Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تولید قهوه در نیکاراگوئه بخش مهمی از تاریخ واقتصاد این کشور بوده است. قهوه یکی از تولیدات اصلی نیکاراگوئه می باشد. مناسب ترین نواحی برای کشت این محصول بخش ماناگوا، دیریامبا، سان مارکوس، جینوتپه (Jinotepe) و هم چنین در اطراف بخش گرانادا، دریاچه نیکاراگوئه، بخش چونتالس و در بخش نوئوا سگوویا می باشند، از دیر باز در ماتاگالپا و جینوتگا (Jinotega) با کیفیت ترین قهوه به دست آمده است. در بخش ماناگوا محصول بیشتری به دست می آمد ولی با کیفیت ترین دانه قهوه در بخش ماتاگالپا تولید می گردید. مناسب ترین ارتفاع برای رشد قهوه، ۸۰۰ متر بالاتر از سطح دریا می باشد. تاریخچه. در نیکاراگوئه، کشت و پرورش قهوه در مقیاس بزرگ از دهه ۱۸۵۰ شروع شد و در سال ۱۸۷۰ قهوه عنوان محصول اصلی صادرات را به خود اختصاص داد که این جایگاه را برای قرن بعد هم حفظ کرد. هر چند به علت اینکه برای دستیابی به محصول، درختان قهوه به چندین سال زمان نیاز دارند و کل فرایند تولید نسبت به بسیاری دیگر از محصولات نیازمند سرمایه گذاری، نیروی کار و زمین بیشتری می باشد، تولید قهوه یک محصول پر زحمت است. قهوه همچنین تنها در خاک غنی آتشفشانی که در زمین های کوهستانی موجود اس
ت رشد می کرد و همین امر انتقال محصول به بازار را با دشواری روبرو می ساخت. تولید قهوه در سال ۱۸۹۱، با بهره گیری از ۳۱٬۰۰۰ هکتار (۷۶٬۰۰۰ جریب فرنگی) به بیش از ۵٬۰۰۰٬۰۰۰ کیلوگرم (۱۱ میلیون پوند) رسید که معادل بازدهی ۱٬۲۳۵ کیلوگرم در هر هکتار (۱٬۱۰۲ پوند بر جریب فرنگی) است. راهکار اصلی انتقال قهوه برای صادارات استفاده از راه آهن ملی از گرانادا به شهر بندری کورینتو در اقیانوس آرام، و کشتی های بخار از دریاچه نیکاراگوئه و رود سان خوان به اقیانوس اطلس بود. دولت نیکاراگوئه مبادرت به تشویق و انگیزه دادن جهت ایجاد مزارع قهوه کرد و برای مزارع بیش از ۵٬۰۰۰ درخت، جایزه ۵ سنت برای هر درخت تعیین کرد. بیشترین قهوه تولید نیکاراگوئه به اروپا صادر می شد زیرا حمل بار به ایالات متحده هزینه بیشتری دربرداشت و نیز اینکه قیمت این قهوه در اروپا بالاتر به فروش می رفت. کنسول ایالات متحده اظهار کرده بود که محصول قهوه نیکاراگوئه در سال ۱۹۰۰ به ۱۵۰٬۰۰۰ کیسه رسیده بود که این امر در سال پیش ۷۵٬۰۰۰ کیسه بود؛ عوارض گمرکی صادرات قهوه به حدود ۳۰۰٬۰۰۰ دلار رسیده بود. مقدار صادرات قهوه در سال ۱۹۰۰ که از طریق بندرهای ال کاستیلو، بلوفیلدز، سان خوان د
ل نورتِ انجام گرفت ۱٬۴۶۴٬۳۵۱ کیلوگرم به ارزش ۲۹۵٬۳۴۸ دلار بود. در سال ۱۹۹۲، زمین های بیشتری نسبت به سایر محصولات به کشت قهوه اختصاص داده شد. مقدار واقعی زمین اختصاص داده شده به کشت قهوه در هر سال تا حدودی متفاوت است ولی در دهه ۱۹۸۰ این امر به طور متوسط ۲٬۱۰۰ کیلومتر مربع (۵۲۰٬۰۰۰ جریب فرنگی) بود. تولید قهوه در شمال و شرق شهر استلی در بخش شمالی ارتفاعات مرکزی و نیز در ناحیه تپه ای دارای خاک آتشفشانی در اطراف جینوتپه (Jinotepe) متمرکز است. با وجودی که تولید قهوه در اواخر دهه ۱۹۸۰ تا حدی کاهش یافت، محصول سال ۱۹۸۹ به ۴۲٬۰۰۰ تن رسید. سیستم حمل و نقل ضعیف نیکاراگوئه و نگرانی های زیست محیطی در مورد مقدار زمین اختصاص داده شده به کشت محصولات در دامنه های دارای خاک آتشفشانی در ناحیه اقیانوس آرام، گسترش بیشتر کشت و پرورش قهوه را محدود می سازد. این محدودیت ها منجر شد تا کشاورزان به گسترش کشت سایر محصولات در نواحی توسعه نیافته کشور بپردازند.
چینابای آقانوویچ تورسانباقوف (زاده ۱۵ اکتبر ۱۹۶۰ — درگذشته ۷ ژوئیه ۲۰۲۰) سیاستمدار قرقیزستانی بود که از آوریل ۲۰۱۶ تا اکتبر ۲۰۱۷ به عنوان رئیس شورای عالی قرقیزستان خدمت کرده است. تحصیل و حرفه. تورسانباقوف در سال ۱۹۸۳ مدرک فیلولوژی را از دانشگاه ملی قرقیزستان و مدرک دکترا را از آکادمی علوم قرقیزستان در سال ۱۹۸۵ دریافت کرد. او پس از تحصیل، سردبیر شرکت انتشارات دولتی جمهوری سوسیالیستی قرقیزستان شوروی شد. پس از استقلال قرقیزستان، او نماینده چند وزارتخانه جدید این کشور در خارج از کشور بود. همچنین با آزادی اقتصادی جدید، او شروع به دنبال کردن یک حرفه کارآفرینی کرد. زندگی شخصی. تورسانباقوف در روستایی واقع در منطقه مسکونی جان بلاغ، شهرستان نارین، جمهوری سوسیالیستی قرقیزستان شوروی به دنیا آمد. خانواده او بزرگ و پرجمعیت بود. او ششمین فرزند از ده فرزند خانواده بوده است. تورسانباقوف متأهل بوده و خود سه فرزند داشت. زندگی سیاسی. تورسانباقوف برای اولین بار در سال ۲۰۱۰ به عضویت شورای عالی قرقیزستان تحت رهبری حزب سوسیال دموکرات قرقیزستان انتخاب شد. در سال ۲۰۱۶، اصیل بیگ جینبکف، رئیس شورای عالی، در بحبوحه تضاد منافع با برادرش س
ورنبای جینبکف، که نخست وزیر شده بود، از سمت خود استعفا کرد. تورسانباقوف به عنوان رئیس شورای عالی جانشین جینبکف شد. او سال بعد این سمت را ترک کرد و آن را به داستان جوماباقوف در تلاش برای «حفظ ثبات کشور» واگذار کرد. با این حال، بی ثباتی در اطراف آلماس بیگ آتامبایف، رئیس جمهور مستعفی به وجود آمد. مرگ. در ۶ ژوئیه ۲۰۲۰، تورسانباقوف به دلیل ذات الریه حاد در بیشکک بستری شد. وی آزمایش کووید-۱۹ داده بود که نتیجه مثبت شد. روز بعد با برگزاری مراسم یادبودی با حضور نخبگان سیاسی کشور، درگذشت وی اعلام شد. علی رغم منفی بودن نتیجه آزمایش، نخست وزیر قبادبیگ بارونوف، تنها چند ساعت پس از اعلام مرگ تورسانباقوف، بین ذات الریه و ویروس کرونا ارتباط برقرار کرد. او در قبرستان آلا آرکا دفن شده ‎است.
گوستاف بلاها (; – ) بازیکن فوتبال اهل اتریش بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال راپید وین اشاره کرد.
یوزف برنشتتر (; – ) بازیکن فوتبال اهل اتریش بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال راپید وین اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اتریش بازی کرده است.
کارل براون اشتاینر (; – ) بازیکن فوتبال اهل اتریش بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اتریش بازی کرده است.
روبرت سیمرا (; – ) بازیکن فوتبال اهل اتریش بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال راپید وین اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اتریش بازی کرده است.
لئوپولد گروندوالد (; – ) بازیکن فوتبال اهل اتریش بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال راپید وین اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اتریش بازی کرده است.
لودویگ هوساک (; – ) بازیکن فوتبال اهل اتریش بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال آستریا وین اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اتریش بازی کرده است.
یوزف کالتنبرونر (; – ) بازیکن فوتبال اهل اتریش بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال فرست وینا و باشگاه فوتبال راپید وین اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اتریش بازی کرده است.
لادیسلاوس کورپیل (; – ) بازیکن فوتبال اهل اتریش بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اتریش بازی کرده است.
روبرت مرتس (; – ) بازیکن فوتبال اهل اتریش بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اتریش بازی کرده است.
فرانتس وبر (؛ ۲۴ مارس ۱۸۸۸ – ۱۰ اوت ۱۹۶۲) بازیگر اهل آلمان بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "سنگدل"، "ازدواج فیگارو" و "جزیره" اشاره کرد.
فرانتس وبر (; – ) بازیکن فوتبال اهل اتریش بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال فرست وینا اشاره کرد.
اوتو نول (; – ۱۹۲۲) بازیکن فوتبال اهل اتریش بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اتریش بازی کرده است.
لئوپولد نویباوئر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اتریش بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اتریش بازی کرده است.
یان اشتودنیکا (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل اتریش بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی وینر اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اتریش بازی کرده است.
ویلی وورپیتسکی (؛ ۲۵ اوت ۱۸۸۶ – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل آلمان بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ویکتوریا ۱۸۸۹ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال آلمان بازی کرده است.
کامیلو اوجی (; – ) بازیکن فوتبال اهل آلمان بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به اشاره کرد.
هلموت روپناک (; – ) بازیکن فوتبال اهل آلمان بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ویکتوریا ۱۸۸۹ اشاره کرد.
اوتو تیل (; – ) بازیکن فوتبال اهل آلمان بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال آلمان بازی کرده است.
اویگن کیپ (; – ) بازیکن فوتبال اهل آلمان بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اسپورتفرئونده اشتوتگارت اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال آلمان بازی کرده است.
والتر همپل (; – ) بازیکن فوتبال اهل آلمان بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال آلمان بازی کرده است.
کارل بورگر (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل آلمان بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال گروتر فورث و باشگاه فوتبال درسدنر اشاره کرد.
جنگ های قهوه () که گاهی اوقات از آن به جنگ های کافئین نام برده می شود، طیفی از تاکتیک های فروش و بازاریابی است، که توسط کافه زنجیره ای و کارخانجات اسپرسوساز برای افزایش اعتبار برند و بدست آوردن سهم بازار مشتری، به کار گرفته می شود. در آمریکای شمالی، به طور معمول کافه های بزرگ همچون استارباکس، دانکن دوناتس، مک دونالد و تیم هورتونز، یکی از طرفهای درگیر در این جنگ، هستند.
یارعلی پورمقدم ( – ) نویسنده و نمایشنامه نویس اهل ایران بود. از وی به عنوان نویسنده ای صاحب سبک در ادبیات معاصر ایران یاد می شود. او در جوانی با نخستین نمایشِ خود، جایزهٔ اولِ جشنوارهٔ نمایشنامه نویسی جشن هنر طوس را کسب کرد. یارعلی پورمقدم در سال ۱۳۶۰ کافه ای با نام «کافه شوکا» در تهران تأسیس کرد که طی سال ها به محفلی برای نویسندگان، شاعران، روزنامه نگاران و هنرمندان تبدیل شد. زندگی. یارعلی پورمقدّم ۱۰ اردیبهشت ۱۳۲۹ در محلهٔ نفتونِ مسجدسلیمان زاده شد. پدرش که از اهالی ایل بختیاری و کارگر شرکت نفت در مسجد سلیمان بود یک سال پس از تولد یارعلی در ۱۰ اردیبهشت ۱۳۳۰ برایش شناسنامه گرفت. او تحصیلات ابتدایی را تا کلاس هفتم در مسجدسلیمان گذراند. سپس با قبولی در یک بورس تحصیلی، دورهٔ دبیرستان را در تهران سپری کرد و به دانشگاه مازندران در بابلسر راه یافت و در سال ۱۳۵۳ تحصیلات دانشگاهی خود را در مقطع کارشناسی رشتهٔ اقتصاد به پایان رساند. وی دوران سربازی را در زادگاه خود، به مدت دو سال و به عنوان معلم ادبیات فارسی در دبیرستان صنعتی مسجد سلیمان سپری کرد. یارعلی پورمقدم در دههٔ ۱۳۵۰ به طور اتفاقی فراخوان جشنوارهٔ نمایشنامه ن
ویسی جشن هنر طوس را در مجلهٔ تماشا دید و نخستین نمایشنامهٔ خود با عنوان "آه اسفندیار مغموم" را که برگرفته از شاهنامه بود برای این جشنواره نوشت و مقام نخستِ آن رویداد را کسب کرد. وی درسال ۱۳۵۶ کتاب "آینه، مینا، آینه" را منتشر کرد. او در دانشگاه آزاد ایران مشغول به کار شد. اما پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران، از کار در دانشگاه برکنار شد. وی در نخستین دورهٔ مجلس شورای اسلامی به عنوانِ کاندید نمایندگی مردم مسجد سلیمان شرکت کرد اما در انتخابات نفر آخر شد و پس از این اتفاق برای همیشه به تهران مهاجرت کرد و برای گذران زندگی کارهای مختلفی از جمله حسابداری، مرغداری، نقشه برداری و رانندگی را تجربه کرد. یارعلی پورمقدم که از اعضای کانون نویسندگان ایران بود پس از آشنایی با هوشنگ گلشیری، در جلسه های کارگاهی پنجشنبه های گلشیری شرکت می کرد و از نویسندگان این مجموعه شد. تک داستانی از او با عنوان "پاگرد سوم" در مجموعهٔ داستانی مشترک به همین نام، با مقدمهٔ هوشنگ گلشیری و در کنار نام های دیگری که همگی در جلسات کارگاهی گلشیری حاضر بودند موجب بیشتر شناخته شدن او شد. تک داستان دیگری از یارعلی پورمقدم با نام "هفت خاج رستم" نیز از جمله داستان
های کوتاه شناخته شده در ادبیات معاصر است. یارعلی پورمقدم در مهر سال ۱۳۶۰ کافه ای با نام «کافه شوکا» در مرکز خیابان گاندی تهران تأسیس کرد. این کافه به تدریج به محفلی برای نویسندگان، شاعران، روزنامه نگاران و هنرمندان تبدیل شد. او کتاب ها و داستان هایش را با تیراژی محدود و با سرمایهٔ شخصی خود منتشر و در کافه شوکا پخش می کرد و در مقدمهٔ بیشتر کتاب هایش می نوشت: «چاپ اول و آخر». یارعلی پورمقدم با چاپ کتاب "حوالی کافه شوکا" در سال ۱۳۷۸ جایگاه خود را به عنوان نویسنده ای صاحب سبک تثبیت کرد. او علاوه بر داستان نویسی و نمایشنامه نویسی، از سال ۱۳۸۵ بانی و برگزارکنندهٔ چهار دوره مسابقهٔ عکس شوکا بود. از وی همچنین مقاله های بسیاری در زمینهٔ هنرهای تجسمی باقی مانده است. درگذشت. یارعلی پورمقدم روز ۱۲ اسفند ۱۴۰۱ بر اثر سکتهٔ قلبی درگذشت. کانون نمایش نامه نویسان و مترجمان تئاتر ایران در پیامی درگذشت او را تسلیت گفت. مراسم تشییع یارعلی پورمقدم، ۱۵ اسفند ۱۴۰۱ در خانه هنرمندان ایران برگزار و سپس در قطعه ۱۰۱ بهشت زهرا تهران، ردیف ۱۲، شماره ۸۷ در کنار پدر و مادرش به خاک سپرده شد.
خط استوا فیلمی در ژانر کمدی به کارگردانی اصغر نعیمی، نویسندگی محمدرضا آریان و تهیه کنندگی احسان ظلی پور محصول سال ۱۳۹۸ است. سیامک انصاری، فرهاد اصلانی و آزاده صمدی بازیگران این فیلم هستند. بخش هایی از این فیلم در جزیره بالی اندونزی فیلمبرداری شده است. خلاصه خط استوا»، داستان طنزآمیز رئیس و نایب رئیس فدراسیون فوتبال است که راهی مالزی می شوند تا در اجلاس سالانه ای اف سی شرکت کنند؛ اما با رفتن به جزیره بالی در اندونزی برای بستن قراردادی با زیدان ماجراهای خنده داری برای آن ها پیش می آید.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;38767934&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-06-20T05:17:49Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;InternetArchiveBot&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;نجات ۱ منبع و علامت زدن ۰ به عنوان مرده.) #IABot (v2.0.9.5&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;42128621&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; اصیل بیگ شریف اویچ جینبکف (زاده ۲۷ اوت ۱۹۶۳) سیاستمدار قرقیزستانی است. وی در سال های ۲۰۰۶ و ۲۰۰۱ به ترتیب به عنوان رئیس شورای عالی پنجم و ششم قرقیزستان انتخاب شد. زندگی شخصی. جینبکف در ۲۷ اوت ۱۹۳۶ در روستای بی میرزا، شهرستان قره کولجه، استان اوش، جمهوری سوسیالیستی قرقیزستان شوروی متولد شد. او متأهل و دارای شش فرزند است. همچنین او برادر سورنبای جینبکف رئیس جمهور و نخست وزیر سابق قرقیزستان است. زندگی سیاسی. در ۲۱ دسامبر ۲۰۱۱، وی به عنوان رئیس شورای عالی قرقیزستان انتخاب شد. وی دو دوره ریاست را عهده داشت. او جایگزین احمدبیگ قلدیباکوف شد که از سمت خود استعفا کرده بود. ۷۸ نماینده از ۱۲۰
نماینده مجلس از نامزدی جینبکف حمایت کردند. او از نوامبر ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۹ عضو حزب سوسیال دموکرات قرقیزستان بود. تحصیلات. او در سال ۱۹۸۵ از مؤسسه کشاورزی قرقیزستان و در سال ۲۰۰۲ از دانشگاه اقتصاد و کارآفرینی فارغ التحصیل شد.
ایستگاه شیباماتا () یک ایستگاه راه آهن در خط کیسی کاناماچی در کاتسوشیکا-کو، توکیو، ژاپن است که توسط اپراتور خصوصی راه آهن شرکت راه آهن کیسی اداره می شود.
تاکاگیاروهو یک مغازه شیرینی سنتی ژاپن یا واگاشی مخصوص فروش دانگو در کاتسوشیکا-کو، توکیو، ژاپن است. گفته می شود که این شرکت در سال اول دوره میجی تأسیس شد. مدت هاست که به عنوان مغازه ای شناخته می شود که دانگو (کوفته های برنجی) را برای بازدیدکنندگان معبد شیباماتا تایشاکوتن تهیه می کند. این معبد الگوی تورا-یا (بعداً کوروما-یا) شد. مدیر فروشگاه قدیمی می گویند «تاکاگیا روهو» هر بار که فیلم «مرد بودن سخت است» اتاقی را برای استراحت و تغییر لباس اجاره می کرد مورد استفاده بازیگران قرار می گرفت. پس از آن مدل «تورا-یا» شد.
یک فیلم ژاپنی به کارگردانی سیون سونو می باشد که در سال ۲۰۰۸ منتشر شد. "ابراز عشق" تحت عنوان یک فیلم کمدی-درام طبقه بندی می شود که عناصری را از سینمای پست مدرن، سینمای هایپرلینک، فیلم های رزمی بهره برده است. به علت مضامینی از جمله عشق، خانواده، شهوت، دین و عکس برداری مجرمانه از دامن های کوتاه و همچنین به خاطر مدت مدت زمان طولانی آن (نزدیک به چهار ساعت)، این فیلم توجه زیادی را در میان جشن واره های فیلم هنگام انتشارش معطوف خود ساخت. پس از انتشار "ابراز عشق"، جوایز بسیاری نصیب آن شد و مورد تحسین جهانی منتقدان قرار گرفت. این فیلم در جشنواره بین المللی فیلم برلین برنده جایزه فیلم کالیگاری و جایزه FIPRESCI شد. داستان. یو هوندا یک نوجوان کاتولیک است که تلاش می کند زندگی خود را متدین بگذراند. پدر او، تتسو، پس از مرگ مادر یو، یک کشیش کاتولیک متعهد شده است و کلیسای کوچک خود را اداره می کند. تتسو از یو می خواهد که به گناهانش اعتراف کند، اما یو معتقد است که او فرد خوبی است که چیز زیادی برای اعتراف ندارد. او برای دلجویی از پدرش، او به دروغ دست به اعتراف گناهان ساختگی می زند. وقتی پدرش متوجه این حقه می شود، یو تصمیم به ارتک
اب گناهان واقعی می گیرد. یو با پسران دیگر دوست می شود که به او آموزش می دهند که دزدی کند، دعوا کند و از دامن زنان عکس های مخفیانه بگیرد. یو به سرعت تبدیل به یک عکاس ماهر می شود. اگرچه او به عنوان یک منحرف شناخته می شود، اما هرگز با این عکس ها تحریک نمی شود. استقبال. در سایت مرور راتن تومیتوز، "ابراز عشق" بر اساس ۲۲ نقد، با میانگین امتیاز ۷٫۷۴۰ از ۱۰، امتیاز مقبولیت ۹۱ درصدی را کسب کرد. در متاکریتیک، این فیلم بر اساس ۱۱ نقد، میانگین وزنی ۷۸ از ۱۰۰ را دارد که نشان دهنده «نقدهای عموماً مطلوب» است. جوایز. این فیلم جوایز و نامزدی های زیر را دریافت کرد:
آلکوکسیله کردن یا آلکوکسیلاسیون یک واکنش شیمیایی است که شامل افزودن یک اپوکسید به ترکیب دیگر است. شناخته شده ترین شکل این واکنش اتوکسیله کردن الکل ها (ROH) است که در این حالت اتیلن اکسید عامل آلکوکسیله کننده است: یکی دیگر از اپوکسیدهای مهم صنعتی، پروپیلن اکسید (PO, OCH2CHCH3) است. PO عمدتاً برای آلکوکسیله کردن در فرایند تولید پلی اتر پلی ال ها استفاده می شود. این فرایند آلکوکسیله کردن به شکل ساده نشان داده شده است: پلی ال های مشتق شده از PO به دلیل کایرالیته پروپیلن اکسید، دارای شیمی فضایی پیچیده ای هستند. این پلی ال ها در مقیاس بزرگ برای تولید پلی یورتان ها از طریق تراکم با دی ایزوسیانات ها استفاده می شوند.
فمینیسم در استرالیا یکی از جنبش های فرهنگی و اجتماعی مهم است که در طول دهه های گذشته به شدت توسعه یافته است. این جنبش به دنبال حقوق برابر و ایجاد تغییرات اجتماعی برای زنان و دیگر گروه های محروم و آزادی بیشتر آنان از تبعیض و نابرابری است. اولین جنبش فمینیستی در استرالیا در دهه ۱۹۱۰ شکل گرفت و تأثیرهای آن تا دهه های بعد ادامه داشت. اما اوج این جنبش در دهه ۱۹۷۰ با حضور شدید زنان در حرکت های مبارزه برای حقوق برابر و توسعه جنبش های فمینیستی اتفاق افتاد. این جنبش باعث شد که دانشگاه ها، سازمان های اجتماعی، سیاسی و فرهنگی در استرالیا تغییر کنند و شیوه تفکر و رفتار آنان نسبت به زنان و دیگر گروه های محروم تغییر کند. از آن زمان به بعد، حقوق زنان در استرالیا بهبود یافته و زنان با موفقیت در انواع شغل ها و سمت های اجرایی جایگاه گرفته اند. همچنین، حقوق تولد و امتیازات مادری بهبود یافته و تفاوت های جنسیتی در دسترسی به آموزش و سایر خدمات عمومی کاهش یافته است. همچنین، جنبش فمینیستی در استرالیا به توسعه تعامل های بین المللی کمک کرده است و زنان استرالیایی در حرکت های جهانی برای دفاع از حقوق زنان شرکت کرده اند. استرالیا ارتباط دی
رینه ای با حمایت و ایجاد حقوق زنان دارد. استرالیا دومین کشور در جهان بود که به زنان حق رأی داد (پس از نیوزلند در سال ۱۸۹۳) و اولین کشوری بود که به زنان حق انتخاب شدن در پارلمان ملی را داد. تاریخچه. ۱۸۰۰ تا ۱۹۲۰. اولین نمونه های فمینیسم استرالیایی در اواسط دهه ۱۸۰۰ تا ۱۹۰۰ رخ داد. جنبش اولیه بیشتر به اعمال حقوق اولیه بشر برای زنان، از جمله حق رای، حق نامزدی در انتخابات پارلمانی، و حمایت از استثمار جنسی مربوط می شد. مری لی، یک زن استرالیایی-ایرلندی، در جلب حمایت از بسیاری از جنبش های حقوق زنان در استرالیا اثرگذار بود. از سال ۱۸۸۳ به بعد، لی در افزایش سن رضایت برای دختران در استرالیا از ۱۳ به ۱۶ سال، تأسیس اتحادیه کارگری زنان کارگر، مشارکت داشت و اتحادیه زنان استرالیای جنوبی را پایه گذاری کرد که منجر به اعطای مجوز حق رای زنان در استرالیای جنوبی شد. در اوایل دهه ۱۹۰۰، حزب کارگر استرالیا نسبت به زنان و ورود آنها به مجلس بی میلی نشان داد.[۱۰] در طول جنگ جهانی اول، زنان با نرخ های بالاتری نسبت به سال های گذشته وارد نیروی کار شدند، هرچند اغلب در زمینه هایی که قبلاً توسط زنان پر جمعیت بود. ۱۹۲۰ تا ۱۹۷۰. ادیت کوان، اول
ین زنی که در سال ۱۹۲۰ به عضویت پارلمان استرالیا انتخاب شد، در پشت اسکناس پنجاه دلاری استرالیا به تصویر کشیده شده است. در اوت ۱۹۴۳، انید لیونز و دوروتی تانگنی اولین دو زن بودند که به پارلمان فدرال انتخاب شدند. بین جنگ های جهانی، انجمن زنان کشور در نیو ساوت ولز و کوئینزلند تأسیس شد و طی ۱۴ سال بعد در سراسر استرالیا گسترش یافت. یک گروه ملی فراگیر در سال ۱۹۴۵ تشکیل شد. مجله محبوب، هفته نامه زنان، که برای بازار زنان توسط فرانک پکر ایجاد شد، نیز در این دوره تأسیس شد. با این حال، از اولین نسخه آن در سال ۱۹۳۳، مجله توسط مردان ویرایش شد تا اینکه ایتا بوتروز در سال ۱۹۷۵ منصوب شد.
این جدول زمانی زنان در علم است که از تاریخ باستان تا قرن بیست و یکم را در بر می گیرد. در حالی که جدول زمانی در درجه اول بر زنان درگیر با علوم طبیعی مانند نجوم، زیست شناسی، شیمی و فیزیک تمرکز می کند، همچنین شامل زنانی از علوم اجتماعی (مانند جامعه شناسی، روان شناسی) و علوم رسمی (مانند ریاضیات، علوم کامپیوتر) و نیز می شود. اساتید برجسته علم و دانشمندان علوم پزشکی. رویدادهای زمانی فهرست شده در جدول زمانی هم به دستاوردهای علمی و هم به برابری جنسیتی در علوم مربوط می شود.
ایمان غنیم (؛ زادهٔ) دانشمند در زمینه اهل مصر است. امان غنیم ژئومورفولوژیست مصری/آمریکایی است. در مارس ۲۰۰۶، دکتر Ghoneim به همراه فاروق الباز، دهانه Kebira، یک دهانه برخوردی احتمالی (astrobleme) در صحرا را کشف کردند. در سال ۲۰۰۷، هنگام پردازش داده های فضای مایکروویو (تصاویر رادار)، یک دریاچه بزرگ باستانی (۳۰۷۵۰ کیلومتر مربع) را کشف کرد که در زیر شن های صحرای بزرگ در شمال دارفور، سودان مدفون شده بود. امان غنیم با درجه ممتاز فارغ التحصیل شد و مدرک کارشناسی ارشد خود را از گروه جغرافیا در دانشگاه طنتا مصر در سال ۱۹۹۷ دریافت کرد. وی دکترای خود را دریافت کرد. مدرک جغرافیا از گروه جغرافیا در دانشگاه ساوتهمپتون، انگلستان در سال ۲۰۰۲. در سال ۲۰۰۳، او یک موقعیت فوق دکترا در مرکز سنجش از دور، دانشگاه بوستون، ایالات متحده داشت. در این زمان بود که او به کشف دهانه کبیرا کمک کرد. در سال ۲۰۱۰، او به دپارتمان علوم زمین و اقیانوس در دانشگاه کارولینای شمالی ویلمینگتون (UNCW) پیوست و مدیر آزمایشگاه سنجش از دور فضا و هواپیماهای بدون سرنشین (SDRS) شد. او تمرکز اصلی خود را بر روی کاربرد سیستم اطلاعات جغرافیایی (GIS)، سنجش از دور (
شامل تصاویر رادار چندطیفی، حرارتی و مایکروویو)، هواپیمای بدون سرنشین (UAV) و استفاده از مدل سازی هیدرولوژیکی در خطر سیل ناگهانی، افزایش سطح دریا، دارد. خشکسالی و اکتشاف آب های زیرزمینی در محیط های خشک و ساحلی. Ghoneim یک متخصص در پردازش تصویر است و از طیف گسترده ای از داده های ماهواره ای/فضایی از جمله چند طیفی، فرا طیفی، مادون قرمز حرارتی (TIR)، مایکروویو (تصاویر رادار) و مدل ارتفاعی دیجیتال (DEM) استفاده می کند. Ghoneim بیش از ۲۷ مقاله بررسی شده منتشر کرده است. او بیش از ۴۸ مقاله کنفرانسی منتشر کرده است و تعدادی کارگاه، سخنرانی سمینار و دوره های آموزشی برای نمایندگان چند رشته ای ارائه کرده است. غمین به عنوان یک متخصص در زمینه خود به همراه ۳۰ زن مهاجر مصری دیگر برای شرکت در کنفرانس تا مربوطه در سال ۲۰۱۷ دعوت شد. این کنفرانس که بر اهمیت زنان مصری در زمینه های اجتماعی، سیاسی و اقتصادی متمرکز بود، توسط وزارت مهاجرت و امور مهاجرین مصر و شورای ملی زنان. غنیم علاوه بر کار تحقیقاتی، از سال ۱۹۹۰ در آموزش عالی تدریس می کند. به پاس قدردانی از کار تدریس او، جوایز متعددی از جمله جایزه تعالی تدریس هیئت امنای دانشگاه کارول
ینای شمالی ویلمینگتون در سال ۲۰۱۸ به او اعطا شده است.
پرواز شمارهٔ ۵۰۷ کنیا ایرویز یک پرواز برنامه ریزی شدهٔ مسافری در مسیر آبیجان–دوالا–نایروبی بود که با یک هواپیمای بوئینگ ۷۳۷–۸۰۰ و توسط شرکت کنیا ایرویز انجام می شد. این پرواز در ۵ می ۲۰۰۷، بلافاصله پس از برخاست از فرودگاه بین المللی دوالا در کامرون سقوط کرد و همهٔ ۱۱۴ سرنشین آن کشته شدند.
آنا گورنوستای (؛ زادهٔ ) بازیگر و صداپیشه اهل لهستان است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "... من مخالفم"، "رانندگان جایگزین"، "ورای تخت جراحی"، "هفت آرزو"، "سال های شیرین"، "ده فرمان ۱۰"، "زندگی دوگانه ورونیکا"، "طایفه"، "ع چون عشق"، "خانه کشیش"، "پدر متیو"، "رنگ های خوشبختی"، "مادران"، "پرستار کودک"، "کارآگاهان جنایی" و "در خوشی و سختی" اشاره نمود.
اوپن د بوکز () یا OpenTheBooks.com یک سازمان غیرانتفاعی آمریکایی است که در حومه شیکاگو در بر ریج، ایلینوی مستقر است. این سازمان خود را به عنوان یک گروه شفافیت معرفی می کند که به ارسال آنلاین تمام هزینه های افشا شده هر سطح از دولت در سراسر ایالات متحده اختصاص دارد. گزارش های نظارتی آن ها در مورد هزینه های دولت در چندین رسانه خبری از جمله برنامه پرسش و پاسخ یک ساعته C-SPAN با برایان لمب، ABC صبح بخیر آمریکا، فاکس نیوز، وال استریت ژورنال، فوربس و یواس ای تودی به نمایش درآمده است. تاریخچه. OpenTheBooks.com در سال ۲۰۱۱ توسط مدیر اجرایی آن، آدام آندرژیوسکی، کارآفرین ایلینوی و نامزد سابق فرمانداری جمهوری خواه، با سناتور سابق ایالات متحده، دکتر تام کوبرن، به عنوان رئیس افتخاری تأسیس شد. در سال ۲۰۰۶، قانونی با حمایت مشترک سناتور وقت باراک اوباما (D) و سناتور آن زمان تام کوبرن (R) - قانون پاسخگویی و شفافیت بودجه فدرال در سال ۲۰۰۶ - برای اجازه دسترسی عمومی به مخارج دولت فدرال ایالات متحده تصویب شد. در سال ۲۰۱۳، OpenTheBooks از کنترلر آن زمان ایلینویز، جودی بار توپینکا (R) برای تمام تراکنش های دسته چک دولتی فاش شده شکایت
کرد. کنترلر درخواست این گروه را رد کرده بود و آن را «بار ناروا» خواند. پس از واکنش عمومی، کنترلر در نهایت داده های سال مالی ۲۰۰۵ را در سال ۲۰۱۴ منتشر کرد. در سال ۲۰۱۴، OpenTheBooks اولین و تنها سازمانی بود که تمام مخارج فاش شده فدرال از جمله حقوق، قراردادها، کمک های مالی، پرداخت های مستقیم و یارانه های کشاورزی را منتشر کرد. این سازمان همچنین یک برنامه موبایل ایجاد کرد که دسترسی به تمام داده های جمع آوری شده را فراهم می کند و در صفحه تحریریه وال استریت ژورنال شناسایی می شد. در سال ۲۰۱۵، هزینه های دسته چک ایالتی هم به وب سایت و هم به اپلیکیشن موبایل اضافه شد. بین سال های ۲۰۱۵ و ۲۰۱۷، این گروه ۱۱ گزارش نظارتی در مورد هزینه های آژانس فدرال منتشر کرده است. جمع آوری اطلاعات. مأموریت OpenTheBooks جمع آوری و ارسال تمام مخارج دولتی افشا شده در هر سطحی در سراسر آمریکا است. در مقاله ای که در سال ۲۰۱۶ در فوربس منتشر شد، این گروه ادعا کرد که با موفقیت ۸۰ دلار از هر ۱۰۰ دلار خرج شده را به دست آورده است. در یک سخنرانی در مؤسسه تحقیقات سیاست منهتن در شهر نیویورک، مدیر عامل OpentheBooks، آدام آندرژیوسکی، جمع آوری داده ها را