Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ه چالش نمی کشند. جرالد لارسون بیان می کند که در حالی که ایده های سامخیا در نیمه دوم هزاره اول پیش از میلاد تا دوره گوپتا توسعه یافتند، تحلیل شواهد نشان می دهد که سامخیا ریشه در گمانه زنی های برهمانه های دوره ودایی و قدیمی ترین اوپانیشادهای هندوئیسم در مورد ماهیت انسان دارد. و این که عموماً توافق بر این است که فرمول سامخیا در ابتدایی ترین زمان پس از تألیف قدیمی ترین اوپانیشادها (۸۰۰ سال قبل از میلاد) صورت گرفته است. لارسون بیان می کند که از نظر زمان شناسی متنی مقایسه ای، ویرایش نهایی یوگاسوترا و نگارش "سامخیا کاریکا" احتمالاً هم زمان بوده اند. ادبیات سامخیا با پیشرفت های بعدی از جمله از طریق "بهاشیا" در "سامخیا کاریکا،" و در قرن نهم "سامخیا تاتوا کامودی" از واکاسپاتی میشرا رشد کرد. ساختار. تعداد آیات. "کاریکا" که دانشمندان هندو باستانی گواداپادا و وکاسپاتی میسرا نوشته اند، شامل هفتاد و دو آیه است. با این حال، گاوداپادا در مورد شصت و نه مورد اول اظهار نظر کرد، که دانشمندان دوران استعمار قرن نوزدهم را پیشرو نشان دادند که سه مورد آخر ممکن است بعداً اضافه شده باشند. با کشف نسخه های خطی قرن ششم ترجمه های متن هندی ب
ه زبان چینی، مشخص شد که در قرن ششم، "کاریکا" هفتاد و دو بیت داشت. نسخه چینی شامل تفسیر "کاریکا" است، اما به دلایل نامعلوم، تفسیر آیه شصت و سه را نادیده می گیرد یا از دست می دهد. در اواسط قرن بیستم، اولین نسخه خطی "یوکتیدیپیکا" در هند کشف شد که مرور و تفسیری است بر "کاریکا". "یوکتیدیپیکا"، به دلایل نامعلوم، از اظهار نظر در مورد آیات شصت تا شصت و سه، آیه شصت و پنج و شصت شش صرف نظر کرد، اما ۶۶ آیه از ۷۲ آیه باقی مانده را مرور و تجزیه و تحلیل کرد. متن "ماتاراورتی" در دوران قرون وسطی بیان می کند که "کاریکا" هفتاد و سه بیت دارد. در مقابل، آیه هفتاد و دوم از قرن ششم بعد از میلاد "کاریکای" بازمانده اعلام می کند که نسخه اصلی آن فقط هفتاد بیت داشته است، که به این معناست که زمانی نسخه قدیمی تری از "سامخیا کاریکا" وجود داشته است. محققین با شناسایی کهن ترین مجموعه اصیل هفتاد بیتی کوشیده اند تا نسخه ای تصحیح شده تولید کنند، اما این تلاش موجب اجماع دانشمندان نشده است. از نظر محتوا، اهمیت و معنا، صرف نظر از این که به کدام نسخه از نسخه اشاره شده است، متن اساساً یکسان است. متر (وزن). هر بیت از متن فلسفی "سامخیا کاریکا" در یک و
زن ریاضی دقیق سروده شده است که در ریتم موسیقی یک آریا متر (همچنین به نام گاتا، یا آهنگ، متر) تکرار می شود. هر بیت در دو نیم بند با قاعده زیر تنظیم می شود: هر دو نیمه دقیقاً کل لحظه های تکراری دارند و الگوی فرعی تکراری به روش بسیاری از ترکیبات سانسکریت باستانی دارند. بند به پا تقسیم می شود، هر پا دارای چهار لحظه است که هجای کوتاه آن یک لحظه شمارش می شود (ماترا)، درحالی که هجای بلند به صورت عروضی دو لحظه است. هر آیه "کاریکا" در چهار ربع (دو ربع یک نیمه) ارائه می شود، ربع اول دقیقاً سه فوت (۱۲ ضربه)، ربع دوم چهار و نیم فوت (۱۸ ضربه)، ربع سوم هر آیه دارای سه فوت است. (دوباره ۱۲ ضربه)، درحالی که ربع چهارم دارای سه و نیم به علاوه یک هجای کوتاه اضافی در انتهای خود است (۱۵ ضربه). بنابراین، از نظر وزنی، نیم بند اول هر بیت از این متن فلسفی دارای سی و بیت دوم بیست و هفت است. فهرست. جرالد لارسون می گوید سامخیا در سنت ودایی پدیدار شد، و "کاریکا" متن مهمی است که ثمره آن تلاش ها بود.
کالج آل سولز، آکسفورد () یک کالج تشکیل دهنده دانشگاه آکسفورد در آکسفورد انگلستان است. این دانشگاه در سال ۱۴۳۸ توسط "هنری چیچله"، اسقف اعظم کانتربری تأسیس شد و یکی از قدیمی ترین کالج های دانشگاه آکسفورد است. این کالج به برتری دانشگاهی شهرت دارد و به خاطر جایزه رقابتی All Souls Prize Fellowship که هر ساله به دانشمندان استثنایی از سراسر جهان اعطا می شود، معروف است. آزمون ورودی آل سولز کالج، سخت ترین امتحان در جهان است. برای تقریباً یک قرن، تنها تعداد انگشت شماری از باهوش ترین فارغ التحصیلان آکسفورد هر سال برای نشستن در آن انتخاب می شوند و اغلب تنها یک نفر موفق است. آزمون ورودی کالج آل سولز در دانشگاه آکسفورد سخت ترین آزمون جهان نامیده شده است: تجدید نظر در آن تقریباً غیرممکن است، سؤالات انتزاعی هستند و هیچ پاسخ درست یا غلطی وجود ندارد. در نتیجه، تنها یک بیستم از فارغ التحصیلان آکسفورد که در این آزمون شرکت می کنند برای ادامه روند دعوت می شوند. این پذیرش یک بورسیه هفت ساله در دانشگاه آکسفورد است که معمولاً هر سال به دو دانشجو تعلق می گیرد. آل سولز کالج هیچ دانشجوی کارشناسی ندارد، اما هر ساله، دانشجویان فارغ التحصی
ل و کارشناسی ارشد در آکسفورد واجد شرایط هستند تا برای تعداد کمی از بورسیه های امتحانی از طریق یک آزمون رقابتی (که زمانی به عنوان «سخت ترین امتحان در جهان» توصیف می شد) برگزیده شوند. معمولاً حدود ۱۵۰ کاندیدا در امتحان شرکت می کنند و دو نفر و گهگاه یک نفر به عضویت انجمن انتخاب می شوند. تا سال ۲۰۱۰، نامزدها باید در طول ۳ ساعت مقاله ای را دربارهٔ یک کلمه مثلاً eror (خطا) یا innocence (بی گناهی) می نوشتند. ورودی کالج در ضلع شمالی High Street قرار دارد، در حالی که نمای بلندی به میدان رادکلیف دارد. در شرق آن کالج ملکه قرار دارد، در حالی که کالج هرتفورد در شمال آل سولز قرار دارد. سرپرست فعلی (رئیس کالج) سر جان ویکرز، فارغ التحصیل کالج آوریل، آکسفورد است. کتابخانه کالج آل سولز (که قبلاً به عنوان کتابخانه کودرینگتون شناخته می شد) از طریق وصیتی در سال ۱۷۱۰ از کریستوفر کودرینگتون (۱۶۶۸–۱۷۱۰)، یکی از اعضای کالج و یک برده ثروتمند و صاحب مزرعه نیشکر تأسیس شد. کودرینگتون دانشجوی کارشناسی در آکسفورد بود و بعداً فرماندار استعماری جزایر لیوارد شد. کریستوفر کودرینگتون در باربادوس به دنیا آمد و از مزرعه خود در هند غربی ثروتی به د
ست آورد. امروزه کتابخانه کالج آل سولز شامل حدود ۱۸۵۰۰۰ مورد است که حدود یک سوم آنها قبل از سال ۱۸۰۰ منتشر شده است. سر کریستوفر رن از سال ۱۶۵۳ همکار بود و در سال ۱۶۵۸ یک ساعت آفتابی برای کالج ساخت. ساعت در ابتدا بر روی دیوار جنوبی نمازخانه قرار داده شد، اما در سال ۱۸۷۷ به چهار گوش (بالای ورودی مرکزی کتابخانه کودرینگتون) منتقل شد.
نیایه سوترا (Nyaya Sūtras) یک متن به زبان سانسکریت هندی باستانی است که توسط "آکساپادا گوتاما" ساخته شده است و متن اصلی مکتب فلسفه هندو نیایا است. تاریخ نگارش متن و زندگی نامه نویسنده آن ناشناخته است، اما به طور متفاوتی بین قرن ششم قبل از میلاد و قرن دوم پس از میلاد تخمین زده شده است. متن ممکن است توسط بیش از یک نویسنده در یک دوره زمانی ساخته شده باشد. این متن شامل پنج کتاب، با دو فصل در هر کتاب، و با مجموع ۵۲۸ سوترای قصیده، دربارهٔ قواعد عقل، منطق، معرفت شناسی و متافیزیک است.
چک-سینه سرخ های جنگلی پرندگان حشره خوار کوچکی هستند که بیشتر گونه ها چک-سینه سرخ نامیده می شوند. آنها در گذشته در خانواده توکایان (Turdidae) بودند، اما اکنون بیشتر به عنوان بخشی از مگس گیران جهان قدیم (Muscicapidae رفتار می شوند. اینها گونه های ساکن جنگل های آفریقایی هستند، اما برخی از آنها با مکان های پیرامونی سکونت انسان سازگار شده اند. این سرده دارای هشت گونه است.
وِیشیشکا سوترا (Vaiśeṣika Sūtra؛ به سانسکریت: वैशेषिक सूत्र)، همچنین کانادا سوترا نیز نامیده می شود، یک متن سانسکریت باستانی است که در پایه و اساس مکتب وی شیشکا در فلسفه هندو قرار دارد. سوترا توسط حکیم هندو کانادا، که به نام کاشیاپا نیز شناخته می شود، نوشته شده است. به گفته برخی از محققان، او قبل از ظهور بودیسم شکوفا شد زیرا "وِیشیشکا سوترا" هیچ اشاره ای به بودیسم یا آموزه های بودایی نکرده است. جزئیات زندگی کانادا نامشخص است، و "وِیشیشکا سوترا" احتمالاً بین قرن ۶ و ۲ قبل از میلاد جمع آوری شده است، و در نسخه فعلی موجود قبل از شروع عصر رایج نهایی شده است. پیوند به بیرون. وایشیشکا سوترا با سه تفسیر ترجمه انگلیسی توسط ناندالال سینها، ۱۹۲۳ (شامل واژه نامه)
برهما سوترا ()، همچنین با عنوان های ودانتا سوترا (به سانسکریت: वेदान्त सूत्र)، شریراکا سوترا، و بهیکشو سوترا، نیز شناخته می شود؛ یک متن سانسکریت است که ایده ها و شیوه های اوپانیشادی را ترکیب و هماهنگ می کند. متن را به حکیمان "بادارایانا" و ویاسه نسبت می دهند، اما احتمالاً انباشته ای از اضافات و تغییرات تدریجی است که در ۴۰۰–۴۵۰ بعد از میلاد، توسط نویسندگان مختلف، به شکل امروزی آن تکمیل شده است. قدیمی ترین نسخه ممکن است بین ۵۰۰ قبل از میلاد و ۲۰۰ قبل از میلاد ساخته شده باشد، که ۲۰۰ قبل از میلاد محتمل ترین تاریخ است. "سوتراهای برهما" مشتمل بر ۵۵۵ آیه قصیده در چهار فصل، برای دستیابی به دانش برهمن است. با فرض این که اوپانیشادها مکاشفه های خطاناپذیری هستند که همان واقعیت متافیزیکی، برهمن را توصیف می کنند، که نمی تواند برای افراد مختلف متفاوت باشد، متن تلاش می کند تا "ویدیاهای" (دانش ها) متنوع و گاه به ظاهر متضاد را ترکیب و هماهنگ کند. منابع. پیوند به بیرون
آزادی مذهب در برزیل () طبق قانون اساسی، یک حق قانونی است و تحت حمایت قانون قرار دارد که به مؤمنان اجازه می دهد فارغ از هرگونه محدودیت یا مداخله، آزادانه گردهم جمع شوند و به عبادت بپردازند. در فرهنگ برزیل با مذاهب غیر مرسوم به خوبی مدارا می شود. در سال ۲۰۲۳، این کشور در بخش آزادی ادیان، از مجموع ۴ امتیاز، تمام ۴ امتیاز را کسب کرد، اشاره گردیده بود که گروه های مذهبی آفریقایی-برزیلی با خشونت و تبعیض قابل توجه ای مواجه شده اند.
سیج جیمینی (به انگلیسی: Sage Jaimini) یک فیلسوف و محقق هندی باستان بود که مکتب فلسفی هندو میمامسا را پایه گذاری کرد. او را شاگرد ریشی، حکیم ویاسه، پسر پاراشارا ریشی می دانند. او را به نویسندگی "میمامسا سوتراها" و "سوتراهای جیمینی" نسبت می دهند. تخمین زده می شود که در حدود قرن ۴ تا ۲ قبل از میلاد می زیسته است."" برخی از محققان او را بین ۲۵۰ قبل از میلاد تا ۵۰ بعد از میلاد می دانند. مکتب او غیرخداباورانه در نظر گرفته می شود، مکتبی که بر بخش های آیینی وداها و ضرورتاً بر دارما تأکید می کرد. "جیمینی" به دلیل مطالعاتش در مورد آیین های قدیمی ودایی شناخته شده است. گوروی "جیمینی" بادارایانا بود،"" که بعدها مکتب فلسفه هندو ویدانته را با تأکید بر بخش های دانش وداها تأسیس کرد. تألیف برهما سوتراها به او نسبت داده شد. هم بادارایانا و هم جیمینی از یکدیگر نقل قول کردند که نظریه های یکدیگر را تجزیه و تحلیل می کردند، بادارایانا بر دانش تأکید می کرد درحالی که جیمینی بر آداب و رسوم تأکید می کند، گاهی اوقات با یکدیگر موافق هستند، گاهی اوقات مخالف، و اغلب ضد بیانیه های دیگری هستند. مشارکت جیمینی در تحلیل و تفسیر متن بر دیگر مکاتب
فلسفی هند تأثیر گذاشت و بهاشیا (بررسی ها و تفسیرها) بر متون جیمینی توسط دانشمندانی به نام های شابارا، کوماریلا بهاتا و پرابهاکارا مورد مطالعه قرار گرفت. آثار. "جیمینی" بیش تر به خاطر رساله بزرگش "پوروا میمامسا سوترا"، که به آن "کارما میماسا" (مطالعه کنش آیینی) نیز می گویند، شناخته می شود؛ سیستمی که آیین های موجود در متون ودایی را بررسی می کند. این متن مکتب پوروا میماسا، در فلسفه هند باستان، یکی از شش دارسانا یا مکتب فلسفه هند باستان را پایه گذاری کرد. متنی که مربوط به حدود قرن چهارم قبل از میلاد است شامل حدود ۳۰۰۰ سوترا است و متن اصلی مکتب میمامسا به شمار می آید."" هدف این متن تفسیر وداها با توجه به اعمال آیینی (کارما) و وظیفه مذهبی (دارما) است که در مورد اوپانیشادهای اولیه توضیح می دهد. میماسای "جیمینی" یک جنبش مناسکی ("کارما-کاندا") در برابر خودشناسی (آتمن) در فلسفه ویدانته است."" "میمامسا سوترای" او توسط بسیاری تفسیر شد، که شابارا یکی از اولین آن ها بود. "جیمینی" همچنین نسخه ای از مهاباراتا را نوشت که توسط استادش ویاسه برای او روایت شده بود، اما امروزه فقط "آشوامدیکا" پروا و "شاسراموخاکاریتام" از او موجود
متوسط جو () عمدتاً در آمریکای شمالی برای اشاره به یک فرد کاملاً متوسط، معمولاً یک آمریکایی متوسط استفاده می شود. می توان از آن هم برای ارائه تصویر یک «فرد کاملا متوسط» فرضی و هم برای توصیف یک فرد موجود استفاده کرد. اصطلاحات موازی در زبان های دیگر برای معادل های محلی در سراسر جهان وجود دارد.
اسکارفیس (؛ زادهٔ ) تهیه کننده موسیقی، موسیقی دان، خواننده رپ، و خواننده اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۸۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به " ایدیوکراسی (فیلم)" اشاره کرد.
احمد تاج ُدینف (زادهٔ ) کشتی گیر داغستانی تبار است که در دستهٔ وزنی ۹۷ کیلوگرم کشتی آزاد برای بحرین رقابت می کند. او برندهٔ مدال طلای بازی های المپیک (۲۰۲۴ پاریس)، مدال طلای مسابقات قهرمانی کشتی جهان (۲۰۲۳) و نیز مدال طلای بازی های آسیایی (۲۰۲۲) است. تاج دینف همچنین دارای دو عنوان قهرمانی مسابقات قهرمانی کشتی آسیا (۲۰۲۳، ۲۰۲۴) است. فعالیت حرفه ای. احمد تاج دین اف توانست یکی از مدال های برنز دسته ۹۷ کیلوگرم مسابقات کشتی قهرمانی روسیه ۲۰۲۲ را به دست آورد. اما او از پاییز ۲۰۲۲ برای بحرین شروع به کشتی گرفتن کرده و نخستین بازی خود را در مسابقات بین المللی یادبود دین محمد کونایف در تاراز قزاقستان در اوایل نوامبر ۲۰۲۲ انجام داد و در آنجا قهرمان مسابقات شد. او همچنین چند روز بعد به عنوان بخشی از تیم بحرین در مصر قهرمان مسابقات عرب شد. در ۱۳ آوریل ۲۰۲۳ در آستانه با شکست دادن هابیلو آووسایمان از چین در فینال قهرمان آسیا شد. قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۳. تاج دین اف در وزن ۹۷ کیلوگرم کشتی آزاد قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۳ بلگراد شرکت کرد، او در این مسابقات محمد ابراهیم اف از ازبکستان، مکسول لاسی از کرواسی، کایل اسنایدر از آمریکا و ع
بدالرشید سعدالله اف از روسیه را شکست داد و به فینال رسید. وی در فینال ماگومدخان ماگومدوف از آذربایجان را شکست داد و مدال طلا را بدست آورد. المپیک ۲۰۲۴ پاریس. تاج دین اف در وزن ۹۷ کیلوگرم کشتی آزاد المپیک ۲۰۲۴ پاریس حاضر بود که امیرعلی آذرپیرا از ایران، علیشیر یرگالی از قزاقستان و کایل اسنایدر از آمریکا را شکست داد و به فینال رسید. وی در فینال گیوی ماتچاراشویلی از گرجستان را شکست داد و مدال طلا را به دست آورد.
قلعه سنگی پرند که قلعه سنگی رباط کریم و کاروانسرای قلعه سنگی نیز نامیده می شود، مربوط به اوایل دوره اسلامی و آل بویه است و در شهرستان رباط کریم، شهر پرند واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۰۸۲۲ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. ویژگی ها. قلعه سنگی پرند از کهن ترین قلعه های سنگی استان تهران و از معدود قلعه های حکومتی ایران است که در تقاطع مسیر آزادراه تهران–ساوه و جاده قدیم ساوه واقع است. این بنای سنگی در گذشته به عنوان بنای حکومتی مورد استفاده بوده و از آثار معماری اسلامی به شمار می رود. روند ساخت تکمیلی این قلعه بیش از ۲۰۰ سال به طول انجامیده است؛ هرچند پیش از انقلاب اسلامی مطالعاتی از سوی اروپایی ها روی این قلعه صورت گرفته است اما مهرماه ۱۳۸۲ مطالعات و بررسی های جدی با نظارت سازمان میراث فرهنگی توسط باقر شیرازی در این قلعه کلید خورد. اختلاف نظر در مورد قدمت قلعه سنگی بسیار است. ماکسیم سیرو در کتاب «کاروانسراهای ایران» آن را از ابنیه دوران پیش از سلجوقی می داند و می افزاید: "کهن ترین کاروانسرای فلات ایران نزدیک رباط کریم در کنار دشت حاصلخیز شهریار قرار دارد". با توجه به معماری، آثار و
شواهد تاریخی به دست آمده از عملیات پژوهشی و باستان شناسی، به احتمال زیاد زمان احداث آن به دوران آل بویه بازمی گردد. از شاخصه های مهم این بنا عمارت مرکزی یا حاکم نشین است که با توجه به معماری متفاوت آن که الهام گرفته از معماری دوران ساسانی است و وجود شواهد و آثار تاریخی به دست آمده از این عمارت و زیرزمین مدفون آن، زمان شکل گیری متفاوتی با دوره آل بویه داشته و منسوب به تاریخ پیش از اسلام بوده که اهمیت این قلعه تاریخی را بیشتر کرده است. ثبت در فهرست میراث جهانی. در ۲۶ شهریور ۱۴۰۲ در جریان چهل و پنجمین اجلاس کمیته میراث جهانی یونسکو در ریاض، کاروانسرای قلعه سنگی به همراه ۵۳ کاروانسرای تاریخی دیگر (جمعاً ۵۴ کاروانسرا در ۲۴ استان ایران) تحت عنوان کاروانسراهای ایرانی در فهرست میراث جهانی قرار گرفتند. این مجموعه جهانی به عنوان بیستمین و هفتمین اثر جهانی کشور ایران شناخته می شود.
میمامسا سوترا (; ) یا پوروا میمامسا سوترا (حدود ۳۰۰–۲۰۰ ق. م)، نوشته ریشی جیمینی، یکی از مهم ترین متون فلسفی هندو باستان است. اساس میمامسا، اولین مکتب از شش مکتب دارشاناس، فلسفه هند را تشکیل می دهد. طبق سنت، حکیم جیمینی یکی از شاگردان حکیم ودا ویاسه، نویسنده مهاباراتا بود. بررسی اجمالی. این اثر به دوازده "بخش" (فصل) تقسیم می شود که شصت "پادا" (بخش) دارد. این متن قوانینی را برای تفسیر وداها ارائه می کند، و همچنین با ارائه معنا و اهمیت آیین های ودایی برای دستیابی به موکشا، توجیه های فلسفی برای رعایت آیین های ودایی ارائه می کند. تفسیرها. در طول قرن ها، تفسیرهای زیادی بر این متن نوشته شد، که مهم ترین آن ها "«شبارا باشیا»" نوشته شابارا است، که تنها تفسیر موجود بر تمام ۱۲ فصل میمامسا سوتراهای جیمینی است. تفاسیر عمده نوشته شده بر متن و همچنین "سبارا بهاسیا" توسط کوماریلا بهاتا و پرابهاکارا میشرا بوده است. فلسفه. جیمینی، در "میمامسا سوترا" خود، فعالیت مادی و نتایج آن را به عنوان کل واقعیت (vipanam rtam) ارائه می کند. او و طرف داران بعدی فلسفه میمامسا تعلیم می دهند که وجود مادی بی پایان است و رهایی وجود ندارد. برای می
مامسا، چرخه کارما همیشگی است و بهترین چیزی که می توان به دنبال آن بود، تولد بالاتر در میان دواها است؛ بنابراین، آن ها معتقدند که تمام هدف وداها درگیر کردن انسان ها در مراسمی برای ایجاد کارمای خوب است، و در نتیجه مسئولیت اصلی روح بالغ این است که معنای دقیق دستورهای قربانی وداها را مشخص کند و آن ها را اجرا کند. محتوا. "میمامسا سوترا" شامل دوازده فصل است:
سیریل ام. کورنبلوت (; – ) رمان نویس، نویسنده، نویسنده علمی-تخیلی، روزنامه نگار، و نویسندهٔ داستان کوتاه اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه هوگو برای بهترین داستان کوتاه و نشان ستاره برنزی شده است.
مجله علمی تخیلی کهکشان () یک مجله علمی-تخیلی آمریکایی در اندازه دایجست بود که از سال ۱۹۵۰ تا ۱۹۸۰ در بوستون منتشر می شد.
تالار مشاهیر علمی تخیلی، جلد دوم () یک مجموعه دو جلدی علمی-تخیلی انگلیسی است که توسط بن بووا ویرایش شده و توسط Doubleday در سال ۱۹۷۳ در ایالات متحده منتشر شده است و به عنوان مجلدات "Two A" و "Two B" در بریتانیا متمایز شده است.
احمق های راهپیمایی () داستانی علمی-تخیلی از نویسنده آمریکایی سیریل ام. کورنبلوت است که ابتدا در آوریل ۱۹۵۱ در مجله علمی تخیلی کهکشان منتشر شد. پس از انتخاب به عنوان یکی از بهترین رمان ها در سال ۱۹۶۵ در تالار مشاهیر علمی تخیلی، جلد دوم قرار گرفت. موضوع داستان. داستان آینده ای را توصیف می کند که در آن ترکیبی از افراد باهوش که بچه دار نمی شوند و افزایش جمعیت بیش از حد توسط افراد کم هوش، دنیایی پر از کم هوش ها را ایجاد کرده است، به استثنای تعداد کمی از نخبگان. که برای حفظ نظم کار می کنند. داستان بر اساس نظریه تبه ژن شناسی («فرضیه دیسژنیک») نوشته شده است بر اساس این نظریه هوش تا حد زیادی ارثی است، به همین دلیل کورنبلوت، عنوان می کند که افراد کم هوش بیشتر از افراد باهوش بچه دار می شوند؛ بنابراین، سطح متوسط هوش در طول زمان کاهش می یابد. علاوه بر این، افراد کم هوش تمایل دارند با افراد کم هوش بچه دار شوند و افراد باهوش با افراد باهوش بچه دار می شوند. در نتیجه: نژاد بشر به یک اکثریت بزرگ، بسیار کم هوش، و یک اقلیت کوچک و بسیار باهوش تقسیم خواهد شد.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;37938576&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2023-12-22T10:12:16Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Aryagolparvar&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;origin&gt;38474461&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; ان جی سی ۷۵۱۰ () یک خوشه باز از ستارگان است که در فاصله ۱۱۴۰۰ سال نوری از زمین در صورت فلکی قیفاووس، در نزدیکی مرز با ذات الکرسی جای دارد.
ان جی سی ۷۵۳۱ () یک کهکشان مارپیچی میانی است که در صورت فلکی درنا قرار دارد. این کهکشان در فاصله ۷۰ میلیون سال نوری از زمین قرار دارد، که با توجه به ابعاد ظاهری آن، به این معنی است که NGC 7531 حدود ۹۵۰۰۰ سال نوری وسعت دارد. این کهکشان در ۲ سپتامبر ۱۸۳۶ توسط جان هرشل کشف شد.
جنگ علیه خطا () نهمین آلبوم استودیویی گروه پانک راک نوئف اکس است. در ۶ مه ۲۰۰۳ از طریق فت رک شوردز منتشر شد.
ان جی سی ۷۶۰۶ () یک کهکشان مارپیچی است که در صورت فلکی دلو قرار دارد. این کهکشان در فاصله حدوداً ۱۰۰ میلیون سال نوری از زمین قرار دارد، که با توجه به ابعاد ظاهری آن، به این معنی است که NGC 7606 حدود ۱۶۵۰۰۰ سال نوری وسعت دارد. این کهکشان در ۲۸ سپتامبر ۱۷۸۵ توسط ویلیام هرشل کشف شد.
ان جی سی ۷۶۰۳ () یک کهکشان مارپیچی در صورت فلکی ماهی است.
تیروکورَل (به انگلیسی: Tirukkuṟaḷ)، () یا به طور خلاصه کورل ()، یک متن کلاسیک به زبان تامیل است که از ۱۳۳۰ دوبیتی کوتاه یا "کورال"، و هر دوبیتی از هفت کلمه تشکیل شده است. متن به سه کتاب با آموزه های قصیده در فضیلت ("آرام")، ثروت ("پورول") و عشق ("اینبام") تقسیم شده است، که یکی از بزرگ ترین آثاری است که تا کنون در مورد اخلاق نوشته شده است، به دلیل جهانی بودن و ماهیت سکولار، آن مورد تأیید قرار گرفته است. نویسندگی آن به تیروواللووار نسبت داده می شود. قدمت این متن از ۳۰۰ قبل از میلاد تا قرن ۵ پس از میلاد متفاوت است. روایت هایی آن را آخرین اثر سنگام سوم توصیف می کنند، اما تحلیل های زبان شناختی نشان می دهد که تاریخ متأخر ۴۵۰ تا ۵۰۰ پس از میلاد بوده و پس از دوره سنگام سروده شده است. متن تیروکورل، با همین عنوان «تیرو کورل» در سال ۲۰۲۲ میلادی در هند به فارسی ترجمه شد. متن "کورل" یکی از اولین نظام های شناخت شناسی و متافیزیک هند است. این اثر با القاب و عناوین جایگزین، از جمله «تامیل ودا» و «کتاب الهی» ستایش می شود. که بر روی ایده های "اهیمسا" نوشته شده است، بر عدم خشونت و گیاه خواری اخلاقی به عنوان فضایل برای یک فرد تأک
ید می کند. علاوه بر این، فضیلت هایی مانند راست گویی، خویشتن داری، سپاس گزاری، مهمان نوازی، مهربانی، نیکی به همسر، وظیفه، بخشش و غیره را برجسته می کند. علاوه بر پوشش طیف وسیعی از موضوعات اجتماعی و سیاسی مانند پادشاهی، وزارت، مالیات، دادگستری، قلعه ها، جنگ، عظمت ارتش و افتخار سربازی، حکم اعدام برای شروران، کشاورزی، آموزش، پرهیز از مشروبات الکلی و مسکرات. همچنین شامل فصل هایی در مورد دوستی، عشق، تولید مثل، و زندگی خانوادگی است. این متن به طور مؤثر باورهای نادرست قبلی را که در دوران سنگام رایج بود محکوم کرد و ارزش های فرهنگی سرزمین تامیل را برای همیشه بازتعریف کرد. "کورال" در طول تاریخ خود بر دانشمندان و رهبران در سراسر حوزه های اخلاقی، اجتماعی، سیاسی، اقتصادی، مذهبی، فلسفی و معنوی تأثیر گذاشته است. بعضی از این افراد عبارتند از ایلانگو آدیگال، کامبار، لئو تولستوی، مهاتما گاندی، آلبرت شوایتزر، رامالینگا سوامیگال، چیدامبارام پیلای، کارل گرائول، جورج اوگلو پوپ، الکساندر پیاتیگورسکی، و یو هسی. این اثر بیش ترین ترجمه، بیش ترین استناد، و قابل استنادترین آثار ادبی تامیل را دارد. این متن حداقل به ۴۰ زبان هندی و غیرهندی ت
رجمه شده است، که آن را به یکی از پرترجمه ترین آثار باستانی تبدیل کرده است. از زمانی که برای اولین بار در سال ۱۸۱۲ چاپ شد، متن "کورال" هرگز چاپ نشد. "کورال" یک شاه کار و یکی از مهم ترین متون ادبیات تامیل به حساب می آید. نویسنده آن به دلیل انتخاب فضائل موجود در ادبیات شناخته شده و ارائه آن ها به گونه ای که برای همگان قابل قبول است مورد تحسین قرار گرفته است. مردم تامیل و دولت تامیل مدت هاست که متن را محترم شمرده و از آن حمایت می کنند. ریشه شناسی و نام گذاری. اصطلاح "تیروکورل" () واژه ای مرکب است که از دو اصطلاح تکی "تیرو" () و "کورل" () ساخته شده است. "تیرو" یک اصطلاح تامیلی افتخاری است که با اصطلاح جهانی هندی و سانسکریت "سری" () به معنای «مقدس، عالی، محترم و زیبا» مطابقت دارد. اصطلاح "تیرو" در تامیل ۱۹ معنی مختلف دارد. "کورل" به معنای چیزی است که «کوتاه و مختصر» است. از نظر ریشه شناسی، "کورل" شکل کوتاه شده "کورل پاتو" () است که از "کورو-ونپوتا" ()، یکی از دو شکل شعری تامیلی که توسط تولکاپیام توضیح داده شده است، مشتق شده است، و دیگری "ندو-ونپاتو" () است. به گفته میرون وینسلو، "کورال" به عنوان یک اصطلاح ادبی برای
نشان دادن «یک وزن عروضی با ۲ پایه، یا یک خط یا دوبیتی از خطوط کوتاه، اولی از ۴ و دومی از ۳ پایه» استفاده می شود. بنابراین، "تیروکورال" تحت اللفظی به معنای «دوبیتی های مقدس» است. این اثر در فرهنگ تامیل بسیار گرامی است؛ طوری که دوازده عنوان سنتی برای آن وجود دارد: "تیروکورال" (کورال مقدس)، "اوتاراودام" (ودای نهایی)، "تیروواللووار" (هم نام نویسنده)، "پویامولی" (کلمه بی دروغ)، "وایورای والتو" (ستایش صادقانه)، "تیوانول" (کتاب الهی)، "پوتومارای" (ودای رایج)، "والووا مالای" (گل دسته ساخته شده توسط نویسنده)، "تامیل منونول" (رساله اخلاقی تامیل)، "تیروواللووا پایان" (میوه نویسنده)، "موپل" (سه مسیر تاشو)، و "تامیلمارای" (تامیل ودا). این اثر تحت مجموعه "هجده متن کوچک" از آثار متأخر ادبیات سنگام، که در تامیل به نام "پاتیننکیلکاناکو" ("Patiṉeṇkīḻkaṇakku)" شناخته می شود، گروه بندی می شود. تاریخ. تاریخ "کورال" از ۳۰۰ قبل از میلاد تا قرن پنجم میلادی به طور متفاوتی ثبت شده است. طبق روایات سنتی، آخرین اثر سنگام سوم بوده و مورد آزمایش الهی قرار گرفته است، که این آزمون را با موفقیت پشت سر گذاشته است. محققانی که این سنت را باور د
ارند، مانند سوماسوندا بهاراتیار و راجامانیکام، تاریخ این متن را به ۳۰۰ سال قبل از میلاد می رسانند. مورخ کی کی پیلای آن را به اوایل قرن اول میلادی نسبت داد. به گفته کمیل زولبیل، محقق چک در ادبیات تامیل، این تاریخ های اولیه مانند ۳۰۰ قبل از میلاد تا ۱ قبل از میلاد غیرقابل قبول است، و با شواهدی از متن هم خوانی ندارد. لغت و دستور زبان "کورال"، و مقید بودن والووار به برخی منابع قبلی سانسکریت، حاکی از آن است که او پس از «شاعران باردی اولیه تامیل»، اما قبل از عصر شاعران باکتی تامیل می زیسته است. در سال ۱۹۵۹، وایاپوری پیلای این اثر را به قرن ششم پس از میلاد یا پس از آن منتسب کرد. پیشنهاد او مبتنی بر شواهدی است که متن "کورال" حاوی بخش زیادی از کلمات وام گرفته و مدیون برخی از متون سانسکریت است، که نشان دهنده آگاهی نویسنده از ابداعات دستوری در زبان "کورال" وادبیات سانسکریت است، که مربوط به نیمه اول هزاره اول پس از میلاد هستند. پیلای فهرستی از ۱۳۷ واژه وام گرفته سانسکریت را در متن "کورال" منتشر کرد. محققان بعدی مانند تامس بارو و موری بارنسون نشان می دهند که ۳۵ مورد از آن واژه ها منشأ دراویدی دارند و واژه های وام گرفته از
سانسکریت نیستند. زولبیل بیان می کند که تعداد کمی از آن ها ریشه شناسی نامشخصی دارند و مطالعات آینده ممکن است ثابت کند که دراویدی هستند. ۱۰۲ واژه باقیمانده از سانسکریت «ناچیز نیست» و به گفته زولبیل برخی از آموزه های متن "کورال"، «بی تردید» بر اساس آثار سانسکریت موجود در آن زمان مانند ارته شاستره و منوسمرتی است. زولبیل در رساله "تاریخ ادبی تامیل" که در سال ۱۹۷۴ منتشر شد، بیان می کند که متن "کورال" متعلق به دوره سنگام نیست و قدمت آن را بین سال های ۴۵۰ تا ۵۰۰ میلادی می داند. برآورد او بر اساس زبان متن، اشارات آن به آثار پیشین، و وام گرفتن آن از برخی رساله های سانسکریت است. زولبیل اشاره می کند که متن دارای چندین نوآوری دستوری است که در ادبیات قدیمی سنگام وجود ندارد. این متن همچنین دارای تعداد بیش تری از وام واژه سانسکریت در مقایسه با این متون قدیمی است. به گفته زولبیل، نویسنده علاوه بر این که بخشی از سنت ادبی باستانی تامیل است، بخشی از «یک سنت بزرگ اخلاقی و آموزشی هندی» نیز بوده است، زیرا برخی از آیات موجود در متن "کورال" «بی تردید» ترجمه های این کتاب هستند. در قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰، نویسندگان و مبلغان اروپایی، تا