Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اه رقیب، تحت فشار مالی، به عنوان Foot-Ball Club Internazionale-Naples با نام اختصاری FBC Internaples ادغام شدند. پایه و اساس انجمن کالچیو ناپولی. در ۲۵ اوت ۱۹۲۶، اعضای اینترناپل تصمیم گرفتند نام جدیدی برای باشگاه خود انتخاب کنند و جورجیو آسکارلی به عنوان نخستین رئیس انجمن کالچیو ناپولی منصوب شد. با آغاز فصل بعد، سیستم لیگ برتر ایتالیا به دو گروه متشکل از ده تیم تقسیم شد. ناپولی با ۱ امتیاز وحشتناکی که از ۱۸ بازی به دست آورده در انتهای گروه خود قرار گرفت. این همان چیزی است که آنها را "I ciucciarelli" به معنی «خرهای کوچک» نامیدند، قبلاً باشگاه فوتبال نماد شهر ناپل را که یک اسب بود با خود حمل می کرد. اما پس از فصل فوق، برخی در شهر آنها را به عنوان خر مورد تمسخر قرار دادند، با این حال، باشگاه "O Ciuccio را" به نام آن انتخاب کرد و آن را به طلسم خود تبدیل کرد و آن را با افتخار به نمایش گذاشت. دو فصل بعد آنها به تدریج بهتر عمل کردند و هر بار با این سیستم بالاتر رفتند. در ناپولی، قهرمان بزرگ هواداران پیش از جنگ، آتیلا سالوسترو بود که خانواده اش در کودکی از پاراگوئه به ناپل نقل مکان کرده بودند. سالوسترو به دلیل سابقه
ثروتمندش، هیچ حقوقی از باشگاه نگرفت، اگرچه با یک ماشین موتوری لوکس پاداش دریافت کرد. استعداد او در گلزنی در فصل ۲۹–۱۹۲۸ مشهود بود، زمانی که در ۲۸ بازی ۲۲ گل برای باشگاه به ثمر رساند. سری آ: دهه ۱۹۳۰. با ورود فوتبال ایتالیا به دهه ۱۹۳۰، لیگ به شکلی شکل گرفت که امروزه نیز باقی مانده است. فصل ۳۰–۱۹۲۹ نشان داد که ناپولی در مقیاسی بزرگ تر چه می تواند انجام دهد، آن ها در فصلی که تیم هایی مانند تورینو، لاتزیو و میلان را شکست دادند، پنجم شدند. شایان ذکر است، سالوسترو به همراه مارچلو میهالیچ، نخستین بازیکنان ناپولی بودند که در این دوره به تیم ملی ایتالیا دعوت شدند. شش فصل بعدی ناپولی به طور مداوم در ده تیم برتر قرار گرفت، از جمله دو مقام سوم در فصل های ۳۳–۱۹۳۲ و ۳۴–۱۹۳۳ تحت هدایت مربی افسانه ای انگلیسی ویلیام گاربوت. یکی دیگر از قهرمانان برجسته باشگاه در این دوره آنتونیو ووژاک بود. این بازیکن ایتالیایی که در سال ۱۹۲۹ از یوونتوس قرارداد امضا کرد، در یک دوره شش ساله برای ناپولی در ۱۹۰ بازی، ۱۰۲ گل به ثمر رساند. بهترین گلزن جام جهانی ۱۹۳۰، مهاجم آرژانتینی گیلرمو استابیله نیز در فصل ۳۶–۱۹۳۵ در ناپولی بازی کرد. باشگاه ناپل
ی قرار بود در سال های منتهی به جنگ جهانی دوم با نتایج صعودی و نزولی در سری آ رو به افول بگذارد. آنها در سال ۱۹۳۷ و دوباره در سال ۱۹۴۰ با سقوط به دسته پایین رفتند، جایی که با تفاضل گل ۴ گل باقی ماندند. بر فراز لیگوریا فقط یک فصل پیش از این، آنها پنجم شده بودند. در سال ۱۹۴۲ ناپولی سرانجام به سری بی سقوط کرد و تنها ۴ امتیاز آنها را از شش تیم بعدی جدا کرد. در سری بی، در سال ۱۹۴۳، ناپولی با دو امتیاز صعود مستقیماً از صعود محروم شد و درست پس از برشا در رده سوم قرار گرفت. در پایان فصل، استادیوم جورجیو آسکارلی خود را ترک کرد و به کامپو وومرو نقل مکان کرد. ناپولی پس از جنگ. زمانی که مسابقات قهرمانی در فصل ۱۹۴۶ به صورت منطقه ای برگزار شد، ناپولی ثابت کرد که بهترین تیم در منطقه سنترو-سود است، و تنها سه بازی را در مسیر یک پیروزی ناچیز لیگ شکست داد، با امتیازات باری به پایان رسید، اما با برتری. میانگین هدف آنها فقط در گروه پایانی جدول را به پایان رساندند، اما این کافی بود تا ناپلی ها در سال بعد به سری آ صعود کنند. ناپولی تنها توانست یک فصل در سری آ تازه تأسیس شده زنده بماند و در سال ۱۹۴۸ دوباره سقوط کرد تا اینکه در فصل ۵۰
–۱۹۴۹ قهرمان سری بی شد. آنها توانستند در پنج فصل بعد مستقیماً به شیار سری آ بازگردند و در جمع شش تیم برتر قرار بگیرند. همراه با فیورنتینا، ناپولی سوژه نخستین پخش تلویزیونی رای از یک مسابقه فوتبال سری آ در سال ۱۹۵۶ بود. در طول باقیمانده دهه ۱۹۵۰، پایان لیگ آنها بالا و پایین بود: دو فصل کلیدی پایین تر با یک مقام چهارم در ۵۸–۱۹۵۷، بالاتر از هر دو تیم میلانی و رم دنبال شد. دهه ۱۹۶۰ دورانی متفاوت برای ناپولی بود. آنها در سال ۱۹۶۱ سقوط کردند، اما در فصل بعد نایب قهرمان سری بی شدند و دوباره صعود کردند. سال ۱۹۶۲ همچنین به خاطر موفقیت در جام حذفی قابل توجه بود: ناپولی با شکست ۲–۱ اسپال در فینال با گل های کورلی و رونزون قهرمان کوپا ایتالیا شد، نخستین باری که یک باشگاه در سری بی رقابت می کرد. متأسفانه برای ناپولی، آنها نتوانستند موفقیت خود در جام حذفی را با ثبات در لیگ برتر دنبال کنند، زیرا یک بار دیگر به دسته پایین سقوط کردند. سوسیتا سپورتیوا کالچیو ناپولی: در حال رشد. اواسط دهه ۱۹۶۰ شاهد ظهور دوباره باشگاه بود. نام آنها در ۲۵ ژوئن ۱۹۶۴ به Società Sportiva Calcio Napoli تغییر یافت و در فصل ۶۵–۱۹۶۴ به عنوان نایب قهرمان
سری بی صعود کردند. در نخستین فصل حضور خود در سری آ، تیم ناپلی موفق شد با هدایت برونو پسائولا، سرمربی آرژانتینی، مقام سوم را در لیگ به پایان برساند. آنها همچنین در همان سال با شکست یوونتوس، جام کوپا دله آلپی را به دست آوردند. ناپولی در فصل ۶۸–۱۹۶۷ به قهرمانی در لیگ بسیار نزدیک شد و دقیقاً پشت سر میلان در رده دوم قرار گرفت. در طول این دوره برای باشگاه، تیم آنها چندین بازیکن را به رخ کشید که در این بازی به شهرت گسترده ای دست یافتند، از جمله برنده آینده جام جهانی ۱۹۸۲، دینو زوف، مهاجم رکورد شکن خوزه آلتافینی و مدافع متولد ناپل ، آنتونیو جولیانو. این باشگاه توانست نام خود را در میان نخبگان فوتبال ایتالیا در اوایل دهه ۷۰ با دو مقام سوم در سال های ۷۱–۱۹۷۰ و ۷۴–۱۹۷۳ حفظ کند. فصل ۷۵–۱۹۷۴ تحت مربیگری و بازیکن سابق ناپولی ، لوئیس وینیسیو، نزدیک ترین فصلی بود که ناپولی تا به حال به "اسکودتو" رسیده بود. آنها فصل را تنها دو امتیاز کمتر از یوونتوس قهرمان به پایان رساندند و تفاضل گل بین باشگاه ها نیز تنها دو بود. اگرچه تلاش های آن ها نتوانست "اسکودتو را" برایشان به ارمغان بیاورد، اما باعث شد باشگاه برای جام یوفا ۷۵–۱۹۷۴ به ا
روپا دسترسی پیدا کند، جایی که آنها به دور سوم رقابت ها رسیدند و در طول راه پورتو را ۲–۰ شکست دادند. دومین جام ناپولی در تاریخ کوپا ایتالیا در همان فصل به دست آمد و میلان و فیورنتینا را در مسیر موفقیت حذف کرد. آنها در فینال با گل های گینولفی، براگلیا و دو گل جوزپه ساولدی، هلاس ورونا را ۴–۰ شکست دادند. در جام اتحادیه انگلیس و ایتالیا، ناپولی در مجموع ۴–۱ تیم انگلیسی ساوتهمپتون را شکست داد، که شامل یک پیروزی قاطع ۴–۰ در خانه در ناپل بود و قهرمان این رقابت شد. از آنجایی که این باشگاه در فصل پیش جام حذفی ایتالیا را برده بود، به جام برندگان جام اروپا ۷۷–۱۹۷۶ دسترسی پیدا کرد و دومین ضربه را به فوتبال اروپا زد. ناپولی موفق شد به نیمه نهایی این رقابت ها راه یابد. در دو فصل آخر دهه ۷۰، ناپولی در رده ششم قرار گرفت. دوران مارادونا: لیگ و موفقیت اروپا. دهه ۱۹۸۰ برای باشگاه به شکل نسبتاً خوبی با مقام های سوم و چهارم لیگ در اوایل دهه آغاز شد. اما تا زمانی که دیگو مارادونای آرژانتینی در سال ۱۹۸۴ از بارسلونا به این باشگاه پیوست، ناپولی در نقشه فوتبال جهان قرار گرفت. موفقیت با مارادونا آنی نبود. باشگاه ناچار شد سخت کار کند، اب
تدا با مقام هشتمی در فصل ۸۵–۱۹۸۴، و پس از آن در ۸۶–۱۹۸۵ مقام سوم را به دست آورد. ۸۷–۱۹۸۶ سال ناپولی با مارادونا بود. ناپولی برای نخستین بار در تاریخ خود قهرمان "اسکودتو" شد. با انجام این کار، آنها همچنین نخستین و تنها تیم سرزمین اصلی جنوب ایتالیا (بدون احتساب باشگاه کالیاری ساردین) بودند که قهرمان لیگ شدند، رکوردی که هنوز پابرجاست. این تنها سری آ نبود که این باشگاه در آن فصل نیز قهرمان شد، آنها همچنین در فینال کوپا ایتالیا ۴–۰ آتالانتا را شکست دادند تا دوبل را تکمیل کنند. در سال بعد، این تیم در دور اول جام اروپا توسط رئال مادرید حذف شد، اما نایب قهرمانی در سری آ به معنای جواز حضور در جام یوفا بود. یوونتوس و بایرن مونیخ از جمله قربانیان ناپولی در راه رسیدن به فینال بودند، جایی که مارادونا و کارکا در اواخر نیمه دوم یک گل به ثمر رساندند تا اشتوتگارت را دو بر یک در بازی اول شکست دهند. در بازی برگشت که در اشتوتگارت برگزار شد، بازی با تساوی ۳–۳ به پایان رسید و نخستین جام اروپایی ناپولی را تضمین کرد. ناپولی در آن سال به فینال کوپا ایتالیا نیز رسید، اما از سامپدوریا شکست خورد. در سال ۱۹۹۰، ناپولی دوباره قهرمان شد، هر
چند در شرایطی نسبتاً مساعدتر از قهرمانی پیشین خود در سری آ. پس از ضرب سکه به آلمائو برزیلی در ورزشگاه کوموناله آتالانتا دو امتیاز به آنها تعلق گرفت. اگر این به اندازه کافی بد نبود، فیزیک بدنی ناپولی در دوربین های تلویزیونی شکار شد که بازیکن را تشویق می کرد روی زمین بماند. با این وجود، این دو امتیاز مهم نبود، زیرا میلان در بازی خود مقابل هلاس ورونا شکست خورد، یعنی ناپولی بدون این دو امتیاز قهرمان می شد. با این حال، در طول جام جهانی ۱۹۹۰ به میزبانی ایتالیا، مارادونا اظهارات تحریک آمیزی کرد و از ناپلی ها درخواست کرد که تیم ملی آرژانتین خود را در مقابل تیم ملی ایتالیا که در شمال آن تسلط دارند تشویق کنند. "تیفوسی های" ناپولی با نصب بنری در «محور» خود پاسخ دادند: «مارادونا، ناپل تو را دوست دارد، اما ایتالیا وطن ماست». برای مارادونا تأثیرگذار بود زیرا ناپولی تنها استادیوم در آن جام جهانی بود که در آن سرود ملی آرژانتین مورد تمسخر قرار نگرفت. ظاهراً هواداران ناپولی «گوسفند سیاه» ایتالیا بودند زیرا ریشه مارادونا داشتند. او پس از مثبت شدن آزمایش کوکائین کمتر از یک سال بعد، در حالی که باشگاه در بحران مالی قرار داشت، ترک
کرد. اگرچه مارادونا اجازه داد زندگی شبانه اش بر میراث او با ناپولی تأثیر بگذارد، اما همچنان به عنوان بهترین بازیکن ناپولی تاریخ باقی خواهد ماند. او بارها اشاره کرده است که عشقش به ناپولی تقریباً به همان اندازه به تیم بوکا جونیورز است. سال بعد، این باشگاه پس از شکست ۵–۱ یوونتوس، قهرمان سوپرکاپ ایتالیا شد، آخرین جام مهمی که ناپولی در ۲۲ سال به دست آورد. این بازی شامل دو گل از کارکا، دو گل از آندره آ سیلنزی و گل پنجم از ماسیمو کریپا بود. روبرتو باجو گل تسلی "بانوی پیر" را به ثمر رساند. نتیجه یک پیروزی با حاشیه برای هر باشگاهی بود، رکوردی که هنوز پابرجاست. دوران افول. این باشگاه پس از قهرمانی در سوپرکاپ ایتالیا آغاز به افت کرد. بازیکنانی مانند جانفرانکو زولا، دانیل فونسکا و کارکا یکی یکی از این تیم جدا شدند. در اوایل دهه ۱۹۹۰، باشگاه همچنان در لیگ برتری خود را حفظ می کرد، اگرچه نسبت به دوران مارادونا پایین تر بود. از آنجایی که در فصل ۹۲–۱۹۹۱ به مقام چهارم دست یافت، فرم لیگ باشگاه کاهش یافت. در سال ۱۹۹۷، ناپولی به فینال کوپا ایتالیا رسید و تنها توسط ویچنزا (۱–۰/۰–۳ aet) شکست خورد). در این زمان، فرم لیگ آنها کمتر م
وفق بود و از سال ۱۹۹۶ به بعد، پایان لیگ آنها به طور قابل توجهی پایین تر بود. نخستین سقوط به سری بی در سال ۱۹۹۸ رخ داد که آنها فقط دو برد در تمام فصل ثبت کردند. در تابستان ۱۹۹۷ تعداد زیادی بازیکن فروخته شد. از جمله آندره کروز، آلن بوگوسیان، فابیو پکیا، روبرتو بوردین، نیکولا کاچیا و آلفردو آگلیتی بودند. بازیکنانی مانند روبرتو آیالا، جوزپه تالیالاتلا و فرانچسکو تورینی از جمله بازیکنانی بودند که در تیم ۹۷–۱۹۹۶ باقی ماندند. ناپولی ناچار شد تا فصل ۲۰۰۰–۱۹۹۹ صبر کند تا به عنوان نایب قهرمان سری بی به سری آ برسد. اگرچه نبرد سقوط بسیار نزدیک بود، لچه و هلاس ورونا تنها یک امتیاز بیشتر از "آتزوری" داشتند، بنابراین با هزینه ناپولی جان سالم به در بردند. در فصل ۰۲–۲۰۰۱، ناپولی نتوانست صعود خود را به دست بیاورد و یک مکان در جدول سری بی را از دست داد. این یک اثر مارپیچی ایجاد کرد که باعث شد باشگاه بیشتر لغزش کند و در فصل بعد آنها در رتبه شانزدهم پایین قرار گرفتند. با این حال بدتر از آن برای باشگاه بود: با بدهی تخمین زده شده تا ۷۰ میلیون یورو، باشگاه در اوت ۲۰۰۴ ورشکست شد. تولد دوباره تحت رهبری دی لورنتیس. تحت نام ناپولی فوتبا
ل، یک باشگاه جدید به لطف تهیه کننده فیلم آئورلیو د لائورنتیس متولد شد. هدف این بود که اطمینان حاصل شود که شهر ناپل بدون تیم فوتبال باقی نمی ماند. در طول نخستین فصل شکست در سری سی۱، ناپولی پس از باخت ۲–۱ در پلی آف، به سختی از صعود به آولینو بازماند. در فصل ۰۶–۲۰۰۵، ناپولی با یک امتیاز بهتر پیش رفت و قهرمان سری سی۱ شد و در ۱۵ آوریل ۲۰۰۶ پس از پیروزی ۲–۰ در ورزشگاه سن پائولو به پروجا صعود کرد. علیرغم این واقعیت که ناپولی در چنین دسته پایینی بازی می کرد، آنها در بین باشگاه هایی با بیشترین هواداران در ایتالیا باقی ماندند. با میانگین تماشاگران بالاتر از بیشتر باشگاه های سری آ، (شکستن رکورد حضور در سری سی با ۵۱٬۰۰۰ نفر در یک بازی) و شش میلیون هوادار در سراسر جهان. نام این باشگاه در مه ۲۰۰۶ توسط رئیس De Laurentis به SSC ناپولی بازگردانده شد. بازگشت به سری آ. این تیم یکی از باشگاه های برتر سری بی بود. در بخش قابل توجهی از فصل، ناپولی در جایگاه دوم قرار داشت و برای صعود مستقیم به سری آ در کنار جنوا مبارزه می کرد. سرنوشت هر دو تیم زمانی مشخص شد که ناپولی مقام دوم، با جنوا مقام سوم که تنها یک امتیاز عقب بود، در روز پایان
ی بازی کرد. پیروزی برای هر یک از تیم ها باعث صعود آن تیم می شود در حالی که نتیجه مساوی باعث صعود ناپولی یا هر دو تیم می شود. با این حال، این سناریوی اخیر کاملاً در دست آنها نبود: پیاچنزا، رتبه چهارم، که برای کاهش فاصله در رده سوم به کمتر از ده امتیاز برای رسیدن به مرحله پلی آف می جنگید، میزبان تریستینا بود که خود برای فرار می جنگید. سقوط به سری سی۱اما پیاچنزا برای رسیدن به پلی آف به پیروزی نیاز داشت. در ۱۰ ژوئن ۲۰۰۷، ناپولی مستقیماً به سری آ صعود کرد. بازی آنها با تساوی ۰–۰ به پایان رسید، اما پیاچنزا پس از برتری توسط تریستینا به تساوی ۱–۱ متوقف شد، به این معنی که ناپولی و جنوا مستقیماً به سری آ صعود کردند. هنگامی که اخبار مربوط به فینال پیاچنزا در ورزشگاه جنوا لوئیجی فراری رسید. در نتیجه، بازیکنان و هواداران هر دو تیم با یورش به زمین شروع به جشن گرفتن کردند، غافل از اینکه داور هنوز تمام وقت را صدا نکرده بود. داور دستور داد که یک دقیقه وقت اضافه برگزار شود. پس از پایان، جشن ها برای دو غول خفته ایتالیا به طور رسمی آغاز شد. فصل ۰۸–۲۰۰۷ نخستین بار برای ناپولی در سری آ از آخرین سقوطش در سال ۲۰۰۱ و نخستین بار در سر
ی آ تحت این باشگاه اصلاح شده پس از ورشکستگی بود. ادواردو رجا، سرمربی تیم ملی ایتالیا در مارس ۲۰۰۹ برکنار شد و روبرتو دونادونی، سرمربی سابق تیم ملی ایتالیا به عنوان جانشین وی منصوب شد. او در اکتبر اخراج شد و والتر ماتزاری سرمربی سابق سمپدوریا جایگزین او شد. ناپولی زیر نظر ماتزاری در جدول صعود کرد و در رده ششم قرار گرفت تا در فصل ۱۱–۲۰۱۰ لیگ اروپا راه یابد. ناپولی، تحت هدایت ماتزاری و تقویت شده توسط بازیکنانی مانند ادینسون کاوانی، بخشی از فصل ۱۱–۲۰۱۰ را در مکان دوم گذراند، سوم شد و مستقیماً به مرحله گروهی لیگ قهرمانان اروپا ۱۲–۲۰۱۱ راه یافت. در فصل ۱۲–۲۰۱۱، ناپولی در رده پنجم سری آ به پایان رسید، اما موفق شد قهرمان شکست ناپذیر یوونتوس را در ورزشگاه المپیکو شکست دهد و ۲۵ سال پس از آخرین قهرمانی خود در جام حذفی، برای چهارمین بار در تاریخ باشگاه کوپا ایتالیا را فتح کند. کاوانی و مارک همشیک گل ها را به ثمر رساندند. ناپولی همچنین فصل موفقی در لیگ قهرمانان اروپا ۱۲–۲۰۱۱ داشت که نخستین حضورش در برترین تورنمنت اروپا از فصل ۹۱–۱۹۹۰ بود. این تیم در گروه خود پس از بایرن مونیخ دوم شد و جلوتر از منچسترسیتی، به مرحله یک هشتم
نهایی صعود کرد، جایی که آنها توسط برنده نهایی چلسی حذف شدند. در فصل ۱۳–۲۰۱۲، ناپولی در جایگاه دوم سری آ قرار گرفت که بهترین عملکرد باشگاه از زمان قهرمانی در "اسکودتو" ۹۰–۱۹۸۹ بود. کاوانی با ۲۹ گل به عنوان بهترین گلزن این بخش به پایان رسید که منجر به فروش او به پاری سن ژرمن با مبلغ رکورد باشگاهی ۵۷ میلیون پوندی شد. در فصل نزدیک ۲۰۱۳، والتر ماتزاری ناپولی را ترک کرد و مربی اینترناسیونال شد و جای خود را به رافائل بنیتز اسپانیایی داد که نخستین مربی خارجی باشگاه پس از زدنک زمان در سال ۲۰۰۰ بود پول فروش کاوانی صرف خرید سه بازیکن رئال مادرید شد - گونزالو هیگواین، رائول آلبیول و خوزه کالهیون – و بازیکنان دیگر، از جمله دریس مرتنز و پپه رینا. آنها فصل را با پیروزی در فینال کوپا ایتالیا ۲۰۱۴، پنجمین عنوان قهرمانی خود در این تورنمنت، با پیروزی ۳–۱ مقابل فیورنتینا با دو گل لورنزو اینسینیه و گل دیگری از مرتنس، و همچنین جواز حضور در لیگ قهرمانان اروپا به پایان رساندند. بنیتز در مه ۲۰۱۵ راهی رئال مادرید شد و مائوریتزیو ساری جایگزین او شد. در فصل ۱۸–۲۰۱۷، ناپولی در تمام فصل برای کسب عنوان قهرمانی رقابت کرد که در دور ماقبل آخ
ر مسابقات به یوونتوس رفت. کارلو آنچلوتی پس از آن به عنوان سرمربی منصوب شد.
آمبوسیترا II (به لاتین: Ambositra II) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در آمورونئی مانیا واقع شده است. آمبوسیترا II ۱٬۳۴۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ماندروسونورو (به لاتین: Mandrosonoro) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در ناحیه آمباتوفیناندراهانا واقع شده است. ماندروسونورو ۱۶٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۹۲۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
آنجوما نادیهیزانا (به لاتین: Anjoma Nandihizana) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در ناحیه ماناندریانا واقع شده است. آنجوما نادیهیزانا ۱۳٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
آنجومانانکونا (به لاتین: Anjoman'ankona) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در ناحیه ماناندریانا واقع شده است. آنجومانانکونا ۷٬۰۲۱ نفر جمعیت دارد.
آنکارینورو (به لاتین: Ankarinoro) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در ناحیه فاندریانا واقع شده است. آنکارینورو ۷٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۱٬۴۳۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
آنکازوآمبو (به لاتین: Ankazoambo) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در ناحیه آمبوسیترا واقع شده است. آنکازوآمبو ۶٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۱٬۵۱۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
اندویی یک سوسیس دودی است که با استفاده از گوشت خوک تهیه می شود و منشا آن فرانسه است.
ریچارد هوکر (زاده ۲۵ مارس ۱۵۵۴ – درگذشته ۲ نوامبر ۱۶۰۰) یک کشیش انگلیسی در کلیسای انگلستان و یک الهی دان با نفوذ و یکی از مهم ترین متکلمان انگلیسی قرن شانزدهم بود. دفاع او از نقش عقل رستگار شده، برای کارولین دیواینز در قرن هفدهم تأثیر فراوان داشت که خود بعداً برای بسیاری از اعضای کلیسای انگلستان روشی الهیاتی ارائه کرد که ادعاهای وحی، عقل و سنت را ترکیب می کرد. محققان در مورد رابطه هوکر با آنچه که بعداً «انگلیکان» و سنت الهیات کالوینیسم نامیده شد، اختلاف نظر دارند. به طور سنتی، او "از طریق رسانه های" بین پروتستانتیسم و کلیسای کاتولیک به عنوان مبتکر انگلیکان در نظر گرفته شده است. با این حال، تعداد فزاینده ای از محققان استدلال کرده اند که او را باید در جریان اصلی الاهیات اصلاح شده زمان خود در نظر گرفت و او تنها به دنبال مخالفت با افراط گرایان (پیوریتن ها) بود، نه اینکه کلیسای انگلستان را از پروتستانیسم دور کند. اصطلاح «انگلیکان» در نوشته های ریچارد هوکر یافت نمی شود و در واقع اولین بار رواج این عبارت در اوایل سلطنت چارلز اول روی داد، زیرا کلیسای انگلستان از نظر اعتقادی به سمت موضع آرمینیوسی و نگاهی «کاتولیک» تر
تحت رهبری اسقف اعظم ویلیام لاد حرکت می کرد.
همسر نجیب زادهٔ سلطنتی هی از قبیلهٔ این دونگ جانگ (؛ ۳ نوامبر ۱۶۵۹ – ۹ نوامبر ۱۷۰۱) با نام شخصی جانگ اوک جونگ () یکی از همسران پادشاه سوک جونگ و مادر پادشاه گیونگ جونگ بود. او از سال ۱۶۸۹ تا زمان برکناری اش در سال ۱۶۹۴ میلادی ملکه چوسان بود.
دانشگاه پلی تکنیک ماکائو (MPU ; Chinese ; ) در سال ۱۹۸۱ تأسیس شد. این دانشگاه در منطقه ویژه اداری ماکائو (MSAR) جمهوری خلق چین واقع شده است. در ۱۶ نوامبر ۲۰۲۱، هو ایات-سنگ رئیس اجرایی منطقه ویژه اداری ماکائو اعلام کرد که مؤسسه به دانشگاه پلی تکنیک ماکائو تغییر نام خواهد داد. در ۱ مارس ۲۰۲۲، مؤسسه پلی تکنیک ماکائو رسماً به دانشگاه پلی تکنیک ماکائو تغییر نام داد. این دانشگاه بر اساس رتبه بندی ژورنال سایمگو برای سال ۲۰۲۲ در رتبه ۶۷۰ جهان قرار گرفته است این دانشگاه در رتبه بندی وبومتریک دانشگاه های جهان در سال ۲۰۲۲ در رتبه ۳۸۳۵ جهان قرار دارد.
سیاست کلیسایی ساختار عملیاتی و حکومتی یک کلیسا یا یک فرقه مسیحی است. همچنین به ساختار کاهن (مسیحیت) یک کلیسا و روابط اقتدار بین کلیساها اشاره می کند. سیاست کلیسایی ارتباط نزدیکی با کلیساشناسی، مطالعه دکترین و الهیات مربوط به سازمان کلیسا دارد. "سیاست کلیسایی" هم به عنوان موضوع حکومت کلیسایی به صورت انتزاعی و هم به عنوان نظام حکومتی خاص یک سازمان مسیحی تعریف می شود. این عبارت گاهی در حقوق سنتی مدنی به کار می رود. پیشینه. مسائل مربوط به سیاست کلیسایی برای اولین بار در فصل های اول "اعمال رسولان" ثبت شده است. و «بحث الهیاتی دربارهٔ ماهیت، مکان، و اعمال قدرت در کلیسا» از آن زمان تاکنون ادامه داشته است. اولین اقدامی که پس از عروج عیسی مسیح ثبت شد، انتخاب متیاس به عنوان یکی از حواریون، به جای یهودا اسخریوطی بود. دوازده رسول اولین کسانی بودند که سیاست اسقفی مسیحیت را دنباله روی کردند. در جریان اصلاحات پروتستانی، اصلاح طلبان اظهار داشتند که عهد جدید سیاست کلیسایی متفاوتی از نظام اسقفی که توسط کلیسای کاتولیک حفظ می شد، تجویز می کند و در نتیجه، نهادهای مختلف پروتستان در انواع متفاوت سیاست ها سازماندهی شدند. در این دوره
ریچارد هوکر "دربارهٔ قوانین سیاست کلیسایی" مقالات مهمی نوشت که نخستین مجلد آن در سال ۱۵۹۴ منتشر شد تا از سیاست کلیسای انگلستان در برابر مخالفت های پیوریتن ها دفاع کند. از عنوان این اثر است که ممکن است اصطلاح "سیاست کلیسایی" سرچشمه گرفته شده باشد. با توجه به کلیساشناسی، هوکر اصطلاح "سیاست" را به "حکومت" ترجیح داد، زیرا اصطلاح سابق «هم [حکومت] را در بر می گرفت و هم هر چیزی را که به نظم کلیسا در ملاء عام تعلق دارد». انواع. اگرچه هر کلیسا یا فرقه، ساختار مشخصه خود را دارد، اما چهار نوع کلی از سیاست وجود دارد: سیاست اسقفی (نظام اسقفی)، سیاست سلسله مراتبی، سیاست پروتستانی، و سیاست جماعت گرایی (کلیسای کنگره گرایان). سیاست اسقفی. کلیساهایی که دارای حکومت اسقفی هستند توسط اسقف ها اداره می شوند. عنوان اسقف از کلمه یونانی گرفته شده است که به عنوان "ناظر" ترجمه می شود. در رابطه با کلیسای کاتولیک، اسقف ها بر اسقف نشین اختیار دارند. در تقسیمات جغرافیایی حوزه نفوذ شرعی کلیساها، به ناحیه ای از یک منطقه مسیحی نشین که امورات دینی آن زیر نظر یک اسقف اداره می شود اُسقُف نشین می گویند. که شامل هر دو اختیار مذهبی و سیاسی است. اسقف
علاوه بر انجام کهنوت، تأیید (مسیحیت) و دست گذاری، بر انجام وظایف روحانی نظارت می کند. در واقع اسقف بر روحانیون اسقف نشین نظارت می کند و روحانی هم در سلسله مراتب کلیسا نماینده اسقف است. اسقف ها در این سیستم ممکن است تابع اسقف های بالاتر باشند که به آنها اسقف اعظم، مطران یا پاتریارک گفته می شود. آنها همچنین در شوراها یا سینود با دیگر روحانیون ملاقات می کنند. هرچند که ممکن است این جلسه ها صرفاً مشورتی باشد. همچنین، سیاست اسقفی معمولاً یک سلسله مراتب فرماندهی ساده نیست. سیاست اسقفی الگوی غالب در کلیساهای کاتولیک، ارتدوکس شرقی، کلیسای ارتدکس مشرقی و کلیساهای انگلیکان است. همچنین در برخی از کلیساهای متدیسم و لوتریانیسم و همچنین در میان برخی از سنت های پنطیکاستیسم آفریقایی-آمریکایی در ایالات متحده مانند کلیسای خدا در مسیح و کلیسای باپتیست انجیل کامل رایج است. سیاست سلسله مراتبی. برخی از سازمان های مذهبی، به عنوان مثال «کلیسای ادونتیست های روز هفتم»، «شاهدان یهوه»، «سپاه رستگاری» و «کلیسای عیسی مسیح قدیسان آخرالزمان»، سیاست خود را "سلسله مراتبی" توصیف می کنند. در عمل، چنین سیاست هایی شبیه به یک سیاست اسقفی هستند، ام
ا اغلب دارای سیستم بسیار پیچیده تری از سیاست اسقفی، با چندین بُعد سلسله مراتبی هستند. رهبران، "اسقف" نامیده نمی شوند و در برخی موارد دارای عناوین سکولار مانند "رئیس" یا "ناظر" هستند. اصطلاح "اسقف" ممکن است برای توصیف کارمندانی که نقش های رهبری جزئی دارند، مانند رهبر یک جماعت فردی استفاده شود. همچنین ممکن است به عنوان یک نام افتخاری، به ویژه در جنبش تقدس استفاده شود. سیاست ارتباطی. بسیاری از کلیساهای متدیسم از مشتقاتی از سیاست اسقفی استفاده می کنند که به عنوان ارتباط گرایی یا سیاست ارتباطی شناخته می شود. این روش بر وابستگی متقابل اساسی، از طریق مشارکت، مشورت و نظارت تأکید می کند. کلیسای سنتی متحد متدیست "، ارتباط" را این اصل تعریف می کند که «همه رهبران و جماعت ها در شبکه ای از وفاداری ها و تعهدات به هم متصل هستند که از نگرانی های محلی حمایت می کنند، در عین حال افراد روحانی قابلیت جایگزینی دارند». برخی از کلیساهای متدیست اسقف دارند، اما این افراد به اندازه کلیساهای اسقفی قدرتمند نیستند. سیاست پروتستانی. بسیاری از کلیساهای کالوینیسم، مانند پرسبیترینیسم توسط سلسله مراتبی از شوراها (یا دادگاه ها) اداره می شوند. پا
یین ترین سطح یک شورا یک کلیسای محلی واحد را اداره می کند و شورا "جلسه" یا "تشکل" نامیده می شود. اعضای آن را "بزرگان" می نامند. خادم کلیسا (که گاهی از آن به عنوان یک "پیر معلم" یاد می شود) عضو جلسه است و ریاست آن را بر عهده دارد. نمایندگان غیر روحانی ("بزرگان حاکم" یا به طور غیررسمی، بزرگان عادل) توسط جماعت انتخاب می شوند. اعضای جلسه نمایندگانی را به شورای عالی سطح بعدی، به نام "هیئت رئیسه" می فرستد. در برخی از کلیساهای پروتستان، شوراهای سطح بالاتری مانند سینود وجود دارد. هر شورا بر اعضای خود اختیار دارد و از نمایندگان در هر سطح انتظار می رود که از قضاوت خود استفاده کنند. عناصر سیاست پروتستان در کلیساهای دیگر نیز یافت می شود. برای مثال، در کلیسای اسقفی پروتستان (ایالات متحده آمریکا)، نمایندگان روحانی توسط کلیساها و در سطح ملی توسط اسقف ها انتخاب می شوند. قانونگذاری در کنوانسیون عمومی کلیسای اسقفی در ایالات متحده آمریکا مستلزم رضایت جداگانه اسقف و نمایندگان است. سیاست جماعت. کلیسای کنگره گرایان از مناصب دارای عنوان مانند اسقف به عنوان یک الزام ساختار کلیسا صرف نظر می کنند. جماعت محلی خود حکومت کرده، رهبران خود
را، اعم از روحانی و غیر روحانی، انتخاب می کند، از این رو به عنوان یک «نهاد داوطلبانه خودگردان»، نوعی آنارشیسم مذهبی است. انتصاب رهبران محلی و شوراها توسط مقامات خارج از جماعت روحانی ناشی از یک سیاست بوروکراسی جداگانه است. ممکن است اعضا کلیسای کنگره گرایان به انجمن هایی فرستاده شوند که گاه با ارگان های کلیسایی که توسط پروتستان ها، لوتران ها، انگلیکن ها و دیگر پروتستان های غیر جماعت تشکیل شده اند، روبرو شده و مشورت کنند. نه جماعات و نه انجمن ها به جز داشتن توانایی خاتمه دادن به عضویت در انجمن هیچ کنترلی بر یکدیگر اعمال نمی کنند، بسیاری از کلیساهای جماعتی اصولاً کاملاً مستقل هستند. یکی از استثناهای اصلی، انتصاب روحانیون است، که در آن حتی کلیساهای جماعتی اغلب از اعضای محله یا انجمن شهر دعوت می کنند تا کشیشان خود را منصوب کنند. این یک اصل جماعت گرایی است که روحانی به تنهایی بر جماعت حکم نمی کند. آنها ممکن است بر جماعت ریاست کنند، اما این جماعت است که در نهایت قدرت خود را اعمال می کند. کلیساهایی که به طور سنتی سیاست جماعتی را اجرا می کنند شامل جماعت گرایان، باپتیست ها و بسیاری از اشکال مسیحیت غیر مذهبی هستند. به دل