Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
و بامبینو آراکوئلی (هر دو در ایتالیا)، عیسی نوزاد پراگ (جمهوری چک) و سانتو نینو د سبو (فیلیپین). در قرن هفدهم، کارملیت های فرانسوی، تکریم «پادشاه کوچک بوون» را ترویج کردند. در اواخر قرن نوزدهم، ارادت به «کودک مقدس شفا» در مادرید، اسپانیا، رواج یافت. بفانا. یکی از چهره های شاخص فولکلور کریسمس ایتالیا، بفانا است که به صورت جادوگر پیری سوار بر جارو به تصویر کشیده می شود و در ۶ ژانویه، روز تجلی مسیح، به عنوان حامل هدایا ظاهر می شود. طبق سنت، این شخصیت برای بچه های خوب هدیه (معمولاً شیرینی داخل جوراب) و برای بچه های بد زغال سنگ می آورد. بفانا، که نامش شکل تغییر یافته کلمه "اپیفانیا" است، شخصیتی است که می توان آن را به شخصیت های دیگری که در فرهنگ های دیگر نیز یافت می شوند، مانند فراو برشتا آلمانی و بابوشکا روسی، مرتبط دانست. یک شعر کودکانه معروف به شخصیت بفانا اختصاص داده شده است: در سال ۱۹۳۸، تحت حکومت فاشیسم، به اصطلاح «بفانای فاشیستی» در طول تعطیلات کریسمس، تظاهراتی برای اهداف خیریه، معرفی شد. گردشگری. اوج جریان گردشگران در ایتالیا در زمستان، به دلیل تعطیلات کریسمس و سال نو، در بهار، به دلیل تعطیلات عید پاک، و د
ر تابستان، به دلیل آب و هوای مطلوب ثبت شده است. ایتالیا در میان کشورهایی است که بیشترین بازدید گردشگران در طول تعطیلات کریسمس در جهان را دارد. عوامل جذابیت آن عبارتند از آب و هوای نه چندان نامساعد، پیشنهادهای فرهنگی شهرها از جمله موزه ها، نمایشگاه ها و ابتکارات مهمانی، غذاهای غنی و همچنین قیمت های مقرون به صرفه تر در مقایسه با سایر کشورها. ایتالیا دومین کشور اروپایی است که بیشترین بازدید گردشگران اروپایی را در طول تعطیلات کریسمس پس از اسپانیا و پیش از پرتغال، فرانسه و بریتانیا دارد. شهرهای ایتالیایی که بیشترین بازدید گردشگران بین المللی را در طول تعطیلات کریسمس دارند، به ترتیب میلان، رم، ناپل، کاتانیا، پالرمو و کالیاری هستند. میلان، به ویژه، مقصد مورد علاقه گردشگران اروپایی برای گردشگران آلمانی، بریتانیایی و پرتغالی و دومین مقصد برای گردشگران فرانسوی، اسپانیایی و هلندی است.
بیسیولا یا بیشولا () در آشپزی ایتالیایی یک نان شیرین تخمیری ایتالیایی است که خاستگاه آن درهٔ والتلینا در لومباردی، ایتالیا می باشد. این نان معمولاً برای کریسمس در ایتالیا تهیه می شود، و در این ایام به عنوان بخشی جدایی ناپذیر از جشن های کریسمس به شمار می رود. این نان همچنین با نام های "پانِتونه والتلینزه"، "بشولا"، و "نان انجیر" شناخته می شود. نام اخیر در گویش محلی لومباردی به کار می رود و به طور تحت اللفظی به معنای «نان انجیر» است. ریشه شناسی. واژهٔ "بیشولا" احتمالاً از واژهٔ لاتین "buccella" به معنای «لقمه» گرفته شده است. بر پایهٔ یک افسانه، در سال ۱۷۹۷ ناپلئون هنگام عبور از این منطقه از آشپز خود خواست با استفاده از مواد محلی یک شیرینی تهیه کند. آشپز نیز با به کارگیری آرد گندم سیاه، کره، انجیر خشک، انگور، عسل و مغز گردو شیرینی ای ساخت که بعدها به نام "بیشولا" شناخته شد. با این حال، بنا بر گزارش نشریهٔ "لا کوچینا ایتالیانا"، ناپلئون هیچ گاه به درهٔ والتلینا نیامده است. از آنجا که "بیشولا" در اصل یک غذای روستایی و دهقانی به شمار می رفت، دستور پخت اصلی آن هرگز ثبت نشد و احتمالاً یک «دستور کیک کهن» بوده است. توص
یف. این نان ظاهری روستایی دارد و به پانِتونه سنتی شباهت داده شده است. طعم آن خوشایند و بافتی سفت و تُرد دارد و عطر دلنشینی از خود منتشر می کند. همانند دیگر نان های شیرین ایتالیایی—از جمله "کولومبا پاسکواله"، "پاندولچه"، "پاندورو" و پانِتونه—رطوبت نهایی "بیشولا" در بازهٔ ۱۸ تا ۲۴٪ قرار دارد. "بیشولا" معمولاً پس از "پرانتزو" (ناهار) یا شام کریسمس سرو می شود، چه در دمای اتاق و چه اندکی گرم شده. بیرون از وعده های غذایی نیز اغلب آن را در گراپا یا قهوه فرو می برند. همچنین می تواند همراه با زابایونه مصرف گردد. آماده سازی. این نان نیازمند خمیر ترش طبیعی برای تهیه است. آرد به کار رفته می تواند آرد چاودار، آرد گندم نوع ۰۰ یا آرد کامل باشد. نسخه های سنتی با استفاده از آرد گندم سیاه تهیه می شوند. خمیر همچنین شامل کره، شیر، شکر و خمیر مایه است. مواد اضافه شده به خمیر شامل انجیر خشک، عسل، کشمش و گردو است. برخی نسخه ها ممکن است یکی یا چند مورد از این مواد را با فندق، بادام یا زردآلو خشک جایگزین کنند. فرایند آماده سازی بین ۲۰ تا ۳۶ ساعت طول می کشد تا خمیر ترش کامل آماده شود. ابتدا «خمیر مادر» (که به آن "استارتر" نیز گفته می
شود) با آرد و آب مخلوط می شود و تا ۶ ساعت برای تخمیر کنار گذاشته می شود. سپس مقدار بیشتری آرد و آب اضافه شده و دوباره برای ۳–۴ ساعت تخمیر می شود. در مرحلهٔ نهایی خمیر ترش، آرد و آب بیشتری اضافه می شود و بخش کوچکی برای ۱۸–۳۶ ساعت کنار گذاشته می شود. این خمیر، «خمیر مادر جدید» نامیده می شود و باقی آن به بخش های کوچکتر تقسیم شده و برای تهیه "بیشولا" استفاده می شود. به هر بخش از خمیر، انجیر خشک، کشمش و گردو که خرد شده اند اضافه شده و کاملاً با خمیر مخلوط می شوند، سپس حدود یک ساعت برای تخمیر کنار گذاشته می شود. پس از آن به شکل قالب نان درآمده، با تخم مرغ مالیده می شود و به مدت ۴۰–۵۰ دقیقه پخته می شود. نشان جغرافیایی. در ۷ ژوئن ۲۰۱۳، این نان نشان "علامت جمعی جغرافیایی"، یک نشان جغرافیایی ثبت نشده، دریافت کرد. یک گروه کاری متشکل از اتاق بازرگانی سوندریو و تولیدکنندگان منطقه، ویژگی های نان، مواد تشکیل دهنده، جایگزین های محلی قابل قبول و شرایط استفاده از نام "بیشولا" را مشخص کردند. همچنین «مقررات استفاده از نشان جمعی «بیشولا»» نیز تعیین شد که شرایط صدور مجوز استفاده از این نام را مشخص می کند. برنامهٔ کنترل تعریف شده ت
وسط گروه مشخص می کند که تولیدکننده مسئول تضمین منطقهٔ تولید (همیشه در داخل سوندریو)، مواد اولیهٔ به کاررفته در تولید، وسایل تولید، فرایند ورز دادن خمیر، شکل دهی به نان و فرایند پخت است. بسته بندی کننده موظف است تضمین کند که محصول از سوندریو تهیه و در همان منطقه بسته بندی شده است، اطمینان یابد که محصول پخته شده مطابق با استانداردها و ویژگی های تعریف شده است، وجود مواد لازم را بررسی کند و برچسب گذاری انجام دهد که مبدأ محصول را نشان دهد و تأیید کند که محصول مطابق با "مقررات استفاده از نشان جمعی «بیشولا»" است.
تیم فان د ولده (به فلامانی: Tim Van de Velde؛ زادهٔ ) ورزشکار ورزش دو و میدانی اهل بلژیک است که در دوهای ۳۰۰۰ متر بامانع، نیمه استقامت، و استقامت فعالیت می کند. او در سال ۲۰۱۶ در مادهٔ ۲۰۰۰ متر بامانع در مسابقات دو و میدانی جوانان اروپا در تفلیس برندهٔ مدال طلا شده است.
ناحیه سورِنگ (به انگلیسی: Soreng District)(به نپالی: ، )(به هندوستانی: ، ) یک ناحیه (ضلع) در هند است که در ایالت سیکیم واقع شده است. ناحیه سورِنگ ۲۹۳ کیلومتر مربع مساحت و ۶۴٬۷۶۰ نفر جمعیت دارد. ناحیه سورِنگ در دسامبر سال ۲۰۲۱ میلادی با جدایی بخش هایی از ناحیه سیکیم غربی تاسیس شد. در همان تاریخ، باقی ماندهٔ ناحیهٔ سیکیم غربی به «گیالشینگ» تغییر نام یافت.
عید پاک در ایتالیا (، (یکی از تعطیلات اصلی این کشور است. عید پاک در ایتالیا با یکشنبه نخل، پنجشنبه فرمان، جمعه خوب و شنبه مقدس وارد هفته مقدس می شود و با روز عید پاک و دوشنبه عید پاک به پایان می رسد. هر روز اهمیت ویژه ای دارد. هفته های مقدس شایان ذکر در ایتالیا عبارتند از : رژه اسرار تراپانی، هفته مقدس در بارسلونا پوتزو دی گوتو و هفته مقدس در روو دی پولیا. غذاهای سنتی ایتالیایی برای دوره عید پاک عبارتند از: آباکیو، کاپلو دل پره ته، کاساتیلو، کلمبا دی پاسکوا، پاستیرا، پنیا، پیتزای عید پاک و پیزل. آباکیو یک غذای ایتالیایی از گوشت گوسفند است که نمونه ای از آشپزی رومی است. این محصول توسط اتحادیه اروپا با علامت PGI محافظت می شود. خوردن بره در عید پاک معنای مذهبی دارد؛ به ویژه، خوردن بره در عید پاک یادآور رستاخیز مسیح است. کلمبا دی پاسکوا (به انگلیسی: "کبوتر عید پاک") یک نان عید پاک ایتالیایی است که همتای عید پاک دو دسر کریسمس معروف ایتالیایی، پانه تونه و پاندورو، محسوب می شود. در فلورانس، رسم منحصر به فرد انفجار ارابه اجرا می شود که در آن از آتش مقدسی که از خرده سنگ های مقبره مقدس روشن می شود، برای روشن کردن آتش د
ر طول خواندن سرود «شکوه» یکشنبه عید پاک استفاده می شود. این آتش برای روشن کردن یک موشک به شکل کبوتر استفاده می شود. این کبوتر نماد صلح و روح القدس است و پس از عبور از یک سیم، چرخی حاوی آتش بازی ها در میدان کوچک جلوی کلیسا را روشن می کند. اسب آتشین یک بازسازی تاریخی است که در شهر ریپاترانزونه در استان آسکولی پیچنو برگزار می شود. این مراسم یک نمایش آتش بازی است که به طور سنتی هشت روز پس از عید پاک برگزار می شود. کارناوال. کارناوال در ایتالیا یک مهمانی خداحافظی برای خوردن، نوشیدن و خوشگذرانی قبل از محدودیت ها و جشن های ایام روزه است. حدود یک ماه قبل از چهارشنبه خاکستر، ایتالیایی ها در طول آخر هفته های زیادی با رژه، ماسک و "کاغذ رنگی" جشن می گیرند. ریشه های این رویداد را می توان در یونان و روم باستان، زمانی که باکوس و زحل را می پرستیدند، جستجو کرد. برخی معتقدند که این رویداد به مراسم باستانی از زمستان به بهار برمی گردد. با وجود ریشه های بت پرستی، این رویداد چنان گسترده جشن گرفته می شد و سنت آن چنان قدرتمند بود که به سرعت تغییر یافت تا با آیین های کاتولیک سازگار شود. کارناوال در ایتالیا به طور سنتی در سه شنبه های
چاق جشن گرفته می شود، اما آخر هفته قبل از آن نیز فعالیت هایی را شامل می شود. سنت های کارناوال در سراسر ایتالیا متفاوت است. در مناطق آیینی آمبروزی در اطراف میلان، کارناوال در اولین یکشنبه ایام روزه به پایان می رسد. کارناوال ونیز و کارناوال ویارجو به ویژه مشهور هستند که شامل بالماسکه ها و رژه های پیچیده ای می شوند. در ساردینیا، یک شکل کارناوال متمایز باقی مانده است که احتمالاً ریشه در آیین های زمستانی پیش از مسیحیت برای بیدار کردن زمین دارد. این کارناوال ها شامل بالماسکه ها و رژه ها می شوند. کارناوال ونیز اولین بار در سال ۱۲۹۶ ثبت شد، با اعلامیه ای از سوی سنای ونیز که یک روز قبل از شروع ایام روزه، یک جشنواره عمومی را اعلام می کرد. ماهیت خرابکارانه آن در قوانین متعدد ایتالیا در طول قرن ها که سعی در محدود کردن جشن ها و پوشیدن ماسک داشتند، منعکس شده است. جشن های کارناوال در ونیز پس از آنکه شهر در سال ۱۷۹۸ تحت کنترل اتریش قرار گرفت، متوقف شد، اما در اواخر قرن بیستم دوباره احیا شد. کارناوال ویارجو دومین کارناوال محبوب در ایتالیا است. این کارناوال یک ماه طول می کشد و شامل جشن های شبانه روزی، رژه ها، جشن های منطقه ای،
رقص های نقاب دار و نمایش های دیگر می شود. اولین بالماسکه در سال ۱۸۷۳ و در پاسخ به نارضایتی طبقات بالا از پرداخت مالیات های سنگین برگزار شد. هزاران مسافر برای رژه ها، ماسک ها و لباس های کارناوال، کنسرت ها و موسیقی به ایتالیا می روند. در سال ۲۰۰۱، این شهر یک «ارگ کارناوال» جدید ساخت که به تدارکات و سرگرمی های کارناوال اختصاص داده شده بود. کارناوال ایوریا به خاطر «نبرد پرتقال ها» که با میوه بین مردم پیاده و سربازان ستمگر سوار بر گاری ها برگزار می شد، مشهور است، که یادآور جنگ های قرون وسطی است، تمثیلی از مبارزه برای آزادی. این کارناوال یکی از باستانی ترین کارناوال های جهان محسوب می شود. این نبرد، یادبود شورش ایوریا علیه حکومت استبدادی در قرون وسطی است. گفته می شود دختر آسیابان، «"لا موگنایا"»، پس از تلاش دیکتاتور شهر برای ربودن او، او را کشت و قیامی را برانگیخت که به ساکنان آزادی بیشتری بخشید. جشن کارناوال ایوریا اکنون شامل رژه هایی با لباس های قرون وسطایی، گروه های فولکلور و اجراهای موسیقی از ایتالیا و اروپا است. در حالی که از فضای جشن لذت می برید، فراموش نکنید که غذای سنتی کارناوال، "فاگیولاتا"، یک سوپ لوبیای
خوشمزه را امتحان کنید. آیین آمبروسیان () یک آیین عبادی لاتین کلیسای کاتولیک و کلیسای ارتدکس شرقی (به ویژه آیین الهی سنت آمبروز) است. این آیین به نام سنت آمبروز، اسقف میلان در قرن چهارم نامگذاری شده است. این آیین توسط حدود پنج میلیون کاتولیک در بخش بزرگی از اسقف نشین میلان (به استثنای مونزا، ترویلیو و ترزو سول آدا)، در برخی از کلیساهای اسقف نشین کومو، برگامو، نووارا، لودی، در اسقف نشین لوگانو، کانتون تیچینو، سوئیس، و به طور کمتر برجسته در برخی از کلیساهای ارتدکس آیین غربی و در مناسبت های خاص سایر حوزه های قضایی استفاده می شود. در بیشتر بخش های اسقف نشین میلان، کارناوال چهار روز دیگر ادامه دارد و به دلیل آیین آمبروزی، شنبه پس از چهارشنبه خاکستر به پایان می رسد. در ساردینیا، کارناوال (به زبان ساردینیایی "Carrasecare" یا "Carrasegare") با کارناوال سرزمین اصلی ایتالیا بسیار متفاوت است. اکثر جشن های ساردینی نه تنها شامل جشن ها و رژه ها، بلکه شامل آیین های باروری خام مانند خونریزی برای بارور کردن زمین، مرگ و رستاخیز شخصیت های کارناوال و نمایش خشونت و شکنجه نیز می شود. شخصیت های معمول کارناوال ساردینی، جانورگونه و/یا
دوجنسیتی هستند، مانند "ماموتونه ها و ایسوهادوره ها" از مامویادا، "بوئه ها و مردوله ها" از اوتانا و بسیاری دیگر. این کارناوال با اجراهای خیابانی جشن گرفته می شود که معمولاً با نوحه های ساردینیایی همراه هستند. به معنای تحت اللفظی «گریه نوزاد وقتی مادر دیگر نمی خواهد به او شیر بدهد» (از کلمه "تیتا" به معنای سینه). از دیگر نمونه های خاص و مهم کارناوال در ساردینیا می توان به کارناوال سارتیگلیا در اورستانو و کارناوال تمپیو پاوسانیا اشاره کرد. هفته مقدس. هفته مقدس در بخش هایی از جنوب ایتالیا، به ویژه سیسیل، برگزار می شود. مشهورترین آن، هفته مقدس تراپانی است که با رژه اسرار تراپانی یا به اختصار رژه "اسرار تراپانی" به اوج خود می رسد. این رژه، یک راهپیمایی یک روزه است که شامل ۲۰ مجسمه واقعی ساخته شده از چوب، بوم و چسب است. این مجسمه ها صحنه هایی از وقایع مصائب مسیح، یک نمایش مصائب در مرکز و اوج هفته مقدس در تراپانی هستند. "میستری ها" از قدیمی ترین رویدادهای مذهبی مداوم در اروپا هستند که از قبل از عید پاک ۱۶۱۲ هر جمعه خوب برگزار می شدند و حداقل ۱۶ ساعت مداوم، اما گاهی اوقات بسیار بیشتر از ۲۴ ساعت، طولانی ترین جشنواره ه
ای مذهبی در سیسیل و ایتالیا هستند. هفته های مقدس شایان ذکر در ایتالیا عبارتند از هفته مقدس در بارسلونا پوتزو دی گوتو و هفته مقدس در روو دی پولیا. هفته مقدس در بارسلونا پوتزو دی گوتو ریشه در تاریخ سیسیل اسپانیا (۱۵۱۶–۱۷۱۳) دارد، زمانی که کل جزیره تحت سلطه تاج آراگون، همراه با پادشاهی ناپل، تحت صلاحیت تاج اسپانیا قرار گرفت. در سال ۱۵۷۱، «پوزوگوتسی ها» از دادگاه بزرگ اسقف اعظم مسینا اجازه گرفتند تا کشیش خود را که در سنت ویتوس مستقر بود، انتخاب کنند و دیگر به کشیش اعظم میلاتزو وابسته نبودند. اولین راهپیمایی در سال ۱۶۲۱ به عنوان حرکتی اعتراضی علیه اعضای هیئت منصفه شهر میلاتزو انجام شد، که پوتزو دی گوتو با فراهم کردن یک روستای دورافتاده، از نظر سیاسی و فیزیکی تحت حاکمیت آنها بود و به عنوان نذر و قولی برای شکستن قید و بند فرمانبرداری که در ۲۲ مه ۱۶۳۹ برای همیشه قطع شد. یکشنبه نخل. در ایتالیا، در طول یکشنبه نخل، از برگ های نخل به همراه شاخه های کوچک زیتون که در آب و هوای مدیترانه ای به راحتی در دسترس هستند، استفاده می شود. این شاخه ها در ورودی خانه ها قرار می گیرند (مثلاً بالای در آویزان می شوند) تا تا یکشنبه نخل سال
بعد دوام بیاورند. به همین دلیل، معمولاً برگ های نخل به دلیل اندازه شان به طور کامل استفاده نمی شوند؛ در عوض، نوارهای برگ به شکل های کوچکتر بافته می شوند. شاخه های کوچک زیتون نیز اغلب برای تزئین کیک های سنتی عید پاک، همراه با سایر نمادهای تولد، مانند تخم مرغ، استفاده می شوند. دوشنبه عید پاک. در ایتالیا، دوشنبه عید پاک یک تعطیل رسمی است و «"لونِدی دِل آنجلو»" (دوشنبه فرشته)، «"لونِدی این آلبیس"» یا به طور رایج تر «"پاسکیتا"» نامیده می شود. مرسوم است که یک پیک نیک خانوادگی در حومه شهر برگزار شود یا با دوستان کباب درست شود. سنت های رایج. در ایتالیا، سنت های زیادی مربوط به عید پاک وجود دارد (). در ورسیلیا، به نشانه بخشش، اما این بار به سوی عیسی، زنان ملوان زمین را می بوسند و می گویند: من زمین را می بوسم و زمین من هستم - عیسی من، طلب بخشش می کنم). با این حال، در ابروتزو، رسم کشاورزان در طول عید پاک این است که آب مقدس را به غذا اضافه کنند. آب مقدس همچنین در مارس جولیان استفاده می شود، جایی که قبل از خوردن دو تخم مرغ آب پز و یک فوکاچای شسته شده با شراب سفید، نصف لیوان را با معده خالی می نوشند. یکی دیگر از نمادهای مو
رد استفاده در طول دوره عید پاک، آتش است. به طور خاص، در کوریانو، در استان ریمینی، در شب عید پاک آتش های بزرگی روشن می شود. همزمان، آتش مقدس به حومه استان خودمختار بولزانو آورده می شود. آتش های بزرگی نیز در سن مارکو در لامیس، این بار بر روی یک ارابه چرخ دار، روشن می شوند. در فلورانس، استفاده از آتش مقدس در طول زمان تغییر کرده است: قبل از سال، در واقع هزار شمع به خانه هایی آورده می شد که توسط شمعی روشن می شدند که به نوبه خود از طریق یک عدسی یا سنگ چخماق روشن می شد؛ در آغاز قرن چهاردهم، به جای آن، از سه قطعه سنگ چخماق استفاده می شد که طبق سنت از مقبره مقدس اورشلیم آمده بود. این قطعات سنگ چخماق توسط گادفری بویون به خانواده پازی اهدا شد. بعدها، استفاده از آتش مقدس در فلورانس در یک ارابه پر از آتش بازی تحقق یافت. "انفجار ارابه" یک بازسازی تاریخی است که در شهر ریپاترانزونه در استان آسکولی پیچنو برگزار می شود. این یک نمایش آتش بازی است که به طور سنتی هشت روز پس از عید پاک برگزار می شود. این نمایش به سال ۱۶۸۲ برمی گردد، زمانی که به مناسبت جشن هایی به افتخار مریم مقدس، ساکنان محلی یک آتش باز را استخدام می کردند که پس ا
ز پایان نمایش، تمام آتش بازی های باقی مانده خود را برداشته و سوار بر اسب خود تیراندازی می کرد. این اقدام بداهه شهروندان را تحت تأثیر قرار داد و آنها شروع به یادآوری سالانه آن کردند. در قرن ۱۸، یک اسب ساختگی جایگزین حیوان شد و آتش بازی ها بر روی آن مونتاژ شدند. در ابتدا از چوب ساخته شده بود و تا سال ۱۹۳۲ بر دوش قوی ترین شهروندان حمل می شد. بعدها تجهیز آن به چرخ و سکان و یدک کشیدن آن توسط داوطلبان مجهز به لباس و لوازم محافظ راحت تر تشخیص داده شد. در سال ۱۹۹۴، یک اسب آهنی جدید، که بر اساس مدل قبلی ساخته شده بود، جای اسب چوبی را گرفت. گردشگری. اوج جریان گردشگران در ایتالیا در زمستان، به دلیل تعطیلات کریسمس و سال نو، در بهار، به دلیل تعطیلات عید پاک، و در تابستان، به دلیل آب و هوای مطلوب ثبت شده است. عید پاک در ایتالیا یکی از تعطیلات اصلی این کشور است. عید پاک در ایتالیا با یکشنبه نخل، پنجشنبه مقدس، جمعه خوب و شنبه مقدس وارد هفته مقدس می شود و با روز عید پاک و دوشنبه عید پاک به پایان می رسد. هر روز اهمیت ویژه ای دارد. ایتالیا یکی از پربازدیدترین کشورهای جهان در طول تعطیلات عید پاک است. ایتالیا دومین کشور اروپایی ا
ست که بیشترین بازدید گردشگران بین المللی را در طول تعطیلات عید پاک پس از اسپانیا و قبل از فرانسه و یونان دارد. شهرهای ایتالیایی که بیشترین بازدید گردشگران بین المللی را در طول تعطیلات عید پاک دارند، به ترتیب عبارتند از: رم، میلان، ونیز، ناپل، فلورانس و بولونیا.
انفجار ارابه یک سنت مردمی در شهر فلورانس، ایتالیا است. در یکشنبه عید پاک، ارابه ای که پر از آتش بازی و مواد آتش زا است روشن می شود و یک نمایش تاریخی و چشم گیر در زندگی شهری فلورانس ایجاد می کند. تاریخچه. رویداد اسکوپیو دل کارو ریشه در جنگ صلیبی اول دارد، زمانی که اروپایی ها در جنگی برای تصاحب فلسطین برای مسیحیت، شهر اورشلیم را محاصره کردند. در سال ۱۰۹۷، پاتزینو دِ پاتزی، یک فلورانسی از یک خانواده برجسته، طبق سنت اولین مردی بود که از دیوارهای اورشلیم بالا رفت. به عنوان پاداش این عمل شجاعانه، فرمانده او سه سنگ چخماق از کلیسای مقبره مقدس به او داد که سپس به توسکانی منتقل شدند. این سنگ ها در کلیسای سانتی آپوستولی نگهداری می شوند. این سنت به گونه ای شکل گرفت که در عید پاک، آتشی مقدس از این سنگ های چخماقی روشن می شد و سپس توسط گروهی از جوانان که مشعل در دست داشتند در سراسر شهر حمل می گردید. با گذشت زمان، این رسم تکامل یافت و به شکل امروزی درآمد: ارابه ای حامل یک شمع بزرگ در سطح شهر تا کلیسا کشیده می شود و از آنجا آتش مقدس بین مردم توزیع می گردد. در پایان قرن پانزدهم، انفجار ارابه شکل امروزی خود را به خود گرفت. از آ
نجایی که این رویداد شامل نمایش سر و صدا و نور زیاد برای اطمینان از برداشت خوب است، کشاورزان حومه فلورانس هنوز هم به همین دلیل سنتی با علاقه این مراسم را مشاهده می کنند. رویداد. صبح روز یکشنبه عید پاک، این گاری عتیقه (که بیش از ۵۰۰ سال مورد استفاده قرار گرفته است) از دروازه آل پراتو به سمت میدان دومو حرکت می کند. این گاری که توسط گروهی از گاوهای سفید مزین به حلقه هایی از گل ها و گیاهان بهاری حمل می شود، توسط ۱۵۰ سرباز، نوازنده و افرادی با لباس های قرن پانزدهمی اسکورت می شود. هم زمان، آتشی با استفاده از سنگ های چخماقی تاریخی اورشلیم در کلیسای جامع سانتی آپوستولیروشن می شود. سپس این آتش در یک مراسم عبادی و نمایشی توسط اعضای خانواده پازی، روحانیان و مقامات شهری به میدان جلوی کلیسا منتقل می گردد. ارابه با آتش بازی ها پر می شود و یک سیم که تا محراب اصلی کلیسا کشیده شده، به همراه کبوتر مکانیکی (به نام کلمبینا) نصب می گردد. اندکی بعد، در هنگام اجرای مراسم عشای ربانی عید پاک در مراسم عید پاک، کاردینال فلورانس فتیله کبوتر مکانیکی را با آتش عید پاک روشن می کند. سپس کبوتر به سرعت از داخل کلیسا عبور می کند و ارابه خارج از
کلیسا را روشن می سازد. در تمام این مراحل، ناقوس های برج ناقوس جوتو به صدا در می آیند. نمایش آتش بازی پیچیده ای که پس از آن برگزار می شود حدود ۲۰ دقیقه طول می کشد. قرار است یک نمایش موفق از «انفجار ارابه» تضمین کننده برداشت خوب، زندگی مدنی پایدار و کسب و کار خوب باشد.
تعطیلات رسمی در ایتالیا توسط مجلس ایتالیا تعیین می شوند و به استثنای روزهای حمایت از شهر یا جامعه، در سراسر کشور اعمال می شوند. این تعطیلات شامل ترکیبی از مناسبت های ملی، مذهبی و محلی است. در مورد دوشنبه های عید پاک، یک استثنا برای تیرول جنوبی وجود دارد. در ایتالیا، روزهای بزرگداشت ایالتی نیز وجود دارد که تعطیل عمومی نیستند. نمای کلی. روز ملی ایتالیا، (روز جمهوری)، هر سال در ۲ ژوئن برگزار می شود و اصلی ترین مراسم در رم انجام می گیرد. این روز، تأسیس جمهوری ایتالیا در سال ۱۹۴۶ را گرامی می دارد. مراسم رسمی در رم شامل قرار دادن تاجی از برگ های درخت نخل به عنوان ادای احترام به سرباز گمنام ایتالیا در محراب سرزمین پدری توسط رئیس جمهور ایتالیا و همچنین رژه نظامی در طول خیابان است. روز آزادی یک تعطیلی ملی در ایتالیا است که در ۲۵ آوریل برگزار می شود و به یادبود پیروزی جنبش مقاومت ایتالیا علیه آلمان نازی و جمهوری اجتماعی ایتالیا، دولت دست نشانده نازی ها و دولت کوچک فاشیست ها، در جنگ داخلی ایتالیا، یک جنگ داخلی در ایتالیا در طول جنگ جهانی دوم، برگزار می شود. این تاریخ به صورت قراردادی انتخاب شد، زیرا این روز از سال در سا
ل ۱۹۴۵ بود که کمیته آزادی ملی ایتالیای علیا (CLNAI) رسماً شورش را در یک اعلامیه رادیویی اعلام کرد و تصرف قدرت توسط CLNAI را مطرح کرد و حکم اعدام را برای همه رهبران فاشیست (از جمله بنیتو موسولینی که سه روز بعد تیرباران شد) اعلام کرد. ۱۷ مارس در سال ۱۹۱۱، پنجاهمین سالگرد اتحاد ایتالیا، در سال ۱۹۶۱، صدمین سالگرد اتحاد ایتالیا و در سال ۲۰۱۱، ۱۵۰مین سالگرد اتحاد ایتالیا، به عنوان یک تعطیل ملی اعلام شد. قانون شماره ۲۲۲ مورخ ۲۳ نوامبر ۲۰۱۲ روز وحدت ملی، قانون اساسی، سرود و پرچم مقرر کرد که هر ساله در ۱۷ مارس، در روز اعلام اتحاد ایتالیا در سال ۱۸۶۱، جشن گرفته شود، با این حال، این روز نباید به عنوان یک روز جشن در نظر گرفته شود. تا سال ۱۹۷۷، موارد زیر نیز در ایتالیا برای مقاصد مدنی تعطیل عمومی محسوب می شدند: این تعطیلات عمومی در طول ریاضت اقتصادی ناشی از بحران نفتی سال ۱۹۷۳، بر اساس قانون شماره ۵۴ مورخ ۵ مارس ۱۹۷۷ لغو شدند. به طور خاص، در سال ۱۹۷۷، روز وحدت ملی و نیروهای مسلح به یک جشن سیار تبدیل شد و جشن ها هر یکشنبه اول نوامبر برگزار می شد. روز وحدت ملی و نیروهای مسلح، یک روز ملی ایتالیا از سال ۱۹۱۹ است که یادبود پیر
وزی در جنگ جهانی اول، یک رویداد جنگی که به عنوان تکمیل فرایند اتحاد ایتالیا در نظر گرفته می شود، می باشد. این روز هر ۴ نوامبر، که سالگرد آتش بس ویلا جوستی در سال ۱۹۱۸ و اعلام تسلیم اتریش-مجارستان است، جشن گرفته می شود. ایتالیا در سال ۱۹۱۵ با هدف تکمیل وحدت ملی وارد جنگ جهانی اول شد و به همین دلیل، مداخله ایتالیا در جنگ جهانی اول ، چهارمین جنگ استقلال ایتالیا نیز محسوب می شود، در یک دیدگاه تاریخ نگاری که در این جنگ، پایان اتحاد ایتالیا را مشخص می کند، که اقدامات نظامی آن در طول انقلاب های ۱۸۴۸ با اولین جنگ استقلال ایتالیا آغاز شد. فرانسیس آسیزی ("چپ") و کاترین سینا ("راست")، قدیس های حامی ملی ایتالیا. جشن فرانسیس و کاترین مقدس به آنها اختصاص داده شده است. علاوه بر ۱۲ تعطیلات ملی، هر شهر یا شهرستان به مناسبت جشن قدیس حامی محلی، یک تعطیلات عمومی را جشن می گیرد. به عنوان مثال، رم در ۲۹ ژوئن (قدیس پطرس و پولس)، میلان در ۷ دسامبر (قدیس آمبروز)، ناپل در ۱۹ سپتامبر (قدیس ژانویه)، ونیز در ۲۵ آوریل (قدیس مرقس انجیلی) و فلورانس در ۲۴ ژوئن (قدیس یحیی تعمید دهنده). در تیرول جنوبی، این تعطیلات در دوشنبه مقدس است. این تعداد
، کل تعطیلات عمومی در ایتالیا را به ۱۳ می رساند. جشن روم، جشنواره ای مرتبط با تأسیس روم است که در ۲۱ آوریل برگزار می شود. طبق افسانه ها، گفته می شود رومولوس شهر روم را در ۲۱ آوریل ۷۵۳ پیش از میلاد تأسیس کرده است. از این تاریخ، گاهشماری رومی سیستم خود را که با عبارت از تاریخ پیدایش رمشناخته می شود، مشتق کرد که سال ها را از این تأسیس فرضی می شمارد. روز ملی حمایت از کلیسا در ایتالیا، در ۴ اکتبر، به بزرگداشت قدیسان فرانسیس و کاترین اختصاص دارد. از جمله جشن های حمایتی قابل توجه در ایتالیا می توان به جشن سنت آگاتا در کاتانیا، جشن قدیسان پیتر و پولس در رم، جشن سن جنارو در ناپل و ایتالیای کوچک، نیویورک و جشن بانوی مرغ های ما در پاگانی اشاره کرد. این تعداد با تعداد روزهای مرخصی کاری مطابقت ندارد زیرا تعطیلات رسمی که با آخر هفته مصادف می شوند، به تعطیلات رسمی منتقل نمی شوند. وقتی تعطیلات رسمی با سه شنبه یا پنجشنبه مصادف می شود، معمولاً برای داشتن آخر هفته ای طولانی، "پل" زده می شود. مدارس معمولاً تعطیل هستند. کریسمس در ایتالیا (به ایتالیایی: "Natale") در ۸ دسامبر، با جشن لقاح پاک، روزی که به طور سنتی درخت کریسمس نصب می
شود، آغاز می شود و در ۶ ژانویه سال بعد، با جشن تجلی عیسی مسیح (به ایتالیایی: "Epifania") به پایان می رسد. اصطلاح "Natale" از کلمه لاتین "natalis" گرفته شده است که به معنای واقعی کلمه "تولد" است. عید پاک در ایتالیا ()) یکی از تعطیلات اصلی آن کشور است. عید پاک در ایتالیا با یکشنبه نخل، پنجشنبه مقدس، جمعه خوب و شنبه مقدس وارد هفته مقدس می شود و با روز عید پاک و دوشنبه عید پاک به پایان می رسد. هر روز اهمیت ویژه ای دارد. در طول تعطیلات عمومی ایتالیا، اوج جریان گردشگری در ایتالیا ثبت می شود، به ویژه در زمستان به دلیل تعطیلات کریسمس و روز سال نو، در بهار به دلیل تعطیلات عید پاک، و در تابستان به دلیل آب و هوای مطلوب. برای گردشگری داخلی، اوج جریان گردشگری نیز به مناسبت سه تعطیلات ملی مدنی، روز آزادی (۲۵ آوریل)، روز جهانی کارگر (۱ مه) و "جشن جمهوری" (۲ ژوئن)، و همچنین برای سه تعطیلات مذهبی، جشن "فراگوستو" (۱۵ آگوست)، روز همه مقدسین (۱ نوامبر) و جشن لقاح معصوم (۸ دسامبر)، به ویژه در حضور "پونتی". تعطیلات فعلی. تعطیلات فعلی در ایتالیا عبارتند از: گرامیداشت های دولتی. روزهای زیر تعطیل رسمی نیستند، اما به عنوان گرامیداشت
رسمی دولت محسوب می شوند.
کلیسای مارخاتون (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر متس تاغلار، استان هادروت جمهوری آرتساخ می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای مقدس (گئورگن) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر گئورگه، شهرستان هارگیتا رومانی می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.