Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
معرفی می کرد، در رتبه دوم قرار گرفتند. اندرس توضیح داد که کیزان ها بیشتر به عنوان آفات آزاردهنده نشان داده می شدند تا یک مانع اصلی برای سفر وویجر به خانه. چارلز ایوانز از «FanSided» نیاز مبرم کیزان ها به آب را زیر سؤال برد، زیرا آن ها می توانستند از فناوری تاب پیمایی (وارپ) خود برای جمع آوری آن از سیارات دیگر استفاده کنند. اگرچه ایوانز کیزان ها را با یک فرض خوب توصیف کرد، اما او آن ها را در حد برچسب «قدرتمندترین نژاد در منطقه خود از ربع دلتا» نمی دانست. میشل اریکا گرین از "TrekToday" در حین بازبینی سریال، نقدهای گسترده و عمدتاً منفی در مورد داستان کیزان ها در دو فصل اول ارائه کرد. کیزان ها با کلینگان ها توسط گرین مقایسه شدند و ویدی ها به عنوان کاندیدای مناسب تر و جذاب تری برای ایفای نقش دشمنان اصلی در دو فصل اول توصیف شدند. گرین تصمیم جین وی برای عدم اشتراک فناوری وویجر با کیزان ها را زیر سؤال برد و نوشت که این گونه به عنوان «یک فرهنگ فضایی با ماشین وارپ» توصیف می شود، بنابراین خدمه «در یک تمدن اولیه دخالت نمی کنند». او استدلال کرد که تلاش کیزان ها برای سرقت یک تکثیرکننده و یک انتقال دهنده به جای سلاح های ته
اجمی، تأثیر آن ها را به عنوان یک نیروی تهدیدکننده کاهش می دهد و نشان می دهد که احتمال روابط با کیزان ها «بسیار شنیع تر از برخورد با کلینگان ها یا فِرِنگی نیست، که زنان و اقلیت ها را در مرزهای خود سرکوب می کنند.» علیرغم بازخوردهای منفی منتقدان نسبت به کیزان ها، صحنه ای که آن ها وویجر را تصاحب می کنند مورد ستایش مفسران تلویزیونی قرار گرفت. مارک باکستون، از «Den of Geek!» (آشیانهٔ خوره ها)، کیزان ها را به خاطر «فناوری پیشرفته و خون خواری و خیانت» و موفقیت آن ها در به دام انداختن خدمه وویجر در یک سیاره متخاصم، در فهرست ۵۰ شکل برتر زندگی بیگانه در جهان «پیشتازان فضا» قرار داد. به همین ترتیب، رایان بریت از Tor.com لحظه ای را که کیزان ها کشتی را تصرف کردند به عنوان یکی از هفت مورد تکان دهنده ترین موارد در فرنچایز «پیشتازان فضا» رتبه بندی کرد. تحلیل نژادی و سیاسی. نمایش کیزان ها به عنوان دشمن، توسط مفسران ژانر و دانشگاهیان به عنوان نمونه ای از نژادپرستی در فرنچایز «پیشتازان فضا» مورد انتقاد قرار گرفته است. کریستینا نیکولسکو و یونیت نمتزیانو از رفتار کیزان های تیره پوست که پرخاشگرتر از گونه های بیگانه با پوست روشن تر
و اهل دیپلماسی هستند، انتقاد کردند. آن ها تعیین کردند که نمایش کیزان ها به طور ضمنی نژادپرستانه است و نوشتند که این گونه تجسم کلیشه های منفی نشان داده شده است. نیکولسکو و نمتزیانو در ادامه گفتند که کیزان ها فقط به عنوان «جنایتکار و وحشی» نوشته شده اند و «بدوی» دیده می شوند. جرج A. گونزالس، علوم سیاسی، در کتاب خود در سال ۲۰۱۶ با عنوان «سیاست پیشتازان فضا»، موافقت کرد که رنگ پوست و مدل موی طراحی شده برای کیزان ها دارای مفاهیم صریح نژادی است و احساس کرد که این موضوع در طول درگیری آن ها با اوکامپا با پوست روشن تر آشکارتر شده است. Zach از Bitch Media کیزان ها را به عنوان یک نمونه از رفتار نابرابر «پیشتازان فضا» با نژاد قرار داد. او کیزان ها را با کلینگان ها و فرنگی ها مقایسه کرد و نوشت که «بیگانگان رنگین پوست به عنوان نمادی برای نشان دادن بدترین جنبه های رفتار انسان استفاده می شوند». کیزان ها را می توان به عنوان نمادی از کشورهای در حال توسعه تفسیر کرد. جرج ای. گونزالس، آن ها را به عنوان یک ویژگی بدبینانه از ربع دلتا در سریال پیشتازان فضا می بیند که به نوعی استعاره ای از جهان در حال توسعه است. او با اشاره به بدرفتا
ری کیزان ها با اوکامپا، تلاش هایشان برای دزدیدن فناوری های پیشرفته تر سفینه وویجر و ناتوانی آن ها در ایجاد اتحادهای پایدار، معتقد است که این سریال، روابط نژادی در کشورهای در حال توسعه را ذاتاً پرمناقشه و بی ثبات نشان می دهد. گونزالس در نهایت نتیجه می گیرد که داستان های کیزان ها با دیدگاه های محافظه کارانه جدید همسو هستند. در سال ۲۰۱۵، دیوید ترودل در یک بررسی گذشته نگر از مجموعه پیشتازان فضا در MoviePilot نوشت که از شکست اتحاد بین کیزان ها و ترابی ها در قسمت "Alliances" ناامید شده است. او معتقد بود که این سریال باید تشکیل یک فدراسیون جدید را با این دو گونه بیگانه نشان می داد. برخی منتقدان این قسمت را «لحظه مرگ فکری پیشتازان فضا» می دانستند، اما ترودل با این ارزیابی شدیداً مخالف بود. در سال ۱۹۹۶، جان پارلس از نیویورک تایمز ارزیابی ملایم تری از نحوه نمایش گونه های بیگانه در پیشتازان فضا ارائه کرد و آن ها را به عنوان «تمایلات اغراق آمیز انسانی» توصیف کرد. به ویژه، او شورش کیزان ها علیه اسیرکنندگان قبلی خود را با وضعیت سیاسی سومالی یا رواندا در آن زمان مقایسه کرد.
ورزشگاه باشگاه ضمک ( به انگلیسی: Damac Club Stadium) یک ورزشگاه چند منظوره در استان خمیس مشیط در کشور عربستان است. در حال حاضر بیشتر از ورزشگاه زمین فوتبال آن برای مسابقات فوتبال استفاده می شود. این ورزشگاه، به عنوان ورزشگاه خانگی باشگاه فوتبال ضمک معرفی شده است و گنجایش ۵۰۰۰ نفر تماشاچی را دارد. این ورزشگاه همچنین میزبان مسابقات بین المللی جوانان از جمله جام عرب زیر ۲۰ سال ۲۰۲۲ بوده است. تاریخ. در ۱ ژانویه ۲۰۱۲ میلادی با اعلام برنامه ای برای ساخت ۸۸ مکان ورزشی جدید در سراسر کشور عربستان توسط اداره کل ورزش عربستان (GSA)، ساخت و ساز این ورزشگاه نیز آغاز شد. پس از پایان ساخت، این ورزشگاه به شکل رسمی در ۱۱ آوریل ۲۰۱۷ میلادی در مراسمی با حضور شاهزاده عبدالله بن مسعید آل سعود رئیس اداره کل ورزش عربستان گشایش شد. این مجموعه ورزشی شامل ورزشگاه فوتبال با چمن مصنوعی با گنجایش ۳۵۵۶ تماشاچی، سالنی ورزشی با گنجایش ۲۰۰۰ تماشاچی، استخر ۱۴۰۰ متری و پیست دو و میدانی و همچنین امکانات رفاهی گوناگون است. در ۲۰ ژوئیه ۲۰۱۷، فدراسیون فوتبال عربستان سعودی اعلام کرد که ضمک از فصل ۱۸–۲۰۱۷ می تواند از این ورزشگاه برای مسابقات خانگی خو
د و به عنوان زمین میزبان استفاده کند. در ۱۹ سپتامبر ۲۰۱۷، ضمک نخستین بازی خود را در این ورزشگاه و به عنوان میزبان، در برابر تیم الشعله انجام داد. در نهایت این دیدار با نتیجه ۲–۱ به سود الشعله به پایان رسید و ضمک اولین بازی خود در این استادیوم را به تیم مقابل واگذار کرد. از زمان صعود تیم فوتبال ضمک به لیگ حرفه ای عربستان در سال ۲۰۱۹، آنها از استادیوم شاهزاده سلطان بن عبدالعزیز به عنوان زمین بازی های میزبان خود استفاده کرده اند. در ۳۰ مارس ۲۰۲۲ میلادی، اعلام شد که این ورزشگاه در شرف توسعه است. در همین راستا، ساخت و ساز بزرگی از جمله تغییر چمن ورزشگاه (جایگذاری چمن طبیعی به جای چمن مصنوعی) و همچنین افزایش گنجایش صندلی های زمین فوتبال آن خواهد بود. در ۴ سپتامبر ۲۰۲۲، اعلام شد که هیئت مدیره باشگاه ضمک درخواستی را به SAFF فرستاده است تا بتواند مسابقات خانگی خود را به جای استادیوم شاهزاده سلطان به ورزشگاه اختصاصی باشگاه منتقل کند. در ۱۷ ژانویه ۲۰۲۳، اعلام شد که ضمک میزبان اولین بازی خود در تاریخ لیگ برتر در ۲۰ ژانویه در ورزشگاه مقابل الفتح خواهد بود. این بازی با نتیجه ۳–۱ به سود ضمک به پایان رسید و ۲۷۸۷ تماشاگر از ا
ین بازی دیدار کردند.
تصادفات شاد فیلمی محصول سال ۲۰۰۰ و به کارگردانی برد اندرسون است. در این فیلم بازیگرانی همچون وینسنت دن آفریو، مریسا تومی، نادیا داجانی، ریچارد پورتنو، آنتونی مایکل هال، هالند تیلور، ژوزه زونیگا، شان گولت، تامارا جنکینس، توا فلدشو، لری فسندن و مایک مک گلون ایفای نقش کرده اند.
ورزشگاه چند منظوره کالینگا یک مجموعه ورزشی بین المللی چند منظوره در شهر بوبانشوار، ایالت اودیشا، در کشور هند است. سنگ بنای آن توسط وزیر ارشد سابق ایالت اودیشا، بیجو پاتنایک (Biju Patnaik) در سال ۱۹۷۸ میلادی گذاشته شد. از زمان آغاز به کار این مجموعه ورزشی در سال ۲۰۱۹ میلادی، بیشتر به عنوان زمین خانگی باشگاه Odisha FC که در مسابقات سوپر لیگ هند به رقابت می پردازد، شناخته می شود. از سال ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۲ این زمین خانگی باشگاه ایندین آروز در آی-لیگ هند نیز بود. این مجموعه در قلب شهر بوبانشوار در نزدیکی منطقه نایاپالی واقع شده است. همچنین این مجموعه دارای امکاناتی برای ورزش های دو و میدانی، فوتبال، هاکی روی چمن، تنیس، تنیس روی میز، بسکتبال، والیبال، دیوار نوردی و شنا می باشد. از دیگر ویژگی های این مجموعه ورزشی می توان به پیست دو و میدانی مصنوعی با ۸ لاین، مراکز با عملکرد بالای پزشکی و آنالیزی و همچنین نخستین AstroTurf استاندارد المپیک آبی و صورتی آب-پایه هند اشاره کرد. تاریخ. دولت محلی اودیشا به دلیل اجرای موفقیت آمیز «چالش ۹۰ روزه» برای میزبانی مسابقات قهرمانی دو و میدانی آسیا ۲۰۱۷، در حالی که محل قبلی منتخب برای میزب
انی این مسابقات، رانچی ۳ ماه پیش از مسابقات از میزبانی آن کناره گیری کرد، به شهرت گسترده ای رسید. شهر بوبانسوار به دلیل میزبانی تعداد زیادی از مسابقات گوناگون ورزشی و همچنین میزبانی از طیف گسترده ای از رویدادهای ورزشی و پرورش استعدادهای آینده در هند، به عنوان «پایتخت ورزشی هند» نامیده می شود. بنابر یک نظرسنجی در سال ۲۰۲۱ میلادی، بوبانسوار در بین ۵ شهر برتر هند از نظر اکوسیستم ورزشی است از نظر و توانمندی برای میزبانی رویدادهای ورزشی بزرگ در رتبه سوم در این کشور قرار گرفت. از این ورزشگاه به عنوان میزبان جام جهانی فوتبال زنان زیر ۱۷ سال ۲۰۲۰ یاد شده بود. این مسابقات به دلایلی، به سال ۲۰۲۱ موکول شد اما به دلیل همه گیری کووید-۱۹ به طور کلی لغو و بعداً به جام جهانی فوتبال زنان زیر ۱۷ سال ۲۰۲۲ منتقل شد. همچنین در ابتدا از این مجموعه به عنوان محل برگزاری جام ملت های فوتسال آسیا ۲۰۲۲ بانوان در سال ۲۰۲۱ یاد شده بود که بعداً حذف شد.
آموزش فناوری، tech ed[] یا آموزش حرفه ای و فنی، مطالعه فناوری است که در آن دانش آموزان "در مورد فرآیندها و دانش مربوط به فناوری اطلاعات می گیرند. به عنوان یک رشته مطالعاتی، توانایی انسان برای شکل دادن و تغییر جهان فیزیکی برای برآوردن نیازها، با دستکاری مواد و ابزار با تکنیک ها را پوشش می دهد. این به عدم ارتباط بین استفاده گسترده و فقدان دانش در مورد اجزای فنی فن آوری های مورد استفاده و نحوه رفع آنها می پردازد. این رشته نوظهور به دنبال کمک به سواد علمی و فنی کلی فراگیران، و فن است. آموزش فناوری نباید با فناوری آموزشی اشتباه گرفته شود. فناوری آموزشی بر زیرمجموعه باریک تری از استفاده از فناوری متمرکز است که حول استفاده از فناوری در آموزش و برای آموزش می چرخد، برخلاف تمرکز آموزش فناوری بر استفاده از فناوری به طور کلی. تاریخ. آموزش فناوری شاخه ای از سنت هنرهای صنعتی در ایالات متحده و آموزش صنایع دستی یا آموزش حرفه ای در کشورهای دیگر است. در سال 1980، از طریق آنچه "پروژه آینده" نامیده شد، نام "" به "آموزش فناوری" در ایالت نیویورک تغییر یافت. هدف این نهضت افزایش سواد فنی دانشجویان بود. از آنجایی که ماهیت آموزش فناور
ی به طور قابل توجهی با نسخه قبلی خود متفاوت است، معلمان هنرهای صنعتی در اواسط دهه 1980 تحت آموزش غیرحضوری قرار گرفتند در حالی که یک شبکه آموزش فناوری نیز توسط اداره آموزش ایالت نیویورک (NYSED) تأسیس شد. در سوئد، فناوری به عنوان یک موضوع جدید از سنت موضوعات صنایع دستی پدیدار شد، در حالی که در کشورهایی مانند تایوان و استرالیا، عناصر آن در برنامه های حرفه ای تاریخی قابل تشخیص است. در قرن بیست و یکم، طراحی لباس مریخ به عنوان موضوعی برای آموزش فناوری مورد استفاده قرار گرفت. آموزش فنی با آموزش عمومی کاملا متفاوت است وضعیت فعلی آموزش فناوری. TeachThought، یک نهاد خصوصی، آموزش فناوری را در «وضعیت کودکی و آزمایش جسورانه» توصیف کرد. نظرسنجی از معلمان در سراسر ایالات متحده توسط یک شرکت تحقیقات بازار مستقل نشان داد که 86 درصد از معلمان پاسخ دهندگان موافق هستند که فناوری باید در کلاس درس استفاده شود. 96 درصد می گویند که مشارکت دانش آموزان را ترویج می کند و 89 درصد موافق هستند که فناوری نتایج دانش آموزان را بهبود می بخشد. فناوری در بسیاری از سیستم های آموزشی وجود دارد. از جولای 2018، مدارس دولتی آمریکا به ازای هر پنج دانش
آموز یک رایانه رومیزی ارائه می کنند و سالانه بیش از 3 میلیارد دلار صرف محتوای دیجیتال می کنند. در سال تحصیلی 2015–2016، دولت به جای روش سنتی قلم و کاغذ، آزمون های استاندارد دولتی بیشتری را برای سطوح ابتدایی و متوسطه از طریق پلتفرم های دیجیتال انجام داد. انقلاب دیجیتال چشم انداز یادگیری جدیدی را ارائه می دهد. دانش آموزان حتی اگر داخل کلاس نباشند می توانند به صورت آنلاین یاد بگیرند. پیشرفت در فن آوری مستلزم رویکردهای جدید ترکیب پیشرفت های تکنولوژیکی حال و آینده و گنجاندن این نوآوری ها در سیستم آموزش عمومی است. با تکنولوژی گنجانده شده در یادگیری روزمره، این یک محیط جدید با یادگیری شخصی و ترکیبی جدید ایجاد می کند. دانش آموزان قادر به تکمیل کار بر اساس نیازهای خود و همچنین داشتن تطبیق پذیری مطالعه فردی هستند و تجربه کلی یادگیری را متحول می کند. فضای فناوری در آموزش و پرورش بسیار بزرگ است. به سرعت پیشرفت می کند و تغییر می کند. در بریتانیا، فناوری رایانه به ارتقای استانداردها در مدارس مختلف برای رویارویی با چالش های مختلف کمک کرد. بریتانیا مفهوم «کلاس درس معکوس» را پس از محبوب شدن در ایالات متحده پذیرفت. ایده این اس
ت که روش های آموزشی مرسوم را از طریق ارائه دستورالعمل های آنلاین و خارج از کلاس های درس سنتی معکوس کنیم. در اروپا، کمیسیون اروپا در ژانویه 2018 از طرح آموزش دیجیتال حمایت کرد. این برنامه شامل 11 طرح است که از استفاده از فناوری و قابلیت های دیجیتال در توسعه آموزش حمایت می کند. کمیسیون همچنین یک برنامه عملیاتی به نام سند کاری کارکنان را تصویب کرد که استراتژی خود را در اجرای آموزش دیجیتال شرح می دهد. این طرح شامل سه اولویت است که اقداماتی را برای کمک به کشورهای عضو اتحادیه اروپا برای مقابله با همه نگرانی های مرتبط تدوین می کند. کل چارچوب از چارچوب صلاحیت های اروپایی برای یادگیری مادام العمر و طبقه بندی اروپایی مهارت ها، شایستگی ها، صلاحیت ها و مشاغل پشتیبانی می کند. در شرق آسیا، بانک جهانی یک سمپوزیوم بین المللی سالانه (دو روزه) را برگزار کرد در اکتبر 2017 با وزارت آموزش، علم و فناوری کره جنوبی و بانک جهانی برای حمایت از نگرانی های آموزشی و فناوری اطلاعات و ارتباطات برای دست اندرکاران صنعت و سیاستگذاران ارشد شرکت کنندگان مسائل مربوط به استفاده از فن آوری های جدید برای مدارس داخل منطقه را برنامه ریزی و بحث می کنن
د. فهرست مهارت های فناوری. معاملات. همچنین ببینید : لیست مشاغل ساختمانی، تاجر و کاردان فنی کامپیوترها. همچنین ببینید: فهرست بسته های نرم افزاری رایگان و منبع باز، بسته های نرم افزار آکادمیک و ایستگاه های کاری GPU
کراتوز اسکار مزمن نوعی ضایعه پوستی پیش سرطانی است که در یک اسکار (جوشگاه) طولانی مدت ایجاد می شود.
باشگاه جاز ردوتا () یک کلوپ موسیقی و محل اجرای تئاتر در پراگ، جمهوری چک است. این کلوپ در مرکز شهر، در خیابان نارودنی و نزدیک به تئاتر ملی پراگ واقع شده است. این کلاب به ویژه به خاطر اجرای بداهه ساکسوفون توسط رئیس جمهور آمریکا، بیل کلینتون، در سال ۱۹۹۴ معروف است. ردوتا قدیمی ترین باشگاه جاز در پراگ است. تاریخچه. این باشگاه در سال ۱۹۵۷ توسط نوازنده گیتار بیس، یان آرنت تأسیس شد و نام خود را از اصطلاحی برای مراکز تفریح و موسیقی، "بالماسکه"، گرفته است. وجود اولیه آن با فعالیت های «کلاب آکورد» مرتبط بود، مؤسسه ای که نقش مهمی در شکل گیری «تئاترهای صحنه کوچک» ایفا کرد و بر توسعه تئاتر و موسیقی در این کشور در این دوره تأثیر گذاشت. در آن زمان (اوایل دهه ۱۹۶۰)، ردوتا از گروه های تئاتری کوچک مانند «تئاتر یارا سیمرمان» و «Lyra Pragensis» حمایت می کرد. این کلاب همچنین از همان ابتدا در دهه ۱۹۵۰ تلاش کرد تا جاز را ترویج کند، در زمانی که این ژانر توسط حزب کمونیست چکسلواکی حاکم محکوم می شد. اولین کنسرت گروه معروف جاز «Studio 5» در ۲ ژوئن ۱۹۵۸ در ردوتا برگزار شد. این گروه شامل نمایندگان مهم جاز چک مانند کارل ولبنی و لودک هولان
بود. هنرمندان اجراکننده در ردوتا شامل نوازندگان جاز از سراسر جهان هستند. نام هایی مانند وینتون مارسالیس، دیو بروبک و چیک کوریا در این باشگاه اجرا داشته اند. هنرمندان چک مانند ولاستا پروخووا، کارل کراوت گارتنر، میروسلاو ویتوش، ییرژی یلینک و ییرژی استیوین نیز به طور منظم در این باشگاه اجرا می کردند. این کلاب همچنین از سال ۱۹۶۴ به طور فعال در برگزاری جشنواره بین المللی جاز پراگ شرکت داشت. در پایان دهه ۱۹۸۰، کلاب ردوتا به یکی از مراکز انقلاب مخملی چکسلواکی تبدیل شد. این کلاب توانست پس از پایان رژیم کمونیستی جذابیت خود را حفظ کند. در سال ۱۹۹۴، در دوران ریاست جمهوری بیل کلینتون، او با ساکسیفونی که از رئیس جمهور چک واتسلاو هاول هدیه گرفته بود، در یک هم نوازی خودمانی سنتی در ردوتا به اجرا پرداخت. امروزه ردوتا بر تلفیق جاز با سبک های مدرن پیشرو تمرکز دارد. برنامه های آن ها در طول سال شامل موسیقی سوینگ، دیکسی لند، جاز جریان اصلی و مدرن، همچنین قطعات گروه بزرگ، بلوز، فانک، بوسا نووا و جاز فیوژن است. ردوتا همچنین شامل یک تئاتر سیاه رنگ، اجرای هنرمند میم و اجراهای جدید گروه های تئاتر جوان از پراگ است. در تاریخ ۹ مارس، بیل
کلینتون هنگام بازدید از پراگ، از کلاب ردوتا بازدید کرد.
تئاتر جعبه سیاه () یک فضای اجرای نمایشیِ ساده است که معمولاً تنها شامل یک اتاق مربعی شکل با دیوارها و کف سیاه است. سادگی این فضا به کارگردان اجازه می دهد تا چیدمان های متنوعی برای صحنه و تعامل با تماشاگران ایجاد کند. تئاتر جعبه سیاه یک نوآوری نسبتاً جدید در تئاتر است. پیشینه. تئاتر جعبه سیاه ریشه در جنبش آوانگارد آمریکا در اوایل قرن بیستم دارد. این نوع تئاتر در دهه ۱۹۶۰ به عنوان فضای تمرین محبوبیت یافت و به طور فزاینده ای گسترش یافت. تقریباً هر اتاق بزرگی را می توان با کمک رنگ یا پرده به یک «جعبه سیاه» تبدیل کرد که این امر، تئاتر جعبه سیاه را به گزینه ای در دسترس برای هنرمندان تئاتر تبدیل می کند. ویترین مغازه ها، زیرزمین کلیساها و انبارهای قدیمی واگن برقی نمونه هایی از اولین فضاهایی بودند که به تئاتر جعبه سیاه تبدیل شدند. دکورها در این نوع تئاتر ساده و کوچک هستند و هزینه ها کمتر است که برای هنرمندان یا گروه های غیرانتفاعی و کم درآمد جذاب است. همچنین بسیاری بر این باورند که تئاتر جعبه سیاه مکانی است که می توان تئاتر «خالص تری» را با تمرکز بر عناصر انسانی و کمترین عناصر فنی کشف کرد. مفهوم ساختمانی که برای تکنیک
های صحنه پردازی انعطاف پذیر طراحی شده باشد را می توان به آدولف آپیا، طراح سوئیسی، در حدود سال ۱۹۲۱ نسبت داد. اختراع چنین صحنه ای باعث نوآوری های نیم قرنی در رابطه بین مخاطب و اجراکنندگان شد. این ایده دوباره توسط هارلی گرانویل بارکر مورد بازبینی قرار گرفت و از طراحی آپیا به عنوان پایه خود استفاده کرد. بارکر ایده هایی برای کارگردانی تولیدات در «یک جعبه سفید بزرگ» داشت که در سال ۱۹۷۰ به موفقیت رسید. با گذشت زمان، جعبه های سیاه به جای سفید انتخاب شدند زیرا سیاه، خنثی ترین محیط را برای تولیدات فراهم می کرد. آنتونن آرتو نیز ایده هایی برای چنین صحنه ای داشت. اولین صحنه انعطاف پذیر در آمریکا در اتاق نشیمن خانه گیلمور براون، بازیگر و مدیر، در پاسادینا، کالیفرنیا قرار داشت. در حالی که دکور خانگی به این معنی بود که صحنه براون یک جعبه سیاه مناسب نیست، این ایده همچنان انقلابی بود. این مکان و دو جایگزین بعدی آن به عنوان تئاتر پلی باکسPlaybox شناخته می شوند و به عنوان یک فضای آزمایشی برای مکان بزرگتر براون، یعنی تئاتر پاسادینا پلی هاوس، عمل می کردند. کاربرد. چنین فضاهایی به راحتی ساخته و نگهداری می شوند. تئاترهای جعبه سیاه
معمولاً میزبان نمایش ها یا اجراهای دیگری هستند که به تنظیمات فنی بسیار ابتدایی، مانند ساخت دکور محدود، نیاز دارند. طرح های رایج این نوع سالن ها شامل صحنه پیش آمده، صحنه پیش آمده اصلاح شده و تئاتر در دور (که تماشاچیان دور تا دور صحنه می نشینند) است. دانشگاه ها و سایر برنامه های آموزشی تئاتر از تئاتر جعبه سیاه استفاده می کنند زیرا این فضا چندمنظوره و تغییر آن آسان است. پس زمینه سیاه می تواند مخاطب را تشویق کند تا روی بازیگران تمرکز کند و مزایای آن را افزایش دهد. علاوه بر این، از آنجایی که تماشاگران به دلیل عدم وجود پیش صحنه به صحنه نزدیکتر هستند، می توان فضای صمیمانه تری ایجاد کرد. فضای داخل تئاترهای جعبه سیاه همچنین ممکن است برای تلاش برای جدا کردن فضای ضمنی بین تماشاگران و بازیگران عمل کند، در حالی که از نظر فیزیکی هنوز وجود دارد. بسیاری از برنامه های آموزشی تئاتر هم یک تئاتر بزرگ پیش صحنه و هم یک تئاتر جعبه سیاه دارند. این نه تنها اجازه می دهد که دو نمایش به طور همزمان اجرا شوند، بلکه می توانند یک نمایش بزرگ و پرزرق و برق را در صحنه اصلی داشته باشند در حالی که یک نمایش تجربی کوچک در جعبه سیاه دارند. فضاهای
جعبه سیاه نیز در جشنواره های تئاتر حاشیه ای محبوب هستند. به دلیل طراحی و تجهیزات ساده شان، می توان از آن ها برای اجراهای متعدد در هر روز استفاده کرد. این سادگی همچنین به این معنی است که یک تئاتر جعبه سیاه را می توان از فضاهای دیگر، مانند اتاق های کنفرانس هتل، اقتباس کرد. این در جشنواره فرینج ادینبورگ رایج است، جایی که مکان های بزرگتر کل ساختمان ها را اجاره می کنند و هر اتاق را برای اجاره به چندین گروه تئاتری تقسیم می کنند. «تئاتر جعبه سیاه» در اسلو، نروژ و استودیو آلوینا کراوز در دانشگاه نورث وسترن از این نوع تئاترها هستند. تئاترهای جعبه سیاه معایبی هم دارند. فضای باز ممکن است گزینه های «بیش از حد» زیادی را باقی بگذارد که می تواند بسیاری را برای جهت یا الهام گرفتن سرگردان کند. از آنجایی که نورپردازی اصلی معمولاً بالای منطقه اجرا است، مشکلات نورپردازی ایجاد می شود. در طول صحنه های خاموشی، نزدیکی تماشاگران به آن ها اجازه می دهد تا همچنان شاهد انتقال هایی باشند که روی صحنه اتفاق می افتد. فضاهای جعبه سیاه در صنعت موسیقی نیز موفق هستند. این فضاها برای میزبانی از اجراهای آوازی و ساز، تمرین ها، نمایش ها و مسابقات اس
تفاده می شوند. ویژگی های فنی. اکثر جعبه های سیاه قدیمی تر مانند استودیوهای تلویزیونی ساخته می شدند، با یک شبکه لوله ای کم ارتفاع در بالای سر. جعبه های سیاه جدیدتر معمولاً دارای گذرگاه های باریک یا شبکه های کششی هستند که دومی انعطاف پذیری شبکه لوله ای را با دسترسی یک گذرگاه باریک ترکیب می کند. آن ها به گونه ای طراحی شده اند که بتوانند به راحتی برای چندین اجرا به فضاهایی تبدیل شوند که به راحتی در تنظیمات مختلف قالب گیری شوند. تئاتر جعبه سیاه تماشاگران کمتری را با هدف داشتن تجربیات صمیمانه تر در خود جای می دهد. فضای داخلی اکثر تئاترهای جعبه سیاه، سیاه رنگ شده است، اگرچه این امر منحصر به فرد نیست (یک جعبه سیاه نباید سیاه باشد تا جعبه سیاه در نظر گرفته شود، اگرچه سیاه رایج ترین است). عدم وجود رنگ نه تنها به مخاطب حس «هر جایی» را می دهد (و بنابراین امکان انعطاف پذیری از نمایشی به نمایش دیگر یا از صحنه ای به صحنه دیگر را فراهم می کند)، بلکه به یک طراحی نورپردازی نوآورانه نیز اجازه می دهد تا بدرخشد. معماری تئاترهای جعبه سیاه معمولاً امکان اصلاحات و تزئینات آسان را فراهم می کند، اما به قیمت زمان و هزینه بیشتر.
توافق صلح ۱۹۴۹ با ترسیم خط سبز مرز قانونی بین اسرائیل و کشورهای عربی را مشخص کرد و به جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل پایان داد؛ همچنین باعث شد تا پادشاهی مصر در کنترل سرزمین کوچکی که از فلسطین تحت قیمومت تصرف کرده بود باقی بماند. این سرزمین بعدها نوار غزه نام گرفت. در این دوره این سرزمین شاهد شکل گیری دولت تحت الحمایه مصری ها بود که تا سال ۱۹۵۹ دوام آورد، درست یک سال بعد از آن که جمهوری مصر و جمهوری دوم سوریه با هم ادغام شدند و کشور مستقل جمهوری متحد عربی را تشکیل دادند. اشغال نوار غزه توسط مصر موقتاً در طول بحران سوئز در سال ۱۹۵۶ به دست اسرائیل متوقف شد و بعداً پس از پایان جنگ ۱۹۶۷ اعراب و اسرائیل (موسوم به جنگ شش روزه) به طور کامل متوقف گردید. سپس فرمانداری نظامی اسرائیل در این منطقه تأسیس شد که آن هم در سال ۱۹۸۱ با اداره مدنی اسرائیلی جایگزین شد. اسرائیل در سال ۲۰۰۵ به طور یک جانبه از نوار غزه خارج شد. دولت سراسری فلسطین که در نهایت توسط جمال عبدالناصر رئیس جمهور وقت مصر در سال ۱۹۵۹ منحل شد، از زمان تأسیس در سال ۱۹۴۸، تا حد زیادی نمادین بود، اما با این وجود از سوی اکثر اعضای اتحادیه عرب به رسمیت شناخته شد. از زم
ان معاهده صلح مصر و اسرائیل در سال ۱۹۷۹، موضع رسمی مصر حمایت از ایجاد یک کشور مستقل فلسطینی شامل سرزمین نوار غزه علاوه بر کرانه باختری تحت اشغال اسرائیل است. زمینه. قیمومت بریتانیا. پس از جنگ جهانی اول، جامعه ملل حاکمیت سرزمین فلسطین را که بخشی از قلمروی سابق عثمانی بود، به بریتانیا سپرد. شکل گیری فلسطین تحت قیمومت به طور رسمی توسط شورای جامعه ملل در ۲۴ ژوئیه ۱۹۲۲ تأیید شد و در ۲۶ سپتامبر ۱۹۲۳ اجرایی شد. جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل. در ۱۵ مه ۱۹۴۸، کمی بیش از سه سال پس از پایان جنگ جهانی دوم در اروپا، قیمومت بریتانیا بر فلسطین پایان یافت. پیش از این، در ۲۹ نوامبر ۱۹۴۷، مجمع عمومی سازمان ملل متحد طرح تقسیم فلسطین در سال ۱۹۴۷ را تصویب کرده بود تا در این سرزمین دو کشور، یکی یهودی و دیگری عربی ایجاد شود. جنگ داخلی ۱۹۴۷–۱۹۴۸ در فلسطین تحت قیمومت در واکنش به تصویب این قطعنامه آغاز شد. در ۱۴ مه ۱۹۴۸، دیوید بن گوریون اعلامیه استقلال اسرائیل را صادر کرد و سحرگاه بعد ارتش مصر، اردن و سوریه با کمک سربازان اعزامی از پادشاهی هاشمی عراق به سرزمین فلسطین هجوم آوردند و جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل را آغاز کردند. مصر در اوایل جنگ به
پیروزی هایی دست یافت، اما این دستاوردها در اواخر دسامبر ۱۹۴۸ از دست رفت، زمانی که ارتش اسرائیل در عملیات هوروف، نیروهای مصری را از صحرای نگب بیرون راند و نیروهای مصری را در نوار غزه را نیز محاصره کرد. مصر مجبور به عقب نشینی و پذیرش آتش بس شد. در ۷ ژانویه ۱۹۴۹، توافق آتش بس حاصل شد. نیروهای اسرائیلی از شبه جزیره سینا و غزه عقب نشینی کردند و اجازه دادند تا این سرزمین ها در اختیار مصر باقی بماند. تحت الحمایه سراسری فلسطین مصر (۱۹۴۸–۱۹۵۹). تحت الحمایه کل فلسطین نهادی بود که توسط اتحادیه عرب در ۲۲ سپتامبر ۱۹۴۸، در طول جنگ اعراب و اسرائیل در سال ۱۹۴۸، ظاهراً برای تأمین حکومت فلسطینی برای فلسطین تأسیس شد. پس از جنگ، نوار غزه تنها سرزمینی بود که تحت اختیار دولت سراسری فلسطین قرار داشت. با این حال، اعضای دولت متعاقباً به قاهره منتقل شدند و تأثیر کم یا هیچ تأثیری بر رویدادهای نوار غزه نداشتند. در ۲۴ فوریه ۱۹۴۹، توافقنامه آتش بس اسرائیل و مصر در رودس امضا شد. بر اساس این قرارداد، خط آتش بس در امتداد مرز بین المللی (به تاریخ ۱۹۰۶) کشیده شد، به جز در نزدیکی دریای مدیترانه، جایی که پادشاهی مصر همچنان کنترل نواری از زمین در
امتداد ساحل را در دست داشت که به نوار غزه معروف شد. به گفته آوی شلیم:تضاد بین ادعاهای دولت سراسری فلسطینی و اختیارات واقعی آن به سرعت آن را تا حد مسخره بازی کاهش داد. این کشور مدعی صلاحیت قضایی بر کل فلسطین بود، با این حال نه اداره، نه خدمات کشوری، نه پول و نه ارتش واقعی از خود نداشت. حتی کوچک ترین مناطق اشغال شده اطراف شهر غزه هم تنها با کمک مقامات مصری اداره می شد. با بهره گیری از وابستگی دولت جدید به مصری ها برای تأمین منابع مالی و حمایت، مصری ها آن را طوری بازی دادند تا ادعای عبدالله برای نمایندگی از فلسطینیان در اتحادیه عرب و مجامع بین المللی را تضعیف کنند. دولت جدید که ظاهراً جنین یک کشور مستقل فلسطینی بود، از همان لحظه تأسیس، به نقش ناخوشایند یک خروس در جنگ قدرت بین قاهره و امّان کاهش یافت. بحران سوئز (۱۹۵۶). پادشاهی مصر در ژوئن ۱۹۵۳ منحل شد و پادشاهی مصر توسط جمهوری عربی مصر جایگزین شد. در سال ۱۹۵۶، مصر خلیج عقبه را محاصره کرد، کنترل ملی کانال سوئز را به دست گرفت و آن را برای کشتیرانی اسرائیل مسدود کرد - که هم تهدیدی برای کشور تازه تأسیس اسرائیل بود و هم کنوانسیون قسطنطنیه ۱۸۸۸ را نقض می کرد. طبق این