Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
پاریس پالوما (؛ زادهٔ ۱۷ نوامبر ۱۹۹۹) خواننده و ترانه پرداز انگلیسی است. او با تک آهنگ «بیگاری» (۲۰۲۳) به شهرت رسید. نخستین آلبوم استودیویی او با نام "کاکفنی" در سال ۲۰۲۴ منتشر شد. زندگی اولیه. پاریس پالوما در اشبورن، دربی شر، انگلستان بزرگ شد و در یک مدرسهٔ شبانه روزی مخصوص دختران تحصیل کرد. او در گلداسمیت، دانشگاه لندن در رشتهٔ هنرهای زیبا و تاریخ هنر تحصیل کرد و در سال ۲۰۲۲ موفق به دریافت مدرک کارشناسی هنرهای زیبا (بی اف ای) شد. حرفه. پالوما نخستین آلبوم چندآهنگهٔ خود با عنوان "cemeteries and socials" را در سال ۲۰۲۱ منتشر کرد. او به انتشار تک آهنگ هایی ادامه داد که از آن میان می توان به «د فروتس» و «It's Called: Freefall» (بازخوانی اثری از گروه رین بو کیتن سوپرایز) اشاره کرد. بازخوانی او از ترانهٔ «Tell It to My Heart» اثر هوزیر در شبکه های اجتماعی معرفی و تحسین شد. پالوما سپس در سال ۲۰۲۲ قراردادی با شرکت نت ورک امضا کرد و از طریق این شرکت، نخستین آثار رسمی خود را منتشر کرد: تک آهنگ «Forsaken» در دسامبر ۲۰۲۲ و «نوتر دام» در فوریه ۲۰۲۳. در مارس ۲۰۲۳، پالوما با انتشار تک آهنگ «بیگاری» به شهرت گسترده تری دست
یافت؛ ترانه ای که از آن به عنوان سرودی فمینیستی دربارهٔ کار خانگی بدون دستمزد زنان در طول تاریخ یاد شده است. این قطعه در ۲۴ ساعت نخست انتشار، بیش از ۱ میلیون بار در اسپاتیفای پخش شد و ۱ میلیون بازدید در یوتیوب به دست آورد. به دنبال آن، روندی پربازدید در تیک تاک شکل گرفت که در آن، زنان از نقاط مختلف جهان تجربیات شخصی خود از تبعیض جنسیتی را با مضمون ترانه در میان می گذاشتند. «بیگاری» نخستین اثر پالوما بود که وارد جدول های موسیقی در بریتانیا و همچنین "بیلبورد" در ایالات متحده شد. پس از «بیگاری»، پالوما تک آهنگ های دیگری منتشر کرد؛ از جمله «Yeti» با همکاری اُلد سی بریج در ژوئیه، «As Good a Reason» در سپتامبر و «Drywall» در اکتبر. او در چندین جشنواره موسیقی در سال ۲۰۲۳ اجرا داشت، از جمله بونارو، سامرفست، تی آران اس ام تی، آل پوینتس ایست و لایو اَت لیدز. در آغاز سال ۲۰۲۴، پالوما تک آهنگ «ذهن من (اکنون)» را منتشر کرد. در فوریه همان سال، او به عنوان هنرمند پشتیبان، در تور اروپایی "تور جادوگر خوب" از میسی پیترز حضور داشت. پس از آن، تور پنج روزهٔ مستقل خود را در بریتانیا در ماه مه برگزار کرد و سپس اجراهایی را در ایالات
متحده آغاز کرد. پالوما نخستین بار در جشنواره موسیقی گلاستونبری ۲۰۲۴ روی استیج بی بی سی اینترودوسینگ اجرا کرد. همچنین از سوی رادیو بی بی سی ۱، به عنوان هنرمند آینده دار معرفی شد. او در جشنواره هایی همچون بست کپت سیکرت، بی اس تی هاید پارک (در پشتیبانی از استیوی نیکس)، اسپلندور این د گراس و ریدینگ اند لیدز نیز حضور یافت. در پایان اوت ۲۰۲۴، پالوما نخستین آلبوم استودیویی خود با عنوان "کاکفنی" را از طریق نت ورک منتشر کرد. پیش از انتشار این آلبوم، قطعه ای به نام «The Warmth» از آن منتشر شد. در سپتامبر، تور مستقل خود را در اروپا آغاز کرد که با همراهی سارا جولیا به عنوان هنرمند پشتیبان همراه بود. پالوما همچنین ترانه ای اورجینال با عنوان «The Rider» را برای موسیقی متن انیمیشن "" (۲۰۲۴) اجرا کرد؛ اثری که توسط دیوید لانگ ساخته شده بود. او در سال ۲۰۲۵، تور خود را با ۱۵ تاریخ به آمریکای شمالی خواهد برد.
فاطمه بنت خطاب ، زنی اهل عربستان از تیره بنی عدی قبیله قریش و از صحابه محمد پیامبر اسلام بود. او خواهر عمر () و زید بن خطاب و کوچک ترین دختر خطاب بن نفیل بود که او را به ازدواج برادرزاده اش، سعید بن زید درآورد. فاطمه به همراه همسرش هر دو همزمان به اسلام گرویدند. زندگی نامه. فاطمه دختر خطاب بن نفیل و مادرش حنتمه بنت هشام بود. او و شوهرش سعید حداکثر تا سال ۶۱۴ میلادی مسلمان شدند. شوهرش سعید را مردی قدبلند، پرمو و تیره پوست توصیف کرده اند. فاطمه نیز از نخستین کسانی بود که به اسلام گروید. در ابتدا آنها ایمان خود را مخفی نگه داشتند زیرا عمر برادر فاطمه، از مخالفان برجسته مسلمانان بود. خباب بن ارت اغلب به خانه آنها می آمد و قرآن را برای فاطمه و شوهرش می خواند. یک روز در حالی که خباب مشغول خواندن بود عمر وارد خانه آنها شد و پرسید که «بلدرداش» چیست. وقتی آنها انکار کردند که چیزی خوانده شده است، عمر سعید را گرفت و او را به زمین زد. فاطمه برای دفاع از شوهرش برخاست و عمر آنقدر او را زد که خون از بدنش جاری شد. این زوج اعتراف کردند که مسلمان هستند. عمر با دیدن خون، از کردهٔ خود پشیمان شد و پرسید که ببیند چه می خواندند. ای
ن "سوره طه" بود که بعدها بیستمین "سوره" قرآن شد. عمر که تحت تأثیر زیبایی کلمات قرار گرفته بود، تصمیم گرفت مسلمان شود.
سیاره زهره (ناهید / Venus) از پیش از قرن نوزدهم به عنوان زمینه ای برای داستان های علمی تخیلی مورد استفاده قرار گرفته است. پوشش ابری ضخیم آن، به نویسندگان علمی تخیلی اجازه می داد تا آزادانه درباره شرایط سطح این سیاره خیال پردازی کنند — به قول نویسنده علمی تخیلی، «استیون ال. گیلت»، زهره یک «تست رورشاخ کیهانی» بود. ناهید اغلب به عنوان سیاره ای گرم تر از زمین اما همچنان قابل سکونت برای انسان ها تصویر می شد. در داستان های علمی تخیلی عامه پسند، به ویژه در دهه های ۱۹۳۰ تا ۱۹۵۰، زهره اغلب به صورت بهشتی سرسبز، سیاره ای پوشیده از اقیانوس، یا باتلاقی بدبو و پر از هیولاهای شبیه دایناسور ترسیم می شد. برخی داستان ها نیز آن را بیابانی یا با مناظری عجیب و غریب به تصویر می کشیدند. فقدان یک تصویر مشترک از این سیاره باعث شد تا بر خلاف مریخ، زهره هرگز دارای اسطوره شناسی تخیلی منسجمی در ادبیات علمی تخیلی نشود. در آثاری که به ساکنان بومی و هوشمند زهره (ونوسی ها) اشاره شده، آن ها اغلب موجوداتی لطیف، اثیری و زیبا توصیف می شوند. ارتباط نام این سیاره با الهه رومی «ونوس» و مفهوم کلی زنانه بودن، در بسیاری از این آثار بازتاب یافته است. ج
وامع ونوسی در این داستان ها گاه بسیار پیشرفته و گاه بدوی تصویر شده اند، و نوع نظام حکومتی آن ها نیز بسیار متنوع است. در کنار داستان هایی که انسان ها به زهره سفر می کنند، برخی روایت ها نیز حضور ونوسی ها در زمین را به تصویر می کشند — معمولاً با هدف آگاه سازی بشریت، هرچند گاهی نیز با نیت جنگ و تجاوز. از اواسط قرن بیستم، با آشکار شدن واقعیت شرایط سخت و خشن سطح سیارهٔ زهره، کلیشه های قدیمی ماجراجویی در جنگل های گرمسیری زهره تا حد زیادی کنار گذاشته شدند و جای خود را به داستان هایی واقع گرایانه تر دادند. از آن پس، زهره بیشتر به عنوان جهنمی سمی و غیرقابل سکونت تصویر شد و تمرکز روایت ها به سوی موضوعاتی چون استعمار و زمین سازی این سیاره تغییر یافت. با این حال، تصویر نوستالژیک زهرهٔ گرمسیری هنوز گهگاه در داستان های عمداً رترو یا کلاسیک گرا بازآفرینی می شود. آثار ادبی اولیه. نخستین استفاده از سیارهٔ زهره به عنوان محل اصلی وقوع داستان در یک اثر داستانی، در کتاب «سفر به زهره» (Voyage à Venus) نوشتهٔ آشیل ایرو (Achille Eyraud) در سال ۱۸۶۵ صورت گرفت. هرچند پیش از آن نیز زهره در آثاری که به توصیف مکان هایی در سراسر منظومه شمس
ی می پرداختند، ظاهر شده بود؛ آثاری مانند Itinerarium Exstaticum (۱۶۵۶) نوشتهٔ آتاناسیوس کیرشر و «زمین ها در منظومهٔ شمسی ما» (The Earths in Our Solar System، ۱۷۵۸) نوشتهٔ امانوئل سوئدنبوری. گری وستفیل، پژوهشگر ادبیات علمی تخیلی، اشاره به «ستاره بامدادی» در اثر «تاریخ راستین» (True History) نوشتهٔ لوسیان از ساموساتا در سدهٔ دوم میلادی را نخستین ظهور زهره — یا هر سیارهٔ دیگری — در ژانر علمی تخیلی می داند. سیارهٔ ناهید دارای لایه ای ضخیم از ابرهاست که مشاهدهٔ سطح آن را با تلسکوپ غیرممکن می سازد. این موضوع به نویسندگان اجازه داد تا آزادانه هر نوع دنیایی را در زیر این ابرها تصور کنند؛ تا زمانی که کاوشگرهای فضایی در دههٔ ۱۹۶۰ شرایط واقعی سطح زهره را آشکار کردند. استفن ال. گیلت این وضعیت را «تست رورشاخ کیهانی» توصیف کرده است. به همین دلیل، زهره به یکی از مکان های محبوب در داستان های علمی تخیلی اولیه تبدیل شد؛ اما همین انعطاف پذیری باعث شد که مانند مریخ، تصویری منسجم و ماندگار در ادبیات داستانی پیدا نکند. مریخ، با تصویر معروفش از کانال های مریخی و تمدنی که آن ها را ساخته است — که توسط پرسیوال لاول در حوالی آغاز قرن ب
یستم مطرح شد — در تخیل عمومی جا افتاد، اما زهره هیچ گاه به آن سطح از محبوبیت نرسید. در این باره، گری وستفیل می نویسد که در حالی که مریخ دارای مجموعه ای مشخص از آثار شاخص مانند «جنگ دنیاها» (۱۸۹۷) نوشتهٔ اچ. جی. ولز و «حکایت های مریخ» (۱۹۵۰) نوشتهٔ ری بردبری است، زهره از داشتن چنین مجموعه ای کلاسیک و تاثیرگذار در ادبیات علمی تخیلی محروم مانده است.یکی از تصویرسازی های متعدد دربارهٔ زهره، تصور سیاره ای بود که قفل گرانشی شده و نیمی از آن همواره در معرض خورشید و نیمهٔ دیگرش در تاریکی ابدی قرار دارد — همان طور که در آن زمان به طور گسترده دربارهٔ سیارهٔ عطارد باور داشتند. این ایده نخستین بار در سال ۱۸۸۰ توسط ستاره شناس ایتالیایی، جیووانی شیپارلی، مطرح شد و در آثاری چون «کلمبوس فضا» نوشتهٔ گرت پی. سرویس (۱۹۰۹) و «میان جهان ها» نوشتهٔ گرت اسمیت (۱۹۱۹) نیز به کار رفت. یکی از فرض های رایج آن دوران این بود که ابرهای زهره از جنس آب هستند، درست مانند ابرهای زمین؛ بنابراین اغلب زهره به عنوان سیاره ای با آب وهوایی مرطوب به تصویر کشیده می شد. این تصویرسازی ها گاهی شامل اقیانوس های وسیع بودند، اما بیشتر اوقات زهره به صورت سیار
ه ای پوشیده از باتلاق ها و/یا جنگل های انبوه به نمایش درمی آمد. ایدهٔ تأثیرگذار دیگر، نسخهٔ اولیه ای از فرضیهٔ سحابی دربارهٔ شکل گیری منظومه شمسی بود که بر پایهٔ آن، هرچه سیاره ای از خورشید دورتر باشد، سن بیشتری دارد؛ از این رو زهره باید جوان تر از زمین باشد و ممکن است شبیه دوران های اولیهٔ تاریخ زمین، مانند دوران کربنیفر باشد. دانشمند سوئدی، سوانته آرنیوس، در کتاب غیرداستانی خود «سرنوشت ستارگان» (۱۹۱۸)، ایدهٔ زهره ای پوشیده از باتلاق، با پوشش گیاهی و جانوری مشابه با زمین ماقبل تاریخ را رواج داد. در حالی که آرنیوس تصور می کرد که شرایط آب وهوایی زهره یکنواخت و بدون تغییر است و این باعث می شود که تنها اشکال ابتدایی حیات در آن امکان پذیر باشد، نویسندگان بعدی اغلب موجودات عظیم الجثه ای را نیز به داستان های خود از زهره افزودند. جنگل و مرداب. نخستین نمونه های روایت زهره ای پوشیده از باتلاق و جنگل را می توان در «سفر به زهره» اثر گوستاووس دبلیو. پوپ (۱۸۹۵)، «تا زهره در پنج ثانیه» نوشتهٔ فرد تی. جین (۱۸۹۷) و داستان کوتاه «زهره» از موریس بارینگ (۱۹۰۹) یافت. پس از رواج ایدهٔ باتلاق های زهره ای توسط سوانته آرنیوس، این تص
ویر از چشم انداز زهره به عنوان سیاره ای آکنده از جنگل ها و باتلاق ها به دفعات در آثار علمی تخیلی بازتولید شد. برایان استیبلفورد در دانش نامهٔ «واقعیت علمی و داستان علمی» می نویسد که این نوع تصویرپردازی به یکی از عناصر ثابت در خیال پردازی های داستان های علمی تخیلی پالپی تبدیل شد. از جمله این آثار می توان به «وحشت بی پایان» نوشتهٔ کلارک اشتون اسمیت (۱۹۳۱) و «بخت ایگنتز» اثر لستر دل ری (۱۹۳۹) اشاره کرد که در آن ها موجوداتی تهدیدآمیز در اقلیم باتلاقی و جنگلی زهره به تصویر کشیده شده اند. در داستان «در دیوارهای اریکس» (۱۹۳۶) نوشتهٔ اچ. پی. لاوکرافت و کنت استرلینگ نیز، زهره به صورت سیاره ای جنگلی با هزارتویی نامرئی توصیف شده است که قهرمان داستان در آن گرفتار می شود. در زیرشاخه ای از علمی تخیلی به نام «رمان سیاره ای» که در آن دوران رواج داشت، نویسندگانی چون رالف میلنی فارلی و اوتیس آدلبرت کلاین مجموعه هایی را در فضای زهره نوشتند؛ به ترتیب با آثاری چون «مرد رادیویی» (۱۹۲۴) و «سیارهٔ خطر» (۱۹۲۹). این داستان ها تحت تأثیر مجموعهٔ معروف «بارسوم» از ادگار رایس باروز خلق شدند که با «شاهزادهٔ مریخ» (۱۹۱۲) آغاز شده بود. خود ب
اروز بعدها مجموعهٔ رمان های زهره ای «آمتور» را نوشت که زهره را به صورت سیاره ای باتلاقی تصویر می کرد. نخستین کتاب این مجموعه، «دزدان دریایی زهره» (۱۹۳۲)، بود. از دیگر نویسندگانی که در قالب «رمان سیاره ای» داستان هایی با محوریت زهره نوشتند می توان به سی. ال. مور با ماجراجویی شخصیت «نورث وست اسمیت» در داستان «تشنگی سیاه» (۱۹۳۴) اشاره کرد و همچنین به لی براکت با آثاری چون «ماه ناپدیدشده» (۱۹۴۸) و «افسونگر زهره» (۱۹۴۹) که در آن شخصیت معروفش، اریک جان استارک، نقش آفرینی می کند. رابرت ای. هاین لاین تصویر زهره ای پوشیده از باتلاق را در چند داستان مستقل از یکدیگر به کار برده است؛ از جمله در داستان کوتاه «منطق امپراتوری» (۱۹۴۱)، رمان «فضانورد دانش آموز» (۱۹۴۸)، و «پادکِین اهل مریخ» (۱۹۶۳). در تلویزیون نیز یک قسمت از مجموعه «تام کوربت، فضانورد دانش آموز» (۱۹۵۵) سقوط سفینه ای در باتلاق های زهره را به تصویر می کشد. ری بردبری در داستان کوتاه معروف «باران بلند» (۱۹۵۰)، زهره را سیاره ای با بارانی بی وقفه تصویر می کند؛ داستانی که دوبار اقتباس تصویری شد: نخست در فیلم «مرد مصور» (۱۹۶۹) و دوم در مجموعهٔ تلویزیونی «تئاتر ری بردب
ری» (۱۹۹۲). با این حال، نسخهٔ دوم تمامی اشاره ها به سیارهٔ زهره را حذف کرد، چرا که تا آن زمان دیدگاه های علمی دربارهٔ شرایط واقعی زهره تغییر کرده بود. بردبری بار دیگر به این تصویر بارانی از زهره در داستان «همهٔ تابستان در یک روز» (۱۹۵۴) بازگشت؛ داستانی که در آن، خورشید تنها هر هفت سال یک بار از میان ابرهای غلیظ زهره قابل مشاهده است. در ادبیات علمی تخیلی آلمانی نیز، مجموعهٔ رمان های «پری رودان» (آغاز شده از ۱۹۶۱) زهره را همچون دنیایی جنگلی توصیف می کنند. اما در رمان شانزدهم از مجموعه ZBV نوشتهٔ ک. ه. شیر با عنوان «گشتی در دنیای مه آلود (۱۹۶۳)، شخصیت اصلی با تعجب درمی یابد که زهره برخلاف تصورات پیشین، هیچ جنگلی ندارد؛ بازتابی از اکتشافات تازهٔ علمی دربارهٔ شرایط سخت و غیرقابل سکونت این سیاره. اقیانوس. گروهی از نویسندگان علمی تخیلی، زهره را سیاره ای تمام اقیانوسی (پنتالاسیک) تصور کرده اند؛ سیاره ای که سراسر آن را اقیانوسی عظیم فراگرفته و تنها چند جزیره پراکنده در آن دیده می شود. در آن زمان، وجود خشکی های پهناور ناممکن پنداشته می شد، چراکه باور داشتند چنین توده های بزرگی از زمین، جریان های صعودی در جو پدید می آور
دند و لایهٔ متراکم ابرهای زهره را به هم می زدند. از نخستین آثاری که به زهره ای اقیانوسی پرداخته اند می توان به داستان «زهره رهاشده» (۱۹۲۹) اثر هارل وینسنت، «زنان بالدار» (۱۹۳۰) و «در میان خلأ» (۱۹۳۱) هر دو نوشتهٔ لزلی اف. استون اشاره کرد. در رمان «آخرین و نخستین انسان ها» (۱۹۳۰) اثر اولاف استیپلدن، نوادگان آیندهٔ بشر برای زیستن در زهره ای پوشیده از اقیانوس، به گونه ای مهندسی ژنتیکی تغییر می یابند. کلایفرد دی. سیماک نیز در داستان «لبهٔ ژرفا» (۱۹۴۰) داستانی از زندگی در اعماق دریاهای زهره می نویسد، با دزدان دریایی و بیگانگان خصمانهٔ ونوسی. سی. اس. لوئیس در «پرلندرا» (۱۹۴۳) داستان آدم و حوا را به گونه ای بازگویی می کند که در باغ عدنی بر جزایر شناور اقیانوس عظیم زهره می گذرد. آیزاک آسیموف هم در «لاکی استار و اقیانوس های زهره» (۱۹۵۴) سکونت انسان ها در شهرهای زیرآبی زهره را تصویر می کند. در داستان «سیارهٔ خواهر» (۱۹۵۹) اثر پول اندرسن، مهاجرت به زهره به عنوان راهی برای رفع بحران جمعیت زمین پیشنهاد می شود. همچنین، دو اثر معروف به نام های «درگیری در شب» (۱۹۴۳) و دنباله اش «خشم» (۱۹۴۷) نوشتهٔ مشترک سی. ال. مور و هنری کا
تنر (با نام مستعار لارنس اودانل)، انسان هایی را نشان می دهند که پس از نابودی زمین، در زیر اقیانوس های زهره پناه گرفته اند. این دو اثر در «دانشنامه علمی تخیلی» به عنوان «ماندگارترین تصویر عامه پسند از زهره ای اقیانوسی» شناخته شده اند؛ اثری که دهه ها بعد، ادامه ای به نام «جنگل» (۱۹۹۱) نوشتهٔ دیوید دریک برای آن نوشته شد. آخرین تصویر برجسته از زهره ای پوشیده از اقیانوس در داستان «درهای صورتش، چراغ های دهانش» (۱۹۶۵) اثر راجر زلازنی دیده می شود؛ داستانی که اندکی پس از بی اعتبار شدن این تصویر رمانتیک از زهره بر اثر پیشرفت های علمی منتشر شد. کویر. گروه سوم از نظریه های اولیه دربارهٔ شرایط زهره، ابرهای آن را با این فرض توضیح می داد که زهره سیاره ای داغ و خشک است که جو آن بخار آب را در خود نگه می دارد و سطح آن با طوفان های گرد و غبار پوشیده شده است. ایدهٔ فراوان بودن آب روی زهره مورد بحث و جنجال بود، و تا سال ۱۹۴۰، روپرت ویلد به تأثیر گلخانه ای اشاره کرده بود که ممکن است باعث داغی زهره شود. تصویر زهره ای کویری هرگز به اندازهٔ تصور زهره ای باتلاقی یا جنگلی محبوب نشد، اما از دههٔ ۱۹۵۰ به بعد در تعدادی از آثار نمایان شد.
رمان طنز «بازرگانان فضا» (۱۹۵۲) نوشته فردریک پول و سیریل کورنبلوت، زهره را به عنوان مقصدی جذاب برای مهاجران زمین به رغم محیط خصمانه اش معرفی می کند. در داستان «ویژهٔ معدنچی» (۱۹۵۹) اثر رابرت شِکلی، سطح کویری زهره برای استخراج منابع مورد بهره برداری قرار می گیرد. «پیش از عدن» (۱۹۶۱) اثر آرتور سی. کلارک، زهره را بیشتر داغ و خشک نشان می دهد، اما نواحی قطبی آن را کمی خنک تر و قابل سکونت برای موجودات سخت زی می داند. همچنین، رمان «خشم از زمین» (۱۹۶۳) نوشته دین مک لاکلین، زهره ای خشک و خصمانه را به تصویر می کشد که علیه زمین شورش می کند. اگرچه این تصویرهای ناسازگار با زندگی، بازتاب دهنده داده های علمی نوظهور بودند، اما عموماً شدت شرایط سخت سیاره را دست کم می گرفتند. تغییر الگو. از دهه ۱۹۳۰ به بعد، در محافل علمی زندگی روی زهره به طور فزاینده ای غیرممکن تلقی شد، زیرا روش های پیشرفته تر رصد زهره نشان داد که جو آن فاقد اکسیژن است. در عصر فضا، کاوشگرهای فضایی که از مأموریت مارینر ۲ در سال ۱۹۶۲ آغاز شدند، دریافتند که دمای سطح زهره در بازه ۸۰۰ تا ۹۰۰ درجه فارنهایت (۴۰۰ تا ۵۰۰ درجه سانتی گراد) قرار دارد و فشار جو در سطح آن چ
ندین برابر فشار جو زمین است. این داده ها باعث شد داستان هایی که سیاره ای با شرایط عجیب اما قابل سکونت را توصیف کرده بودند، منسوخ شوند و علاقه نویسندگان به این سیاره زمانی کاهش یافت که سخت زیستی آن بهتر درک شد. برخی آثار حتی زهره را به عنوان بخشی عمدتاً نادیده گرفته شده از منظومه شمسی که به طور کامل کاوش شده است به تصویر کشیده اند؛ نمونه هایی از این آثار شامل رمان «قرار ملاقات با راما» (۱۹۷۳) اثر آرتور سی. کلارک و سری رمان های «گستره» (۲۰۱۱–۲۰۲۱) نوشته جیمز اس. ای. کوری (نام مستعار مشترک دانیل آبراهام و تای فرانک) هستند. تصورات نوستالژیک. یک تصویر رمانتیک و قابل سکونت از زهره پیش از مأموریت مارینر برای مدتی در آثار آگاهانه نوستالژیک و رترو ظاهر می شد، مانند داستان «درهای صورتش، چراغ های دهانش» (۱۹۶۵) اثر راجر زلانی و «به زهره ی ملالت بیا» (۱۹۶۵) نوشته توماس ام. دیچ. برایان آلدیس و هری هریسون نیز مجموعه ای از آثار پیش از پیشرفت های علمی را در کتاب مجموعه «خداحافظ، زهره ی شگفت انگیز» (۱۹۶۸) گردآوری کردند. تصویر نوستالژیک زهره گهگاه چند دهه بعد نیز دوباره ظاهر شده است: رمان «مردم آسمان» (۲۰۰۶) نوشته اس. ام. استرل
ینگ در جهانی موازی جریان دارد که نسخه عامه پسند و داستانی زهره واقعی است و مجموعه داستان «زهره ی قدیمی» (۲۰۱۵) که توسط جرج آر. آر. مارتین و گاردنر دوزوئیس ویرایش شده، آثار تازه ای را در سبک داستان های قدیمی درباره تصویر منسوخ شده زهره جمع آوری کرده است. بازی های نقش آفرینی «فضا: ۱۸۸۹» (۱۹۸۹) و «وقایع جهش یافته» (۱۹۹۳) نیز از تصویر رترو و عمدتاً نوستالژیک زهره استفاده کرده اند. بقای انسان. حتی پیش از آنکه شرایط جهنمی زهره شناخته شود، برخی نویسندگان آن را مکانی تصور می کردند که برای انسان ها خصمانه است. داستان هایی درباره بقا در شرایط کمتر شدیدتر در آثاری مانند «سولارایت» (۱۹۳۰) نوشته جان دبلیو. کمپبل، جایی که دمای سطح بیش از ۱۵۰ درجه فارنهایت (۷۰ درجه سانتی گراد) است؛ «تهدید از زحل» (۱۹۳۵) نوشته کلیفتون بی. کروزه، که جو آن سمی است؛ و «پنج نفر علیه زهره» (۱۹۵۲) نوشته فیلیپ لاتهام که داستانی شبیه داستان های رابینسون کروزوئه است، دیده شده اند. به همین ترتیب، داستان های استعمار و سکونت در دهه های ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ محبوب بودند و در اواخر قرن بیستم مجدداً با افزایش محبوبیت پروژه های خیالی تبدیل شرایط سیاره ای (ترافورمینگ)
رونق گرفتند. پس از کشفیات عصر فضا درباره شرایط زهره، داستان های علمی تخیلی درباره این سیاره عمدتاً بر بقا در محیط خصمانه تمرکز کردند، مانند داستان «در جهنم بی حرکت» (۱۹۶۵) نوشته لری نیون. در این داستان ها، ابزارهایی برای محافظت در برابر عناصر محیطی وجود دارند که شامل شهرهای گنبدی مانند «در کاسه» (۱۹۷۵) نوشته جان وارلی، لباس های محیطی مانند رمان «مرد دو جهان» (۱۹۸۶) اثر برایان و فرانک هربرت، شهرهای شناور مانند داستان «سلطان ابرها» (۲۰۱۰) نوشته جفری اِ. لندیس و «خانه استیکس» (۲۰۲۰) نوشته درک کنسکن، و ایستگاه های فضایی می شوند. مهاجرنشینی. مهاجرنشینی زهره از اواخر دهه ۱۹۲۰ با مقاله جِی. بی. اِس. هالدین تحت عنوان «داوری نهایی» (۱۹۲۷) و داستان «ماجرای زهره» نوشته جان ویندهم (۱۹۳۲) آغاز شد و در دهه های بعدی محبوبیت بیشتری یافت. با ظهور شواهد علمی جدید درباره شرایط سخت زهره، استعمار این سیاره به صورت چالشی تر از استعمار مریخ به تصویر کشیده شد. چندین نویسنده پیشنهاد کرده اند که مهاجران سطح زهره ممکن است مجبور باشند زندگی کوچ نشینی داشته باشند تا در موقعیت مناسبی نسبت به خورشید باقی بمانند. مهاجرنشینی زهره موضوع اصلی
در مجموعه سی تی (Seetee) جک ویلیامسون (۱۹۴۹–۱۹۵۱)، سه گانه رولف گارنر که با ریزرگنت داست (Resurgent Dust، ۱۹۵۳) آغاز می شود، و رمان سرزمین ابرهای سرخ (The Land of Crimson Clouds، ۱۹۵۹) از نویسندگان علمی تخیلی شوروی، آرکادی و بوریس استروگاتسکی است. در داستان «مرگ گرسنگی» (Hunger Death، ۱۹۳۸) اثر سیماک، مهاجران زهره با بیماری ای که به طور عمدی توسط مریخی ها وارد شده مقابله می کنند. در داستان «منطق امپراتوری» (Logic of Empire) از هاینلاین، کلونی ها بر بهره کشی از کارگرانی که در بردگی قراردادی گرفتار شده اند متکی اند. رمان «فرار به زهره» (Escape to Venus، ۱۹۵۶) اثر اس. میک پی س لت استعمار زهره را به صورت یک دنیای دیستوپیایی به تصویر می کشد. داستان «گنبد بزرگ» (Big Dome، ۱۹۸۵) از مارتا رندال، کلونی گنبدی دوباره کشف شده ای را روایت می کند که در پروژه ای پیشین برای تبدیل سیاره به زیست پذیر متروک شده بود؛ گیلِت این محیط جنگلی را ادای دینی به تصویر زهره در داستان های علمی تخیلی اولیه می داند. رمان «تهاجم آرام» (The Quiet Invasion، ۲۰۰۰) از سارا زتل، کلونی سازی زهره را توسط موجودات فرازمینی که بهتر به شرایط سیاره سازگ
ار شده اند، نشان می دهد. زمینی سازی. با پیشرفت دانش علمی درباره زهره، نویسندگان علمی-تخیلی تلاش کردند همگام با این دانش حرکت کنند، به ویژه با تمرکز بر مفهوم تبدیل زیست پذیری (ترافورمینگ) زهره. یکی از نخستین پرداخت ها به این مفهوم در رمان «آخرین و نخستین انسان ها» نوشته استیپلدون دیده می شود که در آن فرآیند تبدیل زیست پذیری باعث نابودی موجودات زنده ای می شود که پیش تر روی سیاره وجود داشته اند. اگرچه زهره امروزه به عنوان یکی از بهترین گزینه ها برای زمینی سازی شناخته می شود، پیش از دهه ۱۹۶۰ نویسندگان علمی-تخیلی دیدگاه خوش بینانه تری نسبت به زمینی سازی مریخ داشتند و به همین دلیل در آثار اولیه مانند «خشم» (Fury) نوشته کاتنر و مور، تبدیل زیست پذیری زهره دشوارتر به تصویر کشیده شده است. داستان «باران بزرگ» (The Big Rain) اثر اندرسون (۱۹۵۴) حول تلاش برای ایجاد باران در زهره خشک می چرخد و در داستان «ساختن یک جهان» (To Build A World) (۱۹۶۴) او، زهره زیست پذیر محل جنگ های بی شماری برای تصاحب مناطق مطلوب تر سطح سیاره می شود. دیگر آثار اولیه درباره زمینی سازی زهره شامل «جهان نال-آ» (The World of Null-A) اثر آ. ا. ون وگت (۱
۹۴۸) و «آسمان برهنه» (The Naked Sky) نوشته جیمز ای. گان (۱۹۵۵) هستند. تبدیل زیست پذیری (ترافورمینگ) زهره در آثار علمی-تخیلی نسبتا نادر است، اگرچه این فرآیند در آثاری مانند «دنیایی در ابرها» (World in the Clouds) نوشته باب باکلی (۱۹۸۰) و «برف های زهره» (The Snows of Venus) اثر جی. دیوید نوردلی (۱۹۹۱) به تصویر کشیده شده است، در حالی که آثاری مانند «سایه های خورشید سفید» (Shadows of the White Sun) نوشته ری مند هریس (۱۹۸۸) و «سپیده دم زهره» (Dawn Venus) اثر نوردلی (۱۹۹۵) زهره ای زمین مانند و پیش تر زمینی شده را نشان می دهند. سه گانه زهره نوشته پاملا سرجنت شامل «زهره رؤیاها» (Venus of Dreams) (۱۹۸۶)، «زهره سایه ها» (Venus of Shadows) (۱۹۸۸) و «فرزند زهره» (Child of Venus) (۲۰۰۱) فرایند چند نسلی ترافورمینگ ناهید را به صورت حماسی روایت می کند و با سه گانه مریخ کیم استنلی رابینسون (۱۹۹۲–۱۹۹۶) قابل مقایسه است؛ رمان بعدی رابینسون، ۲۳۱۲ (۲۰۱۲) نیز به روند زمینی سازی زهره می پردازد. در رمان «شبح از بنک های بزرگ» اثر کلارک (۱۹۹۱) به بازگشت زهره ترافورم شده به حالت طبیعی خود اشاره شده است. در انیمه، تبدیل زیست پذیری زهره د
ر فیلم «جنگ های زهره» (۱۹۸۹) که ناشی از برخورد دنباله داری است که جو سیاره را از بین برده و آب به آن افزوده، و همچنین در سریال تلویزیونی «کابوی بی باپ» (۱۹۹۸) که در آن با معرفی گیاهان، جو قابل تنفس ایجاد می شود، دیده می شود. گیلِت پیشنهاد می کند که موضوع زیست پذیری زهره بازتابی از تمایل به بازیابی تصویر ساده تر و خیال پردازانه ی آثار قدیمی درباره این سیاره است. اشکال حیات. جانوران. در نوشته های اولیه علمی–تخیلی، سیارهٔ زهره اغلب به عنوان نسخه ای جوان تر از زمین به تصویر کشیده می شد و معمولاً جانورانی عظیم الجثه در آن زندگی می کردند. در «سفر به زهره» اثر پاپ (۱۸۹۵)، زهره جهانی گرمسیری با دایناسورها و موجوداتی مشابه آنچه از تاریخ زمین شناخته می شود، توصیف شده است. مقاله ای در Space Science Reviews (۲۰۲۳) می گوید: «در حالی که مریخ نوعی شکوه خشک و بی روح داشت، زهره شاید بیش از حد سرشار از حیات بود.» استنلی جی. واینباوم در داستان «سیارهٔ انگل» (Parasite Planet، ۱۹۳۵) زهره را همراه با اکوسیستمی خشن و سخت نشان داد؛ و دیدگاه های او الهام بخش نویسندگانی همچون آیزاک آسیموف شد. در داستان لاکسی استار و اقیانوس های زهره،
آسیموف مستعمره نشینان را در حال مواجهه با موجودات مهاجم دریایی به تصویر می کشد. در داستان «درهای صورت او، چراغ های دهانش» (The Doors of His Face, the Lamps of His Mouth) اثر زلازنی، محور روایت، مواجهه با یک هیولای عظیم الجثه دریایی زهره ای است، و در The Deep Range اثر آرتور سی. کلارک (۱۹۵۷)، موجودات دریایی زهره جنبهٔ تجاری یافته اند. در رمان «میان سیاره ای» اثر رابرت هاین لاین (۱۹۵۱)، زهره محل زندگی اژدهایان است و در فیلم کوتاه Space Ship Sappy (۱۹۵۷) از گروه کمدی Three Stooges، دایناسورها در زهره حضور دارند. همچنین، در فیلم «۲۰ میلیون مایل تا زمین» (۱۹۵۷)، یک هیولای زهره ای که توسط کاوشگر فضایی به زمین آورده شده، به انسان ها حمله می کند. در برخی از داستان های علمی–تخیلی، موجودات ماقبل تاریخ در کنار انسان نماهای ابتدایی در زهره دیده می شوند. در داستان «فراخوانی از فضا» (Summons from Space) از مجموعه «فانوس سبز» (۱۹۵۹)، قهرمانان داستان از ساکنان انسان مانند زهره در برابر دایناسورها محافظت می کنند. در برنامهٔ تلویزیونی کودکانهٔ بریتانیایی Pathfinders to Venus (۱۹۶۱)، حیات وحش زهره شامل پتروسورهایی شبیه پتروداکت