Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
قصر دوکال (مانتووا) (ایتالیایی: "Palazzo Ducale di Mantova") مجموعه ای درباری و موزه ای در قلب مانتووا است که طی سده های ۱۳ تا ۱۸ میلادی گسترش یافت. این مجموعه با بیش از ۵۰۰ اتاق، هفت باغ و هشت حیاط و مجموعه ای نزدیک به ۱۰۰۰ فضا، یکی از وسیع ترین دربارهای رنسانسی اروپا و «بزرگ ترین مجموعهٔ موزه ای معماری» در ایتالیا به شمار می رود. این بنا بخشی از سایت مانتووا و سابیونه تا در فهرست میراث جهانی یونسکو است. تاریخچه. نخستین هسته های کاخ در اواخر سدهٔ سیزدهم، هنگام فرمانروایی بوناکولزی، بنیان نهاده شد. از ۱۳۲۸، با تسلط خاندان گونزاگا، گسترش و یکپارچه سازی بدنه های پراکنده آغاز شد و مجموعه با گذرگاه های سرپوشیده، پل ها، حیاط ها و باغ ها به ساختاری پیوسته بدل شد. در میانهٔ سدهٔ پانزدهم، آندره آ مانتنیا شاهکار «اتاق عروسان (Camera degli Sposi)» را میان سال های ۱۴۶۵ تا ۱۴۷۴ در کاستلو دی سان جورجو آفرید که از قله های هنر رنسانس به شمار می رود. در سدهٔ شانزدهم، معمارانی چون جولیو رومانو و جووانی باتیستا برتانی بخش های نو مانند کورته نووا و راهروهای پیوندی را ساختند و کلیسای درباری باسیلیکای پالانتین سانتا باربارا (۱۵۶۲
–۱۵۷۲) نیز به فرمان گولیلمو گونزاگا بنا شد و با دالان های سرپوشیده به کاخ متصل گردید. در ۱۶۳۰، یغمای مانتووا به پراکندگی بسیاری از منقولات انجامید. در قرون پسین، دوره هایی از کاربری های نظامی بر کاخ حاکم شد و از اواخر قرن نوزدهم مسیر تبدیل مجموعه به موزهٔ دولتی آغاز گردید. در زمین لرزه های امیلیا ۲۰۱۲ بخش هایی آسیب دید و «اتاق عروسان» بسته شد؛ این اتاق از ۳ آوریل ۲۰۱۵ دوباره به روی عموم گشوده شد. ساختار و اجزا. کورته وچیا (Corte Vecchia). کورته وچیا قدیمی ترین هستهٔ قصر است؛ شامل "پلازو دل کاپیتانو" با تالار مرتفعِ ۶۷×۱۵ متر (محل شورای مانتووا در ۱۴۵۹) و "ماگنا دوموس" با ایوان های رو به پیاتزا سوردلّو. سالن پیزانلو (Sala del Pisanello): چرخهٔ آرتوری (۱۴۳۳–۱۴۳۷). آپارتمان ایزابلا دِسته: استودیولو، گروتا و باغ پنهان (۱۵۲۲). روایت فضایی کورته وچیا. بازدیدکننده از رواق های رو به میدان سوردلو وارد دهلیزی کشیده می شود که با قوس های متوالی به «حیاط داخلی» گشوده می شود. از این نقطه دو مسیر اصلی شکل می گیرد: محور شمالی که به حلقهٔ تالارهای تشریفاتی، سالن پیزانلو و اتاق های پذیرایی ختم می شود و محور جنوبی که به آپارتما
ن های خصوصی، باغ های کوچک و فضاهای خدماتی راه دارد. کف فرش آجری چهارگوش، درگاه های سنگ ورونا و تیرریزی های چوب شاه بلوط، خوانشی یکدست از مصالح بومی ارائه می کنند. در مرمت های قرن بیستم، برای حفظ اصالت، تقویت های فلزی در ضخامت دیوارها پنهان شد تا بیان سازه ای تاریخی آسیب نبیند. سالن پیزانلو با چرخهٔ پهلوانی و اسطوره های آرتوری (۱۴۳۳–۱۴۳۷) یکی از کمیاب ترین روایت های شوالیه گری در دربارهای ایتالیاست. صف آرایی سواران زره پوش، پرچم های افشان، حیوانات افسانه ای و پرندگان کمیاب در حاشیه ها، جهانی خیالین را با نظم تشریفاتی دربار درمی آمیزد. بخش هایی از لایهٔ نقاشی در سده های بعد زیر سفیدکاری پنهان شد، اما کاوش ها و پاک سازی های اخیر خوانایی صحنه ها را بهبود داده است. آپارتمان ایزابلا دِسته با استودیولو، گروتا و باغ پنهان، نمونهٔ الگوییِ فضاهای زنانهٔ رنسانسی است؛ جایی برای گردآوری اشیای کمیاب، عتیقات، تابلوها و سازها و نیز گفت وگوهای فرهنگی. چوب کاری ها و کمدهای توکار با نقوش گیاهی و جانوری و پارچه های دیواری نفیس، این مجموعه را به نمایشگاهی شخصی بدل می کرد. دوموس نُوآ (Domus Nova). ساختهٔ لوکا فانچلی و بازآرایی شده
در عهد آنتونیو ماریا ویانی. سالن هودج، سالن هزارتو با شعار «"Forse sì, forse no"»، سالن بوتهٔ آزمایش. در دوموس نُوآ، نظم تناسبیِ باززاد در قاب بندی پنجره ها و ریتم نما خوانا است. "سالن هزارتو" با سقف چوبی کنده کاری شده، طرح هزارتوی مرکزی و شعار «شاید آری، شاید نه»، نوعی «آزمون تشریفات» را القا می کند؛ میهمان، مسیری نمادین را طی می کند تا به تالار اصلی برسد. "سالن هودج" با روایت یودیت و هولوفرن، و "سالن بوتهٔ آزمایش" با شومینهٔ عظیم سنگی، دو قطب «عدالت» و «معرفت» را تداعی می کنند. آپارتمان های الئونورا مدیچی/فردیناندو با اتاق هایی موضوع مند (شهرها، چهار عنصر، مناظر) برای رژهٔ هدایای دیپلماتیک به کار می رفتند. کورته نووا (Corte Nuova). سالن مَنتو (۱۵۳۸–۱۵۳۹) دربارهٔ مِنتو و اوکنوس؛ آپارتمان دگردیسی ها (۱۶۱۶) به طراحی ویانی؛ لا روسیتکا/گالری نمایش (طول ۶۴ متر)؛ راهروی سانتا باربارا (۱۵۸۰)؛ شکلّهٔ اِنیاس (۱۵۴۹). "سالن مَنتو" پس از مرمت های اخیر به طور کامل بازدیدپذیر است. در کورته نووا، "گالری نمایش" با طول ۶۴ متر، برای نمایش تندیس ها، تابلوها و مجموعه های موقتی استفاده می شد. "راهروی سانتا باربارا" حلقهٔ حرکت آ
یینی میان کاخ و کلیسا را ممکن می کرد؛ قوس های نیم دایره ای و نورگیری طولی آن، حس حرکت دسته های تشریفاتی را تشدید می کند. "شکلّهٔ اِنیاس" با نقش برجسته های اسطوره ای، یادآور روایت های بنیادین روم است و در پیوند با مشروعیت سیاسی گونزاگاها خوانده می شود. باسیلیکای پالانتین سانتا باربارا. ساختهٔ ۱۵۶۲–۱۵۷۲؛ محل آیین های درباری و ارگ تاریخی خاندان آنتگناتی. کاستلو دی سان جورجو (Castello di San Giorgio). ساختهٔ ۱۳۹۵–۱۴۰۶ با چهار برج گوشه ای و خندق پیرامون؛ جایگاه اتاق عروسان اثر مانتنیا (۱۴۶۵–۱۴۷۴). باغ ها و حیاط ها. حیاط سوارخانه (Cavallerizza): یکپارچه سازی ۱۵۵۶؛ میدان نمایش های سواره. باغ داروگان (Giardino dei Semplici): بازچینی ۱۶۰۳ به دست راهب زنوبیو بوکی؛ باغ داروشناسی با کرت بندی هندسی. باغ معلق (Giardino Pensile): ساختهٔ اواخر قرن شانزدهم بر سکوی ۱۲ متری؛ چشم انداز دریاچه؛ در دورهٔ اتریشی ها افزوده شدن کافه هاوس به طراحی آنتونیو گالی بیبیه نا. باغ پنهان (Giardino Segreto): مرتبط با آپارتمان ایزابلا دِسته (۱۵۲۲). توصیف تکمیلی باغ ها. باغ داروگان. کرت بندی الفبایی و براساس خواص گیاهان؛ نقش آموزشی و علمی. باغ م
علق. گونه های سرو، مرکبات، انار و رز؛ مهمانی های تابستانی اشراف. باغ پنهان. محیط خصوصی با شمشاد و برگ بو؛ نیمکت های سنگی و مجسمه های کوچک. هنرها و مجموعه ها. اتاق عروسان اثر آندره آ مانتنیا با اوکولوس مشهور و پرسپکتیو توهمی سقف، نمونهٔ کمال یافتهٔ «نگاه از پایین به بالا» در نگارگری رنسانس است. در پیرامون، پرتره های خانوادگی گونزاگا و صحنه های دیدارهای رسمی، شأن دربار را تثبیت می کند. تارهای اعمال رسولان بر پایهٔ طرح های رافائل، اوج فناوری بافندگی آویزی را در اوایل سدهٔ شانزدهم نشان می دهند و برای تالارهای تشریفاتی، میدان دید و عمق بصری می سازند. آثار جولیو رومانو با پیکره های پیچان و حرکت های تند، بارقه های مانریسم را به نمایش می گذارد. مرمت ها و بازسازی ها. گزارش های فنی پروژه ها نشان می دهد که پس از ۲۰۱۲، شبکه ای از ترک های برشی در برخی دیوارهای آجری تثبیت و با تزریق ریزدوغاب آهکی پر شد. در "اتاق عروسان"، پاک سازی به روش لیزری با توان کنترل شده انجام شد تا دوده ها و لایه های آلودگی بدون آسیب به رنگ دانه ها زدوده شود. علاوه بر این، سامانهٔ پایش خرداقلیمی برای کنترل دما و رطوبت نسبی نصب شد تا تنش های حرارتی ب
ر لایه های رنگی کاهش یابد. سدهٔ نوزدهم تا میانهٔ قرن بیستم. حذف الحاقات نظامی، بازگردانی نماهای رنسانسی، مستندسازی تصویری و عکاسی، نصب شیشهٔ محافظ در "اتاق عروسان". پس از ۲۰۱۲. در زمین لرزه های امیلیا ۲۰۱۲ چند تالار آسیب دید. پس از مرمت های حفاظتی، "اتاق عروسان" در ۳ آوریل ۲۰۱۵ بازگشایی شد. پروژه های مرمتی اخیر: پاک سازی لیزری نقاشی ها، تثبیت گچ بری ها، پایش لرزه ای، و مرمت "سالن مَنتو". نمایشگاه های معاصر. کاخ دوکال امروز میزبان نمایشگاه های موقتی بین المللی است (مانند برنامه های ویژهٔ مانتنیا، رافائل و گونزاگا). فهرست و برنامهٔ جاری در وب سایت رسمی اعلام می شود. مدیران و معماران درباری. فهرست برجسته ترین مدیران ("Sovrintendenti delle Fabbriche"): لوکا فانچلی، جولیو رومانو، جووانی باتیستا برتانی، برناردینو فاکچوتو، آنتونیو ماریا ویانی، دانیل فان دن دیک، فرانس خفلس و دیگران. جایگاه در میراث جهانی. قصر دوکال به همراه سابیونه تا از ۲۰۰۸ در فهرست میراث جهانی یونسکو با عنوان «مانتووا و سابیونه تا» ثبت شده است. بازدید و گردشگری. مسیرهای بازدید، ظرفیت ها و قوانین دسترسی (از جمله برای «اتاق عروسان») در صفحهٔ "Hospit
ality" اعلام می شود؛ اطلاعات بلیت و ساعات بازگشایی نیز از درگاه رسمی فروش ارائه می گردد. مسیرهای بازدید ممکن است به دلیل مرمت یا نمایشگاه های ویژه تغییر کنند. برای بازدید از "اتاق عروسان" معمولاً محدودیت ظرفیت و زمان بندی دقیق اعمال می شود تا پایداری خرداقلیمی و فشار مکانیکی بر کف ها و دیوارها رعایت گردد. اطلاعات تازهٔ ساعات و بلیت ها از درگاه رسمی ارائه می شود و قوانین دسترسی (از جمله همراه داشتن کوله پشتی، عکاسی بدون فلاش، یا محدودیت سه پایه) در صفحهٔ Hospitality درج می شود. روایت سازه، مصالح و تزئین. طاق های کلیل و جناغی برای دهانه های عریض تالارها، تیرریزی های چوبی برای فضاهای مسکونی و راهروها، و سنگ ورونا برای پایه ها و قاب ها به کار رفته اند. در مرمت های سدهٔ بیستم، میلگردهای فولادی درون تیرهای چوبی کار گذاشته شد و بندکشی ها با ملات آهک-رس بازسازی شد تا نفوذپذیری رطوبت کنترل شود. کف های آجرفرش و سنگ چین آهکی با درزهای نرم، امکان «تنفس» بنا را حفظ می کنند. رنگ گذاری محدود در گچ بری ها و پارچه های دیواری، در تالارهای تشریفاتی با آینه ها و قاب بندی های برجسته تقویت می شود. یادداشت پژوهشی: پیوند میان فضاهای
تشریفاتی، گذرگاه های باریک و حیاط های میانی، «درام معماری» قصر دوکال را می سازد؛ بازدیدکننده از فشردگی به گشودگی، از تاریکی به روشنایی و از صلابت آجری به لطافت باغی حرکت می کند. این الگوی «فشردگی–گشودگی» در دربارهای ایتالیایی هم دوره کم نظیر نیست، اما وسعت و تنوع آن در مانتووا یکپارچه تر و خواناتر است. از سوی دیگر، حضور کلیسای پالانتین در درون مجموعه، رابطه ای زنده میان قدرت دنیوی و آیین مذهبی ایجاد می کند که در مراسم درباری نقش مرکزی داشته است.
آتش بس ویلافرانکا که توسط ناپلئون سوم فرانسه و فرانتس ژوزف اول اتریش در ۱۱ ژوئیه ۱۸۵۹ منعقد شد، زمینه را برای پایان جنگ دوم استقلال ایتالیا فراهم کرد. دقیقاً، این تصمیم یک جانبه از سوی فرانسه در جریان جنگ سال ۱۸۵۹ میان پادشاهی ساردینی و امپراتوری اتریش اتخاذ شد. فرانسه که در کنار ساردینی در نبردهای مهمی چون ماجراهای ماجنتا و سولفرینو شرکت داشت، به دلیل نگرانی از گسترش جنگ به قلب اروپا—به ویژه احتمال ورود قدرت های دیگر مانند پروس یا روسیه—ناچار شد به سرعت به صلح تن دهد. این تصمیم، که منجر به امضای آتش بس ویلافرانکا شد، بسیاری از آرمان های وحدت طلبانه ایتالیا را ناتمام گذاشت. اگرچه فرانسه موفق شد لومباردی را از اتریش بگیرد و به ساردینی واگذار کند، اما ونتو همچنان تحت سلطه اتریش باقی ماند. این عقب نشینی دیپلماتیک، خشم بسیاری از ملی گرایان ایتالیایی از جمله گاریبالدی را برانگیخت، زیرا آن ها انتظار داشتند که با ادامه جنگ، بخش های بیشتری از شمال ایتالیا آزاد شود. در واقع، این تصمیم فرانسه نشان دهنده محدودیت های سیاست خارجی آن زمان بود—ترکیبی از جاه طلبی امپراتوری و احتیاط در برابر توازن قدرت اروپا. این نقطه عطف، مس
یر وحدت ایتالیا را کند کرد، اما در عین حال زمینه ساز تلاش های بعدی برای تکمیل آن از طریق دیپلماسی و جنگ های آتی شد. آتش بس ویلافرانکا باعث استعفای نخست وزیر پیدمونت، کاوور، شد که آن را نقض پیمان اتحاد ساردینیا و فرانسه می دانست. این پیمان، واگذاری کل پادشاهی لومباردی-ونیز به پیدمونت را پیش بینی می کرد، برخلاف مفاد آتش بس که واگذاری تنها لومباردی (در وسعت فعلی آن به جز استان مانتوا) را تصریح می کرد. این آتش بس که ویکتور امانوئل دوم، پادشاه ساردینیا، نیز در ۱۲ ژوئیه آن را امضا کرد، با پیمان زوریخ در نوامبر ۱۸۵۹ به تصویب رسید. از اتحاد ساردینیا و فرانسه تا ویلافرانکا. آغاز روند جنگ میان پادشاهی ساردینی و امپراتوری اتریش در سال ۱۸۵۹ با امضای پیمان اتحاد دفاعی میان فرانسه و ساردینی در تاریخ ۲۶ ژانویه همان سال رقم خورد. این پیمان، که با هدف مقابله با سلطه اتریش بر شمال ایتالیا منعقد شد، به نخست وزیر پیه مونت، کنت کامیللو بنسو دی کاوور، فرصت داد تا مقدمات نظامی و دیپلماتیک لازم برای آزادسازی شمال ایتالیا را فراهم کند. با آغاز آمادگی های نظامی در ساردینی، واکنش اتریش چندان به تأخیر نیفتاد. در تاریخ ۲۴ آوریل ۱۸۵۹، امپ
راتوری اتریش با ارسال اولتیماتومی به ساردینی، خواستار خلع سلاح و توقف بسیج نیروهای نظامی شد. کاوور، که با حمایت فرانسه و با هدف تحقق آرمان وحدت ایتالیا گام برداشته بود، این اولتیماتوم را رد کرد. در پی این رد، اتریش رسماً اعلان جنگ داد و درگیری نظامی آغاز شد. این جنگ، که به نبردهای مهمی چون ماجنتا و سولفرینو انجامید، نقطه عطفی در روند وحدت ایتالیا بود. پیروزی های نظامی، به ویژه با حمایت نیروهای فرانسوی تحت فرمان ناپلئون سوم، موجب شد که منطقه لومباردی از سلطه اتریش خارج شود و به پادشاهی ساردینی واگذار گردد. این مرحله، نه تنها از نظر نظامی اهمیت داشت، بلکه از نظر سیاسی نیز جایگاه ساردینی را به عنوان محور وحدت ایتالیا تثبیت کرد و زمینه ساز تحولات بعدی در مسیر تشکیل پادشاهی متحد ایتالیا شد. در جریان جنگ دوم استقلال ایتالیا در سال ۱۸۵۹، فرانسه تحت رهبری ناپلئون سوم به تعهدات خود در قبال اتحاد با پادشاهی ساردینی عمل کرد و وارد جنگ با امپراتوری اتریش شد. این اتحاد، که با هدف بیرون راندن اتریش از شمال ایتالیا شکل گرفته بود، به پیروزی های مهمی برای نیروهای ساردینی-فرانسوی انجامید. دو نبرد برجسته در این جنگ عبارت بودند
از: پس از این شکست ها، ارتش اتریش به شرق رود مینچو عقب نشینی کرد. اما در پاریس، برخلاف امیدهای نخست وزیر ساردینی، کنت کامیللو دی کاوور، ناپلئون سوم به دلیل فشارهای داخلی و تهدیدات بین المللی، به فکر آتش بس با وین افتاد. فرانسه در آن زمان با چالش های سیاسی داخلی و نگرانی از واکنش قدرت های دیگر اروپایی—به ویژه پروس—مواجه بود، که می توانستند از ادامه جنگ سوءاستفاده کنند یا وارد درگیری شوند. این تغییر موضع ناپلئون سوم، که منجر به امضای آتش بس ویلافرانکا شد، موجب ناامیدی بسیاری از ملی گرایان ایتالیایی شد. اگرچه لومباردی به ساردینی واگذار شد، اما ونتو همچنان تحت سلطه اتریش باقی ماند، و پروژه وحدت ایتالیا به طور کامل تحقق نیافت. این نقطه عطف، نشان دهنده پیچیدگی تعاملات دیپلماتیک و نظامی در مسیر وحدت ایتالیا بود—مسیر پر فراز و نشیبی که در دهه های بعد ادامه یافت. وضعیت در اروپا. ناپلئون سوم که به دلیل تصمیم خود برای اتحاد با پادشاهی ساردینیا و تحریک جنگ در ایتالیا، تقریباً در کشورش منزوی شده بود، در ژوئن ۱۸۵۹ خود را با پیامدهای بین المللی تصمیمش روبرو یافت. پس از نبرد ماژنتا، شاهزاده پروس، نایب السلطنه ویلهلم، به مواض
ع حزب متخاصم با فرانسه نزدیک تر شد، که پروس را به عنوان طرفی در درگیری با اتریش، عضو و رهبر کنفدراسیون ژرمنی، تعریف می کرد. با نزدیک شدن ارتش متحد ساردینی-فرانسه به رود مینچو در جریان جنگ دوم استقلال ایتالیا، دولت پروس در تاریخ ۱۱ ژوئن ۱۸۵۹ تصمیم به بسیج شش سپاه نظامی گرفت. هدف از این اقدام، تشکیل ارتشی قدرتمند برای استقرار در امتداد رود راین، در مرز با فرانسه بود. این تصمیم نشان دهنده نگرانی های ژرف پروس نسبت به تحولات نظامی در جنوب اروپا و احتمال گسترش درگیری ها به مناطق آلمانی زبان بود. اگرچه پروس در آن زمان مستقیماً در جنگ شرکت نداشت، اما تحرکات فرانسه در ایتالیا و اتحاد آن با ساردینی، تهدیدی بالقوه برای توازن قدرت در اروپا تلقی می شد. استقرار نیروها در مرز راین، اقدامی پیشگیرانه بود تا در صورت لزوم، پروس بتواند واکنش سریع نشان دهد و از منافع خود در برابر نفوذ فرانسه دفاع کند. این بسیج نظامی همچنین نشان دهنده آغاز مرحله ای از سیاست فعال تر پروس در امور اروپایی بود—مرحله ای که در سال های بعد با رهبری بیسمارک به اوج رسید و به جنگ های تعیین کننده ای مانند جنگ اتریش-پروس و نهایتاً وحدت آلمان انجامید. در واقع،
واکنش پروس به تحولات سال ۱۸۵۹ را می توان پیش درآمدی بر ظهور آن به عنوان قدرتی تعیین کننده در سیاست قاره اروپا دانست. با این حال، بعداً، در بیست و چهارم، پروس پیشنهادی برای میانجیگری به بریتانیا و روسیه ارائه داد تا با دو قدرت بزرگ، راه های برقراری صلح در اروپا را بررسی کنند. ابتکار اخیر، تلاشی از سوی الکساندر فون اشلاینیتز (۱۸۰۷–۱۸۸۵)، وزیر امور خارجه پروس، برای به تعویق انداختن تصمیم گیری در مورد بحران با فرانسه بود. در بریتانیا، پیشنهاد پروس برای میانجیگری با استقبال خاصی روبرو نشد: نخست وزیر جدید لیبرال، هنری جان تمپل، ویسکونت سوم پالمرستون، اگرچه نسبت به سلف خود، ادوارد اسمیت-استنلی، ارل چهاردهم داربی، به مواضع فرانسوی ها نزدیک تر بود، اما پیروان محافظه کار در دولت و ملکه ویکتوریا مانع از انجام این کار شدند، بنابراین قوه مجریه جدید تفاوت چندانی با قوه مجریه قبلی نداشت. این پیشنهاد در سن پترزبورگ با استقبال متفاوتی روبرو شد، جایی که سفیر اتو فون بیسمارک، صدراعظم آینده، از تمایل مساعد روسیه برای میانجیگری مشترک به برلین گزارش داد. در همان زمان، تزار الکساندر دوم تصمیم گرفت که دیگر نمی تواند به نفع فرانسه ع
مل کند. روسیه قادر به محافظت جدی از آن در برابر پروس نبود، زیرا از قبل درگیر مشکل طاقت فرسای رعیت داری بود. اوضاع در فرانسه. ناپلئون سوم که با بسیج پروس، بی تفاوتی بریتانیا و رفتار ضعیف روسیه روبرو بود، با بحران داخلی نیز روبرو شد. الکساندر والوسکی، وزیر امور خارجه، محافل کاتولیک میانه رو و محافظه کار، ملکه اوژنی، و وزیر جنگ، ژاک لویی راندون، قاطعانه با جنگ در فرانسه مخالف بودند. هشدار والفسکی، وزیر امور خارجه فرانسه، که از طریق منابع غیرمستقیم در سن پترزبورگ به دست ناپلئون سوم رسید، نقطه عطفی در بحران دیپلماتیک سال ۱۸۵۹ بود. طبق این هشدار، اگر ارتش متحد ساردینی-فرانسه—حتی با نیروهای داوطلب تحت فرمان جوزپه گاریبالدی—وارد قلمرو کنفدراسیون آلمان می شد (مانند منطقه ترنتینو که در آن زمان بخشی از ساختار آلمانی محسوب می شد)، پروس به همراه سایر ایالت های آلمانی علیه فرانسه وارد جنگ می شد. این تهدید، به ویژه از سوی پروس که در حال تقویت جایگاه خود در اروپا بود، زنگ خطر جدی برای ناپلئون سوم به صدا درآورد. او که در ابتدا با هدف تقویت نفوذ فرانسه و حمایت از وحدت ایتالیا وارد جنگ شده بود، اکنون با خطر گسترش درگیری به قلب
اروپا و ورود قدرت های آلمانی مواجه بود—وضعیتی که می توانست کنترل او بر تحولات را به کلی از بین ببرد. در نتیجه، ناپلئون سوم به تدریج از موضع تهاجمی خود عقب نشینی کرد و به فکر آتش بس با اتریش افتاد، که در نهایت به توافق ویلافرانکا انجامید. این تحول نه تنها مسیر جنگ را تغییر داد، بلکه نشان داد که در سیاست قرن نوزدهم، حتی پیروزی های نظامی نیز ممکن است تحت الشعاع ملاحظات دیپلماتیک و توازن قدرت قرار گیرند. با این حال، او همچنین باید نسبت به فرضیه پروس مبنی بر میانجیگری پروس، بریتانیا و روسیه محتاط می بود، زیرا صلح به عنوان تحمیلی از سوی اروپا بر فرانسه به نظر می رسید، در حالی که در کنگره پاریس (۱۸۵۶)، فرانسه در عوض، داور قاره به نظر می رسید. بنابراین، ناپلئون سوم که مصمم به دنبال کردن مسیر صلح بود، بدون اینکه منتظر نتیجه تلاش بی حوصله بریتانیا برای ابلاغ نیات فرانسه به اتریش بماند، در ۶ ژوئیه ۱۸۵۹ ژنرال امیل فلیکس فلوری (۱۸۱۵–۱۸۸۴) را با پیشنهادی برای آتش بس به مقر امپراتور اتریش، فرانتس ژوزف، فرستاد. آتش بس (۶ تا ۸ ژوئیه ۱۸۵۹). در شامگاه ۶ ژوئیه ۱۸۵۹، در حالی که جنگ دوم استقلال ایتالیا به نقطه ای حساس رسیده بود، ک
السکه حامل پرچم پارلمانی فرانسه، تحت همراهی فلوری، پیشکار اول ناپلئون سوم، از شهر والجو حرکت کرد. این کالسکه در دو مایلی شهر ورونا با پست های دیده بان اتریشی مواجه شد و پس از آن، با اسکورت گروهی از سواره نظام هابسبورگ، در تاریکی شب وارد مقر فرماندهی ارتش اتریش در ورونا شد. در این دیدار غیرمنتظره، ناپلئون سوم خواستار برقراری آتش بس شد—درخواستی که موجب شگفتی امپراتور جوان اتریش، فرانتس ژوزف، گردید. اگرچه این پیشنهاد برای او خوشایند بود و نشانه ای از عقب نشینی فرانسه تلقی می شد، اما او برای پاسخ گویی رسمی، درخواست مهلت تا روز بعد کرد. این لحظه، نقطه عطفی در مسیر پایان جنگ بود. ناپلئون سوم، که با فشارهای داخلی و تهدیدات بین المللی مواجه شده بود، به دنبال راهی برای خروج آبرومندانه از درگیری بود. تقاضای آتش بس، که به توافق ویلافرانکا منجر شد، نه تنها مسیر جنگ را تغییر داد، بلکه تأثیر عمیقی بر روند وحدت ایتالیا و توازن قدرت در اروپا گذاشت. در صبح همان روز، ۶ ژوئیه ۱۸۵۹، ناپلئون سوم و پرنس ناپلئون دیداری مهم با متحد خود، ویتوریو امانوئله دوم، پادشاه ساردینی، برگزار کردند. ویکتور امانوئل که از وضعیت سیاسی اروپا و فشار
های دیپلماتیک آگاه بود، از پیشنهاد آتش بس فرانسه شگفت زده نشد. با این حال، او با صراحت تأکید کرد که اگر آتش بس مقدمه ای برای صلح باشد، باید کاملاً مطابق با تعهدات دوجانبه باشد—به ویژه مفاد پیمان اتحاد ساردینی-فرانسه. این پیمان، که پیش از آغاز جنگ امضا شده بود، شامل تعهدی کلیدی بود: در صورت پیروزی نظامی، فرانسه موظف بود اتریش را وادار به واگذاری تمام پادشاهی لمباردی-ونیز به پادشاهی ساردینی کند. از دیدگاه ویکتور امانوئل، هرگونه توافق صلحی که بدون تحقق این هدف صورت گیرد، نقض تعهدات و خیانت به آرمان وحدت ایتالیا محسوب می شد. این موضع گیری، تنش هایی میان متحدان ایجاد کرد. ناپلئون سوم، که به دلیل فشارهای داخلی و تهدیدات بین المللی به دنبال خروج سریع از جنگ بود، اکنون با خواسته ای مواجه شده بود که تحقق آن مستلزم ادامه درگیری با اتریش بود. این اختلاف نظر، زمینه ساز امضای آتش بس ویلافرانکا شد—توافقی که تنها لومباردی را به ساردینی واگذار کرد و ونتیا را تحت سلطه اتریش باقی گذاشت، و در نتیجه، وحدت ایتالیا را ناتمام گذاشت. این لحظه تاریخی، نه تنها نشان دهنده پیچیدگی اتحادهای سیاسی در قرن نوزدهم بود، بلکه بازتابی از چالش ه
ای میان آرمان گرایی ملی گرایانه و واقع گرایی دیپلماتیک در مسیر وحدت ایتالیا به شمار می رود. در روز هفتم، فرانتس ژوزف آتش بس را برقرار کرد و صبح روز ۸ ژوئیه ۱۸۵۹، کمیسرهای مسئول در ویلافرانکا، بین ستاد متفقین (در والجیو سول مینچیو) و اتریشی ها (در ورونا) ملاقات کردند. افراد زیر منصوب شدند: برای فرانسه، ژنرال ژان باپتیست فیلیبرت وایلانت ؛ برای پادشاهی ساردینیا، ژنرال انریکو موروزو دلا روکا؛ و برای اتریش، ژنرال هاینریش فون هس. این کنفرانس سه ساعت به طول انجامید و در طی آن، کشتار نبرد سولفرینو نیز مورد بحث قرار گرفت. در پایان، تصمیم گرفته شد که آتش بس تا ۱۶ آگوست ادامه یابد. از آتش بس تا آتش بس موقت (۸ تا ۱۱ ژوئیه). در همان ۸ ژوئیه ۱۸۵۹، ویکتور امانوئل دوم، از ترس ابتکارات فرانسه به ضرر پادشاهی ساردینیا، نزد ناپلئون سوم رفت تا پیشنهادهایی را که قصد داشت به اتریش ارائه دهد، فاش کند. امپراتور فرانسه پاسخ داد که قصد دارد هر چه سریعتر صلح را در اروپا برقرار کند، اما همچنین شرایط تسلیم اتریش سخت خواهد بود. اگر وین این شرایط را نپذیرد، جنگ از سر گرفته خواهد شد. در همین حال، او اعلام کرد که می تواند ۲۰۰۰۰۰ نفر را برای ا
ز سرگیری خصومت ها آماده کند و درخواست ۱۰۰۰۰۰ ایتالیایی دیگر کرد. ویکتور امانوئل، در حالی که از آتش بس خیلی خوشحال نبود، به نظر می رسید که آرام شده است. اواخر بعد از ظهر ۸ ژوئیه، گفتگوی دیگری بین ناپلئون سوم و ویکتور امانوئل صورت گرفت. امپراتور فرانسه به پادشاه ساردینیا پیشنهاد آغاز مذاکرات صلح را داد و احتمال درخواست از اتریش برای لومباردی به تنهایی را مطرح کرد. ویکتور امانوئل موافقت کرد و قاطعانه از انتظارات نخست وزیر خود، کاوور، که پس از دریافت تلگرافی نسبتاً آرام از پادشاه، عازم صحنه عملیات شد و صبح ۱۰ ژوئیه به دزنزانو رسید، فاصله گرفت. در همان روز، کاوور با شاهزاده ناپلئون و ناپلئون سوم ملاقات کرد که به توضیحات آنها در مورد شرایط آتش بس به شدت اعتراض کرد، اما گفتگو با ویکتور امانوئل احتمالاً حتی بدتر بود. در حالی که فضای جنگ دوم استقلال ایتالیا همچنان ملتهب بود، ناپلئون سوم، امپراتور فرانسه، تصمیم خود را برای پایان دادن به درگیری ها و آغاز مذاکرات صلح قطعی کرد. با توجه به این که فرانتس ژوزف، امپراتور اتریش، حاضر نبود مستقیماً با پادشاه ساردینی، ویکتور امانوئل دوم، مذاکره کند، ناپلئون سوم در ۱۰ ژوئیه ۱۸۵۹
اعلام کرد که شخصاً و به تنهایی با فرانتس ژوزف وارد مذاکره خواهد شد. در پی این تصمیم، ترتیبات لازم برای دیدار میان دو امپراتور در طول شب انجام شد. محل و زمان ملاقات تعیین گردید: شهر ویلافرانکا، ساعت ۹ صبح روز ۱۱ ژوئیه. این دیدار تاریخی، که بدون حضور نمایندگان ساردینی صورت گرفت، نقطه آغاز توافقی بود که بعدها به «آتش بس ویلافرانکا» معروف شد. این اقدام ناپلئون سوم، هرچند از نظر دیپلماتیک جسورانه بود، اما موجب ناامیدی متحدان ایتالیایی اش شد؛ زیرا در این توافق، تنها منطقه لومباردی به ساردینی واگذار شد و ونتیا همچنان تحت سلطه اتریش باقی ماند—نتیجه ای که با آرمان های وحدت طلبانه ایتالیا فاصله داشت. با این حال، این دیدار نشان دهنده نقش محوری دیپلماسی شخصی در تحولات سیاسی قرن نوزدهم بود، جایی که تصمیمات فردی رهبران می توانست مسیر جنگ ها و مرزهای آینده اروپا را رقم بزند. ملاقات ناپلئون سوم و فرانتس ژوزف. صبح روز ۱۱ ژوئیه ۱۸۵۹، ناپلئون سوم با فرانتس جوزف بسیار متملقانه رفتار کرد. او که زودتر از بقیه به محل قرار رسیده بود، برای ملاقات با امپراتور اتریش حرکت کرد که در طول مسیر به او ملحق شد. هر دو سوار بر اسب، جاده باقی ما
نده به ویلافرانکا را طی کردند. این جلسه در کاخ گاندینی مورلی بوگنا، که اکنون بوتاگیسیو نام دارد، برگزار شد جایی که ناپلئون سوم با ارائه شرایطی به عنوان شرایط بریتانیا که در واقع خود به بریتانیایی ها پیشنهاد داده بود، فرانتس جوزف را شگفت زده کرد، و حتی این تصور را ایجاد کرد که پروس نیز با آن موافق است. این پیشنهادات عبارت بودند از: اینکه ونیز با اتریش باقی بماند، که لومباردی را واگذار کند در حالی که قلعه های کوادریلاترو و استان مانتوا را حفظ کند. فرانسیس جوزف، که با این ابتکار عمل روبرو شد و از عدم حمایت اولیه لندن و برلین در طول جنگ ناامید شده بود، به ناپلئون سوم ایمان آورد و از او حمایت کرد. امپراتور اتریش همچنین به عنوان پادشاه ونیز، موافقت کرد که بخشی از کنفدراسیون ایتالیا باشد که توسط ناپلئون سوم پیشنهاد شده بود، اما از هرگونه امتیاز بیشتر خودداری کرد. طبق خاطرات شاهزاده الکساندر هسن و راین، این دو پادشاه همچنین تصریح کردند که کاوور باید از دولت پیدمونت برکنار شود، زیرا هر دو او را مخالف صلحی می دانستند که در شرف انعقاد بود. گفت وگوهای میان ناپلئون سوم و فرانتس ژوزف در ویلافرانکا حدود یک ساعت به طول انجام
ید—مذاکراتی که در فضایی رسمی اما پرتنش برگزار شد و سرنوشت جنگ دوم استقلال ایتالیا را رقم زد. پس از پایان جلسه، دو امپراتور به فضای باز رفتند و در اقدامی نمادین، سواره نظام های فرانسه و اتریش را که برای این مناسبت گرد آمده بودند، مورد بازدید قرار دادند. در ادامه، فرانتس ژوزف برای ابراز احترام، ناپلئون سوم را تا بخشی از جاده والجیو همراهی کرد. این همراهی، که فراتر از تشریفات معمول بود، نشانه ای از تمایل به آشتی و پایان خصومت ها تلقی شد. در پایان مسیر، دو امپراتور در برابر دیدگان همراهان و نظامیان، دست یکدیگر را فشردند—حرکتی آشکار و نمادین که به عنوان نشانه ای از صلح و توافق سیاسی در تاریخ ثبت شد. این لحظه، نه تنها پایان یک جنگ بلکه آغاز مرحله ای جدید در روابط قدرت های اروپایی بود؛ جایی که دیپلماسی شخصی، نمادها و حرکات نمادین، نقشی هم سنگ با نبردهای نظامی در شکل دهی به آینده ایفا می کردند. مذاکرات آتش بس و امضاها. نیم ساعت بعد ، ناپلئون سوم به والجو بازگشت و بلافاصله شاهزاده ناپلئون را فراخواند تا او را از نتیجه مذاکرات مطلع کند و او را به ورونا بفرستد تا مقدمات جلسه ویلافرانکا را تنظیم کند. وقتی شاهزاده ناپلئون