Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
. دو روش برای کنترل گرد و غبار ناشی از استفاده از چکش بادی وجود دارد، یا از طریق اسپری مداوم آب در نقطه برخورد، یا استفاده از هود یا پوشش با سیستم جمع آوری گرد و غبار خلاء. انواع. پنوماتیک. چکش تخریب بادی که با نام متهٔ بادی نیز شناخته می شود نوعی چکش بادی است که از هوای فشرده به عنوان منبع تغذیه استفاده می کند. منبع هوا معمولاً از یک کمپرسور هوای قابل حمل که توسط یک موتور دیزلی به حرکت در می آید، تأمین می شود. قبلاً از کمپرسورهای رفت وبرگشتی استفاده می شد. این واحد شامل یک کمپرسور رفت و برگشتی بود که از طریق یک کلاچ گریز از مرکز توسط یک موتور دیزلی به حرکت درمی آمد. گاورنر موتور فقط دو سرعت ارائه می داد: نسخه های مدرن از کمپرسورهای اسکرو دوار استفاده می کنند و گاورنر متغیر پیچیده تری دارند. این واحد معمولاً روی یک تریلر نصب می شود و گاهی اوقات شامل یک ژنراتور الکتریکی برای تأمین برق چراغ ها یا ابزارهای برقی است. علاوه بر این، برخی از کاربران چکش های بادی ممکن است از یک روان کننده پنوماتیکی استفاده کنند که به صورت سری با شلنگ هوای متصل به چکش بادی قرار می گیرد. این امر باعث افزایش عمر و عملکرد چکش بادی می شود
. الکترومکانیکی یا الکتروپنوماتیکی. چکش الکتروپنوماتیک اغلب چکش دوار نامیده می شود زیرا دارای یک موتور الکتریکی است که میل لنگ را می چرخاند. این چکش دو پیستون دارد - یک پیستون محرک و یک پیستون آزاد. میل لنگ، پیستون محرک را در همان سیلندر پیستون پرواز به جلو و عقب حرکت می دهد. پیستون محرک هرگز پیستون پرواز را لمس نمی کند. در عوض، پیستون محرک هوا را در سیلندر فشرده می کند که سپس پیستون پرواز را به سمت یک ضربه زننده که با مته تماس پیدا می کند، سوق می دهد. ابزارهای برقی در اندازه های مختلفی، حدود عرضه می شوند. آنها به یک منبع تغذیه خارجی نیاز دارند اما به کمپرسور نیازی ندارند. اگرچه در گذشته این ابزارها قدرت چکش بادی یا پنوماتیکی را نداشتند، اما این وضعیت با ابزارهای جدیدتر با موتور بدون جاروبک که به قدرت یک ابزار پنوماتیکی نزدیک می شوند و در برخی موارد حتی با آن برابری می کنند، در حال تغییر است. ابزارهای برقی برای مکان هایی که دسترسی به کمپرسور محدود یا غیرعملی است، مانند داخل ساختمان، یک محل ساخت وساز شلوغ یا در یک مکان دورافتاده مفید هستند. ابزارهای الکتروپنوماتیک از سه نظام متنوع برای اتصال قلم ها استفاده می
کنند، اما رایج ترین آن ها SDS-max، با ۷/۸ در شش گوش، TE-S و ۱+۱/۸ در شش گوش هستند. اندازه انتهای اتصال نیز به انرژی ابزار برای شکست مربوط می شود. به عنوان مثال، ابزارهای بوش و هیلتی ۵٫۴ کیلوگرمی هر دو از SDS-max استفاده می کنند، در حالی که ابزارهای بوش، هیلتی و ماکیتای ۲۹ کیلوگرمی همگی از اتصال شش گوش ۱+۱/۸ استفاده می کنند. برای اطلاعات بیشتر در مورد چکش کاری الکتروپنوماتیک به دریل های چکشی مراجعه کنید. هیدرولیک. یک چکش هیدرولیکی ممکن است روی تجهیزات سنگین مانند بیل مکانیکی یا پشت سوار نصب شود و به طور گسترده برای کارهای جاده ای، استخراج معادن، کارهای ساختمانی و تخریب عمومی استفاده می شود. این چکش های بزرگتر نصب شده روی ماشین، به عنوان چکش های نصب شده روی دستگاه یا چکش های نصب شده روی ماشین شناخته می شوند. چنین ابزارهایی را می توان به صورت افقی استفاده کرد، زیرا برای انجام کار خود نیازی به کمک جاذبه ندارند. آنها معمولاً از یک موتور هیدرولیکی استفاده می کنند که یک سیستم چکش بادی آب بندی شده را به حرکت درمی آورد، زیرا یک چکش فعال شده با هیدرولیک هم سرعت ضربه کمی ایجاد می کند و هم به طور بالقوه بارهای ضربه ای غی
رقابل قبولی را به سیستم پمپ منتقل می کند. این را با یک چکش شمع کوب با نیروی بخار، مکانیکی یا هیدرولیکی مقایسه کنید. پیشرفت های فناوری امکان ساخت چکش های هیدرولیکی قابل حمل را فراهم کرده است. چکش بادی با شلنگ های هیدرولیک به یک پاورپک هیدرولیکی قابل حمل متصل می شود: یا یک موتور بنزینی یا دیزلی که پمپ هیدرولیک را به حرکت درمی آورد؛ یا یک بیل مکانیکی کوچک یا لودر اسکید-استیر از طریق یک محور محرکه به سیستم هیدرولیک دستگاه متصل می شود. منابع تغذیه هیدرولیکی از کمپرسورهای هوا کارآمدتر هستند و این کیت را در مقایسه با نسخه پنوماتیکی قابل مقایسه، کوچک تر، ارزان تر یا قدرتمندتر می کنند. ابزارهای پنوماتیک یا هیدرولیکی به ویژه در معادن زیرزمینی که خطر انفجار وجود دارد (مانند معادن زغال سنگ) مورد استفاده قرار می گیرند، زیرا برای کار به برق ولتاژ بالا نیاز ندارند و بخش زیادی از خطر انفجار ناشی از جرقه را از بین می برند. اثر بر سلامتی. صدای ضربات چکش، همراه با خروج هوای انفجاری، چکش های بادی را به طرز خطرناکی پرصدا می کند و بیش از ۱۲۰ دسی بل فشار صدا در نزدیکی گوش های اپراتور منتشر می کند. اپراتور باید از گوش گیرها و محافظ
های صدا استفاده کند تا از نوعی کم شنوایی که وزوز گوش علامت اصلی آن است، جلوگیری شود. اگرچه برخی از چکش های بادی اکنون دارای صدا خفه کن در اطراف لولهٔ ابزار هستند، اما صدای بلند خروج هوا، ضربات خود چکش و صدای موتور کمپرسور خفه نمی شود. استفاده از این وسیله با سندرم رینود مرتبط دانسته شده است؛ به طور خاص، قرار گرفتن طولانی مدت در معرض ارتعاش شدید ناشی از این ابزار می تواند منجر به شکل ثانویه ای از این سندرم شود که به عنوان ارتعاش انگشت سفید شناخته می شود. استفاده از نوار چسب ورزشی در جلوگیری از انگشت سفید خیلی مؤثر نیست، اما به نظر می رسد به کاهش برخی از ناراحتی های آن کمک می کند. استفاده از مته پنوماتیک همچنین می تواند منجر به مستعد شدن برای ابتلا به سندرم تونل کارپال شود. برخی از تولیدکنندگان ابزارهای الکتروپنوماتیکی اکنون سیستم های کاهش ارتعاش را برای کاهش ارتعاش احساس شده توسط اپراتور ارائه می دهند. به عنوان مثال، هیلتی یک مدل چکش بادی تولید می کند که تقریباً همان انرژی ضربه یک چکش پنوماتیک ۶۰ پوندی (۲۷ کیلوگرم) را دارد، اما لرزشی که توسط اپراتور احساس می شود به طور قابل توجهی کمتر است (۷ متر بر مربع ثانیه)
. تولیدکنندگان دیگری مانند ماکیتا، دیوالت و بوش نیز ابزارهای برقی با قابلیت کاهش ارتعاش ارائه می دهند. علاوه بر این، استفاده از چکش برقی برای شکستن روسازی بتنی ممکن است اپراتور را در معرض گرد و غبار خطرناک حاوی سیلیس کریستالی قابل استنشاق قرار دهد که ممکن است باعث سیلیکوزیس شود. اپراتور و افرادی که در مجاورت عملیات چکش برقی هستند باید از تجهیزات حفاظت فردی، از جمله ماسک تنفسی مورد تأیید OSHA (ایالات متحده) استفاده کنند.
پردیس سینمایی روتانو یک پردیس سینمایی در شهر تهران، ایران است. این پردیس سینمایی که در منطقه تهران پارس قرار دارد، در اردیبهشت ۱۴۰۴ با دو سالن سینما با ظرفیت ۲۲۰ صندلی افتتاح شده است.
اف ای آرتی شعار خاندان سلطنتی ساووی و پادشاهی ایتالیا است. این شعار را دوک ویتوریو آمادئو دوم (۱۶۶۶–۱۷۳۲) ایجاد کرد. این نشان برای اولین بار بر روی نشان عالی ترین مقام بشارت یا "Ordine Supremo della Santissima Annunziata"، به عنوان اولین مقام دودمانی پادشاهی، ظاهر شد. معنای این حروف به طور دقیق مشخص نیست و بحث و جدل های فراوانی در مورد آن شکل گرفته و تفسیرهای متعددی برای آن ارائه شده است. اعتقاد بر این است که این شعار مخفف عبارت زیر است:
'ژاندویوتو' (; ) نوعی شکلات است که خاستگاه آن منطقه پیمونت در ایتالیا است. "ژاندویوتو" به شکل شمش است و به صورت جداگانه در یک پوشش فویل (معمولاً) طلایی یا نقره ای رنگ پیچیده می شود. آنها از محصولات ویژه تورین هستند و نام خود را از "ژاندویا"، ترکیبی از شکلات و فندق که برای "ژاندویوتو" و سایر شیرینی ها، از جمله نوتلا استفاده می شود، گرفته اند. این ترکیب خود به نام ژاندویا، ماسکی در کمدیا دلارته، نوعی تئاتر ایتالیایی که نمایانگر پیمونته است، نامگذاری شده است. کلاه سه گوش ژاندویا الهام بخش شکل «ژاندویوتو» بوده است. «ژاندویوتی» از خمیری از شکر، کاکائو و فندق «توندا جنتیله دله» لانگه تولید می شود. «تولد» رسمی «ژاندویوتی» در سال ۱۸۵۲ در تورین، توسط پیر پل کافرل و میشل پروشه بود، اولین کسانی که فندق را قبل از اضافه کردن به مخلوط کاکائو و شکر، به صورت خمیر درآوردند. مخلوط کردن فندق با شکلات های «استاندارد» در مقیاس صنعتی و در پاسخ به محاصره بریتانیا علیه فرانسه ناپلئونی و متحدانش در اوایل قرن نوزدهم آغاز شد، که دسترسی ایتالیا به کاکائوی آمریکای جنوبی را تا حد زیادی محدود کرد. با قیمت بالای کاکائوی خام، شکلات سازان تور
ین شروع به ترکیب تکه های فندق بو داده، که به صورت محلی کشت می شدند و به راحتی در پیمونت در دسترس بودند، کردند تا محصول نهایی را مقرون به صرفه تر کنند.
نچیو ، (pl. : "necci") که به آن niccio , ciaccio یا cian هم گفته می شود، نوعی شیرینی گالته با پایه آرد شاه بلوط است که معمولاً در برخی مناطق کوهستانی توسکانی و امیلیا در ایتالیا و جزیره کورسیکا در فرانسه تهیه می شود. امروزه مردم معمولاً "نچیو را" به عنوان یک دسر در نظر می گیرند، اما دهقانان زمانی آن را با غذاهای خوش طعم می خوردند. دولت ایتالیا "نچیو را" به عنوان محصول کشاورزی سنتی توسکانی (PAT) اعلام کرده است. توزیع. "نچیو" مخصوص پِشا و کوه های پیستویا، لوچِسیا، وِرسیلیا، گارفانانا، فریگنانو و دره رنو بالایی است. همچنین در جزیره کورسیکای فرانسه نیز تهیه می شود. فرقه ها. در گارفانانا (منطقه ای در توسکانی) "نچیو" به مغز شاه بلوط و مشتقات آن گفته می شود. نام های دیگری که برای "نچیو" استفاده می شوند عبارتند از: "ciaccio" (در Versilia, Garfagnana بالا و Frignano), "cian" (در لونجیانا ")"، "caccìn" (در استان لا اسپتزیا)، "panèlla" (سستری لوانته و اطراف)، "castagnaccio" یا "patolla" (دارای دوغ منسجم تر). آماده سازی. خمیر نچیو با آرد شاه بلوط، آب و کمی نمک درست می شود. در منطقه پیستویا، آرد شاه بلوط را در ظروف مخصوص
چوب شاه بلوط به نام های "بیگونس" یا "بوگنی" یا در جعبه های چوبی به نام "آرکونی" نگهداری می کنند که از آنها دانه های آرد گرفته شده و از الک عبور داده می شوند و سپس با دست خرد می شوند. پخت و پز نچیو سخت است و به تخصص قابل توجهی هم نیاز دارد. همچنین به دیسک های مخصوصی به نام "تستی"، ساخته شده از ماسه سنگ خاموش شده که از قبل روی آتش شومینه گرم می شوند، یا دیسک های آهنی با دسته های بلند به نام "فری" یا "فورم" که باید روی سطح اجاق چوبی قرار گیرند، نیاز دارد. امروزه "تستی ها" بیشتر در سمت بولونیایی آپنین استفاده می شوند، در حالی که در کوه های پیستویا پرکاربردترین ابزارها "فری" هستند. پخت و پز با "تستی" پیچیده است. برگ های شاه بلوط در تابستان، در طول ماه رو به زوال، برداشت می شوند و در آب ولرم خیس می خورند. این "برگ ها" باعث می شوند نچیوها به "تستو" نچسبد و عطر و طعم آن منتقل نشود. پس از گرم شدن "تستی ها" در شومینه، سه تا چهار برگ روی یک "تستو" قرار داده می شوند، سپس یک ملاقه خمیر روی آنها قرار می گیرد، سپس سه تا چهار برگ دیگر و "یک تستوی" داغ دیگر و به همین ترتیب ادامه می یابد تا یک توده (به نام " "کاستلینا" ") تشکی
ل شود. بشقاب ستی "را" ابزار نگهدارنده آهنی نگه می دارد و آن را تثبیت می کند. معمولاً یکی از ردیف های بیشتر "تستی" را به تعداد ۱۰ تا ۲۰ "نچیو" در هر ردیف، با کاهش قطر از پایین به بالا، روی هم می گذارند. پس از دو تا سه دقیقه، "نچیوها" آماده هستند و توده برچیده می شود. نچیوی شکم پر. بعد از پخت، "نچیو" معمولاً با پنیر ریکوتا (که گاهی با چیپس شکلات تلخ و/یا میوه های آب نباتی غنی می شود) پر می شوند و لوله می شوند تا به شکل کانولی درآیند. "نچیو را" می توان به این روش ها مصرف کرد:
توافق قاهره یا پیمان قاهره، توافقی بود که در ۲ نوامبر ۱۹۶۹ طی مذاکرات بین یاسر عرفات و فرمانده ارتش لبنان، ژنرال امیل بوستانی، حاصل شد. جمال عبدالناصر، رئیس جمهور مصر، به میانجیگری در این توافق کمک کرد. شرایط. اگرچه متن این توافق هرگز منتشر نشد، اما نسخه ای غیررسمی از آن در روزنامه لبنانی "النهار" در ۲۰ آوریل ۱۹۷۰ منتشر شد. طبق این توافق، حضور و فعالیت های چریک های فلسطینی در جنوب شرقی لبنان توسط مقامات لبنانی تحمل و تنظیم می شد. بر اساس این توافق، ۱۶ اردوگاه آنروا در لبنان، که محل سکونت ۳۰۰۰۰۰ پناهنده فلسطینی بود، از حوزه قضایی اداره دوم ارتش لبنان خارج و تحت نظارت فرماندهی مبارزه مسلحانه فلسطین قرار گرفت. اگرچه این اردوگاه ها تحت حاکمیت لبنان باقی ماندند، اما این بدان معنا بود که پس از سال ۱۹۶۹، آنها به یک پایگاه مردمی کلیدی برای جنبش چریکی تبدیل شدند. این توافق همچنین حق فلسطینی های لبنان را برای شرکت در مبارزه مسلحانه تثبیت کرد. به فلسطینی ها کنترل قانونی بر اردوگاه های پناهندگان در لبنان و حق حمله به اسرائیل از جنوب لبنان اعطا شد. در حالی که این اساساً فقط رسمیت بخشیدن به وضعیت موجود بود، به حضور چریک ها
ی فلسطینی در جنوب، اقتدار و آزادی بلامنازع اعطا کرد. این ترکیب، که با توجیه اخلاقی انقلاب، سلاح و مردانگی تقویت می شد، نگرشی را در میان شبه نظامیان پرورش داد که باعث شد آنها به سختی وجود دهقانان فروتن را که در زمینی که اکنون میدان نبرد چریک ها بود، کار می کردند، بپذیرند. چریک ها به سرعت کنترل منطقه مرزی را به دست گرفتند. سازمان آزادی بخش فلسطین بعداً عملاً دولتی در لبنان تأسیس کرد. جنگ داخلی لبنان. دخالت فلسطینی ها در لبنان در اوایل دهه ۱۹۷۰، به ویژه پس از سپتامبر سیاه در اردن، افزایش یافت. در نهایت، ارتش لبنان در محدود کردن حوزه های فعالیت سازمان آزادی بخش فلسطین ناتوان شد. در آوریل ۱۹۷۵، جنگ داخلی لبنان بین سازمان آزادی بخش فلسطین و مسیحیان در لبنان آغاز شد. چند ماه بعد، جنبش ملی چپ گرای لبنان به نفع سازمان آزادی بخش فلسطین وارد این درگیری شد. پس از موفقیت های نظامی این اتحاد، سلیمان فرنجیه، رئیس جمهور راست گرای مارونی، از سوریه خواست تا مداخله کند. سپس سازمان آزادیبخش فلسطین به جنوب عقب نشینی کرد اما به عملیات چریکی در مرز لبنان و اسرائیل ادامه داد که منجر به حمله اسرائیل در مارس ۱۹۷۸ شد. ابطال. در ژوئن ۱۹
۸۷، امین جمیل، رئیس جمهور لبنان، قانونی را برای لغو توافق قاهره با سازمان آزادی بخش فلسطین امضا کرد. این قانون ابتدا توسط حسین الحسینی، رئیس مجلس، تهیه و در ۲۱ مه ۱۹۸۷ توسط مجلس نمایندگان لبنان تصویب شد و توسط نخست وزیر سلیم الحص امضا شد.
تصرف هرات به تصرف چندین ماهه هرات، پایتخت امپراتوری تیموری، به دست قراقویونلوها، از ژوئن تا دسامبر ۱۴۵۸ اشاره دارد. پیشینه. گسترش قلمرو قره قویونلوها به ایران مرکزی با مرگ شاهرخ تیموری در سال ۱۴۴۷ آغاز شد. امپراتوری تیموری درگیر عدم قطعیت و کشمکش های جانشینی بود، و جهانشاه، سلطان قراقویونلو موفق شد شهرهای سلطانیه، همدان و قزوین را تصرف کند. مرگ سلطان محمد، والی تیموری ایران و فارس در سال های ۱۴۵۱/۵۲، کنترل تیموریان را بیش از پیش تضعیف کرد و به جهانشاه اجازه داد تا قم، اصفهان، ابرقو و شیراز را از اوت ۱۴۵۲ و یزد را در سال ۱۴۵۳ اشغال و ضمیمه خود کند. در این لشکرکشی ها پسر جهانشاه پیربداق او را همراهی می کرد و به عنوان والی جدید مناطق اطراف شیراز و اصفهان منصوب شد. اشغال هرات. با مرگ ابوالقاسم بابر میرزا، فرماندار تیموری ایران مرکزی، در سال ۱۴۵۷ در مشهد، حکومت تیموریان در خراسان فروپاشید. نیروهای قراقویونلو به سمت هرات، پایتخت خراسان، پیشروی کردند و شاهزاده تیموری، علاءالدوله بن بایسنغر مجبور به عقب نشینی با نیروهایش شد، چون نیروهای قراقویونلو بسیار قوی تر بودند. جهانشاه در ۲۸ ژوئن ۱۴۵۸ وارد شهر هرات شد. پیربداق
چند ماه بعد، در ۲۷ اکتبر ۱۴۵۸، در هرات به پدرش پیوست در همین حال، امپراتور تیموری ابوسعید (حکومت: ۱۴۵۲–۱۴۶۹) به تقویت نیروهای خود برای بازپس گیری پایتخت پرداخت. موقعیت جهانشاه با انتشار خبر فرار پسر سرکشش حسین علی از زندان ماکو و تشکیل ارتش، تضعیف شد. سپس جهانشاه با ابوسعید مذاکره کرد و پیمان صلح امضا کرد. به این ترتیب کل استان خراسان دوباره به کنترل تیموریان تحت فرمان ابوسعید بازگشت. ابوسعید در ۲۲ دسامبر ۱۴۵۸ دوباره وارد شهر هرات شد. ابوسعید با حذف رقبای تیموری، به ویژه پسران و نوادگان بایسنغر ، کنترل خود را بیش از پیش تقویت کرد. سلطان حسین متحد ابوسعید هم که در خوارزم مستقر بود، به بازپس گیری برخی از سرزمین ها از قراقویونلوها ادامه داد و گرگانرا تصرف کرد. تأثیرات هنری. پسر جهانشاه، پیربداق، به عنوان والی قراقویونلو در فارس و بغداد، در تولید نسخه های خطی نفیس بسیار فعال بود. همراهی پیربداق با پدرش در طول اشغال چند ماهه هرات تیموری در سال ۱۴۵۸، ممکن است به او فرصتی داده باشد تا با «هنر کتابت» تیموری و هنرمندان دربار تیموری آشنا شود. به عنوان مثال، طبق اسناد، پیربداق یک "پنج گنج تیموری از نظامی" (ح. ۷۶۲) را از
هرات آورده است که بعدها توسط آق قویونلوها در شیراز و تبریز گسترش یافت. در زمان پیربداق، نوآوری های متعددی در خوشنویسی "نستعلیق" انجام شد و نسخه های خطی با ظرافت مطابق با قراردادهای تصویری خراسان مصور شدند. معماری قره قویونلوها اغلب تزئینات غنی دارد، اما به ویژه طرح های کاشی کاری مسجد کبود تبریز که در سال ۱۴۶۵ تکمیل شد، نوآورانه هستند. این طرح ها ممکن است تحت تأثیر معمارانی از پایتخت تیموریان، هرات، که پس از تصرف شهر در سال ۱۴۵۸ به تبریز نقل مکان کرده بودند، ساخته شده باشند.
حافظ کارتیه ("Cartier Hafiz)" نسخه ای قرن شانزدهمی از "دیوان حافظ" اثر حافظ، است که به نام صاحب قبلی آن، جواهرساز پاریسی، لویی کارتیه (۱۸۷۵–۱۹۴۲)، نامگذاری شده است. این نسخه قطعه ای متوسط (با ابعاد ۲۹×۱۸٫۲ سانتی متر) است اما جلدی مجلل، با پوشش لاکی، ۱۷۶ برگ و پنج نقاشی، از جمله نقاشی که در طول جنگ جهانی دوم برداشته و گم شد. در دوران مدرن، این نسخه خطی توسط استوارت کری ولچ پراکنده شد و برگ های آن اکنون بین موزه ها و مجموعه های مختلف پخش شده اند. حافظ کارتیه را همان طور که از کیفیت آن پیداست، مجموعه ای درباری تهیه کرده است و دو هنرمند مختلف روی مینیاتورهای آن کار کرده اند: شیخ زاده در هرات و سلطان محمد در تبریز. خوشنویسی ممکن است کار سلطان محمد نور باشد. در اواخر دهه ۱۵۲۰، شیخ زاده دو مینیاتور را خلق کرد: "خطبه در مسجد"، که آن را با یک گرافیتی کوچک امضا کرد، و صحنه چوگان که اکنون گم شده است. حامی شیخ زاده، حاکم هرات، حسین خان شاملو، احتمالاً در این دو مینیاتور به صورت مردی بالغ با سبیل پر به تصویر کشیده شده است. سه مینیاتور دیگر را، احتمالاً حدود سال ۱۵۳۱، هنرمند دربار سلطان محمد (سلطان محمد) اضافه کرده است: او
"جشن عید" و "تمثیل مستی" را امضا کرده و همچنین احتمالاً "تابلوی پیک نیک عاشقان را" که به همان سبک است، نقاشی کرده است. جشن عید. "جشن عید" شامل دو بیت از "غزلی" از حافظ است که نقاش بر بالای کاخ کتیبه کرده است: این بیت را در ابتدا حافظ در حدود سال ۱۳۷۶ میلادی، برای حاکم خود، شاه شجاع، پادشاه مظفری، سرود. حاکمی که در مرکز نقاشی قرن شانزدهم بر تخت نشسته است، قطعاً شاه طهماسب صفوی است. سلطان محمد بر تخت، در پای حاکم خود، امضای خود را اضافه کرده است: «عمل ("عمل") "سلطان" محمد عراقی». صفت های مختلفی برای پادشاه، "امضا" را احاطه کرده اند: فتح، "نصرت"، "دولت"، پیروزی و "عمر". کتیبه سردر «سام میرزا». ظاهراً بعدها، این نسخه خطی به تملک برادر طهماسب ، سام میرزا، درآمد. سام میرزا نام خود را بر سر در ورودی اضافه کرد. متن اضافه شده «الهادی ابوالمظفر سام میرزا» («راهنما، پدر پیروز، سام میرزا») است. «راهنما» معمولاً عنوانی بود که به خود شاه اسماعیل یا طهماسب اختصاص داشت و عنوان «ابوالمظفر» هم به طهماسب متعلق بود (سام میرزا در لقب خود از «ابوالنصر» استفاده می کرد). به گفته سوداوار، خط این جمله بالای درگاه به شکلی واضح از خط ک
تیبه بالای کاخ پایین تر است، با عجله نوشته شده و فاقد خطوط سیاه ظریف است. همچنین به درستی در مرکز قرار نگرفته و حتی از بیرون مینیاتور شروع می شود، زیرا دو حرف اول ("ال") در حاشیه نوشته شده اند. این خط را سلطان محمد ننوشته و بعدها اضافه شده است. بنابراین، کتیبه اصلی باید متعلق به شاه طهماسب بوده و بعداً اصلاح شده باشد. همچنین، سایر عناصر موجود در نقاشی (پیکرنگاری و ابیات) روشن می کنند که موضوع نقاشی پادشاه است، در حالی که سام میرزا تنها والی جوانی در هرات با چهارده سال سن بود که در زمان ساخت مینیاتورها تحت سرپرستی حسین خان شاملو بود. تنها بعداً در سال ۱۵۳۴، حسین خان شاملو در دوران عثمانی ها سعی کرد شاه طهماسب را سرنگون کند و سام میرزا را جایگزین او کند. این کتیبه ممکن است نشان دهنده تلاشی برای غصب نمادین باشد، سام میرزا تلاش می کند خود را در جایگاه سلطنتی برادرش شاه تهماسب قرار دهد و هر دو عنوان شاه اسماعیل و شاه تهماسب را برای خود ادعا کند. پژوهشگران پیشین، مانند گری (۱۹۶۱) یا استوارت گری ولچ (۱۹۷۶) این نقاشی را به عنوان تصویری از سام میرزا و دربارش می دانستند و اعتبار کتیبه بالای درگاه را زیر سؤال نبرده بودن
د. تمثیل مستی. تمثیل مستی که همچنین با نام "«مستی دنیوی و اخروی»" شناخته می شود، اثری از سلطان محمد است و امضای او بر بالای درگاه مینیاتور دیده می شود. این اثر در تبریز در سال های ۱۵۳۱–۱۵۳۳ خلق شده است. این نقاشی، نوشیدن شراب در یک میخانه را با آواز و رقص فراوان نشان می دهد. حتی فرشتگان نیز بر روی سقف عمارت در حال نوشیدن و عیش و نوش هستند و بُعدی متافیزیکی به حالت مستی، شبیه به روشن بینی، می دهند. به گفته سوچک (۱۹۹۰) «این نقاشی، مضمون مهمی را در شعر حافظ به تصویر می کشد و بین نوشیدن شراب و منبع الهام خلاقانه در پشت سرودن شعر، تشابه ایجاد می کند.» خود حافظ قرن چهاردهم در پنجره بالای کوزه ها، در حالتی مست و آشکار، تجسم یافته است. این نقاشی در زمانی ایجاد شده است که سام میرزا پس از فرار از هرات، که مورد هجوم ازبک های خانات بخارا قرار گرفته بود، در دربار برادرش شاه طهماسب در تبریز پناهنده شده بود. سبک سلطان محمد ترکیبی از سبک های ترکمنی و تیموری است که از پالت سبک نقاشی سلطنتی ترکمن در اواخر قرن پانزدهم تبریز الهام گرفته است. ساختار آن هم از هنر تیموری هرات سرچشمه می گیرد. نقاشی های سلطان محمد همچنین حس شوخ طبعی
را منتقل می کنند که در بیان شخصیت های اصلی او قابل درک است.
برتز یک خط تولید عروسک مد و همچنین فرنچایز رسانه ای آمریکایی می باشد که توسط کارتر برایانت، کارمند پیشین متل، برای ام جی ای انترتینمنت ساخته شده و نخستین بار در سال ۲۰۰۱ معرفی گردید. برتز در اوایل دههٔ ۲۰۰۰ محبوبیت گسترده ای به دست آورد. چهار عروسک اصلی ۱۰ اینچی (۲۵ سانتی متری) در ۲۱ مهٔ سال ۲۰۰۱ عرضه شدند: یاسمین (لاتین تبار)، کلوئی (سفیدپوست)، جید (آسیایی شرقی) و ساشا (آمریکایی آفریقایی تبار) — و در سال ۲۰۰۲ نیز مگان (اسکاتلندی مو قرمز) به عنوان پنجمین عضو به گروه افزوده شد. این عروسک ها با چشمان بادامی، سایهٔ چشم و لب های براق و درشت شناخته می شدند. موفقیت برتز با گسترش آن به اسپین آف هایی از جمله برتز کیدز، برتز بویز، برتز بیبیز و برتزیلاز ادامه یافت. این برند همچنین به یک فرنچایز رسانه ای تبدیل شد که شامل آلبوم های موسیقی، یک مجموعهٔ تلویزیونی اقتباسی، یک مجموعه اینترنتی، یک فیلم لایو اکشن و چندین بازی ویدئویی می شد. فروش جهانی این فرنچایز در سال ۲۰۰۵ به ۲ میلیارد دلار رسید و تا سال بعد حدود ۴۰ درصد از بازار عروسک های مد را در اختیار داشت. خط تولید عروسک های برتز در چندین زمینه موجب جنجال شده است؛ از تنا
سبات اغراق شدهٔ بدن عروسک ها گرفته تا پوشش های مدگرایانه که به شدت بر پایهٔ ترندهای پاپ طراحی شده اند. از زمان آغاز برند در سال ۲۰۰۱، شرکت ام جی ای انترتینمنت به عنوان توزیع کنندهٔ فرنچایز، وارد یک دعوای حقوقی طولانی مدت با رقیب خود، متل، بر سر مالکیت طراحی عروسک ها شد؛ این پرونده در سال ۲۰۱۱ با پیروزی ام جی ای پایان یافت. با این حال، دعاوی مرتبط همچنان ادامه دارد، از جمله شکایت ام جی ای که مدعی است متل اسرار تجاری آن را به سرقت برده است. ام جی ای از زمان آغاز دعاوی حقوقی، چندین بار برند برت را متوقف و بازسازی کرده است. نخستین مورد در سال ۲۰۱۰ و پس از اولین شکایت متل رخ داد، اما همان سال به مناسبت دهمین سالگرد برند دوباره به بازار بازگشت. در سال ۲۰۱۳، برتز با بدن های کشیده تر، نشان واره و برندینگ تازه عرضه شد و تا سال ۲۰۱۴ ادامه یافت؛ این اقدام به منظور بازگرداندن برند به ریشه هایش صورت گرفته بود. در نتیجه، هیچ یک از محصولات خط تولید سال ۲۰۱۴ در آمریکای شمالی عرضه نشدند.
ورزشکاران پرتعداد کشور استرالیا از تاریخ ۱۳ تا ۲۱ سپتامبر ۲۰۲۵ در مسابقات جهانی دو و میدانی ۲۰۲۵ در توکیو ، ژاپن ، به رقابت پرداختند. مدال آوران. استرالیا با ۸۸ ورزشکار پا به این مسابقات قهرمانی گذاشت.
مارکو آمابیلی یک پروفسور ایتالیایی-کانادایی اهل سان بندتو دل ترونتو ایتالیا است. وی هم اکنون پروفسور دانشکده مهندسی در دانشگاه وست لیک در هانگژو چین است. او همچنین استاد ممتاز بازنشسته جیمز مک گیل در دانشکده مهندسی مکانیک دانشگاه مک گیل در کانادا، ایالت کبک، مونترال است. زندگی و دانشگاه. ممارکو آمابیلی در سن بندتو دل ترونتو، ایتالیا متولد شد. او در دانشگاه آنکونا (که اکنون به دانشگاه پلی تکنیک مارکه تغییر نام داده است) تحصیل کرد و در آنجا مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشته مهندسی مکانیک دریافت کرد. او دکترای خود را در رشته مهندسی مکانیک از دانشگاه بولونیا دریافت کرد. آمابیلی به خاطر تحقیقات گسترده اش در مورد ارتعاشات غیرخطی و پایداری دینامیکی ورق و پوسته، موضوعی که در آن مشارکت های نوآورانه بسیاری داشته است، معروف است. او همچنین در مطالعه ارتعاشات غیرخطی و بیومکانیک (مهندسی پزشکی) آئورت انسان و پیوندهای پیشرفته آئورت، سازه های کامپوزیتی، سیستم های میکرو الکترومکانیکی و کنترل فعال ارتعاشات بسیار فعال است. پروفسور آمابیلی به عنوان سردبیر "مجله بین المللی مکانیک غیرخطی" (الزویر) فعالیت می کند و سردبیر مشترک "مجله
بین المللی دینامیک سیستم های مکانیکی" (وایلی) است. او همچنین سردبیر وابسته "مجله سیالات و سازه ها" و "ارتباطات تحقیقاتی مکانیک" ، هر دو از الزویر است. او به عنوان سردبیر وابسته در "Applied Mechanics Reviews" ، ASME ، و "Journal of Vibration and Acoustics" ، ASME خدمت کرده است. او عضو هیئت تحریریه چندین مجله، از جمله "Journal of Sound and Vibration" ، Elsevier است. او در سال های 2023-2024 رئیس کمیته اجرایی بخش مکانیک کاربردی انجمن مهندسان مکانیک آمریکا ( ASME ) و رئیس کمیته فنی "دینامیک و کنترل سیستم ها و سازه های" ASME بود. مارکو آمابیلی عضو منتخب انجمن سلطنتی علوم کانادا و عضو بین المللی آکادمی ملی مهندسی (NAE) ایالات متحده آمریکا است. او همچنین عضو آکادمی مهندسی کانادا و موسسه مهندسی کانادا است. او در سال ۲۰۱۸ به عنوان عضو آکادمی علوم و هنر اروپا و در سال ۲۰۲۰ به عنوان عضو خارجی آکادمی اروپا انتخاب شد. او از سال ۲۰۱۹ تا پایان ۲۰۲۳ به عنوان رئیس کمیته ملی کانادا برای IUTAM (اتحادیه بین المللی مکانیک نظری و کاربردی) خدمت کرد.
«ایل جورنالینو دلا دومنیکا» «نمونه اولیه نشریه مدرن کودکان در ایتالیا» بود. این مجله که نشریه ای با کیفیت بالا بود، بین سال های ۱۹۰۶ تا ۱۹۲۷ منتشر می شد. تاریخچه و مشخصات. "روزنامه ایل جورنالینو دلا دومنیکا" که در سال ۱۹۰۶ در فلورانس توسط «وامبا»، نام مستعار روزنامه نگار لوئیجی برتلی (۱۸۵۸–۱۹۲۰)، تأسیس شد، سبکی آوانگارد و لحنی میهن پرستانه و طرفدار الحاق به کشورهای دیگر را اتخاذ کرد. انتشار آن در ابتدا هفتگی بود و قیمت روی جلد آن ۲۵ سنت بود که آن را به طور قابل توجهی گران تر از رقیب خود، "کوریره دی پیکولی،" که دو سال بعد منتشر شد، می کرد. "«ایل جورنالینو دلا دومنیکا»" کودکان طبقه متوسط شهری را هدف قرار می داد. هدف آن آموزش نوشتن یا خواندن به آنها نبود، بلکه شناخت خیالات و آرزوهای آنها از طریق داستان، شعر و مقاله بود. مشارکت کنندگان شامل بسیاری از برجسته ترین نویسندگان ایتالیایی آن دوره و همچنین نمایندگان برجسته هنرهای گرافیکی بودند. نامه ها و سایر مطالب خوانندگان جوان نیز مورد توجه قرار گرفت؛ از جمله کسانی که پاسخ دادند می توان به دختران ایتالو اسوو و بنیتو موسولینی اشاره کرد. انتشار این مجله در سال ۱۹۲۷ متوق
ف شد.