Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
فریتز آپلی () بازیکن فوتبال اهل سوئیس بود که عمدتا در پست مهاجم برای بازل بازی می کند. او بین سال های ۱۹۱۲ و ۱۹۱۶، در مجموع ۲۴ بازی برای بازل انجام داد و در مجموع ۱۱ گل به ثمر رساند.
عفیق اقمال (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مالزی است که در پست مهاجم برای مانجونگ سیتی بازی می کند.
آنستیس آفنتولیدس (; – ) بازیکن فوتبال اهل یونان بود که در پست مهاجم بازی می کرد.
رالی اروپای مرکزی ۲۰۲۳ (همچنین با عنوان رالی اروپایی مرکزی ۲۰۲۳ نیز شناخته می شود) یک رویداد اتومبیل رانی برای خودروهای رالی بود که از ۲۶ تا ۲۹ اکتبر ۲۰۲۳ برگزار شد. این اولین دوره رالی اروپای مرکزی و دوازدهمین دور از از رالی قهرمانی جهان ۲۰۲۳ مسابقات رالی قهرمانی جهان ۲ و مسابقات رالی قهرمانی جهان ۳ بود. این رویداد در پاسائو، بایرن، آلمان که بیش از هجده مرحله ویژه که در مجموع مسافت رقابتی را پوشش می داد، برگزار شد.
بهاویشیا پورانا ()، یکی از هجده اثر اصلی در ژانر پورانا هندوئیسم است که به زبان سنسکریت نوشته شده است. عنوان «بهاویشیا» به معنای «آینده» است و به معنای اثری است که حاوی پیشگویی هایی در مورد آینده است. "بهاویشیا پورانا" در بسیاری از نسخه های متناقض وجود دارد که در آن محتوا و همچنین زیربخش های آنها متفاوت است و پنج نسخه اصلی شناخته شده است. هاویشیا پورانا یازدهمین در بین پوراناها است و شامل پنج قسمت است. بخش اول شامل شرح پیدایش، عظمت خدایان و پرستش خداوند ویشنو، شیوا و سوریا (ایزد) است. بخش دوم، سوم و چهارم به ترتیب دربارهٔ عظمت شیوا، ویشنو و سوریا توضیح می دهد. پیش بینی های بسیار دقیقی دربارهٔ آدم و حوا، کشتی نوح، سقوط سانسکریت و آمدن زبان های دیگر، دربارهٔ آمدن بودا، مادهاواچاریا، چاندراگوپتا، آشوکا، جایادوا و و کریشنا چاتوبودلینگ و کریشنا چاتوبودلینگ می دهد. این اولین پورانایی بود که به زبان اروپایی ترجمه شد، با سه ترجمه فرانسوی نیز بین سال های ۱۸۴۰ و ۱۸۵۷. نویسندگان غربی آخرین تاریخ نوشتن این اثر را به قرن سیزدهم نسبت می دهند. مغ. در "بهاویشیا پورانا" یک گروه مذهبی به نام «ماگا» (Maga) ظاهر می شود. در سامبا
پورانا یا "بهاویشیا پورانا" آنها که «ماگا براهمانا» نیز نامیده می شوند، در پرستش خدای خورشید تخصص داشتند. هر دو متن دینی همچنین به وظایف مذهبی و آداب و رسوم ماگا اشاره دارند که از جمله آنها می توان به آویاگا و بسیاری از واجبات و آداب و رسوم مذهبی در میان برهمن های ارتدکس یافت نمی شود، مانند بستن کمربند به نام «ارسی» قابل مشاهده است. همچنین باید توجه داشت که آداب و رسومی مانند بستن کمربند پیش از اسلام در آیین باستانی ایران نیز دیده می شود. در دین زرتشتی این کمربند کستی نام دارد. شباهت های دین ماگا و ادیان باستانی ایران در سامبا پورانا یا "بهاویشیا پورانا" و همچنین بر اساس وجود افسانه سامبا که از مهاجرت هندی ها از شبه قاره هند حکایت می کند، منشأ ماگا/مغان است. نظر غالب این است که آنها نوعی گروه مذهبی ایرانی باستان بوده اند که به هند مهاجرت کرده اند. بنا بر فرضیه ها ماگاها کسانی بودند که منشأ آن ایران بود اما در هند به برهمن معروف شد.
اطمینان احساس باور یا اعتماد به این است که یک شخص یا یک چیز قابل اعتماد است. اعتماد به نفس باور به خود است. اعتماد به نفس شامل این باور مثبت است که فرد به طور کلی می تواند آنچه را که می خواهد در آینده انجام دهد. اعتماد به نفس با عزت نفس، که ارزیابی ارزش فرد است، یکسان نیست. اعتماد به نفس با خودکارآمدی - که باور به توانایی فرد برای انجام یک کار یا هدف خاص - مرتبط است. اطمینان می تواند یک پیشگویی خودکام بخش باشد، زیرا افرادی که فاقد این احساس هستند ممکن است به دلیل نداشتن آن شکست بخورند، و کسانی که این حس را ممکن است به همین دلیل و نه به علت توانایی یا مهارت ذاتی موفق شوند.
سامبا پورانا () یکی از اوپاپوراناهای سائورا است. این متن به سوریا (ایزد) اختصاص دارد. تجدید متن موجود در نسخه های چاپی دارای ۸۴ فصل است. این متن شامل تعدادی روایات است که به آفرینش، جزئیات منظومه شمسی، کسوف، جغرافیای زمین، توصیف سوریا و یارانش، ساختن تصاویر این خدایان، جزئیات یوگا، آداب و رسوم، تلاوت مانتراها (مانند ذکر است) و ژنیت می پردازد. پس از شروع مرسوم در فصل ۱، این متن شامل روایت سامبا پسر کریشنا است که پس از نفرین شدن توسط حکیم دورواسا به جذام مبتلا شد و متعاقباً با پرستش سوریا در معبدی که توسط او در معبد میتراوانا در سواحل سانگا (آبان) چاند ساخته شد، درمان شد. تمام این روایت به عنوان گفتگوی بین پادشاه بریهادبالا از سلسله ایکشواکو و حکیم واشیشتا ارائه شده است. در فصل دوم، سامبا، پسر کریشنا نفرین شد که به جذام مبتلا شود. سپس در فصل ۵، نارده به سامبا توصیه کرد که سوریا را پرستش کند. در فصل ۱۴، سامبا خود را مشغول تاپاس (ادیان هند)، مراقبه در مورد سوریا در میتراوان (که توسط محققان به عنوان مولتان شناخته می شود) که سامباپور نامیده می شود، مشغول شد. در فصل ۱۶، سامبا بت میان جریان سوریا را در رودخانه چاندرا
گاگا (چیناب) کشف کرد. فصول ۲۶–۲۷ این متن داستان آوردن هجده ماگا برهمانا از شاکادویپا (Shakadwipiya) توسط سامبا (پسر کریشنا) و انتصاب آنها به عنوان کاهنان معبد سوریا/خدای خورشید در میتراوانا را روایت می کند. سپس در فصل ۲۷ به او گفته می شود که فقط ماگا برهمانا در شکادویپا قادر به پرستش بت (مورتی) سوریا هستند. سامبا سپس به شاکادویپا رفت و ماگا برهمن ها را برای پرستش سوریا آورد. ماگا به عنوان خواندن وداها به شیوه ای مرموز توصیف می شود، آنها آوایانگا (مانند کستی) می پوشند. آب هوم می نوشند. سامبا ۱۸ خانواده را از شاکادویپا آورد که بر روی پرنده الهی گارودا پرواز کردند. تصویر سوریا توضیح داد که در خود شکادویپا ساخته شده و در نهایت به میتراوانا رسیده است. بخش اعظم متن به آیین های مرتبط با پرستش خورشید اختصاص دارد. تاریخچه. راجندرا چاندرا هازرا - یکی از محققان برجسته ادبیات پورانی - در مطالعات خود در اوپاپورانا، سامبا پورانا را نوشته شده بین ۶۵۰ تا ۸۵۰ میلاد می داند. متن در Brāhmaparvan از بهاویشیا پورانا تا حد زیادی از سامبا پورانا گرفته شده است که قدیمی تر تلقی می شود. کتیبه گوویندپور شاعر گانگادار کتیبه ای از ساکا ۱
۰۵۹ (۱۱۳۷–۳۸ پس از میلاد) توسط کانینگهام در گوویندپور در بخش ناوادا در ناحیه گایا کشف شد. این گزارش دعوت ماگا برهمن ها توسط سامبا را نشان می دهد. خانواده علمی گنگادار به طایفه ای از ماگا برهمن ها تعلق داشتند. کتیبه تأیید می کند که این سنت قبل از ساکا ۱۰۵۹ وجود داشته است و قدمت متن سامبا پورانا را تأیید می کند. منطقه گایا مرکز اصلی برهمن های شکادویپیا (مغان برهمن) است که از نام های روستاهای محلی به عنوان بخش های برون همسر جامعه خود استفاده می کنند.
رالی ژاپن ۲۰۲۳ (همچنین به عنوان رالی ژاپن فوروم۸ ۲۰۲۳ نیز شناخته می شود) یک رویداد اتومبیل رانی برای خودروهای رالی بود که از ۱۶ تا ۱۹ نوامبر ۲۰۲۳ برگزار شد. این رویداد هشتمین دوره مسابقات رالی ژاپن و آخرین دور از مسابقات رالی قهرمانی جهان ۲۰۲۳، مسابقات رالی قهرمانی جهان ۲ و مسابقات رالی قهرمانی جهان ۳ بود. این رویداد در ناگویا در منطقه چوبو که بیش از بیست و دو مرحله ویژه که مسافت رقابتی را پوشش می داد، برگزار شد.
رابرت دیوید کاپلان (زاده ۲۳ ژوئن ۱۹۵۲) نویسنده ای آمریکایی است. کتاب های او دربارهٔ سیاست، با اولویت امور خارجی و سفر است. آثار او در طول سه دهه در "آتلانتیک"، "واشینگتن پست"، "نیویورک تایمز"، "نیو ریپابلیک"، "نشنال اینترست"، "فارین افرز" و "وال استریت ژورنال" و نیز سایر نشریات منتشر شده است. یکی از تأثیرگذارترین مقالات کاپلان «آنارشی آینده» است که در سال ۱۹۹۴ در "ماهنامه آتلانتیک" منتشر شد. منتقدان مقاله از این رو که کاپلان درگیری های جهان معاصر به عنوان مبارزه بین بدوی گرایی ها و مدنیت نشان می دهد آن را با نظریه "برخورد تمدن ها" ساموئل پی مقایسه کردند. یکی دیگر از موضوعات رایج در آثار کاپلان، ظهور مجدد تنش های فرهنگی و تاریخی است که به طور موقت در طول جنگ سرد به حالت تعلیق درآمده بودند. کاپلان از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۲ عضو ارشد مرکز امنیت نوین آمریکایی در واشینگتن دی سی بود. او در سال ۲۰۱۵ دوباره به این سازمان پیوست بین سال های ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۴، او تحلیلگر ارشد ژئوپلیتیک در استراتفور، یک شرکت خصوصی در زمینه پیش بینی جهانی بود. در سال ۲۰۰۹، رابرت گیتس، وزیر دفاع، کاپلان را به عضویت هیئت سیاست دفاعی، کمیته مشورتی فدرال
در وزارت دفاع ایالات متحده منصوب کرد. در سال های ۲۰۱۱ و ۲۰۱۲، مجله "فارین پالیسی"، کاپلان را به عنوان یکی از ۱۰۰ متفکر برتر جهان معرفی کرد. در سال ۲۰۱۷، کاپلان به عنوان مشاور ارشد به گروه اوراسیا، یک مشاور ریسک سیاسی پیوست. در سال ۲۰۲۰، او به عنوان رئیس رابرت استراوس هوپه در ژئوپلیتیک در مؤسسه تحقیقات سیاست خارجی انتخاب شد. اوایل زندگی و شغل. کاپلان در فار راکاوی در خانواده ای یهودی، فرزند فیلیپ الکساندر کاپلان و فیلیس کواشا به دنیا آمد و بزرگ شد. پدر کاپلان، راننده کامیون برای "نیویورک دیلی نیوز" بود، و از کودکی علاقه به تاریخ را در او القا کرد. او با بورسیه شنا در دانشگاه کانکتیکات پذیرفته شد و در کلاس های خبرنویسی با ایوان هیل شرکت کرد، و در سال ۱۹۷۳ مدرک لیسانس زبان انگلیسی گرفت. او یک برادر بزرگتر به نام استیون کاپلان دارد. پس از فارغ التحصیلی، کاپلان تلاش های ناموفقی برای استخدام در چندین اتاق خبر در شهرهای بزرگ داشت. او برای مدتی، خبرنگار "راتلند هرالد" در ورمونت بود تا زمانی که با خرید بلیط یک طرفه به تونس سفر کرد. سپس در طی چند سال بعد، او در اسرائیل زندگی کرد و به ارتش اسرائیل پیوست، به اروپای شرقی
و خاورمیانه سفر کرد و گزارش تهیه کرد، مدتی در پرتغال زندگی کرد و سرانجام در آتن، یونان اقامت گزید و در آنجا با همسرش آشنا شد. او اکنون با همسرش در ماساچوست زندگی می کند. کاپلان با روزنامه نگار لارنس کاپلان، که گهگاه با او اشتباه گرفته می شود، ارتباطی ندارد. او همچنین گاهی با رابرت کاگان محقق نومحافظه کار اشتباه گرفته می شود. کاپلان علاوه بر روزنامه نگاری، مشاور نیروهای ویژه ارتش ایالات متحده، تفنگداران دریایی ایالات متحده و نیروی هوایی ایالات متحده نیز بوده است. او در کالج های جنگ نظامی، FBI، آژانس امنیت ملی، رئیس ستاد مشترک پنتاگون، دانشگاه های بزرگ، سیا و انجمن های تجاری سخنرانی کرده است و در PBS، NPR، C-SPAN، و فاکس نیوز ظاهر شده است. او عضو ارشد مؤسسه تحقیقات سیاست خارجی است. او در سال ۲۰۰۱ به پرزیدنت بوش اطلاع داد. او در سال ۲۰۰۱ جایزه Greenway-Winship را برای تعالی در گزارش بین المللی دریافت کرد. در سال ۲۰۰۲، جایزه خدمات عمومی ممتاز وزارت امور خارجه ایالات متحده به او اعطا شد. کاپلان دریافت کننده جایزه بین المللی سال ۲۰۱۶ از سوی Sociedad Geografica Espanola در مادرید است که توسط ملکه سوفیا اسپانیا ارائ
ه شده است. در سال های ۲۰۰۶–۲۰۰۸، کاپلان استاد مدعو در آکادمی نیروی دریایی ایالات متحده در آناپولیس بود، جایی که دوره ای به نام «چالش های امنیت جهانی آینده» را تدریس کرد. از سال ۲۰۲۳ او رئیس روبرت استراوس هوپه در ژئوپلیتیک در FPRI است. شغل خبرنگار خارجی. کاپلان برای پوشش خبری جنگ ایران و عراق در سال ۱۹۸۴ به عراق سفر کرد. او ابتدا به عنوان یک خبرنگار خارجی مستقل در زمینه گزارش اروپای شرقی و خاورمیانه مشغول به کار شد، اما به آرامی پوشش خود را به همه مناطقی که در مطبوعات محبوب نادیده گرفته شده بودند گسترش داد. اولین کتاب او، "تسلیم یا گرسنگی: جنگ های پشت قحطی" (۱۹۸۸)، مدعی شد که قحطی در اتیوپی در دهه ۱۹۸۰ پیچیده تر از خشکسالی بود و در عوض، گروه سازی انجام شده توسط رژیم منگیستو را مقصر دانست. کاپلان سپس به افغانستان رفت تا در مورد جنگ چریکی علیه اتحاد جماهیر شوروی برای "ریدرز دایجست" بنویسد. دو سال پس از نوشتن "تسلیم یا گرسنگی،" او "سربازان خدا: با مجاهدین در افغانستان" (۱۹۹۰) را نوشت و منتشر کرد که در آن تجربیات خود را در طول جنگ شوروی و افغانستان بازگو کرد. ارواح بالکان و عرب گرایان. کتاب سوم کاپلان، "ارواح بالک
ان"، قبل از انتشار در سال ۱۹۹۳ توسط چندین ویراستار رد شد. در ابتدا فروش خوبی نداشت. پس از آغاز جنگ های یوگسلاوی، رئیس جمهور بیل کلینتون با کتاب کاپلان در زیر بغلش دیده شد و دستیاران و دستیاران کاخ سفید گفتند که این کتاب کلینتون را متقاعد کرد که در بوسنی مداخله نکند. کتاب کاپلان ادعا می کند که درگیری ها در بالکان بر اساس نفرت های باستانی خارج از کنترل خارجی است. کاپلان از دولت به دلیل استفاده از این کتاب برای توجیه عدم مداخله انتقاد کرد، اما محبوبیت او مدت کوتاهی پس از آن، همراه با تقاضا برای گزارش او به شدت افزایش یافت. در همان سال او "عرب گرایان را" نیز منتشر کرد. در سال های ۱۹۹۴ و ۱۹۹۵ از غرب آفریقا به ترکیه، آسیای مرکزی به ایران و هند به آسیای جنوب شرقی سفر کرد و سفرنامه ای دربارهٔ سفر خود در "انتهای زمین" منتشر کرد. سپس به سراسر کشور خود و آمریکای شمالی سفر کرد و «یک امپراطوری وحشی» "را" نوشت که در سال ۱۹۹۸ منتشر شد. آنارشی آینده. مقاله او " آنارشی آینده " که در فوریه ۱۹۹۴ در "آتلانتیک" منتشر شد، دربارهٔ این بود که چگونه افزایش جمعیت، شهرنشینی و کاهش منابع، دولت های شکننده را در سراسر جهان در حال توسعه تض
عیف می کند و تهدیدی برای جهان توسعه یافته است. این مقاله به بحث داغ اشاره داشت و به طور گسترده ای ترجمه شد. در سال ۲۰۰۰، کاپلان این مقاله و مقالات دیگر را در کتابی با همین عنوان منتشر کرد که شامل مقاله جنجالی "آیا دموکراسی فقط یک لحظه بود؟" سفرهای او از طریق بالکان، ترکیه، قفقاز و خاورمیانه در آغاز هزاره در «"شرق تا تارتاری»" ثبت شد. ریچارد برنشتاین منتقد چنین نوشت "نیویورک تایمز" که کاپلان «حسی تراژیک تاریخ مدارانه ای از گرایش نوع بشر به نوعی شلخته، چسبنده، اتوپیایی و در نهایت خطرناک از خوش بینی را به خواننده منتقل می کند.» بعد از ۱۱ سپتامبر. توجهات به تحلیل های غیرمتعارف کاپلان پس از حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ در نیویورک و واشینگتن دی سی بالا گرفت. کاپلان در کتاب خود «"سیاست جنگجو: چرا رهبری خواستار روحیه بت پرستانه است»" که اندکی پس از ۱۱ سپتامبر منتشر شد، استدلال می کند که رهبران سیاسی و تجاری باید تصمیم گیری بر اساس اخلاقیات مسیحی/یهودی را به نفع تصمیم گیری به شیوهٔ بی ایمانان که بر نتیجه بیش از منظور توجه دارد کنار بگذارند. او همچنین کتابی به نام "زمستان مدیترانه منتشر کرد که فقط یک سفرنامه بود." حمایت از جن
گ عراق. کاپلان، همراه با فرید زکریا از "نیوزویک"، توسط کارشناس آمریکایی گلن گرینوالد به عنوان یکی از بسیاری از روزنامه نگاران برجسته ای که از جمله به عراق حمایت کردند توصیف شده است. کاپلان در یک جلسه محرمانه که توسط معاون وقت وزیر دفاع، پل دی. ولفوویتز تشکیل شده بود، شرکت کرد و در آن او به تهیه یک سند داخلی دولت مبنی بر حمایت از حمله به عراق کمک کرد. او بعداً به این نتیجه رسید که جنگ یک اشتباه بوده است و از حمایت از آن ابراز پشیمانی عمیق کرد. کاپلان در کتاب خود "با نام «ذهن تراژیک: ترس، سرنوشت و بار قدرت»" در سال ۲۰۲۳ می نویسد که به دلیل از دست دادن جان آمریکایی ها و عراقی ها از افسردگی بالینی رنج می برد و معتقد بود حمایتش از جنگ عراق به طور غیرمستقیم باعث آن شده است. او اظهار داشته است که در مواجهه با تأثیرات کتاب "اشباع بالکان" که به عقیده او باعث شد دولت کلینتون از نسل کشی در جنوب شرقی اروپا غفلت کند، مشکلات مشابه ای دارد. انتقاد از دونالد ترامپ. اگرچه کاپلان با بسیاری از رای دهندگان یقه آبی که دونالد ترامپ رئیس جمهور ایالات متحده را در انتخابات ۲۰۱۶ انتخاب کردند ابراز همدردی می کند، اما در کتاب "Earning t
he Rockies" از ترامپ در سیاست خارجی و امنیت ملی انتقاد می کند. کاپلان استدلال کرده است که سیاست دفاعی و خارجی ترامپ به شدت بر هزینه های نظامی متکی است و آن را «سزاریسم آمریکایی» می نامد. او تشابهاتی بین تمرکز ترامپ بر تصویر نظامی و کاهش گسترده تلاش های سیاست خارجی غیرنظامی «نرم» با افول تدریجی امپراتوری روم در نتیجه زیاده روی مشابه ترسیم کرده است. کاپلان برنامه های هزینه های ترامپ برای امنیت ملی و سیاست خارجی را اولین مرحله از یک «نزول غم انگیز» برای ایالات متحده می داند. در مورد سیاست خارجی به طور گسترده تر، کاپلان ترامپ را «پیام آور وحشتناکی برای واقع گرایی» خواند که «به نظر می رسد هیچ حسی از تاریخ ندارد». انتقاد از نومحافظه کاران. در "کتاب «ذهن تراژیک: ترس، سرنوشت و بار قدرت"»، کاپلان ناامیدی خود را از سیاست خارجی نومحافظه کار، به ویژه ایده ارتقای دموکراسی از طریق نیروی نظامی ابراز می کند. او استدلال می کند که این سیاست مبتنی بر خوش بینی ناآگاهانه ای است که ماهیت تراژیک واقعیت را نادیده می گیرد. کاپلان سیاست نومحافظه کارانه را با پارادایم رئالیسم با انگیزه کمتر ایدئولوژیک در تضاد قرار می دهد. او استدلال می
کند که سیاست مداران می توانند از درک انسان گرایانه از تراژدی های شکسپیری و یونانی بهره مند شوند تا از نئومحافظه کاری و سیاست خارجی ایدئولوژیک در برابر ایجاد تلفات قابل توجه جانی یا منابع جلوگیری کنند. غرغرهای امپراطوری. کتاب کاپلان "غرغرهای امپراطوری: نظامیان آمریکایی روی زمین" در سال ۲۰۰۵ منتشر شد. در آن، او از نیروهای ویژه ایالات متحده در زمین در سراسر جهان در کلمبیا، مغولستان، فیلیپین، افغانستان و عراق می گوید. کاپلان پیش بینی می کند که عصر جنگ های پیاده نظام جمعی احتمالاً به پایان رسیده است و می نویسد که درگیری در عراق، ارتش ایالات متحده را بین «دایناسور» بودن و «نیروی سبک و کشنده آینده» گرفتار کرد. او گزارش می دهد که بسیاری از سربازان بخش های خاصی از جهان را که در آن در حال فعالیت هستند به عنوان «کشور اینجون» (نامی تحقیرآمیز برای بومیان آمریکا) می بینند، که باید با همان روش هایی که برای تسخیر مرزهای آمریکایی در دهه ۱۸۰۰ استفاده می شد، متمدن شوند. او همچنین احیای فضیلت نظامی کنفدراسیون در نیروهای مسلح ایالات متحده را تحلیل می کند. کاپلان با سربازان آمریکایی در عراق همراه شده بود و گزارشی با عنوان "پنج رو
ز در فلوجه " در مورد کمپین بهار ۲۰۰۴ برای "آتلانتیک" نوشت. در ژوئن ۲۰۰۵، او مقاله روی جلد "آتلانتیک" را با عنوان «چگونه با چین می جنگیدیم» نوشت که حاکی از اجتناب ناپذیر بودن یک وضعیت جنگ سرد بین ایالات متحده و چین است. در اکتبر ۲۰۰۶، او "وقتی کره شمالی سقوط می کند" را برای همان مجله نوشت. در آن، او دورنمای فروپاشی کره شمالی و تأثیر آن بر موازنه قدرت در آسیا به نفع چین را بررسی می کند. خلبانان خوک. کتاب کاپلان "Hog Pilots, Blue Water Grunts: The American Military in the Air, at Sea, and on the Earth" که در سال ۲۰۰۷ توسط رندوم هاوس منتشر شد، نشان دهنده علاقه مستمر او به نیروهای مسلح ایالات متحده است. باران موسمی (مونسون). "مونسون: اقیانوس هند و آینده قدرت آمریکا" (۲۰۱۰) دربارهٔ منطقه اقیانوس هند و آینده منابع انرژی و مسیرهای تجارت دریایی در قرن بیست و یکم است. کاپلان می نویسد که اقیانوس هند برای مدت طولانی مرکز قدرت بوده است و تغییر به اقیانوس اطلس را می توان به عنوان یک ناهنجاری در نظر گرفت که در سال های آینده درست خواهد شد. او نتیجه می گیرد که برای اینکه ایالات متحده قدرت خود را حفظ کند، باید اهداف خود را با
اهداف مردم کشورهای در حال توسعه پیوند دهد. انتقام جغرافیا. "انتقام جغرافیا: آنچه نقشه دربارهٔ درگیری های آتی و نبرد علیه سرنوشت به ما می گوید" (۲۰۱۲) این کتاب توضیح می دهد که چگونه روابط اجتماعی یک کشور (شامل دولت و سایر نهادها) و فرهنگ محصول ویژگی های جغرافیایی است که در آن توسعه می یابند. به عنوان مثال، رابطه جامعه با اقیانوس یا رودخانه و سایر پدیده های جغرافیایی مانند آب و هوا. علاوه بر این، او مرزهای جغرافیایی مانند اقیانوس ها و کوه ها که به عنوان محدودیت های تثبیت شده یا «طبیعی» بین ملت ها که به برقراری صلح کمک می کنند را می پذیرد. اشاره به یکی از دلایلی که خاورمیانه منطقه درگیری است. او استفاده از اصطلاحات ژئوپلیتیکی ریملند و هارتلند قرن نوزدهم را برای توضیح اهمیت استپ های یوروآسیایی (روسیه امروزی) بررسی می کند. بقیه کتاب هر منطقه از جهان را برجسته می کند و روابط آن را بین دولت ها و جغرافیایی که منطقه را تشکیل می دهد بررسی می کند. به عنوان مثال روسیه و رابطه آن با آسیای مرکزی و بقیه اروپا. این کتاب همچنین بر چگونگی تأثیر تغییرات جمعیتی در کشورها بر آنها در آینده نیز تمرکز دارد. ذکر این نکته ضروری است که
او هیچ نظری در مورد آفریقا یا اقیانوسیه نمی دهد. بحث اصلی کتاب بر آن است که جغرافیا را به عنوان یکی از عوامل اصلی ساختن یک ملت ثابت کند، هرچند محدود به آن هم نباشد. پاتیل آسیا. "دیگ آسیایی" (۲۰۱۴) تاریخ فرهنگی و سیاسی مدرن (از دوران استعمار تا امروز) کشورهای مختلف آسیای جنوب شرقی (مانند سنگاپور، ویتنام و فیلیپین) و اهمیت ژئوپلیتیکی منطقه برای چین و همچنین نگرانی های ناشی از ادعاهای دریایی چین در منطقه را توصیف می کند. در سایه اروپا. "در سایه اروپا" (۲۰۱۶) یکی از شخصی ترین بررسی های کاپلان در مورد تأثیر جغرافیا و تمدن بر سیاست و تاریخ است. کاپلان با اطلاع از سفرهای خود به بالکان از دهه ۱۹۷۰، واقعیت سیاسی و اجتماعی معاصر رومانی را به هویت و تاریخ پیچیدهٔ آن مرتبط می کند. در حالی که این کتاب بازتاب بسیاری از سفرنامه های تاریخی قبلی کاپلان است، اما با بررسی رومانی به عنوان جهان کوچکی از بحران های ژئوپلیتیک آینده اروپا، نگاه به چالش هایی دارد که اروپا با آن روبه رو خواهد بود. بازگشت دنیای مارکوپولو. "بازگشت دنیای مارکوپولو: جنگ، استراتژی و منافع آمریکایی در قرن بیست و یکم" (۲۰۱۸) مجموعه ای از مقالات کاپلان پس از
سال ۲۰۰۰ دربارهٔ سیستم در حال تکامل در اوراسیا است. مقاله اصلی این کتاب که به سفارش دفتر ارزیابی شبکه پنتاگون تهیه شده است، تشابهاتی را بین ظهور معاصر اوراسیا به عنوان یک «فضای نبرد» واحد با ژئوپلیتیک قرن سیزدهم آن ترسیم می کند، زمانی که چین آخرین پل زمینی را به اروپا ساخت. مقالات دیگر این کتاب که در طیف وسیعی از منابع تحلیلی و روزنامه نگاری منتشر شده اند، به موضوعاتی مانند فناوری، جهانی شدن و کاربرد نادرست قدرت نظامی می پردازند و به همراه هم پرتره ای از نفوذ آمریکا و انسجام اروپای در زوال در مواجهه با نظم جدیدی که به سرعت در اوراسیا در حال ظهور است ترسیم می کنند. تأثیرپذیری ها. کاپلان از تحسین کنندگان کار جان میرشایمر، دانشمند سیاسی واقع گرای مستقر در دانشگاه شیکاگو است که کتاب های کاپلان گهگاه به او اشاره می کنند. پیش بینی های کاپلان در "«آنارشی آینده»" تا حدی با پیش بینی های میرشایمر برای آینده اروپای پس از جنگ سرد هماهنگ است. موضع کاپلان در مورد کار میرشایمر در مقاله ای در "آتلانتیک" با عنوان "چرا جان جی. میرشایمر درست می گوید (در مورد برخی چیزها)" پرداخته شده است. این مقاله عمدتاً در پاسخ به مواضع میرشای
مر در کتاب جنجالی او در سال ۲۰۰۷ "به نام لابی اسرائیل و سیاست خارجی ایالات متحده" نوشته شد که با استقبال منفی مواجه شد و توسط چندین منتقد به عنوان یک مباحثه ضد اسرائیلی توصیف شد. در همین مقاله، کاپلان از تئوری رئالیسم تهاجمی میرشایمر در برابر ادعاهایی که آن ها را سیاست خارجی جنگ طلبانه یا نومحافظه کارانه می خواند دفاع می کند. علاوه بر این، کاپلان از رئالیسم کلاسیک هانس مورگنتائو استفاده می کند. او همچنین به طور مکرر به جغرافیدان هالفورد مکیندر و نظریه زمانی تأثیرگذار هارتلند او همراه با نظریات نیکلاس اسپایکمن و آلفرد تایر ماهان اشاره می کند. انتقادات و جنجال ها. استدلال های کاپلان به دلایل مختلف مورد انتقاد قرار گرفته است. برخی از مقالات جنجالی تر او، مانند «ویرانه های امپراتوری در خاورمیانه» و «در دفاع از امپراتوری» به دلیل اشاره به امپراتوری ها، و تلویحاً امپریالیسم، به عنوان نیرویی موفق، تثبیت کننده و کاملاً مثبت برای بشریت مورد انتقاد قرار گرفته اند. نیک مگوران، جغرافی دان سیاسی، استدلال می کند که «مقاله کاپلان ["انتقام جغرافیا"] برای جغرافی دانان، خوانش ناامیدکننده ای است». این مقاله، از نظر مگوران، نظری
ه های دانشمندان ژئوپلیتیک کلاسیک مانند هالفورد مکیندر را از بستر اجتماعی-تاریخی آنها خارج می کند. او نوشته کاپلان را کمک به «بازگشت نامطلوب» به آنچه که مگوران در ژئوپلیتیک سنتی به عنوان گفتمان های میلیتاریستی - امپریالیستی درک می کند، می داند. این مطالعه و رویکرد، به دلیل تداعی های تاریخی اش، از نظر جغرافی دانان دانشگاهی، حوزه ای بی اعتبار تلقی می شود، اما مگوران به تأثیر آن بر کاپلان و سیاست خارجی دولت ها اعتراض دارد. جبر زیست محیطی. جغرافیدان آکادمیک هارم دی بلیج، کتاب "انتقام جغرافیای" کاپلان را به دلیل گرایش به آنچه دی بلیج به عنوان جبر زیست محیطی تعبیر می کند مورد انتقاد قرار داد. او همچنین استدلال کرد که این کتاب نمی تواند متفکران مرتبط با مکاتب جغرافیایی پست مدرن، مانند ژئوپلیتیک انتقادی را به رسمیت بشناسد. در نهایت، او این کتاب را یکی از چندین کتاب «گمراه کننده» دربارهٔ جغرافیا نوشته شده توسط جغرافی دانان غیررسمی که آموزش ندیده اند می نامد که این رشته را برای کسانی که با آن آشنایی ندارند به اشتباه معرفی می کنند (از دیگر نمونه های نام های بلیج می توان به «"دنیا مسطح است"» توماس فریدمن و "«تفنگ ها، میکر
وب ها و فولاد"» جرد دایموند اشاره کرد) شرق گرایی و بالکانیسم. داگ تواستاد، مدرس ارشد خاورمیانه و آفریقا در دانشگاه اسلو، ادعا می کند که کاپلان، «مانند هانتینگتون (نویسنده کتاب "برخورد تمدن ها")، احساسات نو شرق شناسی را تداوم می بخشد، یعنی تأکید می کند: «ویژگی هایی که به طور فطری در دین اسلام گنجانده شده است، از جمله این شرط که اسلام دین شمشیر است و دینی است که فضایل نظامی را تجلیل می کند». ایستوان دیک، استاد بازنشسته تاریخ دانشگاه کلمبیا، "ارواح بالکان را" «جست و خیزی اغلب شادمانانه در سیاست های گذشته و حال یک منطقه» می خواند و می گوید که کاپلان «می خواهد ما را متقاعد کند، و او مطمئناً با ذوق و شوق این کار را انجام می دهد که مردمان این پنج کشور از خود بیگانه شده، واقعاً یک کل ناخوشنود ایجاد کرده اند». "ارواح بالکان" توسط ویراستاران نیویورک تایمز به عنوان یکی از بهترین کتاب های سال ۱۹۹۳ انتخاب شد. "ارواح بالکان" مورد انتقاد شدید محققان بالکان قرار گرفت، در درجه اول به دلیل این تاکیدات که مردمان بالکان دارای استعداد ذاتی برای خشونت هستند. به عنوان مثال، وسنا گلدزورثی از عقیده او مبنی بر اینکه نازیسم منشأ بالکان
ی دارد، انتقاد می کند و خاطرنشان می کند که «هیچ کس فکرش را هم نمی کرد که بالکانی های بدبخت را برای پیروزی آهنگسازان اتریشی مقصر بدانند.» هنری آر. کوپر، در بررسی خود این اثر را «ترکیبی وحشتناک از تعمیم های بی اساس، اطلاعات نادرست، منابع قدیمی، تعصبات شخصی و بدنویسی» نامیده است. نوئل مالکوم نیز دیدگاهی مشابه داشت، و پس از تبادل نظر با کاپلان در "نشریه نشنال اینترست" اظهار داشت که «من فکر می کنم مشکل اساسی این است که آقای کاپلان نمی تواند بخواند." پذیرش. در سال ۲۰۱۲، کاپلان توسط مجله "فارین پالیسی" در فهرست برترین متفکران جهانی قرار گرفت.
موزه هنر چیانچیانو ترمه یک موزه هنری خصوصی در چیانچیانو ترمه، در توسکانی در مرکز ایتالیا است. مجموعه های آن گستره ای از هنر معاصر تا هنر آسیایی را دربر گرفته است. این موزه توسط روبرتو گالیاردی در سال ۲۰۰۹ تأسیس شد. این موزه حدود ۱٬۰۰۰ اثر را در خود جای داده و فضایی بالغ بر ۳٬۰۰۰ مترمربع را در یک ساختمان که در سابق هتل بود، اشغال کرده است. این موزه میزبان نمایشگاه دوسالانه دی چیانچیانو است. افتتاحیه رسمی در روز ۲۹ اوت ۲۰۰۹ بود. تاریخ بازگشایی عمومی روز ۱۵ ژوئن ۲۰۱۶ است. مجموعه. مجموعه موزه دارای پنج بخش است: هنر آسیایی؛ هنر معاصر، با آثاری از سالوادور دالی، کارولین لیدز، دیمین هرست، آلبرت لودن، ماریو شیفانو و فرانسیس ترنر؛ طراحی ها، با کارهایی از لوکا جوردانو، گوئرچینو، ماگریت، مونک، تیه پولو و ورونزه؛ حکاکی ها، شامل آثاری از دورر، گویا، پیرانزی و رامبرانت؛ و یک بخش تاریخی حاوی پرتره ها و تمثالی که پاپ پیوس دوازدهم در سال ۱۹۴۹ به شاهدخت مارگارت داده بود. نمایشگاه دوسالانه. نمایشگاه دو سالانه چیانچیانو، نمایشگاهی است که هر دو سال یک بار در این موزه برگزار می شود. اولین بار در سال ۲۰۰۹ برگزار شد. چهارمین دوره ای
ن نمایشگاه از روز ۵ تا ۱۳ سپتامبر ۲۰۱۵ برگزار شد. آثاری از حدود ۱۰۰ هنرمند در این موزه به نمایش گذاشته شد و بخش هایی از مجموعه دائمی موزه در سایر نقاط شهر به نمایش درآمد.