Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
برخی از زنان ایرانی مورد خشونت قرار می گرفتند و بسیاری از زن هایی که راه نجاتی نداشتند دست به خودکشی می زنند و با خوردن مقدار زیادی تریاک به زندگی خود پایان می بخشیدند. یک پژوهش تحت عنوان «تحقیق ملی بررسی خشونت خانگی علیه زنان» که در سال ۱۳۸۳ به وسیله قاضی طباطبایی و همکارانش انجام شد بیانگر آن بود که ۶۶ درصد زنان ایرانی از ابتدای زندگی مشترک شان حداقل یک بار مورد خشونت قرار گرفته اند. بر اساس یک پژوهش دیگر، که در سال ۱۳۹۷ انجام شده است، میزان کلی شیوع خشونت بین زوجین در جامعه ایران ۸۱ درصد است، یعنی ۸۱ درصد از زوجین در جامعه ایران تجربه حداقل یکی از ابعاد خشونت خانگی (فیزیکی، روانی، کلامی، اقتصادی) را داشته اند. - میزان شیوع خشونت فیزیکی بین زوجین ۳۶ درصد، میزان شیوع خشونت روانی بین زوجین در جامعه ایران ۷۵/۵ درصد، میزان شیوع خشونت کلامی بین زوجین در جامعه ایران ۴۰ درصد، میزان شیوع خشونت اقتصادی بین زوجین در جامعه ایران ۴۶/۷ درصد، و - میزان شیوع خشونت جنسی بین زوجین در جامعه ۳۴/۵ درصد بود. علل خشونت خانگی. پژوهشگران و فمنیست ها علل خشونت را به سه دسته تقسیم کرده اند: علل فردی. جنبه های زیستی. اولین تبین به م
سائل زیستی انسان و تفاوت زن و مرد از این بعد مربوط می شود. برخی فمنیست های رادیکال ادعا کرده اند که نیروی بدنی مردان سبب بروز خشونت نسبت به زنان می شود. عوامل روانشناختی. رویکرد روانشناختی، منبع خشونت خانوادگی را در شخصیت یا اختلالات روانی جستجو می کند. ناکامی. در شرایطی رخ می دهد که موانع، فرد را از نیل به هدف بازمی دارد و او را در انجام رفتاری ناتوان می کند. علل اجتماعی-اقتصادی. زمینه های اقتصادی. یکی از عوامل موثر بر خشونت خانگی مردان، اموری مانند نوع شغل، بیکاری، وضعیت اقتصادی خانواده و شغل زن است. بیکاری و مشکلات اقتصادی همراه آن عامل مهمی در بروز تنش های خانوادگی و خشونت های ناشی از آن است. عوامل فرهنگی. تقدس خانواده و نگهداری اطلاعات مربوط به آن در چهار دیواری خانه. عوامل حقوقی. یکی از مهمترین عوامل خشونت، پذیرش قانون خشونت خانگی و خصوصی دانستن نزاع های خانوادگی است.
مقدمه. در علوم کامپیوتر، عبارت «کد به عنوان داده» به این ایده اشاره دارد که کد منبع نوشته شده در یک زبان برنامه نویسی می تواند به عنوان داده، مانند یک دنباله از کاراکترها یا درخت نحوی انتزاعی (AST)، دستکاری شود و تنها در چارچوب یک کامپایلر یا مفسر خاص دارای معنای اجرایی باشد. این مفهوم اغلب در زبان های شبیه به لیسپ که از S-expressionها به عنوان نحو اصلی خود استفاده می کنند، به کار می رود. زیرا نوشتن برنامه ها با استفاده از فهرست های تو در توی نمادها، تفسیر برنامه به عنوان یک AST را کاملاً شفاف می کند (ویژگی ای که به آن هوموایکونیکیتی گفته می شود). این مفهوم ها معمولاً در زمینه ای به کار می روند که به آن متاپروگرامینگ گفته می شود، یعنی نوشتن برنامه هایی که برنامه های دیگر را به عنوان داده های خود در نظر می گیرند. برای مثال، کد به عنوان داده این امکان را می دهد که توابع اولویت دار را به صورت قابل حمل سریالیزه کنیم. یک مثال دیگر، ذخیره کردن یک برنامه در یک رشته است که سپس توسط یک کامپایلر پردازش شده و یک برنامه اجرایی تولید می کند. در بیشتر مواقع، یک API بازتاب وجود دارد که ساختار برنامه را به صورت یک شیء در زبا
ن نمایان می کند و این کار امکان ایجاد برنامه های اشتباه یا ناقص را کاهش می دهد. در نظریه محاسبات، قضیه دوم بازگشتی کلینی (Kleene's Second Recursion Theorem) یک نوع از کد به عنوان داده را فراهم می آورد، زیرا اثبات می کند که یک برنامه می تواند به کد منبع خود دسترسی داشته باشد. مفهوم کد به عنوان داده همچنین یکی از اصول معماری فون نویمن است، زیرا برنامه ها و داده های ذخیره شده هر دو به صورت بیت ها در همان دستگاه حافظه نمایان می شوند. این معماری امکان نوشتن کد خود تغییردهنده را فراهم می آورد. همچنین، این معماری خطرات امنیتی را به دنبال دارد، زیرا می توان یک برنامه مخرب را به عنوان داده کاربر مخفی کرده و سپس از یک آسیب پذیری برای هدایت اجرای برنامه به سمت آن استفاده کرد. داده ها به عنوان کد. در برنامه نویسی اعلامی، اصل «داده به عنوان کد» (Data as Code یا DaC) به این ایده اشاره دارد که یک ساختار داده دلخواه می تواند با استفاده از معنای خاص زبان یا API نمایان شود. به عنوان مثال، یک لیست از اعداد صحیح یا یک رشته داده هستند، اما در زبان هایی مانند لیسپ و پرل، می توانند به طور مستقیم وارد شده و به عنوان کد ارزیابی شوند.
اسکریپت های پیکربندی، زبان های خاص دامنه و زبان های نشانه گذاری نمونه هایی هستند که در آن ها اجرای برنامه تحت کنترل عناصر داده ای قرار دارد که به وضوح دنباله ای از دستورات نیستند.
ژان لامار (زادهٔ ۱۹۴۵) هنرمند و کنشگر اهل کالیفرنیاست. او آثاری چون نقاشی های دیواری، چاپ، دیوراما، مجسمه و چیدمان های تعاملی خلق می کند. او یکی از شهروندان ثبت شدهٔ رزرو سرخ پوستی سوزان ویل است. سال های نخست زندگی. ژان لامار در سوزان ویل، کالیفرنیا به دنیا آمد و نام Pahime Gutne (دختر گل بنفش) به او داده شد. خانواده اش فقیر بودند. او نخستین نقاشی دیواری اش را در کلاس چهارم با عنوان «سر فرانسیس دریک در حال مسیحی کردن سرخ پوستان» خلق کرد و این تجربه برایش معنادار بود. او در مدرسه از سوی معلمانش با نژادپرستی مواجه شد و مجبور بود فعالیت های هنری اش را در خانه از پدرش پنهان کند، چون پدرش می خواست او شغلی عملی تر دنبال کند. تحصیلات. لامار از سال ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۳ در کالج شهری سن خوزه تحصیل کرد؛ از ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۶ در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی؛ و از ۱۹۷۶ تا ۱۹۸۶ در مؤسسه هنری کالا. استادان لامار در برکلی از هنر بازنمایانهٔ او حمایت نمی کردند. او در زمان اشغال آلکاتراز در سن خوزه دانشجو بود و از این جنبش حمایت کرد. سپس به گروهی از هنرمندان پیوست که علیه تبعیض اعتراض می کردند. اعتصاب جهان سوم در سال ۱۹۶۹ در برکلی و همچنین هنرم
ندان چیکانو مانند استر هرناندز و مالاکیاس مونتویا بر آثار او تأثیر گذاشتند. زندگی حرفه ای. بین سال های ۱۹۷۳ تا ۱۹۹۰، او در مؤسساتی چون کالج مارین، دانشگاه ایالتی سان فرانسیسکو، کالج هنر و صنایع دستی کالیفرنیا، کالج جامعه محور لاسن، مرکز اصلاحی کالیفرنیا و مؤسسه هنرهای سرخ پوستان آمریکا تدریس کرد. او به عنوان یک نقاش دیواری فعال شناخته می شود و همچنین برای چاپ هایش نیز شناخته شده است. او جذب ویژگی دموکراتیک این دو رسانه شده و گفته است: «من باور دارم که هنر برای همه است. هنر نباید فقط برای موزه ها یا ثروتمندان باشد، باید برای همه باشد و در خانهٔ همه حضور داشته باشد. به همین دلیل شروع به کشیدن نقاشی های دیواری کردم. همچنین به همین دلیل وارد چاپ شدم، چون راهی بود برای گردهم آوردن ذهن ها، راهی برای آگاهی بخشی دربارهٔ آنچه با زمین، حقوق سرخ پوستان، و زن سرخ پوست در حال رخ دادن است.» کیوریتور جن ریندفلایش دربارهٔ لامار می نویسد: «ژان لامار چهار دهه است که به جوامع قبیله ای احترام گذاشته و از آن ها حمایت کرده است. از طراحی چهرهٔ جوانان بومی در دهه ۱۹۶۰ تا خلق مجموعه ای تأثیرگذار از پوسترهای رقص خرس در سال های بعد، رو
ایت تصویری او در برابر حذف دیرپای حضور بومی ایستادگی می کند. او اغلب بر زنان تمرکز کرده و تاریخ و بقا آنان را گرامی داشته و مستند کرده است.» لامار بنیان گذار «کارگاه گرافیک سرخ پوستان آمریکا» است. در سال ۲۰۲۲، انجمن چاپگران کالیفرنیا از سهم لامار در حوزهٔ چاپ هنری زیبا با اعطای عضویت افتخاری مادام العمر تقدیر کرد. در سال ۲۰۲۲، موزه هنر نوادا نمایشگاه "هنر ژان لامار" را با بیش از ۶۰ اثر از او برگزار کرد. این نمایشگاه به موزه هنر بوایس در آیداهو و موزه هنر معاصر سرخ پوستان (IAIA) در سانتافه، نیومکزیکو نیز سفر کرد. این نمایشگاه شامل چاپ ها، آثار چندرسانه ای، نقاشی ها و مجسمه هایی بود که بسیاری از آن ها به زنان سرخ پوست و کلیشه های فرهنگی می پرداختند. آثار او به نقد بازنمایی های نژادپرستانه از مردم بومی، به ویژه زنان، می پردازد و همچنین به میراث استعمار و مسائل عدالت زیست محیطی اشاره دارد. دبرا هری (از قبیله کوویو توکادو نِمو در دریاچه پایرامید) که استاد مطالعات بومی در دانشگاه نوادا نیز هست، دربارهٔ آثار این نمایشگاه نوشته است: «ژان لامار از جایگاهی آکنده از غرور شدید نسبت به بومی بودنش سخن می گوید و آمادگی دارد
با حذف و نژادپرستی ساختاری که مردم بومی در زندگی خود با آن مواجه اند مقابله کند. آثار او حاوی نقدهای تیز سیاسی است، اما در عین حال لطافت و زیبایی فرهنگ های ما، به ویژه فرهنگ زنان بومی را نیز منتقل می کند.» زندگی شخصی. لامار با دی روی «اسپنس» اسپنسر (ناواهو، ۱۹۴۵–۲۰۱۵)، کهنه سرباز جنگ ویتنام و طراح، ازدواج کرد. این زوج یک پسر دارند. پس از درگذشت اسپنسر در سال ۲۰۱۵، او با ملت ناواهو دربارهٔ محل دفن همسرش وارد دعوای حقوقی شد که نتیجه ای نداشت. ملت ناواهو حکم کرد که او باید در آریزونا، در جامعه ای که در آن زاده شده بود، به خاک سپرده شود؛ اما لامار استدلال کرد که او مایل بوده در جامعه سوزانویل، محل زندگی مشترکشان، دفن شود.
ژیزل منیان (؛ – ) نوازنده پیانو کلاسیک فرانسوی است، بنیان گذار و مدیر انجمن «Les Concerts de Poche» است؛ انجمنی که هدف آن مردمی سازی و در دسترس قرار دادن موسیقی کلاسیک برای عموم است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون شوالیه نشان ملی شایستگی شده است. زندگی نامه. مگنان نواختن پیانو را از سن هفت سالگی در مدرسه موسیقی "شولا کانتورومِ پاریس" زیر نظر نادیا تَگرین و آلفرد لوونگوث آغاز کرد. او در سن ۱۳ سالگی وارد کنسرواتوار پاریس شد. در آنجا، پیانو را نزد وِلادو پرلمیوتر، موسیقی مجلسی را با ژِنویو ژوا و تحلیل موسیقی را با بِتسی جولاس آموخت. او گاه به گاه از آموزش های پیانیست اتریشی، لی لی کراوس، و پیانیست روس، دیمیتری باشکیروف نیز بهره مند می شد. مگنان موفق به کسب سه جایزه اول به اتفاق آرا شد: پیانو (نفر اول مسابقه)، موسیقی مجلسی و تحلیل موسیقی. در سن ۱۹ سالگی، زمانی که مسیر حرفه ای کنسرت برای او هموار شده بود، تصمیم گرفت عقب نشینی کرده و هنر خود را با راهنمایی پیانیست ژان-رودولف کارس تکمیل کند. این "بازنشستگی" موسیقایی او چهار سال به طول انجامید، که در این مدت همچنین از آموزش های پیانیست روس، نیکیتا ماگالوف، و توصیه های
رهبر ارکستر رومانیایی، سرجیو چلیبیداکه بهره برد.
برندا بَن وِل (؛ زادهٔ ۱۹۶۷) دانشمند و متخصص کانادایی علوم اعصاب است. وی رئیس بخش عصب شناسی و مدیر مشترک مرکز علوم عصبی در بیمارستان کودکان فیلادلفیا و استاد نورولوژی در این بیمارستان است. او همچنین کرسی استادی علوم عصبی گرِیس آر. لوئب را در اختیار دارد. علاوه بر این، او استاد پزشکی اطفال و نورولوژی در مدرسه پزشکی پرلمن در دانشگاه پنسیلوانیا است. بَن وِل همچنین مدیر مشترک کلینیک بیماری های التهابی عصبی و ام اس اطفال در بیمارستان کودکان فیلادلفیا است. او مقالات زیادی در زمینه بیماری های دمیلینه کننده اطفال از جمله ام اس، سندرم دویک و بیماری آنتی بادی MOG منتشر کرده است. بَن وِل مدیر مشترک شبکه بیماری های دمیلینه کننده اطفال کانادا، رئیس گروه مطالعه بین المللی ام اس اطفال و رئیس هیئت بین المللی علمی و پزشکی فدراسیون بین المللی ام اس است. او همچنین در کمیته مشورتی بین المللی آزمایش های بالینی داروهای جدید برای ام اس عضویت دارد. برندا بَن وِل عضو «آکادمی نورولوژی آمریکا» است و به عنوان معاون رئیس کمیته آکادمیک نورولوژی خدمت می کند. او همچنین در «کمیته اروپایی درمان و تحقیقات در ام اس» (ECTRIMS) فعال است و سخنرانی
آموزشی سال ۲۰۲۲ در این کمیته را ارائه کرده است. زندگی اولیه و تحصیلات. برندا بَن وِل در وینیپگ، کانادا به دنیا آمد. او تحصیلات کارشناسی خود را در دانشگاه وسترن انتاریو انجام داد، و در همان جا برای اخذ مدرک پزشکی (MD) و تخصص در اطفال نیز ادامه تحصیل داد. او دوره تخصصی عصب شناسی اطفال خود را در بیمارستان کودکان ناخوش دانشگاه تورنتو گذراند، طی آن مدت رئیس دستیاران تخصصی بود. سپس برای گذراندن دوره فوق تخصص در بیماری های نوروموسکولار به مایو کلینیک رفت و به مدت دو سال در این رشته آموزش دید. حرفه و تحقیق. برندا بَن وِل در سال ۱۹۹۹ به عنوان استادیار به بیمارستان کودکان ناخوش دانشگاه تورنتو بازگشت. او در سال ۲۰۱۲ به استادتمام دانشگاه تورنتو تبدیل شد. در ژوئیه ۲۰۱۲، او به عنوان استادتمام نورولوژی و اطفال و رئیس بخش نورولوژی بیمارستان کودکان فیلادلفیا منصوب شد. پژوهش در زمینهٔ بیماری ام اس. بَن وِل در ابتدا قصد داشت در دانشگاه تورنتو بر بیماری های عصبی-ماهیچه ای در کودکان تمرکز کند. اما هنگامی که از یک پزشک بازنشسته پنج بیمار مبتلا به ام اس را برای ادامهٔ درمان دریافت کرد، تمرکزش به بیماری های دمیلینه کننده در کودکان
تغییر کرد. برای مطالعه بهتر یک بیماری نادر، بَن وِل در سال ۲۰۰۴ شبکه بیماری های دمیلینه کننده کودکان کانادا را ایجاد کرد، یک شبکه چند مرکزی که شامل تمامی مراکز بهداشتی و درمانی اطفال در کانادا می شود. این شبکه به بَن وِل و همکارانش کمک کرده است تا تشخیص، درمان و بیماری های همراه بیماری های دمیلینه کننده در کودکان را بهتر درک کنند. تشخیص: بَن وِل نقش کلیدی در ارزیابی استفاده از معیارهای تشخیصی مک دونالد (McDonald criteria) برای تشخیص ام اس ایفا کرده است. این معیارها استانداردهایی برای تشخیص ام اس از طریق تعیین گسترش دمیلینه شدن دستگاه عصبی مرکزی در فضا و زمان هستند. او در سال های ۲۰۱۰ و ۲۰۱۷ جزو پزشکان اصلی در کارهای بین المللی به روزرسانی این معیارها برای بزرگسالان و کودکان بوده است. درمان: با وجود اینکه در طول سه دهه گذشته داروهای متعددی برای درمان ام اس در دسترس قرار گرفته اند، آزمایش آن ها در کودکان به دلیل نادر بودن ام اس در کودکان و ملاحظات اخلاقی استفاده از دارونما چالش برانگیز بوده است. برای تسهیل و بهبود طراحی آزمایش های بالینی، بَن وِل گروه بین المللی تحقیقاتی ام اس اطفال را تأسیس کرد و اکنون ریاست آ
ن را بر عهده دارد. این گروه باعث موفقیت آزمایش بالینی «پارادایمز» شد که ایمنی و اثر بخشی داروی فینگولیمود را در مقایسه با اینترفرون بتا-۱ای بررسی کرد و باعث تأیید فینگولیمود توسط سازمان غذا و دارو برای درمان ام اس در کودکان شد که اولین تأیید دارویی برای این بیماری در کودکان بود. بیماری های همراه: کارهای بَن وِل نشان داده است که در حالی که کودکان ممکن است از لحاظ جسمی از حملات بیماری ام اس بهبودی یابند، اما ممکن است همچنان نقص های نوروسایکولوژیک در آزمایش ها مشخص شود، به ویژه در کودکانی که در سنین پایین تر به بیماری مبتلا می شوند. این آگاهی باعث تغییر در نحوه مشاوره و حمایت از خانواده ها هنگام تشخیص ام اس در کودکان شده است. التهاب حاد منتشره مغزی، سندرم دویک و بیماری آنتی بادی MOG. به دلیل اینکه بیماری های دمیلینه کننده در جمعیت کودکان ممکن است از یکدیگر به سختی تمایز یابند، بَن وِل تلاش کرده است تا راهنمایی های بالینی برای پزشکانی که در تلاش برای تمایز این بیماری ها هستند، تعریف و ارائه دهد. در سال ۲۰۱۵، بَن وِل عضو پانل بین المللی تشخیص سندرم دویک (IPND) بود تا معیارهای تشخیص اجماعی بین المللی را برای آنچه ک
ه بعدها به نام اختلال طیفی سندرم دویک (NMO-SD) شناخته شد، توسعه دهد. او همچنین بر روی تعیین بهترین گزینه های درمان برای این طیف از بیماری در کودکان کار کرده است. بیماری آنتی بادی MOG اولین بار در اوایل دهه ۲۰۰۰ به عنوان یک زیرگروه از موارد سندرم دویک با آنتی بادی هایی بر ضد گلیکوپروتئین اولیگوسیت مایلین (MOG) توصیف شد. بَن وِل و همکارانش برای مشخص کردن بیماری آنتی بادی MOG در کودکان تلاش کردند تا روش های تشخیص، گزینه های درمان و پیش آگهی این بیماری را تعیین کنند.
ماریا مارگارتا کرچ (با نام تولد وینکلمن، در منابع تاریخی با نام ماریا مارگارتا کیرشین؛ ; – ) ستاره شناس آلمانی بود. او به دلیل نوشته هایش دربارهٔ مقارنهٔ خورشید با زحل، زهره و مشتری در سال های ۱۷۰۹ و ۱۷۱۲، یکی از نخستین ستاره شناسان مشهور دورهٔ خود به شمار می رفت. او برنده مدال طلایی فرهنگستان علوم پروس شده است. زندگی اولیه. ماریا از کودکی توسط پدرش که کشیش لوتری بود آموزش دید؛ کسی که معتقد بود او سزاوار آموزشی هم تراز با آموزش داده شده به پسران جوان است. تا ۱۳سالگی، هر دو والدینش را از دست داده بود. تا آن زمان، او همچنین آموزش عمومی را از دامادش یوستینوس تلنر و کریستوف آرنولد، ستاره شناس خودآموختهٔ مشهور که در شهر زومرفلد زندگی می کرد و به عنوان نخستین کسی شناخته می شد که دنباله داری گذرا را کشف کرده بود، دریافت ننمود. او به عنوان شاگرد غیررسمی و بعدها دستیار آرنولد درآمد و با او و خانواده اش زندگی می کرد. در این دوره، نجوم به طور کامل بر اساس خطوط صنفی سازماندهی نشده بود. در نتیجه، مسیر تبدیل شدن به ستاره شناس اغلب در هر مورد بسیار متفاوت به نظر می رسید. از طریق آرنولد، ماریا با گوتفرید کیرش، ستاره شناس و ر
یاضیدان مشهور آلمانی که ۳۰ سال از او بزرگ تر بود و آموزش نجوم را نزد یوهانس هولیوس دیده و تحصیلات رسمی را در دانشگاه ینا گذرانده بود، آشنا شد. آن ها در سال ۱۶۹۲ ازدواج کردند و بعدها صاحب چهار فرزند شدند که همگی با مطالعهٔ نجوم، راه والدین خود را ادامه دادند. کیرش از این ازدواج سود برد، زیرا همسری داشت که از فرزندانش مراقبت می کرد و دستیاری که محاسبات را انجام می داد، داده ها را جمع آوری و به او کمک می کرد. در عین حال، ماریا توانست تحصیلات خود را در نجوم ادامه دهد. بدون این ازدواج، بعید بود که ماریا بتواند به طور مستقل در نجوم مشارکت کند. در سال ۱۷۰۰، این زوج به برلین نقل مکان کردند، زیرا فریدریش سوم، حاکم منتخب براندنبورگ (بعدها فریدریش اول پروس)، گوتفرید کیرش را به عنوان ستاره شناس سلطنتی منصوب کرده بود؛ مقامی که به ستاره شناس برجسته اعطا می شد. حرفه، مشاهدات و انتشارات. زنان در طول دورهٔ شاگردی خود سال های سفر را تجربه نمی کردند، که باعث می شد برای آموزش به افراد خانوار خود وابسته باشند. در نتیجه، گوتفرید کیرش آموزش بیشتری در نجوم به همسرش داد، همان طور که برای خواهر و همهٔ فرزندانش از سنین پایین این کار را
انجام می داد. به دلیل هنجارها و باورهای اجتماعی آن دوره، زنان در آلمان اجازهٔ تحصیل در دانشگاه ها را نداشتند. با این حال، این امر زنان را به طور کامل از فعالیت در نجوم محروم نمی کرد، زیرا کار نجوم و رصد آسمان عمدتاً خارج از دانشگاه ها انجام می شد. اکثر ستاره شناسان در این دوره مدارک رسمی در نجوم نداشتند. دانشگاه های علمی برجسته در زمان کرچ شامل آکادمی سلطنتی علوم فرانسه، آکادمی برلین و انجمن سلطنتی لندن می شد - که همگی برای مخاطبان مرد قابل عضویت بودند. از سال ۱۶۹۷، گرچ همچنین شروع به ثبت اطلاعات آب و هوا کردند. از داده های آنها برای تولید تقویم و سالنامه استفاده می شد و همچنین در جهت یابی بسیار مفید بود. آکادمی علوم در برلین فروش تقویم های خود را انجام می داد.
مری هالیدی بلک ( – ۱۳ دسامبر ۲۰۲۲) یک سبدباف و بافندهٔ منسوجات ناواهو از هالچیتا، یوتا بود. در دهه ۱۹۷۰، در پاسخ به کاهش بلندمدت سبدبافی ناواهو، بلک نقش کلیدی در احیای بافت سبد ناواهو ایفا کرد و با آزمایش طراحی ها و فنون جدید، سبکی نو از سبدهای ناواهو به نام «سبدهای داستانی» را بنیان گذاشت. در سال ۱۹۹۵، بلک نخستین هنرمند ناواهو و نخستین هنرمند از ایالت یوتا شد که بورسیه میراث ملی از صندوق ملی هنرها دریافت کرد. سبدهای او در مجموعه ها و نمایشگاه های گوناگونی در سراسر یوتا به نمایش درآمده اند. زندگی اولیه و شخصی. مری هالیدی حدود سال ۱۹۳۴ از پدر و مادری به نام تدی و بتی هالیدی در اولجاتو مانیومنت ولی، یوتا زاده شد. او شش خواهر و برادر داشت و به عنوان دختر بزرگ خانواده، مسئولیت نگهداری از خانه بر عهده اش بود. او هرگز به مدرسه نرفت. زمانی که بلک ۱۱ ساله بود، سبدبافی را از یکی از خویشاوندان مادربزرگش آموخت. او در دههٔ ۱۹۵۰ با جسی بلک ازدواج کرد و این زوج در نهایت صاحب ۱۱ فرزند شدند. جسی در سال ۱۹۹۴ درگذشت. بلک مهارت های بافندگی اش را به ۹ نفر از فرزندانش منتقل کرد و چندین تن از آن ها، از جمله جمیسون بلک و سالی بلک،
بعدها به سبدبافانی شناخته شده تبدیل شدند. بلک تنها به زبان ناواهو سخن می گفت و هرگز زبان انگلیسی را نیاموخت. او هنگام نیاز از مترجم استفاده می کرد. نقش در احیای سبدبافی. در نیمهٔ نخست قرن بیستم، شمار ناواهوهایی که سبد می بافتند کاهش یافت. بافت قالی به منبع درآمد بهتری برای زنان تبدیل شده بود و تا دهه ۱۹۶۰ تنها شمار اندکی از سبدبافان ناواهو باقی مانده بودند. برای برگزاری آیین های خود، ناواهوها سبدها را از اقوام همسایه مانند یوت و پایوت تهیه می کردند. اگرچه در سبدبافی سنتی ناواهو از نوارهای پوست سماق استفاده می شد، اما بلک در دههٔ ۱۹۷۰ با آزمون و خطا در طراحی ها و فنون جدید، نقشی مهم در احیای سبدبافی ناواهو ایفا کرد. نوآوری های او شامل بزرگ تر کردن ابعاد سبدهای آیینی، استفاده از رنگ های گیاهی برای ایجاد رنگ هایی لطیف تر، به کارگیری نقش مایه هایی برگرفته از سفال و هنر صخره ای بومیان جنوب غرب، و بهره گیری از تصاویر مذهبی ناواهو برای خلق روایت های بصری درون سبدها بود. بلک به عنوان پیشگام سبدهای داستانی ناواهو شناخته شد، که در آن ها به روایت هایی همچون «چینش ستارگان» و «زن خرس متغیر» از تاریخ شفاهی ناواهو می پرداخت
. گرچه برخی از اعضای جامعهٔ ناواهو در آغاز نسبت به تغییراتی که بلک در شیوه های سنتی سبدبافی اعمال می کرد تردید داشتند، اما آثار او به مرور زمان مورد پذیرش قرار گرفت. در سال ۱۹۹۳، بلک جایزهٔ هنری فرماندار یوتا را دریافت کرد. در سال ۱۹۹۵، بلک برندهٔ بورسیهٔ میراث ملی از سوی بنیاد ملی هنر شد. او نخستین هنرمند از ایالت یوتا و همچنین نخستین هنرمند ناواهو بود که این افتخار را کسب کرد. بلک «مادرخواندهٔ سبدبافی ناواهو» لقب گرفته است. در سال ۲۰۰۶، بلک در جشنوارهٔ فرهنگ عامه اسمیتسونین شرکت کرد. در ژانویهٔ ۲۰۱۳، آثار خانوادهٔ بلک در نمایشگاهی با عنوان «بافتن یک انقلاب: بزرگداشت سبدهای معاصر ناواهو» به نمایش درآمد؛ این نمایشگاه نخستین نمایشگاه بزرگ موزه ای دربارهٔ سبدبافی ناواهو بود. آثار بلک در موزه تاریخ طبیعی یوتا، دانشگاه ایالتی یوتا شرقی، موزه بومی لیک کانتی، و مجموعهٔ هنرهای مردمی ایالت یوتا به نمایش درآمده اند. درگذشت. بلک در ۱۳ دسامبر ۲۰۲۲ درگذشت.
آدیتی پنت (متولد ۵ ژوئیه ۱۹۴۳) یک اقیانوس شناس هندی است. او اولین زن هندی بود که در سال ۱۹۸۳ به همراه زمین شناس سودیپتا سنگوپتا و به عنوان بخشی از برنامه قطب جنوب هند، به قطب جنوب سفر کرد. او در مؤسسات برجسته ای مانند مؤسسه ملی اقیانوس شناسی، آزمایشگاه ملی شیمی، دانشگاه پونا و آکادمی علوم ماهاراشترا سمت های برجسته ای داشته است. اوایل زندگی و تحصیلات. آدیتی پنت در خانواده ای دیشاستا برهمین و مراتی زبان در ناگپور، هند به دنیا آمد. پدر او، اپا صاحب پنت، یک دیپلمات محترم بود که به مدت چهل سال در دولت هند خدمت کرد. او همچنین به عنوان سفیر در بسیاری از کشورهای اروپا و آفریقا فعالیت داشت. مادرش نالینی دوی، پزشک و عضو کالج سلطنتی جراحان بود. علاقه آدیتی به علم از سنین کودکی شکل گرفت. کنجکاوی او با قرار گرفتن در معرض دنیای طبیعی از طریق گفت وگوهای خانوادگی در زمان شام و فعالیت های بیرونی تقویت شد. در زمانی که پنت بزرگ می شد، کسب مدارک پیشرفته برای زنان امری نادر بود. پنت مدرک کارشناسی علوم خود را از دانشگاه پونا (که به عنوان دانشگاه پونا نیز شناخته می شود) دریافت کرد. او زمانی که از طریق یکی از دوستان خانوادگی با کتاب
«دریای باز» اثر آلیستر هاردی آشنا شد، الهام گرفت که اقیانوس شناسی را به عنوان حرفه ای برگزیند. آدیتی از دریافت بورسیه تحصیلی دولت آمریکا برای ادامه تحصیل در مقطع کارشناسی ارشد علوم در رشته علوم دریایی در دانشگاه هاوایی بسیار خوشحال شد.[3] علاقه علمی او بر فتوسنتز در جوامع پلانکتونی متمرکز بود. او پایان نامه خود را بر تأثیر شدت نورهای گرمسیری بر فتوسنتز توسط جوامع پلانکتونی طبیعی و ماهیت و مقدار جریان کربن کاهش یافته از فیتوپلانکتون به باکتری ها نوشت. مطالعه این موجودات در دریای باز بسیار دشوار و طاقت فرسا بود. با کمک استاد راهنمای خود، دکتر ام.اس. دوتی، تصمیم گرفت روی یک مدل باکتریایی خاص تمرکز کرده و سپس به جوامع بزرگ تر بپردازد. پنت سپس مدرک دکترای فلسفه در رشته فیزیولوژی جلبک های دریایی را از کالج وستفیلد دانشگاه لندن دنبال کرد. پایان نامه او به فیزیولوژی جلبک دریایی می پرداخت. او جایزه SERC و کمک هزینه ای برای تحقیقاتش دریافت کرد. حرفه. به دلیل محدودیت های مالی، تحصیل در مقاطع پیشرفته خارج از کشور برای آدیتی پنت آسان نبود، بنابراین دریافت بورسیه دولت آمریکا برای تحصیل در دانشگاه هاوایی یک اتفاق شادی آور
بود. پژوهش او بر فتوسنتز در شبکه های کوچک ماهیان متمرکز بود، زیرا اولین بار از طریق کتاب «دریای باز» با این ساختار دریایی آشنا شد. زمانی که پنت به پایان کار خود برای دکترا نزدیک شد، علاقه مند بود در آزمایشگاه های خاصی کار کند، اما در این میان با پروفسور ان. کی پانیکار، محقق ارشد CSIR و بنیان گذار مؤسسه ملی اقیانوس شناسی (NIO)، گوا ملاقات کرد. در NIO بین سال های ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۶، آن ها تحقیقات ساحلی را که شامل کل ساحل غربی هند از وراول تا کانیاکوماری و خلیج مانار بود، انجام دادند. این مؤسسه یک برنامه ۱۰ ساله در اقیانوس قطب جنوب داشت که به مطالعه موضوعاتی مانند سبک زندگی طبیعی، فیزیک مواد و علوم مختلف دیگر می پرداخت. در سال ۱۹۹۰، پس از ۱۷ سال فعالیت در NIO، پنت به پونا منتقل شد تا در آزمایشگاه ملی شیمی مشغول به کار شود. در اینجا او به مطالعه آنزیم شناسی میکروارگانیسم های مقاوم به نمک و نمک دوست که در زنجیره غذایی نقش دارند، پرداخت. آدیتی همچنین بین سال های ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۷ استاد برجسته گروه گیاه شناسی دانشگاه پونا بود. اکتشافات قطب جنوب. بین دسامبر ۱۹۸۳ و مارس ۱۹۸۴، آدیتی پنت به یکی از دست نخورده ترین مناطق زمین، قطب ج
نوب، سفر کرد. این سفر سومین مجموعه از اکتشافات بود که توسط ایندیرا گاندی، نخست وزیر وقت، هدایت شد. امضای پیمان نامه قطب جنوب توسط هند در سال ۱۹۸۱ آغازگر برنامه قطب جنوب هند بود (که زیر نظر مرکز ملی تحقیقات قطبی و اقیانوسی فعالیت می کرد). همراه با زمین شناس ساختاری سودیپتا سنگوپتا، آدیتی پنت اولین زنی بود که از هند پا به قطب جنوب گذاشت. هدف از این اکتشاف جمع آوری اطلاعات مربوط به فیزیک، شیمی و زیست شناسی زنجیره غذایی در اقیانوس قطب جنوب بود. پنت تحت شرایط سخت و طاقت فرسای اقلیمی به مدت چهار ماه به مطالعه سرزمین اصلی قطب جنوب پرداخت و به دستاوردهای شگرفی رسید. در جریان این مأموریت، تیم آن ها داکشین گانگوتری، اولین ایستگاه پژوهشی علمی هند در قطب جنوب (واقع در ۲۵۰۰ کیلومتری قطب جنوب)، را ساخت. پنت همچنین در پنجمین اکتشاف قطب جنوب در سال ۱۹۸۴ شرکت کرد و تحقیقات در زمینه اقیانوس شناسی و زمین شناسی را انجام داد. ثبت اختراعات و جوایز. آدیتی پنت مالک پنج اختراع ثبت شده است و بیش از ۶۷ مقاله در مجلات بین المللی منتشر کرده است. او به دلیل مشارکت های خود در برنامه قطب جنوب هند از سوی دولت هند با جایزه قطب جنوب مورد تقدیر
قرار گرفت. این افتخار را به طور مشترک با همکارانش سودیپتا سنگوپتا، جایا نیتانی و کانوال ویلکو دریافت کرد. او همچنین برنده جایزه SERC و کمک هزینه هایی برای تحقیقات خود در زمینه علمی اش بوده است.
نورمان علی محمد اسعد الزکری مشهور به نورمان اسعد (۲۲ ژانویه ۱۹۶۸) بازیگر بازنشستهٔ سوری است. او از دانشکده حقوق دانشگاه دمشق فارغ التحصیل شد، اما وکالت نکرد. فعالیت هنری خود را از ۱۶ سالگی با نقش های فرعی آغاز کرد و سپس با موفقیت در «خاطرات جمیل و حنا» فعالیت جدی خود را در ۱۹۹۷ آغاز کرد. سال های فعالیت نورمان اسعد از سال ۱۹۹۱ تا ۲۰۰۸ بوده است. زندگی و پیشه. نورمان اسعد با نام اصلی نورمان علی محمد اسعد الزکری در ۲۲ ژانویه ۱۹۶۸ از خانواده ای از استان لاذقیه در دمشق به دنیا آمد. او ۴ خواهر و برادر دارد: سمر خواهر بزرگترش، سامر، نسرین و رزان، هم نیاکان کوچکترش. در دوران تحصیل در دبستان قهرمان ژیمناستیک بود. دبیرستان را در مدرسه ای به نام اسعد عبدالله خواند.تحصیلات دانشگاهی خود را در دانشکدهٔ حقوق دانشگاه دمشق به پایان رساند اما به وکالت نپرداخت. نام نورمن اسعد در سن ۱۶ سالگی در دنیای بازیگری مطرح شد. اولین نقش خود را در سال ۱۹۹۱ در سریال گرفتن «باد را بگیر» زمانی که در حال تحصیل دانشگاهی در دانشکدهٔ حقوق بود، همراه با خالد تاجا بازی کرد. او در نقش های فرعی بسیاری از جمله بازی در سریال «طوق الریح» بازی کرد. موفقیت