Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تاً به زبان یونانی و تعداد کمی به زبان عبری / آرامی یا لاتین بودند، با منورا (شمعدان هفت شاخه) آیینی تزئین شده بودند. برخی از محققان پیش از این استدلال کرده اند که یهودیان در امپراتوری روم پیش از مسیحیت در تبلیغ یهودیت رومیان فعال بودند و این امر منجر به افزایش تعداد گروندگان مستقیم به دین یهود شد. اجماع جدید این است که این موضوع صحت ندارد. به گفته اریش اس. گروئن، اگرچه گرویدن به دین اتفاق افتاده است، اما هیچ مدرکی مبنی بر تلاش یهودیان برای گرواندن غیریهودیان به یهودیت وجود ندارد. همچنین استدلال شده است که برخی از مردم برخی از اعمال و باورهای یهودیت را بدون گرویدن واقعی به دین یهود پذیرفته اند (که به آنها ترسایان می گویند). سرنوشت یهودیان در روم و ایتالیا متغیر بود و اخراج های جزئی در زمان امپراتوران تیبریوس و کلودیوس انجام می شد. پس از شورش های پی در پی یهودیان در سال های ۶۶ و ۱۳۲ میلادی، بسیاری از یهودیان یهودیه به عنوان برده به روم آورده شدند (در دنیای باستان رسم بر این بود که اسیران جنگی و ساکنان شهرهای شکست خورده به عنوان برده فروخته شوند). این شورش ها از زمان سلطنت وسپاسیان به بعد باعث افزایش خصومت رسمی
شد. جدی ترین اقدام، مالیات یهودی بود که مالیاتی بود که همه یهودیان در امپراتوری روم باید پرداخت می کردند. این مالیات جدید جایگزین عشریه شد که قبلاً به معبد اورشلیم فرستاده می شد (که در سال ۷۰ میلادی توسط رومیان تخریب شد) و به جای آن در معبد سه گانه کاپیتولین در روم استفاده می شد. علاوه بر رم، در این دوره تعداد قابل توجهی از جوامع یهودی در جنوب ایتالیا وجود داشتند. به عنوان مثال، مناطق سیسیل، کالابریا و آپولیا جمعیت های یهودی مستقری داشتند. اواخر دوران باستان. در اواخر دوران باستان، جوامع یهودی در ایتالیا در مناطق شهری و روستایی پراکنده بودند. اکتشافات باستان شناسی، مانند سنگ نوشته ها و دخمه های یهودی، تحرک قابل توجه یهودیان را نشان می دهد. یهودیان از فلسطین و جوامع مختلف پراکنده به ایتالیا آمدند. به عنوان مثال، شهر رم، مهاجران یهودی را از مناطق مختلف، از جمله سیسیل، ایتالیا و مدیترانه شرقی جذب کرد. ناپل، میلان و سیسیل نیز میزبان جوامع یهودی با ریشه های متنوع بودند. به عنوان مثال، ناپل شاهد مهاجرت یهودیان از ونافروم، رم، قیصریه (احتمالاً قیساریه دریایی) و موریتانیا بود، در حالی که میلان پذیرای یهودیان از اسکن
دریه بود. سیسیل میزبان مهاجران یهودی از مصر بود و در ونوسا، یهودیان از لچه و آلبانی دفن شدند. با ترویج مسیحیت به عنوان دین قانونی امپراتوری روم توسط کنستانتین در سال ۳۱۳ (فرمان میلان)، جایگاه یهودیان در ایتالیا و در سراسر امپراتوری به سرعت و به طرز چشمگیری کاهش یافت. کنستانتین قوانین ظالمانه ای برای یهودیان وضع کرد؛ اما این قوانین به نوبه خود توسط جولیان مرتد لغو شدند، که تا حدی به یهودیان لطف نشان داد که به آنها اجازه داد طرح بازسازی معبد اورشلیم را از سر بگیرند. این امتیاز در زمان جانشین او که باز هم مسیحی بود، پس گرفته شد؛ و سپس ظلم به طور قابل توجهی افزایش یافت. مسیحیت نیقیه در سال ۳۸۰، اندکی قبل از سقوط امپراتوری روم غربی، به عنوان کلیسای دولتی امپراتوری روم پذیرفته شد. در زمان تأسیس حکومت اوستروگوت ها تحت حکومت تئودوریک (۴۹۳–۵۲۶)، جوامع یهودی در حال شکوفایی در رم، میلان، جنوا، پالرمو، مسینا، آگریگجنتو و ساردینیا وجود داشتند. پاپ های آن دوره به طور جدی با یهودیان مخالف نبودند؛ و این امر شور و اشتیاقی را که یهودیان برای اوستروگوت ها در برابر نیروهای ژوستینین - به ویژه در ناپل، جایی که دفاع قابل توجه شهر ت
قریباً به طور کامل توسط یهودیان انجام می شد - به دست گرفتند، توضیح می دهد. پس از شکست تلاش های مختلف برای تبدیل ایتالیا به استانی از امپراتوری بیزانس، یهودیان مجبور شدند ظلم و ستم زیادی را از سوی اگزارک راونا متحمل شوند. اما طولی نکشید که بخش بزرگتر ایتالیا به تصرف لومباردها (۵۶۸–۷۷۴) درآمد، که تحت حکومت آنها در صلح زندگی می کردند. در واقع، لومباردها هیچ قانون استثنایی در رابطه با یهودیان تصویب نکردند. حتی پس از آنکه لومباردها کاتولیک را پذیرفتند، وضعیت یهودیان همیشه مطلوب بود، زیرا پاپ های آن زمان نه تنها آنها را آزار و اذیت نمی کردند، بلکه کم و بیش از آنها حمایت می کردند. پاپ گرگوری اول با آنها با ملاحظه زیادی رفتار می کرد. در زمان پاپ های بعدی، وضعیت یهودیان بدتر نشد؛ و همین امر در چندین ایالت کوچک تر که ایتالیا به آنها تقسیم شده بود، نیز صادق بود. هم پاپ ها و هم ایالت ها چنان درگیر اختلافات مداوم خارجی و داخلی بودند که یهودیان در آرامش به سر می بردند. در هر ایالت ایتالیا، میزان مشخصی از حمایت به آنها اعطا می شد. این واقعیت که مورخان این دوره به ندرت از یهودیان یاد می کنند، نشان می دهد که شرایط آنها قابل ت
حمل بوده است. قرون وسطی. چندین اخراج، از جمله یک اخراج کوتاه از بولونیا در سال ۱۱۷۲، و تغییر مذهب اجباری رخ داد: در سال ۱۳۸۰ در ترانی چهار کنیسه وجود داشت که در زمان چارلز سوم ناپل به کلیسا تبدیل شدند، در حالی که ۳۱۰ یهودی محلی مجبور به غسل تعمید شدند. برادرزاده خاخام ناتان بن یحییل به عنوان مدیر املاک پاپ الکساندر سوم فعالیت می کرد، که در شورای لاتران در سال ۱۱۷۹ احساسات دوستانه خود را نسبت به یهودیان نشان داد. او نقشه های اسقف های متخاصمی را که از قوانین ضدیهودی حمایت می کردند، خنثی کرد. تحت حکومت نورمن ها، یهودیان جنوب ایتالیا و سیسیل از آزادی بیشتری برخوردار بودند. آنها با مسیحیان برابر تلقی می شدند و اجازه داشتند هر شغلی را دنبال کنند. آنها همچنین در امور خود صلاحیت داشتند. قوانین شرعی علیه یهودیان در ایتالیا بیشتر از هر کشور یا منطقه دیگری نادیده گرفته می شد. یکی از پاپ های بعدی - چه نیکلاس چهارم (۱۲۸۸–۱۲۹۲) و چه بونیفاس هشتم (۱۲۹۴–۱۳۰۳) - یک پزشک یهودی به نام اسحاق بن مردخای، ملقب به مائسترو گاجو، داشت. دستاورد ادبی. از جمله یهودیان اولیه ایتالیا که نسخه های خطی مکتوب از خود به جا گذاشتند، می توان به ش
بتای دونولو (متوفی ۹۸۲) اشاره کرد. دو قرن بعد (۱۱۵۰)، شاعرانی مانند شبتای بن موسی رومی؛ پسرش یحییل کالونیموس که زمانی حتی فراتر از ایتالیا نیز به عنوان مرجع تلمودی شناخته می شد؛ و ربی یحییل از خانواده مانسی (عناو) که او نیز اهل روم بود، به خاطر آثارشان شناخته شدند. ناتان، پسر ربی یحییل مذکور در بالا، نویسنده یک فرهنگ تلمودی ("عروک") بود که کلید مطالعه تلمود شد. سلیمان بن ابراهیم بن پرهون در طول اقامت خود در سالرنو، یک فرهنگ لغت عبری تألیف کرد. این امر یهودیان ایتالیایی را به مطالعه مطالعات کتاب مقدس تشویق کرد. با این حال، در کل، فرهنگ ادبی عبری شکوفا نبود. تنها نویسنده شایسته در زمینه عبادات، یوآب بن سلیمان بود که برخی از آثار او موجود است. در نیمه دوم قرن سیزدهم، نشانه هایی از فرهنگ عبری بهتر و مطالعه عمیق تر تلمود پدیدار شد. اشعیا دی ترانی بزرگ (۱۲۳۲–۱۲۷۹)، یکی از مراجع عالی رتبه تلمود، پاسخ های مشهور بسیاری نوشت. داوود، پسرش، و اشعیا دی ترانی کوچک، برادرزاده اش، راه او را دنبال کردند، همان طور که فرزندان آنها تا پایان قرن هفدهم نیز همین کار را کردند. مئیر بن موسی ریاست یک مدرسه مهم تلمودی در رم و ابراهیم ب
ن یوسف ریاست مدرسه ای در پزارو را بر عهده داشتند. در رم، دو پزشک مشهور، ابراهیم و یحییل، از نوادگان ناتان بن یحییل، تلمود را تدریس می کردند. پائولا دی مانسی، یکی از زنان این خانواده بااستعداد، نیز به شهرت رسید. او دانش قابل توجهی از کتاب مقدس و تلمود داشت و تفاسیر کتاب مقدس را با خطی بسیار زیبا رونویسی می کرد. بدتر شدن شرایط تحت حاکمیت اینوسنت سوم. وضعیت یهودیان در ایتالیا در زمان پاپ اینوسنت سوم (۱۱۹۸–۱۲۱۶) به طور قابل توجهی بدتر شد. این پاپ کسانی را که یهودیان را در مناصب عمومی قرار می دادند یا حفظ می کردند، تهدید به تکفیر می کرد و اصرار داشت که هر یهودی دارای منصبی باید برکنار شود. عمیق ترین توهین، دستوری بود که هر یهودی باید همیشه یک نشان زرد مخصوص را که به طور آشکار نشان داده می شد، به خود آویزان کند. در سال ۱۲۳۵، پاپ گرگوری نهم اولین حکم را علیه اتهام قتل آیینی منتشر کرد. پاپ های دیگر از او پیروی کردند، به ویژه اینوسنت چهارم در سال ۱۲۴۷، گرگوری دهم در سال ۱۲۷۲، کلمنت ششم در سال ۱۳۴۸، گرگوری یازدهم در سال ۱۳۷۱، مارتین پنجم در سال ۱۴۲۲، نیکلاس پنجم در سال ۱۴۴۷، سیکتوس پنجم در سال ۱۴۷۵، پاول سوم در سال ۱۵۴
۰ و بعدها الکساندر هفتم، کلمنت سیزدهم و کلمنت چهاردهم. آنتی پاپ بندیکت سیزدهم. یهودیان از آزار و اذیت های بی رحمانهٔ ضدپاپِ مستقر در آوینیون، بندیکت سیزدهم، رنج زیادی بردند. آن ها با خوشحالی از جانشین او، مارتین پنجم، استقبال کردند. شورایی که توسط یهودیان در بولونیا تشکیل شد و در فورلی ادامه یافت، هیئتی را با هدایای گران قیمت نزد پاپ جدید فرستاد و از او خواست تا قوانین ظالمانهٔ وضع شده توسط بندیکت را لغو کند و به یهودیان امتیازاتی را که در زمان پاپ های قبلی به آن ها داده شده بود، اعطا کند. این هیئت در مأموریت خود موفق شد، اما دورهٔ فیض کوتاه بود. جانشین مارتین، اوگنیوس چهارم، که در ابتدا نسبت به یهودیان نظر مساعدی داشت، در نهایت تمام قوانین محدودکنندهٔ صادر شده توسط بندیکت را دوباره وضع کرد. با این حال، در ایتالیا، فرمان او عموماً نادیده گرفته شد. مراکز بزرگی مانند ونیز، فلورانس، جنوا و پیزا متوجه شدند که منافع تجاری آن ها از امور رهبران معنوی کلیسا مهم تر است. و بر این اساس، یهودیان، که بسیاری از آنها بانکدار و تاجر برجسته بودند، وضعیت خود را بهتر از همیشه یافتند. بدین ترتیب، دریافت مجوز تأسیس بانک و انجام م
عاملات پولی برای بانکداران یهودی آسان شد. در واقع، در یک مورد، حتی اسقف مانتوا، به نام پاپ، به یهودیان اجازه داد تا با بهره پول قرض دهند. بخش عمده ای از مذاکرات بانکی توسکانی در دست یک یهودی به نام یحییل اهل پیزا بود. موقعیت تأثیرگذار این سرمایه دار موفق، در زمان تبعید از اسپانیا، بیشترین مزیت را برای همکیشان او داشت. دوره مدرن اولیه. تخمین زده می شود که در سال ۱۴۹۲ یهودیان بین ۳ تا ۶ درصد از جمعیت سیسیل را تشکیل می دادند. بسیاری از یهودیان سیسیلی ابتدا به کالابریا رفتند که از قرن چهارم میلادی جامعه ای یهودی در آن وجود داشت. در سال ۱۵۲۴ یهودیان از کالابریا و در سال ۱۵۴۰ از کل پادشاهی ناپل اخراج شدند، زیرا همه این مناطق تحت حکومت اسپانیا قرار گرفتند و مشمول حکم اخراج از سوی دادگاه تفتیش عقاید اسپانیا شدند. در طول قرن شانزدهم، یهودیان به تدریج از جنوب ایتالیا به شمال نقل مکان کردند و شرایط برای یهودیان در رم پس از سال ۱۵۵۶ و جمهوری ونیز در دهه ۱۵۸۰ بدتر شد. بسیاری از یهودیان از ونیز و مناطق اطراف آن در این زمان به مشترک المنافع لهستان-لیتوانی مهاجرت کردند. پناهندگان اهل اسپانیا. هنگامی که یهودیان در سال ۱۴۹۲ از
اسپانیا اخراج شدند، بسیاری از آنها به ایتالیا پناه بردند و در آنجا توسط شاه فردیناند اول ناپل مورد حمایت قرار گرفتند. یکی از پناهندگان، دون ایزاک آبراوانل، حتی در دربار ناپل منصبی دریافت کرد که در زمان پادشاه بعدی، آلفونسو دوم، آن را حفظ کرد. یهودیان اسپانیا نیز در فرارا توسط دوک ارکول دِسته اول و در توسکانی از طریق وساطت یِهیل پیزا و پسرانش به خوبی پذیرفته شدند. اما در رم و جنوا، آنها تمام رنج ها و عذاب هایی را که گرسنگی، طاعون و فقر با خود به همراه می آورد، تجربه کردند و برای فرار از گرسنگی مجبور به پذیرش غسل تعمید شدند. در چند مورد، تعداد پناهندگان از یهودیانی که قبلاً در آنجا ساکن بودند، بیشتر بود و بنابراین در امور مربوط به منافع عمومی و در جهت مطالعات، رأی تعیین کننده می دادند. پاپ های الکساندر ششم تا کلمنت هفتم نسبت به یهودیان با گذشت بودند، زیرا مسائل فوری تری برای مشغول کردن آنها وجود داشت. پس از اخراج یهودیان از اسپانیا در سال ۱۴۹۲، حدود ۹۰۰۰ یهودی فقیر اسپانیایی به مرزهای ایالات پاپی رسیدند. الکساندر ششم از آنها در رم استقبال کرد و اعلام کرد که آنها «اجازه دارند زندگی خود را بدون دخالت مسیحیان ادا
مه دهند، به مناسک خود ادامه دهند، ثروت کسب کنند و از بسیاری از امتیازات دیگر بهره مند شوند.» او به طور مشابه اجازه مهاجرت یهودیانی را که در سال ۱۴۹۷ از پرتغال و در سال ۱۴۹۸ از پرووانس اخراج شده بودند، صادر کرد پاپ ها و بسیاری از کاردینال های بانفوذ، آشکارا یکی از شدیدترین مصوبات شورای بازل، یعنی ممنوعیت استخدام پزشکان یهودی توسط مسیحیان را نقض کردند؛ آنها حتی به یهودیان در دربار پاپ مناصب دادند. جوامع یهودی ناپل و رم بیشترین تعداد الحاق را دریافت کردند؛ اما بسیاری از یهودیان از این شهرها به آنکونا، ونیز، کالابریا و از آنجا به فلورانس و پادوا نقل مکان کردند. ونیز، با تقلید از اقدامات نفرت انگیز شهرهای آلمان، یک محله ویژه (گتو) را به یهودیان اختصاص داد. اخراج از ناپل. حزب کاتولیک افراطی با تمام ابزارهای موجود تلاش کرد تا تفتیش عقاید را در قلمرو ناپل، که در آن زمان تحت حکومت اسپانیا بود، برقرار کند. چارلز پنجم، پس از بازگشت از پیروزی هایش در آفریقا، در آستانه تبعید یهودیان از ناپل بود که بنونیدا، همسر ساموئل آبراوانل، او را مجبور به تعویق این اقدام کرد. چند سال بعد، در سال ۱۵۳۳، فرمان مشابهی اعلام شد، اما در این
مورد نیز ساموئل آبراوانل و دیگران توانستند با نفوذ خود، اجرای این فرمان را برای چندین سال به تعویق بیندازند. بسیاری از یهودیان به امپراتوری عثمانی، برخی به آنکونا و برخی دیگر به فرارا نقل مکان کردند، جایی که دوک ارکوله دوم با روی خوش از آنها استقبال کرد. پس از مرگ پاپ پل سوم (۱۵۳۴–۱۵۴۹)، که به یهودیان توجه نشان داده بود، دوره ای از نزاع، آزار و اذیت و ناامیدی آغاز شد. چند سال بعد، یهودیان از جنوا تبعید شدند، که در میان پناهندگان، جوزف هاکوهن، پزشک دوج آندره آ دوریا و مورخ برجسته نیز حضور داشتند. دوک ارکوله به مارانوها، که از اسپانیا و پرتغال رانده شده بودند، اجازه داد تا وارد قلمرو او شوند و آزادانه و آشکارا یهودیت را اعلام کنند. ساموئل اوسک، مورخ دیگری که از تفتیش عقاید پرتغال گریخته بود، در فرارا ساکن شد و آبراهام اوسک یک چاپخانه بزرگ در آنجا تأسیس کرد. سومین اوسک، سلیمان، تاجر ونیزی و آنکونا و شاعری برجسته، سونت پترارک را به اشعار عالی اسپانیایی ترجمه کرد و این اثر مورد تحسین معاصران او قرار گرفت. اگرچه بازگشت یهودیان مارانو اوسک به یهودیت شادی زیادی را در میان یهودیان ایتالیایی برانگیخت، اما این شادی با
غم و اندوه عمیقی که با گرویدن دو نوه الیاس لویتا، لئون رومانو و ویتوریو الیانو به مسیحیت، آنها را در خود فرو برده بود، متعادل شد. یکی از آنها به عضوی از کلیسا تبدیل شد و دیگری، یک یسوعی. آنها به شدت تلمود را به پاپ ژولیوس سوم و دادگاه تفتیش عقاید انتقاد کردند. در نتیجه، پاپ حکم نابودی این اثر را صادر کرد، اثری که یکی از اسلافش، لئو دهم، چاپ آن را مجاز دانسته بود. در روز سال نو یهودی (۹ سپتامبر) در سال ۱۵۵۳، تمام نسخه های تلمود در شهرهای اصلی ایتالیا، در چاپخانه های ونیز و حتی در جزیره دورافتاده کاندیا (کرت)، سوزانده شدند. کاردینال الکساندر فارنیز که موفق به افشای مجرم واقعی شد، او را از اجرای این نقشه بازداشت.
تراکتور مدل L جان دیر یک تراکتور ردیف کار کوچک با قابلیت شخم زنی یک شیار بود که توسط شرکت جان دیر از سال ۱۹۳۷ تا ۱۹۴۶ تولید شد.
تراکتور جان دیر مدل D یک تراکتور بزرگ استاندارد بود که توسط شرکت جان دیر از سال ۱۹۲۳ تا ۱۹۵۳ تولید شد. برخلاف دیگر تراکتورهای سری حرفی جان دیر، این مدل در تمام طول دوره تولید، نام "D" خود را حفظ کرد و هرگز به یک نام عددی تغییر پیدا نکرد. مدل D طولانی ترین دوره تولید را در میان تمام تراکتورهای جان دیر داشت. جانشین این تراکتور، جان دیر مدل R بود.
روابط ایتالیا و بنگلادش، روابط دوجانبه بین ایتالیا و بنگلادش است. بنگلادش سفارت خود را در رم حفظ می کند در حالی که ایتالیا سفارت خود را در داکا دارد. تاریخچه. ایتالیا در سال ۱۹۷۲، پس از استقلال بنگلادش از پاکستان، روابط رسمی خود را با این کشور برقرار کرد. در سال ۱۹۷۴، ایتالیا یکی از کشورهایی بود که از پذیرش بنگلادش در سازمان ملل متحد حمایت کرد. در سال ۲۰۱۴، شیخ حسینه، نخست وزیر بنگلادش، سفری رسمی به ایتالیا داشت. همکاری آموزشی و فناوری. در سال ۲۰۰۰، توافق نامه ای در مورد «همکاری علمی و فناوری» بین بنگلادش و ایتالیا امضا شد. طبق این توافق نامه، دو کشور به تبادل دانشمندان، محققان و تکنسین ها و همچنین ارائه کمک های تحصیلی پرداخته اند. ایتالیا سالانه به طور متوسط ۲۵ محقق بنگلادشی را برای تحصیل در مرکز بین المللی فیزیک نظری عبدالسلام اسکان داده است. روابط اقتصادی. بنگلادش و ایتالیا «اتاق بازرگانی و صنایع ایتالیا و بنگلادش» را برای تقویت روابط اقتصادی دوجانبه تشکیل داده اند. بین سال های ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۶، تجارت دوجانبه بین دو کشور بیش از ۲۰۰ درصد افزایش یافت. تا سال ۲۰۱۲، کل تجارت دوجانبه ۱٫۲۸۶ میلیارد دلار بود که از ای
ن میزان، صادرات بنگلادش به ایتالیا ۱٫۰۳۶ میلیارد دلار بود. اقلام اصلی صادراتی بنگلادش به ایتالیا شامل مواد غذایی منجمد، محصولات کشاورزی، چای، چرم، کنف خام، کالاهای کنفی، لباس بافتنی، پوشاک بافته شده و غیره است. اقلام اصلی صادراتی ایتالیا به بنگلادش شامل ماشین آلات، محصولات الکترونیکی، وسایل نقلیه، هواپیما، کشتی و تجهیزات حمل و نقل مرتبط است. بنگلادش و ایتالیا برای رسیدگی به مسئله مهاجرت غیرمجاز به ایتالیا به توافق رسیده اند. به عنوان بخشی از توافق دوجانبه مهاجرت و جابجایی، ایتالیا موافقت کرده است که از کارگران ماهر بنگلادشی، با تمرکز بر صنایعی مانند ساخت و ساز، کشتی سازی و مهمان نوازی، استقبال کند. هدف این همکاری تنظیم مهاجرت بین دو کشور و اطمینان از انجام قانونی این فرایند و با در نظر گرفتن منافع متقابل است. مهاجران بنگلادشی در ایتالیا. تا سال ۲۰۱۶، ۱۴۲۰۰۰ بنگلادشی در ایتالیا زندگی می کردند.
تراکتور جان دیر مدل H یک تراکتور ردیف کار بود که توسط شرکت جان دیر از سال ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۷ تولید می شد.
تراکتور جان دیر مدل GP یک تراکتور ردیف کار بود که ابتدا با قابلیت شخم زنی دو شیار و سپس سه شیار، توسط شرکت جان دیر از سال ۱۹۲۸ تا ۱۹۳۵ تولید می شد. این تراکتور در ابتدا با نام جان دیر مدل C شناخته می شد، اما به دلیل دشواری در تشخیص بین مدل C و مدل D در مکالمات تلفنی آن زمان، نام آن به GP تغییر یافت. این مدل در پاسخ به خط تولید تراکتورهای عمومی فارم ال رگولار بود که تحت برند فارم ال توسط شرکت اینترنشنال هاروستر تولید می شدند.
مسیحیت در ایتالیا از زمان جدایی شرق و غرب، از نظر تاریخی با تسلط کلیسای کاتولیک مشخص شده است. با این حال، این کشور همچنین محل زندگی اقلیت های قابل توجه مسیحی، به ویژه مسیحیان ارتدکس شرقی، پروتستان ها و شاهدان یهوه است. قدیسان حامی این کشور فرانسیس آسیزی و کاترین سینا هستند. نمای کلی. بر اساس یک نظرسنجی در سال ۲۰۲۳ توسط مؤسسهٔ پژوهشی ایپسوس (مستقر در فرانسه)، ۶۸٪ از ساکنان کشور به مسیحیت پایبند بودند، که شامل ۶۱٪ کاتولیک، ۴٪ پروتستانتیسم و ۳٪ سایر مسیحیان می شد. همچنین ۲۸٪ بی دین بودند، ۲٪ ترجیح دادند اظهار نظر نکنند، ۱٪ مسلمان و ۱٪ به سایر ادیان پایبند بودند. دربارهٔ شهروندان ایتالیایی در ایتالیا، بر اساس نظرسنجی یوروبارومتر سال ۲۰۰۵ (که به نمایندگی از کمیسیون اروپا انجام شد)، ۸۵٫۶٪ از جمعیت ایتالیا مسیحی بودند (۷۸٫۹٪ کاتولیک، ۴٫۶٪ ارتدکس، ۰٫۶٪ پروتستان و ۱٫۵٪ سایر مسیحیان)، در حالی که ۲٫۶٪ به سایر ادیان تعلق داشتند و ۱۱٫۷٪ بی دین بودند (۷٫۵٪ خداناباور و ۴٫۲٪ آگنوستیک). یوروبارومتر سال ۲۰۲۱ تخمین زد که ۸۴٫۴٪ جمعیت مسیحی هستند (که ۷۹٫۲٪ آن ها کاتولیک بودند)، ۱۱٫۶٪ آگنوستیک یا خداناباور و ۳٫۲٪ به سایر ادیان پای
بند بودند. کلیسای کاتولیک. پیش از اتحاد ایتالیا، بخش بزرگی از شبه جزیره ایتالیا بخشی از ایالات پاپی بود. پس از اتحاد در سال ۱۸۶۰، به دلیل کمک فرانسه، پاپ کنترل رم و لاتزیو را حفظ کرد. این امر در ۲۰ سپتامبر ۱۸۷۰، اندکی پس از شکست ناپلئون سوم، پایان یافت. پادشاهی ایتالیا پایتخت خود را به رم منتقل کرد و کلیسای کاتولیک هرگونه قدرت دنیوی باقی مانده را از دست داد. شکست پاپ توسط پادشاهی ایتالیا منجر به دوره ای طولانی از خصومت بین قدرت های کلیسایی و ایتالیایی شد. این امر منجر به این شد که کلیسای کاتولیک به پیروان خود پیشنهاد دهد که در امور کشور شرکت نکنند و در نتیجه سیاست ایتالیا سکولاریزه شود. پادشاهی ایتالیا و کلیسای کاتولیک با انعقاد پیمان لاتران، دوباره به ایتالیای فاشیست نزدیک شدند. از جمله موارد دیگر، این پیمان امکان تأسیس شهر واتیکان، یک کشور کوچک که مقر مقدس بر آن صلاحیت کامل دارد، را فراهم کرد. پیمان لاتران پس از سقوط فاشیسم و تأسیس جمهوری پابرجا ماند و در سال ۱۹۸۴ به طور قابل توجهی اصلاح شد. به همین دلایل تاریخی و جغرافیایی، بسیاری از پاپ ها در ایالت های پیش از وحدت ایتالیا یا در پادشاهی ایتالیا متولد شدند.
پاپ فرانسیس از آرژانتین، پس از ژان پل دوم (۱۹۷۸–۲۰۰۵) از لهستان و بندیکت شانزدهم (۲۰۰۵–۲۰۱۳) از باواریا، آلمان، سومین پاپ غیر ایتالیایی متوالی بود. اکثر فرقه های مذهبی برجسته کاتولیک، از جمله فرانسیسکن ها (از جمله فرقه راهبان صغیر، فرقه راهبان صغیر کاپوچین و فرقه راهبان صغیر صومعه ای)، سیلسیان ها، یسوعیان، بندیکتین ها، مبلغان کلام الهی، دومینیکن ها، رستگاری خواهان، کارملیت های بی روح و مریم معصوم، نیز دفتر مرکزی خود را در رم دارند. قلمرو ایتالیا به ۲۲۵ اسقف نشین کاتولیک تقسیم شده است (که اسقف های آنها از سال ۱۹۵۲ در کنفرانس اسقفی ایتالیا، CEI که از نظر سیاسی تأثیرگذار است، سازماندهی شده اند)، حال حاضر توسط کاردینال ماتئو زوپی رهبری می شود. طبق آمار کلیسا (که اعضای فعال فعلی را در نظر نمی گیرد)، ۵۷٬۶۶۵٬۰۰۰ ایتالیایی، یعنی ۹۶٫۶٪ از جمعیت کشور، به عنوان کاتولیک غسل تعمید داده شده اند. زندگی کلیسایی تا حدودی پر جنب و جوش است و با وجود سکولاریزاسیون، برخی از فعال ترین جنبش ها و انجمن ها، کاتولیک هستند، از جمله سازمان های متنوعی مانند اقدام کاتولیک (AC)، انجمن راهنمایان و پیشاهنگان کاتولیک ایتالیا (AGESCI)، انجمن
عشای ربانی و آزادی (CL)، راه نئوکاتکومنال، جنبش فوکولار، انجمن های مسیحی کارگران ایتالیایی (ACLI)، جامعه سنت اجیدیو و غیره که اکثر آنها در فعالیت های اجتماعی مشارکت داشته اند و اغلب اعضای خود را در سیاست ایتالیا عرضه کرده اند. از سال ۱۹۴۵ تا ۱۹۹۴، سیاست ایتالیا تحت سلطه حزب دموکراسی مسیحی بود، حزبی با الهام از کاتولیک اما رسماً غیر فرقه ای که اکثر رؤسای جمهور و تمام نخست وزیران ایتالیا به جز دو نفر را در آن دوره زمانی از آن خود کرد. رئیس جمهور فعلی ایتالیا، سرجو ماتارلا، دموکرات مسیحی سابق، و نخست وزیر سابق ، ماتئو رنزی به ترتیب رهبران AC و AGESCI بوده اند، در حالی که رئیس سابق CEI، کاردینال آنجلو باگناسکو، مدت ها دستیار AGESCI بود. سایر فرقه های مسیحی. گذشته از کلیسای لاتین کلیسای کاتولیک، ایتالیا دو نهاد مهم مسیحی دیگر نیز دارد که بومی شبه جزیره هستند: کلیسای کاتولیک ایتالیایی-آلبانیایی، یکی از بیست و سه کلیسای کاتولیک شرقی که با پاپ در ارتباط هستند، و کلیسای انجیلی والدنسی، یک جنبش مسیحی که در اواخر قرن دوازدهم از لیون سرچشمه گرفت و اندکی پس از شروع اصلاحات، الهیات کالوینیستی را پذیرفت (همچنین به والدنسی ه
ا مراجعه کنید). این دو کلیسا به ترتیب اکثریت جمعیت را در پیانا دلی آلبانیزی، سیسیل و لونگرو، کالابریا و به اصطلاح «دره های والدنسی» (وال پلیسه، وال کیسونه و واله ژرماناسکا) در پیمونت غربی شامل می شوند. بیشتر پروتستان های اصلی تاریخی، از جمله والدوسیان ها (۳۰۰۰۰ عضو)، باپتیست ها (اتحادیه مسیحیان انجیلی باپتیست ایتالیا، ۱۵۰۰۰ عضو)، لوتری های عمدتاً آلمانی زبان (کلیسای لوتری انجیلی در ایتالیا، ۷۰۰۰ عضو)، متدیست ها (کلیسای انجیلی متدیست در ایتالیا، ۵۰۰۰ عضو) و جوامع کوچک کالوینیستی و پرسبیتری، به همراه بخش ایتالیایی ارتش نجات (۲۰۰۰ عضو) و برخی از فرقه های کوچک انجیلی و پنطیکاستی، به فدراسیون کلیساهای انجیلی در ایتالیا وابسته هستند. در زمینه پروتستان، همچنین شایان ذکر است که کلیسای مسیحی انجیلی برادران (۱۹۰۰۰ عضو) و بخش ایتالیایی کلیسای ادونتیست های روز هفتم (۱۸۰۰۰ عضو) نیز در این فدراسیون عضویت دارند. مهاجرت، اقلیت های مسیحی، به ویژه ارتدکس شرقی و ارتدکس شرقی را تقویت کرده است. طبق آمار، در سال ۲۰۲۳ این کشور تقریباً ۱٫۸ مسیحی ارتدکس را در خود جای داده بود. در میان موارد اخیر، کلیسای ارتدکس رومانیایی، که دارای اسق
ف نشین ایتالیا است، و کلیسای ارتدکس یونان از طریق کلیسای اسقفی قسطنطنیه، که اسقف نشین ایتالیا و اسقف نشین اروپای جنوبی آن در ونیز قرار دارد، به ویژه مرتبط هستند. ماسیمو اینتروویگن، بنیانگذار و مدیر سسنور (یک سازمان غیرانتفاعی متمرکز بر مطالعه تکثرگرایی مذهبی) زمانی پیش بینی کرد که به لطف مهاجرت مداوم از اروپای شرقی، مسیحیان ارتدکس می توانند به زودی به دومین گروه مذهبی بزرگ کشور تبدیل شوند و از مسلمانان پیشی بگیرند. همچنین پروتستانتیسم، به ویژه در اشکال اوانجلیکال و پنتکاستال، در حال رشد است: اینتروویگنه یادآوری می کند که جرجیو بوشارد، یک کشیش والدنی، به او گفته بود که «زمانی که او متولد شد، پروتستان ایتالیایی معمولی مرد بود، در پیمونت زندگی می کرد، نام خانوادگی اش مانند بوشارد بود و والدنی بود»، در حالی که «امروزه، مؤمن پروتستان ایتالیایی معمولی زن است، در کامپانیا یا سیسیل زندگی می کند، نام خانوادگی اش اسپوزیتو است و پنتکاستال است». جای تعجب نیست که «مجمع خداوند در ایتالیا» (۱۵۰٬۰۰۰ عضو)، «فدراسیون کلیساهای پنتکاستال» (۵۰٬۰۰۰ عضو) و چندین فرقهٔ اوانجلیکال/پنتکاستال کوچک تر اکثریت جوامع خود را در جنوب کشور دا
رند. علاوه بر این، چندین کلیسای مهاجر، به ویژه کلیساهای پنتکاستال آفریقایی و کلیساهای آفریقایی تبار، که عمدتاً اوانجلیکال و/یا پنتکاستال هستند، در کشور ریشه می دوانند، به ویژه در شمال، جایی که اکثر ساکنان خارجی زندگی می کنند. در میان سریع ترین فرقه های مذهبی نوظهور در ایتالیا، جایگاه ویژه ای برای شاهدان یهوه وجود دارد که حدود ۴۲۰٬۰۰۰ نفر از جمله اعضا و دیگر افرادی که به طور منظم در جلسات جماعت شرکت می کنند، پیرو دارند. از سوی دیگر، مورمون ها اکنون حدود ۲۸٬۵۰۰ نفر هستند، که این امر عمدتاً به فعالیت های مبلغین آنان از ایالات متحده مربوط می شود. بر اساس آمار کاریتاس ایتالیا (شاخهٔ خیریهٔ کنفرانس اسقف های ایتالیا)، در سال ۲۰۲۳ جمعیت مهاجران ۴۸٫۲٪ مسیحی بوده است که از این میان ۲۶٫۸٪ ارتدکس، ۱۶٫۵٪ کاتولیک، ۴٫۳٪ پروتستان و ۰٫۷٪ به سایر ادیان تعلق داشتند. بر اساس همان منبع، در سال ۲۰۱۲، ایتالیا میزبان ۸۵۰ «کلیسای نو-پنتکاستال آفریقایی»، ۷۵۰ جامعهٔ کاتولیک با زبان خارجی و ۳۵۵ پاریش ارتدکس بوده است.
«درست مثل بهشت» ترانه ای از گروهٔ موسیقی راک انگلیسی د کیور می باشد. اعضای گروه بخش عمدهٔ این ترانه را طی جلسات ضبط در جنوب فرانسه در سال ۱۹۸۷ نوشتند. متن ترانه توسط خوانندهٔ اصلی گروه، رابرت اسمیث، نوشته شد، که از سفر گذشته اش به ساحل با همسر آینده اش الهام گرفته بود. خاطرات اسمیث از این سفر پایه و اساس موزیک ویدئوی همراه با ترانه را شکل داد. پیش از آنکه اسمیث متن ترانه را کامل کند، نسخهٔ بی کلام قطعه در تم برنامهٔ تلویزیونی فرانسوی "لس انفانتس دو راک" مورد استفاده قرار گرفت. «درست مثل بهشت» سومین تک آهنگ منتشرشده از آلبوم ۱۹۸۷ آن ها تحت عنوان "مرا ببوس، مرا ببوس، مرا" "ببوس" بود. این اثر اولین موفقیت گروه در آمریکا محسوب می شد و در سال ۱۹۸۸ به رتبهٔ ۴۰ جدول "بیلبورد" دست یافت. این اثر از سوی منتقدان مورد تحسین قرار گرفته و توسط هنرمندانی از قبیل دایناسور جونیور و کتی ملوآ بازخوانی شده است. رابرت اسمیث اظهار داشته که «درست مثل بهشت» را از قوی ترین ترانه های گروه می داند.