Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کلیسای کاتولیک ایتالیا یا کلیسای کاتولیک در ایتالیا، بخشی از کلیسای کاتولیک جهانی است که با پاپ در رم، تحت نظر کنفرانس اسقف های ایتالیا، در ارتباط است. پاپ همچنین به عنوان نخست وزیر ایتالیا و اسقف رم خدمت می کند. علاوه بر جمهوری ایتالیا، دو ایالت مستقل دیگر نیز در اسقف نشین های ایتالیا گنجانده شده اند: سان مارینو و شهر واتیکان. در کلیسای کاتولیک ایتالیا ۲۲۵ اسقف نشین وجود دارد. پاپ در شهر واتیکان، که در رم محصور شده است، اقامت دارد. رم که از زمان امپراتوری روم مرکز اصلی زیارت مسیحیان بوده است، معمولاً به عنوان «خانه» کلیسای کاتولیک در نظر گرفته می شود، زیرا جایی است که سنت پیتر در آن اقامت گزید، خدمت کرد، به عنوان اسقف خدمت کرد و درگذشت. یادگارهای او به همراه سنت پولس و بسیاری دیگر از قدیسان مسیحیت اولیه در رم قرار دارند. به لطف رنسانس ایتالیا، هنر کلیسایی در ایتالیا خارق العاده است، از جمله آثار لئوناردو داوینچی، میکل آنژ، فرا کارناوال، جیان لورنزو برنینی، ساندرو بوتیچلی، تینتورتو، تیتیان، رافائل و جوتو و غیره. معماری کلیساهای ایتالیا نیز به همان اندازه تماشایی و از نظر تاریخی برای فرهنگ غرب مهم است، به ویژه
کلیسای جامع سنت پیتر در رم، کلیسای جامع سنت مارک در ونیز و کلیسای جامع فلورانس اثر برونلسکی که شامل درهای «دروازه های بهشت» در تعمیدگاه اثر لورنزو گیبرتی می شود. وضعیت کلیسای کاتولیک به عنوان تنها دین رسمی در ایتالیا در سال ۱۹۸۵ و با مذاکره مجدد در مورد پیمان لاتران پایان یافت. تاریخچه. مسیحیت در قرن اول میلادی وارد شبه جزیرهٔ ایتالیا شد، احتمالاً توسط مسافران، بازرگانان یا سربازان ناشناخته. نامه پولس رسول به رومیان، خطاب به آنهاست و حضور مسیحیان رومی را در قرن اول گواهی می دهد. مسیحیان در روم نیز با سنت پیتر و سنت پولس رسول در ارتباط بودند که هر دو برای مأموریت به روم رفتند و سرانجام در آنجا به شهادت رسیدند. یکی از نخستین اسقف ها و پاپ های ایتالیا، کلمنت رومی بود که حدود سال ۹۶ میلادی نامه ای به جامعه مسیحی در کورینس (رساله اول قرنتس) نوشت. کلیسای ایتالیا در طول تاریخ دو هزار ساله خود، از نظر اندازه و نفوذ رشد کرد و (گاهی قبل از شهادت) برخی از بزرگ ترین رهبران و محرکان مسیحیت کاتولیک از جمله پریسیلا و آکیلا؛ اگناتیوس انطاکی، شهید در رم؛ پولیکارپ، شهید در رم و شاگرد یوحنای انجیل نویس؛ اگنس، شهید رومی؛ لارنس،
شهید؛ ژوستین شهید، معلم و شهید؛ هیپولیتوس، کشیش و شهید؛ سیسیلیا، شهید رومی؛ آمبروز اهل میلان، اسقف و پزشک کلیسا؛ جروم، متکلم و پزشک کلیسا؛ بندیکت اهل نورسیا، بنیانگذار فرقه بندیکتی و رهبانیت غربی؛ پاپ لئون یکم، اسقف رم و پزشک کلیسا؛ گرگوری کبیر، اسقف رم و پزشک کلیسا؛ آگوستین اهل کانتربری، راهب رومی، مبلغ بندیکتی در انگلستان، که بعدها اسقف انگلیسی شد؛ را در خود جای داد. اوربان دوم، پاپ یا اسقف رم که خواستار اولین جنگ صلیبی شد؛ آنسلم کانتربری، فیلسوف ایتالیایی تبار، استاد کلیسا و بعدها اسقف انگلیسی؛ فرانسیس آسیزی، عارف و بنیانگذار فرانسیسکن ها؛ بوناونتورا اهل باگنوره، متکلم فرانسیسکن و استاد کلیسا؛ توماس آکویناس، متکلم دومینیکن، فیلسوف و استاد کلیسا؛ دانته، شاعر؛ کاترین سینا، عارف، اصلاح گر و استاد کلیسا؛ مونته وردی، آهنگساز؛ روبرت بلارمین اهل توسکانی، متکلم یسوعی و استاد کلیسا؛ آنتونیو ویوالدی، کشیش و آهنگساز؛ لئو سیزدهم، اسقف رم و مصلح اجتماعی؛ پیوس دوازدهم، اسقف رم؛ ژان بیست و سوم، اسقف رم و آغازگر شورای دوم واتیکان، و بسیاری دیگر. می توان بنیانگذاران جنبش های مختلف کلیسایی غیرروحانی معاصر، به ویژه لوئیجی ج
یوسانی، بنیانگذار «ارتباط و آزادی»، و کیارا لوبیچ، بنیانگذار جنبش فوکولار، و همچنین، آندره آ ریکاردی، بنیانگذار «جامعه سنت اجیدیو»، که اکنون یکی از سازمان های بزرگ ایمانی در جهان است، را به این فهرست اضافه کرد. امروز. در سال ۲۰۲۱، تقریباً ۷۹٫۲٪ از جمعیت ایتالیا خود را کاتولیک معرفی کردند. ایتالیا دارای ۲۲۵ اسقفیه و کلان اسقفیه است که بیش از هر کشور دیگری در جهان به استثنای برزیل است. این کشور همچنین بیشترین تعداد پاریش ها (۲۵٬۶۹۴)، روحانیان زن (۱۰۲٬۰۸۹) و مرد (۲۳٬۷۱۹) و کشیش ها (۴۴٬۹۰۶ شامل کشیشان سکولار یا اسقفی و کشیشان متعلق به نهادهای مذهبی مردانه) را دارد. در سال ۱۹۸۶، پاپ ژان پل دوم ۱۰۱ اسقفیهٔ ایتالیایی را منحل کرد. تا سال ۲۰۲۴، ایتالیا دارای مجموعاً ۴۱ اسقفیه است یا «در شخص اسقف» متحد شده اند. اسقف های ایتالیا کنفرانس اسقف های ایتالیا را تشکیل می دهند، که به عنوان یک نهاد همکار برای انجام برخی وظایف مشخص شده در حقوق کلیسایی فعالیت می کند. برخلاف اکثر کنفرانس های اسقفی، رئیس کنفرانس ایتالیا توسط پاپ، به عنوان نخستین اسقف ایتالیا، منصوب می شود. از ماه مهٔ ۲۰۲۲، رئیس این کنفرانس اسقفی کاردینال ماتئو ماری
ا زوپی است.
گوانزی (به چینی: 管子) یک متنِ سیاسی و فلسفی چینیِ ناشناس و البته مهم است. متن هان فیزی که در اوایل سلسله هان گردآوری شده است، نسخه های قدیمی تر و مشابهی را معرفی می کند که قدمتشان به اواخر دوره دولت های متخاصم برمی گردد. علیرغم قدمت دیرهنگامِ گوانزی، یکی از متونی است که نمایانگر مفاهیم اقتصاد-سیاسی ای است که بعدها در دوره بهار و پاییز توسعه یافته اند. این کتاب با بیش از ۱۳۵۰۰۰ حرف، یکی از طولانی ترین متون فلسفی اولیه ی چینی است که در اصل شامل ۸۶ فصل بوده ولی ۷۶ فصل آن باقی مانده است. این کتاب، موضوعات گسترده ای را پوشش می دهد؛ موردِ مشهورش، مطالبی پیرامونِ تنظیم قیمت کالاها از طریق مفهوم «سبک و سنگین» (轻重) است. شو گوانگچی، دانشمند کشاورزی در سلسله مینگ هم از "گوانزی" و "شونزی" نقل قول می کرد.
تراکتور جان دیر ۴۰۲۰ یک مدل تراکتور کشاورزی بود که توسط شرکت جان دیر از سال ۱۹۶۴ تا ۱۹۷۲ ساخته شد.این مدل جایگزین تراکتور تقریباً مشابه ۴۰۱۰ شد که در سال ۱۹۶۰ با سری "نسل جدید" جان دیر معرفی شده بود. ۴۰۲۰ نسبت به مدل قبلی، پیشرفت های متعددی از جمله اسب بخار بیشتر، محورهای عقب سنگین تر و قفل دیفرانسیل داشت.۴۰۲۰ با سه گزینه موتور دیزل، بنزینی و گاز مایع (LPG) تولید شد. موتور دیزل شش سیلندر آن، ۸۴ اسب بخار در میله کششی (drawbar) و ۹۱ اسب بخار در شفت توان (PTO) داشت. گیربکس استاندارد آن، "Syncro Range" جان دیر با ۸ دنده جلو و ۲ دنده عقب بود و یک گیربکس با قابلیت تعویض دنده زیر بار (power shift) نیز به صورت سفارشی ارائه می شد. از دیگر امکانات اختیاری می توان به چرخ های عقب دوقلو و کابین بسته با سیستم های گرمایش و تهویه مطبوع اشاره کرد.۴۰۲۰ به دلیل محبوبیت بسیار زیادش اهمیت دارد؛ بیش از ۱۸۴،۰۰۰ دستگاه از آن ساخته شد و در زمان خود، محبوب ترین تراکتور بود.
«درخشش» ترانه ای از گروهٔ موسیقی پست-پانک انگلیسی سوزی اند د بنشیز می باشد که در ۲۵ مهٔ سال ۱۹۸۴ از سوی پالیدور رکوردز به عنوان دومین تک آهنگ از ششمین آلبوم استودیویی گروه تحت عنوان "کفتار" منتشر گردید. انتشار. «درخشش» به صورت نسخه ای کوتاه تر و کمی متفاوت برای رادیو ۲۵ مهٔ سال ۱۹۸۴ از سوی پالیدور رکوردز به عنوان دومین تک آهنگ از ششمین آلبوم استودیویی گروه تحت عنوان "کفتار" منتشر گردید.این تک آهنگ به رتبهٔ ۳۳ جدول تک آهنگ های بریتانیا رسید و یازدهمین ترانهٔ سوزی اند د بنشیز بود که جزو ۴۰ ترانهٔ برتر بریتانیا قرار گرفت.
چهار روز ناپل (ایتالیایی: "Quattro giornate di Napoli") قیامی در ناپل، ایتالیا، علیه نیروهای اشغالگر آلمان نازی از ۲۷ سپتامبر تا ۳۰ سپتامبر ۱۹۴۳، بلافاصله قبل از ورود نیروهای متفقین به ناپل در ۱ اکتبر در طول جنگ جهانی دوم بود. قیام خودجوش مقاومت ناپل و ایتالیا علیه نیروهای اشغالگر آلمان، علیرغم تسلیحات محدود آنها و بدون سازماندهی یا برنامه ریزی مناسب، با موفقیت برنامه های آلمان برای تبعید دسته جمعی ناپل، نابودی شهر و جلوگیری از دستیابی نیروهای متفقین به یک پایگاه استراتژیک را مختل کرد. متعاقباً به این شهر مدال طلای شجاعت نظامی اعطا شد. این چهار روز سالانه جشن گرفته می شوند و موضوع فیلم "«چهار روز ناپل»" در سال ۱۹۶۲ بودند. مقدمه. پیشینه تاریخی. از سال ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۳، ناپل شاهد بمباران های سنگین متفقین بود که خسارات شدید و تلفات زیاد در میان غیرنظامیان به همراه داشت. محاسبه شده است که در این حملات حدود ۲۰٬۰۰۰ غیرنظامی جان خود را از دست دادند. تنها در حملهٔ ۴ اوت ۱۹۴۳ بیش از ۳٬۰۰۰ نفر کشته شدند و در انفجار کشتی کاترینا کوستا در بندر در تاریخ ۲۸ مارس حدود ۶۰۰ نفر کشته و ۳٬۰۰۰ نفر زخمی شدند. میراث هنری و فرهنگی شهر
نیز دچار آسیب شد، از جمله تخریب جزئی کلیسای سانتا کیارا در تاریخ ۴ دسامبر ۱۹۴۲. با پیشروی متفقین در جنوب ایتالیا، ضدفاشیست ها در ناحیهٔ ناپل، از جمله فاوستو نیکولینی، کلادیو فِری و آدولفو اومودئو، شروع به برقراری ارتباط نزدیک تر با فرماندهان متفقین کردند و خواستار آزادی ناپل شدند. از ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، روزی که آتش بس بین ایتالیا و نیروهای مسلح متفقین لازم الاجرا شد، نیروهای ارتش ایتالیا در منطقه، مانند اکثر واحدهای آن زمان، بدون دستور به سمت ناپل حرکت کردند. در آنجا، به دلیل حملات بمباران بی وقفه و عدم تعادل نیروها، وضعیت از قبل دشوار بود، به طوری که ۲۰۰۰۰ آلمانی در مقابل ۵۰۰۰ ایتالیایی در کل کامپانیا قرار داشتند. اوضاع در ناپل به زودی به هرج و مرج تبدیل شد و بسیاری از مقامات بالاتر، یا قادر به ابتکار عمل نبودند یا حتی مستقیماً با نازی ها همکاری می کردند، شهر را ترک کردند و به دنبال آنها نیروهای ایتالیایی نیز گریختند. از جمله کسانی که فرار کردند می توان به ریکاردو پنتیمالی و اتوره دل تتو، ژنرال هایی که مسئولیت نظامی ناپل به آنها سپرده شده بود، اشاره کرد که با لباس غیرنظامی فرار کردند. آخرین اقدامات دل تتو قبل از
فرار، تحویل شهر به ارتش آلمان و انتشار فرمانی مبنی بر ممنوعیت تجمعات و اجازه دادن به ارتش برای تیراندازی به کسانی بود که این ممنوعیت را نادیده می گرفتند. با این حال، تلاش های پراکنده اما خونین برای مقاومت در سراسر پادگان های زانزور، تا پادگان های کارابینیری در پاسترنگو و در بیست و یکمین " "مرکز شناسایی اولیه""قلعه دل اوو رخ داد. آشفتگی. در روزهای پس از امضای آتش بس، موارد بی تحملی و مقاومت مسلحانه علیه نیروهای آلمانی اشغالگر ناپل شدت گرفت و سازمان یافته تر شد، از جمله در ۱ سپتامبر، زمانی که یک تظاهرات دانشجویی در میدان پلازیو دل پلبیسیتو برگزار شد و نخستین جلسهٔ مدرسهٔ "لیچئو سانازارو" در وومرو تشکیل گردید. در ۹ سپتامبر، گروهی از شهروندان با نیروهای آلمانی در کاخ پالاتزو دئی تله فونی برخورد کردند و موفق شدند به خیابان سانتا بریجیدا فرار کنند. این حادثهٔ اخیر شامل یکی از اعضای کارابینیری بود که برای دفاع از یک فروشگاه در برابر سربازان آلمانی که قصد غارت آن را داشتند، تیراندازی کرد. در ۱۰ سپتامبر، بین میدان پلازیو دل پلبیسیتو و باغ های پایین آن، نخستین درگیری خونین رخ داد، که در آن مردم ناپل موفق شدند چندین خو
دروی نظامی آلمانی را متوقف کنند. در این درگیری ها، سه ملوان آلمانی و سه سرباز آلمانی کشته شدند. نیروهای اشغالگر با استفاده از دستوری از سوی یک مقام ایتالیایی، که هم وطنانش را فراخواند تا برخی از گروگان های خود و تمام سلاح هایشان را تحویل دهند، موفق شدند تعدادی از کسانی را که توسط شورشیان زندانی شده بودند، آزاد کنند. انتقام جویی در پی درگیری های میدان پلبیسیتو سریعاً رخ داد و آلمانی ها کتابخانهٔ ملی را آتش زدند و به جمعیتی که در آنجا گرد آمده بودند، تیراندازی کردند. در ۱۲ سپتامبر، تعداد زیادی از سربازان در خیابان های ناپل کشته شدند و حدود ۴٬۰۰۰ سرباز و غیرنظامی ایتالیایی برای کار اجباری تبعید شدند. در اطلاعیه ای در ۲۲ سپتامبر، کار اجباری در جریان جنگ جهانی دوم برای همهٔ مردان ۱۸ تا ۳۳ ساله اعلام شد، که باید به اردوگاه های کاری در شمال ایتالیا و آلمان فرستاده می شدند. مردم ناپل از اجرای این دستور سر باز زدند و هنگامی که مردان جمع آوری شده و به ورزشگاه وومرو آورده شدند، شورش مدنی آغاز شد. رویدادهای پیش از چهار روز. مجموعه ای از اعدام های بی رویه، غارت، کنترل جمعیت غیرنظامی، فقر فزاینده و ویرانی ناشی از جنگ، موجب
شد که شورشی کاملاً خودجوش و بدون سازماندهی خارجی در شهر آغاز شود. در ۲۲ سپتامبر، ساکنان محله وومرو توانستند مهمات یک آتشبار توپخانه ایتالیایی را سرقت کنند. در ۲۵ سپتامبر نیز ۲۵۰ قبضه تفنگ از یک مدرسه به سرقت رفت. سرهنگ شول در ۲۳ سپتامبر دستور اقدامات اضافی برای سرکوب جمعیت را صادر کرد، از جمله تخلیه کامل (در مدت ۲۰ ساعت همان روز) تمام منطقه ساحلی تا عمق ۳۰۰ متری (۳۲۸ یارد) از خط آب. حدود ۲۴۰٬۰۰۰ نفر مجبور می شدند خانه های خود را ترک کنند تا یک «منطقه امنیتی نظامی» ایجاد شود، اقدامی که می توانست مقدمه ای برای نابودی بندر باشد. تقریباً به طور هم زمان، اطلاعیه ای از سوی فرماندار شهر صادر شد که کار اجباری برای تمام مردان بین ۱۸ تا ۳۰ سال را الزامی می کرد؛ در واقع تبعید اجباری به اردوگاه های کار در آلمان. تنها ۱۵۰ ناپلی از ۳۰٬۰۰۰ نفری که برنامه ریزی شده بود پاسخ دادند، و این امر باعث شد شول سربازان را برای دستگیری و اعدام فوری مخالفان به ناپل بفرستد. در پاسخ، در ۲۶ سپتامبر، جمعیتی غیرمسلح به خیابان ها ریختند، با دستگیری های نازی ها مخالفت کردند و بازداشت شدگان را از تبعید آزاد کردند. شورشیان به زودی با سربازان سا
بق ایتالیایی که تا آن زمان در خفا مانده بودند، همراه شدند. چهار روز. ۲۷ سپتامبر. در ۲۷ سپتامبر، تعداد زیادی از نیروهای آلمانی حدود ۸٬۰۰۰ ناپلی را دستگیر کردند و ۴۰۰ تا ۵۰۰ شورشی مسلح در پاسخ حمله کردند. یکی از نخستین درگیری ها در وومرو رخ داد، جایی که گروهی از مردان مسلح یک خودروی آلمانی را متوقف کرده و راننده آن را کشتند. همان روز، نبردهای شدیدی در بخش های مختلف شهر میان شورشیان و سربازان آلمانی درگرفت. آلمانی ها آغاز به عقب نشینی کردند، تحت تأثیر خبری که بعداً دروغ از آب درآمد، مبنی بر نزدیک بودن پیاده شدن متفقین در باگنولی. یک ستوان ایتالیایی به نام انزو استیمولو گروهی ۲۰۰ نفره از شورشیان را علیه انبار اسلحه در کاستل سانت المو رهبری کرد، که در عصر همان روز سقوط کرد، هرچند نیروهای کمکی آلمان از مناطق ویلا فلوریدیانا و کامپو اسپورتیو دل لیتوریو رسیدند. در همین حال، گروهی از شهروندان به پارک کاپودیمونته رفتند، در واکنش به شایعاتی مبنی بر این که آلمانی ها در آنجا زندانیان را اعدام می کنند. همچنین شورشیان نقشه ای ریختند تا مهندسان آلمانی را از تخریب پل سانیتا (پل مادالنا چراسولو) بازدارند تا مرکز شهر ایزوله نشو
د، نقشه ای که روز بعد اجرا شد. عصر همان روز، شورشیان به زرادخانه های تسلیحاتی در پادگان های ویا فوریا و ویا سن جووانی آ کربونارا یورش بردند و آن ها را غارت کردند. ۲۸ سپتامبر. در ۲۸ سپتامبر، شدت نبردها افزایش یافت و تعداد بیشتری از شهروندان ناپلی به شورش پیوستند. در ماتردئی، یک گشت آلمانی که در ساختمانی غیرنظامی پناه گرفته بود، ساعت ها محاصره شد تا این که نیروهای کمکی رسیدند. سه ناپلی در این نبرد کشته شدند. در پورتا کاپوانا، گروهی ۴۰ نفره مسلح به تفنگ و مسلسل، یک ایست بازرسی ایجاد کردند، شش سرباز دشمن را کشتند و چهار نفر دیگر را به اسارت گرفتند. درگیری های دیگری در ماسیو آنجویینو، واستو و مونته اولیوتو رخ داد. آلمانی ها در وومرو یورش برده و زندانیانی را در کامپو اسپورتیو دل لیتوریو گرفتند، که همین امر باعث شد گروهی به رهبری انزو استیمولو روز بعد به زمین ورزشی حمله کرده و زندانیان را آزاد کنند. ۲۹ سپتامبر. در سومین روز شورش، خیابان های ناپل شاهد نبردهای شدید بود. به دلیل نبود ارتباط با سازمان های ملی ضد فاشیست مانند فرونته ناتسیوناله (شاخه ای از کمیته آزادی بخش ملی), قیام همچنان بدون رهبری مرکزی بود و عملیات به
دست رهبران محلی انجام می شد. در میدان جوزپه مازینی، گروهی بزرگ از آلمانی ها که با تانک ها تقویت شده بودند، به ۵۰ شورشی حمله کردند و ۱۲ نفر را کشتند و بیش از ۱۵ نفر دیگر را زخمی کردند. محله کارگری پونتیچلی هدف گلوله باران شدید توپخانه قرار گرفت و پس از آن، واحدهای آلمانی چندین قتل عام بی رویه در میان مردم مرتکب شدند. درگیری های دیگری در نزدیکی فرودگاه کاپودیچینو و پیاتزا اوتوکالی رخ داد که در آن سه خلبان ایتالیایی کشته شدند. در همان زمان، در مقر آلمانی ها در کورسو ویتوریو امانوئله، که به طور مکرر مورد حمله شورشیان بود، مذاکراتی میان شول و انزو استیمولو آغاز شد تا در ازای آزادی زندانیان کامپو اسپورتیو، آلمانی ها اجازه خروج آزادانه از ناپل را داشته باشند. ۳۰ سپتامبر. در حالی که نیروهای آلمانی پیش از رسیدن نیروهای انگلیسی-آمریکایی از نوچرا اینفریوره شهر را ترک کرده بودند، آنتونیو تارزیا این کوریا، یک معلم دبیرستان، خود را به عنوان رهبر شورشیان معرفی کرد و تمامی قدرت های مدنی و نظامی را بر عهده گرفت. او از جمله دستورالعمل هایی دربارهٔ ساعات دقیق بازگشایی مغازه ها و نظم شهروندان صادر کرد. با این حال، نبرد متوقف نش
د و توپخانه های آلمانی در ارتفاعات کاپودیمونته تمام روز منطقه بین پورت آلبا و پیاتزا مازینی را گلوله باران کردند. درگیری های دیگری در منطقه پورتا کاپوانا رخ داد. آلمانی های در حال فرار پشت سر خود آتش سوزی ها و قتل عام هایی به جا گذاشتند، از جمله سوزاندن آرشیو دولتی ناپل که موجب از دست رفتن بخش بزرگی از اسناد و اطلاعات تاریخی شد. چند روز بعد، انفجاری در پالازو دله پسته رخ داد که به مواد منفجره آلمانی ها نسبت داده شد. آزادسازی ناپل. در ساعت ۹:۳۰ صبح روز ۱ اکتبر، گشت های زرهی کینگز دراگون گاردز نخستین نیروهای متفقین بودند که به ناپل رسیدند. پس از آن، رویال اسکاتس گریز که توسط نیروهایی از بخش ۸۲ هوابرد تقویت شده بودند، وارد شهر شدند. در پایان روز، آلبرت کسلرینگ فرمانده عالی آلمان در ایتالیا، عقب نشینی را «با موفقیت پایان یافته» تلقی کرد. آمار تلفات چهار روز ناپل متفاوت است؛ به گفته برخی نویسندگان، ۱۶۸ شورشی و ۱۵۹ شهروند غیرمسلح کشته شدند. بر اساس گزارش «کمیسیون وزارتخانه ای شناسایی قربانیان پارتیزان» پس از جنگ، ۱۵۵ نفر کشته شدند، اما دفاتر گورستان پوگیورئاله ۵۶۲ مرگ را ثبت کرده اند. برخلاف سایر موارد مقاومت در ای
تالیا پس از آتش بس ۸ سپتامبر، که در آن ها فاشیست های ایتالیایی نیز درگیر بودند، بیشتر نبردها در ناپل میان ایتالیایی ها و آلمانی ها بود. این شورش مانع از آن شد که آلمانی ها بتوانند در ناپل مقاومت سازمان یافته ای در برابر حمله متفقین انجام دهند یا طبق دستور آدولف هیتلر شهر را پیش از عقب نشینی نابود کنند. در ۲۲ دسامبر، ژنرال های ریکاردو پنتیمالی و اتوره دلتتو که پس از ۸ سپتامبر ناپل را به آلمانی ها واگذار کرده بودند، توسط دادگاه عالی عدالت به ۲۰ سال زندان نظامی محکوم شدند. دومنیکو تیلنا، رئیس شاخه استانی فاشیست در طول شورش، به شش سال و هشت ماه زندان محکوم شد. در فرهنگ عامه. این رویداد تاریخی شورش ناپل در فیلم «چهار روز ناپل» ساخته نانی لوی در سال ۱۹۶۲ بازآفرینی شد، فیلمی که نامزد اسکار بهترین فیلم خارجی و بهترین فیلم نامه شد. صحنه های پایانی فیلم "همه به خانه" با بازی آلبرتو سوردی (۱۹۶۰) نیز این رویدادها، به ویژه حوادث ۲۸ سپتامبر، را به تصویر کشید.
مسی فرگوسن ۱۳۵ با نام رسمی MF135 یک تراکتور تولید شده از شرکت مسی فرگوسن بود. تاریخچه. تراکتور MF135 نخستین مدل از سری MF100 بود و جانشین MF35 محسوب می شد. تولید آن از سال ۱۳۴۳ (۱۹۶۴ میلادی) آغاز شد و تا سال ۱۳۵۴ (۱۹۷۵ میلادی) ادامه داشت. پس از آن، مدل MF235 جایگزینش شد. در این مدت چند صد هزار دستگاه تولید گردید و به همراه مدل هم خانواده اش یعنی MF165، جزو محبوب ترین تراکتورهای آن دوره به شمار می رفت.این تراکتور هنوز هم در قرن ۲۱ در بازار دست دوم تقاضای زیادی دارد، به ویژه در کشورهای در حال توسعه. دلیل اصلی این محبوبیت، ساختار مکانیکی ساده، دوام و اطمینان بالا، و همچنین آشنایی کشاورزان با این مدل (که در دانشکده های کشاورزی بریتانیا آموزش داده می شد) است.
باربارسکو یک شراب ایتالیایی است که با انگور نبیولو تهیه می شود. باربارسکو در منطقه پیمونت در منطقه ای از لانگه، بلافاصله در شرق آلبا و به طور خاص در "کمون های" باربارسکو، تریسو و نیو به علاوه منطقه ای از فراسیونه سن روکو سنو دِلویو که زمانی بخشی از "کمون" باربارسکو بود و اکنون متعلق به "کمون" آلبا است، تولید می شود. این شراب در سال ۱۹۶۶ عنوان تعیین مبدأ کنترل شده و در سال ۱۹۸۰ عنوان تعیین مبدأ کنترل شده و تضمین شده را دریافت کرد. این شراب اغلب با بارولو - یکی دیگر از شراب های مبتنی بر نبیولو از منطقه پیمونت - مقایسه می شود. اگرچه این شراب ها شباهت های زیادی با هم دارند، اما تفاوت های مشخصی بین آنها وجود دارد. مساحت زیر کشت انگور در چند دهه گذشته به طرز چشمگیری افزایش یافته است - از ۴۸۴ هکتار در اوایل دهه ۱۹۹۰ به ۷۳۳ هکتار در سال ۲۰۱۹. تاریخچه. اگرچه این منطقه پیش از این به خاطر کیفیت انگورهای نبیولو خود شناخته شده بود، اما تاریخ تولد باربارسکو به طور گسترده سال ۱۸۹۴، زمانی که کانتینا سوسیال دی باربارسکو تأسیس شد، پذیرفته شده است، زیرا قبل از آن تاریخ، انگورهای نبیولو از منطقه باربارسکو بیشتر به تولیدکنندگان ب
اربارسکو فروخته می شد. دومیتسیو کاواتزا، یک کشاورز جوان و درخشان متولد مودنا، در سال ۱۸۸۱ به عنوان مدیر مؤسس مدرسه سلطنتی انولوژی آلبا منصوب شد و خیلی زود علاقه خود را به باربارسکو نشان داد که منجر به خرید یک مزرعه و یک تاکستان توسط او در سال ۱۸۸۶ شد. او تاکستان خود را با نبیولو کشت کرد و به همراه گروهی از نه کشاورز، کانتینا سوسیال را تأسیس کرد که مجهز به بشکه ها و تجهیزات شراب سازی بود تا اولین شراب هایی را که رسماً باربارسکو نامیده می شوند، تولید کند. باربارسکو پس از یک شروع خوب، با جنگ جهانی اول و مرگ زودهنگام کاواتزا در سال ۱۹۱۵، دوران سختی را سپری کرد. تا اواخر دهه ۱۹۵۰، باربارسکو به لطف نسل جدیدی از شراب سازان پویا، از جمله برونو جیاکوسا و آنجلو گاجا، دوباره جان نگرفت. علاوه بر این، کشیش محلی، دون فیورینو مارنگو، شرکت تعاونی «پروداتوری دل باربارسکو» را تأسیس کرد که جانشین چشم انداز اولیه کاواتزا برای تولید شراب ممتاز و جلوگیری از مهاجرت کشاورزان جوانی بود که روستاها را ترک می کردند. در اواخر دهه ۱۹۶۰، کارخانه های شراب سازی گاجا و برونو جاکوزا با موفقیت نسبی شروع به بازاریابی بین المللی باربارسکو کردند.
شرکت تعاونی پروداتوری به یکی از معتبرترین انبارها در ایتالیا تبدیل شد و زمین داران بیشتری را در باربارسکو ترغیب کرد تا به تاکستان های خود بازگردند و شراب باکیفیت تولید کنند. مناطق شراب. خاک های منطقه باربارسکو عمدتاً از مارن آهکی مربوط به دوران تورتونین تشکیل شده اند. این منطقه معمولاً بر اساس شهرهای اصلی منطقه به سه منطقه باربارسکو، نیو و تریسو تقسیم می شود. خاک و آب و هوای این سه منطقه بسیار یکنواخت است که باعث ایجاد سازگاری کلی بیشتری نسبت به ۱۱ جامعه در منطقه بارولو می شود. باربارسکو. تاکستان های اطراف شهر باربارسکو ۴۵ درصد از تولید باربارسکو را تشکیل می دهند و بسیاری از بزرگ ترین کارخانه های شراب سازی این منطقه در این شهر واقع شده اند. شراب های این منطقه معمولاً از نظر رنگ و غلظت نسبتاً روشن هستند، اما ساختار و عطر بسیار خوبی دارند. نیو. در نیو، انگور نبیولو از نظر کشت، پس از باربرا، دولچتو و موسکاتو (که به آن «شهرک چهار شراب» گفته می شود) در رتبه چهارم قرار دارد اما این منطقه به خاطر تولید برخی از قوی ترین و تانن ترین گونه های باربارسکو شناخته می شود. نیو اکنون ۲۶۵ هکتار نبیولو دارد که نسبت به ۱۴۰ هکتار
در سال ۱۹۹۵ افزایش یافته است این منطقه همچنین محل تاکستان های بسیار معتبر نبیولو "سانتو استفانو" در "منطقه" آلبسانی است که در جنوب غربی آن و در مرکز تپه آلبسانی قرار دارد و "بریکو دی نیو نیز" در حال حاضر نامش روی برخی از بطری های تک تاکستانی ظاهر می شود. دومی در جنوب شرقی منطقه، بین روستاهای مونیپراندی و کاسینا اسپسا واقع شده است. با وجود ارتفاع زیاد، شراب های نبیولو در اینجا از نظر حجم غنی هستند، در حالی که موسکاتو به طور گسترده کشت می شود. نیو، که در شرق باربارسکو واقع شده و بزرگ ترین روستا است، ۳۱ درصد از تولید باربارسکو را بر عهده دارد و برخی از غنی ترین و تانن دارترین نمونه های شراب را تولید می کند. این منطقه توسط دره ای به دو نیم تقسیم شده است که در میان آن روستای نیو قرار دارد.
مارپیچ سومین آلبوم از موسیقی دان آمریکایی بروک کندی می باشد که در ۲۵ اکتبر سال ۲۰۲۴ منتشر گردید. این اثر مکملی برای دومین آلبوم استودیویی او تحت عنوان "سرزمین آبنبات" (۲۰۲۴) به شمار می آید چراکه عمدتاً ترانه هایی در آن قرار دارند که در جلسات ضبط این آلبوم شکل گرفته اند. "مارپیچ" به عنوان آخرین آلبوم کاملاً پاپ بروک کندی توصیف شده است که شامل مضامینی الهام گرفته از سلامت روان کندی بوده و نسبت به آثار قبلی او، صدایی پر سر و صداتر ارائه می دهد.
شاه بلوط اسب () که گاهی اوقات به آن چشم شب (night eye) نیز گفته می شود، یک برآمدگی سخت و شاخی شکل روی بدن اسب و سایر حیوانات اسب سان است. این زائده در قسمت داخلی پای جلویی، بالای زانو، و در صورت وجود، در قسمت پایینی پا در پای عقبی، زیر مفصل خرگوشی، قرار دارد. برخی معتقدند که شاه بلوط، باقی مانده یک انگشت است و همراه با ارگوت (برآمدگی شاخی پشت سم)، سه انگشت برخی از گونه های منقرض شده اسب سانان را تشکیل می داده است. با این حال، دارن نایش، این نظریه را رد کرده و خاطرنشان می کند که شاه بلوط «با استخوان کف دست یا کف پا، تنها جاهایی که انگشتان در آنها قرار دارند، مرتبط نیست.» شاه بلوط ها در اندازه و شکل متفاوت هستند و گاهی به اثر انگشت انسان تشبیه می شوند. به همین دلیل، برخی از مراکز ثبت نژاد اسب برای شناسایی، علاوه بر سایر ویژگی های فردی، عکس هایی از آن ها را نیز الزامی می دانند. با این حال، از آنجایی که شاه بلوط ها با گذشت زمان رشد می کنند و مراقبان اسب اغلب لایه های بیرونی آن ها را برای تمیزکاری جدا می کنند، ظاهر آن ها می تواند تغییر کند.
لُبّ لُباب معنوی کتابی است از ملّاحسین واعظ کاشفی (متوفا به سال ٩٠٦ یا ۹۱۰هجری قمری، هرات). این کتاب خلاصه ای است از مثنوی معنوی اثر مشهور مولانا جلال الدین محمد بلخی ست. لُبّ لُباب معنوی برای مثنوی پژوهان و مثنوی شناسان کتاب ناشناخته ای نیست. ده ها دست نویس این کتاب در کتابخانه های ایران، لنین گراد، بنگال، پاکستان، بریتانیا و عراق وجود دارد. واعظ کاشفی ابتدا گزیده یی از مثنوی را به نام «"لُباب المعنوی"» فراهم می آورد و سپس آن گزیده را گزیده تر و کوتاه تر می کند و «"لُبّ لباب معنوی"» می نامد. چنانچه خودش در مقدمه عنوان می کند که «جمعی از رفقای طریق و اَخِلّاء علی التَّحقیق أَنالهمُ اللَّهُ مُناوَلةِ التَّصدیقِ و أمَدَّهم بإِمدادِ الإعانةِ وَ إهداءِ التَّوفیق، از این فقیر حقیر کمترینِ کمتر از قطمیر، حسین بن علیّ البَیهقیّ الواعظ المَدعُوّ بـالکَاشفی أصلحَ اللَّهُ حالهُ وَ نوَّر باصلاحِ الحال بالَه، التماس انتخابی دیگر از آن نسخه که موسوم بود به "لُبابُ المعنوی فی انتخاب المثنوی"… بعد الاستخارَةِ وَالاِستجازة به ایجاب این مُلتمس اقدام رفت… نام او لُبِّ لباب معنوی است/ انتخابِ انتخاب مثنوی است.» این انتخاب به سا
ل ٨٧٥ هجری قمری پایان می پذیرد. شیوه تلخیص. راهنمای کاشفی در انتخاب و تلخیص و تدوین «لُبّ لباب» همان تقسیم بندی آشنا و کهن صوفیان است که دینداری را به اقسام سه گانه شریعتی، طریقتی و حقیقتی منقسم می نمودند. کاشفی هم "لُبّ لباب" را به سه عین و هر عین را به چند نهر (مجموعاً ۱۶ نهر) و هر نهر را به چند رشحه (مجموعاً ۷۸ رشحه) تقسیم می کند. عین اوّل در بیان جوامع اطوار شریعت است و عین دوّم در بیان دقایق اسرار طریقت و عین سوّم در بیان لوامع انوار حقیقت. نهرها و رشحه های عین اوّل به بیان ایمان، شهادت، عبادت، طهارت، نماز، روزه، زکات، حجّ، جهاد، قضا و قدر، جبر و اختیار، علم و عقل، رجاء، خوف، عدل، ظلم و مکافات، عرض اعمال، حشر و نشر، حکمت های مرگ، بقای روح و بهشت و دوزخ می پردازد. نسخه های خطی. نسخه ای از این کتاب در کتابخانه انجمن آثار و مفاخر فرهنگی موجود است. تصحیحات. از این کتاب تا کنون دو نسخه چاپی وجود دارد. یکی نسخه حاج سید نصرالّه تقوی است که با تصحیح خود ایشان و مقدمه سعید نفیسی توسط بنگاه نشریات افشاری انتشار و در چاپخانه شرکت مطبوعات چاپ شده. تاریخ اولین نشر این نسخه احتمالا باید سال ۱۳۲۰ هجری شمسی باشد. نسخه د
یگر تصحیح عبدالکریم سروش است که نخستین بار در سال ۱۳۸۶ توسط انتشارات صراط در ۶۱۸ صفحه و با شمارگان پنج هزار نسخه راهی بازار کتاب ایران شد.
دنیل پدروسو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل کلمبیا است. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۵ سال کلمبیا، زیر ۱۷ سال کلمبیا و زیر ۲۰ سال کلمبیا بازی کرده است.