Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کربن/انرژی در آب های سطحی است. وقتی صاحبان خانه یا مشاغل، ممیزی انرژی یا ردپای کربن را انجام می دهند، متوجه می شوند که چگونه انرژی مصرف می کنند و یادمی گیرند که چگونه می توان این مصرف را از طریق اقدامات بهره وری انرژی کاهش داد. به همین ترتیب، ردپای رواناب به افراد این امکان را می دهد که رواناب سالانه پایه خود را محاسبه کرده و تأثیر راه حل های ایده آل سبز برای آب های سطحی را برای سایت خود ارزیابی کنند. از زمان تصویب قانون آب پاک در سال ۱۹۷۲، سازمان حفاظت محیط زیست (EPA) مسائل مربوط به آب های سطحی در مناطق شهری را رصد و تنظیم کرده است. شهرداری های سراسر ایالات متحده اکنون موظفند سیستم های بهداشتی و آب های سطحی را برای برآورده کردن الزامات EPA ارتقا دهند. کل هزینه این ارتقاءها در سراسر ایالات متحده از ۳۰۰۰ میلیارد دلار فراتر رفته است. رواناب آب های سطحی از هر ملک در یک منطقه می تواند به مشکلات کلی آب های سطحی از جمله سرریز شدن و آلودگی آب کمک کند. رواناب آب های سطحی، آلودگی غیر نقطه ای را به همراه دارد که یکی از دلایل اصلی مشکلات کیفیت آب است. با تکمیل یک طرح پایش رواناب، صاحبان خانه و مشاغل می توانند در نظر بگی
رند که چگونه راه حل های سبز آب های سطحی می توانند رواناب را در محل کاهش دهند. راه حل های سبز آب های سطحی (که زیرساخت سبز نیز نامیده می شوند) از «پوشش گیاهی، خاک و فرآیندهای طبیعی برای مدیریت آب و ایجاد محیط های شهری سالم تر استفاده می کنند. در مقیاس یک شهر یا شهرستان، زیرساخت سبز به مجموعه ای از مناطق طبیعی اشاره دارد که زیستگاه، حفاظت در برابر سیل، هوای پاک تر و آب پاک تری را فراهم می کند. در مقیاس یک محله یا محل، زیرساخت سبز به سیستم های مدیریت آب های سطحی اشاره دارد که با جذب و ذخیره آب، از طبیعت تقلید می کنند.» راهکارهای سبز برای مقابله با آب های سطحی شامل بیوسوال ها (باغ های بارانی جهت دار)، مخازن آب، سقف های سبز، سنگفرش های نفوذپذیر، بشکه های باران و باغ های بارانی می شود. طبق گزارش EPA، راهکارهای سبز در محل برای مدیریت آب های سطحی یا توسعه های کم اثر (LID) می توانند رواناب و ارتقاء زیرساخت های پرهزینه آب های سطحی/فاضلاب را به میزان قابل توجهی کاهش دهند. راه حل های سبز برای مدیریت آب های سطحی همچنین می توانند مصرف انرژی را کاهش دهند. تصفیه و پمپاژ آب یک فعالیت انرژی بر است. طبق گزارش شبکه رودخانه ها، ای
الات متحده سالانه حداقل ۵۲۱ میلیون مگاوات ساعت برای مصارف مرتبط با آب مصرف می کند که معادل ۱۳٪ از مصرف برق کشور است آب آشامیدنی باید تصفیه و سپس به مصرف کننده پمپ شود. فاضلاب قبل از تخلیه تصفیه می شود. در مناطقی که سیستم های فاضلاب ترکیبی یا سیستم های فاضلاب جداگانه قدیمی با جریان ورودی و نفوذ بالا دارند، آب های سطحی نیز در تصفیه خانه های فاضلاب تصفیه می شوند. با جمع آوری رواناب آب های سطحی در محل و در بشکه های آب باران و مخازن، می توان مصرف آب آشامیدنی برای آبیاری و تأثیر انرژی مربوطه را کاهش داد. کاهش رواناب حاصل از انواع راهکارهای سبز برای آب های سطحی، آب های سطحی که ممکن است در نهایت به تصفیه خانه فاضلاب در مناطقی با سیستم های فاضلاب ترکیبی یا فاضلاب های جداگانه قدیمی برسند را کاهش می دهد. تکمیل ردپای رواناب. روش های متعددی برای تکمیل ردپای رواناب وجود دارد. ساده ترین روش ها شامل استفاده از ضریب رواناب است که طبق گفته هیئت کنترل منابع آب ایالت کالیفرنیا «یک ضریب بدون بعد است که میزان رواناب را به میزان بارندگی دریافتی مرتبط می کند. این ضریب برای مناطقی با نفوذ کم و رواناب زیاد (پیاده رو، شیب تند) مقدار بی
شتری و برای مناطق نفوذپذیر و دارای پوشش گیاهی خوب (جنگل، زمین مسطح) مقدار کمتری دارد.» ضرایب رواناب برای انواع مختلف سطوح در یک سایت را می توان در مساحت هر سطح به همراه بارندگی سالانه ضرب کرد تا یک ردپای تقریبی رواناب ایجاد شود. اگر ضریب رواناب و مساحت راهکارهای سبز پیشنهادی برای آب های سطحی مانند باغ های بارانی و جوی های زیستی برای محل مشخص باشد، می توان میزان کاهش رواناب کلی ناشی از این بهبودها را تخمین زد. ابزارهای دقیق تری برای اندازه گیری ردپای رواناب وجود دارد. با استفاده از مدل سازی کامپیوتری و داده های دقیق آب و هوایی، می توان ردپای پیچیده رواناب را آسان کرد. میزان آلودگی در رواناب آب های سطحی را می توان تخمین زد و اثرات ترکیبی از راه حل های سبز آب های سطحی را می توان ارزیابی کرد. انجمن رودخانه جیمز در ویرجینیای مرکزی ابزاری آنلاین ارائه می دهد که در آن مالکان املاک در حوزه آبخیز رودخانه جیمز می توانند گزارش آلودگی رواناب مختص به محل را تهیه کنند. MyRunoff.org یک محاسبه گر آنلاین ردپای رواناب را برای مالکان املاک در سراسر ایالات متحده فراهم می کند تا رواناب پایه خود و میزان کاهش آن را از سناریوهای مخت
لف بشکه های باران و باغ های باران تخمین بزنند. سازمان حفاظت محیط زیست آمریکا (EPA) در ژوئیه ۲۰۱۳، ابزار محاسبه گر ملی آب های سطحی را راه اندازی کرد که یک برنامه دسکتاپ برای ویندوز است و به کاربران امکان می دهد تا تأثیر سالانه طیف وسیعی از راه حل های سبز آب های سطحی را مدل سازی کنند.
اکبر مطلبی زاده (۱ مرداد ۱۳۴۲ – ۲۳ خرداد ۱۴۰۴) عضو هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی و مدرس فیزیک دانشگاه آزاد اسلامی یزد بود که در ۲۳ خرداد ۱۴۰۴ در جریان حملات خرداد ۱۴۰۴ اسرائیل به ایران کشته شد. او سال ها به عنوان رئیس گروه شهید کریمی فعالیت داشت که یکی از زیرمجموعه های سازمان پژوهش های نوین دفاعی به شمار می رود. وزارت خزانه داری آمریکا او را در ماه مارس ۲۰۱۹ تحریم کرده بود. طبق اعلام این وزارت، او در حوزه هایی مانند تحقیقات مربوط به سامانه های تسلیحاتی، مواد منفجره و آزمایش های شوک و انفجار فعالیت داشته است و در گروه شهید کریمی بر اجرای پروژه هایی با کاربرد نظامی نظارت می کرد و به عنوان مشاور شخصی محسن فخری زاده، رئیس وقت سازمان پژوهش های نوین دفاعی فعالیت می کرده است.
فرهنگ پنجابی از زندگی در کنار پنج رود منطقه پنجاب برگرفته شده، به گونه ای که کشاورزی بنیاد آن است و خود کلمه «پنجاب» نیز که از زبان فارسی گرفته شده به معنای «پنج آب» است، و جایگاه اجتماعی افراد در این منطقه بر اساس مالکیت زمین شکل گرفته است. به علت موقعیت جغرافیایی اش در مسیر حمله ها، مردم پنجاب سنت جنگ جویی دارند و «عزت» یا شرافت اجتماعی در این فرهنگ اهمیت ویژه ای دارد. موسیقی و رقص های پنجابی مانند بهنگرا و گیدا که از موسیقی سنتی با ضرباهنگ های مدرن ساخته می شوند، امروز جهانی شده اند و نماد هویت و شادی این فرهنگ هستند. منطقه پنجاب از دیرباز، حتی در دوران تمدن دره سند که به سده ۳۰ (پیش از میلاد) بازمی گردد، مسیر مهمی به سوی خاور نزدیک بوده است. کشاورزی ویژگی عمدهٔ اقتصادی پنجاب بوده و همین امر، بنیان فرهنگ پنجابی را شکل داده است. پنجاب به ویژه پس از انقلاب سبز در میانهٔ دهه های ۱۹۶۰ تا ۱۹۷۰ میلادی، به عنوان منطقه ای کشاورزی بسیار مهم شناخته شد و به عنوان «سبد نان» در هر دو کشور هند و پاکستان توصیف شده است. افزون بر شهرت در زمینهٔ کشاورزی و تجارت، پنجاب منطقه ای است که در طول قرون متمادی مورد تهاجم های خارجی
بسیاری قرار گرفته و ازاین رو، سابقه ای طولانی در زمینهٔ جنگ آوری دارد؛ چراکه در مسیر اصلی یورش ها از شمال غربی جنوب آسیا قرار دارد، که این موقعیت جغرافیایی مردم منطقه را به شیوهٔ زندگی مبتنی بر دفاع و جنگ برای پاسداری از سرزمینشان واداشته است. فرهنگ جنگ جویی به طور معمول ارزش های مربوط به شرافت جامعه را که نزد پنجابی ها بسیار ارجمند است، برجسته می کند. موسیقی. "بانگرای مردمی پنجابی" یکی از گونه های هنری موسیقی پنجابی است که در غرب جهان بیش ازپیش شنیده می شود و در حال تبدیل شدن به سبکی محبوب و جریان اصلی است. موسیقی پنجابی توسط موسیقی دانان غربی به شیوه های گوناگون به کار گرفته می شود، از جمله آمیختن آن با آهنگ های دیگر برای ساخت قطعات برندهٔ جوایز. موسیقی صوفیانه و قوالی که بیشتر در ایالت پنجاب رایج اند، از دیگر گونه های مهم موسیقی در منطقهٔ پنجاب هستند. تاریخچهٔ موسیقی نوین موسیقی پنجابی در سدهٔ بیستم دچار دگرگونی شد، چراکه تحت تأثیر ژانرهای موسیقی غربی از جمله پاپ، راک و هیپ هاپ قرار گرفت. در نتیجه، سبک جدیدی از موسیقی پنجابی پدید آمد که ضرباهنگ ها و شیوه های امروزی تولید موسیقی را با سازها و نغمه های سنتی
درآمیخت. گورداس مان از پیشگامان صحنهٔ موسیقی نوین پنجابی بود که در دههٔ ۱۹۸۰ با ترانه هایی چون «چالا» و «ماملا گدبد هی» به شهرت رسید. موسیقی او آمیخته ای از نغمه های بومی پنجابی با فنون نوین ضبط و تولید بود و در اشعارش به مسائل اجتماعی مانند سوءمصرف مواد، فقر و فساد دولتی می پرداخت. رقص. رقص های پنجابی یا توسط مردان یا توسط زنان انجام می گیرند. این رقص ها از نوع انفرادی یا گروهی هستند و گاه با سازهای سنتی همراه می شوند. بهنگرا از مشهورترین رقص هایی است که در پنجاب پدید آمد و در آغاز توسط کشاورزان در فصل برداشت اجرا می شد. آنان در هنگام انجام کارهای کشاورزی، هم زمان حرکات بهنگرا را انجام می دادند. این کار سبب می شد که فعالیت های دشوارشان را با نشاط انجام دهند. سال ها کشاورزان از بهنگرا برای نمایش حس کامیابی و خوش آمدگویی به فصل برداشت تازه استفاده می کردند. بهنگرای سنتی به شکل حلقه ای انجام می شود و دارای گام ها و حرکات خاص خود است. امروزه این رقص نه فقط در فصل برداشت، بلکه در مناسبت های دیگر نیز اجرا می شود. گیدا نیز یکی از رقص های معروف پنجاب است. این رقص ویژهٔ زنان است و پیشینه ای هزاران ساله دارد، که نمودگ
ر زیبایی و زنانگی دانسته می شود. هنر. نقاشی در پنجاب در دوران حکومت ایلتتمش از دودمان خلجی توسعه یافت، زیرا وی از این هنر پشتیبانی می کرد. این موضوع در اثر تاریخی "تاریخ فیروزشاهی" نیز آمده است. هنر سیک، از جمله نقاشی سیک، عمدتاً از سنت های هنری پنجاب نشئت گرفته است. بی.ان. گوسوامی بیان می کند که نقاشی در پنجاب به سدهٔ شانزدهم بازمی گردد و در نیمهٔ نخست سدهٔ هجدهم تحت تأثیر مکتب مغولان قرار گرفت. تا آغاز سدهٔ نوزدهم، فعالیت های نقاشی سیک های پنجابی بیشتر محدود به نقاشی های دیواری در مکان های مذهبی بود. در ایالت های تپه ای پنجاب، نقاشی های مینیاتور با صحنه ها و مضامین دینی هندویی محبوبیت زیادی داشتند. میان سال های ۱۸۱۰ تا ۱۸۳۰، سیک ها سفارش هایی برای نقاشی از مضامین و شخصیت های سیک، به ویژه شاهزادگان و اشراف، به هنرمندان کوهستانی دادند. پس از افزایش ارتباط سیک ها با اروپاییان پس از سال ۱۸۳۰، تأثیر هنر اروپایی بر هنر سیک های پنجابی جایگزین شیوه های قبلی شد. از دل این تعامل، سبک پنجابی از سبک کمپانی پدید آمد. به این ترتیب، نقاشی های مینیاتوری سنتی با تأثیرات سبک کمپانی اروپایی جایگزین شدند. هنرمندان لاهوری و امر
یتسری نیز به تدریج رنگ گواش را رها کرده و به آبرنگ روی آوردند. در سال های ۱۸۳۸ تا ۱۸۳۹، یک بازدیدکنندهٔ بریتانیایی هنرمندان محلی پنجابی را برای نقاشی دربارهٔ اقشار مختلف شمال هند به کار گرفت و این آثار در قالب یک آلبوم گردآوری شدند. در این نقاشی های سفارشی، تصویرهایی از اشراف و نظامیان سیک ثبت شد. برخی اروپاییان مانند ژان-فرانسوا آلار در دربار لاهور استخدام شدند و از هنر محلی حمایت کردند. از هنرمندان اروپایی اثرگذار بر هنر سیک می توان به جی.تی. وین (۱۸۳۷)، ویلیام جی. آزبورن (۱۸۳۸)، امیلی ادن (۱۸۳۸) و آگوست شوفت (۱۸۴۱) اشاره کرد. کتاب مصور ادن با عنوان "تصاویر شاهزادگان و مردم هند" بسیار موفق بود و نسخه های زیادی از آن به پنجاب رسید و بر سبک کمپانی در هنر پنجابی تأثیر گذاشت. شوفت بیش از یک سال در پنجاب ماند و صحنه ها و موضوعات محلی را نقاشی کرد. در جریان جنگ های انگلیس و سیک، بسیاری از افسران و سربازان انگلیسی که به پنجاب رفتند، خود هنرمند بودند. یکی از آنان Henry Lawrence بود که ساکنان محلی را نقاشی می کرد. بسیاری از هنرمندان هندی پیرو سبک کمپانی نیز برای نقاشی موضوعات پنجابی استخدام شدند. پس از الحاق امپراتو
ری سیک در سال ۱۸۴۹، نقاشان پنجابی با سبک کمپانی آثار هنری برای گردشگران اروپایی می ساختند. این نقاشی ها بیشتر شامل «فرمان روایان، قهرمانان، مشاغل و پوشاک سیک» بودند. نقاشی دیواری. نقاشی دیواری (از جمله فرسکو) در پنجاب جایگاه ویژه ای دارد و موضوعات متنوعی را دربرمی گیرد. نقاشی های دیواری پنجابی با مینیاتورها تفاوت دارند، زیرا در دسترس عموم مردم قرار می گیرند، در حالی که مینیاتورها بیشتر در اختیار طبقات بالا بوده اند. از آن جا که دیوارنگاره ها برای همگان قابل دیدن بودند، مضامین آن ها به گونه ای انتخاب می شد که برای عموم قابل درک باشند و نیاز به دانش ویژه ای نداشته باشند. این نقاشی ها می توانند موضوعات دینی یا دنیوی داشته باشند. موضوعات مذهبی. نقاشی های دیواری مذهبی اغلب در زیارت گاه ها مانند معابد هندو و سیک دیده می شوند. صحنه هایی از اسطوره شناسی هندو، مانند بخش هایی از "مهابارته" (مثلاً صحنهٔ پرده برداری از دراوپادی) معمول اند. نقاشی های دیواری مذهبی که زنان را نمایش می دهند اغلب بر پایهٔ شاکتی پرستی هستند. در این آثار، خدای مؤنث ("شاکتی") برای جنگ با نیروهای اهریمنی (مانند دیوها همچون "مهیش اسورا" یا "شومبه"
و "نیشومبه") مجسم شده است. این صحنه ها بیشتر برگرفته از "پورانه مارکاندهیه" هستند که بر پرستش شاکتی به عنوان مادر الهی تأکید دارد. در برخی از این نقاشی ها، صحنه هایی از "پورانه بهاگاوتا" دیده می شود؛ مانند تصویر رادا در کنار گوپی ها. کریشنا نیز اغلب در کنار گوپی ها نقاشی می شود؛ گاهی او را در حال نواختن فلوت نشان می دهند که گوپی ها اطرافش رقص "راسلیلا" را اجرا می کنند یا صحنه ای که لباس گوپی ها را می دزدد ("چیرا-هارانا")، به تصویر کشیده می شود. افزون بر موضوعات هندویی، در نقاشی های دیواری پنجابی، صحنه هایی از تاریخ آیین سیک، از جمله گوروهای آیین سیک، شهیدان، و شخصیت های مذهبی مانند "بهاگات ها" نیز به چشم می خورد. مضامین غیرمذهبی. در میان نقاشی های دیواری با مضامین غیرمذهبی، صحنه هایی از افسانه های کهن پنجابی مانند "هیر و رنجها"، "میرزا و صاحبان"، "سوهنی و مهیوال"، "ساسی و پنّو"، "لیلی و مجنون"، "راجا راسالو" و دیگر اسطوره ها بسیار رایج است. بسیاری از این داستان ها برگرفته از ادبیات شفاهی و داستان های حماسی هستند، از جمله افسانه های "شاه بهرام" و "حسن بانو". همچنین نقاشی هایی بر اساس تصنیف های محلی مانند "پور
ان بهاگت" وجود دارد. از دیگر موضوعات می توان به نقاشی هایی بر اساس داستان های عاشقانهٔ زنان در ادبیات آشتا ناییکا (هشت قهرمان زن) اشاره کرد. افزون بر این، برخی نقاشی ها نیز برگرفته از منظومهٔ "سات سایی" اثر بیهاری هستند. چهره هایی مانند رانی جندان نیز در این نقاشی ها دیده می شوند. در بسیاری از نقاشی های دیواری پنجابی، زنان در حال انجام کارهایی چون غذا دادن به طوطی، طاووس یا آهوان، نوازش حیوانات خانگی، یا نوشتن نامه های عاشقانه نمایش داده شده اند. گرچه کمتر آشکار نمایش داده می شوند، اما نقاشی های دیواری با مضامین جنسی و اروتیک نیز وجود داشته اند. رسم رایجی بود که دیوار کاخ های اسلامی و هندو با صحنه های اروتیک تزئین می شد. در دوران امپراتوری سیک، شاهزادگان و اشراف سیک اقامتگاه های خود را با چنین نقاشی هایی زینت می دادند. ژنرال پائولو آویتابیله در اقامتگاه خصوصی اش، تصاویری از دختران رقصنده با لباس های باز و خدایان هندی در حال معاشقه را نقاشی کرده بود. در کاخ "رانی محل" از ایالت نبهای پیشین، نقاشی هایی از زوج هایی در حالت های گوناگون هم آغوشی، در فضاها و حالت های احساسی مختلف، بر پایهٔ رسالهٔ "کوکا شاسترا" وجود
دارد. با این حال، باید توجه داشت که این نقاشی های اروتیک عمدتاً محدود به فضاهایی بودند که طبقات بالای جامعهٔ پنجابی در آن رفت وآمد داشتند. ازدواج ها. سنت ها و آیین های ازدواج در پنجاب به طور سنتی به زبان پنجابی برگزار می شوند و بازتابی از فرهنگ غنی پنجابی هستند. اگرچه مراسم دینی ازدواج در میان مسلمانان، هندوها، سیک ها، جین ها، بودایی ها و مسیحیان ممکن است به زبان هایی چون زبان عربی، زبان اردو، زبان پنجابی، زبان سانسکریت، زبان هندی یا زبان پالی و توسط قاضی، پاندیت، گرانتی یا کشیش برگزار شود، اما آیین ها، آوازها، رقص ها، خوراکی ها و پوشاک در آن ها شباهت های بسیاری دارند. سنت ازدواج پنجابی آیین ها و مراحل گوناگونی دارد که در ایالت پنجاب (پاکستان) و ایالت پنجاب (هند) در گذر زمان دگرگون و توسعه یافته اند. خوراک. خوراک محلی پنجاب به شدت تحت تأثیر سبک زندگی کشاورزی است، که از دوران تمدن دره سند تاکنون پایدار مانده است. خوراک هایی مشابه مرغ تنوری احتمالاً در تمدن دره سند و عصر برنز تاریخ هند وجود داشته اند. باستان شناس پروفسور واسانت شینده معتقد است قدیمی ترین شواهد از غذایی مانند مرغ تنوری در تمدن هاراپا یافت شده و
قدمت آن به ۳۰۰۰ پیش از میلاد بازمی گردد. گروه پژوهشی او اجاق هایی را در سایت های هاراپایی کشف کرده اند که به تنورهای امروزی پنجاب شباهت دارند و بقایای سوختهٔ استخوان های مرغ نیز پیدا شده است. خانه های هاراپایی اجاق هایی به شکل کلید داشتند با ستون های مرکزی که برای پخت گوشت و نان به کار می رفتند. در سوشروتا سمهیتا نیز به پخت گوشت در اجاق (کاندو) پس از خواباندن در ادویه هایی چون پودر خردل سیاه و دیگر چاشنی های معطر اشاره شده است. احمد (۲۰۱۴) می گوید که ساختارهای اجاق در هاراپا احتمالاً شبیه به تنورهای امروزی پنجاب کار می کردند. برنج باسماتی گونهٔ بومی پنجاب است و انواع خوراک های گوشتی و گیاهی بر پایهٔ آن پدید آمده اند. زبان و ادبیات. زبان پنجابی در هند با الفبای گرمکهی و در پاکستان با الفبای شاه مکهی پنجابی نوشته می شود. حدود ۱۳۰ میلیون نفر به این زبان سخن می گویند. نخستین نوشته های پنجابی به دوران ناته یوگی ها در سده های ۹ تا ۱۴ میلادی بازمی گردد. در آن متون، خدا با نام هایی چون «الَخ نیرنجن» یاد شده که هنوز در گفتار عامیانهٔ پنجابی رایج است. سنت ادبی پنجابی به طور رسمی با فریدالدین گنج شکر (۱۱۷۳–۱۲۶۶) آغاز می
شود. در فاصلهٔ سدهٔ ۱۲ تا ۱۹ میلادی، شعر صوفیانه پنجابی با شاعرانی چون شاه حسین، سلطان باهو، شاه شرف، علی حیدر، بلّه شاه، صالح محمد صفوری، میان محمد بخش و خواجه غلام فرید شکوفا شد. برخلاف شاعران فارسی زبان که قالب غزل را ترجیح می دادند، شاعران صوفی پنجابی بیشتر در قالب کافی شعر می سرودند. شعر صوفیانهٔ پنجابی بر سایر سنت های ادبی این زبان نیز تأثیر گذاشت، از جمله قصه پنجابی، که نوعی داستان عاشقانه-تراژیک است و از منابع هندی، فارسی و قرآنی الهام گرفته است. "هیر و رنجها" سرودهٔ وارث شاه (۱۷۰۶–۱۷۹۸) از معروف ترین این قصه هاست. دیگر قصه های محبوب عبارت اند از "سوهنی و مهیوال" از فضل شاه، "میرزا و صاحبه" از حافظ برخودار، "ساسی و پنون" از هاشم شاه و "قصه پوران بهاگت" از قدریار. پوشاک. ؛ دستار دستار، که نوعی سربند افتخارآمیز است، به ویژه با آیین سیک پیوند دارد و بخشی مهم از فرهنگ پنجابی و سیک به شمار می آید. در میان سیک ها، دستار یکی از نشانه های اعتقادی است که بر برابری، شرافت، احترام به نفس، شجاعت، معنویت و دینداری دلالت دارد. خالصه—زن و مرد—که به پنج کاف پایبندند، برای پوشاندن موی بلند و دست نخورده خود، دستار بر
سر می گذارند. این سربند بخشی مهم از هویت منحصربه فرد سیک هاست. پس از آنکه گورو تیغ بهادر، نهمین گوروی سیک، به دستور اورنگ زیب در امپراتوری گورکانی اعدام شد، گورو گوبیند سینگ، گوروی دهم، خالصه (سیک) را بنیان نهاد و پنج نماد ایمان (از جمله موی بلند) را به پیروان داد که دستار برای پوشاندن آن است. پیش از [[آیین سیک]، تنها پادشاهان و اشراف از عمامه استفاده می کردند، اما گوروهای سیک آن را برای نشان دادن برابری و اقتدار عمومی پذیرفتند. ؛ لباس پنجابی (شلوار قمیص) [[File:Punjabi Traditional Fashion - Cultural Night - Wiki Conference India - CGC - Mohali 2016-08-05 7370.JPG|thumb|پوشاک سنتی پنجابی در هند]] لباس سنتی مردم پنجاب شامل دو بخش اصلی است: "قمیص" (بالاپوش) و "شلوار" (زیرپوش). شلوارها معمولاً در کمر گشاد و در پایین تنگ اند و با بند یا کش نگه داشته می شوند و در کمر چین دار می شوند. قمیص، پیراهنی بلند یا تونیک است که از پهلوها در پایین چاک دارد (به آن "چاک" گفته می شود)، که آزادی حرکت را بیشتر می کند. قمیص معمولاً صاف و راسته دوخته می شود. امروزه برش های آن تحت تأثیر سبک اروپایی قرار گرفته اند. این ترکیب گاهی با
نام «شلوار-قمیص»، «دست لباس»، یا «لباس پنجابی» نیز شناخته می شود. شلوار-قمیص به طور گسترده ای در پاکستان و میان زنان در سراسر [[آسیای جنوبی]] پوشیده می شود. زنان هنگام پوشیدن این لباس، معمولاً یک روسری بلند یا [[دوپتا]] بر سر یا گردن می اندازند که هم نشانهٔ [[حجاب اسلامی]] است، هم نشانهٔ احترام در [[فرهنگ سیک]] و [[فرهنگ هندو]]. امروزه گونه های جدیدتری از این لباس پدید آمده اند؛ مانند شلوارهای کمرباریک با قمیص های کوتاه تر، چاک های بلندتر، یقه های بازتر و آستین های کوتاه یا بی آستین. جشن ها. [[مسلمانان پنجابی]] معمولاً [[تعطیلات اسلامی]] را گرامی می دارند. اما [[سیک ها]] و [[هندوهای پنجابی]] جشن هایی مانند [[لوهری]]، [[بَسانت]] و [[وایساخی]] را به عنوان جشن های فصلی برگزار می کنند. جشن های اسلامی پنجابی بر پایهٔ [[گاه شماری هجری قمری]] تنظیم می شود و هر سال حدود ۱۰ تا ۱۳ روز زودتر از سال پیش برگزار می گردد. در مقابل، جشن های فصلی سیک و هندو بر پایهٔ [[ویکرم سموت]] یا [[گاه شماری پنجابی]] تعیین می شوند و هرچند تاریخ آن ها در [[گاه شماری میلادی]] جابه جا می شود، اما معمولاً در همان بازهٔ ماهی باقی می مانند. برخ
ی [[مسلمانان پنجابی]] نیز در جشن های فصلی سنتی مانند وایساخی، بَسانت و در مواردی لوهری شرکت می کنند، اما این موضوع بحث برانگیز است، زیرا برخی علمای اسلامی و سیاستمداران با استناد به منشأ دینی این جشن ها، مشارکت در آن ها را [[حرام]] اعلام کرده اند. پاسداشت فرهنگ پنجابی. در سال های اخیر، تلاش هایی برای حفظ و ترویج فرهنگ و میراث پنجابی صورت گرفته است. یکی از نمونه های برجسته، [[کتابخانه دیجیتال پنجاب]] (PDL) است که توسط [[داویندر پال سینگ]] بنیان گذاری شد. مأموریت این کتابخانه دیجیتال سازی و نگهداری از نسخه های خطی، کتاب ها و دیگر منابع مربوط به زبان، تاریخ و فرهنگ پنجابی است. این ابتکار به حفظ و انتقال فرهنگ پنجابی به نسل های آینده کمک کرده است. پیوند به بیرون. [[رده:فرهنگ در پاکستان]]
گردنبند جادویی، که در ژاپن با نام شناخته می شود، یک انیمهٔ علمی تخیلی ژاپنی محصول سال ۲۰۰۶ و به کارگردانی کییچی سوگیاما، نویسندگی نانا شیینا و نائوکو کاکیموتو و تهیه کنندگی گونزو است. ریو کاتسوجی، آئویی میازاکی، یوکو کوته گاوا، ماسارو هاماگوچی، توشیکازو فوکاوا، کنیچی اندو و رن اوسوگی در این فیلم به صداپیشگی پرداختند. این فیلم در ژانویه ۲۰۰۶ در ژاپن و در سپتامبر ۲۰۰۶ در جشنوارهٔ فیلم فانتستیک فست در آستین، تگزاس به نمایش درآمد. بازخورد. "انیمه نیوز نتورک"، انیمیت این فیلم را اینگونه ستایش کرد: «این فیلم از نظر بصری و شنیداری، هر آنچه را که از یک محصول درجهٔ یک گونزو انتظار می رود، داراست: هنر عالی، انیمیشن با کیفیت، کار سی جی عالی و یکپارچه، و موسیقی متن بلندپروازانه». در واقع، این فیلم، از زمان "پسر بخار"، چشمگیرترین فیلم انیمه ای است که در آمریکای شمالی اکران شده است.
یک انیمهٔ استیم پانک اکشن ژاپنی به همکاری و نویسندگی مشترک کاتسوهیرو اوتومو و تهیه کنندگی سانرایز است. این فیلم به عنوان بعد از آکیرا (۱۹۸۸)، دومین اثر اصلی اوتومو به عنوان کارگردان است. این فیلم در ژاپن توسط توهو در ۱۷ ژوئیه ۲۰۰۴ منتشر شد. "پسر بخار" با بودجه ای () پرهزینه ترین فیلم ژاپنی تاریخ بود که تولید شد. این فیلم ده سال در دست تولید بود و از بیش از ۱۸۰٬۰۰۰ نقاشی و ۴۴۰ کات سی جی استفاده کرد. این انیمه با عنوان "گوی بخار" از صدا و سیمای ایران پخش شد. بازخورد. فروش گیشه. این فیلم در ژاپن، با فروش ، تبدیل به هجدهمین فیلم پرفروش داخلی سال ۲۰۰۴ شد. این فیلم در ایالات متحده موفقیتی در گیشه نداشت و در سال ۲۰۰۵، تنها ۴۶۸٬۸۶۷ دلار فروش داشت. به گفتهٔ منتقد کی جی بی در آی جی ان، این می تواند به دلیل روش های بازاریابی مورد استفاده و انتشار محدود و فوق العاده کم بازی در ایالات متحده باشد. "پسر بخار" می توانست مخاطبان غربی بیشتری داشته باشد، اما به دلیل انتشار محدود، این اتفاق نیفتاد. «"پسر بخار" یکی از معدود فیلم های انیمه ای است که می تواند برای مخاطبان گسترده ای در ایالات متحده پخش شود. در عوض، این فیلم به صورت
محدود از طریق ناشر کوچک تر سونی منتشر می شود و برخی شهرها را به طور کامل حذف می کند و فقط در خانه های هنری کوچک تر در بسیاری از شهرهایی که فیلم را دریافت می کنند، پخش می شود». نقدها. این فیلم نقدهای مثبتی دریافت کرد. وبگاه بازبینی جمعی راتن تومیتوز بر اساس بیش از ۹۰ نقد، امتیاز ۶۱٪ و میانگین امتیاز ۶٫۱ از ۱۰ را به فیلم پسر بخار داد، با این اجماع که «داستان عالی نیست، اما جذابیت های علمی تخیلی زیادی برای جبران آن وجود دارد». متاکریتیک بر اساس نظر ۳۲ منتقد، میانگین امتیاز ۶۶ از ۱۰۰ را به این فیلم اختصاص داد که نشان دهندهٔ «نقدهای عموماً مطلوب» است. "پسر بخار" در سال ۲۰۰۴ جایزهٔ بهترین فیلم بلند انیمیشن را از جشنوارهٔ بین المللی فیلم سیتخس - کاتالان دریافت کرد. استیون هانتر از "واشینگتن پست" می گوید: «این فیلم یکی از آن آثار علمی-تخیلی است که از یک برههٔ خاص در علم گرفته شده است، بنابراین داستان آن حس تاریخی دارد. "پسر بخار" آشکارا قصد دارد نقدی بر فرهنگ غرب باشد: از مسائلی مانند صنعتی شدن، سلطه، کشتار جمعی، جاه طلبی و استبداد به عنوان پس زمینه ای برای چیزی که شبیه یک ماجراجویی کتابی پسرانه است، استفاده می کند».
این فیلم به طور کلی نظرات مثبتی از منتقدان دریافت کرد.
میرزا صاحباں () یکی از داستان های اندوه نامه ای ادب عامیانه پنجابی است که نخستین بار به صورت مکتوب توسط پیلو، شاعر سدهٔ هفدهم، ثبت شده است. این داستان در روستایی در ناحیه جهنگ رخ می دهد و روایت گر عشق میان دو جوان از خانواده های رئیس قبیله، فرار عاشقانهٔ آن ها و سرانجام مرگ هر دو است. این اثر یکی از چهار داستان عاشقانهٔ تراژیک مشهور در منطقه پنجاب است. سه داستان دیگر عبارت اند از: "هیر و رنجها"، "سوهنی و مهیوال" و "ساسی و پنون". خلاصه. داستان توسط پیلو، شاعر سدهٔ شانزدهم در پنجاب نوشته شده است. میرزا و صاحبان عاشق هم بودند و در کهیوه، زادگاه اجدادی صاحبان در ناحیه جهنگ زندگی می کردند. میرزا پسر بنجال، رئیس جت خرل در دان آباد، و صاحبان دختر خیوه خان، رئیس قبیله سیال بود. میرزا و صاحبان علیه خواستهٔ خانوادهٔ صاحبان فرار کردند تا با هم ازدواج کنند. در مسیر فرار، میرزا زیر درختی از گونهٔ کهور ایرانی استراحت کرد و به خواب رفت. صاحبان نمی خواست زندگی جدیدش با خون ریزی برادرانش آغاز شود، پس پیکان های میرزا را شکست تا از برادرانش طلب بخشش کند و خونریزی رخ ندهد. وقتی برادران صاحبان رسیدند، میرزا بیدار شد ولی دید که تی
رهایش شکسته اند و در همان جا کشته شد. صاحبان که تاب این فقدان را نداشت، خود را با یکی از همان پیکان ها کشت. اقتباس ها. اقتباس های گوناگونی از این داستان در قالب فیلم ساخته شده اند:
حُکم نامه در معنای مذهبی، آیه ای است انتخاب شده از کتاب مقدس سیک ها، گورو گرانت صاحب، که روزانه و پس از اجرای نماز «اَردَس» صبحگاهی، به طور تصادفی از یکی از صفحات سمت چپ باز می شود تا به عنوان فرمان یا راهنمای معنوی روز برای جامعه سیک اعلان شود. این واژه در سیک شناسی به معنای همان حکم الهی تلقی می شود. علاوه بر معنای امروزی، در تاریخ اولیه سیک نیز حکم نامه ها به صورت فرمان ها یا نامه هایی رسمی صادر می شدند—که به دست گردانندگان «پنج تخت» یا خود گوروها تهیه می شدند—برای پاسخ به مسائل اخلاقی، سازمانی و مالی جامعه، و معمولاً با مقدمه ای الهی و خطاب رسمی همراه بودند.