Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مریلین فرای (متولد ۱۹۴۱) فیلسوف آمریکایی و نظریه پرداز فمینیست رادیکال است. او برای نظریه هایش در مورد جنسیت گرایی، نژادپرستی، ستم و تمایلات جنسی شناخته شده است. نوشته های او بحث هایی را دربارهٔ موضوعات فمینیستی مانند برتری سفیدپوستان، امتیازات مردانه، و به حاشیه راندن همجنس گرایان و لزبین ها مطرح می کند. او اگرچه از منظر عدالت به مسائل می پردازد، اما در حوزه متافیزیک، معرفت شناسی و روان شناسی اخلاقی نیز نظریاتی ارائه کرده است. تحصیلات و شغل. فرای در سال ۱۹۶۳ مدرک لیسانس فلسفه را از دانشگاه استنفورد دریافت کرد و در سال ۱۹۶۹ در دکترای فلسفه از دانشگاه کرنل فارغ التحصیل شد. او پایان نامه خود را با عنوان "معنا و نیروی بی معنی" زیر نظر مکس بلک نوشت. قبل از آمدن به دانشگاه ایالتی میشیگان در سال ۱۹۷۴، او در گروه فلسفه دانشگاه پیتسبورگ تدریس می کرد. از سال ۲۰۰۳ تا زمان بازنشستگی، فرای استاد ممتاز دانشگاه در دانشگاه ایالتی میشیگان بود. او همچنین به عنوان دانشیار برای تحصیلات تکمیلی دانشکده هنر و ادبیات خدمت کرد. در سال ۲۰۰۸ او مدرس فی بتا کاپا رومانل بود. تحقیقات و انتشارات. فرای نویسنده "سیاست واقعیت" (۱۹۸۳)، مجموعه
ای از ۹ مقاله است که به عنوان یکی از منابع کلاسیک فلسفه فمینیستی شناخته می شود. فرای در فصل «ظلم» از کتاب "مرزهای فمینیستی"، ایده گرفتاری دوسره در جنسیت را مورد بحث قرار می دهد. این گرفتاری به «موقعیت هایی اشاره دارد که در آن گزینه های رفتاری به تعداد بسیار کمی کاهش می یابد و همه آنها انسان را در معرض مجازات، توهین یا محرومیت قرار می دهند». فرای این اصل را در مورد جنسیت و معضل ظلم به زنان به کار می برد. برای مثال، از نظر اجتماعی قابل قبول نیست که یک زن از نظر جنسی فعال باشد یا اینکه او از نظر جنسی غیرفعال باشد و به او برچسب «متنفر از مردان» زده شود. این عدم انتخاب به قدری در زندگی روزمره زنان نفوذ می کند که حتی چیزهای کوچکی مانند نحوه لباس پوشیدن یا صحبت کردن آنها مورد انتقاد قرار می گیرد. فرای تصدیق می کند که مردان نیز با مسائلی روبرو هستند، اما از طریق استعاره قفس پرنده، مسائل زن و مرد را متمایز می کند: فرای می گوید می توان هر یک از چهره های زن را به عنوان یک نوار در یک قفس در نظر گرفت: به خودی خود، یک نوار برای نگه داشتن پرنده کافی نیست. اما با وجود نوارهای کافی، پرنده در داخل قفس گیر افتاده و جایی برای ر
فتن ندارد. این فقدان کامل انتخاب است که فرای توصیف می کند: چگونه مسائلی که زنان با آن مواجه هستند تا این حد «بی حرکت کننده» است و چرا از نظر فرای، مبارزه آنها – و نه مردان – ظلم تلقی می شود. فرای آشکارا لزبین است، و بسیاری از کارهای او به بررسی مقوله های اجتماعی و به ویژه، دسته بندی های مبتنی بر نژاد و جنسیت می پردازد.
بهراد علی کناری، رپر اهل اهواز، یکی از شانزده متهم پرونده مرگ «روح الله عجمیان» است که پس از چهلم حدیث نجفی درکرج، در دادگاه بدوی به ۲۵ سال حبس در تبعید محکوم شد. همچنین حساب توییتری ۱۵۰۰ تصویر حساب کاربر پیشتر اعلام کرده بود بهراد علی کناری خواننده رپ اهوازی و ۲۸ ساله که در جریان اعتراضات سراسری در کرج بازداشت شده، از سوی دادگاهی در استان البرز متهم به «افساد فی الارض» شده و جان او در خطر قرار دارد. وکیل تسخیری بهراد علی کناری در جلسه دادگاه با توضیح ماده ۲۸۶ می گوید که موکلش هیچ عملی که مصداق افساد فی الارض باشد را انجام نداده و در استوری های اینستاگرام وی نیز اثری از فراخوان یا تبانی وجود نداشته است. منابع نزدیک به این رپر می گویند که او هم اکنون در ندامتگاه مرکزی کرج به سر می برد. بهراد علی کناری از بازداشت شدگان اعتراضات سراسری ۱۴۰۱ در پرونده موسوم به «قتل بسیجی روح الله عجمیان»، آزاد شد. ۲۸ فروردین ماه ۱۴۰۲، بهراد علی کناری، متهم ردیف چهاردهم پرونده موسوم به اعتراضات اعتراضات کمالشهر کرج از زندان (ندامتگاه) مرکزی کرج، پس تحمل بخشی از حبس تعزیری صادره علیه وی آزاد شد.
اولگا تافنل (; – ) باستان شناس بریتانیایی بود که در کاوش های شهر باستانی لاچیش در دهه ۱۹۳۰ کمک کرد. او هیچ آموزش رسمی در باستان شناسی ندیده بود، اما قبل از اینکه به او یک وظیفه میدانی داده شود، چندین سال به عنوان منشی برای فلیندرز پتری کار کرده بود. اولگا سپس به جیمز لزلی استارکی در اکسپدیشن برای یافتن لاچیش در سال ۱۹۲۹ پیوست و برای فصول بعدی در تیم باقی ماند. وقتی استارکی در سال ۱۹۳۸ کشته شد، تیم دوره کاوش را به پایان رساند و سپس سایت را تعطیل کرد. اولگا داوطلب شد تا گزارش حفاری را بنویسد و بیست سال بعد را صرف تحقیق و نوشتن گزارش حفاری کرد. کار اولگا به عنوان کتاب منبع برجسته برای باستان شناسی فلسطین در نظر گرفته شده است. هنگامی که این گزارش منتشر شد، اوتوجه خود را به فهرست نویسی اسکراب معطوف کرد. زندگی. اولگا تافنل در ۲۶ ژانویه ۱۹۰۵ در سادبری، سافولک در یک خانواده سرشناس زمین دار به دنیا آمد. پدرش ستوان دوم در گردان چهارم هنگ اسکس بود، و مادرش با انجمن انگلیسی- چک کار می کرد. اولگا فرزند وسط همراه با دو برادر به نام های جولیف گیلبرت تافنل و لوئیس دو ساومرز تافنل بود. او دوران کودکی خود را در لیتل والتام، رو
ستایی که در بریتانیا است و در چلمزفورد واقع شده گذراند و قبل از پایان تحصیل در ایتالیا در مدارس لندن و بلژیک تحصیل کرد. زمانی که اولگا در سال ۱۹۲۲ دوران پایانی خود را در مدرسه به پایان رساند، برای کمک به دوست صمیمی مادرش هیلدا پتری و همسرش سر فلیندرز پتری رفت تا با نمایشگاهی از یافته های اخیر آنها در دانشگاه کالج لندن شرکت کند. پیش از اینکه نقش منشی را بر عهده بگیرد. او به مدت پنج سال منشی هیلدا پتری را برعهده داشت، اگرچه او آن کار را «کسل کننده و تکراری» در جمع آوری کمک های مالی توصیف کرد، اما مدتی را نیز صرف طراحی و تعمیر سفال گذراند. کار اولگا ظاهراً سر فلیندرز را تحت تأثیر قرار داد که در پایان سال ۱۹۲۷ به او فرصتی داد تا در سال ۱۹۲۸ به او در این زمینه کمک کند. سفرها. اگرچه خود سر فلیندرز در سال ۱۹۲۹ به این اکسپدیشن ملحق نشد، او اولگا را به همراه گروهی از باستان شناسان دیگر به عتمانیه روستایی در مصر فرستاد، جایی که آنها دو ماه را صرف ثبت نقش برجسته از مقبره های حاکمان باستانی کردند. او و چند تن از همکارانش، از جمله جرالد لنکستر هاردینگ، سپس به کاوش های اولیه دوره که توسط جیمز لزلی استارکی در گروه مقبره الف
راح در فلسطین رهبری می شد، پیوستند. در طول این مدت او نه تنها بر کار یک تیم نظارت می کرد، بلکه یک کلینیک عصرگاهی را برای کارگران و خانواده های عرب و همچنین سایر مردم محلی اداره می کرد. در مجموع، او روزانه به چهل نفر با جراحات جزئی یا ناراحتی معده کمک می کرد. سر فلیندرز در سال ۱۹۳۰ به گروه پیوست و پس از بررسی آثار اولگا به او اجازه داد تا آن را به نام خود منتشر کند. در سال ۱۹۳۱، در طول سفر پتری به تل العجول، اولگا مقبره هیکسوس را کشف کرد که شامل دفن اسب () بود. در سال ۱۹۳۲، استارکی از چارلز مارستون و هنری ولکام کمک مالی دریافت کرد تا یک اکسپدیشن جدا از پتری را آغاز کند، که اولگا به آن ملحق شد. اکسپدیشن ولکام-مارستون قرار بود بر حفاری شهر باستانی تل لاچیش که در در اسرائیل است متمرکز شود، قلعه ای که در کتاب مقدس ذکر شده است. طی شش سال بعد، تیم به برخی از یافته های مهم، از جمله نامه های لاچیش دست یافت، اما کار با قتل استارکی متوقف شد، در حالی که او در راه افتتاح موزه راکفلر در اورشلیم بود. تیم باقی مانده در طول فصل ۱۹۳۸/۹ کار خود را به پایان رساند، سپس سایت را تعطیل کرد و اولگا گزارش نهایی این دوره از کاوش ها را
نوشت.
تامارا هوروویتز (۷ نوامبر ۱۹۵۰–۳۰ ژانویه ۲۰۰۰) فیلسوف آمریکایی بود که روی معرفت شناسی، فلسفه فمینیستی و فلسفه علم کار می کرد. او بیشتر دوران حرفه ای خود را در دانشگاه پیتسبورگ گذراند و در سپتامبر ۱۹۹۹ به ریاست دپارتمان فلسفه در آنجا منصوب شد، اما چند ماه بعد درگذشت. زندگی و حرفه. هوروویتز در ۷ نوامبر ۱۹۵۰ در بروکلین، نیویورک، از یک مادر شاعر و کلاژیست و یک پدر کارگردان و نویسنده به دنیا آمد. در سن ۱۵ سالگی و با وجود فعالیت هایش علیه جنگ ویتنام، به او بورسیه تحصیلی برای تحصیل ریاضیات در دانشگاه شیکاگو پیشنهاد شد. او برای لیسانس در این دانشگاه تحصیل کرد، وی توسط الیزابت آنسکوم آموزش یافت و در سال ۱۹۷۱ فارغ التحصیل شد. او سپس به تحصیل در رشته فلسفه در موسسه فناوری ماساچوست (MIT) پرداخت و اولین زنی بود که پس از فارغ التحصیلی در سال ۱۹۷۶ دکترای فلسفه را از این دانشگاه دریافت کرد، و همچنین اولین زنی بود که مدرک دکترا از گروه زبان شناسی و فلسفه MIT دریافت کرد. در اواسط بیست سالگی، او به مدت دو سال به آینه نگاه نکرد. اگرچه در ابتدا این کار به عنوان بخشی از زیر سؤال بردن دلبستگی به ظاهر انجام می شد، اما او را به این ب
اور رساند که احساس خود را می توان از طریق تمرکز بر ظاهر فیزیکی تحریف کرد. پس از دکترای خود، هوروویتز از سال ۱۹۷۷ تا ۱۹۷۸ به عنوان دانشجوی فوق دکتری اندرو ملون به دانشگاه پیتسبورگ (پیت) رف، پس از آن در کالج واسار (استادیاری فلسفه ۱۹۷۴–۱۹۷۸)، دانشگاه نیویورک (استادیار فلسفه، ۸۳–۱۹۷۸) و کالج ایالتی خرید، دانشگاه ایالتی نیویورک (استاد مدعو فلسفه، ۴–۱۹۸۳) به تدریس پرداخت. او در سال ۱۹۸۵ به عنوان استادیار مدعو به پیتسبورگ بازگشت. در همان سال، او «حقیقت پیشین» را در "مجله فلسفه" منتشر کرد، این مقاله در جلد هشتم از "سالانه فیلسوفان" به عنوان یکی از بهترین مقالات فلسفی سال گنجانده شد. او سال بعد استادیار دانشکده پیت شد. او (با جرالد جی. ماسی) مجموعه ای از ۲۱ مقاله را که از کنفرانسی در پیت در مورد فلسفه علم به دست آمد، تدوین کرد. این مجموعه نوشتارها توسط رومن و لیتلفیلد به عنوان "آزمایش های فکری در علم و فلسفه" در سال ۱۹۹۱ منتشر شد وی در سال ۱۳۷۲ به سمت دانشیاری فلسفه و دانشیاری مطالعات زنان ارتقا یافت و همچنین به عنوان دانشیار مرکز فلسفه علم دانشگاه منصوب شد. چند سال بعد، هوروویتز به ریاست دپارتمان فلسفه پیت منصوب شد
و در ۱ سپتامبر ۱۹۹۹ این نقش را بر عهده گرفت. با این حال، او در اواخر همان ماه دچار تومور مغزی شد و در ۳۰ ژانویه ۲۰۰۰ در خانه اش در شیدی ساید پیتسبرگ درگذشت. او با جوزف کمپ، فیلسوف، ازدواج کرد و دو پسر خوانده به نام های جان و دیوید کمپ داشت. سخنرانی به یاد هوروویتز توسط الکساندر نهاماس به نام «جایگاه زیبایی و نقش ارزش در دنیای هنر» - در "فصلنامه انتقادی" در سال ۲۰۰۰ منتشر شد کالین مک کیب در سرمقاله ای برای این شماره هوروویتز را فردی توصیف کرد که:هیچ زمان پرمدعا نبود. دغدغه او همیشه بحث و مناظره و بسط دانش بشری بود. . . . [او] منطق دانی درجه یک بود که به پروژه رهایی اجتماعی نیز متعهد بود.او توضیح داد که چگونه هوروویتز کار خود را در سنت پوزیتیویسم منطقی بنا کرد و قصد داشت پس از تکمیل کارش در مورد پارادوکس های اعتقادی، که در زندگی اش بر آن تمرکز کرده بود، به کار بر روی میراث سوسیالیستی حلقه وین بازگردد. کتابی از آثار هوروویتز، "معرفت شناسی دانش پیشینی"، در سال ۲۰۰۶ منتشر شد. این کتاب توسط همسرش، جوزف کمپ، ویرایش شده است. برگزیده کتابشناسی. بیشتر کارهای هوروویتز یا به معرفت شناسی دانش "پیشینی" یا فلسفه فمینیستی مر
بوط می شد. آثار او عبارتند از:
پاتریشیا دبلیو کیچر (متولد ۱۹۴۸) پروفسور روبرتا و ویلیام کمپبل در رشته فلسفه در دانشگاه کلمبیا است، وی به دلیل کارش در مورد امانوئل کانت و فلسفه روان شناسی به طور گسترده ای شناخته شده است. او سمت های بسیاری را در دانشگاه های مختلف داشته است. وی همچنین رئیس مؤسس کمیته ای در دانشگاه کالیفرنیا است و نقش رهبری در سازمان های حرفه ای متعددی دارد. برجسته ترین علایق کیچر در طول زندگی حرفه ای اش به شناخت و اخلاق کانتی مربوط می شود. او نویسنده چندین مقاله و دو کتاب است. تحصیلات و شغل. پاتریشیا ویلیامز به دنیا آمد و در کالج ولزلی تحصیل کرد. سپس در مقطع کارشناسی ارشد در رشته فلسفه در پرینستون زیر نظر جورج پیچر تحصیل کرد. کیچر در دانشگاه ورمونت، دانشگاه مینه سوتا، و دانشگاه کالیفرنیا، سن دیگو، و در دانشگاه میشیگان سمت های هیئت علمی داشته است. در سال ۱۹۹۸ به دانشگاه کلمبیا رفت و در آنجا استاد مارک ون دورن در علوم انسانی و رئیس دپارتمان فلسفه شد. او با همسرش فیلیپ کیچر، فیلسوف کلمبیا، در شهر نیویورک زندگی می کند و از او دو پسر به نام های اندرو و چارلز دارد. او به عنوان رئیس دپارتمان در سه دانشگاه مختلف خدمت کرده است و رئیس
مؤسس کمیته دانشگاه کالیفرنیا در مورد وضعیت زنان بوده است. او همچنین رئیس انجمن فلسفه و روان شناسی، رئیس انجمن کانت آمریکای شمالی، و در هیئت تحریریه مجله فلسفه بود. کار فلسفی. علاقه کیچر به شناخت در اوایل دوران کاری اش آشکار شد و در طول زندگی حرفه ای اش به شکل دهی و اطلاع رسانی به آن ادامه داد. پایان نامه دکترای او از معیار تداوم روان شناختی برای هویت شخصی دفاع کرد، اما دامنه معیار روان شناختی را فراتر از آن چیزی که به طور سنتی در نظر گرفته شده بود، گسترش داد تا شامل ویژگی های شناختی گسترده تر و انتزاعی تر، مانند رویکرد شناختی یا سبک شناختی شود. از آن زمان تاکنون آثار او به طور گسترده ای از فلسفه سنتی روان شناسی، تا زیگموند فرویدگسترش یافته و در نهایت به علاقه اصلی او، فلسفه امانوئل کانت، منتهی شده است. کیچر در کارهای اولیه خود تعدادی مقاله در فلسفه روان شناسی، فلسفه ذهن و فلسفه علم نوشت. او درمورد روان شناسی قصدی و استقلال روان شناسی کارکردگرا از فیزیولوژی عصبی به تحقیق پرداخت. کارهای بعدی او عمدتاً بر تحلیل مشکلات ناشی از تفسیر اولین نقد کانت متمرکز شد. کیچر مقالات متعددی در مورد اشکال شهود، معرفت شناسی کانت
، خودآگاهی و نحوه عملکرد استدلال های متعالی نوشته است. کیچر دو کتاب نوشته است که موضوعات روانشناختی را نیز دنبال می کند. "روان شناسی استعلایی کانت" یک انحراف رادیکال از اکثر تفسیرهای کانت بود. این کتاب دو ادعای اصلی در مورد "نقد عقل محض" دارد. نخست، برخلاف پیتر فردریک استراوسون، کیچر استدلال می کند که برای درک دانش پیشینی ترکیبی، ضروری است که روان شناسی استعلایی را در نظر بگیریم. دوم، او یک استدلال کانتی را برای ضرورت یک موضوع تفکر یکپارچه توضیح می دهد، که به عنوان پاسخی به نظریه انکار وحدت خود توسط فیلسوف بریتانیایی، دیوید هیوم عمل می کند. "کتاب دیگرش، متفکر کانت" (۲۰۱۱)، توسط پل گویر در "مجله اروپایی فلسفه" «یک اثر جاه طلبانه و چالش برانگیز» نامیده شد. در این کتاب، او به کار بر روی «موضوع اصلی کار قبلی اش: چگونگی درک دیدگاه کانت دربارهٔ وحدت خودآگاهی در "نقد عقل محض"» ادامه می دهد. در "کتاب رؤیای فروید،" کیچر استدلال کرد که فروید اولین دانشمند شناختی بود. همچنین وی معتقد است روانکاوی را باید یک نظریه بین رشته ای در نظر گرفت، و به این ترتیب، دام هایی را که چنین رویکردهای میان رشته ای در معرض آن قرار دارند، ر
وشن می کند. (کیچر به شوخی می گوید که استدلال های او توانست همه خوانندگان را از خود دور کند. هم فرویدی ها، زیرا او پایه های اشتباه روانکاوی فرویدی را افشا می کند، و هم ضد فرویدی ها، زیرا عقاید او را از نظر علمی مشروع نشان می دهد) در اواخر قرن بیستم، علایق کیچر به سمت اخلاق کانتی معطوف شد. آثار او در این دوره شرحی از اصول کانتی و تفسیری از استدلال کانت برای تدوین قانون جهانی برای امر مطلق ارائه می دهد. جوایز. کیچر اخیراً به خاطر کارش در آموزش و در زمینه آکادمیکش مورد احترام بسیاری بوده است. او در سال ۲۰۱۷ برنده جایزه معلم بزرگ انجمن فارغ التحصیلان کلمبیا شد. این جوایز سالانه به یک استاد برجسته به دلیل توانایی آنها در ارائه ارائه شفاهی مؤثر، توانایی ارتباط مثبت با دانشجویان خارج از کلاس و برای «جایگاه شناخته شده آنها در رشته های دانشگاهی مربوطه» اعطا می شود.
ژاکتا هاکس (; – ) انسان شناس، باستان شناس، نویسنده، و روزنامه نگار اهل بریتانیا بود. او اولین زنی بود که در رشته باستان شناسی و مردم شناسی در دانشگاه کمبریج تحصیل کرد. او که متخصص باستان شناسی پیشاتاریخ بود، بقایای نئاندرتال ها را در محوطه پارینه سنگی کوه کرمل با یوسرا و دوروتی گارود کاوش کرد. او نماینده بریتانیا در یونسکو بود و متصدی غرفه «مردم بریتانیا» در جشنواره بریتانیا را بر عهده داشت. او که به خاطر کتاب "«سرزمین»" (۱۹۵۱) به طور گسترده ای شناخته شد. او دربارهٔ باستان شناسی می نوشت، سبک ادبی نوشتاری را با دانش عمیقی از منظره ها و زندگی های گذشته انسان ها در هم آمیخت، و همچنین از فیلم و رادیو استفاده کرد تا باستان شناسی را قادر به دستیابی به مخاطبان جدید کند. در سال ۱۹۵۳ با جی بی پریستلی ازدواج کرد که با او چندین اثر جدید منتشر کرد. او یکی از بنیانگذاران کمپین خلع سلاح هسته ای و یک مبارز فعال در انجمن اصلاح قانون همجنسگرایان بود. در سال ۱۹۶۷ او "Dawn of the Gods" را منتشر کرد که تفسیری «زنانه» از مینوسی ها است. در سال ۱۹۷۱، شورای باستان شناسی بریتانیا به حمایت او از این رشته با نقش معاون رئیس جمهور پاداش
داد. زندگی. جسی ژاکتا هاپکینز در ۵ اوت ۱۹۱۰ در کمبریج به دنیا آمد، او کوچک ترین فرزند سر فردریک گاولند هاپکینز (۱۸۶۱–۱۹۴۷)، بیوشیمیست و برنده جایزه نوبل، و همسرش جسی آن (۱۸۶۹–۱۹۵۶) دختر اد ویلیام استیونز بود. او یک برادر و یک خواهر داشت. پدر او پسر عموی شاعر جرارد مانلی هاپکینز بود. والدین او در بیمارستان گایز با یکدیگر آشنا شدند، جایی که هر دو در آنجا کار می کردند. او که از سنین جوانی به باستان شناسی علاقه مند بود، اولین تحقیقات خود را در ۹ سالگی انجام داد، زمانی که متوجه شد خانه اش در محل یک گورستان قرون وسطی است و شب ها به صورت مخفیانه از خانه بیرون می رفت تا در باغ حفاری کند. از سال ۱۹۲۱ تا ۱۹۲۸ او در بنیاد استفان پرس شرکت کرد و در سال ۱۹۲۹ برای تحصیل در رشته جدید باستان شناسی و مردم شناسی در دانشگاه کمبریج تحصیلاتش را ادامه داد. در این دانشگاه او اولین زنی بود که این کار را انجام داد. در سال دوم دانشگاه در حفاری یک محوطه رومی در نزدیکی کولچستر شرکت کرد و در آنجا با همسرش، باستان شناس کریستوفر هاکس (۱۹۰۵–۱۹۹۲) ملاقات کرد. او با مدرک درجه یک ممتاز از کالج نیونهام فارغ التحصیل شد. حرفه. پس از فارغ التحصیلی،
در سال ۱۹۳۲، به فلسطین سفر کرد و به مدرسه باستان شناسی بریتانیا در اورشلیم یا مؤسسه کنیون پیوست، تا در کنار یوسرا و دوروتی گارود در کوه کارمل کاوش کند. او در آنجا بر حفاری یک اسکلت نئاندرتال نظارت داشت. در بازگشت از فلسطین، در ۷ اکتبر ۱۹۳۳ با کریستوفر هاکس در کالج ترینیتی، کمبریج، زمانی که ۲۲ ساله بود ازدواج کرد در سال ۱۹۳۴ او اولین مقاله خود را با عنوان «جنبه هایی از دوران نوسنگی و کالکولیتیک در اروپای غربی» در مجله "باستان" منتشر کرد. در همان سال، او از موزه فسیل ها و زمین شناسی دیوید آتنبرو بازدید کرد و نمونه هایی را به آن اهدا کرد. در سال ۱۹۳۵ او یک برنامه رادیویی به عنوان «بریتانیای باستان بیرون از خانه» را در رادیو بی بی سی رهبری کرد و ایده های کلیدی در مورد باستان شناسی را معرفی کرد و سپس با همکارانش استوارت پیگات و ناول مایرس دربارهٔ آنها بحث کرد. در سال ۱۹۳۷ تنها فرزند او، نیکلاس، به دنیا آمد. در سال ۱۹۳۸ اولین کتاب هاکس، "باستان شناسی جرسی" ، منتشر شد که این دومین اثر از مجموعه ای در مورد باستان شناسی بود که توسط تام کندریک آغاز شده بود. در نتیجه موفقیت تحصیلی مونوگراف، او به عنوان عضو انجمن آثار ب
استانی انتخاب شد. در سال ۱۹۳۹ او برای نظارت بر حفاری مقبره پاساژ هریس تاون در نزدیکی واترفورد به ایرلند سفر کرد. بودجه این حفاری از سوی طرح امداد اشتغال در اداره خدمات عمومی تأمین شد. مرگ و میراث. هاکس در ۱۸ مارس ۱۹۹۶ در چلتنهام درگذشت خاکستر او که سوزانده شده است نزد پریستلی در مکانی نامعلوم در حیاط کلیسای هوبرهولم دفن می شود. با این حال، حضور آنها در آنجا با لوحی بر روی کلیسا گرامی داشته می شود. در حالی که دیدگاه ها و نوشته های هاکس ممکن است برای نهاد باستان شناسی بیش از حد شاعرانه باشد در قرن بیست و یکم، نوشته های او با انتشار مجدد کتاب او "A Land" در سال ۲۰۱۲ با پیشگفتار جدیدی توسط نویسنده طبیعت و آکادمیک رابرت مک فارلین مخاطبان جدیدی پیدا کرد. رویکرد هنری، شاعرانه و انسان دوستانه هاکس به باستان شناسی توسط زندگی نامه نویس کریستین فین «باستان شناسی خلاق» نامیده شده است. مجموعه های ویژه در دانشگاه برادفورد آرشیو او را نگهداری می کند که حاوی خاطرات روزانه، نامه ها، عکس ها، دفترچه ها، پیش نویس ها، آثار منتشرنشده، گزارش های مدرسه و خاطرات طبیعت است.
سمنی پاپاسپیریدی-کاروزو ( ; 1897۸ دسامبر ۱۹۹۴) یک باستان شناس کلاسیک یونانی بود که در مطالعه سفال های یونان باستان تخصص داشت. او اولین زنی بود که به خدمات باستان شناسی یونان پیوست. او در کرت، ائوبویا، تسالی و آرگولید کاوش کرد و بیش از سی سال به عنوان متصدی مجموعه های سرامیک در موزه ملی باستان شناسی آتن کار کرد. او تحت حکومت نظامی یونان در سالهای ۱۹۶۷–۱۹۷۴ تحت آزار و اذیت سیاسی قرار گرفت. باستان شناسان ماریانا نیکولایدو و دیمیترا کوکینیدو او را «مهم ترین زن در باستان شناسی یونان» و روزنامه "تو ویما" به عنوان «آخرین نماینده از نسل باستان شناسان بزرگ» توصیف کرده اند. زندگی. پولیسمنی پاپاسپیریدی در سال ۱۸۹۷ در طرابلس، یونان به دنیا آمد. پدرش افسر نظامی بود و مادرش دختر قاضی تحصیل کرده فرانسه بود. خانواده او اغلب به دلیل شغل پدرش نقل مکان کردند و سرانجام در آتن ساکن شدند. او در ازدواج خود در سال ۱۹۳۰ با کریستوس کاروزوس (۱۹۰۰–۱۹۶۷) که همچنین یک باستان شناس بود، نام پاپاسپیریدی-کاروزو را برگزید. تحصیلات و حرفه. کاروزو در دانشگاه آتن به تحصیل باستان شناسی پرداخت و در آنجا توسط باستان شناس کریستوس تسونتاس آموزش دید. ا
و در سال ۱۹۲۱ به عنوان متصدی آثار باستانی در موزه ملی باستان شناسی آتن به خدمات باستان شناسی یونان پیوست و اولین زنی بود که این کار را انجام داد. کاروزو سپس بر روی کاوش ها در محوطه های عصر برنز تمدن اژه در هراکلیون، در کرت، و محوطه کلاسیک ارتریا، در اوبویا، کار کرد. در سال ۱۹۲۸، او (همراه با کریستوس کاروزوس) برای تحصیل در دانشگاه های مونیخ و برلین، بورسیه بنیاد الکساندر فون هومبولت دریافت کرد. هنگامی که او در سال ۱۹۳۰ به یونان بازگشت، به سمت رئیس یک اداره، یک منطقه اداری باستان شناسی ارتقا یافت، دستاوردی که توسط آورا تئودوروپولو، فعال زنان، «پیروزی فمینیستی» توصیف شد. کاروزو این سمت را در تسالی و سپس در آرگولید، جایی که مقبره های دوران میسنی و کلاسیک را حفاری کرد، نیز برعهده داشت. او در کاوش های اپیداوروس باستان کار می کرد. و برای حفظ بناهای تاریخی در شهر نافپلیو حضور داشت و در آنجا بعداً یک راهنما منتشر کرد. در سال ۱۹۳۳، کاروزو متصدی مجموعه های سرامیکی در موزه ملی باستان شناسی آتن شد، سمتی که او برای بیش از سی سال (تا سال ۱۹۶۴) حفظ کرد. در بیشتر این دوره، زنان از پیوستن به خدمات باستان شناسی بر اساس قانونی ک
ه توسط سیاستمدار و دیپلمات یونانی و دیکتاتور یوانیس متاکساس در سال ۱۹۳۶ معرفی شد، منع می شدند و اعضای زن موجود از ارتقاء به بالاترین مناصب به عنوان مدیر موزه یا ریس خودداری می کردند. کار کاروزو شامل سازماندهی مجدد مجموعه ها بود. شناسایی آثار باستانی که به درستی فهرست بندی نشده بودند، ضبط آنها و ترتیب دادن نمایش های جدید از وظایف او بود. کارهایی که او آن را «خدمات نامرئی» توصیف می کرد. او همچنین در مورد مجموعه های سرامیک و بناهای سنگی موزه همچنین در مورد اکتشافات باستان شناسی جدید مقالاتی نوشت. تک نگاری او در مورد نقاش آماسیس، نقاش اصلی سفالینه های سیاه پیکر آتیک، توسط یک منتقد به عنوان «یک مطالعه علمی و ارزشمند» توصیف شد. اولین مطالعات کاروزو در مورد این نقاش به سال ۱۹۳۱ برمی گردد و از او دعوت شد تا در سال ۱۹۳۸ تک نگاری خود را دربارهٔ این نقاش بنویسد. این تک نگاری پس از جنگ در سال ۱۹۵۶ منتشر شد
جورجت هیر (; – ) نویسنده اهل بریتانیا بود. هیر رمان نویس و داستان نویس در ژانرهای عاشقانه و پلیسی عاشقانه بود. او حرفه نویسندگی را در سال ۱۹۲۱ آغاز کرد. زمانی که او داستانی را که برای برادر کوچکترش که بیمار بود به رمان "پروانه سیاه" تبدیل کرد. در سال ۱۹۲۵ هیر با جورج رونالد روژیه، مهندس معدن ازدواج کرد. این زوج چندین سال در منطقه تانگانیکا و مقدونیه زندگی کردند و سپس در سال ۱۹۲۹ به انگلستان بازگشتند. پس از اینکه رمان "این سایه های قدیمی" علی رغم انتشار در اعتصاب عمومی ۱۹۲۶ بریتانیا محبوب شد، هیر تشخیص داد که تبلیغات برای فروش خوب ضروری نیست. او تا پایان عمر از دادن مصاحبه امتناع کرد و به یکی از دوستانش گفت: «زندگی خصوصی من به هیچ کس جز من و خانواده ام مربوط نمی شود.» هیر اساساً ژانر عاشقانه تاریخی و زیر ژانر آن را عاشقانه شاهان را ایجاد کرد. برخی از آثار او از جین آستن الهام گرفته شده است. برای اطمینان از صحت، هایر آثار مرجع را جمع آوری کرد و یادداشت های مفصلی را در مورد تمام جنبه های زندگی می نگاشت. در حالی که برخی از منتقدان فکر می کردند رمان ها بیش از حد مفصل هستند، برخی دیگر سطح جزئیات را بزرگ ترین دارایی
هایر می دانستند. ماهیت دقیق او در رمان های تاریخی اش نیز مشهود بود. هیر حتی عبور ویلیام فاتح به انگلستان را برای رمانش "فاتح" بازسازی کرد. هیر در آغاز سال ۱۹۳۲ هر سال یک رمان عاشقانه و یک تریلر منتشر می کرد. شوهرش اغلب طرح های اساسی را برای توطئه های فیلم های هیجان انگیزش ارائه می کرد و هیر را مجبور می کرد تا روابط شخصیت ها و گفتگوها را توسعه دهد تا داستان را زنده کند. اگرچه بسیاری از منتقدان رمان های پلیسی هیر را غیراصیل توصیف می کنند، اما دیگرانی مانند نانسی وینگیت آن ها را «به خاطر شوخ طبعی و کمدی و همچنین به خاطر طرح های خوب بافته شده شان» تحسین می کنند. موفقیت او گاهی با مشکلاتی که با بازرسان مالیاتی و ادعای سرقت های ادبی مخدوش می شد. هیر تصمیم گرفت که علیه سارقان مظنون ادبی شکایت نکند، اما راه های متعددی را برای به حداقل رساندن مسئولیت مالیاتی خود امتحان کرد. هیر مجبور شد آثاری را که «مگنوم اپوس» (سه گانه ای که دودمان لنکستر را پوشش می دهد) کنار بگذارد تا آثار تجاری موفق تری بنویسد، در نهایت هیر یک شرکت با مسئولیت محدود ایجاد کرد تا حقوق رمان هایش را مدیریت کند. او چندین بار متهم شد که حقوق بسیار زیادی
برای خود فراهم کرده است و در سال ۱۹۶۶ شرکت و حقوق هفده رمان خود را به بوکر-مک کانل فروخت. هایر تا زمان مرگش در ژوئیه ۱۹۷۴ به نوشتن ادامه داد. در آن زمان ۴۸ رمان او هنوز در دست چاپ بود. آخرین کتاب او، "ارباب جان"، پس از مرگش منتشر شد. زندگی. جورجت هیر در سال ۱۹۰۲ در ویمبلدون لندن به دنیا آمد. او به نام پدرش جورج هیر نامگذاری شد. مادرش، سیلویا واتکینز، ویولن سل و پیانو خواند و یکی از سه شاگرد برتر کلاس خود در کالج سلطنتی موسیقی بود. پدربزرگ پدری هیر از روسیه مهاجرت کرده بود، در حالی که پدربزرگ و مادربزرگ مادری او قایق های یدک کش در رودخانه تیمز داشتند.
استلا دوروتیا گیبونز (; – ) نویسنده، روزنامه نگار و شاعر انگلیسی بود. او شهرت خود را با اولین رمانش، "Cold Comfort Farm" (1932) که بارها تجدید چاپ شده است، تثبیت کرد. اگرچه او به مدت نیم قرن به عنوان نویسنده فعال بود، هیچ یک از ۲۲ رمان یا آثار ادبی بعدی او - که شامل دنباله ای برای "Cold Comfort Farm" بود - به همان موفقیت انتقادی یا مردمی دست پیدا نکرد. بسیاری از آثار او قبل از احیای متوسط در قرن بیست و یکم مدتها بود که چاپ نشده بود. گیبونز، دختر یک پزشک لندنی، دوران کودکی پرتلاطم و اغلب ناخوشایندی داشت. پس از دوران در مدرسه، او به عنوان روزنامه نگار آموزش دید، و به عنوان گزارشگر و نویسنده، عمدتاً برای "ایونینگ استاندارد" و "بانو" کار کرد. اولین کتاب او که در سال ۱۹۳۰ منتشر شد که مجموعه ای از اشعار بود که مورد استقبال قرار گرفت، و در طول زندگی خود را در درجه اول شاعر می دانست تا رمان نویس. بیشتر رمان های گیبون در دنیای طبقه متوسط حومه شهر نوشته شده بود که او با آن آشنا بود. گیبون در سال ۱۹۵۰ عضو انجمن پادشاهی ادبیات انگلستان شد. سبک او به دلیل جذابیت، طنز گزنده و مهارت توصیفی اش مورد ستایش منتقدان قرار گرفته ا