Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یه بازرگانی نمودند. میرزا علینقی کاشانی یا «کاشانچی» یکی از بازرگانانی بود که همراه تاجران خوشنام دیگر تهرانی، در سال ۱۳۲۰ برای کمک به مشکلات مردم خیریه ای را دایر کرد. علینقی دختری به نام نصرت الملوک کاشانچی داشت. او از نخستین دانشجویان دورهٔ دکترای پزشکی دانشگاه تهران بود که پس از فارغ التحصیلی در دانشگاه، برای ادامه تحصیل در رشتهٔ مامایی عازم پاریس شد و پس از فارغ التحصیلی به ایران بازگشت و تلاش کرد از دانشش برای کمک به درمان بیماران استفاده کند. نصرت الملوک بعد از بازگشت به ایران، ایدهٔ تأسیس یک بیمارستان، ملکهٔ ذهنش شده بود. او از پدرش علینقی کمک خواست تا درمانگاهی برای درمان بیماران بی بضاعت بسازد. خبر ساخت درمانگاهی برای نیازمندان خیلی زود در شهر پیچید. این موضوع دردسرهایی را برای نصرت الملوک ایجاد کرد. وقتی درمانگاه تأسیس شد، تعداد مراجعان به قدری زیاد شد که نصرت الملوک به تنهایی نمی توانست از پس این تعداد مراجعه کننده برآید؛ در نتیجه برای نصرت الملوک چاره ای جز دریافت کمک برای ادامهٔ کار درمانگاه باقی نماند. جلسات اتاق بازرگانی هرچند وقت یک بار در خانهٔ یکی از اعضا برگزار می شد و خانهٔ علینقی کاشانچی
نیز محل برگزاری یکی از این جلسات شد. نصرت الملوک از این فرصت استفاده کرد و تصمیم به طرح موضوع با اعضای اتاق گرفت. با توجه به جوّ سنتی حاکم بر خانواده که اجازه نمی داد یک زن در جمع مردانه حضور یابد و با وجود مخالفت برادران از حضور وی در جلسهٔ مذکور، با اصرار وارد جلسه شد و با کمال صراحت و شجاعت موضوع نیاز مردم و به ویژه زنان را به یک مرکز درمانی مجهز به تفصیل بیان کرد. این پیشنهاد در همان لحظه با استقبال اعضا و هیئت رئیسهٔ اتاق بازرگانی تهران مواجه شد و از همان جا برنامه ریزی و پیگیری های گسترده در تعیین محل و کسب مجوز تأمین اعتبار ساخت یک بیمارستان مجهز شروع شد و در رأس برنامه های اتاق بازرگانی تهران قرار گرفت. بعد از آن رئیس وقت اتاق بازرگانی تهران، عبدالحسین نیک پور، با دعوت از شهردار وقت تهران مهدی مشایخی، جلسهٔ هیئت نمایندگان اتاق تهران را در خرداد ماه ۱۳۲۵ تشکیل داد و در آن جلسه شهردار تهران آمادگی خود را برای در اختیار قرار دادن محل نقلیهٔ شهرداری تهران جهت ساخت بیمارستان اعلام نمود. بعد از تصویب ساخت بیمارستان در هیئت نمایندگان اتاق بازرگانی تهران، موضوع با نخست وزیر وقت احمد قوام مطرح شد. در نهایت هی
ئت وزیران در تاریخ ۱۵ مرداد ۱۳۲۵ با تصویب مصوبه ای یازده ماده ای که طی آن کلیهٔ مسائل اساسی مربوط به تحویل محل و چگونگی نقشه برداری و ساختمان و مخارج ساختمان پیش بینی شده بود، مجوز ساخت بیمارستان را صادر کرد بعد از تحویل محل از شهرداری و خرید ۱۳ ملک دیگر از ۲۴ مالک، در مجموع حدود ۱۱ هزار متر مربع زمین در تقاطع خیابان ری و بوذرجمهری آماده شد. طراحی نقشهٔ بیمارستان را محسن فروغی، از معماران نامی آن زمان و رئیس دانشکدهٔ معماری دانشگاه تهران برعهده داشت و در نهایت بعد از سه سال و نیم با صرف هزینهٔ ۳۲ میلیون ریالی، بیمارستان بازرگانان در ۱۰ بهمن ۱۳۲۸ با استقرار ۴۸ اتاق و ۲۰۰ تخت افتتاح شد. بودجهٔ سالیانهٔ بیمارستان و درمانگاه آن نزدیک به پنج میلیون ریال از محل اعانات بازرگانان، که در مواقع فروش بروات و فته طلب ها به بانک می پرداختند، تأمین گردید بخش ها. بیمارستان در بدو تأسیس شامل ۸ بخش بود: ۱. بخش کودکان ۲. بخش امراض زنان ۳. بخش بیماری های چشم و گوش و حلق و بینی ۴. بخش رادیولوژی ۵. بخش آزمایشگاه ۶. بخش جراحی ۷. بخش بیماری های داخلی ۸. بخش تهیهٔ دست و پای مصنوعی که در هیچ بیمارستان دیگر وجود نداشت. بخش های بیمارست
ان تحت نظر پزشکان مجرب و پرستاران ایرانی و آلمانی تحت ریاست نصرت الملوک کاشانچی اداره می شد. خانم کاشانچی بعد از یک سال بنا به دعوت وزارت دادگستری دست به کار ساخت بیمارستان دادگستری در محل کاخ دادگستری شد. این بیمارستان بعدها به محل فعلی خود منتقل شد. کاشانچی اولین زن پزشکی قانونی ایران بود. تجهیزات. تجهیزات بیمارستان در آن زمان حدود ۱۸ میلیون ریال هزینه برد و ۲۵۰ هزار دلار هم از آلمان تجهیزات فنی خریداری و در بیمارستان تعبیه شد. هزینهٔ ساخت بیمارستان از محل کمک های تجار و خیرین و نیز حسب مصوبهٔ هیئت وزیران به تاریخ ۱۰ تیر ۱۳۲۶ (به پیشنهاد اتاق بازرگانی تهران) تأمین شد که طی آن بانک ها موظف شدند در موقع واریز حساب ارزی واردات، نیم درصد اضافه وصول نموده و به حساب جداگانه ای برای امور خیریه واریز نمایند. هیئت متولیان. در تعقیب مصوبه اعلام شده بود که مصرف آن با نظر اتاق بازرگانی تهران باشد، که بخش عمدهٔ هزینهٔ ساخت وساز بیمارستان از همین محل تأمین شد. یک سال بعد و در تاریخ ۲۸ دی ۱۳۲۹ اتاق بازرگانی تهران بیمارستان بازرگانان را وقف دائمی نمود تا به مداوای بیماران بپردازد. نمایندگان اتاق بازرگانی در روند وقف، غلامح
سین کاشف و محمود کیهان بودند. از آن پس بیمارستان بازرگانان تحت تولیت هیئتی پنج نفره از بازرگانان و تجار اداره می شود. اولین اعضای هیئت متولیان شامل آقایان عبدالحسین نیک پور، محمدرضا فاطمی، محمدرضا خرازی، احمد تهرانی و عبدالله مقدم بودند و کلیهٔ هزینه های پرسنلی و کمک به نیازمندان را اتاق بازرگانی تهران پرداخت می کرد. مهدی امیرسرداری در تاریخ ۲۸ اسفند ۱۳۲۸ شمسی در بازدیدی که از بیمارستان بازرگانان دارد گزارشی تهیه می کند و در عصر اقتصاد آن را منتشر می کند. در این بازدید ایشان با احمد تهرانی، عضو کمیتهٔ خیریهٔ اتاق بازرگانی ملاقات می کند و توضیحاتی را دربارهٔ بیمارستان از ایشان درخواست می کند. احمد تهرانی این گونه توضیح می دهد: «سال هاست کمیسیونی به نام کمیسیون خیریهٔ اتاق بازرگانی تهران به ریاست آقای عبدالحسین نیک پور، رئیس اتاق بازرگانی و عضویت آقایان حاج میرزا محمدرضا ناظمی و حاج میرزا علینقی کاشانی و حاج سید رضا مجد و مهدی لاری و خود اینجانب با جمع آوری اعانات از بازرگانان خیر و تحمل زحمات شبانه روزی به فقرا و بیچارگان کمک نموده. در ایامی که تهران دچار قحطی نان بود با ایجاد پانزده کانون در محلات مختلف پاچنا
ر، قنات آباد، کوچه درب دار، چهارحصار و غیره نان و پلوی مجانی در اختیار بینوایان گذارده و با تهیهٔ لباس و غذا و کوپن زغال و غیره به صدها و هزارها خانواده کمک نموده و می نماید. در آذر ماه سال ۱۳۲۶ تأسیس بیمارستان نوبنیاد بازرگانان، در جلسهٔ مجمع عمومی، که برحسب دعوت رئیس اتاق بازرگانی از اعضاء کمیسیون خیریه و عده ای از تجار منعقد شده بود، بیمارستان بازرگانان و تهیهٔ وسایل مورد احتیاج بیمارستان و تأمین هزینهٔ جاری از اعتبارات کمیسیون خیریه مورد تصویب قرار گرفت.» خدمات. بیمارستان بازرگانان به یمن ارائهٔ خدمات نوین و مدرن پزشکی و با تکیه بر تخصص کادر پزشکی و پرستاری خود و حضور استادان بزرگی مانند یحیی عدل (پدر جراحی نوین ایران) از سویی و از سوی دیگر توجه و تأکید مدیریت اتاق بازرگانی تهران در نصب العین قرار دادن رسالت مسئولیت اجتماعی و رسیدگی به احوال مردم با رعایت اصول و منش انسانی، توانست اقبال عمومی را به عنوان بیمارستان مشهور و خاص به خود جلب کند. حضور مراجعان از تمام اقشار از خاندان سلطنتی و وزرا و مسئولان بلندپایه و تجار و متمولین گرفته تا مردم عادی که همگی خدماتی یکسان دریافت می کردند، بیمارستان بازرگانان را
به محلی برای تألیف قلوب اقشار مختلف مردم تبدیل کرد. بسیاری از مردم به خاطر اعتمادی که از نوع ارائهٔ خدمات داشتند، کمک های خود را به سوی بیمارستان روانه می کردند. بر اساس اسناد موجود علاوه بر ارائهٔ خدمات رایگان به اقشار نیازمند، خیرات و مبرات خیرین نیز از طریق درمانگاه بیمارستان بین نیازمندان توزیع می شد. بیمارستان بازرگانان به دلیل موقعیت جغرافیایی خود شاهد بسیاری از اتفاقات تاریخی بعد از سال ۱۳۲۸ بوده و مجروحان و مصدومان این وقایع را معالجه نموده است؛ وقایعی مانند کودتای ۲۸ مرداد، قیام ۳۰ تیر، تظاهرات ۱۵ خرداد، انقلاب ۱۳۵۷ و… در حال حاضر این بیمارستان در سطح استانداردهای جهانی نوسازی شده و دارای بخش های مختلف پزشکی هسته ای، مراقبت های ویژه، خدمات توانبخشی، زنان و زایمان، نوزادان، قلب، اتاق عمل، ام آرآی، پرتودرمانی، آزمایشگاه و … است. اتاق بازرگانی تهران اکنون در نظر دارد این بیمارستان را به مجهزترین و پیشرفته ترین مرکز درمانی پایتخت تبدیل کند. بیمارستان بازرگانان همچنین به اعضاء اتاق بازرگانی تهران خدمات درمانی با تخفیف ارائه می دهد. در بیمارستان بازرگانان از سال ۱۳۹۶ تا پایان بهمن ۱۴۰۰، ۳۶ هزار و ۴۳۰ بیما
ر بستری شده و در این مدت ۲۵ هزار و ۷۶۴ مورد، جراحی (انواع جراحی های تخصصی) انجام شده است. همچنین در طول این ۵ سال بیش از ۱۵ هزار بیمار به بخش اورژانس این بیمارستان مراجعه کرده اند. پس از انقلاب ۱۳۵۷. بیمارستان بازرگانان تا سال ۱۳۵۷، جایگاه و شهرت خود را حفظ نمود و بی وقفه به ارائهٔ خدمات ادامه داد. همزمان با تحولات سال ۱۳۵۷ و پیروزی انقلاب اسلامی، موضوع مدیریت بیمارستان مورد بحث و چالش جدی قرار گرفت و درنهایت طی مصوبهٔ هیئت وزیران دولت موقت به تاریخ ۲۵ تیرماه ۱۳۵۸، بیمارستان بازرگانان با کلیهٔ وسایل و تجهیزات و با شرط تأمین حقوق پرسنل از سوی اتاق بازرگانی تهران به وزارت بهداری و بهزیستی واگذار گردید. در این مصوبه نام ۶ بنگاه خیریهٔ دیگر هم به چشم می خورد. پس از انتقال مدیریت بیمارستان به وزارت بهداری و بهزیستی، ارائهٔ خدمات ادامه داشت و در زمان جنگ ایران و عراق هم پذیرای مجروحان جنگی بود. طی این سال ها از طرف اتاق بازرگانی هیئت نظارت بر ادارهٔ بیمارستان تعیین شد و از بودجهٔ اتاق بازرگانی سالیانه مبالغ زیادی به حساب وزارت بهداری واریز می شد. کم کم شهرت و افتخار بیمارستان بازرگانان رو به افول نهاد، به طوری که د
ر سال ۱۳۶۸ فعالیت بیمارستان متوقف و عملاً تعطیل شد و تنها درمانگاه آن (مشهور به درمانگاه سوختگی) فعال بود. در این زمان یکی از اعضای هیئت نظارت به نام مهدی حریری دربارهٔ ادارهٔ نامطلوب بیمارستان گزارش جامعی به اتاق بازرگانی ارائه داد که سبب بازپس گیری بیمارستان و واگذاری مجدد به اتاق بازرگانی گردید. از سال ۱۳۶۸ مقدمات بازسازی بیمارستان با کمک خیرینی مانند آقای سودآور آغاز شد. هیئت متولیان در سال ۱۳۷۳ که شامل سید علینقی خاموشی، علاءالدین میرمحمدصادقی، اسدالله عسگراولادی، مهدی حریری و محمد نوید بودند، بنا بر پیشنهاد کمیتهٔ امداد امام خمینی کار بازسازی و مدیریت بیمارستان را طی یک قرارداد عاریه به آن نهاد واگذار کردند. کار بازسازی بیمارستان تا سال ۱۳۸۲ طول کشید و درنهایت در تاریخ ۳۰ تیر ۱۳۸۲ به دست رئیس وقت مجلس، بعد از وقفه و تعطیلی ۱۵ ساله مجدداً شروع به کار کرد. کمیتهٔ امداد در طی دوران تصدی خود نسبت به توسعه و بازسازی بیمارستان همت داشت و خدمات بیمارستان به مردم ارائه می شد تا اینکه در سال ۱۳۹۵ هیئت رئیسه و هیئت نمایندگان دورهٔ هشتم اتاق بازرگانی تهران از جمله رئیس هیئت مدیره، مسعود خوانساری، در راستای پرداختن
به مسئولیت اجتماعی توجه ویژه ای به بیمارستان بازرگانان معطوف کردند و بعد از بازدید از بیمارستان و ملاحظهٔ وضعیت آن، با نیت نوسازی و بهسازی بیمارستان، بازگشت مدیریت بیمارستان به اتاق بازرگانی تهران را در بیستمین جلسهٔ هیئت نمایندگان دورهٔ هشتم در تاریخ ۱۸ آبان ۱۳۹۵ مصوب کردند و درنهایت در تاریخ ۱۲ دی ۱۳۹۵ طی انعقاد تفاهم نامه ای مدیریت بیمارستان به اتاق بازرگانی، صنایع، معادن و کشاورزی تهران بازگشت. از آن تاریخ اتاق بازرگانی، صنایع، معادن و کشاورزی تهران با حضور همه جانبه و سرمایه گذاری وسیع، کار بازسازی و نوسازی و ساخت بخش های جدید را در دستور کار قرارداده است تا بیمارستان بازرگانان به یکی از بهترین بیمارستان های منطقه تبدیل شود.
آلبرتو کینتانو (؛ زادهٔ ) بازیکن و مربی فوتبال اهل شیلی بود باشگاهی. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال یونیورسیداد شیلی و باشگاه فوتبال کروز آزول اشاره کرد. تیم ملی. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شیلی بازی کرده است.
لئوپولدو وایخوس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل شیلی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی آئوداکس ایتالیانو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شیلی بازی کرده است.
رولاندو گارسیا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل شیلی بود. باشگاهی. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کولو-کولو اشاره کرد. تیم ملی. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شیلی بازی کرده است.
اولفاکتوفیلیا (به ) یا اوسمولاگنیا (به ) یا بودوستی نوعی فتیش و برانگیختگی جنسی بوسیله رایحه ها و بوهای طبیعی متصاعد شده از بدن، به ویژه نواحی جنسی است. زیگموند فروید از واژه اوسفرسیولاگنیا (به ) در اشاره به لذت ناشی از بوها استفاده کرد. "Olfactophilia"کلمه ای مربوط به "بویایی" است که به حس بویایی ما اشاره دارد. این کلمه در لغت به معنای "عشق به بو" است. olfactophilia به جای یک کلمه عمومی برای حس های بویایی، به طور خاص برای بوی بدن استفاده می شود.در ادبیات واژه های فتیش بوی مرتبط وجود دارد، مانند «اسمولاگنیا» که به معنای «بوی شهوت» است. فتیش بوی بدن را با نام هایی دیگری از جمله اودور فتیش (odorfetish) نیز می شناسند که در جامعه بسیار رایج است. کمتر کسی پیدا می شود که بوی معشوق خود را دوست نداشته باشد. ما بیشتر جذب افرادی می شویم که از عرق یا ترشحاتشان لذت می بریم. انتظار می رود که این بو به قدری در رابطه جنسی ضروری است که ما آن را به عنوان یک فتیش بو در نظر می گیریم،برخی از افراد واکنش بسیار شدیدی به بوهای بدن دارند و بویژه با این بوها آنها را روشن می کند. فتیش های بوی بدن بسیار خاص هستند مانند بوییدن پا،زیر بغ
ل،نواحی جنسی،جوراب و لباس های زیر عرق کرده یا حتی بوی گاز معده و آروغ و موارد دیگر.
سرخیو آئومادا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل شیلی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کولو-کولو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شیلی بازی کرده است.
فرانسیسکو والدس (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل شیلی بود. باشگاهی. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کولو-کولو اشاره کرد. تیم ملی. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شیلی بازی کرده است.
رافائل گونسالس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل شیلی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کولو-کولو و باشگاه ورزشی آئوداکس ایتالیانو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شیلی بازی کرده است.
خوان ماچوکا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل شیلی بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شیلی بازی کرده است.
لئوناردو ولیس (؛ زادهٔ ) بازیکن و مربی فوتبال اهل شیلی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کولو-کولو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شیلی بازی کرده است.
مثل روزهای قدیم به نظر می رسد فیلمی محصول سال ۱۹۸۰ و به کارگردانی جی سندریچ است. در این فیلم بازیگرانی همچون گلدی هان، چوی چیس، چارلز گرودین، رابرت گویلام، هارولد گلد، جورج گریتزارد، تی کی کارتر، مارک آلیمو و کریس لمون ایفای نقش کرده اند.
روخلیو فاریاس (; – ) بازیکن فوتبال اهل شیلی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کادیس و باشگاه ورزشی آئوداکس ایتالیانو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شیلی بازی کرده است.
خورخه سوکیاس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل شیلی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال یونیورسیداد شیلی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شیلی بازی کرده است.
آدولفو نف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل شیلی بود. باشگاهی. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال یونیورسیداد شیلی و باشگاه فوتبال کولو-کولو اشاره کرد. تیم ملی. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شیلی بازی کرده است.
خوان اولیوارس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل شیلی بود. تیم ملی. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شیلی بازی کرده است.
گیرمو پائس (؛ زادهٔ ) بازیکن و مربی فوتبال اهل شیلی بود. باشگاهی. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کولو-کولو اشاره کرد. تیم ملی. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شیلی بازی کرده است.
زبان جِجویی (ججویی: , ; , or , ) یا ججو زبانی از گروه زبان های کره ای بومی جزیره ججو در کره جنوبی است. ججویی اغلب به عنوان گویش ججویی (, ) زبان کره ای دسته بندی می شود، اما دولت محلی و دانشگاه های کره جنوبی و خارجی آن را به عنوان زبان می شناسند. این زبان دارای فهم متقابل نسبت به کره ای سرزمین اصلی نیست. زبان ججویی از سده ۱۵ از کره ای سئول شروع به تمایز کرد و طبق گزارش ها از سده ۱۶ برای بازدیدکنندگان از سرزمین اصلی کره نامفهوم بود. این زبان به شدت پس از خیزش ججو در سال ۱۹۴۸، جنگ کره و مدرن سازی کره جنوبی ضعیف شد. تمام سخنرانان مسلط باقی مانده در جزیره ججو اکنون بیش از هفتاد سال سن دارند. بیشتر مردم جزیره ججو اکنون به کره ای با زیرلایه ای از ججو صحبت می کنند. این زبان در جامعه مهاجر ججویی در اوساکای ژاپن قوی تر مانده است، چرا که بسیاری از مردم ججو در دهه ۱۹۲۰ به اوساکا مهاجرت کردند، اما حتی در آنجا هم اعضای جوان جامعه به ژاپنی صحبت می کنند. یونسکو از سال ۲۰۱۰ این زبان را در گروه به شدت در معرض خطر یعنی بالاترین سطح خطر ممکن برای یک زبان، قرار داد. تلاش هایی برای احیای زبان در حال انجام است.
خیزش ججو که در کره جنوبی به عنوان حادثه ۳ آوریل ججو () شناخته می شود یک قیام در جزیره ججو از آوریل ۱۹۴۸ تا مه ۱۹۴۹ بود. ساکنان ججو که مخالف تقسیم کره بودند، در اعتراض بودند و از سال ۱۹۴۷ در اعتصاب سراسری علیه انتخابات هایی که کمیسیون موقت سازمان ملل متحد در مورد کره (UNTCOK) برنامه داشت فقط در قلمرو تحت کنترل دولت نظامی ارتش ایالات متحده برگزار شود، شرکت نکردند. حزب کارگران کره جنوبی (WPSK) و حامیانش در آوریل ۱۹۴۸ شورش را آغاز کردند. آن ها به پلیس حمله کردند و اعضای اتحادیه جوانان شمال غرب مستقر در ججو بسیج شدند تا اعتراضات را با خشونت سرکوب کنند. جمهوری اول کره تحت ریاست جمهوری ایسونگمن ری، سرکوب شورش را از اوت ۱۹۴۸ تشدید، در نوامبر حکومت نظامی اعلام و در مارس ۱۹۴۹ «کمپین ریشه کنی» را علیه نیروهای شورشی در مناطق روستایی ججو آغاز کرد و آن ها را در دو ماه شکست داد. بسیاری از کهنه سربازان شورشی و مظنون به همدردی بعداً با شروع جنگ کره در ژوئن ۱۹۵۰ کشته شدند و وجود خیزش ججو رسماً برای چندین دهه در کره جنوبی سانسور و سرکوب شد. خیزش ججو به خاطر خشونت شدیدش قابل توجه بود. بین ۱۴ تا ۳۰ هزار نفر (۱۰ درصد جمعیت ججو) کش
ته شدند و ۴۰ هزار نفر به ژاپن گریختند. جنایات جنگی توسط هر دو طرف انجام شد، اما مورخان خاطرنشان کرده اند که روش های مورد استفاده دولت کره جنوبی برای سرکوب معترضان و شورشیان بسیار ظالمانه بود. برخی از مورخان و پژوهشگران قیام ججو را آغاز واقعی جنگ کره می دانند. در سال ۲۰۰۶، تقریباً ۶۰ سال پس از قیام ججو، دولت کره جنوبی به خاطر نقش خود در این قتل عذرخواهی کرد و وعده غرامت داد. در سال ۲۰۱۹، پلیس و وزارت دفاع کره جنوبی برای اولین بار برای کشتار عذرخواهی کردند.
کتاب شناسی ایرج افشار، شامل لیست، کتاب ها، مقاله ها، پژوهش ها و همچنین ترجمه های، ایرج افشار، کتاب شناس، ایران شناس، نسخه شناس، استاد دانشگاه و پایه گذار کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران می باشد. کتاب های چاپ شده. کتاب های این جدول، شامل کتاب هایی است که ایرج افشار، تالیف یا تصحیح، تدوین، گردآوری، فهرست نگاری و بازخوانی کرده است.
خولیو مونترو کاستیو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اروگوئه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ایندپندینته، باشگاه فوتبال ناسیونال (اروگوئه)، باشگاه فوتبال لیورپول (مونته ویدئو)، و باشگاه فوتبال گرانادا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اروگوئه بازی کرده است.
پابلو فورلان (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اروگوئه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی دفنسور، باشگاه ورزشی کروزیرو، باشگاه فوتبال پنیارول، باشگاه فوتبال ناسیونال، و باشگاه فوتبال سائو پائولو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اروگوئه بازی کرده است.
خوان ماسنیک (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل اروگوئه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ناسیونال، باشگاه فوتبال جیمناسیا لاپلاتا، و باشگاه فوتبال سرو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اروگوئه بازی کرده است.
لویی دولاژ (به فرانسوی: Louis Delâge؛ زادهٔ ۲۲ مارس ۱۸۷۴ – درگذشته ۱۴ دسامبر ۱۹۴۷) یک مهندس و سازنده خودرو پیشگام فرانسوی بود. پیر لوئیز دولاژ در خانواده ای در کنیاک متولد شد. در کودکی بینایی یک چشم خود را از دست داد. در ۱۶ سالگی برای تحصیل در Arts et Métiers ParisTech در آنژه رفت و در سال ۱۸۹۳ با مدرک مهندسی فارغ التحصیل شد. سپس دولاژ به تعهدات نظامی خود عمل کرد و در الجزایر مستقر شد. او که در سال ۱۸۹۵ مرخص شد، در یک شرکت راه آهن در جنوب فرانسه کار پیدا کرد. در سال ۱۹۰۰ به پاریس نقل مکان کرد. در آنجا او تا سال ۱۹۰۳ در بخش مهندسی و طراحی یک شرکت خودروسازی موتوری کار کرد تا اینکه پیشنهاد پیوستن به شرکت خودروسازی نوپای رنو را دریافت کرد. دولاژ به پتانسیل عظیم خودرو پی برد زیرا تقاضا به زودی از تولید پیشی گرفت. در سال ۱۹۰۵ که مملو از ایده های نوآورانه بود، پول کافی برای افتتاح یک کارخانه مونتاژ در انباری تغییر کاربری داده شده در لوالوآ-پره در حومه پاریس جمع آوری کرد. شرکت خودروسازی دولاژ به سرعت رشد کرد و وسایل نقلیه آنها به دلیل ظاهر شیک و کیفیت و به عنوان یک نیروی غالب در مسابقات اتومبیلرانی شهرت یافتند. رکود
بزرگ دهه ۱۹۳۰ دامن زد و فروش خودرو به شدت کاهش یافت. در سال ۱۹۳۵ شرکت او مجبور به انحلال شد و حقوق نام دولاژ به شرکت خودروسازی دلاهیه به حراج گذاشته شد. مالکان جدید، دولاژ را با حقوق بازنشستگی ناگوار اخراج کردند. لویی دولاژ تقریباً ۶۰ ساله بود که خود را در یک بحران مالی دید که با طلاقش بدتر شد. او در ایمان کاتولیک رومی خود به دنبال آرامش بود و چون فقیرتر از آن بود که بتواند ماشین بخرد، اغلب با پای پیاده یا با دوچرخه به صومعه مقدس سنت ترز در شهر لیزیو و به پناهگاه بانوی ما زیارت می کرد. لوردس. در سال ۱۹۴۷، در سن ۷۳ سالگی و تقریباً فقیر، لوئی دولاژ درگذشت. او در گورستانی در لو پک به خاک سپرده شده است. در سال ۱۹۹۰، در زادگاهش کنیاک، یک مدرسه صنعتی به عنوان "Lycée professionnel Louis Delâge" به یاد او وقف شد.
باودیلیو خاورگی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اروگوئه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ریور پلاته و باشگاه ورزشی دفنسور اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اروگوئه بازی کرده است.
دولاژ دی۱۲ (به انگلیسی: Delage D12) یک خودروی اسپورت هیبریدی است که توسط خودروساز فرانسوی دولاژ از سال ۲۰۲۲ تولید شده است.
اکتور سانتوس (; – 7 de Mayo de 2019) بازیکن فوتبال اهل اروگوئه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی دفنسور، باشگاه فوتبال آلیانزا لیما، باشگاه فوتبال پنیارول، باشگاه فوتبال ناسیونال، باشگاه فوتبال لیورپول (مونته ویدئو)، باشگاه ورزشی بارسلونا، و باشگاه فوتبال سرو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اروگوئه بازی کرده است.
ماریو گونسالس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اروگوئه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال پنیارول اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اروگوئه بازی کرده است.
آلبرتو کارداچیو (; – ) بازیکن فوتبال اهل اروگوئه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال راسینگ، باشگاه فوتبال دانوبیو، باشگاه فوتبال مونتری، و باشگاه فوتبال اطلس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اروگوئه بازی کرده است.
ناصر آراسته، نقاش و استادیار دانشگاه که در سال ۱۳۲۱ در کرمانشاه متولد شد. آراسته یکی از هنرمندان بسیار فعال در حوزه هنر های تجسمی محسوب می شود، به گونه ای که در طول زندگی هنری خود بیش از ۲۰۰۰ تابلوی نقاشی رنگ روغن، آبرنگ و پاستل در سبک های مختلف خلق کرده است و بیش از ۷۰ نمایشگاه انفرادی و گروهی در کشورهای مختلف برپا کرده است. این نقاش، سالها نیز در بخش دکورسازی و صحنه آرایی تلویزیون فعالیت داشته است. آراسته نمایشگاه هایی را در کشورهای مکزیک، ونزوئلا، کانادا و آمریکا برپا کرده است و از افتخارات او می توان به کسب جوایز برتر مسابقات نقاشی مختلفی در جشنواره هایی چون جشنواره دفاع مقدس و گل و گیاه اشاره کرد.
والتر مانتگاتزا (; – ) بازیکن فوتبال ایتالیایی تبار اهل اروگوئه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ناسیونال، باشگاه فوتبال لئون، و باشگاه فوتبال تیگرس اونال اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اروگوئه بازی کرده است.
دنیس میلار (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اروگوئه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ناسیونال (اروگوئه)، باشگاه فوتبال لیورپول (مونته ویدئو)، و باشگاه فوتبال گرانادا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اروگوئه بازی کرده است.
خوان سیلوا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اروگوئه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال پنیارول اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اروگوئه بازی کرده است.
خوسه گومس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اروگوئه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال دپورتیوو آلاوس، باشگاه فوتبال سرو، و باشگاه ورزشی دفنسور اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اروگوئه بازی کرده است.
گوستاوو فرناندس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اروگوئه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال رئال مورسیا، باشگاه فوتبال سویا، و باشگاه فوتبال پنیارول اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اروگوئه بازی کرده است.
دولاژ دی۸ (به انگلیسی: Delage D8) یک خودروی لوکس هشت سیلندر بود که توسط دولاژ بین سال های ۱۹۲۹ تا ۱۹۴۰ تولید شد. پیشرانهٔ ۴۰۶۱ سی سی دی۸ اصلی، آن را در گروه مالیات خودرو ۲۳سی وی قرار داد که برای بسیاری از معاصران، موقعیت آن را در سلسله مراتب بازار نیز مشخص می کرد. دولاژ نگاه سنتی به نقش خود به عنوان تولیدکننده خودرو داشت و خودروهایی را به شکل شاسی برهنه ارائه می کرد تا توسط سازندگان سفارشی معتبری مانند لتورنور و مارچند و چاپرون که (در بیشتر موارد) در منطقه پاریس کار می کنند، بدنه و نصب شوند. بنابراین، دی۸ در طول عمر خود، در طیف گسترده ای از اشکال زیبا (اغلب) ظاهر شد.
اپونا از ایزدبانوان اقوام سلت باستان پیش از مسیحیت می باشد. او نیمتاجی بر سر و جامه گشاد و چینداری بر تن دارد و همیشه در حالتی تصویر می شود که از پهلو یا یک وری بر اسبش نشسته است و گاهی نمادهایی مثل شاخ فراوانی به همراه دارد. اپوس در زبان های سلتی به معنای اسب است. آیین پرستش او وارد روم شد و در هجدهم دسامبر جشنواره ای به افتخار او بر پا می شد.
ووین ووینوف (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل بلغارستان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال لفسکی صوفیه اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بلغارستان بازی کرده است.
بوژیل کولف (؛ زادهٔ ) بازیکن و مربی فوتبال اهل بلغارستان بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اومانیا و باشگاه فوتبال زسکا صوفیه اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بلغارستان بازی کرده است.
استفکو ولیچکوف (؛ زادهٔ ) بازیکن و مربی فوتبال اهل بلغارستان بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال زسکا صوفیه اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بلغارستان بازی کرده است.
رومیانچو گورانوف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بلغارستان بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال لوکوموتیو صوفیه، باشگاه فوتبال المپیاکوس نیکوزیا، باشگاه فوتبال آپوئل، باشگاه فوتبال آریس لیماسول، باشگاه فوتبال موستا، و باشگاه فوتبال لفسکی صوفیه اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بلغارستان بازی کرده است.