Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آرکادیسم (به ایتالیایی: "Arcadismo"، به انگلیسی: "Arcadism") جنبش ادبی و هنری در ایتالیا سدهٔ هفدهم و هجدهم میلادی بود که در واکنش به پیچیدگی ها و اغراق های باروک پدید آمد. این جنبش با تأکید بر سادگی، بازگشت به طبیعت و الهام از اسطوره های یونانی، به ویژه سرزمین آرکادیا، شناخته می شود. آرکادیسم با تأسیس «آکادمی آرکادیا» ("Accademia dell'Arcadia") در سال ۱۶۹۰ در رم رسمیت یافت و شاعران و نویسندگان بسیاری به آن پیوستند. هدف آنان احیای معیارهای کلاسیک و مقابله با زیاده روی های سبکی دوران باروک بود. ارتباط با ایران. پژوهشگران برخی شباهت ها میان آرکادیسم و شعر فارسی، به ویژه اشعار طبیعت گرای سعدی و حافظ یافته اند. همچنین در دوران قاجار، با گسترش آشنایی ایران و ایتالیا، ترجمه هایی از متون ادبی اروپایی صورت گرفت که بازتابی از گرایش های مشابه آرکادیسم داشت.
دیپلماسی هنری شاخه ای از دیپلماسی فرهنگی است که از هنر به عنوان ابزاری برای گسترش روابط بین الملل، ایجاد درک متقابل و تقویت تعاملات میان ملت ها استفاده می کند. این رویکرد بر این باور استوار است که هنر، زبان مشترک جهانی است و می تواند فراتر از مرزهای سیاسی و زبانی، ارتباط میان فرهنگ ها را تسهیل کند. ارتباط با ایران. دیپلماسی هنری در روابط ایران و ایتالیا نقش مهمی داشته است. از دوران صفویان، با ارسال فرش ها و آثار هنری به دربارهای اروپایی، تا دوران معاصر با حضور ایران در رویدادهایی مانند بینال ونیز، هنر ابزاری برای معرفی فرهنگ ایرانی به اروپا و گسترش روابط فرهنگی بوده است.
گلروبال (به انگلیسی: "Goalroball") یک رشتهٔ ورزشی تیمی است که در سال ۱۳۸۲ هجری شمسی (۲۰۰۳ میلادی) توسط دکتر مجید ملا نادعلی پیشنماز("Dr.majid Mollanadali Pishnamaz") در ایران ابداع شد. این ورزش پس از طی مراحل قانونی توسط سازمان تربیت بدنی جمهوری اسلامی ایران (وزارت ورزش و جوانان فعلی) به رسمیت شناخته شد. تاریخچه. گلروبال در اوایل دهه ۱۳۸۰ ثبت شد. این رشته در مرکز کتاب و اسناد جهانی اسکرایبد واقع در سانفرانسیسکو کالیفرنیا آمریکا در فهرست رشته های ورزشی جهان به ثبت رسیده است قوانین. گلروبال بین دو تیم برگزار می شود و هر تیم یک «بازیکن هدف» دارد. در زمین چمن دو تیم نه نفره و در سالن دو تیم هفت نفره رقابت میکنند و طبق قوانین رشته , در زمان های معین با استفاده از دست و پا توپ را به یکدیگر پاس می دهند. زمین و تجهیزات. بازی ها در سالن یا زمین چمن برگزار می شوند. توپ مورد استفاده سبک و مناسب برای پاس سریع طراحی شده است. اهداف طراحی. گلروبال با هدف ارتقای سلامت جسمی، هماهنگی دست و پا، تمرکز و انسجام تیمی طراحی شده است.
«نورهای چشمک زن» ترانه ای از رپر آمریکایی کانیه وست می باشد که در سومین آلبوم استودیویی وی تحت عنوان "فارغ التحصیلی" (۲۰۰۷) قرار دارد. این ترانه با حضور خوانندهٔ آراندبی دویلی، و آوازهای اضافی از خوانندهٔ استرالیایی کانی میچل همراه است. وست این ترانه را همراه با اریک هادسن نوشته و تهیه کرده است؛ هادسن پیش تر بخش اصلی تولید را تکمیل کرده بود و این دو در سال ۲۰۰۷ یک زهی گروهی زنده به آن افزودند. این ترانه در ۲۰ نوامبر سال ۲۰۰۷ به عنوان چهارمین تک آهنگ آلبوم از سوی راک-ا-فلا رکوردز و دف جم رکوردینگز به رادیوهای ریتمیک معاصر آمریکا معرفی گردید. «نورهای چشمک زن» ترانه ای در سبک هیپ هاپ، الکترو رپ و آراندبی با عناصری از ژانرهای گوناگون است که به طور برجسته از سازهای زهی و سینث سایزر بهره می گیرد. وست در اشعار ترانه دربارهٔ یک رابطهٔ پیچیده به رپ خوانی می پردازد که در آن دختر قدرت زیادی بر روی او دارد؛ او همچنین پاپاراتزی ها را با نازی ها مقایسه می کند. «نورهای چشمک زن» با تحسین جهانی منتقدان موسیقی روبه رو شد و بیشتر آنان تولید و تنظیم ترانه را ستودند. برخی به ویژه بر استفاده از سینث سایزرها تأکید کردند و عده ای دی
گر این ترانه را لحظه ای مهم در تاریخ هیپ هاپ دانستند. این اثر بعدها در فهرست های برترین های چندین نشریه جای گرفت، از جمله رده بندی پایان دههٔ ۲۰۰۰ وبگاه "پیچفورک". این ترانه در سال ۲۰۰۹ یکی از آثار برندهٔ جایزه در مراسم جوایز آراندبی/هیپ هاپ بی ام آی بود. این قطعه در جدول "بیلبورد" هات ۱۰۰ ایالات متحده به رتبهٔ ۲۹ رسید و در جدول ترانه های داغ آراندبی/هیپ-هاپ نیز جایگاهٔ ۱۲ را کسب کرد. همچنین در کشورهای ایرلند، ترکیه و بریتانیا به جمع ۴۰ ترانهٔ برتر راه یافت و در کانادا نیز در رتبهٔ ۵۴ قرار گرفت. در ایالات متحده، این ترانه از سوی انجمن صنعت ضبط آمریکا (آرآی ای ای) گواهی شش بار پلاتین دریافت کرد. همچنین در دانمارک و بریتانیا به ترتیب توسط آی اف پی آی دانمارک و صنعت ضبط صدای بریتانیا موفق به دریافت گواهی پلاتین شد.
گن پابرهنه ، یک فیلم درام جنگی ژاپنی محصول سال ۱۹۷۶ به کارگردانی تنگو یامادا است که بر اساس مجموعه مانگای ژاپنی به همین نام ساخته شده است. داستان فیلم در سال ۱۹۴۵ اتفاق می افتد و داستان پسر شش ساله ای به نام گن ناکائوکا را روایت می کند که در زمان بمباران اتمی هیروشیما توسط آمریکا در این شهر زندگی می کند.
گن پابرهنه ۲ ، یک فیلم انیمیشن درام بزرگسالان ژاپنی محصول سال ۱۹۸۶ و دنباله ای بر فیلم انیمیشن جنگی گن پابرهنه محصول سال ۱۹۸۳ است که به طور آزاد بر اساس مجموعه مانگای ژاپنی نوشته کیجی ناکازاوا ساخته شده است. این فیلم به کارگردانی توشیو هیراتا، با بازی ایسی میازاکی، ماساکی کودا، یوشیه شیمامورا و تائکو ناکانیشی ساخته شده است که نقش های خود را از فیلم اول تکرار می کنند، در حالی که کی ناکامورا و تاکامی آئویاما به بازیگران آن پیوسته اند. در این فیلم، گن و ریوتا ناکائوکا به گروهی از زباله گردهای یتیم می پیوندند و تلاش می کنند مادرشان کیمی را از بیماری تشعشع، که در نتیجه زنده ماندنش از بمباران اتمی هیروشیما ایجاد شده است، نجات دهند.
شاخص وسعت و شدت ویتیلیگو (به انگلیسی: "Vitiligo Extent Tensity Index" یا به اختصار VETI Score) یک سیستم نمره دهی بالینی برای ارزیابی وسعت و شدت بی رنگی پوست در بیماران مبتلا به ویتیلیگو است. این شاخص توسط دکتر امیر فیلی، متخصص پوست ایرانی، طراحی و معرفی شد. این شاخص ابزاری عینی و قابل تکرار برای سنجش شدت بیماری ویتیلیگو در عملکرد بالینی و پژوهش های علمی فراهم می کند. تاریخچه. شاخص VETI نخستین بار در سال ۲۰۱۴ توسط دکتر امیر فیلی در مجله "Dermatology Practical &amp; Conceptual" معرفی و اعتبارسنجی شد. هدف اصلی طراحی آن، ایجاد یک ابزار استاندارد برای اندازه گیری همزمان سطح درگیر پوست و شدت تغییر رنگ در بیماران مبتلا به ویتیلیگو بود. روش محاسبه. در این روش، بدن به بخش های آناتومیک مختلف تقسیم می شود و در هر بخش، میزان درگیری پوستی ("Extent") و شدت بی رنگی ("Tensity") امتیازدهی می شود. سپس مجموع این امتیازات، نمره کلی VETI را مشخص می کند. اهمیت. شاخص VETI مشابه شاخص PASI در پسوریازیس طراحی شده است و به عنوان یکی از ابزارهای معتبر در پژوهش ها و مدیریت بیماران مبتلا به ویتیلیگو مورد استفاده قرار می گیرد.
کیارا ترزا ایزی (؛ زادهٔ ) بازیگر و خواننده اهل ایتالیا است. وی از سال ۱۹۹۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به لورو اشاره کرد. او تا سال ۲۰۱۳ عضوی از گروه دونفره پائولا و کیارا بود، تا اینکه تصمیم گرفت خود را وقف بازیگری کند. او در سال ۲۰۲۲ به همراه خواهرش پائولا دوباره به خوانندگی بازگشت. حرفه. خوانندگی پس از اولین حضورش در گروه های جاز و فانک در سال ۱۹۹۶، او گروه دونفره پائولا و کیارا را با خواهرش تشکیل داد و با سونی میوزیک ایتالیا قرارداد بست. این دو نفر، ۴ بار (۱۹۹۷، ۱۹۹۸، ۲۰۰۵ و ۲۰۲۳) در جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کردند. آنها در سال ۲۰۰۰، تک آهنگ "Vamos a bailar (Esta vida nueva)" را منتشر کردند که برنده ی جایزه ی پلاتینیوم شد و با آلبوم Television به موفقیت بین المللی دست یافت. ایزی در سال ۲۰۰۷، اولین آلبوم کوتاه خود را به عنوان خواننده انفرادی با "نام Nothing at All" منتشر کرد؛ این آلبوم یکی از پرفروش ترین تک آهنگ های ایتالیا در سال ۲۰۰۷ بود. ویدیوی رسمی آن در لندن توسط ماکی گرزی فیلمبرداری شد. او در سال ۲۰۱۳ آلبوم کوتاه "L'Unive
rso" را منتشر کرد. او در دسامبر ۲۰۱۳، آهنگ "هله لویا" اثر لئونارد کوهن را بازخوانی کرد. در سال ۲۰۲۲، دوباره به خواهرش پائولا پیوست و با تشکیل مجدد گروه دونفره پاپ پائولا و کیارا به موسیقی بازگشت. در دسامبر ۲۰۲۲ این دو نفر اعلام کردند که با تک آهنگی به نام "Furore" در جشنواره ۲۰۲۳ سانرمو شرکت خواهند کرد. این تک آهنگ تحسین عمومی زیادی را به دست آورد و خیلی زود به یک آهنگ پرفروش و ترند تیک تاک تبدیل شد. در تابستان ۲۰۲۳، این دو نفر تک آهنگ "Mare Caos" را منتشر کرده و گواهینامه طلایی را دریافت کردند و یک آلبوم از بهترین آهنگ هایشان با عنوان "Per Sempre" را منتشر کردند که در آن به بهترین آهنگ هایشان پرداخته شده بود و بسیاری از شخصیت های موسیقی ایتالیایی در آن حضور داشتند. بازیگری ایزی از نوجوانی به بازیگری علاقه مند بود. او در اوقات فراغت خود، همزمان با فارغ التحصیلی به عنوان طراح مد، به مدرسه بازیگری می رفت. او در چند کلیپ ویدیویی شرکت کرد و وقتی ۲۲ ساله بود، کارگردانی او را به یک دوره بازیگری در رم دعوت کرد. وی در سال ۲۰۱۴، در نقش تیا به جمع بازیگران فیلم "«زیر مجموعه"» (۲۰۱۴) ساخته ایوان سیلوسترینی پیوست؛ آخرین
قسمت از ده قسمت این سریال در جشنواره بین المللی فیلم ونیز، جشنواره داستان رم و جشنواره وب رم به نمایش درآمد. یک سال بعد، او توسط پرادا برای فیلم "«ساعت گرگ»" برای انتخاب شد. زندگی شخصی. کیارا ترزا ایزی در ۲۷ فوریه ۱۹۷۳ در میلان در خانواده ای مسیحی متولد شد. در سال ۲۰۰۸ او به یهودیت گروید. در سال ۲۰۱۴ او با مایر کوهن ازدواج کرد و اکنون در لس آنجلس زندگی می کند.
ارنستو اولیورو (؛ زادهٔ ) نویسنده اهل ایتالیا است. زندگینامه. اولیورو کوچک ترینِ نه برادر بود. او در پان دولا، روستایی در استان سالِرنو به دنیا آمد، جایی که خانواده اش برای کار به آنجا نقل مکان کرده بودند. پدرش اصالتاً از بووس (CN) و مادرش از آولینو بود. او ابتدا در کامپانیا و سپس در کیه ری به مدرسه رفت، جایی که وقتی ۱۲ ساله بود نقل مکان کرد. او در چند کارخانه در این منطقه کار کرد و بعد در شعبه ای از بانک سان پائولو مشغول شد، تا اینکه تصمیم گرفت استعفا دهد و زندگی اش را وقف مبارزه با فقر کند. سرمیگ. در روز ۲۴ سالگی اش، در ۲۴ مه ۱۹۶۴، او «سرمیگ» (خدمت جوانان مبلّغ) را به همراه همسرش ماریا چِرّاتو ــ که در جریان سازماندهی «روزهای جهانی تبلیغ مسیحی» با او آشنا شده بود ــ و همچنین چند دوست که هر هفته در خانه با هم ملاقات می کردند، بنیان گذاشت. این گروه که متشکل از جوانان، زوج ها، راهبان و راهبه ها بود، شروع به مراقبت از فقرا و افراد به حاشیه رانده شده در تورین کرد و از آموزه های انجیل پیروی نمود. هدف سازمان از میان برداشتن گرسنگی و بی عدالتی های بزرگ در جهان، ساختن صلح، کمک به جوانان برای یافتن آرمانی در زندگی، و
افزایش آگاهی عمومی درباره مشکلات فقرا در جهان سوم بود. خیلی زود تعداد افرادی که در این پروژه مشارکت می کردند افزایش یافت. دفتر گروه در آغاز در محل «پونتیفیچی اوپره مسیوناریه» بود و سپس از ۱۹۶۹ به کلیسای خیابان آرسکوفادو منتقل شد. سال های نخست گروه با اعتراضات ۱۹۶۸ همزمان شد. با اینکه فضای فرهنگی بسیاری از کاتولیک ها را وادار می کرد انجیل را با نوشته های مارکس پیوند دهند، داوطلبان سرمیگ می خواستند خود را به عنوان «مسیحیان ساده» و بدون هیچ وابستگی سیاسی معرفی کنند. در آن دوره، گروه کمک های مالی جمع آوری می کرد و نمایشگاه ها، بازارها و کنسرت های خیریه ای با حضور نومادی، آل بانو و رومینا پاور، آدریانو چلنتانو و دیگران سازمان می داد، که گاهی با استقبال بزرگ عمومی همراه بود. به ویژه در ۲۳ فوریه ۱۹۶۹، اولیورو و دیگر فعالان سرمیگ موفق شدند سالن اورین را برای کنسرت چلنتانو پر کنند، در حالی که در آن زمان چلنتانو هرگز بیش از ۳۰۰۰ نفر تماشاگر نداشت. زرادخانه صلح. در ۲ اوت ۱۹۸۳، اولیورو پس از سال ها درخواست از شهرداری تورین، مدیریت بخشی از ساختمان های زرادخانه قدیمی نظامی واقع در محله بورگو دورا ــ یکی از محله های بدنام
شهر ــ را به دست گرفت. سرمیگ با کمک هزاران جوان داوطلب از سراسر ایتالیا این ساختمان را که در وضعیت نامناسبی بود کاملاً بازسازی کرد. این ساختمان به «زرادخانه صلح» ("Arsenale della Pace") تبدیل شد، که حدود ۴۰٬۰۰۰ متر مربع وسعت داشت. از آن زمان، زرادخانه خود را به عنوان «صومعه شهری» معرفی کرد و به مهاجران، معتادان، الکلی ها، بیماران ایدز و بی خانمان ها کمک رسانی نمود. در دهه ۱۹۹۰، جوانان زرادخانه جنبش «جوانان صلح» را آغاز کردند. در ۱۹۹۶، اولیورو «زرادخانه امید» را در سائو پائولو در برزیل و در ۲۰۰۳ «زرادخانه دیدار» را در مادبا در اردن افتتاح کرد. در ۲۰۰۶، اولیورو و همراهانش سرپرستی چهار کودک را بر عهده گرفتند که به دلیل آزار یک فرد معلول بدنام شده بودند. فعالیت ها. بسیاری از افراد (زندانیان، جوانان در تنگنا، مادران رها شده و دیگران) به لطف ارنستو اولیورو و جنبش او دوباره وارد جامعه شدند؛ از جمله چند زندانی معروف و محکومان به حبس ابد مانند رئیس جنایتکار پیترو کاوالرو که اولیورو شخصاً در دهه ۱۹۷۰ با او آشنا شد. چنین دیدارهایی او را به این فکر انداخت که برای نخستین بار در ایتالیا یک تعاونی میان زندانیان و افراد آزاد
در دوران سال های سرب ایجاد کند. به دلیل شهرتش به عنوان میانجی و فردی بی طرف، او توانست یکی از معدود غیرنظامیانی باشد که در سال ۱۹۸۸ پس از سال ها جنگ داخلی برای مأموریت صلح به لبنان رفت. او توسط پاتریارک مارونی نصرالله پی یر صفیر به آنجا فرستاده شد. همچنین، در شورش زندان پورتو آتسورو در جزیره البا در ۱۹۸۷، وزیر دادگستری جولیانو واسالی او را رسماً به عنوان میانجی منصوب کرد. او با مادر ترزا و پاپ ژان پل دوم دوست بود. در میان جوانان بسیاری که زندگی شان را وقف اهداف سازمان های او می کنند، چندین نفر تجرد را انتخاب کرده و زرادخانه را خانه خود برگزیده اند. به همین دلیل، زرادخانه به عنوان یک مؤسسه زندگی تقدیس شده از سوی اسقف نشین تورین به رسمیت شناخته شد. از ۱۹۷۶، اولیورو چندین کتاب منتشر کرد. عواید آن ها صرف پروژه زرادخانه صلح می شود. تقدیرها. به پاس خدماتش، اولیورو نشان طلای شایستگی مدنی دریافت کرده است. ملک حسین اردن نشان کوکب درجه یک را به او اهدا کرد. سازمان اسرائیلی کارن کِیمِت لِیسرائل، ۱۸ درخت در اورشلیم به نام او کاشت. بنیاد «راهی به سوی صلح» وابسته به سازمان ملل متحد در ۱۹۹۷ او را به عنوان «خادم صلح» برگزید
. در ۲۰۰۲، به پاس نقش او در حل محاصره کلیسای میلاد مسیح در بیت لحم، عنوان «مرد صلح بیت لحم و اورشلیم» به او اعطا شد. پاپ ژان پل دوم به او مأموریت داد که «دوست وفادار همه کودکان رهاشده جهان» باشد. در ۱۹۹۹، او دکترای افتخاری جامعه شناسی از دانشگاه تورین دریافت کرد. مادر ترزا، ژان پل دوم، و ایتالیایی هایی چون نوربرتو بوبیو و جیووانی آنیلی و نیز شخصیت های مذهبی و غیرمذهبی خارجی بارها او را برای جایزه صلح نوبل نامزد کرده اند. در جشنواره ای توسط اونیره که در ۱ اوت ۲۰۱۸ در لِریچی برگزار شد، او جایزه «آنژلو ناردوچّی» را از لوئیجی ارنستو پالتی، اسقف لا اسپتزیا-سارزانا-بروگناتو، به مناسبت سی وپنجمین سالگرد تأسیس زرادخانه صلح دریافت کرد.
ماریو پاسیولا (؛ ۲۸ مارس ۱۹۸۷ – ۱۵ ژوئیه ۲۰۲۰) کنشگر، روزنامه نگار، کارشناس ژئوپولیتیک و داوطلبان ملل متحد اهل ایتالیا بود. دوران حرفه ای. پاسیولا در سال ۲۰۱۴ از دانشگاه شرقی ناپل در رشته علوم سیاسی فارغ التحصیل شد. او در سال ۲۰۱۶ به کلمبیا نقل مکان کرد. به مدت دو سال پاسیولا به عنوان داوطلب در بریگادهای بین المللی صلح، یک سازمان غیر دولتی کانادایی برای حمایت از حقوق بشر کار کرد. در سال ۲۰۱۸، ماریو به داوطلبان ملل متحد پیوست که با مأموریت سازمان ملل متحد برای راستی آزمایی توافق های صلح ایجادشده بین دولت کلمبیا و نیروهای مسلح انقلابی کلمبیا همکاری می کرد. در ۱۵ ژوئیه ۲۰۲۰، او بی جان در خانه اش در سان ویسنته دل کاگوان پیدا شد. قتل و وانمود کردن به خودکشی. دلیل مرگ او نامشخص بود. او که با یک ملافه حلق آویز پیدا شد، مرگش در ابتدا خودکشی طبقه بندی شد. در پی اعتراض عمومی و کشف شواهد جدید، مقامات کلمبیایی تحقیق درباره چهار پلیس را آغاز کردند که متهم بودند به مقامات سازمان ملل اجازه داده اند وسایل شخصی قربانی را بردارند. دفتر دادستانی رم نیز تحقیقاتی را برای روشن کردن علت مرگ این کنشگر ایتالیایی آغاز کرد. خانواده پاس
یولا توسط الساندرا باللرینی نمایندگی می شوند که وکیل در پرونده قتل جولیو رگنی بود.
چیزل (به انگلیسی: Chisel) (سرواژهٔ ساخت سخت افزار در یک زبان تعبیه شده اسکالا) یک زبان توصیف سخت افزار (HDL) متن باز است که برای توصیف الکترونیک دیجیتال و مدارها در سطح انتقال ثبات (RTL) استفاده می شود. چیزل بر پایه زبان اسکالا به عنوان یک زبان خاص دامنه (DSL) ساخته شده است. چیزل جنبه های شیءگرایی و تابعی اسکالا را برای توصیف سخت افزار دیجیتال به ارث می برد. استفاده از اسکالا به عنوان پایه، امکان توصیف مولدهای مدار (circuit generators) را فراهم می کند. مستندات با کیفیت و با دسترسی آزاد به چندین زبان وجود دارد. مدارهای توصیف شده در چیزل را می توان به توصیفی در وریلاگ برای سنتز و شبیه سازی تبدیل کرد. نمونه کد. یک مثال ساده که یک مدار جمع کننده را توصیف می کند و سازماندهی اجزا را در یک ماژول با پورت های ورودی/خروجی نشان می دهد: class Add extends Module { val io = IO(new Bundle { val a = Input(UInt(8.W)) val b = Input(UInt(8.W)) val y = Output(UInt(8.W)) io.y := io.a + io.b یک ثبات ۳۲ بیتی با مقدار بازنشانی (reset) صفر: val reg = RegInit(0.U(32.W)) یک تسهیم کننده (multiplexer) بخشی از کتابخانه چیزل است: val resul
t = Mux(sel, a, b) کاربرد. اگرچه چیزل هنوز یک زبان توصیف سخت افزار جریان اصلی نیست، اما توسط چندین شرکت و مؤسسه مورد بررسی قرار گرفته است. برجسته ترین کاربرد چیزل، پیاده سازی مجموعه دستورالعمل ریسک-وی در پروژه متن باز Rocket chip است. آژانس پروژه های تحقیقاتی پیشرفتهٔ دفاعی (دارپا) از چیزل به عنوان فناوری ای برای بهبود کارایی طراحی الکترونیکی نام برده است که در آن تیم های طراحی کوچک تر، طراحی های بزرگ تری را انجام می دهند. گوگل از چیزل برای توسعه واحد پردازش تانسور برای رایانش مرزی استفاده کرده است. برخی توسعه دهندگان چیزل را ترجیح می دهند زیرا به یک-پنجم کد نیاز دارد و توسعه با آن بسیار سریع تر از وریلاگ است. مدارهای توصیف شده در چیزل را می توان با استفاده از برنامه ای به نام FIRRTL به توصیفی در وریلاگ برای سنتز و شبیه سازی تبدیل کرد.
«آسان» ترانه ای از دو رپر آمریکایی گیم و کانیه وست می باشد که در ۱۵ ژانویهٔ سال ۲۰۲۲ به عنوان تک آهنگ منتشر گردید. این ترانه دو روز پیش تر به طور انحصاری در اسپاتیفای منتشر شده بود. طرح روی جلد تک آهنگ با جنجال هایی همراه شد، زیرا از عکس بسیار تکان دهندهٔ نیک نایت در سال ۱۹۹۷ از یک میمون پوست کنده استفاده شده بود. همچنین موزیک ویدئوی این قطعه با انتقادهای بیشتری روبه رو شد، چرا که در آن وست کمدین پیت دیویدسون – که در آن زمان با همسر سابق او کیم کارداشیان در رابطه بود – را زنده به گور می کند. جلد. کانیه وست در ۱۴ ژانویهٔ سال ۲۰۲۲، در اینستاگرام از جلد تک آهنگ «آسان» رونمایی کرد و زیر پست نوشت: «زندگی من هرگز آسان نبود». اثر هنری روی جلد، میمونی پوست کنده در پس زمینه ای سرخ و خونین می باشد. این تصویر در اصل در سال ۱۹۹۷ توسط نیک نایت، عکاس انگلیسی که پی درپی با وست همکاری دارد، ثبت شده بود و بخشی از پژوهش او برای پروندهٔ "جنگ" در "مجلهٔ" "بیگ" بود؛ که نایت آن را «مطالعه ای در زمینهٔ فیزیولوژی، فرم، فلسفه و مرگ» توصیف کرده بود. این عکس تا سال ۲۰۱۳ یعنی زمانی که نایت مجموعه ای از تصاویر پژوهشی خود را برای شواستودی
و گردآوری کرد، منتشر نشد. در همان سال، نایت دربارهٔ این تصویر چنین اظهار کرد: سازمان حقوق حیوانات پیتا دربارهٔ این طرح جلد اظهار نظر کرد و گفت که این تصویر «یادآور میمون هایی ست که پیتا یافته می باشد» و افزود: «وقتی خز را برمی دارید، نمی توانید نادیده بگیرید که شخصی در آن وجود دارد؛ آن ها نیز همانند ما نخستی سان هستند و متعلق به ما نیستند که به هر دلیلی سوءاستفاده قرار گیرند.»
آنالیزا اسکارونه (؛ زادهٔ ) خواننده، موسیقی دان و ترانه پرداز اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۰۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. آنالیزا برای اولین بار در جشنواره موسیقی سانرمو در سال ۲۰۱۳ با آهنگ "Scintille" شرکت کرد. پس از اولین حضورش، آنالیزا ۵ بار دیگر در جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد و دو بار در سال های ۲۰۱۸ و ۲۰۲۴ به مقام اول رسید. وی در سال ۲۰۲۳ برای اولین بار با آهنگ "Mon amour" در صدر جدول تک آهنگ های ایتالیا قرار گرفت و به اولین تک خوان زن تبدیل شد که در بیش از سه سال به این مقام دست می یابد. در طول دوران حرفه ای خود، جوایز متعددی از جمله جایزه Global Force در زنان در موسیقی بیلبورد را دریافت کرده است و به اولین هنرمند ایتالیایی تبدیل شده است که این عنوان را دریافت می کند. او همچنین دو جایزه موسیقی ام تی وی اروپا (۲۰۱۸ و ۲۰۲۴)، یک جایزه Wind Music و یک جایزه Lutezia را برای ترانه سرایی خود دریافت کرد، و همچنین در جوایز برگزیده کودکان نیکلودین و جوایز موسیقی ملل نامزد دریافت جایزه شد. "فوربز" در سال ۲۰۲۳ آنالیزا را در میان «۱۰۰ زن موفق ایتالیا» قرار داد. آنالیزا به عنوان یک هنرمند سولو، ۸ آلبوم و
۴۵ تک آهنگ منتشر کرده، ۵۲ گواهی پلاتینیوم و ۱۴ گواهی طلا دریافت کرده و بیش از ۴٫۸ میلیون نسخه از آثارش را به فروش رسانده است. او همچنین برای هنرمندان دیگری از جمله جیانا نانینی، فدز، بنجی و فده آهنگ نوشته و با دیوید گتا، مارکو منگونی، بومداباش، جی اکس، آنتونلو وندیتی، جیانلوکا گرینیانی، ونسا مارتین، آشیل لارو و تدوا همکاری کرده است. از سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۹، او مجموعه مستند "Tutta colpa di" را در ایتالیا ارائه داد که بر دانشمندان آلبرت انیشتین، گالیله، چارلز داروین و لئوناردو داوینچی تمرکز داشت. در سال ۲۰۲۴ کمربند سیارک ها به افتخار او، آنالیزا نامگذاری شد. زندگی شخصی. اسکارونه در کارکاره بزرگ شد و از سنین پایین موسیقی و آواز خواند. از سن ۱۳ سالگی به عنوان نوازنده کار می کرد. او در دانشگاه تورین تحصیل کرد و در سال ۲۰۰۹ با مدرک فیزیک فارغ التحصیل شد. در ۲۹ ژوئن ۲۰۲۳، با فرانچسکو موگلیا، مدیر ارشد بازرگانی کاستا کروز در آسیزیازدواج کرد.
کارلو پترینی (؛ زادهٔ ) دانشمند در زمینه اخلاق زیستی و بهداشت عمومی اهل ایتالیا است. او مدیر واحد زیست اخلاق ("Unità di Bioetica") و رئیس کمیته ملی اخلاق برای آزمایش های بالینی نهادهای تحقیقاتی عمومی (EPR) و سایر نهادهای عمومی در سطح ملی (CEN-NEC) در مؤسسه عالی بهداشت (Istituto Superiore di Sanità، ISS) است، و همچنین رئیس مرکز هماهنگی ملی کمیته های اخلاقی سرزمینی ("Centro di Coordinamento Nazionale dei Comitati Etici Territoriali") می باشد. (فرمان های وزیر بهداشت ۱۹ آوریل ۲۰۱۸، ۲۷ مه ۲۰۲۱ و ۲۳ سپتامبر ۲۰۲۴). کار او بر پیشبرد استانداردهای زیست اخلاقی در تحقیقات علمی تمرکز دارد، با توجه ویژه به پیامدهای اخلاقی پیشرفت های پزشکی، آزمایش های بالینی و مدیریت داده ها. زندگی نامه. پترینی در دانشگاه تورین تحصیل کرد و در سال ۱۹۸۸ در رشته علوم زیستی فارغ التحصیل شد. سال بعد او در مؤسسه عالی بهداشت (ISS) آغاز به کار کرد، جایی که به مسائل مربوط به اخلاق در تحقیقات علمی و به ویژه در زیست اخلاق پزشکی علاقه مند شد. در سال ۲۰۰۷ او به سمت مدیر واحد زیست اخلاق در ISS منصوب شد. رئیس شورای وزیران ایتالیا، کارلو پترینی را به عنوان
عضو کمیته ملی زیست اخلاق منصوب کرد. آثار. پترینی نویسنده چند صد مقاله است، که بیشتر آن ها در نشریات علمی بین المللی منتشر شده اند و تعدادی نیز جوایزی دریافت کرده اند. کتاب او "زیست اخلاق، محیط زیست، خطر" برنده جایزه بین المللی پچئی شد. کتاب دیگر او با عنوان "Bioetica nella sanita" ("زیست اخلاق در بهداشت") مجموعه ای از مقالات است که در ل اوزرواتوره رومانو، روزنامه سریر مقدس منتشر شده اند. دیدگاه ها. اصول اخلاقی در پژوهش زیست اخلاقی. او بر اهمیت پایبندی به اصول کلیدی علمی و اخلاقی در پژوهش زیست اخلاقی تأکید کرده است؛ او استدلال می کند که دو ستون اصلی «ارزش» و «اعتبار» باید همیشه راهنمای پژوهش زیست اخلاقی باشند. «ارزش» به اطمینان از این موضوع اشاره دارد که پژوهش به بهبود سلامت و دانش کمک کند، در حالی که «اعتبار» بر اهمیت دقت روش شناختی تأکید دارد. تأثیر همه گیری کووید-۱۹. به گفته پترینی، همه گیری کووید ۱۹ هم چالش های اخلاقی و هم چالش های رویه ای جدیدی ایجاد کرده است. او خوش بینی محتاطانه ای نسبت به این روند شتاب گرفته ابراز کرده و تأکید نموده است که در حالی که تصویب سریع می تواند مفید باشد، این روند نباید به قی
مت از دست رفتن استانداردهای علمی سخت گیرانه باشد، چرا که این استانداردها برای حفظ اعتماد عمومی و یکپارچگی اخلاقی ضروری اند. اتانازی. پترینی یادآور شد که در اروپا، اصول اخلاق پزشکی بر احترام به زندگی و خودمختاری بیمار تأکید دارند، اما در موارد نهایی، پزشکان باید بر کاهش رنج و حفظ کرامت تمرکز کنند. در ایتالیا، هر دو کد پزشکی و پرستاری اهمیت اصل «اعتراض وجدانی» را به رسمیت می شناسند و پترینی استدلال کرد که همانند قوانین مربوط به سقط جنین و آزمایش بر روی حیوانات، قوانین اتانازی نیز باید امکان اعتراض وجدانی را فراهم کنند.
طاعون ایتالیایی ۱۶۲۹-۱۶۳۱، که با نام طاعون بزرگ میلان نیز شناخته می شود، بخشی از دومین همه گیری طاعون بود که با مرگ سیاه در سال ۱۳۴۸ آغاز شد و در سده ی ۱۸ پایان یافت. این بیماری که یکی از دو همه گیری عمده در ایتالیا در سده ی ۱۷ بود، شمال و مرکز ایتالیا را تحت تأثیر قرار داد و منجر به دستکم ۲۸۰،۰۰۰ مرگ شد که برخی تلفات آن را تا یک میلیون نفر یا حدود ۳۵٪ از جمعیت تخمین می زنند. طاعون ممکن است در کاهش اقتصاد ایتالیا نسبت به سایر کشورهای اروپای غربی نقش داشته بوده باشد. پخش بیماری. گمان می رود که طاعون در سال ۱۶۲۳ در شمال فرانسه سرچشمه گرفته باشد، اما در نتیجه جابجایی سربازان مرتبط با جنگ سی ساله به سراسر اروپا منتقل شد و ظاهراً در سال ۱۶۲۹ توسط سربازانی که در جنگ جانشینی مانتوان شرکت داشتند به لومباردی آورده شد. این بیماری ابتدا به سربازان ونیزی سرایت کرد و در اکتبر ۱۶۲۹ به میلان، مرکز تجاری اصلی لومباردی، رسید. اگرچه این شهر قرنطینه برقرار کرد و دسترسی به بازدیدکنندگان خارجی و کالاهای تجاری را محدود کرد، اما نتوانست بیماری را ریشه کن کند. شیوع عمده در مارس ۱۶۳۰ ناشی از اقدامات بهداشتی سهل گیرانه در طول فصل کارن
اوال بود و به دنبال آن موج دوم در بهار و تابستان ۱۶۳۱ رخ داد. در مجموع، میلان تقریباً ۶۰۰۰۰ نفر از کل جمعیت ۱۳۰۰۰۰ نفری خود را از دست داد. در شرق لومباردی، جمهوری ونیز در سال های ۱۶۳۰-۱۶۳۱ آلوده شد. شهر ونیز به شدت آسیب دید و تلفات ثبت شده آن ۴۶۰۰۰ نفر از جمعیت ۱۴۰۰۰۰ نفری بود. برخی از مورخان معتقدند که تلفات شدید جانی و تأثیر آن بر تجارت، در نهایت منجر به سقوط ونیز به عنوان یک قدرت بزرگ تجاری و سیاسی شد. جمعیت قبل از طاعون و آمار مرگ و میر، شهرهای منتخب: یک مطالعه در سال ۲۰۱۹ استدلال می کند که طاعون سال های ۱۶۲۹ تا ۱۶۳۱ منجر به کاهش رشد در چندین شهر آسیب دیده از طاعون شد و «آسیب های طولانی مدتی به جمعیت شهری ایتالیا و نرخ شهرنشینی وارد کرد. این یافته ها از این فرضیه پشتیبانی می کنند که طاعون های قرن هفدهم نقش اساسی در ایجاد روند زوال نسبی اقتصاد ایتالیا داشته اند.»