Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ن نهادها دیپلماسی عمومی را مدیریت کرده و با شرکت های استرالیایی همکاری می کنند (برای مثال 'Screen Australia' که فیلم هایی را در مناظر ایتالیا تولید می کند). روابط اقتصادی. ایتالیا و استرالیا دو اقتصاد توسعه یافته از گروه ۲۰ هستند که روابط تاریخی دارند و در حال حاضر روابط تجاری خوبی بین آن ها برقرار است. در سال ۲۰۱۹، ارزش تجارت دوطرفه کالاها و خدمات بین استرالیا و ایتالیا ۱۱٫۱ میلیارد دلار بود. صادرات کالاهای استرالیا به ایتالیا ۶۹۲ میلیون دلار را شامل می شد که عمده آن ها شامل پشم و سایر موهای حیوانی، زغال سنگ، چرم و گوشت گاو بود. کالاهای صادراتی از ایتالیا به استرالیا ارزشی معادل ۷٫۱ میلیارد دلار داشتند که عمدتاً شامل داروها (از جمله داروهای دامپزشکی)، کالاهای مسافرتی، کیف و سایر ظروف، خودروهای سواری و تجهیزات گرمایشی و سرمایشی و قطعات آن ها بود. در همان سال، صادرات خدمات استرالیا به ایتالیا ۶۰۷ میلیون دلار و واردات خدمات از ایتالیا ۲٫۷ میلیارد دلار بود که بخش اعظم آن مربوط به سفرهای شخصی بود. سرمایه گذاری استرالیا در ایتالیا در سال ۲۰۱۹ معادل ۸٫۰ میلیارد دلار و سرمایه گذاری ایتالیا در استرالیا ۱٫۳ میلیارد دل
ار بود. سرمایه گذاری استرالیا در ایتالیا عمدتاً در حوزه هایی مانند بازتوسعه شهری و انرژی متمرکز است. پاندمی COVID-19 باعث کاهش قابل توجه تجارت بین ایتالیا و استرالیا در سال ۲۰۲۰ شد. تراز تجاری همچنان به نفع ایتالیا است (۳٫۳ میلیارد یورو). بر اساس داده های مربوط به سال ۲۰۲۰، ایتالیا در رتبه یازدهم کشور تأمین کننده اصلی استرالیا قرار دارد (بعد از چین، ایالات متحده آمریکا، ژاپن، تایلند، آلمان، مالزی، کره جنوبی، سنگاپور، نیوزیلند و بریتانیا) و در میان کشورهای عضو اتحادیه اروپا پس از آلمان در رتبه دوم قرار دارد. تسهیلات و دفاتر. هر دو کشور دارای تسهیلات و دفاتر مستقر در قلمرو کشور میزبان هستند تا از کارآفرینانی که قصد توسعه کسب وکار دارند حمایت کنند. به ویژه، ایتالیا برای شرکت های خود که مایل به گسترش فعالیت های خود در استرالیا هستند، مجموعه ای از دفاتر دیپلماتیک فراهم می کند، از جمله سفارت واقع در پایتخت کانبرا و دفاتر کنسولی در سیدنی، ملبورن، پرث، آدلاید و بریزبن. در استرالیا نیز دفاتر ICE (Agenzia per la promozione all’estero e l’internazionalizzazione delle imprese italiane) وجود دارد و همچنین دفاتر ENIT (Ente
Nazionale Italiano per il Turismo), به علاوه چهار اتاق بازرگانی در سراسر قلمرو استرالیا وجود دارد: سیدنی، ملبورن، پرث و بریزبن. استرالیا نیز دارای دفتر Austrade در میلان است که عمدتاً بر جذب سرمایه گذاری مستقیم خارجی تولیدی به استرالیا تمرکز دارد.
زیرساخت های حمل ونقل در کشور ایتالیا توسعه پیدا کرده اند. گستردگی شبکه ریلی این کشور با بیش از ۱۶٬۷۰۰ کیلومتر طول، به ویژه در مناطق شمالی، قابل توجه است. این شبکه شامل خطوط قطار تندرو می شود که شهرهای بزرگ ایتالیا را از ناپل تا میلان و تورین به هم وصل می کند. خط پرسرعت فلورانس– رم نخستین مسیر قطار سریع السیر در اروپا بود که بخش عمده ای از آن در سال ۱۹۷۷ راه اندازی شد. در ایتالیا، به ازای حدود ۲٬۵۰۰ نفر جمعیت، یک کیلومتر خط ریلی در محدوده ای به مساحت ۱۲٫۵ کیلومتر مربع کشیده شده. این شاخص ایتالیا را در جایگاه سیزدهمین شبکه ریلی بزرگ جهان قرار می دهد. بهره برداری از قطارها بر عهده شرکت راه آهن دولتی ایتالیا است؛ در حالی که مدیریت خطوط ریلی و زیرساخت های آن زیر نظر سازمان شبکه راه آهن ایتالیا است. بهره برداری از قطارها بر عهده شرکت راه آهن دولتی ایتالیا است، در حالی که مدیریت خطوط ریلی و زیرساخت های آن توسط سازمان شبکه راه آهن ایتالیا انجام می شود. ایتالیا یکی از گسترده ترین شبکه جاده های آسفالت را در جهان دارد که طول آن به حدود ۴۸۷٬۷۰۰ کیلومتر می رسد. این شبکه شامل آزادراه هایی به طول بیش از ۷٬۰۰۰ کیلومتر است که
بیشتر آن ها عوارضی دارند و همچنین جاده های ملی و محلی را در بر می گیرد. ایتالیا نخستین کشوری بود که بزرگراه های مخصوص وسایل نقلیه موتوری و تردد سریع، موسوم به اتوبان، ساخت. اولین بزرگراه جهان با نام اتوبان دریاچه ها که شهر میلان را به دریاچه کومو و دریاچه ماجیوره وصل می کرد، توسط مهندس پیِرو پوریچلی طراحی و در سال ۱۹۲۴ افتتاح شد. این مسیر اکنون بخشی از بزرگراه های آ-۸ و آ-۹ محسوب می شود. شبکه اتوبان های دولتی ایتالیا حدود ۲۵٬۰۰۰ کیلومتر طول دارند که ریشه برخی از مسیرهای آن به جاده های روم باستان برمی گردد؛ مانند اتوبان دولتی ۷ ویا آپیا که تا حد زیادی مسیر یک جاده تاریخی به نام جاده آپیا را دنبال می کند. ایتالیا از نظر تعداد مسافران هوایی، جایگاه پنجم اروپا را دارد. در سال ۲۰۱۱، حدود ۱۴۸ میلیون نفر از طریق خطوط هوایی این کشور سفر کردند که تقریباً ۱۰٪ از کل مسافران هوایی اروپا را شامل می شد. ایتالیا تا سال ۲۰۱۲ از ۱۳۰ مرکز فرودگاهی فعال برخوردار بود که از میان آن ها، فرودگاه بین المللی مالپنسا در میلان و فرودگاه بین المللی لئوناردو داوینچی در رم به عنوان دو قطب شرکت های هواپیمایی شناخته می شوند. از اکتبر ۲۰۲۱،
شرکت هواپیمایی ایتا ایرویز به عنوان حامل پرچم رسمی ایتالیا فعالیت خود را آغاز کرد. این شرکت پس از ورشکستگی آلیتالیا، توانست مالکیت برند، کد رسمی بلیت فروشی و بسیاری از دارایی های آن را در اختیار بگیرد. علاوه بر آن، ایتالیا میزبان شرکت های هواپیمایی منطقه ای مانند ایر دولومیتی، خطوط ارزان قیمت و شرکت های چارتر و تفریحی نظیر نئوس (شرکت هواپیمایی)، بلو پاناروما ایرلاینز و میسترال ایر است. در حوزه حمل ونقل بار هوایی نیز شرکت های ایتا ایرویز و کارگولوکس ایتالیا از فعال ترین مراکز به شمار می روند. به دلیل وجود خط ساحلی طولانی، ایتالیا از چندین بندر فعال برای جابه جایی کالا و مسافر برخوردار شده است. در سال ۲۰۰۴، این کشور ۴۳ بندر بزرگ داشت که بندر جنوا بزرگ ترین بندر آن و سومین بندر پرتردد دریای مدیترانه از نظر حجم بار بود. با رشد اهمیت مسیر دریایی جاده ابریشم و ارتباط آن با آسیا و شرق آفریقا، نقش بنادر ایتالیا در اتصال اروپای شرقی اروپای مرکزی به این مناطق پررنگ تر شده اند. در سال های اخیر، تجارت کالا به تدریج از بنادر شمالی اروپا به سمت بنادر مدیترانه ای در حال حرکت است؛ چرا که این مسیرها هم در زمان صرفه جویی می ک
نند و هم از نظر زیست محیطی مقرون به صرفه تر هستند. در این میان، بندر آب عمیق شهر تریسته که در شمالی ترین نقطه دریای مدیترانه قرار دارد، به طور ویژه مورد توجه سرمایه گذاران ایتالیایی، آسیایی و اروپایی قرار گرفته است. همچنین، شبکه های حمل ونقل ایتالیا به طور کامل در چارچوب شبکه حمل ونقل ترانس اروپایی ادغام شده اند و نقش مهمی در اتصال مناطق ایفا می کنند. خطوط ریلی. ایتالیا از شبکه ریلی گسترده ای برخوردار است؛ به ویژه در مناطق شمالی کشور. این شبکه شامل خطوط قطار تندرو می شود که شهرهای بزرگ را از ناپل گرفته تا میلان و تورین به هم وصل می کند. بر اساس آمار، به ازای حدود ۲٬۵۰۰ نفر جمعیت، یک کیلومتر خط ریلی در محدوده ای به مساحت ۱۲٫۵ کیلومتر مربع کشیده شده. این شاخص ایتالیا را در جایگاه سیزدهمین صاحب شبکه های ریلی جهان قرار داده است. این کشور همچنین ۱۱ گذرگاه ریلی مرزی از میان رشته کوه های آلپ دارد که آن را به کشورهای همسایه متصل می کند. قطارهای تندرو در ایتالیا به سه دسته تقسیم می شوند: پیکان قرمز که با سرعت حداکثر ۳۰۰ کیلومتر در ساعت روی خطوط اختصاصی حرکت می کند؛ پیکان نقره ای که با سرعت حداکثر ۲۵۰ کیلومتر در ساعت،
هم روی خطوط تندرو و هم روی خطوط اصلی تردد دارد؛ پیکان سفید که با سرعت حداکثر ۲۰۰ کیلومتر در ساعت، در مسیرهای منطقه ای با خطوط تندرو حرکت می کند. ترابری سریع السیر. مترو. متروی رم، سامانه حمل ونقل سریع شهری است که در شهر رم، ایتالیا فعالیت می کند. این شبکه در سال ۱۹۵۵ راه اندازی شد و به عنوان قدیمی ترین مترو در کشور شناخته می شود. متروی رم شامل سه خط اصلی است: خط نارنجی، خط آبی و خط سبز که در مجموع یک مسیر ۶۰ کیلومتری را پوشش می دهند و به ۷۳ ایستگاه خدمات رسانی می کنند. این شبکه روزانه حدود ۸۲۰٬۰۰۰ مسافر را جابه جا می کند و حجم سالانه تردد آن به حدود ۳۲۰ میلیون نفر می رسد. جاده ها. جاده ها یکی از اساسی ترین شیوه های حمل ونقل در کشور ایتالیا به شمار می روند. طبقه بندی جاده های این کشور بر اساس قوانین راهنمایی و رانندگی ایتالیا انجام می شود و شامل جنبه های فنی و اداری است. نام گذاری خیابان ها نیز تا حد زیادی بر اساس همین طبقه بندی است. شبکه جاده های آسفالت ایتالیا بسیار توسعه یافته و گسترده است. ایتالیا از جمله کشورهایی است که بیشترین تعداد خودرو را به ازای هر نفر دارد؛ به طوری که در سال ۲۰۱۰، به ازای هر ۱٬۰۰۰ ن
فر، حدود ۶۹۰ خودرو ثبت شده بود. مجموع طول جاده های آسفالت شده در این کشور به ۴۸۷٬۷۰۰ کیلومتر می رسد که از این میان، ۷٬۰۱۶ کیلومتر آن آزادراه هایی هستند با محدودیت سرعت ۱۳۰ کیلومتر در ساعت. از سال ۲۰۰۹، امکان افزایش این محدودیت تا ۱۵۰ کیلومتر در ساعت نیز در نظر گرفته شده است. در مناطق شهری، سرعت مجاز معمولاً ۵۰ کیلومتر در ساعت است و در برخی موارد به ۳۰ کیلومتر در ساعت کاهش می یابد. طرح احداث پل تنگهٔ مسینا در ماه اوت ۲۰۲۵ تصویب شد. این پل قرار است منطقه کالابریا را به جزیره سیسیل وصل کند. افتتاح این پل در سال ۲۰۳۲، آن را به طولانی ترین پل معلق جهان تبدیل خواهد کرد. آبراه ها. ایتالیا از ۲٬۴۰۰ کیلومتر مسیر آبی قابل کشتیرانی برخوردار است که برای انواع حمل ونقل تجاری مورد استفاده قرار می گیرند. هرچند ارزش کلی این مسیرها در مقایسه با سایر زیرساخت های حمل ونقل این کشور محدود و کم اهمیت تلقی می شود. بنادر و لنگرگاه ها. ایتالیا برای قرن ها مقصد نهایی مسیر تاریخی جاده ابریشم بوده است. به ویژه با احداث کانال سوئز در قرن نوزدهم، تجارت دریایی با شرق آفریقا و آسیا به طور چشمگیری افزایش یافت. با پایان جنگ سرد و گسترش یکپارچ
گی اروپا، روابط تجاری که در قرن بیستم بارها دچار وقفه شده بودند، بار دیگر رونق گرفته اند. به دلیل برخورداری از خط ساحلی طولانی، ایتالیا دارای تعداد زیادی بندر فعال برای حمل ونقل کالا و مسافر است. در سال ۲۰۰۴، این کشور ۴۳ بندر بزرگ داشت که بندر جنوا بزرگ ترین بندر آن و سومین بندر پرتردد دریای مدیترانه از نظر حجم بار بود. حمل ونقل هوایی. شرکت هواپیمایی ایتا ایرویز از اکتبر سال ۲۰۲۱ به عنوان حامل پرچم رسمی ایتالیا فعالیت خود را آغاز کرده است. این شرکت پس از ورشکستگی آلیتالیا توانست مالکیت برند، کد رسمی بلیت فروشی و بسیاری از دارایی های آن را در اختیار بگیرد. طبق آمار همان سال، ایتا ایرویز به ۴۴ مقصد خدمات پروازی ارائه می داد و همچنین اداره شرکت منطقه ای سابق آلیتالیا سیتی لاینر را نیز بر عهده داشت. علاوه بر این، ایتالیا میزبان شرکت های هواپیمایی منطقه ای مانند ایر دولومیتی، خطوط هوایی ارزان قیمت و شرکت های چارتر و تفریحی نظیر نئوس (شرکت هواپیمایی)، بلو پاناروما ایرلاینز و میسترال ایر است. در حوزه حمل ونقل هوایی بار نیز شرکت های ایتا ایرویز و کارگولوکس ایتالیا از فعال ترین مراکز به شمار می روند. ایتالیا تا سال ۲۰
۱۲ از ۱۳۰ مرکز فرودگاهی فعال برخوردار بود که از میان آن ها، فرودگاه بین المللی مالپنسا در میلان و فرودگاه بین المللی لئوناردو داوینچی در رم به عنوان دو قطب شرکت های هواپیمایی شناخته می شوند. ترامواها و اتوبوس های درون و برون شهری. اتوبوس های محلی در ایتالیا معمولاً به دو دسته تقسیم می شوند: خطوط شهری و خطوط حومه ای. بسیاری از شهرهای ایتالیا دارای شبکه اتوبوس های برقی هستند؛ شبکه هایی که به ویژه در دوران حکومت فاشیستی ایتالیا توسعه یافتند. اگرچه بسیاری از این شبکه ها در اواخر قرن بیستم از رده خارج شدند، اما شماری از شهرهای بزرگ همچنان از این سامانه استفاده می کنند یا شبکه های جدیدی راه اندازی کرده اند. از جمله این شهرها می توان به آنکونا، آولینو، بولونیا، کالیاری، کیتی، جنوا، لا اسپتزیا، لچه، میلان، مودنا، ناپل، پارما، ریمینی، رم و سانرمو اشاره کرد.
قاضی لی هان یونگ (؛ ) مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی به کارگردانی لی جه جین، به نویسندگی کیم کوانگ مین و با بازی جی سونگ، پارک هی سون و وون جین آه است. این مجموعه در نیمهٔ دوم سال ۲۰۲۵، روزهای جمعه و شنبه ساعت ۲۱:۵۰ (کی اس تی) از شبکهٔ ام بی سی پخش خواهد شد. خلاصه داستان. این مجموعه یک درام حقوقی دربارهٔ قاضی دادگر، لی هان یونگ است که فریاد می زند: «اجازه ندهیم زندگی دیگران را آن طور که می خواهیم داوری کنیم.» او پس از مرگی ناعادلانه بار دیگر به هوش می آید و به گذشته بازمی گردد تا بدکاران را مجازات کرده و سرنوشت خود را تغییر دهد. تولید. این مجموعه بر اساس وب ناولی با همین نام ساخته شده است. کارگردانی آن بر عهدهٔ لی جه جین، از کارگردانان شبکهٔ ام بی سی است که پیش تر در ساخت مجموعه های "ازدواج سوم" (۲۰۲۳) و "متل کالیفرنیا" (۲۰۲۵) مشارکت داشته است. فیلمنامه توسط کیم کوانگ مین نوشته شده که این نخستین پروژهٔ او به شمار می آید. تولید مجموعه نیز با همکاری شرکت اوه! استوری و استودیوی اسلینگ شات انجام می شود. فیلم برداری. در ۱۷ ژوئن ۲۰۲۵ حضور بازیگران اصلی، شامل جی سونگ، وون جین آه و پارک هی سون، تأیید شد و آغاز فیلم
برداری اصلی مجموعه در همان روز اعلام گردید.
نیسیدا یک جزیره آتشفشانی در مجمع الجزایر جزایر فلگری در جنوب ایتالیا است. این جزیره در فاصله ای بسیار کوتاه از دماغه پوزیلیپو، درست در شمال ناپل قرار دارد و از طریق یک مسیر پیاده روی یک کیلومتری با دوربین های کنترلی به سرزمین اصلی متصل است. جزیره تقریباً دایره ای شکل است و یک دهانهٔ غرق شده، خلیج پورتو پائونه را در ساحل جنوب غربی شکل می دهد. قطر آن حدود و بلندترین ارتفاع آن است. نام جزیره از واژهٔ یونانی «جزیره کوچک» (νησίς) گرفته شده که در حالت مفعولی به صورت "nesida" به کار می رفته است. نمای کلی. در دوران باستان لوسیوس لیسینیوس لوکولوس در نیسیدا ویلا ساخت و مارکوس یونیوس بروتوس نیز یک ویلای تفریحی در آنجا داشت. در نامه های سیسرون اشاره شده که او بروتوس را در آنجا ملاقات کرده و همچنین همسر بروتوس، پورشیا، دختر کاتو اوتیکنسیس، در همین مکان خودکشی کرده است. احتمالاً بروتوس در همین مکان با کاسیوس دربارهٔ ترور ژولیوس سزار توافق کرده است. گفته می شود بقایای باستانی موجود در نیسیدا، همان ویلای بروتوس هستند. همچنین ممکن است در سدهٔ هفتم یک صومعه در آنجا وجود داشته باشد. در سدهٔ شانزدهم یک قلعه در این جزیره ساخته شد
که سپس به عنوان تیول به خانواده ماچدونیو واگذار گردید. در سدهٔ نوزدهم، نیسیدا محل یک زندان بدنام خاندان بوربون بود که پس از بازدید ویلیام اوارت گلادستون در سال ۱۸۵۱ شهرت یافت. او در اثر خود به نام "دو نامه به ارل ابردین دربارهٔ پیگردهای دولتی ناپل" شرایط سخت زندان را فاش کرد. در همین نوشته ها گلادستون توصیف معروف پادشاهی دو سیسیل به عنوان «انکار خدا که به صورت یک نظام حکومتی برپا شده» را بیان نمود. واکنش عمومی در اروپا باعث شد دست کم بخشی از شرایط زندانیان بهبود یابد. در طول جنگ جهانی دوم، این جزیره توسط ارتش بریتانیا اشغال شد و به «زندان نظامی ۵۵» تبدیل گردید. در این زمان دست کم یک اعدام در آن انجام شد: توپچی از توپخانه سلطنتی بریتانیا در تاریخ ۲۳ مه ۱۹۴۴ به جرم قتل و سرقت از یک غیرنظامی ایتالیایی به نام رودولفو ماسترومینیکو توسط جوخه اعدام تیرباران شد. او ۲۶ سال داشت و در گورستان جنگی ناپل به خاک سپرده شد. ارتش بریتانیا همچنین ژنرال ایتالیایی نیکولا بلومو را به جرم قتل یک اسیر جنگی بریتانیایی اعدام کرد. از سال ۱۹۴۶ تا ۱۹۶۱ این جزیره میزبان آکادمی نیروی هوایی ایتالیا بود که بعدها به پردیسی بر فراز سرزمین اص
لی منتقل شد. نیروی دریایی متحد ناتو در سال ۱۹۷۱ از مالت به جزیره نیسیدا منتقل گردید. امروزه نیسیدا میان یک پایگاه دریایی متعلق به نیروی دریایی ایتالیا و یک مرکز بازداشت نوجوانان تقسیم شده است. صومعه در نیسیدا. ارتباطات شگفت آور گسترده میان این جزیره و بریتانیا ممکن است در سدهٔ هفتم با هادریان یا آدریان، رئیس صومعه کریست چرچ، دورست آغاز شده باشد. بده روایت می کند که او یک بربر یونانی زبان از شمال آفریقا بود و ریاست یک صومعه نزدیک ناپل را بر عهده داشت. نام این صومعه در سنت های مختلف متنی آمده که هیچ کدام به مکانی نزدیک ناپل اشاره ندارد و همین باعث شده بسیاری از پژوهشگران گمان کنند که منظور وابسته به نیسیدا بوده است. هیچ سند دیگری از وجود صومعه در آنجا وجود ندارد، هرچند صومعه های فراوانی پیرامون خلیج ناپل ساخته شده بودند. هادریان دو بار از سوی پاپ ویتالیان برای احراز مقام اسقف اعظم کانتربری پیشنهاد شد اما او تئودور طرسوسی را معرفی کرد که سپس اصرار کرد هادریان همراه او باشد. گمان می رود یک «انجیل نامهٔ ناپلی» که بعدها به ویرموث-جارو رسید، منبع برخی عناصر ناپلی موجود در نسخه های انجیل نورثامبریا باشد، از جمله انجی
ل های لیندیس فارنه که جشن هایی همچون میلاد سن ژاناریوس و تقدیس کلیسای استفان را ذکر کرده اند که تنها در ناپل برگزار می شدند.
فرانچسکا مانوکی (زاده ۱ اکتبر ۱۹۸۱) روزنامه نگار و نویسنده ایتالیایی است. زندگی نامه. مانوکی به عنوان خبرنگار آزاد کار می کرد و با کانال های تلویزیونی و روزنامه های مختلفی، چه ایتالیایی، مانند "لسپرسو" و لا ۷ و چه بین المللی، مانند "الجزیره" و "گاردین"، که به مهاجرت ها و درگیری های مربوط به کشورهای اتحادیه عرب و ترکیه می پرداختند، همکاری داشت. او جوایز متعددی از جمله جایزه پرمیولینو ۲۰۱۶، "جایزه جایزه ریزی برای روزنامه نگاری" و "جایزه اروپایی روزنامه نگاری تحقیقی و قضایی ۲۰۲۲" را از آن خود کرد. در سال ۲۰۱۸، مانوکی به همراه عکاس آلسیو رومنزی، مستند "«داعش، فردا." "ارواح گمشده موصل"» را به طور مشترک نویسندگی و کارگردانی کرد که در هفتاد و پنجمین جشنواره فیلم ونیز به نمایش درآمد. در سال ۲۰۱۹، او اولین رمان خود، "«من خالد را به خاطر گناهش می کشم»" داستان یک قاچاقچی انسان را منتشر کرد و جایزه پریمیو استنس را از آن خود کرد. در همان سال، او درگیری های خاورمیانه را در "«بعدها»" (Laterza) توصیف کرد و "«لیبیا»" (Mondadori)، اثری در حوزه روزنامه نگاری گرافیکی که توسط جیانلوکا کوستانتینی تصویرسازی شده است، منتشر کرد. در س
ال ۲۰۲۱، مانوکی رمان دوم خود "با عنوان «بیانکو ای ایل رنگ دل دانو"» (Einaudi) را منتشر کرد. در سال ۲۰۲۲، او جایزه فلایانو برای روزنامه نگاری را دریافت کرد و "«در محاصره ای دیگر» (DeAgostini)" را منتشر کرد، که در آن مانوکی برای اولین بار درگیری های جاری را برای مخاطبان جوان تر روایت می کند. از سال ۲۰۲۲، او برای حمله روسیه به اوکراین به لاهه اعزام شده است. زندگی شخصی. او با عکاس خبری، آلسیو رومنزی، نامزد است و با او فیلم مستند "«داعش، فردا." "ارواح گمشده موصل"» را در هفتاد و پنجمین جشنواره بین المللی فیلم ونیز به نمایش گذاشت. او از بیماری ام اس رنج می برد.
مار آسکولاپی ایتالیایی گونه ای از مارها در خانواده کولوبریده است. محدوده پراکنش. مار آسکولاپی بوم زاد جنوب ایتالیا و سیسیل است. حد شمالی پراکنش آن در غرب تا استان کازرتا و در شرق تا استان فوگیا امتداد دارد. این گونه در شبه جزیره سالنتو (سالنتو) که به عنوان «پاشنهٔ چکمهٔ» ایتالیا شناخته می شود، حضور ندارد. محل نمونه تیپیک این گونه ناپل است. ویژگی ها. مار آسکولاپی ایتالیایی ماری متوسط تا بزرگ است که حداکثر طول کلی (به همراه دم) آن به می رسد. سطح پشتی بدن آن قهوه ای متمایل به زرد است و ممکن است چهار نوار قهوه ای تیره داشته باشد. در صورت وجود، این نوارها هم عرض و با فاصله ای برابر از هم قرار دارند. فلس های پشتی صاف هستند. عنبیه چشم قرمز است و همین ویژگی سبب شده در زبان ایتالیایی به آن "saettone occhirossi" (مار دوندهٔ چشم قرمز) گفته شود. زیستگاه. زیستگاه طبیعی "مار آسکولاپی" شامل جنگل های معتدل، بوته زارهای معتدل، پوشش های گیاهی مدیترانه ای، زمین های زراعی، مرتعها، باغ های روستایی و مناطق شهری در ارتفاعات از سطح دریا تا است. رفتار. مار آسکولاپی تا حدی درخت زی است. تغذیه. مار آسکولاپی ایتالیایی از مارمولک ها، پستا
نداران کوچک و تخم ها تغذیه می کند. تولیدمثل. مار آسکولاپی ایتالیایی تخم گذار است.
کورزتی یا کروکسِتی نوعی پاستا سنتی در غذای لیگوریا در شمال غرب ایتالیا است و همچنین در ناحیه نووی لیگوره در نزدیکی مرز با پیه مونته، در استان آلِسّاندریا نیز رایج است. "کورزتی" در قرون وسطی در لیگوریا در شمال ایتالیا و نزدیک مرز با فرانسه پدید آمد. نام این پاستا از یک سکهٔ جنوایی قرن چهاردهم به نام "کورزتو" گرفته شده است. گونه های مختلفی از "کورزتی" وجود دارد. نوعی که در دره پولچِوِرا، یکی از دره های اصلی منطقه جنوا، ساخته می شود به شکل عدد هشت است. در جاهای دیگر نوعی به نام "کورزتی مُهرخورده" به معنای فشرده یا مُهرخورده وجود دارد. این ها گردهای کوچک و نازکی از پاستا هستند که با ابزار چوبی خاصی به شکل برجسته تزئین می شوند. این برجستگی باعث می شود پاستا بهتر سس را نگه دارد. پاستایی با نام مشابه در پیه مونتهٔ همسایه نیز وجود دارد، اما شکل آن بیشتر شبیه اورکیتّه است. "کورزتی" هنوز هم در مقیاس های کوچک در نزدیکی جنوا تولید می شود. در گذشته این پاستا توسط کشاورزان محلی ساخته می شد اما خانواده های اشرافی آن را به عنوان نمادی از ثروت و جایگاه اجتماعی به کار می بردند. توصیف. ورق های پاستا با قالب به شکل دایره هایی با
قطر حدود برش داده و مُهر زده می شوند تا طرح های متمایزی ایجاد شود. قالب ترکیبی برش دهنده و مُهر می تواند از چوب دست ساز یا برنز ساخته شود. مُهرزنی می تواند دستی یا ماشینی باشد، که نوع دستی آن دارای طرح های پیچیده تر است. برجستگی ها باعث می شوند سس به خوبی به پاستا بچسبد و طعم بهتری بدهد. این پاستا معمولاً در دو طرف خود طرح دارد: یک طرف با نقش ظریف تر و طرف دیگر با طرحی ساده تر. در گذشته یک نشان خانوادگی روی آن حک می شد، اما امروزه طرح ظریف تر معمولاً شامل نشان منطقه ای یا علامت تجاری سازنده است. طرح های متداول در طرف دیگر شامل یک صلیب (که نام "کروکسِتی" از آن گرفته شده است)، میوه، حروف اختصاری خانواده، هاون و دسته هاون، غروب خورشید، قایق های بادبانی یا درختان نخل است. در ایتالیا این پاستا گاهی به عنوان سوغاتی عروسی یا برای رویدادهای خاص به کار می رود، که در این موارد یک صنعتگر قالب ویژه ای می سازد تا افراد بتوانند آن را در خانه آماده کنند. روش پخت. خمیر پاستا با آرد، آب و نمک تهیه می شود و به صورت ورقه در می آید. سپس پاستا به شکل گرد بریده شده و مُهر زده می شود و مدتی برای خشک شدن کنار گذاشته می شود. "کورزتی
" معمولاً با سس گوشت ساده یا سس قارچ (که در جنوا "توکّو دِ فونزی" نام دارد)، پستو، سس مغز کاج یا سس گردو، سس ماهی یا سس خامه ای سبک سرو می شود.
فرانچسکو گوئیچاردینی (زاده ۶ مارس ۱۴۸۳ - درگذشته ۲۲ مه ۱۵۴۰) مورخ و دولتمرد ایتالیایی بود. او دوست و منتقد نیکولو ماکیاولی بود و یکی از نویسندگان سیاسی اصلی رنسانس ایتالیا به حساب می آید. گوئیچاردینی در شاهکار خود، "تاریخ ایتالیا"، با استفاده از منابع دولتی برای پشتیبانی از استدلال ها و تحلیل واقع بینانه مردم و رویدادهای زمان خود، راه را برای سبکی جدید در تاریخ نگاری هموار کرد. زندگی نامه. اوایل زندگی. فرانچسکو گوئیچاردینی در ۶ مارس ۱۴۸۳ در شهر فلورانس ایتالیا، که بخشی از جمهوری فلورانس بود، متولد شد. او سومین فرزند از ۱۱ فرزند پیرو دی یاکوپو گوئیچاردینی و سیمونا دی بونجیانی جانفیگلیاتزی بود. گوئیچاردینی ها اعضای جاافتاده الیگارشی فلورانس و همچنین حامیان خانواده مدیچی بودند. اجداد گوئیچاردینی که در سیاست فلورانس تأثیرگذار بودند، نسل های متمادی بالاترین مناصب افتخاری را در ایالت در اختیار داشتند، همان طور که در زندگینامه خود او "، ریکوردی،" دیده می شود. [ "" ] پیرو گوئیچاردینی نزد فیلسوف مارسیلیو فیچینو، که پدرخوانده پسرش بود، تحصیل کرده بود. فرانچسکو نیز مانند پدرش، تحصیلات عالی اومانیستی داشت و آثار کلاسیک ر
ا مطالعه کرد و لاتین و کمی یونانی آموخت. پدرش پسر را برای تحصیل در رشته حقوق به دانشگاه های فرارا و پادوا فرستاد، جایی که تا سال ۱۵۰۵ در آنجا ماند. مرگ عمویش که اسقف نشین کورتونا را اشغال کرده بود، گوئیچاردینی جوان را بر آن داشت تا به دنبال حرفهٔ کلیسایی برود. با این حال، پدرش «فکر می کرد امور کلیسا رو به زوال است. او ترجیح می داد سودهای کلان فعلی و فرصت بزرگ کردن یکی از پسرانش را از دست بدهد تا اینکه وجدانش به این نتیجه برسد که یکی از پسرانش را از روی طمع ثروت یا مقام بزرگ کشیش کرده است.» بنابراین، گوئیچاردینی جاه طلب بار دیگر توجه خود را به حقوق معطوف کرد. در ۲۳ سالگی، توسط شورای شهر فلورانس برای تدریس مطالعات حقوقی در استودیوی فلورانس منصوب شد. در سال ۱۵۰۸، گوئیچاردینی با ماریا سالویاتی، دختر آلامانو سالویاتی، ازدواج کرد و اتحاد الیگارشی خود را با خانواده قدرتمند فلورانسی تحکیم بخشید. در همان سال، او "خاطرات خانوادگی خانواده گوئیچاردینی، داستان های فلورانس (Memorie di" "famiglia" ")" را نوشت و نوشتن "ریکوردی (Ricordi")، مجموعه ای از پندها و اندیشه های شخصی را آغاز کرد. دادگاه اسپانیا. گوئیچاردینی که خود را
در حرفه وکالت ممتاز می دانست، در سال ۱۵۱۲ توسط شورای شهر فلورانس به عنوان سفیر به دربار پادشاه آراگون، فردیناند کاتولیک، منصوب شد. او در مورد پذیرش این سمت تردید داشت زیرا سود بسیار کمی داشت و حرفه وکالت او را مختل می کرد و او را از شهر دور می کرد. با این حال، پدر فرانچسکو او را در مورد اعتبار دربار و افتخار انتخاب شدن در چنین سن کمی متقاعد کرد. او در دفتر خاطرات خود نوشت: «هیچ کس در فلورانس به یاد نمی آورد که چنین مرد جوانی تا به حال برای چنین سفارتی انتخاب شده باشد.» بدین ترتیب گوئیچاردینی کار خود را به عنوان یک دیپلمات و دولتمرد آغاز کرد. مکاتبات اسپانیایی او با سینیوریا قدرت مشاهده و تحلیل او، که از ویژگی های اصلی ذهن اوست، را آشکار می کند. در دربار اسپانیا، او درس هایی از واقع گرایی سیاسی آموخت. در نامه هایش به خانه، از اینکه می توانست روش های نظامی اسپانیا را مشاهده کند و قدرت آنها را در زمان جنگ تخمین بزند، ابراز قدردانی می کرد. با این حال، او همچنین به حرکات حساب شده فردیناند بی اعتماد بود و از او به عنوان الگویی از هنر فریب سیاسی یاد می کرد. در طول مدت اقامتش در اسپانیا، مدیچی ها در فلورانس دوباره ق
درت را به دست گرفتند. در رژیم جدید، سفارت او در اسپانیا به درازا کشید و گوئیچاردینی را که مشتاق بازگشت به فلورانس و مشارکت در زندگی سیاسی آن بود، ناامید کرد. گوئیچاردینی اصرار داشت که فراخوانده شود و حتی نامه ای به لورنزو د مدیچی جوان فرستاد تا در تلاش برای کسب موقعیتی در گروه حاکم جدید، جایگاهی برای خود دست و پا کند. گوئیچاردینی سرانجام به خانه اش در فلورانس بازگشت، جایی که دوباره به حرفه وکالت خود مشغول شد. در سال ۱۵۱۴، او به عنوان عضوی از اتو دی بالیا، که امنیت داخلی را کنترل می کرد، خدمت کرد و در سال ۱۵۱۵، در سینیوریا، بالاترین مقام قضایی فلورانس، خدمت کرد. حکومت پاپی. در سال ۱۵۱۳، جووانی دِ مدیچی، پسر لورنزوی باشکوه، پاپ لئو دهم شد و فلورانس را تحت کنترل پاپ درآورد، که این امر فرصت هایی را برای فلورانسی ها فراهم کرد تا به خدمت پاپ درآیند، همان طور که فرانچسکو در سال ۱۵۱۵ این کار را کرد. لئو دهم او را در سال ۱۵۱۶ فرماندار رجیو و در سال ۱۵۱۷ فرماندار مودنا کرد. این آغاز یک دوره طولانی برای گوئیچاردینی در دستگاه پاپ بود، ابتدا تحت حکومت لئو دهم و سپس تحت حکومت جانشینش، کلمنت هفتم. طبق "دایرةالمعارف کاتولیک،