Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
گروه سینمایی هنر و تجربه یک گروه سینمایی ایرانی است که با در اختیار داشتن تعدادی سالن نمایش سعی دارد با اکران فیلم های غیرتجاری دانش سینمایی تماشاگران و کیفیت هنری سینمای ایران را ارتقا بدهد. تاریخچه. این گروه سینمایی از ۱۳ مهر ۱۳۹۳ با چهار سالن سینما در تهران و یک سالن در پردیس سینمایی هویزه مشهد، فعالیت خود را با عنوان مؤسسه هنر و تجربه و زیر نظر وزارت ارشاد آغاز نمود. کمبود مخاطب، نامنظم بودن سانس ها و سالن های نمایش دهنده فیلم، مخالفت تند سینماگران سینمای بدنه و کمبود امکانات تبلیغی در اواخر اسفند ماه ۱۴۰۰ منجر به تعطیل شدن این گروه شد. در اواخر سال ۱۴۰۰ (اسفندماه) محمد خزاعی، رئیس سازمان سینمایی اعلام کرد این گروه با ساختار و شکلی جدید و زیر نظر مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی فعالیت خود را از سر خواهد گرفت و شش ماه پس از این اعلان از شهریور سال ۱۴۰۱ این گروه سینمایی فعالیت خود را با نمایش «تارا» به کارگردانی کاوه قهرمان به عنوان اولین فیلم در دوران بازگشایی اش آغاز کرد. فعالیت ها. شورای انتخاب اکران فیلم های هنر و تجربه که با حکم مدیرعامل مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی منصوب می شوند، با توجه به درخواست
متقاضیان نمایش فیلم ها به برگزاری جلسات و انتخاب فیلم و برنامه ریزی برای نمایش در گروه سینمایی هنر و تجربه اقدام می کنند. این ماهنامه به بیان وضعیت و نگاه حاکم بر سینمای مستند و تجربی می پردازد. گروه سینمایی هنر و تجربه با مراسمی تحت عنوان رونمایی برای فیلمهای تازه اکران، در پردیس سینمایی چارسو، اقدام به برگزاری رویدادی برای هنرمندان و جوانان علاقه مند به سینمای هنری کرده است. در این مراسم که با حضور دست اندرکاران ساخت فیلم ها، هنرمندان پیشکسوت و علاقه مندان برگزار می شود، مراسم رونمایی و اکران ویژه نیز صورت می گیرد. در سری جدید اکران این گروه سینمایی مراسم رونمایی برای فیلم های تارا و درخت خاموش برگزار شده است.
بلوار هجرت بلواری در مرکز شیراز، ایران است. این بلوار میدان اطلسی را به میدان شهرداری متصل می کند. طرح تعریض و محوطه سازی این بلوار در سال ۱۳۹۶ انجام شد. ارگ کریم خان زند در حاشیه این بلوار قرار دارد.
خیابان سعدی () خیابانی در مرکز شیراز، ایران است. در محل تقاطع این خیابان و خیابان توحید (داریوش) با بلوار کریم خان زند، چهارراه زند شکل گرفته است.
سفال لاجوردینه گونه ای از سرامیک است که در دوران حکومت مغولان بر ایران، قرون ۱۳ و ۱۴ میلادی، تولید آن رایج شد. رنگ آبی کبالتی و لعاب وجه تمایز این گونه از سفال است. این سرامیک ها در کاشیکاری و ظروف دیده می شود.
انتقام وایات ارپ فیلمی محصول سال ۲۰۱۲ و به کارگردانی میشل فیفر است. در این فیلم بازیگرانی همچون وال کیلمر، دایانا دی گارمو، کیتلین بلک، شان رابرتس، مت دالاس، ویلسون بتل و تریس ادکینز ایفای نقش کرده اند. این فیلم داستان زندگی وایات ارپ است.
ازنفس افتاده یا بی نفس فیلمی محصول سال ۲۰۱۲ و به کارگردانی جسی باگت است. در این فیلم بازیگرانی همچون جینا گرشان، کلی گیدیش، وین دووال، وال کیلمر، ری لیوتا و ریچارد ریلی ایفای نقش کرده اند.
دوناتیا بقچه ای ، گونه ای از گیاهان بالشتکی از خانواده دوناتیان است و با گونه های خانواده ستونیان نزدیک است. در نواحی کوهستانی و زیرآلپین غرب پاتاگونیا و تیرا دل فوئگو یافت می شود. این گونه از جنس جِی آر فورست و جی فورست (J.R.Forst &amp; G.Forst) است. اگرچه اولین بار در سال ۱۷۶۹ در طول اولین سفر () جیمز کوک جمع آوری شد و در آن زمان توسط هنرمند سوار بر کشتی "سیدنی پارکینسون" () نقاشی شد، جنس و گونه آن تا سال ۱۷۷۶ به طور معتبر توسط یوهان رینهولد فورستر و پسرش جرج فورستر پس از سفر دوم () منتشر نشد. در شیلی، دوناتیا بقچه ای، همراه با آستلیا پومیلا ()، در خلاش های بالشتکی که در مناطقی که در معرض سواحل اقیانوس آرام قرار دارند، غالب است. به این ترتیب معمولاً همراه با خزه پوده زار که تمایل به رشد کمی بیشتر در داخل دارد، یافت نمی شود.
مهاجر ۴ که با نام هدهد نیز شناخته می شود یک پهپاد شناسایی و رزمی از خانوادهٔ پهپادهای مهاجر است که در اوایل دههٔ ۱۳۸۰ وارد خدمت شد. مهاجر ۴ ساخت صنایع هوایی قدس وابسته به سازمان صنایع هوایی وزارت دفاع بوده و از جمله پرشمارترین پهپادهای شناسایی ایران به شمار می رود. برخی ویژگی های پهپاد مهاجر ۴ سبب افزایش کارایی و ارزش عملیاتی آن نسبت به مهاجر ۳ شده که منجر به به کارگیری بیشتر آن در یگان های مختلف سپاه پاسداران و همچنین ارتش شده است. این پهپاد برای مراقبت هوایی و شناسایی اهداف تا فاصلهٔ ۱۵۰ کیلومتری طراحی شده است و توانایی فیلمبرداری و عکسبردای هوایی، ارسال تصاویر ویدئویی به صورت زنده و امکان ضبط تصاویر در ایستگاه کنترل زمینی و ارسال دائم اطلاعات پروازی را دارد. بدنهٔ مهاجر ۴ در قیاس با نمونه های قبلی از حالت مدور به حالت مکعبی نزدیک تر شده است. همچنین به جای استفاده از طرح بال بالا در مهاجر ۲ و ۳ در مهاجر ۴ از طرح بال پایین استفاده شده است که موجب کاهش سطح مقطع راداری و بهبود عملکرد پروازی شده است. ارابهٔ فرود این پرنده فاقد چرخ بوده و در واقع چیزی بین اسکید و ارابهٔ فرود معمولی است که ضمن داشتن برخی مزایای ن
مونهٔ چرخ دار، از وزن کمتری برخوردار است. مهاجر ۴ در نسخه های مختلفی با نام های مهاجر ۴بی، صادق و شاهین نیز توسعه پیدا کرده است که به طور خاص برای اهدافی مانند تصویربرداری هوایی و فتوگرامتری و همچنین شلیک موشک های هوابه سطح و هوابه هوا استفاده می شوند. کاربران. در ایران یگان های مختلفی از نیروهای مسلح از جمله نیروی دریایی سپاه و نیروی زمینی ارتش کاربران مهاجر ۴ هستند. علاوه بر آن پلیس راهور نیز برای نظارت جاده ای از این پهپاد استفاده می کند. سوریه نیز از جمله کاربران خارجی مهاجر ۴ است که برای رصد و شناسایی گروه های معارض از نسخهٔ شناسایی آن استفاده می کند. همچنین حزب الله لبنان نیز سابقهٔ به پرواز درآوردن گونه ای از پهپاد به عنوان مرصاد ۱ را بر فراز شمال اسرائیل دارد که کارشناسان معتقد هستند همان مهاجر ۴ ساخت ایران است. پیشینهٔ عملیاتی. تصویربرداری از ناوگروه ایالات متحده. در ۲۷ تیر ۱۳۹۸ دونالد ترامپ اعلام کرد ناو جنگی یواس اس باکسر آمریکا یک پهپاد ایرانی را که به هزار متری آن نزدیک شده بود را سرنگون کرده است. این اتفاق پس از آن افتاد که حدود یک ماه قبل، سپاه پاسداران موفق به ساقط کردن پهپاد آمریکایی گلوبال ه
اوک شده بود. در واکنش به این ادعای ترامپ سخنگوی نیروهای مسلح ایران با تکذیب سرنگونی پهپاد ایرانی اعلام کرد تمام پهپادهای ما سالم هستند. همچنین عباس عراقچی نیز در واکنش به این ادعای ترامپ در توییتی بیان کرد که ما هیچ کدام از پهپادهای خود را در تنگهٔ هرمز یا هیچ جای دیگر از دست نداده ایم. نگرانم که ناو یواس اس باکسر پهپاد خودشان را اشتباهی سرنگون کرده باشد. در تاریخ ۲۸ تیر ۱۳۹۸ سپاه پاسداران انقلاب اسلامی تصاویر ضبط شدهٔ دوربین پهپاد از ناوگروه ایالات متحده از جمله ناو یواس اس باکسر را منتشر کرد که با توجه به ارابهٔ فرود پهپاد کارشناسان اعلام کردند این عملیات توسط پهپاد مهاجر ۴ انجام شده است. جستارهای وابسته. فهرست تجهیزات نظامی ساخت ایران مهاجر ۶
شکر نارگیل (هم چنین به نام های شکر درخت نارگیل، شکر نخل نارگیل، شکر شیره درخت نارگیل یا شکر شکوفه نارگیل شناخته می شود)، شکر پالم است که از شیره ساقه غنچه نخل نارگیل تولید می شود. انواع دیگر شکر پالم از نخل کیتول (نخل دم دار تنها)، نخل پالمیرا، نخل خرما، نخل خرما نقره ای، نخل ساگو یا نخل سیاه رشته تهیه می شود. شکر نارگیل که در بسیاری از کشورها به عنوان یک شیرین کننده از آن استفاده می شود، ارزش تغذیه یا فواید سلامتی قابل توجه ای نسبت به دیگر شیرین کننده ها ندارد.
شش سوئیت ویالنسل، BWV 1007-1012، سوئیت هایی برای ویولن سل اثر یوهان سباستین باخ (۱۶۸۵–۱۷۵۰) هستند. آنها برخی از متداول ترین آهنگ های انفرادی هستند که تاکنون برای ویولن سل نوشته شده است. باخ به احتمال زیاد آنها را در دوره ۱۷۱۷–۱۷۲۳، زمانی که به عنوان "Kapellmeister" در Köthen خدمت می کرد، سروده است. عنوانی که روی جلد دستنوشته آنا ماگدالنا باخ داده شد "Suites à Violoncello Solo senza Basso" (سوئیت هایی برای تکنوازی ویولن سل بدون همراه) بود. طبق معمول در یک سوئیت موسیقی باروک، پس از پیش درآمدی که هر سوئیت را آغاز می کند، تمام حرکات دیگر بر اساس انواع رقص باروک است. سوئیت های ویولن سل در شش موومان ساخته شده اند: پیش درآمد، آلماند، کورانت، سارابند، دو مینوئت و یک گیگ برای پایان وجود دارد. گری اس. دالکین از MusicWeb International، سوئیت های ویولنسل باخ را «از عمیق ترین آثار موسیقی کلاسیک» نامید و ویلفرد ملرز در سال ۱۹۸۰ آنها را به عنوان «موسیقی مونوفونیک که در آن مردی رقص خدا را خلق کرده است» توصیف کرد. به دلیل نیازهای فنی آثار، ماهیت اتود و دشواری در تفسیر به دلیل ماهیت بدون حاشیه نویسی نسخه های باقی مانده، سوئیت
های ویولن سل تا زمانی که توسط پابلو کازال (۱۸۷۶–۱۹۷۳) ضبط شدند، کمتر شناخته شده بودند و به ندرت در عموم اجرا می شدند) در اوایل قرن بیستم. آنها از آن زمان توسط بسیاری از نوازندگان مشهور ویولنسل اجرا و ضبط شده اند و برای سازهای متعدد دیگر رونویسی شده اند. آنها برخی از بزرگ ترین دستاوردهای موسیقی باخ در نظر گرفته می شوند. تاریخچه. گاه شماری دقیق سوئیت ها (با توجه به ترتیبی که سوئیت ها بر اساس آن سروده شده اند و اینکه آیا آنها قبل یا بعد از سونات های تکنوازی ویولن ساخته شده اند) را نمی توان به طور کامل مشخص کرد. محققان عموماً بر این باورند که — بر اساس تحلیل تطبیقی سبک های مجموعه های آثار — سوئیت های ویولنسل در ابتدا به وجود آمدند و به طور مؤثر قدمت سوئیت ها را زودتر از سال ۱۷۲۰ نشان دادند، سالی که در صفحه عنوان امضای سونات های ویولن باخ قرار داشت. سوئیت ها قبل از اوایل قرن بیستم به طور گسترده شناخته شده نبودند. این پابلو کازال بود که اولین بار پس از کشف نسخه فریدریش گروتزماخر در یک مغازه صرفه جویی در بارسلون در سال ۱۸۸۹ هنگامی که او ۱۳ ساله بود، به سوئیت ها علاقه مند شد. اگرچه کازال سوئیت ها را به صورت عمومی اجر
ا کرد، اما تا سال ۱۹۳۶، زمانی که ۶۰ ساله بود، موافقت کرد که آنها را با سوئیت های شماره ۲ و ۳ در استودیو ابی رود لندن ضبط کند. چهار مورد دیگر در پاریس ضبط شد: ۱ و ۶ در ژوئن ۱۹۳۸، و ۴ و ۵ در ژوئن 1939. Casals اولین کسی بود که هر شش سوئیت را ضبط کرد. ضبط های او هنوز در دسترس است و امروز مورد احترام است. در سال ۲۰۱۹، ضبط کازال توسط کتابخانه کنگره برای حفظ در فهرست ملی ثبت به عنوان «از نظر فرهنگی، تاریخی، یا زیبایی شناختی مهم» انتخاب شد. سوئیت ها از آن زمان توسط بسیاری از نوازندگان ویولن سل اجرا و ضبط شده است. یویو ما در سال ۱۹۸۵ جایزه گرمی را برای بهترین اجرای تکنوازی ساز برای آلبومش "Six Uncompanied Cello Suites" دریافت کرد. یانوس استارکر در سال ۱۹۹۸ جایزه گرمی را برای بهترین اجرای تکنوازی ساز برای پنجمین ضبط خود از "شش سوئیت سل بدون همراه" برد نسخه اصلی. برخلاف سونات های تکنوازی ویولن باخ، هیچ دست نوشته ای از سوئیت های ویالنسل باقی نمانده است و این امر تولید نسخه های اجرایی مدرن urtext را غیرممکن می کند. تجزیه و تحلیل منابع ثانویه، از جمله یک نسخه دست نویس توسط همسر دوم باخ، آنا ماگدالنا، نسخه های احتمالاً معتب
ری را تولید کرده است، اگرچه در قرار دادن خط اتصال و دیگر بیان ها به شدت ناقص است، و فاقد نشانه های عملکردی اولیه مانند تعظیم و دینامیک است. در نتیجه، متون مجریان را با مشکلات متعدد تفسیری مواجه می کنند. مایکل باخ، نوازنده ویولن سل آلمانی، گفته است که او معتقد است دست نوشته های سوئیت های آنا ماگدالنا باخ دقیق هستند. بر اساس تحلیل او، موقعیت غیرمنتظره لجن ها با توسعه هارمونیک مطابقت دارد که نظریه او را تأیید می کند. نظریه او مورد پذیرش جهانی نیست. جدیدترین مطالعات به روابط بین چهار نسخه خطی نشان می دهد که دستنوشته آنا ماگدالنا باخ تقریباً به طور قطع مستقیماً از هولوگراف شوهرش کپی نشده است، بلکه از یک منبع میانجی گم شده کپی شده است. در صورت تأیید، اشکال های موجود در نسخه خطی از خود باخ نمی آمد و سرنخ هایی برای تفسیر آنها نخواهد بود. تحقیقات اخیر نشان داده است که سوئیت ها لزوماً برای ویولن سل آشنا که بین پاها نواخته می شود (دا گامبا) نوشته نشده اند، بلکه ابزاری که بیشتر شبیه ویولن روی شانه (دا اسپلا) نواخته می شود. تغییرات در اصطلاحات مورد استفاده برای اشاره به آلات موسیقی در این دوره به سردرگمی مدرن منجر شده است
و بحث در مورد اینکه «باخ قصد داشت» چه ابزاری را داشته است، و حتی اینکه آیا او قصد خاصی از ساز داشته است، ادامه دارد. Sigiswald Kuijken و Ryo Terakado هر دو سوئیت های کامل را بر روی این ساز «جدید» ضبط کرده اند که امروزه به عنوان ویولونسل یا ویولا دا اسپلا شناخته می شود. بازتولید این ساز توسط دمیتری بادیاروف نوازنده ساخته شده است. نسخه ها. ادموند کورتز، نوازنده ویولنسل، نسخه ای را در سال ۱۹۸۳ منتشر کرد که بر اساس نسخه های فاکسی میل دست نویس آنا ماگدالنا باخ، آن ها را در مقابل هر صفحه چاپ شده قرار داد. این به عنوان «مهمترین نسخه از بزرگترین موسیقی که تا به حال برای ساز نوشته شده» توصیف شد. ترتیبات. باخ حداقل یکی از سوئیت ها، سوئیت شماره ۵ را به زبان سی مینور، برای عود رونویسی کرد. نسخه خطی خودنویس این نسخه با نام BWV 995 وجود دارد. رابرت شومان با استفاده از نسخه باخ که توسط Johann Friedrich Dotzauer نوازنده ویولنسل تهیه و توسط Breitkopf &amp; Härtel در سال ۱۸۲۶ منتشر شد، تنظیم هایی را با همراهی پیانو برای هر شش سوئیت ویولن سل باخ نوشت. ناشر شومان در سال ۱۸۵۴ تنظیم سونات های ویولن باخ را پذیرفت، اما تنظیم ویولن
سلویولن سوئیت باخ را رد کرد. تنها تنظیم سوئیت ویولن سل که از او باقی مانده است، تنظیم سوئیت شماره ۳ است که در سال ۱۹۸۱ توسط موسیقی شناس یواخیم دراهیم در رونویسی ۱۸۶۳ توسط جولیوس گلترمن، نوازنده ویولن سل کشف شد. اعتقاد بر این است که کلارا شومان، بیوه شومان، به همراه جوزف یواخیم، ویولونیست، دست نوشته های تنظیم ویولن سل او را مدتی پس از سال ۱۸۶۰ نابود کردند، زمانی که یواخیم آنها را غیر استاندارد اعلام کرد. جیمز آلتنا، منتقد فن فار، در سال ۲۰۱۱ با آن نقد موافق بود و تنظیم باقی مانده ویولنسل/پیانو باخ-شومان را «یک پلاتیپوسی نوک اردک دار موسیقایی، یک عجایب فوق العاده که فقط برای موسیقی شناسان قرن نوزدهم مورد توجه قرار می گیرد» نامید. یواخیم راف در سال ۱۸۶۸ در حالی که روی سوئیت های خود برای پیانو تک نوازی و برای گروه های دیگر کار می کرد، سوئیت هایی را برای تک نوازی پیانو تنظیم کرد که از سال ۱۸۶۹ تا ۱۸۷۱ توسط ریتر-بیدرمن منتشر شد. در سال ۱۹۲۳، لئوپولد گودووسکی رونوشت های پیانویی از سوئیت های شماره ۲، ۳، و ۵ را در کنترپوان کامل برای پیانو تک نوازی ساخت و آن ها را «بسیار آزادانه رونویسی و اقتباس شده برای پیانو» زیرنویس
کرد. سوئیت های ویولنسل برای سازهای انفرادی متعددی از جمله ویولن، ویولا، کنترباس، ویولا دا گامبا، ماندولین، پیانو، ماریبا، گیتار کلاسیک، فلوت، باس الکتریک، هورن، ساکسیفون، کلارینت، باسون، ترومپت، رونویسی شده اند. ترومبون، یوفونیوم، توبا، یوکلل و چارانگو. آنها برای ارکستر نیز رونویسی و تنظیم شده اند. ساختار. سوئیت ها هر کدام در شش حرکت هستند و ساختار و ترتیب حرکات زیر را دارند. محققین بر این باورند که باخ در نظر داشت که این آثار به جای مجموعه ای دلخواه از قطعات، به عنوان چرخه ای نظام مند در نظر گرفته شوند. در مقایسه با سایر مجموعه های سوئیت باخ، سوئیت های ویولنسل به ترتیب حرکاتشان سازگارترین هستند. علاوه بر این، برای دستیابی به طراحی متقارن و فراتر رفتن از چیدمان سنتی، باخ حرکات "اینترمتزو" یا "گالنتری" را به صورت جفت بین سارابند و گیگ قرار داد. تنها پنج موومان در کل مجموعه سوئیت ها کاملاً غیر آکوردی هستند، به این معنی که فقط از یک خط ملودیک تشکیل شده اند. اینها مینوت دوم سوئیت شماره ۱، مینوت دوم سوئیت شماره ۲، بوریه دوم سوئیت شماره ۳، ژیگ سوئیت شماره ۴ و سارابنده سوئیت شماره ۵ هستند. گاووت دوم سوئیت شماره ۵ ف
قط یک آکورد همصدا دارد (همان نت که همزمان روی دو سیم نواخته می شود)، اما فقط در نسخه اصلی سوئیت اسکورداتوری. در نسخه تنظیم استاندارد کاملاً بدون آکورد است. سوئیت شماره ۱ در ماژور، BWV 1007. پرلود، که عمدتاً از آکوردهای آرپژی تشکیل شده است، بهترین حرکت شناخته شده از کل مجموعه سوئیت ها است و به طور مرتب در تلویزیون و فیلم شنیده می شود. سوئیت شماره ۲ در مینور، BWV 1008. پیش درآمد از دو قسمت تشکیل شده است که قسمت اول دارای مضمونی قوی و تکراری است که بلافاصله در ابتدا معرفی می شود. بخش دوم یک حرکت cadenza مبتنی بر مقیاس است که به آکوردهای نهایی و قدرتمند منتهی می شود. آلمانده بعدی شامل کادنزاهای کوتاهی است که از این فرم رقص بسیار سخت دور می شوند. مینوت اول شامل جابجایی آکوردهای سخت و تلاقی سیم است. سوئیت شماره ۳ در سی ماژور، BWV 1009. پیش درآمد این مجموعه از فرم A-B-A-C تشکیل شده است که A یک حرکت مبتنی بر مقیاس است که در نهایت به یک بخش آرپژو پر انرژی حل می شود. و B، بخشی از آکوردهای سخت. سپس به تم مقیاس برمی گردد و با یک حرکت آکورد قدرتمند و شگفت انگیز به پایان می رسد. الماند تنها حرکتی در سوئیت هاست که به جای یک
نیم کوار، که فرم استاندارد آن است، دارای یک نوبت است. بوره دوم، اگرچه به زبان سی مینور است، اما دارای یک امضای دو تخته (یا G مینور) است. این نت نویسی که در موسیقی پیش کلاسیک رایج است، گاهی اوقات به عنوان امضای کلیدی جزئی شناخته می شود. بوره اول و دوم سوئیت سوم گاهی به عنوان سولو برای سازهای باس دیگر مانند توبا، یوفونیوم، ترومبون و باسون استفاده می شود. سوئیت شماره ۴ در ماژور E , BWV 1010. سوئیت شماره ۴ یکی از پرطرفدارترین سوئیت ها از نظر فنی است، زیرا E یک کلید احساسی روی ویولنسل است و به موقعیت های دست چپ زیادی نیاز دارد. کلید نیز در ویولنسل به دلیل عدم وجود سیم های باز طنین دار دشوار است. پیش درآمد در درجه اول شامل یک حرکت سخت و روان است که قبل از بازگشت به موضوع اصلی خود، جایی را برای یک کادنزا باقی می گذارد. ساراباند بسیار آرام در مورد ضرب دوم با استرس و کاملاً مبهم است، که مشخصه اصلی است؛ زیرا در ساراباند، تقریباً هر ضرب اول حاوی یک آکورد است، در حالی که ضرب دوم اغلب چنین نیست. سوئیت شماره ۵ در سی مینور، BWV 1011. سوئیت شماره ۵ در ابتدا به صورت اسکورداتوری با سیم A تنظیم شده به G نوشته شده بود، اما امرو
زه نسخه ای برای تنظیم استاندارد تقریباً در هر نسخه چاپی سوئیت ها همراه با نسخه اصلی گنجانده شده است. برخی از آکوردها باید هنگام نواختن با تنظیم استاندارد ساده شوند، اما برخی از خطوط ملودیک نیز آسان تر می شوند. پیش درآمد به شکل A-B نوشته شده است. با یک حرکت آهسته و احساسی شروع می شود که دامنه عمیق ویولنسل را بررسی می کند. پس از آن یک فوگ تک خطی سریع و بسیار سخت می آید که به پایان قدرتمند منتهی می شود. این سوئیت بیشتر به خاطر قطعه ساراباند معروف است، که یکی از معدود حرکات در این شش سوئیت است که دارای هیچ استاپ دوبل (آکورد) نیست. مستیسلاو روستروپویچ آن را جوهره نبوغ باخ توصیف کرد. پل تورتلیه آن را گسترش سکوت می دانست. روستروپوویچ که "سکوت" تورتلیه را تا حد زیادی گسترش می داد، گاهی اوقات سارابنده را به عنوان رسیتال با علامت مترونوم ۳۲ یا آهسته تر، یک نت در هر ضرب، بدون ویبراتو و بدون لغزش می نواخت، و هر نت به تنهایی در یک "چاه" ایستاده بود. سکوت". سوئیت پنجم نیز استثنایی است زیرا کورانت و ژیگ آن به سبک فرانسوی است، نه به شکل ایتالیایی پنج سوئیت دیگر. دستنوشته ای از نسخه عود باخ از این مجموعه با نام BWV 995 وجود د
ارد. سوئیت شماره ۶ در ماژور BWV 1012. عموماً اعتقاد بر این است که سوئیت شماره ۶ به طور خاص برای پیکولو ویولونسل پنج سیم ساخته شده است، یک ویولن سل کوچکتر، تقریباً اندازه سلوی معمولی با سیم پنجم بالایی که روی E کوک شده است، یک پنجم کامل بالاتر از سیم در غیر این صورت بالا. با این حال، برخی می گویند که هیچ مدرک قابل توجهی برای حمایت از این ادعا وجود ندارد: در حالی که سه منبع به نوازنده اطلاع می دهند که برای ساز "à cinq cordes" نوشته شده است، تنها دستنوشته آنا ماگدالنا باخ کوک سیم ها را نشان می دهد و دیگری منابع به هیچ وجه ابزار مورد نظر را ذکر نکرده اند. دیگر سازهای ممکن برای این سوئیت عبارتند از ویولن سل دا اسپلا، نسخه ای از ویولونسل پیکولو که روی شانه مانند ویولا نواخته می شود، و همچنین ویولا با سیم پنجم کوک شده به E، به نام ویولا پومپوزا. از آنجایی که محدوده مورد نیاز در این قطعه بسیار زیاد است، احتمالاً این سوئیت برای ساز بزرگ تری در نظر گرفته شده بود، اگرچه می توان تصور کرد که باخ - که به ویولا علاقه داشت - ممکن است این اثر را خودش روی یک پیکولو ویولونسل دستی اجرا کرده باشد. با این حال، به همان اندازه محتمل
است که فراتر از اشاره به تعداد تارها، باخ اصلاً ساز خاصی را در نظر نداشته باشد زیرا ساخت سازها در اوایل قرن ۱۸ بسیار متغیر بود. نوازندگان ویولن سل که این سوئیت را بر روی یک ویولن سل مدرن چهار سیم می نوازند با مشکلاتی مواجه می شوند زیرا مجبور می شوند از موقعیت های بسیار بالا برای رسیدن به بسیاری از نت ها استفاده کنند. نوازندگان متخصص در موسیقی اولیه و استفاده از سازهای معتبر معمولاً از ویولن سل پنج سیم برای این سوئیت استفاده می کنند. رویکرد واتسون فوربز، در رونویسی این مجموعه برای ویولا، انتقال کل مجموعه به G ماژور بود، و از «رنگی که برای این نوع موسیقی خیلی مناسب نیست» اجتناب کرد و اکثر آکوردهای اصلی را قابل پخش کرد. ساز چهار سیم این مجموعه به شکلی بسیار آزادتر از سایرین نوشته شده است و شامل حرکات کادنزا مانند و متن های زیباتر است. همچنین تنها سوئیت هایی است که تا حدی در کلیدهای آلتو و سوپرانو ذکر شده است (نسخه های مدرن از کلیدهای تنور و تریبل استفاده می کنند)، که برای بقیه مورد نیاز نیست زیرا هرگز بالاتر از نت G 4 (G بالاتر از C وسط نمی روند). Mstislav Rostropovich سوئیت شماره ۶ را «سمفونی برای تک نوازی ویو
لنسل» نامید و تناژ د ماژور آن را برانگیختن شادی و پیروزی توصیف کرد. گمانه زنی ها در مورد آنا ماگدالنا باخ. پروفسور مارتین جارویس از دانشکده موسیقی دانشگاه چارلز داروین در داروین استرالیا، در سال ۲۰۰۶ حدس زد که آنا ماگدالنا ممکن است آهنگساز چندین قطعه موسیقی منتسب به همسرش بوده باشد. جارویس پیشنهاد می کند که آنا ماگدالنا شش سوئیت ویالنسل را نوشته و در ساختن آریا از "واریاسیون های گلدبرگ" (BWV 988) نقش داشته است. پسر اپوز «با این حال، موسیقی شناسان، منتقدان و نوازندگان، با اشاره به نازک بودن شواهد این گزاره، و شواهد موجود که از نویسندگی یوهان سباستین باخ حمایت می کند، همچنان نسبت به این ادعا تردید دارند.»
لامباها یک گروه قومی و زبانی هستند که در ناحیه کران و دوفلگو منطقه کارا در شمال توگو و در بخش های آتاکورا و دونگا در بنین، آفریقای غربی زندگی می کنند. مرکز ناحیه کران کانته و مرکز ناحیه دوفلگو نیامتوگو است. در توگو، لامباها در مرکز و غرب ناحیه کران زندگی می کنند. در کوه های توگو در زنجیره دفاله؛ در بخش غربی منطقه دوفلگو؛ در بخش شرقی ناحیه دوفلگو در شمال رودخانه بینه: و در نیامتوگو، در روستاهای یاکا و آگبنده. در بنین، لامباها در بوکومبه (بوکامتیه) و اطراف آن در بخش آتاکورا و در نزدیکی جوگو و باسیلا در بخش دونگا زندگی می کنند. آنها همچنین در مناطق دیاسپورا در مناطق مرکزی و فلات توگو، در مناطق مرزی غنا، و در شهرهای پایتخت لومه و کوتونو ساکن هستند. مردم لامبا عمدتاً به کشاورزی معیشتی و پرورش حیوانات کوچک علی الخصوص مرغ، مرغ شاخدار، بز، خوک و گوسفند اشتغال دارند. این مردم ارزن و ذرت خوشه ای می کارند که با آن نوعی حلیم غلیظ می پزند که خوراک اصلی این مردم را تشکیل می دهد و همچنین در تهیه آبجوی غلیظی با درصد الکل کم کاربرد دارد. به علاوه کاشت یم، مانیوک، بادام زمینی، لوبیا و نیز رواج دارد. مردم لامبا به دنبال زمین حا
صلخیز به ناحیه ای در توگو مابین سوکوده و نوتسه مهاجرت کردند که در آنجا اجتماعاتی تشکیل داده اند. علاوه بر این، در پی شغل و مزد به پایتخت توگو، شهر لومه و پایتخت اقتصادی بنین، شهر کوتونو نیز کوچ کرده اند. مردان لامبا نه تنها در آلمان، بریتانیا و فرانسه، بلکه در ارتش بنین و توگو در سال های پس از استقلال این دو کشور نیز خدمت کرده اند.
هتل آسمان یک هتل در حال ساخت در شیراز، ایران است. این ساختمان با ۱۶ طبقه و ۶۴ متر ارتفاع ششمین بنای مرتفع شیراز است که در مرکز بافت تاریخی و کوتاه قامت شهر در خیابان باریک رودکی قد کشیده است. قرار گرفتن هتل در حریم بصری ارگ کریم خان، نقدهای فراوانی را در پی داشته است که تاکنون منجر به تخریب دو طبقه از آن شده است. علیرضا پاک فطرت، شهردار پیشین شیراز، ساخت این هتل را «بزرگ ترین تخلف در تاریخ فعالیت شهرداری در این شهر» به شمار می آورد. نقدها. در سال ۱۳۸۱ مجوز ساخت هتل آسمان در ۷ طبقه توسط شهرداری شیراز صادر شد اما با پیگیری های مالک، مجوز طبقات هتل به ۱۸ طبقه افزایش یافت. پروژه ساخت هتل در ۱۸ طبقه در سال ۱۳۸۴ آغاز شد. با قد کشیدن ساختمان در اوایل دهه ۱۳۹۰، نقدها به ساخت آن شدت گرفت. ساختمان غول پیکر هتل حریم منظری مجموعه تاریخی زندیه و ارگ کریم خان را تحت تأثیر قرار می داد و بر ثبت جهانی این مجموعه نیز تأثیر منفی می گذاشت. سرانجام با اعتراضات فراوان مردم، انجمن ها و سازمان میراث فرهنگی، شهردار شیراز در مهرماه ۱۳۹۳ در نامه ای خواستار پیگیری تخلف پرونده ساختمانی هتل آسمان و حدف طبقات فوقانی آن شد. در تابستان سال ۱
۳۹۴ شورای عالی معماری و شهرسازی شیراز طی مصوبه ای خواستار تخریب ۴ طبقه از هتل شد. به گفته مدیرکل میراث فرهنگی استان فارس، کاهش طبقات از ۱۸ به ۱۴ طبقه دیگر آسیبی را متوجه ارگ کریم خانی نمی کرد. مالک ساختمان با این وجود، از انجام این کار امتناع ورزید و سرانجام کارگاه ساخت در آبان ۱۳۹۴ با حکم دادستان پلمب شد. چند روز بعد ساختمان با حکم دادستان شیراز فک پلمب شد تا سرمایه گذار بتواند طبقاتی که مشکل ساخت ندارد را تکمیل کند. سرانجام در اردیبهشت ماه ۱۳۹۵ شهرداری تحت تأثیر افکار عمومی، یک و نیم طبقه از ساختمان را تخریب کرد. در مردادماه ۱۳۹۸ طبقات پایینی هتل دچار آتش سوزی شد که پس از ۱۴ ساعت مهار شد. پس از این آتش سوزی بیان شد که ساختمان این هتل با قرار گرفتن در فخرست ساختمان های ناایمن شیراز، ایمنی سازه ای را از دست داده و نیاز به مقام سازی دارد. با فروریختن ساختمان متروپل در خردادماه ۱۴۰۱ موضوع ناایمن بودن ساختمان این هتل دوباره در صدر اخبار رسانه ها قرار گرفت. با این حال تا مهرماه ۱۴۰۱ نقشه مقاوم سازی هتل تأیید نشد.
مگس عقرب ها ، سرده ای از مگس های عقربی است که به طور گسترده ای پراکنده است، به ویژه در نیم کره شمالی. با این حال، آنها در غرب آمریکای شمالی یافت نمی شوند. سیزده گونه در شرق کانادا وجود دارند. تا سال ۲۰۱۸، حدود ۲۶۰ گونه توصیف شده است. لاروها و بالغین از لاشه تغذیه می کنند. چرخه زندگی "Panorpa nuptialis" و رفتارهای آن در زمینه حشره شناسی قانونی مورد توجه قرار گرفته است.
بوفالوی دشتی یا گاومیش کوهان دار دشتی ، یکی از دو زیرگونه / اکوتیپ بوفالوی آمریکایی و دیگری بوفالوی جنگلی ("B. b. athabascae") است. یک جمعیت طبیعی از بوفالوی دشتی در پارک ملی یلوستون (گله گاومیش کوهاندار پارک یلوستون متشکل از حدود ۴۸۰۰ بوفالوی دشتی) و چندین گله کوچک تر که دوباره معرفی شده اند، زنده می مانند. بوفالوی آمریکایی در بسیاری از نقاط ایالات متحده و همچنین بخش های جنوبی دشت های کانادا دیده می شود.