Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رتون) و عبارت جوجیتسو به دست آمده است. همان طور که در مجموعه مقالاتی که بارتون رایت برای "مجله پیرسون" بین سال های ۱۸۹۹ و ۱۹۰۱ تهیه کرد توضیح داده شده است، بارتیتسو در آن زمان عمدتاً از مباحث شیندن فودو-ریو (سبکی از جوجیتسو) و همچنین از جودو کودوکان تشکیل شده بود. همان طور که این هنر رزمی در لندن در حال شکل گیری بود، به منظور گسترش یافتن مباحث آموزشی، تکنیک های رزمی از دیگر سبک های جوجیتسو و همچنین از بوکس بریتانیا، کشتی سوئیسی، ساواته فرانسوی و سبک دفاعی کن در هنر رزمی بارتیتسو گنجانده شد. باشگاه بارتیتسو. بین سال های ۱۸۹۹ و ۱۹۰۲، بارتون رایت شروع به تبلیغ و ترویج سبک رزمی خود از طریق مقاله های مجلات، مصاحبه ها و همچنین برگذاری رقابت های بارتیتسو در مکان های مختلف لندن کرد. او آموزشگاه رزم و تربیت بدنی بارتیتسو، معروف به باشگاه بارتیتسو را تأسیس کرد که در خیابان شافتسبوری در سوهو قرار داشت. در مقاله ای در جلد ۶ "مجله تربیت بدنی زاندو"، روزنامه نگار مری نوجنت، باشگاه بارتیتسو را اینگونه توصیف کرد: «... یک سالن زیرزمینی بزرگ، کاملاً درخشان، با دیوارهای کاشی شده سفید به همراه لامپی که «قهرمانان» مانند ببر دور آ
ن می چرخند.» دفاع شخصی. بارتون رایت اعضای باشگاه بارتیتسو را تشویق کرد تا هر یک از چهار سبک اصلی مبارزه تن به تن را که در باشگاه آموزش داده شده بود، مطالعه کنند، که هر یک به طور گسترده با قسمت خاصی از رقابت های تن به تن مطابقت دارد. هدف این بود که بر هر سبک به میزانی تسلط پیدا شود که در صورت نیاز بتوان از آنها علیه دیگران استفاده کرد. این فرایند شبیه مفهوم نوپیدا تمرین چندجانبه بود و می توان استدلال کرد که بارتیسو، بیشتر یک سیستم تمرین چندجانبه است تا یک سبک معمول هنر رزمی؛ البته باید این نکته را نیز در نظر داشت که برخی از عناصر بارتیتسو، کاملاً جدید و مخصوص بارتیتسو است. بر اساس نوشته های بارتون رایت در مورد این موضوع، مشخص است که بارتیسو از سیستم مبارزه با چوب دست برای ضربه زدن و از جوجیتسو برای گلاویزی استفاده کرده است. از ساواته و بوکس هم به عنوان مکمل، در زمانی که فرد به چوب دست مسلح نباشد، استفاده می شود. ادغام بوکس، ساواته و جوجیتسو یکی از نوآوری های بارتیتسو است.
حمایت اسرائیل از حماس به دخالت مستقیم مقامات اسرائیلی در دوره های مختلف در ظهور و توانمندسازی گروه مبارز فلسطینی حماس اشاره دارد. تاریخچه. ریشه ها. ادعاهای حمایت اسرائیل از حماس به اواخر دهه ۱۹۷۰ و اوایل دهه ۱۹۸۰ برمی گردد؛ دوره ای که با تحولات سیاسی قابل توجهی در خاورمیانه مشخص شد. مقامات سابق اسرائیل، آشکارا به نقش اسرائیل در تأمین بودجه و کمک به حماس به عنوان ابزاری برای تضعیف جناح های سکولار فلسطینی مانند سازمان آزادی بخش فلسطین (ساف) اذعان کرده اند. سرتیپ اسحاق سگف که در اوایل دهه ۱۹۸۰ به عنوان فرماندار نظامی اسرائیل در غزه خدمت می کرد، اعتراف کرد که به دستور مقامات اسرائیلی، به مجامه الاسلامیه، منشأ حماس، کمک مالی کرده است. اسرائیل در ساخت بخش هایی از شبکه مساجد، انجمن ها و مدارس احمد یاسین، سیاستمدار اسلام گرا در غزه و همچنین گسترش این مؤسسات، مشارکت داشت. سیاست. پس از سفر مسعود ییلماز، نخست وزیر ترکیه و فیضی ایشباساران، نماینده مجلس ترکیه، به اسرائیل، در سال ۱۹۹۸، فاش شد که نتانیاهو به ترکیه، پیشنهاد حمایت از حماس را داده است. نتانیاهو گفت: «حماس همچنین حساب های بانکی برای کمک در بانک ها دارد، ما هم ب
ه آنها کمک می کنیم، شما [ترکیه] هم می توانید کمک کنید». حمایت اسرائیل از قطر برای ارسال میلیون ها دلار به غزه. قطر از سال ۲۰۱۸، ارسال پول به نوار غزه را به صورت ماهانه آغاز کرد. ۱۵ میلیون دلار چمدان های پول نقد توسط قطری ها از طریق خاک اسرائیل به غزه منتقل شد. این پرداخت ها توسط اسرائیل، به دلیل تصمیم تشکیلات خودگردان فلسطین، دولتی در کرانه باختری اشغالی و رقیب حماس، برای کاهش حقوق کارکنان دولت در غزه در سال ۲۰۱۷ آغاز شد. در آن زمان، تشکیلات خودگردان با این بودجه مخالف بود که حماس گفت که برای پرداخت حقوق پزشکی و دولتی در نظر گرفته شده است. در اوت ۲۰۱۸، دولت اسرائیل، این توافق را تصویب کرد. بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر اسرائیل، علی رغم انتقادهای داخل دولت خود، از جمله نفتالی بنت، وزیر آموزش و پرورش، از اجازه انتقال میلیون ها دلار به غزه تحت کنترل حماس دفاع کرده است. پس از حمله ۲۰۲۳ حماس به اسرائیل، نتانیاهو ادعاهایی مبنی بر تسهیل تأمین مالی حماس به منظور ایجاد وضعیت «تفرقه بینداز و حکومت کن» را رد کرد. او همچنین گفت که برای جلوگیری از «فروپاشی بشردوستانه» در غزه، بودجه را انتقال داده است. مقامات اطلاعاتی اسرائی
ل معتقدند که این پول در موفقیت حمله ۲۰۲۳ حماس، نقش داشته است. مجوزهای کار توسط اسرائیل. مذاکرات در مورد افزایش میزان مجوزهای کار اسرائیل برای کارگران غزه شامل مقامات حماس نیز بود. این باعث شد پول به غزه سرازیر شود. دیدگاه ها و تکذیب. ایهود اولمرت، نخست وزیر سابق اسرائیل در مصاحبه ای با "پلیتیکو" در سال ۲۰۲۳ گفت که «در ۱۵ سال گذشته، اسرائیل هر کاری برای کاهش رتبه تشکیلات خودگردان فلسطین و تقویت حماس انجام داده است.» وی ادامه داد: غزه در آستانه فروپاشی بود، زیرا آنها منابعی نداشتند، آنها پول نداشتند و تشکیلات خودگردان از دادن پول به حماس خودداری می کرد. بی بی آنها را نجات داد. بی بی با قطر معامله کرد و آنها شروع به جابه جایی میلیون ها میلیون دلار به غزه کردند.» در کنفرانس حزب لیکود در سال ۲۰۱۹، بنیامین نتانیاهو گفت: نخست وزیر، نتانیاهو، در پاسخ به اتهامات حمایت مالی و تقویت حماس، آن را مضحک خواند. در ۱۹ ژانویه ۲۰۲۴، رویترز گزارش داد که جوزپ بورل، مسئول سیاست خارجی اتحادیه اروپا، در حین دریافت دکترای افتخاری از دانشگاه وایادولید، گفت: «اسرائیل از تشکیل گروه ستیزه جوی فلسطینی حماس، حمایت مالی کرده بود.» که علناً
با بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر، که چنین اتهاماتی را رد کرده بود، مخالفت کرد. بورل افزود: «تنها راه حل صلح آمیز شامل ایجاد یک کشور فلسطینی است. ما فقط معتقدیم که چاره دوکشوری که از خارج، تحمیل می شود، صلح را به ارمغان می آورد، حتی اگر اسرائیل، بر خلاف این پافشاری کند.» بورل همچنین اسرائیل را «عامل ایجاد حماس» توصیف کرد، اما بلافاصله ادامه داد که «بله، حماس از سوی اسرائیل برای تضعیف تشکیلات خودگردان فلسطین، تأمین مالی شد». ابزاری برای خروج از مذاکرات صلح. شلومو بروم، ژنرال بازنشسته و معاون سابق مشاور امنیت ملی اسرائیل، معتقد است که حماس قدرتمند، به نتانیاهو، نخست وزیر اسرائیل، کمک می کند تا از مذاکره بر سر تشکیل یک کشور فلسطینی اجتناب کند و این نشان می دهد که هیچ شریک مناسبی برای گفتگوهای صلح، وجود ندارد. بتسالل اسموتریچ، قانونگذار راست افراطی و وزیر دارایی در دولت نتانیاهو، تشکیلات خودگردان فلسطین را «بار» و حماس را «دارایی» خواند. پروفسور آونر کوهن، یکی از مقامات سابق امور مذهبی اسرائیل، علناً اذعان کرد که حماس «مخلوق اسرائیل» است. یاسر عرفات نیز اظهارات مشابهی را بیان کرده است.
اثر لومبار () یا رفلکس لومبار، تمایلِ غیرارادی گویندگان و سخن گویان به افزایش صدای خود هنگام صحبت در مکان های شلوغ و پرسر و صدا به منظور افزایش شنیداری صدای خود توسط مخاطب است. این تغییر نه تنها بلندی صدا را شامل می شود، بلکه سایر ویژگی های آکوستیک مانند زیروبمی، سرعت و مدت هجاها را نیز در بر می گیرد. این اثر جبرانی، نسبت سیگنال به نویز کلمات گفتاری گوینده را حفظ می کند. اثر لومبار با نیاز به ارتباط مؤثر پیوند دارد، زیرا زمانی که کلمات تکرار می شوند یا فهرست هایی خوانده می شوند که در آن هوش ارتباطی دخیل نیست، ارتباط مؤثر کاهش می یابد. از آنجایی که اثر لومبار غیرارادی است، به عنوان وسیله ای برای تشخیص تمارض در افرادی که تظاهر به کم شنوایی می کنند، استفاده می شود. تحقیقات روی پرندگان و میمون ها نشان می دهد که این اثر در آواز حیوانات نیز رخ می دهد. این اثر در سال ۱۹۰۹ توسط متخصص گوش و حلق و بینی فرانسوی اتین لومبار کشف و توصیف شد. تکلم لُمباری. شنوندگان یک سخنرانی ضبط شده با نویز پس زمینه را بهتر می شنوند تا سخنرانی که در سکوت ضبط شده بعد یک نویز پوشاننده روی آن انداخته شده است. این پدیده به دلیل تفاوت های بین س
خن گفتن عادی و گویایی لُمباری است و شامل موارد زیر است: این تغییرات را نمی توان با راهنمایی فرد برای صحبت در سکوت کنترل کرد، اگرچه افراد می توانند کنترل را با بازخورد بیاموزند. اثر لومبار به دنبال جراحی برداشتن حنجره و زمانی رخ می دهد که افرادی به دنبال گفتاردرمانی را دنبال می کنند با «تکلم مِرَوی» صحبت می کنند. در خوانندگان کُر. خوانندگان گروه کر به دلیل شنیدن صدای خوانندگان مجاورشان بر روی صدای خودشان، بازخورد کمی دارند. این مساله باعث می شود که این افراد هنگام خواندن، صدایشان را ناخودآگاه بالا ببرند مگر آنکه رهبر ارکستر صدای آنها را کنترل کند. تک خوانان آموزش دیده می توانند این اثر را کنترل کنند، اما به نظر می رسد که اینها هم پس از یک کنسرت و در محیط های پر سر و صدا، مانند مهمانی های بعد از کنسرت، با صدای بلندتری صحبت می کنند. اثر لومبار برای کسانی که سازهایی مانند گیتار می نوازند نیز رخ می دهد. در حیوانات. مشخص شده است که نویز بر صدای حیواناتی که در پس زمینه آلودگی صوتی انسانی زندگی می کنند، تأثیر می گذارد. به طور تجربی، اثر لومبار در آواز خواندن جانوران زیر نیز یافت شده است:
مردمک مارکوس گان () که به آن نقصِ نسبیِ آورانِ مردمک () یا به اختصار «RAPD» هم می گویند، یک نشانهٔ بالینی است که طی «آزمون حرکت متناوب چراغ قوه» مشاهده می شود که در آن، مردمک های بیمار، هنگامی که پزشک نور چراغ قوه اش را از چشم سالم به چشم آسیب دیده می گرداند، بیش از حد گشاد می شوند. چشم مبتلا همچنان حضور نور را حس می کند و تا حدودی انقباض مردمک ایجاد می شود، اما میزان آن کاهش یافته است. مردمک مارکوس گان یک نقص نسبی آوران در مردمک و نشان دهنده کاهش پاسخ مردمکی به نور در چشم آسیب دیده است. بسته به شدت، علائم مختلفی ممکن است در طول «آزمون حرکت متناوب چراغ قوه» ظاهر شود: مردمک مارکوس گان خفیف در ابتدا به صورت انقباض ضعیف مردمکی تظاهر می کند که پس از آن گشادی مردمک رخ می دهد. وقتی شدت مردمک مارکوس گان متوسط باشد، اندازه مردمک در ابتدا ثابت می ماند و پس از آن گشاد می شود. وقتی مردمک مارکوس گان شدید باشد، مردمک به سرعت گشاد می شود. علت. شایع ترین علت مردمک مارکوس گان ضایعه عصب بینایی (بین شبکیه و کیاسمای بینایی) به دلیل گلوکوم (آب سیاه)، بیماری شدید شبکیه یا به دلیل ام اس و گاهی نیز التهاب عصب بینایی یکطرفه است. این
نشانه نامش را از چشم پزشک اسکاتلندی رابرت مارکوس گان گرفته شده است. دومین علت شایع مردمک مارکوس گان، ضایعه راه های بینایی مغز در طرف مقابل چشم مبتلا است که به دلیل مشارکت های مختلف نیمه های دست نخورده بینی و گیجگاهی است.
زیارتگاه پیرعَلَم، منتسب به دوران صفوی یا تیموری، در شهر یزد، خیابان انقلاب، چهارراه بعثت، کوچه بیدآباد (بید و باد)، محله چهارمنار واقع شده است. این اثر تاکنون به ثبت ملی نرسیده است. بقعه مذکور در گذشته بنایی کوچک مشتمل بر یک اتاق با پوشش داخلی گچی و نمای خارجی کاهگل بود. گنبدی کوچک و کاهگلی موسوم به «کلمبو» بر فراز آن قرار داشت. این بنا قریب به هشتاد سال پیش تخریب و به همت اداره اوقاف تجدید بنا گردید. در حال حاضر، اثری از بنای اولیه باقی نمانده است. درون بقعه، تنها صورت قبری وجود دارد که احتمالاً متعلق به عارفی به نام «پیرعلم» است. شایان ذکر است که هیچگونه سند و مدرکی دال بر هویت و تاریخ حیات «پیر علم» در دسترس نمی باشد. بنای کنونی بقعه به سبک امروزی و با استفاده از آجر ساخته شده است. سقف بنا مسطح و دارای در و پنجره هایی آهنی می باشد. در جستجوی رد پای پیرعلم در تاریخ. در باب شخص عارفی به نام پیرعلم، گرچه در منابع مکتوب و تاریخی اثری یافت نمی شود، لکن روایات شفاهی از وی چنین حکایت می کنند که در کوچه چهارمنار، بر سر حوض ملتکیه، مغازه نانوایی داشته است. روزی به مغازه سیدحسین زیر بازارچه سرچم رفته و در هنگامی که
سیدحسین مشغول پخت نان بود، شاخه ای گل محمدی از تنور بیرون آورد و به پیرعلم تقدیم نمود. از آن پس، سیدحسین به «سید گل سرخ» شهرت یافت. آنگاه روزی دیگر، سید گل سرخ گذرش به سر حوض ملتکیه افتاد و به مغازه پیرعلم وارد شد. پیر علم که مشغول آماده سازی خمیر نان بود، شاخه ای گل نرگس از خمیر بیرون آورد و به سید گل سرخ هدیه داد . در میان عامه مردم، چنین روایت می شود که سید گل سرخ با «سید گل مُشکیجه» و «سید گل زرد» معروف به «سید چم» با یکدیگر نسبت خویشاوندی داشته اند. برخی نیز بر این باورند که این سه تن برادر بوده و در محله سرچم سکونت داشته اند. بقعه آنان نیز در همان محله قرار دارد. بقعه پیرعلم اما در کوچه بیدآباد و محله چهارمنار واقع شده است. بررسی تحلیلی و تطبیقی روایات تاریخی درباره پیرعلم. در روایت فوق، ابهاماتی به چشم می خورد. نخست آنکه، مستوفی بافقی در عهد صفویه، روایتی مشابه با داستان مذکور بیان می دارد، با این تفاوت که به زعم او، شخص خمیرگیری در نانوایی واقع در بازار یزد، دست در خمیر فرو برده و گل نرگسی بیرون می آورد و آن را نزد نانوایی به نام سید حسین در محله سرچم – که به زهد و عبادت در میان مردم شهرت یافته بود-
می فرستد. سید حسین نیز از این واقعه مسرور گشته و دست در تنور کرده، گل سرخی را بیرون آورده و نزد آن خمیرگیر روانه می کند. آن خمیرگیر، با مشاهده این کرامت، پی به ناقص بودن سلوک و معرفت خود برده و دریافت که هنوز در مراتب عالی طریقت راهی بس دراز در پیش دارد و غرور و خودبینی، او را فراگرفته است. از این رو، از شغل خود دست کشیده و در گوشه خانقاهی به عبادت و ریاضت مشغول می شود و به «پیرخمیر» (و در گویش مردم، پیرخمید) شهرت می یابد. وی سرانجام در همان محل، نزدیک حمام شاه، در حوالی مسجد شاه تهماسب از دنیا می رود و به خاک سپرده می شود. پس از آن، تمامی خمیرگیران و نانواها، او را به عنوان پیر و مرشد خویش پذیرفته و به زیارت مزارش نائل می گشتند . همچنین مستوفی بافقی، در شرح کرامات سید گل سرخ چنین بیان می دارد که وی در دوران شاه اسماعیل صفوی، هنگامه یورش ازبکان، از مغازه نانوایی خویش بیرون آمده، در مقابل مقام زنگیان دست در جامه خود فرو برده و شراره های آتش بیرون می آورد. سپاه ازبکان که مایه وحشت مردم شده بودند، با مشاهده این واقعه پا به فرار می گذارند. همچنین نقل است که پادشاه ازبکان نیز به واسطه همین کرامات، مرید و ارادتمند
سید گل سرخ گشته و پس از وفات او، مزاری باشکوه در جوار خانقاهی زیبا برایش بنا می کند . در روایات شفاهی رایج میان مردم یزد مبنی بر شرح حال پیرعلم و همچنین روایت مستوفی بافقی در خصوص سید گل سرخ، از منظر تاریخ نگاری، اختلاط و اشتباهات فراوانی به چشم می خورد. با این وجود، به نظر می رسد که در لایه های زیرین این روایات، حقایقی تاریخی نهفته است که نیازمند تحلیل و تفحص دقیق می باشد. ایرج افشار، به سنگ قبری در مزار سید گلسرخ اشاره می کند که احتمالاً متعلق به قرن نهم هجری قمری و دوره تیموری است. بر روی این سنگ قبر نام سید معزالدین بن شرف الدین علی بن شمس الدین محمد بن تاج الدین ذکر شده است . همچنین، در نزدیکی این بقعه، مزار دیگری وجود دارد که به «سیدسرچم» معروف است و عامه مردم او را «سید گل زرد» می نامند. تاریخ وفات وی ۸۵۶ هجری قمری ذکر شده است . از سوی دیگر، مستوفی بافقی در روایت خود، به کرامات سید گل سرخ در جریان حمله ازبکان اشاره کرده و به اشتباه زمان این واقعه را به دوران شاه اسماعیل صفوی نسبت داده است. با این حال، پژوهش های تاریخی نشان می دهد که حمله ازبکان به یزد در زمان پادشاهی شاه تهماسب اول روی داده است . با تو
جه به تاریخ وفات سید گل زرد (۸۵۶ ه.ق) و نیز تاریخ احتمالی سنگ قبر سید معزالدین که به قرن نهم هجری تعلق دارد، می توان نتیجه گرفت که این دو شخصیت حداقل یک قرن با پیرعلم که در دوره صفوی می زیسته، فاصله زمانی داشته اند. بنابراین، ارتباط نسبی میان این افراد با پیرعلم، با توجه به شواهد موجود، قابل اثبات نیست. بازنگری انگاره های رایج درباره پیرعلم. نکته حائز اهمیت آن است که ایرج افشار اذعان می دارد در همان بقعه سید گل سرخ، سنگ قبری متعلق به «پیرحسین بن استاد حسن»، متوفی به سال ۹۷۹ هجری قمری، وجود دارد که احتمالاً از بازارچه سرچم به آن مکان منتقل گردیده است . اگرچه عامه مردم یزد، این پیرحسین را همان سید گل سرخ و فرزند مولا موسی بن جعفر می دانند اما لقب «پیر» در تاریخ ایران، غالباً برای اشاره به صوفیان و درویشان به کار می رفته است. بنابراین، این پیرحسین نیز از مشایخ و بزرگان اهل تصوف بوده و نمی توان او را فرزند امام موسی بن جعفر دانست. اما اینکه از منظر تاریخ نگاری، کدام یک از شخصیت های «پیر حسین» یا «سید معزالدین» را باید با سید گل سرخ منطبق دانست، امری است مبهم و نا مشخص. ایرج افشار بر این باور است که سید چم که در د
وران تیموریان می زیسته، به واسطه نزدیکی مزارش با بقعه سید گل سرخ، بعدها به «سید گل زرد» شهرت یافته است .اگرچه پیر حسین فاقد لقب «سید» است، اما اگر این دیدگاه افشار را به عنوان مبنایی فرضی در نظر بگیریم، این احتمال وجود دارد که سید گلسرخ در واقع همان پیرحسین باشد. علاوه بر این، با توجه به اینکه مزار پیرخمیر در نزدیکی حمام شاه {طهماسب} واقع بوده و از سوی دیگر، می دانیم که میرمیران، حاکم یزد در عصر صفویه، در جوار مسجد شاه طهماسب فعلی (که در دوره پهلوی به کوچه دادگستری و امروزه به کوچه حسینیه بعثت و مسجد شاه طهماسب معروف است) خانقاه و زاویه ای به نام «عباسیه» بنا نهاد که محل تجمع و اجتماع صوفیان بوده و در آن نقاره مرشدی می نواختند و با عنایت به اینکه پیرخمیر نیز در این محل، به سلوک و طریقت صوفیانه اشتغال داشته، بی شک در همان عباسیه مذکور اقامت داشته و معاصر با پیرحسین بوده است. شایان ذکر است که سنگ قبری نیز در آن مزار وجود دارد که بر روی آن، عبارت «لا اله الا الله محمدرسول الله علی ولی الله حقاً حقا» حک شده است و این گونه نگارش و تأکید بر حقانیت ولایت علی بن ابی طالب، بدون تردید ویژه دوران صفویه به بعد است. افزون
بر این، با توجه به روایات متداول در میان مردم مبنی بر نانوا بودن پیرعلم و واقع شدن مغازه وی در حوض ملتکیه چهارمنار، و با آگاهی از این موضوع که پیرخمیر توسط جمعی کثیری از نانواها، به عنوان پیر و مرشد این صنف برگزیده شده، و همچنین با توجه به فعال بودن نانوایی قدیمی تا چند سال پیش در همان بازار حوض ملتکیه، می توان این احتمال را مطرح کرد که پیرعلم، یکی از مریدان پیرخمیر در همان دوران صفویه بوده و او نیز به واسطه زهد و تقوای خود، بعدها مورد توجه و علاقه مردم قرار گرفته و مزارش، زیارتگاه اهالی یزد شده است. ذکر این نکته نیز حائز اهمیت است که در میان روایات شفاهی اهالی محله بعثت (میدان شاه)، پیرعلم و پیرخمیر را برادر می دانند. شایان توجه است که ایرج افشار به وجود سنگ قبری نیمه شکسته در زیارتگاه پیرعلم اشاره می کند که علی الظاهر به قرن نهم هجری تعلق دارد و عبارت «توفی الاستاد المکرم ... الدین ...» بر روی آن حک شده است . همانطور که خود افشار نیز بیان می دارد، سنگ قبر را ظاهراً متعلق به قرن نهم می داند، اما با قاطعیت این موضوع را تأیید نمی کند. لذا، احتمال تعلق آن به قرن دهم نیز محتمل است. حتی با فرض متعلق بودن این سنگ
و مزار به قرن نهم، با توجه به مدارک و شواهد موجود، باید پذیرفت که پیرعلم از شخصیت های عصر صفویه بوده که در این مقبره یا مکانی که احتمالاً پیش از او، خانقاه و محل تجمع صوفیان بوده، مدفون شده است؛ چراکه محله چهارمنار از دوران ایلخانی تا چند دهه پیش، یکی از مهم ترین مراکز تصوف خانقاهی در یزد به شمار می رفته و وجود خانقاه هایی نظیر خانقاه شمسیه، خانقاه غیاثیه، خانقاه ابواسحاقیه، ملتکیه و ... مؤید این مدعاست. وضعیت کنونی زیارتگاه پیرعلم. در طی شش یا هفت دهه اخیر، به واسطه وجود مقبره پیرعلم، بخشی از کوچه بیدآباد چهارمنار به «کوچه پیرعلم (یادبود شهید شیرغلامی {از شهدای چهارمناری}) » تغییر نام یافته است. امروزه، زیارتگاه پیرعلم توسط اداره اوقاف به انبار این سازمان مبدل گشته و با توجه به بسته بودن دائمی درب این مقبره، هیچ زائر یا مراجعه کننده ای امکان زیارت و بازدید از مزار پیرعلم را ندارد. منابع. افشار، ایرج (1374). یادگارهای یزد. جلد 2 چاپ دوم. یزد، تهران: خانه کتاب، انجمن آثار ملی. بهجت، صادق (1400). شهر پیر تاریخ (یزد از دیروز تا امروز). جلد سوم. یزد: یادداشت نو. تشکری بافقی، علی اکبر (1391). «"تصوف خانقاهی در یز
د به روزگار ایلخانان و آل مظفر"». پژوهش های ایران شناسی. دوره 2، شماره 1، صص 59-81. تشکری بافقی، علی اکبر (1392). یزد عصر صفوی. یزد: انتشارات اندیشمندان. مفید مستوفی بافقی، محمد (1385). جامع مفیدی. به کوشش: ایرج افشار، جلد سوم، چاپ دوم. تهران: اساطیر.
کریستوفر فرانک ()، (۵ دسامبر ۱۹۴۲ در بیکنزفیلد، انگلستان - ۱۹ نوامبر ۱۹۹۳ در منطقه ۱۳ پاریس) فیلم نامه نویس، دیالوگ نویس، کارگردان، نمایشنامه نویس و نویسنده فرانسوی-بریتانیایی است. داستان "میرا" نوشته کریستوفر فرانک در ایران در سال ۱۳۵۴ با ترجمه لیلی گلستان به چاپ رسیده و مورد استقبال قرار گرفته است. او همچنین کتابی با عنوان "وانمود می کنم که آنجا نیستم" نوشت که در سال ۱۹۸۹ توسط انتشارات سووی منتشر شد، که می توان آن را نوعی زندگی نامه به حساب آورد. زندگی. جان کریستوفر فرانک در ۵ دسامبر ۱۹۴۲ در بیکنزفیلد انگلستان به دنیا آمد. او در ۱۹ نوامبر ۱۹۹۳ در منطقه ۱۳ پاریس بر اثر سکته قلبی درگذشت. اقتباس ها. آندژی ژووافسکی فیلم "" (۱۹۷۵) را بر اساس اقتباسی از رمان «شب آمریکایی» کارگردانی کرد. "رؤیای میمون دیوانه" نیز در سال ۱۹۸۹ توسط فرناندو تروئبا مورد اقتباس سینمایی قرار گرفت. کریستوفر فرانک خودش نیز از دو رمان "جوزفا" و "سال عروس دریایی" اقتباس سینمایی انجام داده است. فیلم شناسی. کارگردان. کریستوفر فرانک از سال ۱۹۸۱ به کارگردانی نیز پرداخت. جوایز. کریستوفر فرانک در زمینه سینما ۲ بار نامزد جایزه سزار شده است: او همچن
ین دو بار نیز به عنوان نویسنده برنده جایزه شده است:
"وگانیسم" یا "گیاه خواری مطلق" یک روش تغذیه و زندگی است که هدف آن حذف هر نوع فرآوردهٔ جانوری چه در غذا و چه در مواد مصرفی است. وگان ها از خوردن محصولاتی همچون گوشت، لبنیات، تخم مرغ، عسل و غیره که در زمین سبز نمی شوند، خودداری می کنند. طبق گزارش ها، تمام افرادی که در این فهرست قرار دارند وگان هستند یا در زمان مرگشان بوده اند.
۵۵ خرچنگ سی () (به اختصار 55 Cnc c)، با نام رسمی Brahe (تلفظ /ˈbrɑ:hi:/ یا /ˈبراهه:/)، یک سیاره فراخورشیدی است که در مداری غیرعادی به دور ستاره خورشیدسان ۵۵ خرچنگ است که هر ۴۴٫۳۴ روز یک دور می چرخد. این سومین سیارهٔ شناخته شده به ترتیب فاصله از ستارهٔ خود است. سیاره "۵۵ خرچنگ سی" در ۱۳ ژوئن ۲۰۰۲ کشف شد. جرم آن تقریباً نیمی از جرم سیاره زحل است. در ژوئیهٔ ۲۰۱۴، اتحادیه بین المللی اخترشناسی تلاش «نام برای سیاره فراخورشیدی» را راه اندازی کرد؛ فرآیندی برای دادن نام های مناسب به برخی از سیاره های فراخورشیدی و ستاره های میزبان آنها. این فرایند شامل نامزدی عمومی و رای دادن برای نام های جدید بود. در دسامبر ۲۰۱۵، اتحادیه اخترشناسی (IAU) نام برنده این سیاره را براهه (Brahe) اعلام کرد. نام برنده توسط انجمن سلطنتی هواشناسی و نجوم هلند ارسال شد. این افتخار نام اخترشناس تیکو براهه را گرامی می دارد.
تست مانتو () یا تست مندل-مانتو که با نام های دیگری چون تست غربالگری مانتو، تست حساسیت توبرکولین، تست پیرکه، یا تست پی پی دی هم شناخته می شود، روشی برای غربال گری و تشخیص سل (TB) است. تست مانتو یکی از اصلی ترین تست های پوستی توبرکولین است که در سراسر جهان استفاده می شود و تا حد زیادی جایگزین تست های چند سوزنه مانند تست تاین می شود. تست هیف که نوعی تست تاین است، تا سال ۲۰۰۵ در انگلستان مورد استفاده قرار می گرفت و پس از آن تست مانتو جایگزین آن شد. تست مانتو توسط انجمن قفسه سینه آمریکا و مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری تأیید شده است. این روش همچنین در اتحاد جماهیر شوروی استفاده می شد و در حال حاضر در اکثر کشورهای پس از فروپاشی شوروی رایج است، اگرچه تست های مانتویی که در شوروی انجام می شد به دلیل واکنش آلرژیک کودکان به آن، «مثبت کاذب» بسیاری داشت. توبرکولین عصاره گلیسرولی باسیل سل است. توبرکولین مشتق پروتئینی خالص (PPD) رسوبی از مولکول های غیراختصاصی است که از کشت های استریل شده غلیظ و فیلترشده به دست می آید. واکنش توبرکولین نخستین بار توسط روبرت کخ در سال ۱۸۹۰ توصیف شد. این آزمایش نخستین توسط پزشک آلمانی «فلیکس مِ
ندل» در سال ۱۹۰۸ توسعه داده و توصیف شد. این آزمون پوستی به افتخار شارل مانتو یک پزشک فرانسوی که بر اساس کار کوخ و کلمنس فون پیرکه آزمایش خود را در سال ۱۹۰۷ انجام داد، نام گذاری شده است. با این حال، این تست چندان قابل اعتماد نبود زیرا ناخالصی های موجود در توبرکولین نتایج نادرستی ایجاد می کرد. ازموند ری لانگ و فلورانس باربارا سیبرت فهمیدند که عامل فعال در توبرکولین، نوعی پروتئین است. سپس سیبرت چندین سال را صرف توسعه روش هایی برای جداسازی و خالص سازی پروتئین از مایکوباکتریوم توبرکلوزیس و به دست آوردن مشتق پروتئینی خالص (PPD) و ایجاد یک آزمایش قابل اعتماد برای سل کرد. نخستین مقاله او در مورد تصفیه توبرکولین در سال ۱۹۳۴ منتشر شد. در دهه ۱۹۴۰، مشتق پروتئینی خالص او، استاندارد بین المللی برای آزمایش های توبرکولین بود. در سال ۱۹۳۹، ام.ای. لینیکووا در روسیه نسخه اصلاح شده مشتق پروتئینی خالص را ایجاد کرد. در سال ۱۹۵۴، اتحاد جماهیر شوروی تولید انبوه PPD-L را به نام لینیکووا آغاز کرد. روش انجام. در تست مانتو، دوز استاندارد ۵ واحد توبرکولین (تی یو - ۰٫۱ میلی لیتر)، مطابق توصیهٔ مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری، یا ۲ واحد تو
برکولین RT23 در محلول ۰٫۱ میلی لیتری ساخته شده توسط «مؤسسه دولتی سرم» دانمارک مطابف توصیهٔ سرویس سلامت ملی به صورت داخل جلدی (بین لایه های درم) روی سطح فلکسور ساعد چپ، مابین آرنج و مچ تزریق می شود. تزریق باید با سرنگ توبرکولین انجام شود، در حالی که سوراخ خروجی سوزن به سمت بالا باشد. هنگامی که تزریق به درستی انجام شود، باید یک برجستگی رنگ پریده کهیرمانند در پوست، به قطر ۶ تا ۱۰ میلی متر ایجاد کند. نتیجه آزمایش بعد از ۴۸ تا ۹۶ ساعت، (به طور ایده آل بعد از ۷۲ ساعت / روز سوم) خوانده می شود. این روش «تکنیک مانتو» نامیده می شود. انتظار می رود فردی که در معرض این باکتری قرار گرفته است، در این ناحیه پوستی حاوی پروتئین های باکتریایی، پاسخ ایمنی ایجاد کند. این پاسخ یک مثال کلاسیک از «واکنش بیش حساسیت نوع تأخیری» (DTH)، نوع IV است. سلول های T و سلول های میلوئیدی در عرض ۱–۳ روز به محل واکنش جذب شده و التهاب موضعی ایجاد می کنند. واکنش با اندازه گیری قطر سفتی (برآمدگی قابل لمس، ناحیه سخت شده) در سراسر ساعد (عمود بر محور بلند) بر حسب میلی متر خوانده می شود. اگر برجستگی سفت وجود نداشته باشد، نتیجه باید به عنوان «۰ میلی متر»
ثبت شود. اریتم (قرمزی) نباید اندازه گیری شود. در نسخه پیرکه آزمایش توبرکولین از طریق زخم آرایی به روی پوست اعمال می شود. طبقه بندی واکنش توبرکولین. نتایج این آزمایش باید به دقت تفسیر شود. عوامل خطر پزشکی فرد تعیین می کند که در کدام افزایش سفتی (۵ میلی متر، ۱۰ میلی متر یا ۱۵ میلی متر) نتیجه مثبت در نظر گرفته شود. نتیجه مثبت نشان می هد که فرد احتمالاً در معرض سل بوده است. (الف) اندوراسیون یا برجستگیِ سفتِ پوست (و نه قرمزی) بیش از ۵ میلی متر یا بیشتر مثبت تلقی می شود اگر: (ب) اندوراسیون یا برجستگیِ سفتِ پوست (و نه قرمزی) بیش از ۱۰ میلی متر یا بیشتر مثبت تلقی می شود اگر: (پ) اندوراسیون یا برجستگیِ سفتِ پوست (و نه قرمزی) بیش از ۱۵ میلی متر یا بیشتر مثبت تلقی می شود اگر: تحول تست توبرکولین به صورت افزایش ۱۰ میلی متر یا بیشتر در یک دوره دو ساله بدون توجه به سن تعریف می شود. معیارهای جایگزین شامل افزایش ۶، ۱۲، ۱۵ یا ۱۸ میلی متری اندوراسیون (برجستگیِ سفتِ پوست) است. نتایج منفی کاذب. واکنش به PPD یا تست توبرکولین در شرایط زیر سرکوب شده و به غلط منفی می شود (در حالی که ممکن است فرد واقعاً سل داشته باشد): دلیل این امر آن
است که سیستم ایمنی باید عملکردی طبیعی داشته باشد تا بتواند به مشتق پروتئین تزریق شده در زیر پوست پاسخ دهد. یک نتیجه منفی کاذب ممکن است در فردی رخ دهد که اخیراً به سل مبتلا شده است، اما سیستم ایمنی وی هنوز به باکتری واکنش نشان نداده است. در صورتی که آزمایش توبرکولین دوم ضروری باشد، باید در بازوی دیگر انجام شود تا از حساسیتِ بیش از حدِ پوست جلوگیری شود.
کرم آنگلیز ، یک کاستارد سبک در آشپزی فرانسوی است که به عنوان سس در دسرها استفاده می شود.