Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
معمولاً در دیواره شکم، برآمده می شوند. مش جراحی برای تقویت ترمیم بافت و به حداقل رساندن میزان عود کاشته می شود. جراحی را می توان به صورت لاپاراسکوپی (داخلی) یا باز با انواع مواد موجود برای پروتز انجام داد. پلی پروپیلن (PP) پرمصرف ترین نوع مش است، اگرچه ممکن است پس از کاشت برای بیمار ناراحت کننده باشد. نوع دیگری که در جراحی فتق کمتر مورد استفاده قرار می گیرد پلی اتیلن ترفتالات (PET) است که با عوارضی مواجه است زیرا پس از چند سال کاشت به راحتی تخریب می شود و اثرات جراحی را از بین می برد. پلی تترا فلوراتیلن (PTFE) نیز استفاده می شود، اما به شکل فویل تولید می شود و به سختی در بافت اطراف ادغام می شود، بنابراین ثبات خود را از دست می دهد. جراحی لگن. مشابه جراحی فتق، مش های مصنوعی ممکن است برای پرولاپس اندام در ناحیه لگن نیز استفاده شود. افتادگی اندام لگن در ۵۰ درصد از زنان بالای ۵۰ سال با سابقه یک یا چند زایمان طبیعی در طول زندگی رخ می دهد. جراحی مش را می توان در نواحی مختلف ناحیه لگن مانند سیستوسل، رکتوسل و واژینال یا رحم انجام داد. متداول ترین ماده مورد استفاده، مانند جراحی فتق، PP است که زیست سازگاری قابل قبولی در
داخل منطقه در نظر گرفته می شود. پاسخ التهابی خفیفی را القا می کند اما تمایل به چسبیدن به احشاء دارد. دیواره واژن دارای سه لایه است: تونیکا مخاطی، عضلانی، آونتیتیا. هنگامی که پرولاپس رخ می دهد، الیاف صاف عضلانی در معرض خطر قرار می گیرند. پرولاپس در زنان نیز برای افزایش سفتی لگن، به ویژه زنان یائسه دیده شده است. مش جراحی که در بازسازی لگن استفاده می شود باید با این سفتی مقابله کند، اما اگر مدول الاستیسیته خیلی زیاد باشد، به اندازه کافی از اندام ها حمایت نمی کند. برعکس، اگر مش خیلی سفت باشد، بافت فرسایش می یابد و پاسخ های التهابی باعث عوارض پس از جراحی می شود. پس از کاشت، مش پلی پروپیلن گاهی اوقات ریزترک، پوسته پوسته شدن الیاف و فیبروز را نشان می دهد. علاوه بر این، مش دارای قدرت کافی برای مقاومت در برابر اعمال اساسی و رفتار بافت در شرایط فیزیولوژیکی، به ویژه در هنگام بازسازی بافت از طریق خود مش است. این ناحیه تحت فشارهای مختلفی قرار می گیرد که از محتویات شکم، فشار عضلات شکم/دیافراگم و اندام های تناسلی و همچنین اعمال تنفسی وارد می شود. برای یک زن متوسط در سنین باروری، لگن باید بارهای ۲۰ نیوتن را در وضعیت خوابیده
به پشت، ۲۵ تا ۳۵ نیوتن در وضعیت ایستاده و ۹۰ تا ۱۳۰ نیوتن را در حین سرفه تحمل کند. هر شبکه ای که در ناحیه لگن کاشته می شود باید به اندازه کافی قوی باشد که بتواند این بارها را تحمل کند. مقررات. در سال ۲۰۱۸، انگلستان به طور موقت کاشت مش واژینال را برای درمان بی اختیاری ادرار تا بررسی بیشتر در مورد خطرات و اقدامات حفاظتی در دسترس متوقف کرد. در ایالات متحده، FDA مش جراحی ترانس واژینال را در سال ۲۰۱۶ به عنوان «کلاس III» (خطر بالا) طبقه بندی کرد، و در اواخر سال ۲۰۱۸، درخواست های تأیید پیش مارک را برای مش در نظر گرفته شده برای ترمیم پرولاپس ارگان لگنی واژینال، با تحقیقات بیشتر در نظر گرفت. سپس در ۱۶ آوریل ۲۰۱۹، FDA به تمام سازندگان مش های جراحی ترانس واژینال دستور داد تا فوراً فروش و توزیع خود را متوقف کنند. زیست سازگاری. کاشت مش به طور طبیعی پاسخ التهابی به مش درج شده ایجاد می کند، اما زیست سازگاری از آسانی ادغام آن تا شدت واکنش جسم خارجی متغیر است. حداقل پاسخ شامل تشکیل فیبروز در اطراف پروتز است (مثل تشکیل بافت زخم). این پاسخ با بهترین شکل زیست سازگاری ایجاد می شود. یک پاسخ فیزیکی باعث ایجاد یک واکنش التهابی حاد
می شود که شامل تشکیل سلول های غول پیکر و متعاقباً گرانولوم می شود، به این معنی که بافت به خوبی مش را «تحمل می کند». در نهایت، یک پاسخ شیمیایی اجازه می دهد تا یک واکنش التهابی شدید در طول تلاش برای ادغام بافت-مش، از جمله تکثیر سلول های فیبروبلاستیک ایجاد شود. در نهایت، هدف از ایجاد مش جراحی، فرموله سازی چیزی است که دارای حداقل واکنش برای به حداکثر رساندن راحتی برای بیمار، جلوگیری از عفونت، و اطمینان از ادغام تمیز در بدن برای ترمیم بافت باشد. تعدادی از عوامل در زیست سازگاری مش نقش دارند. تخلخل مش نسبت منافذ به کل مساحت است و بسته به اندازه منافذ در ایجاد عفونت باکتریایی یا بازسازی بافت صاف نقش دارد. اندازه منافذ زیر ۱۰ میکرومتر مستعد ابتلا به عفونت هستند زیرا باکتری ها ممکن است وارد شوند و تکثیر شوند، در حالی که ماکروفاژها و نوتروفیل ها خیلی بزرگ هستند و نمی توانند به از بین بردن آنها کمک کنند. با اندازه منافذ بیش از ۷۵ میکرومتر، فیبروبلاست ها، عروق خونی و فیبرهای کلاژن به عنوان بخشی از بازسازی بافت مجاز هستند. اگرچه توافق کلی در مورد بهترین اندازه منافذ وجود ندارد، اما می توان نتیجه گرفت که منافذ بزرگتر برای ت
وسعه بافت و ادغام در داخل بدن بهتر است. با دانستن این موضوع، مشکل فعلی انواع مش های مورد استفاده در انواع جراحی ها این است که به اندازه کافی زیست سازگار نیستند. PP یک مش مؤثر برای تنظیم اندام های افتادگی است، اما ممکن است به دلیل مدول الاستیسیته بالای خود باعث ناراحتی شدید بیمار شود. این باعث سفت شدن پروتز می شود و منجر به پاسخ التهابی بارزتر می شود که ادغام در بدن با رشد بافتی را پیچیده می کند. همان طور که قبلاً ذکر شد، PET به راحتی در داخل بدن تجزیه می شود و بافت در یکپارچگی با PTFE مشکل دارد. به این دلایل، محققان شروع به جستجوی انواع مختلفی از مش های جراحی کرده اند که ممکن است برای محیط زیستی مناسب باشند و در حین حمایت از اندام های افتادگی، راحتی بیشتری را فراهم کنند.
تومولی های سیکین تپه های باستانی دفنی هستند که در بخش دیوربل واقع در منطقه دیوربل، سنگال قرار دارند. این منطقه و شهر دیوربل، جزئی از پادشاهی باستانی باول بوده اند. هدف. در این منطقه، تومولوس به عنوان تپه دفن برای سران قبایل استفاده می شد. پس از درگذشت یک رئیس، اعضای دیگر دربار او به همراه اشیاء ارزشمند مانند مبلمان و ابزارهای مختلف در این تپه دفن می شدند. این مراسم نمادی از جایگاه و اهمیت بالای رئیس در زندگی و پس از مرگ بود.این تدفین ها و اشیاء همراه در کلبهٔ رئیس قرار می گرفتند و سپس با خاک و سنگ پوشانده می شدند. هزاران تپه دفن مشابه در سنگال وجود دارد که تومولوس های سیکین، بزرگ ترین و پرتراکم ترین آن ها را در بر می گیرند. این تپه های دفنی نمادهای بزرگ داشتی از احترام و جایگاه والای سران قبایل در دوران باستان بوده اند.
بوربن یک رقم از "قهوه عربیکا" است. این یکی از دو واریته اصلی است که ارقام جدید زیادی از آن پرورش می یابند، دیگری تیپیکا است. منشأ هر دو گونه یمن است. قهوه بوربن برای اولین بار در جزیره رئونیون که قبل از سال ۱۷۸۹ با نام جزیره بوربن شناخته می شد تولید شد. فرانسوی ها بعداً آن را به سرزمین اصلی آفریقا و آمریکای لاتین بردند. بوربن در ارتفاعات بین ۱۱۰۰ تا ۲۰۰۰ متر بهترین رشد را دارد و ۲۰ تا ۳۰ درصد بازدهی بالاتری نسبت به تیپیکا داراست، اما قهوه با کیفیت مشابهی تولید می کند. بوربن دارای پتانسیل بازده تجاری و نمود رشدی است اما مستعد بیماری و آفات نیز هست. کیفیت بوربن به طور کلی از استاندارد تا خوب پذیرفته شده است. این درخت می تواند بلند مرتبه شود و دارای پتانسیل بازدهی متوسط، در میوه های با کیفیت بسیار خوب است. همچنین مستعد ابتلا به بیماری های عمده قهوه است.
ندوکا اوزوکوو (Nduka Morrisson Ozokwo) زاده ۲۵ دسامبر ۱۹۸۸) یک بازیکن فوتبال اهل کشور نیجریه است. حرفه باشگاهی. اوزوکوو در انوگو نیجریه به دنیا آمد و کار خود را در تیم محلی انوگو رنجرز آغاز کرد، او به تیم فرانسوی OGC Nice رفت و مدت کوتاهی قبل از بسته شدن پنجره نقل و انتقالات تابستان ۲۰۰۷ قراردادی یک ساله امضا کرد، در باشگاه کوت دازور او در کنار هموطنش اونیکاچی آپام، که همچنین بازیکن سابق انوگو رنجرز بود، بازی کرد. نیس تصمیم گرفت قرارداد خود را در تابستان ۲۰۰۹ تمدید نکند، بنابراین اوزوکوو تا پایان سال به انوگو رنجرز بازگشت در ژانویه ۲۰۱۰، او با قراردادی شش ماهه به تیم لیگ اول بولوسپور TFF پیوست. حرفه بین المللی. نماینده کشورش در مسابقات قهرمانی جوانان آفریقا در سال ۲۰۰۷ بود که تیمش تا کنگو نایب قهرمان شد. پس از آن، او در جام جهانی ۲۰۰۷ زیر ۲۰ سال در کانادا کاپیتان تیم شد، جایی که پیراهن شماره ۹ را به تن کرد و تیم در مرحله یک چهارم نهایی خارج شد.
نبرد تایکندروگا یک رویارویی کوچک در قلعه کاریلون (که بعدها به قلعه تایکندروگا تغییر نام داد) در تاریخ ۲۶ و ۲۷ ژوئیه ۱۷۵۹، در طول جنگ فرانسویان و سرخپوستان بود. یک نیروی نظامی بریتانیایی با بیش از ۱۱٬۰۰۰ نفر به فرماندهی ژنرال سر جفری آمهرست توپخانه خود را به ارتفاعات بالای قلعه، که توسط یک پادگان ۴۰۰ نفری فرانسوی به فرماندهی سرتیپ فرانسوا-شارل دو بورلاماک دفاع می شد، منتقل کرد. به جای دفاع از دژ، فرمانده د بورلامک که تحت دستورهای ژنرال لویی-ژوزف دو مونتکام و فرماندار فرانسه نو، مارکی دو وودرویل، عمل می کرد، نیروهای خود را به عقب کشید و قصد داشت دژ را منفجر کند. اگرچه انبار باروت دژ نابود شد، اما دیوارهای آن به طور جدی آسیب ندیدند. سپس بریتانیایی ها دژ را تصرف کرده و آن را به نام تایکندروگا نامیدند. آنها بهبودهای زیادی در منطقه ایجاد کردند و شروع به ساخت ناوگانی برای انجام عملیات نظامی در دریاچه چمپلین نمودند. تاکتیک های فرانسوی کافی بودند تا ارتش امهرست را از پیوستن به جیمز وولف در نبرد دشت های آبراهام بازدارند. با این حال، این تاکتیک ها ۳۰۰۰ نفر از نیروهای خودشان را هم مشغول کرد که نتوانستند در دفاع از کبک کم
ک کنند. تصرف دژی که پیش تر یک سال قبل یک ارتش بزرگ بریتانیایی را عقب رانده بود، به چیزی که بریتانیایی ها آن را «سال شگفت انگیز» ۱۷۵۹ نامیدند، کمک کرد. پیشینه. جنگ فرانسویان و سرخپوستان که در سال ۱۷۵۴ بر سر اختلافات ارضی در مناطق غربی پنسیلوانیا و شمال ایالت نیویورک آغاز شد، سرانجام در سال ۱۷۵۸ پس از رشته ای از شکست ها در سال های ۱۷۵۶ و ۱۷۵۷ جنگ به نفع بریتانیایی ها تغییر کرد. بریتانیایی ها موفق شدند پیروزی در محاصره لوئیزبرگ (۱۷۵۸) و نبرد قلعه فرانتناک را در سال ۱۷۵۸ به دست آورند. تنها پیروزی مهم فرانسوی ها در سال ۱۷۵۸ زمانی بود که یک ارتش بزرگ بریتانیایی به فرماندهی جیمز ابرکرومبی توسط ارتش کوچکتری از فرانسوی ها در نبرد کاریلون شکست خورد. در زمستان پس از آن، فرماندهان فرانسوی بیشتر پادگان را از قلعه کاریلون (که توسط بریتانیایی ها قلعه تایکندروگا نامیده می شد) برای دفاع از شهر کبک، مونترال و قلعه های تحت کنترل فرانسوی ها در دریاچه های بزرگ و رودخانه سن لورانعقب کشیدند. کارایلون که در نزدیکی انتهای جنوبی دریاچه چمپلین واقع شده، حتی پیش از آنکه ساموئل دو شامپلن در سال ۱۶۰۹ به آن برسد، اهمیت استراتژیکی داشت و به
مسیر بارکش کلیدی بین چمپلین و دریاچه جورج در مسیر اصلی سفر میان دره رودخانه هادسون و رودخانه سن لورانس قرار داشت. با آغاز جنگ، این منطقه به بخشی از مرز بین استان نیویورک و استان کانادا فرانسه تبدیل شد، و بریتانیایی ها در نبرد دریاچه جورج (۱۷۵۵) پیشروی های بیشتر فرانسوی ها به سمت جنوب را متوقف کردند. با این حال، قلعه در موقعیتی دشوار بنا شد؛ فرانسوی ها برای ساختن آن بر روی صخره، قلعه را نسبتاً دور از دریاچه و در زیر قله های نزدیک قرار دادند. برنامه ریزی بریتانیایی ها. برای جنگ ۱۷۵۹، وزیر امور خارجه بریتانیا، ویلیام پیت، به ژنرال جفری امهرست، که در لوئیزبرگ پیروز شده بود، دستور داد تا با استفاده از قایق در دریاچه چمپلین، ارتشی را به کانادا هدایت کند، در حالی که نیروی دوم تحت فرماندهی جیمز وولف، که در لوئیزبرگ تحت فرماندهی امهرست خدمت کرده و هدفش از طریق رودخانه سن لورانس، دستیابی به شهر کبک بود. دستورالعمل هایی به فرمانداران سیزده مستعمره ارسال شد تا ۲۰٬۰۰۰ نفر از میلیشیاهای استانی را برای این ماموریت آماده کنند. حدود ۸٬۰۰۰ نفر از مردان استانی به آلبانی فرستاده شدند که از استان هایی همچون پنسیلوانیا و نیوجرسی
تا جنوب بود. نیویورک ۳٬۰۰۰ نفر نیرو و نیوجرسی ۱٬۰۰۰ نفر نیرو فرستاد. ماساچوست ۶٬۵۰۰ نفر نیرو را جمع آوری کرد؛ حدود ۳٬۵۰۰ نفر به آلبانی رفتند، در حالی که باقی مانده به خدمت در کبک تحت فرماندهی وولف یا خدمت در نوا اسکوشیا اعزام شدند. توازن نیروهای استانی از دیگر استان های نیوانگلند و پنسیلوانیا آمد. هنگامی که کوئیکرهای پنسیلوانیا از فرستادن هر گونه نیرویی امتناع کردند، امهرست آنها را با تهدید به بازگرداندن نیروها از دژهای دره رودخانه اوهایو در مرز غربی استان که به طور منظم در معرض تهدیدات از سوی بومیان و فرانسوی ها قرار داشتند، مجبور به جمع آوری نیروها برای نبرد کرد. هنگامی که آمهرست از طریق سِر ویلیام جانسون دریافت که اتحادیه ایروکوا آماده است تا از تلاش های بریتانیا برای بیرون راندن فرانسوی ها از دژهای مرزی شان حمایت کند، تصمیم گرفت تا نیرویی به منظور تصرف قلعه نیاگارا اعزام کند. او ۲٬۰۰۰ نفر از نیروهای استانی را از آلبانی به سمت غرب و به همراه ۳٬۰۰۰ نفر از نیروهای ارتش منظم تحت فرماندهی بریگادیر ژنرال جان پرایدیوس در ماه مه اعزام کرد. آمهرست خود و بقیه نیروهای استانی، که عمدتاً شامل مردان ماساچوست، نیوجرسی و
کنتیکت بودند را به سوی شمال به فور ادوارد هدایت نمود، جایی که به ۶٬۰۰۰ نیروی منظم پیوستند. این نیروها شامل حدود ۲٬۰۰۰ نفر از هایلندرهای رویال، و همچنین هنگ های ۱۷، ۲۷ و ۵۳ پیاده نظام، هنگ ۶۰ ام و ۱۰۰ نفر از توپخانه ی سلطنتی بودند. علاوه بر این، ۷۰۰ نفر از رنجرهای راجرز و ۵۰۰ نفر از پیاده نظام سبک تحت فرماندهی توماس گیج نیز در این ترکیب نیرو قرار داشتند. برنامه ریزی فرانسوی ها. در سال ۱۷۵۹، استراتژیست های نظامی فرانسه بیشتر منابع نظامی خود را به جبهه اروپایی جنگ هفت ساله اختصاص دادند. در ماه فوریه، وزیر جنگ فرانسه، مارشال بل-ایل، به ژنرال لویی-ژوزف دو مونتکام که مسئول دفاع از کانادا بود، اطلاع داد که به دلیل تسلط دریایی انگلیس بر اقیانوس اطلس و خطرات مرتبط با ارسال نیروی نظامی بزرگ، هیچ حمایتی از سوی فرانسه دریافت نخواهد کرد. بل-ایل به مونکالم تأکید کرد که حفظ حداقل یک پایگاه در آمریکای شمالی ضروری است، چراکه در غیر این صورت بازپس گیری این سرزمین تقریباً غیرممکن خواهد بود. مونکالم پاسخ داد، مگر اینکه ما شانس غیرمنتظره ای داشته باشیم، یا در جای دیگری در آمریکای شمالی اقدامی گمراه کننده ای انجام دهیم، کانادا در
طول دوره مبارزات آینده سقوط خواهد کرد. انگلیسی ها ۶۰٬۰۰۰ نیرو دارند، ما ۱۱٬۰۰۰ نفر داریم. مونکالم تصمیم گرفت نیروی انسانی فرانسوی را بر دفاع از مناطق اصلی کانادا متمرکز کند: مونترآل، شهر کبک و دره رودخانه سن لورنس. او ۳۰۰۰ نفر از نیروهای هنگ های لارن و بری را تحت فرماندهی بریگادیر ژنرال فرانسوا-شارل دو بورلاماک برای دفاع از جنوب مونترآل قرار داد، که حدود ۲۳۰۰ نفر از آن ها به محافظت از قلعه کاریلون اختصاص داده شدند. مونکالم (پس از تجربه خود در نبرد سال قبل) می دانست که این نیرو برای نگه داشتن کاریلون در برابر حمله جدی توسط نیرویی با فرماندهان نظامی کارآمد بسیار کوچک و کم است. دستورهای مونکالم و فرماندار فرانسه نو، مارکی دو وودرویل، به بورلاماک این بود که تا حد ممکن کاریلون را حفظ کند و سپس آن را به همراه فورت سنت فردریک که در نزدیکی آن است، پیش از عقب نشینی به مونترآل، نابود کند. پیشروی بریتانیا و عقب نشینی فرانسه. با اینکه به ژنرال امهرست دستور داده شده بود تا نیروهای خود را در اوایل سال، حدوداً یا در تاریخ ۷ مه، در صورتی که شرایط اجازه دهد، حرکت دهد، ارتش ۱۱٬۰۰۰ نفرهٔ امهرست تا ۲۱ ژوئیه سواحل جنوبی دریاچه ج
ورج، نیویورک را ترک نکرد. دلایل متعددی برای این تأخیر وجود داشت. یکی از آن ها مسائل لجستیکی بود؛ اعزام پریدو به استحکامات اوسویگو و نیاگارا نیز از آلبانی آغاز شد؛ و دیگری، ورود آهستهٔ میلیشیای استانی بود. وقتی نیروهای امهرست به قلعه رسیدند و شروع به پیشروی کردند، امهرست با خوشحالی متوجه شد که فرانسوی ها دفاعیات بیرونی را ترک کرده اند. با این حال، او همچنان با احتیاط حرکت کرد و در ۲۲ ژوئیه خطوط قدیمی فرانسوی ها از نبرد ۱۷۵۸ را تصرف کرد، در حالی که گزارش هایی مبنی بر بارگیری قایق ها توسط فرانسوی ها در قلعه وجود داشت. برنامه اصلی امهرست حمله از جناح به قلعه بود تا راه فرار به قلعه سنت فردریک را برای فرانسوی ها مسدود کند. با این حال، در نبود مقاومت فرانسوی ها در خارج از قلعه، او تصمیم گرفت توجه خود را بر روی تصرف خود قلعه متمرکز کند. برای سه روز بعد، بریتانیایی ها سنگرهایی ساختند و خطوط محاصره ای را برای استقرار در مواضع نزدیک به قلعه ایجاد کردند. این کار با توجه به کمبود زمین قابل حفاری در نزدیکی قلعه، پیچیده شد و نیاز به کیسه های شنی برای حفاظت از سنگرها داشت. در این مدت، آتشبارهای توپخانه فرانسوی گاه گاهی و به
شدت مواضع بریتانیایی را بمباران کردند. در ۲۵ ژوئیه، یک گروه از رنجرهای راجرز چند قایق را به دریاچه شمال قلعه فرستادند و یک مانع چوبی را که فرانسوی ها برای جلوگیری از حرکت کشتی ها به سمت شمال دریاچه قرار داده بودند، قطع کردند. تا ۲۶ ژوئیه، بریتانیایی ها توپخانه خود را تا فاصله از دیوارهای قلعه پیش کشیدند. با آگاهی از نزدیک شدن نیروهای بریتانیایی، بورلاماک با تمامی نیروهایش به جز ۴۰۰ نفر از افراد خود به قلعه سنت فردریک عقب نشینی کرد. آتش توپخانهٔ این نیروی کوچک، پنج نفر را کشت و ۳۱ نفر دیگر از بریتانیایی های محاصره کننده را مجروح کرد. کاپیتان لوئیس-فیلیپ له دوسو دِهبکور، که فرماندهی قلعه را بر عهده داشت، در شب ۲۶ ژوئیه تصمیم گرفت که زمان ترک قلعه فرا رسیده است. نیروهایش توپ های قلعه را به سوی دیوارهای آن نشانه رفتند، مین ها را کار گذاشتند و خطی از باروت تا انبار بیش از حد پر شدهٔ انبار باروت ایجاد کردند. سپس فیتیله را روشن کردند و قلعه را ترک کردند، در حالی که پرچم فرانسه همچنان برافراشته بود. بریتانیایی ها از طریق فرار سربازان فرانسوی از این اقدام مطلع شدند. ژنرال امهرست برای هر نیرویی که مایل بود وارد قلعه ش
ود و فیتیله را خاموش کند، ۱۰۰ گینی پیشنهاد کرد؛ اما هیچ کس حاضر به قبول این پیشنهاد نشد. اواخر همان شب با صدای مهیبی کل قلعه منفجر شد. انبار باروت نابود شد و تعدادی از سازه های چوبی به دلیل جرقه های پرتاب شده آتش گرفت، اما دیوارهای قلعه آسیب چندانی ندیدند. پس از انفجار، تعدادی از نیروهای سبک گِیج به سرعت وارد قلعه شدند و پرچم فرانسه را بازیابی کردند. آتش سوزی در قلعه تا دو روز به طور کامل خاموش نشد. پسایند. بریتانیایی ها روز بعد قلعه را اشغال کردند. به دلیل عقب نشینی عجولانهٔ نیروهای فرانسوی از کاریلون، یکی از گروه های دیده بان فرانسوی به قلعه بازگشتند با این تصور که قلعه هنوز در دست فرانسوی ها است؛ و چهل نفر از آنان به اسارت بریتانیایی ها درآمدند. فرانسوی های در حال عقب نشینی در ۳۱ ژوئیه قلعه سنت فردریک را تخریب کردند، که راه را برای آغاز عملیات نظامی بریتانیایی ها در دریاچه چمپلین باز کرد (دلیل وجود هر دو قلعه، جلوگیری از دسترسی بریتانیایی ها به چمپلین بود). اما فرانسوی ها یک ناوگان کوچک مسلح داشتند که باید ابتدا مهار می شد. زمانی که برای تصرف و تعمیر دو قلعه و ساخت کشتی های مورد نیاز برای استفاده در دریاچه
چمپلین صرف شد، نیروهای امهرست را بیشتر به تأخیر انداخت و مانع از پیوستن او به ژنرال وولف در محاصره کبک شد. امهرست که نگران بود عقب نشینی بورلاماک او را به دام بیندازد، ماه های اوت و سپتامبر را به نظارت بر ساخت یک نیروی دریایی کوچک، قلعه کراون پوینت (یک قلعه جدید در کنار خرابه های قلعه سنت فردریک) و راه های تدارکات از انگلیس نو به این منطقه می گذشتند. در ۱۱ اکتبر، ارتش امهرست شروع به حرکت به سمت شمال دریاچه چمپلین برای حمله به مواضع بورلاماک در ایل-او-نوکس در رودخانه ریشلیو کرد. طی دو روز بعد، یکی از کشتی های فرانسوی تسخیر شد؛ فرانسوی ها برای جلوگیری از دستگیری کشتی های دیگرشان، آن ها را رها کرده و سوزاندند. در ۱۸ اکتبر، امهرست خبر سقوط کبک را دریافت کرد. با توجه به «ظهور زمستان» (برخی از بخش های دریاچه شروع به یخ زدن کرده بودند) و با توجه به نزدیک شدن به پایان دوره استخدام شبه نظامیان استانی تا اول نوامبر، امهرست حمله خود را لغو کرد، نیروهای شبه نظامی را مرخص کرد و ارتش را به قرارگاه های زمستانی بازگرداند. بریتانیا به طور قطعی کنترل کانادا را با تسلیم مونترال در سال ۱۷۶۰ به دست آورد. قلعه کاریلون، که همیشه ت
وسط بریتانیایی ها "تایکندروگا" نامیده می شد (به خاطر محلی که قلعه در آن قرار دارد)، تا پایان جنگ فرانسویان و سرخ پوستان در اختیار آنان بود. پس از آن جنگ، قلعه توسط پایگاه های کوچکی از سربازان نگهداری می شد تا اینکه در سال ۱۷۷۵، در اوایل جنگ انقلابی آمریکا، توسط شبه نظامیان آمریکایی تسخیر شد.
شعله تولید یک روش و روش فعلی برای دفع مقادیر زیادی از گازهای نفتی مرتبط (APG) در طول استخراج نفت خام توسط مشعل سوزی است. گاز ابتدا از مایعات و جامدات پایین دست سر چاه جدا می شود، سپس در یک پشته شعله رها می شود و در جو زمین (معمولاً در شعله باز) احتراق می شود. در صورت انجام، گاز ناخواسته (بیشتر گاز طبیعی که متان بر آن غالب است) غیرمفید تلقی می شود که با شعله های ایمنی و تعمیر و نگهداری یا سایر روش های شعله ور شدن که با مدت زمان کوتاه تر یا حجم کمتر دفع گاز مشخص می شود، نباید اشتباه گرفته شود. سالانه ۱۴۵ میلیارد متر مکعب گاز طبیعی در سال ۲۰۱۸ تخمین زده شد که در مشعلها میسوزد. اکثر ان به طور معمول در هزاران محل چاه شعله ور می شود و برابر با مصرف گاز طبیعی آمریکای جنوبی و مرکزی است. بزرگ ترین هفت کشور سوزاننده مشعل روسیه، عراق، ایران، ایالات متحده، الجزایر، ونزوئلا و نیجریه هستند. مناطق دورافتاده روسیه بیشترین میزان را دارد. مشغل سوزی در ایران. در ایران در سال ۱۴۰۳ تخمین زده شد که سالانه ۱۶ میلیارد متر مکعب گاز مشعل سوزانده می شود که معادل ۴ میلیارد دلار اتلاف مالی است علاوه بر آلودگی هوا. یعنی حدود ده درصد از مش
عل سوزی جهان.
قهوه بلو مانتین جامائیکا یا قهوه کوه آبی جامائیکا یک طبقه بندی از قهوه است که در کوه های آبی جامائیکا رشد می کند. قهوه در سال ۱۷۲۸ به جامائیکا راه یافت. این قهوه یک نوع دانه قهوه عربیکا به نام تیپیکا است، که خاستگاه آن جنوب غربی اتیوپی است. طعم ملایم و عدم تلخی آن بیشترین خاصه ای است که مورد توجه قرار می گیرد. در طول چند دهه گذشته، این قهوه شهرتی پیدا کرده که آن را به یکی از گران ترین و پرطرفدارترین قهوه های جهان تبدیل کرده است. بیش از ۸۰ درصد از کل این قهوه به ژاپن صادر می شود. دانه ها علاوه بر استفاده برای قهوه دم کرده، پایه طعم دهنده لیکور قهوه، تیا ماریا نیز هستند.
پروانهٔ علم طراحی (SL ) یک مجوز کپی لفت برای هر نوع محتوای آزاد مانند متن، تصویر، یا موسیقی است. برخلاف سایر مجوزهای آزاد، DSL برای استفاده در هر نوع اثر دارای حق تکثیر، از جمله اسناد و کد منبع در نظر گرفته شده بود. این پروانه، اولین مجوز «کپی لفت تعمیم یافته» به حساب می آید و توسط میشل استاتز نوشته شده است. پروانهٔ DSL در دهه ۹۰ میلادی و پیش از تشکیل کرییتیو کامنز منتشر شد. به محض ورود کرییتیو کامنز، استاتز اعلام کرد که زمان استفاده از DSL به پایان رسیده و دیگر استفاده از آن را توصیه نمی شود.
قهوه بنگوئه که با نام عربیکا بنگوئه نیز شناخته می شود، یک نوع قهوه تک خاستگاه است که از قرن نوزدهم در ارتفاعات کوردیلرا در شمال فیلیپین رشد می کند. متعلق به گونه "قهوه عربیکا" از گونه تیپیکا است. این قهوه یکی از محصولات اصلی کشاورزان در استان بنگوئه است که دارای آب و هوای بسیار مناسب برای کشت عربیکا است. قهوه بنگوئه در فهرست بین المللی خزانه طعم، از میرات غذایی در معرض خطر توسط جنبش غذای آهسته فهرست شده است.
استون مارتین والکیری ای ام آر-ال ام اچ یک خودرو مسابقه است که توسط گروه استون مارتین ریسینگ و مولتی ماتیک برای رقابت در مسابقات جهانی استقامتی در کلاس هایپرکار و مسابقات قهرمانی خودروهای ورزشی ایمسا در کلاس جی تی پی توسعه یافته است. این خودرو یک نسخه مسابقه ای به شدت اصلاح شده و مطابق با قوانین کلاس لمانز هایپرکار بر اساس خودروی والکیری ای ام آر-پرو استون مارتین است. این خودرو قرار است برای اولین بار در مسابقه دیتونا ۲۴ ساعته ۲۰۲۵ توسط این تیم معرفی شود. تاریخچه. طرح های اولیه. آستون مارتین یکی از اولین تولیدکنندگانی بود که در سال ۲۰۱۹ متعهد به ورود به کلاس لمانز هایپرکار شد و قصد داشت با حداقل دو خودرو در این مسابقات شرکت کند. در کنار ورودی های کارخانه، دو خودروی دیگر نیز قرار بود توسط R-Motorsport در مسابقات حضور پیدا کند.
ماراکاتورا یک قهوه هیبرید برزیلی پربازده از دو گوه ماراگو و کاتورا است. اعتقاد بر این است پیوند این دو گونه طور طبیعی در اواخر دهه ۱۸۰۰ رخ داده و عمدتاً در برزیل، السالوادور و نیکاراگوئه یافت می شود. این قهوه دانه ها و برگ های بزرگی دارد. اصل و نسب کاتورا آن به طعم قهوه و بازده بالای آن کمک می کند. درخت این گونه دارای ارتفاع کم و شاخ و برگ فراوان است که باعث شده در برابر آسیب باد مقاوم باشد. این گونه نسبت به زنگ برگ قهوه حساس است و از این رو به نگهداری بالایی نیاز دارد. مشخصات طعم آن شامل میوه های استوایی و اسیدی تیز است. کشت آن در مناطقی که ۱۴۰۰ تا ۱۶۰۰ متر از سطح دریا ارتفاع دارند، صورت می گیرد.
این مقاله فهرستی از دانشکده های دامپزشکی در سراسر جهان بر اساس کشور ارائه می دهد. ژاپن. هفده مؤسسه در ژاپن دارای دانشکده دامپزشکی هستند: ایالات متحده. سی و سه کالج دامپزشکی دارای اعتبار در ایالات متحده هستند:
ماراگوگیپ نوعی قهوه عربیکا است که به عنوان «دانه قهوه فیل» نیز شناخته می شود. اعتقاد بر این است که این قهوه جهشی خود به خودی از گونه تیپیکا است که در ماراگوگیپ، باهیا در برزیل اتفاق افتاده است. دانه قهوه این گونه، اندازه بسیار بزرگتری در مقایسه با سایر دانه های قهوه عربیکا دارد. طعم قهوه ماراگوگیپ بسته به خاکی که در آن رشد می کند، متفاوت است. خاک های ضعیف قهوه ای با طعم کم تولید می کنند. به همین دلیل است که اغلب از آن به عنوان قهوه ای با «طعم نه چندان زیاد» یاد می شود، اما با اجازه دادن به خشک شدن دانه های این قهوه با قندهای طبیعی اش، می توان طعم آن را بهبود بخشید. ماراگوگیپ گونه ای کمیاب در دنیای قهوه است و طرفداران قهوه از آن استقبال می کنند.
قهوه مولوکای به یک نشانه جغرافیایی حفاظت شده قانونی از قهوه ای اطلاق می شود که در جزیره مولوکای در شهرستان مائوئی، هاوایی رشد می کند و طبق استانداردهای مشخص و قانونی تعریف شده فراوری می شود. مانند قهوه کونا، قهوه مولوکای نام بازاری برای محصولی با منشأ خاص و با کیفیت مشخص است. الزامات قهوه مولوکای نه تنها منشأ و کیفیت را تعیین می کند، بلکه طراحی برچسب و قرار دادن آن را روی بسته بندی محصول را نیز مشخص می کند. هاوایی یکی از معدود ایالت های ایالات متحده است که تولید قهوه در آن صنعت اقتصادی قابل توجهی است. قهوه دومین محصول بزرگی است که در آنجا تولید می شود. ارزش برداشت قهوه بین سال های ۲۰۱۹–۲۰۲۰ در هاوایی ۱۰۲٫۹۱ میلیون دلار بود.
شرکت یا سندیکای «زرد» یک تشکل کارگری است که تحت تسلط یا نفوذ نابجای یک کارفرما است و بنابراین یک اتحادیه کارگری مستقل نیست. اتحادیه های شرکتی مغایر با قانون کار بین المللی هستند (به کنوانسیون ILO 98، ماده ۲ مراجعه کنید). آنها در ایالات متحده توسط قانون روابط کار ملی §۸ (آ) (۲) ۱۹۳۵، به دلیل استفاده از آنها به عنوان عوامل دخالت کننده در اتحادیه های مستقل غیرقانونی شدند. با این حال، اتحادیه های شرکتی در بسیاری از کشورها وجود دارند و به کار خود ادامه می دهند.
سانتا کروز واریرز، تیم وابسته به گلدن استیت واریرز در جی-لیگ ان بی ای است که در سانتاکروز، کالیفرنیا قرار دارد. این تیم در سالهای ۲۰۰۷ و ۲۰۱۵ توانست فاتح لیگ ترقی (جی-لیگ) شود. این تیم در گذشته داکوتا ویزاردز نام داشت و در دی-لیگ ان بی ای فعال بود. این تیم بازی های خود را در کایسر پرماننته آرنا برگزار می کند. این تیم توانسته در هر سه دسته پایین تر ان بی ای قهرمان شود. همچنین این تیم تنها تیم در تاریخ لیگ ترقی است که توانسته سه سال متوالی قهرمان شود. این تیم در آی بی ای و سی بی ای هم توانسته بود در ۳ دوره قهرمان شود. تغییر نام. تیم از ابتدای پیدایش تا انتهای فصل ۱۲–۲۰۱۱ با عنوان داکوتا ویزاردز شناخته می شد، در سال ۲۰۱۲ گلدن اسیت واریرز به طور رسمی اعلام کرد که قرارداد وابستگی با ویزاردز بسته شده و این تیم به سانتاکروز واریرز تغییر نام خواهد داد. تیم از فصل ۱۳–۲۰۱۲ به صورت رسمی تحت نام فعلی خود به فعالیت پرداخت و در سال ۲۰۱۵ برای اولین بار با این نام قهرمان لیگ ترقی شد.