Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دی جسورانه تر پاسخ داد: حذف **تمام سلاح های هسته ای** از زرادخانه های دو ابرقدرت تا سال ۱۹۹۶. برای لحظاتی به نظر می رسید که رهبران آمریکا و شوروی در آستانه توافقی تاریخی برای پایان دادن به عصر هسته ای هستند. ریگان با این ایده موافقت کرد، اما همچنان بر حق آزمایش و توسعه SDI برای دفاع در برابر تهدیدات احتمالی آینده پافشاری می کرد. دلایل شکست. مذاکرات در نهایت بر سر یک موضوع به بن بست رسید: **ابتکار دفاع استراتژیک (SDI)**. ریگان معتقد بود SDI یک "بیمه امنیتی" و یک سپر دفاعی غیرهسته ای است. او حاضر نبود توسعه و آزمایش آن را متوقف کند و آن را یک اهرم فشار کلیدی علیه شوروی می دانست. از سوی دیگر، گورباچف نگران بود که SDI، حتی اگر صرفاً دفاعی باشد، به آمریکا برتری استراتژیک داده و مسابقه تسلیحاتی جدیدی را در فضا به راه اندازد. اختلاف نهایی بر سر تفسیر پیمان ABM بود. گورباچف اصرار داشت که هرگونه تحقیق و آزمایش SDI باید به "داخل آزمایشگاه ها" محدود شود. ریگان استدلال می کرد که آزمایش های میدانی طبق تفسیر گسترده تر پیمان مجاز است و او نمی تواند از تعهدش به مردم آمریکا برای تحقیق درباره این فناوری دفاعی دست بکشد. در نهای
ت، هیچ یک از دو طرف از موضع خود کوتاه نیامد و نشست بدون توافق پایان یافت. نتایج و پیامدها. در نگاه اول، نشست ریکیاویک یک شکست تلقی شد. رهبران با ناامیدی محل را ترک کردند و رسانه ها از "فرصت از دست رفته" نوشتند. با این حال، تأثیرات بلندمدت آن بسیار عمیق و مثبت بود: شرکت کنندگان کلیدی. علاوه بر ریگان و گورباچف، مقامات ارشد دیگری نیز در مذاکرات حضور داشتند:
فیلم برداری پشت سر هم () به روشی در فیلم سازی گفته می شود که طی آن، دو یا چند فیلم به صورت یکجا و در قالب یک تولید واحد فیلم برداری می شوند. این روش با هدف کاهش هزینه ها و صرفه جویی در زمان انجام می شود. سه گانه ها در صنعت سینما به ویژه در ژانرهای علمی تخیلی، فانتزی، اکشن، ترسناک، دلهره آور و ماجراجویی بسیار رایج هستند. در بسیاری از موارد، اگر قسمت اول یک فیلم با موفقیت مالی همراه باشد، شرکت تولیدکننده ممکن است هم زمان با یکدیگر، تولید قسمت دوم و سوم را تأیید و آنها را پشت سر هم فیلم برداری کند. همچنین در مواردی که رمانی بلند برای ساخت نسخهٔ سینمایی به چند قسمت تقسیم می شود، معمولاً آن قسمت ها نیز به صورت پشت سر هم فیلم برداری می شوند. استدلال. در فیلم سازی مدرن، استخدام ها به صورت پروژه محور، موقتی و «وابسته به هر فیلم، نه شرکت تولیدکننده» انجام می شوند. تقریباً تمام فعالان این صنعت فریلنسر هستند که به آسانی از یک پروژه به پروژه ای دیگر می روند و تا زمانی که دستمزد خود را دریافت کنند، وفاداری خاصی به یک استودیو یا شرکت ندارند. این ساختار با سیستم استودیویی قدیمی تفاوت دارد. در گذشته، سیستم استودیو نوعی تولید
انبوه بود که در آن استودیو مالک تمام ابزارهای تولید (مانند سِن های صدابرداری، لباس ها، دکورها و وسایل صحنه) بود و تعداد زیادی از بازیگران و عوامل فنی را با قراردادهای بلندمدت در استخدام خود داشت. در چارچوب این قراردادها، بازیگران موظف بودند فقط با یک استودیو کار کنند و «صرف نظر از موفقیت یا شکست فیلم ها، دستمزدی هفتگی و ثابت دریافت می کردند». در آن دوره، «یک تهیه کننده متعهد بود سالانه شش تا هشت فیلم با تیمی نسبتاً ثابت تولید کند». اما پس از سال ۱۹۵۵ و با جایگزین شدن سیستم جدید، فیلم سازی «به قالبی کوتاه مدت و پروژه محور» تبدیل شد؛ به این معنا که تهیه کننده باید برای هر پروژه، تیم جدیدی از بازیگران و عوامل را از ابتدا گردآوری کند و تجهیزات یا منابع مورد نیاز تولید را فقط در صورت نیاز از پیمانکاران اجاره نماید. در این ساختار جدید، ستارگان سینما با برهم زدن معادله سنتی، «ورق را به نفع خود برگرداندند و موقعیتشان را نسبت به استودیوها تقویت کردند» و اکنون «خدمات خود را در هر فیلم به بالاترین پیشنهاد واگذار می کنند». مزیت اصلی نظام کنونی این است که استودیوهای فیلم سازی دیگر نیازی به پرداخت دستمزد به افرادی که در ت
ولیدات جاری نقشی ندارند ندارند و همچنین مجبور نیستند برای بهره برداری بهینه از هزینه های پیشین منابع انسانی، مرتباً پروژه های جدید را تصویب و تولید کنند. در این ساختار، تمرکز استودیوها از «سرعت در تولید» به سمت «برنامه ریزی مشارکتی بیشتر پیش از آغاز فیلم برداری» تغییر یافته است. با این حال، اکنون اگر استودیو بخواهد فرد خاصی را برای یک فیلم استخدام کند، ممکن است آن شخص در آن زمان خاص مشغول همکاری با پروژه ای دیگر برای شرکتی دیگر باشد. به همین دلیل، استودیوها (و در نهایت سرمایه گذاران، سهام داران یا حامیان مالی آن ها) ناگزیرند در هر فیلم، هزینه های مبادلاتی قابل توجهی را متحمل شوند؛ چرا که باید فرد مناسب را با قیمت مناسب و در زمان مناسب در اختیار داشته باشند. در صورت در دسترس نبودن آن فرد، ناچارند به سرعت گزینه ای جایگزین و رضایت بخش پیدا کنند. تمام کارگردانان و تهیه کنندگان موفق، اعضای منتخب و مورد علاقه ای در تیم های بازیگری یا عوامل فنی دارند که ترجیح می دهند با آن ها همکاری کنند؛ اما اگر آن بازیگر مکمل ایدئال، طراح لباس خاص یا آهنگ ساز مورد نظر از پیش مشغول پروژه ای دیگر باشد، این ترجیح کمکی به استودیو نمی
کند. در مقایسه با نظام پیشین، کارگردانان و ستارگان «بخش قابل توجهی از زمان خود را صرف مذاکره برای قرارداد هر فیلم جدید می کنند». بنابراین، اگر فیلمی در گیشه موفق ظاهر شود و به نظر برسد که با ترکیب خاصی از بازیگران، عوامل و داستان، فرمولی موفق ایجاد کرده، یکی از راه های کاهش هزینه های معاملاتی در ساخت دنباله ها، بازگرداندن هرچه سریع تر بخش بزرگی از همان تیم تولید و بازیگران است (پیش از آن که کسی فوت کند، بازنشسته شود یا با پروژه ای دیگر دچار تداخل زمانی شود) و انعقاد قرارداد برای یک تولید واحد که سپس به عنوان چند فیلم مجزا تدوین، منتشر و تبلیغ شود. فیلم برداری پشت سر هم همچنین مشکل افزایش سن مشهود بازیگران بین دنباله ها را کاهش می دهد، به ویژه در مواردی که در داستان، گذر زمان قابل توجهی بین قسمت ها در نظر گرفته نشده است. جیمز کامرون این مشکل را «اثر "چیزهای عجیب"» نامیده است – حالتی که در آن شخصیت هایی که قرار است در دبیرستان باشند، توسط بازیگرانی با حدود یک دهه سن بیشتر بازی می شوند – و آن را به عنوان یکی از دلایل فیلم برداری پشت سر هم قسمت ، و بخشی از قسمت چهارم مجموعه فیلم "آواتار" عنوان کرد. پیشگام فیلم بر
داری پشت سر هم در دوران مدرن، تهیه کننده الکساندر سالکایند بود که در جریان تولید فیلم "سه تفنگدار" (۱۹۷۳) تصمیم گرفت پروژه را به دو فیلم تقسیم کند؛ فیلم دوم با نام "چهار تفنگدار" (۱۹۷۴) منتشر شد. بازیگران پس از اتمام فیلم برداری، وقتی مطلع شدند که در حال بازی در دو فیلم مجزا بوده اند نه یک فیلم، نارضایتی شدیدی ابراز کردند. در نتیجه، انجمن بازیگران سینما بندی را به نام «بند سالکایند» وضع کرد که الزام می کرد بازیگران برای هر فیلم، جداگانه دستمزد دریافت کنند. سالکایند و پسرش ایلیا، بعدها دو فیلم "سوپرمن" (۱۹۷۸) و "سوپرمن ۲" (۱۹۸۰) را نیز به صورت پشت سر هم تولید کردند.
کریستین دبلیو با نام تولد کریستین الیزابت وایتز (زاده ) خواننده، ترانه سرا و تهیه کننده موسیقی آمریکایی است.
نورالله دانشور علوی (درگذشت ۱۳۳۶ شمسی، به اختصار نورالله خان) ملقب به مجاهدالسلطنه، طبیب و رجل سیاسی برجسته در مشروطیت اصفهان بود. او به دلیل نقش مؤثری که در تحولات نظامی و سیاسی آن دوره، بویژه در جریان مبارزات بختیاری ها در جنگ های کرمانشاه، از احمدشاه قاجار لقب «مجاهدالسلطنه» را دریافت کرد. زندگی و آثار. او فرزند پنجم میرزا موسی خان ناظم الاطبا بود. فعالیت سیاسی سید نورالله در مشروطیت با مشارکت وی در انجمن ولایتی اصفهان به ریاست آقانورالله نجفی آغاز شد. او برای فراهم نمودن نیرو برای برخورد با نیروهای استبداد به همراه دو برادرش عیسی خان افتخارالحکما و میرزامسیح خان حافظ الصحه به سمت خوانین بختیاری حرکت کرد و آن ها را به مشارکت در انجمن ولایتی اصفهان ترغیب نمود. او همچنین در جریان ورود ضرغام السلطنه به اصفهان در کنار چند نفر از اعضای کمیته ای نیروهای بختیاری را به سمت اصفهان هدایت می نمود و از مجاهدانی بود که در فتح اصفهان حضور داشت. پس از فتح اصفهان او به همراه خوانین بختیاری چون سردار اسعد، مرتضی قلی خان صمصام و امیر یوسف خان مجاهد در رأس نیروهای بختیاری برای فتح تهران حرکت کرد. او در دورهٔ حکومت سردار محتش
م در اصفهان، معاونت نظمیهٔ اصفهان را بر عهده داشت و پس از آن نیز در تشکیل کمیتهٔ دفاع ملی قم، در مبارزه با نیروهای روسیه که از قزوین به سمت تهران در حال حرکت بودند، نقش داشت. او به همراه سایر مجاهدین اصفهان با سربازان روسیه جنگید و به هنگام اشغال قم بدست روس ها مدتی دستگیر و زندانی شد. او ارتباط نزدیکی با علمای زمان خود نظیر آقانورالله نجفی و سید حسن مدرس داشت و پس از آزادی از زندانی از سوی آقانورالله نجفی مأمور شد تا نیروهای صولت الدوله قشقایی را جهت کمک به دولت موقت ملی به سوی کرمانشاه راهنمایی کند. کتاب «"جنبش وطن پرستان اصفهان و بختیاری"». وی پس از پایان مشروطیت در سال ۱۳۳۵ قمری به تدریج از امور سیاسی کناره گرفت و در اصفهان به پزشکی پرداخت. از جمله اقدامات مهم او در این دوره نگارش وقایع مشروطیت اصفهان و بختیاری بود که خود از شاهدان عینی و دست اندرکاران آن وقایع محسوب می شد. او یادداشت ها و خاطرات خود را با عنوان «"جنبش وطن پرستان اصفهان و بختیاری"» به رشتهٔ تحریر درآورد که از منابع مهم پژوهشی در تاریخ مشروطهٔ اصفهان به شمار می رود. مقطع زمانی مطالب کتاب از دوران استبداد صغیر و به تخت نشستن محمدعلی شاه آغا
ز می شود و به بررسی وقایع مهمی مانند به توپ بستن مجلس، آغاز مخالفت شهرها با حکومت محمدعلی شاه، حرکت مردم اصفهان، و نیز رخدادهای جنگ جهانی اول در ایران می پردازد. از جمله این رخدادها، پیشروی نیروهای روس به تهران، اشغال اصفهان، و تشکیل دولت موقت ملی در کرمانشاه و اقدامات آن است. از نکات برجسته کتاب، توجه ویژه به مقاومت های مردمی علیه نیروهای روس و انگلیس است. به ویژه به نقش نیروهای بختیاری و همکاری آنان با آلمان ها اشاره شده است. نمونه ای مهم از این همکاری، اقدام بی بی مریم، خواهر علی قلی خان سردار اسعد، است که رهبری گروهی از سربازان آلمانی در منطقه بختیاری را بر عهده گرفت. او در جریان حمله روس ها، بیش از یک ماه به آلمانی ها، از جمله کاردورف (شارژدافر پیشین آلمان)، در خانه اش در سروشجان پناه داد و سپس مقدمات انتقال آن ها به آلمان از طریق خاک عثمانی را فراهم کرد. در پاسخ، امپراتور آلمان به نشانه قدردانی، تمثال میناکاری و الماس نشان خود را برای وی فرستاد. ویژگی دیگر کتاب، چاپ دست خط ها، تلگراف ها و نامه هایی است که در آن دوره بین سران مشروطه در اصفهان و دیگر شهرها رد و بدل شده اند. نویسنده کتاب که طبیب و آزادی خو
اهی برجسته بود، در ۴ فروردین ۱۳۳۶ درگذشت و در تکیه فاضلان، در کنار پدر و برادرش میرزا مسیح حافظ الصحه، به خاک سپرده شد. اشعاری نیز بر سنگ مزارش حک شده است.
آمس با نام کامل ایمی کیونی (زاده ) خواننده، ترانه سرا و موسیقی دان آمریکایی است.
میشل لمبرت (زاده ) خواننده، ترانه سرا و موسیقی دان آمریکایی است.
احمد بن فریغون (درگذشتهٔ سدهٔ دهم میلادی) نخستین فرمانروای فریغونی گوزگان (سدهٔ نهم تا دهم میلادی) بود. او پسر یکی از فریغون ها بود. او نخستین فرمانروای فریغونی است که به گونه ای کامل در بن مایه ها پذیرفته شده است. در لشکرکشی های عمرو بن لیث، فرمانروای صفاری، احمد به همراه یکی دیگر از فرمانروایان بومی ایرانی، ابوداود محمد بن احمد از دودمان بانیجوریان، ناچار به پذیرش پیروی از او شدند. با این همه، در سال ۹۰۰ میلادی، عمرو از اسماعیل بن احمد، امیر سامانی، شکست خورد و در غل وزنجیر شد، که این شکست، «پذیرش پپروی از سامانی» را برای احمد و ابوداوود در پی داشت. درباره احمد باید گفت که در آینده در سالی که روشن نیست، پسرش ابوالحارث محمد جانشین او شد.
ابوالحارث محمد (درگذشته پیرامون ۹۸۲) دومین فرمانروای فریغونی گوزگان از سالی که نمی دانیم تا ۹۸۲ میلادی بود. او پسر و جانشین احمد بن فریغون بود. پدر ابوالحارث در سالی روشن نیست درگذشت و اینگونه ابوالحارث محمد جانشین او به جایگاه فرمانروای گوزگان شد. او بعدها چیرگی فریغونیان را گسترش داد و از غرجستان و بخش هایی از غور، سرزمین بت پرستان، باج گردآوری کرد. او همچنین تبارهای عرب کوچ نشین گوزگان را زیر چیرگی خود داشت و می توانست سرکرده آنها را خود بگمارد. او دختری بی نام داشت که به همسری نوح دوم، فرمانروای سامانی درآمد. پیرامون سال ۹۸۲ میلادی، کتاب «حدود العالم» از سوی نویسنده ای ناشناس، که شاید شایا بن فریغون بوده، به ابوالحارث پیشکش شد. ابوالحارث اندکی پس از آن درگذشت و پسرش ابوالحارث احمد جانشین او شد.
مسابقات کرلینگ دوبل مختلط المپیک زمستانی ۲۰۲۲ از ۲ تا ۸ فوریه ۲۰۲۲ در مرکز ملی ورزش های آبی پکن برگزار شد ده کشور در دور مقدماتی به صورت رفت و برگشت با هم رقابت کردند و چهار کشور برتر در پایان دور برگشت (نروژ، ایتالیا، بریتانیا و سوئد) به دور نیمه نهایی راه یافتند. این دومین باری بود که مسابقات دوبل مختلط در المپیک زمستانی برگزار می شد. مقدماتی. هفت کشور برتر در مسابقات قهرمانی کرلینگ دوبل مختلط جهان ۲۰۲۱ به همراه کشور میزبان چین، جواز حضور در مسابقات المپیک را کسب کردند. دو تیم نهایی نیر از طریق مسابقات انتخابی المپیک ۲۰۲۱ صعود کردند. تیم ها. تیم ها یک بازیکن مرد و یک بازیکن زن دارند که یکی از بازیکنان کرلر سنگ های شماره ۱ و ۵ و دیگری سنگ های شماره ۲، ۳ و ۴ را پرتاب می کند. رده بندی نهایی. رده بندی نهایی مسابقات به شرح زیر است:
سازمان اقتصاد اسلامی ایران (سابقاً بانک اسلامی ایران) یا به اختصار سازمان اقتصاد اسلامی، اولین مؤسسه بانکداری اسلامی است که در سال ۱۳۵۸ پس از انقلاب اسلامی در ایران ایجاد شد. این سازمان به عنوان یک بانک مرکزی برای صدور وام های قرض الحسنه عمل می کند. این سازمان در بدو تأسیسش با فرمان روح الله خمینی از ملی شدن معاف شد. ایجاد این سازمان اولین حرکت به سمت ایجاد یک سیستم موازی در بخش بانکی ایران بود که خارج از حوزه بانک مرکزی ایران فعالیت می کرد. این نهاد در حال حاضر به نمایندگی از بانک مرکزی ایران، بر ۱۲۰۰ صندوق از ۲۵۰۰ صندوق قرض الحسنه اسلامی نظارت دارد. تاریخچه. پیشینه. علاءالدین میرمحمد صادقی، از اعضای برجستهٔ "مؤتلفه" که از حامیان روح الله خمینی و از طبقهٔ بازاری بود، نقش فعالی در تأسیس صندوق های قرض الحسنهٔ اسلامی، چه قبل و چه بعد از انقلاب، ایفا کرد. اندکی پس از انقلاب، او به رهبری سازمان اقتصاد اسلامی منصوب شد. تأسیس. بانک اسلامی ایران در فروردین ۱۳۵۸ به فرمان سید روح الله خمینی و با حمایت محمد بهشتی و مرتضی مطهری تأسیس شد. پس از صدور مجوز تأسیس بانک از سوی رهبر جمهوری اسلامی، اساسنامه ای با بهره گیری از ن
ظرات کارشناسان حقوقی و بانکی تدوین و برای تصویب به بانک مرکزی و شورای پول و اعتبار ارائه شد. شورا در جلسه ای که در تاریخ ۹ مه ۱۹۷۹ برگزار شد، به اتفاق آرا اساسنامه را تصویب کرد. این خبر توسط چندین روزنامه، از جمله "روزنامه اطلاعات" (شماره ۱۵۸۵۰، مورخ ۲۰ اردیبهشت ۱۳۵۸) گزارش شد. تغییر نام از بانک به سازمان. در این زمان، دولت موقت ایران بانک ها را ملی اعلام کرد. روح الله خمینی بانک اسلامی را از مصوبه دولت موقت مستثنی کرد و گفت: «بانک اسلامی ملی نمی شود.» در این میان ایده تشکیل سازمان اقتصاد اسلامی از سوی عزت الله سحابی مطرح شد. دولت موقت موافقت کرد که بانک اسلامی ایران با اساسنامه مصوب شورای پول و اعتبار و با هدف و موضوع تعیین شده، حتی با لوگوی انتخابی، به فعالیت خود ادامه دهد، اما از کلمهٔ «بانک» استفاده نکند، به این معنی که با حذف نام بانک، تمام عملیات بانکی و اعتباری را انجام دهد و وعده داد که به محض رفع ممنوعیت ها، بانک اسلامی ایران مجدداً با همین نام فعالیت کند. بر اساس ملاحظات، تنها کلمه «بانک» به عبارت «سازمان اقتصاد» تغییر یافت. به عبارت دیگر، این بانک از نظر ماهیت به حیات خود ادامه داد. در واقع بانک اس
لامی ایران، بانکی در قالب سازمان اقتصاد اسلامی است. نظارت بانک مرکزی. در ۱ مهر ۱۳۸۶ طهماسب مظاهری رئیس وقت بانک مرکزی ایران در گفتگویی با تلویزیون دولتی ایران از مستثنی بودن صندوق های قرض الحسنه از نظارت بانک مرکزی انتقاد کرد. به نوشتهٔ روزنامهٔ "دنیای اقتصاد" تفویض نظارت بانک مرکزی ایران به این سازمان خلاف قانون تنظیم بازار غیرمتشکل پولی و ماده ۹۶ قانون برنامه پنجم توسعه بوده است. جنجال ۳۰۰۰ میلیارد تومانی. در سال ۱۳۹۴، هادی قوامی، یکی از نمایندگان مجلس شورای اسلامی گفت که سازمان اقتصاد اسلامی به طور غیرقانونی سه هزار میلیارد تومان از منابع صندوق های قرض الحسنه برداشت کرده و آن را صرف ساخت ساختمانی برای این سازمان کرده است.
استفانیا کنستانتینی (؛ زادهٔ ) ورزشکار کرلینگ اهل ایتالیا و شهر کورتینا دامپتزو است. او در حال حاضر کاپیتان تیم ملی کرلینگ زنان ایتالیا است. کنستانتینی در پنج دوره از مسابقات جهانی کرلینگ زنان، چهار دوره از مسابقات جهانی کرلینگ دوبل مختلط و هفت دوره از مسابقات قهرمانی اروپا شرکت کرده است. او موفق به کسب مدال نقره در مسابقات قهرمانی کرلینگ اروپا ۲۰۲۳، مدال برنز در مسابقات اروپا ۲۰۱۷ و مدال طلا در رقابت های دوبل مختلط المپیک زمستانی ۲۰۲۲ پکن شده است.
جایزه نوبل ادبیات سال ۲۰۲۳ به نمایشنامه نویس و نویسنده اهل نروژ، یون فوسه (زاده ۱۹۵۹) «به خاطر نمایشنامه ها و نثر نوآورانه اش که به ناگفتنی ها صدا می بخشد» اهدا شد. او چهارمین دریافت کننده با ملیت نروژی است که این جایزه را دریافت می کند. برنده جایزه. یون فوسه در سال ۱۹۵۹ در هاوگسون واقع در ساحل غربی نروژ، متولد شد. کتابشناسی عظیم او ژانرهای متنوعی مانند نمایشنامه، رمان، مجموعه شعر، مقاله، ادبیات کودک و ترجمه را در بر می گیرد. اعلام جایزه. دقایقی پس از اعلام جایزه، کارین کلاسون با آندرش اولسون رئیس کمیته نوبل، مصاحبه کرد. او در پاسخ به این سؤال که چرا فاس به عنوان برنده جایزه ادبیات سال ۲۰۲۳ انتخاب شد، توضیح داد: واکنش ها. واکنش شخصی فوسه. فوسه پس از سیگرید اوندست که در سال ۱۹۲۸ برنده جایزه نوبل شده بود، تبدیل به دومین نویسنده کاتولیک نروژی شد که جایزه نوبل را دریافت می کند. سخنرانی نوبل. یون فوسه سخنرانی نوبل خود را در تاریخ ۷ دسامبر ۲۰۲۳ در آکادمی سوئد انجام داد. او در کتاب "«زبان خاموش»" دربارهٔ تفاوت بین زبان گفتاری و زبان نوشتاری و کاربرد و تأثیر سکوت در آثارش صحبت کرد. سخنرانی مراسم اهدای جوایز. در مراسم
اهدای جایزه در استکهلم در تاریخ ۱۰ دسامبر، آندرش اولسون، رئیس کمیته نوبل آکادمی زبان سوئدی گفت: اعضای کمیته نوبل. کمیته نوبل ادبیات ۲۰۲۳ آکادمی سوئد از اعضای زیر تشکیل شده است:
جایزه نوبل ادبیات سال ۲۰۲۲ به نویسنده فرانسوی آنی ارنو (زاده ۱۹۴۰) «به خاطر شجاعت و تیزبینی بالینی که با آن ریشه ها، بیگانگی ها و محدودیت های جمعی حافظه شخصی را کشف می کند» اهدا شد.این جایزه در تاریخ ۶ اکتبر ۲۰۲۲ توسط آکادمی زبان سوئدی اعلام شد.ارنو شانزدهمین نویسنده فرانسوی، اولین زن متولد فرانسه و هفدهمین نویسنده زن بود که جایزه نوبل ادبیات را دریافت کرد. برنده جایزه. ارنو فعالیت ادبی خود را در سال ۱۹۷۴ با رمان «پاکسازی شده» ("Les Armoires vides") که یک رمان زندگینامه ای بود، آغاز کرد. او خیلی زود در حرفه اش، از داستان نویسی روی برگرداند و به زندگی نامه نویسی متمرکز شد و تجربیات تاریخی و فردی را با هم ترکیب کرد. او در دیدگاه های مختلف خود، پیوسته زندگی ای را بررسی می کند که با نابرابری های شدید در رابطه با جنسیت، زبان و طبقه اجتماعی مشخص شده است. مسیر او به سوی نویسندگی طولانی و دشوار بود، و تمام آثارش به زبانی ساده نوشته شد. کتاب های او خوانندگان گسترده ای دارند و در بیشتر روزنامه های محلی و ملی فرانسه نقد و بررسی می شوند، همچنین موضوع بسیاری از مصاحبه ها و برنامه های رادیویی و تلویزیونی و حجم زیادی از ادب
یات دانشگاهی بین المللی رو به رشد هستند. از آثار معروف او می توان به "La Place" ("مکان یک مرد"، ۱۹۸۳)، "L'événement" ("اتفاقی"، ۲۰۰۰)، "Se perdre" ("گم شدن"، ۲۰۰۱)، "L'Occupation" ("تصرف"، ۲۰۰۲) و "Les Années" ("سال ها"، ۲۰۰۸) اشاره کرد. مراسم اهدای جوایز. اهدای جایزه. ارنو در تاریخ ۱۰ دسامبر ۲۰۲۲ دیپلم و مدال نوبل خود را از کارل گوستاف شانزدهم، پادشاه سوئد، دریافت کرد. آندرش اولسون رئیس کمیته نوبل، او را نویسنده ای توصیف کرد که «زبان را وسیله ای برای زدودن غبار خاطره و چاقویی برای کشف واقعیت» می داند. او خاطرنشان کرد: سخنرانی ضیافت. ارنو در سخنرانی ضیافت خود در ساختمان شهرداری استکهلم در تاریخ ۱۰ دسامبر ۲۰۲۲ انجام داد و از آلبر کامو، برنده جایزه نوبل ادبیات ۱۹۵۷، تقدیر کرد. او در این سخنرانی گفت: سایر رویدادهای مرتبط با نوبل. کمپین های نوبل برای سلمان رشدی. پس از حمله به نویسنده بریتانیایی سلمان رشدی در تاریخ ۱۲ آگوست ۲۰۲۲، در حالی که او قصد داشت در مؤسسه چاتاکوآ در چاتاکوآ، نیویورک، ایالات متحده، سخنرانی عمومی انجام دهد، مؤسسات و انجمن های دانشگاهی متعددی توجه کمیته نوبل آکادمی زبان سوئدی را برای اعطای جایز
ه نوبل ادبیات امسال به او جلب کردند. در میان نویسندگانی که خواستار تقدیر از رشدی شدند، می توان به برنار-آنری لوی فیلسوف فرانسوی، فرانسواز نیسن، وزیر فرهنگ فرانسه، ایان مک یوون و نیل گیمن، نویسندگان بریتانیایی، کاوری نامبیسان و عادل جوساوالا، نویسندگان هندی، و مارگارت اتوود نویسنده کانادایی اشاره کرد، همچنین اتوود اعلام کرد: «اگر از آزادی بیان دفاع نکنیم، در استبداد زندگی می کنیم: سلمان رشدی این را به ما نشان می دهد.» دیوید رمنیک روزنامه نگار آمریکایی، توضیح می دهد که چرا رشدی شایسته جایزه نوبل است: رشدیه به خاطر آثار ادبی خود شناخته شده است، مانند «فرزندان نیمه شب» (۱۹۸۱)، «آخرین نفس مغ» (۱۹۹۵)، «شالی مار دلقک» (۲۰۰۵) و «جوزف آنتون: خاطرات» (۲۰۱۲)، که شرحی از زندگی او پس از حوادث مرتبط با «آیات شیطانی» است. پس از این حادثه رشدی تبدیل به نماد آزادی بیان در میان جامعه ادبی شده است. پس از برنده شدن ارنو، بسیاری از هواداران رشدی و همچنین برخی از نویسندگان از عدم اعطای جایزه به رشدی علیرغم کمپین ها و درخواست ها، ابراز ناامیدی کردند. اگر در آینده فرصتی برای برنده شدن به او داده شود، او دومین هندی پس از رابیندرانات
تاگور خواهد بود که این جایزه را دریافت می کند. اعضای کمیته نوبل. در سال ۲۰۲۲، کمیته نوبل آکادمی سوئد از اعضای زیر تشکیل شد:
جام یوفا ۰۱–۲۰۰۰، سی امین فصل از جام یوفا، مسابقات فوتبال باشگاهی سطح دوم اروپا بود که توسط یوفا سازماندهی شد و با قهرمانی لیورپول به پایان رسید.
جایزه نوبل ادبیات سال ۱۹۵۷ به نویسنده و فیلسوف فرانسوی آلبر کامو (۱۹۱۳–۱۹۶۰) «به خاطر آثار ادبی مهمش که با جدیت و روشن بینی، مسائل وجدان انسانی در زمانه ما را روشن می کند» اهدا شد. او نهمین نویسنده فرانسوی است که پس از فرانسوا موریاک رمان نویس کاتولیک، در سال ۱۹۵۲ و چهارمین فیلسوف پس از برتراند راسل، فیلسوف تحلیلی بریتانیایی، در سال ۱۹۵۰، این جایزه را دریافت می کند. کامو که در زمان دریافت جایزه ۴۴ ساله بود، پس از رودیارد کیپلینگ (۴۱ ساله)، تبدیل به دومین دریافت کننده جوان جایزه نوبل ادبیات است. برنده جایزه. کامو فعالیت ادبی خود را در سال ۱۹۳۷ آغاز کرد، اما نقطهٔ عطف کار او با رمان بیگانه (L’étranger) در سال ۱۹۴۲ رقم خورد. این رمان به پوچی زندگی می پردازد، موضوعی که کامو در آثار دیگر خود، از جمله اثر فلسفی اش افسانه سیزیف (Le mythe de Sisyphe، ۱۹۴۲) نیز به آن بازمی گردد. او همچنین به عنوان روزنامه نگار و نمایش نامه نویس فعالیت داشت و نمایش نامهٔ کالیگولا (۱۹۴۴) تحسین منتقدان تئاتر را برانگیخت. به دلیل دوستی اش با ژان-پل سارتر، کامو اغلب به عنوان اگزیستانسیالیست شناخته می شد، اما خود ترجیح می داد به هیچ ایدئولو
ژی ای وابسته نباشد. دیگر رمان های موفق او شامل طاعون ۱۹۴۷ (La peste)، سقوط ۱۹۵۶(La chute) هستند و خودزندگی نامه ای ناتمام با عنوان انسان اول (Le Premier homme) نیز پس از مرگش منتشر شد. بررسی ها و مشورت های کمیته نوبل. نامزدی ها. آلبر کامو یازده بار نامزد دریافت جایزه نوبل ادبیات شد، او اولین بار در سال ۱۹۴۹ نامزد دریافت این جایزه شده بود. او یک بار در سال ۱۹۵۷ توسط یک استاد فرانسوی زبان و ادبیات آنگلوساکسون از دانشگاه کان نامزد دریافت جایزه شد که بعداً به او اهدا شد. در مجموع، کمیته نوبل ۶۶ نامزدی برای ۴۹ نویسنده متفاوت از جمله نیکوس کازانتزاکیس، ادوارد مورگان فورستر، آلبرتو موراویا، ژرژ دوامل، ژول رومن، ازرا پاوند، سن-ژان پرس (برنده جایزه سال ۱۹۶۰)، کارلو لوی، بوریس پاسترناک (برنده جایزه سال ۱۹۵۸) رابرت فراست دریافت کرد. ۱۲ نفر از نامزدها برای اولین بار نامزد شده بودند، از جمله ژان-پل سارتر (برنده جایزه سال ۱۹۶۴)، لنکس رابینسون، یان پاراندوفسکی، ساموئل بکت (برنده جایزه سال ۱۹۶۹)، یاروسواف ایواشکیه ویچ، آندره شامسون، واینو لینا، کارلو لوی. آندره مالرو با ۴ پیشنهاد نامزدی، بیشترین تعداد نامزدی را داشت. همچنین
چهار نفر از نامزدها زن بودند، گرترود فون لو فورت، کارن بلیکسن، هنریت چاراسون و ماریا دامبروفسکا. نویسندگانی چون نورالله آتاچ، اریش آورباخ، آرتورو باره آ، ارنست برترام، روی کمپبل، جویس کری، خوزه لینز دو رگو، آلفرد دوبلین، کلود فارر، پیتر فروچن، رز فایلمن، اولیور سنت جان گوگارتی، ساشا گیتری، لورا اینگلز وایلدر، اریک آلفرد نادسن، باربو لازاریانو، ویندهام لوئیس، مالکوم لوری، میت متسانورک، کریستوفر مورلی، گیلبرت موری، رالف بارتون پری، کلمنته ربورا، الکسی رمیزوف، اومبرتو سابا، دوروتی ال. سایرز و جوزپه تومازی دی لامپه دوزا در سال ۱۹۵۷ درگذشتند بدون اینکه نامزد دریافت جایزه شوند. والری لاربو شاعر فرانسوی، پیش از تنها فرصت دریافت جایزه درگذشت. واکنش ها. انتخاب آلبر کامو در فرانسه با استقبال خوبی روبرو شد. پس از اعلام جایزه، نویسنده و منتقد ادبی، امیل هنریو، در "لوموند" نوشت: «او یکی از مردانی است که اندیشه و استعدادش مایه افتخار فرانسه است و شگفت انگیز است که این عنوان با چنین درخششی در خارج از کشور شناخته می شود. ویژگی های ادبی والای آثار او، با پنج یا شش کتاب مهم، بدون شک شایسته جایگاهی است که او در خط مقدم نویسندگا
ن ما دارد.» خود کامو با فروتنی گفت: «کاش مالرو جایزه را می برد. او بیشتر از من لیاقتش را داشت.» مراسم اهدای جوایز. در مراسم اهدای جایزه در استکهلم در ۱۰ دسامبر ۱۹۵۷، آندرس اوسترلینگ، دبیر دائمی آکادمی زبان سوئدی، گفت: ضیافت نوبل. در ضیافت نوبل در تالار شهر استکهلم که در تاریخ ۱۰ دسامبر ۱۹۵۷ انجام شد آلبر کامو سخنرانی ای را انجام داد و در آن دربارهٔ ایدهایش دربارهٔ هنر و نقش نویسنده صحبت کرد. پیش از سخنرانی، برنارد کارلگرن، عضو آکادمی سلطنتی علوم سوئد، خطاب به کامو، به نقش برجسته فرانسه در فرهنگ غرب اشاره کرد و گفت:
در اقتصاد خرد، سود نهایی بیان می کند که با افزایش یک واحدی در مقدار محصول تولیدشده، چقدر بر سود کل افزوده می شود. طبق رویکرد حاشیه ای برای حداکثر کردن سود، یک شرکت برای به حداکثر رساندن سود، باید تا نقطه ای که سود نهایی صفر است، به تولید کالا یا خدمات ادامه دهد. در هر مقدار تولید کمتر از این، سود نهایی مثبت است و بنابراین می توان با افزایش تولید، سود را افزایش داد؛ همچنین در هر مقدار تولید بیشتر از مقداری که در آن سود نهایی برابر با صفر است، سود نهایی منفی است و بنابراین می توان با کاهش تولید، به سود بیشتری دست یافت. از آنجا که سود برابر است با درآمد منهای هزینه، سود نهایی برابر است با درآمد نهایی منهای هزینه نهایی.
هزینهٔ اقتصادی ترکیبی از ضررهای ناشی از هر کالایی است که برای هر فرد ارزشی قائل است. اقتصاددانان عمدتاً از هزینهٔ اقتصادی به عنوان وسیله ای برای مقایسهٔ احتیاط یک اقدام با اقدام دیگر استفاده می کنند. این مقایسه شامل سود و زیان های ناشی از اتخاذ یک مسیر اقدام و همچنین سود و زیان های ناشی از خود مسیر اتخاذ شده می شود. هزینهٔ اقتصادی با هزینهٔ حسابداری متفاوت است زیرا شامل هزینهٔ فرصت نیز می شود. (برخی منابع به هزینهٔ حسابداری به عنوان "هزینهٔ واضح" و به هزینهٔ فرصت به عنوان "هزینهٔ ضمنی" اشاره می کنند).