Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اب، که دودمان مرداسیان از آن برخاسته بود، قدرتمندترین قبیله عرب شمال سوریه بود و هسته اصلی ارتش مرداسی را تشکیل می داد. روایت های متفاوتی در مورد انگیزه رومانوس سوم برای حمله به مرداسیان وجود دارد. بر اساس وقایع نگاران عرب قرون وسطی یحیی انطاکی (متوفی ۱۰۶۶) و ابن عدیم (متوفی ۱۲۶۲)، رومانوس تصمیم گرفت شکست اسفوندیلس را تلافی کند، که او را برکنار کرد. از سوی دیگر، مورخان بیزانسی معاصر یوانس اسکیلیتزس و میخائیل پسلوس بر این باورند که لشکرکشی قریب الوقوع به دلیل جستجوی رومانوس برای افتخار بود. رومانوس علی رغم، یا در واقع به دلیل، عدم تجربه کامل نظامی اش، مشتاق تقلید از اقدامات باسیل دوم و پیشینیانش بود؛ به گفته پسلوس، او می خواست از امپراتوران روم باستان مانند تراژان و آگوستوس، یا حتی اسکندر مقدونی، تقلید کند. مورخ امروزی سهیل زکار پیشنهاد می کند که تمام روایت های فوق باید با احتیاط مورد توجه قرار گیرند و اظهار می دارد که رومانوس به احتمال زیاد برای تضمین استقلال حلب از دشمن اصلی عرب بیزانس، فاطمیان، که او باور داشت می توانستند شهر و امارت آن را در پی مرگ صالح فتح کنند، اقدام کرد. این امر با حضور منصور بن لؤلؤ، ح
اکم سابق حلب و دشمن مرداسیان، در همراهان رومانوس نشان داده می شود، که رومانوس احتمالاً به دنبال نصب او به جای مرداسیان بود. علاوه بر این، در نامه ای که به نصر و ثمال فرستاد، رومانوس نگرانی خود را از اینکه «دشمنان … ممکن است به دلیل جوانی» امیران مرداسی شهر را از آنها بگیرند ابراز داشت و درخواست کرد که آنها حلب را در ازای پرداخت به او واگذار کنند. مقدمه. در مارس ۱۰۳۰، رومانوس قسطنطنیه را ترک کرد و شخصاً لشکرکشی علیه حلب را رهبری نمود. به گفته پسلوس، رومانوس چنان به موفقیت خود مطمئن بود که تاج های ویژه ای برای پیروزی آینده خود آماده کرد و یک ورود باشکوه به انطاکیه ترتیب داد، که در ۲۰ ژوئیه به آنجا رسید. نصر، با اطلاع از نزدیک شدن بیزانسی ها، فرستادگانی به رهبری پسرعموی خود مقلد بن کامل، فرستاد و پیشنهاد داد که حاکمیت بیزانس را به رسمیت بشناسد و پرداخت خراج را از سر بگیرد. به گفته پسلوس، فرستادگان نصر «اظهار داشتند که این جنگ را نمی خواستند، و به او [رومانوس] هیچ بهانه ای برای آن نداده اند»، اما «با دیدن اینکه او اکنون سیاستی از تهدید را در پیش گرفته و بر نمایش قدرت خود اصرار دارد» در صورت عدم تغییر مسیر رومانوس
، برای جنگ آماده خواهند شد. رومانوس توسط رئیس جراحیان از قبیله بنی طی، حسان بن مفرج، تشویق شد تا به راهپیمایی خود ادامه دهد؛ جراحی امیدوار بود از کمک امپراتور برای بازپس گیری قلمروهای چراگاهی در فلسطین که بنی طی مجبور شده بودند پس از شکست خود در کنار مرداسیان در عقحوانه، آنها را رها کنند، استفاده کند. به گفته اسکیلیتزس، ژنرال های خود امپراتور به او توصیه کردند که پیشنهاد نصر را بپذیرد تا از خطرات لشکرکشی در صحرای خشک سوریه در تابستان جلوگیری کند، به ویژه از آنجا که نیروهایشان به چنین شرایطی عادت نداشتند و با زره های سنگین خود سنگین شده بودند. این همچنین در نظرات محققان امروزی منعکس شده است، که اشاره می کنند کلاب، که به حرکت سریع عشایر عادت داشت، مزیت مشخصی نسبت به ارتش های سنگین تر و کندتر بیزانس داشت. امپراتور که متقاعد شده بود که لشکرکشی علیه حلب به راحتی موفق خواهد بود، توصیه ژنرال هایش را رد کرد: او مقلد را بازداشت کرد و ارتش خود را در ۲۷ ژوئیه به سمت اعزاز (آزازیون در یونانی) هدایت کرد. در همان زمان، او نیزه ای را به عنوان نشان اقتدار خود به حسان فرستاد و به او دستور داد تا با افرادش در آنجا بماند و منتظ
ر رسیدن او باشد. پسلوس در مورد این تصمیم چنین اظهار نظر کرد که رومانوس «فکر می کرد جنگ با گردان های بزرگ حل می شود، و او به گردان های بزرگ متکی بود». ارتش بیزانس در یک دشت بی حاصل در مجاورت اعزاز اردو زد و یک خندق دفاعی عمیق در اطراف موقعیت خود حفر کرد. در همین حال، نصر و ثمال آماده سازی های خود را انجام دادند؛ آنها خانواده های خود را از حلب خارج کردند، جنگجویان کلاب و دیگر قبایل بادیه نشین، به ویژه بنی نمیر، و به دعوت برای "جهاد" (جنگ مقدس)، ساکنان مسلمان حلب و حومه آن را بسیج کردند. اکثریت نیروهای بسیج شده توسط ثمال فرماندهی می شدند، که حلب و قلعه آن را محافظت می کرد. نیروهای باقی مانده، که به طور کامل از سواران کلابی و نماری با زره سبک تشکیل شده بودند، توسط نصر رهبری می شدند، که برای مقابله با نیروی بیزانس حرکت کرد. روایت های عربی از نیروهای نصر متفاوت است: وقایع نگاران حلب ابن عدیم و العظیمی (متوفی ۱۱۶۰s) ۹۲۳ سوار را ثبت کردند، ابن ابی الدم (متوفی ۱۲۴۴) ۷۰۰ نفر را، مکریزی مصری (متوفی ۱۴۴۲) ۲٬۰۰۰ نفر را، در حالی که ابن جوزی (متوفی ۱۲۰۰) ۱۰۰ سوار و ۱٬۰۰۰ پیاده را ثبت کرد. از نظر زکار، رقم اخیر بسیار قابل تر
دید است زیرا تقریباً تمام منابع بر این باورند که نیروی نصر به طور کامل از سواره نظام تشکیل شده بود. ارتش بیزانس توسط محققان امروزی حدود ۲۰٬۰۰۰ نفر تخمین زده می شود و بسیاری از مزدوران خارجی را در خود داشت. در مقابل شمارش دقیق نیروهای نصر، وقایع نگاران عرب ارقام خیالی ۳۰۰٬۰۰۰ یا ۶۰۰٬۰۰۰ سرباز بیزانسی را ثبت می کنند. نبرد. بیزانسی ها در توبال، در نزدیکی اعزاز، یک اردوگاه مستحکم برپا کردند، و امپراتور اکسکوبیتورها را، تحت فرماندهی آنها، "پاتریسیوس" لئو خویروسفاکتس، برای شناسایی منطقه اعزام کرد. خویروسفاکتس در کمین افتاد و اسیر شد، در حالی که بیشتر افرادش کشته یا اسیر شدند. این موفقیت اعراب را تشویق کرد، که در ۸ اوت شروع به آزار و اذیت اردوگاه امپراتوری کردند، بازار آن را که ظاهراً در خارج از استحکامات اردوگاه قرار داشت، سوزاندند و مانع از جستجوی آذوقه توسط بیزانسی ها شدند. در نتیجه، ارتش بیزانس شروع به رنج بردن از گرسنگی و به ویژه از تشنگی کرد. "پاتریسیوس" کنستانتین دالاسنوس سپس حمله ای را علیه اعراب رهبری کرد، اما شکست خورد و به اردوگاه فرار کرد. بیزانسی ها روحیه خود را از دست دادند و یک شورای امپراتوری در ۹ او
ت تصمیم گرفت که لشکرکشی را رها کرده و به قلمرو بیزانس بازگردد. رومانوس همچنین دستور داد که ماشین های محاصره او سوزانده شوند. صبح روز بعد، ۱۰ اوت، ارتش اردوگاه خود را ترک کرد و به سمت انطاکیه حرکت کرد. نظم و انضباط از بین رفت، و مزدوران ارمنی از عقب نشینی به عنوان فرصتی برای غارت انبارهای اردوگاه استفاده کردند. این امر باعث هرج و مرج بیشتر در میان نیروهای رومانوس شد، با سربازانی که از خندق ها فرار می کردند تا جان خود را نجات دهند. نصر از این بی نظمی استفاده کرد تا نیروهای کلابی خود را در یک حمله غافلگیرانه علیه نیروی عقب نشینی بیزانس رهبری کند. پسلوس نوشت که اعراب در گروه های پراکنده حمله کردند و توهم تعداد زیاد را ایجاد کردند که روحیه ارتش بیزانس را تضعیف کرد و باعث وحشت در صفوف آن شد. از آنجایی که بیشتر نیروهای بیزانسی از تشنگی و اسهال خونی خسته شده بودند، ارتش امپراتوری شکست و فرار کرد. روایت های وقایع در منابع بیزانسی متفاوت است. به گفته یوانس اسکیلیتزس، تنها گارد امپراتوری، "هتایریا"، مقاومت کرد، و موضع آنها به رومانوس، که نزدیک بود اسیر شود، اجازه فرار داد. از سوی دیگر، پسلوس گزارش می دهد که گارد امپراتو
ری فرار کرد و «بدون حتی یک نگاه به عقب، امپراتور خود را رها کردند». در حالی که اسکیلیتزس نوشت که بیزانسی ها متحمل یک «شکست وحشتناک» شدند و برخی از سربازان در یک فرار آشفته توسط همقطاران خود کشته شدند، یحیی انطاکی معاصر گزارش داد که بیزانسی ها به طرز قابل توجهی تلفات کمی داشتند. به گفته یحیی، در میان تلفات رده بالای بیزانس، دو افسر بودند، در حالی که یک افسر دیگر توسط اعراب اسیر شد. اعراب غنایم زیادی به دست آوردند، از جمله کل بار و بنه ارتش امپراتوری، که بیزانسی ها در فرار عجولانه خود آن را رها کردند. در میان غنایم، چادر مجلل امپراتوری با گنجینه هایش بود، که ادعا می شود باید بر روی هفتاد شتر حمل می شد. به گفته مورخ تیری بیانکیس، تنها متحدان نماری نصر ۳۰۰ قاطر حامل سکه های طلا را به غنیمت گرفتند. تنها شمایل مقدس تئوتوکوس، که به طور سنتی امپراتوران بیزانس را در لشکرکشی ها همراهی می کرد، نجات یافت. پیامدها. در نهایت، شکست بیزانس منجر به هیچ برگشت بلندمدتی برای بیزانس نشد؛ نه مرداسیان، نه فاطمیان و نه خلافت عباسی مستقر در بغداد قادر به بهره برداری از پیروزی اعراب نبودند. در حالی که رومانوس به قسطنطنیه بازگشت، او نی
کتاس میستیا و سیمئون "پروتووستاریوس" را به ترتیب به عنوان "کاتپانو" انطاکیه و دومستیک اسکولون با دستور تکرار لشکرکشی در اواخر همان سال، زمانی که هوا خنک تر و آب به راحتی قابل دسترسی بود، پشت سر گذاشت. فاطمیان تحت فرماندهی انوشتکین دیزبری سعی کردند با حمله به جراحیان و متحدان بنی کلب آنها، از شکست بیزانس بهره برداری کنند، اما در نبرد در بصری در اکتبر شکست خوردند. شکست امپراتور تا حدی با پیروزی جرج مانیاکس، فرماندار تلوع، علیه ۸۰۰ عرب بازگشته از فاجعه بیزانس در اعزاز جبران شد. اعراب، که از پیروزی خود جسور شده بودند، از او خواستند که استان خود را تخلیه کند. مانیاکس ابتدا وانمود به تبعیت کرد، برای اعراب غذا و نوشیدنی فرستاد، اما سپس به آنها حمله کرد و آنها را در هم شکست. موفقیت مانیاکس با یک لشکرکشی پایدار بیزانس علیه لردهای مرزی عرب، که در پی اعزاز علیه حکومت بیزانس قیام کرده بودند، و علیه تلاش فاطمیان برای تصرف قلعه مرزی ماراکلیا دنبال شد. نیکتاس میستیا و سیمئون با موفقیت این حملات را دفع کردند و به نوبه خود چندین قلعه را، از جمله اعزاز پس از یک محاصره کوتاه در دسامبر، تصرف کردند؛ توبال، جایی که بیزانسی ها ماه
ها پیش شکست خورده بودند، به طور کامل به آتش کشیده شد. در طول دو سال بعد، آنها به طور سیستماتیک قلعه های تپه ای قبایل محلی را تصرف کردند و آنها را به تسلیم واداشتند و موقعیت بیزانس در سوریه را بازگرداندند. احیای بیزانس در شرق با تصرف ادسا در سال ۱۰۳۱ توسط مانیاکس به اوج خود رسید. در همین حال، نصر کنترل حلب را به تنهایی پس از برکناری ثمال در غیاب دومی به دست گرفت. تهدید متعاقب آن از سوی ثمال و حامیان او در میان کلاب، نصر را بر آن داشت که به دنبال بخشش و حمایت بیزانس باشد. نصر همچنین با انتقال ۲۰٬۰۰۰ نفر از اعضای قبیله رقیب بنی طی تحت رهبری حسان بن مفرج و بنی کلب تحت رهبری رافع بن ابی اللیل به دشت الروج در جنوب شرقی انطاکیه، که به دعوت رومانوس پس از شکست او، به احتمال زیاد در سال ۱۰۳۱، صورت گرفت، بیشتر تهدید شد. برای آشتی با همسایه قدرتمند خود، نصر پسرش عمرو را در آوریل ۱۰۳۱ به قسطنطنیه فرستاد تا تقاضای یک معاهده کند که به موجب آن او به وضعیت خراج گزاری و وابسته بودن بازگردد. این توافق شامل خراج سالانه ۵۰۰٬۰۰۰ درهم (معادل حدود ۸٬۳۳۴ دینار طلا) از نصر به بیزانسی ها بود و بیزانسی ها را موظف می کرد که در صورت تجاوز
از نصر حمایت کنند. این توافق در سال ۱۰۳۲ منجر به سرکوب مشترک یک شورش دروزیان در جبل السماق توسط نیکتاس و نصر شد. چشم انداز جنگ بین برادران مرداسی پس از آنکه رؤسای کلاب میانجیگری کرده و امارت را به یک نیمه سوری که توسط نصر از حلب کنترل می شد و یک نیمه بین النهرینی که توسط ثمال از الرحبه اداره می شد، تقسیم کردند، از بین رفت.
باشگاه فوتبال سلیمان کینگز یک باشگاه فوتبال مستقر در هونیارا است که در فصل افتتاحیه لیگ حرفه ای اقیانوسیه مسابقات خود را آغاز خواهد کرد. تاریخچه. در فوریه ۲۰۲۵، کنفدراسیون فوتبال اقیانوسیه فراخوانی برای درخواست باشگاه هایی که مایل به شرکت در فصل افتتاحیه لیگ حرفه ای اقیانوسیه در سال ۲۰۲۶ بودند، منتشر کرد. حداقل یک باشگاه از جزایر سلیمان هنگام شروع این روند ابراز علاقه کرده بود. باشگاه ها تا ژوئن ۲۰۲۵ فرصت داشتند تا درخواست های خود را برای بررسی به کنفدراسیون ارسال کنند و هشت جایگاه برای باشگاه های سراسر اقیانوسیه و استرالیا برای فصل اول در نظر گرفته شده بود. در اوایل ژوئیه ۲۰۲۵، جرمیا مانل، نخست وزیر جزایر سلیمان، اعلام کرد که دولت ملی، فدراسیون فوتبال جزایر سلیمان و باشگاه استرالیایی واینوم وولفس، با هدف بازی در لیگ حرفه ای جدید منطقه، برای ایجاد اولین باشگاه حرفه ای جزایر سلیمان، سلیمان کینگز همکاری کرده اند. انتظار می رفت این باشگاه سلامت و رفاه جوانان را بهبود بخشد؛ این ورزش را در جزایر سلیمان توسعه دهد؛ و از طریق همکاری واینوم وولفس، مسیرهایی را برای لیگ های بالاتر، از جمله بروسیا دورتموند، فراهم کند. با
شگاه فوتبال واینوم وولفس از اواسط دهه ۱۹۹۰ با فوتبال در جزایر سلیمان مرتبط بود، زمانی که این باشگاه برای تور و انجام مسابقات نمایشی به این کشور سفر کرد. در زمان اعلام این خبر، باشگاه فوتبال سلیمان کینگز به همراه باشگاه فوتبال ولینگتون فونیکس، یکی از تنها دو باشگاهی بود که علناً تمایل خود را برای پیوستن به لیگ اعلام کرده بود. درخواست باشگاه فوتبال سلیمان کینگز تنها درخواستی بود که از جزایر سلیمان به اواف سی ارسال شد. با این حال، این باشگاه همچنان باید نشان دهد که تمام الزامات صدور مجوز باشگاه حرفه ای کنفدراسیون را برآورده می کند. دوازده باشگاه دیگر درخواست هایی را ارائه کردند که انتظار می رود هشت باشگاه نهایی در سپتامبر ۲۰۲۵ اعلام شوند. در ۲۹ اوت ۲۰۲۵، اواف سی فهرست هشت باشگاه «ترجیحی» خود را که به طور آزمایشی در لیگ پذیرفته شده بودند، اعلام کرد. این باشگاه ها باید قبل از شروع فصل در ژانویه ۲۰۲۶، مرحله نهایی فرایند صدور مجوز و انطباق را پشت سر بگذارند تا تأیید نهایی را دریافت کنند. پس از این اعلام، دان ماراهار، رئیس جدید اعلام کرد که این باشگاه به کمک مالی نیاز دارد و قصد دارد برای دریافت حمایت با دولت های است
رالیا و چین تماس بگیرد.
شبی در برت گر برآسودمی غزلی فارسی، مشتمل بر ۳ تا ۵ بیت شعر در بحر مُتَقارِبِ مُثَمَّنِ مَحْذوف است. غزل یادشده از جملهٔ اشعار غیر شاهنامه ای منسوب به فردوسی است. هرچند در انتساب غزل مذکور به فردوسی تردیدهایی وجود دارد، زیراکه دست کم این غزل را به دو شاعر از سدهٔ ۶ ه .ق یعنی مهستی گنجوی و جلال الدین درگجینی نیز با مقداری اختلاف در کمیت و کیفیت شعر منتسب کرده اند. از جمله منابعی که این غزل را به فردوسی نسبت داده اند، می توان از تاریخ گزیده، عرفات العاشقین و تذکرهٔ مخزن الغرائب یادکرد. باتکیه به همین منابع، شماری از پژوهشگران معاصر، مانند ذبیح الله صفا نیز انتساب این غزل به فردوسی را پذیرفته اند. مجتبی مینوی با دیدهٔ تردید به این انتساب، مطرح کرده که این غزل، با اختلافاتی جزئی به جلال الدین درگجینی نیز نسبت داده شده است. سید محمد طاهری (طاهری شهاب)، گردآورنده و مصحح اشعار مهستی گنجوی به نقل از احمد سهیلی خوانساری آورده که این شعر در جُنگ اشعاری، تهیه شده به سال ۶۶۱ ه .ق از آنِ این شاعر دانسته شده است. تصنیف منتسب به مهستی گنجوی سه بیتی و فاقد ابیات دوم و سوم است. همچنین در نخستین مصراع به جای «برآسودمی»، «بیاسود
می» آمده است. به مانند بسیاری از غزل ها، این غزل نیز مضامین مشخصاً غنایی دارد. وجود یک تا دو واژهٔ عربی متمایز در هر بیت آن را از لحاظ کمیت در به کارگیری واژگان عربی، درخلاف شیوهٔ شاهنامه نشان می دهد. بنابر ارزیابی منوچهر امیری، با فرض تعلق این شعر به سرایندهٔ شاهنامه و بررسی سروده های غیرحماسی حماسه سرایان معاصرش یعنی دقیقی و اسدی توسی، چنین می توان نتیجه گرفت که کمی واژگان عربی در مقابل شمار قابل توجه ای واژهٔ کهن فارسی در سروده های حماسی این شاعران، نه بازتابی از فارسی روزمرهٔ آن روزگار بلکه نشان از تعمد در به کارگیری زبانی کهن تر برای اصالت بخشی به اشعار حماسی است. از دیدگاه جلال خالقی مطلق هم، اگر دقیقی و فردوسی برای سرودن شاهنامه از زبان روزمرهٔ خودشان بهره می گرفتند، شمار واژگان عربی در این منظومهٔ حماسی چندین برابر مقدار فعلی می شده است.
هنگ ۱ زرهی ایتالیا () یک هنگ آموزش جنگ زرهی نیروی زمینی ایتالیا است که در تئولادا در ساردینیا مستقر می باشد. این هنگ به فرماندهی نظامی ارتش "ساردیناً اختصاص داده شده است. این هنگ در سال ۱۹۳۶ به عنوان یک تشکیلات آموزشی و اداری تشکیل شد. در طول جنگ جهانی دوم، این هنگ در ژوئن ۱۹۴۰ در حمله ایتالیا به فرانسه جنگید. در تابستان ۱۹۴۰، فرماندهی هنگ به لیبی اعزام شد و در آنجا وظایف اداری و لجستیکی به آن محول شد. در ۶ فوریه ۱۹۴۱، فرماندهی هنگ در طول نبرد بدا فوم نابود شد. در مارس ۱۹۴۱، این هنگ اصلاح شد، اما برای بقیه جنگ در ورچلی باقی ماند و پس از اعلام آتش بس کاسیبیل در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ توسط نیروهای آلمانی منحل شد. این هنگ در سال ۱۹۴۸ اصلاح شد، اما پیش از آن در سال ۱۹۴۹ منحل شد و پرسنل و گردان های آن برای اصلاح هنگ ۱۳۲ تانک برها مورد استفاده قرار گرفتند. در ماه مه ۱۹۷۴، مرکز آموزش واحدهای زرهی در تئولادا در ساردینیا به هنگ اول پیاده نظام زرهی تغییر نام داد. از آن زمان، این هنگ وظیفه مدیریت میدان آموزش کاپو تئولادا و تأمین نیروی مخالف برای واحدهای بازدیدکننده را بر عهده دارد. در ابتدا، این واحد، مانند تمام واحدهای تانک ای
تالیایی، بخشی از بازوی پیاده نظام ارتش بود، اما در ۱ ژوئن ۱۹۹۹، تخصص تانک برها از بازوی پیاده نظام به بازوی سواره نظام منتقل شد. سالگرد تأسیس این هنگ، که در بین تمام واحدهای تانک بی نظیر است، در ۱۵ سپتامبر ۱۹۳۶، روزی که این هنگ تأسیس شد، رخ می دهد. تاریخچه. سال های بین دو جنگ جهانی. در ۱ اکتبر ۱۹۲۷، ارتش سلطنتی ایتالیا مرکز تشکیل تانک های مسلح خود را در رم سازماندهی مجدد کرد و هنگ تانک های مسلح را به عنوان واحد مرکزی آموزش گردان های تانک ارتش تشکیل داد. در سال ۱۹۳۱، ستاد هنگ از رم به بولونیا منتقل شد. در ۱۵ سپتامبر ۱۹۳۶، هنگ تانک های مسلح به چهار هنگ پیاده نظام تانک تقسیم شد که وظایف آموزشی و اداری داشتند: هنگ اول پیاده نظام تانک، چهار گردان از هنگ منحل شده تانک های مسلح را دریافت کرد و یک انبار تشکیل داد که شامل واحدهای آموزشی و نگهداری بود. این چهار گردان، مانند تمام گردان های تانک در آن زمان، به نام افسران پیاده نظام نامگذاری شده بودند که در جنگ جهانی اول خدمت کرده بودند و پس از مرگشان، بالاترین نشان نظامی ایتالیا، یعنی مدال طلای شجاعت نظامی، به آنها اعطا شده بود. گردان های تانک های تهاجمی در ابتدا تانک ها
ی ال۳ را در میدان نبرد به کار گرفتند که به زودی با تانک های ال۳ که کمی بهبود یافته بودند جایگزین شدند، در حالی که گردان تانک های تهاجمی، تانک های سبک فیات ۳۰۰۰ را در میدان نبرد مستقر کرد. در اول ژانویه ۱۹۳۸، این هنگ، گردان سیزدهم تانک های تهاجمی "استنیو" را که از لیبی بازگشته و در فیدنزا مستقر شده بود، دریافت کرد. در سال ۱۹۳۸، تمام گردان های تانک های تهاجمی به گردان تانک تغییر نام دادند، در حالی که گردان های تانک های تهاجمی به گردان تانک ام (که ام مخفف ایتالیایی: "مدیو" یا متوسط است) تغییر نام دادند. در اول دسامبر ۱۹۳۸، هنگ دوم پیاده نظام تانک منحل شد و فرماندهی و انبار هنگ، هنگ ۳۲ پیاده نظام تانک را به عنوان یک واحد عملیاتی برای تیپ دوم زرهی تشکیل داد. یک روز قبل، در ۳۰ نوامبر ۱۹۳۸، هنگ اول پیاده نظام تانک، گردان چهارم تانک ام خود را به هنگ جدید منتقل کرده بود، در حالی که در ۱ دسامبر، هنگ ۳۲ پیاده نظام تانک، گردان چهارم تانک مونتی و گردان بیست و دوم تانک کورالی خود را به هنگ اول پیاده نظام تانک منتقل کرد. جنگ جهانی دوم. در ۲۳ سپتامبر ۱۹۳۹، این هنگ گردان سوم تانک خود را به هنگ سی و دوم پیاده نظام تانک منتقل ک
رد که به نوبه خود در ۱ نوامبر ۱۹۳۹ گردان تانک ام۲۱ خود را به هنگ اول پیاده نظام تانک منتقل کرد. در ابتدا گردان تانک ام۲۱ که به تانک های سبک فیات ۳۰۰۰ مجهز بود، گردان پنجم تانک های سوارز از هنگ چهارم پیاده نظام تانک بود. در ۶ نوامبر ۱۹۳۹، هنگ اول پیاده نظام تانک، گردان ۱۲ تانک را به هنگ سی و سوم پیاده نظام تانک منتقل کرد که در همان تاریخ در پارما تشکیل شده بود. در ژوئن ۱۹۴۰، این هنگ به همراه گردان های یک و دو تانک در حمله ایتالیا به فرانسه شرکت کرد. تانکت های این هنگ به مواضع فرانسه در بخش مونت سنیس حمله کردند. پس از امضای آتش بس فرانسه-ایتالیا، گردان های تانک به جنوب فرانسه پیشروی کردند و در اوایل ژوئیه به پایگاه های خود بازگشتند. در ۱ آگوست ۱۹۴۰، این هنگ گردان های اول و دوم تانک خود را به هنگ ۳۲ پیاده نظام تانک منتقل کرد. در همان زمان، گردان تانک ام۲۱ به تانک های ام۱۳ مجهز شد و به گردان ۳ تانک تغییر نام داد. در سپتامبر ۱۹۴۰، گردان ۳ تانک به لیبی اعزام شد و در آنجا به تیپ ویژه زرهی پیوست. در پایان تابستان ۱۹۴۰، فرماندهی هنگ و گردان پنجم تانک به لیبی منتقل شدند. فرماندهی هنگ به مچیلی منتقل شد و در آنجا وظایف ا
داری و لجستیکی را بر عهده گرفت، در حالی که سرهنگ پیترو آرسکا، فرمانده هنگ، فرماندهی گروه اول تانک تیپ ویژه زرهی (که با نام «گروه آرسکا» نیز شناخته می شود) را بر عهده گرفت. در ۲۶ دسامبر ۱۹۴۰، گردان چهارم تانک L به سپاه دهم ارتش منتقل شد. فرماندهی هنگ تا ۲۴ ژانویه ۱۹۴۱ در مچیلی باقی ماند، زمانی که نیروهای پیشروی بریتانیا، ایتالیایی ها را از مچیلی بیرون راندند. فرماندهی هنگ با بقایای ارتش دهم ایتالیا در امتداد جاده بالبیا عقب نشینی کرد، اما نیروهای بریتانیایی مسیر فرار را در بدا فوم قطع کردند. در ۶–۷ فوریه ۱۹۴۱، نبرد بدا فوم درگرفت که با تسلیم آخرین واحدهای ایتالیایی، از جمله فرماندهی هنگ اول پیاده نظام تانک، که به دلیل وقایع زمان جنگ در ۸ فوریه ۱۹۴۱ از دست رفته اعلام شد، پایان یافت. در ۱۵ مارس ۱۹۴۱، هنگ اول پیاده نظام تانک در ورچلی با سازماندهی مجدد فرماندهی انبار هنگ، اصلاح شد. برای مدت کوتاهی، این هنگ به لشکر ۱۳۶ زرهی «فاشیست های جوان» که در حال تشکیل بود، واگذار شد. ساختار پیش بینی شده برای این هنگ شامل گردان شانزدهم تانک ام۱۴ که توسط انبار هنگ ۳۲ پیاده نظام تانک در حال تشکیل بود، گروه سوم تانک «نیزه داران ن
ووارا» که مجهز به تانک های سبک ال۶ بود و توسط انبار هنگ سواره نظام «نیزه داران نووارا» تشکیل می شد، کارگاه تعمیر و نگهداری ۵۴، یک گروهان ضدهوایی مجهز به توپ های ضدهوایی ۲۰/۶۵ مدل ۳۵ و یک واحد تعمیر و بازیابی می شد. با این حال، این هنگ هرگز به لشکرها ملحق نشد، لشکرهایی که به صورت ناتمام به لیبی اعزام شدند تا نیروهای محور را که در نبرد صحرای غربی می جنگیدند، تقویت کنند. در بهار ۱۹۴۱، انبار این هنگ، گردان ۵ تانک را تشکیل داد که در ژوئن ۱۹۴۱ به هنگ ۱۳۳ پیاده نظام تانکی اختصاص یافت. در تابستان ۱۹۴۱، این انبار فرماندهی و یک گروهان از گردان ۶ تانک را تشکیل داد، در حالی که گروهان دوم این گردان توسط هنگ ۴ پیاده نظام تانکی تشکیل شد. هنگامی که تانک های ام۱۴ در دسترس قرار گرفتند، گردان ۶ تانک با تانک های ام۱۴ دوباره تجهیز شد. این گردان تا نوامبر ۱۹۴۲ در هنگ ۱ پیاده نظام تانکی باقی ماند، زمانی که با هنگ ۳۱ پیاده نظام تانکی به لیبی اعزام شد. در نوامبر ۱۹۴۱، انبار این هنگ، گردان اول تانک را تشکیل داد. با این حال، یک ماه بعد، این گردان منحل شد و یکی از دو گروهان آن به گردان دوم تانک که توسط انبار هنگ چهارم پیاده نظام تانک تش
کیل شده بود، پیوست، در حالی که گروهان دیگر به فرماندهی نیروهای مونته نگرو ایتالیا منتقل شد. در همین حال، گردان چهارم تانک این هنگ که در لیبی باقی مانده بود، در آوریل ۱۹۴۱ در عملیات سوننبلوم شرکت کرد که طی آن نیروهای محور سیرنایسا را بازپس گرفتند. در ژوئیه ۱۹۴۱، این گردان به مچیلی بازگشت و فرماندهی گردان و گروهان اول در آنجا ماندند تا این قطب مهم لجستیکی را مستقر کنند، در حالی که گروهان دوم این گردان به طبرق اعزام شد و در آنجا در محاصره طبرق جنگید. گروهان سوم این گردان در سپتامبر ۱۹۴۱ به لشکر ۵۵ پیاده نظام «ساونا» ملحق شد که جبهه را به سمت مصر مستقر کرده بود. در ۱۸ نوامبر ۱۹۴۱، ارتش هشتم بریتانیا عملیات کروسادر را آغاز کرد که محاصره طبرق را شکست و نیروهای محور را به مواضع اولیه خود در العاقیلا عقب راند. در طول حمله بریتانیا، گردان چهارم تانک و گروه های آن نابود شدند و در ۱ ژانویه ۱۹۴۲، این گردان به دلیل وقایع زمان جنگ از بین رفت. در فوریه ۱۹۴۲، انبار هنگ، گروه های اول و دوم تانک ام۲۱ را با آخرین تانک های سبک فیات ۳۰۰۰ موجود تشکیل داد. این دو گروهان به سیسیل اعزام شدند و در آنجا به سپاه شانزدهم ارتش که وظیفه دف
اع از بخش جنوبی جزیره را بر عهده داشت، واگذار شدند. در ۱۰ ژوئیه ۱۹۴۳، روزی که نیروهای متفقین در سیسیل پیاده شدند، گروهان اول تانک به لشکر ۲۰۷ ساحلی در منطقه لیکاتا متصل شد، در حالی که گروهان دوم تانک به گروه سیار «اچ» در منطقه اسکوردیا منصوب شد. هر دو گروهان با تانک های سبک منسوخ خود در روزهای بعد نابود شدند. در ۶ مه ۱۹۴۳، گردان شانزدهم تانک به ساردینیا اعزام شد و در آنجا به هنگ سی و دوم پیاده نظام تانک پیوست. در اوت ۱۹۴۳، انبار این هنگ با تشکیل گردان اول تانک آغاز به کار کرد که قرار بود اولین تانک های جدید پی۲۶ را دریافت کند. با این حال، در شامگاه ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، آتش بس کاسیبیله، که به خصومت ها بین پادشاهی ایتالیا و متفقین انگلیسی-آمریکایی پایان داد، توسط ژنرال دوایت دی. آیزنهاور در رادیو الجزایر و توسط مارشال پیترو بادولیو در رادیو ایتالیا اعلام شد. آلمان با حمله به ایتالیا واکنش نشان داد و هنگ اول پیاده نظام تانک و انبار آن به زودی توسط نیروهای آلمانی منحل شدند. جنگ سرد. در ۱۵ مارس ۱۹۴۸، مدرسه تانک در رم، گردان اول تانک را تشکیل داد که به تانک های ام۴ شرمن مجهز بود. در ۱۰ ژوئیه ۱۹۴۸، این مدرسه، هنگ اول تان
ک ها را اصلاح کرد و گردان دوم تانک را تشکیل داد. در ۷ سپتامبر همان سال، این هنگ به تیپ زرهی «آریته» که در ۱ ژوئن ۱۹۴۸ تشکیل شده بود، اختصاص یافت. در ۱ آوریل ۱۹۴۹، هنگ اول تانک ها به هنگ ۱۳۲ تانک ها تغییر نام داد. در ۱ مه ۱۹۵۹، ارتش ایتالیا مرکز آموزش واحدهای زرهی را در تئولادا در ساردینیا تأسیس کرد که در ۱ مه ۱۹۷۴ به هنگ اول پیاده نظام زرهی تغییر نام داد. در ۱ ژوئن ۱۹۹۹، تخصص تانک ها از شاخه پیاده نظام به شاخه سواره نظام منتقل شد. در نتیجه، در همان تاریخ، این هنگ پرچم خود را با پرچم سواره نظام جایگزین کرد. در سال ۲۰۰۹، هنگ سوم برساگلیری از میلان به تئولاده نقل مکان کرد و از آن زمان پایگاه خود را با هنگ اول زرهی به اشتراک گذاشت.
هنگ ۴ تانک ایتالیا () یک هنگ تانک نیروی زمینی ایتالیا است که در پرسانو در کامپانیا مستقر است. این هنگ مجهز به تانک اصلی میدان نبرد آریته سی۱ است و به تیپ برسالیری اختصاص داده شده است. در سال ۱۹۳۶، ارتش سلطنتی ایتالیا این هنگ را به عنوان یک واحد آموزشی و اداری تشکیل داد. در طول جنگ جهانی دوم، فرماندهی این هنگ به لیبی اعزام شد، جایی که در نبرد صحرای غربی جنگید. فرماندهی این هنگ و گردان های تانک اختصاص داده شده به آن، در طول عملیات قطب نمای بریتانیا نابود شدند. به خاطر عملکردش در شمال آفریقا، به این هنگ بالاترین نشان نظامی ایتالیا، یعنی مدال طلای شجاعت نظامی، اعطا شد. در مارس ۱۹۴۱، این هنگ اصلاح شد، اما تا پایان جنگ به عنوان یک فرماندهی آموزشی در رم باقی ماند. این هنگ پس از اعلام آتش بس کاسیبیله در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ توسط نیروهای آلمانی منحل شد. در سال ۱۹۵۳، این هنگ اصلاح و به لشکر زرهی «پوزولو دل فریولی» واگذار شد. در سال ۱۹۵۸، این هنگ به لشکر پیاده نظام «لگنانو» منتقل شد. در سال ۱۹۷۵، این هنگ منحل شد و پرچم و سنت های آن به گردان بیستم تانک «ام.او. پنتیمالی» که در ۳۰ اکتبر ۱۹۷۵ به یک واحد مستقل تبدیل شده بود، واگذا
ر شد. در سال ۱۹۹۱، این گردان منحل شد. در سال ۱۹۹۲، این هنگ در اوتزانو دل امیلیا اصلاح و به گردان ۱۱ تانک «ام.او. کالزچی» پیوست. یک سال بعد، این هنگ نام و پرچم خود را با هنگ سی و سوم تانک که در چیویتاوکیا مستقر بود، عوض کرد. در سال ۱۹۹۵، این هنگ پرچم خود را به بلینزاگو نووارس منتقل کرد و در آنجا جایگزین پرچم هنگ ۳۱ تانک شد که به آلتامورا منتقل شده بود. در ابتدا، این واحد، مانند تمام واحدهای تانک ایتالیایی، بخشی از بازوی پیاده نظام ارتش بود، اما در ۱ ژوئن ۱۹۹۹، تخصص تانکرها از بازوی پیاده نظام به بازوی سواره نظام منتقل شد. در نتیجه، در همان تاریخ، این هنگ پرچم خود را با پرچم سواره نظام جایگزین کرد. در سال ۲۰۱۳، این هنگ پرچم خود را به پرسانو منتقل کرد و در آنجا جایگزین پرچم هنگ ۱۳۱ تانک شد. سالگرد این هنگ در ۲۱ ژانویه ۱۹۴۱، روزی که نیروهای بریتانیایی طبرق را تصرف کردند و هنگ چهارم پیاده نظام تانک تا نابودی آن جنگید، برگزار می شود که به همین دلیل به این هنگ بالاترین افتخار نظامی ایتالیا، مدال طلای شجاعت نظامی، اعطا شد.