Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تان های عامیانه، فابل و قصه های پریان است و به ویژه در جلد دوم، برخی داستان ها به خاطر فشار کلیسا حذف شدند. "شب های دل پذیر" بین سال های ۱۵۸۰ تا ۱۶۲۴ در فهرست کتاب های ممنوعه قرار گرفت. داستان های پریان. استراپارولا را نخستین کسی می دانند که داستان های پریان را به شکل مکتوب منتشر کرده است. از جمله این داستان ها می توان به موارد زیر اشاره کرد: طرح داستانی «صعود». استراپارولا از نخستین نویسندگانی بود که طرح داستانی «صعود» (rags-to-riches) را در ادبیات داستانی به کار برد: شخصی فقیر، به کمک جادو یا موجودی جادویی، به ثروت و ازدواج سلطنتی دست می یابد. این الگو در داستان هایی چون «پیتر ساده دل»، «آدامانتینا و عروسک جادویی» و «کاستانتینو فورتوناتو» دیده می شود. تأثیر بر دیگر نویسندگان. برخی از طرح های داستانی او بعدها در آثار نویسندگانی چون شارل پرو، باسیل، مادام دالنوی و حتی برادران گریم نیز دیده می شود. برای مثال:
ژیان مرغک رخ دارچینی گونهای از پرندگان تیرهٔ ژیان مرغان (Tyrannidae) است که در بولیوی و پرو یافت می شود.
ماری-کاترین لو ژومل دو بارنویل، بارونس دالنوی () (متولد ۱۶۵۰/۱۶۵۱ - درگذشت ۱۴ ژانویه ۱۷۰۵) که به نام مادام دالنوی نیز شناخته می شود، نویسندهٔ فرانسوی قرن هفدهم و از نخستین خالقان و نویسندگان «قصه های پریان» به معنای امروزی آن است. او در سال ۱۶۹۷ مجموعه ای از داستان ها به نام "قصه های پریان" () منتشر کرد که عنوان ژانر "قصه های پریان" را رایج ساخت. او نخستین کسی بود که از شخصیت «شاهزادهٔ افسونگر» (Prince Charmant) در قصه ها نام برد. زندگی نامه. مادام دولنوا در خانواده ای اشرافی در شهر بارنهویل لا برتران در منطقهٔ نرماندی فرانسه زاده شد. در ۱۵ سالگی، به خواست پدرش با فرانسوا دولاموت، بارون دولنوا، که ۳۰ سال از او بزرگ تر بود، ازدواج کرد. بارون مردی بی اعتقاد و قمارباز بود. در سال ۱۶۶۹، او به خیانت علیه پادشاه متهم شد—اتهامی که گفته می شود توسط دو مرد مطرح شد که از معشوقه های مادام دولنوا و مادرش بودند. این ماجرا به زندانی شدن سه سالهٔ بارون در باستیل انجامید، ولی او نهایتاً بی گناه شناخته شد و اتهام زنندگان اعدام شدند. مادام دولنوا از دست پلیس گریخت و مدتی در کشورهای اسپانیا، هلند و انگلستان به جاسوسی مشغول بود
و سپس به پاریس بازگشت. او در خیابان سن-بنو خانه ای داشت که در آن محفل های ادبی (سالون) برگزار می کرد و میزبان اشراف و نویسندگان برجستهٔ دوران بود. او به عضویت آکادمی ادبی پادووایی درآمد و به نام «کلیو»، الههٔ تاریخ، شناخته شد. فعالیت ادبی. مادام دولنوا دوازده کتاب منتشر کرد که شامل داستان های تاریخی، سفرنامه ها و مجموعه داستان های پریان می شود. آثار او اغلب از منظر زنان روایت می شدند و در آن ها عناصر خیال، جادو، حیوانات سخنگو و عشقِ رمانتیک با زبانی آراسته و آمیخته با طنز دیده می شود. برخلاف قصه های برادران گریم، داستان های او برای کودکان مناسب نبودند و بیشتر به شیوهٔ ادبی سالون های اشرافی نوشته شده بودند. قصه های پریان. مهم ترین و معروف ترین اثر او، "قصه های پریان" (۱۶۹۷) است که داستان های زیادی را شامل می شود و بسیاری از آن ها به داستان های کلاسیک ادبیات کودک تبدیل شده اند. از جمله این داستان ها می توان به موارد زیر اشاره کرد: تأثیر و جایگاه ادبی. داستان های مادام دولنوا تأثیر عمیقی بر نویسندگان بعدی، به ویژه، برادران گریم گذاشت. پژوهشگران بسیاری از شباهت داستان های او با روایت های شفاهی فولکلور خبر داده ان
د و معتقدند که او با سنت عامیانهٔ شفاهی یا بازنویسی های ادبی آن آشنا بوده است. داستان های او همچون «گربهٔ سفید» و «شاهزادهٔ قورباغه» به عنوان نمونه های معروف داستان های عروس حیوانی (Animal Bride) یا داماد حیوانی (Animal as Bridegroom) در فهرست جهانی افسانه ها (نمایه آآرنه-تامپسون-اوتر) طبقه بندی شده اند. خانواده. او شش فرزند داشت، که برخی از آن ها پس از جدایی از همسرش به دنیا آمدند. مشهورترین فرزندان او ماری-آن، ژودیت-آنریته و ترز-آیمه بودند که همگی در ازدواج های اشرافی وارد شدند. یکی از دخترانش در مادرید با یک اشراف زادهٔ ایتالیایی ازدواج کرد. در ادبیات انگلیسی. در انگلستان، آثار مادام دولنوا تحت نام مستعار «مادر بانچ» (Mother Bunch) شناخته شد و اغلب با ساده سازی و سانسور منتشر شدند. با این حال، بسیاری از قصه های او به زبان های مختلف ترجمه شدند و در دوران بعد، محبوبیت گسترده ای در میان نویسندگان و خوانندگان ادبیات کودک و فانتزی یافتند.
آتش سهره آفریقایی که به آن آتش سهره نوک آبی نیز می گویند، گونه ای رایج از ریزسهرگان است که در بسیاری از مناطق آفریقا یافت می شود. گسترهٔ جهانی وقوع آن برآورد شده است.
پرسفورست یا پرسه فورست (به فرانسوی: Perceforest) رمانی بلند و نثرگونه از سدهٔ چهاردهم میلادی است که نویسندهٔ آن ناشناس باقی مانده است. این اثر به زبان فرانسوی نوشته شده و از دیدگاه ادبی، بخشی از سنت رمان های پهلوانی قرون وسطا و مقدمه ای بر افسانه های شاه آرتور به شمار می رود. پرسِفورِست نه تنها افسانهٔ پادشاهی خیالی بریتانیا را روایت می کند، بلکه به نوعی تاریخچه ای اسطوره ای برای شوالیه گری، مسیحیت، و خاستگاه میز گرد شاه آرتور ارائه می دهد. این رمان بیش از یک میلیون واژه دارد و به شش بخش (یا کتاب) اصلی تقسیم شده است که در مجموع ۵۳۱ فصل را شامل می شود. ساختار داستان با تأثیر از منابع کهنی همچون تاریخ جفری آو مونماوث، آثار وِیس، بید، اوروس، و چرخهٔ لانسلو و رمان های اسکندری تدوین شده است. خلاصه داستان. داستان با فرار پناه جویانی از شهر افسانه ای تروا آغاز می شود که به جزیره بریتانیا می رسند و سلسله ای پادشاهی بنیان می گذارند. با گذر زمان، این پادشاهی دچار انحطاط می شود تا اینکه اسکندر مقدونی در مسیر سفر به هند، در اثر طوفانی به بریتانیا می رسد. او از وضعیت نابسامان کشور آگاه می شود و دو برادر به نام های «بتیس»
و «گادیفر» را به عنوان پادشاهان انگلستان و اسکاتلند منصوب می کند. بتیس که نام «پرُسِفورِست» (یعنی کسی که جنگل را می شکافد) را بر خود می نهد، مأمور ریشه کن کردن جادوگران و نابودی شرارت جنگل ها می شود. او با کمک گادیفر، بازماندگان جادوگری به نام دارنانت را شکست می دهد و نظامی مبتنی بر شوالیه گری، عدالت و یکتاپرستی به وجود می آورد. این نظام شوالیه گری با عنوان «فران پالِه» پایه ریزی می شود که الگویی برای میز گرد شاه آرتور محسوب می شود. پرُسِفورِست به پرستش خدای یگانه روی می آورد و به کمک زاهدی به نام «داردانون» دینی نوین را معرفی می کند که راه را برای ظهور مسیحیت هموار می سازد. اما با گذر زمان، خیانت و تجاوز امپراتوری روم به بریتانیا رخ می دهد؛ پسر ارشد پرُسِفورِست فریب زنی رومی را می خورد و به دنبال آن، یولیوس سزار به بریتانیا حمله می کند. ارتش پرُسِفورِست نابود می شود و پادشاهی از میان می رود. در نسل سوم، بازماندگانِ این شاهزادگان بازمی گردند تا کشور را بازسازی کنند. یکی از نوادگان گادیفر به نام اورسو، سزار را ترور می کند. گالافور، نوهٔ دیگر، با نوهٔ اسکندر ازدواج کرده و پادشاهی نوینی در بریتانیا بنیان می گذار
د. او شمشیری را در سنگی فرو می برد که در آینده تنها کسی که شایستهٔ پادشاهی است (شاه آرتور)، آن را بیرون خواهد کشید. در پایان، بریتانیا یک بار دیگر مورد تهاجم قرار می گیرد و این بار، مردم تروا آن را اشغال می کنند و پادشاهی یونانی را نابود می سازند. بدین ترتیب، صحنه برای ظهور شاه آرتور فراهم می شود. ساختار و منابع. رمان پرُسِفورِست در شش بخش نوشته شده که به ترتیب شامل: بنیاد پادشاهی، گسترش شوالیه گری، دوازده تورنمنت ازدواج، فاجعهٔ حمله روم، بازسازی پادشاهی، و در نهایت ظهور دین یکتاپرستی و اشاره ای به مسیحیت آینده است. منابع اصلی الهام این اثر شامل تاریخ جفری آو مونماوث، چرخه لانسلو، و رمان های اسکندر است. بن مایه هایی چون دلاوری شوالیه ها، پیش بینی ها، عشق، خیانت، آزمون، و ظهور دین، در سراسر اثر دیده می شود. تأثیرات ادبی و فرهنگی. پرسِفورِست اثری مهم در سنت شوالیه گری است که نه تنها الهام بخش افسانه های آرتوری بوده، بلکه برخی از عناصر داستانی آن در قصه های عامیانه اروپا همچون «زیبای خفته» نیز دیده می شود (مانند شخصیت «زِلاندین» که در خواب توسط یک شاهزاده باردار می شود).
سریال قول مردونه به کارگردانی قربانعلی طاهرفر و تهیه کنندگی ایرج محمدی در ۳۰ قسمت در ژانر کمدی هرشب ساعت ۱۹ از شبکه سه سیما پخش میشود. خلاصه داستان. قول مردونه در قالب یک کمدی اجتماعی، روایتگر اتفاقات و چالش های زندگی شخصیت های اصلی در بستر دهه ۶۰ است. این سریال تلاش دارد علاوه بر ایجاد لحظاتی شاد و مفرح، به دغدغه ها و سبک زندگی آن دوران نیز بپردازد. طراحی صحنه و لباس نیز متناسب با فضای دهه ۶۰ انجام شده تا حس نوستالژی بیشتری برای مخاطبان ایجاد کند.
بلبل () یک افسانه ادبی نوشته هانس کریستین اندرسن نویسنده نامدار دانمارکی است که نخستین بار در سال ۱۸۴۳ منتشر شد. این داستان در امپراتوری چین اتفاق می افتد و ماجرای دوستی میان یک امپراتور و یک بلبل آوازخوان را روایت می کند. بلبل در این داستان نمادی از طبیعت، صداقت و هنر راستین است که در برابر جلوه های فریبنده و مصنوعیِ دنیای اشرافی قرار می گیرد. خلاصه داستان. در باغ های کاخ امپراتور چین، بلبلی زندگی می کرد که آوازش آن قدر زیبا و دل نشین بود که شهرتش در سراسر جهان پیچیده بود. با این حال، خود امپراتور و درباریان هرگز از وجود این پرنده آگاه نبودند، تا آن که امپراتور ژاپن کتابی برای امپراتور چین فرستاد که در آن از آواز شگفت انگیز بلبل سخن رفته بود. امپراتور، که از ناآگاهی خود در شگفت مانده بود، فرمان داد بلبل را برایش بیاورند. با کمک دختری فقیر از آشپزخانه، بلبل پیدا شد و به دربار آورده شد. آواز او چنان زیبا و سوزناک بود که اشک از چشمان امپراتور جاری شد. امپراتور، مجذوب صدای او، بلبل را در دربار نگاه داشت. کمی بعد، امپراتور هدیه ای از یکی از پادشاهان دریافت کرد: یک بلبل مکانیکی مرصع که آواز می خواند. این پرنده مصن
وعی گرچه خوش آواز بود، اما آوازش همیشه تکراری بود. با گذر زمان، درباریان و امپراتور بلبل واقعی را نادیده گرفتند و او در سکوت، کاخ را ترک کرد. امپراتور پرندهٔ مکانیکی را در کنار تخت خود گذاشت و شب ها با صدای او به خواب می رفت. اما پس از مدتی مکانیزم پرنده از کار افتاد و تنها سالی یک بار قابل استفاده شد. پنج سال بعد، امپراتور به بیماری سختی گرفتار شد. شبی، مرگ بر سینه اش نشست و گذشته اش را به یادش آورد. امپراتور آرزو کرد که پرنده مکانیکی آواز بخواند تا خاطرات تلخ را فراموش کند، اما پرنده خاموش مانده بود. در این هنگام، آواز پرشور و زندگی بخش بلبل واقعی از پنجره به گوش رسید. آوازش آن چنان زیبا بود که مرگ را واداشت امپراتور را رها کند و از آنجا برود. سلامتی امپراتور بازگشت. بلبل پیشنهاد کرد که دوباره در کاخ نماند، اما قول داد هر وقت خواست بازگردد و برای امپراتور آواز بخواند و آنچه در سراسر کشور دیده برایش بازگو کند، مشروط به آن که این راز میان او و امپراتور باقی بماند. تحلیل و مضمون. داستان «بلبل» افزون بر آن که نقدی است بر ستایش بی حد از فناوری و ظاهرگرایی، تصویری شاعرانه از ارزش راستین طبیعت، هنر زنده، صدای دل و
قدرت رهایی بخش موسیقی ارائه می دهد. بلبلِ واقعی که نمایندهٔ حقیقت، سادگی و الهام طبیعی است، در تضاد با پرندهٔ مکانیکی، مصنوعی و محدود قرار می گیرد که گرچه در آغاز جذاب می نماید، اما فاقد روح و احساس است. افسانه همچنین اشاره هایی لطیف به مرگ، رستگاری، و تحول روحی از طریق تجربه های درونی دارد. لحظه ای که بلبل با آوازش مرگ را از امپراتور می راند، اوج تمثیلی داستان است: هنر و زیبایی می توانند زندگی بخش باشند. اقتباس ها. این داستان در زمینه های گوناگون هنری الهام بخش بوده است: ادبیات. اقتباس هایی ادبی از این افسانه شامل: نگارخانه. برخی از نسخه های قدیمی داستان دارای تصویرگری های معروف هستند، از جمله تصاویر ادموند دولاک از نسخهٔ ۱۹۱۱:
فصل دوم مجموعه تلویزیونی کمدی درام آمریکایی جانشینی در ۱۱ اوت ۲۰۱۹ از اچ بی او پخش شد. سازنده سریال جسی آرمسترانگ به عنوان مجری برنامه در این فصل فعالیت می کند. داستان این سریال دربارهٔ خانواده روی، صاحبان شرکت جهانی رسانه و سرگرمی ویستار رویکو، و مبارزه آنها برای کنترل شرکت در میان عدم اطمینان در مورد سلامت پدر خانواده است. قسمت ها. &lt;onlyinclude&gt; بازخورد. بازخورد منتقدین. فصل دوم با استقبال گسترده منتقدان مواجه شد. در وب سایت جمع آوری نقد راتن تومیتوز، این فصل دارای امتیاز ۹۷ درصدی با میانگین امتیاز ۸٫۹/۱۰، بر اساس ۲۳۸ بررسی است. اجماع انتقادی این وب سایت می گوید: «جانشینی به شکلی خنده دار بازمی گردد، با نوشته های تند، اجراهای استثنایی، و سطح شگفت انگیز جدیدی از همدردی با برخی از شخصیت های کمتر دوست داشتنی تلویزیون». در متاکریتیک، فصل دارای میانگین وزنی ۸۹ از ۱۰۰ است، بر اساس ۱۹ منتقد، که نشان دهنده «تحسین جهانی» است. جوایز و نامزدی ها. فصل دوم ۱۸ نامزدی با ۸ برنده در جوایز امی ساعات پربیننده دریافت کرد. از جمله سریال درام برجسته، جرمی استرانگ برای بهترین بازیگر نقش اول مرد در مجموعه تلویزیونی درام، چر
ی جونز برای بازیگر مهمان برجسته در سریال درام، جسی آرمسترانگ برای نویسندگی برجسته برای سریال درام، برای اپیزود «این برای اشک نیست» و آندری پارک برای کارگردانی برجسته برای قسمت «شکار». برایان کاکس، متیو مک فادین، کیرن کالکین، نیکولاس براون، سارا اسنوک، جیمز کرامول، و هریت والتر همگی نامزد بازیگری شدند.
درخت کاج (به دانمارکی: "Grantræet") یک افسانه ادبی است که توسط نویسندهٔ دانمارکی هانس کریستیان آندرسن در سال ۱۸۴۴ نوشته شده است. این داستان دربارهٔ درختی جوان از نوع کاج است که آن قدر مشتاق رشد و رسیدن به آینده ای بزرگ تر است که نمی تواند از لحظهٔ اکنون خود لذت ببرد. این قصه نخستین بار در ۲۱ دسامبر ۱۸۴۴، همراه با ملکه برفی در مجموعه «"داستان های پریان جدید"» در کپنهاگ دانمارک منتشر شد. برخی پژوهشگران، از جمله «جکی وولشلاگر»، این داستان را نخستین قصهٔ اندرسن می دانند که روحی عمیقاً بدبینانه در آن حضور دارد. خلاصه داستان. درخت کوچکی در دل جنگل رشد می کند. او به جای لذت بردن از زندگی اش، حسرت درختان بلندتر اطرافش را می خورد و منتظر است که روزی قد بکشد تا به چیزهای بزرگ تری در زندگی برسد. پرندگان به او می گویند که بعضی درختان قطع می شوند و به دکل کشتی تبدیل می گردند، و برخی دیگر به عنوان درخت کریسمس به خانه ها برده می شوند. کاج کوچک رؤیاپردازی می کند و زندگی اش را به امید آینده ای بزرگ تر هدر می دهد. سرانجام در زمستان، درخت جوان قطع می شود و به خانه ای منتقل می شود. در شب کریسمس، با شمع و تزئینات و خوراکی ها آراس
ته می شود. کودکان گرد او جمع می شوند، و بزرگ ترها برایشان داستان می گویند. این شب، شکوه مندترین لحظهٔ زندگی درخت است، اما به سرعت سپری می شود. روز بعد، تزئینات برداشته می شوند و درخت به انباری تاریک منتقل می شود. او در تاریکی با موش ها گفت وگو می کند و داستان کریسمس و روزهای جوانی اش در جنگل را برایشان بازگو می کند. او کم کم درمی یابد که همان روزهای زندگی ساده و طبیعی در جنگل، بهترین دورانش بوده اند. در نهایت، بهار فرا می رسد و درخت به حیاط آورده می شود. اما دیگر دیر شده است؛ او پژمرده و قهوه ای شده و سوزن هایش می ریزند. سپس تکه تکه می شود و به آتش کشیده می شود. هنگام سوختن، حسرت زندگی گذشته را می خورد و واژه های آخرش چنین است: «تمام شد، تمام شد! کاش زمانی که می توانستم، شاد می بودم!» تحلیل داستان. درخت کاج نماد انسانی است که همواره در آرزوی آینده ای بهتر، لحظهٔ حال را از دست می دهد. او نه از کودکی، نه از شکوه یک شب کریسمس، و نه حتی از آرامش انبار تاریک لذت می برد. تنها در واپسین لحظات عمرش است که درمی یابد زیبایی واقعی زندگی، در همان لحظه هایی بود که او قدر ندانست. داستان با ساختاری سه مرحله ای—زندگی در جنگل
، تجربهٔ کریسمس، و انزوا و مرگ—پیش می رود و مخاطب را به تأمل دربارهٔ معنای شادی، قدرشناسی، و ناپایداری زندگی وا می دارد.
چوپان خوک یا چوپان گله خوک ها () داستانی از هانس کریستین آندرسن است که نخستین بار در سال ۱۸۴۱ در کپنهاگ، دانمارک منتشر شد. این افسانه دربارهٔ شاهزاده ای است که برای به دست آوردن عشق یک شاهدخت مغرور، خود را به شکل چوپان گله خوک ها درمی آورد. داستان در قالب افسانه ادبی نوشته شده و یکی از مشهورترین آثار آندرسن به شمار می رود. داستان. روزی روزگاری شاهزاده ای بود که در یک پادشاهی کوچک اما باشکوه زندگی می کرد. او تصمیم می گیرد با دختر امپراتور ازدواج کند. به همین منظور دو هدیهٔ گران بها برایش می فرستد: یک گل سرخ جادویی که تنها هر پنج سال یک بار شکوفه می دهد و عطری دل انگیز دارد، و یک بلبل که زیباترین آواز را می خواند. شاهدخت با دیدن جعبه ها، ابتدا خوشحال می شود، اما وقتی درمی یابد که گل و بلبل طبیعی اند، و مصنوعی یا ساخت دست انسان نیستند، از آن ها روی گردان می شود و هدیه ها را رد می کند. شاهزاده، ناراحت اما مصمم، خود را چوپان خوک جا می زند و از امپراتور می خواهد به او کاری بدهد. امپراتور، بی خبر از هویت واقعی او، او را به عنوان چوپان خوک در قصر استخدام می کند. چوپان خوک در کلبه اش وسیله ای جادویی می سازد: دیگی که ه
نگام جوشیدن موسیقی می نوازد. وقتی شاهدخت صدای موسیقی را می شنود، علاقه مند می شود و حاضر می شود برای داشتن آن، ده بوسه به چوپان خوک بدهد. چند روز بعد، او وسیله ای دیگر می سازد که آهنگ های رقص مختلفی را پخش می کند. این بار شاهدخت صد بوسه می دهد تا آن را صاحب شود. اما پادشاه که شاهد این صحنه هاست، خشمگین می شود و دخترش را به خاطر این کارهای سبک سرانه از قصر بیرون می اندازد. در همین هنگام، چوپان خوک چهرهٔ واقعی خود را نمایان می سازد و به شکل یک شاهزادهٔ شایسته ظاهر می شود. او به شاهدخت می گوید: «تو حاضر نبودی یک گل یا آواز بلبل را به خاطر عشق بپذیری، اما برای بازیچه ها به یک چوپان خوک بوسه دادی. سزاوار عشق من نیستی!» سپس او را ترک می کند و شاهدخت، تنها و غمگین، پشت دروازه قصر می ماند و آواز غمگینی می خواند. تحلیل ادبی. داستان «چوپان خوک» به نقد غرور و تجمل پرستی در طبقات اشرافی می پردازد. برخلاف بسیاری از افسانه های فولکلور که در آن ها شاهزاده و دختر در پایان به وصال می رسند، آندرسن پایانی واقع گرایانه تر و عبرت آمیز برگزیده است. شاهدخت، به خاطر نادیده گرفتن زیبایی های طبیعی و اصالت عشق، عشق و جایگاه اجتماعی خود
را از دست می دهد. این داستان از لحاظ ساختاری در ردهٔ نوع ۸۵۰ شاخص آرنه-تامپسون-اوتر (ATU 850) قرار می گیرد که «نشانه های تولد شاهدخت» نام دارد. در برخی نسخه های مشابه در سنت های اسلاوی، چوپان با نوازندگی حیواناتی را به رقص درمی آورد و شاهدخت در ازای دیدن آن، نشانه های بدنش را نشان می دهد. منابع مشابه. آندرسن این داستان را از آثار فولکلور الهام گرفته، اما آن را با سبک خاص خود بازآفرینی کرده است. داستان های مشابهی مانند «پادشاه ریش منقار» از برادران گریم و داستان «دختر مغرور» در پنتامرونه اثر باسیل نیز از تم هایی مشابه استفاده کرده اند، اما در بیشتر آن ها شاهدخت در پایان توبه می کند و با شاهزاده ازدواج می کند. در حالی که در نسخهٔ آندرسن، پایان تلخ تر است. انتشار. داستان برای نخستین بار در ۲۰ دسامبر ۱۸۴۱ در کپنهاگ، دانمارک، توسط ناشر مشهور C.A. Reitzel منتشر شد. نخستین ترجمهٔ انگلیسی آن در سال ۱۸۴۶ توسط چارلز بونر در کتاب "A Danish Storybook" منتشر گردید.
در ریاضی فیزیک و نظریه معادلات دیفرانسیل با مشتقات جزئی، اگر جوابی با داده های اولیه به اندازه کافی نزدیک به formula_1 برای همیشه در یک همسایگی کوچک معین از مسیر formula_2 باقی بماند، به جواب موج منفرد شکل formula_3 گفته می شود که به طور مداری پایدار است. تعریف رسمی. تعریف رسمی به شرح زیر است. سامانه پویایی را در نظر بگیرید با formula_5 یک فضای باناخ بر formula_6 ، و formula_7 . ما فرض می کنیم که سامانه formula_8-ناوردا است، به طوری که formula_9 برای هر formula_10 و هر formula_11 . فرض کنید که formula_12 ، به طوری که formula_13 جوابی برای سامانه پویا است. ما چنین جوابی را یک موج منفرد می نامیم. ما می گوییم که موج منفرد formula_14 در صورت وجود به طور مداری پایدار است اگر برای هر formula_15 وجود دارد formula_16 به طوری که برای هر formula_17 با formula_18 یک جواب formula_19 برای همه formula_20 تعریف شده است به گونه ای که formula_21 ، و به گونه ای که این جواب را ارضاء می کند وجود دارد مثال. با توجه به، جواب موج منفرد formula_22 به معادله غیرخطی شرودینگر که در اینجا formula_24 یک تابع با مقدار حقیقی هموار است، اگر
معیار پایداری واکیتوف-کولوکولوف برآورده شود، از نظر مداری پایدار است: که در اینجا بار است از جواب formula_27، که در زمان پایسته است (حداقل اگر جواب formula_27 باشد به اندازه کافی هموار است). همچنین نشان داده شد، که اگر formula_29 در یک مقدار خاص از formula_30 ، سپس موج منفردformula_22 لیاپانوف پایدار است، با تابع لیاپانوف که توسط formula_32 ، که در اینجاformula_33 انرژی یک جواب است formula_27 ، با formula_35 پادمشتق از formula_24، به شرطی که ثابت formula_37 به اندازه کافی بزرگ انتخاب شده است.
ساتی اسپیواکووا (ساتنیک ساهاکیانتس) (؛ ) یک بازیگر و مجری تلویزیونی اهل ارمنستان است. وی از سال میلادی تا کنون فعالیت می کند. زندگی نامه. وی با نام اصلی ساتنیک زارهٔ ساهاکیانتس () در ۷ ژانویه ۱۹۶۲ در ایروان از والدینی به نام های زاره ساهاکیانتس (نوازنده ویولن) و آیدا آوتیسووا (نوازنده پیانو) به دنیا آمد و از (۱۹۸۴) فارغ التحصیل شد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان دوستی (۲۰۱۳) شده است. گزیده فیلمشناسی. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "آنوش" (۱۹۸۳) اشاره کرد.
هانس خنگ () یک افسانهٔ ادبی اثر هانس کریستین آندرسن نویسنده برجسته دانمارکی است که نخستین بار در سال ۱۸۵۵ منتشر شد. این داستان دربارهٔ پسر ساده دلی است که با شوخ طبعی و صراحت خود شاهزاده خانمی متکبر را به دست می آورد، در حالی که برادران تحصیل کرده اش با شکست مواجه می شوند. این اثر در فهرست آثار ادبی اندرسن مرکز هانس کریستین اندرسن شماره ۱۱۹ است. ترجمه اولیه انگلیسی (به عنوان "هانس کودن") در "کتاب پری زرد" اثر اندرو لانگ در سال ۱۸۹۴ آمده است. این داستان در زبان انگلیسی با عناوین مختلفی مانند «هانس خنگ»، «هانس دست وپاچلفتی»، «هانس کودن» و «جک کودن» ترجمه شده است. داستان. در سرزمینی دور، مردی که از همراهان شوالیه ها بود زندگی می کرد که سه پسر داشت. دو پسر بزرگ تر او تحصیل کرده و فصیح بودند و آرزو داشتند با شاهزاده خانمی که اعلام کرده بود فقط با کسی ازدواج می کند که بتواند بهترین سخنان را بگوید، ازدواج کنند. هر دو برادر یک هفته برای آماده سازی خود وقت داشتند و پدرشان به هرکدام اسبی داد؛ یکی اسبی سیاه و دیگری اسبی سفید. پسر سوم که او را «هانس خنگ» صدا می کردند و کسی او را جدی نمی گرفت، گفت که او نیز می خواهد برای
خواستگاری برود. پدرش به او اسب نداد، بنابراین هانس بز خودش را برداشت و با آن به راه افتاد. در مسیر، هانس سه چیز عجیب پیدا کرد: یک کلاغ مرده، یک کفش چوبی کهنه، و کمی گل و لای. او تصمیم گرفت این ها را به شاهزاده بدهد. در قصر، شاهزاده پشت میزی نشسته بود و چند خبرنگار و یک سردبیر نیز حضور داشتند تا حرف های خواستگاران را بنویسند و در روزنامه منتشر کنند. دو برادر بزرگ تر یکی پس از دیگری وارد شدند و با وجود تمام دانش و آمادگی شان، وقتی نوبت به حرف زدن رسید، زبان شان بند آمد. شاهزاده هردو را رد کرد. سپس هانس خنگ وارد شد. او با بزش وارد سالن شد و گفت: «وای چقدر اینجا گرمه!» شاهزاده پاسخ داد: «خب معلومه! داریم جوجه کباب می کنیم!» هانس گفت: «عالیه! منم یک کلاغ دارم، می تونم باهاش کباب درست کنم؟» و کلاغ مرده را در کفش چوبی اش گذاشت و آن را «ظرف آشپزی با حلقه های قلع» نامید. شاهزاده پرسید: «سوپ چی؟» هانس گفت: «اونم دارم!» و گل و لای را روی کلاغ ریخت. شاهزاده خندید و گفت: «تو آدم جالبی هستی. باهات ازدواج می کنم!» سپس به هانس گفت که حرف هایشان ثبت و فردا در روزنامه چاپ خواهد شد. هانس گفت: «پس بهترین چیزی که دارم رو به سردبی
ر تقدیم می کنم!» و گل و لای را در صورت سردبیر پرتاب کرد. در پایان، هانس با شاهزاده ازدواج کرد و پادشاه شد. تحلیل. در این افسانه، آندرسن از نگاه انتقادی به طبقهٔ نخبه و تحصیل کردهٔ جامعه می نگرد که در برابر افراد ساده دل، اما صادق، باهوش و حاضر جواب کم می آورند. او همانند بسیاری از دیگر آثارش همچون «"جوجه اردک زشت"»، نابرابری اجتماعی و بی عدالتی در قضاوت افراد را به چالش می کشد. در نسخهٔ آندرسن، برخلاف برخی افسانه های کلاسیک که زن در پایان دگرگون شده و عاشق قهرمان می شود، شاهزاده خود به خاطر ویژگی های خاص و غیرمتعارف هانس، به او دل می بندد. طنز، تضادهای طبقاتی، و کنایه به رسانه ها از دیگر عناصر بارز این داستان هستند.
ساتنیک (زبان ارمنی: ), یکی از نام های کوچک رایج در میان ارمنیان می باشد.
سوبیسلاو زاسادا (؛ زادهٔ ) راننده خودروی مسابقه ای، ورزشکار دو و میدانی، کارآفرین، و اقتصاددان اهل لهستان است.
آلکساندر چوپری یان (؛ ؛ زادهٔ ) سیاست مدار ارمنی تبار اهل روسیه است. که از تاریخ ۸ سپتامبر ۲۰۲۱ تا تاریخ ۲۵ مه ۲۰۲۲ سمت کفالت را برعهده داشت. زندگی نامه. وی ۲۳ مارس ۱۹۵۸ در اوختا به دنیا آمد و از فارغ التحصیل گشت. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان دوستی و نشان درجه ۴ لیاقت میهن پرستی شده است.
پری کوچولو در خانه بقال یا جن در مغازه بقالی () افسانه ای است که هانس کریستین آندرسن، نویسندهٔ برجستهٔ دانمارکی، است که نخستین بار در سال ۱۸۵۲ منتشر شد. داستان دربارهٔ یک جن خانگی ("تومته" در فرهنگ اسکاندیناوی) است که باید میان شعر و خوراک کریسمس (هلیم فرنگی با کره) یکی را انتخاب کند. خلاصهٔ داستان. یک دانشجو در اتاق زیر شیروانی ساختمانی زندگی می کرد، در حالی که یک بقال در طبقهٔ پایین زندگی می کرد و در خانه اش یک جن خانگی داشت. این جن هر سال در شب کریسمس یک کاسه فرنی (هلیم فرنگی) با یک تکه بزرگ کره از بقال دریافت می کرد و به همین دلیل نسبت به او وفادار شده بود. روزی دانشجو برای خرید پنیر و شمع به مغازه می رود و متوجه می شود که پنیرش در کاغذی پیچیده شده که برگرفته از یک کتاب شعر ارزشمند است. او پنیر را پس می دهد و به جای آن کتاب را می خرد و با تمسخر می گوید که بقال چیزی از شعر نمی فهمد. جن (تومته، پری کوچولو)، که از این بی احترامی ناراحت شده، با جادوی خود کاری می کند که وسایل مغازه به حرف بیایند. آن ها همگی اذعان می کنند که شعر بی ارزش است. اما وقتی جن به اتاق دانشجو می رود، شاهد منظره ای حیرت انگیز می شود: کت
اب شعر در حال درخشش است و از آن نوری شگفت انگیز همانند درخت کریسمسی جادویی ساطع می شود. این زیباترین چیزی است که جن تاکنون دیده است. او شب های بسیاری را صرف تماشای این نور از سوراخ کلید می کند، اما هر بار به یاد خوراکی های خوشمزهٔ بقال می افتد و نمی تواند دل از او بکند. سرانجام، در جریان یک آتش سوزی در نزدیکی خانه، بقال و همسرش با طمع دارایی های دنیوی شان (سندها، دستبند طلا و...) از خانه فرار می کنند، در حالی که جن بی درنگ به سوی اتاق دانشجو می دود تا تنها گنج واقعی خانه را نجات دهد: کتاب شعر. او پی می برد که در دل خود شعر را از همه چیز بیشتر دوست دارد، اما در نهایت تصمیم می گیرد دل خود را میان بقال (برای خوراک کریسمس) و دانشجو (برای زیبایی روحی شعر) تقسیم کند. تحلیل داستان. داستان، نماد تقابل شعر و مادی گرایی است. بقال که نمایندهٔ طبقه ای مادی نگر و سطحی است، صفحات کتاب شعر را به عنوان کاغذ بسته بندی پنیر استفاده می کند. در مقابل، دانشجو با وجود فقر، در پی زیبایی و معنویت است. این داستان بازتابی از تجربه های شخصی خود آندرسن است؛ نخستین مجموعهٔ شعری او توسط منتقدان نادیده گرفته شد و برخی نسخه هایش به عنوان کا
غذ بسته بندی استفاده شدند. در این داستان، آندرسن از طریق جنِ مردد، وضعیت خود را میان دنیای هنر و زندگی مادی به تصویر می کشد. ترجمه ها. عنوان دانمارکی داستان، "Nissen hos Spekhøkeren" است. کلمهٔ "Spekhøker" در دانمارکی علاوه بر «بقال»، بار معنایی تحقیرآمیزی دارد و اشاره به فردی سطحی، مادی نگر و بی هنر دارد (معادل هنرنشناسی در فرهنگ غربی). در ترجمه های انگلیسی این داستان با عناوینی مانند: منتشر شده است.
پرینگلز یا کرونل پرینگلز می تواند به موارد زیر اشاره داشته باشد: