Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
م که با بررسی مجدد این مسائل، هیچ نوع نمایش بزرگی برگزار نخواهد شد.» «پایان خیلی خیلی بی سروصدا از راه خواهد رسید.» او با نزدیک شدن به تاریخ مقرر، حضور کمرنگی داشت و دخترش در پاسخ به درخواست رسانه ها گفت: «متاسفم که ناامیدتان می کنم، اما به ما در رادیو خانواده دستور داده شده که با رسانه ها یا مطبوعات صحبت نکنیم.» واکنش. هیچ بیانیه ای از سوی کمپینگ یا رادیو خانواده در ۲۱ یا ۲۲ اکتبر منتشر نشد. بعداً گزارش شد که کمپینگ در ۱۶ اکتبر به مصاحبه کننده ای گفته است که خداوند به هیچ کس قدرت نداده است که دقیقاً بداند چه زمانی ربایش رخ خواهد داد. او از سمت رهبری خود در رادیو خانواده بازنشسته شد. مدتی پس از ۲۱ اکتبر، رادیوی خانواده یک پیام صوتی از هارولد کمپینگ را در صفحه اصلی خود منتشر کرد. کمپینگ در این پیام، در مورد پیشگویی های آخرالزمان اظهار داشت که «ما این موضوع را بسیار بسیار دشوار می یابیم». او همچنین به پیروانش گفت که «احساس نکنند خدا آنها را رها کرده است» و «خدا هنوز مسئول همه چیز است». با نزدیک شدن به ۲۱ اکتبر، بنیاد آزادی از دین، فضایی را در بیش از ۴۰ بیلبورد در منطقه خلیج سانفرانسیسکو خریداری کرد تا پیش بینی
های کمپینگ را به سخره بگیرد و بینندگان را به استفاده از قضاوت منطقی ترغیب کند. این بیلبوردها شعارهایی مانند «یک بار گولم بزن…»، «هنوز اینجاییم» و «هر روز، روز داوری است. از عقلت استفاده کن» را به نمایش می گذاشتند. گزارش های رسانه ها در ۲۱ و ۲۲ اکتبر تأکید کردند که کمپینگ «دوباره اشتباه کرده است». "روزنامه اینترنشنال بیزینس تایمز" او را «پیامبر دروغین» اعلام کرد. در ۲۱ اکتبر ۲۰۱۱، وب سایت مجله "تایم"، پیش بینی های آخرالزمانی کمپینگ را به عنوان یکی از «۱۰ پیش بینی شکست خورده برتر» فهرست کرد، فهرستی که به افتخار کمپینگ گردآوری شده است. تحولات شخصی. رادیو خانواده آرشیو ضبط های صوتی برنامه انجمن آزاد کمپینگ که قبل از ماه مه ۲۰۱۱ ضبط شده بود را از وب سایت خود حذف کرد. در ۹ ژوئن ۲۰۱۱، کمپینگ دچار سکته مغزی شد و در بیمارستان بستری شد. رادیو خانواده، بخش هایی از "گفتگوی آزاد" او از ۲۳ مه تا ۹ ژوئن را به مدت چند هفته تکرار پخش کرد. از ۲۳ ژوئن، رادیو خانواده شروع به ارائه برنامه های جدید در بازه زمانی او کرد. کمپینگ در ۱۵ دسامبر ۲۰۱۳، در سن ۹۲ سالگی، بر اثر عوارض ناشی از زمین خوردن در خانه، دو هفته قبل، درگذشت. مرگ او ت
وسط یکی از کارمندان شبکه تأیید شد. در سپتامبر ۲۰۱۸، رادیو خانواده اعلام کرد که دیگر برنامه هایی با صدای هارولد کمپینگ پخش نخواهد کرد و دیگر متون مربوط به آموزه های کمپینگ را توزیع نخواهد کرد. این تصمیم به عنوان بخشی از تلاش برای فاصله گرفتن از الهیات کمپینگ و همچنین بازگرداندن برنامه هایی از وزارتخانه های خارجی به برنامه شبکه گرفته شد. این تغییرات از ۸ اکتبر ۲۰۱۸ لازم الاجرا شدند. انتشارات. نوشته های کمپینگ که جزئیات زمان پایان را شرح می دهند عبارتند از: سایر وزارتخانه ها یا سازمان هایی که پیش بینی آخرالزمان در سال ۲۰۱۱ را آموزش دادند. انجمن کتاب مقدس الکترونیکی. متعلق و تحت مدیریت کریس مک کان.نشریات شامل موارد زیر است: مک کان حتی پس از شکست پیش بینی اش در ۲۱ مه ۲۰۱۱، همچنان به این آموزه ادامه داد که ۲۱ اکتبر ۲۰۱۱ پایان جهان خواهد بود. و پس از ۲۱ اکتبر ۲۰۱۱، او تعلیم داد که پایان جهان در مارس ۲۰۱۲ رخ خواهد داد. در پایان سال ۲۰۱۲، مک کان شروع به آموزش این احتمال کرد که آخرین روز، ۷ اکتبر ۲۰۱۵ باشد او گفت که «احتمال زیادی وجود دارد که این اتفاق بیفتد» و «احتمال بعیدی وجود دارد که نیفتد». این تاریخ با اضافه کردن
۱۶۰۰ روز (برگرفته از ) به ۲۱ مه ۲۰۱۱، که مک کان هنوز هم آن را آغاز روز داوری می داند، به دست آمده است. او اشاره کرد که ۷ اکتبر ۲۰۱۵، آخرین روز عید خیمه ها و دقیقاً ۱۰٬۰۰۰ روز از ۲۱ مه ۱۹۸۸ است، که به ادعای او تاریخ پایان عصر کلیسا است. رابرت فیتزپاتریک. رابرت فیتزپاتریک کتابی با عنوان "«قانون روز قیامت»" بر اساس نوشته های کمپینگ نوشت.
«سلبریتی کامل» ترانه ای از خواننده-ترانه پرداز آمریکایی لیدی گاگا می باشد که در ششمین آلبوم استودیویی وی تحت عنوان "میهم" به عنوان چهارمین قطعه قرار دارد. «سلبریتی کامل» ترانه ای الکتروپاپ و تریپ هاپ است که از نظر سبک با آثار ناین اینچ نیلز مقایسه شده است. تهیه کنندگی این اثر برعهدهٔ لیدی گاگا، سیرکوت و اندرو وات بوده و آهنگسازی نیز توسط دو نفر آخری به همراهٔ گیزافلشتاین انجام شده است. پیش نمایش «سلبریتی کامل» در ۲۴ فوریهٔ سال ۲۰۲۵ منتشر شد و سپس در ۷ مارس روی آلبوم منتشر گردید.ترانه نقدهای مثبتی از منتقدان موسیقی دریافت کرد؛ آن ها صدای ترانه را ستودند و با اینکه موضوعش «تکراری» بود، آن را یکی از نقاط برجستهٔ آلبوم دانستند.
نبرد خان یونس، یک درگیری نظامی بزرگ است که در ۲۶ مه ۲۰۲۵ به عنوان بخشی از حمله گسترده تر اسرائیل به نوار غزه که در مه ۲۰۲۵ آغاز شد و با نام عملیات ارابه های گیدئون شناخته می شود، در طول جنگ جاری غزه آغاز شد. این چهارمین باری است که اسرائیل از آغاز جنگ به خان یونس حمله می کند. پس از هفته ها عملیات در رفح، نیروهای دفاعی اسرائیل، حمله جدیدی را به خان یونس آغاز کردند. این عملیات، جنگجویان حماس، مواضع، زیرساخت ها و شبکه های تونلی باقی مانده در شهر را هدف قرار می دهد. پیشینه. ارتش اسرائیل پیش از این در دسامبر ۲۰۲۳ به خان یونس حمله کرده بود که نبرد و محاصره ناشی از آن تا آوریل ۲۰۲۴ ادامه داشت. دو حمله بعدی اسرائیل به این شهر در ژوئیه و اوت ۲۰۲۴ رخ داد. در مه ۲۰۲۵، اسرائیل عملیات ارابه های گیدئون را آغاز کرد، یک کمپین جدید با تمرکز بر حذف نیروهای باقی مانده حماس در غزه. نبرد. مه. در ۲۶ مه ۲۰۲۵، ارتش اسرائیل پس از حملات هوایی شدید در سراسر جنوب غزه، حمله زمینی جدیدی را به خان یونس به عنوان بخشی از عملیات ارابه های گیدئون آغاز کرد. در ۲۹ مه، مهندسان رزمی اسرائیل عملیات بزرگی را برای خنثی سازی شبکه تونل های حماس در حومه
خان یونس به پایان رساندند. طبق گزارش رسمی ارتش اسرائیل، سربازان یک تونل تروریستی زیرزمینی طولانی «تهاجمی» به طول چند صد متر را شناسایی و منهدم کردند. در ۳۰ مه، ارتش اسرائیل اعلام کرد که تیپ کفیر، تحت فرماندهی لشکر ۳۶، به عملیات در خان یونس می پیوندد. ژوئن. در ۶ ژوئن، شبه نظامیان فلسطینی پنج سرباز اسرائیلی را در کمین در شرق خان یونس کشتند. این کمین شامل فرو ریختن ساختمانی بود که با مواد منفجره پر شده بود و سربازان را کشت. در ۱۲ ژوئن، بنیاد بشردوستانه غزه گزارش داد که اتوبوسی حامل حدود بیست و چهار نفر از کارکنان فلسطینی این بنیاد در حالی که به سمت یک مرکز توزیع در نزدیکی خان یونس در حرکت بود، توسط حماس مورد حمله قرار گرفت. این حمله حداقل هشت نفر را کشته و چندین نفر را زخمی کرد. حماس اعلام کرد که امدادگران در واقع اعضای نیروهای مردمی بودند. در ۲۴ ژوئن، هفت سرباز اسرائیلی که در خان یونس فعالیت می کردند، بر اثر انفجار یک بمب که گمان می رود توسط گردان های عزالدین قسام حماس کار گذاشته شده باشد، کشته شدند. در ۲۶ ژوئن، طایفه بربخ، که هم با حماس و هم با اسرائیل مخالف است، در بیمارستان ناصر در خان یونس با نیروهای حماس
درگیر شد. بنا به گزارش ها، در ۲۷ ژوئن، شبه نظامیان نیروهای مردمی پس از درگیری مسلحانه با نیروهای حماس، کنترل بیمارستان ناصر را به دست گرفتند. ژوئیه. در ۳ ژوئیه، "وای نت" گزارش داد که طایفه خانیدک وابسته به فتح، به رهبری یاسر خانیدک، در خان یونس فعالیت می کند و توسط اسرائیل مسلح می شود. در ۹ ژوئیه، شبه نظامیان فلسطینی تلاش کردند یک سرباز اسرائیلی را در خان یونس بربایند، که با مقاومت سرباز اسرائیلی مواجه شد و سپس کشته شد. اوت. در ۲۰ اوت، افراد مسلح گردان های ۱۴ قسام به یک پست نظامی اسرائیل در خان یونس در نزدیکی گذرگاه موراگ حمله کردند، احتمالاً به قصد ربودن سربازان. نیروهای اسرائیلی با مهاجمان تبادل آتش کردند و طبق گزارش ها بین هشت تا ده فرد مسلح کشته شدند در حالی که دیگران عقب نشینی کردند. سه سرباز ارتش اسرائیل در این حمله زخمی شدند.
عبدالوائل زوایتر (؛ همچنین با نام وائل زعیتر شناخته می شود؛ ۲ ژانویه ۱۹۳۴–۱۶ اکتبر ۱۹۷۲) نویسنده و مترجم فلسطینی بود. او به عنوان اولین هدف ترورهای موساد اسرائیل پس از قتل عام مونیخ ترور شد. اسرائیل زعیتر را به دلیل نقشش در گروه سپتامبر سیاه، یک تروریست می دانست، در حالی که هوادارانش استدلال می کردند که او «هرگز به طور قطعی» با سپتامبر سیاه یا قتل عام مونیخ مرتبط نبوده و در انتقام کشته شده است. امروزه زعیتر با درجه بالایی از اطمینان به عنوان بی گناه در نظر گرفته می شود. اوایل زندگی و تحصیلات. عبدالوائل زویتر در سال ۱۹۳۴ در نابلس، فرزند عادل زویتر، متولد شد. شغل. زعیتر سپس به لیبی و پس از آن به رم نقل مکان کرد، جایی که نماینده سازمان آزادیبخش فلسطین بود و به عنوان مترجم برای سفارت لیبی کار می کرد. کشتن. زوایتر در اوت ۱۹۷۲ توسط پلیس ایتالیا در رابطه با بمب گذاری گروه سپتامبر سیاه علیه یک پالایشگاه نفت مورد بازجویی قرار گرفت، اما بعداً آزاد شد. موساد اسرائیل او را به عنوان رئیس سپتامبر سیاه در رم مظنون دانست و پس از حمله سپتامبر سیاه در مونیخ، او را در فهرست ترور قرار داد. هنگامی که او در شب ۱۶ اکتبر ۱۹۷۲ به ساخ
تمان آپارتمان خود بازگشت، توسط دو مأمور موساد که ۱۱ بار در لابی ساختمان به او شلیک کردند، کشته شد - یک گلوله برای هر ورزشکار اسرائیلی کشته شده. در آن زمان، زوایتر نماینده سازمان آزادیبخش فلسطین در ایتالیا بود و در حالی که اسرائیل به طور خصوصی ادعا می کرد که او عضو سپتامبر سیاه بوده و در یک توطئه نافرجام علیه یک هواپیمای ال عال دست داشته است، اعضای سازمان آزادیبخش فلسطین استدلال کرده اند که او به هیچ وجه ارتباطی با این موضوع نداشته است. ابو ایاد، معاون رئیس سازمان آزادیبخش فلسطین، اظهار داشت که زوایتر «به شدت» مخالف خشونت سیاسی بود. زوایتر با شریک زندگی خود، جانت ون-براون، یک هنرمند استرالیایی، در رم زندگی می کرد. حزب کمونیست ایتالیا (PCI) اعلام کرد که قتل زوایتر را محکوم می کند. مراسم تشییع جنازه زوایتر در رم با حضور بسیاری از مردم، از جمله مقامات PCI برگزار شد. او در زادگاهش، نابلس، به خاک سپرده شد.
آگوستو نوولی (۱۷ ژانویه ۱۸۶۷ – ۷ نوامبر ۱۹۲۷)، که با نام نوولینو نیز شناخته می شود، روزنامه نگار طنزپرداز، نمایشنامه نویس و رمان نویس ایتالیایی اهل فلورانس بود. نوولی، نمایشنامه نویس پرکاری که بیش از پنجاه اثر نمایشی نوشته است که بسیاری از آنها به گویش توسکانی (فلورانسی) هستند، به عنوان یکی از پدران بنیان گذار تئاتر بومی (گویش) مدرن فلورانس شناخته می شود. زندگی نامه. آگوستو نوولی که به خاطر ارتباط مادام العمرش با شهر فلورانس شناخته شده است، در ۱۷ ژانویه ۱۸۶۷ در آنجا متولد شد. نوولی که عمدتاً خودآموخته بود، با وجود تحصیلات رسمی حداقلی که تنها پس از سه سال مدرسه ابتدایی به پایان رسید، موفق شد به یک روشنفکر فرهیخته تبدیل شود. پس از تأسیس مجله طنز "Il vero Monello" ("یاغی واقعی") و تبدیل شدن به سردبیر آن در سال ۱۸۸۸، او به زودی توجه خود را بر درام فلورانس متمرکز کرد، که از سال ۱۸۹۲ در مجله نوولی به شکل بومی فلورانسی شروع به انتشار کرد نوولی از ابتدای دوران فعالیت سیاسی خود، عضوی فعال از طبقه روشنفکر بود و در جوانی در محافل قدرت حضور داشت. در دهه ۱۸۹۰، به دلیل پایبندی به جنبش سوسیالیستی در دوره ای از محافظه کاری س
یاسی شدید، به پانزده ماه زندان محکوم شد. با وجود این شهادت سیاسی، نوولی بعداً توسط عناصر رادیکال حزب سوسیالیست ایتالیا به دلیل اصلاح طلبی بیش از حد یا میانه روی غیرمجاز اخراج شد. نمایشنامه "«" "کودک مرده"» اثر نوولی، که در دوران زندان او نوشته شده بود، در سال ۱۸۹۳، زمانی که این نمایشنامه نویس هنوز از پشت میله های زندان به کارش ادامه می داد، برای اولین بار به روی صحنه رفت. سال بعد، شاهد اولین نمایش «برزخ، "دوزخ" "، بهشت"» نوولی بودیم. در بریتانیا، ساموئل پورتر پاتنم، آزاداندیش دوران ویکتوریا، اظهار داشت که «نوولی… وقتی از اتهامات بی احترامی و کفر تبرئه شد، مورد تشویق قرار گرفت.» نمایشنامه "«آب" "راکد"» که به عنوان برجسته ترین اثر تئاتری نوولی شناخته می شود، اولین بار در ۲۸ ژانویه ۱۹۰۸ در تئاتر آلفیری فلورانس به روی صحنه رفت. اگرچه از آن زمان به عنوان یک شاهکار کلاسیک کمدی فلورانسی مورد ستایش قرار گرفته است. حتی به عنوان آغاز تئاتر بومی مدرن فلورانس توصیف می شود این اثر با نقدهای انتقادی متفاوتی روبرو شد که عمدتاً منفی بودند و در ابتدا تنها یک منتقد، ماریو فریگنی، نقد مثبتی بر آن نوشت. با این وجود، در بین تماشا
گران تئاتر از موفقیت چشمگیری برخوردار شد. این نمایشنامه بعداً پس از دریافت موسیقی متن از آهنگساز جوزپه پیتری، به یک اپرت تبدیل شد. اپرت نوولی-پیترو برای اولین بار در ۲۷ نوامبر ۱۹۲۰ در رم به روی صحنه رفت. گذشته از دو دهه همکاری با برات واقعی، همکاری های نوولی با نشریات شامل مطالبی برای فلورانس در یک زیگزاگ در سال ۱۹۱۲ و فرهنگسرا در سال ۱۹۱۶ بود. از دیگر تلاش های نوولی در حوزه نمایش می توان به "Lotte sociali" ("مبارزات اجتماعی") در سال ۱۹۰۲، ترجمه ای بدیع از یادداشت های ویکتور هوگو در مورد مشارکت او در تلاش هایش برای ایجاد تغییرات اجتماعی و سیاسی در فرانسه، و "Firenze presa sul serio" ("فلورانس جدی گرفته می شود")، رمانی که برای اولین بار در سال ۱۹۰۲ برای خوانندگان فلورانسی منتشر شد، اشاره کرد. رمان نوولی در نهایت در نسخه ای در سال ۱۹۰۸ با تصویرگری گوستاوو روسو و مقدمه ای از نویسنده و سیاستمدار اوتلو ماسینی دوباره منتشر شد. از جمله همکاران نوولی در دنیای تئاتر، آندره آ نیکولی (۱۸۶۲–۱۹۱۷) بازیگر-مدیر بانفوذ بود که به عنوان مروج مؤثر نمایش «"لاکوا چِتا»" و دیگر نمایش های نوولی به یاد آورده می شود. نوولی در ۷ نوامب
ر ۱۹۲۷ در کارمینیانو درگذشت. او در آن زمان شصت سال داشت، پنج سال پس از تصرف کشور توسط فاشیست های دیکتاتور بنیتو موسولینی. او سال های پایانی عمر خود را در انزوا از زندگی عمومی در جامعه توسکانی، حدود ۲۰ سال، گذراند. کیلومتری غرب فلورانس، جایی که اکنون یک مجسمه یادبود، در تالار شهرداری نصب شده و به افتخار او ساخته شده است.
پائولو اوکیپینتی (؛ زادهٔ ) که بیشتر با نام جان فاستر شناخته می شود، خواننده و روزنامه نگار اهل ایتالیا است. زندگی و حرفه. اوکیپینتی که در میلان متولد شده بود، پیش از شروع خوانندگی در یک گروه آماتور، به عنوان منتقد موسیقی و روزنامه نگار فعالیت حرفه ای داشت. او که در اواخر دهه ۵۰ میلادی با شرکت فونوکالر قرارداد بسته بود، نام هنری جان فاستر را برای خود برگزید. در ابتدا در بازخوانی آهنگ های آمریکایی، به ویژه از رپرتوار ری چارلز تخصص داشت. فاستر اولین موفقیت خود را در سال ۱۹۶۳ با آهنگ «Eri un'abitudine» (نمی توانم به از دست دادن تو عادت کنم) به دست آورد که در جدول آهنگ های پرفروش ایتالیا رتبه ۵ را کسب کرد. آهنگ پرفروش اصلی فاستر «Amore scusami» بود. این تک آهنگ در جدول های موسیقی ایتالیا به رتبه سوم رسید و متعاقباً توسط ده ها هنرمند از جمله ریتا پاوونه، دالیدا، روبرت گولت و جری وال بازخوانی شد. در سال های ۱۹۶۵ و ۱۹۶۶، با آهنگ های «Cominciamo ad amarci» و «Se questo ballo non finisse mai» وارد بخش اصلی مسابقه جشنواره موسیقی سانرمو شد. در اواخر دهه ۶۰ میلادی، صنعت موسیقی را ترک کرد و کار خود را به عنوان روزنامه نگا
ر از سر گرفت. بین سال های ۱۹۷۶ تا ۲۰۰۵، او سردبیر مجله هفتگی "اوگی" بود.
«بد مثل پسران» ترانه ای از خواننده-ترانه پرداز سوئدی تو لو به همراهٔ خوانندهٔ فنلاندی آلما می باشد که در ۲ اوت سال ۲۰۱۹ به عنوان دومین تک آهنگ از چهارمین آلبوم استودیویی وی تحت عنوان "سان شاین کیتی" منتشر گردید. این قطعه پس از «از ذهنم برو بیرون» اثر چارلی ایکس سی ایکس در سال ۲۰۱۷، و ریمیکس تک آهنگ لو با نام «جنده ها» در سال ۲۰۱۸، سومین همکاری لو و آلما به شمار می آید.
مَطیعُ الله تُراب (۲۱ مارس ۱۹۷۱ – ۱۴ ژوئیه ۲۰۲۵) شاعر افغان بود. شعرهای او در میان پشتون های افغانستان و پاکستان محبوبیت داشت. در دهه پایانی زندگی، تراب به یکی از شناخته شده ترین شاعران افغانستان تبدیل شد. او اشعار خود را به زبانی ساده و مستقیم و با لهجه پشتوی رایج در جنوب شرقی افغانستان می سرود؛ لهجه ای که برای بخشی از افغان ها به طور کامل قابل فهم نبود. با وجود این، جایگاه اجتماعی او کاهش نیافت و آثارش با استقبال گسترده روبه رو شد. تراب که از خانواده ای فقیر در شرق افغانستان برخاسته بود و پیشینه ای کارگری داشت، توانست با سروده هایش با گروه های گوناگون جامعه ارتباط برقرار کند. اشعارش در میان اقشار مختلف، از طبقات کم درآمد تا مرفه و در میان جریان های فکری و سیاسی متفاوت، از جمله مذهبی و غیرمذهبی، اسلام گرا و ملی گرا، مخاطبان بسیاری پیدا کرد. زندگی. مطیع الله تراب فرزند مولوی رسول در ۲۱ مارس ۱۹۷۱/ ۱ حمل (فروردین) ۱۳۵۰ در ولسوالی خوگیانی، ولایت ننگرهار، پادشاهی افغانستان به دنیا آمد.او در ولایت ننگرهار بزرگ شد و بیشتر زندگی اش را در ولایت خوست گذراند، در حالی که ریشه های نیاکانی اش همچنان به خوگیانی پیوند داشت.
با وجود نداشتن تحصیلات رسمی، او به یکی از شاعران برجستهٔ پشتو تبدیل شد و آثارش از راه محافل شعرخوانی، کلیپ های همه گیر در یوتیوب و نشست های اجتماعی گسترش یافت. او به عنوان آهنگر و سازندهٔ بدنهٔ خودرو کار می کرد. او همچون بسیاری از خانواده های دیگر از جنگ شوروی گریخت و مدتی در پاکستان، در منطقهٔ خیبر پختونخوا و کُرّم ایجنسی زندگی کرد و سپس در دههٔ ۲۰۰۰ به افغانستان بازگشت. با وجود موضع انتقادی حتی در برابر حکومت کرزی، او از سوی رئیس جمهور وقت حامد کرزی شناخته شد و به کابل دعوت گردید. تراب که همگان را، از حکومت جمهوری اسلامی گرفته تا مجاهدین و طالبان، نقد می کرد، از سوی تمام طرف ها با احترام پذیرفته می شد. حامد کرزی، چندین بار او را برای شعرخوانی به کاخ ریاست جمهوری دعوت کرد و تراب همان جا به طور علنی از او انتقاد می کرد و پس از هر بیتی که می خواند، با تشویق پرشور حاضران روبه رو می شد. بعدها در دوران حاکمیت طالبان نیز، با وجود انتقادهای آشکارش از آنان که پیش از بازگشتشان به قدرت در سال ۲۰۲۱ بیان شده بود، تراب نه تنها بازداشت نشد، بلکه با احترام نیز مواجه گردید. این تناقض برای برخی از روشنفکران مهاجر افغان پذیر
فتنی نبود و تراب را به نزدیکی با طالبان متهم کردند. به گفته عمران فیروز، «اما شاید تحسین طالبان از او تنها به خاطر محتوای اشعارش نبود، بلکه به شیوه دکلمه، زبان ساده و نزدیک به مردم و شخصیت بی پیرایه اش نیز بازمی گشت. برای بسیاری، تراب مردی پارسا و صادق بود که همان چیزی را می گفت که مردم احساس می کردند و رنج هایشان را بیان می نمود.» او به سختی خواندن و نوشتن را می دانست، اما اشعارش را از بر حفظ می کرد، در حالی که دیگران آن ها را گردآوری و مکتوب می ساختند. او در مصاحبه ای با بی بی سی اردو در فوریه ۲۰۱۷ گفت: «من نمی خواهم از کسی انتقاد کنم. اما به باور من، عشق و شعر عاشقانه در روزگار جنگ و درگیری معنایی ندارد. رُمان زمانی نوشته می شود که صلح برقرار باشد، وقتی دغدغه ای برای نان، لباس و مسکن وجود نداشته باشد، وقتی جنگ و نزاعی نباشد. به نظر من، شعر آن است که در آن احساسات یک انسان درمانده و ناچار به صدا درآید.» درگذشت. تراب در ۱۴ ژوئیه ۲۰۲۵/ ۲۳ سرطان (تیر) ۱۴۰۴ در بیمارستانی در خوست بر اثر سکته قلبی، در سن ۵۴ سالگی درگذشت.مراسم خاکسپاری او روز سه شنبه، ۱۵ ژوئیه ۲۰۲۵، در ولایت ننگرهار برگزار شد که در آن بزرگان قبایل
، دوستداران ادبیات، مقام های محلی و شهروندان حضور داشتند و سوگواری گسترده ای در سراسر افغانستان و پاکستان برپا شد.مراسم دیگری نیز در خوست و در ورزشگاه شیرزی، جلال آباد ساعت ۲ بعدازظهر برگزار شد و سپس در ساعت ۴ بعدازظهر، به خاکسپاری در روستای کوزبیار، خوگیانی، ننگرهار انجامید. پیکر او همان روز با بالگرد منتقل شد. درگذشت او واکنش ها و پیام های تسلیت گسترده ای را از سوی وزارت اطلاعات و فرهنگ افغانستان، سخنگوی امارت اسلامی ذبیح الله مجاهد، رئیس جمهور پیشین حامد کرزی، انس حقانی و دیگران برانگیخت.
روابط ایران صفوی و ایتالیا در دورهٔ تاریخی ایران صفوی به ویژه در زمان سلطنت شاه عباس اول (۱۵۸۷–۱۶۲۹ میلادی) یکی از مهم ترین و تأثیرگذارترین تعاملات ایران با جهان غرب محسوب می شود. این روابط، که عمدتاً با جمهوری های دریایی ایتالیا مانند ونیز و جنوا برقرار شد، ابعاد مختلف سیاسی، نظامی، اقتصادی و فرهنگی را دربر می گرفت و نقش بسزایی در شکل دهی به سیاست خارجی و داخلی ایران صفوی داشت. در عرصهٔ سیاسی، ایران صفوی و جمهوری های ایتالیایی به ویژه ونیز، به دلیل منافع مشترک در مقابله با امپراتوری عثمانی، به نوعی اتحاد غیررسمی دست یافتند. شاه عباس اول، با درک اهمیت موقعیت ژئوپولیتیک ایران در مسیر تجارت شرق و غرب و همچنین تهدیدات همسایگان، تلاش می کرد از روابط دیپلماتیک با جمهوری های ایتالیا بهره برداری کند. سفیران و نمایندگان ونیزی و جنوایی به دربار صفوی رفت و آمد داشتند و از طریق آنان اطلاعات سیاسی و نظامی ارزشمندی میان دو طرف رد و بدل می شد. این ارتباطات به ایران امکان می داد تا سیاست های متوازن تری در برابر عثمانی اتخاذ کند و همچنین دسترسی به فناوری ها و تسلیحات پیشرفتهٔ اروپایی را تسهیل نماید. در زمینهٔ نظامی، روابط ای
ران و ایتالیا تأثیر چشمگیری بر ارتش صفوی گذاشت. شاه عباس اول با هدف مدرن سازی نیروهای نظامی ایران، توجه ویژه ای به واردات تسلیحات و تجهیزات جنگی از اروپا داشت. جمهوری های ایتالیا، به ویژه ونیز، به عنوان واسطه ای برای انتقال توپ ها، اسلحه های باروتی و تجهیزات دفاعی عمل می کردند. علاوه بر این، کارشناسان نظامی ایتالیایی به ایران سفر می کردند و با آموزش نیروهای ایرانی و ارائهٔ مشاوره های فنی و مهندسی، به افزایش قدرت دفاعی و بهره وری ارتش صفوی کمک می کردند. این همکاری ها موجب شد ایران بتواند به شکل مؤثرتری در برابر تهدیدات خارجی مقاومت کند و قدرت منطقه ای خود را تثبیت نماید. در حوزهٔ اقتصادی و تجاری، روابط ایران و ایتالیا نقش مهمی در توسعهٔ تجارت خارجی و رونق بازارهای داخلی داشت. مسیرهای تجاری ایران از طریق خلیج فارس و دریای مدیترانه به ونیز و جنوا ارتباط پیدا می کرد و تبادل کالاهایی همچون فرش، ابریشم، ادویه جات و سایر محصولات ایرانی با کالاهای اروپایی صورت می گرفت. این تجارت نه تنها موجب رونق اقتصادی در شهرهای ایران شد، بلکه زمینه ساز شکل گیری شبکه های تجاری گسترده بین ایران و اروپا گردید. بازرگانان ایتالیایی نیز
از این فرصت بهره می بردند تا کالاهای اروپایی را به بازارهای خاورمیانه عرضه کنند و نقش واسطه های مهم تجاری در مسیر شرق و غرب را ایفا نمایند. از منظر فرهنگی، روابط ایران و ایتالیا باعث تبادل آثار هنری، معماری و علوم شد. ورود هنرمندان، معماران و صنعتگران ایتالیایی به ایران و همچنین آشنایی ایرانیان با هنرهای اروپایی، موجب پیدایش سبک های نوین در معماری، نقاشی و صنایع دستی گردید. علاوه بر این، تبادل کتاب ها، نسخه های خطی و دانش های علمی و فنی باعث غنای فرهنگی ایران شد و پایه گذار تحولاتی در عرصهٔ آموزش، نقاشی و فنون مهندسی گردید. شاه عباس و درباریان صفوی از این فرصت استفاده می کردند تا ضمن افزایش اعتبار فرهنگی ایران، دسترسی به دانش روز اروپا را نیز ممکن سازند. به طور کلی، روابط ایران صفوی و ایتالیا نمونه ای بارز از تعامل میان دو فرهنگ و نظام سیاسی متفاوت بود که مبتنی بر منافع متقابل شکل گرفت. این روابط نه تنها در عرصهٔ سیاست و جنگ تأثیرگذار بود، بلکه زمینهٔ شکوفایی اقتصادی و فرهنگی ایران را نیز فراهم آورد. شاه عباس اول با درایت خود توانست از این ارتباطات بهره برداری کند و ایران را به عنوان یک قدرت منطقه ای و شریک
معتبر در مبادلات اقتصادی و فرهنگی با اروپا معرفی نماید. بررسی این روابط نشان می دهد که تعاملات ایران با جمهوری های ایتالیایی نه صرفاً یک تجارت و ارتباط دیپلماتیک بود، بلکه یک فرآیند پیچیده و چندوجهی بود که در شکل دهی به هویت سیاسی، نظامی، اقتصادی و فرهنگی ایران صفوی نقش حیاتی داشت. زمینه تاریخی. دوران صفویان، به ویژه در قرن شانزدهم و هفدهم میلادی، دوره ای حساس و پرتحول در تاریخ ایران بود که با تمرکز سیاسی و فرهنگی بر اصفهان همراه بود. شاه عباس اول، که از سال ۱۵۸۷ تا ۱۶۲۹ میلادی بر تخت سلطنت تکیه داشت، با دیدگاهی بلندمدت به دنبال تثبیت قدرت داخلی، مقابله با تهدیدات خارجی به ویژه امپراتوری عثمانی و توسعهٔ تجارت بین المللی بود. او با شناخت اهمیت موقعیت جغرافیایی ایران در مسیرهای تجاری شرق و غرب، سیاست خارجی فعال و هوشمندانه ای را در پیش گرفت و تلاش کرد تا از طریق روابط با قدرت های اروپایی، توان دفاعی و اقتصادی کشور را تقویت کند. در این دوره، ایتالیا به عنوان یک کشور متحد و واحد در سیاست جهانی نقش چندانی نداشت؛ اما جمهوری های دریایی و تجاری آن مانند ونیز و جنوا و همچنین مأموران مذهبی ایتالیایی، به عنوان واسطه ها
و پل های ارتباطی میان ایران و اروپا عمل می کردند. این جمهوری های شهری با شبکه های گستردهٔ تجاری خود و حضور در دریای مدیترانه، زمینهٔ تبادل کالا، دانش و فناوری را فراهم می آوردند و امکان دسترسی ایران به تسلیحات پیشرفته، تکنیک های نظامی جدید و کالاهای لوکس اروپایی را میسر می ساختند. در همین چارچوب، تعاملات سیاسی و دیپلماتیک بین دربار صفوی و نمایندگان ایتالیایی، هم از نظر امنیت ملی و هم از نظر توسعهٔ اقتصادی اهمیت داشت. سفیران و بازرگانان ایتالیایی، ضمن انتقال اطلاعات و فناوری، به ایران کمک می کردند تا در مواجهه با تهدیدات عثمانی و سایر رقبا، موضع قدرتمندتری اتخاذ کند و از فرصت های تجاری موجود در مسیر شرق و غرب بهره مند شود. علاوه بر آن، حضور هنرمندان و صنعتگران ایتالیایی، زمینهٔ تبادل فرهنگی و هنری را نیز فراهم کرد و تأثیر شگرفی بر هنر، معماری و صنایع دستی ایران صفوی گذاشت. به این ترتیب، زمینه تاریخی روابط ایران و ایتالیا را می توان در چارچوب سیاست های هوشمندانهٔ شاه عباس اول، توسعهٔ تجارت و مراودات فرهنگی، و نقش جمهوری های تجاری ایتالیا به عنوان واسطه ای میان ایران و اروپا تعریف کرد؛ روابطی که همزمان جنبه های
سیاسی، نظامی، اقتصادی و فرهنگی را دربرمی گرفت و پایه های تعامل گسترده تر میان ایران و غرب را شکل داد. روابط سیاسی و دیپلماتیک. در دوران شاه عباس اول، روابط سیاسی و دیپلماتیک ایران با ایتالیا به ویژه با جمهوری های تجاری ونیز و جنوا، جنبه ای استراتژیک پیدا کرده بود. شاه عباس، با درک اهمیت موقعیت ژئوپولیتیک ایران و تهدیدات امپراتوری عثمانی، تلاش می کرد از هر ابزار ممکن برای تقویت قدرت داخلی و خارجی خود بهره ببرد. در این زمینه، سفیران، نمایندگان مذهبی و بازرگانان ایتالیایی نقش مهمی ایفا می کردند. این گروه ها نه تنها حامل کالا و فناوری بودند، بلکه واسطهٔ انتقال اطلاعات سیاسی و نظامی نیز محسوب می شدند. ارتباطات رسمی سیاسی میان ایران و جمهوری های ایتالیایی محدود بود، زیرا ایتالیا به عنوان یک کشور متحد و مرکزی در آن زمان وجود نداشت و هر جمهوری شهری مسیرها و سیاست های مستقل خود را دنبال می کرد. با این حال، روابط غیررسمی و تبادل اطلاعات بین دربار صفوی و مقامات ایتالیایی اهمیت بالایی داشت. بازرگانان و نمایندگان مذهبی، اخبار مربوط به تحرکات عثمانی ها، تحولات اروپا و فرصت های تجاری را به ایران منتقل می کردند و شاه عباس از
این اطلاعات برای برنامه ریزی سیاست خارجی و اقدامات نظامی استفاده می کرد. سفارت های موقت و مأموران خارجی همچنین زمینهٔ تبادل فرهنگی و شناخت متقابل میان دو طرف را فراهم می آوردند. این روابط به شاه عباس امکان می داد تا با بهره گیری از نفوذ ایتالیایی ها در اروپا، دسترسی به منابع و تسلیحات مدرن را آسان تر کند و موقعیت ایران را در برابر عثمانی ها تقویت نماید. به این ترتیب، روابط سیاسی و دیپلماتیک میان ایران صفوی و ایتالیا، اگرچه از نظر شکل رسمی محدود بود، از نظر اثرگذاری استراتژیک و اطلاعاتی بسیار حیاتی محسوب می شد و پایه های تعاملات گسترده تر میان ایران و قدرت های اروپایی را ایجاد کرد. روابط نظامی. یکی از جنبه های مهم روابط ایران صفوی با ایتالیا در دوران شاه عباس اول، همکاری های نظامی بود. شاه عباس با هدف تقویت ارتش و مدرن سازی نیروهای نظامی، از کارشناسان و مهندسان نظامی اروپایی، به ویژه ایتالیایی ها، بهره می برد. این افراد با دانش و تجربهٔ خود در زمینه توپخانه، مهندسی نظامی و تاکتیک های نوین، نقش کلیدی در ارتقای توان دفاعی ایران ایفا می کردند. کارشناسان نظامی ایتالیایی در طراحی و ساخت قلعه ها و استحکامات مرزی مش