Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تاریخ سیسیل () تحت تأثیر گروه های قومی گوناگونی بوده است. سیسیل در دوره های مختلف به دست قدرت هایی چون کارتاژ، مگنا گراسیا، امپراتوری روم، پادشاهی آلان ها و وندال ها، پادشاهی استروگوت ها، امپراتوری بیزانس، امارت سیسیل، نورمن ها، تاج آراگون، اسپانیای هابسبورگ و پادشاهی هابسبورگ افتاده است. در عین حال، دوره هایی از استقلال نیز تجربه کرده است، از جمله در دوران اقوام سیکانی، الی می ها، سیکول ها، یونانی تباران Siceliotes (به ویژه سیراکوز و فرمانروایانش)، و بعدها در قالب کنت نشین سیسیل و پادشاهی سیسیل. این پادشاهی در سال ۱۱۳۰ به دست راجر دوم، پادشاه سیسیل از خاندان هاوتویل بنیان گذاشته شد. در این دوران، سیسیل از نظر اقتصادی شکوفا و از لحاظ سیاسی نیرومند بود و به یکی از ثروتمندترین دولت های اروپا بدل شد. سپس بر اثر جانشینی دودمانی، این پادشاهی به دست اشتاوفر افتاد. در پایان سده سیزدهم، با جنگ شامگاه سیسیلی میان دودمان کاپتی آنژو و تاج آراگون، جزیره به آراگون رسید. در سده های پس از آن، پادشاهی در اتحادی شخصی با تاج های اسپانیا و بوربون دو سیسیل قرار گرفت، هرچند استقلال مؤثر خود را تا سال ۱۸۱۶ حفظ کرد. در نهایت، سیسیل
در سال ۱۸۶۱ با پادشاهی ایتالیا یکی شد. امروزه هرچند ناحیه های ایتالیایی با اساسنامه ویژه در ایتالیا است، اما فرهنگ متمایز خود را دارد. سیسیل هم بزرگ ترین ناحیه های ایتالیای کنونی ایتالیا و هم بزرگ ترین جزیرهٔ دریای مدیترانه است. موقعیت مرکزی و منابع طبیعی آن باعث شده است که همواره جایگاهی راهبردی، به ویژه برای مسیرهای بازرگانی مدیترانه ای، داشته باشد. سیسرون و شریف ادریسی به ترتیب سیراکوز و پالرمو را بزرگ ترین و زیباترین شهرهای یونان باستان و قرون وسطی توصیف کرده اند. پیشاتاریخ. بومیان سیسیل که بعدها در جمعیت جزیره جذب شدند، قبیله هایی بودند که نویسندگان یونان باستان آن ها را الی می ها، اقوام سیکانی و سیکول ها نامیده اند (نام جزیره نیز از همین گروه اخیر گرفته شده است). از میان آن ها، سیکول ها آخرین قومی بودند که وارد شدند و با دیگر مردم ایتالیایی تبار جنوب ایتالیا، مانند "ایتالوی ها"ی کالابریا، اونوتریان ها، خونس ها، لئوترنی ها، اوسک ها و اوزون ها خویشاوندی داشتند. پیشنهاد شده است که سیکانی ها در اصل از قبیله های شبه جزیره ایبری بوده اند. همچنین گفته شده است که الی می ها نیز خاستگاه دوردستی در ناحیه دریای اژ
ه داشته اند. کشف های تازه میزسنگ هایی متعلق به نیمه دوم هزاره سوم پیش از میلاد، چشم انداز تازه ای به ترکیب فرهنگی پیشاتاریخی سیسیل داده است. پیشاتاریخ واپسین سیسیل پیچیده بود و دربرگیرندهٔ تعامل گروه های قومی گوناگون. با این حال، اثر دو جریان آشکار است: اروپاییانی که از شمال باختری می آمدند – برای نمونه، مردمان فرهنگ پیاله ناقوسی (که فرهنگ دولمن ها را به همراه داشتند و به تازگی در این جزیره کشف شده اند و به دوران نوسنگی و عصر مفرغ بازمی گردند) – و جریان دیگر از مدیترانه شرقی. از حدود ۱۳۰۰ پیش از میلاد، نشانه های شهرنشینی پیچیده در جزیره آشکارتر شد. پیوند به بیرون.
کلاودیو خیرالدس (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال رئال مادرید کاستیا اشاره کرد.
«اینجا کنار من» () ترانه ای از گروه راک آمریکایی کیلرز است که در آلبوم چهارم استودیویی آنها با نام "بتل بورن" گنجانده شده است. این ترانه به عنوان سومین تک آهنگ آلبوم در ۱۶ دسامبر ۲۰۱۲ منتشر شد و توسط برندن فلاورز و فران هیلی نوشته شده و به تهیه کنندگی برندان اوبرایان است. بازخورد منتقدان. «اینجا کنار من» واکنش های متفاوتی از منتقدان دریافت کرده است. برخی منتقدان متن ترانه، به ویژه جملهٔ «تصویرت روی گوشی ام نمی خوام، می خوام همین جا کنارم باشی» را بیش از حد احساسی دانسته اند، اما ترکیب موسیقایی سازهای بادی و زهی را تحسین کرده اند. همچنین گروه کیلرز به خاطر توانایی شان در پیوند طبیعی این ترانه با کل آلبوم "بتل بورن" مورد ستایش قرار گرفته اند. عملکرد در جدول های موسیقی. پس از انتشار این تک آهنگ و اجرای کسیدی پوپ و کسیدی پوپ در برنامه "د ویس"، ترانهٔ «اینجا کنار من» در چند جدول موسیقی "بیلبورد" رتبه های خوبی کسب کرد. اگرچه این تک آهنگ به "بیلبورد" هات ۱۰۰ راه پیدا نکرد، اما در جدول بابلینگ آندر هات ۱۰۰ به رتبهٔ ۱۹ رسید. این تک آهنگ در جدول های راک نیز موفق بود: رتبهٔ ۱۸ در جدول تراته های راک، رتبهٔ ۱۳ در تک آهنگ
های دیجیتال راک. علاوه بر این، در جدول ترانه های دیجیتال آلترناتیو به رتبهٔ ۱۰ رسید و در سطح بین المللی، در جدول ۱۰۰ تک آهنگ داغ کانادا به رتبهٔ ۸۸ دست یافت.
تیرول جنوبی () امروزی، یک استان خودمختار ایتالیایی که در ۱۹۴۸ تأسیس شد، تا سال ۱۹۱۸ بخشی از کنت نشین تیرول در اتریش-مجارستان بود (که آن زمان به نام های "Deutschsüdtirol" و گاهی "Mitteltirol" شناخته می شد). پس از شکست قدرت های مرکزی در جنگ جهانی اول، به پادشاهی ایتالیا ملحق شد و از سال ۲۰۰۱ بخشی از نهاد مشترک فرامرزی Euroregion Tyrol-South Tyrol-Trentino شده است. پیش از سده نوزدهم. دوران باستان. در ۱۵ پیش از میلاد، این منطقه که توسط جمعیت کوهستانی مردم رائتی مسکونی بود، به دست فرماندهان امپراتوری روم، نرون کلادیوس دروسوس و تیبریوس فتح شد و بخش های شمالی و شرقی آن به ترتیب به استان های رایتیا (استان رومی) و نوریکوم (استان رومی) افزوده گردید،&lt;ref name="Woelk / Palermo / Marko"&gt;&lt;/ref&gt; در حالی که بخش جنوبی شامل دره های پایین دست آدیجه و آیزاک در اطراف شهر کنونی بولتسانو تا مرانو و پونته گرادنا ("Sublavio") بخشی از ایتالیای رومی ("Italia"), Regio X Venetia et Histria شد. این منطقه کوهستانی عمدتاً یک مسیر عبوری در طول جاده های رومی در آلپ شرقی مانند Via Claudia Augusta بود و توسط قبایل رومی شده ایلیری ها
و مردم رائتی که زبان لاتین عامیانه (لادین) را پذیرفته بودند، سکونت داشت. قرون وسطی. پس از فتح ایتالیا توسط گوت ها در ۴۹۳، تیرول بخشی از پادشاهی استروگوت ها در ایتالیا در سده های پنجم و ششم شد. در سال ۵۳۴، منطقه غربی Vinschgau به امپراتوری فرانک ("Alamannia") پیوست، و پس از فروپاشی نهایی پادشاهی Ostrogoth در ۵۵۳، باواریایی های ژرمن غربی از شمال وارد منطقه شدند. وقتی لمباردها در ۵۶۸ به ایتالیا حمله کردند و پادشاهی لمباردها را بنیان گذاشتند، دوک نشین ترنتینو با بخش جنوبی تیرول نیز شامل شد. مرز با دوک نشین آلمانی تاریخ باواریا از جنوب غربی بولتسانو امروزی در امتداد رودخانه آدیجه می گذشت و سالورنو و کرانه راست (شامل اپان ان در واینشتراسه، کالدارو سولاسترادا دل وینو و منطقه تا لانا (کومونه) در رودخانه Falschauer) بخشی از پادشاهی لمبارد بود. هرچند مرز برای قرن ها بدون تغییر باقی ماند، مهاجران باواریایی به سمت جنوب تا سالورنو ("Salurn") نیز رفتند. جمعیت توسط اسقف های بریکزن و ترنتو مسیحی شدند. در ۱۰۲۷، امپراتور کنراد دوم اسقف نشین پرنس نشین ترنت را برای تأمین مسیر گذرگاه برنر تأسیس کرد. او شهرستان های ترنتینو، بولتس
انو و وینشگاو را به اسقف های ترنت واگذار کرد و نهایتاً سرزمین کرانه شرقی رودخانه آدیجه تا متزوکورونا ("Deutschmetz") را از پادشاهی ایتالیا (امپراتوری مقدس روم) جدا کرد. "گائو (قلمرو)" نوری تال، شامل Wipptal, Eisacktal و Val Badia به اسقف نشین بریکزن واگذار شد و در ۱۰۹۱، دره پوستر نیز اضافه گردید. طی قرن ها، فرمانداران اسقفی ("Vögte") مستقر در قلعه تیرول نزدیک مرانو قلمرو خود را گسترش دادند و قدرت خود را بر اسقف ها که به صورت اسمی اربابان رعیت آنها بودند، چیره کردند. کنت نشین تیرول بعداً در زمان خلع دوک هاینریش شیر در ۱۱۸۰ از دوک نشین بایرن استقلال یافت. همچنین در این دوره، از اواخر سده دوازدهم تا سیزدهم، تقریباً تمام سکونتگاه های شهری موجود در امتداد محور برنر ایجاد شد که می توان آن ها را «شهرک های کوچک با الگوی مشخص و تراکم کم» مانند بولتسانو، مرانو، استرزینگ و برونک دسته بندی کرد.
«رقص مردگان» () ترانه ای از خواننده و ترانه پرداز آمریکایی لیدی گاگا است. این ترانه در ۳ سپتامبر ۲۰۲۵ توسط اینترسکوپ رکوردز به عنوان سومین تک آهنگ از هفتمین آلبوم استودیویی او با نام "میهیم" منتشر شد. گاگا این ترانه را همراه با اندرو وات و سیرکوت نوشت و تهیه کرد. اشعار آن از یک جدایی عاشقانه الهام گرفته شده و حالتی از ناامیدی در عشق را نشان می دهد که در نهایت به شادی رقصیدن پس از پشت سر گذاشتن آن تبدیل می شود. موزیک ویدئوی همراه این ترانه که توسط تیم برتون کارگردانی شده و در جزیره عروسک ها در مکزیک فیلم برداری شده، در تاریخ ۳ سپتامبر ۲۰۲۵ منتشر شد و به خاطر سبک گوتیک و الهام گرفته از ژانر ترسناک و همچنین طراحی رقص آن تحسین شد. پیش زمینه و توسعه. پس از انتشار مجموعهٔ تلویزیونی "ونزدی" در نوامبر ۲۰۲۲، نسخهٔ نایتکور ترانهٔ «بلادی مری» (۲۰۱۱) از لیدی گاگا، خواننده و ترانه پرداز آمریکایی، همراه با صحنهٔ رقص شخصیت اصلی و بازآفرینی های هواداران در پلتفرم تیک تاک استفاده شد و به سرعت محبوبیت پیدا کرد. خود گاگا نیز به این موضوع واکنش نشان داد و در ۹ دسامبر همان سال، ویدئویی سیاه و سفید منتشر کرد که در آن رقص را بازساز
ی می کرد؛ او در این ویدئو با آرایش گوتیک و لباسی مشابه پوشش جنا اورتگا (بازیگر نقش ونزدی) ظاهر شد. به گزارش "ددلاین هالیوود" در ۷ مه ۲۰۲۴، مجموعهٔ "ونزدی" برای فصل دوم تمدید شد و فیلم برداری آن در ایرلند آغاز گردید. "انترتینمنت ویکلی" در ۱۳ نوامبر اعلام کرد که لیدی گاگا در نقشی نامشخص به گروه بازیگران این مجموعه پیوسته است. یک سال بعد، گاگا و جنا اورتگا به عنوان مهمانان ویژه در رویداد فرهنگی تودوم، وابسته به سرویس استریم نتفلیکس، حضور یافتند و در ۱ ژوئن ۲۰۲۵ مدلی از ترانه های «زامبی بوی»، «ابراکادابرا» و «بلادی مری» را اجرا کردند. "اکسپرس تریبیون" در ۱۰ ژوئیه گزارش داد که گاگا و تهیه کننده تیم برتون در حال فیلم برداری یک موزیک ویدئو در جنوب مکزیکوسیتی، مکزیک دیده شده اند. برتون در جشنواره فیلم جیفونی در ۲۵ ژوئیه دربارهٔ همکاری گاگا در "ونزدی" سخن گفت و اشاره کرد که «کار دیگری هم با او انجام داده است». پس از انتشار فصل دوم، "ورایتی" در ۴ اوت گزارش داد که هر دو یک موزیک ویدئو برای ترانه ای با عنوان احتمالی «رقص مردگان» ضبط کرده اند. قرار است این ویدئو در سپتامبر منتشر شود؛ هم زمان با حضور گاگا در نقش روزالین را
ت وود در این مجموعه. موزیک ویدئو. موزیک ویدئوی «رقص مردگان» به کارگردانی فیلم ساز برجسته تیم برتون ساخته شد و در میانهٔ ژوئیهٔ ۲۰۲۵ در مکزیکوسیتی، مکزیک فیلم برداری گردید. برتون در توضیح تجربهٔ خود از ساخت این ویدئو، از کار گاگا تمجید کرد و او را «الهام بخش» توصیف نمود و همچنین تمایل خود را برای همکاری دوباره با وی در آینده ابراز داشت. کمی پس از انتشار ویدئو، یک پست وایرال در ایکس، عوامل تولید را متهم کرد که برای جان بخشی به عروسک ها از هوش مصنوعی استفاده کرده اند و به اعوجاج های ادعایی در دستان آن ها هنگام بخش کورس ترانه اشاره داشت.این ادعا بحث های زیادی را در فضای آنلاین برانگیخت، اما در تیتراژ رسمی نام یک ناظر جلوه های ویژه (VFX) و یک تیم کامل پشت انیمیشن ذکر شده بود. تهیه کننده اجرایی، کارلوس یرگو، نیز این اتهامات را رد کرد و توضیح داد که عروسک های متحرک «در یک استودیوی جلوه های ویژه» انیمیت شده اند، و فیلم برداری در محل جزیره عروسک ها نیز بیش از پیش بر واقعی بودن تولید تأکید داشت.
میلان یک شهر باستانی در شمال ایتالیا است که اولین بار حدود ۵۹۰ پیش از میلاد با نام Medhelanon توسط قبیله سلت ها از گروه Insubres و عضو فرهنگ Golasecca culture سکونت یافت. در ۲۲۲ پیش از میلاد، روم باستان شهر را فتح کرد و نام آن را به مدیولانوم (شهر باستانی) لاتینیزه نمود. نقش سیاسی این شهر به دوران دوران باستان پسین بازمی گردد، زمانی که پایتخت امپراتوری روم غربی بود. از سده دوازدهم تا سده شانزدهم، میلان یکی از بزرگ ترین شهرهای اروپایی و مرکز تجاری مهم بود، و به عنوان پایتخت دوک نشین میلان، یکی از بزرگ ترین قدرت های سیاسی، هنری و مد در رنسانس عمل می کرد. این شهر در دوران دوران نوین آغازین به یکی از مراکز اصلی روشنگری ایتالیا تبدیل شد و سپس در دوران بازسازی فعالیت چشمگیری داشت، تا زمانی که به پادشاهی ایتالیا متحد پیوست. از سده بیستم به بعد، میلان به پایتخت صنعتی و مالی ایتالیا تبدیل شد و یکی از پایتخت های اقتصادی اروپا و مرکز مالی جهانی شد. نام گذاری جغرافیایی. میلان با نام سلتیک Medhelanon بنیان گذاری شد، محل بنیان گذاری. سه فرضیه در مورد انتخاب محل شهر میلان مطرح است که بر اساس ریشه شناسی نام Medhelanon و بررس
ی های باستان شناسی در دوران مدرن انجام شده اند: دوران سلت ها. حدود ۵۹۰ پیش از میلاد قبیله ای از سلت ها متعلق به گروه Insubre و فرهنگ Golasecca culture شهر را با نام مدلانون بنا کردند. طبق گفته تیتوس لیویوس، شهر حدود ۶۰۰ پیش از میلاد توسط بلویزو، رهبر اینسبورز، بنیان گذاری شد. افسانه ها می گویند بلویزو موجود اسطوره ای به نام "scrofa semilanuta" ("خوک نیمه پشمی") را یافت که نماد باستانی شهر شد (از semi-lanuta یا medio-lanum). منابع باستانی مختلف (شامل سیدونیوس آپولیناریس، Datius و بعدها Andrea Alciato) این حیوان را با ریشه نام باستانی میلان، "Mediolanum"، مرتبط دانسته اند، اگرچه این تفسیر توسط پژوهشگران امروزی رد شده است. با این حال، تولید پشم به صنعتی مهم در این منطقه تبدیل شد، همان طور که در قرون وسطی اولیه ثبت شده است. مدلانون به ویژه حول یک بست توسعه یافت که قدیمی ترین بخش روستا بود. مکان مقدس، که به صورت یک فضای چوبی بیضی شکل با محوطه مرکزی بود، بر اساس نقاط نجومی دقیق تراز شده بود و برای اجتماعات مذهبی، به ویژه در مناسبت های خاص، استفاده می شد. این مکان مقدس دارای محوری بیضی با ابعاد و و نزدیک Piazza dell
a Scala بود. طرح شهری اولیه بر اساس مسیرهای اولیه و شکل مکان مقدس بوده و تا قرن ۱۹ و حتی بعد از آن نیز در برخی مناطق پابرجا مانده است، به عنوان مثال مسیرهای مدرن Corso Vittorio Emanuele, Piazza del Duomo, Piazza Cordusio و Via Broletto که خمیده هستند می توانند با ضلع جنوبی بیضی مکان مقدس باستانی منطبق باشند. مکان های مقدس سلت ها، و مکان مدلانون نیز استثنا نبود، با خندقی احاطه شده بودند که هدف آن تعریف مقدس فضای شهری، تمایز بین «داخل» و «خارج» و حفاظت از آب های جاری بود. یکی از محورها به سمت کنار روزی قلب العقرب و محور دیگر به سمت طلوع هلیاکی سروش (ستاره) جهت یابی شده بود. طلوع هلیاکی سروش با جشن بهاری سلت ها در ۲۴ مارس همزمان بود، و طلوع هلیاکی آنتارس با ۱۱ نوامبر مطابقت داشت، که سال سلت ها را آغاز و پایان می داد و با انقلاب زمستانی مطابقت داشت. حدود دو قرن پس از ایجاد مکان مقدس، اولین سکونتگاه ها اطراف آن شکل گرفتند و مدلانون از یک مرکز مذهبی ساده به یک مرکز شهری و نظامی تبدیل شد. اولین خانه ها درست در جنوب مکان مقدس سلت ها، نزدیک Royal Palace of Milan ساخته شدند. به تدریج با رشد مرکز شهر، دیگر ساختمان های م
هم برای جامعه مدلانون ساخته شدند. ابتدا معبدی به الهه Belisama ساخته شد که نزدیک کلیسای جامع میلان امروزی قرار داشت. سپس در نزدیکی Via Moneta، نزدیک Piazza San Sepolcro، ساختمان مستحکمی با کاربری نظامی ساخته شد که توسط خندق دفاعی احاطه شده بود. در کتابخانه آمبروزیانا، Piazza San Sepolcro، حفاری های باستان شناسی نشان داد که زیر کف سنگی قرن ۱ میلادی، فروم (روم) رومی میلان و محله ای از خانه های چوبی متعلق به سکونتگاه سلت ها از قرن ۵ پیش از میلاد وجود داشته است.&lt;/ref&gt; سایر یافته های مهم دوران سلت ها در سمت جنوب غربی کاخ سلطنتی یافت شد، جایی که پنج متر زیر سطح جاده مدرن، بقایای خانه ها و یک کوره مربوط به قرن ۵–۴ پیش از میلاد کشف شد. در میان بقایای بازیلکا سنتا تکلا، ساختاری مربعی با ضلع یافت شده که احتمالاً مرتبط با معبد Belisama یا معبد رومی بعدی اختصاص یافته به مینرو است. خندق ساختمان نظامی مستحکم، متعلق به قرن ۴ پیش از میلاد، در Via Moneta کشف شده است.
تاریخ ناپل () طولانی و متنوع است و به سکونت های یونانی در منطقه ناپل در هزاره دوم (پیش از میلاد) بازمی گردد. در پایان اعصار تاریک یونان، مستعمره بزرگی در سرزمین اصلی – که در ابتدا با نام پارتنوپه شناخته می شد – در تپه پیتزوفالکونه در قرن ۸ پیش از میلاد شکل گرفت، و در قرن ۶ پیش از میلاد به عنوان نئوپالیس دوباره تأسیس شد: و نقش مهمی در مگنا گراسیا ایفا کرد. فرهنگ یونانی ناپل برای جامعه روم بعدی اهمیت داشت. هنگامی که شهر بخشی از جمهوری روم در استان مرکزی امپراتوری روم شد، به یک مرکز فرهنگی مهم تبدیل شد. این شهر پایتخت دوک نشین ناپل (۶۶۱–۱۱۳۹)، پادشاهی سیسیل، پادشاهی ناپولی (۱۲۸۲–۱۸۱۶) و در نهایت پادشاهی دو سیسیل تا زمان وحدت ایتالیا در ۱۸۶۱ بود. ناپل شاهد ظهور و سقوط چندین تمدن و فرهنگ بوده است که هر یک ردپایی در هنر و معماری آن برجای گذاشته اند و در دوران رنسانس و عصر روشنگری به یک مرکز فرهنگی مهم تبدیل شد. این شهر همچنین پایتخت سبک باروک بود و حرفه هنرمند کاراواجو در قرن ۱۷ و انقلاب هنری او آغازگر این دوران شد. در جریان جنگ ناپلی، شهر علیه پادشاهان بوربون شورش کرد و حرکت اولیه برای وحدت ایتالیا را تحریک نمود.
امروزه، ناپل بخشی از ایتالیا است، سومین شهرداری بزرگ (منطقه مرکزی) از نظر جمعیت پس از رم و میلان، و دارای دومین یا سومین کلان شهر بزرگ ایتالیا است. ریشه ها. قدیمی ترین نشانه های سکونت انسانی به دوره دوران نوسنگی بازمی گردد که با شواهدی از فرهنگ سررا دالتو در نزدیکی Santa Maria degli Angeli a Pizzofalcone باسیلیکا مشخص شده است. همچنین شواهدی از مس سنگی و اوایل/میان عصر برنز نیز در همان منطقه یافت شده است. فرهنگ Gaudo در مقبره های مس سنگی ماتردی قابل مشاهده است. کشف سرامیک ها در حوالی تپه پیتزوفالکونه، مجاور بندر ناپل و مربوط به اواخر عصر برنز تا اوایل عصر آهن، نشان دهنده وجود مکانی با فعالیت های ساحلی و احتمالاً تولیدی بوده است. در هزاره دوم پیش از میلاد، اولین سکونتگاه میسنایی در نزدیکی موقعیت جغرافیایی آینده شهر پارتنوپه شکل گرفت.
جنوآ، ایتالیا، به طور تاریخی یکی از مهم ترین بنادر دریای مدیترانه بوده است. پیشاتاریخ و دوران باستان. منطقه جنوا از هزاره پنجم یا چهارم پیش از میلاد مسکون بوده است. در دوران باستان این منطقه توسط لیگوری ها (مردم باستانی که نام لیگوریا از آن ها گرفته شده) سکونت داشت. بر اساس کاوش هایی که بین سال های ۱۸۹۸ تا ۱۹۱۰ در شهر انجام شد، جمعیت لیگوری ساکن جنوا با تمدن اتروسک و یونانی ها روابط تجاری داشتند، زیرا اشیای متعددی از این فرهنگ ها یافت شد. در قرن پنجم پیش از میلاد، نخستین شهر یا اوپیدوم در بالای تپه ای که امروز به نام کستللو (قلعه) شناخته می شود، تأسیس شد و اکنون بخشی از شهر قدیمی قرون وسطایی است. شهر باستانی لیگوری ها به نام استالیا (Σταλìα) شناخته می شد و به این نام توسط Artemidorus Ephesius و پمپونیوس ملا ذکر شده است. استالیا در جریان دومین جنگ پونی (۲۱۸–۲۰۱ پیش از میلاد) از طریق "foedus aequum" (پیمان برابر) با جمهوری روم متحد بود. به همین دلیل، پونی ها آن را در ۲۰۹ پیش از میلاد ویران کردند. شهر دوباره ساخته شد و پس از پایان جنگ های پونی در ۱۴۶ پیش از میلاد، حقوق شهری دریافت کرد. "کستروم" اصلی سپس به سمت م
ناطق کنونی سانتا ماریا دی کستللو و دماغه سن لورنزو گسترش یافت. کالاهای تجاری شامل پوست، چوب و عسل بودند. کالاها بین جنوا و مناطق داخلی آن از جمله شهرهای مهمی مانند تورتونا و پیاچنتسا جابجا می شدند. همچنین آمفی تئاتری در این منطقه به همراه دیگر آثار باستانی دوره روم یافت شد. نام مدرن شهر ممکن است از واژه لاتین به معنای «زانو» ("genu"؛ جمع، "genua") گرفته شده باشد، اما نظریه های دیگری نیز وجود دارد. این نام ممکن است از خدای ژانوس گرفته شده باشد، زیرا جنوا مانند او دو چهره دارد: یک رو به دریا و دیگری به سمت کوه ها. یا ممکن است از واژه لاتین "ianua" مشتق شده باشد که به معنی «دروازه» یا «گذرگاه» است و با نام خدای ژانوس مرتبط است. علاوه بر این، ممکن است به موقعیت جغرافیایی آن در مرکز قوس ساحلی لیگوریا اشاره داشته باشد، که شبیه نام ژنو است. نام لاتین، "oppidum Genua"، توسط پلینیوس ("تاریخ طبیعی (پلینی)" ۳٫۴۸) به عنوان بخشی از آگوستوس "لیگوریا" ثبت شده است. پس از سقوط امپراتوری روم غربی، اوستروگوت ها جنوا را اشغال کردند. پس از جنگ گوت ها (۵۳۵–۵۵۴), امپراتوری بیزانس آن را به عنوان مقر جانشین خود قرار داد. هنگامی که لم
باردها در سال ۵۶۸ به ایتالیا حمله کردند، اسقف آنوراتوس از اسقف نشینی کاتولیک رومی میلان گریخت و اقامتگاه خود را در جنوا برپا کرد. پاپ پاپ گریگوری یکم ارتباط نزدیکی با این اسقف های تبعیدی داشت، به عنوان مثال در انتخاب Deusdedit دخالت کرد. لمباردها تحت فرمان پادشاه روتاری نهایتاً در حدود سال ۶۴۳ جنوا و دیگر شهرهای لیگوری را تصرف کردند. در سال ۷۲۵ بقایای جسمانی آگوستین به جنوا رسید. در سال ۷۷۳، پادشاهی لمباردی به امپراتوری کارولنژی پیوست؛ نخستین کنت کارولنژی جنوا آدِماروس بود که لقب "praefectus civitatis Genuensis" به او داده شد. آدِماروس در کرس (جزیره) در هنگام مبارزه با ساراسن ها درگذشت. در این دوره، دیوارهای رومی که توسط لمباردها تخریب شده بودند، بازسازی و گسترش یافتند. در چند قرن بعدی، جنوا بیشتر یک مرکز کوچک بود که به آرامی ناوگان تجاری خود را توسعه می داد، ناوکانی که بعداً به بزرگ ترین حامل تجاری دریای مدیترانه تبدیل شد. این شهر در سال های ۹۳۴–۹۳۵ توسط نیروی دریایی خلافت فاطمیان تحت فرمان Ya'qub ibn Ishaq al-Tamimi به طور کامل غارت و آتش زده شد و احتمالاً برای چند سال حتی متروک شد. قرون وسطی و رنسانس. قبل
از سال ۱۱۰۰، جنوا به عنوان یک دولت شهر مستقل ظهور کرد، یکی از چندین Italian city-states که در این دوره تأسیس شدند. از نظر اسمی، امپراتوری مقدس روم حاکم بود و اسقف جنوا رئیس دولت بود؛ اما قدرت واقعی توسط چندین consul که سالانه توسط مجمع عمومی انتخاب می شدند، اعمال می شد. جنوا یکی از ایالت های معروف به "جمهوری دریایی" بود که همراه با ونیز، پیزا و امالفی قرار داشت. تجارت، کشتی سازی و بانکداری به پشتیبانی از یکی از بزرگ ترین و قدرتمندترین ناوگان ها در دریای مدیترانه کمک می کرد. ضرب المثلی قدیمی می گوید: "Genuensis ergo mercator"، یا «جنوایی پس بازرگان است»، اما جنوایی ها علاوه بر این، ملوانان ماهر و جنگجویان سرسختی نیز بودند (به کمانداران جنوایی مراجعه کنید).
تاریخ ورونا () ریشه های خود را از تأسیس نخستین سکونتگاه در تپه سان پیترو، احتمالاً مربوط به دوره دوران نوسنگی، تا روزگار حاضر دنبال می کند: شواهد این تاریخ کهن و غنی را می توان در بناهای تاریخی، خیابان ها و میدان ها و حتی زیر زمین مشاهده کرد، جایی که ویرانه ها و آثار تمدن های باستانی و به ویژه روم ظاهر می شوند. به ویژه در دوران حکمرانی روم، ورونا شکوفا شد و به یکی از مهم ترین شهرهای شمال ایتالیا تبدیل شد، وضعیتی که حتی پس از سقوط امپراتوری روم غربی، زمانی که شهر بارها به عنوان پایتخت پادشاهی های بربر انتخاب شد، حفظ گردید. در قرون وسطای متأخر، ورونا به یک شهر آزاد تبدیل شد و اغلب درگیر نبردهای خونین بین گوئلف ها و گیبلین ها بود: گروه نخست به رهبری سامبونیفاشیو و گروه دوم ابتدا به رهبری مونتکی و سپس اسکالیگری؛ این گروه ها دو قرن نقش اصلی در تاریخ ورونا داشتند و تحت رهبری آن ها انتقالی آرام از کومونه به سینوریا رخ داد. در ۱۳۸۸، شهر اسکالیگری استقلال خود را از دست داد و ابتدا تحت سلطه ویسکانتی میلان و سپس کارارزی درآمد؛ با این حال، از سال ۱۴۰۵، تعلق ورونا به ونیز آغاز شد که تا سقوط آن در ۱۷۹۷، شهر را اداره کرد، و
پس از آن حکومت فرانسوی و اتریشی حاکم شد. ورونا تنها در ۱۸۶۶ و پس از جنگ سوم استقلال ایتالیا به بخشی از پادشاهی ایتالیا تبدیل شد. تأسیس. ورونا در مکانی به نام تپه سان پیترو تأسیس شد، انتخابی که به دلیل شرایط طبیعی مساعد انجام گرفت: این تپه به راحتی در برابر حملات خارجی قابل دفاع بود، در حالی که سواحل رودخانه آدیجه خطرناک بودند، زیرا رودخانه مناطق اطراف را در معرض سیلاب سالانه قرار می داد؛ علاوه بر این، این تپه در انتهای دره آدیجه واقع شده بود، مسیر اصلی ارتباط با مردمان شمال اروپا. پیشاتاریخ. از دوران نوسنگی، احتمالاً یک روستا در بخش جنوبی تپه سان پیترو، در امتداد مسیر آدیجه وجود داشته است، زیرا این نقطه یکی از معدود محل های عبور رودخانه بود و همچنین از این نقطه می شد به سرعت به تپه های اطراف امن رسید (که سرشار از یافته های پیشاتاریخی هستند و جنبه انسان ساخت آن را تأیید می کنند). در پایان نوسنگی، یعنی پایان هزاره چهارم پیش از میلاد، گروه های کوچ نشین از فرانسه جنوبی مهاجرت کرده و در محل کنونی قلعه سان پیترو (روی تپه ای به همان نام) ساکن شدند، جایی که نخستین روستای امن از سیلاب سالانه رود آدیجه شکل گرفت. از نخ
ستین قرن های هزاره چهارم پیش از میلاد، فرهنگ کوزه های دهانه مربعی نیز گسترش یافت، با سبک هندسی و خطی که بعدها به سبک مارپیچ و منحنی تبدیل شد. منطقه تپه سان پیترو غنی از سایت های باستان شناسی است، جایی که حتی بقایای خانه هایی که روستای باستانی را تشکیل می دادند، یافت شده است، برخی از آن ها به عنوان سازه ها و پایه های خانه های نوع لسینیا تفسیر شده اند. روستا با گذر زمان گسترش یافت و جمعیت های مختلفی در آن سکونت کردند، مانند ساکنان تراماره در عصر برنز، در حالی که در عصر آهن آغاز تاریخ تمدن ها شکوفا شدند.
دلدار یا عزیزم فیلمی هندی محصول سال ۱۹۷۷ و به کارگردانی کی. باپایا است. در این فیلم بازیگرانی همچون جیتندرا، ریکا، نازنین، پریم چوپرا، شاشیکالا، دون ورما، راضا مراد و ارومیلا بات ایفای نقش کرده اند.
تاریخ لودی ()، شهری و "کومونه" در لمباردی، ایتالیا، ریشه در وقایع مربوط به روستای باستانی "لودی وکیو" دارد، که از سال ۸۹ قبل از میلاد به افتخار کنسول روم گنایوس پمپیوس استرابو این نام را گرفت. این سکونتگاه توسط بویی (قبیله سلتی) در سرزمینی تأسیس شد که از دوران نوسنگی توسط نخستین کشاورزان و دامداران دوره گرد مسکونی بوده است؛ در دوران های بعدی، شهر به یک "municipium" رومی (۴۹ قبل از میلاد)، یک اسقف نشین (قرن چهارم) و در نهایت—پس از تحت کنترل گرفتن توسط لمباردها و فرانک ها—یک کومونه آزاد (قرن یازدهم) تبدیل شد. در قرون وسطی، به دلیل موقعیت جغرافیایی ممتاز و زیرکی ساکنانش، این شهر برتری تجاری و سیاسی میلان همجوار را تضعیف کرد؛ تنش بین دو کومونه به یک درگیری مسلحانه تلخ منجر شد که در طی آن، میلیشیاهای آمبروزی دو بار Laus را ویران کردند. شهر به ابتکار امپراتور فریدریش یکم، امپراتور مقدس روم در ۳ اوت ۱۱۵۸ دوباره تأسیس شد، روزی که به عنوان تاریخ تولد لودی جدید به یاد مانده است. به دلیل حکومت های اربابانه و حمایت امپراتورها، شهرداری تا سال ۱۳۳۵ مستقل باقی ماند، زمانی که تحت حکومت ویسکونتی های میلان قرار گرفت و به یکی ا
ز مراکز اصلی دوک نشین میلان تبدیل شد. در اواسط قرن پانزدهم، میزبان مذاکرات مهم بین ایالت های پیش واحد ایتالیا بود که به صلح لودی (۹ آوریل ۱۴۵۴) منجر شد؛ در دهه های بعد، به لطف فعالیت های هنرمندان و اندیشمندان متعدد، دوره ای از شکوه فرهنگی بزرگ را تجربه کرد. بین پایان قرن شانزدهم و اواسط قرن نوزدهم، مردم لودی تحت اشغال خارجی ها قرار گرفتند: دوره اسپانیایی مرحله ای از افول بود که طی آن شهر به یک قلعه تبدیل شد؛ در دوران حکومت اتریش، شهر دوره ای از توسعه اقتصادی قاطع و بازسازی شهری را تجربه کرد؛ نبرد لودی (۱۰ مه ۱۷۹۶) دوره بیست ساله ناپلئونی را آغاز کرد. دهه های پس از وحدت ایتالیا شاهد تولد نخستین کارخانه ها و همچنین احیای زندگی فرهنگی و فعالیت های مدنی بود. مردم لودی همچنین در جریان جنبش مقاومت ایتالیا نقش مهمی ایفا کردند. از ۶ مارس ۱۹۹۲، این شهر پایتخت یکی از استان های ایتالیا است. Laus Pompeia. ریشه ها. به احتمال زیاد، قلمرو لودی از دوران نوسنگی توسط جمعیت های دوره گرد کشاورز و دامدار مسکونی بوده است. همان طور که یافته های باستان شناسی نشان می دهد، نخستین سکونتگاه های پایدار—که در مثلثی با رأس هایی منطبق بر سک