Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
لیلی میلر-مورو (؛ زادهٔ ) وکیل و کنشگر اهل ایالات متحده آمریکا است. او بنیان گذار و مدیر عامل سابق مرکز عدالت طاهره است، یک سازمان غیرانتفاعی ملی که به حفاظت از زنان در برابر نقض حقوق بشر مانند تجاوز جنسی، ختنه کردن یا بریدن آلت تناسلی زنان، خشونت خانگی، قاچاق انسان و ازدواج اجباری اختصاص دارد. مدل کل نگر سازمان طاهره برای حفاظت از زنان، خدمات حقوقی رایگان و مدیریت پرونده خدمات اجتماعی را با حمایت از سیاست عمومی، آموزش و اطلاع رسانی ترکیب می کند. او جوایز و افتخارات بسیاری کسب کرده و در سال ۲۰۱۴ توسط نشریه واشینگتن پست به عنوان یکی از ۵۰ زن قدرتمند رهبر مذهبی انتخاب شده است. میلر-مورو با همسرش گیل میلر-مورو و سه فرزندشان در واشینگتن دی سی زندگی می کند. او یکی از اعضای فعال دیانت بهائی است. فعالیت حقوق بشری. میلر-مورو این سازمان را در سال ۱۹۹۷ پس از درگیری در موضوع کاسینجا، یک پرونده پر حاشیه که سابقه ملی ایجاد کرد و قانون پناهندگی را در ایالات متحده تغییر داد، تأسیس کرد. فوزیه کاسینجا (متولد ۱۹۷۷)، که از ترس ازدواج اجباری چندهمسری و یک سنت قبیله ای معروف به ختنه زنان از توگو گریخته بود، در سال ۱۹۹۶ توسط هیئت
استیناف مهاجرت ایالات متحده پناهندگی دریافت کرد. این تصمیم راه را برای به رسمیت شناختن آزار و اذیت مبتنی بر جنسیت به عنوان زمینه ای برای پناهندگی هموار کرد. میلر-مورو با استفاده از بخشی از درآمد حاصل از کتابی که او و کاسینجا در مورد این پرونده به طور مشترک تألیف کردند ("آیا وقتی گریه می کنی صدای تو را می شنوند؟" چاپ دلاکورت، ۱۹۹۸)، سازمان عدالت طاهره را را تأسیس کرد. از سال ۲۰۰۱، او مرکز عدالت طاهره را در راستای خدمت رسانی به بیش از ۲۵۰۰۰ زن و کودک از سال ۱۹۹۷ رهبری کرده است، او کارمندان این سازمان غیرانتفاعی را از ۶ نفر به بیش از ۷۰ نفر افزایش داده و دفاتر خود را از دی سی بزرگ به هیوستون، بالتیمور و سانفرانسیسکو گسترش داده است. مرکز عدالت طاهره با توجه به مدیریت صحیح و برنامه های نوآورانه اش، تحت رهبری میلر-مورو، برنده جایزه واشینگتن پست برای مدیریت موفقیت آمیز شد. میلر-مورو قبل از پیوستن به مرکز عدالت طاهره به عنوان مدیر اجرایی در سال ۲۰۰۱، وکیل دادگستری در واشینگتن دی سی، شرکت حقوقی آرنولد و پورتر بود، جایی که او به رسیدگی به دعاوی بین المللی مشغول بود. میلر-مورو قبل از پیوستن به آرنولد و پورتر، وکیل-مشاور
در وزارت دادگستری ایالات متحده و هیئت استیناف مهاجرت بود. تحصیلات و جوایز. میلر-مورو جی دی و فوق لیسانس خود را در رشته روابط بین الملل از دانشگاه امریکن و بی ای خود از کالج اگنس اسکات در رشته علوم سیاسی، جامعه شناسی و مردم شناسی دریافت کرده است. میلر-مورو جوایز و قدردانی های متعددی دریافت کرده که در میان آنها می توان به جایزه "مادر جوان سال دی سی" در سال ۲۰۱۵ توسط American Mothers Inc اشاره کرد. او به عنوان یکی از ۵۰ زن قدرتمند رهبر مذهبی برای جشن گرفتن در روز جهانی زن در سال ۲۰۱۴ توسط هافینگتون پست انتخاب شد و در سال ۲۰۱۳، دکترای افتخاری خود را از دانشگاه ایلینوی شمالی دریافت کرد.
کیتی لی جنر (زاده ۱۲ سپتامبر ۱۸۵۳ درگذشته ۲۱ اکتبر ۱۹۳۶) یک هنرمند، سخن سرا و نویسنده کورنی بود که به راه اندازی کورنیش گورسد کمک کرد. او در کورن وال بزرگ شد و در لندن هنر خواند. او بعداً با انتشار شش رمان با نام کاترین لی و همچنین نوشتن کتاب هایی در مورد نمادگرایی مسیحی، به نویسندگی روی آورد. او پس از ازدواج با هنری جنر در سال ۱۸۷۷ به عنوان خانم هنری جنر و کاترین جنر شناخته شد. این زوج دارای یک فرزند مشترک بودند. جنر علاوه بر حرفه نویسندگی خود، با همسرش روی موضوعاتی مانند هنر دینی و احیای زبان کورنی کار کرد. پس از تبدیل شدن به یک سخن سرا گورسد در سال ۱۹۰۴، او نام مورورن را برگزید. او در سال ۱۹۳۶ در ۸۳ سالگی در خانه اش درگذشت. اوایل زندگی. کاترین لی رالینگ دختر بزرگ کترین و ویلیام رالینگ در ۱۲ سپتامبر ۱۸۵۳ در هایل در کورن وال متولد شد. او در خانه تحصیل کرد و سپس در لندن در مدرسه ملی آموزش هنر (کالج سلطنتی هنر فعلی) در کنزینگتون جنوبی و مدرسه هنرهای زیبای اسلید در بلومزبری تحصیل کرد. او طرح ها و نقاشی با آبرنگ خلق می کرد و بعدها به خاطر نویسندگی اش به شهرت رسید. رالینگ در ۱۲ ژوئیه ۱۸۷۷ با هنری جنر ازدواج کرد و
به کیتی جنر یا خانم هنری جنر معروف شد. شوهرش از سال ۱۸۷۳ با او مکاتبه کرده بود، زمانی که با پدرش در مورد زبان کورنی مصاحبه کرد، موضوعی که بعدها به یک علاقه تحقیقاتی عمده برای این زوج تبدیل شد. آنها در اروپا به ماه عسل رفتند و در ۲۱ ژوئن ۱۸۷۸ جنر تنها فرزند خود، سیسیلی کاترین یسلت جنر را به دنیا آورد. پیشه. جنر اولین رمان خود را در سال ۱۸۸۲ منتشر کرد. عنوان آن «"گل وحشی غربی"» بود و او از نام مستعار کاترین لی استفاده کرد. او قرار بود پنج رمان دیگر منتشر کند که آخرین رمان "«وقتی ثروت اخم می کند: زندگی و ماجراهای گیلبرت کازوارث، یک جنتلمن از کورن وال، چگونه او برای شاهزاده چارلز در سال های ۱۷۴۵ و ۱۷۴۶ جنگید و پس از آنچه بر سر او آمد" (۱۸۹۵)"» بود". تا زمانی که شهرت شوهرش در سنین پیری افزایش یافت، و کارنامه نویسندگی او بیش از پیش شناخته شد. جنر داستان قیام یعقوبی ها در سال ۱۷۴۵ و نبرد کالودن را بازگو کرد. "روزنامه تایمز" در بررسی خود اظهار داشت: «او با اعتبار خود را تبرئه می کند». جنر و همسرش یعقوبی هایی مشتاق بودند و به عنوان بخشی از احیای نئوژاکوبیت به گروه رز سفید پیوستند. آنها در سال ۱۹۰۹ به شهر زادگاه جنر،
هایل بازگشتند و در فرهنگ کورنی غوطه ور شدند و در خانه ای زندگی می کردند که آنها باسپوز می نامیدند. آنها با هم روی احیای زبان کورنی و هنر دینی کار کردند. در سال ۱۹۰۴، جنر با نام مورورن در گورسد سیمرو به یک سخن سرا تبدیل شد. در اوت ۱۹۲۸، ده نفر از مردم کورنی به عنوان سخن سرا در گورسد در تراورچی شروع به کار کردند و قصد داشتند یک گورسده کورنی برای ترویج زبان و فرهنگ کورنی راه اندازی کنند. جنر و همسرش برای تشکیل شورای گورسده کرنو به این گروه پیوستند. اولین گورسد در دایره سنگی بوسکاوین ( اون ) در سپتامبر ۱۹۲۸ برگزار شد. در دهه ۱۹۰۰، جنر سه اثر غیرداستانی در مورد استفاده از نمادگرایی در مسیحیت منتشر کرد. دی. اچ. لارنس با اشاره به "نمادگرایی مسیحی" (۱۹۱۰) خود نوشت: «درک کل لازم است. بالاخره آن را دریافت کردم». پس از خواندن کتاب، او شروع به استفاده از ققنوس به عنوان نشان خود کرد. جنر در کتاب خود معنای نمادین ققنوس را به عنوان «رستاخیز مردگان و پیروزی آن بر مرگ» توضیح داده بود و اظهار داشت که «ققنوس به خودی خود نماد شناخته شده رستاخیز مسیح بود». جنر "در «در کوه های آلزاس: روایتی از یک تور در ووسگ (با نقشه) (۱۸۸۳)»" نوش
ت و مصور کرد که شرحی از یک تور اروپایی ساخته شده در سال ۱۸۸۲ بود که به دخترش یسلت تقدیم شده بود. او در سال ۱۹۲۶ کتاب شعری با عنوان «"ترانه های ستارگان و دریا»" منتشر کرد. مرگ. جنر در ۲۱ اکتبر ۱۹۳۶ بر اثر میوکاردیت در خانه درگذشت. او حدود ۲۳٬۰۰۰ پوند در وصیت نامه خود باقی گذاشت (معادل۲٬۰۰۰٬۰۰۰ پوند در۲۰۲۳). او همراه با همسرش در لیلانت در غرب کورن وال به خاک سپرده شده است.
ویلما آندرسون در نوامبر ۲۰۱۹ در اودوالا، سوئد، به دست دوست پسر عراقی-کرد خود، تیشکو احمد شرزاد، به قتل رسید. وی در ۳ دسامبر به صورت غیابی تحت پیگرد قرار گرفت و در ۴ دسامبر بازداشت شد. ناپدید شدن و جستجو. آندرسون ۱۷ ساله در پنج شنبه، ۱۴ نوامبر ناپدید شد، اما در آن زمان نشانه ای از وقوع جرم وجود نداشت. عملیات جستجو آغاز شد و کفش ها و عینک او در شب سه شنبه هفته بعد پیدا شدند. همان روز، دوست پسرش به عنوان مظنون به قتل غیرعمد بازداشت شد. چهارشنبه بعد، جستجویی در یونگسیله در جنوب اودوالا انجام گرفت. اواخر نوامبر، مقامات پلیس از نیروهای مسلح سوئد کمک گرفتند تا با استفاده از غواصان و یک زیردریایی کوچک به جستجوی جسد او بپردازند. در ۲۸ نوامبر، سر بریده شده او در اتاق خواب دوست پسرش یافت شد. تا دسامبر، یعنی سه هفته بعد، بیش از ۵۰۰۰ نفر در جستجو برای یافتن جسد او شرکت کرده بودند، اما اثری از آن نبود. دادگاه. در مه ۲۰۲۰، دوست پسر ۲۳ ساله او به جرم قتل و "بی حرمتی به جسد" ویلما آندرسون متهم شد. در پرونده دادستان ذکر شده که او سر دوست دخترش را بریده و آن را در پلاستیک پیچیده و در یک چرخ دستی نگه داشته بود. او علی رغم شواهد
فراوان، اتهامات را رد کرد. در زمان طرح اتهام، هنوز جسد آندرسون یافت نشده بود و بنابراین علت مرگ مشخص نبود. در اواسط ژوئیه، هیئت ملی پزشکی قانونی سوئد اعلام کرد که متهم از بیماری روانی شدید یا ناتوان کننده ای رنج نمی برد، بلکه دارای ویژگی های شخصیتی خودشیفته بوده که به "اختلال شخصیت خودشیفته" نسبت داده می شود. این ویژگی ها شامل یک خودِ بزرگ نمایی شده و متورم بود که طبق ارزیابی روان پزشکی، نه با دستاوردهای واقعی "تیشکو احمد شرزاد" در طول زندگی اش سازگار بود و نه با واقعیت عینی همخوانی داشت. این بررسی همچنین نشان داد که متهم دامنهٔ احساسی سطحی و محدودی دارد و به ویژه فاقد همدلی است. در جریان محاکمه، متهم اتهام قتل را رد کرد. در ۲۷ ژوئیه، دادگاه منطقه ای اودوالا او را به جرم قتل و "بی حرمتی به جسد" گناهکار شناخت و به "حبس ابد" محکوم کرد. همچنین، او موظف شد مبلغ "۲۲۷٬۶۶۴" کرون سوئد (حدود "۲۲" هزار یورو) را به خانوادهٔ آندرسون پرداخت کند. با این حال، متهم همچنان پس از صدور حکم، اتهامات را انکار کرد. دادگاه تجدیدنظر. دادگاه تجدیدنظر غرب سوئد حکم احمد را از حبس ابد به "۱۸ سال زندان" کاهش داد. طبق سیستم حقوقی سوئد، مح
کومان معمولاً پس از گذراندن دو سوم دوران محکومیت آزاد می شوند. با وجود اینکه بقایای قربانی در کمد او پیدا شده بود احمد همچنان به بی گناهی خود پافشاری می کرد. عامل قتل. تیشکو احمد شرزاد در ۲۲ ژانویه ۱۹۹۷ در سلیمانیه، عراق، در یک خانوادهٔ کرد به دنیا آمد. او در سال ۲۰۰۶، در ۹ سالگی، همراه با پدرش به سوئد مهاجرت کرد. احمد در سال ۲۰۱۴ تابعیت سوئدی گرفت و در اودوالا زندگی می کرد. واکنش رسانه ای. اس وی تی۱، پخش کنندهٔ خدمات عمومی سوئد، پس از پایان محاکمه نام عامل قتل را منتشر نکرد و اعلام کرد که این موضوع «بی چون وچرا در جهت منافع عمومی» نیست و انتشار نام یا تصویر متهم به درک علت وقوع این جنایت کمکی نمی کند. در مقابل، اس وی تی نام و تصویر قربانی ۱۷ ساله را منتشر کرد.
کانایان (زبان ارمنی: ), یکی از نام های خانوادگی رایج در میان ارمنیان می باشد.
جام برندگان جام کونکاکاف ۱۹۹۶ پنجمین دوره از جام برندگان جام کونکاکاف بود. مرحله مقدماتی. منطقه شمالی. ریچموند کیکرز تنها تیم حاضر بود. مرحله نهایی. مسابقات نیمه تمام ماند.
جام برندگان جام کونکاکاف ۱۹۹۷ ششمین دوره از جام برندگان جام کونکاکاف بود. مرحله مقدماتی. منطقه کارائیب. توسط یونگ کلمبیا برنده شد. این تیم سپس به مرحله دوم منطقه مرکزی منتقل شد. مرحله نهایی. مرحله نهایی در ابتدا برای مارس ۱۹۹۸ در دالاس با بازی های یک چهارم نهایی نیکاکسا–المپیا و پلاتینزه–مونیسیپال برنامه ریزی شده بود. برنده اول باید در نیمه نهایی با کروز آزول بازی می کرد، در حالی که برنده دوم باید با دالاس برن در نیمه نهایی دوم بازی می کردند. فرمت به دلیل "برنامه ریزی و دلایل فنی" تغییر کرد. دالاس برن میزبان مسابقات جام برندگان جام کونکاکاف در کاتن بول در دالاس در ۴، ۶ و ۸ مارس بود. در این مسابقات شش تیمی، قرار بود دالاس برن میزبان، مدافع عنوان قهرمانی نیکاکسا، قهرمان جام حذفی ۱۹۹۷ مکزیک کروز آزول، و المپیا که بلین را شکست داده بود، بازی کند.
جنویو (؛ حدود ۴۱۹–۴۲۲ – ۵۰۲–۵۱۲ (سن ۷۹–۹۳)) قدیس مسیحی اهل فرانسه بود و یکی از دو قدیس حامی شهر پاریس در کلیسای کاتولیک و کلیسای ارتدکس شرقی محسوب می شود. روز تقدیس از وی در تقویم قدیسین ۳ ژانویه است.
مرو مطیعانه در آن خواب خوش (به انگلیسی: "Do not go gentle into that good night") شعری در قالب ویلانل از شاعر ولزی دیلن توماس است که یکی از شناخته شده ترین آثار او محسوب می شود. این شعر نخستین بار در سال ۱۹۵۱ در مجله بوتیگیو سکور منتشر شد. توماس آن را قبل تر در سال ۱۹۴۷، هنگام بازدید از فلورانس همراه با خانواده اش سرود. این شعر بعدها، همراه با دیگر آثار توماس، در کتاب در خواب روستا و سایر شعرها و همچنین در کتاب «"شعرهای جمع شده بین ۱۹۳۴–۱۹۵۲»" گنجانده شد. این شعر در تاریخ ۱ ژانویه ۲۰۲۴ وارد مالکیت عمومی شد. گفته شده است که او این شعر را برای پدرش که در بستر مرگ بود سرود، هرچند که خودش پیش از کریسمس ۱۹۵۲ درگذشت. این شعر عنوانی جز بیت اول یعنی «مرو مطیعانه در آن خواب خوش» ندارد، سطری که همراه با سطر دیگر آن، «خشمگین شو، خشمگین شو در برابر خاموشی نور» در سراسر شعر به عنوان بندگردان تکرار می شود. قالب. ویلانل شامل پنج سطر سه خطی و به دنبال آن یک رباعی چهارسطری که در مجموع نوزده سطر را شامل می شود. ساختار آن با دو بندبرگردان و دو قافیه تکرار می شود. بیت اولِ سطر اول به عنوان آخرین سطر مصراع دوم و چهارم؛ و سطر سوم م
صرع اول به عنوان آخرین سطر بیت سوم و پنجم عمل می کند. در این شعر نیز به همین گونه که سطر "Do not go gentle into that good night" بند دوم و چهارم؛ و سطر "Rage, rage, against the dying of the light" در بند سوم و پنجم تکرار شده است. و هردوی اینها در نهایت دوباره همان گونه که در بند اول تکرار شده اند، در بند ششم (آخر) نیز تکرار شده اند. درون مایه. در سطر اول، شاعر پدرش را تشویق می کند که «به آرامی به آن شب خوب نرود»، بلکه او، پدرش را به «خروشیدن و خشمگین شدن بر مرگ تاریکی» تشویق می کند. سپس در ابیات بعد، فهرستی از انواع انسان ها، با استفاده از عباراتی مانند «فکور»، «خوب»، «پرشور» و «بزرگ» را توصیف می کند که با شیوه های خاص خود، برداشت خود را از شعر را جلوه گر می شوند. او در مصراع پایانی، با التماس از پدرش که او را بر «ارتفاعی اندوهناک» مشاهده می کند، التماس می کند که: «نفرین یا دعایم کن با اشک های خشمگین ات» و در نهایت یک بار دیگر قافیه ها را تکرار می کند. تحلیل. در این شعر نوشتهٔ دیلن توماس، سخن گوی شعر پدرش را در آستانه مرگ به مقاومت فرا می خواند و از او می خواهد که تسلیم تاریکی نشود، بلکه با خشم و شعله علیه خا
موشی بجنگد. شعر در فرم ویلانل، با تکرار دو مصرع کلیدی، در شش بند تنظیم شده و در هر بند گروهی از مردان را—دانایان، نیکان، وحشیان، و جدیان—در مواجهه با مرگ توصیف می کند. اینان، با آن که می دانند مرگ اجتناب ناپذیر است، به سبب ناکامی در تحقق تمام پتانسیل های شان، علیه آن می خروشند. از این منظر، مرگ نه پایان بلکه عامل بیدارکننده ای است که ارزش زیستن را به انسان یادآور می شود. در بند پایانی، لحن عمومی و فلسفی شعر به شکل خصوصی و احساسی تغییر می یابد؛ شاعر مستقیماً پدرش را خطاب قرار می دهد و در لحظات آخر زندگی اش، از او می خواهد با اشک های خشم آلود بر مرگ غلبه کند. این دوگانهٔ عام و خاص، جهانی و شخصی، جوهر اصلی شعر است: شعر همزمان یک اندرز فلسفی در مواجهه با فنا و یک نالهٔ پسرانه برای ادامه زندگی است. تأخیر در آشکار کردن مخاطب واقعی شعر (پدر) موجب می شود مخاطب ابتدا خود را در جایگاه مردان گوناگون شعر بیابد، و آنگاه در پایان، آن پیام فلسفی را در تجربه ای کاملاً انسانی و عاطفی بازشناسی کند.
شاکاریان (زبان ارمنی: ), یکی از نام های خانوادگی رایج در میان ارمنیان می باشد.
جام برندگان جام کونکاکاف ۱۹۹۸ هفتمین دوره از جام برندگان جام کونکاکاف بود. پس از این فصل، این مسابقات به عنوان جام غول های کونکاکاف برای فصل ۲۰۰۱ تغییر نام داد. مرحله مقدماتی. منطقه مرکزی. گروه A. ----* یوونتوس از بازی کردن انصراف داد. گروه B. این گروه قرار بود توسط تیم های پلاتینزه، دیریانگن، هردیانو، و تائورو انجام شود. مسابقات نیمه تمام ماند.
اسما رزق طوبی (۱۹۰۵ – ۱۹۸۳) شاعر، نویسنده و فعال سیاسی فلسطینی بود.از دوران جوانی به شعر و تئاتر گرایش داشت. او به مسائل زنان علاقه مند بود و در نهضت های ملی علیه قیمومت بریتانیا شرکت می کرد و بسیاری از برنامه های رادیویی را بر روی آنتن می برد. شعر او با توجه به مسئلهٔ فلسطین و تجلیل از مبارزه و میهن پرستی متمایز بود. طوبی یکی از برجسته ترین فعالان فمینیستی و مبارزان ملی در دوران قیمومیت بریتانیا بر فلسطین شمرده می شود. در تأسیس اتحادیهٔ زنان عکا در سال ۱۹۲۹ شرکت کرد و در اواخر دوران قیمومیت بریتانیا بر فلسطین رئیس آن شد و منصب ریاست اتحادیهٔ زنان عرب در فلسطین را بر عهده گرفت. او بیشتر عمر خود را در لبنان گذراند و در همان جا درگذشت. او را یکی از اولین نمایشنامه نویسان زن فلسطینی می دانند. زندگی و پیشه. اسما رزق طوبی در سال ۱۹۰۵ در ناصره، سنجق عکا، ولایت بیروت، امپراتوری عثمانی، متولد شد. در مدرسهٔ انگلیسی در ناصره تحصیل کرد و علاقهٔ شدیدی به یادگیری زبان داشت. به فراگیری زبان انگلیسی و یونانی از راه مطالعهٔ خصوصی ادامه داد و پس از ازدواج و نقل مکان به همراه همسرش به شهر عکا، به فراگیری قرآن پرداخت تا به زبان
عربی تسلط یابد.تربیت او در محیطی ادبی بر استعداد فرهنگی او تأثیر داشت. از آنجایی که پدرش شاعر بود، معلّقات و بهترین شعرهای عربی را از او آموخت.از چهارده سالگی شروع به نوشتن - شعر و نثر - کرد و آثار ادبی خود در روزنامهٔ «فلسطین» چاپ کرد. در سال ۱۹۲۵، زمانی که او هنوز بیست ساله نشده بود، اولین نمایشنامهٔ خود را با عنوان «مرگ تزار روسیه و خانواده اش» که شامل پنج پرده بود، به صحنه برد. او به نوشته های تئاتری خود ادامه داد و نمایش نامه های «منشأ درخت کریسمس»، «صبر و آرامش»، «زنان و اسرار»، «شهید اخلاص»، «یک برای یک» و «قمار» را نوشت. به استثنای دو نمایش آخر که هر کدام یک پرده بود، نمایشنامه های باقی مانده او شامل سه یا چهار پرده بود و بیشتر آن ها روی صحنه های تئاتر دولتی و مدرسه ای اجرا می شد. پس از انقلاب براق در ۱۹۲۹، «انجمن زنان عرب» در قدس تأسیس کرد. این انجمن ها به «هیئت های زنان عرب» نیز معروف بودند. او همچنین نقش برجسته ای در تأسیس «کمیتهٔ زنان عرب» در شهر عکا در سال ۱۹۲۹ ایفا کرد. با توسعهٔ کار زنان در دو مرحلهٔ اعتصاب و انقلاب (۱۹۳۶–۱۹۳۹)، از امور اجتماعی و بشردوستانه گرفته تا کار میدانی، نقش برجسته ای د
ر جمع آوری کمک ها و تأمین پول انقلابیون و نظارت بر آموزش پرستاران و تیم های آمبولانس صحرایی داشت. او و یارانش از مجروحان و خانواده های قربانیان نیز دیدن کردند و هر آنچه در توان داشتند از قرص نانی تا درمان و دارو فراهم کردند. او یکی از اولین سخن پراکنان رادیویی زن در رادیو فلسطین بود که در سال ۱۹۳۶ تأسیس شد که به عنوان «اینجا قدس است» شناخته می شد. هنگامی که ایستگاه خاور نزدیک در یافا تأسیس شد، به آن پیوست. او همچنین مقالات خود را در بیش از یک روزنامه، به ویژه روزنامهٔ «فلسطین» که سردبیر صفحهٔ زنان آن بود، منتشر کرد. زمانی که اتحادیهٔ زنان فلسطین در عکا تأسیس شد، طوبی در مرحلهٔ اول مسئولیت دبیرخانهٔ اتحادیه را بر عهده گرفت، سپس ریاست آن را تا زمان نکبه بر عهده داشت، او همچنین در انجمن زنان جوان مسیحی و انجمن زنان ارتدوکس جوان کار کرد. پس از نکبت ۱۹۴۸، او با خانواده اش در بیروت ساکن شد. فعالیت خود را با پخش گفتگو در رادیو لبنان از سر گرفت و در چندین نشریه از جمله «الحیاة» و «کل شیء»، مجلهٔ هفتگی «الأحد»، ماهنامهٔ «دنیا المرأة» نوشت. برجسته ترین موضوعات او، فلسطین، زنان و علوم انسانی بود. در اوایل دههٔ ۱۹۶۰، او
خود را وقف تهیه مشهورترین کتاب خود، «عبیر و مجد» کرد که از زمان انتشار آن در سال ۱۹۶۶ مورد توجه قرار گرفته بود. او اشعار خود را در سال ۱۹۷۲ در کتاب «عشق بزرگ من» منتشر کرد که تنها کتاب شعری اوست. او دوباره به نوشتن نمایشنامه بازنگشت، بلکه تلاش خود را صرف ترجمهٔ آنچه از ادبیات می گزید و برای انتشار مهم می دانست، کرد. در سال ۱۹۷۳ نشان کنستانتین کبیر، درجهٔ افسری را دریافت کرد و یکی از اولین زنان در جهان بود که آن را دریافت نمود. اسما طوبی در سال ۱۹۸۳ بیروت درگذشت و در آنجا به خاک سپرده شد. به او پس از مرگش، نشان قدس برای فرهنگ، هنر و ادبیات توسط سازمان آزادیبخش فلسطین در ژانویه ۱۹۹۰ اعطا شد. زندگی شخصی. شوهر او الیاس نیکولا طوبی و دخترخواندهٔ آن دو، سلوا نام داشت. آثار. از جمله مجموعه های شعر او: نمایش نامه ها: پژوهش ها و دیگر آثار: ترجمه ها:
جام غول های کونکاکاف یک رقابت بین المللی باشگاهی فوتبال بود که در سال ۲۰۰۱ به جای جام برندگان جام کونکاکاف برگزار شد. این مسابقات توسط کونکاکاف برای ۱۲ تیم با بالاترین حضور در لیگ های ملی مربوطه برگزار شد. قهرمان و نایب قهرمان مسابقات جدید جام باشگاهی کونکاکاف، که به عنوان یک تورنمنت مقدماتی برای مسابقات قهرمانی باشگاه های جهان عمل می کند، واجد شرایط خواهند بود. جام غول ها در نوامبر ۲۰۰۰ اعلام شد و برنامه ریزی شد تا یکی از دو تورنمنت سالانه باشگاهی اولیه برای کونکاکاف در کنار جام قهرمانان قدیمی باشد. نیمه نهایی و فینال مسابقات در ابتدا قرار بود در اواخر آوریل در لس آنجلس برگزار شود، اما بعداً به اوایل اوت به تعویق افتاد تا تضاد با برنامه تیم ها برطرف شود. مبلغ جایزه برای جام غول ها ۵۰,۰۰۰ دلار برای برنده و ۴۰,۰۰۰ دلار برای نایب قهرمان تعیین شد. باشگاه مکزیکی آمریکا در فینال ۲–۰ مقابل دی سی یونایتد ایالات متحده در ورزشگاه یادبود لس آنجلس با حضور ۳,۱۲۷ تماشاگر پیروز شد. هر دو تیم به جام قهرمانان کونکاکاف ۲۰۰۲، که در اکتبر ۲۰۰۱ جایگزین جام باشگاهی شد، راه یافتند. یک چهارم نهایی. ---- ----
زنان در واتیکان تقریباً ۵٫۵ درصد از شهروندان واتیکان را تشکیل می دهند. براساس گزارش "هرالد سان" در مارس ۲۰۱۱، تنها ۳۲ زن از ۵۷۵ شهروندی که دارای گذرنامهٔ واتیکان بودند و یکی از آنها راهبه بود، وجود داشت. در سال ۲۰۱۳، "وردکرانچ" گزارش داد که حدود ۳۰ زن شهروند واتیکان بودند، ازجمله دو زن از آمریکای جنوبی، دو لهستانی و سه زن از سوئیس. اکثریت زنان واتیکانی در آن زمان اهل ایتالیا بودند. ساکنان زن. در میان زنانی که در شهر واتیکان زندگی می کردند، یکی از دختران یک برق کار بود که بعداً ازدواج کرد و «حق خود را برای زندگی» در واتیکان از دست داد. زن دیگری که در شهر واتیکان زندگی می کند، ماگدالنا ولینسکا-ریدی است که مترجم لهستانی و همسر یکی از گاردهای سوئیسی است. شهروندان واتیکان. در میان زنانی که تابعیت شهر واتیکان را دارند، یک افسر ارتش، دو معلم (یکی در دبیرستان، دیگری در مهدکودک تدریس می کند) و یک نفر دانشگاهی وجود دارد. زنان تابعیت شهر واتیکان را ازطریق ازدواج (به عنوان یک کاتولیک غسل تعمید یافته) با شوهران خود به دست می آورند. بااین حال چنین شهروندی «فقط تا مدت اقامت آنها» در شهر واتیکان باقی می ماند. ارزش زن. در گذش
ته، زنان مجاز به افتتاح حساب بانکی در شهر واتیکان نبودند، اما در زمان رهبری پاپ ژان پل دوم و پاپ بندیکت شانزدهم، ارزش زنان در این شهر برجسته شد. یکی از دستیار ویراستاران و مشاور محرمانه پاپ بندیکت شانزدهم زنی به نام اینگرید استامپا بود. در ۲۱ آوریل ۲۰۱۳، "تلگراف" گزارش داد که پاپ فرانسیس «زنان بیشتری را در پست های کلیدی واتیکان» منصوب خواهد کرد. در ماه مه ۲۰۱۹، فرانسیس سه زن را به عنوان مشاور در دبیرخانه عمومی مجمع اسقف ها در مورد جوانان، ایمان و تشخیص حرفه ای منصوب کرد و اولین بار تاریخی را برای کلیسا رقم زد. علاوه بر این، "لوسرواتور رومانو" روزنامه روزانه در شهر واتیکان اکنون صفحات تکمیلی را منتشر می کند که به مسائل زنان می پردازد. زنان مجاز به انتصاب به مقام عیسی یا اسقفی نیستند، اگرچه کمیسیونی درحال حاضر در حال بررسی این موضوع است که آیا زنان می توانند به عنوان شماس های غیرمنصوب خدمت کنند. لباس. انتظار می رود زنان (و مردان) که از کلیسای سن پیترو، کلیسای سیستین یا موزه های واتیکان در شهر واتیکان بازدید می کنند، لباس مناسب بپوشند. لباس های کوتاه یا بدون آستین، شورت، دامن کوتاه (مینی ژوپ) و کلاه (برای آقایان
، داخل ساختمان) مجاز نیستند. زنان ممکن است از «کلاه یا حجاب سیاه» سنتی استفاده کنند یا نکنند. یونی فرم برای مخاطبان پاپ تا حدودی رسمی تر است. زنان نمی توانند لباسی بپوشند که شانه و زانو را نپوشاند. محدودیت های پوشاک بسیار سخت گیرانه است و گارد سوئیس اختیار پاپ را دارد که دسترسی به افرادی را که قوانین لباس را رعایت نمی کنند محدود کند. کسانی که از یونی فرم پیروی نمی کنند می توانند پانچوهای سبک وزن را خارج از موزه خریداری کنند. پروتکل برای مخاطبان خصوصی و رسمی با پاپ می گوید که خانم ها باید یک لباس مشکی بدون یقه بپوشند و سر خود را با یک چادر بپوشانند. بدون کیف دستی بزرگ یا جواهرات زرق و برق دار. اما می توانند یک رشته مروارید داشته باشند همچنین ملاقات با پاپ با پوشیدن لباس های معمولی ملی یا منطقه ای مجاز است، اما قرمز (برای لباس کاردینال ها محفوظ است) و بنفش به دلیل اهمیت مذهبی آن (رنگ توبه) ممنوع است، درحالی که «امتیاز سفید» فقط برای ملکه های کاتولیک است. دیدار رایسا گورباچوا در سال ۱۹۸۹ معروف بود چراکه او با لباس قرمز و بدون حجاب خود را به پاپ معرفی کرد. حق رأی. پاپ، که به عنوان رئیس کشور خدمت می کند، توسط مجمع
کاردینال های کلیسای کاتولیک انتخاب می شود. مجمع بخشی از سریر مقدس است که یک نهاد مستقل مستقل از شهر واتیکان را تشکیل می دهد. کاردینال ها در کلیسای کاتولیک باید مرد باشند و کاردینال ها معمولاً اسقف هستند و فقط مردان واجد شرایط انتخاب پاپ هستند. بااین حال، کاردینالات امتیاز و منصبی است که از سوی پاپ اعطا شده است. این یک درجه جداگانه و چهارم از دستورها مقدس، همراه با شماس، کشیش، و اسقف نیست، اگرچه بالاتر از آنها قرار دارد، بنابراین ازنظر تئوری، قوانین می توانند اصلاح شوند تا زنان بتوانند کاردینال شوند. طلاق. واتیکان یکی از دو دولت مستقلی است که طلاق را مجاز نمی دانند، دیگری فیلیپین است. سقط جنین. قانون شهر واتیکان، قانون کلیسای کاتولیک را به عنوان منبع اصلی قانون و مرجع اصلی برای تفسیر حقوقی به رسمیت می شناسد و چندین قانون ایتالیایی را برای اهداف عملی تصویب می کند، مانند قانون جزایی ایتالیا در سال ۱۹۲۹ با تغییرات محلی. بند ۲ قانون ۱۳۹۷ و مواد ۳۸۱ تا ۳۸۵ قانون جزا هر دو سقط جنین را بدون ذکر صراحت استثنایی ممنوع کرده اند، اما ماده ۴۹ قانون جزا اصل لزوم حفظ جان را برشمرده است که مجازات هر عملی را که در غیر این صور
ت جرم محسوب می شود حذف می کند. نویسندگان قانون کیفری ایتالیا معتقدند که این ماده سقط جنین را برای نجات جان زن مجاز دانسته است، اما تفسیر کلیسا از قانون شرعی محدودتر است و فقط سقط غیرمستقیم را تحت اصل اثر مضاعف مجاز می داند، مانند درمان حاملگی خارج از رحم یا سرطان. در این موارد، عمل فقط برای حفظ جان زن است و مرگ جنین، اگرچه پیش بینی شده است، نه به عنوان هدف و نه به عنوان وسیله ای برای حصول نتیجه مورد نظر، اراده نمی شود. دان در واتیکانو. در سپتامبر ۲۰۱۶، مقامات واتیکان ایجاد "دان در واتیکان" را تصویب کردند، اولین انجمن فقط زنان در واتیکان. اعضای انجمن روزنامه نگاران، متکلمان و اقتصاددانان هستند. تریسی مک کلور، رئیس و مؤسسش، آن را رهبری می کند.
مهاجرت بریتانیایی ها به آلمان منجر به شکل گیری یک جمعیت قابل توجه شده است، به طوری که در سال ۲۰۲۱، ۱۶۸,۰۰۰ نفر از شهروندان بریتانیا در آلمان زندگی می کردند. این مهاجرت در چارچوب جنگ جهانی دوم و اشغال متعاقب آلمان توسط متفقین و بعدها با عضویت هر دو کشور در اتحادیه اروپا رخ داده است. علاوه بر این، بریتانیا پس از به سلطنت رسیدن جرج اول در سال ۱۷۱۴، در اتحادی شخصی با انتخابگرنشین هانوفر قرار گرفت. پس از جدایی بریتانیا از اتحادیه اروپا نیز به این تعداد اضافه شد و بخشی از بریتانیای های ساکن آلمان با طی کردن فرآیند شهروندی، به عنوان شهروند آلمان پذیرفته شدند.