Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شانزدهم دروازه را بازسازی کرد و سازه هونوریان را تخریب کرد (شاید به این دلیل که فاقد تقارن و تعادل تلقی می شد) و احتمالاً سازه باستانی اورلیان را بازسازی کرد، همان طور که او با دقت در کتیبه ای در سمت چپ به آن اشاره می کند. با این حال، طاق ها آنقدر بزرگ بودند (حدود ۶ متر عرض و ۱۴ متر ارتفاع) که هرگونه دفاعی از این دهانه ها می توانست مشکل ساز باشد؛ بنابراین، هر دو ورودی با ساخت دو بال کنگره دار باریک شدند که جلوه زیبایی شناختی آنها با سازه هونوریان که حذف شده بود، قابل مقایسه بود. در طول مداخله ۱۸۳۸، مقبره م. ویرجیلیو اوریساچه، یک نانوا (احتمالاً یک آزاد شده که ثروتمند شد) و همسرش آتیستیا، که قدمت آن به حدود ۳۰ سال قبل از میلاد مسیح برمی گردد، کشف شد، در حالی که در برج استوانه ای بین دو طاق باقی مانده بود و اکنون بلافاصله از بیرون دروازه قابل مشاهده است. در سال ۱۹۱۵، شهر رم کارهای بیشتری را برای بازسازی میدان انجام داد و سازه باقی مانده ساخته شده توسط گرگوری شانزدهم را تخریب کرد. با این حال، تا سال ۱۹۵۶، پس از کار معمار پتریگنانی، دروازه به طرح اولیه خود و میدان به سطح اولیه خود بازگردانده نشد و سنگفرش دو خیابا
ن و بقایای پیش تالار نمایان شد. شیارهای بزرگی که از عبور ارابه ها به جا مانده بود، هنوز روی تخته های بازالت سنگفرش که هنوز در زیر دروازه قرار دارند، قابل مشاهده است. دروازه. پورتا ماجیوره بدون شک یک مکان شهری مهم برای بازدید و درک و مشاهده قنات های باستانی است. این یک طاق دوتایی یادبود است که از سنگ تراورتن سفید ساخته شده است. در ابتدا با نام پورتا پرنستینا شناخته می شد، شاید اشاره ای به جاده ای که از آن عبور می کند (ویا پرانستینا). این «دروازه» که در سال ۵۲ میلادی توسط امپراتور کلودیوس ساخته شد، در ابتدا برای ایجاد یک بخش تزئینی برای پشتیبانی از دو قنات، آکوا کلودیو و آنیو نووس، در نظر گرفته شده بود. در آن زمان، این قنات ها از جاده های باستانی ویا لابیکانا و پرانستینا عبور می کردند و بدین ترتیب فرصتی برای ایجاد نوعی طاق نصرت در این مکان برای فتح طبیعت و فاتح آن، امپراتور کلودیوس، فراهم می کردند. دو کانال این قنات ها (آکوا کلودیا و آکوا آنیو نووس)، که یکی روی دیگری قرار دارد، هنگام مشاهده مقطع عرضی که از طریق اتاق زیر شیروانی تراورتن در بالای دروازه عبور می کند، قابل مشاهده است. این دروازه در سال ۲۷۱ میلادی ت
وسط امپراتور اورلیان در دیوار اورلیان گنجانده شد و در واقع آن را به ورودی (دروازه) شهر تبدیل کرد. کارشناسان از این به عنوان نمونه اولیه «بازیافت معماری» یاد می کنند، که اساساً یک سازه موجود را برای استفاده دیگری تطبیق می دهد، در این مورد از یک قنات به عنوان دیوار استفاده می کند. این دروازه زمانی که امپراتور هونوریوس در سال ۴۰۵ دیوارها را تکمیل کرد، بیشتر اصلاح شد. پایه های یک نگهبانی که توسط هونوریوس اضافه شده است، هنوز قابل مشاهده است، در حالی که قسمت بالایی دروازه، همان طور که توسط هونوریوس ساخته شده است، به سمت چپ دروازه منتقل شده است. در حال حاضر به عنوان دروازه ماجوره شناخته می شود، که احتمالاً به دلیل جاده ای که از دروازه عبور می کند و به کلیسای سانتا ماریا ماجوره منتهی می شود، به این نام نامگذاری شده است. این کلیسا مکان مهمی برای نیایش است که به مریم مقدس تقدیم شده است. کتیبه های زیر در ستایش امپراتوران کلودیوس، وسپاسیان و تیتوس به دلیل کارشان بر روی قنات ها به طور برجسته در اتاق زیر شیروانی پورتا ماگیوره نمایش داده شده است: در سال ۵۲ پس از میلاد امپراتور کلودیوس، آب کلودیا را از چشمه هایی به نام آبی و
کورتیوس در نقطه عطف ۴۵ به روم آورد، و همچنین آنیو نوواس را از نقطه عطف ۶۲، هر دو با هزینه شخصی خود به رم آورد. در سال ۷۱ پس از میلاد، امپراتور وسپاسیان با هزینهٔ خود آب های کورتین و کرول را به شهر بازگرداند که توسط کلودیوس خدایی شده به شهر هدایت شده بود، اما به مدت نه سال به طور متناوب مورد استفاده قرار گرفت و از بین رفت. در سال ۸۱ میلادی امپراتور تیتوس با هزینه شخصی خود، آب های کرتیان و کارولین را که توسط کلودیوسِ خداگونه به شهر آورده شده و سپس توسط وسپاسیان، پدر خداگونه تیتوس، برای شهر تعمیر شده بود، با سازه های جدید، از سرچشمه آن، پس از آنکه قنات به مرور زمان تا پایه هایش ویران شده بود، بازسازی کرد. بقایای باستان شناسی در نزدیکی. در نزدیکی دروازه، درست بیرون دیوار، مقبره غیرمعمول نانوا قرار دارد که توسط مارکوس ویرژیلیوس اوریساکوس ساخته شده است. در سال ۱۹۱۷، یک کلیسای زیرزمینی پورتا ماجوره نئوفیثاغورثی در نزدیکی ویا پرانستینا کشف شد که قدمت آن به قرن اول میلادی برمی گردد. نقشه زمین سه شبستان و یک محراب را نشان می دهد، طرحی مشابه طرحی که در قرن چهارم در کلیساهای مسیحی به کار گرفته شد. طاق ها با گچ بری های س
فید که نماد باورهای نئوفیثاغورثی هستند، تزئین شده اند، اگرچه معنای دقیق عناصر این تزئینات همچنان موضوع بحث است.
آدامو بوئاری ( – ) مهندس عمران و معمار ایتالیایی سبک آرت نوو و آرت دکو بود. او بخش مهمی از فعالیت حرفه ای خود را در مکزیک گذراند و به دلیل طراحی و اجرای بناهای شاخص در معماری تاریخ گرای این کشور شناخته می شود. زندگی. بوئاری در فرارا زاده شد. او در دانشگاه فرارا و سپس دانشگاه بولونیا تحصیل کرد و در سال ۱۸۸۶ فارغ التحصیل شد. پس از طراحی چند پروژه برای نمایشگاه ملی معماری در تورین، در ۱۸۸۹ به برزیل رفت و به عنوان مدیر پروژه در نمایشگاه بین المللی فعالیت کرد. پس از سفر به شهرهای مختلف آمریکای جنوبی از جمله بوئنوس آیرس و مونته ویدئو و بهبود از بیماری تب زرد، به ایالات متحده آمریکا مهاجرت کرد و در شیکاگو ساکن شد. در ۱۸۹۹ مجوز فعالیت حرفه ای معماری در آمریکا را دریافت کرد. او در ۱۹۰۳ به دعوت دولت پورفیریو دیاس رئیس جمهور مکزیک، به این کشور رفت و چندین پروژه مهم از جمله کلیسای جامع ماتئوالا (۱۸۹۸)، معبد توبه خانه عشای ربانی در گوادالاخارا (۱۸۹۹) و یادبودی برای پورفیریو دیاس (۱۹۰۰) را طراحی کرد. به او همچنین طراحی کلیسای سن آنتونیو لیمون در وراکروز نسبت داده می شود. خانهٔ شخصی او در محلهٔ کولونیا رومای مکزیکوسیتی ساخت
ه شد که در سال ۱۹۴۰ تخریب گردید. در مکزیکوسیتی او دو پروژهٔ شاخص یعنی کاخ پست مکزیک (به پایان رسیده در ۱۹۰۷) و کاخ هنرهای زیبا را آغاز کرد. هرچند آغاز ساخت کاخ هنرهای زیبا از ۱۹۰۱ بود، اما با شروع انقلاب مکزیک و بروز مشکلات فنی و مالی، بوئاری نتوانست آن را به پایان برساند. با این حال، نقش او در شکل گیری معماری این بنا بسیار برجسته بود. او همچنین مدتی در دفتر فرانک لوید رایت نیز همکاری داشت. بوئاری در ۱۹۱۶ به ایتالیا بازگشت و در رم ساکن شد و گهگاه به زادگاهش فرارا سفر می کرد. گفته می شود که او از رم نیز برای تکمیل پروژهٔ کاخ هنرهای زیبا مشاوره و ایده هایی ارسال می کرد و کتابی در باب طراحی و ساخت تئاترها نوشت. احتمالاً او در طراحی "تئاتر نوو" در فرارا نیز نقش داشته است که شباهت هایی به کاخ هنرهای زیبای مکزیک دارد. بوئاری در ۲۴ فوریهٔ ۱۹۲۸ در رم درگذشت. پروژهٔ کاخ هنرهای زیبا پس از مرگ او تکمیل شد.
اتوره موتی (راونا، ۲ مه ۱۹۰۲ - ۲۴ اوت ۱۹۴۳) خلبان و سیاستمدار ایتالیایی بود. او از اکتبر ۱۹۳۹ تا مدت کوتاهی پس از ورود ایتالیا به جنگ جهانی دوم در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰، دبیر حزب ملی فاشیست (PNF) بود. جنگ جهانی اول و فیومه. موتی که در راونا، امیلیا-رومانیا متولد شده بود، در ۱۳ سالگی پس از مشت زدن به یکی از معلمانش، از رفتن به هر مدرسه ای در جای کشور منع شد. سال بعد، او برای شرکت در جنگ جهانی اول از خانه فرار کرد، اما توسط کارابینیری ها به خانه بازگردانده شد. در ۱۵ سالگی، تلاش جدیدی موفقیت آمیز بود و موتی به گروه مشهور آردیتی پیوست. در جبهه، موتی با شجاعت و جسارت خود را متمایز کرد. به گروه ۸۰۰ نفره او دستور داده شد تا زیر آتش دشمن، سرپل ایجاد کنند: آنها موفق به انجام این کار شدند، اما در پایان روز تنها ۲۳ نفر باقی ماندند. گابریل دانونتزیو در طول تصرف فیومه (که اکنون رییکا، کرواسی است) در سپتامبر ۱۹۱۹ تا ژانویه ۱۹۲۱ از خدمات موتی بهره مند شد؛ او به موتی لقب ماندگار «جیم چشم سبز» (Gim dagli occhi verdi) را داد. در واقع، موتی به ندرت در نبردها بر سر فیومه شرکت می کرد، و بیشتر احتمال داشت که به شیرین کاری های پر زرق و برق
بپردازد. دانونتزیو به موتی گفت:«تو مظهر ارزش های فوق بشری، انگیزه ای بی وزن، پیشکشی بی کران، مشتی بخور بر روی خاکستر، رایحه ای از یک روح پاک هستی.» دوران میان دو جنگ. در این مدت، موتی با بنیتو موسولینی ملاقات کرد و شیفتگی پایداری نسبت به او پیدا کرد. او که به محض پایان ماجرای فیومه فاشیست شده بود، چندین بار دستگیر شد. در ۲۹ اکتبر ۱۹۲۲، او رئیس دسته ای بود که در جریان راهپیمایی به سوی رم، تالار شهر راونا را اشغال کردند. پس از تصرف دولت، اتوره موتی در پیراهن سیاه ها، که به عنوان شبه نظامیان داوطلب برای امنیت ملی (MVSN) سازماندهی شده بودند، فعالیت حرفه ای خود را آغاز کرد. زندگی او همچنان پرماجرا بود: موتی، مردی زن باره و میزبان سرگرم کننده، با ماشین های پرسرعت یا موتور هارلی دیویدسون خود به گشت و گذار می پرداخت. در سال ۱۹۲۶ با فرناندا مازوتی، دختر یک بانکدار، ازدواج کرد و در سال ۱۹۲۹، تنها فرزندش، دایانا، را به دنیا آورد. او در ۱۳ سپتامبر ۱۹۲۷ از یک سوءقصد که توسط یک فعال چپ گرا انجام شد، جان سالم به در برد، اما در نتیجه دو بار از ناحیه شکم و بازو مورد اصابت گلوله قرار گرفت. زنده ماندن او برای مدتی نامشخص بود و
جای زخمی ۲۰ سانتی متری بر جای ماند. او به نیروی هوایی ایتالیا (Regia Aeronautica) پیوست و به هواپیما علاقه پیدا کرد - او طبق الزامات عملی خدمت، تنزل درجه به ستوان را پذیرفت. او در طول جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی در سال های ۱۹۳۵-۱۹۳۶ پرواز کرد، جایی که مهارت های او به عنوان خلبان، مدال نقره شجاعت نظامی را برای او به ارمغان آورد. در سال ۱۹۳۶ او به ایتالیا بازگشت، اما خیلی زود به عنوان داوطلب در جنگ داخلی اسپانیا در کنار فرانسیسکو فرانکو، با نام مستعار جیم والری، آنجا را ترک کرد. او یک اسکادران بمب افکن را بر فراز بنادر جمهوری خواهان رهبری کرد و چندین مدال نقره و در سال ۱۹۳۸، مدال طلای شجاعت نظامی را به دست آورد. او با لقب جدید «سید بالدار» ("Cid alato") و نشان نظامی معتبر ساووی بازگشت. بعداً در سال ۱۹۳۸، او به آلبانی تحت نفوذ ایتالیا رفت و در طول اشغال کامل آن توسط ایتالیایی ها در سال ۱۹۳۹ در آنجا ماند (و مدال دیگری نیز کسب کرد). در جنگ جهانی دوم. پس از بازگشت، موتی به جای آکیله استاراچه، به عنوان دبیر حزب ملی فاشیست منصوب شد. این سمت بر اساس مداخله دوستش گالئاتسو چانو به او اعطا شد. با این حال، موتی از این وظیفه
غیرفعال خوشش نمی آمد و از شروع جنگ برای بازگشت به ارتش استفاده کرد. موتی به عنوان سرهنگ دوم، در حمله ایتالیا به فرانسه، در بمباران دوربرد حیفا و بحرین، و در طول نبرد بریتانیا شرکت داشت. با این حال، عزیمت شتابزده او از سمت دبیر حزب باعث شد که دوستی چانو و موسولینی را از دست بدهد. در سال ۱۹۴۳، موتی به سرویس اطلاعات نظامی پیوست. در ۲۵ ژوئیه، روز کودتای طرفدار متفقین در شورای عالی فاشیسم، موتی در اسپانیا بود و سعی داشت دستگاه رادار یک هواپیمای ایالات متحده را که در خاک بی طرف سقوط کرده بود، به دست آورد. او در ۲۷ ژوئیه به رم بازگشت و در ویلای شخصی خود ماند. در شب ۲۳-۲۴ اوت، گروهی از کارابینیری ها وارد محل اقامت او شدند و او را دستگیر کردند. همه آنها از طریق یک جنگل کاج اطراف منطقه خارج شدند و لحظات بعدی هنوز مرموز هستند. در بیانیه رسمی آمده است:پس از تحقیقات در مورد بی نظمی های عمده در اداره یک نهاد وابسته به دولت، که طی آن دخالت دبیر سابق حزب فاشیست منحل شده، اتوره موتی، آشکار شد، نیروهای نظامی کارابینیری در شب ۲۳ و ۲۴ اوت، موتی را در فرژنه، نزدیک فیومیچینو (که در آن زمان بخشی از کومون رم بود)، دستگیر کردند. هنگا
می که آنها او را به سمت پادگان خود می بردند، اسکورت با چندین گلوله از جنگل مورد اصابت قرار گرفت. در این آشفتگی لحظه ای، او سعی کرد فرار کند، اما پس از اینکه توسط کارابینیری مورد اصابت گلوله قرار گرفت و زخمی شد، درگذشت.بی نظمی های عمده ذکر شده هرگز روشن نشدند، و هویت تیراندازان در جنگل نیز مشخص نشد. در این درگیری مسلحانه دراماتیک، موتی تنها کسی بود که مورد اصابت قرار گرفت: کلاه او دو سوراخ داشت، یکی در پشت سر و دیگری در جلو. سایر شرایط نیز به یک اعدام سیاسی اشاره دارند، و اتوره موتی نخستین قربانی خشونتی بود که دو سال بعد ایتالیا را فرا گرفت. پیترو بادولیو، رهبری که موسولینی را برکنار کرده بود، در نامه ای که قبلاً برای رئیس پلیس محلی فرستاده بود، موتی را به عنوان "یک تهدید" توصیف کرد: احتمالاً موتی از نقش بادولیو در شکست فاجعه بار ایتالیا از کاپورتو آگاه شده بود، نقشی که بادولیو در سال های پس از جنگ جهانی اول سعی در پنهان کردن آن داشت. پس از مرگش، موتی به قهرمان اصلی رژیم فاشیستی ایتالیا (که با کمک آلمان نازی در شمال ایتالیا با عنوان جمهوری سوسیال ایتالیا احیا شد) تبدیل شد. نام او به یک لژیون پلیس مستقل مستقر د
ر میلان و یکی از مخوف ترین واحدهای بریگاد سیاه داده شد.
ویتوریو بونتادینی، مشهور به بونتادینو دِ بونتادینی (درگذشتهٔ ۱۶۲۰)، مهندس هیدرولیک، معمار، ریاضی دان و منبت کار اهل بولونیا بود. او بیش از همه به دلیل طراحی قنات وینیاکورت در مالت شناخته می شود. زندگی و کار. از سال ۱۵۹۶ شوالیه های مالت تلاش داشتند قناتی برای تأمین آب والِتا بسازند. در اوایل ۱۶۱۲، مهندس ناتاله تومازوچی پس از ناکامی در حل مشکل جریان آب در اتارد، جزیره را ترک کرد. در ژوئیه همان سال بونتادینی پروژه را بر عهده گرفت، احتمالاً به توصیهٔ مفتش اوانجلیستا کاربونزی، که او هم اهل بولونیا بود. او ایدهٔ جووانی اتارد و دیگر "کاپوماستری" را پذیرفت که با ساخت طاق ها بر روی زمین های پست، آب را از طریق لوله ها منتقل کنند. نوآوری مهم او استفاده از پوزولان برای ضدآب سازی لوله ها بود. قنات پس از سه سال، در ۲۱ آوریل ۱۶۱۵ به پایان رسید. نقش بونتادینی با کتیبه هایی که به دستور استاد اعظم آلوف دِ وینیاکورت روی فواره ها و بخش های مختلف قنات حک شد، گرامی داشته شد. یکی از این کتیبه ها چنین بود: به گفتهٔ تاریخ نگار جووانی بونلّو، بونتادینی نخستین معماری بود که سبک باروک را به مالت معرفی کرد. او طاق وینیاکورت، چندین فواره
و دیگر عناصر تزئینی قنات را طراحی کرد. مرگ. در سال ۱۶۲۰، بونتادینی در مالت به دست فرانته مارانجیو، آدم کشی که توسط سه شوالیهٔ فرقهٔ سنت جان اجیر شده بود، ترور شد. دلیل این قتل ناشناخته باقی ماند.
جووانی بوردیگا (۲ آوریل ۱۸۵۴ – ۱۶ ژوئن ۱۹۳۳) ریاضی دان ایتالیایی بود که در زمینهٔ هندسهٔ جبری و هندسه تصویری در دانشگاه پادوا فعالیت می کرد. او معرفی کنندهٔ سطح بوردیگا است. بوردیگا فرزند کارلو و آمالیا آدامی بود. او در سنین پایین وارد دانشگاه تورین شد و در سال ۱۸۷۴ در رشتهٔ مهندسی عمران فارغ التحصیل گردید. از ۲۲ دسامبر ۱۹۲۹ تا هنگام مرگش در سال ۱۹۳۳، او به عنوان رئیس آتنه ئو ونتو علوم، ادبیات و هنر خدمت کرد. جووانی بوردیگا عموی پدری آمادئو بوردیگا، نظریه پرداز کمونیسم چپ در ایتالیا، بود.
سنت پیترو در وینکولی () یک کلیسای کاتولیک رومی و یک باسیلیکای کوچک در رم، ایتالیا است. این کلیسا در تپه اوپیان در نزدیکی ایستگاه متروی کاوور، در فاصله کمی از کولوسئوم واقع شده است. نام آن به داستان کتاب مقدس رهایی پطرس اشاره دارد. این کلیسا بیشتر به خاطر مجسمه موسی اثر میکل آنژ، که بخشی از مقبره پاپ ژولیوس دوم است، شناخته می شود. پس از مرگ پیو لاگی، دونالد وورل در سال ۲۰۱۰ به مقام کاردینال-کشیش رسید. دانشکده مهندسی دانشگاه ساپینزا در ساختمان مجاور، که قبلاً صومعه ای مرتبط با کلیسا بود، قرار دارد. به طرز گیج کننده ای، این مؤسسه دانشگاهی لقب «سن پیترو در وینکولی» را نیز یدک می کشد. تاریخچه. این بنا که با نام باسیلیکا اودوکسیانا نیز شناخته می شود، برای اولین بار در سال های ۴۳۲ تا ۴۴۰ بر روی پایه های قدیمی تر بازسازی شد تا یادگار زنجیرهایی را که سنت پیتر را هنگام زندانی شدن در اورشلیم، در جریانی به نام «آزادی سنت پیتر» بسته بودند، در خود جای دهد. ملکه اودوکسیا (همسر امپراتور والنتینیان سوم)، که آنها را به عنوان هدیه از مادرش، آئلیا اودوسیه، دریافت کرده بود، این زنجیرها را به پاپ لئو اول تقدیم کرد. احتمالاً در طول
یک زیارت در سال های ۴۳۸ تا ۴۳۹ بود که آئلیا اودوسیه این زنجیرها را به عنوان هدیه از جوونال، اسقف اورشلیم، دریافت کرد. این زنجیر اکنون در یک محفظه مخصوص اشیاء مقدس در زیر محراب اصلی باسیلیکا نگهداری می شود. از سال ۱۸۹۴، یک حلقه از این زنجیر در کلیسای سنت پیتر، در راتلند، ورمونت. در سراسر جهان، کلیساهای متعددی به سنت پیتر پسوند آد وینکولا را دارند که مربوط به باسیلیکا و یادگار. از نکات جالب در این زمینه، دو دوره حبس سنت پیتر است. طبق افسانه ها، وقتی لئو زنجیر اورشلیم را با آخرین دوره حبس سنت پیتر در زندان مامرتین در رم مقایسه کرد، دو زنجیر به طرز معجزه آسایی به هم جوش خوردند. این کلیسا که در سال ۴۳۹ توسط سیکتوس سوم تقدیس شد، چندین بازسازی را پشت سر گذاشته است، از جمله مرمت توسط پاپ آدریان اول و کارهای بیشتر در قرن یازدهم. از سال ۱۴۷۱ تا ۱۵۰۳، زمانی که او به عنوان پاپ جولیوس دوم انتخاب شد، کاردینال دلا رووره، برادرزاده پاپ سیکتوس چهارم، بازسازی قابل توجهی را انجام داد. رواق جلویی، منسوب به باچیو پونتلی، در سال ۱۴۷۵ اضافه شد. صومعه (۱۴۹۳–۱۵۰۳) به جولیانو دا سانگالو نسبت داده شده است. طاق در سال ۱۷۰۵ توسط معمار ف
رانچسکو فونتانا پایین آورده شد و در سال ۱۸۷۵ نیز بازسازی دیگری انجام شد. داخلی. فضای داخلی دارای یک شبستان و دو راهرو است که سه محراب آن توسط ستون های دوریک عتیقه از هم جدا شده اند. راهروها توسط طاق های ضربی پوشانده شده اند، در حالی که شبستان دارای سقف طاق دار قرن هجدهمی است که در مرکز توسط جیووانی باتیستا پارودی نقاشی شده و معجزه زنجیرها (۱۷۰۶) را به تصویر می کشد. در این صحنه که صرفاً بر اساس یک افسانه است، پاپ الکساندر با لمس کردن سنت بالبینای افسانه ای با زنجیرهایی که زمانی سنت پیتر را بسته بودند، گواتر گردن او را درمان می کند. مجسمه موسی اثر میکل آنژ. موسی اثر میکل آنژ (تکمیل شده در سال ۱۵۱۵)، در حالی که در ابتدا به عنوان بخشی از یک بنای یادبود تشییع جنازه مستقل ۴۷ مجسمه ای عظیم برای پاپ ژولیوس دوم در نظر گرفته شده بود، به قطعه مرکزی بنای یادبود تشییع جنازه و آرامگاه پاپ در این کلیسا، کلیسای خانواده دلا روور، تبدیل شد. موسی با شاخ هایی به تصویر کشیده شده است که به دلیل شباهت در کلمات عبری برای «پرتوهای نور» و «شاخ ها»، به معنای «تابش خداوند» است. این نوع نمادگرایی شمایل نگارانه در هنر مقدس اولیه رایج بود
و برای یک هنرمند، شاخ ها آسان تر از پرتوهای نور مجسمه سازی می شوند. از دیگر آثار هنری می توان به دو بوم نقاشی از سنت آگوستین و سنت مارگارت اثر گوئرچینو، بنای یادبود کاردینال گیرولامو آگوچی طراحی شده توسط دومنیکینو، که همچنین نقاش یک نقاشی دیواری مربوط به کلیسا است که آزادی سنت پیتر (۱۶۰۴) را به تصویر می کشد، اشاره کرد. محراب در اولین نمازخانه سمت چپ، یک اثر رسوب گذاری شده توسط کریستوفورو رونکالی است. مقبره کاردینال نیکلاس اهل کوئس (متوفی ۱۴۶۴)، با نقش برجسته آن، کاردینال نیکلاس در مقابل سنت پیتر، اثر آندره برگنو است. نقاش و مجسمه ساز آنتونیو دل پولایولو در سمت چپ ورودی دفن شده است. او مجسمه ساز فلورانسی است که چهره های رومولوس و رموس را به مجسمه گرگ کاپیتولین در کاپیتول اضافه کرد. درون رواقی در ورودی، مجسمه اصلی «وقتی برهنه بودم» قرار دارد که توسط هنرمند کانادایی تیموتی اشمالز به عنوان بخشی از مجموعه متی ۲۵ که به مناسبت جشن فوق العاده رحمت در سراسر رم نصب شده است، ساخته شده است. بنای یادبود مقبره کاردینال سینزیو آلدوبراندینی در سال های ۱۷۰۵–۱۷۰۷ توسط شاهزاده جیووانی باتیستا پامفیلی آلدوبراندینی بر اساس طرحی ا
ز معمارش کارلو فرانچسکو بیزاکری و با مجسمه های پوتی و یک اسکلت بالدار اثر پیر لو گروس جوان ساخته شد. در سال ۱۸۷۶، باستان شناسان مقبره کسانی را کشف کردند که زمانی گمان می رفت هفت شهید مکابی باشند که در دوم مکابیان ۷–۴۱ به تصویر کشیده شده اند. هر ساله در اول آگوست، همزمان با معجزه جوش خوردن دو زنجیر، یاد آنها گرامی داشته می شود. محراب سوم در راهروی سمت چپ، موزاییکی از سنت سباستین از قرن هفتم را در خود جای داده است. این موزاییک مربوط به شیوع طاعون در پاویا، در شمال ایتالیا است. یادگارهای سباستین به منظور جلوگیری از شیوع طاعون در سال ۶۸۰ به آنجا برده شدند، زیرا اعتقاد بر این بود که سباستین در لومباردی متولد شده است و محرابی برای یادگارهای او در کلیسای سن پیترو در وینکولی در پاویا ساخته شد. به عنوان نمادی از روابط تقویت شده بعدی بین پاویا و روم، محرابی مشابه سباستین در کلیسای رومی به همین نام ساخته شد که منجر به یک فرقه موازی برای این قدیس در هر دو منطقه شد. ایوان نمای بیرونی. نقشه باسیلیکا شامل سه شبستان است که توسط ستون ها از هم جدا شده اند و یک محراب خارج از مرکز که با استفاده از سالن محرابی ساختمان رومی از پیش
موجود ساخته شده است. راهرو و ایوان در قرن شانزدهم اضافه شده اند. نمای بیرونی. نمای بیرونی که توسط ایوان محصور شده است، مشرف به میدان سن پیترو در وینکولی است و توسط دیوارهای صومعه احاطه شده است. قسمت بیرونی محراب به قرن پنجم برمی گردد و از خیابان دله ست سیل قابل مشاهده است. محراب و دیوارهای بیرونی متعلق به سازه اصلی قرن پنجم هستند، در حالی که نمای بیرونی به همراه ایوان از بازسازی های سیکتوس چهارم و ژولیوس دوم است. ایوان، که توسط باچو پونتی طراحی شده است، از پنج طاق تشکیل شده است که توسط شش ستون هشت ضلعی پشتیبانی می شوند. این ایوان توسط یک دروازه برنزی محصور شده است و سرستون ها نشان ژولیوس دوم را دارند. سردر مرمرین خارجی کلیسا به قرن پنجم میلادی برمی گردد؛ فضای داخلی آن در قرن شانزدهم میلادی تغییر یافته است. شبستان مرکزی. شبستان مرکزی توسط بیست ستون اصلی به سبک دوریک از جنس مرمر هیمتیوس، که بدون شک از یونان آمده اند، از راهروها جدا شده است، زیرا هیچ ستون رومی از این نوع وجود نداشته است؛ آنها احتمالاً از رواق لیویا در همان نزدیکی گرفته شده اند. پایه ستون ها بازسازی قرن پنجم هستند. این طاق، یک طاق بشکه ای است که
با طاق های چوبی پوشیده شده و توسط فرانچسکو فونتانا در سال ۱۷۰۶ ساخته شده است. در پایه طاق، تیر مرکزی که قدمت آن به بازسازی های سال ۱۴۶۵ که با هزینه کاردینال کوزانو انجام شده است، برمی گردد، به دو قسمت تقسیم شده است. نام و تاریخ او با اعداد رومی حک شده است. در مرکز سقف، یک نقاشی دیواری بزرگ وجود دارد که در سال ۱۷۰۶ توسط جیووانی باتیستا پارودی نقاشی شده است. این نقاشی رویدادی را که در سال ۹۶۹ رخ داده است، به تصویر می کشد: یک کنت از همراهان امپراتور اتو اول ساکسونی با لمس زنجیرهای سنت پیتر از شیطان آزاد شد. کف بنا که در سال ۱۹۵۶ برای کاوش در زیر کلیسا برچیده شد، اخیراً ساخته شده است. بلافاصله در سمت چپ ورودی، روی اولین ستون سمت چپ، مقبره نقاشان فلورانسی، آنتونیو و پیرو دل پولایولو، قرار دارد. بالای مجسمه هایی که دو پرتره، آنتونیو در سمت چپ و پیرو در سمت راست، را نشان می دهند، تصویر مسیحِ درودگر قرار دارد؛ این مجسمه ها بین سال های ۱۴۹۸ تا ۱۵۱۰ توسط لوئیجی کاپونی ساخته شده اند. بالای بنای یادبود، که فقط بخشی از آن توسط آن پوشانده شده است، نقاشی دیواری «راهپیمایی نیایش سیکتوس چهارم برای پایان طاعون ۱۴۷۶» از سال ۱۴
۷۶ قرار دارد که به آنتونیو دی بندتو دگلی آکویلی، معروف به آنتونیاتزو رومانو، نسبت داده شده است. در سمت چپ ورودی، در طاقچه ای که در گچ کاری نمای روبرو حک شده، چهره ای از مسیح قرار دارد که احتمالاً بخشی از نقاشی های دیواری اصلی کلیسا مربوط به قرن پنجم است. راهروهای جانبی. مقبره کاردینال نیکلاس کوزا، که در سال ۱۴۶۵ توسط آندره آ برگنو ساخته شده است، بر روی دیوار پیرامونی قرار دارد. بلافاصله در سمت راست، سنگ قبری قرار دارد که قبلاً روی زمین بود. این مجسمه، کاردینال را در حال تکریم سنت پیتر و فرشته رهایی بخش را در سمت راست نشان می دهد. در زیر مجسمه، سرطان، نماد نشان خانوادگی کاردینال (نام آلمانی او نیکولاوس کربس یا کریفس، لاتین سرطان بود) قرار دارد. اولین محراب در خود صحن، با نقاشی «استناد به مسیح» که توسط کریستوفورو رونکالی، معروف به پومارانسیو (انتساب)، در اوایل قرن هفدهم نقاشی شده است، پوشانده شده است. شمایل موزاییکی سنت سباستین در محراب سوم در صحن سمت چپ قرار گرفته است. این تنها تصویر از قدیس مسن و ریش دار است که به عنوان یک تریبون رومی اما با لباس بیزانسی به تصویر کشیده شده است. همان طور که در لوح کنار محراب آ
مده است، این بنا به عنوان نذری برای دفع طاعونی که از ژوئن تا سپتامبر ۶۸۰ روم را فرا گرفت، ساخته شده است. شمایل و محراب قبلاً در دیوار سمت چپ نمای روبرو قرار داشتند و در سال ۱۶۸۳ به مکان فعلی خود منتقل شدند. در قسمت بالای محراب، بالای شمایل، یک نقاشی باستانی از مریم مقدس و کودک قرار دارد. در تکیه گاه ستون نمای روبروی سمت راست، محرابی قرار دارد که به سنت پیتر فوریه اختصاص داده شده است. بالای اولین محراب در همان راهروی کناری، نقاشی از گوئرچینو قرار دارد که سنت آگوستین (۱۶۲۱–۲۳) را به تصویر می کشد. نقاشی سال ۱۶۰۲ اثر دومنیکو زامپیری، معروف به دومنیکینو، با عنوان «رهایی پیتر»، در داخل محراب جدید به نمایش گذاشته شده است. در محراب سوم در راهروی سمت راست، کپی ای از پیترو سانتی بارتولی در سال ۱۶۸۳ با ابعاد متفاوت وجود دارد که احتمالاً برای تطبیق آن با شکل محراب ساخته شده است. کلیساهای پرسبیتری و آپسس. محراب کلیسا به شکلی که امروزه به نظر می رسد، توسط ویرجینیو وسپینیانی طراحی و بین سال های ۱۸۷۶ تا ۱۸۷۷ ساخته شده است. تنها محراب مرکزی که در طول بازسازی سال ۱۴۶۵ به سفارش کاردینال کوزانو ساخته شده است، از محراب قبلی باقی
مانده است. این سازه شامل محراب است که بر فراز آن یک سیبوریوم نئوکلاسیک بزرگ قرن نوزدهمی طراحی شده توسط وسپینیانی قرار دارد و قبل از آن یک اتاق اعتراف قرار دارد که از طریق دو رمپ جانبی قابل دسترسی است و به سردابه منتهی می شود. دو راه پله مرمری به محراب مرکزی و محراب منتهی می شوند. محراب مرمری در مرکز خود دارای یک محفظه نگهداری اشیاء مقدس است که توسط دو درب برنزی طلاکاری شده از سال ۱۴۷۷، اثر جیووانی ماتئو فوپا، معروف به کارادوسو، بسته شده است و کوزه زنجیرهای سنت پیتر، ساخته شده در سال ۱۸۵۶ توسط آندره آ بوسیری ویسی، در آن قرار دارد. در دو طرف محفظه نگهداری اشیاء مقدس دو مجسمه وجود دارد: سنت پیتر در سمت چپ و فرشته رهایی بخش در سمت راست. زنجیرهای سنت پیتر از دو قطعه جوش داده شده به هم تشکیل شده اند؛ زنجیرهای زندان روم از بیست و سه حلقه تشکیل شده اند که به یک قلاده ختم می شوند؛ زنجیرهای اورشلیم یازده حلقه کوچکتر هستند. قطعات دیگر زنجیر، که احتمالاً تقلیدهایی هستند که فقط در تماس با زنجیرهای واقعی پیتر قرار گرفته اند، یا شاید ترکیبی از براده های زنجیرهای اصلی هستند، در سانتا ماریا دل فیوره در فلورانس و در سانتا سیسی
لیا در رم نگهداری می شوند؛ قطعات دیگر در کلیساهای مختلف ایتالیا و اروپا نگهداری می شوند. بسیاری از پاپ ها در گذشته قطعات کوچک زنجیر یا فقط براده هایی از آنها را به درخواست کاردینال هایی که مایل به نمایش آنها در محفظه های نگهداری اشیاء مقدس خود بودند، توزیع کرده اند. اتاق اعتراف که محفظه نگهداری اشیاء مقدس را قاب می کند، توسط یک نرده مرمری احاطه شده است که شامل چهار مجسمه کوچک و نفیس از فرشتگان سیاه است. دو سطح شیب دار کوچک به یک محراب کوچک که در جلوی کوزه زنجیر قرار دارد، منتهی می شوند. در دو طرف، ورودی های سردابه، که توسط نرده های مشبک محافظت می شوند، قرار دارند. گفته می شود که طبق سنت، این سردابه، فضای کوچکی در زیر محراب مرکزی، اولین زندان سنت پیتر در رم بوده است، قبل از اینکه به زندان مامرتین منتقل شود. در داخل سردابه، تابوت هفت برادر مکابی، یهودیانی که در قرن دوم قبل از میلاد شهید شدند و همچنین مورد احترام مسیحیان و سایر ادیان شرقی قرار دارند. این تابوت که احتمالاً توسط پاپ پلاگیوس دوم از انطاکیه به رم آورده شده است، در سال ۱۸۷۶ در جریان بازسازی های کلیسای جامع کشف شد. این تابوت به هفت محفظه تقسیم شده است