Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شدید یا ناتوانی های جدی متولد شود، زنان حق انجام سقط جنین دارند. اجرای سقط جنین نیازمند تأیید کمیته های اخلاق مذهبی است که باید در مورد جنبه های اخلاقی و قانونی آن تصمیم بگیرند. پس از دریافت تاییدیه اخلاقی، زن باید نظر مثبت متخصص زنان، سه پزشک عمومی، یک مشاور و اجازه پزشک را جلب کند. در برخی موارد خاص، فقر نیز یکی از عواملی است که گاهی موجب تأیید سقط جنین می شود، به ویژه در مناطقی که طالبان هنوز قدرت دارد. در این مناطق، سقط جنین های مبتنی بر فقر بیشتر مورد قبول واقع می شود، زیرا خانواده ها معمولاً تعداد زیادی فرزند دارند.
لَلا آسیه الصیعدی (به عربی: للا الصعیدی؛ متولد ۱۹۵۶) یک عکاس مراکشی است که به خاطر عکس های صحنه سازی شده اش از زنان عرب در هنر معاصر شناخته می شود. او در حال حاضر در بوستون، ماساچوست و مراکش فعالیت می کند و محل سکونت فعلی او در نیویورک است. دوران اولیه زندگی و تحصیل. لَلا آسیه الصیعدی در سال ۱۹۵۶ در مراکش به دنیا آمد. او در ۱۶ سالگی برای ادامه تحصیل در دبیرستان به پاریس رفت. پس از بازگشت به مراکش، ازدواج کرد و به عربستان سعودی نقل مکان کرد، جایی که صاحب دو فرزند شد و سپس طلاق گرفت. اسایدی در اوایل دهه ۱۹۹۰ به پاریس بازگشت تا در École Nationale Supérieure des Beaux-Arts (مدرسه ملی عالی هنرهای زیبا) تحصیل کند. او در سال ۱۹۹۶ به بوستون نقل مکان کرد و مدرک کارشناسی خود را از دانشگاه تافتز در سال ۱۹۹۹ دریافت کرد. سپس مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشته های نقاشی و عکاسی از دانشکده موزه هنرهای زیبا در سال ۲۰۰۳ کسب کرد. پیشه. الصعیدی تحت تأثیر تجربیات خود از رشد در مراکش و زندگی در عربستان سعودی، به بررسی راه هایی می پردازد که جنسیت و قدرت بر بدن زنان مسلمان و فضاهایی که در آن زندگی می کنند، تأثیر می گذارد. او بیان کر
ده است که کارش جنبه ای زندگی نامه ای داردو از تفاوت هایی که در زندگی زنان در ایالات متحده و مراکش از نظر آزادی و هویت درک می کند، الهام گرفته است. او از طریق تمرین های استودیویی اش در بوستون، طیف گسترده ای از موضوعات از جمله مسائل دیاسپورا، هویت و مکان مورد انتظار را بررسی می کند. الهام بخش بسیاری از آثار او، دوران کودکی اش، فضای فیزیکی که در آن به عنوان یک زن جوان به به نافرمانی برخاست، نشات گرفته است.زمانی که او از هنجارهای رفتاری تعیین شده توسط فرهنگ مراکش سرپیچی کرد، به نوعی از این فضا خارج شد و به بازتعریف هویت و جایگاه خود پرداخت. چندین قطعه از آثار الصعیدی (از جمله مجموعهٔ سرزمین های همگرا) از حنا، که به طور سنتی برای تزئین دست و پای عروس استفاده می شود، در ترکیب با خوشنویسی عربی، که معمولاً یک هنر مردانه محسوب می شود، بهره می برد. او با استفاده از حنا برای خوشنویسی بر روی بدن زنان در آثارش، سعی دارد اقتدار و معنا را زیر سؤال ببرد. کلمات و عباراتی که او به کار می گیرد، اغلب به گونه ای هستند که به راحتی قابل کشف یا درک نیستند و بیننده را به تفکر و بازتعریف مفاهیم سنتی وامی دارند. در مجموعه عکس های اسعید
ی با عنوان «Les Femmes du Maroc» (زنان مراکش)، زنان به عنوان موجوداتی تزیینی و محصور در هنر حنا به تصویر کشیده شده اند. با این حال، حنا برای زنان مراکشی نمادین و پراهمیت است، چرا که با جشن های خانوادگی مرتبط با بلوغ یک دختر جوان و تبدیل او به یک زن بالغ پیوند خورده است. استفاده الصعیدی از حنا در آثارش فضایی خاموش و معنادار ایجاد می کند که در آن زنان از طریق کیفیت های زنانه با یکدیگر «صحبت می کنند». این فرایند نقاشی گونه، به زنانی که از کار کردن در خارج از خانه منع شده اند، امکان می دهد تا از طریق هنری سودآور و شبیه به خالکوبی، هویت و حضور خود را بیان کنند.این کار نه تنها به سنت های فرهنگی احترام می گذارد، بلکه به زنان اجازه می دهد تا در قالب های جدیدی از بیان هنری مشارکت کنند. مناطق همگرا. مجموعه عکاسی الصعیدی که در اوایل دهه ۲۰۰۰ آغاز شد، زنانی را به تصویر می کشد که با لباس های سفید پوشیده شده اند و بدن ها و محیط هایشان با خط عربی نوشته شده با حنا تزیین شده است. این عکس ها در فضاهای خانگی سنتی مراکش گرفته شده اند. از آنجا که خوشنویسی اسلامی به طور سنتی تنها به مردان آموزش داده می شد، صعیدی، به عنوان یک خوشنو
یس خودآموخته، این نوشته ها را بر روی سوژه ها و محیط هایشان نقاشی کرد تا نقش های جنسیتی موجود در میراث فرهنگی خود را به چالش بکشد.این فرایند شامل ساعت ها نقاشی خط حنا بر روی بدن زنان و فضای اطراف آن ها می شود. تصاویر به دست آمده در مجموعهٔ «سرزمین های همگرا»، نقدی بر ساختارهای مردسالارانه است و در عین حال، قدرت و انعطاف پذیری زنان عرب را جشن می گیرد.این آثار در گالری های معتبری همچون گالری هنرهای زیبای جکسون، گالری لیزا ست، موزه هنر کلمبوس، گالری هوارد یزرسکی و گالری لارنس میلر به نمایش گذاشته شده اند. نمایشگاه ها. آثار للا الصعیدی در موزه ملی هنر آفریقا به نمایش گذاشته شده اند.در سال ۲۰۱۵، موزه هنر سن دیگو نمایشگاهی با عنوان «الصعیدی: عکس ها» برگزار کرد که آثار او را در معرض دید عموم قرار داد. همچنین، آثار اسایدی در نمایشگاه «Revival» در سال ۲۰۱۷ در موزه ملی زنان در هنر در واشینگتن دی سی به نمایش درآمد. مجموعه ها. آثار للا الصعیدی در مجموعه های متعددی از موزه ها و مؤسسات هنری معتبر جهان به نمایش گذاشته شده اند. از جمله این مکان ها می توان به مؤسسه هنر شیکاگو، موزه پنج قاره، موزه هنر سن دیگو [نیازمند منبع]، مو
زه هنرهای زیبای کورنل در وینتر پارک، فلوریدا، موزه فرایز در لیوواردن، هلند، موزه هنرهای زیبا، بوستون، موزه ملی زنان در هنر [۵]، و موزه هنر کالج ویلیامز در ویلیامزتاون، ماساچوست اشاره کرد. جوایز. للا الصعیدی در فهرست ۲۰ هنرمند برتر معاصر خاورمیانه در سال های ۲۰۱۲–۲۰۱۴» که توسط چارچوب منتشر شد، به عنوان هنرمند شماره ۱۸ انتخاب شد. این انتخاب نشان دهنده تأثیر و جایگاه مهم او در هنر معاصر خاورمیانه است. در سال ۲۰۱۲، مدال تقدیر را از مدرسهٔ موزهٔ هنرهای زیبای بوستون دریافت کرد.
سقط جنین در کاستاریکا به طور شدید توسط قوانین کیفری محدود شده است. در حال حاضر، سقط جنین تنها زمانی در کاستاریکا مجاز است که برای حفظ جان یا سلامت جسمی زن ضروری باشد. سقط جنین در تقریباً تمامی موارد غیرقانونی است، از جمله زمانی که بارداری ناشی از تجاوز یا محارم باشد یا زمانی که جنین دچار مشکلات پزشکی یا نقص های مادرزادی باشد. عوامل اجتماعی و اقتصادی به این وضعیت قانونی منجر شده اند. همچنان مشخص نیست که آیا سقط جنین برای حفظ سلامت روانی زن قانونی است یا خیر، اما گزارش سقط جنین سازمان ملل متحد در سال ۲۰۱۳ بیان می کند که کاستاریکا اجازه سقط جنین مربوط به سلامت روانی زن را می دهد. تحت دولت کارلوس آلوارادو کسادا، بحث دربارهٔ «استاندارد فنی» برای تنظیم سقط جنین درمانی که از قبل قانونی بوده، به یک موضوع داغ تبدیل شده است. احزاب انجیلی (که بلوک بزرگی در مجمع قانون گذاری) دارند، به شدت با آن مخالفت می کنند. مسائل قانونی. قانون مجازات کاستاریکا در ماده ۱۲۱ خود تصریح می کند که هیچ سقط جنینی که برای حفاظت از جان یا سلامت جسمی مادر انجام شود و با رضایت زن و مشارکت یک پزشک یا متخصص زنان مجاز صورت گیرد، قابل مجازات نیست. ای
ن وضعیت به عنوان «سقط جنین بدون مجازات» شناخته می شود. با این حال، فقدان یک استاندارد تنظیمی اجرای این قانون را دشوار کرده است. ماده ۹۳ قانون مجازات کاستاریکا به قضات اجازه می دهد که در مواردی که زن به دلیل تجاوز، خود باعث سقط جنین شده است، عفو قضایی اعطا کنند. مواد ۱۱۸، ۱۱۹، ۱۲۰ و ۱۲۲ انواع مختلفی از سقط جنین را با توجه به شرایط، از سه ماه تا ده سال زندان مجازات می کنند. در تمامی موارد، اگر جنین بیش از شش ماه رشد کرده باشد، قانون مجازات را افزایش می دهد. سقط جنین القایی در قانون کیفری سال ۱۹۷۰ به عنوان جرمی تحت عنوان جنایات علیه زندگی طبقه بندی شده است. پزشکانی که مشکوک هستند یک زن سقط جنین انجام داده است، موظفند آن را به سازمان تحقیقات قضایی ("Organizacion de Investigacion Judicial") گزارش دهند. مجازات بسته به این که آیا زن با این عمل موافقت کرده یا نه و این که آیا جنین تا زمان سقط بیش از شش ماه رشد کرده باشد، متفاوت است. اگرچه شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد در سال ۱۹۹۹ توصیه کرد که کاستاریکا استثنائات بیشتری را در ممنوعیت سقط جنین وارد کند، اما مجلس قانون گذاری کاستاریکا به دلیل پس زمینه روم کاتولیک خود قص
د داشت مجازات های مربوط به سقط جنین را افزایش دهد. لورا چینچیلا، که به شدت با قانونی سازی سقط جنین مخالف بود، از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۴ رئیس جمهور کاستاریکا بود، دورانی که انتظار اصلاحات در قوانین نمی رفت. سقط جنین درمانی. سقط جنین درمانی به قطع بارداری به دلایل پزشکی اشاره دارد که هدف آن حفاظت از سلامت یا جان فرد باردار است. این نوع سقط جنین زمانی انجام می شود که ادامه بارداری خطر قابل توجهی برای سلامت جسمی یا روانی فرد باردار ایجاد کند. طبق گزارش مرکز حقوق باروری (ترجمه شده از اسپانیایی)، سقط جنین درمانی بر اساس ماده ۱۲۱ قانون کیفری قانونی است. اگرچه این نوع سقط جنین به صورت فنی ممکن است قانونی باشد، بیمارستان های عمومی، که محل درمان اکثر کاستاریکایی ها هستند، معمولاً از ارائه این خدمات خودداری می کنند، مگر اینکه زندگی زن در معرض خطر باشد، مانند موارد حاملگی خارج رحمی. تدابیر کافی برای تضمین این حق اتخاذ نشده است. به طور مشخص، هیچ پروتکل تخصصی یا راهنمایی وجود ندارد که به کارکنان بهداشتی نشان دهد چگونه باید در صورت به خطر افتادن جان یا سلامت جسمی یا روانی زن اقدام کنند. همچنین هیچ مکانیزم قضایی یا اداری مؤثری وجو
د ندارد که از طریق آن بتوان اجرای این فرایند را مطالبه کرد.
بازی های مدیترانه ۱۹۹۷ () سیزدهمین دوره مسابقات بازی های مدیترانه است که از ۱۳ تا ۲۵ ژوئن ۱۹۹۷ در باری، ایتالیا برگزار شده است. این بازی ها با حضور ۲٬۹۵۶ ورزشکار از ۲۱ کشور انجام شده است.
شورشِلی (؛ ، "Şurşăl") یک شهرک در چوواشستان، روسیه است. این شهرک بین مناطق اناتکاسی و یردووو قرار دارد و در نزدیکی اتلاشفو و یِل نیکوو واقع شده است. شورشلی در نزدیکی رود ولگا قرار دارد. این روستا زادگاه آندریان نیکولایف، فضانورد دوران آغازین اتحاد جماهیر شوروی، است. در این مکان موزه فضانوردی وجود دارد و آرامگاه نیکولایف نیز در همین جا واقع شده است.
شمشیر عربی () از دوران قبل از قرن هفتم در عربستان سرچشمه گرفته است. جز آنچه الکندی در رساله قرن نهم خود در مورد شمشیر نوشته است، اطلاعات زیادی در مورد این سلاح خاص در دست نیست. توصیف. شمشیر اصلی عربی به دلیل صاف، کوتاه و شبیه به شمشیرهای رومیان، متمایز بود. اعراب بر خلاف ساسانیان شمشیر را بر دوش و پشت حمل می کردند. رحمان زکی در مقاله «مقدمه ای بر مطالعه اسلحه و زره اسلامی» می گوید که «سیف [یک] شمشیر عربی است، [با] تیغه ای نسبتاً پهن و گاه با قلابی خاص. اندازه آن بسیار متفاوت است. در بیشتر کشورهایی که اعراب در آن زندگی می کرده اند، یافت می شود، و هر کدام از واژه های مزمن عرب برای ذکر انواع خاص خود استفاده می کنند. سیف أنیث که از آهن ساخته شده بود و سیف فولاذ که از آهن و فولاد ساخته شده بود». تاریخچه. تولید شمشیر عربی دارای چهار دوره متمایز است: پیش از اسلام (شمشیرهای باستانی قبل از قرن هفتم)، اوایل اسلامی (شمشیرهای قدیمی قرن هفتم تا هشتم)، عصر طلایی اسلامی (شمشیرهای قرن نهم تا اوایل قرن سیزدهم) و دوره رهاسازی (شمشیرهای اواخر قرن ششم تا پایان قرن ششم). بیشتر اطلاعات در مورد شمشیرهای عرب از ادبیات به دست آمده اس
ت. پیش از اسلام. قبل از ظهور اسلام در دهه ۶۳۰، جوامع مستقر در شبه جزیره عربستان به تمدن های متمایز تبدیل شدند و به شواهد باستان شناسی محدود شدند. گزارش های نوشته شده در خارج از عربستان و روایات شفاهی عرب بعدها توسط دانشمندان اسلامی ثبت شد. از برجسته ترین تمدن ها می توان به دیلمون اشاره کرد که در اواخر هزاره چهارم قبل از میلاد به وجود آمد و تا حدود ۶۰۰ سال بعد از میلاد ادامه یافت و ثمود که در حدود ۳۰۰۰ سال قبل از میلاد به وجود آمد. و تا حدود ۳۰۰ بعد از میلاد ادامه داشت. علاوه بر این، از آغاز هزاره اول پیش از میلاد، جنوب عربستان خانه پادشاهی های متعددی مانند صابئیان بود و نواحی ساحلی عربستان شرقی از ۳۰۰ قبل از میلاد تحت کنترل اشکانیان و ساسانیان ایرانی بود؛ بنابراین، اعراب شبه جزیره، نظام محلی جنگی خود را داشتند که شامل ارتش های بزرگ نبود، بلکه نبردها و زد و خوردهای کوچک میان قبایل بود. برخی از کاوش ها نشان داده است که واحدهای ارتش نبطی از اسب و شتر تشکیل شده بود. یکی از سلاح های اصلی، شمشیر کوتاه بود که شبیه به توصیف شمشیر اصلی عربی است. اوایل اسلامی. ابن اسحاق که شرح حال محمد پیامبر اسلام را در "سیرت رسول الل
ه"، نقل می کند در زمان پیامبر اسلام، قبیله یهودی موسوم به بنی قینقاع به عنوان سازندگان اسلحه یا دارای ذخایر بزرگ اسلحه در مدینه شناخته می شد. ممکن است برخی از سلاح های آن ها در آنجا تولید شده باشد. تولید. الکندی هفت مکان را فهرست می کند که شمشیرهای عرب در آن جا ساخته می شد: یمن، خراسان، دمشق، مصر، روم (بیزانس)، سریلانکا و قلعه (احتمالاً کداح). عصر طلایی اسلامی. در سال های عصر طلایی اسلامی، شمشیرهای خمیده و شمشیرهای دولبه در خاورمیانه با هم استفاده می شد. رها شدن. در سالهای بعدی شمشیر عربی، از هفت مکان فهرست شده توسط الکندی که در آن تولید می شد، چهار مکان تا نیمه پایانی قرن سیزدهم باقی ماند. با ویران شدن خراسان و دمشق توسط مغولان و تسخیر بیزانس توسط صلیبیون در جنگ صلیبی چهارم، شمشیر عربی به شدت افول کرد. پایان نهایی آن در قرن شانزدهم بود، زمانی که عثمانی ها مصر را در سال ۱۵۱۷ و یمن را در سال های ۱۵۵۲–۱۵۶۰ با شمشیرهای شرقی مانند قلیچ تصرف کردند، پایان شمشیر عربی را رقم زدند. نه مغول ها، نه صلیبی ها و نه عثمانی ها علاقه ای به شمشیر عربی نشان ندادند. این گروه ها سنت های خاص خود را داشتند که پس از آن جایگزین شدند.
در دو مکان آخر، سریلانکا و کداح، شمشیرهای عربی تحت تأثیر سنت های همسایه به آرامی توسعه یافتند و سپس به طور کلی تولید نشدند.
ایستگاه قطار شهری پایانه امام رضا یکی از ایستگاه های خط ۳ قطار شهری مشهد است که در پایانه مسافربری امام رضا قرار دارد و در ۱۹ اردیبهشت سال ۱۴۰۴ افتتاح شده است. از این ایستگاه ۲ خط اتوبوسرانی مشهد و حومه می گذرد. در حال حاضر (خرداد ۱۴۰۴)، به دلیل تقاضای پایین سفر در این ایستگاه به نسبت دو ایستگاه فعال دیگر این خط، سرفاصله حرکت قطار در این ایستگاه ۳۰ دقیقه است.
سمیره ابوغزاله (۱۹۲۸ – ۱۲ ژانویه ۲۰۱۷) فعال سیاسی و حقوق زنان فلسطینی بود. در نابلس زاده شد. در سال ۱۹۵۶ با مدرک کارشناسی زبان عربی از دانشگاه قاهره دانش آموخته شد و سپس در سال ۱۹۶۲ مدرک کارشناسی ارشد خود را گرفت. مدتی در زمینهٔ تدریس فعالیت کرد، سپس در شورای عالی مراقبت از هنر و ادبیات در قاهره مشغول به کار شد. استاد زبان عربی در دانشگاه آمریکایی قاهره شد. یکی از بنیانگذاران انجمن زنان فلسطین در قاهره در سال ۱۹۶۳ بود. سمیره ابوغزاله به عنوان یک فعال زن فلسطینی، نویسنده و استاد دانشگاه از دههٔ ۱۹۵۰ شهرت یافت که به نوشتن شعر، مطالعات و مقالات پرداخت. یک مجموعه شعر در سال ۱۹۸۹ با عنوان «ندای زمین» منتشر کرد. در سال ۱۹۶۵ به عنوان عضو مجلس ملی فلسطین انتخاب شد که نخستین زنی است که به این سِمَت رسید و در دروه های بعدی عضو آن باقی ماند. همچنین در سال ۱۹۸۵ به عضویت شورای مرکزی سازمان آزادیبخش فلسطین درآمد. زندگی و پیشه. سمیره ابوغزاله در سال ۱۹۲۸ در نابلس، ناحیهٔ سامریه، سرپرستی فلسطین، در خانواده ای سرشناس نابلسی به دنیا آمد. پدرش محمدزکی نام داشت. تحصیلات ابتدایی خود را در شهر |رمله، جایی که پدرش در آنجا مشغول به
کار بود، به پایان رساند، تحصیلات خود را در دانشکدهٔ معلمان قدس ادامه داد و در سال ۱۹۴۷ فارغ التحصیل شد. در دوران تحصیل، او و همکلاسی هایش در فعالیت های مقاومت مردمی علیه نیروهای انگلیسی و گروه های صهیونیستی شرکت می کردند؛ مدرسه را ترک می کردند و به سمت اتوبوس هایی که از قدس به یافا در حرکت بودند، سنگ پرتاب می کردند.در آستانهٔ نکبت (۱۹۴۸) به فعالیت های داوطلبانه پرداخت و در جمع آوری هدایا، لباس و غذا و رساندن آنها به مبارزان فلسطینی شرکت کرد. او همچنین از دوستانش خواست تا با سلاح آموزش ببینند و برخی از آنها به هلال احمر مصری در رمله پیوستند. پس از نکبت، سمیره ابوغزاله و خانواده اش به شهر نابلس آواره شدند، که او به همراه خواهرش، ندیره، پیش از اینکه دو برادرش از رمله به نابلس بروند و تیرباران شوند، به شهر نابلس آمدند. او و خواهرش، مدرسه ای در خانهٔ عمویش برای آموزش کودکان محله افتتاح کرد و به حمایت از خانواده کمک کردند. در سال ۱۹۵۰ به عنوان دبیر هلال احمر اردن در قدس انتخاب شد. در سال ۱۹۵۲ برای تحصیل در دانشگاه آمریکایی بیروت به بورسیهٔ تحصیلی پیوست و در آنجا در برنامه آموزش و روان شناسی ثبت نام کرد. در بیروت، ا
و از طریق جنبش ملی گرایان عرب و انجمن العروة الوثقی که توسط استاد دانشگاه و متفکر ملی گرای کنستانتین زُرَیق تأسیس شده بود، زمینهٔ فعالیت سیاسی فراوانی داشت. نقش او با شرکت در یک کمپین فعال علیه دعوت دانشجویان دختر دانشگاه آمریکایی برای دیدار با تفنگداران دریایی آمریکایی که از سواحل لبنان بازدید می کردند تا آنها را سرگرم کنند، برجسته شد که باعث شد مدیریت دانشگاه علیه او باشد. در تظاهراتی که در سال ۱۹۵۵ در بیروت برای محکوم کردن پیمان بغداد برگزار شد، او و دیگر همکلاسی هایش شرکت کرد که باعث انفصال آنان از دانشگاه شد، چرا که در تضاد با دستورالعمل مدیریت دانشگاه بود. به دنبال شرکت او در این تظاهرات، او مجبور شد ده روز ناپدید شود، هنگامی که خبر اخراج دانشجویان به گوش رئیس جمهور مصر جمال عبدالناصر رسید، وی از طریق رادیو صدای عرب اعلام کرد که آنها در دانشگاه های مصر پذیرفته می شوند. پس از بازگشت از بیروت به نابلس در زمینهٔ دفاع از حقوق زنان فعال شد، به ویژه حق رأی و حق نامزدی در مجلس. او در سازماندهی چندین جشنواره برای دفاع از این حقوق شرکت کرد. ابوغزاله در سال ۱۹۵۵ برای تکمیل تحصیلات دانشگاهی خود که در بیروت آغاز کر
ده بود، به قاهره نقل مکان کرد. او در سال ۱۹۵۶ مدرک لیسانس ادبیات عرب را از دانشگاه قاهره گرفت. پس از فارغ التحصیلی به فلسطین بازگشت و از سال ۱۹۵۷ تا ۱۹۵۸ در دانشکدهٔ معلمان زن رام الله-البیره تدریس کرد. اما با اصرار خانواده اش که می ترسیدند به دلیل فعالیت های سیاسی او دستگیر شود، به قاهره بازگشت. او به دانشگاه قاهره دوباره پیوست و در سال ۱۹۶۲ مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشتهٔ ادبیات عرب با پژوهشی با عنوان «شعر ملی در مصر و شام بین جنگ های جهانی اول و دوم» گرفت. در همان سال کتابی با عنوان «خاطرات یک دختر عرب» در قاهره منتشر کرد. سمیره ابوغزاله به مدت بیست سال در شورای عالی مراقبت از هنر و ادبیات در قاهره کار کرد و سپس در دانشگاه آمریکایی قاهره به تدریس زبان عربی برای خارجی ها پرداخت. در آوریل ۱۹۶۳، سمیره ابوغزاله با همکاری تعدادی از زنان فلسطینی مقیم قاهره، از جمله: زینات عبدالمجید، جهاد سلامه، عایده بامیه و رجاء بیدس، ابتکار عمل را برای تأسیس «اتحادیهٔ زنان فلسطین» در قاهره به دست گرفت. آنان اهداف اتحادیهٔ سیاسی را این گونه تعریف کردند: «تجمع، سازماندهی و تلاش برای آزادی فلسطین». وی سپس در کمیتهٔ مقدماتی که
متشکل از نمایندگان سازمان های زنان فلسطینی در داخل و خارج از فلسطین بود، با ادارهٔ سازمان مردمی سازمان آزادیبخش فلسطین شرکت کرد و «اتحادیهٔ عمومی زنان فلسطینی» را در سال ۱۹۶۵ در قدس تأسیس کرد. اتحادیهٔ زنان فلسطین در قاهره، شعبه ای از این اتحادیه شد و تا سال ۲۰۱۰ ریاست هیئت اداری آن را بر عهده داشت. در سال ۱۹۶۵ به عنوان عضو مجلس ملی فلسطین انتخاب شد که نخستین زنی است که به این سمت رسید و در دروه های بعدی عضو آن باقی ماند. همچنین در سال ۱۹۸۵ به عضویت شورای مرکزی سازمان آزادیبخش فلسطین درآمد. ابوغزاله در قاهره، خانهٔ دانشجویان دختر فلسطینی را تأسیس کرد و به افتتاح چندین خانهٔ فلسطینی که برای استخدام زنان و خانواده ها در پروژه های وابسته به اتحادیهٔ عمومی زنان فلسطینی اختصاص داشت، کمک کرد. او به مدت چهل سال یک برنامهٔ رادیویی در رادیو فلسطین که از قاهره پخش می شد، به نام «دختر فلسطین» ارائه کرد. او همچنین یک ستون هفتگی در روزنامهٔ «الدفاع» قدس داشت. او در ده ها کنفرانس فلسطینی، عربی و بین المللی شرکت کرد. سمیرا ابوغزاله در ۱۲ ژانویه ۲۰۱۷ در قاهره درگذشت و پیکرش در یکی از قبرستان های قاهره به خاک سپرده شد. محمود
عباس، رئیس جمهور فلسطین با تمجید از «کمک های او در مراحل مختلف مبارزات ملی و تأکید بر اینکه زندگی خود را وقف خدمت به مردم ما و آرمان عادلانه آن ها کرده است»، درگذشت او را تسلیت گفت. محمود عباس همچنین در ۱ مه ۲۰۱۸، مدال طلای شایستگی و تعالی را به نام او اهدا کرد. زندگی شخصی. شوهرش جمال سلیم از مصر بود و دخترشان مونا نام داشت.
بازی های مدیترانه ۲۰۰۱ () چهاردهمین دوره مسابقات بازی های مدیترانه است که از ۲ تا ۱۵ سپتامبر ۲۰۰۱ در شهر تونس، تونس برگزار شده است. این بازی ها با حضور ۲٬۹۹۱ ورزشکار از ۲۳ کشور انجام شده است. برگزارکنندگان بازی ها تصمیم گرفتند که مراسم اختتامیه را به دلیل حملات ۱۱ سپتامبر برگزار نکنند.
بازی های مدیترانه ۲۰۰۵ () پانزدهمین دوره مسابقات بازی های مدیترانه است که از ۲۴ ژوئن تا ۳ ژوئیه ۲۰۰۵ در آلمریا، اسپانیا برگزار شده است. این بازی ها با حضور ۳٬۲۰۳ ورزشکار از ۲۱ کشور انجام شده است.
مدونا طلایی اسن یک مجسمه از مریم مقدس و نوزاد عیسی مسیح است. این مجسمه دارای یک هسته چوبی است که با لایه های نازک ورق طلایی پوشانده شده است. این اثر بخشی از گنجینه کلیسای جامع اسن، که قبلاً کلیسای صومعه اسن بوده است، می باشد و در نوردراین-وستفالن آلمان به نمایش گذاشته شده است. ارتفاع این مجسمه ۷۴ سانتی متر (۲۹ اینچ) است و در پایه ۲۷ سانتی متر (۱۰.۶ اینچ) عرض دارد. این مجسمه که تاریخ ساخت آن به حدود سال ۹۸۰ میلادی بازمی گردد، هم قدیمی ترین مجسمه شناخته شده از مدونا و هم قدیمی ترین مجسمه مستقل قرون وسطایی در شمال آلپ است. این اثر همچنین یکی از معدود شاهکارهای هنری باقی مانده از دوران اوتونیان است. تا به امروز، مدونا طلایی اسن به عنوان نمادی از هویت و احترام برای جمعیت منطقه روهر باقی مانده است. این مجسمه تنها نمونه کامل باقی مانده از فرمی رایج در میان کلیساها و صومعه های ثروتمند اروپای شمالی در قرون دهم و یازدهم میلادی است؛ برخی از این مجسمه ها اندازه طبیعی داشتند، به ویژه مجسمه های مربوط به تصلیب. تاریخ پیدایش. این مجسمه به سال ۹۸۰ میلادی برمی گردد و در زمان تصدی ماتیلده، نوه امپراتور اتو اول به عنوان رئیس صوم
عه صومعه اسن ساخته شده است. در دوران او و جانشینانش، صوفیه گاندرزهایم (۱۰۱۲–۱۰۳۹) و تئوفانو (۱۰۳۹–۱۰۵۸)، صومعه آثار هنری گران بهایی را که امروزه به عنوان ارزشمندترین بخش گنجینه اسن شناخته می شوند، به دست آورد. خالق این مجسمه ناشناخته است، اما به طور کلی تصور می شود که یا در کلن یا هیلدسهایم ساخته شده باشد. هیلدسهایم میزبان یک مدونا کمی جوان تر از آنچه در اسن وجود دارد، است، در حالی که کلن به عنوان محل خالق اثر محتمل تر به نظر می رسد، زیرا چین های لباس مدونا شبیه به صلیب اتو و ماتیلده مربوط به سال ۹۸۲ میلادی است که بخشی از گنجینه اسن می باشد اما بدون شک توسط یک زرگر کلنی ساخته شده زیرا ویژگی های مشترکی با صلیب جرو در کلیسای جامع کلن دارد. توصیف. مریم بر روی یک چهارپایه نشسته است و مجسمه ای نسبتاً بزرگ تر از اندازه طبیعی کودک مسیح در دامان او قرار دارد. او یک تونیک تنگ و آستین بلند به تن دارد و یک عبای ("پالا") کشیده شده روی شانه هایش دیده می شود. بر روی سر خود یک پوشیه دارد که انتهای آن با عبای او پوشانده شده است. در دست راست خود، یک گوی را با انگشت شست و دو انگشت دیگر بالا گرفته و در حالی که با دست چپ خود کود
ک را در دامانش نگه می دارد. مجسمه کودک مسیح نیز یک ردای مخصوص روحانی به تن دارد و کتابی را با دست چپ بر سینه خود فشار می دهد. هسته این مجسمه از یک تکه چوب واحد، احتمالاً از درخت سپیدار، تراشیده شده است، اگرچه تاریخ شناسان هنر در گذشته فرض می کردند که از چوب درخت گلابی، آلو یا زیرفون ساخته شده باشد.سطح مجسمه کاملاً با ورق های طلایی پوشانده شده است که ضخامت آنها کمتر از ۰.۲۵ میلی متر (۰.۰۱ اینچ) است و با پیچ های کوچک طلایی در جای خود نگه داشته شده اند. اندازه ورق های طلایی بسته به بافت سطح تغییر می کند. چهره های مادر و کودک هرکدام از یک ورق طلایی یکپارچه ساخته شده اند. چشم های رنگی مجسمه ها از مینای کلاوازونه ساخته شده اند. درحالی که چشم های مریم در قالب های کنده کاری شده قرار گرفته اند، چشم های کودک فقط بر روی هسته چوبی چسبانده شده اند.دست راست کودک از نقره ریخته گری ساخته شده و در قرن چهاردهم به مجسمه افزوده شده است؛ دست راست اصلی گم شده است. آثار تزئینات اصلی قرن دهمی بر روی گوی در دست راست مریم، بر روی پای عقبی سمت راست چهارپایه و همچنین بر کتاب و هاله کودک باقی مانده است.گره چین که عقابی را نشان می دهد و ب
ه نظر می رسد که عبای مریم را میخکوب می کند، افزوده ای از اوایل قرن سیزدهم است؛ فیبولا در زیر آن دارای ویژگی های گوتیک بوده و به قرن چهاردهم بازمی گردد.
دولت نخست علی سهیلی یکی از دولت های دوران پادشاهی مشروطه در دورهٔ پهلوی است که از اسفند ۱۳۲۰ تا مرداد ۱۳۲۱ فعالیت کرد. رئیس این دولت، علی سهیلی بود. پس از استعفای محمدعلی فروغی، نمایندگان مجلس در ۱۶ اسفند ۱۳۲۰ به زمامداری علی سهیلی ابراز تمایل کردند. در پی آن، فرمان نخست وزیری سهیلی همان روز توسط شاه صادر شد. پس از آن، سهیلی هیئت وزیران خود را روز ۱۸ اسفند به حضور شاه و سپس در همان روز به مجلس شورای ملی معرفی کرد. مجلس شورای ملی در ۲۱ اسفند با ۱۰۱ رأی از ۱۰۴ نفر به دولت وی رأی اعتماد داد. این دولت روز ۸ مرداد ۱۳۲۱ مستعفی شد.
ظَبْیَه خَمیس المُسلِمانی (۱۷ اوت ۱۹۵۸) شاعر، نویسنده و مترجم اماراتی است. در دانشگاه ایندیانا علوم سیاسی خواند. تحصیلات تکمیلی در رشتهٔ ادبیات عربی را در دانشگاه اکستر و دانشگاه لندن بین ۱۹۸۲–۱۹۸۷ و سپس در دانشگاه آمریکایی در قاهره میان ۱۹۹۲–۱۹۹۴ به پایان رساند. در سال ۱۹۸۹ به قاهره نقل مکان کرد تا در آنجا کار و زندگی کند. بین سال های ۱۹۹۲ تا ۲۰۱۰ در اتحادیهٔ کشورهای عربی کار می کرد. در طول حرفهٔ ادبی خود، شعر، رمان، ترجمه، مطالعات ادبی و مقالات بسیاری نوشته است. در سال ۱۹۸۱، اولین کتاب شعر او، «گامی بالای زمین» و اولین رمان او، «زندگی همان طور که هست» در سال ۲۰۱۱ منتشر شد. زندگی و پیشه. ظَبْیَه خَمیس المُسلِمانی در ۱۷ اوت ۱۹۵۸ در دبی، امارت دبی، امارات متصالح، به دنیا آمد. او در منطقهٔ جمیرا در خانهٔ «عوشه بنت خلیفه المر» (خالهٔ پدرش) به دنیا آمد. مادرش مَوزه بنت سعید بن مزینه نام داشت. ظبیه از دبی به دوحه نقل مکان کرد تا سال های اولیه کودکی خود را در آنجا سپری کند، سپس به ابوظبی برگشت و باقی دوران کودکی خود را در محلهٔ شیخ زاید در ابوظبی، گذراند. مادرش در تربیت و ایجاد استعداد شعری او نقش بسزایی داشت. خوان
دن را زودتر به او آموخت. نبوغ شعری او با اولین شعرهایش در دوازده سالگی به ثمر نشست. نخستین شعرش در آن زمان توسط روزنامهٔ الوثبه منتشر شد، شعری با عنوان «ناخدا». پس از اتمام تحصیلات ابتدایی و مقدماتی، ظبیه به مدرسهٔ متوسطه دخترانه ام عمار پیوست که در سال ۱۹۷۵ از آن با درجهٔ ممتاز فارغ التحصیل شد. زمانی که برای تکمیل تحصیلات دانشگاهی خود در ایالات متحده بورسیهٔ دولتی دریافت کرد، تحصیل علوم سیاسی و ادبیات عربی را با هم انتخاب کرد. در سال ۱۹۸۰ از دانشگاه ایندیانا در رشتهٔ علوم سیاسی فارغ التحصیل شد. پس از فارغ التحصیلی از دانشگاه ایندیانا، او به کشور خود بازگشت تا از سال ۱۹۸۰–۱۹۸۱ به عنوان معاون مدیر برنامه ریزی در ابوظبی خدمت کند. به زودی برای تکمیل تحصیلات تکمیلی خود به بریتانیا رفت و از سال ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۷ در دانشگاه اکستر و سپس در دانشگاه لندن ثبت نام کرد. در سال ۱۹۸۹ تصمیم گرفت به قاهره نقل مکان کند، در ساختمانی در منطقهٔ مهندسین جیزه اقامت گرفت. از سال ۱۹۹۲ تا ۲۰۱۰ در یک سمت دیپلماتیک در اتحادیهٔ کشورهای عربی کار کرد. همچنین بین سال های ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۴ به عنوان دانشجوی کارشناسی ارشد در دانشگاه آمریکایی در قاهره ت