Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بیوگرافی. محمد علی چاوشی شاعر، روزنامه نگار، برنامه ساز تلویزیون تهیه کننده و تولید کننده آثار ماندگار موسیقی و پژوهش گر حوزه ی زبان و تاریخ کُردی است. او هم چنین مالک استودیو بل (اولین استودیوی خصوصی ضبط آثار صوتی در ایران) است. چاوشی فعالیت خود را از اوایل دهه ی پنجاه با نشر اشعارش در مجله جوانان زیر نظر علیرضا طبایی و مجله جوان زیر نظر نصرت رحمانی آغاز کرد، وی فرزند ابراهیم چاوشی (آخرین حافظ شاهنامه ی کُردی) است. او همچنین سردبیر مجله ی کُردی زبان آوینه از سال 1360 تا سال 1380بود. چاوشی از سال 1362 روی به تهیه کنندگی و تولید آثار موسیقی در مؤسسه ی مشکات آورد که تا به امروز همچنان ادامه دارد. او در جهت کیفیت بهتر در تهیه کنندگی موسیقی و تولید آثار، استودیو بل که قدیمی ترین استودیوی خصوصی ضبط صدا در ایران است را به مجموعه تولید خود اضافه کرد. این استودیو در ابتدای دهه ی هشتاد به پیشرفته ترین کنسول ضبط صدا و میکسر موسیقی جهان از برند (SR88نیو ) مجهز شد.
هافو ، به معنی نصف یا نیم یک اصطلاح زبان ژاپنی است که برای اشاره به یک فرد نیمه مردمان ژاپنی و نیم گایجین استفاده می شود. A وام واژه از انگلیسی، این اصطلاح به معنای واقعی کلمه به معنای «نصف» است، که اشاره ای به میراث غیرژاپنی فرد است. از آنجایی که ژاپن یکی از همگن ترین جوامع روی کره زمین محسوب می شود، به کودکانی که یک والدین غیر ژاپنی دارند «هافو» می گویند. ژاپنی و اغلب با تعصب و تبعیض شهروندان ژاپنی با تبار کامل ژاپنی مواجه هستند. افراد «هافو» در رسانه های ژاپنی و خارج از کشور به خوبی معرفی شده اند و مطالعات اخیر در دهه ۲۰۱۰ تخمین می زند که از هر ۳۰ کودک متولد شده در ژاپن، ۱ نفر از زوج های بین نژادی متولد می شود.
محمدرسول شیخی زاده سیاستمدار اهل ایران و فرماندار سابق شهرستان قروه و مدیرکل سابق کمیته امداد استان های کردستان و همدان و نمایندهٔ دورهٔ دوازدهم مجلس شورای اسلامی از حوزهٔ انتخابیهٔ قروه و دهگلان در استان کردستان است که با کسب۱۷۴۵۸ رای به مجلس شورای اسلامی راه پیدا کرد. که اکنون رییس مجمع نمایندگان استان کردستان است .
ماگومه کاگه یو ، یک نام یا لقب است که به رئیس خاندان ماگومه، که نقش دنما-یاکو (مسئول تبادل اسب) و نقش اصلی را در نیهونباشی اودنماچو نیهونباشی برای نسل ها بازی کرده است، داده شده است. او یکی از نام های شاخص در میان پیشکسوتان بود. نخستین فردی که با این عنوان شناخته می شود «ماگومه هیزامون» 馬込平左衛門 نام داشت. دختر خوانده او «اویوکی» با ویلیام آدامز (دریانورد) ازدواج کرد و بعد از ازدواج نام او به ماریا تغییر پیدا کرد.
سرخیو کینترو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اکوادور است. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۰ ساله اکوادور و زیر ۲۳ سال اکوادور بازی کرده است. دوران باشگاهی. پس از مذاکرات ناموفق با باشگاه فوتبال سلتیک و انتقال ناموفق به املک، کینترو در ۲۷ دسامبر ۲۰۲۰ قراردادی ۵ ساله با باشگاه ورزشی بارسلونا (اکوادور) امضا کرد. استقلال خوزستان سرخیو کینترو که در اواسط اسفند ۱۴۰۲ به استقلال خوزستان پیوسته بود، پس از انجام تست های پزشکی و معاینات، مشخص شد که به هپاتیت B مبتلا است. این موضوع باعث جدایی این بازیکن از جمع آبی های اهوازی شد و محمد آبشک به عنوان جایگزین او به این تیم اضافه شد.
کارلا روست (؛ زاده ۱۵ سپتامبر ۱۹۰۸ – درگذشته ۲۷ دسامبر ۱۹۷۷) هنرپیشه اهل آلمان بود. او به عنوان بازیگر اصلی در چند فیلم در دوران نازی ظاهر شد. او با بازیگر سپ ریست ازدواج کرده بود. از فیلم هایی که وی در آنها نقش داشته است می توان به "مادام بوواری" (۱۹۳۷) و "خیمه شب بازی" (۱۹۳۹) اشاره کرد.
بانتن قدیم () یک سایت باستان شناسی در ساحل شمالی سرانگ بانتن، اندونزی است. در ۱۱ کیلومتری شمال شهر سرنگ، سایت بانتن قدیم شامل ویرانه های شهر بندری بانتن، پایتخت قرن شانزدهمی سلطان نشین بانتن است.
سلطان نشین بانتن () یک پادشاهی تجاری اسلامی بود که در قرن شانزدهم تأسیس شد و مرکز آن در بانتن، شهری بندری در ساحل شمال غربی جاوه بود. نام انگلیسی معاصر هر دو Bantam بود.
زره صفحه ای () یک نوع تاریخی از زره شخصی است که از صفحات برنز، آهن یا فولاد ساخته می شود که در لباس نمادین زره کاملاً پوشنده را در بر می گیرد. زره فولادی تمام صفحه در اروپا در اواخر قرون وسطای متأخر توسعه یافت، به ویژه در زمینه جنگ صدساله، از پوشش صفحه ای (محبوب در اواخر قرن سیزدهم و اوایل قرن چهاردهم) جوشن در قرن چهاردهم پوشیده می شد.
موزه اسلحه های سلطنتی () در لیدز، یورک شر غربی، انگلستان، یک موزه ملی است که مجموعه ملی اسلحه و زره را در خود جای داده است.
بازی های مشترک المنافع یا بازی های کشورهای همسود ، یک رویداد چند ورزشی بین المللی است که هر ۴ سال یک بار با شرکت ورزش کاران برتر اعضای اتحادیه کشورهای مشترک المنافع در یک شهر برگزار می شود. فدراسیون بازی های اتحادیه کشورهای مشترک المنافع نهاد برگزارکننده این مسابقات است که در لندن قرار دارد. اولین دوره این مسابقات در سال ۱۹۳۰ با نام "«بازی های امپراتوری بریتانیا»" در شهر همیلتون ایالت انتاریو، کانادا برگزار شد. از سال ۱۹۵۴ با نام "«بازی های امپراتوری بریتانیا و همسود»" و از سال ۱۹۷۰ با نام "«بازی های کشورهای مشترک المنافع بریتانیایی»" و از سال ۱۹۷۸ با نام فعلی آن یعنی "«بازی های اتحادیه کشورهای مشترک المنافع»" شناخته می شود. در مجموع تیم هایی از ۵۶ کشور عضو این اتحادیه در مسابقات شرکت می کنند. انگلستان، اسکاتلند، ولز و ایرلند شمالی هر یک به طور مستقل در مسابقات شرکت می کنند (برخلاف بازی های المپیک که همه در تیم واحد بریتانیا و ایرلند شمالی مسابقه می دهند). در ۱۸ دوره این مسابقات استرالیا در ۱۱ دوره در رده اول مجموع مدال ها قرار گرفته و انگلیس با ۷ و کانادا با ۱ قهرمانی در رده های بعدی قرار دارند. تنها ۶ تیم د
ر تمام ادوار مسابقات شرکت داشته اند؛ انگلیس، اسکاتلند، ولز، استرالیا، کانادا و نیوزیلند. آخرین دوره مسابقات در سال ۲۰۱۰ در شهر دهلی نو در هندوستان با حضور ۶۷۰۰ ورزش کار در ۱۷ رشته ورزشی برگزار شد. این نخستین بار بود که مسابقات در هند و دومین بار بود که در آسیا (پس از کوالالامپور، مالزی در ۱۹۹۸) برگزار می شد. دوره بعدی هم در سال ۲۰۱۴ در گلاسکو پایتخت اسکاتلند میزبانی خواهد شد. تا سال ۱۹۹۸ که بازی ها در کوالالامپور برگزار شد، هیچ گاه یک ورزش تیمی در برنامه مسابقات قرار نگرفته بود. در این دوره برای اولین بار کریکت، هاکی روی چمن، راگبی ۷ نفره (مردان) و نت بال (زنان) برگزار شد. کریکت در برنامه دوره های بعدی قرار نگرفت اما برگزاری مسابقات در رشته های دیگر ادامه یافت. در مسابقات ۲۰۰۶ بسکتبال نیز برگزار شد. از سال ۲۰۰۰ مسابقاتی با همین نام برای جوانان زیر ۱۸ سال برگزار می شود. تاریخچه. ایده برگزاری این بازی ها در سال ۱۸۹۱ میلادی مطرح شد، در سال ۱۹۱۱ میلادی به بهانه تاج گذاری «جُرج پنجم» پادشاه بریتانیا بین تیم های استرالیا، آفریقای جنوبی، کانادا و بریتانیا انجام گرفت و از سال ۱۹۳۰ میلادی به همه اعضای اتحادیه کشورهای
مشترک المنافع تعمیم یافت.
الماس شیشه بر ابزاری است که برای ایجاد یک شیار کم عمق در یک سطح از یک تکه شیشه استفاده می شود که قرار است به دو قسمت شکسته شود، مثلاً برای تهیهٔ شیشه ای با اندازه ای مشخص برای قرار دادن آن در یک پنجره. این وسیله باعث ایجاد شکاف در سطح شیشه می شود و باعث می شود که شیشه در امتداد شیار مورد نظر شکسته شود و به قطعات مورد نیاز، تقسیم شود. شیشه های معمولی و آنیل شده را می توان با این روش برش داد اما شیشهٔ سکوریت شده را نمی توان با این روش برش داد زیرا این شیشه ها به جای این که به طور تمیز و دلخواه، دو تکه شوند، تمایل به شکستن دارند. تاریخچه. در قرون وسطی، شیشه را با یک میلهٔ آهنی داغ و نوک تیز برش می دادند. نقطهٔ داغ قرمز در امتداد سطح مرطوب شدهٔ شیشه کشیده شده و باعث برش آن می شد. برش های ایجاد شده در این روش، چندان دقیق نبودند و سطوحی ناهموار در شیشه های برش یافته ایجاد می شد. بین سده های ۱۴ و ۱۶، برش با نوک الماس در ایتالیا آغاز شد و گسترش یافت که امکان برش دقیق تر را فراهم می کرد. در سال ۱۸۶۹، چرخ برش شیشه توسط ساموئل مونس از بریستول، کنتیکت توسعه یافت، که همچنان ابزار استاندارد کنونی برای برش شیشه است. روغن کا
ری. برش مؤثر شیشه به مقدار کمی روغن نیاز دارد (اغلب از نفت سفید استفاده می شود) و برخی از الماس های شیشه بر دارای مخزنی از روغن هستند که هم چرخ را روغن کاری می کند و هم از داغ شدن بیش از حد آن جلوگیری می کند: با حرکت الماس، اصطکاک بین آن و سطح شیشه برای مدت کوتاهی گرمایی شدید تولید می کند و روغن به طور مؤثر آن را دفع می کند. شیشه های بزرگ. ورق های شیشه ای بزرگ معمولاً با میز برش شیشه ای نیمه اتوماتیک به کمک کامپیوتر (CNC) برش داده می شوند. سپس این ورقه ها با دست به ورقه های شیشه ای کوچک تر شکسته می شوند.
فیلم مسئله اجتماعی () یک فیلم روایی است که یک تضاد اجتماعی بزرگ را در تضاد فردی بین شخصیت هایش می آمیزد. در ایالات متحده و سینمای هالیوود، این ژانر با تصاویری از بحران های اجتماعی در موقعیت های واقعی بومی یا نهادی تعریف می شود. مانند بسیاری از ژانرهای فیلم، تعریف دقیق این گونه از فیلم با مخاطب است. با این حال، در دهه ۱۹۳۰ تعدادی فیلم موضوعی در هالیوود تولید و روانه بازار شد، و در دهه ۱۹۴۰، اصطلاح «مسائل اجتماعی» یا «پیام» در فیلم، در این صنعت و عموم رایج شد. بسیاری از ویژگی هایی که برای تعریف فیلم مسئله اجتماعی وجود دارد، حول آگاهی درک شده ملت در مورد یک موضوع اجتماعی خاص و ادغام آن موضوع در یک ساختار روایی می چرخد. مسائل اجتماعی مانند وحشت از جنگ، رنج فقرا، اعتیاد، حقوق زنان و غیرانسانی بودن دنیای مصادره شده از سوی برخی، به نمایش گذاشته می شود. مشکل تعریف این نوع فیلم به عنوان یک ژانر در ناتوانی برای تفکیک آن از فیلم هایی است که سبکی مشابه را به نمایش می گذارند، زیرا بسیاری از فیلم ها به مسائل اجتماعی می پردازند. فیلم مسئله اجتماعی با تمرکز بر مشکلات در بافت تاریخی زمان کنونی، به موضوع اجتماعی یک دوره خاص می
پردازد، حتی می تواند در آن دوره خاص با سبکی آموزشی تر از سبک آموزشی معاصر به موضوعات اجتماعی خود بپردازد. فیلم مسئله اجتماعی می تواند بیشتر از فیلم های ژانرهای دیگر در یک موضوع خاص غوطه ور شود. برای مثال، فیلم های گانگستری و زندان ویژگی های خاصی از یک موضوع اجتماعی را منعکس می کنند، اما به طور کامل مشکل را به گونه ای بررسی نمی کنند که برای این ژانر واجد شرایط باشد. نمونه ها. آن دسته از مسائل اجتماعی که این ژانر به آن ها پرداخته می تواند شامل موارد زیر باشد:
کیم دزموند هیمز (زاده ۲۴ مارس ۱۹۵۳) یک سیاستمدار استرالیایی است که از سال ۱۹۹۳ تا ۲۰۰۱ و از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۷ یکی از اعضای حزب لیبرال در مجلس قانونگذاری استرالیای غربی بود. او به عنوان وزیر در دولت های ریچارد کورت و کالین بارنت خدمت کرد و از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۶ معاون نخست وزیر بارنت بود. حمس در انتخابات ایالتی ۲۰۱۷ از پارلمان بازنشسته شد. هیمز در پرث از خانواده یونیس (نام خانوادگی جکسون) و رجینالد همز متولد شد. او قبل از رفتن به دانشگاه استرالیای غربی برای تحصیل در رشته پزشکی به مدرسه گرامر گیلدفورد رفت. پس از فارغ التحصیلی به عنوان پزشک عمومی که پیشه پدرش نیز بوده، مشغول به کار شد. هامس در سال ۱۹۸۵ به عضویت شورای شهر بیسواتر انتخاب شد.
بریدن یا برش دادن عبارت است از جداسازی یا تکه تکه کردن یک جسم فیزیکی به دو یا چند قسمت، از طریق اعمال نیروی هدایت شدهٔ شدید. وسایلی که معمولاً برای برش استفاده می شوند شامل چاقو و اره و در پزشکی و علم، شامل چاقوی جراحی و میکروتوم است. با این حال، هر جسمی که به اندازهٔ کافی تیز باشد و سختی آن به اندازهٔ کافی بیشتر از جسم مورد نظر باشد، با اِعمال نیروی کافی قابلیت برش آن جسم را دارد. برای بریدن اشیاء می توان در صورت اِعمال نیروی کافی، از مایعات نیز استفاده کرد (به برش با فشار آب مراجعه کنید). برش، یک پدیدهٔ فشاری و برشی است و تنها زمانی اتفاق می افتد که تمامی تنش ایجادشده توسط ابزار برش از مقاومت نهایی مادهٔ شیء در حال برش، بیشتر شود. ساده ترین معادلهٔ قابل اجرا این است: formula_1 یا formula_2 تنش ایجادشده توسط ابزار برش، نسبت مستقیم با نیرویی دارد که با آن اِعمال می شود و با ناحیهٔ تماس، نسبت عکس دارد. از این رو، هرچه مساحت کمتر باشد (یعنی ابزار برش تیزتر)، نیروی کمتری برای بریدن اجسام، مورد نیاز است. به طور کلی مشاهده می شود که لبه های برش برای برش مواد نرم، نازک تر و برای مواد سخت تر ضخیم تر هستند. به طور کل
ی تعادلی بین عمل برش آسان یک تیغهٔ نازک در مقابل استحکام و دوام لبهٔ یک تیغهٔ ضخیم تر برقرار است. برش فلزات. برش در طول تاریخ، از هسته های اصلی تولید بوده است. برای برش فلزات از روش های زیادی استفاده می شود و می توان این روش ها را بر پایهٔ پدیدهٔ فیزیکی مورد استفاده گروه بندی کرد. هر روشی محدودیت های خود را در دقت، هزینه و تأثیر بر مواد دارد. برای مثال، گرما ممکن است به کیفیت آلیاژهای عملیات حرارتی آسیب برساند و برش لیزری برای مواد بسیار بازتابنده مانند آلومینیم کمتر مناسب است. برش لیزری ورق فلز، قطعاتی مسطح تولید می کند. به دلیل فرایند سریع و توانایی های قابل تنظیم، بیش از سایر گزینه های برش استفاده می شود.
سلطان محمد شاه ابن المرحوم سلطان ابراهیم شاه (جاوی: سلطان محمد شاه ابن المرحوم سلطان إبراهیم شاه؛ به هنگام تولد راجا محمد بن راجا ابراهیم، ۱۷۷۲ "–" ۶ ژانویه ۱۸۵۷) سومین سلطان سلانگور بود. حکمرانی او به مدت ۳۱ سال بود که تا هنگام فوتش به طول انجامید و در این مدت رویدادهای راه اندازی معادن قلع در آمپانگ و تفکیک سلانگور به پنج ناحیه مستقل اتفاق افتاد. اقدامات او در فراهم کردن زمین برای بستگانش، سر انجام منجر به رخداد جنگ کلانگ گردید. سلطنت. محمد شاه جزو پسران زن اول ابراهیم شاه، پدرش نبود ولی وقتی در هنگام زمامداری پدرش به عنوان وارث مقدر تعیین گردید به عنوان سلطان بعدی سلانگور مورد قبول افراد عالی رتبه ایالت واقع گردید. محمد شاه برای انجام امور زمامداری، دارای صلاحیت لازم نبود و بر راجاهای محلی، سردمداران روستاها یا مناطق، کنترل جامع و کاملی نداشت.
دختران مسلح () یک زیرژانر از فیلم های اکشن است که یک قهرمان زن را به تصویر می کشد که درگیر تیراندازی یا شمشیرزنی است. این ژانر معمولاً شامل ترکیب هنرهای رزمی همراه با اسلحه، بدل کاری و اکشن هنرهای رزمی است. فیلم "بله، بانو" از سینمای هنگ کنگ، محصول ۱۹۸۵، به کارگردانی کوری یوئن و با بازی میشل یئو و سینتیا روتراک توسط محقق فیلم و جنسیت لیزا فونل به عنوان اولین فیلم «دختران مسلح» توصیف شد. فیلم های بیشتری از این زیرژانر تا سال ۱۹۹۴ تولید شد که در آن فیلم ها بازیگرانی مانند یوکاری اوشیما، مون لی، سینتیا خان و شارون یونگ حضور داشتند. در اوایل دهه ۲۰۰۰، فیلم هایی تولید شدند که بخشی از چرخه «دختران مسلح» نامیده می شدند. و شامل فیلم هایی مانند "فرشتگان رزمی" (۲۰۰۱)، "پرونده اسرار آمیز وسلی" (۲۰۰۲) و "مبارزان" (۲۰۰۲) بودند. انیمیشن. این زیرژانر در فضای انیمه نیز نفوذ کرده است. برخی از نمونه های آن عبارتند از "بلک لاگون"، "بحران آدامس"، "جفت کثیف"، "گربه های اسلحه ساز"، "دختر تفنگدار"، "لیکوریس رکول"، "نوآر"، "مادلاکس"، "شکارچی جادوگر"، "شبح درون پوسته" از ماسامونه شیرو و مامورو اوشی و اقتباس تلویزیونی آن "" و همچنین آ
ثار یاسومی اومتسو مانند "بادبادک"، "مزو فورته"، "مزو دی اس آ" و "بادبادک رهایی بخش".
کمدی برومانتیک () یک ژانر فیلم کمدی است که قواعد «کمدی رمانتیک» معمولی را اتخاذ می کند، اما بر دوستی های نزدیک مردان تمرکز دارد. برومنس، کلمه ای است که کلمات برو (bro) و رومنس (romance) را در هم می آمیزد، می توان به عنوان «دوستی برادرانه غیرجنسی نزدیک بین مردان» تعریف کرد. یک کمدی برومانتیک در معکوس کردن قواعد «کمدی رمانتیک» معمولی، طنز می یابد. در فیلم "باردار"، این زن و مرد نیستند که خواص عاشقانه را دارند، بلکه دو مرد هستند. در "دوستت دارم، مرد"، این مرد و زن (عروس و داماد) داستان نیستند که عاشق هم می شوند، از هم جدا می شوند و در پایان دوباره عاشقانه به هم می پیوندند؛ بلکه دو مرد نقش اول را بر عهده دارند. فیلم های کمدی برومانتیک، بیان صمیمیت مردانه را نشان می دهند، درحالی که با طنز ترس شخصیت ها از همجنس گرایی را مسخره می کنند.
سلطان سِر علاءالدین سلیمان شاه ابن المرحوم راجا موسی، کی سی وی اُ ( – ) پنجمین سلطان سلانگور بود که از سال ۱۸۹۸ تا ۱۹۳۸ حکمرانی کرد. او قبل از اینکه بر مسند سلطنت بنشیند با نام راجا سلیمان شناخته می شد. در سال ۱۹۱۲، به سلطان سلیمان نشان شوالیه فرمانده از نشان سنت مایکل و سنت جورج (کی سی ام جی،KCMG) اهداء شد و سپس در سال ۱۹۲۹ به شوالیه صلیب بزرگ از نشان سنت مایکل و سنت جورج (GCMG) دست یافت که همراه با اعطاء لقب "سِر" از سوی بریتانیا بود. در دوران حکمرانی سلطان سلیمان، ایستانا عالم شاه در سال ۱۹۰۵ ساخته شد و سلطان به مدت ۳۵ سال و تا هنگام فوتش در سال ۱۹۳۸، در آنجا سکنی گزید. میراث. چند مکان به اسم او نامگذاری گردیده است که برخی از آنها به قرار زیر است:
در تعارض قوانین، اقامتگاه عادتی ، معیاری برای تعیین قانونی است که باید برای تعیین یک اختلاف حقوقی یا استحقاق خاص اعمال شود، استفاده می شود. می توان آن را با قانون اقامتگاه که به طور سنتی در حوزه های قضایی کامن لا برای انجام همان کار استفاده می شود، مقایسه کرد. اقامتگاه عادتی نسبت به اقامتگاه (domicile) تقاضای کمتری دارد و تمرکز بیشتر بر تجربه گذشته است تا قصد آینده. معمولاً تنها یک اقامتگاه عادتی وجود دارد که فرد معمولاً در آن ساکن است و معمولاً پس از بازدید از مکان های دیگر به آنجا برمی گردد. این مکان جغرافیایی است که برای مدت زمان قابل توجهی " خانه " در نظر گرفته می شود.
تاریخ ادبیات قرقیزی به اوایل قرن نوردهم از اشعار مولدو نیاز تا داستان های نوشته شده به «قرقیزی باستان» بازمی گردد. ادبیات جنبه مهمی از فرهنگ قرقیزستان است. ادبیات قرقیزها تنها نوشتاری نیست، بلکه گفتاری هم هست و نسل به نسل منتقل می شود. مناس. مَناس نام حماسهٔ ملی مردم قرقیز است. در قرقیزستان آیینی همانند شاهنامه خوانی ایران برای مناس خوانی وجود دارد. قرقیزها مادر مناس قهرمان ملی خود را دختر امیر بخارا می دانند.
کمدی زامبی () معروف به زام کام یا زامدی، ژانری است که بن مایه های ترسناک زامبی را با کمدی بزن بکوب و همچنین کمدی سیاه ترکیب می کند. برای نمونه می توان به "شان می میرد" (۲۰۰۴) و "سرزمین زامبی ها" (۲۰۰۹) اشاره کرد. تاریخچه. ریشه های اولیه این ژانر را می توان در فیلم های "«پادشاه زامبی ها"» ساخته ژان یاربرو (۱۹۴۱) و "«زامبی های برادوی»" اثر گوردون داگلاس (۱۹۴۵) یافت. هر دوی این فیلم ها به زامبی هایی به سبک هائیتی وودو می پردازند. "طلوع مردگان" (۱۹۷۸) و "روز مردگان" (۱۹۸۵) ساخته جرج آ. رومرو، اگرچه کمدی نبود، اما چندین صحنه کمدی و تفسیر طنز دربارهٔ جامعه را به نمایش گذاشت. "گرگ نمای آمریکایی در لندن" (۱۹۸۱) و سریال "بازگشت مردگان زنده" (۱۹۸۵) (به ویژه دو قسمت اول و آخر مجموعه) را می توان از اولین نمونه های کمدی زامبی با استفاده از زامبی مدرن در نظر گرفت. نمونه های دیگر عبارتند از: "آقای خون آشام" (۱۹۸۹)، مخ تعطیل (۱۹۹۲)، و بیوزیستی (۱۹۹۸). "شان می میرد" ساخته ادگار رایت (۲۰۰۴) یک فیلم کمدی زامبی مدرن محبوب است، یک کمدی زامبی رمانتیک، یا روم زام کم , با شوخی ها و ارجاعات زیادی به جورج آ. رومرو. فیلم های "مرده و طل
وع مردگان" هستند. دیگر کمدی های زامبی محبوب عبارتند از: "رقص مردگان"، "گرگ اسقف" (۲۰۰۸) و فیلم "سرزمین زامبی ها" محصول (۲۰۰۹). "فیدو"ی اندرو کوری، "مردگان و صبحانه" متیو لوت ویلر، و "مخ تعطیل" از پیتر جکسون نیز نمونه هایی از کمدی های زامبی هستند. "مرده شریر ۲" از سام ریمی، اگرچه یک فیلم ترسناک است، اما حاوی عناصر کمدی سبک و تاریک است و در دنباله آن، "ارتش تاریکی"، کمدی تر است. نمونه ها. فیلم هایی که می توان آن ها را کمدی زامبی نامید عبارتند از:
لونر-پورشه () Lohner-Porsche اصطلاحی است که شامل چندین وسیله نقلیه الکتریکی است که توسط فردیناند پورشه طراحی و در سال ۱۸۹۹ میلادی و اوایل دهه ۱۹۰۰ در لونر ورک (Lohner-Werke) ساخته شد. آنها شامل اولین وسیله نقلیه الکتریکی هیبریدی و اولین خودروی موتوری مرکزی تجاری هستند. این خودروها از یک موتور بنزینی بهره می برند که چهار موتور الکتریکی، یکی در هر توپی چرخ را به حرکت درمی آورد. اتومبیل های تجاری «Touring» یا «Chaise» که با باتری کار می کنند، تنها از دو موتور توپی چرخ جلو استفاده می کنند. در سال ۱۸۹۳، پورشه در شرکت برق Béla Egger &amp; Co. در وین (بعدها براون بووری، اکنون ABB) مشغول به کار شد و در سن ۱۸ سالگی به آنجا نقل مکان کرد. در حالی که در وین کار می کرد، به عنوان دانشجوی پاره وقت در دانشگاه صنعتی وین نام نویسی کرد و پس از کار هر زمان که می توانست به آنجا می رفت. پورشه به غیر از شرکت در کلاس های آموزشی در آنجا، هیچ آموزش رسمی مهندسی را تکمیل نکرد. در طول پنج سالش با بلا ایگر، اولین موتور الکتریکی چرخ هاب آنها را ساخت، مفهومی که برای آن توسط مخترع آمریکایی ولینگتون آدامز توسعه داده شده بود و پورشه نیز در سال
۱۸۹۷ با آن مسابقه داد.
نظریهٔ دوره فرسایش زیستی یا زیست فرسایش زایی یا بیورهگزیستازی ، شرایط آب و هوایی لازم را برای دوره های تشکیل خاک (خاک زایی) که توسط دوره های فرسایش خاک از هم جدا شده اند را توصیف می کند. این نظریه که توسط خاک شناس هنری ارهارت در سال ۱۹۵۱ ارائه شد، دو مرحله اقلیمی را تعریف می کند: زیست زایی یا بیوستازی (biostasy) و دورهٔ فرسایش زایی یا رزیستازی (rhexistasy). زیست زایی (Biostasy). در دورهٔ زیست زایی یا بیوستازی، بارش فراوان و منظم سبب خاک زایی (pedogenesis) قوی می شود که با تغییر شیمیایی مواد زایا و تشدید ریزش و ریزش مواد معدنی خاک در لایه های سطحی خاک و زیر خاک (سولوم) مشخص می شود. این فرایندها به شکل گیری افق های هوارفت (eluvial) و argillic و افزایش غلظت اکسیدهای آهن، اکسیدهای آلومینیوم و دیگر sesquioxides در زیر خاک کمک می کنند. شرایط آب و هوایی به سود یک پوشش رویشی است که خاک را از فرسایش فیزیکی محافظت می کند، اما بارندگی فراوان سبب از بین رفتن یون های معدنی و افزایش غلظت آن مواد معدنی در آب های پذیرنده می شود. کلسیم فراوان دریایی سبب تشکیل سنگ آهک می شود. فرسایش زایی (Rhexistasy). در طول فرسایش زایی (از rh
exein، برای شکستن) پوشش رویشی محافظ در نتیجه آب و هوای خشک تر کاهش می یابد یا از بین می رود. شدت بارندگی بیشتر است. آب و هوای خشک تر خاک زایی را کند می کند و خاک ها دیگر به اجزای معدنی ساختمان سنگ آهک که ویژگی زیست زایی هستند، کمک نمی کنند. بدون محافظت از پوشش گیاهی ضخیم یا خاک های عمیق، باد باعث می شود تا زیر خاک در معرض فرسایش و سنگ ها در معرض هوازدگی فیزیکی قرار گیرند. انجماد و ذوب برای افزایش تولید مواد درشت آواری عمل می کند. شدت رویدادهای بارندگی نقطه گذاری در طول فرسایش زایی سبب فرسایش و تجمع ماسه و سیلت به عنوان لایه های رسوبی می شود. در طول فرسایش زایی، غلبه هوازدگی شیمیایی که ویژگی زیست زایی است، با غلبه هوازدگی فیزیکی جایگزین می شود.
خاک لایه یا سولوم (جمع آن sola) در علم خاک شامل لایه های سطحی و خاک زیرسطحی است که شرایط خاک زایی یکسانی را پشت سر گذاشته اند. پایه سولوم مواد زایا نسبتاً بدون هوا است. خاک لایه و خاک مترادف نیستند. برخی از خاک ها دارای لایه هایی هستند که تحت تأثیر پدیدهٔ تشکیل خاک قرار نمی گیرند. این لایه ها بخشی از solum نیستند. تعداد افق های زایا از یک تا چندین متغیر است. یک لایه سطحی با ضخامت ۱۰ سانتی متر روی سنگ بستر می تواند به خودی خود یک خاک لایه (سولوم) باشد. خاکی که تنها از آبرفت های تازه رسوب شده یا رسوبات نرم به تازگی در معرض دید تشکیل شده باشد، خاک لایه ندارد.
گیاه انسان خوار (انگلیسی: Man-eating plant)، یک گیاه گوشت خوار افسانه ای است که به اندازه کافی بزرگ است که انسان یا حیوان بزرگ دیگری را بکشد و مصرف کند. این گونه افسانه ها و داستان های تخیلی مختلفی در سرتاسر جهان وجود دارد. درخت ماداگاسکار. اولین گزارش شناخته شده از یک گیاه انسان خوار به عنوان یک جعل ادبی نوشته شده توسط ادموند اسپنسر برای نیویورک ورلد () سرچشمه گرفته است. مقاله اسپنسر برای اولین بار در نسخه روزانه نیویورک ورلد در ۲۶ آوریل ۱۸۷۴ ظاهر شد و دو روز بعد دوباره در نسخه هفتگی روزنامه ظاهر شد. در این مقاله، نامه ای توسط یک کاشف آلمانی به نام "کارل لچه" (که در روایات بعدی با نام کارل یا کارل لیچه نیز نوشته می شود) منتشر شد که گزارشی از مواجهه با قربانی انجام شده توسط قبیله مکدو (Mkodo) ماداگاسکار ارائه کرد: این داستان توسط بسیاری از روزنامه های دیگر آن روز، که شامل ثبت استرالیای جنوبی در ۲۷ اکتبر ۱۸۷۴ بود، انتخاب شد، که در آن شهرت بیشتری پیدا کرد. حساب مربوط در توصیف درخت:شاخک ظریف دیلاق، با خشم مارهای گرسنه، لحظه ای بر سرش می خوردند، و گویی غریزه ای با هوش اهریمنی با حلقه های ناگهانی دور و بر گردن و ب
ازوهایش بر او چسبیده بود. سپس در حالی که فریادهای هولناک و خنده های مهیبش به طرز وحشیانه ای بلند شد تا فوراً دوباره در ناله ای غرغر خفه شود، پیچک ها یکی پس از دیگری، مانند مارهای سبز بزرگ، با انرژی وحشیانه و سرعت جهنمی، برخاستند، خود را جمع کردند، و او را در چین و چروک پیچیدند، با سرعت بی رحمانه و سرسختی وحشیانه آناکونداهایی که بر طعمه خود می چسبیدند.این حقه توسط "ماداگاسکار: سرزمین درخت انسان خوار"، کتابی از چیس آزبورن ()، که فرماندار میشیگان () بود، بیشتر تبلیغ شد. آزبورن ادعا کرد که هم قبایل و هم مبلغان ماداگاسکار از درخت شنیع اطلاع داشتند، روایت لیچه بالا را تکرار کرد و اذعان کرد: «من نمی دانم که آیا این درخت ببری واقعا وجود دارد یا داستان های خون ریزی دربارهٔ آن افسانه ای ناب است. هدف من اگر داستان آن توجه شما را بر یکی از ناشناخته ترین نقاط جهان متمرکز کند.» ویلی لی، نویسنده علمی، در کتاب سال ۱۹۵۵ خود، "سالاماندرز و شگفتی های دیگر"، تعیین کرد که قبیله مکدو، کارل لیچه و درخت انسان خوار ماداگاسکار همگی ساختگی به نظر می رسند: «حقایق تا به حال کاملاً واضح هستند. مسلما درخت انسان خوار وجود ندارد، چنین قبیله
ای وجود ندارد». یاتوو (Yateveo). در "دریا و زمین" جیمز دبلیو بوئل (۱۸۸۹)، گیاه یاتوو به عنوان بومی آفریقا و آمریکای جنوبی توصیف شده است، که به دلیل تولید صدای خش خش شبیه به عبارت اسپانیایی "یا ته وو" (ya te veo) (در حال حاضر شما را می بینم) نامگذاری شده است. داشتن خارهای سمی که شبیه مارهای عظیم الجثه خشمگین هستند، که گهگاه از این سو به آن سو می چرخند، گویی به دشمنی خیالی ضربه می زنند که هر موجودی را که در دسترس باشد می گیرد و سوراخ می کند. تاک خون آشام. ویلیام توماس استد، سردبیر "مروری از بررسی ها" ()، مقاله کوتاهی را در اکتبر ۱۸۹۱ منتشر کرد که در آن داستانی را که در مجله لوسیفر () یافت شده بود، توصیف می کرد و گیاهی را در نیکاراگوئه که بومیان آن را دام شیطان می نامیدند، توضیح می داد. این گیاه این توانایی را داشت که «خون هر موجود زنده ای را که در تماس مرگبارش باشد تخلیه کند.» بر اساس مقاله:آقای دونستان، طبیعت شناس، که اخیراً از آمریکای مرکزی بازگشته است، جایی که نزدیک به دو سال را در مطالعه گیاهان و جانوران این کشور گذرانده است، کشف یک رشد منحصر به فرد در یکی از باتلاق هایی را که دریاچه های بزرگ نیکاراگوئه را
احاطه کرده است بیان می کند. او مشغول شکار نمونه های گیاه شناسی و حشره شناسی بود که صدای فریاد سگش را شنید که انگار در عذاب بود. دویدن به سمت جایی که صدای گریه های حیوان بلند شد. آقای دونستان او را در شبکه ای کامل از چیزی که به نظر می رسید بافت طناب مانندی از ریشه و الیاف است احاطه شده دید… خدمتکاران بومی که آقای دونستان را همراهی می کردند، بزرگ ترین وحشت تاک که آنها آن را «کمند شیطان» می نامند، نشان دادند که پر از داستان های قدرت مرگ آور آن بود. به دلیل دشواری دست زدن به آن، تنها با پاره کردن پوست و حتی گوشت آن می توان پی برد، اما تا آنجایی که آقای دونستان می توانست تشخیص دهد قدرت مکش آن در تعدادی دهان بی نهایت کوچک یا مکنده های کوچک وجود دارد، که معمولاً برای پذیرش غذا بسته باز می شود. اگر آن جسم حیوان باشد، خون گرفته می شود و لاشه یا زباله دور ریخته می شود.بررسی استد نشان داد که چنین مقاله ای در شماره اکتبر لوسیفر منتشر نشده است، و به این نتیجه رسید که به نظر می رسد داستان در "مروری از بررسی ها" ساختگی توسط ویراستار باشد. این داستان در واقع در شماره سپتامبر ظاهر شد، که نسخه طولانی تر آن در روزنامه ۱۸۸۹ منتش