Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ردند و ایتالیا پیروز شد. در طول جنگ، نیروهای ایتالیا همچنین جزایر دودکانسا در دریای اژه را اشغال کردند. ایتالیا موافقت کرد که دودکانسا را در جنگ عثمانی و ایتالیا در سال ۱۹۱۲ به امپراتوری عثمانی بازگرداند. با این حال، ابهام متن و رویدادهای بعدی نامساعد برای امپراتوری عثمانی (شکست در جنگ های بالکان و جنگ جهانی اول) اجازه داد تا ایتالیا به طور موقت اداره جزایر را در دست گیرد و ترکیه نهایتاً تمامی ادعاهای خود بر این جزایر را در ماده ۱۵ پیمان لوزان ۱۹۲۳ رها کرد. اگرچه هر دو کشور در ابتدا در جنگ جهانی اول بی طرف بودند، امپراتوری عثمانی در نوامبر ۱۹۱۴ به قدرت های مرکزی پیوست و ایتالیا در مه ۱۹۱۵ به متفقین پیوست؛ ایتالیا رسماً در ۲۱ اوت ۱۹۱۵ به امپراتوری عثمانی اعلام جنگ کرد. هر دو کشور نیروهایی به جبهه مقدونیه اعزام کردند.
روابط آرژانتین و ایتالیا () روابط دوجانبه و دیپلماتیک بین آرژانتین و ایتالیا است که بیش از یک قرن سابقه دارد. هر دو کشور روابط دوستانه ای دارند که اهمیت آن بر تاریخچه ایتالیایی-آرژانتینی متمرکز است. حدود ۳۰ میلیون آرژانتینی، معادل ۶۲٪ جمعیت کل کشور، دارای کامل یا جزئی تبار ایتالیایی هستند. هر دو کشور عضو گروه ۲۰ و سازمان ملل متحد هستند. تاریخ. در سال ۱۸۱۶، آرژانتین استقلال خود را از اسپانیا اعلام کرد. در همان زمان، ایتالیا از ایالت های مستقل جداگانه تشکیل شده بود. در مه ۱۸۳۶، پادشاهی ساردینیا به رسمیت شناختن و برقراری روابط دیپلماتیک با آرژانتین را اعلام کرد و اولین ایالت ایتالیایی بود که این کار را انجام داد. در سال ۱۸۴۲، ژنرال ایتالیایی (و آینده متحدکننده ایتالیا) جوزپه گاریبالدی در جریان جنگ داخلی اروگوئه برای شورشیان اروگوئه ای علیه کنفدراسیون آرژانتین و حزب ملی اروگوئه جنگید. در سال ۱۸۵۰، پادشاه ساردینیا (و آینده پادشاه ایتالیا متحد) ویتوریو امانوئله دوم سفیری به آرژانتین منصوب کرد. در سال ۱۸۵۵، آرژانتین و ایتالیا «معاهده دوستی، تجارت و ناوبری» را امضا کردند. در سال ۱۹۲۴، ایتالیا نمایندگی دیپلماتیک خود د
ر بوئنوس آیرس را به سفارت ارتقا داد. همان سال، شاهزاده ایتالیایی امبرتو از پونتیه (آینده پادشاه اومبرتوی دوم) از آرژانتین دیدن کرد. هدف اصلی سفر شاهزاده به آرژانتین (و سایر کشورهای آمریکای جنوبی) بخشی از برنامه سیاسی فاشیسم برای پیوند دادن ایتالیایی های مقیم خارج از ایتالیا با کشور مادرشان بود. در طول جنگ جهانی دوم، آرژانتین در بیشتر جنگ بی طرف ماند و در آن زمان، رئیس جمهور آرژانتین خوآن پرون تحسین کننده نخست وزیر ایتالیا بنیتو موسولینی بود و سعی داشت برخی جنبه های تجربه فاشیست ها، مانند سازمان دهی شرکت ها (corporativism)، را در آرژانتین اعمال کند. در سال ۱۹۴۴، به دلیل فشارهای بین المللی، آرژانتین در جنگ جهانی دوم رسماً به آلمان و ژاپن اعلام جنگ کرد، زیرا تا آن زمان، ایتالیا در سپتامبر ۱۹۴۳ به متفقین جنگ جهانی دوم تسلیم شده بود. بلافاصله پس از آن، آرژانتین گندم به ایتالیا، که جنگ را تجربه می کرد، اهدا کرد. در ژوئن ۱۹۴۷، اوا پرون در جریان «تور رنگین کمان» خود از اروپا، سفری رسمی به ایتالیا داشت. در طول جنگ کثیف آرژانتین از ۱۹۷۴ تا ۱۹۸۳، هشت شهروند ایتالیایی در آرژانتین «ناپدید» شدند. در مه ۲۰۰۷، ایتالیا غیابی
پنج افسر سابق نیروی دریایی آرژانتین را به دلیل قتل سه نفر از هشت ایتالیایی که در طول جنگ ناپدید شده بودند، به حبس ابد محکوم کرد. در سال ۱۹۸۲، در طول جنگ فالکلند بین آرژانتین و بریتانیا، ایتالیا از نظر دیپلماتیک از بریتانیا حمایت کرد، اما در جنگ بی طرف باقی ماند. رهبر آن زمان حزب سوسیالیست ایتالیا، بتینو کراشی، با تحریم های اتحادیه اقتصادی اروپا علیه "جنتا" نظامی آرژانتین مخالفت کرد، زیرا این تحریم ها جمعیت را نیز تحت تأثیر قرار می داد که تقریباً ۵۰٪ نسل اول و دوم ایتالیایی ها را تشکیل می دادند. روابط بین دو کشور عمیق تر شد و نخستین برنامه های همکاری در آرژانتین توسط دولت ایتالیا به رهبری بتینو کراشی در سال های ۱۹۸۴ و ۱۹۸۵ اجرا شد. در سال ۱۹۸۶، دولت ایتالیا همچنین ۱۵۰ میلیون واحد ارزی اروپا یارانه به آرژانتین اعطا کرد. روابط دوحزبی پس از پایان ریاست جمهوری رائول آلفونسین و انفجار رسوایی مانی پولیته کند شد.
کارلا کاپونی (; – ) معروف به دختر کوچولوی انگلیسی، پارتیزان و سیاستمدار اهل ایتالیا بود. که به خاطر مشارکتش در جنبش مقاومت ایتالیا، مدال طلای شجاعت نظامی دریافت کرد. زندگینامه. کارلا کاپونی در رم متولد و بزرگ شد، او در مدرسه انیو کوئیرینو ویسکونتی لیسئو جیناسیو در همان کلاسی درس می خواند که کارلو لیتزانی و پیرو دلا ستا، عضو آینده شورای شهر در آن درس می خواندند. در سال ۱۹۴۰ پدرش که مهندس معدن بود درگذشت و سه خواهر مجبور به کار شدند و کارلا کاپونی مجبور شد تحصیل در رشته حقوق را رها کند. در ۱۹ ژوئیه ۱۹۴۳ بلافاصله پس از بمباران سن لورنزو، کارلا برای جستجوی مادرش به بیمارستان پلیس کلینیکو شتافت و به عنوان داوطلب در آنجا ماند؛ متعاقباً او به فعالان کمونیست مخفی اجازه داد تا در آپارتمانش در مقابل انجمن تراژان، از جمله جواکینو ژسموندو، لوچیانو لوسانا، آدل بی، کارلا آنجلینی و ماریو لپوراتی جمع شوند. در یکی از این جلسات، او با روزاریو بنتیوگنا دانشجوی پزشکی آشنا شد؛ در استودیوی مجسمه ساز نینو فرانچینا، با فیلیبرتو اسباردلا (یکی از رهبران پرچم سرخ) آشنا شد. تقریباً در زمان اشغال ایتالیا توسط آلمان (۱۹۳۹-۱۹۴۵)، او به حزب
کمونیست ایتالیا پیوست و فعالیت خود را در مقاومت آغاز کرد. یکی از رفقای او در دوران مبارزه، او را اینگونه توصیف کرد: «این زن جوان بور که شب ها برای تیراندازی به آلمانی ها بیرون می رفت... با سلاح در دست، اولین نفر از اولین ها، در ده ها اقدام شرکت کرد و خود را به طرز فوق العاده ای متمایز ساخت.» در طول جنگ، او به عنوان «دختر کوچک انگلیسی» شناخته می شد. از جمله اولین اقدامات مهم او، ترور یک افسر آلمانی بود که در حال خروج از هتل اکسلسیور، کیفی حاوی نقشه های دفاعی شهر را حمل می کرد. کاپونی این اقدام را اینگونه توصیف کرد:«تجربه ی آسیب زایی بود. تقریباً می خواستم او را صدا بزنم، کاری کنم که برگردد... اما می دانستم که او مسلح است. با وجود روحیه ی صلح طلبی که من دارم و با هر نوع خشونتی مخالفم، غیرممکن به نظر می رسید که بتوانم اسلحه را نگه دارم، به سمت او نشانه بگیرم و از پشت به او شلیک کنم. کیفش را برداشتم. شوکه شده بودم... با اسلحه ای که هنوز در دست داشتم شروع به دویدن در خیابان کردم... باران می بارید و اشک از صورتم جاری بود... بعد از اینکه از شوک اولیه عبور کردیم، به خصوص از آنجایی که بسیاری از رفقای ما دستگیر و شکنج
ه می شدند، تمام تردیدهای ما جای خود را به عزم راسخ برای مبارزه در راه آرمانمان داد.»در ۲۲ سپتامبر ۱۹۴۴، کاپونی با روزاریو بنتیوگنا که با او در جبهه مقاومت جنگیده بود، ازدواج کرد. در سال ۱۹۴۵ او دختری به نام النا به دنیا آورد. این زوج بعداً در سال ۱۹۷۴ از هم جدا شدند. در سال ۱۹۵۳ او به عنوان عضو حزب کمونیست ایتالیا به مجلس نمایندگان انتخاب شد. او دو دوره از سال ۱۹۵۳ تا ۱۹۵۸ و بعداً از سال ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۶ در این سمت خدمت کرد. چند ماه قبل از مرگش، خاطرات "Con cuore di donna" را منتشر کرد. او همچنین تا زمان مرگش در سال ۲۰۰۰ در کمیته اجرایی انجمن ملی پارتیزان های ایتالیایی خدمت نمود. پس از مرگ جسدش را سوزانده و ابتدا در گورستان ورانو به خاک سپرده شد. در سال ۲۰۱۴، دخترش النا (که سال بعد، در سال ۲۰۱۵، در سن ۶۹ سالگی درگذشت)، که فرصت دفن والدینش را با هم پیدا نکرده بود، در ۸۰ سانتی متر خاک در گورستان غیر کاتولیک رم در تستاچیو ، همانطور که خودشان می خواستند، به وصیت آنها احترام گذاشت و خاکستر آنها را در رودخانه تیبر پراکنده کرد. کاپونی مدال طلای شجاعت نظامی را دریافت کرد. او یکی از شانزده زن ایتالیایی بود که این افتخار ر
ا دریافت کرد.
روابط برزیل و ایتالیا () روابط دیپلماتیک بین برزیل و ایتالیا است. هر دو کشور از روابط دوستانه و نیمه ویژه ای برخوردارند که اهمیت آن بر تاریخچه مهاجرت ایتالیایی ها به برزیل متمرکز است. حدود ۳۱ میلیون برزیلی ادعا کرده اند که دارای تبار ایتالیایی هستند (حدود ۱۵٪ جمعیت)، که این بیشترین تعداد افراد با تبار کامل یا جزئی ایتالیایی خارج از ایتالیا است، و شهر سائو پائولو پرجمعیت ترین شهر با جمعیت ایتالیایی در جهان محسوب می شود. هر دو کشور عضو گروه ۲۰، سازمان ملل متحد و سازمان تجارت جهانی هستند. تاریخ. در سپتامبر ۱۸۲۲، برزیل استقلال خود را از پرتغال اعلام کرد. در سال ۱۸۲۶، دوک نشین پارما استقلال برزیل را به رسمیت شناخت و در سال ۱۸۲۷، یک سفیر از پادشاهی دو سیسیل به برزیل اعزام شد. در سال ۱۸۳۶، آینده متحدکننده ایتالیا جوزپه گاریبالدی به برزیل تبعید شد و در جنبش جدایی طلبانه ایالت ریو گرانده جنوبی همکاری کرد. در سال ۱۸۶۱، امپراتور برزیل پدروی دوم پادشاهی ایتالیا تحت سلطنت ویتوریو امانوئله دوم را به رسمیت شناخت. در نوامبر ۱۸۶۱، ایتالیا مأموریت دیپلماتیک خود را در ریو دو ژانیرو افتتاح کرد. در اکتبر ۱۸۷۱، امپراتور پدرو دوم ب
ه ایتالیا سفر کرد به عنوان بخشی از تور اروپایی خود. مهاجرت ایتالیایی ها به برزیل از سال ۱۸۷۵ آغاز شد، زمانی که برزیل برای افزایش جمعیت خود، مهاجرت به کشور را تشویق کرد و «مستعمراتی» عمدتاً در مناطق روستایی برای ایتالیایی ها و سایر اروپایی ها ایجاد کرد. بین سال های ۱۸۸۰ تا ۱۹۲۰، بیش از یک میلیون ایتالیایی به برزیل مهاجرت کردند. در سال ۱۹۲۴، شاهزاده ایتالیایی پونتیه (آینده پادشاه اومبرتوی دوم) از شهر سالوادور، باهیا دیدن کرد، زیرا ریو دو ژانیرو (پایتخت برزیل در آن زمان) برای شاهزاده ناامن بود و سائو پائولو به طور موقت توسط شورشیان اشغال شده بود. هدف اصلی سفر شاهزاده به برزیل (و سایر کشورهای آمریکای جنوبی) بخشی از برنامه سیاسی فاشیسم برای پیوند دادن ایتالیایی های مقیم خارج از ایتالیا با کشور مادرشان بود. در طول جنگ جهانی اول، برزیل پس از غرق و توقیف چندین کشتی تجاری برزیلی، به قدرت های مرکزی اعلام جنگ کرد و تنها کشور آمریکای لاتین بود که فعالانه در جنگ شرکت کرد و هشت کشتی جنگی به اروپا و ۱۰۰ امدادگر به فرانسه اعزام کرد. در پایان جنگ، برزیل و ایتالیا هر دو در پیمان ورسای شرکت کردند. در آغاز جنگ جهانی دوم در سپتام
بر ۱۹۳۹، برزیل بی طرف ماند، اما زیردریایی های آلمانی (او-بوت) شش کشتی برزیلی را در اقیانوس اطلس غرق کردند و برزیل در ۲۲ اوت ۱۹۴۲ به آلمان و ایتالیا اعلام جنگ کرد. در طول جنگ، برزیل نیروی گسیل شده متشکل از ۲۳٬۰۰۰ سرباز اعزام کرد که در کارزار ایتالیا (جنگ جهانی دوم) شرکت داشتند. نیروهای برزیلی عمدتاً در مناطق توسکانی و امیلیا-رومانیا جنگیدند. در سال ۱۹۴۴، برزیل روابط دیپلماتیک کامل خود را با ایتالیا از سر گرفت. از پایان جنگ های جهانی، برزیل و ایتالیا روابط خود را با توافق بر چندین پیمان دوجانبه تقویت کرده اند، مانند توافقنامه مهاجرت (۱۹۷۷)، توافقنامه اجتناب از مالیات مضاعف (۱۹۷۹)، پیمان استرداد (۱۹۸۹)، پیمان همکاری قضایی در امور کیفری (۱۹۹۳)، توافقنامه همکاری علمی و فناوری (۱۹۹۷) و غیره. هر دو کشور بازیگران فعال در سازمان های بین المللی هستند و رهبران هر دو کشور در مناسبت های متعدد به صورت رسمی از یکدیگر بازدید کرده اند.
کانادا و ایتالیا از روابط دوستانه برخوردارند و از طریق عضویت در گروه هفت، گروه ۲۰، ناتو و سازمان توسعه و همکاری اقتصادی متحدان و شرکای نزدیکی هستند. روابط همچنین بر تاریخچهٔ مهاجرت ایتالیایی ها به کانادا متمرکز است؛ حدود ۱٫۵ میلیون کانادایی ادعا می کنند که دارای تبار ایتالیایی هستند (حدود ۴٫۶٪ از جمعیت). تاریخچه. اولین ایتالیایی که به کانادا رسید، کاشف جان کابوت از ونیز بود که سواحل نیوفاندلند و لابرادور را برای انگلستان کشف و تصرف کرد در سال ۱۴۹۷. در سال ۱۵۲۴، جووانی دا وراتزانو بخشی از کانادای آتلانتیک را برای فرانسه کشف کرد. در اوایل قرن نوزدهم، ایتالیایی ها شروع به مهاجرت به کانادا کردند و اکثریت آنها در اواخر دههٔ ۱۸۹۰ و اوایل دههٔ ۱۹۰۰ رسیدند. بسیاری از ایتالیایی ها در ساخت شهرهای کانادا، کار روی راه آهن، ساخت بنادر، حمل و نقل دریایی و معدن کاری مشارکت داشتند که همگی به شکل گیری مدرن کانادا کمک کرد. در بیشتر دوران جنگ جهانی اول (۱۹۱۴–۱۹۱۸)، کانادا (تحت امپراتوری بریتانیا) و ایتالیا در کنار هم متحد بودند. در طول جنگ جهانی دوم (۱۹۳۹–۱۹۴۵)، کانادا و ایتالیا در جبهه های مخالف قرار داشتند. در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰، ک
انادا اعلام جنگ علیه ایتالیا کرد پس از آنکه نخست وزیر ایتالیا بنیتو موسولینی به فرانسه و بریتانیا اعلان جنگ داد. کانادا در کارزار ایتالیا (جنگ جهانی دوم) شرکت کرد و لشکر ۱ کانادا و تیپ زرهی ۱ کانادا در حمله متفقین به ایتالیا، کارزار رود مورّو و نبرد مونته کاسینو مشارکت داشتند. بین سال های ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۳، حدود ۶۰۰ مرد ایتالیایی-کانادایی بازداشت و به اردوگاه های بازداشت فرستاده شدند به عنوان دشمنان بالقوه. پس از پایان جنگ، کانادا و ایتالیا در سال ۱۹۴۷ روابط دیپلماتیک برقرار کردند. کانادا و ایتالیا چندین توافق دوجانبه امضا کرده اند، از جمله توافق اجتناب از مالیات مضاعف و جلوگیری از فرار مالیاتی (۱۹۷۷) و توافقنامه تأمین اجتماعی (۱۹۷۷). در ۱۹۸۱، دو کشور معاهده استرداد امضا کردند و در ۱۹۸۴، توافقنامه همکاری فرهنگی امضا شد. پروازهای مستقیم بین دو کشور توسط خطوط هوایی ایر کانادا، ایر ترنست، ایتا ایرویز و وست جت انجام می شود. بازدیدهای متعددی بین نخست وزیران کانادا و ایتالیا انجام شده است که بیشتر آن ها در نشست های گروه هفت، گروه هشت، G20 و اجلاس ناتو صورت گرفته اند.
ایدا ایرنه دالسر (۲۰ اوت ۱۸۸۰ – ۳ دسامبر ۱۹۳۷) نخستین همسر بنیتو موسولینی، دیکتاتور فاشیست ایتالیا بود. اوایل زندگی. ایدا دالسر در سوپرامونته، روستایی در نزدیکی ترنتو (ترنت) زاده شد؛ منطقه ای که در آن زمان بخشی از کنت نشین تیرول در امپراتوری اتریش–مجارستان بود. او دختر شهردار شهر بود و برای تحصیل در رشته پزشکی زیبایی به پاریس فرستاده شد. پس از بازگشت، به میلان نقل مکان کرد و یک سالن زیبایی به سبک فرانسوی افتتاح نمود. ازدواج. مشخص نیست که آیا ایدا دالسر نخستین بار بنیتو موسولینی جوان را در ترنتو ملاقات کرده است، جایی که او در سال ۱۹۰۹ اولین شغلش به عنوان روزنامه نگار را پیدا کرده بود، یا در میلان، جایی که اندکی پس از آن نقل مکان کرد. این دو رابطه ای را آغاز کردند و زمانی که موسولینی به دلیل فعالیت های سیاسی شدیداً سوسیالیستی اش از یافتن کار محروم شد، او از درآمد شغل زیبایی اش برای تأمین هزینه های زندگی او حمایت کرد. بر اساس برخی منابع، آن ها در سال ۱۹۱۴ ازدواج کردند، و در سال ۱۹۱۵ او صاحب پسری به نام بنیتو آلبینو موسولینی شد. هرچند مأموران فاشیست تلاش کردند همهٔ آثار این رابطه را از بین ببرند، فرمانی از شهر می
لان مبنی بر اینکه موسولینی باید به «همسرش ایدا دالسر» و فرزندشان نفقه پرداخت کند، نادیده گرفته شد. مرگ. در سال ۱۹۱۷، موسولینی از جنگ بازگشت. فعالیت سیاسی او سرعت گرفت و در سال ۱۹۱۹، فاشی ایتالیایی دی کومباتیمنتو را تأسیس کرد. در سال ۱۹۲۱، این گروه به حزب ملی فاشیست تبدیل شد و در همان سال، موسولینی همچنین به مجلس نمایندگان انتخاب شد. با راهپیمایی رم در سال ۱۹۲۲، موسولینی قدرت را به دست گرفت و به دیکتاتوری تبدیل شد که رسماً توسط خاندان سلطنتی ساووی به رسمیت شناخته شد. پس از اینکه موسولینی به قدرت رسید، ایدا دالسر و پسرش تحت نظارت پلیس قرار گرفتند و مدارک مکتوب مربوط به رابطهٔ آن ها توسط مأموران دولت برای نابودی جمع آوری شد. او همچنان بر نقش خود به عنوان همسر دیکتاتور پافشاری می کرد و حتی علناً موسولینی را به خیانت متهم نمود. او اظهار داشت که در سال های اقامت موسولینی در میلان، او رشوه ای از دولت فرانسه دریافت کرده بود، در ازای فعالیت های سیاسی برای حمایت از مشارکت ایتالیا به عنوان کشور بی طرف در جنگ در کنار فرانسه. سرانجام، او به جزیره سان کلمانته در ونیز منتقل شد، جایی که در سال ۱۹۳۷ درگذشت. علت مرگ او رسماً «
خونریزی مغزی» اعلام شد. سرنوشت بنیتو آلبینو. بنیتو آلبینو موسولینی توسط مأموران دولتی ربوده شد و به او گفته شد که مادرش فوت کرده است. در سال ۱۹۳۱، هنگامی که ۱۵ ساله بود، به عنوان یتیم توسط رئیس سابق پلیس فاشیست سوپرامونته به فرزندی پذیرفته شد. او ابتدا در یک کالج بارنابیت در مونکالیری تحصیل کرد و سپس به نیروی دریایی سلطنتی ایتالیا پیوست، اما همواره تحت نظارت نزدیک دولت فاشیست باقی ماند. با این حال، او همواره تأکید می کرد که بنیتو موسولینی پدرش است و در نهایت، به زور در یک بیمارستان روانی در مومبلو، استان میلان نگهداری شد، جایی که در ۲۶ اوت ۱۹۴۲، در سن ۲۶ سالگی، پس از دریافت مکرر تزریق های ایجادکننده کما، درگذشت. ایدا و بنیتو رسماً به عنوان «خطر برای خود و دیگران» توصیف شدند، اما سوابق بیمارستان نشان می دهد که هر دو در زمان بستری شدن هشیار بوده اند. در فیلم ها. داستان اولین ازدواج بنیتو موسولینی در دوران فاشیسم سرکوب شد و عملاً سال ها بعد هم به طور گسترده شناخته نشد. در سال ۲۰۰۵، این ماجرا توسط روزنامه نگار ایتالیایی مارکو زنی دوباره مطرح شد و در یک مستند که از تلویزیون دولتی RAI پخش گردید، همچنین در دو کتاب ب
ا عنوان های L'ultimo filò و La moglie di Mussolini منتشر شد.
رابرت موزس (۱۸ دسامبر ۱۸۸۸ - ۲۹ ژوئیه ۱۹۸۱) برنامه ریز شهری و مقام دولتی آمریکایی بود که در اوایل تا اواسط قرن بیستم در منطقه شهری نیویورک فعالیت می کرد. موزس به عنوان یکی از قدرتمندترین و تأثیرگذارترین افراد در تاریخ شهر نیویورک و ایالت نیویورک شناخته می شود. مقیاس بزرگ پروژه های زیرساختی و فلسفه توسعه شهری او، نسلی از مهندسان، معماران و برنامه ریزان شهری را در سراسر ایالات متحده تحت تأثیر قرار داد. موزس در طول بیش از ۴۰ سال فعالیت حرفه ای خود، سمت های مختلفی را بر عهده داشت. او همزمان ۱۲ عنوان شغلی از جمله کمیسر پارک های شهر نیویورک و رئیس کمیسیون پارک های ایالتی لانگ آیلند را بر عهده داشت. او با همکاری نزدیک با فرماندار نیویورک، ال اسمیت، در اوایل دوران کاری خود، به متخصصی در تدوین قوانین و هدایت در عملکرد دولت ایالتی تبدیل شد. او شرکت های غیرانتفاعی عام المنفعه نیمه مستقل متعددی را ایجاد و رهبری کرد که از طریق آنها میلیون ها دلار درآمد را کنترل می کرد و مستقیماً اوراق قرضه را برای تأمین مالی سرمایه گذاری های جدید با کمترین دخالت یا نظارت بیرونی منتشر می کرد. پروژه های موزس منطقه نیویورک را متحول کرد و انق
لابی در نحوه طراحی و ساخت شهرهای ایالات متحده ایجاد کرد. موزس به عنوان کمیسر پارک ایالتی لانگ آیلند، بر ساخت پارک ایالتی جونز بیچ ، پربازدیدترین ساحل عمومی در ایالات متحده، نظارت داشت و معمار اصلی سیستم پارک وی ایالت نیویورک بود. موزس به عنوان رئیس اداره پل تریبورو ، کنترل تقریباً کاملی بر پل ها و تونل های شهر نیویورک و همچنین عوارض جمع آوری شده از آنها داشت. او از جمله مسئول پل تریبورو ، تونل بروکلین-باتری و پل تراگ نک و همچنین چندین بزرگراه اصلی بود. این جاده ها و پل ها، در کنار تلاش های نوسازی شهری که بخش های عظیمی از خانه های اجاره ای را تخریب و آنها را با پروژه های بزرگ مسکن عمومی جایگزین کرد، بافت فیزیکی نیویورک را تغییر داد و الهام بخش سایر شهرها برای انجام تلاش های توسعه ای مشابه شد. شهرت موزس پس از انتشار زندگینامه برنده جایزه پولیتزر رابرت کارو با "عنوان «دلال قدرت»" (۱۹۷۴) کاهش یافت، کتابی که مزایای ادعایی بسیاری از پروژه های موزس را زیر سؤال برد و موزس را فردی نژادپرست معرفی کرد. تا حد زیادی به دلیل "کتاب «دلال قدرت»" ، امروزه موزس چهره ای جنجالی در تاریخ شهر نیویورک و همچنین ایالت نیویورک محسوب م
ی شود. پیشینه. موسی در ۱۸ دسامبر ۱۸۸۸ در نیوهیون ، کانکتیکات، از پدر و مادر یهودی الاصل آلمانی به دنیا آمد. او نه سال اول زندگی خود را در خانه شماره ۸۳ خیابان دوایت در نیوهیون گذراند. در سال ۱۸۹۷، خانواده موزس به شهر نیویورک نقل مکان کردند، و در خانه ای در خیابان چهل و ششم شرقی در خیابان پنجم اقامت کردند. پدر موسی صاحب یک فروشگاه بزرگ موفق و دلال املاک و مستغلات در نیوهیون بود. برای اینکه خانواده به شهر نیویورک نقل مکان کنند، او املاک و مستغلات و فروشگاه خود را فروخت و سپس بازنشسته شد. مادر موزس به ساخت و ساز علاقه داشت و در جنبش شهرک سازی فعال بود. پس از فارغ التحصیلی از کالج ییل (لیسانس، ۱۹۰۹) و کالج وادهام ، آکسفورد (لیسانس، حقوق، ۱۹۱۱؛ فوق لیسانس، ۱۹۱۳) و اخذ مدرک دکترای علوم سیاسی از دانشگاه کلمبیا در سال ۱۹۱۴، موزس جذب سیاست های اصلاح طلبانه شهر نیویورک شد. در سال ۱۹۱۵، موزس با مری لوئیز سیمز اهل داجویل، ویسکانسین ازدواج کرد. آنها صاحب دو دختر شدند ولی مری در ۶ سپتامبر ۱۹۶۶ درگذشت. موزس متعاقباً در ۴ اکتبر ۱۹۶۶ با منشی خود مری آلیشیا گریدی ازدواج کرد. آنها در گریسی تراس منهتن زندگی می کردند. شغل. موزس چ
ندین طرح برای رهایی نیویورک از شیوه های استخدامی حمایتی تدوین کرد، از جمله تدوین پیشنهادی در سال ۱۹۱۹ برای سازماندهی مجدد دولت ایالتی نیویورک، که در نهایت تصویب نشد اما توجه بل موسکوویتز ، دوست و مشاور مورد اعتماد فرماندار ال اسمیت ، را به خود جلب کرد. هنگامی که سمت دبیر کل ایالت به جای انتخابی، انتصابی شد، اسمیت، موزس را به این سمت منصوب کرد. او از سال ۱۹۲۷ تا۱۹۲۹ در این شغل فعالیت کرد. موزس با اسمیت که در سال ۱۹۱۸ به عنوان فرماندار انتخاب شد، به قدرت رسید و سپس دوباره در سال ۱۹۲۲ این سمت را به دست گرفت. با حمایت اسمیت، موزس تثبیت گسترده ای در دولت ایالت نیویورک ایجاد کرد. در طول این دوره، موزس اولین تلاش خود را برای ابتکارات عمومی در مقیاس بزرگ آغاز کرد و در عین حال از قدرت سیاسی اسمیت برای تصویب قوانین استفاده کرد. این امر به ایجاد کمیسیون جدید پارک ایالتی لانگ آیلند و شورای ایالتی پارک ها کمک کرد. در سال ۱۹۲۴، فرماندار اسمیت، موزس را به عنوان رئیس شورای ایالتی پارک ها و رئیس کمیسیون پارک ایالتی لانگ آیلند منصوب کرد. این تمرکزگرایی به اسمیت اجازه داد تا دولتی را اداره کند که بعداً به عنوان الگویی برای دولت
فدرال «نیو دیل » فرانکلین دی. روزولت مورد استفاده قرار گرفت. در زمانی که عموم مردم به فساد و بی کفایتی تامانی هال عادت کرده بودند، موسی به عنوان ناجی دولت شناخته می شد. اندکی پس از مراسم تحلیف رئیس جمهور فرانکلین دی. روزولت در سال ۱۹۳۳، دولت فدرال در حالی که میلیون ها دلار از بودجه طرح نیو دیل را برای تخصیص داشت، اما ایالت ها و شهرها پروژه های کمی برای اجرا آماده داشتند. موزس یکی از معدود مقامات محلی بود که پروژه های آماده ای در دست داشت. به همین دلیل، شهر نیویورک توانست بودجه قابل توجهی از اداره پیشرفت کار، سپاه حفاظت غیرنظامی و سایر بودجه های دوران رکود بزرگ دریافت کند. یکی از تأثیرگذارترین و طولانی ترین سمت های او، کمیسر پارک های شهر نیویورک بود، نقشی که از ۱۸ ژانویه ۱۹۳۴ تا ۲۳ مه ۱۹۶۰ در آن خدمت کرد مناصب و عناوین حرفه ای. مناصب و عناوین حرفه ای متعددی که موزس در اختیار داشت، به او قدرت فوق العاده گسترده ای برای شکل دهی به توسعه شهری در منطقه کلان شهری نیویورک می داد. طبق گزارش پروژه بایگانی حفاظت نیویورک، این مناصب عبارتند از: نفوذ. در طول دهه ۱۹۲۰، موزس با فرانکلین دی. روزولت ، رئیس وقت کمیسیون پارک ای
التی تاکونیک ، که طرفدار ساخت سریع یک پارک وی از میان دره هادسون بود، مشاجره کرد. موزس موفق شد بودجه را به پروژه های پارک وی لانگ آیلند خود ( پارک وی ایالت شمالی ، پارک وی ایالت جنوبی و پارک وی ایالت وانتاگ ) اختصاص دهد. موزس چهره ای بسیار تأثیرگذار در آغاز بسیاری از اصلاحاتی بود که دولت ایالتی نیویورک را در دهه ۱۹۲۰ بازسازی کرد. یک «کمیسیون بازسازی» به ریاست موزس، گزارشی بسیار تأثیرگذار تهیه کرد که توصیه هایی را ارائه می داد که عمدتاً مورد پذیرش قرار گرفتند، از جمله ادغام ۱۸۷ سازمان موجود تحت ۱۸ وزارتخانه، یک سیستم بودجه اجرایی جدید و محدودیت چهار ساله برای دوره فرمانداری. تأثیر توسعه و پروژه های شهری پس از جنگ. قدرت موزس پس از جنگ جهانی دوم ، پس از بازنشستگی شهردار لاگاردیا و موافقت مجموعه ای از جانشینان او با تقریباً تمام پیشنهاداتش، افزایش یافت. موزس که در سال ۱۹۴۶ توسط شهردار ویلیام اودویر به عنوان "هماهنگ کننده ساخت و ساز" شهر منصوب شد، نماینده "بالفعل" شهر نیویورک در واشینگتن شد. همچنین به موزز اختیاراتی در مورد مسکن عمومی داده شد که در زمان لاگاردیا از او سلب شده بود. هنگامی که اودویر مجبور به استعفا
شد و وینسنت آر. ایمپلیتری جانشین او شد، موزس توانست کنترل بیشتری بر پروژه های زیرساختی به دست گیرد. یکی از اولین اقدامات موزس پس از روی کار آمدن ایمپلیتری، متوقف کردن ایجاد طرح جامع پهنه بندی شهری بود که از سال ۱۹۳۸ در حال انجام بود و می توانست قدرت تقریباً نامحدود او را برای ساخت و ساز در داخل شهر محدود کند و در این فرآیند، کمیسر پهنه بندی را از قدرت برکنار کند. موزس همچنین به عنوان تنها مرجع مذاکره در واشینگتن برای پروژه های شهر نیویورک، اختیار یافت. تا سال ۱۹۵۹، او بر ساخت ۲۸۰۰۰ واحد آپارتمانی در صدها هکتار زمین نظارت داشت. از دهه ۱۹۳۰ تا دهه ۱۹۶۰، رابرت موزس مسئول ساخت پل های تریبورو ، مارین پارک وی ، تراگ نک ، برانکس-وایت استون ، هنری هادسون و ورازانو-نروز بود. پروژه های دیگر او شامل بزرگراه بروکلین-کوئینز و بزرگراه استیتن آیلند (که در مجموع بیشتر بزرگراه بین ایالتی ۲۷۸ را تشکیل می دهند)؛ بزرگراه کراس-برانکس ؛ بسیاری از بزرگراه های ایالت نیویورک؛ و سایر بزرگراه ها بود. علاقه فدرال از سیستم های بزرگراه به سیستم های آزادراه تغییر کرده بود و جاده های جدید عمدتاً با چشم انداز جدید مطابقت داشتند و فاقد محوطه
سازی یا محدودیت های ترافیک تجاری بزرگراه های قبل از جنگ بودند. او مبتکر ساخت ورزشگاه شیا و مرکز لینکلن بود و در ساخت مقر سازمان ملل متحد مشارکت داشت. در ۲۵ نوامبر ۱۹۵۰، فرماندار توماس ای. دیویی، موزس را به همراه وزیر جنگ سابق رابرت پی. پترسون و قاضی سابق دیوان عالی ایالت نیویورک چارلز سی. لاک وود به عنوان عضو کمیسیون موقت راه آهن لانگ آیلند منصوب کرد. این کمیسیون پس از تصادف قطار ریچموند هیل در ۲۲ نوامبر ۱۹۵۰ که منجر به کشته شدن ۷۹ نفر شد، تشکیل شده بود. این کمیسیون خرید و بهره برداری از خدمات راه آهن توسط یک مرجع عمومی غیرانتفاعی را به ایالت توصیه کرد. موزس در خارج از منطقه نیویورک نیز نفوذ داشت. مقامات دولتی در بسیاری از شهرهای کوچک تر آمریکا او را برای طراحی شبکه های آزادراه در دهه ۱۹۴۰ و اوایل دهه ۱۹۵۰ استخدام کردند. به عنوان مثال، پورتلند، اورگان، موزس را در سال ۱۹۴۳ استخدام کرد؛ طرح او شامل یک حلقه در اطراف مرکز شهر بود که انشعاب هایی از میان محله ها عبور می کرد. از این طرح، تنها بزرگراه آی ۴۰۵ ، پیوندهای آن با آی۵ و پل فرمونت ساخته شدند. موزس رانندگی نمی کرد. بزرگراه های که موزس در نیمه اول قرن بیستم س
اخت بیشتر پارک وی بودند. پارک های روبانی منحنی و محوطه سازی شده ای که قرار بود علاوه بر «ریه های شهر»، برای سفر نیز لذت بخش باشند. با این حال، توسعه اقتصادی پس از جنگ جهانی دوم و مفهوم شهر خودرو ، منجر به ایجاد آزادراه ها ، به ویژه در قالب شبکه وسیع بزرگراه های بین ایالتی با بودجه فدرال، شد. پایان دوران موزس. شهرت موزس در دهه ۱۹۶۰ رو به افول گذاشت. در این دوران او نابخردانه چندین نبرد سیاسی بحث برانگیز را انتخاب کرد که احتمالاً نمی توانست در آنها پیروز شود. به عنوان مثال، مبارزات انتخاباتی او علیه برنامه رایگان شکسپیر در پارک ، تبلیغات منفی زیادی را به همراه داشت و تلاش او برای تخریب زمین بازی سنترال پارک برای ایجاد پارکینگ برای رستوران گران قیمت تاورن-آن-د-گرین، دشمنان زیادی را در میان رأی دهندگان طبقه متوسط آپر وست ساید برای او به ارمغان آورد. مخالفت ها بر سر تخریب ایستگاه پنسیلوانیا به اوج خود رسید، که بسیاری آن را به ذهنیت «طرح توسعه» که توسط موزس پرورش داده شده بود، نسبت دادند ، اگرچه در واقع راه آهن پنسیلوانیا مسئول تخریب بود. این تخریب بی دلیل یکی از بزرگترین بناهای معماری نیویورک، بسیاری از ساکنان شهر