Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
به نفس بدهیم، فضایی باز برای شهر و برای شهر.» در نهایت، مارچلو دل جودیس بر نقش کلیدی ریخته گری نولانا دل جودیس، که توسط چهار نسل با هنرمندان ملی و بین المللی کار می کند، تأکید می کند. او می افزاید: «این پروژه به دلیل پیچیدگی اش نه تنها یک اثر هنری معاصر است، بلکه با توجه به استفاده از یک تکنیک بسیار قدیمی، تکنیک ریخته گری دقیق که در گذشته در آثار مهمی مانند برنزهای رایس به وجود آمده است، یک چالش واقعی و مایه افتخار برای ما و برای خود شهر است؛ بنابراین، یک اثر عظیم که تحقق آن توسط هنرمند هدایت می شود و تعهد کل تیم «مورد نیاز است.»
اکتِترا یک مجسمه بتنی اثر ایسامو نوگوچی (۱۹۰۴–۱۹۸۸) از سال ۱۹۶۸ است. توضیحات. این یک مجسمه بتنی رنگ آمیزی شده انتزاعی است. این سازه به عنوان یک سازه بازی طراحی شده بود. تاریخچه. این اثر اولین بار در نزدیکی کلیسای جامع اسپولتو به نمایش گذاشته شد نمونه هایی از آن در باغ مجسمه سازی رابرت تی. وب، تاکاماتسو ژاپن، پارک مورنوما وجود دارد. این اثر در گالری پیس به نمایش درآمد.
زندگی الکتریکی یک مجسمه معاصر اثر دنیل لیبسکیند است که به فیزیکدان الساندرو ولتا (۱۷۴۵–۱۸۲۷) تقدیم شده است. این مجسمه که در سال ۲۰۱۵ تکمیل شد، بر روی موج شکن (دیگا فورانئا) در دریاچه کومو، کومو، ایتالیا نصب شده است. این کار توسط انجمن غیرانتفاعی دوستان کومو سفارش داده شد. لیبسکیند، که در سال ۱۹۸۸ یک مدرسه معماری در کومو تأسیس کرد، طرح را به شهر اهدا کرد. اسناد پروژه بیان می کنند که این طرح مربوط به جنبش خردگرایی در معماری است که در دهه های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ در کومو برجسته بود. تاریخچه. ساخت زندگی الکتریک در سپتامبر ۲۰۱۴ آغاز شد. هزینه تخمینی برای ساخت و تقویت اسکله ۵۹۹٬۹۲۶٫۰۷ یورو گزارش شده است. در حالی که لیبسکیند طرح را اهدا کرد، هزینه های ساخت و ساز، از جمله کار برای تقویت اسکله، توسط دوستان کومو از طریق کمک های مالی تأمین شد. بررسی فنی پروژه توسط معمار/مهندس آنتونیو جیانمارکو مارتورانا کاپسونی انجام و توسط شرکت مهندسی مرکوری تأیید شد. تاریخ تکمیل اولیه که برای آن برنامه ریزی شده بود، ۱ مه ۲۰۱۵، همزمان با افتتاحیه اکسپو ۲۰۱۵ در میلان بود. با این حال، این پروژه با تأخیرهایی مواجه شد، از جمله ۱۹ روز به دلیل آب و ه
وا و ۲۵ روز برای تعطیلات تابستانی. ساخت و ساز در اوت ۲۰۱۵، پس از تقریباً ۱۱۹ روز اضافی، به پایان رسید. مراسم افتتاحیه رسمی در ۲ اکتبر ۲۰۱۵ برگزار شد. شرکت کنندگان شامل شهردار کومو، دانیل لیبسکیند و خانواده اش، لوئیجی مارتینو ولتا (از نوادگان الساندرو ولتا)، و بازیگر ناستاسیا کینسکی بودند. رویدادها شامل پذیرایی در باشگاه قایق رانی کومو و ارائه در آشیانه باشگاه آئرو کومو بود. یک بستنی فروشی محلی برای این مناسبت طعمی به نام «زندگی الکتریک» تولید کرد. مکان. زندگی الکتریکی در پایان شکاف آب موج شکن (پیر) واقع شده است که به دریاچه کومو گسترش می یابد. این پایی، که به نام فیزیکدان پیرو کالدیرولا نامگذاری شده است، برای حمایت از مجسمه، نیاز به تقویت ساختاری دارد. این مکان مجسمه را بین دو نقطه عطفی دیگر محلی مرتبط با ولتا قرار می دهد: موزه تمپیو ولتیانو و کامپای فارو ولتیانو. این قایق از طریق پیاده روی کنار دریاچه مافالدا دی ساوویا قابل دسترسی است. قرار دادن این مکان برای ارائه دید بالا برای اثر هنری بود. ساختار. مجسمه ۱۳٫۷۵ متر (۴۵٫۱ فوت) بلند است، یا ۱۴٫۲۵ متر (۴۶٫۸ فوت) از جمله پایه آن. این از دو شکل موج سینوس مخالف س
اخته شده از فولاد تقویم شده که در پانل های فولاد ضدزنگ (نوع ۳۱۶) ضخیم ۶ میلی متر ساخته شده است. وزن کل آن حدود ۱۱ هزار کیلوگرم (۱۱ تن؛ ۱۲٫۱ تن کوتاه) است. در پایه، یک دیوار سنگی دایره ای (به ارتفاع ۷۵ سانتی متر) حاوی یک حوضچه آب کم عمق (به عمق ۱۰ سانتی متر) است که قرار است تصویر بنای یادبود را منعکس کند. پایه به گونه ای طراحی شده است که امکان نشستن در زیر سازه را فراهم کند. به دلیل اندازه و وزن آن، اجزای مجسمه با قایق از دریاچه کومو عبور داده شده و با استفاده از جرثقیل روی اسکله مونتاژ شدند. سازه اسکله قبل از نصب نیاز به تقویت داشت که شامل کار زیر آب توسط غواصان در اوایل سال ۲۰۱۵ بود. این مجسمه شامل یک سیستم روشنایی ال ئی دی ضدآب با بیش از ۳۰۰ نقطه و جلوه های دود است که برای روشنایی در شب طراحی شده است، در حالی که سطوح فولادی صیقلی، دریاچه و منظره اطراف را در طول روز منعکس می کنند. مفهوم طراحی. بر اساس معمار، شکل زندگی الکتریک از تنش الکتریکی بین دو قطب یک باتری الهام گرفته شده است، که به اختراع آلساندرو ولتا احترام می گذارد. توصیف پروژه مجسمه را به عنوان یک «پول سوم ایده آل» که برج فولتیانو و معبد فولتیانوی
نزدیک را به هم می پیوندد قرار می دهد. طراحی این طراحی برای ایجاد ارتباط بین نور، باد و آب است. لیبسکند اظهار داشت که هدف این کار «تولید هندسه هایی است که آسمان، دریاچه و کوه ها را به هم متصل می کند» که بازتاب چشم انداز دریاچه کومو و استعاریانه نشان دهنده مشارکت های علمی ولتا است. واکنش عمومی و بحث. این پروژه بحث عمومی را در کومو ایجاد کرد. در اکتبر ۲۰۱۴، گروه سیاسی محلی حالا کومو یک درخواست را آغاز کرد که خواستار ریفراندوم در مورد اینکه آیا مجسمه باید در محل پیشنهادی نصب شود یا خیر است. برخی از شهروندان و معماران در مورد تأثیر بصری بالقوه مجسمه سازی در مقیاس بزرگ بر مناظر دریاچه نگرانی داشتند. در دسامبر ۲۰۱۴، گزارش شده است که این درخواست ۴۴۷۸ امضا جمع آوری کرده است، که از حد مطلوب برای درخواست یک رای گیری فراتر رفته است. با این حال، در اوت ۲۰۱۵، دولت شهری تصمیم گرفت که با ریفراندوم ادامه ندهد. دلایل ذکر شده شامل مرحله پیشرفته ساخت و هزینه تخمین زده برگزاری ریفراندوم (۱۸۰٬۵۵۹ یورو) است.
موقعیت (به فرانسوی: position) در جامعه شناسی بوردیو، جامعه شناس و انسان شناس فرانسوی، به نقطه یا مجموعه ای از نقطه ها و مختصات آن نقطه ها در میدان و روابط اجتماعی اطلاق می شود. موقعیت یک مفهوم کلیدی در نظریه میدان بوردیو است. درواقع، موقعیت به بازنمایی مکانی و فضایی روابط اجتماعی به ویژه در میدان اشاره دارد. موقعیت، که برگرفته از ریاضیات است، مفهومی عینی و رابطه ای است.
دومین سموئیل ۱۱ ()، فصل یازدهم از کتاب دوم سموئیل در عهد عتیق کتاب مقدس مسیحیت یا قسمت دوم کتاب های سموئیل در انجیل عبری ( کتاب مقدس عبری) است. بر اساس سنت یهودی، این کتاب به سموئیل نبی ، با اضافات گاد و ناتان (پیامبر) نسبت داده شده است، اما محققان امروزی آن را ترکیبی از تعدادی متون مستقل در اعصار مختلف از حدود سال قبل می دانند. 630–540 پ.م. این فصل شامل شرح سلطنت داوود در اورشلیم است. این بخش در بخشی قرار دارد که شامل دوم سموئیل ۹-۲۰ می شود و تا اول پادشاهان ۱–۲ ادامه می یابد که به کشمکش های قدرت میان پسران داوود برای جانشینی تخت داوود تا زمانی که «پادشاهی در دست سلیمان مستقر شد» (اول پادشاهان ۲:۴۶) می پردازد.
نسخه بین المللی جدید () (NIV)، ترجمه کتاب مقدس به انگلیسی معاصر است. منتشر شده توسط بیبلیکا، نسخه بین المللی جدید در ۲۷ اکتبر ۱۹۷۸ منتشر شد، با یک بازنگری جزئی در سال ۱۹۸۴ و یک تجدید نظر عمده در سال 2011. NIV متکی بر نسخه های انتقادی اخیر منتشر شده از متون اصلی عبری، آرامی و یونانی است. بیبلیکا ادعا می کند که «نسخهٔ ملی بریتانیا (NIV) بهترین ترکیب از دقت و خوانایی را ارائه می دهد.»
حاملان عرش ()، گروهی از فرشتگان در اسلام هستند. از آنها در ، و نیز صحیفه سجادیه نام برده شده است. توصیف. در روایات اسلامی، حاملان عرش گروهی از فرشتگان به شمار می روند که وظیفه ای جز حمل عرش الهی ندارند. بنا بر روایت مقاتل بن سلیمان، فرشتگان حامل عرش نخستین فرشتگانی بودند که خداوند آنها را آفرید. از ابن عباس نقل شده است که شمار فرشتگان حامل عرش در حال حاضر چهار تن است، اما در روز قیامت این تعداد به هشت تن خواهد رسید. فرشتگان حامل عرش غالباً به صورت هایی با ویژگی های جانورگونه توصیف شده اند. سیوطی به نقل از وهب بن منبه و بیهقی در "الاسماء و الصفات" بیان می کند که هر یک از این فرشتگان انسان نما چهار چهره دارند: انسان، گاو نر، کرکس و شیر. در برخی احادیث دیگر، آنان دارای شش بال و چهار صورت معرفی شده اند. با این حال، سیوطی در روایتی دیگر نقل کرده است که حملة العرش چهار بال دارند. همچنین باور بر این است که این چهار فرشته از چهار عنصر بنیادین ــ نور، آتش، آب و رحمت ــ آفریده شده اند. ابن ابی العز در شرح خود بر العقیده الطحاویة، حدیثی از ابوداوود سلیمان را نقل می کند که به ابعاد عظیم فرشتگان حامل عرش اشاره دارد. بر اس
اس این روایت، اندازه آنها به قدری عظیم است که پیمودن فاصله میان لاله گوش تا شانه هایشان هفتصد سال به طول می انجامد. بر اساس روایت سیوطی، که حدیثی را از ابن مبارک نقل کرده است، فرشته مقرب اسرافیل در شمار حاملان عرش قرار دارد. موجودات مشابه در ادیان دیگر. در برخی پژوهش های تطبیقی ادیان، تصویر حاملان عرش در اسلام با توصیف موجودات فرشته گون در مکاشفه یوحنا (به ویژه باب ۴) مقایسه می شود. آنجا نیز موجوداتی با چهره های گوناگون (انسان، شیر، گاو، پرنده) و بال های متعدد دیده می شوند که در پیرامون تخت خدا حضور دارند. از این رو برخی محققان بر این باورند که حاملان عرش می توانند با کروبی ها یا سراف ها در سنت های یهودی هم پوشانی داشته باشند. این مقایسه به ویژه بر پایهٔ شباهت های تصویری (چندچهرگی، بال های متعدد، جایگاه در اطراف عرش/تخت الهی) انجام شده است، هرچند در الهیات اسلامی، هویت و وظایف حاملان عرش جایگاه کاملاً ویژه و متمایز خود را دارند.
اشعیا ۳ ()، سومین فصل از کتاب اشعیا در کتاب مقدس عبری یا عهد عتیق از مسیحی کتاب مقدس است. این کتاب شامل پیشگویی های منسوب به پیامبر اشعیا است و یکی از کتاب های انبیا است. این فصل شرح می دهد که چگونه رهبری فاسد باعث فروپاشی وضعیت اجتماعی اورشلیم شد، و شامل پیشگویی های اشعیا است که «به خاطر گناه مردم، خدا حکیمان را از میان خواهد برد و به آنها فرمانروایان نادان خواهد داد».
در افسانه های تاریخی سیسیل، موجوداتی اسرارآمیز به نام «بانوان ماورایی» یا Doñas de fuera شناخته می شدند—واژه ای اسپانیایی به معنای «بانوانی از بیرون»، که اشاره به منشأ فرازمینی یا غیرزمینی این موجودات داشت. این نام گذاری بی دلیل نبود، چرا که در آن دوران، سیسیل تحت سلطه امپراتوری اسپانیا قرار داشت و بسیاری از مفاهیم فرهنگی و زبانی از اسپانیا به این جزیره منتقل شده بود. بانوان بیرونی در باورهای مردم سیسیل، موجوداتی زنانه، زیبا، و جادویی بودند که شباهت زیادی به پریان در افسانه های انگلیسی داشتند—موجوداتی که در مرز میان دنیای انسان ها و قلمرو اسرارآمیز طبیعت زندگی می کردند. این موجودات، در ذهن مردم، نه تنها نماد زیبایی و قدرت های فراطبیعی بودند، بلکه گاه به عنوان حامیان یا راهنمایان انسان ها نیز تصور می شدند. باور عمومی بر آن بود که بانوان بیرونی در شب های خاص، به ویژه در مکان های دورافتاده یا کوهستانی، ظاهر می شوند و با برخی انسان ها ارتباط برقرار می کنند—ارتباطی که می توانست هم شفابخش و الهام بخش باشد و هم خطرناک و وسوسه انگیز. اما این تصویر رؤیایی و رازآلود، در قرن شانزدهم تا میانه قرن هفدهم، رنگی تاریک و تهدی
دآمیز به خود گرفت. در دوران اوج محاکمات جادوگری در سیسیل، بانوان بیرونی به تدریج به بخشی از روایت های قضایی و مذهبی تبدیل شدند. بسیاری از زنانی که به جادوگری متهم می شدند، در بازجویی ها و اعترافات اجباری، مدعی ارتباط با این موجودات بودند—ارتباطی که از سوی دادگاه ها به عنوان نشانه ای از هم دستی با نیروهای شیطانی تلقی می شد. در برخی پرونده ها، بانوان بیرونی به عنوان موجوداتی معرفی می شدند که به زنان قدرت های خاص می بخشند، آن ها را به رقص های شبانه دعوت می کنند، یا اسرار درمان و پیشگویی را به آنان می آموزند. این روایت ها، که ریشه در فرهنگ عامه داشتند، در فضای مذهبی و قضایی آن زمان به عنوان شواهدی از انحراف، کفر، و تهدید علیه نظم اجتماعی تعبیر می شدند. در نتیجه، حضور بانوان بیرونی در اعترافات متهمان، گاه به صدور احکام سنگین و حتی اعدام منجر می شد. بانوان بیرونی در سیسیل، از موجوداتی افسانه ای و محبوب در فرهنگ عامه، به نمادهایی خطرناک در نظام قضایی تبدیل شدند—نمادهایی که مرز میان خیال و واقعیت، اسطوره و سرکوب، و زیبایی و خشونت را در تاریخ فرهنگی و حقوقی این جزیره رقم زدند. این تحول، بخشی از روند گسترده تر در اروپا
بود که در آن، افسانه ها و باورهای مردمی به ابزارهایی برای کنترل اجتماعی و ساحره گیری تبدیل شدند. پری های سیسیل. در فولکلور تاریخی سیسیلی، بانوان ماورایی با انسان ها، عمدتاً زنانی که «خون شیرین» تلقی می شدند، ارتباط برقرار می کردند و آنها را با سوار کردن بر بزهای جادویی و پرنده به بنونتو می بردند. پری ها بانوان ماورایی نامیده می شدند. که همچنین نامی برای زنانی بود که با آنها معاشرت می کردند. آنها به عنوان زیبارویانی توصیف می شدند که لباس های سفید، قرمز یا سیاه می پوشیدند؛ می توانستند مرد یا زن باشند و پاهایشان پنجه های گربه، اسب یا به شکل «گرد» خاصی بود. آنها در گروه های پنج یا هفت نفره می آمدند و یک پری نر هنگام رقصیدن عود یا گیتار می نواخت. پری ها و انسان ها به گروه هایی در اندازه های مختلف (گروه های مختلف برای انسان های اشرافی و غیراصیل) تقسیم می شدند و تحت رهبری یک پرچمدار بودند. در افسانه های محلی سیسیل، به ویژه آن دسته که با باورهای جادویی و محاکمات تاریخی درآمیخته اند، موجوداتی اسرارآمیز به نام «بانوان بیرونی» یا پریان، نقش مهمی در تعامل میان انسان و جهان فراطبیعی ایفا می کردند. بر اساس این روایت ها، ه
ر هفته در روزهای سه شنبه، پنج شنبه و شنبه، این پریان در دل جنگل ها با انسان هایی که به «جمع شان» تعلق داشتند، دیدار می کردند. این دیدارها نه تنها جنبه آیینی داشت، بلکه نوعی ارتباط رازآلود میان انسان و نیروهای جادویی را بازتاب می داد—ارتباطی که گاه با رقص، درمان، یا انتقال دانش همراه بود. در ماه مارس، زمانی که طبیعت در حال بیدار شدن از خواب زمستانی است، چندین گروه از این پریان و همراهان انسانی شان گرد هم می آمدند. در این گردهمایی ها، موجودی با عنوان «شاهزاده» ظاهر می شد—رهبر یا راهنمایی که وظیفه اش هدایت پریان به سوی خیرخواهی و رفتار نیکو با انسان ها بود. این شاهزاده، نماد نظم و اخلاق در میان موجودات جادویی تلقی می شد و نقش او در حفظ تعادل میان دو جهان حیاتی بود. در میان این موجودات، گروهی خاص به نام «هفت پری» شناخته می شدند—اجتماعی از پریان قدرتمند که توانایی دگرگونی داشتند. آن ها می توانستند خود را به شکل گربه درآورند، نمادی از چابکی، رمزآلودگی و استقلال. اما قدرت آن ها فراتر از این بود: آن ها قادر بودند به موجوداتی تبدیل شوند که در افسانه ها با نام «آیدون» شناخته می شدند. آیدون ها، برخلاف چهره مهربان پریان،
موجوداتی خطرناک و مرگ آور بودند. در باور مردم، آیدون ها توانایی کشتن داشتند—نه صرفاً به عنوان نماد خشونت، بلکه به عنوان تجسمی از قدرتی که اگر از تعادل خارج شود، می تواند ویرانگر باشد. این روایت ها، در بستر فرهنگی سیسیل، بازتابی از ترس، احترام، و شیفتگی نسبت به نیروهای ناشناخته طبیعت بودند. آن ها مرز میان واقعیت و خیال، انسان و موجودات فراطبیعی، و خیر و شر را در قالب داستان هایی پیچیده و چندلایه ترسیم می کردند. در عین حال، همین افسانه ها در دوران محاکمات جادوگری، به ابزارهایی برای سرکوب و کنترل اجتماعی تبدیل شدند—جایی که ارتباط با پریان یا آیدون ها می توانست به اتهام جادوگری و مجازات های سنگین منجر شود. پری ها به راحتی می توانستند از انسان ها رنجیده شوند. در یک داستان، مردی که با پری ها ارتباطی نداشت و نمی توانست آنها را ببیند، پس از برخورد با یکی از پری ها که به موسیقی او گوش می داد، دچار کرامپ عضلانی دردناکی شد. داستان دیگر مربوط به چندین نفر است که در حالی که پری ها شبانه از خانه ای به خانه دیگر سفر می کردند، می خوردند و می نوشیدند و نوزادان شهر را در آغوش می گرفتند، مزاحم آنها شده بودند. در این مواقع، فرد
مورد نظر به یکی از افراد مرتبط با پری ها پول می داد تا میزبان شام در خانه های آنها باشد و در حالی که صاحبان خانه خواب بودند، با پری ها ملاقات کند. بین سال های ۱۵۷۹ تا ۱۶۵۱ تعدادی محاکمه جادوگری در سیسیل ثبت شده است. خلاصه های محاکمه که توسط دادگاه سیسیل به "دادگاه عالی" تفتیش عقاید اسپانیا در مادرید ارسال شده بود، در مجموع ۶۵ نفر را نشان می داد که هشت نفر از آنها مرد بودند و بسیاری از آنها به عنوان همدستان پری ها شناخته می شدند و به جرم جادوگری محاکمه شدند. دادگاه تفتیش عقاید آنها را به عنوان جادوگر محکوم کرد، اما اغلب این موارد را جدی نگرفت زیرا متهمان هرگز در اعترافات خود از شیطان نامی نبردند. دادگاه تفتیش عقاید گاهی اوقات جلسات با الف ها را به عنوان رویدادهایی شبیه به بزم جادوگران مرتبط می دانست، اما از آنجایی که مردم محلی عموماً دیدگاه مثبتی نسبت به این پدیده داشتند، دادگاه تفتیش عقاید این موضوع را پیگیری نکرد. متهمان گفتند که آنها به دلیل داشتن «خون شیرین» با پری ها مرتبط شده اند و در بیشتر موارد، به صورت غیرجسمانی به جلسات می روند و بدن واقعی خود را رها می کنند. این شبیه به مفهوم فرافکنی اثیری است و چی
زی بود که آنها با بناندانتی، یک گروه مرتبط که آنها نیز توسط دادگاه تفتیش عقاید مورد بررسی قرار گرفتند، مشترک داشتند. محاکمه جادوگران در سیسیل. در مقایسه با کشورهای هم جوار، محاکمات جادوگری در سیسیل از شدت و خشونت کمتری برخوردار بود. در اغلب موارد، متهمان نه به اعدام، بلکه به مجازات هایی چون زندان، تبعید یا حتی آزادی کامل محکوم می شدند. این رویکرد نسبتاً ملایم، سیسیل را از بسیاری از مناطق اروپا که در آن ها صدور حکم مرگ برای جادوگری امری رایج بود، متمایز می کرد و نشان دهنده تفاوت های فرهنگی، قضایی و اجتماعی در برخورد با پدیده جادوگری بود. با وجود این، در برخی پرونده ها، متهمان در اعترافات خود به مشارکت برخی اشراف زادگان در فعالیت های جادویی اشاره می کردند. این ادعاها، هرچند به ندرت پیگیری جدی می شدند، نشان دهنده آن بودند که باور به جادوگری صرفاً محدود به طبقات فرودست نبود و در میان نخبگان نیز ریشه داشت. با این حال، در عمل، بیشتر کسانی که در دادگاه های جادوگری محاکمه می شدند، از طبقات فقیر جامعه بودند—زنانی که در حاشیه زندگی می کردند، اغلب بی پناه، بی سواد، و در معرض اتهامات ناشی از خرافات، رقابت های محلی یا بحر
ان های اجتماعی. این زنان، که گاه به عنوان درمانگر، قابله، یا پیشگو شناخته می شدند، به راحتی هدف اتهامات جادوگری قرار می گرفتند. در جوامعی که مرز میان دانش سنتی و جادوگری مبهم بود، هرگونه رفتار غیرمعمول یا توانایی درمانی می توانست به عنوان نشانه ای از ارتباط با نیروهای شیطانی تعبیر شود. در نتیجه، بسیاری از این زنان قربانی ترس های جمعی، ساختارهای مردسالارانه، و نظام های قضایی ناعادلانه شدند. با این حال، ملایمت نسبی محاکمات در سیسیل، به ویژه در مقایسه با مناطقی چون آلمان، فرانسه یا سوئیس، نشان دهنده آن بود که در این جزیره، گرچه باور به جادوگری وجود داشت، اما نهادهای قضایی و مذهبی در برخورد با آن، رویکردی محتاطانه تر و کمتر خشونت آمیز اتخاذ کرده بودند. این تفاوت، بخشی از پیچیدگی های فرهنگی و تاریخی سیسیل را در مواجهه با پدیده جادوگری آشکار می سازد. متهمان ظاهراً بدون شکنجه شهادت های خود را به دادگاه تفتیش عقاید ارائه دادند. فولکلور پری ها در این دوران امری عادی بود و طبق گزارش ها، متهمان از اعمال خود شرمنده نبودند و برخی ممکن است متوجه نشده باشند که باورهایشان مورد نفرت کلیسای مسیحی قرار خواهد گرفت. به گفته برخی
از متهمان، پری ها دوست نداشتند دربارهٔ خدای مسیحی یا مریم مقدس صحبت کنند، اما با وجود این، خود متهمان این باور را مغایر با ارزش های مسیحیت نمی دانستند. در نهایت، دادگاه تفتیش عقاید علاقه زیادی به محاکمات پری های سیسیلی نشان نداد، در عوض تلاش کرد تا متهمان را وادار کند شهادت های آزادانه خود را تغییر دهند و آن را به سمت سبت سنتی جادوگران که شامل شیاطین و دیوها به جای پری ها می شد، هدایت کنند. در طول محاکمه ها، آنها در برخی موارد موفق شدند، اما به طور کلی، این باور دیرینه که پری ها موجودات خیرخواهی هستند، مدت ها پس از تفتیش عقاید در سیسیل باقی ماند. در سال ۱۶۳۰، زن داروساز ویسنسیا لا روزا به تبعید محکوم شد و دیگر حق نداشت هیچ حرفی دربارهٔ پری ها بزند. پس از محکومیتش، لا روزا به داستان سرایی دربارهٔ پری شخصی اش به نام مارتینیلو ادامه داد که او را به «بنونتو» برد، جایی که به او پزشکی آموخت. او دوباره دستگیر و تا آخر عمر از سیسیل تبعید شد. زن ماهیگیر پالرمو. زن ماهیگیر پالرمو، زنی ایتالیایی و گمنام بود که در سال ۱۵۸۸ توسط دادگاه تفتیش عقاید سیسیل در پالرمو، سیسیل، به جرم جادوگری محاکمه شد. او ادعا می کرد که با پری
ها ارتباط دارد و اعترافات او جزو اولین مواردی بود که ارتباط بین الف ها و انسان ها را در سیسیل توصیف می کرد. پرونده او جزو اولین محاکمه های متعدد جادوگری در سیسیل بود که با الف ها مرتبط بود و اعترافات او نمونه ای از چنین موارد مرتبط با الف ها بود. او به آنها گفت که وقتی ۸ ساله بوده، با گروهی از زنان سوار بر بز، به مزرعه ای وسیع در سرزمین اصلی پادشاهی ناپل به نام بنونتو پرواز کرده است، جایی که یک پسر نوجوان قرمز رنگ و یک زن زیبا روی تختی نشسته بودند. طبق اعترافات او، آنها پادشاه و ملکه نامیده می شدند. او گفت که رهبر زنانی که او را به آنجا برده بودند، که پرچمدار نامیده می شد، به او گفته است که اگر در مقابل پادشاه و ملکه الف ها زانو بزند و به آنها بیعت کند، آنها به او ثروت، زیبایی و مردان خوش قیافه می دهند که بتواند با آنها رابطه جنسی داشته باشد و او نباید خدا یا باکره مقدس را پرستش کند. پرچمدار همچنین اضافه کرد که نباید از مریم مقدس نامی ببرد، زیرا انجام این کار در حضور الف ها بی ادبی است. سپس زن ماهیگیر موافقت کرد که پادشاه را به عنوان یک خدا و ملکه را به عنوان یک الهه بپرستد و در کتابی حاوی نامه های زیادی که ت
وسط پرچم برای او نگه داشته می شد، سوگند وفاداری یاد کرد و جسم و روح خود را به این زوج الهی قول داد. پس از این، میزهایی با غذا چیده شد و همه خوردند، نوشیدند و با یکدیگر رابطه جنسی برقرار کردند. او همچنین ادعا کرد که در مدت کوتاهی با چندین مرد رابطه جنسی داشته است و پس از آن گزارش داد که گویی از خواب بیدار شده است. او ادعا کرد که قبل از اینکه کاهن به او بگوید که چنین چیزهایی کار شیطان است، از گناه بودن این کار آگاه نبوده است. او گفت که به هر حال به این کار ادامه داده است، زیرا او را بسیار خوشحال کرده است. او گفت که در برخی موارد، الف ها قبل از اینکه او برای شب بخوابد، او را آورده اند تا شوهر و فرزندانش متوجه چیزی نشوند. او ادعا کرد که تمام مدت بیدار بوده است. او همچنین اظهار داشت که پادشاه و ملکه به او دارو داده اند تا بیماران را درمان کند تا بتواند پول در بیاورد و فقر خود را کاهش دهد. پروتکل بیانیه. در پروتکل دادگاه تفتیش عقاید آمده است که چگونه زن ماهیگیر و دیگر زنان سوار بر بز در هوا پرواز کردند تا:سرزمینی به نام بنونتو که متعلق به پاپ است و در پادشاهی ناپل واقع شده است. یک مزرعه و در مرکز آن سکویی با دو صند
لی وجود داشت. روی یکی از آنها یک پسر نوجوان قرمز و روی دیگری یک زن زیبا قرار داشت که او را ملکه می نامیدند و آن مرد پادشاه بود. اولین باری که او به آنجا آمد - هشت ساله بود - «پرچمدار» و سایر زنان همراهش به او گفتند که باید زانو بزند و پادشاه و ملکه و هر آنچه را که آنها دستور می دهند بپرستد تا بتوانند به او کمک کنند و ثروت، زیبایی و مردان جوان برای عشق ورزیدن به او بدهند. و به او گفتند که خدا یا باکره مقدس را پرستش نکند. پرچمدار او را روی کتابی با حروف بزرگ قسم داد که آن دو نفر دیگر را بپرستد. پادشاه را گویی خدا و ملکه را گویی باکره مقدس است و خود را با جسم و روح به آنها سپرد… و پس از آنکه او آنها را پرستش کرد، میزها را درست کردند و خوردند و نوشیدند و پس از آن مردان در مدت زمان کوتاهی بارها با زنان و با او رابطه جنسی برقرار کردند. همه اینها برای او مثل یک خواب به نظر می رسید، زیرا وقتی از خواب بیدار شد، این کار را در رختخوابش انجام داد، برهنه انگار که برای استراحت رفته بود. اما گاهی اوقات قبل از اینکه به رختخواب برود، او را صدا می زدند تا شوهر و فرزندانش متوجه نشوند، و بدون اینکه قبلاً بخوابد (تا جایی که می تو
انست بگوید)، آنجا را ترک می کرد و کاملاً پوشیده می رسید. او همچنین ادعا کرد که در آن زمان متوجه نشده بود که این کار گناه است، قبل از اینکه اعتراف کننده اش چشمانش را باز کند و به او بگوید که این شیطان است و او اجازه ندارد بیشتر از این این کار را انجام دهد، اما او همچنان تا دو ماه پیش به این کار ادامه داد. و او با شادی و لذتی که از آن دریافت کرد، آنجا را ترک کرد… و به این دلیل که (پادشاه و ملکه) به او وسیله ای برای درمان بیماران دادند تا بتواند مقداری پول به دست آورد، زیرا او همیشه فقیر بود.پس از این اظهارات آزادانه، دادگاه تفتیش عقاید از او بازجویی کرد و سوالاتی از او پرسید. رویکرد دادگاه تفتیش عقاید این بود که پری ها وجود ندارند، بلکه بقایای خرافات بت پرستی هستند که باید ریشه کن شوند و جدی گرفته نشوند؛ بنابراین، وقایعی که او توصیف کرد یا باید یک رؤیا بوده باشند، که در این صورت می توانستند داستان او در مورد پری ها را بپذیرند، یا اگر اتفاق افتاده باشد، باید سبت یک جادوگر بوده باشد؛ بنابراین، آنها از او سوالاتی پرسیدند تا او وقایع را به عنوان یک رؤیا یا واقعیت شناسایی کند. اگر اولی بود، او آزاد می شد و اگر دومی
بود، او یک جادوگر می شد. با این حال، زن ماهیگیر این بازجویی از سوالات را با موفقیت پشت سر گذاشت: پروتکل ها بیان می کنند که در نهایت، او به این نتیجه رسید که «به نظر می رسد همه اینها در یک رویا اتفاق افتاده است» و «تا جایی که او می توانست موضوع را تخمین بزند»، واقعاً همه اینها فقط یک رؤیا بوده است.
ارمیا ۱۳ () سیزدهمین فصل از کتاب ارمیا در کتاب مقدس عبری یا عهد عتیق از مسیحی کتاب مقدس است. این کتاب شامل پیشگویی هایی است که به پیامبر ارمیا نسبت داده شده است و یکی از نوئیم است. متن. متن اصلی به زبان عبری نوشته شده است. این فصل به ۲۷ آیه تقسیم شده است.
جان گیل (; – ) واعظ (دینی)، و الهی دان اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود. اوایل زندگی. در حدود ۱۲ سالگی، جان گیل موعظه ای از کشیش خود، ویلیام والیس، در مورد متن «و خداوند خدا آدم را ندا داد و به او گفت، کجایی؟» شنید ). این پیام با گیل ماند و در نهایت منجر به گرویدن او شد. تا هفت سال بعد، او غسل تعمید نشد.
تاریخ آتن، سرگذشت یکی از مشهورترین و تأثیرگذارترین دولت شهرهای جهان است که از دوران باستان تا به امروز امتداد دارد. این شهر که اغلب به عنوان «گهواره تمدن غرب» و «زادگاه دموکراسی» شناخته می شود، صحنه ظهور ایده های بزرگ در فلسفه، هنر، و سیاست بود. با این حال، تاریخ آتن روایتی پیچیده از نوآوری های اجتماعی، شکوه امپریالیستی، و درگیری های خونین است؛ داستانی که در آن مفاهیم آزادی و دموکراسی اغلب در کنار برده داری و انحصارطلبی قدرت وجود داشت. دوران اسطوره ای و پیشاتاریخ. پیش از آنکه تاریخ نگاران قلم به دست بگیرند، اسطوره ها داستان آتن را روایت می کردند. بر اساس این روایات، شهر توسط شاهان اسطوره ای همچون تسئوس، که مینوتور را شکست داد، پایه گذاری و متحد شد. رقابت میان آتنا و پوسایدون بر سر حامی شهر بودن نیز یکی از مشهورترین افسانه هاست که در نهایت با هدیه درخت زیتون از سوی آتنا، به نفع او تمام شد. این داستان ها، بیش از آنکه واقعیت تاریخی باشند، ابزاری برای ساخت هویت جمعی و توجیه برتری آتن بر دیگر شهرها بودند. شواهد باستان شناسی نشان می دهد که تپه آکروپولیس از دوران نوسنگی مسکونی بوده و در عصر تمدن میسنی (حدود ۱۶۰۰–۱۱۰