Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ویربرداری اصلی در ماه مارس ۲۰۲۲ شروع شد. این مرحله تولید در ماه ژوئیه ۲۰۲۳ خاتمه یافت. ترانه با عنوان "رب ورگا" () در لوکیشن های کم نظیر کرواسی فیلمبرداری شده است.
بَندزنی گُوِه ای نوعی بندزنی سیمی است که بر روی اعمال نیرو و توان اولتراسونیک برای تشکیل پیوندها متکی است. این یک روش محبوب است و معمولاً در صنعت نیم رسانا استفاده می شود. بندزنی گوه ای جهت دار است، بنابراین سر بندزن می چرخد تا زوایای مختلف برای بندزنی را در خود جای دهد. به دلیل این چرخش، بندزنی گوه ای کندتر از بندزنی توپی است. مزیت بندزنی گوه ای این است که گام ظریف تر امکان پذیر است. بندزنی گوه ای همچنین استفاده از نوار فلزی را به جای سیم برای بندزنی را برآورده می کند.
جزایر شلونسکی () گروهی از جزیره ها در شمال استان یاقوتستان کشور روسیه است.
جزایر کومسومولسکایا پراودا () گروهی از جزیره ها در شمال استان یاقوتستان کشور روسیه است.
جمهوری اسلامی ایران حامی اصلی شبه نظامیان شیعه لبنانی و حزب سیاسی حزب الله است. حمایت ایران، از جمله کمک های مالی، اعزام سپاه پاسداران و آموزش، نقش مهمی در تشکیل و توسعه حزب الله ایفا کرده است. حزب الله از زمان تأسیس به عنوان نماینده ایران عمل کرده و به عنوان بخشی از «محور مقاومت» شناخته می شود. خود حزب الله که در سال ۱۹۸۲ تأسیس شد، به عنوان یک گروه شبه نظامی شیعه تحت حمایت ایران در لبنان شکل گرفت. بنیان گذاران این سازمان مدل ارائه شده توسط سید روح الله خمینی پس از انقلاب ایران در سال ۱۹۷۹ را پذیرفتند و نیروهای آن توسط یک گروه از سپاه پاسداران ایران آموزش دیدند. حزب الله به طور رسمی در سال ۱۹۸۵ با رژیم ایران همسو شد و رابطه نزدیک بین حزب الله و ایران از آن زمان تاکنون ادامه داشته است. ایران رابطه خود با حزب الله را حیاتی می داند، زیرا این رابطه به ایران امکان می دهد تا نفوذ خود را در شام گسترش دهد، بر اسرائیل و منافع آمریکا فشار وارد کند، هرگونه تلاش برای تغییر رژیم را دلسرد کند و به تعهدات ایدئولوژیک خود پایبند بماند. حزب الله حمایت مالی قابل توجهی از ایران دریافت کرده است که برآورد می شود بین ۷۰۰ میلیون تا
۱ میلیارد دلار در سال باشد. علاوه بر این، ایران به هر عامل فعال، ماهیانه ۱۳۰۰ دلار حقوق میپردازد و سلاح، آموزش و کمکهای دیگری را بصورتهای گوناگون، به حزب الله ارائه می دهد. پس زمینه. حزب الله در سال ۱۹۸۲ توسط روحانیون جوان شیعه لبنانی که در نجف تحصیل کرده بودند، تأسیس شد. این سازمان مدل ارائه شده توسط سید روح الله خمینی پس از انقلاب ایران در سال ۱۹۷۹ را پذیرفت و بنیان گذاران آن نام «حزب الله» را به دستور خمینی انتخاب کردند. حزب الله لبنان از یک ابتکار ایرانی برای متحد کردن گروه های مختلف شیعه مبارز در لبنان در دوره ای از بی ثباتی داخلی و منطقه ای، به ویژه جنگ داخلی کشور، ظهور کرد. این سازمان توسط برخی به عنوان تلاشی از سوی مسلمانان شیعه لبنان که به طور تاریخی به حاشیه رانده شده بودند، برای اعمال نفوذ اقتصادی و سیاسی تلقی می شود. نیروهای حزب الله توسط یک گروه ۱۵۰۰ نفری از سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ایران، با اجازه دولت سوریه، آموزش دیده و سازماندهی شدند. آنها اجازه یافتند از طریق ارتفاعات شرقی لبنان تحت کنترل سوریه عبور کرده و در دره بقاع در طول اشغال لبنان پایگاهی ایجاد کنند. حمایت ایران، از جمله اعزام سپاه
پاسداران و کمک های مالی، نقش مهمی در تشکیل و توسعه حزب الله ایفا کرد. در ابتدا، حزب الله به عنوان شبکه ای از گروه های شبه نظامی شیعه رادیکال با اهداف استراتژیک مشترک، مانند تأسیس یک جمهوری اسلامی، اما با تفاوت در مسائل تاکتیکی عمل می کرد. پس از آغاز جنگ ۱۹۸۲ که با تهاجم اسرائیل به لبنان مشخص شد، حدود ۸۰۰ نفر از سپاه پاسداران به لبنان از طریق سوریه اعزام شدند تا به جذب نیروهای حزب الله، ارائه آموزش های سیاسی و مذهبی و آموزش نظامی، از جمله آموزش در تاکتیک های تروریستی کمک کنند. در ژوئیه ۱۹۸۲، ایران به جنگ با اعزام ۱۵۰۰ مشاور سپاه پاسداران انقلاب اسلامی به دره بقاع لبنان واکنش نشان داد با هدف تأسیس و آموزش یک شبه نظامی جدید شیعه که بعدها به حزب الله تبدیل شد. حدود ۱۵۰۰ پاسدار در دره بقاع تحت کنترل سوریه مقر خود را برپا کردند و اردوگاه های آموزشی را سازماندهی کردند. تحت نظارت سپاه، مبارزان آموزش های چریکی دیدند، و مواد نظامی در دره بقاع در سال ۱۹۸۲ تأسیس شد. ایران یک گروه از سپاه پاسداران را به لبنان اعزام کرد، به ظاهر برای مبارزه با مهاجمان اسرائیلی. ایران حمایت مالی به گروه های اسلام گرای تازه تأسیس، از جمله حز
ب الله، ارائه کرد. در سال ۱۹۸۵، حزب الله به طور رسمی با رژیم ایران و رهبری خمینی همسو شد. حزب الله از زمان تأسیس به عنوان نماینده ایران عمل کرده است و تخمین زده می شود که ایران حمایت مالی قابل توجهی، در حدود ۷۰۰ میلیون تا ۱ میلیارد دلار سالانه، ارائه می دهد. سازمان جهاد اسلامی نیابتی. حزب الله نام مستعار سازمان «جهاد اسلامی» را برای ایجاد انکار قابل قبول و پنهان کردن ارتباط خود با ایران اتخاذ کرد. با وجود تلاش ها برای حفظ جدایی، شواهدی از جمله اطلاعات از طبقه بندی خارج شده، رابطه نزدیک بین حزب الله، شاخه تروریستی جهاد اسلامی آن و ایران را نشان داد. در سال ۱۹۸۳، سیا (CIA) گزارش داد که جهاد اسلامی «به احتمال زیاد پوششی است که ایران برای عملیات تروریستی خود استفاده می کند، چه با استفاده از شیعیان محلی در لبنان یا عوامل محلی استخدام شده از ملیت های دیگر» و اینکه «نمایندگان به ایران وسیله ای عالی برای ایجاد توهم یک سازمان مستقل و بین المللی که علیه منافع ایالات متحده فعالیت می کند، ارائه می دهند.» در حالی که در ابتدا به صورت سست سازماندهی شده بود، ایران نقش کلیدی در تبدیل جهاد اسلامی به موجودیت سازمان یافته ای که
به عنوان حزب الله شناخته می شود، ایفا کرد. رسمی سازی و حرفه ای سازی حزب الله از طریق حمایت قابل توجه ایران، از جمله پول، تسلیحات، پرسنل، آموزش و راهنمایی صورت گرفت. مقامات سفارت ایران در دمشق و سپاه پاسداران انقلاب اسلامی به طور فعال در هماهنگی فعالیت های شیعه رادیکال از طریق شورای لبنان، در داخل لبنان مشارکت داشتند. بر اساس اطلاعات ایالات متحده، این امر حزب الله را به عنوان یک بازوی مهم از دستگاه نظامی ایران تثبیت کرد. نیروهای کمکی ایرانی در واحدهای حزب الله جاسازی شده بودند و شبکه های ارتباطی و پشتیبانی را به اشتراک می گذاشتند. تأثیر ایدئولوژیک و مذهبی. تأثیر ایران از طریق اصول ایدئولوژیک، فرهنگی و مذهبی مشترک ناشی از انقلاب ایران و مفهوم ولایت فقیه شکل گرفت. حزب الله پیام انقلابی آیت الله خمینی را پذیرفت و روحانیون آن متعهد به ایجاد یک دولت بنیادگرا در مقیاس جهانی شدند. رشد اولیه حزب الله را می توان به تأثیر روحانیون آموزش دیده در ایران و تعهد به آیت الله خمینی و مأموریت ایجاد انقلاب اسلامی در لبنان نسبت داد. ارتباط نزدیک بین سلسله مراتب مذهبی شیعه در لبنان و ایران نیز تاریخی و از طریق روابط خانوادگی است ک
ه شامل آموزش روحانیون لبنانی در ایران، ازدواج با خانواده های روحانی ایرانی و ترویج گفتمان الهیاتی ایرانی می شود. فراتر از مسیرهای آموزشی و خانوادگی، ایدئولوژی ایرانی از طریق کانال های رسمی به لبنان نفوذ کرد، به طوری که سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در لبنان نه تنها مهارت های شبه نظامی و تروریستی بلکه آموزش سیاسی و مذهبی نیز ارائه می داد. در سال ۱۹۸۷، CIA تأکید کرد که در حالی که ممکن است یک جنبش مستقل بنیادگرای اسلامی در لبنان ظهور کرده باشد، حمایت ایران به طور قابل توجهی توسعه آن را تسریع کرد. خودمختاری حزب الله. حزب الله تلاش کرده است تا تصویری از خودمختاری ارائه دهد. بیانیه تأسیس این سازمان «تعیین سرنوشت خود به دست خودمان». حزب الله، در حالی که از یک رژیم اسلام گرای الهام گرفته از ایران حمایت می کند، اعلام می کند که خواهان آزادی تعیین سرنوشت برای لبنانی ها است. تأمین مالی. حزب الله از چندین منبع از جمله رژیم بشار اسد در سوریه، دیاسپورای لبنانی، جنایات بین المللی و کسب وکارهای قانونی تأمین مالی می شود. ایران به عنوان یکی از منابع اصلی حمایت مالی از حزب الله شناخته می شود و تخمین زده می شود که سالانه بین ۷۰۰ می
لیون تا ۱ میلیارد دلار به حزب الله کمک مالی می کند. در سال ۲۰۲۰، بر اساس گزارش وزارت امور خارجه آمریکا، حزب الله ۷۰۰ میلیون دلار از ایران دریافت کرده است. افزایش تأمین مالی ایران از سال ۲۰۲۰ به نظر می رسد با علاقه ایران به بی ثبات کردن مناقشه اسرائیل و فلسطین همسو باشد. بر اساس اطلاعات اطلاعاتی آمریکا، حزب الله به عنوان یک نیروی نیابتی کلیدی در دستیابی به این هدف عمل می کند. حمایت ها فراتر از کمک های نقدی است و شامل ارسال سلاح ها، از جمله راکت ها و سلاح های سبک، توسط هواپیماهای باری ایرانی به حزب الله در لبنان می شود. کمک های مادی نیز از طریق خیریه های به ظاهر خصوصی که به نخبگان انقلابی ایران نزدیک هستند، منتقل می شود. حزب الله تسلیحاتی که توسط ایران تأمین شده را به دست آورده است، از جمله ۱۱,۵۰۰ موشک که در جنوب لبنان مستقر شده اند. ۳,۰۰۰ نیروی حزب الله در ایران آموزش دیده اند و مهارت های مختلفی از جمله جنگ چریکی، شلیک موشک و توپخانه، عملیات پهپادهای بدون سرنشین، جنگ دریایی و عملیات نظامی متعارف را فرا گرفته اند. ایران علاوه بر کمک های مالی و مادی، آموزش نیز ارائه می دهد و برنامه ها و اردوگاه های آموزشی را تأس
یس می کند. به عنوان مثال، تا اوت ۲۰۰۲، گزارش شده بود که ایران اردوگاه های آموزشی تروریستی را در دره بقاع تحت کنترل سوریه تأمین مالی و تأسیس کرده است تا تروریست های حزب الله، حماس، جهاد اسلامی فلسطین (PIJ) و جبهه خلق برای آزادی فلسطین- فرماندهی عمومی (PFLP-GC) را آموزش دهد. ایران به طور مداوم از دخالت حزب الله در مناقشه فلسطین و اسرائیل حمایت کرده و عماد مغنیه، فرمانده عملیات بین المللی حزب الله، را برای کمک به گروه های مبارز فلسطینی مانند حماس و جهاد اسلامی فلسطین منصوب کرده است. ایران از رسانه های وابسته به حزب الله، به ویژه ایستگاه تلویزیونی "المنار" که به «ایستگاه مقاومت» معروف است، حمایت مالی می کند. بر اساس گزارش آمریکا، ایران به طور غیرمستقیم "المنار" را تأمین مالی می کند و به بودجه سالانه تقریباً ۱۵ میلیون دلاری آن کمک می کند. تخمین ها نشان می دهد که ایران سالانه ۱۰۰ تا ۲۰۰ میلیون دلار به حزب الله کمک می کند که سپس به این ایستگاه تلویزیونی منتقل می شود. سلاح ها. حزب الله تسلیحاتی را که توسط ایران تأمین شده، به دست آورده است، با ۱۱۵۰۰ موشک که در حال حاضر در جنوب لبنان مستقر شده اند. ۳۰۰۰ نیروی حزب الله
آموزش های خود را در ایران به پایان رسانده اند که شامل جنبه های مختلفی مانند جنگ چریکی، شلیک موشک و توپخانه راکتی، عملیات پهپادهای بدون سرنشین، جنگ دریایی و عملیات نظامی متعارف می شود. محمود علی سلیمان، عامل حزب الله که در اوت ۲۰۰۶ توسط نیروهای دفاعی اسرائیل به دلیل دخالتش در ربودن دو سرباز اسرائیلی در جریان یک حمله مرزی در ۱۲ ژوئیه ۲۰۰۶ دستگیر شد، در طول بازجویی خود به دریافت آموزش های تسلیحاتی و آموزش های مذهبی در ایران اعتراف کرد. او به بازجویان اطلاع داد که با یک خودروی غیرنظامی به دمشق سفر کرده و سپس به ایران پرواز کرده است. به جز کاتیوشای ساخت روسیه، گزارش شده که انبار توپخانه حزب الله به طور کامل از تسلیحات ساخت ایران تشکیل شده است. در سال ۲۰۱۶، سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ایران شروع به تجهیز حزب الله با موشک های دوربرد مجهز به سیستم های هدایت دقیق کرد تا به حزب الله توانایی حمله به مکان های استراتژیک در اسرائیل را بدهد. در اکتبر ۲۰۲۴، نیروهای دفاعی اسرائیل فاش کردند که در جریان درگیری ها در لبنان، سلاح های پیشرفته ایرانی زیادی کشف شده که حزب الله برای حمله به اسرائیل در اختیار داشته است. در تاریخ ۱۳ اک
تبر ۲۰۲۴، حزب الله با استفاده از دو پهپاد ایرانی از نوع «مرصاد» به اسرائیل حمله کرد. در این حمله، ۴ سرباز اسرائیلی کشته و ۵۸ سرباز دیگر زخمی شدند. این پهپاد دارای برد پروازی ۱۲۰ کیلومتر است و با سرعت ۳۷۰ کیلومتر در ساعت می تواند ۴۰ کیلوگرم مواد منفجره حمل کند. تاریخ. دهه ۱۹۸۰-۲۰۰۶. در ژوئن ۱۹۸۵، حزب الله پرواز ۸۴۷ TWA را ربود و خواستار آزادی ۷۰۰ مسلمان شیعه شد. ربایندگان با حمایت لجستیکی از ایران، در یک کمپین شرکت کردند که شامل کشتن یک غواص نیروی دریایی ایالات متحده و تهدید مسافران یهودی بود. حزب الله دخالت خود را انکار کرده است. در ۲۷ مارس ۱۹۹۲، جهاد اسلامی، گروهی مرتبط با حزب الله، مسئولیت یک بمب گذاری انتحاری در خارج از سفارت اسرائیل در بوئنوس آیرس را بر عهده گرفت که منجر به کشته شدن ۲۰ نفر و زخمی شدن ۲۵۲ نفر شد. آژانس امنیت ملی ایالات متحده و اطلاعات اسرائیل دریافتند که بالاترین سطوح دولت ایران این حمله را تأیید کرده اند. هفت دیپلمات ایرانی پس از آنکه دولت آرژانتین اعلام کرد که شواهد قانع کننده ای از دخالت ایران دارد، از آرژانتین اخراج شدند. در ۱۸ ژوئیه ۱۹۹۸، جهاد اسلامی مسئولیت انفجاری در خارج از انجمن م
تقابل آرژانتین-اسرائیل در بوئنوس آیرس را بر عهده گرفت که منجر به کشته شدن ۹۵ نفر و زخمی شدن ۲۰۰ نفر شد. در سال ۲۰۰۴، اطلاعات آرژانتین تعیین کرد که یک عامل ۲۱ ساله حزب الله با حمایت لجستیکی از ایران این حمله را اجرا کرده است. این بمب گذاری مرگبارترین حادثه تروریستی در آرژانتین است. در سال ۲۰۰۶، مقامات آرژانتینی حکم بازداشت بین المللی برای علی فلاحیان، رئیس اطلاعات ایران، صادر کردند و او را به طراحی این عملیات متهم کردند. متعاقباً، در سال ۲۰۰۷، اینترپل علی فلاحیان را به همراه چهار مقام ایرانی دیگر و یک عضو حزب الله به فهرست تحت تعقیب ترین افراد خود اضافه کرد و به دخالت ادعایی آنها در این بمب گذاری اشاره کرد. در ۱۷ مه ۱۹۹۵ رهبر عالی ایران، آیت الله علی خامنه ای، حسن نصرالله دبیرکل حزب الله و محمد یزبک عضو شورای شورا را به عنوان نمایندگان مذهبی خود در لبنان منصوب کرد. در ۲۵ ژوئن ۱۹۹۶ حزب الله با حمایت ایران مسئولیت بمب گذاری کامیونی در نزدیکی برج های خُبَر در عربستان سعودی را بر عهده گرفت که منجر به کشته شدن ۱۹ نفر و زخمی شدن ۵۰۰ نفر شد. در سال ۲۰۰۱، یک دادگاه فدرال ایالات متحده ادعا کرد که یک افسر ایرانی در هدای
ت این عملیات دخیل بوده است. در ۱ اوت ۲۰۰۵ نصرالله با رهبر عالی خامنه ای و رئیس جمهور ایران وقت احمدی نژاد در تهران دیدار کرد. جنگ ۲۰۰۶ لبنان. مجله صنعت دفاعی Jane's Defence Weekly در تاریخ ۴ اوت ۲۰۰۶ فاش کرد که در جریان درگیری اسرائیل و لبنان در سال ۲۰۰۶، حزب الله به طور رسمی از ایران درخواست کرد تا جریان مداومی از تسلیحات را برای تقویت عملیات خود علیه اسرائیل فراهم کند. بر اساس منابع دیپلماتیک غربی که در گزارش ذکر شده اند، مقامات ایرانی به حزب الله اطمینان دادند که تأمین مداوم تسلیحات برای «مرحله بعدی رویارویی» ادامه خواهد داشت. ایران تأمین تسلیحات به حزب الله را انکار کرده است. گزارش های متعددی به طور مداوم خلاف این را نشان داده اند. محتشمی پور، سفیر سابق در لبنان و دبیرکل کنفرانس انتفاضه، در یک روزنامه ایرانی اظهار داشت که ایران موشک ها را به شبه نظامیان شیعه تحویل داده است. او همچنین تأکید کرد که حزب الله تأیید کشورش را برای استفاده از تسلیحات در دفاع از لبنان دارد. نیروهای دفاعی اسرائیل حزب الله را به عنوان یک شاخه عملیاتی از نیروهای مسلح ایران می دانند؛ یک مقام ارشد دفاعی اسرائیل به "Jane's Defence Week
ly" گفت که «ما باید در نظر داشته باشیم که آنچه در لبنان با آن مواجه هستیم، نه یک شبه نظامی بلکه یک تیپ نیروهای ویژه ارتش ایران است.» در مصاحبه ای در سال ۲۰۰۷ با ایستگاه تلویزیونی عربی زبان ایرانی "القوثر"، نایب دبیرکل حزب الله نعیم قاسم اظهار داشت که تأیید آیت الله های تهران برای تمامی عملیات های انتحاری و دیگر عملیات ها در لبنان ضروری است. در سال ۲۰۰۸، ایران با صدور یک تمبر پستی، یک رهبر تازه درگذشته حزب الله را گرامی داشت.
چوب خزک کوچک گونه ای از پرندگان در زیرتیرهٔ چوب خزکان (Dendrocolaptinae) از تیرهٔ تنورمرغان (Furnariidae) است که در آرژانتین، برزیل و پاراگوئه یافت می شود.
چوب خزک قهوه ای ساده یا چوب خزک قهوه ای روشن ، یک پرنده گنجشک سان فرعی در زیرتیرهٔ چوب خزکان (Dendrocolaptinae) از تیرهٔ تنورمرغان (Furnariidae) است که در نواحی گرمسیری از هندوراس تا آمریکای جنوبی تا مرکز برزیل و در ترینیداد و توباگو یافت می شود.
چوب خزک بال ساده یا چوب خزک توکامانند یک پرنده گنجشک سان نیمه آوازخوان در زیرتیرهٔ چوب خزکان (Dendrocolaptinae) از تیرهٔ تنورمرغان (Furnariidae) است که در آرژانتین، برزیل و پاراگوئه یافت می شود.
چوب خزک راه راه گونه ای از پرندگان در زیرتیرهٔ چوب خزکان (Dendrocolaptinae) از تیرهٔ تنورمرغان (Furnariidae) است. در بولیوی، برزیل، کلمبیا، اکوادور، گویان فرانسه، گویان، پرو، سورینام و ونزوئلا یافت می شود.
مرکز گردهمایی اورگان یک مرکز گردهمایی در پورتلند، اورگان است. در سال ۱۹۸۹ تکمیل شد و در سال ۱۹۹۰ افتتاح شد، در سمت شرقی رودخانه ویلامت در ناحیه لوید واقع شده است. بیشتر به خاطر برج های دوقلوی مناره ای که نور را به داخل ساختمان می رسانند و بزرگ ترین آونگ فوکو جهان است آن را می شناسند. این مرکز متعلق به دولت منطقه ای ناحیه پورتلند است و توسط کمیسیون نمایشگاه و تفریح متروپولیتن، یکی از شرکت های تابعه مترو اداره می شود.
چوب خزک شکم نواری گونه ای از پرندگان در زیرتیرهٔ چوب خزکان (Dendrocolaptinae) از تیرهٔ تنورمرغان (Furnariidae) است. در بولیوی، برزیل، کلمبیا، اکوادور و پرو یافت می شود.
چوب خزک راه راه سیاه گونه ای از پرندگان در زیرتیرهٔ چوب خزکان (Dendrocolaptinae) از تیرهٔ تنورمرغان (Furnariidae) است. در کلمبیا، کاستاریکا، اکوادور، نیکاراگوئه و پاناما یافت می شود.
باشگاه فوتبال آستریا کرنتن () یک باشگاه فوتبال مستقر در کلاگن فورت، کشور بود که تا سال ۲۰۱۰ در بوندس لیگا اتریش، بالاترین سطح لیگ فوتبال در این کشور به فعالیت می پرداخت.
آتش سهره صخره ای یا آتش سهره سنگی گونه ای از سهرگان ریز است که در فلات جوس در مرکز نیجریه و در کامرون یافت می شود. گستره جهانی وقوع آن ۲۹۰۰۰ کیلومتر مربع برآورد شده است. آتش سهره صخره ای به تازگی در سال ۱۹۹۸ کشف شد. آتش سهره صخره ای از تیرهٔ سهرگان ریز (Estrildidae) است که شامل پرندگان گنجشک سان کوچک جهان قدیم و استرالیا است. به نظر می رسد که آتش سهره های صخره ای بیشترین ارتباط را با آتش سهره های مالی و چاد دارند. نام گونه "sanguinodorsalis" به معنای پشت سرخ خونی است که به این دلیل انتخاب شد که رنگ قرمز پرجنب وجوش از پرهای نر را توصیف می کند. وضعیت گونه به عنوان کمترین نگرانی ارزیابی می شود.
مقصر یا جنایتکار فیلمی هندی محصول سال ۱۹۹۲ و به کارگردانی کی. راوی شانکار است. در این فیلم بازیگرانی همچون آنیل کاپور، ویجایاشانتی، چانکی پاندی، شلیپا شیرودکار، راضا مراد، انوپم کهیر، سورش اوبروی، عارون باکشی، ای. کی. هانگال و ارومیلا بات ایفای نقش کرده اند.
امیل نیلسن (؛ زادهٔ ) بازیکن هندبال اهل دانمارک است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه هندبال بارسلونا اشاره کرد.
محمدمهدی زارع (زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست مدافع میانی برای باشگاه فوتبال احمد گروزنی در لیگ برتر فوتبال روسیه بازی می کند.
کاخ ۲ و فیلمی هندی محصول سال ۲۰۱۶ و به کارگردانی سوندار سی است. در این فیلم بازیگرانی همچون سوندار سی، سیدارت نارایان، هانیسکا موتوانی، تریشا، پونام بجوا، کوای سارالا، سوری، منوبالا، چیترا لاکشمن، رادها راوی و وایباو ردی ایفای نقش کرده اند.
شبه جزیره کیتیک () یک شبه جزیره در ناحیه خودگردان چوکوتکای کشور روسیه است.
مارکو گرگیچ (؛ زادهٔ ) بازیکن هندبال کروات تبار اهل آلمان است.
آریوومانی فیلمی هندی محصول سال ۲۰۰۴ و به کارگردانی ام.ای کندی است. در این فیلم بازیگرانی همچون مورالی و میرا واسودوان ایفای نقش کرده اند.
رنارس اوشچینس (؛ زادهٔ ) بازیکن هندبال لتونی تبار اهل آلمان است.
سلطنت گِلِدی () ) که با نام سلسله گوبرون نیز شناخته می شود، یک پادشاهی سومالیایی بود که در اواخر قرن هفدهم تا اوایل قرن بیستم بر بخش هایی از شاخ آفریقا حکومت می کرد. این سلطنت توسط سلسله گوبرون اداره می شد. این سلسله توسط ابراهیم آدیر، یک سرباز گلدی که دست نشاندگان مختلف سلطنت اجوران را شکست داده بود و گوبرون را به قدرت سیاسی قابل توجهی رسانده بود، بنیاد شد. پس از او، سلطان محمود ابراهیم قدرت سلطنت را تثبیت کرد و در زمان سلطان یوسف محمود ابراهیم، این سلسله به اوج خود رسید. یوسف محمود ابراهیم با فتح باردیرا در سال ۱۸۴۳، اقتصاد گلدی را مدرنیزه کرد و تهدیدات منطقه ای را از بین برد. او از سعید بن سلطان، حاکم امپراتوری عمان، خراج دریافت کرد که نشان از قدرت و نفوذ گلدی در منطقه دارد. سلاطین گلدی با سلطنت های پاته و ویتو در منطقه موسوم به «سواحل» اتحاد داشتند و روابط منطقه ای قوی برقرار کرده بودند. تجارت و قدرت گلدی تا زمان مرگ سلطان مشهور احمد یوسف در سال ۱۸۷۸ همچنان قوی باقی ماند. این سلطنت در نهایت در سال ۱۹۱۱ به سومالی لند ایتالیا ضمیمه شد. خاستگاه. در پایان سدهٔ هفدهم، سلطنت اجوران در حال زوال بود و دست نشاندگا
ن مختلف در حال رهایی یا جذب شدن توسط قدرت های جدید سومالی بودند. یکی از این قدرت ها سلطنت سیلسیس بود که شروع به تثبیت حکومت خود بر منطقه آفگویه کرد. ابراهیم آدیر رهبری شورش علیه حاکم سیلسیس، عمر ابرونه، و دختر ستمگرش، پرنسس فی، را بر عهده داشت. ابراهیم پس از پیروزی بر سیلسیس، خود را سلطان اعلام کرد و متعاقباً "سلسله گوبرون" را تأسیس کرد. سلطنت گلدی یک پادشاهی رهانوین بود که توسط گلدی نجیب اداره می شد و بر رودخانه جوبا و رود شبیلی در داخل و ساحل بنادیر تسلط داشت. سلطنت گلدی به اندازه کافی قدرت داشت که اعراب جنوبی را مجبور به پرداخت خراج کند. اشراف گلدی ادعای تبار از ابادیر عمر الرضا را دارند. او سه برادر دیگر به نام های فخر و دو نفر دیگر داشت که نام آنها به طور متفاوتی به عنوان شمس، عمودی، الهی و احمد ذکر شده است. آنها با هم به عنوان "Afarta Timid"، «چهار نفری که آمدند» شناخته می شدند که نشان دهنده خاستگاه آنها از عربستان است. ادعاهای تبار از عربستان عمدتاً به دلایل مشروعیت بود. دیوان سالاری. سلطنت گلدی در طول موجودیت خود یک قدرت متمرکز قوی اعمال می کرد و دارای تمام نهادها و ویژگی های یک دولت مدرن یکپارچه بود:
یک دستگاه اداری کارآمد، یک اشرافیت موروثی، اشراف با عنوان، یک نظام مالیاتی، سیاست خارجی، یک پرچم دولتی و همچنین یک ارتش دائمی. این سلطنت بزرگ همچنین سوابق مکتوبی از فعالیت های خود را نگهداری می کرد که هنوز در موزه ها وجود دارد. پایتخت سلطنت گلدی در آفگویه بود که حاکمان در آن اقامت داشتند. این پادشاهی تعدادی قلعه و استحکامات با معماری های مختلف در مناطق مختلف قلمرو خود داشت، از جمله یک قلعه در لوک و یک ارگ در باردیرا. در اوج قدرت خود، سلطنت تمام سرزمین های رحنوین در سومالی امروزی را تحت پوشش داشت. این همان چیزی است که برخی از آن به عنوان کنفدراسیون گلدی یاد می کنند. این کنفدراسیون تنها به قبایل دِگِل و مرفل محدود نبود، بلکه شامل سایر سومالیایی ها مانند بیمل، شیکال و وعدان نیز می شد. برای حکمرانی بر چنین سلطنت متنوعی، حکام سیاستی از اداره غیرمستقیم و انعطاف پذیر را پیش گرفتند. آنها به رؤسای قبایل، امامان، شیخ ها (شخصیت های مذهبی) و اخیارها (بزرگان برجسته) جامعه اجازه می دادند نقش های مهمی در اداره سلطنت ایفا کنند. حکام گلدی نه تنها سران سیاسی سلطنت بودند، بلکه به عنوان رهبران مذهبی نیز شناخته می شدند. اخیارها
بزرگانی بودند که مواردی مانند قتل ها را حل و فصل می کردند و پس از حکم گیری سوره فاتحه می خواندند. در صورت وقوع بی عدالتی بین دو گروه نسبی، جلسه ای به نام "گوگول" بین اخیار هر دو طرف برگزار می شد. سلطان یک گارد محافظ متشکل از بردگان مسلح داشت که او را از آسیب محافظت می کردند. "اول هی" واسطه های او بین زیر شاخه های گلدی بودند و دستورات و نیات او را در مسائل مختلف دریافت می کردند. نماد قدرت سلطان، عمامه اش بود که توسط بزرگان برجسته خاندان ابی کارو بر سرش گذاشته می شد. تقسیم قدرت روشن نیز در سیاست های سلطان گلدی مشهود بود که مناطق خاصی از سلطنت را به خویشاوندان نزدیک خود محول می کرد که خود دارای نفوذ قابل توجهی بودند. اداره سلطان احمد یوسف به این شکل توسط مجلس عوام بریتانیا توصیف شده است: قبیله سومالی رُه وینا. رئیس این قبیله و سایر قبایل پشت برافا، مرکه و موگادیشو، احمد یوسف است که در گَلْهِد، یک روز راه یا کمتر از شهر آخر زندگی می کند. دو روز بیشتر به سمت داخل، دافرت قرار دارد، شهری بزرگ که توسط اویکا حاجی، برادر او، اداره می شود. این ها شهرهای اصلی رُه وینا هستند. در فاصله چهار، پنج و شش ساعت به ترتیب از مرکه
(سومالی)، شهرهای گلووین (گول وین)، بولو ماریِرتا و اَدرمو قرار دارند که توسط ابوبکر یوسف، برادر دیگر او اداره می شوند، کسی که گرچه به صورت اسمی تحت دستورات رئیس نامبرده اول قرار دارد، اما به صورت مستقل خراج می گیرد و با فرمانداران مرکه و باراوا به طور مستقیم مذاکره می کند. او با حدود ۲٬۰۰۰ سرباز که بیشتر برده بودند، در بولو ماریرتا اقامت دارد؛ شهرهای گلووین که او اغلب به آنجا سر می زند و اَدرمو توسط سومالیایی ها که محصولات کشاورزی و دام پرورش می دهند، اشغال شده اند و با مرکه تجارت گسترده ای دارند. برادر سلطان احمد یوسف، ابوبکر یوسف زمین های مقابل بنادر برافا و مرکه را مدیریت می کرد و همچنین از باراوا خراج دریافت می کرد. این ابوبکر یوسف عادت داشت که پیام رسان هایی به برافا بفرستد تا خراج بگیرد و از آنجا حدود ۲۰۰۰ دلار در سال دریافت می کرد. در دوره تقسیم آفریقا بین دهه ۱۸۸۰ و جنگ جهانی اول، گلدی از شمال به اوگادن محدود بود که بعدها یک دولت واسال نیمه مستقل از حبشه شد، از شرق به سلطنت هوبیو و اجاره نشینی ایتالیایی های بنادر، و از جنوب به تحت الحمایه شرق آفریقای بریتانیا. اقتصاد. سلطنت گلدی یک شبکه تجاری گسترده د
اشت و با شبه جزیره عربستان، ایران، هند، خاور نزدیک، اروپا و زبان سواحلی تجارت می کرد و بر تجارت شرق آفریقا تسلط داشت. آنها همچنین واحد پولی خود را ضرب می کردند و به عنوان یک قدرت منطقه ای قدرتمند شناخته می شدند. در مورد گلدی، ثروت نه تنها از طریق کشاورزی بازار که از دره های رود شبیلی و رودخانه جوبا بهره برداری می شد، بلکه از تجارت برده و سایر تجارت ها مانند عاج، پنبه، آهن، طلا و بسیاری دیگر از کالاها به اشراف و سلطنت می رسید. به طور کلی، آنها همچنین دام هایی مانند گاو، گوسفند، بز و مرغ پرورش می دادند. در آغاز قرن نوزدهم، دودمان گبرون اعتبار دینی خود را به قدرت سیاسی چشمگیری تبدیل کرده بود و به عنوان حاکمان یک دولت متمرکز و ثروتمند به رسمیت شناخته می شدند. همان طور که قبلاً ذکر شد، بخش عمده ای از ثروت آن ها مبتنی بر کنترل زمین های حاصلخیز ساحلی بود. با استفاده از نیروی کار برده که از طریق بنادر ساحلی به دست آمده بود، گلدی ها به تدریج پایگاه اقتصادی خود را از وابستگی سنتی به دامداری و کشاورزی معیشتی به کشاورزی مزارع و تولید محصولات نقدی نظیر غلات، پنبه، ذرت، سورگوم و انواع میوه ها و سبزیجات، به ویژه موز، انبه،
نیشکر، پنبه، گوجه فرنگی، کدو و محصولات دیگر تغییر دادند. این منطقه توسط مسیرهای تاریخی کاروان ها گذر می کرد. تجارت در رودخانه ها نیز به بنادر ساحلی و بازارهای داخلی متصل بود. در این دوره، تولیدات کشاورزی سومالی به بازارهای شبه جزیره عربستان آنقدر زیاد بود که ساحل جنوب سومالی به عنوان "ساحل غلات" یمن و عمان شناخته شد. آفگویه، مرکز سلطان، یک شهر بسیار ثروتمند و بزرگ بود. آفگویه صنایعی پررونق مانند نساجی، کفاشی، ظروف غذاخوری، جواهرسازی و سفالگری داشت و محصولات مختلفی تولید می کرد. آفگویه محل تقاطع کاروان هایی بود که پرهای شترمرغ، پوست پلنگ و آلوئه ورا را در ازای پارچه های خارجی، شکر، خرما و اسلحه مبادله می کردند. آن ها دام های متعددی برای گوشت، شیر و روغن تهیه می کردند. کشاورزان آفگویه مقدار زیادی میوه و سبزیجات تولید می کردند. بازرگانان آفگویه به ثروت خود می بالیدند؛ یکی از ثروتمندترین آن ها گفت: "Moordiinle iyo mereeyey iyo mooro lidow, maalki jeri keenow kuma moogi malabside". تمام ثروت موردینله، مرئییه و حصارهای لیدو را بیاورید، من به سختی متوجه آن می شوم. سپاهیان. ارتش گلدی در زمان صلح حدود ۲۰٬۰۰۰ مرد داشت