Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ل کند. میرزا جبار محمدزاده بین ۲ فوریه سال ۱۹۱۵ الی مه ۱۹۱۶ به کار خود در آنجا نیز استمرار بخشید. تا آن زمان سه کتاب تألیف شده از سوی وی به چاپ رسیده بود. داشناک ها به دنبال آنکه در سال ۱۹۱۸ در ارمنستان قدرت را به دست گرفتند، مدرسه ایروان و دانشسرای عالی فوق الذکر را تعطیل کردند. بنابر این، میرزا جبار محمدزاده با خانواده خود به نخجوان نقل مکان کرد و در کنار اینکه به تدریس زبان های ترکی آذربایجانی، ترکی استانبولی و روسی در مدرسه می پرداخت، در دفاع از نخجوان در برابر حملات داشناک ها هم حضور می یافت. پس از تصرف ارمنستان توسط بلشویک ها در سال ۱۹۲۰، میرزا جبار محمدزاده به ایروان برگشت. در اواخر همان سال از ایروان به باکو منتقل شد و مسیر تدریس را آنجا در دانشگاه های دولتی آذربایجان، تربیت مدرس و تعاون آذربایجان ادامه داد. علاوه بر شعرسرایی، پشوهش هایی در زمینه زبان شناسی هم انجام داده و کتابچه راهنمایی به نام «روش شناسی آموزش زبان آذربایجانی» به تحریر درآورد. در دهه ۱۹۲۰ بیست جلد کتاب درسی مختص مدارس ابتدایی و متوسطه به زبانهای آذربایجانی و روسی به صورت تنهایی و مشترک تدوین کرد. بعداً به عنوان رئیس یک دانشکده و دان
شیار در دانشگاه تعاون آذربایجان کار کرد. در سال ۱۹۳۵ لقب های علمی «نامزد علوم» و پروفسور در رشته زبان و ادبیات و نیز در سال ۱۹۳۷ دکترای علوم را به دست آورد. در جریان پاکسازی بزرگ و در اکتبر ۱۹۳۷ میرزا جبار محمدزاده و اعضای خانواده اش توسط حکومت شوروی دستگیر شدند. او در پرونده تحقیقاتی شماره ۱۲۴۹۳ مجرم شناخته و تیرباران شد. چ= همسر و دخترش تبعید شدند. در سال ۱۹۵۷ بی گناهی اش محرز و اثبات شد و پس از مرگش تبرئه شد.ref&gt;&lt;/ref&gt; His wife and daughter were exiled. He was acquitted in 1957 after his innocence was proven.
آیماق شیلین گول (به مغولی: ، به لاتین: Sili-yin Ɣool ayimaɣ، معادل سیریلیک: Шилийн Гол аймаг)(به چینی: 錫林郭勒盟، به پین یین: Xílínguōlè Méng) یک واحد تقسیماتی در جمهوری خلق چین است که در مغولستان داخلی واقع شده است. خصوصیات. آیماق شیلین گول ۱٬۱۰۷٬۰۷۵ نفر جمعیت دارد. تقسیمات اداری. آیماق شیلین گول به در شهر در سطح شهرستان، یک شهرستان و نه لواء به شرح زیر تقسیم شده است: بعضی از این لواءها اسامی عجیبی دارند، که اشاره به رنگ و شمایل لواء/پرچم یکی از دارد.
دیو گرین کارگردان فیلم و نماهنگ آمریکایی است. او برای کارگردانی چندین موزیک ویدیو و فیلم کوتاه، به ویژه همکاری با مایلز فیشر، به خوبی شناخته شده است. او اولین کارگردانی خود را با فیلم از زمین به اکو در سال ۲۰۱۴ انجام داد، و سپس فیلم های (۲۰۱۶) و کایوت در برابر اکمی (۲۰۲۳) را کارگردانی کرد.
از زمین به اکو یک فیلم علمی تخیلی آمریکایی محصول سال ۲۰۱۴ به کارگردانی دیو گرین و تهیه کنندگی رایان کاوانا و اندرو پانی است. چهار دوست که یک بیگانه رباتیک و تله حرکتی را در بیابان پیدا می کنند و به زودی توسط نیروهای خطرناکی که به دنبال آن هستند شکار می شوند. تا بیگانه ای را که بچه ها اسمش را «اکو» می گذارند برای خودشان بگیرند. این فیلم به سبک فیلم یافت شده از منظرهای مختلف، از جمله از طریق دوربین دستی، دوربین گوشی های هوشمند، و چشمان ربات گرفته شده است. این فیلم در ابتدا توسط شرکت والت دیزنی، تحت رهبری ریچ راس، توسعه و تولید شد، اما دیزنی، که از پروژه راضی نبود، به توصیه تهیه کننده اندرو پانی، در سال ۲۰۱۳ حقوق توزیع را به رلتیویتی مدیا فروخت. رلتیویتی مدیا این فیلم را در ۲ ژوئیه ۲۰۱۴ در ایالات متحده اکران کرد. این فیلم نقدهای متفاوتی از منتقدان دریافت کرد و ۴۵٫۳ میلیون دلار در سراسر جهان فروخت. خلاصه داستان. آخرین شبی است که سه دوست دوران کودکی “اَلکس، تاک و مانچ” دور هم هستند. فردای آن روز، همگی باید از محلهشان اسباب کشی می کردند تا راه برای ساختن بزرگراه باز شود. در تلفن های همراه آنان اتفاقات عجیبی می افتد
و آنها مصمم می شوند که از این قضیه سر در بیاورند. همین امر باعث می شود که شبانه روانه صحرا شوند. آنها یک موجود بیگانه رباتیک کوچک پیدا می کنند که در اثر یک برخورد آسیب دیده است و … بازخوردها. در وب سایت جمع آوری نقد راتن تومیتوز ۵۰ درصد از ۱۲۸ نقد منتقد، با میانگین امتیاز ۵٫۳ از ۱۰ مثبت است. در متاکریتیک، که از میانگین وزنی استفاده می کند، بر اساس ۳۱ منتقد، امتیاز ۵۳ از ۱۰۰ را به فیلم اختصاص داد که نشان دهنده «بررسی های مختلط یا متوسط» است. تماشاگران در نظرسنجی سینماسکور به فیلم نمره متوسط "A-" در مقیاس A + تا F دادند. انتشار. این فیلم ابتدا برای اکران در ۱۰ ژانویه ۲۰۱۴ و ۲۵ آوریل ۲۰۱۴ برنامه ریزی شده بود. پس از تاخیر، در ۱۴ ژوئن ۲۰۱۴ در جشنواره فیلم لس آنجلس به نمایش درآمد و در ۲ ژوئیه ۲۰۱۴ در سینماهای سراسر ایالات متحده اکران شد.
لواء زرد حاشیه دار، به مغولی لواء خوبوت شار (به مغولی: ، به لاتین: Köbegetü Sir-a qosiɣu، معادل سیریلیک: Хөвөөт Шар хошуу)، و یا به چینی لواء شیانگ خوانگ (به چینی: 镶黄旗، به پین یین: Xiānghuáng Qí) یک واحد تقسیماتی در جمهوری خلق چین است که در مغولستان داخلی، آیماق شیلین گول واقع شده است. نام این واحد تقسیماتی، اشاره به رنگ و شمایل لواء/پرچم یکی از دارد.
اصطلاح عروس آلبومی به نوعی ازدواج غیابی اشاره دارد که بین کارگران مهاجر (عمدتا ژاپنی، اوکیناوا و کره ای) در هاوایی، ساحل غربی ایالات متحده و کانادا در اوایل قرن بیستم رواج داشت. در این روش، ازدواج صرفا از طریق توصیه های خانوادگی و ارسال آلبوم عکس های نامزدهای احتمالی صورت می گرفت. این پدیده، شکلی کوتاه شده از روند خواستگاری سنتی است و از جهاتی شبیه به مفهوم است. بین سال های ۱۹۰۷ تا ۱۹۲۰، به واسطه توافق نامه ای میان دولت های ژاپن و ایالات متحده، ورود کارگران مهاجر ژاپنی به همراه خانواده به ایالات متحده آمریکا ممنوع بود. به همین دلیل مهاجران ژاپنی تا زمان تغییر قوانین، از روی اجبار به این روش تن داده بودند. انگیزه های کارگران. در اواخر قرن نوزدهم، گروهی از مردان ژاپنی، اوکیناوا و کره ای به عنوان نیروی کار ارزان به هاوایی سفر کردند تا در مزارع نیشکر کار کنند. برخی به کار خود در سرزمین اصلی ایالات متحده ادامه دادند. این افراد در ابتدا قصد داشتند کار مزرعه را ترک کنند و پس از چند سال یا پایان قرارداد به خانه برگردند. بین سال های ۱۸۸۶ و ۱۹۲۴، حدود نیمی از مهاجران ژاپنی (بیش از ۱۱۳ هزار نفر) به کشورشان بازگشتند. با
این حال، بسیاری از آنان پول کافی برای بازگشت به میهن شان را نداشتند. همچنین، در سال ۱۹۰۷، توافق شفاهی ۱۹۰۷ مهاجرت کارگران از هاوایی به سرزمین اصلی ایالات متحده را ممنوع کرد. از آنجایی که این مردان با محدودیت جابجایی مواجه شده بودند، مجبور بودند به صورت دائمی در هاوایی یا سرزمین اصلی به زندگی ادامه دهند. علاوه بر تمایل بخشی از کارگران، اجبار صاحبان مزارع در هاوایی برای ازدواج کارگران (با انگیزه ایجاد زمینه برای ماندگاری بیشتر کارگران ارزان و تقویت روحیه و کارآمدی آنان) نیز در گرایش آنان به ازدواج غیابی نقشی عمده داشت. روند ازدواج. پس از آنکه مردان مستقر در هاوایی و سرزمین اصلی ایالات متحده برای یافتن همسر آینده شان، عکس های خود را به کشور مبدأ (ژاپن، اوکیناوا و کره) می فرستادند، اعضای خانواده غالباً با کمک دلالان از این عکس ها برای یافتن همسر مناسب برای ارسال کنندگان، استفاده می کردند. در روند ازدواج آلبومی از ازدواج سنتی الگوبرداری می شد و در آن تمامی آداب و رسوم یک ازدواج عادی به جز حضور داماد، رعایت می شد. اینگونه ازدواج ها در ژاپن رسمی تلقی می شدند، بنابراین تازه عروسان برای دریافت مجوزهای سفر به ایالات مت
حده واجد شرایط می شدند. با این حال، این ازدواج ها از سوی دولت آمریکا، معتبر شناخته نمی شد. به همین دلیل، پس از ورود نوعروسان به آمریکا، مراسم عروسی دسته جمعی در اسکله یا در هتل ها برگزار می شد. در سینما و ادبیات. در سال ۱۹۹۵ فیلمی به همین نام به کارگردانی کیو هاتا ساخته شد. این فیلم روایتگر ماجرای مهاجرت زنی ژاپنی به نام "ریو" به خارج از کشور است، پس از آنکه از راه دور و با تبادل عکسش با یک کارگر مزرعه در هاوایی ازدواج کرد. رمان ، با عنوان "عروس آلبومی" (۱۹۸۷)، داستان یک زن ژاپنی به نام "هانا اومیا" را روایت می کند که در سال ۱۹۱۷ پس از ازدواج غیابی با روش آلبومی، با همسر جدیدش در اوکلند، کالیفرنیا زندگی می کند. این رمان همچنین بر تجربیات او در یک اردوگاه توقیف ژاپنی در سال ۱۹۴۳ تمرکز دارد. قسمت پایانی مجموعه تلویزیونی ترس (۲۰۱۹)، نشان می دهد که "یوکو" پیش از مرگ و بازگشت به عنوان یک (در فولکلور ژاپنی، ارواحی هستند که برای زندگی پس از مرگ بازمی گردند)، یک عروس آلبومی بوده و سرنوشت غم انگیزی داشته است.
لواء آبی ساده، به مغولی لواء شولون خوخ (به مغولی: ، به لاتین: Siluɣun Köke qosiɣu، معادل سیریلیک: Шулуун хөх хошуу)، و یا به چینی لواء ژِنگ لان (به چینی: 正蓝旗، به پین یین: Zhènglán Qí) یک واحد تقسیماتی در جمهوری خلق چین است که در مغولستان داخلی، آیماق شیلین گول واقع شده است. نام این واحد تقسیماتی، اشاره به رنگ و شمایل لواء/پرچم یکی از دارد.
لواء سفید ساده و حاشیه دار، به مغولی لواء شولون خوبوت چاگان (به مغولی: ، به لاتین: Siluɣun Köbegetü Čaɣan qosiɣu، معادل سیریلیک:Шулуун Хөвөөт Цагаан хошуу)، و یا به چینی لواء ژِنگ شیانگ بای (به چینی: 正镶白旗، به پین یین: Zhèngxiāngbái Qí) یک واحد تقسیماتی در جمهوری خلق چین است که در مغولستان داخلی، آیماق شیلین گول واقع شده است. نام این واحد تقسیماتی، اشاره به رنگ و شمایل لواء/پرچم دو تا از دارد.
دوره متاخر مصر باستان به آخرین شکوفایی فرمانروایان بومی مصر پس از سومین دوره میانی در دودمان بیست و ششم سائیت که توسط پسامتیک یکم تأسیس شد، اشاره دارد، اما شامل زمان حکومت پارسیان هخامنشی بر مصر پس از فتح آن توسط کمبوجیه دوم در ۵۲۵ پیش از میلاد نیز می شود. دوره متاخر از ۶۶۴ قبل از میلاد تا ۳۳۲ پیش از میلاد وجود داشت، پس از یک دوره حکومت خارجی توسط دودمان بیست و پنجم نوبی و با دوره کوتاهی از فرمانروایی امپراتوری آشوری نو آغاز شد و پسامتیک یکم در ابتدا به عنوان دست نشانده آنها حکومت می کرد. این دوره با فتح شاهنشاهی ایران توسط اسکندر مقدونی و تأسیس سلسله بطلمیوسی توسط ژنرال او بطلمیوس اول سوتر، یکی از دیادوخوی های هلنیستی مقدونیه در شمال یونان به پایان رسید. با فتح مصر توسط یونانیان مقدونی در نیمه دوم قرن چهارم پیش از میلاد، عصر هلنیستی مصر آغاز شد. تاریخ. دودمان بیست و ششم. دودمان بیست و ششم، که پس از مقر قدرتش در شهر سائیس به سلسله سائیت نیز معروف است، از سال ۶۷۲ پیش از میلاد تا سال ۵۲۵ پیش از میلاد، سلطنت کرد و متشکل از شش فرعون بود. با اتحاد مصر تحت حکمرانی پسامتیک یکم در ۶۵۶ پیش از میلاد، خود پیامد مستقیم غ
ارت تبس توسط آشوری ها در ۶۶۳ پ.م. ساخت کانال از نیل تا دریای سرخ آغاز شد. به نظر می رسد مصر در اوایل این دوره گسترش به خاور نزدیک داشته است. طیف گسترده ای از یافته های باستان شناسی از شام، اشغال و کنترل مصری ها را در دهه های پایانی قرن هفتم قبل از میلاد نشان می دهد. اینها شامل اشیاء مصری مختلف از چندین مکان، استراکا و اسنادی است که سیستم خراج/مالیات را نشان می دهد و شواهدی از قلعه مزاد هاشاویاهو.نفوذ مصر در مناطقی مانند کیموهو و قورامتی به منطقه فرات رسید. بعداً آنها با شکست در نبرد کرکمیش عقب رانده شدند، اگرچه به نظر می رسد مداخله مصر در خاور نزدیک پس از این نبرد ادامه داشته است. آمازیس دوم سیاست جدیدی را دنبال کرد و منافع خود را به سوی جهان یونانی معطوف کرد. او قبرس را در زمان سلطنت خود ضمیمه کرد. در جنوب، پسامتیک دوم یک لشکرکشی نظامی بزرگ را رهبری کرد که به اعماق نوبیا بالا رسید و شکست سنگینی بر آنها وارد کرد. یک پاپیروس دموتیک از سلطنت آمازیس دوم (اهمسه دوم) یک سفر کوچک به نوبیا را توصیف می کند که شخصیت آن نامشخص است. شواهد باستان شناسی از وجود یک پادگان مصری در Dorginarti در نوبیای پایین در دوره سائیت وج
ود دارد. یکی از کمک های مهم در اواخر دوره مصر باستان، پاپیروس بروکلین بود. این یک پاپیروس پزشکی با مجموعه ای از داروهای پزشکی و جادویی برای قربانیان مارگزیدگی بر اساس نوع یا علائم مار بود. آثار هنری در این زمان نماینده فرقه های حیوانات و مومیایی های حیوانات بود. این تصویر خدای پاتایکوس را نشان می دهد که یک سوسک اسکاراب روی سر خود دارد، دو پرنده سر انسان را روی شانه های خود نگه می دارد، در هر دست یک مار گرفته و بالای کروکودیل ها ایستاده است. دودمان بیست و هفتم. اولین دوره هخامنشیان (۵۲۵–۴۰۴ پیش از میلاد) با نبرد پلوزیوم آغاز شد که در آن مصر ( ""، توسط شاهنشاهی هخامنشی در زمان کمبوجیه فتح شد و مصر به ساتراپی تبدیل شد. دودمان بیست و هفتم مصر متشکل از شاهنشاهان هخامنشی - از جمله کمبوجیه، داریوش بزرگ و خشایارشای یکم - است که به عنوان فرعون و از طریق ساتراپ های خود حکومت می کردند. پتوباستیس سوم مصری (۵۲۲–۵۲۰ پیش از میلاد) (و احتمالاً مورد مناقشه پسامتیک چهارم)، که در سرپیچی از مقامات ایرانی شورش کرد. شورش ناموفق ایناروس (۴۶۰–۴۵۴ پیش از میلاد)، با کمک آتنیان به عنوان بخشی از نبردهای اتحادیه دلوس، به همان هدف رسید. س
اتراپ های ایرانی آریاندس (۵۲۵–۵۲۲ پیش از میلاد؛ ۵۱۸–حدود ۴۹۶ پیش از میلاد) و فرنداتیس (حدود ۴۹۶–حدود ۴۸۶ پیش از میلاد) بودند - که فرمانروایی آن توسط فرعون شورشی پتوباستیس سوم قطع شد. هخامنش (حدود ۴۸۶–۴۵۹ پیش از میلاد) - برادر شاهنشاه خشایارشا و آرشام پسر خشایارشا (حدود ۴۵۴–حدود ۴۰۶ پیش از میلاد). دودمان های بیست و هشتم تا سی ام. دودمان بیست و هشتم متشکل از یک پادشاه، آمیرتئوس، شاهزاده سائیسی بود که با موفقیت علیه ایرانیان شورش کرد و آخرین مرحله مهم استقلال مصر را تحت حاکمیت های بومی آغاز کرد. او هیچ بنای تاریخی با نام خود بر جای نگذاشت. این دودمان به مدت شش سال از ۴۰۴ پیش از میلاد تا ۳۹۸ پیش از میلاد سلطنت کرد. دودمان بیست و نهم از مندس، برای دوره ۳۹۸ تا ۳۸۰ پیش از میلاد حکومت کردند. پادشاه هاکور این سلسله توانست در زمان سلطنت خود حمله ایرانیان را شکست دهد. دودمان سی ام سبک هنری خود را از دودمان بیست و ششم گرفته اند. مجموعه ای متشکل از سه فرعون از سال ۳۸۰ تا ۳۴۳ پیش از میلاد حکومت کردند. اولین پادشاه سلسله، نکتانبو یکم، حمله پارسیان را در ۳۷۳ پیش از میلاد شکست داد. جانشین او تئوس متعاقباً لشکرکشی را علیه شاهن
شاهی هخامنشی در خاور نزدیک رهبری کرد. لشکرکشی شروع به موفقیت کرد و بدون مشکل خاصی راهی فنیقیه شد. متأسفانه برای تئوس، برادرش تجااپیمو علیه او نقشه می کشید. تجااپیمو پسرش نکتانبو دوم را متقاعد کرد تا علیه تئوس شورش کند و خود را فرعون کند. نقشه موفقیت آمیز بود و تئوس خیانت دیده راهی جز فرار نداشت و لشکرکشی از هم پاشید. فرمانروای نهایی این سلسله و آخرین فرمانروای بومی مصر نکتانبو دوم بود که در نبردی که منجر به الحاق مجدد به شاهنشاهی هخامنشی شد، شکست خورد. دودمان سی و یکم. دوره دوم هخامنشی شاهد گنجاندن مجدد مصر به عنوان یک ساتراپی از شاهنشاهی ایران تحت حکومت سلسله سی و یکم (۳۴۴–۳۳۲ پیش از میلاد) بود که شامل سه شاهنشاه پارسی بود که به عنوان فرعون حکومت می کردند. —اردشیر سوم (۳۴۳–۳۳۸ پیش از میلاد)، اردشیر چهارم (۳۳۸–۳۳۶ پیش از میلاد) و داریوش سوم (۳۳۶–۳۳۲ پیش از میلاد) — با شورش خباباش (۳۳۸–۳۳۵ پیش از میلاد) بر ضد هخامنشیان قطع شد. حکومت ایران در مصر با شکست شاهنشاهی هخامنشی توسط اسکندر مقدونی که تسلیم ساتراپ پارسی مصر مازاسس را در ۳۳۲ پیش از میلاد پذیرفت، پایان یافت و آغاز حکومت هلنیستی در مصر بود که پس از مرگ اسک
ندر در امپراتوری بطلمیوسی تثبیت شد. کتاب شناسی. منابع اولیه:
رتبه بندی زیست پذیری جهانی () یا قابل زندگی ترین شهرهای جهان یک ارزیابی سالانه است که توسط واحد اطلاعات اکونومیست (EIU) منتشر می شود و ۱۷۲ شهر جهانی (قبلاً ۱۴۰) را برای کیفیت زندگی شهری بر اساس ارزیابی های ثبات، مراقبت های سلامت رتبه بندی می کند. پایتخت اتریش، وین، در سال ۲۰۲۲ در میان ۱۷۲ شهر توسط واحد اطلاعات اکونومیست مورد بررسی قرار گرفت و در رتبه اول قرار گرفت این شهر قبلاً نیز در سال های ۲۰۱۸ و ۲۰۱۹ برنده شده بود.اوکلند (نیوزیلند) به عنوان قابل زندگی ترین شهر در سال ۲۰۲۱ رتبه بندی شد. ملبورن، استرالیا، از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۷ توسط EIU به عنوان قابل زندگی ترین شهر جهان برای هفت سال متوالی رتبه بندی شده بود. پایتخت سوریه، دمشق، در بین ۱۴۰ شهر ارزیابی شده در سال های ۲۰۱۸ و ۲۰۱۹، رتبه بندی کم توان ترین شهر برای زندگی را به خود اختصاص داد که نشان دهنده درگیری های جاری در این کشور است. نتایج سال ۲۰۲۳. ۱۰ شهر برتر رتبه بندی ۲۰۲۳. نتایج سال ۲۰۲۲. ۱۰ شهر برتر رتبه بندی ۲۰۲۲. نتایج سال ۲۰۲۱. ۱۰ شهر برتر رتبه بندی ۲۰۲۱. نتایج سال ۲۰۱۹. ۱۰ شهر برتر رتبه بندی ۲۰19. نتایج سال ۲۰۱۸. ۱۰ شهر برتر رتبه بندی ۲۰۱۸. نتایج سال ۲۰
۱۷. ۱۰ شهر برتر رتبه بندی ۲۰۱۷. : نتایج سال ۲۰۱۶. ۱۰ شهر برتر رتبه بندی ۲۰۱۶. :
شبکه تحقیقاتی جهانی شدن و شهرهای جهان () یک اتاق فکر یا اندیشکده است که به مطالعه روابط بین شهرهای جهان در زمینه جهانی شدن می پردازد. این دانشگاه در بخش جغرافیا دانشگاه لافبورو در لسترشر، بریتانیا مستقر است. شبکه تحقیقاتی جهانی شدن و شهرهای جهان توسط پیتر جی. تیلور در سال ۱۹۹۸ تأسیس شد. آنها به همراه جان بیورستاک و ریچارد جی. اسمیت، دسته بندی دوسالانه شبکه تحقیقاتی جهانی شدن و شهرهای جهان از شهرهای جهان را به سطوح «آلفا»، «بتا» و «گاما» بر اساس ارتباط بین المللی آنها ایجاد کردند. آلفا ++. شهرهای آلفا ++ شهرهایی هستند که بیشتر با اقتصاد جهانی یکپارچه شده اند: آلفا +. Alpha + "دیگر شهرهای بسیار یکپارچه دیگری هستند که مکمل لندن و نیویورک هستند و تا حد زیادی نیازهای خدمات پیشرفته برای اقیانوس آرام/آسیا [منطقه] را پر می کنند": بتا. شهرهای سطح بتا شهرهایی هستند که مناطق اقتصادی متوسط را به اقتصاد جهانی مرتبط می کنند و به سه بخش بتا +، بتا و شهرهای بتا طبقه بندی می شوند. گاما. شهرهای سطح گاما شهرهایی هستند که مناطق اقتصادی کوچکتر را به اقتصاد جهانی پیوند می دهند و به سه بخش گاما +، گاما و شهرهای گاما طبقه بندی می شو
ند. کفایت. شهرهای دارای سطح کفایت، شهرهایی هستند که دارای درجه کافی از خدمات هستند تا بیش از حد به شهرهای جهان وابسته نباشند. این به شهرهای با کفایت بالا و شهرهای کافی طبقه بندی می شود.
پیتر جی. تیلور (؛ زادهٔ ) جغرافی دان، و استاد دانشگاه اهل بریتانیا است. از سال ۲۰۱۰، او در دانشگاه نورثومبریا کار کرده است. او یکی از بنیانگذاران مجله جغرافیای سیاسی است و بنیانگذار و مدیر شبکه تحقیقاتی جهانی شدن و شهرهای جهان و نویسنده بیش از ۳۰۰ مقاله است که بیش از ۶۰ مقاله از آن ها به زبان های دیگر ترجمه شده اند. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون عضو آکادمی بریتانیا شده است.
شاخص مراکز مالی جهانی () رتبه بندی رقابت پذیری مرکز مالی بر اساس بیش از ۲۹۰۰۰ ارزیابی مرکز مالی از یک پرسشنامه آنلاین همراه با بیش از ۱۰۰ شاخص از سازمان هایی مانند بانک جهانی، سازمان همکاری و توسعه اقتصادی و واحد اطلاعات اکونومیست است. اولین شاخص در مارس ۲۰۰۷ منتشر شد. از سال ۲۰۱۵ دو بار در سال توسط گروه زد/ین در لندن و مؤسسه توسعه چین در شنژن منتشر شده است، و به طور گسترده ای به عنوان منبع برتر برای رتبه بندی مراکز مالی نقل شده است. ۲۰ مرکز برتر بر اساس حوزه رقابت. این برای پنج حوزه رقابتی مجزا برای ارزیابی عملکرد مراکز مالی در هر یک از حوزه های GFCI 25 (مارس ۲۰۲۱) اجرا می شود. مشخصات مرکز مالی. آخرین گزارش 120 مرکز مالی بین المللی را در ماتریس زیر رتبه بندی کرده است: (*) Centres that have moved between categories between GFCI 33 and GFCI 34. (Δ) Centres that have appeared in GFCI 34 but not in GFCI 33. 15 مرکز برتر بر پایه حوزه رقابتی. این برای پنج حوزه رقابتی مجزا برای ارزیابی عملکرد مراکز مالی در هر یک از حوزه های GFCI 25 اجرا می شود. ۱۵ مرکز برتر بر پایه بخش صنعت. این شاخص رتبه بندی های فرعی را در حوزه ه
ای اصلی خدمات مالی – بانک، مدیریت سرمایه گذاری، بیمه، خدمات حرفه ای، حکمرانی و مقررات، دانش مالی، فین تک، و تجارت ارائه می کند.
زد%2Fین () یک اتاق فکر تجاری یا اندیشکده، شرکت مشاوره و سرمایه گذاری است که مقر آن در سیتی لندن است.
بایان نوور (به زبان مغولی: ، به لاتین: Bayannaɣur qota، معادل سیریلیک: Баяннуур хот)(به چینی: 巴彦淖尔市، به پین یین: Bāyànnào'ěr Shì) یک شهر در سطح ولایت در جمهوری خلق چین است که در مغولستان داخلی واقع شده است. خصوصیات. بایان نوور ۶۵٬۷۵۵٫۴۷ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۵۳۸٬۷۱۹ نفر جمعیت دارد. تقسیمات اداری. شهر بایان نوور به یک ناحیه شهری، دو شهرستان و چهار لواء به شرح زیر تقسیم شده است:
تحقیق و توسعه در ژاپن به طور فزاینده ای برای اقتصاد ژاپن در دهه ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ اهمیت یافت و حمایت قابل توجهی را از دولت ژاپن به دست آورد. رشد تحقیق و توسعه. ژاپن با بلوغ اقتصادی در دهه های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰، به تدریج از وابستگی به تحقیقات خارجی دور شد. توانایی ژاپن برای انجام تحقیق و توسعه مستقل، به عاملی تعیین کننده در تقویت رقابت پذیری این کشور تبدیل شد. بنابر آژانس علم و فناوری ژاپن، در اوایل سال ۱۹۸۰، یکی از اجزای کانتی (اقامتگاه رسمی نخست وزیر ژاپن) آغاز «عصر استقلال فناوری ژاپن» را اعلام کرد. تا سال ۱۹۸۶، ژاپن نسبت به ایالات متحده آمریکا، نسبت بیشتری از درآمد ملی خود را به تحقیق و توسعه اختصاص داد. در سال ۱۹۸۹ نزدیک به هفتصدهزار ژاپنی مشغول تحقیق و توسعه بودند که بیشتر از فرانسه، بریتانیا و آلمان غربی بود. در همان زمان، ژاپن بیشتر از هر کشوری به جز ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی، مهندس تربیت می کرد. روندهای مشابهی در استفاده از منابع سرمایه مشاهده شد. ژاپن در سال ۱۹۸۷ ۳۹٫۱ میلیارد دلار برای تحقیق و توسعه دولتی و خصوصی، معادل ۲٫۹ درصد از درآمد ملی خود (بالاترین نسبت در جهان) هزینه کرد. اگرچه ایالات متحده در سا
ل ۱۹۸۷ حدود ۱۰۸٫۲ میلیارد دلار برای تحقیق و توسعه هزینه کرد، اما تنها ۲٫۶ درصد از درآمد آن به این هدف اختصاص یافت و این کشور را در رتبه سوم پس از ژاپن و آلمان غربی قرار داد. شهرت ژاپنی برای اصالت نیز افزایش یافت. از ۱٫۲ میلیون ثبت اختراع ثبت شده در سراسر جهان در سال ۱۹۸۵، ۴۰ درصد ژاپنی بودند و شهروندان ژاپنی ۱۹ درصد از ۱۲۰۰۰۰ درخواست ثبت اختراع در ایالات متحده را دریافت کردند. در سال ۱۹۸۷ حدود ۳۳ درصد از اختراعات مربوط به رایانه در ایالات متحده ژاپنی بودند، همچنین ۳۰ درصد از اختراعات مربوط به هوانوردی و ۲۶ درصد از اختراعات ارتباطات ژاپنی بودند. ابتکارهای دولتی. ژاپن با وجود پیشرفت هایش در تحقیق و توسعه فناوری و تعهد عمده اش به تحقیقات کاربردی، به طور چشمگیری در تحقیقات علمی پایه از دیگر کشورهای توسعه یافته عقب تر بود. در سال ۱۹۸۹ حدود ۱۳ درصد از بودجه تحقیق و توسعه ژاپن به تحقیقات پایه اختصاص یافت. نسبت هزینه های تحقیقات پایه ای که دولت متقبل می شود نیز در ژاپن بسیار کمتر از ایالات متحده بود، همانطور که نسبت هزینه های تحقیقات پایه ژاپن به تولید ناخالص ملی نیز چنین بود. در پایان دهه ۱۹۸۰، دولت ژاپن تلاش کرد تا
با به راه انداختن یک پویش گسترده «اصالت» در مدارس، با تأمین مالی سخاوتمندانه تحقیقات، و با تشویق همکاری خصوصی در زمینه های مختلف، کمبودهای ملی در تحقیقات پایه را اصلاح کند. بیشتر تحقیق و توسعه خصوصی است، اگرچه حمایت دولت از دانشگاه ها و آزمایشگاه ها به صنعت کمک بسیاری می کند. در سال ۱۹۸۶، صنعت خصوصی ۷۶ درصد از بودجه تحقیق و توسعه را تأمین کرد، که به ویژه در پایان دهه ۱۹۸۰ در ماشین آلات الکتریکی قوی بود (با نسبت هزینه های تحقیقاتی به کل فروش ۵٫۵ درصد در سال ۱۹۸۶)، ابزار دقیق (۴٫۶ درصد)، مواد شیمیایی (۴٫۳ درصد) و تجهیزات ترابری (۳٫۲ درصد). در مورد تحقیق و توسعه دولت، تعهد ملی به مخارج دفاعی بیشتر در دهه ۱۹۸۰ به افزایش تحقیق و توسعه مرتبط با دفاع تبدیل شد. در همین حال، دولت از حمایت از فناوری صنعتی در مقیاس بزرگ مانند کشتی سازی و فولادسازی دور شد. تاکید تحقیقات در دهه ۱۹۸۰ بر انرژی های جایگزین، پردازش اطلاعات، علوم زیستی و مواد و لوازم صنعتی مدرن بود.
رود کاندا ، رودی است به طول ۲۴٫۶ کیلومتر که از پارک اینوکاشیرا در میتاکا، توکیو تا رود سومیدا در زیر پل ریوگوکو در مرز تایتو-کو، توکیو، چوئو-کو، توکیو و سومیدا-کو، توکیو امتداد دارد. کل طول آن در توکیو، ژاپن قرار دارد. مساحت ۱۰۵٫۰ کیلومتر مربع را زهکشی می کند. دولت ژاپن آن را به عنوان رودخانه کلاس I طبقه بندی می کند.
شهرداری های ژاپن () ژاپن دارای سه سطح دولت است: ملی یا دولت ژاپن، استان های ژاپن و شهری. این کشور به ۴۷ استان تقسیم شده است. هر استان متشکل از شهرداری های متعددی است که در مجموع ۱۷۱۹ (اعداد ژانویه ۲۰۱۴) است. چهار نوع شهرداری در ژاپن وجود دارد: شهرهای ژاپن، شهرک ها، روستاها و مناطق ویژه توکیو («کو» های توکیو). در زبان ژاپنی، این سیستم به عنوان shikuchōson «شی کو چو سون» (市区町村) شناخته می شود، که در آن هر کانجی در کلمه یکی از چهار نوع شهرداری را نشان می دهد. برخی از شهرهای تعیین شده دارای زیربخش های اداری بیشتری هستند که به بخش ها نیز معروف هستند. اما، برخلاف مناطق ویژه توکیو، این بخش ها شهرداری نیستند. وضعیت. وضعیت شهرداری، اگر روستا، شهر یا شهر باشد، توسط دولت استان تعیین می شود. به طور کلی، یک روستا یا شهر زمانی می تواند به یک شهر ارتقا یابد که جمعیت آن به بیش از پنجاه هزار افزایش یابد، و یک شهر می تواند (اما لازم نیست) به یک شهر یا روستا تنزل یابد که جمعیت آن به زیر پنجاه هزار کاهش یابد. کم جمعیت ترین شهر، اوتاشینای، هوکایدو، تنها چهار هزار نفر جمعیت دارد، در حالی که شهری در همان استان، اوتوفوکه، هوکایدو، نز
دیک به چهل هزار نفر ساکن است. بزرگ ترین روستای کشور تومیتان، اوکیناوا دارای ۴۰۵۱۷ نفر جمعیت است. پایتخت، توکیو، دیگر وضعیت شهری ندارد. استان توکیو در حال حاضر شامل ۲۳ بخش ویژه است که هر کدام یک شهر برای خود هستند و همچنین بسیاری از شهرها، شهرک ها و حتی روستاهای دیگر در سرزمین اصلی ژاپن و جزایر دورافتاده. هر یک از ۲۳ مناطق ویژه توکیو در توکیو از نظر قانونی معادل یک شهر است، اگرچه گاهی ۲۳ بخش ویژه در کل به عنوان یک شهر در نظر گرفته می شوند. برای اطلاعات در مورد شهر سابق توکیو، به توکیو سیتی مراجعه کنید. برای اطلاعات در مورد استان فعلی توکیو، به توکیو مراجعه کنید.
شیکینه-جیما ، یک جزیره آتشفشانی ژاپنی در دریای فیلیپین است. این جزیره توسط توکیو اداره می شود و تقریباً در ۱۶۰ کیلومتری (۹۹ مایل) جنوب توکیو و ۳۶ کیلومتری (۲۲ مایل) جنوب شیمودا، شیزوئوکا در استان شیزوئوکا قرار دارد.
زیر استان اوشیما ، یک استان فرعی کلان شهر توکیو، ژاپن است که توسط اداره امور عمومی دولت شهری توکیو اداره می شود. استان فرعی اوشیما شامل شهرها و روستاهای زیر در جزایر ایزو (⎘ جایر ایزو) است: مساحت آن ۱۴۱٫۸۲ کیلومتر مربع و ۱۳۸۲۵ نفر است.
متروی توکیو ، بخشی از سیستم حمل و نقل سریع یا متروی گسترده است که متشکل از شرکت متروی توکیو و متروی توئی در توکیو، سایتاما (شهر)، چیبا (شهر)، منطقه کلان شهری توکیو در ژاپن است. در حالی که خود سیستم مترو تا حد زیادی در مرکز شهر قرار دارد، خطوط از طریق خدمات گسترده به خطوط راه آهن شهری و حومه به بیرون گسترش می یابند.
حباب اقتصادی ژاپن یک حباب اقتصادی از سال ۱۹۸۶ تا ۱۹۹۱ بود که در آن قیمت های بازار املاک و مستغلات و سهام سرمایه به شدت افزایش یافت. در اوایل سال ۱۹۹۲، این حباب قیمت ترکید و اقتصاد ژاپن دچار رکود شد.
فهرست شرکت های ژاپن () این فهرستی از شرکت های قابل توجه مستقر در ژاپن است. برای اطلاعات بیشتر در مورد انواع نهادهای تجاری در این کشور و اختصارات آنها، به فهرست انواع نهاد حقوقی بر اساس کشور مراجعه کنید. توجه داشته باشید که «株式会社» می تواند (و اغلب) هم کابوشیکی کایشا و هم کابوشیکی گایشا (با یا بدون خط فاصله) خوانده شود. Largest firms. این فهرست شرکت هایی را در فورچون جهانی ۵۰۰ نشان می دهد که شرکت ها را بر اساس کل درآمدهای گزارش شده قبل از ۳۱ مارس ۲۰۱۷ رتبه بندی می کند.
زیر استان اوگاساوارا یک زیر استان از دولت شهری توکیو در ژاپن است. این استان جزایر اوگاساوارا و جزایر کازان و سه جزیره جدا شده ("مجمع الجزایر اوگاساوارا") را در بر می گیرد و با روستای اوگاساوارامورا هم مرز است.
زیر استان () بخش اداری تقسیمات کشوری است که زیر استان قرار دارد. ژاپن. برخی از استان های ژاپن شعبه هایی به نام 支庁 (shichō) در زبان ژاپنی دارند که در انگلیسی به عنوان «فرعی»، «دفاتر شعبه» یا «شاخه های دولت استانی» ترجمه می شوند. جزئیات را در زیر استان های ژاپن و نمونه ای از زیر استان کوشیرو ببینید.