Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آلا مسکوکا (؛ زادهٔ ) خواننده اهل اوکراین است. زندگی. آلویز در پولتاوا متولد شد و کار خود را به عنوان عضوی از گروه های موزیکال "Tomato Jaws" و "Gorchitza" آغاز کرد. در سال ۲۰۱۲ جایزه موسیقی MTV اروپا را برای بهترین بازیگر اوکراینی به دست آورد و سال بعد او اولین آلبوم استودیویی خود را با نام "Bygone" منتشر کرد
زوریانا استپانیونا اسکالتسکا (؛ زادهٔ ) وکیل، فعال سیاسی و سیاستمدار اوکراینی و وزیر سابق بهداشت اوکراین است. او همچنین کارشناس مرکز حمایت از اصلاحات زیر نظر کابینه وزیران بود. تحصیلات. اسکاتسکا از دانشگاه ملی آکادمی کیف-موهیلا (۲۰۰۲) فارغ التحصیل شد. او در دانشگاه ماریا کوری-اسکلودووسکا (۲۰۰۲–۲۰۰۶) در رشته دکترای حقوق تحصیل کرد.
استر فاربستاین (؛ – ) مورخ، محقق، نویسنده و مدرس اسرائیلی است. او از محققان برجسته هاردی هولوکاست در نظر گرفته می شود. تحصیلات. وی دانش آموختگان دانشگاه عبری اورشلیم و دانشگاه برایلان است. فعالیت. فاربستاین منابع جدیدی را برای تحقیقات آکادمیک در مورد هولوکاست معرفی کرده است و همچنین از ادغام آموزش هولوکاست در مدارس دخترانه هاردی حمایت کرده است.
مایکل فارل (؛ ۱۹۰۲ – نامشخص) بازیکن فوتبال اهل جمهوری ایرلند بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال جمهوری ایرلند بازی کرده است.
فرانک گنت (; – ) بازیکن فوتبال اهل ایرلند بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال جمهوری ایرلند بازی کرده است.
دینی هَنِن (؛ ۳۱ ژانویه ۱۸۸۸ – ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری ایرلند بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال بوهمیان اشاره کرد. وی همچنین در [تیم ملی فوتبال جمهوری ایرلند]] بازی کرده است.
نئومی شمر (؛ – ) موسیقی دان، ترانه پرداز اهل اسرائیل بود که به عنوان «بانوی اول آواز و شعر اسرائیل» شناخته می شد. فعالیت. آهنگ او "Yerushalayim Shel Zahav" که در سال ۱۹۶۷ نوشته شد، پس از پیروزی اسرائیل در جنگ شش روزه و اتحاد مجدد اورشلیم، به سرود دوم غیررسمی تبدیل شد. جوایز. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه اسرائیل شده است.
فرانک هینی (؛ ۲۳ نوامبر ۱۸۸۶ – ) بازیکن فوتبال اهل ایرلند بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال لیدز یونایتد اشاره کرد.
جو کندریک (؛ ۲۶ ژوئن ۱۹۰۵ – ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری ایرلند بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اورتون اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال جمهوری ایرلند بازی کرده است.
برتی کر (; – ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری ایرلند بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال بوهمیان اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال جمهوری ایرلند بازی کرده است.
آناستازیا اولکساندریونا کوچتووا با نام هنری ماماریکا (؛ زادهٔ ) خواننده، بازیگر، و مدل اهل اوکراین است. وی از سال ۲۰۰۳ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی. کوچتووا در ۱۳ آوریل ۱۹۸۹ در چرونوهرد به دنیا آمد. او از دانشکده زبان های خارجی دانشگاه لویو فارغ التحصیل شد و در آنجا در ترجمه به انگلیسی تخصص داشت. او به عنوان مدیر دفتر و معلم آواز کار می کرد.
لیودمیلا گریگوریونا باربیر (؛ زادهٔ ) بازیگر، مجری تلویزیون اهل اوکراین است. زندگی. باربیر در ۳۰ نوامبر ۱۹۸۲ در روستای چورنوهوزی، استان چرنیوتسیمتولد شد. او در سال ۲۰۰۴ از دانشگاه ملی تئاتر، سینما و تلویزیون کیف با مدرک تئاتر و فیلم فارغ التحصیل شد. فعالیت. در سال ۲۰۱۱–۲۰۱۲، او مجری در کانال تلویزیونی TET، برنامه تئوری خیانت با آندری مرزلیکین بود.
اولگا بسمتنا (؛ زادهٔ ) خواننده اپرا اهل اوکراین است که در اپرای دولتی وین فعالیت می کند.
میشل آندرادی (؛ زادهٔ ) خواننده، بازیگر، مجری، و مجری تلویزیون اهل بولیوی است. وی از سال ۲۰۱۳ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. او به زبان های اسپانیایی، اوکراینی، انگلیسی، پرتغالی و روسی آواز می خواند. زندگی. آندرادی در کوچابامبا، بولیوی در ۱۰ نوامبر ۱۹۹۶ از پدری بولیویایی پرو تبار و مادری اوکراینی به دنیا آمد. در کودکی به ژیمناستیک ریتمیک، والیبال و رقص مشغول بود. در سال ۲۰۱۰، او به اوکراین نقل مکان کرد. در همان زمان با مدرک پیانو وارد مدرسه موسیقی شد و همزمان به خوانندگی پرداخت.
بودانا یوسیپیونا دادا (؛ زادهٔ ۲۴ مه ۱۹۴۰) هنرمند، نویسنده، شاعر، و ترانه سرای اوکراینی و همچنین مهندس طراح است. زندگی. دادا در بوچاچ، منطقه چورتکیف در استان ترنوپیل در غرب اوکراین، ۲۴ مه ۱۹۴۰ به دنیا آمد. تحصیلات. او از دانش آموختگان پلی تکنیک لویو است و در سال ۱۹۹۱ از دانشگاه هنرهای مکاتبات مسکو فارغ التحصیل شد. حرفه. آثار هنری او شامل پرتره، مناظر و طبیعت بی جان است. او تصویرگری کتاب های کودکان را برعهده داشته و برای بیش از ۱۰۰ ترانه شعر نوشته است. دوردا از سال ۱۹۶۵ تا ۱۹۹۶ به عنوان مهندس طراح در کارخانه ترنوپیل، یک کارخانه شیمیایی در دونتسک، کار کرد. دوردا از سال ۱۹۹۶ روی کارهای خلاقانه خود از جمله پرتره، مناظر و طبیعت بی جان تمرکز کرده است
تامی مالدون (; – ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری ایرلند بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال استون ویلا، باشگاه فوتبال والسال، و باشگاه فوتبال تاتنهام هاتسپر اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال جمهوری ایرلند بازی کرده است.
جانی ماری (؛ ۲۵ فوریه ۱۸۹۸ – ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری ایرلند بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال بوهمیان اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال جمهوری ایرلند بازی کرده است.
تام مورفی (؛ زادهٔ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری ایرلند است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال جمهوری ایرلند بازی کرده است.
کریستی رابینسون (؛ ۱۹۰۲ – ۱۹۵۴) بازیکن فوتبال اهل ایرلند بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال بوهمیان اشاره کرد.
جان توماس (; – ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری ایرلند بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال بوهمیان اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال جمهوری ایرلند بازی کرده است.
پدی اورایلی (؛ ۱۸۹۸ – ۲۴ سپتامبر ۱۹۷۴) بازیکن فوتبال اهل ایرلند بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال جمهوری ایرلند بازی کرده است.
جک مک کارتی (; حدود ۱۸۹۸ – ۱۰ مارس ۱۹۵۸) بازیکن فوتبال اهل جمهوری ایرلند بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال بوهمیان اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال جمهوری ایرلند بازی کرده است.
اوکسانا ایوانیونا زولنوویچ (؛ زادهٔ ) سیاستمدار اوکراینی است که در ۱۹ ژوئیه ۲۰۲۲ به عنوان وزیر سیاست اجتماعی اوکراین منصوب شد. تحصیلات. او از سال ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۰ مشاور وزیر سیاست اجتماعی اوکراین در زمینه حمایت از افراد دارای معلولیت بود. از سال ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۲، او رئیس بخش سیاست اجتماعی و مراقبت های بهداشتی دفتر رئیس جمهور اوکراین بود. تحصیلات. در سال ۲۰۰۱، او از دانشگاه لویو فارغ التحصیل شد. دارای عنوان دکترای حقوق است.
لانا ولودیمیریونا زرکال (؛ زادهٔ ) سیاستمدار اهل اوکراین است. فعالیت. وی معاون سابق وزیر امور خارجه اوکراین بود که در سال ۲۰۱۴ به این سمت منصوب شد. او همچنین به مدت ۱۲ سال در وزارت دادگستری (اوکراین) و از سال ۲۰۰۱ به عنوان مدیر بخش حقوق بین الملل (۲۰۰۱–۲۰۰۵) حضور داشت. تحصیلات. در سال ۱۹۹۸ اولنا از دانشکده حقوق دانشگاه ملی تاراس شوچنکو کیف با مدرک کارشناسی ارشد حقوق فارغ التحصیل شد. در سال ۲۰۰۸ او همچنین مدرک کارشناسی ارشد روابط اقتصادی بین المللی را دریافت کرد و به زبان انگلیسی و فرانسوی نیز صحبت می کند.
ایرینا آندرییونا ورشچک (؛ زادهٔ ) فعال اجتماعی، سیاستمدار اوکراینی و معاون سابق اتحادیه مردمی اوکراین است. زندگی. ورشچوک در ۳۰ نوامبر ۱۹۷۹ در راوا-روسکا، نستروفسکی، استان لویو به دنیا آمد. از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۶، او در دانشکده حقوق دانشگاه لویو تحصیل کرد فعالیت. در ۴ نوامبر ۲۰۲۱، ورشچوک به عنوان معاون نخست وزیر اوکراین و وزیر ادغام مجدد سرزمین های موقتاً اشغال شده منصوب شد.
گارد سفید یا گارد مدنی ( ، ، ، یا سپاه حفاظت) یک سازمان شبه نظامی داوطلب و بخشی از جنبش سفید فنلاند بود که در طی جنگ داخلی فنلاند در سال ۱۹۱۸ بر گارد سرخ سوسیالیست پیروز شد. آنها عموماً به دلیل مخالفت با گارد سرخ کمونیست، نزد اهالی غرب به گارد سفید معروف بودند. گارد سفید فنلاند متشکل از شعب محلی در شهرداری ها بود. پیشینه. انقلاب روسیه در سال ۱۹۰۵ منجر به ناآرامی های اجتماعی و سیاسی و از بین رفتن امنیت در فنلاند شد که در آن زمان دوک نشین بزرگ فنلاند تحت حکومت تزار روسیه بود. شبه نظامیان به عنوان یک پاسخ بدین رویداد تشکیل شدند، اما به زودی تحت تاثیر عقاید سیاسی مجبور به انتخاب خطوط سیاسی (چپ-راست) گردیدند. انقلاب روسیه در سال ۱۹۱۷ و پس از آن استقلال فنلاند (اعلام شده در دسامبر ۱۹۱۷) نیز باعث درگیری در این کشور شد. در ۲۷ ژانویه ۱۹۱۸، دولت فنلاند دستور خلع سلاح تمام پادگان های باقی مانده روسیه توسط نیروهای گارد سفید را صادر کرد و در همان روز سرخ ها اعلام انقلاب کردند که منجر به جنگ داخلی فنلاند شد. گارد سفید به رهبری ژنرال کارل گوستاو امیل مانرهیم، بخش عمده ای از ارتش فنلاند را تشکیل می داد و در سرانجام در طول جن
گ داخلی فنلاند (۱۹۱۸) به پیروزی رسیدند.
«تپه ای که از آن بالا می رویم» () شعری گفتاری اثر آماندا گورمن، شاعر آمریکایی است. گورمن این شعر را در مراسم تحلیف جو بایدن که در ۲۰ ژانویهٔ ۲۰۲۱، در واشینگتن، دی.سی. برگزار شد، قرائت کرد. او متن این شعر را در هفته های پس از انتخابات ریاست جمهوری ایالات متحده، به ویژه در شب ۶ ژانویهٔ ۲۰۲۱، در واکنش به یورش به کاخ کنگره نوشت. گورمن در ۲۲ سالگی این شعر را خواند و به این ترتیب، به جوان ترین شاعری تبدیل شد که در مراسم تحلیف اجرا داشته است. این شعر برای دعوت مردم آمریکا به «اتحاد و همکاری و همبستگی» سروده شده است. «تپه ای که از آن بالا می رویم» به خاطر پیام، جمله بندی و شیوهٔ بیان آن مورد تحسین قرار گرفت. نقادان عموماً قرائت گورمن را یکی از نکات برجستهٔ مراسم تحلیف می دانستند. بسیاری احساس می کردند که این شعر نشان دهندهٔ دعوتی برای اتحاد است و پیام آن پس از مراسم نیز باقی خواهد ماند. گورمن پس از قرائت این شعر و دو کتابش که بعدها در صدر فهرست پرفروش ها قرار گرفت، توجه زیادی را به ویژه در رسانه های اجتماعی به خود جلب کرد. نقادان بر سر ویژگی های مترجم شایسته برای ترجمهٔ این شعر اختلاف نظر داشتند و این مسئله باعث شد ت
ا برخی از مترجمان از ترجمهٔ این اثر منصرف یا برکنار شوند. زمینه و نگارش. آماندا گورمن، شاعر آمریکایی است که در ۷ مارس ۱۹۹۸ در لس آنجلس به دنیا آمد. او در سال ۲۰۱۷، در نوزده سالگی به عنوان نخستین ملک الشعرای جوان ایالات متحده معرفی شد. در ۱۴ ژانویهٔ ۲۰۲۱، کمیتهٔ تحلیف، مجری برگزاری مراسم تحلیف جو بایدن در واشینگتن، دی.سی. اعلام کرد که قرار است گورمن در مراسم ۲۰ ژانویه شعرخوانی کند. به گفتهٔ گورمن، او نگارش این شعر را با مرور اشعار مراسم های قبلی آغاز کرد که برای مثال، شامل آثاری از رابرت فراست و مایا آنجلو بود. او به بررسی سخنرانی های شناخته شده از آبراهام لینکلن، فردریک داگلاس، مارتین لوتر کینگ جونیور و وینستون چرچیل نیز پرداخت. گورمن همچنین با ریچارد بلانکو، شعرخوان دومین تحلیف اوباما و الیزابت الکساندر، شعرخوان نخستین تحلیف اوباما گفت وگو کرد. در دسامبر ۲۰۲۰، جیل بایدن، همسر جو بایدن، از گورمن خواست تا شعری را برای مراسم تحلیف آماده کند. او در ۳۰ دسامبر ۲۰۲۰ مطلع شد که به عنوان شاعر این مراسم انتخاب شده است. گورمن باید شعری می نوشت که به مضمون کلی مراسم، یعنی «آمریکای متحد» می پرداخت. او هر روز، چند سطر از
شعر را می نوشت و در گفت وگو با "نیویورک تایمز" گفت که در زمان نگارش تلاش می کرد تا شعر را کامل کند و از طرفی هم نگران میزان کفایت آن بود. دونالد ترامپ نامزد حزب جمهوی خواه در انتخابات ریاست جمهوری سال ۲۰۲۰ بود. او پس از شکست، طی توییت ها و سخنرانی هایی از هوادارنش خواست تا در واکنش به نتیجهٔ انتخابات، در تجمع های اعتراض آمیز شرکت کنند. در ۶ ژانویهٔ ۲۰۲۱، همزمان با برگزاری نشست مشترک کنگره برای شمارش آرای الکترالِ نامزدهای ریاست جمهوری، گروهی از هوادارن ترامپ حصار امنیتی را شکستند و وارد ساختمان کنگره شدند. زمانی که رویداد یورش به کاخ کنگره ایالات متحده رخ داد، گورمن هنوز نگارش این شعر را تمام نکرده بود. او در مصاحبه ای با سی بی اس نیوز گفت که آن یورش باعث شد تا «تپه ای که از آن بالا می رویم» بتواند خلق شود و از این رویداد در متن شعر سخن گفته است. گورمن نگارش شعر را در شب ۶ ژانویهٔ ۲۰۲۱ به پایان رساند. گورمن که در کودکی دچار اختلال گفتاری بود، در ۲۲ سالگی این شعر را قرائت کرد و به جوان ترین شاعری تبدیل شد که در مراسم تحلیف ریاست جمهوری شعرخوانی کرده است. او پیش از اجرا، به طور مکرر متن شعر را برای قرائت تمرین
می کرد. او گفت که به دنبال فرصتی بوده است تا با استفاده از این شعر بتواند دیگران را به «اتحاد و همکاری و همبستگی» دعوت کند. محتوا. حدود پنج دقیقه طول کشید تا گورمن این شعر ۷۲۳ کلمه ای را در مراسم تحلیف جو بایدن بخواند. شعر با این سطر آغاز می شود: «وقتی روز فرا می رسد، از خود می پرسیم در این سایهٔ بی پایان، نور را چگونه بیابیم؟» و گورمن رویداد یورش به کاخ کنگره را به عنوان «ما نیرویی را دیده ایم که می تواند ملت ما را متلاشی کند» توصیف می کند و بلافاصله می گوید که «دموکراسی نیز می تواند دچار وقفه شود اما برای همیشه شکست نخواهد خورد.» او همچنین درمورد میراثش، از نسل بردگان و رؤیاهایش برای آینده سخن گفت. وی آمریکا را کشوری توصیف کرد که «چهره اش کبود، اما هنوز کامل است» و به خسارات آن اشاره کرد اما با این حال، فرصتی برای آشتی را نیز فراهم کرد. گورمن در این شعر از واج آرایی و «کلام قصار حاوی قوت قلب» کمک گرفته است. این شعر دارای ارجاعات متعددی به موزیکالِ "همیلتون" است. پس از برگزاری مراسم تحلیف، گورمن در پاسخ، به ستایش از لین-منوئل میرندا، نمایشنامه نویس "همیلتون" پرداخت و توضیح داد که شعرش شامل اشاره هایی به این
تئاتر موزیکال است. هیلل ایتالی، خبرنگار آسوشیتد پرس نوشت که «تاریخ چشمانش به ماست» یکی از این ارجاعات است که می تواند پژواکی از «تاریخ چشمانش به توست» در این تئاتر باشد. «همه باید در زیر درخت انگور و انجیر خود بنشینند و هیچ کس نباید دیگری را بترساند» نقل قولی از کتاب مقدس است که در یکی از ترانه های "همیلتون" نیز به کار رفته است. همچنین عنوان این شعر شباهت زیادی به گفتار معروف جان وینتروپ دارد که «شهر روی تپه» به «تپه ای که از آن بالا می رویم» تبدیل شده است. بازخورد. این شعر به طور گسترده از سوی چهره هایی همچون لین-منوئل میرندا، اپرا وینفری، هیلاری کلینتون، استیسی ایبرامز، میشل اوباما و باراک اوباما تحسین شد. نقادان عموماً نظر خوبی نسبت به این شعر داشتند و خاطرنشان کردند که احتمالاً پس از مراسم تحلیف نیز قابل توجه خواهد ماند. سی ان ان و "بالتیمور سان" از این شعر به عنوان رویدادی مهم در مراسم تحلیف یاد کردند و پیام های گورمن مبنی بر اتحاد، تأمل در گذشته و امید به آینده را ستودند. برخی از نقادان مانند دیوید ام. شریبمن، جینی آسترهلد و کامیلا داماناسکی نیز به شباهت ها میان شعر گورمن و آثار دیگر شاعران مراسم تحلیف،
همچون فراست و بلانکو اشاره کردند. در حالی که آدام گابات، یکی از نقادان "گاردین"، «تپه ای که از آن بالا می رویم» را کارِ استادانهٔ گورمن دانست، جولی بیکاویچ در "وال استریت جورنال" لفظ «چرخش ستاره ای» را برای توصیف این شعر به کار برد و همچنین گریزی به میزان رشد دنبال کنندگان گورمن در توییتر زد. به گفتهٔ بیکاویچ، شعرخوانی گورمن در مراسم تحلیف موجب شد تا نرخ رشد دنبال کنندگان جدید وی در این شبکهٔ اجتماعی، بیشتر از جو بایدن، رئیس جمهور جدید ایالات متحده باشد. جینی آسترهلد در "بوستون گلوب" از این شعر به عنوان «شعری همیشه معنوی» و «شعری برای ما» یاد کرد. او خاطرنشان کرد که پیام گورمن می تواند دربارهٔ هر دختر آفریقایی-آمریکایی باشد که رؤیایی دارد و توجه ها را به کامالا هریس جلب کرد. آسترهلد همچنین شعر و نحوهٔ قرائت را با «در نبض صبحِ» آنجلو که در نخستین مراسم تحلیف بیل کلینتون در سال ۱۹۹۳ خوانده شد، و پیام آن را با «رؤیای معوق» اثر لنگستون هیوز مقایسه کرد. شایلا هریس برای "مجلهٔ ابونی" می نویسد که «تأملات کوبندهٔ او درمورد گذشتهٔ کشور و چشم انداز وی برای پیشرفت به وسیلهٔ بیانی استادانه زنده شد.» از نظر هریس، گورمن ت
وانست به واسطهٔ این اجرا، جایگاه خودش را در بین سنت های شفاهی سیاه پوستان آمریکا کسب کند. ویل گمپرتز، نقاد بی بی سی نیوز، این شعر را در مقام «شعری با ریتم زیبا و پختگی لازم برای یک موقعیت خاص» توصیف کرد که طنینش فراتر از مراسم تحلیف بایدن بود و گورمن را به خاطر طرز بیان «زیبایش» تحسین کرد. نقاد "آتلانتیک" نیز این قرائت را «بی عیب ونقص» نامید. یکی از نقادان ان پی آر از نحوهٔ قرائت گورمن، شعر وی و پیام آن تمجید کرد. دوایت گارنر، نقاد بخش نوت بوکِ "نیویورک تایمز" نوشت که گورمن «یک یادآوری تک نفره بود که اگر زمستان در اینجا حکم فرما است، پس بهار نمی تواند خیلی دور باشد» و «چنانچه اجرای او باعث شده است تا فکر کنید تزریق خون داشته اید، شاید به این خاطر بوده باشد که می توانستید آغاز ارتباطی دوباره در آمریکا را میان زندگی فرهنگی و سیاسی احساس کنید.» لیزل شیلینگر طی مطلبی در "گاردین"، قرائت این شعر را همانند لحظهٔ تاج گذاری گورمن دانست که وی را به «صدای عصر جدید آمریکا» تبدیل می کرد و سطرهای پایانی شعر را «فریاد نبرد شاعرانه» نامید. او همچنین خاطرنشان کرد که «حالت و ژست های گورمن باعث شد تا به نظر برسد که خارج از زمان
ایستاده است.» ست پرلو، مدرس زبان انگلیسی در دانشگاه جرج تاون، در "واشینگتن پست" نوشت که گرچه گورمن به «آمریکادوستی» توجه ویژه ای کرده اما وجه تمایز شعر، «اجرای پویا و ظریفِ» آن است. از نظر وی، «تپه ای که از آن بالا می رویم» به خوبیِ «سرود ستایش برای امروز» اثر الکساندر نیست اما قرائت گورمن بهترین قرائت در مراسم تحلیف ریاست جمهوری بود. در کنار نقدهای مثبت، نقادان بازخوردهای منفی را نیز مطرح کردند. ملانی مک دونا، روزنامه نگار، نقد منفی خود را در "اسپکتاتور" منتشر کرد. به نظر وی، این ارائه در مراسم تحلیف «نمایش را دزدید» و شعر نیز سخت فهم و ضعیف نوشته شده بود. ویلیام لوگان، شاعر و نقاد، این شعر را در "نیو کرایتریون" بررسی کرد. لوگان «تپه ای که از آن بالا می رویم» را شعری توصیف کرد که از «استعاره های پیش پاافتاده و ابتذال های ملال آور» ساخته شده است و قافیه های آن مانند «صدای جرینگ جرینگ غلات صبحانه» است. لباس. خبرنگاران به پوشش گورمن در این مراسم نیز توجه کردند. این شاعر از جواهرات اعطایی وینفری استفاده کرد و میوچا پرادا، طراح کت زرد و سَربَند قرمزرنگ وی بود. گورمن همچنین انگشتری به دست داشت که پرنده ای محبوس ر
ا نشان می داد. او می خواست با این انگشتر به بزرگداشت مایا آنجلو بپردازد و به خودزندگی نامهٔ "می دانم چرا پرنده در قفس می خواند" اشاره داشت. انتشار. اندکی پس از برگزاری مراسم تحلیف، پنگوئن یانگ ریدرز از انتشار ۱۵٬۰۰۰ نسخه از این شعر در قالب کتابی با جلد سخت خبر داد که قرار بود انتشار آن از بهار ۲۰۲۱ آغاز شود. این شعر همچنین در نخستین مجموعهٔ شعر منتشرشدهٔ گورمن با عنوان "تپه ای که از آن بالا می رویم" گنجانده شد. وایکینگ بوکس فور یانگ ریدرز این مجموعه شعر را در سپتامبر ۲۰۲۱ منتشر کرد. یک روز پس از مراسم تحلیف، "تپه ای که از آن بالا می رویم" و "آوازها را تغییر ده"، کتاب تصویری گورمن که قرار بود انتشارات وایکینگ آن را در سپتامبر ۲۰۲۱ منتشر کند، دو کتاب چاپی پرفروش آمازون و بارنز اند نوبل شدند. بحث بر سر ترجمه. مترجمان بر سر ویژگی های مترجم شایستهٔ آثار گورمن اختلاف نظر داشتند. بسیاری از نقادان معتقد بودند که فقط یک زن سیاه پوست جوان می تواند این شعر را به درستی ترجمه کند. در مقابل، افرادی هم بودند که استدلال می کردند این کار غیرعملی است؛ چون مترجمانی که این مشخصه ها را داشته باشند، محدود هستند. آرون رابرتسون، متر
جم سیاه پوست، به "نیویورک تایمز" گفت که «این چیزی شبیه لحظه ای سرنوشت ساز است.» در مارس ۲۰۲۱، ماریکه لوکاس رینه فلت برای ترجمهٔ مجموعهٔ شعر "تپه ای که از آن بالا می رویم" به زبان هلندی انتخاب شد. تصمیمی که با نظر مساعد گورمن همراه بود اما زمانی که ناشر هلندی برای انتخاب نکردن مترجم سیاه پوست مورد انتقاد قرار گرفت، رینه فلت از ترجمهٔ این کتاب کناره گیری کرد. کمی بعدتر، انتشارات یونیورس ویکتور اوبیولز را از کار ترجمهٔ شعر گورمن به زبان کاتالان برکنار کرد. اوبیولز به خبرگزاری فرانسه گفت که این ناشر به دنبال شخص دیگری بود که «زن، جوان، کنشگر و ترجیحاً سیاه پوست» باشد. او نوشت: «اگر من نتوانم اثر یک شاعر را ترجمه کنم، به این خاطر که او زن، جوان، سیاه پوست و یک آمریکایی قرن بیست و یکمی است، پس هومر را هم نمی توانم ترجمه کنم؛ چون یک یونانی قرن هشتم پیش از میلاد نیستم. شکسپیر را هم نمی توانم ترجمه کنم؛ چون یک انگلیسی قرن شانزدهمی نیستم.» کبری گوموشای، هادیا هارونا اولکر و اودا استرتلینگ این شعر را به آلمانی برگرداندند و انتشارات هافمن اونت کمپ آن را منتشر کرد. پیشتر، گوموشای و هارونا اولکر هرگز به عنوان مترجم کار نکر
ده بودند. این ترجمه مورد انتقاد قرار گرفت و روزنامهٔ اتریشی "استاندارد" آن را «بسیار ناموفق» ارزیابی کرد.
کارلیس آشمانیس (; – ) بازیکن فوتبال اهل لتونی بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال لتونی بازی کرده است.
ادوینس باردا (; – ) بازیکن فوتبال اهل لتونی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به اشاره کرد.
کارلیس بونه (; – ) بازیکن فوتبال اهل لتونی بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال لتونی بازی کرده است.
آدولفس گربله (; – ) بازیکن فوتبال اهل لتونی بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال لتونی بازی کرده است.
آرویدس یورگنس (; – ) بازیکن فوتبال اهل لتونی بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال لتونی بازی کرده است.
پتریکس لاوکس (; – ) بازیکن فوتبال اهل لتونی بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال لتونی بازی کرده است.
آرکادیس پاولوفس (; – ) بازیکن فوتبال اهل لتونی بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال لتونی بازی کرده است.
آلفرد پلاده (; – ) بازیکن فوتبال اهل لتونی بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال لتونی بازی کرده است.
لوتّا سوَرد به معنای شمشیر لوتا یک سازمان شبه نظامی برای کمک های داوطلبانه زنان فنلاندی برای حمایت از گارد سفید (فنلاند) بود. هسته اصلی در ابتدا در سال ۱۹۱۸ تشکیل و در دهه های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ دارای اعضای زیادی شد که در زمینه کارهای اجتماعی داوطلبانه فعالیت می کردند. در طول جنگ جهانی دوم، برای جایگزینی مردانی که در ارتش مشغول شده بودند، لوتا سورد بسیج شد و در بیمارستان ها، در مواضع هشدار حمله هوایی و سایر وظایف کمکی همکاری نزدیک با ارتش داشت. این زنان به جز یک نورافکن ضدهوایی در سال ۱۹۴۴ رسماً غیرمسلح بودند ویرتانن استدلال می کند که «پاسخگویی آنها به ملت در انظار عمومی شکلی مردانه و نظامی داشت، اما جنبه خصوصی و زنانه ای داشت که شامل ویژگی هایی مانند مراقبت، کمک و دوست داشتن بود.» این سازمان پس از جنگ برچیده شد. نام. این نام از شعری از یوهان لودویگ رونبرگ گرفته شده است. بخشی از یک کتاب بزرگ و معروف، "داستان های فولاد پرچمدار"، زنی خیالی به نام لوتا سورد را توصیف می کند. طبق شعر، یک سرباز فنلاندی، به جنگ فنلاند رفت و همسرش لوتا را نیز با خود برد. سرباز در جنگ کشته شد، اما همسرش در میدان جنگ باقی ماند و از سربازان مج
روح مراقبت می کرد. این نام برای اولین بار توسط مارشال مانرهایم در یک سخنرانی در ۱۶ مه ۱۹۱۸ مطرح شد. پیشینه. در طول جنگ داخلی فنلاند با گارد سفید مرتبط بود. پس از جنگ لوتا سورد به عنوان یک سازمان جداگانه در ۹ سپتامبر ۱۹۲۰ تأسیس شد. اولین سازمان شناخته شده ای که از نام لوتا سورد استفاده کرد، واحد ریهی مکی بود که در ۱۱ نوامبر ۱۹۱۸ تأسیس شد. این سازمان در طول دهه ۱۹۲۰ گسترش یافت و شامل ۶۰۰۰۰ عضو در سال ۱۹۳۰ بود. لوتا سورد تا سال ۱۹۴۴ شامل ۲۴۲۰۰۰ داوطلب، و بزرگ ترین سازمان کمک داوطلبانه در جهان بود، در حالی که کل جمعیت فنلاند کمتر از چهار میلیون نفر بود. با الهام از لوتا سورد فنلاندی، سازمانی مشابه در سال ۱۹۲۴ در استکهلم، سوئد تأسیس شد. این سازمان که بعداً نام سازمان دفاع داوطلبانه زنان سوئد را گرفت، با سازمان خواهر فنلاندی خود ارتباط نزدیک داشت. در طول دهه های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰، فقط شهروندان فنلاندی مسیحی واجد شرایط پیوستن بودند و دو مرجع از افراد قابل اعتماد برای ثبت نام هر زن لازم بود. شرایط اخیر اغلب پس از پایان جنگ زمستان در سال ۱۹۳۹ نادیده گرفته می شد. خارجی ها می توانستند با مجوز ویژه پذیرش شوند. با این حال، اولی
ن اعضای مسلمان و یهودی در سال ۱۹۴۰ و اولین اعضای غیر مذهبی در سال ۱۹۴۱ پذیرفته شدند. جنگ جهانی دوم. در طول جنگ زمستان حدود ۱۰۰۰۰۰ سرباز مرد برای اعزام به میدان جنگ از عمده وظایفی که لوتا سورد بعدها انجام داد معاف شدند و عملاً این وظایف مانند کمک در بیمارستان ها، پست های هشدار حمله هوایی و سایر وظایف کمکی در ارتباط با نیروهای مسلح به سازمان لوتا سورد واگذار شد. با این حال، اعضای این سازمان رسماً غیر مسلح بودند. تنها استثنا نورافکن ضدهوایی ۱۴ در هلسینکی در تابستان ۱۹۴۴ بود که از اعضای لوتا سورد تشکیل شده بود. این یگان تفنگ هایی را برای محافظت از خود در اختیار داشت، بنابراین تنها واحد نظامی زن در تاریخ نیروهای دفاعی فنلاند بود. در سال دوسال آخر جنگ جهانی دوم نیاز شدید به نیروی انسانی منجر به استخدام سریع شد و اغلب زمانی برای آموزش صحیح نیروهای لوتا سورد طبق اصول سازمانی وجود نداشت. علاوه بر این، بیشتر نیروهای تازه وارد، جوان و بی تجربه بودند. این روند باعث ایجاد اصطکاک بین کهنه سربازان و نیروهای جدید شد. با توجه به تعداد زنان اعزامی به مناطق جنگی و طول مدت جنگ، لوتا سوارد آسیب نسبتاً کمی متحمل شد. در طول جنگ ها،
۲۹۱ نفر از زنان خود را از دست دادند که بیشتر آنها (۱۴۰ نفر) به دلیل بیماری هایی که در حین انجام وظیفه به آن مبتلا شده بودند، درگذشتند. ۶۶ نفر در صحنه جنگ و در طول نبرد، ۴۷ نفر در حملات هوایی و ۳۴ نفر در تصادف کشته شدند. افراد کشته شده در قبر قهرمانان جنگ در محله های خود دفن شدند. پس از جنگ. با پایان یافتن ادامه جنگ، اتحاد جماهیر شوروی خواستار ممنوعیت همه سازمان هایی شد که آنها را شبه نظامی، فاشیست یا نیمه فاشیست می دانست. لوتا سورد یکی از گروه هایی بود که در ۲۳ نوامبر ۱۹۴۴ منحل شد.
کورت پلاده (; – فوریه ۱۹۴۵) بازیکن فوتبال اهل لتونی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال لتونی بازی کرده است.
وولدمارس پلاده (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل لتونی بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال لتونی بازی کرده است.
الکساندرس روگه (؛ ۱۹ آوریل ۱۸۹۶ – ) بازیکن فوتبال اهل لتونی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال لتونی بازی کرده است.
آرتورس تیمپرس (; ۱۹۶۰) بازیکن فوتبال اهل لتونی بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال لتونی بازی کرده است.
وولدمارس وینکیس (; – ۱۹۵۴) بازیکن فوتبال اهل لتونی بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال لتونی بازی کرده است.
چسلافس استانچیکس (; – ۱۹۴۰) بازیکن فوتبال اهل لتونی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به اشاره کرد.
پاسکوال سوما (؛ ۱۸۹۶ – ۱۹۳۰) بازیکن فوتبال اهل اروگوئه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ناسیونال (اروگوئه) و باشگاه ورزشی دفنسور اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اروگوئه بازی کرده است.
پدرو کاسیا (; – ) بازیکن فوتبال اهل اروگوئه بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اروگوئه بازی کرده است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
بریتا اولوفسدوتر (درگذشته: ۱۵۶۹)، یک افسر زن فنلاندی در سواره نظام سوئد بود. او احتمالاً اولین سرباز زن در سوئد و همچنین از اولین پدیده های تاریخی زنانی است که با جعل هویت مردانه برای دسترسی به مشاغلی که برای جنسیت آنها ممنوع بوده، اقدام کرده است. اولوفسدوتر اهل فنلاند و بیوه نیلز سیمونسون بود. او لباس نظامی مردانه پوشید و برای شرکت در جنگ لیوونی ثبت نام کرد سرانجام و در حین خدمت در سواره نظام در جنگ کشته شد. در ۱۶ ژوئن ۱۵۶۹، یوهان سوم از سوئد به گابریل کریستینسون دستور داد تا این موضوع را بررسی کند و دستور داد که حقوق باقیمانده او باید به خانواده اش پرداخت شود.