Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
این مقاله، به ترتیب زمانی، مجاده ها مختلف پیرامون بی بی سی یا مربوط به آن را تشریح می کند. سال های اول. اعتصاب عمومی۱۹۲۶. در سال۱۹۲۶، شورای عمومی کنگره اتحادیه های کارگری (TUC) برای جلوگیری از کاهش دستمزدها و بدتر شدن شرایط برای۱٫۲ میلیون معدنچی که در قفل شده بودند، اعتصاب عمومی را فراخواند. سیاستمداران حزب کارگر مانند رمزی مک دونالد، رهبر حزب و فیلیپ اسنودن از بی بی سی به دلیل «سوگیری» و «گمراه کردن افکار عمومی» درطول اعتصاب انتقاد کردند. نخست وزیر استنلی بالدوین توسط ریث در جریان یک پخش سراسری در مورد اعتصابی که از خانه ریث انجام داده بود، هدایت می شد. وقتی رمزی مک دونالد در پاسخ از او درخواست کرد که یک برنامه پخش کند، ریث از این درخواست پشتیبانی کرد. با این حال، بالدوین «کاملاً مخالف پخش مک دونالد» بود و ریث این درخواست را رد کرد. دولت بالدوین از پخش بیانیه های بی بی سی دربارهٔ اعتصاب رهبران حزب کارگر و شورای عمومی کنگره اتحادیه های کارگری جلوگیری کرد. زمانی که فیلیپ اسنودن، وزیر خزانه داری سابق، در نامه ای به "رادیو تایمز" از رفتار بی بی سی با اتحادیه ها شکایت کرد، ریث نوشت که بی بی سی کاملاً مستقل از دول
ت نیست، که محدودیت هایی را در مورد آنچه بی بی سی می توانست اعمال کرده بود. انجام دادن. راندال دیویدسون، اسقف اعظم کانتربری، مایل بود یک «فریاد صلح» را برای پایان فوری اعتصاب، تمدید یارانه های دولتی به صنعت زغال سنگ و عدم کاهش دستمزد معدنچیان پخش کند. ریث درخواست او را رد کرد زیرا معتقد بود وینستون چرچیل از چنین سخنرانی برای مدیریت بی بی سی استفاده می کند. چرچیل می خواست از بی بی سی به عنوان ابزار دولتی درطول اعتصاب استفاده کند. ریث در دفتر خاطره ها خود نوشت که دولت «می داند که می تواند به ما اعتماد کند که واقعاً بی طرف نباشیم». یک تحلیل پس از اعتصاب که توسط بخش مکاتبه ها برنامه بی بی سی انجام شد، گزارش داد که از میان شرکت کنندگان در نظرسنجی، ۳۶۹۶ نفر پوشش بی بی سی را ستایش کردند، در حالی که۱۷۶ نفر انتقادی بودند. بین جنگ ها. از سال۱۹۲۷، در بی بی سی بحث هایی بر سر بی طرفی وجود داشت. در سال۱۹۲۷، تحت یک منشور سلطنتی، بی بی سی برای اولین بار به یک نهاد عمومی تبدیل شد–با الزاماتی از جمله نیاز به بی طرفی و عدم ابراز نظر کارکنان در مورد موضوعاهای بحث برانگیز. قبل از جنگ جهانی دوم، سر جان ریث، وینستون چرچیل را از پخش
امواج بی بی سی کنار گذاشت. در زمان توافقنامه مونیخ در سال۱۹۳۸، چرچیل «شکایت کرد که با او بسیار بد رفتار شده است… و اینکه همیشه توسط بی بی سی او را خفه می کردند.» دهه۱۹۳۰ تا جنگ سرد: بررسی MI5. از اواخر دهه۱۹۳۰ تا پایان جنگ سرد، ام آی۵ یک افسر در درخواست کنندگان سرمقاله بررسی بی بی سی داشت. درطول جنگ جهانی دوم، «براندازان»، به ویژه کمونیست های مظنون مانند خواننده فولک، ایوان مک کول، از بی بی سی محروم شدند. سوابق پرسنلی افراد مشکوک با یک برچسب سبز رنگ مشخص یا «درخت کریسمس» مهر شده بود. تنها تعداد انگشت شماری از کارکنان بی بی سی می دانستند که «درخت کریسمس» به چه معناست. دهه۱۹۳۰: جنجال تجاری رادیو. ازآنجایی که بی بی سی هم به یک نهاد انحصاری و هم غیرتجاری تبدیل شده بود، بزودی با رقابت جنجالی از سوی سوژه های بریتانیایی که قبل از جنگ جهانی دوم فرستنده های اجاره ای را در قاره اروپا کار می کردند، برای پخش برنامه های رادیویی تجاری در بریتانیا مواجه شد. جان ریث، که اختیاراتی برای دیکته کردن خروجی فرهنگی بی بی سی به او داده شده بود، باهدایت مخالفان به این ایستگاه های تجاری تلافی کرد. وقتی دولت بریتانیا تلاش کرد تاچاپ اطل
اعات برنامه خود را سانسور کند، جنجال بمطبوعات کشیده شد. فشار از موفقیت این ایستگاه ها ایجاد شد. دهه۱۹۳۰ به بعد: پخش جاز. ماریستا لیشمن، دختر ریث، در بیوگرافی پدرش،"پدر من: ریث از بی بی سی"، گفت که او پخش موسیقی جاز را در بی بی سی ممنوع کرده است و در دفتر خاطره هاش نوشته است که «آلمان جاز داغ را ممنوع کرده است و من متاسفم که باید در برخورد با این محصول کثیف مدرنیته عقب باشیم.» می توان بحث کرد که این میراث هنوز هم امروزه تأثیر دارد. در سال۲۰۱۰٬۱۹ نماینده مجلس از طرحی حمایت کردند که "«این مجلس نگران است که رادیو بی بی سی چنین زمان پخش کمی را به موسیقی جاز اختصاص دهد»" یک مطالعه "خدمات جاز" در سال۲۰۱۵ گزارش داد که موسیقی جاز به عنوان درصدی از کل خروجی موسیقی تنها۱٫۷۴ درصد است. رادیو۲ و۳٫۶۲٪ در رادیو 3. در سال۲۰۱۹ بی بی سی از کاهش برنامه های جاز در بی بی سی خبرداد. پس از جنگ. دهه۱۹۵۰: ادعای دست داشتن در کودتای ایران. یک مستند رادیو بی بی سی در سال ۲۰۰۵ ادعا کرد که شواهدی در دست دارد که نشان می دهد یک خبرخوان رادیویی یک شب تابستانی در سال ۱۹۵۳ کلمه «دقیقا» را در ساعت نیمه شب درج کرده است، به عنوان «اکنون دقیقا نیمه
شب است»، کلمه رمزی به شاه ایران که بریتانیا از برنامه های او برای کودتا حمایت کرد. مستند گفت که شاه کلمه را انتخاب کرده بود و بی بی سی به درخواست دولت این کلمه را پخش کرد. به طور رسمی، بی بی سی هرگز رمز کلمه طرح را تأیید نکرده است. سخنگوی بی بی سی از اظهارنظر دربارهٔ ارتباط احتمالی خودداری کرد. دهه۱۹۵۰: جنجال تلویزیونی مستقل. دولت وینستون چرچیل قانون تلویزیون را در سال۱۹۵۴ تصویب کرد که اجازه ایجاد اولین شبکه تلویزیونی تجاری در بریتانیا به نام آی تی وی را داد. این موضوع در مجلس اعیان از جمله لرد ریث مورد انتقاد قرار گرفت. چرچیل به دکترش، لرد موران، توضیح داد: «من مخالف انحصار بی بی سی هستم. برای یازده سال آنها مرا از روی آنتن دور نگه داشتند. آنها من را از بیان نظرهایی که ثابت شده است منع کردند. رفتار آنها ظالمانه بوده است. آنها با سوسیالیست ها احتمالاً با کمونیست ها لانه زنبوری هستند.» ۱۹۶۵: بازی جنگ. "فیلم بازی جنگ" به کارگردانی پیتر واتکینز، یک شبه مستند است که پیامدهای حمله خیالی به لندن با بمب هسته ای یک مگاتنی را بازگو می کند."بازی جنگی" که برای بیستمین سالگرد پرتاب بمب در هیروشیما در ۶ اوت ۱۹۶۵ در نظر گ
رفته شده بود، توسط بی بی سی ممنوع شد و گفت که برای رسانه پخش بسیار وحشتناک است. لرد نورمنبروک، رئیس شورای حکام بی بی سی، در نامه ای محرمانه به وزیر کابینه، برک ترند، نوشت: «نمایش این فیلم در تلویزیون ممکن است تأثیر قابل توجهی بر نگرش عمومی نسبت به سیاست بازدارندگی هسته ای داشته باشد». اگرچه این فیلم توسط مؤسسه فیلم بریتانیا (BFI) اکران محدودی در سینما داشت و جایزه اسکار را به عنوان بهترین مستند دریافت کرد، اما این فیلم تا سال۱۹۸۵ توسط بی بی سی نمایش داده نشد. در سال ۲۰۱۲،جان پیلگر نوشت که با ممنوع کردن فیلم واتکینز، بی بی سی «وظیفه پخش دولتی را به عنوان سنگ بنای نخبگان حاکم بریتانیا» انجام می دهد. دهه۱۹۶۰. مری وایت هاوس «کمپین تلویزیونی پاکسازی» خود را در آوریل۱۹۶۴ راه اندازی کرد. به نظر او، هیو گرین به عنوان مدیر کل بی بی سی «بیش از هرکس دیگری مسئول سقوط اخلاقی در این کشور بود.» کمپین وایت هاوس و حامیانش به زودی به انجمن ملی بینندگان و شنوندگان تبدیل شد. خانم وایت هاوس مخالف سیاست های آزادسازی بود که گرین دنبال می کرد و تا حد زیادی توسط جانشینان او در شرکت حمایت می شد. کمپین وایت هاوس بیشتر بر بی بی سی متمرک
ز بود تا آی تی وی، و او برای چندین دهه از شهرت عمومی بالایی برخوردار بود. مطبوعات تبلوید همچنین از بی بی سی به دلیل آنچه که بعنوان نقص درکیفیت برنامه نویسی تلقی می شود،انتقاد کردند. در سال۱۹۶۹،رویترز با افتتاح یک سرویس گزارش درخاورمیانه بعنوان بخشی از طرح وزارت خارجه بریتانیا برای تأثیرگذاری بر رسانه های بین المللی موافقت کرد. به منظور حفاظت از اعتبار رویترز، که ممکن است درصورت مشخص شدن بودجه دولت بریتانیا آسیب دیده باشد، بی بی سی به رویترز «اشتراک های افزایش یافته» را برای دسترسی به سرویس خبری خود پرداخت کرد و به نوبه خود توسط دولت بریتانیا غرامت دریافت کرد. هزینه اضافی بی بی سی بر اساس این طرح طی چهار سال ۳۵۰هزار پوند به رویترز پرداخت کرد. ۱۹۷۱: مردان دیروز. "مردان دیروز" یک مستند بی بی سی است که برای اولین بار در ژوئن1971 در مورد وزرای سابق دولت کارگری هارولد ویلسون که اکنون مخالفت را تجربه می کردند، پخش شد. رویکرد برنامه سازان، که شامل خبرنگار دیوید دیمبلبی بود، خشم ویلسون و حزب کارگر را برانگیخت که آن را نشان دهنده تعصب صریح محافظه کار می دانستند. بر اساس تاریخچه رسمی صفحه وب بی بی سی در مورد این حادثه،
سیاستمداران حزب کارگر «به طور مؤثر فریب خوردند تا در برنامه ای شرکت کنند که آنها را به سخره بگیرد». دیمبلبی درطول مصاحبه خود از ویلسون در مورد پولی که از خاطره هاش به دست آورده بود، توسط دیمبلبی پرسیده شد، سوالی که منجر به تبادل نظر شدید بین آنها شد. ویلسون می خواست این برنامه متوقف شود، اما با تغییرات جزئی پخش شد. ۱۹۷۹: پانوراما. در نوامبر۱۹۷۹،"پانوراما" مردان نقابدار ارتش جمهوری خواه ایرلند را نشان داد که در یک سد راه در کریکمور بودند. ارتش و پلیس سلطنتی اولستر فوراً همکاری خود را لغو کردند و رهبر اتحادیه، جیمز مولینو ادعا کرد که فیلمبرداری «حداقل یک فعالیت خیانت آمیز» بوده است. فرمانداران بی بی سی بیانیه ای صادر کردند که تیم "پانوراما" را مقصر دانست و اعتراف کرد که فیلمبرداری از سد راه ارتش جمهوری خواه ایرلند «به نظر می رسد نقض آشکار دستورالعمل های موجود در رابطه با فیلمبرداری در ایرلند باشد». درمجلس عوام، تیم ایگار، نماینده محافظه کار، از مارگارت تاچر، نخست وزیر درخواست کرد که «با فرمانداران بی بی سی تماس بگیرد تا نگرانی شدید خود را در مورد روشی که تیم "پانوراما" ظاهراً ارتش جمهوری خواه ایرلند را تشویق به
نقض قانون در شمال کرده است، ابراز کند." تاچر پاسخ داد که دولت در مورد این برنامه با بی بی سی تماس گرفته است: «عزیزم. دوستان می دانند که این اولین بار نیست که ما فرصتی برای مطرح کردن موارد مشابه با بی بی سی داشته ایم. حق من عزیزم دوست وزیر کشور و من فکر می کنم که وقت آن رسیده است که بی بی سی خانه خود را مرتب کند.» ۱۹۸۰–۱۹۹۰. ۱۹۸۲: جنگ فالکلند. درطول جنگ فالکلند، نخست وزیر مارگارت تاچر و برخی از نمایندگان محافظه کار بر این باور بودند که بی بی سی بین بریتانیا و آرژانتین بیش از حد یکنواخت است و به جای «نیروهای ما» و «دشمن» به «انگلیسی ها» و «آرژانتینی ها» اشاره می کرد. در ۲مه، طی گزارشی برای "نیوزنایت"، پیتر اسنو اظهار داشت: «تا زمانی که انگلیسی ها نشان داده نشوند که ما را فریب می دهند یا زیان ها را پنهان می کنند، ما فقط می توانیم به نسخه بریتانیایی رویدادها اعتبار بیشتری بدهیم». جان پیج، نماینده محافظه کار، شکایت کرد که این برنامه «کاملا توهین آمیز و تقریباً خیانت آمیز» است. تاچر درپاسخ به سؤالی از پیج در ۶می گفت: «بسیاری از مردم واقعاً نگران هستند که پرونده نیروهای بریتانیایی ما به طور کامل و مؤثر به پایان نرس
د. من می دانم که مواقعی وجود دارد که بنظر می رسد با ما و آرژانتینی ها تقریباً برابر و تقریباً بیطرفانه رفتار می شود. من می دانم که مواردی وجود دارد که برخی از مفسران می گویند که آرژانتینی ها کاری کردند و سپس «انگلیسی ها» کاری کردند. فقط می توانم بگویم که اگر اینطور باشد باعث آزار و ایجاد احساسات شدید در بین بسیاری از مردم می شود.» روزنامه "سان" سرمقاله ای را در ۷مه منتشر کرد باعنوان «جرأت کنید آن را خیانت بنامید: خائنانی در میان ما هستند» که در آن برف را مورد انتقاد قرار داد. "دیلی میرور" در سرمقاله ای با عنوان «فاحشه خیابان فلیت» به دفاع از اسنو پرداخت و "سان" را «درشت و جنون» خواند و گفت که «از ناودان به فاضلاب افتاده است.» خورشید امروز برای روزنامه نگاری همان چیزی است که دکتر جوزف گوبلز از نظر حقیقت بود.» نسخه۱۰می "پانوراما" (با عنوان "آیا می توانیم از جنگ جلوگیری کنیم؟") نیز خشم را برانگیخت. یک روز پس از پخش آن، سالی اوپنهایم، نماینده محافظه کار، از تاچر در مجلس عوام پرسید: «آیا او می داند که در اکثر موارد، اما نه همه، این یک اهانت آمیز نفرت انگیز، خرابکارانه بود که در آن مایکل کاکرل و سایر خبرنگاران بی ب
ی سی بی حرمتی کردند. حق آزادی بیان در این کشور؟ تاچر در پاسخ گفت: «من با نگرانی عمیقی که از طرف های مختلف، به ویژه در مورد محتوای برنامه «پانوراما» عصر دیروز ابراز شده، شریک هستم. من می دانم که بسیاری از مردم چقدر احساس می کنند که پرونده کشور ما در برخی از برنامه های بی بی سی من نمی گویم همه با قدرت کافی مطرح نمی شود. رئیس بی بی سی به ما اطمینان داده است و با قاطعیت گفته است که بی بی سی در این مورد بی طرف نیست و امیدوارم بگفته های او مورد توجه بسیاری از کسانی قرار گیرد که مسئولیت دفاع از گروه ضربت ما را بر عهده دارند. پسران، مردم ما و آرمان دموکراسی.» بگفته فرمانده نیروی دریایی بریتانیا، سندی وودوارد، در حالی که انگلیسی ها در حال آماده شدن برای فرود در سن کارلوس بودند، سرویس جهانی بی بی سی پخش کرد که گروه نبرد و گروه آبی خاکی نیروی ضربت بهم پیوسته اند. وودوارد بعداً نوشت: "امیدوار بودم که این مقاله ها خاص حداقل تا پس از فرود واقعی یک راز نظامی باقی بماند، اما مانند همیشه رسانه های بریتانیایی بیشتر به حقیقت علاقه مند بودند تا عواقب آن برای مردم خودمان. ما خشمگین شدیم.» برخی در گروه ضربت گفتند که «اگر در راه ضر
به خوردیم و افراد زیادی را از دست دادیم، مدیرکل بی بی سی باید به خیانت متهم شود». کمی قبل از حمله به گوس گرین، بی بی سی پخش کرد که حمله قریب الوقوع است و هنگ ۲پارا در ۵مایلی داروین قرار دارد. بگفته وودوارد، «هنوز هم عده ای هستند که معتقدند گزارش بی بی سی مستقیماً مسئول «کمین» آرژانتینی بود که در آن سرهنگ جونز و بسیاری دیگر جان باختند. با ایستادن در اتاق عملیات "هرمس" در روزی که بی بی سی عملاً به ارگ ها موقعیت و رفتار ما را اطلاع داد، مطمئن هستم که همه ما همین احساس را داشتیم. تاچر بعداً نوشت: «بسیاری از مردم (از جمله ما) نگرش [رسانه ها] به ویژه بی بی سی را دوست نداشتند… دغدغه من همیشه امنیت نیروهایمان بود.» او همچنین از افشای موضع ۲ پارا توسط بی بی سی عصبانی بود: «آیا می توانست ارتشی وجود داشته باشد که مجبور باشد در برابر گزارش های رسانه ای مانند آن مبارزه کند؟» ۱۹۸۴: جنجال «گرایش ستیزه جویانه مگی».. در ژانویه۱۹۸۴، برنامه "پانورامای" بی بی سی «گرایش مبارزات مگی» را پخش کرد که ادعا می کرد تعدادی از نمایندگان محافظه کار از جمله (نیل همیلتون، هاروی پراکتور و جرالد هاوارث) با سازمان های راست افراطی هم در بریتانیا
و هم در قاره ارتباط دارند. این برنامه بر اساس گزارش داخلی حزب محافظه کار که توسط فیل پدلی، رئیس محافظه کاران جوان گردآوری شده بود."پانوراما" وضعیت خود را با یکی از معاونان ارشد حزب محافظه کار تأیید کرد. این گزارش یک هفته قبل از پخش برنامه به طور رسمی به حزب ارائه شد. درطول ساخت این برنامه، تلاش برای تماس با برخی از نمایندگان نامبرده برای اظهار نظر ناموفق بود. (کریستین همسر همیلتون بعداً توضیح داد که چگونه "من و نیل "روشی ابداع کرده بودیم تا مطمئن شویم که پرسنل "پانوراما" در موقعیتی نیستند که بگویند نیل از صحبت کردن خودداری کرده است".) این برنامه قبل از مخابره توسط وکلای بی بی سی، توسط رئیس تلویزیون امور جاری و توسط دستیار ارشد مدیر کل، مارگارت داگلاس بررسی شد. دو نفر از نمایندگان مجلس نامبرده در این برنامه (همیلتون و هاوارث) از بی بی سی و برنامه سازان شکایت کردند. مدیر کل، آلاسدیر میلن، توصیه های حقوقی خود بی بی سی و دستیار ارشد خود را بررسی کرد و اعلام کرد که این برنامه «راک محکم» است. شورای حکام (رئیس استوارت یانگ) نیز از این برنامه حمایت کرد تا دردادگاه از آن دفاع شود. استوارت یانگ در اوت۱۹۸۶، دو ماه قبل
از محاکمه شدن پرونده افترا علیه "پانوراما" درگذشت. رئیس جدیدی به نام مارمادوک هاسی منصوب شده بود، اما به طور رسمی به بی بی سی نرسیده بود که دادگاه در۱۳ اکتبر۱۹۸۶ آغاز شد. با این حال هاسی با وکیل بی بی سی، چارلز گری صحبت کرد. هاسی در خاطره ها خود می گوید که «گری فکر می کرد بعید است که بی بی سی برنده شود.» سر چارلز گری این گفته را رد می کند و می گوید که «من و پسرم هر دو فکر می کردیم که پرونده قابل پیروز شدن است». چهار روز اول محاکمه به بیانیه های آغازین همیلتون و هاوارث و وکلای آنها اختصاص یافت که بازتاب گسترده ای در مطبوعات داشت. در عصر روز چهارم، آلن پروترو، دستیار مدیر ارشد بی بی سی، به تیم حقوقی بی بی سی و متهمان نامبرده اطلاع داد که فرمانداران اکنون مایلند پرونده را فوراً حل و فصل کنند. این امر مانع از ارائه دفاعیه بی بی سی به دادگاه یا شناخته شدن برای عموم شد. همیلتون و هاوارث هر کدام ۲۵۰۰۰پوند غرامت دریافت کردند. هزینه ها ۲۴۰۰۰۰پوند بود. آنها از پرونده خود علیه فیل پدلی صرف نظر کردند. ۱۹۸۴: پوشش جعلی اعتصاب معدنچیان. فیلمی از به اصطلاح «نبرد اورگریو» در۱۸ ژوئن۱۹۸۴ توسط گروهی از بی بی سی فیلمبرداری شده بو
د. هنگامی که آن شب در بولتن های خبری بی بی سی ظاهر شد، بدون ترتیب زمانی ویرایش و پخش شد، و به دروغ نشان می داد که پیکت ها به سمت پلیس سنگ پرتاب می کردند و پلیس متعاقباً اتهامی را انجام می داد. ۱۹۸۶: جنجال حمله لیبی. گزارش "بی بی سی نیوز در ششم" از بمباران آمریکا به لیبی خشم تاچر و نورمن تبیت، رئیس حزب محافظه کار را برانگیخت، زیرا آنها معتقد بودند که تبلیغات دولت لیبی در مورد تلفات غیرنظامیان را می پذیرد و به این دلیل که به سخنگویان آمریکایی یا بریتانیایی برای توضیح مواضع دولت هایشان وقت پخش نمی دهد. تبیت به دفتر مرکزی محافظه کار دستور داد تا پرونده ای در مورد گزارش های بی بی سی تهیه کند و سپس آن را برای نقد به وکیل لرد گودمن تحویل دهد. نقد گودمن تا حد زیادی با یافته های این پرونده موافق بود و در ۳۰ اکتبر تبیت آن را به لرد بارنت ارسال کرد و گفت که پوشش بی بی سی «ترکیبی از اخبار، دیدگاه ها، گمانه زنی ها، اشتباه ها و حمل غیرانتقادی تبلیغات لیبی است که به شهرت لیبی آسیب جدی وارد می کند. بی بی سی یافته های خود را رد کرد. ۱۹۸۶: جنجال انجمن مخفی. در سال۱۹۸۶، روزنامه نگاران بی بی سی در اعتراض به حملات پلیس در جستجوی
شواهدی مبنی بر اینکه یک سریال تلویزیونی بی بی سی در حال تولید،"جامعه مخفی"، امنیت ملی را به خطر انداخته است، دست به اعتصاب زدند. پلیس استودیوهای بی بی سی در گلاسکو، اسکاتلند، خانه روزنامه نگار تحقیقی دانکن کمپبل در لندن و دفاتر "نیو استیتسمن" را بازرسی کرد. در۱۲ ژوئن۱۹۸۵، گرام مک دونالد،کنترل کننده بی بی سی دو، مجموعه ای از فیلم های مستند توسط استودیوهای بی بی سی در اسکاتلند همراه با پیشنهاد دانکن کمپبل که قبلاً آثارش در مجله "نیو استیتسمن" منتشر شده بود، به آنها پیشنهاد شد. این برنامه ها شش فیلم نیم ساعته از دانکن کمپبل (که توسط کمپبل تحقیق و ارائه شده بود و طبق استانداردهای بی بی سی تولید شده بود) بود که «حقایق پنهان نگرانی عمده عمومی» را روشن می کرد. این شش برنامه عبارت بودند از: کار روی سریال شروع شد. در آوریل۱۹۸۶، آلن پروترو، به نمایندگی از آلاسدایر میلن، مدیر کل بی بی سی، از او درخواست شد تا اجازه دهد یک کارآگاه خصوصی را که می گفت می تواند به یک کامپیوتر دفتر سوابق جنایی دسترسی داشته باشد، اشکال کند. مجوز داده شد و فیلمبرداری انجام شد. به پلیدولة جدیدةع داده شد و مرد متعاقباً بر اساس بخش ۲ قانون اسرار ر
سمی۱۹۱۱ متهم شد. برنامه ششم می توانست جزئیات یک ماهواره جاسوسی فوق مخفی را فاش کند و آلیسدیر میلن قبلاً تصمیم گرفته بود که آن را از خط تولید حذف کند، زمانی که روزنامه "آبزرور" در۱۸ ژانویه۱۹۸۷ داستان را با این عنوان منتشر کرد: «بی بی سی در مورد راز دفاعی ۵۰۰ میلیون پوندی صحبت کرد.» همراه با این داستان گزارشی بود مبنی بر اینکه وزارت کشور قصد داشت هزینه مجوز گیرنده پخش را محدود کند، به این معنی که دولت تصمیم گرفته بود روزنامه نگاری تحقیقی بی بی سی را سانسور کند. بلافاصله پس از آن، مجموعه ای از برنامه های رادیو چهار بی بی سی به نام "کشور من درست یا غلط" توسط دولت ممنوع شد زیرا ممکن بود اسرار حساسی را فاش کند. این سریال تنها چند ساعت قبل از شروع آن سانسور شد زیرا به موضوعاهایی مشابه سریال تلویزیونی مربوط به «دولت مخفی» بریتانیا می پرداخت. با این حال، پس از اینکه دولت تصمیم گرفت که هیچ قانونی را زیر پا نمی گذارد یا در امنیت ملی دخالت نمی کند، در نهایت بدون قطع پخش شد. ۱۹۹۰–۲۰۰۰. ۱۹۸۸–۱۹۹۴: ممنوعیت پخش شین فین. در۱۹ اکتبر۱۹۸۸،داگلاس هرد، وزیر کشور محافظه کار در زمان نخست وزیر مارگارت تاچر، اخطاریه ای را بر اساس بند۱
3 (4) مجوز و توافقنامه بی بی سی و بر اساس بند ۲9 (3) قانون پخش۱۹۸۱ به سازمان مستقل رادیو و تلویزیون صادر کرد. ممنوعیت پخش بیانیه های مستقیم نمایندگان یا حامیان یازده سازمان سیاسی و نظامی ایرلندی. این ممنوعیت تا سال۱۹۹۴ ادامه داشت و رسانه های خبری بریتانیا را از حق پخش صداها، (نه نوشتار)، همه شبه نظامیان جمهوری خواه و وفادار ایرلندی محروم کرد، در حالی که این ممنوعیت عمدتاً شین فین را هدف قرار داد. ارعاب دولت و قوانین قبل از ممنوعیت قبلاً به اشکالی از خودسانسوری منجر شده بود. مصاحبه ای با ارتش آزادی بخش ملی ایرلند در ژوئیه۱۹۷۹ در "برنامه امشب" بی بی سی باعث جنجال نخست وزیر تاچر شد و آخرین باری بود که چنین مصاحبه ای در تلویزیون بریتانیا شنیده شد. فیلم "پانورامای" IRA در سال۱۹۸۰ در گشت زنی در کریکمور توسط پلیس تحت عنوان پیشگیری از اعمال تروریستی پس از اعتراض در پارلمان و مطبوعات توقیف شد. در سال۱۹۸۵ نسخه ای از سریال "زندگی واقعی" بی بی سی ("در لبه اتحادیه") به طور موقت تحت فشار دولت متوقف شد. مدیران بی بی سی خود را در تضاد با مدیریت دیدند و روزنامه نگاران این شرکت برای یک روز اعتصاب کردند. این برنامه بعداً با تغی
یرات جزئی منتقل شد. پوشش شین فین توسط بی بی سی قبل از ممنوعیت بسیار کم بود. در سال۱۹۸۸، شین فین فقط ۹۳ بار در تلویزیون شنیده یا دیده شد، تنها۱۷ مصاحبه از ۶۳۳ مصاحبه رسمی بی بی سی در مقایسه با۱۲۱ مصاحبه با حزب محافظه کار و۱۷۲ مصاحبه با پلیس سلطنتی اولستر و خدمات ملکی داشت و هرگز در این مصاحبه نشد. با این حال، پس از ممنوعیت، کاهش شدیدی در پوشش شین فین و دیدگاه های جمهوری خواه مشاهده شد، به طوری که در سال بعد حضورهای تلویزیونی به ۳۴ بار کاهش یافت و تأخیرها و بلاتکلیفی های ناشی از ابهامات، صداگذاری و زیرنویس ها اغلب منجر به پوشش آن شد. و فیلم ها به طور کامل کنار گذاشته می شوند. ریچارد آیر، رئیس سیاست تحریریه بی بی سی، در زمانی که «مشکلات» در ایرلند شمالی از اهمیت و علاقه زیادی برخوردار بود، به دنبال راه هایی برای ادامه گزارش های خبری در مورد این موضوع بود. او ثابت کرد که این ممنوعیت نمی تواند مانع استفاده بی بی سی از بازیگران برای بیان سخنان آدامز و دیگر جمهوری خواهان شود. اثر خالص این ممنوعیت افزایش تبلیغات بود. اکتبر۱۹۹۸: جنجال ریچارد بیکن کوکائین. در۱۸ اکتبر۱۹۹۸، یک مجری برنامه تلویزیونی کودک "آبی پیتر"، ریچار
د بیکن، زمانی که معلوم شد کوکائین مصرف کرده است، در تیتر اخبار بود. او بلافاصله از قرارداد خود با بی بی سی آزاد شد. ۲۰۰۱–۲۰۱۰. ۲۰۰۳–۲۰۰۴: مرگ دکتر دیوید کلی، گزارش هاتون و گزارش باتلر. در ماه مه ۲۰۰۳،اندرو گیلیگان، خبرنگار دفاعی برنامه "امروز" رادیو بی بی سی ۴، به نقل از یک مقام دولتی گفت که دولت بریتانیا پرونده ای در مورد سلاح های کشتار جمعی در عراق، برخلاف میل سرویس های اطلاعاتی، «بزگ» کرده است. یک گزارش روزنامه ادعا کرد که آلستر کمپبل (مدیر ارتباطات و استراتژی نخست وزیر) مسئول این کار است. دولت قویاً این ادعاها را رد کرد و این موضوع باعث شد تا پارلمان تحقیق کند. یک دانشمند وزارت دفاع، دکتر دیوید کلی، به عنوان منبع ادعایی خبر نام برده شد که به منابع رسمی اشاره کرد که دکتر کلی منبع معتبری نیست. خودکشی بعدی دکتر کلی منجر به تشدید درگیری بین دولت و بی بی سی شد که طی آن هر دو طرف به دلیل نقش شان در این موضوع مورد انتقاد شدید قرار گرفتند. انتشار گزارش هاتون در ژانویه ۲۰۰۴ در مورد مرگ دکتر کلی به شدت از اندرو گیلیگان و فرآیندهای مدیریتی و استانداردهای روزنامه نگاری شرکت انتقاد کرد. پس از آن، گاوین دیویس، رئیس بی
بی سی و گرگ دایک، مدیر کل بی بی سی و پس از آن خود گیلیگان استعفا دادند. لرد هاتون متهم شد که نقایص ذاتی روزنامه نگاری را در نظر نگرفته است، در حالی که به دولت از شک و تردید نسبت به رفتار خود سود می بخشد. بخش بزرگی از رسانه ها این گزارش را سفید تلقی کردند. تحقیق دوم توسط لرد باتلر از براکول، اطلاعات مربوط به سلاح های کشتار جمعی و تولید پرونده را بررسی کرد. در میان چیزهای دیگر،"گزارش باتلر" به این نتیجه رسید که:«... این واقعیت که اشاره [به ادعای ۴۵ دقیقه ای] در ارزیابی طبقه بندی شده در پرونده تکرار شد، بعداً این ظن را به وجود آورد که به دلیل ویژگی چشم نواز آن درج شده است.»اندرو گیلیگان ادعا می کند که "گزارش باتلر" داستان اصلی او را مبنی بر «بزک» در پرونده اثبات می کند. ۲۰۰۴–۲۰۰۷: گزارش بالن. بی بی سی تلاش کرد تا حکم دادگاه اطلاعات را لغو کند مبنی بر اینکه بی بی سی اشتباه می کرد که طبق قانون آزادی اطلاعات سال 2000 (FOI) گزارش بالن در مورد پوشش خاورمیانه خود را برای اعضای عمومی منتشر نکرد. این گزارش به بررسی پوشش بی بی سی از درگیری اعراب و اسرائیل می پردازد. در روز جمعه ۲۷ آوریل ۲۰۰۷، دادگاه عالی اعتراض استیون شو
گر به تصمیم کمیسر اطلاعات را رد کرد. با این حال، در۱۱ فوریه ۲۰۰۹، مجلس اعیان (بالاترین دادگاه بریتانیا) تصمیم دادگاه اطلاعات مبنی بر اجازه درخواست تجدید نظر آقای شوگر علیه تصمیم کمیسر اطلاعات را مجدداً اعاده کرد. موضوع به دادگاه عالی بازمی گردد تا در مورد درخواست تجدید نظر بی بی سی در مورد یک نقطه قانونی علیه تصمیم دادگاه تصمیم گیری کند. بیانیه مطبوعاتی بی بی سی پس از حکم دادگاه عالی بیانیه زیر را شامل می شود: «اقدام بی بی سی در این پرونده هیچ ربطی به این واقعیت نداشت که گزارش بالن در مورد خاورمیانه بود – در هر حوزه خبری که باشد، همان رویکرد اتخاذ می شد. پوشیده شده بود." آقای شوگر پس از موفقیت در مجلس اعیان گفت: «مایه تاسف است که بی بی سی احساس کرد لازم است صدها هزار پوند از پول عمومی را برای مبارزه برای سه سال هزینه کند تا بتواند سیستم را علیه کسانی که اطلاعات درخواست می کنند، بارگذاری کند. من بسیار خوشحالم که مجلس اعیان حکم داده است که چنین بی عدالتی آشکاری نتیجه قانون نیست.» استیون شوگر در ژانویه ۲۰۱۱ بر اثر سرطان درگذشت، و هنوز مشخص نیست که با این نبرد قانونی چه اتفاقی خواهد افتاد. این احتمال وجود دارد که
یک نفر از طرف آقای شکر پرونده را تحویل بگیرد. دادگاه عالی می گوید که پرونده را به طور موقت برای جلسه دیگری در پاییز ۲۰۱۱ فهرست کرده است. ۲۰۰۴–۲۰۱۱: برون سپاری زیمنس. در سال ۲۰۰۴، فرمانداران بی بی سی قراردادی را برای برون سپاری فناوری IT،تلفن و پخش بی بی سی (که قبلاً توسط بخش فناوری داخلی بی بی سی اداره می شد) به شرکت مهندسی و الکترونیک آلمانی راه حل ها و خدمات فناوری اطلاعات زیمنس (SIS) تصویب کردند. ادعا شده بود که فروش فناوری بی بی سی بیش از ۳۰میلیون پوند پس انداز به بی بی سی خواهد رساند. در ژوئن۲۰۰۷، گزارشی که توسط کمیته محاسبات عمومی مجلس عوام منتشر شد، از این معامله انتقاد کرد و مدعی شد که مدیریت بی بی سی ۶۰ میلیون پوند از هزینه های پنهان را در درخواست خود به شورای حکام حذف کرده است و سود زیمنس را بهمراه داشته است. در نظر گرفته نشده است. پس انداز ثبت شده بی بی سی ۲۲ میلیون پوند بود که ۳۸ درصد کمتر از پیش بینی اولیه بی بی سی بود. مشارکت بی بی سی با زیمنس با مشکلاتی روبه رو شد، از جمله مسائل مربوط به جابجایی کل شرکت به سیستم صدا روی پروتکل اینترنت در سال 2009. قطع بزرگ وب سایت بی بی سی در سال 2011. و زیمنس