Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ی تر قرار داشت که برای اجرای رسیتال ها، سرودها و سخنرانی ها استفاده می شد. جنوبی ترین انتهای پردیس تحت سلطه تئاتر پومپه بود که توسط دومیتیان در همان برنامه بازسازی بازسازی شد. کاربردها. این استادیوم تقریباً به طور کامل برای مسابقات ورزشی مورد استفاده قرار می گرفت. برای «چند سال»، پس از آسیب آتش سوزی به کولوسئوم در سال ۲۱۷ میلادی، برای نمایش های گلادیاتورها مورد استفاده قرار گرفت. طبق روایت پر زرق و برق هیستوریا آگوستا از امپراتور الاگابالوس، از طاق ها به عنوان فاحشه خانه استفاده می شد. و امپراتور سوروس الکساندر بخشی از هزینه بازسازی استادیوم را با درآمد مالیاتی از آن تأمین کرد. در افسانه های شهدای مسیحی، سنت اگنس در زمان سلطنت امپراتور دیوکلتیان، در یکی از طاق های آن یا در نزدیکی آن، در آنجا به قتل رسید. با بحران های اقتصادی و سیاسی دوران امپراتوری و پس از امپراتوری، به نظر می رسد که ورزشگاه از کاربرد سابق خود خارج شده است؛ طاق ها محل زندگی فقرا و میدان، محل ملاقات آنها بوده است. ممکن است پرجمعیت بوده باشد: «با زوال شهر پس از تهاجم بربرها، جمعیت به سرعت در حال کاهش به تدریج تپه های اطراف را ترک کردند و در محو
طه مارتیوس متمرکز شدند که بخش اصلی رم را تا زمان تحولات جدید در قرن نوزدهم در بر می گرفت.» بخش های قابل توجهی از این سازه تا دوران رنسانس باقی ماند، زمانی که برای مصالح ساختمانی مورد استخراج و سرقت قرار گرفتند. میراث. پیازا ناوونا بر فراز میدان داخلی ورزشگاه قرار دارد. ساختمان های زیادی که میدان را دربر گرفته اند، طاق های پایینی اصلی ورزشگاه را در بر می گیرند. این ساختمان ها شامل جدیدترین بازسازی کلیسای سنت آنیسه در آگون هستند که اولین بار در قرن نهم در محل سنتی شهادت سنت آنیسه تأسیس شد.
انرژی خطرناک در ایمنی و بهداشت شغلی به هر منبع انرژی (از جمله منابع انرژی الکتریکی، مکانیکی، حرارتی، شیمیایی، هیدرولیکی و پنوماتیکی) گفته می شود که «می تواند برای کارگران خطرناک باشد»، مانند تخلیهٔ انرژی ذخیره شده. نبود کنترل انتشار غیرمنتظرهٔ انرژی می تواند سبب زخم یا مرگ ومیر مرتبط با ماشین آلات شود. خطر ناشی از این منابع انرژی را می توان به روش های مختلفی، از جمله رویه های کنترل دسترسی مانند قفل کردن-برچسب گذاری، کنترل کرد.
باغ های سالوست () یک ملک رومی باستان شامل یک باغ تفریحی محوطه سازی شده بود که توسط مورخ سالوست در قرن اول پیش از میلاد ساخته شد. این باغ منطقه وسیعی را در بخش شمال شرقی رم، در منطقه ای که بعدها منطقه ششم شد، بین تپه های پینچیان و کوئیرینال، نزدیک ویا سالاریا و بعداً پورتا سالاریا، اشغال می کرد. ریون مدرن اکنون با نام سالوستیانو شناخته می شود. تاریخچه. رومی ها معمولاً به خانه هایی با باغ های بزرگ (هورتوس در لاتین به معنای "باغ") که در محدوده شهر اما در مناطق حومه شهر ساخته شده بودند، هورتی (horti) می گفتند. این باغ ها مکانی برای لذت بردن بودند، جایی که می توانستند در انزوا و آرامش زندگی کنند، اما بدون اینکه مجبور باشند خیلی از شهر دور شوند. روم از دوره ژولیو-کلودیان در حال گسترش بود و به حومه شهر نزدیک می شد: حومه های دوران اسکیپیو آیمیلیانوس و پمپی به مرکز شهر تبدیل شدند و کل مناطق خصوصی ناپدید شدند تا راه برای خانه ها، ساختمان های عمومی یا پارک های عمومی باز شود، پدیده ای که در گسترش عظیم شهرها در طول تاریخ رایج بوده است. مهم ترین جنبه هورتی بدون شک پوشش گیاهی بود که اغلب به شکل هندسی یا حیوانی، مطابق با اصو
ل هنر توپیاری، شکل می گرفت. در میان فضای سبز، اغلب آلاچیق ها، رواق هایی برای قدم زدن در پناه آفتاب، فواره ها، حمام ها، معابد کوچک و مجسمه هایی وجود داشت که اغلب کپی هایی از نمونه های اصلی یونانی بودند. اولین کسی که این روند را آغاز کرد، لوکولوس بسیار ثروتمند بود که اقامتگاهی مجلل در تپه پینچیان در رم ساخت؛ سالوست بلافاصله از او پیروی کرد. هورتی سالوستیانی معروف از جمله مجلل ترین ویلاها از پایان دوره جمهوری تا اواخر دوران امپراتوری بودند. آنها که در منابع ادبی ذکر شده اند، در منطقه ای وسیع و خوش منظره در میان خاطره انگیزترین نقاط رم قرار داشتند: مکانی حومه ای و پانوراما بین تپه پینچیان و کوئیرینال، مشرف به مرکز شهر. خود سزار چنان مجذوب زیبایی آن شد که آن را به عنوان اقامتگاه مجلل خود انتخاب کرد. پس از مرگ او، این ملک توسط مورخ سالوست، یکی از نزدیکترین دوستانش، که به خاطر ثروت هنگفتی که به عنوان مالک در نومیدیا جمع آوری کرده بود، شناخته می شد، خریداری شد. به همین دلیل او متهم و محاکمه شد؛ مداخله سزار این نماینده منحصر به فرد فرهنگ آن زمان را که مجبور به پرداخت تنها جریمه سنگینی شده بود، نجات داد. سالوست تصمیم گ
رفت از درآمد، شاید غیرقانونی، خود برای خرید این ویلای باشکوه در تپه کوئیرینال استفاده کند، جایی که از انزوا در «تبعید ادبی داوطلبانه» خود لذت می برد. لوکولوس با ساخت باغ های خود (هورتی) در تپه پینچیان، مد ساخت کاخ های باغی مجلل را در قرن اول پیش از میلاد آغاز کرد. هورتی ها مکانی برای لذت بردن بودند، تقریباً یک کاخ کوچک، و به مالک ثروتمند و دربار او امکان زندگی در انزوا، دور از زندگی پر هرج و مرج شهر اما نزدیک به آن را می دادند. مهم ترین بخش هورتی بدون شک کاشت گیاهان بود که اغلب به صورت توپیاری با اشکال هندسی یا حیوانی ساخته می شدند. در میان فضای سبز، اغلب آلاچیق ها، گذرگاه های طاق دار برای پیاده روی و دور شدن از آفتاب، فواره ها، چشمه های آب معدنی، معابد و مجسمه ها، که اغلب کپی هایی از نمونه های اصلی یونانی بودند، وجود داشت. در قرن سوم میلادی، تعداد کل هورتی ها حدود یک دهم رم را اشغال کرده بود و کمربند سبزی را در اطراف مرکز تشکیل می داد. هورتی سالوستیانی. این ملک در ابتدا متعلق به ژولیوس سزار با نام «هورتی سزاریس» بود، اما پس از مرگ او، سالوست، مورخ، یکی از نزدیکترین دوستانش، آن را به دست آورد و با استفاده از
ثروتی که به عنوان فرماندار استان آفریقا نوا (نومیدیای تازه فتح شده) به دست آورده بود، آن را توسعه داد. در سال ۳۶ پیش از میلاد، پس از مرگ مورخ، این اقامتگاه به نتیجهٔ فرزندخوانده اش با همین نام و در نهایت به کلودیوس به عنوان دارایی امپراتوری رسید، اما امپراتوران روم برای چندین قرن آن را به عنوان یک مکان عمومی نگهداری کردند. این باغ ها در چهار قرنی که تکامل یافتند، با سازه های اضافی و مجسمه های یادبود بسیاری غنی شدند. بسیاری از امپراتوران آن را به عنوان اقامتگاه موقت، به عنوان جایگزینی برای مقر رسمی در تپه پالاتین، انتخاب کردند. پلینی می نویسد که بقایای نگهبانان هورتی، پوزیو و سکوندیلا، در زمان سلطنت آگوستوس در آنجا یافت شد و ۱۰ فوت و ۳ اینچ ارتفاع داشتند. امپراتور نروا در سال ۹۸ میلادی بر اثر تب در ویلای هورتی درگذشت و امپراتوران هادریان و اورلیان کارهای بزرگی در آنجا انجام دادند. دومی به طور خاص یک ایوان میلیارنسیس ساخت، احتمالاً مجموعه ای از ایوان، باغ و اصطبل های اسب سواری، که او برای اسب سواری به آنجا می رفت. مرمت های دیگری نیز در قرن سوم انجام شد. این مکان تا زمانی که در سال ۴۱۰ میلادی توسط گوت ها به فرما
ندهی آلاریک، که از دروازه های هورتی سالوستیانی وارد شهر شدند، غارت شد، به عنوان یک تفرجگاه امپراتوری باقی ماند. این مجموعه به شدت آسیب دید و هرگز بازسازی نشد. با این حال، باغ ها تا قرن ششم میلادی به طور کامل متروکه نشدند. اکتشافات. در طول کاشت تاکستان های قرن شانزدهم و به ویژه در اوایل قرن هفدهم، زمانی که کاردینال لودوویکو لودوویسی، برادرزاده پاپ گرگوری پانزدهم، این مکان را خریداری و ویلا لودوویسی را ساخت، مجسمه های مهم بسیاری کشف شدند. در اواخر قرن نوزدهم، تب ساخت و ساز رم به عنوان پایتخت، شامل تخریب ویلاهای مدرنی بود که در کویرینال زندگی می کردند. این فرصتی از دست رفته برای مطالعه باستان شناسی این مکان بود. توپوگرافی باستانی با پر شدن دره بین تپه های پینچو و کویرینال که این هورتی ها در آنجا وجود داشتند، به طور برگشت ناپذیری تغییر کرد. با این وجود، کاوش ها منجر به کشف جزئی یک نیمفئوم شد که احتمالاً مربوط به بازسازی هورتی توسط هادریان است. دیوارهای آن با لعاب، سنگ پا و صدف پوشیده شده بود که مناظر و صحنه های کوچکی با حیوانات و گل های نقاشی شده با رنگ های روشن را قاب می گرفت. تزئینات مجسمه سازی شامل یک محراب گر
د با چهار فصل و گروه زیبای آرتمیس و ایفیگنیا با یک گوزن ماده بود که اکنون در کپنهاگ قرار دارد. همچنین بخشی از مجموعه بعدی، معبد ونوس اریسینا بود که در پایین دره قرار داشت، یک ساختمان جمهوری خواه که درست بیرون پورتا کولینا واقع شده و در زمان سزار در هورتی گنجانده شده بود. این معبد کوچک یادآور یک تولوس هلنیستی بود، نوعی بسیار رایج در اواخر عصر جمهوری خواهان و عنصری معمول از ویلاهای بزرگ حومه شهر. ارتباط با ونوس، الهه عشق، باروری و طبیعت، و بنابراین محافظ هورتی، برای یک ویلای بزرگ مانند سالوستیان مناسب بود. هورتی همچنین یک هیپودروم (سیرک) ساخته شده توسط اورلیان را در خود جای داده بود. بقایا. یک غرفه به طرز چشمگیری حفظ شده از ویلا را می توان در مرکز میدان سالوستیو امروزی، ۱۴ متر پایین تر از سطح خیابان فعلی، مشاهده کرد. احتمالاً این بنا یک تریکلینیوم تابستانی مانند سراپیوم ویلای هادریان بوده است. بخش اصلی ساختمان یک سالن دایره ای بزرگ (با قطر ۱۱ متر و ارتفاع ۱۳ متر) بود که توسط گنبدی با بخش های متناوب مقعر و مسطح پوشانده شده بود (شکلی بسیار نادر که فقط در سراپیوم یافت می شود). دیوارها در هر طرف دارای سه طاقچه هستن
د که دو تا از آنها به عنوان گذرگاه برای اتاق های جانبی، احتمالاً نیمفائه ها، باز بودند. چند سال پس از ساخت و ساز، طاقچه های باقی مانده بسته و با پنل های مرمری پوشانده شدند که دیوارها را نیز می پوشاندند. کف نیز از مرمر بود، در حالی که گنبد و قسمت بالایی دیوارها با گچبری تزئین شده بودند. یک اتاق باسیلیکای باشکوه توسط دو ساختمان جانبی در دو طبقه قاب گرفته شده بود، در حالی که قسمت بالایی ساختمان دارای یک تراس بزرگ پانوراما بود که به یک گالری متصل می شد. این بنا یکی از هسته های اصلی در مکانی دیدنی در پایین دره بود که کویریناله را از پینچو جدا می کرد. دیوارهای ضخیمی با طاق ها و پشت بندهایی که بر روی دیوارهای سرویان، جایی که امروزه ویا سالوستیانا از آن می گذرد، قرار داشتند، آن را پشتیبانی می کردند و در پشت به تپه تکیه داشتند و به سایر بقایای ساختمان های ضعیف باقی مانده متصل بودند. در جنوب، یک اتاق سرپوشیده نیم دایره ای وجود دارد که به سه قسمت با پارتیشن تقسیم شده است، که دو تا از آنها هنوز موزاییک های باستانی سیاه و سفید و بقایای نقاشی های دیواری احتمالاً از زمان های بعدی را حفظ کرده اند. اتاق سوم به سمت جنوب توسط ی
ک رشته پله به دو طبقه فوقانی اشغال شده است، در حالی که اتاق شمالی با اتاقی که به عنوان توالت استفاده می شد، در هم آمیخته شده بود. مهرهای آجری این ساختمان، تاریخ ۱۲۶ را تأیید می کنند. این قدمت قابل توجه است زیرا تحولات معماری خصوصی امپراتوری پس از دوموس آگوستانا و تکامل از مدل دوموس اوریا را در طول تقریباً ۵۰ سال نشان می دهد. از دیگر بقایای این مجموعه می توان به یک کریدور با نقاشی های دیواری اشاره کرد که اکنون در گاراژ سفارت آمریکا در کنار خیابان فریولی قرار دارد و دیواری با طاقچه هایی در امتداد خیابان لوکولو. یک آب انبار بزرگ هادریانیکی نیز در زیر کالج ژرمانیکو در گوشه خیابان سن نیکولا دا تولنتینو و خیابان بیسولاتی باقی مانده است که شامل دو طبقه است: طبقه اول، با ارتفاع ۱٫۸ متر، به عنوان زیربنای طبقه دوم (در مجموع ۳۹ در ۳٫۳ متر) عمل می کند. هنر. گواهی بر اهمیت و ثروت هورتی سالوستیانی، آثار هنری بزرگی است که بسیاری از آنها اصل یونان باستان هستند، اگرچه سرقت های متعددی در طول قرن ها رخ داده است. تقریباً تمام آثار یافت شده در اواخر قرن نوزدهم به مجموعه داران بزرگ اروپا و آمریکا، در درجه اول به یاکوبسن، بنیانگذار
گلیپتوتک کپنهاگ، با وساطت دلالان عتیقه و هنری که برای صادرات غیرقانونی کار می کردند و قانون پاکا در مورد حفاظت از آثار یافت شده را نقض می کردند، فروخته شد. کارهای بعدی برای شناسایی آثار متعدد نگهداری شده در موزه های ایتالیایی و خارجی، ردیابی آنها را به هورتی سالوستیانی ممکن ساخته است. آثاری که بعداً یافت شدند شامل موارد زیر بودند: اعتقاد بر این است که نیوبید، یک اثر اصلی مربوط به قرن پنجم پیش از میلاد، یکی از آثار متعددی است که توسط آگوستوس به عنوان غنیمت جنگی از یونان به روم آورده شده و نقش بزرگی در تکامل سلیقه و سبک هنر رومی داشته است. این اثر شبیه به پیکره های سنگفرش معبد آپولو دافنفوروس در ارتریا است و شاید با نیوبید در حال مرگ و نیوبید در حال حرکت نی کارلسبرگ گلیپتوتک در کپنهاگ نیز مرتبط باشد. نیوبید قرار بود سنگفرش یک معبد یونانی را تزئین کند، اما برای نجات آن از حملات بربری که در قرن پنجم میلادی منطقه را ویران کردند، پنهان پیدا شد. نایک لودوویسی و تخت معروف لودوویسی، که هر دو اصل یونانی هستند و به روم آورده شده اند، ممکن است در معبد ونوس اریسینا قرار داشته باشند که بعداً در هورتی گنجانده شده است. این
تخت از پناهگاه آفرودیت (زهره) در لوکری آمده است. در سال ۱۹۸۲ نشان داده شد که دقیقاً در بلوک های باقی مانده در پایه های معبد جای می گیرد. برخی از ابیات اووید حاکی از انتقال مجسمه فرقه از مگنا گراسیا به رم است. شرح. آنها در سراسر منطقه بین خیابان هیل گیت و پیاوه به سمت دیوارهای اورلیان امتداد داشتند؛ در شرق، آنها با محور ونتوی امروزی و کوچه سن نیکولا دا تولنتینو هم مرز بودند. آنها در تراس هایی در امتداد دامنه های تپه کوئیرینال چیده شده بودند، مانند یک «معماری سبز خوش منظره» که با زمین و سازه های معماری سازگار بود و به منظره ظاهری مصنوعی و طبیعی می بخشید. وجود مقادیر زیادی آب در منطقه ای که فواره کاتی قرار داشت و نهری که به نام رودخانه پترونیا شناخته می شود، به لطف راه حل های فنی مناسب، به حفظ گیاهان و پوشش گیاهی سرسبز کمک می کرد. نقشه های پیرو لیگوریو (۱۵۶۱)، کارتارو (۱۵۷۶) و دوپراک (۱۵۷۷) چشم اندازی را نشان می دهند که تفاوت چندانی با چشم انداز باستانی ندارد، زمانی که سیکتوس پنجم با ساخت آکوا فلیچه (آلساندرین باستانی) با اقامتگاه های باشکوه اشرافی، غرق در سرسبزی تاکستان ها، به این منطقه زندگی جدیدی بخشید. پیرو
لیگوریو و دیگر توپوگراف ها، مانند نولی و لانچیانی، به وجود یک سیرک فلورا که با باغی به شکل سیرک قابل شناسایی است، اشاره کرده اند. بقایای فعلی. یکی از هسته های اصلی در پایین دره ای قرار داشت که کویرینال را از تپه پینچیان جدا می کرد و توسط دیوارهای قوسی قدرتمند و پشت بندهایی که بر روی دیوارهای سرویان قرار داشتند، پشتیبانی می شد، جایی که اکنون ویا سالوستیانا در آن جریان دارد. این ساختمان که بقایای آن در منطقه پیازا سالوستیو امروزی قرار دارد، باید شبیه به کانوپوس ویلای هادریان بوده باشد: در مرکز میدان، ۱۴ متر پایین تر از سطح فعلی، بقایای آن کاوش شد و بر روی تپه پشت آن قرار گرفت و به سایر بقایای ساختمان های ضعیف حفظ شده متصل شد. قسمت اصلی ساختمان یک سالن دایره ای بزرگ (با قطر ۱۱٫۲۱ متر و ارتفاع ۱۳٫۲۸ متر) بود که توسط گنبدی با بخش های متناوب مقعر و مسطح پوشانده شده بود (شکلی بسیار نادر که فقط در سراپیوم ویلای هادریان یافت می شود). دیوارها دارای سه طاقچه در هر طرف هستند که دو تا از آنها به عنوان گذرگاه به اتاق های جانبی باز می شدند. چند سال پس از ساخت، طاقچه های باقی مانده بسته و با روکش های مرمری پوشانده شدند که دی
وارها را نیز پوشانده بودند. کف نیز مرمر بود، در حالی که گنبد و دیوارهای بالایی با گچبری تزئین شده بودند. از جمله ویژگی های دیگر، یک تالار باشکوه به سبک باسیلیکا توسط دو سازه جانبی که در دو طبقه بالا می رفتند، قاب گرفته شده بود، در حالی که ساختمان در بالا با یک تراس بزرگ پانوراما متصل به یک گالری به پایان می رسید. تالار گرد از یک هشتی مستطیل شکل قابل دسترسی بود که با یک اتاق متقارن در طرف دیگر مطابقت داشت و به یک تالار مستطیل شکل در همان محور منتهی می شد که توسط دو اتاق کوچکتر و کشیده در دو طرف آن قرار داشت. در ضلع شمالی تالار دایره ای، اتاق های دیگری و یک راه پله منتهی به طبقات بالا وجود دارد. در جنوب، یک اتاق نیم دایره ای سرپوشیده وجود دارد که توسط پارتیشن هایی به سه منطقه تقسیم شده است، که دو تا از آنها هنوز موزاییک های سیاه و سفید باستانی و بقایای نقاشی های دیواری را که احتمالاً بعداً نقاشی شده اند، حفظ کرده اند. اتاق سوم در جنوب توسط یک ردیف پله که به دو طبقه فوقانی منتهی می شود اشغال شده است، در حالی که اتاق شمالی با اتاقی که به عنوان توالت استفاده می شد، در هم آمیخته شده است. نمای این نیم دایره تا حد زی
ادی نتیجه مرمت های قرن نوزدهم است. مهرهای آجری روی این ساختمان، قدمتی پس از ۱۲۶ میلادی را تأیید می کنند. احتمالاً این بنا یک مرکز تابستانی بوده است، مانند مدل مشابه در ویلای هادریان در تیوولی. این قدمت به ویژه از این جهت اهمیت دارد که به ما امکان می دهد توسعه معماری امپراتوری خصوصی پس از دوموس آگوستانا را درک کنیم و تکامل عمیق مدل خانه طلایی را در طول کمی کمتر از پنجاه سال، با تأثیراتی از معماری مدنی چند طبقه شناخته شده در اوستیا و خود رم، به تصویر بکشیم. بقایای میدان سالوست فعلی اکنون در زمینی متعلق به تکنو هلدینگ (شرکتی در شبکه اتاق های بازرگانی) واقع شده است. اختلاف بین اتحادیه اتاق های بازرگانی ایتالیا و اداره نظارت بر میراث باستان شناسی بر سر حقوق مالکیت و مسئولیت های مرمت و حفاظت از این سازه از سال ۱۹۹۹ ادامه داشت. اتحادیه، مرمتی - نه کامل - را با هزینه چهار میلیارد لیره انجام داده بود، اما انتظار کمک دولتی را داشت که با این حال هرگز محقق نشد. مجتمع پیازا سالوستیو توسط اتحادیه به مرکزی برای کنفرانس ها و رویدادهای مختلف تبدیل شد. در میان سایر بقایای ساختمان های مجتمع هورتی سالوستیان، یک کریپورتیکوس تزئین
شده با نقاشی وجود دارد که اکنون در گاراژ سفارت آمریکا در سمت خیابان فریولی قرار دارد و دیواری با طاقچه در امتداد خیابان لوکولو. در کالج آلمانی، یک آب انبار باشکوه هادریانیک، در گوشه خیابان سن نیکولا دا تولنتینو و خیابان بیسولاتی وجود دارد. این بنا از دو طبقه تشکیل شده است: طبقه اول، با ارتفاع ۱٫۸۰ متر، به عنوان زیربنای طبقه دوم عمل می کند که در چهار شبستان موازی متصل به هم (در مجموع ۳۸٫۵۵ در ۳٫۳۰ متر) سازماندهی شده است. این مجموعه همچنین شامل معبد ونوس اریکینا بود که در پایین دره قرار داشت و توسط پیرو لیگوریو در یک نمای پرسپکتیو به تصویر کشیده شده است. معبد کوچک واقع در پارک، شبیه یک تولوس هلنیستی است، نوعی که در اواخر دوران جمهوری رایج بود و عنصری معمول از ویلاهای بزرگ حومه شهر. اهمیت مقدس معبدی که به آفرودیت، الهه عشق، باروری و طبیعت، و بنابراین محافظ هورتی، مرتبط بود، برای ویلای بزرگی مانند مجموعه سالوست که «در مرز بین عمومی و خصوصی» قرار دارد، مناسب بود. علاوه بر این، هورتی همچنین محل سیرک سالوست بود. یافته های بعدی. کاوش ها یک اتاق مستطیل شکل شبیه به نیمفئوم را کشف کردند، با دیوارهایی پوشیده از مینا، سن
گ پا و صدف که مناظر کوچک و صحنه های معمول حیوانات و گل ها را با رنگ های روشن قاب گرفته بودند، و منظره ای روستایی با خانه های روستایی و چوپانان. تزئینات مجسمه سازی شامل یک محراب گرد با چهار نابغه فصل ها و گروه زیبای آرتمیس و ایفیگنیا به همراه ماده گوزن، که اکنون در کپنهاگ است، بود. به نظر می رسد نیمفئوم (که تا حدی کاوش شده است) مربوط به بازسازی باغ ها و کاخ مسکونی بزرگ در دوره هادریان باشد. به نظر نمی رسد نیکه لودوویسی، که در همان نزدیکی یافت شده است، مربوط به دستگاه تزئینی نیمفئوم باشد. با این حال، یک نمونه اصلی یونانی دیگر، تخت معروف لودوویسی، که به رم آورده شده بود، در اواخر قرن گذشته (بین ویا سیسیلیا و تقاطع با ویا آبروزی) در این منطقه کشف شد. این احتمال وجود دارد که هر دو اثر با معبد ونوس اریسینا، که در مرحله اصلی خود در املاک بزرگ سالوست قرار نداشت، ارتباطی داشته باشند. یک فرضیه مطرح، تخت سلطنت را در پناهگاه سیسیلی لوکری، اختصاص داده شده به ونوس، قرار می دهد. علاوه بر این، برخی از ابیات اووید نشان می دهد که مجسمه فرقه از سیسیل به رم منتقل شده است؛ بنابراین، این مسائل استفاده از این مجسمه ها را در نیمفئوم
سالوست روشن نمی کند، زیرا آنها نقشی صرفاً تزئینی در باغ های بزرگ داشتند. این امر در مورد نیوبیدها از هورتی سالوستیانی نیز صدق می کند که برای تزئین سنتوری یک معبد یونانی در نظر گرفته شده بودند (جوان زخمی مرگبار و دوشیزه فراری در کپنهاگ نگهداری می شوند، در حالی که نیوبه زانو زده زیبا در موزه دل ترمه در رم است). در این مورد، مانند موارد دیگر، مجسمه ها در مکان های صعب العبور، مکان های واقعاً مخفی، یافت شدند که شاید برای محافظت از آنها در برابر هجوم بربرها که این منطقه را در قرن پنجم میلادی ویران کردند، ایجاد شده بودند. باستان شناسی کنونی به یک سؤال جذاب می پردازد: آیا مجسمه های اصلی یونانی برای تزئین باغ ها یا برای هدف مورد نظرشان در نمای یک معبد استفاده می شدند؟ علاوه بر این، اگر گروه نیوبیدها، که به یک سنگفرش معبد یونانی نسبت داده می شوند، متعلق به همان ساختمان فرقه ای آمازونوماخی از معبد آپولو سوسیانوس در رم باشند، نیوبیدها را باید به برنامه تزئینی باغ های تپه کوئیرینال، در دوران آگوستین نسبت داد و توسط نوه مورخ سالوست استفاده می شد. خلاصه اینکه، آمازون زانو زده، بخشی از یک تزئین باستانی (که بین خیابان های بو
نکومپانی و کوینتینو سلا کشف شده است) و کتیبه های طوماری آکانتوس (بخشی از یک گروه مجسمه سازی) را نیز می توان به تزئینات هورتی سالوستیانی نسبت داد و قدمت آنها را به اوایل دوران پرنسیپ، زمانی که علاقه به مجسمه سازی یونانی زنده بود، نسبت داد. کتیبه های طوماری باشکوه آکانتوس که در موزه های کاپیتولین نگهداری می شوند، بیانگر شیوه جدیدی از تصور طبیعت در میان هنرمندان اوایل عصر آگوستین هستند. همان فرمول های هندسی در ترکیب بندی یادبود آرا پاسیس، نوعی تزئین با معنای ایدئولوژیک دقیق، مرتبط با صلح رومی، که توسط آگوستوس تأسیس شده بود، یافت می شود. همان طور که تأکید شده است، گروه نیوبیدها نیز در محدوده برنامه تزئینی سالوست و به طور دقیق تر، در طرح فرهیخته ای قرار می گیرند که آگوستوس قصد داشت در کار نوسازی رم به کار گیرد. سالوست، به عنوان یک درباری بزرگ، شاید قصد داشت در اقامتگاهش در کوئیرینال، ادای احترام شخصی خود را به شاهزاده ها نشان دهد.
&lt;templatestyles src="Module:Sidebar/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;قوه قضائیه ایتالیا یکی از سه قوه جمهوری ایتالیا طبق قانون اساسی ۱۹۴۸ است. قوه قضائیه ایتالیا که از سیستمی از دادگاه ها و دفاتر دادستانی عمومی تشکیل شده است، وظیفه اجرای عدالت را بر عهده دارد. هم قضات دادگاه های بدوی و هم دادستان های عمومی، که در مجموع پس از کلانتر، قاضی نامیده می شوند، در این قوه مناصب دارند. به نوبه خود، قضات در یک نهاد جمعی به نام «قاضی» گرد هم می آیند. این نهاد که با فقدان سلسله مراتب داخلی مشخص می شود، از هر شاخه دیگری از دولت نیز مستقل است. به طور خاص، تضمین قانون اساسی استقلال، قضات حرفه ای و افتخاری را در برابر قوای مجریه و مقننه محافظت می کند. در جمهوری ایتالیا، دولت هیچ نقشی در انتصابات یا ارتقاء ندارد، اگرچه وزیر دادگستری بر منابع اداری نظارت دارد و ممکن است درخواست رسیدگی انضباطی کند. قضات حرفه ای می توانند تا سن بازنشستگی اجباری ۷۰ سالگی خدمت کنند. قوهٔ قضائیهٔ ایتالیا از سه حوزهٔ مستقل تشکیل شده است که هر یک وظایف و صلاحیت های خاص خود را دارند. حوزهٔ قضائی عادی به رسیدگی به دعاوی مدنی و کیفری اختصاص دارد
و شامل دادگاه هایی است که به اختلافات میان افراد، جرایم عمومی، و اجرای احکام قضائی می پردازند. حوزهٔ قضائی تخصصی صلاحیت انحصاری در امور اداری، مالیاتی، و حسابرسی دارد و به دعاوی میان شهروندان و نهادهای دولتی، بررسی تخلفات مالیاتی، و نظارت بر عملکرد مالی نهادها رسیدگی می کند. حوزهٔ قضائی نظامی مسئول رسیدگی به جرایمی است که توسط اعضای نیروهای مسلح در زمان صلح ارتکاب یافته اند، اما در زمان جنگ، قوانین خاصی می توانند دامنهٔ صلاحیت این حوزه را گسترش دهند و شامل جرایم گسترده تری شوند. این ساختار چندلایه، بازتابی از تلاش برای تفکیک وظایف قضائی و تضمین تخصص گرایی در رسیدگی به انواع دعاوی در نظام حقوقی ایتالیاست. دادگاه قانون اساسی خارج از قوه قضائیه ایتالیا قرار دارد و به عنوان یک نهاد مستقل و جداگانه قانون اساسی، وظیفه بررسی مطابقت قوانین با قانون اساسی و حل و فصل اختلافات بین قوای مختلف کشور را بر عهده دارد. قانون. قانون ایتالیا در چارچوب سنت حقوق مدنی با پایه و اساس اصول حقوق رومی عمل می کند. این نظام بر قوانین مدون و قوانین موضوعه به عنوان منابع اصلی اقتدار قانونی تأکید دارد، برخلاف نظام های حقوقی عرفی که در آنه
ا رویه های قضایی تأثیرگذارتر هستند. اصول کلی. نظام حقوقی ایتالیا که ریشه دار در سنت حقوق مدنی است، بر پایهٔ نظم سلسله مراتبی و ساختارمند قواعد حقوقی بنا شده است. این نظم حقوقی از اصول بنیادینی چون حاکمیت قانون، حمایت از حقوق اساسی، و تفکیک قوا تأثیر می پذیرد. در قلب این اصول، مفهوم قطعیت قانونی قرار دارد؛ به این معنا که قوانین باید روشن، منتشرشده، و پایدار باشند تا امکان تبعیت از آن ها فراهم شود و نتایج حقوقی قابل پیش بینی باشند. این قطعیت نه تنها ضامن امنیت حقوقی شهروندان است، بلکه اعتماد عمومی به نظام قضایی و قانون گذاری را تقویت می کند. ساختار سلسله مراتبی قوانین، از قانون اساسی آغاز می شود و به قوانین عادی، مقررات اجرایی، و آیین نامه ها گسترش می یابد، به طوری که هر سطح از قانون باید با اصول و قواعد بالاتر خود هماهنگ باشد. این هماهنگی، تضمین کنندهٔ انسجام حقوقی و جلوگیری از تعارض در اجرای قانون است. در چنین نظامی، قانون نه تنها ابزار ادارهٔ کشور بلکه تجلی ارادهٔ عمومی و حافظ کرامت انسانی تلقی می شود. منابع قانون. در حقوق ایتالیا، منابع حقوقی به طور کلی به دو دستهٔ اصلی تقسیم می شوند: منابع شناخت و منابع تو
لید. منابع شناخت آن دسته از ابزارهایی هستند که از طریق آن ها محتوای قواعد حقوقی برای عموم قابل دسترسی و شناخته شده می شود. این منابع شامل نشریات حقوقی، روزنامه های رسمی، و سایر ابزارهای انتشار قوانین هستند که نقش اطلاع رسانی و شفاف سازی دارند و تضمین می کنند که شهروندان و نهادها بتوانند به طور دقیق از مفاد قوانین آگاه شوند. در مقابل، منابع تولید به سازوکارهایی اطلاق می شود که از طریق آن ها قواعد حقوقی ایجاد یا اصلاح می گردند. این دسته شامل قانون اساسی، قوانین مصوب پارلمان، فرمان های اجرایی و تقنینی، و معاهدات بین المللی است. هر یک از این منابع، در سلسله مراتب حقوقی جایگاه خاصی دارند و باید با اصول بالادستی هماهنگ باشند. قانون اساسی در رأس این هرم قرار دارد و سایر منابع باید با آن مطابقت داشته باشند. قوانین مصوب، چارچوب های عمومی را تعیین می کنند؛ فرمان های اجرایی جزئیات اجرایی را مشخص می سازند؛ و معاهدات بین المللی، تعهدات فراملی را وارد نظام حقوقی داخلی می کنند. اگرچه قانون اساسی رویه قضایی را به عنوان منبع رسمی قانون به رسمیت نمی شناسد، اما مسئولیت تضمین پایبندی دقیق و اجرای بی طرفانه قانون را به قوه قضاییه
، به ویژه دیوان عالی تمییز ایتالیا، واگذار می کند. به همین ترتیب، رویه قضایی به عنوان یکی از منابع قانون در ماده ۱ مقررات مقدماتی قانون مدنی ذکر نشده است. اگرچه دادگاه ها آزادند که از احکام قبلی عدول کنند، اما تفسیر قطعی یک ماده معمولاً توسط دادگاه های پایین تر تأیید می شود. به طور خاص، اصول حقوقی تأیید شده توسط "دادگاه عالی" ممکن است بر دادگاه های پایین تر اقتدار دوفاکتو داشته باشند و از این طریق، در خلاصه های دادگاه و احکام برای استدلال به کار گرفته شوند. به "دفتر" "جرم شناسی در دادگاه عالی"، شناسایی و نظام مند کردن به اصطلاح "جرم -" یعنی اصول حقوقی به ویژه مهم - برای انتشار در گزارش های پرونده های مدنی و کیفری سپرده شده است. سلسله مراتب قانون. نظام سلسله مراتبی قواعد حقوقی در ایتالیا بر پایهٔ قانون اساسی ایتالیا بنا شده که به عنوان عالی ترین سند حقوقی کشور شناخته می شود. این قانون اساسی چارچوب بنیادین حقوقی و اصول راهبردی لازم برای تدوین، تفسیر و اجرای سایر قواعد را تعیین می کند و تضمین کنندهٔ حاکمیت قانون، تفکیک قوا و حمایت از حقوق اساسی شهروندان است. در مرتبهٔ بعد، قوانین اولیه قرار دارند که توسط پارلمان