Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
پیتر دیوید کلاین (به انگلیسی: Peter David Klein) (زادهٔ ۱۷ سپتامبر ۱۹۴۰) فیلسوف آمریکایی متخصص در مسائل معرفت شناسی است که بیشتر دوران حرفه ای خود را در دانشگاه راتگرز گذراند. تحصیلات و فعالیت حرفه ای. او مدرک کارشناسی خود را از کالج ارلهام (۱۹۶۲) و مدارک کارشناسی ارشد (۱۹۶۴) و دکترای خود را از دانشگاه ییل (۱۹۶۶) دریافت کرد. او از سال ۱۹۶۶ تا ۱۹۷۰ به عنوان استادیار در دانشگاه کولگیت تدریس کرد. پس از آن، به دانشگاه راتگرز رفت و در آنجا از سال ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۳ به عنوان استادیار، از ۱۹۷۳ تا ۱۹۸۱ به عنوان دانشیار، و از ۱۹۸۱ تا زمان بازنشستگی اش در سال ۲۰۱۶ به عنوان استاد تمام به تدریس پرداخت. کار فلسفی. کلاین به طور گسترده برای کارهایش در زمینه شک گرایی شناخته می شود. با این حال، تأثیرگذارترین کار او در مورد ماهیت دانش است، جایی که او برای مدتی طولانی از نظریه ابطال پذیری (defeasibility) دفاع کرده است. کارهای اخیر او از بی نهایت گرایی در مورد توجیه دفاع می کند. بر اساس این دیدگاه، برای موجه بودن در باور به P، باید دلیلی (R1) برای باور به P، دلیلی (R2) برای باور به R1، دلیلی (R3) برای باور به R2، و همین طور تا بی نهای
ت در اختیار داشت. به عبارت دیگر، توجیه مانند داستان «همه اش لاک پشت است» است. او همچنین اخیراً از تصویری از دانش حمایت کرده است که بر اساس آن، فرد می تواند به p علم داشته باشد حتی اگر توجیه برای باور به p اساساً بر مقدمات نادرست استوار باشد. کلاین این موارد را «گزاره های نادرست مفید» (useful falsehoods) می نامد. کلاین یک کتاب با عنوان "یقین: ردیه ای بر شک گرایی" (۱۹۸۲) (انتشارات دانشگاه مینه سوتا) تألیف کرده و کتاب "تا بی نهایت: مقالات جدیدی درباره بی نهایت گرایی معرفت شناختی" (انتشارات دانشگاه آکسفورد) را به همراه جان توری مشترکاً ویرایش کرده است. او تعدادی مقاله، فصل کتاب و نقد در زمینه معرفت شناسی منتشر کرده است.
اودا یوریناگا ، تولد ۱۵۸۲، مرگ ۱۵ اکتبر ۱۶۲۰ میلادی، فرمانده نظامی و استاد چای از دوره آزوچی-مومویاما تا اوایل دوره ادو. ملازم خاندان تویوتومی بود. همچنین با نام های هیدنوبو و ناگایوری شناخته می شد. نام های رایج او شامل ماگوجورو، سامون، اونشوجی و دویا بود. رتبه رسمی او رتبه چهارم جوان، درجه پایین، چمبرلین بود. او همچنین برای مدتی نام خانوادگی تسودا را داشت. او در سال ۱۵۸۲ به عنوان پسر دوم اودا ناگاماسو (یوراکوسای)، برادر کوچکتر اودا نوبوناگا، به دنیا آمد. مادر واقعی او، همسر ناگاماسو، اونزنین-دونو، دختر هیراته ماساهیده بود. به همین دلیل، تصور می شود که او پسر مشروع ناگاماسو بوده است. او به همراه پدرش، ناگاماسو، به تویوتومی هیده یوری خدمت می کرد (تصور می شود کارکتر کانجی «یوری» و کارکتر «هایده» در نام مستعار او هیده نوبو، نام های جزئی گرفته شده از هیده یوری باشند). او به عنوان یک کابوکی مونو شناخته می شد و گفته می شد که «کابوکی مونو شماره یک» (تودای-کی) است، اما این موضوع در اسناد تاریخی معاصر دیده نمی شود و همه اینها مربوط به دوره های بعدی هستند. در سال ۱۶۰۰، نبرد سکیگاهارا آغاز شد و پدرش ناگاماسو و برادر بزر
گترش اودا ناگاتاکا در کنار ارتش شرقی به رهبری توکوگاوا آیه یاسو جنگیدند. یوریناگا شجاعت عمویش نوبوناگا را تحسین می کرد و مدت ها آرزو داشت در نبرد شرکت کند و به موفقیت نظامی دست یابد، بنابراین از پدر و برادرش التماس کرد که اجازه دهند خودش به نبرد بپیوندد، اما در عوض مراقبت از قلعه اوساکا به او سپرده شد. پس از جنگ، به ناگاماسو و ناگاتاکا به پاس دستاوردهای نظامی شان، حقوق بیشتری پرداخت شد. در جشنواره ویژه معبد تویوکونی در سال ۱۶۰۵، او نام خانوادگی هاشیبا را برای خود برگزید که احتمالاً توسط هیدیوری به او داده شده است. در ۲۴ ژوئن ۱۶۰۶، هنگامی که او به همراه اینابا میچیشیگه، ارباب قلمرو شیمیزو در ولایت مینو، تسودا تاکاکاتسو، ارباب قلمرو میماکی در یاماشیرو، و سامورایی آمانو یوکیمیتسو به گیون در کیوتو رفت، مرتکب عمل شنیعی شد و هفت یا هشت زن از بازرگانان ثروتمند، از جمله همسران چایا شیروجیرو و گوتو چوجو، را به زور به یک چایخانه کشاند و آنها را مجبور به نوشیدن ساکی کرد. سپس یکی از ملازمان گوتو را به درختی بست، شمشیر خود را کشید و او را تهدید به مرگ کرد، که باعث یک عمل شنیع شد که پدرش اودا ناگاماسو را خشمگین کرد و منجر
به توبیخ او به دستور شوگون سالاری شد. همچنین در همان سال، برادرش ناگاتاکا درگذشت. دو سال بعد، در ژانویه ۱۶۰۸، هیده یوری به او دستور داد تا به عنوان فرستاده سال نو نزد شوگون سالاری ادو به ادو برود. در ماه اوت، او به عنوان فرستاده ای برای تسلیت به خاطر آتش سوزی قلعه سونپو اعزام شد و هدایایی به ایه یاسو تقدیم کرد. در ژوئیه ۱۶۰۹، او توسط شوگون سالاری به دلیل کمک به فرار اینوکوما نوریتوشی، که باعث حادثه بزرگی به نام حادثه اینوکوما شده بود، مورد بازجویی قرار گرفت. اگرچه او به سختی از مجازات اعدام جان سالم به در برد، اما توکوگاوا ایه یاسو او را به تراشیدن سر و تبعید به ولایت اچیزن محکوم کرد و همچنین از خدمت به هیدیوری معلق شد. طبیعتاً، این موضوع او را خشمگین کرد و رابطه آنها رو به وخامت گذاشت. سپس او به یک رونین تبدیل شد و به کیوتو نقل مکان کرد، جایی که راهب شد و نام اونشوجی را برای خود برگزید و پس از آن در قلمرو کاواچی در انزوا زندگی کرد. در ۲۰ فوریه ۱۶۱۳، او از کینوشیتا نوبوتوشی که در کیوتو اقامت داشت، دیدار کرد و گفته می شود که او با کمک نوبوتوشی، برادرزاده کودای این، به خاندان تویوتومی بازگشت.
ادوارد جان کریج (به انگلیسی: Edward John Craig) (زادهٔ ۲۶ مارس ۱۹۴۲) فیلسوف دانشگاهی انگلیسی، ویراستار "دانشنامه فلسفه راتلج" و استاد سابق کرسی استادی فلسفه نایت بریج در دانشگاه کمبریج است. او همچنین یک کریکت باز سابق در سطح فرست-کلس است: یک بتسمن راست دست برای دانشگاه کمبریج و لانکاشر. تحصیلات و فعالیت آکادمیک. کریج در فورمبی، لانکاشر، متولد شد و در مدرسه چارترهاوس تحصیل کرد. او در کالج ترینیتی، کمبریج فلسفه خواند (۱۹۶۰–۱۹۶۳) و از سال ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۸ دانشیار فلسفه در کمبریج بود. او در سال ۱۹۹۸ به مقام استاد کرسی نایت بریج در فلسفه رسید و تا زمان بازنشستگی اش در سال ۲۰۰۶ این کرسی را در اختیار داشت. او عضو کالج چرچیل است و از سال ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۲ ویراستاری ژورنال "رشیو" را بر عهده داشت. فعالیت در کریکت. کریج زمانی که دانشجوی کارشناسی در کمبریج بود، اولین بازی کریکت فرست کلس خود را برای دانشگاه کمبریج در برابر ساری در فنرز انجام داد. او در فصل اول حضورش برای دانشگاه، شانزده بازی انجام داد و نشان «بلو»ی کریکت خود را به دست آورد. او همچنین در این فصل اولین بازی از دو بازی خود را برای تیم جنتلمن در برابر پلیرز انجام داد
و اولین بازی فرست-کلس خود را برای لانکاشر در برابر ناتینگهام شر به ثبت رساند. او در آن فصل در مجموع سه بازی دیگر برای لانکاشر انجام داد. فصل اول او بسیار موفقیت آمیز بود و با کسب ۱۵۲۸ ران و میانگین ۴۲٫۴۴ همراه بود. او پنج سده به ثمر رساند و بالاترین امتیازش ۲۰۸ نات اوت بود. او تنها برای دانشگاه کمبریج ۱۳۴۲ ران با میانگین ۴۷٫۹۲ به دست آورد، که شامل یک امتیاز ۱۰۵ در مسابقه دانشگاهی و امتیاز ۲۰۸ نات اوت در برابر تیم منتخب ال. سی. استیونز بود. در سال ۱۹۶۲، کریج شانزده بازی فرست-کلس برای دانشگاه کمبریج انجام داد و ۱۱۵۸ ران با میانگین ۴۴٫۵۳ کسب کرد. او بار دیگر در آخرین دوره مسابقه جنتلمن در برابر پلیرز به میدان رفت و همچنین دو بازی فرست-کلس دیگر برای لانکاشر در مسابقات قهرمانی کانتی همان فصل در برابر اسکس و ساسکس انجام داد. او در مجموع شش بار در کریکت فرست-کلس برای تیم زادگاهش بازی کرد و ۲۱۴ ران با میانگین ۲۱٫۴۰ به دست آورد، هرچند تنها یک بار از مرز پنجاه ران گذشت. این امتیاز، یعنی ۸۹ ران، در فصل قبل در برابر ناتینگهام شر در تاون گراوند ورکساپ به دست آمده بود. آمار کلی او در آن فصل در سطح فرست-کلس، ۱۱۵۱ ران با میا
نگین ۳۱٫۹۷ و بالاترین امتیاز ۱۵۱ نات اوت بود. او در سال ۱۹۶۳ نیز به بازی برای دانشگاه کمبریج ادامه داد، اما به دلیل تعهدات امتحانی، بازی های کمتری انجام داد. او در ده مسابقه شرکت کرد و آخرین بازی فرست-کلس او در مسابقه دانشگاهی مقابل دانشگاه آکسفورد در لوردز بود. عملکرد او نسبت به فصول قبل ثبات کمتری داشت و ۴۲۴ ران با میانگین ۳۰٫۲۸ کسب کرد. بالاترین امتیاز او ۸۷ بود که یکی از سه نیم سده او محسوب می شد. در مجموع، کریج ۴۲ بازی فرست-کلس برای دانشگاه انجام داد و ۲۸۷۹ ران با میانگین ۳۹٫۹۸ به دست آورد که در میان هفت سده او، بالاترین امتیاز ۲۰۸ نات اوت به چشم می خورد. در نهایت، کریج تصمیم گرفت به جای کریکت، حرفه آکادمیک را دنبال کند. مایک بریرلی که در تیم دانشگاه کمبریج در کنار او بازی می کرد، او را «هم محقق و هم بتسمن بهتری از من» توصیف کرده است. نویسنده ورزشی، جان آرلات، نام کریج را در فهرستی از بازیکنانی قرار داد که به نظر او پتانسیل بازی در کریکت تست را داشتند، اگر به فعالیت ورزشی خود ادامه می دادند. با وجود پایان دوران حرفه ای کریکت، او در یک مسابقه لیست A برای کمبریج شر در برابر آکسفوردشر در دور اول جام ژیلت ۱۹
۶۷ به میدان رفت و پیش از آنکه توسط دیوید لیت اوت شود، ۱۲ ران کسب کرد. کمبریج شر با چهار ویکت پیروز آن مسابقه شد، اما کریج دیگر برای این تیم بازی نکرد.
یادداشت های سوشیانت رمانی از برسام قهرمانی نیک(1377ه .ش) است. که در سال 1404 خورشیدی توسط انتشارات نسل روشن منتشر شد. این کتاب، تک گویی فردی به نام سوشیانت است که با نگاهی فلسفی و آمیخته به هیچ انگاری به مفاهیم متفاوتی از جمله موقعیت انسان در هستی، انزوا و تنهایی، رنج و مواجهه با آن، زیبایی و هنر، تعصب و برخی رفتارهای اجتماعی می پردازد. «یادداشت های سوشیانت» در قالب یادداشت های پراکنده و روایت های کوتاه، زندگی و ذهنیت یک شخصیت تنها و اندیشمند را به تصویر می کشد. کتاب در فضایی شهری و مدرن می گذرد و دغدغه های فلسفی، اجتماعی و فردی را از زاویهٔ دید یک جوان بازگو می کند. نویسنده با زبانی صریح و بی پرده به موضوعاتی چون رنج، تنهایی، معنای زندگی، نقش اندیشه و هنر و چالش های زیستن در جامعه امروز می پردازد. این یادداشت ها اغلب با تأملات فلسفی و نقدهای اجتماعی همراه اند و گاه به تجربه های شخصی و روزمره راوی گره می خورند. کتاب در دوره ای نوشته شده که دغدغه های هویتی، فردیت و بحران معنا در میان جوانان پررنگ است و همین موضوعات، فضای کلی اثر را شکل می دهد. در کنار روایت های ذهنی، اشاراتی به شهر، خیابان ها، کافه ها، کتاب فر
وشی ها و روابط انسانی نیز دیده می شود که حال و هوای خاصی به اثر می بخشد. در واقع این کتاب به کاوش در افکار و احساسات نویسنده در مواجهه با جهان پیرامونش می پردازد. کتاب با توصیف فضایی شخصی و اتاق نویسنده آغاز می شود و سپس به دغدغه های عمیق تر او درباره ماهیت هستی، هویت و واقعیت می پردازد. نویسنده در لابلای یادداشت های خود، با احساس غربت نسبت به دنیای اطرافش کلنجار می رود و پرسش هایی بنیادین درباره چرایی وجود و جایگاه خود در هستی مطرح می کند. او همچنین به نقد دیدگاه هایی می پردازد که ارزش وجودی انسان را زیر سوال می برند و بر اهمیت «بودن» و فرصت زیستن تأکید می کند. لحن کتاب تأمل برانگیز و فلسفی است و اثری داستانی با درون مایه های نیهیلیستی و اگزیستانسیالیستی است.
سعی کن دلت را هدیه کنی و سعی کن قلبت را هدیه کنی فیلمی هندی محصول سال ۱۹۵۹ و به کارگردانی ناصر حسین است. در این فیلم بازیگرانی همچون شامی کاپور و آشا پارک ایفای نقش کرده اند.
ریچارد فلدمن (به انگلیسی: Richard Feldman) فیلسوف آمریکایی و استاد ممتاز فلسفه در دانشگاه راچستر است. او برای آثارش در زمینه معرفت شناسی شناخته می شود. فلدمن از سال ۲۰۱۸ تا ۲۰۱۹ به عنوان رئیس موقت دانشگاه راچستر خدمت کرد.
دره ستارگان یا ستاره افتاده یکی از پدیده های زمین شناسی منحصر به فرد جزیره قشم است که بر اثر فرسایش خاک، باد و باران طی میلیون ها سال شکل گرفته است. این دره به دلیل شکل خاص صخره ها و باورهای محلی مبنی بر سقوط ستاره، به این نام معروف شده است. امروز دره ستارگان به عنوان یکی از مهم ترین جاذبه های گردشگری قشم و ژئوپارک جهانی قشم شناخته می شود. موقعیت جغرافیایی. دره ستارگان در فاصله حدود ۵ کیلومتری روستای برکه خلف و ۲۲ کیلومتری شهر قشم قرار دارد. این منطقه بخشی از ژئوپارک جهانی قشم است که در فهرست یونسکو ثبت شده است. باورهای محلی. مردم محلی معتقدند این دره در اثر سقوط یک ستاره به وجود آمده و آن را مکانی رمزآلود و مقدس می دانند. همین باورها سبب جذابیت بیشتر دره ستارگان برای گردشگران شده است. اهمیت جهانی. دره ستارگان یکی از نقاط کلیدی ژئوپارک جهانی قشم است که در سال ۲۰۰۶ وارد فهرست ژئوپارک های جهانی یونسکو شد.
جان ال. پالک (به انگلیسی: John L. Pollock) (۱۹۴۰–۲۰۰۹) فیلسوف آمریکایی بود که برای کارهای تأثیرگذارش در معرفت شناسی، منطق فلسفی، علوم شناختی و هوش مصنوعی شناخته می شود. زندگی و فعالیت حرفه ای. جان لزلی پالِک در ۲۸ ژانویه ۱۹۴۰ در اچیسن، کانزاس به دنیا آمد. او در سال ۱۹۶۱ مدرک خود را با سه رشته اصلی فیزیک، ریاضیات و فلسفه از دانشگاه مینه سوتا دریافت کرد. در سال ۱۹۶۵، رساله دکتری او با عنوان "تحلیلیت و استلزام" (Analyticity and Implication) در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی تحت راهنمایی ارنست آدامز نوشته شد (که پالک را از طریق ارنست نیگل و پاتریک سوپس، از نوادگان فکری گوتفرید لایبنیتس و ایمانوئل کانت می سازد). این رساله حاوی ضمیمه ای درباره استدلال ابطال پذیر بود که در نهایت به سهم اصلی او در فلسفه تبدیل شد. پالک در دانشگاه بوفالو، دانشگاه راچستر، دانشگاه میشیگان و دانشگاه آریزونا، جایی که بیشتر دوران حرفه ای خود را گذراند، به تدریس پرداخت. او در آریزونا به تأسیس برنامه علوم شناختی کمک کرد. پالک یک دوچرخه سوار کوهستان مشتاق بود و یک باشگاه دوچرخه سواری در جنوب آریزونا تأسیس کرد. کار فلسفی. "دانش و توجیه". "دانش و توجی
ه" (Knowledge and Justification) کتابی است که جایگاه پالک را در معرفت شناسی تثبیت کرد. این کتاب در زمانی منتشر شد که فلسفه آمریکا، و به ویژه معرفت شناسی آمریکا، درگیر تحلیل معنای "دانستن" چیزی بود. برای مثال، مسئله گتیه، یکی از پربحث ترین مسائل آن روز، می پرسد که چرا داشتن یک «باور صادق موجه» به x معادل دانستن x نیست. کتاب پالک از تلاش برای شناسایی «معیارهای تحلیلی» که ممکن است شرط لازم و کافی برای دانش را تشکیل دهند، فاصله می گیرد. "هنجارهای معرفتی" او توسط استدلال ابطال پذیر اداره می شوند؛ آن ها شرایطی هستند که «شرایط برابر» را فرض می گیرند و می توانند استثنا داشته باشند. چندین معرفت شناس دیگر (به ویژه در دانشگاه براون، مانند ارنست سوسا و به خصوص رودریک چیزم) و همچنین همکارش در آریزونا، کیث لرر، درباره ابطال پذیری و معرفت شناسی نوشته بودند. اما کتاب پالک، که دامنه وسیع و نوآوری حیاتی را با هم ترکیب کرده بود، این ایده ها را به جریان اصلی فلسفه وارد کرد. "استدلال ابطال پذیر". پالک در دو دهه پیش از مرگش در میان فیلسوفان به «آقای استدلال ابطال پذیر» معروف شد. در هوش مصنوعی، جایی که استدلال غیریکنواخت تحولی فکری
ایجاد کرده بود، محققانی که با کار پالک همدلی داشتند، او را به دلیل تعهد زودهنگام و شفافیتش بسیار محترم می شمردند. صریح ترین بیان پالک در این زمینه، مقاله «استدلال ابطال پذیر» در ژورنال "علوم شناختی" (۱۹۸۷) است، اگرچه ایده های غیرنحوی او تقریباً به طور کامل در کتاب "دانش و توجیه" به بلوغ رسیده بود. پالک تاریخچه تفکر خود را (مثلاً در پاورقی کتاب "نظریه های معاصر دانش"، پالک و کروز، ۱۹۹۹، ص. ۳۶، یادداشت ۳۷، و جاهای دیگر) به اولین مقاله اش در معرفت شناسی، «معیارها و دانش ما از جهان مادی»، "فیلوسوفیکال ریویو ۷۶"، ۱۹۶۷، بازمی گرداند. او معتقد بود که رودریک چیزم بر تفکر او در این زمینه تأثیر گذاشته است، اما همچنین گفته بود که در تلاش برای تفسیر مستقیم لودویگ ویتگنشتاین بوده و گاهی استیون تولمین را در زمینه استدلال معتبر می دانست. اگرچه کار او تأثیر قابل توجهی در حوزه هوش مصنوعی و حقوق داشت، پالک خود علاقه چندانی به فلسفه حقوق یا نظریه های استدلال حقوقی نداشت و هرگز میراث استدلال ابطال پذیر را از طریق اچ. ال. ای. هارت به رسمیت نشناخت. پالک همچنین از منطق دانان منطق غیرصوری و محققان بلاغت فاصله می گرفت، هرچند استدلال
ابطال پذیر قرابت های طبیعی در استدلال دارد. مفاهیم «شکست دهنده تضعیف کننده» (undercutting defeat) و «شکست دهنده ردکننده» (rebutting defeat) پالک اکنون از مفاهیم ثابت در ادبیات استدلال ابطال پذیر هستند. او بعداً «خود-شکنندگی» و انواع دیگر مکانیسم های شکست را اضافه کرد، اما تمایز اصلی همچنان محبوب ترین باقی مانده است. اگرچه با حمایت قوی از سوی هوش مصنوعی و چند فیلسوف همفکر معاصر (مانند دونالد نیوت، نیکلاس اشر، باب کازی) همراه بود، اما مسلم است که استدلال ابطال پذیر به دلیل تلاش های جان پالک، در مدت کوتاهی بین انتشار "دانش و توجیه" و ویرایش دوم "نظریه های معاصر دانش"، از حاشیه به جریان اصلی فلسفه راه یافت. "اُسکار / چگونه یک شخص بسازیم". پالک در اواخر دوران حرفه ای خود زمان قابل توجهی را به یک پروژه نرم افزاری به نام "اُسکار" (OSCAR) اختصاص داد، یک نمونه اولیه نرم افزار هوش مصنوعی که او آن را «آرتیلکت» (artilect) می نامید. اُسکار عمدتاً پیاده سازی ایده های پالک در مورد استدلال ابطال پذیر بود، اما همچنین ایده های کمتر شناخته شده و اغلب منتشرنشده او در مورد نیت ها، علایق، استراتژی های حل مسئله و دیگر طراحی های مع
ماری شناختی را در بر می گرفت. اُسکار یک برنامه مبتنی بر لیسپ بود که یک استدلال گر «مبتنی بر علاقه» داشت. پالک ادعا می کرد که کارایی اثبات گر قضیه او بر اساس عدم تمایلش به استنتاج نتایج «غیرجالب» است. اگرچه اُسکار از مشارکت تعداد زیادی از برنامه نویسان حرفه ای بهره مند نبود، اما به دلیل جاه طلبی مخترعش باید با پروژه هایی مانند سایک، سور و نوامنته مقایسه شود. پالک ویژگی های اصلی اُسکار را توانایی استدلال ابطال پذیر درباره ادراک، تغییر و تداوم، علیت، احتمالات، ساخت و ارزیابی برنامه و تصمیم گیری توصیف کرده است. او تکامل اُسکار را در افسانه اسکار در کتاب خود شرح داده است. اُسکار از مقدمه ای بر "چگونه یک شخص بسازیم" (How to Build a Person) نشأت گرفت، که همکارانش در آن زمان باید آن را استفاده ای شوخی آمیز از مفهوم شخص انگاری تلقی کرده باشند. با این حال، نگرش خود پالک نسبت به اُسکار بیشتر حساب شده بود: او در انتظار طبقه بندی های شناختی آینده بود که اُسکار را سخاوتمندانه به عنوان یک شکل انسان وار مشروع طبقه بندی کنند. "احتمال نومیک". کتاب "احتمال نومیک و مبانی استقرا" (Nomic Probability and the Foundations of Inductio
n)، انتشارات آکسفورد، ۱۹۹۰، تحقیق عمیق پالک در مورد رابطه بین استدلال ابطال پذیر و تخمین احتمال از روی فراوانی ها (استنتاج مستقیم احتمال) بود. این کتاب بلوغ ایده هایی است که در ابتدا در مقاله ای در ژورنال "نظریه و تصمیم" در سال ۱۹۸۳ یافت می شد. این اثر باید با نظریه های احتمال هنری ای. کایبرگ مقایسه شود، اگرچه پالک معتقد بود که در حال نظریه پردازی در مورد طیف وسیع تری از استنتاج های آماری است.
کیث لرر (به انگلیسی: Keith Lehrer) (زادهٔ ۱۰ ژانویه ۱۹۳۶) استاد ممتاز فلسفه در دانشگاه آریزونا و استاد پژوهشی فلسفه در دانشگاه میامی است که نیمی از هر سال تحصیلی را در آنجا می گذراند. تحصیلات و فعالیت حرفه ای. لرر دکترای فلسفه خود را از دانشگاه براون دریافت کرد، جایی که زیر نظر ریچارد کلاید تیلور و رودریک چیزم تحصیل کرد. او در سال ۱۹۷۳ به هیئت علمی دانشگاه آریزونا پیوست و در آنجا به ایجاد یک برنامه تحصیلات تکمیلی مهم کمک کرد. پیش از آن، او در دانشگاه راچستر تدریس می کرد. علایق پژوهشی او شامل معرفت شناسی، اراده آزاد، اجماع عقلانی، تامس رید و اخیراً زیبایی شناسی است. لرر رئیس سابق بخش اقیانوسیه انجمن فلسفی آمریکا (APA) بوده و همچنین برای چندین سال به عنوان مدیر اجرایی APA خدمت کرده است. او عضو منتخب آکادمی هنر و علوم آمریکا است. لرر و همسرش، آدرین لرر، هنرمند نیز هستند. آثار آن ها همزمان با اقامت او در دانشگاه میامی، جایی که استاد مدعو بود، در گالری وینسنت در کوکونات گروو، فلوریدا به نمایش گذاشته شده است. کار فلسفی. لرر بیشتر برای دفاعش از نظریه انسجام گرایانه دانش شناخته می شود. به گفته لرر، «یک شخص در پذیرش ی
ک گزاره موجه است، اگر و تنها اگر آن گزاره با بخش مربوط از نظام شناختی او انسجام داشته باشد.» اثر لرر، «چرا شک گرایی نه؟» (Why Not Scepticism?) در بسیاری از دوره های مقدماتی فلسفه به عنوان مقدمه ای منسجم و خوانا برای این موضوع استفاده می شود (۱۹۷۱، "فیلوسوفیکال فروم"، جلد دوم، صص. ۲۸۳-۲۹۸). او در بخش ششم، دیدگاه ویتگنشتاین را مبنی بر اینکه شک گرایی فلسفی «مهملِ پنهان» است ("پژوهش های فلسفی" §۴۶۴) نقد می کند. لرر در کتاب درسی خود، "مسائل و براهین فلسفی: یک مقدمه"، ویرایش چهارم، بین دو نوع مهمل، «معرفتی» و «معنایی»، تمایز قائل می شود و برای هر کدام مثال هایی ارائه می دهد. لرر استدلال می کند که شک گرایی به طور مضحکی کاذب به نظر می رسد و بنابراین تنها به معنای معرفتی مهمل است. با این حال، جملات شکاک از نظر معنایی کاملاً خوش ساخت و معنادار هستند. یک ویتگنشتاینی پاسخ خواهد داد که نحو خوش ساخت شکاک فریبنده است. لرر با استفاده نادرست از زبان روزمره معرفتی، این توهم را ایجاد می کند که شک گرایی از نظر معنایی نیز معنادار است. اگر همانطور که لرر ادعا می کند نمی توانیم چیزی را به طور قطعی بدانیم، پس به گفته ویتگنشتاین نمی
توانیم از معنای کلمات خود نیز مطمئن باشیم ("در باب یقین" §۱۱۴). از دیدگاه ویتگنشتاین، "هم" شک گرایی و "هم" نقیض آن (رئالیسم) مهملات معرفتی هستند که در نحو خوش ساخت زبان عادی پنهان شده اند. اشتباه از نظر ویتگنشتاین در این فرض نهفته است که جملات خوش ساخت، صرف نظر از نحوه استفاده از آنها در زمینه های فلسفی، از نظر معنایی معنادار هستند. از سوی دیگر، لرر استدلال می کند که فیلسوفان یک جواز زبانی «فوق العاده» دارند که به آنها اجازه می دهد به طور معناداری درگیر مهملات معرفتی شوند. او هفت کتاب در موضوعات فلسفی و بیش از ۱۷۰ مقاله علمی تألیف کرده است. لرر شاید بیشتر برای دفاعش از نظریه انسجام در توجیه در معرفت شناسی شناخته می شود. او مبدع مثال بسیار مورد بحث TrueTemp است. .
دل دیوانه یا دل درد گرفت فیلمی هندی محصول سال ۱۹۶۶ و به کارگردانی عبدالرشید کاردار و دیلیپ کومار است. در این فیلم بازیگرانی همچون دیلیپ کومار، وحیده رحمان، رحمان، پران، شیاما و مراد ایفای نقش کرده اند.این فیلم بر اساس رمان بلندی های بادگیر نوشته امیلی برونته ساخته شده است.
محاصرهٔ پترو ـ الکساندروفسک یک محاصرهٔ ناموفق بود که بین ۲۴ نوامبر تا ۵ دسامبر ۱۹۱۸ (۲ تا ۱۳ قوس ۱۲۹۷) توسط نیروهای مسلمان خانات خیوه به فرماندهی جنیدخان علیه نیروهای بلشویک مسلط به شهر پترو ـ الکساندروفسک (که امروزه با نام تُرت کول در ازبکستان شناخته می شود) انجام شد. محاصره. پس از انقلاب اکتبر ۱۹۱۷، آسیای مرکزی تحت تسلط روسیه در بحران و آشفتگی قرار گرفت. برخی شهرها مانند تاشکند، پترو-الکساندروفسک و چارجو تحت کنترل بلشویک ها بودند، در حالی که در دیگر مناطق، نیروهای روسیه کاملاً از بین رفته و حاکمان محلی دوباره قدرت را در دست گرفته بودند. در خانات خیوه نیز این وضعیت برقرار بود؛ منطقه ای که پیش از سال ۱۸۷۳ اهمیت بسیاری داشت و سپس توسط امپراتوری روسیه تصرف شده بود. در سال ۱۹۱۸، اسفندیار خان حاکم خیوه بود، اما عملاً توسط جنید خان، سردار ترکمن، تحت الشعاع قرار گرفته بود؛ کسی که در بهار ۱۹۱۸ تمام تلاش های اصلاح طلبان "خیوه ای های" "جوان" را سرکوب کرده بود. سپتامبر ۱۹۱۸، جنید خان به اورگنج، که هنوز تحت کنترل روس ها بود، حمله کرد و چند روس را به اسارت گرفت. در پترو ـ الکساندروفسک (تُرت کول) که نزدیکی زیادی به خیوه د
اشت، گارنیزیون روسیه با نیروهای ارتش سرخ به فرماندهی کمیسر نظامی بلشویک، نیکولای شیداکوف تقویت شده بود. شیداکوف به جنید خان دستور داد اسیران روس را آزاد کرده و اموال غصب شده را بازگرداند. جنید خان اسیران را در ۳۰ سپتامبر آزاد کرد، اما اموال را بازنگرداند و همچنین به شیداکوف هشدار داد که در امور خیوه دخالت نکند. او به خوبی می دانست که این گارنیزیون بلشویکی نزدیک، تهدیدی دائمی برای موقعیت اوست، اما در سپتامبر حمله به آن را خطرناک می دانست، زیرا نیروهای کمکی روس ها می توانستند به سرعت از چارجو با کشتی به شهر برسند. با فرارسیدن زمستان و یخ بستن رودخانهٔ آمو دریا، عبور و مرور با کشتی تقریباً غیرممکن شد و جنید خان سرانجام حملهٔ خود را آغاز کرد. در ۲۴ نوامبر، نیروهای ترکمن از روی رودخانهٔ یخ زده عبور کرده و محاصرهٔ پترو-الکساندروفسک را آغاز کردند. اما پس از یازده روز، دو کشتی از چارجو با نیروهای کمکی از رودخانهٔ یخ زده عبور کردند و محاصره را شکستند. پیامدها. شکست جنید خان در نزدیکی پترو ـ الکساندروفسک اهمیت سیاسی زیادی داشت و قدرت شوروی را در منطقهٔ آمو دریا تقویت کرد. پترو ـ الکساندروفسک به مرکز تمامی نیروهای ترقی
خواه در این منطقه تبدیل شد که در برابر سیاست های محافظه کارانهٔ جنیدخان مقاومت می کردند. در بهار ۱۹۱۹، نیروهای بلشویک از چارجو، نیروهای ترکمن را در منطقهٔ پیتناک در کرانه چپ آمو دریا شکست دادند. خود خیوه نیز در فوریهٔ ۱۹۲۰ به دست نیروهای ارتش سرخ فتح شد. پس از آن، جنید خان جنگی پارتیزانی علیه ارتش سرخ آغاز کرد که به جنبش باسماچی معروف شد و تا سال ۱۹۳۴ ادامه یافت.
حنیف سروری (زادهٔ ۱۳۶۵ در تهران) تهیه کنندهٔ فیلم و تئاتر اهل ایران است. او بیشتر برای تهیه کنندگی فیلم "پیرپسر" شناخته می شود که در جشنواره بین المللی فیلم روتردام (IFFR) برندهٔ شد. ورود به حرفه. سروری در سال ۱۳۶۵ در تهران به دنیا آمد. او کارشناسی ارشد حقوق خصوصی دارد و دانشجوی دکتری همین رشته است. فعالیت هنری خود را با بازی در تئاتر آغاز کرد و سپس وارد عرصهٔ تهیه کنندگی و مدیریت پروژه های سینمایی شد.
فاصله گذاری کانال ، که به عنوان باند محافظ نیز شناخته می شود، اصطلاحی است که در برنامه ریزی فرکانس رادیویی استفاده می شود. این پارامتر، اختلاف فرکانس بین تخصیص های مجاور در یک طرح فرکانسی را توصیف می کند. برای مثال، کانال های ایستگاه های رادیویی موج متوسط در گام های توافق شده بین المللی ۹ یا ۱۰ کیلوهرتز اختصاص داده می شوند: ۱۰ کیلوهرتز در منطقه 2 ITU (قاره آمریکا) و ۹ کیلوهرتز در سایر نقاط جهان.
خیوه ای های جوان یا جوانان اصلاح طلب خیوه یک جنبش سیاسی بود که بین سال های ۱۹۰۵ تا ۱۹۰۷ (۱۲۸۴ تا ۱۲۸۶) در میان ازبک های خانات خیوه شکل گرفت و در چارچوب جدیدیه، جنبش فرهنگی اصلاح طلبان مسلمان مدرن گرا، فعالیت می کردند. مسیر. در ابتدا، جوانان اصلاح طلب خیوه تنها در زمینه های فرهنگی و آموزشی فعالیت می کردند. در تاریخ ۵ (۱۸) آوریل ۱۹۱۷، آن ها توانستند اسفندیار، خان خیوه را قانع کنند تا منشوری برای تأسیس سلطنت مشروطه در قلمرو خانات خیوه صادر کند. ریاست در مجلس تازه تأسیس به عهده باباخان سلیم اف، یکی از برجسته ترین اعضای جوانان خیوه، قرار گرفت. با این حال، در تابستان همان سال، خان خیوه با همراهی دولت موقت روسیه در پتروگراد دوباره قدرت مطلقه را به دست گرفت و برخی از اعضای جوانان خیوه را دستگیر و اعدام کرد. سایر فعالان جنبش در ترکستان مخفی شدند و از سوی بلشویک ها تضمین حمایت دریافت کردند. پس از تصرف خیوه توسط جنید خان، سردار سنت گرای ترکمن ها در ژانویه ۱۹۱۸، نمایندگان جنبش جوانان خیوه مبارزه علیه او را رهبری کردند و از دسامبر ۱۹۱۹ همراه با نیروهای شوروی، در برابر ارتش او ایستادند. با انحلال خانات خیوه در فوریه ۱۹۲۰،
جوانان خیوه به رهبران حزب کمونیست خوارزم (با جمعه نیاز سلطان مرادف به عنوان رئیس کمیته مرکزی) و جمهوری شوروی خلق خوارزم (با پهلوان نیاز خوجه یوسف اف به عنوان رئیس شورای وزیران) تبدیل شدند. در سپتامبر ۱۹۲۰، آنان کوشیدند تا واحدهای داوطلب ترکمن را خلع سلاح کنند و بدین سان قبایل ترکمن در جمهوری را به یک خیزش عمومی واداشتند. اما در مارس ۱۹۲۱، با کمک اداره سیاسی ارتش سرخ خوارزم، این گروه از قدرت کنار گذاشته شدند؛ برخی دستگیر شدند و دیگران به صفوف جنبش باسماچی پیوستند.
جوات چوبانلی (؛ – ) فرمانده نظامی ترک ارتش عثمانی و ژنرال نیروهای مسلح ترکیه بود که به خاطر وارد کردن خسارات عمده دریایی به متفقین در جریان نبرد داردانل در جنگ جهانی اول شناخته می شود. وی در جنگ عثمانی و ایتالیا، جنگ های بالکان، جنگ جهانی اول و جنگ استقلال ترکیه حضور داشت.