Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
لوئیجی کاچیاتوره (؛ ۲۶ ژوئیه ۱۹۰۰ – ) سیاست مدار سوسیالیست اهل ایتالیا بود که در سال ۱۹۴۷ به عنوان وزیر پست و ارتباطات خدمت کرد. او عضو و یکی از رهبران حزب سوسیالیست ایتالیا بود. زندگی نامه. کاچیاتوره در ۲۶ ژوئیه ۱۹۰۰ در مرکاتو سان سورینو، نزدیک سالِرنو به دنیا آمد. از سال ۱۹۲۲ در اتحادیه های کارگری بخش ساختمان فعالیت می کرد. در سال ۱۹۲۵ به دلیل فعالیت هایش توسط رژیم فاشیست بازداشت شد. پس از پایان حکومت فاشیست، وارد سیاست شد. در نخستین جلسهٔ حزب سوسیالیست ایتالیا اتحاد پرولتری در ناپل در ۲۰ دسامبر ۱۹۴۳ به شورای ملی این حزب انتخاب شد و استان سالرنو را نمایندگی کرد. در سال ۱۹۴۷ به عنوان وزیر پست و ارتباطات در دولت سوم نخست وزیر آلچیده د گاسپری منصوب شد. سپس کاچیاتوره به حزب سوسیالیست ایتالیا پیوست. او از بنه ونتو به پارلمان ایتالیا انتخاب شد و حزب را بین ۱ ژوئن ۱۹۴۸ تا ۱۷ اوت ۱۹۵۱ در پارلمان نمایندگی کرد. او در ۱۷ اوت ۱۹۵۱ در رم درگذشت. اسپنسر ام. دی اسکالا بر این باور است که مرگ کاچیاتوره حزب سوسیالیست ایتالیا را تضعیف کرد.
کارلو کافیرو (؛ – ) انقلابی، فیلسوف، روزنامه نگار، حقوق دان، کنشگر، و نویسنده اهل پادشاهی ایتالیا بود. وی بین سال های ۱۸۷۰ تا ۱۸۸۲ میلادی فعالیت می کرد. کارلو کافیرو یک آنارشیست بود که رهبری شاخه ایتالیایی انجمن بین المللی کارگران (IWA) را بر عهده داشت. او از رهبران اولیه جنبش های مارکسیستی و کمونیست آنارشیستی در ایتالیا بود و تأثیر کلیدی در شکل گیری هر دو جریان داشت. وی در خانواده ای اشرافی در آپولیا به دنیا آمد و به مرور از نهادهای کلیسای کاتولیک و پادشاهی دل چرکین شد، که او را به سمت جمهوری خواهی و سوسیالیسم انقلابی کشاند. پس از مهاجرت به لندن، تحت تأثیر کارل مارکس و فریدریش انگلس قرار گرفت و پس از بازگشت به ایتالیا برای آنان به عنوان نماینده فعالیت کرد. در ناپل، او به یکی از رهبران جنبش جنبش بین المللی گرایان محلی تبدیل شد که عمدتاً از آنارشیست ها تشکیل شده بود. این امر باعث ایجاد اصطکاک بین او و انگلس شد که آنارشیسم را تهدیدی برای مارکسیسم می دانست. با تثبیت کنترل مارکس و انگلس بر IWA، کافیرو بیشتر به سمت آنارشیسم گرایش پیدا کرد و در نهایت با میخائیل باکونین دیدار کرد. سپس ریاست پیوستن شاخه ایتالیایی IWA
به Anti-Authoritarian International باکونین و بازسازماندهی آن بر اساس خطوط آنارشیستی را بر عهده گرفت. به عنوان یکی از شخصیت های مرکزی در جنبش آنارشیستی ایتالیا، کافیرو شورش ۱۸۷۴ بولونیا را طراحی کرد و رهبری شورش ۱۸۷۷ بنونتو را بر عهده داشت که به خاطر آن زندانی شد. سپس توجه خود را به نوشتن معطوف کرد. او خلاصه ای از "سرمایه، جلد ۱" را نوشت، یک سنتز نظری از کمونیسم آنارشیستی و مجموعه ای از مقالات درباره انقلاب اجتماعی ارائه داد. به عنوان یک آنارشیست شورشی متعهد، کافیرو در مسائل تاکتیکی با اصلاح طلب آندره آ کوستا درگیر شد. اما پس از دوره ای از سرسختی شدید، انزوا و کاهش سلامت روان، کافیرو به سمت دموکراسی اجتماعی گرایش پیدا کرد و از نامزدی کوستا در انتخابات سراسری ایتالیا ۱۸۸۲ حمایت کرد. در ماه های پس از انتخابات، کافیرو دچار بیماری روانی شد و در آسایشگاه روانی بستری شد. پس از مبارزه طولانی با وضعیت خود، او در آسایشگاه بر اثر سل گوارشی درگذشت. کافیرو میراث بزرگی به عنوان شخصیت تأثیرگذار در شکل گیری جنبش های آنارشیستی و سوسیالیستی ایتالیا بر جای گذاشت. شخصیت او منبع الهام برای نسل های بعدی فعالان و هنرمندان ایتالیا
یی بود و آثار او تا قرن ۲۱ مورد مطالعه قرار می گیرد. دوران کودکی و فعالیت های اجتماعی. کارلو کافیرو در ۱ سپتامبر ۱۸۴۶ در بارلتا به دنیا آمد، در خانواده ای از مالکان زمین در آپولیا. از همان سنین کم، او علاقه مندی شدیدی به دین نشان داد. خانواده اش او را به یک مدرسهٔ روحانیت در مولفتا فرستادند تا کشیش شود، اما کافیرو به جای آن، از کلیسای کاتولیک به خاطر رفتارهای سرکوبگرانهٔ آن متنفر شد. او همچنین از کشاورزی و منطقهٔ زادگاهش دل خوشی نداشت و در سن ۱۸ سالگی، برای تحصیل در رشتهٔ حقوق به دانشگاه ناپل رفت. پس از فارغ التحصیلی، شغلی دیپلماتیک در پایتخت ایتالیا، فلورانس، آغاز کرد. اما به سرعت از شغل خسته شد و آن را ترک کرد تا به مطالعات فکری خود در زمینهٔ اسلام شناسی و مطالعات شرقی بپردازد. او به محفل رادیکال به رهبری تلمکو سیگنورینی پیوست، که نقدهای او بر پادشاهی ایتالیا نوپا، زمینهٔ گرایش کافیرو به سوسیالیسم انقلابی را فراهم کرد. در سال ۱۸۷۰، او ایتالیا را به مقصد پاریس ترک کرد و شاهد فروپاشی امپراتوری دوم فرانسه شد. رویدادهای کمون پاریس او را ترغیب کرد تا انقلابی شود. سپس به لندن رفت، جایی که به دیگر تبعیدیان جمهوری
خواه ایتالیایی پیوست. در پایتخت انگلیس، او در سخنرانی های چارلز برادلاؤ، سکولار، و جلسات کارگران صنعتی شرکت کرد، جایی که سخنرانی جورج اودگر، اتحادیه گرای انگلیسی، نخستین بار او را به سوسیالیسم متقاعد کرد. او به زودی به انجمن بین المللی کارگران (IWA) پیوست و تحت تأثیر کارل مارکس و فریدریش انگلس قرار گرفت. از آنجا که هنوز در ایتالیا هیچ مارکسیستی تثبیت شده ای وجود نداشت و سیاست های چپ عمدتاً تحت تأثیر میخائیل باکونین و جوزپه مازینی بودند، مارکس و انگلس کافیرو را به ایتالیا فرستادند. در مهٔ ۱۸۷۱، کافیرو به فلورانس بازگشت، و پیوندهایی میان IWA و گروه های کارگری محلی برقرار کرد. سپس به ناپل رفت، جایی که خود را وقف کار به عنوان نمایندهٔ شورای کل مارکسیست کرد. نماینده بین المللی. فعالیت های مارکسیستی. کافیرو توسط نامه ای از انگلس به کارلو گامبوزی به بین المللیست های ناپل معرفی شد. به عنوان نمایندهٔ شورای کل، در ابتدا از سوی شاخه محلی IWA که عمدتاً از پیروان میخائیل باکونین تشکیل شده بود، مورد بی اعتمادی قرار گرفت. اما تعهد او به فعالیت های آنان به سرعت او را به رهبری شاخه ناپل رساند و دوستی نزدیکی با اِریکو مالاتستا
و برقرار کرد. مالاتستا و کافیرو تا زمان مرگ کافیرو، نزدیک ترین دوستان و همکاران یکدیگر باقی ماندند. تا اواسط ۱۸۷۱، بین المللیست ها با سرکوب شدید توسط دولت جیووانی لانزا مواجه بودند. به همراه گامبوزی، مالاتستا و پالادینو، کافیرو موفق شد شاخه ناپل را بازسازماندهی کند، با وجود تلاش های دولت برای انحلال آن. کافیرو به اتهام تخریب بازداشت شد، اما هرگز محاکمه نشد و چند روز بعد با پرداخت جریمه آزاد شد. او دریافت که بازداشتش تنها باعث تقویت حمایت عمومی از IWA شده است؛ شاخه محلی به سرعت بازسازی شد و شهر به مرکزی برای جنبش بین المللی تبدیل شد. این واقعه همچنین اعتبار خود کافیرو را افزایش داد و او به سرعت به شخصیت اصلی IWA در ایتالیا تبدیل شد. در نامه های اولیه کافیرو به انگلس، او به تفصیل به میزان فقر و سرکوب در سراسر جنوب ایتالیا اشاره کرده و پیش بینی کرد که انقلاب اجتماعی در منطقه اجتناب ناپذیر است. او بیشتر انتقادات خود از جریان های انقلابی دیگر را به ایدئولوژی ملی گرایانه و ضد سوسیالیستی مازینی معطوف کرد؛ که این امر انگلس را نگران کرد، زیرا او خطر بیشتری در آنارشیسم باکونین می دید. کافیرو پاسخ داد که پیروان باکونین
را به عنوان تهدید فرقه ای برای مارکسیست ها نمی بیند و معتقد است دو جناح شباهت های زیادی دارند، و امیدوار بود بتواند شکاف میان آن ها را پر کند. رهبری شورشی. شورش ۱۸۷۴. در ۹ مه ۱۸۷۳، کافیروا، کوستا و مالاتستا به دلیل نبود شواهد کافی علیه آن ها، از بازداشت پیش از محاکمه آزاد شدند. کافیروا به شهر زادگاه خود بارلتا بازگشت و املاکش را فروخت. سپس به حامی اصلی مالی جنبش بین المللی آنارشیست تبدیل شد و هزینه های نمایندگان کنفرانس های آنارشیست را پرداخت کرد. او همچنین ویلا یی در لا باروناتا در لوکارنو خرید تا باکونین از آن به عنوان دفتر مرکزی استفاده کند. مجموع این هزینه ها باعث شد بخش عمده ای از ثروت او تحلیل برود. با آغاز انقلاب نفت در اسپانیا، مالاتستا و باکونین از کافیروا درخواست کمک مالی کردند تا به آنجا سفر کنند. اما مالاتستا در مسیر دستگیر شد و کافیروا درخواست باکونین را رد کرد، زیرا خطر مرگ برای رهبر آنارشیست بیش از حد بود. وقتی کافیروا خود به لوکارنو رسید، انقلاب اسپانیا سرکوب شده بود و باکونین قانع شد در سوئیس بماند. تا پاییز ۱۸۷۳، با ایجاد بحران اقتصادی که نارضایتی گسترده ای در ایتالیا به وجود آورد، باکونین
و کافیروا شروع به برنامه ریزی برای شورشی در ایتالیا کردند. در دسامبر ۱۸۷۳، کافیروا و کوستا کمیته ایتالیایی برای انقلاب اجتماعی (CIRS) را تأسیس کردند؛ سازمانی که عمدتاً از آنارشیست های جوان ایتالیایی تشکیل شده بود و خود را به آماده سازی برای شورش قریب الوقوع اختصاص داده بود. مقامات ایتالیایی به سرعت CIRS را کشف کردند و با ترس از شورش برنامه ریزی شده، شروع به دستگیری اعضای بین المللی در سراسر ایتالیا کردند و بخش های ایتالیایی را مجبور به فعالیت زیرزمینی کردند و تعهد آنارشیست ها به استراتژی شورشی شان را تقویت کردند. بین المللی ها در ۱۸ مارس ۱۸۷۴ در لوگانو برای بحث درباره شورش برنامه ریزی شده گرد هم آمدند. با وجود درخواست کافیروا برای حمایت، نمایندگان غیرایتالیایی از تأیید طرح امتناع کردند، زیرا تاکتیک اعتصاب عمومی را ترجیح می دادند و معتقد بودند که سوسیالیسم هنوز در ایتالیا به اندازه کافی گسترش نیافته تا شورشی موفق باشد. در نتیجه، CIRS تصمیم گرفت فراخوان به سلاح را به تعویق بیندازد. کافیروا، کوستا و مالاتستا از ماه های بعد برای اصلاح برنامه عملیاتی خود استفاده کردند، در حالی که شبکه شورشی خود را در سراسر کشور گس
ترش می دادند. آن ها همچنین از جمهوری خواهان ماتسینیایی و سوسیالیست های گاریبالدی فاصله گرفتند و جنبش شورشی را کاملاً تحت نفوذ آنارشیست ها قرار دادند. کافیروا از پول خود برای خرید اسلحه استفاده کرد، که آن را به کوستا در جنوب ایتالیا تحویل داد، تحت مراقبت همکار باکونین میخائیل سازین، و بیش از ۲۵۰ اسلحه را بین شورشیان توزیع کرد. در حالی که آماده سازی برای قیام در جریان بود، کافیروا رابطه ای با انقلابی روسی المپیا کوتوزووا آغاز کرد. در آوریل ۱۸۷۴، او به امپراتوری روسیه سفر کرد تا با او ازدواج کند، تا او بتواند شهروندی ایتالیایی دریافت کند و به اروپای غربی سفر کند. در ژوئیه ۱۸۷۴، کافیروا باقی مانده املاک خود در بارلتا را نقد کرد تا هزینه نگهداری لا باروناتا و گذر خانواده باکونین از سیبری به سوئیس را تأمین کند. در طول سفر، همسر باکونین، آنتونیا، توسط کارلو گامبوزی مطلع شد که باکونین از کافیروا برای تأمین مالی خود استفاده کرده است. وقتی در این باره پرسیده شد، باکونین از کافیروا خواست این موضوع را شایعه بدانند، اما او به جای آن به مربی خود گفت که واقعاً احساس بهره کشی کرده است، زیرا اکنون از نظر مالی در مضیقه قرار گر
فته است. علاوه بر این، تعهد او به حمایت از باکونین، برنامه ریزی برای قیام آنارشیست قریب الوقوع را از او منحرف کرده بود و او سهم کمی در آن داشت، هرچند ظاهراً رهبر عملیات بود. تا اوت ۱۸۷۴، مقامات ایتالیایی طرح را کشف کردند و بسیاری از رهبران بالقوه شورش، از جمله کوستا، را دستگیر کردند. این یورش ها دست شورشیان را مجبور کرد و باکونین و پیروانش تصمیم گرفتند برنامه جدیدی برای شورش تهیه کنند. در ۷ اوت، صدها شورشی در امیلیا-رومانیا گرد آمدند و در بولونیا سنگرهای دفاعی ساختند، در حالی که فراخوانی به سلاح نوشته شده توسط کافیروا در سراسر کشور چسبانده شد، اما تأثیر چندانی نداشت. اما طرح شکست خورد و شورشیان – بسیاری از آن ها بی سلاح بودند – یا پراکنده شدند یا پس از مواجهه با کارابینری دستگیر شدند. باکونین از شکست مایوس شد و به طور مخفیانه از کشور فرار کرد. دیگر شورش ها در سراسر ایتالیا یا سرکوب شدند یا به وقوع نپیوستند. در پولیا، گروه کوچک شورشی مالاتستا به سرعت متفرق شد؛ او تلاش کرد فرار کند اما دستگیر شد. پیامدهای این شورش ناموفق به شدت جنبش آنارشیست ایتالیا را آسیب زد، و همچنین رابطه کافیروا با باکونین که دو سال بعد در
گذشت، را تحت تأثیر قرار داد. حرکت زیرزمینی و سازماندهی مجدد. با افزایش سرکوب جنبش آنارشیست ایتالیا، فدراسیون ایتالیا – که رسماً توسط دولت منحل شده بود – به فعالیت های زیرزمینی روی آورد و تبدیل به یک سازمان مخفی شد، که توسط کافیروا و پیروانش در CIRS هدایت می شد. کافیروا تلاش کرد در اوایل ۱۸۷۵ قیام مسلحانه دیگری سازماندهی کند، اما از آنجا که اعضای فدراسیون به شدت توسط شورش ناموفق قبلی دلسرد شده بودند، این تلاش به نتیجه نرسید. در سال بعد، جنبش آنارشیست ایتالیا عملاً غیرفعال بود و هیچ اقدام عمده ای انجام نشد. در این دوره بی فعالیتی، کافیروا و باکونین توانستند با کمک مالاتستا آشتی کنند. پس از مدتی تلاش برای کشاورزی در لا باروناتا، در اکتبر ۱۸۷۵، کافیروا برای آخرین بار با باکونین وداع کرد و به میلان رفت، در حالی که همسرش به روسیه بازگشت. کافیروا دریافت که کارهای دستی کوچک را به سایر مشاغل ترجیح می دهد، و با کار در کارخانه ای که عکس برای سنگ قبرها تولید می کرد، از خود حمایت مالی می کرد. در همین زمان، کافیروا شروع به نوشتن برای روزنامه سوسیالیستی ایتالیا "لا پلبه" کرد. اما او با نیازهای روزنامه نگاری و همچنین اختلاف
نظر با خط مشی اصلاح طلبانه روزنامه دست و پنجه نرم می کرد. در نوامبر ۱۸۷۵، کافیروا مقاله ای با عنوان "زمان هنوز نرسیده است" منتشر کرد که در آن افکار خود درباره اینکه چه کسی یک انقلابی واقعی است، توضیح داد. او "انقلابی نماها" را که از وضع موجود شکایت می کردند اما آن را به طور منفعلانه می پذیرفتند، نقد کرد؛ افرادی که تنها درباره انقلاب صحبت می کردند بدون اینکه زمان مناسب برای آن را واقعی بدانند. کافیروا معتقد بود که هیچ زمان بهتری برای فشار آوردن به انقلاب اجتماعی نسبت به زمان حال وجود ندارد. در ژانویه ۱۸۷۶، کافیروا کار خود در "لا پلبه" را پایان داد و از میلان به رم رفت، جایی که با مالاتستا دیدار کرد و بخش محلی فدراسیون ایتالیا را بازسازی کردند. با روی کار آمدن آگوستینو دپرتیس و چپ تاریخی، کافیروا و مالاتستا برنامه ریزی کردند تا رسماً فدراسیون ایتالیا را بازسازی کنند و فعالیت های عمومی را از سر بگیرند. اما دولت چپ جدید، ادامه سرکوب آنارشیست ها توسط دولت قبلی را دنبال کرد، که باعث شد کافیروا رم را ترک کند و به ناپل برود. با این حال، جنبش آنارشیست ایتالیا در سال ۱۸۷۶ شاهد احیا بود، با مدیریت آندره آ کوستا که بازسا
زی عمومی فدراسیون ایتالیا در امیلیا-رومانیا را نظارت می کرد. در ناپل، جنبش بدون رهبری مالاتستا و کافیروا، که مشغول امور دیگر بودند، برای بازسازی خود تلاش می کرد. رهبری جنبش ناپل به امیلیو کووِلی، روشنفکر، منتقل شد. پس از مرگ باکونین، کووِلی نزدیک ترین همکار کافیروا شد؛ آن دو همکلاسی مدرسه و دانشگاه بودند. کووِلی که پیش تر مارکسیست متقاعد بود، پس از پیوستن دوباره به کافیروا، به انجمن آنارشیستی او در ناپل ملحق شد. اگرچه این دو با اقتدارگرایی مارکسیسم مخالفت داشتند، اما همچنان نقد سرمایه داری آن را حفظ کردند و نظریه مارکسیستی و عمل آنارشیستی را به گونه ای ترکیب کردند که برای کارگران ایتالیایی جذاب بود. کووِلی و کافیروا به چالش کشیدن تضاد بین مارکسیسم و آنارشیسم ادامه دادند و اغلب عناصری از هر دو را به کار گرفتند. کافیروا همچنین تلاش کرد مشکلاتی که منجر به شکست شورش بولونیا شده بود را با توسعه ایدئولوژی انقلابی جدید حل کند، که در نهایت به سنتز کمونیسم آنارشیستی تبدیل شد. هدف او ایجاد جامعه ای بدون اقتدار و مالکیت خصوصی بود که پیشنهاد می کرد از طریق تبلیغات عمل به دست آید. با مالاتستا، در ۲۱ اکتبر ۱۸۷۶، کووِلی و ک
افیروا در سومین کنگره فدراسیون ایتالیا در روستای کوچک توسکانی شرکت کردند. سال های پایانی و افول. پس از آزادی خود، در سپتامبر ۱۸۷۸، کافیه رو بار دیگر به تبعید در لوکارنو گریخت، زیرا از این می ترسید که مقامات ایتالیایی بهانه ای برای زندانی کردن او پیدا کنند. رهبری آنارشیست های جنوب ایتالیا در غیاب او بر عهدهٔ مرلینو، پالادیو و چکارلی قرار گرفت، که به پلتفرم شورشی کافیه رو پایبند ماندند، هرچند بدون منابع یا سازمان لازم برای راه اندازی قیامی دیگر. بدون حضور کافیه رو یا مالاتستا، جنبش آنارشیست ایتالیا وارد دوره ای طولانی از افول شد، زیرا اعضایش مأیوس، منزوی یا غیر فعال شدند و درگیری های سختگیرانهٔ فرقه ای به دلیل اختلافات ایدئولوژیک و تاکتیکی ظهور یافت. در ژوئن ۱۸۷۹، کافیه رو خلاصه ای از کتاب "Das Kapital, Volume I" کارل مارکس که در دوران زندان خود مطالعه کرده بود منتشر کرد. این مطالعه از سوی مارکس با تحسین بالایی روبه رو شد، که به کافیه رو توصیه کرد توضیح بیشتری بدهد که چگونه شرایط مادی برای انقلاب اجتماعی از طریق استثمار نیروی کار ایجاد می شوند. کافیه رو تلاش کرد این کار را به شکل یک گفتگو سقراطی انجام دهد، اما
دست نوشته هایش توسط پلیس سوئیس توقیف شد. در عوض، او به توسعهٔ ترکیب آنارشیست کمونیستی خود از باکونینیسم و مارکسیسم ادامه داد. رقابت با کوستا. پس از دومین شورش ناموفق کافیه رو، او توسط بخش هایی از جنبش سوسیالیست بین المللی، به ویژه توسط فرانسوی و آلمانی، طرد شد و کوستا و مالاتستا را «جنایتکار» و «تحریک کننده» خواندند. این شورش همچنین باعث شکاف در جنبش آنارشیست ایتالیا شد، که به طرفداران و مخالفان آنارشیسم شورشی تقسیم شدند؛ مخالفان توسط آندره آ کوستا رهبری شدند. کوستا از زمان شکست شورش ۱۸۷۴ علاقه خود به سوسیالیسم انقلابی را از دست داده بود، در حالی که کافیه رو فقط فراخوان خود برای قیام مسلحانه فوری را تشدید کرده بود. تا زمانی که شورش ۱۸۷۷ سرکوب شد، او به تدریج به سمت روش های قانونی متمایل شد. در ژوئیه ۱۸۷۹، کوستا نامه ای سرگشاده در "لا پلبه" منتشر کرد که در آن شکست های آنارشیسم شورشی را شرح داد و خواستار تشکیل حزب سیاسی سوسیالیست انقلابی شد، که هدف نهایی آن، آنارشیسم جمع گرایانه بود. سوسیالیسم «ماکزیمالیستی» او راه میانه ای بین آنارشیسم اجتماعی کافیه رو و انریکو بیگنامی و دموکراسی اجتماعی او ارائه می داد و اصلا
حات کوتاه مدت را به عنوان وسیله ای برای پیشبرد انقلاب اجتماعی توصیه می کرد. گرچه نامهٔ کوستا بسیاری از رهبران آنارشیست را جذب کرد، مالاتستا جهت ضمنی پیشنهادهای کوستا را مشاهده کرد و از کافیه رو خواست تا به نمایندگی از فدراسیون ایتالیایی پاسخ دهد. کافیه رو نیز مشکلات جنبش آنارشیست را شناسایی کرد، اما به جای آن خواست که دوباره بر اساس اصول اولیهٔ خود سازماندهی شوند. او هشدار داد که حزب سیاسی کوستا ناگزیر به سمت اقتدارگرایی و اختصاص گرایی متمایل خواهد شد تا در چارچوب سیستم سیاسی امن باقی بماند. او همچنین پیشنهاد کوستا برای تبلیغ و آموزش مسالمت آمیز را نادیده گرفت و استدلال کرد که تنها از طریق اقدام مستقیم و تبلیغ عمل است که کارگران و کشاورزان می توانند به جنبش انقلابی بپیوندند. به جای یک حزب سیاسی یا سازمان عمومی دیگر مانند بین المللی که می توانست هر دو مورد توسط حکومت نفوذ یا جذب شوند، کافیه رو پیشنهاد داد آنارشیست ها یک "حزب مخفی" تشکیل دهند که بتواند به اقدام مستقیم اختصاص یابد و از نفوذ محافظت شود. بر اساس ایده های میخائیل باکونین و کارلو پیساکانه، پیشنهاد مخفیانهٔ کافیه رو زمینه ساز شکل گیری گرایش ضدسازمانی
در آنارشیسم ایتالیا شد و موجب قطبی شدن کامل جنبش آنارشیست شد، زیرا پیشنهادات قانونی و میانه رو کوستا با پیشنهادات غیرقانونی و افراطی کافیه رو برای اقدام مستقیم هم خوانی نداشت. تا سال ۱۸۸۰، کوستا هرگونه تظاهر به آنارشیسم را کنار گذاشت، که منجر به شکافی عمیق بین او و کافیه رو شد. کافیه رو که هنوز خواستار انقلاب خشونت آمیز بود، از گرایش اصلاح طلبانهٔ کوستا عمیقاً خشمگین شد. در نامه هایی به سایر آنارشیست های ایتالیایی، کافیه رو پارلمان گرایی را «طاعون حزب انقلابی ما» خواند و از فراخوان های کوستا برای «برنامه های کوچک و عملی» انتقاد کرد، زیرا این برنامه ها را خطری برای سوسیالیسم می دانست. در نامه ای به فرانچسکو پزی، در نوامبر ۱۸۸۰، کافیه رو پیش بینی کرد که جنبش آنارشیست می تواند از "از دست رفتن معصومیت" ناشی از شکاف کوستا بهره مند شود. در دسامبر ۱۸۸۰، جناح آنارشیست کافیه رو موفق شد بر کنگرهٔ کیاسو فدراسیون ایتالیا مسلط شود، که به طور رسمی آنارشیسم کمونیستی را تصویب کرد و موضع مخالف قاطعانه ای در برابر اصلاح طلبی و انتخاباتی گری اتخاذ کرد. این پیروزی، اگرچه پیروزی پیروزی آمیز بود، آخرین کنگره ایتالیایی بین المللی
شد و موجب تقویت جناح قانونی شد، که به سرعت سازمان های خود را تأسیس کرد. در همان ماه، کافیه رو مقاله ای با عنوان «اقدام» منتشر کرد، که در آن اعلام کرد همکاری کوستا با «نهادهای سیاسی بورژوایی» به معنای انصراف از سوسیالیسم و پذیرش سرمایه داری است. او پیشنهاد انتخاب نمایندگان پارلمانی سوسیالیست را رد کرد و آن را «شرکت در [ستم خودمان]» خواند. در عوض، او خواستار اقدام مستقیم و خشونت آمیز آنارشیست ها علیه سیستم شد، که برای او به معنای کشتن سرمایه داران و همکاران آن ها بود. کافیه رو چنین حملاتی را «ژیمناستیک انقلابی» توصیف کرد که مردم را برای انقلاب آماده می کرد. تا بهار ۱۸۸۱، بسیاری دیگر در جنبش آنارشیست حملات عمومی علیه کوستا را منتشر می کردند، به ویژه با ادامهٔ اصرار او بر اینکه هنوز انقلابی است. با گذشت زمان، حملات شخصی و خشونت آمیز کافیه رو علیه کوستا افزایش یافت و او را به نام «مرتد» و «خیانتکار» انقلاب خواند. در نامه ای سرگشاده که در ۲۱ ژوئیه ۱۸۸۱ منتشر کرد، حتی خواستار ترور کوستا شد. این اقدام تنها موجب خشم و تحکیم پایگاه حمایت کوستا در امیلیا-رومانیا شد، جایی که سه روز بعد حزب حزب سوسیالیست انقلابی ایتالیا (
PSRI) را تأسیس کرد. افول سلامتی و مرگ. در این زمان، سلامت جسمی و روانی کافیه رو به سرعت رو به افول گذاشته بود؛ او در تابستان ۱۸۸۱ دچار اختلال عصبی شد. سال ها از پارانویا رنج می برد، اما آزار مداوم پلیس، ناامیدی از شکست های انقلابی و تضاد شخصی با کوستا، او را بیشتر به تمایل به انزوا سوق داد. در این زمان، پیتر کروپوتکین در حال آماده سازی برای برگزاری یک کنگره در لندن بود تا جنبش بین المللی ضد اقتدارگرایی را به یک سازمان دوگانه شامل یک سازمان عمومی بزرگ و یک گروه مرکزی مخفی اختصاص یافته به اقدام مستقیم بازسازماندهی کند. در حالی که مالاتستا با پیشنهاد موافقت کرد، البته با اصلاح شامل «اتحاد انقلابی بین المللی»، کافیه رو خود از این ایده ابراز انزجار کرد. او می خواست هدف اصلی کنگره لندن تصمیم گیری دربارهٔ سازماندهی خشونت باشد. او از گروه مخفی پیشنهادی کروپوتکین راضی نبود و معتقد بود به دلیل کمبود منابع مالی به جایی نخواهد رسید. کافیه رو تمایل داشت به یک سلول انقلابی کوچک و منزوی برود و در انتظار "داوری نهایی" باشد. او از حضور در کنگره لندن خودداری کرد، با وجود اینکه بسیاری از نمایندگان به روش های مخفی و تروریستی او
علاقه داشتند. کنگره لندن در ژوئیه ۱۸۸۱ نهایتاً انجمن بین المللی مردم کارگر (IWPA) جدیدی تأسیس کرد که آنارشیسم شورشی او را حفظ می کرد. در سپتامبر ۱۸۸۱، کافیه رو از سوئیس اخراج شد و خود را در لندن یافت. او در آنجا تلاش کرد با مارکس دوباره ملاقات کند، اما مارکس نیز از سلامتش رنج می برد. بیماری روانی کافیه رو در لندن بدتر شد، جایی که تنها به مالاتستا اعتماد داشت زیرا پارانویا داشت که سایر دوستانش جاسوس او هستند. علاوه بر پارانویا، کافیه رو گاهی در لحظات هوشیاری دوستان خود را از خود دور می کرد، به ویژه زمانی که تغییر ایدئولوژیک ناگهانی نشان می داد. گسترش حق رأی در ایتالیا در فوریه ۱۸۸۲، استراتژی انتخاباتی را برای سوسیالیست های قانونی واقع بینانه کرد و کوستا را برانگیخت تا کمپین خود برای انتخاب نامزدهای سوسیالیست به پارلمان ایتالیا تشدید کند. کافیه رو توسط بیگنامی تماس گرفته شد که امیدوار بود حمایت او را برای انتخابات پیش رو جلب کند. با تشویق از موفقیت های انتخاباتی اخیر حزب سوسیال دموکرات آلمان، کافیه رو تصمیم گرفت به ایتالیا بازگردد و در مارس در میلان مستقر شود و به کار در "لا پلبه" ادامه دهد. ماه بعد، او اعلامیه
ای صادر کرد که همرزمان آنارشیستش را شوکه کرد: او که شدیدترین مدافع انقلاب دائمی بود، اکنون از انتخاباتی گری حمایت کرد. او اعلام کرد که «به خواست حزب کوستا تن داده است» و اظهار داشت: «بهتر است با تمام همرزمان یک قدم واقعی در مسیر زندگی برداریم تا در انزوا بمانیم و صدها فرسنگ در انتزاع حرکت کنیم.» دوستش فرانچسکو پزی نتیجه گرفت که چنین جهش عظیم ایدئولوژیک تنها می تواند به این معنا باشد که «کافیه رو دیوانه شده است». خود مالاتستا نیز تأیید کرد که «[حتی] اگر مغز او بیمار است، قلبش پاک است.» مورخ ایتالیایی نونزیو پرنیکونه استدلال کرد که تبدیل کافیه رو به سوسیالیسم انتخاباتی صرفاً ناشی از افول روانی او نبود، اما دو عامل را نمی توان کاملاً جدا دانست. اگرچه او به سرعت توسط سوسیالیست های قانونی به اردوگاه انتخاباتی پذیرفته شد، در ۵ آوریل کافیه رو به اتهام تحریک به درگیری طبقاتی دستگیر شد. تلاش های او برای توضیح حمایت تازه اش از انتخاباتی گری پلیس را گیج کرد، که هنوز او را «آنارشیست خطرناک» می دانست. در حالی که مقامات دربارهٔ نحوه برخورد با او تصمیم می گرفتند، در ۲ مه، او دوباره دچار اختلال عصبی شد
مرحله گروهی لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۱۹ از ۴ مارس تا ۲۹ مه ۲۰۱۹ برگزار شد. در مجموع ۳۲ تیم در مرحله گروهی برای تعیین ۱۶ جایگاه در مرحله حذفی لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۱۹ به رقابت پرداختند. به تعویق افتادن بازی گروه A بین ذوب آهن و النصر باعث شد مرحله گروهی یک هفته دیرتر از برنامه به پایان برسد. قرعه کشی. قرعه کشی مرحله گروهی در تاریخ ۲۲ نوامبر ۲۰۱۸، ساعت ۱۶:۳۰ به وقت مالزی ()، در ساختمان ای اف سی در کوالا لامپور، مالزی برگزار شد. ۳۲ تیم در هشت گروه چهار تیمی قرار گرفتند: چهار گروه در منطقه غرب (گروه های A تا D) و چهار گروه در منطقه شرق (گروه های E تا H). تیم های یک فدراسیون نمی توانستند در یک گروه قرار بگیرند. نحوه قرعه کشی به شرح زیر بود: ۳۲ تیم زیر در قرعه کشی مرحله گروهی شرکت کردند که شامل ۲۴ تیم راه یافته مستقیم به مرحله بعدی و هشت تیم برنده مرحله پلی آف از مرحله مقدماتی بود که هویت آنها در زمان قرعه کشی مشخص نبود. فرمت. هر گروه به صورت رفت و برگشت نوبت گردشی برگزار شد. تیم های اول و دوم هر گروه به یک هشتم نهایی مرحله حذفی راه یافتند. معیارهای تساوی شکن. تیم ها بر اساس امتیاز رتبه بندی می شوند (۳ امتیاز برای برد، ۱
امتیاز برای تساوی، ۰ امتیاز برای باخت). در صورت تساوی امتیازها، معیارهای تساوی شکن به ترتیب زیر اعمال می شود: برنامه. برنامه هر هفته مسابقه به شرح زیر بود. گروه ها. گروه A. ---- ---- ---- گروه B. ---- ---- ---- گروه C. ---- ---- ---- گروه D. ---- ---- ---- گروه E. ---- ---- ---- گروه F. ---- ---- ---- گروه G. ---- ---- ---- گروه H. ---- ---- ----
سایهٔ زمین سایه ای است که خود زمین از طریق اتمسفرش و به سوی ماورای جو و نقطهٔ پادخورشیدی می اندازد. در دورهٔ گرگ ومیش (هم شفق بامدادی و هم سحرگاه شامگاهی)، لبهٔ قابل مشاهدهٔ سایه – که گاهی بخش تاریک یا گُوِهٔ گرگ ومیش نامیده می شود – همچون نواری تاریک و پخشیده درست بالای افق ظاهر می شود و زمانی که آسمان صاف باشد آشکارتر است. از آنجا که قطر زاویه ای خورشید و ماه همان طور که از سطح زمین دیده می شود تقریباً یکسان است، نسبت طول سایهٔ زمین به فاصلهٔ میان زمین و ماه تقریباً برابر با نسبت قطرهای زمین و ماه خواهد بود. از آنجا که قطر زمین ۳٫۷ برابر ماه است، طول آمبرای سیاره نیز به همان نسبت ۳٫۷ برابر فاصلهٔ میانگین ماه تا زمین است: حدود . قطر سایهٔ زمین در فاصلهٔ قمری حدود یا ۲٫۶ برابر قطر ماه است که امکان مشاهدهٔ ماه گرفتگی های کامل از زمین را فراهم می کند. ظاهر. سایهٔ زمین که بر اتمسفر افکنده می شود را می توان در مرحلهٔ «مدنی» گرگ ومیش مشاهده کرد، مشروط بر اینکه آسمان صاف باشد و افق نسبتاً بدون مانع دیده شود. لبهٔ سایه به صورت نواری تیره به رنگ آبی-بنفش تا ارغوانی ظاهر می شود که در امتداد ۱۸۰ درجه از افق کشیده شده ا