Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
در رم توسط انتشارات 66thand2nd منتشر شد. این خاطره نوشته به تجربه های اویانگودا از نژادپرستی در ایتالیا می پردازد و سبک آن را آناریتا تارونا «فرایندی صمیمی از چندزبان نویسی» توصیف کرده است، زیرا متن با بهره گیری از زبان های ایتالیایی، انگلیسی و سینهالی معنای میان فرهنگی را منتقل می کند.تارونا همچنین این اثر را با آثار زادی اسمیت، چیماماندا نگوزی آدیچی و تایه سلاسی مقایسه کرده است.نظریه پرداز و نویسندهٔ انتقادی ژنویِو ماکاپینگ نیز اویانگودا را یکی از صداهای نسل جدید نویسندگان ایتالیایی می داند که بازتاب دهندهٔ نژادپرستی معاصر هستند. در آوریل ۲۰۲۰، اویانگودا پادکست «دربارهٔ نژاد» را ایجاد کرد که با حمایت باشگاه یوونتوس و به تولید شرکت One Podcast ساخته شد. این پادکست بر موضوع نژادپرستی تمرکز دارد و به ویژه به ترجمه و توضیح واژگان به کاررفته در زمینه های آنگلو-آمریکایی برای بحث دربارهٔ نژاد می پردازد.اویانگودا این شکاف زبانی را عاملی می داند که گفتمان نژادی در ایتالیا را عقب نگه داشته است. او در این باره می گوید: «من یک زن قهوه ای پوست اهل آسیای جنوبی هستم، اما در زبان ایتالیایی هیچ واژه ای برای مردم قهوه ای پوس
ت وجود ندارد. تاکنون این شکاف های زبانی — که اغلب نتوانسته اند پیچیدگی های چندلایهٔ نژادپرستی را منتقل کنند — از سوی رسانه های جریان اصلی پر نشده اند.»اویانگودا این پادکست را همراه با ناتاشا فرناندو و ماریا کاتنا مانکوزو اجرا می کند. از این پادکست به عنوان بخشی از موجی از پادکست های نژادمحور یاد شده است که در پی همه گیری کووید–۱۹ در ایتالیا و کاهش فرصت های تعامل اجتماعی در این کشور پدید آمدند.اویانگودا عضو هیئت علمی موزهٔ فرهنگ ها وابسته به شورای شهر میلان است.
آزمون تکان دادن دم یک آزمون واکنش به درد در جانوران است که مشابه آزمون صفحه داغ می باشد. این روش در پژوهش های پایهٔ درد و برای سنجش میزان کارایی ضد دردها از طریق مشاهدهٔ واکنش جانور به گرما به کار می رود. این آزمون نخستین بار در سال ۱۹۴۱ به وسیلهٔ دآمور و اسمیت توصیف شد. روش. در این آزمون معمولاً یک پرتو نور شدید بر روی دم جانور متمرکز می شود و هم زمان زمان سنج فعال می گردد. هنگامی که جانور دم خود را تکان می دهد، زمان سنج متوقف می شود و زمان ثبت شده (زمان تأخیر) به عنوان معیاری از آستانهٔ درد در نظر گرفته می شود. روش های جایگزین برای اعمال گرما نیز به کار می رود، مانند قرار دادن دم در آب داغ. همچنین می توان از یک دولوریمتر مجهز به سیم دارای مقاومت الکتریکی با جریان حرارتی ثابت استفاده کرد. در این روش، سیم به دم جانور متصل می شود و گرما را به دم منتقل می کند. سپس پژوهشگر زمان تأخیر تا تکان دادن دم را ثبت می کند. کاربردها. پژوهشگرانی که کارایی داروها را بر آستانهٔ درد بررسی می کنند، معمولاً از آزمون تکان دادن دم برای اندازه گیری میزان کاهش احساس درد در جانوران مدل استفاده می کنند. موش ها و خرموش های آزمایشگاهی
هر دو از جانور مدل های رایج برای این آزمایش ها هستند. این جوندگان معمولاً ضد درد دریافت می کنند که سبب تضعیف واکنش به درد می شود. در این شرایط، که بیشترین اثر داروها معمولاً حدود ۳۰ دقیقه پس از مصرف مشاهده می شود، پژوهشگران با قرار دادن دم در معرض گرمای ثابت و اندازه گیری زمان لازم برای تکان دادن دم، میزان کارایی دارو را می سنجند. نالوکسان و نالتروکسان، دو پادزهر اُپیوئیدی، برای مطالعهٔ حساسیت به درد در ارتباط با ورزش در موش ها به کار رفته اند. آزمایش های تجربی نشان داده اند که دمای پوست دم نقش مهمی در دمای بحرانی دارد؛ یعنی دمایی که در آن دم در پاسخ به درد تکان می خورد. پژوهشگران دریافتند اگر دم پیش از آزمایش در معرض دمای پایین تر قرار گیرد، آستانهٔ دمای بحرانی کاهش می یابد. با استفاده از آزمون تکان دادن دم، پژوهشگران دریافتند که ژنتیک در احساس درد و همچنین در کارایی ضد دردها نقش دارد. یک موش از یک تبار ژنتیکی ممکن است نسبت به درد تحمل بیشتری یا کمتری از موش تبار دیگر داشته باشد. همچنین، کارایی یک ضد درد در تبار ژنتیکی خاص ممکن است بیشتر یا کمتر از تبار دیگر باشد. این آزمون به پژوهشگران امکان می دهد ژن هایی
را که در احساس درد نقش دارند شناسایی کنند. برای نمونه، ژن "Calca" (نگاه کنید به WikiGenes CALCA) عمدتاً مسئول تفاوت در درد ناشی از "گرما" است. جهش "Sprawling" (نگاه کنید به WikiGenes Swl) باعث بروز نوروپاتی حسی متوسط می شود، اما این جهش بر نوع حس درد یا کارکرد حرکتی موش ها تأثیری ندارد. موش های دارای جهش توانایی احساس درد را از دست می دهند، در حالی که دیگر کارکردهای حسی آن ها سالم باقی می ماند. محدودیت ها. آزمون تکان دادن دم یکی از روش های سنجش درد ناشی از گرما در جانوران است. این واکنش بازتابی نشانه ای از میزان حساسیت جانور به درد و نیز کاهش حساسیت به درد در اثر مصرف ضد دردها به شمار می رود. محدودیت های این آزمون شامل نیاز به پژوهش های بیشتر بر روی موش سانان و همچنین تعیین اعتبار تعمیم واکنش های مشاهده شده در جانوران به انسان است. همچنین پژوهشگران دریافته اند که دمای پوست دم می تواند به طور چشمگیری بر نتایج آزمون اثر بگذارد و لازم است این عامل هنگام انجام آزمایش در نظر گرفته شود. سرانجام، بسیاری از آزمون های گرمایی میان آگونیست های اُپیوئیدی و آگونیست–آنتاگونیست های ترکیبی تفاوتی قائل نمی شوند؛ از این رو، نو
عی آزمون تکان دادن دم با استفاده از آب سرد به جای گرما برای موش ها طراحی شده است تا این تمایز امکان پذیر شود.
کاتالدو آگوستینلی (۱۶ دسامبر ۱۸۹۴ – ۱۸ ژانویه ۱۹۸۸) یک ریاضیدان ایتالیایی بود که ۲۱۸ مقاله و چندین رساله در زمینه های مختلف از جمله دینامیک اجسام سخت, مکانیک سماوی, دینامیک سیستم های غیرهولونومیک و مگنتوهیدرودینامیک نوشت. او در سال ۱۹۶۶ به درخواست C.N.R. یک مونوگراف وسیع درباره مگنتوهیدرودینامیک، امواج مگنتوهیدرودینامیک، گردابه ها و نظریه پلاسما نوشت. او عضو آکادمی لینچی، رئیس آکادمی علوم تورین و عضو چندین آکادمی محلی دیگر بود. زندگینامه. کاتالدو آگوستینلی در چگلیه مساپیکو (براندیسی) در ۱۶ دسامبر ۱۸۹۴ متولد شد و در ۱۸ ژانویه ۱۹۸۸ در تورین درگذشت. او در سال ۱۹۲۰ در رشته مهندسی مکانیک از دانشگاه پلی تکنیک تورین فارغ التحصیل شد و سپس در سال ۱۹۳۰ در رشته ریاضیات تحصیل کرد. در ابتدا فعالیت های فنی انجام داد و سپس (۱۹۳۱–۱۹۳۸) به عنوان استاد مکانیک در مؤسسه صنعتی سلطنتی "عمر" در میلان مشغول به کار شد. او از سال ۱۹۳۵ مدرس مکانیک عقلانی بود و به عنوان استاد این موضوع در دانشگاه تورین و دانشگاه مودنا و رجیو امیلیا منصوب شد. در سال ۱۹۴۰ او اولین نفر از یک گروه سه نفره (دو نفر دیگر ماریا پاستوری و جیووانی لمپارئیلو بودند
) در آزمون رقابتی عمومی برای تدریس مکانیک عقلانی در دانشگاه مسینا بود: او به دانشگاه کاتانیا دعوت شد و از آنجا، در دوره پس از جنگ جهانی دوم، توانست به تورین منتقل شود.
آمیناتا آیدارا (زاده ۲۰ مه ۱۹۸۴) یک روزنامه نگار، نویسنده داستان کوتاه و رمان نویس ایتالیایی-سنگالی است. زندگی نامه. آیدارا در سال ۱۹۸۴ به دنیا آمد و مادرش ایتالیایی و پدرش سنگالی است. او از نژاد فولا، ماندینکا و ساردینیایی است. او ادبیات فرانسه و ادبیات تطبیقی را در دانشگاه سوربن پاریس به همراه دانشگاه تورین مطالعه کرد و در سال ۲۰۱۶ با پایان نامه تحقیقاتی خود درباره نویسندگان جوان فرانسوی با زمینه مهاجرت، مدرک دکترا را دریافت کرد ("Exister à bout de plume, la littérature des jeunes générations françaises issues de l'immigration au prisme de l'anthropologie littéraire"). برای تکمیل این کار، او پروژه "Exister à bout de plume" را در سال ۲۰۱۱ راه اندازی کرد که منجر به برگزاری یک مسابقه ادبی و انتشار چندین اثر از نویسندگان جوان با زمینه مهاجرت شد. از سال ۲۰۰۹، آیدارا چندین داستان کوتاه به زبان های فرانسوی و ایتالیایی نوشته است. مجموعه داستان کوتاه او به نام "La ragazza dal cuore di carta" ("La Fille au cœur du papier" به زبان فرانسوی) در سال ۲۰۱۴ جایزه "Premio Chiara inediti" را دریافت کرد. علاوه بر این، او به عن
وان منتقد ادبی و خبرنگار مصاحبه ای برای مجله فرانسوی زبان "Africultures" فعالیت کرده است. در سال ۲۰۱۸، Éditions Gallimard اولین رمان آیدارا به نام "Je suis quelqu'un" را منتشر کرد که داستان یک خانواده پراکنده بین فرانسه و سنگال و تأملی بر ریشه های خانوادگی است.
واژه ی آلمانی لَندوِر (به آلمانی: Landwehr) در اصل به معنای «دفاع سرزمینی / دفاع از کشور» است و درکاربرد نظامی اش بسته به دولت یا کشور، معانی متفاوتی دارد. اغلب به واحدهایی شبه نظامی وابسته به ارتش دائمی، یا نیروهای ذخیره نظامی (افراد دارای خدمت قبلی) که نظامی گری را به عنوان شغل و پیشه انجام نمی دهند اطلاق می شود. واژه ی لندور به معنی سامانه های دفاعی و مرزبندی در اروپای مرکزی در سده های میانه نیز به کار می رود. در پروس و آلمان. در ساختار نظامی پروس (به ویژه بعد از اصلاحات اوایل قرن ۱۹) سه رکن اصلی نیروهای نظامی عبارت بودند از: ارتش دائمی، لَندوِر و لَنداِشتورم. سربازانی که پس از خدمت فعال در ارتش به خانه برمی گشتند، به مدت چند سال عضو لَندوِر می شدند. یعنی ارتشی از افراد آموزش دیده که تنها در زمان جنگ یا بسیج فراخوانده می شدند (با ارتش دائمی یا لند اشتورم اشتباه نشود). فرمان سلطنتی ۱۷ مارس ۱۸۱۳ نخستین بار لَندوِر پروس را بنیان گذاشت. طبق آن، همه مردان ۱۸ تا ۴۵ ساله ای که توانایی حمل سلاح داشتند و در ارتش دائمی خدمت نمی کردند، برای دفاع از پادشاهی فراخوانده شدند. پس از صلح ۱۸۱۵، این نیرو بخشی جدایی ناپذیر از
ارتش پروس شد، به طوری که هر تیپ (brigade) متشکل از یک هنگ خط (Line regiment) و یک هنگ لَندوِر بود. با این حال، چنین ساختاری بسیج تیپ ها را کند می کرد، زیرا هنگ های لَندوِر باید احضار می شدند و این امر از ارزش خط مقدم می کاست. در سازماندهی مجدد سال ۱۸۵۹، نیروهای لَندوِر به خط دوم منتقل شدند. در اتریش–مجارستان. در اتریش–مجارستان، "Landwehr" (در اتریش: k.k. Landwehr، در مجارستان: k.u. Honvéd) یک نیروی رسمی موازی ارتش مشترک بود، شبیه ارتش ایالتی. این ها واحدهای تمام وقت بودند، نه فقط ذخیره. لَندوِر اتریش (۱۸۶۸–۱۹۱۸) یکی از سه بخش اصلی نیروهای زمینی امپراتوری اتریش–مجارستان بود که از مناطق سیس لیتانی (بخش اتریشی امپراتوری) سرباز می گرفت و در آغاز به عنوان نیروی دفاع ملی در کنار لَندوِر مجارستانی (هون وِد) تشکیل شد. این نیرو ابتدا در وین حمایت چندانی نیافت و تا دههٔ ۱۸۷۰ بیشتر یک سازمان ضعیف بود، اما از دههٔ ۱۸۸۰ با افزایش نگرانی ها نسبت به گسترش هون وِد، مجلس اتریش شمار نیروهای آن را تا ۱۳۵ هزار تن افزایش داد و واحدهایی ویژهٔ جنگ کوهستان نیز در تیرول و کارینتیا شکل گرفت. در آستانهٔ جنگ جهانی اول، لَندوِر اتریش از
نظر آمادگی و تجهیزات هم سطح ارتش مشترک امپراتوری ارزیابی می شد. در کنار آن، لَندوِر مجارستانی یا هون وِد به عنوان ارتش دائمی پادشاهی مجارستان پس از مصالحهٔ ۱۸۶۷ تشکیل شد و تا فروپاشی امپراتوری در ۱۹۱۸ ادامه یافت− این نیرو نباید با ارتش سلطنتی مجارستان پس از ۱۹۲۲ اشتباه گرفته شود. در آلمان نازی. در دوران جمهوری وایمار، آلمان اجازه نداشت بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ سربازِ ارتش دائمی داشته باشد، بنابراین نظام وظیفه لغو شده بود. در جریان تسلیح مجدد آلمان، لَندوِر در ۲۱ مه ۱۹۳۵ دوباره تأسیس شد و بر اساس قانون جدید، همهٔ آلمانی هایی را که مشمول خدمت نظامی بودند و سنی بین ۳۵ تا ۴۵ سال داشتند، در بر می گرفت. در عمل اما تنها یک لشکر به نام لَندوِر ( ) احضار شد. باقی نیروهای لَندوِر یا برای تکمیل لشکرهای پیاده نظام «موج سوم» به کار رفتند، یا به صورت گردان های لندس شوتزن (Landesschützen) سازمان یافتند که وظایف نگهبانی و اشغال سرزمین ها را بر عهده داشتند. در سوئیس. در سوئیس، لَندوِر نیروی خط دوم به شمار می رفت که همه شهروندان به مدت دوازده سال در آن خدمت می کردند. این ساختار پس از اصلاحات ارتش در سال ۱۹۶۵ منحل شد. به یاد این گذشته،
هنوز شماری از دسته های موسیقی بادی سوئیسی نام «لَندوِر» را در عنوان خود حفظ کرده اند. در سایر مناطق. در برخی مناطق (مثل شهرهای آزاد آلمانی یا سوئیس پیش از ارتش فدرال) به واحدهای مردمی یا گارد شهروندان گفته می شد که در مواقع خطر به دفاع محلی می پرداختند.
نادیا توفّا (۱۰ ژوئن ۱۹۷۹ – ۱۳ اوت ۲۰۱۹) روزنامه نگار و مجری تلویزیونی ایتالیایی بود که برای برنامهٔ طنز و خبری "کفتارها" کار می کرد. او در سال ۲۰۱۷ به خاطر مجموعه ای از گزارش ها دربارهٔ تأثیرات محیط زیستی آزمایش های هسته ای ادعایی در آزمایشگاه گرن ساسو توجه عمومی را جلب کرد. زندگی و پیشه. پس از فارغ التحصیلی در رشتهٔ ادبیات از دانشگاه فلورانس، توفّا نخستین بار در ۲۳ سالگی در شبکهٔ محلی "تله سانترنو" در امیلیا-رومانیا ظاهر شد. او بین سال های ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۹ در شبکهٔ محلی شهر زادگاهش برشا به نام "رِتِبِرشیا" فعالیت کرد. کفتارها. در سال ۲۰۰۹، در سن ۳۰ سالگی، توفّا به عنوان گزارشگر برنامهٔ تلویزیونی "کفتارها" مشغول شد و گزارش های متعددی تهیه کرد. از مشهورترین آنها می توان به گزارش هایی دربارهٔ کلاهبرداری های ادعایی داروخانه ها از نظام بهداشت ملی، گسترش قمارخانه ها و دستگاه های بازی، دفع غیرقانونی زباله در کامپانیا توسط کامورا، افزایش نرخ ابتلا به تومورها در «مثلث مرگ» بین ناپل و کازرتا و همچنین «سرزمین سموم» در کراتونه اشاره کرد. در ۲۱ نوامبر ۲۰۱۷، توفّا گزارشی دربارهٔ آزمایش هسته ای ادعایی خطرناک و مخفی در آزمایشگ
اه گرن ساسو ارائه کرد، اما این گزارش توسط جامعهٔ علمی بی اساس تشخیص داده شد. او در سال ۲۰۱۵ جایزهٔ بین المللی روزنامه نگاری ایشیا «جایزه ویژه – مجری تلویزیونی سال» را دریافت کرد.در سال ۲۰۱۷، نام او سومین نام شخصی پربازدید در گوگل در سراسر جهان بود. در سال ۲۰۱۸، چند خبر جعلی مبنی بر مرگ او در وب سایت های مختلف منتشر شد که بعداً توفّا این ادعاها را تکذیب کرد. در همان سال ها، مشخص شد که او قربانی تبلیغات دروغین بوده است؛ پس از انتشار یک مصاحبهٔ جعلی و ویدئوهای دیپ فیک، او به صورت جعلی در حال «تبلیغ» محصولی به نام چوکولیته، یک نوشیدنی ادعایی کاهش وزن، نشان داده شد. این اخبار جعلی ادعا می کردند که او با استفاده از این محصول در یک ماه، ۳۰ کیلوگرم وزن کم کرده است. بیماری و درگذشت. در ۲ دسامبر ۲۰۱۷، توفّا هنگام تهیهٔ گزارشی در تریسته دچار ضعف و سقوط شد که منجر به ترک موقت او از فعالیت حرفه ای شد. در ۱۱ فوریهٔ ۲۰۱۸، توفّا فاش کرد که این سقوط به دلیل توموری بوده که با آن مبارزه می کرد. نادیا توفّا در ۱۳ اوت ۲۰۱۹، ساعت ۰۷:۳۹ و در سن ۴۰ سالگی، بر اثر سرطان مغز در زادگاهش برشا درگذشت؛ او از ابتدای ژوئیه به دلیل وخامت وضعی
ت سلامتی در بیمارستان بستری بود.
برونو موسولینی (۲۲ آوریل ۱۹۱۸ - ۷ اوت ۱۹۴۱) پسر بنیتو موسولینی، نخست وزیر ایتالیا و همسر دوم موسولینی، راکله، و برادر ویتوریو موسولینی، و برادرزاده آرنالدو موسولینی بود. وی خلبانی باتجربه بود که در سن ۱۷ سالگی، جوان ترین خلبان ایتالیا شد، در پرواز سال ۱۹۳۸ به برزیل در ثبت رکوردهای سرعت هوایی نیز نقش داشت. وی در پروازی که خلبانی آن را به عهده داشت در ۷ اوت ۱۹۴۱ که از دست داده و در مقبره خانوادگی سردابه موسولینی در پرداپیو ایتالیا دفن شد. زندگینامه. برونو موسولینی در میلان، واقع در لمباردی، متولد شد. پدرش، بنیتو موسولینی، پیش از تولد برونو، سردبیر روزنامه «مردم ایتالیا» بود و در ۲۲ آوریل ۱۹۱۸، برای یک روز در جنوا بود. موسولینی به همسرش گفت که نمی خواهد قبل از بازگشت او زایمان کند و به گفته خودش: «همانطور که در مورد ویتوریو اتفاق افتاد، این بار نمی خواهم آخرین نفری باشم که خبرش را به من می دهند.» آن شب، مدیر روزنامه با لبخندی گشاده و این جمله که «پسر است» در ایستگاه به استقبال موسولینی رفت. کودکی. در سال ۱۹۱۹، برونو موسولینی به دیفتری مبتلا شد و والدینش نگران بودند که او هرگز بهبود نیابد. اندکی پس از آنکه پزشکان
اعلام کردند که او از خطر رهایی یافته است، از ناراحتی برونش رنج می برد. در این زمان، وزن برونوی یک ساله به حدود ۶.۸ کیلوگرم) کاهش یافته بود. برونو ۹ ساله، در دوران دانش آموزی، ماهرانه، هرچند نه درست، به سوال معلم مدرسه در مورد دستور زبان پاسخ داد. گزارش شده است که ممتحن گفته است: «حالا برونو، به من بگو که به چه کسی نمی توان فرمان داد» (منظور اول شخص است). در پاسخ، برونو با درایت پاسخ داد: «دو نفر هستند که نمی توان به آنها فرمان داد، پادشاه و پدرم.» برونو در سن ۱۲ سالگی، راه پدرش را ادامه داد و به روزنامه نگاری پرداخت. او و برادر بزرگترش ویتوریو، یک نشریه هفتگی به نام «لا پنا دل راگازی» (La Penna del Ragazzi) (به معنای «قلم پسرانه») منتشر می کردند. برونو به بوکس، زنان و ماشین ها علاقه مند بود و در سال ۱۹۳۵، در سن ۱۷ سالگی، جوان ترین خلبان ایتالیا شد. ازدواج. در ۷ نوامبر ۱۹۳۸، برونو با «جینا روبرتی» در رم ازدواج کرد. همسرش دختر رئیس دفتر هنرهای معاصرِ وزارت آموزش و پرورش بود. در ۱۸ مارس ۱۹۴۰ در رم، برونو و همسرش صاحب اولین فرزندشان، دختری به نام مارینا، شدند. خلبانی. در سال ۱۹۳۵، برونو موسولینی به نیروی هوایی س
لطنتی ایتالیا (Regia Aeronautica Italiana) پیوست و خلبان شد و در طول جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی برای آنها پرواز کرد. در ماه سپتامبر، قبل از حمله پادشاهی ایتالیا به امپراتوری اتیوپی، گروهبان هوایی برونو موسولینی ۱۷ ساله، ستوان دوم هوایی ویتوریو موسولینی ۱۸ ساله و کاپیتان هوایی کنت نوبیله گالئاتزو چیانو ۳۲ ساله، با کشتی MS Saturnia از ناپل به آفریقا رفتند. برونو بعدها مقالاتی در روزنامه ها نوشت و در آنها به توصیف شاهکارهای خود در جنگ پرداخت و گفت که اتیوپیایی ها «مانند گل رز از هم می پاشیدند» و «پس از خالی شدن قفسه های بمب، من شروع به پرتاب بمب با دست کردم... خیلی سرگرم کننده بود.» پس از اتیوپی، برونو در جنگ داخلی اسپانیا و جنگ جهانی دوم نیز شرکت کرد. برخلاف برادرش ویتوریو، برونو یک خلبان جدی محسوب می شد. برونو افزون بر شرکت در درگیری های مختلف، در پرواز سال ۱۹۳۸ به برزیل در ثبت رکوردهای سرعت هوایی نیز نقش داشت. مرگ. در ۷ آگوست ۱۹۴۱، موسولینی ۲۳ ساله، فرمانده اسکادران ۲۷۴a (اسکادران ۲۷۴)، در یکی از نمونه های اولیه بمب افکن «مخفی» Piaggio P.108B، با شماره MM22003، در نزدیکی فرودگاه سن جوستو در پیزا پرواز می کرد که
با خانه ای برخورد کرد. بخش کابین خلبان از بقیه هواپیما جدا شد و برونو موسولینی بر اثر جراحات وارده درگذشت. اگرچه هواپیما آتش نگرفت، اما در اثر برخورد کاملاً نابود شد. پنج نفر از خدمه زخمی شدند و سه نفر از جمله برونو جان باختند. بنیتو موسولینی با عجله به بیمارستان سانتا کیارا رفت تا در کنار پسر مرده اش باشد. مرگ برونو پدرش را بر آن داشت تا کتابچه ای با عنوان «من با برونو صحبت می کنم» (Parlo con Bruno) تألیف کند. این کتابچه به صمیمیت نامیرا میان این دو و ترکیبی از تقوای فاشیستی، کاتولیکی و خانوادگی اشاره داشت. تلویزیون. رابرت داونی جونیور در مینی سریال تلویزیونی «» در سال ۱۹۸۵، نقش برونو موسولینی را بازی کرد.
واژه ی آلمانی لَندوِر (به آلمانی: Landwehr) در اصل به معنای «دفاع سرزمینی / دفاع از کشور» است. در قرون وسطی به سامانه های دفاعی و مرزبندی در اروپای مرکزی گفته می شد. لَندوِرها شبیه به لیمس رومی و دان وِرک، برای حفاظت از شهرها و روستاها یا تعیین مرزهای سرزمینی ساخته می شدند و بخشی از آن ها هنوز باقی مانده و به عنوان میراث فرهنگی حفاظت می شود. لندور به معنای واحد نظامی در ارتش از سده ۱۸ و ۱۹ به بعد استفاده شد.
آنا ماریا موسولینی (فورلی، ۳ سپتامبر ۱۹۲۹ - رم، ۲۵ آوریل ۱۹۶۸) مجری رادیو ایتالیایی بود. او پنجمین فرزند بنیتو موسولینی و راکله گوئیدی بود. زندگینامه. آنا ماریا موسولینی آخرین فرزند بنیتو موسولینی و راکله گویدی بود، که در ۳ سپتامبر ۱۹۲۹ در ویلا کارپنا در فورلی به دنیا آمد. سال های اولیه زندگیش با تراژدی همراه بود، زمانی که در هفت سالگی به فلج اطفال ویروسی شدید مبتلا شد که باعث مشکلات دائمی او و منجر به بحران افسردگی در پدرش شد که او را تا آستانه استعفا از قدرت پیش برد. برخلاف دوران نخستین کودکی که در رفاه در ویلای مجلل تورلونیا در رم، محل اقامت اصلی خانواده اش، بزرگ شد، با دستگیری پدرش در ژوئیه سال ۱۹۴۳، او به همراه مادر و برادرش رومانو در روکا دله کامینات، اقامتگاه تابستانی خانواده، زندانی شد و اندکی پس از پدرش توسط نازی ها از آنجا آزاد شد. در آوریل ۱۹۴۵، پس از سقوط رژیم فاشیستی موسولینی، آنا ماریا به همراه مادر و برادرش در آوریل ۱۹۴۵ تلاش کردند به سوئیس فرار کنند، اما در مرز کیاسو دستگیر و بازگردانده شدند.. مأموران گمرک سوئیس به آنا ماریا اجازه ورود برای درمان در بیمارستان را می دادند، اما مادرش امخالفت کرد
. آنها که چند روزی در ویلای یک سربازدر کومو پناه گرفته بودند&lt;ref name="docum"&gt;Vittorio Mussolini,
در کشورهای مختلف اروپایی، واژه ی لَند اِشتورْم (به آلمانی: Landsturm، به سوئدی و هلندی: landstorm، به معنای تقریبی «طوفان وطن»، به طور تحت اللفظی «یورش زمینی») به طور تاریخی برای اشاره به نیروهای شبه نظامی یا واحدهای نظامی متشکل از کسانی به کار می رفت که در ارتش منظم یا لندور خدمت نمی کردند. این اصطلاح به ویژه با پروس، آلمان، اتریش-مجارستان، سوئد و هلند پیوند دارد. لَند اِشتورْم از سده پانزدهم میلادی به بعد «آخرین فراخوان» مشمولان نظام وظیفه بود که نه به نیروی زمینی تعلق داشتند و نه به نیروی دریایی، و تنها برای دفع یورش دشمن به کار گرفته می شدند. در پروس، طبق فرمان لَند اِشتورم در ۲۱ آوریل ۱۸۱۳، تمام مردان قادر به حمل سلاح که در ارتش دائمی یا در لَندوِر عضو نبودند، از ۱۷ تا ۶۰ سالگی موظف بودند به فراخوان لَند اِشتورم پاسخ دهند. لَند اِشتورم در واقع آخرین نیروی ذخیره ی سرزمینی محسوب می شد.
کاخ لوجیا (ایتالیایی: "Palazzo della Loggia") بنای شاخص رنسانسی در برشا، شمال ایتالیا است. این کاخ از اواخر سدهٔ پانزدهم تا نیمهٔ سدهٔ شانزدهم به عنوان تالار اصلی شهر ساخته شد و تا امروز مقر شورای شهر برشا باقی مانده است. کاخ با نمای مرمرین سفید و سقف مسی گنبدی شکل خود، یکی از نمونه های مهم معماری رنسانس شمال ایتالیا به شمار می رود. مجموعه در قلب میدان لوجیا قرار دارد و از مهم ترین نشانه های شهری برشا محسوب می شود. تاریخچه. ساخت کاخ لوجیا در سال ۱۴۹۲ آغاز شد؛ زمانی که مقامات شهر برشا تصمیم گرفتند ساختمانی شایسته برای جلسات شورای شهر ایجاد کنند. طراحی اولیه به فیلاره (Antonio Averlino) و سپس به لوکا فانچلی سپرده شد. این پروژه بخشی از تلاش بزرگ تر جمهوری ونیز برای نوسازی شهری در قلمروهای تحت کنترلش بود؛ چرا که از ۱۴۲۶ برشا تحت سلطهٔ ونیزی ها درآمده بود. انتخاب سبک رنسانس نیز نشان دهندهٔ گرایش فرهنگی و سیاسی به تجلیل از ارزش های مدنی اومانیستی بود. در نیمهٔ سدهٔ شانزدهم، کار ساخت با حضور معماران برجسته ای چون جاکومو سان سووینو، لئوناردو تاسینی و فیلیپو برونیول ادامه یافت. در همین زمان بود که طراحی نما با ستون ها
ی مرمرین، قوس های کلاسیک و تندیس های متعدد شکل گرفت. در این دوره، پیشنهادهایی نیز از سوی آندره آ پالاتادیو برای اصلاح پلان ارائه شد، اما به دلیل هزینه های سنگین و شرایط سیاسی عملی نشد. در سده های هفدهم و هجدهم کاخ علاوه بر کاربری سیاسی، برای برگزاری جشن ها، نمایش های عمومی و حتی نمایشگاه های هنری مورد استفاده قرار می گرفت. اسناد نشان می دهد که در این دوره، تالار اصلی با پرده های نفیس، فرش ها و مبلمان چوبی تزئین می شد تا شأن شورای شهر حفظ گردد. در سدهٔ نوزدهم، کاخ لوجیا نقش نمادین در جنبش های استقلال طلبانهٔ ایتالیا ایفا کرد. گردهمایی های مردمی در میدان لوجیا بارها به درگیری میان شهروندان و نیروهای اتریشی انجامید. این ساختمان به نمادی از هویت مدنی و مقاومت مردم برشا تبدیل شد. در جریان جنگ جهانی دوم، سقف کاخ در بمباران ۱۳ مارس ۱۹۴۵ به شدت آسیب دید و به طور کامل فرو ریخت. بازسازی در دههٔ ۱۹۵۰ انجام شد و با نصب گنبد مسی جدید، کاخ بار دیگر به مرکز سیاسی شهر بازگشت. از سال ۱۹۵۴ تاکنون کاخ به عنوان تالار اصلی جلسات شورای شهر برشا مورد استفاده قرار می گیرد. علاوه بر این، ساختمان به عنوان صحنهٔ رویدادهای مهم سیاسی و ف
رهنگی عمل کرده است. یکی از وقایع تلخ در تاریخ معاصر این مکان، انفجار میدان لوجیا در ۲۸ مه ۱۹۷۴ بود که طی آن هشت نفر در جریان یک حملهٔ تروریستی کشته شدند. سنگ یادبودی در میدان، این واقعه را به یاد شهروندان می آورد. معماری و تزئینات. کاخ لوجیا نمونه ای برجسته از معماری رنسانس در شمال ایتالیا است. پلان ساختمان به شکل مستطیل طراحی شده و در دو طبقه گسترش یافته است. طبقهٔ همکف شامل تالار بزرگ برای جلسات و طبقهٔ بالا شامل فضاهای اداری و نمایشگاهی است. ورودی های اصلی در جبههٔ شمالی و غربی قرار دارند و با پله های سنگی و ایوان های کوچک به میدان لوجیا گشوده می شوند. نماها. نمای اصلی از سنگ مرمر سفید تراورتن ساخته شده و با ردیفی از ستون های کلاسیک، قوس های نیم دایره و تندیس های تزئینی آراسته شده است. طبقهٔ همکف دارای قوس های بزرگ است که با طاق های نیم دایره پوشیده شده و نور طبیعی را به فضای داخلی می رساند. در طبقهٔ بالا، پنجره های مستطیلی با قاب های ظریف مرمرین دیده می شوند. نمای شرقی ساده تر است اما با تزئینات هندسی آجر و مرمر هماهنگی کلی بنا را حفظ می کند. نمای غربی که رو به خیابان باریک دارد، بیشتر کارکردی بوده و ورود
ی های خدماتی و ارتباط با بافت اطراف شهر را فراهم می کرده است. نمای جنوبی نیز با میدان لوجیا پیوند می خورد و اغلب در نقاشی ها و تصاویر تاریخی به نمایش درآمده است. سقف و گنبد. یکی از عناصر شاخص کاخ، سقف گنبدی شکل آن است. سقف اصلی که در سدهٔ شانزدهم ساخته شده بود در بمباران سال ۱۹۴۵ به کلی نابود شد. در بازسازی دههٔ ۱۹۵۰، یک گنبد مسی جدید با طراحی مدرن اما هماهنگ با بدنهٔ تاریخی بنا ساخته شد. این گنبد امروز از نمادهای معماری برشا به شمار می رود و تضاد زیبایی میان مرمر سفید نما و فلز سبز شدهٔ سقف ایجاد می کند. تزئینات داخلی. تزئینات داخلی کاخ شامل سقف های چوبی نقاشی شده، نقاشی های دیواری رنسانسی و تندیس های سنگی است. برخی از نقاشی ها صحنه های اساطیری و برخی دیگر نمادهای شهری و وقایع تاریخی را به تصویر می کشند. تالار اصلی با پرده های نفیس و مبلمان چوبی مزین به نقش برجسته آراسته شده است. در گوشه ها، تندیس هایی از شخصیت های نمادین عدالت، خرد و قدرت قرار دارد. این تندیس ها به سفارش شورای شهر ساخته شده و هدفشان تأکید بر ارزش های مدنی ونیزی و هویت برشا بود. افزون بر این، ساعت مکانیکی بزرگی در بخش شرقی بنا نصب شده که از
سدهٔ هفدهم تاکنون کار می کند و یکی از جاذبه های گردشگری کاخ به شمار می رود. حیاط داخلی. کاخ دارای یک حیاط مرکزی کوچک است که با رواق های ستون دار احاطه شده است. این حیاط هم برای تأمین نور طبیعی و هم به عنوان فضای تجمع کارکرد داشته است. سنگ فرش آجری و چاه آب قدیمی در مرکز آن، یادگاری از سازه های رنسانسی اصیل در شمال ایتالیا است. مرمت ها و بازسازی ها. کاخ لوجیا در طول پنج قرن گذشته بارها مرمت و بازسازی شده است. این مداخلات نه تنها به دلیل فرسایش طبیعی، بلکه به دلیل آسیب های ناشی از جنگ ها، تغییرات کاربری و گذر زمان ضرورت پیدا کرده اند. سده های شانزدهم تا نوزدهم. در سدهٔ هفدهم تغییراتی در دکوراسیون داخلی انجام شد. پرده های تازه، سقف های چوبی نقاشی شده و مبلمان رسمی به تالار افزوده شدند. در سدهٔ نوزدهم و هم زمان با اوج جنبش های وحدت طلبانهٔ ایتالیا، مرمت های گسترده ای برای تقویت وجه نمادین کاخ اجرا گردید. نماهای مرمرین پاک سازی و بخش هایی از تندیس های آسیب دیده بازسازی شدند. همچنین سیستم گرمایش ابتدایی برای جلسات طولانی زمستانی شورا نصب گردید. بازسازی پس از جنگ جهانی دوم. در ۱۳ مارس ۱۹۴۵ طی بمباران متفقین، سقف کاخ