Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تانیا آتووتر (متولد ۱۹۴۲) یک ژئوفیزیک دان و زمین شناس دریایی آمریکایی است که در زمینه تکتونیک صفحه ای تخصص دارد. او به ویژه به دلیل پژوهش های اولیه خود دربارهٔ تاریخچه تکتونیک صفحه ای در غرب آمریکای شمالی شهرت دارد. اوایل زندگی و تحصیلات. آتووتر در سال ۱۹۴۲ در لس آنجلس، کالیفرنیا متولد شد. پدر او یک مهندس و مادرش گیاه شناس بود. آتووتر یکی از اولین زنانی بود که بستر اقیانوس را از نظر زمین شناسی بررسی کرد. آتووتر تحصیلات خود را در سال ۱۹۶۰ در مؤسسه فناوری ماساچوست آغاز کرد و در سال ۱۹۶۵ مدرک کارشناسی ژئوفیزیک خود را از دانشگاه کالیفرنیا، برکلی دریافت کرد. او در سال ۱۹۷۲ دکترای خود را در ژئوفیزیک دریایی از مؤسسه اقیانوس شناسی اسکریپس در دانشگاه کالیفرنیا، سن دیگو دریافت کرد. او مدیر مرکز چندرسانه ای آموزشی و بصری سازی دانشگاه کالیفرنیا، سانتا باربارا است، جایی که او استاد برجسته علوم زمین شناسی نیز بود. پیش از پیوستن به هیئت علمی UCSB در سال ۱۹۸۰، او در مؤسسه فناوری ماساچوست نیز تدریس می کرد. آتووتر در سال ۲۰۰۷ از UCSB بازنشسته شد. حرفه. آتووتر استاد تکتونیک در گروه علوم زمین شناسی بود، که اکنون به گروه علوم زمی
ن تغییر یافته است، در دانشگاه کالیفرنیا، سانتا باربارا قبل از بازنشستگی. او نویسنده و هم نویسنده ۵۰ مقاله در مجلات بین المللی، جلدهای حرفه ای و گزارش های مهم بود. هفت مورد از این مقالات در مجلات "Nature" یا "Science" منتشر شدند. در سال ۱۹۷۵، او به دلیل فعالیت هایش در تکتونوفیزیک به عضویت اتحادیه ژئوفیزیک آمریکا درآمد. از سال ۱۹۷۵ تا ۱۹۷۷، آتووتر دریافت کننده فلوشیپ تحقیقاتی اسلون در فیزیک بود. در سال ۱۹۸۴، او جایزه تشویقی از انجمن زمین شناسان زن را دریافت کرد. آتووتر به دلیل مشارکت هایش در ژئوفیزیک دریایی و تکتونیک، به عضویت آکادمی ملی علوم ایالات متحده درآمد. او در سال ۲۰۱۹ بالاترین جایزه انجمن زمین شناسی آمریکا، مدال پنروز، را دریافت کرد. در سال ۲۰۲۲، او مدال وولاستون، بالاترین جایزه انجمن زمین شناسی لندن، را دریافت کرد. اکتشافات علمی. آتووتر در سفرهای اقیانوس شناسی با استفاده از ابزارهای کشیده شده در عمق برای بررسی کف اقیانوس مشارکت داشت. تا به امروز، او در ۱۲ غواصی آب های عمیق با زیردریایی اعماق اقیانوس "آلوین" شرکت کرده است. او فرآیندهای آتشفشانی-تکتونیکی مسئول برای ایجاد پوسته جدید اقیانوسی در مرکزهای گ
سترش کف دریا را مطالعه کرد. در سال ۱۹۶۸، او هم نویسنده یک مقاله پژوهشی بود که کار پیشگامانه ای در مورد طبیعت گسسته مرکزهای گسترش ارائه کرد. همراه با جک کورلیس، فرد اسپیس و کنت مک دونالد، او نقش های کلیدی در سفرهایی ایفا کرد که زیست شناسی متمایز چشمه های گرم کف اقیانوس را آشکار کردند و منجر به کشف دودکش های سیاه با دماهای بالا، دریچه های هیدروترمال زیر دریا، در طول پروژه RISE شدند. در تحقیقات آتووتر دربارهٔ گسل های انتشار در نزدیکی جزایر گالاپاگوس، او کشف کرد که گسل های انتشار زمانی ایجاد می شوند که مرکزهای گسترش در امتداد کف دریا توسط حرکات تکتونیکی یا ماگما مختل شوند و به ناچار برای تنظیم مجدد جهت تغییر کنند. این موضوع به توضیح الگوی پیچیده کف دریا کمک کرد. آتووتر شاید بیشتر به خاطر تحقیقات خود دربارهٔ تاریخچه تکتونیک صفحه ای غرب آمریکای شمالی شناخته شود. او دو مقاله تحقیقاتی مهم نوشت که به شرح تاریخچه تحول تکتونیک صفحه ای آمریکای شمالی و مشکلات تکتونیکی گسل سان آندریاس پرداختند و در مستندسازی تاریخچه این گسل کمک کردند. او همچنین به مطالعه تحول هندسی پرداخت و رکوردهای حرکت صفحات جهانی را با رکوردهای زمین شنا
سی قاره ای منطقه ای مقایسه و یکپارچه کرد. او روابط نوظهوری را کشف کرد که منشأ بسیاری از ویژگی های زمین شناسی بزرگ مقیاس را آشکار ساختند (مانند کوه های راکی، یلوستون، دره مرگ، آتشفشان های کسکید و رشته کوه های ساحلی کالیفرنیا). مقاله تحقیقاتی آتووتر، «پیامدهای تکتونیک صفحه ای برای تحول تکتونیکی دوران سنوزوئیک غرب آمریکای شمالی»، چارچوب اساسی برای تکتونیک صفحه ای غرب آمریکای شمالی را بنیان نهاد. در کارهایش، او توضیح می دهد که حدود ۴۰ میلیون سال پیش، صفحه فارالون در زیر صفحه آمریکای شمالی و صفحه اقیانوس آرام فرومی رفت. نیمه پایینی صفحه فارالون به طور کامل در زیر جنوب کالیفرنیا فرورفت و نیمه بالایی آن فرونرفت، که بعدها به عنوان صفحه خوان دو فوکا شناخته شد. از آنجایی که بخش جنوبی فارالون کاملاً ناپدید شد، مرز جنوب کالیفرنیا اکنون بین صفحه اقیانوس آرام و صفحه آمریکای شمالی قرار گرفت. گسل سان آندریاس منحصر به فرد است زیرا به عنوان یک خط گسل عمده و همچنین یک مرز بین صفحه اقیانوس آرام و صفحه آمریکای شمالی عمل می کند. او این تحقیق را در سال ۱۹۸۹ به روزرسانی کرد.
رنا عماد رئیس (۱۴ دسامبر ۱۹۹۹) بازیگر مصری است.او در قاهره به دنیا آمد. توانست در مدت کوتاهی به یکی از ستارگان سینمای مصر تبدیل شود. در اولین سال حرفهٔ بازیگری خود در ۲۰۱۷، در دو کار متفاوت شرکت کرد؛ اولی سریال «وضعیت امنیتی» در نقش سلما و دومی «زمین به هوا» در نقش رُوِیدا. او در سریال رمضان ۲۰۱۸، «دستبند ۲» نقشِ ریکا را بازی کرد. زندگی و پیشه. رنا عماد رئیس در ۱۴ دسامبر ۱۹۹۹ در قاهره پایتخت مصر به دنیا آمد. او دختر زینب حسن، متخصص زیبایی مشهور مصری است که به عنوان میکاپ آرتیست برای ستارگان جامعهٔ هنری کار می کند و پدرش مهندس بود. او رابطه ای قوی با مادرش دارد، از تأثیر مادرش بر او و نقش او در ادامهٔ حمایت از او نه تنها در هنر، بلکه در سطح شخصی و حمایت از او در تصمیماتش سخن گفته است. حرفهٔ زینب حسن، مادر رنا رئیس، به او کمک کرد تا به عرصهٔ هنری نزدیک شود، چرا که از کودکی در کارش با او بوده است و همین امر باعث شد تا با جامعهٔ هنری ارتباط برقرار کند و با ستارگان سینما آشنا شود. فعالیت هنری خود را در سال ۲۰۱۷ با سریال «وضعیت امنیتی» آغاز کرد و پس از آن مسیر خود را در هنر و بازیگری آغاز کرد. از آن هنگام در تعدادی
از فیلم های سینمایی حضور داشته است.در سال ۲۰۲۲ در فیلم «سوارکار» شرکت کرد و در نقش یک خدمتکار بازی کرد. در سال ۲۰۲۳ در فیلم «پس از شر» شرکت کرد و نقش فرحِ برزیلی را بازی کرد. در همان سال در فیلم های «اولاد حریم کریم» در نقش ایلا و در «مشکی رنگارنگ» بازی کرد. در سال ۲۰۲۴ در فیلم «باند بزرگ» شرکت کرد و شخصیت نیره را ارائه کرد. رنا رئیس گروهی از آثار درام تلویزیونی را بازی کرده است. در سال ۲۰۱۷، در سریال های «وضعیت امنیتی» در نقش سلما، «زمین به هوا» در نقش رویدا، «سهم من و شما ۲» در نقش دینا ظاهر شد. در سال ۲۰۱۸ در سریال های «دَولی» در نقش حنان و در «دستبند ۲» نقشِ ریکا بازی کرد. در سال ۲۰۱۹ در سریال های «یک وجب آب» در نقش نور، «برکت» در نقش مودت و در «پرنسس بیسا» نقش جاسمین را بازی کرد. رئیس در سال ۲۰۲۰ در سریال های «سلطانهٔ مُعِز» در نقش ضی، در «زیبایی زنان:مکتوب» در نقش تلا، در «شب هایمان ۸۰» در نقش جمیله هشام و در «حرامی» در نقش سالی ظاهر شد. در سال ۲۰۲۱ در سریال های «نجیب زاهی زرکش» نقش نانسی، در «موضوع خانوادگی» نقش ساره، «مرد بمان» نقش شهد جلال و در «حرامی ۲» نقش سالی را ایفا کرد.در سال ۲۰۲۲ در قسمت ۳۰ س
ریال «جزیرهٔ غمام» به عنوان مهمان افتخاری نقش آفرید و در سریال «موضوع خانوادگی ۲» شخصیت ساره را بازی کرد. در سال ۲۰۲۳ در سریال های «بحران نیمهٔ عمر» نقش مریم و در «نُصی الثانی» نقش هنا را ارائه کرد. رنا رئیس در سال ۲۰۲۴ در سریال «سر الهی» شخصیت رقیه را بازی کرد. زندگی شخصی. در نوامبر ۲۰۲۲، رنا رئیس در حالی که به عنوان مهمان در برنامهٔ «با شما» ی مونا الشاذلی حضور داشت، نامزدی خود را زنده جشن گرفت و معشوقش، یُسری علی را با درخواستش روی آنتن غافلگیر کرد. او دوست دوران کودکی و خارج از جامعهٔ هنری است و پیش از نامزدی، دوستی محکمی با هم داشتند. در اکتبر ۲۰۲۳ بدون اعلام دلیل، اعلام کرد که از نامزدش جدا شده است. در ۱۷ مارس ۲۰۲۵، رنا رئیس پس از بازگشت دوباره، جشن ازدواج خود را با نامزد سابقش برگزار کرد.
کارن کی. هسیائو اَش (؛ "حوالی" ۱۹۵۵) عصب پژوه بود. وی از سال ۱۹۸۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. وی استاد دپارتمان بیماری های مغز و اعصاب، علوم اعصاب و عصب شناسی در دانشکده پزشکی دانشگاه مینه سوتا (UMN) است و در آنجا کرسی استادی ادموند والاس و آن ماری تولاک را در علوم اعصاب و عصب شناسی در اختیار دارد. او بنیان گذار مرکز تحقیقات و مراقبت های حافظه «ن. باد گراسمن» است و علاقه تحقیقاتی خاص او از دست رفتن حافظه ناشی از بیماری آلزایمر و زوال عقل مرتبط است. تحقیقات او شامل توسعه مدل حیوانی برای بیماری آلزایمر بوده است. در ژوئیه ۲۰۲۲، نگرانی هایی مبنی بر دستکاری برخی تصاویر در مقاله ای از سال ۲۰۰۶ در ژورنال "نیچر" که توسط کارن اَش و دانشجوی پسادکتری او سیلوان لن نوشته شده بود، مطرح شد. در مه ۲۰۲۳، روزنامه "استار تریبیون" گزارش داد که کارن اَش از تکنیک های جدیدی برای بازسازی کار منتشرشده در مقاله ۲۰۰۶ استفاده می کند، این بار بدون سیلوان لن و او گفته است که «مسئولیت من است که حقیقت آنچه را که منتشر کرده ایم، ثابت کنم». مقاله جدید در مارس ۲۰۲۴ منتشر شد. مقاله ۲۰۰۶ در ژوئن ۲۰۲۴ پس گرفته شد؛ تمامی نویسندگان اصلی به
جز سیلوان لن با این پس گیری موافقت کردند. زندگی شخصی و تحصیلات. والدین کارن اَش در سال ۱۹۴۳ از چین به ایالات متحده آمریکا مهاجرت کردند تا دکترا بگیرند و سپس در منطقه سینت پال-مینیاپولیس مستقر شدند. پدرش، سی.سی. هسیائو، در دانشگاه مینه سوتا مهندسی هوافضا تدریس می کرد و مادرش، جویس بیوشیمی دان بود. او سه خواهر و برادر کوچکتر دارد. کارن اَش در دهه ۱۹۷۰ در مدرسه خصوصی پیش دانشگاهی «آکادمی سنت پل و مدرسه سامیت» واقع در سینت پال، مینه سوتا تحصیل می کرد و علاقه اش به مغز از همان دوران ابتدایی شروع شد، جایی که در ریاضیات و موسیقی بسیار موفق بود. او مدرک کارشناسی خود را در سال ۱۹۷۵ از دانشگاه هاروارد در رشته های شیمی و فیزیک دریافت کرد و در سن ۱۷ سالگی به عنوان دانشجوی سال دوم در این دانشگاه پذیرفته شد. (یعنی به سبب نبوغش، کلاس ها را از سال دوم دانشگاه آغاز کرد) سپس دکتری خود را در علوم مغز و علوم شناختی از مؤسسه فناوری ماساچوست در سال ۱۹۸۱ و مدرک پزشکی خود را از دانشکدهٔ پزشکی دانشگاه هاروارد در سال ۱۹۸۲ دریافت کرد. همسر کارن اَش «جیمز» متخصص مغز و اعصاب است و با هم، سه فرزند دارند (دو پسر و یک دختر). حرفه. بین سال
های ۱۹۸۶ و ۱۹۸۹، او یک پژوهشگر پسادکترا در دانشگاه کالیفرنیا، سان فرانسیسکو بود و در آنجا در زمینه بیماری های پریونی پژوهش می کرد و با استنلی پریسینر همکاری داشت. در سال ۱۹۸۹، او نویسنده اول مقاله ای بود که در نشریه "نیچر" منتشر شد و تحت عنوان «ارتباط یک جهش بدمعنی پروتئین پریون با سندرم گرسمن-اشتروسلر-شاینکر» منتشر گردید، که در آن کشف جهش مرتبط با یک بیماری نورودژنراتیو توضیح داده شده بود. او همچنین نویسنده اول مقاله ای بود که در سال ۱۹۹۰ در نشریه "ساینس" منتشر شد و تحت عنوان «دژنراسیون عصبی خودبخودی در موش های ترنس ژنیک با پروتئین پریون جهش یافته» منتشر گردید، که در آن ایجاد یک مدل موش ترنس ژنیک برای یک بیماری نورودژنراتیو توضیح داده شده بود. به گفته روزنامهٔ "مینیاپولیس استار تیبیون"، او کمک کرد تا نظریه استنلی پریسینر مبنی بر اینکه پریون ها باعث بیماری های نورودژنراتیو می شوند، ثابت شود. استنلی پریسینر از کمک های او به دریافت جایزه نوبل برای این کار قدردانی کرد و گفت که کارن هسیائو «یک جهش در ژن "PRNP" کشف کرد که باعث بیماری خانوادگی شد و آن بیماری را در موش های ترنس ژنیک بازتولید کرد.» کارن اَش در سال ۱۹
۹۲ به عنوان استادیار نورولوژی به دانشکده پزشکی دانشگاه مینه سوتا پیوست. او همچنین با «مرکز بهداشت و درمان کهنه سربازان مینیاپولیس» همکاری کرده است. او بنیان گذار مرکز تحقیقات و مراقبت حافظه «ن. باد گراسمن» بود. از سال ۲۰۲۲، او بیش از ۲۸ میلیون دلار کمک هزینه از مؤسسه ملی سلامت ایالات متحده آمریکا دریافت کرده است. روزنامهٔ "مینیاپولیس استار تیبیون" کارن اَش را به عنوان «استاد برجسته ای توصیف کرد که بسیاری او را در فهرست نهایی نامزدهای دریافت جایزه نوبل برای کارهایش می دانند». افتخارات و جوایز. کارن اَش در سال ۲۰۰۵ جایزه «بنیاد مت لایف برای تحقیق در زمینه بیماری آلزایمر» را دریافت کرد. وی همچنین در سال ۲۰۰۶ جایزه پتامکین را برای پژوهش هایش در زمینه آلزایمر کسب کرد که اندکی پس از انتشار مقاله اش در نشریه "نیچر" در سال ۲۰۰۶ بود. کارن اَش در سال ۲۰۰۹ به خاطر دستاوردهایش در حوزه پزشکی به عضویت «آکادمی ملی پزشکی» ایالات متحده آمریکا درآمد.
کارولینا آرمیخو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل شیلی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کولو-کولو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زنان شیلی بازی کرده است. دوران بازی. کارولینا آرمیخو در دوران جوانی خود در تیم های پایهٔ یونیورسیداد ده شیلی و بازی کرد. در ردهٔ بزرگسالان، تقریباً تمام دوران حرفه ای خود را در تیم کولو-کولو گذراند. او نخستین عنوان قهرمانی لیگ را در سال ۲۰۱۲ با این باشگاه به دست آورد، که یکی از سال های درخشان دوران حرفه ای اش بود. در همان سال، با تیم کولو-کولو موفق شد عنوان قهرمانی کوپا لیبرتادورس را نیز کسب کند؛ رقابتی که در سطح آمریکای جنوبی مهم ترین جام باشگاهی در فوتبال زنان به شمار می آید. تجربه ای کوتاه ولی مهم در عرصهٔ بین المللی نیز در کارنامهٔ او ثبت شده است. آرمیخو در سال ۲۰۱۸ به تیم در کشور کلمبیا پیوست، که فرصتی بود تا توانایی های خود را در سطحی فراتر از فوتبال شیلی به نمایش بگذارد. در سطح ملی، او عضوی از تیم ملی فوتبال زنان شیلی بود که در کوپا آمریکا زنان ۲۰۱۸ موفق شد به عنوان نایب قهرمانی دست یابد؛ موفقیتی چشم گیر برای فوتبال زنان این کشور.او همچنی
ن در جریان اردوها و دیدارهای دوستانهٔ تیم ملی در سال های پیش و پس از آن، نقش فعالی ایفا کرد و یکی از رهبران تیم در داخل و خارج از زمین بود. بنادو با رویکردی مثبت و روحیه ای الهام بخش، تأثیر بسزایی بر روند آماده سازی تیم برای رقابت های بین المللی داشت. او تا سال ۲۰۲۰ به طور منظم در اردوها و دیدارهای ملی حضور داشت و نقش مهمی در تیم ملی ایفا می کرد، به ویژه در دیدارهای دوستانه و برنامه های آماده سازی برای رقابت های رسمی. در ادامهٔ دوران باشگاهی اش، آرمیخو با کولو-کولو در چندین فصل لیگ برتر شیلی حضوری مستمر داشت و یکی از عناصر کلیدی تیم در کسب موفقیت های پی درپی بود. حضور او در میدان، به ویژه در مسابقات حساس و فینال ها، همواره مورد تحسین رسانه ها و هواداران قرار می گرفت و نشان دهندهٔ اعتماد کادر فنی به مهارت های فنی و رهبری او بود. آرمیخو تا سال ۲۰۲۲ به عنوان بازیکن در باشگاه کولو-کولو باقی ماند و در نهایت در سال ۲۰۲۳ به صورت رسمی بازنشستگی خود را اعلام کرد. دوران مربیگری. پس از پایان دوران بازی، آرمیخو وارد عرصهٔ مربیگری شد و در سال های ۲۰۲۲ و ۲۰۲۳ به عنوان مربی دروازه بانان در کادر فنی لوئیس منا در تیم کولو-کول
و فعالیت کرد. او سپس به همراه منا به تیم ملی فوتبال زنان شیلی پیوست و در کادر فنی این تیم نیز حضور یافت؛ نقشی که نشان دهندهٔ اعتماد به تجربه و تخصص او در زمینهٔ دروازه بانی بود. او در این نقش، مسئول آماده سازی و ارتقای عملکرد دروازه بانان تیم ملی بود و نقش کلیدی در توسعهٔ تکنیکی و تاکتیکی این بازیکنان ایفا کرد. حضور او در این سمت، بخشی از روند حرفه ای شدن ساختار فنی تیم ملی زنان شیلی محسوب می شود و نشان از تلاش برای بهره گیری از دانش بازیکنان باتجربه در قالب کادر فنی دارد. زندگی شخصی. آرمیخو در هجده سالگی در یکی از شعبه های مک دونالدز مشغول به کار بود؛ تجربه ای که به گفتهٔ خودش به او درس هایی از سخت کوشی و استقلال آموخت. او بعدها در رشتهٔ پودیاتری تحصیل کرد و به عنوان متخصص درمان اختلالات پا، مدرک خود را دریافت نمود؛ مسیری که بیانگر علاقه اش به سلامت جسمانی و تمایلش به رشد در زمینه هایی فراتر از ورزش حرفه ای است.
دوست مرده من زوئی (به انگلیسی: My Dead Friend Zoe) یک فیلم جنگی کمدی درام آمریکایی محصول سال ۲۰۲۴ به کارگردانی کایل هاسمن-استوکس با بازی سنیکا مارتین-گرین، ناتالی مورالس، گلوریا روبن، اوتکارش آمبودکار، مورگان فریمن، و اد هریس است. فیلمنامه با الهام از یک داستان واقعی، یک کهنه سرباز ارتش ایالات متحده در افغانستان - به لطف حضور بهترین دوستش از ارتش - با پدربزرگ کهنه سرباز ویتنام و مشاورش درگیر است. این فیلم در ۹ مارس ۲۰۲۴ در جنوب از جنوب غربی به نمایش درآمد و در ۲۸ فوریه ۲۰۲۵ در ایالات متحده اکران شد. داستان. مریت، یک کهنه سرباز زن از جنگ افغانستان، پس از بازگشت به آمریکا، با مشکلات روحی ناشی از جنگ دست وپنجه نرم می کند. او که هنوز درگیر خاطرات و ارتباطی مرموز با دوست صمیمی و ازدست رفته اش در ارتش است، تصمیم می گیرد به خانهٔ قدیمی خانوادگی شان در کنار دریاچه پناه ببرد. اما در آنجا با پدربزرگش، دیل، که خود کهنه سربازی از جنگ ویتنام است، روبه رو می شود. دیل، مردی سخت گیر و پر از خاطرات تلخ جنگ، در ابتدا با مریت دچار تنش و اختلاف می شود. اما به مرور، هر دو درمی یابند که زخم هایشان شباهت زیادی به هم دارند. در این م
یان، دکتر کول، روان شناسی کهنه کار، تلاش می کند تا به مریت در کنار آمدن با گذشته اش کمک کند. در گروه درمانی، دیگر کهنه سربازان نیز داستان های تلخ خود را بازگو می کنند و به مریت در یافتن آرامش و کنار آمدن با خاطرات جنگ یاری می رسانند.
الکساندرا بنادو (؛ زادهٔ ) سیاست مدار اهل شیلی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی پالستینو اشاره کرد. اوایل زندگی. الکساندرا بنادو در تاریخ ۱۱ مه ۱۹۷۶ در شهر استکهلم، پایتخت سوئد، به دنیا آمد. والدین او اهل شیلی بودند که به دلایل سیاسی از کشورشان مهاجرت کرده بودند. پدرش، که از تبار یهودی بود، با مادرش که غیر یهودی بود، در دوران مهاجرت آشنا شده و تشکیل خانواده داده بودند. دوران کودکی بنادو به واسطهٔ مهاجرت والدینش با تغییر مکان های متعدد همراه بود. او چندین سال ابتدایی زندگی خود را در فرانسه سپری کرد و در همان دوران، علاقه اش به ورزش، به ویژه فوتبال، شکوفا شد. در فرانسه، بنادو با فوتبال به عنوان یک فعالیت اجتماعی و ورزشی آشنا شد و این ورزش برایش به بستری برای رشد فردی و اجتماعی تبدیل شد. او بازی فوتبال را نه تنها به عنوان سرگرمی، بلکه به عنوان ابزاری برای بروز احساسات، مقاومت و همبستگی فرا گرفت. مادرش، لوسیا ورگارا، یک مبارز چپ گرا بود که به عضویت جنبش چپ انقلابی (شیلی) درآمده بود و سال ها در فعالیت های سیاسی ضددیکتاتوری مشارکت داشت. در سال ۱۹۸۳، زمانی که بنادو تنها هفت سال داشت
، مادرش در جریان مبارزات سیاسی در شیلی به قتل رسید. این واقعه ضربه ای عمیق بر زندگی او گذاشت و مسیر آینده اش را به گونه ای دیگر شکل داد. پس از این فاجعه، بنادو از اروپا به کوبا نقل مکان کرد؛ کشوری که آن زمان پناهگاه بسیاری از تبعیدیان و مبارزان سیاسی شیلیایی بود. در کوبا، او در نظام آموزشی انقلابی پرورش یافت و بیشتر با ایده های سوسیالیستی، عدالت خواهانه و برابری طلبانه آشنا شد. این مفاهیم بعدها در فعالیت های اجتماعی و سیاسی او بازتاب پیدا کردند. او سرانجام در اوایل دههٔ ۱۹۹۰ به کشور زادگاه والدینش، شیلی، بازگشت و در آنجا ساکن شد. دوران باشگاهی. بنادو فعالیت حرفه ای خود در عرصهٔ فوتبال را از سال ۱۹۹۳ آغاز کرد، زمانی که به باشگاه اسپورتیوو میلانو د کولینا پیوست. پس از یک سال بازی در این تیم، در سال ۱۹۹۴ به باشگاه ورزشی پاستینو منتقل شد. این انتقال نقطهٔ عطفی در مسیر حرفه ای او بود، زیرا در این تیم توانست توانایی هایش را بیشتر بروز دهد و به عنوان یکی از بازیکنان زن مستعد فوتبال شیلی شناخته شود. با وجود پیشرفت در دوران ورزشی، بنادو پیش از برگزاری قهرمانی فوتبال زنان آمریکای جنوبی ۲۰۰۳ دچار مصدومیتی شدید شد که او
را ناچار به خداحافظی زودهنگام از فوتبال کرد. اما این پایان راه نبود. در سپتامبر سال ۲۰۰۹، مارتا تخدور، مربی اسپانیایی تیم ملی فوتبال زنان شیلی، که به دنبال الگوهای مثبت برای بازیکنان جوان بود، از بنادو دعوت کرد تا به میدان بازگردد. بنادو دعوت را پذیرفت و از بازنشستگی بازگشت. او تا سال ۲۰۱۱ در تیم پروینسیال اوسورنو بازی کرد. بازگشت او به فوتبال الهام بخش نسل تازه ای از بازیکنان، از جمله کریستیانه اندلر و یانارا آئدو شد، که بعدها خود به چهره های مطرح فوتبال زنان شیلی تبدیل شدند. دوران ملی. الکساندرا بنادو سابقهٔ بازی در تیم ملی فوتبال زنان شیلی را نیز دارد. او در ترکیب تیم ملی در قهرمانی فوتبال زنان آمریکای جنوبی ۲۰۱۰ به میدان رفت و یکی از بازیکنان باتجربهٔ تیم محسوب می شد. حضور او در تیم ملی نه تنها به لحاظ فنی، بلکه از نظر روانی و اخلاقی نیز برای دیگر بازیکنان اهمیت زیادی داشت، چرا که او الگویی از پایداری، شجاعت و تعهد بود. او همچنین در جریان اردوها و دیدارهای دوستانهٔ تیم ملی در سال های پیش و پس از آن، نقش فعالی ایفا کرد و یکی از رهبران تیم در داخل و خارج از زمین بود. بنادو با رویکردی مثبت و روحیه ای الهام ب
خش، تأثیر بسزایی بر روند آماده سازی تیم برای رقابت های بین المللی داشت. زندگی شخصی. بنادو همواره فردی شجاع در بیان هویت و باورهای خود بوده است. او آشکارا همجنس گراست و در جامعهٔ محافظه کار شیلی، از معدود زنان ورزشکار و فعالان سیاسی ای به شمار می رود که بدون پنهان کاری دربارهٔ گرایش جنسی خود سخن گفته اند. او همراه با شریک زندگی خود، در راستای به رسمیت شناختن قانونی همجنس گرایان، به ویژه حق سرپرستی فرزندان، مبارزه کرده است. زندگی شخصی و عمومی بنادو همواره با کنشگری اجتماعی گره خورده است؛ او نه تنها در زمین فوتبال، بلکه در عرصه های اجتماعی، فرهنگی و سیاسی نیز حضوری فعال و مؤثر داشته است.
کارن کوک مک نالی (۱۹۴۰ – ۲۰ دسامبر ۲۰۱۴) یک لرزه شناس و متخصص مدیریت خطر زمین لرزه آمریکایی بود. زندگی حرفه ای. مؤسسات. در سال ۱۹۷۱، او مدرک کارشناسی خود را دریافت کرد و در سال ۱۹۷۳، موفق به اخذ مدرک کارشناسی ارشد شد. سه سال بعد، او مدرک دکتری خود را (۱۹۷۶) در ژئوفیزیک از دانشگاه کالیفرنیا، برکلی دریافت کرد. مک نالی در مؤسسه فناوری کالیفرنیا با چارلز فرانسیس ریختر، خالق مقیاس ریختر، همکاری کرد و در سال ۱۹۸۱ به عنوان استاد علوم زمین و سیاره ای به هیئت علمی دانشگاه کالیفرنیا، سانتا کروز پیوست. او مدیر «آزمایشگاه زلزله شناسی ریختر» در آنجا بود و ابزارهای این آزمایشگاه توانستند داده های با کیفیت بالا از زمین لرزه لوما پریتا ۱۹۸۹ را ثبت کنند. او مؤسسه «تکتونیک ها» را تأسیس کرد و به ایجاد یک برنامه تحقیقاتی زلزله شناسی در دانشگاه کمک کرد. شکاف های لرزه ای به عنوان پیش نشانگر زمین لرزه. یکی از حوزه های علاقه مندی مک نالی، مطالعه شکاف های لرزه ای به عنوان پیش نشانگر مناطق مستعد بلایا برای وقوع زمین لرزه های احتمالی بود. یکی از این شکاف های لرزه ای در آن زمان، منطقه ای در جنوب اوآخاکا در امتداد سواحل غربی مکزیک بود. پ
س از هشدار ژئوفیزیک دانان از تگزاس و ژاپن مبنی بر آماده بودن این منطقه برای یک زمین لرزه بزرگ، مک نالی و گروهش از دانشگاه ملی مکزیک چندین لرزه سنج سیار در آن منطقه مستقر کردند. این آرایه در ۱ نوامبر ۱۹۷۸ آماده شد. طی هفته های بعد، تعداد زیادی ریززمین لرزه و زمین لرزه های کوچک ثبت شد و در اوایل شب ۲۹ نوامبر، یک زمین لرزه با بزرگی ۷٫۸ ریشتر منطقه ای که مرکز زمین لرزه در فاصله ۵۰ کیلومتری آرایه لرزه سنج ها قرار داشت را لرزاند. این لرزه سنج ها تصویری واضح از این رویداد لرزه ای و پیش لرزه ها و پس لرزه های آن ثبت کردند. حدود سه سال بعد، مک نالی و گروهش نتایج خود را از این رویداد در یک مقاله علمی خلاصه کردند. یک سال بعد، او تلاش کرد داده های مربوط به این زمین لرزه و سایر زمین لرزه های رخ داده در دهه ۱۹۶۰ را تحلیل کند و گزارشی دربارهٔ کاربرد این داده ها در پیش بینی زمین لرزه ها منتشر کرد که شامل ۸۶ مرجع مرتبط بود که از زمان زمین لرزه ۱۹۷۸ منتشر شده بودند. طی دو سال بعد، مک نالی نتایج خود را دربارهٔ پیش بینی زمین لرزه در کالیفرنیای جنوبی در یک گزارش فنی نهایی خلاصه کرد که در آن کارن وارد از USGS به عنوان افسر فنی دولت
ی او حضور داشت. فعالیت های او در پیش بینی و آماده سازی مکزیک برای زمین لرزه میچوآکان ۱۹۸۵ نیز باعث شد نام او در "مجله تایم" مطرح شود. خطر لرزه ای در کاستاریکا. در سال ۱۹۸۴، مک نالی به یک رصدخانه زمین فیزیکی مدرن (Observatorio Vulcanológico y Sismológico de Costa Rica, Universidad Nacional (OVSICORI-UNA)) پیوست و به تأسیس شبکه لرزه نگاری ملی در کاستاریکا کمک کرد، و با این اقدام توانست برنامه کاهش خطرات زمین لرزه در این کشور را بهبود بخشد. با تأمین مالی از دفتر کمک های بلایای خارجی USAID، مک نالی توانست تیمی از دانشمندان دانشگاه کالیفرنیا، سانتا کروز و کاستاریکایی را برای راه اندازی این شبکه لرزه نگاری رهبری کند. او به دلیل مشارکت هایش در تاریخ ۲ ژوئیه ۲۰۰۴ مدال دانشگاهی، که به طور خاص به نام «مدالیا یونیورسیداد ناسیونال» نامیده می شود، توسط دانشگاه ملی کاستاریکا دریافت کرد. فعالیت های او در کاستاریکا همچنین همکاری های مداوم بین UCSC با دانشکده ها و پژوهشگران کاستاریکایی را تشویق کرد. او عضو هیئت مدیره انجمن زلزله شناسی آمریکا و IRIS بود و در شورای ارزیابی پیش بینی زمین لرزه کالیفرنیا فعالیت داشت. در سال ۱۹۸۲،
او جایزه یادبود ریشتمایر را از انجمن معلمان فیزیک آمریکا دریافت کرد. زندگی شخصی. مک نالی در کلوویس، کالیفرنیا در تاریخ ۲۶ ژانویه ۱۹۴۰ به دنیا آمد. او در سنین جوانی ازدواج کرد و صاحب دو دختر به نام های کیم و مریدیت شد. این زوج در سال ۱۹۶۶ از هم جدا شدند. او همچنین دو خواهر و برادر به نام های جری و جین داشت. او در خانه خود در دونپورت و در سن ۷۴ سالگی درگذشت.
ماتیلدا کوکس استیونسون (نام خانوادگی: اوانس) (۱۲ مه ۱۸۴۹ – ۲۴ ژوئن ۱۹۱۵)، که با نام تیلی ای. استیونسون نیز شناخته می شد، یک مردم شناس آمریکایی بود. او اولین زنی بود که به عنوان مردم شناس در ایالات متحده استخدام شد. همچنین، او نخستین مردم شناس زن بود که به مطالعه بومیان آمریکایی نیومکزیکو پرداخت. استیونسون پیشگام استفاده از عکاسی در اتنولوژی بود. استیونسون همچنین اتنولوژیست، زمین شناس، کاوشگر و فعال بود و حمایت پرشوری از زنان در علم به عمل می آورد. او به تأسیس انجمن مردم شناسی زنان در واشینگتن دی سی کمک کرد. او اولین زنی بود که توسط دفتر اتنولوژی آمریکایی (BAE) برای تحقیق در مورد مردم بومی جنوب غربی استخدام شد. استیونسون چندین تک نگاری و یک متن طولانی دربارهٔ مردم زونی منتشر کرد. کارهای او توسط برخی از همکاران مردش در آن زمان حمایت شد و توسط برخی از مردم شناسان و اتنولوژیست های هم دوره اش به عنوان هم رده شناخته شد. با این حال، او به عنوان یک زن دانشمند در قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم با موانع بسیاری روبه رو بود؛ برای رقابت، او انتظارات اجتماعی را نقض کرد، که باعث شد برخی او را فردی لجوج و سرسخت بدانند. اوایل ز
ندگی و تحصیلات. ماتیلدا کوکس ایوانز در سن آگوستین، تگزاس به دنیا آمد و سومین فرزند از چهار فرزند ماریا ماتیلدا کوکس ایوانز از نیوجرسی و الکساندر همیلتون ایوانز از ویرجینیا بود. والدین او بین سال های ۱۸۴۶ و ۱۸۴۷ از واشینگتن دی سی به تگزاس تازه الحاق شده نقل مکان کردند. خانواده او در طول سال های ابتدایی زندگی ماتیلدا بین تگزاس، واشینگتن دی سی، و پنسیلوانیا جابه جا می شدند. تحصیلات او به دلیل انتظارات و محدودیت های جنسیتی برای زنان سفیدپوست طبقه متوسط در آن زمان متغیر بود. آموزش رسمی او احتمالاً با معلمان خصوصی از مدارس خصوصی آغاز شد و سپس به آکادمی ها و سمینارهای زنان منتقل شد که هدف آن ها آماده سازی دانش آموزان برای تبدیل شدن به همسر و مادر بود. با این حال، کوکس ایوانز به دلیل برنامه آموزشی پیشرفته مدارس فیلادلفیا، علوم، ریاضیات، تاریخ، جغرافیا و موضوعات دیگر را نیز مطالعه کرد. او در مدرسه انگلیسی، فرانسوی و آلمانی خانم آنابل که در اصل در خیابان ۱۳۵۰ پاین در فیلادلفیا واقع شده بود، تحصیل کرد. هنگامی که او به واشینگتن بازگشت، تحصیلات خود را تحت نظر پدرش (که یک وکیل بود) و ویلیام ام. میو، یک شیمیدان در موزه پزشک