Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تموم نمی شه. حتی اگه دسامبر باشه، اون شب تابستونی هست، منتظرته، برات برمی گرده و تو هم براش برمی گردی.» این پروژهٔ قطعه ای با تمرکز کامل خلاقانه از سوی لارسن شکل گرفته و او در آن با همکار دیرینه اش ام ان ئی کی، همچنین تهیه کنندگان مارگو اکس اس، Zhone و ترانه سرا هلنا گائو همکاری کرده است. به گفتهٔ لارسن، الهام بخش اصلی این آلبوم تابستان سوئد بوده و هدفش خلق فضایی است که حس شب بی پایان تابستانی را منتقل کند. لارسون در پیامی به طرفداران، "خورشید نیمه شب" را بازتابی از هویت هنری اش معرفی کرده و آن را شخصی ترین اثر خود تا به امروز دانسته است. او می گوید این آلبوم حاصل سال ها تفکر، بلوغ هنری و بازنگری در مسیر موسیقایی خود است. در فاصلهٔ چهار ساله بین آلبوم های "خیلی خوب" (۲۰۱۷) و "دختر پوستر" (۲۰۲۱)، او چند نسخهٔ مختلف از یک آلبوم را ضبط کرده اما همه را کنار گذاشته است، چرا که احساس می کرد باید اثری در سطح بالایی از نظر تجاری ارائه کند. او در این باره گفته است: «تو اون چهار سال، فکر کنم پنج تا آلبوم ساختم که با خودم گفتم: “نه، نه، نه، این خوب نیست. دوباره از اول». نام "خورشید نیمه شب" در همان مراحل ابتدایی انتخاب
شد و چندین ترانه با همین عنوان نوشته شد تا در نهایت مفهوم نهایی شکل گرفت.
جیمی پیندا با نام کامل جیمی آیرین پیندا (زاده ) خواننده، ترانه سرا و مدل آمریکایی است.
روی پخش کلیک نکن () سومین آلبوم استودیویی خوانندهٔ آمریکایی ایوا مکس است که در ۲۲ اوت ۲۰۲۵ توسط آتلانتیک رکوردز منتشر شد. پیش زمینه و توسعه. در سال ۲۰۲۳، ایوا مکس دومین آلبوم استودیویی خود با نام "الماس ها و سکوهای رقص" را منتشر کرد و نخستین تور کنسرت اصلی خود با عنوان "بالاخره در تور" (On Tour (Finally)) را برگزار نمود. او پس از پایان این تور در ماه سپتامبر، کار بر روی سومین آلبوم استودیویی خود را آغاز کرد. در مارس ۲۰۲۴، مکس پیش نمایشی از تک آهنگ «My Oh My» را در شبکه های اجتماعی منتشر کرد و اعلام کرد که این قطعه آغازی برای دوران جدید فعالیت های هنری اش است. او در گفت وگویی با "بیلبورد" در ماه مه همان سال، اظهار داشت که در حال آماده سازی برای سومین دورهٔ آلبوم خود است؛ «بدون هیچ دل شکستگی و بدون هیچ مردی»، و ترانهٔ «My Oh My» را به عنوان «آغاز من» توصیف کرد و از دوران بهبودی شخصی اش سخن گفت. این ترانه در ابتدا قرار بود به عنوان تک آهنگ آغازین آلبوم سوم معرفی شود؛ اما پس از انتشار قطعهٔ «Spot a Fake» در ۲۰ سپتامبر، مکس اعلام کرد که تنها این ترانه در آلبوم گنجانده خواهد شد. با این حال، او در مصاحبه ای با "پیپل
" اشاره کرد که نسخهٔ نخست آلبوم — که شامل «My Oh My» و «Spot a Fake» بود — به دلیل مسائل شخصی کنار گذاشته شده است. در ۹ آوریل ۲۰۲۵، مکس لینکی به وبگاهی با عنوان «Don't Click Play on Ava Max» منتشر کرد که کاربران می توانستند با کلیک بر دکمه «امضا کردن دادخواست»، پیش نمایشی از یکی از قطعات آیندهٔ آلبوم را گوش دهند. او در ۱ مه، با نقل قول از اعلام انتشار هشتمین آلبوم استودیویی اد شیرن با نام "بازی" (Play) در پلتفرم اکس (توییتر سابق)، آلبوم جدید خود را معرفی کرد. طبق توصیف مجلهٔ "بیلبورد"، تصویر روی جلد این آلبوم، مکس را درون یک مثلث شعله ور شبیه دکمهٔ پخش نمایش می دهد که به لبه های آن چنگ زده است — نمایی که به گفتهٔ مجله می تواند نماد انرژی پرشور این آلبوم باشد.
آنجلا آگیلار آوارز آکالا (به انگلیسی: &lt;bdi&gt;Ángela Aguilar Álvarez Alcalá&lt;/bdi&gt;؛ زادهٔ ۸ اکتبر ۲۰۰۳)، معروف به آنجلا آگیلار، خواننده ای مکزیکی-آمریکایی است که به خاطر فعالیت در سبک موسیقی منطقه ای مکزیک شهرت دارد. او با اجرای ترانهٔ «لا لورونا» در نوزدهمین مراسم جایزه گرمی لاتین در سال ۲۰۱۸ به شهرت گسترده ای دست یافت. پدربزرگ و مادربزرگ پدری او، آنتونیو آگیلار و فلور سیلوستره، از چهره های برجستهٔ بازیگری و خوانندگی در عصر طلایی سینمای مکزیک بودند. آلبوم انفرادی نخست او، «اول من مکزیکی ام» (۲۰۱۸)، با استقبال منتقدان روبه رو شد و موفقیت چشمگیری کسب کرد. آگیلار نامزد دریافت یک جایزه گرمی و دو جایزه گرمی لاتین شده و از جمله جوان ترین هنرمندانی است که به این افتخار نائل آمده است. زندگی نامه. آنجلا آگیلار، فرزند پپه آگیلار و آنلیس آوارز آکالا، در ۸ اکتبر ۲۰۰۳ در لس آنجلس، کالیفرنیا، در حالی که پدرش در تور کنسرت بود، زاده شد. پدر او خوانندهٔ سرشناس سبک ماریاچی و پدربزرگ و مادربزرگ پدری اش، آنتونیو آگیلار و فلور سیلوستره، از ستارگان موسیقی و سینمای مکزیک بودند. او از کودکی به همراه برادرش، لئوناردو آگیلار،
در تورهای موسیقی پدرش در سراسر آمریکای لاتین حضور داشت. حرفه. آنجلا در سال ۲۰۱۲، در سن نه سالگی، آلبوم «سنت جدید» را به همراه برادرش لئوناردو ضبط کرد. این آلبوم، که توسط پدرش تهیه شده بود، شامل چهار ترانه اجرا شده توسط لئوناردو و چهار ترانه توسط آنجلا بود. در سال ۲۰۱۶، او در جشنوارهٔ «۱۰۰ زن» بی بی سی در مکزیکوسیتی شرکت کرد. آگیلار که در ۱۳ سالگی جوان ترین شرکت کننده بود، به بی بی سی اظهار کرد که صنعت موسیقی تحت سلطهٔ مردان است و امیدوار است این وضعیت تغییر کند. از سال ۲۰۱۸، او در تور «بدون مرزها» همراه پدر و برادرش حضور داشته است. در ۲ مارس ۲۰۱۸، آلبوم انفرادی «اول من مکزیکی ام» را منتشر کرد که عنوان آن از نخستین فیلم مادربزرگش، فلور سیلوستره، الهام گرفته شده بود. این آلبوم، با تهیه کنندگی پپه آگیلار، شامل یازده ترانهٔ رانچرا بود که پیش تر توسط هنرمندانی چون لوچا ویلا، روسیو دورکال و مادربزرگ او اجرا شده بودند. او تک آهنگ «خون تو در جسم من» را در جوایز «تو موندو» ۲۰۱۸ اجرا کرد.در ۲۰ سپتامبر ۲۰۱۸، او نامزد دریافت جایزهٔ و آلبومش برای بهترین آلبوم رانچرا/ماریاچی در شد. در این مراسم، اجرای ترانهٔ «لا لورونا» ت
وسط او با تشویق ایستاده و تحسین هنرمندانی چون ویسنته فرناندز همراه شد. در ۷ دسامبر ۲۰۱۸، آلبوم «اول من مکزیکی ام» نامزد جایزه گرمی برای بهترین آلبوم موسیقی منطقه ای مکزیک شد. در ۳ آوریل ۲۰۱۹، شهردار زاکاتکاس، اولیسس مخیا هارو، او را به عنوان نمایندهٔ هنری و فرهنگی زاکاتکاس معرفی کرد. در ۲۱ مه ۲۰۱۹، او در سه بخش از جوایز یوونتود نامزد شد و همراه با کریستین نودال و پایپ بوئنو، مجموعه ای از ترانه های ماریاچی را اجرا کرد. در ۲۳ ژوئیه ۲۰۱۹، با اجازهٔ لیدی گاگا، نسخه ای از ترانهٔ «کم عمق» را در یوتیوب آکادمی ملی علوم و هنرهای ضبط منتشر کرد که نخستین اجرای او به زبان انگلیسی بود. در ۱۲ نوامبر ۲۰۲۰، او در تک آهنگ «بگو چطور می خواهی» با کریستین نودال همکاری کرد. این ترانه او را به نخستین هنرمند مکزیکی تبدیل کرد که وارد جدول ۲۰۰ ترانه برتر جهانی بیلبورد شد. این اثر در مکزیک به رتبهٔ یک رسید، در آمریکا هفت بار گواهی پلاتین و در مکزیک گواهی الماس دریافت کرد. در ۱ آوریل ۲۰۲۱، او ترانه «در حقیقت» را منتشر کرد که اولین تک آهنگ از سومین آلبوم استودیویی اش بود. در ۲۴ سپتامبر ۲۰۲۱، او سومین آلبوم خود را با عنوان «مکزیکی عاشق»
منتشر کرد. زندگی شخصی. آنجلا آگیلار در خانواده ای اهل موسیقی، معروف به «سلسله آگیلار»، به دنیا آمد. پدرش خواننده مکزیکی پپه آگیلار و مادرش آنلیس آگیلار، مدیر برنامه های اوست. پدربزرگ و مادربزرگ پدری او خوانندگان و بازیگران مکزیکی آنتونیو آگیلار و فلور سیلوستره هستند. عموی او آنتونیو آگیلار جونیور و برادرش لئوناردو آگیلار است. در ۱۰ ژوئن ۲۰۲۴، آگیلار رابطه خود را با خواننده مکزیکی، کریستین نودال، تأیید کرد. در ۲۴ ژوئیه ۲۰۲۴، آنها در یک مراسم خصوصی در هاسیندا سن گابریل د لاس پالماس، در آماکوزاک، مورلوس ازدواج کردند.
پلامب با نام کامل تیفانی آربوکل لی (زاده ) خواننده، ترانه سرا و نویسنده آمریکایی است.
کارکسب یکی از پادکست های فارسی زبان در زمینهٔ کسب وکار است که به صورت گفت وگومحور منتشر می شود و در هر قسمت به بررسی یکی از مسائل محیط کار از دیدگاه فعالان تأثیرگذار در اکوسیستم کسب وکار ایران می پردازد. در این پادکست موضوعاتی همچون تیم سازی، تبلیغات، مدیریت مالی، تجربهٔ کاربری (یوای-یوایکس)، توسعهٔ محصول، برندسازی و مدیریت ریسک نقد و تحلیل می شوند. این پادکست از طریق وبگاه رسمی و نیز بر روی پلتفرم های پخش پادکست فارسی و بین المللی در دسترس است. تاریخچه. این پادکست اولین بار در پاییز ۱۳۹۹ منتشر شد و هر دو هفته یک بار منتشر می شود. به طور جداگانه، مصاحبه های مهمانان در مجموعه ای نوشتاری تحت عنوان "کارکسب نامه" گردآوری شده است. ساختار و محتوا. قسمت های کارکسب معمولاً با روایت داستان شخصی مهمان آغاز می شوند و سپس گفت وگو به موضوع اصلی آن قسمت هدایت می شود. موضوعات مطرح شده در این پادکست شامل چالش های اجرایی و کاربردی در محیط کار مانند تیم سازی، توسعهٔ محصول، طراحی تجربهٔ کاربری، مدیریت مالی، تبلیغات، برندسازی، مدیریت ریسک و موارد مشابه است. رویکرد پادکست تمرکز بر تجربه های واقعی و درس آموخته های عملی است. این پا
دکست از چهار فصل اصلی و نیز فصول فرعی (با نام های "سیم جین" و "روز یک") تشکیل شده است. هر فصل از این پادکست شامل ۱۲ قسمت است و زمان هر قسمت معمولاً کمتر از یک ساعت است.
کیتی پرویت با نام کامل کاترین نیکول پرویت (زاده ) خواننده، ترانه سرا و تهیه کننده موسیقی آمریکایی است.
اولیویا لارین دین (؛ زادهٔ ۱۴ مارس ۱۹۹۹) خواننده و ترانه پرداز نئو سول اهل انگلستان است. او تاکنون یک آلبوم استودیویی با نام "مِسی" (۲۰۲۳) و پنج آلبوم چندآهنگه منتشر کرده است. دین در سال ۲۰۲۱ توسط آمازون میوزیک به عنوان هنرمند نوظهور سال انتخاب شد و در سال ۲۰۲۳ نیز عنوان «هنرمند سال» را از BBC Music Introducing دریافت کرد. زندگی اولیه. اولیویا دین در منطقه هرینگی، لندن از پدری انگلیسی و مادری با اصالت جامائیکایی-گویانی متولد شد. مادربزرگ او در سن ۱۸ سالگی به عنوان بخشی از نسل ویندراش از گویان به بریتانیا مهاجرت کرده بود. نام میانی اش، «لارین»، از خواننده آمریکایی لارین هیل گرفته شده است که والدین او از طرفداران پر و پا قرصش هستند. او در منطقهٔ هایمز پارک بزرگ شد و گاه به دلیل نژاد مختلط خود احساس بیگانگی می کرد. پدرش علاقه مند به موسیقی بود و آن ها اغلب با یکدیگر در آشپزخانه می رقصیدند. در دوران دبستان، در مسابقه ای ترانهٔ «فردا» از موزیکال "آنی" را اجرا کرد، اما به شدت مضطرب شد؛ ابتدا پشتش را به حضار کرد و از ترس صحنه گریه اش گرفت—با این حال، موفق به کسب مقام دوم شد. او در کلاس های تئاتر موزیکال در مدرسه ای
که به صورت آخر هفته ای برگزار می شد، شرکت می کرد و عضو یک گروه کُر گاسپل بود. در سن ۱۵ سالگی، او به مدرسه بریت راه یافت و هر روز برای رفت وآمد، مسیری سه ساعته را طی می کرد. در ابتدا تئاتر می خواند، اما بعد به رشتهٔ ترانه پردازی تغییر مسیر داد و مادرش را قانع کرد تا برای او یک پیانوی دست دوم تهیه کند.
ریچارد ریوس مونتویا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل کلمبیا است که در پست هافبک میانی برای باشگاه بنفیکا در لیگ برتر پرتغال و تیم ملی کلمبیا بازی می کند.
در سطح جهان، سالانه حدود ۶۰۰ مورد ابتلا به طاعون گزارش می شود. در سال ۲۰۱۷ و نوامبر ۲۰۱۹، کشورهایی که بیشترین موارد ابتلا را داشته اند شامل جمهوری دموکراتیک کنگو، ماداگاسکار و پرو بوده اند. شیوع های محلی طاعون در قالب سه دنیاگیری بزرگ دسته بندی می شوند که تاریخ آغاز و پایان هرکدام، و همچنین نسبت دادن برخی از این شیوع ها به یکی از این همه گیری ها، همچنان مورد بحث و اختلاف نظر است. این همه گیری ها عبارت بودند از: با این حال، مرگ سیاه در اواخر قرون وسطی (تقریباً بین سال های ۱۳۳۱ تا ۱۳۵۳) گاه نه به عنوان آغاز همه گیری دوم، بلکه به عنوان پایان همه گیری نخست در نظر گرفته می شود. در این صورت، نخستین همه گیری حدود سال ۱۳۵۳ پایان یافته و آغاز همه گیری دوم در حدود سال ۱۳۶۱ خواهد بود. همچنین، در منابع مختلف پایان های متفاوتی برای همه گیری دوم ذکر شده است که از حدود سال ۱۸۴۰ تا ۱۸۹۰ متغیر است. دوران باستان. اعتقاد بر این است که کلمه "طاعون" (Plague) از کلمه لاتین "plāga" ("ضربه، زخم") و "plangere" ("زدن، یا کوبیدن") گرفته شده است، و از طریق کلمه آلمانی "Plage" ("آلودگی").[ "" ] برخی از پژوهشگران پیشنهاد کرده اند که طاعون
عامل کاهش جمعیت در دوران نوسنگی بوده است. این نظریه با کشف مقبره ای در سوئد امروزی تقویت می شود؛ مقبره ای که شامل ۷۹ جسد است که در مدت زمانی کوتاه به خاک سپرده شده اند. پژوهشگران در این مکان بقایای گونه ای منحصربه فرد از عامل بیماری زای طاعون یعنی "یرسینیا پستیس" را شناسایی کرده اند. اولین همه گیری: اوایل قرون وسطی. طاعون ژوستینین در سال های ۵۴۱–۵۴۲ میلادی اولین حمله شناخته شده ثبت شده است و اولین الگوی ثبت شدهٔ قطعی طاعون خیارکی را نشان می دهد. تصور می شود که این بیماری از چین سرچشمه گرفته است. سپس به آفریقا گسترش یافت، جایی که شهر عظیم قسطنطنیه مقادیر زیادی غلات، عمدتاً از مصر، برای تغذیه شهروندان خود وارد می کرد. کشتی های حمل غلات منبع شیوع بیماری در شهر بودند، و انبارهای عمومی عظیم غلات، موش ها و کک ها را پرورش می دادند. پروکوپیوس گفته است که در اوج خود، طاعون هر روز ۱۰ هزار نفر را در قسطنطنیه می کشت. تعداد واقعی به احتمال زیاد نزدیک به ۵۰۰۰ نفر در روز بود. این طاعون در نهایت شاید ۴۰٪ از ساکنان شهر را کشت و سپس تا یک چهارم جمعیت انسانی شرق مدیترانه را نیز به کام مرگ کشاند.[ "" ] در سال ۵۸۸ میلادی، موج دو
م و گسترده ای از طاعون از منطقه مدیترانه به سرزمینی که امروزه فرانسه نام دارد، گسترش یافت. برآورد می شود که «طاعون ژوستینین» در سراسر جهان جان حدود ۱۰۰ میلیون نفر را گرفته باشد. این همه گیری باعث شد جمعیت اروپا بین سال های ۵۴۱ تا ۷۰۰ میلادی حدود ۵۰ درصد کاهش یابد. همچنین، احتمال می رود که این طاعون به موفقیت فتوحات مسلمانان نیز کمک کرده باشد. در گزارشی از دهه ۵۶۰ میلادی که در سال ۷۹۰ میلادی نوشته شده، آمده است که این بیماری موجب ایجاد «ورم هایی در غدد … به اندازه فندق یا خرما» در ناحیه کشاله ران «و در دیگر نواحی حساس بدن، همراه با تب شدیدی غیرقابل تحمل» می شده است. همه گیری دوم: از قرن ۱۴ تا قرن ۱۹. در فاصلهٔ سال های ۱۳۳۱ تا ۱۳۵۱ میلادی، «مرگ سیاه» به عنوان یک پاندمی عظیم و مرگبار که از چین آغاز شده بود، از مسیر جاده ابریشم عبور کرد و سراسر آسیا، اروپا و آفریقا را درنوردید. برآورد می شود که این همه گیری جمعیت جهان را از حدود ۴۵۰ میلیون نفر به حدود ۳۵۰ تا ۳۷۵ میلیون نفر کاهش داده باشد. چین تقریباً نیمی از جمعیت خود را از دست داد، به طوری که از حدود ۱۲۳ میلیون نفر به حدود ۶۵ میلیون رسید؛ اروپا حدود یک سوم جمعیت
خود را از دست داد، از حدود ۷۵ میلیون به ۵۰ میلیون؛ و آفریقا تقریباً یک هشتم جمعیتش را، از حدود ۸۰ میلیون به ۷۰ میلیون نفر. (میزان مرگ ومیر معمولاً با تراکم جمعیت ارتباط مستقیم داشت و از آنجا که آفریقا تراکم جمعیتی کمتری داشت، نرخ مرگ ومیر در آن پایین تر بود) مرگ سیاه را می توان بزرگ ترین تلفات انسانی ناشی از یک همه گیری غیر ویروسی در تاریخ دانست. گرچه داده های آماری دقیقی در دست نیست، اما تخمین زده می شود که در انگلستان حدود ۱٫۴ میلیون نفر (یک سوم از جمعیت ۴٫۲ میلیونی آن زمان) جان خود را از دست دادند، و درصد تلفات در ایتالیا احتمالاً حتی بیشتر بوده است. از سوی دیگر، به نظر می رسد که شمال شرقی آلمان، بوهم، لهستان و مجارستان آسیب کمتری دیده اند و برای روسیه یا منطقه بالکان آمار مشخصی وجود ندارد. این احتمال مطرح شده که روسیه به دلیل آب وهوای بسیار سرد و وسعت جغرافیایی زیادش – که موجب تماس کمتر با منابع آلودگی می شده – آسیب کمتری دیده باشد. طاعون به طور مکرر در سده های چهاردهم تا هفدهم میلادی به اروپا و منطقه مدیترانه بازمی گشت و این مناطق را درگیر می کرد. به گفتهٔ بیرابن، بین سال های ۱۳۴۶ تا ۱۶۷۱، در هر سال دست
کم در بخشی از اروپا طاعون وجود داشته است. همه گیری دوم به ویژه در سال های زیر بسیار گسترده بوده است: ۱۳۶۰–۱۳۶۳؛ ۱۳۷۴؛ ۱۴۰۰؛ ۱۴۳۸–۱۴۳۹؛ ۱۴۵۶–۱۴۵۷؛ ۱۴۶۴–۱۴۶۶؛ ۱۴۸۱–۱۴۸۵؛ ۱۵۰۰–۱۵۰۳؛ ۱۵۱۸–۱۵۳۱؛ ۱۵۴۴–۱۵۴۸؛ ۱۵۶۳–۱۵۶۶؛ ۱۵۷۳–۱۵۸۸؛ ۱۵۹۶–۱۵۹۹؛ ۱۶۰۲–۱۶۱۱؛ ۱۶۲۳–۱۶۴۰؛ ۱۶۴۴–۱۶۵۴؛ و ۱۶۶۴–۱۶۶۷. همه گیری های بعدی، هرچند شدید بودند، اما نشان دهندهٔ عقب نشینی طاعون از بیشتر مناطق اروپا در سدهٔ هجدهم و شمال آفریقا در سدهٔ نوزدهم بودند. به گفتهٔ جفری پارکر، «تنها در فرانسه، حدود یک میلیون نفر در همه گیری سال های ۱۶۲۸ تا ۱۶۳۱ بر اثر طاعون جان باختند.» در انگلستان، در غیاب آمار سرشماری، مورخان طیف وسیعی از ارقام جمعیت پیش از حادثه را از ۷ تا … پیشنهاد می کنند. میلیون تا ۴ میلیون نفر در سال ۱۳۰۰، و رقم جمعیت پس از حادثه به پایین ترین حد خود یعنی ۲. میلیون. تا پایان سال ۱۳۵۰، مرگ سیاه فروکش کرد، اما هرگز در انگلستان کاملاً از بین نرفت. در طول چند صد سال بعدی، شیوع های بیشتری در سال های ۱۳۶۱–۶۲، ۱۳۶۹، ۱۳۷۹–۸۳، ۱۳۸۹–۹۳ و در سراسر نیمه اول قرن پانزدهم رخ داد. شیوع طاعون در سال ۱۴۷۱، ۱۰ تا ۱۵ درصد از جمعیت را از بین برد، در حالی که میزا
ن مرگ و میر ناشی از طاعون در سال های ۱۴۷۹ تا ۱۴۸۰ می توانست تا ۲۰ درصد باشد. به نظر می رسد شایع ترین شیوع ها در انگلستانِ دوره تودور و استوارت در سال های ۱۴۹۸، ۱۵۳۵، ۱۵۴۳، ۱۵۶۳، ۱۵۸۹، ۱۶۰۳، ۱۶۲۵ و ۱۶۳۶ آغاز شده و با طاعون بزرگ لندن در سال ۱۶۶۵ پایان یافته است. در سال ۱۴۶۶، شاید ۴۰٬۰۰۰ مردم در پاریس بر اثر طاعون جان باختند. در طول قرن های شانزدهم و هفدهم، طاعون تقریباً از هر سه سال، یک سال پاریس را در بر می گرفت. طاعون سیاه قبل از اینکه به روسیه ادامه یابد، به مدت سه سال اروپا را ویران کرد، جایی که این بیماری از سال ۱۳۵۰ تا ۱۴۹۰ هر پنج یا شش سال یک بار به جایی حمله می کرد. همه گیری سوم: قرن های نوزدهم و بیستم. سومین همه گیری در سال ۱۸۵۵ در استان یون نان چین آغاز شد و طاعون را به تمام قاره های مسکونی گسترش داد و در نهایت بیش از نفر را تنها در هند و چین کشت. الگوهای تلفات نشان می دهد که امواج این بیماری همه گیر ممکن است از دو منبع مختلف سرچشمه گرفته باشند. اولین مورد عمدتاً طاعون خیارکی بود و از طریق تجارت اقیانوسی در سراسر جهان منتقل می شد و افراد آلوده، موش ها و محموله های حاوی کک را حمل می کرد. سویه دوم، که ب
دخیم تر بود، در درجه اول ذات الریه داشت و سرایت آن از فرد به فرد قوی بود. این نژاد عمدتاً به منچوری و مغولستان محدود می شد. محققان در طول «همه گیری سوم» ناقلین طاعون و باکتری طاعون (به بالا مراجعه کنید) را شناسایی کردند که به مرور زمان به روش های درمانی مدرن منجر شد.[ "" ] موارد جدید. طاعون در روسیه در سال های ۱۸۷۷ تا ۱۸۸۹ در مناطق روستایی نزدیک کوه های اورال و دریای خزر شیوع یافت. تلاش ها در زمینه بهداشت و جداسازی بیماران، شیوع بیماری را کاهش داد و تقریباً ۴۲۰ مورد مرگ در منطقه ثبت شد. نکته قابل توجه این است که منطقه وتلیانکا در این منطقه در نزدیکی جمعیتی از مارموت استپ بابک قرار دارد، جونده ای کوچک که مخزن بسیار خطرناک طاعون محسوب می شود. آخرین شیوع قابل توجه طاعون در روسیه در سال ۱۹۱۰ در سیبری بود، پس از آنکه تقاضای ناگهانی برای پوست موش خرما (جایگزینی برای سمور) قیمت آن را ۴۰۰ درصد افزایش داد. شکارچیان سنتی موش خرمای بیمار را شکار نمی کردند و خوردن چربی زیر بغل (غده لنفاوی زیر بغل که اغلب محل تجمع طاعون بود) تابو بود، بنابراین شیوع بیماری معمولاً به افراد مجرد محدود می شد. با این حال، افزایش قیمت، هزاران
شکارچی چینی را از منچوری جذب کرد که نه تنها حیوانات بیمار را می گرفتند، بلکه چربی آنها را نیز می خوردند، که غذایی لذیذ محسوب می شد. طاعون از شکارگاه ها به پایانه راه آهن شرقی چین سرایت کرد و سپس به مدت ۲۷۰۰ سال در امتداد مسیر حرکت کرد. کیلومتر. این طاعون ۷ ماه طول کشید و ۶۰ هزار نفر را کشت.[ "" ] موارد جدید. موارد طاعون در نیمه دوم قرن بیستم به طور چشمگیری کاهش یافت، اما شیوع آن همچنان رخ می داد، به خصوص در کشورهای در حال توسعه. بین سال های ۱۹۵۴ تا ۱۹۹۷، طاعون انسانی در ۳۸ کشور گزارش شد و این بیماری را به تهدیدی دوباره برای سلامت انسان تبدیل کرد. بین سال های ۱۹۸۷ تا ۲۰۰۱، ۳۶۸۷۶ مورد تأیید شده طاعون با ۲۸۴۷ مورد مرگ به سازمان جهانی بهداشت گزارش شده است. در قرن بیست و یکم، سالانه کمتر از ۲۰۰ نفر در سراسر جهان بر اثر طاعون جان خود را از دست می دهند، که عمدتاً به دلیل کمبود درمان است. طاعون در ۲۶ کشور در سراسر جهان بیماری بومی در نظر گرفته می شود و بیشتر موارد آن در مناطق دورافتاده آفریقا یافت می شود. سه کشور ماداگاسکار، جمهوری دموکراتیک کنگو و پرو بیشترین شیوع این بیماری را دارند. شیوع این بیماری با ده ها مورد م
رگ و میر در سال های ۲۰۱۴ و ۲۰۱۷ در ماداگاسکار، در سال ۱۹۹۴ در هند و در سال ۲۰۰۶ در کنگو رخ داد. در طول سال ۱۹۹۵، طاعون از نه ایالت غربی در ایالات متحده تأیید شد. در حال حاضر، تخمین زده می شود که سالانه پنج تا ۱۵ نفر در ایالات متحده به این بیماری مبتلا می شوند معمولاً در ایالت های غربی. تصور می شود که مخزن این ویروس، موش ها باشند. در ایالات متحده، حدود نیمی از موارد مرگ و میر ناشی از طاعون از سال ۱۹۷۰ در نیومکزیکو رخ داده است. در سال ۲۰۰۶، دو مورد مرگ ناشی از طاعون در این ایالت رخ داد که اولین تلفات در ۱۲ سال گذشته بود. در نیومکزیکو، در سال ۲۰۱۵ چهار نفر به طاعون مبتلا شدند که یکی از آنها جان باخت. در سال ۲۰۱۶، چهار مورد تشخیص داده شد و همه با موفقیت درمان شدند. سه نفر دیگر تا اواخر ژوئن ۲۰۱۷ تشخیص داده شدند. به گفتهٔ پاول اتستاد از اداره بهداشت عمومی نیومکزیکو، تصور می شود پوشش گیاهی مانند درختان پینیون و ارس، جوندگانی مانند سگ دشتی و سنجاب سنگی را به همراه کک هایشان حمایت می کنند. او گفت، همچنین، حیوانات خانگی می توانند کک ها را از جوندگان مرده به خانه بیاورند. مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری ها (CDC) نشان می
دهد که در طول قرن گذشته، طاعون در ایالات متحده بیشتر در مناطق شمال نیومکزیکو، شمال غربی آریزونا و جنوب کلرادو شایع بوده است.
تاریخچه مالاریا از منشأ پیشاتاریخی آن به عنوان یک بیماری مشترک بین انسان و حیوان در میان پریمات های آفریقایی آغاز می شود و تا قرن بیست ویکم ادامه دارد. مالاریا یک بیماری عفونی انسانی گسترده و بالقوه کشنده است که در دوران اوج خود، تقریباً تمام قاره ها به جز جنوبگان را درگیر کرده بود. پیشگیری و درمان این بیماری قرن هاست که هدف تلاش های علمی و پزشکی قرار گرفته است. پس از کشف انگل پلاسمودیوم به عنوان عامل بیماری زا، تمرکز پژوهش ها بر بررسی زیست شناسی این انگل ها و همچنین پشههایی که ناقل آن ها هستند، معطوف شده است. اشاراتی به تب های دوره ای و منحصر به فرد آن در سراسر تاریخ ثبت شده، که از هزاره اول پیش از میلاد در یونان و چین آغاز شده است، یافت می شود. برای هزاران سال، گیاه درمانی برای درمان مالاریا به کار رفته اند. اولین درمان مؤثر مالاریا از پوست درخت گنه گنه به دست آمد که حاوی ماده ای به نام کینین است. پس از شناسایی ارتباط میان پشه ها و انگل هایشان در اوایل قرن بیستم، اقدامات کنترلی علیه پشه ها آغاز شد که شامل استفاده گسترده از حشره کش ددت، خشک کردن باتلاق ها، پوشاندن یا روغن مالی سطح منابع آب باز، سم پاشی داخلی
باقی مانده و استفاده از پشه بندهای آغشته به حشره کش بود. در مناطق بومی مالاریا، کینین پیشگیرانه تجویز می شد و داروهای درمانی جدیدی مانند کلروکین و آرتمی سینین برای مقابله با این بیماری به کار گرفته شدند. امروزه، آرتمی سینین در تمامی داروهای مورد استفاده برای درمان مالاریا حضور دارد. پس از معرفی آرتمی سینین به عنوان درمانی که همراه با داروهای دیگر تجویز می شود، میزان مرگ ومیر مالاریا در آفریقا تا نصف کاهش یافت، هرچند بعدها تا حدی مجدداً افزایش پیدا کرد. خاستگاه و دوره پیش از تاریخ. اولین شواهد انگل مالاریا در پشه هایی یافت شد که در کهربا از دوره پالئوژن که تقریباً ۳۰ میلیون سال قدمت دارد، حفظ شده بودند. تک یاخته های مالاریا به دودمان های میزبان نخستی ها، جوندگان، پرندگان و خزندگان متنوع هستند. DNA "پلاسمودیوم فالسیپاروم" همان الگوی تنوع میزبان های انسانی خود را نشان می دهد، با تنوع بیشتر در آفریقا نسبت به سایر نقاط جهان، که نشان می دهد انسان های مدرن قبل از ترک آفریقا به این بیماری مبتلا بوده اند. انسان ها ممکن است در ابتدا "پلاسمودیوم فالسیپاروم را" از گوریل ها گرفته باشند. "پلاسمودیوم ویواکس"، یکی دیگر از گ
ونه های "پلاسمودیوم" مالاریایی در میان شش گونه ای که انسان را آلوده می کنند، احتمالاً از گوریل ها و شامپانزه های آفریقایی نیز منشأ گرفته است. یکی دیگر از گونه های مالاریا که اخیراً کشف شده و به انسان منتقل می شود، "P. knowlesi" است که از میمون های ماکاک آسیایی سرچشمه گرفته است. اگرچه پلاسمودیوم مالاریه به شدت مختص میزبان انسان است، شواهدی وجود دارد که نشان می دهد عفونت بدون علامت در سطح پایین در میان شامپانزه های وحشی همچنان ادامه دارد. حدود ۱۰٬۰۰۰ سال پیش، مالاریا تأثیر عمده ای بر بقای انسان گذاشت، که همزمان با شروع کشاورزی در انقلاب نوسنگی بود. عواقب آن شامل انتخاب طبیعی برای بیماری سلول داسی شکل، تالاسمی، فاویسم، اوالوسیتوز آسیای جنوب شرقی، الیپتوسیتوز و از دست دادن آنتی ژن گربیچ (گلیکوفورین C) و آنتی ژن دافی در گلبول های قرمز بود، زیرا چنین اختلالات خونی یک مزیت انتخابی در برابر عفونت مالاریا (انتخاب متعادل) ایجاد می کنند. سه نوع اصلی مقاومت ژنتیکی ارثی (بیماری کم خونی داسی شکل، تالاسمی و کمبود گلوکز-۶-فسفات دهیدروژناز) در زمان امپراتوری روم، حدود ۲۰۰۰ سال پیش، در دنیای مدیترانه وجود داشتند.
الیان عامر مرجیه (؛ زادهٔ ۲۲ ژانویه ۲۰۰۲) که بیشتر با نام هنری الیانا () شناخته می شود، خواننده و ترانه پرداز فلسطینی–شیلیایی است. او با ترکیب موسیقی عربی و ریتم های لاتین، سبکی تجربی در موسیقی پاپ عربی خلق کرده که توجه مخاطبانی از سراسر جهان را به خود جلب کرده است. الیانا که در ناصره، اسرائیل به دنیا آمد، در خانواده ای هنرمند رشد کرد و از کودکی تحت تأثیر هنرمندانی چون خولیو ایگلسیاس و صباح فخری قرار گرفت. نقطهٔ عطف حرفه ای او در ۱۵ سالگی رقم خورد، زمانی که توسط نصری عطاالله کشف شد. او تاکنون دو آلبوم چندآهنگه با نام های "الیانا" (۲۰۲۰) و "الیانا ۲" (۲۰۲۲) و یک آلبوم استودیویی با عنوان "ولدتُ" (۲۰۲۴) منتشر کرده است. الیانا هم اکنون با یونیورسال عربیک میوزیک قرارداد دارد. تک آهنگ های «أنا لحالی»، «غریب علی»، «علی بالی» و «ماما إیه» در فهرست ۲۰ آهنگ برتر رسمی لبنان قرار گرفته اند. الیانا نخستین هنرمندی است که به زبان عربی در برنامهٔ "د لیت شو ویت استیون کلبر" اجرا داشته است. او اخیراً اجراهایی پرفروش در سالن د ویلترن در لس آنجلس و کوکو در لندن برگزار کرده است. زندگی اولیه. الیان مرجیه در ناصره، اسرائیل و در خان
واده ای فلسطینی زاده و بزرگ شد. مادربزرگ پدری اش اصالتی شیلیایی دارد. مادر او شاعر است و پدربزرگ مادری اش نیز شاعر و خواننده ای فلسطینی بود که در مراسم عروسی فلسطینی به اجرای موسیقی زَجل می پرداخت. مادربزرگ پدری اش نوازنده پیانو است و الیانا در دوران کودکی بارها به دیدنش در شیلی می رفت. او از ۷ سالگی به خوانندگی علاقه مند شد و در دوران نوجوانی با انتشار بازخوانی آهنگ ها در ساندکلود و شرکت در مسابقات مدرسه ای محبوب شد. برادرش، فراس، که از ابتدا به عنوان نوازنده پیانو همراهش بود، اکنون تهیه کننده، مدیر خلاق و نوازنده اصلی اوست. خواهرش تالی نیز وظیفهٔ استایل و لباس او را بر عهده دارد. در سال ۲۰۱۷ و در ۱۵ سالگی، الیانا به همراه خانواده اش برای دنبال کردن جدی تر حرفهٔ موسیقی به سن دیگو، کالیفرنیا، ایالات متحده مهاجرت کرد (و در نهایت در لس آنجلس ساکن شدند). پیش از آن، او با دیدن وسیم «سل» سلیبی در تلویزیون با او آشنا شده بود. پس از ورود به ایالات متحده، الیانا با انتشار ویدئوهایی از بازخوانی آهنگ ها در اینستاگرام، بیش از ۳۰۰ هزار دنبال کننده جذب کرد. این موفقیت توجه نصری عطاالله، موسیقیدان و تهیه کننده را به خود جل
ب کرد. نصری، بعداً الیانا را به وسیم «سل» سلیبی معرفی کرد و او در طول هفته در سن دیگو اقامت داشت و آخر هفته ها به لس آنجلس سفر می کرد تا با نصری و مساری روی پروژه های موسیقی کار کند.