Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
لشکر ۳۷ مودنا () لشکر پیاده نظام ارتش سلطنتی ایتالیا در طول جنگ جهانی دوم بود. لشکر مودنا به عنوان یک لشکر پیاده نظام کوهستانی طبقه بندی می شد، به این معنی که توپخانه این لشکر به جای کالسکه های اسبی لشکرهای پیاده نظام خطی، توسط قاطرهای بارکش جابجا می شد. لشکرهای واقعی جنگ کوهستانی ایتالیا، شش لشکر آلپاین بودند که توسط نیروهای کوهستانی آلپینی اداره می شدند. این لشکر در ۲۵ مارس ۱۹۳۹ با واحدهایی از لشکر ۵ سرزمینی ایمپریا تشکیل شد و به نام شهر مودنا نامگذاری شد. این لشکر کاملاً از مردانی از شهر جنوا و منطقه لیگوریای اطراف تشکیل شده بود. انبارهای هنگ این لشکر با لشکر ۶۳ پیاده سیرنه که در بنغازی لیبی مستقر بود و افراد خود را از لیگوریا استخدام و آموزش می داد، مشترک بود. تاریخچه این لشکر با تیپ «مودنا» آغاز می شود که در ۱ اوت ۱۸۵۹ با هنگ اول «کاچیاتوری دلا مگرا» و هنگ دوم «کاچیاتوری دلا مگرا» از ارتش استان های متحد ایتالیای مرکزی تأسیس شد. در ۲۵ مارس ۱۸۶۰، تیپ «مودنا» سه روز پس از الحاق استان های متحد ایتالیای مرکزی به پادشاهی ساردینیا، وارد ارتش سلطنتی ساردینیا شد. پیش از ورود به ارتش سلطنتی ساردینیا، دو هنگ پیاده
نظام این تیپ در ۳۰ دسامبر ۱۸۵۹ به عنوان هنگ ۴۱ پیاده نظام و هنگ ۴۲ پیاده نظام شماره گذاری مجدد شده بودند.
لشکر ۴۹ پارما () لشکر پیاده نظام ارتش سلطنتی ایتالیا در طول جنگ جهانی دوم بود. پارما در ۱۲ سپتامبر ۱۹۳۹ در ماچراتا فعال شد و به نام شهر پارما نامگذاری شد. پس از اعلام آتش بس کاسیبیله در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، این لشکر توسط نیروهای آلمانی در ولوره در آلبانی منحل شد. تاریخچه. اصل و نسب این لشکر با تیپ «پارما» آغاز می شود که در ۱۷ اکتبر ۱۸۵۹ با هنگ های پنجم و ششم پیاده نظام ارتش استان های متحد ایتالیای مرکزی تأسیس شد. در ۲۵ مارس ۱۸۶۰، تیپ «پارما» سه روز پس از الحاق استان های متحد ایتالیای مرکزی به پادشاهی ساردینیا، وارد ارتش سلطنتی ساردینیا شد. پیش از ورود به ارتش سلطنتی ساردینیا، دو هنگ پیاده نظام این تیپ در ۳۰ دسامبر ۱۸۵۹ به عنوان هنگ ۴۹ پیاده نظام و هنگ ۵۰ پیاده نظام شماره گذاری شده بودند. جنگ جهانی اول. این تیپ در جنگ جهانی اول در جبهه ایتالیا جنگید. در ۳۱ دسامبر ۱۹۲۶ فرماندهی تیپ منحل شد و دو هنگ آن به تیپ های دیگر واگذار شدند: هنگ ۴۹ پیاده نظام «پارما» به تیپ نهم پیاده نظام و هنگ ۵۰ پیاده نظام «پارما» به تیپ هفتم پیاده نظام واگذار شد. در ۱۲ سپتامبر ۱۹۳۹، لشکر ۴۹ پیاده نظام «پارما» در ماچراتا فعال شد و دو هنگ پیاد
ه نظام همنام خود و هنگ توپخانه ۴۹ تازه تأسیس «پارما» را دریافت کرد. پارما تا حدی در پادگان لشکر ۵۳ پیاده نظام «آرتزو» که در ژوئن ۱۹۴۰ به آلبانی منتقل شده بود، مستقر شد. جنگ جهانی دوم. در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰، ایتالیا با حمله به فرانسه وارد جنگ جهانی دوم شد. پارما تا اکتبر ۱۹۴۰ در ماچراتا باقی ماند تا اینکه برای جنگ قریب الوقوع یونان و ایتالیا به آلبانی اعزام شد. با شروع جنگ در ۲۸ اکتبر ۱۹۴۰، پارما در مرز یونان و آلبانی در جنوب دریاچه پرسپا، از ماجا کالوگجریت تا دوبرانژ، به عنوان بخشی از سپاه بیست و ششم ارتش مستقر شد. در ۳۰ اکتبر ۱۹۴۰، حملات یونانیان، پارما را مجبور به عقب نشینی از دره بالایی رودخانه دوول کرد و در ۳۱ اکتبر ۱۹۴۰، این لشکر مجبور به ترک شهر بیتینک و روستاهای ترن و ورنیک شد. در ۱ نوامبر ۱۹۴۰، پارما حمله یونانیان به پونچاره و در ۲ نوامبر ۱۹۴۰ حمله ای به یک موضع کوهستانی در جناح جنوبی لشکر را دفع کرد. در حالی که پونچاره در ۳ نوامبر ۱۹۴۰ به طور منظم تخلیه شد، پیشروی یونانی ها در ماجا کالوگجریت در همان روز منجر به از دست دادن شهر سرجه و فروپاشی استحکامات ایتالیایی ها در رودخانه دوول شد. از ۶ نوامبر، نیروهای ی
ونانی شروع به بهره برداری از پیشروی خود کردند و ابتدا در بیلیشت با ایتالیایی ها درگیر شدند. در ۱۴ نوامبر ۱۹۴۰ درگیری های شدیدی در منکولاس و کوشنیچه، در ۱۵ نوامبر ۱۹۴۰ در گیراس، و در ۱۶ نوامبر در درنووه در جنوب کورچه ثبت شد. از ۱۷ تا ۱۹ نوامبر ۱۹۴۰، نبردهای شدیدی در گذرگاه کوهستانی منتهی به بوبوشتیچه درگرفت. این گذرگاه چندین بار دست به دست شد. در ۲۱ نوامبر ۱۹۴۰، پارما از وظایف خط مقدم برکنار و با لشکر دوم آلپ «تریدنتینا» جایگزین شد. در ۱۲ دسامبر ۱۹۴۰، پارما به خط مقدم در بخش مجته - ملوه - ماخا و کولماکس بازگشت. بلافاصله یونانی ها حمله ای را به ملوه و سپس به زالوشنیه آغاز کردند. پارما با نظم و ترتیب به سمت دره رودخانه توموریسا عقب نشینی کرد و در ۱۵ دسامبر ۱۹۴۰ موفق شد پیشروی یونانی ها را متوقف کند. حملات شدید بیشتر یونانی ها در ۳۰ و ۳۱ دسامبر ۱۹۴۰، پارما را مجبور به عقب نشینی به خط لمنوشه - مال تومور کرد. سپس ابتکار عمل به پارما سپرده شد که در ۲۴ ژانویه ۱۹۴۱ موفق به تصرف و حفظ دوبرنیه شد. در حالی که پارما مواضع قله کوه را تثبیت کرد، حمله ایتالیایی ها از طریق دره بین دوبرنیه و رودخانه توموریسا با شکست مواجه شد و
متوقف شد. با شروع نبرد یونان و عقب نشینی یونان، پارما در ۱۴ آوریل ۱۹۴۱ به مالی و کولماکس پیشروی کرد و در آن زمان ارتباط با ارتش در حال عقب نشینی یونان از بین رفت. برای جبران عقب ماندگی، پارما در ۱۵ آوریل ۱۹۴۱ به دره اوسوم در نزدیکی کلسی یره نقل مکان کرد. تا ۱۹ آوریل ۱۹۴۱، این لشکر کنترل محکمی بر راه آهن کورچه-ارسکه داشت. پس از غلبه بر برخی مقاومت های یونانیان در ایکیناس و بورووه، پارما در ۳۰ آوریل ۱۹۴۱ به مرز یونان و آلبانی در پراتی رسید. پس از پایان جنگ، پارما در آلبانی برای انجام وظایف ضد پارتیزانی و دفاع ساحلی در منطقه تپلنه-جیروکاستر-هیمار-ولوره باقی ماند. در حالی که پارما در آلبانی در حال انجام وظیفه بود، انبارهای هنگ این لشکر در ایتالیا در سپتامبر ۱۹۴۱ لشکر ۱۵۲ پیاده نظام «پیچنو» را تشکیل دادند: انبار هنگ ۴۹ پیاده نظام «پارما» هنگ ۲۳۵ پیاده نظام «پیچنو» را تشکیل داد، انبار هنگ ۵۰ پیاده نظام «پارما» هنگ ۲۳۶ پیاده نظام «پیچنو» را تشکیل داد و انبار هنگ ۴۷ توپخانه «پارما» هنگ ۱۵۲ توپخانه «پیچنو» را تشکیل داد. در نوامبر ۱۹۴۱، انبار هنگ ۵۰ پیاده نظام «پارما» همچنین هنگ ۳۱۳ پیاده نظام «پینرولو» را برای لشکر ۲
۴ پیاده نظام «پینرولو» تشکیل داد. پس از اعلام آتش بس کاسیبیله در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، بخش عمده ای از لشکر توسط نیروهای آلمانی در نزدیکی ولوره در آلبانی منحل شد، در حالی که فرماندهی هنگ ۴۹ پیاده نظام «پارما» و گردان اول این هنگ در حال انتقال به کورفو بودند. در آنجا، گردان اول به همراه هنگ ۱۸ پیاده نظام «آکی» از لشکر ۳۳ پیاده نظام «آکی» تا ۲۵ سپتامبر ۱۹۴۳ در برابر نیروهای آلمانی مقاومت کردند. پس از تسلیم ایتالیا در کورفو، آلمانی ها افسران دو هنگ را اعدام کردند. گردان دوم از هنگ ۴۹ پیاده نظام «پارما» از دستور آلمان برای تسلیم شدن سرپیچی کرد و در مسیر پیشروی خود به سمت سارانده به لشکر ۱۵۱ پیاده نظام «پروجا» پیوست. در آنجا، پروجا و گردان دوم تا ۵ اکتبر ۱۹۴۳ در برابر نیروهای آلمانی مقاومت کردند. پس از تسلیم ایتالیا در سارانده، آلمانی ها تمام افسران اسیر ایتالیایی را اعدام کردند.
لشکر ۶۲ مارماریکا () یک لشکر پیاده نظام ارتش سلطنتی ایتالیا در طول جنگ جهانی دوم بود. این لشکر در ۹ مه ۱۹۳۷ در درنا در لیبی ایتالیا تشکیل شد و مارماریکا نام گرفت که برگرفته از نام باستانی منطقه اطراف آن بود. انبارهای هنگ این لشکر در سرزمین اصلی ایتالیا در آبروتزو قرار داشت و با لشکر ۲۴ پیاده نظام "پینرولو" مشترک بود، و هر دو لشکر نیروهای خود را از آنجا جذب و آموزش می دادند. مارماریکا به عنوان یک لشکر قابل حمل با خودرو طبقه بندی می شد، به این معنی که مقداری حمل و نقل موتوری داشت، اما برای جابجایی کل لشکر به طور همزمان کافی نبود. این لشکر در ۵ ژانویه ۱۹۴۱ در طول نبرد باردیا نابود شد. این لشکر با تیپ «ترویزو» که در مارس ۱۹۱۵ با هنگ های پیاده نظام ۱۱۵ام و ۱۱۶ام تأسیس شد، آغاز می شود. این تیپ در جنگ جهانی اول در جبهه ایتالیا جنگید. این تیپ و هنگ های آن در ۱۱ نوامبر ۱۹۱۷ پس از نابودی در نبرد کاپورتو منحل شدند.
لشکر ۵۳ آرتزو () یک لشکر پیاده نظام ارتش سلطنتی ایتالیا در طول جنگ جهانی دوم بود. لشکر آرتزو به عنوان یک لشکر پیاده نظام کوهستانی طبقه بندی می شد، به این معنی که توپخانه این لشکر به جای کالسکه های اسبی لشکرهای پیاده نظام خطی، توسط قاطرهای بارکش جابجا می شد. لشکرهای واقعی جنگ کوهستانی ایتالیا، شش لشکر آلپاین بودند که توسط نیروهای کوهستانی آلپینی اداره می شدند. این لشکر در ۲۴ مه ۱۹۳۹ تشکیل شد و به نام شهر آرتزو نامگذاری شد. این لشکر در ۱۲ سپتامبر ۱۹۴۳ پس از اعلام آتش بس کاسیبیله بین ایتالیا و متفقین، از هم پاشید. آرتزو هیچ ارتباطی با لشکر پارتیزانی «آرتزو» که در سال ۱۹۴۳ در منطقه کورتونا در توسکانی فعالیت می کرد، ندارد. اصل و نسب این لشکر با تیپ «آرتزو» که در طول جنگ جهانی اول در کاستلفرانکو ونتو در ۱۸ مه ۱۹۱۶ تأسیس شد، آغاز می شود. این تیپ شامل هنگ ۲۲۵ پیاده نظام و هنگ ۲۲۶ پیاده نظام بود که توسط نیروهای ذخیره اداره می شدند. این تیپ در جبهه ایتالیا جنگید و به خاطر رفتارشان، به دو هنگ پیاده نظام تیپ بالاترین نشان نظامی ایتالیا، یعنی مدال طلای شجاعت نظامی، اعطا شد. پس از جنگ، هنگ هایی که در طول جنگ ایجاد شده بودن
د، به استثنای آنهایی که مدال طلای شجاعت نظامی دریافت کرده بودند، منحل شدند.
والنتین آتانگانا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است که در حال حاضر برای الاهلی عربستان سعودی در پست هافبک بازی می کند. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال، زیر ۱۸ سال، زیر ۱۹ سال، زیر ۲۰ سال و زیر ۲۱ سال فرانسه بازی کرده است.
چینیکو آنجلینی (; ۱۲ نوامبر ۱۹۰۱ - ۷ ژوئیه ۱۹۸۳) رهبر ارکستر، آهنگساز، تنظیم کننده و نوازنده ویولن اهل ایتالیا بود. وی بین سال های ۱۹۶۴ تا ۲۰۲۱ میلادی فعالیت می کرد. زندگی و حرفه. آنجلینی پس از تحصیل در کنسرواتوار جوزپه وردی در تورین، فعالیت حرفه ای خود را به عنوان نوازنده ویولن جاز در گروه های مختلف آغاز کرد. در سال ۱۹۲۵ به ونزوئلا نقل مکان کرد، ۵ سال در آنجا ماند و به عنوان رهبر ارکستر مشغول شد. در سال ۱۹۳۰ به ایتالیا بازگشت و با سالن رقص بزرگ آن زمان به نام سالا گی در تورین قراردادی امضا کرد و آنقدر مشهور شد که به عنوان رهبر ارکستر آژانس تست رادیویی ایتالیا استخدام شد و اغلب از او خواسته می شد که برای شاهزاده اومبرتوی دوم اجرا کند. در دهه های ۴۰ و ۵۰ میلادی با چندین خواننده سرشناس ایتالیا از جمله نیلا پیزی، آکیله تولیانی، جانی راورا همکاری داشت. در طول این سال ها، مطبوعات اغلب او را در مقابل پیپو بارتزیتزا قرار می دادند، او ارکستر را در هشت دوره اول جشنواره موسیقی سانرمو رهبری کرد. و در اوایل دهه ۶۰ میلادی بازنشسته شد.
ناسیونالیسم سیسیلی یا سیسیلی گرایی ، جنبشی در منطقه خودمختار سیسیل ایتالیا و همچنین دیاسپورای سیسیلی است که به دنبال خودمختاری بیشتر یا استقلال کامل از ایتالیا است و یا شمول بیشتر هویت، فرهنگ، تاریخ و تنوع زبانی سیسیلی را ترویج می دهد . جنبش های مختلف جدایی طلب و خودمختار در سیسیل، عمدتاً از سوی چپ سیاسی، و تا حد کمتری از سوی راست و میانه رو، حمایت شده اند. از نظر تاریخی، قابل توجه ترین حزب با خط مشی ملی گرایانه سیسیلی، جنبش جدایی طلب استقلال سیسیل بود که در اوج خود در اواسط دهه 1940، چهار کرسی در سنای ایتالیا و نه کرسی در مجلس نمایندگان ایتالیا داشت. در سیسیل معاصر، بزرگترین حزب منطقه ای حزب خودمختار سیسیلی ها ، بخشی از جنبش بزرگتر برای خودمختاری ها ، بوده است که از سال 2008 تا 2012 تحت ریاست رافائله لومباردو بر سیسیل حکومت می کرد . سیسیلیسم چپ گرا، که زمانی از طریق برخی سوسیالیست های سیسیلی، جنبش استقلال "دموکراتیک جمهوری خواه سیسیلی" (MISDR) به رهبری آنتونینو وارو و حزب کمونیست سیسیل فعال بود، اکنون تنها توسط حزب سوسیالیست سیسیلی ، بخش منطقه ای سابق حزب سوسیالیست ایتالیا ، نمایندگی می شود . تاریخچه. پیشینه
. ایده "استقلال،" به معنای مدرن این اصطلاح، بارها در تاریخ باستانی سیسیل ظاهر شده است. در دوران پیش از تاریخ سیسیل، ملت های قبیله ای ( سیکانی ، سیکولی ، الیمیایی ) همگی اشکال خاص خود از هویت سیسیلی را داشتند. با این حال، جزیره به سه منطقه تقسیم شده بود. وقتی صحبت از هویت ملی یکپارچه سیسیلی می شود، برخی از معاصران دو تجربه را به عنوان پیش درآمد ذکر می کنند، نه تنها رهایی جزیره، بلکه بیش از همه آگاهی سیسیلی ها از تعلق به یک ملت مستقل. نمونه ای از تجربه اول، شورش سیسیلی های دوکِتیوس و به عنوان تحقق تجربه دوم، کنگره بعدی گلا (جایی که اصل "نه یون ها ، نه دوری ها ، بلکه سیسیلی ها") و در نتیجه تولد یک دولت سیسیلی ، کم و بیش واحد ، با دیونیسیوس اول، که با آگاتوکلس و جانشینانش به یک پادشاهی واقعی تبدیل شد، که از قرن پنجم تا پایان قرن سوم پیش از میلاد ادامه یافت. به همین ترتیب، سیاست های هیرونیموس سیراکوز، باسیلئوس بسیار جوان سیسیلی، را می توان در نظر گرفت، زیرا در طول جنگ دوم پونیک ، برای جلوگیری از سقوط سیسیل تحت یوغ روم، او اتحاد با رومیان (که سال ها قبل توسط پدربزرگش هیرو دوم منعقد شده و توسط پدرش گلو تأیید شده بود
) را در نزدیکی کارتاژ شکست. هیرونیموس در ابتدا از هانیبال تضمین حفظ استقلال پادشاهی سیسیلی را که محدود به نیمه شرقی سیسیل واقع در شرق رودخانه ایمرا جنوبی بود، گرفته بود. بعدها، با احساس ضعف خاصی از سوی هانیبال، پادشاه جوان سیسیلی قول گرفت که در صورت پیروزی کامل علیه رومیان، بر تمام سیسیل حکومت کند. در نهایت، در طول دوره روم، یادآوری شورش بردگان یونوس به عنوان تلاشی از سوی سیسیلی ها برای رهایی خود از یوغ سنگین رومی ها ارزشمند است. بعدها، در دوران امارت سیسیل ، شکل جدیدی از هویت و ملی گرایی سیسیلی متولد شد . در این دوره، بسیاری از تأثیرات فرهنگی جدید با جزیره درآمیختند، با این حال، به دلیل ایجاد زبان عربی سیسیلی به عنوان زبان میانجی در جزیره، حس یکی بودن با مردم سیسیل حتی بیشتر وجود داشت. حاکمان بعدی نورمن با اصرار بر زبان سیسیلی بعدی، این ایده را توسعه دادند . وسپرس. مراسم وسپرس سیسیلی، پیشگام استقلال مدرن محسوب می شود، در واقع این مراسم، جنبشی برای جدایی از بیگانه ای بود که در آن زمان آنژون فرانسوی بود . جنبش های ۱۸۲۰. این امر در سال ۱۸۲۰ منجر به انقلابی در پالرمو شد که به تأسیس یک دولت موقت و آشکارا جدایی ط
لب انجامید. با این حال، عدم هماهنگی نیروهای شهرهای مختلف سیسیل منجر به تضعیف قدرت دولت موقت شد ( مسینا و کاتانیا با ادعای پالرمو مبنی بر تمایل به حکومت بر جزیره مخالفت کردند )، که به زودی تحت فشارهای سرکوب بوربون ها که قربانی آن گائتانو آبلا، میهن پرست اهل کاربونارو، نیز بود، از بین رفت. با این حال، شکست این انقلاب اول، نیروهای سیاسی سیسیل را که حدود ۲۰ سال بعد دوباره تلاش کردند، منصرف نکرد. ارتش داوطلبانه برای استقلال سیسیل (۱۹۴۳ - ۱۹۵۱). استقلال سیسیل از حدود سال ۱۹۴۳ تا ۱۹۵۰، با تولد جنبش استقلال سیسیل، دوره دیگری از تولد دوباره را پشت سر گذاشت ". در ۱۲" ژوئن ۱۹۴۳، به مناسبت سقوط پانتلریا ، اعلامیه جدایی طلبانه ای توسط "کمیته اقدام" موقت صادر شد که در هفته های بعد به "کمیته استقلال سیسیل" تبدیل شد . پس از فرود متفقین در جزیره ، جنبش جدایی طلبی با گسترش اجماع در میان توده ها بیشتر تقویت شد. پایان فاشیسم با انحلال فوری وحدت ایتالیا مرتبط بود. مروج اصلی این ابتکار، آندره آ فینوکیارو آوریل بود که پدر جدایی طلبی سیسیل معاصر محسوب می شود. نکات اصلی عبارتند از: خودمختاری و جمهوری مستقل سیسیل با یک سیستم اقتصادی س
وسیالیستی . یکی دیگر از چهره های برجسته، آنتونیو کانپا ، با ایده های سوسیالیستی انقلابی ، استاد دانشگاه سلطنتی کاتانیا ، ضد فاشیست ، مأمور سرویس های مخفی بریتانیا و از قبل حزبی بود. کانپا بنیانگذار EVIS، ارتش داوطلب برای استقلال سیسیل است که فعالیت خود را در فوریه 1945 در پاسخ به "بازگشت" سیسیل اشغال شده توسط متفقین به ایتالیا آغاز کرد. تولد این سازمان، که وجود آن به طور علنی توسط MIS حمایت نمی شد (در واقع برخی از رهبران آن مانند آنتونینو واروارو ، که او نیز چپ گرا بود ، با آن مخالف بودند )، به عنوان پاسخی به " سرکوب استعماری" رو به رشد ایتالیا انگیزه داده شد . خود کانپا، به همراه دو مبارز جوان روسانو و لو جودیس، در صبح 17 ژوئن 1945 در نزدیکی راندازو در یک درگیری مسلحانه با کارابینیری ها در شرایطی که هنوز کاملاً مشخص نیست، کشته شدند. پس از مرگ ماریو توری (نام جنگی کانپا)، صفوف ارتش - که توسط سالواتوره جولیانو و روزاریو آویلا پر شده بود - به فرماندهی کونچتو گالو منتقل شد . اقدام دو راهزن، پلیس را با حمله به کاروان ها ، کامیون ها ، سربازخانه ها و ایستگاه ها ، در معرض آزمایش قرار می دهد و منجر به تلفات زیادی می
شود. دولت با اعزام لشکر «آئوستا» - در حمایت از «ساووی» - و تیپ گاریبالدی واکنش نشان داد . نبرد مسلحانه اصلی در سن مائورو دی کالتاجیرونه در 29 دسامبر 1945 رخ داد. نیروهای ایتالیاییموفق به دستگیری گالو شد و «عملیات پلیسی با سبک» بیشتر، اویس را عقب راند و به دولت اجازه داد تا پیشنهاد مذاکره با جدایی طلبان را بدهد و این منجر به قانونی شد که در سال ۱۹۴۶ به سیسیل خودمختاری ویژه به عنوان منطقه ای در ایتالیا اعطا کرد. MIS به عنوان یک حزب کوچک به حیات خود ادامه داد اما از برخی از محتویات و اعضای خود خالی شد، زیرا برای بسیاری از مردم خودمختاری کافی بود و سرانجام در سال ۱۹۵۱ منحل شد. احزاب دیگری در سیسیل وجود داشتند و تا به امروز نیز حضور دارند که در جستجوی استقلال سیسیل هستند، اما هیچ کس هرگز نتوانست به همان نتایجی که MIS در طول جنگ جهانی دوم به دست آورد، دست یابد. حمایت سیاسی و خودمختاری. پس از دولت خودمختار لومباردو، از سال 2008 تا 2012، بزرگترین ائتلاف عمدتاً متشکل از مریدینالیست ها و سیسیلی ها در انتخابات منطقه ای 2012 ، به رهبری جانفرانکو میچیچه، از جناح راست میانه ، 19.98 درصد آرا را به دست آورد و دیگر ائتلاف حاک
م نشد. از آن زمان به بعد، آنها در مجلس منطقه ای سیسیل به عنوان اپوزیسیون خدمت کردند . تقلب در انتخابات کاملاً رایج است؛ ارتباطات نزدیکی بین سیاستمداران مختلف سیسیلی از احزاب ملی ایتالیا و مافیا وجود دارد. همچنین ارتباطات نزدیکی بین مافیا و سنگ تراشی وجود دارد. روبرتو لا روزا ، نامزد ملی گرای سیسیلی از حزب « سیسیلی های آزاد »، که در انتخابات منطقه ای 2017 شرکت کرد ، 0.70 درصد آرا را به دست آورد. یک نظرسنجی که در سال ۲۰۱۴ توسط "روزنامه لا رپوبلیکا" به "آژانس دموز" سفارش داده شد ، نشان داد که ۴۴ درصد از نمونه آماری از استقلال احتمالی سیسیل، پس از ونتو و ساردینیا، حمایت می کنند. الیانا اسپوزیتو، نامزد سیسیلی از "حزب سیسیلی های آزاد" ، در انتخابات منطقه ای سیسیل در سال ۲۰۲۲، ۰.۵۲ درصد آرا را به دست آورد، اما حزب جدید خودمختار « جنوب، شمال را فرا می خواند» ۱۳.۶۱ درصد آرا را به دست آورد. احزاب جدید در طول همه گیری کووید-19 ، به ویژه در دوران دولت دراگی ، به دلیل محدودیت های شدیدی که توسط دولت اعمال شده بود، مانند آنچه که به اصطلاح «گذرگاه سبز فوق العاده» نامیده می شود، ظهور کردند.
اسکار کاربنی (; ۹ سپتامبر ۱۹۱۴ - ۲۹ مارس ۱۹۹۳) خواننده اهل ایتالیا بود. که عمدتاً در دهه ۴۰ میلادی فعالیت داشت. زندگی و حرفه. کاربونی در فرارا متولد شد و در دهه ۳۰ میلادی در سالن های رقص امیلیا-رومانیا شروع به اجرا کرد. او فعالیت حرفه ای خود را در سال ۱۹۴۰، پس از برنده شدن در مسابقه آژانس تست رادیویی ایتالیا آغاز کرد. پس از یک سال خوانندگی در ارکستر پیپو بارزیزا، وارد ارکستری به رهبری چینیکو آنجلینی شد و در عرض دو سال با او به برخی از موفقیت های بزرگ خود دست یافت. در اوج موفقیتش، با شروع جنگ جهانی دوم به خدمت سربازی فراخوانده شد، هرچند به او اجازه داده شد به جای رفتن به میدان جنگ، برای سربازان اجرا کند. پس از جنگ، شروع به برگزاری تور با ارکسترهای مختلف کرد و در نیمه دوم دهه ۴۰ میلادی با آهنگ شاخص به نام Serenata celeste و آهنگ های موفقی مانند Serenata serena ،Cuore napoletano و Acquarello napoletano به موفقیت بازگشت. در سال ۱۹۴۸، برای یک تور طولانی و موفق در آمریکای لاتین به برزیل نقل مکان کرد و تا سال ۱۹۵۱ در آنجا ماند. در این مدت، محبوبیت داخلی و رپرتوار او به خوانندگان دیگری، یعنی کلاودیو ویلا، لوچیانو تای
ولی و جورجیو کونسولینی به ارث رسید. پس از بازگشت به ایتالیا، دوباره به ارکستر آنجلینی پیوست و در سال ۱۹۵۲ آخرین موفقیت های خود را با مادونا دله رز و وارکا لوسنته به دست آورد. در سال ۱۹۶۰، ارکستر آنجلینی را ترک کرد و تا دهه ۸۰ میلادی به اجرا در سالن های رقص لیسیو ادامه داد و همچنین به عنوان مدیر اجرایی آن فعالیت کرد. او با خواننده و رقصنده جورجیا والری ازدواج کرد.
شبانه محمود (زاده ۱۷ سپتامبر ۱۹۸۰) سیاستمدار و وکیل بریتانیایی است که از سال ۲۰۲۵ به عنوان وزیر کشور خدمت کرده است. او پیش از این از سال ۲۰۲۴ تا ۲۰۲۵ به عنوان وزیر دادگستری و لرد چانسلر خدمت کرده بود. او که عضو حزب کارگر است، از سال ۲۰۱۰ نماینده پارلمان از حوزه انتخابیه بیرمنگام لیدی وود بوده و از نظر ایدئولوژیکی خود را یک محافظه کار اجتماعی کوچک و متعلق به جناح محافظه کار اجتماعی حزب کارگر، یعنی حزب کارگر آبی، می داند. محمود در سال ۲۰۰۲ با مدرک حقوق از کالج لینکلن، آکسفورد فارغ التحصیل شد. او در سال ۲۰۰۳ دوره حرفه ای وکالت را در دانشکده حقوق اینز آف کورت به پایان رساند. به عنوان یک وکیل دادگستری، تخصص او جبران خسارت حرفه ای است. انتخاب او به عنوان کاندیدای حزب کارگر برای حوزه انتخابیه بیرمنگام لیدی وود در انتخابات عمومی سال ۲۰۱۰ باعث ایجاد برخی مخالفت ها در حزب حوزه انتخابیه شد، اما با تحقیقی که به رهبری یکی از اعضای کمیته اجرایی ملی انجام شد، این انتخاب قانونی تشخیص داده شد. او به همراه روشنارا علی و یاسمین قریشی به یکی از اولین نمایندگان زن مسلمان مجلس تبدیل شد. بین سال های ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۴، در حالی که حزب کار
گر اپوزیسیون رسمی بود، او سمت های مختلفی در کابینه سایه داشت، از جمله وزیر مالی سایه خزانه داری از ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۵. پس از انتخابات عمومی ۲۰۱۵، محمود به کابینه سایه راه یافت و به عنوان دبیر ارشد سایه خزانه داری در کابینه سایه موقت هریت هارمن خدمت کرد. پس از انتخاب جرمی کوربین به عنوان رهبر حزب کارگر، محمود از این سمت استعفا داد و از عضویت در کابینه سایه کوربین خودداری کرد. او در انتخابات رهبری سال ۲۰۱۶ از اوون اسمیت در تلاش برای جایگزینی کوربین حمایت کرد. محمود پس از خدمت در پست های پایین دستی بین سال های ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۱، در ترمیم کابینه سایه بریتانیا در ماه مه ۲۰۲۱ به رهبری کی یر استارمر به عنوان هماهنگ کننده کمپین ملی به کابینه سایه بازگشت. استارمر در تغییر کابینه سایه خود در سپتامبر ۲۰۲۳، محمود را به عنوان وزیر دادگستری سایه و لرد صدراعظم سایه منصوب کرد. پس از پیروزی حزب کارگر در انتخابات عمومی ۲۰۲۴، محمود به عنوان لرد صدراعظم و وزیر دادگستری منصوب شد. او طرح آزادی زودهنگام هزاران زندانی را برای کاهش ازدحام زندان ها اجرا کرد. در تغییر کابینه بریتانیا در سال ۲۰۲۵، او به سمت وزیر کشور ارتقا یافت.
جاش اَپِلبام () فیلم نامه نویس و تهیه کننده فیلم اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۹۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی نامه. اپلبام از یک خانواده یهودی است. او در دبیرستان ریوردیل کانتری درس خواند و در آنجا با شریک دیرینه اش در نویسندگی و تهیه کنندگی، آندره نمک، آشنا شد. سپس به دانشگاه کالیفرنیای جنوبی رفت. اپلبام برای سریال هایی مانند "زندگی در مریخ"، "جاده اکتبر"، "شهر شاد" و "سیتادل" نویسندگی کرده است. او همچنین نویسنده یا تهیه کننده فیلم هایی مانند '، "لاک پشت های نینجا"، "پروژه آلمناک"، '، "پارک شگفت انگیز" و "بدون پشیمانی" بوده است. او اغلب با گروهی از حرفه ای های نزدیک در صنعت فیلم همکاری می کند که شامل جی. جی. آبرامز، دیمون لیندلوف، آدام هوروویتس، الکس کورتزمن، روبرتو ارسی، ادوارد کیتسیز، آندره نمیک، جف پینکنر، اسکات روزنبرگ و برایان بورک هستند. در مارس ۲۰۲۵ اعلام شد که اپلبام و روزنبرگ تهیه کنندگی یک مجموعه هشت قسمتی لایو اکشن از اسکوبی دو را برای نتفلیکس بر عهده خواهند داشت.
باشگاه ورزشی ریومیونگ یک باشگاه فوتبال حرفه ای مستقر در پیونگ یانگ، کره شمالی است که با لباس خانگی قرمز بازی می کند. «ریومیونگ» در زبان کره ای به معنای نور سپیده دم است.
آندره نِمیک (؛ زادهٔ ۱۹۷۲ میلادی) فیلم نامه نویس، تهیه کننده فیلم، فیلم نامه نویس، تهیه کننده تلویزیونی و شورانر اهل ایالات متحده آمریکا است. فیلم نامه های او شامل "" و "لاک پشت های نینجا" است. او همچنین یکی از خالقان سریال موفق تابستانی شبکه سی بی اس با نام "باغ وحش" است و در ساخت درام های شبکه اِی بی سی از جمله "جاده اکتبر"، "زندگی در مریخ" و "شهر شاد" نیز نقش داشته است. دیگر آثار پیشین او شامل "آلیاس"، "فست لین"، "سفر به کالیفرنیا" و "پروفایلر" می شود. او همچنین تهیه کننده اجرایی سریال لایو اکشن آمریکایی "کابوی بیباپ" در سال ۲۰۲۱ بود. زندگی شخصی. نِمیک در یک خانواده یهودی در یانکرز، ایالت نیویورک به دنیا آمد و بزرگ شد، جایی که در دبیرستان ریوردیل کانتری تحصیل کرد و با شریک دیرینه اش در نویسندگی و تهیه کنندگی، جاش اپلبام، هم مدرسه ای بود. او سپس به دانشگاه کالیفرنیای جنوبی رفت. پس از دانشگاه، بار دیگر با اپلبام همکاری اش را از سر گرفت و در ادامه به عنوان نویسنده تلویزیونی وارد صنعت سرگرمی شد.
انیو کویرینو ویسکونتی (۱ نوامبر ۱۷۵۱–۷ فوریه ۱۸۱۸) سیاستمدار، عتیقه شناس و مورخ هنر رومی، رئیس بخش آثار باستانی پاپ و متخصص برجسته زمان خود در زمینه مجسمه سازی روم باستان بود. پسرش، پیترو ارکوله ویسکونتی، "کتاب «آیات انیو کوئیرینو ویسکونتی, گردآوری شده توسط پیترو ویسکونتی»" را ویرایش کرد، در حالی که لویی ویسکونتی به یک معمار مشهور در فرانسه تبدیل شد. برادرش، فیلیپو اورلیو ویسکونتی (درگذشته ۱۸۳۰) نیز یک محقق کلاسیک بود که "موزه کیارامونتی"، جانشین "موزه پیو-کلمنتینو،" را منتشر کرد. زندگی نامه. او که در رم متولد شده بود، پسر جیووانی باتیستا آنتونیو ویسکونتی، متصدی پاپ کلمنت چهاردهم بود که مجموعه آثار باستانی پاپ را با عنوان "موزه پیو-کلمنتینو" سازماندهی مجدد و مرمت کرد. ویسکونتیِ درخشان و باهوش که توسط پاپ پیوس ششم برای جانشینی پدرش در این سمت منصوب شده بود، در سال ۱۷۸۷ سمت پدرش را به عنوان متصدی موزه های کاپیتولین در رم بر عهده گرفت. او در تولید جلد اول "موزه پیو-کلمنتینو" (۱۷۸۲) به پدرش کمک کرد و شش جلد باقی مانده را خود تولید کرد و جلد آخر را در سال ۱۸۰۷ تکمیل کرد. این کاتالوگ از مجسمه ها و آثار باستانی رومی
در مجموعه های واتیکان، که طی سال های متمادی منتشر شد، «پس از وینکلمن، تأثیری بر مطالعات باستان شناسی گذاشت». او همچنین آثار باستانی جمع آوری شده در یونان توسط سر ریچارد ورسلی، هفتمین بارونت، در "موزه ورسلیانوم" (۱۷۹۴) و مجسمه های موجود در ویلا بورگزه (۱۷۹۶) را منتشر کرد. در سال ۱۷۹۸، ویسکونتی یکی از پنج کنسول جمهوری کوتاه مدت روم شد. با احیای کنترل پاپ در رم، او مجبور شد به پاریس مهاجرت کند، جایی که حضورش بسیار مورد استقبال قرار گرفت: «این رویداد را یکی از شادترین نتایج پیروزی های خود می دانستیم»، نوشتهٔ عتیقه شناس اوبن-لویی میلن دو گراندمازون. در پایان سال ۱۷۹۹، او متصدی آثار باستانی موزه ناپلئون واقع در لوور شد، که بسیاری از آنها به عنوان غنیمت جنگی که طبق مفاد پیمان تولنتینو (۱۷۹۷) برداشته شده بود، برای او آشنا بودند. توصیفات او توسط روبیلارد-پرونویل در "موزه فرانسه" منتشر شد. در سال ۱۸۰۳، او به عنوان استاد باستان شناسی در انستیتو فرانسه منصوب شد. در پاریس، او مجموعه ای از پرتره های مردان مشهور دوران باستان را منتشر کرد: شمایل نگاری "گریک"، ۳ جلد. ۱۸۰۸، و جلد اول کتاب "«شمایل نگاری رومی»" در ۱۸۱۸. پس از م