Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اسکن سه بعدی بدن، کاربرد فناوری های گوناگونی مانند ، حسگر سه بعدی عمق، دید استریوسکوپی و غیره برای تحلیل و بررسی ارگونومیک و آنتروپومتری بدن انسان به عنوان ابر نقطه ای است. فناوری تحقیقات انجام شده نشان داده است که روش های استخراج اندازه گیری اسکن سه بعدی بدن با تکنیک های اندازه گیری آنتروپومتریک سنتی قابل مقایسه هستند. کاربردها. در حالی که این فناوری هنوز در کاربرد خود در حال گسترش و توسعه است، این فناوری به طور مرتب در زمینه های زیر به مورد استفاده قرار گرفته است: اگرچه، علی رغم توانایی این فناوری برای تأثیرگذاری در سفارشی سازی انبوه و سفارشی سازی اقلام با ویژگی های ارگونومیک، اسکن بدنه سه بعدی هنوز به مرحله اولیه پذیرش یا مرحله اکثریت انتشار نوآوری نرسیده است. این تا حدی به دلیل فقدان نظریه ارگونومیک در رابطه با نحوه شناسایی نقاط عطف در مورفولوژی بدن است. مناسب بودن اسکن سه بعدی بدن نیز به زمینه بستگی دارد زیرا اندازه گیری های انجام شده و دقت دستگاه به جای اینکه مطلق باشد، بسیار وابسته به دست انسان است. علاوه بر این، محدودیت اصلی اسکن سه بعدی بدن، هزینه اولیه تجهیزات و مهارت های مورد نیاز برای جمع آوری داد
ه ها و اعمال آن در زمینه های علمی و فنی بوده است. با این حال، استفاده از دوربین های عمق در گوشی های هوشمند در این اواخر به کاهش هزینه اسکن سه بعدی کمک می کند. یکی از نمونه های آن، اپلیکیشن اسکن صورت است که در فروشگاه Apple موجود است. برای بررسی دقیق تغییرات ابعاد بدن، یک سیستم اسکن با سرعت بالا (۴ بعدی) توسط 3dMD و مؤسسه IBV توسعه داده شد. اسکن انسان متحرک با لباس با وضوح بالا (معمولاً ۱۰–۶۰ هرتز) از نظر فنی ممکن است، همان طور که بارها توسط کریس لین، آلفردو بالستر و یوردان کیوسف گزارش شده است، اما تجزیه و تحلیل و کاربرد این داده ها به نظر می آید چالش برانگیز باشد. رویدادهای جهانی برای تبادل علمی در زمینه اسکن سه بعدی و چهار بعدی بدن، کنفرانس های سالانه 3DBody.Tech و لباس-بدن-تعامل می باشد. پروتکل اسکن. اگرچه این فرایند برای مدت قابل توجهی با کنفرانس های بین المللی که سالانه برای صنعت و دانشگاه برگزار می شود (به عنوان مثال کنفرانس و نمایشگاه بین المللی در زمینه فناوری های اسکن سه بعدی بدن) ایجاد شده است، پروتکل و روند نحوه اسکن افراد هنوز به طور جهانی رسمی نشده است. با این حال، تحقیقات قبلی یک پروتکل استاندارد
را برای اسکن بدن بر اساس تحقیق و تمرین پیشنهاد کرده است که نشان می دهد چگونه پروتکل و وضعیت غیراستاندارد بر اندازه گیری های بدن از جمله لگن تأثیر می گذارد. با این حال، پروتکل اسکن استاندارد، هیچ اندازه گیری را تولید نمی کند که دقت روش های اندازه گیری دستی یا تحمل ISO 20685:2010 را برآورده نکند. اما از طریق اسکن متوالی و یک الگوریتم رایگان به نام گریفون، ۹۷٫۵٪ اندازه گیری ها مطابق با ISO 20685:2010 است. (افزایش دقت ۳۲۷ درصدی).
سسکک پیشانی سرخ که با نام های سسک پیشانی سرخ و آپالیس رخ سرخ نیز شناخته می شود، گونه ای از پرندگان خانواده سبدنشینان است که در چاد، جیبوتی، اریتره، اتیوپی، کنیا، سومالی، سودان، تانزانیا و اوگاندا یافت می شود. زیستگاه طبیعی آن ساوانای خشک است. بسیاری از آرایه شناسان این گونه را در سردهٔ "سسکک ها" قرار می دهند تا در سردهٔ تک نماد خود "Urorhipis". پشتیبانی از این قرارگیری جایگزین توسط یک مطالعه تبارزایی مولکولی بر روی Cisticolidae است که در سال ۲۰۱۳ منتشر شد، ارائه می شود که نشان می دهد که سسکک پیشانی سرخ ارتباط نزدیکی با سسکک ها دارد.
در بوم شناسی رفتاری، چندشوهری رده ای از سیستم جفت گیری است که در آن یک ماده با چندین نر در یک فصل تولیدمثلی جفت می شود. چندشوهری اغلب بر اساس هزینه و مزایایی که اعضای هر جنس متحمل می شوند با سیستم چندزنی مقایسه می شود. چندزنی جایی است که یک نر با چندین ماده در یک فصل تولیدمثلی جفت می شود (مانند شیرها، آهوها، برخی پستانداران، و بسیاری از سیستم هایی که یک نر آلفا وجود دارد). نمونه رایج جفت گیری چندشوهری را می توان در جیرجیرک صحرایی ("Gryllus bimaculatus") از راسته راست بالان Orthoptera (شامل جیرجیرک ها، ملخ ها و ملخ های زمینی) یافت. رفتار چندشوهری در بسیاری از گونه های دیگر حشرات از جمله سوسک آرد سرخ و گونه عنکبوت "Stegodyphus lineatus" نیز برجسته است. چندشوهری همچنین در برخی از پستانداران مانند مارموست ها، گروه های پستانداران، سردهٔ کیسه دار "انتیکاینس" و باندیکوت ها دیده می شود. چندشوهری همچنین در حدود ۱٪ از همه گونه های پرندگان، رخ می دهد. مانند برکه نوردها و صعوه های جنگلی، حشرات مانند زنبور عسل، و ماهی مانند لوله ماهی.
ناامید (; ) فیلم نئو-نوآر دلهره آور سال ۲۰۲۳ کره جنوبی به کارگردانی کیم چانگ هون و با بازی هونگ سا بین، سونگ جونگ کی و بی بی است. این فیلم داستان یون گیو، پسر نوجوانی را روایت می کند.
پرواز عروسی گام مهمی در تولیدمثل بیشتر مورچه ها، موریانه ها و برخی گونه های زنبور عسل است. همچنین در برخی از گونه های مگس مانند "Rhamphomyia longicauda" دیده می شود. در طول پرواز، ملکه های باکره با نرها جفت گیری می کنند و سپس فرود می آیند تا یک کلنی جدید راه اندازی کنند، یا دربارهٔ زنبورهای عسل، جایگزینی کلنی کندوی موجود را ادامه دهند. نوع بالدار مورچه ها و موریانه ها به نام alates شناخته می شود.
موقعیت یابی مغناطیسی یک سیستم موقعیت یابی فضاهای داخلی است که از ناهنجاری های میدان مغناطیسی معمولی در تنظیمات داخلی با استفاده از آنها به عنوان امضاهای تشخیص مکان متمایز استفاده می کند. اولین استناد از موقعیت یابی بر اساس ناهنجاری مغناطیسی را می توان به کاربردهای نظامی در سال ۱۹۷۰ ردیابی کرد. استفاده از ناهنجاری های میدان مغناطیسی برای موقعیت یابی داخل ساختمان برای اولین بار در مقالات مربوط به رباتیک در اوایل سال ۲۰۰۰ ادعا شد. بیشتر برنامه های کاربردی اخیر می توانند از داده های سنسور مغناطیسی از تلفن هوشمند استفاده کنند که برای مکان یابی بی سیم اجسام یا افراد در داخل ساختمان استفاده می شود. در حال حاضر هیچ استانداردی برای IPS وجود ندارد، با این حال به نظر می رسد موقعیت یابی مغناطیسی کامل ترین و مقرون به صرفه ترین باشد. این دقت بدون نیاز به سخت افزار و هزینه کل مالکیت نسبتاً پایین را ارائه می دهد. بر اساس تحقیقات Opus، موقعیت یابی مغناطیسی به عنوان یک فناوری مکان یابی داخلی «بنیادی» ظاهر خواهد شد. شرکت ها. GiPStech. تحقیقات مستقل در سال ۲۰۱۱ تیمی از محققان را گرد هم آورد تا بر روی ناهنجاری های میدان ژئومغناطی
سی به عنوان یک میدان طبیعی در دسترس برای بومی سازی دستگاه های الکترونیکی مصرفی استفاده شود. پس از چند سال تحقیق و آزمایش، آنها توانستند یک پلتفرم محلی سازی داخلی را پیاده سازی کنند که بر اساس اثرانگشت یک میدان ژئومغناطیسی ساختمان و همجوشی حسگر پیشرفته، قادر به مکان یابی دقیق دستگاه و کاربر آن بدون هیچ گونه زیرساختی بود. علاوه بر این، این پلتفرم همچنین قادر به جبران بسیاری از مسائل شناخته شده تغییرپذیری میدان مغناطیسی محلی بود. در سال ۲۰۱۴، این تیم GiPStech را - به عنوان آکادمیک فرعی دانشگاه دلا کالابریا - برای تکمیل تحقیق و توسعه و تجاری سازی پلتفرم تأسیس کرد. Indoor Atlas. پروفسور Janne Haverinen و Anssi Kemppainen نیز روی رویکرد مغناطیسی کار کردند. با توجه به اینکه اعوجاج مغناطیسی ساختمان ها باعث گمراهی ماشین ها می شود، در نهایت مشکل را تغییر دادند و توجه را بر تداخل های مغناطیسی ناشی از سازه های فولادی متمرکز کردند. چیزی که آنها دریافتند این بود که اختلالات درون آنها ثابت بود و یک اثر انگشت مغناطیسی منحصر به فرد برای یک ساختمان ایجاد کرد. پروفسور Janne Haverinen در سال ۲۰۱۲ شرکت IndoorAtlas را برای تجاری س
ازی راه حل موقعیت یابی مغناطیسی با دفتر مرکزی دوگانه در مانتین ویو، کالیفرنیا(Mountain View, CA) و اولو(Oulu) فنلاند تأسیس کرد. مشکلات. میدان مغناطیسی محلی تحت تأثیر اجسام فلزی متحرک مانند بالابرها یا کابینت های فلزی قرار می گیرد.
موزیکال ماتیلدا فیلمی محصول سال ۲۰۲۲ و به کارگردانی متیو وارچوس است. در این فیلم بازیگرانی همچون آلیشا ویر، لاشانا لینچ، استیون گراهام، آندره آ ریسبرو و اما تامپسون ایفای نقش کرده اند.
جون گیبنز (زاده ۱۱ آوریل ۱۹۶۳) و جنیفر گیبنز (۱۱ آوریل ۱۹۶۳–۹ مارس ۱۹۹۳) دوقلوهای همسانی بودند که در ولز بزرگ شدند. آن ها بعداً "دوقلوهای خاموش" لقب گرفتند، زیرا تنها با یکدیگر ارتباط برقرار می کردند. این دو خواهر، چند آثار داستانی نوشتند. همچنین هر دو آن ها، به مدت یازده سال در بیمارستان برادمور بستری بودند. اوایل زندگی. جون و جنیفر، دختران مهاجران کارائیبی، گلوریا و آبری گیبنز بودند. خانواده گیبنز در اوایل دهه ۱۹۶۰ به عنوان بخشی از نسل ویندراش از باربادوس به بریتانیا نقل مکان کردند. گلوریا خانه دار بود و آبری به عنوان تکنسین برای نیروی هوایی سلطنتی کار می کرد. این زوج، سه فرزند دیگر نیز داشتند: گرتا زادهٔ ۱۹۵۷، دیوید ۱۹۵۹ و رزی ۱۹۶۷. در سال ۱۹۶۰، آبری برای اقامت، نزد یکی از بستگانش در کاوِنتری رفت و خیلی زود، به عنوان تکنسین کارکنان، واجد شرایط شد. گلوریا چند ماه بعد به همراه گرتا و دیوید به دنبال او راهی شد. دوقلوها در ۱۱ آوریل ۱۹۶۳، در یک بیمارستان نظامی در عدن، یمن، جایی که پدرشان در آن جا مستقر شده بود، به دنیا آمدند. خانواده به زودی نقل مکان کردند–ابتدا به انگلستان، و در سال ۱۹۷۴، به هاورفوردوست، ولز.
این دوقلوها، جدایی ناپذیر بودند و زبان آن ها که یک زبان باجان کریول تسریع شده، بود، درک این دو خواهر را برای مردم دشوار می کرد. گیبنزها، تنها کودکان سیاه پوست جامعه بودند و اغلب در مدرسه طرد می شدند. مشخص شد که این موضوع، برای دوقلوها آسیب زا بوده و در نهایت باعث شد مدیران مدرسه هر روز آن ها را زودتر مرخص کنند تا بلکه از قلدری شدن آن ها، اجتناب کنند. زبان آن ها در این زمان حتی عجیب تر و به زودی برای دیگران نامفهوم شد. زبان آن ها، یا idioglossia، به عنوان نمونه ای از کریپتوفازی یاد می شود و مثالی از آن، اقدامات همزمان دوقلوها بود، که اغلب دقیقاً شبیه کارهای یکدیگر را انجام می دادند. دوقلوها به طرز فزاینده ای محتاط شدند و در نهایت با هیچ کس به جز یکدیگر و خواهر کوچک ترشان رز، صحبت نکردند. دختران به تحصیل در مدرسه ادامه دادند، هرچند از خواندن و نوشتن خودداری می کردند. در سال ۱۹۷۴، پزشکی که واکسیناسیون را در مدرسه انجام می داد، متوجه رفتار آن ها شد و به یک روان شناس کودک اطلاع داد. دوقلوها شروع به دیدن شماری از درمانگران کردند که تلاش های ناموفقی برای وادار کردن آن ها به برقراری ارتباط با دیگران انجام دادند. آن ه
ا برای شکستن انزوای خود به مدارس شبانه روزی جداگانه فرستاده شدند، اما این زوج پس از جدایی، کاملاً منزوی شدند. حرفه. هنگامی که این دو خواهر دوباره به هم ملحق شدند، چندین سال، خود را در اتاق خوابشان منزوی کرده و مشغول بازی های مفصلی با عروسک ها شدند. آن ها نمایشنامه ها و داستان های آبکی بسیاری خلق کردند و برخی از آن ها را با صدای بلند، روی نوار، به عنوان هدیه برای خواهرشان رز، خواندند. آن ها با الهام از یک جفت هدیه در کریسمس ۱۹۷۹، حرفه نویسندگی خود را آغاز کردند. آن ها آثارشان را برای یک دوره مسابقهٔ نویسندگی خلاق، که آثار باید از طریق پست ارسال می شدند، فرستادند. هر کدام از آن ها نیز یک دفتر خاطرات گسترده داشتند و تعدادی داستان، شعر و رمان نوشتند. این داستان ها عمدتاً در ایالات متحده و به ویژه در مالیبو، کالیفرنیا اتفاق می افتد که شامل زنان و مردان جوانی است که رفتارهای عجیب و غریب و اغلب مجرمانه از خود نشان می دهند. جون، رمانی با عنوان "معتاد به پپسی-کولا" نوشت که در آن یک قهرمان دبیرستانی، توسط معلمش اغوا می شود و سپس به یک اصلاح خانه فرستاده می شود، جایی که یک نگهبان همجنس گرا برای او، یک نمایش می سازد. این
دو دختر، بیمه بیکاری خود را با هم جمع کردند تا رمان را توسط یکی از روزنامه های کمپانی ونیتی پرس، منتشر کنند. این تنها اثرِ قابل دسترس از خواهران گیبنز است که برای خرید در دسترس نبود و تنها در پنج کتابخانه در جهان نگهداری می شد تا اکتبر ۲۰۲۰ که به عنوان یک نسخه محدود توسط Cashen's Gap دوباره منتشر شد. همچنین این کتاب، در می ۲۰۲۳ توسط Strange Attractor با جلد شومیز منتشر شد. تلاش های دیگر آن ها برای انتشار رمان ها و داستان ها ناموفق بود، اگرچه Cashen's Gap در نظر دارد در آینده پروژه هایی از جون و جنیفر منتشر کند. در "The Pugilist" نوشتهٔ جنیفر، یک پزشک آن قدر مشتاق نجات جان فرزندش است که سگ خانواده را می کشد تا قلبش را برای پیوند به دست آورد. روح سگ در کودک زنده می ماند و در نهایت انتقام خود را از پدر می گیرد. جنیفر همچنین "Discomania" را نوشت، داستان زن جوانی که متوجه می شود فضای یک دیسکو محلی، مشتریان را به خشونتی دیوانه وار تحریک می کند. او کارش را با نوشتن "پسر راننده تاکسی"، یک نمایشنامه رادیویی به نام "خانم و آقای پستچی" و چندین داستان کوتاه ادامه داد. بستری شدن در بیمارستان. در سال های پایانی نوجوانی، د
وقلوها شروع به استفاده از مواد مخدر و الکل کردند. در سال ۱۹۸۱، مرتکب جنایاتی از جمله خرابکاری، سرقت کوچک و آتش افروزی شدند که منجر به بستری شدن آن ها در بیمارستان برادمور، یک بیمارستان بهداشت روانی با امنیت بالا، شد. این دوقلوها بر اساس قانون سلامت روان ۱۹۸۳، به بازداشت با زمان نامشخص محکوم شدند. آنها یازده سال در برادمور بستری بودند. جون بعداً این حکم طولانی را به دلیل خاموش بودن انتخابی آن ها دانست: «بزهکاران نوجوان دو سال حکم زندان می گیرند… ما دوازده سال حکم این جهنم را گرفتیم فقط چون حرف نمی زدیم… ما واقعاً امیدمونو از دست دادیم. من نامه ای به ملکه نوشتم و از او خواستم که ما را آزاد کند. اما ما گرفتار شدیم.» پس از استفادهٔ دوزهای بالای داروهای ضدروان پریشی، آن ها متوجه شدند که قادر به تمرکز نیستند. جنیفر ظاهراً دچار دیسکینزی دیررس (یک اختلال عصبی که منجر به حرکات غیرارادی و تکراری می شود) شد. داروهای آنها ظاهراً به اندازه ای تنظیم شده بود که به آن ها اجازه دهد به نوشتن خاطرات فراوانی که در سال ۱۹۸۰ شروع کرده بودند ادامه دهند؛ آن ها همچنین توانستند به گروه کر بیمارستان بپیوندند، اما بیشتر علاقه خود را به
نوشتن خلاق، از دست دادند. این پرونده به دلیل پوشش روزنامه توسط روزنامه نگاری به نام مارجوری والاس از "ساندی تایمز" به شهرت رسید. والاس بعداً کتابی دربارهٔ این دو با عنوان "دوقلوهای خاموش" نوشت که در سال ۱۹۸۶ توسط پرنتیس هال منتشر شد. مرگ جنیفر. به گفته والاس، دختران یک توافق دیرینه با هم داشتند که اگر یکی از آن ها بمیرد، دیگری باید شروع به صحبت کند و زندگی عادی داشته باشد. در طول اقامتشان در بیمارستان، آن ها به این باور رسیدند که "لازم" است یکی از آنها بمیرد و پس از بحث های فراوان، جنیفر پذیرفت که جان خود را فدا کند. در مارس ۱۹۹۳، دوقلوها از برادمور به کلینیک بازترِ کازول در بریجند، ولز منتقل شدند. هنگام ورود جنیفر نمی توانست بیدار شود. او به بیمارستان منتقل شد و بلافاصله پس از میوکاردیت حاد، نوعی التهاب ناگهانی قلب، درگذشت. هیچ مدرکی از دارو یا سم در بدن او وجود نداشت. در تحقیقات، جون فاش کرد که جنیفر حدود یک روز قبل از انتقال، رفتار عجیبی داشته است؛ صحبت هایش ابهام آمیز بوده و گفته است که در حال مرگ می باشد. در سفر به کازول، او در دامان جون با چشمان باز خوابیده بوده است. چند روز بعد، والاس پس از ملاقات، گفت
که جون «در حال و هوای عجیبی بوده است.» جون گفت: «من بالأخره آزادم، رها شدم و در آخر جنیفر، جانش را به خاطر من فدا کرد.» او همچنین آن را به عنوان یک سونامی توصیف کرد که او را از گناهانش شست و از خواهرش رهایی داد. جنیفر در قبرستان سنت مارتین، هاورفوردوست، پمبروک شایر، ولز به خاک سپرده شد. پس از مرگ جنیفر، جون با "هارپرز بازار" و "گاردین" مصاحبه کرد. تا سال ۲۰۰۸، او بی سروصدا و مستقل در نزدیکی والدینش در ولز غربی زندگی می کرد. او دیگر تحت نظارت خدمات روان پزشکی نبود، توسط جامعه خود پذیرفته شده و به دنبال پشت سر گذاشتن گذشته خود بود. مصاحبه ای در سال ۲۰۱۶ با خواهرش گرتا، نشان داد که خانواده از زندانی شدن دختران، به شدت در دردسر افتاده بودند. او برادمور را به خاطر خراب کردن زندگی شان و نادیده گرفتن سلامتی جنیفر سرزنش کرد. او می خواست علیه برادمور شکایت کند، اما آبری و گلوریا نپذیرفتند و گفتند که این کار جنیفر را برنمی گرداند. در رسانه. این زوج، موضوع درام تلویزیونی "دوقلوهای خاموش که" به عنوان بخشی از سریال "پرده دو در" سال ۱۹۸۶، از شبکه BBC2، و مستند "دوقلوی خاموش – بدون سایه ام" از برنامه "Inside Story" که در س
پتامبر ۱۹۹۴ از شبکه BBC1 پخش گردید، بودند. نمایشی بر اساس کتاب والاس، با عنوان "بی کلام"، در لندن در سال ۲۰۱۱ به نمایش درآمد. داستان دوقلوها همچنین الهام بخش آهنگی از منیک استریت پریچرز به نام «سونامی» در سال ۱۹۹۸ بود. فیلمساز لهستانی آگنیشکا اسموچینسکا، یک فیلم سینمایی به نام "دوقلوهای" "خاموش" محصول سال ۲۰۲۲، با موضوع دوقلوها با بازی لتیتیا رایت و تامارا لارنس بر اساس کتاب "دوقلوهای خاموش"، نوشتهٔ مارجوری والاس کارگردانی کرد. این فیلم که اولین فیلم انگلیسی زبان فیلم او نیز بود، محصول مشترک بین المللی بین کمپانی 42 Management بریتانیا و کمپانی Mandats لهستان و با حمایت مؤسسه فیلم لهستان و Moderator Inwestycje بود. آلبوم ۲۰۲۲ آنجلین موریسون، "ترانه های غم و اندوه (آهنگ های عامیانه تجربه سیاه پوستان بریتانیا)" دارای آهنگی دربارهٔ دوقلوها است به نام «شعله های آتش بالا می روند». شاعر آمریکایی، لوسی براک برویدو، نیز، در اولین کتاب خود، "گرسنگی"، آلفرد آ. ناپف، در سال ۱۹۸۸، شعری با عنوان «لال های انتخابی» دربارهٔ دوقلوها نوشت.
ترنسفورمر تولیدگر از پیش آموزش دیده یا به اختصار جی پی تی نوعی مدل زبانی بزرگ (LLM) و یک چارچوب مشهور برای هوش مصنوعی تولیدگر است. اولین جی پی تی در سال ۲۰۱۸ توسط شرکت آمریکایی اوپن ای آی معرفی شد. مدل های جی پی تی شبکه های عصبی مصنوعی مبتنی بر معماری ترنسفورمرها هستند که از قبل، بر روی مجموعه ای از داده های حجیم از متون بدون برچسب، آموزش دیده اند و قادر به تولید محتوای جدید شبه انسانی هستند. از سال ۲۰۲۳، اکثر مدل های زبانی بزرگ این ویژگی ها را دارند و گاهی به طور گسترده به عنوان جی پی تی شناخته می شوند. اوپن ای آی مدل های تأثیرگذاری از خانواده جی پی تی منتشر کرده که به ترتیب شماره گذاری شده اند تا سری GPT-n خود را تشکیل دهند. به دلیل افزایش اندازه (تعداد پارامترهای قابل آموزش) و تعلیم بیشتر، هر یک از مدل ها به طور قابل توجهی از قبلی توانایی بیشتری به دست آوردند. جدیدترین خانواده سری جی پی تی به نام جی پی تی-۴ در مارس ۲۰۲۳ منتشر شد. بات مکالمه چت جی پی تی نمونه ای از این مدل زبانی است که مورد توجه زیاد رسانه ها و جهان قرار گرفت. همچنین اصطلاح «جی پی تی» در نام ها و توضیحات چنین مدل هایی که توسط دیگران ساخته ش
ده استفاده می شود. به طور مثال شرکت ها در صنایع مختلف جی پی تی های اختصاصی خود را توسعه داده اند مانند بلومبرگ جی پی تی برای سرمایه گذاری. تاریخچه. تولیدگر از پیش آموزش دیده یک مفهوم قدیمی در زمینه علوم یادگیری ماشینی بود در سال ۲۰۱۷ معماری ترنسفورمرها توسط گوگل اختراع شد. که منجر به ظهور مدل های زبان بزرگ مانند BERT در سال ۲۰۱۸ و XLNet در سال ۲۰۱۹ شد، این مدل های زبانی فقط ترنسفورمرهای از پیش آموزش دیده بودند که قابلیت زایش و تولید متن را نداشتند و صرفاً رمزگذار بودند. در حوالی سال ۲۰۱۸، اوپن ای آی مقاله ای تحت عنوان «بهبود درک زبان توسط تولیدگر از پیش آموزش دیده» منتشر کرد که نخستین سیستم ترنسفورمر تولیدگر از پیش آموزش دیده (GPT) را معرفی کرد. قبل از معماری های مبتنی بر ترنسفورمرها، مدل های NLP عصبی (پردازش زبان های طبیعی) وجود داشتند که از طریق مقادیر زیادی از داده های برچسب گذاری شده نظارت شده آموزش می دیدند. اتکا به یادگیری نظارت شده، استفاده از آن مدل ها را در مجموعه داده هایی که به خوبی حاشیه نویسی نشده بودند، محدود می کرد، همچنین آموزش مدل های زبانی بسیار بزرگ بسیار پرهزینه و وقت گیر می شد. رویکرد نظا
رت ضعیف اوپن ای آی برای ایجاد یک سیستم تولیدی در مقیاس بزرگ (که برای اولین بار با یک مدل ترنسفورمر انجام می شد) - شامل دو مرحله بود: یک مرحله «یادگیری خودران» بدون نظارت جهت تنظیم پارامترهای اولیه و یک مرحله نظارت شده «تنظیم دقیق» جهت تطبیق این پارامترها. مدل های پایه. مدل پایه مدل هوش مصنوعی مدلی است که بر روی داده های زیادی آموزش داده شده و می تواند با طیف گسترده ای از وظایف سازگار شود. تاکنون، قابل توجه ترین مدل پایه جی پی تی از سری GPT-n شرکت اوپن ای آی بوده است. جدیدترین مورد از آن جی پی تی-۴ است که اوپن ای آی از انتشار اندازه یا جزئیات آموزشی آن خودداری کرد. مدل های دیگری از این دست عبارتند از مدل زبانی مسیرها شرکت گوگل و هوش مصنوعی متا که دارای یک مدل زبان بزرگ پایه مبتنی بر ترنسفورمر مولد است که تحت عنوان LLaMA شناخته می شود. همچنین برخی جی پی تی ها می توانند از روش هایی غیر از متن ورودی/خروجی استفاده کنند. جی پی تی-۴ قادر به پردازش متن و ورودی تصویر است (اگرچه خروجی آن محدود به متن است).
هر روز (انگلیسی: Every Day) یک رمان عاشقانه و فانتزی برای نوجوانان نوشته دیوید لویتان نویسنده آمریکایی است. این کتاب در ۲۸ اوت ۲۰۱۲ توسط انتشارات آلفرد ای. کناف منتشر شد و برای سنین ۱۴ تا ۱۸ سال توصیه می شود. "هر روز" پرفروش ترین کتاب نیویورک تایمز است. دنباله این رمان به نام "روزی دیگر" در ۲۵ اوت ۲۰۱۵ منتشر شد. فیلم. در ژوئن ۲۰۱۷، اعلام شد که "هر روز" برای یک فیلم بلند اقتباس می شود و انگوری رایس در نقش ریانون بازی می کند. جسی اندروز، نویسنده "من و ارل و دختر در حال مرگ"، فیلمنامه را نوشت و مایکل ساکسی کارگردانی آن را بر عهده دارد. فیلمبرداری در تابستان ۲۰۱۷ و برای اکران در سال ۲۰۱۸ انجام شد.
جاعل فیلمی محصول سال ۲۰۱۱ و به کارگردانی لارنس رائوک است. در این فیلم بازیگرانی همچون جاش هاچرسون، هیدن پنیتیر، لورن باکال، آلفرد مولینا، دینا ایستوود، بیلی بوید، آدام گادلی، جنسن پانتیر، اسکات ایستوود و تریشا هلفر ایفای نقش کرده اند.
دکور () مجموعه مناظر مصنوع و چشم اندازهایی است که توسط انسان ساخته می شود و در تئاتر، سینما و تلویزیون مورد استفاده قرار می گیرد. در دو مورد آخر دلایل زیادی برای ساخت یا استفاده از یک صحنه به جای سفر به یک مکان واقعی وجود دارد، مانند بودجه، زمان، نیاز به کنترل محیط یا عدم وجود مکان. صحنه ها معمولاً در محوطهٔ باز استودیوی فیلم یا استودیوی ضبط صدا ساخته می شوند، اما هر مکانی که برای ایجاد حس مکان دیگری تغییر یافته باشد، یک صحنه است.
میلی گرم درصد () نمادی مرسوم است که برای نشان دادن واحد اندازه گیری غلظت استفاده می شود. استفاده مرسوم از نماد 'mg%' برای نشان دادن جرم (به میلی گرم) آن ماده شیمیایی در ۱۰۰ میلی لیتر محلول (به عنوان مثال، خون) بود. معنای نماد 'درصد'، 'تقسیم بر ۱۰۰' است، بنابراین معنای دقیق نماد 'mg%' 'میلی گرم تقسیم بر ۱۰۰' است که واحد جرم است نه غلظت؛ بنابراین، برای اهداف تجزیه و تحلیل ابعادی، هنگام نشان دادن غلظت جرم تقسیم بر حجم، تا حد زیادی با واحدهایی مانند 'mg/dL' یا معادل دستگاه بین المللی یکاها جایگزین شده است.
استتار دازل که تحت عناوین دیگری همچون طراحی فریب انگیز یا خیرگی موقت هم شناخته می شود، اشاره به نوعی از پوشش استتار برای کشتی ها و سایر ادوات جنگی است که به طور گسترده در جنگ جهانی اول و سپس، جنگ جهانی دوم مورد استفاده قرار گرفت. این نوع استتار، منتسب به هنرمند نیروی دریایی بریتانیایی، نورمن ویلکینسون است. برخلاف دیگر اشکال مختلف استتار، استتار دازل نه برای دیدگریزی، بلکه برای دشوار کردن تخمین فاصله، سرعت و همچنین جهتِ هدف است. نورمن ویلکینسون در سال ۱۹۱۹ اظهار داشته بود که قصد وی در درجه اول، گمراه کردن دشمن در مورد خط سیر کشتی بوده است تا باعث شود، هدف گیری دقیقی نداشته باشند. این نوع استتار، توجه هنرمندانی مثل پیکاسو را به خود جلب کرده بود که مدعی بودند، کوبیست هایی مثل او، زمینهٔ اختراع آن را فراهم کرده اند. نورمن ویلکینسون — هنرمند نیروی دریایی و افسر ذخیرهٔ داوطلب نیروی دریایی سلطنتی — به مقولهٔ سردرگمی، به جای پنهان کردن، در این نوع از استتار موافق بود. هر چند، در مورد نوع سردرگمی که می بایست در ذهن دشمن کاشته شود، اختلاف نظر داشت. کاری که وی می خواست انجام دهد این بود که تخمین نوع، اندازه، سرعت و مسیر
حرکت کشتی را برای دشمن دشوار نماید و در نتیجه، فرماندهان کشتی دشمن را در موقعیت های شلیک اشتباه یا ضعیف و گیج کننده قرار دهد. استتار دازل پس از معرفی، توسط نیروی دریایی بریتانیا و سپس، نیروی دریایی ایالات متحده پذیرفته شد. الگوی خیره کنندهٔ هر کشتی برای جلوگیری از تشخیص سریع کلاس (نوع) کشتی ها از جانب دشمن، منحصربفرد بود. آزمایش ها در هر دو جنگ جهانی، با موفقیت اندکی بر روی هواپیما انجام شد.
تعطیلات رسمی در مالزی () برای هر دو بخش مناطق فدرال و ایالت تدوین می شود، تعطیلات به طور عمده بر اساس فهرست تعطیلات فدرال در سرتاسر کشور رعایت می شود که در هر ایالت و قلمرو فدرال با تعداد معدودی تعطیلات مختص آن منطقه همراه است. تعطیلات رسمی ترکیبی از تعطیلات غیرمذهبی در ارتباط با ملت و تاریخ آن، و منتخبی از تعطیلات سنتی و مذهبی گروه های مختلف قومی و مذهبی مالزی، می باشد. قانون حاکم بر تعطیلات رسمی در مالزی، قانون تعطیلات ۱۹۵۱ (قانون ۱۳۶۹) در شبه جزیره مالزی و لابوآن، مقررات تعطیلات (صباح سربند. ۵۶) در صباح و مقررات تعطیلات رسمی (ساراواک سربند. ۸) در ساراواک است. مرور کلی. تعطیلات فدرال تعطیلات رسمی فدرال توسط دولت فدرال تعیین می شود و در سراسر کشور، به جز برخی موارد استثنا، در نظر گرفته می شود. این تعطیلات طبق موارد زیر هستند:
نیویورک دیلی میرور () روزنامه نیم قطع صبحگاهی آمریکایی بود که برای نخستین بار در ۲۴ ژوئن ۱۹۲۴ توسط سازمان ویلیام راندولف هرست در مقابل روزنامه های قطع بزرگ جریان اصلی، "ایونینگ ژورنال" و "نیویورک امریکن" که بعداً در "نیویورک ژورنال-امریکن" ادغام شدند، منتشر شد. این نشریه برای رقابت با "نیویورک دیلی نیوز" که در آن زمان روزنامه ای پرتیراژ و نیز پرتیراژترین روزنامه در ایالات متحده بود، ایجاد شد. هرست فرمت صفحهٔ بزرگ را ترجیح داد و "میرور" را در سال ۱۹۲۸ به یکی از همکارانش فروخت. او در سال ۱۹۳۲ دوباره آن را خریداری کرد.
تاریخچه. از زمان تأسیس، حوزه یادگیری ماشینی از مدل های آماری از جمله مدل های سازنده، برای مدل سازی و پیش بینی داده ها استفاده کرده است. با شروع در اواخر دهه ۲۰۰۰، ظهور یادگیری عمیق باعث پیشرفت و تحقیق در پردازش تصویر و ویدئو، تجزیه و تحلیل متن، تشخیص گفتار و سایر وظایف شد. با این حال، اکثر شبکه های عصبی عمیق به عنوان مدل های تمایز دهنده که وظایف طبقه بندی مانند طبقه بندی تصویر مبتنی بر شبکه عصبی کانولوشنال را انجام می دهند، آموزش دیده اند. در سال ۲۰۱۴، پیشرفت هایی مانند خودرمزگذار متغیر و شبکه های مولد رقابتی، اولین شبکه های عصبی عمیق عملی را تولید کردند که قادر به یادگیری مدل های مولد، به جای مدل های تماییزی از داده های پیچیده مانند تصاویر بودند. این مدل های مولد عمیق، اولین مدل هایی بودند که می توانستند نه تنها برچسب های کلاس را برای تصاویر، بلکه به عنوان خروجی تصویر تولید کنند. در سال ۲۰۱۷، شبکه ترنسفورمر پیشرفت هایی را در مدل های مولد ایجاد کرد که منجر به اولین ترنسفورمر از پیش آموزش دیده مولد در سال ۲۰۱۸ شد. این در سال ۲۰۱۹ توسط جی پی تی ۲ دنبال شد که توانایی تعمیم بدون نظارت را به بسیاری از وظایف مختلف
به عنوان یک مدل بنیادی نشان داد.
زنبور عسل نر یا زنبور پهپاد یک زنبور عسل نر است که برخلاف زنبورهای کارگر ماده، اندام نیش زننده ندارند. آنها شهد یا گرده را جمع آوری نمی کنند و بدون کمک زنبورهای کارگر توانایی تغذیه ندارند. تنها نقش یک پهپاد جفت گیری با یک ملکه در پرواز عروسی است. کالبدشناسی. پهپاد با چشمانی دو برابر اندازه زنبورهای کارگر و ملکه ها و اندازه بدنی بزرگ تر از زنبورهای کارگر مشخص می شود، اگرچه معمولاً کوچک تر از زنبور ملکه است. شکم او از شکم کارگران یا ملکه تنومندتر است. اگرچه پهپاد سنگین است، اما باید بتواند آنقدر زود پرواز کند که ملکه را در پرواز همراهی کند. میانگین زمان پرواز یک پهپاد حدود ۲۰ دقیقه است. یک کلنی زنبور عسل هندی حدود ۲۰۰ پهپاد در زمان اوج تابستان دارد. پهپادها برای تغذیه آنها به زنبورهای کارگر وابسته هستند.
شهرستان تویمازینسکی (به لاتین: Tuymazinsky District) یک شهرستان در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده است.