Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
صرب ها یعنی میتروویکای شمالی، لپوساویچ ، زوچان و زوبین پوتوک می شد . این توافق نامه خروج صرب ها از شمال را در ازای گسترش خودگردانی برای صرب های کوزوو پیش بینی می کرد. این توافق نامه در 28 ژوئن 2013 توسط مجلس کوزوو تصویب شد. توافق نامه بروکسل ۲۰۱۳. نوشتار اصلی: توافق نامه بروکسل ۲۰۱۳ مذاکرات کوزوو و صربستان پس از توافق حاصل شده در بروکسل با مشکلاتی روبرو شد. در 7 آگوست 2013، توافقی بین دو دولت برای ایجاد گذرگاه های مرزی دائمی بین صربستان و کوزوو در طول سال 2014 اعلام شد. اینها مسائل پیچیده و بسیار حساسی هستند که جزئیات آنها را می توان به تدریج و همگام با فرآیندهای الحاق کوزوو و صربستان به اتحادیه اروپا بررسی کرد. برای پنج کشور عضو، مسئله استقلال کوزوو به خودی خود مربوط به کوزوو نیست: این یک مسئله مربوط به سیاست های محلی است. در 9 سپتامبر 2013، توافقی حاصل شد تا به کوزوو اجازه داده شود کد تلفن بین المللی خود را درخواست کند. دو روز بعد، دولت صربستان انحلال مجامع اقلیت صرب را که در شمال کوزوو ایجاد کرده بود، اعلام کرد تا امکان ادغام اقلیت صرب کوزوو در جمعیت عمومی کوزوو را فراهم کند. به منظور تسهیل ادغام اقلیت صر
ب در شمال در جامعه کوزوو، پارلمان کوزوو قانون عفو ​​عمومی را تصویب کرد که اقدامات مقاومت گذشته در برابر مقامات کوزوو را عفو می کرد. این اصل در اوایل دسامبر به اجرا درآمد، زیرا دولت های صربستان و کوزوو با انتصاب یک صرب کوزوو به عنوان رئیس پلیس در منطقه صرب نشین شمال کوزوو موافقت کردند. دو دولت همچنین به طور اصولی به توافق رسیدند که به کوزوو اجازه دهند پس از آغاز مذاکرات الحاق دولت صربستان به اتحادیه اروپا، برای کد تلفن بین المللی خود درخواست دهد. در 19 سپتامبر، یک افسر EULEX در منطقه صرب نشین کوزوو در اثر تیراندازی از داخل خودرو کشته شد، این قتل به عنوان اقدامی از سوی مخالفان آشتی تلقی شد. در اواخر سال 2014، مذاکرات کوزوو و صربستان به دلیل تغییر دولت در کوزوو که اکنون رویکردی سختگیرانه تر نسبت به صربستان اتخاذ کرده بود، به بن بست رسید. مشکلات بیشتری در دسامبر 2014 ایجاد شد، زیرا رئیس جمهور صربستان، تومیسلاو نیکولیچ، با بیان اینکه هرگونه تصمیمی در مورد کوزوو باید به همه پرسی گذاشته شود، با موضع دولت مخالفت کرد. در 26 آگوست 2015، کوزوو و صربستان مجموعه ای از توافق نامه ها را در زمینه های کلیدی امضا کردند که گامی
بزرگ در جهت عادی سازی روابط بود. وزیر امور خارجه کوزوو ادعا کرد که این به رسمیت شناختن استقلال کوزوو "به صورت دوفاکتو است،" در حالی که نخست وزیر صربستان گفت که این امر نمایندگی صرب های قومی را در کوزوو تضمین می کند. در نتیجه این توافق نامه ها، صربستان اکنون می تواند مذاکرات خود را برای پیوستن به اتحادیه اروپا پیش ببرد. با این حال، دولت صربستان هنوز با هرگونه ابتکار عمل دولت کوزوو برای پیوستن به آژانس های سازمان ملل مخالف است و ابتکار عمل کوزوو در مورد عضویت در یونسکو با اعتراض بلگراد روبرو شد. جامعه شهرداری های صربستان. مقاله اصلی: جامعه شهرداری های صرب در ۱۳ دسامبر ۲۰۱۶، در سی و پنج و یازدهمین جلسه شورای اتحادیه اروپا ، نمایندگان از "کوزوو خواستند که به سرعت و با حسن نیت، سهم خود را از تمام توافقات گذشته، به ویژه تأسیس انجمن/جامعه شهرداری های اکثریت صرب، اجرا کند و در تدوین و اجرای توافقات آینده با صربستان به طور سازنده تعامل داشته باشد" . در ۲۹ دسامبر ۲۰۱۶، ایویکا داچیچ، وزیر امور خارجه ، بر اهمیت حفظ گفتگو و اجرای تمام توافقات، به ویژه توافقاتی که در مورد تأسیس جامعه شهرداری های صرب اعمال می شود، تأکید کر
د. در ۳۰ دسامبر ۲۰۱۶، هاشم تاچی، رئیس جمهور کوزوو ، اظهار داشت که امیدوار است مسائل مربوط به جامعه در آغاز سال ۲۰۱۷ حل شود. اما این اتفاق هرگز رخ نداد و اختلافات عمیقی در درون دولت به وجود آمد. حادثه قطار ۲۰۱۷. نوشتار اصلی: حادثه قطار بلگراد-میترویتسا در ژانویه 2017، از عبور قطاری که با رنگ های پرچم صربستان و با عبارت " کوزوو، صربستان است " نقاشی شده بود، به داخل کوزوو جلوگیری شد . تومیسلاو نیکولیچ، رئیس جمهور صربستان ، اظهار داشت که در صورت حمله به صرب های کوزوو، صربستان ارتش خود را به کوزوو اعزام خواهد کرد. کوزوو این قطار را به عنوان یک اقدام تحریک آمیز تلقی کرد. هم صربستان و هم کوزوو نیروهای نظامی خود را در امتداد مرز کوزوو و صربستان بسیج کردند. دستگیری سیاستمدار صرب در کوزوو در سال ۲۰۱۸. پلیس ویژه کوزوو، مارکو ژوریچ، سیاستمدار صرب را که در مارس 2018 از شمال میتروویکا بازدید می کرد، دستگیر کرد. با وجود ممنوعیت ورود به کوزوو و هشدارهای پلیس کوزوو، ژوریچ تصمیم گرفت از بخش شمالی میتروویکا بازدید کند. پلیس کوزوو مسلح به تفنگ و به دنبال آن EULEX وارد محل برگزاری جلسه سیاستمداران محلی صرب شدند و ژوریچ را دستگیر
کردند. به گفته پاکولی، ژوریچ به دلیل "تشویق نفرت" از ورود به آنجا منع شده است. رئیس جمهور ووچیچ در اظهار نظر در مورد این رویداد، دولت و پلیس کوزوو را تروریست خواند و گفت که آنها قصد دارند شمال کوزوو را تصرف کنند. تحریم های تجاری (۲۰۱۸-۲۰۲۰). [ ویرایش ] در 6 نوامبر 2018، کوزوو مالیات 10 درصدی بر کالاهای وارداتی از صربستان و بوسنی و هرزگوین اعلام کرد . توجیه رسمی برای تعرفه جدید ، شیوه های تجاری ناعادلانه و رفتارهای مخرب علیه کوزوو بود. در 21 نوامبر 2018، کوزوو اعلام کرد که نرخ مالیات را به 100٪ افزایش می دهد. اعتقاد بر این است که این سیاست جدید پاسخی به سومین تلاش ناموفق کوزوو برای عضویت در اینترپل بوده است ، نتیجه ای که مقامات دولتی کوزوو آن را به طور گسترده به تبلیغات صربستان نسبت می دهند. در روز اعلام این خبر، معاون نخست وزیر، انور خوجهاج، علناً توییت کرد: "صربستان به تبلیغات تهاجمی خود علیه کوزوو در مرحله بین المللی ادامه می دهد. [...] برای دفاع از منافع حیاتی ما، دولت کوزوو امروز تصمیم گرفته است که تعرفه گمرکی را به 100٪ افزایش دهد. [...]" در اول آوریل 2020، کوزوو مالیات 100 درصدی را لغو کرد. جداسازی شبکه
های انتقال انرژی. در آوریل 2020، اپراتور سیستم انتقال کوزوو، KOSTT ، رسماً از طریق رأی گیری توسط شبکه اروپایی اپراتورهای سیستم انتقال برق، ENTSO-E ، از شرکت Elektromreža Srbije جدا شد و راه را برای تبدیل شدن کوزوو به یک منطقه نظارتی مستقل برای برق هموار کرد. این توافق در صربستان مورد انتقاد قرار گرفت و آنها پریشتینا و تیرانا را به دنبال کردن "آلبانیای بزرگ انرژی" متهم کردند. مارکو جوریچ، رابط دولت صربستان برای کوزوو، بیانیه ای منتشر کرد و گفت: "صربستان مالک و سازنده شبکه های برق در کوزوو و متوهیا است که شواهد فراوانی برای آن وجود دارد." توافقنامه واشنگتن ۲۰۲۰. نوشتار اصلی: توافق نامه های عادی سازی اقتصادی کوزوو و صربستان در 4 سپتامبر 2020، تحت توافقی که با میانجیگری ایالات متحده حاصل شد ، صربستان و کوزوو توافق کردند که روابط اقتصادی خود را عادی سازی کنند. این توافق شامل ترانزیت آزادتر، از جمله از طریق راه آهن و جاده خواهد بود، در حالی که هر دو طرف موافقت کردند که با بانک صادرات-واردات ایالات متحده و شرکت مالی توسعه بین المللی ایالات متحده همکاری کنند و به منطقه شنگن کوچک بپیوندند ، اما همچنین ارتباطات ریلی ب
ین آنها مانند نیش - پریستینا و پریشتینا- مرداره را آغاز کنند و شبکه ریلی بلگراد-پریستینا را با یک بندر عمیق در سواحل دریای آدریاتیک متصل کنند. آنها همچنین یک مطالعه امکان سنجی با وزارت انرژی ایالات متحده در مورد دریاچه مشترک گازیوودا که در مرز بین دو کشور قرار دارد، انجام خواهند داد . علاوه بر توافق اقتصادی، صربستان موافقت کرد که سفارت خود در اسرائیل را از ژوئن 2021 از تل آویو به اورشلیم منتقل کند و اسرائیل و کوزوو موافقت کردند که یکدیگر را به رسمیت بشناسند . مذاکرات بروکسل ۲۰۲۰. در 7 سپتامبر، الکساندر ووچیچ ، رئیس جمهور صربستان، و عبدالله هوتی ، نخست وزیر کوزوو، برای مذاکراتی در بروکسل به میزبانی جوزپ بورل تحت نظارت اتحادیه اروپا دیدار کردند . در یک کنفرانس مطبوعاتی پس از مذاکرات، نماینده ویژه اتحادیه اروپا برای گفتگوی صربستان و کوزوو، میروسلاو لایچاک ، اظهار داشت که "پیشرفت کاملی" در زمینه های همکاری اقتصادی، افراد مفقود و آوارگان حاصل شده است. قرار بود ووچیچ و هوتی در 28 سپتامبر 2020 دوباره در بروکسل دیدار کنند که در آنجا در مورد ترتیبات مربوط به جوامع اقلیت، حل و فصل دعاوی مالی متقابل و املاک بحث خواهند ک
رد و تلاش خواهند کرد تا به سمت یک توافق جامع تر پیشرفت کنند. جلسه دوم بعداً به تعویق افتاد، تا حدی به دلیل امتناع کوزوو از بحث در مورد تشکیل انجمن/جامعه شهرداری های با اکثریت صرب. تنش های ۲۰۲۲. نوشتار اصلی: بحران کوزوو شمالی ۲۰۲۲ در 31 ژوئیه، آژیرهای خطر در شمال کوزوو به صدا درآمدند که منجر به مسدود شدن جاده نزدیک گذرگاه مرزی جارینیه (واقع در شهرداری لپوساویچ ) توسط صرب های کوزوو شد. الکساندر ووچیچ، رئیس جمهور صربستان ، به رسانه ها گفت که صربستان «هرگز در موقعیتی پیچیده تر و دشوارتر [در رابطه با کوزوو] نسبت به امروز نبوده است». در 27 آگوست، گفتگوی تسهیل شده توسط اتحادیه اروپا بین جمهوری صربستان و جمهوری کوزوو، اختلاف در مورد اسناد شناسایی را حل و فصل کرد. صربستان موافقت کرد که اسناد ورود و خروج را برای دارندگان کارت شناسایی کوزوو لغو کند، در حالی که کوزوو متعهد شد از اجرای چنین اقداماتی برای دارندگان کارت شناسایی صربستان خودداری کند. الکساندر ووچیچ، رئیس جمهور صربستان، اظهار داشت که مسئله کارت شناسایی "یک مشکل کوچک" است، اما مشکل پلاک خودرو "بسیار پیچیده تر" است. در 3 اکتبر 2022، حزب راست افراطی سوگند یاد کنن
ده صربستان به همراه حزب مردم ، حزب دموکراتیک نوین صربستان و دووری ، بیانیه مشترکی را برای «ادغام مجدد کوزوو در نظم قانونی و قانون اساسی صربستان» در اکتبر 2022 امضا کردند. توافق نامه اوهرید ۲۰۲۳. نوشتار اصلی: توافق نامه اوهرید ۲۰۲۳ در دسامبر 2022، اتحادیه اروپا پیش نویس توافق نامه ای را در اجلاس اتحادیه اروپا و بالکان غربی در تیرانا به مقامات صربستان و کوزوو ارائه داد. این توافق نامه پیشنهادی بر اساس پیش نویس قبلی است که توسط دولت های فرانسه و آلمان در اوایل سال 2022 تهیه شده بود. طبق مفاد پیش نویس توافق نامه، هر دو طرف موافقت می کنند که «روابط همسایگی عادی و حسن همجواری را بر اساس حقوق برابر با یکدیگر توسعه دهند» و «هر دو طرف اسناد و نمادهای ملی یکدیگر، از جمله گذرنامه ها، دیپلم ها، پلاک های خودرو و مهرهای گمرکی را به رسمیت بشناسند.» پیش نویس توافق نامه همچنین می افزاید که صربستان با عضویت کوزوو در هیچ سازمان بین المللی مخالفت نخواهد کرد و کوزوو «سطح مناسبی از خودمدیریتی را برای جامعه صرب ها در کوزوو» تشکیل خواهد داد. هر دو طرف در پایتخت های مربوطه خود، مأموریت های دائمی را مبادله خواهند کرد. این پیشنهاد همچن
ین امکان تشکیل یک کمیسیون مشترک به ریاست اتحادیه اروپا را برای نظارت بر اجرای آن فراهم می کند. اتحادیه اروپا امیدوار است که این توافق نامه تا پایان سال 2023 امضا شود و انتظار می رود مذاکرات در مورد توافق نامه پیشنهادی در اواسط ژانویه آغاز شود. گزارش شده است که متن نهایی، که با عنوان «توافقنامه در مسیر عادی سازی روابط بین کوزوو و صربستان» شناخته می شود، در اصل توسط آلبین کورتی ، نخست وزیر کوزوو ، و الکساندر ووچیچ ، رئیس جمهور صربستان، در 27 فوریه 2023 در نشستی در بروکسل با جوزپ بورل، نماینده عالی اتحادیه اروپا در امور خارجه و سیاست امنیتی و میروسلاو لایچاک ، نماینده ویژه اتحادیه اروپا برای گفتگوی بلگراد-پریستینا، مورد توافق قرار گرفته است . کورتی و ووچیچ در 18 مارس دوباره در اوهرید ، مقدونیه شمالی، دیدار کردند و به صورت شفاهی نقشه راهی را برای اجرای این توافق نامه پذیرفتند. نامزدی کوزوو برای عضویت در شورای اروپا. از سال 2022، کوزوو در تلاش برای پیوستن به شورای اروپا بوده است . در اوایل ماه مارس، با پایان دادن به بن بست هشت ساله و اعطای 24 هکتار زمین مورد مناقشه به صومعه ارتدکس دکانیان صربستان، شانس عضویت خود ر
ا افزایش داد . در اواخر همان ماه، کمیته امور سیاسی و دموکراسی مجمع پارلمانی شورای اروپا ، علیرغم مخالفت شدید صربستان، به توصیه پیوستن کوزوو به این سازمان بین المللی حقوق بشر رأی داد. در پاسخ، صربستان تهدید کرد که در صورت پذیرش کوزوو، پس از بیش از 20 سال عضویت، از شورای اروپا خارج خواهد شد. الکساندر ووچیچ، رئیس جمهور صربستان، دورا باکویانیس، گزارشگر شورای اروپا را به دلیل توصیه عضویت کوزوو در پیش نویس نظر خود به مجمع، "زن شرم آوری" خواند. در آوریل 2023، صربستان به همراه آذربایجان ، قبرس ، گرجستان ، مجارستان ، رومانی و اسپانیا به عضویت کوزوو در شورای اروپا رأی منفی دادند . با رأی منفی به عضویت کوزوو و تشویق سایر کشورها به این کار، به نظر می رسد صربستان مفاد توافقنامه اوهرید 2023 را نقض کرده است . دوره اخیر. در فوریه 2024، کوزوو سیاست فقط یورو را اجرا کرد. این امر اعتراضاتی را در شمال میتروویکا برانگیخت ، زیرا ارز دینار هنوز توسط صرب های کوزوو ، به ویژه در شمال با اکثریت صرب، روزانه استفاده می شد. پس از محکومیت توسط جامعه بین المللی، پریشتینا تصمیم گرفت یک دوره انتقالی سه ماهه ارائه دهد. بلگراد از استفاده از یور
و در روابط کوزوو و صربستان خودداری کرد و گفت که همچنان به تأمین مالی صرب های کوزوو با دینار ادامه خواهد داد. دولت کوزوو اعلام کرده است که این اقدامات به مبارزه با پولشویی و تروریسم کمک خواهد کرد . در 20 مه، پلیس در راستای سیاست خود مبنی بر غیرقانونی اعلام کردن ادامه استفاده از واحد پول صربستان در کوزوو، شش دفتر بانک پس انداز پست تحت مدیریت صربستان را در شمال تعطیل کرد. این عملیات چند روز پس از آن انجام شد که نشست دیگری که با تسهیل اتحادیه اروپا در بروکسل بین کوزوو و صربستان برگزار شد، نتیجه ای نداشت. در ماه اوت، پلیس کوزوو نه دفتر پستی که توسط پست صربستان ( Pošta Srbije ) اداره می شد را در شمال کوزوو تعطیل کرد. ایالات متحده، اتحادیه اروپا و صربستان این اقدامات را محکوم کردند و آنها را تلاشی برای شعله ور کردن درگیری خواندند. کارشناسان می گویند که به نظر می رسد گفتگو در مورد عادی سازی روابط بین کوزوو و صربستان به سمت یک سناریوی نگران کننده پیش می رود که در آن «هیچ راه حلی، راه حل نیست» ممکن است به موضع پیش فرض جامعه بین المللی تبدیل شود. در ماه اکتبر، دولت کوزوو تصمیم گرفت ممنوعیت کالاهای صربستانی را که در ژوئن
2023 اعمال شده بود، در یک گذرگاه مرزی لغو کند. این امر بلوک تجارت آزاد در منطقه را مطابق با CEFTA آزاد کرد . نمایندگی. طبق مفاد توافقنامه بروکسل که در سال ۲۰۱۳ امضا شد، دولت های صربستان و کوزوو موافقت کردند که افسران رابط را در پایتخت های یکدیگر مستقر کنند. دفتر رابط کوزوو در بلگراد نماینده دولت کوزوو در صربستان است و به همین ترتیب دفتر رابط صربستان در پریشتینا نماینده دولت صربستان در کوزوو است. هر دوی این مأموریت ها توسط اتحادیه اروپا میزبانی می شوند . طبق مفاد توافقنامه اوهرید ۲۰۲۳ که توسط هر دو طرف پذیرفته شد، دفاتر رابط در هر کشور باید به مأموریت های دائمی ارتقا یابند. اقلیت ها. نوشتار های اصلی: آلبانیایی های صربستان از زمان بمباران یوگسلاوی در سال ۱۹۹۹، بخش بزرگی از صرب های کوزوو، مانند سایر اقلیت ها در سراسر استان، از خانه های خود آواره شده اند. بخش قابل توجهی از کلیساهای ارتدکس صربستان، و همچنین گورستان ها و خانه های صرب ها، تخریب یا ویران شده اند. دولت صربستان به کارگران زندانی صرب که از زندان لیپلیان اخراج شده بودند، قول داد که در صورت ترک مؤسسات کوزوو که در آنها کار می کردند، به آنها پول پرداخت کند
و آنها نیز این کار را کردند. با این حال، هرگز پولی به آنها پرداخت نشد، بنابراین محاصره مرکز هماهنگی در گراچانیکا ادامه یافت . آنها ادعا می کنند که بلگراد ، به ویژه وزارت کوزوو، پولی را که برای ترک مؤسسات کوزوو به آنها وعده داده شده بود، پرداخت نکرده است. صرب ها نیز با تشکیل مجلس خود به این موضوع واکنش نشان داده اند . در سال 2013، دولت صربستان به عنوان بخشی از توافق با دولت کوزوو ، مجامع اقلیت صرب در میتروویکای شمالی ، لپوساویچ ، زوچان و زوبین پوتوک را منحل کرد. در همان زمان، رئیس جمهور کوزوو قانونی را امضا کرد که به صرب های قومی در کوزوو به دلیل اقدامات گذشته مقاومت در برابر مقامات اجرای قانون کوزوو، عفو عمومی اعطا می کرد. کوزوو توجه قابل توجهی به اقلیت آلبانیایی تبار در صربستان دارد . اقلیت آلبانیایی تبار در صربستان از حقوق بیشتر مطابق با حقوق صرب ها در کوزوو حمایت کرده است. در سال 2013، عیسی مصطفی، که در آن زمان یکی از رهبران اپوزیسیون در کوزوو بود، با اشاره به توافق بروکسل گفت: "پس از اتمام برنامه اجرای این توافق، کوزوو و صربستان باید بحثی را در مورد موضوع حقوقی که آلبانیایی تبارهای ساکن پرشوو و صربستان ا
ز آن برخوردارند، آغاز کنند."
شکارچیان آلپ (ایتالیایی: Cacciatori delle Alpi) یک تیپ نظامی از داوطلبانی بود که توسط جوزپه گاریبالدی در ۲۰ فوریه ۱۸۵۹ در کونئو ایجاد شد تا به ارتش منظم ساردنی در آزادسازی در شمال لمباردی ایتالیا در جنگ دوم استقلال ایتالیا کمک کند. همانطور که از نامشان پیداست، پنج هنگ داوطلب این سپاه در آلپ فعالیت می کردند. از جمله پیروزی های آنها در جنگ دوم استقلال ایتالیا در سال ۱۸۵۹، می توان به پیروزی بر اتریشی ها در نبرد وارزه و نبرد سان فرمو اشاره کرد. این نام متعاقباً به واحدهایی از ارتش ایتالیا که سنت های آن را تداوم بخشیدند، منتقل شد؛ سپاهی که شامل پیاده نظام و واحدهای توپخانه خودکششی و صحرایی بود و با یونیفرم های معمولی و رسمی و کراوات های قرمز خود متمایز می شدند. آنها همچنین در طول جنگ سوم استقلال ایتالیا، بین ژوئن و ژوئیه ۱۸۶۶، در یک کارزار موفق در کنار پروس علیه اتریشی ها در جنوب غربی ترنتینو جنگیدند. در این رویداد، ۴۰ هزار داوطلب با دستیابی به یک پیروزی قاطع در نبرد بزسکا (۲۱ ژوئیه ۱۸۶۶) و در نتیجه رسیدن به شهر ترنتو، ارزش خود را نشان دادند. زمینه و قانون اساسی. در سال ۱۸۵۹، پیه مونته شاهد هجوم قابل توجهی از تبعی
دیان از دوک نشین های امیلیا، لومباردی-ونیتیا و ترنتینو بود که بسیاری از آنها مشتاق بودند زیر پرچم پادشاه ساردینیا ثبت نام کنند. تا ژوئن، پس از شروع جنگ، این تعداد به نزدیک به ۴۰ هزار نفر رسیده بود. گاریبالدی در خاطرات خود، به راهپیمایی معمول تبعیدیان از لومباردی-ونیتیا اشاره می آورد: این راهپیمایی از کومو، در امتداد مسیرهای قاچاق، با هدایت اسکورت های قاچاقچیان، عبور کرد و از مرز به کانتون مطیع تیچینو، که توسط یک دولت لیبرال نزدیک به کاوور اداره می شد، عبور کرد. تبعیدیان با عبور از مناطق لوگانو و مگادینو، از لوکارنو به صورت رایگان با کشتی های کوچک بخار مووم به «واپرت» به آرونا منتقل شدند، و از آنجا با قطار از طریق پیه مونته به ایستگاه پورتا سوسا تورین ادامه دادند. پس از ورود به تورین، مهاجران توسط کمیسیون استخدام مورد بررسی قرار می گرفتند که مناسب ترین افراد ۱۸ تا ۲۶ ساله را در ارتش سلطنتی ثبت نام می کرد. بقیه، از جمله کسانی که ایمان شان به جمهوری ثابت شده بود، به سپاه داوطلبان تازه تأسیس گاریبالدی اعزام می شدند. از ۲۰ فوریه ۱۸۵۹، نخستین انبار شکارچیان در کونئو، در صومعه سانتا کیارا، تأسیس شد. انبار دوم در ۲۰
مارس، در ساویلیانو، در صومعه سانتا مونیکا (که اکنون شعبه ای از دانشگاه تورین است) اضافه شد. این انبارها در واقع، پادگان هایی مجهز به محل اقامت و تسلیحات بودند. تشکیل سپاه داوطلب یا سپاه آزاد، آنطور که در آن زمان نامیده می شدند، در کنوانسیون نظامی دسامبر ۱۸۵۸ بین فرانسه و پادشاهی ساردینیا به صراحت ممنوع شده بود، اما کاوور یک راه گریز ابداع کرد: در فوریه ۱۸۵۹، او ماده ای را در اصلاحیه های قانون گارد ملی موجود گنجاند که به دولت اجازه می داد سپاه ویژه ای را با داوطلبانی که در فهرست گارد ملی ثبت شده بودند، تشکیل دهد. در نتیجه، با فرمان سلطنتی ۱۷ مارس، شکارچیان استورا به عنوان واحدی از گارد ملی تشکیل شدند و بدین ترتیب رسماً پیمان را نقض نکردند. بدیهی است که ناپلئون سوم حداقل مجبور بود این آزمایش را تحمل کند. بنابراین، شکارچیان در ابتدا به جای وزارت جنگ، تحت نظر وزارت کشور قرار گرفتند. نکته قابل توجه این است که انبار ساویلیانو و انبار کونئو تحت فرماندهی سه نفر از گاریبالدی ها (نیکولا آردوینوی فراموش شده از دیانو مارینا، یکی از بنیانگذاران انجمن ملی تیراندازی، و جاکومو مدیچی، اولی، و انریکو کوزنتس و مدیچی، دومی) قرار
گرفته بودند، هرچند گاریبالدی تا 17 مارس فرماندهی رسمی را بر عهده نگرفت. به همین دلیل، دو نفر اول به سرهنگ دومی در ارتش سلطنتی و سومی به سرلشکری (با حکم 25 آوریل 1859) ارتقا یافته بودند. آغاز خصومت ها. در 16 مارس 1859، انبار کونئو شروع به ثبت نام برای تشکیل هنگ اول کرد. در 7 آوریل، هنگ دوم شکارچیان آلپ تشکیل خود را آغاز کرد و در 17 آوریل، هنگ شکارچیان آپنین (Apennine) (در یک انبار جدید در آوکی (Acqui)) تشکیل شد. ژنرال چالدینی به همراه چندین افسر برسالیری که توسط آنها آموزش دیده بودند، تحت فرماندهی دو سرهنگ دوم، کوزنتس و مدیچی که قبلاً به آنها اشاره شد، با درجه سرهنگ دومی، از فرماندهان آنها، مسئول سازماندهی آنها شدند. پس از اعلام جنگ اتریش در 24 آوریل، یک دسته از راهنمایان سواره نظام و یک دسته از کارابینیرهای جنوایی به هنگ اول کوزنتس و هنگ دوم مدیچی پیوستند. این یک تیپ سبک وزن بود، تقریباً 1100 نفر در هر هنگ، بدون توپ یا سواره نظام (به استثنای اسکادران راهنمایان سواره نظام)، با تسلیحات و تجهیزات ضعیف اما با لباس فرم ارتش پیه مونته، با روحیه جنگی قوی و رهبری افسران باتجربه، که همگی کهنه سربازان جنگ های 1848-184
9 بودند. در طول درگیری، این تیپ به تدریج گسترش یافت. در ۴ مه، تشکیل سومین هنگ شکارچیان آلپ (تحت فرماندهی آردوینو) آغاز شد که در ۸ مه به تیپ گاریبالدی پیوست. در ۱۴ مه، با گسترش واحد کارابینیری جنوایی، گروهان اول برسالیری تشکیل شد. در ۲۷ مه، گروه های آمبولانس و پرستاری در کونئو تشکیل شدند. در ۳۰ مه، توپخانه و واحد قطار تشکیل شدند. در ۶ ژوئن، یک گروهان مهندس حفاری در کونئو تشکیل شد. با تقویت های جدید که اکنون کاملاً مجهز بودند، این تیپ به ۳۵۰۰ نفر رسید. در ۲ ژوئن، شکارچیان آپنین، متشکل از یک هنگ چهار گردان و تقریباً ۱۸۰۰ نفر، اضافه شدند. در اول ژوئیه، به هنگ چهارم شکارچیان آلپ (تحت فرماندهی کامیلو بالدونی) تغییر نام داد و تنها در ۸ ژوئیه، روز آغاز دورهای مقدماتی آتش بس ویلافرانکا که سه روز بعد، در ۱۱ ژوئیه، امضا شد، به سوندریو رسید و تحت فرماندهی ژنرال گاریبالدی قرار گرفت. در ۲۱ ژوئن، یک گردان از نوجوانان در سه گروهان سازماندهی شد. ورود به نبرد. در ۲۹ آوریل ۱۸۵۹، اتریشی ها با استناد به امتناع پیه مونته ها از توقف ثبت نام تبعیدیان، به پادشاهی ساردینیا اعلام جنگ کردند. کاچاتوری ها در ابتدا در کازاله مستقر شدند و ب
خش عمده ای از ارتش پیه مونته بین آلساندریا، والنزا و کازاله منتظر ماندند. هنگامی که اتریشی ها در ۸ مه از نووارا به سمت تورین پیشروی کردند، داوطلبان در چیواسو مستقر شدند. هنگامی که مهاجمان در ۱۰ مه شروع به عقب نشینی به سمت لومباردی کردند، آنها را از نزدیک، از طریق بیلا و بورگومانرو، دنبال کردند تا اینکه در ۲۲ مه به آرونا رسیدند، جایی که گاریبالدی با تظاهر، اردوگاه هایی را برای فریب اتریشی ها انتخاب کرد. از آنجا، در شب ۲۲-۲۳ مه، دو گروهان از رودخانه تیچینو در کاستلتو عبور کردند و به طور غیرمنتظره ای سستو کالنده را اشغال کردند. در آنجا، پل شناور روی رودخانه تیچینو دوباره برقرار شد و کل تیپ از آن عبور کرد و وارد لومباردی شد. پس از اشغال وارزه، در ۲۶ مه با ستوان مارشال کارل فون اوربان که از کومو خارج شده بود، روبرو شدند و با تلفات عقب نشینی کردند (نبرد وارزه). اوربان ۲۲ کشته، ۶۲ زخمی و یک اسیر از دست داد، در حالی که تقریباً ۸۵ داوطلب، از جمله زخمی ها و مفقودین، از جمله ارنستو کایرولی از پاویا، اولین نفر از چهار برادر کایرولی که در نبرد کشته شدند، در این نبرد شرکت داشتند. هدف استراتژیک گاریبالدی. گفتنی است که در ۲۰
مه (نبرد مونته بلو)، اتریشی ها هنوز در موقعیت خوبی در آن سوی رودخانه پو در قلمرو پیه مونته قرار داشتند و در ۳۰ مه، اتریشی ها در نبرد پالسترو، درست آن سوی ورچلی، در اعماق پیه مونته، به پیه مونته ها حمله می کردند. اتریشی ها قطعاً تنها در ۴ ژوئن، روز نبرد ماژنتا، از رودخانه تیچینو عبور می کردند. بنابراین، گاریبالدی نه برای حمایت از پیشروی فرانسوی-پیه مونته آمد و نه (به دلیل خصومت سیاسی با جنگ انقلابی) برای تحریک شهرهای لومبارد به شورش، بلکه هدف او، ترساندن اتریشی ها و مجبور کردن آنها به اعزام نیرو به جبهه ثانویه بود که به خوبی در این امر موفق شد. اگر قرار بود اتفاقی بیفتد، این اتریشی ها بودند که نگران قیام های شهری بودند و از خاطره پنج روز میلان، ده روز برشا که به همان نسبت خونین تر بود و قیام های مشابه در سایر شهرهای لومبارد وحشت داشتند. راهپیمایی به سوی کومو. در ۲۷ مه، داوطلبان به سمت کومو، که در آن زمان مهم ترین شهر در شمال لمباردی و پایگاه اتریش بود، حرکت کردند. دو مسیر در دسترس بود: مسیر جنوبی، از طریق مالناته، سولبیاته و اولگیاته، از جنوب وارد کومو می شد؛ مسیر شمالی (که اکنون مسیر «گاریبالدینا» نامیده می
شود) از مالناته به سمت شمال به اوگیاته منشعب می شد و از طریق کاوالاسکا، از تپه های مجاور شهر از غرب، از طریق گذرگاهی باریک به سمت شمال در کنار مرز سوئیس (که اکنون برای علاقه مندان به جیرو دی لمباردیا به عنوان گذرگاه سان فرمو شناخته می شود) وارد کومو می شد. در این شرایط نامعلوم، اوربان نیروهای خود را بین سان فرمو در شمال و چیولو در جنوب مستقر کرده بود، با پاسگاه هایی در رودخانه لورا، شش کیلومتری غرب به سمت وارزه، و نیروهای ذخیره در مرکز نزدیک مونتانو لوچینو. علاوه بر تیپ روپرشت که در وارزه جنگیده بود، اوربان می توانست تیپ آگوستین را که در این میان به عنوان نیروی کمکی رسیده بود، مستقر کند. گاریبالدی از وارزه، از طریق مالناته و بیناگو تا اولگیاته شروع به پیشروی کرد و این تصور را ایجاد کرد که می خواهد از جنوب عبور کند، اما از آنجا از طریق پاره و کاوالاسکا به سمت شمال و به سمت سن فرمو تغییر مسیر داد. نبرد سان فرمو. گاریبالدی پس از رسیدن به کاوالاسکا، ستاد مرکزی خود را در آنجا مستقر کرد. گاریبالدی از کاوالاسکا تصمیم گرفت به مواضع اتریشی ها در سان فرمو حمله کند و پیروزی آشکاری به دست آورد. در میان کشته شدگان در صفوف
کاچاتوری، کاپیتان کارلو د کریستوفوریس، که رهبری حمله به روستای سان فرمو (نبرد سان فرمو) را بر عهده داشت، حضور داشت. اوربان، با توجه به شورشی که تنها ۱۱ سال قبل منجر به تسلیم نیروهای اتریشی معادل نیروهای خودش شده بود (پنج روز کومو)، به مونتزا عقب نشینی کرد. وقتی خبر این وقایع به لکو، که از نیروهای اتریشی محروم شده بود، رسید، معاونان شهرداری، کامپلی و کوریونی، به همراه ۱۹ عضو شورا، به سند الحاق به پادشاهی ساردینیا رأی دادند. میراث. لشکر بیست و دوم پیاده نظام «شکارچیان آلپ» در جنگ جهانی دوم به نام واحد شکارچیان آلپ نامگذاری شد. مطالب مرتبط. هنگ ۵۲ پیاده نظام "آلپی" حمله به ترنتینو (۱۸۶۶) شکارچیان آفریقا
محدودیت های دینی بر حقوق انسانی زنان به بررسی حقوقی می پردازد که در ادیان مختلف از زنان سلب یا محدود شده است. این محدودیت ها بیشتر در زمینه های آزادی پوشش، حق ارث، شهادت زنان، حق طلاق، حق مسافرت، حق مسکن و مشارکت اجتماعی و مذهبی دیده می شود. جمع بندی. بررسی ادیان نشان می دهد که محدودیت هایی بر حقوق زنان، به ویژه پس از ازدواج، در حوزه هایی چون مسافرت، سکونت، مالکیت، طلاق، شهادت و پوشش دیده می شود. شدت و نوع این محدودیت ها در هر دین متفاوت است، اما در همهٔ موارد، جنبش های نوین حقوق زنان و اصلاحات قانونی تلاش کرده اند این محدودیت ها را کاهش دهند یا برطرف کنند.