Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نانولوله کربنی چنددیواره (MWCNTs) نانوسازه ای متشکل از چند لایه گرافین هم مرکز است. این نانومواد دارای خواص مکانیکی، الکتریکی و حرارتی فوق العاده ای هستند که آن ها را برای انواع گسترده ای از کاربردها ارزشمند می کند. نانولوله های کربنی چنددیواره در صنایع الکترونیک، تقویت مواد کامپوزیتی، ذخیره سازی و تبدیل انرژی، و زیست پزشکی کاربردهای نو و مفیدی دارند. ویژگی های ساختاری و فیزیکی. نانولوله های کربنی چنددیواره از ۲ تا ۳۰ لایه ی هم مرکز گرافین تشکیل می شوند و قطر آن ها از ۳ تا ۳۰ نانومتر متغیر است. این نانولوله ها دارای استحکام کششی بیش از ۱۰۰ برابر فولاد هستند و چگالی بسیار کمتری دارند که به تولید موادی سبک و مستحکم کمک می کند. ساختار چندلایه ای آن ها باعث ایجاد استحکام، مقاومت و پایداری شیمیایی عالی می شود و این نانولوله ها را برای کاربردهای با عملکرد بالا مناسب می سازد. در صنعت ساختمانی، تحقیقات نشان داده اند که MWCNTها می توانند خواص مکانیکی، الکتریکی و حرارتی مواد ساختمانی مانند سیمان را بهبود ببخشند و به عنوان تقویت کننده در ملات های سیمانی، خواص نفوذپذیری و استحکام فشاری را ارتقاء دهند. مقایسه با نانولوله
کربنی تک دیواره. نانولوله کربنی تک دیواره از یک لایه گرافین که به شکل لوله ای پیچیده شده است تشکیل می شود و قطر آن ها معمولاً بین ۱ تا ۲ نانومتر است. نانولوله های کربنی تک دیواره دارای خواص الکتریکی منحصر به فردی هستند و بسته به شکل چرخش و قطرشان می توانند از خود رفتار فلزی یا نیمه هادی بروز دهند. در مقابل، نانولوله های چند دیواره عموماً رفتار فلزی دارند و در کاربردهایی که نیاز به استحکام و دوام بیشتر دارند، به نوع تک دیواره ترجیح داده می شوند. کاربرد در الکترونیک. نانولوله های کربنی چندجداره به دلیل رسانایی الکتریکی بالا و پایداری در الکترونیک بسیار کاربرد دارند. از آن ها در توسعه ترانزیستورها، حسگرها و فیلم های رسانای شفاف استفاده می شود. فیلم های رسانای شفاف برمبنای این نانولوله ها در صفحه های لمسی، نمایشگرها و سلول های خورشیدی به کار گرفته می شوند. همچنین، حسگرهایی با حساسیت بالا برای تشخیص گازها، مواد شیمیایی و عوامل بیولوژیکی مبتنی بر این نانولوله ها در حال توسعه هستند. تقویت مواد کامپوزیتی. افزودن نانولوله های چنددیواره به مواد کامپوزیتی، ویژگی های مکانیکی آن ها را به طور چشمگیری بهبود می دهد. با اضافه
کردن آن ها به پلیمرها، فلزات و سرامیک ها، استحکام، دوام و پایداری آن ها افزایش می یابد. این کاربرد در صنایع هوافضا و خودروسازی و هر صنعتی که مواد سبک و مقاوم در آن ضروری هستند، از اهمیت بالایی برخوردار است. مواد کامپوزیتی تقویت شده با این نانولوله ها در قطعات هواپیماها، خودروها و تجهیزات ورزشی استفاده می شوند. برای تقویت مواد مرکب، اتصال سطحی قوی بین نانولوله ها و ماده ماتریکس (مانند فلز یا پلیمر) لازم است. فرآیند عملکردی سازی (تغییر شیمی سطح نانولوله ها) باعث بهبود سازگاری نانولوله های کربنی چندجداره با ماتریکس های مختلف می شود که این امر منجر به انتقال بهتر تنش و توزیع بار درون ماده کامپوزیتی می شود. ذخیره سازی و تبدیل انرژی. نانولوله های چنددیواره نقش حیاتی در فناوری های ذخیره سازی و تبدیل انرژی ایفا می کنند. این نانولوله ها با افزایش ظرفیت و بهبود چرخه های شارژ-تخلیه در باتری های لیتیوم-یونی عملکرد آن ها را بهبود می دهند. با بهبود خاصیت رسانایی و افزایش تعداد سایت های فعال برای ذخیره یون های لیتیوم، این نانولوله های کربنی موجب بهبود کارایی باتری ها می شوند. در این راستا، روش هایی چون اصلاح سطحی و مهندسی
نقص در نانولوله های کربنی برای بهینه سازی تعامل آن ها با یون های لیتیوم به کار گرفته می شود که به طور مستقیم بر ظرفیت خاص و کارایی شارژ و تخلیه باتری ها تأثیر می گذارد. همچنین، از این نانولوله ها در ابرخازن ها و سلول های سوختی برای افزایش کارایی ذخیره سازی و تبدیل انرژی استفاده می شود. کاربردهای زیست پزشکی. نانولوله های چنددیواره مسیرهای جدیدی را در نانوپزشکی باز کرده اند. توانایی این نانولوله ها در نفوذ به غشاهای زیستی، آن ها را برای سیستم های داروسازی هدفمند مناسب ساخته است. محققان در حال بررسی امکان استفاده از آن ها به عنوان حامل داروهای ضدسرطان و عوامل درمانی دیگر هستند. در زمینه ی رسانش دارویی، MWCNT ها به ویژه شکل های عملکردی شده آن ها که می توانند میزان رهاسازی داروهای هیدروفوبی مانند سولفامتوکسازول و گریسوفولوین را کنترل کنند، مورد استفاده قرار گرفته اند. تاثیرات زیست محیطی. نانولوله های چنددیواره به حفظ محیط زیست کمک می کنند، چرا که در حذف آلاینده ها از آب و هوا تأثیرگذار هستند. از آن ها در سیستم های تصفیه آب برای حذف فلزات سنگین و ترکیبات آلی و در فیلترهای هوا برای جذب آلاینده ها استفاده می شود. روش
های تولید. سه روش اصلی برای تولید نانولوله کربنی چنددیواره(MWCNT)؛ رسوب دهی بخار شیمیایی(CVD)، تخلیه قوس الکتریکی و تبخیر لیزری هستند. رسوب دهی بخار شیمیایی(CVD). این روش رایج ترین تکنیک برای تولید MWCNT است، زیرا قابلیت کنترل بالایی بر خواص نانولوله ها دارد و برای تولید در مقیاس صنعتی نیز به صرفه است. در این فرآیند، یک گاز کربنی (مانند متان یا استیلن) در حضور یک کاتالیست فلزی (معمولاً آهن، نیکل یا کبالت) در دمای بالا (بین ۷۰۰ تا ۱۲۰۰ درجه سانتی گراد) تجزیه می شود. اتم های کربن به تدریج روی کاتالیست رسوب کرده و به صورت لایه های متوالی، نانولوله را تشکیل می دهند. با تغییر شرایط مانند دما، نرخ جریان گاز و اندازه کاتالیست، می توان ویژگی هایی مثل قطر، طول، و تعداد دیواره های نانولوله ها را تنظیم کرد. تخلیه قوس الکتریکی. در این روش، یک قوس الکتریکی میان دو الکترود گرافیتی در محیطی با دمای بسیار بالا (حدود ۴۰۰۰ درجه سانتی گراد) ایجاد می شود. این دما باعث تبخیر اتم های کربن و بازترکیب آن ها برای تشکیل نانولوله می شود. این تکنیک برای تولید نانولوله های با کیفیت بالا مناسب است، اما کنترل دقیق بر ابعاد نانولوله ها در
این روش دشوار است و بازده آن نیز نسبت به CVD پایین تر است. تبخیر لیزری. در این روش، از یک لیزر قدرتمند برای تبخیر یک هدف گرافیتی درون یک محفظه گرم شده که با گاز بی اثر (مانند آرگون یا نیتروژن) پر شده، استفاده می شود. محصول این فرآیند نانولوله هایی با خلوص بسیار بالا است، اما هزینه های بالای تجهیزات و تولید، آن را محدود به کاربردهای خاصی مثل الکترونیک پیشرفته می کند. خواص اپتوالکتریکی. نانولوله های کربنی چنددیواره خواص نوری و الکترونیکی منحصربه فردی دارند که از برهم کنش نور با الکترون های π موجود در ساختار کربنی آن ها ناشی می شود. این ویژگی ها باعث شده است که MWCNT برای استفاده در فناوری های پیشرفته ای مثل سلول های خورشیدی، فیلم های رسانای شفاف و آشکارسازهای نوری بسیار کاربردی باشد. چالش ها. با وجود مزایای فراوان، نانولوله های چنددیواره با چالش هایی مواجه هستند، از جمله دستیابی به توزیع یکنواخت در محلول ها یا پلیمرها، اطمینان از خلوص با حذف کاتالیزورهای فلزی باقیمانده و به حداقل رساندن نقص ها.
یادگار صادقُونا نصرالدینُوا (، ؛ ۲۶ دسامبر ۱۹۲۰ – ۷ آوریل ۲۰۰۶) سیاستمدار ازبک و عضو عالی رتبه شورای عالی اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. او پس از خدمت در اتحادیه جوانان کمونیست لنینیست شوروی، مراتبی را در جمهوری سوسیالیستی ازبکستان شوروی کسب نمود و از ۱۹۵۸ تا ۱۹۷۴ معاونت شورای عالی را متقبل شد. به همین ترتیب، بین سال های ۱۹۵۹ تا ۱۹۷۰ معاون رئیس پرزیدیوم شورای عالی و تا ۱۹۷۴ رئیس شورای ملل شورای عالی را متعهد گشت. او پس از مرگ لئونید برژنف و در جریان تحقیقات دربارهٔ پرونده فساد پنبه ازبکستان در ۱۹۸۸ از حزب کمونیست کنار گذاشته شد، اما در ۱۹۹۱ مجدداً به عضویت در حزب بازگشت زیرا اتهامات رشوه علیه او قابل اثبات نبود. نصرالدینوا در طول حیات سیاسی، چهار بار نشان لنین و دوبار نشان پرچم سرخ کار را دریافت نمود. اوایل زندگی. یادگار صادقُونا نصرالدینُوا مطابق با ۲۶ دسامبر ۱۹۲۰ در خوقند جمهوری سوسیالیستی خودمختار ترکستان شوروی به دنیا آمد. پدرش یک بارزن بود و سه ماه پیش از تولد دخترش فوت کرد؛ همسرش که در آن زمان ۱۳ سال داشت نام فرزندش را «یادگار» گذاشت، نامی که در کشورهای مسلمان بر روی یتیمان پسر و دختر می گذارند. پدر
بزرگش، او و مادرش را مجبور به نقل مکان کرد و آنها را به روستای دیگری در ۵۰ کیلومتری خانه شان فرستاد. مادر نصرالدینوا دوباره ازدواج کرد و ناپدری جدیدش چندان با او راحت نبود. چهار سال پس از تولد، جمهوری سوسیالیستی خودمختار ترکستان شوروی تقسیم شد و منطقه تولد او در جمهوری سوسیالیستی ازبکستان شوروی قرار گرفت. ناپدری جدیدش در شش سالگی او را به کنار جاده برد و رها کرد. رهگذران که او را در کنار جاده دیدند، به حالش ترحم نمودند و پذیرای او شدند؛ همین طور او را از خانه ای به خانه ای دیگر می فرستادند. نخستین یتیم خانه ازبکستان در ۱۹۳۱ ساخته شد و نصرالدینوا تحت سرپرستی یتیم خانه قرار گرفت؛ آنها نیز او را به یک هنرستان برای تحصیل فرستادند. نصرالدینوا موفق به ادامه تحصیل شد و در ۱۹۴۱ از مؤسسه مهندسین ترابری ریلی تاشکند فارغ التحصیل گشت. حرفه و فعالیت سیاسی. نصرالدینوا در ۱۹۴۱ به عنوان مهندس در راه آهن تاشکند استخدام شد و همزمان تحصیلات تکمیلی خود را در مؤسسه تاشکند ادامه داد. او همین طور به عنوان سرکارگر در پروژه آب انبار کاتا-کورگان فعالیت داشت و سال بعد سرپرستی خدمه ای را که خط ریلی بین تاشکند و معدن آنگرنوگل را می ساختن
د به عهده گرفت. نصرالدینوا در ۱۹۴۲ به حزب کمونیست پیوست و دبیر کمیته مرکزی اتحادیه جوانان کمونیست لنینیست در آموزشگاه های ازبکستان شد. در همین احوال، او همسر دوم سراج نورالدینف، کهنه سرباز و دبیر کمیته منطقه ای حزب شد که بعدها به عنوان رئیس اتحادیه های کارگری ازبکستان خدمت کرد. نورالدینف رقیب سیاسی شرف رشیدف بود و اختلافشان عمدتاً براساس اتحاد بر سر مناصب رهبری بین نخبگان ازبک تاشکند و فرغانه بود که با انتقال پایتخت در ۱۹۳۰ از سمرقند، منطقه میراثی رشیدف، نمایان گشت. نصرالدینوا در ۱۹۴۶ به عنوان دبیر اول کومسومول کمیته منطقه ای تاشکند ازبکستان منصوب گشت. فراغت از تحصیلش در ۱۹۴۷ واقع شد و همین طور در کومسومول و حزب منطقه ای مناصبی را کسب نمود. در ۱۹۵۲ سرپرستی وزارت صنایع ازبکستان را بر عهده گرفت. سه سال بعد، نصرالدینوا به عنوان معاون رئیس شورای وزیران جمهوری سوسیالیستی ازبکستان شوروی انتخاب شد و سپس در ۱۹۵۹ با عنوان رئیس پرزیدیوم شورای عالی جمهوری سوسیالیستی ازبکستان شوروی، جانشین شرف رشیدف گشت. نصرالدینوا همزمان در ۱۹۵۹ به عنوان نایب رئیس پرزیدیوم شورای عالی اتحاد جماهیر شوروی انتخاب شد. تنش بین رشیدف و نصرالدی
نوا ادامه داشت و پس از شورش های قومی در ۱۹۶۹، رشیدف راهی برای بیرون راندن رقیب خود با سرزنش حامیان او به خاطر دامن زدن به خشونت و نقص امنیتی دید. جناج نصرالدینوا رشیدف را مقصر دانست، اما این نصرالدینوا بود که به زودی ازبکستان را ترک می کرد. او در ۱۹۷۰ به مسکو نقل مکان کرد و رئیس شورای ملل اتحاد جماهیر شوروی شد. پس از اینکه نصرالدینوا ازبکستان را ترک کرد، رشیدف توانست شبکه های خود را با استفاده از حمایت گسترده بسط دهد تا رقبای خود را به حامیان وفادار تبدیل کند. او همین طور قدرت خود را با فرستادن خانواده و دوستان به مناصب عالی دولتی و توزیع منابع تثبیت نمود. در پایان دوره مسئولیت نصرالدینوا در ۱۹۷۴، نیکولای پودگورنی رئیس پرزیدیوم شورای عالی از او در مورد حفظ سمت پرسش کرد. هنگامی که نصرالدینوا موافقت کرد، پودگورنی او را برای بررسی به دفتر سیاسی حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی معرفی کرد اما رشیدف که رقیب سیاسی او بود و در آن زمان دبیری اول حزب کمونیست ازبکستان بر عهده داشت، از این نامزدی جلوگیری کرد و ادعا نمود که شواهدی دارد که نصرالدینوا در فساد دست داشت. کمیته مرکزی در آن زمان تحقیقی انجام نداد اما انتصاب او به
عنوان معاون وزیر صنعت مصالح ساختمانی اتحاد جماهیر شوروی در ۱۹۷۴ و رئیس کمیته امور آسیا و آفریقا نشانه های آشکاری از افول او به نفع حزب بود. در ۱۹۷۹ نصرالدینوا از مناصب بازنشسته شد اما به ازبکستان بازنگشت زیرا هر دو فرزندش در مسکو زندگی می کردند و شوهرش در ۱۹۶۶ فوت کرده بود. نصرالدینوا در طول دوران سیاسی و حرفه ای خود چهار بار نشان لنین، دوبار نشان پرچم سرخ کار، نشان برجسته افتخار و غیره را دریافت نمود. نصرالدینوا در تمام مدت تصدی قدرت خود یکی از مخالفان سرسخت بازگشت مردم تاتار کریمه به کریمه بود، حتی صراحتاً در دیدار با فعالان حقوق مدنی تاتارهای کریمه اظهار داشت که با بازگشت آنها به کریمه به دلیل نیاز به نیروی کار در جمهوری سوسیالیستی ازبکستان شوروی مخالف است. برژنف در ۱۹۸۲ درگذشت و رشیدف نیز در سال بعد از آن فوت نمود و دریچه ای را برای تحقیقات جدید در مورد فسادی که در دوران رهبری آنها رخ داده بود باز کرد. تلمان گدلیان و نیکولای ایوانف در ۱۹۸۳ بابت پرونده فساد در ازبکستان، موسوم به فساد پنبه شروع به تحقیقات کردند. آنها اسنادی را کشف کردند که مقرر می داشت هرمان کاراکزف به دخالت نصرالدینوا در پرونده یقین حاصل
نمود اما مداخله لئونید برژنف دبیرکل کمیته مرکزی بازداشت او را در ۱۹۷۵ ناکام گذاشت. نصرالدینوا نیز نخستین بار توسط مطلبی که در روزنامه "ایزوستیا" در ۱۹۸۷ منتشر شد از این تحقیق مطلع گشت. در آن مطلب مرقوم شده بود که او با اینکه رئیس پرزیدیوم ازبکستان بود، به دریافت رشوه به مبلغ صدهزار روبل و انتقال طلا به بانک های سوئیس متهم شده است. همین طور آرکادی ساخنین روزنامه نگار محقق ادعا کرد که نصرالدینوا هزینه عروسی مجلل پسرش را با بودجه دولتی پرداخت نموده است که با سرزنش برژنف روبرو شد امام اقدام دیگری علیه او صورت نگرفت. اتهاماتی که رشیدف در ۱۹۷۷ مطرح کرد مجدداً در ۱۹۸۸ و به طور رسمی بیان شد و نصرالدینوا را از عضویت در حزب و مستمری محروم کرد. اتهاماتی که علیه نصرالدینوا مطرح شده بود در دسامبر ۱۹۹۰ رد شد زیرا شواهد علیه او بسنده نبود؛ در پی آن، او در ۱۹۹۱ از اتهامات مبری و دوباره به عضویت حزب درآمد. نصرالدینوا اصرار داشت که هرگز درگیر فساد نبوده و مدارک علیه او جعلی است، همین گونه از روزنامه "ایزوستیا" خواست که اتهامات علیه او را رد کرده و در مطلبی منتشر کند. مرگ. نصرالدینوا مطابق ۷ آوریل ۲۰۰۶ در مسکو درگذشت و در گورست
ان کنتسفو به خاک سپرده شد.
ویاسنا چیا لت (زادهٔ ۱۹۴۴) وکیل اهل کامبوج است که اولین دانشجوی زن در رشتهٔ حقوق در دانشگاه سلطنتی حقوق و اقتصاد در کامبوج بود. او در دههٔ ۱۹۹۰ به دلیل نبود خوابگاه برای زنان، در فضایی زیرزمینی در زیر دانشگاه زندگی می کرد. او به عنوان وکیل، توجه ها را به مسائل زنان کامبوجی در دسترسی به آموزش عالی جلب کرد، زیرا به دلیل نبود خوابگاه مناسب با چالش هایی روبه رو بودند. این تلاش ها منجر به تأسیس بنیاد هارپسول توسط نویسنده الن لایتمن برای حمایت از زنان شد، و به عنوان عضو افتخاری هیئت مدیره این بنیاد است. او در سال ۱۹۹۹ به منظور ادامهٔ تحصیل در رشتهٔ حقوق به فرانسه رفت و سپس در سال ۲۰۰۶ موفق به اخذ مدرک کارشناسی ارشد در رشتهٔ مطالعات سیاست اجتماعی و توسعهٔ پایدار بین المللی، نظریه ها و کاربردها از مدرسهٔ آموزش بین المللی ورمانت (ایالات متحده) شد. او به عنوان مشاور توسعهٔ اجتماعی در سفارت بریتانیا در کامبوج فعالیت کرده و در سال های ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۱ به عنوان مشاور سیاست های مدیریت بحران در بانک جهانی کار کرده است. ویاسنا چیا لت در سال ۲۰۱۸، او به عنوان یکی از ۱۰۰ زن بی بی سی معرفی شد.
دانشگاه دولتی ترابری تاشکند () ، یک مؤسسه آموزش عالی زیر نظر وزارت ترابری در تاشکند ازبکستان است. تاریخچه. دانشگاه دولتی ترابری تاشکند در ۱۹۳۱ برای آموزش مکانیکی و اپراتوران راه آهن تأسیس شد. در ابتداء مؤسسه مهندسین راه آهن آسیای مرکزی نام گذاری شد و سپس در ۱۹۳۷ به مؤسسه راه آهن تاشکند تغییر نام داد. مؤسسه مهندسین راه آهن تاشکند، مؤسسه طراحی، ساخت و نگهداری خودروراه و دانشکده فناوری هوافضا دانشگاه دولتی فنی تاشکند در سال ۲۰۲۰ در دانشگاه دولتی ترابری تاشکند ادغام شدند. این دانشگاه شامل ۸ دانشکده و ۳۹ گروه آمورشی می باشد.
مراکز کارگری سازمان های میانجی غیرانتفاعی در جامعه ایالات متحده هستند که جوامعی از کارگران کم دستمزد را سازمان دهی کرده و از آنها حمایت می کنند. این شامل کارگرانی می شود که قبلاً عضو یک سازمان چانه زنی جمعی (مانند اتحادیه های کارگری) نبوده اند، یا از نظر قانونی کنار گذاشته شده اند. از پوشش قوانین کار ایالات متحده بسیاری از مراکز کارگری بر کارگران مهاجر و کم دستمزد در بخش هایی مانند رستوران، ساخت و ساز، کار روزانه و کشاورزی تمرکز دارند. هدف. مراکز کارگری مؤسسات غیرانتفاعی مستقر در جامعه هستند که از کارگران کم درآمد حمایت می کنند. هدف از این مراکز کمک به بهبود شرایط کار و دستمزد، و امکان دستیابی به بسیاری از مراکز خدماتی مانند آموزش زبان انگلیسی، کمک به مطالبات دستمزد پرداخت نشده، دسترسی به مراقبت های بهداشتی، توسعه رهبری، فعالیت های آموزشی، حمایت و سازماندهی را شامل می شوند. بسیاری از مراکز نیز نقش مدافع حقوق مهاجران در جوامع خود را بر عهده می گیرند.
امیر علی مهاجری (زادهٔ ۲۵ تیر ۱۳۷۱) نویسنده و کارگردان اهل ایران است. فعالیت های حرفه ای. مهاجری پس از فارغ التحصیلی در رشته ادبیات انگلیسی از دانشگاه آزاد علوم و تحقیقات به "کانون سینماگران جوان" پیوست و فعالیت خود را در رشته های نویسندگی و کارگردانی آغاز کرد. او در ابتدا کار خود را با ساخت فیلم های کوتاه آغاز کرد اما در ادامه به نوشتن کتاب و تولید پادکست روی آورد و اولین کتاب خود را با نام «پاییز و خانه ای با شیروانی نارنجی» منتشر کرد. مهاجری در ادامه با نوشتن «مجموعه نامه های اینمن به ناتالیا» که از کتاب «کوهستان سرد» اثر فرانسیس فریزر الهام گرفته بود حرفه نویسندگی خود را ادامه داد. او در زمینه ساخت فیلم های کوتاه نیز با ساخت آثاری چون «آرمان شهر»، «گیلان، عروس غمگین من»، «غروب در بلوار الیزابت» و «من را به زندگی برگردان» فعالیت کرده است. او همچنین در زمینه تدوینگری نیز فعالیت داشته است. در سال ۹۹ از او برای داوری در جشنواره بین المللی فیلم "اس اف تی اف" در کلمبیا دعوت شد و او به همراه کسری تیرسحر از داوران این جشنواره بود. از دیگر کارهای او می توان به همکاری او با نیلس فرام و تدی پی «Taddy P» اشاره کرد. ا
ز آثار صوتی او نیز می توان به راه اندازی «رادیو تاسیان» اشاره کرد.
وفاداری کوانتومی (انگلیسی: Quantum Fidelity) معیاری برای اندازه گیری میزان شباهت بین دو حالت کوانتومی است و اغلب برای سنجش کارایی الگوریتم ها و پروتکل های کوانتومی به کار می رود. این معیار، هم پوشانی بین دو حالت کوانتومی را بررسی کرده و نشان می دهد که این دو حالت تا چه حد مشابه هستند. وفاداری کوانتومی در ارزیابی دقت و قابلیت اطمینان در پردازش و انتقال اطلاعات کوانتومی نقش مهمی ایفا می کند و به همین دلیل در زمینه های رمزنگاری، محاسبات و شبکه های کوانتومی اهمیت فراوانی دارد. تعریف ریاضی وفاداری کوانتومی. وفاداری کوانتومی یک مفهوم کلیدی در نظریه اطلاعات کوانتومی است که برای سنجش میزان شباهت یا هم پوشانی دو حالت کوانتومی (حالت های چگالی) به کار می رود. در واقع، وفاداری به ما این امکان را می دهد که ارزیابی کنیم که یک سیستم کوانتومی چقدر به یک حالت هدف (مرجع) شباهت دارد. این معیار معمولاً در تحلیل هایی که مربوط به اندازه گیری کیفیت حفظ اطلاعات در فرآیندهای کوانتومی است، کاربرد دارد. فرمول وفاداری کوانتومی. وفاداری کوانتومی میان دو ماتریس چگالی ρ۱ و ρ۲ به طور ریاضی با استفاده از فرمول زیر تعریف می شود: F(ρ۱,ρ۲)=(Trρ
۱ρ۲ρ۱) در این فرمول: وفاداری کوانتومی عددی بین ۰ و ۱ دارد: ویژگی ها و کاربردهای وفاداری کوانتومی. وفاداری کوانتومی معمولاً برای سنجش میزان شباهت میان دو حالت استفاده می شود. این معیار می تواند در بسیاری از مسائل مرتبط با سیستم های کوانتومی، از جمله در فرآیندهای اندازه گیری، ارزیابی پایداری کوانتومی و در تعیین کیفیت ارتباطات کوانتومی کاربرد داشته باشد. فرض کنید که دو سیستم کوانتومی در حال تعامل با یکدیگر هستند و ماتریس های چگالی آن ها به ترتیب ρ۱ و ρ۲ باشند. اگر مقدار وفاداری کوانتومی این دو سیستم نزدیک به ۱ باشد، این به این معنی است که سیستم ها در وضعیت مشابه قرار دارند و احتمال موفقیت در برقراری ارتباط کوانتومی یا انتقال اطلاعات کوانتومی بین آن ها زیاد است. در مقابل، اگر وفاداری نزدیک به صفر باشد، این نشان دهنده تفاوت زیادی بین دو سیستم است. فرمول های جایگزین و مقایسه با معیارهای دیگر. در کنار معیار وفاداری کوانتومی، چندین معیار دیگر برای سنجش شباهت یا فاصله بین حالات کوانتومی وجود دارند. این معیارها معمولاً در تحلیل های کوانتومی و در کاربردهای مختلف نظریه اطلاعات کوانتومی به کار می روند. در این بخش، به معرف
ی و مقایسه برخی از این معیارها پرداخته می شود. فاصله بِری (Bures Distance). فاصله بِری یکی از معیارهای اصلی است که برای اندازه گیری فاصله بین دو ماتریس چگالی (density matrices) استفاده می شود. این معیار ارتباط نزدیکی با وفاداری کوانتومی دارد و معمولاً در مواردی که فاصله بین دو سیستم کوانتومی به طور دقیق تر بررسی می شود، کاربرد دارد. فاصله بِری به صورت زیر تعریف می شود: D(ρ۱,ρ۲)=۲(۱−F(ρ۱,ρ۲)) در اینجا ρ۱ و ρ۲ ماتریس های چگالی دو سیستم کوانتومی هستند و F(ρ۱,ρ۲) همان وفاداری میان این دو سیستم است. با استفاده از این فرمول، می توان میزان فاصله و تفاوت میان دو حالت کوانتومی را ارزیابی کرد. اطلاعات متقابل کوانتومی (Quantum Mutual Information). در نظریه اطلاعات کوانتومی، یکی از معیارهای رایج برای اندازه گیری میزان اطلاعات مشترک میان دو سیستم، اطلاعات متقابل کوانتومی است. این معیار به طور خاص برای تحلیل ارتباط میان سیستم ها و بررسی میزان هم پوشانی اطلاعات در نظر گرفته می شود. فرمول اطلاعات متقابل به صورت زیر است: I(A,B)=S(A)+S(B)−S(A,B) در این فرمول، S(A) و S(B) آنتروپی شانون از سیستم های A و B هستند و S(A,B) آنتروپی
مشترک سیستم های A و B را نشان می دهد. این معیار می تواند اطلاعات موجود در یک سیستم را قبل و بعد از تعاملات مورد تجزیه و تحلیل قرار دهد. تلاقی (Concurrence). تلاقی یکی دیگر از معیارهای مهم در نظریه اطلاعات کوانتومی است که بیشتر در سیستم های دو جزئی کاربرد دارد. این معیار معمولاً برای اندازه گیری میزان همبستگی کوانتومی و بررسی ماهیت «کوانتومی» بودن سیستم به کار می رود. فرمول مربوط به تلاقی به شکل زیر است: در این فرمول، λ۱,λ۲,λ۳,λ۴ مقادیر ویژه ای هستند که از ماتریس چگالی ρ و ماتریس های مشابه آن به دست می آیند. معیار تلاقی می تواند به طور مؤثر میزان همبستگی میان دو سیستم کوانتومی را اندازه گیری کند و در تجزیه و تحلیل های مرتبط با بهینه سازی یا شناخت رفتارهای سیستم های پیچیده کاربرد داشته باشد. دوران (Spin) و معیارهای همبستگی در سیستم های چندجزئی. در سیستم های پیچیده تری که شامل چندین جزء هستند، معیارهای همبستگی مانند دوران (Spin) می توانند برای بررسی میزان ارتباطات میان اجزای مختلف سیستم استفاده شوند. این معیارها معمولاً برای تحلیل سیستم های کوانتومی که تعاملات پیچیده ای میان اجزای مختلف دارند، استفاده می شوند. ک
اربردهای تخصصی وفاداری کوانتومی. وفاداری کوانتومی در حوزه های مختلف علوم و فناوری های کوانتومی به کار می رود و نقش بسیار مهمی در تحلیل کارایی سیستم های کوانتومی ایفا می کند: تاریخچه و توسعه مفهوم وفاداری کوانتومی. مفهوم وفاداری کوانتومی نخستین بار توسط بنجامین شوماخر در دهه ۱۹۹۰ معرفی شد. شوماخر این مفهوم را به عنوان روشی برای اندازه گیری احتمال موفقیت انتقال بین دو حالت کوانتومی معرفی کرد. با توسعه علوم اطلاعات کوانتومی و پیشرفت های صورت گرفته در دهه های اخیر، وفاداری کوانتومی به عنوان یکی از معیارهای کلیدی در علوم کوانتومی به رسمیت شناخته شده و به طور گسترده در محاسبات کوانتومی، رمزنگاری کوانتومی، و شبکه های کوانتومی به کار گرفته می شود.
نیکو آبگلن (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سوئیس است که در پست مهاجم برای اس سی برول بازی می کند. وی در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۸ سال سوئیس و زیر ۲۰ سال سوئیس بازی کرده است.
کتابخانه ملی ونزوئلا (به انگلیسی: "National Library of Venezuela")، واقع در کاراکاس، سپرده قانونی و حق چاپ برای ونزوئلا است. در ۱۳ ژوئیه ۱۸۳۳ با فرمان ژنرال خوزه آنتونیو پاز تأسیس شد. دیگو باتیستا اوربانجا، وزیر امور خارجه، به عنوان اولین مدیر انتخاب شد. دفتر مرکزی فعلی کتابخانه توسط معمار توماس سانابریا از سال ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۹ به سبک معماری بروتالیست طراحی شد که دارای طیف وسیعی از عناصر طراحی و تکنیک های ساخت متمایز است. مجموعه ها. این کتابخانه شامل چندین مجموعه ویژه است: اهداف. به گفته وب سایت آنها، «این مؤسسه آرزو دارد از طریق انتشار عناوین مختلف چاپی یا مجازی، تخصصی یا جمعی، سازمانی فعال در گسترش علم و دانش باشد تا در شکل گیری یک شهروند متعهد به ایجاد یک جامعه بهتر کمک نماید.» تاریخچه. در سال ۱۸۳۱، آنتونیو لئوکادیو گوزمان، وزیر کشور، ایده ادغام کتابخانه های صومعه و کتاب خانه هایی را که قبلاً در سراسر کشور پراکنده بودند، را پیشنهاد کرد. سپس در سال ۱۸۳۳ رئیس جمهور وقت خوزه آنتونیو پاز، این پیشنهاد را عملی کرد و تأسیس کتابخانه فرمان داده شد و نهایتاً تا سال ۱۸۷۰ بود که "پایه محکمی برای عملکرد [کتابخانه ملی] ایجا
چرخ ریسک سرآبی آفریقایی گونه ای از پرندگان تیرهٔ پرخ ریسکان (Paridae) است که در شمال آفریقا، پانتلریا (ایتالیا) و جزایر قناری (اسپانیا) یافت می شود. زیستگاه طبیعی آن جنگل های معتدل است. این گونه و چرخ ریسک سرآبی اوراسیایی در گذشته همنوع در نظر گرفته می شدند. وضعیت این گونه ارزیابی نشده است، زیرا ذکر شده است که در جزایر تنریف و قناری بزرگ رایج است. این گونه به دلیل جمعیت جزیره ای و ارتباط با فرضیه های تکاملی در بسیاری از مطالعات پژوهشی به کار رفته است.
چرخ ریسک های سرآبی یک سرده از پرندگان تیرهٔ چرخ ریسکان است. این سرده زمانی به عنوان زیرسرده ای از سردهٔ چرخ ریسک های نمادین (Parus) در نظر گرفته می شد. در سال ۲۰۰۵ مقاله ای که یک مطالعه تبارزایی مولکولی را توصیف می کرد که توالی های دی ان ای میتوکندریایی را از اعضای خانواده چرخ ریسک مورد بررسی قرار داده بود، پیشنهاد کرد که تعدادی از زیرسرده ها از جمله "چرخ ریسک های سرآبی" به وضعیت سرده ارتقا یابند. این پیشنهاد توسط اتحادیه بین المللی پرنده شناسان و اتحادیه پرنده شناسان بریتانیا پذیرفته شد. گونه ها. این سرده دارای سه گونه است:
هدف اتحادیه پرنده شناسان بریتانیا تشویق به مطالعه پرندگان (پرنده شناسی) در سراسر جهان به منظور درک زیست شناسی آنها و کمک به حفاظت از آنها است. BOU در سال ۱۸۵۸ توسط پروفسور آلفرد نیوتن، هنری بیکر تریسترام و دیگر دانشمندان بنیان گذاری شد. فصلنامه آن، "Ibis"، از سال ۱۸۵۹ به طور مداوم منتشر می شود. کمیته ثبت (BOURC)، کمیته ای از BOU است که برای حفظ فهرست بریتانیا، فهرست رسمی پرندگان ثبت شده در بریتانیای کبیر، ایجاد شده است. دفتر مرکزی BOU در پیتربورو قرار دارد و یک موسسه خیریه ثبت شده در انگلستان و ولز و اسکاتلند است. کمیته ثبت. کمیته ثبت اتحادیه پرنده شناسان بریتانیا (BOURC) کمیته ثبت ملی ثبت پرندگان برای بریتانیا است. این فهرست از پرندگان در بریتانیا نگهداری می کند. یافته های آن در "Ibis"، مجله خانگی بدن مادر آن، اتحادیه پرنده شناسان بریتانیا (BOU) منتشر شده است. هر از گاهی، BOURC رکوردهایی را که در گذشته پذیرفته بود، دوباره بررسی می کند تا اطمینان حاصل کند که با توجه به دانش بهبودیافته دربارهٔ گونهٔ مورد نظر قابل قبول هستند. کمیتهٔ ثبت اتحادیهٔ پرنده شناسان بریتانیا به طور گسترده ای به عنوان حفظ معتبرترین فهرس
ت پرندگان در بریتانیا شناخته شده است.
دارکوب سبز شمال آفریقا یا دارکوب سبز لُویلانت ، یک عضو آفریقایی بزرگ از تیرهٔ دارکوبان (Picidae) است. آرایه بندی. دارکوب سبز شمال آفریقا، گاهی به عنوان زیرگونه دارکوب سبز اروپایی در نظر گرفته می شود و یکنواخت است، یعنی هیچ زیرگونه ای ندارد. این گونه به افتخار کاشف، گردآورنده و پرنده شناس فرانسوی، فرانسوا لُویلانت نام گذاری شده است. پراکندگی و زیستگاه. دارکوب سبز شمال آفریقا در سه کشور مغرب، مراکش، الجزایر و تونس در شمال غربی آفریقا یافت می شود. در جنگل های کوهستانی تا خط دارمرز در حدود ۲۰۰۰ متر زادآوری می کند.
سهره گلی شرابی یکی از گونه های سهره های تیرهٔ سهرگان راستین (Fringillidae) است. در نپال، چین و دورترین شمال میانمار یافت می شود. زیستگاه طبیعی آن جنگل های معتدل و جنگل های نیمه گرمسیری یا گرمسیری خشک است. سهرهٔ گلی تایوانی اغلب به عنوان یک زیرگونه در نظر گرفته می شود.