Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ه های متعددی در حال اجرا هستند که با هدف بازسازی و حفظ اکوسیستم ها انجام می شوند. این اقدامات دامنه ای گسترده دارند؛ از حذف ساده جمع آوری برگ ها و حذف گونه های مهاجم گرفته تا بازگرداندن کامل گونه های بومی و احیای اکوسیستم های ساحلی. برخی منابع ادعا می کنند که بزرگ ترین جنگل شهری مصنوعی جهان در ژوهانسبورگ در آفریقای جنوبی واقع شده است. این شهر در هایولد، یک زیست بوم علفزار که معمولاً فاقد تعداد زیادی درخت است، واقع شده است، با این حال ژوهانسبورگ هنوز شهری با جنگل های بسیار متراکم است که طبق گزارش ها ۱۰ میلیون درخت مصنوعی کاشته شده دارد و به عنوان هشتمین شهر با بیشترین پوشش درختی در جهان رتبه بندی شده است. ریودوژانیرو همچنین محل قرارگیری دو تا از وسیع ترین جنگل های شهری جهان است که یکی از آنها توسط برخی منابع بزرگ ترین جنگل شهری در نظر گرفته می شود. جنگل تیجوکا معروف ترین آنهاست. این طرح به عنوان یک سیاست احیا در سال ۱۸۴۴ برای حفظ بقایای طبیعی جنگل و کاشت مجدد در مناطقی که قبلاً برای شکر و قهوه پاکسازی شده بودند، آغاز شد. با وجود شهرت جهانی جنگل تیجوکا، جنگل دیگری در همان شهر تقریباً سه برابر همسایه برجسته تر خ
ود وسعت دارد: پارک ایالتی پدرا برانکا ۱۲۵۰۰ هکتار (۳۰۸۸۸ هکتار) از زمین های شهر را اشغال می کند، در حالی که تیجوکا ۳۹۵۳ هکتار (۹۷۶۸ هکتار) مساحت دارد. منطقه شهری بزرگتر، جنگل هایی را احاطه کرده است که آب و هوای مرطوب را تعدیل کرده و منابع تفریحی را برای ساکنان شهر فراهم می کند. این مناطق به همراه هفت واحد حفاظت شدهٔ کوچک ترِ دیگر در شهر که تحت حفاظت کامل هستند، یک منطقهٔ طبیعی وسیع را تشکیل می دهند که شامل مسیر پیاده روی ۱۸۰ کیلومتری Transcarioca Trail می شود. تأثیر محیطی. جنگل های شهری نقش مهمی در بهبود شرایط زیست محیطی شهرهای خود دارند. آن ها با تعدیل اقلیم محلی، کاهش سرعت باد و روان آب بارندگی، و فیلتر کردن هوا و نور خورشید، تأثیرگذار هستند. یکی از کارکردهای حیاتی آن ها، کاهش اثر جزیره گرمایی شهری است که می تواند به کاهش تعداد روزهای آلوده به ازون– که در ماه های اوج گرمای تابستان، گریبان گیر شهرهای بزرگ می شود – کمک کند.
مرمت آبراه فعالیتی است که برای بازسازی یک آبراهه یا رودخانه انجام می شود، از جمله ویژگی های خاص آن مانند ساختمان های انبار، سدها، بالابرهای قایق و قایق ها. این برنامه بر ایجاد و احیای زیستگاه ها برای تنوع زیستی، عملکرد اکولوژیکی و بهبود کیفیت زندگی تمرکز دارد. در بریتانیا، کانادا و ایالات متحده، تمرکز مرمت آبراه ها بر بهبود قابلیت کشتیرانی است، در حالی که در استرالیا این اصطلاح ممکن است شامل بهبود کیفیت آب نیز باشد. هدف اصلی از احیای آبراه ها، بهبود روند از دست رفتن تنوع زیستی و ایجاد یک اکوسیستم خودکفا است. اطلاعات مربوط به بازسازی آبراه ها در کشورهای در حال توسعه محدود است. مرمت آبراه شهری. احیای آبراه های شهری بر احیای آبراه ها در محله ها و جوامع تمرکز دارد. هر پروژه مرمت اهداف متفاوتی دارد. مثال ها شامل کنترل سیل، کیفیت آب یا احیای زیستگاه است - محدود به این سه مورد نیست. احیای آبراه ها در مناطق شهری، مکان های شهری پایدار ایجاد می کند. احیای آبراه های شهری در عدالت زیست محیطی نقش دارد. آب شهری که نیاز به بازسازی دارد، به دلیل توسعه صنعتی سواحل که باعث آلودگی می شود، معمولاً در جوامع کم درآمد یافت می شود.
از دیگر خطرات می توان به افزایش ناگهانی دما و بالا آمدن سطح آب دریاها اشاره کرد. تالاب های ساخته شده می توانند برای احیای آبراه های شهری تخریب شده مورد استفاده قرار گیرند. میزان بارندگی در طول فصول مختلف، میزان جریان آبی که آبراه ها دریافت می کنند را تغییر می دهد. تغییرات هیدرولوژیکی بر میزان مواد مغذی دریافتی آب تأثیر می گذارد. احیای رودخانه شهری. رودخانه های شهری حاوی تنوع زیستی هستند، سیل را کنترل می کنند و از جوامع حمایت می کنند. احیای این مناطق اغلب شامل بازسازی دشت های سیلابی طبیعی در منطقه برای کاهش خطر سیل است. رودخانه های سالم اکوسیستم هایی ایجاد می کنند که به طور مؤثر کربن را جذب می کنند. این اکوسیستم ها همچنین دمای محلی را تنظیم می کنند. احیای رودخانه ها، کیفیت آب را در مناطق شهری که معمولاً توسط رواناب های آلوده آلوده می شوند، بهبود می بخشد. پروژه احیای رودخانه لس آنجلس. پروژه احیای رودخانه لس آنجلس با هدف احیای حدود ۱۱ مایل از رودخانه لس آنجلس با ایجاد مجدد یک اکوسیستم خودکفا انجام می شود. هدف آن احیای دشت های سیلابی تاریخی برای مدیریت ریسک سیل است. همچنین هدف آن ایجاد فرصت های تفریحی با گسترش من
اطق و بهبود اکوسیستم است. احیای آبراه ها در کشورهای در حال توسعه. به دلیل شکاف اطلاعاتی و کمبود داده های مربوط به کیفیت آب، احیای آبراه ها در کشورهای در حال توسعه عقب مانده است. کمبود داده های مربوط به کیفیت آب، اطلاعات کافی برای شناخت میزان آلودگی آب ارائه نمی دهد. بدون داده ها، تعیین روش های بازیابی دشوار است. اجرای سیاست های زیست محیطی برای کمک به احیای آبراه های آنها به دلیل کمبود منابع، زیرساخت ها و ظرفیت اقتصادی کافی نیست. اکثر پروژه های موفق بازسازی آبراه ها در کشورهای در حال توسعه رخ می دهند. بازسازی آبراه در کانادا. کانادا هدف احیای تالاب ها را افزایش دسترسی به آب و تنوع زیستی دنبال می کند. این کشور می خواهد اکوسیستم های خود را بهبود بخشیده و از آنها حمایت کند تا جوامع پایدار خود را حفظ کند. انگیزه های آنها همچنین ناشی از فرصت هایی برای استفاده های تفریحی است. شهروندان کانادایی در کمک به تلاش های مرمت و بازسازی، گام های بلندی برداشته اند. مرمت آبراه کانال در کانادا به عنوان راهی برای حفظ و احیای کانال های تاریخی اجرا می شود. هدف از این کار، استفاده های تفریحی مانند قایق سواری و کایاک سواری است. همچنی
ن برای اهداف گردشگری است. کانال شوبناکادی. کمیسیون کانال شوبناکادی در سال ۱۹۸۶ برای نظارت بر آینده این آبراه تشکیل شد. سدهای شماره سه و پنج بازسازی شده اند، سطح آب در دریاچه های متصل تثبیت شده و یک مرکز بازدیدکنندگان افتتاح شده است. طرح تجاری ده ساله برای سال های ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۶ با هدف نجات چهار سد دیگر و بازسازی چهار سازه کنترل آب برای باز کردن مسیر برای قایق های کوچک از دریاچه بانوک به روستای شوبناکادیه تدوین شده است. کانال سولانژ. کانال سولانژ در سال ۱۹۵۸ بسته شد. امروزه برنامه هایی برای بازگشایی کانال به روی قایق های تفریحی وجود دارد. مأموریت اداره بین شهری کانال سولانژ، مدیریت توسعه گردشگری به عنوان بخشی از بازگشایی کانال است. بازسازی آبراه در فنلاند. فنلاند انگیزه ای برای احیای آبراه های خود دارد - تمیز نگه داشتن آب ها برای تنوع زیستی و مصارف تفریحی. آنها همچنین قصد دارند رودخانه های خود را برای محافظت در برابر سیل آماده کنند تا از آسیب های آینده به اکوسیستم جلوگیری شود. کانال های نظامی سووروف. کانال های نظامی سووروف (کانال های سووروف) مجموعه ای از چهار کانال روباز در دریاچه سایما در فنلاند هستند. جدا از ک
انال کوتوله، سه کانال دیگر از اوایل قرن نوزدهم تا سال ۲۰۰۳، زمانی که هیئت ملی آثار باستانی فنلاند کارهای مرمت آنها را آغاز کرد، به مدت ۲۰۰ سال تقریباً دست نخورده باقی ماندند. حالا آنها به جاذبه های گردشگری تبدیل شده اند. کانال های قیر. کانال های قیر در کاجانی، کانال ها و آب بندهایی بودند که برای عبور از تنداب های کویوکوسکی و آماکوسکی ساخته شده بودند. این قفل ها که اولین بار در سال ۱۸۴۶ مورد استفاده قرار گرفتند، در حمل و نقل چوب و رزین کاج به اولو بسیار حیاتی بودند. کانال های فرسوده در سال ۱۹۱۵ بسته شدند. سد بازسازی شدهٔ آماکوسکی در سال ۱۹۸۴ دوباره بازگشایی شد، اما کانال کویوکوسکی به طور کامل تخریب شده و اکنون این مکان میزبان یک نیروگاه برق آبی است. کانال بازسازی شده برای حمل ونقل استفاده نمی شود، اما در تابستان، نمایش قایق های قیراندود برای گردشگران برگزار می شود. بازسازی آبراه در بریتانیا. به دلیل رقابت از سوی راه آهن و طراحی باریک اکثر کانال های بریتانیا (که مانع از حمل بارهای فله ای با اندازه اقتصادی می شد)، بخش های بزرگی از سیستم کانال های بریتانیا در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم متروکه شدند. ظهور ص
نعت تفریحات در دهه ۱۹۵۰ به این معنی بود که از متروکه شدن کامل کانال های باقی مانده جلوگیری شد. استفاده روزافزون از کانال ها برای اهداف تفریحی، برخی از مردم را به فکر احیای برخی از کانال های متروکه انداخت. در ابتدا، به دلیل کمبود بودجه، پیشرفت کند بود و بیشتر کارها باید به صورت دستی توسط داوطلبان انجام می شد. با رشد صنعت تفریحات، مزایای اقتصادی داشتن یک کانال آشکارتر شد و برخی بودجه های دولتی شروع به ظهور کردند. همزمان، علاقه عمومی باعث افزایش اندازه گروه های مختلف داوطلب شد. در حال حاضر، مرمت کانال در بریتانیا توسط ترکیبی از داوطلبان و متخصصانی که روی پروژه های متنوعی کار می کنند، انجام می شود. طرح های مرمت تکمیل شده در بریتانیا. آبراه ها به ترتیب زمانی بازگشایی فهرست شده اند. بیشتر آنها کاملاً بازگشایی شده اند، اما برخی (مانند کانال گرند وسترن و کانال باسینگستوک) فقط تا حدی تکمیل شده اند و در حال حاضر هیچ برنامه ای برای کار روی بقیه خط ندارند.
سانی ساید ( به انگلیسی: Sunnyside) محله ای در بخش غربی بخش کوئینز شهر نیویورک است. این شهر از غرب با هانترز پوینت و لانگ آیلند سیتی ، از شمال با آستوریا ، از شرق با وودساید و از جنوب با ماسپث مرز مشترک دارد. این منطقه شامل منطقه تاریخی باغ های سانی ساید ، یکی از اولین جوامع برنامه ریزی شده در ایالات متحده است. نام «سانی ساید» از خانواده براگاو، هوگنوت های فرانسوی، گرفته شده است که این زمین را در سال ۱۷۱۳ خریداری کرده و ملک خود را «تپه سانی ساید» نامیدند. سانی ساید یک دهکده روستایی بود که بیشتر شامل مزارع کوچک و مرداب ها می شد. این شهر در سال ۱۸۷۰ به شهر لانگ آیلند ملحق شد و پس از تکمیل پل کوئینزبورو در سال ۱۹۰۹ به یک مجتمع مسکونی تبدیل شد. بخش بزرگی از این محله، ساختمان های آپارتمانی شش طبقه ای است که در دهه های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ ساخته شده اند. سانی ساید در ناحیه ۲ کوئینز واقع شده و کدهای پستی آن ۱۱۱۰۱، ۱۱۱۰۴ و ۱۱۳۷۷ است. این منطقه توسط حوزه 108 اداره پلیس نیویورک سیتی گشت زنی می شود. از نظر سیاسی، سانی ساید توسط حوزه انتخابیه بیست و ششم شورای شهر نیویورک نمایندگی می شود.
زباله جمع کن فردی است که مواد قابل استفاده یا قابل بازیافت را که دیگران دور ریخته اند، جمع آوری می کند تا آن ها را بفروشد یا برای مصرف شخصی استفاده کند. میلیون ها زباله گرد در سراسر جهان وجود دارند، عمدتاً در کشورهای در حال توسعه، اما این پدیده به طور فزاینده ای در جامعه فراصنعتی نیز دیده می شود. اشکال مختلف جمع آوری زباله از دوران باستان رواج داشته است، اما سنت های مدرن جمع آوری زباله در طول صنعتی سازی در قرن نوزدهم ریشه دواندند. در طول نیم سده گذشته، جمع آوری زباله در کشورهای در حال توسعه به دلیل شهرنشینی، استعمار سمی و تجارت جهانی زباله به طور گسترده ای گسترش یافته است. بسیاری از شهرها فقط خدمات جمع آوری زباله های جامد ارائه می دهند. اصطلاحات. اصطلاحات متعددی برای افرادی که مواد قابل بازیافت را از جریان زباله جمع آوری می کنند تا برای فروش یا مصرف شخصی استفاده کنند، به کار می رود. در زبان انگلیسی این اصطلاحات شامل rag picker (زباله گرد)، reclaimer (بازیافت کننده)، informal resource recoverer (بازیافت کننده غیررسمی منابع)، litter picker (جمع کننده زباله های پراکنده)، recycler (بازیافت کننده)، poacher (قاپ زن
)، salvager (نجات دهنده)، scavenger (کَنده کار)، و waste picker (زباله گرد) است؛ در زبان اسپانیایی عبارت هایی مانند cartonero, chatarrero, pepenador, clasificador, minador و reciclador به کار می روند؛ و در زبان پرتغالی catador de materiais recicláveis استفاده می شود. یک اصطلاح معاصرتر که بر نتیجه فعالیت حرفه ای تأکید دارد، «بازیافت در بخش غیررسمی» است. با این حال، واژه «غیررسمی» ممکن است تا حدی گمراه کننده باشد، زیرا در عمل یک پیوستار از غیررسمیت کامل تا سازماندهی مناسب در فعالیت های رسمی ثبت شده و مشمول مالیات وجود دارد. در سال ۲۰۰۸، شرکت کنندگان در نخستین کنفرانس جهانی زباله گردها، برای تسهیل ارتباطات جهانی، استفاده از اصطلاح «waste picker» را برای کاربرد انگلیسی انتخاب کردند. اصطلاح «زباله گرد» نیز معمولاً استفاده می شود، اما بسیاری از زباله گردها به دلیل مقایسه ضمنی با جانوران، آن را تحقیرآمیز می دانند. یک زباله گرد با یک رفتگر متفاوت است، زیرا زباله های جمع آوری شده توسط دومی ممکن است به محل دفن زباله یا زباله سوزی منتقل شوند، نه لزوماً به یک مرکز بازیافت. «زباله گردی» عموماً به عمل فعالان ضد مصرف گرایی
و فریگنیسماشاره دارد که اقلامی مانند غذا و لباس را از جریان زباله به عنوان نوعی اعتراض به فرهنگ مصرفی بازیابی می کنند. «زباله گردی» عموماً به فعالیتی اطلاق می شود که صرفاً با انگیزه نیاز اقتصادی انجام می شود. شیوع و جمعیت شناسی. اطلاعات قابل اطمینان کمی دربارهٔ تعداد و ویژگی های جمعیتی زباله گردها در سراسر جهان وجود دارد. بیشتر تحقیقات دانشگاهی دربارهٔ زباله گردها ماهیت کیفی دارند و کمتر به داده های کمی پرداخته اند. جمع آوری داده های سیستماتیک و گسترده به دلیل ماهیت غیررسمی این شغل، مرزهای نامشخص، نوسان نیروی کار در فصول مختلف و پراکندگی و تحرک زیاد محل های کار دشوار است. همچنین بسیاری از پژوهشگران به دلیل نگرانی از اینکه داده های کمی ممکن است برای توجیه محدودیت ها و سرکوب زباله گردی توسط مقامات استفاده شود، تمایلی به انتشار چنین داده هایی ندارند؛ بنابراین، تخمین های گسترده موجود عمدتاً بر اساس تعمیم های نمونه های تحقیقاتی بسیار کوچک اولیه هستند. در کتاب خود با عنوان «جمع آورندگان جهان» (۲۰۰۷)، مارتین مدینا راهنمایی روش شناختی برای پژوهش دربارهٔ زباله گردی ارائه می دهد. در سال ۱۹۸۸، بانک جهانی تخمین زد که ۱ ت
ا ۲ درصد از جمعیت جهان از طریق جمع آوری زباله امرار معاش می کنند. یک مطالعه در سال ۲۰۱۰ تخمین می زند که تنها در هند ۱٫۵ میلیون نفر زباله گرد وجود دارد. برزیل، کشوری که قوی ترین آمار رسمی در مورد زباله گردها را جمع آوری می کند، تخمین می زند که نزدیک به یک چهارم میلیون نفر از شهروندانش در زباله گردی فعالیت دارند.
شرکت تری آرتس انترتینمنت (3 Arts Entertainment) که قبلاً با نام 3 Arts Productions شناخته می شد، یک شرکت تولید فیلم و سریال آمریکایی است که در سال ۱۹۹۱ توسط اروین استاف ، مایکل روتنبرگ و هاوارد کلاین تأسیس شده است. این شرکت به تولید سریال های تلویزیونی مانند "پادشاه تپه" ، "اداره" (هرچند بدون ذکر نام در تیتراژ)، "پارک ها و تفریحات" ، "بروکلین نه-نه" ، "فیلادلفیا همیشه آفتابی است" ، "کیمی اشمیت شکست ناپذیر"، "تخریبگر آمریکایی" و همچنین فیلم های سینمایی مانند "لبه فردا" ، "شکست ناپذیر" و "" پرداخته است. اولین فیلمی که این شرکت تولید کرد، فیلم "«سلاح پر شده ۱» محصول" نشنال لمپون بود که در ۵ فوریه ۱۹۹۳ اکران شد. این شرکت متعاقباً در سال ۱۹۹۳ قراردادی با شرکت فاکس قرن بیستم منعقد کرد. تری آرتس انترتینمنت در سال ۱۹۹۶ با سی بی اس و سونی پیکچرز برای راه اندازی شبکه تلویزیونی تری آرتس متحد شد، اما این شبکه تا پایان سال بعد، زمانی که نتوانست پروژه تلویزیونی پربیننده ای برای این شبکه تولید کند، منحل شد. در سال ۱۹۹۹، شبکه تلویزیونی تری آرتس توسط دیوید بارتیس، مدیر اجرایی یونیورسال تله ویژن، با قراردادی در فاکس، مجدداً را
ه اندازی شد.
فناوری محدودسازی استفاده از ژنتیک (GURT)، که با نام فناوری نابودگر یا بذرهای خودکشی نیز شناخته می شود، برای محدود کردن دسترسی به «مواد ژنتیکی و صفات فنوتیپی مرتبط با آنها» طراحی شده است. این فناوری با فعال کردن (یا غیرفعال کردن) ژن های خاص با استفاده از یک محرک کنترل شده عمل می کند تا باعث شود بذرهای نسل دوم یا نابارور باشند یا یک یا چند مورد از صفات مورد نظر گیاه نسل اول را نداشته باشند. شرکت های کشاورزی می توانند از GURTها برای افزایش حفاظت از نوآوری های خود در ارگانیسم های اصلاح شده ژنتیکی استفاده کنند، به این صورت که کشاورزان نمی توانند به تنهایی صفات مورد نظر را تولید کنند. یکی دیگر از کاربردهای احتمالی، جلوگیری از فرار ژن ها از موجودات اصلاح شده ژنتیکی به محیط اطراف است. درخواست های ثبت اختراع مربوط به مکانیسم سوئیچ بیولوژیکی در اوایل دهه ۱۹۹۰ توسط شرکت هایی مانند دوپون (که امروزه سینگنتا ناممطرح شد. اگرچه فناوری اصلی GURT با نام «سیستم حفاظت فناوری» یا «TPS» تحت یک توافق نامه تحقیق و توسعه مشترک بین سرویس تحقیقات کشاورزی وزارت کشاورزی ایالات متحده و شرکت دلتا و پاین لند در دهه ۱۹۹۰ توسعه یافت. هدف از ا
ین توسعه، حفاظت از مالکیت معنوی شرکت های بیوتکنولوژی بود که وزارت کشاورزی ایالات متحده آنها را به عنوان یک صلاحیت فناوری خاص آمریکایی می دانست. اداره ثبت اختراعات و علائم تجاری ایالات متحده (USPTO) در تاریخ ۳ مارس ۱۹۹۸ درخواست را پذیرفت و حق ثبت اختراع را صادر کرد، که حقوق انحصاری مجوز داده شده به شرکت دلتا و پاین لند از طریق یک توافقنامه تحقیقاتی است. مونسانتو شرکت دلتا و پاین لند را در سال ۲۰۰۷ خریداری کرد و حق ثبت اختراع آن را به دست آورد، اگرچه حق ثبت اختراع اصلی از آن زمان منقضی شده است. این فناوری، اگرچه هنوز در حال توسعه است، اما به دلیل جنجال های سیاسی و علمی که با توسعه آن همراه بوده، هنوز به صورت تجاری در دسترس نیست. GURT اولین بار توسط نهاد فرعی مشاوره علمی، فنی و فناوری (SBSTTA) به کنوانسیون تنوع زیستی سازمان ملل متحد گزارش شد و در هشتمین کنفرانس اعضای کنوانسیون تنوع زیستی سازمان ملل متحد در کوریتیبا، برزیل، از ۲۰ تا ۳۱ مارس ۲۰۰۶ مورد بحث قرار گرفت. فرایند. فرایند GURT معمولاً از چهار جزء ژنتیکی تشکیل شده است: یک ژن هدف، یک پروموتر، یک سوئیچ صفت و یک سوئیچ ژنتیکی، که گاهی اوقات در مقالات مختلف نام
های کمی متفاوت دارند. یک GURT معمولی شامل مهندسی گیاهی است که "ژن هدفی" در دی ان ای خود دارد که هنگام فعال شدن توسط یک "ژن پروموتر" بیان می شود. با این حال، توسط یک "توالی مسدودکننده" که مانع از دسترسی پروموتر به هدف می شود، از ژن هدف جدا می شود. وقتی گیاه یک ورودی خارجی مشخص دریافت می کند، یک "سوئیچ ژنتیکی" در گیاه ورودی را دریافت می کند، آن را تقویت می کند و به یک سیگنال بیولوژیکی تبدیل می کند. وقتی یک "سوئیچ صفت"، سیگنال تقویت شده را دریافت می کند، آنزیمی تولید می کند که توالی مسدودکننده را حذف می کند. با حذف توالی مسدودکننده، ژن پروموتر به ژن هدف اجازه می دهد تا خود را در گیاه بیان کند. در نسخه های دیگر این فرایند، یک اپراتور باید به سوئیچ صفت متصل شود تا آنزیم هایی را که توالی مسدودکننده را برش می دهند، بسازد. با این حال، سرکوبگرهایی وجود دارند که به سوئیچ صفت متصل می شوند و از انجام این کار جلوگیری می کنند. در این حالت، وقتی ورودی خارجی اعمال می شود، مهارکننده ها به جای اتصال به کلید صفت، به ورودی متصل می شوند و به آنزیم هایی اجازه می دهند که توالی مسدودکننده را برش دهند و در نتیجه صفت بیان شود. سایر G
URTها رویکردهای جایگزینی را در بر می گیرند، مانند اینکه اجازه می دهند سوئیچ ژنتیکی مستقیماً بر توالی مسدودکننده تأثیر بگذارد و نیاز به سوئیچ صفت را کنار بگذارد. انواع. دو دسته کلی از GURTها وجود دارد: فناوری های محدودسازی استفاده از ژنتیک مختص گونه (V-GURT) و فناوری های محدودسازی استفاده از ژنتیک مختص صفت (T-GURT). این دو نوع به شرح زیر توصیف شده اند:V-GURTها به گونه ای طراحی شده اند که استفاده از تمام مواد ژنتیکی موجود در کل یک گونه گیاهی را محدود کنند. . قبل از فروش به کشاورزان، بذرهای V-GURT توسط شرکت بذر فعال می شوند. دانه ها می توانند جوانه بزنند و گیاهان به طور طبیعی رشد و تولید مثل می کنند، اما فرزندان آنها عقیم خواهند بود… بنابراین، کشاورزان نمی توانستند بذر را سال به سال برای کاشت مجدد ذخیره کنند. در مقابل، T-GURTها فقط استفاده از ویژگی های خاص اعطا شده توسط یک تراریخته را محدود می کنند، اما دانه ها بارور هستند. کشاورزان می توانند بذر برداشت قبلی را دوباره بکارند، اما این بذرها حاوی صفت تراریخته نخواهند بود. انواع. فناوری های محدودکننده استفاده از ژنتیک مختص گونه های خاص، رشد بذر و باروری گیاه را از
طریق «یک فرایند ژنتیکی که توسط یک القاکننده شیمیایی ایجاد می شود و به گیاه اجازه رشد و تشکیل بذر می دهد، اما باعث می شود جنین هر یک از آن بذرها یک سم سلولی تولید کند که در صورت کاشت مجدد از جوانه زنی آن جلوگیری می کند و در نتیجه باعث عقیم شدن بذرهای نسل دوم می شود…» این سم، DNA یا RNA گیاه را تخریب می کند؛ بنابراین، بذر حاصل از محصول، قابل دوام نیست و نمی تواند به عنوان بذر برای تولید محصولات بعدی استفاده شود، بلکه فقط برای فروش به عنوان غذا یا علوفه استفاده می شود. فناوری های محدودسازی استفاده از ژنتیک با ویژگی خاص، یک محصول را به گونه ای اصلاح می کنند که بهبود ژنتیکی مهندسی شده در محصول تا زمانی که گیاه با یک ماده شیمیایی خاص تیمار نشود، عمل نمی کند. این ماده شیمیایی به عنوان ورودی خارجی عمل می کند و ژن هدف را فعال می کند. یکی از تفاوت های T-GURTها این احتمال است که ژن می تواند با ورودی های شیمیایی مختلف روشن و خاموش شود، که منجر به روشن یا خاموش شدن یکسان یک ویژگی مرتبط می شود. با استفاده از T-GURTها، می توان بذرها را برای کاشت ذخیره کرد، به شرطی که گیاهان جدید هیچ ویژگی بهبود یافته ای نداشته باشند، مگر ای
نکه ورودی خارجی اضافه شود. مزایا و خطرات. اگرچه GURTها هنوز در محصولات کشاورزی تجاری موجود در بازار یا در کاربردهای دارویی مورد استفاده قرار نگرفته اند، اما کاربردهای بالقوه ای دارند. این کاربردها شامل حفاظت از مالکیت معنوی برای نوآوری های بیوتکنولوژیکی و محدودسازی زیستی (جلوگیری از فرار ژن های مهندسی ژنتیک شده به طبیعت) می شود. حفاظت از مالکیت معنوی. هدف اصلی توسعه دهندگان GURT، حفاظت از مالکیت معنوی در بیوتکنولوژی کشاورزی بود؛ یعنی، توسعه دهندگان در مواردی که حق ثبت اختراع برای نوآوری های بیولوژیکی وجود نداشت یا به راحتی قابل اجرا نبود، به دنبال جلوگیری از استفاده مجدد کشاورزان از بذرهای ثبت شده بودند. این مشکل معمولاً برای کشاورزانی که از بذرهای هیبریدی (که در هر صورت بارور نیستند یا به طور واقعی بارور نمی شوند) استفاده می کنند، مطرح نیست و بنابراین، نمی توان از آنها برای کشت محصولات بعدی استفاده کرد. با این حال، V-GURTS استفاده از بذرهایی که کشاورزان تولید کرده اند را برای کشت محصولات در فصول بعدی غیرممکن می کند، زیرا کل ژنوم سلول های هدف از بین می رود. شرکت های تولیدکننده بذر می توانند از T-GURTها برای ت
جاری سازی بذرهایی استفاده کنند که بارور هستند، اما تنها در صورت اسپری شدن با یک ماده شیمیایی فعال کننده که توسط شرکت فروخته می شود، به گیاهانی با ویژگی های مطلوب تبدیل می شوند. شرکت های بذر شرکتی به شدت از GURTها حمایت می کنند، زیرا می توانند به عنوان یک روش نظارتی برای مالکیت معنوی مورد استفاده قرار گیرند، که مخالفت زیادی را از سوی کشورهای در حال توسعه به همراه داشته است. این کشورها نگرانند که قدرت بیشتری به این شرکت ها داده شود که دیگر نیازی به طرح دعوی برای اثبات تخلف نداشته باشند، بلکه در عوض کشاورز مجرم شناخته شده و بلافاصله از عرضه آب به آنها محروم شود. حبس زیستی. ترس مداومی که توسط GURTها و سایر بیوتکنولوژی ها ایجاد شده این است که ژن های گیاهان اصلاح شده ژنتیکی ممکن است از طریق تولید مثل جنسی با گیاهان وحشی سازگار یا با سایر گیاهان کشت شده به طبیعت راه پیدا کنند. این امر به عنوان «فرار تراریخته» شناخته می شود و از جمله خطرات با بالاترین اولویت ناشی از مهندسی ژنتیک گیاهان است. این خطر فرار یکی از دلایلی است که فرایند GURT هنوز در کاربردهای تجاری مورد استفاده قرار نگرفته است (در واقع، شرکت های اصلی تولید
کننده سوگند خورده اند که این محصولات را تجاری نکنند، اگرچه هنوز برنامه های تحقیقاتی مرتبطی مانند مونسانتو دارند که ۴۰ درصد از بودجه تحقیقاتی خود را صرف توسعه بذرهای اصلاح شده ژنتیکی می کند). از قضا، GURTها - که خود فرآیندی برای اصلاح ژنتیکی گیاهان هستند - می توانند برای تضمین «محدودیت زیستی» تراریخته های گیاهان اصلاح ژنتیکی شده نیز مورد استفاده قرار گیرند. از آنجا که GURTها به روش های مختلف باروری گیاهان را کنترل می کنند، می توانند برای جلوگیری از فرار ژن های تراریخته به خویشاوندان وحشی مورد استفاده قرار گیرند و به کاهش خطرات ناشی از اثرات مخرب بر تنوع زیستی کمک کنند. برای زیست محیطی، «هر دو GURT V و T می توانند بافت های تولیدمثلی، که معمولاً گرده و بذر (یا جنین) هستند را هدف قرار دهند.» محصولات اصلاح شده برای تولید محصولات غیرغذایی (مثلاً در داروسازی، پروتئین های درمانی، آنتی بادی های مونوکلونال و واکسن ها) می توانند به GURT مجهز شوند تا از انتقال تصادفی این ویژگی ها به محصولات غذایی جلوگیری شود. حتی در آن صورت نیز ممکن است مشکلاتی ایجاد شود، زیرا GURTها به سیگنال نیاز دارند و برخی از این دانه ها ناگزیر سیگن
الی را که در مرحله خاتمه از طریق هیبریداسیون به خزانه ژنی بومی منتقل می شود، دریافت نخواهند کرد. از آنجایی که محدود کردن کامل مواد ژنتیکی اصلاح شده ژنتیکی احتمالاً غیرممکن است، صفت پایان دهنده می تواند به طور تصادفی به آن اضافه شود و احتمالاً توانایی گونه های طبیعی برای تولید مثل را کاهش دهد. سایر کاربردها. یکی دیگر از مزایای احتمالی این است که بذرهای غیرزنده تولید شده روی گیاهان V-GURT ممکن است تکثیر گیاهان داوطلب را کاهش دهند. گیاهان داوطلب می توانند برای سیستم های کشاورزی مکانیزه در مقیاس بزرگ که تناوب زراعی را در بر می گیرند، به یک مشکل اقتصادی تبدیل شوند. علاوه بر این، در شرایط برداشت گرم و مرطوب، دانه های غیر V-GURT می توانند جوانه بزنند و کیفیت دانه تولید شده را کاهش دهند. احتمالاً این مشکل با استفاده از انواع غلات V-GURT رخ نخواهد داد. یکی دیگر از کاربردهای پیشنهادی در زیست شناسی مصنوعی است، که در آن یک ماده شیمیایی فعال کننده محدود باید به محیط تخمیر اضافه شود تا یک ماده شیمیایی خروجی مطلوب تولید شود. همچنین امکان استفاده از فناوری بذر GURT علیه گونه های گیاهی مهاجم وجود دارد که در آن گیاه اصلاح شده
ژنتیکی، گونه های مهاجم را بارور کرده و «بذرهای نابودگر» ایجاد می کند. این دانه ها عقیم خواهند بود و احتمالاً مانع از موفقیت گونه های مهاجم، به ویژه پس از آتش سوزی، خشکسالی یا سایر اختلالات، زمانی که اکوسیستم ها مستعدتر هستند، می شوند. این می تواند به کاهش فشار در طول پروژه های مرمت کمک کند و از اکوسیستم های بومی محافظت کند.
ته هاک (هانجا: 太學) یک مؤسسه آموزشی کنفوسیوسی بود که در سال دوم سلطنت پادشاه سوسوریم (۳۷۲ میلادی) در امپراتوری گوگوریو بنیان گشت و نخستین مؤسسه آموزشی ملی (مدرسه ملی) در کره بود. به نظر می رسد که ته هاک نه تنها به تدریس آثار کلاسیک و ادبیات چینی می پرداخت، بلکه هنرهای رزمی/نظامی را نیز آموزش می داد و عمدتاً فرزندان اشراف برای تحصیل به این مکان می آمدند. شخصی با عنوان رسمی "小兄" یا بالاتر به عنوان پزشک ته هاک منصوب می شد و به دانش آموزان آموزش می داد. بر خلاف گیونگ دانگ (扃堂)، که یک مؤسسه آموزشی خصوصی بود و در آن زمان در استان ها تأسیس شده بود، این مؤسسه ویژگی های یک مؤسسه آموزشی ملی را داشت.
&lt;section begin="summary" /&gt;ممنوعیت پرواز در مسیرهای کوتاه، محدودیتی است که توسط حکومت بر شرکت هواپیمایی برای ایجاد و حفظ مسیرهای پروازی در مسافت های مشخص، یا توسط سازمان ها و شرکت ها بر کارکنانشان برای سفرهای کاری در این مسافت ها اعمال می شود، با هدف کاهش تأثیرات زیست محیطی صنعت هوانوردی (به ویژه برای کاهش گازهای گلخانه ای ناشی از فعالیت های انسانی که علت اصلی تغییرات اقلیمی است). در قرن بیست و یکم، چندین دولت، سازمان و شرکت، محدودیت ها و حتی ممنوعیت هایی را برای پروازهای کوتاه مدت اعمال کرده اند و مسافران را تشویق یا تحت فشار قرار داده اند تا وسایل حمل و نقل سازگارتر با محیط زیست، به ویژه قطارها را انتخاب کنند.&lt;section end="summary" /&gt; بخشی از مسافران هوایی در مسیرهای کوتاه مدت به پروازهای دیگر در مقصد خود متصل می شوند. ممنوعیت کلی تأثیر قابل توجهی بر این مسافران خواهد داشت، زیرا اتصال ناکافی ریلی بین فرودگاه ها و مراکز اصلی راه آهن شهرها عموماً منجر به طولانی تر شدن زمان سفر و اختلال در کل سفر مسافران می شود. تعریف. در مورد این که دقیقاً چه چیزی یک «پرواز کوتاه برد» محسوب می شود، توافق کلی وجود