Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
جزیره گایولا یکی از جزایر کوچک ناپل، خارج از محله مسکونی پوسیلیپو، در کلان شهر ناپل و منطقه کامپانیا، در جنوب غربی ایتالیا است. این جزیره در پارک «گایولا غرق شده» واقع شده است. جغرافیا. این شهر در خلیج ناپل و بخشی از مجمع الجزایر آتشفشانی کامپانیا در دریای تیرنی واقع شده است. این جزیره در مرکز "پارکو سامرسو دی گایولا" یا «پارک زیر آب گایولا»، یک منطقه حفاظت شده دریایی، قرار دارد. تاریخچه. این جزیره نام خود را از حفره هایی که در ساحل پوسیلیپو پراکنده اند، گرفته است. کلمه لاتین '. (به معنای "غار کوچک") از گویش منطقه عبور کرد و به "کاویولا" تبدیل شد. در ابتدا، این جزیره کوچک با نام اوپلئا، محافظ ناوبری امن، شناخته می شد و محل یک معبد کوچک بود. این جزیره بسیار نزدیک به ساحل است و با چند شنا می توان به آن رسید. فرض بر این است که در ابتدا چیزی بیش از امتداد دماغه روبرو نبوده و تنها بعدها به دستور لوکولوس به طور مصنوعی از آن جدا شده است. در قرن هفدهم، این جزیره عملاً مملو از کارخانه های رومی بود، در حالی که دو قرن بعد، این جزیره به عنوان یک توپخانه در دفاع از خلیج ناپل عمل می کرد. در آغاز قرن نوزدهم، این جزیره محل س
کونت زاهدی زاهد به نام «جادوگر» بود که به لطف صدقات ماهیگیران زندگی می کرد. کمی بعد، این جزیره شاهد ساخت ویلایی بود که امروزه در آن قرار دارد و متعلق به مهندس دریانوردی، نلسون فولی، برادر همسر سر آرتور کانن دویل بود. فولی همچنین مالک ویلا بچی در سرزمین اصلی روبروی ایزولا دی گایولا بود. از سال ۱۸۹۶ تا ۱۹۰۳، مالک ویلا بچی، نورمن داگلاس، نویسنده کتاب "«سرزمین آژیر»" بود، اما او آن را دوباره به فولی فروخت. دومی یک صندلی کابلی تک نفره ساخت که جزیره را به سرزمین اصلی متصل می کرد. [ "" ] قرن بیستم. افسانه های ناپل، گایولا را «جزیره ای نفرین شده» می دانند که با زیبایی اش «سرنوشتی بی قرار» یعنی «نفرین گایولا» را پنهان می کند. این شهرت از بدشانسی های مکرر و مرگ های زودرس در خانواده های مالکان قرن بیستمی آن نشأت گرفته است. به عنوان مثال، در دهه ۱۹۲۰، این جزیره متعلق به هانس براون سوئیسی بود که جسدش در حالی که در فرشی پیچیده شده بود، پیدا شد. کمی بعد، همسرش در دریا غرق شد. مالک بعدی، اتو گرونبک آلمانی بود که در اثر حمله قلبی در حالی که در ویلای این جزیره اقامت داشت، درگذشت. مالک بعدی، موریس-ایو ساندوز، وارث کارخانه داروس
ازی ساندوز، در یک بیمارستان روانی در سوئیس خودکشی کرد. این جزیره از آن زمان تاکنون متعلق به جیانی آنیلی، مالک تورینی فیات اتومبیلز، که شاهد مرگ بسیاری از بستگانش بود، و جی. پاول گتی، که از دور شاهد خودکشی پسر بزرگش، مرگ پسر کوچکش و ربوده شدن نوه اش قبل از مرگش بود، نیز بوده است. آخرین مالک خصوصی این جزیره، جیانپاسکاله گراپونه بود که زندانی شد. روزنامه ها در سال ۲۰۰۹، پس از قتل فرانکو آمبروسیو و همسرش جیووانا ساکو، که صاحب ویلایی در روبروی جزیره بودند، دوباره دربارهٔ «نفرین گایولا» صحبت کردند. روزگار کنونی. این جزیره اکنون متعلق به دولت منطقه کامپانیا و یک منطقه حفاظت شده در داخل آن است. این جزیره شامل منطقه حفاظت شده دریایی "پارکو سامرسو دی گایولا" (پارک زیرآبی گایولا) در خلیج ناپل است. دولت منطقه ای مدیریت آن را به نظارت باستان شناسی واگذار کرد. این مرجع دولتی با همکاری سازمان مردم نهاد مرکز مطالعات میان رشته ای گایولا یک مرکز مطالعاتی تأسیس کرد.
جزیره مقدس (ایزولا ساکرا) در منطقه لاتزیو ایتالیا در جنوب رم، نزدیک دریای تیرنی واقع شده است. این جزیره بخشی از شهر فیومیچینو است. نمای کلی. منطقه بین پورتوس و اوستیا آنتیکا توسط امپراتور کلودیوس به یک جزیره مصنوعی تبدیل شد و کانالی ایجاد شد که تیبر را به پورتوس (فوسا ترایانا، که اکنون کانال فیومیچینو است) متصل می کرد. کشتی های تجاری که از مصر و آفریقا می آمدند، می توانستند با استفاده از این کانال به اوستیا برسند. این جزیره در ابتدا بسیار کوچکتر بود، اما به دلیل فعالیت آبرفتی تیبر، دائماً در حال رشد بوده است. مساحت آن از دوران باستان تقریباً پنج برابر شده است. ساکنان پورتوس، مدیران، بازرگانان، تجار و کارگران دریایی طبقه متوسط بودند که اغلب از نسل بردگان بودند. در قرن اول میلادی، جاده ای دو بندر را به هم متصل می کرد، از میان جزیره عبور می کرد و به محور اصلی جاده تبدیل می شد. گورستان ایزولا ساکرا در کنار جاده شکل گرفت که بین دهه های ۱۹۲۰ تا ۱۹۴۰، زمانی که زمین در حال احیا بود، کشف شد. برخی از ساختمان های گورستان دو طبقه هستند که به طرز استادانه ای با نقاشی، گچبری و موزاییک تزئین شده اند. سمت چپ "گودال ترایانا"
یک منطقه مسکونی در پورتوس بود. در نزدیکی کانال فیومیچینو، در کنار پلی که به پورتوس می رسید، می توان به اصطلاح ترمه دی ماتیدیا را دید. هسته اصلی این مجموعه در اواسط قرن دوم ساخته شده و تا قرن ششم مورد استفاده قرار می گرفت. کلیسای سنت هیپولیتوس بین اواخر قرن چهارم و اوایل قرن پنجم ساخته شده است. این ساختمان توسط دو ردیف ستون به سه شبستان تقسیم شده است. مطالعه بقایای اسکلت انسان از این مکان همچنان اطلاعات مهمی در مورد رژیم غذایی و بیماری ها در روم باستان ارائه می دهد. پیوند به بیرون. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
گرینولینو () یک نوع انگور قرمز ایتالیایی است که معمولاً در منطقه پیدمونت کشت می شود. این انگور، شراب ها و رزهایی با رنگ روشن و رایحه های بسیار میوه ای، اسیدیته قوی و تانن تولید می کند. نام گرینولینو از کلمه "گرینولینو" گرفته شده است که در گویش محلی پیدمونتی منطقه آسته به معنای «هسته های زیاد» است. فراوانی هسته ها یا دانه ها، به تانن های قوی و تلخ مرتبط با شراب کمک می کند. شراب سازان مدرن سعی می کنند با فشار دادن ملایم و آهسته از تانن های اضافی جلوگیری کنند. گرینولینو سه نوع "کنترل مبدأ" (DOC) دارد که از آن شراب تولید می کنند - آسته، مونفراتو کازاله و پیمونته گرینولینو. تاریخچه. متخصصان آب نبات شناسی معتقدند که این انگور بومی تپه های مونفراتو واقع در بین شهرهای آسته و کاساله است. نام گرینولینو از کلمه "گرینول" گرفته شده است که در گویش محلی منطقه به معنای «هسته های زیاد» است. شراب ها. تولیدکنندگان در منطقه آستِی سعی می کنند گرینولینو را بر اساس شراب های بوژوله و شراب های تهیه شده از انگور دولچتو در کونئو مدل سازی کنند. این شراب های سبک و کم رنگ برای مصرف در سنین پایین و در انتظار کهنه شدن شراب های قوی تر، بر پا
یه نبیولو و باربرا در این منطقه تولید می شوند. در حالی که این انگورها الکل نسبتاً کمی در حدود ۱۱ تا ۱۲ درصد الکل خالص دارند، به دلیل فراوانی هسته یا دانه، مقدار قابل توجهی تانن دارند. تکنیک های مدرن شراب سازی سعی می کنند با استفاده از پرس های آهسته و ملایم، میزان استخراج تانن را به حداقل برسانند. شراب های تهیه شده از گرینولینو می توانند اسیدیته قوی و عطر میوه ای با نت های آلپی داشته باشند. گرینولینو به شدت مستعد جهش است و مقدار قابل توجهی از تنوع کلونی را ایجاد می کند. این کلون های مختلف گرینولینو می توانند عطرها و ویژگی های طعمی مختلفی را از گیاهان سبز، نت های برگی و عصاره سبزیجات گرفته تا تمشک و میوه ارائه دهند. این انگور همچنین به شدت منعکس کننده "خاک" و انواع مختلف خاک تاکستانی است که ممکن است در آن کاشته شود. گرینولینو همچنین مستعد ابتلا به بیماری گندم سیاه است، به طوری که خوشه ها (یا حتی انگورها در یک خوشه) در مراحل مختلف رسیدن قرار دارند. شدت بیماری گندم سیاه از سالی به سال دیگر متفاوت است و می تواند به طور چشمگیری بر کیفیت و مجموع عملکرد هر محصول خاص تأثیر بگذارد. مناطق شراب سازی. گرینولینو عمدتاً در
استان آستی در پیدمونت کاشته می شود و به ندرت در خارج از این منطقه یافت می شود. یک استثنای قابل توجه، تولیدکننده کالیفرنیایی انبارهای شراب هایتز است که مقدار محدودی از آن را در تاکستان دره ناپا خود پرورش می دهد. گرینولینو همچنین در دره سانتا کلارا در کارخانه شراب سازی گوگلیلمو در مورگان هیل کشت می شود. گوگلیلمو یک نوع رز گرینولینو خشک و همچنین یک نوع شراب قرمز تولید می کند که هر دو ۱۰۰٪ گرینولینو هستند. علاوه بر این، گرینولینو توسط تاکستان ها و کارخانه شراب سازی ریپکن در لودی، کالیفرنیا کشت و مخلوط می شود.
براچتو د آکی (Brachetto d'Acqui); ) یک شراب قرمز ایتالیایی است که از سال ۱۹۹۶ به عنوان یک منطقه تعیین مبدأ کنترل شده و تضمین شده و قبلاً از سال ۱۹۶۹ به عنوان یک منطقه تعیین مبدأ کنترل شده طبقه بندی می شود. این شراب در منطقه شراب سازی پیمونت در اطراف آکی ترمه در استان آلساندریا با کمی همپوشانی با استان آسته تولید می شود. این شراب از انگور براچتو، گونه ای که گمان می رود بومی پیمونت باشد، تولید می شود و می تواند بی رنگ یا گازدار با معمولاً کمی شیرینی باشد. تاریخچه. ریشه دقیق این شراب ناشناخته است. در حالی که اعتقاد بر این است که انگور براچتو بومی پیمونت است (تپه های مونفراتو و منطقه اطراف آستی به احتمال زیاد زیستگاه این انگور بوده اند)، برخی از متخصصان آبله نگار در اواخر قرن نوزدهم گمانه زنی کرده اند که این انگور ممکن است در واقع ریشه فرانسوی داشته باشد. با این حال، تولید شراب قرمز شیرین و کف دار از این منطقه سنت دیرینه ای دارد. در سنت تئاتر ایتالیایی "کمدیا دلارته"، گفته می شود شخصیت نقابدار جاندوخا دا جیوان دالودخا یا جیووانی کوزه که نماینده تورین و پیمونت بود، براچتو د آکی را از میان همه ترجیح می داد. حتی پیش
از آن، در دوران روم باستان، نویسندگان شرابی از گالیا سیسالپینا (شمال ایتالیا) را توصیف می کردند که با "طعم های" شیرین و رایحه های تند خود در بین اشراف زادگان محبوب بود. همچنین افسانه ها می گویند که جولیوس سزار و مارک آنتونی چندین کدوی "وینوم آکی را" به عنوان هدیه به کلئوپاترا تقدیم کردند. همچنین، طبق افسانه، فرعون معتقد بود که این شراب قدرت آزاد کردن شور و اشتیاق عاشقان کلئوپاترا را دارد. منطقه شراب. براچتو د آکی شامل تپه های مونفراتو است که از شهر آست به سمت جنوب شرقی امتداد یافته و تا حدودی با منطقه است همپوشانی دارد. این منطقه شامل دره هایی در امتداد رودخانه های بورمیدا و بلبو است که به تانارو می ریزند. کمون های آکی ترمه و استروی در قلب منطقه شراب سازی قرار دارند. مقررات. طبق مقررات، شراب براکتو د آکی باید از انگورهای ۱۰۰٪ براچتو که بیش از ۸ تن (یکا) در هکتار برداشت نشده اند، تولید شود. قبل از ارتقاء به وضعیت، سایر گونه های قرمز پیمونت (مانند Dolcetto، پینونوآر، فریسا، گریگنولینو) می توانند با درصدهای محدود مخلوط شوند. در حالی که حداقل درصد الکل برای شراب های نهایی باید حداقل ۵٪ برای "شراب گازدار" و ۶٪ بر
ای "شراب گازدار" باشد، انگورهای مورد استفاده برای براکتو د آکی باید به اندازه کافی رسیده باشند تا الکل بالقوه حداقل ۱۱٫۵٪ برای درخشان و ۱۲٪ برای شراب گازدار (سطح قند بریکس بین ۲۱ تا ۲۲ درجه بریکس) داشته باشند. سبک های شراب. استاد شراب، مری اوینگ-مولیگان، براچتو د آکی را به عنوان یک شراب قرمز شیرین بسیار معطر توصیف می کند که می تواند رایحه های گلدار و میوه ای مشابه موسکاتو د آستی و لامبروسکو داشته باشد.
سنسیو لا پارولاچیا (Cencio la Parolaccia) رستورانی در منطقه تراسته وره منطقه است از رم. این رستوران بیشتر به خاطر رفتار پیشخدمت هایش معروف است که به مشتریان، از جمله گردشگران، فحش می دهند یا به آنها توهین کلامی می کنند. این رستوران عمدتاً غذاهای رومی سرو می کند. تاریخچه. این رستوران که در ابتدا «اوستریا دا سنسیو» (رستوران سنسیو) نام داشت، در سال ۱۹۴۱ توسط زوجی به نام وینچنزو «سنسیو» و رناتا د سانتیس افتتاح شد. این زوج پس از پخش قسمتی از سریال که بازیگر آن ماسیمو سراتو بود، تصمیم گرفتند غذاهای سنتی را با نوعی سرگرمی مبتنی بر آهنگ های محلی که اغلب با شوخی های رکیک و ناسزاهایی به گویش رومانسکو چاشنی زده می شد، ترکیب کنند. این مکان در بین عموم مردم محبوب شد و بنابراین در سال ۱۹۵۱، رسماً نام «لا پارولاکیا» را به خود گرفت و به مکانی برای شام های ویژه بازیگران و افراد شاغل در صنعت نمایش تبدیل شد. ارجاعات فیلم. به لطف ویژگی خاصش، رستوران لا پارولاکیا الهام بخش اشاره به رستوران های خیالی در فیلم های کمدی مختلفی مانند «"ساخت ایتالیا"» (۱۹۶۵)، "«هم نوازی و ضدهم نوازی"» (۱۹۹۸) و در سال ۱۹۸۱، "«فراچیا لا بلوا اومانا»" (که
در آن به «دا سرجیو و برونو - گل اینسیویلی» تغییر نام داد) و همچنین در فیلم پلیسی ۱۹۷۷ "«لا باندا دل تروچیدو"» با بازی توماس میلیان (که در اینجا رستوران «لا پرناچیا» - تمشک - نامیده می شود) بوده است. خود رستوران لا پارولاکیا در برخی از صحنه های فیلم "«تراستِوِر»" محصول ۱۹۷۱ ذکر و استفاده شده است، که در آن توسط ناندای شهوت ران، با بازی اوتاویا پیکولو، مدیریت می شود.
آنتونیو بلو (; – ) یک کشیش کاتولیک اهل ایتالیا بود که به عنوان اسقف مولفتا-روو-جیویناتسو-ترلزی از سال ۱۹۸۲ تا زمان مرگش از سرطان در ۱۹۹۳ خدمت کرد. بلو در مدارس و نیمه راهبستان ها مختلفی در بولونیا و رم تحصیل کرد قبل از آنکه به چندین سمت در منطقه خود منصوب شود و به عنوان کشیش خدمت کند. او بعداً به اسقف منصوب شد و به دلیل آموزش فصیح و حساسیت های روحانی اش شناخته شد و به تأکید بر مشارکت بیشتر اسقف نشین از سوی مؤمنان توجه داشت. بلو همچنین عضو فرقه سکولار فرانسیسکانی بود و منتقد آشکار درگیری های بین المللی مانند جنگ خلیج فارس بود. پروندهٔ مقدمات قدیس شدن او بیش از یک دهه پس از مرگش آغاز شد و به او عنوان خادم خدا داده شد. پاپ فرانسیس او را در ۲۵ نوامبر ۲۰۲۱ به عنوان بزرگواری معرفی کرد. زندگی. کودکی و تحصیلات. آنتونیو بلو در السانو، استان لچه در ۱۸ مارس ۱۹۳۵ در ساعت ۱۲:۱۰ صبح در خیابان اسکپیونه سانجیوانی به عنوان نخستین فرزند از سه فرزند توماسو بلو، مارشال کارابینیری که در ۲۹ ژانویه ۱۹۴۲ درگذشت، و خانه دار ماریا ایمپراتو به دنیا آمد. او در کلیسای SS. Salvatore در السانو در ۱۵ آوریل تعمید یافت و در همان کلیسا در ۸ ژو
ئن ۱۹۴۱ تأیید ایمان شد. والدینش در ۸ مارس ۱۹۳۴ ازدواج کردند. دو برادر او به ترتیب تریفونه و مارچلو بودند. مادرش بعداً پس از بیوه گی در لوکونانو در تولید محصولات توتون استخدام شد. عموی او، آنتونچیو، بلو را تشویق کرد که دفترچه ای برای ثبت افکارش داشته باشد و همانند عمویانش توتو و پیپی بر او تأثیر گذاشتند. خاله های او، فلورا و ماریا به همراه الویرا و آسونتا نیز در دوران کودکی بر شکل گیری شخصیت او مؤثر بودند. پدرش – که در ۱۹۴۲ بر اثر سکته قلبی درگذشت – بیوه ای بود با دو فرزند جیاچینتو و ویتوریو که هر دو در جنگ جهانی دوم درگذشتند. جیاچینتو در میلان در ۳ اکتبر ۱۹۴۴ بر اثر سکته قلبی درگذشت و ویتوریو در ۹ سپتامبر ۱۹۴۳ در کشتی جنگی "Roma" غرق شد. او ابتدا از ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۵ در شهر خود تحصیل کرد و سپس وارد نیمه راهبستان در اوجنتو (۱۹۴۰–۱۹۴۸) و مولفتا از ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۳ در نیمه راهبستان منطقه ای پیو XI شد. او بعداً در اپرا نازیناله آسیستانزا رلیجیوزا اِه موراله دلی اوپِرای برای تحصیلات تکمیلی از سپتامبر ۱۹۵۳ در بولونیا شرکت کرد و از ۱۹۵۳ تا ۱۹۵۷ دوره های الهیات را در نیمه راهبستان منطقه ای بندتو XV در بولونیا گذراند. در همان
سال ها، بلو علاوه بر تحصیل، در مراکز دینی و کتابخانه های دانشگاهی به مطالعهٔ زبان یونانی، لاتین و فلسفهٔ مسیحی پرداخت، که بعدها در تفکرات دینی و مباحث اخلاقیِ او بازتاب یافت. او همچنین در برخی از جلسات علمی کلیسایی شرکت داشت که برای طلبه های جوان فرصت مباحثه فراهم می کرد و به توسعهٔ ذهن تحلیلی او کمک می کرد. کشیشی. در ۳۰ نوامبر ۱۹۵۵، او مراتب جزئی کشیشی را دریافت کرد (توسط کاردینال جیاکومو لِرکارو) و بعداً در ۲۲ دسامبر ۱۹۵۷ وارد زیرشخصی شد. بلو بعدها در ۷ ژوئیه ۱۹۵۷ به شخصی دیوان ارتقا یافت. بلو روحانیت خود را در ۸ دسامبر ۱۹۵۷ از اسقف جوزپه روتولو در کلیسای SS. Salvatore در السانو دریافت کرد. در ۱ نوامبر ۱۹۵۸ به عنوان معاون مدیر برای دانشجویان در اوجنتو منصوب شد و بعداً در ۲۶ ژوئن ۱۹۵۹، لیسانس الهیات را از دانشکده الهیات شمال ایتالیا دریافت کرد و یک لیسانس دیگر در بولونیا در ۴ نوامبر گرفت. او در ۳۰ آوریل ۱۹۶۲ در کالج دانشگاه لچه در رشته فلسفه و ادبیات ثبت نام کرد و از ۲۰ اکتبر ۱۹۶۲ تا ۳ ژوئیه ۱۹۶۵ در دانشگاه پاپی لاترانو در رم تحصیل کرد و مدرک خود را دریافت نمود. در ۳ مارس ۱۹۶۵، رساله دکتری خود با عنوان "کنگر
ه های عشای ربانی و اهمیت الهیاتی و روحانی آنها" را دفاع کرد. در ۷ مارس ۱۹۶۸ به مونسیور ارتقا یافت و کاپلان اعلیحضرت شد. از ۱۹۶۹ به عنوان دستیار در اقدام کاتولیک خدمت کرد. در ۳۰ سپتامبر ۱۹۷۶ به عنوان رکتور در اوجنتو منصوب شد. در ۱ اکتبر ۱۹۷۷، او به عنوان مدیر پارسای قلب مقدس در اوجنتو منصوب شد و سپس در ۱ ژانویه ۱۹۷۹ کشیش جماعتی در تری کازه شد و این سمت را تا انتصاب اسقفی خود حفظ کرد. در این مدت با کاراتاس بین الملل همکاری داشت. اسقفی. در ۱۹۸۲، پاپ ژان پل دوم او را به عنوان اسقف مولفتا و اسقف روو منصوب کرد. بلو مراسم تکریم اسقفی خود را در ۳۰ اکتبر ۱۹۸۲ انجام داد و پس از آن نام "تونی نو" را گرفت. هم مراسم کنندگان او آلدو گارزیا و ماریو میگلیتا بودند. وحدت اسقف نشین های او باعث شد که او در ۳۰ سپتامبر ۱۹۸۶ همچنان اسقف باقی بماند. پس از انتصاب در ۱۹۸۲ به رم سفر کرد و با ساندرو پرتینی ملاقات کرد که از اسقف جدید تحت تأثیر قرار گرفت و بلو صلیب سینه ای خود را به پرتینی هدیه داد. بلو در ۲۱ نوامبر ۱۹۸۲ در مولفتا و در ۲۸ نوامبر در جیویناتسو مراسم نصب شد و دو نصب دیگر در ترلزی (۵ دسامبر) و روو (۸ دسامبر) انجام شد. در ۱۹۸۵،
مرکزی برای درمان اعتیاد به مواد مخدر تأسیس کرد. بلو همچنین به استرالیا و کشورهای آرژانتین و ونزوئلا سفر کرد تا از مهاجران اسقف نشین خود دیدن کند. او در ۱۹۸۵ به عنوان رئیس پاکس کریستی انتخاب شد و تا زمان مرگش در این سمت باقی ماند؛ رئیس کنفرانس اسقف های کاتولیک ایتالیا، کاردینال آناستاسیو آلبرتو بالسترو او را منصوب کرد تا جانشین اسقف لوئیجی بتاتزی شود. بلو همچنین منتقد آشکار جنگ خلیج فارس و دیگر درگیری های بین المللی بود و علیه ناتو نیز پس از تصمیم این سازمان برای نصب بمب افکن ها در آپولیا موضع گرفت. بلو در ۷ دسامبر ۱۹۹۲ در سارایوو در یک راهپیمایی صلح آمیز شرکت کرد؛ او با ۵۰۰ نفر دیگر از آنکونا به سمت ساحل دالماتیا حرکت کرد و راهپیمایی با رسیدن به سارایوو در هوای بد و مه به پایان رسید. او آرزو داشت کلیسا "کلیسای پیش بند" نامیده شود و گفت این به این دلیل است که پیش بند تنها پوشاکی است که می توان آن را به عیسی مسیح نسبت داد. او افزود که عیسی لباس های بیرونی خود را برداشت تا حوله را به کمرش ببندد. بلو به دلیل زندگی ساده اش شناخته شده بود؛ او از اتوبوس استفاده می کرد و اغلب با دوچرخه تردد می کرد زیرا از آلودگی خود
روها خوشش نمی آمد. بلو با مردم در خیابان ها و اغلب در کافهها و رستورانها تعامل داشت. بلو در مقطعی به فرقه سکولار فرانسیسکانی پیوست. در سپتامبر ۱۹۹۰، مجله "Mosaico di Pace" را در مولفتا تأسیس کرد و از ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۲ مقاله هایی برای روزنامه "Il manifesto" نوشت. مرگ. او در ۲۰ آوریل ۱۹۹۳ بر اثر سرطان معده در مولفتا در حال نگاه کردن به تصویری از مادر خدا درگذشت.&lt;ref&gt;
نظریه نهادی در جامعه شناسی و مطالعات سازمانی، نظریه ای است در مورد جنبه های عمیق تر و تاب آوری ساختار اجتماعی است. این نظریه فرآیندهایی را در نظر می گیرد که از طریق آنها ساختارها، شامل طرح ها، قوانین، هنجارها و روال ها، به عنوان دستورالعمل های معتبر برای رفتار اجتماعی تثبیت می شوند. اجزای مختلف نظریه نهادی توضیح می دهند که چگونه این عناصر در طول زمان و مکان ایجاد، منتشر، پذیرفته و تطبیق می یابند؛ و چگونه دچار زوال و عدم استفاده می شوند. مرور کلی. در تعریف نهادها، براساس نوشته ویلیام ریچارد اسکات (۱۹۹۵، ۲۳۵)، «هیچ تعریف واحد و مورد توافق جهانی از 'نهاد' در مکتب فکری نهادی وجود ندارد.» اسکات (۱۹۹۵:۳۳، ۲۰۰۱:۴۸) ادعا می کند: به گفته اسکات (۲۰۰۸)، نظریه نهادی «یک موضع نظری پذیرفته شده گسترده است که بر بهره وری، اخلاق و مشروعیت تأکید دارد.» پژوهشگران با تکیه بر این دیدگاه تأکید می کنند که یکی از بینش های کلیدی نظریه نهادی، اخلاق است: سازمان ها به جای اینکه لزوماً تصمیمات، شیوه ها و ساختارهای خود را بهینه کنند، برای یافتن نشانه هایی برای رفتار مناسب، به همتایان خود نگاه می کنند. طبق سیاست عمومی کرافت (۲۰۰۷): نظریه ن
هادی «سیاست گذاری ای است که بر جنبه های رسمی و قانونی ساختارهای دولتی تأکید دارد.» مکاتب نظریه نهادی. دو گرایش غالب در نظریه نهادی وجود دارد: پاول و دی ماجیو (1991) یک دیدگاه نوظهور در جامعه شناسی و مطالعات سازمانی را که آن را «نهادگرایی نوین» می نامند، به عنوان رد مدل های کنشگر عقلانی اقتصاد کلاسیک تعریف می کنند. در عوض، این رویکرد با در نظر گرفتن ویژگی های واحدهای تحلیل فرافردی که نمی توان آنها را به تجمعات یا پیامدهای مستقیم ویژگی ها یا انگیزه های افراد تقلیل داد، به دنبال توضیحات شناختی و فرهنگی از پدیده های اجتماعی و سازمانی است. چالش ها در انواع مختلف اقتصاد. شواهد چشمگیری وجود دارد که نشان می دهد شرکت ها در انواع مختلف اقتصاد، واکنش های متفاوتی به چالش های مشابه نشان می دهند (کنتر، ۱۹۸۹). عوامل اجتماعی، اقتصادی و سیاسی، ساختار نهادی یک محیط خاص را تشکیل می دهند که به شرکت ها مزایایی برای انجام انواع خاصی از فعالیت ها در آنجا می دهد. کسب و کارها در صورت دریافت حمایت نهادی، تمایل به عملکرد کارآمدتر دارند. موسسه زدایی. این اصطلاح را نباید با موسسه زدایی (یعنی تعطیلی) بیمارستان های روانپزشکی اشتباه گرفت، ا
ین اصطلاح همچنین توسط برخی از پژوهشگران در ادبیات نظریه نهادی برای تفکر در مورد راه های مختلفی استفاده می شود که یک موسسه نامطلوب ممکن است مختل شود. به عنوان مثال، مگوایر و هاردی (۲۰۰۹) فرآیندهایی را که منجر به موسسه زدایی DDT می شود، بررسی کردند. این ممکن است شامل جنبش های اجتماعی از گروه های خاص، مانند تلاش هایی باشد که منجر به ممنوعیت غیرنهادینه کردن نوشیدن مشروبات الکلی می شود. یا فشارهای اجتماعی و نهادی که منجر به از بین رفتن اشتغال دائم در ژاپن شد. حداقل طبق گفته کلمنته و رولت (۲۰۱۵)، افکار عمومی همچنین می تواند منجر به نهادزدایی از یک عمل شود. نهادزدایی همچنین می تواند به صورت جزئی مورد استفاده قرار گیرد، همانطور که در نهادزدایی مفاهیم خاص CSR برای ایجاد راه برای یک ساختار جدید CSR یا در نهادزدایی از عمل ماهیگیری برای امرار معاش دیده می شود.
فیلیپو سیچیتانو (؛ زادهٔ ۱۳ اکتبر ۱۹۹۳) بازیگر اهل ایتالیا است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "سپید چون شیر، سرخ چون خون" اشاره کرد. زندگی و حرفه. فیلیپو سیچیتانو در تاریخ ۱۳ اکتبر ۱۹۹۳ در رم و در خانواده ای با اصالت کالابریایی متولد شد، سیچیتانو اولین بازی خود را در سینما در ۱۶ سالگی انجام داد و در تست بازیگری برای نقش لوکا در فیلم « "آسان!»" ساخته فرانچسکو برونی انتخاب شد. سال بعد، نقش اصلی فیلم "«یک روز خاص»" ساخته فرانچسکا کومنچینی را بر عهده داشت که در بخش مسابقه شصت و نهمین جشنواره بین المللی فیلم ونیز شرکت داده شد. در سال ۲۰۱۳، جایزه بیراگی را در روبان نقره ای دریافت کرد. در سال های بعد، در چندین فیلم برجسته از فرزان اوزپتک، جیووانی ورونزی و جاکومو کامپیوتی بازی کرد. سیچیتانو همچنین در تلویزیون فعال است و نقش های اصلی را در مجموعه های متعددی، به ویژه "«دروغ های لولیتا لوبوسکو»" و "«فرشتگان نادان»" ایفا کرده است.
حقوق بشر در ایتالیا شامل آزادی باور و ایمان، حق پناهندگی از کشورهای غیردموکراتیک، حق کار، و حق کرامت و برابری در برابر قانون می شود. حقوق بشر حقوق پایه ای هر شهروند در هر کشوری است. در ایتالیا، حقوق بشر طی سال های بسیاری توسعه یافته و آموزش حقوق بشر وجود دارد. افزون بر این، ایتالیا حقوق خاصی برای زنان، کودکان و افراد ال جی بی تی دارد. توسعهٔ حقوق بشر در ایتالیا. با ارائهٔ تلاش های چشمگیر برای حمایت از حقوق بشر، فعالان و مدافعان حقوق بشر در ایتالیا به عنوان نقشی مرکزی در نظر گرفته می شوند که حقوق بشر را ترویج کرده و از قربانیانی که آزادی های بنیادین یا حقوق بشر آن ها نقض شده حمایت می کنند. ویتوریو آریگونی، سرجیو د الیا، یوسیپ فرفولیا و برخی افراد دیگر به عنوان مدافعان و فعالان فعال حقوق بشر شناخته می شوند که در سلسله رویدادهایی برای حفاظت از حقوق بشر مشارکت داشته و پیشرفت در این حوزه را ترویج کرده اند. هم فعالان و هم مدافعان حقوق بشر مورد حمایت قرار می گیرند و ایتالیا متعهد به دفاع از حقوق و امنیت این افراد و گروه هاست تا تلاش های آنان و شرکایشان را تقویت کند. ایتالیا همراه با اتحادیهٔ اروپا و با پیروی از دستو
رالعمل های سازمان امنیت و همکاری اروپا (OSCE)، در حال حاضر همچنان از فعالان و مدافعان حقوق بشر برای کل جامعهٔ مدنی حمایت می کند. آموزش حقوق بشر. آموزش حقوق بشر در ایتالیا به عنوان ابزاری بنیادین در نظر گرفته شده است که هدف آن ترویج آگاهی از حقوق و همچنین شیوه های بهره گیری از آن ها برای حمایت در میان شهروندان است. این ابزار همچنین می کوشد احترام به کرامت انسانی را افزایش داده، تفاهم متقابل را پرورش دهد و از طریق تضمین حقوق بشر در جامعه، حمایت از آزادی های بنیادین افراد را تقویت کند. این آموزش هم در نهادهای رسمی و هم غیررسمی اجرا می شود تا شهروندان ایتالیایی را در هر مرحلهٔ زندگی برای حمایت و ترویج حقوق بشر آموزش دهد. در سال ۲۰۱۸، طرح «مسئولیت برای حمایت» توسط دولت ایتالیا به عنوان یک پروژهٔ مدرسه ای طراحی و راه اندازی شد تا آگاهی دانش آموزان دربارهٔ حمایت از آزادی های بنیادین و حقوق بشر ارتقا یابد. حقوق. آزادی باور و ایمان. هر ساله ایتالیا با کشورهای عضو اتحادیهٔ اروپا برای کار بر روی قطعنامه ای دربارهٔ حقوق دین و باور همکاری می کند و انواع مختلف عدم مدارا و تبعیض در زمینهٔ مسائل دینی را محکوم می نماید. ایتال
یا بر پایهٔ دستورالعمل های اتحادیهٔ اروپا دربارهٔ آزادی دین و باور، سازوکاری برای حمایت از اقدامات علیه کشورهای ثالث در زمینهٔ آزادی دین در سطح اتحادیه ایجاد کرد. در همین حال، این دستورالعمل ها حق اعمال آزادی دین به صورت جمعی را تصریح می کنند، با هدف حمایت از گروه هایی با ادیان اقلیت. در سال ۲۰۱۷، ابتکارهایی دربارهٔ آزادی دین و باور در چارچوب ریاست ایتالیایی گروه هفت و همچنین مأموریت آن مورد بحث و ترویج قرار گرفت. افزون بر این، با حمایت فرانسه، یک قطعنامهٔ شورای امنیت برای حفاظت از میراث فرهنگی و مبارزه با دادوستد غیرقانونی آثار فرهنگی در سال ۲۰۱۷ پیشبرده شد. این قطعنامه به طور یکپارچه تصویب شد و در ماه مارس همان سال به تصویب رسید. در زمینهٔ مبارزه با خشونت دینی، این قطعنامه به مواد کلیدی ای اشاره دارد که هدف آن ها کمک به ترویج تنوع قومی و دینی در سطح ملی در بلندمدت است. مجازات اعدام. قانون اساسی ایتالیا در سال ۱۹۴۷ مجازات اعدام را خارج از قوانین نظامی در زمان جنگ ممنوع می کند. بالاترین اولویت به کارزار بین المللی به عنوان تعلیق مجازات اعدام داده شده است. از دههٔ ۱۹۹۰، چندین ابتکار برای دستیابی به یک تعلیق جه
انی بر مجازات مرگ ترویج شده اند. مجمع عمومی سازمان ملل در سال ۲۰۰۷ این تعلیق را تصویب کرد و قطعنامه با شمار زیادی رأی موافق به تصویب رسید. پس از آن، مجمع عمومی سازمان ملل هر دو سال یک بار این قطعنامه ها را تصویب کرده است. آخرین قطعنامهٔ تصویب شده دربارهٔ تعلیق مجازات مرگ در سال ۲۰۱۸ بود. این قطعنامه با ۱۲۱ رأی موافق به تصویب رسید که بالاترین تعداد «رأی موافق» در تاریخ تا آن زمان بود. در سال ۲۰۱۴، وزارت امور خارجه و همکاری های بین المللی ایتالیا نمایندگانی از سازمان های جامعهٔ مدنی را فراخواند و از آن ها خواست تا برای هماهنگ سازی اقدامات کشور به منظور افزایش کارآمدی در ارتقای آگاهی در کشورهای ثالث همکاری کنند تا پاسخ مثبت آن ها برای قطعنامهٔ تعلیق پیش از رأی گیری کمیتهٔ سوم مجمع عمومی به دست آید. تبعیض. جنبه های اصلی تبعیض در سطح مدنی در حال حاضر شامل یهودستیزی، نژادپرستی و تبعیض جنسیتی است. ایتالیا مجموعه ای از قوانین و آیین نامه ها را به اجرا گذاشته است که علیه تبعیض مبارزه کرده و از حقوق بشر و آزادی های بنیادین گروه های آسیب پذیر و اقلیت ها در مراحل مختلف تاریخ حمایت می کنند. حقوق زنان. ایتالیا متعهد به ترو