Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ریتا رَپ (؛ ۲۵ ژوئن ۱۹۲۸–۱۲ ژوئیهٔ ۱۹۸۹) فیزیولوژیست آمریکایی بود که تیم سامانهٔ غذایی مأموریت آپولو را رهبری می کرد. او مدال خدمات استثنایی ناسا، جایزهٔ زنان فدرال از کمیسیون خدمات کشوری ایالات متحده و جایزهٔ دانش آموختهٔ برجستهٔ دانشگاه دیتون را کسب کرد. به افتخار او لوحی نیز در مرکز فضایی جانسون قرار گرفته است. سنین جوانی و تحصیل. رپ در پیکوا، اوهایو به دنیا آمد. او در دبیرستان کاتولیک پیکوا تحصیل کرد و در سال ۱۹۵۰ مدرک کارشناس علوم خود را از دانشگاه دیتون اخذ کرد. او یکی از نخستین زنانی بود که به دانشکده پزشکی دانشگاه سنت لوییس پیوست و در سال ۱۹۵۳ از این دانشکده فارغ التحصیل شد. رپ تحصیلات تکمیلی خود را در زمینهٔ تحقیقات و آموزش فیزیولوژی در دانشگاه گیسن به پایان رساند. فعالیت حرفه ای. رپ در سال ۱۹۵۳ به پایگاه نیروی هوایی رایت-پترسون پیوست و در آنجا در آزمایشگاه های هواپزشکی به کار مشغول شد. او تأثیر نیروی گرانش بالا بر بدن انسان را مورد مطالعه قرار داد. در سال ۱۹۶۰، رپ به کارگروه فضایی پیوست و به کار بر روی تأثیرهای گریز از مرکز مشغول شد. پس از شروع برنامهٔ فضایی آپولو در سال ۱۹۶۶، رپ به تیم سامانه های غ
ذایی آپولو پیوست و به بررسی روش های انبار کردن غذا در فضا پرداخت. او برای شناسایی روش هایی ممکن به منظور بسته بندی و آماده سازی غذای فضایی، به همکاری با شرکت ویرلپول و متخصصان تغذیه پرداخت. او رابط اصلی بین آزمایشگاه تغذیه و فضانوردان بود. او سعی کرد تا آنجا که ممکن است از مواد غذایی موجود در بازار استفاده کند. فضانوردان خواستار گنجاندن کیک کدو تنبل و آجیل در رژیم غذایی خود بودند، اما غذای مورد علاقهٔ آنها سوپ خامه ای مرغ بود. کلوچه های قندی او مورد توجه ویژهٔ خدمهٔ پروازهای فضایی قرار گرفتند. او وعده های غذایی هر فضانورد آپولو را جداگانه تهیه می کرد و هرکدام از فضانوردان نیز از ظروف غذاخوری با کد رنگی خاص استفاده می کردند. او در سال ۱۹۶۲ به مرکز فضاپیمای سرنشین دار (مرکز فضایی جانسون کنونی) نقل مکان کرد و در سال ۱۹۷۱ به خاطر «کمک های فوق العاده اش در برنامه آپولو» موفق به کسب جایزهٔ زن فدرال از کمیسیون خدمات کشوری ایالات متحده شد. او نخستین زن از مرکز فضاپیمای سرنشین دار بود که برای این جایزه انتخاب شد؛ جایزه ای که بالاترین افتخار دولت فدرال بود. دستاوردهای او فراتر از چارچوب داخلی ناسا به محبوبیت رسید و در
بازار مواد غذایی تجاری نیز مورد استفاده قرار گرفت. زمانی که اسکای لب در سال ۱۹۷۳ شروع به کار کرد، رپ رهبری یک تیم ۳۰ نفره را بر عهده گرفت. در طول مأموریت اسکای لب، رپ مشخص کرد که فضانوردان باید حدود ۳٬۰۰۰ کالری در روز مصرف کنند. او نخستین زنی بود که در سال ۱۹۷۵ جایزهٔ ایسکر برای همکاران تحقیق و توسعه برای سیستم های بسته بندی و تغذیه نظامی را به پاس کمک هایش در تهیهٔ غذا و تحقیقات در زمینهٔ ظروف غذا دریافت کرد. او در گزارش پروژه آزمایشی آپولو–سایوز ناسا در سال ۱۹۷۷ نیز مشارکت داشت و در سال ۱۹۸۰ برندهٔ جایزهٔ دانش آموختهٔ برجستهٔ دانشگاه دیتون شد. او در سال ۱۹۸۱ مدال خدمات استثنایی ناسا را نیز دریافت کرد. او برای حفظ غذاها از دهیدراتاسیون، تثبیت حرارت، تابش و کنترل رطوبت استفاده می کرد. رپ در سال ۱۹۸۶ به همراه کونی استدلرخلاصه ای از سامانه های غذایی شاتل فضایی را منتشر کرد. رپ در ۱۲ ژوئیهٔ ۱۹۸۹ پس از یک دورهٔ طولانی ابتلا به بیماری درگذشت. او به عنوان پیشگام غذای فضایی شناخته می شد. مجموعه ای از پرونده های مرتبط با رپ در کتابخانهٔ پیکوا وجود دارد. زندگی نامهٔ او در فیلم "کهکشانی برای او: داستان های شگفت انگیز ز
نان در فضا" اثر لیبی جکسون نوشته شد. لوحی که تعهد رپ به ایمنی، سلامت و آسایش خدمه پرواز ناسا را به رسمیت می شناسد، در مرکز فضایی جانسون آویخته شده است.
روث مارگارت دیویس (؛ ۱۹ اکتبر ۱۹۲۸–۲۸ مارس ۲۰۱۲، همچنین شناخته شده با نام روث دیویس لور ()) دانشمند رایانه و کارمند دولتی اهل ایالات متحده آمریکا بود که با چندین پروژهٔ تحقیقاتی بزرگ دولت ایالات متحده مرتبط بود. او به عنوان معاون دستیار وزیر دفاع برای تحقیقات و فناوری پیشرفته، به عنوان دستیار وزیر انرژی برای کاربردهای منابع و به عنوان رئیس اروسپیس کورپوریشن در دولت ایالات متحده خدمت کرد. زندگی نامه. تحصیلات و اوایل زندگی. دیویس در ۱۹ اکتبر ۱۹۲۸ در شارپسویل، پنسیلوانیا به دنیا آمد. او در سال ۱۹۵۰ مدرک کارشناسی ریاضیات خود را از دانشگاه امریکن دریافت کرد و سپس تحصیلات تکمیلی خود را در دانشگاه مریلند، کالج پارک ادامه داد و در فصول تابستان نیز به عنوان برنامه نویس رایانه در اداره ملی استانداردها کار می کرد. او نخستین زنی بود که در سال ۱۹۵۵ موفق به کسب مدرک دکترا در رشتهٔ ریاضیات از دانشگاه مریلند شد. پایان نامهٔ او، "در مورد یک مسئله کوشی منظم برای معادله اویلر-پواسون-داربوکس"، تحت نظارت الکساندر واینستاین تهیه شد. او پس از اتمام تحصیلات دکترای خود، برای یک موقعیت شغلی در آی بی ام درخواست داد، اما درخواست او از س
وی این شرکت رد شد؛ زیرا آی بی ام در آن زمان زنان را فقط در سمت منشی استخدام می کرد. در عوض، او از سال ۱۹۵۵ تا ۱۹۵۷ به عنوان مدرس در دانشگاه مریلند و سپس از سال ۱۹۵۷ تا ۱۹۵۸ در دانشگاه امریکن به کار مشغول شد. خدمات دولتی. در آن زمان، دریاسالار هایمن جی. ریکوور برای برنامهٔ هسته ای کردن نیروی دریایی ایالات متحده در جستجوی برنامه نویسان رایانه ای بود، و برخلاف آی بی ام، «به زرد، بنفش یا سبز بودن شما، یا پنج دستی بودن شما اهمیت نمی داد». او دیویس را از میان چند زن دیگر استخدام کرد و در خدمت او، دیویس نخستین کسی بود که کد رایانه ای راکتورهای هسته ای را نوشت. او از سال ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۱ به عنوان مدیر تحقیقات در دیوید تیلر مدل بیسین و از ۱۹۶۱ تا ۱۹۶۵ در جاهای دیگر در وزارت دفاع به کار مشغول بود. در این مدت، او به نوشتن مقاله برای مجلهٔ "ژورنال جامعه و نمایش اطلاعات" نیز پرداخت و چندین مقاله در مورد سامانه های نمایش اطلاعات نظامی منتشر کرد و به عنوان رئیس کمیتهٔ افتخارات و جوایز جامعه خدمت کرد. او سپس به مؤسسه ملی سلامت نقل مکان کرد. در این مؤسسه، او معاون مدیر تحقیقات در کتابخانه ملی پزشکی ایالات متحده بود، و سپس از سال
۱۹۶۷ تا ۱۹۷۰ نیز مدیر مرکز ملی ارتباطات بیومدیکال لیستر هیل شد. او همچنین به عنوان مدیر مؤسسهٔ علوم و فناوری رایانه در دفتر ملی استانداردها کار کرد و سپس در وزارت بهداشت، آموزش و رفاه نیز به کار مشغول شد. او از سال ۱۹۷۷ تا ۱۹۷۹ معاون دستیار وزیر دفاع برای تحقیقات و فناوری پیشرفته بود؛ در آن زمان رئیس جمهور جیمی کارتر او را به عنوان دستیار وزیر انرژی برای برنامه های کاربردی منابع منصوب کرد. دیویس در طول خدمت دولتی خود با چندین پروژهٔ تحقیقاتی بزرگ، از جمله سامانهٔ اطلاعات پزشکی آنلاین مدلاین، پزشکی از راه دور مبتنی بر ماهواره، استاندارد رمزنگاری داده ها، برنامهٔ وی اچ اس آی سی برای توسعهٔ مدارهای مجتمع سریع، و توسعهٔ سلاح های با انرژی هدایت شده همکاری کرد. بازنشستگی و ادامهٔ زندگی. دیویس در سال ۱۹۸۰ از خدمات دولتی بازنشسته شد. او گروه پایماتیونینگ که یک شرکت مدیریت و فناوری بود را تأسیس کرد و به عنوان مدرس به مؤسساتی شامل مدارس قدیمی او و همچنین دانشگاه هاروارد، دانشگاه پنسیلوانیا، دانشگاه پیتسبورگ، و دانشگاه کالیفرنیا، برکلی بود، پیوست به تدریس مشغول شد. او از سال ۱۹۹۲ تا ۲۰۰۰ رئیس اروسپیس کورپوریشن شد و در چ
ندین هیئت مدیرهٔ شرکتی دیگر نیز خدمت کرد. او در ۲۸ مارس ۲۰۱۲ درگذشت. بازشناسی و میراث. دیویس در سال ۱۹۷۲ برندهٔ جایزه زن فدرال شد. او در سال ۱۹۷۶ به خاطر «کمک به علوم رایانه، به ویژه فناوری اطلاعات»، به عنوان عضو آکادمی ملی مهندسی انتخاب شد. او همچنین به عضویت آکادمی ملی مدیریت عمومی درآمد و در سال ۱۹۹۰ نیز عضو آکادمی هنر و علوم آمریکا شد. او علاوه بر جایزه های دیگر، مدال طلای وزارت بازرگانی را در سال ۱۹۷۲، مدال خدمات ممتاز دفاعی را در سال ۱۹۷۹، و جایزه آدا لاولیس از انجمن زنان در رایانس را در سال ۱۹۸۴ دریافت کرد. دانشگاه کارنگی ملون و دانشگاه مریلند به ترتیب در سال های ۱۹۷۹ و ۱۹۹۳ به او دکترای افتخاری اعطا کردند. در دانشگاه مریلند، استادی روث ام. دیویس در ریاضیات در سال ۲۰۰۳ توسط خود دیویس تأسیس شد که تا سال ۲۰۱۸ توسط جاناتان روزنبرگ برگزار می شود.
اولیس کی (; – ) آهنگساز اهل ایالات متحده آمریکا بود. آثار وی بیشتر در سبک نوکلاسیسیسم دسته بندی می شوند. وی در طول دوران فعالیت هنری خود، برندهٔ جوایزی همچون برنامه فولبرایت، کمک هزینه گوگنهایم، و جایزه رم شد.
تحمل مذهبی یا تساهل مذهبی () ممکن است معنایی جز بردباری و اجازه ای که پیروان یک دین مسلط برای وجود ادیان دیگر داده اند، نداشته نباشد، هر چند که این ادیان از نظر دین مسلط حقیر، اشتباه یا مضر تلقی شوند. از نظر تاریخی، بیشتر حوادث و نوشته های مربوط به مدارا شامل وضعیت اقلیت و دیدگاه های مخالف در رابطه با دین رسمی غالب است. اما دین نیز جامعه شناختی است و رواداری همواره جنبه سیاسی نیز داشته است.
بیماری های خودایمنی در زنان () شرحی است بر بیماری های خودایمنی که زنان را درگیر می کند. به نظر می رسد این بیماری ها در زنان بسیار بیشتر از مردان است. علت چنین شرایطی دقیقاً مشخص نیست، اما ممکن است تا حدی به سبب حضور یک نسخهٔ اضافی از کروموزوم ایکس باشد که زنان در مقایسه با نسخه منفرد همین کروموزوم در مردان دارند. تصور می شود که افزایش احتمال خطر بروز این بیماری ها در زنان با تغییرات فیزیولوژیکی مرتبط باشد. به عنوان مثال، تغییرات هورمونی، کروموزوم های جنسی، فشار روانی، ژنتیک یا عوامل گوناگون دیگر. برخی از این تفاوت ها در زنان منحصر به فرد است، مانند پی آمدهای دوران بارداری. این احتمال وجود دارد که این واکنش های ایمنی طی بارداری تشدید شوند، چرا که سیستم ایمنی مادر برای محافظت از او و نوزادش فعال است. زنان مبتلا به بیماری های خودایمنی می توانند با خیال راحت بچه دار شوند. بسته به بیماری و شدت آن، خطراتی برای مادر یا نوزاد وجود دارد. برای برخی از زنان، علائم در دوران بارداری بهبود می یابند، در حالی که برخی دیگر متوجه می شوند که علائم آنها شعله ور و تشدید شده است. همچنین، برخی از داروهایی که برای درمان بیماری های خ
ودایمنی استفاده می شوند ممکن است برای استفاده در دوران بارداری بی خطر نباشند. نکته مهم این است که روش های دیگری برای درمان این بیماری ها وجود دارد، مانند تغییر سبک زندگی برای کمک به کنترل فعالیت شدید سیستم ایمنی. بیماری های شایع. به نظر می رسد برخی از بیماری های خودایمنی در زنان بیشتر از مردان باشد. برخی از این موارد عبارتند از: دلایل. در حالی که علت دقیق بیماری های خودایمنی نامشخص است، چند نظریه وجود دارد که ممکن است دلیل شیوع بیشتر این بیماری ها را در زنان توجیه کند. برخی از این دلایل احتمالی شامل اثر تغییرات هورمونی و کروموزوم های جنسی است. بسیاری از ژن هایی که در پاسخ ایمنی بدن نقش دارند بر روی کروموزوم ایکس قرار دارند که زن ها دو نسخه از آن وجود دارد؛ در حالی که مردان فقط یک نسخه از کروموزوم ایکس را دارند. معمولاً بیان ژن های کروموزوم ایکس به طور تصادفی در یکی از دو نسخه کروموزومی آن در زنان به منظور ایجاد تعادل و جلوگیری از بیش تولید پروتئین مربوط، غیرفعال می شود. اگر غیرفعال شدن نسخه های اضافی این ژن ها به طور ناقص صورت بگیرد، ممکن است برخی از ژن های دخیل در پاسخ ایمنی بیش از حد بیان شوند که موجب پاسخ
ایمنی قوی تر و افزایش خطر ابتلا به بیماری های خودایمنی خواهد شد. تغییرات هورمونی قابل توجهی در مراحل مختلف زندگی یک زن همچون بلوغ، بارداری و یائسگی دیده می شود. سیستم ایمنی تا حد زیادی تحت تأثیر هورمون های جنسی قرار می گیرد. استروژن از اهمیت ویژه ای برخوردار است زیرا بر بیان ژن و نحوه عملکرد سلول های ما اثر می گذارد. هنگام بررسی و بحث در مورد بیماری خودایمنی در زنان، در نظر گرفتن مسئله بارداری بسیار مهم است. در دوران بارداری، هورمون استروژن افزایش می یابد. علاوه بر این، نوسانات هورمونی ممکن است مدت طولانی پس از زایمان ادامه یابد. این تغییرات ممکن است باعث تحریک، بهبود یا حتی بدتر شدن یک بیماری خودایمنی شود. علاوه بر استروژن، هورمون های دیگری مانند پروژسترون و پرولاکتین نیز ممکن است باعث ایجاد این بیماری ها شوند. سیستم ایمنی مادر در دوران بارداری تضعیف می شود تا بدین ترتیب احتمال پس زدن جنین (به واسطه آنتی بادی های خارجی در جنین) جلوگیری شود. همان طور که قبلاً گفته شد، بارداری باعث افزایش استروژن در بدن زن می شود. افزایش این هورمون عملکرد سلول های ایمنی را کاهش می دهد و در نتیجه سیستم ایمنی بدن مادر را ضعیف می
شود. علاوه بر آن، این امکان وجود دارد که سلول های جنینی تا سال ها پس از زایمان در بدن مادر به گردش خود ادامه دهند و آن را به محرک احتمالی بیماری های خودایمنی تبدیل کنند. هورمون های جنسی و کروموزوم ها در نهایت دست به دست هم می دهند، زیرا ژن ها از طریق کروموزوم های جنسی خودنمایی می کنند. به همین ترتیب، ژن ها تحت تأثیر هورمون های جنسی قرار می گیرند. از آنجایی که هورمون استروژن نقش مهمی در فیزیولوژی انسان ایفا می کند، به طور بالقوه عاملی برای استعداد بیشتر زنان در ابتلا به بیماری های خود ایمنی است. توجه به این نکته مهم است که بیماری های خودایمنی ممکن است ژنتیکی باشند؛ بنابراین، برخی از افراد ژن هایی دارند که دلیل استعداد بیشتر آنان در ابتلا به این بیماری ها است. پادتن ها. ممکن است بتوان حساسیت بیشتر زنان به بیماری های خودایمنی را از طریق عملکرد پادتن ها توضیح داد. علاوه بر این، این نظریه تلاش دارد تا علت سوگیری جنسی را در بیماری های خودایمنی توضیح دهد. از آنجایی که زنان مقدار بیشتری ایمونوگلوبولین در سرم خون شان دارند، ممکن است این امر باعث تولید پادتن بیشتر و فعال شدن لنفوسیت های بی شود. آنتی بادی ها معمولاً در
پاسخ به حضور آنتی ژن و به منظور تقویت دفاع ایمنی شخص در بدن تولید می شوند. در دوران بارداری، تعداد بیشتری از آنتی بادی ها از مادر و جنین محافظت می کنند. در مواقعی که آنتی بادی های اضافی وجود داشته باشد، ممکن است سیستم ایمنی بیش از حد فعال شود. علاوه بر اینها، زنان دارای تعداد بیشتری اتوآنتی بادی هستند که در افراد مبتلا به بیماری های خودایمنی یافت می شود. این یافته ممکن است دلیل شیوع بیشتر این بیماری ها را در جمعیت زنان توجیه کند. یادآوری این نکته مهم است که هنوز هیچ پاسخ مشخص و قابل اتکایی برای این فرضیه ها وجود ندارد. در دوران بارداری. نگرانی هایی در مورد باروری و بارداری در زنان مبتلا به بیماری های خودایمنی وجود دارد. قبل از باردار شدن توصیه می شود با یک پزشک یا ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی صحبت شود. این متخصصان ممکن است به فرد بگویند تا آغاز روند بهبودی بیماری صبر کنند یا آنکه تغییری در داروهای مصرفی پیش از باردار شدن ایجاد کنند. متخصصان غدد درون ریز و متابولیسم در درمان زنان دارای حاملگی های پرخطر تخصص دارند. برخی از زنان مبتلا به بیماری های خودایمنی ممکن است برای باردار شدن مشکل داشته باشند که می توان
د به دلایل متعددی چون نوع داروی مصرفی یا حتی نوع بیماری باشد. با برخی آزمایش ها می توان تشخیص داد که آیا مشکلات باروری ناشی از یک بیماری خودایمنی است یا یک دلیل نامربوط دیگر. درمان های باروری قادرند به باردار شدن برخی از زنان مبتلا به بیماری خودایمنی کمک کنند. به نظر می رسد تغییر در شدت بیماری بسته به نوع بیماری متفاوت است. روند قابل مشاهده ای در زنان باردار مبتلا به آرتریت روماتوئید وجود دارد که به نظر می رسد این وضعیت در دوران بارداری بهبود می یابد. برعکس، احتمال زیادی وجود دارد که علائم مادران باردار مبتلا به لوپوس منتشر از طریق بارداری بدتر شود. با این حال، پیش بینی دقیق این امر، دشوار است. داروها بر باروری زنان تأثیر می گذارند. علاوه بر این، باروری بر خودِ بارداری هم اثرگذار است. داروهای خاصی وجود دارند که می توانند مانع باردار شدن زنان شوند، مانند سیکلوفسفامید یا کورتیکواستروئیدها. به همین دلیل، بسیار مهم و مفید است اگر زنان مبتلا به بیماری های خودایمنی پیش از بارداری به دنبال مدیریت درمانی بیماری خود باشند. مدیریت درمان. اگرچه بیشتر بیماری های خودایمنی درمان قطعی ندارند، اما می توان بیماری را مدیریت کر
د و در همان فعالیت هایی شرکت کرد که زنان سالم قادر به انجام آن هستند. زنان مبتلا به بیماری های خودایمنی می توانند زندگی کامل و فعالی داشته باشند. مراجعه به متخصص به حفظ عملکرد و حفظ سلامت بهینه کمک می کند. غیر دارویی. درمان های غیردارویی در درمان بیماری های خودایمنی مؤثر هستند و به داشتن احساس خوب کمک می کنند. زنان می توانند: درمان جایگزین. برخی از درمان های مکمل ممکن است مؤثر باشند و عبارتند از:
فاطمه دهقان، ملی پوش سابق ووشو اهل ایران است. او در مسابقات قهرمانی ووشو جهان ۲۰۰۶ در مالزی، به مدال برنز دست یافت.
دانشگاه شراینر یک دانشگاه پروتستان خصوصی در کرویل، تگزاس است. این دانشگاه حدود ۱۳۰۰ دانشجو در مقطع کارشناسی و کارشناسی ارشد ثبت نام می کند. بیش از ۴۰ رشته تحصیلی با دورهٔ چهار ساله در مقطع کارشناسی، MBA و کارشناسی ارشد ارائه می دهد. این دانشگاه در سال ۱۹۲۳ تأسیس شد و از سال ۱۹۳۲ به صورت مختلط شروع به فعالیت کرد. این دانشگاه همچنین محل استقرار مؤسسه Schreiner است که یک دانشکده نظامی محسوب می شود. قبل از تأسیس مؤسسه شراینر، دانشگاه شراینر محل مدرسه مقدماتی گریستون بود، که اکنون در دانشگاه اوزارکس فعالیت می کند.
ماری اِسینگ نایلِن ()، زیست شناس، دندانپزشک، میکروسکوپیست و بازیکن بدمینتون دانمارکی-آمریکایی است که به دلیل تحقیقاتش در مورد ریخت شناسی مینای دندان و تلاش هایش برای اصلاح میکروسکوپ الکترونی به عنوان دستیار در تحقیقات دندانپزشکی در مؤسسه ملی تحقیقات دندانپزشکی و جمجمه ای (NIDR) شناخته شده است. او نخستین زن مدیر برنامه تحقیقات درون مدرسه ای NIDR بود. نایلن در سال ۱۹۸۴ مدیر برنامهٔ تحقیقات خارج از مدرسه NIDR شد. او در سال های ۱۹۴۷ و ۱۹۵۳ در مسابقات قهرمانی سراسری بدمینتون انگلستان، به پیروزی در رشتهٔ انفرادی قهرمانی زنان جهان دست یافت. تحصیلات. نایلن اهل دانمارک است. او مدرک DDS خود را در (مرجع زبان دانمارکی) در سال ۱۹۴۷ به پایان رساند. نایلن برای نخستین بار در تابستان ۱۹۴۹ در یک دیدار دوماهه از یکی از دوستانش در واشینگتن، دی.سی. از زادگاهش دانمارک به ایالات متحده آمد. او در طول اقامت خود با یکی از استادان سابق خود از کالج سلطنتی دندانپزشکی دانشگاه کپنهاگ، که در آن زمان یک دانشمند مدعو در مؤسسه ملی تحقیقات دندانپزشکی (NIDR) بود، تماس گرفت. او توجه نایلن را به امکان پذیر بودن شرکت در دوره های آموزشی ویژه در مؤسس
ه ملی سلامت جلب کرد. در نتیجه، او برای شرکت در این دوره ها درخواست داد و فلوشیپ پسادکتری در دندانپزشکی را از NIDR دریافت کرد و از سال ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۱ در آن مؤسسه در استفاده از میکروسکوپ الکترونی و پراش در مطالعات بافت های کلسیفیه دهان آموزش دید. از جملهٔ کمک های اولیهٔ او به این زمینهٔ جدید و منحصر به فرد از تحقیقات دندانپزشکی، تکامل یک میکروتوم اصلاح شده بود که قادر به تولید مقاطع فوق نازک با کیفیت بالا از بافت های دندانی برای مطالعه با میکروسکوپ الکترونی بود. توسعهٔ این ابزار، که قادر به برش مقاطع ۱/۵۰٬۰۰۰ میلی متر ضخامت است، امکان مطالعهٔ ساختارهای سلول هایی که مینا و عاج دندان را تشکیل می دهند و تا آن زمان مشاهده نشده بودند را فراهم می کرد. فعالیت حرفه ای. پس از سپری کردن یک سال تحصیلی در مؤسسهٔ ملی سلامت، نایلن به کپنهاگ بازگشت و در آنجا به مدت دو سال استادیار معاینهٔ دهان در دانشگاه خود بود. در سال ۱۹۵۵، او به بتسدا بازگشت تا به کارکنان آزمایشگاه بافت شناسی و آسیب شناسی NIDR بپیوندد. در سال ۱۹۶۵، نایلن رئیس آزمایشگاه ساختار بیولوژیکی NIDR شد. در ژوئیهٔ ۱۹۷۷، او نخستین زن مدیر تحقیقات درون دانشگاهی NIDR و ج
انشین والاس دی. آرمسترانگ، مدیر اجرایی این بخش شد. در سال ۱۹۸۴، نایلن معاون مدیر برنامه خارج از مدرسهٔ NIDR و جانشین جان اف. گوگینز شد. ابنر ال. ناتکینز نیز به عنوان مدیر برنامهٔ درون مدرسه ای، جایگزین نایلن شد. نایلن در سمت جدید خود، برنامهٔ خارج از مدرسهٔ مؤسسه را مدیریت می کرد. این مؤلفه شامل سه شاخهٔ طبقه بندی شده است که تحقیقات در مورد بیماری های پریودنتال و بافت نرم، ناهنجاری های جمجمه-صورتی، کنترل درد و رفتار، و پوسیدگی و مواد ترمیمی را تأمین می کند. او یکی از ویراستاران "مجله اسکاندیناویایی تحقیقات دندانپزشکی" و "بررسی های علوم دهانی"، عضو هیئت مشاور تحریریهٔ "تحقیقات بافت کلسیفیه" و "کتا اودونتولوجیکا اسکاندیناویا"، و عضو کمیتهٔ انتشارات در "مجله تحقیقات دندان پزشکی" بود. او به مدت ۴ سال به عنوان عضوی از بخش مطالعات زیست شناسی و پزشکی دهان NIH، بررسی درخواست های کمک هزینهٔ تحقیقاتی NIDR، و اخیراً به عنوان عضو کمیتهٔ اجرایی پوسیدگی، بررسی پیشنهادهای قرارداد برای برنامهٔ ملی پوسیدگی مؤسسه خدمت کرد. پژوهش. نایلن به خاطر تحقیقاتش در زمینهٔ ریخت شناسی مینای دندان و کمک هایش در بهبود میکروسکوپ الکترونی به
عنوان دستیار در تحقیقات دندانپزشکی شناخته شده بود. تا سال ۱۹۶۰، نایلن به دلیل تولید و بلوغ ماتریس های آلی مینا و عاج دندان شناخته می شد. تلاش های او در این زمینه منجر به انتشار اطلسی شد که یکی از نخستین مطالعات جنین شناسی بافت های دندانی را در سطح میکروسکوپ الکترونی گزارش می کرد. این نشریه، به دلیل گستردگی و رویکرد سیستماتیک آن در قبال درک بافت زایی دندان، به خوبی مورد استقبال معلمان در ایالات متحده و خارج از کشور قرار گرفت. سایر پیشرفت های فنی مرتبط با کار نایلن شامل تکنیک های مهم برای آماده سازی و جاسازی نمونه ها برای میکروسکوپ الکترونی و آماده سازی نمونه برای میکرورادیوگرافی بوده است. او همچنین به ادبیات علمی در زمینه های مرتبط، از جمله مطالعات پایه در مورد مکانیسم کانی سازی، استفاده از سایر سیستم های کلسیفیکاتور مانند تاندون، کلاژن بازسازی شده و حسابان کمک کرده است. مطالعات دندانپزشکی نایلن به افزایش و گسترش دانش علمی در زمینه هایی مانند ریخت شناسی فراساختاری دندان ها و استخوان ها و کلسیفیکاسیون بافت کمک کرده است. یافته های او در مورد اثرات تتراسایکلین بر مینای دندان حیوانات آزمایشگاهی به محدودیت در استفا
ده از این آنتی بیوتیک در انسان کمک کرد. او همچنین به دلیل توانایی های اداری اش مورد اشاره قرار می گیرد. بدمینتون. نایلن چهار بار برندهٔ مسابقات دونفرهٔ زنان دانمارک شد و در سال های ۱۹۴۷ و ۱۹۵۳ در مسابقات انفرادی قهرمانی زنان جهان در مسابقات قهرمانی بدمینتون سراسری انگلستان به قهرمان دست یافت. او در سال های ۱۹۵۰ و ۱۹۵۱ قهرمان بدمینتون زنان دی سی شد و همچنین در سال ۱۹۵۱ قهرمان نیوانگلند شد. از اوت ۱۹۶۰، نایلن یکی از اعضای فعال باشگاه بدمینتون دی سی بود. زندگی شخصی. ماری اسینگ در ۱۳ آوریل ۱۹۲۴ در کپنهاگ، دانمارک به عنوان دختر هنری اسینگ (مرجع زبان دانمارکی)، استاد حقوق دانشگاه کپنهاگ و همسر کریستین یوهان اسینگ با نام تولد نایبول متولد شد. هنگامی که در سال ۱۹۵۵ به مؤسسه ملی سلامت بازگشت، همراه با همسرش آگه نایلن، شهروند سابق نروژ، در واشینگتن دی. سی. مستقر شد. آگه معاون بخش مهمان نوازی شرکت شبه دولتی خدمات مهمانان بود که کافه تریاهای دولتی و امکانات تفریحی را اداره می کرد. نایلن پیش از پیوستن به GSI، با شرکت ماریوت، هتل شورهام و استاتلر-هیلتون (در حال حاضر کپیتال هیلتون) ارتباط داشت. او همچنین مدیر عامل هتل مدیسو
ن بود. ماری و آگه ۱ دختر و ۲ پسر به نام های اینگرید نایلن، اریک نایلن و توماس نایلن داشتند. نایلن در ماه مهٔ ۱۹۵۹ شهروند ایالات متحده شد و در سال ۱۹۶۶ این خانواده به بتسدا نقل مکان کردند. نایلن بازی گلف را شروع کرد و به بازیکنی ماهر در این زمینه تبدیل شد. او از بازی کانترکت بریج نیز لذت می برد. جوایز و افتخارات. نایلن در سال ۱۹۷۰ جایزهٔ سالانهٔ انجمن بین المللی تحقیقات دندانپزشکی (IADR) را برای تحقیقات پایه در کانی سازی بیولوژیکی دریافت کرد. این جایزه توسط لیور بردارز حمایت مالی می شد. نایلن در سال ۱۹۷۳ مدرک افتخاری "دکتر ادنتولوژیا" را از دانشگاه خود دریافت کرد. از دیگر افتخارات او می توان به جایزهٔ افتخار خدمات برتر وزارت بهداشت، آموزش و رفاه ایالات متحده اشاره کرد. در ۳ دسامبر ۱۹۷۵، نایلن یکی از ۶ زنی بود که جایزهٔ زن فدرال را به دلیل مشارکت در زمینهٔ تبلور و کانی سازی از انجمن بین المللی تحقیقات دندانپزشکی دریافت کرد. او یکی از اعضای کالج دندانپزشکی آمریکا بود. در سال ۱۹۷۹، نایلن جایزهٔ خدمات ممتاز DHEW را دریافت کرد، که بالاترین قدردانی افتخاری در سطح ادارات بود به کارمندان غیرنظامی اعطا می شد. او مدرک ا
فتخاری دکترای علوم خود را از دانشگاه جرج تاون دریافت کرد. نایلن به عنوان رئیس انجمن آمریکایی برای تحقیقات دندانپزشکی و IADR خدمت کرده است، و در هر دو سازمان نخستین زنی بود که به سمت ریاست منصوب می شد.
رابین نوین (زاده ) بازیگر استرالیایی است. از کارهای او می توان به بازی در فیلم های "مرد ایرلندی"، "بارگذاری مجدد ماتریکس"، "انقلاب های ماتریکس"، "چرخش"، "خدایان مصر" و "یادگار" اشاره نمود.
داستان های کمپ آتش فیلمی محصول سال ۱۹۹۷ و به کارگردانی مارتین کونارت و دیوید سمل و مت کوپر است. در این فیلم بازیگرانی همچون جیمز مارسدن، ایمی اسمارت، ران لیوینگستون، کریستین تیلور، گلن کوئین، جاسیندا بارت، جی آر فرگوسن، کریستوفر مسترسن و آلکس مکنا ایفای نقش کرده اند.
حق رأی زنان در سوئیس () در سال ۱۹۷۱ به زنان داده شد. زنان در سوئیس پس از همه پرسی در فوریه ۱۹۷۱ حق رأی در انتخابات فدرال را به دست آوردند. اولین رأی فدرال که زنان توانستند در آن شرکت کنند، انتخابات مجلس فدرال در ۳۱ اکتبر ۱۹۷۱ بود. با این حال، در سال ۱۹۹۰، تصمیم دادگاه عالی فدرال سوئیس بود که زنان در آخرین کانتون سوئیس، آپنزل اینرهودن از حق رأی کامل برخوردار شدند. آخرین همه پرسی در مورد حق رأی زنان در ۱ فوریه ۱۹۵۹ برگزار شد و توسط بیشتر مردان (۶۷٪) سوئیس رد شد. با وجود این، در برخی از کانتون های فرانسوی زبان، زنان حق رأی در همه پرسی کانتونی را به دست آوردند. اولین زن سوئیسی که منصب سیاسی داشت، ترودی اسپات-شوایزر بود که در سال ۱۹۵۸ به عضویت شهرداری ریان انتخاب شد. نظام سیاسی. دلیل اصلی تأخیر سوئیس نسبت به سایر کشورهای اروپایی اهمیت دموکراسی مستقیم در نظام سیاسی بود. معرفی حق رأی عمومی فدرال و کانتونی، رأی اکثریت انتخاب کنندگان، مردان در این مورد، را برای رفراندوم ضروری کرد. علاوه بر این، اصلاح قانون اساسی فدرال جدید نیز باید توسط اکثریت کانتون ها تصویب می شد. دلیل دیگر ارتباط تنگاتنگ، از زمان قانون اساسی ۱۸۴۸،
بین حق رأی و خدمت سربازی در ارتش سوئیس بود که برای مردان اجباری بود. دموکراسی مستقیم همچنین اجازه معرفی حق رأی زنان از طریق ابتکار را داد. بسیاری از کانتون ها قبل از سال ۱۹۷۱ ابتکاراتی برای حق رأی داشتند. به عنوان مثال، کانتون بازل اشتاد در سال های ۱۹۲۰، ۱۹۲۷ و همه پرسی در مورد حق رأی زنان داشت. حضور زنان در نهادهای سیاسی. مجمع فدرال. تعداد زنان در شورای ملی سوئیس، مجلس سفلی مجلس فدرال سوئیس، از ۱۰ نفر در سال ۱۹۷۱ به ۵۰ نفر در سال ۲۰۰۳ و از ۱ به ۱۱ در شورای ۴۶ ایالتی سوئیس و مجلس علیا، در همان دوره ۶۴ زن از ۲۰۰ عضو (۳۲٪) در شورای ملی و ۷ نفر از ۴۶ نفر (۱۵٫۲٪) در شورای ایالت ها حضور داشتند. لیز ژیراردین (عضو FDP. لیبرال ها) به عنوان اولین مشاور زن ایالت ها از سال ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۵ در این شورا حضور داشت و همچنین اولین شهردار شهری در سوئیس، یعنی ژنو در سال ۱۹۶۸ بود. اولین زنانی که در سال ۱۹۷۱ در پارلمان سوئیس انتخاب شدند عبارتند از: شورای فدرال. اولین عضو زن شورای فدرال هفت نفره سوئیس، الیزابت کوپ، از سال ۱۹۸۴ تا ۱۹۸۹ خدمت کرد. روث دریفوس، دومین عضو زن، از سال ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۹ خدمت کرد و اولین رئیس جمهور کنفدراسیون سوئیس