Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
جزایر پریبیلوف () (که در گذشته با عنوان جزایر فک خزپوش شمالی شناخته می شدند؛ به زبان آلیوتی: "Amiq"، به روسی: "Острова Прибылова") گروهی از جزایر آتشفشانی هستند که در سواحل جنوب غربی آلاسکا و در دریای برینگ قرار دارند. این جزایر در حدود ۳۲۰ کیلومتری شمال آنالاسکا و همچنین ۳۲۰ کیلومتری جنوب غرب کیپ نیونهام واقع شده اند و بخشی از پناهگاه ملی حیات وحش دریایی آلاسکا محسوب می شوند. فاصلهٔ آن ها تا سواحل سیبری حدود ۸۰۰ کیلومتر است. این چهار جزیره که مجموع مساحت آن ها حدود ۲۰۰ کیلومتر مربع است، عمدتاً صخره ای هستند و پوشیده از توندرا. طبق سرشماری ۲۰۱۰ ایالات متحده آمریکا، جمعیت آن ها ۵۷۲ نفر بوده است. جزایر اصلی. دو جزیرهٔ اصلی سنت پاول و سنت جرج هستند. جزیرهٔ اول در روز عید پطرس و پولس کشف شد و به همین نام نام گذاری شد؛ جزیرهٔ دوم احتمالاً به نام کشتی ای که گاوریل پریبیلوف با آن سفر می کرد نامیده شده است. جزایر کوچک تر جزیرهٔ سمور و جزیرهٔ گراز دریایی نیز در نزدیکی سنت پاول قرار دارند. مساحت مجموع این جزایر ۱۹۵ کیلومتر مربع است و همگی بخشی از واحد دریای برینگ در پناهگاه ملی حیات وحش دریایی آلاسکا هستند. تجارت پوست
فک. اگرچه در سنت های شفاهی آلیوتها آمده که این جزایر گه گاه مورد بازدید قرار می گرفتند، اما شواهد باستان شناسی یا تاریخی از سکونت بومیان در این جزایر پیش از دورهٔ روس ها در دست نیست. در دههٔ ۱۷۸۰، روس ها متوجه مهاجرت سالانهٔ فک خزپوش شمالی شدند. این فک ها در پاییز به شمال بازمی گشتند و محل زادآوری ناشناخته شان مورد توجه شکارچیان روس قرار گرفت. در سال ۱۷۸۶، گاوریل پریبیلوف، یکی از کارکنان شرکت لبدف-لاستوچکین، برخلاف دستور برای یافتن این مکان سفر کرد و کلونی هایی با میلیون ها فک خزپوش یافت. این جزایر محل نخستین آرتل این شرکت در آمریکای روسیه شد. پس از تشکیل کمپانی روسی-آمریکایی، بهره برداری روس ها ادامه یافت. پس از خرید آلاسکا توسط ایالات متحده در سال ۱۸۶۷، این جزایر در اختیار شرکت بازرگانی آلاسکا و سپس شرکت بازرگانی آمریکای شمالی قرار گرفت. اما با افزایش شکار دریایی، صنعت فک کاهش یافت. در سال ۱۹۱۱، کنوانسیون فک خزپوش اقیانوس آرام شمالی میان بریتانیا، ژاپن، روسیه و ایالات متحده به امضا رسید تا شکار محدود شود. طبق قانون فک خزپوش سال ۱۹۶۶، شکار در پریبیلوف ممنوع شد، به جز برای آلیوت های بومی جهت تأمین نیازهای معی
شتی. آمبروز بیرس در اثر طنزآمیز خود "فرهنگ شیطان" پیشنهاد کرده بود که شعار جزیره "locus sigilli" (به معنی "محل مهر") باشد. ناحیهٔ تاریخی جزیرهٔ فک. روی چپمن اندروز، جانورشناس و دیرینه شناس، در سال ۱۹۱۳ با کشتی ادونچرس از این جزایر بازدید کرد. فیلم های او از فک ها منجر به تلاش هایی برای حفاظت از آن ها شد. ساختمان های مرتبط با شکار فک خزپوش شمالی در سنت جرج و سنت پاول، امروزه جزئی از منطقهٔ ثبت ملی اماکن تاریخی هستند. امروز. ساکنان این جزایر عمدتاً در شهرهای سنت پاول و سنت جرج زندگی می کنند. جمعیت سنت پاول طبق سرشماری ۲۰۱۰ برابر با ۴۷۹ نفر است و اقتصاد آن بر پایهٔ صید سالانهٔ خرچنگ برفی، صید ماهی لوزی ماهی، و خدمات به ناوگان های ماهیگیری دریای برینگ استوار است. همچنین بسیاری در خدمات دولتی فدرال مشغول به کار هستند. گارد ساحلی ایالات متحده آمریکا پایگاهی در این جزیره دارد و اداره ملی اقیانوسی و جوی و خدمات هواشناسی ملی نیز در آن حضور دارند. در سنت جرج نیز حدود ۱۰۲ نفر زندگی می کنند و اقتصاد آن مشابه سنت پاول است. جزایر پریبیلوف از مقاصد مهم پرنده نگری هستند و بیش از ۲۱۰ گونه پرنده در آن ها شناسایی شده است. سالان
ه حدود دو میلیون پرنده دریایی در این جزایر لانه سازی می کنند. صخره های بلند جزیرهٔ سنت پاول، موسوم به دیوار ریج، از نقاط محبوب در میان پرنده نگرهاست.
قرص های آشکارساز جرم دندان، قرص های جویدنی هستند که پلاک دندان را قابل مشاهده می کنند. این قرص ها که در بسیاری از کشورها بدون نسخه فروخته می شوند، حاوی یک رنگ (معمولاً یک رنگ گیاهی، مانند فلوکسین B) هستند که پلاک را به رنگ روشن (معمولاً قرمز یا آبی) درمی آورند. پس از مسواک زدن، فرد یک قرص را می جود و دهان خود را شستشو می دهید. لکه های رنگی روی دندان ها، نواحی باقی مانده پلاک پس از مسواک زدن را نشان می دهند و بازخوردی برای بهبود تکنیک مسواک زدن ارائه می دهند. برای معاینه شخصی، ممکن است به یک آینه دندانپزشکی نیاز باشد. انواع پیچیده تر عوامل آشکارساز پلاک حاوی چندین رنگ هستند که به طور انتخابی پلاک های با سنین مختلف را رنگ می کنند. در رایج ترین نوع، پلاک نابالغ به رنگ قرمز، پلاک بالغ به رنگ بنفش و پلاک اسیدی پاتولوژیک به رنگ آبی درمی آید. این به دلیل شستشوی پلاک نابالغ توسط رنگ آبی و تجزیه رنگ قرمز توسط اسید است. در واقع، رنگ قرمز پلاک جدید را نشان می دهد، در حالی که رنگ آبی پلاک قدیمی را نشان می دهد و رنگ بنفش/صورتی پلاک های قدیمی و جدید انباشته شده را که به هم چسبیده اند و باعث عفونت می شوند، نشان می دهد. قرص
های آشکارساز معمولاً توسط افرادی که تحت درمان ارتودنسی هستند برای جلوگیری از تجمع پلاک در مناطقی که مسواک زدن آنها سخت تر است، استفاده می شوند. اریتروسین نمونه ای از رنگی است که به عنوان «عامل آشکارساز پلاک دندان» کاربرد ثبت شده دارد.
نینا هایمز (؛ زادهٔ ۱۹۵۲) استاد ممتاز پژوهشی بازنشسته زبان شناسی در دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس است.
ضد فلسفه (به انگلیسی: "Antiphilosophy") جریانی فکری و انتقادی است که در تاریخ اندیشه با هدف به چالش کشیدن بنیان ها، روش ها، و اهداف فلسفه سنتی شکل گرفته است. این دیدگاه نه صرفاً رد فلسفه، بلکه تلاشی برای افشای تناقض ها، محدودیت ها، و پیش فرض های نادیده گرفته شده ی آن است. ضد فلسفه با متفکرانی مانند فردریش نیچه، لودویگ ویتگنشتاین، و سورن کی یرکگور پیوند خورده و به ویژه توسط آلن بدیو، فیلسوف فرانسوی معاصر، به صورت مفهومی صورت بندی شده است. این جریان بر نقد نظریه پردازی های متافیزیکی، استدلال های پیشینی، و مشکلات فلسفی به عنوان سوءتفاهم های زبانی یا مفهومی تأکید دارد و گاهی فعالیت های عملی مانند هنر، سیاست، یا علم را به عنوان جایگزین های معنادار پیشنهاد می دهد.ضد فلسفه در طول تاریخ اندیشه، از سوفسطاییان یونان باستان تا فیلسوفان مدرن و پسامدرن، تأثیرات عمیقی بر فلسفه و فرهنگ گذاشته است. این دیدگاه با دعوت به بازنگری در روش های فلسفی، به عنوان محرکی برای نوآوری در اندیشه فلسفی عمل کرده و در عین حال مناقشات متعددی را برانگیخته است. تاریخچه. در حالی که ریشه های ضد فلسفه را می توان به دوران باستان بازگرداند—برای نمون
ه در شک گرایی پیرون یا موضع های انتقادی آرکسیلاوس که قطعیت های فلسفی را به چالش می کشیدند—با این حال، انسجام و تبلور این جریان، در قالب گفتمانی منسجم و متفکرانه، عمدتاً در دوران مدرن و با اندیشه های فردریش نیچه پدیدار شد. ضد فلسفه نه صرفاً انکار فلسفه، بلکه تلاشی برای عبور از محدوده های تثبیت شده ی آن است، که با نقد پیش فرض های متافیزیکی و عقلانی همراه است. ویژگی محوری اندیشه ی نیچه در نقد بنیادین او به مفاهیم متافیزیکی چون حقیقت، اخلاق و علیت نهفته است. او باور داشت که این مفاهیم بازتاب ساختارهای دینی اند که در قامت فلسفه عقلانی بازتولید شده اند. و نیروی آفرینندگی زندگی را سرکوب می کنند. نیچه در «تبارشناسی اخلاق» با رویکردی روان شناختی و تاریخی نشان داد که «خیر» و «شر» نه داده هایی ماورایی، بلکه برساخته های گفتمانی اند سپس در قرن بیستم، لودویگ ویتگنشتاین در مرحله ی دوم اندیشه اش، به ویژه در اثر بنیادین «پژوهش های فلسفی»، از نظام سازی نظری عبور کرد و فلسفه را به مثابه درمان در نظر گرفت. او استدلال کرد که بسیاری از مسائل فلسفی نتیجه ی کژفهمی های زبانی اند و کار فیلسوف، پاک سازی زبان از ابهام است. توجه به سوژه
ی مدرن و بحران آن در اندیشه ی ژاک لاکان به اوج رسید. لاکان با تلفیق روان کاوی فرویدی، ساختارگرایی زبان شناختی و منطق ریاضی، تصویری نو از انسان ارائه داد که نه بر پایه ی شفافیت خودآگاهی، بلکه در گسست های نمادین تعریف می شود. او با تمایز میان ساحت های «خیالی»، «نمادین» و «واقعی»، جایگاه سوژه را در رابطه با زبان و ناخودآگاه بازشناسی کرد. در خوانش آلن بدیو، این سه چهره—نیچه، ویتگنشتاین و لاکان—هر یک نماینده ی قلمرویی خاص در ضد فلسفه اند: نیچه با سیاست و اراده به قدرت، ویتگنشتاین با زبان و هنر، و لاکان با علم و روان کاوی. بدیو تأکید می کند که ضد فلسفه، با وجود تضاد ظاهری با فلسفه، در درون آن باقی می ماند و تنش های خلاقانه ای ایجاد می کند. از این منظر، ضد فلسفه را نمی توان صرفاً انکار فلسفه دانست، بلکه شیوه ای برای اندیشیدن در حاشیه ی فلسفه است که جای حقیقت مطلق را با زبان، ناخودآگاه و تاریخ پر می کند. این تقابل، فلسفه را به بازنگری و تحول وامی دارد. ریشه های این جریان در بحران های مدرنیته متأخر و فروپاشی افق های متافیزیکی کلاسیک ردیابی پذیر است. ضد فلسفه به عنوان پاسخی به بن بست های عقلانیت ابزاری، امکان های نوینی
برای اندیشیدن به سوژه و معنا فراهم می آورد. مؤلفه های اصلی ضد فلسفه شامل نقد تئوری به سود تفسیر، نفی نظام مندی به نفع پراکندگی، تحلیل روانی و زبان شناختی به جای فلسفه ی ذهن، و تأکید بر رخداد و لحظه های استثنایی است. این مؤلفه ها ضد فلسفه را به گفت وگویی خلاقانه با فلسفه بدل کرده اند. پس ضد فلسفه را باید به مثابه هم زیستی ناهمگون در سنت فلسفی نگریست؛ جریانی که تضاد و زایش را در خود حفظ می کند و فلسفه را از درون متحول می سازد. واقعیت آن است که پرسش های ضد فلسفه—از سرشت زبان تا بنیادهای اخلاق—همچنان در کانون اندیشه ی معاصر قرار دارند. مواجهه با ضد فلسفه، نه پایان فلسفه، بلکه آغازی برای بازاندیشی در امکان های آن است. رویکرد ضد فلسفی، به ویژه در سنت قاره ای، ابزاری برای نقد روایت های کلان فراهم می آورد و فلسفه را از ذات گرایی به فرآیند سوق می دهد. یگانگی مفاهیم در ضد فلسفه دروغین است؛ معنا در تکه پاره های گفتمانی و تاریخی شکل می گیرد و با ادبیات، شعر و هنر هم پوشانی می یابد. این رویکرد نشان می دهد که ضد فلسفه، اگرچه نفی کلیت فلسفه را هدف می گیرد، بیانگر تمنای فلسفه ای متعالی است که در گسست، تردید و تناقض امکان ها
ی نو می گشاید. ویژگی ها. ضد فلسفه بیش از آنکه یک مکتب واحد و منسجم باشد، مجموعه ای از رویکردها و مواضع انتقادی است که در نفی، به چالش کشیدن یا جابجایی بنیادهای فلسفه سنتی اشتراک دارند. این رویکردها اغلب با اولویت بخشی به حوزه هایی مانند عمل، ایمان، هنر، سیاست یا علم، ادعای فلسفه مبنی بر دستیابی به حقیقت مطلق و ارائهٔ یک نظام جامع عقلانی را زیر سؤال می برند. در ادامه، برخی از ویژگی های کلیدی و مواضع ضد فلسفی در قالب موارد مطالعاتی مشخص بررسی می شوند. نقد نظام های کل گرا و جهان شمول. یکی از ویژگی های اصلی ضد فلسفه، حمله به نظام های فلسفی جامع و کل گرایی است که مدعی تبیین کامل هستی و ارائهٔ اصول اخلاقی جهان شمول هستند. این رویکردها، به ویژه فلسفهٔ هگل و کانت را هدف قرار می دهند و در مقابل مفاهیم انتزاعی و کلی، بر تجربهٔ انضمامی، فردی و پیشافلسفی تأکید می کنند. اولویت امر انضمامی بر امر کلی: کی یرکگور و لویناس. در این دیدگاه، تجربهٔ اخلاقی انضمامی و رابطهٔ فردی با «دیگری»، بر هرگونه نظام اخلاقی مبتنی بر اصول کلی و عقلانی مقدم شمرده می شود. سورن کی یرکگور در کتاب "ترس و لرز"، با تحلیل داستان قربانی کردن اسماعیل تو
سط ابراهیم، مفهوم «تعلیق غایت شناختی امر اخلاقی» را مطرح می کند. از منظر اخلاق جهان شمول (که کی یرکگور آن را با امر کلی هگلی یکسان می داند)، فرمان خداوند به ابراهیم یک جنایت و امری غیرقابل دفاع است. ابراهیم نمی تواند عمل خود را در قالب هیچ قانون کلی توجیه کند و به همین دلیل، یک «قهرمان تراژیک» (مانند آگاممنون که دخترش را برای خیر بزرگ تر ملت قربانی می کند) نیست. عمل ابراهیم در چارچوب امر کلی قابل فهم و «میانجیگری» نیست. او با جهشی ایمانی، وظیفهٔ مطلق خود در برابر امر مطلق (خدا) را بر وظیفهٔ کلی خود در برابر امر اخلاقی مقدم می شمارد و امر اخلاقی را به تعلیق درمی آورد. این لحظهٔ پارادوکسیکال، حوزه ای (قلمرو دینی) را آشکار می کند که فراتر از عقلانیت فلسفی قرار دارد و فلسفه قادر به تبیین آن نیست. این امر، ادعای فلسفه برای ارائهٔ یک نظام جامع برای زندگی انسانی را از اساس باطل می کند. امانوئل لویناس با طرح «اخلاق به مثابه فلسفه اولی»، کل تاریخ فلسفهٔ غرب را به عنوان یک هستی شناسی سلطه گر نقد می کند که همواره در تلاش برای تقلیل «دیگری» به ابژه ای برای شناخت و تملک «خود» بوده است. از نظر لویناس، نقطهٔ آغاز تفکر، نه پ
رسش از «وجود» و نه «کوگیتو»ی دکارتی، بلکه مواجههٔ انضمامی و پیشانظری با «چهره» دیگری است. چهرهٔ دیگری، عریان و بی دفاع، حامل یک فرمان اخلاقی مطلق است: «قتل مکن». این فرمان، پیش از هرگونه استدلال فلسفی، «من» را به مسئولیتی نامتقارن و نامتناهی در قبال دیگری فرامی خواند. این رابطهٔ اخلاقی، یک بده بستان متقابل نیست، بلکه ایثاری بی قید و شرط است که بر هرگونه پرسش هستی شناسانه تقدم دارد. بدین ترتیب، لویناس جایگاه فلسفه را از یک فعالیت نظری خودبنیاد به یک پاسخ گویی ثانویه و مسئولانه به یک امر واقعِ اخلاقی تقلیل می دهد. به چالش کشیدن مفهوم سنتی حقیقت. برخی رویکردهای ضد فلسفی، با استفاده از دستاوردهای حوزه های دیگر (مانند ریاضیات)، مفهوم کلاسیک حقیقت به مثابه امری ثابت، عینی و قابل کشف در یک نظام کامل را از بین می برند و آن را به امری وابسته به یک رخداد پیش بینی ناپذیر و یک تصمیم سوبژکتیو تبدیل می کنند. ریاضیات به مثابه هستی شناسی: آلن بدیو و رخداد. آلن بدیو، فیلسوف فرانسوی، با یک حرکت رادیکال اعلام می کند که «ریاضیات، هستی شناسی است» و وظیفهٔ تاریخی فلسفه (یعنی علمِ بودن به مثابه بودن) را به نظریه مجموعه ها واگذار می
کند. از نظر او، فلسفه خود حقیقت تولید نمی کند، بلکه تنها دربارهٔ حقایقی تأمل می کند که در چهار حوزهٔ مستقل دیگر (علم، هنر، سیاست و عشق) رخ می دهند. نقطهٔ عزیمت بدیو، یکی از مسائل بنیادین ریاضیات، یعنی فرضیه پیوستار (CH) است. این فرضیه که می پرسد آیا مجموعه ای با اندازه ای بین اندازهٔ اعداد طبیعی (formula_1) و اعداد حقیقی (formula_2) وجود دارد یا نه، توسط کورت گودل و پل کوهن نشان داده شد که از اصول استاندارد نظریهٔ مجموعه ها (ZFC) مستقل است؛ یعنی نه می توان آن را اثبات و نه رد کرد. بدیو این «تصمیم ناپذیری» را به یک الگوی هستی شناختی تبدیل می کند. هر «وضعیت» (که توسط دانش موجود آن وضعیت تعریف می شود) دارای شکاف ها و نقاطی است که از درون آن وضعیت تصمیم ناپذیرند. «رخداد» (Event) دقیقاً در چنین شکافی رخ می دهد. رخداد یک گسست رادیکال با نظم موجود است که از منظر دانش پیشین، غیرقابل درک و حتی غیرموجود به نظر می رسد (مانند انقلاب فرانسه برای نظام سلطنتی). حقیقت، دیگر امری قابل کشف نیست، بلکه فرایندی است که توسط یک «سوژه» و از طریق «وفاداری» به یک رخداد، ساخته می شود. این رویکرد، فلسفه را از جایگاه کاشف یا داور حقیقت
به جایگاه یک همراه و مبارز در فرایند تولید حقیقت تنزل می دهد. جایگزینی فلسفه با دیگر حوزه های معرفت. یکی از صریح ترین مواضع ضد فلسفی، تلاش برای جایگزین کردن کامل فلسفه با روش شناسی علوم تجربی است. این دیدگاه، فلسفه را فعالیتی منسوخ، بی معنا یا در بهترین حالت، تابع علم می داند. دانش گرایی و نفی فلسفه به نام علم. دانش گرایی یا علم زدگی (Scientism)، این موضع فلسفی است که روش های علوم طبیعی را تنها راه معتبر برای کسب معرفت در هر حوزه ای می داند. این دیدگاه که ریشه در تجربه گرایی و پوزیتیویسم منطقی دارد، ارزش معرفتی حوزه هایی مانند فلسفه، اخلاق، هنر و دین را نفی کرده یا آن ها را به شاخه هایی از علوم طبیعی (مانند عصب شناسی یا روان شناسی فرگشتی) تقلیل می دهد. با این حال، این موضع با نقدهای فلسفی بنیادینی روبه روست که نشان می دهد دانش گرایی خود یک فلسفهٔ خام و خودمتناقض است: در نهایت، دانش گرایی در تلاش برای حذف فلسفه، ناخواسته به یک «فلسفهٔ بد» تبدیل می شود که از بررسی پیش فرض های خود غافل مانده است. پیشنهاد فعالیت های جایگزین. در حالی که ضد فلسفه معمولاً فلسفه سنتی را با فعالیت های جایگزین که مدعی ظرفیت بیش تری برا
ی درک هستی اند جایگزین می کند، این فعالیت ها در آثار متفکران کلیدی به صورت متمایزی نمود می یابند. این جایگزینی نه تنها نقدی بر روش های فلسفی است، بلکه تلاشی برای ارائه ی راه هایی عملی تر و ملموس تر برای مواجهه با پرسش های بنیادین زندگی است. ویژگی بارز رویکرد فردریش نیچه در پیشنهاد سیاست، تبارشناسی، تفسیر هنری و زندگی دیونیزوسی به عنوان جایگزین های فلسفه ی انتزاعی است. نیچه در آثاری مانند «چنین گفت زرتشت» و «تبارشناسی اخلاق»، فلسفه را به عنوان مانعی برای آزادسازی نیروی حیاتی زندگی نقد کرد و پیشنهاد داد که سیاست به عنوان اراده به قدرت، تبارشناسی به عنوان کاوش در ریشه های تاریخی ارزش ها، و هنر به عنوان بیان دیونیزوسی، راه های بهتری برای فهم و زیستن در جهان ارائه می دهند. او معتقد بود که این فعالیت ها، برخلاف فلسفه متافیزیکی، به فرد امکان می دهند تا خلاقیت و اصالت وجودی خود را بازیابد. در آثار متأخر خود، به ویژه «پژوهش های فلسفی»، کاربرد زبان روزمره، بازی های زبانی و وضوح در کاربردهای زبانی را به عنوان جایگزین نظریه های کلی فلسفی پیشنهاد کرد. او استدلال کرد که فلسفه باید به جای ساختن نظام های انتزاعی، به تحلیل و
شفاف سازی کاربردهای زبانی در زندگی روزمره بپردازد. از نظر ویتگنشتاین، این رویکرد نه تنها مسائل فلسفی را حل می کند، بلکه آن ها را به عنوان سوءتفاهم هایی بی معنا کنار می گذارد، و از این رو، به نوعی زیبایی شناسی زبانی و عملی منتهی می شود.توجه به روان کاوی و علم در آثار ژاک لاکان برجسته است، که فرمالیسم ریاضی و تحلیل روان کاوی را به مثابه «علم حقیقی ذهن» در برابر روان شناسی فلسفی و فلسفه ذهن سنتی قرار داد. لاکان با استفاده از مفاهیم ساختی مانند ساحت های «خیالی»، «نمادین» و «واقعی»، سوژه را در بستر زبان و ناخودآگاه بازتعریف کرد و استدلال کرد که روان کاوی، با ابزارهای علمی و زبان شناختی، درک دقیق تری از سوژه انسانی ارائه می دهد. این جایگزینی، فلسفه سنتی را به حاشیه می راند و علم روان کاوی را به عنوان روشی برای کاوش در پیچیدگی های ذهن انسانی برجسته می کند.در خوانش آلن بدیو، این فعالیت های جایگزین—سیاست نیچه، زبان ویتگنشتاین، و علم لاکان—قلمروهای متمایزی را در ضد فلسفه نمایندگی می کنند. بدیو استدلال می کند که این فعالیت ها، با تمرکز بر عمل و تجربه، از محدودیت های نظریه پردازی متافیزیکی فراتر می روند و راه های جدیدی ب
رای مواجهه با حقیقت و هستی می گشایند. او ضد فلسفه را نه به عنوان تخریب فلسفه، بلکه به عنوان نیرویی می بیند که فلسفه را به سوی نوآوری و بازاندیشی سوق می دهد.از این منظر، پیشنهاد فعالیت های جایگزین در ضد فلسفه، تلاشی برای رهایی از چارچوب های خشک متافیزیکی و بازگشت به زمینه های ملموس زندگی است. این فعالیت ها، از سیاست و هنر گرفته تا علم و زبان، به عنوان ابزارهایی برای فهم و تجربه ی هستی، جایگزین نظام های فلسفی سنتی می شوند.ریشه های این رویکرد در واکنش به بحران های مدرنیت، به ویژه فروپاشی نظام های متافیزیکی کلاسیک و ظهور عقلانیت ابزاری، نهفته است. ضد فلسفه با پیشنهاد فعالیت های جایگزین، به دنبال بازسازی رابطه ی انسان با جهان از طریق عمل و خلاقیت است. نقدها و مناقشات. خودتناقضی. یکی از جدی ترین نقدها علیه ضد فلسفه، «خود-پارادوکسیکال» بودن آن است. ضد فلسفه، در مقام نفی فلسفه، ناگزیر خود دست به فلسفه ورزی می زند. برای نمونه، جمله مشهور نیچه: «هیچ حقیقتی وجود ندارد، تنها تفسیرها هستند»، خود یک گزاره ی فلسفی درباره حقیقت است که نیاز به دفاع و بنیان گذاری دارد. به همین دلیل، برخی آن را نوعی «فلسفه ی خود-ویرانگر» می دان
ند. بی اعتنایی به میراث فلسفه. ضد فلسفه گاه با طرد یک باره فلسفه کلاسیک، بسیاری از دستاوردهای معرفتی و اخلاقی آن را نادیده می گیرد. اخلاق کانت، متافیزیک ارسطو، یا حتی دیالکتیک هگل، اگرچه قابل نقدند، اما حذف کامل آن ها می تواند به نیهیلیسم یا نسبی گرایی منتهی شود. به ویژه در رویکرد نیچه، برخی منتقدان (مانند هابرماس) خطر «رمانتیسم ارتجاعی» را گوشزد کرده اند. سکوت در برابر پرسش های بنیادین. در حالی که فلسفه سنتی سؤالاتی نظیر «هستی چیست؟»، «خیر چیست؟»، و «سوژه کیست؟» را بررسی می کند، ضد فلسفه اغلب این سؤالات را «اشتباه طرح شده» می نامد و از آن ها روی گردان است. این موضع گرچه رادیکال به نظر می رسد، اما می تواند نوعی سکوت فلسفی را تحمیل کند. فقدان انسجام و تعریف روشن. همان طور که بوریس گروئس در Introduction to Antiphilosophy می نویسد، ضد فلسفه نه یک سنت مکتوب، نه یک روش شناسی منسجم، و نه حتی موضوعاتی مشخص دارد. این فقدان انسجام موجب می شود برخی متفکران آن را نه یک جریان فکری، بلکه «واکنشی فردی» به بحران های فلسفی بدانند. ضد فلسفه در برابر فلسفه. ضد فلسفه، در نسبت با فلسفه ی سنتی یا کلاسیک، نه فقط به مثابه اعتراضی ب
ه برخی مفروضات، بلکه به منزله ی گسستی ساختاری از پروژه ی فلسفی عمل می کند. درحالی که فلسفه ی کلاسیک، به ویژه از دوران افلاطون تا کانت و هگل، در پی بنیان گذاری معرفت یقینی، نظم مفهومی و سوژه ی عقلانی بود، ضد فلسفه این پروژه را مورد تردید قرار می دهد و برخی بنیان های آن را بازنویسی یا واژگون می کند. در اینجا، می توان برخی از تقابل های بنیادی میان فلسفه ی کلاسیک و ضد فلسفه را در قالبی تطبیقی خلاصه کرد: فلسفه ی کلاسیک، از افلاطون تا کانت و هگل، به جهان به مثابه نظمی عقلانی می نگرد که باید آن را بازشناخت و مفصل بندی کرد. در مقابل، ضد فلسفه اغلب جهان را درهم ریخته، گسسته و مملو از تمایزها و شکست ها می بیند—و در نتیجه، هرگونه ادعای جامع و کلی را نه فقط نابسنده، بلکه خطرناک تلقی می کند. برای مثال، نیچه حقیقت را محصول روابط قدرت می داند؛ ویتگنشتاین مسائل فلسفی را نتیجه ی سوءفهم زبانی می داند؛ و لاکان ساختار ذهن را نه شفاف و عقلانی، بلکه نااستوار و نمادین معرفی می کند. این متفکران، به جای ادامه ی پروژه ی فلسفه، آن را درون خود تحلیل می برند—و همین جا است که ضد فلسفه در مرز فلسفه باقی می ماند: نه بیرون، نه درون، بلکه در
وضعیت تعلیقی و پرسش انگیز.
جودیت اف. کرول () استاد ممتاز روان شناسی زبان در دانشگاه کالیفرنیا، ارواین است. او در روان شناسی زبان تخصص و روی فراگیری زبان دوم و پردازش زبان دوزبانه ها تمرکز دارد.
دندان پزشک فیلمی محصول سال ۱۹۹۶ و به کارگردانی برایان یوزنا است. در این فیلم بازیگرانی همچون کوربین برنسن، لیندا هافمن، کن فوری، مالی هاگن، ارل بوئن، مارک رافلو و لیسا سیمز ایفای نقش کرده اند.
یک ماهی در وان حمام فیلمی محصول سال ۱۹۹۹ و به کارگردانی جوآن میکلین سیلور است. در این فیلم بازیگرانی همچون جری استیلر، ان میرا، مارک رافلو، جین آدامز، پال بندیکت، دوریس رابرتس، لوئیس زوریچ، فلیس نیومن، وال آوری، باب دیشی، پیتر مک رابی و الیزابت فرانتس ایفای نقش کرده اند.
گونسالو آگرلوس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است که در پست مهاجم برای تیم سنت جورج سیتی در لیگ برتر ملی استرالیا در نیو ساوت ولز بازی می کند. دوران حرفه ای. او اولین بازی خود در تاسا دا لیگا را برای بلننسش در ۳ اوت ۲۰۱۹ در بازی مقابل سانتا کلارا انجام داد.
وزارت فرهنگ اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی (؛ ) که در سال ۱۹۳۶ بنیان گذاری شد، یکی از مهم ترین نهادهای دولتی در ساختار حکومت شوروی به شمار می رفت. این نهاد پیش از سال ۱۹۴۶ با عنوان «کمیته دولتی امور هنرها» () شناخته می شد. وزارت فرهنگ در سطح سراسری اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۵۳ تأسیس شد، پس از آنکه برای چندین سال به عنوان کمیته دولتی وابسته به شورای وزیران فعالیت می کرد، و تا زمان فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱ به فعالیت خود ادامه داد. این وزارتخانه توسط وزیر فرهنگ اداره می شد؛ مقامی که تا پیش از ۱۹۵۳ عنوان «رئیس کمیته» داشت. وزیر فرهنگ توسط رئیس شورای وزیران پیشنهاد و توسط هیئت رئیسه شورای عالی تأیید می گردید و عضوی از شورای وزیران اتحاد جماهیر شوروی محسوب می شد. این وزارتخانه مسئول سیاست گذاری، هدایت و اجرای امور فرهنگی و فعالیت های هنری در سراسر شوروی بود. تاریخچه. تأسیس و شکل گیری. وزارت فرهنگ اتحاد جماهیر شوروی در ۱۵ مارس ۱۹۵۳، در پی ادغام چندین نهاد فرهنگی و آموزشی که پیش تر به صورت جداگانه فعالیت می کردند، تأسیس شد. این اقدام بخشی از اصلاحات گسترده ای بود که پس از مرگ ژوزف استالین در همان سال ا
نجام گرفت. پیش از تأسیس این وزارتخانه، وظایف فرهنگی به صورت پراکنده توسط سازمان های مختلف، از جمله کمیته های دولتی و مؤسسات وابسته به حزب کمونیست، مدیریت می شد. وزارت فرهنگ در ابتدا با هدف یکپارچه سازی سیاست های فرهنگی و تقویت کنترل دولت بر فعالیت های هنری و فرهنگی ایجاد شد. این نهاد مسئول نظارت بر تولیدات ادبی، سینمایی، موسیقایی و نمایشی بود و اطمینان حاصل می کرد که این تولیدات با اصول ایدئولوژیک کمونیسم و اهداف دولت شوروی هم راستا باشند. دوره های مختلف. در طول حیات خود، وزارت فرهنگ چندین مرحله تحول را تجربه کرد که با تغییرات سیاسی و اجتماعی در اتحاد جماهیر شوروی هم زمان بود: انحلال. با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱، وزارت فرهنگ نیز منحل شد. وظایف این وزارتخانه به نهادهای مشابه در جمهوری های تازه استقلال یافته منتقل شد. در فدراسیون روسیه، وزارت فرهنگ فدراسیون روسیه به عنوان جانشین این نهاد تأسیس شد. وظایف و مسئولیت ها. وزارت فرهنگ اتحاد جماهیر شوروی وظایف گسترده ای داشت که شامل موارد زیر بود: ساختار سازمانی. وزارت فرهنگ تحت نظارت شورای وزیران اتحاد جماهیر شوروی فعالیت می کرد و توسط وزیر فرهنگ اداره
می شد. این وزارتخانه شامل بخش های مختلفی بود که هر کدام مسئول حوزه خاصی از فعالیت های فرهنگی بودند، از جمله: وزارت فرهنگ همچنین با سازمان هایی مانند اتحادیه نویسندگان شوروی و اتحادیه هنرمندان شوروی همکاری نزدیکی داشت. تأثیرات و میراث. وزارت فرهنگ اتحاد جماهیر شوروی تأثیر عمیقی بر فرهنگ و هنر این کشور گذاشت. از یک سو، این وزارتخانه با حمایت مالی و زیرساختی از هنرمندان، به توسعه هنرهای مختلف کمک کرد و آثار برجسته ای در زمینه سینما، ادبیات و موسیقی تولید شد. از سوی دیگر، سانسور شدید و کنترل ایدئولوژیک باعث شد بسیاری از هنرمندان و نویسندگان با محدودیت های خلاقانه مواجه شوند یا به خارج از کشور مهاجرت کنند. این وزارتخانه همچنین نقش مهمی در ترویج «رئالیسم سوسیالیستی» به عنوان سبک رسمی هنر در اتحاد جماهیر شوروی داشت. رئالیسم سوسیالیستی بر نمایش زندگی کارگران، دهقانان و ارزش های کمونیستی تمرکز داشت و از هنرمندان خواسته می شد که آثاری تولید کنند که الهام بخش و هم راستا با اهداف دولت باشد. انتقادات. وزارت فرهنگ به دلیل سانسور گسترده و محدود کردن آزادی بیان مورد انتقاد قرار گرفته است. بسیاری از هنرمندان و نویسندگان برجست
ه، مانند بوریس پاسترناک و الکساندر سولژنیتسین، به دلیل سانسور آثارشان یا ممنوعیت انتشار آن ها با مشکلات جدی مواجه شدند. این محدودیت ها همچنین باعث شد که برخی از آثار فرهنگی به صورت مخفیانه (سامیزدات) منتشر شوند یا در خارج از کشور به چاپ برسند.
باشگاه فوتبال ووچ () یک باشگاه فوتبال مستقر در ووچ، لهستان است که در حال حاضر در لیگ دسته اول فوتبال لهستان، "دومین" رده لیگ فوتبال در این کشور، به رقابت می پردازد. تاریخچه. این باشگاه در سال ۱۹۰۸ تأسیس شد. این باشگاه یکی از بنیان گذاران اکستراکلاسای لهستان، بالاترین سطح لیگ فوتبال لهستان، بود. در دوران جنگ جهانی دوم، دو بازیکن پیش از جنگ ŁKS، آدام ابرابانسکی و آلوژی ولنیتس، در بین لهستانی هایی بودند که توسط روس ها در قتل عام گسترده کاتین در آوریل تا مه ۱۹۴۰ به قتل رسیدند. ŁKS در دهه های ۱۹۵۰ و ۱۹۹۰ بیشترین موفقیت های خود را تجربه کرد و شش بار به جایگاه سکو رسید که شامل قهرمانی در لیگ اکستراکلاسا ۱۹۵۸ و لیگ اکستراکلاسا ۱۹۹۷–۹۸ بود. همچنین در سال ۱۹۵۷ جام لهستان را کسب کرد و در سال ۱۹۹۴ به فینال رسید. در مارس ۲۰۱۰، دولت شهر تیم فوتبال را به یک سرمایه گذار خصوصی فروخت، زیرا شهر دیگر توانایی حمایت از تیم فوتبال را نداشت، به ویژه پس از چند فصل حضور در سطح بالای اکستراکلاسای لهستان، جایی که هزینه ها اغلب بیشتر از درآمد بلیت های استادیوم کوچک باشگاه بود. در ماه مه ۲۰۱۳، در پایان فصل لیگ دسته دوم لیگ دسته اول لهستان