Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یک کمپین ملی تبدیل شد. بحث نجات ماناپوری تا انتخابات عمومی ۱۹۷۲ ادامه داشت، زمانی که دولت جدید کرک قول داد سطح آب هیچ یک از دریاچه های ماناپوری و ته آنائو را افزایش ندهد و در عوض، «نگهبانان دریاچه های ماناپوری و ته آنائو» را تأسیس کرد تا اطمینان حاصل شود که هر دو دریاچه در سطح طبیعی خود اداره می شوند. مطمئناً کمپین نجات ماناپوری در زمانی رخ داد که نگرانی های بین المللی در مورد مفهوم رایج «محیط زیست» افزایش یافته بود، اما این نه اولین - و نه آخرین - کمپین از سلسله کمپین هایی بود که برای حفظ جنبه هایی از میراث طبیعی نیوزیلند از زمان ایجاد اولین ذخایر طبیعی و پارک های ملی آغاز شد. کمپین های اولیه «حفظ مناظر»، مانند بحث جنگل وایپوآ، زمانی که انجمن حفاظت از وایپوآ در سال ۱۹۴۶ علیه برنامه های دولت برای قطع درختان جنگل وایپوآ مبارزه کرد، شامل عناصر قابل تشخیص متعددی از کمپین های «زیست محیطی» بعدی بود - درخواست از مردم برای مخالفت با از دست دادن مناظر طبیعی، دادخواست ها و بررسی اثرات بالقوه قطع درختان در محل؛ بنابراین، آنچه تا سال ۱۹۶۹ متفاوت بود، پیچیدگی بحث حفاظت/محیط زیست بود که توانست از واژه نامه بین المللی جدی
د «محیط زیست گرایی» برای توصیف ویژگی های ملموس و ناملموس چشم انداز ماناپوری که توسط پروژه قدرت تهدید می شدند، استفاده کند. کمپین ها. سایر مسائل مهم شامل انرژی هسته ای، جلوگیری از قطع درختان جنگل های بومی و توقف کشت محصولات غذایی مهندسی ژنتیک شده است. اعتراضات مربوط به قطع درختان در ویریناکی، پورورا و ساحل غربی جزیره جنوبی رخ داد. از سال ۲۰۱۰، جنبش زیست محیطی در حوزه های مختلفی از جمله مخالفت با ساخت سدهای آبی بزرگ جدید، حفاظت از زمین های حفاظت شده در برابر معدن کاوی و جلوگیری از استفاده بیش از حد از منابع آب فعال بوده است. سازمان ها. بزرگ ترین سازمان حفاظت از محیط زیست که در سال ۱۹۲۳ تشکیل شد، سازمان جنگل ها و پرندگان است. سازمان صلح سبز نیوزیلند فعالیت های حمایتی و اقدامات مستقیمی را در داخل و اطراف نیوزیلند انجام می دهد. سازمان های محیط زیست و حفاظت از محیط زیست نیوزیلند یک سازمان چتری متشکل از حدود ۵۰ سازمان محیط زیستی است.
شکار غیرقانونی ببر در هند تهدیدی جدی برای بقای ببرها در هند است. حدود ۳۰۰۰ ببر وحشی باقی مانده اند که نسبت به ۱۰۰۰۰۰ ببر در آغاز قرن بیستم کاهش یافته است. این کاهش عمدتاً به دلیل کشتار ببرها توسط نخبگان استعماری و هندی، در دوران راج بریتانیا بود که پس از استقلال هند نیز ادامه یافت. بیشتر ۱۷۰۰ نمونه باقی مانده ، ببرهای بنگال هند هستند. پروژه ببر در ابتدا به عنوان یک موفقیت بزرگ مورد ستایش قرار گرفت تا اینکه مشخص شد شمارش اولیه ببرها به طور جدی دارای نقص بوده است. بیشتر اعضای بدن ببرها به چین می رسد. جایی که یک پوست می تواند به قیمت ۶٫۵ میلیون روپیه فروخته شود. میزان محکومیت شکارچیان غیرقانونی تقریباً چهار درصد است. سانسار چاند. شکارچی غیرمجاز سانسار چاند اعتراف کرد که ۴۷۰ پوست ببر و ۲۱۳۰ پوست پلنگ را به چهار مشتری از نپال و تبت فروخته است. او به عنوان «سرکرده اصلی بزرگ ترین شبکه قاچاق حیات وحش کشور» شناخته می شد. وی به مدت ۴۰ سال بدون دستگیری در این تجارت باقی ماند. کسب وکار خود را از بازار صدر دهلی اداره می کرد. او به «ویرآپان شمال» معروف بود. او به خاطر از بین بردن کل جمعیت ببرهای منطقه حفاظت شده ساریسکا در
سال ۲۰۰۵ مورد سرزنش قرار گرفته است در سال ۱۹۹۱، گروهی که در ساوای مدهوپور راجستان بازداشت شدند، اعتراف کردند که در طول دو سال، ۱۵ تا ۱۸ ببر برای سانسار چاند شکار غیرمجاز کرده اند. در ژانویه ۲۰۰۵، یک عملیات ضربتی در انبار چاند در پاتل ناگار، دو پوست ببر، ۲۸ پوست پلنگ، ۱۴ دندان ببر، سه کیلوگرم پنجه ببر، ۱۰ فک ببر و ۶۰ کیلوگرم پنجه های پلنگ و ببر را کشف کرد. در سال ۱۹۸۸، پلیس ۲۵۸۰۰ پوست مار از وی ضبط کرده بود. همسر چاند، رانی، و پسرش آکاش نیز به اتهام قاچاق حیات وحش بازداشت شدند. چاند در منطقه پاتل ناگار دهلی نو دستگیر شد. پلیس دهلی پس از اطلاع از اینکه او به طور منظم روزنامه راجستان پاتریکا را خریداری می کرد، او را بازداشت کرد..[ "" ] در ژانویه سال ۲۰۰۵، در جریان یک عملیات پلیسی گسترده، انبار بزرگی که متعلق به سانسار چاند در منطقه پاتل ناگار در دهلی نو بود، مورد تفتیش قرار گرفت. در این عملیات تعداد قابل توجهی از اجزای بدن حیوانات وحشی شامل دو پوست کامل ببر، ۲۸ پوست پلنگ، ۱۴ دندان ببر، سه کیلوگرم پنجه ببر، ۱۰ فک ببر و حدود ۶۰ کیلوگرم پنجه های پلنگ و ببر کشف و ضبط شد. این میزان از کالاهای قاچاق، نشان دهنده وسعت ف
عالیت های غیرقانونی چاند در زمینه شکار و تجارت حیات وحش بود. علاوه بر این، در سال ۱۹۸۸ نیز پلیس موفق شده بود ۲۵ هزار و ۸۰۰ پوست مار از چاند ضبط کند که خود دلیلی بر سابقه طولانی مدت او در قاچاق حیوانات بود. این موضوع باعث شد تا توجه نیروهای انتظامی و سازمان های حفاظت از محیط زیست به شدت به فعالیت های چاند جلب شود. در این پرونده، خانواده چاند نیز درگیر بودند و همسرش، رانی، و پسرش آکاش به اتهام همکاری در قاچاق حیوانات وحشی بازداشت شدند. سانسار چاند نهایتاً در منطقه پاتل ناگار دهلی نو دستگیر شد. پلیس دهلی نو پس از کسب اطلاع از عادت های او، از جمله خرید روزنامه راجستان پاتریکا، موفق شد محل اختفای او را شناسایی و دستگیری اش را انجام دهد. فعالیت های سانسار چاند ضربه بزرگی به جمعیت حیات وحش در هند وارد کرده و موجب نگرانی فراوان در میان سازمان های بین المللی و فعالان محیط زیست شده است. پرونده او نمونه ای بارز از تهدیدات قاچاق حیات وحش به تنوع زیستی و اکوسیستم های طبیعی محسوب می شود.
چراغ قوه مکانیکی، چراغ قوه ای است که با نیروی الکتریکی تولید شده توسط نیروی عضلانی کاربر تغذیه می شود، بنابراین نیازی به تعویض باتری یا شارژ مجدد از منبع الکتریکی ندارد. انواع مختلفی وجود دارد که از مکانیسم های عملیاتی متفاوتی استفاده می کنند. آنها از حرکات مختلفی برای تولید نیروی مورد نیاز استفاده می کنند؛ مانند فشردن دسته، چرخاندن هندل یا تکان دادن خود چراغ قوه. این چراغ قوه ها را می توان با تکنیکی که برای ذخیره انرژی استفاده می شود نیز تشخیص داد: فنر، چرخ طیار، باتری یا خازن. از آنجایی که چراغ قوه های مکانیکی همیشه آماده استفاده هستند، اغلب به عنوان چراغ اضطراری در صورت قطع برق یا سایر موارد اضطراری استفاده می شوند. آنها همچنین در خانه های تعطیلات، کلبه ها و سایر مکان های دورافتاده نگهداری می شوند زیرا مانند چراغ قوه های معمولی به عمر مفید باتری محدود نمی شوند. آنها یک فناوری سبز محسوب می شوند، زیرا باتری های یکبار مصرف مورد استفاده در چراغ قوه های معمولی از نظر منابع مورد استفاده برای میزان انرژی تولید شده، هدر دهنده هستند و همچنین حاوی فلزات سنگین و مواد شیمیایی سمی هستند که در نهایت وارد محیط زیست می شو
ند. پیشینیان. اولین چراغ قابل حمل مکانیکی، «آسیاب فولادی» بود که در دهه ۱۸۰۰ در معادن زغال سنگ مورد استفاده قرار می گرفت. این لامپ ها از یک دیسک فولادی تشکیل شده بودند که با سرعت بالا توسط یک مکانیزم میل لنگ می چرخید. فشار دادن یک سنگ چخماق روی دیسک، بارانی از جرقه و روشنایی کم سو ایجاد کرد. این آسیاب ها فقط در معادن زغال سنگ مورد استفاده قرار می گرفتند، جایی که خطر انفجار گاز حاصل از احتراق، روشن کردن شمع را ناامن می کرد. احتیاط لازم بود تا جرقه ها مشاهده شوند تا جرقه های بسیار داغی ایجاد نشود که بتوانند آتش را شعله ور کنند. استفاده از این آسیاب ها دردسرساز بود و اغلب توسط یک پسر بچه اداره می شد که تنها وظیفه اش تأمین نور برای گروهی از معدنچیان بود. یکی از اولین این آسیاب ها، آسیاب اسپدینگ در قرن هجدهم بود، خانواده اسپدینگ سابقه طولانی در نمایندگی از خانواده لوثر در وست مورلند و معادن زغال سنگ وایت هیون داشتند. کارخانه های فولاد پس از معرفی لامپ های دیوی و جوردی که از سال ۱۸۱۵ بسیار کم حجم تر بودند، از رونق افتادند. ایده آسیاب در سال ۱۹۴۶، بر اساس فناوری توسعه یافته فندک سیگار و سنگ چخماق فروسریوم، احیا شد.
یک چراغ فنری با هشت سنگ چخماق برای علامت دهی اضطراری در دریا پیشنهاد شد. انواع. با نیروی فلایویل. در "چراغ قوه داینو" (یا "چراغ قوه فشاری")، انرژی از طریق یک چرخ لنگر تولید می شود. کاربر مکرراً دسته ای را فشار می دهد تا یک چرخ لنگر درون چراغ قوه که به یک ژنراتور/دینام کوچک متصل است، بچرخد و جریان الکتریکی را به یک لامپ رشته ای یا دیود ساطع کننده نور تأمین کند. یک دسته L شکل دارای یک چرخ دنده است که چرخ دنده پله ای سفید را می چرخاند، که به نوبه خود چرخ دنده را می چرخاند. روی این چرخ دنده یک کلاچ گریز از مرکز (برای امکان چرخش آزاد پس از توقف حرکت اهرم و سپس بازگشت آن) و یک آهنربای خاکستری تیره نصب شده است. آهنربا با چرخش به دور سیم پیچ مسی، جریان الکتریکی القا می کند. جریان حاصل از سیم پیچ از میان رشتهٔ لامپ رشته ای عبور می کند و نور تولید می کند. یک فنر L شکل، دسته را پس از هر بار درگیری به موقعیت اولیه خود برمی گرداند. چراغ قوه باید در حین استفاده به طور مداوم پمپ شود و چرخ لنگر بین هر فشار، ژنراتور را بچرخاند تا نور به طور مداوم روشن بماند. از آنجا که برق فقط با فشردن دسته تولید می شود، نیازی به کلید نیست. چ
راغ های داینو در طول جنگ جهانی دوم به سربازان ورماخت آلمان داده شد. آنها در طول جنگ در اروپا محبوب بودند زیرا منبع تغذیه برق به خانه ها غیرقابل اعتماد بود. نوعی از آن که از طناب کششی استفاده می کرد، در جنگ جهانی اول مورد استفاده قرار گرفت. القای خطی. طرح های القای خطی (همچنین "چراغ قوه فارادی" یا "چراغ قوه لرزان") شامل یک ژنراتور الکتریکی خطی است که یک ابرخازن را شارژ می کند که وقتی چراغ قوه به صورت طولی تکان داده می شود، عملکردی مشابه باتری قابل شارژ دارد. باتری یا خازن، یک لامپ ال ئی دی سفید را روشن می کند. ژنراتور خطی از یک آهنربای خاکی کمیاب کشویی تشکیل شده است که هنگام تکان خوردن، از طریق مرکز یک سولنوئید (یک سیم پیچ مسی) به جلو و عقب حرکت می کند. هر بار که آهنربا از میان حلقه های سیم عبور می کند، طبق قانون القای فارادی، جریانی در آنها القا می شود که خازن را از طریق یکسوکننده و مدارهای دیگر شارژ می کند. بهترین طرح ها به جای باتری قابل شارژ از یک ابرخازن استفاده می کنند، زیرا این باتری ها عمر کاری طولانی تری نسبت به باتری دارند. این ویژگی، به همراه دیود ساطع کننده نور با عمر طولانی که مانند لامپ رشته ای ن
می سوزد، به چراغ قوه طول عمر بالایی می دهد و آن را به یک چراغ اضطراری مفید تبدیل می کند. یکی از معایب بسیاری از مدل های فعلی این است که ابرخازن نمی تواند انرژی زیادی را در مقایسه با یک سلول لیتیوم-یون ذخیره کند و این باعث محدود شدن زمان کارکرد در هر بار شارژ می شود. در بیشتر طرح ها، تکان دادن شدید چراغ به مدت حدود ۳۰ ثانیه می تواند تا ۵ دقیقه نور تولید کند، هرچند زمان اعلام شده، کاهش خروجی ال ئی دی پس از ۲ یا ۳ دقیقه را شامل نمی شود. تکان دادن دستگاه به مدت ۱۰ تا ۱۵ ثانیه هر ۲ یا ۳ دقیقه در صورت لزوم، امکان استفاده مداوم از دستگاه را فراهم می کند. اغلب به عنوان یک اسباب بازی یا یک پشتیبان اضطراری برای سایر چراغ قوه ها در نظر گرفته می شود. این محصول از سال ۲۰۰۲ با کمپین های بازاریابی مستقیم در ایالات متحده به فروش رسیده است. نسخه های تقلبی این چراغ قوه ها فروخته شده اند که بیشتر آنها باتری های لیتیومی غیرقابل شارژ به اندازه سکه را در خود جای داده اند. ابرخازن گران قیمت از اجزای داخلی حذف شده است. در برخی از این طرح های جعلی، «آهنربا» آهنربا نیست یا سیم پیچ متصل نیست و با تکان دادن دستگاه، الکتریسیته تولید نمی
شود. این چراغ قوه های تقلبی در نهایت بی فایده می شوند، زیرا باتری های داخلی آنها قابل شارژ یا تعویض نیستند و قاب آنها اغلب برای همیشه با چسب بسته می شود. میل لنگ دار. در طرح های وینداپ، چراغ توسط یک باتری تغذیه می شود که توسط یک ژنراتور که توسط یک هندل دستی روی چراغ قوه می چرخد، شارژ می شود. یک دقیقه هندل کردن معمولاً حدود ۳۰ تا ۶۰ دقیقه روشنایی ایجاد می کند. این مزیت را دارد که لازم نیست هنگام استفاده مانند چراغ قوه دینام یا برخی چراغ قوه های لرزان، مدام پمپ شود. با این حال، ممکن است به عنوان یک چراغ اضطراری کمتر قابل اعتماد باشد، زیرا باتری قابل شارژ موجود در آن در نهایت از بین می رود. سلول های لیتیوم-یونی مورد استفاده معمولاً برای حدود ۵۰۰ بار شارژ طراحی شده اند. در طرح جایگزین «مشعل کوکی»، که توسط فری پلیر انرژی تولید شده است، انرژی به صورت مکانیکی در یک فنر اصلی مارپیچی مسطح، به جای باتری، ذخیره می شود. مالک با چرخاندن میل لنگ، فنر را کوک می کند. سپس وقتی چراغ روشن می شود (با آزاد کردن ترمز مکانیکی)، فنر باز می شود و یک ژنراتور را می چرخاند تا برق لازم برای روشن کردن چراغ را فراهم کند. هدف از این طرح، که
در ابتدا برای استفاده در کشورهای در حال توسعه اختراع شده بود، بهبود قابلیت اطمینان و طول عمر مفید آن با اجتناب یا کاهش وابستگی به باتری بود. تا سال ۲۰۱۲، طرح اصلی دیگر تولید نشد، اما مدل های کوچک تر و به روز شدهٔ هندل دستی با استفاده از LED هنوز در دسترس بودند. سایر عملکردها. برخی از چراغ قوه های مکانیکی علاوه بر منبع نور، شامل عملکردها و ویژگی های اضافی نیز هستند. مدل هایی که به عنوان چراغ اضطراری فروخته می شوند، عملکردهای اضافی دارند که برای استفاده در مواقع اضطراری در نظر گرفته شده اند، مانند چراغ های چشمک زن قرمز یا زرد برای مواقع اضطراری کنار جاده ای، آژیر و رادیوهایی مانند پخش ای ام / پخش رادیویی اف ام، رادیوهای هواشناسی یا رادیوهای موج کوتاه. آنها همچنین ممکن است شامل روش های جایگزین برای شارژ باتری، مانند آداپتور برق متناوب، سلول های خورشیدی یا سیم هایی باشند که به سوکت فندک خودرو وصل می شوند. چراغ قوه های میل لنگ اغلب دارای رادیو و سایر ویژگی ها هستند. یکی از ویژگی های محبوب، پورت شارژ یواس بی ۵ ولتی برای شارژ مجدد تلفن های همراه در مواقعی است که پریز برق در دسترس نیست. کیفیت و قابلیت اطمینان بلندمد
ت این دستگاه ها طیف وسیعی را شامل می شود، از تجهیزات اضطراری با قابلیت اطمینان بالا گرفته تا تجهیزات یکبار مصرف و غیرقابل تعمیر.
اتحاد آب و برق آمریکای شمالی؛ که به اختصار NAWAPTA نیز نامیده می شود، برگرفته از نام نهاد حاکم پیشنهادی، سازمان پیمان آب و برق آمریکای شمالی) یک طرح پیشنهادی برای مدیریت آب قاره ای بود که در دهه ۱۹۵۰ توسط سپاه مهندسان ارتش ایالات متحده آمریکا مطرح شد. برنامه ریزان، انتقال آب از برخی رودخانه ها در جنوب آلاسکا به کانادا از طریق درازگودال کوه های راکی و مسیرهای دیگر به ایالات متحده را در نظر داشتند که مستلزم ۳۶۹ پروژه ساختمانی جداگانه بود. این آب از شمال مونتانا وارد خاک آمریکا می شود. در آنجا، به سرچشمه های رودخانه هایی مانند کلرادو و یلوستون منحرف می شود. اجرای NAWAPA از دهه ۱۹۷۰ به دلیل مجموعه ای از مسائل زیست محیطی، اقتصادی و دیپلماتیک مطرح شده توسط این پیشنهاد، به طور جدی مورد توجه قرار نگرفته است. مورخ غربی، ویلیام دی بایس، نوشت: «ناوپا قربانی خودبزرگ بینی خود شد.» طرح. طرح فنی و اقتصادی این طرح در سال ۱۹۶۴ توسط شرکت پارسونز پاسادنا، کالیفرنیا، تهیه شد. کل هزینه در سال ۱۹۷۵، ۱۰۰ میلیارد دلار تخمین زده شد که از نظر هزینه با سیستم بزرگراه های بین ایالتی قابل مقایسه است. مدیریت آب. طرح پارسونز، آب را از سیستم
های رودخانه یوکان، لیارد و پیس به نیمه جنوبی گودال کوه های راکی منحرف می کند که در یک سد عظیم ساخته خواهد شد. مخزنی به طول. بخشی از آب به سمت شرق و از طریق مرکز کانادا فرستاده می شود تا یک آبراه قابل کشتیرانی ایجاد کند که آلبرتا را به دریاچه های بزرگ متصل می کند و مزیت دیگر آن تثبیت سطح آب دریاچه های بزرگ است. بقیه آب از طریق شمال مونتانا وارد ایالات متحده می شود و جریان اضافی را به سیستم های رودخانه ای کلمبیا و میسوری - می سی سی پی فراهم می کند و از طریق بالابرهای دندانه اره ای در آیداهو بر فراز کوه های راکی پمپ می شود. از آنجا، از طریق قنات ها به سمت جنوب و به سیستم های رودخانه کلرادو و ریو گراند می ریخت. بخشی از این آب به انتهای جنوبی کوه های راکی در نیومکزیکو فرستاده شده و به سمت شمال به دشت های مرتفع پمپاژ می شود و سفره آب زیرزمینی اوگالالا را تثبیت می کند. در همین حال، افزایش جریان رودخانه کلرادو به مکزیک وارد می شود و امکان توسعه بیشتر کشاورزی در باخا کالیفرنیا و سونورا را فراهم می کند. این پروژه را فراهم می کند آب به مناطق کم آب در قاره آمریکای شمالی، از جمله کانادا و ایالات متحده، و همچنین آب آبیاری
برای مکزیک، که پارسونز ادعا می کرد آب کافی برای احیای ۷ یا ۸ برابر زمینی که مصر با سد بلند آسوان احیا کرد، دریافت خواهد کرد. این امر باعث افزایش جریان آب در رودخانه های میسوری و می سی سی پی علیا در دوره های کم آبی، افزایش تولید برق آبی در امتداد رودخانه کلمبیا و تثبیت سطح آب در دریاچه های بزرگ می شود. پارسونز در ابتدا استفاده از انفجارهای هسته ای صلح آمیز را برای حفر ترانشه ها و مخازن ذخیره آب زیرزمینی برای این سیستم پیشنهاد داد. تولید برق. این پروژه مقدار زیادی برق از تعدادی از تأسیسات برق آبی و هسته ای تولید خواهد کرد (که دومی برای تأمین انرژی چندین ایستگاه پمپاژ مورد نیاز برای انتقال آب در سراسر قاره مورد نیاز خواهد بود). مسئله تولید برق جنجال هایی را ایجاد کرد، به طوری که برخی از مفسران مانند مارک رایزنر استدلال می کردند که این طرح مصرف کننده خالص انرژی خواهد بود، در حالی که دیگران پس از تأمین نیازهای پمپاژ، سود خالص ۶۰ تا ۸۰ میلیون کیلووات را تخمین زدند. حمل و نقل. این طرح به طور بالقوه شامل یک آبراه قابل کشتیرانی در کانادا از آلبرتا تا دریاچه سوپریور می شد که کانال بین قاره ای نامیده می شد. این کانال ع
لاوه بر افزایش دسترسی به آب، مشکلات آلودگی آب را نیز برطرف خواهد کرد. تأثیرات زیست محیطی. مهندسی این پروژه و ایجاد تعداد زیادی مخزن جدید - که بسیاری از آنها در مناطق بکر تعیین شده قرار داشتند - می توانست مناطق وسیعی از زیستگاه های حیات وحش در کانادا و غرب آمریکا را نابود کند و مستلزم جابجایی صدها هزار نفر - از جمله کل شهر پرنس جورج، بریتیش کلمبیا - باشد. تعدادی از رودخانه های وحشی و خوش منظره که توسط دولت فدرال در آیداهو و مونتانا تعیین شده اند، از جمله رودخانه های سالمون، لوچسا، کلیرواتر، یلوستون و بیگ هول، زیر مخازن آب غرق خواهند شد. میزان برق مورد نیاز برای پمپاژ آب از روی کوه های راکی، مستلزم ساخت شش نیروگاه هسته ای است. همچنین پیامدهای منفی قابل توجهی برای مسیرهای صید ماهی آزاد اقیانوس آرام در بسیاری از رودخانه های آلاسکا و کانادا پیش بینی شده بود که با ایجاد سد و تغییر مسیر، جریان آنها کاهش می یابد. لونا لئوپولد، متخصص حفاظت از محیط زیست و استاد هیدرولوژی در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی، در مورد NAWAPA گفت: «خسارت زیست محیطی که توسط آن چیز لعنتی ایجاد می شود، حتی قابل توصیف نیست. این پروژه به اندازه تمام سد
سازی هایی که در صد سال گذشته انجام داده ایم، آسیب خواهد رساند.» پذیرش. طرح ناواپا (NAWAPA) در ابتدا حمایت برخی از چهره های سیاسی غربی را به دست آورد، که وعده افزایش منابع آب توسط این طرح را کلید رشد مداوم در غرب ایالات متحده می دانستند. در سال ۱۹۶۶، جیم رایت، نماینده کنگره، در کتاب خود با "عنوان «قحطی آب در راه است"» نوشت: «اگر شجاعت و دوراندیشی لازم برای درک NAWAPA را داشته باشیم، این طرح تقریباً پتانسیل بی حد و مرزی دارد.» در سال ۱۹۶۷، سناتور فرانک ماس از یوتا "کتاب «بحران آب»" را نوشت و در آن NAWAPA را جامع ترین پیشنهاد انحراف آب برای حل مشکلات تأمین و آلودگی نامید. (ماس بعداً توسط شرکت پارسونز استخدام و به عنوان لابی گر حفظ شد) مایک آنتونوویچ، سرپرست شهرستان لس آنجلس، از لس آنجلس خواست تا از این طرح حمایت کند. سپاه مهندسان این پروژه را در دهه های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ بررسی کرد، اما هیچ پیشنهاد رسمی هرگز ارائه نشد. از لستر پیرسون، نخست وزیر کانادا، نقل شده است که در سال ۱۹۶۶ در مورد این طرح گفته بود: «این می تواند یکی از مهم ترین تحولات در تاریخ ما باشد.» در دهه ۱۹۷۰، این طرح با مخالفت شدید تعدادی از گروه های مختلف
در دو سوی مرز مواجه شد که دلیل آن نگرانی هایی در مورد هزینه های مالی و زیست محیطی آن و پیامدهای بین المللی صادرات آب کانادا بود. جنبش زیست محیطی که این طرح را به عنوان «ضدمسیح هیدرولوژیکی» می دید، در اوایل دهه ۱۹۷۰ شتاب گرفت و نقش عمده ای در توقف این پروژه ایفا کرد. استوارت اودال، پس از ابراز حمایت اولیه از NAWAPA به عنوان وزیر کشور در دهه ۱۹۶۰، پس از ترک سمت خود، علناً این طرح را به سخره گرفت. این پروژه با مخالفت افکار عمومی در کانادا مواجه شد، اگرچه سایمون رایزمن، سرمایه گذار کانادایی که مذاکره کننده توافقنامه تجارت آزاد، پیش ساز توافقنامه تجارت آزاد آمریکای شمالی، بود، یکی از حامیان و مروجان اصلی آن بود. با این وجود، موضع کانادا در مورد تجارت آزاد، صادرات آب را معاف کرد، تا حدی به طور خاص برای جلوگیری از هرگونه تلاش برای تکمیل پروژه مورد علاقه دیرینه رایزمن. بنیاد NAWAPA که پارسونز برای ترویج این طرح تأسیس کرده بود، در سال ۱۹۹۰ تعطیل شد. مارک رایزنر، نویسنده محیط زیست، در "کتاب «کادیلاک دزرت»" خاطرنشان کرد که این طرح «شکوهی وحشیانه» و «تخریبی بی سابقه» داشت. مورخ تد استاینبرگ اظهار داشت که NAWAPA «تکبر مح
ض و جاه طلبی های امپریالیستی غرب هیدرولیک مدرن» را خلاصه می کند و افزایش هزینه ها و ظهور جنبش محیط زیست را عامل نابودی این ایده می داند. یکی از نویسندگان آن را «عجیب ترین طرح توسعه آب که در ۵۰ سال گذشته پدیدار شده است» نامید. از سال ۱۹۸۲، تلاش هایی برای احیای این طرح صورت گرفت، از جمله توسط مهندس پارسونز، رولند کلی، که گزارشی با عنوان «"طرح NAWAPA می تواند کارساز باشد»" نوشت. جنبش لاروش از این پروژه حمایت کرده و در سال ۱۹۸۲ و دوباره در سال ۲۰۱۰ تلاش هایی برای احیای NAWAPA انجام داده است.
رفتار غیرطبیعی در جانوران را می توان به روش های مختلفی تعریف کرد. از نظر آماری، نابهنجاری تلقی می شود که میزان بروز، تکرار یا شدت آن به طور قابل توجهی با مقدار نرمال برای آن گونه یا گروه متفاوت باشد. این تفاوت می تواند به صورت افزایش یا کاهش نسبت به الگوهای رفتاری معمول در افراد سالم باشد. از نظر نظری، این بدان معناست که تقریباً هر رفتاری – بسته به زمینه و شرایط – می تواند در یک فرد خاص به عنوان غیرطبیعی شناخته شود. به طور غیررسمی تر، اصطلاح «غیرطبیعی» شامل هر فعالیتی می شود که خارج از الگوهای رفتاری معمول انتظار رفته برای جانوران یک گونه، گروه یا سن خاص باشد، با در نظر گرفتن تنوع طبیعی و عوامل محیطی آنها. برای مثال، نوزادکشی ممکن است رفتاری طبیعی باشد و به طور منظم در یک گونه مشاهده شود، با این حال، در گونهٔ دیگری ممکن است طبیعی باشد اما اگر به فراوانی بالایی برسد، «غیرعادی» می شود، یا در گونهٔ دیگری به ندرت مشاهده می شود و هرگونه بروز آن «غیرعادی» تلقی می شود. این فهرست شامل رفتارهای یک باره انجام شده توسط جانوران منفرد که ممکن است برای آن فرد غیرطبیعی تلقی شوند، نمی شود، مگر اینکه این رفتارها به طور مکرر ت
وسط سایر افراد آن گونه انجام شوند و به عنوان بخشی از رفتارنگاری آن گونه شناخته شوند. بیشتر رفتارهای غیرطبیعی در جانوران را می توان به طور کلی در چند دسته اصلی قرار داد؛ مانند رفتارهای دفعی، رفتارهای تغذیه ای، و رفتارهای تکراری و کلیشه ای. این دسته بندی ها کمک می کنند تا شناخت بهتری نسبت به انواع مختلف این رفتارها و علل آن ها به دست آید. با این حال، بسیاری از رفتارهای غیرطبیعی ممکن است ویژگی هایی از چند دسته مختلف را داشته باشند و بنابراین طبقه بندی دقیق و یگانه برای آن ها دشوار است. به همین دلیل، در برخی موارد، این رفتارها به طور جداگانه و بدون اختصاص به یک دسته خاص مورد بررسی قرار می گیرند. عوامل متعددی در بروز این رفتارهای غیرطبیعی نقش دارند. یکی از مهم ترین عوامل، شرایط محیطی جانور است، به ویژه در جانورانی که در اسارت نگهداری می شوند. کمبود فضای مناسب، نبود تحریکات ذهنی و فیزیکی کافی، یا شرایط نامطلوب محیطی می توانند باعث افزایش رفتارهای غیرطبیعی و استرس زا شوند. به عنوان مثال، برخی جانوران در قفس های کوچک یا محیط های فاقد تنوع، رفتارهای کلیشه ای مانند تاب خوردن مکرر یا جویدن بی وقفه را بروز می دهند. از سو
ی دیگر، برخی از رفتارهای غیرطبیعی ممکن است ناشی از مشکلات پزشکی یا اختلالات روانی باشند. بیماری های جسمی، درد مزمن، یا عفونت ها می توانند تغییراتی در رفتار جانور ایجاد کنند که از حالت طبیعی خارج است. در این موارد، تشخیص دقیق علت و درمان به موقع اهمیت زیادی دارد. نکته دیگر اینکه این فهرست رفتارهای غیرطبیعی شامل حیوانات اصلاح شده ژنتیکی نمی شود، چرا که در برخی از این جانوران، مانند موش های ریلر، رفتارهای غیرطبیعی به صورت مصنوعی و هدفمند توسط تغییرات ژنتیکی ایجاد شده اند تا مطالعات علمی در زمینه بیماری ها یا عملکرد مغز انجام شود؛ بنابراین، این نوع رفتارها از نظر کاربرد و منشأ، متفاوت از رفتارهای غیرطبیعی در جانوران طبیعی هستند.
معکوس کردن مسیر رودخانه شمالی یا معکوس کردن مسیر رودخانه سیبری، پروژه ای بلندپروازانه برای منحرف کردن جریان رودخانه های شمالی در اتحاد جماهیر شوروی بود که «بی فایده» به اقیانوس منجمد شمالی می ریزند و آن را به سمت جنوب و به سمت مناطق کشاورزی پرجمعیت آسیای مرکزی که فاقد آب هستند، منحرف می کردند. کار تحقیق و برنامه ریزی روی این پروژه در دهه ۱۹۳۰ آغاز شد و در دهه های ۱۹۶۰ تا اوایل دهه ۱۹۸۰ در مقیاس وسیعی انجام شد. این پروژه بحث برانگیز در سال ۱۹۸۶، عمدتاً به دلایل زیست محیطی، بدون انجام کارهای ساختمانی واقعی، رها شد. توسعه پروژه های تغییر مسیر رودخانه. پروژه تغییر مسیر رودخانه های سیبری به دهه ۱۸۳۰ میلادی برمی گردد، زمانی که الکساندر شرنک، نقشه بردار تزاری، آن را پیشنهاد داد، زمانی که پروژه های بزرگ مهندسی کانال (یعنی کانال های سوئز و پاناما) در حال شکل گیری بودند. پروژه تغییر مسیر بخشی از جریان رودخانه های شمالی به سمت جنوب، در مقیاس کوچک تر، در دهه ۱۹۳۰ مورد بحث قرار گرفت. در نوامبر ۱۹۳۳، کنفرانس ویژه آکادمی علوم اتحاد جماهیر شوروی طرحی را برای «بازسازی ولگا و » تصویب کرد که شامل انحراف بخشی از آب های پچورا و د
ووینای شمالی به ولگا بود - دو رودخانه در شمال روسیه اروپایی که به دریاهای اقیانوس منجمد شمالی می ریزند. سپس تحقیقات در این راستا توسط هیدروپروجکت، مؤسسه سد و کانال به رهبری سرگئی یاکوولویچ ژوک، انجام شد. برخی از نقشه های طراحی توسط مؤسسه ژوک تهیه شدند، اما بدون تبلیغات زیاد یا کار ساختمانی واقعی. در ژانویه ۱۹۶۱، چند سال پس از مرگ ژوک، نیکیتا خروشچف یادداشتی از ژوک و مهندس دیگری به نام جی. روسو، در مورد طرح تغییر مسیر رودخانه به کمیته مرکزی حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی ارائه داد. علیرغم برکناری خروشچف در سال ۱۹۶۴، مذاکرات در مورد پروژه های تبدیل رودخانه های اصلی پچورا، توبول، ایشیم، ایرتیش و اوب در اواخر دهه ۱۹۶۰ از سر گرفته شد. حدود ۱۲۰ مؤسسه و آژانس در مطالعهٔ تأثیر که توسط آکادمی علوم هماهنگ شده بود، شرکت کردند؛ دوازده کنفرانس در این مورد برگزار شد. مروجان این پروژه ادعا کردند که تولید غذای اضافی به دلیل در دسترس بودن آب سیبری برای آبیاری در آسیای مرکزی می تواند غذای حدود ۲۰۰ میلیون نفر را تأمین کند. این برنامه ها نه تنها شامل آبیاری، بلکه شامل احیای دریاچه آرال و دریای خزر که در حال کوچک شدن بودند نیز می