Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
۹۵۵ به آلمان غربی مهاجرت نمود و در رشته زیست شناسی و شیمی در دانشگاه آزاد برلین ثبت نام نمود. در سال ۱۹۶۱ او برسی های دکترای خود را در باره شیمی تاکسونومی در کاسنیان تحت نظر رودولف هانسل، رئیس مؤسسه فارماک گنوزی در باغ گیاه شناسی و موزه برلین-داهلمات شروع کرد. و سر انجام مدرک دکترای او در سال ۱۹۶۵ اعطا گردید."در موردآنتوسیانین ها و ترکیب های مرتبط در سنتروسپرم ها" حرفه. کریستین در سر آغاز کارش به عنوان معلم مدرسه ابتدایی در لایپزیگ کار می نمود. در این شرایط حاضر، بعداز تحصیلات آکادمیک بعدیش در دانشگاه آزاد برلین، یک حرفه آکادمیک را دنبال می کرد. از سال ۱۹۶۲ تا ۱۹۶۵ لوکرت سمت دستیار علمی نیمه وقت در انستیتوی فارماکوگنوزی در دانشگاه آزاد برلین داشت، که بعد از گرفتن دکترا به یک پست تمام روز مبدل شد. در سال ۱۹۶۶ او بعد از بکارگرفتن توسط جوزف پولت ، گلسنگ شناس که اخیراً به عنوان استاد گیاه شناسی سیستماتیک در موسسه سیستماتیک گیاهی و جغرافیای گیاهی در دانشگاه آزاد برلین منتخب شده بود، آغاز به استفاده از علم خود در باره گلسنگ ها نمود. آشکار شد که لوکرت با دارابودن ترفندهای سازمانی و مدیریتی می باشدکه در هنگام گسترش م
وسسه مورد استفاده واقع شد، از غبیل ساخت و تجهیز یک ساختمان نوین در فضای باغ گیاه شناسی. او در سال ۱۹۷۰ موفق به کسب درجه استادی گردید. او تا هنگام بازنشستگی در سال ۱۹۹۵ در مؤسسه سیستماتیک گیاهی و جغرافیای گیاهی باقی ماند. تحقیق ها و تعلیمات او بر جداسازی و تحلیل متابولیت های ثانویه گلسنگ ها برای دسته بندی معطوف بود و فناوری های نوینی همانند طیف سنجی جرمی را به محض اینکه در دسترس قرار گرفت، او را گرفت. او با بسیاری از گروه های تحقیقاتی دیگر همکاری نمود و در آن مکان جزئی از کل آنالیز شیمیایی را عرضه کرد. او به خصوص به گزانتون ها علاقه داشت نه تنها ساختار آنان بلکه محل های زیر سلولی آنان. کار خود او بیشتر روی جنس های درون لبه دارسانان بود، به خصوص آکروسپورا، کلادونیا، دیملاانا، لکانورا، لسیدیا، لپراریا، لوبوتالیا، پارملیا، پورتوزاریا، اوفیوپارما و ریزوپلاکا. انتشارات. لوکرت نویسنده یا نگارنده حداقل ۹۴مقاله علمی و فصول های کتاب بود. افتخارات و جوایز. در زمان بازنشستگی لوکرت در سال ۱۹۹۵، زمانی که او ۶۵ سال داشت، یک جشنواره فست شریفت با عنوان "مطالعات لیکنولوژی با اصرار بر شیمی تاکسونومی، جغرافیا و فیتوشیمی انتشار گ
ردید: کریستین فست شریفت لوکرت" با ۵۵ شراکت. در سال ۱۹۹۶ از سمت انجمن بین المللی گلسنگ شناسی به پاس سپاسگذاری از کار های عمرش، مدال آچاریوس را کسب نمود. در سال ۲۰۰۰ کریستین به عضویت افتخاری انجمن لیکنولوژی ایتالیا مدخل گردید. زندگی شخصی. لوکرت وقتی که هر دو در یک مدرسه ابتدایی در نزدیکی مایسن دبیر بودند، با اوا شوابهاوزر آشنا گردید. در سال ۱۹۵۵ آنان به برلین در آلمان غربی مهاجرت نمودن و تظاهر نمودن که برای یک تعطیلات کوتاه می به ان مکان می روند. آنان درتاریخ ۱ ژوئن ۱۹۵۵ ازدواج نمودند. او به عنوان معلم مدرسه راهنمایی تعلیم دید. آنان با هم ۲ فرزند داشتند. او درتاریخ ۲۷ژانویه ۲۰۱۱ درگذشت.
قالقوتان یک رود در قزاقستان است که در استان آق مولا واقع شده است.
فرانسیسکو سروندولو (؛ زادهٔ ) تنیس باز اهل آرژانتین است. او در حال حاضر (سال ۲۰۲۵) دارای رتبه ۱ تک نفره در آرژانتین و آمریکای جنوبی است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده است.
مرز افغانستان–تاجیکستان به طول ۱۳۵۷ کیلومتر امتداد دارد و از نقطه سه گانه با ازبکستان در غرب تا نقطه سه گانه با منطقه خودمختار سین کیانگ چین در شرق کشیده شده است. این مرز تقریباً به طور کامل در امتداد آمودریا، رود پنج و رود پامیر قرار دارد، به جز بخش شرقی آن که در امتداد واخان واقع شده و جامعه قومی تاجیک را به شهروندان دو کشور جداگانه تقسیم می کند. تاریخچه. این مرز از مرز قدیمی اتحاد جماهیر شوروی و افغانستان به ارث رسیده است که شکل کنونی آن عمدتاً در طول رقابت قرن نوزدهم انگلستان و روسیه در آسیای مرکزی، معروف به بازی بزرگ، شکل گرفت. با فتح خانات خیوه و امارت بخارا توسط امپراتوری روسیه و کنترل راج بریتانیا توسط امپراتوری بریتانیا، این دو قدرت توافق کردند که افغانستان را به عنوان یک دولت حائل مستقل بین خود رها کنند. در سال ۱۸۷۳، بریتانیا و روسیه بر سر یک فرمول تقریبی برای مرز به توافق رسیدند، به طوری که آمودریا به عنوان مرز شرقی از مجاورت روستای خواجه سالار تا دریاچه زورکو تعیین شد و واخان در افغانستان باقی ماند. بخش غربی مرز (یعنی بخش عمده مرز کنونی افغانستان و ترکمنستان) قرار بود در تاریخ بعدی توسط کمیسیون مر
زی تعیین شود. با گسترش بیشتر روس ها به منطقه ترکمنستان کنونی در اوایل دهه ۱۸۸۰، تنش ها افزایش یافت و با حادثه پنجده (نزدیک سندیقچی در ترکمنستان کنونی)، منطقه ای که افغانستان ادعا می کرد، به اوج خود رسید. مذاکرات اوضاع را آرام کرد و کمیسیون مشترک مرزی انگلیس و روسیه مرز را به شکل کنونی آن در دوره ۱۸۸۴–۱۸۸۷ تعیین کرد. از آنجایی که روستای خواجه سالار دیگر قابل شناسایی نبود، توافق شد که مرز باید در مجاورت خمیاب، افغانستان، به آمودریا برسد. شرقی ترین بخش مرز (که اکنون بخشی از مرز افغانستان و تاجیکستان را تشکیل می دهد) تا سال های ۱۸۹۳–۱۸۹۵ نهایی نشد، و افغان ها موافقت کردند که از هرگونه ادعایی نسبت به سرزمین های شمال آمودریا چشم پوشی کنند. این توافق همچنین موقعیت مرز زمینی در بخش شرقی دریاچه زارکول تا چین را تعیین کرد و متعاقباً مجموعه ای از ستون های مرزی نصب شد. در سال ۱۹۲۱، یک پیمان شوروی و افغانستان به امضا رسید که بر اساس آن روسیه موافقت کرد "مناطق مرزی را که در قرن گذشته متعلق به افغانستان بود، با رعایت اصول عدالت و خودمختاری جمعیت ساکن در آن، به افغانستان واگذار کند." با این حال، این پیمان هرگز اجرا نشد و به
طور صریح توسط توافقنامه مرزی سال ۱۹۴۶ لغو شد، که مرز را به همان شکل حفظ کرد و قرار شد جزایر رودخانه ای متعاقباً توسط یک کمیسیون مشترک تخصیص داده شوند. منطقه مرزی در دهه ۱۹۹۰ به دلیل جنگ داخلی تاجیکستان و جنگ داخلی افغانستان بسیار ناآرام بود. با پایان جنگ تاجیکستان و سقوط دولت طالبان در سال ۲۰۰۱، امنیت بهبود یافت؛ با این حال، مرز طولانی و نفوذپذیر همچنان به خوبی محافظت نمی شود و یک مسیر اصلی قاچاق مواد مخدر است. همچنین تعدادی حادثه مربوط به شورش طالبان در افغانستان رخ داده است. روسیه پیش از سال ۲۰۰۵ در تأمین امنیت آن کمک می کرد و گزارش های اخیر حاکی از آن است که چین ممکن است اکنون در تأمین امنیت مرز کمک کند. در سال های اخیر چندین گذرگاه مرزی و پل جدید به منظور تقویت تجارت و روابط، تا حدی با بودجه دولت های خارجی و شبکه توسعه آقاخان ساخته شده است. در ژوئیه ۲۰۲۱، پس از تهاجم ۲۰۲۱ طالبان، بسیاری از سربازان افغان و کارمندان دولتی از مرز عبور کرده و وارد تاجیکستان شدند. در پاسخ، دولت تاجیکستان نیروهای بیشتری را در نزدیکی مرز مستقر کرد. نقشه های تاریخی. نقشه های تاریخی انگلیسی زبان از مرز افغانستان - تاجیکستان شوروی،
اواسط تا اواخر قرن بیستم: &lt;نگارخانه حالت = "بسته" ارتفاعات = "۱۶۰"&gt; Txu-oclc-6654394-nj-42-4th-ed.jpg| Txu-oclc-6654394-nj-43-5th-ed.jpg| &lt;/نگارخانه&gt;
نیروهای امنیتی نظام جمهوری اسلامی ایران به دستور مقامات جمهوری اسلامی در جریان خیزش ۱۴۰۱ ایران با وحشیگری دست به سرکوب خونین معترضان زدند. نیروهایی از فرماندهی انتظامی، سپاه پاسداران و نیروی زمینی ارتش که زیرمجموعه ستاد کل نیروهای مسلح هستند در سرکوب معترضان نقش دارند. از زیرمجموعه های فرماندهی انتظامی، پلیس پیشگیری، پلیس آگاهی، پلیس امنیت عمومی، فتا، یگان ویژه ناجا و نوپو، گردان های امام علی در سرکوب معترضان دست دارند. سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، جدای از نیروهای خودش از نیروهای بسیج و گروهی به نام نخسا هم استفاده می کند. گروه نخسا خود را خودجوش و از فداییان سید علی خامنه ای و قاسم سلیمانی می نامد،گروه نخسا به دستور قاسم سلیمانی، فرمانده نیروی قدس سپاه تشکیل شد. به گفتهٔ سازمان ملل متحد، جمهوری اسلامی محتملا در جریان سرکوب اعتراضات سال ۱۴۰۱ مرتکب جنایت علیه بشریت شده است. امیرعلی حاجی زاده، فرمانده نیروی هوافضای سپاه پاسداران، تعداد کشته شدگان را بیش از ۳۰۰ نفر اعلام کرده است. نظام جمهوری اسلامی مسئولیت کشتن معترضان به دست نیروهای خود را برعهده نمی گیرد و علت مرگ بسیاری از معترضان کشته شده را «تصادف رانندگی»
، «خودکشی»، «سقوط از ارتفاع» یا «تیراندازی از میان جمعیت» اعلام کرده است. همچنین مقامات جمهوری اسلامی برای انکار کشتن معترضان، از اعترافات اجباری بستگان کشته شدگان نیز استفاده کرده اند. صدور دستور سرکوب فوری. سید علی خامنه ای در ۲۸ آبان ۱۴۰۱ در یک سخنرانی، دستور سرکوب معترضان را صادر کرد و در پی آن، سید ابراهیم رئیسی، رئیس دولت جمهوری اسلامی و عضو هیئت مرگ اعدام دسته جمعی زندانیان عقیدتی سیاسی ایران در تابستان ۱۳۶۷، در روز سی ام، به دستگاه های مسئول، دستور داد که معترضان را «فوری» سرکوب کنند. بعد از صدور دستور سرکوب فوری، خامنه ای در دی ۱۴۰۱ نیز گفت: «کار را به هنگام باید انجام داد. نباید غفلت کنیم…؛ باید بدون تأخیر وارد میدان بشویم؛ نباید تأخیر داشته باشیم» و همین چراغ سبز وی باعث تسریع بیشتر صدور احکام کیفری، از جمله، اعدام بر ضد معترضان بازداشت شده گردید. همچنین غلامحسین محسنی اژه ای، رئیس قوه قضائیه گفت: «برای عناصر و مسببان اصلی اغتشاشات اخیر، هیچ جای ارفاق وجود ندارد.» درخواست نمایندگان مجلس برای اعدام بازداشت شدگان. در ۱۵ آبان ۱۴۰۱، ۲۲۷ نفر از نمایندگان مجلس شورای اسلامی در بیانیه ای در خطاب به قوه قضا
ییه و با محارب خواندن معترضان در ایران، خواستار قصاص (اعدام) معترضان شدند. تعداد معترضان بازداشت شده تا ۲۷ آبان ۱۴۰۱ دست کم ۶۰٫۰۰۰ نفر است. درخواست روحانیان برای تداوم اعدام. در دی ۱۴۰۱، جامعه مدرسین حوزه علمیه قم ضمن سپاس از اقدامات قوه قضاییه، با صدور بیانیه ای خواستار تداوم جدی تر اعدام بازداشت شدگان خیزش ۱۴۰۱ ایران، تحت عنوان محارب و مفسد باغی شد و نیز روحانیان مخالف با اعدام آنان را ورشکسته سیاسی نامید. تهدید فرمانده سپاه. یک مقام بلندپایه سپاه پاسداران تهدید کرد که برای براندازی رژیم جمهوری اسلامی «باید از دریای خون گذشت». شلیک عامدانه و سیستماتیک به چشم معترضان. نظام جمهوری اسلامی در خیزش ۱۴۰۱ ایران صدها نفر را در خیابان های ایران به طور سیستماتیک و عامدانه، با گلوله های ساچمه ای و پینت بال زخمی کرد و حالا بیشتر از یک سال است که معترضان مجروح از ناحیه چشم بلاتکلیف با درد و نبود دارو و درمان شکنجه می شوند. غزل رنجکش، حسین نوری نیکو، ضحا موسوی، محمد فرضی، نیلوفر آقایی، متین حسنی هر کدام در جای جای ایران هدف گلوله ماموران حکومتی قرار گرفتند و حالا همگی در حال طی کردن روند درمان هستند.یکی از آن ها که در ای
ران است به ایران اینترنشنال می گوید: «تا مدت ها به ما دارو نمی رسید. داروهای ما را به داروخانه نمی رساندند تا با درد ما را شکنجه کنند. ما که هر روز با فشار و چشم و درد مواجه هستیم.»امیر شاه ولایتی، حسین جعفری، علی زارعی، متین حسنی و حسین حسین پور از معترضانی بودند که با شلیک عامدانه ماموران حکومت نابینا و مدت ها در بازداشت بودند. آن ها در زندان با جلوگیری از دادن داروهایشان شکنجه شدند. روش های سرکوب. در این اعتراض ها جمهوری اسلامی از دو ابزار جدید لیزر و آمبولانس برای سرکوب استفاده کرده است؛ از لیزر برای نشانه گیری قبل از شلیک و از آمبولانس، ماشین های شرکت میهن، برای جابجایی نیرو و دستگیری معترضان و انتقال آنها به بازداشتگاه ها استفاده می شود. پلیس ضد شورش برای متفرق کردن معترضان به آنان تیراندازی کردند. و برای متفرق کردن معترضان از گاز اشک آور و ماشین های آب پاش استفاده کرد. جمهوری اسلامی در مواجهه با این اعتراضات، بیش از ۵۰۰ نفر از جمله ۷۱ کودک را به قتل رساند. در حین این اعتراضات، اینترنت و شبکه های اجتماعی به طور گسترده ای از دسترس خارج یا فیلتر شدند. همچنین فعالان سیاسی و اجتماعی در ایران دستگیر شدند. اس
تفاده از خشونت بسیار در برخورد با معترضان مانند تیراندازی مستقیم به آن ها توسط نظامیان و شبه نظامیان در شهرهای مختلف با واکنش های بسیاری مواجه شد. در روزهای ابتدایی اتصال ها به اینترنت در ایران به ۶۷ درصد میزان معمول کاهش داده شد. در روزهای بعد اینترنت موبایل و خطوط تلفن همراه در بخش های گسترده ای از ایران قطع شد. ربودن کودکان و نوجوانان. سازمان حقوق بشری هه نگاو اسامی ۱۸۶ کودک و نوجوان (۱۵۴ پسر و ۳۲ دختر) را که در جریان خیزش ۱۴۰۱ ایران به دست نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی ربوده شده اند، منتشر کرد که برخی از آنان به چند سال حبس و ۷۴ ضربه شلاق و نیز جریمه مالی محکوم شدند. تجاوز جنسی به جوانان. بنا به گزارش برخی منابع، هم زمان با بازداشت گسترده معترضان توسط حکومت جمهوری اسلامی، و سکوت رسانه ها (ی داخلی)، میزان خشونت و حتی تجاوز جنسی سرکوبگران حکومتی به دختران و پسران حتی کم سن (۱۴–۱۳ ساله) افزایش یافته است. شبکه سی ان ان، پس از یک بررسی دوماهه (مهر و آبان ۱۴۰۱) و در گزارشی تحقیقی، تأیید کرده است که پسران و دختران بازداشت شده در ایران، مورد خشونت جنسی قرار می گیرند و در برخی موارد در زندان به آن ها «تجاوز» می شود
. ضرب و شتم و آزار جنسی زندانیان دخترِ به ویژه زیبا شدیدتر است. قربانی برجسته تجاوز و قتل معترضان توسط جمهوری اسلامی، نیکا شاکرمی است، نیکا شاکرمی یکی از معترضان علیه حکومت بوده که در صف اول اعتراضات و روسری سوزان حضور شجاعانه داشت اماّ پس از دستگیری، بارها توسط سرکوبگران رژیم مورد تجاوز قرار گرفته، به حدی که رحم او بیرون کشیده شده و به قتل رسیده است به گفته یکی از دختران بازداشت شده، در بازداشتگاه، یک «اتاق خصوصی بازجویی» وجود دارد که افسر بازجو، دختری زیبا را به تنهایی با خود به آن اتاق برده و به او تعرض جنسی می کند. یکی از کسانی که بارها مورد تجاوز جنسی و حتی پارگی اندام ها قرار گرفت آرمیتا عباسی است. فیلم گرفتن از صحنه تجاوز جنسی برای باج گیری. سی ان ان به نقل از منابع مطلعی که با قربانیان گفت وگو کرده اند، گزارش داده که مأموران جمهوری اسلامی از صحنه های خشونت آمیز تعرض جنسی فیلم تهیه کرده اند و آن فیلم ها را به ابزاری برای باج گیری از معترضان یا وادار کردنشان به سکوت تبدیل کرده اند. بر اساس برخی تحقیقات راستی آزمایی شده، حکومت جمهوری اسلامی از تعرض و تجاوز جنسی به عنوان یکی از ابزارهای سرکوب و برای تحت ف
شار گذاشتن، ناامید کردن، اخاذی و دریافت حق سکوت از معترضان قربانی شده، استفاده می کند. نابینا کردن سیستماتیک معترضان. سازمان حقوق بشر ایران در گزارشی شلیک نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی به صورت و چشم تعداد قابل توجهی از معترضان مأموران را «سیستماتیک» و «هدفمند» اعلام کرد. آمار دقیقی از معترضانی که چشمانشان آسیب دیده، در دست نیست؛ ولی بنا به گزارشها دست کم ۵۰۰ نفر معترض از ناحیه چشم، آسیب دیده اند. در همین رابطه اوایل آذر ماه ۱۴۰ چشم پزشک طی امضای بیانیه ای گواهی دادند که از شروع اعتراضات ۱۴۰۱ در اواخر شهریور امسال تا آن زمان، شمار قابل توجهی از معترضان به خاطر اصابت گلوله های ساچمه ای و پینت بال به چشم شان به مراکز درمانی مراجعه کرده بودند. عبدالحمید اسماعیل زهی، امام جمعه اهل سنت زاهدان نیز روز جمعه ۱۴ بهمن با اشاره به مجروح شدن ۳۰۰ شهروند سیستان و بلوچستان در جمعه خونین زاهدان، گفت ۱۵ نفر از آنان در جریان حمله مأموران از ناحیه یک یا هر دو چشم نابینا شده اند. نیویورک تایمز طی گزارشی اواخر آبان ماه ۱۴۰۱ از صدها معترضی خبر داد که در جریان سرکوب خیزش انقلابی مردم ایران از فاصله نزدیک هدف قرار گرفته اند و چشمان آن
ها بر اثر اصابت گلوله های فلزی یا پلاستیکی نابینا شده است. همچنین گاردین از دریافت ده ها عکس خبر داد که در آن ساچمه به تخم چشم معترضان اصابت کرده و ۱۰ کارشناس پزشکی در مصاحبه با گاردین گفته اند که در جریان اعتراضات ضد حکومتی، شلیک مأموران جمهوری اسلامی به چشم زنان، مردان و کودکان بسیار رایج بود. تحریف علت کشتار. مسئولان حکومت جمهوری اسلامی دلیل کشته شدن معترضان را خودکشی، بیماری زمینه ای، گاز گرفتن سگ… و حتی شلیک معترضان به یکدیگر اعلام می کنند. مشکل تراشی در هنگام تحویل پیکر کشته شدگان. حکومت جمهوری اسلامی در تحویل دادن پیکرهای کشته شدگان، اشکال تراشی و تأخیر انجام داده و حتی با سناریوسازی برای دلیل مرگشان باعث خشم مردم می شود. قبرشویی به عنوان کیفر. حکومت جمهوری اسلامی یک معترض ۳۳ ساله به نام مینا یعقوبی که مربی بدن سازی در شهر اراک است را علاوه بر ۱۱ سال حبس و ۸۵ ضربه شلاق، به «۱۲۴ ساعت شستن قبور» محکوم کرد. بنا بر گزارش شبکه های اجتماعی مینا یعقوبی حین خروج از زندان و آزادی موقت با قید وثیقه درحالی که با چشمان کبود و متورم دیده شد گفت که او «مدت ها روزی ۱۲ ساعت تحت بازجویی و شکنجه شدید» بوده است. افزایش
فشار بر روزنامه نگاران و وکیلان. در روزهای اعتراضات فشارها بر روزنامه نگاران افزایش یافت. نیلوفر حامدی، فاطمه رجبی، مجتبی رحیمی، علیرضا خوشبخت و یلدا معیری از جمله بازداشت شدگان هستند. همچنین ۲ مهر نیروهای امنیتی با یورش به خانه الهه محمدی، روزنامه نگار، در خانه اش را شکسته و برخی از وسایل او از جمله کامپیوترش را با خود بردند. با ادامه اعتراضات سراسری در ایران فشار مقامات قضایی جمهوری اسلامی بر وکلایی که دفاع از معترضان را عهده دار شدند هم افزایش یافته است. مهسا غلام علیزاده، سعید جلیلیان، میلاد پناهی پور و بابک پاک نیا بازداشت شدند. محدودتر کردن آزادی بیان و افزایش مجازات شخصیت های مشهور. مجلس شورای اسلامی در صدد برآمد که ماده ای به قانون مجازات اسلامی بیفزاید که اگر افراد سرشناس (سلبریتی) در صورت روی دادن رخدادی در جامعه، تا زمانی که مراجع رسمی حکومت دربارهٔ آن اظهارنظر نکرده اند، نباید دربارهٔ آن اظهارنظر کنند و اگر دیدگاهشان - هرچند درست باشد - با روایت و قرائت رسمی حکومت، تفاوت داشته باشد جرم محسوب شده و باعث مجازات می شود. اختلال گسترده اینترنت. در روزهای ابتدایی اتصال ها به اینترنت در ایران به ۶۷ درصد
میزان معمول کاهش داده شد. در روزهای بعد اینترنت موبایل و خطوط تلفن همراه در بخش های گسترده ای از ایران قطع شد. رسانه اجتماعی اینستاگرام و پیام رسان واتس اپ نیز در ۳۰ شهریور فیلتر شدند. گوگل نیز از دسترس خارج شد که پس از دو روز رفع فیلتر شد. همچنین اختلال گسترده ای در دسترسی به اینترنت رخ داد که به گزارش نت بلاکس بزرگ ترین اختلال در اینترنت ایران از زمان قطعی کامل اینترنت در ۱۳۹۸ بود. واکنش ها. عفو بین الملل در واکنش به سرکوب خیزش ۱۴۰۱ ایران از دست یافتن به اسناد و مدارکی خبر داد که نشان می دهد از سوی عالی ترین مقام نظامی در ایران به فرماندهان نیروهای مسلح در تمامی استان ها دستوری با موضوع «مقابله شدید با اغتشاشگران و ضدانقلاب» صادر شده است که با معترضان که در واکنش ها به کشته شدن مهسا امینی به خیابان ها آمده اند، به شدت برخورد «بی رحمانه» کنند. عفو بین الملل همچنین در این اسناد بر استفادهٔ گسترده نیروهای امنیتی حاضر در صحنه از تجهیزات کشنده و سلاح گرم و این که این نیروها یا به قصد کشتن معترضان از این تسلیحات استفاده می کردند یا اطمینان داشتند که استفاده از این تجهیزات، سرانجام مرگ طرف مقابل را در پی خواهد داش
ت. اگنس کالامار، دبیرکل عفو بین الملل همزمان با اعلام خبر دستیابی به این اسناد عنوان کرد: "«مقامات ایران آگاهانه تصمیم گرفته اند به افرادی که برای ابراز خشم خود پس از دهه ها سرکوب و بی عدالتی به خیابان ها آمده اند، آسیب بزنند یا آن ها را بکشند. و به این ترتیب در سیستم معافیت از مجازاتی که مدت هاست در ایران حاکم شده، ده ها مرد و زن و کودک در جریان اعتراضات اخیر کشته می شوند.»" وی هشدار داد که "«بدون یک اقدام جمعی مصمم از سوی جامعه بین الملل که مستلزم فراتر رفتن از بیانیه های محکوم کننده است، تعداد بیشماری از افراد تنها به دلیل شرکت در این تظاهرات کشته و معلول و شکنجه می شوند و به پشت میله های زندان انداخته می شوند یا مورد تجاوز جنسی قرار می گیرند.»" عفو بین الملل ضمن محکوم کردن روش های گسترده شکنجه و سایر رفتارهای خشونت بار نیروهای امنیتی با معترضان، به ضرب و شتم شدید معترضان، تجاوز و دیگر انواع خشونت های جنسی و موارد نقض حقوق زنان در جمهوری اسلامی ایران اشاره کرده است. همکاری با کشورهای خارجی برای سرکوب مردم. در حالی که مردم ایران در حال اعتراض به نقض حقوق بشر و آزادی های اساسی شان هستند حکومت جمهوری اسلامی ب
ه حکومت هایی مثل حکومت روسیه اجازه همکاری در سرکوب اعتراضات ایران را می دهد. استفاده از شبه نظامیان خارجی. به گزارش "ایندیپندنت فارسی" و نیز ادعای کیهان لندن، حکومت جمهوری اسلامی ایران برای جبران کمبود نیرو برای سرکوب معترضان مجبور به کارگیری نیروهای غیر ایرانی و نیابتی و شبه نظامیان خارجی شده است.
فدریکو کوریا (؛ زادهٔ ) تنیس باز اهل آرژانتین است.
سارینا اسماعیل زاده (۱۱ تیر ۱۳۸۵ – ۳۰ شهریور ۱۴۰۱) دختر ۱۶ ساله و یوتیوبر ایرانی اهل مهرشهر کرج بود که در جریان خیزش ۱۴۰۱ ایران در ۳۰ شهریور ۱۴۰۱ با ضربات باتون از سوی نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی ایران به سرش کشته شد. زندگی و فعالیت. سارینا اسماعیل زاده نوجوان ۱۶ ساله و دانش آموز مدرسهٔ فرزانگان در کرج بود. سارینا، پدرش را در سال ۱۳۹۲ از دست داده بود و با برادر و مادرش که دچار تومور مغزی است زندگی می کرد. سارینا، نوجوانی که براساس ویدئوهایی که در کانال خود در یوتیوب منتشر کرده بود، دغدغه اجتماعی داشت، مخالف حجاب اجباری و به دنبال آزادی بود. سارینا در کانال یوتیوبش از زندگی و دغدغه هایش می گفت. در یکی از آنها می گوید: «نوجوان ایرانی دیگر نوجوان ۲۰ سال پیش نیست. از اوضاع جهان باخبر است و از خودش می پرسد چه چیزی کمتر از نوجوان آمریکایی دارد تا دغدغه هایشان اینقدر متفاوت باشد.» سارینا علاوه بر کانال یوتیوب چند کانال تلگرامی داشت که «وحید آنلاین» آنها را معرفی کرد. او روز قبل از کشته شدنش در کانال تلگرامی خود (@sarinaez) نوشته بود «وطنم بوی غربت میده.» کشته شدن. روایت شاهدان. به گفته منابع رادیو فردا و شاهدان عین
ی، سارینا اسماعیل زاده جمعه اول مهر در اعتراضات مردمی در مهرشهر کرج بر اثر ضربات باتون جان باخته است. این گزارش توسط سازمان حقوق بشر ایران مجدد در تاریخ ۱۵ مهرماه تکرار شد و مستند این ادعا، گفتگو با همراهان سارینا در روز حادثه عنوان شد. روایت حکومتی. در روز جمعه، ۱۵ مهرماه، خبرگزاری تسنیم وابسته به سپاه پاسداران، با انتشار ویدیویی از مادر سارینا، مدعی سابقه خودکشی و خوردن قرص های اشتباه را مطرح کرد. رئیس کل دادگستری استان البرز دربارهٔ کشته شدن سارینا گفت: او نیز همچون نیکا شاکرمی از پشت بام سقوط کرده و جان خود را از دست داده است. در برخی شایعات منتشر شده که بعضا خیلی از کاربران فضای مجازی تایید کردند،از کسی که به عنوان مادر سارینا در ویدیوی منتشر شده در سایت های حکومتی استفاده شده مادر سارینا نیست،برخی کاربران در شبکه اجتماعی ایکس خطاب به ویدیوی منتشر شده گفتند:که مگر میشود فردی داغدار بدون بغض و ناراحتی بیاید و با رسانه ها گفتگو کند. مراسم دفن و آرامگاه. به گفته این منابع، مأموران امنیتی، پیکر سارینا اسماعیل زاده در بهشت سکینه به صورت شسته و کفن پیچ تحویل خانواده او داده اند و تنها هنگام خاکسپاری، مادر او ص
ورتش را دیده است. گفته شده است که او در یک قبر دو طبقه در کنار پدرش در بهشت سکینه کرج به خاک سپرده شده است.
عصب شناسی تفاوت های جنسی، مطالعه ویژگی هایی است که مغز مرد و زن را از هم متمایز می کند. برخی تصور می کنند که تفاوت های جنسی روان شناختی منعکس کننده تعامل ژن ها، هورمون ها و یادگیری اجتماعی بر رشد مغز در طول عمر است. یک متاسنتز از ادبیات علمی موجود در سال ۲۰۲۱ میلادی نشان داد که جنسیت ۱٪ از ساختار یا هر بخش تخصصی مغز را تشکیل می دهد و تفاوت های بزرگ در سطح گروهی را فقط در حجم کلی مغز می توان پیدا کرد. یک بررسی از سال ۲۰۰۶ و یک متاآنالیز در سال ۲۰۱۴ نشان داد که برخی شواهد از مطالعات مورفولوژی و عملکرد مغز نشان می دهد که مغز مردان و زنان از منظر ساختاری یا عملکردی همیشه یکسان فرض نمی شود و برخی از ساختارهای مغز از نظر جنسی دودیس هستند. آناتومی مغز مردانه و زنانه. شباهت ها و تفاوت های زیادی در ساختار، انتقال دهنده های عصبی و عملکرد مغز در دو جنس انسان شناسایی شده است، اما برخی از دانشگاهیان مانند کوردلیا فاین و آنلیس کایزر، سون هالر، سیگرید اشمیتز و کوردولا نیچ با این نتایج مخالفت می کنند. وجود تفاوت های جنسی قابل توجه در مغز، با این استدلال که تفاوت های ذاتی در نوروبیولوژی زنان و مردان به دلیل عواملی مانند ، نقص
های روش شناختی و سوگیری چاپ به طور قطعی شناسایی نشده است. مردان و زنان در برخی از جنبه های مغزشان، به ویژه تفاوت کلی در اندازه، با هم تفاوت دارند، به طوری که مردان به طور میانگین مغز بزرگتری دارند (بین ۸٪ تا ۱۳٪ بزرگتر)، اما آیا این که یک رابطه بین حجم یا تراکم مغز و عملکرد مغز وجود دارد از لحاظ علمی به مجمع نرسیده. علاوه بر این، تفاوت هایی در الگوهای فعال سازی وجود دارد که نشان دهنده تفاوت های آناتومیکی یا رشدی است. حجم مغز. از نظر ساختاری، مغز مردان بالغ به طور متوسط ۱۱ تا ۱۲ درصد سنگین تر و ۱۰ درصد بزرگتر از مغز زنان است. اگرچه از نظر آماری تفاوت های جنسی در ماده سفید و درصد ماده خاکستری وجود دارد، اما این نسبت مستقیماً با اندازه مغز مرتبط است و برخی استدلال می کنند که این تفاوت های جنسی در درصد ماده خاکستری و سفید ناشی از تفاوت بین میانگین اندازه بدنی بین مردان و زنان است. دیگران استدلال می کنند که این تفاوت ها تا حدی پس از کنترل حجم مغز باقی می مانند.
مرز تاجیکستان–ازبکستان یک مرز بین المللی میان تاجیکستان و ازبکستان یا طول است. این مرز از نقطه مرزی سه گانه با قرقیزستان تا نقطه مرزی سه گانه با افغانستان ادامه دارد. درون بوم ها. در امتداد این مرز یک منطقه درون بوم به نام سروک دارد که منطقه ای طولانی و نازک از قلمرو تاجیکستان در ازبکستان است. این منطقه در شمال شهر پونوک تاجیکستان قرار دارد. پیشینه. روسیه در سده نوزدهم با الحاق خانات مستقل خوقند و خیوه و امارت بخارا آسیای میانه را فتح کرد. پس از اینکه کمونیست ها در سال ۱۹۱۷ قدرت را به دست گرفتند و اتحاد جماهیر شوروی را ایجاد کردند، تصمیم گرفته شد آسیای میانه را در فرآیندی به نام تحدید مرز ملی (یا NTD) به جمهوری های قومی تقسیم کند. این مطابق با تئوری کمونیستی که ناسیونالیسم را گامی ضروری در مسیر رسیدن به جامعه کمونیستی می دانست و تعریف جوزف استالین از ملت به عنوان "«جامعه ای از مردم با سابقه تاریخی و باثبات که بر اساس زبان، قلمرو، زندگی اقتصادی و ساختار روانی مشترک شکل گرفته که در یک فرهنگ مشترک تجلی یافته است" بود. تحدید مرز ملی بیشتر یک نمونه از گزاره معروف تفرقه بینداز و حکومت کن بود و به عبارتی تلاش عمدی م
اکیاولیستی توسط استالین برای حفظ هژمونی شوروی بر منطقه با تقسیم مصنوعی ساکنان آن به کشورهای جداگانه و با ترسیم عمدی مرزها به گونه ای که اقلیت ها را در درون کشور خود رها می کند، به تصویر کشیده می شود. اگرچه شوروی در واقع نگران تهدید احتمالی ناسیونالیسم پان ترکیستی بود. برای نمونه جنبش باسماچی در دهه ۱۹۲۰ که تصویر بسیار ظریف تری از آنچه به نظر می رسید، ارائه داد. هدف شوروی ایجاد جمهوری های همگن قومی بود، با این حال بسیاری از مناطق از نظر قومی مختلط بودند (مثلاً دره فرغانه) و اغلب ثابت می شد که برچسب قومی «صحیح» به برخی از مردمان (مثلاً سارت ها که ترکیبی از تاجیک ها و ازبک ها بودند یا قبایل ترکمن/ازبک در امتداد آمودریا) کار ساده ای نیست. نخبگان ملی و محلی به شدت دربارهٔ مردم خود استدلال می کردند (و در بسیاری موارد اغراق می کردند) و شوروی اغلب مجبور می شد بین آن ها قضاوت کند، که بیشتر نبود دانش تخصصی و کمبود داده های قوم نگاری دقیق یا به روز در مورد منطقه مانع کار می شد. علاوه بر این، NTD همچنین با هدف ایجاد نهادهای «بادوام»، با موضوعات اقتصادی، جغرافیایی، کشاورزی و زیرساختی نیز در نظر گرفته شده و غالباً بر آن دس