Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ودنش منتشر شد، مانند "«برگ هایی از دفتر خاطرات زندگی ما در ارتفاعات»" که در سال ۱۸۶۸ منتشر شد. چاپ اول این کتاب بیست هزار نسخه فروخت که چشمگیر بود. نسخه های بعدی هم چاپ شدند و نیز دنباله ای با عنوان «"برگ های بیشتر از دفتر خاطرات زندگی ما در ارتفاعات»" منتشر شد. همچنین گزیده هایی از خاطرات او در زندگینامه پرنس آلبرت نوشته تئودور مارتین با عنوان «"زندگی والاحضرت شاهزاده همسر"» که در پنج جلد از سال ۱۸۷۵ تا ۱۸۸۰ منتشر شد، آمده است سانسور. دختر ویکتوریا، بئاتریس، وصی ادبی او بود. او تمام دفتر خاطرات را بررسی می کرد و طبق دستور ملکه، هر چیزی را که ممکن بود خانواده سلطنتی را ناراحت کند، حذف می کرد. نسخه سانسورشده ای که توسط بئاتریس تهیه شده بود، ۱۱۱ جلد دست نویس را پر می کرد. اکثر نسخه های اصلی از سال ۱۸۴۰ به بعد، علی رغم مخالفت نوه ویکتوریا، شاه جورج پنجم و همسرش، ملکه مری، نابود شدند. ماهیت ویرایش بئاتریس را می توان با مقایسه با نسخه های تایپی که قبلاً توسط لرد اشر برای کتابش، "«دختر بودن ملکه ویکتوریا»،" تهیه شده بود، قضاوت کرد. این نسخه ها دوره ۱۸۳۲ تا ۱۸۴۰ را پوشش می دهند. به عنوان مثال، در ۱۳ فوریه ۱۸۴۰، ویکت
وریا لذت خود را از پوشیدن جوراب های آلبرت و سپس تماشای او در حال اصلاح ریش، ثبت کرد. این واقعه در نسخه بئاتریس وجود ندارد: بایگانی. این دفترچه ها در آرشیو سلطنتی قلعه ویندزور نگهداری می شوند. در سال ۲۰۱۲، این دفترچه ها اسکن شده و به عنوان یک پروژه ویژه برای جشن الماسی ملکه الیزابت دوم، نواده ملکه ویکتوریا، به صورت آنلاین در دسترس قرار گرفتند. اگرچه در ابتدا به صورت رایگان در سراسر جهان در دسترس قرار گرفت، اما از اواسط سال ۲۰۱۳ دسترسی رایگان به دفترچه های خاطرات فقط به کاربران داخل بریتانیا محدود شده است.
پازیتونیان یک تیره از پرندگان گنجشک سان است که تنها دارای دو گونه است، پازیتونی سبز ("Hylia prasina") و پازیتونی چرخ ریسکی ("Polidornis rushiae"). شباهت های فیزیولوژیکی و مطالعات تبارزایی مولکولی به شدت از ایجاد این تیره پشتیبانی می کند. برخی از مقامات طبقه بندی کل خانواده را در سسکان آفریقایی (Macrosphenidae) قرار می دهند. پازیتونیان پرندگان آوازخوان کوچک و حشره خوار هستند که در مناطق گرمسیری آفریقا یافت می شوند. آنها در زیراشکوب جنگل های نمناک استوایی حضور دارند.
سارا مور گریمکی (۲۶ نوامبر ۱۷۹۲ – ۲۳ دسامبر ۱۸۷۳) یک فعال ضد برده داری و فمینیست آمریکایی بود که بسیاری او را «مادر جنبش حق رأی زنان» می دانند. او در خانواده ای ثروتمند و برده دار در کارولینای جنوبی متولد شد و در دههٔ ۱۸۲۰ به فیلادلفیا رفت و به کوئیکرها پیوست. خواهرش آنجلینا گریمکی نیز همین مسیر را طی کرد. این دو خواهر از نخستین زنانی بودند که در سخنرانی های عمومی ضد برده داری حاضر شدند و بعدها به فعالان برجستهٔ حقوق زنان بدل شدند. زندگی. سارا گریمکی که والدینش گاهی او را «سالی» صدا می زدند در کارولینای جنوبی به دنیا آمد. او ششمین از چهارده فرزند و دومین دخترماری اسمیت و جان فوشرو گریمکی بود. پدرشان یک مالک ثروتمند زمین و برده دار، وکیل و قاضی در کارولینای جنوبی و مدتی هم رئیس مجلس نمایندگان کارولینای جنوبی بود. تجربه های نخستین سارا در آموزش، آیندهٔ او را به عنوان یک فعال ضد برده داری و فمینیست شکل داد. در دوران کودکی، هرچند بسیار باهوش بود، او به روشنی نابرابری آموزش خود را در مقایسه با آموزش کلاسیک برادرانش احساس می کرد. با وجودی که خانواده اش هوش سرشار او را می پذیرفتند، اجازهٔ تحصیل جدی یا پیگیری آرزوی و
کیل شدن به او داده نشد، زیرا چنین اهدافی «زنانه» محسوب نمی شد. او توسط معلم های خصوصی در موضوعاتی آموزش دید که برای دختران جنوب آن دوره مناسب شمرده می شد، مانند زبان فرانسه، گلدوزی، نقاشی با آبرنگ و نواختن هارپسیکورد. پدرش به او اجازه می داد جغرافیا، تاریخ و ریاضیات را از کتابخانه اش بخواند و کتاب های حقوق او را مطالعه کند، اما خط قرمزش آموزش زبان لاتین بود. مادرش، ماری، خانه دار وفادار و عضوی فعال در جامعه بود. او رهبری انجمن بانوان نیکوکار چارلستون را بر عهده داشت و یک اسقفی فعال بود که اغلب خود را وقف فقرا و زنان زندانی در یک زندان نزدیک می کرد. باورهای ماری بسیار سخت گیرانه بود. احساس محدودیت در نقش اجتماعی باعث شد سارا پیوندی با بردگان خانواده برقرار کند که والدینش را نگران می کرد. از دوازده سالگی، عصرهای یکشنبه او صرف آموزش کتاب مقدس به بردگان جوان در مزرعه می شد، تجربه ای که برایش همراه با ناکامی بود. او می خواست به آن ها خواندن کتاب مقدس را بیاموزد و آن ها نیز اشتیاق داشتند، اما والدینش این کار را ممنوع کردند، چون آموزش خواندن به بردگان در کارولینای جنوبی غیرقانونی بود. والدینش معتقد بودند سواد فقط با
عث نارضایتی و سرکشی بردگان می شود و آن ها را برای کار یدی نامناسب می سازد. این ممنوعیت از سال ۱۷۴۰ در قانون ایالت آمده بود. سارا مخفیانه به «هتی»، خدمتکار و بردهٔ شخصی اش، خواندن و نوشتن آموخت. اما وقتی والدینش متوجه شدند، واکنش تند پدرش شوکه کننده بود. او به شدت خشمگین شد و نزدیک بود دختر برده را شلاق بزنند. ترس از ایجاد دردسر برای بردگان باعث شد سارا دیگر چنین کاری نکند. سال ها بعد، او این تجربه را چنین به یاد آورد: «من تقریباً با لذت شرارت آمیزی کنیزم را شب ها، وقتی باید مشغول شانه زدن موهایم می بود، به خواندن و نوشتن آموزش می دادم. چراغ خاموش می شد، سوراخ کلید پوشانده می شد، و ما دو نفر روی شکم جلوی آتش، با کتاب الفبا زیر چشمانمان، قوانین کارولینای جنوبی را به چالش می کشیدیم.» برادرش توماس در سال ۱۸۰۵ وارد مدرسه حقوق ییل شد. در بازگشت هایش به خانه، توماس ایده هایی درباره خطرات عصر روشنگری و اهمیت دین به سارا منتقل می کرد. (او جوان درگذشت و در آگهی ترحیمش بیش از همه به دینداری اش افتخار کرده بودند.) این ایده ها، همراه با مطالعات مخفی سارا در حقوق، بخشی از بنیان فعالیت های بعدی او شد. پدرش به او گفته بود اگ
ر پسر بود، بزرگ ترین وکیل کارولینای جنوبی می شد. گرچه لرنر نسخه ای متفاوت ارائه می دهد و می گوید پدرش گفته بود: «او بزرگ ترین حقوقدان کشور می شد.» سارا باور داشت ناتوانی اش در دسترسی به آموزش عالی ناعادلانه است. او از رفتار خانواده و همسایگانش در شگفت بود که بردگان را به غسل تعمید و حضور در مراسم مذهبی تشویق می کردند، اما آنان را برادر و خواهر واقعی در ایمان نمی دانستند. از جوانی، سارا باور داشت که دین باید نقشی فعال تر در بهبود زندگی رنج دیدگان داشته باشد. جستجوی مذهبی او نخست به پروتستانیسم پرسبیتری کشیده شد و در ۱۸۱۷ به این آیین گروید. پس از نقل مکان به فیلادلفیا در ۱۸۲۱، او به کوئیکرها پیوست که پیش تر همراه پدرش با آن ها آشنا شده بود. در آنجا، او به مدافع سرسخت آموزش و حق رأی برای زنان و آمریکاییان آفریقایی تبار تبدیل شد. فعالیت در جنبش ضد برده داری. در سال ۱۸۱۷ پدر سارا به شدت بیمار شد و پزشکان چارلستون توصیه کردند برای درمان نزد دکتر فیلیپ سینگ فیزیک در فیلادلفیا برود. با وجود مخالفت شدید سارا، پدرش اصرار داشت که او – که در آن زمان ۲۶ ساله بود – به عنوان پرستار همراهش برود. سارا پذیرفت و در مهٔ ۱۸۱۹ از
چارلستون به سمت شمال حرکت کردند. وقتی دکتر فیزیک دریافت که درمانی نمی تواند بکند، پیشنهاد کرد برای بهره مندی از هوای دریا به روستای ماهیگیری لانگ برنچ، نیوجرسی بروند. آن دو در یک مسافرخانه اقامت کردند و تنها چند هفته بعد جان فوشرو گریمکی درگذشت. این تجربه سارا را خودباورتر، مستقل تر و مسئول تر از نظر اخلاقی ساخت. او تصمیم گرفت دیگر هرگز در کارولینای جنوبی زندگی نکند: پس از مرگ پدر، سارا چند ماهی در فیلادلفیا ماند و با ایزرائیل موریس آشنا شد که او را به آیین کوئیکرها و نوشته های جان وولمن معرفی کرد. سپس به چارلستون بازگشت، اما تصمیم گرفت دوباره به فیلادلفیا برود و به عنوان واعظ کوئیکر فعالیت کند و تربیت اسقفی خود را کنار بگذارد. با این حال، بارها توسط شورای مردسالار کوئیکرها نادیده گرفته شد و اجازهٔ نقش آفرینی نیافت. او که از این طردشدگی دلسرد شده بود، بعدها نوشت: «می پندارم هیچ مجرمی که در انتظار اعدام است، با چنان هراسی به روز اجرای حکم نمی نگرد که من به جلسهٔ سالانهٔ ما می نگرم.» او در بهار ۱۸۲۷ به چارلستون بازگشت تا خواهرش آنجلینا را از محدودیت های جنوب نجات دهد. آنجلینا از ژوئیه تا نوامبر همان سال به دیدن
سارا در فیلادلفیا رفت و سپس به چارلستون برگشت، در حالی که عمیقاً به ایمان کوئیکرها پایبند شده بود. پس از ترک چارلستون، سارا و آنجلینا در سرتاسر نیو انگلند در محافل ضد برده داری سخنرانی کردند. ابتدا برای زنان در سالن های بزرگ و کلیساهای کوچک. سخنرانی های آن ها دربارهٔ لغو برده داری و حقوق زنان هزاران نفر را تحت تأثیر قرار داد. در نوامبر ۱۸۲۹، آنجلینا بار دیگر به فیلادلفیا رفت و به خواهرش پیوست. رابطهٔ آن ها از دیرباز نزدیک بود. آنجلینا سال ها سارا را «مادر» می خواند، زیرا او هم مادرخوانده و هم سرپرست اصلی اش بود. در سال ۱۸۶۸، سارا دریافت که برادر فقیدش سه پسر دورگه از یک زن بردهٔ «شخصی» داشته است. او این فرزندان را به خانواده پذیرفت و تلاش کرد هزینهٔ تحصیل آرچیبالد گریمکی و فرانسیس جیمز گریمکی را تأمین کند. این دو بعدها در حرفه و زندگی خانوادگی موفق شدند و به رهبران جامعهٔ آفریقایی-آمریکایی بدل گشتند. جان، کوچک ترین برادر، به تحصیل رسمی علاقه ای نشان نداد و دوباره به جنوب بازگشت. فعالیت ها و میراث. سارا و آنجلینا از برده داری و همهٔ تباهی های آن متنفر شده بودند. آن ها امیدوار بودند که ایمان جدیدشان (کوئیکرها)
پذیراتر از باورهای پیشینشان نسبت به مخالفت با برده داری باشد. با این حال، نخستین تلاش هایشان برای حمله به برده داری در جامعهٔ کوئیکرها برایشان مشکل ساز شد. این دو خواهر با وجود انتقادها، بر این باور پافشاری کردند که مبارزه برای حقوق زنان به اندازهٔ مبارزه برای لغو برده داری اهمیت دارد. سارا می خواست زنان را «برای استقلال اقتصادی و سودمندی اجتماعی» آماده کند، اما با وجود این، حتی برخی از فعالان ضد برده داری هم مواضع آن ها را افراطی می دانستند. در سال ۱۸۳۶، سارا کتابچهٔ "نامه ای به روحانیون ایالات جنوبی" را منتشر کرد. در ۱۸۳۷، "نامه هایی دربارهٔ برابری جنس ها و وضعیت زنان" به صورت پاورقی در روزنامهٔ "The Spectator" در ماساچوست چاپ شد و بلافاصله در "لیبراتور" – روزنامه ای که توسط ویلیام لوید گَریسون، فعال رادیکال ضد برده داری و رهبر حقوق زنان منتشر می شد – بازنشر یافت. این نامه ها در ۱۸۳۸ به صورت کتاب منتشر شدند. وقتی این دو خواهر در فیلادلفیا بودند، خود را وقف کارهای خیریه کردند. سارا تلاش داشت عضو روحانیت شود، اما همواره توسط مردان کلیسا دلسرد می شد. او به این نتیجه رسید که هرچند در نظریه با آموزه های کلیسا م
وافق است، اما در عمل وعده هایش را برآورده نمی کند. در همین دوره بود که شعارهای ضد برده داری بیش از پیش وارد گفتمان عمومی شد. در سال ۱۸۳۶، سارا به همراه خواهرش به انجمن آمریکایی ضد برده داری پیوست. در ابتدا احساس می کرد بالاخره جایی را یافته که اندیشه هایش پذیرفته می شود. اما وقتی آن ها شروع کردند علاوه بر برده داری از اهمیت حقوق زنان نیز سخن گفتند، با انتقادهای زیادی روبه رو شدند. سخنرانی های عمومی شان «غیرزنانه» دانسته می شد، چون برای مخاطبان مختلط ایراد می شد. این گونه اجتماعات در آن زمان «جمعیت های مختلط» (promiscuous audiences) نامیده می شد. آن ها حتی به طور علنی با مردانی که مخالفشان بودند مناظره می کردند. این کارها برای جامعهٔ ۱۸۳۷ بیش از حد بود و باعث حملات تند به زن بودگی شان شد. برخی می گفتند آن ها «پیر دخترانی» هستند که خود را عرضه می کنند تا شاید مردی پیدا شود که حاضر باشد با یکی از آن ها ازدواج کند. در ۱۸۳۸، آنجلینا با تئودور وِلد، یکی از رهبران برجستهٔ جنبش ضد برده داری، ازدواج کرد. او پیش تر منتقد سرسخت گنجاندن حقوق زنان در جنبش ضد برده داری بود. آنجلینا پس از ازدواج به عنوان همسر و مادر به حاشی
هٔ جنبش رفت، هرچند نه فوراً. سارا کاملاً سخنرانی های عمومی اش را کنار گذاشت. ظاهراً وِلد در نامه ای به او ضعف هایش در سخنوری را شرح داده بود و توضیح داده بود که از روی عشق نوشته، اما معتقد بود سارا به جای کمک، برخلاف خواهرش به جنبش آسیب می زند. با این حال، چون سارا در سال های بعد همچنان درخواست های زیادی برای سخنرانی دریافت می کرد (همچنین آنجلینا)، تردید وجود دارد که این «نقص ها» به اندازه ای که وِلد توصیف کرده بود، جدی بوده باشند. در جریان جنگ داخلی آمریکا، سارا در حمایت از رئیس جمهور آبراهام لینکلن نوشت و سخنرانی کرد. سارا مور گریمکی نخستین زنی بود که استدلال عمومی منسجمی دربارهٔ برابری زنان ارائه کرد.او برای از میان بردن برده داری در ایالات متحده، کلیساهایی که به باور او «غیرمسیحی» شده بودند، و نیز تعصب علیه سیاه پوستان و زنان تلاش کرد. نوشته های او استدلال ها و ایده هایی را در اختیار فعالان حق رأی همچون لوسی استون، الیزابت کدی استانتون و لوکریشیا مات گذاشت که بعدها در پایان دادن به برده داری و آغاز جنبش حق رأی زنان به کار گرفتند. سارا نه تنها یک فعال ضد برده داری، بلکه یک فمینیست نیز به شمار می رود، زیرا
انجمن کوئیکرها را – که ادعای مشارکت زنان داشتند ولی او را نادیده گرفتند – به چالش کشید. فعالیت های ضد برده داری او، حساسیتش نسبت به محدودیت های زنان را بیشتر کرد. او چنان مخالف تحت سلطهٔ مردان بودن بود که از ازدواج امتناع ورزید. سارا و آنجلینا هر دو به شدت در جنبش ضد برده داری فعال شدند و کتاب ها و نامه های متعددی منتشر کردند. هنگامی که شناخته تر شدند، به سخنرانی در سراسر کشور پرداختند. در آن زمان زنان معمولاً در اجتماعات عمومی سخن نمی گفتند، بنابراین سارا به عنوان پیشگام مسائل فمینیستی دیده شد. او آشکارا نقش های سنتی زنان در خانه را به چالش کشید. اسناد خانوادهٔ گریمکی در انجمن تاریخی کارولینای جنوبی در چارلستون نگهداری می شود. مجموعهٔ اسناد وِلد–گریمکی در کتابخانه ویلیام ال. کلمنس، دانشگاه میشیگان در ان آربر موجود است. اسناد مربوط به سارا گریمکی در کتابخانهٔ دانشگاه تگزاس در آستین نگهداری می شود. کتابخانه کنگره نیز پنج نامه از او به سارا مپس داگلاس دارد. نخستین جلد از "تاریخچه حق رأی زنان" که در ۱۸۸۱ منتشر شد، به یاد خواهران گریمکی و چند تن دیگر تقدیم شد. در سال ۱۹۹۸، خواهران گریمکی به تالار ملی شهرت زنان ای
الات متحده وارد شدند. در نوامبر ۲۰۱۹، پلی تازه ساز بر فراز رودخانهٔ نپونسِت در هاید پارک (باستن) به نام «پل خواهران گریمکی» نام گذاری شد. دیدگاه ها دربارهٔ ایمان و آفرینش. دیدگاه سارا گریمکی دربارهٔ الغای برده داری بر پایهٔ فعالیت های او روشن است. او یکی از چهره های زن اصلی در جنبش ضدبرده داری بود. این باورها ریشه در ایمان کوئیکری او داشت و همانند خواهرش بر این باور بود که برده داری برخلاف خواست خداست. به همین شکل، دیدگاه های او دربارهٔ حقوق زنان نیز بر تفسیر شخصی اش از کتاب مقدس استوار بود. او به ویژه دربارهٔ داستان آفرینش نظرات قوی داشت. به باور او، آدم و حوا به طور برابر آفریده شدند، در حالی که بسیاری بر این باور بودند که حوا هدیه ای برای آدم بوده است. او بخش عمدهٔ سرزنش برای «سقوط» را متوجه آدم می دانست، زیرا او توسط یک هم نوع وسوسه شد. در حالی که حوا توسط یک نیروی ماورایی (شیطان) وسوسه شد که با توجه به بی گناهی اش بخشودنی تر است. این استدلال یکی از محورهای اصلی نامهٔ گریمکی با عنوان برابری اولیهٔ زن بود که در آن دیدگاه خود دربارهٔ برابری زن و مرد را شرح داده و در نامه های دیگر نیز بیشتر گسترش داده است. س
ارا گریمکی در بیشتر نوشته هایش از آیات کتاب مقدس استفاده می کرد که نشان دهندهٔ پایبندی او به ایمان کوئیکری و باور واقعی اش به سازگاری دین با فعالیت اجتماعی بود. در سال ۱۸۳۷، او به یک "نامهٔ شبانی" که تفسیرهای کتاب مقدس را برای محدود کردن نقش زنان به «حوزهٔ خصوصی» تقویت می کرد پاسخ داد. او با بهره گیری از همان آیات کتاب مقدس، بر ارزش و توانایی این جایگاه تأکید کرد و زنان را تشویق کرد که شعار زیر را سرلوحهٔ خود قرار دهند: «خداوند نور و نجات من است؛ از که بترسم؟ خداوند قوت جان من است؛ از که هراسان شوم؟» او بر این باور بود که اگر زنی درست احساس کند، درمی یابد که یکی از مهم ترین وظایفی را که بر دوش او نهاده شده انجام می دهد و شخصیت او نه «غیرطبیعی»، بلکه کاملاً در هماهنگی با خواست خداوند است. ایمان و نزدیکی او به خداوند عامل مهمی بود که به او توانایی می داد در زمان مخالفت ها نترسد و بتواند به خوبی از حقوق زنان و بردگان دفاع کند. نوشته ها. سارا مجموعه ای از نامه ها دربارهٔ زنان و جایگاه آنان در جامعه، به ویژه در کلیسا، نوشت که بعدها در کتابی با عنوان نامه هایی دربارهٔ برابری جنس ها و وضعیت زنان گردآوری و در سال ۱۸۳
۸ منتشر شد. او در این نامه ها به بی عدالتی هایی که در حق زنان صورت می گیرد و با تعالیم کتاب مقدس ناسازگار است پرداخت و توصیه هایی دربارهٔ چگونگی مقابله با این مشکلات ارائه داد. نوشته ها و نامه های او و خواهرش، پیش از انتشار این کتاب نیز سال ها در مجلهٔ "The Liberator" به سردبیری ویلیام لوید گَریسون منتشر می شد. در نخستین نامه اش به تاریخ ۱۱ ژانویهٔ ۱۸۳۷، او اعلام می کند که تنها بر کتاب مقدس تکیه دارد زیرا باور داشت: «تقریباً هر آنچه دربارهٔ این موضوع [حوزهٔ زنان] نوشته شده، نتیجهٔ سوءبرداشت از حقایق ساده ای است که در کتاب مقدس آشکار شده است.» این جمله هدف و نیت روشن او از تحلیل های بعدی را نشان می دهد. در این نامه ها، گریمکی رفتار مردان آمریکایی در قبال زنان و بردگان را محکوم می کند و آن را ابزاری برای منافع شخصی آنان می داند. نامه های شمارهٔ ۵ تا ۸ به بررسی وضعیت زنان در کشورهای مختلف از جمله آسیا، آفریقا، گرینلند و ایالات متحده اختصاص دارد که گسترهٔ وسیع علاقهٔ او به مسائل زنان را نشان می دهد. او همچنین اعلام می کند که مردان به اندازهٔ زنان در «سقوط» (آدم و حوا در کتاب مقدس) مقصرند و بنابراین مجازات ابدی ای
که پیش تر بر دوش زنان نهاده شده بود نادرست است. در پایان نامه ها، گریمکی به تازگی و جسارت ایده های مطرح شده اذعان می کند، اما مسیحیان را فرا می خواند که «بی باکانه و با روح دعا به بررسی این مسائل بپردازند و از تأمل در آن ها نهراسند»، که این ویژگی در سراسر نوشته ها و سخنرانی های او دیده می شود. در فرهنگ عامه. در سال ۱۹۷۳، روث بیدر گینزبرگ در نخستین دفاع شفاهی خود در دیوان عالی ایالات متحده آمریکا در پروندهٔ "Frontiero v. Richardson" از سخن سارا گریمکی نقل قول کرد: «من برای جنس خود هیچ امتیازی نمی خواهم. تنها از برادرانمان می خواهم پایشان را از روی گردن ما بردارند.» این جمله همچنین در فیلم RBG" (۲۰۱۸) توسط بازیگری که نقش گینزبرگ را ایفا می کرد بازگو شد. خواهران گریمکی و تئودور دایت ولد در رمان نوجوانانهٔ "The Forge and the Forest" (۱۹۷۵) نوشتهٔ بتی آندرود حضور برجسته دارند. خواهران گریمکی شخصیت های اصلی نمایشنامهٔ "If She Stood" (۲۰۱۳) اثر آین گوردون هستند که توسط مرکز هنری Painted Bride در فیلادلفیا سفارش داده شد. رمان "The Invention of Wings" (۲۰۱۴) نوشتهٔ سو مانک کید بر اساس زندگی سارا گریمکی نگاشته شده است
. «خواهران گریمکی در حال کار بر کتاب "American Slavery As It Is" (۱۸۳۸) تئودور دایت ولد» عنوان شعری از ملیسا رنج است که در ۳۰ سپتامبر ۲۰۱۹ در نشریهٔ "The Nation" منتشر شد.
گل رز جولیا چایلد گونه ای رز فلوریبوندای طلایی یا رز طلایی کَره ای است که به افتخار سرآشپز جولیا چایلد نامگذاری شده است.
جانور تناسخ یافته یک بازی ویدئویی رو به انتشار در سبک نقش آفرینی اکشن است که توسط گیم فریک توسعه یافته و به وسیلهٔ فیکشنز منتشر خواهد شد. این اولین عنوان تریپل اِی از شرکت ژاپنی گیم فریک خارج از مجموعه "پوکمون" به شمار می رود و توسط کوتا فوروشیما کارگردانی شده است، که پیش از این روی سیستم مبارزات و صداگذاری عناوین مختلف "پوکمون" فعالیت کرده است. بازی قرار است در سال ۲۰۲۶ برای پلتفرم های پلی استیشن ۵، مایکروسافت ویندوز و ایکس باکس سری اکس/اس منتشر شود. داستان بازی در ژاپن سال ۴۰۲۶ روایت می شود، و شخصیت اصلی یعنی امای سیلر و سگ باوفایش کو را دنبال می کند که در سرزمینی پسا-آخرالزمانی که فساد آن را ویران کرده است، سرگردانند. پیش فرض. "جانور تناسخ یافته" به عنوان یک بازی نقش آفرینی اکشن تک نفره و یک سگ توصیف شده است. شخصیت اصلی بازی اما، زن جوانی با قدرت های بادزدگی است که می تواند گیاهان را کنترل کند تا از میان آن ها حرکت کند و با دشمنان بجنگند. همراه او سگی ولگرد به نام کو است، همانطور که با هم همکاری می کنند تا ژاپن پسا-آخرالزمانی را از موجودی فاسد که جهان طبیعی را به نابودی کشانده است، آزاد سازند. سبک هنری و د
استان بازی با آثار استودیو جیبوری مانند شاهزاده مونونوکه مقایسه شده است. روند بازی. "جانور تناسخ یافته" تا حد زیادی بر روی مبارزات تمرکز خواهد داشت و بازیکنان را در مقابل دشمنان مختلفی شامل موجودات جهش یافتهٔ غول پیکر گرفته تا ربات ها قرار می دهد. سیستم مبارزهٔ بازی با دیگر عناوین سبک نقش آفرینی اکشن مانند '، ' و "" قیاس می شود. انتشار. این بازی در ماه مه ۲۰۲۳ پیش تر تحت عنوان کاری "پراجکت بلوم" حاصل همکاری بین گیم فریک و بخش خصوصی معرفی شد. در زمان اعلام خبر، جزئیات کمی غیر از پیش بینی انتشار در سال ۲۰۲۶، معرفی فوروشیما به عنوان کارگردان و یک هنر مفهومی که زنی تنها را در جنگل نشان می دهد، ارائه شد. در طی رویداد ایکس باکس گیمز شوکیس سال ۲۰۲۵، از این بازی به شکل عمومی و برای نخستین بار در یک تریلر از گیم پلی و نام جدید "جانور تناسخ یافته" رونمایی شد و همچنین تاریخ انتشار آن را در سال ۲۰۲۶ تأیید کرد. این اولین عنوان گیم فریک به شمار می رود که برای مایکروسافت ویندوز، پلی استیشن ۵ و ایکس باکس سری اکس/اس منتشر می شود، و همچنین بازی در روز اول عرضه شامل اشتراک ایکس باکس گیم پس می باشد.
بانک های تجاری. منبع: سهم بازار بانک ها. سهم بازار بزرگ ترین بانک های مجارستان، از نظر دارایی ها در پایان سال 2022: دفاتر نمایندگی بانک های خارجی. دفاتر نمایندگی ثبت شده بانک های خارجی در بانک ملی مجارستان:
جام حذفی فوتبال هنگ کنگ () جام حذفی فوتبال کشور هنگ کنگ است. این رقابت ها از سال ۱۹۷۴ میلادی توسط اتحادیه فوتبال هنگ کنگ تا اکنون برگزار میشود. پیش از آن، این جام با نام «جام جوبیل طلایی» شناخته می شد.
شرکت سهامی خاص بانک توسعه مجارستان () یا به طور خلاصه بانک توسعه مجارستان ()، یک مؤسسه اعتباری است که به طور کامل تحت مالکیت دولت مجارستان است. وضعیت قانونی، وظایف و دامنه فعالیت های بانک توسعه مجارستان در قانون بیستم سال ۲۰۰۱ تعریف شده و شرکت نامه آن و استراتژی مصوب پارلمان و دولت مجارستان است. وظایف اصلی آن شامل تأمین بودجه برای رشد تحت شرایط و ضوابط مطلوب برای شرکت های مجارستانی، حمایت از اهداف توسعه بلندمدت دولت و اخذ بودجه از بازارهای پول برای این اهداف است. این بانک همچنین محصولات مالی خرد، عمدتاً برای اهداف مرتبط با انرژی ارائه می دهد و نقش کلیدی در تسهیل دسترسی به بودجه اتحادیه اروپا ایفا می کند. بانک از ۱۹ مه ۲۰۰۳ رتبه بندی های اعتباری بین المللی انفرادی را از خدمات سرمایه گذاران مودی دریافت می کند. در سال ۲۰۲۳، کل ترازنامه این مؤسسه مالی از ۳۵۰۰ میلیارد فورینت مجارستان فراتر رفت و سبد وام آن نزدیک به ۱۵۰۰ میلیارد فورینت مجارستان بود. از سال ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۶ پیتر مدیشی به عنوان رئیس هیئت مدیره در این بانک مشغول بود.
وزارت فرهنگ نام وزارتخانه ای در ایران بود که پس از تفکیک از وزارت معارف، اوقاف و صنایع مستظرفه در سال ۱۳۲۴ ایجاد شد. در آذر ۱۳۴۳ این وزارتخانه به دو نهاد مستقل تقسیم شد: یکی «وزارت فرهنگ و هنر» و دیگری «وزارت آموزش و پرورش». نام «آموزش و پرورش» نخستین بار به پیشنهاد محمد دکتر جهانشاهی وزیر وقت فرهنگ در دهه ۱۳۴۰ انتخاب شد. فهرست وزرای آموزش و پرورش در دوران پهلوی. پس از تأسیس وزارت آموزش و پرورش در آذر ۱۳۴۳، وزرای زیر تا انقلاب ۱۳۵۷ تصدی این وزارتخانه را بر عهده داشتند: وزیر برجسته: فرخ رو پارسای. یکی از شاخص ترین وزرای آموزش و پرورش در دوران پهلوی، فرخ رو پارسا بود که نخستین وزیر زن ایران محسوب می شود. او از شهریور ۱۳۴۷ تا اردیبهشت ۱۳۵۳ در این سمت حضور داشت و در تاریخ سیاسی ایران نقش نمادین ایفا کرد وی پس از انقلاب اسلامی ایران دستگیر و اعدام شد.
سرنادیا () یک شهرداری در اسپانیا است که در استان سامورا، در منطقهٔ خودمختار کاستیا و لئون واقع شده است. این شهرداری بخشی از "کومارکای" سنتی لا کاربایدا محسوب می شود. بر پایهٔ آمار مؤسسهٔ ملی آمار اسپانیا در سال ۲۰۲۴، جمعیت آن ۱۱۰ نفر بوده است. تاریخچه. در قرون وسطی، سرنادیا به پادشاهی لئون ملحق شد؛ پادشاهان این سرزمین اقدام به بازسازی جمعیت در نواحی غربی سامورا کردند. در دوران مدرن، سرنادیا بخشی از استان سرزمین های کُنت بناوِنتِه بود و در همین چارچوب، جزئی از حوزهٔ وصولی سانابریا محسوب می شد. وِنتا د سرنادیا که در مالکیت کنت های بناوِنتِه بود، نشانه ای از اختیارات قضایی و اداری کنت بر این ناحیه و ساکنان آن تا سدهٔ نوزدهم به شمار می آمد. با این حال، در سال ۱۸۳۳ و هم زمان با سازمان دهی دوبارهٔ استان ها و تشکیل تقسیمات کنونی، سرنادیا به استان سامورا، در منطقهٔ لئون، ملحق شد. اندکی بعد، در سال ۱۸۳۴، این محل در ناحیهٔ قضایی پوبلا د سانابریا ادغام گردید. در همین دوره، پاسکوال مادوس اشاره می کند که در این مکان دو دار قالی بافی و دو آسیاب آبی فعال بودند؛ یکی بر روی رودخانهٔ دائمی ترا و دیگری، آسیاب زمستانی بر جویبار
محلی. در سال ۱۹۴۰، محدودهٔ کنونی شهرداری سرنادیا شکل گرفت؛ زمانی که شهرداری قدیمی والدمِریا در آن ادغام شد. سرنادیا در ژوئیهٔ ۲۰۲۵ توجه بین المللی را به خود جلب کرد، هنگامی که دیگو ژوتا، فوتبالیست پرتغالی، به همراه برادرش آندره سیلوا در یک سانحهٔ رانندگی تک وسیله ای در بزرگراه ای-۵۲، در نزدیکی روستا، جان خود را از دست دادند.
گردان های جهاد جبریل () شاخه شبه نظامی جبهه خلق برای آزادی فلسطین – فرماندهی کل را تشکیل می دهند. نام آنها از جهاد احمد جبریل، پسر احمد جبریل بنیانگذار و رئیس سابق این تیپ ها، گرفته شده است که در سال ۲۰۰۲ در یک بمب گذاری خودرو در بیروت کشته شد. نماد آنها پرچم جبهه خلق برای آزادی فلسطین – فرماندهی کل به رنگ سیاه و سفید است. تاریخچه. در ابتدا، آنها شاخه شبه نظامی جبهه خلق برای آزادی فلسطین را تشکیل دادند که در سال ۱۹۶۹ پس از انشعاب در جبهه خلق برای آزادی فلسطین پس از امتناع جبرئیل از مارکسیستی شدن جبههٔ خلق تأسیس شد. این تیپ ها در جنگ جنوب لبنان در کنار حزب الله، جبهه مقاومت ملی لبنان و جنبش امل علیه نیروهای دفاعی اسرائیل و همدستان آنها در ارتش جنوب لبنان شرکت کردند. در همان زمان، جبهه خلق برای آزادی فلسطین-فرماندهی کل، آشکارا با حزب الله لبنان متحد شد. در سال ۲۰۰۸، گردان های جهاد جبرئیل موشک هایی را به سمت شهر نتیوت در اسرائیل شلیک کردند. این تیپ ها سلاح های خود را آموزش می دهند و کارخانه های تولید مواد منفجره و موشک دارند. اگرچه تیپ ها از نظر اطاعت سکولار هستند، اما در دهه ۲۰۰۰ به حماس نزدیک تر شدند، اما در د
هه ۲۰۱۰ پس از جنگ داخلی سوریه از آن فاصله گرفتند. با این حال، آنها همچنان در نوار غزه فعال هستند. آنها به طور فعال در جنگ داخلی سوریه در کنار حزب بعث سوریه شرکت داشته اند و به طور قابل توجهی با ارتش آزاد سوریه، گروه اسلام گرای فلسطینی طرفدار شورشیان، اکناف بیت المقدس، و داعش در طول نبرد اردوگاه یرموک درگیر شده اند. اعتقاد بر این است که حدود ۴۰۰ عضو جبهه خلق برای آزادی فلسطین-فرماندهی کل در طول جنگ داخلی سوریه کشته شده اند. گردان های جهاد جبرئیل به طور فعال در آموزش های مشترک در نوار غزه با سایر جناح های فلسطینی شرکت می کنند، با وجود اختلافات ایدئولوژیکی با جهاد اسلامی فلسطین همکاری می کنند. نیروهای آنها در جنگ غزه در کنار گردان های عزالدین قسام و سایر نیروهای متحد فلسطینی شرکت داشته اند.