت. هنگامی که شیواجی در هفته اول آوریل 1680 درگذشت، سمباجی هنوز در قلعه پانهالا اسیر بود. برخی از سرداران بانفوذ از جمله وزرای آناجی داتو و دیگر وزرا، با حمایت سویارابای ، علیه سمباجی توطئه کردند تا از جانشینی سمباجی جلوگیری کنند. سویارابای، بیوه شیواجی و نامادری سمباجی، پس از مرگ شوهرش، پسر ده ساله این زوج، راجارام، را در 21 آوریل 1680 بر تخت سلطنت نشاند. با شنیدن این خبر، سمباجی نقشه فرار خود را کشید و در 27 آوریل پس از کشتن فرمانده قلعه، قلعه پانهالا را تصرف کرد. در 18 ژوئن، او کنترل قلعه رایگاد را به دست گرفت . سمباجی رسماً در 20 ژوئیه 1680 به تخت سلطنت نشست. راجارام، همسرش جانکی بای و مادرش سویارابای زندانی شدند. کمی پس از آن، سویارابای و آناجی داتو با استفاده از شاهزاده تبعیدی مغول، اکبر، نقشه دیگری علیه سامباجی کشیدند. شاهزاده، سامباجی را از این نقشه مطلع کرد و سپس سویارابای، خویشاوندانش از خانواده شیرکه و آناجی داتو را به اتهام توطئه اعدام کرد لشکرکشی ها و درگیری های
نظامی. کمی پس از به تخت نشستن، سمباجی لشکرکشی های نظامی خود را علیه کشورهای همسایه آغاز کرد. حمله سمباجی به برهانپور و پناه دادن به شاهزاده اکبر، پسر فراری اورنگ زیب، او را مجبور کرد تا به همراه ارتش مغول به سمت جنوب حرکت کند. حمله به برهانپور. نوشتار اصلی: غارت برهانپور (۱۶۸۱) بهادر خان مسئول قلعه برهانپور بود که بعدها این مسئولیت را به کاکر خان سپرد. کاکر وظیفه جمع آوری مالیات جزیه از شهروندان هندوی برهانپور را بر عهده داشت. جزیه در قلعه برهانپور جمع آوری و ذخیره می شد. سمباجی در سال 1680 برهانپور را غارت و ویران کرد. نیروهای او پادگان مغول را کاملاً شکست دادند و اسیران را به طرز وحشیانه ای اعدام کردند. مراتهه ها سپس شهر را غارت کردند و بنادر آن را به آتش کشیدند. سپس سمباجی به بغلان عقب نشینی کرد و از نیروهای فرمانده مغول، خان جهان بهادر، گریخت. امپراتوری گورکانیان. در سال 1681، محمد اکبر، پسر چهارم اورنگ زیب، به همراه چند تن از هواداران مسلمان منصبدار، دربار مغول را ترک کرد و به شورشیان مسلمان در دکن پیوست. اورنگ زیب در پاسخ، دربار خود را به جنوب، به اورنگ آباد، منتقل کرد و فرماندهی لشکرکشی دکن را به دست
گرفت. شورشیان شکست خوردند و اکبر به جنوب گریخت تا به سمباجی پناه ببرد. وزرای سمباجی، از جمله آناجی داتو، و دیگر وزرا از این فرصت استفاده کردند و دوباره برای به تخت نشاندن راجارام توطئه کردند. آنها نامه ای خیانت آمیز علیه سمباجی امضا کردند که در آن قول پیوستن به اکبر، که نامه برای او ارسال شده بود، را دادند. اکبر این نامه را به سمباجی داد. سمباجی که خشمگین شده بود، توطئه گران را به اتهام خیانت اعدام کرد. اکبر به مدت پنج سال نزد سمباجی ماند، به این امید که او به او نیرو و پول قرض دهد تا به تاج و تخت مغول حمله کند و آن را برای خود تصاحب کند. متأسفانه برای سمباجی، اعطای پناهندگی به اکبر نتیجه ای نداشت. در نهایت، سمباجی به اکبر کمک کرد تا به ایران فرار کند . از سوی دیگر، اورنگ زیب پس از آمدن به دکن هرگز به پایتخت خود در شمال بازنگشت. محاصره رامسی (۱۶۸۲). نوشتار اصلی: محاصره رامسی در سال 1682، مغول ها قلعه مراتا در رامسج را محاصره کردند ، اما پس از پنج ماه تلاش ناموفق، از جمله کاشت مین های انفجاری و ساخت برج های چوبی برای تصرف دیوارها، محاصره مغول ها شکست خورد. اورنگ زیب سعی کرد از همه جهات به امپراتوری مراتهه حمله
کند. او قصد داشت از برتری عددی مغول ها به نفع خود استفاده کند. سمباجی برای این تهاجمات به خوبی آماده شده بود و نیروهای مراتهه به سرعت با ارتش قدرتمند مغول در چندین نبرد کوچک با استفاده از تاکتیک های جنگ چریکی درگیر شدند. با این حال، سمباجی و ژنرال هایش هر زمان که فرصتی برای فریب ژنرال های مغول به نبردهای سرنوشت ساز در سرزمین های مستحکم مراتهه به دست می آوردند، به آنها حمله کرده و آنها را شکست می دادند. سمباجی استراتژی ای برای به حداقل رساندن تلفات در جبهه خود ابداع کرده بود. اگر فرصتی پیش می آمد، ارتش مراتهه قاطعانه حمله می کرد، اما اگر مغول ها از نظر تعداد خیلی قوی بودند، مراتهه ها عقب نشینی می کردند. این استراتژی بسیار مؤثر بود زیرا ژنرال های اورنگ زیب به مدت سه سال نتوانستند سرزمین های مراتهه را تصرف کنند. تهاجم مغول ها به کنکان (۱۶۸۴). نوشتار اصلی: تهاجم مغول ها به کنکان (۱۶۸۴) اورنگ زیب سپس تصمیم گرفت مستقیماً از شمال و جنوب به قلعه رایگاد، پایتخت مراتا، حمله کند . او تلاشی گازانبری برای محاصره پایتخت مراتا انجام داد که منجر به حمله مغول ها به کنکان (1684) شد . مغول ها به دلیل استراتژی مراتا و آب و هوای
نامساعد منطقه به شدت شکست خوردند. این شکست ها اورنگ زیب را مجبور کرد تا از امپراتوری مراتا روی برگرداند و به دنبال موفقیت در برابر سلسله قطب شاهی و سلسله عادل شاهی باشد. در زمان سمباجی (1680-1689) مراتاها در غرب هند مستقر شدند. سیدی های جنجیرا. نوشتار اصلی: محاصره جانجیرا مراتاها به رهبری شیواجی با سیدی ها ، مسلمانانی از تبار حبشی که در هند ساکن شده بودند، بر سر کنترل سواحل کونکان درگیر شدند. شیواجی توانست حضور آنها را تا قلعه جانجیرا ، جزیره ای مستحکم در مورود ، کاهش دهد . [ "نیازمند منبع" ] سمباجی به لشکرکشی مراتا علیه آنها ادامه داد، در حالی که در آن زمان سیدی ها با مغول ها متحد شدند. در آغاز سال 1682، یک ارتش مراتا که بعداً سمباجی شخصاً به آن پیوست، به مدت سی روز به جزیره حمله کرد و خسارات سنگینی وارد کرد، اما نتوانست استحکامات آن را بشکند. سپس سمباجی با حیله ای سعی کرد گروهی از مردم خود را به سمت سیدی ها بفرستد و ادعا کرد که آنها فراری هستند. آنها به قلعه راه داده شدند و قصد داشتند در طول حمله قریب الوقوع مراتا، مخزن باروت را منفجر کنند . با این حال، یکی از فراریان زن با یک مرد سیدی درگیر شد و او نقشه ر
ا کشف کرد و نفوذی ها اعدام شدند. سپس مراتهه ها تلاش کردند تا یک گذرگاه سنگی از ساحل به جزیره بسازند، اما در نیمه راه با حرکت ارتش مغول برای تهدید ریگاد، متوقف شدند. سامباجی برای مقابله با آنها بازگشت و نیروهای باقی مانده او نتوانستند بر پادگان جانجیرا و ناوگان سیدی که از آن محافظت می کردند، غلبه کنند. پرتغالی ها و انگلیسی ها. نوشتار اصلی: تهاجم مراتاها به گوا (۱۶۸۳) سامباجی که در سال 1682 نتوانست جانجیرا را تصرف کند، فرماندهی را برای تصرف قلعه ساحلی پرتغالی ها، آنجادیوا، فرستاد . مراتهه ها قلعه را تصرف کردند و به دنبال تبدیل آن به یک پایگاه دریایی بودند، اما در آوریل 1682 توسط یک گروه 200 نفره پرتغالی از قلعه بیرون رانده شدند. این حادثه منجر به درگیری بزرگتری بین دو قدرت منطقه ای شد. مستعمره پرتغالی گوا در آن زمان، تدارکات را برای مغول ها فراهم می کرد، به آنها اجازه می داد از بنادر پرتغالی در هند استفاده کنند و از قلمرو آنها عبور کنند. سمباجی برای انکار این حمایت از مغول ها، با 20000 سرباز مراتا به سرزمین های پرتغالی باردز و سالست حمله کرد. طبق روایتی از پدر فرانسیسکو د سوزا، مراتاها کلیساها را غارت، ویران و
به زنان مسیحی تجاوز کردند. پس از اتمام غارت، بسیاری از مردان، زنان و کودکان را با خود بردند و بعداً آنها را به اعراب و هلندی ها فروختند. جادونات سارکار خاطرنشان می کند که مراتاها به خاطر تجاوز گروهی به زنان در طول تهاجمات، از جمله حمله به گوا تحت رهبری سمباجی، بدنام بودند. او با نقل روایتی معاصر از این رویداد، این موضوع را شرح می دهد. این دشمنان چنان وحشی بودند که وقتی زنی در نظرشان بسیار زیبا (به معنای واقعی کلمه، بهترین) جلوه می کرد، پنج یا شش نفر از آنها با همخوابگی با آن زن، به او تجاوز می کردند. تاکنون در هیچ جای دیگر هند، و حتی در میان کافری ها (سیاه پوستان) چنین وحشیگری دیده نشده است. به همین دلیل، بسیاری از زنان مارگائون... خود را به استخرها می انداختند و در آنجا بر اثر غرق شدن جان خود را از دست می دادند. برخی دیگر که شجاعانه در برابر نیات شهوانی برخی از سربازان دشمن مقاومت می کردند، با ضربات شمشیر کشته می شدند و سینه برخی دیگر بریده می شد.اوضاع برای استعمارگران چنان وخیم شد که نایب السلطنه پرتغالی، فرانسیسکو د تاوورا، کنده د آلور، به همراه حامیان باقی مانده خود به کلیسای جامعی که سردابه سنت فرانسیس خ
اویر در آن نگهداری می شد، رفت و در آنجا برای رهایی دعا کرد. نایب السلطنه تابوت را باز کرد و باتوم، اعتبارنامه سلطنتی و نامه ای مبنی بر درخواست حمایت از سنت به بدن سنت فرانسیس خاویر داد. لشکرکشی سامباجی به گوا با ورود ارتش و نیروی دریایی مغول در ژانویه 1684 متوقف شد و او را مجبور به عقب نشینی کرد. عقب نشینی ناگهانی سامباجی از گوا به عنوان نتیجه "شفاعت معجزه آسا"ی سنت ذکر شده است. در همین حال، در سال ۱۶۸۴، سامباجی با درک نیاز خود به سلاح و باروت انگلیسی ها، به ویژه به این دلیل که کمبود توپخانه و مواد منفجره آنها مانع از توانایی مراتهه ها در محاصره استحکامات می شد، یک معاهده دفاعی با انگلیسی ها در بمبئی امضا کرد. با این تقویت، سامباجی به تصرف پراتاپگاد و مجموعه ای از قلعه ها در امتداد گات ها ادامه داد . [ "کدام؟" ] میسور. نوشتار اصلی: جنگ مراتا-میسور (۱۶۸۲) سامباجی، بسیار شبیه به لشکرکشی پدرش شیواجی به کارناتاکا، در سال 1681 تلاش کرد تا به میسور ، که در آن زمان یک امیرنشین جنوبی تحت حکومت وودیار چیکادِواراجا بود، حمله کند . ارتش بزرگ سامباجی دفع شد، همانطور که در سال 1675 برای شیواجی اتفاق افتاد . چیکادِوراجا بع
داً در طول درگیری های 1682-1686 با پادشاهی مراتا پیمان بست و خراج پرداخت کرد. با این حال، چیکادِوراجا شروع به نزدیک شدن به امپراتور مغول کرد و از پیروی از پیمان های خود با مراتاها دست کشید. در پاسخ، سامباجی در سال 1686 به همراه دوست برهمن و شاعرش کاوی کالاش به میسور حمله کرد . مراتا دشموک ها. سمباجی در طول سلطنت کوتاه خود، به ویژه پس از سقوط بیجاپور و گلکنده در سال های 1686-1687، با تلاش های مغول ها برای جذب بسیاری از دشموک های مراتا به سمت خود مواجه شد. فرارها تا پایان سلطنت او رایج شده بود؛ به گفته استوارت گوردون، او در طول درگیری با پرتغالی ها با «آتش زدن روستاها برای جلوگیری از رساندن آذوقه به گوا» خانواده های دشموک را «به شدت از خود بیگانه» کرده بود. خانواده های دشموک که در طول سلطنت سمباجی به خدمت مغول ها پیوستند ، مانه ، شیرکه ، جاگدال و یاداو بودند. همچنین مواردی مانند خانواده جده وجود داشت که یک برادر به خدمت مغول ها پیوست و دیگری به سمباجی وفادار ماند. در سال ۱۶۸۳، سمباجی از شاهزاده اکبر مطلع شد که جناح مخالف او در حال توطئه برای ارائه پادشاهی خود به اکبر در ازای حمایت او علیه سمباجی است. پس از این،
سمباجی ۲۴ نفر از اعضای خانواده های بانفوذ از جمله وزرای ارشد دولت که در این توطئه دست داشتند را محاکمه و اعدام کرد دستگیری، شکنجه و اعدام. نوشتار اصلی: اعدام سامباجی در نبرد وای در سال ۱۶۸۷ ، فرمانده کلیدی مراتاها، هامبیرائو موهیته، کشته شد و سربازان شروع به ترک ارتش مراتا کردند. سمباجی و ۲۵ نفر از مشاورانش در فوریه ۱۶۸۹ در درگیری در سنگامشوار توسط نیروهای مغول مقرب خان اسیر شدند. مقامات مراتا نزدیک به او، مواضع سمباجی را جاسوسی کردند و این اطلاعات را به مقرب خان منتقل کردند . روایت های رویارویی سمباجی با حاکم مغول و شکنجه و اعدام بعدی او و همچنین از بین بردن جسدش، بسته به منبع، بسیار متفاوت است، اگرچه همه به طور کلی موافقند که او به دستور امپراتور شکنجه و اعدام شده است. سمباجی و کاوی کلاش اسیر شده به قلعه بهادرگاد در پِدگائون در منطقه احمدنگر امروزی برده شدند، جایی که اورنگ زیب با پوشیدن لباس دلقک آنها را تحقیر کرد و مورد توهین سربازان مغول قرار گرفتند. روایت ها در مورد دلایل اتفاقات بعدی متفاوت است: روایت های مغولی بیان می کنند که از سمباجی خواسته شد تا قلعه ها، گنجینه ها و نام های همدستان مغول خود با مرات
هه ها را تسلیم کند و او با توهین به امپراتور و پیامبر اسلام، حضرت محمد، در طول بازجویی، سرنوشت خود را رقم زد و به جرم کشتن مسلمانان اعدام شد. علمای امپراتوری مغول ، سمباجی را به اتهام جنایاتی که سربازانش علیه مسلمانان در برهانپور مرتکب شده بودند، از جمله غارت، قتل، بی آبرویی و شکنجه، به اعدام محکوم کردند. اورنگ زیب دستور شکنجه و اعدام سمباجی و کاوی کالاش را داد. به گفته خافی خان و ایشوار داس ناگار، سمباجی و کاوی کالاش ابتدا با آهن داغ کور شدند. هر دو در 11 مارس 1689 در تولاپور در سواحل رودخانه بهیما در نزدیکی پونا با سر بریدن اعدام شدند. برخی روایت ها بیان می کنند که جسد سمباجی تکه تکه شده و به رودخانه انداخته شده یا جسد یا بخش هایی از آن دوباره گرفته شده و در محل تلاقی رودخانه ها در تولاپور سوزانده شده است. روایت های دیگر بیان می کنند که بقایای سمباجی به سگ ها خورانده شده است. جانشینی. با مرگ سمباجی، پادشاهی مراتا دچار هرج و مرج شد و برادر ناتنی کوچکترش، راجارام اول، تاج و تخت را به دست گرفت. راجارام پایتخت مراتا را به جنوب، به جینجی منتقل کرد ، در حالی که جنگجویان چریکی مراتا تحت فرماندهی سانتاجی غورپاده و
داناجی جادهاو به آزار و اذیت ارتش مغول ادامه دادند. چند روز پس از مرگ سمباجی، قلعه رایگاد، پایتخت ، به دست مغولان افتاد. یسوبای، بیوه سمباجی و ساکواربای ، بیوه شیواجی، اسیر شدند. ساکواربای در اسارت مغولان درگذشت. شاهو، که در زمان اسارت هفت ساله بود، از فوریه 1689 تا مرگ امپراتور مغول اورنگ زیب در سال 1707، به مدت 18 سال در اسارت مغولان باقی ماند. سپس شاهو توسط امپراتور محمد اعظم شاه ، پسر اورنگ زیب، آزاد شد . پس از آزادی، شاهو مجبور شد جنگ کوتاهی بر سر جانشینی با عمه اش تارابای ، بیوه راجارام که مدعی تاج و تخت برای پسر خودش، شیواجی دوم، بود، داشته باشد. مغول ها یسوبای را اسیر نگه داشتند تا مطمئن شوند که شاهو به شرایط آزادی اش پایبند است. او در سال 1719، زمانی که مراتاها تحت فرمان شاهو و پیشوا بالاجی ویشوانات قوی شدند، آزاد شد .
روابط مصر و سوریه به روابط دوجانبه بین جمهوری عربی مصر و سوریه اشاره دارد. مصر در دمشق سفارت دارد. سوریه در قاهره سفارت دارد. هر دو کشور عضو اتحادیه عرب هستند. روابط در دوران حکومت حسنی مبارک عموماً خوب بود، اما پس از انتخاب محمد مرسی، عضو اخوان المسلمین، رو به وخامت گذاشت. مصر در ژوئن ۲۰۱۳ سفارت خود در دمشق را تعطیل کرد. با این حال، روابط یک ماه بعد از سر گرفته شد و سفارتخانه های هر دو کشور در آن زمان بازگشایی شدند. تاریخچه روابط. پیش از قرن بیستم. در طول پادشاهی جدید مصر باستان، سلسله نوزدهم مصر بخش هایی از جنوب سوریه را اشغال کرد و علیه گروه های محلی شامی جنگید. سرانجام، مصر در سال ۶۷۳ پیش از میلاد به دست امپراتوری آشور افتاد. مصر و سوریه بعدها، قبل از فتوحات اسلامی، استان هایی از امپراتوری روم و بیزانس بودند. مصر و سوریه همچنان سرزمین های مهم خلافت های اولیه، مانند خلافت راشدین، اموی، عباسی، فاطمی و عثمانی، باقی ماندند. در دوران امپراتوری عثمانی، ناپلئون به مصر و سوریه حمله کرد. پس از شکست ناپلئون، خلأ قدرت در مصر پدید آمد و ژنرال عثمانی، محمدعلی پاشا، کنترل مصر را به دست گرفت و برای تسلط بر سوریه به عثما
نی ها اعلان جنگ داد. اگرچه او موفق بود، دهقانان سوری علیه اشغال مصر قیام کردند. پس از جنگ دوم مصر و عثمانی، مصر در ازای به رسمیت شناختن حکومت خاندان محمدعلی بر مصر، از سوریه عقب نشینی کرد. روابط قبل از ادغام ۱۹۵۸. نفوذ بریتانیا در امور مصر به مرور زمان افزایش یافت، بنابراین تا سال ۱۹۱۴، بریتانیا توانست خدیو طرفدار عثمانی مصر، عباس دوم، را با حسین کامل طرفدار بریتانیا جایگزین کند. او مصر را از عثمانی ها مستقل اعلام کرد و با بریتانیا متحد شد و با کمک شورشیان سوری به جنگ جهانی اول علیه عثمانی ها پیوست. در طول جنگ، بریتانیایی ها و فرانسوی ها برای تقسیم سرزمین های عربی تحت سلطه عثمانی تبانی کردند. با وجود درگیری های بعدی بین نیروهای فرانسوی و شورشیان سوری، توافق شد که سوریه تحت قیمومیت فرانسه قرار گیرد. دولت های سوریه و مصر پس از جنگ جهانی اول روابط مثبتی را حفظ کردند. سوریه و مصر از امضاکنندگان پروتکل های اسکندریه و بعدها از بنیانگذاران اتحادیه عرب بودند. هر دو کشور در جنگ ۱۹۴۸ علیه اسرائیل شرکت کردند، اما از اسرائیل شکست خوردند. این شکست، شوک بزرگی در سیاست مصر و سوریه و همچنین سیاست اعراب به طور کلی ایجاد کرد.
سال بعد، سه کودتا در سوریه رخ داد: یکی در ماه مارس توسط حسنی الزعیم، یکی در ماه اوت توسط سامی الهناوی و آخرین کودتا در ماه دسامبر توسط ادیب شیشکلی. در سال ۱۹۵۲، سلطنت مصر در کودتایی با توطئه افسران مصری سرنگون شد و جمهوری مصر با اولین رئیس جمهور آن محمد نجیب اعلام شد. در آن سال، شیشکلی جنبش آزادی بخش عرب را تأسیس کرد، یک حزب سیاسی که از ناسیونالیسم پان عرب حمایت می کرد. شیشکلی با نجیب ملاقات کرد تا در مورد همکاری و اتحاد بین سوریه و مصر گفتگو کند، که نجیب آن را پذیرفت اما می خواست ابتدا مسئله سودان را که مصر از زمان فتوحات محمد علی اشغال کرده بود، حل کند. مذاکرات بین دولت های سوریه و مصر بر سر اتحاد حتی پس از سرنگونی شیشکلی در سال ۱۹۵۴ و سرنگونی نجیب در همان سال توسط جمال عبدالناصر ادامه یافت. اینکه کودتای ۱۹۵۲ مصر تا چه حد از کودتاهای اخیر سوریه الهام گرفته است، هنوز به طور کامل شناخته نشده است، اما گمانه زنی های زیادی در مورد آن وجود دارد. جمهوری متحد عربی. احساسات پان عربیستی به طور سنتی در سوریه بسیار قوی بود، و ناصر پس از جنگ سوئز در سال ۱۹۵۶، یک چهره قهرمان محبوب در سراسر جهان عرب بود؛ بنابراین، حمایت م
ردمی قابل توجهی در سوریه برای اتحاد با مصرِ ناصر وجود داشت. حزب بعث سوسیالیست عرب، مدافع اصلی چنین اتحادیه ای بود. در ۱ فوریه ۱۹۵۸، گروهی از رهبران سیاسی و نظامی سوریه، ادغام دو کشور را به جمال عبدالناصر، رئیس جمهور مصر، پیشنهاد دادند. یکی از دلایل اصلی این اتحاد، نگرانی از نفوذ روزافزون حزب کمونیست سوریه، تحت رهبری خالد بکداش بود. بدین ترتیب، در ۲۲ فوریه ۱۹۵۸، جمهوری متحد عربی تشکیل شد و سوریه و مصر را به عنوان یک ملت متحد کرد. تحت این اتحادیه، فعالیت همه احزاب در سوریه ممنوع شد و سرکوب گسترده کمونیست های سوری و کل حیات سیاسی سوریه آغاز شد. نخبگان سوری به دلیل تسلط مصر بر امور سوریه، احساس کردند که به حاشیه رانده شده اند و مصری ها مناصب سیاسی ارشد سوریه را اشغال کردند. با این حال، دولت مصر استدلال کرد که به دلیل هرج و مرج سیاسی سوریه، مدیریت سختگیرانه امور سوریه ضروری است. تا سال ۱۹۶۱، سوریه به یک استان متمرکز تبدیل شد و ناصر، معاون رئیس جمهور خود، عبدالحکیم عامر، را به عنوان فرماندار سوریه فرستاد. این امر باعث ایجاد بحران با عبدالحمید السراج، یکی از آخرین سوری هایی که در جمهوری متحد عربی قدرت را در دست داشت
، شد و در نتیجه استعفا داد. این حادثه بسیاری از رهبران سوریه را به این باور رساند که سوریه در حال تبدیل شدن به مستعمره مصر است، بنابراین کودتایی در سوریه در سال ۱۹۶۱ عامر را دستگیر کرد، او را به مصر بازگرداند و سوریه را به عنوان یک کشور مستقل اعلام کرد، اگرچه مصر نام «جمهوری متحده عربی» را تا سال ۱۹۷۱ حفظ کرد. در سال ۱۹۶۳، کودتای بعثی ها در سوریه دولت سوریه را سرنگون کرد و مذاکرات بین مصر و سوریه بر سر اتحاد از سر گرفته شد و سوریه منشور قاهره را امضا کرد و قول اتحاد نهایی با مصر را داد. با این حال، دولت بعثی در سوریه بیشتر نگران تثبیت حکومت خود بود تا اتحاد سریع و ترس از بازگشت به سلطه مصر باعث شد سوریه از منشور قاهره عقب نشینی کند. با این وجود، روابط بین مصر و سوریه پس از فروپاشی اتحادیه صمیمانه بود و سوریه در طول جنگ شش روزه ۱۹۶۷ که منجر به از دست دادن شبه جزیره سینا توسط مصر و بلندی های جولان توسط سوریه به اسرائیل شد، در کنار مصر ایستاد. پس از جنگ، حافظ اسد، رئیس جمهور جدید سوریه و انور سادات، رئیس جمهور مصر، بر سر اتحاد جماهیر عربی، یک سازمان سست متشکل از وحدت سیاسی و نظامی، به توافق رسیدند. جنگ یوم کیپور
. در سال ۱۹۷۳، مصر و سوریه جنگ اکتبر علیه اسرائیل را با حمله ای هماهنگ برای بازپس گیری شبه جزیره سینا و بلندی های جولان آغاز کردند. جنگ دو هفته ای با بازپس گیری کرانه شرقی کانال سوئز در سینا توسط مصر پایان یافت، اما سوریه مناطق بیشتری را به اسرائیل واگذار کرد و ارتش اسرائیل را در معرض تهدید تصرف دمشق قرار داد. پس از جنگ، سادات سیاست اقتصادی طرفدار سرمایه داری، سیاست خارجی طرفدار ایالات متحده و در نهایت پیمان صلح با اسرائیل را در پیش گرفت، که در تضاد با سیاست خارجی طرفدار اتحاد جماهیر شوروی، سیاست اقتصادی سوسیالیستی و موضع سختگیرانه سوریه در قبال آرمان فلسطین بود. پس از امضای پیمان صلح کمپ دیوید توسط انور سادات، رئیس جمهور مصر، با اسرائیل، مصر از اتحادیه عرب اخراج شد. سوریه پس از سفر سادات به اورشلیم، روابط دیپلماتیک خود را قطع کرد. روابط بین مصر و سوریه در بقیه دوران سادات، به ویژه در طول درگیری نیابتی اسرائیل و سوریه در لبنان، سرد ماند. در زمان حسنی مبارک. پس از ترور سادات در سال ۱۹۸۱، حسنی مبارک رئیس جمهور مصر شد. مبارک تلاش کرد تا روابط مصر با جهان عرب را با روابط مصر با ایالات متحده و اسرائیل متعادل کند.
مصر در طول جنگ ایران و عراق از عراق حمایت می کرد، در حالی که سوریه از ایران حمایت می کرد. روابط مصر و سوریه تا زمان جنگ خلیج فارس سرد ماند، زمانی که هم سوریه و هم مصر نیروهایی را برای اخراج عراق از کویت اعزام کردند و به عادی سازی روابط با سوریه کمک کردند. در جریان روند صلح فلسطین و اسرائیل، حسنی مبارک به عنوان میانجی عمل کرد. تا دهه ۱۹۹۰، سوریه و مصر روابط مثبتی برقرار کرده بودند و مبارک تلاش می کرد تنش های سوریه و اسرائیل را حل کند و در صورت عادی سازی روابط سوریه با اسرائیل، برای بازگرداندن بلندی های جولان به سوریه برنامه ریزی می کرد. مبارک همچنین تنش ها بین سوریه و ترکیه را در اواخر دهه ۱۹۹۰ کاهش داد. مصر و سوریه پس از انقلاب. ۲۰۱۱–۲۰۱۳. پس از بهار عربی و ظهور اخوان المسلمین، روابط به شدت تیره شد. اخوان المسلمین یک سازمان ممنوعه است و عضویت در آن در سوریه جرم سنگین و مستوجب اعدام است. مصر در سال ۲۰۱۳ تمام روابط خود را با جمهوری عربی سوریه قطع کرد. در زمان ریاست جمهوری محمد مرسی، که عضو اخوان المسلمین بود، مصر از مخالفان سوریه حمایت کرد و از اسد خواست تا کناره گیری کند. در ۱۵ ژوئن ۲۰۱۳، رئیس جمهور مرسی دستور
تعطیلی سفارت سوریه در قاهره را صادر کرد و خواستار ایجاد منطقه پرواز ممنوع بر فراز سوریه شد. تخمین زده می شود که بین ۷۰۰۰۰ تا ۱۰۰۰۰۰ پناهنده سوری در زمان حکومت مرسی در این کشور زندگی می کردند و دولت سعی کرد با ارائه مجوزهای اقامت، کمک به یافتن شغل، اجازه ثبت نام کودکان پناهنده سوری در مدارس دولتی و دسترسی به سایر خدمات عمومی، از پناهندگان سوری حمایت کند. ۲۰۱۳–۲۰۲۴. روابط دیپلماتیک از سر گرفته شد و سفارتخانه ها پس از برکناری مرسی از قدرت، تنها چند هفته بعد در ژوئیه ۲۰۱۳، بازگشایی شدند. در ژوئیه ۲۰۱۳، دو کشور توافق کردند که کنسولگری مصر در دمشق و کنسولگری سوریه در قاهره را بازگشایی کنند. در اواخر نوامبر ۲۰۱۶، برخی رسانه های عربی گزارش دادند که خلبانان مصری در اواسط نوامبر برای کمک به دولت سوریه در مبارزه با داعش و جبهه النصره به این کشور رسیده اند. این پس از آن صورت گرفت که عبدالفتاح سیسی، رئیس جمهور مصر، علناً اعلام کرد که از ارتش سوریه در جنگ داخلی سوریه حمایت می کند. با این حال، چند روز بعد، مصر حضور نظامی خود در سوریه را تکذیب کرد. با این حال، مصر همچنان حامی صریح مداخله روسیه و حامی بشار اسد بود، که ایالات