Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
قانون دیگری بررسی می کند که چند دهانه برخوردی روی سطح وجود دارد. اگر دهانه های بزرگ زیادی وجود داشته باشند، سطح قدیمی است. اگر فقط دهانه های کوچک یا هیچ دهانه ای نباشد، سطح جوان است. این ایده ها پایه جدول زمانی مریخ شناسی را تشکیل می دهند. سن های نسبی بر اساس چینه شناسی. چینه شناسی (Stratigraphy) سن لایه های سنگ و رسوب را با بررسی موادی که در آن ها وجود دارد (مانند جامدات، مایعات و گازهای محبوس شده) نشان می دهد. دانشمندان معمولاً حدس هایی دربارهٔ سرعت تشکیل این لایه ها می زنند، و این کار به آن ها کمک می کند تا سن های مختلفی برای لایه هایی که مشاهده می کنند، پیدا کنند. دیرینگی مطلق. در زمین، دانشمندان از روشی به نام تاریخ گذاری رادیومتری برای تعیین سن سنگ ها استفاده می کنند. این روش به آن ها کمک می کند تا سن زمین شناسی را با تقویم تطبیق دهند. وقتی نتایج عناصر رادیواکتیو مختلف را با هم ترکیب می کنند، تخمین های دقیق تری از سن به دست می آورند. با استفاده از قوانین چینه شناسی، دانشمندان معمولاً فقط می توانند تشخیص دهند کدام سنگ ها قدیمی تر یا جدیدتر هستند. برای مثال، سنگ های دوره کرتاسه روی سنگ های دوره ژوراسیک قر
ار دارند، بنابراین کرتاسه جدیدتر است. اما این فقط ترتیب را نشان می دهد، نه زمان دقیق. برای دانستن سن دقیق، دانشمندان به تاریخ گذاری رادیومتری نیاز دارند و باید نمونه ها را در آزمایشگاه بررسی کنند. این کار بیشتر فقط برای سنگ های زمین ممکن است. برخی سن های دقیق برای سنگ های ماه به دست آمده اند، چون نمونه هایی از ماه به زمین آورده شده اند. دانشمندان برای تعیین سن نسبی سطح ماه از شمارش دهانه های برخوردی استفاده می کنند. با اینکه نمونه های زیادی وجود ندارد، این روش به آن ها کمک کرده تا یک جدول زمانی تقریبی برای ماه بسازند. تعیین سن دقیق سنگ های مریخ بسیار سخت تر است. بسیاری از دانشمندان تلاش کرده اند با مقایسه نرخ تشکیل دهانه ها در مریخ و ماه، جدول زمانی مریخ را مشخص کنند. اگر نرخ تشکیل دهانه ها در مریخ به خوبی شناخته شود، تعداد دهانه ها می تواند در تعیین سن کمک کند. اما شمارش دقیق دهانه ها دشوار است و نرخ آن ها به طور دقیق مشخص نیست. این موضوع باعث می شود تخمین سن ها نامطمئن باشد. شهاب سنگ های مریخی نمونه هایی ارائه داده اند که با سن های محاسبه شده توسط دانشمندان هم خوانی دارند، اما ما نمی دانیم این شهاب سنگ ها ا
ز کجای مریخ آمده اند. این موضوع استفاده از آن ها برای مطالعه تاریخ مریخ را محدود می کند؛ بنابراین، سن هایی که با شمارش دهانه ها در مریخ به دست می آیند باید با احتیاط بررسی شوند و نمی توان کاملاً به آن ها اعتماد کرد.
نورث فورک فیلمی محصول سال ۲۰۰۳ و به کارگردانی مایکل پولیش است. در این فیلم بازیگرانی همچون پیتر کایوتی، آنتونی ادواردز، کلر فورلانی، داریل هانا، کایل مک لاکلن، نیک نولتی، مارک پولیش، جیمز وودز، میشل هیکس، جون گریس، رابین ساکس، بن فاستر، ریک اورتون و کلارک گرگ ایفای نقش کرده اند.
گردشگری در مراکش (به انگلیسی: Tourism in Morocco) به خوبی توسعه یافته است و با تمرکز بر سواحل، فرهنگ و تاریخ این کشور، صنعت گردشگری قدرتمندی را حفظ کرده است. دولت مراکش در سال ۱۹۸۵ وزارت گردشگری را ایجاد کرد. گردشگری یکی از منابع اصلی ارز خارجی در مراکش محسوب می شود و از سال ۲۰۱۳، این کشور بیشترین تعداد گردشگر ورودی را در میان کشورهای آفریقایی داشته است. در سال ۲۰۲۴، بر اساس اعلام وزارت گردشگری، رکورد سالانه ۱۷٫۴ میلیون گردشگر از مراکش بازدید کردند که نسبت به سال ۲۰۲۳ افزایشی ۲۰ درصدی را نشان می دهد.&lt;br&gt; ورود گردشگران در سال ۲۰۲۴ (به هزار نفر) &lt;br&gt; &lt;br&gt; &lt;br&gt; &lt;br&gt; &lt;br&gt; تاریخچه گردشگری. در نیمه دوم دهه ۱۹۸۰ و اوایل دهه ۱۹۹۰، بین ۱ تا ۱٫۵ میلیون اروپایی از مراکش بازدید کردند. بیشتر این بازدیدکنندگان فرانسوی یا اسپانیایی بودند و از هر یک از کشورهای بریتانیا، ایتالیا، آلمان و هلند حدود ۱۰۰٬۰۰۰ نفر به این کشور سفر کردند. گردشگران عمدتاً از استراحتگاه های ساحلی بزرگ در امتداد ساحل اقیانوس اطلس، به ویژه اگادیر، بازدید می کردند. حدود ۲۰٬۰۰۰ نفر از عربستان سعودی نیز از مراکش بازدید ک
ردند که برخی از آن ها خانه های تفریحی خریداری نمودند. درآمدهای حاصل از گردشگری در سال ۱۹۹۰، سالی که جنگ خلیج فارس آغاز شد، ۱۶٫۵ درصد کاهش یافت. در سال ۱۹۹۴، الجزایر پس از حمله ۱۹۹۴ مراکش، مرز خود را با مراکش بست که باعث کاهش قابل توجه تعداد بازدیدکنندگان الجزایری شد؛ در سال ۱۹۹۴ تعداد بازدیدکنندگان ۷۰٬۰۰۰ نفر و در سال ۱۹۹۵، ۱۳٬۰۰۰ نفر بود، در حالی که این رقم در سال ۱۹۹۲ به ۱٫۶۶ میلیون و در سال ۱۹۹۳ به ۱٫۲۸ میلیون نفر می رسید. در سال ۲۰۱۷، ۱۰٫۳ میلیون گردشگر به مراکش وارد شدند، در حالی که این رقم در سال ۲۰۱۶ حدود ۱۰٫۱ میلیون نفر بود که نشان دهنده افزایش سالانه ۱٫۵ درصدی است. ۳۰ درصد از این گردشگران را ۳٫۸ میلیون مراکشی مقیم خارج از کشور تشکیل می دادند. شهر مراکش به تنهایی در سال ۲۰۱۷ بیش از ۲ میلیون بازدیدکننده داشت. در سال ۲۰۱۹، بیش از ۱۳ میلیون گردشگر از مراکش بازدید کردند. در سال ۲۰۲۰، مراکش به دلیل شیوع دنیاگیری کووید-۱۹ با ثبت تنها ۴ میلیون گردشگر، پایین ترین رقم تاریخ خود را تجربه کرد. در سال ۲۰۲۳، مراکش توسط تریپ ادوایزر (Tripadvisor) به عنوان یکی از ۱۰ مقصد برتر برای گردشگران بین المللی انتخاب شد. در س
ال ۲۰۲۳، مراکش با رسیدن به ۱۳٫۲ میلیون گردشگر، رکورد جدیدی را در تعداد بازدیدکنندگان ثبت کرد و رکورد قبلی ۱۲٫۹ میلیونی سال ۲۰۱۹ را شکست. صنعت گردشگری. درآمدهای گردشگری در سال ۲۰۰۷ به ۷٫۵۵ میلیارد دلار آمریکا رسید. گردشگری پس از صنعت فسفات، دومین منبع بزرگ ارز خارجی در مراکش است. دولت مراکش سرمایه گذاری سنگینی در توسعه گردشگری انجام می دهد. پس از به سلطنت رسیدن محمد ششم در سال ۱۹۹۹، استراتژی جدیدی برای گردشگری به نام «چشم انداز ۲۰۱۰» تدوین شد. دولت هدف گذاری کرد که مراکش تا سال ۲۰۱۰، ۱۰ میلیون بازدیدکننده داشته باشد، با این امید که سهم گردشگری در آن زمان به ۲۰ درصد از تولید ناخالص داخلی افزایش یابد. کمپین های تبلیغاتی تحت حمایت دولت برای جذب گردشگران، مراکش را به عنوان مکانی ارزان، عجیب و غریب و امن برای گردشگران اروپایی تبلیغ می کردند. تعداد نسبتاً بالای گردشگران مراکش به دلیل موقعیت مکانی، جاذبه های گردشگری و قیمت نسبتاً پایین آن بوده است. کشتی های تفریحی از بنادر کازابلانکا و طنجه بازدید می کنند. مراکش به اروپا نزدیک است و بازدیدکنندگان را به سواحل خود جذب می کند. به دلیل نزدیکی به اسپانیا، گردشگران در مناط
ق ساحلی جنوب اسپانیا سفرهای یک تا سه روزه به مراکش انجام می دهند. مراکش و اگادیر دو مقصد برتر این کشور هستند. خدمات هوایی بین مراکش و الجزایر برقرار شده است و بسیاری از الجزایری ها برای خرید و دیدار با خانواده و دوستان به مراکش می روند. مراکش به دلیل نرخ ارز مناسب درهم مراکش در مقایسه با ارزهای اصلی و افزایش قیمت هتل ها در همسایگی اسپانیا، نسبتاً ارزان است. مراکش زیرساخت های جاده ای و ریلی عالی دارد که شهرهای بزرگ و مقاصد گردشگری را به بنادر و شهرهای دارای فرودگاه های بین المللی متصل می کند. خطوط هوایی ارزان قیمت، پروازهای ارزانی به این کشور ارائه می دهند. طرح آزور. «طرح آزور» (Plan Azur)، پروژه بزرگی است که توسط پادشاه محمد ششم آغاز شده و هدف آن ایجاد شش استراحتگاه ساحلی برای صاحبان خانه های تفریحی و گردشگران است (پنج مورد در ساحل اقیانوس اطلس و یک مورد در مدیترانه)، همان طور که دیلی تلگراف اشاره کرده است. این طرح همچنین شامل پروژه های توسعه ای بزرگ دیگری مانند ارتقاء فرودگاه های منطقه ای برای جذب خطوط هوایی ارزان قیمت و ساخت خطوط ریلی و جاده ای جدید است. به گفته این روزنامه، مراکش از طریق این تلاش ها در پنج
ماه اول سال ۲۰۰۸ نسبت به مدت مشابه سال قبل، به رشد ۱۱ درصدی در گردشگری دست یافت و افزود که بازدیدکنندگان فرانسوی با ۹۲۷٬۰۰۰ نفر در صدر فهرست قرار دارند و پس از آن اسپانیایی ها (۵۸۷٬۰۰۰) و بریتانیایی ها (۱۴۱٬۰۰۰) قرار دارند. مراکش که به اروپا نزدیک است، ترکیبی از فرهنگ و شگفتی دارد که آن را برای اروپایی هایی که خانه های تفریحی می خرند، محبوب کرده است. جاذبه های گردشگری. جاذبه های این کشور را می توان به هفت منطقه تقسیم کرد: در زمانی که مراکش تحت الحمایه فرانسه بود (از ۱۹۱۲ تا ۱۹۵۶)، گردشگری بر مناطق شهری مانند شهرهای مدیترانه ای طنجه و کازابلانکا متمرکز بود. طنجه نویسندگان بسیاری مانند ادیت وارتون، جک کرواک، پل بولز و ویلیام اس. باروز را به خود جذب کرد. در دهه های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰، دوره ای از توسعه استراحتگاه های ساحلی در مکان هایی مانند اگادیر در ساحل اطلس وجود داشت. در زمانی که مراکش تحت الحمایه فرانسه بود (از ۱۹۱۲ تا ۱۹۵۶)، گردشگری بر مناطق شهری مانند شهرهای مدیترانه ای طنجه و کازابلانکا متمرکز بود. طنجه نویسندگان بسیاری مانند ادیت وارتون، جک کرواک، پل بولز و ویلیام اس. باروز را به خود جذب کرد. در دهه های ۱۹۷۰ و
۱۹۸۰، دوره ای از توسعه استراحتگاه های ساحلی در مکان هایی مانند اگادیر در ساحل اطلس وجود داشت. گردشگری به طور فزاینده ای بر فرهنگ مراکش، مانند شهرهای باستانی آن، متمرکز شده است. صنعت گردشگری مدرن از سایت های باستانی رومی و اسلامی مراکش و همچنین از مناظر و تاریخ فرهنگی آن بهره برداری می کند. ۶۰ درصد از گردشگران مراکش به دلیل فرهنگ و میراث آن از این کشور بازدید می کنند. اگادیر یک استراحتگاه ساحلی بزرگ است و یک سوم کل شب های اقامت در هتل های مراکش را به خود اختصاص داده است. این شهر پایگاهی برای تورهای به کوه های اطلس است. سایر استراحتگاه ها در شمال مراکش نیز بسیار محبوب هستند. کازابلانکا بندر اصلی کشتی های کروز در مراکش است و بهترین بازار توسعه یافته برای گردشگران در مراکش را دارد. از سال ۲۰۰۶، گردشگری ماجراجویانه و فعالیت محور در کوه های اطلس و کوه های ریف سریع ترین حوزه رشد در گردشگری مراکش بوده است. این مکان ها از اواخر مارس تا اواسط نوامبر فرصت های عالی برای پیاده روی و کوهنوردی دارند. دولت در حال سرمایه گذاری در مسیرهای کوهپیمایی است. آن ها همچنین در حال توسعه گردشگری بیابانی در رقابت با تونس هستند. سایت ها
ی میراث جهانی یونسکو. مراکش میزبان نه سایت میراث جهانی یونسکو است. فاس. فاس تا سال ۱۹۲۵ پایتخت مراکش مدرن بود و اکنون مرکز ناحیه فاس مکناس است. این شهر دارای دو "مدینه" قدیمی است که بزرگ ترین آن ها فاس البالی نام دارد. این منطقه به عنوان میراث جهانی ثبت شده و گمان می رود یکی از بزرگ ترین منطقه پیاده راه شهری (مناطق بدون خودرو) در جهان باشد. دانشگاه قرویین که در سال ۸۵۹ تأسیس شد، قدیمی ترین دانشگاه با فعالیت مستمر در جهان است. این شهر به «مکه غرب» و «آتن آفریقا» ملقب شده است، لقبی که با شحات در لیبی مشترک است. فاس یک مقصد گردشگری محبوب است و بسیاری از غیرمراکشی ها اکنون خانه های سنتی (ریاض ها و دارها) را به عنوان خانه دوم در مدینه فاس بازسازی می کنند. مهم ترین بناهای تاریخی این شهر عبارتند از: مراکش. مراکش در مرکز مراکش یک مقصد گردشگری محبوب است، اما بیشتر برای سفرهای یک و دو روزه که طعم تاریخ و فرهنگ مراکش را ارائه می دهند، در میان گردشگران محبوبیت دارد. باغ ماژورل که یک باغ گیاه شناسی در مراکش است، یک جاذبه گردشگری محبوب است. این باغ در سال ۱۹۸۰ توسط طراح مد، ایو سن لوران و پیر برژه خریداری شد. حضور آن ها در
این شهر به ارتقای جایگاه شهر به عنوان یک مقصد گردشگری کمک کرد. طنجه. طنجه، که قبلاً از سال ۱۹۲۳ تا ۱۹۵۶ منطقه بین المللی طنجه بود، شهری در شمال مراکش است. طنجه که قبلاً بخشی از تحت الحمایه اسپانیا در مراکش بود، ترکیبی از فرهنگ های اسپانیایی، مراکشی و بربر است. مکان های توریستی معروف در این شهر و نزدیک آن عبارتند از لگاسیون آمریکا، طنجه، غار هرکول، موزه قصبه، پارک پردیکاریس، موزه کارمن-ماسن، موزه هنر و آثار باستانی مراکش، موزه هنرهای معاصر (طنجه)، سوق بزرگ، سوق کوچک و تئاتر بزرگ سروانتس. الجدیده. الجدیده، که قبلاً توسط پرتغالی ها مازاگان نامیده می شد، در سال ۲۰۰۴ به عنوان سایت میراث جهانی یونسکو ثبت شد، بر اساس جایگاه آن به عنوان «نمونه ای برجسته از تبادل تأثیرات بین فرهنگ های اروپایی و مراکشی» و به عنوان «نمونه ای اولیه از تحقق آرمان های رنسانس همراه با فناوری ساخت وساز پرتغالی». به گفته یونسکو، مهم ترین ساختمان های دوره پرتغالی، آب انبار و کلیسای مانوئلی معراج هستند. الجدیده همچنین میزبان نمایشگاه سالانه اسب (Salon du Cheval) است که بزرگ ترین نمایشگاه اسب در آفریقا می باشد. ایمنی. به دلیل تروریسم، احتیاط تو
صیه می شود. نمونه های اخیر شامل بمب گذاری ۲۰۱۱ مراکش در آوریل ۲۰۱۱ و قتل لوئیزا وستراگر جسپرسن و مارن اولاند در املشیل در دسامبر ۲۰۱۸ است.
کتاب بزرگ طبیعت (ایتالیایی: "Il Grande Libro della Natura") یک مجموعه تلویزیونی انیمیشن کودکان است که توسط موندو تی وی و در سال ۱۹۹۹ تولید شده است. این مجموعه از قسمت های غیر متوالی با اجرای یک خرس تشکیل شده است. این مجموعه انواع مختلفی از موجودات مانند ماهی ها، حشرات و پرندگان را به تصویر می کشد و زیستگاه های مختلف آنها - چه دریا، چه زمین و چه آسمان - را به تصویر می کشد. در پایان هر قسمت، مخاطبان با مجموعه ای آموزنده از پرسش و پاسخ ها روبرو می شوند که به بینندگان جوان در مورد انواع رفتارهای یک موجود خاص آموزش می دهد. ۵۴ قسمت مختلف از آن با داستان های مختلف وجود دارد. قبل از اینکه به یک مجموعه تلویزیونی تبدیل شوند، احتمالاً از این انیمیشن های کوتاه به عنوان کارتون های تبلیغاتی تئاتری در کره شمالی استفاده می شد. این برنامه در هند از طریق کانال تلویزیونی «فقط بچه ها!» در تلویزیون صحرا، در جهان عرب از طریق فضایی، در لهستان از طریق تلویزیون پی ۳ تا تابستان-پاییز (ژوئیه-اکتبر) ۲۰۰۰ و زمستان-بهار (ژانویه-آوریل) ۲۰۰۱ و همچنین در روسیه از طریق کانال تی آر سی پترزبورگ (سن پترزبورگ، کانال ۳ کانال) تا زمستان-بهار (یا مط
مئناً فوریه-مارس) ۲۰۰۴ و کانال مسکو تا زمستان (دسامبر-ژانویه) ۲۰۰۴–۲۰۰۵ پخش شد. این برنامه پس از عمومی شدن تلویزیون موندو، در کشورهای مختلف و به زبان های مختلف پخش شد.
توپو جیجیو یک مجموعه تلویزیونی انیمیشن کودکان ایتالیایی است که توسط توپو جیجیو اس آر ال و جنبش های تولید برای رای راگازی تهیه شده است. این سریال در ۵ اکتبر ۲۰۲۰ از رای گولپ پخش شد. این سریال بر اساس شخصیتی به همین نام اثر ماریا پرگو در سال ۱۹۵۸ ساخته شده است. این آخرین پروژه از این مجموعه است که او قبل از مرگش در سال ۲۰۱۹، به همراه همسرش، روی آن کار کرده بود. این دومین سریال تلویزیونی است که پس از سریال انیمه سال ۱۹۸۸، برای "توپو جیجیو" تولید می شود. طرح. "توپو جیجیو" ماجراجویی های شخصیت اصلی داستان را دنبال می کند. او را بهترین دوستش زویی، دختر کوچکی که به درست کردن اوضاع کمک می کند، دوستش باب دوچرخه سوار که با او در شهر تاونویل دوچرخه سواری می کند، و تیم جی (مول، کبوتر، دوقلوهای خرگوشی، لاک پشت و وزغ) - که یک جفت موجود بامزه هستند که فقط جیجیو می تواند آنها را درک کند - همراهی می کنند. جیجیو می تواند با استفاده از ساعت جیجیو خود با آنها تماس بگیرد. آنها با هم، مأموریت خود را حل هر مشکلی در شهر تاونویل قرار می دهند و با کمک اتوبوس جیجیو که باب ساخته است، سفر می کنند. تولید. "توپو جیجیو" اقتباسی انیمیشنی از ش
خصیتی به همین نام است که توسط هنرمند ایتالیایی ماریا پرگو و همسرش فدریکو کالدورا در سال ۱۹۵۸ خلق شد. این اثر کاملاً در ایتالیا، بین میلان و فلورانس، توسط توپو جیجیو اس آر ال و موویمنتی پروداکشن، با همکاری رای راگازی تولید شد. پرگو و کالدورا هر دو تا زمان مرگش در ۷ نوامبر ۲۰۱۹، روی این نمایش کار کرده بودند و پرگو نیز خالق آن بود. این نمایش اکنون به «یادبود پرگو» تقدیم شده است، همان طور که در انتهای هر قسمت با کارتی نشان داده شده است. مطالب تبلیغاتی اولیه نشان می دهد که این نمایش در ابتدا با عنوان «توپو جیجیو: مجموعه انیمیشن جدید» نامگذاری شده بود. زویی و والدینش دستخوش تغییرات اساسی در طراحی شدند، اگرچه جیجیو ثابت ماند. همچنین، تیم جی اعضای کاملاً متفاوتی داشت، از جمله یک فلامینگو، یک پاندا، یک توکان، یک توله گرگ، یک گربه و یک سگ آبی. با وجود اینکه این سریال در ایتالیا تولید شده، نسخه اصلی آن به زبان انگلیسی است، نه ایتالیایی. نسخه انگلیسی توسط ارتباطات سنتارو در شعبه میامی، فلوریدا تهیه شده است. این سریال توسط شرکت برای توزیع سرگرم کننده در سراسر جهان و توسط شرکت سرگرمی مستقر در نیویورک در ایالات متحده توزیع
شده است. انتشار. "سریال توپو جیجو" اولین بار در ایتالیا در شبکه رای یویو در ۵ اکتبر ۲۰۲۰، با دوبله ایتالیایی پخش شد، اگرچه ۱۳ قسمت آن قبل از ۸ آوریل ۲۰۲۰، به منظور تشویق خانواده های ایتالیایی در دوران همه گیری کووید-۱۹ منتشر شد. نسخه اصلی انگلیسی برای اولین بار در تاریخ ۱ ژوئیه ۲۰۲۱ از طریق فید اسپانیایی کانال پاندا، به صورت فایل صوتی انگلیسی زبان، پخش شد. همچنین در تاریخ ۱۸ اکتبر ۲۰۲۱ از طریق فایل صوتی انگلیسی زبان برنامه کودکان دیسکاور در آمریکای لاتین پخش شد. دو قسمت قبل از کانال ویمئوی فورفون اینترتینمنت در ۱ اکتبر و ۳ اکتبر ۲۰۱۹ منتشر شدند (به ترتیب «سفر به مریخ» و «باب بمب»). این دو قسمت سکانس آغازین متفاوتی برای نمایش دارند که در نسخه نهایی استفاده نشد؛ فیلم آن هنوز هم تقریباً بدون تغییر باقی مانده است. قسمت دیگری در ۲ ژوئیه ۲۰۲۰ با عنوان «سکسکه» آپلود شد که اکنون از مقدمه مناسب استفاده می کند.
ویتا دا کارلو (به ایتالیایی: Life as Carlo) یک سریال تلویزیونی ایتالیایی است که توسط کارلو وردون ساخته شده است. این سریال در ۵ نوامبر ۲۰۲۱ در آمازون پرایم ویدیو منتشر شد. این سریال توسط پارامونت پلاس برای سه فصل دیگر تمدید شده است. طرح. فصل ۱. کارلو وردون، بازیگر و کارگردان ایتالیایی، در نقطه عطفی از زندگی خود قرار دارد و مشتاق تغییر است. تهیه کننده اش پیشنهاد می دهد که با شخصیت های آشنای فیلم های موفق اولیه اش به فیلمسازی بازگردد، اما او رؤیای کارگردانی یک درام جدی را در سر می پروراند. در همین حال، یک تصادف او را در حالی که با شور و حرارت در خیابان دربارهٔ مسائل رم صحبت می کند، جلوی دوربین ثبت می کند. این ویدئو به سرعت پخش می شود و توجه یک حزب سیاسی را به خود جلب می کند که به او فرصتی برای نامزدی شهرداری شهر پیشنهاد می دهد. فصل ۲. کارلو وردون رمانی زندگینامه ای با "عنوان «خاطرات"» نوشته است که بسیار موفق بوده است. او با الهام از صفحات این رمان، سرانجام تصمیم می گیرد رؤیای همیشگی خود را دنبال کند: ساختن یک فیلم هنری. تهیه کننده موافقت می کند - با یک شرط: نقش خودِ دیگرِ بیست ساله کارلو را باید خواننده جوان، سا
نجیووانی، بازی کند. کارلو با اکراه با این سازش موافقت می کند. با این حال، تولید فیلم با چالش هایی روبرو می شود، زیرا ناامنی های سانجیووانی و رفتار غیرقابل پیش بینی هم بازی اش، لودوویکا مارتینو، اوضاع را پیچیده تر می کند. فصل ۳. کارلو وردون پدربزرگ شده و پس از شکست فیلم هنری اش، تصمیم گرفته از صنعت سینما کناره گیری کند. با این حال، او به طور غیرمنتظره ای پیشنهادی برای مدیر هنری جشنواره موسیقی سانرمو دریافت می کند. کارلو با انگیزه عشق به موسیقی و حس مسئولیت پذیری، آن را می پذیرد. او که مشتاق تجلیل از استعداد و موسیقی است، با اِما استوخولما به عنوان مجری مشترک همکاری می کند و شروع به انتخاب هنرمندان رقیب می کند. در میان آنها خواننده و ترانه سرای مستقل، لوسیو کورسی، وجود دارد که در ابتدا تمایلی به شرکت در چنین رویداد مهمی ندارد. با پیشرفت پروژه، پیچیدگی هایی ایجاد می شود. فصل ۴. پس از حادثه شرم آور در جشنواره سانرمو، کارلو وردون به نیس گریخت. با این وجود، او خیلی زود فرصت جدیدی پیدا کرد: استادی در مرکز سینمای تجربی رم. در همین حال، کارلو توسط روح مرگ تسخیر شده است، که در قالب بازیگر آلوارو ویتالی در نقش پیرینو بر
او ظاهر می شود.
ورود ایتالیا به جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۵ میلادی با هدف تکمیل وحدت ملی صورت گرفت. از همین رو، مداخلهٔ ایتالیا در جنگ جهانی اول را برخی تاریخ نگاران به عنوان چهارمین جنگ استقلال ایتالیا نیز در نظر می گیرند. این دیدگاه، جنگ جهانی اول را نقطهٔ پایانی بر وحدت ایتالیا می داند؛ فرایندی که اقدامات نظامی آن از انقلاب های ۱۸۴۸ با جنگ اول استقلال ایتالیا آغاز شده بود. مقدمه. پس از تصرف رم در سال۱۸۷۰ میلادی، تقریباً تمام ایتالیا در قالب یک دولت واحد پادشاهی ایتالیا متحد شد. با این حال، «سرزمین های ایرردنت» همچنان بیرون از مرزها باقی مانده بودند؛ یعنی سرزمین هایی با جمعیت ایتالیایی زبان یا هویت تاریخی-جغرافیایی ایتالیایی که هنوز به دولت واحد ملحق نشده بودند. از جملهٔ این سرزمین ها که زیر سلطهٔ اتریش-مجارستان باقی مانده بود، می توان به فیومه ونتو, ترنتینو آلتو آدیجه و دالماتیا اشاره کرد. جنبش ایرردنتیسم ایتالیایی با هدف پیوستن این سرزمین ها به «مام میهن» در اواخر قرن ۱۹ میلادی و اوایل قرن ۲۰ میلادی فعال بود. در همین وضعیت، ایدهٔ(چهارمین جنگ استقلال ایتالیا) علیه اتریش-مجارستان شکل گرفت. حتی جنگ عثمانی و ایتالیا نیز در این
چارچوب بخشی از همان روند قلمداد شد. پیمان لندن. با آغاز جنگ جهانی اول در ماه اوت ۱۹۱۴ میلادی، پادشاهی ایتالیا اعلام بی طرفی کرد. گرچه در ظاهر متحد آلمان و اتریش-مجارستان در اتحاد سه گانه (۱۸۸۲) بود، اما به دلیل ماهیت تهاجمی اقدام های اتریش و آلمان، خود را ملزم به ورود به جنگ ندانست. در همین حال، ایتالیا با متفقین یعنی انگلستان و فرانسه مذاکره کرد تا سرزمین هایی از اتریش-مجارستان به دست آورد. این مذاکرات به امضای پیمان لندن (۱۹۱۵) انجامید و در ۲۳ مه ۱۹۱۵ میلادی ایتالیا علیه اتریش-مجارستان اعلام جنگ کرد. با وجود پیوستن به متفقین، ایتالیا پس از جنگ تنها بخشی از وعده ها را دریافت کرد. این ناکامی به پیدایش مفهوم «پیروزی مثلث» انجامید و فضای سیاسی را برای ظهور بنیتو موسولینی و فاشیسم فراهم ساخت. رهبری. در آستانهٔ جنگ، رهبری سیاسی ایتالیا تجربهٔ اندکی در سیاست خارجی داشت. آنتونیو سالاندرا (نخست وزیر)، آنتونیو دی سن جولیانو و سپس سیدنی سونینو (وزیران خارجه) نقش محوری داشتند. لوئیجی کادورنا نیز به عنوان رئیس ستاد ارتش ایتالیا منصوب شد. همگی خواستار دستیابی به ترنتینو و تریسته بودند. جبهه ایتالیا و نبردهای اصلی. جنگ ب
رای ایتالیا عمدتاً در مرزهای کوهستانی شمال و شمال شرق، به ویژه در امتداد رودخانه ایسونزو و در کوه های دولومیت متمرکز بود. شرایط نبرد به دلیل زمین ناهموار و آب وهوای سخت بسیار دشوار بود. ناآرامی های داخلی. در سال ۱۹۱۴ میلادی، اوضاع سیاسی و اجتماعی ایتالیا ناپایدار بود. اعتراضات گستردهٔ چپ ها به کشتار مخالفان نظامی گری در ماه ژوئن همان سال به «هفته سرخ(ایتالیا)» معروف شد. نیروهای ملی گرا و چپ ها در خیابان ها درگیر شدند تا هنگامی که ارتش سلطنتی وارد عمل شد. جامعهٔ ایتالیا به شدت دربارهٔ جنگ دچار دو دستگی بود؛حزب سوسیالیست ایتالیا و چپ ها مخالف، و ملی گرایانی چون: گابریله دآنونزیو و لوئیجی فدرزونی موافق پیوستن به متفقین بودند. تلفات و پیامدها. ایتالیا هزینه انسانی وحشتناکی پرداخت کرد: در کنفرانس صلح پاریس، ایتالیا با «پیروزی مخدوش» مواجه شد. اگرچه ایتالیا ترنتینو، آلتو آدیجه، ونتو جولیا و ایستریا را به دست آورد، اما وعده های پیمان لندن به طور کامل محقق نشد. به ویژه، اعطای فیومه ونتو (رییکا) و حاکمیت بر دالماتیا به دلیل اصل حق تعیین سرنوشت رئیس جمهور آمریکا وودرو ویلسون و مخالفت های یوگسلاوی آینده رد شد. این احساس
که «پیروزی دزدیده شده» است ("vittoria mutilata")، خشم ملی گرایان را برانگیخت و نارضایتی عمیقی از دولت لیبرال ایجاد کرد. این احساس شکست در میان پیروزی، بستری حاصلخیز برای برآمدن فاشیسم و به قدرت رسیدن بنیتو موسولینی در سال ۱۹۲۲ میلادی را فراهم آورد.
روابط ایتالیا و سومالی () روابط دوجانبه بین ایتالیا و سومالی است. تاریخچه. روابط بین سرزمین های امروزی ایتالیا و سومالی به دوران باستان برمی گردد. در دوران امپراتوری روم، «"رهنامه دریای اریتره"»، در میان اسناد دیگر، از مبادلات تجاری اولیه بین بازرگانان ساکن دولت-شهرهای ساحلی شمالی سومالی با بازرگانان رومی خبر می دهد. آثار باستانی متعددی از این دوره در سومالی، مانند سایت دامو در منطقه پانتلند، کشف شده است. در اواخر قرن نوزدهم، تمام پادشاهان سومالی که هنوز زنده بودند، به جز سلطان دیریه گوره، سلطان ذوالبهانته و سلطان دارویش، با یکی از قدرت های استعماری، حبشه، بریتانیا یا ایتالیا، پیمان هایی امضا کردند. به همین ترتیب، از نظر حکومتی، ایتالیا ابتدا از طریق امضای پیمان ها و توافق نامه های مختلف در اواخر قرن نوزدهم با سلطنت نشین مجیرتین و سلطنت نشین هوبیو، به رهبری پادشاه عثمان محمود و سلطان یوسف علی کنادی، در سومالی جای پایی برای خود دست و پا کرد. در سال ۱۸۸۹، مستعمره سومالی لند ایتالیا با پایتختی موگادیشو ایجاد شد. پس از جنگ جهانی اول با ترانس-جوبای ایتالیا، این مستعمره گسترش یافت. کنترل مؤثر ایتالیا تا اوایل دهه ۱
۹۲۰ عمدتاً به مناطق ساحلی محدود ماند. پس از فروپاشی جنبش درویشی دیریه گور، شورش و قیام رخ داد و اختلافاتی بین طوایف مختلف در شمال سومالی ایجاد شد و به دولت ایتالیا اجازه داد تا ضمن حفظ کنترل نزدیک بر ارتش، به عنوان میانجی عمل کند. در سال ۱۹۲۴، فرماندار چزاره ماریا دِ وِکی سیاست خلع سلاح سلطان نشین های شمالی سومالی را اتخاذ کرد و متعاقباً سلطان علی یوسف قنادید تبعید شد. تا نوامبر ۱۹۲۷، نیروهای سلطان عثمان محمود از سلطنت المجیرین نیز شکست خوردند. نیروهای استعماری دوبات و ژاندارمری زاپتیه به طور گسترده توسط دِ وِکی در طول این لشکرکشی های نظامی مورد استفاده قرار گرفتند. برخلاف سرزمین های جنوبی، سلطان نشین های شمالی به دلیل معاهدات قبلی که با ایتالیایی ها امضا کرده بودند، تحت حکومت مستقیم نبودند. در اوایل دهه ۱۹۳۰، فرمانداران جدید ایتالیایی، گیدو کورنی و مائوریتزیو راوا، سیاست جذب سومالیایی ها را آغاز کردند. بسیاری از سومالیایی ها در نیروهای استعماری ایتالیا ثبت نام کردند و هزاران نفر از استعمارگران ایتالیایی برای زندگی به موگادیشو نقل مکان کردند. این شهر بزرگتر شد و برخی از شرکت های تولیدی کوچک افتتاح شدند. در سا
ل ۱۹۳۰، ۲۲۰۰۰ ایتالیایی در سومالی لند ایتالیا زندگی می کردند که ۲٪ از جمعیت این سرزمین را تشکیل می داد. اکثریت آنها در پایتخت، موگادیشو، ساکن بودند و سایر جوامع ایتالیایی در جوهار، ادال ("ایتالا")، جناله، جامامه و کیسمایو متمرکز بودند. در سال ۱۹۳۶، سرزمین تصرف شده از اتیوپی، با نام اوگادن ایتالیا، به عنوان بخشی از استان سومالی در امپراتوری ایتالیا، به آفریقای شرقی ایتالیا ملحق شد. سومالی لند ایتالیا، پس از جنگ جهانی دوم، تا سال ۱۹۴۹ تحت مدیریت بریتانیا بود، تا اینکه به یک سرزمین تحت قیمومت سازمان ملل متحد، یعنی سرزمین تحت قیمومیت سومالی، تحت مدیریت ایتالیا تبدیل شد. در ۱ ژوئیه ۱۹۶۰، سرزمین تحت قیمومیت سومالی طبق برنامه با ایالت سومالی لند (سومالی لند سابق بریتانیا) که مدت کوتاهی وجود داشت، متحد شد و جمهوری سومالی را تشکیل داد. در سال ۱۹۶۹، یک کودتای نظامی و ترور رئیس جمهور عبدالرشید علی شرماکه، ظهور ژنرال محمد زیادباره را رقم زد. اگرچه بیشتر سومالیایی های ایتالیایی تبار پس از استقلال این سرزمین را ترک کردند، روابط سومالی با ایتالیا در سال های بعد و در طول دوره جنگ داخلی پس از آن همچنان قوی ماند و به لطف تعهد
سازمان های مردم نهاد، دانشگاه ها، مشاغل و سومالیایی های ایتالیایی تبار در ایتالیا، به روند ثبات کشور که نه تنها سازمان های دولتی، بلکه جوامع مدنی را نیز درگیر می کند، کمک کرد. روابط دیپلماتیک. دولت فدرال سومالی در ۲۰ اوت ۲۰۱۲ تأسیس شد، که اولین دولت مرکزی دائمی در کشور از زمان آغاز درگیری بود. ماه بعد، حسن شیخ محمود به عنوان اولین رئیس جمهور دولت جدید انتخاب شد. این انتخابات مورد استقبال مقامات ایتالیایی قرار گرفت و آنها حمایت مداوم ایتالیا از دولت سومالی، تمامیت ارضی و حاکمیت آن را مجدداً تأیید کردند. سفارت ایتالیا در موگادیشو در سال ۲۰۱۴ بازگشایی شد. ایتالیا از انتخابات ۲۰۱۲ و ۲۰۱۶ و روند فدرالی شدن کشور حمایت مالی کرد و در حال کمک به روند اصلاحات قانون اساسی، از جمله رایزنی های سیاسی در سال ۲۰۲۱ است. همکاری. ایتالیا با سومالی در زمینه دفاع و امنیت همکاری می کند و در سال ۲۰۱۳ معاهده ای بین دو کشور در رم و در سال ۲۰۱۵ توافق فنی بین کارابینیری و نیروی پلیس سومالی امضا شد. ایتالیا در آموزش نیروی پلیس سومالی مشارکت دارد تا به قابلیت های کنترل قلمرو سومالی و احیای شرایط امنیتی در این کشور کمک کند. پروژه ام آی اِ