Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
و نرده دار است که توسط سه کنسول بزرگ پشتیبانی می شود. فضای داخلی تئاتر با سبک روکوکو تزئین شده است. این تئاتر احتمالاً توسط رومانو کاراپکیا طراحی و توسط فرانچسکو زرافا و آنتونیو آزوپاردی ساخته شده است. ساخت تئاتر مانوئل تنها در مدت ده ماه به پایان رسید. این سرعت ساخت ممکن است به دلیل تغییراتی باشد که در ساختار سه خانهٔ مجاور ایجاد شد تا به عنوان بخشی از تئاتر ادغام شوند. این ساختمان مساحتی برابر با ۹۴½ کین مربع داشت، که بعداً به ۹۳ کین مربع و ۲½ کف دست تغییر یافت. گفته می شود طراحی این تئاتر از تئاتر معاصر پالرمو الهام گرفته شده است. آدیتوریوم آن در ابتدا به شکل نیم دایره یا نعل اسبی بود و کف روشن آن به عنوان یک پیست کوچک رقص استفاده می شد. اولین اجرای تئاتری که در "Teatro Pubblico" برگزار شد، نمایشنامهٔ تراژدی کلاسیک "Merope" اثر شیپیونه مافئی در ۹ ژانویه ۱۷۳۲ بود. بازیگران این اجرا خود شوالیه ها بودند و صحنه آرایی نیز توسط معمار ارشد نظامی شوالیه ها، فرانسوا موندیون، طراحی شده بود. در ۲۶ ژانویه ۱۷۳۲، نمایشنامه ای طنز و ضدروحانی به نام "Il bacchettiere falso" اثر جیرولامو جیلی اجرا شد. در ۱۸ ژانویه ۱۷۶۹، نم
ایش "Il trionfo di Minerva" نوشتهٔ لنتیسکو آدراستئو به مناسبت جشن تولد مانوئل پینتو دا فونسه کا، استاد اعظم، اجرا شد. به مناسبت مشابهی، از فردیناند فون هامپش تسو بولهایم در زمان ارتقای وی به مقام استاد اعظم تقدیر شد. در این رویداد، هامپش در بالکن ظاهر شد و با پرتاب مشت هایی از سکه های طلا به جمعیتی که برای تشویق او آمده بودند، از آن ها قدردانی کرد. در نیمه اول قرن بعد، این تئاتر محلی برای اجرای گستردهٔ اپراهای لیریک توسط گروه های حرفه ای بازدیدکننده یا گروه های آماتور شوالیه ها و همچنین تراژدی های فرانسوی یا کمدی های ایتالیایی بود. آثار یوهان آدولف هاسه، نیکولو پیچینی و بالداساره گالوپی در سال های اولیهٔ تئاتر بسیار محبوب بودند. در آغاز فعالیت، مدیریت تئاتر و سانسور اجراها بر عهدهٔ یک شوالیه ارشد، با عنوان "Protettore" بود. اولین مدیر ثبت شدهٔ تئاتر، ملکیوره پرووست لانارلی در سال ۱۷۳۶ بود و آخرین مدیر، جووانی له برون در سال ۱۸۶۶. از ۱۷۶۸ تا ۱۷۷۰، مدیریت توسط یک زن به نام ناتالا فاروژیا انجام شد. در تأسیس تئاتر، استاد اعظم د ویلنا اجارهٔ سالانهٔ مدیر را ۳۲۰ "اسکودی" تعیین کرد که شامل ۸۰ اسکودی برای اجاره از عی
د پاک تا اوت، ۱۲۰ اسکودی برای پاییز، و ۱۲۰ اسکودی دیگر از کریسمس تا کارناوال بود. زمانی که رقص یا "veglioni" (بالماسکه) در تئاتر برگزار می شد، گودال نمایش با استفاده از داربست به سطح صحنه بالا برده می شد. در ۲۲ اوت ۱۷۷۸، مقرراتی برای روشنایی تئاتر و راهروها در چنین مناسبت هایی تصویب شد که در آن پوشاندن چراغ ها به هر شکلی ممنوع بود. در همان سال، به منظور جلوگیری از ایجاد رسوایی، گروه های تئاتری از خوابیدن در جعبه های تئاتر منع شدند، عملی که در آن زمان رایج بود. چند سال بعد، در ۱۷۸۳، "Teatro Pubblico" تحت بازسازی و تزئینات گسترده ای قرار گرفت که بر اساس طرح معمار رومی، ناتاله مارینی انجام شد. یک مدل از طرح پیش از اجرا به تفتیش عقاید و بسیاری از شوالیه ها نشان داده شد. این مدل چنان مورد تحسین قرار گرفت که کمیسیونرهای بنیاد تئاتر تصمیم گرفتند دو "لویی" دیگر به عنوان پاداش به فاکتور مارینی که ۴۹ "اسکودی" بود، اضافه کنند.در سال ۱۷۹۲ اولین اپرای شناخته شده نیکولا ایزوآرد به نام «کاساچلو در حال تعقیب توسط یک جادوگر» در این تئاتر به نمایش درآمد، و ایزوآرد در سال ۱۷۹۸ پس از اشغال مالت توسط فرانسوی ها، مدیر این تئاتر شد
و به اجرای اپراهای دیگر ادامه داد. چندین اثر از ایزوآرد از جمله «آویزو آی ماراتاتی» و «آرتاسرس» در این تئاتر به اجرا درآمدند. سلطنت فرانسوی ها در مالت کوتاه مدت بود و پس از دو سال، این جزایر به تصرف پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند درآمد. یکی از افسرانی که در سال ۱۸۰۱ در نبرد اسکندریه همراه ابرکومبی به مصر رفت، نوشت: «لاوالتا دارای یک اپرا است که کوچک است اما مرتب است، هرچند که خیلی نیاز به تعمیر دارد. ایتالیا و سیسیل آن را با هنرمندان آواز مناسب تأمین می کنند و این یک سرگرمی بسیار دلپذیر برای نیروهای گارد است. هر شب توسط افسران لشگر که آن را بسیار لذت بخش می دانستند، شلوغ بود. قیمت بلیط یک شیلینگ است.» در دوران ابتدایی دوره مستعمرات تاج وتخت مالت، «تئاتر پوبلیکو» به «تئاترو رئاله» تغییر نام یافت و در طول قرن نوزدهم تغییرات و گسترش هایی را تجربه کرد، به ویژه در سال ۱۸۱۲، زمانی که جرج ویت مور پروژنیوم و گالری فعلی را اضافه کرد، سقف را به اندازه یک طبقه بالا برد و هشت جعبه دیگر به آن اضافه کرد، که تعداد کل به ۶۷ رسید. همچنین، ویت مور سالن تئاتر را به شکل بیضی که امروزه وجود دارد، تغییر داد. تغییرات دیگری د
ر سال ۱۸۴۴ انجام شد، زمانی که طراح صحنه تئاتر، ارکولانی، پنل های جعبه های چوبی را دوباره رنگ آمیزی کرده و آن ها را طلاکاری کرد. لایه دیگری از ورق نقره در پنل ها و سقف در سال ۱۹۰۶ اضافه شد. در طول این زمان، تئاترو رئاله به اجاره حرفه ای های اپرا داده می شد که فصل های اپرا نه ماهه برگزار می کردند. این تئاتر توسط بسیاری از شخصیت های خارجی، از جمله والتر اسکات و آدلاید ساکس-ماینینگن، بیوه ویلیام چهارم از بریتانیا، که به تماشای اجراهای «الیسیر د آمو» و «جما دی ورگی» در این تئاتر آمد، بازدید شد. «لوچیا دی لامرمور» به عنوان یک شب گالا به افتخار ملکه بیوه برگزار شد، که در آن سوپرانو کاملاً داربویس به اجرا پرداخت. اپرا و اپرته های انگلیسی و ایتالیایی در طول قرن نوزدهم محبوب ترین تولیدات در «تئاترو رئاله» بودند؛ اما مردم مالت به ویژه از اپراهای جواکینو روسینی، وینچنتزو بلینی، گائتانو دونیزتی و جوزپه وردی حمایت می کردند. در سال ۱۸۶۱، تئاترو رئاله به صورت اجاره مادام العمر به دکتر سالواتوره میفسود و آنکلتو کانتی به اجاره داده شد و در سال ۱۸۶۲، مالکیت مستقیم آن به اممانوئل اسکیکلونا به مبلغ ۷۸۳۳٫۶ پوند فروخته شد. مالکان ب
عدی شامل کارملو آرپا، شیمیدان (۱۸۸۹) و خانواده گولچر (۱۹۰۶–۷) بودند. این تئاتر در سال ۱۸۶۶ به دلیل ساخت خانه اوپرا سلطنتی والتا به تملک مالت، که توسط ادوارد میدلتون بری طراحی شده بود، دیگر مورد استفاده قرار نگرفت. تئاتر به خوابگاه بی خانمان ها تبدیل شد، که برای هر شب با اجاره ارزان قیمت صندلی ها را اجاره می دادند. با این حال، در سال ۱۸۷۳، «تئاترو رئاله» به طور رسمی به «تئاتر مانوئل» تغییر نام یافت و زمانی که خانه اپرای سلطنتی آتش گرفت، دوباره زندگی جدیدی به خود گرفت. اما تا سال ۱۸۷۷، خانه اپرای سلطنتی دوباره ساخته شد و تئاتر مانوئل دوباره تحت الشعاع قرار گرفت و به فراموشی سپرده شد. در ۲۷ دسامبر ۱۹۲۲، ۶ ژانویه ۱۹۲۳ و ۳ فوریه ۱۹۲۳، تئاترو مانوئل اولین پخش عمومی سرود ملی مالت را برگزار کرد. در دوران جنگ جهانی دوم، تئاتر مانوئل به عنوان مسکن اضطراری برای قربانیان بمباران های مداوم لوفت وافه و رژیا ایروناتیکا استفاده شد. در اوایل قرن بیستم، این تئاتر به طور متناوب به عنوان محل برگزاری جشن های کارناوالی و برای مدتی به عنوان سالن سینما مورد استفاده قرار گرفت. این تئاتر در فهرست آثار باستانی سال ۱۹۲۵ گنجانده شد.
فنجان سنگی یا جام سنگی که به آن ها سنگ سندان، سنگ های حفره دار و سنگ های هسته شکن نیز می گویند، در میان نام های دیگر، دست ساخته های سنگی با پایه قرص یا بی شکلی در میان رایج ترین بقایای سنگی فرهنگ بومیان آمریکا، به ویژه در غرب میانه ایالات متحده، در بافت های باستانی اولیه هستند. فرورفتگی نیمکره به خودی خود عنصر مهمی از هنر پیشاتاریخ است که به عنوان «کوپول» شناخته می شود. نشانه های جام و حلقه نیز در هلال حاصلخیز و هند و سپس در نواحی مدیترانه، اقیانوس اطلس و آلپ اروپا رایج است که گاهی با سنگ نگاره های پیچیده یا بناهای تاریخی مگالیتیک همراه است.
مسافرخانه ایتالیا یا آوبَرژ د'ایتالیا (, ) یک مسافرخانه در والتا، مالت است. این ساختمان در مراحل مختلفی در اواخر قرن شانزدهم ساخته شد تا محل اقامت شوالیه های مهمان نواز از زبان ایتالیا باشد و در ابتدا طراحی تکلف گرایی توسط جیرولامو کسار و سایر معماران داشت. این ساختمان در طول قرن هفدهم به طور مداوم تغییرات زیادی به خود دید و آخرین بازسازی عمده آن در دهه ۱۶۸۰ تحت رهبری گرگوریو کارافا صورت گرفت که به آن ویژگی های معماری باروک بخشید. پس از اخراج این سازمان از مالت در ۱۷۹۸، اوبرژ برای اهداف مختلفی استفاده شد و شامل مقر فرماندهی نظامی، اتاق غذاخوری افسران، موزه، مدرسه هنر، دادگاه، اداره پست عمومی و چندین دپارتمان دولتی بود. تا مدت ها، این مکان محل استقرار مقامات گردشگری مالت بود و همچنان مرمت های زیادی در حال انجام است. این ساختمان اکنون به محل نگهداری مجموعه ملی هنر تبدیل شده است (که پیش تر در موزه ملی هنرهای زیبا مالت قرار داشت). در سال ۲۰۱۸، این مکان به موزه ملی هنرهای معاصر، موزه ملی هنرهای زیبا مالت (با نام اختصاری "Mużew Nazzjonali tal-Arti") تبدیل شد. تعریف. واژه «اوبرژ» (Auberge) در زبان فارسی به معنی «مسا
فرخانه»، «پناهگاه» یا «خانه مهمان نوازی» است و از زبان فرانسه آمده و به ساختمان هایی اطلاق می شود که در گذشته به عنوان محل اقامت اعضای گروه ها یا کشورها در شهرها یا مناطق مختلف ساخته می شدند. این ساختمان ها معمولاً توسط گروه های نظامی یا مذهبی استفاده می شدند و به عنوان محل استراحت، اداری یا اجتماعی آن ها عمل می کردند. «اوبرژ دایتالیا» یک ساختمان تاریخی در شهر والِتا، پایتخت مالت است که در ابتدا برای اعضای گروهبندی از شوالیه های ایالت ایتالیا ساخته شده بود. این نوع ساختمان ها به طور کلی ویژگی های معماری خاص خود را دارند که به ویژه در دوران رنسانس و باروک رایج بودند. تاریخ. حکومت شوالیه ها. اوبرژ د'ایتالیا سومین اوبرژ ایتالیایی است که در مالت ساخته شد. اولین اوبرژ در بیرگو در دهه ۱۵۵۰ ساخته شد، در محلی که قبلاً توسط زبان ایتالیا استفاده می شد. پس از انتقال پایتخت از بیرگو به والتا، اوبرژ دومی در مرکز شهر جدید در سال های ۱۵۷۰–۷۱ ساخته شد. این ساختمان در نهایت به کاخ ارشد ملحق شد و اوبرژ کنونی در "Strada San Giacomo" (که اکنون خیابان مرچنتز است) شروع به ساخت شد. طراحی های اصلی هر دو اوبرژ والتا توسط معمار مالتای
ی جیرولامو کسار صورت گرفته بود. هیچ مدرکی برای ساخت سومین اوبرژ د'ایتالیا وجود ندارد، اما کار ساخت در سال ۱۵۷۴ شروع شد و این ساختمان در سپتامبر ۱۵۷۹ افتتاح شد. پس از اتمام طبقه اول، ساخت بقیه ساختمان به حالت تعلیق درآمد، اما به زودی مشخص شد که این ساختمان برای نیازهای شوالیه ها کوچک است. در ۲۵ اوت ۱۵۸۲ تصمیم به ساخت طبقه دوم گرفته شد. استاد سنگ تراش، جیو آندره ا فارویا مسئول ساخت بود، اما او پیش از تکمیل پروژه درگذشت. ساخت وساز در طول دهه ۱۵۸۰ ادامه یافت و در حدود سال ۱۵۹۵ به پایان رسید. به غیر از کسار و فارویا، چندین معمار و استاد سنگ تراش دیگر مسئول ساخت اوبرژ بودند، از جمله مهندس فرانچسکو آنتری. زبان ایتالیا همچنین کلیسای سنت کاترین را در کنار اوبرژ ساخت. ساخت این کلیسا در سال ۱۵۷۶ آغاز شد و در سال های ۱۶۸۳ و ۱۷۱۰ گسترش و تغییراتی در آن ایجاد شد. در سال ۱۶۰۴ برخی تعمیرات توسط الساندرو استفراچ انجام شد، پس از آنکه ترک هایی در بخشی از تالار اصلی ظاهر شد. اوبرژ دارای ورودی ای بود که به یک میدان در خیابان جنوب رو به جلو داشت، اما این ورودی در سال ۱۶۲۹ مسدود شد زمانی که میدان ساخته شد (این میدان در سال ۲۰۱۲ به
میدان ژان دو ولت بازسازی شد). مورخ جیوانی بونلو پیشنهاد می کند که این ورودی اصلی اوبرژ بوده است، اگرچه ممکن است فقط ورودی کناری بوده باشد. در سال های ۱۶۴۹–۵۰، یک نیم طبقه زیر اتاق دریاسالار ساخته شد و یک اتاق بزرگ در عقب ساختمان در سال ۱۶۵۴ به چهار مغازه تبدیل گردید. بایگانی ها در سال ۱۶۷۸ ساخته شدند. بازسازی عمده اوبرژ در سبک معماری باروک از سال ۱۶۸۰ آغاز شد. نمای بیرونی ساختمان توسط مِدِریکو بلوندل بازسازی شد و طبقه سوم به هزینه ارشد گرگوریو کارافا ساخته شد. یک تزیین پیچیده با تروپی سلاح ها که مجسمه ای از سر کارافا را دربرداشت، بالای ورودی اصلی افزوده شد. این تروپی توسط رایمون دو لا فاج از مرمر استخراج شده از ویرانه های معبد پروسرپینا، یک معبد رومی در معمرفا که در سال ۱۶۱۳ کشف شده بود، تراشیده شد. اشغال فرانسه و حکومت بریتانیا. شوالیه های سنت جان در پی اشغال فرانسه در سال ۱۷۹۸ از مالت اخراج شدند. از آنجا که اوبرژ روبروی ناپلئون بناپارت و اقامتگاه او در کاخ پاریسیو قرار داشت، به فرماندهی نظامی فرانسه تبدیل شد. پس از اینکه مالت تحت حکومت بریتانیا قرار گرفت در سال ۱۸۰۰، این ساختمان برای استفاده های نظامی و ادا
ری مدنی به کار رفت. در سال ۱۸۸۸ طبقه همکف به ذخیره آرشیوهای نوتاری اختصاص یافت و طبقه فوقانی توسط دپارتمان کار اشغال شد. این ساختمان به یک تسلیحات خانه مدنی تبدیل گردید. طرح ها برای تأسیس یک کلیسای پروتستان رد شد. در این زمان، طبقه همکف همچنین به عنوان دفتر چاپ دولتی فعالیت می کرد، در حالی که طبقه فوقانی نیز به مهندسان سلطنتی اختصاص داشت. این ساختمان بعدها به عنوان مقر هنگ و خانه افسران تا دهه ۱۹۲۰ مورد استفاده قرار گرفت. در اوایل قرن نوزدهم، شیمیدان جان دیوی که همراه با کادر پزشکی ارتش در مالت حضور داشت، در این اوبرژ یک داروخانه عمومی برای درمان فقرا تأسیس کرد و به عنوان "آلبرگو دی پووری" (اوبرژ فقرا) شناخته شد. جانشین این خدمات، کلینیک های پلی کلینیک دولتی است که هنوز به عنوان "il-Berġa" (اوبرژ) شناخته می شود. در سال ۱۹۲۲، موزه ملی از پالاتزو زارا به اوبرژ د'ایتالیا منتقل شد. این موزه تحت نظر سر تیمستوکلس زامیت قرار داشت و به بخش های باستان شناسی، تاریخ، هنر، تاریخ طبیعی و مینرالوژی تقسیم شد. موزه در طی جنگ جهانی دوم بسته شد و ساختمان در ۷ آوریل ۱۹۴۲ دو ضربه مستقیم دریافت کرد. بخشی از نمای ساختمان توسط بمبا
ران هوایی تخریب شد و مجموعه تاریخ طبیعی به شدت آسیب دید زیرا در قسمتی از ساختمان که مورد اصابت قرار گرفت، قرار داشت. در طول جنگ، اسناد آرشیوهای نوتاری در زیرزمین اوبرژ نگهداری می شد و برخی از آن ها در آنجا آسیب دیدند. پس از پایان جنگ، بخش های آسیب دیده اوبرژ بازسازی شدند، موزه دوباره افتتاح شد و بخشی از ساختمان به یک مدرسه هنر اختصاص یافت. دپارتمان موزه ها در سال ۱۹۵۴ مجبور به تخلیه اوبرژ د'ایتالیا شد، زمانی که ساختمان به یک دادگاه موقت تبدیل شد بعد از اینکه دادگاه های عدالت مجبور به تخلیه اوبرژ دو آورنی به دلیل وضعیت خراب آن شدند. دادگاه کیفری در این ساختمان مستقر شد. استقلال مالت. در ژانویه ۱۹۷۱، دادگاه های عالی و مدرسه هنر از ساختمان خارج شدند پس از اینکه به دادگاه جدید که در محل اوبرژ دو آورنی ساخته شده بود، منتقل شدند. قرار بود این ساختمان به سالن امتحانات تبدیل شود، اما در ماه اوت همان سال، به دپارتمان پست و تلفن ها واگذار شد. پس از تعمیرات گسترده، اوبرژ به عنوان اداره کل پست در ۴ ژوئیه ۱۹۷۳ افتتاح شد و جایگزین پالاتزو پاریزیو شد. اوبرژ تا زمانی که پستای لیمیتد در اکتبر ۱۹۹۷ یک مجتمع جدید در مارسا افتتا
ح کرد، به عنوان اداره کل پست فعالیت می کرد. این ساختمان همچنین توسط دپارتمان آب و برق، دپارتمان کشاورزی و دفتر مرکزی آمار استفاده شد. در سال ۱۹۹۷، تصمیم گرفته شد که اوبرژ به دفاتر وزارت گردشگری و سازمان گردشگری مالته تبدیل شود. ساختمان بازسازی و تزئین شد و وزارت در ۱۸ مارس ۲۰۰۲ وارد آن شد. سازمان گردشگری مالته نیز در ۱ مارس همان سال وارد شد. وزارت گردشگری پس از آن به محل جدید خود در خیابان جمهوری ۲۳۳، والِتا منتقل شد. بازسازی. برنامه هایی برای انتقال موزه ملی هنرهای زیبا مالت از خانه فرمانداری به اوبرژ دو ایتالیا در سال ۲۰۱۳ آغاز شد. در سپتامبر ۲۰۱۴، اعلام شد که این انتقال صورت خواهد گرفت و موزه جدید با نام "MUŻA" (مخفف زبان مالتی "Mużew Nazzjonali tal-Arti") خواهد بود. این پروژه یکی از پروژه های مرتبط با عنوان پایتخت فرهنگی اروپا برای والِتا در سال ۲۰۱۸ است. قرار بود سازمان گردشگری مالته در نوامبر ۲۰۱۶ ساختمان را ترک کند و به محل های جدیدی در اسمارت سیتی مالته منتقل شود، اما این انتقال تا فوریه ۲۰۱۷ به تأخیر افتاد. نمای ساختمان بین اواخر ۲۰۱۵ و ژوئیه ۲۰۱۶ بازسازی شد. ویژگی های هنری مختلفی از مرکز ساختمان در
این زمان آشکار شد و تندیس کارافا نیز بازسازی شد. داخل ساختمان نیز در حال بازسازی است. یکی دیگر از طرح هایی که مورد بررسی قرار گرفت اما رد شد، بازگشایی ورودی اصلی احتمالی بود که با افزودن یک پله راه در ژان پاریزو دو ولت همراه می شد. این ساختمان در فهرست آثار باستانی در سال ۱۹۲۵ همراه با سایر اوبرژها در والِتا گنجانده شد. این ساختمان اکنون به عنوان یک بنای ملی درجه ۱ توسط سازمان محیط زیست و برنامه ریزی مالت برنامه ریزی شده است و همچنین در فهرست ملی اموال فرهنگی جزایر مالت قرار دارد. معماری. اوبرژ دو ایتالیا ابتدا در سبک تکلف گرایی ساخته شده بود، اما به دلیل بازسازی هایی که در دهه ۱۶۸۰ انجام شد، این ساختمان بیشتر به سبک معماری باروک تغییر شکل یافت. این ساختمان دارای نقشه ای مستطیلی است و اتاق های آن حول یک حیاط مرکزی قرار دارند که این چیدمان برای ارگ هاهای رنسانس ایتالیا و سایر اوبرژهای کاسار در والِتا همچون اوبرژ آراگون معمول است. حیاط یک طاق نصرت دارد که تصور می شود توسط ومانو کاراپچیا طراحی شده است. این ساختمان دارای نمایی متقارن است که در مرکز آن یک بخش باروک با تزئینات فراوان قرار دارد که بالای ورودی اصلی و
اقع شده است. این بخش شامل یک تندیس برنزی از کارافا و نشان خانوادگی او، همراه با یک تندیس سلاح مرمرین و یک کتیبه لاتین است که به شرح زیر می خواند: تصور می شود که این مرکز توسط معمار مدریکو بلوندل بر اساس طراحی ماتیا پرتی ساخته شده باشد. ورودی اصلی و گوشه های ساختمان دارای ویژگی های سبک هنری روستیک هستند. هر یک از سه طبقه ساختمان دارای مجموعه ای از شش پنجره است و قرنیزی در نمای ساختمان بین طبقه اول و دوم کشیده شده است. اوبرژ دو ایتالیا از طریق یک پناهگاه حمله هوایی از دوران جنگ جهانی دوم با اوبرژ دو کاستیل که در آن طرف خیابان قرار دارد، ارتباط دارد. سکه های یادبود. اوبرژ دو ایتالیا در دو سکه یادبودی که در سال ۲۰۱۰ توسط بانک مرکزی مالت ضرب شده اند، به تصویر کشیده شده است. این سکه ها بخش مرکزی نمای ساختمان را در پشت سکه و نشان ملی مالت را در جلوی سکه نشان می دهند.
میدان کلیسای جامع در ویلنیوس () میدان اصلی شهر قدیمی ویلنیوس، درست روبروی کلیسای جامع ویلنیوس است. این میدان به عنوان مکانی کلیدی در زندگی عمومی شهر به شمار می رود و در گذر خیابان های اصلی قرار دارد و نشان دهندهٔ تنوع شهر است. معمولاً در این مکان بازار مکاره، همایش مردم شهر، رژه های نظامی، رویدادهای مذهبی و رسمی، کنسرت های بزرگ سلام نظامی سال نو و &lt;bdi&gt;نمایشگاه های هنری برگزار می شود. میدان کلیسای جامع نه تنها به عنوان یکی از زنده ترین و مهم ترین مکان های شهر، بلکه به عنوان یکی از مهم ترین و شناخته شده ترین نمادهای لیتوانی است.&lt;/bdi&gt; جزئیات. میدان کلیسای جامع در اواخر سدهٔ نوزدهم میلادی در طول بازسازی و نوسازی کلیسای جامع بنیان گذاری شد. پیش از آن، این منطقه به شکل متراکمی پر از خانه های قرون وسطایی و رنسانس بود. بخش هایی از منطقه نیز با قلعهٔ پایینی اشغال شده بود. به دنبال تشکیل میدانی نو، این مکان به فضای باز اصلی مرکز شهر تبدیل شد. در اینجا بود که رژه های نظامی روسی برگزار می شد و مراسم سالانهٔ کاسیمیر مقدس جشن گرفته می شد. در سال ۱۹۰۵، تندیسی از کاترین بزرگ در میدان قرار داده شد. پس از اشغال ش
هر به دست آلمان در سال ۱۹۱۵ و ادارهٔ آن به دست مدیریت محلی لهستانی، تندیس ویران شد و مراسم کاسیمیر مقدس به میدان لوکیشکس تغییر مکان داد. امروزه در این مکان مراسم ها و جشن های گوناگونی برگزار می شود. در این میدان، بلندترین درخت کریسمس شهر و شماری از تزئینات کریسمس قرار دارد. همچنین در این میدان مراسم های سالانه شب سال نو برگزار می شود.
استحکامات والتا () مجموعه ای از دیوارهای دفاعی و دیگر استحکامات هستند که والتا، پایتخت مالت، را احاطه کرده اند. اولین بارویی که ساخته شد، قلعه سنت المو بود که در سال ۱۵۵۲ میلادی بنا شد؛ اما ساخت استحکامات شهر در سال ۱۵۶۶ زمانی که توسط استاد اعظم، ژان دو ولت، دستور به ساخت بارو برای جزیره داد، شروع شد. در طول قرون بعدی تغییراتی صورت گرفت و آخرین افزوده اصلی قلعه لاسکاریس بود که در سال ۱۸۵۶ تکمیل شد. امروزه بیشتر استحکامات تا حد زیادی دست نخورده باقی مانده است. شهر والتا، همراه با نیکوزیا در قبرس، نمونه ای عملی از یک شهر ایده آل رنسانس محسوب می شدند و این به دلیل استحکامات آن و همچنین زندگی شهری درون شهر بود. این استحکامات تا قرن هفدهم در سراسر اروپا شناخته شده بودند و ممکن است بر طراحی بخشی از قلعه لوکزامبورگ تأثیرگذار بوده باشند. در کتابی در سال ۱۸۷۸، والتا به عنوان «یکی از بهترین [شهرهای] مستحکم در جهان» توصیف شد. استحکامات والتا مهم ترین استحکامات مالت است، و اکنون بخشی از میراث جهانی یونسکو است. تاریخچه. پس زمینه. ساخت یک شهر مستحکم در شبه جزیره سیبراس برای اولین بار در سال ۱۵۲۴ پیشنهاد شد، زمانی که شوالیه
های سنت جان کمیسیونی را برای بررسی جزایر مالت اعزام کردند. در آن زمان، تنها استحکامات در شبه جزیره، یک برج مراقبت شبه نظامی بود که توسط آراگون ها در سال ۱۴۸۸ ساخته شده بود. این برج در سال ۱۵۳۳ مستحکم شد، اما شهر پیشنهادی ساخته نشد؛ زیرا ساخت و ساز بر استحکامات بیرگو، که به اردوگاه اصلی شوالیه ها تبدیل شده بود، متمرکز بود. در سال ۱۵۵۱، یک نیروی عثمانی برای مدت کوتاهی به مالت حمله کرد، و سپس گوزو را غارت کرد و طرابلس را تصرف کرد، و در نتیجه، شوالیه ها کمیسیونی برای بهبود استحکامات جزیره تشکیل دادند. در سال ۱۵۵۲، برج مراقبت آراگون تخریب شد و قلعه سنت المو به جای آن ساخته شد. این قلعه نقش مهمی در محاصره بزرگ مالت در سال ۱۵۶۵ ایفا کرد. سرانجام پس از یک ماه درگیری شدید و مرگ ژنرال عثمانی، تورغوت، شهر سقوط کرد. شوالیه ها در بیرگو و سنگلئا مقاومت کردند تا اینکه نیروهای امدادی رسیدند و محاصره شکسته شد. ساخت و ساز. پس از اینکه شوالیه ها از محاصره جان سالم به در بردند، از اروپا حمایت مالی دریافت کرده و برای ساخت پایتخت جدید در شبه جزیره سیبراس از این منابع مالی بهره بردند. مهندس ایتالیایی فرانچسکو لاپارلی توسط پاپ فرست
اده شد تا استحکامات شهر را طراحی کند، و آن را در امتداد سیستم استحکامات ایتالیایی طراحی کند. طرح اصلی لاپارلی شامل یک برون باروی مستحکم، با نُه کاوالیر و یک خندق بود. این شهر قرار بود به صورت یک طرح مشبک طراحی شود و شامل یک زرادخانه دریایی و یک "ماندراجیو" (بندر برای کشتی های کوچک) باشد. اولین سنگ شهر توسط استاد اعظم، ژان دو ولت، در ۲۸ مارس ۱۵۶۶ بنا نهاده شد و شهر جدید به افتخار او "والتا" نام گرفت. دیوارهای شهر جزو اولین سازه هایی بودند که در داخل شهر ساخته شدند و تا حدود ۱۵۷۰ کامل شدند. در حین ساخت شهر تغییراتی در طراحی ایجاد شد و تنها دو کاوالیر ساخته شد، در حالی که زرادخانه و ماندراجو هرگز ساخته نشدند. قلعه سنت المو که در محاصره ۱۵۶۵ به شدت آسیب دیده بود نیز بازسازی شد و در دیوارهای شهر ادغام گردید. شهر والتا در ۱۸ مارس ۱۵۷۱ رسماً پایتخت مالت و مقر فرمانروایی شد، اگرچه هنوز ناتمام بود. تا پایان قرن شانزدهم، والتا بزرگ ترین سکونتگاه مالت بود. بهبودها و اصلاحات. در قرن هفدهم و هجدهم، استحکامات والتا با ساخت سازه های مختلف، متشکل از چهار محافظ در امتداد جبهه خشکی، و همچنین یک راهروی سرپوشیده و یک شیب حصار، ت
قویت شد. انتهای شمالی شبه جزیره، از جمله قلعه سنت المو، نیز در اواخر دهه ۱۶۸۰ در یک سنگر مستحکم (معروف به Carafa Enceinte) محصور شد تا در برابر مهاجمانی که از دریا می آیند، دفاع کند. علیرغم تغییرات، سازندگان متوجه شدند که دیوارهای والتا به اندازه کافی قوی نیستند که بتوانند در یک محاصره طولانی مقاومت کنند. در سال ۱۶۳۵، ساخت خطوط فلوریانا آغاز شد که جبهه زمینی والتا را در بر می گرفت. خطوط فلوریانا نیز تا قرن هجدهم اصلاح شدند. بعدها، حومه فلوریانا در منطقه بین خطوط فلوریانا و جبهه زمینی والتا توسعه یافت و اکنون به یک شهر مجزا تبدیل شده است. جناحین شهر در قرن هفدهم و هجدهم، با ساخت خطوط سانتا مارگریتا، خطوط کوتونرا و قلعه ریکاسولی در سمت بندر بزرگ و همچنین قلعه مانوئل و قلعه تیگنه در سمت بندر مارسامکست محافظت شد. پیشنهادهای بیشتر، از جمله ساخت استحکامات در کورادینو و تاع شبیش نیز مطرح شد، اما هرگز اجرایی نشد. اشغال فرانسه و حکومت بریتانیا. استحکامات والتا برای اولین بار در طول تهاجم فرانسه به مالت در ۹ ژوئن ۱۷۹۸ مورد استفاده قرار گرفت. شوالیه ها تنها سه روز بعد در ۱۲ ژوئن تسلیم شدند و والتا و استحکامات آن به فران
سوی ها واگذار شد. ناپلئون پس از مشاهده استحکامات، گفت: «خیلی خوشحالم که دروازه را به روی ما باز کردند.» چند ماه پس از آغاز اشغال فرانسه، مردم مالت علیه فرانسوی ها شورش کردند و با حمایت انگلیس، ناپل و پرتغال، آنها را در منطقه بندرگاه محاصره کردند. فرانسوی ها توانستند تا سپتامبر ۱۸۰۰ در والتا مقاومت کنند، زمانی که ژنرال واوبوا تسلیم بریتانیا شد و انگلیسی ها کنترل جزایر را به دست گرفتند. در دوران حکومت بریتانیا، تغییرات مختلفی در استحکامات والتا انجام شد. مهم ترین آن ها ساخت قلعه لاسکاریس بین سال های ۱۸۵۴ و ۱۸۵۶ بود. تغییرات دیگر شامل افزودن آتشبارها و محل اسلحه های بتنی، تغییر در جان پناه ها و برج های آن ها و استقرار سلاح های باروتی بود. هر سه دروازه اصلی هاسپیتالر به والتا تخریب شدند و دو تا از آنها با دروازه های بزرگتری جایگزین شدند. بریتانیایی ها چندین بار در قرن نوزدهم پیشنهاد تخریب استحکامات را دادند. اولین پیشنهاد توسط سرلشکر هنری پیگوت در آغاز قرن ارائه شد. در سال ۱۸۵۳، پیشنهادی مبنی بر تخریب سنت جیمز کاوالیر برای ایجاد یک بیمارستان نظامی ارائه شد. در سال ۱۸۵۵، سر جان لیساگت پنه فادر پیشنهاد ساخت یک ارگ
را در ارتفاعات شبه جزیره سیبراس، در محل جبهه زمینی والتا و اطراف آن داد. در سال ۱۸۷۲، تخریب سازه های شهری پیشنهاد شد، در حالی که تخریب کل جبهه زمینی در سال ۱۸۸۲ پیشنهاد شد. در نهایت، استحکامات تا حد زیادی دست نخورده باقی ماندند و تنها قسمتی که تخریب شد، لونت سنت مادلین بود که در نزدیکی ورودی شهر قرار داشت (در محلی که اکنون توسط فواره تریتون اشغال شده است). استحکامات در نهایت در اواخر قرن ۱۹ یا اوایل قرن ۲۰ از کار افتاد. برخی از دژها، مانند قلعه سنت المو، قلعه لاسکاریس و آتشبار سالوتینگ، تا پس از جنگ جهانی دوم مورد استفاده باقی ماندند، و قلعه سنت المو در سال ۱۹۷۲ از رده خارج شد. این استحکامات در فهرست آثار باستانی ۱۹۲۵ گنجانده شد. در دهه ۱۹۶۰، پورتا رئاله که اثری قرن نوزدهمی بود، تخریب شد تا جا برای برپا کردن دروازه مدرن شهر باز شود. امروزه. اولین برنامه ها برای بازسازی استحکامات والتا، همراه با استحکامات بیرگو، مدینا و سیتادلا، در سال ۲۰۰۶ انجام شد بازسازی در سال ۲۰۱۰ آغاز شد و این پروژه به عنوان «بزرگ ترین پروژه در یک قرن اخیر» توصیف شد. متصرفان از زمین های عمومی اطراف استحکامات بیرون رانده شدند. قسمت بالای
قلعه سنت المو بازسازی شده است، در حالی که قسمت های پایین آن تمیز شدند. نمازخانه سنت روشه در کانترگارد سنت مایکل که در جنگ جهانی دوم بمباران شده بود، در سال ۲۰۱۴ به عنوان بخشی از بازسازی ها، مرمت شد. در سال ۲۰۱۱، دروازه شهر که در دهه ۱۹۶۰ ساخته شده بود، تخریب شد و یک ورودی جدید در سال ۲۰۱۴ احداث شد.
لسینیا {(Lessinia) یا کوه های لسینیا، یک سوپر گروه فلات و کوهستانی است که عمدتاً در استان ورونا و تا اندازه ای در استان های ویچنزا و ترنتینو واقع شده است. بخشی از قلمرو لسینیا پارک طبیعی منطقه ای لسینیا را تشکیل می دهد. از شمال با دره رونچی و گروه کارگا، از شرق با دره لئوگرا، از جنوب با مسیر رودخانه آدیجه و دشت ورونز بالا، و از غرب با دره لاگارینا همسایه است. قله های آن بین ۱۵۰۰ تا ۱۸۰۰ متر از سطح دریا است. چشم انداز مراتع مرتفع لسینیا به طور رسمی به عنوان یک چشم انداز کشاورزی شناخته شده و در فهرست ملی چشم اندازهای تاریخی روستایی که توسط مصوبه شماره ۱۷۰۷۰ مورخ ۱۹ نوامبر ۲۰۱۲ وزارت سیاست های کشاورزی، غذا و جنگل داری تهیه شد، ثبت شده است.
در زمینه های مختلف، برون زاد یا برون زایی (exogeneity) واقعیت یک عمل یا شی است که منشأ بیرونی دارد. این در تضاد با درون زایی یا درون زایی است، این واقعیت تحت تأثیر قرار گرفتن در یک سیستم است.