Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ویرجینیو سیمونلی (؛ زادهٔ ) که با نام هنری ویرجینیو شناخته می شود، خواننده پاپ اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۰۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. او اولین حضور خود را در سال ۲۰۰۶ در بخش پیشنهادهای جدید جشنواره موسیقی سانرمو با آهنگ "«Davvero»" تجربه کرد. و در سال ۲۰۱۱، در دهمین دوره مسابقه آمیچی در برنده شد و آلبوم "«Finalmente»" خود را منتشر کرد. بین سال های ۲۰۱۲ تا ۲۰۲۳، او شانزده تک آهنگ منتشر کرده است. او بیش از ۳۰۰۰۰ نسخه از آلبوم های خود را فروخته و برنده جایزه موسیقی «Gold Wind» شده است. زندگی و حرفه. ویرجینیو سیمونلی در تاریخ ۳۱ ژانویه ۱۹۸۵ در فوندی ایتالیا متولد شد. وی در کودکی استعداد ذاتی خود را برای موسیقی نشان داد. در نوجوانی، نواختن پیانو، آواز خواندن و آهنگسازی اولین آهنگ های خود را آموخت و همچنین رقص و بازیگری را نیز تجربه کرد. پس از فارغ التحصیلی از دبیرستان گوبتی در زادگاهش، به میلان نقل مکان کرد. در آنجا، در آکادمی جدید هنرهای زیبا ثبت نام کرد و در رشته طراحی گرافیک و کارگردانی هنری فارغ التحصیل شد و با تهیه کنندگانی مانند پائولو آگوستا و ایوو گراسو ارتباط برقرار کرد و با آنها همکاری خود
را آغاز کرد. در سال ۲۰۰۶، در پنجاه و ششمین جشنواره موسیقی سانرمو در بخش "پیشنهادهای جدید" با آهنگی که توسط خودش نوشته شده بود، شرکت کرد. این آهنگ مقدمه ای بر اولین آلبوم او به تهیه کنندگی ایوو گراسو و فابریزیو گرنگی بود. این آلبوم شامل ده قطعه است و اشعار آن توسط خواننده به همراه پائولو آگوستا که آهنگسازی موسیقی را نیز بر عهده داشت، نوشته شده است. دومین تک آهنگ "Instabile" در ماه مه و سومین تک آهنگ آن در "ماه نوامبر" در ماه اکتبر منتشر شد. در سپتامبر ۲۰۱۰، در دهمین دوره مسابقه آمیچی برنده شد و آلبوم خود با نام «Finalmente» را منتشر کرد. در ۸ مارس ۲۰۱۱، او دومین آلبوم استودیویی خود را منتشر کرد که با تک آهنگ های «"Ad occhi chiusi»" و «"Sale»" همراه بود. این آلبوم بیش از ۳۰ هزار نسخه فروخت و موفق به دریافت گواهینامه طلایی و در نتیجه جوایز موسیقی Wind شد. در سپتامبر ۲۰۲۲، در هفتاد و نهمین دوره جشنواره بین المللی فیلم ونیز تک آهنگ جدید خود "با نام «دست و پا چلفتی»" که آهنگ اصلی موسیقی متن فیلم آلسیو روسو بود را معرفی کرد که ویرجینیو نیز در آن حضوری کوتاه داشت. در ۱۱ دسامبر ۲۰۲۲، در دومین نسخه کریسمسی برنامه تلویز
یونی ایتالیایی "«قصه های برابری»" با اجرای خود در نقش جورج مایکل و خواندن آهنگ "آخرین کریسمس" شرکت کرد و برنده شد. در ژانویه ۲۰۲۴ او با همکاری آلبرتو اورسو "هزار دوماند" را آهنگسازی کرد. و در ۳۰ مارس، اجرای افتتاحیه تور جهانی ۲۰۲۴ لائورا پائوزینی در مکزیکوسیتی و میامی را بر عهده داشت. در مصاحبه ای در برنامه گفتگوی "«Conectados con Daisy»" از شبکه تلموندو، تک آهنگ جدید خود با نام "«Noche Negra»" را معرفی کرد که بلافاصله بعد از آن، منتشر شد. در سپتامبر ۲۰۲۴، او موسیقی آهنگ "«Disobbedire" » از فیورلا مانوئیا را به طور مشترک نواخت و تک آهنگ جدید خود با نام "«Amarene»" را منتشر کرد.
کوه خاموش یک فیلم جنگی اتریشی محصول سال ۲۰۱۴ است که توسط کلمنس اوفدرکلام نوشته شده و به تهیه کنندگی و کارگردانی ارنست گاسنر ساخته شده و در جبهه آلپ در جنگ جهانی اول اتفاق می افتد. "کوهستان خاموش" یک داستان عاشقانه است که در دولومیت ها در زمان وقوع خصومت ها بین ایتالیا و اتریش-مجارستان در سال ۱۹۱۵ اتفاق می افتد. طرح. داستان از ماه مه ۱۹۱۵ در تیرول جنوبی آغاز می شود، جایی که آندرل گروبر، پسر یک هتل دار ثروتمند، در عروسی خواهرش الیزابت (لیسل) با آنجلو کالزولاری ایتالیایی شرکت می کند. در آنجا، او با فرانچسکا، خواهر آنجلو، آشنا می شود و عاشق او می شود. با این حال، همان روز ایتالیا به اتریش-مجارستان اعلام جنگ می کند. تنش های موجود بین اتریشی ها و ایتالیایی ها بلافاصله به درگیری بین آنها تبدیل می شود و هر دو به ارتش های خود می پیوندند. با اخراج ایتالیایی ها توسط روستاییان، فرانچسکا مجبور می شود هویت خود را پنهان کند. با این حال، فریتز واینبرگر، یک معلم محلی که از جبهه بازگشته و نفرت شدیدی نسبت به ایتالیایی ها دارد، از این موضوع سوءاستفاده می کند و به فرانچسکا پیشنهاد می دهد که در ازای دریافت خدمات جنسی، از هویت خود
محافظت کند. یک دسته از ارتش اتریش-مجارستان که کوه های مجاور را اشغال کرده است، ایتالیایی های مهاجم را فریب می دهد تا عقب نشینی کنند. بعداً، آنها توسط یک واحد آلپنکورپس آلمانی تقویت می شوند. آندرل در یک نبرد عظیم زخمی می شود و در هتل گروبر، که اکنون یک بیمارستان صحرایی برای سربازان زخمی اتریشی است، به سر می برد. در همین حال، آندرل از رابطه فرانچسکا با فریتز مطلع می شود و با چنان خشمی به جبهه بازمی گردد که به تنهایی حمله گسترده پیاده نظام ایتالیایی را دفع می کند. آندرل دوباره به شدت زخمی می شود. از آنجایی که حملات بعدی ایتالیایی ها نیز شکست می خورد، نیکولا کوینزیاتو، فرمانده پادگان ایتالیا، به آنجلو، یک مهندس عمران باتجربه، دستور می دهد تا تونلی را در زیر مواضع اتریشی ها حفر کند. در ابتدا قرار است از طریق تونل ها حمله ای انجام شود، اما بعداً کوینزیاتو تصمیم می گیرد مواد منفجره را در زیر کوه قرار دهد تا سربازان اتریشی را منفجر کند. آنجلو بلافاصله پس از آن مرخص می شود و به پیاده نظام عادی فرستاده می شود و بدین ترتیب او را در معرض خطرات جنگ قرار می دهد. مدتی بعد، آنجلو توسط اتریشی ها دستگیر می شود و نقشه های ایتال
یایی ها برای منفجر کردن کوه را فاش می کند. اندرل به آنجلو کمک می کند تا به روستایشان بازگردد، در حالی که سربازان آلمانی و اتریشی تصمیم می گیرند با وجود خطر قریب الوقوع، کوه را نگه دارند. متأسفانه، هویت آنجلو به سرعت کشف می شود و او توسط سربازان اتریشی اعدام می شود، در حالی که الیزابت نظاره گر است. اندرل به دنبال فرانچسکا می گردد، او را می بخشد و او را از روستا به کوهستان می برد. آنها در لحظه انفجار به نزدیکی مواضع اتریشی ها می رسند که باعث نابودی دژ اتریشی ها می شود. سپس آنها دره را ترک می کنند و اندرل بعداً اغلب به کوهستان خود، کوهستان بدون سربازان، فکر می کند. انتشار. این فیلم در مارس ۲۰۱۴ در اتریش و ایتالیا به موفقیت چشمگیری دست یافت و در بیش از ۶۰ کشور در سراسر جهان به فروش رسید. این فیلم در ۱۹ اوت ۲۰۱۴ در ایالات متحده اکران شد. تولید. "فیلم «کوه خاموش»" در لوکیشن های مختلفی در دولومیت ها در تیرول جنوبی، ترنتینو، تیرول و کورتینا دامپتزو فیلمبرداری شده است. داستان فیلم از وقایع واقعی در طول جنگ کوهستان بین سال های ۱۹۱۵ تا ۱۹۱۸ الهام گرفته شده است. در سال ۲۰۱۲، دیوید گیلاد، مدیر پارادایم، و وکیلش لو گینزبرگ
اعلام کردند که ویلیام موزلی به همراه اوگنیا کوستانتینی و کلودیا کاردیناله در فیلمی بازی خواهند کرد. عوامل و بازیگران هنگام فیلمبرداری در کوهستان مورد اصابت رعد و برق قرار گرفتند. ویلیام موزلی و فیلمبردار زن مورد اصابت قرار گرفتند. او در حالی که از منظره یاب نگاه می کرد، رعد و برق به بدنه آهنی و چشمش برخورد کرد و به عصب بینایی اش رسید و آن را سوزاند. یک میدان جنگ تخریب شد و بر اثر رانش گل و لای به رودخانه ای در همان نزدیکی ریخته شد.
پارک واقعیت مجازی و چندرسانه ای یک شرکت ایتالیایی است که در استودیوهای فیلم سابق فرت در تورین، ایتالیا مستقر است. این شرکت توسط نهادهای عمومی تورین و پیدمونت ایجاد شده و اکنون یک دارایی عمومی است. پارک واقعیت مجازی و چندرسانه ای در زمینه های خلاقیت دیجیتال، واقعیت مجازی، سمعی و بصری و چندرسانه ای فعالیت می کند. این پارک همچنین مدیر مرکز خلاقیت دیجیتال و چندرسانه ای در تورین است. شرکت پارک واقعیت مجازی و چندرسانه ای اسپا در حال حاضر در حال انحلال است و خط تجاری خود با نام "«وی آر – آسا»" را فروخته است. حوزه های تخصصی. پارک واقعیت مجازی و چندرسانه ای در حوزه های تخصصی مختلفی فعالیت می کند: سرگرمی های سینمایی. استودیوهای لومیک در فضاهای واقعیت مجازی و پارک چندرسانه ای فعالیت می کنند. لومیک شرکتی است که ۱۰۰٪ متعلق به ویرچوال است و در زمینه تولید و توزیع فیلم در منطقه پیمونت فعالیت می کند. لومیک از طریق استودیوهای خود، در طراحی، توسعه، تولید و بازاریابی محصولات و خدمات برای فیلم، تلویزیون، تبلیغات، چندرسانه ای و رسانه های جدید فعالیت می کند.
گلوسو، در سال ۱۹۳۱ توسط جان حسود تأسیس شد، یک تولیدکننده ایتالیایی رادیو، تلویزیون، آمپلی فایرها، گیرنده های رادیویی آماتور، تجهیزات صوتی و قطعات الکترونیکی بود. دفتر مرکزی آن در میلان، ویاله برنتا، ۲۹ واقع شده بود. تاریخچه. در سال ۱۹۳۱، این شرکت نه تنها تولید رادیو، بلکه بیشتر قطعات الکترونیکی مورد استفاده در ساخت آنها را نیز آغاز کرد و با گذشت زمان، بسیاری دیگر را نیز توسعه داده و به ثبت رساند. پس از جنگ جهانی دوم، جلوسو دامنه و تولید خود را گسترش داد و از سال ۱۹۵۰ به مرجعی برای علاقه مندان به لوازم الکترونیکی مصرفی و علاقه مندان تبدیل شد. محصولات متعدد تحت نام تجاری جلوسو در سراسر ایتالیا شناخته شده و در خارج از کشور بسیار مورد استقبال قرار گرفتند. خروجی شامل محصولات نوآورانه ای بود که به دلیل کیفیت بالا، ساختار محکم و قیمت مناسب شناخته شده بودند. خطوط اصلی تولید شامل رادیو، آمپلی فایر، ضبط صوت، تلویزیون، کیت و ابزارهای آزمایشگاهی حرفه ای بود. این محصولات با قطعاتی مانند خازن، مقاومت، پتانسیومتر، سوئیچ، کانکتور، ترانسفورماتور و میکروفون تکمیل می شدند. پس از مرگ بنیان گذار در سال ۱۹۶۹، شرکت گلوسو به امپراتو
ری هشت کارخانه تولیدی با شبکه فروش کارآمد تبدیل شد. تولید تا سال ۱۹۷۲ ادامه یافت و سپس برای همیشه تعطیل شد. دلایل متعددی برای این تعطیلی وجود داشت: رقابت شدید خارجی، مشکلات مدیریتی، مطالبات اتحادیه ها و بدهی های کلان به بانک ها. بولتن فنی گلوسو. جلوسو تاجر خوبی به حساب می آمد، اما در عین حال کسی بود که می خواست اشتیاق خود به الکترونیک را به اشتراک بگذارد. در سال ۱۹۳۱، او یک نشریه سه ماهه رایگان به نام «بولتن فنی جلوسو» منتشر کرد. این نشریه دانش لازم برای تعمیر و توسعه تجهیزات، و همچنین و به ویژه نکات، دستورالعمل ها، ویژگی ها، نمودارهای مدار و هر چیزی را که تکنسین ها و علاقه مندان باید می دانستند، ارائه می داد. آن سال ها، سال های نبود مراکز آموزشی بود؛ علاوه بر این، مدارس تخصصی الکترونیک بسیار نادر بودند. این بولتن های فنی این مزیت را داشتند که دانش را به شیوه ای ساده و واضح، به افرادی که در غیر این صورت نمی توانستند اشتیاق خود را یاد بگیرند و توسعه دهند، گسترش دهند. کیت های مونتاژ. سهم گلوسو در دانش و عمومی سازی فناوری رادیو قابل توجه بود، عمدتاً به لطف کیت های مونتاژ که خریدار را قادر می ساخت تقریباً از ابتد
ا یک گیرنده تلویزیون یا رادیو یا حتی تجهیزات آماتور رادیویی بسازد. نقطه شروع، شاسی فلزی بود که قطعات روی آن نصب می شدند. برخی از قطعات از پیش مونتاژ و کالیبره شده، کار را تسهیل می کردند. با پیروی از دستورالعمل های موجود در بولتن ها، کل مجموعه می توانست قبل از آماده شدن برای نصب در یک کابینت چوبی با دستگیره ها، دکمه ها و غیره که همگی با علامت گلوسو مشخص شده بودند، کالیبراسیون نهایی را انجام دهد. شرکت شرکت گلوسو اسپا بین سال های ۱۹۳۱ تا ۱۹۷۲ تولیدکننده تجهیزات رادیویی آماتور بود. برخی از موفق ترین محصولات حسود عبارت بودند از: گیرنده های رادیویی، ضبط صوت، تقویت کننده های صوتی، پخش کننده های ضبط، دستگاه های تلویزیون، قطعات رادیو و تلویزیون، گیرنده ها و فرستنده های آماتور.
من، خودم و او فیلمی کمدی-درام محصول سال ۲۰۱۵ به نویسندگی و کارگردانی ماریا سوله توگناتزی و با بازی مارگاریتا بای و سابرینا فریلی است. طرح. مارینا و فدریکا پنج سال است که با هم رابطه دارند و به نظر می رسد با وجود شخصیت های بسیار متفاوت، زوجی پایدار و دوست داشتنی هستند. مارینا، که قبلاً بازیگر بوده، اهل معاشرت و ابراز احساسات است، در حالی که فدریکا کم حرف و گوشه گیر است. مشکل زمانی به بهشت کوچک آنها وارد می شود که مارینا مصاحبه ای انجام می دهد و وقتی در مورد زندگی عاشقانه اش تحت فشار قرار می گیرد، نام و حرفه فدریکا را به زبان می آورد. همکاران فدریکا از گرایش جنسی او مطلع می شوند که فدریکا را ناراحت می کند. از سوی دیگر، مارینا احساس می کند که فدریکا پس از پنج سال باید بتواند رابطه اش را آشکار کند. استفانو، کارگردانی که همیشه مارینا را تحسین می کرد، او را تحت فشار قرار می دهد تا نقشی را در آخرین کمدی اش بپذیرد، نقشی که مخصوصاً برای او نوشته است. مارینا ۱۵ سال است که نقشی بازی نکرده است، اما این نقش را می پذیرد، تا حدی به این دلیل که فدریکا تا حدودی ناشیانه سعی می کند او را وادار به رد آن کند. در همین حال، فدریکا
به طور اتفاقی با مارکو، آشنای قدیمی که سال ها او را ندیده بود، آشنا می شود. آنها سال ها پیش به یکدیگر علاقه مند بودند، اما در آن زمان فدریکا با همسر سابقش، سرجیو، بود. در حالی که مارینا در میلان مشغول فیلمبرداری است، فدریکا با مارکو رابطه برقرار می کند که مارینا از طریق یک پیامک از این موضوع مطلع می شود. مارینا فدریکا را تا قرار ملاقات بعدی اش دنبال می کند و آن را به هم می زند. مارینا به فدریکا اولتیماتوم می دهد و فدریکا ابتدا تسلیم خواسته های مارینا می شود، اما پس از مدتی متوجه می شود که نمی تواند به این شکل زندگی کند، زیرا دائماً مورد سوءظن و بررسی دقیق قرار می گیرد. او که به زمان نیاز دارد تا در مورد آنچه واقعاً می خواهد تأمل کند، از آنجا نقل مکان می کند، ابتدا به خانه پسرش برناردو می رود، سپس یک محل زندگی کوچک در دفتر خود برای خود فراهم می کند و در نهایت با مارکو زندگی می کند. مارینا که از این رها شدن ضربه سختی خورده، توسط خانواده اش و همکار سابقش، کامیلا، که دستیار فعلی اوست، حمایت می شود. مارینا که تصمیم گرفته قبول این نقش اشتباه بوده، به سراغ کارگردان می رود تا به او بگوید که نمی تواند ادامه دهد (حتی ا
گر این کار او را در تنگنا قرار دهد)، اما وقتی کارگردان به او می گوید که حامیان مالی پروژه را متوقف کرده اند، به طرز معجزه آسایی از این گفتگوی دشوار نجات می یابد. فدریکا پس از اینکه یک بار دیگر درگرفتن گواهینامه رانندگی اش شکست خورد، احساس می کند که همه چیز را خراب کرده است. در یک شام با مارکو در خانه سرجیو و خانواده جدیدش، در حالی که دو مرد با شور و شوق زیادی در مورد ماهیگیری صحبت می کنند، او یواشکی از خانه بیرون می رود و به خانه مارینا می رود. مارینا که احساس می کند بالاخره از فدریکا دلخور شده است، نمی خواهد او را به خانه اش دعوت کند، بنابراین آن دو در آستانه در با هم درگیر می شوند. فدریکا حالا مطمئن است که رابطه با مارینا همان چیزی است که می خواهد، اما مارینا، پس از شرح نحوه وحشتناک رفتار فدریکا با خودش، شش ماه فرصت می خواهد تا بفهمد آیا می تواند دوباره تلاش کند یا خیر. فدریکا این را درک می کند و می پذیرد، اما وقتی او می رود، مارینا ناگهان نظرش عوض می شود و در حالی که از چندین طبقه پله پایین می دود، به فدریکا می گوید که شش ماه خیلی زیاد است. آن دو بوسه ای پرشور رد و بدل می کنند.
دامنه سطح بالای کد کشوری اینترنتی (ccTLD) برای ایتالیا .it است و توسط شورای ملی تحقیقات حمایت می شود. دامنه .eu نیز استفاده می شود، زیرا با سایر کشورهای عضو اتحادیه اروپا به اشتراک گذاشته شده است. در حال حاضر دسترسی به اینترنت برای مشاغل و کاربران خانگی به اشکال مختلف از جمله شماره گیری، فیبر نوری، کابل، دی اس ال و بی سیم در دسترس است. تاریخچه. شبکه ساب لینک یک انجمن غیرانتفاعی بود که در سال ۱۹۸۹ در ایتالیا تأسیس شد تا امکان دسترسی به اینترنت با هزینه اشتراکی را فراهم کند. شبکه ساب لینک با دامنه sublink.org ثبت شد (این دامنه اکنون متعلق به یکی از بنیانگذاران است). شبکه ساب لینک سلسله مراتب گروه خبری ساب لینک. خود و یک دروازه با شاخه ایتالیایی فیدو نت داشت. ساب لینک اولین شبکه عمومی (غیردانشگاهی) ایمیل اینترنتی و گروه های خبری در ایتالیا بود، با هزینه های دسترسی بسیار پایین (حدود ۱۰۰ دلار در سال)، مودم های سریع با سرعت ۱۹۲۰۰ بیت بر ثانیه (در آن زمان میانگین مودم ۲۴۰۰ بیت بر ثانیه بود) و ثبت کامل در NIC. هنگامی که پس از سال ۱۹۹۷، دسترسی تجاری کم هزینه قرارداد نقطه به نقطه به اینترنت آغاز شد، علاقه به فیدهای این
ترنتی اشتراک هزینه شروع به کاهش کرد و این انجمن به طور طبیعی منحل شد. سرعت متوسط. طبق گزارش netindex.com، میانگین اتصالات ثابت اینترنت در ایتالیا پایین تر از میانگین جهانی (۹۶٫۹۸) است. مگابیت بر ثانیه پایین و ۵۱٫۲۸ مگابیت بر ثانیه (افزایش در ژانویه ۲۰۲۱) با سرعت متوسط ۷۹٫۶۲ مگابیت بر ثانیه پایین و ۳۱٫۴۱ مگابیت بر ثانیه در آپلود (بررسی بر اساس داده های عمومی موجود در: سرعت متوسط کشور ایتالیا - ژانویه ۲۰۲۱). نمای کلی. طبق داده های منتشر شده توسط شورای فیبر به خانه (فیبر به ایکس) اروپا، ایتالیا یکی از بزرگ ترین بازارهای اف تی تی اچ در اروپا را نشان می دهد، به طوری که بیش از ۲٫۵ میلیون خانه در پایان دسامبر ۲۰۱۰ از فیبر عبور کرده اند؛ در همان تاریخ، این کشور حدود ۳۴۸۰۰۰ مشترک فیبر گزارش کرده است. پروژه «فیبر برای ایتالیا» (با مشارکت ارائه دهندگان فست وب، ودافون ایتالیا و باد در یک همکاری سرمایه گذاری مشترک) با هدف دسترسی به ۲۰ میلیون نفر در ۱۵ شهر بزرگ ایتالیا تا سال ۲۰۱۵، و مخابرات ایتالیا قصد دارد ۱۳۸ شهر را تا سال ۲۰۱۸ به هم متصل کند. دولت همچنین پروژه دیجیتال ایتالیا را آغاز کرده است که هدف آن ارائه دسترسی به
اینترنت پرسرعت به حداقل ۵۰٪ از ایتالیایی ها تا سال ۲۰۲۰ است. دولت قصد دارد شبکه فیبر نوری را به مناطق روستایی گسترش دهد. در حالی که ای ری اس ال ۲+ با سرعت هایی تا ۲۰/۱ مگابیت بر ثانیه هنوز هم رایج ترین اشتراک موجود در ایتالیا است، شرکت اصلی تلفن در این کشور (تلکام ایتالیا) در دوره ۲۰۱۶–۲۰۱۸، ۱۲ میلیارد یورو سرمایه گذاری می کند، با هدف دسترسی ۸۴٪ از خانه ها به اینترنت پرسرعت (۱۰۰٪) مگابیت بر ثانیه) قبل از پایان سال ۲۰۱۸. با وجود این، بحث هایی در جریان است زیرا این شرکت هنوز روی مس و فناوری فیبر نوری (فیبر به ایکس) سرمایه گذاری می کند، به جای اینکه فیبر را مستقیماً به خانه ها در همه جا بیاورد. فناوری های فیبر به ایکس و وی دی اس ال ۲ در حال حاضر می توانند تا ۱۰۰/۲۰ سرعت اینترنت را ارائه دهند. اتصالات مگابیت بر ثانیه به مشتری نهایی. فست وب برنامه هایی برای افزایش سرعت با برداربندی تا جریان های ۲۰۰/۵۰ مگابیت بر ثانیه قبل از پایان سال ۲۰۱۶ دارند.
بیمارستان بستری پارسی (Parsi Lying-in Hospita: PLIH)، که با نام بیمارستان بستری تمولجی نیز شناخته می شود و گاهی به صورت بیمارستان بستری تهمولجی نوشته می شود، یکی از اولین زایشگاه های بمبئی بود. این بیمارستان را پزشک و متخصص زنان و زایمان ، تمولجی بهیکاجی نریمان، در سال ۱۸۸۷ تأسیس کرد. بیمارستان در سال ۱۸۹۵ تکمیل شد. کاهش تعداد زایمان های پارسی در نیمه دوم قرن بیستم منجر به تعطیلی آن شد. ریشه ها. در طول قرن نوزدهم، زنان پارسی بمبئی عمدتاً در خانه در شرایط غیربهداشتی و با تهویه نامناسب زایمان می کردند. در سال ۱۸۸۷، تمولجی نریمان، متخصص زنان و زایمان و رئیس کالج پزشکی گرنت ، که نگران شیوع تب زایمان بود، PLIH را تأسیس کرد. این بیمارستان در ابتدا در خانه ای کوچک رو به اقیانوس در مارین لاینز بود. نریمان به عنوان آسایشگاه زایمان پارسی آن را اداره می کرد و نام خود را در جامعه تثبیت کرد. با این حال، مدت کوتاهی بعد، قطعه ای از زمین های این بیمارستان در املاک هورنبی بمبئی از دولت خریداری شد. این ساختمان را مونچرجی مرزبان، یکی از چهره های کلیدی در شرکت شهرداری بمبئی طراحی کرد. او برای طرح خود از املاک پیبادی لندن الهام گ
رفته و بر ساخت ساختمان نظارت داشت. این ساختمان در سال ۱۸۹۵ با هزینه ۱۰۵۰۰۰ روپیه تکمیل شد، اما تا سال ۱۹۱۴، کل هزینه به ۱۳۰۵۴۱ روپیه افزایش یافت. فاکرجی دینشاو به عنوان پیمانکار فعالیت داشت. این ساختمان یکی از اولین بیمارستان های زایمان شهر بود که به سبک احیای گوتیک ساخته شده بود. این مکان که دور یک حیاط ساخته شده بود، می توانست ۵۰ زن را در خود جای دهد. این مکان به طور عمومی به عنوان تمولجینو سوارواخانا (خوابگاه تمولجی) شناخته شد. سال های اولیه. پیش از این، در طول دوران قرنطینه، زنان در تاریک ترین و مرطوب ترین گوشه های خانه در طبقه همکف قرار می گرفتند و گازهای فاضلاب می توانست باعث بیماری آنها شود. با این حال، PLIH زنان را در طبقات بالاتر با بهداشت بهتر و فضای بیشتر مستقر کرد. این بیمارستان به دلیل تمیزی و در دسترس بودن ماماها و ملحفه های تمیز شهرت پیدا کرد. مادران جدید بیش از یک ماه در آنجا می ماندند و جامعه پارسی احساس می کرد که این بیمارستان یک نیاز برآورده نشده را برآورده می کند. تمولجی نریمان به نمادی از «مادری پارسی» تبدیل شد. او در زمان مراسم افتتاحیه در ۱۱ ژانویه ۱۸۹۵، منشی افتخاری و پزشک ارشد بیمارست
ان بود و پارسیان ثروتمندتر را تشویق می کرد تا به فقیرترها اجازه دهند از خدمات بیمارستان استفاده کنند. ساختار هزینه ها سه سطح داشت. افراد سطح سوم درمان رایگان دریافت می کردند، افراد سطح دوم روزانه ۱٫۸۰ روپیه و افراد سطح اول روزانه ۳ روپیه پرداخت می کردند. همچنین ودیعه ای قابل استرداد هم دریافت می شد. در چهار سال اول، حدود ۱۷۵۰ بیمار در این بیمارستان تحت درمان قرار گرفتند و با آغاز قرن بیستم، زنان پارسی می توانستند از بین سه بیمارستان در منطقه اسپلاناد یکی را انتخاب کنند: بیمارستان زنان و زایمان بومانجی ادالجی آلبلس، بیمارستان زنان و کودکان پستنجی هورموشجی کاما و بیمارستان PLIH. از جمله پارسیان برجسته ای که در این بیمارستان متولد شدند، می توان به فیروز گاندی در سال ۱۹۱۲ اشاره کرد جمشیدجی تاتا عضو کمیته بیمارستان بود. سال های بعد. در اوایل قرن بیست و یکم، برنامه هایی برای تبدیل ساختمان ثبت شده درجه 2Bبه بیمارستان ارتوپدی طرح ریزی شد. با این حال، در سال ۲۰۱۵، طبقه اول بیمارستان به عنوان دفاتر اداری مورد استفاده قرار می گرفت و بقیه ساختمان آن خالی بود.
هاشم کارگر (زاده ۱۳۵۱) سیاستمدار و مدیر اجرایی اهل ایران و رئیس سازمان ثبت احوال کشور نیز است. وی در راستای توسعه خدمات سازمان ثبت احوال، بر تحقق نظام هویتی هوشمند و الکترونیک تاکید کرده و با توسعه سامانه هدا (درگاه هویت دیجیتال ایرانیان)، به کاهش مخاطرات ناشی از ارائه هویت جعلی و انکار هویت در دستگاه های اجرایی پرداخته است. هاشم کارگر دارای مدرک دکترای مدیریت دولتی است. وی عضوهیات علمی دانشکده مدیریت دانشگاه آزاداسلامی واحدتهران مرکزی می باشد و نیز عضو هیات امنای دانشگاه آزاداسلامی استان تهران است.
ریکاردو سینیگالیا (؛ زادهٔ ) خواننده، ترانه سرا و تهیه کننده موسیقی اهل ایتالیا است. وی از سال ۱۹۸۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی و حرفه. سینیگالیا، متولد ۱۴ مارس ۱۹۷۰ در رم، از دوازده سالگی شروع به نوشتن آهنگ کرد و در دهه ۱۹۸۰ با شرکت در گروه هایی مانند «10 PM Band» و «6 Suoi Ex» در عرصه موسیقی زیرزمینی به شهرت رسید. او برادر دانیله سینیگالیا است که او نیز ترانه سرا و تهیه کننده موسیقی است. در دهه ۹۰ میلادی، به عنوان ترانه سرا و تنظیم کننده با هنرمندانی مانند نیکولو فابی و مکس گازه همکاری کرد و در آهنگ های پرفروشی مانند «Vento d'estate» و «Quelli che benpensano» مشارکت داشت. حرفه او در سال ۲۰۰۰ با گروه تیرومانچینو آغاز شد، که در نوشتن آلبوم موفق «"La descrizione di un attimo»" با آن ها همکاری داشت. در همان سال، به همراه تیرومانچینو، در بخش تازه واردان جشنواره موسیقی سانرمو با آهنگ «Strade» شرکت کرد و مقام دوم را کسب کرد. در سال ۲۰۰۵، به عنوان مهمان مارینا ری در شب دوئت با آهنگ «Fammi entrare» به جشنواره موسیقی سانرمو بازگشت. سینیگالیا اولین آلبوم انفرادی خود را در سال ۲۰۰۳ منتشر کرد و به تولید م
وسیقی ادامه داد و در رویدادهای مهم ایتالیایی مانند «Concerto del Primo Maggio» شرکت کرد. او متعاقباً آلبوم های «"Incontri a metastrada" (۲۰۰۶)» و «"Per tutti" (۲۰۱۴)» را منتشر کرد. او برای بار دیگر، در جشنواره موسیقی سانرمو در سال ۲۰۱۴ با آهنگ های «Prima di andare via» و «Una rigenerazione» شرکت کرد. با این حال، در ۲۱ فوریه ۲۰۱۴، او از جشنواره رد صلاحیت شد زیرا آهنگ «Prima di andare via» قبلاً در یک رویداد خیریه اجرا شده بود و این نقض قانونی بود که ایجاب می کند همه آهنگ های شرکت کننده کاملاً جدید باشند. در سال ۲۰۱۸، او چهارمین آلبوم خود "با نام «Ciao cuore»" را منتشر کرد. در همان سال، فابیو لووینو فیلمساز، فیلم زندگینامه ای "«Backliner»" درباره سینیگالیا را در جشنواره فیلم رم به نمایش گذاشت. در سال ۲۰۲۵، او به عنوان مهمان به جشنواره موسیقی سانرمو بازگشت و آهنگ «L'anno che verrà» اثر لوچو دالا را اجرا کرد.
داستان شکیم و دینه داستانی از کتاب مقدس عبری یا عهد عتیق است که در فصل ۳۴ سفر پیدایش شرح داده شده است. بر طبق این داستان، وقتی شکیم پسر حمور حوی، رئیس منطقه، دختر یعقوب، دینه را دید، او را گرفت و به او تجاوز کرد. سپس عاشقش شد و او را خواستگاری کرد. او نیت قلبی خود را به دینه گفت تا او را برای ازدواج متقاعد کند و همزمان از پدرش خواست که با او نزد یعقوب بیاید و از او دخترش را خواستگاری کند. خبر تجاوز به برادران دینه، شمعون و لاوی رسید و آنها با عجله از چراگاه به خانه برگشتند. شکیم با قصد درخواست ازدواج با دینه به خانواده یعقوب نزدیک شد و حاضر شد به هر میزان که او درخواست می کند، مهریه به میزان همان دختران باکره را بپردازد. او به عنوان وسیله ای برای ترغیب، پیشنهاد کرد که آنها با مردم شهر خود پیمانی ببندند که شامل تجارت مشترک و ازدواج های مشترک باشد که برای هر دو طرف رفاه به ارمغان بیاورد. در این مرحله، برادران دینه رهبری مذاکره را به دست گرفتند و به او اطلاع دادند که تنها در صورتی که همه مردان شهر شهر شکیم پوست ختنه گاه خود را ختنه کنند، خانواده یعقوب می توانند با آنها پیمان ازدواج ببندند. شکیم و پدرش مردم شهر ر
ا متقاعد کردند و آنها خود را ختنه کردند. در روز سوم ختنه، هنگامی که درد ختنه به اوج خود رسیده بود، شمعون و لاوی به شهر آمدند، تمام مردان شهر را کشتند، زنان و کودکان را اسیر کردند و غنایم شهر را با خود بردند. وقتی یعقوب از این موضوع مطلع شد، آنها را به خاطر به خطر انداختن خانواده اش که اکنون در معرض تهدید شهرهای منطقه بود، سرزنش کرد. شهرهایی که از ترس اقدام مشابهی علیه آنها، ممکن بود برای جنگیدن و نابودی خانواده یعقوب متحد شوند. شمعون و لاوی پاسخ دادند: عدم واکنش به عمل شکیم به منزله رضایت دادن به رفتار با خواهرشان به مانند یک فاحشه است. در کتاب عهد عتیق. در پیدایش ۳۴ آمده است: دینه، تنها دختر لیه و یعقوب (نوهٔ ابراهیم) بود. او برای دیدن دختران سرزمین کنعان بیرون رفت و شکیم، پسر حمور حوی، رئیس حوی ها یا کنعانیان، او را دید و او را گرفت و با او همخواب شد و او را خوار ساخت. اما پس از آن عاشق آن دختر شد و با او سخنان تسلی بخش گفت. شکیم به پدرش حمور گفت: «این دختر را برای من به زنی بگیر.» و یعقوب شنید که او دخترش دینه را بی عصمت کرده است و پسرانش با گله اش در صحرا بودند. یعقوب سکوت کرد تا آنها بیایند. حمور، پدر شک
یم، نزد یعقوب رفت تا با او صحبت کند. پسران یعقوب وقتی این را شنیدند از صحرا آمدند. مردان غمگین شدند و بسیار خشمگین شدند، زیرا او با همخوابگی با دختر یعقوب، عملی زشت در اسرائیل مرتکب شده بود، کاری که نباید انجام می شد. حمور به ایشان گفت: «جان پسرم شکیم مشتاق دختر شماست. از شما خواهش می کنم که او را به او به زنی دهید و با ما ازدواج کنید. دخترانتان را به ما بدهید و دختران ما را برای خود بگیرید. با ما ساکن اینجا خواهید شد و زمین پیش روی شما خواهد بود. در آن ساکن شوید و تجارت کنید و در آن اموالی برای خود به دست آورید.» و شکیم به پدر و برادران دینه گفت: «بگذارید در نظر شما مورد لطف قرار گیرم و هر چه به من بگویید، خواهم داد. هرگز مهریه و هدیه زیادی نخواهم خواست و هر چه به من بگویید، خواهم داد. اما دختر را به همسری من درآورید.» سران یعقوب به شکیم و پدرش حمور با حیله پاسخ دادند، زیرا او خواهرشان دینه را بی عصمت کرده بود و به ایشان گفت: «ما نمی توانیم این کار را بکنیم که خواهر خود را به کسی که ختنه نشده است بدهیم، زیرا این برای ما ننگ است.» تنها به این شرط با شما موافقت خواهیم کرد: اگر شما مانند ما باشید، که هر ذکوری ا