Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مرزاق علواش (۶ اکتبر ۱۹۴۴) کارگردان و فیلم نامه نویس اهل الجزایر است. فیلم او با عنوان "عمر قتلتوا" محصول ۱۹۷۶ بعداً در دهمین جشنواره بین المللی فیلم مسکو شرکت کرد و جایزهٔ نقره ای این جشنواره را از آن خود کرد. فیلم "سلام پسرعمو!" او محصول ۱۹۹۶ در شصت و نهمین دوره جوایز اسکار در بخش بهترین فیلم خارجی حضور داشت. او یکی از تأثیرگذارترین فیلم سازان الجزایری است و برخی نیز او را مهم ترین فیلم ساز الجزایر می دانند. او تنها فیلم ساز الجزایری است که بیشتر آثار سینمایی خود را وقف کشورش کرده است. اوایل زندگی. علواش در محلهٔ باب وادی در شهر الجزیره به دنیا آمد. پدرش یک کارمند پست بربر قبائلی و مادرش یک زن خانه دار الجزایری اهل قصبه بود. علواش تنها ده ساله بود که جنگ آزادیبخش الجزایر در سال ۱۹۵۴ آغاز شد. او در زمان اعلام استقلال کشور در سال ۱۹۶۲ تنها هجده سال داشت. حرفه. تحصیل. مرزاق علواش تحصیلات خود را در سال ۱۹۶۴ در مؤسسهٔ سینما در الجزایر آغاز کرد. زمانی که در آنجا بود، فیلم فارغ التحصیلی خود با نام "عبور"، و همچنین یک فیلم کوتاه با نام "دزد" را کارگردانی کرد. وقتی مؤسسهٔ سینما تعطیل شد، دانشجویان به لودز یا پاریس ه
دایت شدند. علواش تحصیلات خود را در ایدک (که اکنون لا فمیس نامیده می شود) در پاریس به پایان رساند. حرفه خبرنگاری. پس از بازگشت به الجزایر، او چند ماه را در دفتر اخبار الجزایر گذراند و سپس به همراه همکارانش از کلاس فارغ التحصیلان مؤسسهٔ سینما پس از انتشار طوماری که خواستار مسئولیت بیشتر کارگران بود، اخراج شد. برای آرام کردن اعتراض، گروهی از فارغ التحصیلان مؤسسهٔ سینما از جمله علواش برای یک دورهٔ کارآموزی سه ماهه در دفتر رادیو تلویزیون فرانسه (ORTF) به فرانسه اعزام شدند. او چندین سال در فرانسه ماند و همراه با مارک فرو در مدرسه علمی پژوهش های عالی ثبت نام کرد و دورهٔ «تحلیل اسناد سینمایی قرن بیستم» را گذراند. حرفه فیلم سازی. علواش در سال ۱۹۷۳ به الجزایر بازگشت و در سازماندهی کمپین سینباس در حمایت از انقلاب کشاورزی به فعالیت پرداخت. او به عنوان مشاور در وزارت فرهنگ مشغول به کار بود. او در سال ۱۹۷۲ فیلم مستندی به نام "ما و انقلاب ارضی" را دربارهٔ این اثر کارگردانی کرد. در سال ۱۹۷۴، او فیلم مستندی با عنوان "تیپاسای پیر" را در سایت تیپاسا، و به طور مشترک با شرکت اف آر۳ مارسی، برای دفتر ملی بازرگانی و صنعت سینمایی (ON
CIC) کارگردانی کرد. قبل از پیوستن به ONCIC به عنوان کارگردان در سال ۱۹۷۵، او در سال ۱۹۷۴ در تولید فیلم "باد جنوبی" به کارگردانی محمد سلیم ریاض، به عنوان دستیار کارگردان نقش داشت. او در سال ۱۹۷۷ با کارگردانی نخستین فیلم بلند خود با عنوان "عمر قتلتوا" (۱۹۷۶)، که نگاهی بدبینانه اما واقع بینانه به بیگانگی مردان در جامعهٔ الجزایر دارد، به شهرت بین المللی دست یافت. این فیلم در هفتهٔ منتقدان جشنوارهٔ کن برگزیده شد و در جشنواره فیلم مسکو برندهٔ مدال نقره شد. علواش پس از آن فیلم "ماجراهای یک قهرمان" را در سال ۱۹۷۸ کارگردانی کرد که فیلمی بود دربارهٔ پدری الجزایری که به دروغ پسر شیرخوار خود را به عنوان قهرمانی معرفی می کند که قبیله اش در انتظارش بوده اند. این فیلم جایزه طلایی جشنواره فیلم کارتاژ را دریافت کرد. علواش بعداً و در سال ۱۹۸۲ فیلم دیگر با عنوان "مردی که از پنجره ها به بیرون نگاه می کند" را کارگردانی کرد. جوایز و افتخارات. فیلم ۲۰۱۱ او "عادی!" در جشنواره فیلم دوحه ترایبکا ۲۰۱۱ برندهٔ جایزهٔ بهترین فیلم شد. در سال ۲۰۱۲، فیلم "توبه کننده" در بخش دو هفته کارگردانان در جشنواره فیلم کن ۲۰۱۲ به نمایش درآمد. این فیلم
برندهٔ جایزه فیپرشی برای بهترین فیلم آسیایی در هفدهمین جشنواره بین المللی فیلم کرالا شد. زندگی شخصی. علواش یک دختر به نام باهیا علواش دارد که او نیز فیلم ساز است.
سیستم بین المللی اندازه گیری کمیت ها () یا (ISQ) کمیت های مورد استفاده در فیزیک و به طور کلی در علم مدرن را شامل می شود که با کمیت های اساسی مانند طول و جرم و رابطه های بین آن کمیت ها شروع می شود. [a] این سیستم زیربنای دستگاه بین المللی یکاها (SI) [b] است، اما خود واحدهای اندازه گیری مورد استفاده برای کمیت ها را تعیین نمی کند. این سیستم به طور رسمی در استاندارد ISO/IEC 80000 چند قسمتی ISO توصیف شده است (همچنین بسیاری از مقدارهای دیگر مورد استفاده در علم و فناوری را تعریف می کند)، که برای نخستین بار در سال ۲۰۰۹ تکمیل شد و به دنبال آن بازنگری و توسعه یافت. کمیت های پایه. کمیت های پایه یک سیستم معین از کمیت های فیزیکی زیرمجموعه ای از آن کمیت ها هستند، که در آن هیچ کمیت پایه را نمی توان بر حسب بقیه بیان کرد، اما جایی که هر کمیت در سیستم را می توان بر اساس کمیت های پایه بیان کرد. در این محدودیت، مجموعه مقادیر پایه بر اساس قرارداد انتخاب می شود. ISQ هفت کمیت پایه را تعریف می کند. نمادها برای آنها، مانند مقدارهای دیگر، به صورت مورب نوشته شده است. بعد یک کمیت فیزیکی شامل قدر یا واحد نمی شود. نمایش نمادین متعارف بعد ک
میت پایه، یک حرف بزرگ تک در نوع رومی (عمودی) سنز-سریف[c] است.
دوره ماقبل تاریخ آناتولی () یا دوره پیش از تاریخ آناتولی از دوران پارینه سنگی تا ظهور تمدن اروپای دوران باستان در اواسط هزاره اول قبل از میلاد امتداد دارد. به طور کلی در نظر گرفته می شود که به سه دوره تقسیم می شود که منعکس کننده مواد غالب مورد استفاده برای ساخت ادوات و سلاح های خانگی است: عصر سنگ، عصر برنز و عصر آهن. اصطلاح مس سنگی (کالکولیتیک) برای نشان دادن دوره ای که در میان عصر سنگ و برنز قرار گرفته است به کار می رود.
آناتولی باستان () به آناتولی در طی اروپای دوران باستان اشاره دارد. در اوایل آن دوره، آناتولی به چندین پادشاهی و دوره ماقبل تاریخ آناتولی تقسیم شد که مهم ترین آنها لیدیه در غرب، فریگیه در مرکز و اورارتو در شرق بود. ۵۵۰ قبل از میلاد پس از جنگ های ایران و یونان، آناتولی تحت حکومت شاهنشاهی هخامنشی قرار گرفت. تمام آناتولی به جز سواحل دریای اژه که در دهه ۴۷۰ قبل از میلاد در اتحادیه دلوس گنجانده شده بود، تحت کنترل ایران باقی ماند. اسکندر مقدونی سرانجام در سال ۳۳۰ قبل از میلاد کنترل کل منطقه را از ایران خارج کرد. پس از مرگ اسکندر، فتوحات او بین چندین ژنرال مورد اعتمادش تقسیم شد، اما در معرض تهدید دائمی تهاجم هم از سوی گال ها (فرانسه) و هم دیگر حاکمان قدرتمند در پرگامون، پادشاهی پونتوس و امپراتوری بطلمیوسی بود.
ماقبل تاریخ اروپای جنوب شرقی () تقریباً به عنوان قلمرو وسیع تر اروپای جنوب شرقی (شامل سرزمین های کشورهای مدرن آلبانی، بوسنی و هرزگوین، بلغارستان، کرواسی تعریف می شود. قبرس قبرس، یونان یونان، کوزوو کوزوو، مولداوی مولداوی، مونته نگرو مونته نگرو، مقدونیه شمالی مقدونیه شمالی، رومانی، صربستان، اسلوونی و تراکیه شرقی دوره ای از پارینه سنگی زبرین را پوشش می دهد، که با حضور انسان های انسان خردمند در این منطقه از حدود ۴۴۰۰۰ سال پیش، تا ظهور اولین اسناد مکتوب در اروپای دوران باستان، در یونان باستان در اوایل قرن هشتم قبل از میلاد. پیشاتاریخ در اروپای جنوب شرقی به طور معمول به دوره های کوچک تری مانند پارینه سنگی فوقانی، هولوسن میان سنگی/فراپارینه سنگی، انقلاب نوسنگی، نوسنگی، انقلاب نوسنگی مردم نیاهندواروپایی، آغاز تاریخ تقسیم می شود.
جلیل محبی (زاده ۱۳۵۸ در زنجان) روحانی شیعه و سیاستمدار اصولگرا اهل ایران است. او فارغ التحصیل دکترای رشته حقوق و جزا و جرم شناسی از دانشگاه امام صادق و دانش آموخته حوزه علمیه و هیئت علمی مرکز پژوهشهای مجلس ایران و معاون مطالعات حکمرانی این مرکز است. زندگی. جلیل محبی در ۱۳۵۸ در زنجان به دنیا آمد و در کودکی پدرش را از دست داد. او برای تحصیل به حوزه علمیه رفت و در ۲۱ سالگی پس از معمم شدن در شهریور ۱۳۷۹ برای دوره لیسانس در دانشگاه امام صادق پذیرفته شد و سال ۱۳۹۵ از این دانشگاه در رشته دکتری جرم شناسی فارغ التحصیل شد. در سال ۱۳۸۰ ازدواج کرد و دو فرزند دختر و پسر دارد. او در سال ۱۳۸۸ به عضویت شورای مرکز جمعیت ایثارگران درآمد و تا زمانی که حسین فدایی به سمت معاونت بازرسی بیت رهبری درآمد در عضویت جمعیت ایثارگران باقی ماند. شروع فعالیت سیاسی. جلیل محبی آن طور که در رزومه خود در کانال تلگرام اش آورده است نخست به عنوان مدیر کل مطالعات حقوقی مجلس در سال ۱۳۸۷ در زمان ریاست احمد توکلی براین مرکز شروع به کار کرد و سپس به ریاست مرکز مطالعات اجتماعی قوه قضائیه در دوره صادق لاریجانی رسید و در سال ۹۱ به عنوان رئیس بسیج حقوقدانا
ن پا به عرصه سیاست گذاشت. وی در سال ۱۳۹۷ به ریاست ستاد امر به معروف رسید و تا زمان انتخابات ۱۴۰۰ در این سمت بود و از آنجا علی رغم مخالفتش با کاندیداتوری ابراهیم رییسی به دولت رفت و شش ماه به عنوان معاون برنامه ریزی و نظارت حقوقی نهاد ریاست جهوری و سرپرست مرکزمطالعات حقوق شهروندی را به عهده داشت و با اختلافاتی که با ابراهیم رییسی پیدا کرد به مرکز پژوهشهای مجلس بازگشت و اکنون عضو هیئت علمی آنجاست و معاون سیاسی حقوقی مرکز پژوهشها و پس از آن معاون مطالعات حکمرانی شد. او از هواداران سید علی خامنه ای است و معتقد است مسوولین جمهوری اسلامی بجز سید علی خامنه ای درک صحیحی از حکمرانی ندارند و از چیزی که تحجر و اباحه گرایی می نامد رنج می برند. توییت های جلیل محبی عموماً به صورت توامان انتقاد از اصولگرایان و اصلاح طلبان است سعی دارد خود را در خاستگاه متفاوتی معرفی کند و آن را به منتسب به روح الله خمینی، سید محمد بهشتی و علی خامنه ای بداند. محبی چند بار از واژه راه سوم استفاده کرده و معتقد است اصولگرایان و اصلاح طلبان حرف های درست و غلطی دارند و باید راه سومی به وجود بیاد که بیان گر مسیر صحیح سیاست باشد. جلیل محبی دربارهٔ
ابراهیم رییسی در توییتی جنجالی گفته است او صلاحیت اداره یک ساختمان ۵ طبقه را ندارد. جلیل محبی در مجلس نهم از تهران کاندیدا شد اما از ورود به مجلس بازماند. دبیری ستاد امر به معروف و نهی از منکر. در ۱ اسفند ماه ۱۳۹۷ کاظم صدیقی با رسیدن به ریاست ستاد امر به معروف و نهی از منکر، جلیل محبی را به عنوان دبیر این ستاد معرفی کرد. وی در نامه سرگشاده ای به کاظم صدیقی نوشت و مدعی شد اولویت امر به معروف مسئولین بر حجاب خواسته علی خامنه ای است. او معتقد است اصولگرایان از افکار شهید بهشتی دور شده اند و همین امر موجب گسست آنان با اجتماع شده است. شعار جلیل محبی در ستاد امر به معروف جمله ای از عبدالله جوادی آملی بود که گفته است: ظاهر مردم باطن مسوولین جمهوری اسلامی است. او معتقد است راه اصلاح جامعه و مردم اصلاح مسئولان است و بارها در سخنرانی ها عبارت الناس علی دین ملوکهم یعنی الناس علی دین ماها را از علی خامنه ای نقل کرد. فعالیت در فضای مجازی. جلیل محبی از جمله مسئولان جمهوری اسلامی است که در توییتر و اینستاگرام بسیار فعال است و ایده هایش را موضوعات مختلف را در کانال تلگرامی اش منتشر می کند و در مواردی افزون بر دیدگاه ها و رفت
ارهای او در جلوی دوربین صدا و سیما. برخی از پست های او حاشیه ساز و جنجالی شده است. او در مورد استفاده از فیلترشکن با استناد به قانون جرائم رایانه ای گفته است: در جمهوری اسلامی ایران استفاده از فیلتر شکن جرم نیست ولی خرید و فروش آن جرم است اما من از فیلتر شکن دانلودی رایگان استفاده می کنم. او در این زمینه گفته است در ایران شرع حاکم نیست بلکه قانون حاکم است و تا زمانی که قانونی برای ممنوعیت استفاده از فیلتر شکن وجود نداشته باشد استفاده از آن جرم نیست. مناظره جنجالی با تاجزاده. جلیل محبی مناظرات متعددی از جمله صادق زیبا کلام، علی علیزاده، غلامحسین الهام، محسن برهانی، ابراهیم فیاض و سعید شریعتی داشته است اما در بهمن ماه ۱۳۹۸ مناظره جلیل محبی به عنوان اصولگرا با مصطفی تاجزاده اصلاح طلب پیرامون شورای نگهبان جنجالی شد و حواشی فراوانی ایجاد کرد و او را در شبکه های اجتماعی بر سر زبان ها انداخت. فعالیت در مجلس. جلیل محبی ۲۳ بهمن ۱۳۸۷ به عضویت هیئت علمی مرکز پژوهشهای مجلس و در همان زمان به مدیر کلی مرکز پژوهش های مجلس منصوب شد و تا کنون عضو هیئت علمی مرکز پژوهش های مجلس است و علاوه بر وکالت دادگستری وکیل دادگاه ویژه روح
انیت نیز می باشد. وی مدعی است مهم ترین نقش او در مجلس نگارش بخشی از قانون مجازات اسلامی مصوب ۱۳۹۲ بوده است که یک کتاب دو جلدی نیز در شرح آن قانون در هزار و دویست صفحه نوشته است. جلیل محبی در عرصه حقوق کیفری نظریه ای را دنبال می کند که در چند مقاله به آن پرداخته و معتقد است قوانین کشور از بی ضابطه بودن افراطی رنج می برد و باید برپایه نظریات اسلامی و با استفاده تجربیات بشری باشد. تلاش برای تصویب لایحه حجاب و عفاف. در ۱۷ مرداد ۱۴۰۲ محسن برهانی، جرم شناس و وکیل دادگستری، در توئیتی با «ننگین» خواندن لایحهٔ حجاب اجباری نوشت که در تنظیم متن نهایی این لایحه سه نفر شامل «آقایان قالیباف، غضنفرآبادی و جلیل محبی» نقش کلیدی داشته اند.
تراکولوژی () مطالعه علمی آثار باستانی تراکیه باستان و تراکیان و شاخه ای منطقه ای و موضوعی از رشته های بزرگتر تاریخ باستان و باستان شناسی است. یک شاغل در این رشته تراکولوژیست نامیده می شود. تراکولوژی گستره فرهنگ باستانی تراکیه (زبان، ادبیات، تاریخ، مذهب، هنر، اقتصاد و اخلاق) را از ۱۰۰۰ قبل از میلاد تا پایان حکومت امپراتوری روم در قرن ۴ تا ۷ پس از میلاد بررسی می کند.
بوربیستا (؛ – 45/44 BC) پادشاه اهل داکیه بود. پادشاه قبایل گته و داس ها از ۸۲/۶۱ قبل از میلاد تا ۴۵/۴۴ قبل از میلاد بود. او اولین پادشاهی بود که با موفقیت قبایل پادشاهی داکیه را متحد کرد که شامل منطقه واقع بین رودخانه های دانوب، رود تیسا و دنیستر و امروزه رومانی و مولداوی است.
آناتولی بیزانس () اشاره به شبه جزیره آناتولی (واقع در ترکیه امروزی) در دوران حکومت امپراتوری بیزانس دارد. آناتولی پس فتح شام به دست مسلمانان و فتح اسلامی مصر در طول سلطنت امپراتور بیزانس هراکلیوس در سال ها ۶۳۴–۶۴۵ CE گاه شماری دوران مشترک برای امپراتوری بیزانس اهمیت حیاتی داشت.
باشگاه ورزشی آستریا لوستن آئو () یک باشگاه فوتبال حرفه ای مستقر در شهر لوستن آئو، فورارلبرگ، اتریش، که در بوندس لیگا اتریش، بالاترین سطح لیگ فوتبال اتریش، رقابت می کند. این باشگاه در سال ۱۹۱۴ تأسیس شد و به اتحادیه فوتبال فورآرلبرگ وابسته است.
سئوتوپولیس () شهری از نوع هلنیستی باستانی بود که توسط پادشاه تراکیان، سئوث سوم، بین ۳۲۵–۳۱۵ پیش از میلاد و پایتخت پادشاهی ادروسی تأسیس شد. ویرانه های آن اکنون در پایین مخزن کوپرینکا در نزدیکی کازانلاک، استان استارا زاگورا، در مرکز بلغارستان قرار دارد.
دولت تقلیل یافته یا دولت باقی مانده ()، باقی مانده یک دولت است که زمانی بسیار بزرگتر بوده و در پی تجزیه طلبی، ضمیمه کردن به خاک، اشغال نظامی، استعمارزدایی، کودتا یا انقلاب، در بخشی از قلمرو سابق خود، باقی مانده است. در آخرین مورد، یک دولت در تبعید بخشی از قلمرو سابق خود را کنترل می کند.
مغول های اولیه () در منطقه ای پدید آمد که در ۴۵۰۰۰ سال پیش در دوران پارینه سنگی بالایی (⎘پارینه سنگی زبرین) توسط انسان ها و گونه های پیشین انسان تباران سکونت داشت. مردم آنجا عصر برنز و عصر آهن را طی کردند، اتحادهای قبیله ای تشکیل دادند، مردم را تشکیل دادند و با سیاست های اولیه در دشت مرکزی ژانگیوان درگیر شدند. مغول های اولیه، پادشاهی های قبیله ای مختلفی تشکیل دادند که برای برتری با یکدیگر جنگیدند، مانند خاقانات روران (۳۳۰–۵۵۵) تا زمانی که توسط گوک ترک ها، که اولین خاقانات ترک را تأسیس کردند، شکست خوردند. خاقانات گوک ترک (۵۵۲–۷۴۴) به نوبه خود تحت تأثیر قدرت فزاینده دودمان تانگ قرار گرفت. نابودی خاقانات اویغور (۷۴۴–۸۴۸) توسط قرقیزهای ینیسئی منجر به پایان تسلط ترک ها بر فلات مغولستان شد.
روابط فیلیپین و ترکیه () روابط دوجانبه بین جمهوری فیلیپین و جمهوری ترکیه است. فیلیپین در آنکارا سفارت دارد و ترکیه در مانیل سفارت دارد. تاریخ. مردم ترکیه (ترک های آناتولی) و فیلیپینی ها حتی قبل از تأسیس کشورهای مدرن ترکیه و فیلیپین روابط داشتند. در زمان عثمانی مردم فیلیپین از لوزون (جزیره) توسط ترک ها استخدام می شدند.
اصلاحات آتاتورک (Atatürk İnkılâpları) مجموعه ای از تغییرات سیاسی، حقوقی، مذهبی، فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی بود که برای تبدیل جمهوری جدید ترکیه به یک دولت ملی، سکولار و مدرن تحت رهبری مصطفی کمال آتاترک مطابق با ایدئولوژی کمالیسم طراحی شد. حزب سیاسی او، حزب جمهوری خلق ترکیه (CHP)، که ترکیه را به عنوان یک دولت تک حزبی در دوره تک حزبی جمهوری ترکیه اداره کرد، این اصلاحات را از سال ۱۹۲۳ به اجرا گذاشت. پس از مرگ آتاتورک، جانشین او عصمت اینونو، به حکومت تک حزبی و اصلاحات سبک کمالیستی ادامه داد تا اینکه CHP در دومین انتخابات واقعاً چند حزبی ترکیه، انتخابات عمومی ترکیه ۱۹۵۰ مغلوب حزب دموکرات (ترکیه، ۱۹۶۱-۱۹۴۶) شد.
مقام صاحب الزمان شوشتر مکانی مذهبی است که قدمگاه امام دوازدهم شیعیان دانسته می شود. این بنا در کنار قبرستانی باستانی در شهر شوشتر قرار دارد. برخی این قدمگاه را با مسجد جمکران مقایسه کرده اند. امروزه در مجاورت این قدمگاه، آرامستان بزرگی با نام مقام صاحب زمان وجود دارد. این قدمگاه تاریخی با شماره ۱۳۵۶۷ در فهرست آثار ملی ایران ثبت شده است. پیشینه و پیدایش. سابقه تاریخی این قدمگاه به سال ۹۹۱ قمری برمیگردد. در این سال چندین نفر از عبادت کنندگان شوشتر شامل شخصی به نام درویش کریم، چله ای گرفتند و برای به جا آوردن عبادت خود، همه روزه به طرف تپه هایی که مکان فعلی مقام صاحب الزمان است می رفتند و پس از انجام اعمال به شهر برمی گشتند. یک روز در وقت ناهار شخصی با لباس ساده نزدیک آنها می ایستد. تصور کردند که رهگذری فقیری است. از غذای خود به او تعارف می کنند و آن فرد اجابت می کند. بعد از صرف غذا آن شخص روی به عبادت کنندگان کرد و گفت: شما مرا دعوت کردید و من هم اجابت کردم حال من هم شما را دعوت می کنم که همه شما فردا برای نهار در همین جا میهمان من باشید. روز بعد، وقتی عبادت کنندگان از شهر به مقصد همان محل حرکت نمودند در آنجا خ
یمه ها و سراپرده های ملوکانه مشاهده کردند و دیدند همان شخص هم در زیر آن سراپرده حضور دارد. موقع صرف غذا آن شخص صدا زد غذا بیاورید. بلافاصله چند تن از خدمه سفره پهن کردند و غذاهایی عالی و ملوکانه آوردند. عبادت کنندگان پس از صرف غذا به طرف شهر حرکت کردند. در میانه راه از خود می پرسیدند آن همه دستگاه سلطنتی و خیمه های مجلل و فرش های نیکو و غذاهای بسیار خوب از کجا آمده و کیست که چنین تمکنی دارد. به یک بار به پشت سر خود نگاه کردند و هیچ آثاری از آن چیزها مشاهده ننمودند. بنابراین چنین گفتند که این پذیرایی چیزی غیبی بوده است و آن شخص را امام دوازدهم شیعیان پنداشتند. کم کم این قضیه را برای مردم نقل کردند و مردم شوشتر آن مکان را محل تیمن و تبرک و عبادت برای خود قرار دادند. بعد از مدتی، کسانی در آن مکان، ساختمانی بنا نمودند. ساخت و بازسازی. بنای اولیه این بنا به وسیله «درویش کریم» در دوران سلطنت شاه صفی صفوی انجام گرفته. سال ساخت بنا را برخی در سال ۱۰۴۷ و برخی ۹۹۱ هجری قمری دانسته اند. بعدها در اوایل قرن چهاردهم هجری قمری مرحوم حاج ملا حسین طبیب شوشتری ساختمانهای دیگری بر آن افزوده است. هیات امنای مقام در سال ۱۳۵۵ اقدا
م به تعمیر اساسی این مکان و توسعه حرم و رواقها نمودند و ساختمان نسبتا وسیعی را برای استفاده زائرین بنا کردند. منبری سنگی به نام منبر امام زمان در این محل نصب است که هم اکنون نیز موجود می باشد. کشف سنگ نوشته در جریان بازسازی. هنگام عملیات بازسازی، سنگ نوشته ای در یکی از اتاقهای مخروبه این بنا یافت شد که ظاهرا تاریخ بنای این مقام و نام بانی با چند بیت شعر معرفی کرده است: در عهد صفی پادشه عالمیان کز نورعنایتش صفا یافت جهان گردید زفیض فضل معبود تمام این بقعه که می دهد ز فردوس نشان درویش کریم را خدا داد کرم بنیاد نهاد ساختنش آبادان تاریخ بنایش به نهان مجرم گفت از مهدی صاحب الزمان خواه عیان آثار تاریخی مجاور. گور دخمه های زرتشتی شوشتر در مجاورت این قدمگاه قرار دارند. بعلاوه چشمه سیزنگر که محل عبادت عارف نامی سهل شوشتری دانسته می شود در نزدیکی این قدمگاه واقع شده است.
معامله () یک فیلم درام آرژانتینی محصول ۱۹۸۳ به کارگردانی فرناندو آیالا و نویسندگی روبرتو کوسا و کارلوس سومیلیانا است. این فیلم در ۱۹ مهٔ ۱۹۸۳ در بوئنوس آیرس به نمایش درآمد. این فیلم همچنین در سیزدهمین جشنواره بین المللی فیلم مسکو شرکت کرد و موفق به دریافت دیپلم ویژه شد.
انریکه کارراس (؛ ۶ ژانویهٔ ۱۹۲۵ – ۲۹ اوت ۱۹۹۵) کارگردان، فیلم نامه نویس و تهیه کننده فیلم آرژانتینی متولد پرو، و یکی از پرکارترین کارگردانان سینما در تاریخ سینمای آرژانتین بود. کارراس که در لیما، پرو به دنیا آمد، نزدیک به ۱۰۰ فیلم را در مدت فعالیت ۴۰ سالهٔ خود بین سال های ۱۹۵۱ تا ۱۹۹۱ کارگردانی کرد. فیلم "فراری" (۱۹۶۴) او در چهاردهمین جشنواره بین المللی فیلم برلین دیده شد. فیلم "زنان دیوانه" (۱۹۷۷) او نیز در دهمین جشنواره بین المللی فیلم مسکو شرکت کرد. او در سال ۱۹۹۵ در بوئنوس آیرس درگذشت.
برناردین رائه دورن ( به انگلیسی: Bernardine Rae Dohrn ) (زاده ۱۲ ژانویه ۱۹۴۲) استاد حقوق بازنشسته و رهبر سابق سازمان ستیزه جوی چپ افراطی Weather Underground در ایالات متحده است. دورن به عنوان سرپرست سازمان هواشناسی در اوایل دهه 1970، برای چندین سال در لیست ده فراری تحت تعقب در آمریکا قرار داشت، اما او همچنان پس از حذف نامش از این لیست، فراری باقی ماند و تلاش کرد تا در مخافل عمومی ظاهر نشود. پس از بیرون آمدن از مخفیگاه در سال 1980، دورن به اتهامات بزه کاری در رابطه با وثیقه و پرش با وثیقه اعتراف کرد. دورن توانست در سال 1967 از دانشکده حقوق دانشگاه شیکاگو فارغ التحصیل شود. در میانه سال های 1970 تا 1980، او در شرکت حقوقی Sidley &amp; Austin استخدام و مشغول به کار شد. دورن از سال 1991 تا 2013، به عنوان دانشیار بالینی حقوق در مرکز عدالت کودکان و خانواده در دانشکده حقوق دانشگاه نورث وسترن به فعالیت می‎ پرداخت. او با بیل آیرز ، یکی از بنیانگذاران Weather Underground ازدواج کرده است. زندگی شخصی. برناردین دورن در سال 1942 با نام برناردین اورنشتاین در ایالت شیکاگو، ایلینویز چشم به جهان گشود. او در کودکی به خلیج Whitefi
sh ، حومه طبقه متوسط میلواکی رفت و سال های متمادی از دوران کودکی خویش را در آن جا گذارند. برنارد دی. پدر او، یک آمریکایی یهودی بود، می توان گفت که مهم ترین دلیل برای تغییر نام او، پنهان کردن هویت واقعی او بود. مادرش، دوروتی (با نام خانوادگی سودربرگ)، از پیشینه سوئدی و یک دانشمند مسیحی بود. دورن از دبیرستان Whitefish Bay فارغ التحصیل شد، او به عنوان یک صحنه گردان، خزانه دار کلوپ رقص مدرن و عضو انجمن ملی افتخار و سردبیر روزنامه مدرسه بود. او پس از گذراندن یک سال تحصیلی در دانشگاه میامی به دانشگاه آکسفورد، اوهایو رفته و به ادامه تحصیل پرداخت و سپس گذراندن این مدت نیز، به دانشگاه شیکاگو منتقل شد و در نهایت توانست در سال 1963 با درجه عالی در رشته علوم سیاسی فارغ التحصیل شود. دورن دانشنامه حقوق خود را در سال 1967 از دانشکده حقوق دانشگاه شیکاگو دریافت کرد. او در حین تحصیل در دانشکده حقوق، در کنار رهبر جنبش حقوق مدنی مارتین لوتر کینگ جونیور آغاز به فعالیت کرد و به عنوان یکی از اولین سازمان دهندگان دانشجویان حقوق وارد انجمن ملی وکلای دادگستری شد. فعالیت های شغلی و حرفه ای. تحصیل در جهت مشارکت در تشکیل جامعه دموکراتیک.
دورن در اواخر دهه 1960 توانست به عنوان یکی از رهبران جنبش جوانان انقلابی (RYM)، یک شاخه رادیکال در دانشگاه ایجاد کند و به عنوان یکی از اعضای انجمن دانشجویی برای تشکیل یک جامعه دموکراتیک مشغول به فعالیت شود. او به همراه ده عضو دیگر این انجمن که فعالیت های خویش را در زمنیه های مرتبط با جنبش جوانان انقلابی انجام می دادند، در 18 ژوئن 1969، مانیفستی شانزده هزار کلمه ای را با عنوان «شما به هواشناس نیاز ندارید تا بدانید باد از کدام طرف می وزد.» در مجله" ای با عنوان «یادداشت های چپ جدید»" منتشر کرد. این عنوان برگرفته از آهنگ باب دیلن ، " Subterranean Homesick Blues " است. در این مانیفست آمده بود که «هدف [این انقلاب] نابودی امپریالیسم آمریکا و دستیابی به جهانی بی طبقه است: کمونیسم جهانی». در بخش پایانی این مانیفست آمده است:جنبش جوانان انقلابی، باید به عنوان یک سازمان مستقل، به سازماندهی عوامل مؤثری که می تواند در زمینه بقای او گام بردارد، بپردازد و میدان نبرد دیگری را برای ایجاد یک انقلاب تازه ایجاد کند. این نقلاب، برای ما به مثابه یک یک جنگ است. وقتی این جنبش در این کشور بتواند در برابر سرکوب هایی که از سوی دولت انج
ام می شود، از خود دفاع نظامی کند، در بخشی از این جنگ بزرگ پیروز شده است و گام های مؤثری را در جهت پیروزی برداشته است. دستیابی به این امر، مستلزم تشکیل یک کادر فعال رازداری مؤثر، خوداتکایی در میان کادرها است. . .این مانیفست همچنین از افراد دارای تابعیت آفریقایی-آمریکایی، به عنوان «مستعمره های سیاه» در داخل دولت ایالات متحده یاد می کرد که همواره در حال گسترش بیش از حد خود هستند. در این فرایند، وجود یک بازنگری ضروری به نظر می رسید. دورن در این نشست اعتقاد داشت: «بهترین کاری که می توان در این بازه زمانی برای این تشکل، و همچنین افرادی که او از آنها با عنوان پلنگ های سیاهیاد می کرد و مبارزات آزادی بخش انقلابی سیاهان انجام داد، ساختن یک جنبش انقلابی بر علیه سفیدپوستان است».
پرچم های استان های ژاپن () هر استان مدرن ژاپن دارای یک پرچم منحصربه فرد است.
اداره پلیس کلان شهر توکیو ، (TMPD) پلیس توکیو، ژاپن است. این اداره در سال ۱۸۷۴ تأسیس شد، بزرگ ترین نیروی پلیس ژاپن از نظر تعداد افسران است، با کارکنانی متشکل از بیش از ۴۰۰۰۰ افسر پلیس و بیش از ۲۸۰۰ پرسنل غیرنظامی. اداره پلیس کلان شهر توکیو توسط یک ناظر کل، که توسط کمیسیون ملی ایمنی عمومی (ژاپن) منصوب شده و توسط نخست وزیر ژاپن رهبری می شود. مدیریت ۱۰ بخش و ۱۰۲ ایستگاه پلیس در سراسر کلانشهر را برعهده دارد. مقر اداره پلیس کلان شهر توکیو در کاسومیگاسکی، چیودا-کو، توکیو، توکیو واقع شده است. این بنا که در سال ۱۹۸۰ ساخته شد، ۱۸ طبقه ارتفاع دارد و یک ساختمان بزرگ گوه ای شکل با یک برج استوانه ای است. ساختمان HQ در مقابل دروازه ساکورادا قرار دارد، بنابراین به صورت کنایه «دروازه ساکورادا» نیز نامیده می شود.
نوکر عضو گروهی از نظامیان در ارتش های مغولی و ترک قرون وسطی بود. کلمه "nöker" در زبان مغولی به معنای "رفیق" است. نوکرها توسط یک رهبر رهبری می شدند و به رهبر خود وفادار بودند. این روابط مادام العمر ادامه داشت. به نوبه خود، رهبر مسئول حفظ ثروت نوکرها بود. مورخ Halil İnalcık رابطه نوکر را با "ستایش" یا ادای احترام ارتش های قرون وسطی در اروپا قابل مقایسه می داند. نظامیان مغول. نوکرها عناصر مهمی در ارتش مغول بودند، اما برای انجام وظایف غیر نظامی نیز خدمت می کردند. به عنوان مثال، مونگکه خان، خان بزرگ امپراتوری مغول ( )، نوکران خود را مأمور جمع آوری مالیات و وکالت کرد. گاهی نوکرها به عنوان فرماندار مناطق تازه فتح شده منصوب می شدند. جز در مواردی که وظایفی به آنها محول می شد، همیشه رهبر خود را همراهی می کردند. سلجوقیان آناتولی. پس از تجزیه امپراتوری مغول، سیستم نوکری توسط دولت های ترک ادامه یافت. مفهوم نوکر در این دولت ها تفاوت چندانی با نوکر در حکومت مغول ها نداشت. آنها رهبر خود را در جنگ و صلح همراهی می کردند. گاه نیز به عنوان فرماندار محلی انجام وظیفه می کردند. به عنوان مثال، بنیانگذاران بیلیک های کارسی و ساروهان د
ر ابتدا نوکران مسعود دوم از سلجوقیان آناتولی بودند. امپراطوری عثمانی. در سال های اولیه بیلیک های عثمانی (قبل از استقلال)، عثمان اول یکی از چندین غازی بود. اما، پس از حملات موفقیت آمیز او به قلمرو امپراتوری بیزانس، او رهبر شد و غازی های همکارش نوکران او شدند. نوکران او در ابتدا غازی های ترکمن بودند. اما برخی از سربازان بیزانسی به اسلام گرویدند و در میان آنها برخی نیز نوکری عثمان را برگزیدند. Köse Mihal یک نمونه شناخته شده بود. سیستم نوکر در امپراتوری عثمانی در قرن شانزدهم پایان یافت.