Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
حِصّه عبدالله لوتاه مجری و کارگردان تلویزیونی اماراتی است که از نسل نخست فعالان رسانه ای در امارات به شمار می رود. او نخستین کارگردان زن تلویزیونی در امارات است و بیش از هفت سال در زمینهٔ کارگردانی، از سال ۱۹۸۳ تا ۱۹۹۵ فعالیت کرده است. او برنامه های گوناگون بسیاری را در تلویزیون دبی کارگردانی کرده است که به مسائل اجتماعی گوناگون پرداخته اند و همچنین مجموعه ای از برنامه های فرهنگی شامل مصاحبه با متفکران، نویسندگان و سینماگران برجستهٔ عرب را ارائه کرده است. لوتاه به مسائل زنان در امارات، به ویژه در دبی، توجه ویژه ای داشته است؛ او انجمن «نهضت زنان در دبی» را در سال ۱۹۷۳ تأسیس کرد و همچنین در تأسیس اتحادیهٔ زنان عمومی امارات مشارکت داشت. به حقوق بشر و محیط زیست نیز علاقه مند بود و چندین انجمن مرتبط با این حوزه ها را پایه گذاری کرد. او همچنین سال ها به عنوان استاد در دانشگاه العین نیز به تدریس پرداخت. زندگی و پیشه. سال های اولیه. حصه عبدالله لوتاه در خانواده ای سرشناس در دبی متولد شد و در منطقهٔ سکة الخیل در دبی بزرگ شد و کودکی خود را در منطقه البراحة در مرکز شهر سپری کرد. پدربزرگ او، ناصر لوتاه، بنیان گذار یکی از
مهم ترین مدارس در منطقه الاحساء در عربستان سعودی در سال ۱۹۳۸ بود و برای این مدرسه وقف و مسجد بزرگی برپا کرد. حصه از پدربزرگ خود بسیار آموخت. همچنین از مادربزرگ خود نیز چیزهای زیادی یادگرفت. مادرش نیز تأثیر زیادی بر او داشت؛ اگرچه مادرش کم حرف بود، اما همیشه قانع و راضی بود و به تظاهر و فخرفروشی با پول و اموال علاقه ای نداشت. پدرش مردی با تجربهٔ سیاسی بود و بسیار متواضع بود؛ او به حصه آزادی می داد تا نظرات و افکار خود را بیان کند و حصه همیشه در جلسات بزرگسالان همراه پدرش حضور داشت، جلساتی که شامل درس هایی در شعر و داستان نویسی بود. تحصیلات ابتدایی خود را نزد معلمه ای به نام المطوعة گذراند که تأثیر زیادی بر زندگی او داشت. سپس تحصیلات رسمی خود را در مدرسه الخنساء دریافت کرد؛ مدرسه ای که در خانه شیخه شمسه بنت سلطان در دیره برپا شده بود و او به مدت چهار سال در این مدرسه تحصیل کرد. با این حال، نتوانست تحصیل خود را ادامه دهد، زیرا برادرش معتقد بود آموزش برای او مهم نیست، چرا که او به پول یا شغل نیاز ندارد. این تجربه، تأثیر منفی و دردناکی بر او به عنوان دختری که عاشق یادگیری بود گذاشت، اما او کتاب ها را جایگزین مدرس
ه قرار داد. با یکی از دوستانش، عایشه کبتن که از زنان بانفوذ دبی بود، تماس گرفت و ایدهٔ تأسیس یک انجمن زنان را با او مطرح کرد؛ این ایده مورد استقبال دوستش قرار گرفت. در سال ۱۹۷۳ از او دعوت شد تا انجمن دیگری را تأسیس کند؛ «انجمن نهضت زنان» در دبی، که یکی از مهم ترین انجمن های زنان در کشور امارت شد. در همین زمان، او دوباره به تحصیل بازگشت و مدرک راهنمایی (متوسطه) را دریافت کرد. سپس به همراه گروهی از خانواده و خویشاوندان برای دریافت مدرک دبیرستان به مصر سفر کرد و موفق شد مدرک دبیرستان خود را از آنجا دریافت کند. سال های تحصیل در آمریکا. یکی از خویشاوندان او به نام خوله لوتاه به ایالات متحده آمریکا برای تحصیل سفر کرده بود، این امر حصه را تشویق به ادامهٔ تحصیل در خارج از کشور کرد. ایدهٔ تحصیل در خارج زمانی که او با خانواده در بریتانیا بود نیز قوت گرفت و در آن زمان به فکر ماندن در لندن و یادگیری زبان انگلیسی و سپس ثبت نام در دانشگاه ولز افتاد، اما مسیر خود را تغییر داد و تصمیم گرفت در آمریکا تحصیل کند. حصه برای دریافت بورس تحصیلی از وزارت آموزش و پرورش امارات تلاش کرد و موفق شد این بورس را دریافت کند. او به همراه فرز
ند سه ساله اش به آمریکا رفت و در دانشگاه سان فرانسیسکو به تحصیل سینما پرداخت، اما به دلایل شخصی تحصیل را نیمه کاره رها کرد و به امارات بازگشت تا مسیر حرفه ای خود را در تلویزیون امارات آغاز کند. پس از بازگشت به امارات، به عنوان مدیر تلویزیون دبی مشغول به کار شد و سپس به مدت یک سال به عنوان مدرس کمکی در دانشگاه امارات فعالیت کرد و به آموزش کارگردانی پرداخت، تا اینکه مجدداً به آمریکا بازگشت و برای دریافت مدرک کارشناسی ارشد وارد دانشگاه اوهایو شد. او موفق شد مدرک کارشناسی ارشد در رشته رسانه و توسعه و همچنین مدرک دکتری در رشته ارتباط جمعی با گرایش مطالعات زنان و سینما را دریافت کند. رسالهٔ او دربارهٔ مطالعهٔ تأثیر رسانه ها و اهمیت و نقش مؤثر آن ها در تغییر افکار عمومی و دیدگاه های بین المللی و جهانی بود. پس از دریافت کارشناسی ارشد، او برای دریافت دکترا نیز در همان دانشگاه اقدام کرد و رساله خود را بر نقش زنان در تلویزیون متمرکز کرد. به هنگام تحصیل در آمریکا، او پسر سه ساله اش را نیز همراه خود برد. بین مسئولیت های مادری، خانه و تحصیل در دانشگاه، لوتاه توانست برای خود برنامه های روزانه ای تنظیم کند که بتواند همزمان م
ادری و تحصیل در خارج از کشور را مدیریت کند. در آن زمان، او زنی جوان، مادر و بیوه بود که در غربت زندگی می کرد. پسرش را در مدرسه ای صبحگاهی ثبت نام کرد تا بتواند به دانشگاه برود و پس از پایان کلاس هایش در دانشگاه، به مدرسه رفته و پسرش را همراه خود به خانه بازگرداند. کار در تلویزیون دبی. فعالیت حرفه ای او در تلویزیون دبی از سال ۱۹۸۲ آغاز شد، پس از آنکه در سال ۱۹۸۰ مدرک کارشناسی هنرهای زیبا را از دانشگاه سان فرانسیسکو دریافت کرده بود. در این دوره، لوتاه برنامه های تلویزیونی موفق بسیاری ارائه داد، از جمله برنامه «گفت وگوی مردم» که برنامه ای اجتماعی بود و به طرح مسائل متنوعی مربوط به خانواده، جوانان و جامعه می پرداخت. این برنامه ها اغلب جسورانه بودند و گاهی موضوعات اجتماعی بحث برانگیزی را مطرح می کردند، هدف اصلی آن ها ارتقای سطح جامعهٔ امارات و مواجهه با مشکلات مردم برای یافتن راه حل بود. یکی از مباحث مهمی که لوتاه در این برنامه مطرح کرد، اپیزودی در اواخر دههٔ ۱۹۸۰ بود که به تحولات سیاسی جهان و آغاز فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی می پرداخت و این اپیزود بازتاب گسترده ای داشت و واکنش های مثبت زیادی را به دنبال داشت. لوتا
ه همچنین به حوزهٔ فرهنگ توجه ویژه ای داشت و برنامه های فرهنگی متعددی را کارگردانی کرد. او به اهمیت رسانه برای کودکان نیز پی برد، و برنامه های متعددی برای کودکان در کانال انگلیسی تهیه و کارگردانی نمود. تدریس دانشگاهی. با وجود مسیر حرفه ای موفق خود در کارگردانی، حصه لوتاه در اوایل دههٔ ۱۹۹۰ تصمیم گرفت از حوزهٔ کارگردانی کناره گیری کرده و به تدریس دانشگاهی روی آورد. او به اهمیت تربیت نسلی متخصص در زمینه رسانه اعتقاد داشت و احساس می کرد که رسانه به حرفه ای برای کسانی تبدیل شده که حرفهٔ مشخصی ندارند. لوتاه سال ها در تدریس دانشگاهی فعالیت کرد؛ او در بخش ارتباط جمعی دانشگاه العین مشغول به کار شد و طی سال های فعالیتش در دانشگاه، دانشجویان او را با لقب «ماما» صدا می زدند. در طول سال های تدریس، لوتاه به دلیل جسارت در طرح مسائل و موضوعات مختلف مورد توجه قرار گرفت، او از محتوای صرفاً نظری که ارائه می شد راضی نبود و دفتر خود را برای دانشجویان باز می کرد تا بحث و پرسش داشته باشند. دانشجویان سرشناس بسیاری زیر نظر او تحصیل کرده اند، از جمله مجری اماراتی راشد عتیق الشامسی. فعالیت های دیگر. طی فعالیت تدریسی خود، او بین سال های
۲۰۰۳ تا ۲۰۰۴ به عنوان هماهنگ کنندهٔ برنامه های ارتباط جمعی فعالیت کرد و از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۴ نیز ریاست بخش ارتباط جمعی را برعهده داشت. او به عضویت شورای ملی رسانه ها است.. در سال ۲۰۱۳ به عضویت هیئت امنای مؤسسه ادبیات امارات درآمد. جوایز. حصه لوتاه در طول مسیر حرفه ای خود جوایز متعددی دریافت کرده است. در سال ۲۰۱۵، شیخ محمد بن راشد آل مکتوم او را در چارچوب طرح «پیشگامان امارات» تجلیل کرد، به عنوان اولین کارگردان زن اماراتی. جایزه «شخصیت فدرالی» در سال ۲۰۱۳ و جایزه تقدیری از اتحادیهٔ زنان عمومی برای زنان پیشگام در سال ۱۹۸۱ را دریافت کرده است. او همچنین در سال ۲۰۰۶ جایزه شیخ راشد بن حمید برای علم در حوزه خدمت اجتماعی را دریافت کرد و در سال ۲۰۱۴ نیز جایزهٔ امارات برای دستاوردهای ملی استاندارد به او اهدا شد. در سال ۲۰۱۷، جشنوارهٔ ادبی هواپیمایی امارات جایزهٔ «شخصیت سال» را به او اعطا کرد، به پاس مشارکت او در ترویج سوادآموزی، آموزش و پرورش و نهادینه کردن علاقه به ادبیات در نسل های مختلف. آثار. علاوه بر آثار چاپی، به طور منظم در چندین روزنامه و مطبوعات اماراتی از جمله روزنامه "البیان" قلم می زند. حصه لوتاه آثار متعدد
ی به زبان های انگلیسی و عربی منتشر کرده است، از جمله:
ماسیمو کارلوتو (؛ زادهٔ ) رمان نویس اهل ایتالیا است. زندگی نامه. پرونده «کارلوتو». کارلوتو در مرکز یکی از بحث برانگیزترین پرونده های قضایی در تاریخ معاصر ایتالیا قرار داشت. در سال ۱۹۷۶، یک دانشجوی ۲۵ ساله به نام مارگریتا ماجلو در خانه اش مرده پیدا شد، در حالی که با ۵۹ ضربه چاقو به قتل رسیده بود. ماسیمو کارلوتو، یک دانشجوی ۱۹ ساله و عضو لوتا کونتینوا، پس از شنیدن فریادهای قربانی به او برخورد. او زن را درون یک کمد، خون آلود و در حال مرگ یافت. به جای خبر دادن به پلیس، وحشت زده شد و گریخت. او به سرعت بازداشت و به قتل متهم شد. کارلوتو همواره بر بی گناهی خود پافشاری کرد. در نخستین محاکمه، او به دلیل نبود مدارک کافی توسط دادگاه کیفری پادووا تبرئه شد، اما سپس در تجدیدنظر به ۱۸ سال حبس توسط دادگاه ونیز محکوم شد. این حکم در سال ۱۹۸۲ توسط دیوان عالی کشور تأیید شد. او به یک فراری تبدیل شد، ابتدا در فرانسه و سپس در مکزیک، جایی که پس از سه سال گریختن دستگیر و به ایتالیا مسترد شد. یک جنبش مردمی گسترده از کارلوتو حمایت کرد؛ افزون بر آن، شماری از شخصیت های برجسته دادخواستی به نفع او امضا کردند، از جمله اتوره گالو، خورخه آمادو
، نیلده ایوتی، نوربرتو بوبیو، جیاندومنیکو پیزاپیا و فرناندو ایمپوزیماتو. در سال ۱۹۸۹، دیوان کشور دستور برگزاری مجدد محاکمه را صادر کرد و پرونده را به دادگاه تجدیدنظر ونیز بازگرداند تا مشخص شود که کارلوتو باید طبق قانون کیفری قدیم یا جدید تبرئه شود. در سال ۱۹۹۰، موضوع مشروعیت قانون اساسی مطرح شد. در سال ۱۹۹۱، دادگاه قانون اساسی ایتالیا رأی خود را صادر کرد، اما بازنشستگی رئیس دادگاه باعث شد محاکمه دیگری لازم شود. در طول این دادگاه، کارلوتو (که از یک بیماری متابولیک شدید رنج می برد) به ۱۶ سال زندان محکوم شد. وکلای او استدلال کردند که این محکومیت تازه اصل محاکمه مضاعف/نِه بیس این ایدم را نقض می کند. افکار عمومی به سود کارلوتو بود و در سال ۱۹۹۳، رئیس جمهور ایتالیا اسکار لوئیجی اسکال فارو به او عفو اعطا کرد. نویسندگی. ماسیمو کارلوتو فعالیت ادبی خود را، به ویژه با نوشتن رمان هایی در ژانر "نوآر"، آغاز کرد. او با کتاب "Il fuggiasco" («فراری»، ۱۹۹۵) که زندگینامهٔ خودنوشت داستانی از دوران فرارش بود، وارد عرصه ادبیات شد. این کتاب در سال ۲۰۰۳ به فیلم "فراری" تبدیل شد که آندریا مانی آن را کارگردانی کرد و دانیله لیوتی در نق
ش کارلوتو بازی کرد. مشهورترین شخصیت او «تمساح»، با نام مستعار مارکو بوراتی است؛ یک کارآگاه خصوصی کاملاً اصیل و ساختهٔ ذهن نویسنده. در سال ۱۹۹۸ او "Le irregolari" («نامنظم ها») را منتشر کرد، رمانی با زمینهٔ زندگینامه و تحقیقی که در آن جنگ داخلی آرژانتین و سرکوب های دهه هفتاد، در جریان جنگ کثیف روایت شده است. او با اِستلا کارلوتو، بنیان گذار مادربزرگ های میدان مایو، آشنا شد و مصاحبه کرد؛ کسی که بعدها مشخص شد با ماسیمو کارلوتو نسبت دارد و در جستجوی دختر و نوهٔ نوزادش بود که در شمار "ناپدیدشدگان" قرار داشتند. در سال ۲۰۰۱ او "Arrivederci amore, ciao" («خداحافظ عشق، بدرود») را منتشر کرد که در سال ۲۰۰۵ توسط میکله سواوی به فیلم "خداحافظی با بوسه" اقتباس شد. در سال ۲۰۰۴ او "L'oscura immensità della morte" («بی کرانگی تاریک مرگ») را منتشر کرد؛ یک اثر نوآر بسیار تاریک و پوچ گرایانه که بر موضوع انتقام متمرکز بود و به فیلم هندی "بدلاپور" اقتباس شد. کتاب های او به زبان های فرانسوی، بلغاری، انگلیسی، آلمانی، اسپانیایی، یونانی، هلندی، چکی و آمریکایی ترجمه شده اند.
آلفونسو کاروانا (؛ زادهٔ ۱ ژانویه ۱۹۴۶) یک ایتالیایی-کانادایی رئیس مافیا و عضو مافیای سیسیلی است که رئیس شاخهٔ خاندان مافیایی کونتررا-کاروانا در کانادا بود. در سال ۱۹۹۷ او در محاکمه غیابی در ایتالیا به اتهامات مختلف به نزدیک به ۲۲ سال زندان محکوم شد. در سال ۱۹۹۸ پلیس سواره نظام سلطنتی کانادا (RCMP) مدارک کافی جمع آوری کرد و کاروانا در خانه اش در وودبریج، انتاریو دستگیر شد. در سال ۲۰۰۰ او توسط دادگاه عالی انتاریو به ۱۸ سال زندان محکوم شد اما در سال ۲۰۰۸ به ایتالیا مسترد شد تا محکومیت خود را سپری کند. اوایل زندگی. کاروانا در کاستل وترانو در استان تراپانی، سیسیل متولد شد. خانوادهٔ او اصالتاً اهل سیکولیانا در استان آگریجنتو بودند و از طریق چندین ازدواج با خانوادهٔ کونتررا نسبت نزدیکی داشتند. آلفونسو کاروانا با خواهرزاده اش جوزپینا کاروانا ازدواج کرد و دارای یک پسر و دو دختر است. دوران مافیایی. در سال ۱۹۶۸، آلفونسو کاروانا با ۱۰۰ دلار در جیب خود و در حالی که وانمود می کرد برق کار است وارد مونترآل، کبک، کانادا شد. ده سال بعد، او در فرودگاه بین المللی زوریخ در سوئیس با ۶۰۰ هزار دلار در یک چمدان متوقف شد. او پس از پر
داخت جریمه آزاد شد. زمانی که خانواده های کاروانا و کونتررا در اواسط دههٔ ۱۹۶۰ به مونترآل نقل مکان کردند، با نیکولو ریزوتو و پسرش ویتو ریزوتو متحد شدند. آن ها شروع به همکاری در فعالیت های قاچاق مواد مخدر کردند. در دههٔ ۱۹۷۰، کاروانا به همراه برادرانش، جرلاندو کاروانا و پاسکوآله کاروانا، به دلیل درگیری با خاندان تبهکاری کوترونی مونترآل را ترک کرده و به کاراکاس در ونزوئلا رفتند. در سال ۱۹۷۸، رئیس خانواده کوترونی، پائولو ویولی کشته شد و آن ها به کانادا بازگشتند؛ خاندان تبهکاری ریزوتو پس از آن کنترل را به دست گرفت. کاروانا همچنین در سال ۱۹۷۸ تابعیت کانادا را به دست آورد. در ابتدای دههٔ ۱۹۸۰، آلفونسو در نزدیکی لوگانو در ویلایی مجلل مستقر شد و بر پولشویی عواید قاچاق هروئین نظارت داشت. این وجوه در بانک های کانادا سپرده گذاری و از طریق حساب های بانکی سوئیس منتقل می شد. دو سال بعد او به حومهٔ ثروتمندنشین لندن نقل مکان کرد. از عمارت ۴۵۰ هزار پوندی خود، او بر یک خط لولهٔ هروئین از تایلند، از طریق انگلستان، به کانادا نظارت داشت. شریک او در بریتانیا فرانچسکو دی کارلو بود. کاروانا به تایلند رفت تا مسیر را ایجاد کند. هنگامی
که خط لوله در انگلستان در سال ۱۹۸۵ برچیده شد، او توانست از دستگیری بگریزد و به حومهٔ مونترآل بازگشت، جایی که یک پیتزافروشی باز کرد. آلفونسو پیتزا آماده می کرد در حالی که همسرش پشت صندوق می ایستاد. طبق گفتهٔ دی کارلو که در سال ۱۹۹۶ یک پنتیتو (شاهد دولتی) شد، کاروانا در مراحل اولیهٔ جنگ دوم مافیا توسط کمیسیون مافیای سیسیل به مرگ محکوم شد. برادر او، لئوناردو، در ۲ سپتامبر ۱۹۸۱ به دستور توتو رینا کشته شد. به دی کارلو دستور داده شد که آلفونسو کاروانا و پاسکوآله کونتررا را بکشد اما او نپذیرفت، که این باعث تعلیق او از سازمان شد. قاچاقچی کوکائین. در همین حال، کاروانا شبکه ای سازمان داد که از ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۴ یازده تُن کوکائین را به ایتالیا قاچاق می کرد. کاروانا تولیدکنندگان کوکائین کلمبیایی را با توزیع کنندگان ایتالیایی، یعنی شش خانواده 'اندرانگتا از کالابریا، گرد هم آورد. در آن زمان، خانواده کونتررا-کاروانا به عنوان «چرخ دندهٔ تجارت مواد مخدر و حلقهٔ ضروری میان تأمین کنندگان و توزیع کنندگان» شناخته می شد. تحقیقات با نام عملیات کارتاژین آغاز شد، زمانی که پلیس در مارس ۱۹۹۴، ۵٬۴۹۷ کیلو کوکائین (که در آن زمان رکورد اروپا بو
د) را در تورین توقیف کرد. یک سال بعد دفتر دادستانی تورین کیفرخواست را ارائه داد. به گفتهٔ بازرسان، این عملیات مهم ترین خط تأمین مواد مخدر به اروپا را خنثی کرد. سال های بعد و محکومیت ها. در مارس ۱۹۹۵، کاروانا پس از اعلام تنها ۲۵۰ دلار دارایی و در پی اخطاریهٔ ادارهٔ سازمان مالیات کانادا برای پرداخت ۸٫۶ میلیون دلار مالیات پرداخت نشده به علاوهٔ سود و جریمه هایی که در مجموع ۲۱٫۲ میلیون دلار بود، درخواست ورشکستگی داد. اوایل سال ۱۹۹۷، سازمان مالیات کانادا او را به دادگاه عالی کبک در مونترآل کشاند تا ادعای ورشکستگی او را به چالش بکشد. کاروانا ادعا می کرد که کارگر کارواش است و هفته ای ۴۰۰ دلار درآمد دارد، در حالی که حساب های بانکی سوئیسی به نام او وجود داشت که ۲۱ میلیون دلار از طریق آن منتقل شده بود؛ او ادعا کرد بیشتر پول متعلق به عمویش پاسکوآله کونتررا بوده است. سازمان مالیات کانادا در بازپس گیری مبالغ بدهی ناموفق بود زیرا کاروانا به طور رسمی ورشکسته بود؛ او ملزم به پرداخت تنها ۹۰٬۰۰۰ دلار طی سه سال شد. کاروانا در ۳۰ ژوئیه ۱۹۹۷ توسط دادگاه استیناف پالرمو در محاکمه غیابی به ۲۱ سال و ۱۰ ماه زندان محکوم شد به اتهام انجم
ن مافیا، توطئه برای قاچاق مواد مخدر و واردات، نگهداری و فروش مقادیر عمده مواد مخدر برای مشارکتش در قاچاق هروئین در دههٔ ۱۹۸۰. هم زمان او در تورین نیز به اتهام قاچاق کوکائین در دههٔ ۱۹۹۰ تحت پیگرد قرار گرفت. دادگاه پالرمو نتیجه گرفت که این شبکه «نشانه ای دیگر از توانایی بالای جنایی» کاروانا است که «در چند دهه گذشته از هر اقدام قضایی گریخته و موفق به رسیدن به بالاترین سطح تجارت بین المللی مواد مخدر شده است و با تنظیم ارتباطات جنایی خود و نشان دادن چنین مهارتی باید به عنوان یکی از مهم ترین چهره ها در این بخش در نظر گرفته شود.» در ژوئیه ۱۹۹۸، پس از آنکه پلیس سواره نظام سلطنتی کانادا (RCMP) مدارک کافی از طریق شنود و شنود تلفنی در خانهٔ کاروانا طی عملیات اومرتا جمع آوری کرد، او در خانه اش در وودبریج، انتاریو دستگیر شد، جایی که پلیس همچنین مقادیر زیادی پول نقد و جواهرات پنهان یافت. به گفته پلیس، او یکی از بزرگ ترین شبکه های قاچاق مواد مخدر در جهان را کنترل می کرد. رئیس تیم تحقیق، رئیس سوپریتنDent بن سوآوه از RCMP گفت: «اگر جنایت سازمان یافته یک بازی هاکی بود، آقای کاروانا وین گرتسکی بود.» در فوریه ۲۰۰۰، پس از آنکه ه
مکارش اورسته پاگانو علیه او شهادت داد، کاروانا به واردات و قاچاق مواد مخدر اعتراف کرد و توسط دادگاه عالی انتاریو به ۱۸ سال زندان محکوم شد. برادران آلفونسو، پاسکوآله و جرلاندو کاروانا نیز در این عملیات بازداشت شدند و به ترتیب به ۱۰ و ۱۸ سال زندان محکوم شدند. در ژوئیه ۲۰۰۴، درخواست آزادی به قید وثیقهٔ کاروانا رد شد. در ژوئن ۲۰۰۷، دادگاه استیناف انتاریو حکم داد که کاروانا باید به ایتالیا استرداد شود تا دوران محکومیت خود را سپری کند. در ۲۰ دسامبر ۲۰۰۷، تلاش های کاروانا برای فرجام خواهی توسط دیوان عالی کانادا رد شد و او در ۲۹ ژانویه ۲۰۰۸ به ایتالیا مسترد شد تا نزدیک به ۲۲ سال محکومیت زندان خود را سپری کند. در سال ۲۰۱۹، کاروانا به دلیل ادارهٔ امپراتوری قاچاق کوکائین و پولشویی بین ایتالیا و آمریکای شمالی محکوم شد و پس از آنکه دیوان عالی کشور (ایتالیا) در نوامبر ۲۰۲۰ درخواست تجدیدنظر او را رد کرد، با ۱۷ سال زندان اضافی روبه رو شد.
اندزاکاری وانک (؛ Կապուտկողի Սուրբ Հակոբ վանք) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر اندزاک، ترکیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۴ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
تئودوروسی وانک (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر ، استان ارزنجان ترکیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۴ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
لئوناردو کاتسانیا (زادهٔ ۱۹۵۶) که با نام دکتر مرگ () شناخته می شود، یک قاتل زنجیره ای و متخصص بیهوشی پیشین اهل ایتالیا است که بین ۹ تا ۱۵ بیمار را در بیمارستان سارونو بین سال های ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۴ به قتل رساند، برخی از آن ها با کمک معشوقه و همدستش، لائورا تارونی صورت پذیرفته است. کاتسانیا در ۹ مورد از اتهامات محکوم شد و به حبس ابد محکوم گردید، در حالی که تارونی به ۳۰ سال زندان محکوم شد. قتل ها. بین سال های ۲۰۱۰ تا تابستان ۲۰۱۴، سلسله ای طولانی از مرگ های مشکوک بیماران مسن در بیمارستان سارونو رخ داد. این مرگ ها بنا به درخواست پزشک کللیا لتو و معاون بخش رادو ایلیسکو به اطلاع مقامات رسید، چرا که آن ها به تازگی رفتارهای عجیب و حتی تهدیدآمیز همکار ارشدشان، لئوناردو کاتسانیا را مشاهده کرده بودند. علاوه بر این، آمار غیرمعمول مرگ ومیر در بخش، توجه کارکنان دیگر را نیز برانگیخته بود و باعث شد نگرانی های درون بیمارستانی به سرعت به سطح قضایی منتقل شود. با دخالت مقامات، تمام پرستاران بیمارستان سارونو مورد بازجویی قرار گرفتند. این روند در نهایت به دستگیری کاتسانیا و معشوقه اش لائورا تارونی منجر شد. تارونی به خاطر قتل همسر، مادر
و پدرشوهرش که بین ژوئن و اکتبر ۲۰۱۳ جان باختند بازداشت شد. هر سه قربانی دوزهایی از دارو دریافت کرده بودند که برای شرایطشان نامناسب بود. نخستین گزارش های رسانه ای دربارهٔ «مرگ های زنجیره ای» در سارونو نیز در همان مقطع منتشر شد و توجه افکار عمومی را برانگیخت. به گفتهٔ مقامات، کاتسانیا ادعا می کرد که می خواهد «رنج بیماران را کاهش دهد و مرگ را کم دردتر سازد» و از «پروتکل کاتسانیا» استفاده می کرد – اصطلاحی که او برای تزریق ترکیبی از افیون ها، بنزودیازپین و قرص خواب آور به بیمارانش به کار می برد. تحقیقات و دستگیری. کاتسانیا در ۲۶ نوامبر ۲۰۱۶ دستگیر و به ۱۵ قتل متهم شد. قربانیان همگی در اورژانس بیمارستان سارونو جان باختند و سه نفر از آن ها (ماسیمو گوئرا، لوسیانو گوئرا و ماریا ریتا کلریچی) با همدستی لائورا تارونی کشته شدند. بر اساس شنودها، تارونی برای ادامه رابطهٔ خارج از ازدواجش با کاتسانیا، خانواده اش را به قتل رسانده و حتی تمایل داشت همین کار را با فرزندانش نیز انجام دهد. بعدها مشخص شد که او دوز مرگباری از دارو به همسرش ماسیمو تزریق کرده و باعث مرگ او شده است. مرگ او به عنوان نتیجهٔ دیابت پنهان شد و تارونی ذی نفع
بیمهٔ عمر ماسیمو بود. این شنودها و مستندات پزشکی، نقش کلیدی در شکل گیری پروندهٔ قضایی داشتند و زمینهٔ مداخله فوری پلیس را فراهم کردند. به جز کاتسانیا و تارونی، پلیس پنج کارمند دیگر بیمارستان (مدیر کل پائولو والنتینی، مدیر پزشکی روبرتو کوزنتینا، پزشک قانونی ماریا لوئیزا پنوتو، مدیر اورژانس نیکولا اسکپتا و انکولوژیست جوزپه دی لوکا) را نیز تحت تحقیق قرار داد. این پنج نفر متهم شدند که از «پروتکل کاتسانیا» آگاهی داشتند و عمداً با گزارش نکردن مرگ های مشکوک مانع تحقیقات شدند. رسانه های ایتالیا این پرونده را به سرعت به یکی از بزرگ ترین رسوایی های نظام درمانی کشور تبدیل کردند و فشار افکار عمومی موجب شد مقامات قضایی روند بررسی را تسریع کنند. محاکمه و زندان. در نخستین دادگاه، دادستانی لئوناردو کاتسانیا را مسئول تمام مرگ هایی دانست که در بیمارستان سارونو رخ داده بود. فهرست قربانیان به شرح زیر بود: نخستین فردی که به دادگاه رفت، لائورا تارونی بود، زیرا او محاکمهٔ اختصاری را انتخاب کرد. در ۲۳ فوریه ۲۰۱۸، او به قتل همسر و مادرش محکوم شد اما از اتهام قتل پدرشوهرش تبرئه گردید و در نتیجه به ۳۰ سال زندان محکوم شد. او اکنون در ز
ندان باسونه در کومو زندانی است. در ۲۷ ژانویه ۲۰۲۰، دادگاه جنایی بوستو آرسیتسیو کاتسانیا را در ۱۲ مورد از ۱۵ قتل گناهکار شناخت و او را در مرگ های ایسگرو، کلریچی و براسکا تبرئه کرد. سپس او به حبس ابد و سه سال انفرادی محکوم شد. پنج کارمند دیگر بیمارستان احکام بسیار سبک تری دریافت کردند: والنتینی، کوزنتینا، پنوتو و اسکپتا هرکدام به دو سال و شش ماه زندان محکوم شدند. تنها متهمی که تبرئه شد جوزپه دی لوکا بود که ابتدا به دلیل عدم گزارش شرایط مشکوک در بستری شدن آنژلو لوریا متهم شده بود. فرجام خواهی. در ۱۳ آوریل ۲۰۲۱، دادگاه تجدیدنظر میلان در مورد فرجام خواهی کاتسانیا و وکلایش حکم داد – او از اتهام قتل مونه تا، ورگانی و بورگی تبرئه شد اما حبس ابد برای قتل های باقی مانده تأیید گردید. در ۲۷ ژوئن ۲۰۲۳، دادگاه جنایی دوم میلان کاتسانیا را به خاطر قتل دومنیکو براسکا دوباره محاکمه کرد و او گناهکار شناخته شد و به دومین حبس ابد محکوم گردید. وکلای او سپس به دیوان عالی کشور اعتراض کردند اما این فرجام در ۲۳ فوریه ۲۰۲۴ رد شد. در حال حاضر، کاتسانیا دوران محکومیت خود را در زندانی در آلساندریا می گذراند و ادعا می کند تمام ارتباطش را ب
ا تارونی قطع کرده است، پس از آن که او وی را تنها مسئول مرگ همسر و پدرشوهرش دانست.
جوردانا آنجی (؛ زادهٔ ) خواننده و تهیه کننده موسیقی فرانسوی-ایتالیایی است. وی از سال ۲۰۱۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. او اولین حضورش را در بخش تازه کارها در جشنواره موسیقی سانرمو ۲۰۱۲ با آهنگ «شاعر ناشناس» تجربه کرد. در سال ۲۰۱۹، در هجدهمین دوره از برنامه استعدادیابی ایتالیایی "«آمیچی دی ماریا د فیلیپی»" مقام دوم را کسب کرد. او تاکنون به عنوان ترانه سرا برای نینا زی لی، تیزیانو فرو، الساندرا آموروسو و آلبرتو اورسو ترانه نوشته است. زندگی و حرفه. آنجی در سال ۲۰۱۲ در جشنواره موسیقی سانرمو با آهنگ "Incognita poesia" شرکت کرد. در سال ۲۰۱۶، اولین تک آهنگ خود با نام «Chiusa con te (XXX)» را برای لیبل Sugar Music به تهیه کنندگی تیزیانو فرو منتشر کرد. در سال ۲۰۱۸، تک آهنگی به نام "Senza appartenere" را نوشت که توسط نینا زی لی در سانرمو خوانده شد. در اکتبر ۲۰۱۸، به برنامه استعدادیابی آمیچی دی ماریا د فلیپی پیوست و در جایگاه دوم قرار گرفت و جایزه ی منتقدان روزنامه نگار TIM را از آن خود کرد. در طول این برنامه او تک آهنگ های متعددی منتشر کرد که بعداً در آلبوم چندآهنگه "Casa" گنجانده شدند که در جایگاه دوم قرار گرف
ت و بیش از ۲۵۰۰۰ نسخه فروخته شد. تک آهنگ اصلی "Casa"، به رتبه ی ۴۴ جدول تک آهنگ های ایتالیا رسید و گواهینامه ی طلایی را دریافت کرد. در ۱۱ اکتبر ۲۰۱۹، اولین آلبوم استودیویی خود به نام "Voglio essere tua" را منتشر کرد که به اولین اثر شماره یک او در جدول فدراسیون صنعت موسیقی ایتالیا تبدیل شد و به اولین زنی تبدیل شد که در سال ۲۰۱۹ به این مقام دست می یابد. آهنگ های آلبوم شامل تک آهنگ تبلیغاتی "Stringimi più forte" با گواهی طلا و همکاری با آلبرتو اورسو برنده جایزه شد. پس از مربیگری در "آمیچی سلبریتیدر ۳۱ دسامبر ۲۰۱۹، حضور او در جشنواره موسیقی سانرمو با آهنگ "Come mia madre" اعلام شد،" که بعداً در رتبه ۵۵ جدول تک آهنگ های ایتالیا قرار گرفت.
بیاجو آنتوناچی (؛ زادهٔ ) خواننده اهل ایتالیا است. وی از سال ۱۹۸۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی و حرفه. بیاجو آنتوناچی در میلان متولد شد و در روتسانو بزرگ شد. با وجود یادگیری نواختن درام در سنین پایین، مجبور شد برای اخذ دیپلم نقشه برداری تحصیل کند. او در سال ۱۹۸۸ با آهنگ "Voglio vivere in un attimo" در سی و هشتمین جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد. او برای اولین بار در سال ۱۹۸۹ با یک شرکت ضبط قرارداد بست و اولین آلبوم خود به نام "Sono cose che capitano" را منتشر کرد. دومین آلبوم او به نام "Adagio Biagio" دو سال بعد منتشر شد. او به دلیل پخش دو آهنگ "Danza sul mio petto" و "Però ti amo" از ایرپلی به آرامی به شهرت رسید. او با ماریانا موراندی، دختر خواننده و بازیگر ایتالیایی جانی موراندی ازدواج کرد و دو پسر دارد. با وجود علاقه ای که از دو آلبوم اولش برانگیخته شد، او وارد صحنه موسیقی نشد. او می دانست که اگر آلبوم سومش انتظارات شرکت های ضبط را برآورده نکند، با حرفه خود قمار خواهد کرد. در سال ۱۹۹۲، تک آهنگی از آلبوم سوم خود به نام "Liberatemi" را منتشر کرد که با آن در سراسر ایتالیا پخش شد. این آلبوم او ۱۵۰
۰۰۰ نسخه فروخته شد و اهمیت بیاجو آنتوناچی را در دنیای موسیقی ایتالیا تأیید کرد. در سال ۱۹۹۳، او با آهنگ "Non so più a chi credere" در جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد. در همان سال، در سراسر ایتالیا تور برگزار کرد و مورد توجه عموم قرار گرفت. در سال ۱۹۹۹، با ویکتور لازلو در بلژیک تک آهنگی موفق به نام «این پیامی برای توست» منتشر کرد که در جدول تک آهنگ های بلژیک به رتبه هفتم رسید و ۱۷ هفته در آنجا ماند. در ۱ سپتامبر ۲۰۰۵ در هالیوود، جایزه موسیقی ملل را برای «پرفروش ترین هنرمند مرد ایتالیایی» به خاطر فروش بیش از یک میلیون نسخه از آلبوم دو قسمتی اش به نام "Convivendo" تا اوایل نوامبر دریافت کرد.
آلوین کوکس (; راچستر (نیویورک) – ) سن دیگو، مورخ نظامی و نویسنده اهل ایالات متحده آمریکا بود که به خاطر کتاب برنده جایزه اش، نومونهان: ژاپن در مقابل روسیه شناخته می شود.