Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
گاسپاره آسلی (یا آسلیو) (۹ سپتامبر ۱۶۲۵) یک پزشک ایتالیایی بود که به خاطر کشف لاکتیل دستگاه لنفاوی شناخته می شود. آسلی رگ های شیلوس را کشف (یا دوباره کشف) کرد و به طور سیستماتیک اهمیت این ساختارهای عروقی را مورد مطالعه قرار داد. زندگی. گاسپاره آسلی در کرمونا در یک خانواده اشرافی ثروتمند متولد شد. او در دانشگاه پاویا تحصیل کرد و در آنجا مدرک پزشکی، جراحی و فلسفه گرفت. او تحصیلات خود را در میلان ادامه داد و در آنجا با افتخار به طبابت پرداخت. سنای میلان او را «به خاطر ویژگی های عالی اش به عنوان پزشک و دانشمند» به عنوان شهروند افتخاری برگزید. در سال ۱۶۱۲، او به عنوان جراح ارشد ناوگان اسپانیایی در ایتالیا منصوب شد. او کمی قبل از مرگش در سال ۱۶۲۵ در سن ۴۴ سالگی، استاد آناتومی و جراحی در دانشگاه پاویا شد. او در میلان، در کلیسای سن پیترو سلستینو، نزدیک پورتا ونزیا، به خاک سپرده شده است. مشارکت ها. آسلی به عنوان کاشف لاکتئال ها یا مجموعه ای از رگ ها که بخش مغذی غذای حیوانات، یعنی کیلوس را از قسمت بالایی لوله روده جذب یا مکیده می کنند، در نظر گرفته می شود تا آن را به قلب و ریه ها منتقل کند تا در مایع یا خون در گردش خون
گنجانده شود. در ۲۳ ژوئیه ۱۶۲۲، در طول کالبدشکافی زنده ای که روی یک سگ انجام شد، او این رگ ها را دید و از رنگ سفید مایعی که در آنها وجود داشت، که از ویژگی شیر مانند آن نام "لاکتئال" گرفته شده است، آنها را از سایر رگ ها متمایز کرد و در سخنرانی های خود آنها را نشان داد. آسلی مشاهده کرد که رگ ها فقط پس از هضم پر می شوند و در مواقع دیگر به سختی قابل مشاهده هستند. او آنها را به گروهی از غدد مزانتریک که هنوز به عنوان «غده آسلی» یا «پانکراس آسلی» شناخته می شوند، ردیابی کرد و معتقد بود که آنها به کبد منتقل می شوند، بنابراین نتوانست انتهای واقعی خود را ردیابی کند. تا زمان کشف مجرای سینه ای و پیوستگی آن با عروق شیری توسط ژان پکه، فرایند جذب به وضوح مشخص نشده بود. او وجود دریچه هایی را در این عروق تشخیص داد و نشان داد که آنها از جریان رو به عقب جلوگیری می کنند. در دوران رنسانس پزشکی، رگ های شیری به عنوان نوع چهارم رگ ها شناخته شدند—در کنار سرخرگ ها، سیاهرگ ها، و اعصاب** (که در آن زمان به اشتباه نوعی رگ تلقی می شدند). این کشف مهم، نظریهٔ کهن جالینوس را که معتقد بود کایل —مادهٔ مغذی حاصل از گوارش—از طریق سیاهرگ ها منتقل م
ی شود، رد کرد. کشف عملکرد رگ های شیری در جذب چربی ها از روده و انتقال آن ها به سیستم لنفاوی، نقطهٔ عطفی در درک فیزیولوژی بدن انسان بود. این تحول نه تنها بنیان های پزشکی کلاسیک را به چالش کشید، بلکه راه را برای شکل گیری دانش مدرن در زمینهٔ دستگاه لنفاوی و جذب مواد مغذی هموار ساخت. با برجسته کردن وجود رگ های شیری و نقش جریان لنفاوی در بدن، کشف آسلی گام بزرگی در رد کردن نظریه رایج گالن برداشت؛ نظریه ای که بر این باور بود کبد منبع اصلی خون در بدن است. این باور در زمان خود بسیار پذیرفته شده بود و قرن ها به عنوان یک اصل علمی در پزشکی باقی مانده بود. با این حال، یافته های آسلی نشان دادند که در بدن، علاوه بر رگ های خونی شناخته شده، مجاری دیگری نیز وجود دارند که مایعات حیاتی را جابه جا می کنند. این موضوع نخستین ترک را در ساختمان مستحکم نظریه گالن ایجاد کرد. در ادامه، ویلیام هاروی با اثر بنیادین خود با عنوان دربارهٔ حرکت قلب این دیدگاه کهن را به طور قطعی و علمی باطل کرد و نشان داد خون در یک سیستم بسته و به کمک قلب در سراسر بدن به گردش درمی آید. دربارهٔ لاکتئال ها یا رگ های شیری. آسلی گزارشی از کشف خود تهیه کرد، اما هرگ
ز در زمان حیاتش آن را منتشر نکرد. شرح او از رگ های شیری با عنوان «دربارهٔ لاکتئال ها یا رگ های شیری» پس از مرگش، در سال ۱۶۲۷ در شهر میلان و به لطف حمایت مالی فابری دو پی رسک منتشر شد. این کتاب به دلیل نوآوری در تصویرگری علمی اهمیت ویژه ای دارد؛ چرا که برای نخستین بار از چاپ چوبی چندرنگ استفاده شد تا بتوان انواع رگ ها را با دقت بیشتری از هم تفکیک کرد. در این تصاویر، سرخرگ ها و سیاهرگ ها با رنگ قرمز و مجاری شیری با رنگ سیاه نمایش داده شده بودند. به این ترتیب، اثر آسلی به عنوان اولین کتابی شناخته می شود که برای دقت علمی بیشتر از تصویرسازی رنگی بهره گرفت. تصاویر چشمگیر این چاپ (که تنها در همین نسخه دیده می شوند) به احتمال زیاد اثر چزاره باسانو یا همکار او دومِنیکو فالچینی بودند کتاب آسلی پس از آن چندین بار در نقاط مختلف اروپا تجدید چاپ شد: همچنین در همان سال ۱۶۴۵، در مجموعه آثار کامل کالبدشناس نامدار پادوآ، آدریان فان دن اشپیگل نیز گنجانده شد. شاید چنین فرضی چندان غیرمنطقی نباشد که خونی که از راه ورید شریانی یا همان شریان ریوی به سوی شُش ها برده می شود، در آنجا با هوایی که به وسیلهٔ شُش لطیف و سبک شده درهم بیامیز
د و سپس از راه شریان وریدی یا همان ورید ریوی به بطن چپ قلب بازگردد. در این صورت دیگر نیازی نیست که وجود روزنه ها و مجراهایی را که گالن در دیوارهٔ میانی قلب میان دو بطن فرض کرده بود بپذیریم، چرا که چنین مجراهایی اگر هم وجود می داشتند، هیچ فایده ای نداشتند و کارکردی برای گردش خون نمی توانستند داشته باشند. این سخن در واقع نشانه ای است از تردیدی که در همان زمان نسبت به درستی دیدگاه های کهن گالن به وجود آمده بود و می کوشید توضیحی تازه و علمی تر از چگونگی جریان خون ارائه دهد. در نوشتهٔ آسلی، که پس از مرگ او در سال ۱۶۲۷ به چاپ رسید، این نگاه تازه به وضوح پیداست؛ نگاهی که راه را برای درک دقیق تر کارکرد ریه ها، نقش تبادل هوا و خون و در نهایت کشف شگرف ویلیام هاروی دربارهٔ گردش خون هموار کرد. هم زمان با کشف بزرگ ویلیام هاروی در زمینه گردش خون، کشف رگ های شیری به وسیلهٔ آسلی نیز در شمار مهم ترین اکتشافات فیزیولوژیک سدهٔ هفدهم قرار می گیرد. این دو کشف در کنار هم نقطهٔ عطفی در تاریخ پزشکی بودند، زیرا نگاه تازه ای به درک جریان مایعات حیاتی در بدن گشودند و پایه های نظریه های کهن، به ویژه آموزه های گالن را به چالش کشیدند. آنچ
ه این دستاورد را برجسته تر می سازد، شیوهٔ کار آسلی است؛ او با انجام آزمایش ها بر روی جانوران زنده و به ویژه با استفاده از کالبدگشایی زنده یا ویو سکشن، توانست وجود و کارکرد رگ های شیری را آشکار سازد. همین روش آزمایشی او بعدها به الگویی برای بسیاری از پژوهش های پسین در زمینه فیزیولوژی انسان بدل شد و مسیر مطالعه علمی تر بدن و فرایندهای حیاتی را هموار کرد.
ژو گوانگهو (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل چین است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال شانگهای گرینلند شنهوا و باشگاه فوتبال بایی اشاره کرد.
ایل فیشیتو یک مجله طنز سیاسی بود که بین سال های ۱۸۴۸ تا ۱۹۱۶ در تورین منتشر می شد. این مجله از جمله مهم ترین مجلات طنز ایتالیایی زمان خود بود. عنوان فرعی آن عجایب فعلی - مجله مصور با نقاشی های اصلی بود. تاریخچه و مشخصات. "ایل فیشیِتو (Il Fischietto)" در سال ۱۸۴۸ توسط جوزپه کاسونه و لورنزو پدرونه در تورین تأسیس شد اولین شماره آن در ۲ نوامبر همان سال منتشر شد. پیچتی پیترو (Pichetti Pietro) مدیر آن بود، و فرانچسکو ردنتی (Francesco Redenti) یکی از سردبیران آن بود. این مجله تا سال ۱۹۰۵، سه بار در هفته منتشر می شد و سپس به دو هفته نامه تغییر یافت. در سال ۱۹۱۴، به صورت هفتگی منتشر شد. این مجله طنز سیاسی را پوشش می داد و از آزادی های مدنی، آزادی بیان و آزادی مطبوعات حمایت می کرد. کازیمیرو تجا از جمله نویسندگان برجسته "ایل فیشیتو" بود. این مجله گروه های مختلفی از جمله وزرای دولت را هدف قرار می داد و موضع سیاسی لیبرال و ضد روحانی داشت. این مجله عموماً از سیاستمدارانی مانند جوزپه گاریبالدی، بتینو ریکاسولی و کاوور حمایت می کرد. تیراژ آن در دهه ۱۸۵۰ حدود ۳۰۰۰ نسخه بود، اما این مجله در دهه ۱۸۶۰ از سطح خوانندگان بالاتری برخ
وردار شد. "ایل فیشیتو" در سال ۱۹۱۶ تا شد.
ایل فرونتسپیزیو () یک مجله هنری و ادبی بود که دیدگاهی کاتولیک داشت. این مجله بین سال های ۱۹۲۹ تا ۱۹۴۰ وجود داشت و دفتر مرکزی آن در فلورانس ایتالیا بود. تاریخچه و مشخصات. "مجله «فرانتِشپیزیو»" اولین بار در ماه مه ۱۹۲۹ منتشر شد. بنیانگذاران آن انریکو لوکاتلو و پیرو بارجلینی بودند. جیووانی پاپینی نیز در تأسیس این مجله نقش مهمی داشت. دفتر مرکزی "«فرانتِشپیزیو»" در فلورانس بود. از اوت ۱۹۲۹، این مجله به صورت ماهانه منتشر می شد، اما به ندرت دو شماره منتشر می کرد. والکی از ژوئیه ۱۹۳۰ تا زمان تعطیلی آن در سال ۱۹۴۰، ناشر این مجله بود. سردبیر بنیانگذار انریکو لوکاتلو بود که پیرو بارجلینی جانشین او در این سمت شد. جوزپه د لوکا، یک کشیش کاتولیک، از جمله نویسندگان دائمی بود و به عنوان سردبیر "ایل فرونتسپیزیو" فعالیت می کرد. اگرچه این مجله روشنفکران کاتولیک را که از زمان اتحاد ایتالیا در سال ۱۸۶۱ از زندگی عمومی دور شده بودند، هدف قرار می داد، هدف این مجله انتشار هنر کاتولیک نبود. در عوض، هدف آن جایگزینی برای آوانگاردیسم و فرهنگ فاشیستی در ایتالیا بود. علاوه بر این، "ایل فرونتسپیزیو" رویکردی یهودستیزانه اتخاذ کرد. این مجله شع
ر هرمسی را در ایتالیا از طریق آثار کارلو بو، منتقد ادبی، ماریو لوزی و پیرو بیگونگیاری معرفی کرد. این مجله همچنین آثار مجسمه سازان ایتالیایی، از جمله بارتولینی، کارلو کارا، فلیس کاسوراتی، دی پیسیس، مینو ماکاری، مانزو، جورجیو موراندی، اوتون روزای، سمگینی، سورینی، سوفیچی، و لورنزو ویانی را پوشش داد. "مجله «فرانتشپیزیو»" در سال ۱۹۳۵ جایزه بهترین اثر گرافیکی را در جشنواره سه سالانه میلان دریافت کرد. انتشار این مجله در دسامبر ۱۹۴۰ به پایان رسید.
«فروستا لتراریا» ("شلاق ادبی") یک نشریه دوهفته نامه ای بود که در سال ۱۷۶۳ در ونیز تأسیس شد و تقریباً به طور کامل توسط جوزپه بارتی، با نام مستعار "آریستارخوس اسکانابو"، نوشته و مدیریت می شد. این مجله که بین سال های ۱۷۶۳ تا ۱۷۶۵ منتشر شد، به ویژه به خاطر تصاویر جدلی و لحن روشنی که بارتی با آن نظرات خود را نسبت به نویسندگان متعدد، معاصران خود یا گذشته بیان می کرد، موفقیت زیادی کسب کرد. تاریخچه. در طول سال های اقامت در انگلستان، جوزپه بارتی این فرصت را داشت که از شور و نشاط مطبوعات انگلیسی لذت ببرد. در بازگشت به ایتالیا، او تصمیم گرفت در ونیز ساکن شود و نشریه ای به سبک تأسیس کند. بارتی تصمیم گرفت مجله را با نام مستعار "آریستارکو اسکانابوئه"، شخصیتی که خودش ساخته بود، امضا کند و در مقدمه، توصیف پرجنب وجوشی از او ارائه داد. شخصیتی که او ساخت، سرباز سابقی که سال ها در شرق جنگیده بود، کاملاً در تضاد با شخصیت محقق دانشگاهی قرن هجدهم بود. بارتی تصور می کرد که اسکانابوئه، پس از بازنشستگی در یک منطقه روستایی، وقت خود را صرف بررسی، با انتقاد شدید، تمام کتاب هایی که منتشر شده و توسط دون پیترو زامبرلوکو، کشیش آن منطقه، به ا
و داده شده بود، کرده است. اولین شماره این مجله در اول اکتبر ۱۷۶۳ در ونیز، اما با نام روورتو (شهری واقع در خارج از مرزهای جمهوری ونیز) منتشر شد. هدف بنیانگذار، اجتناب از اعمال سانسور شدید بود. در مورد عنوان مجله، نام «فروستا» (شلاق) نمادی از نیت بارتی برای شلاق زدن استعاری، از طریق انتقاد شدید، به تمام کسانی است که از نظر او نویسندگان بدی بودند. بارتی موفق شد خوانندگان زیادی را به خود جلب کند، اما در عین حال جنجال های زیادی هم به پا کرد. در آغاز سال ۱۷۶۵، مجله مورد توجه اصلاح طلبان، قاضی مسئول نظارت بر انطباق آثار چاپی با قوانین ایالتی، قرار گرفت. بسیاری از شهروندان، که از انتقادات بارتی علیه پیترو بمبو، شاعر قرن شانزدهم و محبوب ونیزی ها، رنجیده بودند، از اصلاح طلبان خواستند که انتشار مجله را متوقف کنند. مجله تعطیل نشد، اما تحت سانسور شدید قرار گرفت. بارتی که در ابتدا به نظر می رسید می خواهد پروژه را رها کند، تصمیم گرفت به ایالت دیگری نقل مکان کند. او از اول آوریل ۱۷۶۵ شروع به چاپ نشریه خود در آنکونا، در ایالات پاپی، کرد. از آن زمان به بعد، تمام هشت شماره باقی مانده مجله، از ۱۹ آوریل تا ۱۵ ژوئیه ۱۷۶۵، به انتقا
دات تند علیه پدرش آپیانو بونافده اختصاص یافت، که چند ماه قبل اثری پر از کینه علیه بارتی با عنوان «نوول منیپه» نوشته لوچیانو فایرنزولا علیه یک رمان جعلی «فروستا» نوشته آریستارکو اسکانابئو منتشر کرده بود.
جیویا () یک مجله هفتگی مد و زنان بود که بین سال های ۱۹۳۷ تا ۲۰۱۸ در میلان، ایتالیا منتشر می شد. تاریخچه و مشخصات. "جیویا" اولین بار در ۷ مارس ۱۹۳۷ منتشر شد. مالک و ناشر آن سردبیری روسکونی اسپا بود مالک این شرکت، ادیلیو روسکونی، روزنامه نگار، نویسنده، ناشر و تهیه کننده فیلم ایتالیایی بود. این شرکت این مجله را در سال ۱۹۵۴ خریداری کرد و اولین بار آن را با نام ناشر روسکونی، پولاتزی در دسامبر ۱۹۵۶ منتشر کرد. این شرکت بنیان گذار و مالک مجله خبری "جنته (مجله)" بود. در فوریه ۱۹۹۹، اچ اف ام، یکی از شرکت های تابعه لاگاردر، سهام اکثریت (۹۰٪) گروه روسکونی، مالک سردبیری روسکونی اسپا را خریداری کرد. سپس شادی توسط هاچت روسکونی منتشر شد. در سال ۲۰۱۱، مجلات هرست آن را از هاچت روسکونی خریداری کردند. پس از این خرید، هاچت روسکونی نام خود را به مجلات هرست ایتالیا تغییر داد. "جیویا" به صورت هفتگی توسط مجلات هرست ایتالیا منتشر می شد. دفتر مرکزی این هفته نامه در میلان بود. این مجله مقالاتی در مورد زیبایی، مد و سلامت منتشر می کرد. مخاطبان هدف آن زنان طبقه متوسط بالای ۳۰ سال بودند. از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۶ مارینا فاوستی به عنوان سردبیر مشت
رک "جیویا" خدمت کرد. ماریا النا ویولا نیز در این سمت خدمت کرد. این هفته نامه در ژوئن ۲۰۱۳ دوباره طراحی شد. وب سایت در ژوئیه ۲۰۱۵ دوباره راه اندازی شد. در سال ۲۰۱۸ انتشار "جیویا" متوقف شد. گردش خون. "جیویا" در سال ۱۹۸۴، ۴۰۳٬۲۴۶ نسخه فروخت. تیراژ آن در سال ۲۰۰۷، ۱۹۷٬۰۰۰ نسخه بود.
گردان های مقاومت لبنان (به عربی: سرایا المقاومة اللبنانیة)، یک گروه شبه نظامی لبنانی غیرمذهبی وابسته به حزب الله است. این گروه یک گروه شبه نظامی نامنظم متشکل از مسلمانان شیعه و سنی، مسیحیان و دروزی هایی است که به ملی گرایی لبنانی و باورهای قوی ضد صهیونیستی پایبند هستند. گروهان های مقاومت توسط حزب الله تأمین مالی، آموزش، مسلح و تأسیس می شوند. نیروی انسانی، ترکیب و قدرت این گروه نامشخص است. این گروه در سال ۱۹۹۷ برای مقابله با اسرائیل تأسیس شد، اما از آن زمان تمرکز آن به مقابله با افراط گرایان سنی مانند داعش نیز گسترش یافته است. تأسیس. گروه های مقاومت برای افزایش نیروی انسانی نیروهای ضد اسرائیلی در لبنان و سلب آزادی حرکت اسرائیل در مناطق غیرشیعه تأسیس شدند. مرکز مبارزه با تروریسم وست پوینت گزارش می دهد که گروه های مقاومت در نوامبر ۱۹۹۷ تأسیس شده اند، در حالی که منابع دیگر ادعا می کنند که این گروه ها در اوایل دهه ۱۹۹۰، ۲۰۰۴ یا ۲۰۰۹ تأسیس شده اند. آموزش. اعضای گروه های مقاومت در اردوگاه های تحت مدیریت حزب الله در کنار نیروهای عادی حزب الله آموزش می بینند. با این حال، آنها آموزش ایدئولوژیک حزب الله را دریافت نمی کن
ند. یکی از استخدام کنندگان، این گروه را «برای افراد غیرافراطی ساخته شده» توصیف کرد. این گروه شبه نظامی در میان مسیحیان دره بقاع و شمال لبنان محبوب است. تاریخچه. این گروهان ها اولین بار در سال ۱۹۹۸ در جریان درگیری های جنوب لبنان (۱۹۸۵–۲۰۰۰) وارد نبرد شدند. آنها ادعا می کنند که قبل از عقب نشینی اسرائیل از جنوب لبنان در سال ۲۰۰۰، در بیش از سیصد عملیات شرکت داشته اند. این گروه همچنین در جنگ ۲۰۰۶ اسرائیل و لبنان نیز درگیر بود. این گروه شبه نظامی به عنوان یک «نیروی کمکی عملیاتی» یا زیرمجموعه حزب الله توصیف می شود. اعضای این گروه در نبردها زیر پرچم و ساختار فرماندهی حزب الله می جنگند، اما حداقل در زمان صلح اسماً جدا از هم هستند. آن ها همچنین از حزب الله اطلاعات دریافت می کنند. دخالت در سوریه. واحدهای گروه های مقاومت در جنگ داخلی سوریه درگیر بوده اند. آنها در جنگ شرکت نمی کنند، بلکه از حزب الله از نظر لجستیکی حمایت می کنند و به عنوان رابط بین حزب الله و جوامع مسیحی و سنی عمل می کنند. با وجود این، برخی از مبارزان در سوریه کشته شده اند. درگیری اسرائیل و حزب الله (۲۰۲۳–اکنون). این گروهان ها در درگیری اسرائیل و حزب الله
از ۲۰۲۳ درگیر بوده اند. برخی از اعضای این گروه در جریان درگیری با نیروهای اسرائیلی در اکتبر ۲۰۲۳ کشته شدند. در ژوئیه ۲۰۲۴، این تیپ ها اولین عملیات نظامی خود را علیه اسرائیل انجام دادند و با استفاده از موشک، مناطقی را در مزارع شبعا که تحت اشغال اسرائیل است، هدف قرار دادند. انتقاد. جنگجویان گروه های مقاومت نسبت به جنگجویان حزب الله، انضباط کمتری دارند و تابع قوانین سختگیرانه تری هستند. در نتیجه، این تیپ ها در تعداد زیادی از درگیری های خشونت آمیز با پلیس، ارتش لبنان و پارتیزان های مختلف لبنانی درگیر بوده اند. نهاد مشنوق، وزیر کشور لبنان و عضو جریان مستقبل، از این گروه به دلیل به چالش کشیدن حاکمیت دولت لبنان انتقاد کرد. منتقدان ادعا می کنند که این گروه دیگر بر مبارزه با اسرائیل تمرکز ندارد، بلکه بیشتر به عنوان پوشش سیاسی برای اقدامات حزب الله و به عنوان گروهی برای مهار اراذل و اوباش و آشوبگران وجود دارد. به همین ترتیب، برخی از سنی ها، تیپ های مقاومت را به تمرکز بیشتر بر مقابله با بنیادگرایی سنی به جای اسرائیل متهم کرده اند. گروهان های مقاومت همچنین به تغییر مذهب جوانان سنی به اسلام شیعه متهم شده اند، اتهامی که ای
ن گروه آن را رد می کند.
روش دیسک-روی-آب یکی از شیوه های رایج برای ایجاد محرومیت از خواب در جانوران آزمایشگاهی است. در این روش، جانور ــ برای نمونه یک موش یا کبوتر ــ بر روی دیسکی قرار داده می شود. زمانی که جانور نشانه هایی از به خواب رفتن نشان دهد، دیسک با سرعتی اندک (چند چرخش در دقیقه) شروع به حرکت دورانی می کند. جانور برای هماهنگ ماندن با حرکت دیسک ناچار است راه برود، وگرنه به داخل حوضچهٔ آب افتاده و خیس خواهد شد. پیشینه و کاربرد. این روش نخستین بار در دههٔ ۱۹۸۰ برای مطالعهٔ اثرات محرومیت از خواب در پستانداران کوچک به کار گرفته شد و بعدها برای پرندگان نیز سازگار شد. روش دیسک-روی-آب به پژوهشگران امکان می دهد مدت زمان های طولانی جانور را بیدار نگه دارند و تغییرات رفتاری، فیزیولوژیکی و عصبی ناشی از بی خوابی را بررسی کنند. یکی از مزیت های این روش آن است که نسبت به روش های قدیمی تر (مانند تحریک دستی یا قرار دادن جانور در قفس متحرک ) فشار روانی کمتری از نظر تماس مستقیم بر مجری آزمایش وارد می کند. با این حال، این روش همچنان از نظر اخلاقی محل بحث است، زیرا جانور را در وضعیت اجبار و استرس قرار می دهد. ملاحظات اخلاقی. استفاده از روش دیسک-رو
ی-آب به دلیل فشار جسمی و روانی وارد بر جانوران همواره مورد انتقاد بوده است. گروه های حمایت از حقوق حیوانات بر این باورند که این شیوه با اصول اخلاق در پژوهش های حیوانی در تضاد است و حیوان را به طور غیرضروری در معرض استرس و رنج قرار می دهد. از این رو بسیاری از کمیته های اخلاقی پژوهش، به ویژه در دهه های اخیر، خواستار محدود شدن یا جایگزینی این روش با رویکردهای انسانی تر مانند مدل سازی رایانه ای یا آزمایش های غیرتهاجمی شده اند.
حماستان ()، یک نوواژه تحقیرآمیز است که از ترکیب "حماس"، یک حزب سیاسی فلسطینی با یک شاخه نظامی، و "ـستان"، پسوندی با ریشه فارسی به معنای «خانه/مکان» تشکیل شده است. اصطلاح "حماستان" عموماً به دولت حماس در غزه اشاره دارد. این اصطلاح در روزهای خروج اسرائیل از نوار غزه در سال ۲۰۰۵ پدیدار شد یا به بانتوستان ها (سرزمین های سیاه پوستان که اسماً خودگردان بودند و در دوران آپارتاید در آفریقای جنوبی ایجاد شدند؛ به مناطق محصور فلسطینی مراجعه کنید) اشاره دارد، یا سیاست های مذهبی حماس (که به طور بلاغی به حکومت طالبان در افغانستان تشبیه شده است) یا به طور جایگزین، به روابط سیاسی با ایران. تاریخ زبان شناسی. از سال ۲۰۰۷، این اصطلاح برای اشاره به پیروزی حماس بر فتح در درگیری فتح و حماس به کار رفته است. پس از پیروزی حماس در انتخابات ۲۰۰۶ مجلس فلسطین، ترس جهان غرب از ظهور یک دولت بنیادگرای اسلامی در سرزمین های فلسطینی بیشتر شد و سیاستمداران مختلف اسرائیلی، از جمله بنیامین نتانیاهو، رئیس حزب لیکود (در ۲۶ ژانویه ۲۰۰۶، طی یک پخش زنده از سازمان رادیو و تلویزیون اسرائیل) به طور فزاینده ای از عبارت «حماستان» به طور تحقیرآمیزی در آستانه
انتخابات اسرائیل برای سرزنش ایهود اولمرت استفاده کردند. این اصطلاح همچنین در مصاحبه ای با محمود زهار، یکی از رهبران حماس، در مصاحبه ای با "نیوزویک،" اندکی پس از اجرای طرح خروج اسرائیل از غزه، ذکر شد. کوین پراینو، خبرنگار این مجله، در گفتگویی با الزهار در سپتامبر ۲۰۰۵ خاطرنشان کرد که مقامات اسرائیلی هشدار می دهند که پس از خروج آنها، غزه اساساً به "حماستان" تبدیل خواهد شد. الزهار پاسخ داد: " "باید" "حماستان" باشد. چرا که نه؟ ما فاسد نیستیم. ما به طبقات پایین خدمت می کنیم. ما از سرزمین خود محافظت می کنیم. باید "حماستان" باشد!" با تصرف نوار غزه توسط حماس، ایجاد یک حکومت کوچک اسلامی در غزه توسط بسیاری از مفسران به عنوان «حماستان» یا «حماسستان» توصیف شده است. پسوند "-ستان" (سرزمین) از زبان فارسی گرفته شده است، نه عربی؛ به طور کلی، در نام کشورهای عربی استفاده نمی شود. املای عربی استفاده می شود، هرچند «حمستان» طبق الگوهای معمول واژه سازی زبان عربی مشتق نشده و بنابراین، واقعاً عربی نیست. در این زمینه، کرانه باختری تحت کنترل فتح گاهی به طور مشابه «سرزمین فتح» نامیده شده است، احیای اصطلاحی که در ابتدا در دهه ۱۹۷۰ برای
اشاره به جنوب لبنان استفاده می شد.
پیکور، چکش بادی یا چکش تخریب ابزاری پنوماتیک یا الکترومکانیکی است که یک چکش را مستقیماً با یک اسکنه یا قلم ترکیب می کند. این وسیله را ویلیام مک ریوی اختراع کرد، و سپس حق ثبت اختراع را به چارلز بردی کینگ فروخت. چکش های بادی دستی معمولاً با هوای فشرده کار می کنند، اما برخی از آنها نیز با موتورهای الکتریکی کار می کنند. چکش های بادی بزرگتر، مانند چکش های نصب شده روی دستگاه که در ماشین آلات ساختمانی استفاده می شوند، معمولاً با نیروی هیدرولیکی کار می کنند. این ابزارها معمولاً برای شکستن سنگ، آسفالت و بتن استفاده می شوند. یک چکش بادی با راندن یک چکش "داخلی" به بالاوپایین کار می کند. چکش ابتدا به پایین رانده می شود تا به قلم ضربه بزند و سپس به بالا برمی گردد تا چکش را به موقعیت اصلی خود برگرداند تا چرخه تکرار شود. اثربخشی چکش بادی به میزان نیرویی که به ابزار اعمال می شود بستگی دارد. معمولاً مشابه یک چکش برای شکستن سطح سخت یا سنگ در کارهای ساختمانی استفاده می شود و به همراه لوازم جانبی آن (یعنی پایه فشاردهنده، روان کننده) در دسته تجهیزات جابجایی خاک قرار نمی گیرد. نام پیکور. در ابتدا برند هیلتی با نام «پیکور» وارد ایر
ان شد. تاریخچه. اولین مته بخار توسط ساموئل میلر در سال ۱۸۰۶ ثبت اختراع شد. این مته فقط از بخار برای بالا بردن مته استفاده می کرد. مته های پنوماتیک در پاسخ به نیازهای معدن، استخراج معادن، حفاری و تونل سازی توسعه یافتند. سی. برانتون در سال ۱۸۴۴ یک مته پنوماتیک را پیشنهاد کرد. در سال ۱۸۴۶، یک مته ضربه ای که می توانست با بخار یا فشار اتمسفر حاصل از خلاء کار کند را توماس کلارک، مارک فریمن و جان وارلی در بریتانیا ثبت اختراع کردند. اولین «مته ضربه ای» آمریکایی در سال ۱۸۴۸ ساخته شد و در سال ۱۸۴۹ جاناتان جی. کوچ از فیلادلفیا، پنسیلوانیا آن را ثبت اختراع کردند. در آن مته، مته از پیستون یک موتور بخار عبور می کرد. پیستون، مته را می گرفت و آن را به سمت سطح سنگ پرتاب می کرد. این یک مدل آزمایشی بود. در سال ۱۸۴۹، دستیار کوچ، جوزف دبلیو. فاول، یک ثبت اختراع مقدماتی (patent caveat) برای یک مته ضربه ای با طراحی خودش ثبت کرد. در مته فاول، مته مستقیماً به پیستون در سیلندر بخار متصل بود؛ به طور خاص، مته به سرچلیپای (Crosshead) پیستون متصل بود. این مته همچنین مکانیزمی برای چرخاندن مته حول محور خود بین ضربات و برای پیشروی مته با عمی
ق تر شدن سوراخ داشت. تا سال ۱۸۵۰ یا ۱۸۵۱، فاول از هوای فشرده برای به حرکت درآوردن مته خود استفاده می کرد و آن را به اولین مته پنوماتیک واقعی تبدیل کرد. تقاضا برای مته های پنوماتیک به ویژه از سوی معدنچیان و تونل سازان افزایش یافت، زیرا موتورهای بخار برای کار به آتش نیاز داشتند و تهویه در معادن و تونل ها برای تخلیه دود آتش کافی نبود. همچنین، معادن و تونل ها ممکن بود حاوی گازهای قابل اشتعال و انفجاری مانند متان باشند. همچنین هیچ راهی برای انتقال بخار در مسافت های طولانی، مانند از سطح به کف معدن، بدون میعان آن وجود نداشت. در مقابل، هوای فشرده را می توان بدون از دست دادن انرژی در مسافت های طولانی منتقل کرد و پس از استفاده از هوای فشرده برای تأمین انرژی تجهیزات، می توان معدن یا تونل را تهویه کرد. در اروپا از اواخر دهه ۱۸۴۰، کارلو آلبرتو، پادشاه ساردینیا، در فکر حفاری یک تونل ۱۲-کیلومتری از میان کوه فرژو بود تا یک خط آهن بین ایتالیا و فرانسه ایجاد کند که از قلمرو او عبور می کرد. نیاز به یک مته سنگی مکانیکی آشکار بود و این امر باعث ایجاد تحقیقات در اروپا در مورد مته های سنگی پنوماتیک شد. یک فرانسوی به نام فرانسوا کَو
ه ()، یک مته سنگی طراحی کرد که از هوای فشرده استفاده می کرد و آن را در سال ۱۸۵۱ به ثبت رساند. با این حال، هوا باید در هر ضربه به صورت دستی به سیلندر وارد می شد، بنابراین موفقیت آمیز نبود. در سال ۱۸۵۴، در انگلستان، توماس بارتلت یک مته سنگی ساخت و سپس آن را (۱۸۵۵) به ثبت رساند، که سر آن مستقیماً به پیستون یک موتور بخار متصل بود. در سال ۱۸۵۵، بارتلت مته خود را که با هوای فشرده کار می کرد، به مسئولان پروژه تونل کوه فرژو نشان داد. (در سال ۱۸۵۵، یک آلمانی به نام شومان، مته سنگی پنوماتیک مشابهی را در فرایبورگ آلمان اختراع کرد.) تا سال ۱۸۶۱، مته بارتلت توسط مهندس متولد ساووی، ژرمن سامیلر (۱۸۱۵–۱۸۷۱) و همکارانش، گراندیس و گراتونی، اصلاح شده بود. پس از آن، بسیاری از مخترعان مته پنوماتیک را اصلاح کردند. سامیلر مته خود را به تونل طویل گوتهارد برد، که در آن زمان برای اتصال راه آهن بین سوئیس و ایتالیا از زیر کوه های آلپ ساخته می شد. از آنجا، معدنکاری و تونل سازی راه آهن گسترش یافت. دو شرکت تولیدکننده تجهیزات، اطلس کوپکو و اینگرسول رند، به ترتیب در اروپا و آمریکا در زمینه ارائه دستگاه های حفاری هوای فشرده مسلط شدند و هر کدا
م دارای حق ثبت اختراع های قابل توجهی بودند. اصطلاحات. کلمه «jackhammer» در انگلیسی آمریکای شمالی و استرالیا استفاده می شود، در حالی که «مته پنوماتیک» به صورت محاوره ای در جاهای دیگر جهان انگلیسی زبان استفاده می شود، اگرچه به طور دقیق «مته پنوماتیک» به یک چکش با رانهٔ پنوماتیکی اشاره دارد. در بریتانیا، نسخه های الکترومکانیکی به صورت محاوره ای با نام «Kangos» شناخته می شوند. این اصطلاح از نام تجاری سابق بریتانیایی که اکنون متعلق به شرکت ابزار میلواکی است، گرفته شده است. استفاده. استفاده از یک چکش بادی قابل حمل با اندازهٔ بزرگ برای کار در برابر دیوارها و شیب های تند، مگر توسط یک فرد بسیار قوی، عملی نیست، زیرا کاربر باید هم وزن ابزار را تحمل کند و هم پس از هر ضربه، ابزار را به سمت کار هل دهد. تکنیکی که توسط کارگران باتجربه ابداع شده است، یک تیم دو نفره برای غلبه بر این مانع جاذبه است: یک نفر چکش را به کار می گیرد و نفر دوم با نگه داشتن چکش روی شانه هایش یا در آغوش گرفتن آن، به او کمک می کند. هر دو از وزن ترکیبی خود برای فشار دادن مته به سطح کار استفاده می کنند. این روش معمولاً به عنوان چکش بادی افقی شناخته می شود