Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تان به عهده مسیحیان محلی واگذار شد. در مقابل، معابد چندخداپرست برای هیچ نوع توسعه طلبی مذهبی سازمان دهی نشده بودند. گیبون مسئول سرپرستی معابد چندخداپرستان را طبقات اشراف و سناتورها توصیف می کند که بسیاری از آنها دارای ثروت قابل توجهی بودند. به این مردان مسئولیت مراقبت از معبد یا مکان مذهبی یا انجام قربانی عمومی داده می شد، اما ممکن است زمان یا علاقه واقعی برای ترویج عقیده یا معبد را نداشته باشند. این نکات نه تنها در زمان رومیان مرتبط بودند، بلکه تأثیر خود را در تغییر دین اروپای شمالی چندخداپرستان پس از سقوط امپراتوری روم غربی داشتند. قبایل پاگان ژرمنی - گوت ها، وندال ها، فرانک ها، آنگلوساکسون ها همان ضعفی را در نهادهای مذهبی خود نشان دادند که چندخداپرستان رومی داشتند و مانند چندخداپرستان رومی، آنها هیچ غیرتی برای تغییر مذهب یا تمایلی به تصرف اراضی بیشتر برای مذهب خود نداشتند، همچنین هیچ نهاد یا سازمان قدرتمندی برای محافظت یا پیشبرد اعتقادات یا فرهنگ خود نداشتند. گسترش در امپراتوری روم. پطرس (یا شمعون ۶۴ یا ۶۷ میلادی) و پولس رسول (مرگ ۶۴/۶۵) که از حواریون مسیح بودند، در زمان سلطنت نرون (زادهٔ ۳۷ میلادی، درگذشت
هٔ ۶۸ میلادی) به قصد گسترش مسیحیت در سراسر امپراتوری روم سفر کردند. ادوارد جی واتس – استاد تاریخ در دانشگاه کالیفرنیا، سن دیگو – نوشته است، در قرن اول و دوم، اکثر مردم امپراتوری روم چندین خدا را به طور همزمان می پرستیدند. وقتی آنها دربارهٔ مسیحیت شنیدند، لزوماً فکر نمی کردند که پرستش عیسی مسیح به این معنی است که باید از پرستش خدایان دیگر خود مانند ژوپیتر، آپولون و ونوس دست بردارند. در ابتدای گسترش مسیحیت بسیاری با اضافه کردن عیسی به گروه خدایان که قبلاً آنها را می پرستیدند، مسیحیت را پذیرفتند. رومیان با عقاید مسیحیت آشنا شدند که همه مردم در نظر خدا برابر هستند و زندگی پس از مرگ در بهشت شگفت انگیز است و باید منتظرش بود، بنابراین طبیعتاً اولین نوکیشان مسیحیت برده ها و زنان – محروم ترین اعضای جامعه بودند – آنها احساس می کردند که در این دین مهم و هم پایه با ارباب یا شوهر خود هستند. یکی از مهم ترین محورهای مسیحیت اخلاق و احسان نسبت به سایر انسان ها بود. این جنبه به ویژه برای ضعیفان و مستضعفان جذاب بود. یکی دیگر از وعده های مهم مسیحیت، پاداش های آسمانی در زندگی پس از مرگ در نتیجه اعمال نیک زمینی بود. این آموزش با ن
ظر اکثر ادیان قبلی رومی که مفهوم زندگی پس از مرگ را به روشنی پوشش نداده بود، متفاوت بود. نگرش اولیه روم نسبت به مسیحیت. در حدود سال ۳۰ میلادی پونتیوس پیلاطس از سوی امپراتور تیبریوس (حکومت ۱۴ تا ۳۷ میلادی) برای حکومت بر یهودیه منصوب شد. در همین زمان قیافا یکی از بانفوذترین مردان اورشلیم بود. او قبلاً ۱۸ سال به عنوان کاهن اعظم معبد در منصبش مانده بود، و اتحادی قوی با قدرت اشغالگر روم ایجاد کرده بود. داستان محاکمه و به صلیب کشیدن عیسی از زمانی شروع می شود که عیسی یاغی سوار بر الاغی به اورشلیم وارد می شود و عمداً عملاً همان پیشگویی که در کتاب مقدس عبری دربارهٔ آمدن مسیح تصویر شده بود را انجام می دهد. عیسی روز بعد به معبد بزرگ یهود وارد می شود و به صرافان مشغول به کار در درون معبد به دلیل آلوده کردن این مکان مقدس حمله می کند. هم رهبران یهودی که متوجه می شوند که عیسی قدرت آنها را تهدید می کند و هم رومی ها، که می ترسند عیسی جاذبهٔ شخصیتی رهبری یک قیام چریکی علیه روم امپراتوری را داشته باشد، او را تحت نظر می گیرند. عیسی در باغ جتسیمانی به دستور قیافا دستگیر می شود و سپس توسط فرماندار رومی محاکمه و به صلیب کشیده می شو
د. هنگامی که فرماندار روم در یهودیه برای اولین بار در حدود سال ۳۰ پس از میلاد، امپراتور روم را از وجود مسیحیت در یهودیه روم آگاه کرد، امپراتور تیبریوس (حکومت ۱۴ تا ۳۷ میلادی) هیچ کاری برای جلوگیری از آن انجام نداد. امپراتور تیبریوس که فکر می کرد این فرقه ممکن است دین همیشه آزاردهنده یهودیان را تضعیف کند، از سنای روم خواست که ایمان مسیحی را قانونی کند و عیسی را خدای رومی معرفی کند. اما سنای روم نپذیرفت. در عوض، مسیحیت را به عنوان یک «خرافات غیرقانونی»، پیروی از آن را جرم تحت قوانین روم اعلام کرد. اگرچه مسیحیت اکنون رسماً غیرقانونی بود، تیبریوس همچنان امیدوار بود که این فرقه مذهبی جدید به هدف او برای آرام کردن امپراتوری کمک کند. در نتیجه، به مقامات رومی دستور داد که در دین جدید دخالت نکنند، سیاستی که حدود ۳۰ سال بعد تا زمان نرون ادامه داشت. در شب ۱۸ ژوئیه سال ۶۴ پس از میلاد، آتش سوزی بزرگ رم رخ داد. آتش به سرعت گسترش یافت و به مدت شش روز بخش اعظم شهر از جمله کاخ امپراتور نرون را دربر گرفت. بلافاصله شایعه ای منتشر شد مبنی بر اینکه خود نرون با هدف به دست آوردن فضای خالی برای ساختن یک قصر جدید موجب این آتش سوزی شد
ه است. او تقریباً به طور قطع مسئولیت این آتش سوزی را بر عهده نداشت. با این وجود، مردم رم او را گناهکار می دانستند. نرون از ترس اینکه اوباش رومی به او حمله کنند، به دنبال پیدا کردن مسئول برای وقوع این آتش سوزی گشت. او به یک اقلیت کوچک مذهبی غیرمحبوب یعنی مسیحیان اشاره کرد. مسیحیان هدف آسانی برای قربانی شدن بودند. مردم عادی روم شایعات مربوط به مسیحیان را باور می کردند. برخی فکر می کردند که مسیحیان آدمخواری می کنند زیرا مراسم عشای ربانی از ایمانداران می خواست که به طور نمادین گوشت و خون مسیح را بخورند. برخی دیگر معتقد بودند که مسیحیان زنای محارم انجام می دهند به این دلیل که آنها محبت به برادران و خواهران خود را موعظه می کنند. بسیاری بر این باور بودند که مسیحیان از انسانیت متنفرند زیرا اسرار خود را حفظ می کردند و از زندگی عادی اجتماعی کناره می گرفتند. بسیاری از پاگان ها می ترسیدند که خدایان خشمگین شوند و مردم روم را مجازات کنند زیرا مسیحیان از شرکت در مراسم مذهبی قدیمی خودداری می کردند. این ترس ها و شایعات به نرون کمک کرد تا افکار عمومی نسبت به آتش سوزی بزرگ رم را به جای خود، به سمت سرزنش مسیحیان سوق دهد. آزارهای
اولیه به صورت پراکنده، ناشی از شرایط محلی و وابسته به نگرش فرماندار بود. علت اساسی آزار و اذیت، پرستش نکردن خدایان توسط مسیحیان بود همان خدایانی که اعتقاد بر این بود که لطف آنها باعث موفقیت امپراتوری روم شده است. روم دلایل خوبی برای تحمل دین یهود داشت. اولاً، این یک دین جا افتاده و با سابقه طولانی بود. مهم تر از همه، روم می خواست مردم یهودیه را از شورش بازدارد. هیچ یک از این دلایل در مورد مسیحیت صدق نمی کرد. این شاخه جدید دین یهود در ابتدا در میان مردم یهود حمایت چندانی نداشت. در واقع، اگر روم مسیحیان را سرکوب می کرد، بسیاری از یهودیان خوشحال می شدند. تحقیقات دولتی رومی در مورد مسیحیت اولیه، آن را یک فرقه غیر مذهبی، بدیع، نافرمان و حتی الحادی از یهودیت ارزیابی کرد. به نظر آنها می رسید که همه اشکال دین را انکار می کند و بنابراین «خرافات» بود. حتی در پایان دوران امپراتوری روم، تنها مسیحیت نیقیه به عنوان یک «دین» مجاز بود اما همه فرقه های دیگر مسیحیت «خرافات» بدعت آمیز شمرده شدند. آزار و اذیت مذهبی. رومی ها به طور کلی فرقه های مذهبی را تحمل می کردند، اما استثناهایی هم وجود داشت. جمعیتی که دیونیسوس، خدای یونانی
مرتبط با شراب و مستی را جشن (باکانالیا) می گرفتند، چنان غیرقابل کنترل و یاغی شدند که روم برای مدتی این فرقه را سرکوب کرد. نقاشی های دیواری در «ویلای اسرار» پمپئی (نابودی در ۷۹ پس از میلاد) احتمالاً معرف فرقه باکانالیا هستند که ۱۰۰ سال قبل از نابودی پمپئی به زور تحت کنترل مستقیم مقامات مدنی و مذهبی روم قرار گرفتند. روم وسعت خود را با زور به دست آورد اما برای کنترل چنین امپراتوری وسیعی، نیاز به جلب همکاری مردم تابع خود داشت و این کار را به روش های گوناگون انجام می داد. روم به جای مجازات مردم کشورهای تسخیر شده، اغلب با آنها به عنوان متحد رفتار می کرد و آنها را تشویق می کرد تا در شکوه و ثروتمند ساختن امپراتوری شرکت کنند. دین رومی شامل بسیاری از خدایان اصلی و فرعی بود که در فوق آنها خدای آسمان، ژوپیتر قرار داشت. در باور رومیان، نوعی قرارداد بین مردم و خدایانشان وجود داشت به این معنی که در ازای انجام مراسم مذهبی، خدایان، آنچه مورد نیاز زندگی رومیان بود، سعادت، سلامتی و موفقیت نظامی را تضمین می کردند. مانند رومیان، تقریباً همه مردمان تسخیر شده نیز چندخداپرست بودند. آنها خدایان خود را می پرستیدند و فکر می کردند این خ
دایان از آنها محافظت می کنند. از آنجایی که آنها معتقد بودند که مردمان دیگر نیز خدایان خود را دارند، شرکت در جشنواره های بزرگداشت خدایان رومی را نسبتاً آسان می یافتند و موضوع صرفاً احترام به رومیان بود. با گذشت زمان، خدایان مردمان دیگر در میان رومیان محبوبیت زیادی پیدا کردند. رومی ها در واقع خدایان یونان را با خدایان خود یکی می دانستند. برای مثال، ژوپیتر و زئوس به عنوان یک خدا در نظر گرفته می شدند. آنها معتقد بودند که این خدایان در تأسیس تمدن روم نقش داشته اند و اینکه آنها به شکل گیری رویدادهای زندگی مردم به صورت روزانه کمک می کنند. هر شرایط مساعد یا نامطلوب در زندگی را رومیان به خلق و خوی خدایان معین نسبت می دادند، بنابراین مردم نیز برای شکرگزاری یا تلاش برای آرام کردن خلق و خوی خدایان، به آنها هدایایی اهدا می کردند. برخلاف بسیاری از سنت های مذهبی یا مذهبی یکتاپرستی، خدایان رومی توجه کمی به اخلاق مردم روم داشتند. در عوض، دغدغه اصلی آنها ادای احترام به خدایان از طریق مناسک بسیار خاص بود. سیاست آنها به طور کلی این بود که خدایان و فرقه های مردمان دیگر را جذب کنند نه اینکه برای ریشه کن کردن آن تلاش کنند، جان تی.
کخ خاطرنشان می کند: «این ذهنیت در هسته نبوغ یکسان سازی فرهنگی قرار داشت که امپراتوری روم را ممکن کرد» یکی از راه هایی که روم مردمان گوناگون را در درون امپراتوری خود جای دادند، حمایت از میراث مذهبی آنها و ساختن معابد برای خدایان محلی بود که الهیات آنها را در همان سلسله مراتب دین روم قرار می داد. در کتیبه های سراسر امپراتوری پرستش خدایان محلی و رومی در کنار یکدیگر، از جمله تقدیم هایی که رومی ها به خدایان محلی انجام داده اند، ثبت شده است. امپراتور کنستانتین و مسیحیت. کنستانتیوس کلوروس و پسرش کنستانتین بزرگ هر دو از اعضای فرقه سول اینویکتوس بودند. کنستانتین بزرگ که برای کنترل امپراتوری غرب می جنگید، این تصور را داشت که اگر زیر علامت صلیب بجنگد، در یک نبرد مهم پیروز خواهد شد. او خواست که سپر سربازانش را با صلیب علامت گذاری کنند و آنها را به جنگ فرستاد. هنگامی که آنها پیروز شدند، کنستانتین از حامیان جدی مسیحیت شد. کنستانتین به عنوان امپراتور جدید از جنگ داخلی بیرون آمد. در سال ۳۱۳، او اعلام کرد که هر فردی در پیروی از دینی که خود انتخاب می کند آزاد است. در زمان کنستانتین، مسیحیت به دین غالب تبدیل شد. کنستانتین با پذ
یرفتن مسیحیت، که ماهیت توحیدی داشت، این تصور را مطرح کرد که خدای یگانه و مشروع او را به عنوان تنها مدعی برای تاج و تخت انتخاب کرده است. این ایده جدا از پیامدهای سیاسی قابل توجهی، نشانگر تغییر مهمی در رابطه بین امپراتورها و الوهیت بود. در دوره ای که مدعیان متعددی برای تاج و تخت امپراتوری وجود داشت، این فلسفه، مدعیان رقیب را نامشروع و اقتدار کنستانتین را تضمین کرد. در حالی که آیین ها و سنت های بومی باقی مانده بودند، کنستانتین هم از نظر مالی و هم از نظر معنوی از مسیحیان حمایت می کرد. کنستانتین به عنوان حامی عالی آنها، به مسیحیان کمک مالی برای ساختن کلیساها و به دست آوردن املاک اعطا کرد، اموال مصادره شده را بازگرداند، مسیحیان را به مناصب عالی رتبه رساند و روحانیون مسیحی را از مالیات معاف کرد. در حمایت معنوی، موقعیت او به عنوان رئیس کلیسا و همچنین امپراتوری کمک کرد که توسط فرمان هایی که می دهد وحدت اعتقادی مسیحی را ترویج کند. در جریان آزار و اذیت مسیحیان در زمان دیوکلتیان (۳۰۲–۳۰۶ پس از میلاد)، امپراتور علاوه بر دستگیری، به روحانیون مسیحی دستور داده بود که متون مقدس خود را تحویل دهند. برخی از جمله اسقف ها برای جلو
گیری از زندان و مجازات این کار را کرده بودند. اختلافات در میان جوامع مسیحی افزایش یافته بود و یک گروه به رهبری اسقف [[دوناتوس]] قاطعانه معتقد بودند که این اسقف ها اکنون آلوده شده اند. اسقف ها از کنستانتین درخواست کردند که به عنوان میانجی در این مشکل عمل کند. پس از این همه جنگ داخلی، کنستانتین مصمم بود که اتحاد را در سرتاسر امپراتوری روم القا کند و دستور داد سیاست «ببخش و فراموش کن» اجرا شود. اسقف دوناتوس نپذیرفت و پیروانش در شمال آفریقا ساکن شدند. با صدور این فرمان، کنستانتین عملاً رئیس رسمی کلیسا شد. سپس در سال ۳۲۴ پس از میلاد، کنستانتین لیسینیوس را شکست داد و تنها امپراتور شد. در آن موقعیت، او اساساً ایده های اورلیان را گسترش داد، به طوری که اکنون می توانست «یک خدای واحد، یک امپراتور، یک کلیسا» را اجرا کند. پس از میانجیگری در شکاف دوناتیست، چالش بزرگ بعدی او در سال ۳۲۵ پس از میلاد رخ داد. آریوس (حدود ۲۵۰–۳۳۶) از پدران اولیه کلیسا، تعلیم می داد که در مقطعی، خدا مسیح را آفریده است. شورش در چندین شهر رخ داده بود و کنستانتین اسقف ها را در اولین شورای نیقیه گرد هم آورد تا مشکل را حل کنند. شورای نیقیه به آموزه مس
یحی معروف به تثلیث منجر شد که رابطه بین خدا و مسیح را بیان می کرد. شورا به این ادعا رأی داد که مسیح از ذات یکسان خداست که در خلقت حضور دارد و در عیسی ناصری بر روی زمین تجسم یافته است. تا زمانی که مسیح دوباره به جهان بازگردد، امپراتور مسیحی اکنون به جای مسیح می ایستد، و بنابراین قدرت یکسان خدا را بر روی زمین در حالی که او حکومت می کند، حمل می کند. پس از این شورا بود که امپراتورهای مسیحی با هاله هایی بر سرشان به تصویر کشیده شدند. کنستانتین ارتدکس (باور صحیح) را در آموزه های مسیحی ترویج کرد تا مسیحیت به جای تفرقه افکنی، به نیرویی برای اتحاد تبدیل شود. او اسقف های مسیحی را به جلسه ای احضار کرد که بعداً به نام اولین شورای نیقیه شناخته شد، که در آن حدود ۳۱۸ اسقف (عمدتاً شرقی) بحث کردند و تصمیم گرفتند که چه چیزی ارتدکس است و چه چیزی بدعت در مسیحیت. سرانجام جلسه در مورد اعتقادنامه نیقیه به اجماع رسید. تا آن زمان در روم با وجود فرقه های بومی متعدد، هیچ مرجع مرکزی وجود نداشت که دیکته کند که همه باید چه چیزی را باور کنند. اعتقادنامه نیقیه یک سیستم اعتقادی را رسمیت داد که از طریق قدرت امپراتور ترویج می شد. به این ترتیب،
هرگونه مخالفت نه تنها بدعت بلکه خیانت نیز بود. کنستانتین قوانینی را علیه یهودیان ایجاد کرده است: یهودیان نمی توانستند به دنبال نوکیشان باشند، از داشتن بردگان مسیحی منع شده بودند، و نمی توانستند بردگان خود را ختنه کنند. مسیحیان که به یهودیت می گرویدند، به مجازات اعدام محکوم می شدند. از سوی دیگر، به روحانیون یهودی نیز معافیت مالیاتی مشابه مسیحیان ارائه شد. «ربکا دنووا» استاد دانشگاه و پژوهشگر در زمینه مسیحیت اولیه نوشته است، در ۳۰۰ سال اول، مسیحیت تحت سلطه وجود جوامع متعددی بود که عقاید خود را به طرق مختلف بیان می کردند. تا کنستانتین هیچ مرجع مرکزی برای تعیین جزم و آیین وجود نداشت. در قرن دوم، نوشته های پدران کلیسا چیزی را به وجود آورد که در نهایت به تعصب مسیحی تبدیل شد. بسیاری از همین ایده ها در نامه ها و سخنرانی های کنستانتین مشهود است. در زمان کنستانتین، بدعت تعریف شد. اموال بدعت گذاران مصادره شد و روش اعدام آنها سوزاندن در آتش بود. در نگاهی سطحی به فرمان میلان به نظر می رسد که کنستانتین آزادی مذهبی واقعی را برای همه ایجاد کرد، اما در واقع چنین نبود. کاری که او انجام داد، ایجاد یک چارچوب سیاسی-حقوقی بود که د
ر آن الگوهای حاکمیت دینی می توانستند ایجاد شوند و رشد کنند. این تغییر دادن موقعیت مسیحیت در کشور بود به این معنی که مسیحیت از فرقه ای تحت آزار و اذیت در حاشیه یهودیت، و به حاشیه رانده شده در جامعه روم، به یک بازیگر سیاسی و قضایی تبدیل شد که انقلاب واقعی قرن چهارم است و اغلب از آن به عنوان تغییر کنستانتینی یاد می شود. برخی از محققان اقدامات کنستانتین را باعث رشد سریع مسیحیت می دانند، اگرچه برخی از محققان مدرن مخالفند. تفاوت مفهوم خدا در یهودیت، مسیحیت و پاگانیسم. «ربکا دنووا» استاد تاریخ قدیم مسیحیت نوشته است: «یکتاپرستی آن گونه که ما امروزه می فهمیم در جهان باستان وجود نداشت.» تعریف امروزه از یکتاپرستی عبارت است از پرستش تنها یک خدا و انکار وجود خدایان دیگر. بر اساس نظر برت ایرمان: در دنیای پاگانیسم باستان، خدایان را می توان به عنوان یک نوع هرم قدرت تصور کرد. در یهودیت مفهوم خدا در کتاب مقدس عبری به دلیل اینکه وجود خدایان دیگر به ندرت به صراحت انکار می شود و حتی بارها به آن اذعان می شود به عنوان تک خداگزینی در نظر گرفته می شود. مسیحیت در مفهوم تثلیث مدعی است که خدا یکی است، اما با سه تجلی یا شخصیت: خدا، مسیح
و روح القدس. زمانی که پاگان های سابق به مسیحیت گرویدند، مفهوم یهودی خودداری از پرستش خدایان دیگر را نیز پذیرفتند. تفکر تثلیثی شباهت زیادی به طرز تفکر توحید متکثر دارد. تمایز اصلی این است که مسیحیت به عنوان یک دین توحیدی، خود را به سه شخص محدود می کند، در حالی که ادیان بدوی دلیلی برای محدود کردن تعداد اشکال ممکن از یک جوهر الهی نداشتند. نرخ میانگین رشد مسیحیت. برت ایرمان نوشته است، بر اساس منابع ادبی کهن و سایر شواهد، اعتقاد بر این است که مسیحیت در سال های اولیه گسترش سریعی داشته است. اگرچه تعیین یک عدد خاص دشوار است اما به نظر می رسد که نرخ رشد، حتی اگر متغیر باشد، به طور متوسط حدود ۳۵٪ در هر دهه در کل زمان است. یکی از ارزش هایی که برای مسیحیان اولیه اهمیت داشت، تقدس زندگی بود. این عقیده تأثیر مستقیم بر نرخ زاد و ولد آنها داشت. مسیحیان اولیه کودک کشی، سقط جنین یا فروش کودکان به بردگی را انجام نمی دادند. در آن زمان، رها کردن نوزاد ناخواسته در خارج از خانه یک عمل غیر معمول نبود. رادنی استارک دین شناس تطبیقی در کتاب "فراز مسیحیت: چگونه جنبش مبهم، حاشیه ای، عیسی تبدیل به نیروی مذهبی غالب در دنیای غرب در چند قرن ش
د" نوشته است مسیحیان اولیه نرخ زاد ولد بالایی داشتند. مسیحیان تأکید می کردند که یکی از اهداف اصلی رابطه جنسی، بچه دار شدن است؛ بنابراین بچه دار شدن یک وظیفه زناشویی بود. در نتیجه، در حالی که نرخ تولد در بین غیرمسیحیان کم بود، نرخ زاد ولد در بین مسیحیان بالا بود. این یکی از دلایلی است که مسیحیت به سرعت رشد کرد. او همچنین خاطرنشان می کند که دو اپیدمی بزرگ در سال های (طاعون آنتونین (بین سال های ۱۶۵ تا ۱۸۰ میلادی) ۱۶۵ و طاعون قبرس ۲۵۱ پس از میلاد وجود داشت که هر بار میلیون ها نفر مردند. استارک استدلال می کند که مسیحیان به مراتب بهتر از پاگان ها با این همه گیری ها برخورد کردند. در حالی که پاگان ها وحشت زده از شهرها فرار کردند، مسیحیان ماندند و به بیماران کمک کردند. هم تهدید به مرگ قریب الوقوع در اثر طاعون و هم کوشش تزلزل ناپذیر بسیاری از روحانیون مسیحی در مواجهه با همه گیری باعث افزایش تعداد گروندگان به مسیحیت شد. گذار به سلطه مسیحی. مسیحیت با مذهب سنتی روم ناسازگار بود. از قرن دوم به بعد، پدران کلیسا ادیان مختلف غیر مسیحی را که در سرتاسر امپراتوری وجود داشت را به عنوان «پاگان» محکوم کردند. فرقه امپراتوری روم در ز
مان غلبه مسیحیت در زمان حکومت کنستانتین بزرگ کانون بحث های الهیاتی و سیاسی شد. برادرزاده کنستانتین امپراتور ژولیان (حکومت ۳۶۱ تا ۳۶۳ میلادی) نتوانست حمایت رو به افول از فرقه های سنتی روم را تغییر دهد. پس از اینکه تئودئوس یکم (حکومت ۳۷۹ تا ۳۹۵) رسماً، مسیحیت را به عنوان دین دولتی امپراتوری پذیرفت. «فرقه امپراتوری» همراه با فرقه های مسیحی غیرِ ارتدکس که توسط امپراتوری تأیید نشده بود، کنار گذاشته شدند. امپراتور ژولیان آنچه که خود «کیش جلیلی» می نامید و با آن تربیت شده بود را برای ترکیبی خاص از فلسفه نوافلاطونی، زهد رواقی گری و کیش خورشیدی جهانی رد کرد و کنار گذاشت. ژولیان در سال ۳۶۱ آگوستوس شد و به طور فعال یک کثرت گرایی دینی و فرهنگی را تقویت کرد و تلاش کرد تا اعمال و حقوق غیر مسیحی را بازگرداند. در سال ۳۸۰ در زمان امپراتور روم شرقی تئودئوس یکم (حکومت ۳۷۹ تا ۳۹۵)، اعتقادنامه نیقیه رسمی و مسیحیت دین دولتی روم شد. بدعت گران در مسیحیت و همچنین غیر مسیحیان در معرض محرومیت از فعالیت های اجتماعی یا آزار و اذیت قرار گرفتند، اگرچه دین رومی و بسیاری از جنبه های مناسک آن بر اشکال مسیحیت تأثیر گذاشت، و بسیاری از باورها و
اعمال پیش از مسیحیت در جشن های مسیحی و سنت های محلی باقی ماند. تئودئوس یکم نه تنها از بازگرداندن محراب پیروزی به مجلس سنا خودداری کرد، بلکه آتش مقدس وستال ها را خاموش کرد و معبد آنها را خالی کرد: اعتراض سناتورها در نامه ای توسط کوئینتوس اورلیوس سیمماخوس به امپراتورهای غربی و شرقی ابراز شد. امبروس، اسقف بانفوذ میلان و قدیس آینده، در رد درخواست کوئینتوس اورلیوس سیمماخوس برای تسامح و مدارا مطلب نوشت. یکی از قوانینی که تئودئوس یکم تصویب کرد این بود که مرتد مسیحیت اجازه ندارد وصیت کند؛ یعنی کسی که تغییر دین می داد نمی توانست هیچ مال دنیایی را به ورثه بدهد و هر مرتدی که قبلاً وصیتی داشت، باطل می شد. او سال ۳۹۴ بازی های المپیک را ممنوع کرد. در زمان تئودئوس یکم، منافع دولت و کلیسا به طور کامل با هم ادغام شدند. برای قرن ها، تئودئوس یکم به عنوان یک قهرمان ارتدکس مسیحی در نظر گرفته می شد که قاطعانه پاگانیسم را از بین برد. اسلاف او کنستانتین، کنستانتیوس دوم و والنس همگی نیمه آریانی بودند در حالی که تئودئوس از مسیحیت نیقیه حمایت می کرد که در نهایت به نسخه ارتدکس مسیح شناسی برای اکثر کلیساهای مسیحی بعدی تبدیل شد. فرمان تسا
لونیکی او مسیحیان آریانی را «دیوانه های احمق» توصیف کرد؛ بنابراین، از نظر اسقف اعظم میلان امبروس و سنت ادبی مسیحی که از او پیروی می کرد، تئودئوس سزاوار بیشترین اعتبار برای پیروزی نهایی مسیحیت بود. تئودئوس یکم آخرین امپراتور شرق و غرب بود. تأثیر بر اخلاق جنسی. کایل هارپر نویسندهٔ کتاب "از شرم تا گناه: تحول مسیحی اخلاق جنسی" در این کتاب شرح می دهد که در حالی که فرهنگ جنسی رومی آشکارا و آزادانه وابسته به عشق شهوانی بود، به طور کامل بدون محدودیت نیز نبود. در مورد زنان باید قبل از ازدواج باکره و در هنگام ازدواج همسران وفادار باشند. دنبال کردن هر مسیر دیگری به معنای شرم بزرگ (یا خیلی بدتر) بود. زنا با زنان متأهل جنایت علیه انسان بود. توهین به اخلاق جنسی مایه شرمساری بود که از طریق محکومیت اجتماعی تجربه می شد. ظهور مسیحیت اساساً اخلاق رفتار جنسی را تغییر داد. در مسائل اخلاقی، قضاوت الهی از داوری فانی و این دنیایی صرف فراتر رفت و شرم - یک مفهوم اجتماعی - جای خود را به مفهوم الهیاتی گناه داد. این درک دگرگون شده منجر به ممنوعیت صریح مسیحیت از همجنسگرایی، هم بالینی مشروع و تن فروشی در روم باستان شد. در مورد رابطه با برد
گان پولس رسول در هیچ کجا ممنوعیت صریح در مورد استفاده جنسی برده داران از برده ها صادر نمی کند. برنادت بروتن پژوهشگر و نویسنده کتاب "فراتر از بردگی: غلبه بر میراث مذهبی و جنسی آن" خاطر نشان می کند که در متون کلاسیک یهودی و مسیحی، مالکان به صراحت اجازه ندارند با زنان کنیز خود رابطه جنسی داشته باشند، اما برای انجام این کار مجازاتی هم برای آنها وجود ندارد. «در مسیحیت برخی از نویسندگان مهم اولیه کلیسا را می توان یافت که نشان می دهند که می دانند مردان مسیحی ممکن است با زنان کنیز خود رابطه جنسی داشته باشند و آن را دوست ندارند و علیه آن موعظه می کنند. اما وقتی نوبت به این می رسد که… آیا قرار است مردی را به خاطر انجام این کار جریمه کنند، مجازاتی در نظر گرفته نمی شود.».
کاریا با نام اصلی یری پویهونان (زاده ) خواننده و ترانه سرا فنلاندی است. او نماینده فنلاند در یوروویژن ۲۰۲۳ بود و به مقام دوم دست یافت.
مارینا دیاماندیس، خواننده و ترانه سرای ولزی که به طور حرفه ای با نام مارینا شناخته می شود و قبلاً با نام هنری اش مارینا اند د دایمندز شناخته می شد، پنج آلبوم استودیویی، هفت آلبوم چندآهنگه، ۲۶ تک آهنگ (که در دوتای آنها به عنوان آرتیست همکار است)، پنج تک آهنگ تبلیغاتی و ۳۴ موزیک ویدئو منتشر کرده است. در نوامبر ۲۰۰۷، دیاماندیس اولین آلبوم چندآهنگهٔ خود را با نام "پری دریایی در برابر ملوان" توسط مای اسپیس منتشر کرد. ئی پی بعدی به نام "The Crown Jewels EP" توسط ناشر مستقل نئون گلد رکوردز منتشر شد. دیاماندیس پس از امضای قرارداد با ۶۷۹ آرتیستز و آتلانتیک رکوردز، نخستین آلبوم استودیویی خود را به نام "جواهرات خانوادگی" در فوریه ۲۰۱۰ منتشر کرد. این آلبوم به جایگاه شماره پنج در جدول آلبوم های بریتانیا رسید و به هر دو گواهی نامهٔ طلا از صنعت ضبط صدای بریتانیا (بی پی آی) و انجمن صنعت ضبط ایرلند (آی آرام ای) دست یافت. این آلبوم با تک آهنگ های «جاده موگلی»، «هالیوود»، «من ربات نیستم»، «اوه نه!» و «شمپین» تبلیغ شد. «هالیوود»، تک آهنگ با بهترین جایگاه در جدول موسیقی در میان ترانه های این آلبوم بود و به جایگاه شماره ۱۲ جدول تک
آهنگ های بریتانیا دست یافت. دومین آلبوم استودیویی دیاماندیس "قلب الکترا" نام داشت که در آوریل ۲۰۱۲ منتشر شد و در صدر جدول های موسیقی در بریتانیا و جدول آلبوم های ایرلند قرار گرفت و گواهی نامهٔ طلا از هر دو کشور را دریافت کرد. این آلبوم در ایالات متحده آمریکا به جایگاه شماره ۳۱ جدول "بیلبورد" ۲۰۰ رسید و گواهی نامهٔ طلا از انجمن صنعت ضبط موسیقی ایالات متحده آمریکا (آرآی ای ای) دریافت کرد. "قلب الکترا" شامل تک آهنگ های «پری مدانا»، «قدرت و کنترل» و «چگونه یه دل شکن باشیم» بود. «پری مدانا» پرفروش ترین تک آهنگ این خواننده در بریتانیا با جایگاه شماره ۱۱ است و در ایرلند و استرالیا به جایگاه شماره ۳ دست یافته است. این تک آهنگ، گواهی نقره توسط توسط بی پی آی و گواهی پلاتین توسط آی اف پی آی دانمارک، انجمن صنعت ضبط استرالیا (ای آرآی ای) و انجمن صنعت ضبط نیوزیلند دریافت کرده است. هر دو تک آهنگ «پری مدانا» و «چگونه یه دل شکن باشیم» توسط آرآی ای ای گواهی نامهٔ پلاتین دریافت کرده اند. یادداشت ها. یادداشت های آلبوم ها و ترانه ها یادداشت های بهترین موقعیت جدول
دراخترفیزیک و فیزیک هسته ای، پاستای هسته ای نوعی نظری از ماده منحط است که فرض می شود در پوسته ستاره نوترونی وجود دارد. اگر وجود داشته باشد، ماکارونی هسته ای قوی ترین ماده در جهان خواهد بود. تشکیل. ستاره نوترونی به عنوان بقایای ستارگان پرجرم پس از یک رویداد ابر نواختر شکل می گیرد. ستارگان نوترونی بر خلاف ستاره مولد خود از پلاسمای گازی تشکیل نشده اند. در عوض، جاذبه گرانشی شدید جرم فشرده بر فشار انحطاط الکترون غلبه می کند و باعث می شود که گرفتن الکترون درون ستاره رخ دهد. نتیجه یک توپ فشرده از ماده تقریباً خالص نوترونی با پروتون و الکترون پراکنده است که فضایی چند هزار برابر کوچکتر از ستاره مولد را پر می کند. در سطح، فشار به اندازه ای کم است که هسته های معمولی، مانند هلیوم و آهن می توانند مستقل از یکدیگر وجود داشته باشند و به دلیل دفع کولن متقابل آنها با هم له نشوند. در هسته، فشار آنقدر زیاد است که این دافعه کولن نمی تواند تک تک هسته ها را پشتیبانی کند، و نوعی از ماده فوق چگال، مانند پلاسمای کوارک-گلئون نظریه پردازی شده، باید وجود داشته باشد. وجود جمعیت کوچکی از پروتون ها برای تشکیل ماکارونی هسته ای ضروری است. جاذ
به هسته ای بین پروتون و نوترون بیشتر از جاذبه هسته ای دو پروتون یا دو نوترون است. مشابه نحوه عملکرد نوترون ها برای تثبیت هسته های سنگین اتم های معمولی در برابر دافعه الکتریکی پروتون ها، پروتون ها برای تثبیت فازهای ماکارونی عمل می کنند. رقابت بین دافعه الکتریکی پروتون ها، نیروی جاذبه بین هسته ها و فشار در اعماق مختلف ستاره منجر به تشکیل ماکارونی هسته ای می شود.
رامین زمانی (زادهٔ ۲٢ اردیبهشت ۱۳۴٢) آهنگ ساز، موسیقی دان، تنظیم کنندهٔ و ترانه سرای ایرانی است. آثار. آثاری که رامین زمانی در آنها به عنوان آهنگساز، تنظیم کنندهٔ و ترانه سرا نقش داشته است. هنگامه. آلبوم ارتش صلح (۱۳۸۵) جوایز. زمانی در سال ١٣٩۴ به عنوان بهترین آهنگساز ایرانی شناخته شد و در مراسمی جایزه ویژه بهترین آهنگساز ایرانی به او اهدا شد.
نئون گلد رکوردز () یک کمپانی ناشر موسیقی مستقر در نیویورک است که در سال ۲۰۰۸ توسط درک دیویس و Lizzy Plapinger بنیان گذاری شد. نئون گلد با هنرمندانی همچون الی گولدینگ، مارینا، گوتیه، کریستین اند د کوئینز، چارلی ایکس سی ایکس، مت میسون و تو لو همکاری کرده است. نئون گلد همچنین برای کشف و حمایت اولیه از هنرمندان موفقی مانند ومپایر ویکند، لانا دل ری و واک د مون شناخته می شود. از سال ۲۰۱۴، نئون گلد به عنوان شرکت تابعهٔ آتلانتیک رکوردز اداره می شود.