Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سنگین می کرد. این روایت نشان دهنده تکنیک های متفاوت مقاومت است که زنان یهودی برای حفظ دین خود به کار می بردند. منابع یهودی همچنین به مقاومت جمعی زنان در برابر ورود به کلیساهای مسیحی اشاره می کنند. در وقایع نامه سلیمان بار شمعون آمده است: سرنوشت همه زنان یهودی مرگ نبود. شواهدی از زندگی برخی زنان یهودی به عنوان اسیران تهیدست در پادشاهی اورشلیم وجود دارد. نامه ای از یک زن پناهنده یهودی باقی مانده که در آن از سایر یهودیان درخواست کمک می کند: «به جامعه مقدس اعلام می کنم که من، اسیری از اسیران ارض اسرائیل، این هفته از سونباط آمده ام و برهنه بدون پوشش و بدون بستری برای خواب هستم و پسر کوچکی با من است و من درمانده ام.» این نامه نشان می دهد در دهه های پس از نخستین جنگ صلیبی، زنان یهودی بسیاری در اسارت و در شرایط دشوار زندگی می کردند. نامه ای گمنام از بزرگان قرائیمی از اشکلون، پس از فتح اورشلیم در سال ۱۰۹۹ با لحنی متفاوت و نادر به وضعیت زنان یهودی اشاره می کند: «نشنیده ایم — شکر خدای متعال — که ملعونان معروف به اشکناز، زنان را مورد تجاوز قرار داده باشند، آنطور که دیگران انجام می دهند.» تفاوت چشمگیری بین روایت های یهود
ی و مسیحی از رفتار صلیبیون با زنان وجود دارد. در حالی که منابع یهودی بر خشونت علیه زنان تأکید می کنند اما همزمان مقاومت زنان یهودی را برجسته می سازند، منابع مسیحی، صلیبیون را عمدتاً دارای رحمت نسبت به زنان توصیف می کنند. این تفاوت روایتی بنا به نظر پژوهشگران بیانگر پیچیدگی تجربه زنان یهودی در جنگ های صلیبی است و ضرورت بررسی منابع متنوع را در مطالعه این دوره تاریخی نشان می دهد. تجربه زنان یهودی در جنگ های صلیبی نشان دهنده نقش فعال آنها در حفظ هویت دینی و فرهنگی در برابر تهدیدات خارجی است. بنا به نظر منابع، به نظر می رسد زنان یهودی نه تنها قربانی خشونت بودند، بلکه کنشگرانی فعال بودند که با روش های مختلف، از مقاومت فیزیکی و کلامی گرفته تا فداکاری های نهایی، در برابر فشارهای مذهبی ایستادگی می کردند.
شارلوت ماکگومو ماکسه (۷ آوریل ۱۸۷۱ – ۱۶ اکتبر ۱۹۳۹) یک رهبر مذهبی، فعال اجتماعی و سیاسی آفریقای جنوبی بود. او اولین زن سیاه پوست بود که در آفریقای جنوبی با مدرک لیسانس از دانشگاه ویلبرفورس، اوهایو در سال ۱۹۰۳ فارغ التحصیل شد و همچنین اولین زن آفریقایی بود که از یک دانشگاه آمریکایی فارغ التحصیل شد. اوایل زندگی. شارلوت ماکگومو مانیه در ۷ آوریل ۱۸۷۱ در گا-راموکوپا، لیمپوپو، آفریقای جنوبی به دنیا آمد و در فورت بوفورت، کیپ شرقی بزرگ شد. او دختر جان کوپ مانیه بود که پسر رئیس مودیما مانیه از قوم باتلوکوا و تحت ریاست رئیس ماما راموکوپا و آنا مانسی، زنی خوسا از فورت بوفورت بود. پدر مانیه مسئول راه ها و موعظه گر پروتستانی بود و مادرش معلم بود. پدربزرگ مانیه به عنوان مشاور کلیدی شاه باسوتوس خدمت می کرد. اندکی پس از تولد او، خانواده مانیه به فورت بوفورت نقل مکان کردند، جایی که پدرش در یک شرکت ساخت راه استخدام شد. جزئیات مربوط به خواهر و برادرهای مانیه مشخص نیست، اما او یک خواهر به نام کتی داشت که در فورت بوفورت متولد شد. تاریخ تولد مانیه مورد اختلاف است، با تاریخ های ممکن که از ۱۸۷۱، ۱۸۷۲ تا ۱۸۷۴ متغیر است. وزیر امور داخ
لی آفریقای جنوبی، نالدی پاندور، به این جزئیات از زندگی شارلوت ماکسه توجه ویژه ای کرد، اما هیچ سابقه ای یافت نشد. تاریخ ۱۸۷۱ نیز غالباً پذیرفته می شود زیرا با سن خواهر کوچکترش کتی، که در سال ۱۸۷۳ به دنیا آمده بود، تعارض ندارد. در سن هشت سالگی، شارلوت مانیه تحصیلات ابتدایی خود را در یک مدرسه مبلغ مذهبی تحت تدریس کشیش آیزاک وواچوپ در یوآیتنهاگ آغاز کرد. او در هلندی و انگلیسی، ریاضیات و موسیقی بسیار برجسته بود. او ساعت های طولانی به تدریس همکلاسی های کم توان تر خود می پرداخت و اغلب موفقیت های بزرگی داشت. کشیش وواچوپ موفقیت های بسیاری از آموزش های خود را به او نسبت می داد، به خصوص در زمینه زبان ها. مهارت موسیقی او از سنین جوانی مشهود بود. در توصیف آواز شارلوت، کشیش هنری رید نگکاییا، یک وزیر کلیسای متحد و دوست خانوادگی، گفت: «او صدایی مانند فرشته ای در بهشت داشت.» از یوآیتنهاگ، شارلوت به پورت الیزابت نقل مکان کرد تا در مدرسه ادوارد مموریال تحت تدریس مدیر مدرسه پل زینیوه تحصیل کند. او درخشش زیادی داشت و تحصیلات متوسطه خود را در مدت زمان رکوردشکنی به پایان رساند و بالاترین نمرات ممکن را کسب کرد. در سال ۱۸۸۵، پس از کش
ف الماس، شارلوت به همراه خانواده اش به کیمبرلی، کیپ شمالی، نقل مکان کرد. مسافرت های خارجی. پس از رسیدن به کیمبرلی در سال ۱۸۸۵، شارلوت شروع به تدریس مبانی زبان های بومی به مهاجران و زبان انگلیسی پایه به سرکارگران سیاه پوست آفریقایی کرد که در آن زمان به طور تحقیرآمیز «پسران رئیس» نامیده می شدند. شارلوت و خواهرش کتی در سال ۱۸۹۱ به گروه کر آفریقایی جوبیلی پیوستند. استعداد او توجه آقای ک.و. بام، یک استاد گروه کر محلی که یک گروه کر آفریقایی برای تور اروپا سازماندهی می کرد، را به خود جلب کرد. موفقیت فراگیر شارلوت پس از اولین اجرای انفرادی خود در تالار شهر کیمبرلی بلافاصله منجر به انتصاب او در عملیات گروه کر به مقصد اروپا شد که از بام توسط یک اروپایی به دست گرفته شد. گروه در اوایل سال ۱۸۹۶ کیمبرلی را ترک کردند و برای مخاطبان زیادی در شهرهای بزرگ اروپا اجرا کردند. اجراهای سلطنتی فرمانی، از جمله یکی در جوبیلی ۱۸۹۷ ملکه ویکتوریا در رویال آلبرت هال لندن، به شهرت روزافزون آن ها افزود. بر اساس اطلاعات فوروم فمینیستی آفریقایی، این دو زن به عنوان نوادر تلقی می شدند که این امر آن ها را ناراحت می کرد. در پایان تور اروپایی، گرو
ه کر به آمریکای شمالی سفر کرد. گروه توانست تمام بلیط های سالن ها در کانادا و ایالات متحده را به فروش برساند. در طول تور گروه کر در ایالات متحده، گروه توسط همراهشان در کلیولند رها شدند. اسقف دنیل ای. پین از کلیسای متدیست آفریقایی (AME) در اوهایو، یک مبلغ سابق در کیپ، اعضای کلیسا را سازماندهی کرد تا ماندن گروه رها شده در آمریکا را فراهم کنند. اگرچه گروه کر تمایل داشتند در دانشگاه هوارد حضور یابند، اما مجبور شدند به بورسیه کلیسا به دانشگاه ویلبرفورس، دانشگاه کلیسای AME در زینیا بسنده کنند. مانیه این پیشنهاد را پذیرفت. در دانشگاه، او تحت تدریس دابلیو. ئی. بی. دیو بویس، یک پان آفریقایی گرای برجسته، آموزش دید. با دریافت مدرک B.Sc از دانشگاه ویلبرفورس در سال ۱۹۰۳، او اولین زن سیاه پوست آفریقای جنوبی شد که مدرک دانشگاهی کسب کرد.
حضور زنان در تئاتر ایران با مبارزات و تلاش های بسیار زیادی همراه بوده است. از زمان های قدیم، زنان ایرانی با چالش های اجتماعی و فرهنگی بسیاری روبرو بودند که مانع از حضور آن ها بر روی صحنه تئاتر می شد. با این حال، با پیشرفت های فرهنگی و اجتماعی در دهه های اخیر، زنان توانستند جایگاه خود را در این عرصه پیدا کنند و نقش مهمی در تئاتر ایران ایفا کنند. حضور زنان در تئاتر با چالش های فراوانی همراه بود، از جمله رواج پدیده زن پوشی و ممانعت از حضور زنان بر روی صحنه. با این وجود، شخصیت های زن در آثار نمایشنامه نویسان برجسته ای همچون میرزا آقا تبریزی و یقیکیان، توانستند با مردسالاری مقابله کنند. خشونت علیه زنان در عرصه نمایش، به ویژه در دوران مشروطه، موضوعی بحث برانگیز بود و تلاش های زنان برای حضور در صحنه تئاتر نشان دهنده انگیزه قوی آن ها برای تغییرات اجتماعی و فرهنگی است. تاریخچه. اولین حضور زنان برروی صحنه تئاتر. نخستین زنی که در ایران بر روی صحنه تئاتر رفت، آشخن، دختر کشیش پاپازیان بود که در تئاتر ارمنی ها در تبریز اجرا کرد. نقش ارمنی ها در تئاتر ایران، به ویژه در شهرهای تهران، تبریز و اصفهان، بسیار پررنگ بود. نخستین ح
ضور رسمی زن ایرانی و مسلمان بر روی صحنه تئاتر، ملوک حسینی در سال ۱۲۹۴ شمسی بود. با وجود مشکلات، زنان به تدریج نقش بیشتری در تئاتر ایران پیدا کردند و پس از کودتای سوم اسفند ۱۲۹۹ و دوران پهلوی توانستند به طور رسمی بر روی صحنه حضور یابند، هرچند تحت سانسور شدید قرار داشتند. لرتا هایراپتیان تبریزی، نخستین زن بازیگر حرفه ای ایران بود که تا سال ۱۳۵۷ به فعالیت هایش در تئاتر ادامه داد. او که یکی از بازیگران ارمنی بود، به دلیل تسلط بر زبان فارسی با لهجه خاصی بازی می کرد. فعالیتش با پیوستن به گروه کمدی اخوان در سال ۱۳۰۵ خورشیدی آغاز شد و در نمایشنامه تاجر ونیزی ایفای نقش کرد. سپس به دعوت اسماعیل مهرتاش به تئاتر جامعه باربد پیوست. با وجود وقفه ای در فعالیت های جامعه باربد بین سال های ۱۳۱۸ تا ۱۳۲۱، لرتا همچنان به فعالیت هایش ادامه داد و نقش های مهمی در نمایشنامه های همسرش، عبدالحسین نوشین، ایفا کرد چالش ها و دستاوردها. در نیمه دوم سال ۱۳۰۲، «مجمع فرهنگی و هنری پیک سعادت نسوان» به همت ساری امانی در رشت تأسیس شد و اولین نمایشنامه خود را با نام «عروسی دختر فروشی» اجرا کرد. در سال ۱۳۰۵، علینقی وزیری هنرستان موسیقی را تأسیس کر
د و با همکاری اسماعیل مهرتاش تولید اپرا را آغاز کردند. امیر سعادت نیز با اولین گروه بازیگران زن ایرانی تئاتر سعادت را راه اندازی کرد. اما حرکت های اولیه هنری زنان با مشکلاتی همراه بود و اغلب با مقاومت و خشونت مواجه می شدند. با وجود تمامی مشکلات و مقاومت ها، تلاش های زنان هنرمند در عرصه تئاتر به مرور زمان ثمر داد. در دهه ۱۳۱۰، گروه های تئاتری زنان با چالش های بسیاری روبرو شدند، اما همچنان به فعالیت های خود ادامه دادند. در سال ۱۳۱۴، «کانون بانوان» تشکیل شد که در فعالیت های خود تعدادی نمایشنامه با موضوعات زنانه روی صحنه آورد. این فعالیت ها به نوعی مسیر برای زنان در عرصه تئاتر هموارتر کرد. تئاتر فرهنگ. تئاتر فرهنگ یکی از نقاط عطف تاریخ تئاتر ایران به شمار می آید. در سال ۱۳۲۳ خورشیدی، این تئاتر توسط عبدالحسین نوشین و لرتا هایراپتیان تأسیس شد. تئاتر فرهنگ با نمایشنامه «ولپن» به عنوان نخستین نمایش خود آغاز به کار کرد و به زودی جایگاه ویژه ای در میان علاقه مندان به تئاتر پیدا کرد. این تئاتر به دلیل نظم، دقت و احترامی که برای هنرپیشگان قائل بود، بسیار مورد توجه قرار گرفت و توانست نمایش های مهمی از ادبیات کلاسیک و نوین
را به صحنه بیاورد.
گذرگاه جیایو یا جیایوگوان () نخستین قلعه مرزی در پایانهٔ غربی دیوار بزرگ چین، در نزدیکی جیایوگوان، استان گانسو است. گذرگان جیایو در کنار گذرگاه های جویونگ و شانهای یکی از گذرهای اصلی دیوار بزرگ به شمار می رود. در دوران دودمان مینگ، بازرگانان و کاروان های خارجی از آسیای میانه و آسیای غربی عمدتاً از طریق گذرگاه جیایو وارد چین می شدند. افسانه ها. افسانه ای شرح حال برنامه ریزی دقیق ساخت وساز گذرگاه را روایت می کند. به گفتهٔ آن، به هنگام ساخت جیایوگوان، مقام رسمی مسئول از طراح عدد دقیق آجرهای مورد نیاز را خواست و طراح به او یک عدد داد (۹۹٬۹۹۹). مقام رسمی، به پاسخ او شک وارد کرد و پرسید که آیا مقدار آن کافی است و در نتیجه، طراح یک آجر دیگر اضافه کرد. وقتی ساخت جیایوگوان به پایان رسید، یک آجر باقی ماند که آن را بر روی یکی از دروازه ها رها گذاشتند و تا به امروز باقی است. تاریخچه. این سازه در اوایل حکومت دودمان مینگ، حدود سال ۱۳۷۲ میلادی ساخته شد. به دلیل ترس های حملهٔ تیمور، این دژ مستحکم شد، اما تیمور هنگام لشکرکشی به چین به خاطر کهولت سن جان باخت.
هیلدا مارگارت لیون (زادهٔ ۳۱ مه ۱۸۹۶ – درگذشته در ۲ دسامبر ۱۹۴۶) عضو انجمن هوانوردی سلطنتی و یک مهندس بریتانیایی بود که «شکل لیون» را ابداع کرد، طراحی آیرودینامیکی که برای کشتی های هوایی و زیردریایی ها استفاده می شد. اوایل زندگی و تحصیلات. لیون در سال ۱۸۹۶ در مارکت ویتون، یورک شر به دنیا آمد. او کوچک ترین دختر توماس و مارگارت لیون بود. پدرش یک مغازه دار بود. هیلدا لیون در دبیرستان بورلی تحصیل کرد و سپس در سال ۱۹۱۵ وارد کالج نیونهام، کمبریج شد و در آنجا مدرک کارشناسی ارشد ریاضیات گرفت. فعالیت در هوانوردی. پس از فارغ التحصیلی، لیون یک دوره تجزیه وتحلیل تنش هواپیما را در وزارت هوانوردی گذراند و سپس به عنوان دستیار فنی مشغول به کار شد. او در این شغل هیچ چشم اندازی برای ارتقا یا مسئولیت بیشتر «برای یک زن ریاضیدان» نمی دید، بنابراین او و خواهرش از کارهایشان استعفا دادند و برای شش هفته به سوئیس رفتند. در سال ۱۹۱۸، لیون به عنوان دستیار فنی هواپیما برای شرکت سیدلی-دیزی کار کرد. او در سال ۱۹۲۰ به شرکت جورج پارنال و شرکا منتقل شد. حدود سال ۱۹۲۲، هیلدا به عنوان عضو همکار انجمن هوانوردی سلطنتی پذیرفته شد. از سال ۱۹۲۵ به ب
عد، او عضو کادر فنی در کارگاه های کشتی هوایی سلطنتی در کاردینگتون بود و از طریق کارش بر روی آیرودینامیک به توسعه آر۱۰۱ که یک کشتی هوایی سخت بود، کمک کرد. در سال ۱۹۳۰، هیلدا از سوی انجمن هوانوردی سلطنتی جایزه یادبود آر۳۸ را برای مقاله اش با عنوان «استحکام قاب های عرضی کشتی های هوایی سخت» دریافت کرد. این اولین باری بود که جایزه ای از سوی این انجمن به یک زن اعطا می شد. ادامه کارهای هیلدا شامل سفرهایی به آمریکا، کانادا و آلمان بود. در سال ۱۹۳۰، او به آمریکا رفت و بورسیه سفر مری ایوارت را دریافت کرد و در مؤسسه فناوری ماساچوست به تحصیل پرداخت، جایی که اولین بار به او اجازه داده شد از تونل باد استفاده کند. در سال ۱۹۳۲، او پایان نامه ای با عنوان «اثر آشفتگی بر کشش مدل های کشتی هوایی» به منظور دریافت ام اس سی (MSc) خود ارائه داد. پس از ارائه پایان نامه، هیلدا به گوتینگن در آلمان رفت و در جامعه کایزر ویلهلم تحت نظر لودویگ پراندتل تحقیقاتی انجام داد. پس از بازگشت به بریتانیا، هیلدا مدتی را به عنوان مراقب در خانه گذراند و همزمان با استفاده از کتابخانه های دانشگاه هال و دانشگاه لیدز و با بازدید از آزمایشگاه فیزیک ملی بریت
انیا و تأسیسات هوانوردی سلطنتی، تحقیقات خود را ادامه داد. در این مدت، او روی فلاتر آئرواستاتیک و تیغه های الاستیک کار کرد. از سال ۱۹۳۷، هیلدا به تحقیقات آیرودینامیکی بازگشت و به عنوان افسر علمی ارشد در تأسیسات هوانوردی سلطنتی در فارنبره مشغول به کار شد. او ابتدا در تونل های باد بر روی مکش لایه مرزی کار کرد، سپس به بخش پایداری پیوست. سپس سرپرست این بخش شد و همچنین در شورای تحقیقات هوانوردی فعالیت کرد. مرگ. لیون در ۲ دسامبر ۱۹۴۶ پس از یک عمل جراحی درگذشت. پس از مرگ او، تحقیقاتش و «شکل لیون» که او ابداع کرده بود، در طراحی زیر دریایی های آمریکایی گنجانده شد. این طراحی تبدیل به فرم بدنه آیرودینامیک پیش نمونه ای برای تقریباً تمام زیر دریایی های بعدی ایالات متحده شد. بزرگداشت. زندگی نامه هیلدا در ۹ مه ۲۰۱۹ توسط دایرةالمعارف ملی آکسفورد منتشر شد به عنوان بخشی از حمایت این دایرةالمعارف از صدمین سالگرد انجمن مهندسان زن، و یک کتاب جدید در مورد زندگی و کار هیلدا منتشر شده است. یک لوح آبی در تاریخ ۲۷ ژوئن ۲۰۱۹ به افتخار هیلدا در محل فروشگاه پدرش در مارکت ویتون در یورکشایر شرقی نصب شد. در سال ۲۰۲۱، کلیسای سنت مری در شهر بو
ری اعلام کرد که قصد دارد یک کنده کاری سنگی از هیلدا لیون نصب کند. هشت شخصیت دیگرنیز در کنار مجسمه سنگی هیلدا لیون قرار داده شدند که شامل امی جانسون، ماری ولستونکرافت، مری سیکول، ماری کوری، روزالیند فرانکلین، هلن شارمن و آدا لاولیس می باشند.
آلته هستر وارن (۱۸ دسامبر ۱۸۸۶)۱۹ دسامبر ۱۹۵۸) مدیر کتابخانه عمومی لس آنجلس (کالیفرنیا) از سال ۱۹۳۳ تا ۱۹۴۷ و رئیس انجمن کتابخانه آمریکا در سال های ۱۹۴۴–۱۹۴۳ بود. او در سال ۲۰۱۳ وارد تالار مشاهیر کتابخانه انجمن کتابخانه کالیفرنیا شد. بیوگرافی و حرفه. وارن در ۱۸ دسامبر ۱۸۸۶ در واوکگان، ایلینوی، به دنیا آمد. او دختر لنسینگ وارن و اما بلودگت بود. او از سال ۱۹۰۴ تا ۱۹۰۸ در دانشگاه شیکاگو تحصیل کرد. پس از سفر به اروپا، وارن به مدرسه کتابداری در دانشگاه ویسکانسین رفت و در سال ۱۹۱۱ فارغ التحصیل شد. او به عنوان مدیر شعبه در یک «محله فقیر» در سیستم کتابخانه عمومی شیکاگو فعالیت کرد و همچنین یک شعبه در فروشگاه سیرز، روباک در آن شهر را مدیریت می کرد که به کارمندان فروشگاه خدمات ارائه می داد. در سال ۱۹۱۴، او به همراه خانواده اش به سن دیگو، کالیفرنیا نقل مکان کرد و در طول جنگ جهانی اول به سربازان در کمپ کارنی، کالیفرنیا، کتاب اهدا می کرد. او در سیستم کتابخانه عمومی سن دیگو کار کرد و از سال ۱۹۱۶ تا ۱۹۲۶ رئیس کتابخانه آنجا بود. در سال ۱۹۲۶ به کتابخانه عمومی لس آنجلس منتقل شد و برای نظارت بر همه کتابخانه های شعبه این سیستم ان
تخاب شد. در سال ۱۹۳۳، او به عنوان رئیس کتابخانه LAPL منصوب شد و یکی از شش زنی بود که در آن زمان بر کتابخانه های بزرگ عمومی در ایالات متحده نظارت می کرد. در نوامبر ۱۹۴۱، وارن که به عنوان «شماره ۱ در زمینه کتابداران زن» شناخته می شد، از شغل خود در لس آنجلس مرخصی گرفت تا مدیر کمپین کتاب ملی دفاع ALA شود، که هدف آن جمع آوری و سازماندهی توزیع کتاب ها به نظامیان آمریکایی بود. این کمپین که دفتر مرکزی آن در نیویورک بود، در میان نزدیک ترین دوستانش به عنوان «فرزند وارن» شناخته می شد. وارن در سال ۱۹۲۱ رئیس انجمن کتابخانه های کالیفرنیا و در سال های ۱۹۴۴–۱۹۴۳ رئیس انجمن کتابداران آمریکا (ALA) بود. او در سطح ملی برای افزایش کمک های فدرال به کتابخانه ها و پایان دادن به تبعیض هایی که کتابداران آفریقایی تبار در هتل های کنفرانس ALA با آن مواجه بودند، تلاش کرد. وارن در سال ۱۹۴۷ بازنشسته شد و سپس در برنامه های علوم کتابداری در ویسکانسین و میشیگان و همچنین در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی تدریس کرد. زندگی شخصی. وارن رابطه عاشقانه ای با گلادیس اینگلیش، رئیس بخش کودکان کتابخانه عمومی لس آنجلس داشت. آن ها سال ها با هم زندگی و سفر کردند.
پس از فوت گلادیس، وارن مجموعه یادبود گلادیس اینگلیش را در انجمن کتابداران آمریکا ایجاد کرد که به آن مجموعه گلادیس اینگلیش نیز گفته می شود.
عشق مو (به انگلیسی: Hair Love) یک فیلم کوتاه انیمیشن مستقل آمریکایی است که در سال ۲۰۱۹ منتشر شد. به کارگردانی متیو ای. چری، اورت داونینگ جونیور و بروس دبلیو اسمیت و نویسندگی چری. داستان مردی را دنبال می کند که برای اولین بار باید موهای دخترش را اصلاح کند و ایسا رای به عنوان صدای مادر حضور دارد. این فیلم پس از کمپین Kickstarter در سال ۲۰۱۷ تولید شد و همچنین به عنوان یک کتاب کودک در می ۲۰۱۹ با تصویرگری از وشتی هریسون منتشر شد. عشق مو عموماً نقدهای مثبتی دریافت کرد و برنده جایزه اسکار بهترین پویانمایی کوتاه در نود و دومین دوره جوایز اسکار شد. یک مجموعه تلویزیونی اسپین آف با عنوان عشق جوان توسط مکس در جولای ۲۰۲۰ سفارش داده شد و در ۲۱ سپتامبر ۲۰۲۳ برای اولین بار پخش شد.
معبد فنگ گوئو () یک معبد بودایی واقع شده در یی شیان، لیائونینگ، چین است. این معبد در سال ۱۰۲۰ در دوران حکومت دودمان لیائو (۹۱۶–۱۱۲۵) ساخته شد و در طول سده های متوالی بسیار بزرگ شد. امروزه از معبد تنها دو تالار، دو دروازه و یک طاق تزئینی باقی مانده است. مهم ترین ساختمان باقی مانده، تالار ماهاویرا است که پیشینهٔ آن به سال ۱۰۲۰ میلادی می رسد. این تالار به دلیل نگه داری هفت تندیس بزرگ از بودا و چند تندیس کوچک تر مربوط به دورهٔ لیائو قابل توجه است. این معبد در طول سده ها نام های گوناگونی داشته است؛ مانند «معبد شیان شی» (:دودمان لیائو)، «معبد هفت بودا» (؛ دودمان لیائونینگ) و «معبد دافنگ گوئو» (؛ دودمان جین). حال. در سال ۲۰۱۳، معبد فنگ گوئو در کنار پاگودای معبد فوگونگ در فهرست آزمایشی چین در میراث جهانی یونسکو قرار گرفت.
خرس از راه رسید () یک کتاب تصویری کودکانه اثر ریچارد تی. موریس با تصویرگری لئوین فام است که در سال ۲۰۱۹ منتشر شد. این کتاب داستان ماجراجویی گروهی از حیوانات در یک رودخانه را روایت می کند. این اثر که در ۱ ژوئن ۲۰۱۹ منتشر شد، بر اساس خاطرات موریس از اولین تجربهٔ رفتن به اردوگاه شبانه روزی نوشته شده است. تصاویر این کتاب که توسط فام با آبرنگ، جوهر و گواش خلق شده اند، برای او بسیار ویژه بودند. نقادان دربارهٔ توانایی وی در به تصویر کشیدن لحن های مختلف از طریق تصاویر کتاب نوشته اند. این تصاویر همچنین به طور کلی به عنوان مکمل موضوع کتاب، یعنی ارتباط با دیگران، دیده شده اند. این کتاب عموماً نقدهای مثبتی دریافت کرد و در سال ۲۰۲۰ مفتخر به دریافت جایزهٔ کالدکوت شد. زمینه و انتشار. ریچارد تی. موریس، نویسنده کتاب، گفت که شخصیت خرس را بر اساس اولین تجربه اردوی شبانه روزی خود خلق کرده است. لئوین فام، تصویرگر کتاب، در مصاحبه ای گفت که بلافاصله پس از خواندن دست نوشته، فهمیده که کتاب نهایی چه شکلی خواهد داشت و با اشتیاق تصویرگری آن را پذیرفته است. او ابتدا صفحات پایانی کتاب را طراحی کرد، به صورتی که صفحات ابتدایی سیاه و سفید و
صفحات انتهایی رنگی بودند که به وی کمک کرد تا جهانِ کتاب را درک کند. فام احساس می کرد که این کتاب در زمانی منتشر شد که ایالات متحده دچار تفرقه بود و فرصتی برای او فراهم کرد تا داستان وحدت را روایت کند. این کتاب در ۱ ژوئن ۲۰۱۹ منتشر شد. همچنین کتابی صوتی با صدای جاشوا منینگ نیز از این اثر منتشر شد که در آن از جلوه های صوتی و موسیقی متن برای القای حس سفر استفاده شده است. داستان. یک رودخانه تا زمانی که خرسی از راه می رسد و به داخل آن می افتد و سوار بر یک کندهٔ درخت به پایین رودخانه می رود، هویت ندارد. این اتفاق، سرآغاز ماجرایی می شود که در آن خرس در مسیر پایین رودخانه با یک قورباغه، لاک پشت ها، یک سگ آبی، راکون ها و یک اردک همراه می شود. هر کدام از این حیوانات ویژگی یا دانشی دارند و در عین حال از چیزی بی اطلاع هستند. برای مثال، سگ آبی می داند چگونه مسیر را پیدا کند اما از مسیرهای انحرافی چیزی نمی داند. پس از پیوستن اردک به گروه، حیوانات به یک آبشار می رسند. حیوانات به سلامت به پایین می رسند و متوجه می شوند که «با هم در این ماجرا بودند.» نگارش و تصویرگری. فام متن محدود کتاب را دوست داشت و احساس می کرد که داستان «ب
رای [موریس] بسیار غیرمنتظره بود.» این کتاب دارای تصاویر آبرنگ، جوهر و گواش است که جولی دنیلسون، که برای "هورن بوک" می نویسد، آن ها را با کارتون های دههٔ ۱۹۸۰ مقایسه کرده است. هدف فام این بود که خواننده را از طریق تضاد بین تصاویر سیاه و سفید و رنگی به داستان جذب کند. او در مصاحبه ای با ناشر خود، این کتاب را در دوران ۲۰ ساله فعالیت حرفه ای خود ویژه توصیف کرد: «تقریباً انگار [موریس] در باغی درختی کاشته و اجازه نداده هیچ برگی روی آن رشد کند، فقط استخوان بندیِ لختِ یک درخت است، و از من خواسته که بیایم و درخت را تزئین کنم. اما بدون استحکام آن درخت، هیچ چیزی روی آن دوام نمی آورد.» کتابدار برایان ویلسون، که برای "هورن بوک" می نویسد، متن را «پُرکنش و در عین حال تأمل برانگیز» توصیف کرد و به نحوهٔ استفادهٔ مکرر موریس از کلمه «تا اینکه» اشاره کرد که داستان را به جلو می برد و ساختاری برای تصاویر ایجاد می کند. زوایای دید در تصاویر، هم جنبه های هیجان انگیز و هم جنبه های طنزآمیز ماجرا را تقویت می کند. چندین نقاد به طور خاص دربارهٔ صحنهٔ آبشار که اوج داستان کتاب به حساب می آید، نوشته اند که از دیدگاه اول شخص حیوانات به تصویر
کشیده شده است. ویلسون این صحنه را «یکی از لحظات تماشایی و خیره کنندهٔ کتاب های تصویری سال ۲۰۱۹» نامید. نقادان به استفادهٔ فام از رنگ ها — از خاکستری های مات گرفته تا رنگ های زنده و پرطراوت — اشاره کردند و آن را مکملِ مضامین کتاب دربارهٔ دوستی و اهمیتِ ارتباط و روابط با دیگران دانستند. نقاد "کرکوس ریویوز" نوشت که «عمق پیامی که حتی به جوان ترین خوانندگان منتقل می شود این است: ما همگی با هم در این ماجرا هستیم و تفاوت هایمان وحدت ما را قوی تر می کند.» چندین نقاد نیز استفادهٔ فام از حالات چهرهٔ شخصیت ها را تحسین کردند و ویلسون خاطرنشان کرد که او «در زبان بدن و حالات چهره فوق العاده است.» چندین عنصر طراحی نیز به غنای کتاب افزوده اند. تصویر روی جلد که نام نویسنده و تصویرگر را حذف کرده، ماجرایی را که در ادامه می آید، پایه گذاری می کند. جنگلی که در صفحات پایانی به تصویر کشیده شده است، طوری طراحی شده که شبیه نقشه ایالات متحده باشد. صفحات ابتدایی کتاب، حیواناتی را نشان می دهند که زندگی جداگانه ای دارند، در حالی که صفحات انتهایی کتاب به عنوان یک مؤخره عمل می کنند. نقادان همچنین از نحوهٔ صفحه آرایی تصاویر، از جمله استفاده
مؤثر فام از صفحات دوتایی و قاب ها، تمجید کردند. جوایز و بازخورد. این کتاب به طور کلی نقدهای مثبتی دریافت کرد. کامن سنس مدیا به کتاب چهار ستاره از پنج ستاره داد و به طنز آن اشاره کرد. لوسیندا اسنایدر وایتهرست، که در "اسکول لایبرری ژورنال" می نوشت، در یک نقد مثبت خاطرنشان کرد که «تصاویر بزرگ و فراگیر آن، خوانندگان را به طور گسترده ای به همراهی دعوت می کنند.» "پابلیشرز ویکلی" نیز تصاویر را نقطه قوت کتاب خواند و نوشت: «تصاویر هوشمندانه طراحی شده… این اثر را به انتخابی برجسته برای بلندخوانی تبدیل می کند.» دنیلسون در نقد خود برای "هورن بوک مگزین" سفر شخصیت ها را ستود؛ "کرکوس ریویوز" نیز در نقد ستاره دار خود نیز به همین مسئله اشاره کرد. این کتاب همچنین نقد ستاره داری از ایلین کوپر از "بوکلیست" دریافت کرد که تصاویر فام را «هیجان انگیز و احمقانه» خواند و تحسین کرد: «رنگ آمیزی های زنده و طراحی تخیلی او توجه را به خود جلب می کند.» این کتاب در سال ۲۰۲۰ جایزهٔ کالدکوت را دریافت کرد، همراه با تقدیرنامه ای که اشاره داشت چگونه «رودخانه با خطوط پرانرژی فام، افزایش تدریجی رنگ های زنده و ورق گردانی های غافلگیرکننده صفحه، جان م
ی گیرد تا یک ماجراجویی پرشور و پیوندهای صمیمانه را شکل دهد.» فام گفت که با بردن جایزهٔ کالدکوت، احساس «اعتبار» پیدا کرده است، احساسی که برای او غیرمنتظره بود.
عسل یاب رنگ پریده گونه ای از پرندگان تیرهٔ عسل یابان (Indicatoridae) است. این گونه به عنوان عسل یاب کهتر شرقی نیز شناخته می شود. در آنگولا، جمهوری دموکراتیک کنگو، کنیا، مالاوی، موزامبیک، تانزانیا، اوگاندا، زامبیا و زیمبابوه یافت می شود.
ژیان مرغک کلاه سیاه یک پرنده گنجشک سان کوچک از تیرهٔ ژیان مرغان (Tyrannidae) است. در کلمبیا، اکوادور، پرو و ونزوئلا یافت می شود. زیستگاه طبیعی آن جنگل های کوهستانی نمناک نیمه گرمسیری یا گرمسیری است.
مگس گیر اوجی گونه ای از پرندگان تیرهٔ ژیان مرغان و بومی کلمبیا است. زیستگاه طبیعی آن جنگل های خشک نیمه گرمسیری یا گرمسیری و مناطق باز خشک و نیمه خشک است. نرها و ماده ها از نظر ظاهری یکسان هستند. نوجوانان دارای لبه های نازک روی پرهای بال خود هستند.
مگس گیر لبه کمرنگ گونه ای از پرندگان تیرهٔ ژیان مرغان است. در بولیویکلمبیا، اکوادور، پرو و ونزوئلا یافت می شود. زیستگاه های طبیعی آن جنگل های کوهستانی نمناک نیمه گرمسیری یا گرمسیری و جنگل های پیشین به شدت دگرگون شده است.
سپی شاین (؛ زادهٔ ) که سابقاً با نام سپیده غفوری شناخته می شد یک سیاستمدار، وکیل، مدافع حقوق مدنی ایرانی الاصل آمریکایی و عضو سابق شورای شهر وست هالیوود در کالیفرنیا است که از سال ۲۰۲۳ تا ۲۰۲۴ شهردار این شهر بود. شاین نخستین زن ایرانی-آمریکایی دگرباش جنسی بود که به عنوان اولین زن رنگین پوست به شورای شهر غرب هالیوود راه یافت، با انتخاب او اولین شورای شهر با اکثریت زنان در تاریخ این شهر تشکیل شد. او همچنین یک نامزد ناموفق برای نمایندگی حوزه ۳۰ کنگره کالیفرنیا در انتخابات ۲۰۲۴ بود تا جانشین آدام شیف شود که کرسی خود را برای نامزدی در مجلس سنای ایالات متحده خالی کرده بود. اوایل زندگی و پیشه سیاسی. شاین (با نام اصلی سپیده غفوری) در ۱۹ فوریه ۱۹۷۷ در شهر مشهد در استان خراسان ایران به دنیا آمد و مدتی بعد به همراه خانواده اش در سال ۱۹۸۲ به دلیل وقوع انقلاب اسلامی ایران از این کشور به ایالات متحده گریختند. آنها به دره سانتا کلارا، کالیفرنیا نقل مکان کردند، جایی که او در کالج De Anza تحصیل کرد و بعداً به دانشگاه ایالتی سن خوزه منتقل شد و در آنجا مدرک کارشناسی علوم خود را به دست آورد. او قبل از نقل مکان به لس آنجلس در سال