Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
۰ درصد» (از جمله ۷۲ مورد بهبودی از ۹۰ مورد سکته مغزی) و طیف گسترده ای از بیماری هایی که ادعا می شد درمان شده اند، یاد می کردند. ویدیوهایی که بهبودی های معجزه آسا را نشان می دادند نیز پخش شدند. در این دوره، ۶۸ نفر - از جمله سه کودک خردسال - تحت درمان قرار گرفتند و ۱۴ بیمار بین ۴۰۰۰ تا ۵۵۰۰۰ یورو پرداخت کردند. در سال ۲۰۰۹، پس از انتشار مقاله ای در روزنامه کوریره دلا سرا، قاضی رافائل گوارینیلو تحقیقاتی را برای بررسی قانونی بودن استفاده وانونی از سلول های بنیادی خارج از پروتکل های آزمایشی قانونی آغاز کرد. در همان سال، گزارش هایی منتشر شد مبنی بر اینکه وانونی درمان های اثبات نشده ای را برای بیماری های مختلف عصبی ارائه می دهد و از بیماران بین ۲۰٬۰۰۰ تا ۵۰٬۰۰۰ یورو دریافت می کند. روش های مورد استفاده مستندسازی ضعیفی داشتند و گاهی اوقات مضر بودند. مرکز زیبایی سن مارینو همچنین به دلیل انجام اقدامات پزشکی غیرمجاز مورد بررسی قرار گرفت. در حالی که کلیمنکو و شگلسکا در طول تحقیقات ایتالیا را ترک کردند، وانونی و همکارانش به درمان های خود در چندین شهر ایتالیا - از جمله تورین، کارماگنولا، تریسته، کومو و در نهایت برشا - ادامه
دادند. مورد برشا نقطه عطفی را رقم زد: از طریق مارینو آندولینا ، متخصص اطفال - همکار وانونی و معاون رئیس بنیاد استامینا - این درمان به عنوان دسترسی گسترده در بیمارستان های غیرنظامی برشا، دومین بیمارستان بزرگ ایتالیا، معرفی شد. چندین بیمار، از جمله کودکانی با بیماری های شدید عصبی، تحت درمان قرار گرفتند. در اوایل سال ۲۰۱۲، بازرسی های واحد مبارزه با تقلب کارابینیری و آژانس دارویی ایتالیا، موارد متعددی از نقض مقررات بهداشتی و ایمنی را آشکار کرد. مدارک قانونی ضروری مفقود بود و درمان ها فاقد غلظت مؤثر سلول های بنیادی مزانشیمی بودند. این سلول ها قادر به تمایز به نورون نبودند و حاوی آلاینده های خطرناک بودند. بر اساس تجزیه و تحلیل سوابق پزشکی ۳۶ بیمار، هیچ بهبود بالینی مشاهده نشد - به جز سه مورد که صرفاً بر اساس ارزیابی های ذهنی قضاوت شدند. پس از این یافته ها، درمان های استامینا در بیمارستان برشا به حالت تعلیق درآمد. بازتاب های رسانه ای و سیاسی. روش استامینا پس از پخش برنامه تلویزیونی محبوب ایتالیایی "کفتارها" در فوریه ۲۰۱۳، که کاربرد آن را در کودکان مبتلا به بیماری های مختلف عصبی، از جمله آتروفی عضلانی نخاعی را نشان م
ی داد، توجه گسترده رسانه ها را به خود جلب کرد. این برنامه ادعا کرد که تزریق سلول های بنیادی منجر به بهبودهای قابل توجهی در عرض چند هفته می شود و بدون شواهد علمی، اظهار داشت که می تواند پیشرفت کشنده این بیماری ها را تغییر دهد. این برنامه به طور گسترده به انتشار اطلاعات نادرست علمی متهم شد. پرونده استامینا هم به یک پدیده رسانه ای و هم به یک جنجال علمی تبدیل شد و انتقادهایی را از سوی مؤسساتی مانند آکادمیا دی لینچی، مجله نیچر، و آژانس دارویی اروپا به دنبال داشت. در ماه مه ۲۰۱۳، سیزده دانشمند یک تحلیل انتقادی منتشر کردند که نگرانی هایی را در مورد ناسازگاری شواهد علمی، کاستی های روش شناختی و فقدان داده های منتشر شده در حمایت از این روش برجسته می کرد. شینیا یاماناکا، برنده جایزه نوبل، علناً نگرانی خود را در مورد مجوز درمانی که ایمنی آن ناشناخته و اثربخشی آن اثبات نشده بود، ابراز کرد. انکولوژیست ایتالیایی، اومبرتو ورونسی، اعتراض به استامینا را با داستان روش دی بلا، یک درمان بی اثر سرطان که خارج از پروتکل های تعیین شده اجرا می شد، مقایسه کرد.
خوزه آگیلرا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل شیلی است که برای کالچرال مایپو در لیگ دسته سوم شیلی B بازی می کند. وی در تیم ملی فوتبال زیر ۱۵ سال شیلی بازی کرده است.
الهام نامی (زادهٔ ۸ اردیبهشت ۱۳۶۵) بازیگر و دوبلور ایرانی است. او فعالیت هنری خود را از نوجوانی با تئاتر آغاز کرد و بعدها در تلویزیون، سینما و صحنه های نمایشی حضور یافت. نامی با بازی در مجموعه های تلویزیونی "شهرزاد" (۱۳۹۷) و "جیران" (۱۴۰۱) هر دو به کارگردانی حسن فتحی، شناخته شد. او برای بازی در نمایش "رهگذران موازی" برندهٔ جایزهٔ بهترین بازیگر زن در سی وپنجمین جشنواره بین المللی تئاتر فجر شد. زندگی و تحصیلات. نامی در ۸ اردیبهشت ۱۳۶۵ در مشهد زاده شد. او بین سال های ۱۳۸۳ تا ۱۳۸۸ در دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران ادبیات نمایشی خواند. وی همچنین در کارگاه های مختلفی از جمله رقص محلی ایرانی با فرزانه کابلی (۱۳۸۵)، طراحی رقص با رجانه دوآره (۱۳۸۶) و بازیگری با فابریس نیکو (۲۰۰۷، برنامه تهران–پاریس) شرکت کرد. فیلم شناسی. نویسندگی. نامی برای صحنه و سینما نیز نویسندگی کرده است. او فیلمنامهٔ "فصل انگور" را به طور مشترک نوشت که جایزه بهترین فیلمنامه را در سی ودومین جشنواره مدیاویو مجارستان دریافت کرد. سایر آثار او شامل فیلم کوتاه "بیرون" (۲۰۰۸) و "تکرار" (۲۰۱۹) است.
رسوایی فوتبال ایتالیا در سال های ۲۰۰۴ تا ۲۰۱۰ که با نام "کاسو پلاسوالنزه" نیز شناخته می شود، رسوایی مربوط به حسابداری نادرست در باشگاه های فوتبال ایتالیا بود. تحقیقات در سال ۲۰۰۴ آغاز شد و در سال ۲۰۱۰ به پایان رسید. پیشینه. در اوایل دهه ۲۰۰۰، باشگاه های مختلف فوتبال ایتالیا به دلیل قطع حمایت مالی از سوی حامیان مالی، اعلام ورشکستگی کردند. تحقیقات نشان داد که فرهنگ گسترده ای از فعالیت های غیرقانونی وجود دارد. باشگاه های فوتبال درگیر شامل آث فیورنتینا (۲۰۰۲)، مونزا (۲۰۰۴)، اس اس سی ناپولی (۲۰۰۴)، آنکونا کالچو (۲۰۰۴)، تورینو کالچو (۲۰۰۵)، آث پروجا (۲۰۰۵)، کومو (۲۰۰۵)، رجیانا (۲۰۰۵)، سالرنیتانا اسپورت (۲۰۰۵) و آث ونزیا (۲۰۰۵) بودند. علاوه بر این، پارما دچار ورشکستگی شد و در سال ۲۰۰۴ به عنوان باشگاه فوتبال پارما (SpA) دوباره تأسیس شد. پیش تر، برخی از این باشگاه ها از طریق تبادل متقابل بازیکنان در بازار انتقال فوتبال سود می بردند، به طوری که چندین بازیکن بین باشگاه ها جابه جا می شد و معمولاً شامل پرداخت های مالی نیز بود. این روش معمولاً برای باشگاه ها سود کوتاه مدت به همراه داشت، اما در بلندمدت باعث افزایش هزینه ها
از طریق «استهلاک» ارزش مالی بازیکنان می شد (معادل دارایی های مشهود، کاهش ارزش). در فوریهٔ ۲۰۰۳، قانونی تصویب شد که به باشگاه ها اجازه می داد هزینه های استهلاک را به تأخیر بیندازند (قانون ایتالیا ۹۱/۱۹۸۱، ماده ۱۸ب) و از بازسرمایه گذاری از طریق حقوق صاحبان سهام منفی جلوگیری کنند. با وجود این قانون، بسیاری از باشگاه ها همچنان به تبادل متقابل بازیکنان ادامه دادند تا سود کوتاه مدت لازم برای رعایت معیارهای مالی فصل ۲۰۰۳–۲۰۰۴ را تأمین کنند. این قانون در سال ۲۰۰۵ غیرقانونی اعلام شد، که باعث شد برخی باشگاه ها بازسرمایه گذاری کنند و صندوق استهلاک خود را تا ۳۰ ژوئن ۲۰۰۷ حذف نمایند. در نتیجه، باشگاه ها مجبور شدند کسری سرمایه دیگری را جبران کنند که بعدها هنگام بازارزیابی برند و وثایق بانکی آن ها باعث بروز جنجال شد. رسوایی ها همچنین شامل تاریخ گذاری نادرست سود حاصل از نقل و انتقال بازیکنان می شد. برای مثال، در ژوئیه ۲۰۰۱ ، رم هافبک بین المللی ژاپنی خود، هیدتوشی ناکاتا را به قیمت ۵۵ دلار فروخت. میلیارد لیر، اما باشگاه سود فصل ۲۰۰۰–۲۰۰۱ را در حساب های خود ثبت کرد، و ادعا کرد که این قرارداد قبل از پایان سال مالی، که برای اکثر
باشگاه ها ۳۰ ژوئن ۲۰۰۱ بود، توافق شده است. قبل از سال ۲۰۰۳، زمانی که تجارت متقابل رایج بود، بی عدالتی های زیادی آشکار شد. به عنوان مثال می توان به معاملات مربوط به جوزپه کولوچی و آلبرتو ماریا فونتانا (رم-ورونا، هر دو با هزینه ۱۲٫۵ میلیارد لیر)؛ و مبادله ای که شامل آمدئو مانگون، پائولو پوگی و سرگئی گورنکو در ازای دیه گو فوزر، رافائله لونگو و سالیو لاسیسی (رم-پارما، هر دو با هزینه انتقال ۶۵ میلیارد لیر در مجموع) بود، اشاره کرد. تبادلات دیگر شامل موارد زیر بود: ماتوزالم و یک بازیکن ناشناس (پارما–ناپولی، هر دو ۱۴ میلیارد لیره)؛ مانوئله بلاسّی و جوزپه کاتیورا (رُم–پروجا، هر دو ۱۸ میلیارد لیره)؛ پائولو جینسترا و ماتئو بوگانی (میلان–اینتر)؛ جِمارکو فرتزا و آلِساندرو فرو (اینتر–رُم، هر دو ۸٫۸ میلیارد لیره) در سال ۲۰۰۱؛ وراتیسلاو گِرِشکو و ماتیا آلمِیدا (اینتر–پارما، هر دو با مبلغ ۱۶ میلیون یورو)؛ لویجی سارتر و سباستیانو سیویلیا (پارما–رُم، هر دو حدود ۹ میلیون یورو)؛ فرانچسکو کوکو و کلارنس سیدورف (میلان–اینتر، هر دو ۲۹ میلیون یورو)؛ داویده بومباردینی و فرانکو بریِنزا (پالرمو–رُم، ۵۰٪ حقوق هر دو ۵٫۵ میلیون یورو)؛ گابر
یله پائولتی و لویجی پانارلی برای فُنتانا–فرتزا (تورینو–رُم، ۵۰٪ حقوق هر دو ۱۰٫۵ میلیون یورو) در سال ۲۰۰۲؛ و روبن مالدونادو و گونزالو مارتینز در ژانویهٔ ۲۰۰۳. این رسوایی اوج دوره ای بود که رسانه های ایتالیا آن را مدیریت شبه دوپینگ، رسوایی ترازنامه، و سودهای ساختگی یا سودهای خودساخته می نامیدند. رئیس باشگاه بولونیا، جوزپه گاتزونی فراسکارا، بی گناهی خود را اعلام کرد و حسابداری نادرست را به فدراسیون فوتبال ایتالیا گزارش داد. با این حال، بولونیا نیز در تبادل متقابل بازیکنان دخیل بود، مانند زمانی که ۵۰٪ باقی مانده حقوق جاناتان بینوتو از یوونتوس خریداری شد، با فروش جیاکومو چیپریانی، آلِساندرو گامبرینی و الکس پدرزولی در سال ۲۰۰۰ با همان مجموع مبلغ انتقال، و سپس فروش بینوتو به اینترمیلان در ازای فابیو ماسلاری در سال ۲۰۰۱. معاملات. از آنجایی که فدراسیون فوتبال ایتالیا نتوانست ثابت کند که باشگاه های فوتبال قصد «کاهش» قیمت بازیکنان بزرگسال را داشته اند، فقط معاملات مربوط به بازیکنان جوان مجازات شدند. [ "" ] تحقیقات. در سال ۲۰۰۴، رم و لاتزیو، و پس از آن میلان و اینترناسیونال، به دلیل حسابداری نادرست مورد بررسی قرار گرفتند
. علاوه بر این، مدیر تصفیه کومو، شکست آن را به پرزیوسی (Preziosi) گوشزد کرد. این اتهام حاکی از آن بود که مالک، دارایی های کومو را با قیمتی غیراقتصادی به جنوا منتقل کرده است. از طرف باشگاه فیورنتینا، مدیر تصفیه از دادگاه فلورانس دریافت که تاریخ سود بازیکنان و معاملات متقابل در ترازنامه اشتباه بوده است. شکست پروجا نیز در دست بررسی بود. سقوط اسپزیا کالچو نیز به مالک قبلی آن، اینترناسیونال، مرتبط بود. اتهام جداگانه ای مربوط به برونلی در سال ۲۰۰۷ افشا شد؛ برونلی ادعا کرد که سند انتقال حاوی امضای او نبوده و او هنگام انتقال از میلان به اینترناسیونال هیچ اطلاعی نداشته است. برونلی به مدت دو ماه از فوتبال محروم شد، اگرچه در آن زمان بازنشسته شده بود. مدیربرنامه های برونلی متهم و برکنار شد و برونلی از اینترناسیونال به دلیل سهل انگاری شکایت کرد و برونلی را مجبور به بازنشستگی کرد. این محاکمه نیز رد شد. لاتزیو در سال ۲۰۰۷ به همراه یوونتوس تبرئه شد. رم توسط دادگاه رم جریمه شد. در ژانویه ۲۰۰۷، دادستان، روایت کذب کرسپو (مبادله پول نقد به علاوه بازیکن) و دومنیکو مورفئو (شکست فیورنتینا) را افشا کرد. در جریان تحقیقات جاری در مورد
پارما، یک بازیکن فوتبال به نام آمائوری، به عنوان بازیکن آزاد از ناپولی توسط پارما جذب شد، اما مبلغ هنگفتی نیز به عنوان حق العمل پرداخت شد. آمائوری تابعیت اتحادیه اروپا نداشت و باشگاه های ایتالیایی معمولاً سهمیه ثبت نام غیر اتحادیه اروپا را از سایر باشگاه ها خریداری می کردند.
آتیلیو آگیره () بازیکن فوتبال اهل بولیوی بود. او عضوی از تیم ملی فوتبال بولیوی بود که در سال ۱۹۶۳ در خاک خود قهرمان آمریکای جنوبی شد. آگیره عضوی از تیم بولیوی برای مسابقات قهرمانی آمریکای جنوبی ۱۹۵۹ در آرژانتین بود. او در این مسابقات چهار بازی مقابل اروگوئه، آرژانتین، شیلی و پرو انجام داد، که بولیوی در نهایت به مقام آخر رسید. آگیره دوباره در ترکیب تیم بولیوی برای مسابقات قهرمانی آمریکای جنوبی ۱۹۶۳ که ​​در خاک خود این کشور برگزار شد، حضور داشت. او تنها یک بازی در این مسابقات مقابل تیم ملی فوتبال کلمبیا انجام داد. بولیوی قهرمان این رقابت ها شد که تنها عنوان قهرمانی این کشور تا به امروز است.
قتل عام کاسل ولترنو (به ایتالیایی: "Strage di Castel Volturno" یا "Strage di San Gennaro") نامی است که مطبوعات ایتالیا به تیراندازی جمعی که توسط قبیله کازالسی انجام شد و در آن هفت نفر در ۱۸ سپتامبر ۲۰۰۸ کشته شدند، داده اند. این قتل عام در بیرون مغازه خیاطی به طور گسترده به عنوان بخشی از درگیری رو به رشد بین بومیان کامورا و باندهای مواد مخدر مهاجر آفریقایی توصیف شد. آنتونیو سلینتو، صاحب یک پاساژ در کنار بایا ورده، و شش مهاجر آفریقایی به قتل رسیدند: ساموئل کواکو، ۲۶ ساله (توگو)؛ آلاج آبابا (توگو)؛ فرانسیس آنتوی، ۳۱ ساله (غنا)؛ اریک آفوم یبوآ، ۲۵ ساله (غنا)؛ الکس گیمز، ۲۸ ساله (لیبریا) و کریستوفر آدامز، ۲۸ ساله (لیبریا). جوزف آییمبورا (غنا)، ۳۴ ساله، با تظاهر به مرگ جان سالم به در برد؛ او بعداً به شناسایی قاتلان کمک کرد. این قتل ها روز بعد، اعتراضات خشونت آمیز جامعهٔ مهاجرین کاستل ولترنو را برانگیخت که به امضای تدابیری توسط وزارت کشور و وزارت دفاع برای مقابله با جرم سازمان یافته و مهاجرت غیرقانونی به کازرتا انجامید. قاتلان آفریقایی ها آلفونسو سزارانو، الساندرو سیریلو و اورسته اسپاگنوئولو شناسایی شدند. سه نفر دیگ
ر به نام های فرانچسکو سیریلو، امیلیو دی کاترینو و جووانی لتیزیا مظنون به دست داشتن در قتل هایی هستند که به دستور جوزپه ستولا، وابسته به قبیله کاسالسی، انجام شده است. دستگیری ها. در تاریخ ۲۲ سپتامبر ۲۰۰۸، نخستین بازداشت در ارتباط با این کشتارانجام شد. آلفونسو سزارانو، یکی از تیراندازان قتل قراردادی، در خانهٔ والدینش در بایا ورده بازداشت شد، جایی که به دلیل اتهامات مربوط به مواد مخدر تحت حبس خانگی بود و در نزدیکی آرکاد که نخستین قربانی، چلیِنتو، در آنجا کشته شده بود، قرار داشت. دولت ایتالیا ۴۰۰ سرباز را به منطقه اعزام کرد. یک عملیات بزرگ ضد کامورا که در همان ماه توسط کارابینیری انجام شد، ضربه مهلکی به خاندان کاسالسی وارد کرد و منجر به دستگیری ۱۰۷ نفر از جمله اعضای برجسته این انجمن شد که برخی از آنها در فهرست ۳۰ فراری تحت تعقیب در ایتالیا قرار داشتند. در میان دستگیرشدگان، آلساندرو سیریلو و اورسته اسپانیولو، هماهنگ کنندگان اصلی حمله، نیز حضور داشتند. در ۱۴ ژانویه ۲۰۰۹، ستولا پس از یک هفته فرار، سرانجام در میگنانو مونته لونگو دستگیر شد. در این دوره، او در فهرست ۳۰ فراری خطرناک در ایتالیا قرار گرفت و پس از محکومیت
به اتهام دستور دادن به چندین قتل و کشتار، از جمله قتل عام در کاستل ولتورنو، به صورت غیابی به حبس ابد محکوم شد. محکومیت ها. در سال ۲۰۱۱، دادگاه سانتا ماریا کاپوا وتره (کاسرتا) جوزپه ستولا، داویده گراناتو، الساندرو سیریلو، جیووانی لتیزیا را به حبس ابد و آنتونیو آلوچه را به ۲۳ سال زندان محکوم کرد. دادگاه وجود شرایط تشدیدکننده مانند نفرت نژادی و اهداف تروریستی را به رسمیت شناخت.
مردم ایتالیا ، یک روزنامه ایتالیایی بود که از ۱۵ نوامبر ۱۹۱۴ تا ۲۴ ژوئیه ۱۹۴۳ منتشر می شد. این روزنامه توسط بنیتو موسولینی به عنوان یک روزنامه طرفدار جنگ در طول جنگ جهانی اول تأسیس شد تا صدای جناح خواهان ورود به جنگ در حزب سوسیالیست ایتالیا باشد. این روزنامه متعاقباً خط سیاسی خود را به موازات سردبیرش تغییر داد و سرانجام ه روزنامه اصلی جنبش فاشیستی در ایتالیا تبدیل شد. انتشار این روزنامه که پس از جنگ هر روز به جز دوشنبه ها منتشر می شد، در ۲۶ ژوئیه ۱۹۴۳ به حالت تعلیق درآمد و بنا به درخواست صریح شخص موسولینی، این روزنامه دیگر منتشر نشد. تاسیس و جنگ جهانی اول. این روزنامه در نوامبر ۱۹۱۴ در میلان، با هدف حمایت از ورود ایتالیا به جنگ جهانی اول تأسیس شد. در نوامبر ۱۹۱۴، جوزپه پونترمولی (Giuseppe Pontremoli)، کارآفرین و فراماسون درجه ۳۳ از فرقه باستانی و پذیرفته شده اسکاتلندی، ۲۰ هزار لیره برای خرید دستگاه چاپ دوار که روزنامه جدید با آن چاپ می شد، پیش پرداخت کرد. با آنکه جنگ چند ماه قبل آغاز شده بود، اما ایتالیا در آن زمان بی طرف بود و این بی طرفی را تا ماه مه ۱۹۱۵ نیز حفظ کرد. روزنامه مردم ایتالیا که طرفدار نظامی گر
ی و الحاق طلبی بود، از شرکت های بزرگی از جمله آنسالدو (Ansaldo) و دیگران، به ویژه از صنایع شکر و برق که مایل به پیوستن ایتالیا به جنگ بودند، حمایت مالی دریافت می کرد. این روزنامه همچنین توسط منابع تحت حمایت دولت در فرانسه، به بهانه تأثیرگذاری بر ایتالیا برای پیوستن به قدرت های متفق در جنگ، یارانه دریافت می کرد. در دوره اولیه روزنامه، در طول جنگ جهانی اول، نقل قول هایی از لویی آگوست بلانکی ("هر که فولاد دارد نان دارد") و ناپلئون بناپارت ("انقلاب ایده ای است که سرنیزه پیدا کرده است!") در سربرگ روزنامه منتشر می شد. تحقیقات برای شناسایی منابع مالی روزنامه موسولینی حتی پس از جنگ جهانی نیز ادامه یافت. اسناد یافت شده، هم منشأ و هم تأمین کنندگان مالی را گواهی می دهند. در سال ۱۹۱۷، بریتانیا این روزنامه را تأمین مالی کرد: موسولینی متعهد شد که با پرداخت مبلغ ۱۰۰ پوند در هفته، هرگونه تظاهرات صلح طلبانه در ایتالیا را تحریم کند. امروزه اسناد یافت شده، پرداخت کمک های مالی از سوی صنعتگران ایتالیایی علاقه مند به افزایش هزینه های نظامی برای ورود مطلوب ایتالیا به جنگ را تأیید می کنند. در میان این افراد، نام های کارلو استرله (Ca
rlo Esterle) (شرکت ادیسون)، امیلیو بروزونه (Emilio Bruzzone) (انجمن سادِرورژیکا دی ساونا و انجمن ایتالیایی برای صنعت شکر بومی، که اریدانیا مهمترین عضو آن بود)، جیووانی آنیلی (فیات)، پیو پرونه (آنسالدو) و امانوئله ویتوریو پارودی (Emanuele Vittorio Parodi) (آسیاییری اودرو) به چشم می خورد. دوره بین دو جنگ . پس از جنگ، روزنامه «مردم ایتالیا» با جنبش جدید فاشیستی که آن هم توسط بنیتو موسولینی رهبری می شد، مرتبط شد. این روزنامه در اوایل دهه ۱۹۲۰ به عنوان راهی برای متحد کردن بسیاری از گروه های فاشیستی خودمختار در سراسر ایتالیا عمل کرد و راهی برای جذب متحدان سیاسی و حامیان مالی جدید فراهم نمود. موسولینی هنگامی که در سال ۱۹۲۲ برای نخست وزیری به رم نقل مکان کرد، هیئت تحریریه روزنامه را ترک کرد، اما با انتصاب برادر کوچکترش آرنالدو (Arnaldo) به عنوان مدیر روزنامه و با ارتباط منظم با سردبیران، کنترل خود را حفظ کرد. در طول دوران حکومت فاشیست ها در پادشاهی ایتالیا، روزنامه «مردم ایتالیا» رسماً یک روزنامه خصوصی مستقل و جدا از حزب ملی فاشیست و دولت ایتالیا باقی ماند. با این حال، این روزنامه از حزب و دولت بودجه دریافت می کرد و
همچنین از بخش خصوصی حمایت مستمر داشت و پیوسته دیدگاه فاشیستی را در مورد مسائل روز ترویج می داد. در طول دوران قدرت خود، موسولینی اغلب به صورت ناشناس برای «مردم ایتالیا» مطلب می نوشت، مانند زمانی که پیشنهاد یک نسخه ایتالیایی از «هایل هیتلر» را مسخره کرد، یا ایده های خود را در مورد افزایش نرخ زاد و ولد در ایتالیا منتشر می کرد. جنگ جهانی دوم و پایان کار. از سال ۱۹۳۶ تا ۱۹۴۳، جورجو پینی سردبیر این روزنامه بود. از جمله بنیانگذاران آن می توان به مانلیو مورگانی اشاره کرد که بعدها از حامیان سرسخت فاشیسم و ​​رئیس خبرگزاری آگنزیا استفانی (Agenzia Stefani) شد. پس از سقوط رژیم فاشیستی در ایتالیا، نخست وزیر پیترو بادولیو دستور توقیف این روزنامه در ۲۴ ژوئیه ۱۹۴۳ را داد. پس از حمله آلمان به ایتالیا و ایجاد جمهوری اجتماعی ایتالیا (RSI)، موسولینی صریحاً از احیای روزنامه خودداری کرد، زیرا نمی خواست این روزنامه به سخنگوی نیروهای اشغالگر آلمان تبدیل شود. در عوض، موسولینی، زمانی که احساس می کرد انتشار اعلامیه هایش ضروری است معمولاً در روزنامه کوریره دلا سرا مطلب می نوشت. در سال ۱۹۴۴، موسولینی دفتر مرکزی روزنامه «مردم ایتالیا» را ب
ه تاجر ایتالیایی، جان ریکاردو چلا (Gian Riccardo Cella)، فروخت و پس از آزادی ایتالیا، از آنها برای انتشار روزنامه کوریره لومباردو ("Corriere Lombardo") استفاده شد. در سال ۱۹۴۶، دولت پس از جنگ ایتالیا، فروش موسولینی را باطل و محل را مصادره کرد. زیرنویس ها. روزنامه سوسیالیست (۱۵ نوامبر ۱۹۱۴ - ۳۰ ژوئیه ۱۹۱۸) روزنامه مبارزان و تولیدکنندگان (۱ اوت ۱۹۱۸ - ۳۱ دسامبر ۱۹۲۱) هر که آهن دارد، نان دارد.[30] (۱ ژانویه ۱۹۲۲ - ۲۸ اکتبر ۱۹۲۲)
شاهزاده نشین مونته نگرو ( به صربی : Књажевина Црна Горa ، "Knjaževina Crna Gora" ) یک شاهزاده نشین در جنوب شرقی اروپا بود که از ۱۳ مارس ۱۸۵۲ تا ۲۸ اوت ۱۹۱۰ وجود داشت. سپس توسط نیکولای اول ، که سپس پادشاه مونته نگرو شد، پادشاهی اعلام شد . نام. در کد دانیلو اول ، مورخ 1855، او صریحاً می گوید که « "کنجاز" و "گوسپودار" کرنا "گورا" و "بردا" » ( به صربی : књаз и господар Црне Горе и Брда / "knjaz i gospodar کرنه گور ای بردا" ؛ «مونته نگرو و ارباب مونته نگرو و ارباب مونته نگرو و ارباب مونته نگرو و ارباب بردا» است. بردا"). در سال 1870، نیکولا لقب " "کنجاز" کرنا "گورا" و "بردا" " را داشت ( књаз Црне Горе и Брда / "knjaz Crne Gore i Brda" ؛ "شاهزاده مونته نگرو و بردا"، "دوک مونته نگرو و بردا")، در حالی که دو سال بعد، ایالت کرناژوینا " "Cranjazevina" of "Гора" " نامیده شد . / "Knjaževina Crna Gora" ; تاریخچه. سلطنت دانیلو. این شاهزاده نشین در ۱۳ مارس ۱۸۵۲ تشکیل شد، زمانی که دانیلو اول پتروویچ-نجگوش ، که قبلاً با نام ولادیکا دانیلو دوم شناخته می شد، تصمیم گرفت از مقام کلیسایی خود به عنوان شاهزاده-اسقف کناره گیری کند و از
دواج کرد. اولین قانون اساسی مونته نگرو در سال ۱۸۵۵ اعلام شد که به عنوان "قانون دانیلو" شناخته می شود. پس از قرن ها حکومت تئوکراتیک، این قانون، مونته نگرو را به یک شاهزاده نشین سکولار تبدیل کرد. وویوود بزرگ میرکو پتروویچ ، برادر بزرگتر دانیلو اول ، ارتشی قوی متشکل از ۷۵۰۰ نفر را رهبری کرد و در ۱۳ مه ۱۸۵۸ در گراهوواچ در نبردی حیاتی علیه ترک ها (ارتشی بین ۷۰۰۰ تا ۱۳۰۰۰ نفر) پیروز شد. نیروهای ترک شکست خوردند. این پیروزی قدرت های بزرگ را مجبور کرد تا رسماً مرزهای بین مونته نگرو و ترکیه عثمانی را مشخص کنند و عملاً استقلال چند صد ساله مونته نگرو را به رسمیت بشناسند. مونته نگرو گراهوو ، رودینه، نیکشیچ ، بیش از نیمی از دروبنیاسی ، توشینا ، اوسکوچی، لیپووو ، واسویویچی علیا و بخشی از مناطق قبیله ای کوچی و دودوشی را به دست آورد. سلطنت نیکولا. پس از ترور دانیلو اول در ۱۳ اوت ۱۸۶۰، نیکولا اول ، برادرزاده دانیلو، حاکم بعدی مونته نگرو شد. نیکولا در قیام هرزگوین (۱۸۷۵-۱۸۷۸) به شورشیان صرب کمک فرستاد و سپس جنگی علیه عثمانی ها، جنگ مونته نگرو-عثمانی (۱۸۷۶-۱۸۷۸) را رهبری کرد . پیشروی نیروهای روسیه به سمت عثمانی، قسطنطنیه را مجبو
ر به امضای پیمان صلح در ۳ مارس ۱۸۷۸ کرد که استقلال مونته نگرو و همچنین رومانی و صربستان را به رسمیت می شناخت و همچنین قلمرو مونته نگرو را از ۴۴۰۵ کیلومتر مربع به ۹۴۷۵ کیلومتر مربع افزایش داد . مونته نگرو همچنین شهرهای نیکشیچ ، کولاشین ، اسپوژ ، پودگوریتسا ، ژابلیاک ، بار و همچنین دسترسی به دریا را به دست آورد. این مرزبندی رسمی قدرت های بزرگ بین مونته نگرو و امپراتوری عثمانی بود که "عملاً" استقلال مونته نگرو را به رسمیت می شناخت؛ مونته نگرو در پیمان برلین (1878) توسط امپراتوری عثمانی به رسمیت شناخته شد. در زمان حکومت نیکولای اول، روابط دیپلماتیک با امپراتوری عثمانی برقرار شد. به استثنای درگیری های مرزی جزئی، دیپلماسی تقریباً 30 سال صلح بین دو کشور را تا زمان عزل عبدالحمید دوم به ارمغان آورد . مهارت های سیاسی عبدالحمید و نیکولای اول نقش مهمی در روابط دوستانه متقابل ایفا کرد. نوسازی دولت پس از آن صورت گرفت و با پیش نویس قانون اساسی در سال 1905 به اوج خود رسید. با این حال، شکاف های سیاسی بین حزب مردم پارلمانی که از روند دموکراتیزاسیون و اتحاد با صربستان حمایت می کرد و اعضای حزب مردم واقعی که طرفدار سلطنت و پادشاه
ی شاهزاده نیکلاس و سلسله پتروویچ-نجگوش بودند، پدیدار شد . دولت. پرچم ها. پرچم های جنگی تاریخی ، پرچم های ساده با صلیب در مرکز بودند. پرچم جنگی مونته نگرویی که در نبرد ووچی دو (1876) استفاده شد، قرمز با یک صلیب سفید در مرکز و یک حاشیه سفید بود و این پرچم از پرچم جنگی صربستان در نبرد کوزوو "(" 1389) اقتباس شده بود که پس از آنکه شوالیه های بازمانده آن را به مونته نگرو آوردند، در آنجا مستقر شد. همین پرچم در سال 1878، پس از به رسمیت شناختن استقلال توسط امپراتوری عثمانی در سن استفانو، در ستینیه استفاده شد . طبق قانون اساسی 1905، پرچم ملی سه رنگ قرمز-آبی-سفید بود، که سه رنگ پان اسلاوی صربستان بود . قانون اساسی ۱۸۵۵. دانیلو اول از قانون پتر اول پتروویچ-نجگوش به عنوان الهام بخش «قانون عمومی سرزمین» خود در سال ۱۸۵۵ استفاده کرد که «قانون دانیلو اول» نیز نامیده می شود ( "zakonik Danila prvog ). قانون دانیلو بر اساس سنت ها و آداب و رسوم مونته نگرو بود و اولین قانون اساسی ملی در" تاریخ مونته نگرو محسوب می شود . این قانون همچنین قوانینی را بیان می کرد، از حریم خصوصی محافظت می کرد و جنگ در ساحل اتریش ( خلیج کوتور ) را ممنوع
می کرد. همچنین بیان می کرد: "اگرچه در این سرزمین هیچ ملیت دیگری به جز ملیت صرب و هیچ دین دیگری به جز ارتدکس شرقی وجود ندارد، هر خارجی و هر فرد با ایمان متفاوت می تواند در اینجا زندگی کند و از همان آزادی و حقوق داخلی مونته نگرو یا کوهستانی برخوردار باشد." قانون اساسی ۱۹۰۵. در آغاز قرن بیستم، اختلافات سیاسی رو به اوج گرفتن بود. این کشور اکنون از نظر ارضی گسترش یافته بود و تقریباً سه دهه صلح را تجربه کرد؛ امری غیرمعمول برای کشوری که ظاهراً در زمان حکومت عثمانی دائماً در جنگ بود. شاهزاده نیکولای اول طولانی ترین دوره سلطنت را در بین سلسله های بالکان داشت و بسیاری او را باتجربه ترین دیپلمات و سیاستمدار می دانستند. از سوی دیگر، جمعیت رو به رشدی از جوانان ناراضی، عمدتاً تحصیل کرده در خارج از کشور، وجود داشتند که حکومت او را مطلقه و استبدادی می دانستند. آنها که در بلگراد گرد هم آمده بودند و از حمایت برخی احزاب سیاسی برخوردار بودند، خواستار سازماندهی مجدد دولت، مشروطه شدن و معرفی پارلمان شدند. با حمایت تعدادی از رهبران نظامی قدیمی و نمایندگان طوایف مختلف از خواسته هایشان، مخالفت ها افزایش یافت. این اشکال بدوی اشراف عمد
تاً قدیمی و محافظه کار بودند، اما به دلیل خصومت های شخصی خود با شاهزاده یا به دلیل جاه طلبی های سیاسی خود، در کنار کسانی که خواستار مدرنیزاسیون بودند، قرار گرفتند. سال ها، نیکولای اول و مدافعانش استدلال می کردند که جامعه مونته نگرو به اندازه کافی تکامل نیافته است تا اهمیت سلطنت مشروطه را درک کند. علاوه بر این، آنها استدلال می کردند که معرفی پارلمانتاریسم و ​​احزاب سیاسی، دوباره اختلافات قدیمی بین طوایف را برمی انگیزد و وحدت به سختی به دست آمده را بی ثبات می کند. صربستان همسایه پیش از این پنج قانون اساسی را تغییر داده بود و پنجاه سال مبارزه سیاسی بین احزاب و جناح های سیاسی را شاهد بود که منجر به کودتا و ترور زوج سلطنتی در سال ۱۹۰۳ شد. سرانجام، امپراتوری روسیه ، حامی بزرگ حاکمیت مونته نگرو در سیاست بین الملل و الگویی که سازماندهی داخلی آن به طور خام توسط مونته نگرو کپی شده بود، هنوز بدون قانون اساسی بود. با این حال، پس از انقلاب ۱۹۰۵، حتی روسیه نیز مجبور به انجام برخی تغییرات شد و بدین ترتیب مونته نگرو در کنار امپراتوری عثمانی که اولین قانون اساسی آن کوتاه مدت بود، تنها کشور اروپایی بدون قانون اساسی باقی ماند.
سرانجام، پس از یک کمپین رسانه ای عظیم علیه او و فشار گسترده عمومی، چه داخلی و چه بین المللی، شاهزاده سرانجام تصمیم به عقب نشینی گرفت، بنابراین در ۳۱ اکتبر ۱۹۰۵، اعلامیه ای عمومی صادر کرد و گفت که قانون اساسی را اعطا خواهد کرد. در این اعلامیه همچنین آمده بود که او قانون اساسی را به اراده آزاد خود اعطا می کند و تغییراتی که به همراه خواهد داشت در ابتدا رادیکال نخواهند بود زیرا احساس می کرد که نهادهای موجود باید از تغییرات ناگهانی در امان بمانند. این باعث شد دانشجویان بلگراد در متنی با عنوان «سخن جوانان دانشگاه مونته نگرو» به او پاسخ دهند و از نیات او انتقاد کنند و بگویند که قانون اساسی جدید صرفاً جنبه تشریفاتی خواهد داشت و شاهزاده را ترمزی معرفی کرد که مونته نگرو را از مدرنیزاسیون و رفاه باز می دارد. طبیعتاً او نمی خواست هیچ قدرتی را واگذار کند یا به هیچ وجه دست خود را ببندد، بنابراین به دوستش استوان چورچیچ، روزنامه نگار محافظه کار اهل صربستان، وظیفه نوشتن قانون اساسی را سپرد. نتیجه، قانون اساسی ای بود که اساساً کپی قانون اساسی صربستان از سال ۱۸۶۹ (معروف به قانون اساسی نیابت سلطنت) با تغییرات جزئی بود که توسط خو