Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ویت گفتمان ضدتروریستی در مطبوعات سلطنتی و تصویب قوانین سخت گیرانه تر در حوزه امنیت داخلی گردید.زمانی که یک تروریست یک بمب نیتروگلیسیرین را مستقیماً به دامان سرگئی پرتاب کرد و او را فوراً کشت. بعداً در سال ۱۹۰۸ بنای یادبودی دقیقاً در محل ترور او ساخته شد و بعداً در سال ۱۹۱۸ توسط بلشویک ها تخریب شد. در سال ۲۰۱۷، ولادیمیر پوتین در مراسم رونمایی از بنای یادبود بازسازی شده به یادبود ترور سرگئی الکساندروویچ سخنرانی کرد. پوتین سپس به تاریخچه پشت این بنای یادبود و تمایل مردم روسیه، به ویژه از هنرمند روسی ویکتور واسنتسوف، طراح اصلی این بنای یادبود، پرداخت. ویژگی های هنری. بنای برنزی اصلی، که بر روی پایه ای پلکانی از جنس لابرادور سبز تیره قرار داشت، نمونه ای از «هنر نو کلیسایی» بود. نمونه اولیه آن صلیب های ترحیم شمال روسیه بود. این سبک با ترکیب عناصر بیزانسی و روسی، جلوه ای معنوی و نمادین به اثر می بخشید و اغلب در بناهای یادبود مذهبی و ارتدکس به کار می رفت. در روی مجسمه، درج های میناکاری شده وجود داشت. بالای صلیب زیر سقف موج دار منحنی، تصویر مادر خدا در حال سوگواری و دو کروبی قرار داشت. در پشت آن تصاویری از منجی ساخته
نشده به دست، سرگیوس ارجمند رادونژ قرار داشت. چراغ خاموش نشدنی در جلوی بنای یادبود قرار داده شده بود. یادبودهای بازسازی شده ای که در صومعه نوواسپاسکی و در محل قتل دوک بزرگ در کرملین برپا شده اند، مطابق با طرح های باقی مانده از ویکتور واسنتسوف ساخته شده اند و کپی های دقیقی از نمونه اصلی هستند. این طرح ها که در آرشیوهای دولتی و کلیسایی نگهداری می شدند، شامل نقشه های دقیق، مطالعات رنگ شناسی، و یادداشت های هنری واسنتسوف بودند. فرآیند بازسازی با همکاری متخصصان مرمت، مورخان هنر، و استادان معماری مذهبی انجام شد و تلاش شد تا اصالت تاریخی و زیبایی شناسی آثار حفظ شود. این یادبودها اکنون بخشی از میراث فرهنگی روسیه محسوب می شوند و مورد احترام زائران و گردشگران قرار دارند.
"ما خواستار صلح هستیم!" ( یک مجسمه چند پیکره است که در مسکو، در پارک " موزئون " قرار دارد. این اثر در سال ۱۹۵۰ در واکنش به وقوع جنگ کره، توسط مجسمه ساز ورا موخینا به همراه اس وی کازاکوف، و ای ام سرگئیف ساخته شد. تاریخچه. ورا موخینا در سال ۱۹۵۰، پس از اطلاع از جنگ کره، تصمیم به ساخت مجسمه «ما خواهان صلح هستیم!» گرفت. به همراه او، تیم خلاق روی این بنای یادبود کار کردند: نینا زلنسکایا، زینیدا ایوانوا، سرگئی کوزاکوف و الکساندر سرگیف. ورا موخینا اثر خود را «مجسمه سازی تحریک آمیز» نامید. این اثر به طور ویژه با روش گالوانو از فلز سبک ساخته شده بود تا حمل و نقل آن به کنفرانس های مختلف بین المللی اختصاص داده شده به جهان تسهیل شود. در سال ۱۹۵۱، برای آهنگسازی «ما خواهان صلح هستیم!» به گروه مجسمه سازان جایزه استالین درجه دو اهدا شد. دو نسخه مشابه از این بنای یادبود ساخته شد. یکی از آنها در مسکو باقی ماند و در VDNH نزدیک خیابان میرا نصب شد و دومی به پیونگ یانگ فرستاده شد. بنای یادبود مسکو تا سال ۱۹۹۴ در VDNKh قرار داشت و پس از آن «موزون» به آنجا منتقل شد. مجسمه به شکل ناقص در آنجا قرار داشت: فقط سه نفر از شش چهره به تصویر
کشیده شده بودند، بقیه در انبارهای موزه نگهداری می شدند. در آغاز دهه ۲۰۱۰، این بنای یادبود در وضعیت بدی قرار داشت و تعدادی قطعه از آن باقی مانده بود. در سال های ۲۰۱۲–۲۰۱۳، مرمت مجسمه انجام شد و قطعات گمشده مطابق با اصل گچی که در موزه روسیه نگهداری می شود، مرمت شدند. توضیحات. ترکیب مجسمه سازی «صلح را مطالبه کنید» شامل شش پیکر است که در یک جهت حرکت می کنند. سه پیکر در وسط - یک مرد سیاه پوست، یک چینی و یک روسی - با دستان گره کرده در پشت پرچم های شکست خورده ارتش آلمان حرکت می کنند. آنها نماد ملت هایی هستند که برای صلح تلاش می کنند. در سمت چپ، یک معلول نابینای جنگ با لباس سرباز اروپایی مندرس، و در سمت راست - یک مادر کره ای که فرزند مرده ای را بزرگ می کند، قرار دارد. این پیکره ها یادآور قربانیان جنگ هستند. در مقابل همه، یک زن جوان زیبا با فرزندی دیده می شود. از دستان دراز شده او کبوتری پرواز می کند - نمادی از صلح. ظاهراً این پیکره، آینده ای روشن و صلح آمیز را نشان می دهد که بشریت آرزوی آن را دارد. منتقدان، اصلی ترین ایراد ترکیب مجسمه سازی را ناهماهنگی آن می دانستند، زیرا شبیه یک کل واحد نیست. منتقد هنری، اس.اس. وال
ریوس، نیز به ابهام در تفسیر اثر، به ویژه پیکره زنی با کبوتر، اشاره کرد. از میان شش چهره، ورا موخینا خودش تنها یکی را به طور کامل اجرا کرد - یک زن کره ای با فرزندی مرده. ثروت و قدرت پلاستیکی او، این مجسمه را به وضوح از کل ترکیب متمایز می کند. برای پایه گذاری آن، طرحی از «مادر با فرزندی مرده» گرفته شده است که توسط ورا موخینا در سال ۱۹۴۱ تحت تأثیر روزهای اول جنگ بزرگ میهنی ساخته شده است. مجسمه ساز در مورد قهرمان خود چنین گفته است: «او به پارتیزان ها خواهد رفت - هیچ جای بحثی برای التماس و التماس وجود ندارد.»
وزارت کشور ترکیه () یکی از وزارتخانه های دولت ترکیه است که مسئول امور امنیت داخلی در ترکیه می باشد. وزیر کشور فعلی علی یرلیکایا است. این وزارتخانه در سال ۱۹۲۰ تحت عنوان وزارت داخله امپراتوری عثمانی تأسیس شد. این وزارتخانه مسئول مدیریت بحران و فوریت های پزشکی، مهاجرت، بازرسی از دولت محلی، ژاندارمری و گارد ساحلی (در زمان صلح) و پلیس است. وزارت کشور ترکیه به مبارزه با قاچاق انسان، قاچاق و مشروبات الکلی قاچاق کمک می کند.
دیوار غم ( که گاهی به عنوان دیوار غم ترجمه می شود) بنای یادبودی در مسکو برای قربانیان آزار و اذیت سیاسی توسط جوزف استالین در دوران اتحاد جماهیر شوروی این کشور است. این بنای یادبود ملی توسط ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور روسیه و پاتریارک کریل مسکو در ۳۰ اکتبر ۲۰۱۷، روز سالانه یادبود قربانیان سرکوب های سیاسی، رونمایی شد. پیشینه. از دهه ۱۹۲۰ تا ۱۹۵۰، تحت حکومت استالین در اتحاد جماهیر شوروی، تخمین زده می شود که ۷۵۰۰۰۰ نفر اعدام شدند، علاوه بر میلیون ها قربانی که در نتیجه قحطی، شرایط اردوگاه های کار اجباری و سایر جنایات انجام شده توسط دولت جان باختند. ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور روسیه، در سال ۲۰۱۴ دستور ساخت این بنای یادبود را صادر کرد شهر مسکو تقریباً ۶ میلیون دلار از هزینه را پرداخت کرد و تقریباً ۸۰۰۰۰۰ دلار دیگر توسط اهداکنندگان فردی و شرکتی کمک شد. پوتین پس از دیدار با شورای حقوق بشر و جامعه مدنی کشور، در ۳۰ اکتبر ۲۰۱۷ در مراسم افتتاحیه اظهار داشت که این فاجعه نباید فراموش یا توجیه شود، زیرا «ارزیابی صریح و روشن از سرکوب به جلوگیری از تکرار آن کمک خواهد کرد». حدود ۱۰۰ نفر در این مراسم حضور داشتند که بسیاری از آنها
شهروندان ارشد، فعالان حقوق بشر و مقامات دولتی مسکو بودند. این بنای یادبود اولین در نوع خود نیست، اما اولین بنایی است که با فرمان ریاست جمهوری ساخته شده است. بنای یادبود دیگری به نام سنگ سولووتسکی در سال ۱۹۹۰ ساخته شد و روبروی دفتر مرکزی کا گ ب در میدان لوبیانکا، مسکو واقع شده است. ساختار و طراحی. دیوار غم در یک پارکینگ قدیمی در تقاطع شلوغ جاده گاردن رینگ و خیابان آکادمیسین ساخاروف در مرکز مسکو ساخته شده است. گئورگی فرانگولیان، طراح این بنای یادبود که دو سال روی ساخت آن کار کرده است، خاطرنشان کرد که دیوار غم «بیانگر احساسات، ترس و هشدار» است، نه یک اثر هنری «نماینده». او توضیح داد که محل قرارگیری مجسمه به این منظور است که تأکید کند «سرکوب می تواند در هر جایی اتفاق بیفتد». این بنای یادبود از برنز ساخته شده و شکل آن قوس یک داس را منعکس می کند. دیواری تیره و منحنی که تقریباً طول دارد. طول و ارتفاع به عنوان بخش اصلی بنای یادبود عمل می کند که بر روی آن چهره های انسانی بی شماری وجود دارد. به گفته فرانگولیان، شکل داس مانند دیوار نمایانگر فرشته مرگ است، در حالی که چهره های انسانی غیرقابل تشخیص، «گمنامی قربانیان» را بر
جسته می کنند. پذیرش. رونمایی از این بنای یادبود بلافاصله جنجال به پا کرد، زیرا برخی از مخالفان استدلال کردند که دیوار غم نمادی از «ریاکاری» است و فعالیت های اخیر دولت روسیه هیچ تفاوتی با سرکوب های سیاسی که ادعا می کنند با آنها مخالف هستند، ندارد. حدود ۴۰ منتقد و مخالف، از جمله الکساندر پودرابینک، پاول لیتوینوف، ولادیمیر بوکوفسکی و مصطفی ژمیلف، طوماری منتشر کردند که دولت را به «تلاش برای سفیدنمایی حال» متهم می کرد. آنها در این طومار اظهار داشتند که کرملین از این بنای یادبود حمایت مالی کرده است تا «وانمود کند که سرکوب سیاسی چیزی است که مدت هاست گذشته است»، در حالی که زندانیان سیاسی در روسیه معاصر به شدت به «کمک و توجه» نیاز دارند. در همین حال، برخی این بنای یادبود را «گامی مهم» برای کشور دانستند. النا بی. ژمکووا، مدیر ارشد اجرایی یادبود، سازمانی که سوابق افراد سرکوب شده را بایگانی می کند، گفت که معرفی این بنای یادبود توسط رهبری دولت، نمادی از به رسمیت شناختن ترور و قتل توسط کشور است. رومن رومانوف، مدیر موزه تاریخ گولاگ در مسکو، گفت که حمایت از این بنای یادبود از سوی رئیس جمهور و شهروندان عادی نشان دهنده «یک نقط
ه تسویه حساب جدید» است. در فوریه ۲۰۲۴، پلیس مسکو افرادی را که پس از مرگ الکسی ناوالنی، سیاستمدار مخالف و زندانی سیاسی، در حال گذاشتن گل در بنای یادبود بودند، دستگیر کرد.
بنای یادبود مینین و پوژارسکی ( مجسمه برنزی است که توسط ایوان مارتوس طراحی شده و در میدان سرخ مسکو، روسیه، روبروی کلیسای جامع سنت باسیل قرار دارد. این مجسمه یادبود دو قهرمان ملی روسیه، شاهزاده دیمیتری پوژارسکی و کوزما مینین، است که در سال ۱۶۱۲ قیامی مردمی را سازماندهی کردند که در نهایت منجر به پایان اشغال مسکو توسط لهستان در جریان مداخله لهستان در روسیه شد و بدین ترتیب به دوران مشکلات پایان داد. پارامترها. ارتفاع این بنای یادبود (با پایه) ۸٫۷۵ متر و وزن مجسمه برنزی ۱۸ تن است. تاریخچه. این بنای یادبود توسط انجمن آزاد دوستداران ادبیات، علم و هنر برای بزرگداشت دویستمین سالگرد آن وقایع طراحی شد. هزینه ساخت آن از محل خدمت سربازی عمومی در نیژنی نووگورود، شهری که مینین و پوژارسکی از آنجا برای نجات مسکو آمده بودند، تأمین شد. با این حال، تزار الکساندر اول تصمیم گرفت که این بنای یادبود به جای نیژنی نووگورود، در میدان سرخ در کنار کرملین مسکو نصب شود. در سال ۱۸۰۸، مجسمه ساز مشهور، ایوان مارتوس، در مسابقه بهترین طراحی برنده شد. مارتوس ماکتی را تکمیل کرد که در سال ۱۸۱۳ توسط ملکه ماریا فئودوروونا و آکادمی هنرهای زیبای روسیه
تأیید شد. کار ریخته گری با استفاده از مس در سال ۱۸۱۶ در سن پترزبورگ ساخته شد. پایه مجسمه که از سه بلوک عظیم گرانیت از فنلاند ساخته شده بود، نیز در سن پترزبورگ تراشیده شد. انتقال مجسمه و پایه آن به مسکو چالش های لجستیکی را به همراه داشت و در زمستان با استفاده از آبراه های یخ زده انجام شد. با این حال، در پی حمله ناپلئون به روسیه، رونمایی از این بنای یادبود تا سال ۱۸۱۸ امکان پذیر نبود. در جلوی پایه، یک پلاک برنزی قرار دارد که صحنه ای از شهروندان میهن پرست را نشان می دهد که دارایی خود را برای منافع سرزمین مادری فدا می کنند. در سمت چپ، تصویری از مجسمه ساز مارتوس قرار دارد که دو پسرش را (که یکی از آنها در سال ۱۸۱۳ کشته شد) به خاک می سپارد. روی پلاک نوشته شده است: «Граждану Минину и Князю Пожарскому благодарная Россія. ЛѣЂа» یا به انگلیسی «به یاد شهروند مینین و گراند دوک پوژارسکی، در سال ۱۸۱۸ توسط روس های سپاسگزار». در ابتدا، این مجسمه در مرکز میدان سرخ قرار داشت و مینین دستش را به سمت کرملین مسکو دراز کرده بود. با این حال، پس از انقلاب ۱۹۱۷، مقامات کمونیست دریافتند که این بنای یادبود مانع رژه در میدان می شود و در م
ورد تخریب یا انتقال آن به یک موزه سرپوشیده بحث کردند. در سال ۱۹۳۶، مجسمه به کلیسای جامع نزدیک تر شد و تا به امروز در آنجا باقی مانده است. همان طور که در ابتدا توسط مجسمه ساز مارتوس تصور شده بود، شاهزاده پوژارسکی و مینین کنار هم ایستاده بودند. اما اشراف با این ایده مخالفت کردند. مناسب نبود که افراد از طبقات مختلف در شرایط برابر به تصویر کشیده شوند. مارتوس این ایده را دوباره طراحی کرد. او قهرمانان مقاومت قرن هفدهم را به شخصیت های تاریخ باستان تبدیل کرده است. نابرابری با لباس برجسته شده است. شاهزاده نجیب ردا پوشیده و مینین پیراهن و شلوار پوشیده است. در اولین جشن روز وحدت، ۴ نوامبر ۲۰۰۵، یک کپی تقریباً دقیق از این بنای یادبود توسط زوراب تسرتلی در نیژنی نووگورود نصب شد. این کپی کوتاه تر از نسخه اصلی مسکو. در سال های ۲۰۲۱–۲۰۲۲، این بنای تاریخی تحت مرمت گسترده ای قرار گرفت که بدون جابجایی یا جابه جایی بنای تاریخی انجام شد. این مرمت توسط اداره بین منطقه ای علمی و مرمت هنر (MNRHU) و کارگاه مرمت میراث انجام شد. این اقدام توسط ولادیمیر ماشکوف، گریگوری لپس، ایگور اوگولنیکوف، اوکسانا فدورووا، فیوکلا تولستایا و دیگران پشتی
بانی شد. بزرگ ترین کمک خصوصی توسط ولادیمیر گروزدف انجام شد.
بنای یادبود فردریش انگلس () در سال ۱۹۷۶ در مسکو در نزدیکی ایستگاه مترو «کروپوتکینسکایا» نصب شد. سازندگان این بنای یادبود، مجسمه ساز دوم کوزلوفسکی، معماران آ.ا. زوارزین و آ.آ. اوساچف هستند.این بنای یادبود دارای وضعیت یک مکان میراث فرهنگی شناسایی شده است. تاریخچه و توضیحات. در سال ۱۹۷۲، به مناسبت سفر ریچارد نیکسون، رئیس جمهور ایالات متحده، به اتحاد جماهیر شوروی، خیابان های «ویرانه» اوستوژنکا و پرچیستنکا با خانه های مخروبه تخریب شدند و به جای آنها یک میدان ساخته شد. در ابتدا، میدان باید بزرگتر می بود، اما از آنجایی که ساختمان های «ویرانه» در محل میدان از ارزش تاریخی آشکاری برخوردار بودند، رسوایی محلی در میان روشنفکران مسکو به وجود آمد که منجر به رضایت مقامات برای کاهش مساحت میدان و بازسازی تالارهای سفید و قرمز بلافاصله پشت آن شد. در نتیجه، میدان بیش از حد کوچک شد و پس از آن، طبق تصمیم کمیته مرکزی حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی و شورای وزیران اتحاد جماهیر شوروی، تصمیم گرفته شد که بنای یادبودی برای فریدریش انگلس، فیلسوف آلمانی و یکی از بنیانگذاران مارکسیسم، برپا شود. در ۲ نوامبر ۱۹۷۶، در آستانه پنجاه و نهمین سالگر
د انقلاب اکتبر، این بنای یادبود با حضور جمعیت زیادی از مردم افتتاح شد. در این مراسم، دبیر اول هیئت مدیره حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی، وی.وی. گریشین، دبیر کمیته مرکزی حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی، میخائیل وی. زیمیانین، رئیس شورای شهر مسکو، وی.اف. پرومیسلف، معاون وزیر فرهنگ اتحاد جماهیر شوروی، وی.وی. ورونکوف، سفیر جمهوری دموکراتیک آلمان در اتحاد جماهیر شوروی، جی. اوت (آلمانی) روسی و دیگر مقامات حضور داشتند. وی.وی. گریشین روبان قرمز را برید، پس از آن یک روتختی از بنای یادبود افتاد و سرود اتحاد جماهیر شوروی به صدا درآمد. در این جلسه، مدیر مؤسسه مارکسیسم-لنینیسم کمیته مرکزی حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی، آکادمیسین آ.گ. یگوروف، قهرمان کار سوسیالیستی، متروستروویتس پی.ای. نووژیلوف و دانشجوی دانشگاه ایالتی مسکو، تی.یو. زویکووا، حضور داشتند. از آنجایی که این بنای یادبود در کنار ایستگاه متروی «کروپوتکینسکایا» در میدان سابق کروپوتکینسکایا (که اکنون منطقه پرهچیستنسکیه وروتا است) واقع شده است، بسیاری از اهالی مسکو آن را با بنای یادبود کروپوتکین اشتباه می گیرند. مجسمه برنزی فریدریش انگلس به ارتفاع ۶ متر بر روی یک پایه
مکعبی یکپارچه از گرانیت قرمز نصب شده است. این بنای یادبود در مرکز محوطه دایره ای شکل قرار دارد که با تخته سنگ های تراشیده شده و توسط یک حصار گرانیتی کوتاه قاب گرفته شده است و با نیمکت های نیم دایره ای تکمیل شده است. از منطقه دروازه های پرشیستنسکی تا بنای یادبود، یک راه پله جلویی نیم دایره ای وجود دارد. فریدریش انگلس در حالی که کاملاً بالغ شده و دست به سینه ایستاده، نشان داده شده است. این مجسمه ساز در پی انتقال تصویر انگلس در دهه ۱۸۷۰ بوده است، زمانی که او به همراه کارل مارکس، جنبش بین المللی طبقه کارگر را رهبری می کردند. این بنای یادبود و زمین بازی اطراف آن عملاً پارک را به طور کامل در خود جذب کرد، در نتیجه پارک به ویژه در نقشه های مسکو مشخص نشده و نام خاص خود را ندارد.
یادبود شتیکی (، روشن شد. "سرنیزه ها") که بنای یادبود مدافعان مسکو را نیز نامیده اند ()، یک مجموعه یادبود به افتخار کسانی است که در نبرد مسکو از روسیه دفاع کردند. در این مکان یک گور مشترک و یک مجموعه معماری وجود دارد. این مجموعه در کیلومتر ۴۰ بزرگراه لنینگراد، در ورودی دوم شهر زلنوگراد به سمت جنوب و جاده مندلیوو به سمت شمال واقع شده است. این مجموعه یادبود نام خود را به دلیل ابلیسک مرکزی گرفته است که نمایانگر تصویر سه سرنیزه است که در کنار هم قرار گرفته اند. اولین تدفین ها در گور مشترک در زمستان ۱۹۴۱ انجام شد. ویژگی های معماری در ۲۴ ژوئن ۱۹۷۴ تکمیل شد. معماران این پروژه آی.ای. پوکروفسکی و یا.ای. سوردلوفسکی، و مجسمه سازان ای جی شتیمان و ای.ای. شتمان-درویانکو بودند. قطعات. این مجموعه از یک کورگان، ابلیسک شتیکی و یک نقش برجسته سه لتی با کتیبه تشکیل شده است. کورگان شامل یک گور عمومی است که به عنوان تپه افتخار ( شناخته می شود) که تا ارتفاع ۲۷ متر بالا می رود. ستون هرمی شکل شتیکی از سه سرنیزه سبک سازی شده تشکیل شده است که نماد دسته های تفنگ، تانک و سواره نظام هستند. این ستون از بتن مسلح ساخته شده و ارتفاع آن از نوک ب
ارو ۴۲ متر است. سه لتی نقش برجسته در ضلع جنوب غربی کورگان قرار دارد. نقش برجسته هایی که در سه استیل بتنی مجسمه سازی شده اند، سربازی را با کلاه ایمنی، شاخه ای از کتیبه: ""۱۹۴۱" مسکو وطن، جاودانه بمان.» زیر تاج گل برنزی خاکستر صدها سرباز شوروی قرار دارد. بر روی تاج گل نوشته شده است: "Никогда Родина-мать не забудет своих сыновей" به انگلیسی: «هرگز سرزمین مادری پسرانش را فراموش نخواهد کرد». ارتباط با بناهای تاریخی دیگر. یادبود شتیکی با بناهای تاریخی دیگری، به ویژه مقبره سرباز گمنام در دیوار کرملین مسکو و در مینسک مرتبط است. در ۳ دسامبر ۱۹۶۶، در بزرگداشت بیست و پنجمین سالگرد تابستانی شکست نیروهای هیتلر در اطراف مسکو، خاکستر سربازان به کرملین منتقل شد. مجموعه شتیکی گاهی اوقات به دلیل شباهت هایشان با مجموعه کورگان افتخار بلاروس اشتباه گرفته می شود. هر دو مجموعه های یادبودی هستند که بر روی کورگان ها ساخته شده اند. یادبود زلنوگراد دارای ۳ «سرنیزه» و یادبود بلاروس دارای ۴ «سرنیزه» است. نام تپه های یادبود نیز مشابه است، جایی که زلنوگراد نام «تپه افتخار» و بلاروسی «کورگان افتخار» را دارد. پرچم و نشان رسمی زلنوگراد. این ب
نای یادبود به عنصری از پرچم شهر زلنوگراد تبدیل شده است که در نشان ملی شهر گنجانده شده است. طرحی از این بنای یادبود به رنگ نقره ای یا سفید روی پرچم نمایش داده شده است که به نوبه خود روی سپر مرکزی نشان ملی نمایش داده می شود. این طرح روی یک پس زمینه قرمز در قسمت پایین سمت راست پرچم قرار دارد که توسط یک مورب طلایی و نقره ای به دو قسمت تقسیم شده است. این دو نماد، نماد مرز مهم در دفاع از پایتخت و آغاز شکست نیروهای هیتلر در اطراف مسکو در سال ۱۹۴۱ هستند. روبروی بنای یادبود روی پرچم، یک تصویر طلایی از یک میکروچیپ به شکل یک صلیب متساوی الاضلاع قرار دارد. منابع. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
مجسمه پتر کبیر ۹۸-متر-بالا (۳۲۲-فوت) بنای یادبود پتر کبیر واقع در محل تلاقی غربی رودخانه مسکو و کانال وودوتودنی در مرکز مسکو، روسیه است. این بنا توسط طراح گرجی، زوراب تسرتلی، برای بزرگداشت ۳۰۰ سالگی نیروی دریایی روسیه که پتر کبیر تأسیس کرد، ساخته شد. مجسمه با ساختار فلزی عظیم و جزئیات پیچیده، یکی از بلندترین یادبودهای اروپا محسوب می شود و به دلیل ابعاد و سبک منحصربه فردش، واکنش های متفاوتی از سوی منتقدان هنری و شهروندان روسی دریافت کرده است. طراحی شده است. این بنا در سال ۱۹۹۷ ساخته شد و وزن آن حدود ۱۰۰۰ تن است که شامل ۶۰۰ تن فولاد ضدزنگ، برنز و مس است. تاریخچه. از زمان ساخت، این مجسمه جنجال برانگیز بوده است. در نوامبر ۲۰۰۸، توسط وب سایت Virtual Tourist (توریست مجازی) به عنوان دهمین ساختمان زشت جهان انتخاب شد. بسیاری از منتقدان طراحی آن را بیش از حد عظیم، ناهماهنگ با چشم انداز شهری و فاقد زیبایی شناسی کلاسیک دانسته اند. در مقابل، برخی آن را نمادی جسورانه از قدرت دریایی روسیه و تجسمی از میراث تاریخی پتر کبیر می دانند. این تضاد دیدگاه ها موجب شده که مجسمه همواره موضوع بحث های عمومی و رسانه ای باشد. در سال ۲۰۱۰،
توسط مجله "فارین پالیسی" در فهرست زشت ترین مجسمه های جهان قرار گرفت. "لونلی پلنت" اظهار داشت: «گذشته از سوالات سلیقه ای، مسکویی ها در مورد کل ایده تردید داشتند: چرا باید به پتر کبیر که از مسکو متنفر بود و پایتخت را به سن پترزبورگ منتقل کرد، ادای احترام کرد؟» طراح، زوراب تسرتلی، به عنوان دوست و مورد علاقهٔ شهردار سابق مسکو ، یوری لوژکوف، شناخته می شود و این هنرمند تحت حمایت او تعدادی از سفارش های هنری شهرداری، مانند کلیسای جامع مسیح منجی، مجموعه میدان مانژ و مجتمع یادبود جنگ در پوکلونایا گورا را دریافت کرد. در اکتبر ۲۰۱۰، پس از کناره گیری لوژکوف از سمت خود، مقامات مسکو که ظاهراً مشتاق خلاص شدن از شر مجسمه پتر کبیر بودند، پیشنهاد جابجایی آن به سن پترزبورگ را دادند، اما این پیشنهاد توسط شهر رد شد. مقامات آرخانگلسک و پتروزاودسک پیشنهاد پذیرش این بنای یادبود را داده اند. گفته می شود این مجسمه بر اساس طرحی ساخته شده است که در ابتدا برای بزرگداشت پانصدمین سالگرد اولین سفر دریایی کریستف کلمب در سال ۱۹۹۲ در نظر گرفته شده بود. وقتی مشتری آمریکایی برای این پروژه پیدا نشد، با تم روسی بازسازی شد. تسرتلی این داستان را انکا
ر می کند و آن را شایعه ای بی اساس می داند که از سوی منتقدان منتشر شده است. با این حال، شباهت های ساختاری میان این مجسمه و طرح های اولیهٔ مرتبط با کلمب، همچنان موضوع بحث میان پژوهشگران هنر عمومی باقی مانده است. یک مجسمه جداگانه و به همان اندازه عظیم از کلمب، معروف به "«تولد دنیای جدید»"، توسط همان طراح، در سال ۲۰۱۶ در پورتوریکو ساخته شد، پس از آنکه توسط شهرهای مختلف ایالات متحده رد شد. این مجسمه در ۱۴ ژوئن ۲۰۱۶ در شهر آرسیبو رونمایی شد. یک مجسمه تا حدودی کوچکتر اما مشابه از تسرتلی، «"تولد یک انسان جدید»"، در سویل به امانت گذاشته شد.
عملیات پاسخگویی () عملیات نظامی نیروهای دفاعی اسرائیل بر علیه حزب الله لبنان بود، که بخشی از درگیری اسرائیل و لبنان و درگیری جنوب لبنان به شمار می آمد و در فاصله روزهای ۲۵ تا ۳۱ ژوئیه ۱۹۹۳ انجام شد. در ۲۵ ژوئیه ۱۹۹۳، نیروهای اسرائیلی حمله ای یک هفته ای را علیه لبنان با نام عملیات پاسخگویی در اسرائیل و جنگ هفت روزه لبنان آغاز کردند. اسرائیل سه هدف را برای این عملیات مشخص کرد: حمله مستقیم به حزب الله، دشوار کردن استفاده حزب الله از جنوب لبنان به عنوان پایگاهی برای حمله به اسرائیل، و آواره کردن غیرنظامیان لبنانی و فلسطینی به امید اعمال فشار بر دولت لبنان برای مداخله علیه حزب الله. جمعیت غیرنظامی آسیب دیده شامل مردم لبنان و فلسطین بودند. پیشینه. در طول جنگ داخلی لبنان، حزب الله یکی از چندین گروه شبه نظامی بود که در پاسخ به حمله اسرائیل به لبنان تشکیل شد. اگرچه حزب الله عمدتاً توسط ایران و بعداً سوریه تأمین مالی می شد، از جامعه شیعه لبنان رشد کرد. هنگامی که توافق نامه طائف امضا شد، قانون اساسی لبنان را برای پایان دادن به جنگ داخلی اصلاح کرد و تمام شبه نظامیان لبنانی را منحل کرد. سپس بحث بر سر این بود که آیا وجود ح
زب الله در لبنان نشان دهندهٔ شکست دولت، بی توجهی یا حمایت مخفیانه است. حزب الله یک کمپین روابط عمومی، بیانیه های سیاسی و یک برنامهٔ سیاسی راه اندازی کرد. در نتیجه، دولت لبنان، شاخهٔ نظامی حزب الله، «مقاومت اسلامی» را به عنوان یک جنبش مقاومت با هدف پایان دادن به اشغال اسرائیل و نه به عنوان یک گروه شبه نظامی طبقه بندی کرد؛ بنابراین، این سازمان از انحلال و خلع سلاح معاف شد. توافق نامهٔ طائف خواستار عقب نشینی اسرائیل از جنوب لبنان بر اساس قطعنامهٔ ۴۲۵ سازمان ملل شد و صراحتاً مقاومت در برابر اشغال اسرائیل را «به هر وسیله»، از جمله نظامی، مجاز دانست. حزب الله اظهار داشت که به عنوان یک «گروه مقاومت» به مخالفت با اشغال اسرائیل ادامه خواهد داد، زیرا در واقع تحت حمایت این توافق نامه قرار دارند. حسن نصرالله، دبیرکل حزب الله، همچنین اعلام کرد که اگرچه توافق طائف به منزله پایان جنگ داخلی لبنان بود، اما حزب الله هرگز خود را درگیر آن جنگ نکرده و تنها برای مبارزه با نیروهای خارجی مستقر در کشور وجود داشته است. در آن زمان حزب الله ادعا می کرد که ۳۰۰۰ جنگجو دارد، اما برخی مفسران تخمین زدند که رقم واقعی ۶۰۰ تا ۷۰۰ نفر بوده است.
یونیفل ۵۸۰ سرباز در جنوب لبنان نزدیک مرز با اسرائیل داشت، اگرچه منابع دیگر می گویند که ۴۵۰۰ سرباز در یونیفیل خدمت می کردند.
«راه را برای جوجه اردک ها باز کنید» مجسمه ای از نانسی شون است که خانواده اردک ها را در کتاب کلاسیک کودکانه "«راه را برای جوجه اردک ها باز کنید»" نوشته رابرت مک کلاسکی بازسازی می کند. مجموعه اصلی مجسمه های برنزی در سال ۱۹۸۷ در باغ عمومی بوستون نصب شد و یک کپی از آنها در سال ۱۹۹۱ در پارک نوودویچی مسکو نصب شد. بوستون. "مجسمه «راه را برای جوجه اردک ها باز کنید»" در باغ عمومی بوستون نصب شده است. بلندترین مجسمه تنها ارتفاع دارد. ارتفاع دارد، و کاروان اردک های برنزی که در سنگفرش بوستون قرار گرفته، ۳۵ سانتی متر طول دارد. فوت (۱۰٫۶۷ م) از جلو به عقب. این مجسمه که در ۴ اکتبر ۱۹۸۷ نصب شد، ادای احترامی به رابرت مک کلاسکی بود «که داستانش … باغ عمومی بوستون را برای کودکان در سراسر جهان آشنا کرده است.» این مجسمه نه تنها یادآور شخصیت های محبوب کتاب «راه را برای جوجه اردک ها باز کنید» است، بلکه نمادی از تأثیر عمیق ادبیات کودکانه بر خاطرات جمعی و هویت شهری محسوب می شود. مک کلاسکی با روایت ساده و دلنشین خود، توانست پیوندی عاطفی میان نسل های مختلف و فضای شهری ایجاد کند. نصب این اثر در بوستون، تجلی احترام به میراث فرهنگی و ارزش ه
ای انسانی نهفته در آثار اوست. مجسمه «راه را برای جوجه اردک ها باز کن» به طور معمول در طول سال، برای تیم های ورزشی مختلف بوستون، برای رویدادهایی مانند ماراتن بوستون و برای تعطیلاتی مانند روز مادر، لباس های مخصوص به خود را دارد. این اثر در سال ۱۹۹۷ توسط برنامه «مجسمه سازی در فضای باز را نجات دهید!» موسسه اسمیتسونیان مورد بررسی قرار گرفت. هدف این برنامه، ارزیابی وضعیت حفاظتی و هنری مجسمه های عمومی در سراسر جهان بود. کارشناسان اسمیتسونیان وضعیت فنی، دوام مصالح، و تأثیرات محیطی بر ساختار مجسمه پتر کبیر را بررسی کردند. آن ها همچنین به مستندسازی جزئیات هنری و تاریخی اثر پرداختند و پیشنهادهایی برای نگهداری بلندمدت آن ارائه دادند. این بررسی موجب شد توجه بین المللی بیشتری به این مجسمه جلب شود و در فهرست آثار قابل توجه هنر شهری قرار گیرد. مسکو. در تاریخ ۳۰ ژوئیه ۱۹۹۱، به عنوان بخشی از پیمان استارت، مجسمه ای مشابه مجسمه اصلی در باغ عمومی بوستون، توسط شرکت ساخت و ساز و فضای سبز شرکت سبز کپیزی و شرکا. در اکتون، ماساچوست، در پارک نوودویچی مسکو نصب شد. تجهیزات، مجسمه ها، سنگفرش ها و کارگران همگی توسط نیروی هوایی ایالات متحده
با یک هواپیمای لاکهید سی-۵ گالکسی حاوی تجهیزات سنگین، سوخت دیزل و سایر ابزارهای مختلف مورد نیاز، به پرواز درآمدند. هر مجسمه که در مجموع طول داشت، … طول داشتند، توسط باربارا بوش، بانوی اول ایالات متحده، به عنوان هدیه ای به فرزندان اتحاد جماهیر شوروی به رایسا گورباچف، بانوی اول روسیه، اهدا شدند. چهار اردک به سرقت رفتند، یکی در سال ۱۹۹۱ و سه اردک در فوریه ۲۰۰۰. سارقانی که امیدوار بودند اردک ها را به عنوان قراضه فلز بفروشند، مجسمه ها را از قسمت پاها بریدند. اردک ها در سپتامبر ۲۰۰۰ در مراسمی با حضور میخائیل گورباچف، رئیس جمهور سابق اتحاد جماهیر شوروی، جایگزین شدند.