Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ت و در ۱۰ ژانویه ۱۸۶۴، دوباره به عنوان عضو پارلمان از حوزه انتخابیه سیتادوکاله انتخاب شد. با این حال، از دسامبر ۱۸۶۳، نمایندگانی مانند ویتو دِآندز رجیو، آنتونیو موردینی و فرانچسکو کریسپی سوالاتی در پارلمان مطرح کردند که درخواست تشکیل کمیسیونی برای بررسی روش های گووونه در سیسیل را داشتند که بیش از حد سختگیرانه تلقی می شد. نینو بیکسیو طرف او را گرفت و اتهامات متقابل علیه گووونه سرانجام تنها در روزنامه ها و برخی کتاب ها، حتی اخیراً، مانند کتاب «تاریخ مافیا از ریشه های آن تا به امروز» نوشته سالواتوره لوپو، به صراحت بیان شد. در همین حال، فضای خصمانه ای نسبت به اتریش در اروپا، به ویژه در پروس، در حال شکل گیری بود، جایی که صدراعظم اتو فون بیسمارک با نفوذ وین بر آلمان مخالفت می کرد. آلفونسو لا مارمورا، نخست وزیر و وزیر امور خارجه، از این فرصت استفاده کرد و جوزپه گووونه را در ۳۱ دسامبر ۱۸۶۵ احضار کرد. به او مأموریتی دیپلماتیک با هدف ترویج اتحاد ایتالیا و پروس علیه اتریش سپرده شد. گووونه با ورود به برلین در ۱۴ مارس ۱۸۶۶، بلافاصله با بیسمارک ملاقات کرد و بدین ترتیب مذاکرات حساس چند ماهه با صدراعظم پروس آغاز شد. در این د
وره، بیسمارک با احتیاط شدید به احتمال اتحاد فوری با آلمان برای حمله به اتریش واکنش نشان داد، که این امر با ترس شاه ویلهلم اول پروس و اوضاع بین المللی که بریتانیای کبیر را به مانورهای ایتالیا مشکوک می کرد، پشتیبانی می شد. بن بست مذاکرات با انتشار خبری که هیچ کس از جدی بودن آن مطمئن نبود، مبنی بر اینکه اتریش در حال تجمع نیرو در مرز با پروس است، شکسته شد. در ۲۷ مارس، جولیو کامیلو دو مونته اورارد، کنت بارال (۱۸۱۵–۱۸۸۰)، سفیر ایتالیا در برلین، پیشنهادی از پروس برای پیمانی را برای لا مارمورا فرستاد که در آن از ایتالیا خواسته شده بود بلافاصله پس از اعلام جنگ پروس به اتریش، به اتریش حمله کند. پس از مشورت با ناپلئون سوم، که ایتالیا را به انعقاد پیمان ترغیب می کرد، لا مارمورا به گووونه و بارال اختیار تام برای امضای پیمان داد. این در حالی بود که گووونه در مورد ابهام چند نکته در پیمان تردید داشت، که در نهایت، در صورت شکست اتریش، ونتو را به ایتالیا واگذار می کرد، اما تیرول را نه، که (با وجود قرار داشتن در خاک اتریش) بخشی از کنفدراسیون آلمان بود. در ۸ آوریل، در برلین، اتحاد ایتالیا-پروس امضا شد که منجر به جنگ اتریش-پروس و
شاخه جنوبی آن: جنگ سوم استقلال شد. اما تلاش های دیپلماتیک گووونه با امضای پیمان اتحاد پایان نیافت. در واقع، ابهام پیمان اخیر، به بیسمارک اجازه داد تا در صورت حمله اتریش، متعهد به کمک به ایتالیا نشود. و احتمال وقوع این امر با عجله ای که ایتالیا در حال مسلح کردن مرزهای خود در انتظار جنگ در کنار پروس بود، تعیین می شد. گووونه تفسیر بیسمارک از پیمان را رد کرد و خواستار اعلامیه ای شد که پروس در صورت جنگ با وین، متعهد به دفاع از ایتالیا شود. پاسخ بیسمارک محتاطانه بود و به ترس ویلهلم اول از درگیر کردن پادشاهی اش در یک جنگ زودهنگام اشاره کرد. سپس، در اول ماه مه، گووونه احتمال درخواست کمک از فرانسه را مطرح کرد؛ و روز بعد بیسمارک به گووونه اطلاع داد که پادشاه تصمیم گرفته است در صورت حمله اتریش به ایتالیا، به آن کمک کند. تجدید تسلیحات ایتالیا می توانست ادامه یابد. در همین حال، پس از امتناع اتریش از ترخیص ارتش خود، پروس شروع به بسیج نیروهای خود در مرزها کرد: قرار بود فرمان به ارتش داده شود. کمی قبل از آغاز خصومت ها بین پروس و اتریش، که طبق مفاد اتحاد، منجر به ورود ایتالیا به جنگ علیه اتریش می شد، گووونه خود را منتقد تصمیم
ایتالیا برای تقسیم نیروها بین مینچو، به فرماندهی لا مارمورا، و پو، به فرماندهی چالدینی، اعلام کرد. با این حال، این دیدگاه استراتژیک تحت تأثیر مسائل شخصی بین دو فرمانده قرار گرفت، که هر یک معتقد بودند فرماندهی عملیات اصلی لشکر را بر عهده دارند. درست قبل از آغاز خصومت ها، گووونه به لشکر نهم منصوب شد و فرماندهی آن را در ۱۰ ژوئن ۱۸۶۶ در پیاچنزا به عهده گرفت. این واحد بخشی از سپاه سوم ارتش انریکو موروزو دلا روکا، یکی از سه سپاه ارتش لا مارمورا در مینچو بود. در ۱۶ ژوئن، پروس خصومت ها را علیه اتریش آغاز کرد و در ۲۰ ژوئن، ایتالیا به اتریش اعلام جنگ کرد. لشکر گووونه وظیفه ذخیره سپاه سوم را بر عهده داشت که دستور اشغال تپه های از سوماکامپانیا تا کاستوزا و دشت زیرین ویلافرانکا را داشت. اتریشی ها نیز تپه های کاستوزا را هدف قرار داده بودند. در مجموع، استقرار ایتالیایی ها نسبتاً ناپیوسته، بیش از حد گسترده و با ذخیره کم بود. در ۲۴ ژوئن، نبرد کاستوزا بین نیروهای اتریشی از ورونا و نیروهای ایتالیایی که از مینچیو عبور کرده بودند، درگرفت. از ۱۲ لشکر لا مارمورا، تنها ۶ لشکر خود را در مقابل دشمن یافتند که با نیروی فشرده و هدایت به
تر، به سمت آنها پیشروی می کرد: ۷۰۰۰۰ سرباز تحت فرماندهی آرشیدوک آلبرت هابسبورگ در برابر ۵۰۰۰۰ ایتالیایی. در این شرایط، اوضاع برای ایتالیایی ها بلافاصله رو به وخامت گذاشت و برخلاف آنچه لا مارمورا انتظار داشت، اتریشی ها به جناح چپ نیروهای ایتالیایی حمله کردند و آن را در هم شکستند. لشکر نهم در جناح راست و به صورت ذخیره بود و هنگامی که تپه های شرق نیز مورد حمله قرار گرفتند، لشکر سوم ژنرال فیلیپو بریگنون مجبور به ترک کاستوزا شد. در آن زمان بود که ویکتور امانوئل دوم با گووونه ملاقات کرد و به او توضیح داد که لشکر بریگنون، که مورد حمله سه تیپ دشمن قرار گرفته بود، تا حد امکان مقاومت کرده است، پسرش آمادئو در این درگیری زخمی شده است و کاستوزا باید بازپس گرفته شود. گووونه، غافل از اینکه شکست لشکر سوم تنها آخرین مورد از وقایع فاجعه باری بود که صبح آن روز سپاه اول جیووانی دوراندو را تحت تأثیر قرار داده بود، حدود ساعت ۱۰:۱۵ به همراه دو افسر از تپه مونته توره بالا رفت تا شخصاً وضعیت را بررسی کند. پس از اطمینان از اینکه کاستوزا هنوز در دست دشمن است، دستور حمله برای آزادسازی آن را صادر کرد. پس از اینکه پیاده نظام اتریشی را در
نزدیکی ویلا اتولینی مورد اصابت قرار داد و پراکنده کرد، افرادش درست زمانی که یک واحد سواره نظام و توپخانه سواره نظام، که به طور اتفاقی توسط دلا روکا فرستاده شده بود، در شکست دشمن در طرف دیگر نقش داشتند، حمله را آغاز کردند. تا ساعت ۱۱:۳۰، گووونه موقعیت مهم کاستوزا را بازپس گرفته بود. تا ظهر، لشکر نهم اوضاع را کنترل می کرد، اما گووونه نگران نیروهای اتریشی در موقعیت مسلط و نزدیک بلودره بود؛ بنابراین تصمیم گرفت برای آزادسازی ارتفاعات کاستوزا اقدام کند: تا ساعت ۱۲:۳۰، پس از یک بمباران دقیق توپخانه، بلودره توسط اتریشی های خسته و سایر مواضع اطراف رها شده بود. با این حال، فرمانده سپاه نهم اتریش، ژنرال ارنست هارتونگ، متوجه شد که ایتالیایی ها نیروهای در حال عقب نشینی را تعقیب نمی کنند و با نیروهای تازه نفس ضدحمله ای را آغاز کرد که پس از چندین تلاش، بلودره را بازپس گرفتند. به محض اینکه گووونه متوجه این موضوع شد، دستور حمله به هنگ ۳۵ پیاده نظام را داد که موقعیت را بازپس گرفت. تا ساعت ۱۵:۳۰، روحیه لشکر نهم بسیار بالا بود. با این حال، در این مرحله، گووونه به اهمیت کاستوزا برای نقشه های اتریشی پی برد و ضمن تضمین مقاومت مستحک
م، با پیش بینی «یک حمله جدی، زیرا می بینم دشمن در حال تمرکز و آماده سازی است»، از دلا روکا درخواست نیروی کمکی برای تضمین موفقیت نبرد کرد. هیچ پاسخی دریافت نشد. دوباره، در اوایل بعد از ظهر، گووونه درخواست نیروی کمکی جدیدی برای دلا روکا فرستاد. «قول می دهم در این موقعیت بخوابم» یا: قول می دهم تا عصر امروز دشمن را دفع کنم. این بار نیز، انریکو دلا روکا از کمک او خودداری کرد و به دستور لا مارمورا مبنی بر عدم جابجایی نیروها از ویلافرانکا، جایی که قبل از شروع نبرد، انتظار حمله اصلی اتریشی ها را داشت، وفادار ماند؛ بنابراین، در جناح راست خط ایتالیایی ها، به دلیل این اشتباه اولیه، حدود ۲۰۰۰۰ سرباز غیرفعال ماندند، در حالی که گوونه و ژنرال افیسیو کوگیا از لشکر هشتم، زیر آتش دشمن درخواست نیروی کمکی کردند. سپس آرشیدوک آلبرت حمله نهایی را آماده کرد که در ساعت ۴ بعد از ظهر با بخش هایی از سپاه هفتم و بخشی از سپاه نهم آغاز شد: ۱۵۰۰۰ اتریشی با ۸۰ توپ در برابر ۸۰۰۰ یا ۹۰۰۰ ایتالیایی با ۳۸ توپ. درخواست های بیشتری برای نیروی کمکی ارائه شد، اما بی فایده بود. مونته کروچه ابتدا سقوط کرد، سپس حلقه محاصره تنگ تر شد و گووونه زخمی شد، بن
ابراین ساعت ۵:۳۰ بعد از ظهر، در حالی که افرادش خسته بودند و هیچ امیدی به مقاومت یا دریافت کمک نداشتند، ژنرال در حالی که به جنگیدن ادامه می داد، عقب نشینی منظمی را آغاز کرد. بین ساعت ۶:۳۰ تا ۷ بعد از ظهر، سربازان او شروع به تجمع در ویلافرانکا کردند، جایی که روز بعد، آنها سرانجام پس از ۴۸ ساعت روزه داری، ۴۰ ساعت راهپیمایی و ۸ ساعت جنگیدن توانستند غذا بخورند. اگر نبرد کاستوزا اوج زندگی حرفه ای گووونه به عنوان یک سرباز بود، اما آغاز کاهش سریع اعتبار او نزد فرماندهی عالی را نیز رقم زد. او بلافاصله از کمبود نیروی کمکی به دلا روکا شکایت کرد و پاسخ شنید که نیروهای مستقر در ویلافرانکا ذخیره ای علیه سواره نظام اتریشی هستند. و هنگامی که با اعزام گشت های شناسایی، متوجه شد که اتریشی ها نه تنها ایتالیایی ها را تعقیب نمی کنند، بلکه از ترس حمله متقابل، در حال آماده سازی برای تخریب پل ها هستند، خواست به لا مارمورا هشدار دهد تا بتواند از سرگیری نبرد را سازماندهی کند. اما دوباره دلا روکا بود که با قاطعیت دستورات دریافتی از شورای جنگ را ابلاغ کرد: عقب نشینی. او بدون هیچ گونه مخالفتی، رو به لا مارمورا کرد و از او التماس کرد که از
چالدینی بخواهد به نیروهای مینچو بپیوندد و حمله را از سر بگیرد. اما لا مارمورا که تمام بار شکست را به دوش می کشید و رابطه وحشتناکی با چالدینی داشت، به حرف عقل گوش نمی داد. علاوه بر این، چالدینی نه تنها قصد ورود به نبرد را نداشت، بلکه حتی از احتمال عقب نشینی به بولونیا نیز می ترسید. گووونه که از این موضوع بسیار خشمگین و تسلیم شده بود، مجبور شد واقعیت را بپذیرد و در یک جلسه سه نفره در ۶ ژوئیه، از ژنرال پتیتی قدردانی کرد که اعلام کرد اگر دلا روکا نیروهای کمکی کافی را برای لشکر نهم در کاستوزا فراهم می کرد، نبرد پیروز می شد. در همین حال، اتریشی ها پس از شکست در جبهه شمالی جنگ علیه پروس ها، ونتو را که سرانجام در اختیار پیشروی ایتالیایی ها قرار گرفته بود، رها کردند. با این حال، به دلیل اختلاف نظر با دلا روکا و لا مارمورا، گووونه برای شرکت در این پیشروی فراخوانده نشد. اما وظایف دیگری، به ابتکار ویتوریو امانوئل دوم، در انتظار او بود: تلاش برای کاهش اثرات تخریب وجهه ای که ایتالیا با شکست های کاستوزا و لیزا متحمل شده بود، اثراتی که گووون، در مواجهه با کفایت بیسمارک، نمی توانست کار چندانی در مقابله با آنها انجام دهد. گوو
ونه، پس از دریافت صلیب نشان نظامی ساووی در ۱۶ دسامبر ۱۸۶۶، به خاطر عملکردش در کاستوزا، در حلقه محدود کارشناسان نظامی کمیسیونی که توسط وزیر جنگ افیسیو کوگیا برای «مطالعه اصلاحاتی که باید در قوانین نظامی ارگانیک، سازمان تاکتیکی و اداری ارتش و مطالعه بهبود سلاح های گرم قابل حمل انجام شود» تأسیس شد، قرار گرفت. این کمیسیون، به همراه او و کوگیا، شامل: الساندرو نونزیانته، جیاکومو مدیچی، فیلیپو بریگونه، رافائله کادورنا و چزاره فرانچسکو ریکوتی-مانیانی بود. گووونه در کنار این فعالیت و عضویت در ستاد کل، در ژوئیه ۱۸۶۸ دوباره برای حوزه انتخابیه اسپولتو به پارلمان انتخاب شد. فعالیت او به عنوان نماینده بلافاصله با نیاز به مهار هزینه های نظامی مشخص شد و به همین دلیل، در سال ۱۸۷۰، به عضویت کمیسیون بودجه منصوب شد. تا اینکه در ۲۷ نوامبر، جووانی لانزا، فردی سختگیر، با او تماس گرفت و وظیفه تشکیل دولت جدید را بر عهده گرفت. گووونه قرار بود پست وزیر جنگ را بر عهده بگیرد. در ابتدا او به دلیل عدم تحمل سیاست فعال، امتناع ورزید، سپس با امتناع سایر نامزدها و احتمال بازگشت به یک دولت چپ گرا، تسلیم شد و ورود به دولت امیلیو ویسکونتی ونوستا
را شرط خود قرار داد. بدین ترتیب دولت لانزا متولد شد که هدف آن یک سیاست اقتصادی بسیار ریاضتی بود. گووونه برای دستیابی به این هدف در حوزه نظامی، خود را وقف مطالعه بودجه ارتش کرد و به این نتیجه رسید که با توجه به دوره آرامش نسبی که اروپا را فرا گرفته بود، می توان تعداد و هزینه های توپخانه، سواره نظام و برساگلیری را کاهش داد. از سوی دیگر، پیاده نظام خط، قدرت خود را حفظ می کرد، اما فقط برای برآورده کردن تعهد حفظ نظم عمومی. قابل درک است که در این مرحله، برخی از فرماندهان ارتش ابراز نارضایتی کردند. آنها از اقدامات وزیر انتقاد کردند: آلفونسو لا مارمورا و به ویژه انریکو سیالدینی، که به دشمن سرسخت گووونه تبدیل شد، به همان اندازه که به ویتوریو امانوئل دوم نزدیک بود، قدرتمند نیز بود. بنابراین یک کمیسیون پارلمانی ضد دولتی با وظیفه بررسی طرح جایگزینی برای کاهش هزینه ها به میزان هزینه ها در مقایسه با طرح گووونه تشکیل شد. این کمیسیون متشکل از کادورنا، انریکو کوزنتس، جوزپه سالواتوره پیانل، بیکسیو، اتوره برتوله ویاله، بریگنون و لا مارمورا بود. این کمیسیون کار خود را با مخالفت با کاهش تعداد لشکرهای پیش بینی شده در صورت جنگ و مح
کوم کردن کاهش توپخانه و سواره نظام مورد نیاز طرح گووونه به پایان رساند. در ۳ ژوئن ۱۸۷۰، پس از چندین روز بحث داغ، گووونه درخواست های کمیسیون را پذیرفت. و اقدامات اقتصادی، که بدین ترتیب اصلاح شده بودند، توسط پارلمان تصویب شدند. با این حال، به نظر می رسید که اوضاع بین المللی رو به وخامت گذاشته است و پس از وقوع جنگ فرانسه و پروس در ژوئیه ۱۸۷۰، فرضیه های خوش بینانه گووونه در مورد احتمال کاهش هزینه های نظامی حتی بیشتر مورد بحث قرار گرفت. در این شرایط، برخی از محافل نظامی، با حمایت ویتوریو امانوئل دوم، حتی از ورود به جنگ در کنار فرانسه حمایت کردند. گووونه با اعضای دولتی که به آن تعلق داشت، که همگی از بحران مالی جدی و وضعیت ناپایدار ارتش آگاه بودند، جانبداری کرد. واکنش نظامیان بسیار تند بود: در ۳ اوت، در جریان بحث سنا در مورد موضع رسمی که ایتالیا باید در مورد این درگیری اتخاذ کند، ژنرال چالدینی خواستار استعفای گووونه شد که در مجلس حضور داشت و او را متهم کرد که منافع ارتش را فراموش کرده است. گووونه که از این حمله آشفته شده بود، نتوانست واکنش مناسبی نشان دهد و برخلاف دولتمردان دولتی که از این حمله حمایت کردند، تسلیم ضع
ف آشکار خود به عنوان یک سیاستمدار شد؛ بنابراین، در مواجهه با این سؤال که آیا رم را که توسط فرانسه تقریباً شکست خورده محافظت می شد، تصرف کند یا نه، او هنوز مخالف مداخله بود. اما هنگامی که دولت ایتالیا تصمیم به حمله گرفت، گووونه با دقت تمام جزئیات فتح پایتخت پاپ را با ژنرال رافائل کادورنا هماهنگ کرد. اولین نشانه های عدم تعادل روانی به آن دوره برمی گردد که در دستوری به کادورنا برای انتقال سپاه ارتش که قرار بود رم را به منطقه اورویتو ببرد، برای پیشروی به سمت شهر در امتداد ساحل راست تیبر، تحقق یافت. اما این دستور در ۷ سپتامبر صادر شد: وزیر جنگ در ۶ سپتامبر به دلایل سلامتی استعفا داده بود. چند روز بعد، گووونه به کوسیلا، مکانی که در آن زمان به دلیل آرامش و درمان بیماری های عصبی مشهور بود، عزیمت کرد. در این دوره، دوستانش چندین بار به ملاقاتش رفتند. به ویژه سلا، همیشه نسبت به شانس بهبودی گووون کاملاً بدبین بود، زیرا همچنان خود را متهم می کرد که آنقدر بد رفتار کرده که تمام دارایی هایش مستحق مصادره است. در سال ۱۸۷۱، مشخص شد که او هرگز آن مردی که قبلاً بود، نخواهد شد؛ بنابراین، او زندگی خود را بین دو خانه خانوادگی در آلب
ا و ایزولا داستی، تا زمان مرگش در ۲۶ ژانویه ۱۸۷۲، در سن ۴۶ سالگی، گذراند. علت مرگ او در ابتدا در هاله ای از ابهام قرار داشت و اخیراً فرضیه خودکشی مطرح شده است، به عنوان مثال توسط مورخ نظامی پیرو کروچیانی. گواهی فوت هیچ علت مرگی را نشان نمی دهد، اما این واقعیت که امضای دو شاهد به جای یک شاهد را دارد، نشان دهنده علت خشونت آمیز است. اولین جنگ استقلال ایتالیا. به عنوان یک افسر ستاد، ستوان یکم جوزپه گوونه در نبردهای پاسترنگو، پشیرا و سرلونگو شرکت کرد. با ارتقاء به درجه کاپیتانی، به ستاد لشکر ششم ژنرال آلفونسو لا مارمورا پیوست. جنگ کریمه. در طول جنگ روسیه و ترکیه ۱۸۵۳–۱۸۵۶ (جنگ کریمه)، کاپیتان گوونه نقش تعیین کننده ای در دفاع از سیلیستری (مه-ژوئن ۱۸۵۴) ایفا کرد. او نقشه استحکامات داخلی شهر را ترسیم کرد. ساخت این استحکامات جدید مانع از تصرف فوری سیلیستریا توسط روس ها شد. گووونه که به درجه سرگردی ارتقا یافته بود، در ۲۵ اکتبر ۱۸۵۴ در عملیات معروف تیپ سبک شرکت کرد. جنگ دوم استقلال ایتالیا. در آستانه درگیری، گووونه به سرهنگ دومی ارتقا یافت و به ستاد کل پادشاه منصوب شد و به عنوان رئیس واحد اطلاعات نظامی منصوب شد. در این
سمت، او چندین بار به خطوط اتریشی نفوذ کرد. او همچنین در نبرد پالسترو، نبرد مگنتا و نبرد سن مارتینو جنگید. در پایان جنگ دوم استقلال، گووونه در سن ۳۳ سالگی به درجه سرهنگی ارتقا یافت و پس از یک دوره کوتاه ازدواج، برای مبارزه با راهزنان در مریدیونه ایتالیا اعزام شد. او در دره های رووتو و لیری علیه راهزن معروف چیاوونه، یکی از راهزنان جنوبی که بیشتر شبیه یک پارتیزان مشروع بوربون واقعی بود، فعالیت می کرد. این نبردی سخت و بی رحمانه بود، اما عاری از وحشیگری ای بود که مشخصه درگیری در مناطق دیگر بود. تحت فرماندهی گووونه، خوزه بورخس، ژنرال مرتجع اسپانیاییِ کارلیست که توسط فرانسیس دومِ دو سیسیلی به عنوان یکی از فرماندهان کل چریکی بوربون انتخاب شده بود، دستگیر و بلافاصله با جوخه آتش اعدام شد، در حالی که چیاوونه سرانجام توسط دادگاهی متشکل از ستوان های خائن خودش به اعدام محکوم شد. در سیسیل. گووونه که در سال ۱۸۶۱ به درجه سرتیپی ارتقا یافته بود، در سال ۱۸۶۲ به سیسیل منتقل شد و در آنجا با اقدامات سختگیرانه، فرار گسترده از خدمت سربازی، به ویژه در غرب سیسیل را سرکوب کرد. طبق مفاد قانون پیکا (لگه پیکا) سال ۱۸۶۳، او حکومت نظامی برق
رار کرد و ۲۰ گردان از سپاه نخبگان برساگلیری ایتالیا را به کار گرفت. او شورشیان ارتجاعی مافیایی را علیه دولت پادشاهی متحد و لیبرال جدید ایتالیا می دانست و با آنها بر اساس همین قانون رفتار می کرد. شهرها و روستاها توسط سربازان محاصره و اشغال شدند، منابع آب قطع شد و بستگان مظنونان به فرار از خدمت به عنوان گروگان گرفته شدند. این یک مرحله بسیار بحرانی بود: گووونه که با خصومت مردم روبرو شده بود، خود را دشمن اشراف سنتی سیسیل و طبقه متوسط رو به رشد وابسته به مافیا کرده بود که او را به جنایات جنگی متهم می کردند. گووونه در دفاع از خود در برابر این اتهامات، دربارهٔ «وحشیگری» سیسیل و ساکنان آن اظهار نظر کرد و باعث جنجالی در پارلمان ایتالیا شد که منجر به تحقیقات پارلمانی، استعفا از دولت و اعتراض به دوئل در میان نمایندگان شد. پس از تبرئه شدن توسط تحقیقات، او به سرلشکر ارتقا یافت. با این وجود، او به سرزمین اصلی منتقل شد و تنها برای شرکت در چند دوئل به سیسیل بازگشت.
پال دیاکون (; ۷۲۰–۷۹۹) راهب بندیکتی، کاتب و مورخ اهل ایتالیا بود. زندگی. یکی از اجداد پائولوس به نام لئوپیچیس در سال ۵۶۸ میلادی در قطار آلبوین، پادشاه لومباردها، به ایتالیا مهاجرت کرد. در آنجا، به او زمین هایی در فوروم جولی (شهر فریولی) یا نزدیک آن اعطا شد. در جریان حمله آوارها، پنج پسر لئوپیچیس به پانونیا برده شدند، اما یکی از آنها، که همنام او بود، به ایتالیا بازگشت و ثروت ویران شده خانواده اش را احیا کرد. نوه لئوپیچیس کوچکتر، وارنفرد بود که از همسرش تئودلیندا پدر پائول شد. پائولوس نام صومعه ای او بود. او با نام وینفرد، پسر وارنفرد، حدود سال ۷۲۰ میلادی در دوک نشین فریولی به دنیا آمد. به لطف جایگاه اشرافی احتمالی خانواده اش، پولس تحصیلات فوق العاده خوبی، احتمالاً در دربار راتچیس، پادشاه لومبارد در پاویا، دریافت کرد و مقدمات زبان یونانی را از معلمی به نام فلاویان آموخت. پولس احتمالاً منشی دِزیدریوس، پادشاه لومبارد، جانشین راتچیس بود. پس از ازدواج دختر دِزیدریوس با آریخیس دوم، دوک بنونتو، پولس به درخواست او، ادامه کتاب «خلاصه تاریخ روم» اثر اوتروپیوس را نوشت. او حداقل چندین سال قبل از سال ۷۷۴، زمانی که شارلمان
ی پاویا را تصرف کرد، در دربار بنونتو زندگی کرد و ممکن است در طول آن فتح از شهر فرار کرده باشد. سرانجام وارد صومعه ای در دریاچه کومو شد و قبل از سال ۷۸۲ وارد خانه بزرگ بندیکتی مونته کاسینو شد و در آنجا با شارلمانی آشنا شد. حدود سال ۷۷۶، برادر پولس، آریخیس، پس از شورشی در فریولی، به عنوان زندانی به فرانسیا برده شد. پنج سال بعد، هنگامی که شارلمانی از رم بازدید کرد، پولس از طرف آریخیس به او نامه نوشت و آریخیس آزاد شد. پس از آنکه دستاوردهای ادبی پولس توجه شارلمانی را جلب کرد، او به یکی از مشارکت کنندگان مهم در رنسانس کارولنژی تبدیل شد. در سال ۷۸۷ او به مونته کاسینو بازگشت و در ۱۳ آوریل، احتمالاً در سال ۷۹۹، در آنجا درگذشت. لقب او دیاکونوس نشان می دهد که او به عنوان شماس دستوراتی دریافت کرده است؛ و برخی معتقدند که او قبل از سقوط پادشاهی لومبارد، راهب بوده است. آثار. اثر اصلی پولس، تاریخ لانگوباردوروم است، تاریخی ناتمام در شش کتاب که او پس از ۷۸۷ اما حداکثر تا ۷۹۵–۹۶ نوشت. این کتاب تاریخ لانگوباردها را از خاستگاه افسانه ای آنها در شمال (در "اسکادیناوی") و مهاجرت های بعدی آنها - به ویژه به ایتالیا در سال های ۵۶۸–۵۶۹
- تا مرگ شاه لیوتپراند در ۷۴۴ پوشش می دهد. این کتاب ها حاوی اطلاعات زیادی در مورد امپراتوری روم شرقی، فرانک ها و سایر اقوام هستند. این تاریخ از دیدگاه لومباردی نوشته شده است و به ویژه به دلیل توصیف روابط بین فرانک ها و لومباردها ارزشمند است. این گونه آغاز می شود: منطقه شمال، به نسبتی که از گرمای خورشید دور است و با برف و یخبندان سرد می شود، برای بدن انسان ها سالم تر و برای تکثیر ملت ها مناسب تر است، همان طور که از سوی دیگر، هر منطقه جنوبی، هر چه به گرمای خورشید نزدیک تر باشد، بیماری بیشتری دارد و برای پرورش نسل بشر کمتر مناسب است. در میان منابع پولس، سندی به نام خاستگاه ملت لومبارد، لیبر پونتیفیکالیس، تاریخ گمشده دوم ترنت و سالنامه های گمشده بنونتو وجود داشت. او همچنین به شدت از آثار بید، گرگوری تور و ایزیدور سویل بهره برد. کتاب تاریخ روم اثر پولس، به تاریخ او از لانگوباردها مربوط می شود. این کتاب ادامه بریوری اثر یوتروپیوس است که دوره ۳۶۴ تا ۵۵۳ میلادی را پوشش می دهد. پولس «تاریخ رومانا» را در بنونتو بین سال های ۷۶۶ تا ۷۷۱ تدوین کرد. گفته می شود که او به آدلپرگا توصیه کرد که کتاب اوتروپیوس را بخواند؛ او این
کار را کرد، اما از اینکه این نویسنده بت پرست چیزی در مورد امور کلیسایی نمی گوید و با به تخت نشستن امپراتور والنس در سال ۳۶۴ متوقف شد، شکایت داشت. در نتیجه، پولس گزیده هایی از کتاب مقدس، مورخان کلیسایی و منابع دیگر را با نوشته های اوتروپیوس در هم آمیخت. شش کتابی که او در نهایت اضافه کرد، تاریخ لومباردی را تا سال ۵۵۳ ادامه داد. این اثر که در قرون وسطی بسیار محبوب بود، به دلیل ارائه تاریخی اولیه از پایان امپراتوری روم در اروپای غربی ارزشمند است. این اثر توسط هانس درویزن ویرایش و در مجموعه منتشر شد. (۱۸۷۹) و همچنین توسط الف. کریولوچی در منابع تاریخ ایتالیا، شماره ۵۱ (۱۹۱۴). به درخواست آنگیلرام، اسقف متز (متوفی ۷۹۱)، پولس تاریخچه ای از اسقف های متز تا سال ۷۶۶ نوشت، که اولین اثر از این نوع در شمال آلپ بود. این کتاب در سال ۲۰۱۳ با عنوان کتابی دربارهٔ اسقف های متنسه به انگلیسی ترجمه شد. او همچنین نامه ها، اشعار و سنگ نبشته های بسیاری، از جمله نامه های دوک/شاهزاده آریخیس دوم بنونتو و بسیاری از اعضای خانواده کارولنژی، نوشت. برخی از این نامه ها با تاریخ لومباردها در بناهای تاریخی منتشر شدند. اشعار و سنگ نبشته های ویرایش
شده توسط ارنست دوملر در شاعران لاتین عصر کارولنژی، گروه اول. (برلین، ۱۸۸۱) منتشر شدند. با آشکار شدن مطالب تازه تر، ویرایش جدیدتری از اشعار توسط کارل نف (مونیخ، ۱۹۰۸) ویرایش شد. با این حال، نف انکار کرد که پولس مشهورترین شعر این مجموعه، سرود سنت جان باپتیست را سروده باشد، که گویدو اهل آرتزو آن را بر روی ملودی ای تنظیم کرد که قبلاً برای قصیده ۴٫۱۱ هوراس استفاده شده بود. سپس گویدو از هجاهای اولیه اولین ابیات حاصل از تنظیم، نام اولین نت های گام موسیقی را گرفت. پولس همچنین خلاصه ای از De verborum significatu اثر سکستوس پمپیوس فستوس را نوشت که به شارلمانی تقدیم کرد. در حالی که پولس در فرانسیا بود، شارلمانی از او خواست تا مجموعه ای از موعظه ها را گردآوری کند. پولس پس از بازگشت به مونته کاسینو این درخواست را پذیرفت؛ این مجموعه عمدتاً در کلیساهای فرانکی مورد استفاده قرار می گرفت. پولس همچنین دو موعظه مهم در «آسمون» نوشت که در دومی، برخلاف آمبروز اوتپرت، احتمال عروج جسمانی مریم به بهشت را می پذیرد. زندگینامه ای از پاپ گرگوری کبیر نیز به پولس نسبت داده شده است و ترجمه لاتین «زندگینامه یونانی مریم مقدس مصری» به او نسبت
داده شده است. منابع. Attribution:
پری ادوارد اسمیت (؛ – ) یکی از دو جنایتکار حرفه ای (همراه ریچارد هیکاک) بود که به جرم قتل چهار عضو خانواده کلاتر در هولکامب، کانزاس در ۱۵ نوامبر ۱۹۵۹ محکوم شد. این جنایت پس از نوشتن رمان غیرداستانی "در کمال خونسردی" (۱۹۶۶) توسط ترومن کاپوتی معروف شد.
توماس، کنت فلاندرز (; ۱۱۹۹ – فوریه ۱۲۵۹) از سال ۱۲۳۳ تا زمان مرگش، لرد پیدمونت، از سال ۱۲۳۷ تا ۱۲۴۴ کنت فلاندرز، از سال ۱۲۵۳ تا زمان مرگش، در حالی که برادرزاده اش بونیفاس در خارج از کشور می جنگید، کنت فلاندرز، و از سال ۱۲۵۳ تا زمان مرگش، نایب السلطنه شهرستان ساووی بود. او پسر توماس اول ساووی و مارگارت ژنو بود. زندگی نامه. توماس به عنوان پسر سوم، وارد حرفه کلیسایی شد؛ سند شماره ۵۸ از پیتر در زوایت، گراف فون ساوین، مارکگراف به زبان ایتالیایی، تأیید می کند که در سال ۱۲۲۴، توماس یک روحانی بود. در واقع، او به همراه پدرش، برادر بزرگترش، آمدئو، مادرش و دیگر برادران روحانی اش (ایپسه توماس میس، آمدئوس پریموجنیتوس ایلیوس، کومیتیس اوکسور تومِه، اوروم کواتور فیلی روحانی ویدل. ویللموس، توماس، پتروس و بونیفاسیوس)، با اسقف سیون به توافق رسیدند. از سال ۱۲۲۴ تا ۱۲۲۷، توماس کشیش لوزان، از سال ۱۲۲۷ کشیش والانس و سرانجام کشیش کلیسای جامع لیون بود. در همان سال پدرش درگذشت؛ توماس اول در اول مارس ۱۲۳۳ درگذشت. برادرش، آمادئوس، پسر ارشد، جانشین توماس اول با عنوان آمادئوس چهارم شد. در سال ۱۲۳۵، برادرش، آمادئوس چهارم، وصیت نامه ای تنظی
م کرده بود که در آن تصریح کرده بود که در غیاب وارث مرد، وارث او برادرش توماس است. توماس، اگرچه فرزند سوم بود، اما برادر بزرگتر آمادئوس شده بود، زیرا پسر دومش، اومبرتو، در سال ۱۲۲۳ در مجارستان درگذشته بود. در سال ۱۲۳۶، خواهرزاده اش، النور پرووانس، دختر خواهرش بئاتریس، با پادشاه انگلستان، هنری سوم، ازدواج کرد و بنابراین ملکه انگلستان شد و در سال های بعد، موفق شد چندین نفر از پرووانس، به ویژه از ساووی، از جمله سه عمویش، بونیفاس، به همراه برادرانش، پیتر، کنت آینده ساووی، پیتر دوم (۱۲۶۳–۱۲۶۸)، که قبلاً لرد وو (۱۲۳۳–۱۲۶۸)، که کنت ریچموند (۱۲۴۱–۱۲۶۸) شد، و ویلیام (†۱۲۳۹)، اسقف والانس و کشیش وین را به دربار خود راه دهد. بونیفاس اسقف اعظم کانتربری شد، او در سال ۱۲۴۱ به عنوان اسقف اعظم کانتربری منصوب شد، اما این مقام تنها در ۱۷ سپتامبر ۱۲۴۳ توسط پاپ اینوسنت چهارم تأیید شد، همان طور که راهب بندیکتی انگلیسی و وقایع نگار تاریخ انگلیس، متیو پاریسی، به ما اطلاع می دهد. جوانا برای دومین بار ازدواج کرد، چرا که همسر اولش فردیناند پرتغالی بود. این ازدواج در سال ۱۲۳۷، پس از مرگ دخترش از ازدواج اولش، ماریا، جشن گرفته شد، همان طور