Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نارینه هاکوبی دیلباریان (؛ ؛ ) زبان شناس متخصص در زمینه ارمنی کلاسیک، ، و استاد دانشگاه اهل ارمنستان است زندگی نامه. وی در ۲۷ نوامبر ۱۹۶۵ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان فارغ التحصیل گشت وی در فعالیت دانشگاه دولتی ایروان می کند.
الفبای اوکراینی () مجموعه ای از حروف است که برای نوشتن زبان اوکراینی به کار می رود. این الفبا یکی از چندین گونهٔ ملی خط سیریلیک به شمار می آید و ریشهٔ آن به خط سیریلیک برمی گردد که در سدهٔ نهم میلادی برای نخستین زبان ادبی اسلاوی، یعنی زبان اسلاوی کلیسایی باستان طراحی شد. در سدهٔ دهم میلادی، خط سیریلیک برای نوشتن اسلاوی شرقی باستان در روس کی یف به کار گرفته شد؛ زبانی که بعدها بلاروسی، روسی، روسینی و اوکراینی از آن پدید آمدند. الفبای مدرن اوکراینی در مجموع ۳۳ حرف دارد: ۲۱ همخوان، ۱ نیم واکه، ۱۰ واکه و ۱ نشانهٔ کامی شدگی. گاهی آپاستروف (') نیز در نظر گرفته می شود که کاربرد آوایی دارد و در نوشتار الزامی است، اما به عنوان یک حرف مستقل در الفبا شمرده نمی شود. در زبان اوکراینی، این الفبا «» (; "ukrainska abetka") نام دارد، که از دو حرف نخست "а" ("a") و "б" ("b") گرفته شده است. همچنین با نام «» ("alfavit") و در گذشته با نام کهن تر «» ("azbuka") نیز شناخته می شود که برگرفته از نام های آکروفونیکِ حروف اولیه در الفبای سیریلیک آغازین یعنی ("az") و ("buki") است. متن های اوکراینی گاهی برای خوانندگان ناآشنا با سیریلیک یا در
سامانه های آوانگاری، لاتین نویسی می شوند. روش های رایجی برای لاتین نویسی زبان اوکراینی وجود دارد که از جملهٔ آن ها استاندارد بین المللی ISO 9 برای تبدیل سیریلیک به لاتین است. همچنین در طول تاریخ چندین طرح برای ایجاد یک الفبای لاتین اوکراینی بومی ارائه شده اند، اما هیچ یک فراگیر نشده اند. الفبا. الفبای اوکراینی شامل ۳۳ حرف است که ۴۰ واج را بازنمایی می کنند. آپاستروف نیز در نگارش برخی واژگان به کار می رود، اما جزو حروف الفبا محسوب نمی شود. دستور خط اوکراینی بر اصل واج نویسی استوار است، به طوری که هر حرف معمولاً با یک واج مطابقت دارد. با این حال، در مواردی اصول معنایی، تاریخی یا صرفی نیز در نگارش رعایت می شوند. در الفبای اوکراینی، حرف «Ь» (نشانهٔ نرم) می تواند آخرین حرف الفبا نیز به شمار آید (این جایگاه رسمی آن از سال ۱۹۳۲ تا ۱۹۹۰ بود). ۲۱ حرف نمایندهٔ همخوان ها هستند (, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , )، ۱۰ حرف نمایندهٔ واکه ها هستند (, , , , , , , , , ) و یک حرف نمایندهٔ نیم واکه است (). نشانهٔ نرم () که تنها پس از همخوان ها ظاهر می شود، نشان می دهد که همخوان پیشین نرم یا کامی شده است. همچنین، همخوان لث
وی ها هنگامی که پس از آن ها واکه های خاصی بیایند، کامی می شوند: , , , , , , , و در صورتی که با واکه های «نرم» , , , دنبال شوند، نرم تلفظ می شوند. آپاستروف باعث خنثی شدن کامی شدگی در جاهایی می شود که بر اساس قواعد معمول دستور خط این ویژگی باید اعمال شود. همچنین، این علامت پس از همخوان های لبی در برخی واژگان ظاهر می شود، مانند به معنای «نام»، و در واژه های برگرفته از الفبای لاتین نیز حفظ می شود؛ مانند: (ساحل عاج) و (O'Toole). در الفبای بلاروسی نیز آپاستروف به شیوه ای مشابه استفاده می شود، در حالی که در زبان روسی این کارکرد برعهدهٔ نشانه سخت () است؛ برای مقایسه، نگاه کنید به: در اوکراینی و در بلاروسی در برابر در روسی (به معنای «شیء»). در الفبای اوکراینی، استثناهای دیگری نیز نسبت به اصل واج نویسی وجود دارد. برخی حروف دو واج را بازنمایی می کنند: ، یا ، و ، ، — زمانی که این حروف باعث کامی شدگی همخوان پیشین نشوند. دونگاره های و معمولاً برای نمایش آفریکات های منفرد و به کار می روند. کامی شدگی همخوان ها پیش از حروف ، ، با نوشتن حروف متناظر «نرم» آن ها یعنی ، ، نشان داده می شود. کامی شدگی نظری پیش از نشان داده نمی شود،
زیرا درواقع معادل نرم شده یا کامی شدهٔ است. در مقایسه با دیگر الفباهای سیریلیک، الفبای مدرن اوکراینی بیشترین شباهت را با دیگر زبان های زبان های اسلاوی شرقی، مانند بلاروسی، روسی و روسینی دارد. این الفبا دو حرف اولیهٔ سیریلیک، یعنی ای ده دهی (سیریلیک) (i) و ایژه () را برای نمایش واج های مربوطهٔ و حفظ کرده است، و همچنین دو شکل تاریخی اِ () و یه () را نیز در خود دارد. از جمله حروف منحصربه فرد آن می توان به موارد زیر اشاره کرد: تاریخچه. الفبای سیریلیک آغازین. خط سیریلیک در امپراتوری نخست بلغارستان در سدهٔ دهم میلادی برای نگارش زبان مقدس زبان اسلاوی کلیسایی باستان پدید آمد. این خط به افتخار سنت سیریل نام گذاری شد؛ کسی که همراه با برادرش متودیوس الفبای پیشین، الفبای گلاگولیتی را برای زبان های اسلاوی خلق کرده بود. خط سیریلیک بر پایهٔ خط اونسیال یونانی ساخته شد و برای آواهایی که در زبان یونانی وجود نداشت، از حروف گلاگولیتی استفاده کرد — همچنین حروفی در آن وجود داشتند که تقریباً منحصراً برای واژگان یونانی یا ارزش عددی آن ها به کار می رفتند. الفبای سیریلیک آغازین در پایان هزارهٔ اول میلادی همراه با مسیحیت و زبان اسلاوی
کلیسایی باستان به روس کی یف رسید. این الفبا برای تطبیق با زبان گفتاری محلی یعنی اسلاوی شرقی باستان تغییر یافت و این فرایند به رشد زبان ادبی بومی در شرق اسلاو در کنار کاربرد نیایش نامه ای زبان اسلاوی کلیسایی انجامید. ساختار الفبا نیز با گذر زمان و همگام با تحولات زبانی دگرگون شد و سرانجام، لهجه های منطقه ای به زبان های مدرن اوکراینی، بلاروسی و روسی تبدیل شدند. زبان گفتاری اوکراینی پیوستگی تاریخی خود را حفظ کرده، اما زبان ادبی آن با دو گسست تاریخی مهم مواجه بوده است. اصلاحات گوناگون در الفبا توسط زبان دانان اسلاوی کلیسایی، روتنی و روسی باعث شدند واژه های نوشتاری و گفتاری به تدریج از یکدیگر فاصله بگیرند. قواعد ریشه شناسی برگرفته از زبان یونانی و زبان های اسلاوی جنوبی، املا را پیچیده و دشوار ساختند. ملتیی اسموتریتسکی با نگارش دستور زبان اسلاوی در سال ۱۶۱۹ تأثیر بسزایی بر کاربرد اسلاوی کلیسایی گذاشت و کاربرد حروف Я ("ya")، Е ("e") و Ґ ("g") را تثبیت کرد. اصلاحات گوناگون در الفبای روسی نیز تأثیرگذار بودند، به ویژه خط غیرمذهبی پتر کبیر در سال ۱۷۰۸ (معروف به "گراژدانکا"). این خط الفبای جدیدی را برای کاربردهای غیرمذه
بی ایجاد کرد و از شکل حروف لاتین برای تایپ استفاده نمود. در این نسخه، برخی حروف کهنه مانند Ѯ، Ѱ، Ѡ و Ѧ حذف شدند، اما پایهٔ ریشه شناختی الفبا را تقویت کردند. این رویکرد بر خط «ماکسی موویچیفکا» در گالیسیا، متعلق به سدهٔ نوزدهم و تدوین شده توسط میخایلو ماکسیموویچ، تأثیر گذاشت. این خط نیز در شکل اصلاح شده ای با نام «پانکویچیفکا» همچنان در نگارش زبان روسینی در روتنیای کارپاتی مورد استفاده قرار دارد. اصلاحات سدهٔ نوزدهم. در واکنش به الفباهای ریشه شناختی که یادگیری آن ها دشوار بود، در سدهٔ نوزدهم چندین اصلاح صورت گرفت تا املا برپایهٔ واج برای زبان اوکراینی معرفی شود. این اصلاحات از نمونهٔ الفبای سیریلیک صربستانی ووک کاراویچ الهام گرفته بودند. از جملهٔ این اصلاحات می توان به الفبای «کولیشیوکا» اثر پانتلایمون کولیش اشاره کرد که در کتاب او به نام "یادداشت هایی دربارهٔ روس جنوبی" (۱۸۵۷) و کتابچهٔ "هراماتکا" به کار رفت؛ همچنین الفبای "دراگومانیوکا" که در دههٔ ۱۸۷۰ توسط میخایلو دراگومانوف ترویج یافت؛ و سرانجام الفبای «ژلهخیوکا» نوشتهٔ یوگن ژلهخیوسکی (۱۸۸۶) که کاربرد حروف ї ("yi") و ґ ("g") را استاندارد کرد. رونق فرهنگی او
کراینی در اواخر سدهٔ نوزدهم و اوایل سدهٔ بیستم موجب افزایش فعالیت های ادبی و علمی در هر دو منطقهٔ اوکراین دنیپری (که پیش تر بخشی از امپراتوری روسیه بود) و اوکراین غربی (گالیسیا تحت کنترل اتریش) شد. در گالیسیا، دولت محلی که تحت سلطهٔ لهستانی ها بود، تلاش کرد الفبای لاتین برای زبان اوکراینی را جایگزین کند، اما این اقدام نتیجهٔ معکوس داشت و باعث بروز جدال شدیدی موسوم به «جنگ الفباها» گردید که موضوع املا را به عرصهٔ عمومی کشاند. خط سیریلیک در این میان محبوبیت بیشتری داشت، اما جناح های محافظه کار فرهنگی اوکراینی (روتنی های قدیم و روس دوستان اوکراینی) با انتشاراتی که از املای «خالص» اوکراینی حمایت می کردند، مخالفت ورزیدند. در اوکراین دنیپری، اصلاحات پیشنهادی با ممنوعیت های دوره ای در زمینهٔ چاپ و اجرای آثار به زبان اوکراینی روبه رو شدند. یکی از این ممنوعیت ها، فرمان بدنام ۱۸۷۶ موسوم به فرمان اِمس بود که استفاده از الفبای کولیشیوکا را ممنوع و املا و خط روسی را جایگزین آن کرد. این خط تحمیلی به نام "یاریشکا" شناخته می شد، که برگرفته از حرف یری (ы) در زبان روسی بود. الفبای کولیشیوکا در انتشارات اوکراینی مورد استفاده قر
ار گرفت، اما بار دیگر از سال ۱۹۱۴ تا پس از انقلاب فوریه ۱۹۱۷ ممنوع شد. الفبای ژلهخیوکا در سال ۱۸۹۳ به طور رسمی در گالیسیا پذیرفته شد و پس از انقلاب نیز در بسیاری از انتشارات اوکراینی شرق کشور مورد استفاده قرار گرفت. جمهوری خلق اوکراین در سال های ۱۹۱۸ و ۱۹۱۹ نگارش های رسمی برای زبان اوکراینی تصویب کرد و انتشارات به زبان اوکراینی افزایش یافت و در دوران هتمنات به رهبری اسکوروپادسکی شکوفا شد. در دوران دولت بلشویکی اوکراین نیز نگارش های اوکراینی در سال های ۱۹۲۰ و ۱۹۲۱ تأیید شدند. نگارش یکنواخت. در سال ۱۹۲۵، جمهوری شوروی سوسیالیستی اوکراین کمیسیونی برای تنظیم دستور خط تشکیل داد. در دورهٔ اوکراینی سازی در اوکراینِ شوروی، کنفرانس بین المللی دستور خط از ۲۶ مه تا ۶ ژوئن ۱۹۲۷ در خارکوف برگزار شد. در این کنفرانس، دستور خط استاندارد اوکراینی و روشی برای لاتین نویسی واژگان بیگانه تصویب شد. این دستور خط که نوعی سازش میان پیشنهادهای گالیسیایی و شوروی بود، به «املای اوکراینی ۱۹۲۸» یا «اسکریپنیکیوکا» مشهور شد، برگرفته از نام میکولا اسکریپنیک، کمیسر آموزش اوکراین. این نگارش در سال ۱۹۲۸ به طور رسمی توسط شورای کمیسرهای خلق تصویب
شد و در سال ۱۹۲۹ نیز از سوی انجمن علمی شوچنکو در لویو مورد تأیید قرار گرفت و سپس از سوی جوامع اوکراینی دور از وطن نیز پذیرفته شد. اسکریپنیکیوکا نخستین دستور خط بومی اوکراینی بود که به طور همگانی به تصویب رسید. با این حال، در سال ۱۹۳۰، دولت ژوزف استالین روند اوکراینی سازی را معکوس کرد؛ بخشی از این تغییر سیاست به این دلیل بود که مقاومت دهقانان در برابر اشتراکی سازی در اتحاد شوروی به ملی گرایان اوکراینی نسبت داده می شد. در سال ۱۹۳۳، اصلاحات نگارشی لغو شد و فرمان هایی صادر گردید که هدف آن ها نزدیک کردن تدریجی املا به زبان روسی بود. اسکریپنیک، که اصلاحاتش بی اعتبار شده و به «انحراف ملی گرایانه» متهم شده بود، دست به خودکشی زد تا از محاکمهٔ نمایشی، اعدام یا تبعید بگریزد. حرف اوکراینی ґ، و ترکیب های آوایی ль، льо، و ля از دستور خط حذف شدند و شکل های ریشه شناختی روسی دوباره وارد زبان شدند (برای نمونه، استفاده از -іа- به جای -я-). یک نسخهٔ رسمی از دستور خط در سال ۱۹۳۶ در کی یف منتشر شد و در سال های ۱۹۴۵ و ۱۹۶۰ بازبینی شد. این املا گاه با نام «پوستیوشیوکا» شناخته می شود، برگرفته از نام پاول پوستیوشیف، نمایندهٔ استالین ک
ه مسئول توقف اوکراینی سازی بود. در همین مدت، دستور خط «اسکریپنیکیوکا» همچنان در میان اوکراینی های گالیسیا و دیاسپورای اوکراینی در سراسر جهان مورد استفاده قرار گرفت. در دورهٔ پرسترویکا در اتحاد شوروی، کمیسیون جدیدی برای دستور خط اوکراینی در سال ۱۹۸۶ تشکیل شد. نسخهٔ اصلاح شده ای از دستور خط در سال ۱۹۹۰ منتشر گردید که در آن، حرف "ґ" (ge) دوباره وارد الفبا شد. همچنین ترتیب حروف الفبا بازبینی شد و علامت نرم "ь" از انتهای الفبا به جایگاهی پیش از حرف "ю" منتقل شد. این تغییر به مرتب سازی یکسان متون اوکراینی و بلاروسی کمک می کرد و بر پایهٔ پیشنهاد ال. م. ایواننکو از مؤسسهٔ سایبرنتیک گلوشکوف انجام شد. در ۲۱ مه ۲۰۱۹، هیات وزیران اوکراین نسخهٔ جدید دستور خط را که توسط کمیسیون ملی املای اوکراینی تهیه شده بود، تصویب کرد. این نسخهٔ جدید برخی ویژگی های املای اوکراینی ۱۹۲۸ را که بخشی از سنت نگارشی اوکراینی بودند، احیا کرد. هم زمان، این کمیسیون با این درک پیش رفت که شیوه های زبانی رایج میان اوکراینی ها در نیمهٔ دوم سدهٔ بیستم و آغاز سدهٔ بیست ویکم، خود به بخشی از سنت نگارشی زبان اوکراینی تبدیل شده اند.
دشمن قسم خورده ، دومین قسمت از فصل هفتم مجموعه آنتولوژی علمی تخیلی بریتانیایی "آینه سیاه" است. فیلم نامه این قسمت توسط خالق سریال "آینه سیاه" یعنی چارلی بروکر نوشته شده و توبی هینز آن را کارگردانی کرده است. پس از دو اپیزود "یواس اس کالیستر" و "اهریمن ۷۹"، این سومین قسمتی است که هینز آن را برای مجموعه "آینه سیاه" کارگردانی کرده است. سیانا کلی، رزی مک ایون، مایکل ورک آی و هانا گریفیث از بازیگران این اپیزود هستند. "دشمن قسم خورده" به همراه تمام قسمت های دیگر فصل هفتم در تاریخ ۱۰ آوریل ۲۰۲۵ توسط نتفلیکس منتشر شد. داستان این قسمت دربارهٔ زن جوانی به نام ماریا است که به عنوان سرپرست تحقیق و توسعه در یک شرکت شکلات سازی فعالیت می کند. هم زمانی وقوع مجموعه ای از رخدادهای عجیب با استخدام شخصی به نام وریتی گرین در شرکت که از دوستان دوران مدرسه ماریا بوده و خاطره خوشی از او ندارد، ماریا را به این نتیجه می رساند که وریتی با قصدی از پیش تعیین شده و برای از بین بردن حیثیت او به شرکت آمده اما اثبات چنین ادعای پیچیده ای ماریا را تا مرز جنون پیش می برد. عنوان این اپیزود اصلاحی فرانسوی است که وقتی فردی از یک چیز یا شخص متنفر اس
ت به او نسبت می دهد. بروکر اعلام کرد که قصد داشته عناصر یک درام روانشناختی را با ایده های علمی-تخیلی ترکیب کند و نسخه نخست فیلم نامه با همین نیت نوشته شده است. بروکر در این قسمت به بررسی مفاهیمی همچون گسلایتینگ و حافظه کاذب پرداخته است. "دشمن قسم خورده" با واکنش متوسطی همراه بود. عملکرد بازیگران و فضاسازی اپیزود تحسین شد اما از نظر پیچش پایانی ناگهانی و غیرمنطقی خود مورد انتقاد قرار گرفت.
آناهیت هوهانسی زارداریان (؛ زاده ) نقاش اهل ارمنستان است. زندگی نامه. وی در ۳۰ اوت ۱۹۴۵ در ایروان در به دنیا آمد و از کالج دولتی هنرهای زیبای پانوس ترلمزیان () و انستیتو دولتی هنری و نمایشی ایروان () فارغ التحصیل گشت. وی دختر هوهانس زارداریان است. آثار. آثار وی در مجموعه نگارخانه ملی ارمنستان نگهداری می شود.
هنحنت () یک ملکه همسر در مصر باستان بود که در دوران حکمرانی دودمان یازدهم مصر زندگی می کرد. وی همسر درجه پایین تر فرعون منتوحتپ دوم بود. آرامگاه او (شماره DBXI.11) و یک نیایشگاه کوچک تزئین شده، در پشت بنای اصلی معبد دیر البحری شوهرش کشف شد؛ در کنار آرامگاه های پنج زن دیگر به نام های عاشیت، کاویت، کِمسیت، سادِه و مایت. بیشتر این زنان کاهنه های ایزدبانو حاثور بودند، بنابراین احتمال دارد که دفن آن ها در این محل بخشی از آیین عبادی مربوط به این الهه بوده باشد. از سوی دیگر، این احتمال نیز وجود دارد که آن ها دختران اشرافی بوده اند که پادشاه مایل بوده آن ها را در نزدیکی خود نگاه دارد. برخلاف تابوت های دیگر ملکه ها، تابوت هنحنت فاقد تزئینات بود و تنها یک خط کتیبه در دو سوی آن نقش بسته است. مومیایی او نشان می دهد که در حدود ۲۱ سالگی در جریان زایمان درگذشته است. مومیایی او اکنون در موزه مصر در قاهره نگهداری می شود، در حالی که تابوتش در شهر نیویورک قرار دارد. القاب او عبارت بودند از: همسر محبوب پادشاه، زینت پادشاه، زینت یگانه پادشاه و کاهنه حاثور.
فرماندهی سیستم های فضایی () فرماندهی میدانی تحقیق و توسعه، اکتساب، پرتاب فضایی و آماد نظامی نیروی فضایی ایالات متحده آمریکا است. ستاد مرکزی آن در پایگاه نیروی هوایی لس آنجلس، کالیفرنیا قرار دارد و میدان های پرتاب فضایی ایالات متحده را مدیریت می کند. فرماندهی سامانه های نیروی هوایی در سال ۱۹۶۱ به فرماندهی سیستم های نیروی هوایی تغییر نام داد. به عنوان بخشی از این سازماندهی مجدد، بخش سیستم های فضایی در ۲۰ مارس ۱۹۶۱ تأسیس و در ۱ آوریل ۱۹۶۱ سازماندهی (فعال) شد. در سال ۱۹۶۷، بخش سیستم های فضایی به عنوان سازمان سیستم های فضایی و موشکی سازماندهی مجدد شد و مأموریت بخش سیستم های بالستیک در آن ادغام شد. در سال ۱۹۷۹، سازمان سیستم های فضایی و موشکی به بخش فضایی تغییر نام داد و بخش توسعه موشک های بالستیک از آن جدا شد. در سال ۱۹۸۹، بخش فضایی به نام تاریخی خود، بخش سیستم های فضایی بازگشت و در سال ۱۹۹۰ نقش توسعه موشک های بالستیک دوباره به این سازمان واگذار شد. با ادغام فرماندهی سیستم های نیروی هوایی و فرماندهی لجستیک نیروی هوایی در سال ۱۹۹۲، بخش سیستم های فضایی به مرکز سیستم های فضایی و موشکی تغییر نام داد. در سال ۲۰۰۱، این س
ازمان به فرماندهی فضایی نیروی هوایی واگذار شد و تا زمان تغییر نام مجدد آن به فرماندهی عملیات فضایی در اکتبر ۲۰۲۰، همچنان به آن وابسته باقی ماند. در ۲۲ آوریل ۲۰۲۱، این واحد از یک واحد نیروی هوایی ایالات متحده به یک واحد نیروی فضایی ایالات متحده تغییر وضعیت داد و از فرماندهی عملیات فضایی به ستاد نیروی فضایی ایالات متحده منتقل شد. در ۱۳ اوت ۲۰۲۱ مرکز سیستم های فضایی و موشکی به یک فرماندهی میدانی نیروی فضایی ارتقا یافت و فرماندهی سیستم های فضایی نامیده شد.
سدا هُوهانِسی پطروسیان (؛ ؛ زادهٔ - ) مهندس، و سازنده اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۱۷ اوت ۱۹۱۷ در ایروان به دنیا آمد و از دانشکده معماری دانشگاه ملی پلی تکنیک ارمنستان (۱۹۴۱) فارغ التحصیل گشت. استپان مناتسکانیان (معمار) همسر وی بود. وی عضو اتحادیه معماران ارمنستان بود. وی در ۸ مارس ۲۰۰۵ در سن ۸۷ سالگی در ایروان درگذشت.
مایت (؛ معنای تحت اللفظی: "گربه") یا می ئیت () دختربچه ای در مصر باستان بود که در معبد وداع شاه منتوحتپ دوم (که حدود ۲۰۶۱ تا ۲۰۱۰ پیش از میلاد سلطنت کرد) در دیر البحری به خاک سپرده شد. محل دفن او به طور کامل و دست نخورده کشف شد. جایگاه دقیق او در خانواده سلطنتی منتوحتپ دوم هنوز مورد بحث است. آرامگاه مایت در فصل حفاری ۱۹۲۰–۱۹۲۱ توسط هیئت مصری موزه هنر متروپولیتن به سرپرستی مصرشناس «هربرت یوستیس وینلاک» کشف شد. آرامگاه او در پشت یک سازه ی ستون دار و در مرکز مجموعه معبد قرار داشت. در بخش پشتی این بنا، شش آرامگاه همراه با نیایشگاه یافت شد. پنج مورد از این دفن ها مربوط به زنان سلطنتی دارای لقب «همسر شاه» بودند (عاشیت، هنحنت، کاویت، کِمسیت و سادِه). ششمین دفن متعلق به مایت بود. با این حال، هیچ عنوانی بر روی اشیای به جامانده از او یافت نشد، و جایگاهش نسبت به پادشاه و سایر زنان مشخص نیست. به طور کلی فرض بر این است که او دختر پادشاه بوده، چرا که هنگام مرگ حدود پنج سال داشته است. آرامگاه او شامل یک اتاقک منفرد در انتهای یک چاه عمودی بود. در این اتاق یک تابوت سنگی مستطیلی شکل قرار داشت. هنگام کشف، اتاقک تا لبه ی درِ تاب
وت با خاک پر شده بود. جسد دخترک درون دو تابوت چوبی تودرتو قرار داده شده بود که درون تابوت سنگی بدون کتیبه ای از جنس سنگ آهک گذاشته شده بودند. تابوت بیرونی حدود ۲۰۰ سانتی متر طول داشت و از چوب (احتمالاً چنار مصری) ساخته شده و به رنگ سفید نقاشی شده بود؛ کتیبه هایی سبز با حاشیه های مشکی روی آن نوشته شده بود. تابوت درونی کمتر از ۱۸۰ سانتی متر طول داشت و از چوب سرو یا کاج ساخته شده بود که رنگ زرد داشت. درِ آن هنگام کشف با نوارهایی از کتان محکم شده بود. نشان هایی وجود دارد که این تابوت ها در اصل برای فرد دیگری ساخته شده بودند و نام ها بعداً برای استفاده ی مایت تغییر داده شده اند. همچنین ابعاد این تابوت ها بزرگ تر از اندازه ی مورد نیاز بودند، که نشان می دهد مرگ او ناگهانی بوده و آمادگی خاصی برای تدفین او وجود نداشته است. جسد مایت به پهلو خوابانده شده بود، با کفن هایی پوشیده شده و در لایه هایی از پارچه ی کتان پیچیده شده بود. یک ماسک مومیایی نیز بر چهره اش گذاشته بودند. وینلاک هنگام بررسی، مومیایی را باز کرد و دریافت که برای افزایش طول جسد از بالشتک هایی درون پارچه پیچی استفاده شده بود. در میان لایه های پارچه، پنج گرد
نبند یافت شد که برخی از آن ها از طلا و نقره ساخته شده بودند. سه گردنبند تک رشته ای بودند: دو عدد از جنس طلا (یکی با مهره های توخالی گرد، دیگری با دیسک های کوچک روی بند چرمی)، و سومی از جنس سنگ عقیق سرخ (کارنلین). دو گردنبند چندرشته ای بودند که از مهره های کوچک سنگی و شیشه ای ساخته شده بودند؛ هر دو شامل مهره هایی با نماد «چشم حوروس» بودند — یکی از جنس نقره، دیگری از یَشم سبز. ترتیب دقیق مهره ها با دقت بسیار هنگام حفاری ثبت شد و در برخی موارد حتی بند یا نخ چرمی اصلی هم باقی مانده بود.
هتل رِوِری ، سومین قسمت از فصل هفتم مجموعه آنتولوژی علمی تخیلی بریتانیایی "آینه سیاه" است. فیلم نامه این قسمت توسط خالق سریال "آینه سیاه" یعنی چارلی بروکر نوشته شده و هالو ونگ آن را کارگردانی کرده است. ایسا رای، اما کورین، هریت والتر و آکوافینا بازیگران اصلی این قسمت هستند. "هتل رِوِری" به همراه تمام قسمت های دیگر فصل هفتم در تاریخ ۱۰ آوریل ۲۰۲۵ توسط نتفلیکس منتشر شد. داستان این قسمت دربارهٔ بازیگر زنی به نام برندی فرایدی است که از نقش های کلیشه ای که مدام به او پیشنهاد می شود خسته شده و به دنبال تجربه ای جدید است. هم زمان، رئیس یک استودیوی فیلم سازی قدیمی که فاصله چندانی با ورشکستگی ندارد برای عبور از بحران تصمیم می گیرد به پیشنهاد یک شرکت فناوری مبنی بر بازسازی فیلم کلاسیک به نام «هتل رِوِری» که از آثار قدیمی آن استودیو است پاسخ مثبت دهد. تصمیم بر آن می شود که این فیلم به وسیله هوش مصنوعی و فناوری های استودیوی مجازی و با بازیگری جدید بازسازی شود. برندی مشتاقانه می پذیرد که در فیلم حضور پیدا کند اما تجربه ای که او سپری می کند چیزی به مراتب فراتر از بازی در یک فیلم سینمایی است و مسیر زندگی او را تغییر می دهد.
گسترش روزافزون هوش مصنوعی در صنعت سینما و استفاده مداوم از آن باعث شد چارلی بروکر تصمیم بگیرد اپیزودی دربارهٔ این موضوع بنویسد. طرح ابتدایی او در فضایی ترسناک نوشته شده بود اما بروکر پس از تماشای فیلم کلاسیک "برخورد کوتاه" (۱۹۴۵) تصمیم گرفت به سینمای کلاسیک ادای دین کرده و اپیزودی با حال وهوای عاشقانه بنویسد. "هتل رِوِری" باعث دو دستگی میان منتقدان شد و نظرات مختلفی دریافت کرد اما حتی افرادی که کلیت اپیزود را دوست نداشتند، عملکرد اما کورین و شیمی رابطه او با ایسا رای را تحسین کردند. همچنین سبک بصری اپیزود و ارجاع به سینمای کلاسیک نیز ستایش شد. وبسایت کولایدر، "هتل رِوِری" را ضعیف ترین اپیزود فصل هفتم دانست در حالی که روزنامه «دِن آو گیگ» بریتانیا، امتیاز کامل را به اپیزود اهدا کرد.
النا پاولیدی (؛ ؛ ) رقصنده باله اهل ارمنستان است. زندگی نامه. وی در ۲۲ سپتامبر ۱۹۵۳ در ایروان به دنیا آمد و از کالج دولتی هنر رقص ایروان (۱۹۷۰) فارغ التحصیل گشت. هوهانس دیوانیان و ماریا دیوانیان همسر و دختر وی می باشند
ساده یا سَده () یک ملکه همسر در مصر باستان بود که در دوران حکمرانی دودمان یازدهم مصر زندگی می کرد. وی همسر درجه پایین تر فرعون منتوحتپ دوم بود. آرامگاه او (با شماره DBXI.7) و یک نیایشگاه کوچک تزئین شده در پشت بنای اصلی مجموعه معبد دیر البحری شوهرش کشف شد؛ در کنار آرامگاه های پنج زن دیگر به نام های عاشیت، هنحنت، کاویت، کِمسیت و مایت. او و سه زن دیگر از این شش نفر دارای القاب سلطنتی بودند، و بیشترشان نیز کاهنه های ایزدبانو حاثور به شمار می آمدند. از این رو، احتمال دارد که دفن آن ها بخشی از آیین های وابسته به این الهه بوده باشد؛ اما این احتمال نیز مطرح است که آن ها دختران اشرافی بوده اند که پادشاه خواسته در نزدیکی خود نگه دارد و بر آن ها نظارت داشته باشد. القاب این ملکه عبارت بودند از: همسر محبوب پادشاه، زینت یگانه پادشاه و کاهنه حاثور.
محمد توفیق الطَیِّبی (۱۸۸۸ – ۳۰ نوامبر ۱۹۷۴) قاضی، عالم دینی و سیاستمدار فلسطینی بود. در روستای روستای الطیبه از توابع طولکرم به دنیا آمد. او یکی از اولین نسل افرادی شمرده می شود که از همان ابتدا در جنبش ملی فلسطین مشارکت داشتند. او مناصب قضایی، حقوقی و سیاسی بالایی از جمله قاضی شریعت اورشلیم، رئیس دادگاه تجدیدنظر شریعت در همان جا، عضو شورای عالی اسلامی فلسطین، عضو کمیته عالی عربی فلسطین و رئیس دفتر کمیته عالی عربی فلسطین در لبنان را بر عهده داشت. زندگی و پیشه. محمد توفیق الطیِّبی در سال ۱۸۸۸ در روستای الطیبه از توابع طولکرم، سنجق نابلس، ولایت بیروت، امپراتوری عثمانی، متولد شد. تحصیلات ابتدایی خود را در آنجا گذراند، سپس به نابلس نقل مکان کرد و در آنجا تحصیلات مقدماتی و دینی خود را به پایان رساند. او در سال ۱۹۰۵ در دادگاه شریعت در طولکرم منصوب شد و سپس سمت قاضی شریعت را در صفد و طبریه (۱۹۲۰–۱۹۲۳)، یافا (۱۹۲۳–۱۹۲۵)، حیفا (۱۹۲۵–۱۹۲۷) و اورشلیم (۱۹۲۷–۱۹۳۰) بر عهده گرفت. او در سال ۱۹۳۱ به عنوان بازرس کل (مفتّش عام) دادگاه های شریعت در فلسطین منصوب شد و تا سال ۱۹۳۳ در این سمت باقی ماند. سپس تا سال ۱۹۴۰ به عنوان عضو
دادگاه تجدیدنظر شریعت در اورشلیم و سپس به عنوان رئیس آن و عضو شورای اوقاف اسلامی انتخاب شد. الطیبی در اصلاح و سازماندهی دادگاه های شریعت مطابق با هدفی که برای آن تأسیس شده بودند، مشارکت داشت. او همچنین در تأسیس و حمایت از مدارس، مؤسسات و انجمن های اسلامی در شهرهایی که به عنوان قاضی شریعت در آن کار کرد، مشارکت داشت؛ این ها علاوه بر مشارکت های او در کنفرانس های عربی و اسلامی برگزار شده در فلسطین است.با ترتیب دادن خرید زمین های اشتراکی توسط صندوق ملی در روستای طیبه، توانست هزاران دونم از این زمین ها را از خریده شدن توسط صهیونیست ها بازدارد. پس از نکبت ۱۹۴۸، او به لبنان نقل مکان کرد و در خدمت پناهندگان فلسطینی مشغول به کار شد. محمد توفیق الطیبی صبح روز ۳۰ نوامبر ۱۹۷۴ در بیروت، پایتخت لبنان، درگذشت. همان جا در اول دسامبر ۱۹۷۴، پس از اقامه نماز بر پیکرش در مسجد شهدا، در روضة الشهدای فلسطین به خاک سپرده شد.کمیتهٔ عالی عربی فلسطین در بیانیه ای درگذشت او را تسلیت گفت.
در اسطوره شناسی و دین یونان باستان آسترایا دختر آسترائوس و ائوس است که به عنوان الههٔ باکرهٔ دادگری، پاکی، بی گناهی و دقت شناخته می شود. آسترایا با الههٔ دیگری به نام (دختر زئوس و تمیس) که او نیز نماد عدالت است، ارتباط نزدیکی دارد. نباید آسترایا را با استریا، الههٔ ستارگان و دختر کئوس و فوبه، اشتباه گرفت. ریشه شناسی نام. نام «آسترایا» از واژهٔ یونانی باستان Ἀστραία به معنای «ستاره» گرفته شده است. این واژه ریشه در زبان نیاهندواروپایی دارد و به معنای «سوختن» یا «درخشیدن» است؛ بنابراین، نام آسترایا به معنای «ستاره گون» یا «درخشان» است. خانواده و ویژگی ها. در برخی روایت ها، آسترایا دختر زئوس و تمیس است. در روایت های دیگر، او دختر آسترائوس و ائوس، الههٔ سپیده دم، معرفی می شود. آسترایا با الهه هایی مانند پودیسیتیا که نماد عفت است، خواهر است. او معمولاً با ترازوی عدالت (نماد بی طرفی و انصاف) و خوشهٔ گندم (نماد فراوانی) به تصویر کشیده می شود. آسترایا در نجوم. سیارک ۵ در کمربند اصلی سیارک ها به نام «آسترایا» نام گذاری شده است. همچنین، نام او برای سیارهٔ اورانوس پیشنهاد شده بود.
کاویت () یک ملکه همسر در مصر باستان بود که در دوران حکمرانی دودمان یازدهم مصر زندگی می کرد. وی از همسران درجه پایین تر فرعون منتوحتپ دوم بود. آرامگاه او (شماره DBXI.9) و یک نیایشگاه کوچک تزئین شده در پشت بنای اصلی معبد شوهرش در دیر البحری یافت شد؛ در کنار آرامگاه های پنج زن دیگر به نام های عاشیت، هنحنت، کِمسیت، ساده و مایت. از میان این شش زن، او و سه نفر دیگر دارای القاب سلطنتی بودند. بیشتر این زنان نیز کاهنه های ایزدبانو حاثور بودند، بنابراین ممکن است دفن آن ها بخشی از مناسک مذهبی مرتبط با این الهه بوده باشد. از سوی دیگر، احتمال دارد که این زنان دختران اشرافی بوده اند که شاه برای کنترل و نظارت، آن ها را در نزدیکی خود نگاه داشته است. تابوت سنگی کاویت (با شماره جی ئی ۴۷۳۹۷) اکنون در موزه مصر در قاهره نگهداری می شود. در نقش برجسته ای روی این تابوت، ملکه با موهای کوتاه بر صندلی نشسته است؛ خدمتکاری در حال آرایش موهای اوست و دیگری نوشیدنی برایش می ریزد. بر روی تابوت او تنها عنوان «کاهنه» و «زینت پادشاه» آمده که عنوانی درباری برای بانوان اشرافی است. عنوان سلطنتی او فقط در نیایشگاهش دیده شده است. در آرامگاه او همچنی