Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کشاورزی رومی به روش های کشاورزی در روم باستان اشاره دارد که در طول بیش از ۱۰۰۰ سال ادامه داشت. از آغازهای ساده، جمهوری روم (۵۰۹ ق.م. –۲۷ ق. م) و امپراتوری روم (۲۷ ق.م. –۴۷۶ م) گسترش یافتند تا بخش های زیادی از اروپا، شمال آفریقا و خاورمیانه را تحت حکومت خود درآورند و در نتیجه شامل محیط های کشاورزی متنوعی شدند که آب و هوای مدیترانه ای با تابستان های خشک و گرم و زمستان های خنک و بارانی رایج ترین آن بود. در منطقه مدیترانه، سه محصول اصلی اهمیت بیشتری داشتند: غلات، زیتون و انگور. اکثریت قاطع مردم تحت حکومت روم در کشاورزی مشغول بودند. از آغاز با مالکین کوچک و عمدتاً خودکفا، جامعه روستایی به تدریج تحت سلطه لاتیفوندیوم، یعنی املاک بزرگ متعلق به ثروتمندان که عمدتاً از نیروی کار بردگان استفاده می کردند، قرار گرفت. رشد جمعیت شهری، به ویژه در شهر روم، نیازمند توسعه بازارهای تجاری و تجارت بلندمدت محصولات کشاورزی، به ویژه غلات، برای تأمین غذای مردم شهرها بود. پیشینه. متون اصلی سنت کشاورزی یونانی-رومی عمدتاً از طرف کشاورزان رومی به جا مانده اند: دِ آگری کولتورا اثر کاتو بزرگ، دِ رِ راستیکا اثر کولوملا، و آثار مارکوس ترنتیوس
وارّو و پالادیوس. رساله کشاورزی راستیکاتیو که به ماگو کارتاژینی نسبت داده می شود و در اصل به زبان پونیک نوشته شده و بعدها به یونانی و لاتینی ترجمه شد، اکنون از بین رفته است. پژوهشگران گمان می کنند که این متن ممکن است منبع اولیه ای برای سنت های کشاورزی در خاور نزدیک و دنیای کلاسیک بوده باشد.
دفترنامه یا کُدِکس ساسون (به انگلیسی: Codex Sassoon)، با شماره بازیابی ۱۰۵۳، یک کتاب دست نویس صحافی شده از تنخ یا کتاب مقدس عبری است. این کدکس که قدمت آن با آزمون تاریخ گذاری رادیوکربن به اواخر قرن نهم یا اوایل قرن دهم میلادی می رسد، به عنوان قدیمی ترین نسخه تقریباً کامل از کتاب مقدس عبری شناخته می شود. این نسخه از جهت قدمت با کدکس حلب که در همان دوره نوشته شده، قابل مقایسه است. با این حال، کدکس ساسون به طور قابل توجهی کامل تر است؛ تقریباً تمام متن کتاب مقدس در آن باقی مانده، در حالی که حدود ۴۰٪ از کدکس حلب (شامل بخش عمده ای از تورات) از بین رفته است. در ماه مه ۲۰۲۳، این کدکس توسط آلفرد اچ. موزس به نمایندگی از دوستان آمریکایی ANU خریداری شد و به این موزه در تل آویو اهدا گردید. محتوا. کدکس ساسون شامل هر سه بخش کتاب مقدس عبری یعنی تورات (پنج کتاب موسی)، نویئیم (پیامبران) و کتوویم (نوشته ها) است و تنها حدود هشت برگ از آن مفقود شده است. برگ های باقی مانده شامل انتهای کتاب سفر پیدایش، تمام کتاب سفر خروج، سفر لاویان، سفر اعداد و سفر تثنیه هستند. در ادامه، کتاب های یوشع، داوران، سموئیل، پادشاهان، اشعیا، ارمیا، حزقیا
ل، هوشع، یوئیل، عاموس، عوبدیا، یونس، میکاه، ناحوم، حبقوق، صفنیا، حجی، زکریا، ملاکی، تواریخ، مزامیر، ایوب، امثال سلیمان، روت، غزل غزل های سلیمان، جامعه، مراثی ارمیا، استر، دانیال و عزرا-نحمیا قرار دارند. ترتیب کتاب ها در بخش کتوویم (نوشته ها) با ترتیب رایج در کتاب های مقدس عبری امروزی متفاوت است. در این کدکس، ترتیب به این صورت است: تواریخ، مزامیر، ایوب، امثال، روت، غزل غزل ها، جامعه، مراثی، استر، دانیال، و عزرا-نحمیا. متن کتاب مقدس در سه ستون در هر صفحه نوشته شده و با یادداشت های ماسورت ها در حاشیه همراه است. پیشینه و اصالت. این کتاب بر روی حدود ۴۰۰ برگ پوست نوشته شده است و به نام مشهورترین مالک آن در قرن بیستم، دیوید سلیمان ساسون، نام گذاری شده است. ساسون این کدکس را در سال ۱۹۲۹ خریداری کرد و شماره بازیابی ۱۰۵۳ را به آن اختصاص داد. یادداشت های مالکیتی که در طول قرون به کتاب اضافه شده، نشان می دهد که این کدکس در قرن یازدهم توسط اسحاق بن حزقیال ال-عطار خریداری شده و سپس به دو پسرش، حزقیال و میمون، به ارث رسیده است. در قرن سیزدهم، این کتاب به کنیسه ای در مکلله (امروزه مرکده در شمال شرق سوریه) اختصاص یافت. پس از
تخریب آن کنیسه، کتاب به سلامه بن ابی الفخر سپرده شد تا زمانی که کنیسه بازسازی شود. این کدکس سپس برای حدود ۵۰۰ سال از سوابق تاریخی ناپدید شد و در سال ۱۹۲۹ توسط ساسون دوباره ظاهر شد. حراج و نمایش عمومی. در سال ۱۹۷۸، ورثه ساسون این کدکس را در زوریخ به قیمت ۳۲۰٬۰۰۰ فرانک سوئیس به صندوق بازنشستگی راه آهن بریتانیا فروختند. این صندوق در سال ۱۹۸۹ کتاب را به قیمت ۲٬۰۳۵٬۰۰۰ پوند استرلینگ به یک دلال فروخت که او نیز در همان سال آن را به قیمت ۳٫۱ میلیون دلار به یک مجموعه دار به نام ژاکی صفرا فروخت. ژاکی صفرا این کدکس را در ۱۷ مه ۲۰۲۳ از طریق حراجی ساتبیز به فروش گذاشت. ساتبیز پیش از حراج، ارزش آن را بین ۳۰ تا ۵۰ میلیون دلار تخمین زده بود. این کدکس در نهایت به قیمت ۳۸٫۱ میلیون دلار فروخته شد و به یکی از گران ترین کتاب ها یا نسخ خطی فروخته شده در تاریخ تبدیل گردید.
مایکوپلاسما لابراتوریوم (Mycoplasma laboratorium) یا سینتیا (Synthia) به طرحی برای تولید یک سویه مصنوعی از یک باکتری اشاره دارد. پروژه ساخت این باکتری جدید از زمان آغاز دستخوش تغییراتی شده است. در ابتدا، هدف شناسایی مجموعه حداقلی از ژن های مورد نیاز برای حیات از ژنوم باکتری "مایکوپلاسما ژنیتالیوم" (Mycoplasma genitalium) و بازسازی مصنوعی این ژن ها برای ایجاد یک ارگانیسم «جدید» بود. "مایکوپلاسما ژنیتالیوم" در اصل به این دلیل به عنوان مبنای این پروژه انتخاب شد که در آن زمان، در میان تمام ارگانیسم های تحلیل شده، کمترین تعداد ژن را داشت. بعدها، تمرکز پروژه به "مایکوپلاسما میکوئیدس" (Mycoplasma mycoides) تغییر یافت و رویکردی مبتنی بر آزمون و خطا در پیش گرفته شد. برای شناسایی ژن های حداقلی مورد نیاز برای حیات، هر یک از ۴۸۲ ژن "مایکوپلاسما ژنیتالیوم" به صورت جداگانه حذف شد و زیست پذیری جهش یافته های حاصل مورد آزمایش قرار گرفت. این کار منجر به شناسایی یک مجموعه حداقلی متشکل از ۳۸۲ ژن شد که از نظر تئوری باید نمایانگر یک ژنوم حداقلی باشد. در سال ۲۰۰۸، مجموعه کامل ژن های "مایکوپلاسما ژنیتالیوم" در آزمایشگاه ساخته شد و «
واترمارک هایی» به آن افزوده شد تا این ژن ها به عنوان ژن های مصنوعی شناسایی شوند. با این حال، "مایکوپلاسما ژنیتالیوم" بسیار به کندی رشد می کند و به همین دلیل "مایکوپلاسما میکوئیدس" به عنوان تمرکز جدید انتخاب شد تا آزمایش های با هدف تعیین مجموعه ژن های واقعاً مورد نیاز برای رشد، سرعت یابد. در سال ۲۰۱۰، ژنوم کامل زیرگونه "M. mycoides" "capri" GM12 با موفقیت از روی یک رکورد کامپیوتری سنتز شد و به یک سلول موجود از باکتری "مایکوپلاسما کاپریکولوم" که DNA آن حذف شده بود، پیوند زده شد. تخمین زده می شود که تولید ژنوم مصنوعی مورد استفاده برای این پروژه، ۴۰ میلیون دلار آمریکا هزینه و ۲۰۰ نفر-سال زمان برده است. باکتری جدید قادر به رشد بود و JCVI-syn1.0 یا سینتیا نام گرفت. پس از آزمایش های تکمیلی برای شناسایی مجموعه کوچک تری از ژن ها که بتوانند یک ارگانیسم کارا تولید کنند، JCVI-syn3.0 ساخته شد که حاوی ۴۷۳ ژن بود. عملکرد ۱۴۹ عدد از این ژن ها ناشناخته است. از آنجا که ژنوم JCVI-syn3.0 یک ژنوم کاملاً جدید است، این ارگانیسم به عنوان اولین موجود زنده حقیقتاً مصنوعی در نظر گرفته می شود. پروژه ژنوم حداقلی. تولید سینتیا، تلاشی در ح
وزه زیست شناسی مصنوعی در مؤسسه جی. کریگ ونتر توسط تیمی متشکل از تقریباً ۲۰ دانشمند به سرپرستی برنده جایزه نوبل، همیلتون اسمیت و با حضور پژوهشگر DNA، کریگ ونتر و میکروب شناس، کلاید ای. هاچیسون سوم است. هدف کلی این پروژه، تقلیل یک موجود زنده به اجزای ضروری آن و در نتیجه، درک این موضوع است که برای ساختن یک ارگانیسم جدید از ابتدا چه چیزی لازم است. تمرکز اولیه بر روی باکتری "مایکوپلاسما ژنیتالیوم" بود؛ یک انگل اجباری درون سلولی که ژنوم آن از ۴۸۲ ژن شامل ۵۸۲٬۹۷۰ جفت باز تشکیل شده و بر روی یک کروموزوم دایره ای قرار گرفته است (در زمان شروع پروژه، این کوچک ترین ژنوم در میان موجودات طبیعی شناخته شده ای بود که می توانستند در کشت آزاد رشد کنند). آنها با استفاده از جهش زایی با ترانسپوزون، ژن هایی را که برای رشد ارگانیسم ضروری نبودند شناسایی کردند و به یک مجموعه حداقلی ۳۸۲ ژنی دست یافتند. این تلاش به عنوان پروژه ژنوم حداقلی (Minimal Genome Project) شناخته می شود. انتخاب ارگانیسم. مایکوپلاسما. "مایکوپلاسما" سرده ای از باکتری ها از رده Mollicutes در شاخه Mycoplasmatota (که قبلاً Tenericutes نامیده می شد) است که مشخصه آن نداش
تن دیواره سلولی (که آن را گرم منفی می کند) به دلیل سبک زندگی انگلی یا هم سفرگی آن است. در زیست شناسی مولکولی، این سرده هم به دلیل اینکه یک آلاینده بدنام با ریشه کنی دشوار در کشت سلول پستانداران است (به آنتی بیوتیک های بتالاکتام و سایر آنتی بیوتیک ها مقاوم است) و هم به دلیل کاربردهای بالقوه اش به عنوان یک ارگانیسم مدل به خاطر اندازه کوچک ژنومش، توجه زیادی را به خود جلب کرده است. در سال ۱۹۹۶، پس از مقایسه "مایکوپلاسما ژنیتالیوم" با باکتری کوچک دیگری به نام "هموفیلوس آنفلوآنزا"، آرکادی موشگیان و یوجین کونین پیشنهاد کردند که ممکن است یک مجموعه مشترک از ۲۵۶ ژن وجود داشته باشد که می تواند مجموعه حداقلی ژن های لازم برای زیست پذیری باشد. انتخاب این سرده برای پروژه سینتیا به سال ۲۰۰۰ بازمی گردد، زمانی که کارل رایش عبارت "مایکوپلاسما لابراتوریوم" را ابداع کرد. ارگانیسم های دیگر با ژنوم های کوچک. تا سال ۲۰۰۵، باکتری "پلژی باکتر اوبیکه" (یک آلفاپروتئوباکتریا از راسته ریکتسیالس) کوچک ترین ژنوم شناخته شده (۱٬۳۰۸٬۷۵۹ جفت باز) را در میان موجودات زنده آزاد داشت و یکی از کوچک ترین سلول های خودتکثیر شناخته شده است. این باکتری ا
حتمالاً پرتعدادترین باکتری در جهان است (شاید ۱۰۲۸ سلول) و تخمین زده می شود که همراه با دیگر اعضای کلاد SAR11، بین یک چهارم تا نیمی از کل سلول های باکتریایی یا آرکئایی اقیانوس را تشکیل می دهند. این باکتری در سال ۲۰۰۲ از طریق توالی های rRNA شناسایی شد و در سال ۲۰۰۵ به طور کامل توالی یابی شد. کشت این گونه که در محیط آزمایشگاهی به تراکم رشد بالایی نمی رسد، بسیار دشوار است. چندین گونه تازه کشف شده ژن های کمتری نسبت به "مایکوپلاسما ژنیتالیوم" دارند، اما آزادزی نیستند: بسیاری از ژن های ضروری که در "Hodgkinia cicadicola", "Sulcia muelleri", "Baumannia cicadellinicola" (همزیست های زنجره) و "Carsonella ruddii" (همزیست پسیل گال دمبرگ زبان گنجشک، "Pachypsylla venusta") وجود ندارند، ممکن است در هسته میزبان کدگذاری شده باشند. ارگانیسمی که تا سال ۲۰۱۳ دارای کوچک ترین مجموعه ژن شناخته شده است، "Nasuia deltocephalinicola"، یک همزیست اجباری است. این ارگانیسم تنها ۱۳۷ ژن و ژنومی به اندازه ۱۱۲ کیلوباز دارد. تکنیک ها. برای این پروژه لازم بود چندین تکنیک آزمایشگاهی توسعه داده شود یا تطبیق یابد، زیرا این پروژه نیازمند سنتز و دستکار
ی قطعات بسیار بزرگی از DNA بود. پیوند ژنوم باکتریایی. در سال ۲۰۰۷، تیم ونتر گزارش داد که موفق شده اند کروموزوم گونه "مایکوپلاسما مایکویدس" را به "مایکوپلاسما کاپریکولوم" منتقل کنند. این کار از طریق مراحل زیر انجام شد: اصطلاح تراریختی (Transformation) برای اشاره به ورود یک وکتور به سلول باکتریایی (از طریق الکتروپوریشن یا شوک حرارتی) استفاده می شود. در اینجا، اصطلاح پیوند (transplantation) مشابه با انتقال هسته ای به کار رفته است. سنتز کروموزوم باکتریایی. در سال ۲۰۰۸، گروه ونتر تولید یک ژنوم مصنوعی را توصیف کردند که نسخه ای از توالی "M. genitalium" G37 L43967 بود. این کار با استفاده از یک استراتژی سلسله مراتبی انجام شد: ژنوم حاصل از این تلاش در سال ۲۰۰۸ با نام "M. genitalium" JCVI-1.0 در GenBank با شناسه CP001621.1 منتشر شده است. این ژنوم نباید با ارگانیسم های مصنوعی بعدی که JCVI-syn نامیده شده و بر پایه "M. mycoides" ساخته شده اند، اشتباه گرفته شود. ژنوم مصنوعی. در سال ۲۰۱۰، ونتر و همکارانش سویه "مایکوپلاسما مایکویدس" JCVI-syn1.0 را با یک ژنوم مصنوعی ایجاد کردند. در ابتدا، سازه مصنوعی کار نکرد. برای یافتن خطا —
که باعث تأخیری سه ماهه در کل پروژه شد — مجموعه ای از سازه های نیمه مصنوعی ایجاد شد. علت شکست، یک جهش تغییر چارچوب (frameshift mutation) در ژن DnaA بود که یک عامل شروع همانندسازی است. هدف از ساخت یک سلول با ژنوم مصنوعی، آزمایش روش شناسی به عنوان گامی برای ایجاد ژنوم های اصلاح شده در آینده بود. استفاده از یک ژنوم طبیعی به عنوان الگو، منابع بالقوه شکست را به حداقل رساند. ۸ قطعه ساخته شده در مخمر به هم متصل شدند تا ژنوم را تشکیل دهند. چندین تفاوت در "مایکوپلاسما مایکویدس" JCVI-syn1.0 نسبت به ژنوم مرجع وجود دارد؛ به ویژه یک ترانسپوزون IS1 از "E.coli" (یک آلودگی از مرحله ساخت قطعات ۱۰ کیلوبازی) و یک تکرار ۸۵ جفت بازی، و همچنین عناصری که برای تکثیر در مخمر لازم بودند و بقایای جایگاه های برش آنزیمی. بحث و جدل هایی در مورد اینکه آیا JCVI-syn1.0 یک ارگانیسم واقعاً مصنوعی است یا خیر، وجود داشته است. اگرچه ژنوم آن به صورت شیمیایی و در قطعات متعدد سنتز شد، اما این ژنوم به گونه ای ساخته شد که شباهت زیادی به ژنوم والد داشته باشد و به سیتوپلاسم یک سلول طبیعی پیوند زده شد. DNA به تنهایی نمی تواند یک سلول زنده ایجاد کند: پروت
ئین ها و RNAها برای خواندن DNA ضروری هستند و غشای لیپیدی برای محصور کردن DNA و سیتوپلاسم مورد نیاز است. در JCVI-syn1.0، دو گونه ای که به عنوان دهنده و گیرنده استفاده شدند از یک سرده بودند که این امر مشکلات بالقوه ناشی از عدم تطابق بین پروتئین های سیتوپلاسم میزبان و ژنوم جدید را کاهش می دهد. پال کیم (یک متخصص ژنتیک مولکولی در دانشگاه آریزونای شمالی در فلگستف) خاطرنشان کرد که «چالش های بزرگی پیش روی مهندسان ژنتیک برای ترکیب، تطبیق و طراحی کامل ژنوم یک ارگانیسم از ابتدا وجود دارد». واترمارک ها. یکی از ویژگی های بسیار publicized شدهٔ JCVI-syn1.0 وجود توالی های واترمارک است. این ۴ واترمارک (که در شکل S1 در مطالب تکمیلی مقاله نشان داده شده اند) پیام های کدگذاری شده ای هستند که به ترتیب با طول های ۱۲۴۶، ۱۰۸۱، ۱۱۰۹ و ۱۲۲۲ جفت باز در DNA نوشته شده اند. این پیام ها از کد ژنتیکی استاندارد (که در آن توالی های ۳تایی بازهای DNA، اسیدهای آمینه را کد می کنند) استفاده نمی کنند، بلکه از یک کد جدید که برای این منظور ابداع شده بود، بهره می برند و خوانندگان برای حل آن به چالش کشیده شدند. محتوای واترمارک ها به شرح زیر است: تکامل ه
ای بعدی. JCVI-syn3.0. در سال ۲۰۱۶، مؤسسه ونتر با استفاده از ژن های JCVI-syn1.0، ژنوم کوچک تری به نام JCVI-syn3.0 را سنتز کرد که شامل ۵۳۱٬۵۶۰ جفت باز و ۴۷۳ ژن است. در این ارگانیسم جدید، تعداد ژن ها تنها به ۴۷۳ عدد کاهش یافته که از این تعداد، کارکرد ۱۴۹ ژن (تا سال ۲۰۱۶) کاملاً ناشناخته است. برای ساخت JCVI-syn3.0، دانشمندان از سویه ای به نام JCVI-syn2.0 استفاده کردند تا بررسی کنند کدام ژن ها را می توان با اطمینان حذف کرد. JCVI-syn3A. سلول های JCVI-syn3.0 شکننده بودند و دستکاری آنها دشوار بود. همچنین شکل های متغیر و نامنظمی داشتند. برای حل این مشکل، سویه جدیدی به نام JCVI-syn3A در سال ۲۰۱۷ ساخته شد که ۱۹ ژن اضافی از JCVI-syn1.0 را در خود جای داده و دو ژن دیگر را حذف کرده بود. ژن های اضافه شده شامل پروتئین های تقسیم سلولی FtsZ و SepF و برخی پروتئین ها با عملکرد ناشناخته بودند. باکتری حاصل دارای ۴۹۳ ژن (۴۵۲ پروتئین و ۳۸ RNA) بر روی یک ژنوم ۵۴۳ کیلوبازی بود. یک مدل محاسباتی کامل از تمام مسیرهای متابولیک در syn3A در سال ۲۰۱۹ منتشر شد که اولین مدل درون رایانه ای (in silico) برای یک ارگانیسم زنده حداقلی محسوب می شود. ا
ین مدل ۱۵۵ ژن را که ۳۳۸ واکنش شیمیایی را انجام می دادند، پوشش می داد. مدل های آینده زیست زایی ریبوزوم و زیست زایی tRNA را نیز پوشش خواهند داد. تا سال ۲۰۱۹، ۹۱ ژن در syn3A عملکرد ناشناخته ای داشتند. ۸ مورد از این ژن ها دارای یک ارتولوگ در پایگاه داده KEGG بودند که تا حدی عملکرد احتمالی آنها را روشن می کند. JCVI-syn3B. JCVI-syn3B برای اولین بار در مقاله ای در سال ۲۰۲۱ (منتشر شده در ۲۰۲۳) دربارهٔ تکامل این سویه توصیف شد. ژنوم آن در سال ۲۰۲۴ به عنوان بخشی از مقاله ای منتشر شد که کاربرد آن را به عنوان یک ارگانیسم مدل برای مطالعه تعامل بین "M. mycoides" و سلول های پستانداران شرح می داد. Syn3B قادر به اتصال به این سلول ها یا زندگی در درون آنها به عنوان یک انگل درون سلولی نبود، اما Syn1.0 این توانایی را داشت. مشخص شد که هشت ژن در Syn1.0 برای این رفتارها ضروری هستند. هنگامی که این ژن ها به Syn3B بازگردانده شدند، سویه تراریخته می توانست متصل شود اما از بیگانه خواری (phagocytosis) جان سالم به در نمی برد. ژنوم Syn3B (CP146056) بسیار شبیه به syn3A است، به استثنای چند این دل و افزودن یک قطعه ۱۱۸۶ جفت بازی با منشأ مخمری که
در Syn3.0 نیز وجود دارد. تلاش ها برای شناسایی عملکرد ژن های ناشناخته. به خوانندگان توصیه می شود برای آگاهی از تلاش های انجام شده برای شناسایی عملکرد ژن های ناشناخته در سویه های JCVI، به بخش مقدمه مقاله بیانکی و همکاران (۲۰۲۲) مراجعه کنند. هم روش های آزمایشگاه خیس و هم روش های بیوانفورماتیک برای روشن کردن عملکرد این ژن ها به کار گرفته شده اند. کار بیانکی و همکاران خود تلاشی برای یافتن پروتئین های همولوگ از طریق بیوانفورماتیک است. نگرانی ها و بحث ها. واکنش ها. در ۶ اکتبر ۲۰۰۷، کریگ ونتر در مصاحبه ای با روزنامه "گاردین" بریتانیا اعلام کرد که همان تیم، نسخه اصلاح شده ای از کروموزوم منفرد "مایکوپلاسما ژنیتالیوم" را به صورت شیمیایی سنتز کرده است. این ژنوم سنتز شده هنوز به یک سلول زنده پیوند زده نشده بود. روز بعد، گروه اخلاق زیستی کانادایی، گروه ای تی سی، از طریق نماینده خود، پت مونی، بیانیه ای صادر کرد و گفت که «مخلوق» ونتر «شاسی است که می توان تقریباً هر چیزی را روی آن ساخت. این می تواند کمکی به بشریت مانند داروهای جدید یا تهدیدی بزرگ برای بشریت مانند سلاح های بیولوژیکی باشد». ونتر در پاسخ گفت: «ما با ایده های بزر
گ سر و کار داریم. ما در تلاشیم تا یک نظام ارزشی جدید برای حیات ایجاد کنیم. وقتی در این مقیاس کار می کنید، نمی توانید انتظار داشته باشید که همه خوشحال باشند.» در ۲۱ مه ۲۰۱۰، مجله "ساینس" گزارش داد که گروه ونتر با موفقیت ژنوم باکتری "مایکوپلاسما مایکویدس" را از روی یک رکورد کامپیوتری سنتز کرده و ژنوم سنتز شده را به سلول موجود باکتری "مایکوپلاسما کاپریکولوم" که DNA آن حذف شده بود، پیوند زده است. این باکتری «مصنوعی» زنده بود، یعنی قادر به تکثیر بود. ونتر آن را «اولین گونه ای که والدینش یک کامپیوتر هستند» توصیف کرد. ایجاد یک باکتری مصنوعی جدید، JCVI-3.0، در ۲۵ مارس ۲۰۱۶ در مجله "ساینس" اعلام شد. این باکتری تنها ۴۷۳ ژن دارد. ونتر آن را «اولین ارگانیسم طراحی شده در تاریخ» نامید و استدلال کرد که این واقعیت که عملکرد ۱۴۹ ژن از ژن های ضروری آن ناشناخته است، به این معناست که «کل حوزه زیست شناسی یک سوم از آنچه برای حیات ضروری است را نادیده گرفته است». پوشش رسانه ای. این پروژه به دلیل نمایشگری ونتر، پوشش رسانه ای گسترده ای دریافت کرد، تا حدی که جی کیزلینگ، یکی از پیشگامان زیست شناسی مصنوعی و بنیان گذار شرکت امیریس، اظهار
داشت: «تنها مقرراتی که ما نیاز داریم، کنترل دهان همکار من است.» کاربرد. ونتر استدلال کرده است که باکتری های مصنوعی گامی به سوی ایجاد ارگانیسم هایی برای تولید هیدروژن و سوخت زیستی، و همچنین برای جذب کربن دی اکسید و دیگر گازهای گلخانه ای هستند. جرج ام. چرچ، یکی دیگر از پیشگامان زیست شناسی مصنوعی، دیدگاه مخالفی را ابراز کرده و معتقد است که ایجاد یک ژنوم کاملاً مصنوعی ضروری نیست، زیرا "اشریشیا کلی" حتی با تمام DNA اضافی خود، کارآمدتر از "M. genitalium" رشد می کند. او خاطرنشان کرد که ژن های مصنوعی برای انجام برخی از وظایف فوق به "E.coli" وارد شده اند. مالکیت فکری. مؤسسه جی. کریگ ونتر در سال ۲۰۰۶ پتنت هایی را برای ژنوم "مایکوپلاسما لابراتوریوم" («ژنوم حداقلی باکتریایی») در ایالات متحده و در سطح بین المللی ثبت کرد. گروه ETC، یک گروه اخلاق زیستی کانادایی، با این استدلال که دامنه این پتنت بیش از حد گسترده است، به آن اعتراض کرد. پروژه های مشابه. از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۱۰، تیمی در آکادمی علوم مجارستان سویه ای از "اشریشیا کلی" به نام MDS42 ایجاد کردند که اکنون توسط شرکت Scarab Genomics در مدیسون، ویسکانسین با نام "Clean Genome
. E.coli" فروخته می شود. در این سویه، ۱۵٪ از ژنوم سویه والد (E. coli K-12 MG1655) حذف شد تا کارایی در زیست شناسی مولکولی افزایش یابد. با حذف عناصر IS، شبه ژن ها و فاژها، نگهداری از ژن های سمی کدگذاری شده در پلاسمیدها، که اغلب توسط ترانسپوزون ها غیرفعال می شوند، بهبود یافت. بیوشیمی و ماشین آلات همانندسازی تغییر نکردند. پیوند به بیرون. توالی های ژنومی
یک مجموعه مانگای ژاپنی به نویسندگی و تصویرگری شیزوکی فوجیساوا است. این مانگا از اوت ۲۰۱۸ در مجله "بتسوکومی" شوگاکوکان منتشر و در ۲۰ جلد تانکوبون جمع آوری شد. استودیو شوکا یک مجموعه انیمه تلویزیونی از این اثر اقتباس کرد که از اکتبر تا دسامبر ۲۰۲۳ پخش شد. بعدها یک فیلم درام نیز از این مانگا اقتباس شد که از ماه مه تا ژوئیه ۲۰۲۴ از تلویوزیون ژاپن پخش شد. این مجموعه مانگا در سال ۲۰۲۱ برنده شصت و ششمین جایزه مانگای شوگاکوکان در بخش شد. خلاصه داستان. این انیمه روایتگر زندگی چهار برادر خانواده یوزوکی پس از درگذشت والدینشان است. هایاتو، برادر بزرگ تر، برای حمایت از خانواده به عنوان معلم مشغول به کار است. پس از او میکوتو و میناتو قرار دارند که تنها یک سال اختلاف سنی داشته اما از نظر شخصیت بسیار متفاوت اند. در نهایت، کوچک ترین برادر، گاکوتو، دانش آموز کلاس اولی است که با وجود سن کم، رفتاری درسخوان تر و فراتر از سن خود نشان می دهد. بازخورد. در سال ۲۰۲۱، این مجموعه در بخش شصت وششمین جایزه مانگای شوگاکوکان را از آن خود کرد. از این مانگا تا ماه مه ۲۰۲۳، یک میلیون نسخه چاپ شده بود.
نخست وزیر نپال () رئیس دولت جمهوری دموکراتیک فدرال نپال است. نخست وزیر ریاست شورای وزیران نپال را برعهده دارد و بالاترین مقام اجرایی کشور به شمار می رود. نخست وزیر باید از اکثریت و اعتماد پرادینیدی سبها برخوردار باشد تا در سمت خود باقی بماند. اگر نخست وزیر این حمایت را از دست بدهد، موظف به استعفا است. اقامتگاه رسمی نخست وزیر در بالواتار، کاتماندو قرار دارد. دفتر نخست وزیری از زمان چاندرا شومشر جنگ بهادر رانا (۱۹۰۱–۱۹۲۹) در سینگه دربار مستقر است. نخست وزیر در رتبه بندی تشریفاتی کشور، سومین مقام عالی نپال محسوب می شود. کی پی شارما اولی در ۹ سپتامبر ۲۰۲۵، پس از اعتراضات نسل Z استعفا داد. در دورهٔ دولت موقت، سوشیلا کارکی رئیس پیشین دیوان عالی نپال از ۱۲ سپتامبر ۲۰۲۵ به عنوان نخست وزیر خدمت کرده است.
دبیرستان میرزا حسن رشدیه یک مدرسهٔ دولتی در ناحیهٔ ۳ شهرِ تبریز است که در خیابانِ طالقانی شمالی، نزدیکیِ تقاطعِ پاستور قرار دارد. این مدرسه به عنوان یک واحدِ آموزشیِ دورهٔ اول متوسطه پسرانه در منطقه شناخته می شود. تاریخچه. ساختمانِ مدرسه در قالبِ یک پروژهٔ نوسازی بازسازی شد و ساختمانِ جدید آن در سال ۱۳۹۸ با حضور مسئولان آموزش وپرورش و استاندار افتتاح گردید. بازسازی از سال ۱۳۹۷ آغاز شده بود. موقعیت و دسترسی. این مدرسه در محدودهٔ محلهٔ پاستور / هفدهٔ شهریور قرار دارد و آدرسِ ثبت شده در نقشه های محلی عبارت است از: «تبریز، طالقانی شمالی، بین هاشمی و مهدیه (تقاطعِ پاستور)». دسترسی از طریق ایستگاه های اتوبوس محلی ممکن است؛ نقشهٔ باز و عمومیِ مدرسه در سرویس های نقشهٔ ایرانی مثل نشان و بلد قابل مشاهده است.
دو راه یا دو مسیر فیلمی هندی محصول سال ۱۹۶۹ و به کارگردانی راج کوسلا است. در این فیلم بازیگرانی همچون راجش خانا، ممتاز، بالراج ساهنی، پریم چوپرا، بیندو، کامینی کاشال و وینا ایفای نقش کرده اند.
پیمونتی ( یا ) نژادی از گاو اهلی است که خاستگاه آن منطقه پیدمونت، در شمال غربی ایتالیا است. گوساله ها به رنگ فندقی روشن متولد می شوند و با بالغ شدن به رنگ خاکستری-سفید درمی آیند. گاوهای پیدمونت دارای یک جهش ژنی منحصر به فرد (همچنین در گاو آبی بلژیکی نیز وجود دارد) هستند که به عنوان یک الل غیرفعال میوستاتین شناخته می شود که باعث رشد عضلانی هیپرتروفی یا عضله سازی مضاعف می شود. گاوهای پیدمونت اصیل تخمیدگی هستند، به این معنی که دو آلل یکسان برای این ژن منحصر به فرد دارند. آنها توجه پرورش دهندگان گاو گوشتی در سایر نقاط جهان، از جمله آمریکای شمالی و جنوبی را به خود جلب کرده اند. گروه کوچکی از گاوهای نر و ماده پیدمونت منتخب در اواخر دهه ۱۹۷۰ به کانادا و در اوایل دهه ۱۹۸۰ به ایالات متحده وارد شدند و به عنوان پایه پرورش برای توسعه نژاد جدیدی از گاو گوشتی معروف به گاو پیدمونت آمریکای شمالی مورد استفاده قرار گرفتند. تاریخچه. تا اواخر سدهٔ نوزدهم، گونه های محلی گوناگونی از گاوهای پیمونتی وجود داشت، از جمله کاناوزه، دلا لانگا، دیمونته، اوردیناریو دی پیانورا و اسکلتای دی پیانورا. این گاوها سه منظوره بودند؛ عمدتاً به عنوان
جانوران کار و برای نیروی کار کشاورزی پرورش داده می شدند، اما به سبب گوشت و شیر نیز ارزش داشتند. در سال ۱۸۷۷ دفتر شجره نامه ای برای آن ها گشوده شد و برنامهٔ اصلاح نژادی برای رسیدن به نوعی دومنظوره آغاز گردید که در پی آن، نژاد پیدمونتزی از نظر ویژگی ها به تدریج یکنواخت تر شد. ویژگی رشد هیپرتروفیک عضلات پس از زایمان، که به «گروپا دی کاوالو» یا «کپل اسبی» شهرت یافت، نخستین بار در سال ۱۸۸۶ در کومونهٔ گوارنه مشاهده شد. این ویژگی در آن زمان با استانداردهای نژادی مطابقت نداشت و تنها در مراحل بعدی توجه دامپروران و دانشمندان را به خود جلب کرد. در آغاز قرن بیستم حدود ۶۸۰٬۰۰۰ گاو پیدمونتی در ایتالیا وجود داشت؛ تا سال ۱۹۸۵ این تعداد به حدود ۶۰۰٬۰۰۰ کاهش یافت. در سال ۱۹۵۷ تعداد ثبت شده در دفتر ثبت گله ۸۵۱ بود؛ تا پایان سال ۲۰۱۱ به ۲۶۷٬۲۴۳ افزایش یافت. در سال ۲۰۰۸ تعداد کل گاوها در ایتالیا ۳۰۰٬۰۰۰ تخمین زده شد که از این تعداد ۲۳۰٬۰۰۰ گاو ثبت شده بودند. استفاده. در ایتالیا، گاوهای پیمونتی نژادی دو منظوره هستند: گاوها برای شیرشان پرورش داده می شوند که در تولید چندین پنیر سنتی منطقه از جمله کاستل ماگنو، برا، راشرا و توما پیه م
ونتسی استفاده می شود؛ و همچنین برای گوشت آنها پرورش داده می شوند، زیرا گوشت گاو پیدمونتی به عنوان یک محصول ممتاز در نظر گرفته می شود. هیپرتروفی عضلانی. گوشت گاو پیدمونتی گوشتی است که از گاوهایی با یک یا دو کپی از ژن "غیرفعال" میوستاتین تهیه می شود. این ویژگی نسبت چربی به چربی بالاتر و همچنین بافت گوشت کمتر را نسبت به گوشت گاوهایی که نسخه «فعال» این ژن را دارند، فراهم می کند. ژن میوستاتین فعال به عنوان «کنترل کننده» رشد عضلات عمل می کند؛ میوستاتین پروتئینی است که به عضلات دستور توقف رشد می دهد. در واقع، وقتی غیرفعال باشد، همان طور که در گاوهای پیدمونتی وجود دارد، دیگر از رشد عضلات جلوگیری نمی کند، که این همان چیزی است که باعث ایجاد شرایط هیپرتروفیک می شود که گاهی اوقات به عنوان «عضله سازی مضاعف» شناخته می شود. نژادهای حیوانی که به صورت تخمیدگی برای کمبود میوستاتین ایجاد می شوند، ممکن است به دلیل فرزندان غیرمعمول سنگین و حجیم خود، مشکلات تولید مثلی داشته باشند و به رژیم غذایی گران تر و مراقبت های ویژه، از جمله نظارت دامپزشکی، نیاز داشته باشند. این عوامل ممکن است پرورش آنها را غیراقتصادی کند. گوشت گاو پیدمونتی ب
ه دلیل خواص غیرمعمولش در بازار تخصصی جایگاهی دارد، اما ممکن است در بازار عمده فروشی در وضعیت نامساعدی قرار گیرد. پراکنش. در اصل بومی ناحیه پیه مونته در شمال غربی ایتالیا بوده، اما امروزه در بسیاری از نقاط جهان پرورش داده می شود.