Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مری لوئیزا گوردون (۱۵ اوت ۱۸۶۱ − ۵ مه ۱۹۴۱) پزشک، بازرس زندان و نویسندهٔ بریتانیایی بود. پس از فارغ التحصیلی از دانشکدهٔ پزشکی زنان در لندن در سال ۱۸۹۰، گوردون در بیمارستان کودکان ایست لندن و بیمارستان کودکان اولینای لندن کار کرد. وی بعدها یک مطب خصوصی در خیابان هارلی داشت. او در دوران فعالیت پزشکی خود، سخنرانی های عمومی متعددی ارائه کرد و مقالاتی دربارهٔ موضوعاتی از جمله تأثیرات وابستگی به فحشا و الکل بر زنان نوشت. گوردون در سال ۱۹۰۸ به عنوان نخستین بازرس زن زندان در بریتانیا منصوب شد. در دوران فعالیت خود به عنوان بازرس زندان، اصلاحاتی از جمله تخصیص بهتر کارهای زندان را اجرا کرد. او همچنین از جنبش حق رأی زنان در بریتانیا حمایت می کرد و به طور مخفیانه با اتحادیه سیاسی اجتماعی زنان دربارهٔ شرایط زندان ها ارتباط داشت. پس از بازنشستگی در سال ۱۹۲۱، کتاب "انضباط کیفری" (۱۹۲۲) را نوشت که در آن خواستار اصلاح نظام زندان ها شد. او همچنین در سال ۱۹۳۶ رمان تاریخی "تعقیب غاز وحشی" را منتشر کرد که براساس داستان بانوان لانگولن نوشته شده بود. اوایل زندگی. گوردون در ۱۵ اوت ۱۸۶۱ در سی فورث، لانکاشر متولد شد. والدین او جیمز گو
ردون و همسر دومش مری امیلی کارتر بودند. پدرش به فروش پوست و پیه مشغول بود. او شش خواهر و سه برادر داشت. گوردون همچنین یک خواهر و برادر ناتنی بزرگ تر داشت که مادرشان، آن بارنسلی شاو، در سال ۱۸۵۵ بر اثر سل درگذشته بود. گوردون در دانشکدهٔ پزشکی زنان در لندن تحصیل کرد و در سال ۱۸۹۰ به عنوان پزشک فارغ التحصیل شد. حرفه. پزشکی. پس از فارغ التحصیلی، گوردون به صورت پاره وقت به عنوان کتابدار و متصدی مدرسه کار کرد. او بعدها به عنوان دستیار بالینی در بیمارستان کودکان ایست لندن و بیمارستان کودکان اولینای لندن مشغول به کار شد. گوردون در سال ۱۸۹۱ به انجمن زنان پزشک ثبت شده (ARMW)، که پیشگام فدراسیون زنان پزشک بود، پیوست. او همچنین بعدها به عنوان پزشک در خیابان هارلی لندن فعالیت کرد. در این دوره، او مقالات و سخنرانی های متعددی را دربارهٔ موضوعات مختلف، از جمله تأثیرات بیماری های آمیزشی، فحشا و وابستگی به الکل بر زنان ارائه داد. از جمله، او در سال ۱۸۹۸ نامه ای را امضا کرد که به تأیید ۷۳ عضو ARMW رسیده بود و به لرد جورج همیلتون، وزیر امور هند، ارسال شد. در این نامه، گوردون و همکارانش از اقداماتی که در سال قبل برای مقابله با گس
ترش بیماری های آمیزشی در ارتش هند بریتانیا اجرا شده بود، انتقاد کردند. این اقدامات شامل معاینات اجباری پزشکی برای زنانی بود که مشکوک به حمل این بیماری ها بودند و در نزدیکی ساختمان های نظامی زندگی می کردند. قرار بر این بود که در صورتی که هر یک از آنها از این معاینات سر باز می زدند، از خانه های خود اخراج می شدند. اصلاح گر زندان. در مارس ۱۹۰۸، گوردون به عنوان بازرس زندان منصوب شد. او نخستین زنی بود که این سمت را بر عهده گرفت. وظایف او شامل بازرسی بخش های زنان در ۴۷ زندان و آموزش زندانبان های زن بود. از آنجا که گوردون پیش از این انتصاب آموزش رسمی ندیده بود، برای یادگیری بهترین شیوه ها از زندان های اروپا بازدید کرد. او به سرعت دریافت که اکثر زندانیان زن احکام کوتاه مدت داشتند و نرخ افزایش جرم در میان آن ها بالا بود. گوردون از یک رویکرد توانبخشی محور در زندان ها برای مقابله با این مشکل حمایت می کرد. او کار اجباری در زندان را به گونه ای سازمان دهی کرد که وظایف پیش پاافتاده مانند نظافت به زندانیان کوتاه مدت اختصاص یابد، درحالی که زندانیان بلندمدت نقش های مفیدتری مانند آموزش مهارت های شغلی برای دوران پس از آزادی، بر ع
هده بگیرند. گوردون همچنین با اجرای اصلاحاتی فیزیکی، شرایط زندان های بریتانیا را بهبود بخشید. از این جمله، استفاده از شیشه های شفاف در پنجره ها برای افزایش نور سلول ها، و معرفی دفترچه هایی در زندان هالووی بود. او از جنبش حق رأی زنان در بریتانیا حمایت می کرد و به صورت مخفیانه با امیلین پتیک لاورنس و اتحادیهٔ سیاسی اجتماعی زنان (WSPU) دربارهٔ وضعیت زندان ها ارتباط داشت. همچنین با رهبران زندانی شده ای همچون املین پنکهرست تماس برقرار می کرد. هنگامی که دفتر مرکزی WSPU در ۲۳ مه ۱۹۱۴ توسط پلیس مورد یورش قرار گرفت، این مکاتبات کشف شد و وزارت کشور بریتانیا از او خواست که ارتباط خود را با این جنبش انکار کند، اما او از این کار سر باز زد. او، در طول جنگ جهانی اول، از ژوئیه تا دسامبر ۱۹۱۶ در بیمارستان های زنان اسکاتلند برای خدمات خارجی در مقدونیهٔ شمالی خدمت کرد. وی تا پایان دوران حرفه ای اش، به دلیل ارتباط با جنبش حق رأی زنان و رویکرد «فمینیستی» خود، از سوی همکارانش منزوی شد. وقتی در سال ۱۹۱۹ درخواست افزایش حقوق داد. یکی از مقامات در پاسخ گفت که انتصاب او «امتیازی به فمینیسم» بوده و هرگونه افزایش حقوق بیشتر «واگذاری بیشتر
به مطالبات فمینیسم» خواهد بود. گوردون در سال ۱۹۲۱ بازنشسته شد. نویسنده. گوردون نخستین کتاب خود را در سال ۱۹۰۷، زمانی که پزشک بود، نوشت. این رمان با عنوان "هیئتی از نیکان" را با نام مستعار پاتریک هود منتشر کرد. داستان دربارهٔ یک جاعل محکوم به نام ریچارد رانسوم است که در ۲۶ سالگی از زندان آزاد می شود اما برای بازگشت به جامعه با دشواری روبه رو می شود. نشریه "بی ام جی" در نقدی نوشت که شخصیت ها، به ویژه زندانی، به خوبی پرداخته شده اند و کتاب یک پیام اخلاقی مهم را منتقل می کند: «حتی اگر یک فرد تمام تلاش خود را برای جبران تباهی اجتماعی ناشی از جرمی که افشا شده انجام دهد، هرگز در نظر جامعه قادر نخواهد بود گذشته اش را پشت سر بگذارد». منتقدی از مجلهٔ ادبی "آتنائوم" نیز شخصیت پردازی وی را ستود اما از «پایان خوش کلیشه ای» آن انتقاد کرد. در همان سال بازنشستگی، گوردون کتاب "انضباط کیفری" (۱۹۲۲) را نوشت که در آن خواستار اصلاحات در نظام زندان شد. او معتقد بود که زندان ها بیش از حد بر مجازات و انضباط تمرکز دارند که این امر موجب افزایش جرم می شود. گوردون استدلال می کرد که باید تمرکز بیشتری بر توانبخشی صورت گیرد، که از آن جمله
دریافت نظرات زندانیان دربارهٔ اقداماتی ست که مانع از ارتکاب مجدد جرم می شود. او در یک مورد از کمک به یک زندانی زن سخن می گوید که بارها به دلیل دزدی لباس مردانه بازداشت شده بود. آن زندانی به او گفته بود که «احساس می کند نمی تواند به عنوان یک زن زندگی کند، اما می تواند به عنوان یک مرد زندگی کند و از کارهای مردانه لذت می برد». گوردون برای او لباس مردانه و هزینهٔ سفر به ولز جنوبی را فراهم کرد، جایی که توانست به عنوان معدنچی زغال سنگ مشغول به کار شود. آن زندانی سابق بعدها در نامه ای به گوردون اطلاع داد که در سال نخست آزادی خود «زندگی شرافتمندانه ای» داشته و برای اولین بار در ده سال گذشته، عید پاک را بیرون از زندان سپری کرده است. منتقدی در روزنامهٔ "گاردین" دربارهٔ این کتاب نوشت که «بسیار انسانی و با زبانی پرنشاط نوشته شده است». "نیویورک تایمز" نیز "انضباط کیفری" را به دلیل توصیف های «زنده» از شرایط زندان های بریتانیا و «گرما و قدرت» استدلال گوردون علیه نظام زندان های بریتانیا ستود، اما او را «آرمان گرا» دانست. این کتاب، همراه با گزارش "زندان های بریتانیا تحت مدیریت محلی" سیدنی و بئاتریس وب و کتاب "زندان های بریتا
نیای امروز" نوشته استیون هاب هاوس و فنر براک وی، موجب درخواست هایی برای بررسی شرایط زندان ها شد. در ابتدا به نظر می رسید که این امر ممکن است محقق شود، زیرا کمیسرهای زندان ضرورت اصلاحات را پذیرفته بودند، اما پس از انتخابات عمومی ۱۹۲۲ بریتانیا، وزیر کشور بریتانیا، ویلیام بریجمن تصمیم گرفت که از انجام این بررسی صرف نظر کند. در سال های پایانی زندگی، گوردون در روان شناسی تحلیلی نزد کارل گوستاو یونگ و همسرش اما در سوئیس به تحصیل پرداخت. در سال ۱۹۳۶، او رمان تاریخی "تعقیب غاز وحشی" را که براساس داستان بانوان لانگولن بود، نوشت. این کتاب، که به اما یونگ تقدیم شده، از سه بخش تشکیل شده است. دو بخش نخست به آشنایی این دو زن و دوران زندگی شان در ایرلند و ولز می پردازد. در بخش پایانی، گوردون از ملاقات خود با ارواح این زنان در سال ۱۹۳۴، طی بازدیدی از سانگوسن، سخن می گوید. این کتاب از طرف ویرجینیا وولف و همسرش لئونارد منتشر شد. یک نقد در روزنامه "گاردین،" از گوردون به دلیل روایت «حساس و عمیق» این داستان تمجید کرد، اما اشاره داشت که برخی خوانندگان ممکن است از ماهیت خیال پردازانه بخش پایانی کتاب و همچنین به تصویرکشیدن این زنان
به عنوان نمونه های اولیهٔ فمینیسم خوششان نیاید. یک سال پس از انتشار کتاب، گوردون یک نقش برجسته مرمری از این زنان در کلیسای سنت کالن لانگولن، جایی که به خاک سپرده شده بودند، نصب کرد. گوردون نسبت به کتاب "زندگی نامهٔ راجر فرای" که ویرجینیا وولف در سال ۱۹۴۰ دربارهٔ راجر فرایِ هنرمند نوشت، انتقادات شدیدی داشت. این انتقادات به طور ویژه در مورد نحوهٔ به تصویرکشیدن همسرش، هلن کومبِ هنرمند و از دوستان نزدیک گوردون، بود. او در نامه ای به وولف، نگرانی های خود را دربارهٔ این کتاب ابراز کرد. گوردون معتقد بود که کومب در این کتاب تنها به عنوان «روحی رنجور و مبهم» توصیف شده، درحالی که او را به عنوان زنی شجاع و کاریزماتیک از دوران جوانی اش به یاد داشت. او همچنین بر این باور بود که کتاب به تأثیر شخصیت برون گرای فرای بر وخامت وضعیت روانی کومب در سال های بعدی زندگی اش نپرداخته است. مشخص نیست که آیا وولف پاسخی به این نامه داده است یا نه، اما در اشاره های مختصری که پیش تر در نوشته هایش به گوردون کرده بود، لحن گرمی نسبت به او نداشت. درگذشت. گوردون در ۵ مه ۱۹۴۱ در شهر کروبورو، ساسکس، در سن ۷۹ سالگی درگذشت.
ثریا قابل (۱۰ فوریهٔ ۱۹۴۰) شاعر و روزنامه نگار سعودی است. او به دو زبان عربی فصیح و محاوره ای اشعارش را نوشت. اولین مجموعه شعر خود را در سال ۱۹۶۳ با عنوان «وزن های گریان» چاپ کرد، ازین رو، او نویسندهٔ اولین مجموعه شعر فصیح زنانه در تاریخ عربستان سعودی شمرده می شود. قابل، آهنگ های سعودی را با اشعار غنایی ارائه کرد و به او لقب «صدای جده» داده شد. در طول شش دهه فعالیت هنری خود، ترانه های بسیاری نوشت که به کلاسیک های آواز سعودی تبدیل شدند. او با هنرمندان برجستهٔ سعودی مانند فوزی محسون، طلال مداح، محمد عبده و عبادی الجوهر همکاری داشته است. در پیشهٔ روزنامه نگاری، سمت های گوناگونی بر عهد گرفت، از جمله: سردبیر مجلهٔ «زینه» ۱۹۸۶–۱۹۸۷، مقاله نویس در روزنامه های سعودی «قریش» و «البلاد» و روزنامهٔ لبنانی «الانوار». او همچنین در روزنامه های سعودی «عکاظ» و «الریاض» کار کرد. زندگی و پیشه. ثریا محمد عبدالقادر قابل در ۱۰ فوریهٔ ۱۹۴۰/ ۱ محرم ۱۳۵۹ در محلهٔ المظلوم، جدهٔ قدیم، به دنیا آمد. پدرش محمد از خانواده ای تاجر و مادرش خیریه نام داشت که زنی ترک بود؛ پدر ثریا در استانبول با او آشنا شد، ازدواج کرد و از او صاحب دو پسر و پنج
دختر شد که یکی از آنها ثریا است. ثریا تحصیلات ابتدایی خود را نزد زنی به نام فقیهه فرا گرفت و سپس نزد حمزه سعداوی در جده و تعدادی از استادان و معلمان منطقهٔ غرب عربستان ادامه تحصیل داد. زمانی که پدر ثریا برای درمان سل به لبنان سفر کرد، همراهش بود. درمان پدرش طولانی شد و همان جا در سال ۱۹۵۸ درگذشت. ثریا توسط عمه اش، عدیله، بزرگ شد. تحصیلات متوسطهٔ خود را در بیروت به پایان رساند و از دانشکده متوسطه ملی فارغ التحصیل شد. قصد ورود به دانشگاه آمریکایی بیروت را داشت، اما شرایط خانوادگی به او اجازه نداد. در طول زندگی حرفه ای خود چندین سمت در روزنامه نگاری محلی از جمله سردبیر روزنامه های «عکاظ» و «الریاض» و ستون نویسی روزنامه های محلی داشته است. از سال ۱۹۸۶ تا ۱۹۸۷ سردبیر مجلهٔ «زینه» بود و به نوشتن مقاله برای روزنامه های سعودی «قریش» و «البلاد» و روزنامه لبنانی «الانوار» در دهه ۱۹۶۰ ادامه داد. استعداد شعری او در اوایل زندگی، به ویژه در دوران مدرسه در دههٔ ۱۹۶۰ پدیدار شد. در لبنان اولین اشعار خود را سرود که برخی از آنها در روزنامه های لبنانی مانند «الانوار» و «الحیات» منتشر شد. در عراق، با شاعر عراقی احمد الصافی النجف
ی آشنا شد و اشعار خود را به او نشان داد و او بسیار تشویقش کرد. در سال ۱۹۶۳ اولین مجموعه اشعار خود را به نام «وزن های گریان» در بیروت منتشر کرد که اولین مجموعه شعر زنانه در ادبیات مدرن محلی عربستان سعودی بود و آن را به عنوان به عمهٔ خود تقدیم کرد. او آثارش با نام واقعی خود منتشر کرد و برخلاف آنچه در میان نویسندگان زن سعودی در آن دوران مرسوم بود، با نام مستعار نمی نوشت، می گفت نوشتن مسئولیتی است که باید با آن روبرو شد. «وزن های گریان» در ابتدا از ورود به عربستان منع شد، اما پس از دیدارش با ملک فیصل بن عبدالعزیز، اجازهٔ توزیع آن در کشور داده شد؛ او به ملک فیصل نسخه ای از «وزن های گریان» راد داد که او پسندید و دستور داد که اجازهٔ انتشار به آن داده شود. ثریا قابل برای بسیاری از روزنامه ها و مجلات سعودی نوشت و کار کرد و بر بسیاری از صفحات فرهنگی و اجتماعی نظارت داشت.با این مجموعه اشعار و اشعاری که در روزنامه ها منتشر کرد، به شهرت چشمگیری در جامعهٔ ادبی دست یافت و به سرودن اشعار غنایی محاوره روی آورد. او به عنوان مشهورترین فردی توصیف شد که آهنگ های سعودی را با اشعار غنایی بر اساس واژگان حجازی گسترش داد و همراه با فو
زی محسون، دو رکن اصلی آواز حجازی را در دوران طلایی آن تشکیل داد. او یکی از اولین شاعران زن سعودی بود که سرودهایش توسط مشهورترین خوانندگان خوانده شد. اولین شعر او «بشویش عاتبنی» بود که توسط محمد شفیق آهنگسازی شد و توسط طلال مداح خوانده شد. از این رو، به «صدای جده» مشهور شد. محمد حسن عواد او را «خنسای سدهٔ بیستم» نامید. علاوه بر مجموعه «وزن های گریان» مجموعه ای با عنوان «عطر پاشیدن» ارائه کرد که بسیاری از نوشته های منثور خود را در آن جای داد. در طول فعالیت طولانی خود القاب و جوایز بسیاری را دریافت کرده است، از جمله: جایزهٔ پیشگامان جامعهٔ سعودی در سال ۲۰۰۲ به پاس نقشش در توسعهٔ شعر و جنبش فرهنگی زنان در عربستان سعودی؛ توسط جشنوارهٔ ملی میراث و فرهنگ جنادریه در سال ۲۰۰۵ مورد تجلیل قرار گرفت؛ به دلیل خلاقیت شاعرانه و روابط اجتماعی و فرهنگی با لبنان نشان سدر لبنان را دریافت کرد. با عضویت در بسیاری از انجمن های زنانه و ادبی، فعالیت اجتماعی زیادی دارد. قابل به خاطر دفاع سرسختانه از حقوق زنان سعودی و مخالفتش با تمام تلاش های غیررسمی برای جلوگیری از مشارکت زنان در زندگی سعودی از دههٔ ۱۹۶۰ معروف است. زندگی شخصی. در سال
۱۹۶۳ با پسر عمویش سلیمان حسن عبدالقادر ازدواج کرد و پسرش حسام را در سال ۱۹۶۷ به دنیا آورد. در ژانویه ۲۰۲۴ شاهزاده خالد بن فهد بن عبدالعزیز اعلام کرد که درمان ثریا قابل را که پس از بروز مشکل سلامتی به بیمارستان بین المللی السلام در قاهره منتقل شد، پوشش خواهد داد.
مرداس پدر ضحاک است که با نیرنگ او کشته می شود. مرداس بنا بر روایت فردوسی، مردی نیک و گرانمایه بود که دادگری می کرد و از خدای جهان دار می ترسید. مِرداس بنا بر توصیفی که شاهنامه فردوسی از او در این گفتار دارد، شاه دشت نیزه وران و از نژاد تازی بوده و قلمروش در منطقه امروزی کشور سوریه قرار داشته است. تاریخ پادشاهی مرداس همزمان با پادشاهی «جمشید» در ایران بود. ریشه اسمی مرداس و ضحاک نیز به زبان آرامی نزدیک تر است. ضحاک به کمک ابلیس پدر خود مرداس را از پای درآورد. در کوش نامه ایرانشان مرداس علاوه بر ضحاک پسر دیگری به نام کوش دارد که اساطیر سامی مانند کنعان و نمرود از نسل او هستند.
فمینیسم در اندونزی به تاریخچه طولانی مبارزه برای برابری جنسیتی اشاره دارد که هدف آن ایجاد تغییرات اجتماعی مثبت در اندونزی بوده است. مسائلی که اکنون زنان در اندونزی با آن مواجه هستند شامل خشونت جنسیتی، ازدواج های زیر سن قانونی و کمبود حضور نمایندگان زنان در سیستم سیاسی است. جنبش فمینیسم و حقوق زنان در دوره استعمار اندونزی تحت حاکمیت هلند آغاز شد و توسط یکی از قهرمانان ملی اندونزی، کارتینی، یک اشراف زاده جاوه ای که برای آموزش همه زنان و دختران بدون توجه به جایگاه اجتماعی مبارزه می کرد، رهبری شد. در اوایل قرن نوزدهم، سازمان ها و جنبش های حقوق زنان تحت حمایت «بودی اوتومو»، اولین سازمان ملی گرای اندونزی، اجازه توسعه یافتند. فمینیسم مدرن در اندونزی شامل سازمان های زنان اسلامی پیشرو بوده و تحت تأثیر آن ها قرار دارد. بر اساس شاخص شکاف جنسیتی سال ۲۰۲۰ که توسط مجمع جهانی اقتصاد اندازه گیری شده است، اندونزی در رتبه ۸۵ برابری جنسیتی قرار دارد. تاریخچه. فمینیست های اولیه. اولین سوابق دفاع از حقوق زنان در قرن نوزدهم با رهبری کارتینی از جپارا و دِوی سارتیکا رخ داد که هر دو برای آموزش دختران مبارزه کردند و مدارسی در جوامع خو
د تأسیس کردند. این پیشگامان جنبش زنان اندونزی از حقوق زنان و آموزش برای زنان و دختران دفاع کردند. رادن آجنگ کارتینی. کارتینی یا رادن آجنگ کارتینی، یک اشراف زاده جاوه ای بود که توانست در مدرسه استعماری هلند تحصیل کند و این امر چشم او را به ایده های غربی باز کرد. پس از رسیدن به بزرگسالی، سنت جاوه ای ایجاب می کرد که کارتینی به عنوان یک بانوی اشرافی جوان، زندگی ای در انزوای جنسیتی داشته باشد. در این دوره، کارتینی نامه هایی به همکلاسی های هلندی خود نوشت و در آن ها نابرابری جنسیتی ای را که توسط سنت های جاوه ای تقویت می شد، از جمله ازدواج های اجباری در سنین پایین و محرومیت زنان از آموزش، افشا کرد. با کمک دولت هلند، کارتینی اولین دبستان اندونزیایی را برای دختران افتتاح کرد که به همه دختران اندونزیایی بدون توجه به جایگاه اجتماعی شان اجازه تحصیل می داد. پس از مرگ او در سال ۱۹۰۴، نامه هایش منتشر شد و به نمادی برای جنبش حقوق زنان در اندونزی تبدیل شد و به پیشرفت آرمان رهایی زنان کمک کرد. اکنون اول آوریل هر سال به عنوان روز کارتینی برای گرامیداشت تولد او به عنوان یک قهرمان ملی جشن گرفته می شود. دِوی سارتیکا. دِوی سارتیکا ی
کی دیگر از فعالان برجسته حقوق زنان و پیشگام آموزش زنان در اندونزی بود. او آموزش را در خانه مادرش در باندونگ آغاز کرد و به دانش آموزان بافتن، آشپزی، خیاطی، خواندن و نوشتن آموخت. در سال ۱۹۰۴، سارتیکا اولین مدرسه برای زنان را با نام «سکولاه ایستری» در باندونگ تأسیس کرد. سارتیکا در سال ۱۹۶۶ به عنوان قهرمان ملی اندونزی توسط دولت مورد تجلیل قرار گرفت. جنبش های حقوق زنان در اندونزی استعماری. در اندونزی استعماری، مشارکت زنان در حوزه سیاسی از فعالیت های مختلط جنسیتی سرچشمه می گرفت. زنانی که موفق به تحصیل در مقاطع ابتدایی، راهنمایی و دبیرستان می شدند، در فعالیت های پیشاهنگی مانند «جونگ جاوا»، «جونگ سوماترا» و «جونگ آمبون» مشارکت می کردند. از اوایل قرن بیستم، زنان اندونزیایی در حوزه سیاسی، به ویژه در ارتباط با جنبش های استقلال و ملی گرایی، فعال تر شدند. یکی از برجسته ترین سازمان های ملی و اولین سازمان زنان ملی گرای اندونزی، «پوتری ماردیکا» (زنان مستقل) بود که در سال ۱۹۱۲ تأسیس شد و با «بودی اوتومو»، اولین جنبش ملی گرا، هم راستا بود. در سال ۱۹۲۰، «عایشیه»، شاخه زنان سازمان اسلامی «محمدیه»، در اندونزی تأسیس شد. زنان با مش
ارکت در «عهد کنگره جوانان» (سومپاه پمودا) که در ۲۸ اکتبر ۱۹۲۸ اعلام شد، در شکل گیری افکار و ایده های ملی گرایانه جوانان و استقلال اندونزی نقش داشتند. در همان سال، از ۲۲ تا ۲۵ دسامبر ۱۹۲۸، سازمان های زنان اندونزی اولین کنگره زنان را برگزار کردند. این رویداد با حضور ۱۰۰۰ شرکت کننده و ۳۰ سازمان زنان برگزار شد و در آن سه چالش اصلی زنان شناسایی شد: ازدواج، چندهمسری و کمبود دسترسی به آموزش. این کنگره به تشکیل یک فدراسیون ملی زنان منجر شد که تا سال ۱۹۴۲ ادامه داشت. سازمان های سکولار و انجمن های اسلامی در مورد چندهمسری اختلاف نظر داشتند؛ برخی خواستار ممنوعیت آن بودند و برخی دیگر از محکوم کردن آن خودداری کردند. کنگره های زنان بار دیگر در جاکارتا در سال ۱۹۳۵، باندونگ در سال ۱۹۳۹ و سمارانگ در سال ۱۹۴۱ برگزار شدند. در سومین کنگره زنان اندونزی در سال ۱۹۳۹، ۲۲ دسامبر به عنوان روز جنبش متحد زنان در اندونزی اعلام شد. استعمار ژاپن. در طول جنگ جهانی دوم، امپراتوری ژاپن از مارس ۱۹۴۲ تا پایان جنگ در سال ۱۹۴۵، اندونزی را اشغال کرد.دولت استعماری همه سازمان های زنان را متوقف و ممنوع کرد. «فوجینکای»، به معنای گروه زنان، توسط دولت ژا
پن به عنوان تنها سازمان مجاز زنان تأسیس شد. فوجینکای در سراسر اندونزی، از جاوا، مادورا، کالیمانتان، سولاوسی، سوماترا و دیگر مناطق گسترش یافت. فعالیت های فوجینکای، به دستور دولت ژاپن، شامل آموزش سبک زندگی صرفه جویانه، کمک به دولت نظامی از طریق کارهای خانگی، سخنرانی ها و کارگاه هایی دربارهٔ سبک زندگی سالم و آگاهی از نقش زنان در زمان جنگ بود. اکثریت زنان این سازمان را رد کردند اما مجبور به مشارکت شدند. همچنین زنان اندونزیایی به عنوان «جوگون لانفو»، به معنای زنان تسلی بخش، به منظور رفع نیاز جنسی پرسنل نظامی و افسران غیرنظامی ژاپنی در طول استعمار ژاپن مجبور به فعالیت شدند. این زنان در این دوره به بردگی جنسی کشانده شدند. بر اساس گزارش انجمن سابق هیهو، حدود ۲۲٬۰۰۰ جوگون لانفو در اندونزی وجود داشت. ژاپن در سال ۱۹۴۵ در جنگ جهانی دوم شکست خورد و ملی گرایان استقلال اندونزی را اعلام کردند. پس از شکست امپراتوری ژاپن، فوجینکای منحل شد و جای خود را به یک سازمان زنان ملی گرا به نام «پرستوان وانیتا اندونزی» داد. فمینیسم قرن بیست و یکم. فمینیسم امروزی در اندونزی با جنبش برای نمایندگی برابر در حوزه سیاسی، لغو ازدواج کودکان، پای
ان دادن به خشونت مبتنی بر جنسیت و دیگر مسائل برابری مشخص می شود. با ظهور گروه های محافظه کار اسلامی، بسیاری از منتقدان استدلال می کنند که فمینیسم با اسلام و بنابراین با اندونزی سازگار نیست.این منتقدان ادعا می کنند که فمینیسم حامی ایدئولوژی غربی و پذیرش فرهنگ های غربی است. فعالان جوان و فمینیست ها از این کلیشه ها فاصله گرفته و ادعا می کنند که فمینیسم با جامعه اندونزی سازگار است. راهپیمایی زنان جاکارتا. اولین راهپیمایی زنان جاکارتا در ۴ مارس ۲۰۱۷ به مناسبت روز جهانی زن در ۸ مارس و جنبش راهپیمایی زنان در ایالات متحده برگزار شد. این راهپیمایی در مقابل کاخ دولتی برگزار شد و سازمان دهندگان این رویداد هشت مطالبه را به دولت ارائه کردند که شامل پیگیری حقوق سلامت برای زنان، حذف خشونت علیه زنان، حفاظت از محیط زیست و کارگران زن، بهبود نمایندگی زنان در صحنه سیاسی و حذف تبعیض و خشونت علیه جامعه ال جی بی تی بود. راهپیمایی زنان ۲۰۱۷ توسط ۳۳ سازمان مختلف حمایت شد. در سال ۲۰۲۰، ائتلاف حامی راهپیمایی زنان به بیش از ۶۰ سازمان حقوق مدنی تحت عنوان «گراک پرمپوان» (اتحاد جنبش زنان علیه خشونت) گسترش یافت. این راهپیمایی در همان زمان س
ال مانند رویداد اول و به مناسبت روز جهانی زن برگزار شد. معترضان به خیابان ها آمدند تا از دولت بخواهند به خشونت سیستماتیک علیه زنان پایان دهد و لایحه حذف خشونت جنسی را تصویب کند. مطالبات این ائتلاف شامل ایجاد سیستمی از قوانین برای حفاظت از زنان و لغو مقررات تبعیض آمیز بود. لایحه حذف خشونت جنسی. قانون کیفری اندونزی (KUHP) در حال حاضر تعریف خشونت جنسی را به رسمیت نمی شناسد و تجاوز را صرفاً به عنوان نفوذ اجباری آلت تناسلی مردانه به واژن تعریف می کند. این قانون دیگر اشکال خشونت جنسی از جمله آزار جنسی را به رسمیت نمی شناسد. لایحه حذف خشونت جنسی ۹ نوع خشونت جنسی را شناسایی می کند، از جمله: آزار جنسی کلامی، بهره کشی جنسی، استفاده اجباری از وسایل پیشگیری از بارداری، تجاوز، ازدواج اجباری، سقط اجباری، فحشای اجباری، بردگی جنسی و شکنجه با سوءاستفاده جنسی. این لایحه همچنین تضمین می کند که قربانیان خشونت جنسی غرامت هایی از جمله درمان جسمی و روانی یا جبران خسارت دریافت کنند. لایحه RUU PKS در سال ۲۰۱۶ پس از تجاوز گروهی و قتل یک دختر ۱۴ ساله در بنگکولو، اندونزی معرفی شد. این حادثه خشم عمومی ملی را به دلیل وحشیگری حمله برانگیخت
. کمیسیون ملی خشونت علیه زنان (کومناس پرمپوان)، در میان دیگر گروه های حقوق زنان، برای این لایحه فشار آوردند و فوریت حفاظت از زنان و کودکان در برابر حملات جنسی و فراهم کردن مبنای قانونی برای قربانیان خشونت جنسی را ذکر کردند. از سوی دیگر، چندین حزب سیاسی مبتنی بر اسلام محافظه کار معتقدند که این لایحه حامی زنا و وجود افراد دارای هویت ال جی بی تی کیو+ است. اگرچه این لایحه در سال ۲۰۱۶ معرفی شد، مجلس نمایندگان اندونزی از آن زمان آن را متوقف کرده است. در ژوئیه ۲۰۲۰، مجلس نمایندگان رسماً این لایحه را از اولویت های قانون گذاری حذف کرد و با اشاره به دشواری در بررسی آن، عملاً این لایحه را برای یک سال دیگر متوقف کرد. این لایحه در نهایت در ۱۲ آوریل ۲۰۲۲ توسط شورای نمایندگان مردم به عنوان قانون جرایم خشونت جنسی تصویب شد و در ۹ مه ۲۰۲۲ توسط جوکو ویدودو امضا شد. جنبش ضد فمینیستی. در سال ۲۰۱۹، یک گروه ضد فمینیستی اندونزیایی به نام «اندونزی تانپا فمینیست» یا «اندونزی بدون فمینیسم»، کمپین رسانه ای اجتماعی را در میان بحث بر سر یک قانون پیشنهادی بحث برانگیز دربارهٔ خشونت جنسی راه اندازی کرد. صفحه اینستاگرام این گروه پیام روشنی دا
رد که می گوید: «بدن من مال من نیست؛ اندونزی به فمینیسم نیاز ندارد.» آن ها به عنوان بخشی از فعالیت ضد فمینیستی خود، عکس هایی از زنانی منتشر کردند که تابلوهایی با نوشته هایی مانند #حذف_فمینیسم، #اندونزی_تانپا_فمینیست یا «اندونزی به فمینیسم نیاز ندارد!» در دست دارند. حساب اینستاگرام آن ها پیش از حذف شدن، بیش از ۴۰۰۰ دنبال کننده داشت. طبق گزارش جاکارتا پست، «اندونزی تانپا فمینیست» فمینیسم را به عنوان یک ایده غربی که با ارزش های اسلامی ناسازگار است، معرفی کرد. عبارت «بدن من مال من نیست» اشاره به باور این گروه دارد که در اسلام، خدا کنترل کامل بدن آن ها را دارد. معضلات. خشونت جنسیتی. خشونت علیه زنان در اندونزی یک مسئله بزرگ است که زنان علیه آن مبارزه می کنند. در سال ۲۰۱۹، کمیسیون ملی خشونت علیه زنان (کومناس پرمپوان) گزارش داد که در مجموع ۴۰۶٬۱۷۸ مورد خشونت علیه زنان ثبت شده است که نسبت به سال قبل ۱۴ درصد افزایش داشته است. این گزارش در ادامه اشاره می کند که خشونت زناشویی (بین زن و شوهر) بالاترین درصد موارد خشونت علیه زنان را تشکیل می دهد، در حالی که خشونت در روابط عاشقانه جایگاه دوم را دارد. با این حال، اکثریت موارد
تجاوز جنسی و خشونت جنسی گزارش نمی شوند، به طوری که بیش از ۹۰ درصد موارد تجاوز در اندونزی به دلیل ترس از سرزنش قربانی گزارش نمی شوند. کودک همسری و ازدواج های اجباری. در اندونزی، از هر ۹ زن متأهل، یک نفر در کودکی ازدواج کرده است که این کشور را در رتبه هشتم بالاترین تعداد کودک همسری قرار می دهد. طبق گزارش یونیسف در سال ۲۰۱۷، ۱۴ درصد از زنان متأهلی که تا ۱۸ سالگی ازدواج کرده اند و ۱ درصد از زنانی که قبل از ۱۵ سالگی ازدواج کرده اند، وجود دارند. قانون ازدواج سال ۱۹۷۴ سن قانونی ازدواج بدون رضایت والدین را در اندونزی ۲۱ سال تعیین کرده است، اما دختران از ۱۶ سالگی با رضایت والدین می توانند ازدواج کنند. از سپتامبر ۲۰۱۹، اصلاحیه ای در قانون ازدواج ملی (۱۹۷۴) انجام شد تا سن ازدواج برای دختران با رضایت والدین به ۱۹ سال افزایش یابد. ازدواج کودکان در اندونزی توسط عوامل متعددی از جمله نابرابری جنسیتی هدایت می شود. عوامل دیگر شامل موارد زیر است: نقش سیاسی زنان. اگرچه اندونزی در سال ۱۹۴۵ به استقلال رسید، اما جزو کشورهایی است که یک زن به عنوان رئیس جمهور آن خدمت کرده است.مگاواتی سوکارنوپوتری از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۴ به عنوان اولین رئ
یس جمهور زن اندونزی و پنجمین فرد در این پست خدمت کرد. از انتخابات سال ۲۰۰۴، قانون انتخابات عمومی از احزاب سیاسی می خواهد که حداقل ۳۰ درصد از نامزدهای خود برای مجلس نمایندگان و شوراهای قانون گذاری محلی را از زنان انتخاب کنند. در انتخابات عمومی اندونزی در سال ۲۰۱۹، نامزدهای زن ۲۰٫۷ درصد از ۵۷۵ کرسی قانون گذاری ملی و ۳۰ درصد از ۱۳۶ کرسی مجمع نمایندگان منطقه ای را به دست آوردند. با این حال، زنان در اندونزی تقریباً نیمی از جمعیت ۲۶۷٬۰۲۶٬۳۶۶ نفری این کشور را تشکیل می دهند و همچنان در دولت در اقلیت هستند. برای مبارزه با کمبود نمایندگی و توانمندسازی زنان، برنامه توسعه سازمان ملل متحد (UNDP) پروژه «تقویت مشارکت و نمایندگی زنان در اندونزی» (SWARGA) را ایجاد کرد. این پروژه که از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۵ اجرا شد و توسط سفارت نروژ تأمین مالی شد، با هدف تقویت مهارت ها و دانش زنان در سیاست بود.