Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
به ارمنیان به عنوان یک صنف نمایندگی سیاسی و مدارک تحصیلی اعطا شد. در ۱۵۷۲–۱۵۷۴، جان سوم مخوف، نوه استفن سوم مولدووا و پسر بوگدان سوم و هم بالینی ارمنی او سرپگا، هوسپودار (شاهزاده) مولداوی بود. شهروندی تنها با تصمیمی که تحت الحمایه بین المللی بر دو کشور بود اتخاذ می شد (که پس از جنگ کریمه و پس از آن معاهده پاریس (۱۸۵۶) ایجاد شد) برای گسترش حقوق مدنی و سیاسی به همه اقلیت های مذهبی به جامعه اعطا می شد. ترانسیلوانیا. ارمنی ها حضور قدیمی و پررنگی در منطقهترانسیلوانی داشتند که به وضوح در سندی که توسط پادشاهی مجارستان لاسلوی چهارم (اواخر قرن سیزدهم) صادر شده است، حضور آنها را تأیید می کند. در اینجا حتی به آنها اجازه داده شد تا شهرهای تجاری خود را تأسیس کنند که برجسته ترین آن شهری به نام گرله که به "آرمنوپلیس" / "شهر ارمنی" یا "هایکگک" (هیاشهر) نامیده می شود است. دومین شهر مهم ارامنه در ترانسیلوانیا دومبروه (الیزابت اشتاد) است. رومانی. پس از نسل کشی ارمنی ها در سال ۱۹۱۵، رومانی اولین کشوری بود که به طور رسمی به پناهندگان این منطقه پناهندگی سیاسی داد. در سال ۱۹۴۰ حدود ۴۰۰۰۰ ارمنی در رومانی زندگی می کردند. تحت حکومت کم
ونیستی، ارامنه شروع به ترک کشور کردند همچنین رژیم نیکلای چائوشسکو در نهایت تمام مدارس ارمنی را در این کشور تعطیل کرد. در دهه ۱۹۹۰، پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، شرایط بد اقتصادی در ارمنستان و درگیری های نظامی در قفقاز، عراق یا لبنان باعث شد تعدادی از ارامنه به عنوان مهاجر به دنبال آینده ای بهتر در رومانی باشند یا از طریق رومانی به اروپای غربی مهاجرت کنند اما از دهه ۱۹۹۰، ارامنه ساکن رومانی از احیای فرهنگی برخوردار شدند. ارمنیان رومانی به عنوان یک اقلیت ملی توسط دولت به رسمیت شناخته شده و یک کرسی در مجلس نمایندگان این کشور دارند. رومانیایی های شاخص ارمنی تبار. رومانیایی های ارمنی تبار در زندگی سیاسی، فرهنگی، دانشگاهی و اجتماعی رومانی بسیار فعال بوده اند. از افراد تأثیر گذار و معروف تاریخ رومانی می شود به وازگن یکم، کاتولیکوس ارمنستان، و ایاکوب زادیگ، ژنرال نیروی زمینی رومانی در طول جنگ جهانی اول اشاره کرد.
جنایت در ارمنستان شامل انواع مختلف می شود. جرم و جنایت شامل قتل، فرار مالیاتی، فساد سیاسی، اخاذی، پول شویی، وحشی گری پلیس، جرائم سازمان یافته، و خشونت قبیله ای یا گروهی است. در سال ۲۰۱۷، ۲۰۲۸۴ پرونده جنایی در ارمنستان به ثبت رسیده است که این رقم در سال ۲۰۱۶ به ۱۸۷۶۴ رسیده بود. در سال ۲۰۱۸، ۲۲۵۵۱ مورد ثبت شده است که ۱۱٫۲ درصد بیشتر از سال ۲۰۱۷ بود. ارمنستان در سال ۲۰۱۸ به عنوان یکی از امن ترین کشورهای جهان برای مسافران خارجی طبقه بندی و انتخاب شده بود. وزارت امور خارجه ایالات متحده آمریکا ارمنستان را به عنوان یک کشور امن برای گردشگران کشور خود طبقه بندی کرده است و به ارمنستان بالاترین رتبه ایمنی را در منطقه قفقاز داده است. جنایت بر حسب نوع. قتل. در سال ۲۰۱۲، ارمنستان دارای نرخ قتل ۱٫۸ در هر صد هزار نفر بود. در سال ۲۰۱۲ در مجموع فقط ۵۴ فقره قتل در ارمنستان رخ داد. در سال ۲۰۱۷، تنها ۴۹ مورد قتل در ارمنستان (حدود ۱٫۶ مورد در هر صد هزار نفر جمعیت) وجود داشت که از ۶۶ مورد که در سال ۲۰۱۶ اتفاق افتاده بود کاهش یافت. در مجموع ۴۰۸ نفر به دلیل پرونده های جنایی مختلف جان خود را از دست دادند (از ۴۲۴ نفر در سال ۲۰۱۶)، از ج
مله ۲۰۲ مورد مرگ ناشی از جرایم منجر به تصادفات جاده ای. در سال ۲۰۱۸، ارمنستان با ۳۸ مورد، کمترین میزان قتل را در ۳۸ تا ۴۰ سال گذشته ثبت کرد. جرایم سازمان یافته. جرایم سازمان یافته در اقتصاد ارمنستان نفوذ زیادی داشته است. در ایروان، قبایل سازمان یافته و جنایتکار معروف به «اخپروتیون» وجود دارند. آنها قدرت خود را از طریق موقعیت و ارتباطات خود کسب می کنند. جناح های مختلف سیاسی گاهی برای حقوق خود بر سر زمین می جنگند. اعضا بر اساس قوانین دنیای اموات که از زندان های روسیه آورده شده اند سازمان دهی می شوند. فساد اداری. در سال ۲۰۱۷، ۶۳۴ پرونده جنایی مرتبط با فساد به ثبت رسید که منجر به تعقیب کیفری ۳۷۶ نفر در ادارات کشور ارمنستان شد. خشونت خانگی. یک مطالعه در سال ۲۰۰۸ توسط عفو بین الملل منتشر شد که نشان می داد بیش از یک چهارم زنان در ارمنستان «با خشونت فیزیکی از سوی شوهران یا سایر اعضای خانواده مواجه می شوند. از آنجایی که گزارش خشونت خانگی در جامعه ارمنستان به شدت مورد انگ است، بسیاری از این زنان چاره ای جز ماندن در موقعیت های خشونت آمیز ندارند. در ژانویه ۲۰۱۸، ارمنستان کنوانسیون شورای اروپا در مورد پیشگیری و مبارزه با
خشونت علیه زنان و خشونت خانگی را امضا کرد. ارمنستان همچنین کنوانسیون رفع همه اشکال تبعیض علیه زنان را امضا کرده است. حفاظت از محیط زیست. در سال ۲۰۱۷، ۸۸۵ مورد نقض قوانین در مورد حفاظت از محیط زیست به ثبت رسید که منجر به درخواست غرامت ۳۳۴۶ میلیون درام شد. در سال ۲۰۱۸، دولت ارمنستان و اتحادیه اروپا برنامه اقدام مشترکی را برای توسعه و اجرای سیاست هایی برای حفاظت سطح بالایی از محیط زیست در ارمنستان را ثبت می کرد، آغاز کردند و به ثبت رساندند. بر اساس مکان. در سال ۲۰۱۷، ۱۰۲۱۹ پرونده جنایی در ایروان ثبت شده بود که حدود نیمی از کل ۲۰۲۸۴ پرونده جنایی در ارمنستان به ثبت رسیده بود را تشکیل می داد.
آرام (زادهٔ ۱۸۴۶ یا ۱۸۴۵ پ. م، آرماویر، درگذشتهٔ ۱۷۶۹ پ. م) یک ناهاپت و پدر افسانه ای ارمنی ها بود. در دوران فرمانروایی او، ارمنیان در سال ۱۸۲۴ پ. م متحد شدند. آرام بزرگ ترین پسر هارما و از نوادگان هایک ناهاپت بود. آرام پسران و دختران بسیاری داشت که بزرگ ترین آن ها آرای زیبا بود. ریشه شناسی. نام آرام احتمالاً یک واژهٔ ارمنی است که مستقیماً از زبان نیا-هندواروپایی به معنای «سیاه» مشتق شده است. شخصیت های هایک و آرام از برخی جهات تقریباً یکسان هستند. طبق اثر کلاسیک مانوک آبقیان، آرام تجسم دوم هایک است. علاوه بر این، هر دو به عنوان نسخه های اسطوره ای شدهٔ خدای باستانی رعد در نظر گرفته می شوند. از سوی دیگر، تفاوت هایی بین شخصیت های هایک و آرام و همچنین پیروان آن ها وجود دارد. در یک زمینهٔ هندواروپایی، هایک نمادی حاکمیتی است، در حالی که آرام، تنها شخصیت جنگجوی اسطورهٔ قوم زایی، به وضوح یک جنگجو است. هایک به عنوان یک پدرسالار کهنسال، رهبر جنگجویان بالغ، پسران و نوه هایش و «سیصد مرد جنگی» توصیف شده است که در قلمرو ارمنستان با دشمن خود می جنگد، در حالی که آرام علیه دشمنان در مرزها و فراتر از مرزهای ارمنستان می جنگد. ه
ایک و آرام می توانند به عنوان همتایان رودرا و ایندرا در اساطیر هندی در نظر گرفته شوند. نام ارمنستان از آرام، ششمین جانشین هایک، مشتق شده است که به خاطر کارهای برجسته اش چنان مشهور شد که از زمان او، ملت های اطراف کشور را به نام آرامیا می نامیدند که با گذشت زمان به نام امروزی «ارمنستان» تغییر یافت. آرمنوس در آثار تاریخ نگاران یونانی. اسناد «قدیمی تری» در باب آرام (آرمنوس) وجود دارد که نویسندهٔ آن استرابون است. مشخص نیست که چرا موسی خورنی اطلاعات گستردهٔ استرابون دربارهٔ ارمنستان را ذکر نکرده است. آدونتس این «شهادت» استرابون را رد کرده و نام ارمنستان که از آرمنوس مشتق شده است را فاقد هرگونه پایهٔ تاریخی می داند. زندگی نامه. آرام در آرماویر در ۱۸۴۶ پیش از میلاد یا ۱۸۴۵ پیش از میلاد زاده شد. آرام تاج وتخت پدرش را به ارث برد و به خاطر شجاعت خردمندانه و مردانگی که در خدمت به کشورش نشان داد، در سراسر جهان مشهور شد. او قلمرو خود را از کوه های قفقاز تا رشته کوه توروس گسترش داد و تمام دشمنانی که می خواستند سرزمین های ارمنستان را تصرف کرده و مردم را تحت ستم قرار دهند، از کشور بیرون راند. موسی خورنی می گوید: «آرام ترجیح د
اد که در دفاع از کشورش جان خود را فدا کند، تا اینکه شاهد تسلط بیگانگان بر آن باشد.» در روایت موسی خورنی از اعمال آرام، داستان هایی دربارهٔ فعالیت های او علیه نوکار مادس، بارشام آشوری و پایاپیس کاآله ای ذکر شده است. جنگ ارمنی-مادی. کمی پیش از آن که نینوس به حکومت آشور برسد، آرام که از سوی اقوام اطراف تحت فشار بود، تعداد زیادی از تیراندازان شجاع و نیزه داران ماهر، شامل جوانان و افراد باتجربه، را گرد آورد که تعدادشان حدود پنجاه هزار نفر بودند. در مرزهای ارمنستان، او با جوانان مادها به رهبری شخصی به نام نوکار، ملقب به مادس، روبه رو شد. نوکار، که فردی مغرور و جنگجو بود، به گفتهٔ همان تاریخ نگار، مانند یک یاغی به ارمنستان حمله کرده و به مدت دو سال کشور را مورد ظلم و ستم قرار داده بود. اما آرام با حمله ای ناگهانی پیش از طلوع خورشید، تمامی نیروهای او را نابود کرد و خود نوکار را اسیر کرده، به آرماویر برد و او را به دیوار برج شهر میخکوب کرد، به طوری که برای رهگذران و تمامی کسانی که به آن جا می رسیدند، قابل مشاهده باشد. جنگ ارمنی-آشوری. چندین نسل پس از آرام، دومین نیای اصلی ارمنیان، بارشام را که به عنوان چهره ای افسانه
ای از خدای بارسامین شناخته می شود، شکست داد. بارشام، شاهزاده ای بابلی، سه سال بعد با ارتشی بزرگ متشکل از ۴۰٬۰۰۰ پیاده نظام و ۵٬۰۰۰ سواره نظام به ارمنستان حمله کرد. اما آرام او را شکست داده و کشت. سپس آرام به کاپادوکیه لشکر کشید، شاهزادهٔ آن منطقه را اسیر کرد و یکی از یاران خود به نام میشاغ را به حکومت کاپادوکیه منصوب نمود و او را مأمور کرد که مردم را وادار به استفاده از زبان ارمنی کند. این نام به اتنونیوم موسکی شباهت دارد و وقوع آن همراه با نام آرام در کاپادوکیه به خوبی با مهاجرت های پیشنهادی موسکی به آناتولی شرقی و وضعیت تاریخی این منطقه در دوران سارگون دوم و سناخریب مطابقت دارد. در سال سیزدهم سلطنت آرام (۱۸۱۳ پیش از میلاد)، یک پادشاه جدید آشوری بر تخت آشور نشست. تاریخ نگاران ارمنی، از جمله خورنی، این پادشاه را نینوس معرفی کرده اند. با این حال، فهرست پادشاهان آشوری او را شمشی-آداد یکم، هم دوره آرام، نامیده است. نینوس برای سال ها از یادآوری قتل نیاکان خود، بلوس، آشفته بود. او در صدد انتقام و نابودی نوادگان شجاع هایک بود و منتظر زمان مناسب می ماند. اما پس از دیدن شجاعت و پیروزی های متعدد آرام، مجبور شد به او ل
قب «دوم پس از من (نینوس)» را بدهد. پس از آن، آرام در شرایط دوستی نزدیک با نینوس قرار گرفت؛ کسی که نه تنها سلطنت او را تأیید کرد، بلکه به او در تثبیت پادشاهی اش و سرنگونی دشمنانش کمک کرد. مهم ترین این دشمنان پرچام، از نژاد غول ها، بود که در دشت گورتوک در آشور شکست خورد و این جبار در میدان نبرد کشته شد. این موضوع تا حدی توسط دیودور سیسیلی تأیید شده است، که می گوید: خانواده و شجره نامه. طبق تاریخ نگاری، آرام چندین فرزند پسر داشت که بر کشورهای شرق «حکومت» می کردند.
برایان رابرت تامپسون (۱۰ ژوئیه ۱۹۷۴– ۴ دسامبر ۲۰۲۴) یک تاجر آمریکایی بود. او مدیرعامل یونایتد هلث کر ، شاخهٔ بیمه یونایتدهلت گروپ از آوریل سال ۲۰۲۱ تا زمان کشته شدنش در دسامبر سال ۲۰۲۴ بود. تحصیلات. تامپسون در ۱۰ ژوئیه ۱۹۷۴ به دنیا آمد. او به دبیرستان هملیتون جنوبی در جول جانکشن در شمال ایمز، آیووا رفت و در سال ۱۹۹۳ به عنوان مدرس کلاس فارغ التحصیل شد. تامپسون در سال ۱۹۹۷ از دانشگاه آیووا در ایمز فارغ التحصیل شد و در آنجا مدیریت بازرگانی و حسابداری خواند. شغل. از سال ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۴، تامپسون در پرایس واترهاوس کوپرز ال ال پی به عنوان مدیر در گروه خدمات مشاوره معاملات در بخش حسابرسی کار کرد. او در سال ۲۰۰۴ به گروه یونایتدهلت گروپ پیوست و در سال ۲۰۲۱ به عنوان مدیرعامل برنامه های دولتی یونایتدهلث کر منصوب شد که شامل مدیکر و بازنشستگی، و بخش های اجتماعی و ایالتی می شد. طی رهبری او، سود در UHC (یونایتد هلث کر) از ۱۲میلیارد دلار در سال ۲۰۲۱ به ۱۶میلیارد دلار در سال ۲۰۲۳ رسید.
حمایت اجتماعی در ارمنستان سیاستی دولتی در ارمنستان است که به مسائل حمایت اجتماعی می پردازد و از رفاه اجتماعی شهروندان حمایت می کند. این سیاست تحت نظارت وزارت کار و امور اجتماعی انجام می شود. مقدمه. سیستم حمایت اجتماعی دولتی ارمنستان از بودجه دولتی تأمین مالی می شود. خدمات ارائه شده در این نهاد برای شهروندان رایگان است. وزارت کار و امور اجتماعی فرآیند ارائه خدمات را هماهنگ می کند. سیستم حمایت اجتماعی ارمنستان نقش مهمی در ارائه حمایت اجتماعی به جمعیت و کاهش فقر شدید ایفا می کند. سیاست حمایت اجتماعی با هدف مدیریت ریسک های اجتماعی توسط دولت از طریق پیشگیری، کاهش و تنظیم این ریسک ها انجام می شود. پیش از همه گیری کووید-۱۹، ارمنستان در حال بهبود تدریجی محیط کسب وکار خود و ایجاد سابقه ای از مدیریت محتاطانه و سیاست های کلان اقتصادی بود. رشد اقتصادی این کشور در بین سال های ۲۰۱۷ تا ۲۰۱۹ به طور متوسط ۶.۸ درصد بود. اگرچه پیشرفت ارمنستان در سال ۲۰۲۰ به دلیل همه گیری و جنگ ۲۰۲۰ قره باغ کند شد، سازمان بین المللی کار پیش بینی کرد که اقتصاد ارمنستان در سال ۲۰۲۱ نزدیک به ۸ درصد رشد کند. تاریخچه. سیستم حمایت اجتماعی در دوران اول
ین جمهوری ارمنستان. وزارت کمک های عمومی در نوامبر ۱۹۱۸ تأسیس شد، این در زمانی بود که دولت دوم اولین جمهوری ارمنستان در حال سازماندهی مجدد بود. در ۸ آوریل ۱۹۱۹، نام آن به «وزارت کار و کمک های عمومی» تغییر یافت. تا ۵ ژوئیه ۱۹۱۹، وزارت غذا وظیفه سازماندهی خرید و توزیع مواد غذایی را بر عهده داشت. اما در ۵ ژوئیه ۱۹۱۹، وزارت غذا منحل شد و وظایف آن به وزارت کار و کمک های عمومی منتقل شد. در ۸ ژانویه ۱۹۲۰، این وزارتخانه به «وزارت بازسازی و کمک های عمومی» تغییر نام داد. این وزارتخانه شامل بخش های یتیم خانه، مهاجرت، سازماندهی کار، پزشکی و بهداشتی، حفاظت از کار و معماری و ساخت وساز بود. سال های ۱۹۱۴ تا ۱۹۲۰ چالش برانگیز بودند؛ جنگ جهانی اول، نسل کشی ارامنه و درگیری های مداوم با ترکیه صدها هزار پناهنده بر جای گذاشت. با این وجود، مردم ارمنستان با تأسیس اولین جمهوری ارمنستان در سال ۱۹۱۸ به استقلال دست یافتند. در همین حال، وزارت بازسازی و کمک های عمومی نمایندگانی در گرجستان و آذربایجان داشت و برنامه هایی را برای برآورده کردن نیازهای اساسی جوامع ارمنی در گرجستان و آذربایجان اختصاص داد. سیستم حمایت اجتماعی در دوران جمهوری دوم
ارمنستان. زمانی که ارمنستان بخشی از اتحاد جماهیر شوروی شد، رهبران بلشویک وزیران دولت ارمنستان را جایگزین کردند. در ۸ دسامبر ۱۹۲۰، وزارتخانه به عنوان کمیساریای بازسازی و حفظ شد. بعداً، در ۲۱ دسامبر، نام آن به «کمیساریای مردمی برای تأمین اجتماعی» تغییر یافت. در ۱۲ مارس ۱۹۲۵، دوباره نام وزارتخانه تغییر کرد و این بار نام «کمیساریای مردمی کار و تأمین اجتماعی» را به خود گرفت. در سال ۱۹۴۶، وزارت تأمین اجتماعی جمهوری سوسیالیستی ارمنستان شوروی دوباره تأسیس شد. وزارتخانه شامل بخش های مستمری ها و مزایا، اشتغال و مدیریت خانه، تخصص پزشکی-کاری، برنامه ریزی مالی، ساخت و ساز سرمایه ای و سایر بخش های اداری بود. سیستم حمایت اجتماعی ارمنستان پس از ۱۹۹۱. پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱، وزارت تأمین اجتماعی به وزارت کار و تأمین اجتماعی تأسیس شد. پس از انتخابات پارلمانی ارمنستان ۱۹۹۵، بر اساس فرمان ریاست جمهوری، ساختار دولت دستخوش تغییرات شد؛ وزارتخانه به وزارت تأمین اجتماعی، اشتغال، امور مهاجرت و پناهندگان تغییر داده شد. در سال ۱۹۹۶، بر اساس فرمان ریاست جمهوری، تغییرات ساختاری بیشتری در دولت ایجاد شد. در ۸ نوامبر ۱۹۹
۶، وزارتخانه دوباره تغییر داده شد و به وزارت تأمین اجتماعی تغییر نام داد. در ۲۸ فوریه ۲۰۰۰، وزارتخانه با وزارت بهداشت و تأمین اجتماعی ادغام شد. در ۲۰ مه ۲۰۰۰، وزارت از وزارت تأمین اجتماعی جدا شد. در ۲۵ دسامبر ۲۰۰۳، به وزارت کار و امور اجتماعی تغییر نام داد. ارمنستان در سال های اول استقلال با چالش های زیادی مواجه بود. عواقب زلزله ۱۹۸۸ (که بین ۲۵ تا ۵۰ هزار نفر کشته شدند) هنوز وجود داشت. در حالی که محاصره ترکیه در ارمنستان، مهاجرت آوارگان، بحران انرژی و نرخ بالای بیکاری وضعیت را بدتر کرده بود. در سال ۱۹۹۲، نرخ فقر در ارمنستان به ۹۴٪ رسید. به همین دلیل، دولت ارمنستان اصلاحات اقتصادی شدیدی را اجرا کرد. کمک های انسان دوستانه از اهمیت اولیه برخوردار بود. رئیس جمهور دستور داد که دولت سیستمی را برای سازماندهی توزیع کمک های انسان دوستانه راه اندازی کند. یک گروه کاری از متخصصان تشکیل شد و مجموعه ای از مقررات واضح اجرا شد. مؤسسه خدمات اجتماعی در وزارت تأمین اجتماعی تشکیل شد. وزارتخانه به طور مشخص نرخ فقر در میان خانواده های نیازمند را شناسایی کرد و همچنین توزیع عملی و بی طرفانه کمک های انسان دوستانه را تنظیم کرد. خدمات
اجتماعی از بودجه دولتی تأمین مالی شد و خدمات به بهره برداران به طور رایگان ارائه می شد. در سال ۲۰۰۵، قانون حمایت اجتماعی و قانون مزایای دولتی هر دو توسط دولت تصویب شدند. این قوانین تضمین می کنند که حمایت اجتماعی و خدمات اجتماعی به افرادی که در شرایط دشوار زندگی قرار دارند ارائه می شود و به شهروندان کمک می کند تا از آن مشکلات بکاهند یا از بروز آن جلوگیری کنند، در حالی که به ادغام جوامع آسیب پذیر در جامعه کمک می کنند. بر اساس گزارش برنامه توسعه سازمان ملل متحد، نرخ بیکاری در ارمنستان در سال ۲۰۲۱ به ۱۷.۸٪ کاهش یافت، در حالی که نرخ فقر به ۲۳.۵٪ رسید. ساختار. در ارمنستان ۱۵ برنامه حمایت اجتماعی وجود دارد. این برنامه ها به سه بخش اصلی تقسیم می شوند: این برنامه ها شامل برنامه های حفاظت از کودکان و مراقبت های بهداشتی، برنامه های مزایای خانواده و مرخصی زایمان، برنامه های مستمری، مساعدت بیکاری، کمک به معلولان و سالمندان و دیگر موارد هستند. حق دریافت خدمات اجتماعی در ماده ۳۷ قانون اساسی ارمنستان گنجانده شده است. تحولات اخیر. یک مطالعه که توسط کمیسیون اروپا در سال ۲۰۱۱ انجام شد، نشان داد که سیستم حمایت اجتماعی ارمنستان ب
هبود یافته و سیاست دولتی نقش مهمی در ارائه حمایت اجتماعی به جمعیت و کاهش فقر شدید داشته است. این گزارش همچنین تأکید کرد که اصلاحات مداوم در سیاست کمک های اجتماعی برای دستیابی به نتایج پایدار ضروری است و باید برنامه های کمک اجتماعی برای همه قابل دسترسی باشد. در نوامبر ۲۰۱۷، ارمنستان و اتحادیه اروپا توافق نامه شراکت جامع و تقویت شده ارمنستان-اتحادیه اروپا را امضا کردند. این توافق نامه شامل بندهایی است که بر بهبود امور اجتماعی، مقابله با بیکاری و حمایت از توسعه روستایی تمرکز دارد. بین سال های ۲۰۱۹ و ۲۰۲۰، یونیسف و بانک جهانی بررسی دقیقی از سیستم های حمایت اجتماعی در ارمنستان انجام دادند تا به دولت ارمنستان پایه ای برای برطرف کردن شکاف های موجود و اصلاح بیشتر سیستم حمایت اجتماعی در پاسخ به نیازها ارائه دهند. در ژوئیه ۲۰۲۱، کمیسیونر همسایگی و گسترش اتحادیه اروپا اولیور ورهیلی اعلام کرد که اتحادیه اروپا مبلغی حدود ۳.۱ میلیارد دلار کمک به ارمنستان اعطا خواهد کرد. این کمک ها از برنامه های مختلفی که به بهبود شرایط اجتماعی در ارمنستان کمک می کنند، پشتیبانی خواهد کرد. آژانس ایالات متحده برای توسعه بین المللی (USAID) به
طور فعال با دولت ارمنستان و سازمان های محلی جامعه مدنی همکاری می کند تا برنامه های اجتماعی را در سراسر کشور حمایت و اجرا کرده و ظرفیت دولت را برای پیاده سازی برنامه اصلاحات اجتماعی خود تقویت کند.
محاصره کی یف توسط مغولان از 28 نوامبر تا 6 دسامبر سال 1240 اتفاق افتاد و به پیروزی مغولان منجر شد. این یک ضربه روحی و نظامی سنگین به شاهزاده گالیسیا-ولهینیا بود که مجبور به تسلیم شدن در برابر فرمانروایی مغول شد و به باتوخان اجازه داد تا به سمت غرب به سمت اروپای مرکزی حرکت کند. پیش زمینه. باتوخان و مغولها حمله خود را در اواخر سال 1237 با فتح شاهزاده ریازان در شمال شرقی روسیه آغاز کردند. سپس در سال 1238 مغولان به جنوب غربی رفتند و شهرهای ولادیمیر و کوزلسک را ویران کردند. در سال 1239، آنها هر دو پریاسلاف و چرنهیف را در مسیر خود به کیف تسخیر کردند. فرستادگان مغول که برای درخواست تسلیم به کیف فرستاده شده بودند، توسط شاهزاده بزرگ مایکل چرنیگوف اعدام شدند. تصرف چرنیگوف توسط مغول باعث شد تا میکائیل در سال 1239 یا 1240 به مجارستان بگریزد شاهزاده اسمولنسک روستیسلاو دوم مستیسلاویچ از فرصت استفاده کرد و کیف را برای خود ادعا کرد، اما به نوبه خود به زودی توسط دانیال گالیسیا -ولهینیا (دانیلو رومانوویچ) بیرون رانده شد. سال بعد، ارتش باتوخان به فرماندهی تاکتیکی ژنرال بزرگ مغول سوبوتای به کیف (در نوامبر 1240 ) رسید. در آن زمان
، این شهر توسط شاهزاده گالیسیا-ولهینیا (Halych-Volhynia، همچنین به عنوان Ruthenia شناخته می شود) اداره می شد که اخیراً توسط دانیلو رومانوویچ تصرف شده بود. محاصره. ارتش پیشتاز به فرماندهی منگوقاآن پسر عموی باتو به نزدیکی شهر آمدند. ممنگوقاآن به وضوح مبهوت شکوه و جلال کیف شده بود و شرایطی برای تسلیم شهر پیشنهاد کرد، اما فرستادگان او کشته شدند. مغولان تصمیم گرفتند به شهر حمله کنند. باتو خان نیروهای دست نشانده روس، چورنی کلوبوکی ، را که برای آزاد سازی کیف در راه بودند، نابود کرد و کل ارتش مغول در خارج از دروازه های شهر اردو زدند و به سربازان منگوقاآن پیوستند. محقق الکساندر مایوروف (2016) تمام تاریخ های موجود در سوابق باقی مانده از وقایع را با هم مقایسه کرده و به این نتیجه رسیده است که محاصره کی یف فقط نه روز، از 28 نوامبر تا 6 دسامبر 1240 به طول انجامید در 28 نوامبر، مغول ها منجنیق هایی را در نزدیکی یکی از سه دروازه کیف قدیمی نصب کردند، جایی که پوشش درخت تقریباً تا دیوارهای شهر امتداد داشت. سپس مغولان بمباران هایی را آغاز کردند که چند روز به طول انجامید. در 6 دسامبر، دیوارهای کیف شکسته شد و نبرد تن به تن در خیابا
ن ها دنبال شد . کی یفی ها متحمل خسارات سنگینی شدند و دیمیترو با یک تیر مجروح شد. وقتی شب فرا رسید، مغول ها مواضع خود را حفظ کردند در حالی که کی یفی ها به سمت بخش های مرکزی شهر عقب نشینی کردند. بسیاری از مردم در کلیسای دهک جمع شدند. روز بعد، هنگامی که مغول ها حمله نهایی را آغاز کردند، بالکن کلیسا زیر بار افرادی که روی آن ایستاده بودند فرو ریخت و بسیاری را در هم کوبید. پس از پیروزی مغول ها در نبرد، آنها کیف را غارت کردند. بیشتر مردم قتل عام شدند. از 50000 نفر سکنه قبل از حمله، حدود 2000 نفر زنده ماندند. بیشتر شهر در آتش سوخت و از چهل ساختمان اصلی فقط شش ساختمان پابرجا ماندند. با این حال، دیمیترو به خاطر شجاعتش مورد رحمت قرار گرفت. عواقب. پس از پیروزی در کی یف، مغول ها گالیسیا و ولهینیا را مجبور به تسلیم در برابر فرمانروایی باتوخان کردند و آنها آزاد بودند تا به سمت غرب به سمت مجارستان و لهستان پیشروی کنند. پیشروی مغول به سمت غرب تنها در سپتامبر 1242 متوقف شد، زمانی که باتو خان خبر درگذشت اوگدی خان را شنید و باتو نیاز به حضور در کوریلتای داشت که در آن جانشین انتخاب می شد. اندکی پس از آن، رژیم جدید مغول شروع به جم
ع آوری خراج از طریق "باسقاق" در کیف و جاهای دیگر کرد، همانطور که کارپین قبلاً در دهه 1240 مشاهده کرده بود. شاهزاده اعظم سابق کیوایی، میشائیل چرنیگوف، از سال 1239 یا 1240 در دوران تبعید خود در مجارستان، لهستان و گالیسیا به دنبال کمک ناموفق بود اما در سال 1243 او این واقعیت را پذیرفت که مغول ها یاروسلاو دوم ولادیمیر را به عنوان شاهزاده بزرگ جدید به رسمیت شناختند و میکائیل به چرنیگوف بازگشت. همه شاهزادگان اصلی حاکم روسیه در نهایت به سرای ، پایتخت ایالت تازه تأسیس اردوی زرین باتو خان سفر کردند. دانیال گالیسیا و مایکل چرنیگوف دو نفر آخر بودند که سفر خود را انجام دادند و رسماً به عنوان ارباب خود به خان تسلیم شدند و در سلطنت خود تأیید شدند. با این حال، مایکل حاضر نشد «خود را با راه رفتن بین دو آتش پاک کند و در برابر بت چنگیز خان خم شود». گزارش شده است که این جرم چنان خشم باتو را برانگیخت که او را در سپتامبر 1246 اعدام کردند. اسناد باقی مانده از رویدادهای محاصره. تاریخ نگاری بومی. اگرچه محاصره کی یف در سال 1240 تقریباً در تمام وقایع نگاری روسیه که پس از این وقایع نوشته شده است، توصیف شده است، اما آنها در جزئیات بسیار
متفاوت هستند، با یکدیگر تناقض دارند و تاریخ های متناقضی در مورد اینکه دقیقا چه زمانی اتفاق افتاده است. مهمترین این وقایع نگاریها عبارتند از:
آرمنیوم یا آرمنین شهری در پلاسژوتیس در تسالی باستان بود که بین فریا و لاریسای باستان، نزدیک به دریاچه بوبه ایس قرار داشت و گفته می شود که زادگاه آرمنوس بود، کسی که به همراه جاسون به آسیا رفت و نام خود را به کشور ارمنستان داد. به طور حتم لازم نیست که ذکر شود این داستان، مانند بسیاری دیگر، از شباهت تصادفی نام ها به وجود آمده است. گمانه زنی هایی وجود دارد که این شهر ممکن است همان اورمنین باشد، اما برخی دیگر تردید دارند یا اختلاف نظر دارند. محل آرمنیوم در نزدیکی محل مدرن پترا قرار دارد.
جامعه روشنفکران یهودی یا جامعه روشنفکران کلیمی مهم ترین سازمان انقلابی یهودیان ایران بود که در سال ۱۳۵۷ و با هدف ایجاد رابطه بین انقلابیون و یهودیان ناراضی از حکومت محمدرضا پهلوی تشکیل شد. این سازمان تا سال ۱۳۶۸ به فعالیت ادامه داد. از این زمان فعالیتهای جامعه روشنفکران کلیمی به انجمن کلیمیان منتقل گردید. تاریخچه. در میان مخالفان حکومت پهلوی، یهودیان چپ گرا و یهودیانی که به حزب توده تمایل داشتند نیز نقش به سزایی داشتند. برخی از این افراد در دانشگاه ها که اکثراً به شدت چپ گرا بودند به دیدگاه های مارکسیستی تمایل پیدا کردند. به طور مثال یکی از اعضای جامعه یهودیان ایران ادنا ثابت، در دانشگاه صنعتی شریف (آریامهر) به جنبش فدائیان خلق ملحق شد و به فعالیتهای چریکی ضد شاه پرداخت. ادنا بعدها به سازمان مجاهدین خلق پیوست و بعد از انقلاب دستگیر و اعدام شد. دو فعال اصلی جامعه یهودیان ایران، هارون یشایایی و عزیز دانش راد که هر دو عضو حزب توده بودند، به سبب فعالیتهای ضد حکومت پهلوی چندین بار زندانی شده بودند. این دو در زندان روابط خوبی با انقلابیون ایران که اکثراً دیدگاه های مثبتی نسبت به فعالیتهای چپگرا داشتند برقرار کردند
و بعد از آزادی فعالیتهای خود را بر جامعه یهودیان ایران برای همراه کردن آنها با انقلاب ۵۷ متمرکز کردند. این افراد معتقد بودند که انقلاب برای جامعه یهودیان ایران می تواند مفید باشد. افرادی نظیر یعقوب برخوردار، کامران بروخیم، هوشنگ مِلامد، فریدون طوبی و منوچهر الیاسی در تأسیس جامعه روشنفکران به یشایایی و دانش راد ملحق شدند. فعالیتهای این افراد باعث شد که گروهی از یهودیان به انقلاب ۵۷ نظر مثبت داشته باشند، رهبران قبلی جامعه یهودی که اکثراً صهیونیست و طرفدار اسرائیل بودند به کنار زده شوند و هفته نامه تموز منتشر شود. در واقع، جامعه روشنفکران زاییده انقلابی درونی در جامعه یهودیان ایران علیه رهبری قدیمی که اکثراً صهیونیست و ثروتمند بودند به رهبری جوانان یهودی رادیکال، ضد سلطنت و ضدصهیونیست بود. جامعه روشنفکران یهودی از ابتدا راه خود را از صهیونیسم جدا نمود و به شدت از اسرائیل انتقاد می کرد. پلاکاردهای بزرگی در ساختمانهای مرتبط با سازمان در حمایت از ایرانیان مسلمان ضد شاه نصب شده بود. این سازمان موفق شد که بسیاری پیشبینیهای بدبینانه که جامعه یهودیان به خاطر حمایت خود از شاه و اسرائیل توسط انقلابیون مورد آزار و کشتار ق
رار خواهد گرفت را تغییر داده و یهودیان ایران را به عنوان یکی از حامیان اصلی انقلاب ۵۷ معرفی کند. فعالیتهای جامعه روشنفکران در بین یهودیان ایران به شدت متفاوت بود. به طور مثال جامعه روشنفکران یهودیان دیداری با هانی الحسن یکی از رهبران جنبش مقاومت اسلامی فتاح در تهران برگزار کرد. در ابتدا نظر اکثریت جامعه یهودیان ایران نسبت به سازمان مثبت نبود. سازمان با دعوت کردن انقلابیون غیریهودی به مجامع یهودی سعی می کرد نظر جامعه یهودیان ایران نسبت به انقلابیون که ظاهراً به شدت ضداسرائیل بودند را مثبت کند. سازمان جامعه روشنفکران یهودی به یکی از مهم ترین طرفداران انقلاب ۵۷ تبدیل شد. هوشنگ ملامد در مورد این سازمان نوشته است: «جامعه روشنفکران یهودی، مهم ترین سازمان کلیمی در زمان انقلاب شد. افراد اساسی این سازمان، روشنفکر چپی و دانشجو بودند و بعد مردم زیادی به آن پیوستند.» هفته نامه تموز نقش بسیار مهمی در ایجاد رابطه بین انقلابیون و جامعه یهودیان ایران داشت. در تموز سعی می شد بین اعیاد مذهبی یهودی و سرنگونی حکومت شاه ارتباط برقرار گردد و در مقالات متعدد سرنگونی حکومت شاه با آزادی یهودیان از مصر مقایسه می گردید. در شهریور، آذر