Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دزدی توسط تعزیر مجازات می شود: در قانون مجازات پاکستان ارائه شده است. حکم زنا (خارج از ازدواج). به طور رسمی، زنا و (تجاوز به عنف) به عنوان "مصوبه زنای مجرمانه (اجرای حدود) (7th ۱۹۷۹) شناخته می شود. بحث برانگیزترین قانون از میان چهار قانون چندین دسته مجزا از جرایم جنسی و مجازات برای هر یک دارد: شاهدان عینی بر اساس "حد"، دخول «با حداقل چهار شاهد مرد بالغ مسلمان» را که «با تأیید قضات» که «صادق هستند و از گناهان "کبیره" پرهیز می کنند». به دلیل این استاندارد سختگیرانه، هیچ متهمی تا کنون در پاکستان مجرم شناخته نشده و سنگسار نشده است، و مجازات ها تنها بر اساس مقررات تعزیری فرمان حدود که از شواهد غیرمستقیم استفاده می کند، صادر شده است. قانون سال ۲۰۰۶ اکنون "زنا به اجبار را" از فرمان زنا حدود حذف کرده و بخش های ۳۷۵ و ۳۷۶ را به ترتیب برای تجاوز و مجازات در قانون جزایی پاکستان به جای آن درج کرده است. قذف (اتهام دروغ زنا یا زنا) حکم. رسماً به عنوان: "جرم "قذف" (اجرای حدود) مصوبه ۱۹۷۹". در این بیانیه، جرم واهی به زنا کتبی، شفاهی یا "با اعترافات مشهود" به قصد ایجاد ضرر و بدون ارائه چهار شاهد در تأیید اتهام در دادگاه، یا "
بر اساس نتیجه دادگاه، شاهدی مدرک دروغی مبنی بر ارتکاب "زنا" یا تجاوز به عنف ارائه کرده است، یا زمانی که شاکی اتهام نادرستی به تجاوز جنسی را مطرح کرده است. دستور ممنوعیت (الکل). رسماً به عنوان: "حکم منع (اجرای حد) ۱۹۷۹" جرم تولید، واردات، فروش، داشتن، داشتن یا مصرف مشروبات الکلی را توصیف می کند. فرمان شلاق. مشخص می کند که شلاق ها از چرم یا عصا یا شاخه های درخت ساخته می شوند، نه بیشتر از ۱٫۲۲ متر و نه ضخامت بیشتر از ۱٫۲۵. سانتی متر. محکوم علیه قبل از شلاق باید مورد معاینه پزشکی قرار گیرد تا مشخص شود که آیا شلاق باید «به نحوی و با فواصل زمانی اعمال شود» که باعث مرگ مجرم شلاق نشود. شلاق زدن ممکن است به تعویق بیفتد اگر مجرم مریض باشد، باردار باشد یا هوا خیلی سرد باشد و غیره. روی «سر، صورت، شکم یا قفسه سینه یا نقاط ظریف بدن محکوم علیه» نباید شلاق زده شود و نباید پوست محکوم را پارگی کند. مناقشه و بازنگری. شلاق زنی. در سال ۱۹۹۶، قانون لغو شلاق (که توسط حزب مردم پاکستان به رهبری بی نظیر بوتو تصویب شد)، احکام/مجازات مجرمان شلاق را ممنوع کرد، مگر در مواردی که به عنوان حد اعمال شود. اینگونه موارد تنبیه بدنی به شدت کاهش د
اده شده است. حکم زنا (خارج از ازدواج). در دو دهه و نیم، قانون بدون تغییر باقی مانده است، چندین کمیسیون منصوب شده توسط دولت پاکستان لغو زنا را توصیه کرده اند (مانند کمیسیون ملی وضعیت زنان، ۲۰۰۳، کمیته ویژه شرایط، ۱۹۷۹، کمیسیون تحقیق). .منتقدان این قانون ادعا می کنند که در حالی که هیچ کس توسط قانون سنگسار نشده یا دست یا پایش قطع نشده است، اما این حکم اتهامات تجاوز جنسی را خطرناک می کند زیرا زنان در صورت عدم موفقیت می توانند مجازات شوند. در سال ۱۹۷۹، قبل از اجرای این احکام، ۷۰ زن به دلیل تجاوز جنسی در زندان های پاکستان زندانی شدند. در سال ۱۹۸۸ این تعداد ۶۰۰۰ نفر بود.گزارشی در سال ۲۰۰۳ توسط کمیسیون ملی وضعیت زنان تخمین زد که «۸۰٪ از زنان» به این دلیل زندانی می شوند که «آنها نتوانستند ادعاهای تجاوز جنسی را ثابت کنند و بنابراین به جرم زنا محکوم شدند». در حالی که تشکیل پرونده علیه زنی که او را به زنای محصنه متهم می کرد آسان بود، اما قانون زنا، گرفتن وثیقه را برای زنی که در انتظار محاکمه بود بسیار دشوار می کرد. بدتر از آن، در عمل واقعی، اکثریت قریب به اتفاق زنان متهم توسط دادگاه بدوی مجرم شناخته شدند تا در دادگاه فدر
ال شریعت تبرئه شوند. تا آن زمان، آنها سال های زیادی را در زندان گذرانده بودند، توسط خانواده هایشان طرد شده بودند و به طردشدگان اجتماعی تبدیل شده بودند. "زنی که مدعی تجاوز جنسی بود در ابتدا ملزم به ارائه شاهدان عینی با حسن مقام و شخصیت اخلاقی بود" و شاهدان باید شاهد «عمل دخول» باشند تا مجازات اعدام برای متجاوز اعمال شود یا اگر وجود نداشت. شاهدان پس از آن تعزیر اعمال می شود. در اصل، عدم یافتن چنین مدرکی دال بر تجاوز جنسی، خود زن را در معرض خطر پیگرد قانونی قرار نمی دهد. به گفته مفتی تقی عثمانی که در ایجاد احکام نقش داشت:اگر کسی بگوید که او به دلیل قذف (اتهام نادرست تجاوز جنسی) مجازات شده است، قانون قذف، بند شماره. ۳، معافیت شماره. ۲ به صراحت بیان می کند که اگر کسی با شکایت تجاوز جنسی به مراجع قانونی مراجعه کند، در صورتی که نتواند چهار شاهد را ارائه دهد مجازات نمی شود. هیچ دادگاه حقوقی نمی تواند برای صدور چنین مجازاتی صلاحیت داشته باشد.با این حال، در عمل، این پادمان ها همیشه کارساز نبوده اند. به علاوه، از آنجایی که این فرمان قانونی، قانون تجاوز جنسی پاکستان را لغو می کرد، طبق گفته دیده بان حقوق بشر، دختران دوازد
ه ساله به دلیل داشتن روابط خارج از ازدواج تحت پیگرد قانونی قرار گرفتند. داستان هایی از رنج زنانی که ادعا می کردند مورد تجاوز قرار گرفته اند در سال های پس از تصویب فرمان حدود در مطبوعات منتشر شد که اعتراض های فعالان پاکستانی و وکلای حقوق بشر و سازمان های بین المللی حقوق بشر را برانگیخت. یک مورد مربوط به صفیه بی بی، زن نابینا مجرد اهل مرزهای شمال غربی بود که به دلیل حاملگی نامشروع به "جرم زنا" تحت تعقیب قرار گرفت و به ۳ سال زندان با ۱۵ ضربه شلاق و ۱۰۰ روپیه جریمه نقدی در تعزیر محکوم شد. متجاوز به او تبرئه شد. قاضی حکم داد که شواهد کافی برای ارتباط او با تجاوز جنسی وجود ندارد.سند گناه برای همه وجود داشت: نوزادی در آغوش مادرش، زنی روستایی به نام زعفران بی بی. جرم او: مورد تجاوز جنسی قرار گرفته بود. حکم او: مرگ با سنگسار. اکنون خانم زعفران بی بی، حدوداً ۲۶ ساله، در سلول انفرادی به سر می برد. انورعلی خان، قاضی ریش سفیدی که او را محکوم کرد و گفت که او به سادگی از قانون مبتنی بر قرآن، معروف به حدود، پیروی کرده است که مجازات را تعیین می کند. او با اشاره به قوانینی که هرگونه تماس جنسی خارج از ازدواج را ممنوع می کند، گف
ت: «فرزند نامشروع توسط او انکار نمی شود و بنابراین دلیل زنا است». وی همچنین گفت که خانم زعفران در اتهام تجاوز به برادر شوهرش به جرم خود اعتراف کرده است.سناریوی دیگر برخی از اتهامات زنا که منجر به حبس شد، طلاق از سوی شوهر و ازدواج مجدد توسط همسر سابق بود. طلاق سه گانه تلفظ می شود. زن به خانه پدر و مادرش برمی گردد. او دوره بازدید خود را انجام می دهد. پس از مدتی خانواده ترتیب دیگری ترتیب می دهند و او ازدواج می کند. سپس شوهر ادعا می کند که ازدواج بدون تأیید طلاق توسط مقامات محلی انجام نمی شود و مراحل قانونی را آغاز می کند. برای بستن این در، این تعریف [از ازدواج صحیح] باید حذف شود. تعدادی از سازمان های حقوق بشر بین المللی و پاکستانی استدلال می کنند که فرمان حدود فراتر از آنچه در شرع الزام شده است. آنها با احزاب مذهبی جناح راست که آنها را به دور زدن از ارزش های اسلامی متهم می کنند، مخالف هستند. اصلاح قانون حدود. با توجه به این مصوبه و پیشنهادهایی برای بازنگری در آن توسط تعدادی از کمیسیون های منصوب شده توسط دولت ارائه شد، مناظره تلویزیونی چند هفته ای با موضوع «عدم بحث دربارهٔ حدود الله (قوانین خداوند در قرآن و سنت)
حکم حدود (تفسیر بشر از قانون خدا) اسلامی و کارگاه آموزشی بخش مدیریت عمومی دانشگاه کراچی در سال ۲۰۰۵ برگزار شد. در سال ۲۰۰۶، پرویز مشرف ، رئیس جمهور وقت، مجدداً پیشنهاد اصلاح این فرمان را داد. در ۱۵ نوامبر ۲۰۰۶، " قانون حمایت از زنان (اصلاح قوانین جزایی) " در مجلس ملی تصویب شد که تجاوز به عنف را تحت قانون مدنی قابل پیگرد قانونی قرار داد. این لایحه در ۲۳ نوامبر ۲۰۰۶ توسط سنا تصویب شد، و پس از امضای رئیس جمهور مشرف در ۱ دسامبر ۲۰۰۶ به قانون اجرایی تبدیل شد. این قانون تعدادی از جرایم مربوط به حکم زنا را به قانون جزایی پاکستان که قبل از سال ۱۹۷۹ در آنجا وجود داشت، بازگرداند. از آنجایی که تجاوز به عنف، برخلاف زنا، در قرآن ذکر نشده است، تجاوز به عنف در حال حاضر از شمول قانون مجازات اسلامی مستثنی شده است. جرایم زنا و سهل انگاری (اتهام غیرقانونی زنا) را تعدیل و باز تعریف می کند. هیچ شکایت زنا یا تجاوز جنسی را نمی توان به شکایت زنا تبدیل کرد. مجموعه ای کاملاً جدید از رویه ها برای تعقیب جرایم زنا و زنا ایجاد می کند. این قانون یک جرم جدید از اتهامات نادرست زنا را به قانون مجازات پاکستان اضافه می کند، به طوری که اگر شکایت
ی منجر به محکومیت نشود، اتهام زنا با خطر مجازات طولانی مدت زندان همراه است. زنا تنها جرمی است که در قانون زنای محصنه از آن حمایت شده است. شکایت زنای محصنه باید به قاضی تسلیم شود و حداقل چهار شاهد باید با قسم شهادت دهند که شاهد عمل دخول بوده اند. کارشناسان حقوقی مدعی شده اند که قانون اولیه آنقدر که مخالفان آن ادعا می کردند نامتعادل نبوده یا اجرای اصلاحات غیرممکن خواهد بود. گروه ها و فعالان حقوق بشر در پاکستان نیز از این لایحه انتقاد کرده اند و گروهی گلایه دارند: «لایحه موسوم به حمایت از زنان تلاشی مضحک برای مماشات با فرمان حدود است». نگرانی این است که هزاران تجاوز گزارش نشده است زیرا قربانیان می ترسند که به عنوان جنایتکار رفتار شود. در مقابل، مارتین لاو گفته است که این قانون «نمی توان صرفاً به عنوان ویترین لباس برای جلب رضایت مخاطبان غربی رد شد». قانون کیفری (اصلاح جرم تجاوز جنسی) قانون ۲۰۱۶. در ۷ اکتبر ۲۰۱۶، پارلمان پاکستان به اتفاق آرا یک لایحه جدید ضد تجاوز جنسی و قتل ناموسی را تصویب کرد. قوانین جدید مجازات های سخت تری را برای مرتکبان چنین جنایاتی در نظر گرفته است. بر اساس لایحه جدید ضد تجاوز، آزمایش دی ان
ای در موارد تجاوز جنسی اجباری شد. خرابکاری یا اخلال در کار یک افسر پلیس یا مقام دولتی طبق قانون جدید می تواند منجر به یک سال زندان شود. مقامات دولتی که مشخص شود از موقعیت رسمی خود برای ارتکاب تجاوز جنسی (مثلا تجاوز جنسی در حبس) سوء استفاده می کنند، به حبس ابد و جریمه نقدی محکوم می شوند. بر اساس قانون جدید، هر کس به یک خردسال یا معلول ذهنی یا جسمی تجاوز کند، مجازات اعدام یا حبس ابد خواهد داشت. ثبت اظهارات بازماندگان زن از تجاوز جنسی یا آزار جنسی توسط افسر تحقیق و با حضور افسر پلیس زن یا یکی از اعضای زن خانواده بازماندگان انجام می شود. به بازماندگان تجاوز جنسی (در صورت نیاز) توسط شورای وکلای استان کمک های حقوقی ارائه می شود. قانون جدید همچنین اعلام می کند که محاکمه ها برای جرائمی مانند تجاوز جنسی و جرایم مرتبط باید پشت دوربین انجام شود و همچنین امکان استفاده از فناوری مانند لینک های ویدیویی برای ضبط اظهارات قربانی و شاهدان را فراهم می کند تا از آنها در تحقیر یا خطر ناشی از حضور در دادگاه امان بماند. همچنین رسانه ها از انتشار اسامی یا هر گونه اطلاعاتی که هویت قربانی را فاش کند، محدود خواهند بود، مگر در مواردی که
احکام دادگاه را منتشر می کنند. محاکمه تجاوز جنسی باید ظرف سه ماه به پایان برسد. اما در صورتی که محاکمه ظرف مدت سه ماه به پایان نرسد، پرونده برای رهنمودهای مقتضی به اطلاع رئیس دیوان عالی کشور خواهد رسید. لایحه جدید همچنین تضمین می کند که کارگران جنسی نیز شامل حمایت قانون می شوند. پومزیله ملامبو–نوکا، مدیر اجرایی زنان سازمان ملل متحد، از تصمیم دولت پاکستان برای تصویب لوایح ضد تجاوز و قتل ناموسی استقبال کرد.
تدریج گرایی تباری () مدلی از فرگشت است که این نظریه را مطرح می کند که فرگشت بیشتر گونه ها کند، یکنواخت و تدریجی است. هنگامی که فرگشت در این حالت رخ می دهد، معمولاً با تبدیل مداوم یک گونه کامل به گونه جدید (از طریق فرآیندی به نام آناژنز) است. در این دیدگاه، هیچ خط مشخصی از مرزبندی بین گونه های نیاکان و گونه های فرزندان وجود ندارد، مگر اینکه شاخه زایی رخ دهد. این نظریه با تعادل نقطه ای در تضاد است. تاریخچه. واژهٔ phyletic از واژهٔ یونانی φυλετικός phūletikos گرفته شده است که معنای تبار را می رساند. تدریج گرایی تباری با نظریه تعادل نقطه ای در تضاد است، که پیشنهاد می کند بیشترین فرگشت در دوره های نادری از فرگشت سریع، زمانی که یک گونه واحد به دو گونه جداگانه تقسیم می شود، و به دنبال آن یک دوره طولانی ایستایی یا عدم تغییر، جدا می شود. هر دوی این مدل ها با فرگشت سریع متغیر ("آهنگ تغییر") در تضاد هستند، که معتقد است گونه های مختلف با آهنگ حرکتی متفاوت فرگشت می یابند، و دلیلی وجود ندارد که یک نرخ تغییر را بر دیگری تأکید کنیم. ریچارد داوکینز زیست شناس فرگشتی استدلال می کند که تدریج گرایی با نرخ پایدار در ادبیات حرفه ای
وجود ندارد؛ بنابراین، این اصطلاح تنها به عنوان حالتی برای طرفداران تعادل نقطه گذاری عمل می کند. داوکینز در کتاب ساعت ساز نابینا خود دید که خود چارلز داروین، آن طور که نایلز الدرج و استیون جی گولد پیشنهاد کرده اند، یک تدریج گرای ثابت نبوده است. داروین در نخستین ویرایش کتاب «دربارهٔ خاستگاه گونه ها» بیان کرد که «گونه های سرده ها و رده های مختلف با آهنگی یکسان یا با یک درجه تغییر نکرده اند. در کهن ترین بسترهای ترشیتری، ممکن است چند صدف زنده در میان انبوهی از شکل های منقرض شده یافت شود. لینگولا سیلورین تفاوت کمی با گونه های زنده این سرده دارد.» لینگولا یکی از معدود بازویودهایی است که امروزه زنده مانده اند، اما از سنگواره های با قدمت بیش از ۵۰۰ میلیون سال نیز شناخته شده است. داروین در ویرایش پنجم از کتاب خاستگاه گونه ها نوشت که: «دوره هایی که در طی آن گونه ها دستخوش دگرگونی شده اند، اگرچه به اندازه سال ها اندازه گیری می شوند، احتمالاً در مقایسه با دوره هایی که در آن ها همان شکل را حفظ می کنند، کوتاه بوده است».
تدریج گرایی نقطه ای () یک فرضیه خردفرگشت است که به گونه ای اشاره می کند که «ایستایی نسبی در بخش قابل توجهی از مدت زمان کلی خود دارد [و] دچار تغییرهای ریخت شناختی دوره ای، نسبتاً سریعی شده است که سبب انشعاب دودمان نمی شود». این یکی از سه مدل رایج فرگشت است. ویژگی. در حالی که مدل سنتی دیرینه شناسی، مدل تبارزایی، بر این باور است که ویژگی ها به آرامی بدون هیچ ارتباط مستقیمی با گونه زایی تکامل یافته اند، ایده به نسبت جدیدتر و بحث برانگیزتر تعادل نقطه ای ادعا می کند که تغییرهای عمده تکاملی در یک دوره تدریجی اتفاق نمی افتد، بلکه به صورت موضعی اتفاق می افتد. رویدادهای نادر و سریع گونه های شاخه دار. تدریج گرایی نقطه گذاری تغییری از این مدل ها در نظر گرفته می شود که در جایی بین مدل تدریج گرایی تباری و مدل تعادل نقطه ای قرار دارد. این موضوع بیان می کند که گونه زایی برای تکامل سریع دودمان از تعادلی به تعادل دیگر لازم نیست، اما ممکن است انتقال سریع بین حالت های پایدار طولانی را نشان دهد.
بوسه مرگ () نام یک مجسمه در گورستان پوبلنو در بارسلون می باشد که از سنگ مرمر ساخته شده است. به علت اینکه امضاء ژاومه باربا در کناره تندیس قرار گرفته است، گمان می رود توسط او در سال ۱۹۳۰ ساخته شده باشد، اگرچه برخی افراد ادعا کرده اند که به احتمال قوی این تندیس توسط داماد باربا، جوآن فونتبرنات طراحی شده است. این تندیس که الگویی از مقوله به خاطر بسپارید که محکوم به فنائید می باشد، مرگ را به شکل کالبد اسکلتی بالدار نشان می دهد که در حال قرار دادن بوسه ای بر پیشانی یک مرد جوان است.
کوزه مرداب چیمانتا ، گونه ای از کوزه مرداب ها و بومی توده چیمانتا در ونزوئلا است. به طور خاص، از آپاکارا و چیمانتا تپویس ثبت شده است. گمان می رود که بیشتر از سایر گونه های موجود در "گرن سابانا" () و تپوری، با "کوزه مرداب تاتی" () و "کوزه مرداب نبلینا" () در حال رشد جنوبی مرتبط باشد. همه گونه های دیگر شناخته شده از این منطقه بین ۱۰ تا ۱۵ بساک دارند، در حالی که "کوزه مرداب تاتی،" "کوزه مرداب نبلینا و کوزه مرداب چیمانتا" حدود ۲۰ بساک دارند. با این حال، بساک "کوزه مرداب تاتی" و "کوزه مرداب نبلینا" نزدیک به هم (که زمانی تصور می شد از انواع اولی باشد) ۷ تا ۹ میلی متر طول دارند، در حالی که طول انواع "کوزه مرداب چیمانتا" تنها به ۵ میلی متر می رسد.
در دیرینه شناسی، آرایه لازاروس ، آرایه ای است که برای یک یا چند دوره از آثار فسیلی ناپدید می شود و سپس دوباره پدیدار می شود. به همین ترتیب در زیست شناسی حفاظت و بوم شناسی، می تواند به گونه ها یا جمعیت هایی اشاره کند که گمان می رفت منقرض شده اند و دوباره کشف می شوند. اصطلاح آرایه لازاروس توسط کارل و. فلسا و دیوید جابلونسکی در سال ۱۹۸۳ و سپس توسط جابلونسکی در سال ۱۹۸۶ ابداع شد. پل ویگنال و مایکل بنتون گونه های لازاروس را این گونه تعریف کردند: «در زمان های بحران زیستی، بسیاری از گونه ها منقرض می شوند، اما برخی دیگر تنها به طور موقت از آثار فسیلی ناپدید می شوند، اغلب برای فاصله زمانی اندازه گیری شده در میلیون ها سال، پیش از اینکه دوباره بدون تغییر ظاهر شوند». کارهای پیشین نیز از این مفهوم پشتیبانی می کردند، البته بدون استفاده از نام آرایه لازاروس، مانند کار کریستوفر آر سی پل. این اصطلاح به داستانی در انجیل یوحنا کتاب مقدس مسیحی اشاره دارد که در آن عیسی مسیح، ایلعازار را از میان مردگان زنده کرد.
اوو جوئی لن، شهره به کاپیتان انجونجا اوو جوئی لن، گاهی اوقات با املای او چویی لن، (زاده ۱۷ فوریه ۱۸۸۹ - درگذشته در ۱۹ دسامبر ۱۹۶۵) یک نیکوکار چینی اندونزیایی، فعال اجتماعی و بنیانگذار سازمان خیریه آتی سوتجی بود. او از طریق بنیاد خود آتی سوتجی با قاچاق انسان و تن فروشی مبارزه کرد و آموزش و تحصیلات را در بین یتیمان به ویژه دختران جوان ترویج کرد. اوایل زندگی. اوو جوئی لن در ماجالنگکا، هند شرقی هلند در شعبه بالا جاوا به دنیا آمد. پدرش، "اوه سنگ هوه" از سال ۱۸۸۶ تا ۱۹۰۴ به عنوان رئیس بوروکراسی مدنی چین در منطقه و با درجه کاپیتان سنا (یک مقام ارشد دولتی در دوره استعماری اندونزی، مالزی، سنگاپور، بورنئو و فیلیپین) خدمت می کرد. مادرش، تان تجین کی، از یک طایفه زمین دار و بوروکراتیک قدیمی بود. مانند بسیاری از افراد دارای پیشینه ممتاز خانوادگی، اوو از تحصیلات بهره مند شد زیرا پدرش یک معلم خصوصی هلندی را از باتاویا (جاکارتای امروزی)، پایتخت هند شرقی هلند دعوت کرد تا به او و خواهران و برادرانش آموزش دهد. او متعاقباً در یک مدرسه هلندی در بوگور رفت و در خانه یک وزیر هلندی، کشیش ون والسوم، اقامت گزید. او همچنین از آنجایی که پ
درش در حمایت از اهداف اجتماعی در ماجالنگکا فعال بود، از همان ابتدا نسبت به فعالیت های بشردوستانه علاقمندی فراوان نشان داد. ازدواج و کنشگری اجتماعی. اوو جوئی لن پس از ازدواجش در ۲ مارس ۱۹۰۷ با لای جین چون که مردی با منصب عالی رتبه دولتی بود به باتاویا نقل مکان کرد. از طریق ون والسوم بود که اوو با دکتر زیگمن در باتاویا آشنا شد. دکتر زیگمن همراه با دی. ون هیندلوپن لابرتونو و سوتن تومانگو، از اوو دعوت کرد تا در سال ۱۹۱۲ یک سازمان جدید به نام آتی سوتجی را تأسیس و مدیریت کند که هدف آن مبارزه با قاچاق زنان و کودکان چینی برای فحشا و کار پست و ارائه آموزش و تحصیلات به آنها بود. اگرچه او با مقاومت اولیه سازمان های مختلف دنیای زیرزمینی و منافع ریشه دار مواجه شد، اما با امید فراوان و قاطعانه کار را پیش برد. او از ارتباطات خانواده اش با مقامات استعماری هلند و چین استفاده کرد و حمایت فرماندار کل هند شرقی هلند، یوهان پل، کنت لیمبورگ-استیروم و همسرش و هو کیم آن نماینده فرماندار کل در باتاویا را به دست آورد. آتی سوتجی اولین مرکز خود را برای دختران به "نام"(خانه برای زنان جوان چینی) در ۱۷ اکتبر ۱۹۱۷ در مکان های اجاره ای افتتاح
کرد و پس از آن در سال ۱۹۲۵ یک مرکز مشابه برای پسران جوان افتتاح شد. در سال ۱۹۲۹، این بنیاد دفتر مرکزی فعلی خود را در کامپونگ بالی، تانا آبانگ، اکنون در جاکارتای مرکزی به تأسیس کرد. در اواخر دهه ۱۹۳۰، آتی سوتجی دو یتیم خانه، پناهگاهی برای روسپی های سابق، تسهیلاتی برای زنان جوان خانواده های فقیر، یک مدرسه و یک مدرسه خیاطی داشت. به توصیه سرگرد هو کیم آن، ویلهلمینای هلند دریافت نشان مخصوص اورنج ناسائو به اوو را در سپتامبر ۱۹۳۵ تصویب کرد. این نشان شخصاً توسط نخست وزیر هلند، هندریکوس کولیجن، به نمایندگی از ملکه به او اعطا شد. در فوریه ۱۹۳۷، او به نمایندگی از هند شرقی هلند، در جلسات جامعه ملل در باندونگ، جاوه غربی شرکت کرد. او در سخنرانی خود از آموزش برای زنان و دختران جوان فقیر برای کمک به آنها برای دستیابی به استقلال شخصی و حرفه ای به عنوان محافظی در برابر قاچاق انسان حمایت کرد. او همچنین بازپروری «زنان درمانده» را تشویق کرد. تصرف هند شرقی هلند توسط ژاپن از سال ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۵ در طول جنگ جهانی دوم یک مرحله بحرانی برای آتی سوتجی و خود اوو بود. او به همراه دیگر رهبران دولت استعماری، همسرش، کاپیتین لی تژیان تجون، به ار
دوگاه کار اجباری فرستاده شدند. خانه خانوادگی آنها که در آن زمان پسران یتیم آتی سوتجی را در خود جای داده بود توسط ژاپنی ها مصادره شد. اوو خود اقامتگاه های جایگزین برای مددجویانش ترتیب داد و اطمینان حاصل کرد که زنان و دختران جوان بنیاد توسط ژاپنی ها به عنوان زنان آسایشگر پذیرفته نشوند. او آتی سوتجی را در پایان جنگ بازسازی کرد و بدین ترتیب بقای سازمان را تا امروز تضمین کرد. اوو در ۷۶ سالگی در ۱۹ سپتامبر ۱۹۶۵ در جاکارتا، اندونزی درگذشت. جسد او قبل از دفن او در پتامبوران در مقر آتی سوتجی قرار داشت.
فوتوپلی یکی از نخستین مجله های طرفداری فیلم (نام دیگری برای "فوتوپلی") در آمریکا بود. این مجله در دهه های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ در اوج بود.
سید میربابایف (؛ ۱۸۶۷ – ۱۹۵۳) موسیقی دان، خواننده موسیقی های مقامی آذربایجانی و صنعتگر حوزه نفت اواخر قرن ۱۹ و اوایل سده ۲۰ بود. جهانگیر جهانگیروف، آهنگساز شهیر آذربایجانی، چهره سید میربابایف را در اپرای «سرنوشت خواننده» به تصویر درآورده است. زندگی نامه. سید میربابایف در سال ۱۸۶۷ در شهر باکو چشم به جهان گشود. وی در سرتاسر عمرش در باکو زندگی و فعالیت کرد. سید میربابایف نقش فعالی در تحقق دیدارها و جلسات خوانندگان موسیقی مقامی آذربایجانی در باکو از خود نشان می داد. تعدادی از موسیقی های مقامی اجرا شده از سوی وی روی صفحه گرامافون ضبط شده است. در سال ۱۹۰۶ بود که از سید میربابایف به ریگا دعوت شد تا اجرایش بر روی صفحه گراموفون ضبط شود. وی یکی از پردعوت ترین ستارگان آوازخوانی به مراسم های عروسی در باکو بود. بعد از اینکه در مراسم عروسی تنها پسر «شیخبالایف»، میلیونر وقت، عموی داماد زمینی را به سید میربابایف هدیه داد، زندگی او کاملاً دگرگون شد. چون یک چشمه نفتی در این زمین کشف شد، سید میربابایف به میلیونر تبدیل شد. اینکه بعد از این واقعه یک صنعت گر صنایع نفت و مردی ثروتمند شد، باعث شد از موسیقی فاصله بگیرد. وی شروع به اح
ساس شرم ساری از حرفه قبلی اش کرد و حتی با جمع آوری ضبط صداهایش آن ها را شکست. سید میربابابف ساختمانی موسوم به «خانه فرماندار» را (ساخته شده در ۱۸۶۵–۱۸۶۷) خریداری کرد که از سال ۱۹۲۰ کنسرواتوار دولتی آذربایجان در آنجا قرار داشت و میربابابف آن را به فرمانداران باکو اجاره داد؛ دفتر فعلی سوکار که سید میربابایف از فردی به اسم «آرامیان» خریده و تا تصرف آذربایجان توسط شوروی در سال ۱۹۲۰ در آنجا اقامت داشت. بعد از سال ۱۹۲۰ به پاریس مهاجرت کرد. سید میربابایف روزهای بد و اسف ناکی در پاریس تجربه کرد. در آن روزگار، «تیموربیگ آشوربیگف» از خانواده معروف «آشوربیگف ها» با خواننده روبرو شد و وی را با خود به تهران برد. سید میربابایف تا زمان مرگ تحت حمایت تیموربیگ آشوربیگف در این شهر زندگی کرد. سید میربابایف در سال ۱۹۵۳ در شهر تهران درگذشت.
خوزه رامون سائوتو هورتادو (زاده ۱۲ سپتامبر ۱۹۱۲ – درگذشته ۱۶ آوریل ۱۹۹۴) بازیکن فوتبال مکزیکی/اسپانیایی بود که در دهه های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ در پست هافبک برای رئال مادرید بازی می کرد. او اولین بازیکن مکزیکی بود که برای رئال مادرید بازی کرد اگرچه همیشه به عنوان یک اسپانیایی برای این تیم به میدان می رفت. دوران حرفه ای او در طول جنگ داخلی اسپانیا بود. دوران باشگاهی. او اولین بازی خود را برای رئال مادرید در ۱۷ دسامبر ۱۹۳۳ در شکست ۰–۱ رئال مادرید مقابل رئال بتیس انجام داد. او در شش فصل در ۱۳۷ بازی برای رئال مادرید بازی کرد. او دو بار کاپیتان "خامه ای ها" بود. افتخارات. بازیکن. کوپا دل ری: ۱۹۳۴، ۱۹۳۶
طاهره طاهروا (; – ) دیپلمات و سیاست مدار آذربایجانی در دوره جمهوری سوسیالیستی آذربایجان شوروی سابق بود. وی از سال ۱۹۵۹ تا ۱۹۸۳ مسئولیت وزارت امور خارجه آذربایجان شوروی را به عهده داشت. اوایل زندگی. طاهره طاهروا در ۷ نوامبر سال ۱۹۱۳ در شهر بایرامعلی ترکمنستان شوروی سابق زاده شد. وی دانش آموخته آکادمی دولتی نفت آذربایجان در سال ۱۹۳۵ بود. طاهره طاهروا اولین زن آذربایجانی به حساب می آمد که مدرک تحصیلات عالی مرتبط با صنعت نفت را دریافت کرده بود. در سال ۱۹۴۰ به ریاست مؤسسه تحقیقات علمی آذربایجان منصوب شد. از سال ۱۹۴۲ در کمیته مرکزی حزب کمونیست آذربایجان مشغول به کار شد و عهدهدار مسئولیت تحویل به موقع نفت به ارتش شوروی بود که در جبهه مقدم جنگ جهانی دوم با دشمن می جنگید. در سال ۱۹۴۹ شروع به تدریس در رشته اکتشاف و توسعه میدان های نفت در آکادمی نفت آذربایجان و در سال ۱۹۵۳ مدرک دکتری خود را اخذ کرد. فعالیت سیاسی. از سال ۱۹۵۴ طاهره طاهروا مناصب بلندپایه مختلفی را در اتحادیه شورای کارگران آذربایجان و شورای وزرای آذربایجان شوروی به عهده گرفت. در سال ۱۹۵۷ بود که به عنوان وزیر امور خارجه آذربایجان شوروی منصوب شد. با این حال،
فعالیت خود به عنوان وزیر را از سال ۱۹۵۹، زمانی که از آکادمی دیپلماتیک وزارت امور خارجه اتحاد جماهیر شوروی فارغ التحصیل شد، آغاز کرد. بر پایه قوانین وقت شوروی، وزیر امور خارجه یک جمهوری عضو اتحادیه شوروی، سایر وظایف دولتی را نیز بر عهده داشت. طاهره طاهروا در مدت تصدی مسئولیت وزارت امور خارجه، موفق به تفکیک وظایف شد و بنا به درخواست وی، در سال ۱۹۶۸ از سایر سمت های دولتی اش برکنار شد و به طور کامل به خدمات دیپلماتیک پرداخت. وی بیشتر به تربیت دیپلمات های مجرب و عرضه آن ها به وزارت امور خارجه شوروی و آکادمی دیپلماتیک آن شهرت دارد. وی مکرراً در هیئت های دیپلماتیک شوروی در جلسات مجمع عمومی سازمان ملل متحد حضور می یافت. علاوه بر این، طاهروا به عنوان میانجی، ریاست هیئت صلح ساز شوروی در طول جنگ ایران و عراق در سال های ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۸ را بر عهده داشت. جوایز. در سال ۱۹۷۶، از طاهره طاهروا در پاس خدمات دیپلماتیکش در وزارت امور خارجه شوروی با اهدای «نشان دوستی ملل» در کنار نشان های پرچم سرخ کار، نشان لنین و «نشان افتخار» تقدیر شد. وی به زبان های ترکی استانبولی، روسی و انگلیسی مسلط بود. طاهره طاهروان در ۲۶ اکتبر سال ۱۹۹۱ درگذش
ت و در پارک مفاخر باکو به خاک سپرده شد. خانواده. طاهره طاهروا از خاندان «طاهرف ها»، یکی از دودمان های اشرافی شوشی، بود. وی از بستگان فاطمه خانم کمینه، شاعر زن مشهور آذربایجانی، و میرزا حسن طاهرزاده، چهارمین شیخ الاسلام قفقاز، بود.
دهستان ملکاری شرقی، یکی از دهستان های بخش زاب شهرستان میرآباد در استان آذربایجان غربی ایران است. مرکز این دهستان، روستای نواوه است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت دهستان ملکاری شرقی برابر با ۳٬۳۷۲ نفر بوده است.
بخش زاب، یکی از بخش های شهرستان میرآباد در استان آذربایجان غربی ایران است. مرکز این بخش، روستای واوان است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت بخش زاب برابر با ۶٬۴۰۹ نفر بوده است.
فرضیه میدان گلوله ها ، مدلی را توصیف می کند که در آن انقراض غیرانتخابی است و به طور تصادفی رخ می دهد. استعاره میدان گلوله ها نشان می دهد که گونه ها به سادگی در یک میدان هستند و «گلوله ها» به طور تصادفی به آنها برخورد می کنند؛ بنابراین، انقراض آنها تنها به دلیل اثرات تصادفی است. میدان گلوله ها بدون ارتباط با سازگاری ارگانیسم ها یا تناسب جانوران خاص عمل می کند. بر اساس این فرضیه، همه گونه ها بدون توجه به اینکه در طبقه بندی خود از کجا سرچشمه می گیرند، و صرف نظر از ویژگی هایی که معمولاً در برابر انقراض محافظت می کنند، در معرض احتمال انقراض یکسانی هستند.
سازگارپذیری ، یکی از ویژگی های یک سامانه یا یک فرایند است. این کلمه به عنوان یک اصطلاح ویژه در رشته های مختلف و در عملیات تجاری استفاده شده است. تعریف واژه سازگارپذیری به عنوان یک اصطلاح تخصصی با تعریف های فرهنگ لغت تفاوت کمی دارد. به گفته آندرسن و گروناو سازگارپذیری در حوزه مدیریت سازمانی به طور کلی می تواند به عنوان توانایی تغییر چیزی یا خود برای تناسب با تغییرهای رخ داده تلقی شود. در بوم شناسی، سازگارپذیری به عنوان توانایی مقابله با آشفتگی های غیرمنتظره در محیط توصیف شده است.