Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شک خبره و کاربلد بی شک فردی پرکار و پردرآمد بود و در چشم مردم، محترم شمرده می شد. کشورهای همسایه نیز پزشکان مصری را محترم می شمردند و اسناد و مدارک دال بر آن است که پادشاهان بیگانه، خواستار دوا و درمان توسط پزشکان مصری بوده اند. تغذیه. مصریان باستان حداقل تا حدودی از اهمیت رژیم غذایی خود آگاه بودند. به دلیل برخورداری مصر از نعمت خدادادی زمین های حاصلخیز، تولید غذا هرگز مسئلهٔ مهمی نبود، هرچند، صرف نظر از اینکه زمین چقدر حاصلخیز باشد، فقر و گرسنگی در مصر باستان هنوز وجود داشت. محصولات اصلی کشاورزی در بیشتر تاریخ مصر باستان، گندم و جو بود. این غلات که به شکل نان مصرف می شدند و در انواع مختلف از طریق پخت و تخمیر تولید می شدند و عمل تخمیر ارزش غذایی محصول را به میزانی زیاد می کرد. دسترنج یک کشاورز می توانست غذای حدود بیست نفر را تأمین کند. جو همچنین در ساخت محصولات تخمیری استفاده می شد. سبزیجات و میوه های مختلف به طور گسترده کشت می شدند. روغن از گیاه کتان استخراج می شد و گزینه های محدودی از ادویه ها و گیاهان دارویی در سفره و آشپزخانه مصری ها وجود داشت. گوشت (گوسفند، بز، خوک، شکاری) دست کم به طور منظم و همیشگی برا
ی طبقات بالا و مرفه جامعه در دسترس بود و ماهی به طور گسترده مصرف می شد، شواهدی از ممنوعیت انواع خاصی از محصولات حیوانی در دوره های خاصی وجود دارد. هرودوت از خوک و گوشت آن، به عنوان «نجس و ناپاک» یاد کرده است. پیشکش هایی که به پادشاه اوناس (حدود ۲۴۹۴–۲۳۴۵ پیش از میلاد) تقدیم می شد به شرح زیر ثبت شده است: «... شیر، سه نوع از آبجو، پنج نوع شراب، ده قرص نان، چهار نوع از نان، ده نوع از کیک، چهار نوع از گوشت، برش های مختلف گوشت، مفصل، گوشت بریان، طحال، پاچه، سینه، گوشت بلدرچین، غاز، کبوتر، انجیر، ده نوع میوه دیگر، جو، گندم رومی، پنج نوع روغن و گیاهان تازه…» واضح است که رژیم غذایی مصریان برای طبقات بالا کمبودی نداشت و حتی طبقات پایین نیز ممکن است از برخی گزینه ها برخوردار بوده باشند. داروشناسی. مانند بسیاری از تمدن های گذشته، مصریان باستان به طور گسترده خواص دارویی گیاهان اطراف خود را کشف کردند. پاپیروس ادوین اسمیت شامل دستور العمل های زیادی برای کمک به درمان بیماری های مختلف است. یک بخش کوتاه از پاپیروس، پنج دستور العمل را ارائه می دهد: مصریان باستان از عسل به عنوان دارو استفاده می کردند و آب انار هم به عنوان قابض
(یبس کننده) و هم به عنوان یک نوشیدنی لذیذ مورد استفاده قرار می گرفت. در پاپیروس ابرس، بیش از ۸۰۰ دارو وجود دارد؛ برخی از آنها پمادها و مرهم های موضعی بودند، برخی دیگر داروهای خوراکی مانند قرص ها و دهان شویه ها بودند؛ و برخی دیگر از طریق استنشاق (بوییدن) مصرف می شدند. صفحه 15: دستور العمل های درمان یبوست شامل میوه های درخت کرچک، نخل نر و لوبیای گنژانت بود، که تنها چند نمونه از آنها هستند. یک دستور غذا که برای کمک به سردرد استفاده می شد، شامل «مغز پیاز، میوه درخت کرچک، نمک ناترون، دانه های کنجد، استخوان ماهی پخته شده، ماهی قرمز پخته شده، پوسته خارجی خرچنگ پخته شده، عسل و پماد سوختگی» بود. صفحه های ۴۴ و 60: برخی از درمان های توصیه شده شامل شاهدانه و عود بود. صفحه ۱۵۶ و 158: «استفاده دارویی مصریان از گیاهان در دوران باستان بسیار گسترده بوده و حدود ۱۶۰ فرآورده گیاهی متمایز وجود داشته است…» در میان عصاره های گیاهی و میوه های فراوان، مصریان از مدفوع حیوانات و حتی برخی فلزات نیز به عنوان درمان استفاده می کردند. این نسخه های باستانی بر اساس حجم مواد، نه وزن آنها، اندازه گیری می شدند، که این امر باعث می شود حرفهٔ نسخه
نویسی آنها بیشتر شبیه آشپزی باشد تا کاری که داروسازان امروزی انجام می دهند. صفحه 140: اگرچه درمان ها و داروهای گیاهی آنها تقریباً بی حد و حصر به نظر می رسد، اما همچنان شامل طلسم ها و برخی از داروهای درمانی نیز می شدند.صفحه 472: طبق گفته مایکل دی. پارکینز، دارودرمانی مصریان با استانداردهای امروزی بی اثر تلقی می شود. او می گوید ۲۸٪ از ۲۶۰ نسخه پزشکی موجود در پاپیروس هرست حاوی ترکیباتی بوده اند که می توان گفت «در جهت بیماری مورد درمان مؤثر بوده اند» و یک سوم دیگر که برای هر اختلال خاصی تجویز می شدند، اثر مسهل کنندگی بر سیستم گوارش داشتند. آشنایی با عملکرد بدن و تلاش برای پیشگیری از بیماری. مصریان تا حدودی از کالبدشناسی و آناتومی انسان آگاهی داشتند. برای مثال، در فرایند مومیایی کردن به روش مصریان باستان، مومیایی کنندگان می دانستند که چگونه یک وسیله قلاب دار بلند را از طریق سوراخ بینی وارد کنند، استخوان نازک کف جمجمه را بشکنند و مغز را خارج کنند، اما معمولاً سوراخی نیز در پشت سر ایجاد می کردند تا مغز و سایر مایعات بتوانند از سوراخ بزرگ پس سری (فورامن مگنوم) تخلیه شوند. آنها همچنین یک نظر کلی داشتند که اندام های دا
خلی در حفره بدن قرار دارند؛ آنها اندام ها را از طریق یک برش کوچک در کشاله ران چپ خارج می کردند. اینکه آیا این دانش به پزشکان منتقل شده است یا خیر، ناشناخته است؛ با این حال به نظر نمی رسد که هیچ تأثیری بر نظریه های پزشکی امروزی داشته باشد. پزشکان مصری از وجود نبض و ارتباط آن با قلب آگاه بودند. نویسنده پاپیروس اسمیت حتی تصور مبهمی از کارکرد قلب و گردش خون داشت. با این حال، او در مورد گردش خون چیزی نمی دانست و تمایزی بین رگ های خونی، تاندون ها و اعصاب را قائل نمی شد. آنها نظریه خود را در مورد «مجراهایی» که هوا، آب و خون را به بدن منتقل می کردند، را با قیاس خود از رودخانه نیل ارائه دادند. اگر این رودخانه مسدود می شد، محصولات کشاورزی ناسالم می شدند. آنها این اصل را در مورد بدن نیز به کار می بردند: اگر فردی بیمار بود، از ملین ها و روان کننده ها برای رفع انسداد «مجراها در بدن» استفاده می کردند. قدیمی ترین متن مکتوب که به تنقیه اشاره دارد، پاپیروس ابرس است و بسیاری از داروها با استفاده از تنقیه مصرف می شدند. یکی از انواع متخصصان پزشکی، "ایری"، متخصص رسیدگی به مخرج فرعون، بود. بسیاری از شیوه های پزشکی آنها مؤثر بود، م
انند روش های جراحی که در پاپیروس ادوین اسمیت آمده است. توصیه عمده پزشکان برای حفظ سلامت، شستن بدن و تراشیدن موهای بدن، از جمله موی زیر بغل، برای جلوگیری از عفونت و بیماری بود. آنها همچنین به بیماران توصیه می کردند که مراقب رژیم غذایی خود باشند و از غذاهایی مانند ماهی خام یا سایر حیواناتی که نجس و ناپاک تلقی می شدند، خودداری کنند. ایمهوتپ: پدر علم پزشکی در مصر باستان. باورهای مذهبی مصریان بر شیوه های پزشکی آنها تأثیر می گذاشت. آنها بیماری های خاصی را به خدایان، شیاطین و ارواح با قدرت های ماوراءالطبیعه نسبت می دادند و یکی از مورد احترام ترین خدایان مصری ها انسانی به اسم ایمهوتپ که خدای پزشکی و شفا، بود. ایمهوتپ به خاطر دانش گسترده اش در زمینه هایی مانند نجوم، فلسفه، معماری، شعر و پزشکی شناخته می شد. او مشاهدات و تجربیات قابل توجهی در شیوه های پزشکی، به ویژه در جراحی و درمان های طبیعی، داشت. او به خاطر مراقبت دلسوزانه اش از بیماران شهرت یافت و به عنوان «شفادهنده بیماران» دست یافت. حداقل سه معبد برای بزرگداشت او ساخته شد. این معابد اکنون مکان های باستان شناسی مهمی هستند که تأثیر ایمهوتپ بر پزشکیِ مصر باستان را نش
ان می دهند. جراحی. قدیمی ترین ابزارهای جراحی فلزی در جهان (که از جنس برنز یا مس بودند) در مقبره قار کشف شد. جراحی یک روش رایج در بین پزشکان برای درمان آسیب های جسمانی بود. پزشکان مصری سه دسته از آسیب ها را تشخیص می دادند: بیماری های قابل درمان، قابل بررسی و بحث و غیرقابل درمان. جراحان بیماری های قابل درمان را به سرعت درمان می کردند. بیماری های قابل بحث و بررسی آن هایی بودند که احتمالاً بیمار می توانست بدون درمان زنده بماند، بنابراین بیمارانی که فرض می شد در این دسته دومی قرار دارند، مشاهده و مورد درمان قرار می گرفتند و اگر زنده می ماندند، تلاش های جراحی برای رفع مشکل آنها انجام می شد. آنها از چاقو، قلاب، مته، انبر، موچین، ترازو، قاشق، اره و گلدانی با عود سوزان استفاده می کردند. همان طور که هرودوت در کتاب تاریخ خود بیان کرده است، ختنه کردن مردان در جامعه مصر باستان یک عمل جراحی سرپایی عادی بود. اگرچه به ندرت از انجام آن به عنوان یک عمل جراحی یاد شده است، اما به موضوع افراد ختنه نشده درفرهنگ های دیگر مکرراً اشاره شده است؛ به عنوان مثال، به موضوع افراد ختنه نشده لیبیایی ها مکرراً اشاره شده است. تنها تصویر شناخته
شده از این عمل، در مقبره پزشک قار موجود است که نوجوانان یا بزرگسالان را نشان می دهد و نه نوزادان را. از اعضای مصنوعی، مانند انگشتان پا مصنوعی یا کره چشم مصنوعی، نیز استفاده می شد؛ البته معمولاً آنها چیزی بیش از یک وسیله تزئینی نبودند. در آماده سازی جسد برای دفن، اعضای از دست رفته یا تخلیه شدهٔ بدن جایگزین می شدند؛ با این حال، به نظر نمی رسد که اعضای مصنوعی قبل از مرگ مفید و مورد استفاده یا حتی قابل اتصال به بدن بوده باشند. استفاده گسترده از جراحی، شیوه های مومیایی کردن و کالبدشکافی به عنوان یک عمل مذهبی، به مصریان دانش گسترده ای از ریخت شناسی (مورفولوژی) بدن و حتی درک قابل توجهی از عملکرد اندام ها به مصریان داد. عملکرد اکثر اندام های اصلی به درستی فرض شده بود؛ برای مثال، به درستی حدس زده می شد که خون واسطه ای برای تعرق و دفع مواد زائد است که خیلی از نقش واقعی آن که حمل اکسیژن و دفع دی اکسید کربن است، دور نیست. به استثنای قلب و مغز که عملکرد آنها تغییر کرده بود و به درستی شناخته نمی شد. دندانپزشکی. دندانپزشکی به عنوان یک شغل مستقل به اوایل هزاره سوم قبل از میلاد برمی گردد. اگرچه ممکن است حرفه دندانپزشکی هرگز
به این حد از اهمیت امروزی نرسیده باشد. رژیم غذایی مصریان سرشار از مواد ساینده حاصل از شن و ماسه باقی مانده از آسیاب کردن غلات و تکه های سنگ هایی بود که نان را با آنها تهیه می کردند بود و همین سبب شد وضعیت دندان های آنها نامناسب بود. باستان شناسان در تحقیقاتی متوجه کاهش مداوم شدت ساییدگی و میزان سایش دندان ها را در طی بازه ۴۰۰۰ سال قبل از میلاد تا ۱۰۰۰ میلادی مشاهده کرده اند، که احتمالاً به دلیل بهبود و بروز شدن روش های آسیاب کردن غلات بوده است. تمام بقایای اجساد مصریان دارای دندان هایی در وضعیت های بسیار بد هستند. بیماری های دندانی حتی می توانستند کشنده باشند، مانند جدماعت اس عنخ، موسیقیدانی از تبس، که در حدود سی و پنج سالگی بر اثر بیماری شدید دندان و یک کیست بزرگ عفونی درگذشت. اگر دندان های فردی ساییده نمی شد، به دلیل کمیاب و زیاد در دسترس نبود شیرین کننده ها و مواد قندی، پوسیدگی دندان نادر بود. درمان دندانپزشکی بی اثر بود و بهترین چیزی که بیماران می توانستند به آن امیدوار باشند، از دست دادن سریع یک دندان عفونی بود. دستورالعمل انخششونق شامل این ضرب المثل است: «"هیچ دندانی نیست که پوسیده شود، اما در جای خود ب
اقی بماند"». هیچ مدرکی دال بر تسریع این فرایند کشیدن دندان وجود ندارد و هیچ ابزاری مناسبی نیز برای کشیدن دندان پیدا نشده است، اگرچه برخی از بقایای به جا مانده، نشانه هایی از کشیدن اجباری دندان را نشان می دهند. دندان های جایگزین پیدا شده اند، اگرچه مشخص نیست که آیا آنها فقط لوازم تزیینی پس از مرگ هستند یا خیر. دردهای شدید ممکن است به وسیله شیره خشخاش تسکین یافته باشد.
«نمی خواهم خانه بازی کنم» ترانه ای می باشد که توسط بیلی شریل و گلن ساتن نوشته شد. در سال ۱۹۶۷ این ترانه به اولین قطعهٔ شماره یک کانتری تمی وینت به عنوان یک هنرمند انفرادی تبدیل گردید. «نمی خواهم خانه بازی کنم» سه هفته در جدول صدرنشین بود و مجموعاً هجده هفته در جدول حضور داشت. این اثر موجب شد وینت جایزهٔ گرمی سال ۱۹۶۸ جایزه گرمی بهترین اجرای کانتری خواننده زن را کسب نماید. این ترانه در سال ۱۹۷۶ در بریتانیا منتشر شد و جزو ۴۰ ترانهٔ برتر قرار گرفت.
خاندان دوریا () به معنی «پسران آوریا» و سپس دِ اوریا یا دِ اوریا، یک خانواده قدیمی و بسیار ثروتمند جنوایی است که از قرن دوازدهم تا قرن شانزدهم نقش عمده ای در تاریخ جمهوری جنوا و ایتالیا ایفا کردند. اعضای متعدد این سلسله ابتدا با عنوان کاپیتانو دل پوپولو و سپس با عنوان دوج بر جمهوری حکومت کردند. ریشه ها. طبق افسانه، یک خانم نجیب جنوایی به نام آوریا یا اوریا دلا ولتا عاشق یک زائر نجیب شد که برای اولین جنگ صلیبی به اورشلیم می رفت. نام او آردوینو دی ناربون بود، اما فرزندانشان به نام مادر - دِ اوریا، فرزندان اوریا - نامگذاری شدند. آردوینو نامی معمول برای خانواده آردوینیسی از پیمونته بود که برخی از اعضای آن عنوان کنت های آوریات را داشتند. می توان حدس زد که یکی از اعضای خانواده آردوینیچی از اوریاته، این خانواده را که ناگهان در اواخر قرن یازدهم به عنوان یک قدرت بزرگ محلی در لیگوریا در تاریخ ظاهر می شود، به وجود آورده است. شواهد مستند به دو عضو آن خانواده، مارتینو و جنواردو، در سال ۱۱۱۰ اشاره دارد؛ آنها را فیلی اوریا (فرزندان اوریا) می نامند. دوریا از قرن دوازدهم تا قرن پانزدهم در ساردینیا و همچنین در دولچاکوا، اونگلی
ا و پورتوفینو، در ریویرا در غرب جنوا، تیول داشت. اعضای برجسته. سیمون دوریا در اواخر قرن دوازدهم میلادی می زیست و دریاسالار جنوایی ها در حمله صلیبیون به سنت ژان داکر بود. پرسیوال دوریا، جنگ سالار بدنام و شاعر مشهور پروانسی که در سال ۱۲۷۵ درگذشت، احتمالاً عضوی از این خانواده بود. شاعر دیگری به نام سیمون دوریا، پادِستای ساونا و آلبنگا بود. برادران اوبرتو دوریا و لامبا دوریا فرماندهان دریایی و سیاستمداران بودند: اوبرتو کاپیتان مردم در جنوا بود و نیروهای دریایی آن را در پیروزی لا ملوریا علیه پیزا در سال ۱۲۸۴ رهبری کرد، در حالی که لامبا در سال ۱۲۹۸ در نبردی بزرگ علیه آندره آ داندولو ونیزی در کورزولا پیروز شد. تدیسیو دوریا (یا تئودوسیو) لشکرکشی وادینو و اوگولینو ویوالدی را در سال ۱۲۹۱ تأمین مالی کرد. دانته در کمدی الهی به برانکا دوریا به دلیل قتل خائنانه میشله زانچه، پدرزنش، در سال ۱۲۷۵ اشاره می کند. برانکالئونه دوریا بر جودیکاتو آربوریا حکومت می کرد و در اواخر قرن چهاردهم تقریباً کل ساردینیا را فتح کرد. اوتون دوریا فرماندهی بیش از ۵۰۰۰ کماندار جنوایی را که توسط فرانسوی ها برای نبرد کِرِسی علیه انگلیسی ها در اوت ۱۳۴
۶ استخدام شده بودند، بر عهده داشت. او نیز مانند بسیاری از سربازانش در این نبرد کشته شد، جایی که جنوایی ها مورد حمله هر دو طرف قرار گرفتند. باران شدید باعث خیس شدن و بی فایده شدن زه کمان های آنها شده بود (برخلاف کمان های بلند انگلیسی ها، زه کمان ها به راحتی قابل جدا شدن نبودند)، بنابراین اوتون دستور عقب نشینی داد. سواره نظام فرانسوی این را بزدلی دانست و به آنها حمله کرد، در حالی که دیگران توسط کمانداران انگلیسی کشته شدند. یکی از اعضای برجسته این خانواده، دریاسالار آندره آ دوریا، شاهزاده ملفی (۱۴۶۶–۱۵۶۰) است که جمهوری جنوا را دوباره تأسیس کرد. او در سال ۱۵۲۸ سانسورچی دائمی جنوا و دریاسالار امپراتور چارلز پنجم بود. او در سال ۱۵۳۱ به عنوان شاهزاده ملفی (۱۵۳۱) و مارکی تورسی (در پادشاهی ناپل) منصوب شد. این القاب به جیووانی آندره آ دوریا، پسر جیانِتینو دوریا که پسرعموی دوم و فرزندخواندهٔ آندره آ دوریا بود، به ارث رسید. هنگامی که جیانِتینو دوریا در سال ۱۵۴۷ در جریان توطئهٔ فیِسکی علیه قدرت آندره آ دوریا بر جنوا کشته شد، نوادگان او القاب اعطا شده به دریاسالار بزرگ را به ارث بردند. جیووانی دوریا، پسر جیووانی آندره آ، ک
اردینال کلیسای کاتولیک بود. از دیگر دوریاهای برجستهٔ آن دوره می توان به دریاسالار کارلو دوریا و جیووانی کارلو دوریا، مجموعه دار آثار هنری، اشاره کرد. این خانواده با نهادهای سیاسی در داخل و خارج از اروپا روابطی داشتند. در طول تلاش های حاکم ایلخانان مغول، آباقا، برای تشکیل اتحاد فرانسوی-مغولی، استراتژی او شامل تقویت روابط با جنوایی ها بود. بسیاری از فرزندان پسر خانوادهٔ دوریا به نام حاکمان خارجی، مانند آباقا (آباقا خان)، کازانو (غازان خان) و آیتونه، به نام هایتون یا هتوم اول، پادشاه ارمنستان کیلیکیه، نامگذاری شدند. دوژهای جنوا. برخی از اعضای خانواده دوج جنوا شدند. شاخه های عنوان دار. اعضای خانواده دوریا عناوین شاهزاده ملفی (شاخه دوریا-پامفیلی)، شاهزاده های سنتولا (شاخه دوریا د آنگری)، کنت های مونتالدئو، مارکی های سیریه و دل مارو، مارکی های سن کلمبانو، لردهای اونگلیا و بسیاری دیگر را داشتند. اعضای خاندان پدرخوانده این خانواده، لقب مارکی را به عنوان یک عنوان افتخاری به نام خانوادگی خود الصاق می کنند. شاخه های شاهزاده ای غیرپدرخوانده مانند کولونا-دوریا هنوز در حال شکوفایی هستند. همچنین شاخه های عنوان داری در خارج
از ایتالیا وجود دارند، مانند خانواده پوراتا دوریا در اسپانیا که در رده مارکی ها قرار می گیرند. نقش در اکتشافات بزرگ. طایفه دوریا در اواخر قرن پانزدهم و شانزدهم به تأمین مالی دریانوردی پرتغالی ها و اسپانیایی ها کمک کرد. فرانچسکو دوریا، یک بانکدار در سویل، هزینه سفرهای کریستف کلمب را تأمین کرد و پسرش آلرامو دوریا تا سال ۱۵۵۶ بانکدار جان سوم پادشاه پرتغال بود. سرانجام، دختر آلرامو، کلمنزا دوریا، یکی از اولین مهاجران در قرن شانزدهم استعمار پرتغال در برزیل بود. کلمنزا دوریا دو بار ازدواج کرد. شوهر دوم او فرنائو واز دا کاستا (حدود ۱۵۲۰–۱۵۶۷)، پسر قاضی پرتغالی کریستووا دا کوستا و نوه دریانورد افسانه ای سوئیرو دا کوستا بود. آنها خاندان کاستا دوریا را تأسیس کردند که هنوز هم در حال شکوفایی است، زیرا یکی از اعضای آنها، خوزه کارلوس آللویا [دا کاستا دوریا]، نماینده کنگره برزیل است و تاجر خوآئو دوریا جونیور یا خوآئو آگریپینو دا کاستا دوریا سوم، شهردار شهر سائو پائولو (۲۰۱۷–۲۰۱۸) و فرماندار ایالت سائو پائولو (۲۰۱۹–۲۰۲۲) بود. لودیسیو دوریا، یک شوالیه و تاجر جنوایی از تبار اونگلیا، مانند بسیاری از نوادگانش به فرقه مسیح (پرتغا
ل) پیوست و در جزیره مادیرا ساکن شد. تبار او شامل خانواده تیکسیرا دوریا، اربابان پنا داگویا، و خانواده فرانسا دوریا، شاخه ای از خانواده کادت سابق، می شود. اگرچه هر دو شاخه، تریستائو واز تکسیرا، دریانورد پرتغالی، را به عنوان جد مشترک خود دارند، تکسیرا دوریا نشان دهنده تبار پدری است که مستقیماً از او سرچشمه می گیرد. شاخه فرانسا دوریا توسط کنت کالچادا رهبری می شود و شاخه جوان تر آن توسط ویسکونت توره بلا رهبری می شود. در ادبیات. نام دوریا در مجموعه قلب جوهری (به طور خاص، کتاب مرگ جوهری) اثر کورنلیا فونکه برای یک شخصیت نیمه اصلی که در نهایت عاشق قهرمان نوجوان داستان شد، استفاده شد. شخصیتی در مجموعه علمی تخیلی آینده نزدیک آدا پالمر، ترا ایگنوتا، جولیا دوریا پامفیلی نام دارد و تلویحاً از نوادگان خانواده تاریخی دوریا تلقی می شود.
خاندان دلا توره () یک خانواده اشرافی ایتالیایی بود که بین قرن های ۱۲ تا ۱۴ بر لومباردی و بخش بزرگی از شمال ایتالیا تسلط داشتند. آنها قبل از اینکه توسط ویسکونتی ها در نبرد دسیو اخراج شوند، صاحب لرد میلان بودند. آنها عضو حزب گوئلف بودند. طبق شجره نامه خانواده، این خاندان از خاندان امپراتوری شارلمانی سرچشمه می گیرد. در طول قرن ها، شاخه های مختلف خانواده عناوین متعددی کسب کرده اند: بارون، کنت، مارکز و حتی دوک و شاهزاده. بسیاری از اعضای انجمن نیز عناوین مختلفی مربوط به نشان های شوالیه دریافت کرده اند. دودمان مستقیم این خانواده امروزه توسط دو شاخه نشان داده می شود: شاخه دوک ریکاردو ماریا باربیری توریانی، متولد میلان در ۹ مه ۱۹۷۷، از آدریانو ماریا باربیری توریانی و والنتینا کارلا بالزاروتی، ازدواج کرده با دوشس گرتا نیکول مارونی، و شاخه کنت های توریانی سوئیسی-ایتالیایی، که وارثان آنها (از جمله مخترع و کارآفرین مذکور، آنجلو توریانی، دارنده اولین حق ثبت اختراع دستگاه قهوه صنعتی، و دکتر گویدو توریانی، مهندس و مدیر برجسته ملی و بین المللی)، در لومباردی ساکن هستند. ریشه ها. خانواده ای باستانی از اشراف میلانی، از میلان پور
تا نووا، که به طور سنتی از تبار فرانکی بودند، از خانواده د لا تور از بورگاندی بودند که دو عضو آنها در حدود سال ۱۰۰۰ برای ازدواج با دو دختر کنت تاسیوس به وال ساسینا نقل مکان کردند. گفته می شود که خاندان دِ لا تورز، به نوبه خود، از نوادگان آنسکاریو اول، کنت اوشرت (پادشاهی بورگوندی) و بعدها مارکی ایوریا هستند که با خانواده امپراتوری شارلمانی نسبت داشتند. به خاندان دِلا توره، از سوی اسقف نشین میلان، املاک وسیعی اعطا شده بود که تا کانتون تیچینو امتداد داشت. بدنه اصلی این املاک، شهرستان والساسینا بود که در روستای مستحکم پریمالونا متمرکز بود. در میان اولین اعضای مهم، می توان به آردریکوس دِ لا توره، که در سندی از سال ۱۱۳۰ در میان کاپیتان های میلانی ذکر شده است، و مارتینو «غول پیکر»، کنت والساسینا، که در طول جنگ های صلیبی در سرزمین مقدس جنگید و در سال ۱۱۴۸ در زیر دیوارهای دمشق کشته شد، اشاره کرد. پسرش، یاکوپو، با برتا ویسکونتی ازدواج کرد و به عنوان نایب السلطنه میلان خدمت کرد. برادرزاده اش، ریموندو، از سال ۱۲۶۲ تا ۱۲۷۳ اسقف کومو بود. در سال ۱۲۶۹، او توسط کورادو ونوستا فون ماتش (۱۲۲۶–۱۲۷۸، ارباب فئودال قلعه بوفالورا در
والچیاوننا) اسیر شد و برای تمسخر عمومی در سوندالو در والتلینا در قفسی به نمایش گذاشته شد. او بعداً توسط شبه نظامیان برادرش ناپو توریانی آزاد شد که قلعه را در ۲۵ سپتامبر ۱۲۷۳ ویران کردند. او همچنین از سال ۱۲۷۳ تا ۱۲۹۹ پاتریارک آکویلیا بود. برادرزاده دیگرش، سالوینو (۱۲۴۰؟ -۱۲۸۷)، ارباب پارما بود. دخترش النا (۱۲۸۵) در سال ۱۳۰۰ با نیکولو دا کارارا ازدواج کرد. تاریخچه. خانواده ای باستانی از اشراف میلانی اهل میلانو پورتا نووا، طبق سنت از نوادگان خاندان د لا تور دی بورگونا، که دو عضو آن حدود سال ۱۰۰۰ میلادی به وال ساسینا نقل مکان کردند تا با دو دختر کنت تاسیوس ازدواج کنند. گفته می شود د لا تور از نوادگان آنسکاریو اول، کنت اوشرت (پادشاهی بورگوندی) و بعدها مارکی ایوریا هستند که با خانواده امپراتوری شارلمانی نسبت دارند. خانواده دلا توره توسط اسقف نشین میلان با سرزمین های وسیعی که تا کانتون تیچینو می رسید، اداره می شد که بخش اصلی آن شهرستان والساسینا و روستای مستحکم پریملونا در مرکز آن بود. اولین عضو برجسته، مارتینو، ملقب به ایل گیگانته ("غول") بود که در طول جنگ های صلیبی در سرزمین مقدس جنگید. پسرش یاکوپو با برتا ویسکو
نتی ازدواج کرد و کاپیتان میلان بود. برادرزاده اش، ریموندو، در سال های ۱۲۶۲–۱۲۷۳ اسقف کومو و پاتریارک آکویلیا (۱۲۷۳–۱۲۹۹) بود، در حالی که برادرزاده دیگرش، سالوینو، پادِستای ورچلی بود. پاگانو، پسر یاکوپو، در سال ۱۲۴۰ به عنوان کاپیتان مردمی میلان منصوب شد و تا زمان مرگش در سال ۱۲۴۷ در این سمت باقی ماند. برادرش مارتینو (سوم) قدرت شخصی خود را بر شهر تحمیل کرد و فرمانروایی توریانی ها را آغاز کرد که حدود ۵۰ سال به طول انجامید. او در سال ۱۲۵۹ درگذشت و برادر دیگرش، فیلیپو، جانشین او شد. متصرفات توریانی ها شامل برگامو، لودی، نووارا و ورچلی بود. توریانی ها از اعضای وفادار جناح گوئلف در ایتالیا بودند. ناپلئونه، پسر پاگانو، در سال ۱۲۶۵ در میلان به قدرت رسید، اما در سال ۱۲۷۷ توسط ویسکونتی ها شکست خورد. او سال بعد در حالی که زندانی بود، درگذشت. برادرش فرانچسکو، پادِستای برشا، آلساندریا، برگامو، لودی و نووارا بود و در نبرد دسیو (۱۲۷۷) علیه ویسکونتی ها کشته شد. با این پیروزی، ویسکونتی ها در میلان به قدرت رسیدند. در سال ۱۳۰۲، آنها نیز برکنار شدند. کورادو موسکا، که بین سال های ۱۲۷۷ تا ۱۲۸۱ رئیس شهر بود، به قدرت بازگردانده شد و
تا سال ۱۳۰۷ که پسرش گویدو جانشین او شد، در قدرت ماند. گویدو که سعی در تحریک مردم علیه امپراتور هنری هفتم داشت، مجبور به فرار شد و در سال ۱۳۱۲ درگذشت. فلوریموندو دلا توره، پسر کورادو موسکا، بیهوده تلاش کرد تا قدرت را در میلان به دست آورد. پسرش پاگانو از سال ۱۳۱۹ تا ۱۳۳۲ اسقف پادوا و پاتریارک آکویلیا بود. یکی دیگر از اعضای خانواده، کاسانو (یا گاستونه)، از سال ۱۳۰۸ تا ۱۳۱۶ اسقف اعظم میلان و از سال ۱۳۱۷ تا ۱۳۱۸ پاتریارک آکویلیا بود. پاگانینو، کوچک ترین پسر کورادو، پادستای کومو و سناتور رم بود. لودوویکو دلا توره نیز پاتریارک آکویلیا (۱۳۵۹–۶۵) بود. اریپراندو، نواده سالوینو دلا توره، با اوریلا، دختر و وارث کنت والساسینا، ازدواج کرد. شاخه کارینتیایی که در سال ۱۵۳۲ توسط امپراتور مقدس روم به مقام بارون های زوم کروتز ارتقا یافت، با نام فون تورن و والساسینا، در سال ۱۵۴۱ به کنت های امپراتوری تبدیل شدند و در سال ۱۶۰۱ قلعه بلایبورگ را که هنوز مقر خانواده بود، به دست آوردند. در سال ۱۵۵۲ آنها مقام مارشال موروثی را در شهرستان گوریزیا به دست آوردند، جایی که اشراف اجدادی آنها در سال ۱۳۲۹ توسط والونو دلا توره به رسمیت شناخته شده
بود. یکی از اعضای بعدی توریانی، جیرولامو، توسط امپراتور چارلز پنجم به عنوان کنت والساسینا منصوب شد و تا زمان مرگش در ونیز در سال ۱۵۳۰، متصرفاتی در موراویا داشت. فرانچسکو توریانی مشاور امپراتور فردیناند اول و بارون امپراتوری مقدس روم بود: او سفیر ونیز (۱۵۵۸) بود. کارلو توریانی در سال ۱۶۶۶ فرماندار تریسته بود. خانواده های دیگری نام دلا توره (یا فون تورن آلمانی) را به خود گرفتند، بدون اینکه از نوادگان پسر خانواده میلان باشند (مانند کنتس الکساندرین فون تاکسیس در سال ۱۶۵۰ که نام خانوادگی خود را به تورن و تاکسیس تغییر داد، یا کاردینال کارلو رزونیکو که در سال ۱۷۵۸ پاپ کلمنت سیزدهم شد). اگرچه هر دوی این دو خانواده نام های مشابهی داشتند و هر دو بعداً به اشراف آلمانی و اتریشی تعلق داشتند، اما نباید آنها را با هم اشتباه گرفت، زیرا آنها فقط از طریق نسب زن با هم مرتبط هستند و به همین ترتیب، از نظر پدری جزئی از یک خاندان اشرافی نبودند. پسرعموهای همریشه آنها، خاندان تورن و تاکسیس، در سال ۱۶۹۵ توسط لئوپولد اول، امپراتور مقدس روم، به مقام رایشسفورست ارتقا یافتند، اما در سال ۱۸۰۶ پس از انحلال امپراتوری مقدس روم، به این مقام رس
یدند.
جایزه انجمن کارگردانان آمریکا برای دستاورد برجسته کارگردانی در فیلم () یکی از جوایز سالانه انجمن کارگردانان آمریکا است که توسط انجمن کارگردانان آمریکا اهدا می شود. استیون اسپیلبرگ با ۳ برد از ۱۳ نامزدی، هم بیشترین جایزه و هم بیشترین نامزدی را در این بخش در تاریخ انجمن کارگردانان آمریکا دارد و اولین کارگردانی است که در شش دهه متوالی نامزد دریافت جایزه انجمن کارگردانان آمریکا شده است.
عشق کامل نیست () یک فیلم عاشقانه ایتالیایی محصول سال ۲۰۱۲ است که توسط فرانچسکا موچی در اولین تجربه کارگردانی اش نوشته و کارگردانی شده و آنا فوگلیتا و جولیو بروتی در آن بازی می کنند. فیلمنامه بر اساس رمانی ایتالیایی به همین نام نوشته فرانچسکا موچی در سال ۲۰۱۲ نوشته شده است. "«عشق بی نقص نیست»" به تهیه کنندگی تیلده کورسی و جیانی رومولی، اولین نمایش خود را در ایتالیا در ۲۹ نوامبر ۲۰۱۲ تجربه کرد. طرح. النا، سی و پنج ساله، برای یک انتشاراتی کار می کند. او پس از پایان رابطه طولانی اما نه چندان رضایت بخشش با مارکو، یک عکاس آزاد، در حالی که متوجه شد او با مرد دیگری در یک رستوران لاس می زند، تصمیم گرفته است که به عنوان یک زن مجرد زندگی کند. پس از یک تصادف جزئی در یک اسکوتر، او با آدریانا، یک زن جوان اغواگر، و اتوره، یک مرد مسن تر، آشنا می شود. النا که مجذوب غیرقابل پیش بینی بودن آدریانا، که هیجان و شور را به همراه دارد، و آرامش اتوره، که ثبات و امنیت را فراهم می کند، شده است، خود را بین این دو گیر می بیند و برای رسیدن به عشق، با هر دو وارد رابطه می شود. تولید. وقتی از آنا فوگلیتا دربارهٔ صحنه سکس با برونو ولکوویچ سؤال
شد، او گفت که این صحنه در زندگی واقعی مشکلاتی را با شرکای مربوطه شان ایجاد کرده است. «در آن صحنه، ولکوویچ با اشتیاق سوتین من را پاره کرد و سینه هایم را لمس کرد. سپس او مرا روی تخت انداخت و دستش را زیر دامنم برد. بعد از «برش»، ترسیدم که کار بدی کرده باشم، زیرا او، ناراحت، مدام به همسرش زنگ می زد و تکرار می کرد: «دوستت دارم، دوستت دارم». ساختن صحنه های خاص هرگز آسان نیست، آنها می توانند شما را خیلی تکان دهند.»