Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ئوریتزیو ساووی در کونئو محاصره شد، اما تسلیم نشد. سپس دوشس بیوه به او پیشنهاد صلح با خود را داد. او شرایط خود را مطرح کرد. پس از اینکه این شرایط در دربار سلطنتی در پاریس تصویب شد، او با آنها موافقت کرد. ازدواج. بر اساس پیمانی که در ۱۴ ژوئن ۱۶۴۲ در رم بین شاهزادگان و دوشس بیوه منعقد شد، مائوریتزیو از ساووی عنوان شاهزاده اونگلیا را دریافت کرد و به عنوان فرماندار نیس منصوب شد. طبق همان پیمان، در ۲۸ اوت (یا ۱۸ اوت) ۱۶۴۲، شاهزاده چهل و نه ساله با خواهرزاده سیزده ساله خود، پرنسس لوئیزا کریستینا از ساووی (۲۷ ژوئیه ۱۶۲۹–۱۵ مه ۱۶۹۲)، دختر برادر فقیدش دوک و دوشس بیوه، ازدواج کرد. در ۱۰ نوامبر ۱۶۴۲، او از مقام خود به عنوان کاردینال پروتودئاکون در کلیسای سانتا ماریا در ویا لاتا صرف نظر کرد. در ۱ دسامبر همان سال، پاپ اوربان هشتم استعفای او را پذیرفت، ازدواج شاهزاده را معتبر دانست و او را به عنوان سفیر پاپ در مادرید منصوب کرد. او تنها در ۱۳ آوریل ۱۶۴۳ رسماً از مقام روحانیت برکنار شد. در سال ۱۶۴۸، عنوان مارکیز برتزیو نیز به او اعطا شد. شاهزاده و همسر جوانش از نیس به تورین نقل مکان کردند و در ویلا دل رینو، که او بین سال های
۱۶۱۵ تا ۱۶۱۹ ساخته بود، ساکن شدند. ازدواج آنها بدون فرزند بود. مائوریتزیو ساووی سال های آخر عمر خود را به تحقیق در فلسفه و ادبیات اختصاص داد. او در ۴ اکتبر ۱۶۵۷ در تورین درگذشت. علت مرگ او سکته مغزی بود. مائوریتزیو ساووی در صومعه سن میشل در کوه پیرچیریانو در پیمونت به خاک سپرده شد. بعداً، بنای یادبودی برای او در ورودی کلیسای سانتا ماریا در ویا لاتا در رم ساخته شد که به آخرین مکان خدمت مذهبی شاهزاده تبدیل شد. سوابق و فعالیت ها. در بهار ۱۶۲۰، لویی سیزدهم او را به عنوان کاردینال محافظ فرانسه منصوب کرد. در سال ۱۶۱۱، او به عنوان راهب اعظم افتخاری کلیسای مقدس سن میشل منصوب شد. در سال ۱۶۱۵، در غیاب پدرش چارلز امانوئل اول، او برای مدت کوتاهی سپهبد پیدمونت و فرماندار آست بود. در آغاز سلطنت برادر بزرگترش، او «کاپیتان کمانداران پیدمونت» و «نگهبان و فرمانده اردوگاه یک هنگ سواره نظام» بود. در سال ۱۶۱۸، او به پاریس فرستاده شد تا ازدواج برادرش ویکتور آمادئوس اول ساووا را با کریستین بوربون-فرانس، دختر هنری چهارم فرانسه، ترتیب دهد. پدرش، با نامه های ثبت اختراع مورخ ۱۷ دسامبر ۱۶۲۰، شهرستان بارسلونت را به عنوان یک بخش الحاقی به
او اعطا کرد. او در گردهمایی ۲۸ ژانویه ۱۶۲۱ که پاپ گرگوری پانزدهم را انتخاب کرد، شرکت نکرد. او در ۱۸ فوریه ۱۶۲۱ کلاه قرمز و در ۱۷ مارس ۱۶۲۱ منصب شماسی سانتا ماریا نوئووا را دریافت کرد. در ۱۹ آوریل ۱۶۲۱، او منصب شماسی سنت اوستاچیو را برگزید و در واتیکان به عنوان محافظ فرانسه منصوب شد. با این حال، او در مجمع عمومی سال ۱۶۲۳ که پاپ اوربان هشتم را انتخاب کرد، شرکت کرد و برای انتصاب او و در نتیجه جلب رضایت فرانسه سخت تلاش کرد. در ۱۶ مارس ۱۶۲۶، منصب شماسی سانتا ماریا در ویا لاتا را برگزید و از آن سال تا زمان استعفایش، پروتودئاکون کاردینال بود. در سال ۱۶۲۶، او آکادمی دسیوزی را در رم تأسیس کرد که در کاخ کاپیتولین او تشکیل جلسه می داد. اعضای آن شامل دانشمندان رومی مانند برونی، ماسکاردی، مالوِزی و پالاویچینو و همچنین روشنفکران تورین مانند لودوویکو دِآگلیه و امانوئله تِسائورو بودند. پس از پیمان ریوولی در سال ۱۶۳۵، او با اتحاد بین پادشاهی فرانسه و دوک نشین ساووی مخالفت کرد و به جای پادشاهی فرانسه، حمایت امپراتوری اسپانیا در ایالات پاپی را پذیرفت و بدین ترتیب مشاجره ای داغ با نایب السلطنه های ساووی برانگیخت. در ۷ اکتبر ۱۶۳
۷، ویکتور آمادئوس اول درگذشت و برادرزاده اش فرانچسکو جیاچینتو جانشین او شد. در حالی که او هنوز نوزاد بود، مادرش کریستینا دی بوربون-فرانس نایب السلطنه شد. موریس سپس با برادرش توماس برای رسیدن به تاج و تخت توطئه کرد و در ایالت های مختلف به دنبال حمایت بود. اشراف، روحانیون و طبقات متوسط رو به بالا به دو حزب تقسیم شدند: «اصول گرایان»، طرفدار اسپانیا و بنابراین حامیان او، و «مادامیست ها»، طرفدار فرانسه و طرفدار «مادام رویال» (همان طور که ماریا کریستینا شناخته می شد). این درگیری ها منجر به وقوع جنگ داخلی پیدمونت شد. در اوت ۱۶۳۹، مادام رویال مجبور شد به همراه پسرش، چارلز امانوئل، وارث تاج و تخت، از تورین (که به دست نیروهای شاهزاده افتاده بود) فرار کند. با این حال، تا نوامبر، آنها به لطف مهارت و توانایی بالای سپهبد او، مارکی پیانزا، کارلو امانوئل فیلیبرتو جیاچینتو دی سیمیانا، توانستند به شهر بازگردند. صلح نیز به لطف توافق ازدواج بین کاردینال موریس و خواهرزاده دوازده ساله اش حاصل شد. لوئیزا کریستینا یا لودوویکا، در ۲۱ سپتامبر ۱۶۴۱ در نیس، در کاخ شاهزاده موریس، جایی که یک محراب موقت برپا شده بود، جشن گرفته شد. شاهدان ع
روسی مارکی آگلیه و مارکی پیانزا، رئیس سابق شورای نیابت سلطنت مادام کریستینا، بودند. در مجلس ۱ دسامبر ۱۶۴۲، پاپ اوربان هشتم استعفای کاردینال خاندان ساووی را اعلام کرد، به سفیر در مادرید ارائه داد و ازدواج او را معتبر اعلام کرد. برادرزاده اش، شارل امانوئل دوم، تحت نیابت سلطنت مادام رویال، با نامه های ثبت اختراع مورخ ۱۳ آگوست ۱۶۴۲، به موریس قلمرو اونگلیا را به عنوان یک ضمیمه اعطا کرد. در سال ۱۶۴۸، پس از استعفا از مقام کاردینالی، موریس عنوان مارکی آرگنترا و برسزیو را از برادرزاده اش شارل امانوئل دوم ساووی (که اکنون به طور کامل دوک بود) دریافت کرد. پس از عروسی، این زوج برای زندگی به نیس رفتند، جایی که موریس به عنوان فرماندار منصوب شده بود. آنها فرزندی نداشتند و شاهزاده بقیه عمر خود را به مطالعه فلسفه و ادبیات اختصاص داد. مرگ. مائوریتسیو در ۴ اکتبر ۱۶۵۷ در تورین، در ویلا دلا رجینا درگذشت. مراسم تشییع جنازه ای باشکوه در ۲۴ اکتبر با خطابه «ایل قلم» (استوانه)، سروده محقق مشهور امانوئله تساورو، برگزار شد. جسد او ابتدا در کلیسای جامع تورین به خاک سپرده شد و در سال ۱۸۳۶، به دستور شاه چارلز آلبرت ساووی، به همراه دیگر اعضا
ی برجسته خاندان ساووی (از جمله دوک نوزاد فرانچسکو جیاچینتو) به کلیسای جامع سن میشل منتقل شد.
روابط آنگولا و ایتالیا، روابط دوجانبه بین آنگولا و ایتالیا است. روابط دیپلماتیک رسمی بین دو کشور در ۴ ژوئن ۱۹۷۶، اندکی پس از استقلال آنگولا از پرتغال در ۱۱ نوامبر ۱۹۷۵، برقرار شد. تاریخچه. در ۱۸ فوریه ۱۹۷۶، پس از جنگ استقلال آنگولا، ایتالیا اولین کشور بلوک غرب بود که جمهوری تازه تأسیس آنگولا را به رسمیت شناخت. روابط دیپلماتیک رسمی در ۴ ژوئن ۱۹۷۶ برقرار شد. در سال های پس از برقراری روابط دیپلماتیک، ایتالیا و آنگولا چندین توافق نامه برای تقویت همکاری های دوجانبه خود امضا کردند. در ۱۰ آوریل ۱۹۷۶، توافق نامه حمل و نقل هوایی برای تسهیل ارتباط هوایی بین دو کشور امضا شد. در ۳ آگوست ۱۹۷۷، هر دو کشور یک توافق نامه همکاری فنی و یک یادداشت تفاهم امضا کردند که منجر به ایجاد یک کمیسیون مشترک با هدف تقویت همکاری در بخش های مختلف شد. در طول جنگ داخلی آنگولا، ایتالیا روابط دیپلماتیک خود را با آنگولا حفظ کرد و از طریق تلاش های بشردوستانه به مشارکت خود ادامه داد. سازمان های غیردولتی، دانشگاه ها و مبلغان ایتالیایی در این دوره در آنگولا فعال بودند. در سال های اخیر، ایتالیا و آنگولا برای تعمیق همکاری های خود تلاش کرده اند. دیداره
ای سطح بالا و امضای توافق نامه های مختلف، روابط دوجانبه را تقویت کرده است.در ماه مه ۲۰۲۳، ژوآو لوورنسو، رئیس جمهور آنگولا، با جورجا ملونی، نخست وزیر ایتالیا، دیدار کرد و در آنجا تأکید کرد که ایتالیا «شریک ضروری» به ویژه در زمینه های تجارت و کسب و کار است. روابط اقتصادی. آنگولا سومین شریک تجاری بزرگ ایتالیا در کشورهای جنوب صحرای آفریقا است. از جمله شرکت های ایتالیایی فعال در آنگولا می توان به انی و سایپم در بخش نفت و مایر تکنیمونت در بخش انرژی های تجدیدپذیر اشاره کرد. در سال ۲۰۲۲، حجم کل تجارت بین دو کشور به بالاترین حد خود در دهه گذشته، یعنی ۱٫۸ میلیارد یورو رسید. صادرات از آنگولا ۱٫۵ میلیارد یورو بود که بیشتر آن (۹۳٫۲٪) صادرات نفت خام بود، در حالی که ارزش صادرات از ایتالیا ۳۶۸ میلیون یورو بود. در سال ۲۰۲۳، تجارت دوجانبه بین آنگولا و ایتالیا تقریباً به ۱٫۴ میلیارد دلار رسید که در آن آنگولا حدود ۸۰۰ میلیون دلار کالا صادر و تقریباً ۵۸۸ میلیون دلار از ایتالیا وارد کرد. صادرات آنگولا به ایتالیا همچنان عمدتاً تحت سلطه نفت خام بود که بیش از ۹۷ درصد از کل ارزش صادرات را تشکیل می داد. در مقابل، صادرات ایتالیا به آنگو
لا همچنان به طور قابل توجهی متنوع بود. توربین های گازی (۴۶٫۶ میلیون دلار) در کنار سایر ماشین آلات و کالاهای تولیدی، برترین صادرات ایتالیا بودند. همکاری دفاعی. ایتالیا و آنگولا چارچوبی برای همکاری دفاعی ایجاد کرده اند که از طریق توافق نامه هایی مانند قانون شماره ۱۱ مورخ ۲۵ ژانویه ۲۰۱۷ رسمیت یافته است، که توافق نامه دوجانبه سال ۲۰۱۳ را برای تسهیل همکاری در زمینه هایی از جمله آموزش نظامی، لجستیک و فناوری دفاعی تصویب کرد. در سال های اخیر، ایتالیا علاقه خود را به گسترش همکاری های نظامی با آنگولا، به ویژه در زمینه امنیت دریایی، هوانوردی و آموزش ابراز کرده است. شرکت های دفاعی ایتالیایی، مانند لئوناردو اس.پی.ای.، مشارکت هایی را برای پشتیبانی از قابلیت های آنگولا در زمینه هایی از جمله هوافضا، دفاع و امنیت سایبری بررسی کرده اند. ایتالیایی های مهاجر. کارهای بشردوستانه و تبشیری مبلغان مذهبی، و همچنین حضور یک جامعه مستحکم ایتالیایی، در دوران آنگولای پرتغال قابل توجه بود و حتی پس از استقلال آنگولا نیز همچنان اهمیت داشت. ماموریت های دیپلماتیک. سفارت ایتالیا در آنگولا در لوآندا واقع شده و در ژوئیه ۲۰۰۴ تأسیس شده است. سفارت آ
نگولا در ایتالیا در رم واقع شده است.
اوژن موریس، کنت سواسون (; – ) نجیب زاده ای فرانسوی-ایتالیایی، ژنرال و عضو خاندان ساووی-کارینیانو بود. او عنوان کنت سواسون را داشت و پدر فیلد مارشال امپراتوری، شاهزاده اوژن ساووی، بود. زندگی نامه. اوژن موریس در شامبری، ساووی متولد شد. او پسر توماس فرانسیس، شاهزاده کارینیانو و ماری دو بوربون، کنتس سواسون بود. او نوه چارلز امانوئل اول، دوک ساووی و کاترین میکائلا از اتریش بود. در ۲۱ فوریه ۱۶۵۷، او با المپیا مانچینی «زیبا و شوخ طبع»، خواهرزاده کاردینال مازارین، دختر میشل مانچینی و جرونیما مازارینی، ازدواج کرد. او از طریق نفوذ همسرش به مناصب بالای نظامی دست یافت. او در شکست دادن اسپانیایی ها در نبرد دونز در سال ۱۶۵۸ نقش داشت. او در لشکرکشی های فلاندرز (۱۶۶۷)، فرانش-کنته (۱۶۶۸) و هلند (۱۶۷۲) شرکت داشت؛ و به عنوان سفیر فوق العاده فرانسه در تاجگذاری چارلز دوم انگلستان حضور داشت. او در سال ۱۶۷۳ در اونا در وستفالی، بر اثر تب کشنده درگذشت، اگرچه صداهایی مبنی بر مسموم شدن او وجود داشت. سال های اولیه. اوژن موریس در ۲ مه ۱۶۳۳ در شامبری به دنیا آمد، سومین پسر توماس فرانسیس ساووی، شاهزاده کاریگنانو، و ماری بوربون-سواسون، که ا
ز او عنوان کنت سواسون را به ارث برد. او از طریق پدرش نوه دوک چارلز امانوئل اول ساووی (۱۵۶۲–۱۶۳۰) و برادرزاده پادشاه اسپانیا فیلیپ دوم بود، در حالی که از طریق خانواده مادری با خانواده بوربون-کنده خویشاوند بود. خواهر بزرگترش، لوئیز کریستین (۱۶۲۷–۱۶۶۹)، در سال ۱۶۵۳ با فردیناند ماکسیمیلیان، ولیعهد مارگراو بادن-بادن، ازدواج کرد. او مادر تورکنلویی های مشهور، مارگراو لویی ویلیام بادن-بادن، برادرزاده ای بود که اوژن موریس همیشه به او بسیار نزدیک بود و اشتیاقش به اسلحه را به او منتقل کرد. برادر بزرگترش، امانوئل فیلیبرتو، که کر و لال بود، پس از مرگ پدرش عنوان شاهزاده کاریگنانو را به ارث برد و سلسله ساووی-کاریگنانو را که بعدها پادشاهان آینده ایتالیا را به وجود آورد، ادامه داد. اوژن موریس، در سال های اولیه زندگی اش، در دربار تورین اقامت داشت، جایی که برای او یک حرفه کلیسایی برنامه ریزی شده بود. با این حال، این طرح در سال ۱۶۵۶، پس از مرگ برادر بزرگتر دومش، جوزپه امانوئل (۱۶۳۱–۱۶۵۶)، کنار گذاشته شد. پس از مرگ پدرش در سال ۱۶۵۶، او از مادرش عنوان کنت سواسون (که توسط همسر سابق پدرش به دست آمده بود) را دریافت کرد و با او به فرا
نسه، به دربار ورسای، نقل مکان کرد. اوژن موریس به عنوان بخشی از میراث مادرش، هتل سواسون را نیز دریافت کرد که توسط کاترین دو مدیچی در پاریس ساخته شده بود و اکنون کاخ بورس پاریس است. سپس از پسرعمویش، دوک ساووی، اجازه تأسیس شاخه ای از خاندان ساووی-کاریگنانو، به نام خاندان ساووی-سواسون، را دریافت کرد. دوران نظامی. اوژن موریس به دلیل اصالت خانوادگی و جایگاه برجسته اش به عنوان شاهزاده خون پیدمونت، و همچنین ارتباطاتش با بوربون ها، تصمیم گرفت حرفه نظامی را در ارتش فرانسه دنبال کند و به لطف جایگاهش در دربار، به سرعت پیشرفت کرد. با وجود این، به نظر نمی رسید که در این هنر مهارت خاصی داشته باشد: «به طور طبیعی، به نظر می رسد که او مهربان، به دور از پیچیدگی، از نظر فکری خیلی با استعداد نبوده، اما مهمتر از همه، سربازی بود که از نبرد می ترسید و از افتخار دوری می کرد.» او به ویژه در اوایل دوران نظامی خود، به شدت مورد توجه کاردینال مازارین بود، که با خواهرزاده اش، المپیا مانچینی (رم، ۱۶۴۰ - بروکسل، ۹ اکتبر ۱۷۰۸) ازدواج کرد. او در ۲۱ فوریه ۱۶۵۷ در پاریس ازدواج کرد. اولین نبردهایی که او فرصت شرکت در آنها را داشت، در طول جنگ فرانس
ه و اسپانیا (۱۶۳۵–۱۶۵۹)، پس از صلح وستفالی بود. در ژوئیه ۱۶۵۷، او در محاصره مونتمدی شرکت کرد. در ۱۸ نوامبر ۱۶۵۷، به عنوان سرهنگ کل نیروهای مزدور سوئیس و گریزونز در خدمت فرانسه منصوب شد. سپس در محاصره دانکرک (۱۶۵۸)، در فتح دوئه و اودنارد (۱۶۶۷) و در لشکرکشی فرانش-کنته علیه اسپانیا شرکت کرد. او در سال ۱۶۶۲ به مناسبت تاجگذاری چارلز دوم انگلستان، فرماندار بوربون ها و استان های شامپاین و بری و سفیر فوق العاده فرانسه در لندن شد. او در ارتش فرانسه خود را متمایز کرد و به درجه سپهبدی (۱۶۷۲) رسید. از سال ۱۶۷۲ تا ۱۶۷۸، او در جنگ علیه جمهوری فرانسه در کنار مارشال تورن در شارلروا جنگید. تورن، که قبلاً در طول جنگ فرانسه و اسپانیا با او خدمت کرده بود، او را یکی از توانمندترین افسران ارتش فرانسه می دانست. در سال ۱۶۶۲، شهر ایووی را که اخیراً توسط ارتش فرانسه (که قبلاً بخشی از لوکزامبورگ و بنابراین هلند اسپانیا بود) فتح شده بود، به عنوان تیول به دست آورد، که به افتخار عنوان اصلی پدرش به دوک نشین ارتقا یافت و به کاریگنان تغییر نام داد. مرگ ناگهانی. اوژن موریس در سال های آخر عمرش. اوژن موریس، در حالی که در یک لشکرکشی نظامی در نز
دیکی شهر اونا در وستفالن بود، در ۶ ژوئن ۱۶۷۳، در سن ۴۰ سالگی، بر اثر تب ناگهانی درگذشت، اما همچنین شایعه شده بود که او مسموم شده است. با شنیدن این شایعات، لویی چهاردهم دستور کالبدشکافی جسد کنت سواسون را برای تعیین علت مرگ صادر کرد، اما پزشکانی که این عمل را انجام دادند گفتند هیچ اثری از مسمومیت پیدا نشده است. در سال ۱۶۷۹، در جریان ماجرای مسمومیت، نظریه مسمومیت دوباره مطرح شد، اما این بار همسرش، المپیا، مقصر شناخته شد. او به دلیل وخامت روابطشان که منجر به تبعید اجباری کنتس شد، مظنون به مسموم کردن او بود. در ۲۳ ژوئیه ۱۶۷۳، پس از ادای احترامات فراوان، سرانجام جسد او در آرامگاه کنت های سواسون، در شارتروز دوبووا در نزدیکی گایون به خاک سپرده شد، در حالی که قلب او به درخواست مادرش در صومعه کارملیت در پاریس قرار داده شد. پس از مرگ ناگهانی او و تبعید همسرش، فرزندانش، از جمله ژنرال مشهور آینده، اوژن، به مادربزرگشان ماری دو بوربون-سواسون و عمه شان لوئیز-کریستین سپرده شدند و توانستند با آنها در پاریس بمانند. پس از مرگ او، پسرش لویی-توماس جانشین او شد. خانواده. لویی-توماس عنوان کنت را به ارث برد و بدین ترتیب نسل ساووی-کار
یگنانو-سواسون را ادامه داد. پیوند اوژن-موریس و المپیا مانچینی جایگاه او را در دربار فرانسه بیش از پیش افزایش داد: در سال ۱۶۵۸، او خانواده دوک ساووی را در دیدار با پادشاه فرانسه در لیون همراهی کرد. به لطف عموی بانفوذ همسرش، کاردینال مازارین، المپیا در سال ۱۶۶۰ به عنوان ندیمه ملکه ماریا ترزا نیز منصوب شد. با این حال، حتی پس از مرگ مازارین در مارس ۱۶۶۱، اوژن-موریس و همسرش لطف پادشاه را از دست ندادند. المپیا بیش از پیش به شوهرش وابسته شد، زیرا در تمام دسیسه هایی که در دربار درگیر آن بود، او همیشه از او دفاع می کرد، که ناگزیر منجر به وخامت روابط او با لویی چهاردهم شد. وقتی المپیا سرانجام با مادام دو ناویه درگیر شد، اوژن موریس، دوک ناویه را به دوئل دعوت کرد و پادشاه را مجبور کرد که او را برای مدت کوتاهی از دربار تبعید کند. تبعید بسیار طولانی تری (آوریل ۱۶۶۵ - پاییز ۱۶۶۶) پس از دخالت المپیا در ماجرای لوئیز دو لا والیر، معشوقه وقت پادشاه، رخ داد. اوژن موریس دستور دریافت کرد «اگر یک مقام رسمی نیست، حداقل یک علامت واضح برای کناره گیری با همسرش به شامپاین برای انجام وظایف خود به عنوان فرماندار استان.» لویی توماس، کنت سو
اسون (۱۶۵۷–۱۷۰۲) با اورانی دو لا کراپت دو بووه (۱۶۵۵–۱۷۱۷) ازدواج کرد و صاحب فرزند شد.
رینبو های یک فرنچایز عروسک مد می باشد که توسط مایکل اسکات اندرسون خلق گردیده و در ابتدا با نام رینبو سورپرایز در سال ۲۰۲۰ توسط شرکت اسباب بازی آمریکایی ام جی ای انترتینمنت معرفی و به عنوان شاخه ای فرعی از برند "پوپسی اسلایم سورپرایز" عرضه گردید. داستان پیش زمینهٔ این فرنچایز حول محور یک دبیرستان نخبهٔ هنرهای می چرخد که دانش آموزان آن الهام گرفته از رنگ های رنگین کمان هستند. در پایان سال ۲۰۲۰، برند رینبو های از دیگر برندهای ام جی ای مستقل شد و با فرنچایزی سمعی بصری که مجموعه های اینترنتی پویانمایی کوتاه و قسمتی مرتبط با دنیای خود عرضه شد؛ این محتواها عمدتاً در یوتیوب منتشر می شدند و بعدها در نتفلیکس نیز در دسترس قرار گرفتند. ام جی ای در فوریهٔ سال ۲۰۲۲ از نخستین اسپین آف رسمی این فرنچایز با نام "شدو های" رونمایی کرد؛ این مدرسه رقیب این برند است و در آن رنگ های سطح خاکستری به چشم می خورند که در تضاد با رنگ های میزبانان اصلی می باشد. تاریخچه. ام جی ای در سال ۲۰۱۹ خط تولیدی از عروسک های مد ۱۴ اینچی به نام "رینبو سورپرایز" را تحت برند "پوپسی" عرضه کرد. هرچند این عروسک ها تا حدی شباهت به عروسک های "رینبو های" داشتن
د، اما از اندازهٔ بزرگ تری برخوردار بودند و چشم هایشان نقاشی شده بود، نه فرو رفته. این چهار عروسک در سال بعد مجدداً تحت برند "رینبو های" و با بسته بندی جدید منتشر شدند. خط تولید رینبو سورپرایز همچنین شامل مجموعهٔ عروسک های فانتزی فرندز می شد که در بلایند باکس قرار داشتند؛ این مجموعه بعدها جزو برند "رینبو های" قرار گرفت.
ویکتور آمادئوس ساووی (; – ) پسر ارشد ویکتور آمادئوس دوم، دوک ساووی و همسر فرانسوی اش، آن ماری دورلئان، بود. او از بدو تولد وارث بلافصل ساووی بود و به همین دلیل به عنوان شاهزاده پیدمونت شناخته می شد. او از سپتامبر ۱۷۱۳ تا سپتامبر ۱۷۱۴ در غیاب پدرش به عنوان نایب السلطنه ساووی فعالیت می کرد. او در سن ۱۵ سالگی بر اثر آبله درگذشت. زندگی نامه. شاهزاده پیدمونت در ۶ مه ۱۶۹۹ در تورین متولد شد. او پنجمین فرزند و اولین پسر والدینش، ویکتور آمادئوس دوم ساووی و آن ماری دورلئان بود و با نام های ویکتور آمادئوس جان فیلیپ غسل تعمید داده شد. او در تمام طول عمرش با پدرش نزدیک ماند. اگرچه والدینش با هم صمیمی نبودند، اما او همچنین رابطه نزدیکی با مادرش، خواهرزاده لویی چهاردهم فرانسه، داشت. از بدو تولد، او به عنوان شاهزاده پیدمونت، که سبک معمول وارث بلافصل دوک ساووی است، شناخته می شد. ویکتور آمادئوس در زمانی متولد شد که خاندان ساووی برای جانشینی به یک وارث مرد نیاز داشت، زیرا دوک نشین قانون سالیک را رعایت می کرد که زنان را از به ارث بردن تاج و تخت منع می کرد. تولد او با جشن بزرگی روبرو شد و در طول زندگی اش، سلامتی اش نیاز به توجه م
داوم داشت. در طول نبرد تورین، او، مادر، مادربزرگ و برادر کوچکترش، چارلز امانوئل، برای حفظ امنیت خود مجبور به فرار از تورین و رفتن به جنوا شدند. پدرش در نبردی که در غرب شهر انجام شد، شرکت کرد. شاهزاده در سال ۱۷۰۸ از مراقبت زنان منتقل شد. در سال ۱۷۱۳، در پایان جنگ جانشینی اسپانیا، طبق پیمان اوترخت، سیسیل به دوک ساووی، پدر ویکتور آمادئوس، واگذار شد. به این ترتیب، ویکتور آمادئوس وارث یک پادشاهی شد، نه فقط یک دوک نشین. در ماه سپتامبر، والدینش برای تاجگذاری رسمی به پالرمو در سیسیل رفتند. ویکتور آمادئوس دوم از مادرش، ماری ژان ساووی، خواست تا در غیاب او نیابت سلطنت را بر عهده بگیرد، اما او نپذیرفت و ویکتور آمادئوس جوان تر این سمت را به عهده گرفت. نیابت سلطنت ویکتور آمادئوس با بازگشت پدرش در سپتامبر ۱۷۱۴ پایان یافت. روابط تیره بین ساووی و اتریش باعث شد شاهزاده پیمونت با ماریا آمالیا، دختر امپراتور فقید جوزف اول، ازدواج کند، اما پدرش این نقشه ها را نادیده گرفت. همچنین مذاکراتی برای ازدواج ویکتور آمادئوس با اینفانتا فرانسیسکا ژوزفا از پرتغال یا الیزابت فارنیز انجام شد. ویکتور آمادئوس در ۲۲ مارس ۱۷۱۵ در تورین در اثر ابتل
ا به آبله درگذشت. او در کلیسای جامع تورین به خاک سپرده شد و بعداً به باسیلیکای سوپرگا در خارج از تورین منتقل شد. جسد او در سالن اینفانتی (تالار اینفانتس فرزندان) قرار دارد. برادر کوچکترش، چارلز امانوئل، به عنوان شاهزاده پیمونت جانشین او شد.
شاهزاده بندیتو، دوک شابله (; – ) یک نجیب زاده و رهبر نظامی ایتالیایی بود. او کوچک ترین فرزند پادشاه چارلز امانوئل سوم ساردینیا بود. او با خواهرزاده ناتنی خود ماریا آنا از ساووی ازدواج کرد؛ آنها فرزندی نداشتند. بندتو مالک کاخ چیابلس در تورین بود. زندگی نامه. شابله در کاخ وناریا متولد شد. او کوچک ترین فرزند چارلز امانوئل سوم ساردینیا و الیزابت ترز از لورن بود. مادرش هنگام تولد او درگذشت. او به نام پاپ بندیکت چهاردهم که یک سال قبل از تولدش به مقام پاپی رسید، نامگذاری شد. او که در زمان تولدش با نام های بندتو یا مائوریتزیو نیز شناخته می شد، پس از برادر ناتنی بزرگترش ویکتور آمادئوس، دوک ساووی و پرنس کارلو، تنها برادر تنی اش که در نوزادی درگذشت، سومین نفر در صف تاج و تخت ساردینیا بود. پسرعموهای پدری او شامل لویی پانزدهم، فردیناند ششم آینده اسپانیا و پرنس کاریگنان بودند. پسرعموهای مادری او شامل ملکه آینده ناپل و ماری آنتوانت مشهور بودند. عمویش فرانسیس اول، امپراتور مقدس روم، دخترش، آرشیدوشس ماریا کریستینا از اتریش را به عنوان همسر آینده پیشنهاد داد، اما ازدواج بین این دو هرگز محقق نشد. امپراتور می خواست این ازدواج رو
ابط بین خاندان لورن و خاندان ساووی را تقویت کند. در سال ۱۷۵۳، پدرش کاخ چیابلس فعلی را به عنوان اقامتگاه شخصی خود اعطا کرد. در زمان ساووی بود که این ساختمان تحت نظارت بندتو آلفیری، معمار محبوب ساووی آن دوران، تزئین شد. در سال ۱۷۶۳، پدرش دوک نشین شابله (شاهزاده از بدو تولد دوک شابله لقب گرفته بود) را به همراه زمین های تابعه کورجیو، ترینو، دزان، کرسنتینو، ریوا دی چیری، ول، گمه پولنزو تریسرو و آپرتوله سنتالو به او اعطا کرد. برادرش، که بعدها ویکتور آمادئوس سوم ساردینیا شد، در ۱۹ ژوئن ۱۷۹۶ او را به عنوان مارکی ایوریا منصوب کرد. در سال ۱۷۶۴، شابله همچنین ملک آگلیه، جایی که کاخ دوک آگلیه در آن قرار داشت، را از برادرش خریداری کرد. شابله همچنین به سرپرستی ایگناتیوس بیراگو بورگارو، بهسازی هایی در ساختمان انجام داد. شابله در ۱۹ مارس ۱۷۷۵ در کاخ سلطنتی تورین با ماریا آنا از ساووا ازدواج کرد. ماریا آنا خواهرزاده ناتنی او و ششمین فرزند برادر ناتنی بزرگترش، ویکتور آمادئوس سوم ساردینیا، و همسرش ماریا آنتونیتا از اسپانیا بود. این ازدواج فرزندی به همراه نداشت و ماریا آنا در سال ۱۸۲۴ درگذشت. شابله که به عنوان یک سرباز خوب شناخته
می شد، پس از اعدام لویی شانزدهم در سال ۱۷۹۳، کنترل ارتش ایتالیا را که شامل سربازان فرانسوی بود و قصد بازگرداندن سلطنت در فرانسه را داشت، به دست گرفت. او در نبرد لوانو شرکت کرد. او در سن ۶۶ سالگی در رم درگذشت و در کلیسای سن نیکولو دئی چزارینی به خاک سپرده شد و سپس به کلیسای سلطنتی سوپرگا، تورین منتقل شد. پس از مرگ او، عنوان دوک شابله به تاج بازگشت.
شاهزاده اوژن ژان ساووی (; – ) آخرین کنت سواسون و از بدو تولد عضوی از خاندان ساووی بود. تنها پسر امانوئل توماس، کنت سواسون (عضو خاندان ساووی-کاریگنانو) و پرنسس ماریا ترزیا از لیختن اشتاین، دوشس تروپاو، پس از مرگ پدرش در سال ۱۷۲۹ جانشین او شد، در حالی که وارث بلافصل مادرش باقی ماند و اغلب «دوک تروپاو» نیز نامیده می شد. در همان سال ۱۷۲۹، ویکتور آمادئوس دوم، پادشاه ساردینیا، عنوان شوالیه نشان عالی بشارت مقدس، بالاترین نشان ساووی، را به او اعطا کرد. در سال ۱۷۳۱، به تحریک عموی بزرگش، شاهزاده اوژن ساووی، ژنرالی مشهور و شخصیتی برجسته در دربار امپراتوری، او نیز مانند پدرش، توسط امپراتور چارلز ششم به شوالیه نشان پشم طلایی تبدیل شد. با هدف تأسیس دومین ایالت ساووی در مرکز ایتالیا، شاهزاده اوژن ساووی، که به ویژه به نوه برادر خود، که آخرین وارث مرد زنده او بود، دلبستگی داشت، از ماریا ترزا سیبو-مالاسپینا، دوشس ماسا و پرنسس کارارا، خواستگاری کرد و موافقت امپراتور چارلز ششم و پادشاه ساردینیا، چارلز امانوئل سوم، را که او را رئیس خاندان گسترده ساووی می دانست، به دست آورد. دوشس در آن زمان تنها هفت سال داشت و تحت سلطنت مادرش، ریک
اردا گونزاگا دی نوولارا، بود. توافق نامه های ازدواج در ۲ مه ۱۷۳۲ در وین، محل اقامت شاهزاده، امضا شد و در ماه اکتبر، نامزد هجده ساله برای ادای احترام به نامزد کوچک و مادرزن آینده اش از ماسا دیدن کرد. با این حال، این ازدواج به دلیل مرگ زودهنگام کنت جوان در مانهایم، جایی که او در ارتش به امپراتور خدمت می کرد، در ۲۳ نوامبر ۱۷۳۴، امکان پذیر نشد. ماریا ترزا بعداً با ارکوله رینالدو دِسته، وارث دوک نشین مودنا و رجیو (و دوک آینده با نام ارکوله سوم) ازدواج کرد. با مرگ اوژن ژان، عنوان «کنت سواسون» منقرض شد و به تاج و تخت فرانسه بازگشت. میراث عظیم شاهزاده اوژن، که دو سال بعد بدون وصیت نامه درگذشت، به نزدیکترین خویشاوند بازمانده اش، عمه اوژن ژان، آنا ویکتوریا ساووی، رسید. در سال ۱۷۷۲، پس از مرگ مادر اوژن ژان، دوک نشین تروپاو به مالکیت شاهزادگان لیختن اشتاین، در شخص فرانتس جوزف اول، بازگشت. زندگی نامه. پسر امانوئل توماس و ماریا ترزا از لیختن اشتاین، پس از مرگ پدرش در سال ۱۷۲۹، به عنوان کنت سواسون جانشین او شد و همچنین عنوان دوک تروپائو را نیز دریافت کرد. در سال ۱۷۲۹، پادشاه ویکتور آمادئوس دوم از ساردینیا عنوان شوالیه نشان
عالی بشارت مقدس، بالاترین نشان افتخار ساووی را به او اعطا کرد. در سال ۱۷۳۰، او سرهنگ هنگ زرهی «یونگ-ساووی» (که بعدها هشتمین هنگ دراگون «کنت مونته کوکولی» شد) شد. در سال ۱۷۳۱، به تحریک عموی بزرگش، شاهزاده اوژن ساووی، ژنرالی مشهور و چهره ای برجسته در دربار امپراتوری، مانند پدرش توسط امپراتور چارلز ششم به شوالیه نشان پشم طلایی منصوب شد. در همان دوره، با هدف تأسیس دومین ایالت ساووی در مرکز ایتالیا، شاهزاده اوژن ساووی، که به ویژه به برادرزاده بزرگش، آخرین وارث ذکورش که هنوز زنده بود، دلبسته بود، از دوشس ماسا و کارارا، ماریا ترزا سیبو-مالاسپینا، خواستگاری کرد و حمایت امپراتور و پادشاه جدید ساردینیا، چارلز امانوئل سوم، را که او را رئیس خانواده می دانست، به دست آورد. دوشس در آن زمان تنها هفت سال داشت و تحت سلطنت مادرش، ریکاردا گونزاگا از نوولارا، بود. قرارداد ازدواج در وین، جایی که شاهزاده در ۲ مه ۱۷۳۲ اقامت داشت، امضا شد و در ماه اکتبر با امضای شخصی نایب السلطنه و زوج نامزد در طی یک دیدار رسمی با ماسا، که در آن زمان هجده ساله بود، تأیید شد. با این حال، به دلیل مرگ زودهنگام کنت جوان در ۲۴ نوامبر ۱۷۳۴، در سن ۲۰ سالگی،
در مانهایم، پایتخت پالاتینات، این ازدواج نتوانست انجام شود. بقایای او در کلیسای محلی سنت سباستین به خاک سپرده شد؛ به همین مناسبت، یوهان فرانتس کاپلینی فون ویکنبرگ، عضو شورای سلطنتی، کتیبه ای را برای مقبره او دیکته کرد (که در اینجا قابل مشاهده است)، که بعداً آن را در مجموعه کتیبه ها و بناهای یادبود خود به نام Thesaurus Palatinus گنجاند. یوجین جان فرانسیس پس از مرگ خود هیچ وارثی از خود به جا نگذاشت، و بدین ترتیب شاخه ساووی-سواسون از خاندان ساووی منقرض شد. دوک نشین تروپاو تا زمان مرگ مادر، بدون فرزند بیشتر، در سال ۱۷۷۲ در مالکیت او باقی ماند، زمانی که به همراه بقیه میراث عظیم او، به شاهزادگان لیختنشتاین، که با فرانتس یوزف اول شروع می شد، بازگشت.