Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مجسمه یوری دولگوروکی یک مجسمه سوار بر اسب است که یادبود تأسیس مسکو در سال ۱۱۴۷ توسط یوری دولگوروکی () است. دولگوروکی شاهزاده بزرگ ("ولیکی کنیاز") روس کی یف (کیف) و عضوی از سلسله روریک بود. در ۶ ژوئن ۱۹۵۴، این مجسمه در میدان شوروی (که اکنون نصب شد)، واقع در مقابل ساختمان موسوویت (که اکنون ساختمان شهردار مسکو است). مجسمه سازان سرگئی میخائیلوویچ اورلوف، ای.پی. آنتروپوف و نیکولای لووویچ اشتام بودند. طراحی معماری توسط انجام شد. . این مجسمه جایگزین شد، که در سال ۱۹۴۱ تخریب شده بود. مجسمه اسکوبلف. مجسمه اصلی که در سال ۱۹۱۲ در میدان تورسکایا نصب شد، مجسمه ژنرال میخائیل اسکوبلف، قهرمان جنگ روسیه و ترکیه در سال ۱۸۷۷ بود. او را سوار بر اسبش به تصویر می کشید. این بنای یادبود به عنوان "ژنرال سفید" شناخته می شد. اسکوبلف لباس رژه سفید پوشیده بود و سوار بر اسب سفید به نبرد می رفت. او همچنین عضو نیروی نظامی تزار و بنابراین " سفید " بود. پس از انقلاب اکتبر ۱۹۱۷، فرمانی در مورد بناهای یادبود «که به افتخار تزارها و خدمتگزارانشان ساخته می شوند» صادر شد. این بخشی از کمپین تبلیغاتی لنین از طریق بناهای یادبود بود. به دلیل این فرمان،
بنای یادبود اسکوبلف برداشته شد. اوبلیسک قانون اساسی. در سال ۱۹۱۸، بنای یادبود اسکوبلف با جایگزین شد. . در ژوئن ۱۹۱۹، به این ابلیسک، مجسمه آزادی متصل شد. این مجسمه توسط مجسمه ساز، نیکولای آندریویچ آندریف، ساخته شده بود. ورا الکسیوا، خواهرزاده کنستانتین استانیسلاوسکی، ممکن است برای این مجسمه ژست گرفته باشد. یکی دیگر از مدل های احتمالی، بازیگر زن تئاتر مسکو، اوژنی خوانسکایا، بود که به خاطر زیبایی اش مشهور بود. این بنای یادبود مدت زیادی دوام نیاورد. در پایان دهه ۱۹۳۰، نیاز به مرمت کامل داشت. این بنا با عجله و ارزان از مواد بی کیفیت ساخته شده بود؛ هرم هرمی از آجر ساخته شده و «مانند گرانیت» گچ کاری شده بود. مجسمه با بتن ریخته شد. در ۲۲ آوریل ۱۹۴۱، قبل از اینکه بتوان آن را مرمت کرد، بنای یادبود منفجر و برداشته شد. سر مجسمه آزادی سالم ماند و در گالری ترتیاکوف قرار گرفت ساخت مجسمه. حداقل ۲۰۰ سال قبل از تأسیس رسمی مسکو در سال ۱۱۴۷ توسط یوری دولگوروکی، در محل آن سکونتگاهی وجود داشته است. با این حال، هشتصدمین سالگرد جشن های مسکو در سپتامبر ۱۹۴۷، تاریخ سنتی را پذیرفت. در سال ۱۹۴۶، جوزف ویساریونوویچ استالین، باستان شناس و
انسان شناس میخائیل میخائیلوویچ گراسیموف () را از کیف برای یافتن بقایای یوری دولگوروکی فرستاد. این کار به این منظور انجام شد که مراسم تدفین مجدد دولگوروکی در طول جشن ها برگزار شود. هیچ بقایایی در قبر دولگوروکی پیدا نشد. در سپتامبر ۱۹۴۶، مسابقه ای برای طراحی بنای یادبود دولگوروکی برگزار شد. مجسمه ساز اس.ام. اورلوف برنده مسابقه شد و به خاطر کارش جایزه استالین را دریافت کرد. نویسنده، روزنامه نگار و مورخ روسی گفت که استالین اثر اورلوف را از میان سایر آثار انتخاب کرد زیرا توسط سفیر ایالات متحده، دبلیو. آورل هریمن ()، در جریان یک مراسم پذیرایی در کرملین مسکو، مورد تحسین قرار گرفته بود. در ۶ سپتامبر ۱۹۴۷، مراسم کلنگ زنی این بنای یادبود در طول جشن ها برگزار شد. با این حال، ساخت این بنای یادبود مدتی طول کشید. اختلاف نظرهایی بین این سه هنرمند رخ داد. مقیاس طراحی و تکنیک اورلوف مورد سؤال قرار گرفت. تکنیک های معمول مجسمه سازی کوچک او ممکن است برای یک اثر یادبود جواب ندهد. اورلوف همچنین با مقامات درگیر شد. او با متن تقدیم بنای یادبود که نوشته شده بود «به بنیانگذار مسکو از طرف دولت شوروی» مخالف بود. (نام دولت شوروی روی بنا
ی یادبود ذکر نشده است) بودجه ناکافی نیز بر سرعت کار تأثیر گذاشت. سالگرد مسکو همزمان با راه اندازی چندین پروژه بزرگ بود که همه آنها نیاز به بودجه ویژه داشتند. این پروژه ها شامل ساخت «آسمان خراش های استالین» نیز می شد. داستانی احتمالاً جعلی از تأیید نسخه نهایی بنای یادبود توسط استالین حکایت دارد. او با دقت مدل را بررسی کرد و گفت: «چرا رفیق اورلوف، دولگوروکی را روی مادیان نشاندی؟ یک اسب نر می تواند مردانگی بنیانگذار مسکو را برجسته کند.» بلافاصله تغییراتی در پروژه اعمال شد. این مجسمه توسط «کارخانه میتیشچی» به افتخار هنرمند ملی، ای.اف. بلاشووا، ساخته شد. این تولید تحت نظارت مجسمه ساز و ریخته گر برنز، گابریل ایوانوویچ ساوینسکی، انجام شد. هزینه ساخت آن ۵٫۵ میلیون روبل بود که توسط شهر مسکو پرداخت شد. افتتاحیه باشکوه این بنای یادبود در ۶ ژوئن ۱۹۵۴ برگزار شد. ویژگی های هنری. تصاویر شاهزاده باقی نمانده است، بنابراین نویسندگان مجسمه، تصویری جمعی از یک قهرمان روسی سوار بر اسب جنگی، ملبس به زره رزمی، خلق کرده اند. سوارکار، اسب را متوقف کرده و در رکاب ها بالا برده است، با حرکتی آمرانه، گویی محل ساخت یک قلعه جدید را نشان می
دهد. پایه این بنای یادبود با حکاکی های تزئینی بر روی نقوش برجسته بنای معماری باستانی روسیه - کلیسای جامع سنت جورج در یوریف پولسکی - تزئین شده است. این حکاکی ها یک سانتور، یک پرنده سیرین، یک باسیلیسک، پرنده ققنوس، گریفون ها و تصاویر تلطیف شده از یک شیر و یک گوزن را به تصویر می کشند. قابل توجه است که در کنار تصاویر فولکلور اساطیر اسلاوی، نقوش عتیقه که توسط استادان قدیمی روسیه از طریق هنر بیزانسی درک شده اند، به طور گسترده در این نقش برجسته استفاده می شوند. پذیرش. واکنش ها به ساخت بنای یادبود دولگوروکی متفاوت بود. این بنای یادبود منعکس کننده ایدئولوژی حزب کمونیست نبود. دولگوروکی پیش از این رسماً به عنوان «استثمارگر دهقانان و مأمور جمع آوری مالیات نظام فئودالی» در نظر گرفته می شد. در مراسم رونمایی از مجسمه، نویسنده، گفت: «این شباهت خوبی نیست». با این حال، آهنگساز، سیگیزموند آبراموویچ کاتس، مخالفت کرد و گفت: «این شباهت خوبی است».
کتابخانه دولتی تمام روسی مارگاریتا رودومینو برای ادبیات خارجی، که از نظر تاریخی با نام کتابخانه تمام اتحادیه ادبیات خارجی در زمان اتحاد جماهیر شوروی شناخته می شد، کتابخانه ای ویژه است که عمدتاً بر گردآوری ادبیات و مطالب خارجی تمرکز دارد و در مسکو مستقر است. همچنین به دلیل ماهیت مجموعه خود با نام مستعار «خارجی» شناخته می شود. این کتابخانه توسط مارگاریتا ایوانونا رودومینو تأسیس شد. تاریخچه. این کتابخانه توسط مارگاریتا ایوانوونا رودومینو در سال ۱۹۲۱ در یک ساختمان قدیمی در مرکز مسکو تأسیس شد. این کتابخانه به عنوان یک کتابخانه کوچک نئوفیلولوژی افتتاح شد که با مجموعه ای تنها ۱۰۰ کتاب به زبان های آلمانی، فرانسوی و انگلیسی واقع در طبقه پنجم ساختمان آغاز به کار کرد. در سال های اولیه، تمرکز اصلی کتابخانه بر گردآوری منابع زبان شناسی و ادبیات تطبیقی بود. با گذشت زمان، این مجموعه به تدریج گسترش یافت و به یکی از مراکز مهم مطالعات زبان های خارجی در روسیه تبدیل شد. تلاش های رودومینو در توسعه ی روابط فرهنگی بین المللی نقش مهمی در شکل گیری هویت علمی کتابخانه ایفا کرد. امروزه این نهاد نه تنها میراثی ارزشمند از منابع زبان شناسی
را در خود جای داده، بلکه به عنوان پلی میان فرهنگ ها و زبان ها شناخته می شود. این کتابخانه اولین کتابخانه تخصصی در اتحاد جماهیر شوروی نبود و پیش از آن کتابخانه بنیادی کتابخانه های اجتماعی در سال ۱۹۱۸ و کتابخانه پزشکی علمی مرکزی ایالتی در سال ۱۹۱۹ تأسیس شده بودند. در سال ۱۹۴۸، شورای وزیران اتحاد جماهیر شوروی به این کتابخانه عنوان «کتابخانه مرکزی سراسری» را اعطا کرد. این کتابخانه سالانه تقریباً ۲۵۰ سخنرانی و جلسه و ۲۰۰ نمایشگاه برگزار کرده است. این رویدادها با حضور پژوهشگران، نویسندگان، هنرمندان و علاقه مندان به زبان، ادبیات و فرهنگ، بستری برای تبادل اندیشه، معرفی آثار جدید، و بررسی موضوعات روز فراهم کرده اند. همچنین، بسیاری از این برنامه ها به صورت آنلاین نیز پخش شده اند تا مخاطبان گسترده تری را در سراسر کشور پوشش دهند. این کتابخانه چهار بار نقل مکان کرد و تا سال ۱۹۶۷ محل فعلی خود را نداشت. این کتابخانه هنوز تحت کنترل بنیانگذار آن بود و شامل چهار میلیون کتاب می شد. بیشتر کتاب ها از کشورهای غربی هستند و کتابخانه دارای امکانات زبان است تا خوانندگان بتوانند زبان کتاب ها را یاد بگیرند. کتاب ها بر اساس سیستم مورد اس
تفاده در فرهنگی که کتاب ها از آن آمده اند، فهرست بندی می شوند. بنیانگذار کتابخانه در دانمارک در رشته کتابداری تحصیل کرد. او در سال ۱۹۷۳ بازنشسته شد که در آن زمان کتابخانه چهار میلیون نشریه به ۱۲۸ زبان داشت. از سال ۱۹۷۵، مشخصات کتابخانه شامل داستان، ادبیات خارجی در زمینه علوم انسانی، هنر، کشورهای خارجی و نشریات مرجع بوده است. ساختمان اصلی کتابخانه در مسکو در بانک یاوزا، روبروی ساختمان مرتفع در خاکریز کوتلنیچسکایا واقع شده است. برخلاف سایر کتابخانه های علمی مرکزی مسکو، این کتابخانه برای خوانندگان شانزده ساله در نظر گرفته شده است. برای خوانندگان کوچکتر (از ۵ تا ۱۶ سال) اتاق کودک وجود دارد. این کتابخانه که با نام مستعار «بیگانه» شناخته می شود، گنجینهٔ گسترده ای از ادبیات علوم انسانی دارد. در مقایسه با دیگر کتابخانه های اصلی مسکو، مانند کتابخانهٔ ایالتی روسیه و کتابخانهٔ عمومی تاریخی ایالتی روسیه، این کتابخانه دسترسی نسبتاً سریعی به کتاب ها از مخزن خود، تنها در ۱۵ تا ۲۰ دقیقه، ارائه می دهد. گفته می شود که این کتابخانه یکی از مهم ترین کتابخانه های جهان است. پیوندها. وب سایت وی کنتاکته
کتابخانه مرکزی علوم جهانی نکراسوف (به روسی: Центральная универсальная научная библиотека имени Н. А. Некрасова؛ انگلیسی: Nekrasov Library) یک کتابخانه عمومی است که در مسکو واقع شده و در سال ۱۹۱۹ تأسیس شد. این کتابخانه یکی از مراکز فرهنگی برجستهٔ روسیه محسوب می شود و با دارا بودن مجموعه ای گسترده از منابع علمی، ادبی و هنری، نقش مهمی در ارتقای دانش عمومی و حمایت از پژوهشگران ایفا می کند. نام این کتابخانه از شاعر و نویسنده روسی، نیکولای نکراسوف گرفته شده است. کتابخانه نکراسوف با بیش از ۲ میلیون مورد به بیش از ۱۰۰ زبان، یک سرویس کتابخانه عمومی برای شهروندان مسکو است. تاریخچه. تا سال ۱۹۴۱، گنجینه کتاب کتابخانه شامل ۱۹۳۵۹۹ نسخه و ۴۳۸۹۹ خواننده بود. در طول جنگ جهانی دوم، این کتابخانه به جانبازان خدمت رسانی می کرد و به مرکزی برای تشکیل کتابخانه های سیار برای جبهه تبدیل شد. کتابخانه عمومی نکراسوف مرکزی شهر نکراسوف. به دنبال تصمیم دولت و به مناسبت صد و بیست و پنجمین سالگرد شاعر و دموکرات ن.ا. نکراسوف، در سال ۱۹۴۶ این کتابخانه به نام او نامگذاری شد. در سال ۱۹۵۵، کتابخانه از آربات به املاک آ.اس. سالتیکووا، در خیابان بولش
ایا برونایا، منتقل شد. کتابخانه علمی جهانی مرکزی نکراسوف. در آغاز دهه ۱۹۷۰، کتابخانه شامل گنجینه ای قابل توجه از آثار ادبی با تمرکز بر هنر بود. به لطف این گنجینه و هدایای مجموعه داران مسکو، کتابخانه یک دپارتمان تخصصی هنر و ادبیات افتتاح کرد. در سال ۲۰۰۲، کتابخانه به خیابان باومانسکایا، پلاک ۵۸/۲۵، ساختمان ۱۴ نقل مکان کرد. در همان سال، وب سایت www.nekrasovka.ru برای آن در نظر گرفته شد. در سال ۲۰۰۶، به دستور وزارت فرهنگ مسکو، کتابخانه عمومی مرکزی شهر نکراسوف به کتابخانه علمی جهانی مرکزی نکراسوف تغییر نام داد. صندوق. گنجینهٔ ادبیات هنری و آثار نفیس شامل کتاب هایی دربارهٔ انواع هنر، نسخه های قدیمی، گنجینهٔ آثار تکثیر شده، مجموعه های گرافیک صنعتی، کتابخانه های قدیمی و کتاب های نفیس است. این مجموعه با دقت و تخصص گردآوری شده و شامل آثار نایاب در زمینه های نقاشی، معماری، طراحی، تئاتر و موسیقی می شود. بسیاری از این منابع دارای ارزش تاریخی و هنری بالا هستند و در پژوهش های تخصصی مورد استفاده قرار می گیرند. ساختار. این کتابخانه بیش از ده بخش دارد، از جمله بخش طرح ها و برنامه های فرهنگی و آموزشی، بخش مطالعه و ترویج مجموعه
ها، و بخش مرمت و حفاظت از نسخه ها. پروژه ها. این کتابخانه از جنبش تبادل کتاب حمایت می کند و مرتباً برنامه های تبادل کتاب برگزار می کند. در سال ۲۰۱۷، پروژه «الکترونکراسوفکا» راه اندازی شد - سایتی جدید برای مجموعه های دیجیتالی کتابخانه. در دهه ۱۹۲۰، کورنی چوکوفسکی، که آثار نکراسوف را مطالعه می کرد، «پرسشنامه ای دربارهٔ نکراسوف» تهیه و بین نویسندگان توزیع کرد. شاعران و نویسندگان مشهور به ده سؤال پاسخ دادند: کدام اشعار نکراسوف را بهترین می دانند، آیا نکراسوف بر آثار خودشان تأثیر گذاشته است، آیا او را فردی غیراخلاقی می دانند و غیره. انتشارات کتابخانه. این کتابخانه به صورت دوره ای فهرست های کتابشناختی مربوط به تاریخ های یادبود ملی و آلبوم-کاتالوگ هایی را بر اساس مجموعه های صندوق کمیاب کتابخانه منتشر می کرد. رویدادها. هر ساله این کتابخانه بیش از ۵۰۰ رویداد مهم اجتماعی برگزار می کند.
مردمانی ترک تبار در آسیای صغیر (ترکیه)، سلجوقیان آناطولی (سلاجقة روم) در ۶۴۰/ ۱۲۴۳، دست نشاندة ایلخانان شدند و اقوامی از آنان در آنجا سُکنا گزیدند و با بومیان ترک آناطولی درآمیختند و به دلایلی نامعلوم «قره تاتار» (تاتارهای سیاه) نامیده شدند، که ظاهراً ربطی به گروه «تاتارهای سیاه» در تقسیم بندی چینیان ندارد. آنان هم زمان با جهانگشایی تیمور، به صورت کوچ نشین، بین آماسیه و قیصریه به سر می برده اند و جمعیتشان بین سی تا چهل هزار خانوار بوده است. این قره تاتارها ــ که به مرور فرهنگ ترکمنی غالب در آن نواحی را کسب کردند ــ در ابتدای قرن نهم به امپراتوری عثمانی پیوستند. در پی پیروزی تیمور بر عثمانیان در ۸۰۲/ ۱۴۰۰، وی گروه هایی از قره تاتارهای آناطولی را به موطنشان در آسیای مرکزی (ماوراءالنهر) بازگرداند، اما برخی از ایشان پس از مرگ تیمور در ۸۰۷/ ۱۴۰۵، دوباره به آناطولی بازگشتند گفتنی است که برخی از قره تاتارهای یادشده، در ۸۲۲/ ۱۴۱۹ به نواحی بالکان کوچیدند و در غرب شهر فلبه (فیلیپو پولیس / پلوودیف امروزی) ساکن شدند.
مرکز خرید مگامال یا مگامال مرکز خریدی در فاز دوم شهرک اکباتان شهر تهران در کنار ایستگاه مترو شهرک اکباتان است. ساخت آن از سال ۱۳۸۲ آغاز شد و در سال ۱۳۹۶ بازگشایی شده است. مرکز خرید مگامال توسط شرکت عمران و نوسازی اکباتان، بانک شهر و سرمایه گذار خارجی ساخته شده است. مالک مگامال شهرداری تهران و بانک شهر می باشد. این مرکز خرید داری ۵ طبقه واحد تجاری و تفریحی می باشد. مگامال داری یک پردیس سینمایی با ۱۰ سالن سینما و با گنجایش ۱۴۰۰ نفر می باشد. مگامال توانایی تحمل زلزله ۹ ریشتری را در اسکلت بندی خود دارد. زیر بنای مگامال ۲۰۰٬۰۰۰ متر مربع است که ۱۹۰٬۰۰۰ مترمربع آن تجاری می باشد. پارکینگ مگامال داری ۲۸۰۰ پارکینگ در ۳ طبقه است. این مرکز خرید دارای بیش از ۲۰۰ فروشگاه، رستوران و کافی شاپ می باشد. در طراحی آن از المان های معماری مدرن استفاه شده است. بخش تجاری مگامال داری یک فضای اختصاصی برای بانوان در طبقه نخست خود است. فروشگاه های این مرکز خرید در زمینه های لوازم خانه، مد و پوشاک، آرایشی بهداشتی، لوازم دیجیتال و الکترونیک، لوازم آرایشی بهداشتی، لوازم ورزشی، طلا و جواهر و یک هایپرمارکت است. در بخش تفریحات مگامال سالن بدن
سازی، سالن ماساژ، یک شهربازی سرپوشیده در طبقه سوم و مجموعه سن لند در طبقه نخست آن قرار دارد. همچنین مگامال در کنار سرای غذا خود یک ایوان با دید کوه های شمال تهران دارد. مرکز خرید مگامال دارای دو سرای غذا در طبقه دوم و سوم آن می باشد. در طبقه دوم آن رستوران ایرانی، فست فود و کافی شاپ می باشد و در طبقه سوم آن رستوران های بین المللی می باشند.
عبدالناصر عبدالفتاح (؛ یک تاجر ,مصری ,ترک الاصل. ۱ مارس ۱۹۸۴. وی در سال ۲۰۰۷ از دانشکده پزشکی کالیفرنیا فارغ التحصیل شد. تولد و شغل. او در قوص، استان قنا متولد شد و شرکة الآغا را در سال ۱۹۹۵ تأسیس کرد.رئیس هیئت مدیره الآغا جروب، که در اول ژانویه ۲۰۱۳ تأسیس کرد. آموزش. تحصیلات وی در قاهره از پنج سال از ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۴ ، مرحله اصلی آغاز شد سپس در دبیرستان ثبت نام کرد و در سال ۱۹۹۷ ۳ سال طول کشید و تحصیلات متوسطه خود را به پایان رساند ۳ سال و در سال ۲۰۰۰ از دبیرستان فارغ التحصیل شد ، سپس به ایالات متحده آمریکا,۲۰۰۱ در لس آنجلس,دانشکده پزشکی کیک در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی,وی پنج سال را از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۵ به پایان رساند ، سپس دو سال به پایان رسید و در سال ۲۰۰۷ فارغ التحصیل. جوایز. در ۳۱ مارس ۲۰۲۵، دولت ژاپن جایزه نشان خورشید فروزان را اعلام کرد.از ,امپراتور ژاپن,کاخ امپریال اعلام شد,در مورد دریافت وی در کاخ امپریال در پایتخت ، توکیو ، در حضور نخست وزیر ژاپن فومیو کیشیدا. زندگی خانوادگی. عبدالناصر در ۷ دسامبر ۲۰۱۲ ازدواج کرد حتی اگر دو پسر و دختر به زبان عربی و به زبان انگلیسی صحبت کنند در استان قنا ، قوص. مشهورترین
شایعات. عبدالناصر عبدالفتاح اظهارات خود در مورد شجاعت عبدالناصر عبدالفتاح در مورد چشم نقل قول می کند. دیدم که چشم, گریه می کند ، بنابراین از او پرسیدم ، بنابراین وقتی آب گریه دوست است ، و او گفت ، "نه علی حبیب ، و او گفت نه ، من به من پاسخ خواهم داد اشک هایش داشت بند می آمد، بنابراین گفت «من برای از دست دادن افراد وفادار، دوستان و حتی معشوقانم گریه می کنم.» دروغ و خیانت به اساس بقا تبدیل شده اند. عبدالناصر عبدالفتاح سخنان در مورد کرامت. کرامت,خود را بالای سر و قلب خود در زیر پاهای خود قرار دهید تا هرکسی که بماند بماند و هر کس که ترک کند ، اگر حضور آنها به معنای چیزی باشد ، به دنبال آن نیست. وارد زندگی کسی شوید که به شما احتیاج ندارد و خود را به کسی که شما را رد می کند تحمیل نکنید ، بهتر است درد و افتخار را ترک کنید تا اینکه از آن لذت ببرید و تحقیر شوید زیرا هیچ کس بار شما را تحمل نمی کند ، اما پشت شما مانند بقیه آنها دوست دارند داستان شما را بشناسند ، بنابراین از خود بپرسید که من در مکانی هستم که می خواهد جاه طلبی من باشد؟ اگر جواب بدون تردید در مرخصی نیست ، زیرا مکانهایی که جاه طلبی شما را خفه می کنند روح ش
ما را به سرقت نمی برد ، بنابراین وقت خود را با آنها هدر ندهید ، به یاد داشته باشید که روح در مکانهایی که با جاه طلبی شما هماهنگ هستند "شکوفا" می شود و در آنجا می بینید که محدودیت های خود را به چالش می کشید و آینده خود را با دست خود ایجاد می کنید اگر احساس کنید که در یک دایره بسته قرار دارید که خلاقیت خود را محکم می کند ، پس زمان آن است که به جستجوی جدید بپردازید.
پارک لایف سومین جنگ استودیویی گروه راک انگلیسی بلر است که در ۲۵ آوریل ۱۹۹۴ توسط فود رکوردز منتشر شد. پس از فروش نسبتاً خوب جنگ پیشین آنها "زندگی مدرن آشغال است" (۱۹۹۳)، "پارک لایف" با کمک چهار تک آهنگ پرفروش خود «دختران و پسران»، «تا انتها»، «پارک لایف» و «پایان یک قرن» توانست بلر را در انگلستان به شهرت برساند. "پارک لایف" توسط صنعت ضبط صدا بریتانیا چهار بار گواهی پلاتینیوم را دریافت کرده است. منتقدان موسیقی در سال های اخیر "پارک لایف را" به همراه جنگ "قطعا شاید" از گروه رقیباشان اویسیز را پایه های زیرسبک بریت پاپ خواندند. بریت پاپ به نوبه خود توانست به گسترده تر شدن جنبش بریتانیا خفن کمک کند. "پارک لایف" توانسته به اهمیت فرهنگی بالایی دست یافته و جایگاه خود را به عنوان نقطه عطفی در موسیقی راک تثبیت کند. در سال ۲۰۱۰ "پارک لایف" یکی از ده پوشن هنری بود که بر روی تمبر پستی بریتانیا که توسط پست سلطنتی منتشر شده بود، قرار بگیرد. در سال ۲۰۱۵ "اسپین" "پارک لایف" را در فهرست «۳۰۰ جنگ برتر ۱۹۸۵–۲۰۱۴» خود قرار داد. مجله "رولینگ استون" این جنگ را در رتبه ۴۳۸ فهرست «۵۰۰ آلبوم برتر تمام دوران» خود در سال ۲۰۲۰ قرار داد.
مرحله گروهی لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۱۲ با حضور ۳۲ تیم (۱۶ تیم از منطقه غرب و ۱۶ تیم از منطقه شرق) برگزار شد. این ۳۲ تیم عبارتند از: قرعه کشی مرحله گروهی در تاریخ ۶ دسامبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۶:۰۰ به وقت در مقر کنفدراسیون فوتبال آسیا در کوالا لامپور، مالزی برگزار شد. ۳۲ تیم در هشت گروه چهار تیمی قرار گرفتند. باشگاه های یک کشور نمی توانند در یک گروه قرار بگیرند. در هر گروه، تیم ها به صورت رفت و برگشت با یکدیگر بازی می کردند. بازی ها در تاریخ های ۶ و ۷ مارس، ۲۰ و ۲۱ مارس، ۳ و ۴ آوریل، ۱۷ و ۱۸ آوریل، ۱ و ۲ مه و ۱۵ و ۱۶ مه ۲۰۱۲ برگزار شد. تیم های اول و دوم هر گروه به مرحله حذفی راه یافتند. معیارهای تساوی شکن. باشگاه ها بر اساس امتیاز رتبه بندی می شوند و معیارهای تساوی شکن به ترتیب زیر است: گروه ها. هر تیم از ۱ تا ۴ شماره گذاری شده بود، این شماره ها ترتیب مسابقات را تعیین کردند.
آلکسی مان ویلوف (؛ زادهٔ ۱۹۸۲ میلادی) بازیگر اهل سوئد استوی تباری کردی-روسی است. او بیشتر به خاطر ایفای نقش اکرم سلیم در مجموعه تلویزیونی تریلر جنایی اسکاتلندی "دپارتمان کیو" محصول سال ۲۰۲۵ شناخته می شود. او همچنین در مینی سریال تاریخی "چرنوبیل" و فصل سوم "جک رایان" (۲۰۲۲) حضور داشته است. از دیگر آثار او می توان به آثار سوئدی زبان از جمله "پیش از آن که بمیریم" (۲۰۱۷)، "مرثیهٔ استکهلم" (۲۰۱۸)، "سگ برتر" (۲۰۲۰)، و "یک روز و نیم" (۲۰۲۳) اشاره کرد. اوایل زندگی و تحصیلات. آلکسی مان ویلوف در سال ۱۹۸۲ در مسکو از مادری روس و پدری کرد اهل سوریه متولد شد. او در ده سالگی به سوئد نقل مکان کرد و در یونزبرو نزدیک لینشوپینگ بزرگ شد. وی پیش از آن که برای دنبال کردن رؤیای بازیگری به استکهلم برود، در صنعت ساخت وساز ساختمان مشغول به فعالیت بود. حرفه. مان ویلوف در مجموعه تلویزیونی سوئدی "پیش از آن که بمیریم" محصول ۲۰۱۷ نقش داوُر، رهبر یک باند کروات را ایفا کرد. او پیش تر با ایفای نقش در مجموعه سوئدی "آرنه دال: مراسم مرگ" توجه تهیه کننده ماریانه نوردنبری را جلب کرده بود. او همچنین در مجموعه پلیسی-جنایی سوئدی "جوانهٔ خاک" ظاهر شد
و در سال ۲۰۲۰ نقش تدی را در "سگ برتر" بازی کرد. او نقش اصلی را در فیلم سوئدی "یک روز و نیم" محصول ۲۰۲۳ بر عهده داشت. او در مجموعه های تاریخی انگلیسی زبان "چرنوبیل" و "جک رایان"، همچنین فیلم "پیمانکار" محصول ۲۰۲۲ نقش آفرینی کرده است. علاوه بر اینها، او یکی از نقش های اصلی را در مجموعه تلویزیونی مهیج و جنایی اسکاتلندی "دپارتمان کیو" محصول ۲۰۲۵ ایفا کرد که در آن شخصیت چندلایه ای اکرم سلیم را به تصویر کشید.
اکنون فصل شکوفایی فرا رسیده است () که در کشورهای انگلیسی زبان با نام غیرقابل تصور به نمایش درآمد، یک فیلم مهیج سوئدی است که در سال ۲۰۱۸ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می توان به آلکسی مانویلوف و لیزا هنی اشاره کرد. داستان. در سال ۲۰۰۵، آلکس در روستایی با مادرش کلارا و پدرش بی رحم و خشنی به نام بیورن زندگی می کند. کلارا سرانجام خانواده را ترک می کند، نزدیک ترین دوست آلکس، آنا، به استکهلم نقل مکان می کند و الکس نزد عمویش می رود. ده سال بعد، آلکس تبدیل به موسیقیدان مشهوری در استکهلم شده است. در طول جشن نیمه تابستان، شهر با چند انفجار روبه رو می شود که یکی از آن ها باعث مرگ مادرش می شود. آلکس با مدیر برنامه اش قطع همکاری می کند و به روستای زادگاهش بازمی گردد تا پیانوی کلیسا را که قبلاً با آنا روی آن نوازندگی می کردند، بخرد. در آنجا دوباره با آنا ملاقات می کند که به روستا بازگشته است. وقتی می فهمد که او همسر و دختری به نام الین دارد، عصبانی می شود و می رود. با بدتر شدن حملات به سوئد و فعال شدن ارتش، مردم در باران دچار سانحه شده و اتومبیل ها با هم تصادف می کنند و آلکس بازمی گردد تا به آنا و خانواده اش کمک کند. پس ا
ز نابودی پارلمان و از کار افتادن شبکه های ارتباطی، مادر آنا که وزیر دولت است، موفق می شود از استکهلم فرار کرده و به مناطق روستایی برود، جایی که توسط ارتش نجات می یابد. در همین حال، پدر آلکس، بیورن، که در ایستگاه ترانسفورماتور کار می کند، گروهی از مردان مسلح را که به شبکه برق حمله کرده اند، می کشد. هلیکوپترها و پرندگان مرده در اثر باران آلوده سقوط می کنند و غیرنظامیان برای پناه گرفتن به پناهگاه بمب ایستگاه مراجعه می کنند. در میان آن ها آنا و آلکس زخمی و بیهوش حضور دارند. پس از آنکه آنا برای یافتن الین می رود، آلکس به هوش می آید و به پدر بی پروایش می گوید که کلارا مرده است. آنا با دخترش بازمی گردد و به الکس می گوید که همسرش و بسیاری دیگر توسط هلیکوپترها کشته شده اند. اما در واقع کیم زنده است. وقتی هلیکوپترها به ایستگاه برق نزدیک می شوند، غیرنظامیان به کلیسای روستا می روند تا با ارتشی که از طریق رادیو تماس گرفته اند، دیدار کنند. دشمن به ارتش حمله می کند و مادر آنا را می کشد، اما آلکس با برخورد ماشین به هلیکوپتر دشمن را نابود می کند و بیورن نیز با برخورد هواپیمایش به هلیکوپتر دیگر، آن را ساقط می کند. او در این را
ه جان می دهد اما آلکس، آنا و الین را نجات می دهد. در کلیسای روستا که تخریب شده و در آتش است، آلکس به آنا می گوید که کیم هنوز زنده است و سپس پیانو می نوازد تا اینکه به دلیل سلاح های شیمیایی موجود در باران، حافظه اش را از دست می دهد. کیم آنا را با خود می برد. کلیپ های خبری در طول تیتراژ نشان می دهد که ۸۰۰٬۰۰۰ سوئدی حافظه خود را از دست داده اند و تصاویر ولادیمیر پوتین حاکی از آن است که روسیه پشت این حملات بوده است. تأمین مالی تولید. تأمین مالی. فیلم به صورت پروژه سرمایه گذاری جمعی در کیک استارتر در سال ۲۰۱۵ آغاز شد که در آن پروژه موفق به جذب ۸۰۰٬۰۰۰ کرون سوئد (۱۰۰٬۰۰۰ دلار) شد. پس از تأمین مالی اولیه از طریق جمع سپاری، فیلم حمایت های مالی سنتی تری نیز دریافت کرد از جمله از فیلمستادن، سِونسکا بیو و دیگران. بودجه نهایی فیلم ۱۸٫۵ میلیون کرون سوئد (۲٫۲ میلیون دلار) بود. موسیقی. گوستاف اسپتز موسیقی متن فیلم را ساخته است.[۹] این موسیقی شامل نسخه ای از سرود سنتی سوئدی تابستانی «اکنون فصل شکوفایی فرا رسیده» است که نام فیلم نیز از آن گرفته شده است. این سرود با تابستان مرتبط است و فیلم در طول جشن نیمه تابستان (میدسامر) رو
ایت می شود. انتشار. فیلم در تاریخ ۲۰ ژوئن ۲۰۱۸ در سوئد منتشر شد، دو روز پیش از جشن نیمه تابستان در سوئد، و داستان فیلم نیز در همین زمان اتفاق می افتد. عنوان سوئدی فیلم نام یک سرود سنتی است که به شدت با فصل تابستان مرتبط است: اکنون فصل شکوفایی فرا رسیده است. در نخستین آخر هفته پس از انتشار، فیلم غیرقابل تصور دومین فیلم پرفروش سینماهای سوئد بود. در مارس ۲۰۱۹ شرکت اعلام کرد که این فیلم به ۱۰۰ کشور فروخته شده است که آن را به یکی از بزرگ ترین صادرات صنعت فیلم سوئد در سال ۲۰۱۸ تبدیل کرده است. بازخورد. واکنش منتقدان. در وب سایت گردآورنده نقدها راتن تومیتوز، این فیلم بر اساس ۲۳ نقد، امتیاز تأیید ۷۸٪ را کسب کرده است و میانگین امتیاز آن ۶٫۸ از ۱۰ می باشد.
فیلمستادن () یک استودیو فیلم سازی واقع در محلهٔ روسوندا در ناحیهٔ شهرداری سولنا در استکهلم، سوئد بود. تاریخچه. فیلمستادن زمانی یکی از مدرن ترین استودیوهای فیلم سازی اروپا به شمار می رفت. این استودیو در سال های ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۰ بر اساس طراحی های معمار سوئدی، اِبه کرونه (۱۸۸۵–۱۹۶۰) ساخته شد. مالکیت و ادارهٔ آن بر عهدهٔ استودیوهای اس اف، بزرگ ترین شرکت تولید فیلم سوئد در آن زمان بود. حدود ۴۰۰ فیلم در فیلمستادن ساخته شده اند. نخستین فیلمی که در فیلمستادن فیلم برداری شد، "کالسکه شبح" (۱۹۲۱) به کارگردانی ویکتور شوستروم بود. تقریباً همهٔ بازیگران و کارگردانان سوئدی قرن بیستم با فیلمستادن ارتباطی داشته اند. در سال ۱۹۶۹، اس اف فیلمستادن را ترک کرد و این استودیوها توسط تهیه کنندگان کوچک فیلم، تولید درام های تلویزیونی و تئاتر ملی ریکستئاترن مورد استفاده قرار گرفتند. یکی از آخرین فیلم های بزرگی که بخشی از آن در فیلمستادن فیلم برداری شد، "مهاجران" (۱۹۷۱) به کارگردانی یان تروئل بود. بیشتر ساختمان ها تا آغاز قرن بیست و یکم نسبتاً خوب حفظ شده بودند، تا زمانی که فیلمستادن مجبور شد جای خود را به یک پروژهٔ مسکونی بدهد. با این حال،
برخی از ساختمان ها بازسازی شده اند و استودیوهای اس اف دفتر مرکزی خود را دوباره به یکی از ساختمان های پیشین استودیو منتقل کرده اند.
فیلمستادن () بزرگ ترین زنجیره سینما در سوئد است و در سال ۱۹۹۸ پس از تقسیم شرکت سوِنسک فیلم اینداستری به شرکت های اس اف و اس اف بیو تأسیس شد. این شرکت متعلق به گروه اروپایی اودئون سینماز گروپ است که از سال ۲۰۱۷ در مالکیت بزرگ ترین گروه سینمایی جهان، یعنی شرکت آمریکایی ای ام سی قرار دارد. این شرکت در سال ۲۰۱۹ به دلیل فروش به سینماهای ای ام سی، در اداره ثبت شرکت ها با نام «فیلمستادن» نام گذاری مجدد شد.