Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نوشته دوباره در ۵ دسامبر ۱۹۸۹ از طریق ساتبیز به حراج گذاشته شد و به قیمت ۲,۰۳۵,۰۰۰ پوند به یک دلال فروخته شد که همان سال آن را به سرمایه گذار جکی صفرا واگذار کرد. این نسخه در ماه مه ۲۰۲۳ در ساتبیز نیویورک به قیمت ۳۸.۱ میلیون دلار به فروش رسید. کدکس پیش از حراج در لندن، و در آنو – موزه ملت یهود (ANU) ، کتابخانه بریدوِل در دانشگاه متدیست جنوبی در دالاس، لس آنجلس و نیویورک به نمایش گذاشته شده بود. این نسخه توسط انجمن آمریکایی دوستان موزه ملت یهود (ANU) در تل آویو با کمک اهدا یی از آلفرد ه. موزس خریداری شد. این خرید آن را به چهارمین کتاب و نسخه خطی گران قیمت فروخته شده در تاریخ تبدیل می کند.
ایزابلا در لباس قرمز (همچنین با نام پرتره ایزابلا دسته) پرتره ای از یک زن اثر پیتر پل روبنس است که در موزه تاریخ هنر وین نگهداری می شود. این اثر کپی دقیقی از یک اثر اصلی گمشده اثر تیسین محسوب می شود. توضیحات. این زانوبند، زنی میانسال تا حدودی چاق را با لباسی از مخمل قرمز در مقابل زمینه ای فیروزه ای نشان می دهد. او کلاهی به شکل بالزو، اختراعی شیک از ایزابلا دِسته (از سال ۱۵۰۹) که در دهه ۱۵۳۰ به طور گسترده در شمال ایتالیا مورد استفاده قرار می گرفت، بر سر دارد. از ویژگی های ظاهری او می توان به فرهای قهوه ای مایل به قرمز، چشمان قهوه ای و ابروهای کمانی کلاسیک اشاره کرد. تاریخچه. در آغاز قرن هفدهم، روبنز نقاش دربار در منتووا بود. در این دوران (و بعدها در مکان های دیگر) او از نقاشان ایتالیایی، از جمله تیتان، کپی برداری می کرد. این آثار به عنوان کپی های نزدیک به اصل در نظر گرفته می شوند. تاریخ دقیق نسخهٔ روبنز مشخص نیست (ممکن است ۱۶۰۰، حدود ۱۶۰۵ یا بعدها باشد)، و همین طور تاریخ نقاشی اصلی تیتان نیز نامشخص است (بسته به منبع، سال های ۱۵۲۴ تا ۱۵۳۶ فرض می شوند). پس از مرگ روبنز، دو کپی از دو پرترهٔ تیتان که ایزابلا دِ اِ
سته را نشان می دادند، در فهرست آثار او ذکر شده است. نقاشی روبنز با نام ایزابلا در لباس قرمز بعدها از مجموعهٔ آرش دوک لئوپولد ویلهلم اتریش به موزهٔ هنرهای زیبای وین منتقل شد. به طور مستقل، و از آنجا که از نظر زمانی زودتر بوده است، نسخه های دیگری از اثر گمشدهٔ تیتان وجود دارند، به ویژه: هویت فرد به تصویر کشیده شده. سه پرتره رنگی به عنوان هویت ایزابلا دِسته (1474-1539) در موزه تاریخ هنر به نمایش گذاشته شده است. ویژگی های شخصی متناقض هستند (به تصویر سمت راست مراجعه کنید): به دلیل سردرگمی ناشی از این امر، تمام موزه های دیگر شناسایی رنگ ها را حذف کرده اند. این تفاوت ها را نمی توان با ایده آل سازی توضیح داد، زیرا "ایزابلا در سیاه" به عنوان "تغییر چهره" افراد بالای 60 سال سفارش داده شده بود و ناخوشایند خواهد بود (مثلاً رنگ چشم، بینی و ابروهای کوتاه). یکی از توضیحات قابل طرح دربارهٔ تناقض های موجود در شناسایی پرتره های ایزابلا دِاِسته، می تواند ناشی از اشتباهات مکرر در تعیین هویت باشد؛ چه در مورد پرتره ای که او را در لباس سیاه نشان می دهد، و چه در سردرگمی های مربوط به تصویر او در لباس قرمز و حتی در مینیاتور آمبراس. ای
ن مشکل نه تنها محدود به برداشت های هنری نیست، بلکه ریشه در اسناد تاریخی نیز دارد. مهم ترین نمونهٔ این امر در فهرست اموال به جامانده از روبنز در آنتورپ مشاهده می شود. در این فهرست، که پس از مرگ او تنظیم گردید، هم ایزابلا در لباس قرمز و هم ایزابلا در لباس سیاه ذکر شده اند. با این حال، باید توجه داشت که این فهرست در سال ۱۶۴۰ یعنی حدود چهار نسل پس از درگذشت ایزابلا تنظیم شده و همین فاصلهٔ زمانی طولانی سبب شده است که دقت و صحت نام گذاری ها به شدت مورد تردید باشد. افزون بر این، باید در نظر گرفت که پرتره هایی با حضور بالزو – کلاه شاخص زنان اشرافی رنسانس – غالباً پس از مرگ ایزابلا به عنوان بازنمایی نمادین او رواج یافتند. در واقع، هنرمندان و مجموعه داران قرون بعد، این نوع تصویر را به طور سنتی به بانوی مانتوا نسبت می دادند، حتی اگر ارتباط مستقیمی با چهرهٔ واقعی او نداشت. از این منظر، ایزابلا به مرور بیش از آنکه به عنوان یک شخصیت تاریخی دقیق شناخته شود، به نمادی فرهنگی و هنری بدل گردید؛ زنی که به عنوان یکی از بزرگ ترین حامیان هنر و فرهنگ رنسانس ایتالیا شهرت داشت. بنابراین، تناقض های موجود در انتساب پرتره ها را می توان ب
ازتابی از تلفیق تاریخ و اسطوره دانست: از یک سو اسناد ناقص و دیرهنگام که موجب ابهام در هویت نگاری شدند، و از سوی دیگر، تمایل نسل های بعدی به تثبیت ایزابلا به عنوان الگویی از بانوی ایدئال رنسانس که تصویر او، حتی در بازنمایی های غیر دقیق، همچنان حامل ارزش نمادین بود. دو نسخه قدیمی تر از نسخه اصلی گمشده تیتیان (شامل کتیبه ای با عنوان "ایزابلا استنسیس" مستقل از روبنس) نشان دهنده شناسایی صحیح در مدل "ایزابلا در قرمز" هستند. "مینیاتور آمبراس" نیز ویژگی های همگنی با "ایزابلا در قرمز" نشان می دهد، همچنین دارای کتیبه ای با عنوان "ایزابلا استنسیس" است و به عنوان یک نسخه مانتویی حدود یک نسل بعد، هنوز هم باید نشان دهنده یک شناسایی نسبتاً معاصر باشد. بنابراین، این سردرگمی باید (همانطور که توسط برخی از کارشناسان منتشر شده است) در "ایزابلا در" "لباس سیاه" باشد. ادبیات. فرانچسکو والکانور: آثار کامل تیتان. انتشارات ریتزولی، میلان ۱۹۶۹، ص. ۱۰۸، به عنوان اثر شمارهٔ ۱۷۳ (به زبان ایتالیایی). سیلویا فرینو-پاگدن: بانوی نخست جهان – ایزابلا دِاِسته. کاتالوگ نمایشگاه موزهٔ تاریخ هنر وین، وین ۱۹۹۴، صص. ۱۱۴–۱۱۷ (به زبان آلمانی). جرمی وود
: کپی ها و اقتباس های روبنز از استادان رنسانس، هنرمندان ایتالیایی، تیتان و هنرمندان ایتالیای شمالی. جلد ۱، انتشارات هاروی میلر، لندن ۲۰۰۹، صص. ۲۴۸–۲۴۹.
کشتار در بیمارستان روان پزشکی ورچلی، اعدام دسته جمعی گروهی از شبه نظامیان جمهوری سوسیال ایتالیا (RSI) بود که توسط جنبش مقاومت ایتالیا تیپ ۱۸۲ گاریبالدی «پیترو کامانا» از ورزشگاه نووارا که در آن زمان به عنوان اردوگاه کار اجباری استفاده می شد، به قتل رسیدند. طبق منابع مختلف، تعداد شبه نظامیان کشته شده بین پنجاه و یک تا شصت و پنج نفر بود. این قتل عام بخشی در شهر ورچلی و بخشی در شهر جرجیو بین ۱۲ و ۱۳ مه ۱۹۴۵ رخ داد. یادبود این واقعه برای چندین دهه عمدتاً تنها توسط کهنه سربازان جمهوری اجتماعی ایتالیا حفظ شد؛ اما در سال های اخیر شماری از تاریخ نگاران به این موضوع پرداخته اند و اکنون این رویداد در خطوط کلی خود به طور نسبتاً جامع بازسازی شده است، هرچند جزئیات آن بسته به منابع متفاوت است. منابع. نخستین بررسی تاریخ نگارانه از کشتار ورچلی توسط دومنیکو روچیا – از اعضای مقاومت و نمایندهٔ حزب عمل در کمیسیون پاکسازی تشکیل شده توسط کمیته آزادی بخش ملی محلی – انجام شد. که در اثر خود در سال ۱۹۴۹ "با عنوان «گیلیسمو ورچلی»" اسامی قربانیان و همچنین گزیده هایی از دفتر خاطرات ستوان «برونو پونزکی» از بریگادهای سیاه که در ورزشگاه نوو
ارا بازداشت شده بود را منتشر کرد. پس از آن، سال ها این موضوع توسط تاریخ نگاران مورد بررسی قرار نگرفت؛ بنابراین، اخبار مربوط به این رویداد تنها در منابع پلیسی، قضایی و پارلمانی و همچنین در مقالات روزنامه نگاری باقی ماند: برخی از این مقالات به اواخر دههٔ ۱۹۴۰ بازمی گردند، در حالی که برخی دیگر به مناسبت درخواست های مختلف برای صدور مجوز تعقیب قضایی فرماندهان سابق مقاومت که به کشتار متهم بودند – و در این میان خود نمایندهٔ مجلس ایتالیا شده بودند – نوشته شدند. این رویداد توسط روزنامه نگار و نویسنده جیامپائولو پانسا در کتاب "«مقاومت در پیمونته: راهنمای کتابشناسی ۱۹۴۳–۱۹۶۳»" که در سال ۱۹۶۵ منتشر شد، و نیز توسط روزنامه نگار-تاریخ نگار جورجو پیزانو – کهنه سرباز جمهوری سوسیال ایتالیا – "«داستان جنگ داخلی در ایتالیا»" در سال ۱۹۷۲، ذکر شده است. در سال ۱۹۹۱، کلودیو پاوونه، مورخ و پارتیزان سابق، در کتاب خود با عنوان «جنگ داخلی» در این مورد نوشت. در سال ۱۹۹۶، مؤسسه تاریخ مقاومت و انجمن معاصر ورچلی «چینو موسکاتلی» جلد سوم اثری از چزاره برمانی در مورد تاریخ تیپ های گاریبالدی در والسزیا را برای چاپ فرستاد که در آن آنچه «حادثه ور
چلی» نامیده می شود، بازسازی شده است. جیانپائولو پانزا در سال ۲۰۰۳ این رویداد را در چند صفحه از کتاب خود "خون شکست خوردگان" بازگو کرد و به طور صریح منابع خود را برمانی و پیِرانجلو پاوزی معرفی نمود؛ پاوزی روزنامه نگاری نزدیک به انجمن های وابسته به جمهوری اجتماعی ایتالیا بود که در سال ۲۰۰۲ نخستین نسخهٔ کتاب "ستون مورزرو" را منتشر کرده بود. سال بعد، روزنامه نگار و نویسنده رافائلو اوبولدی در مقالهٔ خود با عنوان "۲۵ آوریل ۱۹۴۵: روزهای نفرت و آزادی" به کشتار ورسچلی پرداخت و این رویداد را «کشتار بیمارستان روان پزشکی ورسچلی» نامید. زمینه تاریخی. جنگ آزادسازی در استان ورچلی. در استان ورچلی، اولین اقدام پارتیزانی در جنگ آزادسازی، حمله ای بود که در ۲ دسامبر ۱۹۴۳ علیه پادگانی از پیراهن سیاهان در ورلو سسیا انجام شد و پس از آن فاشیست ها اولین تلفات خود را در این منطقه گزارش کردند. در ۱۰ دسامبر، فاشیست دومی که با واحد خود در سرکوب اعتصابی در تولنیو درگیر بود، کشته شد. با این حال، روز بعد، برونو پونزکی، کمیسر حزب فاشیست جمهوری خواه در پونزونه دی تریورو، توسط پارتیزان ها کشته شد. این اقدامات پارتیزانی قبل و همراه با اعتصابات ع
مومی کارگران در مناطق بیله سه و والسزیا انجام شد. در ۱۹ دسامبر، لژیون تالیامنتو به ورچلی هجوم آورد که از طریق نصب اطلاعیه هایی تهدید به تیراندازی به ده گروگان در ازای هر سرباز جمهوری سوسیال ایتالیا یا سرباز آلمانی کشته شده کرد. این تهدید برای اولین بار در ۲۲ دسامبر در بورگوزیا، پس از کشته شدن دو شبه نظامی از گردان 63 "M" در روز قبل، اجرا شد. تالیامنتو همچنین از همان روزهای اول فعالیت خود در این استان، مرتکب قتل عام، آتش سوزی و غارت شد. جنگ پارتیزانی در منطقه ورچلی با حضور واحدهای متعدد پارتیزانی در منطقه مشخص می شد که نه تنها در عملیات چریکی محلی کلاسیک، بلکه در عملیات رزمی میدانی کوهستانی و دشتی نیز شرکت داشتند و برخی موفقیت های محلی به طور متناوب با شکست همراه بود. علاوه بر این، نیروهای پارتیزانی تلاش کردند برخی از مناطق استان را آزاد کنند و به صورت درون بوم و برون بوم واقعی در قلمرو تحت کنترل فاشیست های جمهوری خواه و آلمانی ها درآمدند: به عنوان مثال، جمهوری والسسیا و والسسرا که بین ژوئن و ژوئیه ۱۹۴۴ و سپس - دومی - از مارس ۱۹۴۵ آزاد بودند، این مورد را نشان می دهد. آخرین انتقام جویی که توسط فاشیست ها در استا
ن انجام شد، در ۹ مارس ۱۹۴۵ در سالوسولا با تیراندازی به بیست یا بیست و یک پارتیزانی، در پاسخ به کمین پارتیزانی که در ۶ مارس در همان محل انجام شد و منجر به مرگ چهار فاشیست شد، رخ داد. آخرین ماه جنگ در منطقه ورچلی. تا اواسط آوریل ۱۹۴۵، آلمانی ها و فاشیست ها در مناطق بیلا و ورچلی حدود ۴۵۰۰ نفر داشتند که پارتیزان ها در منطقه ای که از نظر نظامی «بیلزه» نامیده می شد - که شامل ورچلی و اطراف آن نیز می شد - با آنها مخالف بودند. شش تیپ گاریبالدی، یک تیپ Giustizia e Libertà، یک تیپ پلیس و دو تیپ SAP. در ۱۸ آوریل در بیلا چند اعتصاب پراکنده رخ داد: با وجود واکنش سریع مقامات فاشیست در منطقه - به رهبری رئیس استان میشل مورسرو - روز بعد اعتصاب گسترده شد و به دره موسو و والسسرا - که از مارس گذشته منطقه آزاد بود - نیز گسترش یافت، جایی که تظاهرات مردمی گسترده ای برگزار شد و طی آن فرماندهان پارتیزان فرانچسکو مورانینو و چینو موسکاتلی سخنرانی کردند. امتناع از کار تا ۲۰ آوریل ادامه داشت و سرانجام به آرامی از سر گرفته شد. در همین حال، در ۱۹ آوریل، نیروهای آلمانی و فاشیست یک حملهٔ نهایی را علیه واحدهای پارتیزانی آغاز کردند، با این هدف
که مسیر گریزی بگشایند و آماده سازی ها برای قیام را متوقف سازند. این حملهٔ حلقه ای که از بیه لا و ایورئا صورت گرفت، شامل تیپ ۷۵ «مافِفی»، تیپ های ۷۶ و ۱۸۳ از لشکر هفتم گاریبالدی «آئوسطا» و همچنین یک واحد از تیپ ۱۸۲ «کامانا» بود. پس از نبردهای سخت، در سپیده دم ۲۴ آوریل، آلمانی ها بیه لا را ترک کردند که بر اثر اعتصاب انقلابی فلج شده بود، در حالی که فاشیست ها همچنان در شهر ماندند. سپس، پس از مذاکرات طولانی با فرماندهی پارتیزان ها، به آنان اجازهٔ خروج داده شد: یک ستون فاشیستی متشکل از گردان های «پونتیدا» و «مونتبلو» از گارد ملی جمهوری خواه و چند واحد از بریگادهای سیاه بین ساعت ۲ تا ۴ بعدازظهر به سوی ورسچلی حرکت کردند. در ۲۵ آوریل، شهر بیه لا در آزادی خویش به پارتیزان ها ادای احترام کرد. نیروهای پارتیزان سپس تصمیم گرفتند در ورسچلی متمرکز شوند و عمدتاً از مسیر شهرک های کاوالیّا و سانتیا (که در شامگاه ۲۵ آوریل آزاد شده بودند) عبور کردند؛ نخستین درگیری های پراکنده در حومهٔ این شهر همان شب رخ داد. در همین حال، در ورسچلی نیروهایی از نقاط مختلف منطقه گرد هم آمده بودند: علاوه بر یک پادگان متشکل از ۵۰۰ سرباز آلمانی، باقی م
اندهٔ نیروهای جمهوری اجتماعی ایتالیا نیز حضور داشتند؛ از جمله چندین واحد از بریگادهای سیاه، سربازان لشکرهای «مونتروزا» و «لیتوریو»، سربازان گارد، افراد شبه نظامی «لژیون موتی» و گارد ملی جمهوری خواه، به همراه بازماندگانی از پادگان های مختلف؛ در مجموع حدود ۲٬۵۰۰ نفر. در کنار آنان، برخی خانواده هایشان نیز حضور داشتند. صبح روز ۲۶، مذاکراتی بین فرماندهان پارتیزان و مورسرو انجام شد: مورسرو پیشنهاد داد که در شهر نجنگند، اما این پیشنهاد با "اولتیماتوم" به فرستنده رد شد: تسلیم فاشیست ها یا خروج از ورچلی تا ساعت ۳ بعد از ظهر. بعد از ظهر، ستون فاشیست ها - شامل حدود ۲۰۰۰ سرباز و ۲۰۰ زن و کودک - شهر را ترک کرد. همچنین در بعد از ظهر روز ۲۶، پادگان آلمانی در ورچلی تسلیم شد: شهر آزاد شد. این ستون که بارها توسط پارتیزان ها مورد حمله قرار گرفته بود، در نزدیکی شهر کاستلاتزو نووارزه متوقف شد و صبح روز ۲۸ آوریل تسلیم شد. قتل عام سانتیا. استان ورچلی بعداً توسط ستون قوی دیگری، متشکل از واحدهای آلمانی که از لیگوریا، تورین و دره آئوستا عقب نشینی می کردند، مورد حمله قرار گرفت و در ۲۸ آوریل شهرهای چیلیانو و ترونزانو ورچلی را اشغال کرد:
در ۲۹ آوریل به بورگو داله، کاوالییا و سالوسولا رسید و بعداً عصر وارد سانتیا شد. بین ۲۹ و ۳۰ آوریل، آلمانی ها به برخی از مزارع اشغال شده توسط پارتیزان ها حمله کردند و همزمان مرتکب یک سری جنایات علیه غیرنظامیان شدند. در پایان نبرد، چهل و هشت کشته برجای ماند: بیست و یک پارتیزان و بیست و هفت غیرنظامی. حمله بعدی نیروی هوایی متفقین علیه نیروهای آلمانی، فرمانده ستون، ژنرال هانس شلمر، را بر آن داشت تا تسلیم پیشنهادی به دست متفقین را بپذیرد. برخی قتل عام سانتیا را محرک قتل عام بعدی ورچلی می دانند. تسلیم آلمان. متفقین در تاریخ ۲ مه به ورچلی رسیدند. در همان روز، تسلیم آلمان در منطقه امضا شد که از ساعت ۰۰:۰۰ بامداد ۳ مه لازم الاجرا بود. امضاکننده سند تسلیم، سرهنگ هانس-گئورگ فالمولر، رئیس ستاد سپاه ۷۵ ارتش آلمان بود. از طرف متفقین، کاپیتان پاتریک آموره از مأموریت متفقین در فرماندهی پارتیزان ها در منطقه و سرهنگ آمریکایی جان بریت حضور داشتند. از طرف پارتیزان ها، فلیچه ماوتینو «مونتی»، دومنیکو بریکارلو «والتر» و پریمو کوربلتی «تیمو»، نمایندگان فرماندهی های ایوریا، بیلا و آئوستا؛ از طرف CLN ایوریا، مهندس جولیو بورلو حضور داش
تند. طبق گزارش ۴ مه، ۶۱۰۰۰ آلمانی و ۱۲۰۰۰ فاشیست تسلیم شده بودند. ستون مورسرو. تأسیس. بین ۲۳ تا ۲۶ آوریل ۱۹۴۵، نیروهای مسلح جمهوری اجتماعی ایتالیا که هنوز مسلح بودند، از پادگان های مختلف استان به ورچلی هجوم آوردند و خود را تحت فرماندهی میشل مورسرو، رئیس استان، قرار دادند. گردان تهاجمی «پونتیدا» از گارد ملی جمهوری خواه (GNR) که از بیلا رسیده بود، نیز به آنها پیوست. غیرنظامیان و خانواده هایشان نیز به شبه نظامیان پیوستند، که به اصطلاح «ستون مورسرو» متشکل از بیش از ۲۰۰۰ نفر را تشکیل می دادند. هدف رسیدن به نووارا و سپس حرکت به سمت استحکامات والتلینا بود. این ستون شامل بقایای واحدهای زیر بود: این ستون حدود ساعت ۳ بعد از ظهر روز ۲۶ آوریل ۱۹۴۵، تحت فرماندهی مورسرو و سرهنگ فراکاسی، فرمانده کل نیروهای مسلح، حرکت کرد. هنگام خروج از شهر، در نزدیکی پل رودخانه سسیا، هدف آتش سنگین تفنگ قرار گرفت که با بی نظمی پاسخ داده شد. در بقیه روز، ستون به آرامی در مسیر نووارا به بیاندراته حرکت کرد، جایی که درگیر تبادل آتش جدید با پارتیزان ها شد. صبح زود، پس از گذراندن شب در راهپیمایی، ستون به کاستلاتزو نووارزه رسید. تسلیم. ستون صبح روز
۲۷ آوریل به کاستلاتزو نووارزه رسید و در آنجا در قلعه محلی مستقر شد، قلعه ای که پارتیزان های تیپ ۸۲ «اوسلا» چندین بار آن را محاصره و مورد حمله قرار دادند و دو نفر را در این درگیری از دست دادند. سپس تصمیم گرفته شد که چند افسر برای ملاقات با پارتیزان ها فرستاده شوند تا در مورد عبور آزاد به اولجیو، جایی که قرار بود از تیچینو عبور کنند، صحبت کنند. قرار بود مذاکرات ساعت ۱۲ ظهر آغاز شود. پس از برقراری آتش بس به پیشنهاد وکیل لئونی، مذاکرات پرشوری آغاز شد که در جریان آن پارتیزان ها خواستار تسلیم ستون شدند. برای ارزیابی درخواست پارتیزان ها، ساعت ۴ بعد از ظهر، فرماندهان ستون ، شورای جنگ را تشکیل دادند که در "سالن مشاوره" در تالار شهر تشکیل جلسه داد و علاوه بر فرماندار مورسرو، تمام افسران عالی رتبه نیز در آن شرکت داشتند. نمایندگان پارتیزان ها به تالار شورا راه یافتند و پیشنهاد دادند که هیئتی از افسران جمهوری خواه را به نووارا اسکورت کنند تا تسلیم پادگان شهر را تأیید کرده و با نمایندگان کمیته آزادی ملی ملاقات کنند. سپس آنها نزد کاپیتان نووارا، آنجلو نسی (از "روگینه") و کاپیتان پائولو پاسکوالینی (از "پونتیدا") رفتند که پس
از بازگشت به کاستلاتزو نووارسه، پیشنهادات CLN را ابلاغ کردند: تسلیم با افتخار اسلحه، حق افسران برای حفظ سلاح های خدمتی خود و ضمانت نامه برای سربازان که اجازه بازگشت آنها را به خانواده هایشان یا به مکان مورد نظر می دهد. مورسرو و سرهنگ فراکاسی سرانجام تصمیم گرفتند شرایط تسلیم را بپذیرند، اما این تصمیم توسط افسران که به پارتیزان ها اعتماد نداشتند و متقاعد شده بودند که می توانند تا رسیدن متفقین مقاومت کنند، به چالش کشیده شد. همان شرایط تسلیم در همان ساعات توسط یک پادگان آلمانی در همان نزدیکی پذیرفته شد. روز بعد، ۲۸ آوریل، تسلیم ستون به نیروهای پارتیزانی و تحویل سلاح ها، که بسیاری از آنها قبلاً غیرقابل استفاده شده بودند، انجام شد. فرمانده مورسرو توسط پارتیزان ها دستگیر و به ورچلی منتقل شد، جایی که در آنجا زندانی شد. زندانیان، که از زنان و کودکان جدا شده بودند، به نووارا منتقل شدند و توسط پارتیزان ها در ورزشگاه ویاله آلکاروتی، که در آن روزها به عنوان اردوگاه کار اجباری استفاده می شد، زندانی شدند. در طول انتقال، علیرغم شرایط تسلیم، حتی افسران نیز از سلاح های خود که تا آن زمان نگه داشته شده بودند، محروم شدند. در مجم
وع ۱۵۰۰/۱۸۰۰ زندانی در داخل استادیوم نووارا متمرکز شده بودند و زیر چادرهای سرهم بندی شده در معرض دید بازار سرپوشیده در طرف مقابل زندگی می کردند، که به نوعی محل تجمع شهروندان و تماشاگران برای اظهار نظرهای خصمانه تبدیل شده بود. شرایط بهداشتی به طور فزاینده ای ناپایدار شد و بلافاصله دستگیری ها آغاز شد: هر روز چند افسر فاشیست برای بازجویی برده می شدند و برخی از آنها به طور خلاصه محاکمه و اعدام می شدند. قتل عام. اولین خروج زندانیان از اردوگاه نووارا و اولین کشتارها. در چندین مورد، پارتیزان ها چندین گروه از زندانیان را از ورزشگاه نووارا ربوده و به مراکز دیگر منتقل کردند؛ بزرگ ترین تصرف با قتل عام در بیمارستان روانی پایان یافت. در اول ماه مه، برجسته ترین چهره های رژیم فاشیستی سرنگون شده، مانند افسر سابق فدرال ورچلی و فرمانده تیپ سیاه «برونو پونزکی»، گاسپاره برتوزی، و سرهنگ فراکاسی دستگیر شدند: همه آنها مورد ضرب و شتم و زخمی قرار گرفتند. همان شب فراکاسی دوباره دستگیر شد، این بار توسط مأموران آمریکایی که او را به اردوگاه کار اجباری کولتانو منتقل کردند. بعداً - همان طور که در دفتر خاطرات یک ستوان تیپ سیاه «برونو پونزکی
» ویرایش شده توسط دومنیکو روچیا گزارش شده است - حدود چهل افسر فرماندهی نظامی ورچلی از اردوگاه نووارا دستگیر و به پادگان «کونته دی تورینو» در ورچلی منتقل شدند. پس از ورود، آنها مورد ضرب و شتم قرار گرفته و در اتاق های بازداشت ساختمان حبس شدند، در حالی که پارتیزان ها تمام اموال و دارایی های آنها را مصادره کردند. برخی در نتیجه خشونت معلول یا فوت شدند، برخی دیگر منتقل و بعداً اعدام شدند، در حالی که بازماندگان در ۱۳ مه به کولتانو منتقل شدند. همچنین در اول ماه مه، میشل مورسرو، که قبلاً در ورچلی زندانی شده بود، برای محاکمه توسط دادگاه جنگی به نووارا برده شد، اما دادگاه خود را فاقد صلاحیت اعلام کرد و او را بازگرداند. سپس او در دوم ماه مه به دادگاه جنگی در ورچلی آورده شد، جایی که حدود ساعت ۱۲:۳۰ بعد از ظهر به اعدام محکوم شد و کمی بعد در خارج از گورستان بیلیم شهر به همراه پنج فاشیست دیگر از جمله "پودستا" آنجلو مازوکو، تیرباران شد. در ۳ مه، دوازده سرباز فاشیست با دستور جعلی از فرماندهی گروه پارتیزانی از استادیوم نووارا ربوده، سپس تیرباران و به کانال کاوور انداخته شدند. در همان روز، دولت نظامی متفقین سرزمین های اشغالی به
ریاست کاپیتان آمریکایی فرد دی آنجلیس در نووارا مستقر شد. در ۸ مه، اجساد بیشتری از سربازان فاشیست از کانال کوینتینو سلا، شاخه ای از کانال کاوور، بیرون کشیده شد. در همین حال، اولین نیروهای متفقین شروع به ورود به نووارا کردند و در ۱۳ مه، آنها همچنین شروع به استقرار در ورزشگاه کردند و نظارت بر زندانیان را از پارتیزان ها به دست گرفتند. بین ۱۶ تا ۱۸ مه، زندانیان نووارا توسط متفقین دستگیر شدند که از چهارده کامیون برای حمل و نقل استفاده می کردند: نه کامیون از ورزشگاه و پنج کامیون از پادگان تامبورینی. مردان عمدتاً به بولونیا منتقل شدند و از آنجا به مکان های مختلفی از جمله کولتانو دسته بندی شدند، در حالی که زنان (که سوار بر دو کامیون بودند) به میلان منتقل شدند تا در اختیار ارتش پنجم برای پاکسازی آوار و سایر کارها قرار گیرند. انتقال به بیمارستان روانی و اعدام های دسته جمعی. در ۱۲ مه، گروهی از پارتیزان های تیپ ۱۸۲ گاریبالدی «پیترو کامانا» با یک اتوبوس و یک کامیون به سمت نووارا حرکت کردند و لیستی از ۱۷۰ زندانی فاشیست را که قرار بود تحویل داده شوند، در اختیار داشتند. آنها با رسیدن به محل، فاشیست های موجود در لیست را با حضو
ر و غیاب احضار کردند: آنها در مجموع ۷۵ نفر را شناسایی کردند، آنها را سوار وسایل نقلیه کردند و به ورچلی بردند، و پس از بیرون راندن کارکنان بیمارستان، آنها را در بیمارستان روانی محلی حبس کردند. در آنجا آنها به شدت مورد ضرب و شتم قرار گرفتند و به گروه هایی تقسیم شدند. بین بعد از ظهر ۱۲ مه و ساعات اولیه ۱۳ مه، اکثر زندانیان به شرح زیر اعدام شدند: بخش عمده ای از زندانیان به جرجیو، شهری در استان ورچلی، منتقل شدند و در نیمه شب روی پل کانال کاور در نور چراغ های دو کامیون کشته شدند. تعداد قربانیان گزارش شده توسط منابع از حداقل ۲۰ تا حداکثر ۵۰ نفر متغیر بود. اجساد آنها به آب انداخته شد: برخی از آنها تنها پس از چند روز و در برخی موارد چندین کیلومتر پایین تر از محل کشته شدنشان پیدا شدند. به گفته دادستانی تورین، دوازده زندانی از بیمارستان روانی ورچلی به زندان قضایی محلی منتقل شدند و بعداً با شهادت خود به بازسازی وقایع کمک کردند. قربانیان. تعداد دقیق قربانیان مشخص نیست. ستاد پلیس ورچلی نام پنجاه و یک نفر را ذکر کرد، اما دفتر دادستانی عمومی تورین در سال ۱۹۴۹ این فرضیه را مطرح کرد که با توجه به اینکه «در آب های کانال کاور، د
ر آبراه های وِوِری، حدود پنجاه جسد در نیمه دوم سال ۱۹۴۵ از آب بیرون کشیده شد [...]؛ از ۷۵ نفری که در نووارا پیدا شدند، کمی بیش از دوازده نفر جان خود را از دست دادند؛ و اینکه سایر سربازان فاشیست که در خارج از اردوگاه کار اجباری نووارا دستگیر شده بودند، در همان شب ۱۲ مه جان باختند.» این موضوع در دوران اخیر فقط توسط انجمن های پیشکسوتان جمهوری اجتماعی ایتالیا یا نویسندگانی از حوزه های سیاسی مرتبط مورد توجه قرار گرفته است: تعداد قربانیان در چنین مواردی به حدود شصت و پنج نفر می رسد. پنجاه و یک نام ارائه شده توسط ستاد پلیس ورچلی به شرح زیر است: عاملان ادعایی، پیگرد قانونی و جنجال سیاسی. علیرغم اینکه تحقیقات در مورد این پرونده از سال ۱۹۴۶ آغاز شده بود، روند قضایی مربوط به کشتار زندانیان ورچلی هرگز به مرحله محاکمه نرسید: در نتیجه، هیچ محکومیتی برای قتل عام ۱۲–۱۳ مه وجود ندارد. در ۲۴ ژوئن ۱۹۴۹، چیاچیا، دادستان کل دادگاه تورین، از طریق وزیر گریس و دادگستری گراسی، درخواستی برای اجازه ادامه محاکمه علیه نمایندگان مورانینو و اورتونا، هر دو از حزب کمونیست ایتالیا، در رابطه با قتل عام به رئیس مجلس نمایندگان، گرونچی، ارسال کرد
. جرم ادعایی، قتل عمد مداوم بود. کیفرخواست به صراحت به "کشتار دسته جمعی" که "با بی رحمی" "۵۱ شبه نظامی فاشیست" انجام شد، اشاره داشت. این شبه نظامیان "پس از تسلیم شدن به نیروهای جنبش مقاومت ایتالیا [...] دیگر مانع یا سدی برای پایان مبارزه علیه فاشیسم نبودند." طبق فرضیه اتهامی دادستان، قتل عام به عناصر تیپ ۱۸۲ گاریبالدی تحت فرمان جولیو کاسولارو (فرمانده) و جیووانی بالتارو (کمیسر سیاسی) نسبت داده می شد، در حالی که محرکان دو رهبر پارتیزانی بودند که به ترتیب با نام های مرسوم «لونگو» (سیلویو اورتونا) و «گمیستو» (فرانچسکو مورانینو) در فرماندهی های منطقه بیلا و ورچلی شناخته می شدند. تعداد کل متهمان در ایالت به بیست و هفت نفر رسید.همچنین طبق گفته دفتر دادستانی عمومی تورین، اورتونا در جریان تحقیقات ظاهراً «صراحتاً اعتراف کرده است که از طرف فرماندهی منطقه بیلا دستور دستگیری و کشتن زندانیان را داده است»، در حالی که «مورانینو توسط رئیس ستاد خود، آتیلا (کلمبو رمو)، به عنوان کسی که در سمت خود به عنوان فرمانده میدان ورچلی، به همراه آتیلا و معاون فرمانده «اسپارتانو» دستور تحویل همان زندانیان به نیروهای تیپ ۱۸۲ گاریبالدی را نو
شته و امضا کرده است، معرفی شده است.» پیش از درخواست مجوز برای ادامهٔ روند رسیدگی، بحث هایی در مورد روند قضایی آغاز شده علیه عاملان قتل عام ورچلی در جلسهٔ مجلس نمایندگان در ۲۵ فوریه ۱۹۴۹ مطرح شده بود. این بحث تقریباً منحصراً بر پروندهٔ اخیر محکومیت خفیف یونیو والریو بورگزهمتمرکز بود که به فرماندهٔ سابق دهمین MAS اجازه داده بود فوراً از زندان آزاد شود و واکنش بسیاری از نمایندگان را برانگیخت. در آن زمان، لوئیجی لونگو (از حزب کمونیست ایتالیا) اظهار داشت که کشته شدگان ورچلی ظاهراً «مهاجمان، شکنجه گران و راهزنان فاشیست» بوده اند و قتل آنها با «دستورالعمل های شورشی» توجیه می شود، که نجات جان تنها کسانی از فاشیست های نازی را که تسلیم شده اند «اگر شخصاً مرتکب جنایات جدی علیه جنبش آزادی بخش ملی نشده باشند» را پیش بینی می کرد. یادبود. دو بنای یادبود به یاد کشته شدگان برپا شد: یادبودی در کنار پل روی کانال کاور در جرجیو، و یک سنگ یادبود گرانیتی در محوطه باز جلوی بیمارستان روان پزشکی ورچلی. هر دو بنای یادبود دارای نوشته روی سنگ قبر یکسانی هستند؛ سنگ یادبود ورچلی نیز حاوی تقدیمی به سربازان کشته شده است. انجمن های تقلیل گرا
هر ساله با برگزاری مراسم عشای ربانی در اردوگاه نووارا و بزرگداشت هایی در مکان هایی که این قتل عام رخ داده است، یاد این قتل عام را گرامی می دارند.
ماگه رحمانی (زادهٔ ۱۳۱۶ خورشیدی/۱۹۳۷ در مسکو، مقیم لندن) زن نویسنده و پژوهشگر افغانستانی است که به عنوان نخستین زن صاحب اثر مکتوب در عرصه داستان نویسی معاصر افغانستان شناخته می شود. او تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در کابل گذراند و در دههٔ ۱۳۳۰ خورشیدی نخستین داستان های خود را منتشر کرد. رحمانی در سال ۱۹۶۰م افغانستان را ترک گفت و تا پایان عمر به کشور بازنگشت. او در تبعید، زندگی فرهنگی و ادبی خود را ادامه داد و آثاری در زمینهٔ ادبیات داستانی و پژوهشی به زبان های فارسی و روسی نگاشت. نوشته های او جایگاه ویژه ای در تاریخ ادبیات زنان افغانستان دارند. زندگی. ماگه رحمانی فرزند عبدالرحمن رحمانی، مستشار وزارت امور خارجه افغانستان و از اعضای جنبش مشروط خواهان دوم، و مادرش ایرینا، بانویی روسی، بود. تنها سه ماه پس از تولدش، خانواده به افغانستان بازگشتند. دوران کودکی و تحصیل او در کابل گذشت. در سال ۱۹۶۰ میلادی افغانستان را ترک کرد و دیگر به کشور بازنگشت. او پس از ازدواج با رابرت بروس، کارمند سازمان ملل متحد، همراه خانواده در کشورهای و شهرهای مختلفی چون هند، غزه، دمشق، قبرس و فرانسه زندگی کرد و سرانجام در لندن اقامت گزید. فع