Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
۲۳ او گرفته شده است. در مقایسه با پرتره مراسم تحلیفش، حالت چهره ترامپ ملایم تر است، شانه هایش ریلکس تر و احساساتش ملایم تر است. توروک گفت که این عکس در «اتاقی نسبتاً تاریک» با «یک سافت باکس عظیم بالای سر» و «رگه ای از نور خورشید از غروب آفتاب بر فراز شانه راست [ترامپ]» برای ایجاد «نورپردازی سینمایی» گرفته شده است. ترامپ مستقیماً در مرکز پرتره قرار دارد و سرش کمی به جلو خم شده است. لنز دوربین نسبت به سایر پرتره های ریاست جمهوری به ترامپ بسیار نزدیک تر است؛ او حدود سه چهارم قاب را اشغال می کند و برش پرتره بسیار زیاد است. نورپردازی گرم تر از پرتره مراسم تحلیف ترامپ است، و پف زیر چشمانش به دلیل نورپردازی رو به جلو قابل مشاهده است. این پرتره کنتراست بالایی دارد، و ترامپ با سایه هایی که تقریباً نیمی از صورتش را پوشانده اند، برجسته شده است، روی گونه، گوش و شانه راست او. لبه های عکس با فوکوس نرم پوشانده شده اند، پیراهن و کراوات ترامپ را تار می کنند در حالی که صورت و موهایش در فوکوس واضح هستند. پذیرش. فارگو گفت لحن پرتره «تهدیدآمیز» بود، اما «در مقایسه با [پرتره افتتاحیه] حال و هوای سوژه در واقع روشن تر شده است.» اسنل
ینگ گفت که این پرتره «حتی شوم تر» از پرتره افتتاحیه ترامپ است، در حالی که بندیکت اسمیت از "[[دیلی تلگراف]]" گفت که این «تلاشی آشکار [از سوی ترامپ] برای کمتر تهدیدآمیز به نظر رسیدن است.» فارگو گفت که این پرتره «یک ناهماهنگی لحنی کلاسیک ترامپی را نشان می دهد» - که «ناراحتی» از ترکیب آن ناشی می شود، اما «تصویری عجیب از قدرت» از سرپیچی آن از «سلیقه نخبگان سنتی» است. او محیط آن را «به اندازه اتاق هیئت مدیره "[[کارآموز (برنامه تلویزیونی)|کارآموز]]"، سایه دار و نمایشی» توصیف کرد. فارگو نوشت: «صرف نظر از تکنیک های واقعی مورد استفاده برای تولید آن، این عکس نشانه های متعددی از [[اثر هنری با هوش مصنوعی|تصاویر هوش مصنوعی]] را به نمایش می گذارد: ترکیب بندی متقارن، جزئیات مبهم، تاری در لبه ها و عمق میدان کم. اگر نشانه های زیبایی شناختی دوره اول ترامپ از تلویزیون آمده بود، این دولت دوم تصاویر خود را بیشتر از [[سیلیکون ولی]] الهام گرفته است… از این نظر، این پرتره کمتر بازگشتی به زرق و برق قدیمی دهه ۱۹۸۰ است تا بازتابی از ابرتولید دهه ۲۰۲۰: اثری از یک دنیای جدید و شجاع که در آن تصاویر همیشه می توانند بازسازی شوند و حتی ریاست
جمهوری هیچ تاریخی ندارد.» پل استایتی، استاد هنرهای زیبا در کالج مونت هولیوک، گفت که نبود پرچم آمریکا در پرتره، عکس را «شخصی تر» می کند و حذف «تمام ارجاعات به محیط کاخ سفید» او را «به این فکر انداخت که آیا این نشان می دهد که ترامپ دقیقاً یک صاحب منصب نیست، یا صرفاً به عنوان نماینده فعلی ایالات متحده دیده نمی شود.» اسنلینگ گفت که نبود پرچم آمریکا نشان می دهد که «آخرین نشان عرف نیز کنار گذاشته شده است» و گفت که پرتره «به نظر می رسد می گوید ترامپ ستاره است و ایالات متحده صرفاً صحنه است.»
«مثل تو» ترانه ای از رپر آمریکایی بو وو به همراهٔ خواننده سی یرا می باشد. این ترانه توسط جرمین دوپری، جرون آلستون، جانتی آستین نوشته شده و تهیه کنندگی آن را دوپری و برایان-مایکل کاکس برای چهارمین آلبوم بو وو با نام "تحت تعقیب" (۲۰۰۵) بر عهده داشته اند. در این قطعه آکورد صفحه کلیدی از ترانهٔ «باز دارم ترکت می کنم» اثر نیو ادیتیشن به کار رفته که جرون آلستون، ریکی بل و رالف ترسوانت آن را نوشته اند. «مثل تو» در ۱۲ ژوئیهٔ سال ۲۰۰۵ به عنوان دومین تک آهنگ از آلبوم منتشر گردید و رتبهٔ نخست جدول ترانه های داغ آراندبی/هیپ-هاپ "بیلبورد" را از آن خود ساخت و در جدول "بیلبورد" هات ۱۰۰ نیز مقام سوم را کسب نمود؛ این موفقیت دومین حضور بو وو در میان ۱۰ ترانهٔ برتر این جدول و پنجمین حضور سی یرا در همان جدول بود. این ترانه همچنین کشورهای دیگری نظیر ایرلند، آلمان و بریتانیا جزو ۴۰ ترانهٔ برتر قرار گرفت. تا امروز «مثل تو» همچنان پرفروش ترین و موفق ترین اثر بو وو در جدول ها باقی مانده است. اجرای زنده. بو وو و سی یرا «مثل تو» را جشنوارهٔ جوایز موسیقی آمریکا ۲۰۰۵ در ۲۲ نوامبر سال ۲۰۰۵ اجرا کردند. این اجرا بخشی از یک مدلی از ترانه ها
بود که شامل «او» از اوماریون و «بذار هواتو داشته باشم» از بو وو نیز می شد.
خاندان اسپینولا () یک خانواده اشرافی برجسته جنوا بود که نقش رهبری در جمهوری جنوا ایفا کردند. نفوذ آنها در قرن های سیزدهم و چهاردهم به اوج خود رسید. اسپینولاها، رهبران گیبلین های جنوایی (به همراه دوریا) در قرن سیزدهم، یکی از به اصطلاح «تیره های کواتور» بودند، یعنی چهار خانوادهٔ مسلط جنوا در قرن سیزدهم و آغاز قرن چهاردهم (اسپینولا، دوریا، فیشی و گریمالدی). هنگامی که هژمونی «مردم» در جمهوری (بوکانگرا، آدورنو، فرگوسو و غیره) آغاز شد، آنها با وجود تأیید سلطهٔ فئودالی خود در مناطق داخلی لیگوریا، همراه با فرماندهی نظامی، دیپلماسی و امور بین الملل، به ویژه خدمات مالی و نظامی به نفع چندین پادشاهی اروپایی، از بالاترین مناصب قضایی کنار گذاشته شدند. در طول اصلاحات اشرافی جمهوری به رهبری آندره آ دوریا در سال ۱۵۲۸، خانواده اسپینولا اولین اشراف را تشکیل دادند و خود را به عنوان خاندانی که بیشترین دوج (۱۲) و سناتور (۱۲۷) و همچنین کاردینال (۱۳) و بسیاری دیگر از اسقف ها را به جمهوری اهدا کرد، تثبیت کردند. این خانواده به لطف قدرت سیاسی، فئودالی، نظامی، اقتصادی و اجتماعی خود، خود را به عنوان یکی از معتبرترین خانواده ها در اروپا ت
ثبیت کردند و عناوین مختلفی، برخی از آنها از مقام شاهزاده ای و دوکی، و پیوند خود با خاندان ها و حاکمان مهم، از جمله پالئولوگی های قسطنطنیه، آلرامیچی های سالوتزو، فیناله، گریمالدی های موناکو و بسیاری دیگر را به دست آوردند. ریشه ها. این خانواده که ثروت خود را بر تجارت (یعنی تجارت کالا)، امور مالی و تملک زمین بنا نهاده بود، ریشه های خود را به گویدو و اوبرتو، پسران گویدو و نوه های بلو بوزومی، می رساند. در مورد ریشه این نام، آنجلو ماریا اسکورزا در اثر خود به نام خانواده اشرافی جنوا، سه روایت اصلی را گزارش می دهد: زیرا این دو برادر خاری از تاج عیسی مسیح را از شرق به جنوا آوردند؛ زیرا آنها اربابان مونته اسپینولا در مارکیزات وارسی بودند. زیرا این دو برادر حرفه بشکه سازی داشتند. یک شاعر ناشناس خار بشکه ای سنتی نشان خانواده اسپینولا را به خار گل رز با یک دوبیتی مرثیه لاتین زیبا که در کتیبه قبر اختصاص داده شده به جنتلمن جیووانی باتیستا اسپینولا (۱۵۸۴–۱۶۲۴) درج شده بود، تبدیل کرد که هنوز در کلیسای دانشگاهی سانتا ماریا آسونتا قابل مشاهده است. اعضای برجسته. گیدو اسپینولا یکی از اولین اعضای مهم خانواده بود. او در سال ۱۱۰۲ به
عنوان کنسول جنوا خدمت کرد. این خانواده که ثروت خود را از تجارت، امور مالی و خرید زمین به دست آورده بود، از گویدو و اوبرتو، نوه های بلو بوزومی، سرچشمه می گیرد. اسپینولای بعدی که پس از گویدو به شهرت رسید، اوبرتو بود. در ماه مه ۱۲۶۲، او با اوبرتو دوریا متحد شد تا کاپیتان خارجی مردم جنوا، گوگلیلمو بوکانگرا، را از قدرت برکنار کرده و دولت را اصلاح کند. آنها او را با دو کاپیتان مردم جایگزین کردند که به مدت ۲۲ سال، تحت نظر اوبرتو اسپینولا و اوبرتو دوریا انتخاب شدند. مدت زمانی که اوبرتو اسپینولا به عنوان کاپیتان مردم باقی ماند، مشخص نیست. با این حال، پسرش کورادو اسپینولا دریاسالار برجسته ای در جنگ جنوا با پیزا بود. در سال ۱۲۶۶، اوبرتو ناوگان جنوا را در پیروزی علیه ونیزی ها رهبری کرد. سپس، در سال ۱۲۷۰، آنها خانواده های فیسکی و گریمالدی را تبعید کردند. در حدود سال ۱۲۸۹، کورادو اسپینولا به جای پدرش، اوبرتو، کاپیتان مردم شد. در سال ۱۳۰۱، کورادو اسپینولا از سمت کاپیتان مردم استعفا داد، همان طور که لامبا دوریا نیز استعفا داد. مرحله بعدی دخالت اسپینولا از طریق اوپیچینو اسپینولا اتفاق افتاد. گالئوتو اسپینولا در سال ۱۳۳۵ به ه
مراه رافائله دوریا به عنوان کاپیتان مردم منصوب شد. آنها قدرت رابرت ناپل را در جنوا سرنگون کردند. در سال ۱۴۳۵، فرانچسکو اسپینولا در محاصره گائتا در طول جنگ بر سر کنترل ناپل موفق بود. اندکی پس از آن، فرانچسکو شورشی را رهبری کرد که به حکومت دولت مستقر در میلان بر جنوا پایان داد. ژنرال بزرگ ایتالیایی-اسپانیایی، آمبروجو اسپینولا، که از سال ۱۶۰۳ تا ۱۶۲۹ به عنوان کاپیتان-ژنرال ارتش فلاندر خدمت می کرد، نیز عضوی از این خانواده بود.
ماتریس سیستم رزنبراک (به انگلیسی: Rosenbrock system matrix) در ریاضیات کاربردی، برای یک سیستم خطی تغییرناپذیر با زمان (LTI)، نمایشی مفید است که بین نمایش فضای حالت و فرم ماتریس تابع تبدیل ارتباط برقرار می کند. این ماتریس در سال ۱۹۶۷ توسط هوارد اچ. رزنبراک پیشنهاد شد. تعریف. سیستم دینامیکی زیر را در نظر بگیرید: ماتریس سیستم رزنبراک به صورت زیر داده می شود: در کار اصلی رزنبراک، ماتریس ثابت formula_4 می تواند یک چندجمله ای بر حسب formula_5 باشد. تابع تبدیل بین ورودی formula_6 و خروجی formula_7 از طریق رابطه زیر به دست می آید: که در آن formula_9 ستون formula_6-ام ماتریس formula_11 و formula_12 سطر formula_7-ام ماتریس formula_14 است. رزنبراک بر اساس این نمایش، نسخه خود از آزمون PBH را توسعه داد. فرم کوتاه. برای اهداف محاسباتی، یک فرم کوتاه از ماتریس سیستم رزنبراک مناسب تر است و به صورت زیر داده می شود: فرم کوتاه ماتریس سیستم رزنبراک به طور گسترده در روش های کنترل اچ-اینفینیتی استفاده شده است، جایی که به آن فرم بسته بندی شده (packed form) نیز گفته می شود؛ برای مثال به دستور pck در متلب مراجعه کنید. تفسیری از ماتریس
سیستم رزنبراک به عنوان یک تبدیل کسری خطی را می توان در این منبع یافت. یکی از اولین کاربردهای فرم رزنبراک، توسعه یک روش محاسباتی کارآمد برای تجزیه کالمن بود که بر اساس روش عنصر محوری (pivot element method) کار می کند. گونه ای از روش رزنبراک در دستور minreal در متلب و گنو اکتاو پیاده سازی شده است.
در نظریه سامانه های کنترل و شاخه های مختلف مهندسی، ماتریس تابع تبدیل (به انگلیسی: Transfer function matrix) یا به اختصار ماتریس تبدیل، تعمیمی از تابع تبدیل در سامانه های تک ورودی تک خروجی (SISO) به سامانه های چندورودی چندخروجی (MIMO) است. این ماتریس، خروجی های یک سامانه را به ورودی های آن مرتبط می کند. این ساختار به ویژه برای سامانه های خطی تغییرناپذیر با زمان (LTI) مفید است، زیرا می توان آن را بر حسب صفحه s بیان کرد. در برخی سامانه ها، به ویژه آن هایی که کاملاً از اجزای غیرفعال (Passive) تشکیل شده اند، تشخیص اینکه کدام متغیرها ورودی و کدام خروجی هستند، می تواند مبهم باشد. در مهندسی برق، یک رویکرد رایج این است که تمام متغیرهای ولتاژ در یک طرف و تمام متغیرهای جریان در طرف دیگر جمع آوری شوند، صرف نظر از اینکه کدام یک ورودی یا خروجی است. این کار منجر به این می شود که تمام درایه های ماتریس تبدیل، واحد امپدانس الکتریکی داشته باشند. مفهوم امپدانس (و در نتیجه ماتریس های امپدانس) از طریق قیاس به سایر حوزه های انرژی، به ویژه مکانیک و آکوستیک، نیز راه یافته است. بسیاری از سامانه های کنترل، چندین حوزه انرژی مختلف را در
بر می گیرند. این امر نیازمند ماتریس های تبدیلی با درایه هایی با واحدهای ترکیبی است. این ماتریس ها هم برای توصیف مبدل هایی که بین حوزه های مختلف ارتباط برقرار می کنند و هم برای توصیف کل سامانه ضروری هستند. اگر قرار باشد ماتریس به درستی جریان انرژی را در سامانه مدل سازی کند، باید متغیرهای سازگار برای این کار انتخاب شوند. کلیات. یک سامانه MIMO با خروجی و ورودی توسط یک ماتریس نمایش داده می شود. هر درایه در این ماتریس به شکل یک تابع تبدیل است که یک خروجی را به یک ورودی مرتبط می کند. برای مثال، برای یک سامانه سه ورودی و دوخروجی، می توان نوشت: که در آن ورودی ها، خروجی ها و توابع تبدیل هستند. این رابطه را می توان به صورت خلاصه تر با نمادگذاری عملگر ماتریسی نوشت: که در آن یک بردار ستونی از خروجی ها، یک ماتریس از توابع تبدیل و یک بردار ستونی از ورودی ها است. در بسیاری از موارد، سامانه مورد نظر یک سامانه خطی تغییرناپذیر با زمان (LTI) است. در چنین مواردی، راحت تر است که ماتریس تبدیل بر حسب تبدیل لاپلاس (در مورد متغیرهای زمان پیوسته) یا تبدیل زد (در مورد متغیرهای زمان گسسته) بیان شود. این موضوع را می توان به صورت زیر نشان
داد: این نمادگذاری نشان می دهد که متغیرها و ماتریس بر حسب (متغیر فرکانس مختلط در صفحه اس) تعریف شده اند، نه زمان. فرض می شود تمام مثال های این مقاله به این شکل هستند. برای سامانه های زمان گسسته، با از تبدیل زد جایگزین می شود، اما این تغییری در تحلیل های بعدی ایجاد نمی کند. این ماتریس زمانی بسیار مفید است که یک ماتریس گویای سره باشد، یعنی تمام درایه های آن تابع گویای سره باشند. در این حالت، می توان از نمایش فضای حالت استفاده کرد. در مهندسی سامانه ها، ماتریس تبدیل کلی سامانه به دو بخش تجزیه می شود: که نماینده سامانه تحت کنترل است و که نماینده سامانه کنترل است. ورودی های شامل ورودی های سامانه اصلی و خروجی های است. خروجی های نیز ورودی های سامانه را تشکیل می دهند. سامانه های الکتریکی. در سامانه های الکتریکی، اغلب تمایز بین متغیرهای ورودی و خروجی مبهم است. بسته به شرایط و دیدگاه، هر کدام می توانند ورودی یا خروجی باشند. در چنین مواردی، مفهوم پورت (مکانی که انرژی از یک سامانه به سامانه دیگر منتقل می شود) می تواند مفیدتر از ورودی و خروجی باشد. مرسوم است که برای هر پورت ()، دو متغیر تعریف شود: ولتاژ دو سر آن () و جریا
ن ورودی به آن (). برای مثال، ماتریس تبدیل یک شبکه دو دهانه را می توان به صورت زیر تعریف کرد: که در آن ، پارامترهای امپدانس یا پارامترهای-z نامیده می شوند. این نام گذاری به این دلیل است که این پارامترها واحد امپدانس الکتریکی دارند و جریان های پورت را به ولتاژ پورت مرتبط می کنند. پارامترهای-z تنها راه تعریف ماتریس تبدیل برای شبکه های دو دهانه نیستند. شش ماتریس پایه وجود دارد که ولتاژها و جریان ها را به هم مرتبط می کنند و هر کدام برای توپولوژی های خاصی از شبکه مزایایی دارند. با این حال، تنها دو مورد از این ماتریس ها را می توان به تعداد دلخواه پورت تعمیم داد: پارامترهای-z و معکوس آن، یعنی پارامترهای ادمیتانس یا پارامترهای-y. برای درک رابطه بین ولتاژها و جریان های پورت با ورودی ها و خروجی ها، مدار ساده تقسیم کننده ولتاژ را در نظر بگیرید. اگر فقط بخواهیم ولتاژ خروجی () ناشی از اعمال ولتاژ ورودی () را در نظر بگیریم، تابع تبدیل به صورت زیر خواهد بود: این را می توان به عنوان حالت بدیهی یک ماتریس تبدیل ۱×۱ در نظر گرفت. این عبارت، ولتاژ خروجی را در صورتی که جریانی از پورت ۲ خارج نشود، به درستی پیش بینی می کند، اما با اف
زایش بار، دقت آن کاهش می یابد. اگر بخواهیم از این مدار به صورت معکوس استفاده کنیم (یعنی با اعمال ولتاژ به پورت ۲، ولتاژ پورت ۱ را محاسبه کنیم)، این عبارت حتی بدون بار در پورت ۱ نتیجه کاملاً اشتباهی می دهد. این رابطه ولتاژی بزرگ تر از ولتاژ اعمال شده در پورت ۲ پیش بینی می کند که در یک مدار مقاومتی خالص غیرممکن است. برای پیش بینی صحیح رفتار مدار، باید جریان های ورودی و خروجی پورت ها را نیز در نظر گرفت، کاری که ماتریس تبدیل انجام می دهد. ماتریس امپدانس برای مدار تقسیم کننده ولتاژ به صورت زیر است: این ماتریس رفتار مدار را در تمام شرایط ورودی و خروجی به طور کامل توصیف می کند. در فرکانس های مایکروویو، استفاده عملی از ماتریس های تبدیل مبتنی بر ولتاژ و جریان پورت ها راحت نیست. اندازه گیری مستقیم ولتاژ دشوار و اندازه گیری جریان تقریباً غیرممکن است. همچنین، شرایط مدار باز و اتصال کوتاهی که برای اندازه گیری پارامترها لازم است، با دقت کافی قابل دستیابی نیستند. در پیاده سازی های موج بر، مفاهیم ولتاژ و جریان مدار کاملاً بی معنا هستند. در عوض، از ماتریس های تبدیلی استفاده می شود که از متغیرهای متفاوتی بهره می برند. این متغی
رها، توان های ورودی به پورت و بازتاب شده از آن هستند که در فناوری خط انتقال به راحتی قابل اندازه گیری اند. شناخته شده ترین و پرکاربردترین این پارامترها، پارامترهای پراکندگی یا پارامترهای-S هستند. سامانه های مکانیکی و دیگر سامانه ها. مفهوم امپدانس مکانیکی را می توان از طریق قیاس مکانیکی-الکتریکی به حوزه های مکانیکی و دیگر حوزه ها تعمیم داد. بنابراین، پارامترهای امپدانس و دیگر پارامترهای شبکه های دو-پورت را می توان به حوزه مکانیکی نیز گسترش داد. برای این کار، یک متغیر تلاش و یک متغیر جریان به ترتیب به عنوان معادل ولتاژ و جریان در نظر گرفته می شوند. برای سامانه های مکانیکی انتقالی، این متغیرها به ترتیب نیرو و سرعت هستند. بیان رفتار یک جزء مکانیکی به عنوان یک دو-پورت یا چند-پورت با ماتریس تبدیل مفید است، زیرا مانند مدارهای الکتریکی، این جزء نیز می تواند به صورت معکوس عمل کند و رفتار آن به بارهای ورودی و خروجی وابسته است. برای مثال، یک چرخ دنده اغلب به سادگی با نسبت دنده خود (یک تابع تبدیل SISO) مشخص می شود. اما محور خروجی جعبه دنده را می توان چرخاند تا محور ورودی را بچرخاند، که این امر نیازمند تحلیل MIMO است. در
این مثال، متغیرهای تلاش و جریان به ترتیب گشتاور () و سرعت زاویه ای () هستند. ماتریس تبدیل بر حسب پارامترهای-z به شکل زیر خواهد بود: با این حال، پارامترهای-z لزوماً راحت ترین راه برای توصیف چرخ دنده ها نیستند. یک چرخ دنده معادل یک ترانسفورماتور الکتریکی است و پارامترهای هیبریدی (h-parameters) ترانسفورماتورها را بهتر توصیف می کنند، زیرا مستقیماً شامل نسبت دورها (معادل نسبت دنده ها) هستند. ماتریس تبدیل جعبه دنده در قالب پارامترهای-h به صورت زیر است: که در آن: برای یک چرخ دنده ایده آل بدون تلفات (اصطکاک، تغییر شکل و غیره)، این ماتریس به صورت زیر ساده می شود: که در آن نسبت دنده است. مبدل ها و عملگرها. در سامانه ای که از چندین حوزه انرژی تشکیل شده است، به ماتریس های تبدیلی نیاز است که بتوانند اجزایی با پورت هایی در حوزه های مختلف را مدیریت کنند. در رباتیک و مکاترونیک، عملگرها ضروری هستند. این اجزا معمولاً شامل یک مبدل هستند که به عنوان مثال، سیگنال های سامانه کنترل در حوزه الکتریکی را به حرکت در حوزه مکانیکی تبدیل می کنند. سامانه کنترل همچنین به حسگرهایی نیاز دارد که حرکت را تشخیص داده و از طریق یک مبدل دیگر آن را
به حوزه الکتریکی بازگردانند تا حرکت بتواند از طریق یک حلقه بازخورد به درستی کنترل شود. یک مثال ساده، یک عملگر الکترومکانیکی است که توسط یک کنترل کننده الکترونیکی هدایت می شود. این سامانه به یک مبدل با یک پورت ورودی در حوزه الکتریکی و یک پورت خروجی در حوزه مکانیکی نیاز دارد. این را می توان به سادگی با یک تابع تبدیل SISO نمایش داد، اما به دلایلی که قبلاً ذکر شد، نمایش دقیق تر با یک ماتریس تبدیل دو-ورودی و دو-خروجی MIMO به دست می آید. این ماتریس در قالب پارامترهای-z به شکل زیر است: که در آن نیروی اعمال شده به عملگر و سرعت حاصل از عملگر است. پارامترهای امپدانس در اینجا ترکیبی از واحدها هستند: یک امپدانس الکتریکی، یک امپدانس مکانیکی و دو پارامتر دیگر ترانس امپدانس با واحدهای ترکیبی هستند. سامانه های آکوستیک. سامانه های آکوستیکی زیرمجموعه ای از دینامیک سیالات هستند و در هر دو زمینه، متغیرهای اصلی ورودی و خروجی، فشار () و دبی حجمی () هستند، مگر در مواردی که صدا از طریق اجزای جامد عبور می کند. در حالت دوم، متغیرهای اصلی مکانیک، یعنی نیرو و سرعت، مناسب تر هستند. یک نمونه از یک جزء آکوستیکی دو-پورت، یک فیلتر مانند صداخ
فه کن در سامانه اگزوز است. نمایش ماتریس تبدیل آن ممکن است به شکل زیر باشد: در اینجا، پارامترهای انتقال یا پارامترهای ABCD هستند. این جزء را می توان به همان راحتی با پارامترهای-z توصیف کرد، اما پارامترهای انتقال مزیت ریاضیاتی دارند، زمانی که با سامانه ای از دو-پورت های متصل به صورت آبشاری (خروجی یکی به ورودی دیگری) سروکار داریم. در چنین مواردی، پارامترهای انتقال کلی به سادگی با ضرب ماتریسی ماتریس های پارامتر انتقال اجزای تشکیل دهنده به دست می آیند. متغیرهای سازگار. هنگام کار با متغیرهای ترکیبی از حوزه های انرژی مختلف، باید در نظر گرفت که کدام متغیرها را می توان معادل یکدیگر دانست. این انتخاب به هدف تحلیل بستگی دارد. اگر هدف، مدل سازی صحیح جریان انرژی در سراسر سامانه باشد، یک جفت متغیر که حاصل ضربشان توان است (متغیرهای مزدوج توان) در یک حوزه انرژی، باید به متغیرهای مزدوج توان در حوزه های دیگر نگاشت شوند. متغیرهای مزدوج توان منحصر به فرد نیستند، بنابراین باید دقت کرد که از یک نگاشت یکسان در سراسر سامانه استفاده شود. یک نگاشت رایج (که در برخی از مثال های این مقاله استفاده شده) متغیرهای تلاش (متغیرهایی که یک عمل ر
ا آغاز می کنند) از هر حوزه را با هم و متغیرهای جریان (متغیرهایی که ویژگی یک عمل هستند) را با هم نگاشت می کند. هر جفت متغیر تلاش و جریان، مزدوج توان است. این سامانه به عنوان قیاس امپدانسی شناخته می شود، زیرا نسبت متغیر تلاش به جریان در هر حوزه، معادل امپدانس الکتریکی است. دو سامانه مزدوج توان دیگر نیز وجود دارند که بر اساس همین متغیرها عمل می کنند. قیاس حرکتی (Mobility analogy) نیروی مکانیکی را به جای ولتاژ، به جریان الکتریکی نگاشت می کند. این قیاس به طور گسترده توسط طراحان فیلترهای مکانیکی و همچنین در الکترونیک صوتی استفاده می شود. مزیت این نگاشت، حفظ توپولوژی های شبکه در حوزه های مختلف است، اما نگاشت امپدانس ها را حفظ نمی کند. قیاس ترنت، متغیرهای مزدوج توان را به دو دسته متغیرهای "عرضی" (across) و "گذری" (through) طبقه بندی می کند. این قیاس تا حد زیادی مشابه قیاس حرکتی است، مگر در حوزه جریان سیالات (شامل آکوستیک) که در آن فشار معادل ولتاژ در نظر گرفته می شود. برخی قیاس های رایج وجود دارند که از جفت های مزدوج توان استفاده نمی کنند. برای حسگرها، مدل سازی صحیح جریان انرژی ممکن است چندان مهم نباشد. حسگرها اغلب م
قادیر بسیار کمی از انرژی را از سامانه استخراج می کنند. انتخاب متغیرهایی که اندازه گیری آن ها راحت است، به ویژه متغیرهایی که حسگر در حال اندازه گیری آن هاست، ممکن است مفیدتر باشد. برای مثال، در قیاس مقاومت حرارتی، مقاومت حرارتی معادل مقاومت الکتریکی در نظر گرفته می شود که در نتیجه، اختلاف دما و توان حرارتی به ترتیب به ولتاژ و جریان نگاشت می شوند. مزدوج توان اختلاف دما، توان حرارتی نیست، بلکه نرخ جریان آنتروپی است که مستقیماً قابل اندازه گیری نیست. تاریخچه. نمایش ماتریسی معادلات جبری خطی از مدت ها پیش شناخته شده بود. آنری پوانکاره در سال ۱۹۰۷ اولین کسی بود که یک مبدل را به عنوان یک جفت از چنین معادلاتی توصیف کرد که متغیرهای الکتریکی (ولتاژ و جریان) را به متغیرهای مکانیکی (نیرو و سرعت) مرتبط می کردند. وگل در سال ۱۹۲۱ اولین کسی بود که این معادلات را بر حسب امپدانس مکانیکی و همچنین امپدانس الکتریکی بیان کرد. اولین استفاده از ماتریس های تبدیل برای نمایش یک سامانه کنترل MIMO توسط بوکسنبوم و هود در سال ۱۹۵۰ انجام شد، اما تنها برای مورد خاص موتورهای توربین گازی که آن ها برای NACA مطالعه می کردند. کروکشنک در سال ۱۹۵۵ پ
ایه ای محکم تر برای این روش فراهم کرد، اما بدون کلیت کامل. کاوانا در سال ۱۹۵۶ اولین تحلیل کاملاً عمومی را ارائه داد، رابطه ماتریسی بین سامانه و کنترل را برقرار کرد و معیارهایی برای تحقق پذیری یک سامانه کنترل که بتواند رفتار مشخصی را در سامانه تحت کنترل ایجاد کند، ارائه داد.
لورین چو (؛ زادهٔ ۱۹۴۸) یک دانشگاهی و بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا است. او استاد برجسته مطالعات آسیایی آمریکایی در دانشگاه ایالتی سان فرانسیسکو است. وی در دههٔ ۱۹۸۰ در دو فیلم از وین وانگ نقش آفرینی کرد که هر دو در سان فرانسیسکو فیلم برداری شدند.
یوهانس آدام فردیناند آلویس یوزف ماریا مارکو داویانو پیوس (متولد ۱۴ فوریه ۱۹۴۵) پادشاهی لیختن اشتاین|شاهزاده لیختن اشتاین است که از ۱۹۸۹ حکومت می کند. او فرزند فرانتس یوزف دوم و جورجینا فون ویلچک است و عناوین دوک تروپاو، یگرندورف و کنت ریتبرگ را دارد. در دوران او، همه پرسی ۲۰۰۳ اختیارات شاهزاده را افزایش داد و از ۲۰۰۴ وظایف روزمره را به پسرش، شاهزاده آلویس، به عنوان نایب السلطنه واگذار کرد. زندگی شخصی. یوهانس آدام در ۳۰ ژوئیه ۱۹۶۷ با کنتس ماری کینسکی ازدواج کرد و چهار فرزند و پانزده نوه دارد: آلویس (ولیعهد و نایب السلطنه) با دوشس سوفی ازدواج کرده و چهار فرزند دارد. ماکسیمیلیان (مکس فون لیختن اشتاین) با آنجلا براون ازدواج کرده و یک پسر دارد. کنستانتین (درگذشته ۲۰۲۳) با کنتس ماری گابریل کالنوکی ازدواج کرده و سه فرزند داشت. تاتیانا با بارون فیلیپ فون لاتورف ازدواج کرده و هفت فرزند دارد. شاهزاده همچنین در سال ۲۰۰۰ «مؤسسه لیختن اشتاین در مورد خودمختاری» را در دانشگاه پرینستون تأسیس کرد و از فعالان پیشاهنگی بود. او تا زمان مرگ همسرش در ۲۰۲۱ با او زندگی کرد.
هاوارد هری رزنبراک (به انگلیسی: Howard Harry Rosenbrock) (۱۶ دسامبر ۱۹۲۰ – ۲۱ اکتبر ۲۰۱۰) یکی از چهره های برجسته در نظریه کنترل و مهندسی کنترل بود. او در سال ۱۹۲۰ در ایلفورد، انگلستان زاده شد و در سال ۱۹۴۱ با مدرک درجه یک ممتاز در رشته مهندسی برق از کالج دانشگاهی لندن دانش آموخته شد. او در طول جنگ جهانی دوم در نیروی هوایی سلطنتی خدمت کرد. وی در سال ۱۹۵۵ دکترای خود را از دانشگاه لندن دریافت کرد. پس از گذراندن مدتی در دانشگاه کمبریج و ام آی تی، کرسی استادی در مؤسسه علم و فناوری دانشگاه منچستر به او اعطا شد و در آنجا مرکز سامانه های کنترل (Control Systems Centre) را بنیان نهاد. او در ۲۱ اکتبر ۲۰۱۰ درگذشت. رزنبراک جوایز بسیاری دریافت کرد، از جمله جایزه ویژه IEE، جایزه هوی ساید IEE، جایزه دستاورد کنترل IEE، نخستین جایزه علم و مهندسی سامانه های کنترل آی تریپل ئی (۱۹۸۲)، مدال روفوس اولدنبرگر (۱۹۹۴) و مدال مولتون IChemE. او عضو IEE، IChemE، مؤسسه اندازه گیری و کنترل، آکادمی سلطنتی مهندسی و انجمن سلطنتی بود. هاوارد رزنبراک از پیشگامان روش های طراحی کنترل چندمتغیره در حوزه فرکانس بود. او همچنین کمک های مهمی به حل عددی
معادلات دیفرانسیل سخت و توسعه روش های بهینه سازی پارامترها کرد که هر دو با نام روش های رزنبراک شناخته می شوند. تابع رزنبراک یک آزمون معیار برای الگوریتم های بهینه سازی عددی است.
کاخ دوک () ساختمانی به سبک رنسانس در شهر اوربینو در مارکه، ایتالیا است. این بنا یکی از مهم ترین آثار تاریخی در ایتالیا به شمار می رود و از سال ۱۹۹۸ در فهرست میراث جهانی ثبت شده است. تاریخچه. ساخت کاخ دوک برای دوک فدریکو سوم دا مونته فلترو در حوالی نیمه قرن پانزدهم توسط ماسو دی بارتولومئو از فلورانس آغاز شد. ساخت جدید شامل کاخ پیشین جوله نیز می شد. شیب صخره ای مستحکم برای محاصره غیرقابل نفوذ بود، اما برای حفر پی بنا مشکل ایجاد می کرد؛ بنابراین، یک سازنده برجسته قلعه، لوسیانو لورانا از دالماسی، برای ساخت زیرساخت استخدام شد؛ اما لورانا پیش از آغاز بخش مسکونی کاخ اوربینو را ترک کرد. پس از او، طراح یا طراحان کاخ دوک به طور قطع مشخص نیستند. معمار برجسته رنسانس والا، دوناتو برامانته، اهل اوربینو بود و ممکن است در تکمیل کاخ همکاری کرده باشد. کاخ دوک به خاطر صحنه های گفتگو که بالداساره کاستیلیونه در سال ۱۵۰۷ در سالن نگهبانی در کتاب "Book of the Courtier" روایت کرده است، شهرت دارد. این کاخ تا قرن بیستم همچنان به عنوان ساختمان دولتی استفاده می شد و محل نگهداری بایگانی ها و دفاتر شهرداری و مجموعه های عمومی از کتیبه ها و
مجسمه های باستانی بود (نگارخانه ملی مارکه، به پایین مراجعه شود). مرمت هایی که در سال ۱۹۸۵ تکمیل شدند، شبکه زیرزمینی وسیع کاخ را دوباره برای بازدیدکنندگان باز کردند. اتاق مطالعه و دو نمازخانه دوقلو. کاخ دوک چندین اتاق داشت که نشان دهنده علاقه فدریکو به مطالعات کلاسیک و انسانی بود و فعالیت های روزانه او را شامل می شد، از جمله بازدید از "لارها" کاخ و مطالعه ادبیات یونانی. این جزئیات دانشمندانه و آشکاراً بت پرستانه، غیرمعمول برای یک کاخ قرون وسطایی بودند.