Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مداخله نظامی آمریکا در ونزوئلا بود، به عنوان وزیر امور خارجه خود منصوب کرد. در ۱۸ اوت ۲۰۲۵، آمریکا کشتی های جنگی خود را در سواحل ونزوئلا مستقر کرد و مبارزه با کارتل های مواد مخدر را هدف اعلام شده خود عنوان کرد. در پاسخ، مادورو شبه نظامیان بولیواری را بسیج کرد و نگرانی های تازه ای را در مورد احتمال مداخله نظامی آمریکا در ونزوئلا برانگیخت. تاریخچه. نخستین دوره ریاست جمهوری ترامپ (۲۰۱۷–۲۰۲۱). به گزارش روزنامه آرژانتینی "کلارین"، در چارچوب بحران ونزوئلا، مقامات دولتی که نامشان فاش نشده اظهار داشتند که در سال ۲۰۱۷، مداخله ای با مشاوران دونالد ترامپ، از جمله وزیر امور خارجه آمریکا، رکس تیلرسون و مشاور امنیت ملی، اچ آر مک مستر (که از آن زمان دولت ترامپ را ترک کرد) و بعداً با چندین رئیس جمهور کشورهای آمریکای لاتین از جمله خوان مانوئل سانتوس، مطرح شد. در هر دو مورد، همه حاضران از رئیس جمهور ترامپ خواستند که این طرح را ادامه ندهد. کیمبرلی بریر، معاون وزیر امور خارجه در امور نیمکره غربی، در مورد احتمال مداخله در ونزوئلا در طول بحران ریاست جمهوری ونزوئلا گفت: «اگرچه سیاست ما مبتنی بر گذار مسالمت آمیز است، اما ما کاملاً ر
وشن کرده ایم که همه گزینه ها روی میز است.» در ۱۱ اوت ۲۰۱۷، رئیس جمهور ترامپ گفت که او «گزینه نظامی» را برای مقابله با دولت خودکامه نیکلاس مادورو و بحران رو به وخامت ونزوئلا «منتفی نمی داند.» ولادیمیر پادرینو لوپز، وزیر دفاع ونزوئلا، اظهارات ترامپ را «عملی از افراط گرایی افراطی» و «عملی جنون آمیز» خواند. ارنستو ویلگاس، وزیر ارتباطات ونزوئلا، گفت که سخنان ترامپ به «تهدیدی بی سابقه برای حاکمیت ملی» تبدیل شده است. پسر رئیس جمهور مادورو، نیکلاس مادورو گوئرا، در پنجمین جلسه مجلس مؤسسان ونزوئلا اظهار داشت که اگر آمریکا به ونزوئلا حمله کند، «تفنگ ها به نیویورک می رسند، آقای ترامپ، ما خواهیم رسید و کاخ سفید را تصرف خواهیم کرد.» در ژوئیه ۲۰۱۸، سی ان ان نوشت که یک مقام ارشد دولت اظهار داشت که در جلسه ای در اوت ۲۰۱۷ در مورد اعمال تحریم های دیپلماتیک و مالی علیه ونزوئلا، ترامپ از مشاوران ارشد خود در مورد احتمال حمله به ونزوئلا سؤال کرده است. اچ آر مک مستر، مشاور امنیت ملی وقت، و دیگر دستیاران او به شدت علیه اقدام نظامی توصیه کردند و هشدار دادند که این اقدام می تواند نتیجه معکوس داشته باشد و متحدان منطقه ای با چنین اقدامات
ی مخالفند. این مقام رسمی تأکید کرد که «هیچ برنامه قریب الوقوعی» برای حمله وجود ندارد و اظهارات ترامپ را «فکر کردن با صدای بلند» توصیف کرد. اظهارات ترامپ ابتدا توسط آسوشیتد پرس گزارش شد و یک روز قبل از آنکه او علناً اعلام کند که «گزینه نظامی» علیه ونزوئلا همچنان امکان پذیر است، مطرح شد. ترامپ بعداً این موضوع را در حاشیه هفتاد و دومین اجلاس مجمع عمومی سازمان ملل متحد با رهبران آمریکای لاتین مطرح کرد، اگرچه آنها به طور یکپارچه این ایده را رد کردند. دولت ترامپ متعاقباً سیاست تحریم ها و فشار دیپلماتیک بر ونزوئلا را در حالی که همچنان خواستار انتخابات آزاد و عادلانه بود، دنبال کرد. در سپتامبر ۲۰۱۸، شورای روابط خارجی ارزیابی کرد که مداخله نظامی آمریکا در ونزوئلا «یک فاجعه» خواهد بود. شورای روابط خارجی همچنین ارزیابی کرد که آمریکا برای حمله به این کشور به بیش از ۱۰۰۰۰۰ نیرو نیاز دارد و اگر نیروهای آمریکایی قادر به بازسازی کشور نباشند، باید با زیرساخت های ویران شده ونزوئلا، شبه نظامیان مسلح، کارتل های مواد مخدر محلی و سرزنش ناظران بین المللی دست و پنجه نرم کنند. در مه ۲۰۲۰، ترامپ در گفتگو با شبکه تلویزیونی فاکس نیوز گف
ت که «اگر ما تا به حال کاری با ونزوئلا انجام دهیم»، در آن صورت «آن را "تهاجم" می نامند»، و توضیح داد: «اگر می خواستم به ونزوئلا بروم، آن را مخفی نمی کردم» و «یک گروه کوچک، نه، نه، نه، نه، نمی فرستادم. آن را ارتش می نامیدند.» در ژوئن ۲۰۲۰، جان بولتون، مشاور امنیت ملی وقت، در کتابی منتشر کرد که ترامپ گفته است حمله به ونزوئلا «باحال» خواهد بود زیرا «واقعاً بخشی از آمریکا است». در اوت ۲۰۲۰، یک روزنامه آنلاین آرژانتینی نوشت که سناتور مارکو روبیو در حداقل دو جلسه با مقامات ارشد کاخ سفید، حمله آمریکا به ونزوئلا را پیشنهاد داده است، با این هدف که رأی لاتین تبارهای رئیس جمهور ترامپ را در فلوریدا پیش از انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۲۰ تضمین کند. با این حال، مایک پنس، معاون رئیس جمهور و مایک پومپئو، وزیر امور خارجه، با این پیشنهاد مخالفت کردند و استفاده از نیروی نظامی را رد کردند. این اختلاف نظر از جمله دلایل استعفای جان بولتون از سمت مشاور امنیت ملی بود. دوره فترت (۲۰۲۱–۲۰۲۵). در فوریه ۲۰۲۲، به دستور رئیس جمهور مادورو، مجلس ملی ونزوئلا آغاز تحقیقات علیه ترامپ و رئیس جمهور سابق آرژانتین، مائوریسیو ماکری، را در مورد اسناد فاش
شده ای که نشان می داد ماکری در سال ۲۰۱۹ در رزمایش های نظامی با هدف مداخله نظامی ادعایی در ونزوئلا، نیروهای مسلح آرژانتین را به خطر انداخته است، تصویب کرد. در مه ۲۰۲۳، گوستاوو پترو، رئیس جمهور کلمبیا، اعلام کرد که ترامپ به ایوان دوکه مارکز، رئیس جمهور وقت، پیشنهاد حمله به ونزوئلا از طریق کلمبیا را داده بود، اما مشاورانش او را متوقف کردند. در ژوئن ۲۰۲۳، ترامپ در یک کنفرانس مطبوعاتی در کارولینای شمالی گفت: «وقتی من رفتم، ونزوئلا در آستانه فروپاشی بود. ما آن را تصرف می کردیم، همه آن نفت را نگه می داشتیم.» دومین دوره ریاست جمهوری ترامپ (۲۰۲۵–تاکنون). در نوامبر ۲۰۲۴، رئیس جمهور منتخب ترامپ، سناتور مارکو روبیو را برای تصدی سمت وزیر امور خارجه در دولت دوم خود معرفی کرد. روبیو مدت هاست که در دوران حضورش در سنا، از واکنش مداخله جویانه آمریکا به بحران ونزوئلا حمایت کرده و اظهار داشته است که «همه گزینه ها باید برای برکناری مادورو از قدرت و احیای دموکراسی در ونزوئلا روی میز باقی بمانند»، ضمن اینکه ادموندو گونزالس را به عنوان برنده قانونی انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۲۴ ونزوئلا به رسمیت می شناسد. در سال ۲۰۲۵، آمریکا کارتل های
مواد مخدر را هدف قرار داده، کارتل ونزوئلایی سانز را به عنوان یک سازمان تروریستی معرفی کرده و پاداش مادورو را به ۵۰ میلیون دلار دو برابر کرده است. در ۱۸ اوت ۲۰۲۵، آمریکا سه کشتی جنگی را به همراه حدود ۴۰۰۰ ملوان و تفنگدار دریایی خود به سواحل ونزوئلا اعزام کرد که هدف اعلام شده آنها مقابله با کارتل های مواد مخدر بود. ساعت خبری پی بی اس در ۲۹ اوت ۲۰۲۵ نوشت که ترامپ از «ارتش برای خنثی کردن کارتل هایی که او آنها را مسئول جریان فنتانیل و سایر مواد مخدر غیرقانونی به جوامع آمریکایی و تداوم خشونت در برخی از شهرهای آمریکا می داند» استفاده می کند و «دولت آمریکا هیچ گونه حمله زمینی برنامه ریزی شده ای را اعلام نکرده است… و تحلیلگران و مقامات فعلی و سابق دولتی هیچ احتمالی برای حمله به ونزوئلا نمی بینند.» مادورو با بسیج بیش از چهار میلیون سرباز از شبه نظامیان بولیواری در سراسر ونزوئلا به این استقرار پاسخ داد. مادورو پاسخ داد که ونزوئلا در «حداکثر آمادگی» برای حمله احتمالی آمریکا قرار دارد. در ۲ سپتامبر ۲۰۲۵، یک کشتی نظامی آمریکایی قایقی را که ظاهراً حامل مواد مخدر از ونزوئلا بود، در جریان یک عملیات توقیف در آب های آزاد غرق کر
د و ۱۱ نفر را کشت.
استیو هایتزگ (؛ زادهٔ ) آهنگساز اهل ایالات متحده آمریکا است که آثارش شامل آهنگسازی برای ارکستر، گروه کر، گروه مجلسی، باله و فیلم می شود.
گن پابرهنه ، پویانمایی بزرگسالان، فیلم جنگی، درام (فیلم و تلویزیون) ژاپنی محصول ۱۹۸۳ است گه بر اساس مجموعه مانگای ژاپنی با همین نام گن پابرهنه اثر کیجی ناکازاوا ساخته شده است. این فیلم جنگ جهانی دوم را در ژاپن از دیدگاه کودکی نشان می دهد که حول وقایع اطراف بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی و شخصیت اصلی اولین تجربه می چرخد. این فیلم انیمیشن که حول زندگی جن ناکائوکای ۶ ساله می چرخد، کسی که به دلیل واقعیت تلخ زندگی در دوران جنگ و کمبود غذا و حملات هوایی مداوم در هیروشیما، باید به سرعت بزرگ شود، بسیار ویرانگر است. عواقب بمب از دیدگاه یک کودک، بسیار نگران کننده تر است، زیرا جن مجبور می شود برای نجات خود و خانواده اش بر آسیب های روحی خود غلبه کند. این روایت بر اساس یک مجموعه مانگای نیمه زندگینامه ای نوشته کیجی ناکازاوا در سال ۱۹۷۳ ساخته شده است. اقتباس موری ماساکی، کارگردان، از سکانس بمب گذاری هولناک ناکازاوا، نمونه ای جاودان از ظرفیت انیمیشن برای برانگیختن تجربیات انتزاعی از فجایعی است که به تصویر کشیدن آنها در فیلم دشوار است.
استیون اوکازکی (؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم، مستندساز، تدوین گر، فیلم نامه نویس، و تهیه کننده فیلم اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۷۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه اسکار بهترین فیلم مستند کوتاه شده است. اوکازاکی همچنین به عنوان نوازنده چند ساز در یک گروه موسیقی پانک راک سانفرانسیسکو به نام The Maids (1977-1979) فعالیت داشت که تنها آلبوم آنها، تک آهنگی به نام «بازگشت به باتان»، به واسطه گردآوری های بعدی موسیقی پانک، شهرت یافت.
مائورو مرلینو (؛ زادهٔ ) یک فعال اجتماعی و سیاسی در مودنا، ایتالیا است که فعالیت های او به دلیل جنبش های مسالمت آمیزش شهرت بین المللی یافته و در دادگاهی ایتالیایی دربارهٔ رسانه های اجتماعی، سوابقی در زمینهٔ آزادی بیان ایجاد کرده است. اکوایتالیا و آزادی بیان. مائورو مرلینو به دلیل اعتراض عمومی خود در ایتالیا علیه غول مالیاتی اکوایتالیا حدود سال های ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۶ شناخته می شود که به یک پرونده دادگاهی «داوود و جالوت» در ایتالیا تبدیل شد. این موضوع به دلیل آن بود که مرلینو یک ویدئوی یوتیوبی ساخت که به طور ویروسی منتشر شد و دربارهٔ اداره وصول مالیات بود، که نسخه ایتالیایی سازمان امور مالیاتی ایالات متحده به شمار می آید. تفاوت اکوایتالیا در این است که نرخ های مالیاتی گزاف و جریمه های انباشته ای را در صورت عدم پرداخت مالیات اعمال می کند. در ویدئوی چهل ثانیه ای، او به طور شخصی اظهار داشت که اکوایتالیا می تواند شهروندان را به دلیل نرخ های بالای مالیاتی و تاکتیک های سختگیرانه وصول، به خودکشی سوق دهد. شعارهای او مانند «برای پرداخت مالیاتم حتی یک کلیه ام را می فروشم» به صورت ویروسی منتشر شد و رسانه های جریان اصلی آن را با
زتاب دادند. مدت کوتاهی پس از انتشار این ویدئو، از یوتیوب حذف شد و یک شکایت افترا و «بدنام سازی» علیه او مطرح گردید. مرلینو در شبکه های اجتماعی مقابله کرد و یک دعوای قضایی به جریان انداخت که چندین سال طول کشید تا در مودنا به دادگاه کشیده شود. پیروزی مرلینو علیه رئیس سابق اکوایتالیا، آتیلیو بفره، به طور گسترده منتشر شد و سابقه ای در زمینهٔ آزادی بیان و آزادی عقیده در رسانه های اجتماعی در ایتالیا ایجاد کرد، و برای او در زادگاهش مودنا شهرت زیادی به همراه آورد. تلویزیون و مینی سریال دربارهٔ پرونده اکوایتالیای مرلینو. مرلینو در برنامهٔ کویینتا کلونا (ستون پنجم)، یک تاک شوی محبوب در مدیاست که یکی از شبکه های اصلی تلویزیونی ایتالیاست، حضور یافت و دربارهٔ پرونده و اعتراض مسالمت آمیز خود صحبت کرد. در طول این اعتراض، او با فعالان سیاسی از جمله جنبش پنج ستاره همراه شد. مرلینو اعتصاب غذا کرد، یک نقاب گای فاکس به صورت زد و یک تابوت به آتش کشیده شد که تبلیغات زیادی برای این پرونده ایجاد کرد. بعدها، استودیوهای مدیاست یک مینی سریال کوچک دربارهٔ محاکمات و دشواری های او در این پرونده در برنامهٔ «استریشیا لا نوتیتسیا» (صرفاً خبر
ها) ساختند. حقوق همجنس گرایان و لزبین ها. مرلینو برای چندین سال حدود ۲۰۱۲ به عنوان رئیس «انجمن همجنس گرای هاروی میلک» در ایتالیا فعالیت کرد و در زمینهٔ حقوق همجنس گرایان، لزبین ها و ترنسجندرها در ایتالیا اعتراض نمود. تا به امروز، کار او توسط گروه های همجنس گرایان و لزبین ها در اروپا شناخته شده و دنبال می شود. اعتراض به بحران مالی به عنوان ابرقهرمان مرد عنکبوتی. در اوت ۲۰۱۶، مرلینو شروع به پوشیدن لباس ابرقهرمان مرد عنکبوتی کرد تا نسبت به فقدان حمایت و کمک به بحران مالی ایتالیا اعتراض کند. او ابتدا در میدان های شهرهای زادگاهش ساسولو، و سپس در دیگر مناطقی مانند رجو امیلیا راه می رفت تا آگاهی عمومی را نسبت به بحران مالی ایتالیا افزایش دهد. در این روند، او به یک صاحب کسب وکار محلی در منهتن کافی بار کمک کرد تا علیه جریمه ۵۰۰۰ یورویی که توسط پلیس برای نصب دوربین های مداربسته به منظور حفاظت از کسب وکارش اعمال شده بود، اعتراض کند. یک گردهمایی برای جمع آوری کمک مالی توسط مرلینو سازماندهی شد که بیش از ۱۰۰ نفر در آن شرکت کردند و کمک مالی کردند تا پول جریمه تأمین شود و صاحب کافه بتواند کسب وکار خود را ادامه دهد. اعتراضات
زلزله به عنوان مرد عنکبوتی. در اواخر اوت ۲۰۱۶، توجه به سمت قربانیان زلزله های ۶٫۲ ریشتری سال ۲۰۱۶ که مرکز ایتالیا (به ویژه منطقه آماتریچه) را تحت تأثیر قرار داده بود، معطوف شد. او شروع به راهپیمایی در میدان های چندین شهر کرد و در نهایت بیش از ۳۰۰ مایل را برای همبستگی با قربانیان پیمود و «ابتکار لبخند» را برای کودکان آسیب دیده پیشنهاد داد. اعتراض ها در مودنا با کمک سایر ابرقهرمانان و مانتوا (مانتووا) برگزار شد. بعدتر او به منطقه زلزله زده در میان برف سفر کرد و با شهردار رییتی دیدار داشت. گفته شد او ۳۰۰ مایل را به سمت منطقه زلزله زده همراه با دیگر ابرقهرمانان پیمود و حتی از ساختمان ها بالا رفت که داستانش توجه بین المللی در ایالات متحده آمریکا به دست آورد که ابتدا در "The Local" و "Italian Tribune" منتشر شد. اعتراض او در مانتوا (که ایتالیایی ها این شهر را مانتووا می نامند) در مارس ۲۰۱۷ بسیار خبرساز شد، و او را به صفحه اول روزنامه ها و یک بخش ویژه رساند که نشان می داد مرد عنکبوتی چگونه لبخند را به کودکان آسیب دیده از زلزله می آورد. این ویدئو یک روز از زندگی مرد عنکبوتی در شهر مانتوا را نشان داد. نسخه روزنامه ای ا
و را با روش های مسالمت آمیز گاندی مقایسه کرد و او را یک «معترض گاندی وار» نامید. اقدام نمایشی سیاسی در کارخانه فراری. مرلینو تلاش کرد خود را به عنوان خبرنگار جا بزند تا فقط وارد دروازه های کارخانه فراری شود و به نشست رنتسی-مرکل بپیوندد، اما توسط نیروهای امنیتی متوقف شد. با این حال، این اقدام برای اعتراضات سیاسی او توجه رسانه ای زیادی به همراه داشت. و برای او در شهر مودنا شهرت زیادی به ارمغان آورد. دیگر پروژه ها. سازمان غیرانتفاعی مرلینو به نام «صدای ناشنیده ها» که در زبان ایتالیایی "LA VOCE DEGLI INASCOLTATI" نام دارد، عمدتاً بر مسائل مدنی، اجتماعی و معلولیت تمرکز دارد. پروژه ها شامل تحقیقات سلول های بنیادی، شهروندان بیکار و اعتراضات مربوط به بحران مالی در ایتالیا بوده اند. زندگی شخصی. مرلینو در لوکا، ایتالیا به دنیا آمد. او در حال حاضر در فیورانو مودنزه، مودنا زندگی می کند.
الکس مورودر (; – ) نویسنده اهل ایتالیا بود. زندگینامه. او پسر مجسمه ساز لودویگ مورودر و ادل مورودر بود. در سال ۱۹۳۹، به ارتش ایتالیا در واحد آلپینی پیوست که علیه آلمان می جنگید. در سپتامبر ۱۹۴۳ به اردوگاه کار در پومرانیا تبعید شد و مدتی بعد به کارینتیا منتقل گردید، جایی که در درمانگاه کار می کرد و همچنین به عنوان مترجم فعالیت داشت. در سال ۱۹۴۵ او با پائولا گروسروباتشر ازدواج کرد و صاحب پنج فرزند شد: اولریکه، ولفگانگ، اگون، روت و استفان. او در سال ۲۰۰۶ بر اثر عوارض هپاتیتی که در اردوگاه های کار مبتلا شده بود درگذشت. فعالیت های لادینی. الکس مورودر مدافع حفظ و گسترش فرهنگ و زبان بومی مردم لادین بود. او فعالانه در بنیان گذاری و فعالیت در انجمن های زیر نقش داشت: او همچنین در دیگر انجمن های فرهنگی عضویت داشت: رادیو لادین. او به همراه برونو مورودر در سال ۱۹۵۵ "رادیو لادین د گِردِینا" را بنیان گذاشت، با هدف ایجاد برنامه های فرهنگی و خبری به زبان لادین که همچنین از رای پخش می شد. موزه گِردِینا بیش از ۵۰۰ حلقه نوار مغناطیسی ثبت شده توسط الکس مورودر و همکارانش را در اختیار دارد. این مجموعه به عنوان میراث مستند آلتو آدیج
ه شناخته شد و عنوان "آرشیو رادیو لادین الکس مورودر" را دریافت کرد. این آرشیو اکنون دیجیتال سازی شده و از طریق مدیاتکای استان خودمختار بولتسان قابل دسترسی است.
لئوناردو موریالدو (; – ) یک کشیش کاتولیک ایتالیایی و هم بنیان گذار انجمن یوسف مقدس – که همچنین با نام موریالدینی ها شناخته می شود – بود (که او آن را همراه با اوژن رفو بنیان گذاشت). دعوت موریالدو به کشیشی تا اواخر دوران تحصیلش در ساوونا آشکار نشد؛ او تحصیلات کلیسایی خود را ادامه داد و در سال ۱۸۵۱ دستگذاری شد و سپس خود را وقف کارهای اجتماعی در کنار فقرا و جوانان کرد. این موضوع او را با کشیشان دیگر آن دوران مانند یوحنای بوسکو و جوزپه کافاسو در تماس قرار داد که موریالدو را بسیار گرامی می داشتند. شور او برای دغدغه های اجتماعی باعث شد بارها خواستار پایان دادن به بهره کشی کارگران و اعطای حقوق بیشتر به کارگران کارخانه ها شود. موریالدو در سال ۱۹۰۰ در عطر قدیسیت درگذشت و به خاطر قداست شخصی عمیق شهرت داشت. این موضوع در شهرهای شمال ایتالیا که موریالدو و انجمن مذهبی اش فعالیت می کردند، بیشتر آشکار شد. روند قدیس خواندن او در سال ۱۹۲۱ در دوران پاپ بندیکت پانزدهم آغاز شد و پاپ ژان بیست وسوم بعدتر فضیلت قهرمانانه او را تأیید کرد و در سال ۱۹۶۱ موریالدو را «قابل احترام» اعلام نمود. پاپ پل ششم موریالدو را در اواخر ۱۹۶۳ تبرک کرد
و کمتر از یک دهه بعد، در سال ۱۹۷۰ او را قدیس اعلام کرد. زندگی. تحصیلات. لئوناردو موریالدو در ۲۶ اکتبر ۱۸۲۸ در تورین به عنوان هفتمین فرزند از نه فرزند خانواده به دنیا آمد. پدرش لئوناردو فرانچینو موریالدو (۱۷۷۶ یا ۱۷۷۷-۱۵ ژوئن ۱۸۳۳) از طبقه متوسط بالا و مادرش ترزا رو (حدود ۱۷۹۵-۹ ژوئیه ۱۸۴۹) بودند. پدرش - یک کارگزار بورس - در سال ۱۸۳۳ در دوران کودکی او درگذشت. لقب کودکی او "نادینو" بود. قبل از او شش خواهر و بعد از او یک برادر و یک خواهر به دنیا آمدند؛ ترتیب فرزندان به شرح زیر است: بزرگ تر - کوچک تر - موریالدو در ۲۷ اکتبر غسل تعمید خود را در کلیسای محلهٔ سن دالماتسو دریافت کرد. در سال ۱۸۳۶، او و برادرش ارنستو به مدرسه شبانه روزی پیاریست (کالج اسکولوپیان) در ساوونا فرستاده شدند که تا سال ۱۸۴۳ در آنجا تحصیل کردند؛ این دو در ۲۷ اکتبر عصر از تورین حرکت کرده و با کالسکه رسیدند. تحصیلات اولیه او تا ۱۸۳۸ ادامه یافت و تحصیلات دبیرستان او از ۱۸۳۸ تا ۱۸۴۳ بود. او در رشته علوم انسانی و دستور زبان تحصیل کرد و دو مربی او کشیشان آتانازیو کاناتا و جووانی سولاری بودند. اما از ۱۸۴۲ تا ۱۸۴۳ به دلیل رفتارهای نامناسب همکلاسی ها، بح
ران شخصی شدیدی تجربه کرد. او و برادرش در سپتامبر ۱۸۴۳ به تورین بازگشتند و اولین اعتراف خود را به ابوت پولینی انجام دادند. در ۳ نوامبر ۱۸۴۳، او برای آغاز دوره فلسفی به ساوونا بازگشت اما همچنین علوم تاریخی باستان را انتخاب کرد تا از هم صحبتان بد که باعث ترک مدرسه شده بودند، دور بماند. در بهار ۱۸۴۴، او به وعظ کاپوچین وینچنزو اولیوا درباره جهنم گوش داد که تأثیر عمیقی بر موریالدو گذاشت تا جایی که تصمیم گرفت خود را وقف خدا کند. او تصمیم گرفت کاپوچین شود اما کانن لورنزو رنالدی – دوست نزدیک – او را منصرف کرد و پیشنهاد داد کشیش دیویکانی شود. موریالدو در ساوونا تحت هدایت مارکانتونیو دوراندو بود؛ دوراندو او را در یک سکوت روحانی برای آماده سازی دستگذاری راهنمایی می کرد. او دوره فلسفی خود را در ۶ نوامبر ۱۸۴۵ به پایان رساند و پس از آن برای اولین بار لباس قبا پوشید و ابوت پولینی قبا را در کلیسای سانتا کیارا تقدیس کرد. موریالدو بعدها نوشت که "هرگز فکر کشیش شدن به ذهنش خطور نکرده بود". پس از بازگشت به تورین، در ۱۸۴۵ تحصیلات کلیسایی خود را در کالج به عنوان دانشجوی خارجی آغاز کرد. او هرگز فکر نمی کرد کشیش شود و تصور می شد برادر
ش ارنستو این مسیر را طی کند. در کودکی قصد داشت به ارتش بپیوندد و در ساوونا به تحصیل حقوق مدنی علاقه مند بود. در دوره فلسفی قصد داشت مهندس شود. او از ۱۸۴۵ تا ۱۸۵۰ دوره الهیات را به عنوان دانشجوی خارجی گذراند و دو استاد او آگوستو برتا و پیه ترو باریچو بودند. دوره تحصیلی او در ۸ مه ۱۸۵۰ پایان یافت و نتایج عالی کسب کرد. کشیشی. او در ۲۰ سپتامبر ۱۸۵۱ در کلیسای ویزیتاسیون توسط مونسیگنور جووانی دومنیکو چرتی کشیشی شد؛ او همچنین در ۲۱ سپتامبر ۱۸۵۰ زیرشماس شد و در ۵ آوریل ۱۸۵۱ دیاکون گردید. او اولین مراسم عشای ربانی خود را در کلیسای سن دالماتسو با همراهی ابوت ماکسیمو پولینی و کانن لورنزو رنالدی برگزار کرد. نخستین تمرکز او پس از دستگذاری خدمت به محله فقیرنشین وانیلیا نزدیک اوراتوریم فرشته نگهبان بود که توسط پسرعمویش روبرتو موریالدو اداره می شد. این یکی از نخستین اوراتوری ها در تورین بود که به کودکان فقیر و رهاشده خدمت می کرد. از ۱۸۵۷ تا ۱۸۶۵ – بنا به درخواست یوحنای بوسکو – مدیر اوراتوری دی سان لوئیجی بود. موریالدو با دون بوسکو و جوزپه کافاسو همکاری داشت. در ۲۸ سپتامبر ۱۸۶۵، او تورین را ترک کرد و به کلیسای سن-سولپیس در پا
ریس رفت تا تحصیلات الهی خود در امور اخلاقی و حقوق کلیسایی را ادامه دهد. در این زمان در کنفرانسی از انجمن سنت وینسنت د پول شرکت کرد و بعداً به لندن سفر کرد. در پاریس قصد داشت سولپیسین شود اما سرپرست آن، آنری ایکارد، او را منصرف کرد. موریالدو در اکتبر ۱۸۶۶ به تورین بازگشت و مسئول مدرسه شبانه روزی آرتیجیانلی شد که جوانان آموزش می دیدند و حرفه ای یاد می گرفتند. در ۱۸۷۰ مدیر اوراتوری دی سان مارتینو شد و در ۱۸۷۱ اتحادیه کارگران کاتولیک را برای حمایت از زنان و دیگر کارکنان کارخانه ها تأسیس کرد. همچنین از بنیان گذاران کتابخانه های کاتولیک مردمی بود. در ۱۸۵۸ با پاپ پیوس نهم دیدار خصوصی داشت. در ۱۸۷۳ انجمن یوسف مقدس را به افتخار سن جوزپه بنیان گذاشت تا الگویی برای کارگران باشد و در این مسیر اوژن رفو همکار او بود. او با پدر ایکارد و الهیدان ویلیام بلنجیو مشورت کرد و همچنین با اسقف آلبا اوژن روبرتو گالتی و اسقف اعظم تورین آلساندرو ریکاردی دی نترو و جانشین او لورنزو گاستالدی مشورت نمود. هدف حمایت از کارآموزان و افراد حرفه ای بود. او مدرسه کشاورزی و مرکز جوانان بزهکار نیز تأسیس کرد. در ۱۸۷۶ انجمن مطبوعات نیکوکار را تأسیس و
همراه با پیو پائولو پرازو روزنامه "صدای کارگر" که بعدها به "صدای مردم" تغییر نام یافت را بنیان گذاشت. موریالدو در ۱۸۷۷ دچار بیماری شدید شد اما دوستش دون بوسکو گفت عمر طولانی خواهد داشت و از بیماری نخواهد مرد. در ۱۸۷۸ مرکز کشاورزی در ریولی تأسیس و در ۱۸۹۲ – در روحیه پاپ لئو سیزدهم و Rerum Novarum – نامه ای به شورا نوشت و استثمار کارگران را محکوم کرد. طرح اصلاحاتی از جمله تحصیل تا ۱۴ سالگی و لغو کار شیفت شب ارائه کرد. آخرین خواهر و برادر بازمانده او اورلیا و ارنستو در ۱۸۹۰ درگذشتند و باعث غم شدید موریالدو شدند. سلامتی در حال کاهش و مرگ. در ۱۸۸۵ دچار برونشیت شدید شد که از ۱ ژانویه تا ۱۷ فوریه ادامه داشت؛ موریالدو معتقد بود به دلیل شدت بیماری خواهد مرد. دون بوسکو او را زیارت و برکت داد. موریالدو در ۳۰ مارس ۱۹۰۰ در تورین بر اثر ذات الریه درگذشت؛ آخرین سخن او این بود: "منتظرم". پیکر او پس از تشییع دفن شد اما بعدها به کلیسای سانتا باربارا در تورین منتقل گردید. قدیسیت. روند رسمی قدیس خواندن او تحت پاپ بندیکت پانزدهم در ۲۳ نوامبر ۱۹۲۱ آغاز شد و لقب خدمت گزار خدا به او اعطا شد. فرآیند تحقیقات اسقفی درباره زندگی و شهرت
او برای قداست در تورین از ۱۹۱۰ تا ۱۹۱۳ انجام شد. نوشته های او در ۱۳ دسامبر ۱۹۱۶ تأیید الهی دریافت کردند؛ مجمع آیین ها تحقیقات اسقفی را در ۲ مارس ۱۹۳۲ تأیید کرد. این فرآیند با اعلام زندگی فضیلت قهرمانانه او در ۲۶ آوریل ۱۹۶۱ به پایان رسید و پاپ ژان بیست وسوم او را «قابل احترام» اعلام کرد. پاپ پل ششم در ۳ نوامبر ۱۹۶۳ او را تبرک و کمتر از یک دهه بعد در ۱۹۷۰ قدیس اعلام کرد. دیدار عمومی. در ۲۸ آوریل ۲۰۱۰ – طی دیدار عمومی – پاپ بندیکت شانزدهم درباره موریالدو در سال کشیشان صحبت کرد. او به "پاسخ عاشقانه به خدا" در انجام اراده او و "اطمینان به عشق رحیمانه خدا" اشاره کرد. پاپ ادامه داد که موریالدو دارای "آگاهی آرام از محدودیت های خود" از دوران تحصیل تا کشیشی و فعالیت های اجتماعی بود که پاپ آن را "شور خستگی ناپذیر عمل" نامید. بندیکت شانزدهم نتیجه گرفت که موریالدو "با اعتماد به تدبیر الهی خود را رها کرد" که زندگی او را هدایت کرد و تأثیر عمیقی بر فعالیت اجتماعی او در تورین گذاشت. اسامی یادبود. موریالدو محور چند مکان و سازمان شد، مانند:
هزار توی سینما ، فیلم فانتزی درام ضد جنگ است. خلاصه داستان. در آستانهٔ آخرین تعطیلی، یک سینمای محلی میزبان یک ماراتن شبانهٔ فیلم است که فیلم های جنگی کلاسیک ژاپنی را نمایش می دهد. سه مرد، ماریو بابا (یک عاشق فیلم)، شیگرو (یک راهب بودایی که به یک اراذل خیابانی یاکوزا تبدیل شده است) و هوسوکه (یک مورخ روشنفکر سینما) همگی به دلایل مختلف برای تماشای فیلم به سینما آمده اند. نفر چهارم، یک دختر مدرسه ای جوان به نام نوریکو، نیز برای یادگیری در مورد سینما و تاریخ جنگ به آنجا آمده است. ماجرا زمانی به طور جدی آغاز می شود که نوریکوی ۱۳ ساله به پردهٔ سینما می افتد و بخشی از روایت فیلم می شود. سه شخصیت اصلی نیز به داخل پرده می پرند و خود را بخشی از تار و پود فیلم هایی که برای تماشای آنها آنجا بودند، می بینند، زیرا سعی می کنند مردم را از وحشت جنگ نجات دهند. این فیلم عمدتاً از چندین دوره به هم پیوسته در تاریخ نظامی ژاپن تشکیل شده است، که از جنگ بوشین در سال ۱۸۶۸ شروع می شود، به جنگ اولین جنگ چین و ژاپن در سال ۱۸۹۴، و به جنگ جهانی دوم، با بینش خاصی در مورد تأثیر جنگ بر روز جزیره اوکیناوا و تأثیر بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساک
ی بر روی هیروشیما. قهرمانان داستان در هر جنگ خود را در سناریوهای مختلفی می یابند. نقد. آخرین فیلم کارگردان تجربی، نوبوهیکو اوبایاشی، سه ساعت شگفتی سورئالیستی را ارائه داد که به همان اندازه که جاه طلبانه بود، خیره کننده نیز بود. در حالی که یک سینمای کوچک ژاپنی آخرین نمایش خود را ارائه می دهد، سه مرد و یک دختر مدرسه ای جوان در نمایش شبانه فیلم های جنگی شرکت می کنند تا به شیوه خود از سینما تجلیل کنند. با این حال، وقتی آنها به درون فیلم هایی که تماشا می کنند منتقل می شوند، خود را در مبارزه ای ناامیدانه برای بقا می یابند. اگرچه این فیلم سه لحظه مهم در تاریخ نظامی ژاپن را بررسی می کرد، اما بدون شک سکانسی که چهار شخصیت را در هیروشیما در آستانه بمباران قرار می داد، جذاب ترین صحنه بود. «هزارتوی سینما» با استفاده از روایت غیرمعمول خود برای به تصویر کشیدن قدرت سینما و در عین حال نمایش بی معنی بودن جنگ، شاهکاری مسحورکننده از فیلمسازی تجربی بود.
وینچنزو کامپورینی (؛ زادهٔ ) ژنرال بازنشسته نیروی هوایی ایتالیا است، که از ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۸ فرماندهی نیروی هوایی ایتالیا را برعهده داشت و در فاصله سال های ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۱ به عنوان بیست و نهمین رئیس ستاد کل نیروهای مسلح ایتالیا فعالیت می کرد. کامپورینی بیش از ۲۵۰۰ ساعت پرواز با بیش از بیست نوع هواپیمای مختلف، از جمله هلیکوپتر، دارد. کامپورینی در علوم هوانوردی، علوم بین الملل و دیپلماتیک فعالیت کرده است. او عضو انجمن سلطنتی هوانوردی است. زندگی نامه. وینچنزو کامپورینی در سال ۱۹۴۶ در شهر کومو زاده شد. او در سال ۱۹۶۵ در آکادمی هوانوردی بود و بعداً در سال ۱۹۶۹ از آنجا فارغ التحصیل شد. در دوران سرهنگ دومی خود، به عنوان خلبان اف-۱۰۴ با گروه سوم در ویلافرانکا دی ورونا خدمت کرد و در طی آن، درست پس از فارغ التحصیلی از کالج دفاعی ناتو در سال ۱۹۷۷ با درجه سرهنگ دومی، فرماندهی اسکادران ۲۸ را بر عهده داشت. پس از فارغ التحصیلی از کالج جنگ هوایی در سال ۱۹۸۲، او به عنوان افسر ستاد در بخش پرسنل ستاد هوایی خدمت کرد. بین سال های ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۵ او دستیار رئیس ستاد نیروی هوایی بود. با درجه سرهنگی که در سال ۱۹۸۵ به دست آورد، در دفتر تحقیق و