Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سازی معابد و همچنین در بسیاری از سفالینه های یونانی نمایان می شدند. به همراه صحنه های اقتباس شده از هومر و جنگ با غول ها، نبردهای آمازون ها نیز انتخاب محبوبی بود، که نبردهای میان مردان یونانی و زنان بیگانه را به تصویر می کشید. بعدها در هنر رومی، زمانی که رسم بر این شد صحنه های پیچیدهٔ جنگی به صورت فن مجسمه سازی «رلیف» نقش شود، در گورسنگی های رومی دوران بعدی تصاویر بسیاری بر روی دوطرف آن ها دیده می شوند. این صحنه ها همچنین در موزاییک ها نیز به نمایش درآمدند. تعداد اندکی از این تصاویر که در دوران قرون وسطی گسترش یافته بود در دوران رنسانس، و به ویژه در دوره باروک به اوج خود رسید. سپرهای یونانی اولیه. هنر یونان باستان معمولاً آمازون ها را در صحنه های نبرد به تصویر می کشید و آن ها را سوار بر اسب یا در حال استفاده از سلاح هایی مانند تیر و کمان، شمشیر، نیزه و سپر نشان می داد. بر اساس شواهد موجود، نخستین نشانه های ورود این جنگجویان زن به هنر در قالب سپرهای پیشکشی و سپر تزئیناتی دیده می شود. قدیمی ترین نمونه شناخته شده مربوط به یک سپر سفالی از تیرینس است که به حدود سال ۷۰۰ پیش از میلاد بازمی گردد. سفال یونان باستان.
آمازون ها از حدود ۵۷۰ پیش از میلاد به بعد، به طور برجسته ای روی سفالینه های آتیکی به تصویر کشیده شده اند و این روند تا میانهٔ سدهٔ ۵ پیش از میلاد ادامه یافته است. در طول این دوره، آمازون ها بیشتر بر روی سفالینه های آتیکی به سبک سیاه نگار، به تصویر کشیده می شدند. این نقوش معمولاً صحنه های نبرد آمازون ها در جنگ تروآ، یا به طور رایج تر، در نهمین خان افسانه ای هرکول را نشان می دادند. برخی از این ظروف سفالی با نام شخصیت های آمازونی مزین شده بودند که در میان آن ها، آندروماخه بیشترین تکرار را داشته است. آنچنان که، در نبردهایی که هرکول حضور نداشته، چنین کتیبه هایی یافت نشده است. هرکول اغلب بر روی چنین ظروف سفالی در حال نبرد تک نفره با سه یا چند آمازون به تصویر کشیده شده است. با کاهش محبوبیت سفالینه های سیاه نگار در ربع پایانی سده ۶ پیش از میلاد، آمازون ها به تدریج روی سفالینه های قرمز نگار نقش بستند. در همین دوره، تسئوس نیز به یکی از شخصیت های رایج در هنر مرتبط با آمازون ماخی تبدیل شد. معماری یونانی. تصاویر نبردهای آمازونی در معماری یونانی عمدتاً در دستهٔ مجسمه سازی معماری دورهٔ باستان متأخر تا پساکلاسیک قرار می گیرن
د. نمونه هایی از این نوع مجسمه سازی معماری را می توان در مکان های زیر مشاهده کرد: پس از جنگ های ایران و یونان، یونانیان به این صحنه های نبرد اهمیت بیشتری داده و آن را به عنوان نمونه ای اسطوره ای از دفاع موفق آتن در برابر مهاجمان بیگانه در نظر گرفتند. به ویژه، نبرد آمازون آتیکی در مکان های زیر به تصویر کشیده شده است، از جمله: متوپ های غربی پرستشگاه پارتنون. نگارگری و طراحی متوپ های غربی پرستشگاه پارتنون، معبدی در آکروپولیس آتن که به آتنا الهه یونانی اختصاص دارد، به کالامیس، پیکره ساز یونانی، نسبت داده می شود. متوپ های غربی پارتنون نبرد بین یونانیان و آمازون ها را به نمایش می گذارد. البته با وجود وضعیت تخریب شده آن، پژوهشگران عموماً توافق دارند که این صحنه تهاجم آمازون ها به آتیک ها را به تصویر می کشد. سپر آتنا باکره (پارتنوس). سپر آتنا پارتنوس، که توسط فیدیاس ساخته شده است، نگاره ای از یک آمازون سرنگون شده را نشان می دهد. آتنا پارتنوس مجسمه ای بزرگ از جنس کریسلفنتین (ترکیبی از طلا و عاج) از آتنا بود. بت (الوهیت) اصلی درون پارتنون آتن بود که اکنون از بین رفته است، اما از طریق توصیفات تاریخی و نمونه های کوچک باس
تانی می شود به این نتیجه رسید. نقش برجسته پرستشگاه آپولون در بسی. پیکرهٔ بسی، از پرستشگاه آپولون در بسی، شامل شماری سنگ نبشته که نبرد آمازون ها با تروآ و نبرد آمازون ها با هرکول را نمایش می دهد. نبرد آمازون ها و تروآ بر روی سه بلوک نقش برجسته ای نمایش داده شده و مرگ پانته زیله به دست آشیل را به رخ می نماید. پیکره ای از آرمگاه هالیکارناس. چندین بخش از پیکرهٔ نبرد آمازون ها مربوط به آرامگاه هالیکارناس، اکنون در موزه بریتانیا نگهداری می شود. در یکی از بخش ها هرکول را نشان می دهد که موی یک آمازون را گرفته و در حالی که گرز خود را پشت سرش بلند کرده، آمادهٔ ضربه زدن است. باور بر این هست این آمازون هیپولیتا، ملکه آمازون ها باشد. سنگ نبشته دیگری آمازونی سواره را نشان می دهد که به یک یونانی حمله می کند، در حالی که یونانی با سپرِ برافراشته از خود دفاع می کند. باور بر این است این یونانی تسئوس باشد، که در گذار از خان های هرکول به وی پیوسته بود. تابوت های سنگی رومی. نمونه های فراوانی از نگاره های آمازون ها مربوط به دوران روم پیدا شده است که صحنه های نبرد آمازونی را بر روی موزاییک ها، سکه ها، نقش برجسته ها، پیکره های پیش کش
ی و دیگر آثار هنری به تصویر می کشند. به ویژه، بیش از ۶۰ نقش برجستهٔ تابوت های سنگی پیدا شده اند که صحنه های نبرد میان آمازون ها و یونانیان را به تصویر می کشند. دیگر منابع. مایکن صحنهٔ نبرد آمازون را برروی استوا پوی کایل در آگورای باستانی آتن نقاشی کرد، اما این اثر اکنون از بین رفته است. فیدیاس زمینهٔ نبرد آمازونی را بر روی زیرپایی تندیس کریسلفنتین زئوس در المپیا به تصویر کشیده بود. در سال ۲۰۱۸، باستان شناسان در قربانگاه آیینی سلت ها در نزدیکی روستای اسلاتینا ناد ببراوو در اسلواکی، لبه های سنگ نبشتهٔ نقش برجسته تزئین شده از جنس برنز را کشف کردند که بخشی از زره سینه ای یک جنگجوی یونانی بوده است. معاون مدیر مؤسسه باستان شناسی اسلواکی به آگاهی رسانید که این اثر، کهن ترین اثر هنری اصیل یونانی در این منطقه از اسلواکی بوده است. پژوهشگران تکه ها را وارسی کرده و تشخیص دادند، که این آثار زمانی پاره ای از یک نقش برجسته بوده اند که آمازون ها را به تصویر می کشیده است. نماد نبرد آمازون ها. نبرد آمازونی نمایانگر تمدن و شهرنشینی ایده آل یونانی است. آمازون ها به عنوان نژادی وحشی و بربر به تصویر کشیده شده اند، در حالی که یونان
یان به عنوان نژاد انسانی شهرنشین پیشرفته نمایان شده اند. دیدگاه برونو اسنل دربارهٔ نبرد آمازونی:برای یونانیان، جنگ تایتان ها و نبرد با غول ها نماد پیروزی جهان خودشان بر جهانی بیگانه بود. نبردهای دربرابر آمازون ها و سانتورها، همچنان نشانگر چیرگی یونانیان بر هر چیز بربری، وحشیانه و ناپسند بود.
جنگ داخلی عثمانی ممکن است به تعدادی از جنگ های جانشینی در امپراتوری عثمانی اشاره داشته باشد:
ژیزل فروینت (؛ – ) عکاس هنری و عکاس خبری آلمانی الاصل اهل فرانسه بود که به خاطر عکاسی مستند و عکاسی پرتره از نویسندگان و هنرمندان شهرت داشت. شناخته شده ترین کتاب او، "عکاسی و جامعه" (۱۹۷۴)، نسخهٔ گسترش یافته ای از پایان نامه مکتب آفرین او در سال ۱۹۳۶ است. این رساله نخستین بررسی اجتماعی-تاریخی دربارهٔ هنر عکاسی به عنوان یک رسانه دموکراتیک برای بازنمایی خود در عصر بازآفرینی فناوری بود. او با دفاع از این نخستین تز دکترا در زمینه عکاسی در دانشگاه سوربن یکی از اولین زنانی بود که در آنجا درجه شایستگی علمی گرفت. مشارکت عمده فروینت در عکاسی شامل استفاده از دوربین لایکا (با قابلیت قرار دادن رول های فیلم های ۳۵ میلی متری با ۳۶ فریم) برای روزنامه نگاری و گزارش های مستند و همچنین پیشگامی اش در استفاده از پوزیتیوهای کوداکروم و آگفاکالر برای پرتره های رنگی از نویسندگان و هنرمندان است که به او امکانِ ایجاد «سبک منحصربه فردی از چهره نگاری بی هوا» را داد که وی را در عالم عکاسی قرن بیستم متمایز نمود. او که در تمام عمرش به گرایش سیاسی چپی داشت، در سال ۱۹۷۷ رئیس اتحادیه عکاسان فرانسه شد. در سال ۱۹۸۱، پرتره رسمی رئیس جمهور فرانسه
فرانسوا میتران را ثبت کرد و در سال ۱۹۸۲ به افیسیه هنر و ادب و در ۱۹۸۳ شوالیه لژیون دونور شد که یکی از بالاترین نشان های افتخار فرانسه است. در سال ۱۹۸۵ او نخستین عکاسی بود که با برپایی یک نمایشگاه گذشته نگر در موزه ملی هنر مدرن پاریس گرامی داشته شد. زندگی نامه. سال های اولیه. ژیزل فروینت در شونبرک (محله ای در برلین) در خانواده ای که در کار تجارت پارچه بودند، به دنیا آمد، والدینش یولیوس فروینت و کلارا فروینت (با نام خانوادگی دوشیزگی دِرِسِل)، یک زوج ثروتمند یهودی بودند. پدر او، یولیوس فروینت یک کلکسیونر هنری علاقه مند بود و ماکس اسلیوگت، کته کلویتس و ماکس لیبرمان از دوستان خانوادگی او بودند. او به عکاسی نیز علاقه داشت، از جمله آثار کارل بلوسفلت، که کلوزآپ های او از اجسام، مطالعه ای از اشکال شکال طبیعی اشیاء بود. پدر ژیزل فروینت نخستین دوربین عکاسی را برای دخترش خرید که یک فوکتلندر ۶×۹ در سال ۱۹۲۵ و یک دوربین لایکا بود که در سال ۱۹۲۹ به عنوان هدیه فارغ التحصیلی به او اهدا کرد. ژیزل فروینت در سال ۱۹۳۱، در رشته جامعه شناسی و تاریخ هنر در دانشگاه آلبرت لودویگز فرایبورگ در ناحیهٔ برایسگائو آلمان تحصیل کرد و در سال
های ۱۹۳۲ و ۱۹۳۳ در دانشگاه گوته فرانکفورت زیر نظر تئودور آدورنو، کارل مانهایم و نوربرت الیاس (که تحت عنوان مکتب فرانکفورت شناخته می شدند) تحصیل کرد. او در دانشگاه عضو فعال یک گروه سوسیالیست دانشجویی شد و مصمم بود از عکاسی به عنوان بخشی جدایی ناپذیر از عملکرد سوسیالیستی خود استفاده کند. یکی از نخستین گزارش های او که در ۱ مه ۱۹۳۲ تصویربرداری شد، «راهپیمایی اخیر دانشجویان ضد فاشیست را نشان می دهد» که «به طور مرتب توسط گروه های نازی مورد حمله قرار گرفته بودند». پاریس. در مارس ۱۹۳۳، یک ماه پس از به قدرت رسیدن آدولف هیتلر در آلمان، والتر بنیامین در ۳۰ مه به پاریس گریخت. او در حالی که نگاتیوهایش را دور بدنش پیچیده بود، به پاریس فرار کرد تا بتواند آنها را از سد مرزبانان عبور دهد. ژیزل و والتر بنیامین دوستی خود را در پاریس ادامه دادند و در آنجا بود که فروینت عکس مشهوری از او در حال مطالعه در کتابخانه ملی فرانسه گرفت. آنها هر دو در مورد هنر قرن ۱۹ و ۲۰ مطالعه می کردند و دربارهٔ آن می نوشتند و فروینت تحصیلات خود در سوربن را پی گرفت. اگرچه فروینت مجذوب عکاسی پرتره بود، اما هرگز این کار را به طور جدی انجام نداده بود و در
آن زمان دوربین را صرفاً به عنوان «ابزاری برای پژوهش های جامعه شناختی» می دید. آندره مالرو نخستین کسی بود که از او خواست برای یکی از کتاب آینده اش، از او عکس بگیرد، نه یک پرتره رسمی معمولی، بلکه به شکلی بی هوا، که در آن زمان در پاریس در حال فراگیر شدن بود؛ بنابراین آنها به بهارخواب خانه رفتند. عکس هایی که او در آن روز از او گرفت، در دهه های بعد بارها توسط ناشران استفاده شد. مالرو که اکنون با او آشنایی نسبی پیدا کرده بود، از فروینت دعوت کرد تا از نخستین کنگره بین المللی دفاع از فرهنگ در پاریس در سال ۱۹۳۵ عکاسی مستند کند، و در آنجا بود که او با بسیاری از هنرمندان برجسته فرانسوی زمان خود آشنا شد و پس از آن از او عکس گرفت. فروینت با چهره های ادبی مشهور همچون سیلویا بیچ مالک شکسپیر و شرکاء و آدرین مونیه مالک «خانه دوستان کتاب» دوست شد. در سال ۱۹۳۵، مونیه ازدواجی را برای مونیه با پی یر بلوم ترتیب داد تا مونیه بتواند ویزایی برای اقامت قانونی در فرانسه بگیرد (آنها پس از پایان جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۴۸ رسماً طلاق گرفتند). در سال ۱۹۳۶، زمانی که سیلویا بیچ به ایالات متحده آمریکا رفت، فروینت به آپارتمان مشترک مونیه و بیچ
نقل مکان کرد و با مونیه رابطه شخصی نزدیکی (همراه رابطه جنسی نامشروع) پیدا کرد. هنگامی که بیچ بازگشت، به رابطه نزدیک خود با مونیه پایان داد، اما دوستی قوی خود با مونیه و فروینت را حفظ کرد. فروینت دورهٔ دکترای خود را در جامعه شناسی و تاریخ هنر در دانشگاه سوربن در سال ۱۹۳۶، به پایان رساند و از پایان نامه دکترای خود را با عنوان «عکاسی در فرانسه در قرن نوزدهم» دفاع کرد که توسط «خانه دوستان کتاب» مونیه منتشر شد. مونیه «[فروینت] را به هنرمندان و نویسندگانی که جذاب ترین موضوعات هنری او شدند، معرفی کرد.» در اواخر همان سال، فروینت با اثر عکاسی خبری خود، «انگلستان شمالی»، که در ۱۴ دسامبر ۱۹۳۶ در مجله "لایف" منتشر شد، در سطح بین المللی شهرت یافت و تأثیرات رکود بزرگ در انگلستان را نشان داد. در آن زمان هیچ مجله ای در فرانسه نمی توانست عکس های رنگی منتشر کند، بنابراین کار فروند با "لایف" - یکی از نخستین مجلات نشر انبوه رنگی - رابطه مادام العمر بین عکاس و این مجله شکل گرفت. در سال ۱۹۳۸، مونیه به فروینت پیشنهاد داد که از جیمز جویس برای کتاب آینده اش، "شب زنده داری فینگن ها" عکس بگیرد. جویس که دوست نداشت از او عکس گرفته شود، ف
روینت را برای نمایش خصوصی آثار قبلی خود به آپارتمانش در پاریس دعوت کرد. او به اندازه ای تحت تأثیر کار فروینت قرار گرفت که به او اجازه داد از او عکاسی کند، و در یک دوره سه روزه، خودمانی ترین پرتره های جویس را در زمان اقامتش در پاریس ثبت کرد. در یکی از جلسات عکاسی، جویس سرش را به چراغ زد و پیشانی خود را برید. او فریاد زد: «خونریزی دارم. عکس های لعنتی تو موجب مرگ من خواهد بود» و ادامه داد: «در اثر این درد، فراموش کرده بود که هرگز در حضور یک خانم نباید ناسزا بگوید.» درست بعد از اتمام جلسه عکاسی، تاکسی فروینت تصادف کرد که به دوربین های او آسیب رساند و فیلم ها همه خراب شدند. فروینت این موضوع را به جویس خبر داد و جویس که خرافاتی بود، متقاعد شد که ناسزاگویی او باعث این تصادف شده است، بنابراین او فروند را برای دور دوم عکاسس، به خانه اش دعوت کرد. "مجله تایم" در ۸ مه ۱۹۳۹ از یکی از این عکس ها را روی جلد خود منتشر کرد. کل مجموعه عکس ها در نهایت در سال ۱۹۶۵ در "جیمز جویس در پاریس سال های پایانی او" اثر ژیزل فروینت و وی.بی. کارلتون و با مقدمه ای از سیمون دو بووار. در سال ۱۹۳۹ و پس از «دوبار عدم پذیرش در تویستاک اسکوئر»، فر
وینت سرانجام اعتماد ویرجینیا وولف را به خود جلب کرد و عکس های رنگی نمادین خانوادهٔ وولف را که امروزه در گالری ملی پرتره به نمایش گذاشته شده، ثبت کرد. وولف حتی «موافقت کرد که لباس هایش را عوض کند تا ببیند کدامیک با هارمونی رنگ ها مناسب تر است و اصرار داشت که با لئونارد (و سگ اسپانیل خود پینکا) از او عکس گرفته شود. در برخی از چاپ ها، چهرهٔ وولف رنگ پریده و دارای چین و چروک است و در برخی دیگر کمی لبخند می زند و جوان تر است. این مکان مقدس ملکه بلومزبری بود که در آن مهمانی هایش برگزار می شد و دوستانش برای صرف چای می آمدند. تنها یک سال بعد، این خانه در جریان بلیتس ویران شد.» در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰ میلادی، با نزدیک شدن تهاجم نازی ها به پاریس، فروینت از پاریس به منطقه آزاد دوردونی فرار کرد. شوهر صوری او، پی یر، توسط نیروهای نازی دستگیر و به اردوگاه کار فرستاده شده بود. او موفق به فرار شد و قبل از بازگشت به پاریس برای مبارزه و پیوستن به گروه مقاومت با فروینت ملاقات کرد. فروینت به عنوان همسر یک زندانی فراری، یک یهودی و یک سوسیالیست، «از جان خود بیم داشت». درست قبل از شروع جنگ، والدین او سرانجام در فوریه ۱۹۳۹ از آلمان به بریتا
نیا گریختند و نازی ها تمام دارایی های آنها را که پیش از فرار در آلمان رها کردند بودند، مصادره کردند. پدرش دو سال بعد از دنیا رفت و مادرش، بی پول، مجبور شد مجموعه آثار هنری را که قبلاً در سال ۱۹۳۳، اندکی پس از به قدرت رسیدن هیتلر، به سوئیس بی طرف منتقل کرده بود، بفروشد. بوئنوس آیرس، مکزیکوسیتی و بازگشت به پاریس. در سال ۱۹۴۲، با کمک آندره مالرو که به دوستانش گفته بود، "ما باید ژیزل را نجات دهیم!"، فروینت به دعوت ویکتوریا اوکامپو، مدیر نشریه "سور" به بوئنوس آیرس آرژانتین گریخت. اوکامپو در کانون نخبگان روشنفکر آرژانتین قرار داشت و فروینت از طریق او با بسیاری از نویسندگان و هنرمندان بزرگ مانند خورخه لوئیس بورخس و پابلو نرودا آشنا شد و از آنها عکس گرفت. فروینت در حالی که در آرژانتین زندگی می کرد، یک شرکت نشر به نام «ادیسیونِس ویکتوریا» بنیان نهاد که کتاب هایی در مورد فرانسه ارائه می کرد. او می نویسد: «در واقع، من این کار را برای دولت در تبعید شارل دو گل شروع کردم، زمانی که در وزارت اطلاعات به طور داوطلبانه و بدون دریافت حقوق کار می کردم.» او همچنین یک کمیته اقدام امدادی برای هنرمندان فرانسوی تأسیس کرد و سخنگوی فران
سه آزاد شد. پس از جنگ، در سال ۱۹۴۶ با نمایشگاهی در مورد آمریکای لاتین و سه تن توشه جمع آوری شده برای نویسندگان و روزنامه نگاران به پاریس بازگشت. فروینت در سال ۱۹۴۷، قراردادی را با «مگنوم فوتوز» به عنوان یکی از مشارکت کنندگان آمریکای لاتین امضا کرد، اما در سال ۱۹۵۴، در اوج ترس سرخ و به دلیل دیدگاه های سوسیالیستی اش، دولت ایالات متحده او را عنصر نامطلوب اعلام کرد و رابرت کاپا او را مجبور به قطع روابط با مگنوم کرد تا خود و دیوید سیمور را از تحقیقات اف بی ای مصون بدارد. در سال ۱۹۵۰، گزارش تصویری او از اوا پرون آراسته به جواهرات برای مجله "لایف"، جنجال دیپلماتیکی بین ایالات متحده آمریکا و آرژانتین ایجاد کرد و بسیاری از حامیان پرون را ناراحت کرد—عکس های مجلل او بر خلاف شعارها و سیاست های رسمی ریاضت و ساده زیستی حزب بود و مجله "لایف" در آرژانتین در فهرست سیاه قرار گرفت و بار دیگر فروینت مجبور شد با نگاتیوهای خود از کشوری فرار کند. او به مکزیک نقل مکان کرد و با دیه گو ریورا، فریدا کالو، داوید آلفارو سیکِـیروس و خوزه کلمنته اوروزکو دوست شد. فروینت در سال ۱۹۵۳، به طور همیشگی به پاریس نقل مکان کرد. او در طول زندگی حرفه
ای اش، بیش از ۸۰ پروژه عکاسی خبری برای "لایف"، "تایم"، "ساندی تایمز"، "پیکچر پست"، "ویکلی ایلاستریتد" و مجلات فرانسوی "وو"، "پاری مچ"، "پوین دو وو" و "هنر و تزئین" و همچنین مجلهٔ سوئیسی "دو" انجام داد. فروینت از دهه ۱۹۶۰ به بعد، به نوشتن ادامه داد. «دنباله» پایان نامه او که اکنون "عکاسی و جامعه" نامیده می شود، در سال ۱۹۷۴ در قالب کتابی منتشر شد و چون به زبان فرانسوی نوشته شده بود، در همان سال به آلمانی ترجمه شد. ترجمه انگلیسی کتاب در سال ۱۹۸۰ صورت گرفت. نسخه های بعدی به زبان های اسپانیایی (۱۹۷۶)، سوئدی (۱۹۷۷)، کره ای (۱۹۷۹)، ایتالیایی (۱۹۸۰)، کرواتی (۱۹۸۱)، ژاپنی (۱۹۸۶)، یونانی (۱۹۹۶)، و ترکی (۲۰۰۷) منتشر شد. در سال ۱۹۷۷، او رئیس فدراسیون انجمن های عکاسان خلاق فرانسه (سندیکای صنفی عکاسان) شد، سِمَتی که پیش از او، آنری کارتیه-برسون بر عهده داشت. در همان سال آلمان، نخستین نمایشگاه گذشته نگر ژیزل فروینت را به سرپرستی کلاوس هانف برپا کرد، که شامل مشارکت او در دوکومنتا ۶ نیز بود. این نسخه از نمایشگاه مهم بین المللی هنر معاصر بر هنر عکاسی تمرکز داشت و ۱۵۰ سالگی خود را با یک نظرسنجی بزرگ جشن گرفت که در آن، تصاویر پر
ترهٔ جیمز جویس و اویتا پرون در «بخش چهره نگاری» آن انتخاب شد. در دهه ۱۹۷۰ آثار ژیزل فروینت در ابتدا در گالری های عکاسی در ایالات متحده مورد توجه قرار گرفت و سپس برپایی نمایشگاه بزرگی از آثار او در گالری سیدنی جنیس در نیویورک در سال ۱۹۷۹ سبب دستیابی به تمام ۱۸۰ عکس به نمایش درآمده امروزی توسط مرکز عکاسی خلاق در دانشگاه آریزونا در توسان گردید. شهرت او به عنوان یک عکاس پرتره مهم با هر نمایشگاه متوالی افزایش یافت. او اکنون به عنوان یکی از بهترین عکاسان پرتره قرن بیستم شناخته می شود: پس از مرگش در پاریس «رئیس جمهور ژاک شیراک او را به عنوان یکی از 'بزرگ ترین عکاسان جهان تحسین کرد'». او در گورستان مون پارناس در پاریس در نزدیکی خانه و استودیوی عکاسی خود در پلاک ۱۲ خیابان لالان دفن شده است. آثار برجسته. پایان نامه فروینت یک مطالعه اجتماعی-تاریخی بنیادین در مورد عکاسی بود که نخستین بار در قالب کتابی توسط آدرین مونیه در سال ۱۹۳۶ منتشر شد و نسخه اصلاح شده آن در دهه ۱۹۷۰ با ترجمه به چندین زبان منتشر شد. یکی از شناخته شده ترین عکس های اولیه او، از یکی از آخرین تظاهرات های سیاسی خیابانی در آلمان قبل از قدرت گرفتن هیتلر است.
در سال ۱۹۳۶ فروینت از اثرات افسردگی در انگلستان برای زندگی مردم عکس گرفت. او به خاطر پرتره های رنگی خود از نویسندگان و هنرمندان، از جمله ساموئل بکت، ویرجینیا وولف، جورج برنارد شاو، آنری ماتیس، مارسل دوشان و بسیاری دیگر شهرت داشت. در سال ۱۹۸۱، فروند پرتره رسمی (روتوش نشده) خود از فرانسوا میتران، رئیس جمهور فرانسه (۱۹۸۱–۱۹۹۵) را منتشر کرد. سوزان دیلی در آگهی ترحیم فروینت در "نیویورک تایمز" می نویسد: «[فروینت] در انتقال نگرش سوژه هایش تخصص داشت. او روی دست ها، وضعیت بدن و لباس تمرکز می کرد. هیلتون کرامر با مرور نمایشگاهی از آثار عمر او در سال ۱۹۷۹ در "نیویورک تایمز" نوشت که او استاد 'مستندسازی درخشان بود تا نوآوری و اصالت' خانم فروینت در مصاحبه ای در سال ۱۹۹۶ گفته بود که آثار سوژه هایش را می خواند و اغلب ساعت ها قبل از گرفتن پرتره دربارهٔ کتاب هایشان با آنها بحث می کند. در واقع، این توانایی فروینت در برقراری ارتباط با نویسندگان و هنرمندان—به ویژه جیمز جویس سرسخت—بود که به او این توانایی را داد تا از آنها با بی هوا عکس بگیرد.
گنا دیمیترووا (؛ – ) خواننده سوپرانوی اپرا اهل بلغارستان بود. صدای او به خاطر قدرت و بسط آن که در نقش های اپرائی مانند توران دخت در چهار دهه کار حرفه ای مورد استفاده قرار گرفت، شهرت داشت. اوایل زندگی. گنا دیمیترووا در سال ۱۹۴۱ در روستای بگلژ بلغارستان در ۲۵ کیلومتری پلون به دنیا آمد. او آواز خواندن را در گروه کر مدرسه آغاز کرد و صدای قدرتمندش باعث شد که بین سالهای ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۴ به او پیشنهاد شود تا در کنسرواتوار صوفیه و زیر نظر کریستو برامباروف تحصیل کند. در حالی که صدای او ابتدا به عنوان متزوسوپرانو طبقه بندی می شد، اما در سال دوم خود به عنوان خواننده سوپرانو جا انداخت. دیمیترووا پس از پایان تحصیلات خود در کنسرواتوار دولتی بلغارستان، به تدریس آواز پرداخت. موفقیت او در سال ۱۹۶۷ در نقش ابیگیل، دختر دروغین نابوکو در اپرای "نابوکو" اثر جوزپه وردی به دست آمد که توسط گروه اپرای ملی بلغارستان اجرا و به روی صحنه رفت. در ضبط های اولیه، صدای دیمیتروا هنوز به حد اندازه های صدایی که بدان شهرت یافت، نرسیده بود، و در بسیاری از تولیدات اولیه "نابوکو"، نت دو اوج نهایی اختیاری در کابالتی، «در حال اوج گیری هستم» حذف شده است، ک
ه او بعداً در اجراهای آتی خود ان را دوباره گنجاند. حرفه بین المللی. دیمیتروا در سال ۱۹۷۰ برنده مسابقه بین المللی آواز صوفیه شد، این جایزه شامل بورسیه یک دوره تحصیلی در «مدرسه آموزش پیشرفته» در لا اسکالا بود. او نخستین نقش آفرینی ایتالیایی خود را در نقش توراندخت در ترویزو در سال ۱۹۷۵ انجام داد و همان نقش را برای نخستین بار در سال ۱۹۸۳ در لا اسکالا در مقابل خوانندهٔ تنور اسپانیایی پلاسیدو دومینگو در اپرای مجلل فرانکو زفیرلی تکرار کرد. او همچنین در «سالن نمایش کولون» در بوئنوس آیرس در سال های ۱۹۷۴–۱۹۷۵ آواز خواند و در آنجا در اپراهای "توسکا"، "توران دخت"، "آندره شنیه"، "تروبادور" و "دون کارلوس" هنرنمایی کرد خواند. اپرای توراندخت او همچنین در ویدئویی در تماشاخانه ورونا در سال ۱۹۸۳ با حضور نیکلا مارتینوچی و چچییلیا گازدیا حفظ شده است. در سال ۱۹۸۷ او نخستین حضور خود را در تالار اپرای متروپولیتن نیویورک با اجرای همان نقش انجام داد. دیمیترووا زمانی در مورد این نقش گفت: «توران دخت شاید نقش مورد علاقه من نباشد، اما قدرت صدایم را به خوبی نشان می دهد. نحوه نوشتن موسیقی به گونه ای است، که برای اجرای صحیح آن به صدایی مانند
ترومپت نیاز دارید.» نخستین نقش آفرینی او در ایالات متحده آمریکا در سال ۱۹۸۱ با بازی در نقش اِلویرا در اپرای "ارنانی" بود. او در سال ۱۹۸۳ در مرکز هنری باربیکان در اپرای "جوکوندا" اثر آمیلکاره پونکیلی آواز خواند و در همان سال نخستین نقش خود را در تالار اپرای سلطنتی لندن در کاونت گاردن بازی کرد. او بعدها علت تأخیر در ارائه نخستین اثرخود را صرفاً به «زدوبندهای اداری» نسبت داد. دیمیترووا همچنین چندین نقش آفرینی با صدای متزوسوپرانو در کارنامه خود دارد. برجسته ترین آنها نقش آمنریس بود که در سال ۱۹۸۵ در لا اسکالا در نمایش "آیدا" اثر جوزپه وردی است که در نقش مقابل ماریا کیارا در نقش آیدا و لوچیانو پاواروتی در نقش رادامس انجام داد. و همچنین نقش شاهدخت اِبولی در اپرای دون کارلوس جوزپه وردی. دیمیترووا پس از بازنشستگی از صحنه در سال ۲۰۰۱، همچنان فعالانه با خوانندگان جوان کار می کرد. یکی از شاگردان او خواننده سوپرانو «النا بارامووا» است. دیمیترووا در ۱۱ ژوئن ۲۰۰۵ بر اثر سرطان در میلان درگذشت. پس از مرگ وی، دولت بلغارستان متعهد شد که صندوقی به نام او برای خوانندگان جوان آینده دار تأسیس کند. قلهٔ دیمیترووا در جنوبگان به افت
خار او نامگذاری شده است.
مدلین مونتانو کایسدو (زادهٔ ۶ ژانویه ۱۹۸۳) بازیکن والیبال اهل کلمبیا است که مدال نقرهٔ قهرمانی باشگاه های جهان ۲۰۱۲ را با تیم رابیتا باکو به دست آورد. مونتانو در فصل ۲۰۰۹–۲۰۱۰ در لیگ وی کره جنوبی با تیم کی تی اندجی دائجون و در فصل ۲۰۱۲–۲۰۱۳ در سوپر لیگ آذربایجان با تیم رابیتا باکو قهرمان شد. او در هر دو دوره جایزهٔ باارزش ترین بازیکن را دریافت کرد. زندگی شخصی. مونتانو در دوران مدرسه بسکتبال بازی می کرد. او یک پسر دارد. دوران حرفه ای. پس از بازی در ردهٔ جوانان، مونتانو از سال ۱۹۹۶ در لیگ دل وایه کلمبیا بازی کرد. پس از مسابقات قهرمانی جوانان آمریکای جنوبی ۱۹۹۸، باشگاه آرژانتینی بوکا جونیورز به او پیشنهاد داد، اما او برای فصل ۱۹۹۸–۱۹۹۹ با باشگاه سن فرناندو کاتامارکا قرارداد امضا کرد. او پس از آرژانتین به "کالج میامی دِید" رفت و در آنجا روان شناسی نظامی خواند و از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۳ در تیم والیبال این کالج بازی کرد. او در سال ۲۰۰۲ قهرمان ملی انجمن ملی ورزش دانشگاهی (NJCAA) شد و در تیم منتخب تورنمنت قرار گرفت. او همچنین عنوان برترین بازیکن ملی سال را در بین کالج ها کسب کرد. در سال ۲۰۰۳، تیم "کالج میامی دِید" در جایگ
اه سوم قرار گرفت و مونتانو به عنوان بهترین امتیازآور، بهترین اسپک زن و بهترین سرویس زن شناخته شد. پس از این دوره، او در مسابقات ملی ۲۰۰۴ کلمبیا حضور یافت و مدال نقره را برای منطقه بایه دل کائوکا کسب کرد. مونتانو برای دو سال در لیگ یونان و تیم "اریس تسالونیکی" بازی کرد و در فصل ۲۰۰۴–۲۰۰۵ به مقام سوم لیگ و نایب قهرمانی جام یونان دست یافت. پس از فصل ۲۰۰۵–۲۰۰۶، او به دلیل مادر شدن مدتی از مسابقات کناره گیری کرد و در فصل ۲۰۰۸–۲۰۰۹ به تیم ایراکلیس تسالونیکی بازگشت. در سال ۲۰۰۹، او به باشگاه کره ای "کی تی اندجی دائجون" پیوست و در فصل ۲۰۰۹–۲۰۱۰ قهرمان لیگ شد و عنوان باارزش ترین بازیکن را کسب کرد. ۲۰۱۱. مونتانو در حالی که برای باشگاه کره ای "کی تی اندجی هانگوک" بازی می کرد، در برابر تیم جی اس کالتکس از وی لیگ، ۵۳ امتیاز کسب کرد که با رکورد جهانی برابر بود. در پایان فصل ۲۰۱۰–۲۰۱۱، مونتانو در رأی گیری برای ارزشمندترین بازیکن، در جایگاه دوم قرار گرفت. مونتانو به همراه بازیکن بین المللی کنی مورنو، پیشنهاد حضور در تیم ملی کلمبیا را پذیرفت تا برای صعود به بازی های المپیک تابستانی ۲۰۱۲ تلاش کنند. به دلیل دستاوردهایش در فصل ۲
۰۱۰–۲۰۱۱، مونتانو یکی از نامزدهای جایزهٔ بهترین ورزشکار زن سال کلمبیا بود، اما این عنوان در نهایت به قهرمان دوچرخه سواری ماریانا پاجون رسید. مونتانو در نخستین حضور رسمی خود در رقابت های بین المللی با تیم ملی، در قهرمانی آمریکای جنوبی در سال ۲۰۱۱ به مقام چهارم رسید و عنوان بهترین امتیازآور مسابقات را کسب کرد. ۲۰۱۲. مونتانو برای فصل ۲۰۱۲–۲۰۱۳ با تیم رابیتا باکو قرارداد امضا کرد. او با این تیم در قهرمانی باشگاه های زنان جهان ۲۰۱۲ مدال نقره کسب کرد. ۲۰۱۳. مونتانو با تیم رابیتا باکو در سوپر لیگ والیبال زنان آذربایجان قهرمان شد و ششمین قهرمانی متوالی این تیم را رقم زد. او همچنین جایزهٔ ارزشمندترین بازیکن لیگ را دریافت کرد. پس از پایان سوپر لیگ آذربایجان، مونتانو با باشگاه ترکیه ای گالاتاسرای دایکین قرارداد امضا کرد. مونتانو در قهرمانی والیبال زنان آمریکای جنوبی ۲۰۱۳ به عنوان ارزشمندترین بازیکن انتخاب شد. تیم ملی کلمبیا در این رقابت ها چهارم شد و توانست جواز حضور در مقدماتی قهرمانی جهان ۲۰۱۴ زنان آمریکای جنوبی را کسب کند.