Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یک گروه عاملی مجموعه ای از موجودات زنده است که ویژگی های مشترکی در یک جامعه دارند. در حالت ایده آل، اینها وظایف معادلی را بر اساس نیروهای دامنه انجام می دهند، نه بر اساس یک جد مشترک یا رابطه تکاملی. این می تواند به طور بالقوه منجر به ساختارهای مشابهی شود که احتمال همولوژی را رد می کنند. به طور خاص تر، این موجودات اثراتی مشابه عوامل خارجی یک سیستم ساکن ایجاد می کنند. با توجه به این واقعیت که اکثر این موجودات جایگاه اکولوژیکی مشترکی دارند، می توان فرض کرد که برای دستیابی به بیشترین میزان سازگاری، به ساختارهای مشابهی نیاز دارند. این به مواردی مانند توانایی تولید مثل موفقیت آمیز برای ایجاد فرزندان و علاوه بر این، حفظ حیات با اجتناب از شکارچیان و به اشتراک گذاشتن وعده های غذایی اشاره دارد. تحقیقات علمی. گروه های عاملی به جای اینکه مبتنی بر نظریه باشند، مستقیماً توسط متخصصان تحقیق مشاهده و تعیین می شوند. مهم است که این اطلاعات به صورت مستقیم مورد مشاهده قرار گیرد تا به عنوان مدرک قابل استفاده ارائه شود. رفتار و مشارکت کلی در دیگران، نکات کلیدی رایجی هستند که باید به آنها توجه کرد. افراد از ویژگی های ادراک شدهٔ متنا
ظر برای پیوند بیشتر پروفایل های ژنتیکی به یکدیگر استفاده می کنند. اگرچه خود گونه ها متفاوت هستند، متغیرهای مبتنی بر عملکرد و کارایی کلی قابل تعویض هستند. این گروه ها بخش غیرقابل تشخیصی را در شارش انرژی (بوم شناسی) خود به اشتراک می گذارند و جایگاه کلیدی در زنجیره های غذایی و روابط درون محیط(ها) دارند. اکوسیستم، سازمانی زیستی است که عوامل محیطی مختلف، غیرزیستی و زیستی، که به طور همزمان با هم در تعامل هستند را تعریف و گسترش می دهد. چه تولیدکننده باشد و چه مصرف کننده نسبی، هر بخش از حیات، جایگاهی حیاتی در نرخ بقای مداوم محیط اطراف خود دارد. همان طور که مشخص است، یک گروه عاملی نقش بسیار خاصی را در هر اکوسیستم مشخص و فرایند چرخه حیات ایفا می کند. دسته ها. به طور کلی دو نوع گروه عملکردی وجود دارد که بین گیاهان و جمعیت های خاص حیوانات قرار می گیرند. گروه هایی که به علم پوشش گیاهی یا فلور مربوط می شوند، به عنوان تیپ های عملکردی گیاهی شناخته می شوند. که به اختصار PFT نیز نامیده می شوند، اغلب فرآیندهای فتوسنتزی یکسانی دارند و به مواد مغذی قابل مقایسه ای نیاز دارند. به عنوان مثال، گیاهانی که فتوسنتز می کنند، هدف یکسانی د
ر تولید انرژی شیمیایی برای دیگران دارند. در مقابل، آن هایی که در محدوده علوم دامی قرار دارند، انجمن های صنفی نامیده می شوند که معمولاً انواع تغذیه را به اشتراک می گذارند. این را می توان به راحتی هنگام مشاهده سطوح تغذیه ای ساده کرد. مثال ها شامل مصرف کنندگان اولیه، مصرف کنندگان ثانویه، مصرف کنندگان ثالثیه و مصرف کنندگان چهارمی هستند. تنوع. تنوع عملکردی اغلب به عنوان «ارزش و دامنه آن گونه ها و ویژگی های ارگانیسمی که بر عملکرد اکوسیستم تأثیر می گذارند» شناخته می شود. ویژگی های یک موجود زنده که آن را منحصر به فرد می کند، می تواند شامل نحوه حرکت، جمع آوری منابع یا تولید مثل آن، یا زمان فعال بودن آن در سال باشد به تنوع کلی کل یک اکوسیستم می افزاید و بنابراین عملکرد کلی یا بهره وری آن اکوسیستم را افزایش می دهد. تنوع عملکردی با افزایش اشغال جایگاه ویژه، بهره وری کلی یک اکوسیستم را افزایش می دهد. گونه ها در هر دوره زمانی متنوع تر تکامل یافته اند، و گیاهان و حشرات دارای برخی از متنوع ترین خانواده های کشف شده تاکنون هستند. ویژگی های منحصر به فرد یک موجود زنده می تواند امکان اشغال یک جایگاه جدید را فراهم کند، دفاع بهتری
در برابر شکارچیان ایجاد کند و به طور بالقوه منجر به تخصص شود. تنوع عملکردی در سطح ارگانیسم، که به تنوع عملکردی کلی یک اکوسیستم می افزاید، برای تلاش های حفاظتی، به ویژه در سیستم هایی که برای مصرف انسان استفاده می شوند، مهم است. اندازه گیری دقیق تنوع عملکردی می تواند دشوار باشد، اما وقتی به درستی انجام شود، بینش مفیدی در مورد عملکرد کلی و پایداری یک اکوسیستم ارائه می دهد. افزونگی. افزونگی عملکردی به پدیده ای اشاره دارد که گونه های موجود در یک اکوسیستم، نقش های مشابهی را ایفا می کنند و این امر منجر به نوعی «بیمه» در اکوسیستم می شود. گونه های اضافی می توانند به راحتی کار گونه های مشابه از همان جایگاه عملکردی را انجام دهند. این امر به این دلیل امکان پذیر است که گونه های مشابه در طول زمان برای پر کردن همان جایگاه سازگار شده اند. افزونگی عملکردی در اکوسیستم های مختلف متفاوت است و می تواند سال به سال بسته به عوامل متعددی از جمله در دسترس بودن زیستگاه، تنوع کلی گونه ها، رقابت برای منابع و تأثیر انسان شناسی تغییر کند. این تنوع می تواند منجر به نوسان در تولید کلی اکوسیستم شود. همیشه مشخص نیست که چند گونه یک جایگاه عملکر
دی را اشغال می کنند، و در هر جایگاه در یک اکوسیستم، چه مقدار افزونگی، در صورت وجود، وجود دارد. فرض بر این است که هر جایگاه عملکردی مهم توسط چندین گونه پر شده است. مشابه تنوع عملکردی، هیچ روش واضح و مشخصی برای محاسبه دقیق افزونگی عملکردی وجود ندارد، که می تواند مشکل ساز باشد. یک روش این است که تعداد گونه هایی که یک جایگاه عملکردی را اشغال می کنند و همچنین فراوانی هر گونه را در نظر بگیریم. این می تواند نشان دهد که در مجموع چند فرد در یک اکوسیستم یک عملکرد را انجام می دهند. تأثیرات بر حفاظت. مطالعات مربوط به تنوع عملکردی و افزونگی در بخش بزرگی از تحقیقات حفاظت و اکولوژیکی رخ می دهد. با افزایش جمعیت انسان، نیاز به عملکرد اکوسیستم متعاقباً افزایش می یابد. علاوه بر این، تخریب و تغییر زیستگاه همچنان در حال افزایش است و زیستگاه مناسب برای بسیاری از گونه ها همچنان در حال کاهش است، این تحقیق اهمیت بیشتری پیدا می کند. با ادامه گسترش جمعیت انسانی و شهرنشینی، مناظر بومی و طبیعی در حال ناپدید شدن هستند و جای خود را به زمین های اصلاح شده و مدیریت شده برای مصرف انسان می دهند. تغییرات در چشم اندازها اغلب با عوارض جانبی منفی ا
ز جمله قطعه قطعه شدن، از بین رفتن گونه ها و رواناب مواد مغذی همراه است که می تواند با کاهش تنوع گونه ای، بر پایداری اکوسیستم، بهره وری اکوسیستم و تنوع عملکردی و افزونگی عملکردی تأثیر بگذارد. نشان داده شده است که استفاده شدید از زمین هم بر تنوع گونه ای و هم بر همپوشانی عملکردی تأثیر می گذارد و اکوسیستم و موجودات زنده موجود در آن را آسیب پذیر می کند. به طور خاص، گونه های زنبور عسل، که ما برای خدمات گرده افشانی به آنها متکی هستیم، در مقایسه با زیستگاه های طبیعی، هم تنوع عملکردی و هم تنوع گونه ای کمتری در مناظر مدیریت شده دارند، که نشان می دهد تغییرات انسانی می تواند برای تنوع عملکردی موجودات زنده و بنابراین تنوع عملکردی کلی اکوسیستم مضر باشد. تحقیقات بیشتر نشان داد که فراوانی عملکردی حشرات گیاهخوار در نهرها به دلیل سرعت جریان تغییر می کند، که نشان می دهد عوامل محیطی می توانند همپوشانی عملکردی را تغییر دهند. وقتی تلاش های حفاظتی آغاز می شود، هنوز جای بحث است که آیا حفظ گونه های خاص یا ویژگی های عملکردی، رویکرد مفیدتری برای حفظ عملکرد اکوسیستم است یا خیر. تنوع گونه ای بالاتر می تواند منجر به افزایش بهره وری کلی اک
وسیستم شود، اما لزوماً امنیت همپوشانی عملکردی را تضمین نمی کند. در اکوسیستم هایی با افزونگی بالا، از دست دادن یک گونه (که تنوع عملکردی کلی را کاهش می دهد) همیشه به دلیل همپوشانی عملکردی بالا، عملکرد کلی اکوسیستم را کاهش نمی دهد و بنابراین در این مورد، حفظ یک گروه به جای یک فرد، بسیار مهم است. در اکوسیستم هایی با گونه های غالب که در تولید اکثریت زیست توده نقش دارند، ممکن است حفظ این گونه واحد به جای یک گروه عملکردی مفیدتر باشد. مفهوم اکولوژیکی گونه های کلیدی بر اساس وجود گونه هایی با پویایی تغذیه ای غیر زائد با تسلط زیست توده اندازه گیری شده در گروه های عملکردی، که مزایای حفاظتی حفاظت از هر دو گونه و گروه عملکردی مربوطه را برجسته می کند، بازتعریف شد. چالش. درک تنوع و افزونگی عملکردی و نقش هایی که هر کدام در تلاش های حفاظتی ایفا می کنند، اغلب دشوار است زیرا ابزارهایی که با آنها تنوع و افزونگی را اندازه گیری می کنیم، نمی توانند به جای یکدیگر استفاده شوند. به همین دلیل، کارهای تجربی اخیر اغلب اثرات تنوع عملکردی یا افزونگی عملکردی را تجزیه و تحلیل می کنند، اما نه هر دو را. این امر تصویر کاملی از عوامل مؤثر بر تولی
د اکوسیستم ایجاد نمی کند. در اکوسیستم هایی با پوشش گیاهی مشابه و متنوع، تنوع عملکردی برای پایداری و بهره وری کلی اکوسیستم اهمیت بیشتری دارد. با این حال، در مقابل، تنوع عملکردی گونه های زنبور بومی در مناظر بسیار مدیریت شده، شواهدی برای افزونگی عملکردی بالاتر ارائه می دهد که منجر به تولید میوه بیشتر می شود، چیزی که انسان ها برای مصرف غذا به شدت به آن متکی هستند. یک مقاله اخیر بیان کرده است که تا زمانی که یک تکنیک اندازه گیری دقیق تر به طور جهانی مورد استفاده قرار نگیرد، برای تعیین اینکه کدام گونه ها یا گروه های عملکردی آسیب پذیرتر و مستعد انقراض هستند، خیلی زود است. به طور کلی، درک چگونگی تأثیر انقراض بر اکوسیستم ها و اینکه کدام ویژگی ها آسیب پذیرتر هستند، می تواند از کل اکوسیستم ها محافظت کند.
کوئردا سکا ( به معنی ریسمان خشک) تکنیکی است که هنگام اعمال لعاب های رنگی روی سطوح سرامیکی استفاده می شود. هنگامی که لعاب های رنگی مختلف روی یک سطح سرامیکی اعمال می شوند، لعاب ها در طول فرآیند پخت تمایل به کنار هم قرار گرفتن دارند. در تکنیک کوئردا سکا، لعاب های محلول در آب روی سطح با خطوط نازکی از یک ماده چرب از هم جدا می شوند تا از بیرون ریختن آنها از نواحی مشخص شده جلوگیری شود. یک رنگدانه تیره مانند کربنات منگنز معمولاً با گریس مخلوط می شود تا یک خط تیره در اطراف هر ناحیه رنگی ایجاد شود.
ماراتن بوستون ۲۰۲۳ یک مسابقه ماراتن بود که در ۱۷ آوریل ۲۰۲۳ در بوستون، ماساچوست برگزار شد. این ماراتن صد و بیست و هفتمین دوره رسمی این مسابقه، و صد و بیست و پنجمین باری بود که در مسیر اصلی برگزار شد (به استثنای رویداد مجازی سال ۲۰۲۰ و اکیدن سال ۱۹۱۸). این ماراتن همچنین دهمین سالگرد بمب گذاری ماراتن بوستون بود. مسابقه ۲۰۲۳ به ۳۰۰۰۰ دونده محدود شده بود.
هفت رنگ اصطلاحی فارسی برای یک تکنیک تزئینی برای کاشی های سرامیکی زیرلعابی است. این تکنیک تزئینی گاهی اوقات به عنوان کوئردا سکا () کلوزان () یا "خط سیاه" نیز توصیف می شود. این تکنیک شامل استفاده از کاشی های مربعی با روکش لعاب سفید است که روی آنها چندین رنگ اعمال شده و با نقاشی سیاه مشخص می شوند تا رنگ ها در یکدیگر نفوذ نکنند و کل کاشی در یک مرحله پخته می شود. این تکنیک تزئینی است و به ویژه در مقایسه با معرق، استفاده از آن نسبتاً آسان است، اما امکان فرآیند پخت بهینه برای هر یک از رنگ ها را فراهم نمی کند. از این رو رنگ ها ضعیف تر، کم شدت تر، با وضوح کمتری مشخص می شوند و لعاب ها به اندازه کافی قوی نیستند.
امپریالیسم بوم شناختی یک مفهوم توضیحی است که توسط آلفرد کرازبی معرفی شده است و به سهم گونه های زیستی اروپایی مانند حیوانات، گیاهان و عوامل بیماری زا در موفقیت استعمارگران اروپایی اشاره می کند. کرازبی "کتاب «امپریالیسم بوم شناختی: گسترش زیستی اروپا، ۹۰۰–۱۹۰۰» را" در سال ۱۹۸۶ نوشت. او از اصطلاح «نئواروپا» برای توصیف مکان هایی که توسط اروپایی ها مستعمره و فتح شده بودند، استفاده کرد. مثال هایی برای مفهوم کرازبی. در سال ۱۶۰۷، گروهی از مهاجران به رهبری کاپیتان جان اسمیت به آمریکای شمالی رسیدند و مستعمره جیمزتاون را در ویرجینیا تأسیس کردند. اگرچه در ابتدا به نظر می رسید که استعمارگران از شرایط سخت دنیای جدید جان سالم به در نخواهند برد، اما در نهایت این بومیان بودند که نتوانستند از بیماری های دنیای قدیم جان سالم به در ببرند. «استعمارگران گیاهان و حیوانات جدیدی را به قاره آمریکا آوردند، برخی با طراحی قبلی و برخی دیگر به طور تصادفی. استعمارگران که مصمم به کشاورزی به شیوه اروپایی بودند، دام های اهلی خود - زنبور عسل، خوک، اسب، قاطر، گوسفند و گاو - و گیاهان اهلی خود، از جمله گندم، جو، چاودار، جو دوسر، علف ها و انگور را وا
رد کردند. اما استعمارگران همچنین ناخواسته عوامل بیماری زا، علف های هرز و موش ها را نیز با خود حمل کردند.» معرفی این گونه های خارجی، تعادل گونه های بومی را برهم زد و به شدت به شیوه زندگی جمعیت بومی آسیب رساند. اولین شیوع عمده آبله در میان بومیان بین سال های ۱۶۱۶ تا ۱۶۱۹ در ماساچوست بود. بومیان آمریکا هرگز چنین بیماری ای را ندیده بودند، و این بیماری کل سکونتگاه ها را در کشورهایی مانند آبناکی، پاوتاکت و وامپانواگ از بین برد. «با ریشه کن کردن سرخپوستان، آبله به استعمارگران کمک کرد تا به زمین ها و منابعی که قبلاً توسط بومیان متخاصم کنترل می شد، دست یابند. اروپایی ها می توانستند و عملاً در برخی مناطق بدون هیچ چالشی مستعمره سازی کردند.» در سال ۱۶۳۳، یک بیماری همه گیر ویرانگر دیگر رخ داد. ویلیام بردفورد، فرماندار مستعمره پلیموث، اظهار داشت: «آنها روی تشک های سفت خود دراز می کشند، آبله ها می شکنند و زیر لب غرغر می کنند و به یکدیگر می چسبند، پوستشان (به همین دلیل) به تشک هایی که روی آنها دراز کشیده اند، می چسبد؛ وقتی آنها را برمی گردانند، یک طرفشان پر از کک می شود… و تمام بدنشان خون آلود می شود، دیدنشان بسیار ترسناک اس
ت. سپس، از شدت درد، چه از سرما و چه از بیماری های دیگر، مانند گوسفندان فاسد رنگ می گیرند.» در طول این دوران استعمار، اروپا شاهد افزایش چشمگیر تقاضا برای خز لوکس، عمدتاً توسط اروپای غربی، بود. صربستان در آن زمان منبع اصلی خز لوکس بود، اما قادر به تأمین کافی آن نبود، در نتیجه منجر به افزایش ارزش خز شد که به نوبه خود تجارت خز را در آمریکای شمالی گسترش داد. تجارت خز همچنین تعادل اکولوژیکی آمریکای شمالی را برهم زد. «محدودیت از ویژگی های بارز تجارت خز نبود. در سال ۱۸۲۲، تنها در مناطق شمال غربی کشور، شرکت خلیج هادسون ۱۵۰۰ پوست روباه انبار کرد، که در مقایسه با ۱۰۶۰۰۰ پوست سگ آبی تعداد ناچیزی بود، اما با این وجود بسیار زیاد بود. تاجران خز اشتباه محاسبه کرده بودند. آنها به عنوان شکارچیان، نتوانسته بودند با طعمه خود سازگار شوند و طعمه آنها نیز به نوبه خود با انکار تلافی می کرد. البته، روباه قرمز خود را منقرض نکرد. تعداد او فقط کاهش یافت.» تجارت خز نه تنها نسبت شکارچی به طعمه را اشتباه محاسبه کرد، بلکه باعث افزایش شیوع آبله در مناطق شمالی قاره آمریکا شد؛ بنابراین یک مسیر تجاری جغرافیایی برای انتقال آبله از شهرهای پرجمعیت
شهری به مناطق روستایی، باز و جنگلی شمال کشور ایجاد کرد.
انجمن علمی علوم کامپیوتر دانشگاه آزاد اسلامی واحد لاهیجان یکی از انجمن های رسمی دانشجویی وابسته به دانشگاه آزاد اسلامی واحد لاهیجان است که با هدف ارتقاء علمی دانشجویان و ایجاد بستر فعالیت های پژوهشی، آموزشی و فرهنگی در حوزه علوم رایانه، از سال ۱۳۸۶ آغاز به کار کرده است. فعالیت ها. این انجمن با برگزاری کارگاه ها، همایش ها، رویدادهای رقابتی و پروژه های گروهی، نقش فعالی در تقویت توانمندی های علمی دانشجویان رشته کامپیوتر دارد. از جمله فعالیت های این انجمن می توان به موارد زیر اشاره کرد: زیرمجموعه ها. این انجمن دارای دو زیرمجموعه فعال است: کانون دانشگاه هوشمند. کانون دانشگاه هوشمند، با تمرکز بر فناوری های نوین مانند هوش مصنوعی، اینترنت اشیاء، داده کاوی و سیستم های هوشمند، از زیرمجموعه های تخصصی این انجمن به شمار می رود. هدف اصلی این کانون توسعه دانش فنی و بین رشته ای دانشجویان در زمینه دانشگاه های نسل چهارم و فناوری های هوشمند است. نشریه دانشجویی گیلانو. نشریه گیلانو به عنوان رسانه تخصصی دانشجویان علوم کامپیوتر، مقالات علمی-تخصصی، گزارش رویدادها و محتوای تحلیلی در حوزه فناوری اطلاعات و ارتباطات منتشر می کند. این ن
شریه به صورت الکترونیکی و ماهانه منتشر شده و بستری برای پرورش نویسندگان و پژوهشگران جوان محسوب می شود. افتخارات. خبرگزاری آنا - تیم گیلانو در راه اندازی خانه نشریات
تکنیک های رانندگی با بهره وری انرژی توسط رانندگانی استفاده می شود که می خواهند مصرف سوخت خود را کاهش دهند و در نتیجه بهره وری سوخت را به حداکثر برسانند. بسیاری از رانندگان پتانسیل بهبود قابل توجه راندمان سوخت خود را دارند. موارد ساده ای مانند تنظیم باد لاستیک ها، نگهداری صحیح از وسیله نقلیه و اجتناب از روشن ماندن در حالت درجا می تواند به طور چشمگیری راندمان سوخت را بهبود بخشد. استفاده دقیق از شتاب گیری و کاهش سرعت و به خصوص محدود کردن استفاده از سرعت های بالا به افزایش کارایی کمک می کند. استفاده از چندین تکنیک از این دست، «هایپرمیلینگ» نامیده می شود. تکنیک های سادهٔ بهینه سازی مصرف سوخت می توانند منجر به کاهش مصرف سوخت شوند، بدون اینکه به تکنیک های افراطی صرفه جویی در مصرف سوخت که می توانند غیرقانونی و خطرناک باشند، مانند حرکت مخفیانهٔ خودروهای بزرگ تر، متوسل شوند. علت تلفات انرژی. بیشتر تلفات انرژی سوخت در خودروها در تلفات ترمودینامیکی موتور رخ می دهد. به طور خاص، برای رانندگی با سرعت متوسط ، تقریباً ۳۳٪ از انرژی به اگزوز می رود و ۲۹٪ برای خنک کردن موتور استفاده می شود؛ اصطکاک موتور ۱۱٪ دیگر را به خود اختصاص
می دهد. ۲۱٪ باقی مانده بین اصطکاک غلتشی لاستیک ها (۱۱٪)، کشش هوا (۵٪) و ترمزگیری (۵٪) تقسیم می شود. از آنجایی که در حالت درجا یا زمانی که موتور در "حالت آماده به کار" است، مسافتی افزایش نمی یابد، با خاموش کردن موتور هنگام توقف خودرو، راندمان افزایش می یابد. تکنیک ها. در حالی که تا ۹۵٪ از محدودیت های بهره وری در سرعت های شهری به ساختار خودرو مربوط می شود، طیف گسترده ای از تکنیک ها به رانندگی با بهره وری انرژی کمک می کنند. تعمیر و نگهداری. لاستیک های کم باد سریع تر فرسوده می شوند و به دلیل تغییر شکل لاستیک، انرژی خود را در اثر مقاومت غلتشی از دست می دهند. ضرر برای یک ماشین تقریباً ۱٫۰ درصد برای هر است افت فشار هر چهار لاستیک. تنظیم نادرست چرخ و ویسکوزیته سینماتیک بالای روغن موتور نیز باعث کاهش راندمان سوخت می شود. جرم و بهبود آیرودینامیک. رانندگان می توانند با به حداقل رساندن جرم حمل شده، یعنی تعداد افراد یا میزان بار، ابزار و تجهیزات حمل شده در وسیله نقلیه، بهره وری سوخت را افزایش دهند. حذف لوازم جانبی غیرضروری رایج مانند باربند، محافظ های برس، بادگیر (یا «اسپویلرها»، زمانی که برای نیروی رو به پایین و نه افزا
یش جداسازی جریان طراحی شده اند)، رکاب ها و میل های فشاری، و همچنین استفاده از لاستیک های باریک تر و با مقطع پایین تر، با کاهش وزن، نیروی درگ آیرودینامیکی و مقاومت غلتشی، راندمان سوخت را بهبود می بخشد. بعضی از خودروها همچنین از یک لاستیک زاپاس نیم سایز برای اهداف صرفه جویی در وزن/هزینه/فضا استفاده می کنند. در یک وسیله نقلیه معمولی، هر ۵۵ پوند (۲۵ کیلوگرم) بار اضافی، مصرف سوخت را ۱ درصد افزایش می دهد. برداشتن باربند (و لوازم جانبی) می تواند تا ۲۰ درصد راندمان سوخت را افزایش دهد. کاهش سوخت داخل خودرو به مقدار کمتر (۵۰ تا ۷۵ درصد) همچنین می تواند در کاهش سوخت در شرایط ترافیک شهری مفید باشد (). حفظ سرعت کارآمد. حفظ سرعت کارآمد عامل مهمی در بهره وری سوخت است. می توان انتظار داشت که با سرعت ثابت و با بالاترین دنده (به بخش انتخاب دنده در زیر مراجعه کنید) بهترین راندمان را داشته باشید. سرعت بهینه با توجه به نوع وسیله نقلیه متفاوت است، اگرچه معمولاً بین گزارش شده است. . برای مثال، یک شورولت ایمپالا مدل ۲۰۰۴، گشتاور بهینه ای معادل داشت. و از در محدوده ۱۵ درصد از آن قرار داشت. . در سرعت های بالاتر، مقاومت باد نقش فزاینده
ای در کاهش مصرف سوخت خودروها ایفا می کند. در سرعت ۶۰ کیلومتر بر ساعت، میانگین سرعت جهانی، اتلاف انرژی ناشی از اصطکاک هوا در خودروهای سوخت فسیلی تقریباً ۵٪ از کل اتلاف انرژی است. اصطکاک (۳۳٪)، اگزوز (۲۹٪) و خنک شدن موتور (۳۳٪) بقیه را تشکیل می دهند. در سرعت های بالاتر از ۶۰ کیلومتر بر ساعت، مقاومت باد تقریباً با مجذور سرعت افزایش می یابد و در سرعت های بالا به عامل غالب تبدیل می شود. خودروهای هیبریدی معمولاً بهترین راندمان سوخت خود را در سرعت های پایین تر از این آستانهٔ سرعت وابسته به مدل خودرو به دست می آورند. این خودرو به طور خودکار بین حالت باتری یا حالت موتور با شارژ مجدد باتری تغییر حالت می دهد. خودروهای برقی، مانند تسلا مدل اس، ممکن است تا مسافت را طی کنند. در . ظرفیت جاده بر سرعت و در نتیجه بر راندمان سوخت نیز تأثیر می گذارد. مطالعات نشان داده اند که سرعت ها کمی بالاتر از بیشترین توان عملیاتی را در هنگام شلوغی جاده ها فراهم می کند. رانندگان می توانند با اجتناب از جاده ها و زمان هایی که ترافیک به زیر می رسد، بهره وری سوخت خود و دیگران را بهبود بخشند. . جوامع می توانند با اتخاذ محدودیت های سرعت یا سیاست ه
ایی برای جلوگیری یا منصرف کردن رانندگان از ورود به ترافیکی که به نقطه ای نزدیک می شود که سرعت ها به زیر کاهش می یابد، بهره وری سوخت را بهبود بخشند. . "قیمت گذاری ترافیک" بر این اصل استوار است؛ در این قیمت گذاری، قیمت دسترسی به جاده در زمان های اوج استفاده افزایش می یابد تا از ورود خودروها به ترافیک جلوگیری شود و سرعت به پایین تر از سطوح کارآمد کاهش یابد. تحقیقات نشان داده است که محدودیت های سرعت اجباری را می توان برای بهبود بهره وری انرژی از ۲ تا ۱۸ درصد، بسته به رعایت محدودیت های سرعت پایین تر، اصلاح کرد. راندمان سوخت در خودروهای مختلف متفاوت است. راندمان سوخت در هنگام شتاب گیری عموماً با افزایش دور موتور تا نقطه ای نزدیک به اوج گشتاور (مصرف سوخت ویژه ترمزی) بهبود می یابد. با این حال، شتاب دادن به سرعتی بیشتر از حد لازم بدون توجه به آنچه در پیش رو است، ممکن است نیاز به ترمزگیری و پس از آن، شتاب گیری بیشتر داشته باشد. یک مطالعه در سال ۲۰۰۱ توصیه کرد که در خودروهای دنده دستی، قبل از تعویض دنده، شتاب گیری سریع اما نرم انجام شود. به طور کلی، زمانی که شتاب و ترمزگیری به حداقل برسد، راندمان سوخت به حداکثر می رسد؛
بنابراین یک استراتژی کارآمد در مصرف سوخت، پیش بینی اتفاقات پیش رو و رانندگی به گونه ای است که شتاب و ترمزگیری را به حداقل و زمان توقف را به حداکثر برساند. نیاز به ترمز گرفتن گاهی اوقات ناشی از اتفاقات غیرقابل پیش بینی است. در سرعت های بالاتر، زمان کمتری برای کاهش سرعت وسایل نقلیه با تغییر مسیر وجود دارد. انرژی جنبشی بیشتر است، بنابراین انرژی بیشتری در ترمزگیری از دست می رود. در سرعت های متوسط، راننده زمان بیشتری برای انتخاب بین افزایش سرعت، کاهش سرعت یا حفظ سرعت به منظور به حداکثر رساندن بهره وری کلی سوخت دارد. هنگام نزدیک شدن به چراغ قرمز، رانندگان می توانند با کم کردن فشار گاز قبل از چراغ قرمز، «زمان چراغ راهنمایی» را محاسبه کنند. با اجازه دادن به وسیله نقلیه خود برای کاهش سرعت زودهنگام و حرکت به سمت خط پایان، آنها به چراغ سبز قبل از رسیدن خود زمان می دهند و از اتلاف انرژی ناشی از توقف جلوگیری می کنند. به دلیل ترافیک سنگین، رانندگی در ساعات شلوغی از نظر مصرف سوخت ناکارآمد است و دود سمی بیشتری تولید می کند. ترمزهای معمولی انرژی جنبشی را به صورت گرما تلف می کنند که غیرقابل بازیابی است. ترمز احیاکننده، که توسط
خودروهای هیبریدی/الکتریکی استفاده می شود، حدود ۵۰٪ از انرژی خودرو را در هر بار ترمزگیری بازیابی می کند و احتمالاً منجر به کاهش ۲۰ درصدی هزینه های انرژی رانندگی در شهر می شود.
زیرمنطقه هوتونیِمی () یکی از دوازده زیرمنطقه واسا، فنلاند است. این زیرمنطقه در آخرین شمارش (۳۱ دسامبر ۲۰۱۷) ۸۷۶۴ نفر جمعیت داشته است.
تنوع زیستی نقش اساسی در اقتصاد جهانی ایفا می کند. این شامل نقش آن در ارائه خدمت بوم سازگان - مزایایی که انسان ها از اکوسیستم ها به دست می آورند - می شود. تنوع زیستی نقش عمده ای در بهره وری و عملکرد اکوسیستم ها ایفا می کند و بر توانایی آنها در ارائه خدمات اکوسیستمی تأثیر می گذارد. برای مثال، تنوع زیستی منبع غذا، دارو و مواد مورد استفاده در صنعت است. تفریح و گردشگری نیز نمونه هایی از فعالیت های اقتصادی انسان هستند که به این مزایا متکی هستند. در سال ۲۰۱۸، گزارش سیاره زنده صندوق جهانی طبیعت استدلال می کند که کل اقتصاد جهانی ۱۲۵ تریلیون دلاری در نهایت به طبیعت متکی است. مزایای تنوع زیستی اغلب به شیوه ای انسان محور ارزیابی می شوند و ارزش ذاتی تنوع زیستی، جدا از مزایای آن برای بشریت، توسط اقتصاددانان مورد بحث قرار گرفته است. با وجود این مزایا، فعالیت های اقتصادی اغلب منجر به آسیب به تنوع زیستی می شوند، مثلاً از طریق جنگل زدایی. اکثر گونه ها هنوز از نظر اهمیت اقتصادی فعلی یا آینده شان ارزیابی نشده اند. مواد اولیه، داروها و تولید دارو، همگی به طور مستقیم و غیرمستقیم به تنوع زیستی وابسته هستند. کشاورزی و غذا. تنوع زیست
ی نقش اقتصادی اساسی در کشاورزی به عنوان منشأ همه محصولات کشاورزی و دام های اهلی ایفا می کند و هم به امنیت غذایی و هم به معیشت کمک می کند. تخمین زده می شود که حدود ۲۵ درصد از جمعیت جهان در بخش کشاورزی مشغول به کار هستند. تخمین ارزش اقتصادی تنوع زیستی (و هزینه های از دست رفتن مداوم آن) در کشاورزی و از طریق استفاده از گونه های وحشی برای غذا، هم چالش برانگیز و هم بحث برانگیز است. تنوع زیستی کشاورزی به تمام اجزای تنوع زیستی مربوط به غذا و کشاورزی اشاره دارد و اکوسیستم های کشاورزی را تشکیل می دهند. به طور خاص، اصطلاح تنوع زیستی غذایی به تنوع موجودات زنده مورد استفاده برای غذا اشاره دارد. تنوع زیستی کشاورزی از طریق غذا و مواد خام و همچنین با پشتیبانی از خدمت بوم سازگان که برای بهره وری کشاورزی ضروری هستند، از جمله گرده افشانی، کنترل آفات، چرخه مواد مغذی و تنظیم آب و هوا، درآمد ایجاد می کند. درآمد از برداشت و فروش گونه های وحشی و همچنین از گونه هایی که کشت و اهلی شده اند، حاصل می شود. این می تواند نقش مهمی در حمایت از معیشت مردم ساکن در اقتصادهای در حال توسعه ایفا کند. برای مثال، گوشت حیوانات وحشی (گوشت حیوانات وحشی)
توسط خانوارهای روستایی در برخی کشورها برای تأمین نیازهای غذایی و به عنوان منبع درآمد معیشتی برداشت می شود، اگرچه این عمل بحث برانگیز است. تجارت گوشت حیوانات وحشی هم به صورت قانونی و هم غیرقانونی، به دلایل فرهنگی و همچنین اجتماعی-اقتصادی انجام می شود. تنوع زیستی شامل تنوع ژنتیکی است که منابع ژنتیکی برای غذا و کشاورزی فراهم می کند. طبق کنوانسیون تنوع زیستی، اصطلاح منابع ژنتیکی به «مواد ژنتیکی با ارزش واقعی یا بالقوه» اشاره دارد. این منابع به عنوان ماده خام برای تکامل از طریق انتخاب طبیعی و مصنوعی مهم هستند تا امکان توسعه ارقام جدید با عملکرد بالاتر، تحمل بیشتر در برابر تنش های غیرزیستی و مقاومت بیشتر در برابر آفات و بیماری ها را فراهم کنند. گفته شده است که نقش تنوع ژنتیکی در کاهش ریسک تولیدات تجاری از مزارع یا جنگل ها، به ارزش اقتصادی غیرمستقیم تنوع زیستی کمک می کند. منابع ژنتیکی همچنین ممکن است در زیست فناوری، مانند مهندسی ژنتیک، مورد استفاده قرار گیرند، اگرچه نگرانی هایی مطرح شده است که استفاده از چنین روش هایی می تواند فرسایش ژنتیکی را افزایش دهد. تخمین ارزش اقتصادی حفظ چنین منابعی دشوار است و در نتیجه ارزش
جهانی آنها تا حد زیادی نامشخص است. حدود ۷۰ درصد از تنوع ژنتیکی محصولات کشاورزی و ۳۰ درصد از تنوع ژنتیکی دام ها از بین رفته است. از دست دادن تنوع ژنتیکی، تاب آوری سیستم های غذایی را در برابر آفات، بیماری ها، تنش های غیرزیستی و تغییرات اقلیمی کاهش می دهد و تهدیدی برای امنیت غذایی محسوب می شود. این خطرات می توانند بازده را کاهش دهند، بنابراین تأثیر اقتصادی و اجتماعی دارند. علاوه بر این، تنوع گونه ای (جنبه ای از تنوع زیستی) در سیستم غذایی جهانی در مقایسه با تعداد کل گونه های توصیف شده نسبتاً کم است؛ تخمین زده می شود که تنها ۴۰ گونه از پستانداران و پرندگان برای کشاورزی اهلی شده اند و کمتر از ۲۰۰ گونه گیاهی در مقیاس قابل توجهی در سطح جهان تولید می شوند. این در مقایسه با مجموع تقریباً ۶۴۰۰ گونه پستاندار، ۱۱۰۰۰ گونه پرنده و ۳۹۱۰۰۰ گونه گیاهی است (که از این تعداد ۶۰۰۰ گونه برای غذا و کشاورزی کشت شده اند). با وجود اهمیت تنوع زیستی برای کشاورزی و نقش آن در اقتصاد جهانی، طبق گزارش برنامه محیط زیست سازمان ملل متحد، سیستم غذایی جهانی عامل اصلی از بین رفتن تنوع زیستی محسوب می شود. برای مثال، این ممکن است در نتیجه جنگل زدای