Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
"مجله دانشگاه دوبلین" بود و قطعاً با افسانه های زن خوک چهره و به ویژه مورد گریزلدا استیونس آشنا بوده است. افول افسانه. جنون بانوی خوک چهره در سال های ۱۸۱۴–۱۵ در لندن و فریب کاری بعدی در پاریس، آخرین مواردی بودند که مطبوعات جریان اصلی وجود زنان خوک چهره را به عنوان واقعیت گزارش کردند. تا دهه ۱۸۶۰، تب نمایش «زنان خوک چهره» در جشنواره ها در حال از دست دادن محبوبیت خود بود، اگرچه آنها تا حداقل دهه ۱۸۸۰ به نمایش گذاشته می شدند. تا سال ۲۰۰۰، این افسانه تقریباً فراموش شده بود. در حالی که بیمارستان دکتر استیونس هنوز وجود دارد، البته اکنون به عنوان دفتر مرکزی هیئت اجرایی خدمات بهداشتی () و نه به عنوان یک بیمارستان فعال، نمایش یادگارهای بانوی خوک چهره در بیمارستان تا اواسط قرن نوزدهم متوقف شده بود. پرتره ای که گریزلدا استیونس برای رد شایعات مربوط به ظاهرش سفارش داده بود، هنوز در سالن اصلی بیمارستان آویزان است. آخرین اثر مهمی که وجود زنان خوک چهره را به عنوان واقعیت تلقی کرد، "ارواح، مفید و مضر" اثر شکارچی ارواح و محقق امور فراطبیعی، الیوت اودانل بود که در سال ۱۹۲۴ منتشر شد. اودانل ادعا کرد که روح یک بانوی خوک چهره، خا
نه ای در چلسی را تسخیر کرده است. اودانل ادعا کرد که این روح یک «عنصر رذیلت، مضرترین موجود در میان ساکنان دنیای ارواح» بوده است. او توصیف می کند که چگونه یک کشیش، «کشیش محترم اچ.» و خانواده اش که در آن خانه ساکن بودند، توسط این روح وسوسه شدند. روح، در حالی که چهره اش را پنهان نگه داشته بود، «کشیش محترم اچ.» را به می خوارگی کشاند و فرزندانش را به ظلم به حیوانات واداشت، تا جایی که خودشان مانند خوک رفتار می کردند. سپس او چهره اش را به خانواده وحشت زده نشان داد و آنها بلافاصله از آن خانه نقل مکان کردند.
قلعه مونکالیری () کاخی در مونکالیری (شهر کلان شهر تورین)، پیمونت، در شمال ایتالیا است. این کاخ یکی از اقامتگاه های خاندان سلطنتی ساووی است که در سال ۱۹۹۷ توسط یونسکو به عنوان میراث جهانی ثبت شده است. تاریخچه. اولین سازه، قلعه ای بود که توسط توماس اول ساووی در حدود سال ۱۱۰۰ میلادی بر روی تپه ای ساخته شد تا دسترسی اصلی جنوبی به تورین را کنترل کند. در اواسط قرن پانزدهم، یولاندا از والوا، همسر دوک آمادئوس نهم، آن را به یک اقامتگاه تفریحی تبدیل کرد. معمار کارلو دی کاستلامونته، ساخت و ساز را به طور قابل توجهی گسترش داد و فضای داخلی آن توسط او و دیگر هنرمندان محلی دوباره طراحی شد. این قلعه محل ازدواج ماریا ویتوریا فرانچسکا از ساووی با شاهزاده کاریگنانو بود. همچنین مکانی بود که ماریا کارولینا از ساووی در سال ۱۷۸۱ به وکالت با آنتونی از ساکسونی ازدواج کرد. این مکان محل مرگ ماریا آنتونیتا از اسپانیا در سال ۱۷۸۵ بود. او همسر ویکتور آمادئوس سوم ساردینیا بود. ویکتور آمادئوس بعداً در سال ۱۷۹۶ در آنجا درگذشت. این قلعه به طور گسترده توسط ساوویاردها مورد استفاده قرار می گرفت و اولین قلعه ای بود که در سال ۱۷۹۸ توسط ارتش فرانسه
اشغال شد و تا سال ۱۸۱۴ آن را حفظ کرد. این قلعه به ویکتور امانوئل اول و بعداً به برادرزاده دورش چارلز آلبرت ساردینیا، شاهزاده کاریگنانو، بازگردانده شد و به محل اقامت شاهزادگان جوان خانواده تبدیل شد که در اینجا تحصیل می کردند. پادشاه ویکتور امانوئل دوم آن را به کاخ سلطنتی تورین ترجیح داد و آپارتمان های متعددی را مطابق سلیقه خود مبله کرد. در سال ۱۸۴۹، از همین کاخ بود که اعلامیه معروف مونکالیری، نوشته ماسیمو دازگلیو و امضا شده توسط پادشاه، صادر شد. این کاخ بعداً توسط ملکه مادران و شاهدخت های سلطنتی مورد استفاده قرار گرفت. از سال ۱۹۲۱، این مکان محل استقرار گردان اول کارابینیری بوده است، اما می توان از اتاق های تاریخی آن آزادانه بازدید کرد. در ۵ آوریل ۲۰۰۸، آتش سوزی در قلعه رخ داد که به یکی از برج ها و تالار اعلان خسارت وارد کرد. نمای کلی. ساختار فعلی قلعه به شکل نعل اسب رو به جنوب است و در هر زاویه چهار برج مربعی عظیم دارد. بخش های جانبی دارای پنج طبقه، دیوارهای آجری و پشت بندهای محکم هستند. دو ساختمان کوچک دیگر به موازات بخش های جانبی قرار دارند و دو حیاط ایجاد می کنند. نمای جنوبی دارای یک دیوار ایتالیایی و دو بر
ج استوانه ای کوچک است که آخرین بقایای قلعه قرن پانزدهم هستند. ورودی شمالی نیز دارای یک ایوان سرپوشیده قابل توجه است. اتاق ها. تالار پذیرایی. این اتاق که در طبقه همکف در بخش جنوب غربی قلعه مونکالیری واقع شده است، بخشی از آپارتمان ماریا لتیزیا بناپارت، دختر ماریا کلوتیلد ساووی و ناپلئون جروم بناپارت بود. این شاهزاده خانم در روزنامه های آن زمان به عنوان زنی سرزنده و شاد، با طبیعتی سرکش و غیرمتعارف به یاد آورده می شد. او که به آخرین نوآوری های مدرنیته توجه و کنجکاو بود، همچنین از علاقه مندان به مسابقات اتومبیل رانی بود. ماریا لتیزیا پس از گذراندن سال های زیادی در پاریس، پس از مرگ همسرش، آمادئوس ساووی، دوک آئوستا، در مونکالیری ساکن شد. شاهزاده خانم آخرین عضو خاندان ساووی بود که در این اقامتگاه زندگی کرد و تا زمان مرگش در ۲۵ اکتبر ۱۹۲۶ در آنجا ماند. این اتاق با فضایی شاد و دلنشین مشخص می شود و در اینجا بود که ماریا لتیزیا از مهمانان خود پذیرایی می کرد. این اتاق که از آتش سوزی مهیب سال ۲۰۰۸ جان سالم به در برده بود، گواهی بر دوره تزئینی قرن هجدهم نیز هست. به طور خاص، بین سال های ۱۷۸۸ و ۱۷۸۹، بر اساس طرح های معماران ج
وزپه باتیستا پیاچنزا و کارلو راندونی برای عروسی دوک های آئوستا، پادشاه و ملکه آینده ساردینیا، ویکتور امانوئل اول ساووی و ماریا ترزا از اتریش-استه، برخی نوسازی ها انجام شد. این طاق که به سبک نئوکلاسیک ملایمی با گچ بری خاکستری نقاشی شده است، به همراه شومینه و «گلدان های گل» بالای درها که توسط میشل آنتونیو راپوس در حدود سال ۱۷۷۵ نقاشی شده اند، تنها چیزی است که از فضای داخلی قرن هجدهم باقی مانده است. پنل های چوبی و مبلمان باقی مانده در طول اشغال ناپلئونی از بین رفتند. مبلمان فعلی با کاغذ دیواری های گلدار ظریف، یک جفت کمد با صلیب ها و گره های ساووی و مجموعه ای از نقاشی ها از منریسم پیدمونتی گرفته تا رئالیسم شهوانی فرانچسکو رومرو، از نمایندگان مکتب ریوارا در اواخر قرن نوزدهم، تکمیل شده است. شاهزاده خانم ماریا لتیزیا، ایستاده، در حالی که مادرش، ماریا کلوتیلد، نشسته است. یکی از نقاشی های ارائه شده «زن برهنه» اثر فرانچسکو رومرو (۱۸۴۰–۱۹۰۵) است: در سایه شاخ و برگ یک پارک، زنی اسرار عشق خود را به مجسمه یک کروبی بالدار اعتراف می کند، که به نظر می رسد به سمت او برگشته و با دقت گوش می دهد. زن به عنوان یک ونوس مدرن به نظر م
ی رسد: کاملاً برهنه، او در حالت ایستاده به تصویر کشیده شده است در حالی که پرتوی از نور، که از میان درختان عبور می کند، صورت و گردنبند مرواریدی را که به گردن دارد روشن می کند. با یک دست، او به سختی بال های فرشته را لمس می کند، در حالی که با دست دیگر، انگشتانش را به لب هایش نزدیک می کند، تقریباً انگار که به او دستور می دهد ساکت بماند. سفیدی پوست در تضاد با پرده قرمزی که روی پایه پشت سرش قرار دارد، بیشتر به چشم می آید. این بوم توسط فرانچسکو رومرو، نقاشی که اصالتاً اهل مونکالوو است و در آکادمیا آلبرتینا آموزش دیده و در نیمه دوم قرن نوزدهم در تورین فعال بوده، امضا شده است. رومرو اثری نفسانی و در عین حال مرموز خلق می کند که کاملاً سلیقه شاه ویتوریو امانوئل دوم را برای مکتب پیدمونتی قرن نوزدهم منعکس می کند. یکی دیگر از نقاشی های حاضر، «پیروس مسلح» اثر جاکومو روسیگنولو (۱۵۲۴–۱۶۰۴) است: بالای شومینه در «اتاق پذیرایی» آپارتمان ماریا لتیزیا، تصویر سربازی با لباسی به سبک باستانی، با نیزه، نشان و سپر قرار دارد. پرهای قرمز کلاهخود اولین سرنخ برای شناسایی او با پیروش، پادشاه اپیروس در اواخر قرن چهارم پیش از میلاد است: در یو
نانی، کلمه پیروش به رنگ قرمز اشاره دارد. کلاغی که به پاهای او نگاه می کند، تأیید می کند که او واقعاً پیروش است. این پرنده نشانه ای شوم از پایان غم انگیز رهبر است. گفته می شود در حالی که او در راه آرگوس بود، کلاغی بر نیزه او نشست و هرگز از کنارش جدا نشد. پس از رسیدن به مقصد، پادشاه در نبردی کشته شد. این نقاشی که حدود سال های ۱۵۷۵–۱۵۸۰ خلق شده، یکی از معدود آثار باقی مانده از جاکومو روسیگنولو، نقاش دربار دوک های ساووی از سال ۱۵۶۳ تا ۱۶۰۴ است. مکان اصلی آن ناشناخته است، اما فهرست آثار، قدمت آن را حداقل از اواخر قرن نوزدهم در قلعه مونکالیری نشان می دهد. این نقاشی احتمالاً بخشی از یک مجموعه بزرگتر از قهرمانان باستانی بوده است، موضوعی بسیار محبوب در قرن شانزدهم که بعداً در طول بازسازی های اواخر قرن هجدهم به آپارتمانی که به سفارش ویتوریو آمادئو سوم ساخته شده بود، به اتاق فعلی منتقل شد. نقاشی دیگری که در این اتاق وجود دارد، «بازار مونکالیری» اثر پیتر بولکمن (۱۶۳۸–۱۷۱۰) از اواخر قرن هفدهم است. این نقاشی که بازار مونکالیری را به تصویر می کشد، نگاهی اجمالی به زندگی روزمره در مونکالیری اواخر قرن هفدهم ارائه می دهد. صحنه
در پیش زمینه زنده می شود، با کشاورزانی که با دام هایشان ازدحام می کنند، مردانی سوار بر اسب، زنانی با سبدهای پر از گل و کودکانی که گرگم به هوا بازی می کنند. در سمت راست، می توانید تابلوی یک مسافرخانه را ببینید که جلوی آن مسافرانی در حال استراحت هستند. با نگاه به پس زمینه، می توانید قلعه باشکوه مونکالیری را ببینید که از بالا بر شهر مسلط است. کمی پایین تر، پل روی رودخانه پو، که نقش اساسی در توسعه شهر داشته است، با دقت به تصویر کشیده شده است. این اثر یکی از شاهکارهای هنرمند هلندی پیتر بولکمن است. بولکمن، نقاش بسیار ماهر صحنه های شلوغ و خاطره انگیز، از سال ۱۶۷۹ تا زمان مرگش در ۹ اکتبر ۱۷۱۰ در تورین حضور داشته است. سایر نقاشی های او در قلعه راکونیجی و موزه هنرهای باستانی مدنی در پالازو ماداما نگهداری می شوند. اتاق نشیمن آبی. این اتاق در طبقه اول ضلع جنوب شرقی قلعه مونکالیری واقع شده است و به دلیل حفظ مبلمان و تزئینات اصلی آن، یکی از باارزش ترین و غنی ترین اتاق های این اقامتگاه محسوب می شود. این اتاق که قبلاً «اتاق ورودی ملکه ماریا آدلاید» نام داشت و به دلیل کاغذ دیواری ابریشمی اصلی اش با پس زمینه آبی، با نام «اتاق
آبی» نیز شناخته می شد، در سال ۱۸۵۲ به عنوان یک سالن مجلل برای همسر ویتوریو امانوئل دوم ساخته شد. این اتاق مهم ترین گواه مهارت معمار دومنیکو فری است که در سال ۱۸۵۴ جانشین پلاجیو پالاجی به عنوان مدیر آثار دربار شد و سبک های احیای قرن نوزدهم را به سبک نئوروکوکو تفسیر کرد. بر اساس طرح فری، گابریل کاپلو دیوارها را با پنل های چوبی نفیس از جنس صنوبر، چوب بلسان بنفش، گردو، کاج اروپایی، چوب بلسان بنفش و افرا پوشاند. این هنرمند، یک کنده کار و کابینت ساز ماهر، رنگ های مختلف چوب را با برنزهای تراشیده شده توسط جوزپه کولا و چینی هایی که مانند جواهرات در بوازری ها قرار گرفته بودند، ماهرانه ترکیب کرد. روی پنج درِ لولایی، سقف های نقاشی شده با کروبی های بازیگوش توسط پسران مدیر آثار، گائتانو و آگوستو فری، خلق شدند. آنها همچنین تزئینات سقف نقاشی شده را خلق کردند که با کتیبه های گچبری و مدالیون هایی با نشان های ساووی ساخته شده توسط مجسمه سازان پیترو ایزلا و سیلوسترو سیمونتا قاب گرفته شده بود. سبک الهام گرفته از فرانسه به ویژه در انتخاب مبلمان، مانند میز تحریر با قفسه ای از کارخانه مبلمان واسموس که مستقیماً از پاریس خریداری شده بو
د، و دوازده صندلی، دو تخت خواب، سه صندلی راحتی و یک مبل نئوباروک، روکش شده با لامپا (پارچه ای طرح دار) با پس زمینه ساتن برگ آبی، که تداعی کننده رنگ آویزهای دیواری است، غالب بود. این اتاق همچنین در ابتدا میزبان برخی از مبلمان قرن هجدهمی اثر پیترو پیفتی بود که اکنون در کاخ کوئیریناله قرار دارد: یک بدنه دوتایی، دو کمد کشویی و یک جفت پایه. در اتاق نشیمن، مجموعه ای از ظروف چینی نقاشی شده وجود دارد که توسط جوزپه دورس (۱۸۲۳–۱۸۸۲) در قاب های چوبی قرار داده شده اند. قاب های چوبی «اتاق آبی» که در سال ۱۸۵۲ توسط گابریل کاپلو، معروف به «ایل مونکالوو»، ساخته شد، با مجموعه ای از مدالیون های چینی نقاشی شده که توسط متخصص این نوع تولید، جوزپه دورس، ساخته شده بود، تزئین شده بود. این هنرمند در سال ۱۸۴۶ توسط شاه چارلز آلبرت با حقوق بازنشستگی سه ساله به فرانسه فرستاده شد تا در کارخانه مشهور سور تخصص پیدا کند. در سال ۱۸۵۲، سفارش معتبر بشقاب های چینی نقاشی شده در مونکالیری، عنوان نقاش ملکه را برای او به ارمغان آورد. دورز برای این اثر، مجموعه ای از گل ها، پرندگان و مناظر را با صحنه های باشکوه الهام گرفته از سبک روکوکو نقاشی کرد، سبکی
که الهام بخش سایر تزئینات اتاق نیز بود. ایده قرار دادن چینی های نقاشی شده در قاب بندی تزئین شده با کنده کاری ها، از یک اتاق قرن هجدهمی در تورین، «کابینت نوشته ها» در کاخ سلطنتی تورین، که در سال ۱۷۴۶ به سرپرستی بندتو آلفیری ساخته شد، الهام گرفته شده است. در اتاق، یک میز تحریر با پایه نیز وجود دارد که توسط کارخانه مبلمان واسموس ساخته شده است: سلیقه نئو-روکوکوی الهام گرفته از فرانسه در «اتاق پذیرایی ماریا آدلاید» در مونکالیری، انتخاب مبلمان موجود در آنجا را نیز مشخص می کند، و به ویژه یک میز تحریر که به سفارش کارخانه مبلمان پاریسی واسموس خریداری شده است، همان طور که از نام تجاری شرکت که روی قطعه مبلمان حک شده است، برمی آید. این شرکت به خاطر تولید مبلمان به سبک لویی پانزدهم شناخته می شد و در سال ۱۸۵۵ به تأمین کنندهٔ لوازم خانهٔ سلطنتی فرانسه تبدیل شد. این قطعه مبلمان که برای قلعهٔ مونکالیری ساخته شده است، دارای سبک «دفتر کار به سبک گرادیان» است، یک میز تحریر کامل با یک کشو. این نوع مبلمان در فرانسهٔ قرن هجدهم بسیار رایج بود و تزئینات آن نیز منعکس کنندهٔ این سبک است: ترکیبی از منبت کاری های چوبی، تزئینات برنزی طلا
کاری شده و تزئینات چینی، نمونه ای از آثار کابینت سازان فرانسوی قرن هجدهم است. همچنین در اتاق آبی، یک شومینه با شمعدان ها و ساعت های برنزی اثر پل گارنیه (؟ -۱۸۶۹) وجود دارد: غنای تزئینات بیش از همه در قسمت شومینه نمایان می شود که با مبلمان پیچیده ای که شکوه دیوارهای اتاق را به یاد می آورد، مشخص می شود. آینه توسط گابریل کاپلو (نویسندهٔ «بوازری های روی دیوارها») با قاب های حلقه ای که سر زنان و مدال های کوچک چینی را در خود جای داده اند، ساخته شده است. روی طاقچهٔ شومینه سه شیء بسیار استادانه قرار گرفته است: یک ساعت یادبود با موتوری که توسط ساعت ساز معتبر پاریسی، پل گارنیه، امضا شده است و دو شمعدان برنزی طلاکاری شده که به طور خاص برای اتاق قلعه مونکالیری در سال ۱۸۵۲ در پاریس خریداری شده اند. زمانی، شمعدان های برنزی طلاکاری شده توسط پیترو پیفتی در سال ۱۸۸۸ بر روی دوپایه قرار داده شده بودند. این مجموعه با اندرون های برنزی طلاکاری شده منسوب به ریخته گری کولا، همان تأمین کنندهٔ برنزهای روی دیوارها، تکمیل می شود. به عنوان آخرین قطعه قابل توجه مبلمان، اشاره به میزی با پرندگان و پروانه ها خالی از لطف نیست: مطابق با دکوراس
یون دیوار اتاق پذیرایی ماریا آدلاید در مونکالیری، میز مرکزی قطعه ای مجلل با پایه برنزی طلاکاری شده حجیم است که بر روی پایه ای تراشیده شده با تزئینات طومارها، شاخ و برگ و گل های تزئینی نصب شده است که با باز شدن، سپر تاجدار ساووی نمایان می شود. رویه میز از سنگ رنگ آمیزی شده با تقلید از منبت کاری های مرمر ساخته شده است و تصاویر ظریفی از پرندگان و پروانه ها در آن به چشم می خورد. کلیسای سلطنتی. کلیسای سلطنتی حدود سال ۱۷۷۵ به عنوان بخشی از بازسازی گسترده آپارتمان های شاهزادگان پیمونت، به سفارش ویکتور آمادئوس سوم پس از ازدواج چارلز امانوئل ساووی و ماریا کلوتیلد فرانسوی، ساخته شد. طراحی آن به فرانچسکو مارتینز، برادرزاده معمار معروف مسینا، فیلیپو جووارا، نسبت داده می شود. این کلیسا که در طاق بزرگ با نقاشی های تک رنگ جوزپه پیترو پوتزو تزئین شده و با مدال های گچبری با کروبیان مزین شده است، خود را به عنوان یک فضای تک شبستانی زیبا و نفیس نشان می دهد. در بالای محراب، درون یک قاب چوبی حکاکی شده و طلاکاری شده عظیم، نقاشی ای وجود دارد که آموزش مریم مقدس را به تصویر می کشد. این اثر محرابی به نقاش وینی، دانیل سیتر (۱۶۴۹–۱۷۰۵)،
نسبت داده می شود که در ونیز و رم آموزش دید و از سال ۱۶۸۸ برای دربار ساووی کار کرد. موضوع به تصویر کشیده شده، آموزش مریم مقدس، کمتر شناخته شده است و بر اساس داستان های جعلی دوران کودکی مریم در اورشلیم است. در مرکز بوم، آنا، مادر مریم، به دخترش خواندن می آموزد. در کنار آنها، یک صندلی با سبد خیاطی دیده می شود که اشاره ای به آموزش هنر گلدوزی است. در پس زمینه، یواخیم با دقت همسر و دخترش را تماشا می کند، همراه با انبوهی از فرشتگان کوچک شاد. احتمالاً بوم تنها پس از اواسط قرن نوزدهم به مکان فعلی خود رسیده است. در فرهنگنامه ایالت های اعلیحضرت در سال ۱۸۴۲، نوشته راهب و مورخ گوفردو کازالیس، بوم نقاشی دیگری بر روی محراب کلیسای سلطنتی توصیف شده است که مجسمه ای از مریم مقدس به همراه کودک، سنت فرانسیس آسیزی و سنت چارلز بورومئو را به تصویر می کشد که گمان می رود اثر کارلو دولچی فلورانسی باشد[۱۷]. دومین اثر محرابی ارائه شده اثر استفانو ماریا کلمنته (۱۷۱۹–۱۷۹۴) است که با قاب چوبی طلاکاری شده مشخص می شود: قاب طلاکاری شده باشکوه محراب در کلیسای سلطنتی قلعه مونکالیری با تزئینات چوبی کنده کاری شده فراوان مشخص می شود. یک نوار قوسی ش
کل اول، نقاشی را قاب می کند و به نوبه خود توسط دو ستون ستونی با گل های آویزان قاب گرفته شده است که در بالای سازه به داخل براکت هایی باز می شوند که بین آنها یک پنل کار شده به تقلید از گچ کاری خودنمایی می کند. در زیر آن، مونوگرام ویتوریو آمادئو دوم به ما این امکان را می دهد که تاریخ اثر را حداکثر تا سال ۱۷۳۰ تعیین کنیم، همان طور که داده های سبکی نیز آن را تأیید می کنند، مطابق با آثار قلعه ریوولی و کاخ سلطنتی تورین که قدمت آنها به دهه ۱۷۲۰ برمی گردد. این کلیسا یکی از معدود شواهد تقریباً دست نخورده از مرحله اواخر قرن هجدهم اقامتگاه مونکالیری است. در طول قرن ها، این کلیسا محل برگزاری جشن ها و رویدادهای شاد برای خانواده ساووی بوده است، مانند ازدواج پرنسس ماریا ترزا از ساووی، دختر پادشاه ویکتور آمادئوس سوم، و چارلز فیلیپ از بوربون، کنت آرتوا، که با نام چارلز دهم به تخت سلطنت فرانسه نشست، که در اکتبر ۱۷۷۳ جشن گرفته شد و عروسی شاهزاده ناپلئون ویکتور بناپارت و پرنسس کلمنتاین از بلژیک، که در ۱۴ نوامبر ۱۹۱۰ برگزار شد. در همان کلیسا، در ۲۵ ژوئن ۱۹۱۱، بقایای پرنسس ماریا کلوتیلد از ساووی، دختر اولین پادشاه ایتالیا، ویکتور ا
مانوئل دوم، و ماریا آدلاید از هابسبورگ-لورن، برای ادای احترام دربار و مردم در معرض دید عموم قرار گرفت. دومی، که پس از جدایی از همسرش، شاهزاده جرولامو بناپارت، در اقامتگاه خود گوشه نشین شده بود و زندگی پارسایانه و مؤمنه ای را در پیش گرفت، که لقب «قدیس مونکالیری» را برای او به ارمغان آورد، در معرض احترام دربار و مردم قرار گرفت. اتاق خواب ملکه. "اتاق خواب ملکه ماریا آدلاید" که در طبقه اصلی واقع شده است، گواهی گرانبها بر طرح اولیه قرن نوزدهمی اقامتگاه است. این اتاق، به همراه "اتاق سرگرمی" مجاور (معروف به "اتاق آبی")، یکی از معدود اتاق هایی است که بیشتر دکوراسیون و مبلمان طراحی شده توسط دومنیکو فری بین سال های ۱۸۵۲ تا ۱۸۵۴ را حفظ کرده است. فری این اتاق را بر اساس سلیقه ای التقاطی طراحی کرده است که آن را در داخل اقامتگاه ترویج داده است. در این مورد، معمار با انتخاب احیای سبک منریسم متأخر، حال و هوایی مجلل و ساده به اتاق بخشیده است. تجلی مستقیم این سلیقه، تخت بزرگ دوشس با سایبانی باشکوه، یک جفت کمد کشودار ساخته شده توسط گابریل کاپلو، کابینت ساز، بر اساس طرحی از دومنیکو فری، و پایه چوبی و برنزی طراحی شده برای گلدان ک
میاب مایسن است که با پرندگان و گل های ویبرنوم تزئین شده است. در امتداد یکی از دیوارهای اتاق، یک میز نماز کوچک با یک زانوبند و صلیب عاجی قرار دارد که ملکه می توانست در مقابل آن نماز بخواند. برخلاف «اتاق خواب پادشاه»، «اتاق اعلامیه» و «اتاق رختکن» مجاور، «اتاق خواب ماریا آدلاید» تنها تا حدی تحت تأثیر آتش سوزی سال ۲۰۰۸ قرار گرفت. آتش سوزی که در برج جنوب شرقی گسترش یافت، طاق را به طور کامل ویران کرد، اما دیوارها را دست نخورده باقی گذاشت؛ بنابراین، بوم نقاشی گائتانو فری که «تمثیل خواب» را به تصویر می کشید، موضوعی که به خوبی با عملکرد اتاق مطابقت داشت، گم شد. همچنین قاب گچبری اثر پیترو ایزلا که نقاشی را در خود جای داده بود و تزئینات تصویری به سبک مانریست متاخر که توسط جوزپه دسکلو روی بقیه طاق اجرا شده بود، گم شده اند. در «اتاق خواب ملکه ماریا آدلاید» یک محراب کوچک برای نماز وجود دارد که با یک زانوبند چوبی و دو کوسن پددار با آستر ابریشمی قرمز تزئین شده است. این مبلمان با همان سبک الهام گرفته از اواخر باروک که مشخصه پنل های چوبی اتاق خواب است، تزئین شده است. این قاب چوبی توسط گابریل کاپلو به سرپرستی دومنیکو فری ساخته
شده است. خیمه که با شاخ و برگ های طلاکاری شده تزئین شده است، یک صلیب عاجی را در خود جای داده است. گلدانی که در «اتاق خواب ملکه ماریا آدلاید» در مونکالیری قرار دارد، نمونه ای مجلل از تولیدات چینی روکوکو کارخانه معروف مایسن است و با یک طرح تزئینی خاص به نام «گل های ویبرنوم» که توسط یوهان یواخیم کاندلر، یکی از مهم ترین سرامیک سازان آلمانی قرن هجدهم، اختراع شده است، مشخص می شود. حدود سال ۱۸۵۳، این گلدان بر روی پایه ای از دوره نئولوئی پانزدهم که برای این مناسبت توسط گابریل کاپلو، کابینت ساز، و جیووانی کولا، برنزکار، بر اساس طرحی از دومنیکو فری ساخته شده بود، قرار داده شد. بدین ترتیب، این شیء گرانبها در سال ۱۸۵۸ در ششمین نمایشگاه ملی محصولات صنعتی که در قلعه والنتینو برگزار شد، به نمایش گذاشته شد. از همین نوع، یک قطعه مرکزی معروف به «گلوله برفی» در کاخ سلطنتی تورین نگهداری می شود که بخشی از یک مجموعه اصلی ۱۰۸ قطعه ای است که در سال ۱۸۶۱ در کاخ دوکاله در پارما، کمی قبل از انتقال اثاثیه از آن کاخ به اقامتگاه های خاندان ساووی در تورین، فلورانس و رم، فهرست بندی شده بود. در جریان آتش سوزی سال ۲۰۰۸، «اتاق رختکن ملکه»، یک
ی از گرانبهاترین اتاق های آپارتمان سلطنتی، به طور کامل ویران شد. ملکه ماریا آدلاید از ساردینیا از طریق یک درِ کوچک در دیوار، از «اتاق خواب» به آن دسترسی داشت. برخلاف آن اتاق که با کاغذ دیواری قرمز تیره مشخص می شد، اتاق رختکن دارای پنل های چوبی لاکی طلایی و عاجی اثر گابریل کاپلو و روکش های ابریشمی سبز ظریف بود. این فضای باریک به طور توهم زا توسط آینه هایی در امتداد دیوارها گسترش یافته بود، به جز یک دهانه حاوی یک مبل که هنوز هم قابل مشاهده است. در طرف مقابل، یک در شیشه ای اجازه می داد نور به داخل اتاق جاری شود و نمایش های نور خاطره انگیزی ایجاد کند. مرکز خزانه با یک شبکه طلایی روی زمینه آبی تزئین شده بود، در حالی که یک قاب آبی با دسته های گل نقاشی شده در اطراف آن قرار داشت. برای بازگرداندن این جواهر گمشده به عموم، یک مرمت خاطره انگیز انتخاب شد. سطوح با ورق های نیمه شفاف پی وی سی نازک از باریسول پوشانده شده بودند که روی آنها پروفیل های کاغذ دیواری، مبلمان و تزئینات چاپ شده بود. با تنظیم نورها، می توان هم از ساختار معماری توالت و هم از پشت ورق ها، آسیب آتش سوزی را درک کرد. آپارتمان ماریا کلوتیلد. در سال ۱۸۷۸، پس
از جدایی از همسرش، پرنس جروم بناپارت، معروف به «پلون پلون»، پرنسس ماریا کلوتیلد از ساووی، در قلعه مونکالیری به زندگی خصوصی روی آورد. پایان ازدواج ناموفق او سرانجام به او اجازه داد تا زندگی ای با ایمان و دور از دنیاگرایی و دسیسه های دربار داشته باشد. ماریا کلوتیلد، پرهیزگار و معتقد، سی سال آخر عمر خود را وقف دعا و امور خیریه کرد و به همین دلیل لقب «قدیس مونکالیری» را به دست آورد. اتاق خواب ماریا کلوتیلد، واقع در غرفه جنوب غربی در طبقه اول، کاملاً منعکس کننده ماهیت عمیقاً مذهبی اوست. این اتاق که به سبکی ساده مبله شده است، با اتاق های مجلل اقامتگاه، مانند «اتاق خواب ملکه ماریا آدلاید»، مادر کلوتیلد، متفاوت است. چند وسیله - یک تخت ساده بدون سایبان، یک میز آرایش و چندین صندلی راحتی با روکش سبز دمشقی برای هماهنگی با کاغذ دیواری اتاق - به اتاق حس و حالی صمیمی و دنج می بخشند. در اتاق خواب، بازدیدکنندگان می توانند مجسمه گچی ماریا کلوتیلد در حال دعا را که توسط مجسمه ساز و آهنگساز مشهور پیترو کانونیکا ساخته شده است، تحسین کنند. این مجسمه کمی پس از مرگ پرنسس در ۲۵ ژوئن ۱۹۱۱ در اینجا قرار داده شد، زمانی که طرحی ارائه شد،
که هرگز عملی نشد، تا اتاق خواب را به یک پناهگاه واقعی برای پرستش «قدیس» ماریا کلوتیلد تبدیل کند. در اتاق، یک مجسمه گچی از مجسمه ماریا کلوتیلد ساووی وجود دارد که توسط مجسمه ساز مشهور پیترو کانونیکا ساخته شده است. این اثر ارتباط نزدیکی با نسخه اصلی مرمری دارد که در فاصله نه چندان دور از قلعه مونکالیری، در کلیسای دانشگاهی سانتا ماریا دلا اسکالا در نزدیکی کلیسای مقدس مقدس واقع شده است. هم قالب گچی و هم مجسمه مرمری پس از مرگ پرنسس، که در ۲۵ ژوئن ۱۹۱۱ در بوی تقدس رخ داد، ساخته شدند. این بنای یادبود مرمری توسط شهرداری و جامعه مونکالیری به مجسمه ساز سفارش داده شد و در ۲۵ آوریل ۱۹۱۵، در مقابل جمعیتی از مردم که برای تجلیل از «قدیس مونکالیری» جمع شده بودند، افتتاح شد. قالب گچی که توسط ریکاردو گوالینو به پرنسس ماریا لتیزیا، دختر ماریا کلوتیلد، اهدا شده و قرار است در جایی که هنوز هم ایستاده است، قرار گیرد، تغییرات جزئی نسبت به نسخه مرمری دارد، که در آن چین های لباس او برجسته تر به نظر می رسد. پرنسس لباس مخصوص افراد غیر روحانی دومینیکن را به تن دارد که مایلند زندگی خود را وقف خدمت به خدا و دیگران کنند. چهره او که غرق در دع
ا است، با واقع گرایی شدید و تأثیرگذاری ترسیم شده است.
پپین ایتالیا (؛ ۷۷۷ – ) از سال ۷۸۱ تا زمان مرگش در سال ۸۱۰ پادشاه ایتالیا بود. او سومین پسر شارلمانی (و دومین پسر او از ملکه هیلدگارد) بود. پس از غسل تعمید در سال ۷۸۱، کارلومان به پپین تغییر نام داد، جایی که او همچنین به عنوان پادشاه پادشاهی لومبارد که پدرش فتح کرده بود، تاجگذاری کرد. پپین از سنین جوانی تحت حکومت شارلمانی بر این پادشاهی حکومت می کرد، اما پیش از پدرش درگذشت. پسرش برنارد پس از او پادشاه ایتالیا شد و نوادگان او طولانی ترین نسل مرد مستقیم بازمانده از سلسله کارولنژی بودند. زندگی. کارلومان در سال ۷۷۷ متولد شد، دومین پسر شارلمانی و همسرش هیلدگارد. کارلومان یک برادر بزرگتر به نام شارل کوچک و یک برادر ناتنی به نام پپین گوژپشت، پسر ارشد شارلمانی، داشت. شارلمانی از سال ۷۶۸ پادشاه فرانک ها بود و در سال ۷۷۴ پادشاهی لمباردها را در شمال ایتالیا فتح کرد، که بخشی از آن به درخواست پاپ آدریان اول برای کمک در برابر پادشاه لمباردها، دسیدریوس، بود. در سال ۷۸۱، شارلمانی و هیلدگارد، کارلومان را به همراه برادر کوچکترش لویی پرهیزگار و خواهرانش روترود و برتا، دختر شارلمانی، به درخواست آدریان به رم آوردند. کارلومان چهار
ساله بود، اما والدینش غسل تعمید او را به تأخیر انداختند تا پاپ بتواند آن را انجام دهد. کارلومان غسل تعمید داده شد و آدریان سپس او را به عنوان پادشاه لمباردها (که بعدها پادشاه ایتالیا نامیده شد) و برادرش لویی را به عنوان پادشاه آکیتن تاجگذاری کرد. به عنوان بخشی از غسل تعمید کارلومان، او به پپین تغییر نام داد و اکنون با برادر ناتنی خود همنام بود. دلیل تغییر نام مشخص نیست، اما احتمالاً برای زنده کردن یاد پدربزرگش پپین کوتاه قد انتخاب شده بود، که به عنوان متحد وفادار پاپ به یاد آورده می شد، و تأکید بر این میراث برای پادشاه جوانی که قرار بود بر ایتالیا حکومت کند، مهم بود. اگرچه پپین تنها چهار سال داشت، تاجگذاری او صوری نبود - او به لمباردی آورده شد تا تحت مراقبت مشاورانی که شارلمانی برایشان فراهم کرده بود، زندگی کند، که مهم ترین آنها آدالارد کوربی، والدو رایشنو، دوک لومبارد روتچیلد و آنگیلبرت بودند. دربار پپین عمدتاً در ورونا مستقر بود، اگرچه او از کاخ هایی در مانتوا و پایتخت سنتی لومبارد، پاویا، نیز اداره می شد. پپین به نام خود پادشاه بود، اما شارلمانی حتی تا بزرگسالی پپین نیز نفوذ زیادی در ایتالیا داشت، حتی در