Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دی او تا سال ۱۹۹۹ طول کشید، زمانی که مجموعه ای از تفسیرهای آهنگ های کلاسیک به نام « "زیبایی من»" را ضبط کرد که جلد آلبوم آن، رولند را با گریم سنگین و لباس زیر زنانه به تصویر می کشید. در سال ۲۰۰۳، رولند گروه Dexys Midnight Runners را دوباره تشکیل داد - تنها با یک عضو اصلی دیگر، پیت ویلیامز، نوازنده گیتار بیس، که نقش همخوان رولند را ایفا می کرد - و یک بازگشت موفق را آغاز کرد که با یک آلبوم گردآوری شده از بهترین آهنگ ها شامل دو آهنگ تازه ضبط شده، "Manhood" و "My Life in England" همراه بود. هر دوی این آهنگ های جدید توسط ناشر موسیقی آزمایش رادیویی شدند، اما هیچ کدام پخش کافی برای انتشار نداشتند. در سال ۲۰۱۲، رولند گروه Dexys Midnight Runners را با نام "Dexys" و با آلبوم جدید "One Day I'm Going to Soar" و به همراه یک تور در بریتانیا، دوباره راه اندازی کرد. رولند همیشه با پیشینه ایرلندی خود شناخته شده است و در سال ۲۰۱۶، Dexys پنجمین آلبوم خود را با نام " "Let the Record Show: Dexys Do Irish and Country Soul" " منتشر کرد که شامل اجراهایی از آهنگ های فولک ایرلندی مانند "Women of Ireland" و "Carrickfergus" و آهنگ های د
یگر بود. رولند از حدود سال ۲۰۰۵، میزبان یک تور دی جی محبوب در کلوب ها و مکان های مختلف در سراسر بریتانیا بوده است. مجموعه گلچین شده ی او شامل آهنگ های مورد علاقه ی شخصی اش، آهنگ های سول قدیمی و پاپ از هنرمندان برجسته ای مانند راکسی میوزیک، تی. رکس، Harold Melvin و the Blue Notes می شود. وی در تابستان ۲۰۲۰ ویدیوی جدیدی برای آهنگ "Rag Doll" منتشر کرد، تبلیغی که نوه اش رو، در آن حضور دارد. در سپتامبر ۲۰۲۰، آلبوم "My Beauty" توسط Cherry Red Records دوباره منتشر شد و سرانجام در ماه اکتبر به یک آهنگ پرفروش در بریتانیا تبدیل شد و در جدول آلبوم ها به رتبه ۷۳ رسید. ترانه شناسی. آلبوم های استودیویی تک آهنگ
لنارت کارل (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آلمان است که در حال حاضر برای بایرن مونیخ در پست هافبک بازی می کند. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال جوانان آلمان، زیر ۱۶ سال و زیر ۱۷ سال آلمان بازی کرده است. دوران باشگاهی. کارل در سال ۲۰۱۵ به آکادمی ویکتوریا آشافنبورگ پیوست و در سال ۲۰۱۷ به آکادمی آینتراخت فرانکفورت رفت. او سپس در سال ۲۰۲۲ دوباره به ویکتوریا آشافنبورگ بازگشت، پیش از آنکه توجه بایرن مونیخ را جلب کند، و در تابستان همان سال به آکادمی آن ها پیوست. در فصل ۲۵–۲۰۲۴، او با تیم زیر ۱۷ سال بایرن مونیخ در گروه F لیگ نوجوانان آلمان آغاز به کار کرد و در تنها ۹ بازی، ۱۷ گل و ۸ پاس گل به ثبت رساند. در اکتبر ۲۰۲۴، باشگاه های بزرگ اروپایی مانند رئال مادرید و آژاکس علاقه مند به جذب او شدند. کارل در حالی که تنها ۱۶ سال داشت، هم زمان در ترکیب تیم های زیر ۱۷ سال و زیر ۱۹ سال باشگاه در فصل ۲۰۲۴–۲۵ بازی کرد. در ۴ آوریل ۲۰۲۵، او نخستین دعوت خود را به تیم اصلی بایرن مونیخ دریافت کرد و در بازی خارج از خانه برابر آگسبورگ در چارچوب مسابقات بوندس لیگا که با پیروزی ۳–۱ بایرن همراه بود، به عنوان بازیکن ذخیره بدون حضور در زمین در فه
رست قرار گرفت. دو ماه بعد، در ۱۵ ژوئن، او نخستین بازی حرفه ای خود را در جریان پیروزی ۱۰–۰ برابر اوکلند سیتی در جام جهانی باشگاه ها انجام داد. دوران ملی. کارل در تیم های ملی زیر ۱۵ سال آلمان، زیر ۱۶ سال و زیر ۱۷ سال بازی کرده است. سبک بازی. کارل یک هافبک هجومی چپ پا است که در نقش شماره ۱۰ بازی می کند؛ پشت مهاجم قرار می گیرد و بازی را در یک سوم پایانی میدان هدایت می کند. او اغلب از راه دور گل زنی می کند. به خاطر هوش بالایش هنگام مالکیت توپ و مشارکت مؤثر در گل ها، با بازیکنانی مانند توماس مولر، مسعود اوزیل و باستین شواین اشتایگر مقایسه شده است.
توماس کامپانیلو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است که در حال حاضر برای امپولی در پست مهاجم بازی می کند. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۵ سال، زیر ۱۶ سال، زیر ۱۷ سال و زیر ۱۸ سال ایتالیا بازی کرده است. زندگی اولیه. کامپانیلو در ۲۹ فوریه ۲۰۰۸ به دنیا آمد. او که در چرتالدو، ایتالیا متولد شده است، از طریق مادرش اصالتی لهستانی دارد. دوران باشگاهی. کامپانیلو در دوران نوجوانی به آکادمی جوانان چرتالدزه جووانی پیوست. در سال ۲۰۱۵، به آکادمی جوانان امپولی ملحق شد و در سال ۲۰۲۴ به تیم اول این باشگاه راه یافت. او در ۲۳ فوریهٔ ۲۰۲۵، در جریان باخت ۵–۰ خانگی مقابل آتالانتا در لیگ برای نخستین بار به میدان رفت. سبک بازی. کامپانیلو در پست مهاجم بازی می کند. روزنامه ایتالیایی "ایل تیرنو" در سال ۲۰۲۵ نوشت: «هوش تاکتیکی او به وی این امکان را می دهد که به مناطق عقب تر نیز حرکت کند... با بهره مندی از سرعت زیاد و کنترل عالی توپ، توماس هم در حرکات بدون توپ و هم در دریبل زنی مهارت دارد».
سوزنی در انبار زمان فیلمی محصول سال ۲۰۲۱ و به کارگردانی جان ریدلی است. در این فیلم بازیگرانی همچون لسلی اودم جونیور، فریدا پینتو، اورلاندو بلوم، جیدین وانگ، هیرو کاناگاوا و آلساندرو جولیانی ایفای نقش کرده اند.
چونگچون، رودخانه ای در کره شمالی است که از کوه های رانگریم در استان چاگانگ سرچشمه می گیرد و در سینانجو به دریای زرد می ریزد. این رودخانه از کنار میوهیانگ-سان و از میان شهر آنجو، استان پیونگان جنوبی، می گذرد. طول کل آن است و حوضه ای با را زهکشی می کند.
جام حذفی فوتبال ویتنام () جام حذفی فوتبال کشور ویتنام است. این رقابت ها در سال ۱۹۹۲ میلادی تأسیس شده است.
پونی سفید سومین آلبوم استودیویی از گروهٔ موسیقی آلترناتیو متال آمریکایی دفتونز می باشد که در ۲۰ ژوئن سال ۲۰۰۰ از سوی ماوریک رکوردز منتشر گردید. این آلبوم توسط تری دیت تهیه و تولید شد؛ این فرد دو آلبوم نخست گروه، یعنی "آدرنالین" (۱۹۹۵) و "اطراف خز" (۱۹۹۷) را نیز تهیه می باشد. این آلبوم نقطهٔ عطفی در تکامل صدای گروه بود؛ جایی که عناصر سبک هایی مانند پست-هاردکور، تریپ هاپ، شوگیز، پراگرسیو راک و پست-راک را با صدای آلترناتیو متال که دفتونز با آن شناخته شده بودند، درآمیختند. "پونی سفید" همچنین اولین آلبومی بود که فرانک دلگادو به عنوان یکی از اعضای دائم گروه در آن حضور داشت و وظیفهٔ ترن تیبل و سینث سایزر را بر عهده گرفت. او پیش تر به عنوان مهمان در دو آلبوم نخست گروه فعالیت کرده بود و در برخی ترانه ها افکت های صوتی تولید می کرد. این آلبوم همچنین نخستین آلبومی بود که در آن چینو مورنو شروع به نواختن گیتار ریتم در کنار خوانندگی کرد.
ماریا بودن یا ماریا () یک فیلم درام زندگینامه ای محصول ۲۰۲۴ به نویسندگی و کارگردانی جسیکا پالود است. "ماریا" اقتباسی است از کتاب خاطرات ونسا اشنایدر با نام "دخترخاله ام ماریا اشنایدر" که در ۲۰۱۸ منتشر شده است. فیلم دربارهٔ ماریا اشنایدر (۱۹۵۲-۲۰۱۱) است و تجربیات او را در حین بازی در "آخرین تانگو در پاریس" (۱۹۷۲) ساختهٔ برناردو برتولوچی به نمایش می گذارد. آناماریا وارتولومی در نقش اصلی و ایوان آتال و مت دیلون در نقش های مکمل بازی می کنند. اولین نمایش جهانی فیلم ۲۱ مه ۲۰۲۴ در بخش غیررقابتی اولین نمایش کن در هفتاد و هفتمین جشنواره فیلم کن انجام شد. داستان. ماریا اشنایدر ۱۹ ساله، دختر بازیگر فرانسوی دانیل گلین، در درام اروتیک "آخرین تانگو در پاریس" محصول ۱۹۷۲ ساختهٔ کارگردان ایتالیایی برناردو برتولوچی نقش آفرینی می کند. در این فیلم، او در کنار مارلون براندو بازیگر مشهور آمریکایی بازی می کند. داستان فیلم حول یک مرد آمریکایی مسن تر است که با یک زن جوان فرانسوی در آپارتمانی در پاریس ملاقات می کند و این دو در آنجا یک رابطهٔ جنسی ناشناس را آغاز می کنند. ماریا با ایفای نقش «ژان» یک شبه به یک ستاره تبدیل می شود؛ اما برا
ی رسوایی و شهرتی که فیلم برایش در پی دارد، آماده نیست.
مچ دست شنبه شب پنجمین آلبوم استودیویی از گروهٔ موسیقی آلترناتیو متال آمریکایی دفتونز می باشد که در ۳۱ اکتبر سال ۲۰۰۶ از سوی ماوریک رکوردز منتشر گردید. این آلبوم آخرین اثر دفتونز بود که در آن چی چنگ، نوازندهٔ بیس، حضور داشت؛ همچنین آخرین آلبوم در طول دوران حرفه ای و زندگی او بود، پیش از اینکه در سال ۲۰۰۸ در یک تصادف رانندگی جدی دچار کما شود. او نهایتاً پنج سال بعد بر اثر ایست قلبی درگذشت. "مچ دست شنبه شب" حاصل یک روند خلاقانهٔ دشوار و پرتنش بود که تقریباً دو سال به طول انجامید و روابط بین اعضای گروه را تحت فشار قرار داد. الهام بخشی برای این آلبوم تا حد زیادی تحت تأثیر اعتیادهای دارویی چینو مورنو (خوانندهٔ گروه) و ازدواج در حال فروپاشی او بود. از همین رو، مورنو این آلبوم را ضعیف ترین اثر در میان آلبوم های دیفتونز می داند. با این حال، نتیجهٔ نهایی با استقبال هواداران و منتقدان مواجه شد، برخی منتقدان نیز این آلبوم را پیشرفتی نسبت به آلبوم قبلی خودعنوان گروه قلمداد کردند.
سونگ یانگ (松讓) نخستین و واپسین پادشاه پادشاهی بیریو است. او در ۳۶ پیش از میلاد پس از تسلیم شدن به گوگوریو، به ریاست سرزمین دامول منصوب گردید. تاریخچه. در سال ۳۷ قبل از میلاد، هنگام شکار ، او از رودخانه بیریو بالا رفت و از کشور بیریو بازدید نمود. جومونگ از گوگوریو و سونگ یانگ از بیریو از طریق مناظره و هنرهای رزمی برای تسلط بر یکدیگر به رقابت پرداختند، با این حال توسط امپراتور جومونگ شکست خورد. زمانی که او در سال ۳۶ قبل از میلاد تسلیم امپراتور جومونگ شد، جومونگ او را به عنوان فرماندار بیریو منصوب کرد که به دامولدو تغییر عنوان داد. در سال ۱۸ قبل از میلاد، او دختر خود را به عنوان همسر به پادشاه یوری از گوگوریو پیشنهاد نمود و سرانجام به ازدواج این دو ختم شد. دیدگاهی وجود دارد که «یانگ (讓)» در سونگ یانگ (松陽) مرتبط با نمادهای چینی «نا (那)» یا «نو (奴)» است. بر این اساس، سونگ یانگ می تواند به معنای «سرزمین سونگ (松)» یا «سونگ نا (松那)» و «سونگ نو (松奴)» تفسیر شود، که به تاریخ و فرهنگ کره اشاره دارد.
سعید ماسوری (زاده: ۱۳۴۴) یکی از قدیمی ترین زندانیان سیاسی است که بیش از ۲۵ سال را بدون مرخصی در زندان های مختلف ایران سپری کرده است. وی در سال ۱۳۷۹ به اتهام همکاری با سازمان مجاهدین خلق ایران توسط حکومت ایران دستگیر و به حبس ابد محکوم شد. وی در زندان های مختلف از جمله بازداشتگاه اداره اطلاعات اهواز، گوهردشت، اوین و قزلحصار محبوس بوده است. در روزهای ۲۵ و ۲۸ تیر ۱۴۰۴، تلاش های مأموران زندان قزلحصار و وزارت اطلاعات برای انتقال سعید به زندان زاهدان با حمله و هجوم به بند زندانیان با اعتراض و مقاومت سعید و دیگر زندانیان سیاسی مواجه شده و انتقال متوقف شده بود. اما صبح شنبه ۴ مرداد ۱۴۰۴ مأموران زندان با یورش به زندانیان سیاسی و ضرب و شتم، آن ها را به سلول انفرادی بردند و صبح یکشنبه ۵ مرداد سعید را به طور ناگهانی از زندان قزلحصار برای تبعید به زندان زاهدان، خارج کردند. خانواده سعید ماسوری با انتشار بیانیه ای نسبت به تبعید این زندانی سیاسی و عدم اطلاع مکان دقیق نگهداری این زندانی سیاسی ابراز نگرانی کردند. ماسوری به دلیل نامه نگاری های انتقادی و نقش محوری در کارزار «سه شنبه های نه به اعدام» به چهره ای شناخته شده در میان
زندانیان و فعالان حقوق بشر تبدیل شده است. زندگی نامه. سعید ماسوری در سال ۱۳۴۴ در خرم آباد، استان لرستان، متولد شد. او برای ادامه تحصیل در رشته پزشکی به آلمان و نروژ رفت و در سال ۱۳۷۹، هنگام بازگشت به ایران، در دزفول بازداشت شد. خانواده اش تا اردیبهشت ۱۳۸۰ از وضعیت او بی اطلاع بودند. بازداشت و محاکمه. سعید ماسوری در ۱۹ دی ۱۳۷۹ به اتهام «همکاری با سازمان مجاهدین خلق» در شهر دزفول دستگیر شد. او در دور اول بازداشت به مدت ۱۴ ماه در سلول انفرادی اداره اطلاعات اهواز تحت بازجویی شدید قرار گرفت و سپس به بند ۲۰۹ زندان اوین منتقل شد. در سال ۱۳۸۱، دادگاه انقلاب تهران او را به اعدام محکوم کرد، اما این حکم در سال ۱۳۸۶ به حبس ابد و تبعید به زندان رجایی شهر تغییر یافت. او از حقوق اولیه مانند مرخصی، درمان پزشکی و تماس تلفنی محروم است. در مرداد ۱۳۹۶، همراه با دیگر زندانیان سیاسی در اعتراض به نقض حقوق زندانیان به مدت ۴۰ روز دست به اعتصاب غذا زد. سعید ماسوری در زندان های مختلف از جمله اداره اطلاعات اهواز، گوهردشت کرج، اوین و قزلحصار بدون حتی یک روز مرخصی محبوس بوده است. وی بارها در اعتراض به اقدامات غیرقانونی مقامات زندان، از ج
مله محرومیت از درمان پزشکی با وجود آسیب های جسمانی، دست به اعتصاب غذا زده است. ماسوری در سال ۱۴۰۲ از زندان گوهردشت به اوین و سپس به قزلحصار تبعید شد. وضعیت او و فشارهای امنیتی در قزلحصار طی سال ۱۴۰۴ و انتقال وی به مکانی نامعلوم نگرانی هایی دربارهٔ نقض حقوق زندانیان سیاسی ایجاد کرده است. نامه ها و فعالیت ها علیه اعدام. سعید ماسوری در طول دوران حبس، از طریق نامه های سرگشاده و اعتصاب غذا به شرایط غیرانسانی زندان ها و نقض حقوق بشر اعتراض کرده است. در سال ۱۳۹۲، پس از محکوم کردن حمله به قرارگاه اشرف، توسط بازجوی وزارت اطلاعات تهدید به مرگ شد. ماسوری در آذر ماه ۱۴۰۳ در نامه ای که در زندان قزلحصار به مناسبت ۱۶ آذر، روز دانشجو نوشته است از دانشجویان، استادها و معلمان خواسته که به عنوان پیشتازان حمایت از برچیدن حکم اعدام و کارزار «نه به اعدام» باشند. سعید ماسوری در دی ۱۴۰۳ طی نامه ای سرگشاده با شرح شکنجه های وارد بر خود، نوشت: «اگر زمانی هر چند هفته و ماه با اعدام مواجه بودیم اکنون به صورت متوسط هر چهار ساعت یک اعدام را شاهدیم.» … «تنها طی همین ایام کریسمس قریب به ۲۵ بی گناه را اعدام کردند یعنی تقریباً معادل هر دو و نی
م ساعت یک اعدام است.» وی همچنین از دبیرکل سازمان ملل، رئیس کمیسیون اروپا و رئیس پارلمان اروپا «مصرانه» خواست تا به جز اظهار نگرانی یا محکوم کردن اعدامها، برای ممانعت اعدام ها توسط جمهوری اسلامی، دست به اقدامات جدی تری بزنند، شمار اعدام ها را تنها اعداد تصور نکنند و برای مقید کردن این «حکومت اعدام» به موازین انسانی و حقوق بشری، مراودات دیپلماتیک و سیاسی با آن را به متوقف کردن این ماشین کشتار منوط کنند. ماسوری در خردادماه ۱۴۰۴ در نامه ای از زندان قزلحصار از روند صدور و اجرای احکام اعدام در ایران، به ویژه در مورد متهمان سیاسی، انتقاد کرد که به دنبال آن مأموران وزارت اطلاعات ماسوری را در خصوص نامه هایی که دربارهٔ افزایش اعدام ها نوشته بود، زیر بازجویی بردند. روزنامه سان لندن در گزارشی نوشت: یکی از زندانیان با سابقه ایران، سعید ماسوری، فردی که ۲۵ سال را پشت میله های زندان گذرانده است، در یک نامه دلخراش که از پشت میله های زندان بدنام قزل حصار در ایران به سازمان ملل نوشته است، فاش کرد که چگونه نرخ اعدام در ماه گذشته به شدت افزایش یافته است. وی از روند پنهانی اعدام ها سخن گفته است. وی نوشت: «اغلب گفته می شود که هر عم
ل مجرمانه با تدارکات جنایتکارانه همراه است که در زیر سطح پنهان شده است. به عنوان مثال، وقتی اعدامی انجام می شود، اقدامات غیرانسانی و ناقض حقوق بشر که قبل از آن انجام شده است، از دید پنهان می ماند. مراحل رسمی مانند پیگرد قانونی، کیفرخواست و محاکمه صرفاً ظاهرسازی است. هر جزئیاتی، از الف تا ی، توسط این سازمان های امنیتی طراحی می شود. … متهمان با یک پرونده ساختگی به دادگاه کشانده می شوند تا پوششی از یک روند عادلانه و قانونی ایجاد کنند… هیچ گونه استدلال منطقی یا مدرک معتبری در پرونده ها وجود ندارد، فرصتی برای دفاع وجود ندارد (در حالی که، محاکمات به ندرت بیش از ۱۰ دقیقه طول می کشند) و وکلا به مواد پرونده دسترسی ندارند. احکام از قبل تعیین شده اند و تنها اعلام می شوند… ماسوری گفت که این امر در مورد پرونده های مهدی حسنی و بهروز احسانی، که هر دو با اعدام قریب الوقوع روبرو هستند، صدق می کند…» اعتصاب غذا. او در طول دوران زندان چندین بار اعتصاب غذا کرده است. در مرداد ۱۳۹۶، همراه با دیگر زندانیان سیاسی در اعتراض به نقض حقوق زندانیان به مدت ۴۰ روز دست به اعتصاب غذا زد. به دنبال این اعتصاب سازمان عفو بین الملل در بیانیه خود
اعلام کرد که شرایط زندانیان سیاسی زندان رجایی شهر کرج به قدری بد است که زندانیان برای ساده ترین حقوق انسانی خود ناچار به اعتصاب غذا شده اند. این زندانیان به انتقال زندانیان سیاسی زندان به یک بند امنیتی خاص معترض هستند. سه شنبه های نه به اعدام. ماسوری از چهره های کلیدی کارزار «سه شنبه های نه به اعدام» است که از بهمن ۱۴۰۲ با اعتصاب غذای هفتگی زندانیان سیاسی در اعتراض به مجازات اعدام آغاز شد. این کارزار، که به بیش از ۴۸ زندان گسترش یافته، با حمایت ۳۰۰ شخصیت بین المللی، از جمله وکلا، قضات و فعالان حقوق بشر، به نمادی از مقاومت زندانیان علیه اعدام تبدیل شده است. به گزارش رسانه ها فشارها به اعضای کارزار «سه شنبه های نه به اعدام» افزایش یافته و سعید ماسوری در یک ماه اخیر دو بار به دفتر رئیس بند فرا خوانده شده و دو مأمور وزارت اطلاعات به صراحت او و خانواده اش را تهدید کرده بودند. انتقال و تبعید. در ۲۵ تیر ۱۴۰۴، به دنبال هجوم مأموران زندان و وزات اطلاعات به بند زندانیان سیاسی زندان قزلحصار کرج برای انتقال سعید ماسوری از این زندان به مکانی نامعلوم با مقاومت هم بندی هایش متوقف شد. بار دیگر در روز شنبه ۲۸ تیر ۱۴۰۴ مسئولان
زندان تلاش کردند سعید ماسوری را از زندان قزلحصار کرج خارج و به زندان زاهدان تبعید کنند که با اعتراض سعید ماسوری و زندانیان سیاسی مواجه شد. اما صبح شنبه ۴ مرداد ۱۴۰۴ مأموران زندان و وزارت اطلاعات با یورش به زندانیان سیاسی و ضرب و شتم، زدن دستبند و کشیدن کیسه بر سر، آنها را به سلول انفرادی بردند و صبح یکشنبه ۵ مرداد سعید را به طور ناگهانی و بدون اطلاع وکیل و خانواده اش برای انتقال به زندان زاهدان او را خارج کردند. این اقدامات مأموران زندان همزمان با اعدام دو زندانی سیاسی از سازمان مجاهدین خلق ایران، بهروز احسانی و مهدی حسنی به اجرا درآمد. این در حالی است که پس از انتقال از زندان قزلحصار کرج خانواده وی ضمن اظهار نگرانی خواستار مداخله فوری نهادهای بین المللی شدند. واکنش ها. خانواده سعید ماسوری، با انتشار بیانیه ای تبعید او از زندان قزلحصار کرج به زندان زاهدان را ادامه روند آزار سیستماتیک علیه وی دانسته و این اقدام را تهدیدی جدی برای سلامت و امنیت او ارزیابی کردند. آنان خواستار مداخله فوری نهادهای بین المللی شدند. به دنبال بی خبری از محل نگهداری سعید ماسوری خانواده وی در ۷ مرداد۱۴۰۴ با انتشار بیانیه ای نسبت به ان
تقال اجباری از زندان قزل حصار به زاهدان، و وضعیت کاملاً نامعلوم وی ابراز نگرانی کردند. آن ها خطاب به مای ساتو، گزارشگر ویژه سازمان ملل در امور حقوق بشر ایران، هشدار داده و نوشتند: «ما به شدت نگران سلامت و جان آقای ماسوری هستیم. قطع کامل ارتباط با ایشان و مخفی نگه داشتن محل نگهداری شان به صورت عامدانه و بدون اطلاع رسانی شفاف، نقض آشکار حقوق انسانی و اقدامی غیرقانونی و مصداق شکنجه روحی خانواده و خود زندانی است.»
آدرنالین نخستین آلبوم استودیویی از گروهٔ موسیقی آلترناتیو متال آمریکایی دفتونز می باشد که در ۳ اکتبر سال ۱۹۹۵ از سوی ماوریک رکوردز منتشر گردید. تهیه و تولید بخش عمده ای از آلبوم توسط تری دیت انجام شده است اما یک قطعهٔ پنهان به نام «مشت» نیز وجود دارد که توسط راس رابینسون تهیه شده است.
پالیوود (ترکیبی از "فلسطین" و "هالیوود")، که همچنین به عنوان غزه وود شناخته می شود، اصطلاح تحقیرآمیزی است که برای اتهام دروغ بودن ادعای فلسطینی ها از صحنه های رنج و مرگ غیرنظامی در درگیری اسرائیل و فلسطین استفاده می شود. این نظریه به عنوان یک تئوری توطئه و یک عنصر برجسته از دروغ رسانی اسرائیلی در جنگ توصیف شده است. این اصطلاح پس از کشته شدن محمد الدره در سال ۲۰۰۰ در جریان انتفاضه دوم، پس از آنکه برخی از مفسران طرفدار اسرائیل ادعا کردند که این حادثه یک فریب رسانه ای بوده است، برجسته شد. کارشناسان اسرائیلی از این اصطلاح برای انکار ویدیوهایی که خشونت اسرائیل یا رنج فلسطینیان، به ویژه در طول جنگ غزه را نشان می دهند، استفاده کرده اند. مبدأ. این اصطلاح تا حدودی توسط ریچارد لندز، در نتیجه یک ویدیوی مستند آنلاین که در سال ۲۰۰۵ با نام "«پالیوود: به گفته منابع فلسطینی»" تهیه کرده بود، ابداع و منتشر شد و موارد خاصی از دستکاری رسانه ای را مطرح کرد. روتی بلوم، روزنامه نگار، «پالیوود» را اصطلاحی می داند که توسط لندز ابداع شده تا به «تولیداتی که توسط فلسطینی ها، در مقابل (و اغلب با همکاری) گروه فیلمبرداری غربی، به منظور ترو
یج تبلیغات ضد اسرائیلی با پنهان کردن آن به عنوان خبر، صحنه سازی شده اند» اشاره کند. خود لندز، پالیوود را «اصطلاحی که من … برای توصیف مطالب صحنه سازی شده ای که به عنوان خبر پنهان شده اند ابداع کردم» توصیف می کند. در "پالیوود: به گفته منابع فلسطینی"، لندز به طور خاص بر قتل جنجالی محمد الدره، پسر ۱۲ ساله فلسطینی که در ۳۰ سپتامبر ۲۰۰۰ در آغاز انتفاضه دوم در نوار غزه با شلیک گلوله (که به طور گسترده گزارش شده است که توسط اسرائیل شلیک شده است) کشته شد، تمرکز می کند. مرگ او توسط یک فیلمبردار آزاد فلسطینی فیلمبرداری و از کانال تلویزیونی فرانس ۲ پخش شد. لندز اصالت فیلم و اینکه آیا الدره اصلاً کشته شده است را زیر سؤال می برد و استدلال می کند که کل این حادثه توسط فلسطینی ها صحنه سازی شده است. لندز و طرفداران اسرائیل استدلال می کنند که دولت اسرائیل در مقابله با روایت های فلسطینی ها از وقایع درگیری اسرائیل و فلسطین به اندازه کافی قاطع و جدی نیست. لندز علاوه بر قتل الدره، انفجار ساحل غزه در سال ۲۰۰۶ و سوءاستفاده ادعایی حماس از کمبود برق در طول جنگ اسرائیل و غزه در سال های ۲۰۰۷–۲۰۰۸ را نیز به عنوان حوادث پالیوود ذکر می کند.
استفاده های بعدی. آنات برکو، پژوهشگر اندیشکده محافظه کار اسرائیلی، مؤسسه سیاست بین المللی برای مبارزه با تروریسم، و ادنا ارز، رئیس بخش عدالت کیفری دانشگاه ایلینوی در شیکاگو، گفتند که «پدیده ساخت اسناد دربارهٔ این درگیری به عنوان «پالیوود» (هالیوودِ فلسطین) شناخته شده است.» انستیتو مکنزی، یک اندیشکده محافظه کار کانادایی در حوزه دفاع و امنیت، استدلال کرده است که با توجه به «سابقه طولانی ژست گرفتن در مقابل دوربین ها… لقب بدبینانه «پالیوود» از سوی روزنامه نگاران فریب خورده سابق برای سرویس های خبری [حامی فلسطین] قابل درک است.» دیوید فروم ادعا کرد که عکس های گرفته شده در طول جنگ ۲۰۱۴ غزه که دو برادر را در حال گریه و پوشیدن تی شرت های خونین پس از حمل جسد پدرشان نشان می داد، جعلی بوده اند. این تصاویر که توسط رویترز، "نیویورک تایمز" و آسوشیتدپرس منتشر شده بودند، توسط یک وبلاگ نویس طرفدار اسرائیل مورد انتقاد قرار گرفته بودند. فروم پس از رد گسترده توسط مایکل شاو، از اتهام خود عقب نشینی کرد و از سرگئی پونومارف، عکاس "نیویورک تایمز"، عذرخواهی کرد، اما با توصیف سایر ادعاهای «پالیوود»، «شک و تردید» خود را توجیه کرد. فروم تو
سط اریک ومپل، نویسنده رسانه ای "واشینگتن پست،" و جیمز فالوز، خبرنگار دیگر "آتلانتیک"، مورد انتقاد قرار گرفت. آنها توییت های فروم را «یک خطای بزرگ روزنامه نگاری» خواندند. در سال ۲۰۱۴، پس از مرگ دو نوجوان فلسطینی در بیتونیا، مایکل اورن و سخنگوی ارتش اسرائیل استدلال کردند که فیلم دوربین امنیتی دستکاری شده و نوجوانان فقط وانمود کرده اند که مورد اصابت گلوله قرار گرفته اند. تحقیقات رسمی، سوء رفتار یک افسر پلیس مرزی را کشف کرد که به دلیل اقداماتش محاکمه شد. در جریان بحران ۲۰۲۱ اسرائیل و فلسطین، یائیر نتانیاهو ادعا کرد که نشر ویدئویی از مصر متعلق به سال ۲۰۱۳ نمونه ای از پالیوود بوده و فلسطینی ها را در حال تظاهر به تلفات خود نشان می دهد. تحلیل بی بی سی وریفای در سال ۲۰۲۳ نشان داد که استفاده از این اصطلاح در جریان درگیری های قبلی در مناقشه اسرائیل و فلسطین، مانند جنگ ۲۰۱۴ غزه، اعتراضات ۲۰۱۹–۲۰۱۸ مرز غزه و بحران ۲۰۲۱ اسرائیل و فلسطین، افزایش یافته است. پس از آنکه فیلم مستند "«سرزمین دیگری نیست»" محصول سال ۲۰۲۴ ، جایزه اسکار بهترین فیلم مستند بلند سال ۲۰۲۵ را از آن خود کرد، "وای نت" و "اسرائیل نشنال نیوز"، رسانه های خبری
اسرائیلی، مقالاتی منتشر کردند و این فیلم را «پروپاگاندای پالیوود» خواندند. جنگ غزه. تحلیل های انجام شده توسط بی بی سی وریفای و لاجیکالی فکتز نشان داد که استفاده از اصطلاح پالیوود پس از حملات ۷ اکتبر در رسانه های اجتماعی افزایش یافته است، و بی بی سی وریفای اوج استفاده از آن را در توییتر در نوامبر ۲۰۲۳ با ۲۲۰ هزار مورد مشاهده کرد. لاجیکالی فکتز همچنین دریافت که بیشترین استفاده از این اصطلاح از ایالات متحده و پس از آن هند و اسرائیل بوده است. در طول جنگ غزه، تئوری های توطئه مربوط به اینفلوئنسرهای آنلاین که قربانیان را مسخره می کردند، ادعا می کردند که فلسطینی ها از «بازیگران بحران» استفاده می کنند و اغلب از اصطلاح «پالیوود» استفاده می کردند، در رسانه های اجتماعی به سرعت پخش شد. حساب رسمی اسرائیل در توییتر، غزه ای ها را به قرار دادن افراد زنده در کیسه های جسد متهم کرد و سپس در حالی که آیپک محتوای مشابهی را تبلیغ می کرد، توییت را حذف کرد. بسیاری از ویدیوهای پربازدید که برای «اثبات» وجود بازیگران بحران استفاده می شدند، رد شده اند. این اصطلاح اغلب منجر به نفرت پراکنی علیه مسلمانان می شود و به ویژه پس از اعلام برنامه
های اسرائیل برای افزایش بمباران هوایی غزه، محبوب شد. ویدئویی که کودک فلسطینی کشته شده در جریان حمله هوایی اسرائیل به زیتون در ۱۱ اکتبر را نشان می دهد، به دروغ ادعا شد که با استفاده از یک عروسک ساخته شده است. این ادعا توسط حساب های رسمی دولت اسرائیل در رسانه های اجتماعی، از جمله حساب های ایکس سفارتخانه های اسرائیل در فرانسه و اتریش، و همچنین حساب های طرفدار اسرائیل و ضد حماس، ترویج شد. در نوامبر ۲۰۲۳، صالح الجعفراوی، وبلاگ نویس و خواننده فلسطینی ساکن غزه، توسط چندین چهره طرفدار اسرائیل، از جمله حساب رسمی اسرائیل در توییتر، به دروغ به «بازیگر بحران» متهم شد. این اتهام دروغین ادعا شده بود که الجعفراوی در یک ویدیو وانمود می کند که مجروح و در بیمارستان بستری است، در حالی که یک پست در رسانه های اجتماعی روز بعد او را در سلامت کامل نشان می داد. با این حال، ویدیوی موجود در واقع یک نوجوان فلسطینی را نشان می داد که در حمله ای به طولکرم در ژوئیه ۲۰۲۳ زخمی شده بود و به دروغ به عنوان الجعفراوی معرفی شده بود. در همان ماه، اوفیر گندلمن، دیپلمات اسرائیلی، کلیپی از یک فیلم کوتاه لبنانی را منتشر کرد و ادعا کرد که این فیلم مدرکی
است مبنی بر اینکه فلسطینی ها ویدیوها را جعل می کنند و آن را نمونه ای از «پالیوود» نامید. در اوایل دسامبر ۲۰۲۳، "روزنامه جروزالم پست" مقاله ای منتشر کرد که به دروغ ادعا می کرد یک نوزاد ۵ ماهه فلسطینی از غزه یک عروسک بوده است. "جروزالم پست" بعداً با انتشار بیانیه ای در مورد ایکس، این گزارش را پس گرفت و گفت: «مقاله مورد بحث با استانداردهای تحریریه ما مطابقت نداشت و بنابراین حذف شد». این ادعای دروغین توسط افراد دیگری مانند حساب رسمی اسرائیل در توییتر، بن شاپیرو، هن مازیگ، یوسف حداد و StopAntisemitism نیز ترویج شد. حمله اسرائیل به رفح در سال ۲۰۲۴ منجر به تجدید ادعاهای پالیوود شد. پست های آنلاین، تصاویر پشت صحنه سریال درام فلسطینی "خاک خونین" را به اشتباه به عنوان «بازیگران بحران» در رفح نشان دادند. مارک اوون جونز در یک مقاله تحقیقاتی در سال ۲۰۲۵ نوشت: «همزمان با اینکه پنهان کردن کشتار هزاران کودک و نوزاد فلسطینی توسط اسرائیل دشوارتر شده است، گزارش ها و رسانه های معتبر اسرائیلی ادعا می کنند که فلسطینی ها در حال جعل آمار تلفات و صحنه سازی برای کشتن نوزادان هستند. روایت موسوم به «پالیوود» - اصطلاحی تحقیرآمیز که نشان
می دهد فلسطینی ها صحنه های رنج را برای اهداف تبلیغاتی صحنه سازی می کنند - به موضوعی تکراری در کمپین های دروغ پراکنی علیه غزه تبدیل شده است.» حساب کاربری غزه وود. یک حساب کاربری اسرائیلی در ایکس به نام Gazawood در نوامبر ۲۰۲۳ ایجاد شد. این حساب کاربری با ادعای اغراق یا جعل تلفات فلسطینی ها، تلاش می کند آنها را بی اعتبار کند. تحقیقات انجام شده توسط فوربیدن استوریز، "د سونث آی" و رادیو بین المللی فرانسه نشان داد که این حساب کاربری توسط ایدن کنوخن، یک یهودی ارتدکس افراطی و نویسنده رمان های فانتزی از اورشلیم، اداره می شود. ریچارد لندز و یوسی کوپرواسر، مدیر کل سابق وزارت امور استراتژیک اسرائیل، نیز به عنوان افرادی مرتبط با حساب Gazawood شناسایی شدند. غسان مطر، محقق و متخصص OSINT در سازمان راستی آزمایی اسرائیلی در مورد این حساب کاربری گفت: «فقط حدود ۵٫۷۵٪ از محتوای آن، تکذیب یا بررسی واقعیت است. محتوای دیگر فقط مسخره ترین اطلاعات را در داخل ویدیو پیدا می کند تا ادعا کند که جعلی است، که این روش بررسی واقعیت نیست.» تحلیل. روتی بلوم در سال ۲۰۰۸ نوشت که ادعاهای ریچارد لندز، که او آنها را «بسیار تند» می نامد، باعث شده ا