Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
قتل عام پیاتزاله لورتو یک قتل عام نازی - فاشیستی بود که در ۱۰ اوت ۱۹۴۴ در پیازاله لورتو، میلان، در طول جنگ جهانی دوم در ایتالیا رخ داد. پانزده پارتیزان ایتالیایی توسط سربازان گروه اوبردان از لژیون خودمختار سیار اتوره موتی جمهوری اجتماعی ایتالیا، به دستور سازمان اطلاعات نازی ها (اس دی)، تیرباران شدند و اجساد آنها در معرض دید عموم قرار گرفت. بمب گذاری ویاله ابروزی. در تاریخ ۸ اوت ۱۹۴۴، عناصری نامشخص با دو دستگاه انفجاری به یک کامیون آلمانی با شمارهٔ رجیستری WM 111092 که در خیابان آبراتزی، میلان پارک شده بود، حمله کردند. در این حمله، هیچ سرباز آلمانی کشته نشد (راننده، هاینز کون، که در کابین خوابیده بود، تنها صدمات جزئی دید)، اما شش شهروند میلان کشته و یازده نفر دیگر زخمی شدند. با وجود نبود قربانیان نظامی و عدم وجود ادعای مسئولیت، این واقعه همچنان به عنوان بهانه ای برای اعدام ۱۵ پارتیزان استفاده شد. ویژگی های این حمله در مقایسه با دیگر حملات پارتیزان ها متفاوت و غیرمعمول بود، که باعث شد در جریان یک محاکمهٔ دادگاهی در سال ۱۹۹۸، شک و گمان مطرح شود که این حادثه به طور حساب شده توسط خود آلمانی ها سازماندهی شده بود تا
انتقام گیری های بعدی را توجیه کند. تیراندازی. در سپیده دم ۱۰ آگوست ۱۹۴۴، در میلان، پانزده پارتیزان از زندان سن ویتوره دستگیر و به پیازاله لورتو منتقل شدند، جایی که توسط جوخه آتش متشکل از شبه نظامیان فاشیست گروه اوبردان از لژیون «اتوره موتی» به رهبری کاپیتان پاسکواله کاردلا که تحت فرمان فرماندهی آلمان، به ویژه کاپیتان اس اس تئو سائوکه، که بعدها به عنوان جلاد پیازاله لورتو شناخته شد و در آن زمان فرمانده سرویس امنیتی (اس دی) میلان و استان آن بود، عمل می کرد، تیرباران شدند. در اطلاعیه فرماندهی امنیتی نازی، آمده است که این قتل عام به دلیل مجموعه ای از «اقدامات خرابکارانه» انجام شده است که در میان آنها حمله به ویاله ابروزی به سختی قابل تشخیص است. فرمانده GAP، جیووانی پشه، همیشه این موضوع را که حمله می توانسته توسط هر واحد پارتیزانی انجام شده باشد، انکار می کرد. برخی عناصر غیرعادی باعث شده اند که برخی این حمله را بحث برانگیز تعریف کنند: سرجوخه کوهن وسیله نقلیه را در فاصله کمی از یک گاراژ در خیابان ناتاله باتالیا و از هتل تیتانوس پارک کرده بود، که هر دو توسط ورماخت مصادره شده و در دسترس پرسنل نظامی نازی بودند. ممنوع
یت کسلرینگ، که توسط اطلاعیه و سلسله مراتب بالای نازی ها به آن استناد می شد، تیراندازی به ده ایتالیایی را فقط در مورد قربانیان نازی در ازای هر آلمانی پیش بینی می کرد. اما در حمله ویاله ابروزی، هیچ سرباز آلمانی کشته نشد: کشته شدگان و مجروحان جدی همگی ایتالیایی بودند. بنابراین، همان طور که دادگاه نظامی تورین در محاکمه سائِکه انجام داد، می توان فرض کرد که قتل عام در پیازاله لورتو یک اقدام تروریستی عمدی بوده است که هدف استراتژیک آن از بین بردن همدردی مردمی با مقاومت بوده است تا از هرگونه همکاری جلوگیری شود و حداکثر آزادی حرکت برای نیروهای نازی به سمت گذرگاه برنر تضمین شود. تئو سائِکه، که فرماندهی او در آلبرگو رجینا و متروپولی از طریق سیلویو پلیکو، مقر اس اس، سرویس های امنیتی (اس دی) و پلیس سیاسی (گشتاپو) و یک شکنجه گاه شناخته شده بود، خواستار اعدام فوری پانزده ضد فاشیست شد و با این وجود این کار را انجام داد، و او خود این لیست را تهیه کرد، همان طور که النا مورگانته، که در دفتر اس اس استخدام شده بود و به او دستور داده شده بود آن را تایپ کند، شهادت داد. پس از تیراندازی - که ساعت ۰۶:۱۰ رخ داد - به منظور ارعاب، اجساد ت
که تکه شده تا حدود ساعت ۲۰ زیر آفتاب گرم تابستان، پوشیده از مگس، در معرض دید قرار گرفتند. یک کارتل، پارتیزان های تیرباران شده را به عنوان «قاتل» طبقه بندی کرد. اجساد، که توسط سربازان موتی محافظت می شدند و همچنین مانع از ادای احترام بستگان به کشته شدگان می شدند، توسط فاشیست ها و نیروهای کمکی RSI به هر طریقی مورد هتک حرمت و خشم عمومی قرار گرفتند. علاوه بر این، برای ارعاب مردم و از بین بردن هرگونه حمایتی از مقاومت، شبه نظامیان فاشیست، شهروندان را در حال عبور، پیاده، با دوچرخه یا تراموا، مجبور به شرکت در «نمایش» با سلاح کردند. با شنیدن خبر، دون جیووانی باربارسکی، از اعضای حزب، نزد اسقف اعظم میلان، کاردینال آلفردو ایلدفونسو شوستر، رفت و از او التماس کرد که برود و اجساد را متبرک کند، اما کاردینال از او خواست که خودش برود، اگرچه هنوز شماس بود. او تا جایی که می توانست اجساد انباشته شده را دوباره جمع کرد و در جیب هایش به دنبال پیام هایی که ممکن بود نوشته باشند، گشت تا آنها را به خانواده ها برساند. او موفق شد این کار رحمت را قبل از اینکه یک شبه نظامی فاشیست او را بدرقه کند، انجام دهد. سه روز بعد، او به مقام کشیشی منصوب
شد. باربارسکی سپس تعریف کرد که پس از دعا کردن روی زانوهایش در مقابل اجساد، برگشت و دید که همه جمعیت حاضر با او زانو زده اند. وقتی سال بعد اجساد بنیتو موسولینی، کلارا پتاچی و ۱۸ تن از رهبران فاشیست در همان مکان قرار گرفتند، دون باربارسکی برای متبرک کردن اجساد بازگشت. اعدام و بدنام کردن اجساد، افکار عمومی را عمیقاً تحت تأثیر قرار داد، به طوری که فرماندار میلان و رئیس استان پیرو پارینی خاطرنشان می کند: «["..." "] روش تیراندازی بسیار نامنظم و خلاف قوانین بوده است." "این افراد بدبخت حتی از کمک کشیش هم برخوردار نبودند، چیزی که حتی از پست ترین قاتلان هم دریغ نمی شود." "[" "..." "] فرماندهان نازی همگی به اعتراضات من به یک شکل پاسخ دادند: اعدام، اجرای ممنوعیت مارشال کسلرینگ بود [" "..." "]" "این تصور در شهر همچنان بسیار قوی است و خصومت نسبت به آلمانی ها به شدت افزایش یافته است." "همچنین در برخی از کارخانه ها اعتصابات جزئی رخ داده است و شایعاتی وجود دارد که فردا اعتصابی در حال برگزاری است." "[" "..." "]" "از شما پنهان نمی کنم که در دفترم عمیقاً احساس ناراحتی می کنم، زیرا شیوهٔ کار آلمان به گونه ای است که وظیفهٔ هر مرج
عی را بسیار دشوار می کند و باعث بیزاری فزایندهٔ مردم از جمهوری می شود.»" پس از این یادداشت، موسولینی به سفیر آلمان در RSI، رودولف ران، اطلاع داد که روش های مورد استفاده ارتش آلمان «مغایر با احساسات ایتالیایی ها بوده و نرمی طبیعی آنها را جریحه دار می کند»؛ با این حال، در واقع، بدون اینکه تعهد مشخصی برای برقراری عدالت بدهد. کمتر از یک سال بعد، در سپیده دم ۲۹ آوریل ۱۹۴۵، در همان میدان، اجساد موسولینی، معشوقه اش کلارتا پتاچی و ۱۵ فاشیست دیگر، در مقابل جمعیتی که برای شنیدن خبر مرگ دوچه گرد آمده بودند، به نمایش گذاشته شد. عاملان. تئودور ساوکه. تئو سائوکه، از اعضای مقاومت میلان: "جلاد پیاتزاله لورتو"، توسط دادگاه نظامی تورین محاکمه و در ۹ ژوئن ۱۹۹۹ به حبس ابد محکوم شد. با این حال، علیرغم درخواست قوه قضائیه نظامی ایتالیا، او هرگز مسترد نشد و هیچ محاکمه ای در کشور خود نداشت. او در سال ۲۰۰۰ درگذشت. مانند دیگر جنایتکاران جنگی نازی، او پس از جنگ به سرویس مخفی ایالات متحده (با نام رمز کابانیو) فراخوانده شد و بعداً سمت مهم معاون رئیس سرویس های امنیتی جمهوری فدرال آلمان را بر عهده گرفت. در سال ۱۹۶۳، آلمان غربی اطلاعاتی در م
ورد فعالیت مجرمانه سائوکه در میلان در دوران اشغال نازی ها درخواست کرده بود که مقامات ایتالیایی پس از بررسی پرونده پنهان شده در کمد شرمساری، به همراه گزارشی از وزارت امور خارجه خطاب به وزارت همتای آلمانی خود، به آن پاسخ دادند. در فرهنگ عامه. نقاشی "کشته های پیاتزاله لورتو". آلیجی ساسو، "مارتیری دی پیازاله لورتو" (با عنوان اصلی "جنگ داخلی") را تحت تأثیر این ترور وحشیانه نقاشی کرد. نقاشی سال ۱۹۴۴ (رنگ روغن روی بوم ۱۵۰ در ۲۰۰) سانتی متر) برای اولین بار در نمایشگاه ونیز در سال ۱۹۵۲، دوسالانه واقع گرایی، به نمایش گذاشته شد، جایی که مورخ هنر، جولیو کارلو آرگان، متوجه آن شد و آن را به موزه ملی هنرهای معاصر، در رم تحویل داد، که هنوز هم آن را به نمایش می گذارد. "مارتیری دی پیاتزاله لورتو،" رسم شاعرانگی ساسو را مطرح می کند، یعنی دیالکتیک بین ارائه واقعیت معاصر و تحقق اسطوره. همان هنرمند، پارتیزانی که به همراه دی گرادا، گروسو و گوتوزو در زندگینامه خود با عنوان «"یک شبکه رنگی"» (انتشارات تودارو، لوگانو، ۱۹۹۸) فعالیت می کرد، یادآوری می کند: «من تابلوی "«مارتیری دی پیازاله لورتو»" را در اوت ۱۹۴۴، درست پس از دیدن تمسخری که ج
مهوری یاغی از اجساد برادرانمان به عمل آورد، نقاشی کردم. با این حال، در درون من، در آتش و اضطرابی که مرا در تلاش برای بیان آنچه دیده بودم، آشفته می کرد، آرامشی عظیم و نه نفرت، بلکه اندوهی عظیم برای مبارزه برادرکشی وجود داشت. از آن بدن های خونین و بی جان، هشداری برخاست: صلح، صلح». بنای یادبود در میدان لورتو. در پایان جنگ، یک سنگ یادبود در محل این فاجعه و به یاد شهیدانی که در آنجا جان باختند نصب شد. این سنگ یادبود در اوت ۱۹۶۰ با یادمانی جدید جایگزین شد که اثر مجسمه ساز جیانینو کاستیگلیونی (۱۸۸۴–۱۹۷۱) بود و در گوشهٔ میدان و خیابان آندریا دوریا قرار دارد. در نمای جلوی یادمان، یک پایه برجسته دیده می شود که شهیدی را نشان می دهد که در حال اعدام است و الهام گرفته از نمادشناسی سن سباستیان است. در نمای پشت یادمان، عبارت زیر حک شده است: سر بالا با پیشانی روشن در راه آزادی افتادند به همراه فهرست ۱۵ شهید، تاریخ فاجعه (۱۰ اوت ۱۹۴۴) و نمادهای جمهوری ایتالیا و شهرداری میلان.
پاتزی خانواده ای قدرتمند در جمهوری فلورانس بودند. اصلی ترین تجارت آنها در قرن پانزدهم بانکداری بود. پس از توطئه پاتزی در سال ۱۴۷۸، اعضای خانواده از فلورانس تبعید شدند و املاکشان مصادره گردید؛ نام خانوادگی و نشان خانوادگی آنها به دستور سینوریا برای همیشه لغو شد. تاریخچه. داستان سنتی چنین است که خانواده توسط پاتزی دی رانیه، اولین نفری که در طول محاصره اورشلیم در سال ۱۰۹۹ طی صلیبیون اول از دیوارها عبور کرد، بنیان گذاشته شد. او با سنگ چخماق هایی که گفته می شد از مقبره مقدس آورده بود به فلورانس بازگشت، که در سانتی آپوستولی نگهداری می شد و در شنبه پاک برای روشن کردن دوباره آتش در شهر استفاده می شد. پایه تاریخی این افسانه در اواسط قرن نوزدهم مورد تردید بوده است. اولین شخصیت تاریخی به ظاهر واقعی خانواده جاکوپو دِ پاتزی ایل وِککیو است که کاپیتان سواره نظام فلورانسی (گولف) در نبرد مونتاپرتی در ۴ سپتامبر ۱۲۶۰ بود و دستش به خیانت توسط بوکا دِگلی آباتی قطع شد که باعث افتادن استاندارد گردید. پسرش پاتزی نو دی جاکوپو دِ پاتزی یک گولف سیاه و پیرو چارلز دِ والوا بود. آندره آ دی گوگلیلمو دِ پاتزی (۱۳۷۲–۱۴۴۵) بانکدار و بازرگان ب
ود. در سال ۱۴۲۹ او ساخت کاپلا پاتزی در کلیسای فرانسیسکن سانتا کروچه در فلورانس را سفارش داد. پسرش جاکوپو دِ پاتزی در سال ۱۴۶۴ سرپرست خانواده شد. گوگلیلمو دی آنتونیو دِ پاتزی در سال ۱۴۶۰ با بیانکا دِ مدیچی، خواهر لورنتسو دِ مدیچی ازدواج کرد؛ کوزیمو د پاتزی، ششمین فرزند از شانزده فرزند آنها، در سال ۱۵۰۸ اسقف فلورانس شد. فرانچسکو دِ پاتزی یکی از تحریک کنندگان توطئه پاتزی در ۱۴۷۷–۱۴۷۸ بود. او، جاکوپو دِ پاتزی و برادر جاکوپو، رناتو دِ پاتزی پس از شکست توطئه اعدام شدند. رافائل دِ پاتزی یک کندوتیری بود؛ او در نبرد راونا در سال ۱۵۱۲ درگذشت. ماریا مادلنا دِ پاتزی (۱۵۶۶–۱۶۰۷) یک راهبه کارملیت و صوفی بود؛ او در سال ۱۶۶۹ قدیسان شد. توطئه پاتزی. در اوایل سال ۱۴۷۷، فرانچسکو دِ پاتزی، مدیر بانک پاتزی در رم، به همراه جیرولامو ریاریو، برادرزاده و "دست نشانده" پاپ سیکستوس چهارم، و فرانچسکو سالویاتی، که سیکستوس او را به مقام اسقف اعظم پیزا رسانده بود، نقشه ترور لورنزو دِ مدیچی و برادرش جولیانو و برکناری خانواده مدیچی از قدرت را کشیدند. سیکستوس تلویحاً از توطئه گران حمایت کرد. این سوءقصد در جریان مراسم عشای ربانی در کلیسای جامع
فلورانس در ۲۶ آوریل ۱۴۷۸ انجام شد. جولیانو کشته شد؛ لورنزو زخمی شد، اما فرار کرد. سالویاتی، به همراه مزدورانی از پروجا، در تلاش خود برای تصرف کاخ سینیوریا شکست خورد. بیشتر توطئه گران خیلی زود دستگیر و اعدام شدند؛ پنج نفر، از جمله فرانچسکو د پاتزی، از پنجره های کاخ سینیوریا به دار آویخته شدند. ژاکوپو دِ پاتزی، رئیس خانواده، از فلورانس فرار کرد، اما دستگیر و بازگردانده شد. او شکنجه شد، سپس از کاخ سینیوریا در کنار جسد در حال تجزیه سالویاتی به دار آویخته شد. او در کلیسای سانتا کروچه به خاک سپرده شد، اما جسد از خاک بیرون آورده و به گودالی انداخته شد. سپس جسد در خیابان ها کشیده شد و در کنار در کاخ پاتزی قرار گرفت، جایی که سر پوسیده به طرز مسخره ای به عنوان کوبنده در استفاده می شد. از آنجا جسد به رودخانه آرنو انداخته شد. بچه ها آن را بیرون آوردند و از درخت بیدی آویزان کردند، شلاق زدند و سپس دوباره به رودخانه انداختند. خانواده پازی از فلورانس تبعید شدند و زمین ها و اموالشان مصادره شد. گوگلیلمو دِ پازی، شوهر بیانکا، خواهر لورنزو، در حصر خانگی قرار گرفت، و بعداً از ورود به شهر منع شد؛ او برای زندگی به توره آ دسیما، نزد
یک پونتاسیوه، رفت. نام خانوادگی و نشان خانوادگی با حکم شورای شهر برای همیشه حذف شد. این نام از دفاتر ثبت عمومی پاک شد و تمام ساختمان ها و خیابان هایی که این نام را داشتند تغییر نام دادند. سپر آنها با دلفین هایش محو شد. هر کسی که نامش پازی بود، باید نام جدیدی انتخاب می کرد؛ هر مردی که با یک پازی ازدواج می کرد، از مناصب دولتی محروم می شد. آداب و رسوم و سنت های خانوادگی سرکوب شدند، از جمله مراسم شنبه عید پاک که شامل سنگ چخماق اورشلیم می شد. پس از سرنگونی پیرو د مدیچی در سال ۱۴۹۴، اعضای خانواده پازی توانستند به فلورانس بازگردند. ساختمان ها. نمازخانه پازی در کلیسای فرانسیسکن کلیسای سانتا کروچه در فلورانس به سفارش آندره آ دی گوگلیلمو د پازی در سال ۱۴۲۹ ساخته شد. این کلیسا توسط فیلیپو برونلسکی طراحی شده است. ساخت و ساز در سال ۱۴۴۲ در یکی از صومعه های کلیسا آغاز شد و پس از مرگ حامی در سال ۱۴۴۵ و معمار در سال ۱۴۴۶ ادامه یافت. کار به دلیل نقشه پازی متوقف شد و کلیسا هرگز تکمیل نشد. کاخ پاتزی یا کاخ پاتزی-کواراتسی، اقامتگاه اصلی خانوادهٔ پاتزی در منطقهٔ کانتو دئی پاتزی، در تقاطع بورگو دئی آلبیزی و ویا دل پروکونسولو بود.
این کاخ به سفارش یاکوپو دِ پاتزی ساخته شد و در حدود سال های ۱۴۶۲–۱۴۷۲ بر اساس طرح های جولیانو دا مایانو ساخته شد. طبقهٔ همکف آن از سنگ شنه ای زرد-اوخر با سبک سنتی راستیکه بود، و طبقات اول و دوم که با گچ بری ظریف پوشانده شده بودند، در زمان خود نوآورانه به شمار می رفتند و طراحی پنجره ها از برونلسکی تأثیر پذیرفته بود. حیاط مرکزی از سه سمت با طاق های نیم دایره ای احاطه شده و در فضاهای بین طاق ها (اسپندرل ها)، برجستگی های دایره ای قرار داشت. کاخ پاتزی آمانّاتی (یا کاخ پاتزی دِل آکادمی کولومباریا) یک کاخ کوچک تر در بورگو دئی آلبیزی است، واقع بین کاخ رامیرز دِ مونتالوو و کاخ نونفینیتو. این کاخ بخشی از موزهٔ تاریخ طبیعی فلورانس را در خود جای داده و میزبان نمایشگاه های موقت نیز هست. نمای ساختمان به بارتولومئو آمانّاتی نسبت داده شده است.
ماری ژوزفین ساووی (; – ) آریستوکرات ایتالیایی بود. او از طریق ازدواج با پادشاه آینده فرانسه، لویی هجدهم، شاهزاده خانم فرانسه و کنتس پرووانس بود. او توسط سلطنت طلبان بوربون، لژیتیمیست ها، به عنوان «ملکه فرانسه» تلقی می شد، زمانی که شوهرش در سال ۱۷۹۵ پس از مرگ برادرزاده اش، لویی هفدهم، پادشاه فرانسه، عنوان پادشاه را به خود اختصاص داد و تا زمان مرگش، عنوان پادشاه را از آن خود کرد. او هرگز عملاً ملکه نبود، زیرا قبل از اینکه شوهرش در سال ۱۸۱۴ واقعاً پادشاه شود، درگذشت. زندگی اولیه و ازدواج (۱۷۵۳–۱۷۷۳). ماری ژوزفین در ۲ سپتامبر ۱۷۵۳ در کاخ سلطنتی تورین به عنوان فرزند سوم و دختر دوم شاهزاده ویکتور آمادئوس ساووا و اینفانتا ماریا آنتونیا فردیناندا از اسپانیا متولد شد. در زمان تولدش، پدربزرگ پدری اش، شارل امانوئل سوم، پادشاه ساردینیا بود، بنابراین والدینش دوک و دوشس ساووی لقب گرفتند. برادرانش شامل سه پادشاه آخر ساردینیا از دودمان ارشد خاندان ساووی بودند: شارل امانوئل چهارم، ویکتور امانوئل اول و شارل فلیکس که بعدها به سلطنت رسیدند. ازدواج. ماری ژوزفین با شاهزاده فرانسوی لویی استانیسلاس، کنت پرووانس، نامزد بود. عمه های ا
و، ماریا لوئیزا از ساووا و النورا از ساووا، زمانی به عنوان عروس برای پدر لویی استانیسلاس، لویی فردیناند، پیشنهاد شده بودند. ماری ژوزفین از نظر رتبه و ارتباطات برای ازدواج با یک شاهزاده فرانسوی بسیار مناسب تشخیص داده می شد و قبل از ازدواج دوفین در سال ۱۷۷۰، به عنوان عروس مناسب برای دوفین در نظر گرفته شده بود. این ازدواج توسط مادام دو باری حمایت شد، که آرزو داشت متحدی در خانواده سلطنتی ایجاد کند و پادشاه به او اجازه داد تا با متحدانش، به ویژه کنتس دو والنتینو به عنوان ندیمه اصلی، خانواده شاهزاده خانم جدید را تشکیل دهد. ماری ژوزفین در ۱۶ آوریل ۱۷۷۱ به وکالت در پادشاهی ساردینیا ازدواج کرد، و سپس دوباره حضوری در ۱۴ مه ۱۷۷۱ در کاخ ورسای. مراسم عروسی به وکالت، و به دنبال آن مراسم خواب و ضیافت، در دربار سلطنتی ساردینیا در تورین برگزار شد، پس از آن عروس از پل بووآزین بین ساووی و فرانسه عبور کرد، جایی که همراهان ایتالیایی خود را ترک کرد و توسط همراهان جدید فرانسوی خود مورد استقبال قرار گرفت. او در کاخ فونتنبلو به خانواده سلطنتی و دربار فرانسه معرفی شد، جایی که پسر عمویش، پرنسس دو لامبال، از او استقبال کرد. پس از عروسی
در ۲۰ مه، مجلس رقصی برگزار شد. این ازدواج به عنوان بخشی از یک سری ازدواج های دودمانی فرانسوی-ساردینیایی که در یک بازه زمانی هشت ساله اتفاق افتاد، ترتیب داده شد: پس از عروسی بین پسرعموی اولش، پرنسس دو لامبال و لویی الکساندر دو بوربون، شاهزاده لامبال و عروسی بین ماری ژوزفین و لویی استانیسلاس، خواهر کوچکترش ماریا ترزا در سال ۱۷۷۳ با برادر شوهر کوچکترش، کنت آرتوا (پادشاه آینده شارل دهم فرانسه) ازدواج کرد و برادر بزرگترش، شاهزاده شارل امانوئل ساووی (پادشاه آینده ساردینیا) در سال ۱۷۷۵ با خواهر شوهرش، پرنسس کلوتیلد فرانسه ازدواج کرد. برادر شوهر بزرگترش، دوفین لویی آگوست (لویی شانزدهم آینده فرانسه)، یک سال قبل با ماری آنتوانت ازدواج کرده بود. ازدواج او با نوه فرانسه به او اجازه داد تا عنوان نوه فرانسه را به خود اختصاص دهد. پس از مرگ پدربزرگ شوهرش، لویی پانزدهم در سال ۱۷۷۴، برادر شوهرش با عنوان لویی شانزدهم جانشین او شد؛ به عنوان برادر بزرگتر پادشاه، همسرش لقب موسیو را به خود گرفت و بدین ترتیب ماری ژوزفین تحت سلطنت برادر شوهرش که به لقب مادام معروف بود، قرار گرفت. کنتس پروانس (۱۷۷۳–۱۷۹۱). ازدواج ماری ژوزفین توسط لویی
پانزدهم ضروری تشخیص داده شد زیرا دوفین با او همبستر نشده بود و بنابراین ممکن است لازم باشد وظیفه تعیین وارث بعدی تاج و تخت به کنت پروانس واگذار شود، که پس از برادرش در ردیف دوم جانشینی قرار داشت. اتحاد ازدواج فرانسوی-ساردینیایی مورد نفرت شدید اتریش و ملکه ماریا ترزا بود، زیرا آنها می ترسیدند که ماری ژوزفین در فرانسه به نفع ساردینیا (که رقیب اتریش بود) در شمال ایتالیا بر لویی پانزدهم در فرانسه نفوذ پیدا کند و اگر ماری آنتوانت فرزندی به دنیا بیاورد، در حالی که ازدواج دوفین هنوز به وصال نرسیده است، موقعیت او را تضعیف کند. ماری ژوزفین از لویی پانزدهم جواهراتی به ارزش سیصد هزار لیور، سه چهارم تابوت دوفین و از کنت پرووانس تصویر او را به عنوان «وثیقه احساساتی که در قلب من برای تو حک شده است» دریافت کرد. او هنگام ورود به فرانسه تأثیر خوبی بر جا نگذاشت و به عنوان فردی کوچک، ساده، با پوستی زرد و به قول لویی پانزدهم «بینی شرور» توصیف شد، و به عنوان فردی ترسو، ناشی و «در تمام آن ظرافت هایی که در ورسای بسیار مهم تلقی می شد، آموزش ندیده» توصیف شد، که از دربار سخت گیرتر ساردینیا می آمد، جایی که سرخاب منفور بود. گفته می شد ک
ه او هرگز دندان هایش را مسواک نمی زد، ابروهایش را برنمی داشت و از هیچ عطری استفاده نمی کرد. برای اصلاح تصور بد از ظاهر او، سفیر ساردینیا در فرانسه موظف شد از پدرش بخواهد که در مورد لزوم آرایش دقیق، به ویژه در مورد دندان ها و موهایش به او توضیح دهد: «برای من خجالت آور است که در مورد چنین چیزهایی صحبت کنم، اما این جزئیات جزئی برای ما در این کشور مسائل حیاتی هستند.» پس از اینکه مادام دو باری به ماری-ژوزفین روژ گفت که شوهرش را خوشحال خواهد کرد، مقدار زیادی از آن را خریداری کرد و به ندیمه ارشد خود، کنتس دو والنتینویز، گفت که آن را به وفور استفاده کند و موافقت کرد که خود را با آداب و رسوم فرانسه وفق دهد. همسر او، لویی استانیسلاس، که از شایعات پیرامون ازدواج به وصال نرسیده برادر بزرگترش، دوفین، آگاه بود، به روابط زناشویی قوی بین او و همسرش لاف می زد تا از سوءظن های گسترده مبنی بر عدم وصال ازدواجشان جلوگیری کند. لویی استانیسلاس در اواخر عمرش از چاقی مفرط رنج می برد - تمام پرتره ها و حکاکی های نقاشی شده موجود از او در سال ۱۷۷۱ نشان می دهد که او وزن طبیعی داشته است و این ایده که او برای ازدواج بیش از حد چاق بوده، فاقد
شواهد تاریخی است. ماری آنتوانت لاف زنی های کنت پرووانس را رد کرد و به مادرش اطمینان داد که ازدواج او «به یک معجزه نیاز دارد». برخی از معاصران او تصور می کردند که لویی استانیسلاس صرفاً برای لجبازی با لویی آگوست و ماری آنتوانت که هنوز ازدواجشان را به پایان نرسانده بودند، بارداری همسرش را اعلام کرده است. سال ها بعد، سفیر ساردینیا در فرانسه گزارش داد که هرگز بحثی در مورد اتحاد فیزیکی بین آنها وجود نداشته است. ماری ژوزفین خودش در فوریه ۱۷۷۲ گزارش داد که کاملاً مطمئن است که باردار نیست «و این تقصیر من نیست.» اولین مورد از دو بارداری تأیید شده در سال ۱۷۷۴ رخ داد که نشان می دهد بین سال های ۱۷۷۲ و ۱۷۷۴ به دنیا آمده است. طبق گزارش ها، ماری ژوزفین در سال ۱۷۷۴ دچار سقط جنین شد. بارداری دوم در سال ۱۷۸۱ نیز سقط جنین داشت و ازدواج بدون فرزند ماند. در طول این سال های اول ازدواجشان، این زوج با محبت خاصی با هم زندگی می کردند و ماری آنتوانت طرحی را به ژان اونوره فراگونارد سفارش داد که در آن یک زوج با کلاه های نخی و دستکش در دامان خود جلوی شومینه نشسته اند: این طرح برای تمسخر کنت و کنتس با انگیزه ای بود که نشان می داد آنها ترجیح
می دهند در انزوا با هم زندگی کنند. در طول سال های اول اقامت او در فرانسه، سه زوج سلطنتی - کنت و کنتس پروانس، کنت و کنتس آرتوا، دوفین و دوفین - و همچنین پرنسس دو لامبال، که مورد علاقه ماری آنتوانت بود، حلقه ای از دوستان تشکیل دادند و در نمایش های تئاتر آماتور با هم، در مقابل تماشاگرانی که فقط دوفین بودند، بازی کردند. در طول این سال ها، کنت و کنتس پروانس اغلب به عنوان همراهان زوج ولیعهد در سورتمه سواری، بالماسکه، اجراهای اپرا و سایر سرگرمی ها ذکر شده اند. او به عنوان دومین بانوی دربار فرانسه پس از ملکه، به طور متناوب با دوشیزه دو فرانس در همراهی ماری آنتوانت در مناصب رسمی نمایندگی همراه بود. با این حال، رابطه به ظاهر خوب بین این چهار زوج پس از به سلطنت رسیدن لویی شانزدهم در سال ۱۷۷۴ تا حدودی رو به وخامت گذاشت. لویی شانزدهم و لویی استانیسلاس از رابطه هماهنگی برخوردار نبودند. آنها اغلب با هم مشاجره می کردند، همان طور که همسرانشان نیز با هم مشاجره می کردند. کنت پرووانس در واقع مشروعیت فرزند اول ماری آنتوانت را به چالش می کشید و تا زمان تولد وارث پسر از ماری آنتوانت، تمام تلاش خود را می کرد تا خود و همسرش را به عن
وان فرد مناسب تر برای جانشینی تاج و تخت معرفی کند. ماری ژوزفین که فرزند یا نفوذ سیاسی نداشت، علیه ملکه دسیسه چینی می کرد، اما موفقیت چندانی نداشت، در حالی که همسرش یک مخالفت واقعی در سراسر کشور علیه او ترتیب داده بود. او در ادبیات تحصیل کرده بود - کتابخانه شخصی خود را در آپارتمان هایش داشت - و تخمین زده می شد که از هوش و ذکاوت بالایی برخوردار بوده و توانایی خوبی در آشنایی با دسیسه های درباری داشته است. برادر ماری آنتوانت، امپراتور ژوزف دوم، در طول سفر خود به فرانسه در سال ۱۷۷۷ در مورد او گفت که او «زشت و مبتذل است، بی دلیل اهل پیدمونت نیست، بلکه مجموعه ای از دسیسه ها است.» پس از چند سال اول، کنت و کنتس پرووانس زندگی های عمدتاً جداگانه ای را سپری کردند. گفته می شود لویی استانیسلاس با درباری مورد علاقه اش، دوک آواری، رابطه عاشقانه ای داشته است (سایر زندگینامه نویسان، مانند منسل و سندرز، معتقدند که این رابطه صرفاً دوستی بوده و نه چیز دیگری). ماری ژوزفین نیز به نوبه خود به داشتن رابطه عاشقانه با ندیمه مورد علاقه اش، مارگریت دو گوربیلون، شهرت داشت. او ترجیح می داد بیشتر وقت خود را در ویلای خلوت خصوصی خود، پاویلون
مادام در مونتروی، بگذراند، جایی که او با ولخرجی در آن زندگی می کرد و یک روستای نمونه شیک با یک غرفه موسیقی و یک روستای نمونه با دوازده خانه، کبوترخانه ها و آسیاب های بادی، یک لبنیاتی ساخته شده از سنگ مرمر با ظروف نقره ای، و همچنین معابد تمثیلی وقف شده به عشق و دوستی، یک گوشه عزلت و یک کوشک ساخت. پیش از جلسه شورای عمومی املاک، تک تک اعضای خانواده سلطنتی علناً با اشعار افتراآمیز مورد تمسخر قرار گرفتند، که در آن ماری ژوزفین به دلیل ادعای اعتیاد به الکل مورد تمسخر قرار گرفت. انقلاب فرانسه. برخلاف خواهر و برادر همسرش، کنت و کنتس آرتوا، که اندکی پس از فتح باستیل در ژوئیه ۱۷۸۹ فرانسه را ترک کردند، کنت و کنتس پروانس پس از وقوع انقلاب در فرانسه ماندند. آنها در جریان راهپیمایی زنان به سوی ورسای که در ۵ اکتبر ۱۷۸۹ برگزار شد، در کاخ ورسای حضور داشتند. پس از راهپیمایی زنان، آنها مجبور شدند به همراه لویی شانزدهم و ماری آنتوانت به پاریس نقل مکان کنند. با این حال، در حالی که بقیه خانواده سلطنتی در کاخ تویلری اقامت داشتند، ماری ژوزفین و همسرش در کاخ لوکزامبورگ، که اقامتگاه شهری معمول آنها در پاریس بود، اقامت گزیدند. آنها مرتب
اً در دربار تویلری شرکت می کردند و همچنین در شام های خانوادگی عصرانه حضور داشتند، جایی که ماری ژوزفین به عنوان فردی شوخ طبع توصیف می شد و با شخصیت شناسی چهره افراد سرگرم می شد. حضور آنها در این مرحله توسط ملکه مورد استقبال قرار گرفت، زیرا ماری آنتوانت به دلایل سیاسی به غریبه ها بی اعتماد شد و برای همراهی به خانواده اش روی آورد. در نوامبر ۱۷۹۰، کنت پرووانس برای او و همسرش برنامه هایی برای ترک فرانسه ترتیب داد، اما این برنامه ها پیچیده بودند زیرا ترک همزمان با پادشاه و ملکه ضروری تلقی می شد، زیرا ماندن در فرانسه پس از عزیمت آنها خطرناک تلقی می شد، اما اگر گروه پرووانس قبل از آنها خارج می شد، برای پادشاه و ملکه خطرناک بود؛ بنابراین، پرووانس مطمئن شد که برنامه زمانی برای عزیمت پادشاه را مشخص کند، اگرچه نقشه های فرار دو گروه به طور جداگانه تهیه شده بود. پرووانس فرار را با همکاری مورد علاقه هایش، آن دو بالبی و دوآرای، برنامه ریزی کرد. ماری ژوزفین از این نقشه ها مطلع نشد زیرا او را فردی فاقد کنترل نفس می دانستند، اما گوربیلون، معشوقه اش، از این نقشه ها مطلع شد تا تمام مقدمات مربوط به عزیمت او را فراهم کند. در فوریه
۱۷۹۱، جمعیتی که از شایعات فرار برنامه ریزی شده نگران شده بودند، در خارج از لوکزامبورگ جمع شدند و هیئتی از زنان به آنجا اعزام شدند که پرووانس اطمینان داد که چنین برنامه ای ندارد. در ۲ ژوئن، دو بالبی به بروکسل رفت و گذرنامه انگلیسی صادر شده برای موسیو و مادمازل فاستر را به جا گذاشت که توسط دوآرای برای مطابقت با هدف آنها تغییر داده می شد. هنگامی که ملکه پرووانس را از تاریخ عزیمت گروه پادشاه مطلع کرد، نقشه فرار آنها می توانست عملی شود. در ژوئن ۱۷۹۱، زوج پرووانس با موفقیت در همان عملیاتی که منجر به شکست خانواده سلطنتی شد، یعنی پرواز به وارنس، به هلند اتریش فرار کردند. در ۲۰ ژوئن، ماری ژوزفین به همراه همسرش در کاخ تویلری در ضیافت شامی با خانواده سلطنتی شرکت کرد. در همان شب، گوربیلون او را در رختخوابش بیدار کرد و اعلام کرد که پادشاه و همسرش به او دستور داده اند که فوراً کشور را ترک کند و او را به سرعت به کالسکه اجاره ای گوربیلون برد، در حالی که لویی استانیسلاس به همراه دِآواری به کالسکه دیگری رفتند. فرار زوج پروانسی از فرار زوج سلطنتی موفق تر بود، زیرا آنها جداگانه و با احتیاط بیشتری آنجا را ترک کردند. لویی استانیسل