Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رقص دایره ای یا رقص زنجیره ای سبکی از رقص اجتماعی است که در یک دایره، نیم دایره یا یک خط منحنی با همراهی موسیقی شامل سازهای ریتم و آواز انجام می شود و نوعی رقص است که هر کسی می تواند بدون نیاز به شریک در آن شرکت کند. بر خلاف رقص خطی، رقصندگان دایره ای در تماس فیزیکی با یکدیگر هستند؛ این ارتباط با قرار گرفتن دست در دست، انگشت به انگشت یا دست روی شانه انجام می شود، و آن ها رهبر را به دور زمین رقص دنبال می کنند. رقص می تواند از ملایم تا پرانرژی، یک تجربه گروهی نشاط بخش یا بخشی از مدیتیشن باشد. رقص دایره ای که احتمالاً قدیمی ترین شکل رقص شناخته شده است، یک سنت باستانی مشترک در بسیاری از فرهنگ ها برای برگزاری مراسم خاص، تشریفات، تقویت جامعه و تشویق هم بستگی است. رقص های دایره ای با سبک ها و ریتم های مختلف موسیقی طراحی می شوند. رقص دایره ای مدرن، رقص های محلی سنتی را که عمدتاً خاستگاه اروپایی یا خاور نزدیک دارد، را با رقص هایی که اخیراً طراحی شده اند، در قالب انواعی از موسیقی هایی که هم باستانی و هم مدرن هستند ترکیب می کند. رپرتوار روبه رشدی از رقص های دایره ای مدرن با موسیقی کلاسیک و آهنگ های معاصر وجود دارد. پراک
نش. رقص دایره ای مدرن در بسیاری از فرهنگ ها از جمله عربی (شامی و عراقی)، اسرائیلی (نگاه کنید به: رقص یهودی و رقص فولکلور اسرائیل)، لُری، آشوری، کُردی، ترکیه ای، ارمنی، آذربایجانی، مالتی، اوکراین و بالکان یافت می شود. این گونه رقص ها همچنین در جنوب آسیا مانند رقص ناتی در هیماچال پرادش، هارول در اوتاراکند، وَن وُن در کشمیر، جومیر در جارکند، فوگدی در گوا و دئودا و دان ناچ در نپال یافت می شود. رقص دایره ای علیرغم شهرت بسیار زیادش در خاورمیانه و جنوب شرقی اروپا، در برتانی، آستوریاس، کاتالونیا و ایرلند در غرب اروپا و همچنین در آمریکای جنوبی (پرو)، تبت و بومیان آمریکا (نگاه کنید به: رقص شبح) از اهمیت تاریخی برخوردار است. همچنین در شکل بیشتر مراقبه ای خود در سنت های مذهبی مختلف از جمله کلیسای انگلستان و رقص های حضره (یا ذکر) اسلامی در عبادت استفاده می شود.
انتشار صفر خالص (به انگلیسی: Net-zero emissions) جهانی زمانی حاصل می شود که انتشار گازهای گلخانه ای و حذف آنها به دلیل فعالیت های انسانی در تعادل باشند. اغلب به این حالت صرفاً صفر خالص (به انگلیسی: Net-zero) می گویند. "انتشار" گازهای گلخانه ای می تواند به تمام گازهای گلخانه ای یا فقط کربن دی اکسید () اشاره داشته باشد. رسیدن به صفر خالص برای جلوگیری از گرمایش جهانی بیشتر ضروری است. این امر مستلزم کاهش شدید انتشار گازهای گلخانه ای است، به عنوان مثال با تغییر از سوخت های فسیلی به انرژی پایدار، بهبود بهره وری انرژی و توقف جنگل زدایی. بخش کوچکی از انتشار گازهای گلخانه ای را می توان با حذف دی اکسید کربن جبران کرد. مردم معمولاً اصطلاحات "صفر خالص"، "خنثی بودن کربن" و "خنثی بودن آب و هوا" را به یک معنا به کار می برند، اما در واقع این اصطلاحات تفاوت هایی دارند. برای مثال، برخی استانداردهای مرتبط با خنثی بودن کربن، اجازهٔ جبران کامل یا بخش زیادی از انتشار کربن را می دهند، در حالی که در استانداردهای صفر خالص، لازم است بیش از ۹۰ درصد از انتشار گازهای گلخانه ای کاهش یابد و فقط حداکثر ۱۰ درصد باقی مانده تا سطح ۱٫۵ درجهٔ سا
نتیگراد جبران شود. سازمان ها معمولاً با خرید اعتبار کربن، میزان باقی ماندهٔ انتشار خود را جبران می کنند. در اوایل دههٔ ۲۰۲۰، انتشار صفر خالص به یک چارچوب اصلی برای اقدامات اقلیمی تبدیل شد. بسیاری از کشورها و سازمان ها در حال تعیین اهداف صفر خالص هستند. تا نوامبر ۲۰۲۳، حدود ۱۴۵ کشور اهداف صفر خالص را اعلام کرده یا در حال بررسی آن هستند که نزدیک به ۹۰ درصد از انتشار گازهای گلخانه ای جهان را پوشش می دهد. این کشورها شامل برخی از کشورهایی هستند که در دهه های گذشته در برابر اقدامات اقلیمی مقاومت می کردند. اهداف صفر خالص در سطح کشور اکنون ۹۲٪ از تولید ناخالص داخلی جهانی، ۸۸٪ از انتشار گازهای گلخانه ای و ۸۹٪ از جمعیت جهان را پوشش می دهد. ۶۵ درصد از ۲۰۰۰ شرکت بزرگ سهامی عام بر اساس درآمد سالانه اهداف خالص صفر دارند. در میان شرکت های فرچون ۵۰۰، این درصد ۶۳٪ است. اهداف شرکت می تواند هم از اقدامات داوطلبانه و هم از مقررات دولتی ناشی شود. ادعاهای مربوط به صفر خالص از نظر میزان اعتبار بسیار متفاوت هستند، اما اکثر آنها با وجود افزایش تعداد تعهدات و اهداف، اعتبار کمی دارند. در حالی که ۶۱ درصد از انتشار دی اکسید کربن جهانی تح
ت پوشش نوعی هدف صفر خالص قرار دارد، اهداف معتبر تنها ۷ درصد از انتشار گازهای گلخانه ای را پوشش می دهند. این اعتبار پایین، نشان دهندهٔ فقدان مقررات الزام آور است. همچنین به دلیل نیاز به نوآوری و سرمایه گذاری مداوم برای امکان پذیر کردن کربن زدایی است. تا به امروز، ۲۷ کشور قانون داخلیِ صفر خالص را تصویب کرده اند. در حال حاضر هیچ قانون ملی وجود ندارد که شرکت های مستقر در آن کشور را از نظر قانونی ملزم به دستیابی به انتشار صفر خالص کند. با این حال، چندین کشور، به عنوان مثال سوئیس، در حال تدوین چنین قوانینی هستند. تاریخچه و توجیه علمی. ایدهٔ انتشار صفر خالص از تحقیقاتی در اواخر دههٔ ۲۰۰۰ دربارهٔ چگونگی واکنش جو، اقیانوس ها و چرخهٔ کربن به انتشار دی اکسید کربن ناشی شد. این تحقیق نشان داد که گرمایش جهانی تنها در صورتی متوقف خواهد شد که انتشار دی اکسید کربن به صفر خالص کاهش یابد. انتشار صفر خالص برای اهداف توافق پاریس اساسی بود. در این بیانیه آمده است که جهان باید «در نیمه دوم این قرن، به تعادلی بین انتشار گازهای گلخانه ای ناشی از فعالیت های انسانی از طریق منابع و حذف آنها از طریق چاهک ها دست یابد». اصطلاح «صفر خالص» پ
س از انتشار گزارش ویژه هیئت بین دولتی تغییرات اقلیمی در مورد گرمایش جهانی ۱٫۵ درجه سانتیگراد، محبوبیت پیدا کرد. در سال ۲۰۱۸، این گزارش بیان کرد که «رسیدن به صفر خالص انتشار جهانی دی اکسید کربن ناشی از فعالیت های انسانی و حفظ آن و کاهش نیروی تابشی خالص غیر دی اکسید کربن، گرمایش جهانی ناشی از فعالیت های انسانی را در مقیاس های زمانی چند دهه ای متوقف خواهد کرد ("با اطمینان بالا").»
شیانگ پینگ () نام تاریخی لیاویانگ، استان لیاونینگ است. شیانگ پینگ برای نخستین بار در تاریخ با نام پایتخت فرمانداری لیائودونگ در دودمان یان و پایانه شرقی دیوار بزرگ یان که در سال ۲۸۴ قبل از میلاد بنیان شده، تفسیر گشته است. پس از اتحاد چین توسط دودمان چین، شیانگ پینگ به نقطه سیاسی و فرهنگی منطقه ای که امروزه شمال شرقی چین است تبدیل شد. از قرن چهارم به بعد، شیانگ پینگ به ترتیب به دست یان سابق و یان جدید اداره می شد. این شهر در سال ۴۰۴ میلادی به دست امپراتوری گوگوریو فتح شد و به شهر لیائودونگ / یودونگ تغییر عنوان داد. این کشور پیش از نابودی به دست دودمان تانگ، شاهد چندین نبرد بزرگ تاریخی در طول جنگ های گوگوریو–سویی و جنگ های گوگوریو–تانگ بود. کشورهای متخاصم. پیش از فتح یان، این منطقه بزرگ محل سکونت مردم دونگهو، شانرونگ و گیجا چوسان بود. در سده ۳ پیش از میلاد، کین کای فرمانده یان، فرمانداری لیائودونگ را بنیان ساخت و لیائودونگ را به عنوان پایتخت آن برگزید. دودمان یان متقابلاً دیوار بزرگ خود را ساخت و لیائودونگ پایانه شرقی آن بود. به هنگام حکومت پادشاه ژائو از دودمان یان، چین کای به عنوان گروگان به دونگ هو ارسال شد
و عمیقاً مورد اعتماد مردم دونگ هو بود. هنگامی که چین کای به یان بازگشت، نیرویی گرد آورد و دونگپهو را به شدت سرکوب کرد و طبق اسناد مورخ بزرگ، «دونگ هو را هزار لی به شرق راند». با گسترش مرزهایشان، سلسله یان شروع به ایجاد نخستین نسخه از دیوار بزرگ یان کرد. دیوار بزرگ یان از غرب در ژائویانگ آغاز شد و در شرق در شیانگ پینگ به خاتمه یافت. سلسله یان در سال ۲۲۲ پیش از میلاد توسط سلسله چین فتح شد. در سال ۲۲۱ پیش از میلاد، چین شی هوانگ چین را به ۳۶ فرمانداری بخش بندی کرد و فرمانداری لیائودونگ که توسط یان بنیان شده بود را نگه داری کرد و پایتخت آن را در شیانگ پینگ قرار داد. دودمان هان و سه پادشاهی. در طول هر دو دودمان هان غربی و شرقی، فرمانداری لیائودونگ حفظ شد، اما اساسی ترین امور مرتبط با حکومت شمال شرقی در چهار فرمانداری هان انجام می شد. برای مثال، بویو دولت تابع هان، نخست تحت صلاحیت فرمانداری زوانتو قرار گرفت، اما حاکم بویو به هنگام سلطنت امپراتور شیان، درخواست کرد که صلاحیت بویو به فرماندهی لیائودونگ تغییر یابد. در هرج و مرج اواخر سلسله هان شرقی و اوایل زمان سه پادشاهی، فرمانداری لیائودونگ به علت موقعیت منطقه ای دور
از نبرد سالاری و نبردهای جاری در چین، رونق گرفت و بسیاری از دانشمندان و افراد با استعداد به شیانگ پینگ پناه بردند. در سال ۱۸۹ پس از میلاد، گونگسون دو، بومی لیائودونگ و فرماندار سابق لیائودونگ، خود را مارکی لیائودونگ و فرماندار پینگ ژو تازه بنیان معرفی کرد. گونگسون دو فرماندهی لیائودونگ را به سه بخش تقسیم کرد و فرماندهی های لیانگدونگ، ژونگ لیائو و لیائوژی را تأسیس کرد. فرمانداری تازه تأسیس لیائودونگ شامل ۸ ایالت از جمله ایالات شیانگ پینگ، جوجیو و آنشی بود. نوه گونگسون دو، گونگسون یوان، در سال ۲۳۷ میلادی خود را پادشاه یان اعلام کرد، با این حال در سال بعدی در جریان لشکرکشی شیما یی به لیائودونگ کشته شد. شیما یی دستور داد تمام مقامات گونگسون یوان کشته شوند و تمام مردان ۱۵ سال به بالا در شیانگ پینگ قتل عام شوند. بیش از ۱۰ هزار جنازه به جهت ایجاد رعب و وحشت در بین مردم محلی روی هم انباشته شده بود. با شکست پادشاهی یان، سائو وی، پینگ ژو را با یوژو ادغام کرد و پایتخت فرمانداری لیائودونگ را در شیانگ پینگ قرار داد و بر ۹ شهرستان حکمرانی می کرد. منصب مهم و جدید رزمی دونگ یی جیائووی برای حکومت بر مردمان غیر هان بنیان شد. د
ودمان جین و شانزده پادشاهی. در سال ۲۷۴ پس از میلاد، در زمان امپراتور وو جین، پینگژو دوباره تأسیس شد و فرمانداری لیائودانگ، زوانتو و چانگلی را اداره می کرد. مقام دونگ یی جیائووی به هودونگ یی جیائووی تغییر نام داد و به صورت همزمان به بازرس/چیشی منطقه ای پینگپژو واگذار شد، و اختیارات جیائووی به مدیریت ارتباط با بسیاری از مردمان متفاوت شرق، از شمال تا منطقه هیلونگ جیانگ و از جنوب تا کل شبه جزیره کره گسترش یافت. در سال ۲۷۷ میلادی، به شیما-رویی به عنوان پادشاه لیائودونگ داده شد و فرمانداری لیائودونگ به عنوان پادشاهی لیائودونگ مجدداً بنیان گشت. شش سال بعد، به شیما-رویی عنوان دیگری، پادشاه دونگ لای، داده شد و پادشاهی لیائودونگ به فرماندهی لیائودونگ بازگردانده شد. در سال ۳۳۴ پس از میلاد، مورنگ هوانگ رهبر ژیان بی، لیائودونگ را فتح کرد. مدت ها بعد، او خود را پادشاه یان اعلام کرد. در سال ۳۸۰ میلادی، یان سابق توسط چین سابق نابود گشت و لیائودونگ تصرف گردید. در سال ۳۸۴ میلادی، مورونگ چویی پادشاهی یان جدید را بنیان گذاشت. امپراتوری گوگوریو. در سال ۴۰۴ میلادی، امپراتوری گوگوریو، لیائودونگ را تصرف کرد و شیانگ پینگ را به یودونگ
تغییر نام داد. نام شیانگ پینگ پس از فتحش به دست امپراتوری گوگوریو دیگر هرگز مورد استفاده قرار نگرفت و همیشه همان یودونگ باقی ماند. بیشتر سرزمین های هویان توسط گوگوریو ضمیمه گشت و پادشاهی بعدی یان شمالی، فرمانداری یودونگ را در محدوده منطقه ای در غرب لیائونینگ امروزی قرار داد. این منطقه مورد بحث بین امپراتوری گوگوریو در شمال کره و سلسله های مختلف امپراتوری چین بود. این دو نیروی سیاسی با ساختن دژهایی در مکان های استراتژیک، بر سر تجارت و نفوذ در منطقه با یکدیگر رقابت می کردند. دژ یودونگ قبل از سال ۶۱۲ میلادی، احتمالاً در اوایل سال ۳۹۷ میلادی، بنیان گشته بود. این دژ به علت قرار گرفتن در نزدیکی رود لیائو که از دیدگاه استراتژیک مهم بود، یک مانع دفاعی قدرتمند به شمار می آمد. این دژ از جاده های منتهی به کره و شهرهای امپراتوری گوگوریو در نزدیکی، یودونگ و بگام، محافظت می کرد. یکی از بن مایگان از این دژ با عنوان لنگرگاه دفاع مرزی امپراتوری کره یاد می کند. این قلعه از نظر غلات و آذوقه به خوبی تجهیز شده بود و در صورت محاصره، تعداد زیادی از سربازان را در خود جای می داد. در سال ۴۹۲ میلادی، به پادشاه مونجامیونگ عنوان دوک کای
گوئو از لیائودونگ داده شد. در سال ۵۱۹ میلادی، پادشاه آنجانگ مجدداً این لقب را دریافت کرد. در سال ۵۷۷ میلادی، در دوران ژو شمالی، به امپراتور گوگوریو عنوان حکمران لیائودونگ داده شد. مدت کمی پس از آن، چی شمالی فرمانداری لیائودونگ را منحل کرد. دژ یودونگ در همان منطقه قرار داشت و اندازه ای مثل دژ شیانگ پینگ غربی هان داشت. در سال ۵۹۸ میلادی، امپراتوری گوگوریو تهاجمی را از طریق رودخانه لیائو علیه سلسله تازه تأسیس سویی آغاز کرد. چینی ها هم از سال ۶۱۲ با انجام یک تهاجم تلافی جویانه گسترده به قلمرو گوگوریو و محاصره دژ یودونگ، تلافی کردند. مدافعان دژ از تسلیم کردن امتناع ورزیدند و با قاطعیت ارتش قدرتمند سویی را شکست دادند. یک سوم ارتش سویی که از عدم پیشرفت تهاجم ناامید شده بودند، خود را از محاصره رها کرده و به سمت پیونگ یانگ پایتخت گوگوریو، پیشروی کردند. ارتش سویی مدت ها بعد در نبرد محوری سالسو توسط ارتش امپراتوری گوگوریو نابود گشت؛ شد جنگ تا سال ۶۱۴ میلادی ادامه یافت، اما این نبرد عملاً جنگ های گوگوریو–سویی را به نفع گوگوریو پایان داد. امپراتوری گوگوریو پس از درگیری با سویی، دفاع مرزی خود را در آماده سازی برای نبرد آی
نده علیه چینی ها تقویت کرد. این جنگ زمانی رخ داد که در سال ۶۴۲ میلادی، دودمان تانگ به گوگوریو حمله کرد و با موفقیت به استحکامات مرزی آن نفوذ کرد. دژ یودونگ که با ۱۰٫۰۰۰ سرباز و ۴۰٫۰۰۰ غیرنظامی اداره می شد، مدتی ارتش تانگ را در برابر تهاجمات دشمن مقاوم کرد، اما ارتشی که برای کمک به دژ اعزام شده بود، نابود شد. تانگ توانستند با یک تهاجم سریع سواره نظام، دیوارهای دژ را بشکنند و یودونگ سرانجام فتح شد و ساکنان آن به بردگی گرفته شدند. امپراتور تایزونگ بعداً پادرمیانی کرد و به زندانیان آزادی پیشنهاد داد و این دژ به یک استان جدید امپراتوری ملحق شد. با این حال، تانگ در جریان محاصره دژ آنشی و شکست فجعیانه اش در برابر ژنرال یانگ مانچون مجبور به عقب نشینی به شمال چین شد و همان مناطق فتح شده را نیز از دست داد. دودمان تانگ. امپراتوری گوگوریو فرجام در نبرد نهایی و بیشتر به علت تنش های شدید غیرقابل کنترل داخلی در سپتامپر ۶۶۸ میلادی فروپاشید. تانگ استان لیائوچنگ را در شهر لیائودونگ تأسیس کرد. لیائودونگ در سال ۶۷۶ میلادی پایتخت حکومت تحت الحمایه آندونگ شد. با این حال، پایتخت سال بعد دوباره منتقل شد.
منطقه نظامی واشینگتن () یکی از نوزده فرماندهی اصلی نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا و زیرمجموعه فرماندهی شمالی ایالات متحده آمریکا است، که ستاد مرکزی آن در فورت مک نایر در واشینگتن دی. سی. قرار دارد. ماموریت های واحدهای منطقه نظامی واشنگتن شامل وظایف تشریفاتی و نقش رزمی در دفاع از منطقه کلان شهری واشینگتن است. علاوه بر فورت مک نیر، تأسیسات زیر تحت پوشش فرماندهی منطقه نظامی واشینگتن شامل پایگاه مشترک مایر-هندرسون هال، فورت بلویر و فورت واکر، در ایالت ویرجینیا، همچنین فورت مید، مریلند می باشند. منطقه نظامی واشنگتن نماینده ارتش ایالات متحده در نیروی ویژه مشترک - منطقه پایتخت ملی، همچنین نظارت بر تمام عملیات تشریفاتی در گورستان ملی آرلینگتون است. فرمانده فعلی منطقه نظامی واشنگتن سرلشکر ترور بردنکمپ است، که بر برنامه ریزی نظامی برای دفاع از منطقه پایتخت ملی نظارت دارد.
فرضیه جهان سبز پیشنهاد می کند که شکارچیان تنظیم کننده های اصلی اکوسیستم ها هستند: آنها با تنظیم گیاهخوارانی که در غیر این صورت تمام سرسبزی را مصرف می کردند، دلیل «سبز» بودن جهان هستند. همچنین به عنوان فرضیه اچ اس اس شناخته می شود، که برگرفته از نام هیرستون، اسمیت و اسلوبودکین، نویسندگان مقالهٔ اصلی در این زمینه است. اگرچه گیاهخواران زیادی وجود دارند که می توانند پوشش گیاهی جهان را کاهش دهند، بسیاری از محققان این سؤال را مطرح می کنند که چگونه می توان زیست توده و تنوع زیستی را حفظ کرد. نظم طبیعی برای تداوم همه گونه ها و اکوسیستم ها نیازمند نیرویی مخالف است که بر این گیاهخواران تأثیر بگذارد. همان طور که فرضیه جهان سبز پیشنهاد می دهد، یک سیستم کنترل و تعادل برای شکوفایی گیاهان در اکوسیستم های مختلف پیشنهاد شده است. علاوه بر مکانیسم های دفاعی گیاهان، شکارچیان در تنظیم تعداد جمعیت این گیاهخواران کمک می کنند و میزان پوشش گیاهی مصرف شده را محدود می کنند. چندین اکوسیستم با یک سیستم آبشاری تغذیه ای مشخص می شوند که در آن تمام سطوح با هم تعامل دارند و بر پایداری یکدیگر تأثیر می گذارند (سیلیمان و آنجلینی، ۲۰۱۲). برای مثال
، گیاهخواران جمعیت گیاهان را کاهش می دهند، اما مصرف کنندگان گوشتخوار که رشد جمعیت را فراتر از آنچه با توجه به منابع موجود اختصاص داده شده است، محدود می کنند، آنها را کنترل می کنند. مطالعهٔ آبشارهای تغذیه ای برای درک فرضیهٔ جهان سبز بسیار مهم است. یکی از راه هایی که آبشارهای تغذیه ای می توانند بر اکوسیستم ها تأثیر بگذارند، از طریق محدود کردن بهره وری اولیه خالص است که جریان انرژی را از طریق منابع مختلف تعیین می کند. این رویکرد از پایین به بالا به دلیل شرایط مختلف محیطی منجر به فراوانی گونه های گیاهی نامطلوب می شود (سیلیمان و آنجلینی، ۲۰۱۲). علاوه بر این، انرژی در یک سیستم معین می تواند توسط شکارچیان در بالاترین سطح تغذیه ای یا گوشتخوارانی که گوشتخواران دیگر را مصرف می کنند، تعیین شود. این رویکرد از بالا به پایین با تراکم بالای مصرف کننده و در بسیاری از موارد، سیستم های گیاهی علفی، بدون مکانیسم های دفاعی اولیه قوی مشخص می شود (سیلیمان و آنجلینی، ۲۰۱۲). این فرآیندهای حفظ آبشارهای تغذیه ای اغلب به طور همزمان عمل می کنند. یک اجماع عمومی این است که آبشارهای تغذیه ای در مقایسه با اکوسیستم های خشکی، تأثیر بیشتری در ا
کوسیستم های آبی دارند. با این حال، تنظیم بیش از حد در هر یک از این جوامع می تواند منجر به تخریب آبشار تغذیه ای درون سیستم شود و از رشد بسیاری از گونه ها در تمام سطوح جلوگیری کند (۲۰۱۲). تاریخچه. فرضیه جهان سبز احتمالاً اولین بار در سال ۱۹۵۷ توسط فردریک ادوارد اسمیت در دانشگاه میشیگان در یک دوره آموزشی مطرح شد. در سال ۱۹۶۰، نلسون هیرستون، اسمیت و لارنس اسلوبودکین مقاله ای منتشر کردند که در آن فرضیه جهان سبز را مطرح کردند. نام اچ اس اس از حروف اول نام خانوادگی هر یک از آنها گرفته شده است. رابرت تی. پین در سال ۱۹۶۶ آزمایش هایی با "پیساتر اوکراسئوس" انجام داد که نقش آنها را به عنوان یک گونه کلیدی در تنظیم "صدف سیاه کالیفرنیا" نشان داد. در این مطالعه، پین مشاهده کرد که تنوع زیستی و پایداری اکوسیستم در مناطق جزر و مدی به شدت به حضور ستاره دریایی وابسته است (۲۰۲۰, سیسی). اگرچه این گونه به عنوان یک گونه کلیدی شناخته می شود، تحقیقات پین امکان این کشف را فراهم کرد، زیرا متوجه شد که تعداد صدف ها، شقایق های دریایی، جلبک ها و سایر گونه ها به دنبال کاهش تعداد ستاره های دریایی کاهش یافته است (۲۰۲۰, سیسی). این یک مثال قوی از
اهمیت حفظ آبشار تغذیه ای است و نشان می دهد که کنترل از بالا به پایین عامل تنظیمی اصلی در این سیستم است. جیمز استس و جان پالمیسانو آزمایش های مشابهی را با سمورهای آبی، جوجه تیغی های دریایی و جلبک دریایی انجام دادند، که در آن حضور سمور آبی باعث افزایش حضور جلبک دریایی در یک آبشار پروردگی شد. همان طور که در این مطالعه مورد بحث قرار گرفت، سمورهای دریایی، مصرف کنندگان طبیعی توتیای دریایی، باعث شکوفایی جنگل های جلبک دریایی شده اند. بدون کمک و حضور این سمورهای دریایی، زیست توده توتیای دریایی افزایش می یابد که احتمالاً تهدیدی جدی برای اکوسیستم خواهد بود. فقدان سمورهای دریایی در اکوسیستم منجر به نابودی تقریبی جنگل های اشنه دریایی می شود و مفهومی اکولوژیکی به نام مناطق خشک و بی آب و علف توتیایی را شکل می دهد (سیلیمان و آنجلینی، ۲۰۱۲). جان تربورگ در سال ۲۰۰۶ دره های ونزوئلا را با و بدون شکارچیان بررسی کرد و فرضیه جهان سبز را در خشکی نشان داد. انتقاد. فرضیه دفاع از خود گیاهان بیان می کند که گیاهان به طور کامل توسط گیاهخواران مصرف نمی شوند، دلیل اصلی آن سازگاری آنها با این پدیده (خار، سمیت، سلولز و غیره) است.
سوز و گداز مشهورترین منظومهٔ نوعی خبوشانی است، که در بحر هزج مسدس مقصور یا محذوف مشتمل بر پانصد بیت سروده شده. اگر چه نوعی مدعی است که در نظم این داستان مبتکر بوده، و همچنین نویسندگان احوال وی نیز گفته اند که او منظومهٔ سوز و گداز را به شرح یک واقعهٔ حقیقی که در عهد اکبر شاه اتفاق افتاده اختصاص داده، اما به نظر می رسد که این منظومه متأثر از «عشق نامه» حسن دهلوی سروده شده است. «عشق نامه» مثنوی کوتاهی در ششصد و شش بیت در همان بحر، و داستان عاشقانهٔ دو جوان هندی است. بدین سان که پس از مردن معشوق یا دختر، عاشق یا پسر خود را با جسد وی می سوزاند. حسن دهلوی خود مدعی است که مایهٔ داستان اش را از میان قصه های مردم هند یافته و روایت کرده است. با این استدلال، مضمون داستان سوز و گداز نوعی تازه نبوده و متأثر از منظومهٔ حسن دهلوی، اما با پاره ای تفاوت هاست. در روایت دهلوی نخست دختر می میرد و پسر از عشق وی خود را به آتش می افکند، اما در سوز و گداز نوعی، نخست پسر مرده و دختر از عشق وی خود را می سوزاند. به واقع این مثنوی در باب اجرای آیین سَتی یا ساتی (الهه هندی) در هند است. بر طبق این آیین، همسر مرد متوفا همراه او خود را به
آتش می کشید. ظاهراً قبل از خودسوزی، پایداری و مصمم بودن زن بر این امر مورد آزمون قرار می گرفت، اگر وی مصمم به سوختن خود بود، با مردش سوزانده می شد، و اگر تردیدی در خصوص خودسوزی ابراز می کرد، بر دیگر مردان حلال می شد. نوعی در مثنوی سوز و گداز، خودسوزی همسری وفادار را پس از کشته شدن همسرش روایت کرده است. این مثنوی چندین بار در ایران کتاب آرایی شده است. همچنین در میان دیوارنگاره های کاخ چهل ستون، صحنه ای هست که خودسوزی زنی را مطابق آیین ستی نشان می دهد. نگارهٔ این صفحه، تصویری از مثنوی سوز و گداز است، به قلم محمد قاسم. یک نسخهٔ مصور سوز و گداز نوعی در موزهٔ هنر والترز، به قلم محمد علی مشهدی موجود است. به زبان های دیگر. آناندا کوماراسوامی ترجمه ای انگلیسی از این منظومه منتشر کرده است.
نبرد دوم مارن () آخرین حمله بزرگ آلمان در جبهه غربی در طول جنگ جهانی اول بود. این حمله زمانی شکست خورد که یک ضد حمله متفقین، به رهبری نیروهای فرانسوی و با پشتیبانی صدها تانک رنو اف تی، آلمانی ها را از جناح راستشان در هم کوبید و تلفات شدیدی به آنها وارد کرد. شکست آلمان آغاز پیشروی بی وقفه متفقین بود که حدود ۱۰۰ روز بعد به آتش بس با آلمان انجامید. پس از شکست حمله بهاری آلمان برای پایان دادن به درگیری، اریش لودندورف، فرمانده کل نیروهای مسلح، معتقد بود که حمله از طریق فلاندر، پیروزی قاطعی را برای آلمان بر نیروی اعزامی بریتانیا به ارمغان خواهد آورد. لودندورف برای محافظت از نیات خود و دور کردن نیروهای متفقین از بلژیک، یک حمله انحرافی بزرگ در امتداد مارن را برنامه ریزی کرد.
فینال های ان بی ای ۲۰۲۴، فینال سری مسابقات قهرمانی اتحادیه ملی بسکتبال (NBA) در فصل ۲۰۲۳–۲۴ و پایانِ پلی آف آن فصل بود. در این سری هفت بازی، قهرمان کنفرانس شرق، بوستون سلتیک، با نتیجه چهار بر یک از سد قهرمان کنفرانس غرب، دالاس ماوریکس، گذشت و اولین قهرمانی خود را از سال ۲۰۰۸ جشن گرفت و در مجموع هجدهمین عنوان خود را به دست آورد که بیشترین تعداد قهرمانی در تاریخ این لیگ برای یک تیم است. جیلن براون از سلتیکس با میانگین ۲۰٫۸ امتیاز، ۵٫۴ ریباند و ۵٫۰ پاس گل در هر بازی، به عنوان ارزشمندترین بازیکن فینال (FMVP) انتخاب شد.
منطقه یانگزو یا یانگجو (به لاتین: Yānzhōuchéng) یک سکونتگاه کوچک در استان دنگتا از توابع لیائویانگ در استان لیائونینگ در جمهوری خلق چین است. این روستا محل شهر باستانی امپراتوری گوگوریو، باگم (هانگول:백암성، هانجا:白巖城) در کره (یا در چینی شهر بایان نامیده میشود.)این شهر باستانی صحنه نبرد بسیار بزرگی بین امپراتور چینی سلسله تانگ ، تایزونگ ، و امپراتوری گوگوریو در سال ۶۴۵ میلادی بود. تاریخچه. این شهر توسط امپراتوری گوگوریو در سال ۴۰۳ میلادی بنیان نهاده گشت. که بخش بزرگی از شبه جزیره لیائودونگ ، استان جیلین امروزی، شبه جزیره کره شمالی و بخشی از سرزمین پریمورسکی در روسیه امروزی را اشغال کرده بودند. یانژو شهری بزرگ در مرز بین سلسله های گوگوریو و تانگ چین بود. در سال ۶۴۲ میلادی،امپراتوری گوگوریو با سرزمین همسایه، شیلا، در شبه جزیره کره نبردی داشت. شیلا چون توان مقابله با گوگوریو را نداشت از امپراتور تایزونگ از تانگ درخواست کمک کرد و در سال ۶۴۵، امپراتور تایزونگ به گوگوریو حمله کرد. تانگ نخست شهر لیائودونگ را که در همان نزدیکی بود، تصرف کرد. سپس در ماه ژوئن، آنها به رهبری تانگ جون به یانژو حمله کردند و پس از نبردی بزرگ و
شدید و بعضی از قهرمانان قابل توجه امپراتور و ژنرال هایش، پیروز شدند. این شهر بر روی تپه ای در ضلع شمالی رودخانه تایزی بنیان نهاده شده بود.، حدودا ۲۰ کیلومتری شرق لیائویانگ و ۵۰ کیلومتری جنوب شن یانگ. ساخت و ساز. به مانند دژ های دیگر گوگوریو، روستای یانژو بر روی تپه ای در نزدیکی یک رودخانه ساخته شده بود و رودخانه یک مانع طبیعی را ایجاد می کرد. صخره ها ضلع جنوبی شهر را ایجاد می کند و یک دیوار دفاعی بلند، طاقی را در اطراف ضلع های غربی، شمالی و شرقی ایجاد شده است. شیب زمین به گونه ای است که ضلع شرقی شهر به طور فزاینده ای بالاتر از ضلع غربی آن است. این مکان حدود ۴۸۰ متر طول و ۴۴۰ متر عرض دارد. دیوارهای شهر که همچنان هم قابل مشاهده هستند، حدود ۱۸۴۰ متر طول دارند. دیوارها ۲ تا ۳ متر ضخامت و بین ۵ تا ۸ متر ارتفاع داشتند و برج هایی در زمان های مشخص، هم راستای طول آن قرار داشتند و از منظر ابعاد با دیوار بزرگ چین قابل قیاس هستند. در بالای پشته، بقایای یک برج مربع شکل با دیواری دور کشیده شده در شرق آن وجود دارد. دروازه شهر در غرب و نزدیک رودخانه تایزی قرار داشت. این بنا از سنگ های تراش خورده و خشک و بدون ملات بنا نهاده
گشته است. وضعیت. دیوارهای شهر یانژو یک هستند. با اینکه شهر وضعیت حفاظت شده داشت، بعضی از بخش های غربی دیوارهای شهر توسط روستاییان مجاور تخریب گشته اند و سنگ های برداشته شده از دیوار را می توان در خانه ها و حصارهای گوناگون در تمام روستا ملاحظه کرد. در مقایسه، دیوارهای شهر در بخش های شمالی و شرقی به نظر می رسد در وضعیت مناسبی قرار دارند. دسترسی پذیری. تا سال ۲۰۱۴، این مکان برای تشویق گردشگری توسعه نیافته بود و هیچ زیرساخت گردشگری برای تسهیل فعالیت های مرتبط با گردشگری در داخل دیوارهای شهر وجود نداشت. دسترسی به این مکان نه تحت نظارت بود و نه به طور فعال کنترل می شد.با این حال بعد از آن این منطقه بازسازی و توسعه یافت و در دسترس قرار گرفت.
نبرد لیژ () این نبرد، آغاز تهاجم آلمان به بلژیک و اولین نبرد جنگ جهانی اول بود. شهر لیژ توسط حلقه ای از قلعه های مدرن محافظت می شد، یکی از چندین شهر مستحکم برای به تأخیر انداختن تهاجم تا به نیروهای قدرت هایی که بی طرفی بلژیک را تضمین کرده بودند، اجازه دهد تا به ارتش بلژیک در اخراج مهاجمان کمک کنند. ارتش اول آلمان در اواخر ۵ اوت ۱۹۱۴ رسید و در ۷ اوت، زمانی که اریش لودندورف وارد شد و پادگان را متقاعد به تسلیم کرد، شهر را تصرف نمود. قلعه های اطراف به نبرد ادامه دادند و چندین حمله پیاده نظام آلمان با شکست های پرهزینه ای مواجه شد. توپ های محاصره ای فوق سنگین از راه رسیدند و قلعه ها را یکی پس از دیگری نابود کردند. آخرین قلعه در ۱۶ اوت تسلیم شد. محاصره لیژ ممکن است حمله آلمان به فرانسه را چهار تا پنج روز به تأخیر انداخته باشد. راه آهن دره رودخانه موز که ارتش آلمان در شرق بلژیک به آن نیاز داشت، در طول محاصره بسته بود و نیروهای آلمانی تا ۲۰ آگوست با قدرت در مقابل شهر نامور در محل تلاقی رودخانه های سامبر و میوز ظاهر نشدند. با تجربه ای که در لیژ به دست آمده بود، ارتش دوم آلمان محاصره نامور را در دو روز تکمیل کرد.