Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
جذب سطحی (یا جذب سطحی) در کف جنگل، بخشی از بارش (خالص) یا تاج بارش است که به طور موقت در لایه بالایی کف جنگل ذخیره می شود و به طور متوالی در طول و پس از رویداد بارندگی، ظرف چند ساعت یا چند روز تبخیر می شود. کف جنگل می تواند شامل خاک لخت، پوشش گیاهی کوتاه (مانند علف ها، خزه ها، پوشش گیاهی خزنده و غیره) یا زباله (مانند برگ ها، شاخه های کوچک یا شاخه های کوچک) باشد. این سرریز به ویژه سرشار از مواد مغذی است که توزیع مجدد آن در خاک را به عاملی مهم برای بوم شناسی و نیاز آبی پوشش گیاهی اطراف تبدیل می کند. به عنوان یک فرایند هیدرولوژیکی، برای مدیریت منابع آب و تغییرات اقلیمی بسیار مهم است. عوامل مؤثر. ویژگی های پوشش گیاهی. بر اساس نوع کف جنگل، گونه های گیاهی مانند سوزن ها و برگ ها ظرفیت ذخیره سازی متفاوتی دارند. ضخامت لایه پوشش گیاهی می تواند یک عامل مؤثر باشد زیرا لایه های ضخیم تر ظرفیت بیشتری برای ذخیره آب دارند. در طول سال، واکنش فصلی قابل مشاهده ای وجود دارد. در پاییز، برگ های افتاده روی کف جنگل جمع می شوند تا ضخامت آن را افزایش دهند که سپس به آرامی تجزیه می شود. در حضور برف، لایه پوشش گیاهی فشرده می شود و ظرفیت ذ
خیره سازی را کاهش می دهد. ویژگی های بارش. فراوانی وقایع بارش تاجی، چه پیوسته و چه در فواصل نامنظم، تأثیر قابل توجهی بر جذب آب دارد. حتی اگر میزان بارش آنها برابر باشد، دومی فواصل زمانی دارد که امکان تبخیر جزئی را فراهم می کند و باعث ایجاد فضای ذخیره سازی بیشتر می شود. شدت بارش عامل مهمی در ذخیره سازی است، زیرا شدت های بالا با افزایش ظرفیت ذخیره سازی سازگار هستند. تقاضای تبخیری. تبخیر با پتانسیل بالا، تبخیر آب جذب شده را تسریع می کند، دو عامل تسهیل کننده تبخیر، باد و تابش هستند. باد بخش قابل توجهی از حذف رطوبت است و تمایل دارد در سطح زمین پایین بماند و به کمبود بخار بیشتر منجر شود. نفوذ تابش از طریق سایبان باعث می شود که در زمستان تابش بیشتری نسبت به تابستان به کف جنگل برسد و این امر باعث ایجاد تغییر در میزان تبخیر فصلی می شود. تلفات رهگیری. تلفات باران ربایشی، بخشی از بارندگی است که توسط تاج پوشش گیاهی جذب شده و به اتمسفر تبخیر می شود و به صورت اختلاف بین بارندگی ناخالص و بارندگی خالص (مجموع بارش تاجی و جریان ساقه) در سطح زمین محاسبه می شود. میزان کلی از دست رفتن پوشش گیاهی به میزان تبخیر از سطح مرطوب تاج پوش
ش و مدت زمان خیس بودن تاج پوشش بستگی دارد. به نظر می رسد یک فرایند جزئی باشد، اما فراوانی آن می تواند مانع از روند بارش باران و شارژ مجدد رطوبت خاک و تولید رواناب شود و در نهایت بر تعادل آب تأثیر بگذارد. این امر به ویژه در مورد توده های جنگلی که سالانه یک چهارم یا بیشتر از میزان بارندگی ناخالص خود را از دست می دهند، صادق است. این می تواند از ۹٪ در آمازون تا ۶۰٪ در "نوئل سیتکایی" و "نوئل نروژی" در بریتانی متغیر باشد. پوشش گیاهی بلند، برخلاف پوشش گیاهی کوتاه، میزان تبخیر قابل توجهی از آب جذب شده را تجربه می کند که از میزان تعرق بیشتر است. اندازه گیری. تحقیقات کمی در مورد میزان نفوذ آب در کف جنگل وجود دارد، اما این میزان با روش های آزمایشگاهی یا میدانی قابل اندازه گیری است. در روش های آزمایشگاهی، نمونه ها تحت شرایط کنترل شده در آزمایشگاه مشاهده می شوند، هرچند که خطر آسیب به نمونه ها وجود دارد. روش های میدانی، آزمایش هایی هستند که در محل انجام می شوند و در نتیجه، دست خوردگی نمونه ها به حداقل می رسد. مدل های نوع راتر، تکنیک های رایج تری در مدل سازی فرایند رهگیری هستند. این امر با تعادل ورودی، ذخیره و خروجی بارندگی
از طریق زهکشی و تبخیر نشان داده می شود.
خاک آبگریز خاکی است که ذرات آن آب را دفع می کنند. لایه آبگریزی معمولاً در چند سانتی متر زیر سطح، موازی با پروفیل خاک یافت می شود. این لایه می تواند از نظر ضخامت و فراوانی متفاوت باشد و معمولاً توسط لایه ای از خاکستر یا خاک سوخته پوشیده شده است. شکل گیری و ساختار. خاک آبگریز معمولاً زمانی تشکیل می شود که آتش یا هوای داغ، ترکیبات مومی شکل موجود در بالاترین لایه زباله متشکل از مواد آلی را پراکنده کند. پس از پراکنده شدن ترکیبات، آنها عمدتاً ذرات خاک شنی نزدیک سطح در لایه های بالایی خاک را می پوشانند و خاک را آبگریز می کنند. سایر تولیدکنندگان پوشش های آبگریز، آلودگی و نشت های صنعتی به همراه فعالیت میکروبی خاک هستند. آبگریزی همچنین می تواند به عنوان یک ویژگی طبیعی خاک در نظر گرفته شود که ناشی از تخریب پوشش گیاهی طبیعی مانند اکالیپتوس است که دارای خواص موم طبیعی است. مشخص شد که در یک منطقه خاص از شن و ماسه نیوزیلند، این پوشش لیپیدی مومی شکل عمدتاً از هیدروکربن ها و تری گلیسیریدهایی تشکیل شده است که از نظر pH بازی هستند و مقدار کمتری از اسیدهای چرب بلند زنجیر اسیدی نیز در آنها وجود دارد. نفوذ مویرگی در میان ذرات خاک
توسط پوشش آبگریز روی ذرات محدود می شود و در نتیجه باعث دفع آب در هر ذره تحت تأثیر می شود، زیرا سر آبدوست لیپید خود را به ذره شن می چسباند و دم آبگریز آن را به عنوان محافظ بیرونی ذره باقی می گذارد. این موضوع را می توان در شکل ۱ زیر مشاهده کرد. سایر عوامل مهم دفع آب خاک شامل بافت خاک، میکروبیولوژی، زبری سطح خاک، محتوای ماده آلی خاک، ترکیب شیمیایی خاک، اسیدیته، محتوای آب خاک، نوع خاک، کانی شناسی ذرات رس و تغییرات فصلی منطقه است. بافت خاک نقش مهمی در پیش بینی اینکه آیا خاک می تواند آب گریز باشد یا خیر، ایفا می کند، زیرا ذرات دانه درشت تر در خاک مانند شن و ماسه، سطح مقطع کمتری دارند و این امر آنها را مستعد پوشیده شدن کامل توسط ترکیبات آبگریز می کند. پوشاندن کامل یک ذره سیلت یا رس با مساحت سطح بیشتر بسیار دشوارتر است، اما وقتی این اتفاق می افتد، دفع آب حاصل از خاک شدید است. همزمان با تجزیه مواد آلی خاک به شکل زیست توده گیاهی یا میکروبی، تغییرات فیزیکوشیمیایی نیز می توانند این ترکیبات آبگریز را به داخل خاک آزاد کنند. با این حال، این به نوع فعالیت میکروبی موجود در خاک بستگی دارد زیرا می تواند مانع توسعه ترکیبات آبگری
ز نیز شود. آزمایش آبگریزی. به دلیل سادگی آزمایش، تقریباً همیشه ابتدا با آزمایش زمان نفوذ قطرات آب (WDPT) میزان دفع آب خاک آزمایش می شود. این آزمایش با ثبت زمان لازم برای نفوذ یک قطره آب به خاک مشخص انجام می شود که نشان دهنده پایداری دفع آب است. نفوذ آب به صورت ورود خود به خودی آب به خاک بیان می شود و با زاویه تماس آب و خاک همبستگی دارد. اگر زاویه تماس آب و خاک بیشتر از ۹۰ درجه باشد، خاک آبگریز (هیدروفوب) تشخیص داده می شود. همچنین مشاهده شده است که اگر قطره آزمایش روی خاک آبگریز قرار گیرد، قبل از ناپدید شدن، به سرعت پوسته ای از ذرات روی آن ایجاد می شود. روش دیگر برای تعیین آبگریزی خاک، آزمایش مولاریته قطره اتانول (MED) است. آزمایش MED از محلول های اتانول با کشش سطحی متغیر برای مشاهده خیس شدن خاک در یک بازه زمانی ۱۰ ثانیه استفاده می کند. اگر در بازه زمانی مشخص شده هیچ گونه خیس شدنی رخ نداد، محلول آبی اتانول با کشش سطحی کمتر، روی ناحیه دیگری از نمونه قرار داده می شود. نتایج آزمایش MED به مولاریته محلول اتانولی که قطرات آن در ۱۰ ثانیه اختصاص داده شده جذب شده اند، بستگی دارد. طبقه بندی آب گریزی خاک از این آزمایش م
ی تواند با استفاده از شاخص MED انجام شود که در آن خاک غیرآب گریز دارای شاخصی کمتر یا مساوی ۱ و خاک به شدت آب گریز دارای شاخصی بزرگتر یا مساوی ۲٫۲ است. شاخص MED، کشش سطحی ۹۰ درجه، مولاریته اتانول و درصد حجمی با هم همبستگی دارند و می توانند به یکدیگر تبدیل شوند. در این آزمایش، مقدار کشش سطحی مایع-هوای محلول اتانول که در این بازه زمانی جذب می شود، به عنوان کشش سطحی نود درجه خاک استفاده می شود. فشار ورود آب مرتبط با خاک مورد آزمایش، شاخص دیگری از میزان نفوذ است زیرا با درجه دفع آب همراه با اندازه منافذ خاک مرتبط است. تأثیر بر کشاورزی و اکوسیستم ها. خاک های آبگریز و بیزاری آنها از آب، پیامدهایی بر میزان دسترسی گیاه به آب، مواد مغذی موجود در گیاه، هیدرولوژی و ژئومورفولوژی منطقه آسیب دیده دارد. با کاهش سرعت نفوذ، زمان تولید رواناب کاهش می یابد و منجر به افزایش جریان آب به زمین در هنگام بارندگی یا آبیاری می شود. رواناب بیشتر، فرسایش را افزایش می دهد، باعث ایجاد الگوهای ناهموار خیس شدگی در خاک می شود، شستشوی مواد مغذی را تسریع می کند و حاصلخیزی خاک را کاهش می دهد، مسیرهای جریان متفاوتی را در منطقه ایجاد می کند و خطر آ
لودگی در خاک را افزایش می دهد. زهکشی مواد مغذی در نواحی ضعیف تر دفع در خاک آبگریز رخ می دهد که در آن آب ترجیحاً به داخل خاک زهکشی می شود. از آنجا که آب نمی تواند به مناطق قوی تر آبگریزی تخلیه شود، آب مسیرهایی برای جریان ترجیحی پیدا می کند که در آنجا می تواند به عمق بیشتری در پروفیل خاک نفوذ کند. اگر میزان آبیاری یا بارندگی زیاد باشد، آب می تواند به زیر ناحیه ریشه جریان یابد و آن را از دسترس هر گیاهی خارج کند و اغلب کودها و مواد مغذی را نیز با خود می برد. این امر علاوه بر این منجر به توزیع ناهموار مواد مغذی و مواد شیمیایی کاربردی می شود که منجر به پوشش گیاهی تکه تکه می شود. در یک محیط کشاورزی، خاک آبگریز محدودیت بزرگی برای عملکرد محصول است. برای مثال، در استرالیا، گزارش های مستندی از کاهش تا ۸۰ درصدی تولید به دلیل دفع آب خاک وجود دارد. این به دلیل سرعت پایین جوانه زنی بذر در خاک و همچنین سطح پایین آب قابل دسترس گیاه است.
در مهندسی ژئوتکنیک، کنترل سطح آب زیرزمینی به معنای کنترل ارتفاع سطح آب زیرزمینی با استفاده از زهکشی است. کاربردهای اصلی آن در زمین های کشاورزی (برای بهبود عملکرد محصول با استفاده از سیستم های زهکشی کشاورزی) و در شهرها برای مدیریت زیرساخت های گسترده زیرزمینی است که شامل پی ساختمان های بزرگ، سیستم های حمل و نقل زیرزمینی و تأسیسات گسترده (شبکه های آبرسانی، فاضلاب، زهکش های طوفان و شبکه های برق زیرزمینی) می شود. توضیحات و تعاریف. زهکشی زیرسطحی زمین با هدف کنترل سطح ایستابی آب های زیرزمینی در زمین های غرقاب اولیه در عمقی قابل قبول برای هدفی که زمین برای آن استفاده می شود، انجام می شود. عمق سطح ایستابی با زهکشی "بیشتر" از بدون زهکشی است. هدف. در زهکشی زمین های کشاورزی، هدف از کنترل سطح آب زیرزمینی، ایجاد عمقی از سطح آب زیرزمینی (شکل ۱) است که دیگر تداخل منفی با عملیات کشاورزی لازم و عملکرد محصول نداشته باشد (شکل ۲، ساخته شده با مدل SegReg، به صفحه: رگرسیون قطعه بندی شده مراجعه کنید). علاوه بر این، زهکشی زمین می تواند به کنترل شوری خاک کمک کند. هدایت هیدرولیکی خاک نقش مهمی در طراحی زهکشی دارد. تدوین "معیارهای زهکشی
کشاورزی" برای ارائه هدفی به طراح و مدیر سیستم زهکشی در جهت حفظ عمق بهینه سطح ایستابی ضروری است. بهینه سازی. بهینه سازی عمق سطح ایستابی با مزایا و هزینه های سیستم زهکشی مرتبط است (شکل ۳). هرچه عمق مجاز سطح ایستابی کمتر باشد، هزینه سیستم زهکشی که باید برای دستیابی به این عمق نصب شود، کمتر است. با این حال، کاهش عمق اولیه بسیار کم توسط زهکشی زمین "، عوارض جانبی" را به دنبال دارد. این موارد نیز باید در نظر گرفته شوند، از جمله هزینه های کاهش عوارض جانبی منفی. "بهینه سازی" طراحی زهکشی و توسعه "معیارهای زهکشی" در مقاله تحقیقات زهکشی مورد بحث قرار گرفته است. شکل ۴ نمونه ای از تأثیر عمق زهکش بر شوری خاک و پارامترهای مختلف آبیاری/زهکشی را که توسط برنامه SaltMod شبیه سازی شده است، نشان می دهد. تاریخچه. از نظر تاریخی، زهکشی زمین های کشاورزی با حفر جوی های روباز نسبتاً کم عمق آغاز شد که هم رواناب سطح زمین و هم جریان آب های زیرزمینی خروجی را دریافت می کردند. از این رو، جوی ها علاوه بر عملکرد زهکشی زیرزمینی، عملکرد زهکشی سطحی نیز داشتند. در پایان قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، احساس می شد که جوی ها مانعی برای عملیات کشاورزی ه
ستند و جوی ها با خطوط مدفون لوله های سفالی (کاشی) جایگزین شدند، هر کاشی حدود ۳۰ سانتی متر طول. از این رو اصطلاح " زهکشی کاشی " به وجود آمده است. از سال ۱۹۶۰، استفاده از لوله های پلاستیکی بلند، انعطاف پذیر و موجدار (پلی وینیل کلراید یا پلی اتیلن) که می توانستند به طور کارآمد و یکجا توسط ماشین های حفاری نصب شوند، آغاز شد. لوله ها می توانند از قبل با مواد پوششی مانند الیاف مصنوعی و ژئوتکستایل پیچیده شوند که از ورود ذرات خاک به داخل زهکش ها جلوگیری می کند؛ بنابراین، زهکشی زمین به یک صنعت قدرتمند تبدیل شد. در همان زمان، کشاورزی به سمت حداکثر بهره وری پیش می رفت، به طوری که نصب سیستم های زهکشی با سرعت تمام آغاز شد. محیط زیست. در نتیجه توسعه های گسترده، بسیاری از پروژه های زهکشی مدرن "بیش از حد طراحی" شدند، در حالی که عوارض جانبی منفی زیست محیطی نادیده گرفته شدند. در محافلی که دغدغه های زیست محیطی داشتند، حرفه زهکشی زمین شهرت بدی پیدا کرد، گاهی به حق و گاهی به ناحق، به ویژه زمانی که زهکشی زمین با فعالیت فراگیرتر احیای تالاب اشتباه گرفته می شد. امروزه، در برخی کشورها، روند تندروی برعکس شده است. علاوه بر این، سیستم ها
ی زهکشی "کنترل شده" یا "مهارشده"، همان طور که در شکل ۵ نشان داده شده و در صفحه «سیستم زهکشی (کشاورزی)» مورد بحث قرار گرفته است، معرفی شدند. طراحی زهکشی. طراحی سیستم های زهکشی زیرزمینی از نظر چیدمان، عمق و فاصله زهکش ها اغلب با استفاده از معادلات زهکشی زیرزمینی با پارامترهایی مانند عمق زهکشی، عمق سطح ایستابی، عمق خاک، هدایت هیدرولیکی خاک و دبی زهکش انجام می شود. دبی زهکش از بیلان آب کشاورزی بدست می آید. محاسبات را می توان با استفاده از مدل های کامپیوتری انجام داد که از معادل هیدرولیکی قانون ژول در الکتریسیته استفاده می کند. زهکشی توسط چاه ها. زهکشی زیرزمینی آب های زیرزمینی را می توان با چاه های پمپاژ نیز انجام داد (زهکشی "عمودی"، برخلاف زهکشی "افقی"). چاه های زهکشی به طور گسترده در برنامه کنترل و احیای شوری (SCARP) در دره سند پاکستان مورد استفاده قرار گرفته اند. اگرچه این تجربیات چندان موفق نبودند، اما امکان سنجی این تکنیک در مناطقی با سفره های آب زیرزمینی عمیق و نفوذپذیر را نباید نادیده گرفت. فاصله چاه ها در این مناطق می تواند آنقدر زیاد باشد (بیش از ۱۰۰۰ متر) که نصب سیستم های زهکشی "عمودی" در مقایسه با زهکشی
زیرزمینی "افقی" (زهکشی توسط لوله ها، نهرها، ترانشه ها، با فاصله ۱۰۰ متر یا کمتر) می تواند نسبتاً ارزان باشد. برای طراحی یک میدان چاه برای کنترل سطح ایستابی می تواند مفید باشد. طبقه بندی. طبقه بندی سیستم های زهکشی در مقاله سیستم زهکشی (کشاورزی) آمده است. اثرات بر عملکرد محصول. بیشتر محصولات کشاورزی به حداقل عمق سفره آب زیرزمینی نیاز دارند. برای برخی از محصولات مهم غذایی و فیبری، طبقه بندی انجام شد زیرا در اعماق کمتر، محصول دچار کاهش عملکرد می شود.
نیروی واکنش سریع ناتو () یک نیروی واکنش سریع ناتو با آمادگی بالا است که شامل واحدهای زمینی، دریایی، هوایی و نیروهای ویژه می شود که قادر به استقرار سریع در کوتاه ترین زمان ممکن هستند. نیروی واکنش سریع ناتو بیش از ۵۰۰ هزار نیرو دارد. نیروهای آن شامل واحدهایی از چندین شریک غیر عضو ناتو، از جمله اوکراین (از سال ۲۰۱۴) و گرجستان (از سال ۲۰۱۵) است. نیروی واکنش سریع ناتو در ژوئن ۲۰۰۳ بر اساس مصوبات اجلاس پراگ ۲۰۰۲ تشکیل شد. واحدهای اختصاص یافته به نیروی واکنش سریع ناتو تا فوریه ۲۰۲۲ فقط برای امدادرسانی و امنیت در برابر بلایا استفاده می شدند، زمانی که برای اولین بار در پاسخ به حمله روسیه به اوکراین فعال شد. در سال ۲۰۲۴ نیروی واکنش سریع متفقین جایگزین آن شد.
آبگیری حذف آب از یک مکان است. این کار ممکن است با طبقه بندی مرطوب، سانتریفیوژ، فیلتراسیون یا فرآیندهای جداسازی جامد-مایع مشابه، مانند حذف مایع باقیمانده از کیک فیلتر توسط فیلتر پرس به عنوان بخشی از فرآیندهای مختلف صنعتی انجام شود. زهکشی ساختمانی، تخلیه آب یا کنترل آب، اصطلاحات رایجی هستند که برای توصیف حذف یا تخلیه آب های زیرزمینی یا سطحی از بستر رودخانه، محل ساخت و ساز، صندوقچه یا چاه معدن، با پمپاژ یا تبخیر، استفاده می شوند. در یک سایت ساختمانی، این زهکشی ممکن است قبل از حفاری زیرسطحی برای فونداسیون ها، شمع بندی یا فضای زیرزمین برای پایین آوردن سطح آب زیرزمینی انجام شود. این امر اغلب شامل استفاده از پمپ های «آبگیری» شناور، پمپ های گریز از مرکز «زباله» اجکتورها یا اعمال خلاء به چاه های نقطه ای می شود. شرکت تحقیقات تجاری بین المللی ویژونگین، بازار جهانی پمپ های آبگیری را در سال ۲۰۱۸، ۶٫۴ میلیارد دلار ارزیابی کرد. فرایندها. چاه های عمیق. یک چاه عمیق معمولاً از یک گمانه مجهز به آستر شکاف دار و یک پمپ شناور برقی تشکیل شده است. با پمپاژ آب از چاه عمیق، یک گرادیان هیدرولیکی تشکیل می شود و آب به درون چاه جریان می ی
ابد و یک فرورفتگی مخروطی در اطراف چاه ایجاد می کند که در آن آب کمی یا هیچ آبی در فضاهای خالی خاک اطراف باقی نمی ماند. چاه های عمیق در خاک هایی با نفوذپذیری (ک) بهترین عملکرد را دارند. = ۱۰ متر بر ثانیه تا ۱۰ متر بر ثانیه؛ میزان افت فشاری که یک چاه می تواند به آن دست یابد، تنها با اندازه پمپ ماهی محدود می شود. چاه های عمیق را می توان به صورت حلقه ای در اطراف محل حفاری نصب کرد تا سطح آب پایین بیاید و محل خشک و ایمن بماند. معادلات متعددی را می توان برای طراحی سیستم های زهکشی چاه های عمیق استفاده کرد، با این حال بسیاری از این معادلات مبتنی بر داده های تجربی هستند و گاهی اوقات با شکست مواجه می شوند. تمرین و تجربه، همراه با درک صحیح از اصول اساسی زهکشی، بهترین ابزار برای طراحی یک سیستم موفق هستند. برخی از موقعیت های آبگیری «آنقدر رایج هستند که تقریباً می توان آنها را با یک حساب سرانگشتی طراحی کرد». چاه های عمیق همچنین برای آزمایش سفره های آب زیرزمینی و زهکشی آب های زیرزمینی توسط چاه ها استفاده می شوند. نقاط چاه. چاهک ها قطر کوچکی دارند (حدود ۵۰) لوله هایی با شکاف هایی در نزدیکی کف که در زمین فرومی روند و آب از آنها
توسط خلاء ایجاد شده توسط یک پمپ پیستونی آبگیری کشیده می شود. چاه های نقطه ای معمولاً در مراکز نزدیک به هم در امتداد یا اطراف لبهٔ حفاری نصب می شوند. از آنجایی که خلاء به ۰ بار محدود می شود، ارتفاعی که آب می تواند کشیده شود (در عمل) به حدود ۶ متر محدود می شود. چاه های نقطه ای را می توان به صورت مرحله ای نصب کرد، به این صورت که مرحله اول سطح آب را تا پنج متر کاهش می دهد و مرحله دوم که در سطح پایین تری نصب می شود، سطح آب را بیشتر پایین می آورد. آبی که بین چاه های عمیق می چکد را می توان توسط یک ردیف چاه نوک تیز در نوک چاه جمع آوری کرد. این روش، عرض بسیار ضخیم تری را بدون نیروهای نشت تضمین می کند. نیزه های چاه زن معمولاً برای بیرون کشیدن آب های زیرزمینی در شرایط خاک شنی و شرایط سنگی استفاده می شوند و در خاک رس به اندازه کافی مؤثر نیستند. اگر شرایط زمین حاوی رس قابل توجهی باشد، گاهی اوقات به جای نیزه از پمپ های باز استفاده می شود. زهکشی افقی. نصب سیستم های زهکشی افقی نسبتاً آسان است. یک ترنچر یک لوله بدون سوراخ و به دنبال آن یک لوله سوراخ دار پیچیده شده با الیاف مصنوعی یا آلی نصب می کند. طول زهکش با توجه به قطر زه
کش، شرایط خاک و سطح ایستابی تعیین می شود. به طور کلی، طول لوله های تخلیه ۵۰ متر رایج است. پس از نصب لوله تخلیه، یک پمپ به فاضلاب متصل می شود. پس از پایین آمدن سطح آب زیرزمینی، می توان ساخت و ساز مورد نظر را آغاز کرد. پس از اتمام ساخت و ساز، پمپ ها متوقف می شوند و سطح آب های زیرزمینی دوباره بالا می آید. عمق نصب تا ۶ متر رایج است. کنترل فشارهای منفذی. در حالی که مهندسان می توانند از زهکشی برای پایین آوردن سطح آب زیرزمینی یا زهکشی خاک استفاده کنند، می توانند از این فرایند برای کنترل فشار منفذی در خاک ها و جلوگیری از آسیب به سازه ها در اثر بالا آمدن پایه نیز استفاده کنند. فشارهای منفذی بالا در خاک هایی که از لای یا رس ریزدانه تشکیل شده اند، رخ می دهد. از آنجایی که این خاک ها نفوذپذیری بسیار کمی دارند، زهکشی به روش سنتی (جریان ثقلی به داخل چاه تخلیه) ممکن است بسیار پرهزینه یا حتی بی فایده باشد. در عوض، یک طرح آبگیری با کمک خلاء، مانند چاه های تخلیه یا چاه های عمیق آب بندی شده با خلاء، می تواند برای کشیدن آب به داخل چاه جهت استخراج استفاده شود. کاربردها. ساخت و ساز. زهکشی اغلب یک جزء حیاتی در پروژه های ساختمانی است
. تخلیه آب از یک سایت، با جلوگیری از تشکیل گل و لای و از بین بردن خطرات ناشی از آب برای تجهیزات الکتریکی، ایمنی را بهبود می بخشد. حذف آب همچنین پایداری خاک را بهبود می بخشد و فرسایش را کاهش می دهد. تصفیه فاضلاب. در تصفیه فاضلاب، ممکن است از آبگیری برای حذف جامدات در طول فرایند تصفیه برای دفع جداگانه استفاده شود. این ممکن است به شکل غلیظ شدن باشد، که در آن فقط مقداری از آب حذف می شود، یا آبگیری کامل.
آبگیری معدن به عملی گفته می شود که طی آن آب های زیرزمینی از معدن خارج می شوند. وقتی معدنی زیر سطح آب زیرزمینی امتداد می یابد، به دلیل جاذبه، آب های زیرزمینی به داخل معدن نفوذ می کنند. در برخی پروژه ها، آب های زیرزمینی مانع کوچکی هستند که می توان به صورت موردی با آنها برخورد کرد. در سایر معادن و در سایر شرایط زمین شناسی، آبگیری برای پایداری معدن اساسی است و ممکن است نیاز به استفاده از منابع و مدیریت بسیار زیادی داشته باشد. تاریخچه. عمل برداشت آب از معدنی که در حال بهره برداری است، از دوران نوسنگی انجام می شده است. در گذشته این کار با استفاده از یک سایه بان، حفر خاکریزهای عمیق تر به طوری که نیروی جاذبه آب را از بین ببرد، با نصب سطل های چرمی پر از آب روی چرخ های آبی یا، اگر هیچ روش دیگری وجود نداشت، حمل دستی سطل های پر از آب انجام می شد. پیچ ارشمیدس همچنین از نظر تاریخی برای پمپاژ آب از معادن استفاده می شد. در مواردی که هیچ یک از روش های آبگیری مؤثر نبود، معدن به دلیل سیل مجبور به تعطیلی شد. در قرن پانزدهم، تکنیک های تخلیه آب معدن پیشرفت های فنی زیادی داشتند، زیرا اولین پمپ های چوبی مکانیزه در معدن راملزبرگ آلما
ن (ساکسونی سفلی) و بعداً در معادن ارنفریدرسدورف (ساکسونی) در قرن شانزدهم مورد استفاده قرار گرفتند. با انقلاب صنعتی، تقاضا برای زغال سنگ بیشتر، تخلیه آب از معادن عمیق تر را نیز ایجاب می کرد. آب در سطل ها ریخته می شد و با استفاده از نقاله های طنابی که توسط اسب ها روی تردمیل ها حرکت می کردند، برداشته می شد. توماس ساوری اولین کسی بود که متوجه شد می توان از موتور بخار برای پمپاژ آب از معادن استفاده کرد، بنابراین او یک نوع اولیه از موتور بخار را به ثبت رساند. با این حال، موتور پیشنهادی او ناکارآمد و از نظر طراحی مشکل ساز بود. نمی توانست آب را بالاتر از بالاتر از سطح آب. موتور اتمسفری که توسط توماس نیوکامن در سال ۱۷۱۲ اختراع شد، ایده های توماس ساوری، که به دلیل حق ثبت اختراع ساوری مجبور به همکاری با او شده بود، و دنیس پاپین، با استفاده از اختراع پیستون او، را با هم ترکیب کرد. این اولین کاربرد عملی موتور بخار در معدن بود و برای آبگیری معادن زغال سنگ و قلع استفاده می شد. اولین پمپ فلزی قابل اعتماد توسط جوزف کارولی هل ساخته شد و در سال ۱۷۴۹ در شمنیتس مورد استفاده قرار گرفت. در قرن بیستم، پمپ های شناور نوآوری دیگری در ز
هکشی معادن ارائه دادند. در حال حاضر تکنیک ها و سیستم های آبگیری آنقدر پیشرفته و برای هر نوع معدن - روباز یا زیرزمینی - به خوبی تعریف شده اند که حتی معادنی با عمق هزاران متر نیز با موفقیت آبگیری می شوند. مشکلات مربوط به آبگیری معادن. تخلیه آب از معدنی که کاملاً یا تا حدی غرقاب شده است، یا حتی به عنوان یک رویه معمول در فعالیت های عادی معدن، ممکن است مشکلات متعددی را به همراه داشته باشد که بیشتر آنها مربوط به محیط زیست هستند. این اتفاق می تواند هم در معادن روباز و هم در معادن زیرزمینی رخ دهد. مشکلات بزرگی نیز در معادن متروکه ای که زهاب اسیدی معدن در آنها انباشته شده است، در حال شکل گیری است که با ماندن آب در معدن و واکنش با سنگ های نمایان، به یک مشکل بزرگتر تبدیل می شوند. می توان از طریق مدیریت صحیح و با بودجه کافی، اثرات آن را کاهش داد. مهم ترین نگرانی ها در مورد آبگیری معادن مربوط به زهکشی اسیدی معادن و پراکندگی آب آلوده به سایر منابع آبی و تبدیل شدن محیط زیست به یک منبع جدی آلودگی است. انواع روش ها و سیستم های زهکشی. آبگیری معادن روباز و معادن زیرزمینی متفاوت است. هر روش به لباس و تکنیک های متفاوتی متکی است.
در زیر زمین، از روش های زیر استفاده می شود:
کوه تسوکوبا ، کوهی با ارتفاع ۸۷۷ متر (۲۸۷۷ فوت) است که در انتهای شمالی تسوکوبا استان ایباراکی، ژاپن واقع شده است. کوه تسوکوبا. کوه تسوکوبا کوهی معروف با ارتفاع ۸۷۱ متر است که به کوه نانتای و کوه نیوتای متصل است. فوجیتا کوشیرو ارتش خود را در چوزنجی، که در نیمه راه کوه قرار داشت، گرد هم آورد. او با ۶۲ نفر از یارانش از اینجا قیام کرد. در حال حاضر، چوزنجی یک معبد متروکه است، اما معبد کوهستانی تسوکوبا در این مکان قرار دارد. این محوطه مملو از مکان های تاریخی مانند بنای یادبود قانون نیکوکاری کوه تسوکوبا و مجسمه فوجیتا کوشیرو است که به بازدیدکنندگان اجازه می دهد با تاریخ این کوه آشنا شوند. کوه تسوکوبا به عنوان کوتاه ترین کوه از بین ۱۰۰ کوه معروف ژاپن شناخته می شود و همچنین یک مکان محبوب برای پیاده روی است. رسیدن از معبد تسوکوبا به قله با تله کابین حدود ۳۰ دقیقه طول می کشد.
جشنواره فیلم کاستندورف () یک رویداد سالانه است که در اوایل ژانویه در روستای درونگراد (که با نام کاستندورف نیز شناخته می شود) در منطقه موکرا گورا صربستان برگزار می شود. این جشنواره در سال ۲۰۰۸ توسط شرکت تهیه کنندگی فیلمساز امیر کوستوریتسا تأسیس شد. این جشنواره هیچ حامی مالی ندارد و بخشی از بودجه آن توسط وزارت فرهنگ صربستان تأمین می شود. این جشنواره علاوه بر نمایش فیلم های بلند، در چندین بخش رقابتی برای اجراهای موسیقی وفیلم های کوتاه نیز برنامه دارد. جایزه اصلی جشنواره، تخم مرغ طلایی (Zlatno jaje)، به بهترین فیلم کوتاه اهدا می شود. جایزه ویلکو فیلاچ به بهترین فیلمبرداری اهدا می شود. این جشنواره هر ساله سینماگران برجسته جهان را دعوت می کند تا به عنوان داور یا مهمان ویژه حضور داشته باشند و از ایران تاکنون اصغر فرهادی، عباس کیارستمی، لیلا حاتمی و بهمن قبادی در این رویداد سینمایی حضور داشته اند.
سید جمال ملکوتی معاون نخست وزیر در امور اداری در دولت دوم محمد مصدق بود. ملکوتی کارمند وزرات فرهنگ بود و در دوران وزارت علی شایگان در این وزارت خانه رئیس دفتر وی و سپس معاون وزارت فرهنگ شد. پس از استعفای عباس مؤدب نفیسی وی به عنوان معاون نخست وزیر در دوره دوم نخست وزیری مصدق فعالیت کرد. وی از افرادی بود که در جریان کودتای ۲۸ مرداد همراه با مصدق و اعضای دولت او تا آخر روز ماند و همراه او و سایر اعضا و دکتر مصدق از مقر نخست وزیری (خانه محمد مصدق) خارج شد. وی روز بعد به همراه سرهنگ علی دفتری و سرهنگ دوم عزت الله دفتری خانه دکتر مصدق را ترک کرد.
قلمرو شیشیدو ، قلمرو فئودالی بود (هان (ژاپن)) تحت شوگون سالاری توکوگاوا دوره ادو ژاپن، واقع در ولایت هیتاچی (امروزه استان ایباراکی)، ژاپن بود.
فوجیتا کوشیرو ، (تولد ۲۳ فوریه ۱۸۴۲ - مرگ ۲۰ مارس ۱۸۶۵) سامورایی قلمرو میتو در اواخر دوره ادو (باکوماتسو) بود. او رهبر حزب میتو تنگو بود. زندگی. او در قلمرو میتو، شهرستان ایباراکی، ولایت هیتاچی (شهر میتو، استان ایباراکی) به عنوان چهارمین پسر (پسر نامشروع) فوجیتا توکو، که در آن زمان پیشکار توکوگاوا ناری آکی، ارباب قلمرو میتو بود، متولد شد. نام کوچک او ماکوتو و نام مستعارش شیریو بود. او از نام مستعار توکای استفاده می کرد و برای مدت کوتاهی آن را به اونو آیائو تغییر داد. مادرش توکی ساکی، هم بالینی توکو بود. وقتی او دو ساله بود، مادرش ساکی از کار برکنار شد و خانواده فوجیتا را ترک کرد. دلیل این امر این بود که ساکی، که یک صیغه بود، در جشنواره معبد توشوگو با همان اوبی ساتوکو، همسر قانونی، شرکت کرد. این رفتار به عنوان رفتاری بی ادبانه که نشان دهنده عدم آگاهی از جایگاه او بود، تلقی شد و شوهرش توکو نیز مورد انتقاد قرار گرفت، بنابراین ساتوکو که نگران هرج و مرج در خانه بود، او را از خانه بیرون کرد. کوشیرو دو برادر بزرگتر داشت (بزرگ ترین آنها در جوانی درگذشت)، اما گفته می شود که او با استعدادترین و فعال ترین برادرانش بود.