Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ت علمی کتابداری و علوم اطلاعات است و یکی از مفاهیم غالباً مورد استفاده توسط پژوهشگران علوم اطلاعات به شمار می آید. مدل ISP نقطه عطفی در توسعه استراتژی های جدید برای ارائه مهارت های کتابداری و اطلاعات در مقاطع K–16 است. تحصیلات. کوهل تاو مدرک کارشناسی خود را در سال ۱۹۵۹ از دانشگاه کین دریافت کرد و در سال ۱۹۷۴ مدرک کارشناسی ارشد در علوم کتابداری و اطلاع رسانی از دانشگاه راتگرز گرفت و در سال ۱۹۸۳ نیز دکتری در رشته آموزش را از دانشگاه راتگرز دریافت کرد. رساله دکترای او با عنوان «فرایند تحقیق کتابخانه: مطالعه های موردی و مداخلات با دانش آموزان سال آخر دبیرستان در کلاس های زبان انگلیسی پیشرفته با استفاده از نظریه سازه های کلی» نوشته شده است. او قبل از پیوستن به هیئت علمی راتگرز در سال ۱۹۸۵، چندین موقعیت تدریس و کتابداری را بر عهده داشت و به مدت بیست سال تخصص کتابخانه مدرسه را در برنامه کارشناسی ارشد کتابداری و علوم اطلاعات که در رتبه اول ایالات متحده از سوی U.S. News &amp; World Report قرار دارد، هدایت کرد. در طول دوره فعالیتش در راتگرز، به مقام استاد II ارتقا یافت و ریاست دپارتمان کتابداری و علوم اطلاعات را بر عهد
ه داشت و در سال ۲۰۰۶ به عنوان استاد افتخاری بازنشسته شد. او بنیان گذار مرکز تحصیلات بین المللی در کتابخانه های مدرسه (CISSL) در راتگرز بود که به عنوان مشاور ارشد ادامه می دهد. کتاب او با عنوان «جستجوی معنا: یک رویکرد فرآیندی به خدمات کتابخانه و اطلاعات» یک متن کلاسیک در کتابداری و علوم اطلاعات در ایالات متحده و خارج از آن است. «تحقیقات راهنمایی: یادگیری در قرن بیست و یکم» (چاپ دوم ۲۰۱۵) که به همراه لزلی مانیوتس و آن کاسپاری نوشته شده، محیط های یادگیری را توصیه می کند که در آن دانش آموزان درک عمیق و همچنین سواد اطلاعاتی را که مبتنی بر فرایند جستجوی اطلاعات است، کسب کنند. «طراحی تحقیقات راهنمایی: یک چارچوب برای تحقیق در مدرسه شما» (۲۰۱۲) که به همراه لزلی مانیوتس، دکتری و آن کاسپاری نوشته شده، توصیف کاملی از چارچوب طراحی آموزشی به نام طراحی تحقیقات راهنمایی است که رویکردی کامل به یادگیری مبتنی بر تحقیق از منظر یادگیری ارائه می دهد.
وزارت اورژانس و مدیریت بلایای سوریه یک وزارت خانه در دولت سوریه است که در ۲۹ مارس ۲۰۲۵ تشکیل شد.
آدم برفی () یکی از قصه های پریان نوشتهٔ هانس کریستین آندرسن است که داستان آدم برفی ای را روایت می کند که عاشق یک اجاق (بخاری) می شود. این داستان نخستین بار در دوم مارس ۱۸۶۱ در کپنهاگ منتشر شد. جکی ولشلاگر، زندگی نامه نویس اندرسن، این داستان را مکملی غنایی و تند برای قصه «درخت کاج» اندرسن از سال ۱۸۴۴ توصیف می کند. داستان. آدم برفی در یک روز سرد زمستانی، با تکه هایی از کاشی برای چشم و دندانی از یک چنگک ساخته می شود. او که تازه ساخته شده و تجربه ای از زندگی ندارد، با شگفتی به محیط اطراف نگاه می کند. او از سرمای هوا خوشش می آید و از گرمای خورشید خوشش نمی آید، چون احساس می کند خورشید او را تهدید می کند. در همان حیاط، سگ نگهبانی زندگی می کند که روزگاری در خانه زندگی می کرده و حالا به زنجیر کشیده شده است. سگ با آدم برفی صحبت می کند و چیزهایی از گذشته اش می گوید، از جمله زمانی که کنار بخاری می خوابیده است. آدم برفی وقتی از بخاری می شنود، بی اختیار مجذوب آن می شود. او از جایی که ایستاده است، بخاری را از پنجره زیرزمین می بیند؛ بدنه ای سیاه و شکمی از جنس برنج که گرما از آن ساطع می شود. آدم برفی احساس عجیبی در درون خود پ
یدا می کند که نمی تواند آن را درک کند. او می خواهد به بخاری نزدیک شود، حتی به قیمت شکستن پنجره. اما سگ هشدار می دهد که اگر به بخاری نزدیک شود، آب می شود. آدم برفی اما نمی تواند از فکر بخاری خارج شود. شب هنگام، وقتی بخاری می درخشد، نور سرخ آن روی صورت سفید آدم برفی می افتد و قلبش از اشتیاق می تپد. اما صبح روز بعد، پنجره از یخ پوشیده شده و دیگر نمی تواند بخاری را ببیند. با گرم شدن هوا، برف ها شروع به آب شدن می کنند و آدم برفی نیز رفته رفته کوچک تر می شود. سرانجام در یک صبح، به کلی فرو می ریزد. در جایی که ایستاده بود، تنها یک دسته چوب باقی می ماند. سگ نگهبان با دیدن آن می گوید که حالا دلیل اشتیاق او به بخاری را می فهمد: درون آدم برفی یک خاک روب مخصوص بخاری قرار داده شده بود و همین باعث شده بود که میل و اشتیاق شدیدی به بخاری در وجودش باشد. در پایان، زمستان به پایان می رسد و کودکان دیگر به آدم برفی فکر نمی کنند. پرندگان آواز می خوانند و نشانه های بهار از راه می رسند. تحلیل. این داستان، همچون دیگر آثار آندرسن، ترکیبی از تخیل کودکانه و تأملات عمیق انسانی است. عشق ناکام آدم برفی به بخاری، تمثیلی از تمنایی سوزان و نات
وانی در رسیدن به آن است؛ تمی که در بسیاری از آثار آندرسن دیده می شود. برخی مفسران مانند جکی وولشلگر، این داستان را مکملی غم انگیز و شاعرانه برای داستان «درخت کاج» می دانند.
نورما بیتس () یک شخصیت خیالی است که توسط نویسنده آمریکایی رابرت بلاک در رمان هیجان انگیز خود به نام روانی در سال ۱۹۵۹ خلق شده است. او مادر فوت شده و قربانی قاتل سریالی نورمن بیتس است که او را در ذهن خود به عنوان یک شخصیت جایگزین بازسازی کرده بود. اگرچه نورما یک شخصیت مهم در داستان روانی است، اما از همان ابتدای فیلم ها درگذشته است. او تا قبل از پیش درآمد (۱۹۹۰) به عنوان یک شخصیت زنده به تصویر کشیده نشده بود، جایی که اولیویا هاسی او را به تصویر کشید. ورا فارمیگا بعداً نورما را در مجموعه تلویزیونی متل بیتس (۲۰۱۳–۲۰۱۷) به تصویر کشید. مشخصات شخصیت. هم رمان ۱۹۵۹ و هم اقتباس سینمایی آن در سال ۱۹۶۰ توضیح می دهند که پس از مرگ شوهرش، نورما (که نام دخترش هرگز در رمان ها فاش نمی شود) پسرش نورمن را با ظلم بزرگ می کند: او را از داشتن زندگی اجتماعی منع می کند و به او می آموزد که آمیزش جنسی گناه آمیز است و همه زن ها به جز خودش فاحشه هستند. این رمان همچنین نشان می دهد که رابطه آنها ممکن است شامل روابط محارم بوده باشد. نورما و نورمن سال ها در شهر کوچک فیرویل، کالیفرنیا (تخیلی) با هم زندگی می کنند «انگار هیچ کس دیگری در دنیا وج
ود ندارد». وقتی نورمن نوجوان است، مادرش با جو کانسیدین (چت رودولف در روانی چهارم: آغاز) آشنا می شود و قصد ازدواج دارند. کنسیدین نورما را متقاعد می کند که متل را باز کند. نورمن به شدت حسادت می کند و معتقد است که نورما او را به خاطر نامزدش رها کرده است و هر دوی آنها را با سم استریکنین به قتل می رساند. او سپس موقعیت را مانند خودکشی صحنه سازی می کند طوری که به نظر می رسد که نورما کنسیدین و سپس خودش را کشته است. نورمن که نمی تواند از دست دادن مادرش را تحمل کند، جسد نورما را می دزدد و آن را در انبار میوه مومیایی می کند و طوری با آن صحبت می کند که گویی مادرش هنوز زنده است. او همچنین با صدای او با خود صحبت می کند و اغلب لباس های او را می پوشد. در ذهن خود، او تبدیل به مادرش می شود تا از آگاهی از مرگ او و گناه قتل او فرار کند. شخصیت تخیلی «مادر» به همان اندازه نورما در زندگی واقعی سلطه جو و بی رحم است. «مادر» بر او مسلط می شود و او را تحقیر می کند، او را از داشتن دوستان منع می کند و هر زنی را که احساس می کند به او علاقه دارد می کشد. وقتی نورمن به هوش می آید، جنایتی را که متقاعد شده است مادرش مرتکب شده است، کشف می کند و
شواهد را از بین می برد. سریال تلویزیونی. نورما بیتس یک شخصیت اصلی در مجموعه تلویزیونی درام ترسناک روان شناختی شبکه ای اندئی است که پیش درآمدی معاصر برای فیلم روانی در سال ۱۹۶۰ است که در عصر حاضر اتفاق می افتد. نورما در سریال توسط ورا فارمیگا به تصویر کشیده شده است. او نسبت به پسرش نورمن بسیار سلطه جو و محافظ است و هر کاری که می تواند انجام می دهد تا او را برای خودش نگه دارد. این، همراه با چندین آسیب دیگر که نورمن در دوران کودکی متحمل شد، منجر به شکل گیری شخصیتی جایگزین به نام «مادر» می شود که هرکسی را که فکر می کند تهدیدی برای او محسوب می شود یا مانع از برقراری رابطه آنها می شود، می کشد. در این سریال، نورما پسر دیگری به نام دیلن ماست (مکس تیریوت) دارد که زمانی که در نوجوانی توسط برادر بزرگترش، کالب کالهون (کنی جانسون) مورد تجاوز قرار گرفت، او را حامله شد. نورما از بارداری خود برای فرار از زندگی آشفته خانگی خود استفاده کرد. او با دوست پسر خود، جان ماست، ازدواج کرد و فرزند متولد نشده خود را به عنوان فرزند جان جا زد. او بعداً از جان طلاق گرفت تا با سم ازدواج کند.
کارول آن الیزابت درازبا (۱۱ دسامبر ۱۹۴۳ – ۱۸ فوریه ۱۹۶۶) یکی از نخستین دو پرستار آمریکایی بود که در جنگ ویتنام کشته شد. او اهل دانمور، پنسیلوانیا بود و در یک سانحه سقوط هلیکوپتر جان باخت. زندگی نامه. درازبا در واتربری، کنتیکت در دوران جنگ جهانی دوم زاده شد. او دختر جوزف درازبا و مارسلا درازبا بود. درازبا در سال ۱۹۶۱ از دبیرستان دانمور فارغ التحصیل شد. او در بیمارستان ایالتی جنرال اسکرانتون به عنوان پرستار آموزش دید و در سال ۱۹۶۴ به عنوان یک پرستار ثبت شده فارغ التحصیل شد. در سال ۱۹۶۵، درازبا با سپاه پرستاران ارتش ایالات متحده به ویتنام اعزام شد. او دارای درجه ستوان دوم بود و در بیمارستان صحرایی سوم در سایگون خدمت می کرد. در فوریه ۱۹۶۶، درازبا و یک پرستار دیگر به نام الیزابت ای. جونز در میان هفت نفر از پرسنل نظامی آمریکا بودند که در یک سانحه سقوط هلیکوپتر در شمال شرقی پایگاه هوایی تان سون نات، ویتنام جنوبی کشته شدند. این هلیکوپتر با خطوط برق برخورد کرد و دچار آتش سوزی شد. درازبا و جونز نخستین دو زن آمریکایی بودند که در جنگ ویتنام جان باختند. پیکر او به ایالات متحده بازگردانده شد و در گورستان "سیکرد هارت" در اس
کرانتون، پنسیلوانیا به خاک سپرده شد. "گروه فراموش شدگان" و گروه های دیگر در سال ۲۰۱۰ برای اعطای قلب ارغوانی (مدال نظامی) به درازبا پس از مرگ تلاش کردند. استدلال آن ها بر اساس یک توضیح جایگزین دربارهٔ علت سقوط هلیکوپتر بود: اگر هلیکوپتر مورد هدف قرار گرفته باشد و نه اینکه در سیم های برق گیر کند، آن ها پیشنهاد کردند که مرگ درازبا ممکن است به عنوان یک کشته جنگی طبقه بندی شود و واجد شرایط دریافت قلب ارغوانی گردد. یادبودها. در سال ۱۹۶۶، یک صندوق بورسیه تحصیلی به یاد درازبا در دبیرستان دانمور ایجاد شد. در سال ۱۹۶۷، یک لوح یادبود دربارهٔ درازبا در بیمارستان ایالتی جنرال اسکرانتون، جایی که او آموزش دیده بود، نصب شد. در سال ۲۰۱۲، گروه «دوستان فراموش شدگان» یک مجسمه برنزی به ارتفاع ۶ فوت به افتخار درازبا در مرکز کهنه سربازان جینو جی. مرلی برپا کردند. این مجسمه در محوطه بیمارستان سابق او در اسکرانتون، پنسیلوانیا نصب شد. اطراف این مجسمه با فضایی پوشیده از آجرهای حکاکی شده با پیام های یادبود، پرچم هایی از شاخه های مختلف ارتش، و دو نیمکت سنگی صیقلی احاطه شده است؛ یکی از نیمکت ها به چهار فارغ التحصیل دیگر دبیرستان دانمور که
در جنگ ویتنام کشته شدند، و دیگری از سوی «دوستان فراموش شدگان» اهدا شده است. در نوامبر ۲۰۱۹، الیزابت وارن قطعنامه سنای شماره ۴۱۵ را ارائه کرد که در آن از اداره پست ایالات متحده درخواست شده بود مجموعه ای از تمبرهای یادبود به افتخار زنان کهنه سرباز منتشر کند. نام درازبا در متن این قطعنامه ذکر شده و از او به عنوان نمونه ای از فداکاری زنان در خدمت نظامی در تاریخ ایالات متحده یاد شده است. نام درازبا در دیوار یادبود کهکه سربازان ویتنام در واشینگتن، دی.سی.، روی پنل ای۰۵، خط ۰۴۶ حک شده است. در محوطه اطراف یادبود زنان جنگ ویتنام، هشت درخت زردچوب کاشته شده که نماد هشت زن آمریکایی است که در طول جنگ ویتنام جان باختند: درازبا، النور گریس الکساندر، پاملا دوروتی داناوان، آنی روث گراهام، الیزابت ان جونز، مری ترز کلینکر، شارون ان لین و هدویگ دایان اورلوفسکی. از میان این زنان، تنها ستوان یکم شارون لین در حین عملیات کشته شد؛ دیگران بر اثر حوادث و بیماری جان باختند.
گروه کر همسران نظامی یک موسسه خیریه و شبکه ثبت شده متشکل از ۷۵ گروه کر در پایگاه های نظامی بریتانیا در سراسر بریتانیا و خارج از این کشور است که زنان در جامعه نظامی را از طریق آواز خواندن به یکدیگر نزدیکتر می کند. با بیش از ۲۲۰۰ عضو، دارای خدمات سه گانه است (نیروی دریایی سلطنتی، تفنگداران دریایی سلطنتی، ارتش بریتانیا، نیروی هوایی سلطنتی) و هر زنی که دارای ارتباط نظامی است می تواند به این گروه بپیوندد، از جمله کسانی که در حال حاضر در حال خدمت هستند، کهنه سربازان، مادران، خواهران و دختران، زنان را از سراسر جامعه نظامی توانمند می سازد. این سازمان همچنین یک موسسه خیریه فرعی محسوب می شود.
کلاوس کوچک و کلاوس بزرگ () یکی از افسانه های ادبی هانس کریستین آندرسن است که در سال ۱۸۳۵ به زبان دانمارکی منتشر شد. این داستان بلند و طنزآمیز به شیوه ای کنایه آمیز به موضوعاتی مانند حرص، فریب، و هوش مردمان ساده دل می پردازد. داستان. در روستایی دو مرد با نام «کلاوس» زندگی می کنند. یکی از آن ها که چهار اسب دارد به نام «کلاوس بزرگ» شناخته می شود، و دیگری که فقط یک اسب دارد «کلاوس کوچک» خوانده می شود. کلاوس کوچک یک روز در هفته اسب های کلاوس بزرگ را قرض می گیرد تا با پنج اسب زمینش را شخم بزند. در این روز او با افتخار فریاد می زند: «هی، پنج اسب من!» که موجب خشم کلاوس بزرگ می شود. او تهدید می کند که اگر دوباره این حرف را بزند، اسبش را خواهد کشت. کلاوس کوچک دوباره تکرار می کند و کلاوس بزرگ اسبش را می کشد. کلاوس کوچک پوست اسب را می کَنَد و برای فروش راهی شهر می شود. شب در راه، نزد زنی می رسد که نمی خواهد او را به خانه راه دهد. اما او متوجه می شود که زن با کشیشی در غیاب شوهرش در حال خوردن غذا و نوشیدن شراب است. وقتی شوهر زن بازمی گردد، کشیش را در صندوقی پنهان می کنند و غذا را در فر مخفی می کنند. کلاوس کوچک تظاهر می کند
که در کیسه اش جادوگری است که می گوید غذا و شراب در فر پنهان است. شوهر شگفت زده می شود و تمام غذا را درمی آورد. سپس کلاوس ادعا می کند جادوگر می تواند شیطان را هم نشان دهد و شوهر با دیدن کشیش در صندوق، باور می کند. در نتیجه، کلاوس کیسه اش را به او می فروشد و با صندوق (که کشیش داخل آن است) و یک کیسه پول راهی می شود. در راه، کلاوس تهدید می کند که صندوق را در رودخانه می اندازد. کشیش با دادن پول، از صندوق بیرون می آید. کلاوس با دو کیسه پر از پول بازمی گردد. کلاوس بزرگ از او می پرسد که این پول ها را از کجا آورده و او داستان ساختگی فروش پوست اسب به بهای گزاف را تعریف می کند. کلاوس بزرگ همه اسب هایش را می کشد و پوست آن ها را برای فروش می برد اما مردم او را مسخره می کنند و کتک می زنند. مدتی بعد، مادربزرگ کلاوس کوچک می میرد. او جسدش را در رختخواب می گذارد. کلاوس بزرگ شبانه می آید و به خیال اینکه کلاوس کوچک را می کشد، تبر بر سر مادربزرگ می کوبد. کلاوس کوچک جسد را به مهمانخانه ای می برد و وانمود می کند که مادربزرگش زنده است ولی ناشنواست. صاحب مهمانخانه که عصبی است، وقتی پاسخی نمی شنود، لیوان را به صورت مادربزرگ پرتاب می
کند. کلاوس کوچک او را به قتل متهم می کند و صاحب مهمانخانه برای خاموش کردن ماجرا پول و هزینه خاکسپاری را می دهد. کلاوس بزرگ باز می آید و با دیدن کلاوس کوچک زنده، متعجب می شود. کلاوس کوچک می گوید مادربزرگش را فروخته است. کلاوس بزرگ مادربزرگ خود را می کشد و سعی می کند جسد را بفروشد. اما همه او را دیوانه می پندارند و فرار می کند. در اوج خشم، کلاوس بزرگ کلاوس کوچک را در کیسه ای می اندازد تا او را در رودخانه غرق کند. در راه، در کنار کلیسا توقف می کند. مرد سالخورده ای با گله ای گاو از کنار کیسه می گذرد و کلاوس کوچک او را قانع می کند که داخل کیسه برود تا به بهشت برود! پیرمرد می پذیرد و کلاوس کوچک گله را می گیرد. کلاوس بزرگ کیسه را در رودخانه می اندازد. در بازگشت، کلاوس بزرگ می بیند که کلاوس کوچک با گله ای از گاوها برگشته است. او باور می کند که گاوها را در قعر رودخانه از پری دریایی گرفته است. کلاوس کوچک پیشنهاد می دهد که او را نیز به ته رودخانه بفرستد و کلاوس بزرگ با میل خود وارد کیسه می شود. کلاوس کوچک سنگ بزرگی در کیسه می گذارد و او را به داخل رودخانه می اندازد و می گوید: «می ترسم دیگر گاوی پیدا نکند!» بازخورد. نخست
ین نقدها بر این داستان، به ویژه در روزنامه دانمارکی "Dannor" در ۱۸۳۶، منفی بود. یکی از نقدها اشاره می کند که داستان به کشتن مادربزرگ ها یا دیگران با سبکی طنزآمیز اشاره دارد که ممکن است بر کودکان تأثیر منفی بگذارد.
پارک ملی کوه های کوره در منطقه دریای سیاه ترکیه واقع شده و در سال ۲۰۰۰ پایه گذاری شده است. این پارک ملی در امتداد رشته کوه های کوره قرار دارد و در نواحی پینارباشی، جیده، شن پازار، ازداوای، قروجه شیله، اولوس و آماسرا در استان های قسطمونی و بارتین گسترده شده است. این پارک در مرزهای منطقه دریای سیاه قرار دارد و از ساحل غربی رودخانه بارتین تا ساحل شرقی رود قزل ایرماق امتداد می یابد و مسافتی حدود ۳۰۰ کیلومتر را پوشش می دهد. پارک ملی کوه های کوره (KMNP) یکی از ۴۱ پارک ملی ترکیه است که با ۸۰٬۰۰۰ هکتار منطقه حفاظت شده دربردارنده تنوع ناهمواری ها و اکوسیستم های گوناگون است. در محدوده این پارک، یک منطقه هسته ای به مساحت ۳۷٬۷۵۳ هکتار (۹۳٬۲۹۰ جریب) قرار دارد که میانگین ارتفاع آن ۵۰۰ متر (۱٬۶۰۰ فوت) است. این پارک، دارای چشم اندازهای متنوع و ساختار توپوگرافی گوناگونی است که مجموعه ای از زیستگاه ها و اکوسیستم ها را در خود جای داده است. اهمیت این پارک در ارزش های پربار تنوع زیستی، زیستگاه ها، دره ها، غارها، چشمه ها، آبشارها و میراث فرهنگی آن نهفته است. افزون بر منابع طبیعی، پارک ملی یکی از مقاصد اکوتوریسم در ترکیه است که گرد
شگران علاقه مند به بافت فولکلوریک (بومی) و خانه های چوبی سنتی موجود به خود جذب می کند. پارک به عنوان یک منطقه حفاظت شده طبیعی در میان بزرگ ترین مناطق حفاظت شده ترکیه قرار دارد و شامل جنگل های کهن است. این منطقه به عنوان یک «اکوسیستم جنگلی مرطوب تحت تأثیر اقلیم دریای سیاه» در معرض خطر در نظر گرفته می شود که شامل زیستگاه های گوناگونی مانند جنگل های ترکیبی از نراد و راش، زیستگاه های دریایی و ساحلی، چمنزارها و مناطق صخره ای است. همچنین توسط صندوق جهانی طبیعت به عنوان یکی از ۱۰۰ نقطه داغ جنگلی اروپا که نیاز به حفاظت دارند، با ۲۰۰ ناحیه بوم شناختی در سطح جهانی شناسایی شده است. پیشینه. این منطقه بخشی از ناحیه های رویشی اروپا-سیبری، مدیترانه ای و ایران-تورانی به شمار می رود و به عنوان یک مرز فیزیکی و اجتماعی عمل می کند. در سال ۱۹۸۸، پارک ملی کوه های کوره با مشارکت دپارتمان ترکیه ای به عنوان یکی از نواحی اولویت دار برای حفاظت توسط صندوق جهانی طبیعت (WWF) تعیین شد. بین سال های ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۰، وزارت جنگلداری ترکیه پروژه ای با عنوان «مدیریت پارک های ملی و مناطق حفاظت شده، حفظ تنوع زیستی و عمران روستایی» را زیر نظر برنامه ع
مران ملل متحد (UNDP) و سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد (فائو) اجرا کرد. در چارچوب این پروژه، مرحله حفاظت در این منطقه آغاز شد. این پارک در تاریخ ۷ ژوئیه ۲۰۰۰ تأسیس شد. کوه های کوره در میان جنگل های معتدل آناتولی شمالی و رشته کوه های شرقی دریای سیاه قرار دارد. از این گستره، حدود ۳۷٬۰۰۰ هکتار به عنوان پارک ملی تعیین شده است که هدف اصلی آن حفاظت از طبیعت و ایجاد یک منطقه حائل است. اصطلاح «منطقه حائل» در برنامه حفاظت ترکیه گنجانده شد و در سال ۲۰۰۰ تحت حفاظت رسمی قرار گرفت. در نتیجه این تلاش ها، مدیریت این پارک ملی بر عهده اداره پارک ملی کوه های کوره قرار دارد. این نهاد تحت نظارت اداره کل منطقه ای جنگلداری و امور آب سینوب فعالیت می کند و زیرمجموعه اداره کل حفاظت از طبیعت و پارک های ملی وزارت جنگلداری و امور آب است. این فعالیت ها تحت قانون پارک های ملی به شماره ۲۸۷۳ اداره می شوند و هدف آن حفاظت از تنوع زیستی است. بوم گردشگری. منطقه کوه های کوره با تنوع زیستی فراوان و اشکال جنگل های گسترده کهن، در سطح ملی و بین المللی شهرت دارد و آن را به مقصدی ایده آل برای گروه های بوم گردشگر تبدیل کرده است. با تعیین این منطقه به
عنوان پارک ملی، توسعه گردشگری آن از اوایل دهه ۲۰۰۰ آغاز شد، که به دلیل نبود خدمات زیربنایی مناسب از سوی دولت ترکیه، نگرانی هایی را برانگیخت. در پاسخ به این مشکل، پروژه بوم گردشگری کوه های کوره از سوی صندوق جهانی طبیعت ترکیه و پروژه بوم گردشگری روستای زمرد با موفقیت در راستای مدیریت اکوتوریسم در نواحی حفاظت شده ترکیه، فعالیت کرده اند. در کنار این پروژه ها، مردم محلی و جنبش های حفاظتی محیط زیست نیز در پشتیبانی از حفاظت محیط زیست خودشان نقش پررنگی داشته اند. پروژه های بوم گردشگری فرصت های شغلی جدید و معیشت های جایگزینی را که با آموزش، افزایش آگاهی و مدیریت پایدار منابع برای این جوامع محلی سازگار بودند، فراهم کردند. رخدادها. در سال ۲۰۰۱، مرکز بوم گردشگری پینارباشی راه اندازی شد تا دوره های آموزشی گردشگری ارائه داده و ۲۰ راهنمای محلی طبیعت گردی را آموزش و گواهی نامه برای آنان صادر کند. در پی این رویداد، در سال ۲۰۰۲، نقشه های راهنمای بوم گردشگری انتشار یافته تا بازدیدکنندگان داخلی و بین المللی را از جنگل های چندمنظوره کوه های کوره آگاه سازند. در بازه زمانی ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۶، این پروژه زمینه ساز برگزاری کمپین های آگاهی
بخشی دربارهٔ استفاده پایدار از جنگل ها و همکاری جوامع محلی در مدیریت پارک ملی و شناسایی فرصت های بوم گردشگری مانند تماشای حیات وحش و پیاده گردی در طبیعت گردید. فعالیت های بوم گردشگری درآمدزایی ایجاد کردند و به ویژه برای زنان، جنگلبانان و جوانان بیکار سودمند بودند، و با فراهم کردن معیشت های جایگزین و مشارکت جوامع محلی، حفاظت از طبیعت را تقویت کردند. این تلاش ها بعدها به فرایند تأیید شبکه پارک های مناطق حفاظت شده (PAN Parks) منجر شد. در آوریل ۲۰۱۲، این پارک به عنوان یک پارک تأییدشده از شبکه مناطق حفاظت شده (PAN Parks) معرفی شد؛ این اقدام بخشی از پروژه «تقویت نظام مدیریت مناطق جنگلی حفاظت شده در ترکیه» بود که با حمایت تسهیلات جهانی محیط زیست (GEF) انجام شد. بر اساس این مقررات، مناطق حفاظت شده ای که به خوبی مدیریت می شوند، فعالیت های تفریحی و گردشگری موفقی را برای حفظ دارایی های طبیعی پارک ملی و غنای فرهنگی ویژگی های اصیل بومی آن اجرا می کنند. فعالیت های طبیعت گردی. تماشای حیات وحش، کوله گردی، پیاده گردی، سوارکاری، دوچرخه سواری کوهستان، غارنوردی، دره نوردی، سنگ نوردی تنوع زیستی. کوه های کوره یکی از مناطق ترکیه که
به فراوانی دره ها و غارها شناخته می شود، عاملی که نقش چشمگیری در تصمیم گیری برای تبدیل این منطقه و نواحی اطراف آن به پارک ملی ایفا کرده است. پارک مجموعه ای غنی از زیستگاه های متنوع و جنگل های کهن را در خود جای داده است که دارای ارزش های اجتماعی و زیست محیطی مهمی هستند. رشته کوه به عنوان یکی از زیست بوم های با بیشترین تنوع زیستی در منطقه غربی دریای سیاه ترکیه برجسته است، که به ویژه به دلیل گیاگان غنی و پوشش گیاهی خود شناخته می شود. پارک به عنوان منبعی ارزشمند از داده ها برای درک ویژگی های بوم شناختی و توانایی های رقابتی گونه های مختلف درختی عمل می کند. در بخش غربی کوه های کوره، در مجموع ۱۲۲ ناحیه گیاهی مهم شناسایی شده اند. در این منطقه ۱۵۷ گونه بوم زادی وجود دارد که ۵۹ گونه از آن ها در فهرست قرمز قرار دارند و ۴۵ آرایه شناسی گیاهی به عنوان گونه در خطر انقراض طبقه بندی شده اند که از میان آن ها ۳۲ گونه به عنوان گونه های کمیاب شناخته می شوند. منطقه حفاظت شده همچنین زیستگاه ۴۸ گونه از مجموع ۱۶۰ گونه پستاندار است.
باغ بهشت (به دانمارکی: "Paradisets Have") یک افسانه ادبی از هانس کریستین آندرسن است که در تاریخ ۱۹ اکتبر ۱۸۳۹ توسط ناشر دانمارکی "C. A. Reitzel" در کپنهاگ دانمارک، به همراه دو داستان دیگر یعنی "چمدان پرنده" و "لک لک ها" در مجموعهٔ دوم "قصه هایی برای کودکان" منتشر شد. داستان. در روزگاری، شاهزاده ای زندگی می کرد که کتاب های فراوان و زیبایی داشت. در کتاب هایش می توانست وقایع تمام تاریخ بشر را بخواند و تصاویری باشکوه از سرزمین ها و مردمان ببیند. اما در هیچ یک از کتاب ها اثری از محل واقعی «باغ بهشت» نبود؛ همان باغی که همه آرزوی دیدنش را داشتند. شاهزاده، که از کودکی دربارهٔ آن باغ رؤیا می دید، همیشه در آرزوی یافتنش بود. زمانی که هنوز پسربچه ای کوچک بود، مادربزرگش برای او تعریف کرد که در آن باغ هر گل از شیرینی خوشمزه ای ساخته شده و پرچم هایش از بهترین شراب هاست. گل هایی که خوردنشان برابر با یادگیری کامل درس هایی چون تاریخ، جغرافیا، و زبان بود. با خوردن هر گل، دانش به ذهن می آمد. وقتی نوجوان شد و دانا تر، دریافت که باغ بهشت باید مفهومی فراتر از خوراکی های شیرین باشد. می گفت: «کاش آدم و حوا از میوه درخت دانش نمی خوردن
د؛ من اگر آنجا بودم، نمی گذاشتم گناه وارد دنیا شود!» در سن هفده سالگی، شاهزاده تنها به دل جنگل زد. هوا بارانی شد، تاریکی همه جا را فرا گرفت و او که خسته و خیس شده بود، ناگهان غاری روشن و پرنور را دید. درون غار آتشی عظیم زبانه می کشید و آهویی بزرگ بر آتش کباب می شد. زنی قوی هیکل و سالخورده کنار آتش نشسته بود. او مادر چهار باد جهان بود و گفت پسرانش—باد شمال، جنوب، شرق و غرب—به زودی خواهند رسید. باد شمال وارد شد، با دستانی یخ زده و ریشی پوشیده از قندیل. او از جزیره خرس ها و شکار نهنگ ها تعریف کرد. سپس باد غرب رسید، قوی و وحشی، از جنگل های آمریکا آمده بود. از شکار گاومیش و طوفان هایی که به پا کرده بود گفت. بعد، باد جنوب از آفریقا رسید؛ از دشت های کافرلند، شکار شیرها، و کاروان هایی در بیابان که در شن دفن شدند. مادر بادها، که از ویرانی های باد جنوب ناراضی بود، او را در کیسه ای انداخت تا آرام شود. باد شرق، آخرین پسر، با لباس چینی رسید. او از برج چینی، رقصیدن با ناقوس ها، و سفر قریب الوقوعش به باغ بهشت گفت. شاهزاده، مشتاق شنیدن از این باغ، دوستش شد. باد شرق، با مهربانی، پذیرفت او را با خود به آن باغ ببرد؛ اما هشدار د
اد که باید در برابر وسوسه مقاومت کند. آن شب، خوابیدند و صبح فردا، شاهزاده سوار بر باد شرق شد. از فراز ابرها گذشتند، دریاها، کوه ها، و جنگل ها را پشت سر گذاشتند تا به باغی از شکوفه ها، انگورهای وحشی و میوه های رنگارنگ رسیدند. آنها وارد غاری شدند که یک سمتش در آفتاب و سمت دیگر در زمستان سرد بود؛ این مسیر باغ بهشت بود. آنجا، رودخانه ای شفاف با ماهیان نقره ای، نیلوفرهای رنگین کمان، و پلی از مرمر سفید دیده می شد که به جزیرهٔ سعادت و باغ بهشت می رسید. در این باغ، شیرها و ببرها اهلی بودند و با کبوتران بازی می کردند. فرشتهٔ بهشت، با صورتی روشن چون خورشید و لباسی درخشان، شاهزاده را به کاخش برد. او برگ نخل اهدایی ققنوس را از باد جنوب دریافت کرد و خوشحال شد. در تالاری بزرگ، دیوارها با صحنه هایی زنده از تاریخ بشر تزئین شده بود. درخت دانش در مرکز تالار می درخشید، سیب هایی طلایی از شاخه هایش آویزان بودند و از برگ هایش شبنم سرخ می چکید. فرشته شاهزاده را به قایقی نشاند که در آن مناظری از جهان—کوه های آلپ، صحراهای مصر، حیوانات استرالیا—پیش چشمشان عبور کرد. شاهزاده شادمان بود و قول داد به درخت دانش نزدیک نشود. فرشته هشدار داد
که هر شب او را صدا خواهد کرد: «بیا، بیا!» اما شاهزاده نباید از جایگاهش دور شود. او اگر تنها یک بار به بوسه یا نگاه وسوسه انگیز پاسخ دهد، بهشت نابود خواهد شد. اما همان شب اول، شاهزاده نتوانست مقاومت کند. به درخت نزدیک شد، چهرهٔ خوابیدهٔ فرشته را دید و اشک بر چشمانش یافت. او را بوسید، و در همان لحظه، رعد و برق آسمان را شکافت. باغ بهشت فرو رفت و همه چیز ناپدید شد. وقتی به خود آمد، زیر بارانی سرد در کنار غار بادها بود. مادر بادها او را ملامت کرد و مرگ ظاهر شد. او به شاهزاده گفت که هنوز زنده است، اما باید تا زمان نامعلومی برای گناهانش توبه کند. مرگ گفت روزی فرا خواهد رسید که تابوت سیاهش را بر دوش خواهد کشید و اگر شاهزاده شایسته باشد، به ستاره ای در آسمان وارد خواهد شد؛ و اگر نه، پایین تر از باغ بهشت سقوط خواهد کرد...