Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
هایکیم جمال کارتر جونیور (به ؛ زادهٔ ) که بیشتر با نام هنری بیبی کیم شناخته می شود، رپر و تهیه کنندهٔ موسیقی آمریکایی می باشد. او در لاس وگاس بزرگ شد و در اواخر دههٔ ۲۰۱۰ با مشارکت در "پلنگ سیاه: آلبوم" اثر پسرخاله اش کندریک لمار، همچنین آلبوم های رستگاری اثر جی راک، "کرش تاک" اثر اسکول بوی کیو و اثر بیانسه معروف شد. او در سال ۲۰۱۹ به عنوان هنرمند اصلی با تک آهنگ «نوشابهٔ پرتقالی» به موفقیت رسید که از سوی انجمن صنعت ضبط موسیقی آمریکا (آرآی ای ای) چهار بار پلاتین دریافت نمود. اوایل زندگی. هایکیم جمال کارتر جونیور در سال ۲۰۰۰ و در کارسون، کالیفرنیا چشم بر جهان گشود. مادر او با اعتیاد به الکل دست وپنجه نرم می کرد، و پدرش نیز نقش فعالی در پرورش او نداشت. کارتر در لاس وگاس، نوادا تحت سرپرستی مادربزرگش تا سن هشت سالگی بزرگ شد و او را مادر دوم خود می داند. بخش زیادی از دوران کودکی او در استودیوهای موسیقی سپری شد، خاله ها و عموهایش با استفاده از لایم وایر سی دی رایت می کردند. کارتر همچنین با خلع ید مواجه شد و برای غذا به کوپن های غذایی متکی بود.
ماشین هواشناسی یا دستگاه هواشناسی یک تندیس متحرک نوری برنزی و سازه ای ستونی شکل است که به عنوان دکل پیش بینی هوا عمل می کند و هر روز ساعت ۱۲ ظهر وضعیت هوا را نمایش می دهد. این تندیس توسط Omen Design Group Inc. طراحی و ساخته شده و تقریباً ارتفاع دارد و در سال ۱۹۸۸ در یکی از گوشه های میدان پایونیر کورت هاوس (Pioneer Courthouse Square) در اورگن، پورتلند نصب شد. دو هزار نفر در مراسم افتتاحیه شرکت کردند و این مراسم به صورت زنده توسط هواشناس ویلادر اسکات پخش شد. هزینه ساخت ماشین هوا ۶۰٬۰۰۰ دلار بود. در طول اجرای هر روزه و دو دقیقه ای این دستگاه که شامل فانفار با ترومپت، مه و چراغ های چشمک زن است، ماشین یکی از سه نماد فلزی را به عنوان پیش بینی هوا برای ۲۴ ساعت آینده نمایش می دهد: خورشید برای هوای صاف و آفتابی، حواصیل آبی برای بارش و هوای ناپایدار و اژدها برای مه و هوای بارانی یا طوفانی. این تندیس شامل دو بادسنج کاسه ای برنجی و نمایش دما با چراغ های رنگی روی ستون است. شاخص کیفیت هوا نیز با سیستم چراغی زیر کره فولاد ضدزنگ نشان داده می شود. پیش بینی ها بر اساس اطلاعاتی است که کارکنان خدمات هواشناسی ملی (National Weathe
r Service) و اداره کیفیت محیط زیست دریافت می کنند. ماشین هوا به عنوان یک جاذبه گردشگری شناخته می شود و به خاطر عجیب و جالب بودنش مورد تحسین قرار گرفته است و با یک عصای سلطنتی عظیم مقایسه شده است.
در ۱۳ دسامبر ۲۰۱۱، یک حملهٔ مسلحانه در فلورانس رخ داد. دو فروشندهٔ مرد اهل سنگال، سامب مودو ۴۰ ساله، و دیوپ مور ۵۴ ساله، توسط جیانلوکا کاسری کشته شدند. کاسری سه فروشندهٔ سنگالی دیگر را نیز در بازاری دیگر زخمی کرد. به گفتهٔ جوزپه کواتروچی، دادستان فلورانس، قاتل هنگامی که پلیس در یک پارکینگ به او نزدیک شد، با شلیک به خود اقدام به خودکشی کرد. به گفتهٔ مقامات، این حمله انگیزهٔ نژادپرستانه داشته است. این حمله در همان روز و ساعتی رخ داد که حمله ۲۰۱۱ لیژ رخ داده بود. هیچ مدرکی مبنی بر هماهنگی عمدی میان این دو تیراندازی وجود ندارد. زمان بندی. نخستین تیراندازی ها صبح سه شنبه در بازار پیازا دالمازیا رخ داد که طی آن دو فروشندهٔ بازاری به ضرب گلوله کشته شدند و یک نفر نیز زخمی شد. قاتل سپس با یک خودرو اقدام به فرار کرد و در اواخر همان روز در سن لورنزو به دو فروشندهٔ دیگر تیراندازه کرد و آن ها را زخمی کرد. او هنگام مواجهه با پلیس مسلح با شلیک به خود اقدام به خودکشی کرد. واکنش ها به تیراندازی ها. پس از این تیراندازی ها، اعتراضاتی صورت گرفت و مردم به سمت دفتر فرماندار راهپیمایی کردند و خواستار عدالت شدند. یکی از رهبران معترض
ان با فرماندار دیدار کرد. برخی از سنگالی ها برای دعا در میدان دومو دست به تجمع زدند. کازاپوند که یک گروه راست افراطی و نئوفاشیست ایتالیایی است، کاسری را به عنوان یک هوادار اما نه عضو توصیف کرده است. مهاجم. مهاجم دخیل در این رویداد جانلوکا کاسری ۵۰ ساله، یک حسابدار اهل پیستویا بود که سابقهٔ مشارکت در سیاست های راست افراطی را نیز داشت. او در سال ۲۰۱۰ رمانی تاریخی با عنوان "«کلید آشوب»" () را منتشر کرده بود. او این رمان را با همکاری انریکو رولی نوشته بود. او همچنین خبرنامه ای را برای طرفداران جی. آر. آر. تالکین منتشر کرده بود.
لوئیجی کاپلو (۱۴ آوریل ۱۸۵۹ – ۲۵ ژوئن ۱۹۴۱) یک ژنرال ایتالیایی بود که در هر دو جنگ ایتالیا و عثمانی (۱۹۱۲–۱۹۱۱) و جنگ جهانی اول برجسته شد. در طول جنگ ایتالیا و عثمانی او در سیرنائیکا خدمت کرد و در عملیات نزدیک درنه شرکت نمود و در اقدام نهایی جنگ در اکتبر ۱۹۱۲ فرماندهی یک ستون را بر عهده داشت. در طول جنگ جهانی اول، کاپلو فرمانده چندین سپاه ارتش بود و نیروهای ایتالیایی را رهبری کرد که گوریتسا را تصرف کردند (نبرد ششم ایسونتزو). در ژوئن ۱۹۱۷، او به اوج حرفهٔ نظامی خود رسید، هنگامی که فرماندهی ارتش دوم را بر عهده گرفت و فلات بینشیتسا را (نبرد یازدهم ایسونتزو) تصرف کرد. بعدها پس از شکست ایتالیا در نبرد کاپورتو (اکتبر–نوامبر ۱۹۱۷) از فرماندهی برکنار شد. او نتوانست پیشروی نیروهای امپراتوری (که برای اولین بار شامل نیروهای آلمانی اعزامی از جبهه غربی بودند) را متوقف کند و پیش از آنکه به دلیل مشکلات سلامتی مجبور به واگذاری فرماندهی خود شود، شکست رخ داد. کاپلو مقصر این شکست شناخته شد و هرگز به خدمت بازنگشت. با وجود این شکست، کاپلو یکی از بهترین ژنرال های متحدان در جنگ جهانی اول در نظر گرفته می شد؛ او دارای شخصیتی مسلط و ر
وحی ناآرام و پرشور بود و هوش و توانایی تاکتیکی و استراتژیک خود را نشان داد. با روحیهٔ تهاجمی بزرگ، او مجموعه ای از حملات مستقیم را دستور داد که برای نیروهایش تلفات بسیار بالایی به همراه داشت، اما به واسطهٔ دوراندیشی، روحیه ابتکار و توانایی تحلیلی اش به رسمیت شناخته شد، به گونه ای که او «به مراتب بهترین فرمانده ارتش ایتالیا بود». پس از جنگ، کاپلو به حزب ملی فاشیست پیوست اما در سال ۱۹۲۳ به دلیل ارتباطات فراماسونی از آن اخراج شد. او بعدها در طرح سوءقصد به بنیتو موسولینی در سال ۱۹۲۵ همراه با تیتو زانیبونی مشارکت داشت، که برای آن در سال ۱۹۲۷ محاکمه و به سی سال زندان محکوم شد. او در سال ۱۹۳۶ پس از گذراندن ۹ سال آزاد شد. زندگی نامه. دوران نظامی. او در اینترا (از سال ۱۹۳۹ یک "فراتسیونه" از وربانیا) در سواحل دریاچه ماجوره و در فقر نسبی، پیش از اتحاد ایتالیا به دنیا آمد. لوئیجی کاپلو شخصیتی بسیار قوی از خود نشان داد که به او اجازه داد از بسیاری از تعصبات اجتماعی عبور کند. او در سال ۱۸۷۸ به عنوان ستوان دوم منصوب شد و بعداً در مدرسهٔ جنگ شرکت کرد. کاپلو در سال ۱۹۱۰ سرهنگ شد و فرماندهی هنگ ۵۰ پیاده نظام، تیپ پارما را بر ع
هده گرفت. با درجهٔ سرلشکری، سپس فرماندهی تیپ «آبروتزو» را بر عهده گرفت که به لیبی در طول جنگ ایتالیا و عثمانی اعزام شد و فرماندهی یک تیپ در لشکر ویژه چهارم ژنرال فرروچیو ترومبی را بر عهده داشت و در نبردهای بخش درنه شرکت کرد. او در سال ۱۹۱۴ به ژنرال ستاد ارتقا یافت و فرماندهی لشکر ۲۵ (کالیاری) را بر عهده گرفت و سپس با ورود ایتالیا به جنگ جهانی اول در ۲۴ مه ۱۹۱۵ به ارتش سوم منصوب شد. او فرماندهی لشکر ۲۵ از سپاه سیزدهم را بر عهده داشت. کاپلو در نبردهای فلات کارست شرکت کرد تا اینکه در ۲۸ سپتامبر ۱۹۱۵ به ژنرال ستاد ارتقا یافت. سپس فرماندهی سپاه ششم ارتش را بر عهده گرفت که در برابر گوریتسا و ارتفاعات پودگورا و سابوتینو قرار داشت. با وجود حملات متعدد در طول نبردهای سوم و چهارم ایسونتزو، ضدحملات اتریشی تلاش های ایتالیایی ها را خنثی کرد. با این حال، جاه طلبی بزرگ او به موفقیت اولیه اش در جنگ جهانی اول کمک کرد و با پیروزی در نبرد ششم ایسونتزو، شهر گوریتسا را فتح کرد. این نخستین پیروزی قابل توجه ایتالیا بود و باعث شد ستارهٔ کاپلو بدرخشد. پس از آن او موضوع حسادت بسیاری از جمله ژنرال کادورنا شد. به لطف فتح گوریتسا، کاپلو
در میان طبقات پایین و رسانه های ایتالیایی محبوبیت زیادی به دست آورد. از اینجا حرفهٔ او جهشی آشکار به بالا داشت. کادورنا اکنون کاپلو را به عنوان یک رقیب جدی می دید و در ۷ سپتامبر ۱۹۱۶ او را به فرماندهی سپاه بیست وسوم ارتش منتقل کرد. سپس کاپلو فرماندهی سپاه پنجم ارتش اول را بر عهده گرفت و به جبهه ایسونتزو فراخوانده شد، جایی که فرمانده بخش گوریتسا بود. از گوریتسا بود که او نبرد یازدهم ایسونتزو را برای کنترل ارتفاعات اطراف گوریتسا سازماندهی کرد. او در ژوئن ۱۹۱۷ فرماندهی ارتش دوم (در ایسونتزو) را بر عهده گرفت که به فتح بینشیتسا در یازدهمین حمله در آن بخش انجامید. بینشیتسا پیروزی دیگری برای ایتالیا بود و این باور تقویت شد که تنها موفقیت های به دست آمده ارتش ایتالیا همگی با امضای کاپلو همراه بوده است. کاپلو فرماندهی تا ۹ سپاه ارتش (بین مونته رومبون و ویپاکو) را داشت. به عنوان فرمانده ارتش دوم او توانست تاکتیک های تهاجمی نوآورانه ای ارائه دهد و به ویژه از ایجاد آردیتی حمایت کرد، به حدی که مورد نفرت سایر افسران ارتش قرار گرفت، زیرا آن ها آردیتی را پراتورین های کاپلو می دیدند و خود کاپلو را ژنرالی می دانستند که خود را
با مزدوران و وفاداران احاطه کرده بود و همین امر رقابت هایی ایجاد کرد که در کاپورتو او را منزوی کرد. در ۲۴ اکتبر ۱۹۱۷ همه چیز فروپاشید. کادورنا کاپلو را در کنار سایر ارتش ها قرار داد تا در برابر حملهٔ اتریشی-آلمانی به رهبری ژنرال های اتو فون بلو و سوتوزار بوروویچ مقاومت کند. ارتش ایتالیا برای جنگ دفاعی آماده نبود، زیرا تا آن زمان تمام عملیات های خود را در موضع تهاجمی انجام داده بود و از روش های نوآورانه ای که مانع از گرفتار شدن نیروها در «سرزمین بی طرف» می شد، بی اطلاع بود. آلمان تکنیکی جنگی به نام نفوذ را از طریق استوستورپن برای مقابله با جنگ سنگری رایج توسعه داده بود، به این ترتیب که خط دفاعی دشمن را به جای غلبه صرف با تعداد نیروها، با شکستن پیوستگی آن نفوذپذیر می کرد. چنین حملاتی مردان و مهمات بیشتری را خسته می کرد و نیروها حتی پس از پاکسازی یک «سرزمین بی طرف» مجبور بودند منتظر نیروهای کمکی بمانند، زیرا در نبرد بعدی دوباره یک «سرزمین بی طرف» دیگر در انتظارشان بود. فرماندهی ایتالیا کارایی آلمانی ها را در استفاده از اطلاعاتی که اتریشی ها دربارهٔ زمین و وضعیت نیروهای ایتالیایی به آن ها داده بودند، دست کم گرفت.
ماسک های گاز به تعداد کافی در دسترس نبود. همچنین ایتالیایی ها کارایی آلمانی ها در جنگ کوهستان را دست کم گرفتند و فکر می کردند آلمانی ها بیشتر کوهستان ها را به اتریشی-مجارها واگذار خواهند کرد. کاپلو از سازماندهی ارتش دوم برای دفاع غافل مانده بود که این امر به فروپاشی کامل خط مقدم منجر شد. همهٔ اینها به دلیل بیماری او تشدید شد، زیرا مجبور شد در طول نبرد فرماندهی را به ژنرال لوکا مونتئوری واگذار کند. با شکست در کاپورتو، حرفهٔ نظامی کاپلو پایان یافت. در ۸ فوریه ۱۹۱۸، کاپلو از همهٔ سمت ها برکنار شد، در برابر کمیسیون تحقیق دربارهٔ علل کاپورتو قرار گرفت و به دستور کمیسیون بازنشسته شد. دوران سیاسی. کاپلو بعدها از نخستین کسانی بود که به جنبش فاشیسم ایتالیا پیوست؛ او ریاست کنگره رم را در نوامبر ۱۹۲۱ بر عهده داشت و در اکتبر ۱۹۲۲ در راهپیمایی به سوی رم شرکت کرد. پس از رأی شورای عالی در فوریه ۱۹۲۳ که عضویت همزمان در فاشیسم و فراماسونری را ناسازگار اعلام کرد، کاپلو آشکارا عضویت خود در فراماسونری را اعلام کرد، اما از فاشیست ها استعفا نداد. در سال ۱۹۲۴ او به طور فیزیکی از مقر محفل اعظم ایتالیا، پالازو جوستینیانی، در برابر ح
ملات فاشیست ها دفاع کرد. پس از سوءقصد علیه موسولینی در سال ۱۹۲۵، نقش نظامی کاپلو توسط فاشیست ها به حاشیه رانده شد. کاپلو گشت زنی هایی سازمان داد، نزدیک مقرهای فراماسونری ایتالیا، که در دههٔ ۱۹۱۰ به آن پیوسته بود. کاپلو در تورین به اتهام مشارکت در سازماندهی سوءقصد نافرجام علیه موسولینی در ۱۹۲۵ که توسط تیتو زانیبونی سازماندهی شده بود دستگیر شد. پس از یک محاکمه نمایشی، در سال ۱۹۲۷ به سی سال زندان محکوم شد، اما در ژانویه ۱۹۳۶ آزاد شد. پس از آزادی از زندان، سال های پایانی عمر خود را در آپارتمانی در رم گذراند، جایی که در ژوئن ۱۹۴۱ درگذشت. با فرمانی در سال ۱۹۴۷، تمام نشان های نظامی که به او اعطا شده بود به او بازگردانده شد.
«ع مسیح» ترانه ای از رپر آمریکایی لیل ناز اکس می باشد که در ۱۲ ژانویهٔ سال ۲۰۲۴ از سوی کلمبیا رکوردز منتشر گردید. پس زمینه و تولید. لیل ناز اکس در ۳ ژانویهٔ سال ۲۰۲۴ اعلام نمود که تک آهنگ بعدی او قرار است در ۱۲ ژانویه منتشر شود. سپس این رپر در اوایل ژانویه ۲۰۲۴ با راه اندازی وب سایتی حاوی تصاویر مذهبی و شیطانی، طرفداران را به «نجات دادن او» ترغیب کرد و به سمت آغاز ارای جدیدی اشاره کرد. وی در ۸ ژانویه در شبکه های اجتماعی از عنوان و جلد ترانه رونمایی کرد. در توئیت دیگری، هیل یک کلیپ کوتاه برای تبلیغ ترانه به اشتراک گذاشت.
اوسوبوکو یا اوسو بوکو که همچنین به عنوان اوسوبوکو لا میلانزه شناخته می شود، یک غذای مخصوص از آشپزی لومباردی است که شامل گوشت ماهیچه گوساله پخته شده با سبزیجات، شراب سفید و آبگوشت است. این غذا معمولاً با گرمولادا تزئین می شود و به طور سنتی با ریستو لا میلانزه یا پولنتا، بسته به تنوع منطقه ای، سرو می شود. مغز استخوان یک خوراکی لذیذ و ارزشمند و ویژگی بارز این غذا است. دو نوع اوسوبوکو وجود دارد: یک نسخه مدرن که شامل گوجه فرنگی است و نسخه اصلی که فاقد این افزودنی است. نسخه قدیمی تر، با دارچین، برگ بو و گرمولادا طعم دار می شود. دستور مدرن و محبوب تر شامل گوجه فرنگی، هویج، کرفس و پیاز است و استفاده از گرمولادا اختیاری است. ریشه شناسی. اوسوبوکو یا اوسو بوکو به زبان ایتالیایی به معنای «استخوان با یک سوراخ» است (: «استخوان»، : «سوراخ»)، که به سوراخ مغز در مرکز برش گوشت گوساله اشاره دارد. آماده سازی. مواد اصلی رایج این غذا، ماهیچه گوساله، نسبتاً ارزان و خوشمزه است. اگرچه این گوشت سفت است، اما پختن آرام آن را نرم می کند. برشی که به طور سنتی برای این غذا استفاده می شود از بالای ساق پا است که نسبت بالاتری از استخوان به گوش
ت نسبت به سایر برش های گوشتی گوساله دارد. گوشت سپس به بخش های حدوداً ضخیم برش داده می شود. اگرچه دستورهای مختلفی وجود دارد، بیشتر آنها با قهوه ای کردن گوشت گوساله در کره بعد از خواباندن آنها در آرد شروع می شوند، در حالی که برخی دیگر روغن گیاهی یا چربی خوک را توصیه می کنند. مایع پخت معمولاً ترکیبی از شراب سفید و آبگوشت گوشت است که با سبزیجات طعم دار شده است. مخلفات غذا. ریسوتو لا میلانزه همراه سنتی اوسوبوکو در یک وعده غذایی است. اوسوبوکو (به ویژه نسخه مبتنی بر گوجه فرنگی، که در جنوب رود پو تهیه می شود) همچنین با پولنتا یا سیب زمینی پوره شده lwvt می شود. در جنوب پو، گاهی با پاستا سرو می گردد. جستارهای وابسته. Ossobuco Alla Milanese at the Wikibooks Cookbook subproject
روزنامه نگاری در دورهٔ قاجار نخستین دورهٔ ایجاد روزنامه نگاری در ایران است. فرایند گردآوری، نگارش و ارائهٔ مقاله ها برای روزنامه ها به تدریج در نیمهٔ دوم دورهٔ قاجار پدید آمد و گسترش یافت؛ چرا که روزنامه ها رو به افزایش گذاشتند و فرهنگی نوین در روزنامه نگاری شکل گرفت. روزنامه نگاری از نیمهٔ دوم سدهٔ نوزدهم به یکی از عرصه های اصلی کشمکش میان دولت، نخبگان فکری و جامعه تبدیل شد. نخستین نشریات، همچون "وقایع اتفاقیه"، در چارچوبی کاملاً دولتی پدید آمدند و بیشتر به بازتاب اخبار دربار و رویدادهای رسمی محدود بودند. بااین حال، انتشار مطبوعات فارسی زبان در خارج از کشور — به ویژه در استانبول، لندن و کلکته — افق تازه ای در برابر مخاطبان گشود و امکان طرح اندیشه های انتقادی و اصلاح طلبانه را فراهم آورد. واکنش حکومت قاجار به این پدیده در تأسیس نهادهای سانسور و کنترل بر چاپخانه ها نمود یافت، اما همین محدودیت ها بذر شکل گیری فرهنگی از مقاومت را نیز در بطن جامعه پاشید. انقلاب مشروطه نقطهٔ عطفی در تاریخ روزنامه نگاری ایران به شمار می رود. افزایش کم سابقهٔ نشریات، ورود فعالانهٔ گروه های اجتماعی نوین به فضای مطبوعاتی، و گسترش گفتم
ان هایی چون آزادی و برابری، مطبوعات را به یکی از ارکان تجربهٔ مشروطه بدل ساخت. روزنامه ها دیگر تنها گزارشگر نبودند، بلکه نقش کنشگر سیاسی و اجتماعی یافتند و به بازتاب دهندهٔ مطالبات گروه های مختلف، از جمله زنان، تبدیل شدند. در عین حال، تصویب قوانین مطبوعات و تداوم سانسور نشان داد که مرزهای آزادی بیان همواره محدود می ماند. در سال های پایانی حکومت قاجار، مطبوعات میان خلاقیت و سرکوب در نوسان بودند. توقیف های مکرر، پیدایش دوبارهٔ نشریات با نام های تازه، و ظهور نشریات تخصصی و ادبی نشان می دهد که مطبوعات ایران نه فقط آینهٔ تحولات سیاسی، بلکه بخشی فعال در شکل دهی به فرهنگ سیاسی و اجتماعی مدرن در ایران بودند. در سدهٔ نوزدهم. دورهٔ ناصری. در بخش بزرگی از دورهٔ قاجار، روزنامه نگاری حوزه ای دولتی بود. جز روزنامهٔ کوتاه مدت "اخبار" (که با نام "کاغذ اخبار" نیز شناخته می شد) که در مهٔ ۱۸۳۷ میلادی به ابتکار خصوصی و زیر نظر میرزا صالح شیرازی آغاز شد، نخستین روزنامهٔ رسمی در ۷ فوریهٔ ۱۸۵۱ به فرمان نخستین صدراعظم دورهٔ ناصرالدین شاه، میرزا تقی خان امیرکبیر، منتشر شد. این روزنامه "وقایع اتفاقیه" بود که به طور منظم و در قالب تنها
نشریهٔ رسمی کشور، طی ده سال در ۴۷۱ شماره انتشار یافت. شواهد نشان می دهد که این روزنامه از "تقویم وقایع" (نخستین بار در ۱۸۳۱ منتشر شد) ــ روزنامهٔ رسمی عثمانی ــ الهام گرفته بود و همانند آن بیشتر نقش بولتن رسمی در بازتاب رویدادهای دربار را داشت تا روزنامه ای به معنای نوین آن. از شمارهٔ ۴۷۲ (تاریخ ۲۳ اوت ۱۸۶۰) عنوان تنها روزنامهٔ رسمی کشور به "روزنامهٔ دولت علیهٔ ایران" تغییر یافت. این تغییر عنوان احتمالاً با تغییر در سبک و نیز حامیان نشریه ارتباط داشت. "روزنامهٔ دولت علیهٔ ایران" زیر نظر وزارت علوم منتشر می شد، در حالی که انتشار "وقایع اتفاقیه" بر عهدهٔ وزارت امور خارجه بود. افزون بر این، تفاوت اصلی آن با نشریهٔ پیشین در این بود که مصور بود و بیشتر شامل تصویرهایی از درباریان، رجال و برخی رویدادها می شد. به همین دلیل، مدیریت روزنامه به میرزا ابوالحسن خان نقاش که به مهارت در طراحی شهرت داشت، سپرده شد.در میانهٔ دههٔ ۱۸۶۰، شمار روزنامه های دولتی که در پایتخت منتشر می شدند به چهار عنوان رسید. با وجود هدف ظاهری برای آموزش و آگاهی بخشی به مردم، این روزنامه ها چندان تفاوتی با نشریات رسمی پیشین نداشتند؛ یعنی مانند آن
ها برای مخاطبانی خاص منتشر می شدند و به ندرت بازتاب دهندهٔ مشکلات و نگرانی های روزمرهٔ مردم بودند. افزون بر این، منابع اخبار ایالات بیشتر منشیان یا کارگزاران حکام محلی بودند؛ افرادی که نه قرارداد رسمی داشتند و نه الزام و پاسخ گویی خاصی در برابر روزنامه ها. در نتیجه، روزنامه های دورهٔ «ناصری» در کل نه الهام بخش بودند و نه محبوب، و برای تضمین داشتن خواننده، کارمندان و مأموران دولتی موظف بودند دست کم سه روزنامه از چهار روزنامه را آبونه شوند. آنان می بایست رسید خرید از وزارت علوم ارائه می کردند؛ در غیر این صورت، برابر سیاست دولتی، مبلغ اشتراک به طور خودکار از حقوق دولتی آنان کسر می شد. در دههٔ ۱۸۷۰، با بازسازی سیاسی و ترویج روحیهٔ اصلاح طلبی که در دوران صدارت میرزا حسین خان مشیرالدوله و سپس وزارت او در امور خارجه و وزارت جنگ تشویق می شد، دگرگونی هایی در فرهنگ روزنامه نگاری پدید آمد. اگرچه روزنامه های رسمی همچنان، هرچند با عناوین مختلف، وابسته به «ادارهٔ انطباعات» بودند که در مارس ۱۸۷۱ برای نظارت بر نشر تأسیس شد، اما برای نخستین بار شماری روزنامهٔ نیمه دولتی و متمایل به اصلاحات نیز منتشر شدند. از جملهٔ آن ها "وقای
ع عدلیه" (۱۸۷۱)، "روزنامهٔ نظامی" (دسامبر ۱۸۷۶ – مهٔ ۱۸۷۷)، "روزنامهٔ علمی" (دسامبر ۱۸۷۷ – مهٔ ۱۸۸۰) و "مریخ" (دسامبر ۱۸۷۸ – مهٔ ۱۸۸۰) بودند. این روزنامه ها گرچه در عمل دولتی به شمار می آمدند، اما می کوشیدند متفاوت باشند: زبان ساده به کار می بردند، اندکی، هرچند بسیار ظریف، انتقاد مطرح می کردند، و مقالات عمومی دربارهٔ موضوعاتی چون میهن دوستی، تمدن، ضرورت آموزش، عدالت و حاکمیت قانون چاپ می کردند. همین موارد نشانه ای دانسته شده که مطبوعات رسالت خود را فراتر از بازتاب رویدادهای دربار می دیدند. این امر احتمالاً بخشی ناشی از آگاهی برخی اعضای نخبگان حاکم ایران از تفاوت کیفیت میان روزنامه های ایران و عثمانی بود. در نامه ای در ۱۸۶۵، چند سال پیش از آنکه مشیرالدوله به صدارت برسد، او از سرخوردگی و خشم خود هنگام مقایسهٔ روزنامه های ایران با نشریات استانبول سخن گفته بود. بااین حال، این روزنامه های اصلاح گرا نه بازتاب دهندهٔ دغدغه های روزمره بودند و نه آن قدر دوام یافتند که تغییر پایدار در فرهنگ روزنامه نگاری ایجاد کنند. در واقع، پس از تعطیلی آن ها، کیفیت روزنامه نگاری به طور کلی نزول کرد، به ویژه هنگامی که شماری از روزنامه
ها زیر نظر وزارت انطباعات قرار گرفتند و سانسور به دست محمدحسن خان اعتمادالسلطنه اجرا شد. دورهٔ مظفری. با اینکه در دوران مظفرالدین شاه روزنامه های دولتی همچنان زیر نظر وزارت انطباعات منتشر می شدند، آنچه مطبوعات این دوره را متمایز می کرد، تحمل و اجازهٔ انتشار چند روزنامهٔ خصوصی بود. نخستین و شناخته شده ترین آن ها "تربیت" بود؛ هفته نامه ای که از دسامبر ۱۸۹۶ تا مارس ۱۹۰۷ در تهران منتشر می شد و به سبب محتوای غنی، در دوره ای که اغلب روزنامه ها ملال آور و بی روح شمرده می شدند، احترام بسیاری را برانگیخت. "تربیت" کوشید در چندین زمینه خود را از روزنامه های ناصری گذشته جدا کند. برای نمونه، از همان آغاز اعلام کرد که هیچ الزامی برای خرید یا خواندن آن وجود ندارد و «اختیاری» است؛ نه کسی را به اجبار به اشتراک آن واداشته اند و نه رایگان توزیع می شود. همچنین در گردآوری اخبار، دیگر صرفاً به منشیان حکام محلی اتکا نمی کرد، بلکه شبکه ای از خبرنگاران در ولایت های مختلف ایجاد کرده بود که نسبت به صحت اخبار ارسالی پاسخ گو بودند. در یک نمونه، "تربیت" خبرنگاری را به سبب ارسال خبری بی اساس توبیخ کرد و در ضمن، هشدار عمومی به دیگران داد:
«یکی از وقایع نگارها خبری بی اصل به ما نوشته غافل که خلاف آن آشکار می شود و حق طلب به حقیقت می رسد و در ضلالت و بی خبری نمی ماند. باری، چون این دفعهٔ اول بود ما ستّاری و اغماض کردیم و اسم دروغ نویس را ننوشتیم فقط محض تنبه رفقا اشاره به مطلب نمودیم اما بعد از این اگر کسی چنین کاری بکند بداند که ما بی رودربایستی و ملاحظه، آشکارا و بی پرده به اسم و رسم خواهیم نوشت». اینکه "تربیت" اجازهٔ انتشار یافت، تا اندازه ای به جایگاه ناشر آن، محمدحسین خان ذکاءالملک، بازمی گشت؛ ادیبی که پیش تر سال ها به عنوان منشی محمدحسن خان اعتمادالسلطنه تجربه اندوخته بود. به بیان دیگر، آشنایی نزدیک ذکاءالملک با سازوکار وزارت انطباعات، همراه با فضای نسبتاً آزاد آغاز سلطنت مظفرالدین شاه، به او امکان داد میان جلب رضایت مقامات وقت و ارائهٔ نوآوری برای متمایز کردن هفته نامه اش از دیگر رقبا تعادل برقرار کند. افزون بر این، گفته می شود که انتشار "تربیت" زمینه ساز پیدایش دیگر روزنامه های خصوصی در ایالات شد، از جمله "الحدید" (۱۸۹۷) و "احتیاج" (۱۸۹۸) که هر دو در تبریز منتشر می شدند. همچنین روزنامه های تخصصی ای پدید آمدند که مستقیماً به مسائل سیاسی ن
می پرداختند و به موضوعاتی تمرکز داشتند که برای پیشرفت ضروری دانسته می شد. از جملهٔ این نشریات "معارف" (۱۸۹۹–۱۹۰۰) بود که به امور مدارس و آموزش می پرداخت و در تهران به دست انجمن معارف منتشر می شد. دیگر نمونه ها "ادب" (۱۸۹۸–۱۸۹۹) بود؛ هفته نامه ای در تبریز که هدفش ترویج آموزش از راه انتشار ترجمهٔ مقالات علمی معتبر همراه با تصاویر دانشمندان برجسته بود. همچنین "کمال" (۱۸۹۹–۱۹۰۳)، دو هفته نامه ای در تبریز، در مرام نامه اش هدف خود را «بیان برخی علوم به زبانی ساده و روشن، تا کم کم اصطلاحات علمی و شیوه های تمدن برای مردم ایران آشنا شود» توصیف کرده بود. در همین زمان، یعنی سال ۱۹۰۰، نخستین روزنامهٔ طنز ایران با عنوان "طلوع" در بوشهر منتشر شد و اندکی بعد "مظفری" (۱۹۰۱) به عنوان دو هفته نامه ای مترقی در همان شهر انتشار یافت. تحمل چنین گوناگونی در نشریات، حاصل عواملی همچون فضای باز دوران صدارت امین الدوله ــ که به حامی دانش نوین شهرت داشت ــ پایان انحصار دولتی بر انتشارات، و شرایط متغیر زمانه بود. افزون بر این، در همان زمان روزنامه های فارسی زبان متعددی در لندن، استانبول، قاهره و کلکته منتشر می شدند که توجه ها را برمی انگ
یختند و میان خوانندگان محبوبیت می یافتند؛ امری که نمی توانست بی اهمیت باشد. اگر مطبوعات داخل کشور می خواستند اعتباری برای خود حفظ کنند، ناچار بودند تنوع بیشتری نشان دهند، هرچند همچنان به اجازه و تأیید وزارت انطباعات نیاز داشتند. مطبوعات مهاجر و «شب نامه ها». روزنامه های فارسی زبانی که از اواخر دههٔ ۱۸۷۰ در خارج از ایران منتشر شدند، نمایانگر مطبوعاتی مستقل بودند که به سبب محدودیت های داخلی، امکان ظهور در کشور نداشتند. بیرون بودن از دسترس سانسور دربار و آزادی در بیان آنچه در داخل کشور ممنوع بود، به این معنا بود که روزنامه هایی چون "اختر" (استانبول)، "قانون" (لندن)، "حبل المتین" (کلکته)، "حکمت"، "ثریا" و "پرورش" (قاهره) نه تنها بستری برای طرح اندیشه های نو و بیداری سیاسی فراهم کردند، بلکه با هدف ایجاد اصلاح و دگرگونی در کشور پدید آمدند. با این حال، میزان رادیکالیسم آن ها متفاوت بود. "قانون" یکی از محبوب ترین و شاید انقلابی ترین این نشریات بود که صرف داشتن آن به جرم تبدیل شده بود. این روزنامه در ۱۸۹۰ به قلم میرزا ملکم خان در لندن منتشر شد و در نخستین شمارهٔ خود بی پرده هدفش را چنین بیان کرد: «در ایران اشخاص بسیار
ند با عقاید و افکار نیک. لیکن افکار منفرد اشخاص در گوشه و کنار ابداً ثمری نمی دهد. مگر اینکه افکار مفید همه در یک جا جمع شود و این اجتماع افکار جز در روزنامه متصور نیست». به همین سیاق، "حبل المتین" ــ نمونه ای میانه روتر و پایدارتر از هفته نامه های مهاجر که به دست سید جلال الدین مؤیدالاسلام در کلکته منتشر می شد ــ چند سال بعد نوشت: «روزنامه ها ملل را تحریک کرده، دول را مجبور به بعضی اقدامات می نمایند. روزنامه ها برخی از نواقص و بی نظمی ها را به مردم اطلاع می دهند و ایشان را از افعال، عادات، قریحه ها و قوت های دیگران آگاه می سازند». بدین سان، مطبوعات مهاجر به درجات گوناگون بر نقش روزنامه ها در شکل دهی به افکار عمومی تأکید می کردند؛ نقشی که می توانست زمینهٔ تغییر را فراهم آورد. اگرچه آمار دقیقی از شمارگان این نشریات (که گاه به طور پنهانی به کشور قاچاق می شدند) در دست نیست، خاطرات و روایت ها بر گستردگی و نفوذ آن ها در محافل پیشرو دلالت دارند. برای نمونه، گفته می شود میرزا حسن رشدیه، بنیان گذار مدارس ابتدایی نوین، پس از خواندن مقاله ای دربارهٔ شیوه های جدید آموزش در روزنامهٔ "اختر"، برانگیخته شد تا به بیروت برود
و این روش ها را بیاموزد. به همین ترتیب، ناظم الاسلام کرمانی می نویسد که در جلسات "انجمن مخفی" ــ که جمعی از اصلاح طلبان را گرد هم آورده و خود را مأمور "بیدارسازی" مردم می دانستند ــ روزنامهٔ "حبل المتین" کلکته را همراه با "سیاحت نامهٔ ابراهیم بیگ" می خواندند. نوع دیگری از نشریات پرطرفدار شب نامه بود. این ها معمولاً بیانیه های دست نویس در مخالفت با دولت بودند که به طور پنهانی دست به دست می شدند و شب ها بر دیوارهای شهر نصب می گردیدند. به نظر می رسد نخستین بار در اواخر دوران ناصرالدین شاه و به ویژه در جریان ماجرای نهضت تنباکو در سال های ۱۸۹۰–۱۸۹۱ پدید آمدند. شب نامه ها معمولاً در دوره های سرکوب رواج می یافتند، زیرا مشمول سانسور نمی شدند. جز در دوران مشروطهٔ نخست (۱۹۰۶–۱۹۰۸) که مطبوعات تا اندازه ای آزاد بودند، شب نامه ها یکی از راه های بیان اندیشه هایی بودند که در مجاری رسمی ممنوع به شمار می رفتند. در نتیجه، در هر دوره ای که محدودیتی بر مطبوعات اعمال می شد — چه پیش از مشروطه و چه پس از آن — شمار شب نامه ها افزایش می یافت. شب نامه ها به ویژه در آستانهٔ انقلاب مشروطه رواج گسترده ای یافتند؛ هنگامی که انجمن های مخفی