Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اکسپرسیویسم نظریه ای در فرااخلاق است در مورد معنای زبان اخلاقی. بر اساس بیانی گرایی جملاتی که از اصطلاحات اخلاقی استفاده می کنند (برای مثال «شکنجه یک انسان بی گناه نادرست است») توصیفی یا بیانگر واقعیت نیستند؛ اصطلاحات اخلاقی مانند «نادرست»، «خوب» یا «عادلانه» به ویژگی های واقعی و درون جهانی اشاره ندارند. طبق اکسپرسیویسم کارکرد اصلی جملات اخلاقی بیان هیچ واقعیتی نیست، بلکه بیان یک نگرش ارزشی نسبت به موضوع ارزیابی است. از آن جا که کارکرد زبان اخلاقی غیر توصیفی است، جملات اخلاقی هیچ شرط صدقی ندارند. از این رو بیان گرایان یا اجازه نمی دهند که جملات اخلاقی ارزش صدق داشته باشند، یا به مفهومی از صدق تکیه می کنند که به هیچ شرط صدق توصیفی برای جملات اخلاقی استناد نمی کند. نمای کلی. اکسپرسیویسم نوعی ضدواقع گرایی اخلاقی یا غیرواقع گرایی است: این دیدگاه که هیچ واقعیت اخلاقی وجود ندارد که جملات اخلاقی آن را توصیف یا بازنمایی کنند و هیچ ویژگی یا رابطه اخلاقی وجود ندارد که اصطلاحات اخلاقی به آن اشاره داشته باشند. اکسپرسیویست ها روایت های برساخت گرایانه از حقایق اخلاقی، مثلاً کانت گرایی، و روایت های واقع گرایانه، مثلاً شهودگ
رایی اخلاقی را انکار می کنند. از آن جا که اکسپرسیویسم ادعا می کند که کارکرد زبان اخلاقی توصیفی نیست، به ضدواقع گرا اجازه می دهد از هیچ انگاری اخلاقی اجتناب کند: این دیدگاه که تفکر و گفتمان اخلاقی عادی مرتکب خطای عمیق و فراگیر می شوند و همه گزاره های اخلاقی ادعاهای هستی شناختی نادرستی دارند.
لوئیس ویلسون (; – ) ژنرال سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا بود، که در فاصله سال های ۱۹۷۵ تا ۱۹۷۹ به عنوان بیست و ششمین فرمانده سپاه تفنگداران دریایی فعالیت می کرد. ویلسون فعالیت نظامی را از سال ۱۹۴۱ در سپاه تفنگداران دریایی آمریکا آغاز کرد، از ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۲ فرمانده مدرسه پایه تفنگداران دریایی بود، از ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۰ به عنوان فرمانده سپاه سوم تفنگداران دریایی فعالیت می کرد، از ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۱ فرماندهی نیروی اول تفنگداران دریایی اعزامی را برعهده داشت و از ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۵ فرمانده نیروی تفنگداران دریایی ناوگان اقیانوس آرام بود.
آواگ هایراپتیان (؛ ؛ زاده ) نقاش ارمنی تبار اهل ایران است. هایراپتیان از سال ۱۹۸۰ (۱۳۵۸) ساکن ایالات متحده آمریکا گردیده است. زندگی نامه. آواک هایراپتیان در سال ۱۹۲۶ (۱۳۰۵) در شهر تبریز به دنیا آمد. از سال ۱۹۴۱ (۱۳۲۰) به مدت ده سال نزد شاعر و نقاش مشهور مارکار قرابگیان (ملقب به دو) به تحصیل نقاشی پرداخت و در سال ۱۹۵۱ (۱۳۳۰) راهی اروپا گشت. آواک هایراپتیان در شروع کار نقاشی رئالیست بود، در اروپا مجذوب امپرسیونیسم گردید و پس از موفقیت نمایشگاه نقاشی هایش به زادگاهش بازگشت و با تأسیس کارگاه شخصی خویش خود را وقف این هنر نمود. آواک هایراپتیان تابلوهای بسیاری از طبیعت ایران و روستانشینان دارد. تابلوی کوچ وی که نمایانگر کوچ ایل بختیاری است در نگارخانه ملی ارمنستان نگهداری می گردد.
برون گرایی یا اکسترنیسم یک نظریه فلسفی تخیلی است که توسط نابغه تخیلی نویس اهل چک یارا سیمرمان مطرح شده است. این نظریه معرفت شناختی با نظریه سنتی خودتنهاانگاری در تضاد است. درحالی که طرفداران خودتنهاانگاری معتقدند که فقط خودِ فردی آن ها وجود دارد و جهان بیرونی وجود ندارد، یارا سیمرمان آن ها را با این ایده روبه رو کرد که این جهان بیرونی است که وجود دارد و خودِ فردی فیلسوف وجود ندارد. در ابتدا، این ایده با اختلاف نظر زیادی بین فیلسوفان روبه رو شد. از یارا سیمرمان دعوت شد تا در کنگره فلسفی بازل از نظریه خود دفاع کند. ضد برهان کلیدی که او باید با آن روبه رو می شد این بود: چگونه یک آگاهیِ ناموجود می تواند یک نظریه خلق کند؟ یارا سیمرمان پاسخ داد که این واقعیت که او وجود ندارد به این معنی نیست که او قابل ادراک نیست. او جهان را به فضایی با مکانی کوچک در وسط تشبیه کرد، جایی که یارا سیمرمان غایب است. اگر تکه کاغذی را با سوراخی در وسط آن در نظر بگیریم، می توان کاغذ را به جهان خارج و سوراخ را به فیلسوف ناموجود تشبیه کرد. کشش و انقباض فضا منجر به تغییر معکوس در شکل سوراخ می شود. این حرکت را می توان به عنوان فرآیندی از تفکر
یک فیلسوف در نظر گرفت. بعدها سیمرمان این نظریه را با جزئیات بیشتری شرح داد، و سیمرمان شناسان هنگام خواندن مکاتبات آلبرت انیشتین متوجه گفته های او شدند. او پیشنهاد داد که حتی سایر اشیاء در جهان ما به شکلی که معمولاً تصور می شود، وجود ندارند. در واقع یک شیء در مکانی قرار دارد که ما فکر می کنیم در آن مکان نیست و در مکانی که ما آن را در نظر می گیریم نیست. برای مثال اگر یک تکه گچ بردارید، گچ در اطراف خود، جایی که ممکن است گچ باشد، توده عظیمی تشکیل می دهد، با یک حباب کوچک درونش، جایی که گچ قطعاً وجود ندارد. آلبرت انیشتین این نظریه را «خنده دار» می دانست، و سیمرمان شناسان آن را به عنوان ابراز تحسین انیشتین تفسیر کردند. او مخالفت هایی با سیمرمان داشت و نوشت: «به عنوان یک فیزیک دان باید اشاره کنم که فرقی نمی کند یک شیء را «تهی بودن» و آن تهی بودن را «شیء» بنامید. این پینگ پنگ با کلمات است.» رقیب سیمرمان در حوزه فلسفه، اف سی بوهلن (یکی دیگر از فیلسوفان تخیلی) بود. او صاحب داروخانه بود و به خاطر استفاده از زبان فوق العاده بی ادبانه اش شناخته می شد. به گفته این ماتریالیست، حقیقت اصل اساسی دانش ماست. در ابتدای فرآیند یاد
گیری، حقیقت نادرست است و ما آن را دقیق تر می کنیم. بالاخره ما همه چیز را می دانیم.
گئورگ کاروارنتس (؛ زادهٔ - درگذشته ) شاعر اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی با نام اصلی گئورگ آرپاچیان () در بولو (شمالغرب آنکارا و جنوب زونگولداک) ترکیه به دنیا آمد و در اسمیرنا و در مدرسه ارمنی در پارتیزاک تحصیل نمود و تا زمان جنگ جهانی اول در کنستانتینوپل تدریس نمود. از قتل عام و تبعید ارامنه در سال ۱۹۱۵ جان سالم به در برد و تدریس در یونان را از سر گرفت (۱۹۲۲-۱۹۴۳). وی در ۵ سپتامبر ۱۹۴۶ در سن ۵۴ سالگی در میلان درگذشت و در سنت قازار ونیز به خاک سپرده شد.
گئورگ گریگ (؛ زادهٔ ۱۸۹۳ - درگذشته ۱۹۸۷)، شاعر، رمان نویس و مترجم اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی با نام اصلی گئورگ آنانی گریگوریان (؛ ) در ۱۱ سپتامبر ۱۸۹۳ در واغارشاپات به دنیا آمد. وی در زادگاهش، ایروان، و تفلیس به مدرسه رفت. در مدارس مختلفی در ارمنستان شرقی و سایر نقاط قفقاز جنوبی تدریس کرد. در سال ۱۹۵۱ پس از از دست دادن بینایی اش بازنشسته شد. وی در ۶ ژوئن ۱۹۸۷ در سن ۹۳ سالگی در ایروان درگذشت.
نیروی تفنگداران دریایی ناوگان ایالات متحده آمریکا () یا نیروهای تفنگدار دریایی ناوگان ایالات متحده نیروهای عمومی و ویژه ای در وزارت نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا هستند که زیرمجموعه سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا می باشد و عملیات تهاجمی آبی-خاکی یا نیروی برون مرزی (اعزامی) و عملیات دفاعی دریایی را انجام می دهند. نیروهای تفنگداران دریایی ناوگان، نیرویی پاسخگو را برای فرماندهی ملی فراهم می کنند که می تواند در هر طیفی از درگیری ها در سراسر جهان عملیات انجام دهد. این سازمان در سال ۱۹۱۳ به عنوان نیروی پایگاه پیشرفته آغاز به کار کرد، که در سال ۱۹۲۱ به نیروی اعزامی ساحل شرقی و سپس در سال ۱۹۳۳ به نیروی تفنگداران دریایی ناوگان تغییر نام داد. از زمان جنگ جهانی دوم، دو نیروی تفنگدار دریایی ناوگان، اقیانوس آرام و اقیانوس اطلس، وجود داشته است.
لوطفی میناس (؛ زادهٔ - درگذشته ) شاعر اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۱۸۹۲ در روستای در نزدیکی خاربرت به دنیا آمد در سال ۱۹۱۲ به بوستون، ماساچوست مهاجرت نمود و از دانشگاه براون فارغ التحصیل گشت. وی در ۱۹۵۷ در سن ۶۵ سالگی در ایالات متحده درگذشت.
اکسترنالیسم (به انگلیسی: Externalism) یا برون گرایی، گروهی از دیدگاه ها در فلسفه ذهن است که استدلال می کند ذهن هوشیار نه تنها نتیجهٔ آنچه در درون سیستم عصبی (یا مغز) می گذرد، بلکه نتیجهٔ آنچه در خارج از سوژه رخ می دهد یا وجود دارد نیز هست. این در تضاد با درون گرایی است که معتقد است ذهن صرفاً از فعالیت عصبی ناشی می شود. اکسترنالیسم باوری است که بر اساس آن ذهن فقط مغز یا کارکردهای مغز نیست. بر اساس باورهای مختلف در مورد چیستی ذهن، روایت های مختلفی از برون گرایی وجود دارد. برون گرایی بر عوامل بیرونی سیستم عصبی تأکید دارد. از یک سو، ذهن می تواند به عوامل خارجی وابسته باشد. در نقطه مقابل، ذهن لزوماً به عوامل بیرونی وابسته است. دیدگاه افراطی اکسترنالیسم استدلال می کند که ذهن یا توسط فرآیندهایی تشکیل شده است، یا با آن ها یکسان است؛ که تا حدی یا کاملاً خارج از سیستم عصبی هستند. معیار مهم دیگر در اکسترنالیسم این است که به کدام جنبه از ذهن پرداخته می شود. برخی از اکسترنالیست ها بر جنبه های شناختی ذهن تمرکز می کنند؛ مانند اندی کلارک، دیوید چالمرز، شان گالاگر و بسیاری دیگر.درحالی که برخی دیگر یا جنبه پدیداری ذهن یا خود ذ
هن هوشیار را درگیر می کنند، چندین فیلسوف محتوا و فعالیت پدیداری آگاهانه را در نظر می گیرند، مانند ویلیام لایکن، الکس بیرن یا فرانسوا تونو؛ تید راکول یا ریکاردو مانزوتی.
سارگیس آوتیکی کامالیان (؛ زادهٔ - درگذشته )، مترجم، توده شناس، آموزگار و نویسنده اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۲۵ مهٔ ۱۸۶۰ در شاهومیانی به دنیا آمد و در مدرسه نرسیسیان، دانشگاه تارتو، دانشگاه هومبولت برلین و دانشگاه ینا تحصیل نمود. وی در ۱۹۳۴ در سن ۷۴ سالگی در تفلیس درگذشت.
ژوآن بورگونی ( ; ۱۲۹۳ – ۱۲ دسامبر ۱۳۴۹)، همچنین با نام ژوآن لنگ ( شناخته می شود)، ملکه فرانسه به عنوان اولین همسر فیلیپ ششم، پادشاه فرانسه بود. ژوآن در حالی که شوهرش در طول اولین مرحله جنگ صدساله در سال های ۱۳۴۰، ۱۳۴۵ تا ۱۳۴۶ و ۱۳۴۷ در لشکرکشی ها شرکت داشت، به عنوان نایب السلطنه حکومت کرد. پسرش ژان در سال ۱۳۵۰ به سلطنت رسید. او مادرسالار دودمان والوآ است که از سال ۱۳۲۸، آغاز سلطنت همسرش، تا ۱۵۸۹ بر فرانسه حکومت می کردند. فیلیپ ششم پس از رفتن به جنگ، قدرت قابل توجهی به ژوآن داد تا حکومت کند. ژوآن قدرت یک فرمانروای مشترک را داشت، که به دلیل استفاده از قدرت قضایی بدنام شد و لقب «لنگ» را به او داد. او که از خاندان سلطنتی نبود، به لطف فیلیپ ششم قدرت قابل توجهی داشت. او به خاطر تأثیرش در حمایت از آموزش فراتر از نخبگان، که از زمان فیلیپ چهارم آغاز شده بود، شناخته شده است. نسب و اوایل زندگی. ژوآن در سال ۱۲۹۳ میلادی به دنیا آمد. او سومین دختر روبر دوم، دوک بورگونی (۱۲۴۸–۱۳۰۶) و آگنس فرانسه، دوشس بورگونی (۱۲۶۰–۱۳۲۷)، دختر کوچکتر لوئی نهم، پادشاه فرانسه و مارگارت پرووانسی بود. به این ترتیب، او یکی از اعضای خاندان بورگون
ی، شاخه فرعی از دودمان کاپتی بود. خواهر بزرگتر او، مارگارت، اولین همسر لوئی دهم، پادشاه فرانسه بود. ژوآن در ژوئیه ۱۳۱۳ با فیلیپ والوآ، پسرعموی لوئی، ازدواج کرد. از سال ۱۳۱۴ تا ۱۳۲۸، آنها کنت و کنتس ایالت مین بودند. از سال ۱۳۲۵، آنها همچنین کنت و کنتس والوآ و آنژو نیز بودند. ژوآن یک محقق و کتابدوست محسوب می شد. او نسخه های خطی را برای پسرش ژان فرستاد تا بخواند و دستور داد چندین اثر مهم معاصر، از جمله «"تاریخچه آینه»" اثر ونسان دو بووه ( را به زبان فرانسوی بومی ترجمه کند) و "Jeu d'échecs moralisés" از Jacques de Cessoles ()، کاری که توسط ژان دو وینی انجام شد. فرزندان. ژوآن و فیلیپ با هم نه فرزند داشتند: در سال ۱۳۶۱، نوه برادر ژوآن، فیلیپ یکم، دوک بورگوندی، آخرین دوک بورگوندی از اولین خاندان کاپتیان بورگوندی، بدون فرزند درگذشت. وارث برحق بورگوندی مشخص نبود. شارل دوم، پادشاه ناوار، نوه مارگارت خواهر بزرگتر ژوآن، بر اساس اصل نخست زادگی وارث بود، اما ژان دوم، پادشاه فرانسه، پسر ژوآن، ادعای وارث بودن بر اساس قرابت خونی را داشت و بعداً پیروز شد.
زاون سیمونیان در سال ۱۹۲۸ (۱۳۰۷) در تهران متولد شد و سرتاسر دوران تحصیلات خود را در تهران سپری کرد. در سال ۱۹۶۱ (۱۳۴۰) از دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران در رشته مهندسی معماری فارغ التحصیل شد و دورهٔ دکترای شهرسازی را در همان دانشکده در سال ۱۹۷۰ (۱۳۴۹) به پایان رسانید. سیمونیان از سال ۱۹۵۳ (۱۳۳۲) ضمن تحصیل به کارهای مربوط به معماری (نظارت کارگاهی، برآورد، طراحی و مانند آن) نیز اشتغال داشت. او در سال ۱۹۶۲ (۱۳۴۱) در بانک ساختمانی مشغول به کار شد و در سال ۱۹۶۴ (۱۳۴۳) با تأسیس وزارت آبادانی و مسکن (مسکن و شهرسازی فعلی) به آنجا منتقل شد. ابتدا به ریاست ادارهٔ معماری، چندی بعد به معاونت کل و سپس به مدیریت کل منصوب شد. در این دوره وی دو بار با حفظ سمت اداری به سرپرستی مستقیم طرح های ویژه که اهمیتی در مقاس ملی داشتند تعیین شد. طرح نخست عملیات باسازی شهر فردوس، پس از زلزله ویرانگر سال ۱۹۶۸ (۱۳۴۷)، و طرح ایجاد مجتمع ورزش آزادی بود. وی از سال ۱۹۷۶–۱۹۷۲ (۱۳۵۵–۱۳۵۱) در سمت های معاونت شهرسازی و معاونت وزارت مسکن و شهرسازی و دبیرکل شورای عالی شهرسازی انجام وظیفه کرده است. در طول خدمت دولتی، نمایندگی ایران را در پنج کمیته
بین الوزارتی با کشورهای دانمارک، آمریکا، سوئد، کانادا و فرانسه را نیز برعهده داشته است و به دریافت نشان های تاج درجه ۳، همایونی درجه ۳، افتخار درجه ۲، آبادانی درجه ۲ و آبادانی درجه ۳ نائل آمده است. از آثار معماری او می توان کلیسای انجیلی تهران در خیابان ولیعصر و تعداد چشمگیری خانه های شخصی و آپارتمان را نام برد. مهندس زاون سیمونیان در ۲۰۰۲ (۱۳۸۱) در سن ۷۴ سالگی در کانادا درگذشت.
مهارانی تارابای بوساله ( به مراتی : [t̪aːɾabaːi ; با نام خانوادگی موهیته ; 1675 - 9 دسامبر 1761) از سال 1700 تا 1708 نایب السلطنه امپراتوری مراتا بود . او ملکه راجارام اول و عروس شیواجی اول، بنیانگذار پادشاهی، بود . او به خاطر نقشش در زنده نگه داشتن مقاومت علیه حکومت گورکانی در کنکان و ایفای نقش نایب السلطنه پادشاهی مراتا در دوران خردسالی پسرش، شیواجی دوم ، مورد تحسین قرار گرفته است . او نیروهای مغول اورنگ زیب را در چندین نبرد شکست داد و پادشاهی مراتا را گسترش داد. زندگینامه. اوایل زندگی. تارابای از خاندان موهیته بود . او دختر هامبیرائو موهیته ، فرمانده کل شیواجی ، بنیانگذار پادشاهی مراتا بود . خواهر هامبیرائو، سویارابای، ملکه شیواجی و مادر پسر کوچکترش راجارام اول بود . تارابای در سن ۸ سالگی در سال ۱۶۸۲ با راجارام ازدواج کرد و همسر دوم او شد. پس از مرگ برادر ناتنی و سلفش چاتراپاتی سامباجی مهاراج ، راجارام از سال ۱۶۸۹ تا ۱۷۰۰ بر پادشاهی مراتا حکومت کرد، زمانی که همسر اولش جانکیبای ملکه همسر بود. پس از مرگ راجارام در مارس ۱۷۰۰، تارابای پسر نوزادش، شیواجی دوم (که بعدها با نام شیواجی اول کولهاپور شناخته شد) را به
عنوان جانشین راجارام و خودش را به عنوان نایب السلطنه اعلام کرد. فرماندهی تارابای. همچنین ببینید: جنگ های مغول-مراتا تارابای به عنوان نایب السلطنه، مسئولیت جنگ علیه نیروهای امپراتور مغول، اورنگ زیب ، را بر عهده گرفت . تارابای در حرکت سواره نظام مهارت داشت و خود در طول جنگ ها حرکات استراتژیک انجام می داد. او شخصاً جنگ را رهبری کرد و به مبارزه علیه مغول ها ادامه داد. آتش بس به مغول ها پیشنهاد شد، اما امپراتور مغول فوراً آن را رد کرد و تارابای به مقاومت مراتهه ها ادامه داد. پس از نبرد ساتارا ، اورنگ زیب با هزینه جانی و مالی هنگفتی برای هر وجب از خاک دکن جنگید. اورنگ زیب به سمت غرب پیشروی کرد و تا اعماق قلمرو مراتهه پیشروی کرد و به ویژه ساتارا (پایتخت مراتهه) را فتح کرد. مراتهه ها به سمت شرق و به سرزمین های مغولی استان حیدرآباد گسترش یافتند . اورنگ زیب بیش از دو دهه بدون هیچ نتیجه ای در دکن جنگ مداومی را آغاز کرد و در نتیجه حدود یک پنجم ارتش خود را از دست داد. نشانه هایی از فشار در اواخر سال ۱۷۰۱ در اردوی مغول ها دیده می شد. اسد خان ، پدر جلفیکار خان، به اورنگ زیب توصیه کرد که جنگ را پایان دهد و تغییر موضع دهد. ا
ین لشکرکشی پیش از این خسارات عظیمی، بسیار بیشتر از آنچه در ابتدا برنامه ریزی شده بود، بر امپراتوری وارد کرده بود و به نظر می رسید که ۱۷۵ سال حکومت مغول ها به دلیل درگیر شدن در جنگی که پیروزی در آن ممکن نبود، ممکن است فرو بریزد. [ "نیازمند منبع" ] تا سال ۱۷۰۵، مراتهه ها از رودخانه نارمادا عبور کرده و حملات کوچکی به مالوا انجام دادند و بلافاصله عقب نشینی کردند. دابهاده با ۸۰۰۰ نفر نیرو به نیروهای محمد خان که تقریباً چهارده هزار نفر بودند حمله کرد و آنها را شکست داد. این امر باعث شد که تمام سواحل گجرات برای مراتهه ها کاملاً باز شود. آنها بلافاصله حلقه محاصره خود را بر زنجیره های تدارکاتی مغول تنگ تر کردند. تا پایان سال ۱۷۰۵، مراتهه ها به هند مرکزی و گجرات که در تصرف مغول ها بود، نفوذ کرده بودند. نماجی شینده، مغول ها را در فلات مالوا شکست داد . در سال ۱۷۰۶، تارابای برای مدت کوتاهی ۴ روز توسط نیروهای مغول اسیر شد، اما پس از اینکه اردوگاه مغول - که در آن نگهداری می شد - توسط مراتهه ها مورد کمین قرار گرفت، فرار کرد. در سال ۱۷۰۶، مغول ها شروع به عقب نشینی از قلمرو مراتهه کردند. [ "نیازمند منبع" ] کشور مراتهه با خبر م
رگ اورنگ زیب، که در سال ۱۷۰۷ در احمدنگر درگذشت و در خلدآباد نزدیک اورنگ آباد، ماهاراشترا به خاک سپرده شد، آسوده خاطر شد. جادونات سارکار ، مورخ برجسته هندی، به ویژه مورخ سلسله مغول، در مورد سال های 1700-1707 اظهار داشته است: «در این دوره، نیروی هدایتگر عالی در ماهاراشترا هیچ وزیری نبود، بلکه ملکه تارابای، ملکه بیوه، بود. نبوغ اداری و قدرت شخصیت او ملت را در آن بحران وحشتناک نجات داد.» درگیری با شاهو. برای ایجاد تفرقه در نیروهای مراتهه، اعظم شاه ، پسر اورنگ زیب، به توصیه سردارش ذوالفقار خان، شاهو اول ، پسر سمباجی و برادرزاده تارابای را با شرایطی خاص آزاد کرد. شاهو بلافاصله تارابای و پسرش شیواجی دوم را برای رهبری حکومت مراتهه به چالش کشید. در آن زمان، تارابای از ژنرال های مراتا وفاداری طلب کرد و گفت که سمباجی (پدر شاهو) پادشاهی را که شیواجی ایجاد کرده بود از دست داده است. راجارام با تلاش های خود آن پادشاهی را دوباره به دست آورده بود و بنابراین این همان پادشاهی نبود، بلکه پادشاهی جدیدی بود که راجارام ایجاد کرده بود. شاهو سرانجام به دلیل جایگاه قانونی خود و دیپلماسی پیشوا بالاجی ویشوانات ، تارابای را کنار زد و او
را به حاشیه راند . تارابای در سال 1709 درباری رقیب در کولاپور تأسیس کرد و پسرش شیواجی دوم را به عنوان اولین چاتراپاتی کولاپور، معروف به شیواجی اول کولاپور، منصوب کرد. با این حال، شیواجی اول کولاپور در سال 1714 توسط بیوه دیگر راجارام، راجاسابایی، که پسرش، سمباجی دوم ، را به تخت سلطنت نشاند، برکنار شد. سمباجی دوم، تارابای و پسرش را زندانی کرد. شیواجی اول کولاپور در سال 1726 درگذشت. تارابای بعداً در سال 1730 با شاهو اول آشتی کرد و به ساتارا رفت تا بدون هیچ قدرت سیاسی زندگی کند. درگیری با پیشوا بالاجی باجی رائو. در دهه ۱۷۴۰، در آخرین سال های زندگی شاهو، تارابای مرد جوانی را که به ادعای او نوه اش و از نوادگان مستقیم شیواجی بود، به شاهو اولِ بی وارث تقدیم کرد. او ادعا کرد که راجارام پس از تولدش برای محافظت از او پنهان شده و توسط همسر یک سرباز بزرگ شده است. شاهو که پسری از خود نداشت، مرد جوانی را به فرزندی پذیرفت که بعدها با عنوان راجارام دوم (که با نام راماراجا نیز شناخته می شود) جانشین او شد. پس از مرگ شاهو در سال 1749، راجارام دوم به عنوان "چاتراپاتی" جانشین او شد . هنگامی که بالاجی باجی رائو به مرز مغول رفت، تار
ابای از راجارام دوم خواست تا او را از سمت پیشوا برکنار کند . وقتی راجارام امتناع کرد، او را در 24 نوامبر 1750 در سیاه چالی در ساتارا زندانی کرد. او همچنین ادعا کرد که او یک شیاد است و او را به دروغ به عنوان نوه خود به شاهو معرفی کرده است. در اوایل اکتبر 1750، تارابای با اومابای دابهاده ملاقات کرد ، که او نیز از پیشوا کینه داشت. اومابای 15000 سرباز به رهبری داماجی رائو گئکواد را در حمایت از تارابای اعزام کرد. گئکواد نیرویی 20000 نفری به رهبری تریمباکرائو پورانداره، وفادار به پیشوا، را در نیمب، شهری کوچک در شمال ساتارا، شکست داد. سپس او به ساتارا لشکرکشی کرد و در آنجا توسط تارابای مورد استقبال قرار گرفت. با این حال، تریمباکرائو ارتش خود را دوباره تشکیل داد و در 15 مارس به ارتش گئکواد که در سواحل رودخانه ونا اردو زده بود، حمله کرد . گئکواد در این نبرد شکست خورد و با تلفات سنگین مجبور به عقب نشینی شد. در همین حال، بالاجی باجی رائو از مرز مغول بازگشت و در ۲۴ آوریل به ساتارا رسید. او به پادگان یاواتشوار در ساتارا حمله کرد و نیروهای تارابای را شکست داد. او قلعه ساتارا را محاصره کرد و از تارابای خواست تا راجارام دوم
را که وضعیت جسمی و روحی اش به طور قابل توجهی رو به وخامت گذاشته بود، آزاد کند. تارابای امتناع کرد و بالاجی باجی رائو به سمت پونا حرکت کرد، زیرا محاصره قلعه مستحکم و مجهز ساتارا آسان نبود. در همین حال، دماجی گئکواد، اومابای دبهاده و بستگانشان توسط مردان پیشوا دستگیر شدند. بخشی از سربازان تارابای در پادگان ساتارا بدون موفقیت علیه او شورش کردند. او سر رهبر شورشیان، آناندرائو جادهاو، را برید. با این حال، او متوجه شد که قادر به مبارزه با بالاجی باجی رائو نخواهد بود و موافقت کرد که برای توافق صلح در پونا با او ملاقات کند. جانوجی بونسل ، که او نیز رقیب بالاجی باجی رائو بود، با ارتشی قوی در همسایگی پونا بود و موافقت کرد که از او در برابر هرگونه آسیبی محافظت کند. در پونا، بالاجی باجی رائو با احترام با او رفتار کرد و پس از کمی اکراه، تارابای برتری بالاجی باجی رائو را پذیرفت. او موافقت کرد که ستوان خود، بابورائو جادهاو، را که بالاجی باجی رائو از او خوشش نمی آمد، برکنار کند. در عوض، بالاجی باجی رائو او را بخشید. در ۱۴ سپتامبر ۱۷۵۲، این دو در معبد خاندوبا در ججوری سوگند یاد کردند و قول صلح متقابل دادند. در این مراسم سوگند
، تارابای همچنین سوگند یاد کرد که راجارام دوم نوه او نیست. با این وجود، بالاجی باجی رائو، راجارام دوم را به عنوان چاتراپاتیِ اسمی و یک مقام تشریفاتیِ بی قدرت حفظ کرد
شفیلد اف سی. شفیلد اف سی (به انگلیسی: "Sheffield Football Club") یک باشگاه فوتبال مستقر در شهر شفیلد انگلستان است که در سال ۱۸۵۷ میلادی تأسیس شد و به عنوان قدیمی ترین باشگاه فوتبال جهان که هنوز فعالیت دارد، شناخته می شود. این باشگاه توسط دو عضو باشگاه کریکت محلی، ناتانل کرس ویک (Nathaniel Creswick) و ویلیام پرست (William Prest) بنیان گذاری شد. تاریخچه. در زمانی که قوانین استانداردی برای بازی فوتبال وجود نداشت، شفیلد اف سی قوانین خاص خود را تدوین کرد که به «قوانین شفیلد» (Sheffield Rules) معروف شد. این قوانین تأثیر زیادی بر شکل گیری قوانین رسمی فوتبال توسط اتحادیه فوتبال انگلستان (FA) در سال ۱۸۶۳ گذاشتند. اولین بازی رسمی این باشگاه در سال ۱۸۵۷ برگزار شد. رقابت های اولیه اغلب بین اعضای خود باشگاه برگزار می شدند (مثلاً متأهل ها در برابر مجردها) تا این که در سال ۱۸۶۰، شفیلد اف سی نخستین مسابقهٔ خود را در برابر باشگاهی دیگر به نام "هالام اف سی" انجام داد که امروزه به عنوان قدیمی ترین دربی تاریخ فوتبال شناخته می شود. جایگاه در تاریخ فوتبال. در سال ۲۰۰۴، فیفا به مناسبت بزرگداشت این باشگاه تاریخی، عنوان «باشگاه زادگا
ه فوتبال» ("The World's First Football Club") را به شفیلد اف سی اعطا کرد. همچنین در همان سال، شفیلد اف سی به عضویت «تالار مشاهیر فوتبال انگلستان» ("English Football Hall of Fame") درآمد. در سال ۲۰۰۷، باشگاه جشن ۱۵۰ سالگی خود را برگزار کرد. در این مراسم، باشگاه هایی مانند رئال مادرید، آث میلان و بایرن مونیخ به طور رسمی این مناسبت را تبریک گفتند. سپ بلاتر، رئیس وقت فیفا، و پرنس ویلیام نیز پیام های تبریکی ارسال کردند. وضعیت فعلی. باشگاه شفیلد اف سی در حال حاضر در سطح های پایین تر لیگ های فوتبال انگلستان فعالیت می کند و به عنوان یک باشگاه نیمه حرفه ای شناخته می شود. بازی های خانگی این تیم در ورزشگاه تیکنال استادیوم (The Tuffnell Stadium) در دربی شر برگزار می شود. این باشگاه در حوزه های فرهنگی، آموزشی و اجتماعی نیز فعالیت دارد و به حفظ میراث تاریخی فوتبال کمک می کند.
اکستروپیانیسم که با عنوان فلسفه برون گرایی نیز شناخته می شود، «چارچوبی در حال تکامل از ارزش ها و استانداردها برای بهبود مستمر شرایط انسانی» است. اکستروپین ها معتقدند که پیشرفت های علم و فناوری روزی به مردم اجازه می دهد تا ابد زندگی کنند. یک فرد اکستروپین ممکن است بخواهد در این هدف مشارکت کند، مثلاً با انجام تحقیق و توسعه یا داوطلب شدن برای آزمایش فناوری جدید. تفکر برون گرایانه که ریشه در مجموعه ای از اصول مطرح شده توسط فیلسوف مکس مور در کتاب "اصول برون انگاری" دارد، تأکید زیادی بر تفکر منطقی و خوش بینی عملی دارد. به گفته مور این اصول «باورها، فناوری ها یا سیاست های خاصی را مشخص نمی کنند». اکستروپین ها دیدگاه خوش بینانه ای نسبت به آینده دارند و انتظار پیشرفت های قابل توجهی در قدرت محاسباتی، افزایش طول عمر، فناوری نانو و موارد مشابه دارند. بسیاری از اکستروپین ها تحقق نهایی طول عمر نامحدود یا جاودانگی و بازیابی افرادی را که بدن یا مغزشان با استفاده از سرمازیستی حفظ شده است، به لطف پیشرفت های آینده در فناوری زیست پزشکی یا بارگذاری ذهن پیش بینی می کنند. برون گردی. اصطلاح برون گردی که توسط مکس مور تعریف شده است، «م
یزان هوش، نظم عملکردی، سرزندگی، ظرفیت و انگیزه یک سیستم زنده یا سازمانی برای بهبود» است. این به معنای متضاد آنتروپی است که به صورت استعاری به عنوان تمایل به انحطاط و زوال تعبیر می شود. اکستروپیانیسم «فلسفه ای است که به دنبال افزایش برون گرایی است».
خوشنویسی قیروانی یا خط قیروانی یا کوفی قیروانی یکی از سبک های متمایز خط عربی است که در دوره های نخستین اسلام در شهر قیروان تونس پدید آمد. این سبک با فرم های زاویه دار، جسورانه و خطوط عمودی قوی شناخته می شود و عمدتاً در نسخه های قرآن به کار می رفت. برخلاف سبک روان تر کوفی، خوشنویسی قیروانی بر دقت هندسی و وضوح بصری تأکید دارد. این سبک نقش مهمی در هنر اسلامی شمال آفریقا ایفا کرده و بازتاب دهنده هویت فرهنگی آن منطقه است. ریشه. در حدود سال ۱۰۱۹ میلادی، در شهر قیروان تونس، زنی به نام فاطمه زندگی می کرد. فاطمه دایه ابن بادیس، از دربار زیریان بود که در آن زمان بخش زیادی از شمال آفریقا را تحت سلطه داشتند. فاطمه، که به عنوان «دایه» شناخته می شد، قصد داشت نسخه ای از قرآن (مصحف) را به عنوان عمل خیریه وقف، به مسجد جامع قیروان اهدا کند. برای انجام این وقف، او باید خوشنویسانی را استخدام می کرد تا این نسخه را بنویسند. مصحف او بعدها به «مصحف الحاضنة» یا «قرآن دایه» معروف شد. بر اساس سند وقف نگهداری شده همراه با مصحف دایه، خوشنویسانی به نام "الورّاق" و "دُرّة الکاتبة" – یک مرد و یک زن – احتمالاً نگارندگان این نسخه بودند. با دق
ت در این نسخه خطی، تشخیص اینکه آیا آن ها اثری هنری آفریده اند یا سندی دینی، دشوار است. آنچه مسلم است، بودجه ای نامحدود برای این پروژه در نظر گرفته شده بود؛ گویی دایه از آن ها خواسته بود تا شاهکاری بی نظیر خلق کنند. خوشنویسان حدود یک سال صرف نوشتن این مصحف کردند. سبک خوشنویسی به کاررفته در قرآن دایه، «خط قیروانی» نام دارد که توسط همین خوشنویسان ابداع شد. آموزش. امروزه، گروه فرهنگی «مدینتی» کارگاه ها و کلاس های آموزشی خوشنویسی قیروانی را برای علاقه مندان، چه مبتدی و چه حرفه ای، برگزار می کند. «مدینتی» همچنین اقامت های طولانی مدت در تونس برای کسانی که می خواهند در خوشنویسی عربی به تبحر برسند، فراهم می آورد. با تلاش های «انجمن تونسی هنرهای خوشنویسی»، سبک خط قیروانی مورد مطالعه و مستندسازی قرار گرفته است. این انجمن به طور مستمر کارگاه ها، کلاس ها و نمایشگاه هایی را درباره هنر خوشنویسی قیروانی برگزار می کند. هنرمندان گچ بری نیز از خط قیروانی برای بازسازی سقف خانه های تاریخی در مدینه تونس بهره برده اند. مشخصات. به طور کلی، حروف در سبک قیروانی ضخیم و زاویه دار هستند. این حروف نقطه گذاری نمی شوند و به خوبی روی یک خط ا
فقی قرار می گیرند. حروف عمودی مانند الف (ا) و لام (ل) کاملاً عمود رسم می شوند، و نخستین الف همیشه با دُمی اضافی در پایین که به صورت افقی به سمت راست کشیده می شود، از سبک های کوفی دیگر متمایز می گردد. از سوی دیگر، حروف پایینی مانند باء (ب) یا شین (س) با فرورفتگی های کوتاه، موازی و نزدیک به هم مشخص می شوند. در مورد برخی دیگر از حروفی که برآمدگی دارند، مانند ضاد (ض) یا کاف (ک)، یک "مشق" (خط افقی دوم یا یک مستطیل در بالا) افزوده می شود که به طور افقی متناسب با فضای سمت چپ و طول کلمه کشیده می شود تا کلمه در آغاز سطر قرار گیرد. ویژگی نهایی این سبک آن است که کلمات شکسته نمی شوند و نشانه های آیه قرآن در آن وجود ندارند.