Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ی خود، کنستانزا فوگلیانی ۱۱ ساله، به عنوان عروس جیرولامو شد زیرا بنا بر گزارش برخی تاریخ نگاران، مادر کنستانزا، گابریلا گونزاگا (دختر نامشروع لودویکو سوم گونزاگا، مارکیز مانتوا) از اجازهٔ انجام ازدواج پیش از رسیدن دخترش به سن قانونی (آن زمان ۱۴ سال) خودداری کرد—در حالی که کاترینا، هرچند در آن زمان تنها ده سال داشت، با خواسته های داماد موافقت کرد؛ منابع دیگر گزارش دادند که ازدواج کاترینا و جیرولامو در ۱۷ ژانویه ۱۴۷۳ برگزار شد اما چهار سال بعد (۱۴۷۷)، هنگامی که کاترینا به سن ۱۴ سالگی رسید، کامل شد، بی آنکه جزئیات بیشتری دربارهٔ برهم خوردن نامزدی با کنستانزا ارائه دهند. پاپ سیکستوس چهارم، جیرولامو را به عنوان لرد ایمولا منصوب کرد، شهری که پیشتر در اختیار خاندان اسفورزا بود اما در آن زمان تیول خاندان ریارْیو به شمار می رفت. کاترینا پس از ازدواج با جیرولامو و به عنوان دختر دوک میلان، در دو تا از ثروتمندترین دربارهای ایتالیا جای گرفت. پس از ورود پیروزمندانه به ایمولا در ۱۴۷۷، کاترینا همراه همسرش به رم رفت، جایی که او سال ها در خدمت عمویش، پاپ، زندگی می کرد. در اول سپتامبر ۱۴۷۹، کاترینا نخستین فرزندش، پسری به نام ات
اویانو را به دنیا آورد. فرزندان دیگرش از جیرولامو نیز به دنیا آمدند: چزاره در ۲۵ اوت ۱۴۸۰، بیانکا (تنها دخترش) در پایان اکتبر ۱۴۸۱، جووانی لیویو در پایان اکتبر ۱۴۸۴، گالئاتسو در ۱۸ دسامبر ۱۴۸۵ و فرانچسکو (ملقب به اسفورتسینو) در ۱۷ اوت ۱۴۸۷. در دربار واتیکان. در اواخر قرن پانزدهم، رم دیگر یک شهر قرون وسطی ای نبود، اما هنوز به مرکز مهم فعالیت های هنری بدل نشده بود؛ هرچند چند دهه بعد به یکی از مهم ترین شهرهای رنسانس تبدیل شد. هنگام ورود کاترینا در مه ۱۴۷۷، او شهری مملو از شور فرهنگی و میل به نوسازی یافت. فضا ترکیبی از دسیسه و قدرت بود که بدون ملاحظه و با منافع مادی برتر از معنوی دنبال می شد. جیرولامو همسرش را از دخالت در سیاست منع کرده بود، اما او به سرعت—به سبب شخصیت برون گرا و اجتماعی اش—در جامعهٔ اشرافی رم جای گرفت. اسناد مکاتبات آن دوره نشان می دهد که کاترینا فوراً به عنوان یکی از زیباترین و شیک ترین زنان اشرافی رم تحسین شد. او در همه جا پذیرفته می شد، با احترام فراوان و ستایش بسیار از سوی جامعه از جمله پاپ روبه رو شد، و خیلی زود از یک نوجوان ساده به یک میانجی گر ظریف و بانفوذ میان دربار رم و دیگر دربارهای ا
یتالیا، به ویژه میلان، تبدیل شد. جیرولامو پس از مرگ زودهنگام برادرزادهٔ محبوب پاپ، کاردینال پیترو ریارْیو، به موقعیتی برجسته در سیاست توسعه طلبانهٔ پاپ سیکستوس چهارم دست یافت. قدرت او روزبه روز افزایش می یافت و به زودی بی رحمی فزاینده ای در برابر دشمنانش نشان داد. در ۱۴۸۰، پاپ برای دستیابی به قلمرویی نیرومند در رومانیا، جیرولامو را به عنوان لرد فورلی منصوب کرد؛ شهری که پس از مصادره از خاندان اوردلافی بی صاحب مانده بود. لرد جدید کوشید با ساخت بناهای باشکوه عمومی و کلیساها و نیز با لغو مالیات ها، محبوبیت مردم را به دست آورد. زندگی کاترینا و جیرولامو با مرگ سیکستوس چهارم در ۱۲ اوت ۱۴۸۴ ناگهان دگرگون شد. اشغال کاستل سانت آنجلو. با مرگ پاپ سیکستوس چهارم، جیرولامو دشمنان بسیاری در رم پیدا کرد. در نتیجه، شورش ها و ناآرامی ها بلافاصله در رم گسترش یافت، از جمله غارت خانه های هوادارانش. اقامتگاه جیرولامو، کاخ اورسینی در کامپو دِ فیوری، غارت و تقریباً نابود شد. در این زمان هرج ومرج، کاترینا که در ماه هفتم بارداری بود، سوار بر اسب از رود تیبر گذشت تا قلعهٔ کاستل سانت آنجلو را به نام شوهرش تصرف کند. از این موقعیت و با فرم
اندهی سربازان، کاترینا می توانست بر واتیکان نظارت کرده و شرایط برگزاری کنکلاو جدید را دیکته کند. در همین حال، ناآرامی های شهر شدت گرفت. میلیشیاها ورود کاردینال ها را همراهی کردند. کاردینال ها حاضر نشدند در مراسم خاکسپاری سیکستوس چهارم شرکت کنند و از ورود به کنکلاو خودداری کردند، زیرا می ترسیدند هدف توپخانهٔ کاترینا قرار گیرند. وضعیت دشوار بود زیرا تنها انتخاب پاپ جدید می توانست به خشونت ها در رم پایان دهد. تلاش های ناموفق برای متقاعد کردن او به ترک قلعه شکست خورد، زیرا او مصمم بود آن را فقط به پاپ جدید واگذار کند و می گفت که سیکستوس چهارم اختیار آن را به خانواده اش داده است. جیرولامو و سپاهش در آن زمان موقعیتی راهبردی در اختیار داشتند، اما نتوانستند راه حل مؤثری پیاده کنند. کالج مقدس از جیرولامو خواست رم را ترک کند و در عوض، تأیید فرمانروایی او بر ایمولا و فورلی، مقام نظامی فرمانده کل کلیسا و هشت هزار دوکات به عنوان غرامت خسارت به اموالش را پیشنهاد داد. جیرولامو پذیرفت. هنگامی که کاترینا از تصمیمات شوهرش آگاه شد، شمار سربازان خود را افزایش داد و آمادگی مقاومت را به منظور واداشتن کاردینال ها به مذاکره فراهم کر
د. کاردینال ها بار دیگر به جیرولامو مراجعه کردند، که موضعی مخالف همسرش گرفت. در ۲۵ اکتبر ۱۴۸۴، کاترینا قلعه را به کالج مقدس تسلیم کرد و همراه خانواده اش رم را ترک نمود. سپس کالج مقدس توانست در کنکلاو گرد هم آید و پاپ جدید را انتخاب کند. ازدواج دوم. دو ماه پس از مرگ جیرولامو، شایعه ای پخش شد مبنی بر اینکه کاترینا در شرف ازدواج با آنتونیو ماریا اوردلافی است، کسی که شروع به اظهار علاقه به او کرده بود. این ازدواج به ادعاهای خانواده اوردلافی بر شهر فورلی پایان می داد. آنتونیو ماریا، با احساس اطمینان، به دوک فرارا نوشت که کنتس قول ازدواج با او را داده است. وقتی کاترینا دید که اوضاع چگونه است، کسانی را که اخبار دروغ را پخش کرده بودند، زندانی کرد. این وعده ها توسط سنا در ونیز مطرح شد و آنتونیو ماریا را به فریولی احضار کرد، جایی که او به مدت ده سال در حبس ماند. در عوض، کاترینا عاشق جاکومو فئو، برادر توماسو فئو، درباریان و قلعه بان سابق جیرولامو شده بود که پس از ترور شوهرش به او وفادار مانده بود. با این حال، جیاکومو تحصیل کرده یا اشراف زاده نبود. کاترینا می دانست که نباید پس از مرگ جیرولامو، ازدواج مجدد خود را علنی کند
؛ بنابراین، کاترینا در سال ۱۴۸۸ مخفیانه با جاکومو ازدواج کرد تا از دست دادن حضانت فرزندانش و نیابت سلطنت خود جلوگیری کند. تمام وقایع نگاری های معاصر گزارش داده اند که کاترینا دیوانه وار عاشق جاکومو جوان بود. بیم آن می رفت که او بتواند پسرش اوتاویانو را از مقام لردی آینده اش محروم کند تا آن را به معشوق و شوهر مخفی خود بدهد. جاکومو به جای برادرش به عنوان قلعه بان قلعه راوالدینو منصوب شد و از لودوویکو ایل مورو نشان شوالیه گری دریافت کرد. در آوریل ۱۴۸۹، کاترینا پسر جاکومو، برناردینو، را به دنیا آورد که بعدها به افتخار شاه، که جاکومو را به مقام بارون فرانسه رسانده بود، "کارلو" نامیده شد. همچنین، او قلعه بانان قلعه های تحت سلطه خود را با نزدیکترین خویشاوندان خود جایگزین کرد: قلعه ایمولا به جیان پیرو لاندریانی، ناپدری اش، و قلعه فورلیمپوپولی به پیرو لاندریانی، برادر ناتنی اش داده شد، در حالی که توماسو فئو با بیانکا لاندریانی، خواهر ناتنی کاترینا، ازدواج کرد. در توسینانو، توطئه ای برای تصرف قلعه به نام اوتاویانو و قتل جاکومو و کاترینا شکل گرفت. کنتس این توطئه را کشف کرد و افراد درگیر را زندانی یا اعدام کرد. بلافاصله
پس از خنثی شدن این توطئه، نقشه دیگری توسط آنتونیو ماریا اردلافی، که هرگز تسلیم از دست دادن فورلی نشده بود، سازماندهی شد، اما این نیز شکست خورد. قدرت جاکومو افزایش یافت و با ظلم و گستاخی خود، نفرت همه، از جمله فرزندان کاترینا را برانگیخت. در یک مورد، در مقابل دیدگان عموم، او به اوتاویانو (ارباب قانونی فورلی) سیلی زد، اما هیچ کس جرات دفاع از پسر را نداشت. پس از این واقعه، پیروان اوتاویانو تصمیم گرفتند شهر را از سلطه جاکومو فئو آزاد کنند. علاوه بر این، مردم کاترینا از نفوذ و قدرت نادرستی که جاکومو بر فورلی داشت، خشمگین شدند. کمیسر فلورانس در فائنتسا، در توصیف «وضعیت اسفناک کاترینا که کاملاً تحت سلطه معشوقش بود» برای پیرو د مدیچی، گزارش داد که در سال ۱۴۹۳، جاکومو قلعه فورلی را در دست خود داشت، تمام درآمدها و سودها از طریق دستان او منتقل می شد و همه سربازان به او وابسته بودند. «او مانند پروردگار سوار می شود و تمام دعاهایش به او می رسد»، به گونه ای که «یکی از سه چیز باید اتفاق بیفتد: یا اینکه مریم مقدس، جناب ژاکوپو را بکشد، یا اینکه جناب ژاکوپو او را به همراه تمام فرزندانش بکشد، یا اینکه در بزرگسالی، اجازه دهید سین
یور اوتاویانو، که شجاع نشان می دهد، مادر و جناب ژاکوپو را بکشد». به طور خلاصه، یک قتل عام خانوادگی پیش بینی شده بود: مادرکشی یا مادرکشی. «بنابراین اگر جناب ژاکوپو عقل دارد، که به من هم گفته شده که دارد، لازم است که به سلامتی خود فکر کند»، یعنی اینکه باید قبل از بزرگسالی، اقداماتی برای کشتن اکتاویان انجام دهد. کاترینا چنان دلبستگی به جاکومو احساس می کرد که حاضر بود تمام فرزندانش را بکشد و از دولت و تمام دارایی هایش دست بکشد، اما از او جدا نشود: «هرچه زودتر تمام قوم و فرزندان و دارایی هایش را دفن کند، زودتر روحشان را به شیطان و دولت را به ترک ها می دهند، نه اینکه یکدیگر را ترک کنند.» ازدواج سوم. در سال ۱۴۹۶، سفیر جمهوری فلورانس، جووانی دِ مدیچی ایل پوپولانو، از کاترینا دیدار کرد. او پسر دوم پیرفرانچسکو ایل وکیو و از شاخه فرعی خانواده مدیچی بود. او به همراه برادر بزرگترش لورنزو، به دلیل خصومت آشکار با پسرعمویشان پیرو، که جانشین پدرش لورنزو ایل مگنیفیکو در حکومت فلورانس شده بود، به تبعید فرستاده شده بودند. در سال ۱۴۹۴، هنگامی که شارل هشتم به ایتالیا حمله کرد، پیرو مجبور به امضای معاهده ای شد که به ارتش فرانسه اجا
زه می داد آزادانه به پادشاهی ناپل نقل مکان کند. مردم فلورانس آزاد شدند، پیرو را برکنار و جمهوری اعلام کردند. جووانی و برادرش توانستند به وطن خود بازگردند. آنها از نام خانوادگی مدیچی صرف نظر کردند و نام «پوپولانو» را برای خود برگزیدند. دولت فلورانس، جووانی را به عنوان سفیر در فورلی منصوب کرد. کمی پس از آمدن به فورلی، جووانی و همراهانش در آپارتمان های مجاور کاترینا در قلعه راوالدینو اسکان داده شدند. شایعات مربوط به ازدواج احتمالی بین جووانی و کاترینا و اینکه اوتاویانو ریاریو مقام کوندوتیرو را از فلورانس پذیرفته است، ونیزی ها را تهدید می کرد، و لردهای لیگ و دوک میلان را نگران کرده بود. کاترینا نمی توانست برنامه های عروسی و احساسات خودش را از عمویش لودوویکو پنهان کند؛ او واقعاً عاشق جووانی خوش قیافه، جذاب و باهوش شد. اوضاع با قبل متفاوت بود زیرا این بار کاترینا مورد تأیید فرزندانش بود و همچنین رضایت عمویش را نیز جلب کرده بود. با این حال، ازدواج دو نفر از چنین خانواده های قدرتمندی احتمالاً مخالفت هایی را برمی انگیزد، بنابراین آنها در سپتامبر ۱۴۹۷ مخفیانه ازدواج کردند. در آوریل ۱۴۹۸، کاترینا برای جووانی پسری به دنی
ا آورد که آخرین فرزند او بود. این کودک به نام عموی مادرش، دوک میلان، لودوویکو غسل تعمید داده شد، اما بعدها با نام جووانی دله باند نره شناخته شد. در همین حال، اوضاع بین فلورانس و ونیز رو به وخامت گذاشت و کاترینا که مسیر اصلی بین دو شهر را در اختیار داشت، نیروهای دفاعی خود را آماده می کرد. او گروهی از شوالیه ها را به رهبری جووانی و پسر بزرگش، اوتاویانو ریاریو، به همراه مردانی که خود آموزش داده بود، به کمک فلورانس فرستاد. جووانی به شدت بیمار شد و مجبور شد میدان نبرد را ترک کند و به فورلی بازگردد. در آنجا، با وجود درمان، حالش رو به وخامت گذاشت و به باگنو دی روماگنا منتقل شد، جایی که به بهبودی معجزه آسا امیدوار بود. در ۱۴ سپتامبر ۱۴۹۸، جووانی در حضور کاترینا، که به فوریت برای مراقبت از او احضار شده بود، درگذشت. مرگ جووانی، کاترینا را در رویارویی با دودمان بورجا تنها گذاشت. دفاع در برابر ونیز. کاترینا پس از بازگشت به فورلی برای آماده سازی دفاع از ایالت هایش، درگیر مسائل نظامی، به ویژه لجستیک، شد. آموزش شبه نظامیان توسط خود کنتس انجام شد. برای یافتن پول و نیروی بیشتر، او به عمویش لودوویکو، جمهوری فلورانس و ایالت های
همسایه که متحدانش بودند، نامه نوشت. فقط مارکی مانتوا و لودوفیکو اسفورزا گروه کوچکی از سربازان را فرستادند. دومی دو رهبر بسیار معتبر فرستاد: فراکاسو و جیان فرانچسکو سانسوورینو ما کاترینا نتوانست شخصیت بدخلق و عصبانی اولی را مدیریت کند: او از این موضوع با عمویش شکایت کرد و گفت که فراکاسو دائماً با برادرش و دیگر کاپیتان ها دعوا می کند، که هر کاری که او می خواست انجام می دادند و از او بد می گفتند؛ او حتی تهدید به ترک آنجا کرد، زیرا از برخی از سخنان او آزرده شده بود. لودوویکو او را به صبر دعوت کرد، زیرا اگرچه او «چند کلمه بد» گفت، اما آنها نتوانستند رهبری بهتر از او پیدا کنند. پس از حمله اولیه ونیزی ها که ویرانی شدیدی به بار آورد، ارتش کاترینا موفق شد آنها را از میدان به در کند. پس از آن، جنگ با درگیری های جزئی ادامه یافت تا اینکه ونیزی ها توانستند فورلی را دور بزنند و از مسیر دیگری به فلورانس برسند. مرگ و تدفین. در آوریل ۱۵۰۹، سلامت کاترینا رو به وخامت گذاشت و به ذات الریه شدید مبتلا شد. به نظر می رسید که او بهبود یافته است، اما بیماری او عود کرد و پس از آن وصیت نامه خود را نوشت و مراسم تدفین خود را ترتیب داد. د
ر سن چهل و شش سالگی، «ببر فورلی» که «تمام رومانیا را وحشت زده کرده بود»، در ۲۸ مه ۱۵۰۹ درگذشت. جسد او در مقبره کوچکی در کلیسای کوچک لو موراته در فلورانس، صومعه ای از راهبه ها که کاترینا در طول اقامتش در آن شهر با آنها دوست شده بود، و در آنجا سلول کوچکی به عنوان خلوتگاه معنوی داشت، قرار داده شد. در طول دهه ۱۸۳۰، راهبه ها مجبور به ترک ملک شدند و در سال ۱۸۴۵ به عنوان زندان بازسازی شد. در طول این بازسازی، استخوان های کاترینا ناپدید شدند. ظاهر و شخصیت. بارتولومئو سرتانی، مورخ فلورانسی، او را اینگونه توصیف می کند:«او خردمند، عبوس، بزرگ: پیچیده، چهره ای زیبا، کم حرف بود. ردایی ساتن با دو دسته ترال، یک شال مخمل سیاه بر سر، کمربند مردانه و اسکارسلا پر از دوکات طلایی به تن داشت؛ داسی برای استفاده در کنار آن، و در میان سربازان پیاده و سواره بسیار مورد ترس بود، زیرا آن زن با سلاح در دست، مغرور و بی رحم بود. او دختر کنت فرانچسکو اسفورتزا، اولین کاپیتان زمان خود بود و از نظر روح و جسارت بسیار شبیه او بود، و با داشتن فضیلت های منحصر به فرد، از برخی رذایل نه کوچک و نه مبتذل چیزی کم نداشت.» مارین سانودو او را در رابطه با قتل
عام کودکان و زنان باردار توطئه گران، پس از مرگ همسر دومش، جیاکومو فئو، «زن تقریباً بی رحم، بی رحم ترین» نامید. او «زیرک» است و آماده است که در مواقع لزوم، طرف مقابل را عوض کند، اما تصریح می کند که «برای زن بودن، او از ترس از چیزهای خودش بی نیاز نیست». کاردینال آینده، برناردو دوویزی دا بیبینا، در نامه ای که در آن «تصاحب عجیب» کاترینا توسط دوک کالابریا، فراندینو دآراگونا (که در ۲۳ سپتامبر ۱۴۹۴ رخ داد) را برای پیرو د مدیچی روایت می کند، چهره او را زشت توصیف می کند و این توصیف، برداشت های خود فراندینو را تداعی می کند. در واقع، اگرچه کاترینا در میان آیندگان به عنوان زنی بسیار زیبا شهرت داشت، مدال های آن زمان زنی با ویژگی های مردانه و تا حدودی چاق را به تصویر می کشند. فرزندان. از نخستین ازدواج کاترینا با جیرولامو ریاریو، او شش فرزند داشت: از دومین ازدواج او با جیاکومو فئو، یک پسر داشت: از سومین ازدواج او با جووانی دِه مدیچی، تنها یک پسر داشت: در ژوئن ۱۵۳۷، بیست وهشت سال پس از مرگ کاترینا، نوه اش کوزیموی یکم دِه مدیچی، تنها پسر جووانی، دوک فلورانس شد و در ۱۵۶۹ به دوک بزرگ توسکانی ارتقا یافت. از طریق او، کاترینا نیای
مستقیم دوک های بزرگ بعدی توسکانی، دوک های مودنا و رجیو، و نیز پادشاهان اسپانیا و فرانسه شد. میراث. در کتاب "ملکه های جنگجو: ارابهٔ بودیکا"، تاریخ نگار بریتانیایی آنتونیا فریزر، کاترینا اسفورزا را در تقابل با هم عصرش ایزابلای یکم کاستیا معرفی می کند. فریزر اشاره می کند که گرچه قتل هایی که به دستور کاترینا انجام شد بدتر از قتل عام هایی نبود که به فرمان ایزابلا صورت گرفت، مورخان در قضاوت دربارهٔ کاترینا بسیار سخت گیرانه تر بوده اند. دلیل این امر به گفتهٔ فریزر این است که اعمال ایزابلا از سوی کلیسای کاتولیک مشروعیت یافته بود، چرا که در نام مسیحیت انجام می شد؛ اما کاترینا تنها با انگیزهٔ شخصی و دنیوی برای حفظ دارایی ها و حقوق خویش دست به عمل می زد. آزمایش ها. کاترینا تشنهٔ دانش بود و به کیمیاگری، زیبایی شناسی (آرایش) و پزشکی علاقه داشت. او دست نوشتی شامل ۴۵۴ دستور تهیه کرد که در آن دستورها و آزمایش ها به ترتیب الفبا آمده بود. این دستورها به سه دسته تقسیم می شد: آرایشی، شیمی، و پزشکی. برخی از نسخه های دارویی او شامل درمان شپش، تب و بهبود زخم ها بود. او همچنین بر تهیهٔ کینتسنس و سنگ فلسفی تمرکز داشت که هر دو خاصیت
درمانی و حفاظتی دانسته می شدند. افزون بر این، او دستورهای آرایشی برای ساخت عطر و روش هایی برای روشن کردن پوست و مو تهیه کرد. وقتی کاترینا در ۱۴۸۴ به فورلی رفت، آزمایش های خود را ادامه داد. او باغ های دارویی بنا نهاد که در آن گیاهان مورد نیاز برای نسخه هایش پرورش داده می شدند. در امتداد دیوار بیرونی قلعه نیز باغی بزرگ برای کاشت درختان میوه گوناگون احداث کرد. پس از مرگش، دست نوشتهٔ او به پسرش جووانی دله بانده نره رسید و نسل به نسل در میان خاندان مدیچی باقی ماند تا آنکه گم شد. در سدهٔ ۱۹، پیر دزیدریو پازولینی (۱۸۴۴–۱۹۲۰)، از نوادگان کاترینا و تاریخ نگار راونا، حدود پنج سال صرف گردآوری اسناد مربوط به او کرد و سپس بیشتر نسخهٔ او را با نام "Experimenti" منتشر نمود. کیمیاگری. کاترینا را «دختر کیمیاگری» نامیده اند. او مانند بسیاری از کیمیاگران در پی یافتن اکسیر حیات و سنگ فلسفی بود و بیش از ۴۰۰ دستور کیمیاگری نگاشت. در "Experimenti" دستورهایی برای لوسیون ها، رنگ لب، رنگ مو و نیز داروهایی برای درمان سیاتیک، سرطان، تب و سرفه وجود دارد. Meredith Ray، تاریخ نگار برجستهٔ کاترینا، می نویسد: «دست نوشتهٔ کاترینا مرز میان کیم
یاگری و پزشکی، عملی و رازآمیز، خانه و دربار را در هم می شکند.» نامه های او نشان می دهد که شبکه ای بزرگ از اشتراک دانش میان کیمیاگران زن و مرد وجود داشته است. پودر تالک. یکی از موادی که نقش محوری داشت، تالک بود؛ کانی ای رُسی که به طور طبیعی یافت می شود. کاترینا تالک را در همه چیز به کار می برد: از لوازم آرایشی و دارویی گرفته تا دستورهای کیمیاگری. آزمایش های او نشان داد که تالک می تواند به زیباتر شدن زنان کمک کند، پادزهری برای سموم باشد، و حتی طلا را به نقره تبدیل نماید. او با استفاده از اصول تقطیر گیاهان و فرآیندهای کیمیاگری، نسخه هایی برای داروهای عجیب همچون «اکسیر حیات» نوشت که به باور او قادر به بخشیدن سلامت جاودان، جوانی ابدی، و حتی «زنده کردن مردگان» بود. همچنین او از «آب شگفت انگیز و الهی» یاد می کند که حافظه را بهبود می بخشید، جذام را درمان می کرد و دردها و بیماری های دیگر را می زدود. به علاوه، در مقام حاکم فورلی و ایمولا، او گاه برای کاهش بار مالی و تقویت جایگاه سیاسی خود از کیمیاگری بهره می گرفت و با تغییر وزن و رنگ فلزات، آن ها را شبیه به طلا جلوه می داد. در ماکیاولی. کاترینا یکی از معدود زنانی است ک
ه نیکولو ماکیاولی در آثارش به تفصیل دربارهٔ او سخن گفته است، به ویژه دربارهٔ افسانه ای که می گوید پس از بازپس گیری دژ راوالدینو، او اندام جنسی خود را به دشمنان نشان داد. ماکیاولی، «که به نمایندگی از فلورانس با سفورزا دیدار کرده بود [...] [توصیف می کند] که سفورزا، در پاسخ به تهدید دشمنانش مبنی بر کشتن فرزندان گروگانش، دامن خود را بالا زد، به اندام جنسی اش اشاره کرد و گفت که می تواند فرزندان دیگری بیاورد.» ماکیاولی ماجرا و زمینهٔ آن را چنین شرح می دهد: «برخی از توطئه گران فورلی، کنت جیرولامو، ارباب خود را کشتند و همسر و فرزندان خردسالش را به اسارت گرفتند. اما چون یقین نداشتند که بدون تصرف قلعه امنیت خواهند داشت ـ چراکه قلعه بان از تسلیم آن سر باز زد ـ بانو کاترینا، همسر کنت، به آنان وعده داد که قلعه را تسلیم خواهد کرد اگر اجازه دهند وارد آن شود و فرزندانش را گروگان نزد آنان بگذارد. توطئه گران پذیرفتند. اما همین که او وارد قلعه شد، آنان را به خاطر قتل کنت سرزنش کرد و تهدید به انتقام نمود. سپس برای نشان دادن اینکه به جان فرزندانش اعتنایی ندارد، به اندام جنسی خود اشاره کرد و فریاد زد که توان آوردن فرزندان بیشتری د
ارد. توطئه گران تازه آن گاه دریافتند چه خطایی کرده اند و سرانجام تا ابد به تبعید محکوم شدند.» با این حال، به نظر می رسد این روایت نخستین بار توسط ماکیاولی ساخته شده است و مبنای تاریخی ندارد. او این داستان را چندین بار بازگو می کند: نخست در "گفتارها بر نخستین دهه تیتوس لیویوس" (حدود ۱۵۱۷) و سپس در "تاریخ فلورانس" (۱۵۲۶). در نسخهٔ دوم، ماجرا را متفاوت روایت می کند و به جای بالا زدن دامن، تنها می نویسد که کاترینا دشمنانش را به «مرگ و شکنجه های گوناگون در انتقام قتل شوهرش» تهدید کرد و چون تهدید به کشتن فرزندانش کردند، پاسخ داد که «امکان آوردن فرزندان دیگری دارد.» با این حال، «روایت ماکیاولی در برابر سکوت کامل معاصران او چون لئونه کوبلی و برونو برناردی اعتباری ندارد»، زیرا هیچ یک از آن دو ماجرای دامن برداشتن را ذکر نکرده اند و در عوض از خرد و سیاست ورزی کاترینا سخن گفته اند؛ زنی که در شرایطی سخت باز هم توانست ابتکار عمل را به دست گیرد. آنان نقل می کنند که کاترینا به دشمنانش گفت پسر بزرگش در امان است و خود نیز باردار است. این بارداری احتمالاً یک حیله بود، اما با نزدیک شدن نیروهای او و بی فایده شدن گروگان ها، توطئه
گران ناگزیر به عقب نشینی شدند. کاترینا بعداً انتقام قتل همسرش را از همهٔ عاملان گرفت. به گفتهٔ جولیا ال. هیرستون در مقالهٔ «دور زدن مسئله: کاترینای ماکیاولی»، افزودن داستان دامن توسط ماکیاولی «نمایشی تر از گزارش های معاصران» بود، تا او را از ویژگی های زنانه و مادری جدا کرده و رفتارش را به عنوان بی تفاوتی نسبت به فرزندانش جلوه دهد. الیزابت لو در زندگینامهٔ خود از کاترینا با نام "ببر مادهٔ فورلی" پیشنهاد می کند که روایت ماکیاولی، که لحنی زشت دارد، بازتابی از دشمنی شخصی او با کاترینا بوده است؛ زیرا در جوانی به عنوان دیپلمات با او ملاقات کرده و موفقیتی نداشته است. به همین دلیل «تصویری که ماکیاولی از سفورزا ارائه داد، به ماندگاری چهرهٔ او به عنوان یک ویراگوی رنسانسی کمک کرد؛ زنی که ترجیح داد فرزندانش را از دست بدهد تا حکومتش را.» به گفتهٔ سیاستمدار و نویسندهٔ ایتالیایی پیر دزیدریو پازولینی: «دفاع ستودنی کاترینا از قلعهٔ فورلی به زودی به گونه ای حماسه بدل شد که با خیال پردازی مردم و اغراق های شاهدان همراه بود. این نسخه بود که به ماکیاولی رسید ـ او یازده سال بعد کاترینا را شخصاً دید ـ و او با کمال میل همین روایت اغر
اق آمیز و بدبینانه را به تاریخ سپرد.»
بهی (انگلیسی : Bioenergy Economy-based Health Improvement (BEHI))، یا بهبود سلامت برپایه اقتصاد زیست انرژی، یک رویکرد مراقبتی مبتنی بر شواهد است که با هدف ارتقای سلامت و توسعه پایدار شادی طراحی شده است. این برنامه سلامت روان تنی به جای تمرکز بر بیماری زایی و درمان، بر سلامت زایی و فرگشت هشیاری تأکید دارد. بهی واژه کهن و رایج فارسی بهی به معنای بهتر بودن، بهترشدن و بهتر ساختن است. «بهی» بر بهنگامی و همسویی نیرو گذاری های روان جسمانی تمرکز دارد تا کارآمدی و کامروایی را به حداکثر برساند. این شیوه سلامت نگر با هماهنگی آگاهانه نیرو گذاری های جسمانی، عاطفی، شناختی و رفتاری در هر وضعیت و کنشی، به گسترش آگاهی بدنی و یکپارچگی ذهن و بدن کمک می کند. مدل «بهی» رویکردهای روان شناختی بدن-مبنا ، روان پویشی، وجودی و هشیاری-مبنا را در یک چارچوب زیست نشانه شناختی ادغام کرده است و ذهنِ بدنمند و تنِ شعورمند را مبنای فهم زندگی و سلامت و هم مراقبت و درمان قرارداده است. این مدل همچنین از اصل انرژی آزاد، که توسط کارل فریستون معرفی شده است، به عنوان مبنای مدل اقتصادی خود استفاده کرده است. از این دیدگاه، بدن انسان به عنوان یک شبکه پیچ
یده از دستگاه های معنا ساز در نظر گرفته می شود که در آن اطلاعات متقابل به شکل نشانه های مادی، انرژیایی، نمادین و بازتابی جریان دارند. رویکرد «بهی» متمرکز بر به حداقل رساندن سطح انرژی آزاد و اختلالات روان تنی ناشی از آن، از طریق تغییرهای بافتاری بهوشیارانه در تن، روایت، رابطه وقصد است. مفاهیم اصلی. رویکرد بهی متمرکز بر هدایت انرژی – اطلاعات در چهار میدان اقتصاد زیست انرژی است. در هر یک از چهار میدان زیر تمرین های تن آگاهی و مهارتهای شناختی، رفتاری و ارتباطی به کارگرفته می شود: اقتصاد بدن: آزادسازی تنش های ناکارآمد عضلانی و توسعه تن آگاهی با افزایش هماهنگی در دستگاه های درونیافتی، ژرفیافتی و برونیافتی. اقتصاد روایت: سازماندهی جریان انرژی-اطلاعات در حافظه خودزیست نامه ای با استفاده از فنونی مانند راهبری توجه، بازپردازش زیست انرژی در بدن و روایت نادوگانی. اقتصاد رابطه: سامان بخشی نیروگذاری های میان فردی و تسهیل هم افزایی با توسعه تن آگاهی میان تنانه، کنترل هشیارانه فاصله، زاویه و نسبت و استفاده از زبان بدون خشونت اقتصاد قصد: هماهنگ سازی خواست و میل با توسعه تن آگاهی نامکانی، خواستن با تمامیت و همسویی نیروگذاری ها
ی تنانه، نمادین و ارتباطی. سطوح اقتصاد زیست انرژی. از دیدگاه «بهی» نیروگذاری های ما برای برآوردن نیازها و رسیدن به شادی و رضایت بیشتر در چهار سطح اقتصاد زیست انرژی امکان پذیر است. «بهی» متمرکز بر توسعه ظرفیت های تن آگاهی و شناختی و رفتاری برای هدایت انرژی-اطلاعات از سطوح محدودتر رهایشی و انباشتی به سطوح فراتر و پایدارتر کنشی و مهری است. دو سطح رهایشی و انباشتی در این رویکرد روان تنی به ترتیب هم ارز با اصل لذت و اصل واقعیت در روانکاوی فروید است. سطح کنشی هم ارز با آزادی معناسازی ویکتور فرانکل و خودشکوفایی آبراهام مزلو است. سطح مهری اشاره به مهرگرایی یا آگاپیسم در نظریه نشانه شناسی چارلز سندرز پیرس دارد و نیروی فرگشتی که کل بر اجزایش اعمال می کند و هم ارز خودِ فرافردی هشیاری در روان شناسی فرافردی است. در مدل «بهی» همه این سطوح ارزش ها و شیوه های نیروگذاری برای کامروایی بر یک ارزش واحد ارگانیسمی یعنی لذتگرایی توضیح داده می شود؛ میلی که در هر سطح سازمان انسانی ویژگی های نوپدیدی می یابد؛ از لذت زودتر (رهایشی) و بیشتر (انباشتی) به لذت پایدارتر (کنشی) و نامشروط (مهری) . سطح رهایشی: تمرکز بر آزادسازی فوری تنش ها سطح
انباشتی: تأخیر در لذت های فوری برای دستیابی به رضایت بلندمدت سطح کنشی: ایجاد منابع و معانی جدید برای لذت پایدار سطح مهری: دستیابی به شادی بی قید و شرط از طریق گسترش خود و هویت غیر دوگانه اثربخشی. مطالعات بالینی و تجربی نشان داده اند که «بهی» در بهبود خلق ، کاهش اضطراب در بسیاری مطالعات مؤثر بوده و اثراث درمانی در اختلالاتی مانند میگرن [13]، درد مایوفاسیال ، سندرم روده تحریک پذیر ، اختلالات التهابی روده ، بازتوانی سرطان پستان و بازتوانی قلبی، تنفسی مؤثر بوده است. همچنین این برنامه سلامت روان تنی در کاهش وزن بهبود استرس و کیفیت زندگی کارکنان ، و نیز بهبود عملکرد آموزشی موفق بوده است.
اتود اپوس ۲۵ شماره ۵ در می مینور ساخته فردریک شوپن در سال ۱۸۳۷ هست. شوپن در ساخت این اتود از تکنیک های پیشین خود فاصله مشخصی گرفت و این اتود را با مجموعه ای از نت های سریع و نیم پرده نامطبوع نوشت. به همین دلیل این اتود به اتود «نت اشتباهی» شهرت دارد. ساختار. پس از اتمام تم اول با نیم پرده های نامطبوع، ملودی آرامی با تمپو «"Più Lento"» آغاز می شود. این ملودی در گام موازی قطعه، یعنی می مینور نواخته می شود که در آن خبری از نیم پرده های نامطبوع نیست. بخش پایانی قطعه، بازگشایشی از تم اول هست که در کودایی در گام می مینور به اوج خود می رسد. با وجود اینکه شوپن بخش دوم را با ۱۶۸=♩ علامت گذاری کرد که تمپو سریعی هست، در این بخش علامت Più Lento نیز نوشته شده که به معنی «آرام تر» هست. اتود اپوس ۲۵ شماره ۵ ساختار غیرمعمولی دارد که تم اولیه و مینور قطعه، تم ثانویه و ماژور را احاطه کرده هست. شوپن چنین ایده ای را فقط در این اتود و اتود اپوس ۲۵ شماره ۱۰ به کار برد. چنین اتود هایی تاکید می کند که شوپن از ساختار های متداول آهنگسازان پیشین خود، مانند کارل چرنی، فاصله می گرفت.