Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ل توجه بازرسی و نگهداری زیرساخت خط لوله خود در شمال شیب انجام دهد تا خطر نشت نفت بیشتر را کاهش دهد. در نوامبر ۲۰۱۲، اعلام شد که ایالت آلاسکای آمریکا ۲۵۵ دلار جمع آوری خواهد کرد. میلیون دلار مربوط به نشت خط لوله شرکت بی پی و تعطیلی ناشی از آن در سال ۲۰۰۶. سهم بی پی ۶۶ دلار بود. میلیون دلار، زیرا قرار بود غرامت را پرداخت کند و سپس توسط شرکا، از جمله اکسون موبیل و کونوکوفیلیپس، بر اساس سهم متناسب مالکیت آنها، بازپرداخت شود. میدان نفتی خلیج پرودو. میدان نفتی خلیج پرودو در اسلوپ شمالی آلاسکا واقع شده و بین ذخیره گاه ملی نفت آلاسکا در غرب و پناهگاه ملی حیات وحش قطب شمال در شرق قرار دارد. این مکان خانه هزاران پرنده مهاجر، گوزن شمالی و موجودات دیگر است. این میدان متعلق به ایالت آلاسکا است و بزرگ ترین میدان نفتی در ایالات متحده است پوشش می دهد. و در اصل حاوی تقریباً نفت. این میدان توسط بی پی اداره می شود و شرکای آن اکسان موبیل و کونوکو فیلیپس هستند. در این میدان، نفت از طریق خطوط لوله از حدود ۱۰۰۰ چاه به یک ایستگاه پمپاژ در ابتدای خط لوله ترانس آلاسکا منتقل می شود؛ «خطوط جریان» نفت را از چاه ها به مراکز فرآوری محلی من
تقل می کنند که در آنجا نفت با حذف آب و گاز برای انتقال در مسافت های طولانی از طریق خط لوله آماده می شود؛ سپس «خطوط ترانزیت» نفت را به ایستگاه پمپاژ منتقل می کنند. حدود ۸ مایل خط انتقال در منطقه عملیاتی غربی وجود دارد که مرکز جمع آوری ۲ (در انتهای غربی خط) را به مرکز جمع آوری ۱ متصل می کند و سپس به ایستگاه پمپاژ، جایی که خط انتقال به پایان می رسد، می رسد. خطوط انتقال نفت باید مرتباً تمیز و از نظر خوردگی بررسی شوند. مواد شیمیایی بازدارنده خوردگی به جریان اضافه می شوند تا از رشد باکتری هایی که باعث خوردگی میکروبیولوژیکی می شوند، جلوگیری شود. تمیز کردن منظم با استفاده از یک «پیگ» تعمیر و نگهداری انجام می شود، وسیله ای که از طریق خط لوله عبور می کند و دیوارهای داخلی را تراشیده و تمیز می کند. علاوه بر این، تعمیر و نگهداری شامل استفاده گاه به گاه از «پیگ هوشمند» نیز می شود، دستگاهی که حاوی ابزارهایی است که می توانند وضعیت خط لوله، از جمله تشخیص آسیب خوردگی را اندازه گیری و آزمایش کنند. تست اولتراسونیک و استفاده از «کوپن های خوردگی» نیز برای تشخیص خوردگی استفاده می شوند. آزمایش اولتراسونیک شامل استفاده از دستگاه اولت
راسونیک برای اندازه گیری ضخامت دیواره خط لوله است - نازک شدن دیواره نشان دهنده وجود خوردگی است. کوپن خوردگی یک صفحه فلزی کوچک است که درون خط لوله قرار می گیرد و هر ۹۰ روز یکبار از نظر خوردگی بررسی می شود. هشدارها. پرچم های قرمز و علائم هشدار دهنده در مورد خوردگی در چندین مورد، چه از درون و چه از بیرون سازمان، مطرح شده بود، اما نادیده گرفته شده بود. آزمایش های سال ۱۹۹۲ روی خط شرقی، وجود کلسیم را در خط نشان داده بود، اما هیچ کاری در مورد آن انجام نشد. یک گزارش شرکت در سال ۲۰۰۵ نشان داد که شرکت بی پی به جای نیازها، بودجه محدودی را برای مبارزه با خوردگی در نظر گرفته است. کارمندان قبل از حادثه واقعی نگرانی های خود را مطرح کرده بودند که توسط مدیریت بی پی نادیده گرفته شد. مارک کوواچ، یکی از مقامات اتحادیه کارگران فولاد ایالات متحده که نماینده کارگران در تأسیسات بی پی است، در ایمیلی به وکیل شرکت در ژوئن ۲۰۰۴، مجموعه ای از شکایات قبلی خود را برای مدیریت ارسال کرد. یکی از این موارد، به تاریخ ۲۸ فوریه ۲۰۰۳، مربوط به «میزان کارکنان بخش نظارت بر خوردگی» بود. این خبر با این جمله شروع می شد: «گروه نظارت بر خوردگی به زودی از
هشت نفر به شش نفر کاهش خواهد یافت.» در ابتدا، شرکت بی پی انجام اقدامات صرفه جویی در هزینه ها برای نگهداری خط لوله را انکار کرد. رابرت مالون، رئیس شرکت بی پی آمریکا، به گزارشی که به سفارش بی پی تهیه شده بود، استناد کرد که در آن نتیجه گیری شده بود «افزایش بودجه به تنهایی نمی توانست از نشت نفت جلوگیری کند». او بعداً اعتراف کرد که «در واکنش به کاهش مداوم تولید در خلیج پرودو، تلاش هماهنگی برای مدیریت هزینه ها وجود داشته است». یکی از دلایل خرابی خط لوله، سطح ناکافی بازدارنده خوردگی بود، مایعی که در برابر خوردگی خط لوله توسط مایع خورنده، که همان آب است، مقاومت می کند. جان دینگل از یک ایمیل داخلی بی پی خواند که می گفت محدودیت های بودجه ای باعث می شود برنامه تزریق مستقیم مهارکننده خوردگی به سیستم خط لوله متوقف شود. فرایند تزریق مستقیم بازدارنده خوردگی به خط لوله، اگرچه پرهزینه است، اما بسیار مؤثرتر از تزریق در یک کارخانه فرآوری است. در تحقیقات بعدی، کارولین مریت، مدیر اجرایی هیئت تحقیقات ایمنی و خطرات شیمیایی ایالات متحده، به کمیته گفت که «تقریباً همه» علل ریشه ای مشکلات در خلیج پرودو «پژواک های قوی» از عللی دارند که
منجر به انفجار سال ۲۰۰۵ در هوستون شدند. این موارد شامل کاهش هزینه ها و عدم سرمایه گذاری در کارخانه بود. همچنین به کمیته گفته شد که نشت نفت در زمانی رخ داده است که شرکت بی پی سود هنگفتی به دست می آورد. سیستم تشخیص نشتی، حجم سیال ورودی به هر بخش از خط لوله و حجم سیال خروجی از هر بخش را اندازه گیری می کند. اگر اندازه گیری های حجم با هم مطابقت نداشته باشند، سیستم آلارم می دهد. زنگ هشدار نشتی در طول هفته قبل از کشف نشتی، چهار بار به صدا درآمد، اما شرکت بی پی این زنگ های هشدار نشتی را به عنوان هشدارهای کاذب تفسیر کرد. گزارش نهایی نشت نفت و فرماندهی واحد. این نشت برای اولین بار در ساعت ۵:۴۵ کشف شد. صبح، ۲ مارس ۲۰۰۶، توسط یک اپراتور بی پی که در جاده ای در امتداد خط لوله رانندگی می کرد و متوجه بو شد. سه روز طول کشید تا کارگران منبع نفت را کشف کنند.طبق گزارش نهایی فرماندهی متحد (متشکل از چندین گروه از جمله بریتیش پترولیوم، اداره حفاظت از محیط زیست آلاسکا و آژانس حفاظت از محیط زیست ایالات متحده)، «منبع، سوراخی به قطر یک چهارم اینچ در موقعیت ساعت ۶ در یک خط لوله انتقال نفت خام با قطر ۳۴ اینچ روی زمین بود. این سوراخ در ل
وله ای که در یک کانال زیرزمینی (گذرگاه کاریبو) قرار داشت، کشف شد.» خط انتقال بین مرکز جمع آوری ۲ و مرکز جمع آوری ۱ امتداد داشت. بر اساس گزارش نیویورک تایمز از کنفرانس مطبوعاتی شرکت بی پی در مورد نشت نفت در اواسط مارس ۲۰۰۶، این نشت نفت تا پنج روز کشف نشده باقی ماند. تحقیقات بعدی نشان داد که یک لایه رسوب شش اینچی در کف قسمت لوله وجود دارد. محققان گفتند که این لجن به رشد باکتری های اسیدی و خوردگی کمک کرده است که در نهایت از طریق لوله نفوذ کرده اند. مدیران اجرایی بی پی گفتند که از خوردگی ایجاد شده در خطوط لوله اصلی بزرگ شگفت زده شده اند، زیرا این خطوط لوله آب زیادی مخلوط با نفت را حمل نمی کنند. اما آنها می دانستند که رسوبات جمع می شوند و اگر خطوط لوله به صورت دوره ای تمیز نشوند، فناوری نشت یابی کار نخواهد کرد. مقامات فدرال و ایالتی به این نتیجه رسیدند که شرکت بی پی پول لازم برای نگهداری لوله های پرودو را خرج نکرده است. گزارش ها در مورد حجم نشت نفت در زمان وقوع آن بسیار متفاوت بود. در ۲۵ مارس ۲۰۰۸، فرماندهی متحد برای مقابله با نشت نفت اعلام کرد که حجم نفت خام نشت شده بوده است. که آن را بیش از سه برابر بزرگتر از هر
نشتی که تاکنون در دامنه شمالی گزارش شده است، می کند. کار پاکسازی در ۲ مه ۲۰۰۶ به پایان رسید و محل دوباره پر شد و با یک لایه ۱۰ تا ۱۵ سانتی متری از تکه های زنده و یخ زدهٔ توندرای گرفته شده از یک محل اهداکننده پوشانده شد و به محل نشت پیوند زده شد مقامات محیط زیست دولتی گفتند که بازگشت پوشش گیاهی توندرای به حالت عادی می تواند تا یک دهه طول بکشد. شرکت بی پی کل خط انتقال ۳۴ اینچی را از رده خارج کرد و آن را با یک خط ۲۰ اینچی جایگزین کرد که شامل سایت های پرتاب و بازیابی پیگ بود. تأثیر فوری. نشت نفت آلاسکا تأثیر عمده ای بر شرکت بی پی گذاشت، زیرا علاوه بر ضرر مالی، به وجهه آن نیز لطمه زد. این حادثه درست پس از انفجار پالایشگاه شهر تگزاس در مارس ۲۰۰۵ رخ داد. کارولین مریت، رئیس هیئت ایمنی شیمیایی ایالات متحده، در جلسه استماع کنگره گفت که شباهت های چشمگیری بین حوادث شهر تگزاس و خلیج پرودو وجود دارد، از جمله «تأخیر طولانی در اجرا، اسناد اداری تعطیلی حتی اگر اقدامات اصلاحی واقعاً انجام نشده باشد، یا عدم رعایت ساده» و همچنین «ارتباط ناقص درس های آموخته شده، عدم تمرکز بیش از حد وظایف ایمنی و گردش مالی بالای مدیریت». در ۱۵ ما
رس ۲۰۰۶، وزارت حمل و نقل ایالات متحده به شرکت بی پی دستور داد تا سه خط لوله کم فشار خود را در خلیج پرودو از نظر خوردگی با استفاده از یک پیگ هوشمند آزمایش کند. خط غربی از سال ۱۹۹۸ تحت پیگ رانی هوشمند قرار نگرفته بود و بخش شرقی لوله از سال ۱۹۹۲ آزمایش نشده بود. در عوض، بی پی به بررسی های نقطه ای و غیردقیق خط با استفاده از روش هایی مانند آزمایش اولتراسوند متکی بود. در ۷ آگوست، شرکت بی پی اعلام کرد که داده های حاصل از یک عملیات پیگ رانی هوشمند که در اواخر جولای تکمیل شد، خوردگی شدید و ۱۶ مورد غیرعادی را در ۱۲ نقطه از خط انتقال نفت در ضلع شرقی میدان نفتی نشان می دهد. این شرکت اعلام کرد که این اطلاعات به همراه یک نشت کوچک دیگر باعث شد تا میدان نفتی خلیج پرودو تعطیل شود که این امر تولید نفت آلاسکا نورث اسلوپ را حدود ۴۰۰۰۰۰ بشکه در روز کاهش می دهد. بعداً، شرکت بی پی تصمیم گرفت که بخش غربی میدان را تعطیل نکند، به این معنی که خلیج پرودو همچنان حدود ۲۰۰۰۰۰ بشکه در روز تولید خواهد کرد، که نیمی از مجموع تولید معمول آن است. درآمد نفت ۹۰ درصد از درآمد مالیاتی آلاسکا را تشکیل می دهد. در نتیجه اخبار تعطیلی، قیمت نفت خام در بو
رس کالای نیویورک با ۲٫۲۲ دلار آمریکا در هر بشکه افزایش به ۷۶٫۹۸ دلار آمریکا در هر بشکه رسید. پس از نشت خط لوله پرودو بی در مارس ۲۰۰۶، به دلیل پیشرفت کند در متوقف کردن نشت نفت، شرکت بی پی مجبور شد تأسیسات نفتی پرودو بی خود را که حدود ۲٫۶ درصد از تقاضای بنزین ایالات متحده را تولید می کرد، تعطیل کند. این سناریو یکی از عوامل مؤثر در افزایش قیمت نفت به ۷۷ دلار در هر بشکه در اوت ۲۰۰۶ بود. تأثیر این نشت چنان شدید بود که سهام شرکت بی پی تقریباً ۲ درصد سقوط کرد. بی پی تخمین زده بود که هزینه آن ۱۰۰ دلار آمریکا خواهد بود. میلیون برای جایگزینی از خط لوله خورده شده. این شرکت مجبور بود با سوالات سختی از سوی عموم و سهامداران در مورد دلیل قیمت ۲۰۰ دلاری مواجه شود. میلیون دلار در سال که صرف تعمیر و نگهداری می شد، برای حفظ تولید کافی نبود. بزرگ ترین میدان نفتی کشور، به آرامی در حال فعالیت است. پیامدها. در آگوست ۲۰۰۶، شرکت بی پی یک طرح عملیاتی ارائه داد که در نامه ای به توماس بارت، مدیر ایمنی خطوط لوله در اداره ایمنی خطوط لوله و مواد خطرناک وزارت حمل و نقل، تشریح شده بود. استیو مارشال از شرکت بی پی اقدامات لازم برای پیگ زنی یا
حذف باقیمانده نفت از خط لوله و روش های مختلف تخلیه و جداسازی قطعات را به تفصیل شرح داد. در فوریه ۲۰۰۷، مقامات بی پی اعلام کردند که هنوز در حال بررسی علت اصلی نشت نفت هستند. در آن زمان یافته های تحقیقات شامل وجود آب در سیستم، تجمع رسوب در خطوط لوله و باکتری ها بود. سرعت پایین در خطوط لوله نیز یک مشکل بود زیرا خطوط لوله برای سرعت های جریان بسیار بیشتری طراحی شده بودند، همان طور که در زمان افتتاح چاه ها وجود داشت. بی پی همچنین بودجه برنامه ریزی شده برای تعمیر و نگهداری منطقه خلیج بزرگ پرودو را ۱۹۵ دلار اعلام کرد. میلیون دلار برای سال ۲۰۰۷، تقریباً چهار برابر آنچه در سال ۲۰۰۴ هزینه شده بود. این شرکت اعلام کرد که قصد دارد ۱۶ مایل/۲۶ کیلومتر را جایگزین کند. کیلومترها خطوط حمل و نقل با سیستم جدیدی که برای از بین بردن برخی از مشکلاتی که به خوردگی کمک می کردند، مانند عبور گوزن های کاریبو که باعث ایجاد فرورفتگی در خط می شوند، طراحی شده است. همچنین برنامه هایی برای تغییر محیط لوله ها با افزودن مداوم مهارکننده های خوردگی به طور مستقیم به خطوط انتقال و رفع تجمع آب یا رسوب با پیگ رانی های تعمیر و نگهداری هفتگی؛ یک سیستم جد
ید تشخیص نشت؛ و پرتاب کننده ها و گیرنده های جدید پیگ در تمام بخش های خطوط انتقال اعلام کرد که به بی پی این قابلیت را می دهد که به طور منظم تعمیر و نگهداری و پیگ رانی های هوشمند را در تمام بخش های خطوط انتقال انجام دهد. قرار بود دو بخش از سیستم حمل و نقل عمومی در سال ۲۰۰۷ و دو بخش دیگر در زمستان ۲۰۰۸ جایگزین شوند، با این هدف که کل کار ماژول تا پایان سال ۲۰۰۸ تکمیل شود. در اکتبر ۲۰۰۷، شرکت بی پی به پرداخت ۲۰ دلار آمریکا جریمه شد. میلیون دلار برای نشت نفت خلیج پرودو. بی پی ۱۲ دلار پرداخت کرد میلیون جریمه کیفری فدرال، ۴ دلار میلیون دلار غرامت کیفری به دولت، و ۴ دلار میلیون دلار برای تحقیقات قطب شمال. شرکت تابعه محلیبی پی به مدت سه سال به صورت مشروط آزاد شد. در سال ۲۰۰۸، شرکت بی پی اعلام کرد که جایگزینی ۱۶ مایل/۲۶ کیلومتر را تکمیل کرده است. کیلومتر از خطوط ترانزیت خلیج پرودو و بقیه طبق برنامه کار می کنند. نشت بعدی در سال ۲۰۰۹. در ۹ نوامبر ۲۰۰۹، نشتی از یک خط لوله مشترک سه فاز ۱۸ اینچی حامل مخلوطی از نفت خام، آب تولیدی و گاز طبیعی در میدان لیسبورن شرکت بی پی، بخشی از منطقه خلیج پرودو بزرگ، رخ داد. تخمین اولیه شرکت
بی پی برای کل حجم مواد نفتی منتشر شده ۴۵۸۲۸ گالن (۱۰۹۱ بشکه) بود؛ ۱۳۵۰۰ گالن (۳۲۱ بشکه) نفت خام وجود داشت. این نشت به دلیل یخ زدگی لوله رخ داد. اگرچه حسگرها هشدارهایی در مورد دمای پایین ارائه می دادند، اما کارمندان بی پی شهادت دادند که اپراتورها از هشدارهای سرما به عنوان معیاری برای جریان استفاده نمی کردند، بلکه از آنها به عنوان معیاری برای اندازه گیری مخلوط نفت، گاز و آب استفاده می کردند. در نوامبر ۲۰۱۰، افسر آزادی مشروط فدرال شرکت بی پی، دادخواستی را برای لغو آزادی مشروط بی پی ناشی از اعتراف به جرم در نشت نفت سال ۲۰۰۶، که می توانست منجر به مجازات های بیشتر برای نشت نفت سال ۲۰۰۶ شود، ارائه کرد، به این دلیل که نشت نفت لیسبورن در سال ۲۰۰۹ نشان داد که بی پی هنوز سهل انگار بوده است. شرکت بی پی به لغو این حکم اعتراض کرد و طبق برنامه، این تعلیق در دسامبر ۲۰۱۱ لغو شد. دادخواست مدنی ۲۰۱۱. در حل و فصل یک دعوی حقوقی، در ژوئیه ۲۰۱۱، بازرسان اداره ایمنی خطوط لوله و مواد خطرناک وزارت حمل و نقل ایالات متحده تشخیص دادند که نشت های سال ۲۰۰۶ نتیجه عدم بازرسی و نگهداری صحیح خط لوله برای جلوگیری از خوردگی بوده است. یک دستور اق
دام اصلاحی صادر کرد که خطرات خط لوله را مورد توجه قرار داده و دستور تعمیر یا تعویض خط لوله را داده بود. آژانس حفاظت از محیط زیست ایالات متحده میزان نشت نفت را بررسی کرده و بر پاکسازی نظارت داشته است. وقتی شرکت بی پی به طور کامل از شرایط پیروی نکرد، در مارس ۲۰۰۹ شکایتی مبنی بر نقض قانون آب پاک، قانون هوای پاک و قانون ایمنی خط لوله ثبت شد. در ژوئیه ۲۰۱۱، دادگاه منطقه ای ایالات متحده برای ناحیه آلاسکا، حکمی مبنی بر توافق بین ایالات متحده و بی پی صادر کرد که به موجب آن ادعاهای دولت حل و فصل می شد. طبق حکم رضایت، مبلغ ۲۵ دلار پرداخت کرد میلیون جریمه مدنی، که بزرگ ترین جریمه به ازای هر بشکه در آن زمان برای نشت نفت بود، را پذیرفت و موافقت کرد که اقداماتی را برای بهبود قابل توجه بازرسی و نگهداری زیرساخت خط لوله خود در شمال شیب انجام دهد تا خطر نشت نفت بیشتر را کاهش دهد. حل و فصل دعوی آلاسکا. در نوامبر ۲۰۱۲، اعلام شد که ایالت آلاسکای آمریکا ۲۵۵ دلار جمع آوری خواهد کرد. میلیون دلار مربوط به نشت خط لوله شرکت بی پی و تعطیلی ناشی از آن در سال ۲۰۰۶. سهم بی پی ۶۶ دلار بود. میلیون دلار، زیرا قرار بود غرامت را پرداخت کند و سپ
س توسط شرکا، از جمله اکسون موبیل و کونوکوفیلیپس، بر اساس سهم متناسب مالکیت آنها، بازپرداخت شود. این پرداخت که قطعی و غیرقابل تجدیدنظرخواهی بود، شامل ۲۴۵ دلار می شد. میلیون دلار جایزه برای حق امتیاز و بهره از دست رفته ایالتی و ۱۰ دلار میلیون دلار که شامل جریمه های زیست محیطی به ازای هر گالن برای نشت ها، جریمه های خسارات منابع طبیعی و سایر هزینه های مدنی برای تسویه ارزیابی های مدنی برای نشت ها می شد. شرکت بی پی استدلال کرد که هیچ پولی بابت از دست دادن تولید به دولت بدهکار نیست، اما هیئت داوری به این نتیجه رسید که مشکلات خط لوله و عوارض مرتبط با مخزن منجر به از دست رفتن یا تعویق تولید بیش از ۳۰ میلیون بشکه شده است. میلیون بشکه نفت و مایعات گاز طبیعی تا پایان عمر میدان نفتی.
گارد گرنادیر () ارشدترین هنگ پیاده نظام ارتش بریتانیا است که در صدر رتبه بندی پیاده نظام قرار دارد. ریشه شکل گیری این هنگ به سال ۱۶۵۶ برمی گردد، زمانی که هنگ لرد ونت ورث در بروژ برای محافظت از چارلز دوم تبعیدی تشکیل شد. در سال ۱۶۶۵ این هنگ با هنگ گارد جان راسل ترکیب شد تا هنگ فعلی را که به عنوان هنگ اول گارد پیاده شناخته می شود، تشکیل دهد. از آن زمان، این هنگ هم نقش تشریفاتی و حفاظتی و هم نقش عملیاتی را ایفا کرده است. در سال ۱۹۰۰ این هنگ کادری از پرسنل را برای تشکیل گارد ایرلندی فراهم کرد. در سال ۱۹۱۵ این هنگ همچنین پایه و اساس گارد ولزی را پس از تشکیل آنها فراهم کرد. تاریخ اولیه این هنگ نشان می دهد که در درگیری های متعددی از جمله جنگ جانشینی اسپانیا، جنگ جانشینی اتریش، جنگ هفت ساله و جنگ های ناپلئونی شرکت داشته است. در پایان این دوره، این هنگ با اعلام سلطنتی، عنوان «گرنادیر» را دریافت کرد. در دوران ویکتوریا، این هنگ در جنگ کریمه، جنگ انگلیس و مصر، جنگ مهدیه و جنگ دوم بوئر شرکت داشت. در طول جنگ جهانی اول، گارد گرنادیر از سه گردان به پنج گردان گسترش یافت که چهار گردان از آنها در جبهه غربی خدمت کردند، در حالی ک
ه بعداً در طول جنگ جهانی دوم، شش گردان افزایش یافت و چندین گردان به عنوان بخشی از لشکر زرهی گارد به یگان زرهی تبدیل شدند. این واحدها در فرانسه، شمال غربی اروپا، شمال آفریقا و ایتالیا جنگیدند. پس از جنگ جهانی دوم، این هنگ ابتدا به سه گردان، سپس به دو گردان و در نهایت در اواسط دهه ۱۹۹۰ به یک گردان کاهش یافت. اعزام های عمده در این مدت شامل عملیات در فلسطین، مالایا، قبرس، ایرلند شمالی، جنگ خلیج فارس، افغانستان و عراق بوده است.
تیزشاخ عربی (نام علمی: "Oryx leucoryx") که تیزشاخ سفید نیز نامیده می شود، در سال ۱۹۷۲ در طبیعت منقرض شد، اما از سال ۱۹۸۲ دوباره به طبیعت معرفی شد. این معرفی مجدد عمدتاً از دو گله انجام شد: یکی «گلهٔ جهانی» که در ابتدا در سال ۱۹۶۳ در باغ وحش فینیکس و تنها با نه تیزشاخ آغاز شد و دیگری گلهٔ عربستان سعودی که در سال ۱۹۸۶ از مجموعه های خصوصی و برخی از ذخایر «گلهٔ جهانی» توسط مرکز تحقیقات ملی حیات وحش عربستان سعودی (NWRC) آغاز شد. معرفی های مجدد این گونه از سال ۲۰۰۹ در عمان، عربستان سعودی، اسرائیل، امارات متحده عربی و اردن صورت گرفته است و فهرست سرخ آی یوسی ان از سال ۲۰۱۳، این گونه را در ردهٔ آسیب پذیر طبقه بندی می کند.&lt;ref name="redlist/oryx/details"&gt;&lt;/ref&gt; زوال یک گونه. از اوایل دههٔ ۱۹۰۰ میلادی، جمعیت تیزشاخ عربی در شبه جزیره عربستان رو به کاهش بود. تا دههٔ ۱۹۳۰، دو جمعیت مجزا و جدا از یکدیگر وجود داشت. لی ام. تالبوت در سال ۱۹۶۰، گزارش داد که به نظر می رسد تیزشاخ عربی در محدودهٔ زیستگاه سابق خود در امتداد لبهٔ جنوبی ربع الخالی منقرض شده است. او معتقد بود اگر تیزشاخی هنوز هم وجود داشته باشد، ظرف چند سا
ل آینده منقرض خواهد شد و توصیه کرد که یک برنامهٔ پرورش در اسارت برای نجات این گونه آغاز شود.&lt;ref name="lee/talbot2"&gt;Talbot, Lee: "A Look at Threatened Species".&lt;/ref&gt; مایکل کراوچ، که در آن زمان دستیار مشاور او در کشور تحت الحمایه عدن شرقی بود، توجه ها را به این واقعیت جلب کرد که هر بهار، گروه های کوچکی از تیزشاخ ها هنوز در دشت های شنی گوشهٔ شمال شرقی منطقهٔ تحت الحمایه ظاهر می شدند، جایی که او فکر می کرد تلاش برای به دام انداختن آنها امکان پذیر است. عملیات تیزشاخ. عملیات تیزشاخ برنامه ای از باغ وحش فینیکس و انجمن حفاظت از جانوران و گیاهان لندن (که اکنون با نام فاونا اند فلورا اینترنشنال شناخته می شود) با کمک مالی صندوق جهانی طبیعت بود. این برنامه که یکی از اولین برنامه های پرورش در اسارت بود، هدف خاص خود را نجات و سپس معرفی مجدد تیزشاخ عربی در طبیعت قرار داد. طرح اولیهٔ انجمن حفاظت از جانوران و گیاهان، ایجاد گله ای در کنیا بود، جایی که گونهٔ دیگری از تیزشاخ از قبل در آنجا زندگی و زاد و ولد می کرد. این طرح به دلیل شیوع بیماری تب برفکی کنار گذاشته شد و غزال هایی که قرار بود به کنیا فرستاده شوند، به
باغ وحش فینیکس منتقل شدند. در ابتدا چهار تیزشاخ اسیر و هفت تیزشاخ دیگر برای این پروژه اهدا شدند. این چهار تیزشاخ در عدن (یمن فعلی) نزدیک مرز عمان توسط یک گروه اکتشافی به رهبری سرگرد یان گریم وود، که در آن زمان رئیس افسران حفاظت کنیا بود، با کمک قبایل مناهیل و مهرا اسیر شدند. یکی از نرهای این گروه بعداً بر اثر استرس ناشی از اسارت درگذشت. یکی از هفت تیزشاخ اهدایی را باغ وحش لندن، دو تا را شیخ جابر عبدالله الصباح، و دو جفت از مجموعه را ملک سعود بن عبدالعزیز اهدا کرده بودند. یکی از تیزشاخ های شیخ جابر عبدالله الصباح نیز قبل از زایمان درگذشت و نه تیزشاخ برای شروع «گلهٔ جهانی» باقی ماند. پنج تیزشاخ عربی در سال ۱۹۶۳ به باغ وحش فینیکس تحویل داده شدند (چهار غزال در ژوئن و یکی در سپتامبر). در اکتبر ۱۹۶۳، یک بچه از این گله به دنیا آمد و دیگری در بهار ۱۹۶۴ زاده شد و جمعیت اولیهٔ گلهٔ باغ وحش فینیکس را به هفت رساند. چهار تیزشاخ اهدایی ملک سعود در ژوئیه ۱۹۶۴ به باغ وحش فینیکس رسیدند و جمعیت «گلهٔ جهانی» را به ۱۱ رأس رساندند.&lt;ref name="colin/tudge2"&gt;&lt;/ref&gt; برنامهٔ اصلاح نژاد در باغ وحش فینیکس بسیار موفقیت آمیز ب
ود و این باغ وحش در سال ۲۰۰۲، تولد دویست وبیست وپنجمین تیزشاخ خود را جشن گرفت. بعضی از این غزال ها برای تشکیل گله های جدید، از فینیکس به باغ وحش ها و پارک های دیگر (از جمله پارک حیوانات وحشی سن دیگو) فرستاده شدند. بیشتر تیزشاخ های عربی که امروزه در طبیعت یافت می شوند، اجدادی از باغ وحش فینیکس دارند.
مدرسه متوسطه واسا () یک مدرسه متوسطه است که در مرکز واسا واقع شده است. این مدرسه تقریباً ۸۰۰ دانش آموز و ۵۰ معلم دارد. تاریخچه دبیرستان واسا. مدرسه در دو ساختمان کار می کند: بین المللی بودن. مدرسه متوسطه واسا، به عنوان یکی از مدارس یونسکو، به آموزش بین المللی متعهد است. این مدرسه چندین پروژه بین المللی، از جمله سفرهای هنری و فرهنگی به ایتالیا، انگلستان، یونان، فرانسه، سوئیس و فرانسه، و همچنین فعالیت های خواهرخواندگی مدرسه با کیل آلمان را سازماندهی می کند. همکاری. در صورت تمایل، دانش آموزان مدرسه متوسطه واسا می توانند در برنامه های تحصیلی خود از سایر مؤسسات آموزشی نیز دروسی را بگذرانند: دانشگاه واسا، دانشگاه تابستانی، دانشگاه علوم کاربردی واسا، کالج کارگران واسا و سایر مؤسسات آموزش متوسطه. مدرسه متوسطه واسا، دانشگاه علوم کاربردی واسا و دانشگاه واسا یک توافق نامه همکاری امضا کرده اند که تضمین می کند دانش آموزان مدرسه متوسطه واسا در طول سال های دبیرستان خود فرصت های بهتری برای گذراندن دوره های دانشگاهی دارند. این دانشگاه دوره هایی را به دانش آموزان دبیرستانی ارائه می دهد که از ترکیب ریاضی-علوم طبیعی و زبان-علوم
واقعی پشتیبانی می کنند. جستارهای وابسته. دبیرستان واسا سونسکا
سوداگرانِ تردید: چگونه تعدادِ انگشت شماری از دانشمندان حقیقت را دربارهٔ مسائلی از دودِ تنباکو گرفته تا گرمایشِ جهانی پنهان کردند کتابی غیرداستانی است از دو تاریخ نگارِ علم اهلِ آمریکا، نائومی اورسکز و اریک ام. کانوی، که سالِ ۲۰۱۰ میلادی منتشر شد. این کتاب شباهت هایی را که بین جنجال گرمایش جهانی و جنجال های قبلی از جمله استعمال دخانیات، باران اسیدی، ددت و سوراخ لایه ازن وجود دارد، مشخص می کند. اورِسکز و کانوی می نویسند که در هر مورد، «زنده نگه داشتن بحث» با دامن زدن به تردید و سردرگمی پس از دستیابی به اجماع علمی، استراتژی اساسی مخالفان بوده است. به طور خاص، آنها نشان می دهند که فرد سیتز، فرد سینگر و چند دانشمند مخالف دیگر با اندیشکده های محافظه کار و شرکت های خصوصی متحد شدند تا اجماع علمی در مورد بسیاری از مسائل معاصر را به چالش بکشند. برخی از موضوعات کتاب مورد انتقاد قرار گرفته اند، اما اکثر منتقدان آن را مطلوب ارزیابی کرده اند. در سال ۲۰۱۴ از این کتاب فیلمی به نام "سوداگری تردید" به کارگردانی رابرت کنر ساخته شد. محتوا. اورسکز و کانوی می نویسند که تعداد انگشت شماری از دانشمندان محافظه کار سیاسی، که پیوندهای م
حکمی با صنایع خاص دارند، «نقش نامتناسبی در بحث های مربوط به سوالات بحث برانگیز ایفا کرده اند». نویسندگان می نویسند که این امر منجر به «مبهم سازی عمدی» مسائلی شده است که بر افکار عمومی و سیاست گذاری تأثیر گذاشته است. این کتاب از به اصطلاح «سوداگران تردید»، برخی از بازیگران کلیدی علمی عمدتاً آمریکایی، و در رأس آنها بیل نیرنبرگ، فرد سیتز و فرد سینگر، انتقاد می کند. هر سه فیزیکدان هستند: سینگر یک محقق فضایی و ماهواره ای بود، در حالی که نیرنبرگ و سایتز روی بمب اتم کار می کردند. آنها در موضوعاتی مانند باران اسیدی، استعمال دخانیات، گرمایش جهانی و آفت کش ها فعال بوده اند. این کتاب می گوید که این دانشمندان اجماع علمی در زمینه های مختلف، از جمله خطرات سیگار کشیدن، اثرات باران اسیدی، وجود «سوراخ لایهٔ ازن» و وجود تغییرات اقلیمی ناشی از فعالیت های انسانی را به چالش کشیده و تضعیف کرده اند. سیتز و سینگر با مؤسساتی مانند بنیاد هریتیج، مؤسسهٔ کامپتیتیو انترپرایز و مؤسسهٔ جورج سی. مارشال در ایالات متحده همکاری داشته اند. این سازمان ها که توسط شرکت ها و بنیادهای محافظه کار تأمین مالی می شوند، با بسیاری از اشکال مداخله یا تنظیم
مقررات دولتی بر شهروندان آمریکایی مخالفت کرده اند. این کتاب در هر مورد تاکتیک های مشابهی را فهرست می کند: «بی اعتبار کردن علم، انتشار اطلاعات نادرست، گسترش سردرگمی و ترویج شک و تردید». در این کتاب آمده است که سیتز، سینگر، نیرنبرگ و رابرت جاسترو همگی به شدت ضد کمونیست بودند و مقررات دولتی را گامی به سوی سوسیالیسم و کمونیسم می دانستند. نویسندگان استدلال می کنند که با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، آنها به دنبال تهدید بزرگ دیگری برای سرمایه داری بازار آزاد بودند و آن را در محیط زیست گرایی یافتند. آنها می ترسیدند که واکنش بیش از حد به مشکلات زیست محیطی منجر به مداخلهٔ شدید دولت در بازار و دخالت در زندگی مردم شود. اورسکز و کانوی اظهار می کنند که هر چه این تأخیر بیشتر شود، این مشکلات بدتر می شوند و احتمال بیشتری وجود دارد که دولت ها مجبور به اتخاذ اقدامات سختگیرانه ای شوند که محافظه کاران و بنیادگرایان بازار بیشترین ترس را از آن دارند. آنها می گویند که سیتز، سینگر، نیرنبرگ و جاسترو شواهد علمی را انکار کردند، به استراتژی تأخیر دامن زدند و از این طریق به ایجاد وضعیتی که از آن بسیار وحشت داشتند، کمک کردند. نویسندگان در
مورد توانایی رسانه ها در تمایز قائل شدن بین حقیقت کاذب و علم واقعی مورد بحث، تردید جدی دارند؛ با این حال، آنها از تأیید سانسور به نام علم خودداری می کنند. به گفته نویسندگان، هنجار روزنامه نگاریِ گزارش متوازن تضعیف شده است تا پیام های گمراه کنندهٔ مخالفان از طریق موازنهٔ نادرست تقویت شود. اورسکز و کانوی اظهار می کنند: «تعداد کمی از مردم می توانند تأثیرات منفی و بزرگی داشته باشند، به خصوص اگر سازمان یافته، مصمم و دارای قدرت باشند». نتیجه گیری اصلی کتاب این است که اگر نفوذ «کارشناسان مخالف» که به دلایل ایدئولوژیک سعی در تضعیف اعتماد به پایهٔ علمی برای تنظیم مقررات داشتند، وجود نداشت، پیشرفت بیشتری در سیاست گذاری حاصل می شد. نتیجه گیری های مشابهی پیش از این، از جمله در مورد فردریک سیتز و ویلیام نیرنبرگ، در کتاب "مرثیه ای برای یک گونه: چرا ما در برابر حقیقت تغییرات اقلیمی مقاومت می کنیم" (۲۰۱۰) نوشتهٔ کلایو همیلتون، استاد دانشگاه استرالیایی، به دست آمده بود.
شورای دفاع بریتانیا () بالاترین نهاد رسمی حاکم بر نیروهای مسلح بریتانیا است که مسئولیت و اختیارات «فرماندهی و اداره» نیروهای مسلح، توسط پادشاه به عنوان فرمانده کل نیروهای مسلح بریتانیا، به آن واگذار شده است. این شورا توسط «قانون انتقال وظایف دفاعی ۱۹۶۴» تأسیس شد که شورای دفاع را تأسیس کرد و مسئولیت ها و اختیارات تفویض شده از ادارات جداگانه قبلی که نیروهای مسلح را قبل از سال ۱۹۶۴ مدیریت می کردند، به آن واگذار کرد. شورای دفاع شامل هیئت دفاع و کمیته اصلی آن، همچنین هیئت دریاسالاری، هیئت ارتش و هیئت نیروی هوایی است. هیئت دفاع توسط وزیر دفاع بریتانیا، ریاست می شود.