Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رقدرت» خود می نامد و در «Wouldn’t Leave» به واکنش همسرش نسبت به اظهارات رسانه ای اش اشاره می کند. منتقدان نیز به محوریت اعتراف های شخصی و کشمکش های اخلاقی در اشعار اشاره کرده اند. بازخورد منتقدان. واکنش منتقدان به آلبوم متنوع بود. پیتچفورک با امتیاز ۷٫۱ از ۱۰ آن را تلاشی برای بازسازی خود و مواجهه با پیامدهای عمومی بودن دانست. رولینگ استون آلبوم را «آشفته اما صادقانه» توصیف کرد و بر صراحت آلبوم در پرداختن به سلامت روان و شهرت تأکید گذاشت. گاردین نیز ضمن اشاره به لحظات تأثیرگذار، به کوتاهی و ناهمگونی کلی اثر انتقاد کرد. عملکرد تجاری. ye در هفتهٔ نخست در ایالات متحده با ۲۰۸٬۰۰۰ واحد معادل آلبوم وارد جدول بیلبورد ۲۰۰ شد و در رتبهٔ نخست قرار گرفت که از این میزان ۸۵٬۰۰۰ نسخه فروش آلبوم به صورت سنتی بود. این آلبوم هشتمین اثر متوالی وست بود که در صدر بیلبورد ۲۰۰ قرار می گیرد. جلد و بسته بندی. جلد آلبوم تصویری از کوهستان های وایومینگ است که بنا به گفتهٔ کیم کارداشیان با تلفن همراه در مسیر مراسم شنیداری توسط خود وست گرفته شده است. عبارت «I hate being Bi-Polar it’s awesome» به رنگ سبز نئونی روی تصویر نقش بسته است که به
مضامین سلامت روان در آلبوم ارجاع می دهد.
سلزنیک اینترنشنال پیکچرز () با مخفف SIP، یک استودیوی سینمایی هالیوود (سینمای آمریکا) بود که توسط دیوید او. سلزنیک در سال ۱۹۳۵ ساخته شد و در سال ۱۹۴۳ منحل شد. در مدت کوتاهی که داشت، این استودیو مستقل دو فیلم تولید کرد که جایزه اسکار بهترین فیلم را دریافت کردند — و بربادرفته (فیلم)، ربه کا (فیلم ۱۹۴۰) — و سه مورد نامزدی، ستاره ای متولد شده است (فیلم ۱۹۳۷) ،از وقتی تو رفتی (۱۹۴۴) (۱۹۴) و طلسم شده (فیلم ۱۹۴۵) از آنجا که ویتنی و پسرعمویش کورنلیوس وندربیلت ویتنی، مالک استودیوی مستقل پایونیر پیکچرز نیز بودند که در سال ۱۹۳۳ با اجاره امکاناتی از استودیوهای RKO تأسیس کرده بودند، پایونیر در سال ۱۹۳۶ به طور غیررسمی با سلزنیک اینترنشنال پیکچرز ادغام شد. سلزنیک اینترنشنال قرارداد پایونیر را برای ساخت حداقل شش فیلم با فرایند جدید تکنی کالر تمام رنگی، که ویتنی ها ۱۵ درصد از سهام آن را در اختیار داشتند، به عهده گرفت. لئونارد جی. لف، مورخ سینما، نوشت: «سلزنیک برخلاف همتایانش در استودیوهای بزرگ، فیلم هایش را همان طور تولید می کرد که معماران قرون وسطی کلیساهای جامع را یکی یکی می ساختند.»
گائتانو پلورلی (؛ ۱۷ نوامبر ۱۸۸۶ – ) روزنامه نگار و سیاست مدار ایتالیایی بود که به عنوان وزیر فرهنگ مردمی در دولت موسولینی فعالیت می کرد و آخرین فرد فاشیست بود که این سمت را داشت. دوران اولیه. پلورلی در ویسو، ماچراتا در ۱۷ نوامبر ۱۸۸۶ به دنیا آمد. او در میلان سکونت گزید و کار روزنامه نگاری خود را آغاز کرد و از سال ۱۹۱۴ برای "ایل پوپولو د ایتالیا" می نوشت. دوران حرفه ای. پس از جنگ جهانی اول پلورلی در سال ۱۹۱۹ به رم رفت و یکی از بنیان گذاران سازمان فاشیست در آنجا شد و از ماه مه ۱۹۱۹ مشاور آن سازمان گردید. همان سال به سمت رئیس دفتر تحریریه "ایل پوپولو د ایتالیا" منصوب شد. او در اکتبر ۱۹۲۲ در راهپیمایی رم شرکت کرد. در سال ۱۹۲۴ به مجلس ایتالیا از طرف حزب ملی فاشیست انتخاب شد. پلورلی در دسامبر ۱۹۲۷ به کمیته عالی نظارت بر سازمان رادیویی ایتالیا (EIAR) پیوست. در مارس ۱۹۲۹ مجدداً به عنوان نماینده انتخاب شد. در دسامبر ۱۹۳۱ به عنوان رئیس دفتر مطبوعات دولت موسولینی منصوب شد و جایگزین لاندو فرِتی گردید. پلورلی تا اوت ۱۹۳۳ در این سمت بود و سپس توسط گالئاتسو چیانو جایگزین شد. در ۱۲ ژانویه ۱۹۴۱ پلورلی به عنوان معاون وزیر فره
نگ مردمی منصوب شد و همچنان رئیس دفتر مطبوعات باقی ماند. او تا ۶ فوریه ۱۹۴۳ در این سمت بود و سپس به عنوان وزیر فرهنگ مردمی در کابینه بنیتو موسولینی منصوب شد و جایگزین الساندرو پاولینی گردید. پلورلی تا پایان حکومت فاشیست در ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳ در این پست باقی ماند. در دوران تصدی او سیاست سختگیرانه ای در خصوص ترجمه آثار ادبی نویسندگان کشورهای «دشمن» ایتالیا فاشیست اعمال شد. پس از سقوط حکومت فاشیست، پلورلی در ۲۱ ژوئن ۱۹۴۴ بازداشت و تا ۱۹ ژوئیه ۱۹۴۶ زندانی شد و سپس توسط دادگاه تجدیدنظر رم تبرئه گردید. زندگی شخصی و درگذشت. پلورلی نخست در پیاتسنتزا در ۶ اکتبر ۱۹۱۰ با آمنتا فراککیونی ازدواج کرد و از این ازدواج یک پسر داشت. او از همسر اول خود جدا شد و در ۱۹۳۷ با لوئیزا مازّتی ازدواج کرد که از این ازدواج دو پسر داشت. پلورلی تا زمان مرگش در آنتزیو در ۱۷ سپتامبر ۱۹۶۰ از زندگی عمومی دور ماند. جوایز. پلورلی دریافت کننده نشان بزرگ سنت گرگوری کبیر (ژوئن ۱۹۳۲)، نشان عالی نیل (ژوئیه ۱۹۳۳) و نشان بزرگ تاج ایتالیا (نوامبر ۱۹۳۳) بود.
عایشه بنت بُطّی بن بشر (۲۵ نوامبر ۱۹۷۹) کارآفرین اماراتی است. او مدیر کل دفتر «دبی هوشمند» در امارات متحده عربی است و یکی از برجسته ترین شخصیت های جهانی در حوزه تحول دیجیتال و نوآوری در شهرهای هوشمند محسوب می شود. از دسامبر ۲۰۲۰ نایب رئیس هیئت مدیرهٔ شرکت «اِعمار برای توسعه» است. او یکی از شخصیت های برجستهٔ جهانی در حوزه دیجیتال و پیشگام تحول شهرهای هوشمند است و پیش تر از سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۰ به عنوان مدیر کل مؤسس «دبی هوشمند» در امارات متحده عربی فعالیت کرده است. او نخستین زن جهان است که هدایت تحول یک شهر هوشمند را بر عهده داشته است. مجلهٔ "فوربس خاورمیانه" او را در سال ۲۰۲۳ در فهرست ده زن قدرتمند برتر کسب وکار در خاورمیانه قرار داد. سال های اولیه و تحصیلات. عایشه بن بشر در ۲۵ نوامبر ۱۹۷۹ زاده شد و در محیطی پرانگیزه برای یادگیری و مطالعه رشد کرد. از پدرش، تأثیر پذیرفت؛ پدری که در تأسیس دولت امارات با مؤسس آن، شیخ زاید بن سلطان آل نهیان، مشارکت داشت و مناصب مهمی از جمله عضویت در اتاق تجارت دبی و معاونت وزارت امور عمومی را بر عهده گرفت. کتابخانهٔ وسیع او از همان سنین کودکی برای عایشه گیرایی داشت. مادرش، اگرچه تحصی
ل کرده نبود، اما او اصول جدیت، مسئولیت پذیری و رفتار درست را آموخت. در دوران کودکی، او همچنین عاشق رادیو بود و در کودکی صدای کانال بی بی سی عربی و کانال قاهره را دنبال می کرد. عایشه در ابتدا براساس تمایل پدرش وارد دانشکدهٔ پزشکی شد، اما تصمیم گرفت پزشکی را رها کرده و به تحصیل در رشتهٔ مدیریت و دیجیتالی شدن بپردازد. اشتیاق او به فناوری از دههٔ ۱۹۸۰ آغاز شد، زمانی که دستگاه مکینتاش را که برادرش از ایالات متحده آمریکا برای او خرید و پس یک دورهٔ آموزشی به او هدیه داد. علاوه بر آن، یک دستگاه بازی الکترونیکی نیز از عمویش دریافت کرد. عایشه بن بشر در دانشکدهٔ مدیریت دولتی دبی تحصیل کرد و مدرک کارشناسی در مدیریت مالی عمومی را دریافت نمود. سپس در سال ۲۰۰۳ از کالج های فنی عالی، مدرک کارشناسی علوم کاربردی گرفت. او به تحصیلات خود در امارات اکتفا نکرد و برای ادامهٔ تحصیل به بریتانیا سفر کرد. مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشتهٔ سیاست و پژوهش های مهندسی، علوم و فناوری از دانشگاه منچستر کسب کرد و سپس دکترای مدیریت و علوم و فناوری را از همان دانشگاه دریافت نمود. همچنین فارغ التحصیل برنامهٔ «مدیریت عملکرد موفق» از مؤسسه بین المل
لی توسعهٔ مدیریت در سوئیس است و از برنامه «آمادگی رهبران جوان» که توسط مرکز شیخ محمد بن راشد برای تربیت رهبران برگزار می شود، فارغ التحصیل شده است. پیشه. عایشه بن بشر مسیر حرفه ای خود را در اواسط دههٔ ۱۹۹۰ در حوزهٔ ارتباطات آغاز کرد. شروع او ساده بود و نخستین حقوقش در آن زمان ۴۶۰۰ درهم بود. او در هر دو بخش دولتی و خصوصی فعالیت داشت و چندین منصب مهم را بر عهده گرفت. از جمله اینکه او به عنوان معاون مدیرکل در دفتر اجرایی شیخ محمد بن راشد آل مکتوم فعالیت کرده است. او همچنین به عنوان مدیر اجرایی امور خدمات سازمانی و پشتیبانی در وزارت کار فعالیت داشته و مسئولیت توسعه و اجرای مدیریت استراتژیک و گسترش همکاری ها را بر عهده داشته است. عایشه بن بشر همچنین بین سال های ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۰ سمت مدیر تعالی سازمانی در شورای اجرایی دولت دبی را بر عهده داشت و همچنین رئیس بخش فناوری اطلاعات همان شورا بود. وی از سال ۲۰۲۰ به عنوان نایب رئیس هیئت مدیرهٔ «اِعمار توسعه» فعالیت می کند و پیش تر نیز مدیر غیر اجرایی در «اعمار املاک» بوده است. علاوه بر این، عایشه بن بشر عضو بسیاری از شوراها و مؤسسات در سطح کشور است، از جمله عضویت در هیئت امنای ک
الج های فنی، مجمع اقتصادی جهانی و شورای جهانی شادی. او ریاست شورای شهرهای شاد را بر عهده داشته و عضو جمعیت پروتکل شهر، شرکت خدمات مالی عرب و شورای تحقیقات گارتنر نیز هست. او از سال ۲۰۱۹ عضو دانشگاه ولونگونگ دبی است و در شورای مشورتی سیستم های رایانه ای، تیم رهبری خدمات هوشمند، زیرساخت و دیجیتال حضور دارد. همچنین او عضو شورای مشورتی دانشکدهٔ علوم رایانه و اطلاعات دانشگاه شارجه است. انتخاب عایشه بن بشر به عنوان مدیر کل «دبی هوشمند» از سال ۲۰۱۵ یکی از مهم ترین نقاط تحول در مسیر حرفه ای و کاری او بود. همچنین هدایت فرایند ایجاد «شاخص شهر هوشمند» را بر عهده دارد؛ این شاخص نخستین معیار جهانی برای اجرای ابتکار شهرهای هوشمند است که با همکاری اتحادیه بین المللی مخابرات و سازمان ملل توسعه یافته است. او نخستین زن در جهان است که هدایت فرایند تحول هوشمند یک شهر به طور کامل را بر عهده دارد. عایشه بن بشر به عنوان یکی از پیشگامان فکری در حوزه تحول دیجیتال شهر دبی مطرح شد و در سال ۲۰۱۹، مجلهٔ "اریبیان بیزنس" او را در فهرست تأثیرگذارترین شخصیت های عرب جهان قرار داد، به واسطه رهبری او در راه اندازی «دبی هوشمند» و تبدیل دبی به ال
گویی جهانی. در سال ۲۰۲۳، مجلهٔ "فوربس خاورمیانه" او را در رتبهٔ ۲۹ فهرست قدرتمندترین زنان کارآفرین خاورمیانه قرار داد و در سال ۲۰۲۴، از سوی «دبی برای تعالی حکومتی» به دلیل نقش او به عنوان مدیر کل مؤسس «دبی هوشمند» در خدمت عمومی، تقدیر شد. جوایز. از جمله جوایز وی:
بیست و نهمین جوایز سالانه انجمن بازیگران فیلم () که از بهترین دستاوردها در زمینهٔ بازیگری در فیلم و تلویزیون برای سال ۲۰۲۲ تقدیر می کند، در ۲۶ فوریه ۲۰۲۳ در هتل فیرمونت سنچری پلازا واقع در سنچری سیتی، کالیفرنیا برگزار شد. این مراسم به صورت زنده از کانال یوتیوب نتفلیکس، از ساعت ۲۰:۰۰ (ئی اس تی) / ۱۷:۰۰ (پی اس تی) پخش شد. نامزدها در ۱۱ ژانویه ۲۰۲۳ توسط اشلی پارک و اینستاگرام از طریق پخش زنده اینستاگرام معرفی شدند. در مهٔ ۲۰۲۲ تأیید شد که این مراسم دیگر از شبکه های تی ان تی و تی بی اس پخش نخواهد شد (این مراسم از سال ۱۹۹۸ از تی ان تی و از سال ۲۰۰۶ از تی بی اس پخش می شد). یک سخنگو اعلام کرد که یافتن شبکهٔ جدید برای پخش «امری غیرمعمول نیست و چندین بار در طول تاریخ جوایز انجمن بازیگران فیلم رخ داده است. این بار هم تفاوتی ندارد». در همان روز اعلام نامزدی ها، تأیید شد که مراسم از کانال یوتیوب نتفلیکس به صورت زنده پخش خواهد شد. فیلم های "بنشی های اینیشرین" و "همه چیز همه جا به یکباره" هر دو پنج نامزدی دریافت کردند و رکورد بیشترین نامزدی در تاریخ جوایز انجمن بازیگران را که پیش تر در اختیار فیلم های "شکسپیر عاشق" (۱۹۹۸)،
"شیکاگو (فیلم ۲۰۰۲)" (۲۰۰۲) و "تردید (فیلم ۲۰۰۸)" (۲۰۰۸) بود، تکرار کردند. در نهایت، فیلم "همه چیز همه جا به یکباره" با چهار جایزه، بیشترین جوایز این دوره را به دست آورد که رکورد بیشترین برد برای یک فیلم در تاریخ این جوایز به شمار می رود. در این مراسم، میشل یئو و جاناتان کی کوان هر دو به عنوان نخستین بازیگران آسیایی موفق شدند در بخش های انفرادی جایزه بگیرند: به ترتیب در بخش بهترین بازیگر نقش اول زن و بازیگر نقش مکمل مرد برجسته. در ۱۷ ژانویه ۲۰۲۳ اعلام شد که سالی فیلد برندهٔ جایزه یک عمر دستاورد هنری انجمن بازیگران فیلم در سال ۲۰۲۲ است.
بربادرفته ()، یک نمایش موزیکال نوشته ی مارگارت مارتین است. این نمایش توسط ترور نان از رمانی به همین نام نوشته ی مارگارت میچل در سال ۱۹۳۶ و اقتباس سینمایی آن در سال ۱۹۳۹ اقتباس شده است. پیش نمایش های این نمایش از ۵ آوریل ۲۰۰۸ آغاز شد و رسماً در ۲۲ آوریل ۲۰۰۸ در تئاتر نیو لندن در وست اند لندن افتتاح شد.
جیل پیس (; – ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود که بیشتر به خاطر نقش هایش در تئاتر موزیکال شناخته شده است. او نقش های Laura Fairlie را در موزیکال زن سفیدپوش (تئاتر موزیکال) در تئاتر وست اند (۲۰۰۴) و در تئاتر برادوی (۲۰۰۵) آغاز کرد. نیکی در "پرده" در برادوی (۲۰۰۶); در نقش اسکارلت اوهارا در لندن "بربادرفته (موزیکال)" (۲۰۰۸) ظاهر شد. تحصیلات. پیس در دبیرستان باورکرک در باورکرک (اوهایو) تحصیل کرد، او در سال ۱۹۹۸ فارغ التحصیل شد. سپس در کالج بالدوین-والاس تحصیل کرد و در سال ۲۰۰۲ با مدرک لیسانس تئاتر موزیکال فارغ التحصیل شد.
سی امین جوایز سالانه انجمن بازیگران فیلم () که از بهترین دستاوردها در زمینهٔ بازیگری در فیلم و تلویزیون برای سال ۲۰۲۳ تقدیر می کند، در ۲۴ فوریه ۲۰۲۴ در شراین ادیتوریوم اند اکسپو هال، لس آنجلس، کالیفرنیا برگزار شد. برای اولین بار، این مراسم به صورت زنده از طریق نتفلیکس پخش شد و ساعت ۲۰:۰۰ (ئی اس تی) / ۱۷:۰۰ (پی اس تی) آغاز شد. میزبان این مراسم، بازیگر انگلیسی ادریس البا بود و تان فرانس و ایلین ولتروت مصاحبه های فرش قرمز و پشت صحنهٔ برنامه را ارائه کردند. این پخش تلویزیونی برای نخستین بار توسط شرکت سایلنت هاوس پروداکشنز تولید شد و الکس رودزینسکی به عنوان کارگردان آن فعالیت کرد. پیش از اعلام نامزدها، "انترتینمنت ویکلی" و انجمن بازیگران فیلم اولین مراسم جشن فصل جوایز انجمن بازیگران فیلم را با حمایت بانک سیتی نشنال در ۱۴ دسامبر ۲۰۲۳ در لس آنجلس برگزار کردند. نامزدها در ۱۰ ژانویه ۲۰۲۴ توسط کمیل نانجیانی و ایسا رای از طریق پخش زنده اینستاگرام صفحات رسمی جوایز انجمن بازیگران فیلم و نتفلیکس اعلام شدند. باربارا استرایسند نیز در ۱۴ دسامبر ۲۰۲۳ دریافت کنندهٔ جایزه یک عمر دستاورد هنری انجمن بازیگران فیلم ۲۰۲۳ معرفی شد. اط
لاعات مراسم. مراسم امسال برای نخستین بار به صورت زنده از نتفلیکس پخش شد. در ژانویه ۲۰۲۳، نتفلیکس در دقیقهٔ نود توافقی برای پخش تلویزیونی این مراسم به دست آورد، پس از آن که قرارداد قبلی مراسم با شبکه های تی بی اس/تی ان تی در مه ۲۰۲۲ به پایان رسیده بود. با این حال، مراسم سال گذشته به صورت پخش زنده روی کانال یوتیوبِ نتفلیکس ارائه شد، زیرا نتفلیکس در آن زمان هنوز در حال آزمایش پخش زنده بود.
سی و یکمین جوایز سالانه انجمن بازیگران فیلم () که به تقدیر از بهترین دستاوردها در اجراهای فیلم و تلویزیون در سال ۲۰۲۴ اختصاص داشت، در ۲۳ فوریه ۲۰۲۵ در شراین ادیتوریوم اند اکسپو هال، لس آنجلس، کالیفرنیا برگزار شد. برای دومین سال متوالی، مراسم به صورت زنده از نتفلیکس پخش شد و از ساعت ۲۰:۰۰ ئی اس تی / ۱۷:۰۰ پی اس تی آغاز شد. بازیگر کریستن بل برای دومین بار پس از بیست و چهارمین مراسم در سال ۲۰۱۸ اجرای مراسم را بر عهده داشت. جین فوندا در تاریخ ۱۷ اکتبر ۲۰۲۴ به عنوان برندهٔ جایزه یک عمر دستاورد هنری انجمن بازیگران فیلم معرفی شد.
الی مک بیل ()، شخصیت اصلی داستانی سریال شرکت پخش همگانی فاکس الی مک بل با بازی کالیستا فلوکهارت است. الی یک وکیل مستقر در بوستون است. او به عنوان زنی نشان داده می شود که دائماً به عشق اعتقاد دارد و پیوسته به دنبال جفت روح خود است. او اغلب آوازهایی را در سرش می شنود و به دلیل تیک تاک ساعت بیولوژیکی (سن و باروری زنان) و تلاش های جنسی با مردان مختلف، در سرش آهنگ هایی می شنود و دچار توهم می شود، بیشتر توهم یک نوزاد در حال رقص.
جو پروفاچی (; – ) یک ایتالیایی-آمریکایی رئیس مافیا بود که بنیان گذار آنچه بعداً به خانواده جنایی کلمبو در نیویورک تبدیل شد، بود. این خانواده که در سال ۱۹۲۸ شکل گرفت، آخرین خانواده از پنج خانواده نیویورک بود که سازماندهی شد. او بیش از سه دهه رئیس این خانواده بود. زندگی نامه. زندگی اولیه. جوزپه پروفاچی در ۲ اکتبر ۱۸۹۷ در ویللاباتی، پالرموی، سیسیل به دنیا آمد. در سال ۱۹۲۰، پروفاچی به دلیل اتهامات سرقت به مدت یک سال در زندان پالرموی سپری کرد. روابط خانوادگی. پسران پروفاچی، فرانک پروفاچی و جان پروفاچی پدر بودند. فرانک نهایتاً به خانواده جنایی پروفاچی پیوست، در حالی که جان پدر به امور قانونی پرداخت. دو دختر پروفاچی با پسران شراکت جنایی دیترویت، ویلیام توکو و جوزف زریلی ازدواج کردند. برادر پروفاچی، سالواتوره پروفاچی بود که سال ها به عنوان "مشاور" او خدمت کرد و به تجارت مواد مستهجن شهرت داشت. یکی از برادران همسر پروفاچی، جوزف ماگلیوکو بود که در نهایت به معاون رئیس خانواده پروفاچی تبدیل شد. خواهرزاده پروفاچی، روزالی پروفاچی با سالواتوره بونانو، پسر رئیس خانواده جنایی بونانو، جوزف بونانو ازدواج کرد. پروفاچی عموی سالوات
وره پروفاچی جونیور نیز بود، که او نیز عضو خانواده جنایی پروفاچی بود. روزالی پروفاچی درباره عموی خود چنین گفت: او مردی خودنما بود که سیگارهای بزرگ می کشید، با کادیلاکهای سیاه بزرگ رانندگی می کرد و کارهایی مثل خرید بلیت برای نمایش برادوی برای ما دخترعموها انجام می داد. اما او دو یا سه یا حتی چهار صندلی نمی خرید، بلکه یک ردیف کامل می خرید. پس از آزادی از زندان در سال ۱۹۲۱، پروفاچی به ایالات متحده مهاجرت کرد و در ۴ سپتامبر وارد نیویورک شد. پروفاچی در شیکاگو سکونت گزید و یک فروشگاه مواد غذایی و نانوایی افتتاح کرد، اما این کسب وکار موفق نبود. در سال ۱۹۲۵، پروفاچی به نیویورک نقل مکان کرد و وارد تجارت واردات روغن زیتون شد. در ۲۷ سپتامبر ۱۹۲۷، پروفاچی شهروند ایالات متحده شد. پس از نقل مکان به بروکلین، پروفاچی با گروه های محلی درگیر شد. رشد تا رئیس خانواده. در ۵ دسامبر ۱۹۲۸، پروفاچی در جلسه ای در کلیولند، اوهایو، ایالات متحده آمریکا، حضور پیدا کرد. دستور جلسه آن نشیت، شامل حل و فصل اختلافات ناشی از ترورها و رأی گیری و نظرسنجی برای شناخت خانواده جنایی پروفاچی در بروکلین بود. جلسات شنود مک کللان ۱۹۶۳ برخی حقایق نادرست در
باره منشأ خانواده پروفاچی معرفی کردند، از جمله اینکه این خانواده شاخه ای از خانواده جنایی سالواتوره مارانزانو بود. برادر همسر جو پروفاچی، جوزف ماگلیوکو، معاون پروفاچی بود. با توجه به عدم تجربه پروفاچی در جرائم سازمان یافته، مشخص نیست چرا گروه های نیویورکی قدرت را در بروکلین به او اعطا نمودند. برخی حدس می زدند که او این موقعیت را به دلیل جایگاه خانوادگی اش در سیسیل، ایتالیا، به دست آورده است، جایی که ممکن بود یکی از اعضای مافیا ویللاباته باشد. پروفاچی همچنین ممکن است از طریق تجارت روغن زیتون خود با این افراد مرتبط شده باشد. پلیس کلیولند در نهایت جلسه را بازرسی و مافیایی ها را از کلیولند اخراج کرد، اما اهداف پروفاچی تحقق یافت. تا سال ۱۹۳۰، پروفاچی کنترل قمار، فحشا، وام دهی سوداگرانه و قاچاق مواد مخدر در بروکلین را در دست داشت. در سال ۱۹۳۰، جنگ کاستل آماری در نیویورک آغاز شد. برخی منابع می گویند پروفاچی بی طرف ماند، در حالی که دیگران می گویند او کاملاً با رئیس کاستل آماری، سالواتوره مارانزانو همراه بود. وقتی جنگ در سال ۱۹۳۱ به پایان رسید، مافیایی برجسته چارلز "لاکی" لوچیانو گروه های نیویورکی را به پنج خانواده جن
ایت سازمان یافته تقسیم بندی کرد. در این زمان، پروفاچی به عنوان رئیس خانواده جنایی پروفاچی شناخته شد، با ماگلیوکو به عنوان معاون رئیس و سالواتوره پروفاچی به عنوان "مشاور". وقتی لوچیانو انجمن ملی جرم یا کمیسیون مافیا را ایجاد کرد، به پروفاچی یک کرسی در هیئت حاکمه داد. نزدیک ترین متحد پروفاچی در هیئت، بونانو بود که در طول ۳۰ سال آینده با او همکاری کرد. پروفاچی همچنین با استفانو ماگادینو، رئیس خانواده جنایی بوفالو متحد بود. کسب وکار و ایمان. پروفاچی بیشتر ثروت خود را از طریق فعالیت های غیرقانونی سنتی مانند باج گیری و زورگیری به دست آورد. با این حال، برای محافظت از خود در برابر اتهامات فرار مالیاتی فدرال، پروفاچی همچنان تجارت روغن زیتون اصلی خود، به نام شرکت واردات ماما میا، را حفظ کرد و به همین دلیل به او لقب "پادشاه روغن زیتون" داده شد. با افزایش تقاضا برای روغن زیتون پس از جنگ جهانی دوم، کسب وکار او رونق گرفت. پروفاچی صاحب ۲۰ کسب وکار دیگر بود که صدها کارگر در نیویورک استخدام می کرد. پروفاچی صاحب خانه بزرگی در بنسون هرست، بروکلین، خانه ای در میامی بیچ، فلوریدا و ملک در نزدیکی هایتزتاون، نیوجرسی بود که قبلاً متع
لق به رئیس جمهور تئودور روزولت بود. ملک پروفاچی دارای باند فرودگاه و کلیسایی با محرابی مشابه کلیسای سنت پیتر در رم بود. پروفاچی یک کاتولیک متعهد بود که کمک های نقدی سخاوتمندانه ای به خیریه های کاتولیک می کرد. او عضو شوالیه های کلمبوس بود و کشیشان را به ملک خود دعوت می کرد تا مسیحیت را جشن بگیرند. در مه ۱۹۵۲، دزدی تاج های گرانبهای جواهری را از حرم Regina Pacis Votive در بروکلین سرقت کرد. پروفاچی مردان خود را برای بازیابی تاج ها فرستاد و گفته شد دزد را کشته است. با این حال، روایت خفه کردن دزد با تسبیح ثابت نشده است. در سال ۱۹۴۹، واتیکان درخواست گروهی از کاتولیک های نیویورک را برای اعطای شوالیه گری به پروفاچی دریافت کرد. با این حال، وقتی دادستان منطقه بروکلین از این اقدام شکایت کرد، واتیکان درخواست را رد کرد. مشکلات قانونی. در سال ۱۹۵۳، اداره درآمد داخلی ایالات متحده آمریکا پروفاچی را به پرداخت بیش از ۱٫۵ میلیون دلار مالیات بر درآمد پرداخت نشده محکوم کرد. این مالیات ها تا زمان مرگ پروفاچی، نه سال بعد، پرداخت نشده باقی ماند. در سال ۱۹۵۴، وزارت دادگستری ایالات متحده آمریکا اقدام به لغو تابعیت پروفاچی کرد. دولت ادع
ا کرد که وقتی پروفاچی در سال ۱۹۲۱ وارد ایالات متحده شد، به مقامات مهاجرت دروغ گفته است و سابقه بازداشت در ایتالیا نداشته است. در سال ۱۹۶۰، یک دادگاه تجدیدنظر ایالات متحده دستور اخراج پروفاچی را لغو کرد و اقدام قانونی پایان یافت. در سال ۱۹۵۶، ماموران قانون یک مکالمه تلفنی بین پروفاچی و آنتونیو کوتونه، یک مافیا سیسیلی اهل سیسیل، درباره صادرات پرتقال سیسیلی به ایالات متحده ضبط کردند. در سال ۱۹۵۹، ماموران گمرک ایالات متحده یکی از جعبه های پرتقال را در نیویورک توقیف کردند. جعبه حاوی ۹۰ پرتقال مومی بود که مجموعاً هروئین خالص داشت. قاچاقچیان در سیسیل پرتقال های توخالی را با هروئین پر کرده بودند تا وزن آن ها با پرتقال واقعی برابر شود و سپس در جعبه بسته بندی کردند. پروفاچی هرگز برای این جرم محاکمه نشد. در سال ۱۹۵۷، پروفاچی در کنفرانس آپالاچین، جلسه ملی مافیا، در مزرعه مافیایی جوزف باربارا در آپالاچین، نیویورک شرکت کرد. در حالی که کنفرانس در جریان بود، نیروی پلیس ایالت نیویورک مزرعه را محاصره و بازرسی کردند. پروفاچی یکی از بیش از ۶۰ مافیایی بود که آن روز بازداشت شدند. در ۱۳ ژانویه ۱۹۶۰، پروفاچی و ۲۱ نفر دیگر به توطئه م
حکوم شدند و پنج سال زندان برای او صادر شد. با این حال، در ۲۸ نوامبر ۱۹۶۰، یک دادگاه تجدیدنظر ایالات متحده حکم را لغو کرد. جنگ اول کلمبو. در مقابل سخاوت پروفاچی نسبت به بستگان و کلیسا، بسیاری از اعضای گروه او را خسیس و سخت گیر با پول می دانستند. یکی از دلایل نارضایتی آن ها این بود که پروفاچی از هر عضو خانواده می خواست مبلغ ۲۵ دلار ماهانه به او پرداخت کنند، که سنت قدیمی گروه های سیسیلی بود. این پول که تقریباً ۵۰٬۰۰۰ دلار در ماه می شد، برای حمایت از خانواده های مافیایی زندانی در نظر گرفته شده بود. با این حال، بیشتر این پول نزد پروفاچی باقی می ماند. علاوه بر این، پروفاچی هیچ مخالفتی با سیاست هایش را تحمل نمی کرد و افرادی که نارضایتی خود را ابراز می کردند کشته می شدند. در ۲۷ فوریه ۱۹۶۱، گالوها به رهبری جو گالو چهار تن از مردان ارشد پروفاچی را ربودند: معاون رئیس ماگلیوکو، فرانک پروفاچی (برادر جو پروفاچی)، کاپو سالواتوره موساکیا و سرباز جان سیمونه. خود پروفاچی از دستگیری فرار کرد و به فلوریدا پناه برد. در حالی که گروگان ها در اختیار بودند، لاری و آلبرت گالو جو گالو را به کالیفرنیا فرستادند. گالوها خواستار طرح مالی ب
هتری برای آزادی گروگان ها شدند. گالو می خواست یکی از گروگان ها را بکشد و قبل از مذاکره ۱۰۰٬۰۰۰ دلار طلب کند، اما برادرش لاری مخالفت کرد. پس از چند هفته مذاکره، پروفاچی با گالوها توافق کرد. مشاور پروفاچی، چارلز "the Sidge" لوچیچرو با گالوها مذاکره کرد و همه گروگان ها بدون خشونت آزاد شدند. با این حال، پروفاچی قصدی برای رعایت این توافق نداشت. در ۲۰ اوت ۱۹۶۱، جوزف پروفاچی دستور قتل اعضای گالو، جوزف "جو جلی" جویلی و لاری گالو را صادر کرد. گفته می شود تیراندازان جویلی را پس از دعوت او به ماهیگیری کشتند. لاری گالو از تلاش برای خفه شدن در باشگاه صحرا در ایست فلتبوش توسط کارماین پرسیکو و سالواتوره "سالی" دامبروسو جان سالم به در برد، بعد از اینکه یک افسر پلیس مداخله کرد. برادران گالو قبلاً با پرسیکو علیه پروفاچی و وفادارانش متحد بودند؛ سپس گالوها پس از اینکه پرسیکو آن ها را فریب داد، او را "«مار»" نامیدند. جنگ ادامه یافت و منجر به نه قتل و سه ناپدید شدن شد. با شروع جنگ باند، گروه گالو به خوابگاه عقب نشینی کرد. درگیری مافیایی. تا سال ۱۹۶۲، سلامتی پروفاچی رو به وخامت گذاشته بود. اوایل سال ۱۹۶۲، کارلو گامبینو و رئیس لوکچز
ی تامی لوکچزی سعی کردند پروفاچی را قانع کنند تا برای پایان دادن به جنگ باندها استعفا دهد. با این حال، پروفاچی قویاً مظنون بود که این دو رئیس مخفیانه از برادران گالو حمایت می کنند و می خواهند کنترل خانواده او را به دست گیرند. پروفاچی به شدت از استعفا خودداری کرد؛ علاوه بر این، هشدار داد که هر تلاش برای حذف او، جنگ گسترده تری در بین باندها به راه خواهد انداخت. گامبینو و لوکچزی تلاش های خود را پیگیری نکردند. درگذشت. در ۶ ژوئن ۱۹۶۲، پروفاچی در بیمارستان South Side در بی شور، نیویورک بر اثر سرطان کبد درگذشت. او در گورستان سنت جان در بخش میانی ویلج کوئینز دفن شده است، در یکی از بزرگ ترین آرامگاهها در این گورستان. پس از مرگ پروفاچی، ماگلیوکو جانشین او به عنوان رئیس خانواده شد. اواخر سال ۱۹۶۳، کمیسیون مافیا ماگلیوکو را از قدرت کنار گذاشت و جوزف کلمبو را به عنوان رئیس خانواده منصوب کرد. در این زمان، خانواده جنایی پروفاچی به خانواده جنایی کلمبو تبدیل شد.
هفتاد و پنجمین جوایز امی ساعات پربیننده () بهترین برنامه های تلویزیونی ساعات پربیننده آمریکا را که بین ۱ ژوئن ۲۰۲۲ تا ۳۱ مه ۲۰۲۳ پخش شده بودند، به انتخاب آکادمی علوم و هنرهای تلویزیون گرامی داشت. این مراسم در ۱۵ ژانویه ۲۰۲۴ در تماشاخانه پیکاک واقع در داون تاون لس آنجلس، کالیفرنیا برگزار شد و پیش از آن، در ۶ و ۷ ژانویه، هفتاد و پنجمین جوایز امی ساعات پربیننده هنرهای خلاق برگزار شده بود. این جوایز که قرار بود در سپتامبر ۲۰۲۳ برگزار شوند، به دلیل اعتصابات کارگری هالیوود در همان سال به تعویق افتادند.در طول مراسم، جوایز امی در ۲۶ رشته مختلف اهدا شد. تهیه کنندگی این مراسم بر عهدهٔ جسی کالینز انترتینمنت بود، الکس رودزینسکی آن را کارگردانی کرد و شبکهٔ فاکس در ایالات متحده پخش آن را بر عهده داشت. مجری رویداد آنتونی اندرسون بود. در مراسم اصلی، دو مجموعهٔ "خرس" و "جانشینی" هر یک با شش جایزه مهم پیشتاز شدند؛ به ترتیب شامل جایزه بهترین مجموعه کمدی و بهترین مجموعه درام. دیگر برندگان عبارت بودند از: "مشاجره" با پنج جایزه، از جمله مجموعه تلویزیونی کوتاه یا آنتولوژی برجسته؛ "هفته پیش امشب با جان اولیور" با دو جایزه؛ و "ابتدای
ی ابوت"، "پرنده سیاه"، ""، "نمایش روزانه با ترور نوآ"، "کنسرت زندهٔ التون جان: خداحافظی از استادیوم داجر"، "مسابقه درگ روپال" و "وایت لوتوس" هرکدام با یک جایزه. با احتساب جوایز امی هنرهای خلاق، مجموعهٔ "خرس" با ده جایزه در صدر قرار گرفت و رکورد بیشترین جایزه برای یک مجموعهٔ کمدی در یک سال را ثبت کرد؛ همچنین اچ بی او و مکس با مجموع ۳۱ جایزه، در میان شبکه ها و پلتفرم ها پیشتاز شدند.