Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
زندگی مالگال ها بودند. در میان مردم عادی تعداد زیادی مالگال وجود داشت، اما افراد باسواد تعداد کمی داشتند.» هان اشاره می کند که در برخی نسخه های روئیجو کوکوشی، دوجین با شیجین جایگزین شده است. با این حال، دیدگاه او با مخالفت فو لانگیون روبه رو می شود. فو لانگیون باور دارد که دوجین نه به مردم موهه و نه به مردم گوگوریو اشاره دارد، بلکه گروه متمایزی از ساکنان بومی را مدنظر دارد. در عین حال، یانگ جون معتقد است که دوجین به سومو موهه اشاره می کند؛ افرادی که بومی بوده و خود را با همین عنوان معرفی می کردند. ارتباطات دیپلماتیک ژاپن با بالهه، آن را به عنوان «جانشین و به نوعی تاریخ دوم گوگوریو» به رسمیت می شناخت.فرستاده بالهه در یک مأموریت دیپلماتیک به ژاپن در سال 727 یا 728 اظهار داشت که بالهه توانسته است «سرزمین های از دست رفته گوگوریو را بازپس گیرد و میراث سنت های کهن بویو را حفظ کند.» مون از بالهه خود را «امپراتور گوگوریو» می نامید، اما ریسا شیمودا بر این باور است که این کار برای بازگرداندن نام قدیمی، همانطور که در "دای نیهونشی" ذکر شده است، نبوده، بلکه به عنوان وسیله ای برای جلب توجه ژاپن با توسل به گوگوریو بوده است.
نمونه هایی از فرستادگان بالهه که به عنوان نمایندگان گوگوریو و پادشاهان بال هایی که به عنوان فرمانروایان گوگوریو شناخته می شوند، به طور گسترده در دوره نارا مشاهده شده اند، اما در اواخر دوره هیان دیگر یافت نمی شوند. بر اساس گفته های مورخ ژاپنی، شیراتوری کوراکیچی، از ۸۵ فرستاده ای که توسط بالهه به ژاپن فرستاده شدند، ۲۶ نفر نام خانوادگی رایج گوگوریو، یعنی "کو" (گو) را داشتند. این موضوع نشان دهنده تأثیر قابل توجه فرهنگ گوگوریو در بالهه است. برخی از مورخان کره ای بر این باورند که در شوکو نیهونگی شواهدی وجود دارد که نشان می دهد زبان های بالهه و سیلا برای گویشوران آنها قابل فهم بوده اند. به عنوان مثال، یک دانشجو که برای آموزش مترجمی زبان ژاپنی از سیلا به ژاپن اعزام شده بود، در برقراری ارتباط یک فرستاده دیپلماتیک از بالهه با مخاطبان دربار ژاپن همکاری کرد. باستان شناسی. تدفین ها. محققان چینی بر این باورند که مقبره های آجری تک اتاقه نمایانگر تأثیرات دوره تانگ هستند. این نوع مقبره ها در تاریخ بالهه به ندرت مشاهده می شوند و به نظر می رسد که استفاده از آجر به دلیل کمبود مصالح دیگر نبوده است، چرا که سنگ به طور گسترده ای در
ساخت بناهای پایتخت به کار رفته است. در اوایل دهه ۱۹۸۰، نیشیکاوا هیروشی بیان کرد که مقبره های اولیه بالهه به رسم دفن و تدفین مشترک شباهت دارند. همچنین، مقبره های گودالی سفالی توسط محققان ژاپنی و چینی به عنوان بخشی از رسم موهه تفسیر شده اند. یون جه-وون معتقد است که گودال های شکاف عمودی به طور عمومی توسط افراد غیرنخبگان مورد استفاده قرار می گرفتند و مقبره های خاکی در اوایل دوره بالهه رایج تر بودند. با این حال، بسیاری از ویژگی های موجود در مقبره های بالهه تحت تأثیر فرهنگ گوگوریو قرار دارند، از جمله سازه های روی زمین، کاشی های سقف و استفاده از سنگ. به گفته هان سیو-چئول، طبقه حاکم بالهه از مقبره های سنگی، اتاق های سنگی و تابوت های سنگی استفاده می کردند که توسط طبقه حاکم گوگوریو استفاده می شد. سرامیک. ظروف سرامیکی بالهه در چین به سه سبک اصلی تقسیم می شوند: موهه، گوگوریو و تانگ. ظروف اولیه بالهه عمدتاً در سبک موهه قرار داشتند و به عنوان شواهدی بر تأسیس بالهه توسط مردم موهه شناخته می شدند. باستان شناسان چینی معتقدند که پراکندگی جغرافیایی سفال های مرتبط با بالهه، شامل «کوزه های دهان گشاد و شکم دراز به رنگ سیاه-قهوه ای
زبر»، با آثار کشف شده از قرون گذشته در همان منطقه مطابقت دارد. این متخصصان فرهنگ پیشین این منطقه را با نام «فرهنگ تونگرن» معرفی می کنند، در حالی که در منابع تاریخی از ساکنان آن به نام های «موهه» و «ووجی» یاد شده است (براساس آثار ک. مولگیل و جی. موکیتسو). با گذر زمان، سفالگری بالهه از نظر فنی پیشرفت کرد و لعاب های سه رنگ در آن رواج یافتند. وی کونچنگ استدلال می کند که «کوزه ها و کاسه های استوانه ای شکم دراز» بین قرون هشتم تا دهم یا یازدهم، به ویژه در گورهای کوچک و خارج از پایتخت ها، بسیار رایج بوده اند. او معتقد است این آثار نشانه ای از قبیله سومو موهه هستند و نشان می دهند که بیشتر جمعیت بالهه، به ویژه در زمان تأسیس آن، از نظر فرهنگی و قومی به موهه متعلق بوده اند. یون جه-وون نیز می گوید کوزه های مشابهی در محوطه های گوگوریو پیدا شده اند، اما رسیدن به این نتیجه که آیا این کوزه ها از همان نوع هستند، یا قدمتی جدیدتر دارند، مشخص نیست. یون اضافه می کند که این آثار نشان دهنده تفاوت قومی نیستند و باید آنها را منعکس کننده تفاوت های اجتماعی و فرهنگی بین نخبگان و غیرنخبگان و همچنین بین مناطق مرکزی و استانی دانست. برنامه
ریزی شهری. لی بیونگ گان بر این باور است که ترکیب سکونتگاه های مسطح در کنار رودخانه با استحکامات بالای تپه، سکونتگاه های بالهه را به عنوان نمونه ای متفاوت از برنامه ریزی شهری چین در دوره تانگ معرفی می کند. از نظر او، مکان های کوهستانی نمادی از فرهنگ بومی گوگوریو هستند و پیوستگی تاریخی میان گوگوریو و بالهه را تقویت می کنند. در مقابل، محققان چینی سبک های تانگ و بالهه را مشابه نمی دانند و بیشتر بر تأثیرپذیری بالهه از فرهنگ تانگ تمرکز دارند. کاشی های سقف گرد در انتهای لبه بام تأثیر فرهنگ گوگوریو را نمایان می کنند، در حالی که تزئینات سرامیکی بازتابی از تأثیرات فرهنگ تانگ است. طراحی کاشی های سقف شیروانی با سبک بالهه نیز برای بازسازی مکانی مربوط به سلسله تانگ در شانشی چین استفاده شده است. محققان کره ای استدلال می کنند که وجود سکوهای گرم در برخی از سایت های ساختمانی در پایتخت بالهه، نشان دهنده جانشینی بالهه از گوگوریو است. محققان چینی به وجود خانه های گودالی به عنوان نمونه هایی از فرهنگ موهه اشاره می کنند. هنوز هیچ اجماعی در مورد منشأ فرهنگی پاگودای لینگ گوانگ واقع در شهرستان چانگ بای ، تنها نمونه ی روی زمینی باقی مان
ده از معماری بالهه، حاصل نشده است.
دکتر یحیی رشیدی سراج (یا یحیی ر. سراج یا یحیی سراج) استاد دانشگاه و مدیر دولت محلی است که از سال ۲۰۱۹ به عنوان شهردار غزه در فلسطین خدمت کرده است. سراج فارغ التحصیل دانشگاه النجاح و دانشگاه لیدز است و دکترای خود را از دانشگاه برادفورد دریافت کرده است. حرفه دانشگاهی. سراج در چندین سمت دانشگاهی در سراسر غزه خدمت کرده است. در سال ۲۰۱۴، او معاون رئیس امور خارجی دانشگاه اسلامی غزه بود. تا سال ۲۰۱۹، او به عنوان رئیس هیئت امنای کالج دانشگاهی علوم کاربردی، دانشگاه دیگری در غزه، خدمت می کرد و در کمیته مشترکی که به مسائل مالی در سراسر دانشگاه های غزه رسیدگی می کرد، فعالیت داشت. شهرداری. سراج در سال ۲۰۱۹ پس از انتخاب توسط دولت تحت رهبری حماس، سمت شهردار غزه را بر عهده گرفت. فتح، حزب سیاسی که بر تشکیلات خودگردان فلسطین در کرانه باختری تسلط دارد، روند انتخاب را محکوم کرد، اگرچه در نهایت با سراج آشتی کرد. در مراسم تحویل، او امور داخلی، توسعه خدمات، فعال کردن مراکز فرهنگی و تمرکز بر توسعه و سرمایه گذاری را به عنوان چهار اولویت شورای شهر تحت رهبری خود برشمرد. بعداً در سال ۲۰۱۹ او اعلام کرد که در حال کار بر روی کمپینی است تا
ساکنان غزه را به تفکیک زباله هایشان ترغیب کند و امیدوار است که یک شرکت خصوصی برای بازیافت آن پیدا شود. پس از درگیری ۲۰۲۱ با اسرائیل، سراج کمپین «ما آن را دوباره خواهیم ساخت» را برای ترمیم خسارات ناشی از جنگ اعلام کرد. او همچنین خواستار لغو محاصره غزه توسط اسرائیل شد، که او آن را عامل بحران مالی جاری در شهر غزه دانست. در ژوئن همان سال، جنبش اصلاحات دموکراتیک فتح به خاطر کار و اثربخشی اش در بازسازی غزه، با اهدای «سپر وفاداری» از او تقدیر کرد.
ترینا کریشل استوز (؛ زادهٔ ) بازیگر و مشاور املاک و مستغلات اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۰۳ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است و فعالیت حرفه ای خود را با بازی در نقش آماندا دیلون در مجموعه تلویزیونی «"همه فرزندان من"» (۲۰۰۵–۲۰۱۱) آغاز کرد. او از سال ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۵ در نقش جردن ریج وی در مجموعه تلویزیونی "روزهای زندگی ما" بازی کرد. استوز برای این نقش، نامزد دریافت جایزه روزانه امی برای بهترین بازیگر مهمان در یک سریال درام در سال ۲۰۲۰ شد. زندگی شخصی. استوز در ۲۱ ژوئیه ۱۹۸۱ در درافنویل، کنتاکی متولد شد. او در دانشگاه ایالتی موری تحصیل کرد و در سال ۲۰۰۳ مدرک لیسانس خود را در رشته تئاتر دریافت کرد. نام میانی او «کریشل» یک کلمه مرکب است که بر اساس شرایط خاص تولدش ایجاد شده است: مادرش در ایستگاه شل یو اس ای درد زایمان گرفت و یک پرستار به نام کریش در وضع حمل، به او کمک کرد. با این حال، استوز در کتاب خود شایعات مربوط به تولدش را تکذیب می کند. او اشاره کرده که ماشین مادرش که در حال رفتن به بیمارستان بوده دچار مشکل می شود که مجبور می شود در یک پمپ بنزین میان راهی توقف کند. در حالی که در پمپ بنزین منتظر درست شد
ن ماشینش بوده دچار درد زایمان می شود که در نهایت او را سریع به بیمارستان می رسانند و استوز در بیمارستان به دنیا می آید. مادرش پیش از آنکه بداند باردار است، از پدر بیولوژیکی کریشل که ژاپنی-اسپانیایی بوده، جدا شد. استوز زندگی سختی را در کودکی تجربه کرد، یک سال کامل از تحصیل در مدرسه جا ماند زیرا بخاطر شرایط خاص زندگی مجبور بود در چادر زندگی کند. او اشاره کرده که در آن زمان، موهایش در رودخانه می شست و از کوپن غذا استفاده می کرد و بخاطر خجالت زدگی مجبور بوده سبک زندگی اش را از همکلاسی هایش مخفی کند. والدین او «با اعتیاد و سلامت روان دست و پنجه نرم می کردند». مادر وی هرگز شغل ثابتی نداشت و استوز او را فردی آزادمنش توصیف می کند. حرفه. در سال ۲۰۰۵، استوز برای بازی در نقش آماندا دیلون در مجموعه تلویزیونی «"همه فرزندان من"» از شبکه ای بی سی انتخاب شد، نقش آماندا پیش از این توسط الکسیس مانتا به تصویر کشیده شده بود. استوز در طول دوران فعالیتش در سریال های تلویزیونی، در فیلم های "«ترساندن ماهی"» (۲۰۰۸) و "«ماسک سرخ»" (۲۰۰۹) نیز بازی کرد. پس از این برنامه، استوز اولین حضور تلویزیونی خود را با بازی در فصل دوم سریال کمدی-در
ام بدن مدرک تجربه کرد. او عضو گروه بداهه نوازی «گراندلینگز» در لس آنجلس نیز بوده است. در آوریل ۲۰۱۳، اعلام شد که استوز به جمع بازیگران مجموعه تلویزیونی روزهای زندگی ما پیوسته است. در آن مجموعه او نقش جردن ریج وی را به تصویر کشید. در ۲۴ اکتبر ۲۰۱۴ اعلام شد که استوز در سال ۲۰۱۵ این سریال را ترک خواهد کرد. پس از ترک موقت مجموعه در سال ۲۰۱۸ هم اعلام شد که استوز دوباره این نقش را بازی می کند و پخش آن از فوریه ۲۰۱۹ آغاز خواهد شد. وی در چهل و هفتمین دوره جوایز روزانه امی، نامزد دریافت جایزه بهترین بازیگر مهمان در سریال درام شد. استوز علاوه بر حرفه بازیگری، در زمینه املاک و مستغلات نیز فعالیت دارد. آثار او در یک برنامه تلویزیونی واقع نمای نتفلیکس با تمرکز بر گروه اوپنهایم که یک کارگزاری املاک و مستغلات است و در زمینه خرید و فروش خانه های لوکس لس آنجلس فعالیت می کند، به نمایش گذاشته شد. وی در سال ۲۰۱۹ نقش اصلی فیلم «قتل صحنه سازی شده"»" را بازی کرد. در ۲ سپتامبر ۲۰۲۰، استوز به عنوان یکی از سلبریتی های حاضر در بیست و نهمین فصل برنامه "رقص با ستارگان" معرفی شد. اما در هفته هشتم مسابقات حذف شد و مقام هشتم را کسب کرد. در
ماه مه ۲۰۲۴ اعلام شد که استوز در نقش یاسمین شیلدز به جمع بازیگران مجموعه تلویزیونی همسایگان پیوسته است.
کره ای سازی (به انگلیسی: Koreanization)در مفهوم معاصر خود، به فرآیند تغییر فرهنگی و زبانی اطلاق می شود که طی آن افراد یا گروه ها زبان و فرهنگ کره ای را اتخاذ می کنند. دیوید تیزارد این مفهوم را به عنوان "فرآیند اتخاذ ویژگی ها یا رفتارهای خاص ریشه در فرهنگ و جامعه کره" تعریف می کند که اغلب شامل تغییرات ظریف و ناخودآگاه در عادات و رفتارهای افراد است. امپراتوری گوگوریو. گوگوریویی سازی ( : Koguryŏ-ization)نمونه ای بارز از کره ای سازی است و به فرایندی از گوگوریویی کردن سرزمین های فتح شده و جمعیت های ادغام شده تحت یک هویت یکپارچه(۳۷پ.م-۶۶۸.م) میگویند،که شامل تاثیر در فرهنگ و هنجارهای اجتماعی میشود.این فرایند شباهت های بسیاری به چینی سازی و رومی سازی دارد؛یکی از بارز ترین نمونه ها ژنرال قیسی بیو (Qisi Biyu) ژنرال اهل بایشان موهه است که پناهنده گوگوریو بود و بعداً در تأسیس پادشاهی بالهه به دائه جویونگ کمک کرد. امپراتوری گوگوریو، یکی از پنج قدرت برجسته در شرق آسیا، نفوذ قابل توجهی بر قلمرو وسیعی شامل شمال شبه جزیره کره و بخش های قابل توجهی از منچوری اعمال کرد.موقعیت استراتژیک و توانایی های نظامی قدرتمند آن، این امپراتو
ری را به یک بازیگر کلیدی در پویایی های منطقه ای تبدیل کرد و در روابط پیچیده ای با پادشاهی های همسایه و امپراتوری های قدرتمند چین درگیر شد.درک سازوکارهای داخلی و طرح های خارجی این نفوذ برای درک توسعه تاریخی شرق آسیا بسیار مهم است. هدف این گزارش تعریف و توضیح مفهوم گوگوریو-سازی در رابطه با امپراتوری گوگوریو، بررسی مظاهر مختلف آن و میراث ماندگار آن است. تاریخچه. امپراتوری گوگوریو، ریشه های سنتی خود را در سال 37 قبل از میلاد توسط دونگمیونگ، که با نام جومونگ نیز شناخته می شود، می یابد. چهره ای که منشأ آن در اسطوره و افسانه غوطه ور است و اغلب با پادشاهی بویو واقع در منچوری مرتبط است. این روایات بنیانگذار اغلب جومونگ را با صفات الهی یا نیمه الهی به تصویر می کشند و نقش او را در متحد کردن گروه های قبیله ای مختلف برجسته می کنند.. ارتباط با بویو نشان دهنده یک رابطه فرهنگی و احتمالاً زبانی اولیه است که بر توسعه اولیه گوگوریو تأثیر گذاشت. دولت رسمی گوگوریو از کنفدراسیونی از پنج قبیله برجسته جنگجوی سوارکار واقع در حوضه رودخانه یالو پدید آمد. این قبایل، از جمله سونو و گیئرو، در ابتدا درجه ای از خودمختاری را حفظ کردند، اما ق
درت به تدریج متمرکز شد و قبیله گیرو در نهایت برتری یافت.پایتخت های اولیه گوگوریو جولبون بویو و متعاقباً گونگنا، که به طور استراتژیک در منطقه رودخانه یالو واقع شده بودند، بر اهمیت اولیه این منطقه برای پادشاهی نوپا تأکید می کنند.جابجایی پایتخت در طول زمان اغلب منعکس کننده تغییرات در اولویت های سیاسی و ملاحظات استراتژیک با گسترش پادشاهی بود. تعریف. گوگوریویی-سازی را می توان به عنوان فرآیندی پیچیده و چندوجهی تعریف کرد که از طریق آن دولت گوگوریو و مردم آن نفوذ فرهنگی، سیاسی، اجتماعی و اداری خود را بر سرزمین های فتح شده، جمعیت های ادغام شده و نهادهای همسایه اعمال کردند.این فرآیند شامل طیفی از اقدامات، از اجرای عمدی سیاست های دولتی با هدف تقویت وحدت و کنترل گرفته تا انتشار تدریجی و ارگانیک تر هنجارها و شیوه های فرهنگی گوگوریو ناشی از تعامل و سلطه طولانی مدت بود [بینش]. شایان ذکر است که تفسیر این پدیده می تواند متفاوت باشد، به ویژه با توجه به بحث های تاریخی جاری پیرامون امپراتوری گوگوریو و جایگاه آن در تاریخ منطقه. روایت های ملی و دیدگاه های علمی از مناطق مختلف ممکن است دیدگاه های ظریف و گاه متضادی در مورد ماهیت و می
زان گوگوریو-سازی ارائه دهند. بررسی این مفهوم مستلزم بررسی دقیق این تفاسیر متنوع برای دستیابی به درک متعادل و جامع است. در حالی که می توان شباهت هایی با سایر فرآیندهای تاریخی ادغام فرهنگی و سیاسی، مانند رومی سازی یا چینی سازی، ترسیم کرد، زمینه خاص امپراتوری گوگوریو و تعاملات منحصر به فرد آن در شمال شرق آسیا، مستلزم تجزیه و تحلیل متمرکز از ویژگی ها و نتایج خاص آن است. آغاز تغییرات. در طول قرون بعد، امپراتوری گوگوریو مسیر گسترش ارضی قابل توجهی را در سراسر منچوری و شمال شبه جزیره کره در پیش گرفت. این گسترش شامل فتوحات نظامی متعدد و ادغام دولت ها و قبایل همسایه، از جمله اوکجه، دونگ یه و بقایای بویو بود. قدرت نظامی عامل مهمی در توانایی گوگوریو برای اعمال قدرت و ادغام جمعیت های متنوع در قلمرو خود ثابت شد. در کنار گسترش نظامی، دولت گوگوریو تحت سلطنت پادشاهان برجسته ای مانند تائجو و گوگوکچئون، فرآیند تحکیم داخلی را طی کرد. این حاکمان نقش کلیدی در تأسیس سلطنت موروثی و توسعه یک ساختار اداری متمرکزتر، از جمله تقسیم پادشاهی به پنج استان یا پو، که هر کدام توسط مقامات منصوب اداره می شدند، ایفا کردند. سلطنت گوانگ گائتو بزرگ
(391-413 پس از میلاد) به طور گسترده ای به عنوان اوج قدرت گوگوریو در نظر گرفته می شود. در این دوره، کنترل ارضی گوگوریو بر مناطق وسیعی از شمال شرق آسیا، شامل شمال کره، بخش اعظم منچوری و بخش هایی از مغولستان داخلی گسترش یافت. نام دوره 'یونگناک'، به معنای 'شادی ابدی'، که در زمان سلطنت او ابداع شد، منعکس کننده قدرت و نفوذ بی سابقه پادشاهی است. این دوره احتمالاً شاهد گسترده ترین اعمال نفوذ سیاسی و فرهنگی گوگوریو در سراسر منطقه بوده است. در طول تاریخ خود، گوگوریو در تعاملات پیچیده ای با همسایگان خود درگیر بود. این امپراتوری رقابت دائمی با پادشاهی های کوچکتر بکجه و شیلا برای سلطه بر شبه جزیره کره داشت.این رقابت شامل درگیری های نظامی مکرر و تغییر اتحادها بود که چشم انداز سیاسی منطقه را شکل می داد.گوگوریو همچنین روابط پیچیده و اغلب متغیری با سلسله های مختلف چینی داشت. این رابطه از دوره های تجارت فعال و تبادل فرهنگی، جایی که گوگوریو جنبه هایی از فرهنگ چینی را پذیرفت، تا دوره های درگیری نظامی شدید و پذیرش رسمی وضعیت خراجگزار متغیر بود. با وجود پذیرش برخی از شیوه های چینی، گوگوریو به طور مداوم استقلال خود را حفظ کرد و به
شدت در برابر تلاش های سلطه چین مقاومت کرد و رویکردی ظریف به همسایه قدرتمند خود نشان داد. علاوه بر این، شواهد نشان می دهد که گوگوریو نفوذ فرهنگی بر ژاپن (وا) اعمال کرده و با آن تعامل داشته است و احتمالاً بودیسم و سبک های هنری را از طریق دریا منتقل کرده است. این نشان می دهد که دامنه نفوذ گوگوریو فراتر از شبه جزیره کره و منچوری گسترش یافته و آن را به یک نیروی فرهنگی مهم در شرق آسیا تبدیل کرده است. در قرن های 6 و 7 پس از میلاد، امپراتوری گوگوریو با افزایش درگیری های داخلی و فشارهای خارجی فزاینده، به ویژه از سوی سلسله های تازه متحد شده سویی و تانگ چین، مواجه شد. با وجود مقاومت شجاعانه و پیروزی های قابل توجه، مانند نبرد رودخانه سالسو در سال 612 پس از میلاد نبرد آنسی سئونگ در 645 میلادی ،نبرد ساسو در 662 میلادی ،این امپراتوری تا سپتامپر یا همان شهریور-مهر ماه 668 میلادی مقاومت کرد ولی به دلیل آشفتگی های شدید داخلی ناشی از خیانت و کشور فروشی از هم پاشید. فرایند گوگوریویی-سازی. فرآیند گوگوریویی-سازی از طریق عناصر و ویژگی های مختلفی آشکار شد. از نظر فرهنگی، گوگوریو به طور انتخابی جنبه هایی از فرهنگ چینی، از جمله سیستم
نوشتاری، سکه هایی مانند سکه های ووزو، سبک های ادبی مانند شعر چینی و عناصر معماری، به ویژه در طراحی مقبره ها را اقتباس و تطبیق کرد. نقوش هنری، مانند صور فلکی و موجودات افسانه ای، نیز نفوذ چینی را نشان می دهند. با این حال، گوگوریو هویت فرهنگی متمایز خود را توسعه داد که با پویایی و ماهیت جهان وطنی آن مشخص می شد. این فرهنگ منحصر به فرد به وضوح در نقاشی های دیواری مقبره های پر زرق و برق به تصویر کشیده شده است که صحنه هایی از زندگی روزمره، اساطیر و مضامین بودایی را به تصویر می کشند. سبک های معماری متمایز برای قلعه ها، کاخ ها و مقبره ها بیشتر دستاوردهای فرهنگی گوگوریو را نشان می دهند. گوگوریو نقش مهمی در گسترش بودیسم به سایر پادشاهی های کره، به ویژه بائکجه در قرن چهارم پس از میلاد، ایفا کرد و به طور قابل توجهی بر باورهای مذهبی و بیان هنری آنها تأثیر گذاشت. شواهد همچنین نشان دهنده نفوذ آسیای مرکزی در موسیقی و هنرهای نمایشی گوگوریو است که احتمالاً از طریق مبادلات در امتداد جاده ابریشم تسهیل شده است و نشان دهنده شبکه گسترده تری از ارتباطات فرهنگی است. نمونه ها. چندین نمونه تاریخی فرآیند گوگوریویی-سازی را نشان می دهند.
اسطوره های مشترک بنیانگذاری و حس نسب مشترک بین گوگوریو و پادشاهی بکجه، که هر دو ریشه های خود را در بویو می یابند، نشان دهنده یک قرابت فرهنگی اولیه است که ممکن است تعاملات بعدی را تسهیل کرده باشد. ادعای خاندان سلطنتی گوگوریو مبنی بر نسب از بویو نیز می توانست به حکومت آنها مشروعیت بخشد و ارتباطات با سایر گروه هایی که ادعای نسب بویو را داشتند، تقویت کند. از نظر اداری، سازماندهی مجدد پنج قبیله اولیه به مناطق تحت حکومت مرکزی (پو) تحت پادشاه تائجو، نمونه اولیه ای از ادغام گروه های متنوع در یک ساختار سیاسی متحدتر را نشان می دهد. انتصاب بعدی افسران و فرمانداران منطقه ای، اغلب با ارتباطات سلطنتی، برای اداره سرزمین های فتح شده و اجرای سیستم خراج، نمونه دیگری از سازوکارهای ادغام سیاسی و اقتصادی است. از نظر فرهنگی، انتقال بودیسم از گوگوریو به بکجه و احتمالاً شیلا، گسترش نفوذ ایدئولوژیک گوگوریو را نشان می دهد. علاوه بر این، پس از سقوط گوگوریو، تأسیس پادشاهی بالهه توسط پناهندگان گوگوریو، که آگاهانه آداب و رسوم و ساختارهای اداری گوگوریو را پذیرفتند، نمونه قدرتمندی از میراث ماندگار هویت گوگوریو و نفوذ مستمر آن در منطقه است.
تفاسیر علمی. تفاسیر علمی از گوگوریویی-سازی بسته به دیدگاه متفاوت است. تاریخ نگاری ملی گرایانه کره به شدت بر هویت کره ای گوگوریو و نقش حیاتی آن در شکل گیری تاریخ و هویت ملی کره تأکید دارد. از این دیدگاه، نفوذ گوگوریو به عنوان گسترش طبیعی فرهنگ و قدرت کره در سراسر منطقه تلقی می شود. در مقابل، تاریخ نگاری چینی به طور فزاینده و خصمانه ای گوگوریو را به عنوان یک رژیم قومی منطقه ای در چارچوب گسترده تر تاریخ چین به تصویر کشیده و بر موقعیت جغرافیایی آن در منچوری و تعاملات آن با سلسله های چینی تأکید می کند("که این بیشتر به دلیل فشار هایی است که گوگوریو به سلسله های متعدد چینی آورده است.") این دیدگاه اغلب بر رابطه خراجگزار گوگوریو با چین و ماهیت چند قومی تمدن چین تأکید می کند. فراتر از این دیدگاه های ملی گرایانه، مجموعه قابل توجهی از تحقیقات دانشگاهی تجزیه و تحلیل های مفصلی از تاریخ اجتماعی-سیاسی، باستان شناسی، زبان و هنر گوگوریو ارائه می دهد. این آثار علمی بینش های ظریفی در مورد پیچیدگی های تعامل فرهنگی و ادغام سیاسی ارائه می دهند و به درک جامع تری از گوگوریو-سازی کمک می کنند. به عنوان مثال، مطالعات بر روی نقاشی های دی
واری مقبره های گوگوریو سبک هنری منحصر به فرد این پادشاهی را نشان می دهد که از طریق پذیرش و تطبیق نفوذهای خارجی تکامل یافته و نمونه خاصی از گوگوریو-سازی در عرصه هنر را به نمایش می گذارد. پیامد ها و میراث. پیامدها و میراث گوگوریویی-سازی بسیار گسترده است.امپراتوری گوگوریو تأثیر قابل توجه و ماندگاری بر چشم انداز فرهنگی شبه جزیره کره و بخش هایی از منچوری گذاشت. دستاوردهای فرهنگی آن در هنر، معماری و مذهب عمیقاً بر توسعه فرهنگ های بعدی کره تأثیر گذاشت. گوگوریو نقش مهمی در شکل گیری هویت متمایز کره ای ایفا کرد و به نمادی از قدرت، استقلال و مقاومت در برابر تجاوز خارجی تبدیل شد، خاطره ای که همچنان در آگاهی ملی کره طنین انداز است. قابل توجه است که خود نام "کره" از "گوریو" گرفته شده است، سلسله ای بعدی که آشکارا خود را جانشین گوگوریو می دانست، که بر اهمیت تاریخی پایدار نسبت داده شده به این پادشاهی باستانی تأکید می کند. با این حال، تاریخ و میراث گوگوریو، از جمله تفسیر نفوذ فرهنگی و سیاسی آن، همچنان موضوع اختلاف نظر علمی و سیاسی قابل توجهی بین چین و کره است. این اختلافات جاری منعکس کننده روایت های ملی متفاوت و برجسته کننده ت
عامل پیچیده بین تاریخ، هویت ملی و ملاحظات ژئوپلیتیکی معاصر در شرق آسیا است. گوگوریویی سازی با همگرایی فرهنگی مشخص می شد، جایی که گوگوریو به طور انتخابی عناصر خارجی را پذیرفت و تطبیق داد در حالی که هویت منحصر به فرد خود را حفظ می کرد. قدرت نظامی به عنوان کاتالیزور اصلی برای گسترش و انتشار متعاقب نفوذ گوگوریو عمل کرد. توسعه یک اقتدار متمرکز و یک سیستم اداری پیچیده برای حکومت بر یک قلمرو متنوع و اجرای سیاست های متحد کننده بسیار مهم بود. با وجود سقوط نهایی، امپراتوری گوگوریو میراثی ماندگار بر جای گذاشت و به طور قابل توجهی هویت کره ای را شکل داد و حتی نام ملت مدرن را فراهم کرد. با این حال، تفسیر تاریخ گوگوریو و نفوذ آن همچنان موضوع بحث و جدل است که منعکس کننده رابطه پیچیده بین روایت های تاریخی و هویت های ملی معاصر در شمال شرق آسیا است. تحقیقات بیشتر می تواند به بررسی تطبیقی گوگوریو-سازی با پدیده های مشابه در سایر امپراتوری های باستانی بپردازد تا الگوهای مشترک و ویژگی های منحصر به فرد رویکرد گوگوریو به ادغام و نفوذ را شناسایی کند. جورچن ها. هر دو گوریو و اوایل چوسون پادشاهان مبارزه با و علیه گروه های مختلف از جورچن
ها. سجونگ کبیر کره ای ها را از کره جنوبی در منطقه مرزی شمالی خود اسکان داد. جورچن ها در چوسون تشویق شدند تا با کره ای ها ازدواج کنند. کره ای سازی مدرن. با افزایش علاقه به کره و فرهنگ عامه اطراف آن، کره ای شدن به طرق مختلف در دنیای مدرن رخ می دهد. اغلب زمانی آشکار می شود که افراد ناخودآگاه عناصر کره ای را در زندگی خود می گنجانند. این می تواند شامل، اما نه محدود به، تنظیمات در لباس، مو، آرایش و رفتار برای همسویی با هنجارهای فرهنگی کره باشد.
فرماندهی پدافند هوایی عراق () یکی از شاخه های نیروهای مسلح عراق است. این فرماندهی در ۱ فوریه ۱۹۹۳ تأسیس شد و مسئولیت آن حفاظت از حریم هوایی عراق است. پیش از سال ۱۹۹۳ یک نیروی قابل توجه از توپ های ضدهوایی و موشک ها ایجاد شده بود، اما تحت فرماندهی جداگانه ای نبودند. پس از حمله ۲۰۰۳ به عراق و انحلال تمام نیروهای مسلح عراق، این فرماندهی در سال ۲۰۱۱ سازماندهی مجدد شد. از سال ۲۰۲۳ فرماندهی پدافند هوایی برعهده سپهبد معن السعدی است. دفاع هوایی عراق با خرید توپ های ضدهوایی ۲۰ میلی متری و ۴۰ میلی متری برای ارتش عراق آغاز شد و هر یک از لشکرهای آن تا دهه ۱۹۵۰ یک گردان ضدهوایی داشتند. پس از آن، این نیرو شاهد رشد مداوم بود. اما پس از آنکه اسرائیلی ها در سال ۱۹۸۱ از طریق عملیات هوایی اپرا، رآکتور اتمی مرکز تحقیقات هسته ای توثیه را نابود کردند، پدافندها به طور گسترده از نو طراحی شدند. شبکه ای از رادارها، موشک های زمین به هوا و توپ های ضدهوایی با محوریت تأسیسات استراتژیک و صنعتی بغداد نصب شدند. در سال ۱۹۸۸ فرماندهی پدافند هوایی حدود ۱۰۰۰۰ پرسنل داشت. پس از جنگ خلیج فارس این نیرو در سال ۱۹۹۳ به یک نیروی جداگانه تبدیل شد.
صبره یک منطقهٔ مسکونی در غرب غزه است. این سازمان در دوره قیمومیت فلسطین در فلسطین تأسیس شد. این بنا شامل نشان شهرداری شهر است که در دهه ۱۹۳۰ در جنوب خیابان عمر مختار ساخته شده است. یک مرکز بهداشت اونروا در این محله واقع شده است. در طول جنگ غزه، نیروهای دفاعی اسرائیل ده ها فلسطینی را در این محله کشتند.
زاروهی کاوالجیان (؛ – ) پزشک، و آموزشگر اهل ارمنستان اولین پزشک زن و اولین استاد زیست شناسی در ترکیه بود. زندگی نامه. زاروهی کاوالجیان در سال ۱۸۷۷ در شهر آداپازاری متولد شد. پدرش «سروب کاوالجیان» نیز فارغ التحصیل دانشکده پزشکی دانشگاه بوستون آمریکا بود و به عنوان پزشک در آداپازار و ازمیت مشغول به طبابت بود. زاروهی در سال ۱۸۹۸، از کالج دخترانه آمریکایی در آداپازار فارغ التحصیل شد و از آنجا که حکام عثمانی تحصیل را برای زنان منع کرده بودند جهت تحصیل عازم آمریکا شد. در سال ۹ از دانشکده پزشکی دانشگاه فارغ التحصیل شد و به زادگاهش در ترکیه بازگشت و به طبابت مشغول شد؛ و همزمان به عنوان اولین زن زیست شناس ترکیه در کالج آمریکایی مشغول به تدریس گردید. زاروهی کاوالجیان در طی سال های جنگ جهانی اول، بعنوان پزشک داوطلبانه جهت کمک رسانی به مجروحان و قربانیان جنگ شرکت کرد. وی در ۱۰ ژوئن ۱۹۶۹ در سن ۹۲ سالگی درگذشت.