Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نظر گرفت که آیا کل قسمت باید روی صفحه نمایش داده شود یا خیر. اگر بازرسی به راحتی در مقیاس متوسط ​​انجام شود، نیازی به صفحه نمایش بزرگتر نیست. تولید کنندگان پروژکتور اندازه های صفحه نمایش متعددی را برای رفع نیازهای مختلف ارائه می دهند. بزرگنمایی. بزرگنمایی لنز پروجکشن ثابت است. نماهای مختلف قطعات اندازه گیری شده اغلب نیاز به بزرگنمایی متفاوت دارند. با این حال، پیکربندی معمول کارخانه پروژکتور با یک لنز است، بنابراین با توجه به نیاز، لنزهای اضافی خریداری و استفاده می شود. میز کار و لوازم جانبی میز کار برای قرار دادن و نگه داشتن قطعه اندازه گیری شده استفاده می شود. حجم خود، سفر X، Y و ظرفیت حمل آن بسیار مهم است. در همین حال، برای راحتی در نگه داشتن قطعه کار، یک میز چرخشی دقیق، یک نگهدارنده قطعه V-block و سایر لوازم جانبی به طور کلی اضافه می شود. همچنین پروژکتور باید مکانیزم فوکوس انعطاف پذیر و پایدار و فاصله کاری زیاد (سطح بالایی قطعه کار نسبت به گام لنز) داشته باشد. کاربر حالت های پردازش داده مناسب را انتخاب می کند: بدون استثنا، تمام پروژکتورهای اندازه گیری نوری مدرن موجود در بازار دیجیتالی شده اند. بنابراین ما
قابلیت های مربوط به پردازش داده را نیز در نظر خواهیم گرفت.
نائومی لیزل (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل انگلستان است که در پست مدافع میانی برای باشگاه بریستول سیتی در سوپر لیگ زنان انگلستان بازی می کند. وی در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۵ سال زنان انگلستان،زیر ۱۶ سال زنان انگلستان, زیر ۱۸ سال زنان انگلستان, زیر ۱۹ سال زنان انگلستان، و زیر ۲۳ سال زنان انگلستان بازی کرده است.
کشیتی گَربَه () که در زبان سانسکریت به معنای «گنجینهٔ زمین» است، یک بوداسف (کسی که در مسیر بودا شدن قرار گرفته) در آیین بودایی مهایانه است که به خاطر نذر خود برای نجات همه موجودات از رنج در قلمروهای دوزخی پس از مرگ بودا و قبل از ظهور بودای آینده، مایتریا، شناخته شده است. او اغلب به عنوان یک راهب بودایی با سر تراشیده، ردایی ساده و عصایی با حلقه های فلزی به تصویر کشیده می شود. کشیتی گربه به عنوان بوداسف نجات، نماد شفقت و وفاداری است. او نذر کرده است که تا زمانی که حتی یک موجود زنده در قلمروهای دوزخین باقی مانده باشد، به نیروانا (رهایی کامل) وارد نشود. او به کسانی که در رنج و عذاب هستند کمک می کند و آنها را به سوی بیداری معنوی هدایت می کند. کشیتی گربه در بسیاری از کشورهای آسیایی، به ویژه در چین و ژاپن، بسیار مورد احترام است. او اغلب به عنوان محافظ کودکان، مسافران، و زنان باردار شناخته می شود. همچنین، او به عنوان شفادهنده بیماری ها و ناتوانی ها مورد پرستش قرار می گیرد. در آیین بودایی، کشیتی گربه به عنوان یک شخصیت مهم در تمرین مراقبه و توسعه شفقت و مهربانی مورد احترام است. او به پیروان خود می آموزد که چگونه با کمک
به دیگران و کاهش رنج آنها، به رستگاری برسند. توصیف. کشیتی گربه، اگرچه در هند سرچشمه گرفته است، اما در چین و ژاپن بسیار محبوب شد. او به دلیل نذر خود برای نجات همه موجودات محکوم به جهنم، به عنوان نجات دهنده رنج دیدگان، در حال مرگ و کسانی که کابوس می بینند، مورد احترام است. در چین، او به عنوان حاکم دوزخ دیده می شود و وقتی کسی در حال مرگ است، از او کمک می خواهند. در ژاپن، او به خاطر شفقتش نسبت به درگذشتگان، به ویژه کودکان و جنین های سقط شده، مورد احترام است. تکریم گسترده او در آسیای مرکزی از تصاویر مکرر او بر روی پرچم های معابد آشکار است. کشیتی گربه معمولاً به صورت یک راهب با سر تراشیده، هاله ای در اطراف سر و علامتی بین ابروهایش به تصویر کشیده می شود. او عصایی برای باز کردن دروازه های دوزخ و یک مروارید شعله ور برای روشن کردن تاریکی حمل می کند. او به دلیل توانایی اش در تجلی به اشکال مختلف برای کاهش رنج، اغلب به ویژه در ژاپن، در شش جنبه مختلف به تصویر کشیده می شود که هر کدام مربوط به یکی از شش قلمرو میل و هوس است.
در فلسفه بودایی، اسکندهه () (سانسکریت) یا کندهه (khandha) (پالی) به معنای «توده»، «دسته» یا «گروه» است. این اصطلاح برای اشاره به پنج گروه یا دسته از پدیده هایی که وجود انسان را تشکیل می دهند، استفاده می شود. در فلسفه بودایی، اسکندهه پنج عنصر تشکیل دهنده وجود انسان است که شامل جسم، احساسات، ادراکات، شکل گیری های ذهنی و آگاهی است. این عناصر دائماً در حال تغییر هستند و هیچ کدام به تنهایی «من» یا «روح» ثابت و پایدار را تشکیل نمی دهند. این پنج اسکندهه (مؤلفه) عبارتند از: درک این نکته که همه چیز، از جمله خود ما، ناپایدار و در حال تغییر است، یکی از اصول اساسی آیین بودا است و به ما کمک می کند تا از رنج و وابستگی رها شویم. این مفهوم را می توان با یک رودخانه مقایسه کرد که در عین حال که هویت خود را حفظ می کند، قطرات آبی که آن را تشکیل می دهند، در هر لحظه متفاوت هستند. توضیح. اسکندهه (مؤلفه)، یک مفهوم کلیدی در آموزه های بودایی است. این مفهوم در کنار آموزه های سه نشان هستی (سه ویژگی هستی) به درک مسیر بیداری معنوی کمک می کند. بر اساس این آموزه، وجود انسان را می توان با پنج عامل توصیف کرد: احساسات بدن مادی با اندام های حسی
آن، احساسات، ادراک، شکل گیری های ذهنی و در نهایت، آگاهی. «وابستگی به پنج اسکندهه»Pañcaupādānaskandhāḥ در بودیسم به عنوان علت رنجDukkha دیده می شود. علاوه بر این، ارتباطی با آموزه «عدم وجود خود»Anatta وجود دارد. این آموزه بیان می کند که فراتر از پنج اسکندهه که دائماً در حال تغییر هستند، هیچ خود دائمی و تغییرناپذیری وجود ندارد. بودا در یکی از اولین آموزه های خود، در «گفتار در مورد ویژگی های عدم وجود روح»، توضیح داد که هیچ جزء یک شخص دارای ویژگی های یک روح ثابت نیست. از این نظر، دوگانه گرایی ذهن و بدن در تصویر غربی از انسان با تصویر بودایی از انسان متفاوت است. مفهوم شکل گیری های ذهنی بسیار پیچیده است و شامل موارد زیر می شود: اعمال و انگیزه های ارادی، اعمال و حالت های ادراکی، احساسات و عواطف، رفتارها و نگرش ها و همچنین دیدگاه ها (نگرش ها، تصاویر از خود). این پنج عنصر وجودی انسان، یعنی جسم، احساسات، ادراکات، شکل گیری های ذهنی و آگاهی، دائماً در حال تغییر و دگرگونی هستند. برای افراد عادی که آموزش های لازم را ندیده اند، کنترل این عناصر دشوار است. این عناصر به سرعت تغییر می کنند و به یکدیگر وابسته اند، به همین دلیل ا
نسان نیز تحت تأثیر تغییرات آن ها قرار می گیرد. در واقع، انسان یک جریان پیوسته و در حال تغییر است، نه یک جسم ثابت و پایدار. بنابراین، نه روحی جاودانه دارد و نه شخصیتی ثابت که اعمال و افکارش را تعیین کند، یعنی «من» وجود ندارد. بودا کاملاً به این موضوع اعتقاد داشت که انسان فانی است و تنها چیزی که از زندگی قبلی به زندگی بعدی منتقل می شود، کارما (اعمال و نتایج آنها) است. پس از تولد دوباره، این پنج عنصر وجودی به دلیل تغییر محیط، دوباره کاملاً تغییر می کنند. این آموزه با مفهوم رنج («دوکخا») در بودیسم ارتباط نزدیکی دارد. تنها زمانی که بفهمیم «من» یک مفهوم موقتی و بدون وجود دائمی است، می توانیم از خودخواهی رها شده و از زندگی و در نتیجه از رنج رهایی یابیم. به همین دلیل، در آیین بودایی، باید از وابستگی به یک «من» دائمی یا اعتقاد به یک خود ثابت دست کشید، زیرا این باورها منجر به حرص و آز، نفرت و توهم می شوند. با رها شدن از این وابستگی ها، می توان کارمای منفی را که مانع رسیدن به نیروانا (رهایی از چرخه تولد و مرگ) می شود، از بین برد. تهیگی. وقتی به اجزای تشکیل دهنده وجود خودمان طبق آموزه های بودا نگاه می کنیم، می بینیم که ه
یچ «من» ثابت و پایداری در آنها وجود ندارد. برای درک بهتر این موضوع، می توانیم از تشبیه یک واگن استفاده کنیم. واگن فقط یک نام است و در واقع مجموعه ای از قطعات مختلف است. اگر به عمق آن برویم (به اجزای آن نگاه کنیم)، دیگر واگنی وجود ندارد. تفکر و مراقبه بر روی این پنج اسکندهه، به ما کمک می کند تا این حقیقت را درک کنیم. با این حال، ما معمولاً خود را به عنوان یک واحد ثابت می بینیم، که بودا آن را مانع اصلی در راه رسیدن به رهایی از چرخه زادمرگ می داند. در این تصور نادرست از یک «من» ثابت، می توان علت همه رنج هایمان را پیدا کرد.
رسیدگی به مردگان یک فیلم نروژی ترسناک معمایی محصول ۲۰۲۴ به کارگردانی تئا هویستندال بر اساس فیلمنامه ای از جان آجویده لیندکویست و هویستندال است. و بر اساس رمان به همین نام اثر لیندکویست می باشد. رناته رینسو، بیورن سوندکوئیست، بنته بورسوم، آندرس دانیلسن لی، بهار پارس و اینسا داوکستا در این فیلم ایفا نقش می کنند. اولین نمایش جهانی آن در جشنواره فیلم ساندنس ۲۰۲۴ در ۳۰ دی ۱۴۰۲ (۲۰ ژانویه ۲۰۲۴) بود و در ۲۰ بهمن ۱۴۰۲ (۹ فوریه ۲۰۲۴) در نروژ توسط فیلم نوردیک اکران شد. فرضیه. سه خانواده در هرج و مرج زمانی که عزیزان درگذشته آنها به طور غیرقابل توضیحی باز می گردند. تولید. در آگوست ۲۰۲۲، اعلام شد رناته رینسو، بیورن سوندکوئیست، بنته بورسوم، آندرس دانیلسن لی، بهار پارس و اینسا داوکستا به بازیگران فیلم پیوستند. این فیلم با تئا هویستندال کارگردانی از روی فیلمنامه ای که او در کنار جان آجوید لیندکویست بر اساس رمانی به همین نام، با مجموعه فیلم نوردیک نوشته است.برای توزیع در کشور نروژ. رهایی. اولین نمایش جهانی آن در جشنواره فیلم ساندنس ۲۰۲۴ در ۲۰ ژانویه ۲۰۲۴ بود. پیش از این، نئون حقوق پخش فیلم در ایالات متحده و بریتانیا را به دست
آورد. همچنین در جشنواره فیلم گوتنبرگ در ۲۶ ژانویه ۲۰۲۴ نمایش داده شد. . در ۹ فوریه ۲۰۲۴ در نروژ منتشر شد.
کشاورزی در مالزی دوازده درصد از تولید ناخالص داخلی این کشور را تشکیل می دهد. شانزده درصد از جمعیت مالزی به واسطه امور مربوط به کشاورزی، مشغول به کار هستند. مزارع در مقیاس بزرگ توسط بریتانیا ایجاد شد. این مزارع، فرصت را برای محصولات جدید همچون لاستیک طبیعی (۱۸۷۶)، روغن پالم (۱۹۱۷) و کاکائو (۱۹۵۰) در اختیار گذاشت. برخی از محصولات زراعی مانند موز، نارگیل، دوریان، آناناس، برنج و رامبوتان برای مصارف داخلی کشت می شوند. اقلیم. اقلیم مالزی شرایط مناسبی را برای پرورش محصولات خاص در دسترس قرار می دهد. این ناحیه به ندرت تحت تأثیر توفند یا خشکسالی قرار می گیرد. مالزی به خاطر اینکه نزدیک خط استوا واقع شده است، دارای مقدار رطوبتی در حدود نود درصد است. شرایط آب و هوایی در تمام طول سال، بسیار گرم و مرطوب است. اثرات تغییر اقلیم. کشاورزی بیشتر در معرض تهدید سیل و خشکسالی قرار دارد. تولید برنج ممکن است تا ۶۰ درصد کاهش یابد. سایر محصولات از جمله لاستیک طبیعی، روغن پالم و کاکائو دارای این پتانسیل هستند که تحت تأثیر این عامل قرار گیرند. احتمال خشکسالی سالانه که در حال حاضر ۴ درصد است ممکن است مقدار آن تا ۹ درصد افزایش یابد. این در
صد احتمال با توجه به موقعیت مکانی متفاوت است که بیشترین درصد احتمال وقوع چنین موردی مربوط به ایالت صباح است. در حالت کلی، تغییرات بارش اثرات قابل توجه بیشتری نسبت به تغییرات دما بر کشاورزی خواهد گذاشت. گرم شدن آب دریا و تغییر الگوی آب و هوا بر ذخایر ماهی تأثیر گذاشته و فعالیت ماهیگیری را با خطر مواجه می سازد. اقشار جامعه که بیشتر تحت تأثیر تغییر اقلیم قرار دارند همچون افرادی که به امور مربوط به کشاورزی، شیلات و کارهای بدنی مشغول هستند، از قشر ضعیف می باشند. تولید و مصرف برنج. برنج بخش حیاتی از رژیم غذایی روزانه مردم مالزی است. تولید برنج در مالزی بالغ بر ۱٫۹۴ میلیون تن بوده است. حتی با این مقدار بالای تولید، مالزی فقط ۸۰ درصد از میزان نیاز خود را تولید کرده و بقیه برنج مورد نیاز خود را مجبور است وارد کند. مقدار متوسط مصرف برنج هر شهروند مالزی، ۸۲٫۳ کیلوگرم در سال است. افزایش جمعیت، پژوهش بیشتر و پیشرفت فناوری را جهت افزایش تولید به منظور برآورد برنج مصرفی داخل کشور، ایجاب می کند. آمار. نزدیک به بیست و چهار درصد از مساحت خشکی مالزی مختص به کشاورزی است. در حدود ۴۳٬۰۰۰ تراکتور و ماشین آلات مختلف کشاورزی وجود دار
د. مالزی دارای ۷٬۶۰۵٬۰۰۰ هکتار زمین مزروعی و کشاورزی دائمی است. تولید سالانه موز در مالزی ۵۳۵٬۰۰۰ تن است. فقط حدود پنج درصد از زمین های زراعی مالزی تحت آبیاری قرار دارد. جدول ذیل، رابطه پیش بینی شده بین مصرف برنج، سطح زیر کشت و افزایش جمعیت از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۳۰ را نمایش داده است. تولید کائوچو. در سابق، مالزی صادرات یک سوم از کائوچو در دنیا را در اختیار داشت. با وجود کاهش تولید در بیشتر ایالت ها طی سالهای ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۸، ارزش محصول روند افزایشی داشت و به ۱۱٫۲۴ میلیارد دلار رسید. با این حال، در سال ۲۰۰۹ به خاطر تغییر کاربری اراضی این محصول به درختان روغن پالم به منظور تولید فرآورده ای با سود بیشتر، تولید کائوچو نزدیک به شش درصد کاهش پیدا کرد. مالزی به خاطر محصول کائوچو دارای کیفیت بالا و قیمت مناسب، اعتبار خوبی در دنیا کسب کرده است. تولیدکنندگان کائوچو در مالزی، چند محصول تهیه شده از لاتکس همچون دستکش پزشکی، قطعات خودرو، کمریند و شیلنگ را به چند کشور مانند ایالات متحده آمریکا، ژاپن، چین و تعداد زیادی از کشورهای اروپایی صادر می کنند. در سال ۲۰۱۹، مالزی رتبه ششم بزرگ ترین تولیدکننده و صادر کننده لاستیک طبیعی را در ا
ختیار داشت و پیشروترین تولیدکننده محصولات لاستیکی است. این کشور همچنین بزرگ ترین مصرف کننده لاستیک طبیعی و بزرگ ترین تولیدکننده دستکش لاستیکی در جهان است. صادرات سالانه دستکش لاستیکی مالزی در سال ۲۰۲۰، بالغ بر ۷٫۳ میلیارد دلار آمریکا (۲۹٫۸ میلیارد رینگیت مالزی) برآورد گردیده بود. سایر محصول ها. مالزی همچنین صادر کننده الوار چوبی، فلفل و تنباکو است. گردشگری. موارد گردشگری مربوط به کشاورزی در مالزی در ذیل آورده شده است.
بایک پکینگ یک نحوه بسته بندی دوچرخه برای تور دوچرخه ای است. مانند کوله گردی، کوله گردی فراسبُک یک روش محبوب در بسته بندی دوچرخه است. هر نوع دوچرخه ای را می توان برای بایک پکینگ استفاده کرد اما دوچرخه های تور تخصصی اغلب از اول دارای نقاط اتصال مناسب هستند، اما اکثر انواع دوچرخه ها را می توان به یک کوله فریم (که در داخل قاب مثلی بدنه دوچرخه قرار می گیرد)، یک خورجین (ضمیمه شده به پایه زین)، یک کیف لوله بالا و کیف فرمان دوچرخه مجهز کرد. تاریخ. اصطلاح "دوچرخه سواری" در مقاله ماه مه ۱۹۷۳ مجله مجله "نشنال جئوگرافیک" "با عنوان دوچرخه سواری در سراسر آلاسکا و کانادا" مورد استفاده قرار گرفت، جایی که نویسنده دان باردن از ۳۰ دوچرخه سواری گفت که به سفر ماجراجویانه دوچرخه سواری از همیستور از آلاسکا به آرژانتین رفته بودند. بسته بندی این دوچرخه ها متشکل از چمدان های کناری، کیسه های فرمان و هر چیزی که می تواند روی باربر نصب شود، توصیف شد. کوله پشتی ها از آن جایی که پس از چند ده کیلومتر می تواند آزاردهنده شوند در این سفر جایی نداشتند. عمومیت یافتن بسته بندی های یکپارچه. در حدود دهه ۲۰۱۰، از دوچرخه های کوهستانی به عنوان دوچرخه ه
ای تور استفاده شد و اصطلاح بایک پکینگ در مورد استفاده از کیف های فریم، خورجین ها، کیسه های لولهٔ بالا و کیف های فرمان در بین تورهای خودگردان محبوب شد و توجه تازه ای به خود جلب کرد و به عبارت دیگر، این اشکال جدیدتر بسته بندی به جای آن که مانند تورهای دوچرخه سواری سنتی که معمولاً تجهیزات را بیشتر در «خارج» دوچرخه با استفاده از جانبی نصب می کردند، در داخل دوچرخه نصب می کردند و با دوچرخه «ادغام» شده اند. بدون های جانبی، بسته بندی می تواند به مرکز جرم دوچرخه نزدیک شود، که می تواند منجر به هندلینگ بهتر و پسار آیرودینامیکی کمتری شود. بیرون زدگی کمتر از دوچرخه همچنین می تواند یک مزیت در هنگام رکاب زدن در خارج از جاده باشد زیرا دوچرخه کمتر مستعد گیر کردن به پوشش گیاهی است. تجهیزات بایک پکینگ. دوچرخه. بایک پکینگ روی هر نوع دوچرخه ای قابل انجام است. در ابتدا تمرکز بر دوچرخه های کوهستان بود، اما با گذشت زمان این روش برای دوچرخه های جاده و اخیراً دوچرخه های خاکی نیز استفاده شد. دوچرخه ها معمولاً دنده دار هستند، اما بسیاری از چالش برانگیزترین مسابقات دوچرخه سواری توسط افرادی با دوچرخه های تک دنده انجام شده اند. دوچرخه ها ا
غلب مجهز به دینام (مثلاً دینام بطری یا توپی) هستند تا در سفرهای طولانی انرژی روشنایی، دستگاه های ناوبری و گوشی ها را تأمین کنند. کیف ها. تجهیزات مدرن بایک پکینگ ممکن است از کیسه های نرمی استفاده کنند که می توانند مستقیماً روی بیشتر دوچرخه ها نصب شوند، یا از جابار و چنگک های اختصاصی استفاده کنند که می توانند برای نصب سوراخ بان یا چنگکی دوچرخه نیاز داشته باشند. کیسه های نرم بسته بندی دوچرخه معمولاً به دسته های زیر تقسیم می شوند:
فرآیند تماسی (به انگلیسی: Contact Process) روش فعلی تولید اسید سولفوریک با غلظت های بالا است که برای فرآیندهای صنعتی لازم است. در ابتدا پلاتین به عنوان کاتالیزور این واکنش استفاده می شد؛ با این حال، به دلیل واکنش پذیری با آلودگی های آرسنیک در مواد اولیه گوگرد، اکسید ونادیوم(V2O5) اکنون ترجیح داده می شود. تاریخچه. برای اولین بار، در سال ۱۸۳۱، پرگرین فیلیپس، که یک تاجر سرکه بریتانیایی، ثبت اختراع شد. وی جزئیات فرآیند تماسی را در پتنت خود شرح داد و به او تعلق دارد که این کشف علمی اولیه را انجام داده و از قابلیت های تجاری آن آگاه شده است. علاوه بر این که این فرآیند اقتصادی تری برای تولید اسید سولفوریک غلیظ نسبت به فرآیند اتاق سربی قبلی است، با این حال، تا آن زمان، موفقیت عملی به دست نیامده بود. تولید مصنوعی آلیزارین در سال های ۱۸۶۸ تا ۱۸۷۲، یکی از عوامل اصلی پیشرفت این فرآیند بود زیرا آهستگی روند پیشرفت را از بین برد. فرآیند تولید سولفوریک اسید به روش تماسی. سولفوریک اسید معمولاً از دو مرحله اصلی تولید می شود. تولید اکسید سولفوریک و سپس تبدیل اکسید سولفوریک به سولفوریک اسید. در اینجا یک طرز معمول برای تولید این ا
سید شرح داده می شود: مرحله اول: تولید اکسید سولفوریک (SO3). تولید گاز SO2: در این مرحله، گاز دی اکسید گوگرد (SO2) تولید می شود. این گاز معمولاً از تفکیک موادی مانند سولفیدها یا اکسیدهای گوگرد بدست می آید. اکسیداسیون SO2 به SO3: گاز SO2 به وسیله یک کاتالیزور معمولاً با استفاده از دی اکسید ونادیوم (V2O5) به اکسید سولفوریک (SO3) اکسیده می شود. این فرآیند باعث تولید SO3 در شکل گازی می شود. مرحله دوم: تبدیل SO3 به سولفوریک اسید (H2SO4). جذب SO3 در آب: گاز SO3 به وسیله آب جذب می شود و اسید سولفوریک تشکیل می دهد. این مرحله به عنوان تبدیل SO3 به اولئوم (اسید دی سولفوریک) شناخته می شود. این یک مرحله حرارتی و شدیداً گرمازا است. تخریب هیدرات سولفوریک اسید به سولفوریک اسید: هیدرات سولفوریک اسید حاصل از مرحله قبل، به وسیله گرما تخریب می شود تا به سولفوریک اسید مایع (H2SO4) تبدیل شود. این فرآیند نیاز به تمامیت و دقت بسیار دارد چرا که با دمای بالا انجام می شود. واحد تصفیه. این شامل برج گردگیری، لوله های خنک کننده، اسکرابرها، برج خشک کن، تصفیه کننده آرسنیک و جعبه آزمایش است. دی اکسید گوگرد دارای انواع آلودگی هایی نظیر بخارات
، ذرات گرد و غبار و اکسید آرسنیک است. بنابراین، باید این گاز را تصفیه کرد تا از زهرآلودی کاتالیزور (یعنی از بین رفتن فعالیت کاتالیزی و افت کارایی) جلوگیری شود. در این فرآیند، گاز با آب شسته می شود و با اسید سولفوریک خشک می شود. در برج گردگیری، دی اکسید گوگرد در معرض بخار آب قرار میگیرد تا ذرات گرد و غبار را حذف کند. پس از سرد شدن گاز، دی اکسید گوگرد وارد برج شستشو می شود که در آن توسط آب اسپری شده و آلودگی های حل شونده حذف می شوند. در برج خشک کن، اسید سولفوریک بر روی گاز اسپری می شود تا رطوبت آن حذف شود. در نهایت، آرسنیک اکسید هنگامی که گاز به آهن (III) اکسید-هیدروکسید معرض می شود، حذف می شود. کارخانه های فرآیند تماسی. کارخانه های فرآیند تماسی (به انگلیسی: Contact Process Plants) به دو نوع هستند. نوع ساده تر، کارخانه های تماسی سوخت سوز گوگرد، از گوگرد به عنوان ماده خام استفاده می کنند. گوگرد ذوب شده سوزانده می شود تا دی اکسید گوگرد تولید کند که سپس سرد و اکسیده می شود، معمولاً در حضور پلت هایی از مواد سیلیسیومی متخلخل که با پنتااکسید ونادیوم و یک ترکیب پتاسیمی اشباع شده اند، برای تشکیل سولفور تری اکسید در دما
های معتدل بالا. نوع دیگر کارخانه های فرآیند تماسی، دی اکسید گوگرد را از مواد معدنی کم کیفیت حاوی گوگرد، مانند پیریت، تولید می کند. سرد کردن گاز برای حذف آلودگی ها و تقطیر و حذف بخشی از بخار آب ضروری است تا محصول اسید رقیق نشود. گاز دی اکسید گوگرد سپس با اسید سولفوریک غلیظ خشک شده و از تصفیه آن، گاز در این فرآیند سرد است، به جای گرما که در کارخانه های سوخت سوز گوگرد اتفاق می افتد، و باید به دمایی که کاتالیزور شروع به کار می کند گرم شود. تماس دوبرابر، جذب دوبرابر (DCDA). مرحله بعدی پروسه تماس، فرآیند تماس دوبرابر، جذب دوبرابر (به انگلیسی: Double Contact Double Absorption) است. در این فرآیند، گازهای (SO2) و (SO3) تولید شده دوبار از برج های جذب عبور میکنند تا به جذب بالاتر و تبدیل SO2 به SO3 بیشتر و تولید سولفوریک اسید با گرید بالاتر منجر می شود. گازهای غنی از SO2 وارد مبدل کاتالیزی می شوند، که معمولاً شامل برج هایی با چندین تخته کاتالیزور است، و به SO3 تبدیل می شوند که این مرحله اول تبدیل را انجام میدهد. گازهای خروجی از این مرحله شامل هردوی SO2 و SO3 هستند که از طریق برج های جذب میانی عبور می کنند و SO3 با آب وا
کنش داده و غلظت اسید سولفوریک را افزایش میدهد. هرچند که SO2 نیز از طریق برج عبور می کند اما واکنشی ندارد و از برج جذب خارج می شود. این جریان گاز شامل SO2، پس از خنک سازی لازم، دوباره از طریق ستون تخته کاتالیزوری تبدیل شده و تا 99.8% از SO2 به SO3 تبدیل می شود و گازها دوباره از طریق ستون جذب نهایی عبور می کنند که این فرآیند نه تنها کارایی تبدیل بالا برای SO2 را به دست می آورد بلکه این امکان را فراهم میکند که که غلظت بالاتری از اسید سولفوریک تولید شود. تولید صنعتی اسید سولفوریک شامل کنترل مناسب دما و جریان گازها است زیرا کارایی تبدیل و جذب به این عوامل وابسته هستند. همچنین بخوانید. فرآیند اتاق سربی
تتاتا () اصطلاحی در بودیسم (به ویژه در مکتب مهایانه) است که به معنی درک واقعیت، آن گونه که در اصل هست. معنای لفظیِ تتاتا، «چنین بودگی» یا «آن گونه گی» و معنای واضح تر «آن گونه که هست» است. این مفهوم به شکل واقعیت حقیقی یا بنیادی اشاره دارد (اما نه خود واقعیت)، و اغلب در رابطه با جنبه تهی بودن یا بی ذاتی پدیده ها استفاده می شود. در سنت بودایی گفته می شود که تتاتا را فقط می توان تجربه کرد، نه اینکه با کلمات بیان شود. کسی که واقعیت را به این شکل تجربه می کند، یعنی آن گونه که هست، از دیدگاه بودایی بر تمام شناخت های نادرست غلبه کرده است. بودا این را در مورد خودش ادعا کرد و به همین دلیل خود را تتاگتهTathāgata نامید که معنی تحت اللفظی آن «آن گونه گی آمده» و معنی آن «به [درکِ] آن گونه گی رسیده» یا به عبارتی «حق یافته» است. مکاتب یوگاچارا، یکی از معدود سنت های تعلیمی بودایی که در مورد تتاتا اظهارات مثبتی دارند، آن را به عنوان پاک کردن آگاهی از هرگونه وابستگی به اشیاء می دانند که از طریق آن می توان به درک والاترین معنای عوامل وجودی رسید؛ بنابراین، شناخت خالص و بدون توهم تتاتا معادل آگاهی محض بدون درک، تفکر یا تعیین معن
ا است. به عنوان بخشی از عناصر بدون شرط (asaṃskṛta-dharma) در دسته بندی ۱۰۰ عامل وجودی، تتاتا همچنین شرط امکان شناخت به طور کلی است. تحلیل بنیادی برای مکاتب یوگاچارا از قرن چهارم به این صورت است: «همه چیزهایی که از طریق هر تصوری تصور می شوند، ذات تصور شده را تشکیل می دهند. این وجود ندارد. ذات وابسته، تصوری است که از علل پدید آمده است. ذات کامل، رهایی همیشگی آن از ذات قبلی است؛ بنابراین، این (ذات کامل) را نمی توان از ذات وابسته متفاوت یا غیر متفاوت دانست، مانند ناپایداری و غیره. تا زمانی که این اتفاق نیفتد، آن (ذات کامل) دیده نمی شود. با توجه به سه گانه بی ذاتی این ذات سه گانه، بی ذاتی همه پدیده ها آموخته شده است. اولی از نظر مشخصه بی ذات است. دومی نیز، زیرا فاقد هستی خاص خود است. بی ذاتی دیگری از این نتیجه می گیرد، که (=سومی، یعنی ذات کامل) بالاترین حقیقت (paramārthaḥ) پدیده هاست. این نیز تتاتا است، زیرا همیشه چنین است. و علاوه بر این، این صرفاً شناخت است.» - واسوباندو: «اثبات اینکه (همه چیز) فقط شناخت است، در سی بیت» (Triṃśikā Vijñaptimātratāsiddhiḥ). مفهوم «آن گونه که هست» (تاتاتا) در بودیسم همواره موضوع بحث
های نظری بوده است. برای مثال، مکتب ژاپنی Kegon-shū (که خود به مفهوم تتاتا پایبند بود) این دیدگاه مکتب Hossō-shū (شاخه ژاپنی Yogācāra) را که می توان چیزی مانند آگاهی بدون شیء وجود داشته باشد، مورد انتقاد قرار داد و آن را ناتوان از ایجاد تجربه دانست. اما مفهوم تتاتا نه تنها از نظر معرفت شناسی، بلکه از نظر هستی شناسی نیز مشکل ساز بود. به آن هم مطلق بودن و هم غیرمشروط بودن در ارتباط با هستی (ابدی) نسبت داده می شد و گاهی اوقات حتی پدیده ها با تتاتا یکی در نظر گرفته می شدند. به همین دلیل، برخی از سنت های تعالیم بودایی کاربرد یا اعتبار آن یا تفاسیر منجر به چنین انتساب هایی را رد کردند، زیرا این با مفاهیم بنیادی دیگر بودایی در تضاد بود. با این وجود، مفهوم تتاتا در تاریخ فلسفه بودایی تأثیرگذار بود. به عنوان مثال، سایچو، بنیانگذار Tendai-shū، در بحث معروف خود در سال ۸۱۷ با توکویتسو، محقق Hossō، در مورد تفسیر صحیح سرشت بودا و Icchantika بحث کرد و برخلاف توکویتسو این دیدگاه را مطرح کرد که ذات بودا به همه موجودات تعلق دارد، زیرا تتاتا ذات همه موجودات است که در آن تجلی می یابد. بعدها، محققان تِندای این مفهوم تتاتا را پذیر
فتند تا آموزه بودابودگی اصلی (本覺思想، hongaku shisō) را که طبق آن هر موجودی از قبل در حالت بوداگی است و فقط باید این حالت را درک کند، پذیرفتنی کنند. اثر Shinnyo kan (真如観) که به Genshin (源信؛ ۹۴۲–۱۰۱۷) نسبت داده می شود اما در قرن دوازدهم پدید آمد، به این موضوع می پردازد و به خواننده توصیه می کند که روز و شب به این نکته توجه کند که با تتاتا یکی است. کوکای، بنیانگذار Shingon-shū، نیز از مفاهیم تتاتا و سرشت بودا استفاده کرد که به نظر او سرشت درمه کایه (پیکرهٔ حقیقت) بودند.
پناهجویی در بودیسم به معنای پناه بردن به سه گوهر بودیسم است که عبارتند از: پناه بردن به این سه گوهر به معنای پذیرش آنها به عنوان راهنما و تکیه گاه در مسیر معنوی است. این عمل نشان دهنده تعهد به پیروی از آموزه های بودا و تلاش برای رسیدن به بیداری معنوی (بودا شدن) است. پناه بردن در بودیسم، یک عمل رسمی است که با خواندن یک عبارت خاص به زبان پالی یا سانسکریت انجام می شود. این عبارت به طور کلی به این صورت است: پناه بردن به سه گوهر، پایه و اساس عمل بودایی است. این عمل به فرد کمک می کند تا در مسیر معنوی خود ثابت قدم بماند و از موانع و مشکلات عبور کند. همچنین، پناه بردن به سه گوهر، به فرد احساس تعلق به یک جامعه معنوی را می دهد که می تواند در این مسیر از او حمایت کند. جزئیات. پناه گرفتن (سانسکریت: त्रिशरण, triśaraṇa/Trisharana; پالی: tisaraṇa; به معنای "پناه سه گانه") یک مفهوم اساسی در بودیسم است. با پناه بردن به سه گوهر (بودا، آیین، انجمن)، شخص به عنوان یک پیرو آیین بودایی شناخته می شود. پناه بردن به این معناست که این سه گوهر را به عنوان ارکان اصلی ایمان و عمل شخصی خود قرار دهیم، یعنی خود را با بودا، آموزه های او و جام
عه بودایی هماهنگ کنیم. پناه بردن می تواند در قالب یک مراسم (در چارچوب یک جامعه بودایی) انجام شود و معمولاً با تعهد به پنج نیت، یعنی قوانین اخلاقی، همراه است. به باور بوداییان، پس از پناه بردن به بودا، درمه و سنگها، نباید به موجودات نابیدار (خدا، خدایان) پناه برد، زیرا آنها در نهایت به شما در غلبه بر چرخه زادمرگ (سمساره، تناسخ) و رسیدن به رستگاری (نیروانا) کمک نمی کنند. پناه بردن به بودا به عنوان آموزگار، به درمه به عنوان راهنما و به سنگهای «بیدار» به عنوان الگو انجام می شود. نیت ها. به باور بوداییان، وقتی تصمیم به پناه بردن می گیرید، خود را به مسیر بودایی متعهد می کنید. این شامل پایبندی به نیت ها یا عهدها، به ویژه نیت آسیب نرساندن به هیچ موجود زنده ای است. این نیت الزامی همیشه به طور ضمنی با پناه بردن همراه است. بسته به سنت و راهنما، نیت ها و جملات ممکن است متفاوت باشد. این پنج نیت (پنج سیله) را می توان علاوه بر این به عنوان بخشی از پناه در نظر گرفت: درجات پناهجویی. طبق کتاب «چراغ راه» آتیشا (قرن یازدهم) و سنت لامریم که توسط تسونگ خاپا تأسیس شد، می توان درجات مختلفی از پناه گرفتن را تشخیص داد: برای تمایز، از