Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ری برای یهودی ها جنگیدند. آلن کانینگهام، کمیساریای عالی بریتانیا در فلسطین، به طور کامل به تهاجمات و این واقعیت که «هیچ تلاش جدی برای متوقف کردن تهاجمات صورت نمی گیرد» اعتراض کرد. تنها واکنش به عمل آمده از سمت الک کرکبراید بود که به ارنست بوین به خاطر «لحن خصمانه و تهدیدهای کانینگهام» شکایت کرد. بریتانیایی ها و سرویس اطلاعاتی یه شو انتظار داشتند در ۱۵ فوریه حمله ای اتفاق بیفتد، اما ظاهراً به دلیل آماده نبودن نیروهای مفتی عملیات انجام نشد. در ماه مارس، یک هنگ عراقی از ارتش آزادی بخش عرب برای تقویت نیروهای عرب فلسطینی سلامه به منطقه اطراف لیدا و رمله آمد، همزمان الحسینی یک ستاد مرکزی در بیرزیت، ۱۰ کیلومتری شمال رام الله راه اندازی کرد. در همان زمان، تعدادی از نیروهای شمال آفریقا، که عمدتاً لیبیایی بودند و صدها تن از اعضای اخوان المسلمین وارد فلسطین شدند. در ماه مارس، یک هنگ مصری وارد غزه شد و برخی از شبه نظامیان در میان آن ها به یافا رسیدند. روحیه سربازان. پیروزی های اولیه نیروهای عرب روحیه آن ها را تقویت کرد. کمیته عالی عرب به پیروزی خود اطمینان داشت و تصمیم گرفت از اجرای طرح تقسیم مورد حمایت سازمان ملل جلوگیر
ی کند. در آغاز فوریه ۱۹۴۸، روحیه رهبران یهود بالا نبود: «ناراحتی و ناامیدی به وضوح از یادداشت هایی که در جلسات حزب ماپای گرفته می شد دریافت می شد.» «حملات علیه شهرک های یهودی نشین و جاده های اصلی، جهت گیری یهودی ها را بدتر کرد، آن ها شدت واکنش اعراب را دست کم گرفته بودند.» وضعیت ۱۰۰٬۰۰۰ یهودی مستقر در اورشلیم نیز نامطمئن بود؛ محموله های کمکی ارسالی روزبه روز کم تر می شد و احتمال داشت کاملاً متوقف شود. با این وجود، علی رغم شکست های متحمل شده، نیروهای یهودی، به ویژه هگانا، از نظر تعداد و کیفیت برتر از نیروهای عرب باقی ماندند. موج اول پناهجویان فلسطینی. بر خلاف مبارزان و سیاستمداران عرب که روحیهٔ خوبی داشتند، جمعیت غیرنظامی فلسطینی روز به روز نگران تر می شدند. کمیسیون فلسطین سازمان ملل گزارش داد: «هراس همچنان در سرتاسر طبقات متوسط عرب افزایش می یابد و مهاجرت آن هایی که توانایی مالی لازم را دارند، ادامه دارد.» «از دسامبر ۱۹۴۷ تا ژانویه ۱۹۴۸، حدود ۷۰٬۰۰۰ عرب گریختند، و تا پایان مارس، این تعداد به حدود ۱۰۰٬۰۰۰ نفر افزایش یافت. این افراد بخشی از موج اول فلسطینیانی بودند که به خاطر این جنگ آواره شدند. عمدهٔ افراد طبق
ات متوسط و بالا، از جمله اکثر خانواده های فرمانداران محلی و نمایندگان کمیته عالی عرب فرار کردند. تعداد زیادی از عرب های غیر فلسطینی نیز فرار کردند. بسیاری از آن ها امید بازگشت به فلسطین پس از پایان درگیری ها را رها نکردند. سیاست قدرت های خارجی. تصمیمات زیادی در خارج از کشور گرفته شد که تأثیر مهمی بر نتیجه درگیری داشت. بریتانیا و انتخاب اردن. بریتانیا خواهان تشکیل کشور فلسطینی به رهبری مفتی نبود و در عوض در ۷ فوریه ۱۹۴۸ به طور غیررسمی از الحاق بخش عربی فلسطین به اردن حمایت کرد. در نشستی در لندن مابین فرمانده لژیون عرب ماوراء اردن، گلاب پاشا و وزیر امور خارجه بریتانیا، ارنست بوین، دو طرف توافق کردند که ورود لژیون عرب به فلسطین را در ۱۵ مه تسهیل کنند و این که قسمت عربی فلسطین توسط لژیون اشغال شود. با این حال، آن ها معتقد بودند که لژیون عرب به اورشلیم یا کشور یهودی وارد نمی شود. چرخش ایالات متحده آمریکا. در اواسط ماه مارس، پس از بی نظمی فزاینده در فلسطین و افزایش نگرانی ها از احتمال تحریم نفت از سوی اعراب (که بعداً بی اساس ارزیابی شد)، دولت ایالات متحده آمریکا از احتمال لغو حمایت خود از طرح تقسیم سازمان ملل و اعز
ام نیروی بین المللی خبر داد. ایالات متحده پیشنهاد کرد که در عوض فلسطین تحت نظارت سازمان ملل قرار گیرد. در ۱ آوریل، شورای امنیت سازمان ملل متحد با پیشنهاد ایالات متحده برای تشکیل یک مجمع ویژه برای بررسی مجدد مشکل فلسطین رأی مثبت داد؛ اتحاد جماهیر شوروی در این رأی گیری رأی ممتنع داد. این چرخش توسط ایالات متحده آمریکا باعث نگرانی و بحث در بین مقامات یه شو شد. آن ها فکر می کردند که پس از خروج نیروهای بریتانیایی، یه شو بدون حمایت ایالات متحده نمی تواند به طور مؤثر در برابر نیروهای عرب مقاومت کند. در این زمینه، الی ساسون، مدیر بخش عربی آژانس یهود و چند شخصیت دیگر، دیوید بن گوریون و گلدا مئیر را متقاعد کردند تا یک ابتکار دیپلماتیک برای اعراب ارائه کنند. کار مذاکره به جاشوا پالمون واگذار شد، او از محدود کردن آزادی عمل هگانا منع شد، اما مجاز بود اعلام کند که «یهودی ها آماده آتش بس هستند.» پشتیبانی لجستیکی بلوک شرق. به خاطر تحریم های اعمال شده بر دو طرف جنگ، یه شو در فلسطین با کمبود تسلیحات مواجه شد. جوزف استالین تصمیم به نقض تحریم ها و حمایت از یه شو گرفت و با صدور تسلیحات از چکسلواکی نقش مهمی در جنگ ایفا کرد؛ نقشی که
در دو طرف جنگ با واکنش های متفاوتی روبه رو شد. با این حال، سوریه نیز از چکسلواکی برای ارتش آزادی بخش عرب تسلیحات خریداری کرد، اما این محموله به دلیل مداخله هگانا هرگز به اعراب نرسید. انگیزه های احتمالی استالین شامل حمایت او از طرح تقسیم سازمان ملل و ایجاد فرصتی برای چکسلواکی برای کسب درآمد خارجی می شد. چرا که او قبلاً مانع کمک رسانی طرح مارشال به این کشور شده بود. میزان این حمایت و نقش مشخصی که ایفا کرده قابل بحث است. ارقام ارائه شده توسط مورخان مختلف متفاوت است. یوآو گلبر از «تحویلات کوچکی از چکسلواکی که از طریق هوا وارد می شد [...] از آوریل ۱۹۴۸ به بعد» صحبت کرده، در حالی که مورخان مختلف استدلال کرده اند که سطح نامتعادلی از حمایت به نفع یه شو وجود داشته، چرا که اعراب فلسطینی در این سطح توسط شوروی حمایت نشدند. به هر حال تحریمی که در ماه مه ۱۹۴۸ توسط شورای امنیت سازمان ملل بر تمامی کشورهای عربی اعمال شد، مشکلات بزرگی را برای آنها ایجاد کرد. امتناع رهبران عرب از دخالت مستقیم. رهبران عرب هر چه در توان داشتند انجام دادند تا از دخالت مستقیم در حمایت از آرمان فلسطین اجتناب کنند. در اجلاس اتحادیه عرب در اکتبر ۱۹۴۷
، ژنرال عراقی، اسماعیل صفوت، تصویری واقع گرایانه از وضعیت ترسیم کرد. وی بر سازماندهی بهتر و حمایت مالی بیشتر یهودیان در مقایسه با فلسطینیان تأکید کرد. وی استقرار فوری ارتش های عربی در مرزهای فلسطین، ارسال سلاح و مهمات به فلسطینی ها و کمک مالی یک میلیون پوندی به آن ها را توصیه کرد. پیشنهادهای وی همگی رد شدند. با این وجود، یک کمیته فنی-نظامی برای هماهنگی کمک به فلسطینی ها ایجاد شد. این کمیته در قاهره مستقر بود و توسط صفوت، که توسط افسران لبنانی و سوری و نمایندگان کمیته عالی عرب حمایت می شد، رهبری می شد. یک نماینده ماوراءالنهر نیز تعیین شد، اما او در جلسات شرکت نکرد. در نشست دسامبر ۱۹۴۷ قاهره، تحت فشار افکار عمومی، رهبران عرب تصمیم گرفتند یک فرماندهی نظامی ایجاد کنند که همه سران کشورهای بزرگ عربی به رهبری صفوت را متحد کند. آنها همچنان درخواست های او را برای کمک های مالی و نظامی نادیده می گرفتند و ترجیح می دادند هر تصمیمی را تا پایان دوره قیمومت به تعویق بیندازند، با این وجود، تصمیم گرفتند ارتش آزادی بخش عرب را تشکیل دهند که در هفته های بعد وارد عمل شد. در شب ۲۰ و ۲۱ ژانویه ۱۹۴۸، حدود ۷۰۰ سوری مسلح از طریق اردن و
ارد فلسطین شدند. در فوریه ۱۹۴۸، صفوت خواسته های خود را تکرار کرد، اما شنیده نشد: دولت های عربی امیدوار بودند که فلسطینی ها به کمک ارتش آزادی بخش عرب، بتوانند تا زمانی که جامعه بین المللی طرح تقسیم را کنار بگذارد، به تنهایی وضعیت را مدیریت کنند. مشکل تسلیحات. آغاز جنگ داخلی (تا ۱ آوریل ۱۹۴۸). ارتش آزادی بخش عرب، در تئوری، توسط اتحادیه عرب تأمین مالی و تجهیز می شد. به دلیل اصرار اسماعیل صفوت، بودجه یک میلیون پوندی به آن ها وعده داده شده بود. با این حال، در واقعیت، این بودجه هرگز به دست آن ها نرسید و تنها سوریه بود که به طور واقعی از داوطلبان عرب حمایت می کرد. سوریه از چکسلواکی مقداری تسلیحات برای ارتش آزادی بخش عرب خرید، اما به دلیل مداخله نیروی هگانا، این محموله به مقصد نرسید. به گفته لاپیر و کالینز، اعراب تدارکات را کاملاً نادیده گرفتند و رهبر آن ها، فوزی القاوقجی تصور می کرد که سربازانش می توانند فقط با پولی که مردم فلسطین اهدا می کنند، ادامه دهند. با این حال، گلبر می گوید که اتحادیه عرب تدارکاتی را از طریق پیمانکاران ویژه ترتیب داده بود. ارتش اعراب مجهز به انواع سلاح های سبک، خمپاره های سبک و متوسط، اسلحه ه
ای ۷۵ و ۱۰۵ میلی متری و وسایل نقلیه زرهی بودند اما انبار گلوله های آن ها کم بود. وضعیت ارتش جهاد مقدس و نیروهای فلسطینی بدتر بود. آن ها نمی توانستند به هیچ شکلی از حمایت خارجی تکیه کنند و مجبور بودند از بودجه ای که محمدامین الحسینی می توانست جمع آوری کند، خودشان را تأمین کنند. تسلیحات نیروها محدود به همان تسلیحاتی بود که در آن زمان در اختیار داشتند. بدتر از آن، آن ها مجبور بودند به اسلحه های خریداری شده در بازار سیاه یا غارت از انبارهای بریتانیا بسنده کنند و در نتیجه سلاح کافی برای جنگ نداشتند. تا ماه مارس، هگانا نیز با کمبود اسلحه مواجه شد. مبارزان یهودی از تعدادی کارخانجات مخفی که تعدادی سلاح سبک، مهمات و مواد منفجره تولید می کردند، استفاده می کردند. تنها سلاحی که کمبود آن وجود نداشت، مواد منفجره تولید داخل بود. با این حال، آن ها تسلیحات کمی برای یک جنگ در اختیار داشتند: در ماه نوامبر، از هر سه جنگجوی یهودی فقط یک نفر مسلح بود، که در پالماخ به دو نفر از سه جنگجو افزایش یافت. هگانا مأمورانی را به اروپا و ایالات متحده آمریکا فرستاد تا این ارتش را مسلح و تجهیز کنند. برای تأمین مالی همه این ها، گلدا مئیر موفق ش
د تا پایان دسامبر ۲۵ میلیون دلار از طریق یک کمپین جمع آوری کمک های مالی در ایالات متحده جمع آوری کند. از ۱۲۹ میلیون دلاری که بین اکتبر ۱۹۴۷ تا مارس ۱۹۴۹ برای آرمان یهودی ها جمع آوری شد، بیش از ۷۸ میلیون دلار آن، یعنی بیش از ۶۰ درصدش، برای خرید اسلحه و مهمات صرف شد. آمار تلفات و تجزیه و تحلیل. در هفته آخر مارس، تلفات هگانا بسیار سنگین بود: آن ها سه کاروان بزرگ، بیش از ۱۰۰ سرباز و ناوگان خودروهای زرهی خود را از دست دادند. در مجموع، اورشلیم غربی به تدریج «خفه شد». جز از طریق دره اردن و جاده نهاریه، راهی به شهرک های جلیل وجود نداشت. این امر همراه با حملهٔ پیش بینی شده کشورهای عربی در ماه مه و تاریخ تعیین شده خروج بریتانیایی ها، هگانا را به حمله و اعمال نقشه دالت از آوریل به بعد سوق داد. هگانا در حمله (۱ آوریل - ۱۵ مه ۱۹۴۸). برای انتقال اسحله در عملیات بالاک از چکسلواکی در پایان مارس ۱۹۴۸، از یک هواپیمای ترابری اجاره ای استفاده شد. در آغاز آوریل ۱۹۴۸، یک محموله از هزاران تفنگ و صدها مسلسل به بندر تل آویو رسید. با این محموله بزرگ، هگانا می توانست سلاح هایی را برای یک تلاش متمرکز فراهم کند، بدون این که سلاح های دیگر
سرزمین های یهودی را در اختیار بگیرد و آن ها را در خطر بی سلاحی قرار دهد. هگانا وارد فاز تهاجمی شد، اگرچه هنوز سلاح های سنگین در اختیار نداشت. در ماه آوریل، نیروهای یه شو در یک عملیات فوق سری به نام «نان خود را بیندازید» به جنگ بیولوژیکی متوسل شدند، که هدف آن جلوگیری از بازگشت فلسطینیان به روستاهایی بود که نیروهای یه شو فتح کرده بودند و با این کار شرایط را برای هر ارتش عربی که ممکن بود قلمرو را بازپس گیرد، دشوار کردند. این عملیات شامل مسموم کردن چاه های روستا بود. در ماه های پایانی جنگ اعراب و اسرائیل در سال ۱۹۴۸، زمانی که اسرائیل دست بالا را داشت، ظاهراً دستور گسترش استفاده از عوامل بیولوژیکی علیه خود کشورهای عربی صادر شد. پس از ۱۵ مه ۱۹۴۸. پس از تهاجم کشورهای عربی در ۱۵ مه و در هفته های اول جنگ اعراب و اسرائیل در سال ۱۹۴۸، مزیت تسلیحاتی به نفع کشورهای عربی متمایل بود. از ژوئن به بعد و پس از اولین آتش بس، ورق به نفع اسرائیلی ها برگشت. این تغییر وضعیت ناشی از تماس هایی بود که در نوامبر ۱۹۴۷ و پس از آن صورت گرفت. یه شو تفنگ، مسلسل و مهمات را از چکسلواکی خریداری کرد، که عمدهٔ آن ها پس از پایان حکمرانی بریتانیا
در ۱۵ مه ۱۹۴۸ به دستشان رسید. یه شو از چکسلواکی جنگنده های اس-۱۹۹ نیز گرفت و بعداً سوپرمارین اسپیت فایر نیز دریافت کرد. در انبارهای باقی مانده از جنگ جهانی دوم، یه شو تمام تجهیزات، وسایل نقلیه و تدارکات لازم برای یک ارتش را تهیه کرد. علی رغم ادامه تحریم، از فرانسه خودروهای زرهی تهیه کردند. یه شو دستگاه هایی را برای تولید اسلحه و مهمات خریداری کرد و پایه های صنعت تسلیحات اسرائیل را شکل داد. یه شو از ایالات متحده بمب افکن و هواپیماهای ترابری خریداری کرد که در طی عملیات بالاک برای حمل تسلیحات مورد استفاده قرار گرفت. برخی از کشتی ها نیز از بنادر مختلف اروپا اجاره داده شدند تا این کالاها تا ۱۵ مه انتقال داده شوند. با این حال، برای بن گوریون، مشکل اصلی ساخت ارتشی بود که شایستهٔ ارتش یک کشور نیز باشد. سازماندهی مجدد هگانا. بن گوریون بعد از اینکه «یهودیان فلسطین و جاهای دیگر را واداشت تا هر کاری که می توانند، چه شخصی و چه مالی برای کمک به یه شو انجام دهند»، دومین دستاورد بزرگ او تبدیل موفقیت آمیز هگانا از یک سازمان شبه نظامی مخفی به یک ارتش واقعی بود. بن گوریون اسرائیل گالیلی را به سمت رئیس شورای فرماندهی عالی هگانا
منصوب کرد و هگانا را به ۶ تیپ پیاده نظام که اعداد ۱ تا ۶ را شامل می شدند تقسیم کرد و به هر یک از آن ها یک عملیات دقیق اختصاص داد. یاکوف دوری به عنوان رئیس ستاد منصوب شد، اما این ییگائیل یادین بود که مسئولیت ریاست عملیات را به عهده گرفت. پالماخ به فرماندهی یگال آلون به ۳ تیپ نخبه به تعداد ۱۰ تا ۱۲ نفره تقسیم شد و نیروی متحرک هگانا را تشکیل داد. تلاش های بن گوریون برای حفظ کنترل شخصی بر ارتش تازه تشکیل شده اسرائیل، در اواخر ماه ژوئیه به شورش ژنرال ها منجر شد. در ۱۹ نوامبر ۱۹۴۷، سربازی اجباری برای همه مردان و زنان ۱۷ تا ۲۵ ساله برقرار شد. تا پایان مارس ۲۱٬۰۰۰ نفر به خدمت سربازی رفته بودند. در ۳۰ مارس فراخوان به مردان و زنان مجرد بین ۲۶ تا ۳۵ سال تعمیم داده شد. پنج روز بعد دستور بسیج عمومی برای همه مردان زیر ۴۰ سال صادر شد. «از نوامبر ۱۹۴۷، تغییر هگانا از یک گروه شبه نظامی به یک ارتش منظم شروع شد. (...) تعداد کمی از واحدها تا دسامبر به خوبی آموزش دیده بودند. (...) در ماه مارس تا آوریل و در ماه آوریل تا مه، هگانا در حال انجام عملیات تهاجمی با اندازه تیپ بود.» جنگ جاده ای و محاصره اورشلیم. موقعیت جغرافیایی مناطق یه
ودی. به غیر از خط ساحلی، یه شو یا سکونتگاه های یهودی بسیار پراکنده بودند. ارتباط منطقهٔ ساحلی (منطقه اصلی سکونتگاه های یهودیان) و سکونتگاه های پیرامونی از طریق جاده بود. این جاده ها هدف آسانی برای حملات بودند، زیرا اکثر آن ها از محلات کاملاً عرب نشین یا از نزدیکی آن ها می گذشتند. انزوای ۱۰۰٬۰۰۰ یهودی در اورشلیم و سایر سکونتگاه های یهودی خارج از منطقه ساحلی، مانند کیبوتص کفار عتصیون، در نیمه جادهٔ راهبردی بین اورشلیم و الخلیل، ۲۷ شهرک در منطقه جنوبی نگب و شهرک های تا شمال جلیل یک نقطه ضعف استراتژیک برای نیروهای یهودی بود. امکان تخلیه این مناطق برای دفاع در نظر گرفته شد، اما سیاست هگانا توسط دیوید بن گوریون تعیین می شد. او اظهار داشت که «آنچه مردم یهود دارند باید حفظ شود. هیچ یهودی نباید خانه، مزرعه، کیبوتص یا شغل خود را بدون اجازه رها کند. هر پاسگاه، هر مستعمره، خواه منزوی باشد یا نه، باید به گونه ای اشغال شود که گویی خود تل آویو است.» هیچ شهرک یهودی نشینی تا پیش از حملهٔ اعراب در ماه مه ۱۹۴۸ تخلیه نشد. تنها دوازده کیبوتص در جلیل و آن هایی که در گوش عتصیون بودند، زنان و کودکان را به مناطق امن تر داخلی فرستادند
. بن گوریون دستور داد که سکونتگاه های نگب به ویژه کیبوتص های کفر داروم و یاد مردخای (هر دو نزدیک به غزه)، رویویم (جنوب بئرشبا) و کفار عتصیون از نظر تعداد نیرو و کالا تقویت شوند. با آگاهی از خطری که بر نگب سنگینی می کرد، فرماندهی عالی هگانا یک گردان کامل پالماخ را در آنجا مأمور کرد. محاصره اورشلیم. وضعیت اورشلیم بحرانی تر شد و دسترسی به شهر برای جمعیت یهودی آن که یک ششم کل جمعیت یهودی فلسطین را تشکیل می دادند، دشوارتر می شد. مسیر طولانی و دشوار از تل آویو به اورشلیم، پس از خروج از منطقه یهودی در هولدا، از دامنه های لاترون می گذشت. عبور از مسیر ۲۸ کیلومتری بین باب آلود و اورشلیم حدود سه ساعت طول می کشید و این مسیر از نزدیک روستاهای عرب نشین سریس، قلونیه، القسطال و دیر یاسین می گذشت. عبدالقادر حسینی به قصد محاصره اورشلیم و جامعهٔ یهودی آن به این شهر رسید. او با حامیانش به سوریف، روستایی در جنوب غربی اورشلیم نقل مکان کرد. نیروهای او صد نفر بود که قبل از جنگ در سوریه آموزش دیده بودند و به عنوان افسر در ارتش او، یعنی جهاد مقدس خدمت می کردند. صدها جوان روستایی و کهنه سربازان عرب ارتش بریتانیا نیز به او پیوستند. به ز
ودی او شبه نظامیانی متشکل از چندین هزار نفر در اختیار داشت و مرکزهای آموزشی خود را به بیر زیت، شهری در نزدیکی رام الله منتقل کرد. منطقهٔ نفوذ عبدالقادر تا ناحیه لد، رمله و تپه های یهود گسترش می یافت که حسن سلامه در آنجا ۱۰۰۰ نفر را فرماندهی می کرد. سلامه مانند عبدالقادر سال ها با مفتی حاج امین الحسینی ارتباط داشت و همچنین در شورش عربی ۱۹۳۶–۱۹۳۹ در فلسطین فرمانده بود و در کودتای رشید علی ۱۹۴۱ و متعاقب آن جنگ انگلیس و عراق نیز شرکت کرده بود. سلامه در سال ۱۹۴۴ در عملیات اطلس دوباره وارد فلسطین شد و به عنوان عضوی از یک واحد کماندویی ویژه آلمانی-عربی به نام Waffen SS وارد درهٔ اردن شد. او با الحسینی هماهنگ کرد تا طرحی برای اخلال و آزار و اذیت مسافران جاده ای در تلاش برای منزوی کردن و محاصره اورشلیم غربی (بخش یهودی اورشلیم) اجرا کند. در ۱۰ دسامبر، اولین حمله سازماندهی شده رخ داد و ده نفر از یک کاروان مسافر از سمت بیت لحم به کفار عتصیون کشته شدند. در ۱۴ ژانویه، عبدالقادر حمله ای به کفار عتصیون که در آن ۱۰۰۰ مبارز عرب فلسطینی شرکت داشتند را فرماندهی کرد. این حمله با شکست مواجه شد و ۲۰۰ نفر از نیروهای حسینی جان باختند
. با این وجود، این حمله برای یهودیان بدون تلفات نبود: گروهی متشکل از ۳۵ مرد پالماخ که به دنبال تقویت تشکیلات بودند در تله قرار گرفتند و کشته شدند. در ۲۵ ژانویه، یک کاروان یهودی در نزدیکی روستای عرب نشین القسطل مورد حمله قرار گرفت. حمله با موفقیت همراه نبود و چندین روستا در شمال شرقی اورشلیم به درخواست کمک پاسخ دادند، اگرچه برخی دیگر به دلیل ترس از انتقام جویی پاسخ ندادند. کارزار برای کنترل جاده ها به طور فزاینده ای ماهیت نظامی گرایانه پیدا کرد و به نقطه کانونی تلاش های اعراب در جنگ تبدیل شد. پس از ۲۲ مارس و انهدام کاروانی متشکل از ۳۰ وسیله نقلیه در ژرف دره باب الواد، ارسال کاروان های کمکی به اورشلیم متوقف شد. در ۲۷ مارس، یک کاروان تدارکاتی مهم از کفار عتصیون در یک تله نظامی در جنوب اورشلیم گرفتار شد. آنها مجبور شدند تمام اسلحه، مهمات و وسایل نقلیه خود را به نیروهای الحسینی تسلیم کنند. یهودیان اورشلیم پس از ۲۴ ساعت درگیری از بریتانیا درخواست کمک کردند. بر اساس یک گزارش بریتانیایی، وضعیت در اورشلیم، که در آن سیستم جیره بندی مواد غذایی از قبل اعمال می شد، پس از ۱۵ مهٔ بدتر شده بود. وضعیت در سایر مناطق کشور نیز م
انند اورشلیم بحرانی بود. سکونتگاه های نگب به دلیل عدم امکان استفاده از جادهٔ ساحلی جنوبی که از مناطق پرجمعیت اعراب می گذشت، کاملاً منزوی شده بودند. در ۲۷ مارس، کاروان تدارکاتی یحیام که برای کیبوتص های منزوی در شمال غرب جلیل در نظر گرفته شده بود، در مجاورت نهاریا مورد حمله قرار گرفت. در نبرد متعاقب آن، ۴۲ تا ۴۷ نیروی هگانا و حدود صد جنگجوی ارتش آزادی بخش عرب کشته شدند و تمام وسایل نقلیه درگیر منهدم شدند. حمله هگانا (۱ آوریل - ۱۵ مه ۱۹۴۸). مرحله دوم جنگ در ماه آوریل و با حرکت هگانا به سمت حمله آغاز شد که تغییر بزرگی در روند جنگ بود. در این مرحله، نیروهای عرب از حدود ۱۰٬۰۰۰ مرد تشکیل شده بودند که در میان آنها بین ۳۰۰۰ تا ۵۰۰۰ داوطلب خارجی در ارتش آزادی بخش عرب خدمت می کردند. نیروهای هگانا و پالماخ به طور پیوسته در حال افزایش بودند. در ماه مارس، آنها حدود ۱۵۰۰۰ مرد و در ماه مه حدود ۳۰۰۰۰ نفر را که مجهزتر، آموزش دیده و سازماندهی شده بودند، کنار هم قرار دادند. گروه های مسلح فلسطینی به شکل گسترده ای شکست خوردند، نیروهای یهودی کنترل برخی از مسیرهای اصلی که شهرک های یهودی نشین را به هم مرتبط می کرد، به دست گرفتند و در
نتیجه، اورشلیم توانست دوباره تدارکات دریافت کند. جامعهٔ فلسطینی از هم فروپاشید. بسیاری از شهرهای مختلط از جمله یافا توسط هگانا تصرف شدند و مهاجرت گسترده ای آغاز شد. نقشه دالت. نقشه دالت در ۱۰ مارس ۱۹۴۸ به سرپرستی ییگائل یادین نهایی شد. این نقشه در ۷۵ صفحه، قوانین و مواردی را که هگانا باید در مرحله دوم جنگ دنبال می کرد، بیان کرده بود. هدف اصلی آن تأمین امنیت ارتباطات زمینی بی وقفهٔ یه شو بود، به ویژه در پاسخ به جنگ جاده ای که توسط الحسینی شروع شده بود و همچنین برای آماده سازی برای مداخله اعلام شده از سوی کشورهای عربی. نقشه دالت جنجال زیادی در بین مورخان ایجاد کرد. برخی آن را طرحی می دانند که در درجه اول ماهیت تدافعی و نظامی داشت و تدارکاتی در برابر تهاجم بود، در حالی که برخی دیگر فکر می کنند که این طرح ماهیت تهاجمی داشت و هدف آن فتح هر چه بیشتر فلسطین بود، و برخی نیز معتقدند هدف پاکسازی قومی فلسطین بود. عملیات نخشون (۲ تا ۲۰ آوریل). در پایان مارس ۱۹۴۸، نیروهای حسینی از رسیدن کاروان های تدارکاتی به اورشلیم جلوگیری کردند. شهر محاصره شد و جمعیت یهودی مجبور به اجرای سیستم جیره بندی شدند. بن گوریون تصمیم گرفت عملی
ات نخشون را برای بازکردن شهر و تأمین تدارکات اورشلیم آغاز کند. عملیات نخشون نشانگر تغییر رویهٔ هگانا از دفاع به حمله بود، حتی قبل از اجرای نقشه دالت. اولین دستورها در ۲ آوریل ۱۹۴۸ با حملات انحرافی به نقاط مختلف از جمله القسطل صادر شد. بین ۵ تا ۲۰ آوریل ۱۵۰۰ مرد از تیپ های گیواتی و هرل کنترل جادهٔ اورشلیم را به دست گرفتند و به ۳ یا ۴ کاروان اجازه دادند تا به شهر برسند. این عملیات یک موفقیت نظامی بود. تمام روستاهای عربی که مسیر را مسدود کرده بودند، یا تصرف شدند یا ویران شدند و نیروهای یهودی در تمام درگیری های خود پیروز شدند. با این وجود، همهٔ اهداف عملیات محقق نشد، زیرا تنها ۱۸۰۰ تن از ۳۰۰۰ تن تدارکات پیش بینی شده به شهر منتقل شد و همچنان باید دو ماه جیره بندی شدید در نظر گرفته می شد. عبدالقادر الحسینی در شب ۷ تا ۸ آوریل در بحبوحه نبردهایی که در القسطل در جریان بود کشته شد. از دست دادن این رهبر کاریزماتیک فلسطینی «استراتژی و سازماندهی اعراب در منطقه اورشلیم را مختل کرد». جانشین او، امیل غوری تاکتیک ها را تغییر داد و به جای ایجاد تله در طول مسیر، یک مسدودیت جاده ای بزرگ در باب الواد ایجاد کرد و در نتیجه اورشلیم
بار دیگر منزوی شد. عملیات نخشون سازماندهی نظامی ضعیف گروه های شبه نظامی فلسطین را برملا کرد. آن ها به دلیل کمبود تدارکات، به ویژه مواد غذایی و مهمات، قادر به ادامهٔ درگیری هایی که بیش از چند ساعت با پایگاه های دائمی آن ها فاصله داشت، نبودند. در مواجهه با این وقایع، کمیته عالی عرب از آلن کانینگهام خواست تا اجازهٔ بازگشت مفتی را صادر کند؛ مفتی تنها فردی بود که به نظر آن ها قادر به اصلاح وضعیت بود. مفتی علی رغم کسب اجازه، به اورشلیم نرسید. کاهش اعتبار او راه را برای گسترش نفوذ ارتش آزادی بخش عرب و فوزی القاوقجی در منطقه اورشلیم باز کرد. نبرد میشمار هایمک (۴ تا ۱۵ آوریل). میشمار هایمک یک کیبوتص است که توسط ماپام در سال ۱۹۳۰، در دره جزریل، نزدیک جاده حیفا و جنین که از کیبوتص مگیدو می گذرد، تأسیس شد. این کیبوتص در مکانی واقع شده که افسران هگانا آن را یکی از محتمل ترین محورهای نفوذ برای «حمله بزرگ اعراب» علیه یه شو می دانستند. در ۴ آوریل، ارتش آزادی بخش عرب با پشتیبانی توپخانه حمله را آغاز کرد. اعضای کیبوتص که توسط سربازان هگانا حمایت می شدند، با این حمله مقابله کردند. آتش توپخانه ای که تقریباً به طور کامل کیبوتص را
نابود کرده بود، توسط یک واحد بریتانیایی که به دستور ژنرال مک میلان وارد صحنه شد، متوقف شد و در ۷ آوریل، فوزی القاوقجی آتش بس ۲۴ ساعته را پذیرفت، اما آن را مشروط به تسلیم کیبوتص کرد. ساکنان کیبوتص فرزندان خود را خارج کردند و پس از مشورت با تل آویو از تسلیم شدن خودداری کردند. در ۸ یا ۹ آوریل، هگانا آمادهٔ یک ضدحمله بود. اسحاق سده با دستور «پاکسازی» منطقه، مسئولیت عملیات را بر عهده گرفت. نبرد تا ۱۵ آوریل ادامه داشت. افراد سده تمام روستاهای اطراف کیبوتص را محاصره کردند و ارتش آزادی بخش عرب مجبور به عقب نشینی به پایگاه های خود در جبه شد. اکثریت ساکنان منطقه فرار کردند، اما کسانی که فرار نکردند یا زندانی شدند یا به جنین اخراج شدند. روستاها توسط برخی ساکنان کیبوتص غارت شد و طبق نقشه دالت با مواد منفجره با خاک یکسان شد. به گزارش موریس، سربازان ارتش آزادی بخش عرب با دریافت گزارش هایی مبنی بر کشتار دیر یاسین و کشته شدن عبدالقادر الحسینی، روحیهٔ خود را از دست دادند. در طول نبرد، عموماً مجبور به عقب نشینی و ترک مردم روستاها شده بودند. دومینیک لاپیر و لری کالینز گزارش می دهند که جاشوا پالمون، رئیس یک واحد ۶ نفره، نتوانست
قطعات با ارزش توپخانه را تصاحب کند و آن را به عنوان یک ناکامی برای فوزی القاوقجی قلمداد می کنند که برای آن بهانه های زیادی ارائه کرد به ویژه این که ادعا کرد که نیروهای یهود دارای ۱۲۰ تانک، شش اسکادران هواپیمای جنگنده و بمب افکن هستند و توسط یک هنگ از داوطلبان غیر یهودی روسی پشتیبانی می شوند. به گفته موریس، «بنا به گفته بن گوریون، حدود ۶۴۰ سرباز هگانا با برتری تسلیحاتی با حدود ۲۵۰۰ سرباز ارتش آزادی بخش روبرو شدند و آنها را شکست دادند.» هنگامی که نبرد به پایان رسید، نیروهای پالماخ عملیات «پاکسازی» را تا ۱۹ آوریل ادامه دادند و چندین روستا را ویران کردند و ساکنان آنها را مجبور به فرار کردند. برخی روستاها نیز با دستور مقامات عربی تخلیه شدند. در ماه مه، ایرگون چندین عملیات در منطقه انجام داد و تعدادی از روستاها را تخریب کرد و برخی از ساکنان آن ها را کشت. کشتار دیر یاسین. دیر یاسین روستایی واقع شده در ۵ کیلومتری غرب اورشلیم است. در ۹ آوریل ۱۹۴۸، مستقل از عملیات ناچشون، حدود ۱۲۰ نیروی ایرگون و لحی به روستا حمله کردند که با مقاومت روبرو شدند. پس از درگیری شدید با کمک پالماخ، آن روستا را به تصرف خود درآوردند. از نیروه
ای ایرگون و لحی ۴ نفر کشته و ۳۵ نفر زخمی شدند. در این حمله بین ۱۰۰ تا ۱۲۰ تن از ساکنان این روستا که اکثراً غیرنظامی بودند، کشته شدند. هگانا این حمله را تأیید و به آن کمک کرده بود. این عملیات خشم جامعهٔ بین الملل را برانگیخت، خصوصاً به خاطر این که مطبوعات در آن زمان تعداد کشته شدگان را ۲۵۴ نفر گزارش کردند. بن گوریون به شدت آن را محکوم کرد، و همچنین مقامات اصلی یهودی شامل هگانا، خاخام بزرگ و آژانس یهودیان برای اسرائیل نیز آن را محکوم کردند و نامه ای برای محکومیت این کار، عذرخواهی و تسلیت به عبدالله اول پادشاه اردن فرستادند. به گفته موریس «مهم ترین تأثیر فوری این بی رحمی و کمپین رسانه ای که به دنبال آن انجام شد، افزایش ترس در شهرها و روستاهای فلسطینی و بعداً فرار وحشت زدهٔ فلسطینی ها بود." بازتاب مهم دیگر در میان جمعیت عرب کشورهای همسایه بود که بار دیگر فشار خود را بر نمایندگان این کشورها برای مداخله و کمک به اعراب فلسطینی افزایش دادند. قتل عام کاروان پزشکی هداسا. در ۱۳ آوریل، به عنوان بخشی از انتقام کشتار دیر یاسین، کاروانی که به سمت بیمارستان هداسا اورشلیم در کوه اسکوپوس در حال حرکت بود مورد حمله صدها عرب قرار