Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;41599275&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-04-13T08:31:30Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Boghlat&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;ابرابزار&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;41599291&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; نظریه منبع مستقیم () (همچنین ارجاع گرایی یا واقع گرایی ارجاعی نیز نامیده می شود) نظریه ای از زبان است که ادعا می کند معنای یک کلمه یا عبارت در آنچه در جهان به آن اشاره می کند نهفته است. شیئی که با یک کلمه مشخص می شود، منبع آن نامیده می شود. انتقاداتی از این موضع بر لودویگ ویتگنشتاین وارد است. در قرن نوزدهم، گوتلوب فرگه، ریاضی دان و فیلسوف نیز علیه آن استدلال کرد و آن را با نظریه منبع واسطه مقایسه کرد. در سال ۱۹۵۳، ویتگنشتاین با "تحقیقات فلسفی" خود علیه ارجاع گرایی استدلال کرد و گفت: «معنای یک کلمه استفاده از آن است.» نظریه منبع مستقیم موضعی است که با پوزیتیویسم منطقی و فلسفه تحلیلی مرتبط است. فیلسوفان پوزیتیویست منطقی تلاش های خود را در مقاب
له با مواضعی مانند ویتگنشتاین به کار گرفته اند و هدفشان ایجاد «زبان کاملاً توصیفی» پاک شده از ابهام ها و سردرگمی ها است.
سرودهای زمه () یا سرودهای زَمی، مجموعه ای متشکل از ۷۰ سرود روحانی به زبان سومری از دوران آغازین دودمانی هستند که در ابو صلابیخ کشف شده اند. عنوان امروزی آن ها برگرفته از دوران معاصر است و به دلیل تکرار واژه «زمه» به معنای «ستایش» در این سرودها انتخاب شده است. این مجموعه، کهن ترین گردآوردهٔ شناخته شدهٔ سرودهای میان رودان و از جمله قدیمی ترین متون ادبی به خط میخی به شمار می رود. تاکنون نسخه ای از این سرودها بیرون از ابو صلابیخ کشف نشده و احتمال دارد بازتاب دهندهٔ سنتی محلی باشند. با این حال، بخش هایی از متونی که با دیگر مکان ها مانند شوروپاک و کش در ارتباط اند، شباهت هایی با آن ها دارند. این مجموعه شامل ۷۰ سرود است که هرکدام به ایزد یا ایزدبانویی وابسته به یک مکان خاص اختصاص دارند. بیشتر آن ها از ایزدان بین النهرین سفلی هستند، در حالی که خدایان منطهٔ جزیره کمتر حضور دارند و از مناطق دورتر مانند ابلا، ماری و شوش اصلاً نامی برده نشده است. یازده سرود نخست به ایزدان بزرگ و شناخته شده ای مانند انلیل، اینانا، سین و نین گال اختصاص یافته اند، اما برخی دیگر از ایزدان، تنها به ندرت در منابع دیگر دیده شده اند و ویژگی هایش
ان به درستی شناخته شده نیست. به دلیل شباهت های ساختاری، این احتمال مطرح شده که سرودهای زمه بر سرودهای بعدی مانند "سرودهای معبد" که به طور سنتی به انهدوآنا نسبت داده می شود، تأثیر گذاشته اند. نام. نام امروزی "سرودهای زمه" از واژهٔ سومری "za3-me" برگرفته شده است. این نام نباید به عنوان عنوان یک گونهٔ مستقل ادبی در نظر گرفته شود. بلکه برگرفته از عبارتی است که در تمامی سرودها تکرار می شود و گونه ای کهن از واژهٔ متأخر "za3-mi2" به معنای «ستایش» محسوب می شود. این عنوان توسط Robert D. Biggs در زمان نخستین انتشار آن ها در سال ۱۹۷۴ پیشنهاد شد. اگرچه اصطلاح «سرود» برای هر بخش از این ترکیب به کار می رود، برخی از پژوهشگران این نام گذاری را به دلیل کوتاهی بعضی از بخش ها که تنها دو سطر دارند، نادقیق می دانند. با این حال، گاهی به کل مجموعه نیز به عنوان یک سرود یکپارچه اشاره می شود. بررسی کلی. سرودهای زمه کهن ترین مجموعه شناخته شده از سرودهای بین النهرینی هستند و تاریخ گذاری آن ها به دوره دودمان آغازین IIIa برمی گردد. اما تاریخ دقیق تری را نمی توان برای آن ها مشخص کرد. در کنار متونی که در سال های ۱۹۰۲ و ۱۹۰۳ از شوروپاک به دس
ت آمدند، رابرت دی. بیگز از سرودهای زمه به عنوان «گواهی بر نخستین شکوفایی بزرگ ادبیات سومری» یاد کرده است. اما به گفتهٔ و یان لیسمان، متون ادبی، گرچه به طور کلی از متون اداری و واژگانی جدیدترند، باید پیش تر، شاید در دوره اوروک، تألیف شده باشند؛ زیرا پیکره های متنی به دست آمده از فارا و ابو صلابیخ نشان دهندهٔ وجود سنت های مشترک هستند، و در برخی موارد، ترکیب هایی یکسان در بیش از یک مکان از دوره دودمانی دیده می شوند. تاکنون نسخه ای از سرودهای زمه بیرون از ابو صلابیخ کشف نشده است. با این حال، آن ها به طور کامل جدا از دیگر متون نیستند، و بخش هایی از متون هم دوره که شباهت هایی با آن ها دارند، شناسایی شده است که ممکن است حاکی از منشأ مشترک در فرهنگ شفاهی باشد. Mark E. Cohen اندکی پس از انتشار اولیهٔ این سرودها، پیشنهاد داد که آن ها در ابو صلابیخ تألیف شده اند. او پیشنهاد کرد که چون Lisin آخرین ایزد ستایش شده در این سرودهاست، و ایزد نگهبان ابو صلابیخ نیز به شمار می رفته، این امر نشان دهندهٔ منشأ محلی آن هاست. در سال های اخیر، Krebernik و Lisman نیز از این دیدگاه پشتیبانی کرده اند و با استناد به جایگاه لیسین در سرودها
و احتمال قرار داشتن مرکز پرستش او در ابو صلابیخ، بر این باورند که این سرودها در این شهر و برای بزرگداشت بنای معبد او نوشته شده اند. آن ها همچنین احتمال می دهند که این سرودها در چارچوب جشنواره ای ادواری (شاید سالانه) که بازسازی آیینی این رویداد بوده، اجرا می شده اند، اما تأکید می کنند که این مسئله به قطع قابل اثبات نیست. نیکلاس جی پستگیت با این دیدگاه مخالف است و معتقد است تنها قرار گرفتن نام لیسین در پایان فهرست ایزدان، به تنهایی دلیلی بر تألیف سرودها در آن شهر نیست. دیدگاهی متفاوت توسط داگلاس فرین مطرح شده که بر پایهٔ آن، از آن جا که هم دومین و هم یکی مانده به آخرین سرود به اوروک یا کولابا اختصاص دارند، نام های جغرافیایی ذکرشده ممکن است بازتاب دهندهٔ گسترهٔ کامل سرزمینی باشند که در دوره ای خاص زیر سلطهٔ این شهر قرار داشته است. او پیشنهاد کرده که این سرودها توسط کاتبان و با حمایت یکی از فرمانروایان اوروک سروده شده اند، مشابه با آنچه بعدها در مورد "سرودهای معبد" که به طور سنتی به انهدوآنا نسبت داده می شود، رخ داد؛ یعنی سرودهایی که شاید به درخواست سارگون بزرگ و با هدف مشخص کردن حدود امپراتوری اکد نوشته شده باشن
د. از آن جا که در این سرودها نام شهرهایی در نزدیکی لاگاش نیز آمده است، فرین بر این باور است که سرودها پیش از قدرت گیری اور-نانشه تدوین شده اند؛ چراکه می دانیم از دوران سلطنت او تا زمان اوروکاگینا، این منطقه از سلطهٔ اوروک مستقل بوده است. جوآن گودنیک وستنهولز بر این باور بود که سرودهای زمه با اهدافی هم زمان الهی و سیاسی سروده شده اند و بازتابی از وجود نوعی سازمان «اتحادیه آمفیکتونیک» پیرامون شهر نیپور بوده اند؛ سازمانی که جایگاه محوری آن و ایزد نگهبانش، انلیل، در سرودها برجسته است. کشف و انتشار. سرودهای زمه نخستین بار در سال ۱۹۶۶ وارد دانش آشورشناسی شدند، زمانی که Robert D. Biggs نتایج اولیهٔ حفاری های ابو صلابیخ را منتشر کرد. این حفاری ها در سال های ۱۹۶۳ و ۱۹۶۵ توسط تیمی از مؤسسه خاورشناسی دانشگاه شیکاگو وابسته به دانشگاه شیکاگو و با همکاری نمایندگانی از اداره کل آثار باستانی عراق انجام شد. تمام نسخه های شناخته شده از این سرودها از ابو صلابیخ به دست آمده اند. در مجموع، ۲۴ لوح و قطعه شناسایی شده اند؛ و گرچه احتمال می رود برخی از این قطعات متعلق به یک لوح مشترک باشند، پژوهشگران بر این باورند که دست کم هفت نسخهٔ
متفاوت از سرودها کشف شده اند. به جز یک قطعهٔ منفرد که ممکن است به این ترکیب تعلق نداشته باشد، تمامی نسخه ها در یک اتاق واحد کشف شده اند؛ اتاقی که احتمال دارد کتابت خانهٔ یک معبد بوده باشد. با این حال، این لوح ها تمرین های دانش آموزی نبوده اند؛ زیرا اندازه شان بزرگ بوده و توسط کاتبان باتجربه نوشته شده اند، برخی از آن ها حتی انجامه نیز افزوده اند. پنج انجامه باقی مانده است که در آن ها نام هفده نفر که در تهیهٔ این لوح ها نقش داشته اند، آمده است. متون دیگری که در همان اتاق کشف شده اند شامل اسطوره های "نینسون" و "آشنان (ایزدبانو)"، فهرست خدایان ابو صلابیخ (در چندین نسخه)، و نمونه های فراوانی از UD.GAL.NUN هستند. بیگز نخستین نسخهٔ امروزی این سرودها را در سال ۱۹۷۴ منتشر کرد، با این توضیح که این کار تنها «گام اول» در روند ترجمه آن هاست. سرود نخست این مجموعه بعداً توسط چند پژوهشگر دیگر نیز ترجمه شده، اما باقی پیکرهٔ متنی توجه کمتری جلب کرده است. نسخهٔ جدیدی از کل سرودها توسط مانفرد کربرنیک و Jan Lisman در سال ۲۰۲۰ تهیه شده، اما آن ها نیز تأکید کرده اند که این نسخه قطعی نیست؛ چراکه هنوز ابهاماتی دربارهٔ ترجمه درست چند
ین بخش باقی مانده، به ویژه از آن جهت که ترتیب نویسه ها الزاماً با دستور زبان و ساختار نحوی متون دورهٔ آغازین دودمانی هماهنگ نیست. محتوا. ۷۰ سرود جداگانه با طول های متفاوت (از ۲ تا ۱۲ سطر) شناسایی شده اند. مشخص نیست که عدد ۷۰ در دورهٔ آغازین دودمانی اهمیتی نمادین داشته یا نه، اما منابع دوره های بعدی چنین نشانه ای ارائه نمی کنند که ۷۰ عددی خاص در ادیان میان رودان باستان بوده باشد. متن سرودها در کل یکنواخت است و تنها معدودی از بخش ها دارای نسخه های متفاوت اند. در حالی که برخی از متون کشف شده در ابو صلابیخ از شیوهٔ نگارش نامعمول UD.GAL.NUN پیروی می کنند، سرودهای زمه، همانند نسخه های یافت شدهٔ "رهنمودهای شوروپاک" و "سرود معبد کش" در همین مکان، نمایانگر زبان سومری رایج اند؛ زبانی که بعدها در مدارس کاتبی امپراتوری بابل کهن نیز به کار می رفت. با این حال، این سرودها همچنان از نظر ترجمه دشوارند، زیرا در دورهٔ آغازین دودمانی، نشانه های خط میخی لزوماً مطابق با واحدهای واژگانی و صرفی به صورت متوالی چیده نمی شدند. پسوندها، حرف اضافهها، بخش های صرفی فعل و برخی نشان گرها (به ویژه "کی" که برای تعیین جای نام شناسی به کار می رف
ت) حذف شده اند؛ این امر احتمالاً نشان می دهد که متن ها برای افرادی آشنا با این سرودها به عنوان یادیار نگاشته شده اند. اغلب سرودها با یک نام جغرافیایی و توصیف آن آغاز می شوند. پایان هر سرود شامل یک فرمول است که از یک نام ایزد و عبارت "za3-me" تشکیل شده است. به احتمال زیاد، در این بافتار، "za3-me" باید به صورت "za3-me mu-DUG3"، به معنای «(فلان ایزد) ستایش کرد»، تفسیر شود. در کنار فهرست خدایان به دست آمده از فارا و ابو صلابیخ، این سرودها از مهم ترین منابع برای شناخت فهرست خدایان بین النهرین و مکان های نیایش در بین النهرین سفلی در دورهٔ آغازین دودمانی به شمار می روند. یازده سرود نخست به مهم ترین ایزدان، از جمله انلیل، اینانا، نینیریگال، انکی، آسارولودو، سین، شمش، نین گال، آنو، دامگالنونا و Nin-UM و مراکز پرستش آن ها اختصاص دارند. از غیبت های مهم می توان به باو (الهه), دوموزی، نینهورساگ، نین لیل، نینورتا، نوسکا (ایزد) و نینگیشزیدا اشاره کرد. همچنین تعداد ایزدان شمالی بسیار کم است، و تنها سرودهای شماره ۱۲ تا ۱۷ به آن ها اختصاص دارد. این مسئله احتمالاً بازتاب نگاه به جزیره (بین النهرین) به عنوان منطقه ای حاشیه ای در
جنوب است. با این حال، Aage Westenholz یادآور می شود که حضور برخی ایزدان شمالی مانند زابابا نشان می دهد که تبعیض دینی سازمان یافته ای نسبت به آن ها وجود نداشته است. نواحی دورتر مانند ابلا، ماری (سوریه) و شوش (شهر باستانی) کاملاً نادیده گرفته شده اند. در میان ایزدان یادشده، دست کم بیست وپنج نفر مذکر و دست کم سی وهفت نفر مؤنث اند؛ اما به دلیل کمی منابع، تعیین جنسیت برخی دیگر ممکن نیست. در برخی موارد، ایزدبانوان با عنوان هایی چون "گاو بال دار" یا "اما" مشخص شده اند، اما این کاربرد همواره پیوسته نیست. Robert D. Biggs بر این باور بود که سرودها را باید به منزلهٔ ستایش هایی دانست که توسط انلیل ــ نخستین ایزد ذکرشده ــ خطاب به دیگر ایزدان بیان شده اند. اما مانفرد کربرنیک و یان لیسمان این دیدگاه را نمی پذیرند و معتقدند که برعکس، انلیل توسط دیگر ایزدان مورد ستایش قرار گرفته است. شیانهوا وانگ نیز اشاره می کند که این دیدگاه در میان آشورشناسان رایج تر است. احتمال دوم که توسط Krebernik و Lisman پیشنهاد شده آن است که همهٔ ایزدان توسط نوع بشر ستایش شده اند.
ورخنه یائوشوو () یک شهرک در شهرستان فیودوروفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
هوندا سی بی۲۵۰ آر. آر یک موتورسیکلت اسپرت دو سیلندر ۲۵۰ سی سی (۱۵ مکعب اینچ) با توان خروجی ۴۰ اسب بخار از سری سی بی آر است که توسط آسترا هوندا موتور، یکی از شرکت های تابعه هوندا در اندونزی ساخته شده است. در ژوئیه ۲۰۱۶ در جاکارتا رونمایی شد. تولید در نوامبر همان سال برای مدل سال ۲۰۱۷ آغاز شد. این اولین موتورسیکلت سی بی آر است که دارای موتور دو سیلندر با نام آر. آر می باشد. این موتورسیکلت همچنین کوچک ترین موتورسیکلت هوندا است که نشان سی بی آر-آر. آر را بر روی خود دارد. پیش از این، هوندا همچنین از نام CBR250RR برای انجین چهار سیلندر اسپرت خود هوندا سی بی آر۲۵۰اف استفاده می کرد که بین سال های ۱۹۹۰ و ۱۹۹۶ فروخته شد. این موتورسیکلت به طور رسمی در اندونزی، ژاپن، هنگ کنگ، ماکائو، تایلند و مالزی به فروش می رسد. به گفته هوندا، این موتورسیکلت دارای فناوری هایی است که از موتورسیکلت های مسابقه ای گرفته شده است، از جمله فناوری دریچه گاز، سه حالت سواری، و طراحی موتور فشرده تر نسبت به رقبای خود.
کیک فاینانسیه، یک کیک بادام فرانسوی است که معمولاً در قالب کوچک پخته می شود و قالب ها هم عمدتاً مستطیلی شکل هستند. تاریخچه. منشأ فاینانسیه منطقه لورن فرانسه است. این کیک در ابتدا توسط راهبه های فرقه عیادت از مریم مقدس در قرن هفدهم درست شدند و در قرن نوزدهم رایج شدند. گفته می شود که نام فاینانسیه از قالب مستطیلی سنتی گرفته شده است، که زمانی که سوئیسی ها این کیک را به این شکل پختند، این کیک شبیه یک شمش طلا است. طبق روایت دیگری، این کیک در منطقه مالی پاریس که در اطراف بورس پاریس قرار دارد، محبوب شد، زیرا کیک به راحتی می توانست برای مدت طولانی در جیب نگهداری شود بدون اینکه آسیبی ببیند.
منطقه پرداخت واحد یورو یک ابتکار ادغام پرداخت از سوی اتحادیه اروپا برای ساده سازی انتقال های بانکی به یورو است. ، این سامانه شامل ۴۰ عضو بود، که از ۲۷ کشور عضو اتحادیه اروپا، چهار کشور عضو انجمن تجارت آزاد اروپا (ایسلند، لیختن اشتاین، نروژ و سوئیس) و بریتانیا تشکیل می شدند. برخی ریزکشورها نیز در طرح های فنی مشارکت دارند: آندورا، موناکو، سان مارینو و واتیکان. تا سال ۲۰۲۵، آلبانی، مولداوی، مونته نگرو و مقدونیه شمالی چهار کشوری بودند که در حال مذاکره برای پیوستن به اتحادیه اروپا و در عین حال عضو SEPA بودند. منطقه پرداخت واحد یورو (SEPA) عمدتاً انتقال های معمول بانکی را پوشش می دهد. روش های پرداختی که ویژگی ها یا خدمات اختیاری اضافی دارند، مانند سامانه های پرداخت با تلفن همراه یا کارت های هوشمند، به طور مستقیم دربرگرفته نمی شوند. با این حال، طرح پرداخت فوری SEPA، محصولات پرداختی را نیز برای دستگاه های هوشمند تسهیل می کند. اهداف. هدف اعلام شدهٔ منطقه پرداخت واحد یورو در سال ۲۰۰۸، بهبود کارایی پرداخت های برون مرزی و تبدیل بازارهای پراکندهٔ ملی پیشین برای پرداخت های یورویی به یک بازار داخلی یکپارچه بود. منطقه پرداخت
واحد یورو این امکان را برای مشتریان فراهم می کرد تا پرداخت های غیرنقدی یورویی را به هر حسابی در این منطقه انجام دهند، تنها با استفاده از یک حساب بانکی و یک مجموعه ابزار پرداخت. کسانی که در یکی از کشورهای منطقه یورو حساب بانکی دارند، می توانند از آن برای دریافت حقوق و انجام پرداخت ها در سراسر منطقه یورو استفاده کنند، مثلاً زمانی که در کشور جدیدی شاغل می شوند. این پروژه شامل توسعه ابزارهای مالی، استانداردها، رویه ها و زیرساخت های مشترک برای دستیابی به «صرفه جویی در مقیاس» است. ، برآورد می شد این اقدام بتواند هزینهٔ کلی انتقال سرمایه در سراسر منطقه برای اقتصاد اروپا را تا ۲ تا ۳ درصد از کل تولید ناخالص داخلی کاهش دهد. SEPA پرداخت هایی به ارزهایی غیر از یورو را شامل نمی شود. این بدان معناست که پرداخت های داخلی در کشورهای عضو SEPA که از یورو استفاده نمی کنند، همچنان طبق طرح های محلی انجام می شوند، اما پرداخت های برون مرزی با کشورهای منطقه یورو در حد بالایی از SEPA و یورو استفاده می کنند. کشورهای شمال اروپا (به جز فنلاند) از یورو استفاده نمی کنند و هیچ برنامه ای نیز برای پذیرش آن ندارند. این چهار کشور (سوئد، دانما
رک، نروژ و ایسلند) در فاصلهٔ سال های ۲۰۱۷ تا ۲۰۱۹ طرح هایی برای ساده سازی، تسریع و کاهش هزینهٔ پرداخت های برون مرزی بین یکدیگر آغاز کردند، ولی این طرح ها بنا بر برخی گزارش ها موفق نبوده اند. طرح ها. کارکردهای مختلف ارائه شده توسط SEPA به طرح های پرداختی جداگانه تقسیم می شوند. انتقال اعتبار منطقه پرداخت واحد یورو. انتقال اعتبار منطقه پرداخت واحد یورو ("SCT") امکان انتقال وجوه از یک حساب بانکی به حساب دیگر را فراهم می کند. قوانین تسویه منطقه پرداخت واحد یورو ایجاب می کند که پرداخت هایی که پیش از زمان قطع در یک روز کاری انجام می شوند، در روز کاری بعدی به حساب دریافت کننده واریز شوند. این طرح در ژانویه ۲۰۰۸ معرفی شد. در فوریه ۲۰۱۴، جایگزین طرح های انتقال اعتبار ملی شد و بعدها استفاده از «شماره حساب بین المللی بانکی» یا "IBAN" را برای انتقال ها الزامی کرد. انتقال اعتبار فوری منطقه پرداخت واحد یورو. انتقال اعتبار فوری منطقه پرداخت واحد یورو ("SCT Inst")، که به نام «پرداخت فوری منطقه پرداخت واحد یورو» نیز شناخته می شود، امکان واریز فوری به حساب دریافت کننده را فراهم می کند، به گونه ای که تأخیر کمتر از ۱۰ ثانیه باشد
و در شرایط خاص، حداکثر به ۲۰ ثانیه برسد. این طرح در نوامبر ۲۰۱۷ راه اندازی شد و در آن زمان، برای مشتریان نهایی در هشت کشور منطقه یورو عملیاتی بود. تا سال ۲۰۲۴، همه بانک ها این نوع انتقال را ارائه نمی دادند؛ اما در مارس ۲۰۲۴، اتحادیه اروپا «مقررات پرداخت های فوری» را تصویب کرد که همه بانک ها را ملزم می کند از ژانویه ۲۰۲۵ (برای انتقال های ورودی) و اکتبر ۲۰۲۵ (برای انتقال های خروجی)، این خدمات را ارائه دهند. پرداخت مستقیم. خدمت پرداخت مستقیم (Direct Debit) در قالب دو طرح جداگانه ارائه می شود: این طرح که به طور ویژه برای مصرف کنندگان تنظیم شده است، در ۲ نوامبر ۲۰۰۹ معرفی شد. تمام بانک هایی که خدمات پرداخت یکپارچهٔ یورویی ارائه می دهند، موظف به مشارکت در این چارچوب هستند. این طرح برای کاربران تجاری تنظیم شده است و مشارکت بانک ها در آن اختیاری است. از جمله تفاوت های کلیدی این طرح نسبت به پرداخت مستقیم پایه: پوشش خدمات پرداخت یکپارچه یورویی. شبکه پرداخت یکپارچهٔ یورویی شامل ۳۸ کشور می شود: کشورهای عضو اتحادیهٔ اروپا. ۲۰ کشور عضو منطقهٔ یورو: اتریش، بلژیک، کرواسی، قبرس، استونی، فنلاند، فرانسه، آلمان، یونان، ایرلند، ا
یتالیا، لتونی، لیتوانی، لوکزامبورگ، مالت، هلند، پرتغال، اسلواکی، اسلوونی و اسپانیا. ۷ کشور عضو اتحادیهٔ اروپا خارج از منطقهٔ یورو: بلغارستان، جمهوری چک، دانمارک، مجارستان، لهستان، رومانی و سوئد. اعضای انجمن تجارت آزاد اروپا (EFTA). ۳ کشور عضو منطقه اقتصادی اروپا: ایسلند، لیختن اشتاین و نروژ یک کشور عضو که توافق نامهٔ EEA را امضا نکرده و از طریق قراردادهای دوجانبه با اتحادیهٔ اروپا همکاری می کند: سوئیس چهار دولت خرد با توافق های پولی با اتحادیهٔ اروپا. آندورا، موناکو، سان مارینو و واتیکان. کشورهای در حال مذاکره برای عضویت در اتحادیهٔ اروپا. آلبانی و مونته نگرو. بریتانیا. بریتانیا با وجود خروج از اتحادیهٔ اروپا، در طرح های پرداخت این شبکه مشارکت دارد، اما استفاده از کد "BIC (سوئیفت)" الزامی است. سرزمین های وابسته به بریتانیا. جبل الطارق و سرزمین های وابستهٔ تاج (گرنزی، جرزی و جزیره من) نیز جزو این شبکه هستند. استثناها. اگرچه تمامی بخش های یک کشور معمولاً جزو این شبکه هستند، اما برخی مناطق خاص از پوشش خارج اند: مناطقی که از یورو استفاده می کنند اما عضو شبکه نیستند. اکروتیری و دکلایا (پایگاه های بریتانیایی در قبر
س)، سرزمین های جنوبی و جنوبگانی فرانسه و کوزوو. استفادهٔ غیررسمی. مناطقی از اروپا که رسماً عضو این شبکه نیستند، معمولاً از طرح های این شبکه برای پرداخت های بین المللی یورو، به ویژه به/از منطقهٔ یورو، استفاده می کنند. با این حال، ممکن است شرایط خاصی مانند هزینه های اضافی یا نیاز به کد "BIC" برای آن ها اعمال شود. هزینه ها. در چارچوب SEPA، پرداخت های یورویی در یک بازهٔ زمانی تضمین شده به گیرنده می رسند، و بانک ها حق ندارند از مبلغ منتقل شده کسر کنند (طبق مقررات ۲۰۰۱). با این حال، بانک ها و مؤسسات پرداختی می توانند هزینهٔ انتقالات یورویی را به طور یکسان برای تمامی اعضای EEA (داخلی یا خارجی) دریافت کنند. این موضوع برای کشورهایی که یورو واحد پول اصلی آن ها نیست، اهمیت دارد؛ زیرا در این کشورها انتقالات یورویی داخلی معمول نیست و ممکن است هزینه های بالایی برای انتقال یورو اعمال شود. سوئد و دانمارک قوانینی وضع کرده اند که انتقالات یورویی باید همانند انتقالات در ارز داخلی قیمت گذاری شوند، که نتیجه آن برداشت رایگان یورو از دستگاه های ATM است، اما برداشت در سایر ارزهای اتحادیه اروپا شامل هزینه می شود. طبق مقررات ۹۲۴/۲۰۰۹
اتحادیه اروپا، هزینهٔ پرداخت های فرامرزی یورویی (تا سقف ۵۰٬۰۰۰ یورو) در میان کشورهای عضو باید با هزینهٔ پرداخت های داخلی یکسان باشد. این قانون شامل تمامی کشورهای SEPA نمی شود؛ به طور مثال، سوئیس عضو SEPA است اما بخشی از اتحادیه اروپا نیست. همچنین، این مقررات هزینه های تبدیل ارز را پوشش نمی دهد، بنابراین ممکن است هزینه هایی برای تراکنش های غیر یورویی اعمال شود، مگر اینکه قانون ملی آن ها را منع کرده باشد. تاریخچه. دو نقطهٔ عطف مهم در شکل گیری "SEPA" وجود دارد: ابزارهای پرداخت پان اروپایی برای انتقالات اعتباری از ۲۸ ژانویه ۲۰۰۸ مورد استفاده قرار گرفتند؛ پرداخت مستقیم و کارت نقدی نیز از نوامبر ۲۰۰۹ در دسترس قرار گرفتند. تا پایان سال ۲۰۱۰ انتظار می رفت تمامی زیرساخت ها و پردازشگرهای پرداخت ملی پیشین در رقابت کامل باشند تا بهره وری افزایش یافته و صرفه جویی های اقتصادی از طریق تجمیع و مقیاس به دست آید. اولین نقطه عطف برای پرداخت مستقیم به دلیل تأخیر در اجرای قانون خدمات پرداخت ("PSD") در پارلمان اروپا محقق نشد. با این حال، این خدمات در نوامبر ۲۰۰۹ راه اندازی شدند. این اتفاق، فشار زمانی زیادی بر روی تحقق نقطه عطف دوم
ایجاد کرد. چارچوب قانونی و فنی. قانونی: کمیسیون اروپا پایه های حقوقی "SEPA" را از طریق دستورالعمل خدمات پرداخت "PSD" تأسیس کرد. فنی: شورای پرداخت های اروپا ("EPC") شامل بانک های اروپایی، چارچوب های تجاری و فنی، ابزارهای پرداخت را توسعه داد. شورای پرداخت های اروپا ("EPC") مسئول ایجاد سه نوع ابزار پرداخت پان اروپایی است: برای پردازش خودکار پرداخت های مستقیم "SEPA"، شورای پرداخت های اروپا از استانداردهای جهانی به نام ایزو ۲۰۰۲۲ استفاده کرده است. این استانداردها به بانک ها اجازه می دهند که به طور ایمن و خودکار اطلاعات پرداخت را منتقل کنند. در نهایت، نهادهای مختلف مانند بانک مرکزی اروپا، کمیسیون اروپا، و انجمن های بانکی در سراسر اروپا برای ایجاد و توسعه این سیستم پرداخت همکاری می کنند. از نظر فنی، در سیستم "SEPA"، تراکنش ها با استفاده از شماره حساب بین المللی ("IBAN") انجام می شوند. از فوریه ۲۰۱۶، دیگر نیازی به استفاده از اطلاعات اضافی جهت مرتب سازی بانک ها (BIC) برای تراکنش های "SEPA" نیست؛ زیرا این اطلاعات به طور خودکار از شماره "IBAN" استخراج می شود. پرداخت های آنی ("SCT Inst") نیز از تاریخ ۲۱ نوامبر ۲۰۱۷ در د
سترس قرار گرفت، که این امکان را می دهد تا پرداخت ها به صورت آنی و در هر زمان از شبانه روز و سال انجام شوند. بانک های شرکت کننده مسئول امنیت و رابط کاربری این پرداخت ها هستند؛ از جمله وب سایت ها و نرم افزارهای تلفن همراه. میزان پذیرش. تا آگوست ۲۰۱۴، ۹۹٫۴٪ از انتقال های اعتباری، ۹۹٫۹٪ از تراکنش های پرداخت مستقیم و ۷۹٫۲٪ از پرداخت های کارتی در منطقه یورو به سامانه SEPA منتقل شده بودند.
کوه های کوره (نام کهن: کوه های اسفندیار) رشته کوهی در منطقهٔ دریای سیاه است. در بخش غربی منطقهٔ دریای سیاه، کوه های کوره در میان سه رشته کوه موازی دیگر نزدیک ترین رشته کوه به ساحل است، که بر روی پشته های پهن خود قرار دارد و ارتفاع آن در پشت منطقهٔ آیانجیک از ۱۵۰۰ متر فراتر می رود. بلندترین قلهٔ این رشته کوه ها در کوه یارالی گؤز، با ۲۰۱۹ متر ارتفاع، قرار دارد. طول شرقی-غربی این رشته کوه ها میان سینوب و بارتین بیش از ۳۰۰ کیلومتر است. شاخهٔ نخست این رشته کوه از اولوس در استان بارتین آغاز می شود و تا شهرستان آزداوای امتداد دارد، و شاخهٔ دوم آن بین اینه بلو و ارفلک ادامه دارد. با این حال، شاخهٔ سوم و پایانی این رشته کوه از شهر گرزه در استان سینوب آغاز شده و تا یاکاکنت و آلاچام در استان صامسون ادامه یافته است. تودهٔ کوهستانی که به صورت تند و تیز به سوی ساحل امتداد یافته، در محدوده های دلتای قزل ایرماق پایان می یابد. این رشته کوه ها برخی از مناطق و شهرهای استان قسطمونی را از نوار ساحلی جدا می کنند. کوه های پُرشیب و ناهموار کوره باعث تغییر عناصر اقلیمی در فاصله های کوتاه شده و در نتیجه، مناطق دارای ریزاقلیم ایجاد کرد
ه است. در بخش های نزدیک به ساحل، اقلیم دریای سیاه حاکم بوده، در حالی که در نواحی داخلی، اقلیم قاره ای نمود بیشتری پیدا می کند. از ویژگی های مناطق داخلی نوسانات دمایی، تفاوت زیاد دما، افزایش پدیده یخبندان و امتداد آن تا فصل بهار است. در نواحی دور از دریا، میزان بارندگی حدوداً نصف مقدار آن در نواحی ساحلی است. بر اساس طبقه بندی سرّیر ارینچ، نواحی ساحلی کوه در اقلیم نیمه مرطوب و مناطق داخلی در اقلیم نیمه خشک قرار دارند. شکل گیری. این رشته کوه بخشی از سیستم کوهستانی است که در نتیجهٔ سامانهٔ کوه زایی آلپی به وجود آمده است. هنگامی که بخش هایی از بستر دریای تتیس که پس از تجزیهٔ خشکی پانگه آ شکل گرفته بود تحت فشار قارهٔ آفریقا بر روی شبه جزیرهٔ آناتولی قرار گرفت و بالا آمد. کوه های کوره بخشی از رشته کوهی هستند که از فرانسه آغاز شده، از بالکان گذشته، با آناتولی و قفقاز و ایران ادامه یافته و تا رشته کوه های هیمالیا امتداد می یابد. پوشش گیاهی. دامنه های آن پوشیده از جنگل است.
نامزدِ بلوس نقاشی هنرمند فرانسوی هانری پل موته است که بر اساس یک آیین خیالی بابلی مرتبط با خدای بلوس (بل) است. طبق آن آیین، دختری به بل پیشنهاد شد که یک شب در دامان مجسمه بل نشست و سپس دختر دیگری جایگزین او شد که همگی برندگان مسابقات زیبایی روزانه بودند. موته به عنوان مرجع از هرودوت مورخ یونانی یاد کرد، اما بعدها مشخص شد که نقل قول مربوطه ساختگی بوده است. برای بازسازی فضای داخلی معبد بابلی، موته از معبد یونانی در المپیا کپی کرده است، در حالی که این مجسمه از لاماسو الهام گرفته شده بود. این نقاشی سال ۱۸۸۵ کشیده شده است و هم اکنون در موزه اورسی، پاریس نگهداری می شود.
دام یا تله فیلمی هندی محصول سال ۲۰۱۲ و به کارگردانی پراکاش جها است. در این فیلم بازیگرانی همچون آرجون رامپال، ایشا گوپتا، آبهای دئول، آنجالی پاتیل، مانوج باجپایی، کبیر بدی، اوم پوری، ماکش تیواری و سمیرا ردی ایفای نقش کرده اند.
رفته رفته یا در راه فیلمی هندی محصول سال ۱۹۷۶ و به کارگردانی سوندر دار است. در این فیلم بازیگرانی همچون ویشال آناند و سیمی گریوال ایفای نقش کرده اند.
آشپزی نامیبیایی سبک آشپزی در کشور نامیبیا است که تحت تأثیر دو گرایش فرهنگی اصلی است: آشپزی بومی. در دوره ماقبل استعماری غذاهای بومی با استفاده از طیف بسیار گسترده ای از میوه ها ، آجیل ، پیاز ، برگ و سایر محصولات جمع آوری شده از گیاهان وحشی و شکار شکار وحشی مشخص می شد. اهلی کردن گاو در منطقه حدود دو هزار سال پیش توسط گروه های خویسان امکان استفاده از فرآورده های شیری و در دسترس بودن گوشت را فراهم کرد. در دوره پیش از استعمار، آشپزی بومی با استفاده از دامنه وسیعی از میوه ها، آجیل ها، پیاز، برگ ها و سایر محصولات جمع آوری شده از گیاهان وحشی و همچنین شکار حیوانات وحشی مشخص می شد. اهلی کردن گاوها در این منطقه حدود دو هزار سال پیش توسط گروه های خویسان امکان استفاده از محصولات شیر و در دسترس بودن گوشت را فراهم کرد. آشپزی استعماری. نامیبیا توسط استعمارگران آلمانی در طول قرن نوزدهم سکنی گزیده شد و تأثیر آلمان بر آشپزی سفید نامیبیا همچنان بسیار قوی است. یکی از نمونه های آشپزی مهاجران آلمانی "شنیسل وینر" است. مستعمره نشینان آلمانی در قرن نوزدهم در نامیبیا سکونت یافتند و تأثیر سبک آلمانی بر آشپزی سفیدپوستان نامیبیا همچنان ب