Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
روپایی طراحی می شدند و نقش «صحنهٔ اجتماعی» داشتند. پلکان ها به عنوان نمایش حرکت. راه پله های بزرگ داخلی، مانند پالاتزو بیسکاری در کاتانیا، فراتر از کارکرد عمودی بودند: با خمیدگی های مقعر و محدب، دسته های سنگی تراشیده و نرده های آهن کوب، خود بدل به نمایشگاهی از قدرت و سلیقهٔ اشراف شدند. این پلکان ها غالباً با روکوکو دیرآمده ترکیب شدند و از حد یک عنصر کارکردی به یک «نمایش فضایی» ارتقا یافتند. مبلمان و فرهنگ مادی. مبلمان باروک سیسیلی با میزهای مرمرین، صندلی های منبت کاری شده و پارچه های زربفت تکمیل می شد. این اشیاء غالباً قابل جابه جایی بودند تا تالارها بنا به نیاز تغییر کاربری دهند: برای ضیافت، رقص، یا نشست های سیاسی. کف ها نیز با کاشی های سرامیکی رنگین یا موزاییک های مرمرین پوشیده می شدند که گاه نشان وارهٔ خاندان را نمایش می دادند. زندگی روزمره و سلسله مراتب فضایی. در کنار تالارهای تجملی، اتاق های خصوصی، آشپزخانه ها و فضاهای خدماتی ساده تر و کارکردی تر بودند. اشراف معمولاً اعضای خانوادهٔ گسترده، خدمتکاران، و حتی روحانیون خانگی را در پالاتزو جای می دادند. بدین ترتیب، کاخ به «شهرکی درون شهر» بدل می شد: طبقهٔ نما
یشی برای نمایش قدرت و منزلت، و طبقات جانبی برای زندگی روزمره. میان سبکی و گذار به نئوکلاسیک. بسیاری از پالاتزوها در نیمهٔ دوم قرن هجدهم تکمیل شدند، زمانی که نئوکلاسیک در مد اروپا غالب بود. در نتیجه، تالارهای باروک با عناصر ساده تر نئوکلاسیک هم نشین شدند: ستون های دوریک و ایونیک در کنار قاب های زراندود یا دیوارهای نقاشی شده به سبک روکوکو. این هم نشینی، پالاتزوهای سیسیلی را به اسناد زندهٔ «گذار سبکی» بدل کرد. جمع بندی. درون مایهٔ پالاتزوهای باروک سیسیلی آمیزه ای است از شکوه و سادگی: تالارهای اصلی با نهایت تجمل و خلاقیت آراسته شدند، در حالی که فضاهای روزمره به طور آگاهانه ساده باقی ماندند. این دوگانگی بازتاب دهندهٔ ماهیت جامعهٔ اشرافی سیسیل بود: نمایش در برابر جهان بیرون، و کارکرد در زندگی درونی. نسبت با جریان های اروپایی. باروکِ سیسیلی اگرچه در خاستگاه از رُم و ناپل تغذیه می کرد، اما آن را در فرآیند «بومی سازیِ خلاق» به سبک مستقل بدل ساخت. از باروک اسپانیایی، مهارِ کلاسیک ترِ نما و شمایلِ دروازه های پیروزمند را وام گرفت؛ نمونهٔ شاخص پورتا گراتسیا در مسینا است که با قالب ها، طومارها و ماسک هایش الگویی شد برای نس
لِ نخستِ بازسازی پس از زلزلهٔ ۱۶۹۳. در دورهٔ حاکمیتِ کوتاهِ اتریش (۱۷۱۸–۱۷۳۴)، تماس با سنت های وینی و آثار یوهان برنهارد فیشر فون ارلاخ سلیقهٔ ترکیبِ قوس و پلکان، و نماهای چندپوسته را تقویت کرد؛ تومازو ناپولی که به وین سفر کرده بود، ایدهٔ پلکان های پیچیده و نماهای مقعر/محدب را به سیسیل آورد. نفوذِ دربار ورسای و الگوهای فرانسوی نیز در «اسلوبِ نمایشِ اشرافیت» آشکار است: پالاتزوهای سیسیلی تالارهای آیینه، باغ های منظم و جبهه های صحنه وار را به تقلید از دربار بوربون ها و خاندان های فرانسوی آراستند. در واپسین دهه های قرن هجدهم، پیوندهای فرهنگی–اقتصادی با بریتانیا موجب نفوذ گرایش های پالادیانی و سبک آدَمی شد. این نفوذ به ویژه در پالرمو و ویلاهای پیرامون آشکار است؛ با وجود این، «بالکنِ سیسیلی» با کنسول های گروتسک و «ناقوسخانهٔ پیشانی نشین» بر جبههٔ کلیساها همچنان به عنوان امضاهای محلی پایدار ماندند. گذار به نئوکلاسیک و افول. از دههٔ ۱۷۸۰، ذوقِ باستان گرایانهٔ یونانی–رُمی، به همراهِ دگرگونی های اقتصادی–حقوقی، روندِ افولِ باروکِ سیسیلی را رقم زد. اشرافیتِ زمین دار که تا پیش از آن پشتوانهٔ مالی ساخت وسازهای مجلل بود، با
افتِ درآمدهای کشاورزی، بدهی های فزاینده و تصویب قوانینِ تازهٔ مصادرهٔ املاکِ بدهکاران، توانِ سرمایه گذاریِ پیشین را از دست داد. در همین بستر، لئون دوفورنی (معمار فرانسوی مقیم سیسیل) با طراحیِ «معبدِ ورودیِ باغِ گیاه شناسی پالرمو» (۱۷۸۹) نخستین بنای دوریکِ خالص را در جزیره پدید آورد؛ نشانه ای روشن از گذار به نئوکلاسیک. اندکی پیش تر، جوزپه ماروولیا در پالاتزو بلمونته ریزو (۱۷۸۴) با ترکیبِ عناصر باروکی (پداimentuهای شکسته و سایه پردازیِ قوی) در طبقهٔ نخست و ستون ها و تناسبات سادهٔ نئوکلاسیک در طبقهٔ دوم، تصویری از هم نشینیِ گذار را به نمایش گذاشت. این کاخ یکی از بارزترین اسنادِ «دورانِ انتقال» است که نشان می دهد چگونه زبانِ باروک در حال کناررفتن بود اما هنوز در کنارِ نئوکلاسیک به حیات ادامه می داد. در دهه های پایانی سدهٔ هجدهم، نئوکلاسیک در نمای بیرونی تقریباً به طور کامل غالب شد، در حالی که درون مایهٔ برخی پالاتزوها هنوز با روکوکوی دیرآمده آذین می شد. به این ترتیب، باروکِ سیسیلی در سطحِ شهری و نمایان، پایان یافت؛ اما در حافظهٔ بصری و میراث معماری جزیره همچنان حضوری پایدار داشت. فروبست، میراث و بازخوانی. در سده
ٔ نوزدهم، باروک سیسیلی با فروبستِ سیاسی و اجتماعی روبه رو شد. بحران های پیاپی—از حضور نظامی و سیاسی بریتانیا در دوران جنگ های ناپلئونی و مشروطهٔ ۱۸۱۲ گرفته تا انقلاب ها و ریسورجیمنتو—به فرسایشِ قدرتِ اشرافیتِ کهن انجامید. با ظهورِ بورژوازی زمین دار و تغییرِ قوانین مالکیت، بسیاری از خاندان های قدیمی زمین ها و درآمدهای خود را از دست دادند و دیگر توانِ نگه داری و بازسازیِ کاخ هایشان را نداشتند. پیامدِ این دگرگونی، «تقسیم و تغییرِ کاربری» بود: بسیاری از پالاتزوها به ادارات دولتی، بانک ها، فروشگاه ها یا آپارتمان ها تبدیل شدند. برخی دیگر نیمه ویران رها شدند و در جریان جنگ جهانی دوم نیز بمباران های گسترده به نابودی بخشی از بافت های باروک پالرمو، کاتانیا و مسینا انجامید. با این حال، نیمهٔ دوم قرن بیستم نقطهٔ عطفی در بازشناسی میراث باروک سیسیلی بود. نشر کتاب سشورل سیت ول (۱۹۲۴) و سپس مطالعهٔ علمی آنتونی بلانت (۱۹۶۸) این معماری را به عنوان سبکی مستقل و اصیل به جهان معرفی کرد. نهایتاً، در ۲۰۰۲، مجموعهٔ شهرهای باروک متأخر در وال دی نوتو به فهرست میراث جهانی یونسکو افزوده شد و گامی نهادی برای حفاظت برداشته شد. امروزه، مرم
ت های علمی، گردشگری فرهنگی و پروژه های حفاظت شهری، بخشی از این میراث را احیا کرده اند؛ تالارهای آینه بار دیگر میزبان رویدادهای عمومی و فرهنگی شده اند. با این حال، چالش های ماندگار همچنان پابرجا هستند: لرزه خیزیِ طبیعی جزیره، فشارهای اقتصادی بر نگه داریِ خصوصی، و تغییر کاربریِ غیرکنترل شده. آیندهٔ باروک سیسیلی، در گروی پیوندِ میان حفاظتِ علمی، سیاست های شهری و مشارکت اجتماعی است—تا این میراث نه تنها بماند، بلکه دوباره «زیسته» شود.
آی جی گروپ (به انگلیسی: IG Group) یک بروکر بین المللی فارکس و ارائه دهندهٔ خدمات قراردادهای مابه التفاوت (CFD) است که در سال ۱۹۷۴ در بریتانیا تأسیس شد. این شرکت به عنوان یکی از بزرگ ترین کارگزاری های معاملات آنلاین در جهان شناخته می شود و خدمات خود را به میلیون ها مشتری در بیش از ۲۰ کشور ارائه می دهد. تاریخچه. آی جی گروپ در سال ۱۹۷۴ توسط استوارت ویلر (Stuart Wheeler) تأسیس شد و در ابتدا با نام IG Index فعالیت خود را آغاز کرد. این شرکت نخستین بار امکان معاملات اسپرد بتینگ روی قیمت طلا را برای سرمایه گذاران خُرد فراهم کرد. در سال های بعد، دامنهٔ خدمات خود را به معاملات فارکس، سهام، شاخص ها و کالاها گسترش داد و در سال ۲۰۰۰ وارد بورس لندن شد. سهام این شرکت با نماد IGG معامله می شود و بخشی از شاخص FTSE 250 است. رگولاتوری. آی جی گروپ تحت نظارت چندین نهاد مالی معتبر بین المللی فعالیت می کند، از جمله: این گسترهٔ رگولاتوری موجب شده آی جی گروپ یکی از شفاف ترین و معتبرترین کارگزاری های جهان شناخته شود. جوایز و دستاوردها. آی جی گروپ در طول سال ها جوایز متعددی در زمینهٔ خدمات مشتری، فناوری و نوآوری دریافت کرده است. این شر
کت به طور مداوم در رتبه بندی های مستقل به عنوان یکی از کارگزاری های پیشرو در جهان معرفی شده است.
قورباغه چابک ایتالیایی (Rana latastei)، که با نام قورباغهٔ لاته ست نیز شناخته می شود، یک گونه از قورباغه در خانوادهٔ قورباغگان است. این گونه بومی جنوب اروپا بوده و عمدتاً در حوضه رودخانه پو در ایتالیا یافت می شود. این قورباغه یکی از در معرض خطرترین دوزیستان در اروپا است که جمعیت آن در سال های اخیر به طور چشمگیری کاهش یافته و موضوع چندین برنامه حفاظتی قرار گرفته است. ریشه شناسی. نام ویژه، "latastei"، به افتخار دوزیست شناس فرانسوی فرنان لاته ست انتخاب شده است. توصیف. ممکن است طول سر تا بدن این قورباغه به برسد. ماده ها معمولاً اندکی از نرها بزرگ تر هستند. بیشتر قورباغه ها پوزه های نوک تیز دارند، هرچند در برخی نمونه ها پوزه های گرد نیز دیده شده است. مانند بسیاری از قورباغه های رایج اروپایی، "R. latastei" عمدتاً به رنگ خاکستری یا قهوه ای مایل به قرمز با شکم سفید است و تقریباً هیچ گونه تفاوت رنگی بر اساس موقعیت جغرافیایی دیده نمی شود. گلو تیره است و یک نوار باریک روشن از مرکز آن به سمت سینه ادامه می یابد. برخی از نرهای فعال از نظر جنسی دارای لکه های قهوه ای یا قرمز تیره روی گلو، رنگ نارنجی-قرمز در زیر ران ها و بالش
تک های شست روی اندام های جلویی خود هستند. زیستگاه و پراکندگی. زیستگاه. "قورباغه چابک ایتالیایی" گونه ای است که به طور قطعی دشت زی است و به ندرت بالاتر از ۴۰۰ متر از سطح دریا یافت می شود و تنها تا دامنه های پایین کوه ها بالا می رود؛ جایی که سرمای بیشتر موجب تأخیر در رشد و دگردیسی نوزادان می شود. قورباغه چابک ایتالیایی در جنگل های دشتی که تحت سلطهٔ بلوط و اَسپید (hornbeam) هستند، جنگل های رطوبت دوست و جنگل رودکناری که مشخصهٔ آن درختان صنوبر سپید و بید سفید است، زندگی می کند. این نوع جنگل ها ممکن است به طور منظم توسط سیلاب ها زیر آب بروند. همچنین گزارش هایی از حضور آن در زیستگاه های بازمانند چمنزار مرطوب یا تورب زار، و نیز مزارع صنوبر یا جوی های کشاورزی که پوشش گیاهی کافی دارند، وجود دارد. گزارش هایی نیز از زندگی قورباغه چابک ایتالیایی در غارهای ایتالیا و کرواسی ثبت شده است، هرچند ممکن است میان غارها و جنگل ها جابه جا شوند. پژوهشگران پیشنهاد کرده اند که این قورباغه ها یا توسط سیلاب ها – که در بیشتر زیستگاه های مورد علاقهٔ قورباغه چابک ایتالیایی بسیار رایج است – به درون غار شسته می شوند یا خودشان برای اجتناب از ش
کارچیان، یافتن غذا یا تأمین رطوبت به غارها حرکت می کنند. مشخص نیست که آیا این گونه در این زیستگاه های زیرزمینی نیز تولیدمثل می کند یا خیر. قورباغه چابک ایتالیایی نواحی مرطوب با مقادیر زیاد مواد گیاهی پوسیده را ترجیح می دهد و در نزدیکی رودها، جویبارها، دریاچه ها و سایر منابع آب شیرین باقی می ماند که برای تولیدمثل و زادآوری گونه ضروری هستند. این قورباغه ها بیشترین فعالیت را در ساعات اولیهٔ صبح و هنگام غروب دارند و از هوای خشک اجتناب می کنند؛ در این زمان ها به منابع آب نزدیک تر شده و فعالیت خود را تا عصر کاهش می دهند. در فصل جفت گیری (بین فوریه و آوریل)، بالغ ها بیشتر در نزدیکی آب یافت می شوند و در اواخر بهار و تابستان که رطوبت جنگل ها افزایش می یابد، بیشتر در جنگل ها دیده می شوند. فعالیت این گونه پس از پایان فصل جفت گیری بهاری در تابستان و اوایل پاییز به اوج می رسد. خواب زمستانی بر روی خشکی در اکتبر آغاز می شود و قورباغه ها در بهار برای جفت گیری ظاهر می شوند. پراکندگی جغرافیایی. "قورباغه چابک ایتالیایی" اندمیک دشت های شمال ایتالیا، نوک جنوبی سوئیس، منطقهٔ ایستریای اسلوونی و بخش های مجاور کرواسی است. در ایتالیا،
جمعیت هایی از این گونه در چهار ناحیه گزارش شده اند: لمباردی، ونیزیا، پیه مونته و فریولی-ونتسیا جولیا، اما بیشترین فراوانی در دو مورد نخست دیده می شود. پراکندگی این گونه عمدتاً از دشت های رود پو و شاخه های آن پیروی می کند. حفاظت. فهرست سرخ IUCN این گونه را به عنوان گونه آسیب پذیر (VU) طبقه بندی کرده است. گزارشی در سال ۲۰۰۶ نشان داد که تنها حدود ۲۵۰ جمعیت از "از این گونه" در طبیعت باقی مانده است که جمعیت های غربی کوچک تر بوده و در معرض خطر بیشتری برای انقراض قرار دارند. جمعیت های باقی مانده کوچک، جداافتاده و دچار از دست دادن تنوع ژنتیکی هستند. تهدیدهای اصلی برای بقای این گونه شامل نابودی، تخریب و تکه تکه شدن زیستگاه است، زیرا این گونه به شدت به جنگل های سیلابی در حوضه رود پو سازگار شده است. نابودی زیستگاه. پمپاژ آب برای آبیاری محصولات به ویژه مضر بوده است، زیرا زیستگاه ها را برای تولیدمثل نامناسب تر می کند. قورباغه چابک ایتالیایی جابه جایی های طولانی مدت ندارد و به ندرت از نزدیک ترین محل تولیدمثل فاصله می گیرد؛ بنابراین، تکه تکه شدن زیستگاه های جنگلی همچنین باعث کاهش تنوع ژنتیکی در میان این گونه شده است. پیش ب
ینی شده که این مسئله باعث افزایش آسیب پذیری گونه در برابر آلودگی به راناویروس ها و دیگر پاتوژن ها شود. همچنین تصور می شود انزوای ژنتیکی باعث تفاوت های قابل توجه در اندازهٔ میان جمعیت های مختلف این گونه شود. ورود گونه های مهاجم شکارچی – شامل Percottus glenii، قورباغه گاوی آمریکایی و خرچنگ ها – قورباغه چابک ایتالیایی را بیشتر در معرض خطر قرار داده است. افزایش رسوب ریزپلاستیک ها در محیط نیز به یک نگرانی جدید برای بقای قورباغه چابک ایتالیایی تبدیل شده است. نوزادان قورباغه به طور غیرگزینشی تغذیه می کنند که آن ها را در معرض خطر بیشتر بلعیدن ذرات پلاستیکی کوچک قرار می دهد. افزایش مواجهه با ریزپلاستیک با کاهش رشد، فعالیت و نرخ بقا در نوزادان "این گونه" ارتباط دارد. ذرات ریزتر پلاستیک بیشترین اثر منفی را بر این گونه دارند. احتمالاً دلیل آن این است که قطعات و الیاف کوچک پلاستیک می توانند موجب انسداد و تجمع در رودهٔ نوزادان شوند. برخی پژوهشگران پیشنهاد کرده اند که نوزادان بزرگ تر و تکامل یافته تر در برابر اثرات منفی ریزپلاستیک ها بر رشد و فعالیت مقاوم تر هستند. در حال حاضر مشخص نیست که ریزپلاستیک ها چگونه بر قورباغه های
بالغ تأثیر می گذارند. تلاش های حفاظتی. برای تقویت حفاظت از این گونه، چندین منطقهٔ حفاظتی در ایتالیا پیشنهاد شد و نوزادان پرورشی قورباغه به زیستگاه های مناسب منتقل شدند. منطقهٔ لمباردی بین سال های ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۱ برنامه ای حفاظتی برای این گونه آغاز کرد که شامل بازسازی تالاب های تخریب شده و به شدت آلوده، و همچنین بازگردانی نوزادان به تالاب های طبیعی و مصنوعی بود. با این حال، این تلاش ها تنها تا حدی موفقیت آمیز بودند، زیرا بسیاری از نوزادان در زیستگاه هایی رهاسازی شدند که فاقد پوشش گیاهی مورد نیاز قورباغهٔ چابک ایتالیایی بودند. فعالیت های انسانی مانند کشاورزی، آلودگی آب و گردشگری، و همچنین ورود شکارچیان جدید مانند خرچنگ قرمز، از دیگر عواملی هستند که بر این اقدامات حفاظتی تأثیر منفی گذاشته اند. یک برنامهٔ عملی در سال ۲۰۰۶ توسط کمیتهٔ دائمی کنوانسیون برن خواستار حفاظت و بهبود مدیریت زیستگاه های "قورباغه چابک ایتالیایی و" همچنین ریشه کنی شکارچیان مهاجم شد. سایر اقدامات حفاظتی شامل بازسازی زیستگاه ها، نقشه برداری از زیستگاه های بالقوه در اروپا، گسترش پژوهش ها، بررسی پراکنش، و ارزیابی حمایت های قانونی موجود از قورباغهٔ
چابک ایتالیایی بوده است. تغذیه. قورباغه های بالغ در لایه های برگ های پوسیدهٔ جنگل، لانه ها و حاشیهٔ رودخانه ها به دنبال غذا می گردند که شامل حشراتی مانند سوسک ها، سن ها و گوش خیزک ها، همچنین کرم ها، حلزون ها، صدپایان و چندین گونهٔ عنکبوتیان است. نوزادان از جلبک ها و ذرات خوراکی و غیرخوراکی تغذیه می کنند. تولیدمثل و چرخهٔ زندگی. بارورسازی. فعالیت های تولیدمثلی در آبگیرهای کوچک دائمی یا موقت با پوشش گستردهٔ گیاهان آبزی یا مواد گیاهی غوطه ور، مانند برکه ها، جویبارها یا گودال های دشت سیلابی انجام می شود. قورباغهٔ چابک ایتالیایی مکان های تخم ریزی متفاوتی از دیگر قورباغه های هم پراکنش خود انتخاب می کند، زیرا آن ها بیشتر مناطق آفتاب گیر با پوشش جنگلی کمتر را ترجیح می دهند. ماده ها تخم ها را در یک تودهٔ فشرده و در فاصلهٔ حداکثر ۵۰ سانتی متری از سطح آب می گذارند، معمولاً طی ۲ تا ۱۵ روز پس از جفت گیری. در هر فصل تخم ریزی فقط یک دسته تخم گذاشته می شود که معمولاً دور از مناطق مستعد سیلاب قرار دارد. تعداد تخم ها در هر دسته معمولاً بین ۶۷۶ تا ۲۷۲۰ عدد است و به طور میانگین حدود ۱۲۷۸ عدد گزارش شده است. تخم های این قورباغه ل
ایه های ژلاتینی نازک تری – فقط ۶ تا ۷ میلی متر – نسبت به دیگر گونه های قورباغه دارند. حداقل دمای لازم برای تخم گذاری ۲ درجهٔ سانتی گراد گزارش شده و تخم ها پس از ۱۰ تا ۱۵ روز باز می شوند. تعداد دسته های تخم در سال بسته به دما، رطوبت و دیگر عوامل محیطی به شدت متغیر است. مانند دیگر قورباغه های اروپایی جنس "Rana"، دگردیسی طی ۲ تا ۳ ماه کامل می شود. بچه قورباغه ها در حدود ۱۳ تا ۱۵ میلی متر طول دارند و در اواخر ژوئن یا ژوئیه از آب خارج می شوند. ماده ها بلافاصله پس از تخم گذاری مکان تولیدمثل را ترک می کنند، در حالی که نرها و نابالغ ها تا ۵ هفته در آنجا باقی می مانند. نرها و ماده ها قادرند در نخستین فصل تولیدمثل پس از دگردیسی، جفت گیری کنند، اما بلوغ کامل جنسی تا سال دوم حاصل نمی شود. نرها معمولاً حدود ۳ سال و ماده ها ۴ سال عمر می کنند، که قورباغهٔ چابک ایتالیایی را به یکی از کوتاه عمرترین گونه های قورباغهٔ اروپایی بدل می کند. در حالی که دیگر گونه های قورباغه در ارتفاعات و عرض های جغرافیایی بالاتر بیشتر عمر می کنند، هنوز مشخص نیست که آیا این موضوع دربارهٔ قورباغهٔ چابک ایتالیایی نیز صادق است یا خیر. این طول عمر کوتاه
و الگوی تولیدمثل انفجاری باعث می شود اندازهٔ جمعیت ها از سالی به سال دیگر به شدت نوسان داشته باشد. دشمنان. شکارچیان. شکارچیان اصلی قورباغهٔ چابک ایتالیایی شامل مارها، حواصیلها، قرقاولها، اردکها و باکلان های سفید می شوند. نوزادها توسط پرندگان آبزی، همچنین ماهی ها و برخی بی مهرگان همچون خارچنگ شکار می شوند. نوزادها برای جلوگیری از شناسایی توسط شکارچیان یا در جای خود ثابت می مانند یا به صورت زیگ زاگ به جلو و عقب حرکت می کنند تا شکارچیان نتوانند مکان بعدی آن ها را به دقت پیش بینی کنند. همچنین نشان داده شده است که آن ها با حس کردن بوی لاروهای سنسبه ها ــ یکی از رایج ترین شکارچیانشان ــ سطح فعالیت خود را کاهش می دهند. این توانایی در تغییر انعطاف پذیر رفتار در پاسخ به حضور سنسبه ها، قورباغهٔ چابک ایتالیایی را از دیگر گونه های "Rana" متمایز می سازد. نوزادها در برابر شکارچیان مهاجم همچون خرچنگ رودخانه رفتار خود را به طور ضعیف تری تغییر می دهند. این موضوع بحث برانگیز است که آیا حضور شکارچیان بر زمان تفریخ تخم ها اثر می گذارد یا خیر. با این حال، نشان داده شده که خرچنگ های رودخانهٔ مهاجم می توانند باعث رشد سریع تر جنینی
شوند: جنین هایی که در معرض شکارچیان مهاجم قرار می گیرند، سریع تر به مرحلهٔ ۲۵ مراحل رشد گاسنر می رسند نسبت به آن هایی که در محیط بدون شکارچیان مهاجم قرار دارند. همچنین نوزادها تمایل دارند در پاسخ به شکارچیان مهاجم، زودتر دگردیسی کنند، که این امر به تأمین نیازهای انرژی لازم برای فرار و گریز کمک می کند. با این حال، این رشد سریع تر ممکن است پیامدهای منفی نیز داشته باشد: قورباغه هایی که سریع تر رشد می کنند، معمولاً استخوان های درشت نی-نازک نی کوچکتری دارند نسبت به همتایان کندتر رشد کردهٔ خود، که احتمالاً ناشی از زمان زودتر دگردیسی است. استخوان های درشت نی-نازک نی کوچکتر ــ و در نتیجه پاهای عقبی کوچکتر ــ توانایی جهش را کاهش می دهند، بنابراین قورباغه هایی که دیرتر رشد می کنند، پاهای عقبی بلندتر و توانایی جهش بهتری خواهند داشت. این عملکرد ضعیف تر در جهش ممکن است توانایی فرار قورباغه های بالغ از شکارچیان را کاهش دهد و همچنین توانایی آن ها در شکار طعمه را محدود کند. رقیبان. قورباغه چابک اغلب زیستگاه های خود را با گونهٔ نزدیک به آن، به اشتراک می گذارد، اما به طور معمول برای منابع یا پناهگاه با آن رقابت نمی کند، چرا ک
ه دارای زیستگاه ها و رفتارهای تولیدمثلی تخصصی تری است. با این حال، قورباغهٔ چابک ایتالیایی در محیط هایی با جمعیت بالای قورباغه ها کاهش موفقیت تولیدمثلی را تجربه می کند. احتمالاً دلیل این امر آن است که ماده های "قورباغهٔ چابک ایتالیایی" که با نرهاجفت گیری می کنند، قادر به تولید نسل زنده نیستند. نوزادهای قورباغهٔ چابک ایتالیایی همچنین در صورت شناسایی حضور رقیبان ــ به ویژه نوزادها ــ رفتار خود را به طور انعطاف پذیر افزایش می دهند، در حالی که نوزادهار حضور همتایان "قورباغهٔ چابک ایتالیایی" خود رفتارشان را به همان میزان تغییر نمی دهند.
تسخیر شده یا جن زده یک تله فیلم ترسناک و درام آمریکایی محصول سال ۲۰۰۰ به کارگردانی و نویسندگی استیون ئی. د سوزا با بازی تیموتی دالتون است. این فیلم بر اساس وقایع کتابی به همین نام نوشته توماس بی. آلن در سال ۱۹۹۳ ساخته شده است. این کتاب از پرونده جن گیری رولند دو الهام گرفته شده است. این فیلم در ۲۲ اکتبر ۲۰۰۰ از شبکه شوتایم پخش شد و در ۲ اکتبر ۲۰۰۱ در ایالات متحده بر روی دی وی دی منتشر شد. خلاصه داستان. با الهام از روایت واقعی یک مراسم جن گیری کلیسای کاتولیک در سال ۱۹۴۹ که در آمریکا انجام شد. «تسخیرشده»، داستانی را روایت می کند که نزدیک به نیم قرن سرکوب شده بود.
بازسازی جورجیا ()، در پایان جنگ داخلی آمریکا، ویرانی و اختلال در ایالت جورجیا چشمگیر بود. خسارات زمان جنگ، عدم توانایی در حفظ نیروی کار بدون برده داری و آب و هوای نامساعد تأثیر فاجعه باری بر تولید کشاورزی داشت. محصول اصلی ایالت، پنبه، از بیش از ۷۰۰۰۰۰ عدل در سال ۱۸۶۰ به کمتر از ۵۰۰۰۰ عدل در سال ۱۸۶۵ کاهش یافت، در حالی که برداشت ذرت و گندم نیز ناچیز بود. دولت ایالتی برای ساخت خطوط راه آهن جدید متعدد یارانه پرداخت کرد. کشاورزان سفیدپوست به عنوان یک محصول نقدی به پنبه روی آوردند و اغلب از کودهای تجاری برای جبران خاک های فقیری که در اختیار داشتند استفاده می کردند. مزارع برنج ساحلی هرگز از جنگ بهبود نیافتند. شهرستان بارتو نمونه ای از مشکلات پس از جنگ بود. تخریب اموال و مرگ یک سوم سربازان باعث بحران های مالی و اجتماعی شد؛ بهبود اوضاع به دلیل خرابی های مکرر محصولات کشاورزی به تأخیر افتاد. مأموران دفتر آزادگان قادر به ارائه کمک مورد نیاز سیاه پوستان نبودند. بازسازی زمان جنگ، یا چهل هکتار و یک قاطر. در آغاز دوره بازسازی ایالات متحده آمریکا، جورجیا بیش از ۴۶۰٬۰۰۰ برده آزاد شده داشت. در ژانویه ۱۸۶۵، در ساوانا، ویلیام تی
. شرمن با صدور دستورات ویژه میدانی، شماره ۱۵ به مقام های فدرال اجازه داد تا زمین های کشاورزی متروکه در جزایر سی را که مالکان آنها با پیشروی ارتش او فرار کرده بودند، مصادره کرده و آنها را بین بردگان سابق توزیع کنند. این دستور با توزیع مجدد ۴۰۰۰۰۰ هکتار (۱۶۰۰ کیلومتر مربع) در مناطق ساحلی جورجیا و کارولینای جنوبی به ۴۰۰۰۰ برده آزاد شده در قطعات چهل هکتاری، قرار بود هزاران برده فراری را که در طول راهپیمایی به دریا ارتش او را دنبال می کردند، تأمین کند. اندکی پس از صدور فرمان شرمن، رهبران کنگره رئیس جمهور لینکلن را متقاعد کردند که در مارس ۱۸۶۵ دفتر پناهندگان، آزادشدگان و زمین های رها شده را تأسیس کند. دفتر آزادشدگان، همان طور که بعداً نامیده شد، مجاز بود سند قانونی قطعه های زمین را به آزادشدگان و اتحادیه گرایان سفیدپوست جنوبی اعطا کند. کشیش تونیس کمپبل، یک مبلغ سیاه پوست آزاد شمالی، برای نظارت بر دعاوی زمین و اسکان مجدد در جورجیا منصوب شد. با وجود اعتراض های رئیس کل دفتر فریدمن الیور او. هاوارد، رئیس جمهور اندرو جانسون در پاییز ۱۸۶۵، پس از پایان جنگ، دستورالعمل شرمن را لغو کرد و این زمین ها را به کشاورزانی که قبلاً
مالک آنها بودند، بازگرداند و کشاورزان سیاه پوست جدید آنها را اخراج کرد.
جان ندروین پیترز پژوهشگری هلندی است که آثارش بر اقتصاد سیاسی جهانی، مطالعات توسعه و مطالعات فرهنگی متمرکز است. او در حال حاضر به عنوان استاد ممتاز مطالعات جهانی و جامعه شناسی دانکن و سوزان ملیچمپ در دانشگاه کالیفرنیا، سانتا باربارا خدمت می کند. پیشینه. جان در ۳۰ ژوئیه ۱۹۴۶ در آمستردام هلند زاده شد. مدرک لیسانس و فوق لیسانس خود را در رشته انسان شناسی فرهنگی از دانشگاه آمستردام دریافت کرد و دکتری رشته علوم اجتماعی را در دانشگاه نیمیخن در سال ۱۹۸۸ به پایان رساند. او پیش از این در دانشگاه ماستریخت، دانشگاه ایلینوی اوربانا-شمپین، موسسه بین المللی مطالعات اجتماعی، لاهه؛ دانشگاه کیپ کوست، غنا، دانشگاه آمستردام و دانشگاه ملی مالزی، کرسی استادی داشت. علاوه بر این، وی به عنوان استاد مدعو در دانشگاه های آرژانتین، برزیل، چین، فرانسه، آلمان، هند، اندونزی، ژاپن، پاکستان، آفریقای جنوبی، سریلانکا، سوئد و تایلند نیز فعالیت کرده است. جان عضو هیئت تحریریه انتشارات کلاریتی و گلوبال-ای است و مشاور سردبیر توسعه و تغییر، فصلنامه جهان سوم، مجله اروپایی نظریه اجتماعی، اقوام، متن سوم، مجله امور اجتماعی، مجله مطالعات جهانی در آموزش، تح
لیل جامعه شناختی، جامعه شناسی کاربردی جهانی و Encounters (انتشارات دانشگاه زاید) است. او همچنین مجموعه کتاب هایی را با همکاری انتشارات روتلج (جوامع نوظهور) و پالگریو مک میلان (مرزهای جهانی شدن) ویرایش می کند. بورسیه تحصیلی. ندروین پیترز ۱۰ کتاب نوشته و ۱۴ کتاب دیگر را ویرایش کرده است. چندین اثر منتشر شده پیترز به بیش از پنج زبان از جمله زبان فارسی ترجمه شده اند. جان روی موضوعات متنوعی، از توسعه و جهانی شدن گرفته تا مطالعات فرهنگی کار می کند. کارهای او مربوط به مناطق مختلفی از جهان از جمله شمال شرقی آسیا، آسیای جنوب شرقی، چین، خاورمیانه، اروپا و آمریکای شمالی و لاتین است. کار فعلی جان بر روندهای جدید در جهانی شدن قرن بیست و یکم و ظهور اقتصادهای نوظهور متمرکز است. آخرین کتاب های او «جهانی شدن چندقطبی» و «بازگشت به خانه جهانی» هستند. جوایز. جایزه جی سی رویگروک از انجمن علوم هلند، ۱۹۹۰ (برای امپراتوری و رهایی: قدرت و رهایی در مقیاس جهانی. نیویورک، پریگر، ۱۹۸۹) او در سازماندهی ۷ کنفرانس بین المللی مطالعات جهانی در سراسر جهان (شیکاگو، دبی، بوسان، ریو، مسکو، دهلی نو، شانگهای) همکاری داشت که منجر به انتشار مقالاتی با
همکاری پژوهشگران محلی شد.
لودویگ دبلیو. آدامک (Ludwig W. Adamec) (۱۰ مارس ۱۹۲۴ – ۱ ژانویه ۲۰۱۹) (اسفند ۱۳۲۲ تا دی ۱۳۹۷) پژوهش گر اتریشی در حوزه خاورمیانه و افغانستان بود. او استاد ممتاز (Emeritus) در دانشکده مطالعات خاورمیانه و شمال آفریقا در دانشگاه آریزونا بود. آدامک کتاب ها و مقالات متعددی نوشت و ویرایش کرد، از جمله بازچاپ اثر مهم «دایرةالمعارف تاریخی و سیاسی افغانستان» (Historical and Political Gazetteer of Afghanistan) که پیشتر توسط دولت هند بریتانیا تهیه شده اما منتشر نشده بود. زندگینامه. لودویگ دبلیو. آدامک در سال ۱۹۲۴ در وین متولد شد. پدرش زمانی که او پنج ساله بود درگذشت و مادرش در سال ۱۹۴۰، زمانی که او ۱۶ سال داشت، از دنیا رفت. آدامک به ایدئولوژی نازی علاقه ای نداشت و خود را یک «کودک نوسانی» توصیف می کرد. پس از چندین فرار از یتیم خانه ها و تلاش برای عبور از مرز به سوی سوئیس یا کشوری غیر نازی، دستگیر شد و در اردوگاه کار اجباری مورینگن زندانی شد و تا پایان جنگ جهانی دوم در آنجا باقی ماند. در سال ۱۹۵۰، آدامک اتریش را ترک کرد و پس از سفرهایی در اروپا، آسیا و آفریقا، در سال ۱۹۵۴ به ایالات متحده آمریکا رفت و در آنجا دکترای مطالعات
خاورمیانه را دریافت کرد. در سال ۱۹۶۷، به دانشگاه آریزونا پیوست و به عنوان پژوهش گر در مطالعات خاورمیانه فعالیت کرد. او تاریخ خاورمیانه و آفریقای پایین صحرا را از حدود سال ۵۰۰ میلادی تا دوران معاصر تدریس می کرد و مدتی نیز زبان های عربی و فارسی را در دانشگاه آموزش داد. در سال ۱۹۷۵، آدامک مرکز مطالعات خاور نزدیک را در دانشگاه تأسیس کرد و به مدت ده سال ریاست آن را برعهده داشت. در سال های ۱۹۸۶–۱۹۸۷، او ریاست شعبه افغانستان در صدای آمریکا (VOA) را برعهده داشت. لودویگ آدامک در ۱ ژانویه ۲۰۱۹ در توسان، آریزونا، در ۹۵ سالگی درگذشت.