Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
منحنی چرخش یک کهکشان دیسکی ( که منحنی سرعت نیز نامیده می شود) نموداری از سرعت مداری ستارگان یا گاز قابل مشاهده در مقابل فاصله شعاعی آنها از مرکز آن کهکشان است. این منحنی را معمولا به صورت نموداری نشان می دهند که در آن داده های مشاهده شده از هر طرف یک کهکشان مارپیچ عموماً نامتقارن است و داده های هر طرف برای ایجاد منحنی ، میانگین گیری می شوند. اختلاف قابل توجهی بین منحنی های تجربی مشاهده شده و منحنی نتیجه گیری شده با اعمال نظریه گرانش بر ماده ی مشاهده شده در یک کهکشان وجود دارد. نظریه های مربوط به ماده تاریک، راه حل های اصلی فرضی برای توضیح این اختلاف هستند. سرعت چرخش-مدار کهکشان ها-ستارگان از قوانین موجود در سایر سیستم های مداری مانند ستاره ها-سیارات و سیارات-قمرهایی که بیشتر جرمشان در مرکز است، پیروی نمی کند. ستاره ها با سرعت یکسان یا فزاینده ای در طیف وسیعی از مسافت ها به دور مرکز کهکشان خود می چرخند. در مقابل، سرعت مداری سیارات در سامانه های سیاره ای و قمرهایی که به دور سیارات می چرخند، طبق قانون سوم کپلر با افزایش فاصله کاهش می یابد. این نشان دهنده توزیع جرم در آن سیستم ها است. تخمین جرم کهکشان ها بر اساس
نوری که ساطع می کنند، برای توضیح مشاهدات سرعت بسیار کم است. مشکل چرخش کهکشان، اختلاف بین منحنی های چرخش کهکشان مشاهده شده و پیش بینی نظری است، با این فرض که جرم مسلط مرکزی مرتبط با ماده درخشان مشاهده شده وجود دارد. هنگامی که شاخص های جرمی کهکشان ها از توزیع ستارگان در مارپیچ ها و نسبت های جرم به نور در دیسک های ستاره ای محاسبه می شوند، این نمودارها با جرم های به دست آمده از منحنی های چرخش مشاهده شده و قانون گرانش مطابقت ندارند. راه حلی برای این معما، فرضیه ی وجود ماده تاریک و فرض توزیع آن از مرکز کهکشان به سمت هاله آن است. بنابراین، اختلاف بین دو منحنی را می توان با اضافه کردن یک هاله ماده تاریک در اطراف کهکشان توضیح داد. اگرچه ماده تاریک تاکنون پذیرفته شده ترین توضیح برای مسئله چرخش است، اما پیشنهادهای دیگری با درجات مختلفی از موفقیت ارائه شده است. از میان جایگزین های ممکن، یکی از قابل توجه ترین آنها دینامیک نیوتنی اصلاح شده (MOND) است که شامل اصلاح قوانین گرانش می شود.
تیم ملی فوتسال زنان تاجیکستان نماینده تاجیکستان در مسابقات بین المللی فوتسال زنان است و زیر نظر فدراسیون فوتبال تاجیکستان (FFT) اداره می شود. تاریخچه. تیم تاجیکستان اولین حضور بین المللی خود را هنگام میزبانی اولین دوره مسابقات فوتسال زنان کافا در سال ۲۰۲۲ انجام داد. اولین مسابقه آنها با تساوی ۱-۱ در برابر قرقیزستان خاتمه یافت . یعد از آن با پنج شکست متوالی در رده آخر قرار گرفت.
اریک گوتیه زادهٔ ۲ آوریل ۱۹۶۱ در پاریس، فیلمبردار فرانسوی است. زندگی نامه. اریک گوتیه فارغ التحصیل و مدرسه ملی عکاسی و سینما (École nationale de photographie et cinématographie) است. سرآغاز کار او در ۱۹۸۲ به عنوان دستیار فیلمبردار در فیلم "زندگی یک رمان است" ("La vie est un roman") به کارگردانی آلن رنه بود. او عضو انجمن مدیران عکاسی و فیلمبرداری فرانسه (AFC) و شوهرناتالی بوتفو هنرپیشه است. آثار مهم. گوتیه مدیر فیلمبرداری بیش از ۴۰ فیلم بوده که از میان آنها می توان به موارد زیر اشاره کرد: پیوند به بیرون. Éric Gautier
ناهنجاری برگذر، اختلافی بین مدل های علمی فعلی و افزایش واقعی سرعت ( یعنی افزایش "انرژی جنبشی" ) مشاهده شده در طول پرواز کناری فضاپیمایی از کنار سیاره ای (معمولاً از کنار زمین) است. در بسیاری از موارد دیده شده که فضاپیماها نسبت به پیش بینی دانشمندان سرعت بیشتری کسب می کنند، اما تاکنون هیچ توضیح قانع کننده ای برای این موضوع به دست نیامده است. این ناهنجاری به صورت تغییر در داپلر باند S و باند X و تله متری مسافت سنجی مشاهده شده است. بزرگترین اختلاف مشاهده شده در طول پرواز کناری، ناچیز و برابر ۱۳.۴۶ میلی متر بر ثانیه است.
جداول زیر پیشرفت رکورد جهانی در دوی ۳۰۰۰ متر مردان و زنان را نشان می دهد. فدراسیون جهانی دو و میدانی (که قبلاً با نام IAAF شناخته می شد) ثبت اولین رکورد جهانی خود را در این رشته در سال ۱۹۱۲ تصویب کرد. مردان. فضای باز. از سال ۱۹۱۲ تا ۲۰۲۵، ۲۷ رکورد جهانی توسط فدراسیون جهانی دو و میدانی در فضای باز در این رشته به ثبت رسیده و ارتقا پیدا کرده است. رکورددار فعلی جهان یاکوب اینگبریگتسن از نروژ است که زمان ۷:۱۷٫۵۵ را در سال ۲۰۲۴ ثبت کرده است. سرپوشیده. از سال ۱۹۷۳ تا ۲۰۲۵، فدراسیون جهانی دو و میدانی ۷ رکورد جهانی را در این رشته داخل سالن برای مردان به ثبت رسانده است. رکورد جهانی فعلی دو و میدانی کوتاه با زمان ۷:۲۲٫۹۱ متعلق به گرنت فیشر هنوز به صورت رسمی تصویب نشده است.
روفینا سرگی یونا گاشوا (روسی: Руфина Сергеевна Гашева؛ ۱۴ اکتبر ۱۹۲۱ – ۱ مه ۲۰۱۲) یک ناوبر (ناویگیتور) شوروی در هواپیمای پولیکارپوف پو-۲ در جریان جنگ جهانی دوم بود. او در گردان ۵۸۸ بمباران شبانه زنان خدمت کرد و عنوان قهرمان اتحاد جماهیر شوروی را دریافت کرد. پس از جنگ، او به خدمت ادامه داد و مدرس زبان های خارجی در آکادمی نیروی زرهی نظامی مالینوسکی شد تا زمان بازنشستگی. پس از بازنشستگی، گاشوا در ادارهٔ ادبیات نظامی خارجی در وونی زادت (Voenizdat – نشر نظامی شوروی) مشغول به کار شد. اوایل زندگی. گاشوا در ۱۴ اکتبر ۱۹۲۱ در روستای «ورخنه چوسوفسکی گورودکی» در «اویزد پرِم»، که بخشی از فرمانداری پرِم بود، به دنیا آمد. او به روستای «واسیلیِوو» مهارجت کرد و تا سال ۱۹۲۷ در آنجا زندگی کرد. بین سال های ۱۹۲۷ تا ۱۹۲۸ در روستای «کاسیموو» که اکنون بخشی از منطقهٔ پرِمسکی است، سکونت داشت. گاشِوا دو سال بعدی را در شهر پرِم گذراند و سپس در سال ۱۹۳۰ به مسکو نقل مکان کرد. او در سال ۱۹۳۹ از دبیرستان فارغ التحصیل شد و تا تابستان ۱۹۴۱ دو سال تحصیل در دانشکدهٔ مکانیک و ریاضیات دانشگاه دولتی مسکو را به پایان رساند. جنگ جهانی دوم. گاشِوا در
سپتامبر ۱۹۴۱ داوطلب خدمت شد. او در فوریه ۱۹۴۲ از دورهٔ ناوبران در مدرسهٔ خلبانی نظامی انگلس فارغ التحصیل شد. گاشِوا به هنگ ۵۸۸ بمب افکن شبانهٔ تمام زن نیروی هوایی سرخ، که در انگلس در حال تشکیل بود، اعزام شد. او از مه ۱۹۴۲ در نبردها شرکت کرد و در جنگ قفقاز حضور داشت. در فوریه ۱۹۴۳ این هنگ به «هنگ ۴۶ بمب افکن گارد» تبدیل شد. گاشِوا در نبردهای هوایی کوبان، عملیات کرچ–التیگِن، تهاجم کریمه، تهاجم موگیلیف، تهاجم بلستوک، تهاجم اوسوِتز، تهاجم ملاوا–البینگ، تهاجم پومرانیا شرقی و نبرد برلین شرکت داشت. هواپیمای گاشِوا دو بار سرنگون شد. در بار اول، گاشِوا و خلبانش به خطوط شوروی رسیدند، اما در بار دوم آن ها روی میدان های مین مجبور به پریدن شدند و خلبان «اُلگا سانفیرووا» هنگام قدم گذاشتن روی مین ضد نفر کشته شد. در همان حادثه، گاشِوا روی یک میدان مین ضد تانک چند صد متر به جنوب سانفیرووا فرود آمد؛ پس از بازگشت به هنگ خود، شروع به پرواز با «نادژدا پُپووا» کرد. تا پایان جنگ، او به عنوان ناوبر بمب افکن سبک Po-2، ۸۴۸ مأموریت رزمی انجام داد؛ و پس از انجام ۸۲۳ پرواز تا دسامبر ۱۹۴۴، برای عنوان «قهرمان اتحاد شوروی» نامزد شد که این
عنوان را در ۲۳ فوریه ۱۹۴۵ دریافت کرد. گاشِوا جنگ را با درجهٔ سرگرد به پایان رساند. او در جبهه با خلبان بمب افکن «میخائیل پلیتس» ازدواج کرد. پس از جنگ. گاشِوا تا اکتبر ۱۹۴۵ همراه با هنگ خود در گروه نیروهای شمالی خدمت کرد. پس از جنگ، گاشِوا و پلیتس صاحب یک پسر به نام ولادیمیر و یک دختر به نام مارینا شدند. پلیتس به درجهٔ سرهنگی رسید. در سال ۱۹۵۲، گاشِوا از مؤسسهٔ نظامی زبان های خارجی فارغ التحصیل شد و به عنوان مدرس ارشد در بخش زبان های خارجی آکادمی نیروهای زرهی نظامی مالینوفسکی مشغول به کار شد. او تا اوت ۱۹۵۷ در آنجا فعالیت کرد. در دسامبر ۱۹۵۶ به مقام ذخیره منتقل شد و درجهٔ سرگردی داشت. از سال ۱۹۶۱، به عنوان ویراستار ارشد در دفتر نشر ادبیات نظامی خارجی «وئنیز دات» کار می کرد و بین سال های ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۲، به عنوان ویراستار ارشد در دفتر انتشار ادبیات نظامی به زبان های خارجی وزارت دفاع اتحاد شوروی فعالیت داشت. او در مسکو زندگی می کرد و در سال ۲۰۰۰ به درجهٔ سرهنگ دومی ارتقا یافت. گاشِوا در ۱ مه ۲۰۱۲ درگذشت و در قبرستان «وستریاکوفسکی» به خاک سپرده شد.
قضیه عنصر اضافی (ئی ئی تی) یک فنونی تحلیلی است که توسط آردی میدلبروک برای ساده سازی فرایند استخراج نقطه محرک و توابع انتقال برای مدارهای الکترونیکی خطی توسعه یافته است. بسیار شبیه قضیه تونن، قضیه عنصر اضافی یک مسئله پیچیده را به چندین مسئله ساده تر تقسیم می کند. نقطه محرک و توابع انتقال را می توان عموماً با استفاده از قوانین مدار کیرشهف یافت. با این حال، ممکن است چندین معادله پیچیده حاصل شود که بینش کمی در مورد رفتار مدار ارائه می دهند. با استفاده از قضیه عنصر اضافی، می توان یک عنصر مدار (مانند یک مقاومت) را از یک مدار حذف کرد و نقطه محرک یا تابع انتقال مورد نظر را یافت. با حذف عنصری که مدار را پیچیده تر می کند (مانند عنصری که بازخورد ایجاد می کند)، به دست آوردن تابع مورد نظر می تواند آسان تر باشد. در مرحله بعد، باید دو ضریب اصلاحی پیدا شود و با تابع قبلاً استخراج شده ترکیب شود تا عبارت دقیق پیدا شود. شکل کلی قضیه عنصر اضافی، قضیه N-عنصر-اضافی نامیده می شود و امکان حذف همزمان چندین عنصر مدار را فراهم می کند. فرمول بندی عمومی. قضیه عنصر اضافی (تکی) هر تابع تبدیل را به صورت حاصلضرب تابع تبدیل با حذف آن عنصر و ی
ک ضریب تصحیح بیان می کند. عبارت ضریب تصحیح شامل امپدانس عنصر اضافی و دو امپدانس نقطه محرک دیده شده توسط عنصر اضافی: امپدانس نقطه محرک تزریق دوگانه پوچ و امپدانس نقطه محرک تزریق تکی است. از آنجا که یک عنصر اضافی را می توان به طور کلی با اتصال کوتاه یا مدار باز کردن عنصر حذف کرد، دو شکل معادل از ئی ئی تی وجود دارد: formula_1 یا، formula_2 که در آن توابع انتقال حوزه لاپلاس و امپدانس ها در عبارات فوق به صورت زیر تعریف می شوند: تابع انتقال با عنصر اضافی موجود است. تابع انتقال با عنصر اضافی مدار باز است. تابع انتقال با عنصر اضافی اتصال کوتاه است. امپدانس عنصر اضافی است. امپدانس نقطه محرک تزریق تکی است که توسط عنصر اضافی «دیده می شود». امپدانس نقطه محرک تزریق دوگانه پوچ است که توسط عنصر اضافی «دیده می شود». قضیه عنصر اضافی ضمناً ثابت می کند که هر تابع تبدیل مدار الکتریکی را نمی توان بیش از یک تابع دوخطی از هر عنصر مدار خاص بیان کرد. امپدانس های نقطهٔ محرک. امپدانس نقطه محرک با تزریق تکی. با صفر کردن ورودی تابع تبدیل سیستم (اتصال کوتاه یک منبع ولتاژ یا مدار باز یک منبع جریان) و تعیین امپدانس دو سر پایانههایی که عنصر
اضافی به آنها متصل می شود و عنصر اضافی وجود ندارد، به دست می آید. این امپدانس همان امپدانس معادل تونن است. امپدانس نقطه محرک با تزریق دو پوچ. با جایگزینی عنصر اضافی با یک منبع سیگنال آزمون دوم (یا یک منبع جریان یا منبع ولتاژ، بسته به مورد) به دست می آید. سپس، به صورت نسبت ولتاژ دو سر پایانه های این منبع آزمایشی دوم به جریانی که از پایانه مثبت آن خارج می شود، هنگامی که خروجی تابع تبدیل سیستم برای هر مقدار ورودی اولیه به تابع تبدیل سیستم صفر باشد، تعریف می شود. در عمل، می توان با کار معکوس از این واقعیت ها که خروجی تابع تبدیل صفر شده و ورودی اولیه تابع تبدیل نامعلوم است، به دست آورد. سپس با استفاده از فنون های تحلیل مدار مرسوم، ولتاژ دو سر پایانه های منبع آزمون عنصر اضافی، ، و جریان خروجی از پایانه های مثبت منبع آزمون عنصر اضافی، ، را بیان کرده و محاسبه کرد. اگرچه محاسبه برای بسیاری از مهندسان فرآیندی ناآشنا است، اما عبارات آن اغلب بسیار ساده تر از عبارات مربوط به هستند، زیرا صفر کردن خروجی تابع انتقال اغلب منجر به صفر شدن سایر ولتاژها/جریان ها در مدار می شود که ممکن است امکان حذف برخی از مؤلفه ها از تحلیل را ف
راهم کند. حالت خاص با تابع انتقال به عنوان خود-اَمپدانس. به عنوان یک مورد خاص، می توان از ئی ئی تی برای یافتن امپدانس ورودی یک شبکه با اضافه کردن یک عنصر به صورت "اضافی" استفاده کرد. در این حالت، همان امپدانس سیگنال منبع جریان آزمون ورودی است که صفر یا معادل آن با مدار باز بودن ورودی است. به همین ترتیب، از آنجایی که سیگنال خروجی تابع انتقال را می توان ولتاژ در پایانه های ورودی در نظر گرفت، زمانی یافت می شود که ولتاژ ورودی صفر باشد، یعنی پایانه های ورودی اتصال کوتاه شده باشند؛ بنابراین، برای این کاربرد خاص، ئی ئی تی را می توان به صورت زیر نوشت: formula_3 که در اینجا محاسبه این سه عبارت ممکن است کار اضافی به نظر برسد، اما محاسبه آنها اغلب آسان تر از محاسبه امپدانس ورودی کلی است. مثال. فرض کنید مسئله پیدا کردن formula_4 برای مدار شکل ۱ با استفاده از ئی ئی تی (توجه داشته باشید که مقادیر همه اجزا برای سادگی واحد هستند) است. اگر خازن (سایه زده خاکستری) به عنوان عنصر اضافی نشان داده شود، آنگاه formula_5 با حذف این خازن از مدار، و به دست آوردن امپدانس ورودی: formula_6 محاسبه امپدانس دیده شده از محل خازن حذف شده با ات
صال کوتاه ورودی، formula_7 محاسبه امپدانس دیده شده از محل خازن حذف شده با ورودی باز، formula_8 بنابراین، با استفاده از ئی ئی تی، formula_9 این مسئله با محاسبه سه امپدانس نقطه محرک ساده با روش بازبینی حل شد. تقویت کننده های با بازخورد. ئی ئی تی همچنین برای تحلیل تقویت کننده های با بازخورد تک حلقه ای و چند حلقه ای مفید است. در این حالت، ئی ئی تی می تواند به شکل مدل بهره مجانبی باشد.
آمریکایی های اقیانوسیه ای تبار (که در زبان عامیانه آمریکایی های جزیره ای نیز نامیده می شوند) آمریکایی هایی هستند که تبار اقیانوسیه ای دارند (یا از نوادگان مردمان بومی اقیانوسیه هستند). سرشماری ایالات متحده برای مقاصد خود، بومیان استرالیا را نیز بخشی از این گروه به شمار می آورد. آمریکایی های اقیانوسیه ای تبار ۰.۵٪ از جمعیت ایالات متحده را تشکیل می دهند که با احتساب افراد دارای تبار آمیختهٔ اقیانوسیه ای، شمارشان به حدود ۱.۴ میلیون نفر می رسد. بزرگ ترین زیرگروه های قومی آمریکایی های اقیانوسیه ای تبار عبارتند از بومیان هاوایی، ساموآیی ها و چاموروها. بخش بزرگی از جمعیت اقیانوسیه ای تبار در هاوایی، آلاسکا، کالیفرنیا، یوتا و تگزاس ساکن هستند. ممکن است آمریکایی های اقیانوسیه ای تبار را آمریکایی اقیانوسی به حساب آورند، اما این گروه ممکن است شامل استرالیایی ها و نیوزیلندی تبارها نیز باشد که می توانند از قومیتی غیر از جزیره نشینان اقیانوسیه باشند. بسیاری از آمریکایی های اقیانوسیه ای تبار با نژادهای دیگر، به ویژه اروپایی ها و آسیایی ها، آمیخته اند، زیرا اقیانوسیه ای تبارها جمعیت کوچکی را در چندین جامعه در سراسر سرزمین اص
لی ایالات متحده تشکیل می دهند. ساموآی آمریکا، گوآم و جزایر ماریانای شمالی مناطق جزیره ای (قلمروهای ایالات متحده) هستند، در حالی که هاوایی یک ایالت است. تاریخچه مرحلهٔ نخست: مهاجرت هاواییایی ها (سده های ۱۸ و ۱۹) مهاجرت از اقیانوسیه به ایالات متحده در دههٔ آخر سدهٔ هجدهم آغاز شد، اما اولین مهاجرانی که به این کشور رسیدند بومیان هاوایی بودند. مردم از دیگر مناطق اقیانوسیه (به جز استرالیایی ها و مائوری ها) تا اواخر سدهٔ نوزدهم به ایالات متحده مهاجرت نکردند. اولین بومیان هاوایی که در ایالات متحده امروزی زندگی کردند، تاجران خز بودند. آنها توسط تاجران خز بریتانیایی در هاوایی استخدام شده و به شمال غربی ایالات متحده برده شدند و از آنجا شبکه های تجاری با هونولولو توسعه یافت. با این حال، آنها برای انجام کارهای مشابه دستمزد کمتری نسبت به آمریکایی ها دریافت می کردند و پس از پایان قراردادهایشان به هاوایی بازمی گشتند. اولین بومیان هاوایی که به طور دائم در ایالات متحده ساکن شدند، در سال ۱۸۱۱ در مستعمرهٔ آستوریا (در اورگن امروزی) سکونت گزیدند که توسط بنیانگذار آن، تاجر خز جان جیکوب آستور، به آنجا آورده شده بودند. آستور شرکت خز
اقیانوس آرام را در این مستعمره ایجاد کرد و از بومیان هاوایی برای ساخت زیرساخت ها و خانه های شهر و توسعه بخش اولیه (کشاورزی، شکار و ماهیگیری) استفاده کرد. استخدام کاری بومیان هاوایی برای خدمت به شرکت انجام می شد (اگرچه بعدها، بیشتر آنها برای شرکت شمال غربی کار کردند، زمانی که این شرکت در سال ۱۸۱۳ شرکت خز اقیانوس آرام را جذب کرد). پس از سال ۱۸۱۳، بومیان هاوایی به مهاجرت به شمال غربی پسیفیک ادامه دادند. آنها برای کار در شرکت هایی مانند شرکت هادسونز بی (که شرکت شمال غربی را در سال ۱۸۲۱ جذب کرد) و شرکت ماهیگیری و بازرگانی کلمبیا و همچنین در هیئت های تبلیغی مسیحی مهاجرت کردند. از سال ۱۸۱۹، برخی گروه های دانشجویان پروتستان پلی نزیایی برای تحصیل در رشتهٔ الهیات به ایالات متحده مهاجرت کردند. از دهه ۱۸۳۰، گروه دیگری از بومیان هاوایی به سواحل کالیفرنیا رسیدند، جایی که تاجر بودند و جوامعی تشکیل دادند. به طوری که در سال ۱۸۴۷، آنها ۱۰٪ از جمعیت یربا بوئنا، که اکنون سان فرانسیسکو نامیده می شود، را تشکیل می دادند. در طول تب طلای کالیفرنیا، بسیاری دیگر از بومیان هاوایی برای کار به عنوان معدنچی به کالیفرنیا مهاجرت کردند. در سا
ل ۱۸۸۹، اولین مستعمرهٔ مورمون های پلی نزیایی در یوتا تأسیس شد که متشکل از بومیان هاوایی، تاهیتیایی ها، ساموآیی ها و مائوری ها بود. همچنین در اواخر سدهٔ نوزدهم، گروه های کوچکی از جزیره نشینان اقیانوسیه، که معمولاً ملوان بودند، به سواحل غربی، عمدتاً در سانفرانسیسکو، نقل مکان کردند. بعدها، ایالات متحده هاوایی را در سال ۱۸۹۶، گوآم را در سال ۱۸۹۸ و ساموآی آمریکا را در سال ۱۹۰۰ اشغال کرد. این واقعیت، مهاجرت اقیانوسیه ای ها به ایالات متحده را متنوع ساخت. مرحلهٔ دوم (سده های ۲۰ و ۲۱) با این حال، نخستین سند از حضور آمریکایی های اقیانوسیه ای تبار غیرهاواییایی در ایالات متحده به سال ۱۹۱۰ بازمی گردد که اولین گوآمی ها در این کشور زندگی می کردند. در دهه های بعد، گروه های کوچکی از مردم جزایری مانند هاوایی، گوآم، تونگا یا ساموآی آمریکا به ایالات متحده مهاجرت کردند. بسیاری از آنها مورمون بودند (از جمله بیشتر تونگایی ها و ساموآیی های آمریکایی)، که برای کمک به ساخت کلیساهای مورمون، یا برای کسب تحصیلات، چه در لائیه و چه در سالت لیک سیتی، مهاجرت کردند. با این حال، مهاجرت جزیره نشینان اقیانوسیه به ایالات متحده تا پایان جنگ جهانی د
وم اندک بود، زمانی که بسیاری از ساموآیی های آمریکایی، گوآمی ها (که در سال ۱۹۲۹ شهروندی آمریکا را به دست آوردند)، و تونگایی ها به ایالات متحده مهاجرت کردند. بیشتر آنها در ارتش بودند یا با افراد نظامی ازدواج کرده بودند، اما برخی از جزیره نشینان اقیانوسیه، به ویژه تونگایی ها، در مراکز مذهبی و فرهنگی مختلف به دنبال کار بودند. از آن زمان به بعد، مهاجرت هر دهه افزایش و تنوع یافت و اکثریت به مناطق شهری غربی و هاوایی مهاجرت کردند. این افزایش و تنوع در مهاجرت اقیانوسیه ای ها به ویژه در دهه ۱۹۵۰ صادق بود. در سال ۱۹۵۰، جمعیت گوآم شهروندی کامل آمریکا را به دست آورد. در سال ۱۹۵۲، بومیان ساموآی آمریکا از طریق قانون مهاجرت و تابعیت ۱۹۵۲، به تابعیت آمریکا درآمدند، هرچند شهروند آمریکا محسوب نمی شدند. اندکی پس از آن، اولین موج های بزرگ مهاجرت از ساموآی آمریکا و گوآم پدیدار شد، در حالی که گروه های دیگری از مکان هایی مانند پلی نزی فرانسه، پالائو یا فیجی شروع به مهاجرت کردند. بیش از ۵۱۰۰ جزیره نشین اقیانوسیه در دهه ۱۹۵۰ به ایالات متحده مهاجرت کردند که بیشتر آنها از ساموآی آمریکا، گوآم و تونگا بودند. اولین آنها پرسنل نظامی ساموآیی
بودند که در پایگاه های آمریکایی پاگو پاگو کار می کردند اما زمانی که ساموآی آمریکا تحت ادارهٔ وزارت کشور ایالات متحده قرار گرفت، به پایگاه های آمریکایی هونولولو نقل مکان کردند و بستگانشان نیز به آنها پیوستند. بیشتر مهاجران جدید اقیانوسیه ای تبار، مورمون بودند و بسیاری از جزیره نشینان منطقه برای یافتن فرصت های اقتصادی به ایالات متحده مهاجرت کردند. در سال ۱۹۵۹، هاوایی به یک ایالت تبدیل شد و بومیان آن شهروندی ایالات متحده را دریافت کردند. این امر بیش از ۶۳۰,۰۰۰ نفر را به آمریکایی تبدیل کرد؛ بسیاری از آنها جزیره نشینان اقیانوسیه، هم بومیان هاوایی و هم مردمانی از دیگر خاستگاه های اقیانوسیه ای بودند. بدین ترتیب، مهاجرت هاواییایی ها به سرزمین اصلی ایالات متحده افزایش یافت. در دهه ۱۹۶۰، بسیاری دیگر از جزیره نشینان اقیانوسیه به ایالات متحده مهاجرت کردند، که عمدتاً به دلیل افزایش مهاجرت از گوآم، فیجی، تونگا و مجمع الجزایر ساموآ (هم ساموآی مستقل و هم آمریکایی) بود. جزیره نشینان اقیانوسیه به دلایل مختلفی مهاجرت کردند: بسیاری از گوآمی ها از جنگ کره و توفان کارن گریختند، و جمعیت فیجیایی تبار ساکن در ایالات متحده از چند ده
نفر در دهه ۱۹۵۰ به بیش از ۴۰۰ نفر افزایش یافت. مهاجرت جزیره نشینان اقیانوسیه به ویژه از سال ۱۹۶۵ افزایش یافت، زمانی که دولت ایالات متحده مهاجرت غیراروپایی ها به این کشور را تسهیل کرد. بسیاری از آنها برای چیدن میوه در کالیفرنیا استخدام شدند. در طول دهه ۱۹۷۰، بیش از نه هزار جزیره نشین اقیانوسیه به ایالات متحده مهاجرت کردند، بیشتر از ساموآ (هم غربی و هم آمریکایی)، گوآم، تونگا و فیجی، و همچنین از جزایر دیگری مانند ایالات فدرال میکرونزی یا پالائو. بسیاری از این افراد برای تحصیل در دانشگاه های آمریکا مهاجرت کردند. علاوه بر این، در دهه ۱۹۸۰، مهاجرت از جزایر اقیانوس آرام به ایالات متحده با دستیابی این کشور به جزایر ماریانای شمالی در سال ۱۹۸۶ و امضای توافقنامه ای با TTPI (ایالات فدرال میکرونزی، پالائو و جزایر مارشال) به نام پیمان اتحادیه آزاد، متنوع تر شد. پیمان اتحادیه آزاد به ساکنان TTPI اجازه می دهد بدون ویزا به ایالات متحده سفر کرده و در آنجا کار کنند. از سوی دیگر، شرکت تایسون فودز، که بخش قابل توجهی از جمعیت جزایر مارشال را به کار گرفته بود، بسیاری از کارمندان مارشالی خود را به اسپرینگدیل، آرکانزاس، جایی که مقر ا
ین شرکت است، منتقل کرد. با این حال، بیشتر جزیره نشینان اقیانوسیه به مهاجرت به مناطق شهری غربی و هاوایی ادامه دادند. بیش از پنج هزار جزیره نشین اقیانوسیه در دهه ۱۹۹۰ به ایالات متحده مهاجرت کردند و عمدتاً در شهرهای غربی مانند لس آنجلس، سانفرانسیسکو، سیاتل یا سالت لیک سیتی ساکن شدند. در سرشماری ۲۰۰۰ ایالات متحده، تقریباً از تمام کشورهای اقیانوسیه نام برده شده بود، اگرچه تنها گروه های قومی ذکر شده در این مقاله شامل هزاران نفر بودند. در دهه های ۲۰۰۰ و ۲۰۱۰، چندین هزار جزیره نشین اقیانوسیه دیگر به ایالات متحده مهاجرت کردند. جمعیت جمعیت شناسی در سرشماری های سال ۲۰۰۰ و ۲۰۱۰، اصطلاح «بومی هاوایی یا دیگر جزیره نشینان اقیانوسیه» به افرادی اطلاق می شود که خاستگاهشان از هر یک از مردمان اصلی هاوایی، گوآم، تونگا، ساموآ، فیجی، نیوزیلند و جزایر مارشال یا سایر جزایر اقیانوس آرام باشد. بیشتر آمریکایی های اقیانوسیه ای تبار از تبار بومیان هاوایی، ساموآیی و چامورو هستند. این واقعیت که هاوایی یک ایالت آمریکاست (به این معنی که تقریباً کل جمعیت بومی هاوایی در ایالات متحده زندگی می کنند)، و همچنین مهاجرت و نرخ بالای زاد و ولد جزیره نش
ینان اقیانوسیه، به ماندگاری و افزایش این جمعیت در ایالات متحده (به ویژه در تعداد افرادی که از تبار آمیختهٔ اقیانوسیه ای هستند) کمک کرده است. در سرشماری سال ۲۰۱۰، ۱٬۲۲۵٬۱۹۵ آمریکایی نژاد خود را «بومی هاوایی یا دیگر جزیره نشینان اقیانوسیه»، به تنهایی یا به صورت ترکیبی، اعلام کردند. بیشتر آنها در مناطق شهری هاوایی و کالیفرنیا زندگی می کنند، اما جمعیت های قابل توجهی نیز در ایالت واشینگتن، یوتا، نوادا، اورگن، تگزاس، فلوریدا، آریزونا و نیویورک دارند. از سوی دیگر، آمریکایی های اقیانوسیه ای تبار در ساموآی آمریکا، گوآم و جزایر ماریانای شمالی، که بسیاری از آنها بومی آنجا هستند، اکثریت جمعیت (یا گروه قومی اصلی) را تشکیل می دهند. مناطق مبدأ آمریکایی های ملانزیایی تبار. آمریکایی های ملانزیایی تبار، آمریکایی هایی هستند که تبار ملانزیایی دارند. بیشتر آنها از تبار فیجیایی هستند. بیشتر آمریکایی های فیجیایی تبار از تبار فیجیایی ها و هندی هستند. بیش از ۳۲٬۰۰۰ نفر با اصالت فیجیایی در ایالات متحده زندگی می کنند. بیشتر آنها در کالیفرنیا ساکن هستند. جوامع کوچک تری با اصالت کالدونیای جدید، پاپوآیی، وانواتویی و جزایر سلیمان نیز در ای
الات متحده زندگی می کنند. آمریکاییان میکرونزی تبار. آمریکاییان میکرونزی تبار، آمریکاییانی اند که از تبار میکرونزیایی ها هستند. آنان از سراسر این ناحیه می آیند؛ عمدتاً از جزایر ماریانا، و همچنین از قلمروهایی چون جزایر مارشال، ایالات فدرال میکرونزی و پالائو. بیش از ۸٬۰۰۰ نفر در ایالات متحده زندگی می کنند که ریشهٔ آنان به ایالات فدرال میکرونزی بازمی گردد. بیشترشان در هاوایی، کالیفرنیا، اورگن و تگزاس، و نیز در جزایر ماریانا ساکن اند. افزون بر این، حدود ۷٬۰۰۰ آمریکایی از تبار پالائویی هستند. بر پایهٔ سرشماری ۲۰۱۰، بزرگ ترین جمعیت های چامورو در ایالت های کالیفرنیا، واشینگتن و تگزاس قرار داشت، اما مجموع شمارشان در این سه ایالت کمتر از نیمی از کل جمعیت چامورو در سراسر ایالات متحده بود. این سرشماری همچنین نشان داد که مردم چامورو در میان گروه های اقیانوسیه تبارِ کشور، از نظر جغرافیایی گسترده ترین پراکندگی را دارند. آمریکاییان مارشالی از جزایر مارشال می آیند. در سرشماری ۲۰۱۰، ۲۲٬۴۳۴ نفر در ایالات متحده خود را از تبار مارشالی معرفی کردند. با پیوستن جزایر مارشال به «پیمان هم وابستگی آزاد» در ۱۹۸۶، مارشالی ها اجازهٔ مهاجرت
و کار در آمریکا را یافتند. انگیزه های مهاجرت گوناگون بود؛ برخی برای فرصت های آموزشی، به ویژه برای فرزندان شان، برخی برای کار یا دسترسی به مراقبت های درمانی بهتر. اخراج های گستردهٔ دولتی در مارشال در سال ۲۰۰۰ موج دوم بزرگی از مهاجرت را رقم زد. آرکانزاس با بیش از ۶٬۰۰۰ نفر، بزرگ ترین جمعیت مارشالی را دارد و بسیاری در اسپرینگدیل (آرکانزاس) زندگی می کنند؛ مارشالی ها بیش از ۵٪ جمعیت این شهر را تشکیل می دهند. از دیگر کانون های مهم می توان به اسپوکن (واشینگتن) و کوستا مسا (کالیفرنیا) اشاره کرد. جوامع کوچک تری از تبار کیریباتی و نائوری نیز در ایالات متحده زندگی می کنند. آمریکاییان پلی نزیایی تبار. Polynesian Americans به آمریکاییانی گفته می شود که از تبار پلی نزیایی ها هستند. زیرگروه های بزرگ آمریکاییان پلی نزیایی تبار شامل بومیان هاوایی و ساموآیی های آمریکایی است. همچنین جوامع کوچک تری از تونگایی های آمریکایی، فرانسوی-پلی نزیایی های آمریکایی و مائوری های آمریکایی وجود دارد. حضور قابل توجهی از بومیان هاوایی در لاس وگاس دیده می شود. این شهر گاه «جزیرهٔ نهم» خوانده می شود که کنایه ای است به هشت جزیرهٔ هاوایی. ساموآییِ
آمریکایی به کسی گفته می شود که از تبار ساموآیی ها باشد، چه از کشور ساموآ و چه از ناحیه جزیره ای «ساموآی آمریکا». این گروه زیرمجموعه ای از آمریکاییان پلی نزیایی تبار است. حدود ۵۵٬۰۰۰ نفر در ساموآی آمریکا زندگی می کنند، در حالی که سرشماری های ۲۰۰۰ و ۲۰۰۸ نشان می دهد شمار ساموآیی های ساکن سرزمین اصلی آمریکا چهار برابر این مقدار است. کالیفرنیا بیشترین جمعیت ساموآیی را دارد؛ کانون هایی در منطقه خلیج سان فرانسیسکو، شهرستان لس آنجلس و شهرستان سن دیگو دیده می شود. سان فرانسیسکو حدود ۲٬۰۰۰ نفر با تبار ساموآیی دارد و شهرهای دیگر ناحیهٔ خلیج مانند ایست پالو آلتو و دیلی سیتی نیز جامعه های ساموآیی دارند. در شهرستان لس آنجلس، لانگ بیچ و کارسون و نیز در اوشن ساید (کالیفرنیا) در شهرستان سن دیگو، جامعه های پرشماری از ساموآیی ها ساکن اند. دیگر نواحی کلانشهری [[ساحل غربی آمریکا]] مانند [[سیاتل]] نیز جوامع نیرومندی از ساموآیی ها دارند، عمدتاً در [[شهرستان کینگ (واشینگتن)|شهرستان کینگ]] و [[تاکوما (واشینگتن)|تاکوما]]. [[انکوریج]] در [[آلاسکا]] و [[هونولولو]] در [[هاوایی]] هر یک هزاران ساموآییِ آمریکایی را در خود جای داده اند. اف