Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
م، نمادی دیگر از خاندان آنژو بوده که بعدها به عنوان شناسهٔ شهر پایتخت پادشاهی به کار گرفته شده است. دومین سند، یک راهنمای دریانوردی است که تدوین آن به سال های ۱۳۲۵ تا ۱۳۳۰ میلادی و به دست آنجلینو دالورتو بازمی گردد. در این اثر، برخلاف نوشته های هم زمان، شهر ناپل به جای نشان های آنژو، با پرچمی دورنگ معرفی شده است: بخشی از پرچم به رنگ خود پوست نوشته (پارشمان) در سمت میله و نیمهٔ دیگر به رنگ سرخ. یکی از مفسران این اثر یادآور می شود که: «این نشانْ نماد قلمرو نیست، بلکه صرفاً نشان شهر است.» در مورد منشأ رنگ های قرمز و طلایی به آنژوین ها، که از آنجا به شهر منتقل شدند، می توان مشاهده کرد که قرمز-طلایی رنگ های کلیسای کاتولیک هستند که آنها به عنوان قهرمانان در برابر امپراتوری ایستادگی کردند، بنابراین ممکن است چارلز اول آنژو در زمان رویارویی با مانفردی از آنها استفاده کرده باشد؛ از سوی دیگر، آنها نیز از تیرهای آراگون به عنوان نوادگان بلانش کاستیا استفاده می کردند، علاوه بر این، ملک پرووانس که به چارلز آنژو به ارث رسید نیز از خانه کاتالان کنت های بارسلونا آمده بود. نماد کاتالان در بسیاری از شهادت های آنژوین وجود دارد. ن
خستین گواهیِ شناخته شده از کاربرد نشان کنونی شهر ناپل در یک سند رسمی، به فرمانی به تاریخ ۳۱ ژانویهٔ ۱۴۸۸ بازمی گردد. در این سند، انتخاب شدگان شهر ناپل دادخواستی علیه برخی مالیات ها ارائه می کنند. بر روی این سند، مهری بر کاغذ نقش بسته که خود با موم سرخ به برگ الصاق شده است. بر این مهر، نشان شهر دیده می شود که با تاج دوکال بر فراز آن و کتیبهٔ پیرامونی احاطه شده است. در زمان های دیگر، از اشکال یا نمادهای مختلفی برای نمایش نشان ملی استفاده می شد. در طول جمهوری ناپل در سال ۱۶۴۷، که پس از شورش ماسانیلو تأسیس شد، حرف P در مرکز سپر قرار گرفت، به عنوان نمادی از برتری مردم، که سپس به C اولیه کلمه civitas تبدیل شد. در سال ۱۸۶۶، رسم قرار دادن تاج دوک نشین بر روی نشان ملی، به یاد زمانی که ناپل پایتخت دوک نشین همنام بود، کنار گذاشته شد و آن را با یک تاج برج دار، نمادی از نشان ملی «میل به آزادی و استقلال شهری» جایگزین کرد. در دوران فاشیسم، مطابق با فرامین سلطنتی آن زمان، این نشان ابتدا در سال ۱۹۲۸ با نشان فاشس در کنار هم قرار گرفت، در حالی که در سال ۱۹۳۳ رهبر حزب فاشیست تحمیل و سپس در سال ۱۹۴۴ حذف شد. در سال ۲۰۰۵، با قطعنام
ه شماره ۳۹ مورخ ۲۱ نوامبر، مدیریت شهرداری مسابقه ای برای ایده پردازی جهت نوآوری در هویت گرافیکی شهرداری و در عین حال حفظ نشان ملی برگزار کرد. از دل این مسابقه که شرکت وی پوینت (مدیر هنری لوکا موزله) برنده آن شد، لوگوی جدید با «موج» فیروزه ای و نوشته «شهرداری ناپل» طراحی شد که برای آن از فونت رومی و پررنگ Frutiger استفاده شده است. این لوگو در ۱ ژانویه ۲۰۰۷ در تمام اسناد شهرداری وجود دارد.
سیسیلیا د له بورک (; – ) او به عنوان بانوی طرسوس، از تیول داران کیلیکیه بود. او دختر هیو یکم، کنت رتل و ملیساند، دختر گی اول از مونتلری، بود. برادر سیسیلیا، بودوئن دوم اورشلیم بود. زندگی. طبق گفته فولچر اهل چارترز، بالدوین ترتیب ازدواج سیسیلیا با راجر اهل سالرنو را داد. راجر و سیسیلیا در سال ۱۱۱۳، اندکی پس از آنکه او نایب السلطنه انتیوک شد، ازدواج کردند. همراه با ازدواج دختر بالدوین آلیس از انطاکیه با بوهموند دوم، شاهزاده انطاکیه، زنان رتل از قدرتمندترین زنان در سرزمین مقدس بودند.
شورای نابلس ()، شورایی از اربابان کلیسایی و سکولار در جنگ های صلیبی پادشاهی اورشلیم بود که در ۱۶ ژانویه ۱۱۲۰ برگزار شد. تاریخچه. شورا در نابلس توسط وارموند، پدرسالار اورشلیم، و پادشاه بودوئن دوم اورشلیم تشکیل شد. بیست و پنج قانون کلیسایی ایجاد کرد که هم به امور دینی و هم به امور سکولار می پرداخت. این کاملاً یک شورای کلیسا نبود، اما نه کاملاً یک جلسه دربار سلطنتی. به گفته هانس مایر، به دلیل ماهیت مذهبی بسیاری از قوانین، می توان آن را هم پارلمان (پادشاهی فرانسه) و هم یک مجمع کلیسایی (سینود) در نظر گرفت. توافق حاصل بین پدرسالار و پادشاه، یک کنکوردا، شبیه بهپیمان ورمس دو سال بعد بود.
راه شاهی اشکانی یکی از شاهراه های اصلی شرق به غرب در دوران شاهنشاهی اشکانی (حدود قرن سوم پیش از میلاد تا قرن سوم میلادی) بود که نقش حیاتی در ارتباطات، حمل ونقل و تجارت ایفا می کرد. ویژگی های کلیدی جاده سلطنتی اشکانی. این جاده از بابل در میان رودان آغاز می شد، از کوه های زاگرس عبور می کرد، از شهرهایی چون اکباتان (همدان امروزی) و هکاتوم پیلوس (صد دروازه) می گذشت و تا بلخ در آسیای مرکزی امتداد داشت. جاده برای حرکت ارتش ها، سفرهای سلطنتی و ارسال پیام های دولتی استفاده می شد. در طول مسیر، ایستگاه هایی به نام استاتموی برای استراحت و تعویض پیک ها وجود داشت. این مسیر بخشی از شبکه بزرگ راه ابریشم بود و تجارت بین مدیترانه، هند، آسیای مرکزی و چین را تسهیل می کرد. اشکانیان از این طریق نقش واسطه ای مهم در تجارت جهانی داشتند. جغرافی دانان باستانی مانند ایزیدور خاراکسی مسیر و ایستگاه های این جاده را در کتابی به نام "استاتموی اشکانی" ثبت کرده اند. این جاده به اشکانیان امکان می داد تا بر امپراتوری وسیع و متنوع خود کنترل داشته باشند و حکومت غیرمتمرکز خود را با همکاری فرمانروایان محلی اداره کنند.
نخستین محاصره هترا به دست اردشیر بابکان، تلاشی برای گرفتن دژ هترا بود که نزدیک ۲۹۰ کیلومتری (۱۸۰ مایلی) شمال باختری بغداد جای دارد. پیرامون سال های 226/229، اردشیر یکم، نخستین فرمانروای ساسانی، شهر هترا را که گویا پادشاهی تحت الحمایه روم بوده است، محاصره کرد. برج و باروی استوار شهر که بلندی آن، بر پایه گواه های باستان شناسی، به ۳۰ متر می رسید، به شکست این محاصره انجامید. اردشیر سپس به ماد لشکرکشی کرد و توانست سرزمین های آن را پیرو خود کند، و سپس به ارمنستان رفت ولی این بار گویا در سال های ۲۲۷-۲۲۸ از سوی اردوان چهارم پس رانده شد.
گروه ارتش شرق ایتالیا () یک گروه ارتشی از ارتش سلطنتی ایتالیا در جنگ جهانی دوم بود. این گروه در ۱ سپتامبر ۱۹۳۹ با ستادی در رم، تحت فرماندهی مارشال ایتالیا، رودولفو گراتزیانی، با وظیفه هدایت عملیات جنگی آینده در شمال شرقی ایتالیا تأسیس شد. هنگامی که گراتزیانی در ۳ نوامبر ۱۹۳۹ به عنوان رئیس ستاد ارتش سلطنتی ایتالیا منصوب شد، فرماندهی گروه ارتش شرق را ترک کرد و ژنرال کامیلو گروسی جایگزین او شد. همزمان، ستاد گروه ارتش به سروینیانو دل فریولی منتقل شد. هنگامی که ایتالیا در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰ وارد جنگ جهانی دوم شد، گروه ارتش شرق متشکل از ارتش دوم (ژنرال ویتوریو آمبروسیو) مستقر در مرز با یوگسلاوی، ارتش پو (ژنرال ماریو ورچلینو) مستقر در لومباردی و ارتش هشتم (ژنرال آدالبرتو ساووی-جنوا) مستقر بین ونتو و رومانیا بود. با این حال، یک ماه پس از شروع جنگ، گروه ارتش بدون شرکت در عملیات جنگی منحل شد. گروه ارتش شرق در ۱۵ مه ۱۹۴۳ به عنوان فرماندهی یکپارچه تمام نیروهای ایتالیایی در بالکان، با وظیفه سرکوب جنبش های مقاومت محلی و دفع فرودهای پیش بینی شده متفقین، بازسازی شد. ژنرال اتزیو روسی به عنوان فرمانده آن منصوب شد؛ ستاد فرماندهی در ت
یرانا، آلبانی قرار داشت. گروه ارتش اکنون از ارتش دوم (ژنرال ماریو روبوتی) در دالماتیا و مونته نگرو، ارتش یازدهم (ژنرال کارلو وکیارلی) در یونان و ارتش نهم (ژنرال لورنزو دالمازو) در آلبانی و همچنین فرماندهی نیروهای مسلح دریای اژه (دریاسالار اینیگو کامپیونی، با ستاد فرماندهی در رودس) تشکیل شده بود. در اوت ۱۹۴۳، ارتش یازدهم به گروه ارتش آلمان ای منتقل شد. گروه ارتش شرق در سپتامبر ۱۹۴۳، در نتیجه آتش بس کاسیبیله، منحل شد. در جریان عملیات آخسه، ژنرال روسی و تمام فرماندهی او در ۱۱ سپتامبر در مقر خود در تیرانا توسط نیروهای آلمانی دستگیر شدند، در حالی که اکثر نیروهای ایتالیایی در بالکان خلع سلاح شده و به عنوان بازداشت شدگان نظامی ایتالیایی به آلمان اعزام شدند. تلاش های مقاومت به طرز وحشیانه ای توسط آلمانی ها سرکوب شد (مانند قتل عام لشکر آکوی)؛ چندین هزار سرباز ایتالیایی از اسارت فرار کردند و موفق شدند از دریای آدریاتیک عبور کرده و به ایتالیا برسند، یا به پارتیزان های یوگسلاوی، یونانی و آلبانیایی بپیوندند.
پدروی یکم (, , ; حدود ۱۰۶۸ – ۱۱۰۴) از سال ۱۰۹۴ تا زمان مرگش در سال ۱۱۰۴ پادشاه آراگون و پامپلونا (پادشاهی ناوار) بود. پدرو پسر ارشد سانچو رامیرس و ایزابلای اورگل بود که از او تاج های آراگون و پامپلونا را به ارث برد. او به افتخار سنت پیتر به دلیل ارادت ویژه پدرش به سریر مقدس، که پادشاهی خود را تابع او کرده بود، نامگذاری شد. پدرو اتحاد نزدیک پدرش با کلیسا را ادامه داد و حمله نظامی خود به جنوب علیه طوایف هم مرز اندلس را با موفقیت زیادی دنبال کرد، و با رودریگو دیاز د ویوار، معروف به "ال سید"، حاکم والنسیا، علیه مرابطون متحد شد. طبق گفته های «آنال کامپوستلانی» قرون وسطایی، پدرو «در جنگ متخصص و در ابتکار عمل جسور» بود. و یکی از مورخان مدرن اظهار داشته است که «به نظر می رسد درک او از امکانات ذاتی این عصر بی عیب و نقص بوده است.»
گروه ارتش غرب ایتالیا () یک گروه ارتش از ارتش سلطنتی ایتالیا در جنگ جهانی دوم بود. تاریخچه. گروه ارتش غرب در ۲۹ آگوست ۱۹۳۹، تنها چند روز قبل از شروع جنگ جهانی دوم، در برا فعال شد. این گروه ارتش که مسئول هدایت استراتژیک عملیات در امتداد مرز ایتالیا و فرانسه بود، ارتش اول ژنرال پیترو پینتور (مستقر از مونته گرانرو تا ساحل دریای لیگوریا) و ارتش چهارم ژنرال آلفردو گوتزونی (مستقر بین مونته گرانرو و مرز سوئیس) را کنترل می کرد. ارتش هفتم که در ژوئن ۱۹۴۰ تحت فرماندهی پرنس فیلیبرتو از ساووی-جنوا ایجاد شد، بعداً به عنوان نیروی ذخیره پشت سر دو ارتش دیگر به گروه ارتش غرب اختصاص یافت. فرماندهی گروه ارتش غرب به پرنس اومبرتو از ساووی از پیمونت سپرده شد. پس از اعلام جنگ ایتالیا علیه بریتانیا و فرانسه در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰، گروه ارتش غرب رسماً فرماندهی عملیات جنگی علیه فرانسوی ها در بخش آلپ غربی را بر عهده گرفت، اگرچه اختیارات آن بیش از هر چیز دیگری تشریفاتی بود: رئیس ستاد ارتش سلطنتی، مارشال ایتالیا، رودولفو گراتزیانی، فرماندهی مستقیم عملیات میدانی را بر عهده گرفت و مستقیماً به موسولینی پاسخگو بود و فرماندهی شاهزاده اومبرتو عملاً ا
ز هرگونه مسئولیتی برکنار شد. نیروهای گروه ارتش غرب که در مواضع دفاعی مستقر بودند، در ۲۱ ژوئن ناگهان دستور گرفتند تا در تمام جبهه حمله ای را آغاز کنند تا قبل از فروپاشی فرانسه در اثر حملات آلمان در شمال، تا حد امکان زمین بیشتری به دست آورند. در هرج و مرج کامل سازمانی، نیروهای ایتالیایی با سر به استحکامات فرانسه هجوم بردند و تنها به دستاوردهای ارضی ناچیزی با هزینه تلفات سنگین دست یافتند، تا اینکه خصومت ها با امضای آتش بس ویلا اینسیسا در ۲۴ ژوئن متوقف شد. پس از پایان عملیات علیه فرانسه، فرماندهی گروه ارتش غرب به تورین منتقل شد و در ۱۰ ژوئیه به عنوان گروه ارتش «در اختیار» تغییر نام داد. این گروه ارتش که وظیفه تهیه نقشه های حمله به پادشاهی یوگسلاوی (الزام ای) را بر عهده داشت، فرماندهی استراتژیک ارتش های دوم، چهارم، ششم و هشتم و سپاه آلپ را که در شمال ایتالیا متمرکز بودند، بر عهده گرفت. با کنار گذاشته شدن نقشه حمله به یوگسلاوی، در اکتبر ۱۹۴۰ واحدهای اختصاص یافته به گروه ارتش به مقامات دیگر منتقل شدند و فرماندهی گروه ارتش غرب در ۳۱ اکتبر رسماً غیرفعال شد. تشکیلات. این گروه در اوت ۱۹۳۹ در شمال ایتالیا تشکیل شد و ستاد
مرکزی آن در برا قرار داشت. تحت فرماندهی ولیعهد اومبرتو ساووی، این گروه شامل ارتش اول (ژنرال پیترو پینتور) مستقر در امتداد مرز آلپ با فرانسه بین مونته گرانرو و سواحل لیگوریا و ارتش چهارم (ژنرال آلفردو گوتزونی) مستقر در بین مونته گرانرو و مرز سوئیس بود. ارتش هفتم (ژنرال فیلیبرتو ساووی-جنوا) بعداً در ژوئن ۱۹۴۰ به عنوان نیروی ذخیره اضافه شد. حمله ایتالیا به فرانسه. پس از ورود ایتالیا به جنگ جهانی دوم، گروه ارتش غرب در اواخر ژوئن ۱۹۴۰ حمله علیه فرانسه را انجام داد، اگرچه فرماندهی شاهزاده اومبرتو چیزی بیش از اسمی نبود و عملیات توسط رئیس ستاد ارتش، رودولفو گراتزیانی، که مستقیماً به موسولینی پاسخگو بود، هدایت می شد. سازماندهی مجدد و انحلال. پس از آتش بس ویلا اینسیسا، ستاد گروه ارتش غرب به تورین منتقل شد و خود گروه ارتش به گروه ارتش در اختیار (Gruppo d'Armate a disposizione) تغییر نام داد. در ماه ژوئیه، این گروه به عنوان متشکل از ارتش های دوم، چهارم، ششم و هشتم و سپاه ارتش آلپ که در شمال ایتالیا برای حمله برنامه ریزی شده به پادشاهی یوگسلاوی تجمع کرده بودند، سازماندهی مجدد شد، حمله ای که در اکتبر ۱۹۴۰ لغو شد. لغو این
طرح منجر به انحلال گروه ارتش در اختیار در ۳۱ اکتبر ۱۹۴۰ شد و ارتش های آن به سایر فرماندهی ها و جبهه ها منتقل شدند.
گروه ارتش جنوب ایتالیا () یک گروه ارتش از ارتش سلطنتی ایتالیا در جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۴۰ و بین سال های ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۳ در مرکز و جنوب ایتالیا بود. این واحد که به طور خلاصه بین ژوئن و ژوئیه ۱۹۴۰ و دوباره از آوریل ۱۹۴۲ تشکیل شد، مسئول هدایت استراتژیک عملیات جنگی در مرکز و جنوب ایتالیا و در جزایر ساردینیا، سیسیل و کورسیکا بود. در این سمت، عملیات جنگی در سیسیل علیه نیروهای متفقین و آمریکا را در ژوئیه و اوت ۱۹۴۳ هدایت کرد، قبل از اینکه در سپتامبر بعد به دنبال وقایع آتش بس کاسیبیل منحل شود. تاریخچه. این گروه در ۸ ژوئن ۱۹۴۰ در رم تأسیس شد و ارتش سوم را در جنوب قاره ای ایتالیا و همچنین سپاه دوازدهم ارتش در سیسیل، سپاه سیزدهم ارتش در ساردینیا، سپاه بیست و ششم ارتش در آلبانی و برخی واحدهای کوچک تر را کنترل می کرد. تحت فرماندهی مارشال ایتالیا، امیلیو د بونو، و با مرکزیت رم، مسئول هدایت استراتژیک هرگونه عملیات نظامی در مرکز و جنوب ایتالیا و در جزایر سیسیل و ساردینیا، و همچنین در قلمرو پادشاهی آلبانی بود. اجزای اصلی عملیاتی آن شامل ارتش سوم ژنرال کارلو گلوسو (با واحدهای مختلف مستقر بین لاتزیو، پولیا و کالابریا)، سپاه دوازد
هم ارتش ژنرال آنجلو روسی (در سیسیل)، سپاه سیزدهم ارتش ژنرال آنتونیو باسو (در ساردینیا) و فرماندهی عالی نیروهای آلبانی (که بعداً سپاه بیست و ششم ارتش شد) ژنرال سباستیانو ویسکونتی پراسکا بود. این گروه ارتش بدون اینکه در هیچ رویداد نظامی شرکت داشته باشد، در ۱۰ ژوئیه ۱۹۴۰ منحل شد. گروه ارتش جنوب در ۱۵ آوریل ۱۹۴۲ فعال شد و مقر آن در سسا آورونکا (به گفته منابع دیگر فروزینونه) و تحت فرماندهی شاهزاده اومبرتو دی ساوویا از پیمونت قرار داشت و مسئولیت استراتژیک دفاع ساحلی و ضدهوایی مرکز و جنوب ایتالیا، ساردینیا و سیسیل به آن واگذار شد. از نوامبر ۱۹۴۲، پس از اشغال آن در طول عملیات آنتون، کورسیکا نیز به حوزه مسئولیت گروه ارتش اضافه شد. واحدهای اصلی تابع گروه ارتش جنوب عبارت بودند از ارتش پنجم ژنرال ماریو کاراچیولو دی فرولتو (با مسئولیت توسکانی، لاتزیو و ساردینیا)، ارتش ششم ژنرال ماریو روآتا (در سیسیل)، ارتش هفتم شاهزاده آدالبرتو از ساووی-جنوا (در کامپانیا، کالابریا و پولیا) و سپاه هفتم ارتش ژنرال جیاکومو کاربونی (در کورسیکا). گروه ارتش جنوب، پس از پیاده شدن متفقین در ۹ ژوئیه ۱۹۴۳، فرماندهی استراتژیک عملیات جنگی در سیسیل را
بر عهده گرفت. این گروه ارتش که در برابر قدرت نیروهای انگلیسی-آمریکایی مغلوب شده بود، نتوانست کار چندانی انجام دهد و جزیره در ۱۷ اوت ۱۹۴۳ به دست متفقین افتاد. گروه ارتش جنوب در ۱۵ آوریل ۱۹۴۲ برای دومین بار تشکیل شد. فرماندهی گروه ارتش سپس ارتش های پنجم، ششم و هفتم را در مرکز و جنوب ایتالیا کنترل می کرد. در ۱۰ ژوئیه ۱۹۴۳، متفقین به سیسیل حمله کردند که پس از ۴۰ روز نبرد سنگین مجبور به ترک آن شدند. در طول لشکرکشی بعدی به ایتالیا، نبرد در کالابریا ادامه یافت تا اینکه در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ آتش بس کاسیبیله اعلام شد. پس از خلع سلاح نیروهای ایتالیایی توسط آلمانی ها (عملیات آخسه)، فرماندهی گروه ارتش جنوب رسماً در ۱۰ سپتامبر ۱۹۴۳ منحل شد.
سپاه هفدهم ایتالیا () یک سپاه ارتش سلطنتی ایتالیا در طول جنگ جهانی دوم بود. در ۱۱ نوامبر ۱۹۳۸، سپاه زرهی در مانتوا، با لشکرهای موتوری "پو", "ترنتو" و تیپ های زرهی اول و دوم ایجاد شد. در ۱ مارس ۱۹۴۱، سپاه زرهی بخشی از ارتش ذخیره پو بود که به سپاه هفدهم ارتش تغییر نام داد و در ۴ آوریل، در انتظار عملیات علیه یوگسلاوی، به آلبانی منتقل شد. سپس در حمله به یوگسلاوی (۶ تا ۱۸ آوریل ۱۹۴۱) شرکت کرد و در آنجا دوبروونیک، پودگوریتسا و تربینیه را فتح کرد. پس از بازگشت به ایتالیا در ۱۶ ژوئن ۱۹۴۱، این سپاه مسئولیت دفاع از لاتزیو، از مرزهای توسکانی تا دهانه رودخانه گاریگلیانو را بر عهده گرفت. این سپاه تا زمان آتش بس کاسیبیله در سپتامبر ۱۹۴۳، زمانی که توسط آلمانی ها در ولتری خلع سلاح و در ۹ سپتامبر منحل شد، در اینجا باقی ماند. تاریخچه. سپاه هفدهم ارتش در ۱۱ نوامبر ۱۹۳۸ در مانتوا، با لشکرهای موتوری «پو» و «ترنتو» و تیپ های ۱ و ۲ زرهی تأسیس شد. در ۱ نوامبر ۱۹۳۹، پس از تغییرات مختلف در واحدها، این سپاه شامل لشکرهای موتوری «تریسته» و «ترنتو» و لشکرهای زرهی «آریته» و «لیتوریو» بود. همزمان با سپاه زرهی، فرماندهی سپاه هفدهم ارتش نیز ت
أسیس شد. این فرماندهی در ناپل با وظایف اساساً سرزمینی تشکیل شد و جایگزین سپاه ارتش دهم شد که به شمال آفریقا منتقل شده بود. با این حال، در ۲۵ ژوئیه منحل شد. از ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰، واحدهای سپاه زرهی در منطقه مانتوا مستقر ماندند. از ۱ مارس ۱۹۴۱، نام سپاه هفدهم ارتش را به خود گرفت و با وظایف دفاع ساحلی در منطقه به کالابریا منتقل شد. در ۴ آوریل، در انتظار عملیات علیه یوگسلاوی، به آلبانی منتقل شد و لشکر «مسینا» مستقر در منطقه اسکوتاری-کوکس و لشکرهای «مارکه» و «سنتاورو» مستقر در منطقه کوپلیکو-تارابوش-گرادیسکیه را به دست گرفت. در ۱۴ آوریل، نبردهای کوتاه اما شدیدی در کل جبهه رخ داد و واحدهای سپاه هفدهم ارتش با مقاومت شدیدی در دره های کیری و درین، در شمال شرقی اسکوتاری، در سواحل شرقی دریاچه ای به همین نام، مواجه شدند. در ۱۷ آوریل، واحدهای سپاه هفدهم ارتش پس از عبور از مرز و غلبه بر آخرین مقاومت، به سرعت به همراه لشکر هجدهم پیاده نظام «مسینا» به سمت خلیج کوتور، و به همراه لشکرهای «سنتاورو» و «مارکه» به سمت راگوسا، پودگوریتسا و تربژنیه پیشروی کردند و به نیروهای ایتالیایی که از جبهه جولیان می آمدند، پیوستند. سپاه هفدهم ارتش تا
ده روز اول ژوئن در مونته نگرو و جنوب دالماتیا باقی ماند و به عملیات جستجو و نجات مشغول بود. پس از بازگشت به خانه، در ۱۶ ژوئن با وظایف دفاع منطقه ای در لاتزیو، با واحدهای تحت فرماندهی خود که در بخش های پوشش ساحلی و گروه های سیار سازماندهی شده بودند، به منظور محافظت از کل نوار منطقه، از مرزهای توسکانی تا دهانه رودخانه گاریگلیانو، به کار گرفته شد. در طول سال ۱۹۴۲، سپاه هفدهم که هنوز درگیر دفاع از سرزمین لاتزیو بود، از ۱۵ آوریل توسط لشکرهای ساحلی ۲۲۰ و ۲۲۱ و متعاقباً توسط لشکر «پیاچنزا» به عنوان یک واحد متحرک تقویت شد. در طول سال ۱۹۴۳، سپاه هفدهم با ورود لشکرهای «پیاچنزا» و «گراناتیری دی ساردنیا» تقویت شد و تا ۸ سپتامبر با وظایف عمدتاً دفاع ساحلی مستقر ماند. این سپاه در ۹ سپتامبر ۱۹۴۳ در نتیجه وقایع ناشی از آتش بس کاسیبیله در ولتری منحل شد. فرماندهان. سپاه زرهی: سپاه هفدهم:
ویراگو ()، زنی است که فضایل مردانه فراوانی را از خود نشان می دهد. این کلمه از کلمه لاتین virāgō حالت اضافه (virāginis) به معنی "دوشیزه نیرومند" از vir به معنی "مرد" یا "مرد مانند" (ر.ک. virile مردانگی) و فضیلت) گرفته شده است که پسوند -āgō به آن اضافه می شود، پسوندی که اسمی جدید از صیغه سوم با جنس دستوری زنانه ایجاد می کند. از نظر تاریخی، این اغلب مثبت بوده و قهرمانی و ویژگی های نمونه مردانگی را منعکس می کند. با این حال، می تواند تحقیرآمیز نیز باشد و به زنی اشاره دارد که مردانه است و فضایل سنتی زنانه را ندارد. کاربرد مدرن کلمه «virago» عموماً معنای تحقیرآمیزی به خود می گیرد.
سپاه موتوری-زرهی ایتالیا () یک سپاه ارتش سلطنتی ایتالیا بود که در ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳ به رهبری ژنرال جیاکومو کاربونی تأسیس شد. این سپاه پس از برکناری بنیتو موسولینی تأسیس شد و با کارآمدترین لشکرهای ارتش سلطنتی ایتالیا تشکیل شد. مأموریت آن دفاع از رم در برابر تهاجم متفقین بود، اما پس از امضای آتش بس کاسیبیل در سپتامبر ۱۹۴۳، وظیفه جدید آن دفاع از رم در برابر آلمانی ها بود. پس از اعلامیه بادولیو، واحدهایی از سپاه علیه واحدهای آلمانی جنگیدند، اما به دلیل عدم دریافت دستور از بالاترین مقامات سیاسی و نظامی، این سپاه در روزهای پس از ۱۱ سپتامبر ۱۹۴۳ منحل شد. تاریخچه. سپاه موتوری-زرهی در ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳، روزی که دولت فاشیستی سقوط کرد و بنیتو موسولینی به دستور ویکتور امانوئل سوم دستگیر شد، تأسیس شد. در سپتامبر ۱۹۴۳، وظیفه محافظت از رم (مقر سلطنت و دولت ایتالیا) در برابر حملات احتمالی نیروهای دشمن به آن واگذار شد. فرماندهی به ژنرال جیاکومو کاربونی واگذار شد. سپاه موتوری زرهی در یک منطقه بیضی شکل بزرگ به مرکزیت رم مستقر شد و وظیفه کنترل هر مسیر دسترسی را بر عهده داشت. لشکر «آریته» در شمال غربی، بین مانزیانا، براچانو و اولگیاتا؛ ل
شکر «پیاوه» در شمال شرقی، بین ویا کاسیا و ویا تیبورتینا؛ لشکر «سنتارو» که تا ۸ سپتامبر هنوز در حال تحول ارگانیک بود، در شرق، بین ویا تیبوتینا و ویا کولاتینا مستقر شد. لشکر «گراناتیری دی ساردنیا» و هنگ زرهی دیده بان لشکر «آریته» در جنوب، در یک نیم دایره وسیع بین جاده کولاتینا و جاده کازیلینا مستقر شدند. با ورود احتمالی لشکرهای «ری» و «لوپی دی توسکانا»، لشکرهای «آریته» و «پیاوه» به جای آنها به وظایف مانور اختصاص داده شدند. عصر ۸ سپتامبر، به محض اینکه آلمانی ها از اعلام آتش بس مطلع شدند، حمله خود را به استحکامات شهر آغاز کردند، اما تعداد کمی از واحدهای بزرگی که انتظار می رفت برسند، حضور داشتند. در بخش جنوبی، جایی که دفاع بر روی خطی از نقاط قوت با فاصله زیاد قرار داشت، آلمانی ها موفق به نفوذ شدند و از شکاف ها استفاده کردند، اما به دلیل مقاومت سرسختانه در منطقه یورو، در پونته دلا ماگلیانا و در تره فونتانه، مجبور شدند موقتاً عملیات را رها کنند. نبرد صبح روز ۹ سپتامبر با شدت از سر گرفته شد، اما تا بعد از ظهر، با خاموش شدن بیشتر توپخانه ها، مدافعان مجبور شدند چندین نقطه کلیدی، از جمله پونته دلا ماگلیانا، را رها کرده
و عقب نشینی کنند. تا عصر، نبرد به پورتا سن پائولو و با واکنش واحدهای جداگانه، به برخی از محله های داخل شهر نیز کشیده شد. در بخش شمالی، در ۹ سپتامبر، لشکر «پیاوه» در منطقه دوئه پونتی مورد حمله قرار گرفت. نبرد همچنین در پونته دل گریلو و نزدیک مونتروتوندو شعله ور شد. در ویا کاسیا، واحدهای لشکر «آریته» جلوی پیشروی ستون آلمانی به سمت رم را گرفتند. نبرد تا صبح ۱۰ سپتامبر بدون وقفه ادامه یافت. در طول روزهای پس از آتش بس ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، سپاه موتوری-زرهی در تلاش برای دفاع از رم در برابر نیروهای در حال پیشروی آلمان، نبردهای سنگینی را متحمل شد. ستاد کل آن از دربار پادشاه در برابر فرار محافظت کرد، تا اینکه دستور آتش بس در ساعت ۱۰ صبح صادر شد، در حالی که نبرد با شدت تمام در جریان بود و مدافعان پورتا سن پائولو، ویال جوتو، ویا لارنتینا و مونتروتوندو در آن شرکت داشتند. اعلامیه تسلیم که در ۱۰ سپتامبر مورد توافق قرار گرفت، تحت فرماندهی سرتیپ جورجیو کارلو کالوی دی برگولو، فرمانده «سنتارو دوم» و شوهر دختر بزرگ پادشاه، که در طول مرحله نهایی آشفته و گیج کننده نبرد، به طور موقت جایگزین کاربونی شده بود، امضا شد. تسلیم منجر به انحلال
این سپاه و تحویل تسلیحات به آلمانی ها شد: تنها لشکر «پیاوه» در خدمت باقی ماند و وظایف نظم عمومی را در شهر رم بر عهده داشت و کالوی طبق توافق تسلیم، فرماندهی «شهر باز» را بر عهده گرفته بود. در ۲۳ سپتامبر، همزمان با اعلام جمهوری اجتماعی ایتالیا، آلمانی ها «پیاوه» را نیز محاصره و خلع سلاح کردند و کنترل کامل شهر را تا زمان آزادسازی آن در ۴ ژوئن ۱۹۴۴ توسط نیروهای متفقین به دست گرفتند. واحدها. سایر واحدها:
دسپوت صربستان ()، یک دولت قرون وسطایی صربستان در نیمه اول قرن پانزدهم بود. اگرچه نبرد کوزوو در سال ۱۳۸۹ به اشتباه پایان صربستان قرون وسطی تلقی می شود، استبداد، جانشین امپراتوری صرب و صربستان موراویایی، شصت سال دیگر به طول انجامید، و به ویژه در دوران انقلاب سیاسی، اقتصادی و انقلابی استفان لازارویچ دوباره به طول انجامید. پس از مرگ مستبد جوراج برانکوویچ در سال ۱۴۵۶، استبداد تا سه سال دیگر به حیات خود ادامه داد تا اینکه سرانجام در سال ۱۴۵۹ تحت سلطه عثمانی قرار گرفت. پس از سال ۱۴۵۹، سنت های سیاسی استبداد صرب در تبعید، در پادشاهی قرون وسطایی مجارستان (⎘ پادشاهی)، با چندین مستبد اسمی صربستان که توسط پادشاهان مجارستان منصوب می شدند، همچنان وجود داشت. آخرین مستبد اسمی صربستان، پاوله باکیچ بود که در نبرد گورجانی در سال ۱۵۳۷ کشته شد.
سیبلا () شاهزاده خانم شاهزاده نشین انطاکیه و همسر سوم بوهموند سوم انطاکیه بود. او که در یک خانواده اصیل به دنیا آمد، قبل از ازدواج بسیار بحث برانگیزش با بوهموند، که بعداً منجر به تکفیر او شد، در شاهزاده نشین انطاکیه شهرت ضعیفی پیدا کرد. سیبیلا در تمام مدتی که شاهزاده خانم انطاکیه بود، از طریق پیوندهایی که با اشراف ارمنی داشت، تأثیر زیادی بر شوهرش داشت. زندگی. اوایل زندگی و شهرت. تقریباً هیچ سابقه ای از اوایل زندگی سیبیلا وجود ندارد، اما او به عنوان یک زن انطاکیه ای با جایگاه برجسته شناخته می شود. او احتمالاً از طریق ازدواج خواهرش با لرد برزی، یکی از دست نشاندگان بوهموند، با بوهموند سوم، پادشاه انطاکیه، مرتبط بوده است. مورخ عرب معاصر، ابن اثیر، اظهار می کند که این خواهر «با صلاح الدین مکاتبه داشته و با او هدایایی رد و بدل می کرده است.» اینکه سیبیلا چگونه بوهموند را شناخت و متعاقباً همسر سوم او شد، مشخص نیست.
کاوجا (pl. کاوجه، : caveje) میله ای از آهن فرفورژه است که در سکان گاوآهن یا گاری نصب می شد تا از افتادن یوغ گاو در صورت توقف ناگهانی جلوگیری کند. این میله نمادی از منطقه تاریخی رومانیا در شمال ایتالیا است، جایی که به طور گسترده مورد استفاده قرار می گرفت. در بقیه ایتالیا، کاوجا بیشتر به عنوان تغییر دهید شناخته می شود یا ناخن. کاربرد و تزئینات. در جوامع کشاورزی رومانیا، یک کاوجا روی سکان یک گاوآهن یا ارابه ثابت شده بود، که توسط دو گاو نر در کنار هم رانده می شد. کاوجا یوغ مشترک گاوها را به سکان بست، و از جدا شدن یوغ در صورت توقف ناگهانی جلوگیری کرد. کاوجا همچنین وزن یوغ را از روی گاوها کم کرد. هر کاوجا روی آن یک طرح برجسته به نام کارنامه قرار دارد کارنامه معمولی شامل تصاویر خروس، هلال ماه، خورشید، عقاب، اژدها، قلب، یا سینه های کوچک (نماد رفاه) است. برخی از کارنامه نقوش مذهبی مانند صلیب مسیحی، کبوتر (نماد روح القدس در مسیحیت)، یا طاووس (نماد رستاخیز) را پذیرفتند. کمان های رنگی را می توان برای تزئین بیشتر اضافه کرد. بین یک تا سه جفت حلقه به کارنامه آویزان است. حلقه ها با صداهای زنده ای که هنگام راندن گاوها طنین ان
داز می شوند، طنین انداز می شوند، که به کاوجا منتهی می شوند نام جایگزین کاوجا کانتونا (). در ابتدا، از یک حلقه برای کمک به مانورها استفاده می شد؛ صدای زنگی که از آن ساطع می شد، با هشدار دادن به سایر کاربران جاده در مورد گاوها، هدف عملی دیگری را نیز دنبال می کرد. همراه با ناقوس های کلیسا، حلقه ها بین پنجشنبه مقدس و شنبه مقدس بسته می شدند تا به عنوان بخشی از مراسم مذهبی هفته مقدس، آنها را کر کنند. در برخی مناطق رومانیا، کاوجا زنگ غار نام دارد (، منسوب به افسانه ای در مورد شهری که موقتاً ناقوس شکسته کلیسای خود را با یک کاوجا جایگزین کرد. تاریخچه. قدیمی ترین نمونه های کاوجا پین های فلزی بدون تزئین مربوط به قرن های ۱۴ و ۱۵ میلادی هستند. پین های فلزی نسبت به نمونه های چوبی که در اثر سایش با گاوها مستعد ساییدگی و پارگی بودند، برتری داشتند. با گذشت زمان، حلقه های دیگری به کاوجا اضافه شد. برای دلنشینی صدای زنگوله هایشان. تا اواسط قرن هجدهم، کاوجا به نمادی از جایگاه اجتماعی تبدیل شده بود: خانواده های ثروتمندتر با جفت های بیشتر حلقه و تزئینات استادانه تر متمایز می شدند. کاوجا به طور ویژه در نمایشگاه های روستایی به نمایش