Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رودخانه جدید () از نزدیکی سرو پریتو به سمت شمال جریان دارد، از طریق شهر مخیکالی، باخا کالیفرنیا، مکزیک، به ایالات متحده از طریق شهر کالکزیکو (کالیفرنیا)، به سمت دریای سالتون می رود. کانال رودخانه از دوران ماقبل تاریخ وجود داشته است. رودخانه ای که امروزه می شناسیم، از شکست یک خاکریز و سیل عظیمی که دریای سالتون را پر کرد، تشکیل شده است. جریان رودخانه عمدتاً شامل رواناب کشاورزی، فاضلاب های شهری و فاضلاب های صنعتی است. این رودخانه به عنوان آلوده ترین رودخانه از نظر اندازه در ایالات متحده شناخته شده است. چندین پروژه برای کاهش و تعدیل سطح آلودگی رودخانه آغاز شده است، از جمله ارتقاء زیرساخت های تصفیه فاضلاب و محصور کردن کانال رودخانه. جریان. کانال رودخانه نیو از یک دریاچه آتشفشانی در نزدیکی سرو پریتو آغاز می شود. امروزه این دریاچه، نیروگاه زمین گرمایی سرو پریتو را تغذیه می کند. این رودخانه به سمت شمال جریان دارد. از طریق باخا کالیفرنیا، و از طریق کالیفرنیا به دریای سالتون، بزرگ ترین دریاچه کالیفرنیا، می ریزد. جریان در مرز تقریباً است و حدود سه برابر بیشتر در دریای سالتون به دلیل رواناب های کشاورزی که در طول مسیر جمع
می شوند. جریان رودخانه نیو از زباله های کشاورزی و شیمیایی حاصل از آبیاری مزارع در ایالات متحده (۱۸٫۴٪) و مکزیک (۵۱٫۲٪)، فاضلاب مکزیکالی (۲۹٪) و کارخانه های تولیدی فعال در مکزیک (۱٫۴٪) تشکیل شده است. جایی که رودخانه نیو ریور از میان جاده مکزیک-ایالات متحده عبور می کند. در مرز جنوبی نزدیک کالکزیکو (کالیفرنیا)، کانال آن حاوی مخلوطی از حدود صد آلاینده است: ترکیبات آلی فرار، فلزات سنگین از جمله سلنیوم، اورانیوم، آرسنیک و جیوه، آفت کش ها (از جمله ددت) و پلی کلر بی فنیل. این آبراه همچنین حاوی بیماری زا است که باعث سل، انسفالیت، فلج اطفال، وبا، هپاتیت و حصبه می شوند؛ سطح بسیاری از این آلاینده ها، استانداردهای آژانس حفاظت از محیط زیست ایالات متحده را چند صد برابر نقض می کند. باکتری کلی فرم مدفوعی در ایست بازرسی مرزی به ۱۰۰۰۰۰ تا ۱۶ میلیون کلونی در هر میلی لیتر رسیده اند (احتمالاً بیشتر، زیرا این آستانه ظرفیت اندازه گیری است)، که بسیار بالاتر از حد مجاز ۲۴۰ کلونی طبق معاهده ایالات متحده و مکزیک است. در سال ۲۰۱۷، نمونه های ماهانه از رودخانه نیو ریور از ۱۲۰۰۰ تا بیش از ۱۶۰۰۰۰ در هر ۱۰۰ میلی لیتر متغیر بود. کالیفرنیا آب
را برای شنا در دمای ۴۰۰ درجه سانتیگراد ایمن می داند. جریان بسیار آلوده آب ورودی به رودخانه نیو و رواناب های کشاورزی منجر به افزایش سطح باکتری ها و شکوفایی جلبکی گسترده در دریای سالتون شده است. شوری دریای سالتون به دلیل فقدان خروجی برای آب خود، تقریباً سالانه ۱٪ افزایش یافته است. افزایش دمای آب، شوری و سطح باکتری ها منجر به مرگ ماهیان در سال های ۱۹۹۲، ۱۹۹۴، ۱۹۹۶، ۱۹۹۹، ۲۰۰۶ و ۲۰۰۸ شد و زمینه های ایده آلی را برای پرورش بوتولیسم، وبا و بیماری نیوکاسل ایجاد کرد که منجر به همه گیری گسترده پرندگان از ۱۹۹۲ تا ۲۰۱۹ شد. شوری دریای سالتون ۴٫۴٪ (۴٫۴ قسمت در هر ۱۰۰ قسمت) است که آن را از آب اقیانوس (۳٫۵٪ برای اقیانوس آرام) شورتر می کند. بسیاری از گونه های ماهی دیگر نمی توانند در دریای سالتون تولید مثل کنند یا زنده بمانند. تیلاپیا ممکن است تنها گونه ماهی باشد که می تواند برای مدت محدودی در آنجا دوام بیاورد. بدون احیا، احتمالاً سمیت دریای سالتون افزایش می یابد و همچنان یک تله بوم شناختی برای گونه های پرندگان باقی خواهد ماند. سطوح سمی، ددت و محصول جانبی ددت به طور منظم در نمونه های رسوب گرفته شده بین سال های ۲۰۰۲ تا ۲۰۱۲ مشا
هده می شود تاریخچه. مسیرهای مدرن رودخانه نیو و رودخانه آلامو و ایجاد دریای سالتون، به پاییز ۱۹۰۴ برمی گردد، زمانی که بارندگی شدید و ذوب برف باعث شد رودخانه کلرادو مجموعه ای از دریچه های اصلی کانال آلامو را زیر آب ببرد. سیل حاصل از آن به کانال سرازیر شد و یک سد دره امپریال را شکست. هجوم ناگهانی آب و عدم زهکشی از حوضه، دریای سالتون را تشکیل داد؛ رودخانه ها یک دریای بزرگ داخلی در سینک سالتون ایجاد کرده بودند که مرتباً طغیان می کرد. تقریباً دو سال گذشت تا کارگران توانستند جریان رودخانه کلرادو را کنترل کرده و جلوی سیل را بگیرند، اما رودخانه در اوایل سال ۱۹۰۷ عملاً سد شد و به مسیر عادی خود بازگشت. این سیل به طور قابل توجهی کانال های رودخانه های نیو و آلامو را گسترش داد. پس از تعمیر سد، همچنان مقداری آب جریان داشت، زیرا کانال های بزرگ تر، رواناب های کشاورزی را جمع آوری و به دریای سالتون منتقل می کردند. اگرچه مستندات کاملی از آلودگی قبل از سال ۱۹۶۰ در دسترس نیست، اما سوابق نشان می دهد که رودخانه نیو از اواخر دهه ۱۹۴۰ به عنوان یک مشکل مهم آلودگی آب شناخته شده است. غلظت بسیار بالای باکتری کلی فرم مدفوعی باعث ایجاد بوی
بد در هنگام ورود به ایالات متحده شد. طبق مفاد پیمان آب ۱۹۴۴ با مکزیک، ایالات متحده و مکزیک توافق کردند که مشکلات بهداشتی مرزی را حل کنند. کمیسیون بین المللی مرز و آب توسط دو دولت مجاز به مطالعه آلودگی رودخانه نیو از مکزیک شد. مطالعات انجام شده در سال های ۱۹۴۷ و ۱۹۴۸ بر روی رودخانه نیو، را بر آن داشت تا ساخت یک تصفیه خانه مشترک در ایالات متحده برای تصفیه فاضلاب کالکزیکو و مکزیکالی را توصیه کند. با افزایش انفجاری جمعیت مکزیکالی در دهه ۱۹۷۰، آلودگی نیز افزایش یافت. به دلیل زیرساخت های ناکافی فاضلاب، دو کشور در دهه های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ تلاش کردند تا آلودگی این رودخانه را برطرف کنند، همان طور که توسط کمیسیون بین المللی مرز و آب وزارت امور خارجه ایالات متحده مستند شده است. در سال ۱۸۸۹ برای حفظ مرز، تخصیص آب رودخانه ها بین دو کشور و کنترل سیل و بهداشت آب تأسیس شد. زمانی به عنوان الگویی از همکاری بین المللی دیده می شد، اما در دهه های اخیر، به عنوان یک نابهنگامی نهادی که توسط مسائل اجتماعی، زیست محیطی و سیاسی مدرن نادیده گرفته شده، به شدت مورد انتقاد قرار گرفته است. پس از قرارداد تجارت آزاد آمریکای شمالی در دهه ۱۹۹۰، تولید
ات صنعتی به طور فزاینده ای در آلودگی نقش داشتند. حقوق محیط زیست نسبتاً سهل گیرانه مکزیک در مورد کارخانه های تولیدی یا "ماکیلادوراها"، به این کارخانه ها اجازه داد تا از رودخانه نیو به عنوان سیستم زهکشی پسماند صنعتی استفاده کنند. مخیکالی با بیش از ۱۸۰ "ماکیلادورا" به یک شهر مرزی شلوغ تبدیل شده است. در دهه ۱۹۹۰، یک پروژه مشترک برای بهبود زیرساخت های فاضلاب مخیکالی اجرا شد. سازمان حفاظت محیط زیست ۵۵٪ از ۵۰ میلیون دلار هزینه ارتقاء تأسیسات تصفیه فاضلاب مخیکالی را پرداخت کرد، اما این بهبودها تمام فاضلاب های تخلیه شده به رودخانه را تصفیه نمی کرد. آلودگی باقیمانده هم مکزیک و هم دره امپریال در کالیفرنیا را تحت تأثیر قرار می دهد و در دریای سالتون رسوب می کند. در سال ۲۰۱۸، ساخت و ساز روی بخشی از تیرک مهار دیوار مرزی آمریکا-مکزیک در آن سوی رودخانه آغاز شد. تا سال ۲۰۱۸، بیشتر رودخانه در مخیکالی پوشیده از آب بود، اما گاهی اوقات هنگام بارندگی، کناره های پوشیده رودخانه سرریز می شد. مسائل زیست محیطی. بوی رودخانه نیو در نزدیکی مرز اغلب بسیار شدید است، به خصوص در شب و در طول تابستان که دما می تواند به برسد. . رودخانه نیو آنقدر
آلوده است که تکنسین ها معمولاً هنگام آزمایش آب، دو دست دستکش، پیش بند و سایر لباس های محافظ می پوشند. مأموران گشت مرزی ایالات متحده دستور دارند که جز در موارد اضطراری از رودخانه دور بمانند. در ژانویه ۲۰۱۹، مواد شیمیایی، فلزات سنگین و فاضلاب خام در رودخانه نیو یافت شد. زباله های رها شده، حیوانات مرده و سایر ضایعات، کانال را پر کرده اند و کف آنها به خیابان های منطقه مسکونی کالکزیکو و مرکز شهر آن می ریزد. پشه و سایر آفت (ارگانیسم) در تابستان رشد می کنند. همه این عوامل تنها به افزایش خطر ابتلا کمک می کنند. در سال ۲۰۰۶، از طریق یک پروژه دو ملیتی دیگر، مکزیکالی ساخت دومین مرکز تصفیه فاضلاب را برای تصفیه فاضلاب های به پایان رساند. در روز فاضلاب خام و تا حدی تصفیه شده که به رودخانه تخلیه می شد. در ماه مه ۲۰۰۵، رودخانه نیو به عنوان یکی از دو پروژه آزمایشی کیفیت آب عدالت زیست محیطی برای آژانس حفاظت از محیط زیست ایالت کالیفرنیا تعیین شد تا تلاش شود منابع مختلف آلودگی به طور مشترک بین ذینفعان مختلف مورد بررسی قرار گیرد. دفتر ارزیابی خطرات بهداشت محیط کالیفرنیا به دلیل وجود سطوح بالای جیوه، ددت، پلی کلر بی فنیل و سلنیوم ،
هشداری مبنی بر مصرف ایمن هرگونه ماهی صید شده در رودخانه نیو صادر کرده است. تغییرات قانونی. در ۲۵ ژوئیه ۲۰۰۵، فرماندار کالیفرنیا، آرنولد شوارتزنگر، لایحه ۳۸۷ سنا را که توسط سناتور دنیس مورنو دوچنی (دموکرات از سن دیگو) ارائه شده بود، امضا کرد که بودجه ای را برای پروژه بهسازی رودخانه نیو فراهم می کرد. شامل چهار جزء اصلی است: چشم انداز. طبق اعلام هیئت کنترل کیفیت آب منطقه ای رودخانه کلرادو، به محض بهره برداری کامل از تأسیسات تصفیه فاضلاب جدید، این تأسیسات در روز از فاضلاب خامی که در حال حاضر به رودخانه نیو تخلیه می شود. اگرچه این امر باید منجر به بهبود قابل توجه کیفیت آب رودخانه نیو در مرز، به ویژه در رابطه با بیماری زا و مواد مغذی شود، اما پروژه های دو ملیتی به تخلیه زباله به رودخانه نیو و شاخه های آن، مواد مغذی و عوامل بیماری زا از تالاب های تصفیه فاضلاب ساراگوسا در مخیکالی، تخلیه فاضلاب های صنعتی تصفیه نشده و نیمه تصفیه شده، رواناب های کشاورزی از دره مخیکالی و رواناب های شهری و طوفانی از شهرداری نمی پردازند. مکزیک قصد دارد پساب تصفیه خانه را برای کمربند سبز در محل بازیابی کند که منجر به در روز کاهش جریان رودخ
انه نیو در مرز، علاوه بر پیش بینی شده در روز، کاهش جریان رودخانه در مرز، زمانی که سمپرا انرژی در مکزیکالی به ظرفیت خود می رسند. کاهش تخمینی جریان آب به دلیل پروژه هایی که طبق مفاد توافقنامه حل و فصل کمی انجام می شوند، و انتقال آب بین منطقه آبیاری امپریال و سازمان آب شهرستان سن دیگو، تأثیرات مخربی بر کیفیت آب دریای سالتون خواهد داشت. طبق گفتهٔ ناحیهٔ آبیاری امپریال، اگرچه آلودگی آب در مرز یک مشکل جدی است، اما زمانی که رودخانه وارد دریای سالتون می شود، این مشکل «قابل توجه» نیست؛ کیفیت آب با حرکت آب به سمت شمال به دلیل اضافه شدن آب زهکش های کشاورزی و از طریق پاکسازی طبیعی که در فاصلهٔ رخ می دهد، بهبود می یابد. . آفت کش های کشاورزی هرگز در دریای سالتون در سطوحی که باعث نگرانی در مورد سلامت عمومی شود، شناسایی نشده اند.
"جنگجویان کیوگانگ،" فیلم مستند ۳۹ دقیقه ای است که داستان روستای چینی چیوگانگ (با جمعیت حدود ۱۹۰۰ نفر در سال ۲۰۱۰) را روایت می کند؛ این روستا در حومهٔ شهر بنگبو در استان آن هوی در مرکز شرق چین قرار دارد. این مستند، ماجرای گروهی از روستاییان چینی را به تصویر می کشد که موفق شدند به آلودگی زمین و آب هایشان توسط سه کارخانهٔ شیمیایی، که بدترین آن ها کارخانهٔ شیمیایی «جیوکایلو» بود، پایان دهند. این فیلم به کارگردانی روبی یانگ و تهیه کنندگی توماس لنون ساخته شد که هر دو برنده جوایز اسکار شدند. گوان شین نیز تهیه کننده میدانی و فیلم بردار این مستند بود. این مستند در بخش «جایزه اسکار بهترین فیلم مستند کوتاه» نامزد دریافت جایزه اسکار شد، اما جایزه به فیلم "فیلم «دیگر غریبه ها نه»" واگذار شد. خلاصه داستان. فیلم با نمایی از یک کارخانهٔ بزرگ آلاینده که ظاهراً قدیمی و فرسوده است آغاز می شود. یکی از ساکنان محلی توضیح می دهد که چگونه اهالی روستا از تخریب و آلودگی زادگاهشان ناراحت اند. مقام های دولتی و بازرگانان ثروتمند، روستا را مجبور کرده اند که میزبان چند کارخانهٔ آلاینده، از جمله بزرگ ترین آن ها یعنی کارخانهٔ جیوکایلو، باشد.
فعالان محیط زیستی محلی از سازمان «آن هویی سبز» با ساکنان مصاحبه می کنند تا اثرات آلودگی را بررسی کنند. آن ها متوجه می شوند که با وجود خواستهٔ همه برای محیطی پاک، کسی جرئت اقدام نخست را ندارد. میزان ابتلا به سرطان بالا رفته، زمین های کشاورزی آلوده اند، و جمعیت ماهیان به دلیل آلودگی آب ها کاهش یافته است. ساکنان ادعا می کنند که بازرسان و مسئولان محلی رشوه می گیرند یا عمداً در بازدیدها گمراه می شوند؛ مثلاً با توقف موقت تولید، رهاسازی آب پاک قبل از بازرسی، پوشاندن محل های آلوده و تخلیهٔ زباله های شیمیایی در شب. ریش سفیدان روستا مبالغی از مدیران کارخانه ها دریافت می کنند و همین باعث شده مردم از ابراز اعتراض بترسند. برخی اهالی علیه شرکت های شیمیایی شکایت کرده اند، اما ناموفق بوده اند. بیشتر روستاییان سواد خواندن و نوشتن ندارند و توانایی مالی برای پیگیری قانونی جدی ندارند. تنها یکی از ساکنان به نام ژانگ گونگ لی، خودش قانون چین را یادگرفته و در سال های ۲۰۰۴ و ۲۰۰۵ شکایت کرد، ولی هر دو بار شکست خورد. ۴۰ کودک مدرسه ای نامه هایی به ادارهٔ حفاظت محیط زیست نوشتند که انشای آن ها در روزنامه ها منتشر شد و بازتاب ملی یافت. مس
ئولان سپس کارخانه ها را ملزم کردند تا قبل از شروع دوباره تولید، فاضلاب خود را تصفیه کنند. هرچند قوانین محیط زیستی در چین وجود دارند، اما اجرای آن ها عمدتاً به نهادهای محلی واگذار شده که معمولاً بی اثر عمل می کنند. ساکنان می گویند اطلاع دادن به بازرسان ممکن است به بازداشت خودشان منجر شود. ریش سفیدان روستا مردم را گرد هم آوردند تا طوماری برای جابه جایی کارخانه ها امضا کنند. ۱۸۰۱ نفر از ۱۸۷۶ نفر آن را امضا کردند. با این حال، در حین جمع آوری امضا، تهدید به مرگ علیه رهبران محلی صورت گرفت. طومار در سطح محلی شکست خورد. ژانگ و یکی از اعضای «آن هویی سبز» به پکن رفتند تا طومار را به مسئولان ملی ارائه دهند. در پکن، دیگر روستاییانی نیز دیده می شوند که با همان تهدیدها و شکست های حقوقی مواجه بوده اند. پس از بازگشت، روشن می شود که سفر ژانگ فشارهایی از سوی مقامات مرکزی وارد کرده است. نماینده ای از کارخانه وعده می دهد که روش های کارخانه در حال تغییر است و قطعات جدیدی در راه اند. با این حال، ژانگ همچنان تخلفات جدیدی پیدا می کند. دولت محلی اما به کارخانه مجوز کامل فعالیت می دهد، که باعث اعتراض و درگیری تازه ای می شود. روستاییان
برخواستهٔ خود پافشاری می کنند. در سال ۲۰۰۸، تیم های تلویزیونی و خبرنگاران تخلفات کارخانه را علنی می کنند. آب و برق کارخانه قطع می شود و در نهایت، جیوکایلو مجبور به انتقال به پارک صنعتی می شود. هرچند محیط روستا تا حدی بهبود یافته، اما آثار بلندمدت باقی مانده اند. اکنون هر یک از روستاییان قصد دارند از کارخانه جیوکایلو به دلیل آلودگی محیط زیست، شکایت کنند.
میر عسکر خان عرب شیبانی معروف به عسکر خان و صولت العشایر کلانتر ایل عرب خمسه در اواخر دوره قاجاریه بود. او در حدود سال ۱۲۹۰ خورشیدی با نپرداختن مالیات، علیه دولت قاجار شورید و قسمتی از شمال فارس را اشغال کرد و خود را عسکر شاه نامید. پس از مدتی حبیب الله خان قوام الملک او را با نیرنگ دستگیر کرد و در شیراز به دار آویخت. پس از اعدام عسکر خان، فرزندش خانباز خان شیبانی رهبری شورش را بر عهده گرفت و درگیری های متعددی را با نیروهای دولتی رهبری کرد و سرانجام در اثر خیانت یکی از نزدیکانش در سال ۱۳۰۰ به قتل رسید. شورش. پس از قتل معتمد دیوان کواری به دست خوانین عرب در باغ لردی در نزدیکی سیدان مرودشت، تمام اسلحه و یک عراده توپ سپاه او به دست عسکر خان افتاد. ازین پس او در برابر دولت شورش کرد و خود را عسکرشاه نامید. او به مدت پنج سال به یاغیگری ادامه داد و در منطقه داراب مستقر شد. قوام که از دستگیری او ناتوان مانده بود روزی اردوی خود را به داراب منتقل کرد و با حیله عسکرخان را به چادر خود طلبید و او را دستگیر کرد. سپس عسکر خان در شیراز اعدام شد و املاک و اموال او از جمله باغ لردی توسط قوام مصادره شد. میراث. عسکر خان درب نقره
مشهور حرم شاهچراغ موسوم به «درب عسکر خانی» و درب رواق جنوبی حرم را در برابر مال الاجاره موقوفه میج ساخته و تقدیم به حرم نموده است. محل دفن عسکر خان نیز در همان رواق جنوبی قرار دارد.
مسابقه انقراض () مستندی محصول سال ۲۰۱۵ است که به موضوع انقراض هولوسن گونه ها به دلیل فعالیت های انسانی می پردازد و تلاش های دانشمندان، فعالان و خبرنگاران را برای مستندسازی این پدیده به تصویر می کشد. این اثر به کارگردانی لوئی سیهویوس، کارگردان برنده جایزه اسکار فیلم «خلیج» ساخته شده است. این فیلم نامزد دریافت جایزه اسکار بهترین ترانه اورجینال و همچنین نامزد جایزه امی برای «شایستگی استثنایی در فیلم سازی مستند» شده است. نخستین نمایش «مسابقه انقراض» در جشنواره فیلم ساندنس سال ۲۰۱۵ برگزار شد و پس از آن اکران محدودی در سینماها داشت. پخش جهانی آن نیز در تاریخ ۲ دسامبر ۲۰۱۵ از طریق شبکه دیسکاوری در ۲۲۰ کشور و منطقه انجام گرفت. وبسایت رسمی فیلم، اطلاعات جامعی دربارهٔ انقراض های معاصر و کمپین های مقابله با آن ارائه می دهد. این مستند توسط سازمان انجمن حفاظت از اقیانوس ها تولید شده است. خلاصه داستان. موضوع اصلی فیلم، نمونه هایی از انقراض های زیستی در عصر انسان محور (Anthropocene) است؛ دوره ای که گسترش گونه انسان (هومو ساپینس) موجب بزرگ ترین انقراض جمعی از زمان رویداد KT، ۶۶ میلیون سال پیش، شده است. این انقراض ها ناشی از
عوامل مختلفی از جمله تغییرات اقلیمی و شکار غیرقانونی است و فیلم به فعالیت های دانشمندان، عکاسان و داوطلبان برای حفاظت از گونه در خطر انقراض می پردازد. فیلم، عواملی همچون ازدیاد جمعیت انسان، جهانی شدن و دامپروری صنعتی را به عنوان عوامل اصلی انقراض معرفی می کند. مستند به تجارت غیرقانونی حیات وحش نیز می پردازد؛ از جمله افشای یک رستوران در آمریکا که گوشت نهنگ عرضه می کرد (در همان روزی که لوئی سیهویوس قرار بود جایزه اسکار خود را برای فیلم «خلیج» دریافت کند) و تحقیقات پنهانی در مورد تجارت باله کوسه و آبشش ماهی manta در هنگ کنگ و چین که برای تهیه داروهای سنتی استفاده می شوند. این فیلم همچنین تلاش های موفق برای ثبت ماهی manta در فهرست گونه های تحت حمایت کنوانسیون CITES (پیوست دوم) را مستندسازی می کند، که منجر به توقف شکار این ماهی ها در روستای لاماکرا در اندونزی برای تأمین بازار چین شد. فیلم به نمونه های اخیر انقراض مانند گونه های بایجی (دلفین آب شیرین) و پرنده هاوایی ʻōʻō اشاره می کند، اگرچه برخی هنوز معتقدند این گونه ها منقرض نشده اند. بحران انقراض دوزیستان، صید بی رویه کوسه ها برای تهیه سوپ باله کوسه و صید تصادفی
از موارد مهم دیگری است که در فیلم مطرح شده اند. نمونه های خاص تر شامل انقراض قریب الوقوع گنجشک چمنی فلوریدا و قورباغه fringe-limbed treefrog است که آخرین فرد آن، به نام Toughie، توسط عکاس جوئل سارتور مستندسازی شده است. تغییرات اقلیمی ناشی از انتشار گازهای گلخانه ای به عنوان یکی از مهم ترین عوامل انقراض معرفی شده اند، چرا که گونه ها قادر به سازگاری با تغییرات بی سابقه در دما، الگوهای آب و هوایی، شیمی اقیانوسها و ترکیب جو زمین نیستند. فیلم بر میزان تولید متان از دام ها، به ویژه گاوها، و همچنین متان آزاد شده از ذخایر یخ زده قطب شمال تمرکز دارد؛ پدیده ای که می تواند با اثر گلخانه ای بی وقفه ای که موجب انقراض پرمین شده بود مقایسه شود، انقراضی که ۹۵ درصد گونه های آن زمان را از بین برد. برای نخستین بار، انتشار دی اکسید کربن و متان از منابع مختلفی همچون حمل ونقل، دام ها و کارخانه ها با استفاده از دوربین مادون قرمز پیشرفته و فیلتر رنگی ویژه، به صورت تصویری قابل مشاهده شده است. آزمایش های آزمایشگاهی و مقایسه عکس های آرشیوی با وضعیت کنونی صخره های مرجانی، اسیدی شدن اقیانوس و تخریب موجودات دریایی وابسته به کربنات کلسیم ر
ا نشان می دهد. همچنین، تأثیر تخریب اکوسیستم های دریایی و زندگی در مناطق ساحلی برجسته شده است. سازندگان فیلم با همکاری شرکت Obscura Digital، خودروی تسلا مدل S سفارشی ای طراحی کردند که مجهز به سیستم پروژکتور ۱۵۰۰۰ لومن است و تصاویر گونه های در خطر انقراض و منقرض شده را روی ساختمان های عمومی از جمله کارخانه های Shell، وال استریت، مقر سازمان ملل متحد، ساختمان امپایر استیت و واتیکان به نمایش می گذارد. آنها به روستای لاماکرا در اندونزی سفر کردند تا مردم محلی را متقاعد کنند از صید ماهی manta دست بردارند. این خودرو همچنین اولین خودروی جهان است که به رنگ الکترولومینسانس مجهز شده است؛ رنگی که از موجودات زیست تاب الهام گرفته شده و صداهای حیوانات در خطر را از طریق برنامه تحقیقاتی صوت زیستی پخش می کند. این کمپین با هدف افزایش آگاهی عمومی و تشویق به تغییر سبک زندگی برای حفظ گونه ها و تضمین بقای آنها برای نسل های آینده طراحی شده است که این هدف از طریق کمپین «با یک اقدام کوچک شروع کن» نیز تقویت می شود.
ایه ساتو تسوگوئو ; تولد ۱۸۳۹ میلادی، ۱۰ ژوئن ۱۹۶۳، یکی از اعضای میبو روشیگومی. او به عنوان پسر دوم سیمون کوبایاشی از ماتسوزاکا ایسه متولد شد. نام خانوادگی او همچنین با نام «ایزاتو» شناخته می شود. او یکی از ۲۴ رونینی بود که میبو روشیگومی را تشکیل دادند. او در سال ۱۸۳۹ به عنوان پسر دوم کوبایاشی سیمون و آسا متولد شد. در سال ۱۸۶۳، در پاسخ به درخواست کیوکاوا هاچیرو، به روشیگومی پیوست. وقتی به کیوتو رسید، در آنجا به همراه کوندو ایسامی، سریزاوا کامو و یوشیئو تونوئوچی ماند. او توسط اودونو کیوئو منصوب شد تا به همراه یوشیئو تونوئوچی، مسئول هماهنگی اعضای باقی مانده روشیگومی در روستای میبو باشد. بعدها، در مبارزه برای رهبری، تونوچی ترور شد و نگیشی تومویاما نیز گروه را ترک کرد. ایساتو منزوی و فرار کرد و در حالی که در اوزاکا بود، به دلیل عدم رعایت اصول شرافت سامورایی، توسط سریزاوا مجبور به انجام سپوکو شد.。 او در سن ۲۵ سالگی درگذشت.
علی کاشانی (زادهٔ ۶ دی ۱۳۷۹ در تهران) بازیکن بسکتبال اهل ایران است. او عضو باشگاه بسکتبال ذوب آهن اصفهان و تیم ملی ایران نوین بوده است. کاشانی در رقابت های داخلی، منطقه ای و بین المللی حضور داشته و از جمله بازیکنان جوان و آینده دار بسکتبال ایران محسوب می شود. زندگی ورزشی. باشگاهی. علی کاشانی بسکتبال حرفه ای را با تیم بزرگسالان اکسون تهران از سال ۱۳۹۷ آغاز کرد و تا سال ۱۴۰۰ در این تیم بازی کرد. سپس به باشگاه بسکتبال ذوب آهن اصفهان پیوست و از سال ۱۴۰۰ تاکنون در این تیم بازی می کند. او در رقابت های بسکتبال قهرمانی باشگاه های غرب آسیا (WASL) سال ۲۰۲۲ با ذوب آهن شرکت کرد. کاشانی با تیم ذوب آهن در دو فصل متوالی لیگ برتر بسکتبال (۱۴۰۱ و ۱۴۰۲) به مقام سوم دست یافت. در سال ۱۴۰۳ نیز قرارداد او با باشگاه ذوب آهن تمدید شد. ملی. کاشانی سابقه بازی در رده های پایه تیم ملی را دارد. او در مسابقات بسکتبال غرب آسیا در سال ۲۰۱۶ (تهران) و ۲۰۱۸ (اردن) به مقام قهرمانی رسید. همچنین در سال ۲۰۱۸ در مسابقات قهرمانی بسکتبال زیر ۱۸ سال آسیا در تایلند شرکت کرد. در سال ۲۰۲۳ به تیم ملی ایران نوین دعوت شد و در جام ویلیام جونز شرکت کرد.
ریکوانتای ; در ۲۵ ماه پنجم قمری ۱۸۶۷ (۲۷ ژوئن ۱۸۶۷ میلادی) در اواخر دوره ادو (پایان شوگون سالاری توکوگاوا)، گروهی از رونین ها (سامورایی بدون ارباب) بودند که توسط شینتارو ناکائوکا از قلمرو توسا سازماندهی شدند تا شوگون سالاری را با توسل زور تحت عنوان جنبش براندازی شوگون سرنگون کنند.
در ۱۱ خرداد ۱۴۰۴ (۱ ژوئن ۲۰۲۵ میلادی) در بولدر، کلرادو، ایالات متحده، محمد صبری سلیمان، مردی مصری ساکن کلرادو، ظاهراً از شعله افکن دست ساز و بمب های مولوتف برای حمله به گروهی که در راهپیمایی همبستگی برای گروگان های گرفته شده از اسرائیل در جریان حملات ۷ اکتبر به رهبری حماس شرکت می کردند، استفاده کرد. این حمله منجر به زخمی شدن شانزده نفر شامل خود مظنون شد. سلیمان در جریان حمله چندین شعار سیاسی سر داد و بعداً در مصاحبه با پلیس اظهار داشت که آن گروه را هدف قرار داده چون معتقد بود آن ها صهیونیست هستند. سلیمان به جرم جنایت انگیزه نفرت فدرال و ۱۱۸ اتهام جنایی ایالتی متهم شد. پیش زمینه. راهپیمایی همبستگی توسط شعبه محلی بولدر سازمان «دویدن برای زندگی شان» سازماندهی شد، گروهی ملی که از ۷ اکتبر ۲۰۲۳ رویدادهای هفتگی را در حمایت از گروگان های نگهداری شده در غزه برگزار می کند. راهپیمایی از خیابان پرل و خیابان هشتم شروع شد، از مرکز خرید خیابان پرل عبور کرد و شامل نمایش ویدیویی برنامه ریزی شده در دادگاه قدیمی شهرستان بولدر بود. سازماندهندگان گفتند که این رویداد اعتراض نبود، بلکه راهپیمایی مسالمت آمیزی بود که به عنوان درخواست
آزادی گروگان ها در نظر گرفته شده بود. حمله. قبل از حمله، مهاجم خود را به صورت باغبان لباس پوشاند تا بتواند بدون جلب توجه زیاد به تظاهرات نزدیک شود. شاهدان گزارش دادند که حدود ساعت ۱:۲۶ ظهر به وقت کوهستان، مردی برهنه از کمر به بالا بمب های مولوتف به شرکت کنندگان راهپیمایی نزدیک خیابان سیزدهم و خیابان پرل پرتاب کرد. میری کورنفلد، سازماندهنده گروه «دویدن برای زندگی شان»، به تلویزیون KUSA گفت که وقتی آن ها رسیدند مردی آنجا منتظر بود و بطری به پنج نفر پرتاب کرد، از جمله زنی که به شدت سوخت و مجبور شد روی زمین غلت بزند تا آتش را خاموش کند. طبق گزارش FBI، مهاجم در جریان حمله فریادهای «پایان صهیونیسم»، «فلسطین را آزاد کنید» و «چند کودک کشته شدند» سر داد. پلیس گفت که مردی را در صحنه دستگیر کردند. بر اساس گزارش پلیس، متهم گفت که دو عدد از هجده وسیله آتش زا را به سمت افراد دیگر پرتاب کرد و با استفاده از دستگاه کوله پشتی بنزین روی خودش پاشید و به بازجویان گفت که قصد مردن داشته است. قربانیان. بر اساس گزارش دادستان های ایالتی، پانزده نفر، هشت زن و هفت مرد، قربانی حمله محسوب شدند که سن قربانیان از ۲۵ تا ۸۸ سال متغیر بود. شش
نفر از قربانیان در بیمارستان بستری شدند که دو نفر از آن ها نیاز به انتقال با هلیکوپتر به بیمارستان داشتند. آسیب ها شامل سوختگی درجه دوم و سوم بود؛ سه نفر از قربانیان هنوز چهار روز پس از حمله در بیمارستان بستری بودند. مسن ترین قربانی، باربارا اشتاین متز، بازمانده هولوکاست است که از اروپا فرار کرده بود و قربانی دیگر استاد دانشگاه کلرادو است. مهاجم. مظنون به عنوان محمد صبری سلیمان، مرد ۴۵ ساله مصری متولد ۱۵ دسامبر ۱۹۷۹ شناسایی شد. سلیمان در مصر متولد و بزرگ شد و ۱۷ سال در کویت زندگی کرد. او قبلاً برای مقامات محلی اجرای قانون شناخته شده نبود. ویزای سلیمان در فوریه ۲۰۲۳ منقضی شد. در مارس ۲۰۲۳، به او مجوز کار اعطا شد که در ۲۸ مارس ۲۰۲۵ منقضی شد. پس از آن تاریخ، او به صورت غیرقانونی در ایالات متحده باقی ماند. سلیمان پس از آن که به دلیل وضعیت مهاجرتی اش از خرید اسلحه منع شد، در مورد نحوه ساخت بمب مولوتف تحقیق کرد. پلیس تأیید کرد که مظنون از آتش افکن دست ساز و وسیله آتش زا استفاده کرده است. در حالی که در بازداشت بود، سلیمان هیچ پشیمانی نشان نداد و گفت که از «گروه صهیونیست» متنفر است، می خواهد همه «مردم صهیونیست» را ب
کشد و اگر فرصتی پیدا کند دوباره این کار را خواهد کرد. در نتیجه او به جرم جنایت انگیزه نفرت متهم شد و این اظهارات در سوگندنامه ذکر شد.
بازیافت در ژاپن بخشی از نظام مدیریت پسماند این کشور است که بر اساس «قانون بازیافت ظروف و بسته بندی» بنا شده است. در این نظام، مواد مختلفی مانند پلاستیک، کاغذ، بطری پلاستیکی، آلومینیوم و شیشه جمع آوری و بازیافت می شوند. طبق نمایه کشوری ژاپن در "اطلس زباله"، نرخ بازیافت در سال ۲۰۱۲ برابر با ۲۰٫۸ درصد گزارش شده است. قانون بازیافت ظروف و بسته بندی. این قانون که به نام «قانون ترویج جمع آوری تفکیکی و بازیافت ظروف و بسته بندی» نیز شناخته می شود، از آوریل ۱۹۹۷ توسط وزارت محیط زیست ژاپن به اجرا درآمد. هدف اصلی آن کاهش ضایعات مربوط به ظروف شیشه ای، بطری های پلاستیکی و کارتن های کاغذی است. از آوریل ۲۰۰۰، ظروف و بسته بندی های پلاستیکی (غیر از بطری های پلاستیکی) نیز تحت پوشش این قانون قرار گرفتند. مطابق این قانون، مسئولیت اجرای بازیافت به «انجمن بازیافت ظروف و بسته بندی ژاپن» (JCPRA) سپرده شده است. این نهاد دولتی در تاریخ ۲۵ سپتامبر ۱۹۹۶ تأسیس شده و مسئول ساماندهی فرایند بازیافت است. بازیافت قوطی نوشیدنی تحت شمول قانون بازیافت قرار ندارد، اما در سال ۲۰۰۶ حدود ۹۹٪ از شهرداری های ژاپن اقدام به جمع آوری و بازیافت این نوع پسم