Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رفت. دانشگاه ترنتو و تحقیقات مایکروسافت "مرکز زیست شناسی محاسباتی و سیستم ها" (COSBI) را در ترنتو افتتاح کردند. دانشگاه ترنتو به موازات افزایش بین المللی شدن خود، تعداد دوره های موجود به زبان انگلیسی را نیز افزایش داده است. خدمات. دانشگاه ترنتو با همکاری Opera Universitaria، ۱۵۰۰ واحد اقامتی در پردیس سن بارتولامئو، در خوابگاه ها یا آپارتمان های دانشجویی که با دانشگاه توافق نامه های ویژه دارند، ارائه می دهد. این دانشگاه دارای یک کتابخانه مرکزی متشکل از ساختمان های مختلف (در هر دانشکده) است که دانشجویان می توانند در آن به کتاب ها مراجعه کنند یا آنها را امانت بگیرند، مطالعه کنند یا از اینترنت استفاده کنند، با ساعات کاری طولانی (حتی تا نیمه شب)، شنبه و یکشنبه باز است. دانشگاه با دفتر خوشامدگویی، از دانشجویان و محققان بین المللی در مراحل اداری مربوط به ورود و اقامت آنها در ترنتو (ویزای ورود، اجازه اقامت، بیمه سلامت، محل اقامت، شماره بیمه ملی و غیره) پشتیبانی می کند و اطلاعاتی در مورد نحوه و مدارک مورد نیاز برای ثبت نام ارائه می دهد. به لطف Opera Universitaria، دانشگاه قادر به ارائه کمک هزینه تحصیلی به دانشجویان اس
ت. از سال تحصیلی ۲۰۰۸/۲۰۰۹، دانشگاه سیستم شهریه دانشگاه خود را به طور اساسی تغییر داد و بر شایستگی و تلاش دانشجویان تأکید کرد. کسانی که ثبت نام می کنند، شانس درخواست کمک هزینه تا سقف ۴۰۰۰ یورو را دارند. آخرین پروژه ای که در دانشگاه ترنتو آغاز شده، UNI.sport است، شبکه جدید دانشگاهی برای خدمات و امکانات ورزشی که به دانشجویان دانشگاه ترنتو اختصاص داده شده است. Collegio Clesio. دانشگاه ترنتو، با همکاری Opera Universitaria و بانک ترنتو و روورتو، "Collegio" را در اکتبر ۲۰۱۰ افتتاح کرد. هر ساله تعدادی از دانشجویان کارشناسی و کارشناسی ارشد برگزیده در این مرکز عالی پذیرفته می شوند. فرآیند پذیرش ابتدا شامل ارزیابی برنامه درسی دانشجو، سپس آزمون کتبی و در نهایت مصاحبه حضوری است. پس از پذیرش، دانشجویان باید: علاوه بر این، در طول دوره کارشناسی یا کارشناسی ارشد، گذراندن حداقل یک دوره سه ماهه در خارج از کشور (به عنوان مثال شرکت در یک پروژه اراسموس پلاس یا یک توافق نامه دوجانبه) الزامی است. سیستم کتابخانه دانشگاه. این کتابخانه در سال ۱۹۶۲ در ابتدا به عنوان مرکزی برای پشتیبانی از فعالیت های آموزشی و پژوهشی موسسه عالی علوم اجتم
اعی (Istituto Superiore di Scienze Sociali) ایجاد شد. علوم اجتماعی) که در سال ۱۹۷۲ به اولین دانشکده جامعه شناسی در ایتالیا تبدیل شد. این سیستم سپس پس از تکامل دانشگاه، به ویژه در سال ۱۹۷۲، با ایجاد دانشکده علوم، در سال ۱۹۷۳، با افتتاح دانشکده اقتصاد و در سال های ۱۹۸۴ و ۱۹۸۵ به ترتیب با ایجاد دانشکده های علوم انسانی، حقوق و مهندسی، توسعه یافت. این کتابخانه از سال ۱۹۸۴ عضو فهرست کتابشناختی ترنتینو بوده و به این ترتیب امکان جستجوی آنلاین مطالب آن فراهم شده است. بعدها این کتابخانه در سیستم کتابخانه ترنتینو قرار گرفت و به یک مرکز کتابشناختی و فرهنگی بسیار تخصصی تبدیل شد که نه تنها برای دانشجویان و اساتید دانشگاه، بلکه برای همه شهروندان نیز قابل دسترسی است. «کتابخانه مرکزی دانشگاه» یک کتابخانه دانشگاه تازه ساخته شده است که توسط رنزو پیانو طراحی شده است. این ساختمان به هفت طبقه تقسیم شده است که در چهار ضمیمه توزیع شده اند. بیشتر کتاب ها در قفسه های باز در پانزده اتاق قرار گرفته اند. ===ماموریت=== سیستم کتابخانه دانشگاه با اهداف زیر فعالیت می کند: محتوا (آخرین به روزرسانی ۱ ژانویه ۲۰۱۳). مجموعه های جامعه شناسی، کتاب
های حقوق باستانی و مطالعات برده داری از اهمیت ویژه ای برخوردارند. پیوند به بیرون. [[رده:آموزش عالی در ایتالیا]] [[رده:بنیان گذاری های ۱۹۶۲ (میلادی) در ایتالیا]] [[رده:دانشگاه ها و کالج های مهندسی در ایتالیا]]
مار «بیاتکو» (مار شلاقی سبز (Lacépède, 1789)) ، که پیش تر به نام "Coluber viridiflavus" شناخته می شد، یک مار غیرسمی برای انسان از خانوادهٔ مارهای کدبری است. این مار در مزارع و باغ ها شایع است و هم در زمین های صخره ای، خشک و آفتابی و هم در مناطق مرطوب تر مانند مراتع و کنارهٔ رودخانه ها یافت می شود. همچنین به نام های می لوردو یا مار سبز و زرد نیز شناخته می شود. ریشه شناسی. نام گونهٔ viridiflavus به رنگ بندی خاص سبز و زرد مار اشاره دارد. واژهٔ بیاتکو که در اصل در توسکانی به کار می رفت و اکنون در ایتالیایی هم رایج است، از بیاتکا به معنی کربنات سرب قلیایی گرفته شده و آن نیز از زبان لانگوباردی "blaih" به معنای «رنگ پریده» آمده است. توضیحات. رنگ بندی بدن آن در بخش های فوقانی عمدتاً سیاه است و شکم روشن است. سر و پشت دارای لکه های زردی است که شبکه ای نامنظم را شکل می دهند و از پایین شکم تا انتهای دم به صورت دسته ای از خطوط طولی زرد-سبز (حدود بیست عدد) درمی آید، اما در جنوب و جزایر جمعیت ها عمدتاً سیاه هستند. به طور متوسط، طول مارهای بالغ به ۱۲۰–۱۳۰ سانتی متر می رسد و به صورت استثنایی می توانند تا ۲ متر طول داشته باشند
. چشم با حداقل دو فلس بالای لب در تماس است؛ تعداد مهره ها در نرها ۱۸۷–۲۱۲ و در ماده ها ۱۹۷–۲۱۷ است. تعداد جفت های زیردمی در نرها ۹۷–۱۲۴ و در ماده ها ۹۱–۱۱۹ جفت است. دارای ۱۹ فلس پشتی است. در بالغین، رنگ زمینهٔ بخش های فوقانی سبز-زرد است. نوزادان تا سن یک سالگی رنگ بندی خاصی دارند: سر دارای شبکهٔ زرد و سیاه است و بقیهٔ بدن رنگی یکدست خاکستری-آبی دارد. بر خلاف مار آب، فلس های پشت کاملاً صاف هستند. این مار بسیار چابک و سریع است (تا ۱۱ کیلومتر در ساعت)، توانایی عالی در بالا رفتن از درخت و شنا کردن دارد. زیست شناسی. این گونه عادت های روزانه دارد و خود را با انواع مختلف زیستگاه ها سازگار کرده و در نتیجه در شبه جزیرهٔ ایتالیا بسیار فراوان است. رژیم غذایی متنوع و فرصت طلبانه ای دارد و مارخور ("که از مارها تغذیه می کند") است، بنابراین گاهی رفتار خودخورانه ("کاننیبال") نیز دارد. اگر توسط انسان مزاحم شود، ترجیح می دهد فرار کند، اما اگر آزار داده شود یا در تنگنا قرار گیرد، بدون تردید مهاجم را روبه رو می کند. دفاع آن با غرور انجام می شود و گازهای پی درپی وارد می کند که ممکن است طولانی و همراه با جویدن باشند. به تازگی مشخص
شده است که این مار دارای دندان های ویژه ای در انتهای خلفی فک است که با غدهٔ دوورنوی در تماس هستند. سم تولید شده توسط این غده برای بی اثر کردن طعمه های کوچک مورد استفاده قرار می گیرد و گاز آن برای انسان خطرناک نیست. رژیم غذایی. این مار از خزندگان دیگر تغذیه می کند (به ویژه مارمولک های کوچک و سایر مارها، از مارهای آب تا افعی ها، و همچنین سوسمارها)، از تخم ها و جوجه های پرندگان کوچک، پستانداران کوچک (به ویژه موش و رات) و دوزیستان بدون دم و با دم؛ گاهی نیز برای جستجوی ماهی های کوچک به صورت ماهرانه در آب شیرجه می رود. تولید مثل. این گونه تخم گذار است. ماده بین ۵ تا ۱۵ تخم در اوایل ماه ژوئیه می گذارد که پس از ۶–۸ هفته دورهٔ انکوباسیون، بین اوت و سپتامبر از تخم بیرون می آیند. نر هنگام جفت گیری، برای بی حرکت کردن ماده، او را روی گردن گاز می گیرد. پراکندگی و زیستگاه. این مار در شمال شرقی اسپانیا یافت می شود، در ایتالیا به ویژه در شمال (شامل ساردینیا و جزیرهٔ البا، و گونه ای ویژهٔ جزایر ایشیا و پروچیدا)، در فرانسه (شامل کورسیکا)، جنوب سوئیس، اسلوونی، کرواسی و مالت نیز وجود دارد. همچنین جمعیتی که در زمان های دور به جزی
رهٔ گیاروس در یونان وارد شده، موجود است. رده بندی علمی. در حال حاضر دو زیرگونه از این مار شناخته شده است : بر اساس یک مطالعه در سال ۲۰۱۵ ، زیرگونهٔ دوم بر اساس معیارهای مورفولوژیک و ژنتیکی به رتبهٔ گونهٔ جداگانه ("Hierophis carbonarius") ارتقا یافته بود. در نتیجه، هر دو گونه ("Hierophis carbonarius" و "Hierophis viridiflavus") تک ریخت محسوب می شدند. اگرچه رده بندی این خزنده هنوز مورد بحث است، امروزه تمایل داریم دو گونهٔ بیاتکو را به عنوان دو زیرگونه از یک گونهٔ واحد در نظر بگیریم. وضعیت حفاظتی. در ایتالیا، این گونه به نظر نمی رسد که در معرض تهدید باشد، زیرا بسیار سازگار است و در تمام مناطق رایج است. با این حال، یکی از مارهایی است که بیشترین تلفات ناشی از تصادف با خودرو را دارد نام های محلی. زیرگونهٔ "Hierophis viridiflavus carbonarius" که به دلیل رنگ تیره ترش نسبت به گونهٔ اصلی، با نام «مار سبز زغالی» شناخته می شود، در سراسر ایتالیا حضور دارد و در هر منطقه با نامی محلی و گاه افسانه ای شناخته می شود. این نام ها نه تنها بازتابی از گویش های محلی اند، بلکه باورهای فرهنگی و زیستی مردم را نیز نشان می دهند. نام های
رایج در جنوب ایتالیا: نام های محلی در شمال و مرکز ایتالیا: نام های محلی در منطقهٔ پیمونت: نام های مرتبط با زیست گاه و تغذیه:
همه به خانه هایشان بروند (، ) یک فیلم کمدی-درام ایتالیایی محصول سال ۱۹۶۰ به کارگردانی لوئیجی کومنچینی است. این فیلم بازیگران بین المللی از جمله بازیگران آمریکایی مارتین بالسام، الکس نیکول و فرانسوی-ایتالیایی سرژ رجیانی را در خود جای داده است. نینو مانفردی برای نقش اصلی رد شد زیرا آلبرتو سوردی آن را می خواست. داستان فیلم در طول حمله متفقین به ایتالیا در سال ۱۹۴۳ اتفاق می افتد. این فیلم یکی از مشهورترین فیلم های ژانر کمدی ایتالیایی است. همچنین به ژانر بزرگی از فیلم های ایتالیایی درباره ایتالیا در دوران هرج و مرج پس از تهاجم و اشغال دوگانه سپتامبر ۱۹۴۳ تعلق دارد - از دیگر فیلم ها می توان به «رم، شهر بی دفاع»، «پاییزان»، «ژنرال دلا روره»، «تابستان خشونت آمیز»، «شب طولانی در ۱۹۴۳»، «فرار در شب»، «دو زن»، «فاشیست»، «متروک»، «چهار روز ناپل» و «سالو یا ۱۲۰ روز در سودوم» اشاره کرد. در سال ۲۰۰۸، این فیلم در فهرست ۱۰۰ فیلم به یادماندنی سینمای ایتالیا وزارت میراث فرهنگی ایتالیا قرار گرفت، فهرستی از ۱۰۰ فیلمی که "خاطره جمعی کشور را بین سال های ۱۹۴۲ تا ۱۹۷۸ تغییر داده اند." داستان. در امتداد ساحل ونیز، صبح ۸ سپتامبر ۱۹۴۳،
آلبرتو اینوچنزی، ستوان جوان در ارتش سلطنتی ایتالیا، وقتی (در پاسخ به تسلیم جداگانه ای که توسط دولت بادوگیلیو در کاسیبیله امضا شده است) متحدان سابق ورماخت پایگاهی را که او در آن مستقر است محاصره و تصرف می کنند، شوکه می شود. اینوسنتزی، به همراه چند سرباز منحل شده، موفق به فرار از دست سربازان آلمانی می شود و کاملاً شوکه می شود وقتی می بیند که برخلاف نقشه اش برای یافتن مقامی بالاتر برای گزارش دادن، اکثر مردان این واقعیت را می پذیرند که جنگ برای آنها تمام شده و "همه باید به خانه بروند". این واکنش در ابتدا او را عصبانی می کند، اما در نهایت او به مهندس ارتش چکارلی و گروهبان فورناسیاری می پیوندد و یونیفرم های خود را کنار می گذارند و لباس غیرنظامی می پوشند و به سمت جنوب می روند تا در امتداد "چکمه" ایتالیایی، که توسط اشغال آلمان و متفقین به دو نیم تقسیم شده و توسط جنگ پارتیزانی، انتقام های خونین، باندهای مطبوعاتی آلمان و سایر خطرات ویران شده است، سفری ادیسه وار داشته باشند. این سه نفر با گروهی از چریک های ضد فاشیست ملاقات می کنند اما از پیوستن به آنها خودداری می کنند (در حالی که یک کاپیتان ارتش ایتالیا که در طول جاده ب
ا او ملاقات کرده بودند، به آنها می پیوندد). بعدها اینوسنزی، که در ذهنیت «هر کسی به فکر خودش» که به نظر می رسد بر همه جا حاکم است، گرفتار شده است، تسلیم وسوسه ترک رفقایش می شود تا به یک دلال بازار سیاه پرشور کمک کند تا یک بار آرد را به طور قاچاق به رم قاچاق کند، زیرا او به راننده نیاز دارد و جایی برای مسافران دیگر ندارد. این معامله به دلیل نقص فنی در شهری پر از آوار که مردم گرسنه کامیون را غارت می کنند، به هم می خورد و پس از کمی اتهام زنی و یک درگیری کوتاه، اینوسنزی به همراهانش می پیوندد. آنها شاهد کشته شدن یک تازه کار، یک سرباز ساده لوح ایتالیایی که سعی داشت در جریان دستگیری یهودیان توسط آلمانی ها از یک دختر یهودی محافظت کند، هستند. سرانجام آنها موفق می شوند به خانه روستایی فورناسیاری برسند. گروهبان سابق از بازگشت به همسر جوان، فرزندان و پدر پیرش خوشحال است و به اینوسنزی و چکارلی برای شب مهمان نوازی می کند. همسرش فاش می کند که خانواده اش یک اسیر جنگی سابق آمریکایی را که از اردوگاه زندان فولپیانو فرار کرده بود، پنهان کرده اند تا از او در برابر گشت های شبه نظامیان فاشیست محافظت کنند و فورناسیاری، هرچند با اکراه
، قبول می کند که همچنان از او محافظت کند. پس از یک شام طنزآمیز و تلخ پولنتا (که به سبک مزرعه ای با سس سالسا بر سر یک میز چوبی سرو می شود، جایی که اینوسنزی و افسر آمریکایی در نهایت بر سر حق دست بردن به طول سوسیسی که در مرکز میز قرار دارد، بحث می کنند) همه آنها به خواب می روند اما یک گشت فاشیستی شبانه وارد می شود و موفق می شود سرباز متفقین را پیدا کند. در میان گریه های کودکان و گریه های همسرش، فورناسیاری به سمت سرنوشتی شوم کشیده می شود و چکارلی و اینوسنزی بدون اینکه بتوانند کمکی کنند، از محل فرار می کنند. این زوج موفق می شوند به لیتوریا (که اکنون لاتینا است) برسند، جایی که پدر بیوه اینوسنتزی به تنهایی زندگی می کند و به چکارلی (که اهل ناپل است) پیشنهاد می دهد که چند روزی قبل از از سرگیری سفرش به جنوب، در آنجا بماند. اینوسنتزی وقتی پدرش او را با یک رهبر حزب فاشیست آشنا می کند که در حال جذب نیرو برای ارتش جمهوری اجتماعی ایتالیا، دولت دست نشانده فاشیستی که توسط آلمانی ها پس از آزادی بنیتو موسولینی از تبعید گران ساسو دیتالیا تأسیس شد، شوکه می شود. پدرش با عصبانیت به اعتراضات او پاسخ می دهد و به بدبختی که در آن زندگی
می کند و تمام فداکاری هایی که برای تحصیل و افسر ارتش شدنش متحمل شده است، اشاره می کند. شکاف عمیقی بین پدر و پسر ایجاد می شود و اینوسنتزی از چکارلی می خواهد که او را نیز به جنوب به ناپل ببرد، که مهندس با خوشحالی موافقت می کند. با این حال، ناپل در شرایط سخت تری نسبت به رم قرار دارد. درست در خط آتش پس از پیاده شدن متفقین در سالرنو، به سختی تحت کنترل گروه های وحشی آلمانی است که مردان سالم را جمع می کنند تا آنها را به عنوان برده به آلمان بفرستند. برای رسیدن به شهر، این دو نفر از یک ایست بازرسی که توسط فاشیست های متعصب و گرسنه اداره می شود، عبور می کنند. چکارلی، سخاوتمندانه تصمیم می گیرد چمدانی از غذاهای لذیذ را که قرار بود به همسر فرمانده اش (که به دلیل زخم معده مداومش به دلایل سلامتی اخراجش را امضا کرده بود) برساند، قربانی کند. این وضعیت (با پذیرش آسان این پیشنهاد توسط گشت ایست بازرسی) باعث وحشت زیادی برای اینوسنتزی می شود، زیرا او در یک سفر شبانه با قطار به چمدان حمله کرده و کالاها را با سنگ و ورق های روزنامه جایگزین کرده بود. او از همراهش می خواهد قبل از اینکه فاشیست ها آن را باز کنند، فرار کند، اما آنها موفق
نمی شوند. اینوسنزی و چکارلی در یک باند زنجیریِ سازمان تاد که برای پاکسازی آوار تلاش می کنند، تحت فشار قرار می گیرند و وقتی شهر در چهار روز ناپل علیه اشغالگران قیام می کند، موفق به فرار می شوند. چکارلی که ناامیدانه سعی می کند به خانه اش که تنها چند بلوک آن طرف تر است برسد، در رگباری از آتش آلمانی ها نقش بر زمین می شود. در این زمان، اینوسنزی تصمیم می گیرد که جنگ واقعی باید علیه اشغالگران نازی باشد و به یک گروه شورشی می پیوندد که مسلسل بیردا M 37 را که به غنیمت گرفته اند اما نمی تواند کار کند، به آنها پیشنهاد می دهند. اینوسنزی با نگاهی دوباره و خشن بر چهره اش، به سمت آلمانی ها آتش می گشاید و فیلم را به پایان می رساند.
برگزارکننده (، ) یک فیلم درام محصول سال ۱۹۶۳ ایتالیا، فرانسه و یوگسلاوی است که توسط ماریو مونیچلی و آجه و اسکارپلی نوشته شده و به کارگردانی ماریو مونیچلی ساخته شده است. داستان این فیلم در تورین در پایان قرن نوزدهم اتفاق می افتد و مارچلو ماسترویانی در نقش یک فعال کارگری بازی می کند که با گروهی از کارگران کارخانه نساجی که اعتصاب می کنند، درگیر می شود. این فیلم برای اولین بار در سی و پنجمین کنگره حزب سوسیالیست ایتالیا به نمایش درآمد. فیلمنامه این فیلم برای بهترین فیلمنامه غیراقتباسی در سی و هفتمین دوره جوایز اسکار نامزد دریافت جایزه شد. داستان. فیلم در تورین در اواخر قرن نوزدهم اتفاق می افتد و با صحنه ای آغاز می شود که کارگرانی از هر سنی، از جمله نوجوان جوان اومرو (فرانکو سیولی) را نشان می دهد که ساعت ۵:۳۰ صبح از خواب بیدار می شوند و قبل از رفتن به یک کارخانه نساجی تا ساعت ۸:۳۰ شب کار می کنند. در اواخر روز، خستگی شروع به تأثیر می کند و فاجعه زمانی رخ می دهد که دست یک کارگر خواب آلود توسط یک دستگاه له می شود. کارگران پائوتاسو (فولکو لولی)، مارتینتی (برنارد بلیه) و سزارینا (الویرا تونلی) تصمیم می گیرند یک کمیته «ا
د هوک» تشکیل دهند و با مدیریت صحبت کنند و استدلال خود را مبنی بر اینکه روز کاری ۱۴ ساعته باید یک ساعت کوتاه تر شود تا از حوادث ناشی از خستگی جلوگیری شود، بیان کنند. درخواست آنها نادیده گرفته می شود و آنها فقط تذکر می گیرند که بیشتر مراقب باشند. علاوه بر این، تلاش بعدی کارگران برای تأکید بر نارضایتی هایشان با برگزاری یک ساعت زودتر از موعد مقرر در عصر روز بعد، منجر به شکست تحقیرآمیزی می شود، زیرا آنها کنترل خود را از دست می دهند و تا زمان معمول در محل کار می مانند. پروفسور سینیگاگلیا (مارچلو ماسترویانی)، یک فعال کارگری که در حال فرار از دست پلیس در جنوا است، از یک قطار باری پیاده می شود و در محله پنهان می شود. در آنجا، او به جلسه ای می رسد که در آن کارگران مصمم در مورد ایده ی دیرتر آمدن به محل کار برای رساندن منظور خود بحث می کنند. سینیگاگلیا که ظاهری کتابخوان و بی تکلف دارد، وارد ماجرا می شود و با انفجاری از لفاظی های آتشین، کارگران را متقاعد می کند که با نیامدن به محل کار و اعتصاب، مبارزه ی خود را تشدید کنند. او با تکیه بر تجربه ی خود، همچنین با جمع آوری آذوقه به آنها کمک می کند تا به طور مؤثر آماده شوند. کمی
ته کارگران با تعیین سینیگاگلیا به عنوان مهمان برای رائول، کارگری تلخ مزاج که نسبت به عزم دیگران و همچنین شانس موفقیت جنبش تردید دارد و از این ترتیب ناراضی است، قدردانی خود را ابراز می کند. پس از تلاش ناموفق برای ترغیب اعتصاب کنندگان به از سرگیری کار با اعطای امتیازات نمادین بدون کوتاه کردن روزهای کاری، مدیریت اقدام به آوردن کارگرانی می کند که به تازگی توسط کارخانه دیگری اخراج شده اند تا کارخانه را به دست بگیرند. درگیری بین اعتصاب کنندگان و کارگران جایگزین رخ می دهد که منجر به مرگ پائوتاسو می شود. این فاجعه توجه مطبوعات و دولت را جلب می کند و صاحبان کارخانه را مجبور می کند تا کارگران جایگزین را به خانه برگردانند. با این حال، پلیس همچنین موفق می شود سینیگاگلیا را تا خانه رائول ردیابی کند و استاد را پس از یک فرار کوتاه دوباره به حرکت وادار کند. با رسیدن مدت اعتصاب به یک ماه، صاحبان کارخانه متحمل خسارات مالی شدیدی می شوند و نزدیک به تسلیم شدن هستند. کارگران که از این موضوع بی خبرند و از کمبود منابع و روحیه پایین رنج می برند، گرد هم می آیند و برای پایان دادن به اعتصاب رأی می دهند. سپس سینیگاگلیا دوباره ظاهر می شود
، لفاظی های آتشین تری می کند و آنها را متقاعد می کند که نه تنها به اعتصاب ادامه دهند، بلکه با اشغال کارخانه، جنبش را تشدید کنند. در رویارویی بین اعتصاب کنندگان و یک واحد ارتش که برای مسدود کردن دسترسی به محل اعزام شده بود، سربازان به سمت جمعیت شلیک می کنند و اومرو را می کشند و دیگران را فراری می دهند. سینیگاگلیا توسط پلیس دستگیر می شود و رائول پس از حمله به یک افسر پلیس مجبور به پنهان شدن می شود. پایان فیلم، آغاز آن را منعکس می کند: کارمندان با چهره های عبوس در حال عبور از دروازه های کارخانه برای از سرگیری کار نشان داده می شوند، و اومرو اکنون با برادر کوچکترش جایگزین شده است (که اومرو امیدوار بود تحصیلات بهتری داشته باشد و از سرنوشت کارگران کارخانه فرار کند). در همین حال، رائول سوار قطار باری می شود تا در کنار یکی از اعضای جنبش کارگری زیرزمینی در شهری دیگر پناه بگیرد و اکنون مصمم است که مبارزه را ادامه دهد. پیشینه. تورین، اولین پایتخت ایتالیا پس از پایان Risorgimento در دهه 1870، در دوران «سازمان دهنده» در بحبوحه صنعتی شدن سریع بود، اگرچه فیلم چند سال قبل از رشد صنعت روایت می شود. مونیچلی سه سال قبل از «نبرد
الجزایر» (1966)، با استفاده از استراتژی ای که متعاقباً در «بانی و کلاید (فیلم)» (1967) دیده شد، در تلاش بود تا نوعی اثر تاریخی نئورئالیست خلق کند. «سازمان دهنده» با مونتاژی از عکس های تاریخی آغاز می شود که ماهرانه به کپی های امروزی تبدیل می شوند. سبک. این فیلم که به گفته کارگردانش، از ارواح انقلابی باستیل پاریس که دیگر وجود ندارد، الهام گرفته شده و در محله های فقیرنشین تورین اواخر قرن نوزدهم فیلمبرداری شده است، چیزی را می پذیرد که رهبر مارکسیست تأثیرگذار ایتالیایی آنتونیو گرامشی آن را «چالش مدرنیته» می دانست، یعنی «زندگی بدون توهم و بدون سرخوردگی». به همین دلیل، «سازمان دهنده» به طرق مختلف (و برای برخی، به طرز نگران کننده ای) شاد، احساساتی، کمیک و گیج کننده است، زیرا مونیچلی تغییرات لحنی مرتبط با موج نوی فرانسه را به حماسه ای سرراست از همبستگی طبقه کارگر نسبت می دهد. برخی دیگر این تغییرات لحنی را به آگه و اسکارپلی نسبت می دهند، که «از جمله فیلمنامه نویسان برجسته» کمدی ایتالیایی بودند. مونیچلی در مصاحبه ای گفت: «موضوع جدی یا تراژیک است، اما دیدگاه ما کمیک و طنزآمیز است. این نوعی کمدی است که از این واقعیت ناشی
می شود که ایتالیایی ها واقعیت و زندگی را دقیقاً در این موضوع می بینند.» به خاطر جزئیات دوره ای و [[جوزپه روتونو| قابل توجه است. فیلم با فیلمبرداری فاو-داگرئوتیپِ ماهرانه جوزپه روتونو، بیشتر از آنکه فراخوانی برای اقدام باشد، یادآوری خاطرات است - هم به عنوان یک بنای تاریخی و هم به عنوان تصویری تابوشکن از یک لحظه خاص. در سراسر فیلم، فیلمبرداری سیاه و سفید روتونو با استفاده از نورپردازی تخت و آسمان خاکستری، حس دوده و دود را برجسته می کند. (از آنجا که چیز زیادی از تورین قرن نوزدهم باقی نمانده بود، فیلم در واقع در شهرهای نزدیک پیدمونته، کونئو، فوسانو و ساویلیانو فیلمبرداری شد و فضای داخلی وسیع کارخانه در زاگرب، یوگسلاوی فیلمبرداری شد.) پذیرایی. در ماه مه ۱۹۶۴ [[والتر رید-استرلینگ]] نسخه ای ۱۲۶ دقیقه ای از فیلم را منتشر کرد؛ طبق گفته [[بازلی کرادر]]، آن نسخه یک «درام اجتماعی ساده [است] که به طرز جذابی انسانی، دلسوزانه و طنزآمیز از آب در می آید... مارچلو ماسترویانی... نقش اصلی را با ترکیبی دلپذیر از شور، سادگی و خیال پردازی بازی می کند. او در نقش روشنفکر آرمان گرا، ژولیده مو، نزدیک بین و رهبری کننده مشتی کارگر ستمدید
ه... در یک شورش، عالی عمل می کند. اما کل ماجرا با چنان صداقتی انجام می شود و نقش های دیگر چنان قوی بازی می شوند یا حداقل چنان به تصویر کشیده شده اند که آدم احساس می کند درست در وسط یکی از آن تظاهرات های کلاسیکی است که [[جنبش کارگری]] در آن متولد شده است.» [[استنلی کافمن]] که برای «نیو ریپابلیک» می نویسد، «سازمان دهنده» را «بسیار جالب و بسیار عجیب» می نامد. در سال ۱۹۶۴، [[هیئت ملی بازبینی]] این فیلم را در [[جوایز هیئت ملی نقد فیلم ۱۹۶۴|"پنج فیلم برتر خارجی سال"]] خود قرار داد. این فیلم در [[سی و هفتمین دوره جوایز اسکار]] نامزد دریافت [[جایزه اسکار بهترین فیلمنامه غیراقتباسی|بهترین فیلمنامه غیراقتباسی]] شد. منابع. [[رده:آثار موسیقی کارلو روستیکلی]] [[رده:فیلم نامه های آجه و اسکارپلی]] [[رده:فیلم ها به کارگردانی ماریو مونیچلی]] [[رده:فیلم های ۱۹۶۳ (میلادی)]] [[رده:فیلم های ایتالیایی دهه ۱۹۶۰ (میلادی)]] [[رده:فیلم های ایتالیایی زبان دهه ۱۹۶۰ (میلادی)]] [[رده:فیلم های تاریخی درام ایتالیایی]] [[رده:فیلم های تاریخی درام دهه ۱۹۶۰ (میلادی)]] [[رده:فیلم های درباره جنبش کارگری]] [[رده:فیلم های سیاه وسفید ایتالیایی]] [[ر
ده:فیلم های واقع شده در تورین]] [[رده:فیلم های واقع شده در دهه ۱۸۹۰ (میلادی)]] [[رده:فیلم های واقع شده در کارخانه ها]] [[رده:کمدی سبک ایتالیایی]]
راجر دی فلور (؛ ۱۲۶۷ – ) که با نام های روجرو دا فیوره یا راجر فون بلوم یا روجرو فلورس نیز شناخته می شود، نظامی اهل ایتالیا بود. که در سیسیل، تاج آراگونی و امپراتوری بیزانس فعالیت داشت. او فرمانده انجمن کاتالان بود و عنوان کنت مالت را داشت. زندگینامه. راجر دی فلور در بریندیزی در پادشاهی سیسیل به دنیا آمد، او پسر دوم یک زن اشرافی ایتالیایی و یک شاهین بان آلمانی به نام ریچارد فون بلوم ("بلوم" در زبان آلمانی به معنای گل است) در خدمت امپراتور فریدریش دوم بود. ریچارد فون بلوم در نبرد تاگلیاکوزو در سال ۱۲۶۸ کشته شد. راجر دی فلور در هشت سالگی با یک کشتی گالی متعلق به شوالیه های معبد به دریا فرستاده شد و به این فرقه پیوست. و کاپیتان یک کشتی پارویی به نام ایل فالکو شد. پس از نجات بازماندگان ثروتمند در طول محاصره عکا توسط سلطان مملوک الاشرف خلیل در سال ۱۲۹۱، او به قبرس رفت. پس از دسیسه ها و اختلافات شخصی، او به سرقت متهم شد و توسط پاپ بونیفاس هشتم به عنوان دزد و مرتد محکوم شد. این منجر به تنزل رتبه او از فرقه شد. راجر به جنوآ گریخت و یک کشتی جدید خریداری کرد و دزدی دریایی را آغاز کرد. در آن زمان، کشمکش بین پادشاهان آراگ
ون و پادشاهان فرانسوی ناپل برای تصرف سیسیل در جریان بود و راجر که در آن زمان یکی از باتجربه ترین فرماندهان نظامی زمان خود بود، به خدمت فردریکو سوم فراخوانده شد و درجه دریاسالاری را دریافت کرد. راجر با ناوگان کشتی های خصوصی خود، مجموعه ای از حملات دریایی مؤثر را انجام داد و به کشتی های آنژوین، آراگونی و فرانسوی حمله کرد. در سال ۱۳۰۱ ناوگانی از کشتی های تدارکاتی تحت فرماندهی او برای شکستن محاصره دوم مسینا کمک شایانی به پادشاهی سیسیل کرد. وقتی صلح کالتابلوتا در سال ۱۳۰۲ به جنگ پایان داد، فردریک نه تمایلی داشت و نه می توانست ارتش مزدوری را حفظ کند و مشتاق بود جزیره را از سربازانی که دیگر توانایی پرداخت حقوق آنها را نداشت، آزاد کند. با توجه به اوضاع سیاسی و نظامی، راجر فرصتی یافت تا خدمات خود را در شرق و در جنگ با امپراتوری عثمانی که امپراتوری بیزانس را ویران می کردند، مفید واقع کند. امپراتور آندرونیکوس دوم از امپراتوران بیزانس با محاصره ترکان عثمانی روبرو بود، یک لشکر مسلمان که پس از شکست دادن ارتش های او و غارت بیشتر قلمروهایش به پایتخت امپراتوری نزدیک می شد. آندرونیکوس دوم که به دنبال کمک از پادشاهی های اروپایی
بود، به راجر پیشنهاد خدمت به همراه ارتش آلموگاوار تحت فرماندهی خود را داد. در سپتامبر ۱۳۰۲، راجر با ناوگان و ارتش خود، که اکنون با نام انجمن کاتالان شناخته می شود، با ۶۵۰۰ نیرو به قسطنطنیه رسید. او در خانواده امپراتوری پذیرفته شد و با خواهرزاده امپراتور به نام ماریا آسنینا ازدواج کرد و به عنوان دوک بزرگ، فرمانده کل ارتش و ناوگان منصوب شد. رو به رو شدن با مخالفت شدید جنوایی های قدرتمند، چند هفته ای را در عیاشی، دسیسه ها و نزاع های خونین علیه جنوایی هایی که قصد داشتند او را از حلقه های قدرت دور نگه دارند، سپری کرد. راجر و افرادش به آسیا فرستاده شدند و بنا به گزارش ها، ترک ها را تا ارمنستان و ایران عقب راندند. پس از این رویارویی های موفقیت آمیز با ترک ها، راجر و ارتشش به اقامتگاه زمستانی در سیزیک رفتند. در ماه مه ۱۳۰۴، آنها دوباره به میدان آمدند، ترک ها را در گرمه به همراه نیروهای بیزانسی تحت فرماندهی هرانیسلاو شکست دادند و خدمت مهم آزادسازی آلاشهر را انجام دادند، که سپس توسط ترک ها تضعیف شده و به ورطه نابودی کشانده شد. با توجه به موقعیت قدرت نظامی بی رقیبش، او به خدمت به منافع شخصی خود به جای منافع امپراتور مت
هم شد، زیرا مصمم بود برای خود یک حکومت در شرق ایجاد کند. او گنجینه های خود را به ماگنزی فرستاد، اما مردم کاتالان های او را کشتند و گنجینه ها را تصرف کردند. سپس شهر را محاصره کرد، اما حملاتش دفع شده و مجبور به عقب نشینی شد. پس از فراخوانده شدن به اروپا، نیروهای خود را در گالیپولی و شهرهای دیگر مستقر کرد و برای مطالبه حقوق آلموگاوارها از قسطنطنیه بازدید کرد. راجر احتمالاً در دسامبر ۱۳۰۴ به عنوان سزار منصوب شد؛ منابع دیگر نشان می دهند که این تاریخ کمی قبل از مرگ راجر بوده است («در سال ۱۳۰۵ عنوان سزار به او اعطا شد که جایگاه تشریفاتی بزرگی داشت، هرچند قدرت واقعی کمتری داشت») در آوریل ۱۳۰۵، او در ادرنه توسط پسر آندرونیکوس میخائیل نهم ترور شد. کاتالان ها بعداً انتقام گرفتند و از مقدونیه تا تراکه را غارت کردند، که به واقعه "انتقام کاتالان" شهرت یافت.