Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دپورتیوو ساپریسا یک باشگاه فوتبال است که در سن خوان د تیباس، سان خوزه مستقر است و بازی های خانگی خود را در ورزشگاه ریکاردو ساپریسا آیما انجام می دهد. رنگ های مشخص این تیم بنفش (بورگوندی) و سفید است. این تیم نماینده اصلی پایتخت است، اما با این تمایز که به طور گسترده در سراسر کشور و خارج از کشور دنبال می شود. این باشگاه در سال ۱۹۳۵ تأسیس شد و از سال ۱۹۴۹ در دسته اول کاستاریکا شرکت کرده است. نام این تیم از یکی از بنیانگذاران اصلی باشگاه، ریکاردو ساپریسا گرفته شده است. یکی از محبوب ترین نام های مستعار برای تیم هیولای بنفش است که به سال ۱۹۸۷ برمی گردد، زمانی که روزنامه کاستاریکایی دیاریو اکسترا به دلیل طرفداران بسیار زیاد باشگاه، این نام مستعار را در طول دربی به تیم داد. یک خبرنگار اظهار داشت که دریای هواداران حاضر در ورزشگاه ریکاردو ساپریسا آیما در تیباس با لباس بنفش و سر و صدای فوق العاده ای که ایجاد می کردند، باعث شد او احساس کند «در حضور یک هیولای هزار سر» قرار دارد. ساپریسا بلافاصله نام مستعار هیولای بنفش را برگزید. این تیم پرهوادارترین تیم فوتبال در کل منطقه است. ساپریسا ۴۰ قهرمانی لیگ برتر کاستاریکا، از جمل
ه شش عنوان ملی متوالی در دهه ۷۰ را به دست آورد. این تیم یکی از موفق ترین تیم ها در منطقه کونکاکاف است که سه بار قهرمان جام قهرمانان کونکاکاف شده است. ساپریسا همچنین پنج قهرمانی در جام اونکاف اینترکلوب کسب کرده است. برای بازه زمانی ۱ سپتامبر ۲۰۰۷ تا ۳۱ اوت ۲۰۰۸، این باشگاه توسط فدراسیون بین المللی تاریخ و آمار فوتبال، سازمانی که توسط فیفا به رسمیت شناخته شده است، در رده ۱۰۶ بهترین تیم جهان قرار گرفت. ساپریسا در دهه های اخیر با سه مقام اول و چهار نایب قهرمانی، مرتباً در فینال های جام قهرمانان کونکاکاف حضور داشته است. یکی از برجسته ترین لحظات باشگاه در سال ۲۰۰۵ بود که ساپریسا دومین باشگاهی در کونکاکاف شد که در جام باشگاه های جهان به مقام سوم رسید و به همراه باشگاه مکزیکی نیکاکسا در سال ۲۰۰۰، مونتری در سال ۲۰۱۲ و پاچوکا در سال ۲۰۱۷ تنها تیم های آمریکای شمالی هستند که به این مقام دست یافتند. این باشگاه توسط فدراسیون بین المللی تاریخ و آمار فوتبال به عنوان تیم کونکاکاف در قرن بیستم انتخاب شد. این رویداد به ساپریسا شهرت جهانی داد. شریک اصلی آنها یک کنسرسیوم سرمایه گذاری کاستاریکا به نام افق بنفش است که عمدتاً از خوا
ن کارلوس روخاس کالان، ادگار زورچر و تله ویسورا د کاستاریکا تشکیل شده است. تاریخچه. دپورتیوو ساپریسا در ۱۶ ژوئیه ۱۹۳۵ توسط روبرتو فرناندز تأسیس شد که نام تیم خود را به نام مردی که از لباس آنها حمایت می کرد، دون ریکاردو ساپریسا آیما نامگذاری کرد. این باشگاه با نام "باشگاه فوتبال ساپریسا" وارد دسته سوم کاستاریکا شد. آنها به لیگ برتر کاستاریکا صعود کردند و اولین بازی خود را در لیگ برتر در ۲۱ اوت ۱۹۴۹ انجام دادند. در آن سال ساپریسا در واقع در اولین بازی فینال مقابل ژیمناستیکا اسپانیولا با نتیجه ۳–۰ پیروز شد و سپس بازی خارج از خانه را با نتیجه ۶–۲ باخت؛ تا در بازی سوم دوباره با نتیجه ۲–۱ شکست بخورد. آنها در رده ۱ به عنوان لطف اعطا شده توسط دستگاه اداری آن زمان پذیرفته شدند. یکی از برجسته ترین دستاوردهای سال های اولیه آنها، کسب عناوین دسته سوم و دوم بدون شکست بود. این باشگاه از آن زمان تاکنون در لیگ برتر کاستاریکا باقی مانده است. رویدادهای اخیر. در سال ۲۰۰۳، اکثر سهام باشگاه توسط کارآفرین مکزیکی خورخه ورگارا، مالک باشگاه فوتبال مکزیکی گوادالاخارا و بلافاصله پس از آن اپراتور باشگاه فوتبال لیگ برتر ایالات متحده باشگاه
دپورتیوو چیواس خریداری شد. ساپریسا در سال ۲۰۰۵ جام قهرمانان کونکاکاف را با شکست باشگاه مکزیکی اونام در دو بازی فینال در مه ۲۰۰۵ به دست آورد. به عنوان قهرمان باشگاهی کونکاکاف، آنها به مسابقات قهرمانی باشگاه های جهان ۲۰۰۵ که در ژاپن در دسامبر ۲۰۰۵ برگزار شد، راه یافتند. آنها در مرحله یک چهارم نهایی به لطف گل کریستین بولانوس، باشگاه استرالیایی سیدنی را شکست دادند. آنها در نیمه نهایی با نتیجه ۳–۰ توسط باشگاه انگلیسی لیورپول شکست خوردند که در آن سال قهرمان لیگ قهرمانان اروپا بود و آن را به قوی ترین تیم اروپا تبدیل کرد. در بازی سوم، الاتحاد عربستان را با نتیجه ۳–۲ شکست داد. آلوارو سابوریو دو گل به ثمر رساند و رونالد گومز در دقیقه ۸۹ گل پایانی شگفت انگیزی را از ضربه ایستگاهی به ثمر رساند تا پیروزی را قطعی کند. آنها مسابقات را در جایگاه سوم پشت سر سائوپائولو برزیل و لیورپول به پایان رساندند. سابوریو بهترین گلزن مشترک بود و بولانوس توپ برنز را از سوی فیفا به عنوان سومین بازیکن برتر مسابقات از بین ۵ تیم دریافت کرد. ورزشگاه. ساپریسا بازی های خانگی را در ورزشگاه ریکاردو ساپریسا آیما به نام ریکاردو ساپریسا انجام می دهد.
آنها در ابتدا در ورزشگاه ملی کاستاریکا بازی می کردند که آن را اجاره و به اشتراک گذاشتند. یک مکان جدید برای یک ورزشگاه در سال ۱۹۶۵ خریداری شد و در ۲۷ اوت ۱۹۷۲ پس از شش سال ساخت و ساز و ارتقاء، ورزشگاه ریکاردو ساپریسا رسماً افتتاح شد. اولین بازی بین ساپریسا و کامیونیکاسیونس گواتمالا برگزار شد. این مسابقه با تساوی ۱–۱ با پیتر سندووال از کامیونیکاسیونس به پایان رسید که اولین گل را در ورزشگاه جدید به ثمر رساند. این ورزشگاه ریکاردو ساپریسا آیما نام دارد که به نام بنیانگذار باشگاه نامگذاری شده است. مجسمه نیم تنه دون ریکاردو در یکی از گوشه های ورزشگاه وجود دارد. نام مستعار این ورزشگاه، لانه هیولاست که پس از نام مستعار باشگاه، هیولای بنفش است. ظرفیت ۲۴٬۰۰۰ صندلی دارد و کوه های محلی و مرکز شهر سن خوزه مشرف به آن هستند. این ورزشگاه در سطح بین المللی شهرت زیادی دارد، به خصوص بین همه تیم های ملی که مقابل کاستاریکا بازی می کنند. هواداران. لا اولترا مورادا (بنفش های اولترا) رادیکال ترین گروه هواداران باشگاه است، حتی اگر به عنوان بخشی رسمی از باشگاه شناخته نشده باشد. این گروه همیشه در ضلع جنوبی ورزشگاه قرار دارد. لا اولترا م
ورادا به عنوان یک «گروه اولترا» یا «جنبش اولترا» طبقه بندی می شود، که شبیه به چیزی است که بیشتر برای خارجی ها به عنوان «اولیگان» شناخته می شود. حتی اگر اعضای لا اولترا مورادا یا به سادگی لا اولترا با ایجاد یک جو پرشور در طول مسابقات بر حمایت خود از باشگاه تأکید می کنند. این گروه اولین گروه اولتراها در کاستاریکا بود که در سال ۱۹۹۵ هنگامی که انریکه آرتینیانو، رئیس وقت ساپریسا، هواداران باشگاه فوتبال شیلیایی یونیورسیداد کاتولیکا را برای کمک به ساخت یک گروه اولتراهای مشابه در لوس کروزادوس خود برای ساپریسا آورد، تشکیل شد. در اواسط تا اواخر دهه ۱۹۹۰، زمانی که در طول بازی ها خشونت با طرفداران مخالف شروع شد، اولتراها شروع به ایجاد تصویری از هولیگان های فوتبال کردند. با توجه به فضای منفی و پوشش مطبوعاتی، مقامات ساپریسا وارد عمل شدند تا نظم را به گروهی که برای ایجاد آن کمک کرده بودند بازگردانند. این گروه به گروه های کوچکتری به نام پنیا تقسیم می شود. آنها سبک یک گروه کلاسیک اولتراها را حفظ می کنند، با آوازها، خوانندگان، نمایش های پیرو (شعله های آتش و باروت)، پرچم های فراوان، بنرهای غول پیکر، و ضربات ثابت یک درام باس بزر
گ. با این حال، چندین گروه هوادار مختلف دیگر وجود دارند که از نظر قانونی توسط باشگاه به رسمیت شناخته شده اند. این گروه ها مناطق مختلفی را در ورزشگاه اشغال می کنند و عمدتاً گروه هایی هستند که با حمل ونقل، کالاهای اصلی و نمایش های عظیم برای تیم در طول یک بازی سازماندهی می شوند (آب ها، بادکنک ها، بنرها، شراره ها و غیره). افتخارات. بین المللی. لیگ قهرمانان کونکاکاف: ۳۶ حضور لیگ کونکاکاف: ۳ حضور جام اونکاف اینترکلوب: ۱۷ حضور کوپا اینترامریکانا: ۲ حضور قهرمانی آمریکای مرکزی کونکاکاف: ۱ حضور جام کمل ایالات متحده: ۱ حضور جام باشگاه های جهان: ۱ حضور
باربارا دراپینسکا (؛ زادهٔ ۸ نوامبر ۱۹۲۱ - ۲۴ اکتبر ۲۰۰۰) بازیگر اهل لهستان بود. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "سرنوشت های لهستانی"، "چهل ساله"، "قماری بالاتر از زندگی" و "مرحله پایانی" اشاره نمود.
آنتونینا گوردن-گورتسکا (؛ زادهٔ ۶ ژوئن ۱۹۱۴–۱۲ ژوئن ۱۹۹۳) بازیگر اهل لهستان بود. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "مرحله پایانی" اشاره نمود. وی بابت فعالیت های هنری اش برندهٔ صلیب شایستگی، نشان دهمین سالگرد خلق لهستان و نشان افتخار تولد لهستان شد.
یژی ماتوشکیویچ (؛ ؛ – ) موسیقی دان، آهنگساز، نوازنده پیانو و نوازندهٔ ساکسوفون جاز اهل لهستان بود. او یکی از پیشگامان جنبش جاز پس از جنگ جهانی دوم در لهستان بود که به عنوان «بنیان گذار و پدر» جاز لهستان شناخته می شود. او در سن ۲۰ سالگی یک کلوپ جاز را در انجمن مسیحی مردان جوان در کراکوف بنیان نهاد. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "چگونه جنگ جهانی دوم را آغاز کردم"، "سفری برای یک لبخند"، "یوویتا"، "ازدواج مصلحتی"، "لغزش"، "خیابان فرعی ۴"، "چهل ساله" و "قماری بالاتر از زندگی" اشاره نمود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون گلوریا آرتیس، نشان افتخار تولد لهستان و جایزهٔ افتخاری فیلم لهستان شده است.
بنفشه یعقوبی فعال افغانستانی حقوق معلولیت است. او به عنوان یکی از ۱۰۰ زن تاثیر گذار جهان توسط بی بی سی در سال ۲۰۲۱ انتخاب شد. فعالیت ها. بنفشه یعقوبی نابینا به دنیا آمد و یک فعال حقوق معلولان شد. او ادبیات فارسی را در ایران آموخت و سپس دو مدرک لیسانس را در کابل گرفت و سپس در لوی سارنوالی مشغول به کار شد. او با همسرش مهدی سلامی که او نیز نابینا است، سازمان رهیاب را برای کمک و آموزش به نابینایان تأسیس کرد. از سال ٢٠١٩ به بعد، یعقوبی کمیسر کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان (AIHRC) بود تا اینکه در سال ٢٠٢١ پس از روی کار آمدن طالبان به همراه همسرش از افغانستان گریخت و به بریتانیا مهاجرت کرد. یعقوبی در سال ٢٠٢٠ نامزد کمیته حقوق افراد دارای معلولیت بود.
بلوبند (به انگلیسی: Blue Bend) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان گرین بریر، ویرجینیای غربی واقع شده است. بلوبند ۵۹۴٫۰۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
بلو کریک (به انگلیسی: Blue Creek) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان کاناوا، ویرجینیای غربی واقع شده است. بلو کریک ۱۸۸٫۹۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
بلو جی ۶ (به انگلیسی: Blue Jay 6) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان رالی، ویرجینیای غربی واقع شده است. بلو جی ۶، ۸۲۸٫۱۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
بلو جی (به انگلیسی: Blue Jay) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان رالی، ویرجینیای غربی واقع شده است. بلو جی ۷۰۱٫۹۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
بلو پننت (به انگلیسی: Blue Pennant) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان بونی، ویرجینیای غربی واقع شده است. بلو پننت ۳۱۷٫۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
بلو سولفور اسپرینگز (به انگلیسی: Blue Sulphur Springs) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان گرین بریر، ویرجینیای غربی واقع شده است. بلو سولفور اسپرینگز ۵۰۴٫۱۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
بلواستون (به انگلیسی: Bluestone) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان مرسر، ویرجینیای غربی واقع شده است. بلواستون ۷۱۱٫۱۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
بلوویل (به انگلیسی: Blueville) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان تیلور، ویرجینیای غربی واقع شده است. بلوویل ۳۶۲٫۱۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
بلاندن (به انگلیسی: Blundon) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان کاناوا، ویرجینیای غربی واقع شده است. بلاندن ۲۲۱٫۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
بویس (به انگلیسی: Bois) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان وبستر، ویرجینیای غربی واقع شده است. بویس ۳۴۲٫۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
بانی (به انگلیسی: Bonnie) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان برکستون، ویرجینیای غربی واقع شده است. بانی ۲۸۲٫۸۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
بانیویل (به انگلیسی: Bonnivale) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان وود، ویرجینیای غربی واقع شده است. بانیویل ۱۸۹٫۸۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
دژو بوندژاک (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل مجارستان بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی واشاش اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مجارستان بازی کرده است.
پال برندی (; – ) بازیکن فوتبال اهل مجارستان بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی واشاش اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مجارستان بازی کرده است.
اسکار سیگتی (; – ) بازیکن فوتبال اهل مجارستان بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مجارستان بازی کرده است.
بیلا کارپاتی (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل مجارستان بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال دیوری ای تی او و باشگاه ورزشی واشاش اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مجارستان بازی کرده است.
تاچ بک فیلمی محصول سال ۲۰۱۲ و به کارگردانی دان هندفیلد است. در این فیلم بازیگرانی همچون ملانی لینسکی، مارک بلوکاس، کرت راسل، کریستین لاتی، سارا رایت، درو پاول و جیمز دووال ایفای نقش کرده اند.
میهای واشاش (؛ زادهٔ ) بازیکن و مربی فوتبال اهل مجارستان بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ام تی کی بوداپست اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مجارستان بازی کرده است.
آنتال کوتاس (; – ) بازیکن فوتبال اهل مجارستان بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی واشاش و باشگاه فوتبال بوداپست هونود اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مجارستان بازی کرده است.
یوژف بنچیچ (; – ) بازیکن فوتبال اهل مجارستان بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اویپشت اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مجارستان بازی کرده است.
زولتان فریدمانسکی (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل مجارستان بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال فرنتس واروش اشاره کرد.
دنیای شگفت انگیز میکی ماوس (انگلیسی: The Wonderful World of Mickey Mouse) یک مجموعه تلویزیونی-انیمیشن آمریکایی است که توسط انیمیشن تلویزیونی دیزنی برای دیزنی پلاس تولید شده است. این سریال ادامه و احیای میکی ماوس برنده جایزه امی ۲۰۱۳ است، از همان سبک استفاده می کند و بسیاری از همان بازیگران و کارکنان را دارد، به استثنای روسی تیلور -دوبلور مینی ماوس که از سال ۱۹۸۶ بود و در سال ۲۰۱۹ وفات یافت-، که کیتلین رابروک در سریال جایگزین او شد. نقش مینی ماوس در این سریال از ۱۸ نوامبر ۲۰۲۰ همزمان با نود و دومین سالگرد تولد میکی به نمایش درآمد. این انیمیشن توسط مرکوری فیلم ورکز ارائه شده است. از ۱۸ نوامبر تا ۱۸ دسامبر ۲۰۲۰، دیزنی پلاس دو فیلم کوتاه در هفته نمایش داد. ده فیلم کوتاه دیگر در تاریخ ۲۸ ژوئیه تا ۲۵ اوت ۲۰۲۱ به نمایش درآمد. این سریال در نوامبر ۲۰۲۱ برای چهار قسمت ویژه ۲۲ دقیقه ای با محوریت فصل ها تمدید شد. اولین قسمت ویژه آن، "زمستان شگفت انگیز میکی ماوس"، در ۱۸ فوریه ۲۰۲۲ به نمایش درآمد. دومین قسمت ویژه، "بهار شگفت انگیز میکی ماوس"، در ۲۵ مارس ۲۰۲۲ منتشر شد. سومین قسمت ویژه، "تابستان شگفت انگیز میکی ماوس"، در ۸ ژ
وئیه ۲۰۲۲ منتشر شد. چهارمین و آخرین قسمت ویژه این فصل، "پاییز شگفت انگیز میکی ماوس"، در ۱۸ نوامبر ۲۰۲۲ منتشر شد. این سریال عموماً نقدهای مثبتی از سوی منتقدان دریافت کرد. موسیقی. مانند سری قبلی، موسیقی توسط کریستوفر ویلیس ساخته شد. والت دیزنی رکوردز دو آهنگ موسیقی متن را در یک آلبوم کوتاه به نام "دنیای شگفت انگیز میکی ماوس" که توسط ویلیس نوشته شده است منتشر کرد: «آهنگ کنگای دونالد» از «سوپرمارکت اسکرامبل» و «کد مشاجره کننده» از «پنیر رانگلرها» در نوامبر ۲۰۲۰. چهار آهنگ موسیقی متن دیگر تحت عنوان موسیقی از دنیای شگفت انگیز میکی ماوس منتشر شد، از جمله «تا زمانی که تو را دارم»، «ریتم جزیره ای»، «روزهای آدامس حبابی» و «احساس عشق».
گرمان آپوختین (؛ ۱۲ ژوئن ۱۹۳۶ – ۲۰۰۳) بازیکن فوتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال زسکا مسکو و باشگاه فوتبال لوکوموتیو مسکو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شوروی بازی کرده است.
یوری ووینوف (؛ – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی و اوکراین بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان برجسته افتخار شده است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال زنیت سن پترزبورگ و باشگاه فوتبال دینامو کی یف اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال شوروی و اوکراین بازی کرده است.
کونستانتین کریژفسکی (؛ – ) بازیکن فوتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان برجسته افتخار شده است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کریلیا سووتوف سامارا و باشگاه فوتبال دینامو مسکو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شوروی بازی کرده است.
ولادیمیر کسارف (؛ – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال دینامو مسکو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شوروی بازی کرده است.
یوری فالین (؛ – ) بازیکن فوتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال شینیک یاروسلاول، باشگاه فوتبال غیرت، باشگاه فوتبال تورپدو مسکو، و باشگاه فوتبال اسپارتاک مسکو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شوروی بازی کرده است.
گنریخ فدوسوف (؛ – ) بازیکن فوتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال شینیک یاروسلاول و باشگاه فوتبال دینامو مسکو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شوروی بازی کرده است.
ولادیمیر یروخین (; – ) بازیکن فوتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال دینامو کی یف اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اوکراین بازی کرده است.
ویکتور تساریوف (؛ – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان دوستی شده است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال دینامو مسکو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شوروی بازی کرده است.
والنتین بوبوکین (؛ – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان دوستی و مدال شجاعت کار شده است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال زسکا مسکو و باشگاه فوتبال لوکوموتیو مسکو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شوروی بازی کرده است.
رستگاری خونین یک فیلم اکشن و جنایی آمریکایی محصول سال ۲۰۱۳ به کارگردانی جورجیو سرافینی و شاون سورگوس است. این فیلم در ۲۴ سپتامبر ۲۰۱۳ به صورت ویدئویی در قالب دی وی دی و دیسک بلوری در ایالات متحده و کانادا منتشر شد. در این فیلم دولف لاندگرن، بیلی زین، جیانی کاپالدی، وینی جونز و رابرت داوی ایفای نقش می کنند. داستان. کوین (بیلی زین) پسر یک مافیوز معروف و قدرتمند است. در طول یک شب همه چیز را از دست می دهد. کوین با خیانت توسط فردی از حلقه درونی خود، راه اندازی و دستگیر می شود. پدرش (پدرسالار امپراتوری جنایتکار) کشته می شود و برادرش مشکوک می شود که او پشت همه این اتفاقات است. هنگامی که او از زندان آزاد می شود، سعی می کند از شیاطین گذشته خود فرار کند، اما این به یک کار غیرممکن تبدیل می شود. کمپبل (وینی جونز) رهبر ظالم جدید «شرکت» است و او نمی گذارد کوین در آرامش زندگی کند؛ بنابراین به جای فرار از آنها، کوین شروع به مبارزه می کند. او با سرسپردگی و دوست سابق خود، سوئدی (دولف لاندگرن) به نیروهای جدید می پیوندد و سعی می کند با مبارزه رو در رو با دشمنان، موقعیت قدرتمند خود را در میان مافیوزها به دست آورد.
آی اس-۳ یک تانک سنگین ساخت اتحاد جماهیر شوروی است که اواخر جنگ جهانی دوم طراحی شد و با وجود این که در این جنگ به کارگرفته نشد، برای چندین دهه در ارتش سرخ و نیروهای مسلح کشورهای متحد شوروی خدمت کرد و در شماری دیگر از درگیری های نظامی از جمله جنگ کره استفاده گردید.
هنر سرقت فیلمی محصول سال ۲۰۱۳ و به کارگردانی جاناتا سوبول است. در این فیلم بازیگرانی همچون کرت راسل، جی باروشل، کاترین وینیک، کریس دیامانتوپولوس، کنت ولش، جیسون جونز، ترنس استامپ، مت دیلون، دوون بوستیک، یوجین لیپینسکی و کامیلا اسکات ایفای نقش کرده اند.
جادوی سیاه (انگلیسی: Black Magic) آهنگی است که توسط گروه دخترانه بریتانیایی لیتل میکس ضبط شده است که در ۲۱ مه ۲۰۱۵ از طریق سایکو میوزیک و کلمبیا رکوردز به عنوان تک آهنگ اصلی سومین آلبوم استودیویی آن ها به نام "عجیب شدن" (۲۰۱۵) منتشر شد. این تک آهنگ پس از انتشار مورد تحسین منتقدان موسیقی قرار گرفت، آن ها این موزیک را به دلیل صدای جذاب و سرعت باحال آن تحسین کردند و با آهنگ های اولین آلبوم آن ها، "دی ان ای" (۲۰۱۲) مقایسه شد.
پدرو مارتینز (زاده ۳ نوامبر ۱۹۸۵) سرمربی کنونی فوتبال اهل پرتغال است. او هم اکنون هدایت تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال پرتغال را بر عهده دارد. او سابقه هدایت باشگاه فوتبال ریو آوه را دارد. افتخارات. به عنوان سرمربی. مافرا ناسیونال ریو آوه
تی-۱۰ یک تانک سنگین دوره جنگ سرد ساخت اتحاد جماهیر شوروی است که به عنوان آخرین نمونه از تانک های سری آی اس سال ۱۹۴۸ طراحی شد. این تانک در ابتدا آی اس-۸ و آی اس-۹ (مخفف ژوزف استالین) نامیده می شد اما در دوران استالین زدایی به تی-۱۰ تغییر عنوان داد. تی-۱۰ برای چندین دهه در ارتش سرخ و نیروی زمینی روسیه خدمت کرد و در شماری از درگیری های نظامی از جمله تهاجم اعضای پیمان ورشو به چکسلواکی استفاده شد.
«من را مثل خودت دوست داشته باش» (انگلیسی: Love Me Like You) آهنگی از گروه دخترانه بریتانیایی لیتل میکس است. این آهنگ از طریق سایکو میوزیک و کلمبیا رکوردز به عنوان دومین تک آهنگ از سومین آلبوم استودیویی این گروه، "عجیب شدن" (۲۰۱۵) منتشر شد. تهیه کنندگی این آهنگ بر عهده استیو مک بود که به همراه ایان جیمز، کامیل پرسل و جیمز نیومن این آهنگ را نوشته است.
پردازنده تک هسته ای ریزپردازنده ای است که یک هسته روی قالب خود دارد. چرخه fetch-decode-execut را یک بار در هر چرخه ساعت انجام می دهد، زیرا فقط روی یک رشته اجرا می شود. رایانه ای که از یک CPU تک هسته ای استفاده می کند معمولاً کندتر از یک سیستم چند هسته ای است. پردازنده های تک هسته ای قبلاً در رایانه های رومیزی رایج بودند، اما از آنجایی که برنامه ها به قدرت پردازش بیشتری نیاز داشتند، سرعت پایین تر سیستم های تک هسته ای به مضراتی برای عملکرد تبدیل شد. ویندوز تا زمان انتشار ویندوز 11 از پردازنده های تک هسته ای پشتیبانی می کرد، جایی که به پردازنده دو هسته ای نیاز است. پردازنده های تک هسته ای هنوز در برخی شرایط خاص مورد استفاده قرار می گیرند. برخی از سیستم های قدیمی قدیمی مانند سیستم عامل های قدیمی (مانند ویندوز 98) نمی توانند از پردازنده های چند هسته ای سود ببرند. پردازنده های تک هسته ای نیز در رایانه های سرگرم کننده مانند Raspberry Pi و میکروکنترلرهای Single-board استفاده می شوند. تولید پردازنده های دسکتاپ تک هسته ای در سال 2013 با Celeron G470 به پایان رسید. توسعه. اولین پردازنده تک هسته ای اینتل 4004 بود که در 1
5 نوامبر 1971 توسط اینتل به صورت تجاری عرضه شد. از آن زمان تاکنون، پیشرفت های زیادی در پردازنده های تک هسته ای انجام شده است که از 740 کیلوهرتز اینتل 4004 به 2 گیگاهرتز سلرون G470 می رسد.
مرغابی های نوک پهن یک سرده یا زیرسرده ای از خانواده مرغابیان است که شامل نوک پهن ها، خوتکای ابروسفید و چندین گونه از خوتکاهای آمریکایی است. سردهٔ "Spatula" در اصل توسط جانورشناس آلمانی فردریش بوی در سال ۱۸۲۲ پیشنهاد شده بود. گونه نماد آن نوک پهن شمالی است. نام "Spatula" از واژهٔ لاتین "spoon" گرفته شده است که کلمه انگلیسی " spatula " نیز از آن است. گونه های موجود. این سرده ۱۰ گونه دارد:
رامون مایرگر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پاراگوئه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ناسیونال پاراگوئه اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال پاراگوئه بازی کرده است.
ادلمیرو آروالو (؛ ۱۷ ژانویه ۱۹۲۹ – ۳ ژانویه ۲۰۰۸) بازیکن فوتبال اهل پاراگوئه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی الیمپیا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال پاراگوئه بازی کرده است.
خوان لسکانو (; – ) بازیکن فوتبال اهل پاراگوئه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی الیمپیا و باشگاه فوتبال پنیارول اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال پاراگوئه بازی کرده است.
ایگناسیو آچوکارو (; – ) بازیکن فوتبال اهل پاراگوئه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال سویا و باشگاه ورزشی الیمپیا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال پاراگوئه بازی کرده است.
سالوادور ویالبا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پاراگوئه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال لیبرتاد اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال پاراگوئه بازی کرده است.
الیخیو اچاگوئه (; – ) بازیکن فوتبال اهل پاراگوئه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی الیمپیا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال پاراگوئه بازی کرده است.
اسکار آگیلرا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پاراگوئه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال سویا، باشگاه ورزشی الیمپیا، و باشگاه فوتبال گرانادا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال پاراگوئه بازی کرده است.
خورخه رومرو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پاراگوئه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال رئال اویدو، باشگاه فوتبال سول ده آمریکا، و باشگاه فوتبال لیبرتاد اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال پاراگوئه بازی کرده است.
خوسه پارودی (؛ ۳۰ اوت ۱۹۳۲ – ) بازیکن فوتبال اهل پاراگوئه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی لاتزیو، باشگاه ورزشی الیمپیا، باشگاه فوتبال لاس پالماس، باشگاه فوتبال جنوآ، باشگاه فوتبال نیم المپیک، و باشگاه فوتبال پادوا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال پاراگوئه بازی کرده است.
ساموئل آگیلار (؛ ۱۶ مارس ۱۹۳۳ – ۱۲ مه ۲۰۱۳) بازیکن فوتبال اهل پاراگوئه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال دپورتیوو پریرا، باشگاه فوتبال لیبرتاد، و باشگاه ورزشی الیمپیا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال پاراگوئه بازی کرده است.
داریو سگوویا (; – ) بازیکن فوتبال اهل پاراگوئه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال سول ده آمریکا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال پاراگوئه بازی کرده است.
لوئیس سانتوس سیلوا () بازیکن فوتبال اهل پاراگوئه بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال پاراگوئه بازی کرده است.
لوئیس گینی (؛ زادهٔ ۳۱ اکتبر ۱۹۳۵) بازیکن فوتبال اهل پاراگوئه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال سول ده آمریکا و باشگاه ورزشی الیمپیا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال پاراگوئه بازی کرده است.
«ترانه عشق مخفی» (انگلیسی: Secret Love Song) آهنگی است که توسط گروه دخترانه بریتانیایی لیتل میکس با همکاری خوانندهٔ آمریکایی، جیسون درولو منتشر شده است. این آهنگ به عنوان سومین تک آهنگ از سومین آلبوم استودیویی لیتل میکس، توسط سایکو میوزیک و کلمبیا رکوردز منتشر شد.
کلاودیو لسکانو (; نامشخص – ) بازیکن فوتبال اهل پاراگوئه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال دپورتیوو پریرا و باشگاه ورزشی الیمپیا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال پاراگوئه بازی کرده است.
خیلبرتو پنایو (; – ) بازیکن فوتبال اهل پاراگوئه بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال سول ده آمریکا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال پاراگوئه بازی کرده است.