Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
فردریک میدزو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل نروژ است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال گالاتاسرای و باشگاه فوتبال روزنبورگ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال نروژ بازی کرده است.
ماتیاس راس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل دانمارک است. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال جوانان و زیر ۲۱ سال دانمارک بازی کرده است.
آتش سوزی های جنگلی در استرالیا یک رویداد گسترده و منظم است که در طول میلیون ها سال به شکل گیری ماهیت این قاره کمک زیادی کرده است. استرالیای شرقی یکی از آتش زاترین مناطق جهان است و جنگل های اکالیپتوس غالب آن به منظور رشد پدیده آتش سوزی در بوته ها تکامل یافته اند. با این حال، آتش سوزی می تواند باعث خسارات مالی قابل توجه و تلفات جانی انسان و حیوان شود. آتش سوزی های جنگلی از سال ۱۸۵۱ تاکنون باعث کشته شدن حدود ۸۰۰ نفر انسان و میلیاردها حیوان در استرالیا شده است. منابع. https://en.wikipedia.org/wiki/Bushfires_in_Australia
امین بایرام (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ترکیه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال گالاتاسرای اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۵ سال ترکیه، زیر ۱۶ سال ترکیه، زیر ۱۷ سال ترکیه، زیر ۱۹ سال ترکیه، و زیر ۲۱ سال ترکیه بازی کرده است.
سفر دوم دریایی اچ ام اس بیگل () که از تاریخ ۲۷ دسامبر ۱۸۳۱ تا ۲ اکتبر ۱۸۳۶ به طول انجامید، دومین سفر دریایی اکتشافی کشتی اچ ام اس بیگل بود. فرماندهی این سفر پس از خودکشی ناخدای سفر نخست، به رابرت فیتزروی و سپرده شد. طی این سفر تحقیقاتی، به همراه داشتن فردی قادر بر مطالعات زمین شناسی در اندیشه فیتزروی مفید بنظر آمد و از همین رو به دنبال جذب یک طبیعیدان به منظور همراهی وی برآمد. چارلز داروین ۲۲ ساله که به تازگی فارغ التحصیل شده بود، این فرصت را پذیرفت؛ او امیدوار بود پیش ازینکه کشیش محلی شود بتواند از نواحی استوایی بازدید کند. در طی این سفر، مطالعه کتاب اصول زمین شناسی چارلز لایل تأثیرات زیادی روی داروین گذاشت. با پایان یافتن این سفر اکتشافی، داروین خود را در زمره زمین شناسان و گردآورندگان فسیل گرداند. او همچنین گزارشی مفصل از سفر، تحت عنوان سفر بیگل، را به چاپ رساند که با این کار شهرت گسترده ای در زمینه نویسندگی کسب کرد. ابتدا به داروین گفته شده بود که مدت سفر دو سال است اما با این حال تقریباً پنج سال به طول انجامید. برای داروین بیشتر این پنج سال به کاوش در خشکی گذشت: در مجموع سه سال و سه ماه در خشکی و ۱۸ ماه
مجموع مدت زمان در دریا. در ابتدای سفر، داروین قصد این کرده بود که کتابی پیرامون زمین شناسی بنویسد، و در نظریه پردازی از خودش استعداد نشان می داد. در پونتا آلتا در آرژانتین، کشف مهمی از فسیلی غول پیکر از نوعی پستاندار منقرض شده انجام داد که بعدها با نمونه هایی اندک شناخته شد. او نمونه های گیاهی و جانوری را گردآوری می کرد و مشاهدات را با جزئیات ثبت می کرد. عقیده او، مبنی براینکه گونه های موجود از همان گذشته ثابت و معین بوده و خواهند بود، با اکتشافاتش رو به تضعیف نهاد و زیربنای ایده هایی بود که پس از آن در انگلیس به آن ها دست یافت و او را در ارائه نظریه ای راهنما ساخت که فرگشت طبق انتخاب طبیعی را توضیح می داد.
عبدالکریم بردکچی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ترکیه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال قونیه اسپور و باشگاه ورزشی آدانا دمیرسپور اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال جوانان، زیر ۲۰ سال، و زیر ۲۱ سال ترکیه بازی کرده است.
باریش آلپر ییلماز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ترکیه است. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال ترکیه و بزرگسالان ترکیه بازی کرده است.
بکناز آلمازبکوف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل قرقیزستان است. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال جوانان و بزرگسالان قرقیزستان بازی کرده است. دوران ملی. در ماه مه ۲۰۲۲، آلمازبکوف برای بازی های مقدماتی جام ملت های آسیا، به تیم ملی فوتبال قرقیزستان دعوت شد.
&lt;templatestyles src="Module:Infobox/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt; آخرین بازمانده از ما () یک فرنچایز به سبک اکشن-ماجراجویی ترس و بقا است که توسط ناتی داگ و سونی اینتراکتیو انترتینمنت خلق شده است. روایت این سری در ایالات متحده پسا آخرالزمانی می گذرد که توسط موجودات آدمخوار آلوده به قارچ جهش یافته از گونه "سرچماقی ها" به ویرانی و یغما رفته است. این سری، داستان چندین بازمانده از جمله جوئل، که دخترش را در طول شیوع بیماری از دست داده است، الی، دختر جوانی که از عفونت مصون است و ابی، سربازی در سیاتل که درگیر نزاع بین شبه نظامیانش و یک فرقه مذهبی می شود را دنبال می کند. بازی ها از نمای سوم شخص استفاده می کنند که در آن بازیکن با استفاده از سلاح های گرم، سلاح های بداهه و مخفی کاری با انسان های متخاصم و موجودات آدم خوار مبارزه می کند. از عنوان اول این سری، یکی از بهترین بازی هایی که تاکنون ساخته شده است نام برده می شود. بازی دوم این سری بیش از ۳۲۰ جایزه بهترین بازی سال را کسب کرده است. فروش بالا و پشتیبانی قوی از این مجموعه منجر به گسترش فرنچایز به رسانه های دیگر شد، از جمله یک کتاب کمیک در سال ۲۰۱۳، یک برنا
مه زنده در سال ۲۰۱۴ و اقتباس تلویزیونی با نام "آخرین بازمانده از ما" که فصل اول آن در سال ۲۰۲۳ از شبکه اچ بی او پخش گردید. بازی ویدئویی لغوشده. حالت بازی ویدئویی چندنفره در ابتدا برای "آخرین بازمانده از ما قسمت ۲" (۲۰۲۰) در حال توسعه بود، همان طور که در "آخرین بازمانده از ما" (۲۰۱۳) وجود داشت. آنتونی نیومن و کرت مارگناو، کارگردانان مشترک "قسمت دوم" بازی، وجود حالت چند نفره را در نمایشگاه ای۳ در ژوئن ۲۰۱۸ تأیید کردند. در سپتامبر ۲۰۱۹، نیل دراکمن، کارگردان خلاق "قسمت دوم" و طراح اصلی بازی امیلیا شاتز، خاطرنشان کردند که این بازی تنها بر روی کمپین تک نفره خود تمرکز خواهد کرد. توسعه دهنده ناتی داگ بیانیه ای منتشر کرد که این حذف را تأیید کرد و اضافه کرد که توسعه بازی به طور جداگانه ادامه می یابد اما «زمان و مکان تحقق آن هنوز مشخص نیست». ناتی داگ پس از انتشار "قسمت دوم" در سال ۲۰۲۰ فرصت های شغلی مربوط به حالت چندنفره خود را افزایش داد. وینیت آگاروال، کارگردان بازی مشترک، گفت که این شرکت به شدت در حال استخدام برای این بازی است، که اولین پروژه چندنفره مستقل آن است. در جشنواره بازی تابستانی در ژوئن ۲۰۲۲، دراکمن تأیید ک
رد که بازی به صورت مستقل عرضه خواهد شد و اولین هنر مفهومی آن را فاش کرد. او گفت که این بازی به اندازه بازی های تک نفره ناتی داگ است، و اشاره کرد که دارای شخصیت های جدید و مکان جدیدی در ایالات متحده است، که بر اساس هنر مفهومی شبیه به سان فرانسیسکو است. توسعه بازی توسط کارگردانان بازی مشترک آگاروال و آنتونی نیومن و جوزف پتیناتی انجام می شود. جف گراب از "جاینت بامب" در ژوئن ۲۰۲۲ ادعا کرد که بازی به تعویق افتاده است زیرا ناتی داگ در مورد آن جاه طلب بوده است و قصد دارد برای ساخت این فناوری وقت بگذارد. او گفت که این یک بازی خدماتی زنده خواهد بود و به توسعه دهندگان این امکان را می دهد تا محتوای جدید را بدون به روز رسانی های عمده ایجاد و منتشر کنند. فهرست مشاغل در ماه اکتبر نشان می دهد که این بازی به صورت رایگان عرضه خواهد شد. دراکمن دومین اثر هنری مفهومی را در ژانویه ۲۰۲۳ منتشر کرد و گفت اطلاعات بیشتری در اواخر سال فاش خواهند شد. اما پس از فراز و نشیب های فراوان حین توسعه، ساخت این بازی لغو شد.
سووش لوگوی نایکی، طراح و خرده فروش پوشاک ورزشی آمریکایی است. امروزه این لوگو به یکی از شناخته شده ترین لوگوهای برند در جهان و با ارزش ترین لوگوها تبدیل شده است که به تنهایی ۲۶ میلیارد دلار ارزش دارد. بیل باورمن و فیل نایت نایک را در ۲۵ ژانویه ۱۹۶۴ با نام Blue Ribbon Sports (BRS) تأسیس کردند. پس از تغییر نام خود به نایک، شرکت در ۳۰ می ۱۹۷۱، این شرکت Swoosh را به عنوان لوگوی رسمی خود در همان سال انتخاب کرد. کارولین دیویدسون، دانشجوی دانشگاه ایالتی پورتلند در زمانی که نایت در آنجا تدریس می کرد، این لوگو را ایجاد کرد و سعی داشت حرکت را در طراحی آن منتقل کند. این لوگو نسبت به طراحی اولیه خود در سال ۱۹۷۱ تغییرات جزئی داشته است، امروزه بیشتر به عنوان یک swoosh انفرادی دیده می شود، اگرچه در بیشتر تاریخ خود، این لوگو نام NIKE را در کنار Swoosh به کار می برد. در طول سال ها، پالت رنگ نارنجی و سفید به طور سنتی بر روی لوگو استفاده می شود، اگرچه اخیراً یک swoosh مشکی یکدست محبوبیت قابل توجهی به دست آورده است. Swoosh از سال ۱۹۸۸ در کنار علامت تجاری "Just Do It" ظاهر شد. این دو با هم هسته اصلی برند نایک را تشکیل می دهند و چه
ره این شرکت بوده است، با ورزشکاران و تیم های ورزشی برجسته در سراسر جهان که این لوگوها را به نمایش می گذارند. تاریخچه. علامت تجاری شرکت نایک Swoosh در سال ۱۹۷۱ توسط کارولین دیویدسون زمانی که او دانشجوی طراحی گرافیک در دانشگاه ایالتی پورتلند بود ایجاد شد. دیویدسون به عنوان یک رشته روزنامه نگاری شروع کرد اما پس از گذراندن یک دوره طراحی برای «پر کردن یک درس انتخابی خالی» به طراحی روی آورد. او در سال ۱۹۷۱ لیسانس طراحی گرافیک گرفت در اینجا بود که او با فیل نایت، که در آن زمان در کلاس های حسابداری در دانشگاه تدریس می کرد، آشنا شد. نایت شنیده بود که دیویدسون به دنبال پول اضافی برای شرکت در کلاس های نقاشی رنگ روغن است، بنابراین پیشنهاد داد به دیویدسون برای انجام برخی کار آزاد برای شرکتش که سپس Blue Ribbon Sports (BRS) نام داشت، پول بدهد. نایت به دیویدسون پیشنهاد داد که برای کاری که به پایان رساند به دیویدسون ۲ دلار در ساعت (حدود ۱۴ دلار در ساعت امروز) بپردازد. به مدت هفت سال پس از تأسیس در سال ۱۹۶۴، BRS عمدتاً کفش های دویدن برند Onitsuka Tiger را از ژاپن وارد کرد. در سال ۱۹۷۱، نایت تصمیم گرفت نام تجاری کفش های خود را
راه اندازی کند، که ابتدا به عنوان کفش های بسته بندی شده برای فوتبال یا فوتبال ظاهر می شد و کارخانه ای در مکزیک آماده ساخت این کفش ها بود. تمام چیزی که نایت نیاز داشت یک «راه راه» - اصطلاح صنعتی برای لوگوی کفش - برای مطابقت با برند جدیدش بود، بنابراین او برای ایده های طراحی به سراغ دیویدسون رفت. او از دیویدسون خواسته بود مطمئن شود که نوار حرکت را منتقل می کند و شبیه به سه راه راه آدیداس نیست. در طول هفته های بعد، او حداقل نیم دوجین علامت ایجاد کرد و آنها را گرد هم آورد تا به نایت، باب وودل و جف جانسون (دو مدیر BRS) در دفتر خانه شرکت، در آن زمان واقع در تیگارد، اورگان ارائه کند. آنها در نهایت علامتی را انتخاب کردند که اکنون در سطح جهانی به عنوان Swoosh شناخته می شود، شکلی که از بال های الهه یونانی نایک الهام گرفته شده است. نایت به او گفت: «خب، من آن را دوست ندارم، اما شاید این موضوع روی من رشد کند.» پس از انتخاب، دیویدسون زمان بیشتری برای اصلاح کاری که روی Swoosh انجام داده بود خواست. با این حال، نایت اظهار داشت که این شرکت مهلت های تولید را برای برآورده کردن دارد و به لوگو در اسرع وقت نیاز دارد. برای خدمات او،
این شرکت ۳۵ دلار (۲۰۶ دلار در سال ۲۰۱۵) به او پرداخت، و به این اشاره کرد که او ۱۷٫۵ ساعت برای ایجاد Swoosh کار کرده است، اگرچه دیویدسون گفت که مطمئن است که ساعت های بیشتری روی طراحی کار کرده است. Swoosh رسماً در ۱۸ ژوئن ۱۹۷۱ علامت تجاری شد و در ژوئن ۱۹۷۲، در آزمایشات المپیک دوومیدانی ایالات متحده در یوجین، اورگان، اولین کفش رسمی پیست نایک، نایک کورتز، برای ورزشکارانی که Swoosh جدید را دارند عرضه شد. دیویدسون به کار برای Blue Ribbon Sports ادامه داد (این شرکت در سال ۱۹۷۲ رسماً به نایک تبدیل شد) تا زمانی که نیازهای طراحی شرکت در حال رشد از ظرفیت یک نفر فراتر رفت. در سال ۱۹۷۶، شرکت اولین آژانس تبلیغاتی خارجی خود، جان براون و شرکا را استخدام کرد و دیویدسون به کار بر روی نیازهای مشتریان دیگر ادامه داد. در سپتامبر ۱۹۸۳، نایت به دیویدسون یک حلقه Swoosh طلایی با یک الماس تعبیه شده و ۵۰۰ سهم از سهام نایک (که از آن زمان به ۳۲۰۰۰ سهم تقسیم شده است) داد تا از او تشکر کند. دیویدسون در مورد این هدیه می گوید: «این کار برای فیل بسیار خاص بود، زیرا من در ابتدا صورتحساب را به او دادم و او آن فاکتور را پرداخت کرد.» دیویدسون به
عنوان «بانوی لوگو» شناخته شد. او گفت که میلیونر نیست اما راحت زندگی می کند. دیویدسون در سال ۲۰۰۰ بازنشسته شد و اکنون به سرگرمی ها و کارهای داوطلبانه می پردازد، از جمله در خانه رونالد مک دونالد در بیمارستان Legacy Emanuel و مرکز بهداشت در اورگان. طرح و رنگ. فیل نایت، یکی از بنیانگذاران نایک، قاطعانه معتقد بود که لوگوی جدید شرکتش طراحی ساده ای است که روان است و حرکت و سرعت را منتقل می کند. همچنین گفته می شود که این لوگو نماد بال الهه یونانی پیروزی، نایک است. هنگامی که برای اولین بار منتشر شد، این طرح در رنگ های مختلف به نمایش درآمد تا در مسیر از سایر تولیدکنندگان کفش متمایز شود. نایک در بیشتر تاریخ خود از پالت رنگ قرمز و سفید روی لوگوی خود استفاده کرد. رنگ قرمز نشان دهنده اشتیاق، انرژی و شادی است، در حالی که رنگ سفید نشان دهنده اشراف، جذابیت و خلوص است. تا سال ۱۹۹۴، لوگوی رسمی شرکت نایک برای نایک، نام "NIKE" را با فونت Futura Bold، تمام حروف، در داخل Swoosh نشان می داد. تصویر نام تجاری. یکی از شناخته شده ترین لوگوها در جهان، نام تجاری نایک ۲۶ میلیارد دلار ارزش دارد. نایک حدود ۱۰ درصد از درآمد سالانه خود را صرف
تبلیغات و تبلیغات می کند. استاد دانشکده بازرگانی هاروارد، استفن آ. گریزر، این لوگو را «نماد زنده و پر جنب و جوش شرکت» توصیف کرده است. نایک از لوگوی Swoosh در تاییدیه ورزشکاران استفاده مؤثری کرده است. تاییدیه تنیس باز رومانیایی ایلی ناستاسه و دونده مسافتی استیو پریفونتین، حمایت های مالی برند نایک را آغاز کرد و امروز آنها صدها ورزشکار را تأیید می کنند. تأیید نایک از مایکل جردن، لبرون جیمز و کوبی برایانت در بسکتبال، شین وارن (تا سال ۲۰۰۱) در کریکت، کتی فریمن در دو و میدانی، کریستیانو رونالدو در فوتبال، تایگر وودز در گلف، و راجر فدرر (تا سال ۲۰۱۸) در رافائل ده نادال. یکی از ۱۵ بزرگ ترین قراردادهای حمایت از ورزشکاران در تاریخ ورزش است. میراث نایک. نایک الهه بالدار پیروزی در اساطیر یونانی است که در کنار زئوس در المپ نشسته است. گفته می شود که نایکی در اولین میدان های نبرد تاریخ ریاست می کرد، زیرا او با پرواز به فاتحان با شکوه و شهرت، که نماد آن تاج گلی از برگ بود، به آن ها پاداش می داد. او اغلب در کنار الهه خرد، آتنا، یافت می شد که گفته می شود هرگز شکست را تحمل نمی کند. در مجسمه ها و نقاشی ها، نایک به عنوان زنی با
بال هایی با لباسی روان، با تاج گلی در دست دراز نشان داده می شود. برای نشان دادن نقش خود به عنوان پیام آور پیروزی، او با کارکنان هرمس نشان داده می شود. در آتن، مجسمه نایک بدون بال به تصویر کشیده شده است و نایک آپترون (پیروزی بدون بال) نامیده می شود. بال های نایک از مجسمه برداشته شد تا او پرواز نکند، زیرا آتنی ها معتقد بودند انجام این کار نشان دهنده اقامت دائم او در شهر است. گفته می شود مجسمه ای از نایک در افسوس حاوی Swoosh در لباس روان است، اما هیچ مدرکی وجود ندارد که مبدأ این طرح باشد. دعاوی حقوقی. در سال ۲۰۰۶، لریلارد (مالک قبلی نیوپورت) و نایک از طراح گرافیک آری سال فورمن پس از عرضه کفش های Ari Menthol 10s خود که طراحی نایک ایر فورس ۱ را با رنگ های نیوپورت ترکیب می کرد، شکایت کردند. به گفته فورمن، این کفش ها «تقدیم به دو برندی بود که بیشترین مصرف را داشته اند و کمترین را داده اند». در نتیجه شکایت، فورمن از نظر قانونی مجاز به داشتن یک جفت منتول ۱۰ نیست. در سال ۲۰۲۱، نایک از گروه هنری MSCHF به دلیل " کفش شیطان "، نسخه اصلاح شده نایک ایر مکس ۹۷ با تصاویری آشکارا شیطانی شکایت کرد. نایک ادعا کرد که علامت تجاری ن
قض شده است و نام تجاری آنها به اشتباه با شیطان پرستی مرتبط شده است. یک قاضی منطقه ای ایالات متحده حکم داد که کفش های اصلاح شده قابل فروش نیستند.
غلامحسین صابر، زاده ۱۳۲۰ خورشیدی، نقاش، عکاس، و استاد نقاشی ایرانی است. صابر در سبک های بسیاری از جمله رئالیسم، امپرسیونیسم، و پساامپرسیونیسم کار کرده است. موضوع غالب کارهای او پرتره افراد کوچه و بازار و منظره های جنوب غربی ایران، به ویژه استان فارس و اطراف شیراز است. سال های جوانی و تحصیلات. صابر در سال ۱۳۲۰ خورشیدی در شیراز به دنیا آمد. پدرش محمد حسن و مادرش رضوان صابر بود. جد بزرگش میرزا مهدی صابر، شاعر و خوشنویس، معاصر محمدشاه قاجار و ناصرالدین شاه قاجار بود. استعداد و علاقه صابر به نقاشی از همان دوران کودکی مورد توجه معلمان مدرسه اش قرار گرفت. در حالی که هنوز در کلاس دهم بود، متقاعد شد که می خواهد هنرمند شود. در آن سال، خواهرش، که مدیر هنرستان دختران در شیراز بود، از خلیل نگارگر، نقاش شیرازی که به سبک کمال الملک کار میکرد و در هنرستان استاد نقاشی بود، خواست که به صابر نقاشی یاد دهد. نگارگر برای یک سال هر جمعه به خانه صابر می رفت و در این مدت اصول اولیه ساخت رنگ، کار با رنگ روغن، چگونگی ساختن بوم نقاشی، و کپی برداری از آثار استادان قدیمی را، که در میان نقاشان آن دوره در ایران رایج بود، به او آموخت. او همچ
نین داستان هایی از زندگی استادان بزرگ کلاسیک، به ویژه رافائل، تیتیان، و رامبراند، برای هنر آموز جوان حکایت می کرد و اشتیاق او را برای یادگیری هنر شعله ور تر می کرد. در سال ۱۳۳۸ خورشیدی، در کلاس ۱۱ دبیرستان، صابر با ارسال کپیه ای از یک پرتره رپین در یک نمایشگاه گروهی از آثار هنر آموزان شرکت کرد. در این نمایشگاه او با یکی از دوستان خواهرش به نام جهانگیر مهربان پور آشنا شد. جهانگیر دانشچوی پزشکی و اهل مطالعه بود، انگلیسی می دانست و در اوقات فراغت نقاشی می کرد. او به صابر گفت که کپی کردن اتلاف وقت است و او را تشویق به طراحی و نقاشی از زندگی واقعی و مردم کوچه و خیابان کرد. آن دو با هم دوست شدند و چند باری برای طراحی زنده از آدمهای کوچه و بازار با هم بیرون رفتند. بعد از آن صابر روزهای تعطیل به تنهایی برای طراحی بیرون می زد. صابر در سال ۱۳۳۹، پس از پایان دبیرستان، در مقطع کارشناسی رشته تاریخ و جغرافیا در دانشگاه شیراز پذیرفته شد. محیط علمی و نوآورانه دانشگاه به او چشم انداز وسیع تر و عمیق تری از جهان بخشید. دوستان جدیدی در بین دانشجویان پیدا کرد، نویسندگانی را کشف کرد که قبلاً با آنها آشنایی نداشت و با موسیقی کلاسیک
آشنا شد. از سال ۱۳۶۰ خورشیدی به بعد دانشگاه پنسیلوانیا به دولت ایران در تاسیس دانشگاه پهلوی، بر اساس آموزش عالی به سبک آمریکایی، کمک می کرد. در نتیجه کتابخانه دانشکده ادبیات با خرید مجموعه های بزرگی از کتاب های انگلیسی، از جمله تعداد زیادی کتاب در زمینه هنرهای تجسمی، در حال گسترش بود. صابر زمان زیادی را در کتابخانه به مطالعه آثار استادان قدیمی می گذراند. به مرور زمان با امپرسیونیست ها و به ویژه مونه و کامیل پیسارو آشنا شد و سخت مجذوب آنها و شیوه کارشان شد. در سال ۱۳۴۳ خورشیدی، صابر با مدرک کارشناسی تاریخ و جغرافیا از دانشگاه شیراز فارغ التحصیل شد. سال بعد یک دوره یک ساله را در دانشسرای عالی تهران (که بعد به دانشگاه خوارزمی تغییر نام داد) گذراند تا بتواند به عنوان دبیر در وزارت آموزش و پرورش کار کند. زندگی حرفه ای. صابر، پس از پایان دوره یک ساله دانشسرای عالی، در سال ۱۳۴۴ به عنوان دبیر به استخدام وزارت آموزش و پرورش درآمد و به خرمشهر، شهر بندری کوچکی در ساحل شرقی رودخانه کارون منتقل شد. سه سالی که او در خرمشهر گذراند نقشی حیاتی در پیشرفت حرفه ای اش به عنوان یک هنرمند امپرسیونیست داشت. در عین حال، نقاشی های آن
دوره او، با تمایل های شدید واقع گرایانه و اکسپرسیونیستی، منعکس کننده مبارزات و رنج های مردم جنوب در میان مناظر گسترده و غنی استان خوزستان است. در سال ۱۳۴۷ صابر به زادگاهش شیراز منتقل شد و به تدریس هنر، تاریخ، و جغرافیا در دبیرستان های مهرآیین و شاپور پرداخت. او همچنان در اوقات فراغت به نقاشی ادامه می داد. در ابتدا، همانند سال های خرمشهر، آثار او، به ویژه پرتره هایش، با رنگ های تیره تر و قلم موهای قوی تر، ظاهری اکسپرسیونیستی داشت. از اواسط دهه هفتاد، با الهام از آثار امپرسیونیست ها و متأثر از آسمان درخشان و خورشید خیره کننده استان فارس، به تدریج این رویکرد را کنار گذاشت. استفاده از رنگ های زنده امپرسیونیستی با سبکی تلطیف شده شبیه به پیش رافائلی، خصیصه بارز کارهای این دوران اوست. این گرایش به رنگ های زنده تر و خالص تر در دهه پنجاه خورشیدی ادامه یافت و منجر به یک سبک منحصر به فرد امپرسیونیستی و پوینتیلیستی شد. آموزش هنر. در مهرماه ۱۳۴۷ وزارت فرهنگ و هنر یک آموزشکده هنر به نام «خانه فرهنگ شماره یک» در خیابان فردوسی شیراز افتتاح کرد. ناصر کجوری مدیر کل این وزارتخانه در استان فارس از صابر خواست کلاس های نقاشی این
مرکز را راه اندازد. این آغاز کار صابر به عنوان معلم نقاشی بود. شرکت در کلاس های نقاشی خانه فرهنگ برای همه آزاد بود و تنها شرط آن علاقه به نقاشی بود. به غیر از تکنیک های طراحی و نقاشی، کلاس ها شامل جلسه های تئوری و تاریخ هنر بود. به علاوه، در این کلاس ها، در خلال نقاشی، صابر در زمینه های مختلف علمی و هنری سخن می گفت و هنرجویان را با ستاره شناسی، ادبیات، عکاسی، سینما، و موسیقی کلاسیک آشنا می کرد. طی ۳۲ سال صابر صدها هنرآموز تربیت کرد. بسیاری از شاگردان او خود به هنرمندان و مربیان برجسته هنری تبدیل شده اند. صابر در سال ۱۳۷۹ از تدریس در خانه فرهنگ بازنشسته شد و به همراه همسرش زهرا انتظاری آموزشگاه خصوصی هنری افق را افتتاح کرد. او تقریباً ۲۰ سال در آنجا به تدریس ادامه داد. عکاسی. صابر از دوران دانشجویی با عکاسی آشنا شد. یکی از مشوق های او برای پیگیری عکاسی، یپرم آرتونیانس، مشهور به موسیو ژرژ، بود. موسیو ژرژ صاحب یک استودیو و فروشگاه عکاسی در شیراز بود. صابر عکاسی را با همان اشتیاق و پشتکاری که در نقاشی به خرج می داد دنبال کرد. موضوعات عکس های او، همانند نقاشی هایش، طبیعت بی جان، پرتره، و مناظر روستایی است. در سال
۱۳۸۲ خورشیدی نمایشگاهی از عکس های او در گالری سبز تهران به نمایش گذاشته شد. جوایز و تقدیرها. در سال ۱۳۸۰ استانداری فارس خانه موروثی صابر را، به همراه بیست اثر او، به قصد ایجاد موزه صابر، از او خرید. این خانه بنایی ۲۰۰ ساله، با گچ بری و مقرنس کاری های زیبا، در محله تاریخی نزدیک شاه چراغ شیراز است. در سال ۲۰۰۳ طی مراسمی موزه رسماً به روی عموم باز شد. این متأسفانه دیری نپایید و ظرف چند سال آثار او به مکان نامعلومی منتقل، و موزه تعطیل شد. در بهار سال ۱۳۸۴، موزه هنر مشکین فام شیراز در قدردانی از خدمت های صابر به هنر شیراز، نمایشگاهی جامع از آثار دوران مختلف صابر برگزار کرد. در اردیبهشت ۱۳۹۸ اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی، به همراه شهرداری شیراز، مراسم بزرگی با شرکت عده زیادی از هنرمندان و هنردوستان در بزرگداشت صابر در هتل همای شیراز برگزار کرد. در این مراسم لوح تقدیری از سوی اداره فرهنگ به صابر اهدا شد و عده ای از هنرمندان در تجلیل او سخنرانی کردند. این مراسم همراه با رونمایی از کتاب گزیده آثار صابر، «بهشت نور و رنگ»، و تمبر یادبود او بود. هم زمان با این مراسم نمایشگاهی از کارهای صابر در گالری وصال شیرازی، واقع در هتل
هما، برگزار شد.
برزیل انیمادو () یک فیلم پویانمایی برزیلی محصول سال ۲۰۱۱ به کارگردانی ماریانا کالتابیانو و توزیع شده توسط ایمیجم فیلمز است. این اولین فیلم برزیلی است که به طور کامل با فناوری سه بعدی تولید شده است.
لوچ واقعی کوهلی (Pangio kuhlii) یا پانژیو کوهلی، که گاهی به عنوان مارماهی لوچ نیز شناخته می شود، یک ماهی آب شیرین کوچک شبیه مارماهی است که متعلق به خانواده لوچ (رفتگرماهیان) است. آنها از جزیره جاوا در اندونزی سرچشمه می گیرند. این موجود مار مانند بسیار لاغر اندام و شبگرد است و گونه واقعی آن در آکواریوم نگهداری نمی شود و گونه راه راه آن ها بیشتر در آکواریوم ها یافت می شود. توضیح. کوهلی لوچ ماهی مارماهی شکل است که کناره های بدن آن کمی فشرده شده، چهار جفت هالتر در اطراف دهان و باله های بسیار کوچک دارد. باله پشتی از وسط بدن شروع می شود و باله مقعدی به خوبی پشت آن قرار دارد. چشم ها با پوست شفاف پوشیده شده است. بدنه دارای ۱۰ تا ۱۵ میله عمودی قهوه ای تیره تا مشکی است و شکاف بین آنها صورتی ماهی آزاد تا زرد با سطح زیرین روشن است. هنگامی که ماهی به طور فعال پرورش نمی دهد، تمایز بین نر و ماده به راحتی آشکار نمی شود. با این حال، مشاهدات دقیق نشان می دهد که نرها سطح مقطع فوقانی/پشتی عضلانی تری دارند و باله های سینه ای آن ها بزرگ تر، به شکل دست و پا و اغلب مقداری رنگدانه در خود دارند. هنگام تولید مثل، ماده ها اغلب بزرگتر از
نر می شوند و تخمدان های سبز رنگ آنها قبل از تخم ریزی از طریق پوست دیده می شود. تخم ریزی آسان نیست، اما زمانی که اتفاق می افتد چند صد تخم مایل به سبز در میان ریشه گیاهان شناور گذاشته می شود. لوچ های کوهلی در به بلوغ می رسند زیستگاه، رژیم غذایی، پارامترها و اطلاعات مرتبط. زیستگاه طبیعی لوچ کوهلی، بسترهای شنی رودخانه های کند حرکت و نهرهای کوهستانی تمیز است. آنها یک ماهی اجتماعی هستند و معمولاً در دسته های کوچک یافت می شوند (آنها ماهی های مدرسه نمی روند، اما از شرکت گونه های خود لذت می برند)، اما طبیعتاً محتاط و شبگرد هستند و نزدیک به پایین شنا می کنند و در اطراف موانع خوراک می خورند. آنها به طور بومی در آب و هوای گرمسیری زندگی می کنند و آبی با پی هاش ۵٫۵ تا ۶٫۵ را ترجیح می دهند، اما پی هاش ۷٫۰ در آکواریوم، سختی آب ۵٫۰ دی جی هاش و محدوده دمایی ۷۵ تا ۸۶ درجه فارنهایت را تحمل می کنند (۲۴ تا ۳۰ درجه سانتی گراد). لواشک های کوهلی لاشخور هستند، بنابراین هر چیزی را که به ته برسد می خورند. آنها معمولاً در شب تغذیه می کنند، اما می توان تغذیه در روز را در آکواریوم خانگی آموزش داد. سایر اطلاعات قابل توجه. در طبیعت، این گون
ه ماهی ها به طور مشترک در آب های بسیار کم عمق تخم ریزی و زاد و ولد می کنند. لوچ کوهلی ساکن پایینی است که در مکان های نرم فرومی رود. نام عمومی قدیمی آن «آکانتوفتالموس» از معنای «خار» یا «چشم خاردار» گرفته شده است که پس از ستون فقرات زیر هر چشم آمده است. ریشه شناسی نام. لوچ کوهلی در ابتدا توسط آشیل والنسین در سال ۱۸۴۶ برای بزرگداشت کار هاینریش کوهل به عنوان یک طبیعت شناس و جانورشناس به عنوان "کوبیتیس کولی" توصیف شد. در متون علمی از آن با نام "Acanthoپی هاشthalmus kuhlii" یاد شده است. نام جنس "Acanthoپی هاشthalmus" مترادف کوچک "پانژیو" است. در آکواریوم. در حالی که نگهداری لوچ های راه راه "پانژیو" در آکواریوم ها رایج است، "کوهلی" واقعی به ندرت، حتی اگر وجود داشته باشد، نگهداری می شود. این به خاطر این واقعیت است که آنها بومی جاوا هستند، جایی که جمع آوری ماهی های زینتی بسیار نادر است. بسیاری از آنها شک دارند "که کوهلی" تا به حال وارد تجارت آکواریوم خصوصی شده باشد. تعدادی گونه از جنس "پانژیو"، در درجه اول "P. semicincta" وجود دارد که شبیه به نظر می رسد و با همان نام فروخته می شود، نیاز به مراقبت مشابه دارد، و همه بر
ای تانک های خانگی بسیار مناسب هستند. آنها معمولاً در آکواریوم سرسخت و عمر طولانی دارند و با همنوعان خود و دیگران به خوبی کنار می آیند. در یک محیط آکواریومی، به خصوص اگر شن دانه بندی مناسبی داشته باشد، گونه های "پانژیو" می توانند در ته آن فرو بروند و برای مدت طولانی دیده نشده و در طول شب برای خوردن ظاهر شوند. اگر بعداً شن مختل شود، یک علاقه مند ممکن است خود را با ماهی ای که مدت ها پیش گم شده بود، بیابد. کوهلی ممکن است گهگاه در ورودی فیلترهای محافظت نشده شنا کند که احتمالاً منجر به مرگ آنها می شود. پرورش این جانوران در اسارت، نیاز به فضاهای پنهان فراوان و کیفیت آب ثابت دارد.
نانا کینومی (؛ زادهٔ ) بازیگر، و خواننده اهل ژاپن است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "تورا-سان و عشق بازیگری" اشاره کرد.