Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
روه های کوچک تری را به سه یا چهار روستای مجاور دیگر فرستاد. با این حال، بارش شدید برف در روزهای قبل، ایجاد اردوگاه های مناسب را دشوار کرد. در سپیده دم ۲۱ فوریه، با وجود بارش شدید برف، لودریسیو ویسکونتی تصمیم گرفت لگنانو را ترک کند و به دنبال نبرد تن به تن باشد، زیرا درآمد مالیاتی از سپریو برای حفظ گروه مزدور او برای مدت طولانی کافی نبود. او افرادش را به سه دسته تقسیم کرد که به سمت پارابیاگو پیشروی کردند و از سه جهت مختلف به طور غافلگیرانه به آن حمله کردند. در آن روستا، رینالد فون لونریش فرماندهی پیشاهنگ متشکل از ۲۰۰۰ پیاده نظام و ۸۰۰ سواره نظام را بر عهده داشت که تقریباً همگی مزدور آلمانی بودند. در ابتدا او غافلگیر شد زیرا بسیاری از سربازان هنوز خواب بودند، اما به سرعت توانست نیروهای خود را سازماندهی مجدد کند و دفاعی سرسختانه ترتیب دهد که تا ظهر ادامه یافت، تا اینکه به همراه سیصد سواره نظام و جیووانی ویسکونتی، بیشتر دو هزار پیاده نظام و پانصد سواره نظام کشته یا فرار کردند. قبل از رسیدن به اردوگاه، لوچینو ویسکونتی، برای تقویت روحیه افرادش، برخی از اشرافی را که از او پیروی می کردند، به مقام شوالیه رساند. سپس، ب
ا فریاد «مایلز سانکتی آمبروزی»، به دشمن حمله کردند. بسیاری از آنها در این نبرد تن به تن خود را نشان دادند، از جمله آنتونیو ویسکونتی، پسر نامشروع ماتئو، که پس از کشتن بسیاری از دشمنان، یکی از پرچم ها را به تصرف خود درآورد. با این حال، شجاعت میلانی ها کافی نبود و پس از چند ساعت نبرد، لوچینو ویسکونتی از اسب خود به پایین پرتاب شد، زخمی، برهنه و به درخت گردو بسته شد تا منتظر پایان نبرد بماند. پس از آن، آنها شروع به عقب نشینی به سمت نرویانو کردند. قبل از اینکه بتوانند به نرویانو برسند، نیروهای کمکی از میلان رسیدند که شامل سیصد شوالیه ساووی به رهبری اتوره دا پانیگو و دیگر شوالیه های فراری به فرماندهی براندیلیزو دا مارانو بود. ارتش میلان تجدید قوا کرد و پس از آزاد کردن لوچینو، برای حمله به گروهان سنت جورج بازگشت، که سربازانش، خسته از جنگ، صفوف را شکسته و در حال غارت پارابیاگو بودند. آنها به سرعت آنها را شکست دادند و لودریسیو را به همراه دو پسرش، آمبروجیو و جیانوتو، دستگیر کردند. لودریسیو بعداً در قلعه سن کلمبانو زندانی شد. طبق افسانه ها، میلانی ها به لطف ظهور معجزه آسای سنت آمبروز سوار بر اسب و با لباس سفید، که با تک
ان دادن شلاق، ارتش دشمن را وحشت زده کرد، پیروز شدند. برای تشکر از این قدیس، مراسمی به سمت کلیسای او در میلان برگزار شد و کلیسایی در محلی که او ظاهر شده بود، به او اختصاص داده شد. سرانجام مقرر شد که هر ساله، در روز نبرد، مراسمی از میلان به سمت آن کلیسا برگزار شود. این رسم تا زمان چارلز بورومئو ادامه داشت. در ۱۶ آگوست، آزون ویسکونتی تنها در سی و شش سالگی درگذشت، احتمالاً به دلیل عوارض ناشی از نقرس که مدتی او را رنج می داد. لرد میلان. در ۱۷ آگوست ۱۳۳۹، شورای عمومی برای انتخاب لرد جدید تشکیل جلسه داد. انتخاب به لوچینو ویسکونتی و برادرش جیووانی، اسقف نووارا، افتاد، که با این حال، عملاً قدرت را به اولی واگذار کرد. لوچینو بلافاصله با معاف کردن مردم از پرداخت جریمه های معوقه تا روز انتخابش، به جز کسانی که مرتکب جرایم سنگین شده بودند، سعی کرد نظر مردم را جلب کند. در سال ۱۳۴۰، شورای عمومی میلان، و همچنین شورای عمومی پاویا، کومو، نووارا و ورچلی، گویدوتو دل کالیچه را به عنوان دادستان منصوب کرد تا با پاپ برای رهایی از تکفیر و ممنوعیت، که سال بعد انجام می شد، مذاکره کند. در عوض، میلانی ها متعهد می شدند که هیچ امپراتوری را
بدون تأیید پاپ به رسمیت نشناسند و به کلیسا وفادار و متعهد بمانند. در همان سال، برای اولین بار در میلان پالیو برگزار شد. پیروز این نبرد، بروزیو ویسکونتی، پادِستای لودی و پسر ارشد نامشروع لوچینو بود که به عنوان جایزه، پارچه ای مخمل قرمز به ارزش چهل فلورین دریافت کرد. فتح بلینزونا و لوکارنو. در سال ۱۳۴۰، روسکاها، از قلعه خود در بلینزونا، با دعوت از امپراتور لویی باواریایی برای بازگشت به ایتالیا، تلاش کردند کومو را بازپس گیرند. در سال ۱۳۳۳، آنها از آزونه درخواست کمک نظامی کردند، پس از آنکه بندتو دا آسیناگو، اسقف اعظم کومو که توسط ژان بیست و دوم منصوب شده بود، تلاش کرد تا شهر را تصرف کند تا والریانو روسکا، اسقف اعظم منتخب مردم کومو، را برکنار کند. آزونه موافقت کرد که مداخله کند اما در ازای فرمانروایی بلینزونا، فرمانروایی کومو را پیشنهاد داد. لوچینو نمی توانست از پس حمله دیگری به ایتالیا توسط امپراتور آلمان برآید، بنابراین در پایان فوریه ارتشی را برای محاصره شهر فرستاد. در این عملیات از یازده منجنیق استفاده شد و شبانه روز دیوارها را می کوبیدند. در اول ماه مه، وقتی خانواده روسکا متقاعد شدند که هیچ کمکی از امپراتور ن
خواهد رسید، تصمیم به تسلیم گرفتند. آنها عفو دریافت کردند اما بلینزونا را از دست دادند. در سال ۱۳۴۱، لوچینو پس از فرستادن ده ها کشتی از ناوگان ویسکونتی به سمت تیچینو و ساخت شش کشتی دیگر به نام گانزره که به سواحل دریاچه منتقل شده بودند، از طریق آب و خشکی به لوکارنو حمله کرد، زیرا به دلیل جریان های آب قادر به حرکت در رودخانه نبودند. سپس آنها را در رودخانه پو دوباره استفاده کردند. روستا، اگرچه به خوبی مستحکم شده بود، اما نتوانست مدت زیادی مقاومت کند. اشراف حاضر در آنجا به میلان تبعید شدند و برای اطمینان از فتح خود، قلعه ای در آنجا ساخت و یک پادگان در آنجا گذاشت. توطئه فرانچسکو پوسترلا. موفقیت های نظامی که برای جلال و شکوه فرمانروایی میلان به دست آمد و ژست خیرخواهی که بلافاصله پس از انتخابش انجام شد، برای لوکینو کافی نبود تا خود را در نزد مردم و برخی از اشراف محبوب کند. شخصیت او در میدان نبرد شکل گرفته بود و بنابراین خشن، ترشرو، تحقیرآمیز، مستبد، بی میل به گوش دادن به مشاورانش و به دلیل بی حیایی اش نامحبوب بود. به گفته آزاریو، او اخیراً به کسی جز دختر عموی زیبایش مارگاریتا ویسکونتی، همسر فرانچسکو پوسترلا، که شاید
ثروتمندترین اشراف زاده شهر بود و به دلیل زیبایی اش نیز محبوب بود، سوء قصد نکرده بود. پوسترلا انتقام می خواست و به دنبال متحدانی در میان اشراف میلان، از جمله پینالا و مارتینو آلیپراندی، کالزینو تورنیلی، بورولو دا کاستلتو، و همچنین ماتئو، گالئاتزو و برنابو ویسکونتی، سه پسر استفانو، بود. او همچنین با برادرش زوریونه صحبت کرد، که به نوبه خود سعی در تحت تأثیر قرار دادن آلپینولو دا کاساته داشت، که همه چیز را برای برادرش رامنگو دا کاساته فاش کرد، که او نیز در ازای مصونیت آلپینولو، ویسکونتی را در جریان گذاشت. وقتی پوسترلا از این موضوع مطلع شد، مجبور شد ثروتی را که می توانست به راحتی حمل کند، جمع آوری کند و به آوینیون فرار کند. لوکینو مارگریتا را زندانی و شکنجه کرد و هویت مغز متفکر پشت توطئه را کشف کرد. او شواهد کافی برای متهم کردن برادرزاده هایش پیدا نکرد، یا شاید صرفاً می خواست انتقام را برای آینده ذخیره کند. برای ردیابی پوسترلا، خود را با یکی از معتمدان خود ارضا کرد و وانمود کرد که او را از میلان تبعید می کند. پوسترلا به آوینیون رفت و پس از استقبال ارباب سابقش، به عنوان جاسوس ارباب میلان عمل کرد. سپس لوکینو نامه های
جعلی با امضای ماستینو دوم دلا اسکالا برای او فرستاد و به او توصیه کرد که آوینیون را ترک کند زیرا افرادی آماده اند تا برای او تله بگذارند. پوسترلا به دام افتاد و پس از پیاده شدن در پورتو پیسانو، دستگیر و به میلان برده شد. او گناهکار شناخته شد و به همراه دو پسرش به گردن زدن محکوم شد. مراسم اعدام در میدان برولتو نووو برگزار شد. در مورد سایر توطئه گران، برخی مانند آلیپراندی ها گردن زده شدند، برخی دیگر به دار آویخته شدند و برخی دیگر جریمه شدند، اما تمام دارایی هایشان مصادره شد؛ تنها دارایی پوسترلا دویست هزار فلورین طلا ارزش داشت. جنگ با پیزا و فرارا. در تابستان ۱۳۴۱، پیزایی ها از ویسکونتی ها درخواست کمک نظامی برای جنگ علیه فلورانسی ها کردند. لوکینو دو هزار شوالیه را به فرماندهی جووانی ویسکونتی دا اولجیو در ازای دریافت ۵۰۰۰۰ فلورین فرستاد. در ۲ اکتبر، نبردی تن به تن در نزدیکی سن کویریکو درگرفت. فلورانسی ها در ابتدا موفق شدند سواره نظام میلانی را شکست دهند و جووانی را اسیر کنند، اما ضدحمله پیزایی ها و شکست شوالیه ها به رهبری جووانی دلا والینا، روند نبرد را تغییر داد. در همان ماه ها، او همچنین به خانواده گونزاگا و م
ارکیزات سالوتزو، جایی که خواهرزاده اش ریکاردا همسر توماس دوم بود، کمک نظامی ارائه داد. در همان سال، شهرهای بوبیو و آست داوطلبانه تسلیم ویسکونتی شدند. با این حال، آستی متعلق به خاندان آنژوین بود و رسیدن آن به دست ویسکونتی، بندیکت دوازدهم را خشمگین کرد. در ۶ ژوئیه ۱۳۴۲، پس از یازده ماه محاصره، پیزایی ها با حمایت میلانی ها وارد لوکا شدند. در سال ۱۳۴۱ آنها موفق شدند نوعی تحت الحمایه بر پاویا، که در آن زمان توسط بکاریا (از دودمان گیبلین و طرفدار ویسکونتی ها) اداره می شد، ایجاد کنند و حمایت نظامی مردم پاویا را که ناوگان رودخانه ای قوی داشتند، تضمین کنند. در ۲۳ مارس، آتش بس سه ساله بین ویسکونتی ها و گونزاگا از یک طرف و اسکالیگری ها، استنسی ها و بولونیز از طرف دیگر برقرار شد. در مارس ۱۳۴۴، لوچینو ارتشی را علیه پیزایی ها فرستاد تا آنها را به خاطر رفتاری که با جیووانی ویسکونتی دا اولجیو داشت و به خاطر بیرون راندن پسران کاستروچیو کاستراکانی از لوکا، مجازات کند. در ۵ آوریل، میلانی ها پیزایی ها را در روتایا شکست دادند و لونیجیانا و چندین قلعه را تصرف کردند. سپس به دلیل شیوع طاعون از پیزا عقب نشینی کردند. در سال ۱۳۴۵، پیزا
یی ها مجبور به درخواست صلح شدند که در آن متعهد شدند ۸۰٬۰۰۰ یا ۱۰۰٬۰۰۰ فلورین به ویسکونتی ها بپردازند و سالانه یک پالفری و دو یا سه شاهین به آنها هدیه دهند. در ۶ دسامبر، نیروهای میلانی و مانتویی ارتش استه را در ریوالتا، نزدیک رجیو، شکست دادند و تعداد زیادی از اشراف مخالف را به اسارت گرفتند. استه در واقع پارما را بدون رضایت میلانی ها به دست آورده بود. نبردها در طول سال بعد ادامه یافت، تا اینکه در سال ۱۳۴۶، استه ها مجبور شدند پارما را در ازای ۶۰٬۰۰۰ فلورین به ویسکونتی ها واگذار کنند، زیرا اسکالیگری ها از دومی حمایت کرده بودند. در اوایل سال ۱۳۴۷، لوکینو نیروهای کمکی به ترنتو فرستاد تا از چارلز چهارم لوکزامبورگ حمایت کنند، که بلونو و فلتره را تصرف و لویی پنجم باواریا را شکست دادند. کمی بعد، لویی باواریایی درگذشت و چارلز چهارم از سوی همه به عنوان پادشاه جدید آلمان شناخته شد. توطئه پسران استفانو ویسکونتی. در ۴ آوریل ۱۳۴۶، ایزابلا فیشی پسران دوقلویی به دنیا آورد که یکی از آنها لوچینو نوولو و دیگری جووانی غسل تعمید داده شدند. غسل تعمید آنها در ۱۰ سپتامبر با شکوه و مراسم باشکوهی برگزار شد و مقاماتی مانند اوبیزو سوم دِس
ته، جووانی دوم دل مونفراتو، کاستلینو بکاریا و اوستاسیو اول دا پولنتا در آن حضور داشتند. در سال ۱۳۴۷، لوچینو به همسرش اجازه داد تا به زیارت کلیسای سن مارکو در ونیز برود و نذری را که سال قبل به مناسبت تولد دوقلوهایش کرده بود، انجام دهد. پس از او، یک صفوف باشکوه شامل شوالیه هایی از تمام شهرهای تابع حکومت میلان، از جمله آلساندریا و تورتونا که اخیراً ضمیمه شده بودند، به راه افتاد. در رأس این شوالیه ها، ماتئو دوم ویسکونتی، پسر استفانو، قرار داشت. این گروه در ۲۹ آوریل میلان را ترک کرد، شب اول را در واپریو گذراند، از منطقه برشیا عبور کرد و به موقع برای جشن عروج به ونیز رسید. در نیمه دوم سال ۱۳۴۷، برادرزاده هایش ماتئو دوم ویسکونتی، گالئاتزو دوم ویسکونتی و برنابو ویسکونتی، که قبلاً با پوسترلا همکاری کرده بودند، به توطئه جدید و ناموفقی علیه لوچینو متهم شدند. گالئاتزو همچنین مظنون به داشتن رابطه با ایزابلا فیشی، همسر لوچینو بود. این بار، ارباب میلان آنها را از لومباردی تبعید کرد. ماتئو، به لطف شفاعت گونزاگاها، خانواده همسرش گیگلیولا، اجازه یافت تا در مورانو، در مارکیزات مونتفرات، پناه بگیرد. گالئاتزو برای دیدار دوستش، کن
ت انو، به فلاندر رفت، در حالی که برنابو ابتدا به ساووا و سپس، در سال ۱۳۴۸، به فلاندر و در دربار فیلیپ ششم فرانسه عقب نشینی کرد. گالئاتزو و برنابو احتمالاً در نبردهای نظامی در فلاندر، فرانسه و آلمان خود را نشان دادند. در سال ۱۳۴۹، لوچینو حکم تکفیر گالئاتزو و برنابو را دریافت کرد. این سه نفر تا زمان مرگ لوچینو در سال ۱۳۴۹ در تبعید ماندند. لشکرکشی علیه گونزاگا. بین تابستان ۱۳۴۷ و زمستان ۱۳۴۸، لوچینو، متحد با ژان دوم مونتفرات و توماس دوم سالوتزو، علیه آمادئوس ششم ساووی جنگید و آلبا، موندووی، کونئو و چراسکو را تصرف کرد. متعاقباً، شاید برای محدود کردن گسترش بالقوه مونفراتو یا به دلایل شخصی، او مارکی مونتفرات را تهدید کرد که از میلان گریخت و آذوقه، اسب و اسکورت خود را پشت سر گذاشت. این نگرش، گونزاگا را که از متحدان وفادار مونفراتو بودند، از خود بیگانه کرد. لوچینو، پس از درخواست ناموفق برای بازگرداندن سرزمین هایی که در استان های برشا و کرمونز اشغال کرده بودند، ارتشی را به فرماندهی آندرئوتو مارلیانی و سوزیو دا بیزوتزرو فرستاد که موفق به تصرف کازالماجوره و سابیونتا و محاصره بورگوفورت شد. سپس او از خانواده های اسکالیگری
و استه نیروی کمکی دریافت کرد. با این حال، در ۳۰ سپتامبر، گونزاگاها موفق شدند دشمنان خود را در این راهپیمایی غافلگیر کرده و آنها را پراکنده کنند و به این ترتیب به عملیات نظامی پایان دهند. در سال ۱۳۴۸، لوچینو کنترل گاوی، ولتاجیو و برخی از روستاهای اطراف را به دست گرفت. در اواخر سال یا اوایل سال ۱۳۴۹، او پسرش بروتزیو را به همراه رینالدو دگلی اساندری از مانتوا و فرانچسکو کریستیانو از پاویا برای محاصره جنوا فرستاد. محاصره با رسیدن خبر مرگ ارباب میلان به اردوگاه، برداشته شد. طاعون. در سال ۱۳۴۷، مرگ سیاه که از استپ های آسیای مرکزی (جایی که بومی بود) سرچشمه می گرفت، شروع به گسترش به ایتالیا کرد و جنوا، ونیز، پیزا، سیسیل و ساردینیا را دربر گرفت و ۲۵ تا ۸۰ درصد از جمعیت را کشت. در سال ۱۳۴۸، به میلان نیز رسید. به نظر می رسد اولین موارد ابتلا در سه خانه واقع در نزدیکی دیوارهای شهر ثبت شده است که به دستور لوچینو، بلافاصله دیوارکشی شدند و ساکنان آن رها شدند تا از طاعون یا گرسنگی بمیرند. لوچینو همچنین دستور کنترل شدید کالاهای ورودی به شهر را داد. با این حال، این اقدامات سختگیرانه و بی رحمانه توانست این بیماری همه گیر را که
بیش از ۱۵ درصد از جمعیت را تحت تأثیر قرار نمی داد، مهار کند، که در مقایسه با سایر شهرهای ایتالیایی و اروپایی، به استثنای کراکوف و برخی مناطق اطراف لهستان، درصد بسیار کمی است. مرگ. در ۲۴ ژانویه ۱۳۴۹، لوچینو ویسکونتی در سن پنجاه و هفت سالگی درگذشت. به گفته کوریو و جوویو، او توسط همسرش ایزابلا فیشی مسموم شد، که پس از ایجاد رسوایی در طول سفرش به ونیز، ظاهراً توسط شوهرش تهدید به مرگ در آتش شده بود. به گفته فیاما، او بر اثر یک بیماری طولانی و آهسته درگذشت، در حالی که جووانی دا بازانو ادعا می کند که بر اثر طاعون درگذشت. به گفته آزاریو، او در کلیسای سانتا ماریا روسا به خاک سپرده شد، در حالی که به گفته کوریو و جوویو، او در کلیسای سن گوتاردو در کورته، جایی که آزونه به خاک سپرده شده بود، به خاک سپرده شد.
مکسترو () برند خودروی برقی و فوق لوکس چینی است که در سال ۲۰۲۴ توسط گروه جک تأسیس شد. این برند بخشی از همکاری چند-برندی HIMA هواوی است که در آن هواوی تولید و طراحی محصول را مدیریت می کند، فناوری هایی مانند سامانه کمک راننده پیشرفته و سیستم های سرگرمی اطلاعات محور را ارائه می دهد و قطعات سیستم انتقال قدرت را تأمین می کند، در حالی که JAC مسئول مهندسی شاسی و ساخت خودروهاست. نام. نام این برند، Maextro، از کلمه ایتالیایی مایسترو (maestro) گرفته شده است. حرف "S" در Maestro به "X" تغییر یافته است که «کاوش مداوم در ناشناخته ها و خلق افسانه های بی شمار» را نمادسازی می کند. تاریخچه. در ژوئیه ۲۰۲۴، یو چنگدونگ (ریچارد یو)، رئیس هیئت مدیره گروه تجاری مصرف کنندگان و واحدهای تجاری راهکارهای هوشمند خودرو هواوی، در مصاحبه ای فاش کرد که چهارمین برند HIMA که با همکاری گروه JAC توسعه یافته است، به زبان چینی Zunjie (尊界) نامگذاری خواهد شد. در اوت ۲۰۲۴، در جریان رویداد رونمایی از Stelato S9 و محصول جدید هواوی، هواوی رسماً Maextro، چهارمین برند تحت همکاری HIMA با JAC را معرفی کرد. اولین خودروی مکسترو S800، ابتدا در مراسمی با برند Hua
wei Mate در ۲۶ نوامبر ۲۰۲۴ رونمایی شد، جایی که پیش سفارش ها آغاز شد. جزئیات مربوط به این خودرو، از جمله فناوری های توسعه یافته توسط Huawei به طور خاص برای Maextro، در یک رویداد نمایشگاه فناوری در ۲۰ فوریه ۲۰۲۵ فاش شد. انتظار می رود این مدل در نمایشگاه خودروی شنژن ۲۰۲۵ در ماه مه عرضه شود. گروه JAC و هواوی به طور مشترک یک مرکز تولید در شهر هفی، زادگاه این شرکت، با نام Maextro Super Factory، ساختند که ساخت آن در ۱۶ دسامبر ۲۰۲۴ به پایان رسید. این مرکز ظرفیت تولید سالانه ۲۰۰۰۰۰ واحد را دارد، و این شرکت ادعا می کند که حجم تولید سالانه آن ۱۰۰ میلیارد یوان محصول است. این مرکز دارای ۸۶ دروازه کنترل کیفیت و نزدیک به ۱۵۰۰ ربات است که برای فرآیندهای اتصال، چسب زدن و رنگ آمیزی استفاده می شوند.
عَم یسرائِل خای (, ) یک شعار همبستگی برای ابراز قدرت و همبستگی ملت یهود و به عنوان تأییدی بر تداوم و هویت یهودی، معمولاً در دوران اوج سختی ها است. به همین منظور، این شعار از لحاظ تاریخی در موسیقی، ادبیات، هنر و سیاست یهودی حضور داشته است. این عبارت در سال ۱۹۶۵، زمانی که ترانه سرا، شلومو کارلباخ، آهنگ «عَم یسرائِل خای» را به عنوان سرود جنبش مبارزه دانشجویی برای یهودیان شوروی (SSSJ) ساخت، کاربرد عمومی پیدا کرد. به گفته "روزنامه فوروارد،" این شعار پس از هاتیکوا، سرود ملی اسرائیل، در رتبه دوم سرودهای قوم یهود قرار دارد. تاریخچه. ابتدای جنبش صهیونیسم. نسخه ای از سرود «آم ایسرائیل چای» که در اوایل صهیونیسم وجود داشت، در اوایل سال ۱۸۹۵ در یک کتاب ترانه ظاهر شد. این سرود با آهنگ های مختلفی تنظیم شده بود، و با نت موسیقی در "مجله «ملودی های یهودی محبوب»" (۱۹۲۷) چاپ شد. این شعار همچنین در نشریات صهیونیستی آمریکایی مانند "«ماست»" (۱۹۱۷) و "«هایوری»" (۱۹۲۱) استفاده شد. همبستگی یهودیان. در دومین کنفرانس جهانی یهودیان در سال ۱۹۳۳ که برای تشویق و هماهنگی تحریم اقتصادی آدولف هیتلر و حزب نازی تازه به قدرت رسیده او برگزار شد، ا
ستیون ساموئل وایز، خاخام مجارستانی-آمریکایی، سخنرانی پایانی این رویداد را با این جمله خطاب به جمعیت به پایان رساند: کاربرد و میراث معاصر. سازمان خبری یهودی "«فوروارد»" سرود «عم یسرائیل چای» را پس از «هاتیکوا»، سرود ملی اسرائیل، در جایگاه دوم «سرود قوم یهود» قرار داد. آرنولد آیزن، محقق یهودی، «عم یسرائیل چای» را «دین مدنی» یهودیان آمریکایی نامیده است.
آتوس والسکی (۲۶ نوامبر ۱۹۱۹ – ۲۰ ژوئیه ۱۹۸۵) یک سیاستمدار دموکراسی مسیحی ایتالیایی بود. او چندین بار در دولت های ایتالیا به عنوان معاون وزیر و وزیر خدمت کرد. والسکی در مجلس نمایندگان ایتالیا در دوره اول، دوره دوم و دوره سوم نماینده بود و سپس در سنای ایتالیا در دوره چهارم، دوره پنجم و دوره ششم عضویت داشت. زندگی نامه. او در خانواده ای ساده (پدرش شیرینی پز بود و مادرش را از بدو تولد از دست داده بود) در کیاونّا، زادگاه خانوادگی اش، بزرگ شد. والسکی دوران کودکی و نوجوانی خود را در این شهر گذراند و در سال ۱۹۴۲ از دانشگاه کاتولیک میلان در رشته ادبیات فارغ التحصیل شد. او به عنوان ستوان مکمل در واحد آلپینی خدمت کرد. پس از ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ به سوئیس پناهنده شد و در آنجا به عنوان تبعیدی اقامت گزید. در همان دوران با اندیشه های سیاسی کاتولیک های دموکرات آشنا شد و با چهره هایی از جمله امینتوره فافانی ملاقات کرد. پس از پایان جنگ به کیاونّا بازگشت و به عنوان استاد و مدیر مدارس راهنمایی در همان شهر مشغول به کار شد. او فعالیت سیاسی خود را در چارچوب شاخه استانی دموکرات های مسیحی ادامه داد و پیوند نزدیکی با اتسیو وانونی برقرار کرد.
السکی در سن ۲۸ سالگی در انتخابات ۱۹۴۸ به مجلس نمایندگان راه یافت و در سال های ۱۹۵۳ و ۱۹۵۸ نیز دوباره انتخاب شد. سپس سه دوره به عنوان سناتور خدمت کرد و در طول سال های فعالیتش مسئولیت های متعدد پارلمانی و دولتی داشت، اما همواره ارتباط خود را با فعالیت های اقتصادی و سیاسی در سطح استانی حفظ کرد. او به عنوان رئیس کنسرسیوم BIM (رود آدا) منصوب شد و این سمت را تا سال مرگش در ۱۹۸۵ بر عهده داشت. والسکی با مدیریت دقیق منابع حاصل از اجاره های اضافی شرکت های برق، پروژه های مختلفی برای بهبود اقتصاد منطقه اجرا کرد. او همچنین در زمینه اصلاح نژاد دام و توسعه گاو قهوه ای آلپی که از ویژگی های منطقه کوهستانی بود نقش مهمی داشت. در ۱۶ اکتبر ۱۹۶۶، انجمن پرورش دهندگان سوندریو به پاس خدماتش مدال طلای لیاقت به او اهدا کرد. السکی همچنین در فاصله سال های ۱۹۵۱ تا ۱۹۵۶ و بار دیگر از ۱۹۶۴ تا ۱۹۷۰ شهردار کیاونّا بود. رسوایی نفت. در سال ۱۹۷۴ والسکی به همراه چندین سیاستمدار دیگر از جمله جولیو آندره ئوتی، جیاچینتو بوسکو، ماریو فراری آگگرادی، مائورو فری و لوئیجی پره تی در ماجرای موسوم به «اولین رسوایی نفتی» متهم شد که از کمک های مالی شرکت های ن
فتی به انل و احزاب دولتی بهره مند شده اند. در این پرونده کمیسیون تحقیق پس از بررسی اعلام کرد که اقدامات والسکی در مقام وزیر دارایی ایتالیا و همچنین اقدامات وزیر صنعت وقت، مائورو فری، کاملاً قانونی بوده و هیچ نشانه ای از فساد وجود ندارد. والسکی سرانجام پس از ۵ سال به طور کامل تبرئه شد.
کیپو () یک ابرساختار بزرگ مقیاس از کهکشان های جهان است: دیواری از کهکشان ها یا ابرخوشه کهکشانی که از گره هایی از خوشه های کهکشانی تشکیل شده است. تا سال ۲۰۲۵، این ابرساختار بزرگ ترین ساختار شناخته شده در جهان است که حدود ۱٫۳ میلیارد سال نوری ) سال نوری (۷٫۶×۱۰۲۱ مایل؛ ۱٫۲×۱۰۲۲ کیلومتر)) طول دارد؛ و عظیم ترین ساختار شناخته شده است که حاوی ( (۴٫۰×۱۰۴۷ کیلوگرم؛ ۸٫۸×۱۰۴۷ پوند؛ ۴٫۰×۱۰۴۴ تن) یا حدود ۲۰۰۰۰۰ برابر جرم کهکشان راه شیری است. این ساختار توسط هانس بورینگر و همکارانش با استفاده از داده های ماهواره پرتو ایکس ROSAT کشف شد و در مقاله ای در سال ۲۰۲۵ در arXiv شرح داده شد. نام آن «کیپو» گذاشته شد زیرا یادآور پارچه گره دار آندی به نام کیپو است که بورینگر در موزه ای در نزدیکی سانتیاگو، شیلی، هنگام کار در رصدخانه جنوبی اروپا دیده بود.
جووانی آموروزو (زادهٔ ۳۰ مارس ۱۹۴۹) قاضی ایتالیایی است. او از ۱۳ نوامبر ۲۰۱۷ قاضی دادگاه قانون اساسی ایتالیا بوده و از ۲۱ ژانویهٔ ۲۰۲۵ به عنوان رئیس دادگاه قانون اساسی ایتالیا انتخاب شد. زندگی نامه. آموروزو در ۳۰ مارس ۱۹۴۹ در مرکاتو سان سوورینو به دنیا آمد. او در ۲۶ اکتبر ۲۰۱۷ توسط دیوان عالی کشور (ایتالیا) به عنوان قاضی دادگاه قانون اساسی انتخاب شد. در این رأی گیری او ۲۱۰ رأی به دست آورد و رقیبش رناتو روردورف تنها ۱۱ رأی کسب کرد. در آن زمان آموروزو رئیس بخش کار دیوان عالی بود. وی در ۱۳ نوامبر ۲۰۱۷ سوگند یاد کرد و جانشین الساندرو کریسکولو شد. او پیش تر قاضی دیوان عالی کشور، رئیس بخش کار (از ۲۰۱۶)، عضو بخش های مدنی متحد (از ۲۰۰۶) و مدیر دفتر ثبت و امور عالی بود. همچنین در بخش کیفری سوم و بخش کار به عنوان مشاور فعالیت داشت. آموروزو سابقه تدریس حقوق مدنی در دانشگاه ماچراتا و حقوق اساسی در دانشگاه مدیترانه آزاد کازاماسیما را نیز دارد. او نویسندهٔ آثار متعددی در زمینهٔ حقوق کار، عدالت قانون اساسی، حقوق مدنی و آیین دادرسی مدنی است. در ۱۲ دسامبر ۲۰۲۳، او توسط آگوستو باربرا، رئیس تازه انتخاب شدهٔ دادگاه قانون اساسی،
به عنوان نایب رئیس منصوب شد. در ۲۱ ژانویهٔ ۲۰۲۵، آموروزو به طور اجماعی به عنوان رئیس دادگاه قانون اساسی ایتالیا برگزیده شد.
فرانچسکو ویگانو (زادهٔ ۱ مارس ۱۹۶۶) قاضی ایتالیایی و استاد حقوق کیفری در دانشگاه بوکونی میلان است. او در ۲۴ فوریهٔ ۲۰۱۸ توسط رئیس جمهور سرجو ماتارلا به عنوان قاضی دادگاه قانون اساسی ایتالیا منصوب و در ۸ مارس همان سال سوگند یاد کرد. زندگی نامه. ویگانو در سال ۱۹۸۹ از دانشگاه میلان فارغ التحصیل شد. او بین سال های ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۳ در دانشگاه مونیخ اقامت داشت و در سال ۱۹۹۸ مدرک دکتری پژوهشی خود را از دانشگاه پاویا دریافت کرد. از سال ۱۹۹۵ به عنوان پژوهشگر در دانشگاه برشا مشغول بود و در ۲۰۰۱ به عنوان دانشیار در همان دانشگاه به تدریس حقوق کیفری تطبیقی پرداخت. بین ۲۰۰۴ تا ۲۰۱۶ در دانشگاه میلان حقوق کیفری پیشرفته و حقوق کیفری اروپا را تدریس می کرد. از نوامبر ۲۰۱۶ او استاد حقوق کیفری و حقوق کیفری فراملی در دانشگاه بوکونی است. ویگانو در ۲۴ فوریهٔ ۲۰۱۸ به جای پائولو گروسّی به عنوان قاضی دادگاه قانون اساسی ایتالیا منصوب شد.
لوکا آنتونینی (زادهٔ ۲۷ مهٔ ۱۹۶۳) وکیل و حقوق دان ایتالیایی و استاد حقوق اساسی در دانشگاه پادوا است. او از ۲۶ ژوئیهٔ ۲۰۱۸ قاضی دادگاه قانون اساسی ایتالیا است. زندگی نامه. آنتونینی در سال ۱۹۸۸ از دانشگاه میلان فارغ التحصیل شد و از سال ۲۰۰۱ استاد حقوق اساسی در دانشگاه پادوا است. او همچنین وکیل است و اجازهٔ فعالیت در دیوان عالی تمییز ایتالیا را دارد. وی عضو گروه کارشناسانی بود که از طرف منطقه ونتو با دولت ایتالیا دربارهٔ گسترش اشکال بیشتری از خودمختاری مذاکره کردند. او نمایندهٔ منطقهٔ ونتو در برابر دادگاه قانون اساسی در تلاش برای لغو قانون واکسیناسیون اجباری کودکان در ایتالیا بود و در این زمینه مواضع جنبش ضد واکسن ایتالیا را پذیرفت. در ۲۲ ژوئن ۲۰۱۸ نیز او در پیامی توییتری دوباره دیدگاه های ضد واکسن خود را تأیید کرد و پرسید چرا کزاز باید واکسیناسیون اجباری داشته باشد در حالی که بیماری مسری نیست. در ۱۹ ژوئیهٔ ۲۰۱۸ آنتونینی با حمایت لگا شمالی، جنبش پنج ستاره، فورتسا ایتالیا و برادران ایتالیا توسط پارلمان ایتالیا به عنوان قاضی دادگاه قانون اساسی ایتالیا انتخاب شد و در ۲۶ ژوئیه سوگند یاد کرد. آنتونینی همچنین از امضاک
نندگان طوماری بود که از پارلمان ایتالیا می خواست قانون ۲۰۱۶ دربارهٔ اتحاد مدنی زوج های همجنس در ایتالیا تصویب نشود. او استدلال می کرد که این قانون حقوقی مشابه ازدواج به زوج های همجنس می دهد، فرزندخواندگی آنان را تسهیل می کند و زمینهٔ مادر جایگزین را برای آنان فراهم خواهد کرد.
شهر کاروانی شهری است که در یک راه بازرگانی برجسته میان بیابان جای دارد و پیشرفت خود را از آن می گیرد. باور همگانی بر این است که این نامگذاری از سوی پژوهشگر درون مایه های باستان، میخائیل روستوفتسف، برای اثرش با نام «شهرهای کاروان» که در سال ۱۹۳۲ به زبان انگلیسی چاپ شد، نوآوری شده است. در برگردان انگلیسی این اثر پس از آنکه رودس، قبرس و یونان میسنی در جایگاه شهرهای کاروانی از ترجمان زدوده شدند بیشتر به پترا، جرش، پالمیرا و دورا در «خاور نزدیک» می پردازد، .دورا نیز بعدها بیش از یک شهر کاروانی در نظر گرفته شده است. از دیگر شهرهای کاروانی می توان عروعیر، در اردن، هترا در عراق، اولاتا در موریتانی، دمشق در سوریه و سمرقند در ازبکستانرا نام برد. شهرهای کاروانی خاور نزدیک رو به نابودی گذاشتند، زیرا فرمانروائی های بازرگانی کوچک میان امپراتوری های روم و ایران کم کم از سوی این دو امپراتوری گرفته شدند و «ذهنیت دیوار» چیره شد، یعنی ساخت سامانه های پدافندی (لیمس های رومی و ردیفهای پدافندی ایران) و بازرگانی از راه یک نقطه یگانه مانند شهر نصیبین.
مرحله گروهی لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۲۲ از ۱۵ آوریل تا ۱ مه ۲۰۲۲ برای منطقه شرق و از ۷ تا ۲۷ آوریل ۲۰۲۲ برای منطقه غرب برگزار شد. در مجموع ۴۰ تیم در مرحله گروهی برای تعیین ۱۶ جایگاه در مرحله حذفی لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۲۲ به رقابت پرداختند. قرعه کشی. قرعه کشی مرحله گروهی در ۱۷ ژانویه ۲۰۲۲ در ساختمان ای اف سی در کوالا لامپور، مالزی برگزار شد. ۴۰ تیم در ده گروه چهار تیمی قرار گرفتند: پنج گروه در منطقه غرب (گروه های A تا E) و منطقه شرق (گروه های F تا J). برای هر منطقه، تیم ها در چهار گلدان قرار گرفتند و بر اساس رتبه بندی فدراسیون و جایگاهشان در کشور خود، با در نظر گرفتن تعادل فنی بین گروه ها، در جایگاه های مربوطه در هر گروه قرار گرفتند. تیم های یک انجمن نمی توانستند در یک گروه قرار بگیرند. ۴۰ تیم زیر وارد قرعه کشی مرحله گروهی شدند که شامل ۳۳ تیم مستقیم و هفت برنده دور پلی آف مرحله مقدماتی بود که هویت آنها در زمان قرعه کشی مشخص نبود. فرمت. در مرحله گروهی، هر گروه به صورت رفت و برگشت نوبت گردشی در ورزشگاه های متمرکز برگزار شد. برندگان هر گروه و سه تیم برتر دوم هر منطقه به مرحله یک هشتم نهایی مرحله حذفی راه یافتند. معیارها