Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دن قدرت جناح راست افراطی انجام شد. اگرچه در آن حمله کسی کشته نشد، اما نشانه ای بود از افزایش خشونت های گروه های نوفاشیست در ایتالیا. مرگ. در ۶ مارس ۱۹۷۸، آنسلمی به همراه ماسیمو کارمیناتی و الساندرو آلیبراندی تصمیم به سرقت از یک فروشگاه اسلحه در رم گرفتند. هدف آنان تهیه سلاح برای فعالیت های آتی گروه و تقویت توان نظامی هسته های مسلح انقلابی بود. این عملیات در محلهٔ پرنسپه آمِده ئو انجام شد. در جریان سرقت، پس از آن که یکی از فروشندگان متوجه تحرکات مشکوک شد، درگیری مسلحانه رخ داد و آنسلمی مورد اصابت چند گلولهٔ صاحب مغازه قرار گرفت. همدستانش او را در محل درگیری رها کرده و از صحنه گریختند. آنسلمی در حالی که به شدت زخمی بود به بیمارستان منتقل شد، اما کمی بعد بر اثر خونریزی و شدت جراحات جان سپرد. مرگ او برای جناح راست افراطی به عنوان «شهادت» در راه مبارزه ایدئولوژیک تعبیر شد و به سرعت در ادبیات تبلیغی نوفاشیست ها جایگاه ویژه ای پیدا کرد. مراسم خاکسپاری او در رم به تجمعی پرتنش تبدیل شد و حضور گستردهٔ نیروهای پلیس برای جلوگیری از درگیری های احتمالی با گروه های چپ گرا ضروری دانسته شد. در سال های بعد، چهرهٔ آنسلمی در نشر
یات و پوسترهای نوفاشیستی به عنوان «کامراتا مارتیره» (همرزم شهید) بازنمایی شد و روایت مرگ او به بخشی از حافظهٔ جمعی جناح راست افراطی ایتالیا تبدیل گردید. با این حال، بسیاری از رسانه های جریان اصلی آن زمان، مرگ او را پیامد مستقیم انتخاب راه خشونت و سرقت مسلحانه توصیف کردند. یادبود. پس از مرگ او، گروه های نوفاشیست از جمله هسته های مسلح انقلابی، آنسلمی را به عنوان الگویی برای نسل جدید مبارزان معرفی کردند. مراسم سالگرد مرگ او در سال های بعد توسط حلقه های راست افراطی برگزار می شد و نام او در شعارها و نوشته های آنان تکرار می گردید.
دانته لیویو بیانکو (۱۹ مه ۱۹۰۹–۱۲ ژوئیه ۱۹۵۳) به عنوان یک وکیل مدنی ایتالیایی فوق العاده توانمند، در میان متخصصان حقوقی به شهرت اولیه دست یافت و سپس به عنوان یک رهبر پارتیزانی در زمان جنگ به شهرت بیشتری دست یافت. او دو بار مدال نقره شجاعت نظامی را دریافت کرد. او از جنگ جان سالم به در برد، اما با این وجود در سن نسبتاً جوانی به دلیل یک حادثه کوهنوردی درگذشت. زندگی نامه. خاستگاه و سال های اولیه. دانته لیویو مارسل آنجلو نیکین رابرت آندره بیانکو در کن، در ساحل جنوبی فرانسه، در فاصله کمی از غرب نیس، متولد شد. او اولین فرزند از سه فرزند ثبت شده والدینش بود، اما در سال ۱۹۱۴ خواهرش لیدیا در نوزادی بر اثر خفگی با لوبیا درگذشت، به طوری که از سال ۱۹۱۴ تا تولد برادرش آلبرتو در سال ۱۹۱۷ (۱۹۱۷–۱۹۹۷) او تنها فرزند والدینش بود. کن در دهه های پایانی قرن نوزدهم، عمدتاً به دلیل رونق گردشگری اروپا که ناشی از صنعتی شدن و افزایش هزینه های تفریحی در نتیجه آن بود، به سرعت از نظر وسعت و ثروت رشد کرده بود. جواکینو بیانکو (۱۸۵۹–۱۹۱۸)، پدرش، از پایگاه خانوادگی خود در والدیری، شهری کوچک در کوهستان های حاشیه غربی پیمونت، به کن نقل مکان کرد
ه بود. جواکینو بیانکو مانند بسیاری از اعضای خانواده اش در حرفه خیاطی مهارت داشت و با مهارت های خیاطی و همچنین ذوق کارآفرینی قابل توجهی به کن رسید، که او را قادر ساخت تا به یکی از اعضای برجسته جامعه تجاری شهر و مالک چندین فروشگاه خرده فروشی تبدیل شود. مادر لیویو، پروسپرا «رینا» سارتوره (۱۸۸۵–۱۹۶۹)، به خاطر شجاعتی که در بزرگ کردن پسرانش پس از بیوه شدن در سال ۱۹۱۸ نشان داد، مورد تحسین مردم قرار گرفت. از نظر مادی با کمک تعدادی از اقوام حامی در ایتالیا تأمین شده بود. دو دهه قبل، جواکینو بیانکو ترتیب ساخت یک ویلای بزرگ در شهر زادگاهش، والدیری، را داده بود که رینا سارتوره اکنون به همراه پسرانش به آنجا نقل مکان کرده بود و لیویو بیانکو نیمه دوم دوران کودکی خود را در آنجا گذراند و در مدرسه ابتدایی تحصیل کرد. این قرارداد اقامت شبانه روزی خیلی زود جای خود را به قراردادی داد که شامل زندگی در دوران مدرسه با خانوادهٔ جووانی کارانتا می شد، کسی که از دوستان پدرش بود و در سال ۱۹۰۸ با دومنیکا سارتوره، خواهر مادر لیویو، ازدواج کرده بود. وقتی زمان رفتن به مدرسه متوسطه فرا رسید، او را به یک مدرسه شبانه روزی در کونئو فرستادند؛ بناب
راین، پسران کارانتا که در همان مدرسهٔ لیویو بیانکو درس می خواندند، پسرعموهای درجهٔ یک برادران بیانکو بودند.
کاپوکریمین رئیس منتخب "تبهکاران" است، جلسه ای سالانه از «اندرانگتا "لوکالی»" در نزدیکی محراب بانوی ما از پولسی در شهرداری سن لوکا در طول جشن سپتامبر. "کاپوکریمین،" به جای اینکه «رئیس روسا» باشد، در واقع اختیار نسبتاً کمی برای دخالت در اختلافات خانوادگی یا کنترل سطح خشونت بین خانوادگی دارد. تاریخچه. حداقل از دهه ۱۹۵۰، این جلسات سالانه به طور سنتی به عنوان محفلی برای بحث در مورد استراتژی های آینده و حل و فصل اختلافات بین "افراد محلی" عمل کرده اند. این مجمع قدرت نظارتی ضعیفی بر فعالیت های همه گروه های «ندرانگتا» اعمال می کند. تأکید زیادی بر موقتی بودن سمت رئیس "جنایی" وجود داشت. در هر جلسه یک نماینده جدید انتخاب می شد. از آغاز دهه ۱۹۶۰ تا وقوع جنگ اول اندرانگتا در سال ۱۹۷۵، مقام کاپو جنایتکار توسط آنتونیو ماکری از سیدرنو به عهده گرفته شد. از اواسط دهه ۱۹۷۰، طبق گفته چندین پنتیتی، اعضای خانواده نیرتا از سن لوکا و خانواده پیرومالی از جیویا تائورو مقام کاپو جنایتکار را بین خود می چرخاندند. در ژوئیه ۲۰۱۰، پلیس ایتالیا، "کاپو تبهکار" واقعی را دستگیر کرد: دومنیکو اوپدیسانو، رئیس ۸۰ ساله ندرانگتا از روسارنو. تحقیقات نش
ان داد که او در مراسم ازدواج دو فرزند رؤسا در اوت ۲۰۰۹ که با حضور ۲۰۰۰ نفر برگزار شد، منصوب شده بود. این ازدواج بین الیزا پله - دختر جوزپه پله و نوه آنتونیو پله «گامبازا»، "کاپو تبهکار" سابق اهل سن لوکا که در نوامبر ۲۰۰۹ به مرگ طبیعی درگذشت - و جوزپه باربارو، پسر پاسکواله باربارو و فرزند باربارو 'اندرینا از پلاتی، که به همین نام شناخته می شد، برگزار شد. انتخاب اوپدیسانو آسان نبود. طبق تحقیقات پلیس، قدرت پشت اوپدیسانو، وینچنزو پشه، رئیس قبیله پِسه در روسارنو، بود. از سوی دیگر، جوزپه پله آرزو داشت جایگزین پدر بیمارش آنتونیو "گامبازا" پله به عنوان "کاپو جنایتکار شود" و این عنوان را در سن لوکا حفظ کند، هرچند که این امر می توانست منجر به درگیری بین طوایف شود. با این حال، وینچنزو پشه احساس می کرد که نامزدی پله، تعادل در اندرانگتا را به هم می زند و تهدید کرد که یک سازمان جداگانه تشکیل خواهد داد و حدود ۳۰ "سازمان" محلی اندرانگتا را با خود همراه خواهد کرد. در نتیجه، اوپدیسانو به جای پله، "کاپو جنایتکار" شد. اوپدیسانو در ضیافتی که در سپتامبر همان سال در معبد بانوی ما از لهستان برگزار شد، قدرت را به دست گرفت. در یکی از
مکالمات شنود شده، او از حضور ۱۰۰۰ وابسته در این جلسه صحبت کرد. در جریان تحقیقات، که «جنایتکار» نامیده شد، به نظر می رسید که "کاپو جنایتکار،" رئیس اسمی «کمیسیون ندرانگتا» معروف به "لا پرووینسیا" نیز بوده است.
ماسیمو کارمیناتی (؛ زادهٔ ۳۱ مهٔ ۱۹۵۸)، که توسط مطبوعات به عنوان یکی از "پادشاهان رم" شناخته شده است و در جریان آغاز تحقیقات "مافیا کاپیتاله" با لقب "il Cecato" ("کور") شناخته می شود، یک شخصیت جنایی و عضو پیشین گروه تروریستی راست گرای هسته های مسلح انقلابی و گروه جنایتکار باندا دلا ماگلیانا است، که مرکز ادعاهای جنجالی دربارهٔ همدستی دولت و توطئه های ماسونی در دوران سال های سربی ایتالیا بود. کارمیناتی در سال ۲۰۱۲ به اتهام تبانی در مسابقات ورزشی تحت تحقیق قرار گرفت. در سال ۲۰۱۴ او به همراه ۳۶ نفر دیگر به اتهام ادارهٔ شبکهٔ فاسد که به مدیریت عمومی رم نفوذ کرده بود، دستگیر شد. اتهامات شامل کلاهبرداری، پول شویی، اختلاس و رشوه به مقامات دولتی بود. در سال ۲۰۱۷، کارمیناتی به ۲۰ سال زندان محکوم شد. در سال ۲۰۲۰، به دلیل پایان مدت بازداشت قبل از محاکمه آزاد شد. پیشینه. کارمیناتی به بارهایی می رفت که محل تجمع جنایتکاران و افراط گرایان سیاسی رم بود. او دوست نزدیک والریو فیوراونتی، رهبر گروه تروریستی راست گرای "هسته های مسلح انقلابی" شد. کارمیناتی فیوراونتی را به برخی اعضای باندا دلا ماگلیانا، از جمله رهبرشان فرانکو جوزپوچ
ی و ماسیمو اسپارتی که بعدها شاهد اصلی علیه فیوراونتی در حادثهٔ ۱۹۸۰ بولونیا شد، معرفی کرد. پس از اینکه "هسته های مسلح انقلابی" و باندا دلا ماگلیانا با دستگیری ها و مرگ های خشونت آمیز از بین رفتند، کارمیناتی توانست به عنوان یک شخصیت مستقل در زیرزمین جنایی ظاهر شود. ارتباط با محاکمهٔ آندروتی در پروجا. یک انبار مخفی تسلیحات باندا دلا ماگلیانا در زیرزمین یک ساختمان دولتی نگهداری می شد و بعداً مشخص شد شامل نارنجک هایی است که توسط رهبر NAR، والریو فیوراونتی دزدیده شده بود. NAR به این اسلحه ها و مهمات دسترسی داشت که احتمالاً از انبار مشترک تسلیحات استفاده شده در قتل کارمین پکورلی در سال ۱۹۷۹ آمده بود. در سال ۱۹۹۳، همزمان با محاکمهٔ او به اتهام همکاری با مافیا در پالِرمو، نخست وزیر سابق ایتالیا جولیو آندروتی، رئیس مافیا سیسیلی گائتانو بادالامنتی و کارمیناتی، توسط دادستان ها در پروجا به اتهام قتل پکورلی متهم شدند. پرونده بر اساس شواهد غیرمستقیم و شهادت خائن مافیا توماسو بوسکتا بود. آندروتی در سال ۱۹۹۹ همراه با هم متهمانش تبرئه شد. فعالیت های بعدی و زندان. کارمیناتی در سال ۱۹۸۱ در یک درگیری با گارد مرزی هنگام تلاش برای
عبور غیرقانونی به سوئیس چشم چپ خود را از دست داد. او ابتدا در قتل پکورلی با آندروتی تبرئه شد، اما پس از تجدیدنظر متهم شناخته شد. او به چهار سال زندان به دلیل دست داشتن در سرقت از صندوق های بانک بانکا دی روما محکوم شد. در سال ۲۰۱۲، نام او در تحقیقات مربوط به تبانی مسابقات مطرح شد. در ۲ دسامبر ۲۰۱۴، کارمیناتی توسط گروه عملیاتی ویژه دستگیر شد به اتهام همکاری با مافیا, اخاذی، انتقال دارایی به طور کلاهبردارانه، رشوه، تبانی در مناقصه و صدور فاکتور جعلی، در چارچوب تحقیقات مافیا کاپیتاله. در ۲۰ ژوئیهٔ ۲۰۱۷، او به ۲۰ سال زندان محکوم شد. در ۱۱ سپتامبر ۲۰۱۸، در تجدیدنظر به ۱۴ سال و شش ماه کاهش یافت. در ۱۶ ژوئن ۲۰۲۰، به دلیل پایان مدت بازداشت پیش از محاکمه آزاد شد. در فرهنگ عامه. کارمیناتی الهام بخش شخصیت "ایل نِرو" در کتاب "رمان جنایی" نوشتهٔ ۲۰۰۲ جیانکارلو دِ کاتالدو است و به رویدادهای واقعی باندا دلا ماگلیانا اشاره دارد، همچنین فیلم "Romanzo Criminale" ۲۰۰۵ به کارگردانی میکله پلاچیدو (ایل نرو توسط ریکاردو اسکامارچو بازی می شود) و سریال تلویزیونی "Romanzo criminale - La serie" به کارگردانی استفانو سولیما و امیلیانو کو
لتورتی. او همچنین الهام بخش شخصیت سامورایی در کتاب "Suburra" نوشتهٔ جیانکارلو دِ کاتالدو و کارلو بونینی بوده است، که فیلم ۲۰۱۵ "سوبورا" به کارگردانی استفانو سولیما از روی آن ساخته شد و شخصیت سامورایی توسط کلودیو آمندولا بازی شد؛ سریال تلویزیونی "" نیز بر اساس آن ساخته شده و شخصیت توسط فرانچسکو آکوارولی بازی شده است.
پس امشب تا شاید ببینم دومین آلبوم استودیویی از گروهٔ موسیقی آلترناتیو راک آمریکایی مزی استار می باشد که در ۲۷ سپتامبر سال ۱۹۹۳ از سوی کپیتال رکوردز در بریتانیا و در ۵ اکتبر سال ۱۹۹۳ در ایالات متحده منتشر گردید. نخستین قطعهٔ آلبوم با نام «محو شدن در تو»، نخستین و تنها تک آهنگ گروه بود که وارد جدول "بیلبورد" هات ۱۰۰ شد و به رتبهٔ ۴۲ دست یافت؛ این قطعه همچنین در جدول تک آهنگ های بریتانیا به رتبهٔ ۴۸ رسید. این آلبوم یکی از بزرگ ترین آثار دههٔ ۱۹۹۰ میلادی به شمار می آید.
جورجیو واله فعالیت سیاسی خود را در جنبش جوانان آغاز کرد و سپس در سومین موقعیت ادامه داد، که توسعهٔ گروه پیشین بود. دوستی و احترام متقابل و اهداف مشترک با دیگر فعال نئو فاشیست والریو فیوراوانتی او را به مبارزه مسلحانه در NAR سوق داد، سازمانی که او در آن نقش فعالی داشت و دورهٔ خشونت هایش تنها با مرگ او در ۵ مه ۱۹۸۲ در رم پایان یافت. زندگی نامه. آغاز فعالیت در سومین موقعیت. واله، به دلیل پدرش اومبرتو که در اریتره از پدر ایتالیایی و مادری محلی متولد شده بود، مولاتو بود. او با موهای مشکی فر و پوست سبزه روشن، فعالیت سیاسی خود را با حضور در خیابان ها و جنبش "لوتا استودسکا" آغاز کرد و سپس به عنوان دست راست روبرتو نیستری شد و پس از دستگیری او در دسامبر ۱۹۷۹، جایگزین او در رهبری Nuclei Operativi سومین موقعیت شد. در آن سال ها چندین بار در فعالیت های خیابانی و توزیع جزوه ها متوقف یا شناسایی شد و یک بار هم به دلیل درگیری دستگیر شد. هنگامی که مسئولیت سومین موقعیت را به عهده گرفت، تأمین مالی غیرقانونی را با سرقت افزایش داد و از کنترل رهبران قبلی مانند روبرتو فیوره و گابریله آدینولفی خارج شد. فعالیت همزمان در NAR و سومین موق
عیت. جذب شده به فعالیت مسلحانهٔ NAR تحت رهبری والریو فیوراوانتی، واله به طور همزمان در هر دو سازمان فعالیت می کرد تا جایگاه خود را تثبیت کند. از ژانویهٔ ۱۹۸۰، او از کم کاری و عدم تصمیم گیری موثر در سومین موقعیت ناراضی شد و تحت تأثیر فعالیت های مسلحانهٔ NAR قرار گرفت. به همراه لوئیجی چیاواردینی و استفانو سودرینی، به طور کامل در عملیات گروه NAR مشارکت داشت، به ویژه با متقاعد کردن اعضای جوان توسط فیوروانتی که رهبران قبلی را بی اراده و فریبکار می دانستند. اولین اقدام مسلحانهٔ او با NAR در ۶ فوریهٔ ۱۹۸۰ رخ داد، هنگامی که همراه با فیوروانتی، برای تصاحب یک تپانچهٔ ماشینی برتا M12، مأمور پلیس مائوریتزیو آرنسانو را که در سفارت لبنان مستقر بود، به قتل رساندند. در ۲۸ مه ۱۹۸۰، او همراه با فیوروانتی، فرانچسکا مامبرو و لوئیجی چیاواردینی و دیگران، فرانکو اوانجلیستا، مأمور پلیس، را در یک درگیری مسلحانه مقابل لیسه کلاسیک جولیوس سزار در رم به قتل رساندند. در ۹ سپتامبر ۱۹۸۰، واله همراه با فیوروانتی و دیگر اعضای گروه، فرانچسکو منجیاملی، رهبر سیسیلی سومین موقعیت، را به قتل رساندند. او پس از کشته شدن در یک دریاچهٔ مصنوعی در حومهٔ
رم پیدا شد. مشارکت در دیگر قتل ها و عملیات. واله تقریباً در تمامی عملیات انتقام و تسویه حساب های داخلی گروه حضور داشت. از جمله قتل جوزپه د لوکا در ۳۱ ژوئیهٔ ۱۹۸۱ و مارکو پیزاری در ۳۰ سپتامبر همان سال. در ۲۱ اکتبر ۱۹۸۱، او همراه با آلساندرو آلیبراندی، گیلبرتو کاوالینی، فرانچسکا مامبرو و والتر سوردی، در کمین برای فرانچسکو استرالو و مأمور سیریاکو دی روما، که تحقیقات زیادی بر گروه های افراطی انجام می دادند، شرکت داشت. آخرین عملیات او، چند روز قبل از مرگش، سرقت از بانک Banca Nazionale del Lavoro در رم بود در ۵ مارس ۱۹۸۲. تحقیقات و دخالت در پروندهٔ کشتار بولونیا. واله در تحقیق دربارهٔ کشتار ایستگاه راه آهن بولونیا دخالت داشت. در ۱۳ ژانویهٔ ۱۹۸۱، کیف حاوی مواد منفجره، دو تپانچهٔ برتا MAB 38 و دو بلیت هواپیما به نام شهروندان فرانسوی و آلمانی روی قطار ۵۱۴ تارانتو-میلان پیدا شد. بعداً مشخص شد که کیف توسط مقامات SISMI برای منحرف کردن تحقیقات قرار داده شده بود. دادگاه رم در حکم نهایی ۱۹۹۵، ژنرال های پیترو موزومچی و جوزپه سانتوویتو، سرهنگ جوزپه بلمونته و افراد دیگر را مسئول این منحرف سازی دانست. دخالت های واله در خرید بلی
ت ها، پس از بررسی ها، جعلی تشخیص داده شد. مرگ. پس از دستگیری فرانچسکا مامبرو، نیروهای امنیتی حلقه را بر NAR تنگ کردند. در ۵ مه ۱۹۸۲، واله در آپارتمانی در کوادرارو، رم شناسایی شد. هنگام یورش پلیس، واله تنها بود و پس از درگیری کوتاه، با شلیک گلوله ای به سرش کشته شد. در آپارتمان، سلاح ها و مدارک جعلی از جمله کارت شناسایی با عکس او پیدا شد. ابتدا گفته شد ممکن است خودکشی کرده باشد، اما آزمایش های علمی ثابت کرد که واله شلیک نکرده است.
در میان قویم سومین آلبوم استودیویی از گروهٔ موسیقی آلترناتیو راک آمریکایی مزی استار می باشد که در ۲۹ اکتبر سال ۱۹۹۶ از سوی کپیتال رکوردز منتشر گردید. اگرچه این آلبوم برخلاف آلبوم قبلی با نام "پس امشب تا شاید ببینم"، هیچ تک آهنگ موفقی در بیلبورد هات ۱۰۰ نداشت، اما این بالاترین رتبهٔ گروه در جدول تک آهنگ های بریتانیا را به همراه داشت؛ تک آهنگ «گل ها در دسامبر» در نوامبر سال ۱۹۹۶ به رتبهٔ ۴۰ دست یافت.
کلادیو براچی از اعضای گروه نئوفاشیستی نیروهای مسلح انقلابی (ایتالیا) بود و در اواخر دههٔ ۱۹۷۰ با جنایت سازمان یافتهٔ رم ارتباط برقرار کرد و نقش واسطه بین NAR و برخی اعضای باندا دلا مالیانا را ایفا نمود. زندگی نامه. فعالیت های جنایی و سیاسی. کلادیو براچی در رم متولد شد و همراه برادرش استفانو از دوران دبیرستان به گرایش های راست گرا علاقه مند شد. او در مدرسهٔ Keplero XI با دیگر طرفداران فاشیسم، از جمله فرانکو آنسلمی آشنا شد. براچی همراه با افراد دیگری از راست گرایان مانند ماسیمو کارمیناتی (دامادش) و لساندرو آلیبراندی به بارهای رم مانند فرمی و به ویژه بار بارونه در منطقه پونته مارکونی رفت و آمد داشت، جایی که اعضای باندا دلا مالیانا از جمله روسای فرانکو جیوزپوچی و دانیلو آبرچیاتی حضور داشتند. براچی در نقش واسطه، همکاری بین نیروهای مسلح انقلابی (ایتالیا) و جنایتکاران رم را مدیریت می کرد تا منفعت متقابل و تبادل «خدمات» بین دو گروه فراهم شود. در آوریل ۱۹۸۰، طبق اظهارات والتر سوردی، در جریان تبادل خدمات، براچی، کارمیناتی و آلیبراندی با سه گلوله تئودورو پوجلیزه، فروشندهٔ مواد دخانی رم، را به قتل رساندند تا مانعی در مسی
ر قاچاق مواد مخدر جیوزپوچی نباشد. دستگیری و محاکمات. براچی نخستین بار در آوریل ۱۹۸۱، در چارچوب موج گستردهٔ عملیات نیروهای امنیتی علیه نار و گروه های وابسته در رم، دستگیر شد. این بازداشت بخشی از تحقیقات وسیع تری بود که پس از افزایش حملات مسلحانه و ترورها در پایتخت شدت گرفته بود. در ۸ مه ۱۹۸۴، قاضی فردیناندو ایمپوزیماتو او را به اتهام قتل تئودورو پوجلیزه به دادگاه فرستاد. دادستان در کیفرخواست خواستار ۲۴ سال حبس شد و به شهادت والتر سوردی به عنوان شاهد اصلی استناد کرد. با این حال، در ۱۴ اکتبر ۱۹۸۵، دادگاه رم به دلیل تردید در اعتبار شهادت سوردی، هر دو متهم را با «فرمول شک» (per insufficienza di prove) از اتهام قتل تبرئه کرد. اندکی پیش از آن، در دسامبر ۱۹۸۴، در جریان «مگا-دادگاه نار» در زندان ربیبیا رم، براچی به جرم دو فقره سرقت مسلحانه و عضویت در گروه مسلح محکوم شد. این دادگاه یکی از نخستین روندهای بزرگ قضایی علیه شبکهٔ نوفاشیستی بود و ده ها متهم در آن محاکمه شدند. در دههٔ ۱۹۹۰، با همکاری برخی اعضای سابق باند ماگلیانا با مقامات قضایی، پرونده های تازه ای علیه براچی و دیگر نوفاشیست ها گشوده شد. به ویژه اعترافات مائو
ریزیو آباتینو (ملقب به "Crispino") نقطهٔ عطفی در بازسازی روابط میان نار و باند ماگلیانا بود. بر اساس این شهادت ها، در سال ۱۹۹۵ محاکمه ای گسترده آغاز شد. با وجود فشار رسانه ای و سیاسی، در پی دو مرحلهٔ قضایی، براچی در ۲۷ فوریهٔ ۱۹۹۸ از اتهامات سنگین تبرئه شد. در سال ۲۰۰۰، قاضی کلمنتینا فورلئو پروندهٔ براچی را در ارتباط با قتل دو فعال چپ گرا فائوستو تینلی و لورنزو ایانوچی در میلان بایگانی کرد و دلایل ارائه شده را برای ادامهٔ روند قضایی ناکافی دانست. این تصمیم واکنش های متفاوتی برانگیخت: خانواده های قربانیان آن را ناکافی و ناامیدکننده خواندند، در حالی که مدافعان براچی آن را پایان سال ها تعقیب قضایی بدون مدرک محکم دانستند. فعالیت های اخیر و گروه موسیقی. در سال ۲۰۰۱، براچی در تحقیقات مربوط به قرض گیری غیرقانونی، قمار و دستکاری دستگاه های ویدئوپوکِر که درآمد آن ها برای قاچاق مواد مخدر دوباره سرمایه گذاری می شد، نقش داشت. او همچنین عضو گروه موسیقی پرسی پر کاسو است؛ گروهی متشکل از زندانیان و پیشین زندانیان که از سال ۱۹۹۶ در زندان ربیبیا شکل گرفت و از سال ۲۰۰۴ فعالیت خود را خارج از زندان ادامه داد.
«اختلال» ترانه ای از گروهٔ موسیقی راک انگلیسی جوی دیویژن می باشد که به عنوان قطعهٔ آغازین نخستین آلبوم آن ها تحت عنوان "لذت های ناشناخته" (۱۹۷۹) منتشر گردید. این ترانه به صورت مشترک توسط اعضای گروه، ایان کرتیس (خواننده و متن ترانه)، پیتر هوک (گیتار باس)، برنارد سامنر (گیتار) و استفن موریس (درام) نوشته شد. این ترانه از طریق روش همیشگی گروه، یعنی تمرین های طولانی و جمینگ، به وجود آمد و پیش از ضبط در استودیو چند بار به صورت زنده اجرا شد. تهیه کننده و مهندس صدای این اثر مارتین هانت بود؛ وی همچنین شریک شرکت ناشر گروه، فکتوری رکوردز نیز است.
ماریو کورسی، معروف به «ماریونه»، عضو سابق NAR، سازمان تروریستی راست افراطی فعال بین ۱۹۷۷ تا ۱۹۸۳، بود که به اتهامات متعددی در پرونده های جنایی از جمله قتل فاوستو تینلی و لورنزو ایانوچی، دو دانشجوی میلان و عضو مرکز اجتماعی لئونکاوالو، و ایوو زینی، دانشجوی دانشگاه رم با گرایش های چپ، متهم شد. پس از روند طولانی قضایی، که ابتدا به محکومیت او انجامید، کورسی در ۱۹۸۹ در پرونده قتل زینی در کاساسیون تبرئه شد و پرونده قتل فاوستو و یائو در ۲۰۰۰ به دلیل کمبود مدرک مختومه شد. فعالیت های سیاسی و مسائل قضایی. کورسی در محله بالدوینا رم بزرگ شد و در ۱۹۷۷ به گروه تروریستی NAR پیوست. وی در سال های بعد به اتهام های متعددی در قتل و اقدامات خشونت آمیز راست افراطی متهم شد، از جمله قتل فاوستو و یائو و تلاش برای ترور آندریا بلینی، اما در نهایت بسیاری از پرونده ها به دلیل کمبود مدارک مختومه شد. در سال های ۱۹۹۰، کورسی با گروه Boys، گروه هواداران تیم رم همکاری داشت و در رادیوهای خصوصی رم به عنوان مجری و تحلیلگر ورزشی ظاهر شد. او همچنین مسئول برنامه «Easy London» در رم بود و از رابرتو فیوره و دیگر نئوفاشیست ها حمایت می کرد. کورسی برنامه
های رادیویی متعددی داشت، از جمله "Te La Do Io Tokyo" و برنامه های دیگر در Radio Incontro، Rete Sport و Centro Suono Sport که تا ۲۰۲۴ ادامه داشت. برنامه های او بارها موضوع انتقاد و شکایت قرار گرفت و گاهی مجبور به انتشار اصلاحیه شد. جوایز. کورسی از ۲۰۱۱ تا ۲۰۲۴ جایزه "میکروفون طلایی" را برای پرطرفدارترین برنامه در دسته "رم" دریافت کرد. همچنین در ۲۰۱۲ برای فعالیت اجتماعی خود جایزه "S.P.Q.R." را دریافت کرد.
مهرگان زحمتکش (۲۸ مهر ۱۳۷۱، ۱۷مهر ۱۴۰۱) معترض شرکت کننده در خیزش ۱۴۰۱ ایران بود که در زندان لاکان رشت بر اثر شلیک سه گلوله جنگی جان باخت. زندگی:. مهرگان زحمتکش متولد ۲۸ مهر ۱۳۷۱ بود، در شناسنامه نامش حسن بود، اما از کودکی او را مهرگان صدا می زدند. مهرگان دلبستگی عمیقی به عتیقه جات و اشیای قدیمی داشت و با شور و اشتیاق آن ها را گردآوری می کرد. آرزو داشت روزی کافه ای بنا کند که در آن، مجموعه ارزشمندش را به تماشا بگذارد. درگذشت:. منبعی نزدیک به خانواده ی زحمت کش، که نخواست نامش فاش شود، چنین روایت کرد: «به خانواده گفته بود که دو بند از زندان را تخلیه کرده اند تا معترضان بازداشتی را در آن جا نگه دارند. تعریف کرده بود که دلش می سوزد… تمامی کسانی که در آن بند به سر می برند، نوجوان اند؛ کودکانی که هنوز به سن قانونی نرسیده اند.» مهرگان زحمتکش با یک حکم کوتاه مدت در بند چهار زندان لاکان رشت حبس شده بود و قرار بود آزاد شود. یکی از افراد خانواده او گفت: «از صبح روز ۱۷ مهرماه که هنوز خبری از درگیری زندان نبود، نیروهای یگان ویژه به آنجا رفته اند.» با شدت گرفتن دود و آتش، ماموران مجبور به باز کردن در بندها شده و به سمت محلی
که "زیر هشت" نامیده می شد می روند. مهرگان با تعدادی دیگر از زندانیان از بند بیرون آمده و از راهروی اصلی به فضای باز رفته و به سمت در ورودی می دوند، اما در همین زمان مأموران زندان از بالای دیوار به آنان شلیک می کنند. خانواده ی مهرگان می گویند: «تا جایی که ما اطلاع داریم، دست کم دوازده نفر در آنجا جان باختند. پیکر مهرگان سه زخم عمیق از گلوله بر جای داشت یکی بر ران چپ، دیگری بر کلیه و سومی بر مچ پایش نشسته بود.» یک راننده ی آمبولانس حاضر در صحنه به خانواده ی زندانیان گفته بود که آن ها پنج ساعت تمام پشت درهای بسته ی زندان لاکانِ رشت ایستاده بودند؛ با این حال، رئیس زندان اعلام کرده بود: «تا من اجازه ندهم، هیچ کس حق ورود ندارد.» دو روز بعد، خانواده ی زحمتکش با تماسی از سوی بیمارستان، از سرنوشتی خبردار می شوند که تمام تلاش شان برای گریز از آن بی نتیجه مانده بود. تماسی برای شناسایی و تحویل پیکر فرزندشان، مهرگان. پیکر وی در سردخانه بیمارستان پورسینا رشت بوده است. علت درگذشتش در جواز دفن او "اصابت پرتابه فلزی شتابدار" عنوان شده است.
تنبل ها مشهورترین رمان جووانی ورگا، نویسنده ایتالیایی است که نخستین بار در ۱۸۸۱ منتشر شد و از پیشگامان جنبش وریسمو به شمار می رود. پیش زمینه. استقبال خوب خوانندگان از داستان کوتاه «ندا» ("Nedda") که در سال ۱۸۷۴ منتشر شد، مشوق پروژه براساس زندگی ماهیگیران با عنوان «پادرون ان تونی» ("Padron 'Ntoni") شد. در نامه ای به تاریخ سپتامبر ۱۸۷۵، ورگا به ناشر ترِوِس (Treves) اطلاع می دهد که تقریباً داستان جدیدی را به پایان رسانده و او به زودی آن را دریافت خواهد کرد. شش سال گذشت:«پادرون ان تونی» به رمانی با عنوان «تنبل ها» تبدیل شد. ورگا در نامه ای به دوستش سالواتوره پائولو وِردورا (Salvatore Paolo Verdura) اظهار می کند که «تنبل ها» نخستین اثر از مجموعه پنج اثر روایی، «چرخه ی مغلوبان» (Ciclo dei Vinti)، «فانتزماگوریایی از مبارزه برای زندگی که از یک کهنه فروش تا یک وزیر و یک هنرمند امتداد می یابد» است. آثار دیگر این مجموعه قرار بود بدین شرح باشد: «ارباب-دون جزوالدو» (Mastro-don Gesualdo)، «دوشس لیرا» (La Duchessa di Leyra)، «شیپیونی محترم» (L'Onorevole Scipioni) و «مرد تجملاتی» (L'uomo diluxo)، آثاری که به مشکل پیشرفت اجتم
اعی و اقتصادی می پردازند. از این میان «دوشس لیرا» در حد یک پیش نویس باقی ماند، در حالی که دو رمان آخر برنامه ریزی شده برای این پروژه، حتی شروع نشدند. طرح داستان. در روستای آچی ترتزا در استان کاتانیا، خانواده «توسکانو» زندگی می کنند که اگرچه بسیار سخت کوش هستند، اما (به واژگون گویی) به آنها لقب «تنبل ها» داده شده است. رئیس خانواده، پادرون انتونی، مردی بیوه است که در خانه ای کنار درخت ازگیل به همراه پسرش باستین (موسوم به باستیناتزو) و همسر دومیش به نام ماریا (ملقب به ماروزا قد بلنده، با وجود اینکه قدبلند نیست) زندگی می کند. باستین پنج فرزند دارد: انتونی، لوکا، فیلومنا (منا)، السیو (موسوم به السی) و روزالیا (لیا). منبع اصلی درآمد آنها، یک قایق ماهیگیری کوچکی به نام «مشیت (الهی)» ("la Provvidenza") است. در سال ۱۸۶۳، انتونی، بزرگترین فرزند خانواده، به خدمت سربازی می رود. پادرون انتونی برای جبران قطع درآمدی تولیدی آن پسر، دست به یک سرمایه گذاری تجاری زده و یک بار بزرگ لوبیا می خرد. بار به پسرش باستین سپرده می شود، تا با فروش آنها در ریپوستو سودی کند. با این حال، باستین و کالاها به طرز غم انگیزی در طوفان گم می شوند.
پس از این بدبختی، خانواده با سه بدبختی روبرو می شوند: بدهی ناشی از خرید نسیه لوبیاها، تعمیر قایق و از دست دادن باستین، یکی از اعضای مهم و محبوب خانواده. پس از پایان خدمت سربازی، ان تونی با اکراه به زندگی پر زحمت خانواده اش بازمی گردد، زیرا ثروت و شکوه بیرون از روستای کوچکش را دیده است و هیچ حمایتی از وضعیت اقتصادی متزلزل خانواده اش نمی کند. بدبختی های تازه ای برای خانواده پیش می آید: لوکا، در نبرد لیسا کشته می شود که منجر به فسخ نامزدی منا با براسی چیپولا می شود. بدهی ناشی از سرمایه گذاری روی لوبیاها باعث می شود خانواده، «خانه کنار درخت ازگیل» محبوبشان را از دست بدهند و به تدریج اعتبار خانواده کم و کمتر شود تا اینکه به سطح تحقیرآمیز فقر برسند. خرابی بیشتر «مشیت»، پادرون ان تونی را در آستانه مرگ قرار می دهد، اگرچه خوشبختانه بهبودی خود را بازمی یابند. کمی بعد ماریا، عروس او، بر اثر وبا می میرد. فرزند بزرگتر، ان تونی، تصمیم می گیرد برای جستجوی ثروت از روستا برود، اما در نهایت فقیر بازمی گردد. او هرگونه تمایلی به کار کردن را از دست می دهد و به الکل و ولگردی روی می آورد. رفتن ان تونی خانواده را مجبور کرده بود تا