Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
حلقه طلایی روسیه (به روسی: Золотое кольцо России) شهرهای باستانی روسیه در پنج استان مختلف را به عنوان یک مسیر شناخته شده به هم پیوند می دهد که معمولاً مسکو را شامل نمی شود. این گروه از شهرها در شمال شرقی پایتخت و در منطقه ای که بخش شمال شرقی روس باستان را تشکیل می داده، متمرکز شده اند. این حلقه قبلاً منطقه ای به نام "زالسیا" را در بر می گرفت. ایده این مسیر و این اصطلاح در سال ۱۹۶۷ توسط مورخ و مقاله نویس شوروی، یوری بیچکوف، ابداع شد. او در نوامبر-دسامبر ۱۹۶۷ مجموعه ای از مقالات را در روزنامه "فرهنگ شوروی" (Sovetskaya Kultura) تحت عنوان «حلقه طلایی» منتشر کرد. بیچکوف یکی از بنیانگذاران "VOOPIK" ("وُوپیک") بود: انجمن سراسری حفاظت از یادمان های تاریخ و فرهنگ روسیه. این شهرهای باستانی در شکل گیری مرکزیت کلیسای ارتدکس روسی در جامعه نقش بسزایی داشتند. آن ها یادآور رویدادهای کلیدی در تاریخ روسیه قرون وسطی و دوره امپراتوری هستند. این شهرها «موزه های روباز» نامیده شده اند و دارای بناهای منحصربه فردی از معماری روسی قرن ۱۲ تا ۱۸، از جمله کرملین ها، صومعه ها، کلیساهای جامع و کلیساها هستند. این شهرها از زیباترین شهرهای روس
یه محسوب می شوند و گنبد پیازی های معروف روسیه در آن ها به وفور دیده می شود. حلقه طلایی روسیه شامل شهرهای زیر است: شهرهای شامل حلقه. برای سال ها، گردشگران و مردم محلی بر سر اینکه کدام شهرها «رسماً» بخشی از حلقه طلایی هستند، بحث می کردند. هیچ فهرست رسمی از شهرهایی که حلقه طلایی را تشکیل می دهند وجود ندارد، به جز هشت شهر اصلی: یاروسلاول، کوستروما، ایوانوفو، سوزدال، ولادیمیر، سرگیف پوساد، پرسلاول-زالسکی و روستوف بزرگ. علاوه بر این، شهرهای باستانی دیگری در استان های ایوانوفو، ولادیمیر و یاروسلاول نیز خود را بخشی از این حلقه می دانند، از جمله پالخ، پلیوس و شویا در استان ایوانوفو؛ گروخووتس، گوس-خروستالنی، موروم و یوریف-پولسکی در استان ولادیمیر؛ و ریبینسک، توتایف و اوگلیچ در استان یاروسلاول. بسیاری از این شهرها در امتداد بزرگراه M8 قرار دارند یا می توان از ایستگاه راه آهن یاروسلاوسکی در مسکو به آن ها دسترسی داشت. برخی از کلیساها، کرملین ها و صومعه های این منطقه در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار دارند. در روسیه، منطقه حلقه طلایی یکی از مناطقی است که بسیاری از سنت ها و فرهنگ های روسیه باستان را تا به امروز به شدت حفظ کر
ده است. برندسازی. اکنون به عنوان اصلی ترین و محبوب ترین مسیر گردشگری در شهرهای استانی اروپای مرکزی روسیه، ترویج حلقه طلایی پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی یک چالش جدید بود. از دیدگاه پایداری، اهداف جدیدی وجود داشت که باید محقق می شد: حفظ بناهای معماری باستانی، نوسازی صنعت گردشگری در نظام جدید سرمایه داری، و ساخت انواع جدیدی از زیرساخت ها مانند هتل ها، پارک های موضوعی، موزه ها و مراکز خریدی که رشد اقتصادی را تشویق کنند. در نتیجه، شهرهای حلقه طلایی اولین شهرهایی بودند که نتیجه سرمایه گذاری های حاصل از اشکال جدید کارآفرینی مانند کسب وکارهای خصوصی و استارت آپ ها را مشاهده کردند.
استاندارد ریاست جمهوری ایتالیا (به ) پرچم ویژه ای است که نشان دهندهٔ حضور رئیس جمهور ایتالیا می باشد. بنابراین، وقتی رئیس جمهور در محل اقامت خود است، بر فراز کاخ کوئیرینال به پرواز در می آید.همچنین، هنگام جابه جایی رئیس جمهور بر روی خودروی حامل او نصب می گردد، در زمان سفر به شهرها بر فراز ساختمان فرمانداری ها افراشته می شود و در تالارها نیز هنگام انجام وظایف رسمی مورد استفاده قرار می گیرد. پرچم ریاست جمهوری یکی از نمادهای ملی ایتالیا است. این نشان یادآور رنگ های پرچم ایتالیا است، با اشاره ویژه به نشان جمهوری تاریخی ایتالیا در سال های ۱۸۰۲–۱۸۰۵؛ شکل مربع و حاشیه آبی سیر، که استفاده از آن حتی در دوران جمهوری خواهان نیز حفظ شد، نماد چهار نیروی مسلح ایتالیا است که توسط رئیس جمهور فرماندهی می شوند. رنگ آبی در نشان شناسی نیز به صورت استعاری نماد فرماندهی است. توضیحات. رئیس جمهور جمهوری ایتالیا یک پرچم رسمی دارد. نسخه فعلی بر اساس پرچم مربع جمهوری ناپلئونی ایتالیا، در زمینه ای آبی، با نشان طلایی ایتالیا طراحی شده است. شکل مربع با حاشیه آبی ساووی نماد چهار نیروی مسلح ایتالیا، یعنی نیروی هوایی ایتالیا، کارابینیری، ارت
ش ایتالیا و نیروی دریایی ایتالیا است که رئیس جمهور فرمانده آنها است. این پرچم به همراه پرچم جنگ (که در سال ۱۸۷۸ به هنگ اختصاص داده شد) در اختیار فرمانده هنگ سرخ از ارتش کارابینیری نگهداری می شود. رنگ آبی در نشان شناسی نیز به صورت استعاری نماد فرماندهی است. تاریخچه. نخستین پرچم ریاست جمهوری، که به طور موقت از زمان اعلام رسمی جمهوری ایتالیا (۱۸ ژوئن ۱۹۴۶) مورد استفاده قرار گرفت، همان پرچم ملی بود. سپس در ۲۲ سپتامبر ۱۹۶۵ تصمیم گرفته شد پرچم ویژه ای برای ریاست جمهوری تعیین شود. اندیشهٔ اولیه مبنی بر طراحی پرچمی متشکل از قرار دادن نشان جمهوری بر روی پرچم ملی فوراً کنار گذاشته شد، زیرا این ترکیب فرضی شباهت زیادی به پرچم مکزیک داشت. با فرمان شمارهٔ ۷۶ مورخ ۲۲ سپتامبر ۱۹۶۵، رئیس جمهور جوزپه ساراگات به پیشنهاد وزارت دفاع ایتالیا نخستین پرچم ریاست جمهوری، موسوم به «مدل ۱۹۶۵» را برگزید. این پرچم دارای زمینه ای مربع به رنگ آبی ساوی بود ـ رنگی که استفاده از آن حتی در دوران جمهوری نیز حفظ شد ـ و نشان جمهوری به رنگ طلایی با ابعادی برابر با سه پنجم ضلع پرچم بر روی آن قرار داشت. بر پایهٔ سنت نظامی ایتالیا، این رنگ ها به ترتیب
نماد فرماندهی و دلاوری هستند. در سال ۱۹۸۶، استانداردی برای معاون رئیس جمهور تعیین شد. این استاندارد که مشابه استاندارد اول رئیس جمهور است، به جای آبی، سفید با حاشیه آبی است؛ علاوه بر این، نشان جمهوری به جای طلایی، نقره ای است. سپس با فرمان رئیس جمهور جمهوری ایتالیا در ۲۲ مارس ۱۹۹۰، فرانچسکو کسیگا دومین پرچم ریاست جمهوری موسوم به «مدل ۱۹۹۰» را برگزید. این پرچم مربعی سه رنگ با حاشیه ای آبی به پهنای یک هشتم (برخی منابع یک ششم) بود و همراه با آن آیین نامه ای برای نحوهٔ استفاده و برافراشتن پرچم در مراسم و ساختمان های عمومی تدوین شد. این الگو تنها دو سال مورد استفاده قرار گرفت. با فرمان رئیس جمهور جمهوری در ۲۹ ژوئن ۱۹۹۲، رئیس جمهور اسکار لوئیجی اسکالفارو استاندارد "مدل ۱۹۶۵" را احیا کرد، با این تفاوت که ارتفاع نشان جمهوری به ۱/۳ نسبت های پرچم کاهش یافت: این نسخه به عنوان سومین استاندارد "مدل ۱۹۹۲" شناخته می شود. سرانجام، با فرمان رئیس جمهور جمهوری ایتالیا در ۹ اکتبر ۲۰۰۰ که در روزنامهٔ رسمی شمارهٔ ۲۴۱ مورخ ۱۴ اکتبر ۲۰۰۰ منتشر شد، کارلو آتزیلیو چیامپی چهارمین پرچم ریاست جمهوری موسوم به «مدل ۲۰۰۰» را معرفی کرد. این
پرچم، که هم اکنون نیز مورد استفاده قرار می گیرد، یادآور پرچم جمهوری تاریخی ایتالیا در سال های ۱۸۰۲ تا ۱۸۰۵ است. این پیوند با پرچم تاریخی یادشده با هدف زنده نگه داشتن خاطرهٔ جنبش ریسورجیمنتو و مبارزه برای وحدت ایتالیا طراحی شد. استانداردی که در حال حاضر مورد استفاده قرار می گیرد، توسط فضانورد اومبرتو گویدونی در ایستگاه فضایی بین المللی به مدار برده شد و در کنفرانس ویدیویی با رئیس جمهور چامپی در ۲۵ آوریل ۲۰۰۱ نمایش داده شد. با فرمان رئیس جمهور مورخ ۱۷ مه ۲۰۰۱، که در شماره ۱۱ "روزنامه رسمی گازتا" مورخ ۲۲ مه ۲۰۰۱ منتشر شد، استاندارد متمایزی برای روسای جمهور بازنشسته جمهوری ایجاد شد.
موزه پرچم سه رنگ () در رجیو نل امیلیا، شهری که در سال ۱۷۹۷ شاهد تولد پرچم ایتالیا بود، واقع شده است. این بنا در داخل تالار شهر، در مجاورت سالن سه رنگ قرار دارد که مجموعه آن از یادگارهای مربوط به پرچم ایتالیا تشکیل شده است. تاریخچه. این موزه وظیفه دارد روند شکل گیری و تکامل پرچم ایتالیا را بازسازی و به نمایش بگذارد؛ پرچمی که نخستین بار در شهر رجو نل امیلیا و در تالاری تاریخی موسوم به «سالا دل تریکولوره» مورد پذیرش رسمی قرار گرفت. در تاریخ ۷ ژانویهٔ ۱۷۹۷، نمایندگان جمهوری نوپای چی سپادانا، که متشکل از چند ایالت در شمال ایتالیا بود، در همین تالار گرد آمدند و تصمیم گرفتند پرچم سه رنگ را به عنوان پرچم ملی خود برگزینند. این رویداد نقطهٔ عطفی در تاریخ ایتالیا به شمار می آید، زیرا برای نخستین بار سه رنگ ایتالیا به عنوان پرچم ملی یک دولت مستقل و دارای حاکمیت برگزیده شد. تا پیش از این تصمیم تاریخی، سه رنگ بیشتر به عنوان یک پرچم جنگ یا نمادی شهری و محلی مورد استفاده قرار می گرفت و هنوز جایگاه آن به عنوان نماد وحدت ملی تثبیت نشده بود. ریشه و الهام اصلی این پرچم از پرچم فرانسه گرفته شده بود؛ پرچمی که در جریان انقلاب کبیر
فرانسه (۱۷۸۹) به نماد آزادی، برابری و برادری تبدیل شد و در برابر نظام های سلطنتی و فئودالی شناخته شده با عنوان "آنسیون رژیم" قرار گرفت. بدین ترتیب، انتخاب پرچم سه رنگ در ایتالیا نه تنها نشانه ای از هویت ملی در حال شکل گیری بود، بلکه بیانگر گرایش به ارزش های نوین آزادی خواهی و جمهوری خواهی در برابر سلطهٔ نظم های رژیم پیشین نیز محسوب می شد. این انتخاب بعدها تأثیری ژرف بر تاریخ ایتالیا برجای گذاشت؛ زیرا پرچم سه رنگ به تدریج به نماد جنبش ریسورجیمنتو و مبارزه برای استقلال و وحدت ملی تبدیل شد. موزهٔ پرچم در رجو امیلیا با نمایش اسناد، اشیاء تاریخی و بازسازی رویدادها، نه تنها روایتگر یک تصمیم سیاسی در پایان سدهٔ هجدهم است، بلکه یادآور مسیری طولانی است که در نهایت به شکل گیری دولت ملی ایتالیا در قرن نوزدهم انجامید. نمایشگاه ها. این موزه که در ۷ ژانویه ۲۰۰۴ افتتاح شد، اسناد، یادگارها و پرچم های ایتالیایی از زمان ورود ناپلئون بناپارت به رجیو امیلیا (۱۷۹۶) تا سقوط آن (۱۸۱۴) و همچنین پرچم های دوره اتحاد ایتالیا را در خود جای داده است. بخشی از موزه که این پرچم را در خود جای داده است، در ۷ ژانویه ۲۰۰۶ افتتاح شد. قدمت یادگار
های نگهداری شده به سال ۱۸۹۷، سال اولین صدمین سالگرد پرچم ایتالیا، برمی گردد. همچنین تعداد زیادی پرچم سه رنگ از ایالت های پیش از اتحاد ایتالیا وجود دارد. منابع. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
شاهزاده نشین تارانتو ()، ایالتی در جنوب ایتالیا بود که در سال ۱۰۸۸ برای بوهموند یکم انطاکیه، پسر ارشد رابرت گیسکارد، به عنوان بخشی از صلح بین او و برادر کوچکترش راجر بورسا پس از اختلاف بر سر جانشینی دوک نشین آپولیا ایجاد شد. تارانتو پایتخت شاهزاده شد. در طول تاریخ ۳۷۷ سال بعدی خود، گاهی یک فیود فئودالی قدرتمند و تقریباً مستقل از پادشاهی سیسیل (و بعدها از پادشاهی ناپلی) بود، گاهی فقط عنوانی که اغلب به وارث تاج یا شوهر یک ملکه حاکم داده می شد. هنگامی که دودمان کاپتی آنژو تقسیم شد، تارانتو به خاندان دورازو افتاد. فردیناند اول ناپل پس از مرگ همسرش، ایزابلای کلرمونت، شاهزاده نشین تارانتو را با پادشاهی ناپل متحد کرد. این شاهزاده نشینی به پایان رسید، اما پادشاهان ناپل همچنان عنوان شاهزاده تارانتو را به پسران خود، و در درجه اول به آلفونسو دوم ناپل، پسر ارشد ایزابلا، اعطا می کردند.
قبقاب یا کلاگ (به انگلیسی: Clog) نوعی پاپوش است که دارای کفی ضخیم و سفت، معمولاً از جنس چوب است، اگرچه در انگلیسی آمریکایی، به کفش هایی با کفی سفت از مواد دیگر نیز کلاگ گفته می شود. کفش های چوبی سنتی همچنان به عنوان پوشاک محافظ در کشاورزی و برخی کارخانه ها و معادن مورد استفاده قرار می گیرند. اگرچه گاهی اوقات این کفش ها با تصویر منفی کفش های ارزان و فولکلوریک کشاورزان و طبقه کارگر همراه است، اما امروزه برخی از انواع آن مانند "تراسکور" سوئدی یا "گتا" ژاپنی به عنوان پوشاک مُد در نظر گرفته می شوند. کفش های چوبی همچنین در چندین سبک مختلف رقص کلاگ استفاده می شوند که در آن، صدای تولید شده توسط برخورد آن ها با زمین یک ویژگی مهم است. رقص کلاگ یکی از ریشه های اصلی رقص تپ است، اما در کفش های تپ، قطعات فلزی (تپ ها) آزاد هستند تا به یکدیگر برخورد کرده و صدایی متفاوت از کفش های چوبی تولید کنند. بسیاری از برندهای مدرن کفش های چوبی تولید می کنند که مشهورترین آن ها شرکت آمریکایی کروکس است. گونه شناسی. "دیکشنری انگلیسی آکسفورد" کلاگ را به عنوان «تکه ای ضخیم از چوب» و بعداً به عنوان «روپوش کفش با کفی چوبی» و «کفشی با کفی چوبی ض
خیم» تعریف می کند. ترور اوون، سازنده سنتی کفش چوبی ولزی، سه نوع اصلی کلاگ را شناسایی کرده است: رویه چوبی، کفی چوبی و روپوش کفش. این تقسیم بندی ها قطعی نیستند: برخی روپوش های کفش بیشتر شبیه کفش های چوبی تمام پا هستند، مانند "آلبارکا" اسپانیایی، در حالی که برخی دیگر از کفش های چوبی با کفی چوبی، لباس را مانند روپوش های کفش بالا نگه داشته و از آن محافظت می کنند، مانند گتای ژاپنی. نوع رویه، نحوه پوشیدن کفش چوبی را تعیین می کند. کفش های چوبی تمام پا باید کاملاً اندازه باشند و می توان با جمع کردن انگشتان پا آن ها را محکم نگه داشت. در مقابل، کفش های چوبی با کفی چوبی توسط بند یا سگک روی لبه کفش بسته می شوند و بنابراین انگشتان پا مانند کفش های معمولی آزاد هستند. کفش های چوبی نیمه باز ممکن است مانند کفش های تمام پا محکم شوند یا دارای یک بند اضافی روی پا باشند. برخی از انواع صندل، به ویژه سبک های گیره انگشتی، بیشتر شبیه «دمپایی لاانگشتی» پوشیده می شوند و به گرفتن بین انگشت شست و انگشت کناری متکی هستند. خم شدن پا. از آنجایی که کفش های چوبی عمدتاً از چوب ساخته شده اند، نمی توانند مانند کفش های نرم تر در قسمت سینه پا خم شون
د. برای اینکه پا بتواند به جلو بغلتد، اکثر کفش های چوبی دارای قسمت پایینی پنجه ای هستند که به سمت بالا خم شده است و به آن «انحنا» (cast) می گویند. برخی از سبک های کفش چوبی دارای «پایه» (feet) هستند، مانند "آلبارکا" اسپانیایی. در این حالت، کفش حول لبه جلویی پایه های جلویی می چرخد. برخی از کفش های چوبی ژاپنی و هندی دارای «دندانه» یا پایه های بسیار بلندی هستند که به کفی متصل شده اند. در این مدل، کفش می تواند حول لبه جلویی دندانه جلویی بچرخد در حالی که فرد به جلو قدم برمی دارد. برخی از پاتن های قرون وسطایی دو تکه بودند: از پاشنه تا سینه پا و از سینه پا تا انگشتان. یک نوار چرمی این دو تکه را به هم متصل می کرد و یک لولا تشکیل می داد که به کفش بالایی اجازه خم شدن می داد. کلمپن ها ممکن است دارای یک «فضای خالی» (ease) باشند که به دقت در اطراف پا تعبیه شده و به پا اجازه می دهد خم شود و پاشنه در داخل کفش بلند شده یا از آن خارج شود. جوراب های پشمی ضخیم و فنری، انعطاف پذیری لازم را در تناسب کفش فراهم می کنند. تاریخچه. استفاده و رواج کفش های چوبی در دوران پیشاتاریخ و باستان به دلیل ابهام در سوابق باقی مانده و دشواری در حفظ
و شناسایی بقایای آن، نامشخص است. همچنین کفش های چوبی استفاده شده، معمولاً به عنوان هیزم بازیافت می شدند. ظاهراً برخی از یونانیان باستان کفش هایی به نام "کروپزای" () از جنس چوب می پوشیدند. این کفش ها نزد رومیان با نام "اسکولپونائه" () شناخته می شدند. هم یونانیان و هم رومیان با اتصال بندهای چرمی به کفی های چوبی به روش های مختلف، صندل می ساختند. چینیان باستان حداقل از زمان دودمان هان کفش های چوبی به نام "جی" (屐) می پوشیدند؛ در آن زمان نوعی از آن که با روبان ها و طرح های رنگارنگ تزئین شده بود، توسط زنان در روز عروسی شان استفاده می شد. در دوران دودمان جین، سبکی متفاوت تمام کفش را از یک تکه چوب می تراشید و پس از دودمان تانگ، چینیان جنوبی «کلاگ های چکمه ای» ("xuējī") می پوشیدند. همچنین در ژاپن و کره، کفش های چوبی به نام های "گتا" (下駄) و "ناماک신" (나막신) وجود دارد. قدیمی ترین کفش چوبی که تاکنون در اروپا کشف شده، در آمستردام و روتردام در هلند یافت شده است. این کفش ها به حدود سال های ۱۲۳۰ و ۱۲۸۰ میلادی بازمی گردند و شباهت زیادی به کفش های چوبی ای دارند که هنوز در این منطقه پوشیده می شوند. تقریباً در همین دوره، پاتن های
چوبی به عنوان روپوش کفش برای محافظت از جوراب و کفش های داخلی هنگام راه رفتن در بیرون، به ویژه در هوای نامساعد، استفاده می شدند. سپس برخی کفش ها شروع به ادغام مستقیم سکوی چوبی در کفی خود کردند، مانند "چوپین" های ونیزی. ساخت. از آنجایی که کفش های چوبی محصولی دست ساز بودند، شکل و فرایند تولید آن ها تنوع محلی و منطقه ای زیادی در سبک داشت. در آغاز قرن بیستم، کفش های چوبی ماشینی معرفی شدند. پس از جنگ جهانی دوم، به ویژه، کفش های چوبی کمیاب شدند و جای خود را به کفش های تمام چرم و مصنوعی شیک تر دادند. در حال حاضر، تنها کفش های چوبی معروف به کلاگ های سوئدی (کفی چوبی و رویه چرمی) هنوز به عنوان یک آیتم مد روز، اغلب به صورت چکمه های پاشنه بلند زنانه، دیده می شوند. با این وجود، کفش های چوبی سنتی به دلیل کاربرد عملی شان هنوز در چندین منطقه در اروپا و در برخی مشاغل محبوب هستند. برخی از تنوع های محلی تاریخی اخیراً با مدل های یکسان ملی جایگزین شده اند. اطلاعات بیشتر در مورد روش های مختلف ساخت را می توان از گالری زیر به دست آورد. نگارخانه. در زیر، نمونه های معمول کفش های چوبی از کشورهایی که در آن ها یافت می شوند، ارائه شده است.
مانند بسیاری از اقلام بومی، مرزهای تولید و استفاده منطقه ای است و بنابراین همیشه دقیقاً با مرزهای کشورهای مدرن مطابقت ندارد؛ بنابراین، در برخی کشورها دو یا چند نوع مختلف یافت می شود. همچنین ممکن است یک نوع در کشورهای هم مرز نیز وجود داشته باشد. به عنوان مثال، کلاگ های دانمارکی، آلمانی، هلندی، بلژیکی و شمال غربی فرانسه بسیار شبیه به هم هستند. پیوندها دسترسی به صفحاتی را فراهم می کنند که به انواع مختلف کلاگ، طراحی، منشأ و ساخت آن ها می پردازند. کلاگ های مد روز. در دهه های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰، کلاگ های سوئدی به عنوان اکسسوری های مد روز برای هر دو جنس محبوب شدند. آن ها معمولاً بدون جوراب پوشیده می شدند و برای مردان آوانگارد پوششی مناسب به شمار می رفتند. در دهه های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰، کلاگ هایی بر اساس مدل سوئدی دوباره در مد زنانه بازگشتند. کلاگ ها یا صندل های پلتفرم که اغلب تا ۶ یا حتی ۸ اینچ (۱۵ تا ۲۰ سانتی متر) ارتفاع داشتند، در بسیاری از کشورهای غربی پوشیده می شدند. لایه میانی بزرگ اغلب از چوب پنبه جامد ساخته می شد، اگرچه برخی فقط از پلاستیک با روکش چوب پنبه بودند. زیره نیز در بیشتر موارد از لاستیکی به رنگ شنی روشن ساخته می
شد. در سال ۲۰۰۷، طراحان هلندی ویکتور و رولف با مجموعه زمستانی ۲۰۰۷/۲۰۰۸ خود، کلاگ های هلندی پاشنه بلند را روی صحنه مد معرفی کردند. در سال ۲۰۱۰، کلاگ های سوئدی زنانه دوباره در مجموعه بهار/تابستان ۲۰۱۰ شنل و لویی ویتون بازگشتند.
تالار سه رنگ، که پیش تر با عنوان تالار میهن پرستی شناخته می شد، یک تالار تاریخی در شهر رجو امیلیا در شمال ایتالیا است و در حال حاضر به عنوان اتاق شورای شهرداری (کومونه) این شهر مورد استفاده قرار می گیرد. این تالار توسط معمار لودوویکو بولوگنینی طراحی شد و در اصل به عنوان آرشیو خانوادهٔ دوک های استه مورد استفاده قرار می گرفت. در تالار سه رنگ، در تاریخ ۷ ژانویهٔ ۱۷۹۷، پرچم ایتالیا که به نام «سه رنگ» نیز شناخته می شود، برای نخستین بار به طور رسمی معرفی شد و به همین دلیل، این تالار نام کنونی خود را به دست آورد. در مجاورت این تالار، موزهٔ پرچم سه رنگ قرار دارد که مجموعه ای از یادگارها و اشیاء تاریخی مرتبط با پرچم ایتالیا را در خود جای داده است. توضیحات. کاخ. سالن سه رنگ در داخل تالار شهر رجیو امیلیا واقع شده است. این کاخ بین سال های ۱۴۱۴ تا ۱۴۱۷ ساخته شد، و در سال ۱۴۳۴ به عنوان اتاق جلسات شورای شهر رجیو امیلیا مورد استفاده قرار گرفت این اتاق در سال ۱۴۶۱ با ساخت بخشی به سمت خیابان های مدرن فارینی و کروچه بیانکا گسترش یافت؛ این بخش از ساختمان همچنین دارای یک ایوان سرپوشیده خارجی بود. در سال های بعد، ساختمان دوباره گس
ترش یافت. در سال ۱۵۸۳، پروسپرو پاچیونی بازسازی کامل آن را طراحی و اجرا کرد. نمای ساختمان در سال ۱۷۷۴ از طرحی از لودوویکو بولونینی ساخته شد. این تالار در میدان پرامپولینی، نزدیک کلیسای جامع رجیو امیلیا واقع شده است. نمای بنا با وجود یک ایوان بزرگ با سه طاق که توسط ستون های جفت شده پشتیبانی می شوند، مشخص می شود. درست زیر لبه بام نمای اصلی، نشان شهرداری رجیو امیلیا قرار دارد. برخی از تالارهای ساختمان با نقاشی های دیواری ساخته شده در قرن ۱۸ تزئین شده اند و با نقاشی هایی که قدمت آنها به قرن ۱۹ برمی گردد، غنی شده اند. سالن سه رنگ. این تالار به شکل بیضوی طراحی شده و اطراف آن با سه ردیف بالکن احاطه شده است. در مرکز تالار یک لوستر بزرگ قرار دارد که محیطی با سبک معماری نئوکلاسیک را روشن می کند؛ این سبک با ستون هایی با سرستون های کورینتی در قسمت بالایی شناخته می شود. این تالار به عنوان شورای شهر رجو امیلیا عمل می کند و بنابراین برای برگزاری جلسات شورای شهر این شهر مورد استفاده قرار می گیرد. همچنین، این تالار محل نگهداری گنفالون مدنی شهرداری رجو امیلیا نیز می باشد. این تالار همچنین برای رویدادهای فرهنگی، کنفرانس ها و عرو
سی ها و همچنین مراسم یادبود سالانه سالگرد تولد پرچم ملی ایتالیا که هر ساله در ۷ ژانویه به مناسبت روز سه رنگ با حضور مهم ترین دفاتر جمهوری ایتالیا برگزار می شود، مورد استفاده قرار می گیرد. در ۱۶ مارس ۲۰۱۵، تالار سه رنگ میزبان یک رویداد سیاسی جوانان برای امیلیا-رومانیا و شهر بود؛ مراسم افتتاحیه پانزدهمین جلسه منطقه ای پارلمان نمونه اروپا میزبان هیئت هایی از شهر میزبان، فرارا، میراندولا، مودنا، کارپی، سنتو و پراتو بود. شهردار لوکا وکی، رئیس پارلمان اروپا آندره آ روسو و دیگر مقامات، جلسه را به یک سالن سه رنگ کامل افتتاح کردند. تاریخچه. خاستگاه تالار سه رنگ. خاستگاه این تالار به سال ۱۷۶۸ برمی گردد، زمانی که دوک مودنا و رجیو فرانچسکو سوم دِسته تصمیم گرفتند یک بایگانی مرکزی دولتی بسازند که قرار بود تمام اسناد دوک نشین مودنا و رجیو را در خود نگه دارد. انتخاب معمار برای واگذاری طراحی پروژه و ساخت تالار جدید به لودوویکو بولونینی افتاد، که سپس این کار را از سال ۱۷۷۲ تا ۱۷۸۵ انجام داد. در طول ساخت و ساز از سال ۱۷۷۳ تا ۱۷۷۴، جیووانی بناسی، نجار دربار، که همیشه تحت نظارت بولونینی بود، یک مدل چوبی از تالار ساخت که در مقایسه
با نسخه مدرن، بالکن نداشت. در عوض، قفسه هایی برای بایگانی اسناد در نظر گرفته شده بود که از طریق دیوارهای چوبی قابل دسترسی بودند. کمی پس از پایان ساخت و ساز، تصمیم گرفته شد که از آن به عنوان بایگانی استفاده نشود، زیرا تصور می شد که حجم زیاد اسناد می تواند باعث آتش سوزی گسترده و تمام عواقب آن شود. به منظور تصمیم گیری در مورد استفاده مورد نظر از سالن، بایگانی دوک رد شد و کمیسیونی تشکیل شد. این مشاوره، از جمله موارد دیگر، تقسیم آن به چندین اتاق برای استفاده به عنوان دفتر را پیشنهاد کرد، اما دوک با این موضوع مخالفت کرد و تصمیم گیری را به تعویق انداخت. تولد پرچم ایتالیا. با حمله نیروهای ناپلئون، دوک مودنا و رجیو فرانچسکو سوم دِسته فرار کردند و جمهوری رجیو اعلام شد (۲۶ اوت ۱۷۹۶). در همان زمان، گارد مدنی شهر رجیو تشکیل شد و این تشکیلات نظامی، با کمک گروه کوچکی از نارنجک اندازان فرانسوی، در ۴ اکتبر ۱۷۹۶، یک دسته ۱۵۰ نفره از سربازان اتریشی را در مونته چیاروگولو شکست داد. این پیروزی - هم از نظر سیاسی و هم از نظر نمادین - مهم بود که ناپلئون از سربازان رجیو که قهرمانان نبرد بودند، تقدیر رسمی کرد. ناپلئون برای درگیری مسلح
انه مونته چیاروگولو، شهر رجیو امیلیا را اینگونه تعریف کرد: علاوه بر این، در رجیو امیلیا، در اوت ۱۷۹۶، یکی از اولین تیرهای آزادی کاشته شده بود. این رویداد که از شورشی علیه حکومت دوک نشین در ۲۰ اوت ۱۷۹۶ در رجیو ناشی شد، همراه با رویدادهای مرتبط با نبرد مونته چیاروگولو، در تصمیم به انتخاب رجیو امیلیا به عنوان محل برگزاری کنگره سیسپادانه، مجمعی که منجر به تولد پرچم ایتالیا شد، نقش داشت. ناپلئون به عنوان نمادی از به رسمیت شناختن درگیری مونته چیاروگولو و برای رویداد مربوط به درخت آزادی، به نمایندگان شهرهای سیسپادان (رجیو، مودنا، بولونیا و فرارا) پیشنهاد داد تا برای اولین مجمع کنگره خود در ۲۷ دسامبر ۱۷۹۶ در رجیو امیلیا گرد هم آیند. این پیشنهاد علیرغم اختلاف نظر با سایر شهرهای امیلیا که خواستار برگزاری مجمع در شهرداری خود بودند، دنبال شد. کنگره ۲۷ دسامبر در آن زمان در تالار شهر رجیو که توسط بولونینی طراحی شده بود و قرار بود بایگانی دوک نشین سابق را در خود جای دهد، برگزار شد. در اینجا، ۱۱۰ نماینده به ریاست کارلو فاچی منشور قانون اساسی جمهوری سیسپادانه، شامل سرزمین های بولونیا، فرارا، مودنا و رجیو امیلیا را تصویب کردند
. به همین دلیل، تالار بولونینی به «تالار کنگره صدنفره» یا «تالار میهن پرستانه» تغییر نام داد. در جلسات بعدی، که همیشه در «تالار کنگره سنتومویرات» رجیو برگزار می شد، بسیاری از تصمیمات، از جمله انتخاب نشان جمهوری تازه تأسیس، تصویب و رسمیت یافت. جوزپه کومپانیونی - که به همین دلیل به عنوان «پدر پرچم ایتالیا» به یاد می شود - پیشنهاد تصویب پرچم ملی سبز، سفید و قرمز را در جلسه چهاردهم کنگره سیسپادانو در ۷ ژانویه ۱۷۹۷ ارائه داد. در فرمان تصویب آمده است: انتخاب نهایی پرچم سبز، سفید و قرمز بدون بحث قبلی نبود. ژاکوبن های ایتالیایی رنگ آبی پرچم فرانسه را ترجیح می دادند، در حالی که اعضای پاپ، رنگ زرد پرچم ایالت های پاپ را ترجیح می دادند. هیچ اختلافی بر سر رنگ سفید و قرمز وجود نداشت. در نهایت، بحث بر سر رنگ سوم بر سبز متمرکز شد که بعداً به عنوان یک راه حل مصالحه آمیز تصویب شد. انتخاب رنگ سبز به احتمال زیاد از پرچم نظامی سه رنگ سبز، سفید و قرمز لژیون لومبارد، اولین دپارتمان نظامی ایتالیا که خود را به عنوان یک پرچم، با پرچم سه رنگ ایتالیایی مجهز کرد، الهام گرفته شده است. تصمیم کنگره برای اتخاذ پرچم سه رنگ سبز، سفید و قرمز با
شور و شوق نمایندگان و با تشویق های پرشور حضار مورد استقبال قرار گرفت. برای اولین بار، پرچم ایتالیا رسماً به پرچم ملی یک کشور مستقل تبدیل شد و خود را از معنای نظامی و مدنی محلی جدا کرد؛ بنابراین، با این اتخاذ، پرچم ایتالیا ارزش سیاسی مهمی به خود گرفت. بر اساس این رویداد، «تالار کنگره صد نفره» رجیو بعداً به «سالا دل سه رنگ» تغییر نام داد. در مجمع ۲۱ ژانویه که در عوض در مودنا تشکیل شد، تصویب پرچم سه رنگ تأیید شد. پرچم جمهوری سیسپادان در نوارهای افقی با رنگ قرمز در بالا، سفید در مرکز و سبز در پایین قرار داشت. در مرکز نیز نماد جمهوری قرار داشت، در حالی که در طرفین حروف "R" و "C" نشان داده شده بود، حروف اول دو کلمه ای که نام " "جمهوری سیسپادانا" " را تشکیل می دهند.
پرچم میلان از یک صلیب قرمز در زمینه سفید تشکیل شده است. اگرچه این پرچم شبیه به صلیب سنت جورج است، اما نماد ارتباط بین سنت آمبروز و شهر میلان است. تاریخچه. ارتباط میان صلیب سرخ بر زمینهٔ سفید و شهر میلان به سدهٔ چهارم میلادی بازمی گردد. سن آمبروز که در فاصلهٔ سال های ۳۷۴ تا ۳۹۷ میلادی اسقف میلان بود، با نفوذ و جایگاه دینی خود موجب شد که نشان وی ــ یعنی صلیب سرخ بر زمینهٔ سفید ــ به نماد اسقف نشین میلان بدل گردد. در سال ۱۱۷۶، اتحادیه لومبارد در نبرد لگنانو با نیروهای امپراتوری مقدس روم به رهبری فردریک بارباروسا روبرو شد. پیاده نظام لومبارد با شنیدن خبر ورود ارتش مقدس روم، یک کاروچیو، یک ارابه جنگی مقدس که یک وکسیلوم را به نمایش می گذاشت، ساخت تا آن را به نبرد ببرد. پیاده نظام نماد اسقف میلان، آریبرت، را به ارابه چسباند و آن را در طول نبرد به نمایش گذاشت. مفاهیم بین نبرد پیروزمندانه و پرچم منجر به ارتباط بیشتر بین شهر و این نماد شد. بین سال های ۱۳۹۵ تا ۱۴۴۷، دوک نشین میلان از نشان خاندان حاکم ویسکونتی، "بیسیونه"، مار بزرگی که در حال بلعیدن یک ساراسن نشان داده شده بود، استفاده کرد. این پرچم تا حد زیادی جایگزین صل
یب سنت آمبروز در میلان شد. در سال ۱۳۹۷ میلادی، امپراتور ونسلاو به دوک میلان، جان گالئاتزو ویسکونتی، اجازه استفاده از عقاب امپراتوری را اعطا کرد. سپس پرچم دوک نشین میلان به نشان خاندان ویسکونتی تبدیل شد که عقاب امپراتوری مقدس روم بر آن نقش بسته بود. رنگ های قرمز و سفید پرچم میلان به احتمال زیاد در لباس های سبز-سفید-قرمز شبه نظامیان شهر میلان که در جریان حمله جمهوری اول فرانسه به ایتالیا علیه ناپلئون جنگیده بودند، نقش داشته است. سپس ناپلئون در سال ۱۷۹۷ این رنگ ها را برای پرچم جمهوری سیسالپین انتخاب کرد. این پرچم بعداً الهام بخش سه رنگ پرچم ایتالیا شد. کاربرد امروزی. پرچم میلان بر روی نشان باشگاه سری آ، آث میلان، نقش بسته است. احزاب طرفدار استقلال لومباردی، یعنی لگا لومباردا و پر لومباردیا ایندیپندننزا، هر دو از این پرچم به عنوان نماد جنبش های خود بهره می برند. نشان تجاری شرکت خودروسازی آلفا رومئو، که در اصل در میلان بنیان گذاری شده بود، صلیب برگرفته از پرچم میلان را در بر می گیرد.