Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مارکو مارتینیلو (زادهٔ ۱۵ اکتبر ۱۹۶۰) جامعه شناس و دانشمند علوم سیاسی ایتالیایی-بلژیکی است. او جامعه شناسی مهاجرت و روابط قومی را در دانشگاه لی یژ تدریس می کند. مارتینیلو هم اکنون مدیر پژوهش در صندوق ملی پژوهش علمی بلژیک (F.R.S.–FNRS) و مدیر مرکز مطالعات قومی و مهاجرتی (CEDEM) است. او همچنین معاون پژوهشی دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه لی یژ است. مارتینیلو مدرک کارشناسی جامعه شناسی را از دانشگاه لی یژ و دکترای علوم اجتماعی و سیاسی را از مؤسسه دانشگاهی اروپا در فلورانس دریافت کرد. حوزهٔ تخصصی او مطالعات مهاجرت، قومیت، چندفرهنگ گرایی، نژادپرستی و شهروندی در اتحادیه اروپا و بلژیک است. او نویسنده، ویراستار یا هم ویراستار شمار زیادی مقاله، فصل کتاب، گزارش و کتاب در این زمینه ها است. پژوهش های اخیرش بر ادغام مهاجران، مشارکت سیاسی و بسیج اقلیت های مهاجر از راه هنر در شهرهای «فرا-تنوع مند» جهان (بلژیک، ایتالیا، آفریقای جنوبی، استرالیا و ایالات متحده) متمرکز است. او در طول زندگی حرفه ای خود سمت های مهمی در دانشگاه نیویورک، دانشگاه کلمبیا، دانشگاه مالمو، دانشگاه شهری نیویورک، دانشگاه ژنو، دانشگاه کووازولو-ناتال و دانشگاه
کوئینزلند داشته است. علاوه بر دستاوردهای علمی، مارتینیلو در سال ۲۰۱۵ شهروندی افتخاری لی یژ را دریافت کرد و در سال ۲۰۱۷ به عنوان شوالیه نشان ستاره ایتالیا منصوب شد.
یکاهای اندازه گیری پارچه به روش ها و مقیاس هایی گفته می شود که برای سنجش طول، وزن، چگالی یا تراکم پارچه ها و نخ های به کاررفته در پارچه به کار می روند. این یکاها در صنعت نساجی، بافندگی و تجارت پارچه اهمیت فراوان دارند. واحدهای مرسوم در بازار پارچه ایرانی. در بازار ایران و در تجارت پارچه، برخی واحدها بیشتر کاربرد دارند: یکاهای علمی و فنی مرتبط با پارچه و نخ. در صنعت نساجی، برای مقایسه نخ ها، تعیین تراکم بافت و محاسبه خصوصیات پارچه از یکاهای فنی استفاده می شود — بسیاری از این یکاها در ویکی پدیای انگلیسی تشریح شده اند: چگالی خطی نخ (Linear density). چگالی خطی به میزان جرم نخ در واحد طول گفته می شود. این اندازه گیری به دو روش مستقیم یا غیرمستقیم انجام می شود. برخی یکاهای رایج عبارتند از: شمارش نخ (Thread count). شمارش نخ عبارت است از تعداد نخ های تار و پود در یک اینچ مربع پارچه. در بازار رخت خواب معمولاً به عنوان معیاری از کیفیت پارچه استفاده می شود. پارامترهای بافت حلقوی: Courses و Wales. در پارچه های بافت حلقه ای: نفوذپذیری هوا (Air permeability). نفوذپذیری هوا معیاری است برای اندازه گیری میزان هوای عبوری از سط
ح معینی از پارچه تحت تفاوت فشار معین. استانداردهایی مانند ASTM D737 و ISO 9237 برای آزمون آن به کار می روند.
کار پرخطر یا کار پرمخاطره (به انگلیسی: Precarious Work) به اشکال مختلف اشتغال غیراستاندارد اشاره دارد که با عدم قطعیت، ناامنی، و ریسک بالا برای کارگر همراه است. این نوع کار در تضاد مستقیم با «رابطه استخدامی استاندارد» (یک شغل تمام وقت، دائمی، با مزایای کامل و حمایت های قانونی) قرار می گیرد که در دهه های پس از جنگ جهانی دوم در بسیاری از کشورهای توسعه یافته مدل غالب بود. کار پرمخاطره یک پدیده جهانی در حال رشد است که ارتباط نزدیکی با جهانی شدن، سیاست های اقتصادی نئولیبرالیسم، مقررات زدایی از بازارهای کار و ظهور فناوری های جدید مانند پلتفرم های اقتصاد گیگ دارد. ویژگی های کلیدی. کار پرمخاطره معمولاً با ترکیبی از ویژگی های زیر شناخته می شود: اشکال و نمونه ها. کار پرمخاطره می تواند در اشکال گوناگونی ظاهر شود: دلایل و عوامل زمینه ساز. گسترش کار پرمخاطره ریشه در تحولات ساختاری دهه های اخیر دارد: پیامدها. گسترش کار پرمخاطره پیامدهای عمیقی برای افراد و جامعه به همراه دارد:
کتاب نوت (عنوان اصلی: اصول اولیه مسیر ستارگان) مجموعه ای از متون نجومی مصر باستان است که بر موضوعات اساطیری، چرخه های حرکتی صورت های فلکی ستارگان و حرکات ماه، خورشید و سیارات روی ساعت های آفتابی تمرکز دارد. این کتاب به نام الهه مصری آسمان یعنی نوت نامگذاری شده است که در برخی از نسخه های موجود، در حالی که بر روی زمین قوس می زند، به تصویر کشیده شده است. او توسط خدای هوا، شو، پشتیبانی و محافظت می شود. متون موجود در کتاب نوت شامل مطالبی از دوره های مختلف تاریخ مصر است. نام اصلی کتاب، مبانی مسیر ستارگان، توسط الکساندرا فون لیون در یکی از بخش های نسخه خطی کشف و در سال ۲۰۰۷ منتشر شد. یکی از مضامین اصلی کتاب نوت، مفهوم طلوع خورشید به عنوان تولد دوباره است. متن. نه نسخه مختلف از این کتاب وجود دارد و تاریخ های تألیف مختلفی نیز دارند. سه نسخه از آن در بناهای تاریخی و شش نسخه دیگر در پاپیروس های قرن دوم میلادی که در کتابخانه معبد باستانی تبتونیس، شهری در جنوب واحه فیوم، یافت شده اند. این نسخه ها شامل متونی به خط کاهنی (هیراتیک) و دموتیک هستند؛ برخی از قسمت ها نیز به خط هیروگلیف نوشته شده اند. سه متن از کتاب نوت در بناهای
تاریخی حفظ شده اند: مقبره رامسس چهارم، مقبره سرباز ستی اول در اوسیریون در آبیدوس و مقبره زن نجیب زاده موتیردیس (TT410) از دودمان بیست و ششم. این نسخه های عظیم به خط هیروگلیف نوشته شده اند. در حال حاضر، متون تبتونیس به دلیل تاریخچه پیچیده حفاری و جمع آوری آن در سراسر جهان پراکنده است. چندین هزار قطعه پاپیروس منتشر نشده در موزه های مختلف نگهداری می شود که توسط محققان در حال ارزیابی هستند. باارزش ترین نسخه های خطی، پاپیروس های "دموتیک کارلسبرگ" ۱ و "۱a" هستند که به دلیل کامل بودنشان، بسیار ارزشمندند. آنها توسط یک کاتب نوشته شده اند. سایر نسخه های خطی عمدتاً ناقص هستند. تفاوت های قابل توجهی بین همه این نسخه ها وجود دارد که نشان می دهد سنت تصحیح متون در مورد کتاب نوت، حتی در قرن دوم میلادی نیز مورد استفاده بوده است. استفاده از کتاب نوت برای تحقیق و دانش پژوهی. مصرشناسان اولیه توجه زیادی به بخش های نجومی کتاب نوت داشتند. اولین اطلاعاتی که برای تحقیقات مدرن در دسترس قرار گرفت، مطالبی از مقبره رامسس چهارم بود که شامل نقاشی نجومی نوت و فهرست صورت های فلکی می شد. این متن ابتدا توسط ژان فرانسوا شامپولیون و ایپولیتو روز
لینی مورد استفاده قرار گرفت و بعداً توسط هاینریش بروگش نسخه برداری شد. نسخه جدیدی از آن در سال ۱۹۹۰ توسط اریک هورنونگ منتشر شد. در سال ۱۹۳۳، مقبره ی ستی اول در اوسیریون در ابیدوس کشف شد. این مهم بود زیرا این نسخه قدیمی ترین متن را نشان می دهد. ترجمه آدریان دی باک از بخش های رمزنگاری کتاب نوت، مطالعات را به طور قابل توجهی پیش برد. در سال ۱۹۷۷، یان آسمان متن مرتبط دیگری را از مقبره ی نجیب زاده ی موتیردیس منتشر کرد که مربوط به دودمان بیست و ششم بود. از سال ۲۰۰۷ تاکنون برخی مطالب جدید و مهم منتشر شده است. تاریخ تألیف. به احتمال زیاد متن کتاب نوت در طول یک دوره زمانی طولانی، تکمیل شده است و به قبل از زمان ستی اول برمی گردد. داده های نجومی موجود در فهرست صورت های فلکی در زیر بدنه نوت به سلسله دوازدهم، زمان سنوسرت سوم، اشاره دارند. دو فهرست از صورت فلکی های مختلف وجود دارد که نمی توان آنها را با هم تطبیق داد، بنابراین یکی از آنها باید ثانویه باشد. به گفته فون لیون، داده های پادشاهی میانه ثانویه است و او پیشنهاد می کند که فهرست قبلی صور فلکی به پادشاهی کهن ،اولین بخش از سه بخش اصلی سلسله ها، برمی گردد.
محسن محمد حسین الداعری (زادهٔ ۱۹۶۵)، یک افسر نظامی یمنی و وزیر دفاع است؛ او در ۲۸ ژوئیه ۲۰۲۲ به این سمت منصوب و به درجه سپهبدی ارتقا یافت. او پیش از این به عنوان معاون رئیس عملیات مشترک نظامی یمن خدمت می کرد. اوایل زندگی و تحصیلات. محسن الداعری در سال ۱۹۶۵ در الشعیب، روستایی در شهرستان جحاف در استان ضالع متولد شد. او تحصیلات ابتدایی و متوسطه خود را در استان ضالع گذراند. تحصیلات عالی خود را در استان لحج ادامه داد. او در سال ۱۹۸۳ وارد دانشکده نظامی عدن شد و در سال ۱۹۸۵ با درجه ستوان فارغ التحصیل شد. او در سال ۱۹۸۸ دیپلم علوم اجتماعی خود را از دانشگاه عدن دریافت کرد.
مدیریت الگوریتمی (به انگلیسی: Algorithmic Management) شکلی از نظارت، کنترل و مدیریت نیروی کار است که در آن، وظایف مدیریتی سنتی که توسط انسان ها انجام می شد، به سیستم های فناورانه و الگوریتم ها واگذار می شود. این سیستم ها از طریق جمع آوری مستمر داده ها، عملکرد کارگران را در لحظه رصد کرده و بر اساس قواعد از پیش تعیین شده، تصمیماتی مانند تخصیص وظایف، ارزیابی کیفیت کار، و حتی اعمال اقدامات انضباطی را به صورت خودکار اتخاذ می کنند. این شیوه مدیریتی به ویژه در اقتصاد گیگ (مانند شرکت های اوبر و اسنپ) و در محیط هایی مانند انبارهای شرکت آمازون رواج یافته است، جایی که سرعت و کارایی در اولویت قرار دارد. ویژگی های کلیدی. مدیریت الگوریتمی بر چند ستون اصلی استوار است. نخست، نظارت مستمر و جمع آوری داده است که در آن، حسگرها، GPS و اپلیکیشن ها به طور مداوم داده های مربوط به موقعیت مکانی، سرعت، زمان انجام کار و تعاملات کارگر را جمع آوری می کنند. دوم، ارزیابی عملکرد خودکار است که در آن کیفیت کار کارگران نه توسط یک مدیر انسانی، بلکه از طریق سیستم های امتیازدهی (مانند امتیاز مشتریان) و معیارهای عملکردی (مانند تعداد سفارش در ساعت)
سنجیده می شود. سومین ویژگی، تخصیص کار پویا است که به وسیله آن، الگوریتم ها وظایف را بر اساس متغیرهایی مانند موقعیت مکانی، امتیاز کارگر و سطح تقاضا، به صورت بهینه و خودکار به افراد تخصیص می دهند. در نهایت، اقدامات انضباطی خودکار وجود دارد که در آن، نادیده گرفتن یا رد کردن مکرر وظایف، یا کسب امتیاز پایین می تواند به طور خودکار منجر به محدودیت یا «غیرفعال شدن» (Deactivation) حساب کاربری فرد شود که معادل اخراج است. پیامدها و نقدها. حامیان مدیریت الگوریتمی آن را راهی برای افزایش چشمگیر کارایی، کاهش هزینه ها و حذف سوگیری های انسانی در مدیریت می دانند. با این حال، این رویکرد با انتقادات جدی مواجه است. یکی از مهم ترین نقدها، عدم شفافیت یا پدیده «جعبه سیاه» است؛ کارگران اغلب نمی دانند که الگوریتم ها دقیقاً بر چه اساسی تصمیم گیری می کنند و راهی برای اعتراض یا درخواست بازبینی برایشان وجود ندارد. همچنین، افزایش استرس و کنترل ناشی از نظارت مداوم و فشار برای برآورده کردن معیارهای کمی، منجر به فرسودگی شغلی در کارگران می شود. از سوی دیگر، این سیستم به کاهش استقلال و مهارت زدایی منجر می شود، زیرا کار به مجموعه ای از دستورالعم
ل های ساده و الگوریتمی تبدیل شده و قدرت تصمیم گیری از کارگر سلب می شود. در نهایت، این مدل مدیریتی به قدرت نامتقارن دامن می زند، به طوری که تمام قدرت در دست پلتفرم متمرکز است و کارگران، به عنوان افراد اتمیزه و پراکنده، قدرت چانه زنی جمعی اندکی دارند.
سعید مقدم منش (زادهٔ ۱۳۳۷ در تهران)، صداپیشه، مدیر دوبلاژ و بازیگر ایرانی است. او از دوبلورهای فعال صدا و سیمای ایران و از اعضای استودیو ساینا به شمار می رود. زندگی هنری. مقدم منش فعالیت هنری خود را در سال ۱۳۵۸ با همکاری در گروه تلویزیونی «روایت فتح» و برنامهٔ «جهاد سازندگی» به همراه مرتضی آوینی آغاز کرد. او در سال ۱۳۶۳ وارد واحد دوبلاژ صدا و سیما شد و نزد استادانی همچون علی کسمایی، ژرژ بطروسی، محمود قنبری و مهدی علیمحمدی آموزش دید. مدیریت دوبلاژ. وی از سال ۱۳۸۳ به طور رسمی به عنوان مدیر دوبلاژ فعالیت خود را آغاز کرد و آثار متعددی را مدیریت نمود که از جمله آن ها می توان به موارد زیر اشاره کرد: نقش های شاخص. از میان نقش های گویندگی او می توان به موارد زیر اشاره کرد: دیگر فعالیت ها. مقدم منش سابقهٔ بازیگری نیز دارد و در سریال «آقای ورزی» در نقش آتشبد قره باغی ظاهر شد. همچنین در دوران جنگ ایران و عراق به عنوان گزارشگر در جبهه حضور داشت و به روایت وقایع جنگ می پرداخت.
بنای یادبود ساوونارولا در میدان ساوونارولا، یک مجسمه مرمری در فضای باز است که به افتخار راهب دومینیکن قرن پانزدهم، گیرولامو ساوونارولا، بر روی یک پایه قرار گرفته است؛ این بنا در میدانی به همین نام، چند بلوک خارج از ویالی دی سیرکونوالازیونه، در شمال شرقی فلورانس، منطقه توسکانی، ایتالیا واقع شده است. این بنای تاریخی، تاریخچه ای رنگارنگ از مهاجرت ها دارد. این مجسمه حدود سال ۱۸۷۵ توسط انریکو پاتزی، اهل راونا، در زمانی که احساسات ضد پاپی در ایتالیا بالا گرفته بود، تکمیل شد. با این حال، ساوونارولا همیشه یک شخصیت تاریخی تفرقه انگیز، دیوانه در ایمان و عامل اصلی "آتش سوزی غرور" بوده است. الهیات او با اندیشه لیبرال معاصر سازگار نبود. این مجسمه در سال ۱۸۶۱ توسط پاتزی طراحی شد، کسی که معمولاً قبل از مصادره، بناهای عمومی می ساخت. در سال ۱۸۶۹ کمیته ای برای سفارش ساخت بنای یادبود ساوونارولا تشکیل شد که قرار بود در صومعه سن مارکو قرار گیرد. با این حال، آنها مدل پاتزی را انتخاب نکردند، بلکه مدلی از جیووانی دوپره، مربی سابق پاتزی، را انتخاب کردند. این امر منجر به درگیری شدیدی بین این دو مجسمه ساز شد. در سال ۱۸۷۰، کمیته دیگری ب
ه ریاست شاهزاده فردیناندو استروزی، سفارش ساخت مجسمه باشکوه تر و ضد پاپی تر پاتزی را داد و از کمون اجازه گرفت تا مجسمه را در اولین صومعه صومعه فلورانس قرار دهد. با این حال، کاهش درآمد ناشی از انتقال پایتخت ایتالیا از فلورانس به رم، این پروژه را لغو کرد. تا سال ۱۸۷۳، دوپره کار خود را تکمیل کرد: یک پلاک ساده و یک نیم تنه نقش برجسته که در سلول راهب در سن مارکو قرار داده شد. اثر پاتزی که تنها در سال ۱۸۷۵ تکمیل شد، به تعداد کافی مشتری پیدا نکرد و در نهایت به تالار شهر اهدا شد. این اثر تا سال ۱۸۸۲ در استودیو باقی ماند، تا اینکه با وجود انتقادات فراوان، در طاقچه انتهای جنوبی سالن پنج چنتو در کاخ وکیو نصب شد. یکی از توجیهات برای این مکان این بود که ساوونارولا در سال ۱۴۹۷ دستور ساخت این تالار بزرگ را داده بود. هنوز شایعاتی وجود داشت مبنی بر اینکه در آینده به محوطه سن مارکو منتقل خواهد شد. این مجسمه جایگزین مجسمه میکل آنژ شده بود که توسط وازاری در اینجا قرار داده شده بود. حتی در این جایگاه، آرمان های شهرستانی و آن جهانی ساوونارولا با ملی گرایی ایتالیایی که پس از جنگ جهانی اخیر مورد تقاضا بود، همخوانی نداشت. علاوه بر این
، بسیاری از منتقدان فلورانسی هرگز از حذف اثر قهرمانانه نابغه پیروزی توسط میکل آنژ راضی نبودند. در نهایت، حتی اگر ناتمام بود، اثر ظریف میکل آنژ توانست مجسمه صیقل خورده کشیش تا حدودی غیرقابل تحمل و دیوانه وار را شکست دهد. در سال ۱۹۲۱، مجسمه ساوونارولا به این پارک حومه شهر که پر از گرافیتی بود تبعید شد. از برخی جهات، کشیش فراری هرگز کاملاً در فلورانس احساس راحتی نمی کرد. ساوونارولا بر روی پایه ای که توسط اولینتو ریمدوتی طراحی شده، ایستاده است. ساوونارولا با دست راست خود در حالی که صلیبی را بالا برده است، به تصویر کشیده شده است که یادآور اعلامیه او در یک خطبه عمومی در سال ۱۴۹۵ است که مسیح "پادشاه جدید فلورانس" است. دست چپ لباس او از مارزوکو، نماد جمهوری فلورانس، محافظت می کند یا شاید آن را خفه می کند. مرمت این بنای تاریخی برنامه ریزی شده است. این مجسمه فاقد آن جلوهٔ گیرا و مسحورکنندهٔ بنای "یادبود برنزی جیرولامو ساوونارولا" در فرارا اثر استفانو گالتی است.
بنای یادبود هندیان "یا" به طور خاص «بنای یادبود مهاراجه مراتا از کولهاپور، راجارام چاتراپاتی» متشکل از یک "چاتری" یا گنبد کوچک برجسته، در اصطلاح ایتالیایی بالداچینو، بر فراز نیم تنه شاهزاده هندی، در انتهای غربی پارکو دله کاسکینا در فلورانس، توسکانی، ایتالیا. توضیحات. این یک بنای یادبود غیرمعمول است که به یک رویداد غیرمعمول متصل شده است. در سال ۱۸۷۰، مهاراجه راجارام دوم ۲۰ ساله، پس از ادای احترام به ملکه ویکتوریا، از لندن بازگشت و در اتاق هتل خود در «هتل لا پیس» بر اثر تب و بیماری درگذشت. درباریان او درخواست کردند که مراسم سوزاندن جسد یا مراسم آنتیستی را در محل تلاقی دو رودخانه برگزار کنند. آنها توانستند مراسمی را در محل تلاقی آرنو و نهر موگنون، در نزدیکی این مکان در پارک، برگزار کنند. این رویدادها و مراسم کنجکاوی زیادی را در بین مردم برانگیخت. عمل سوزاندن اجساد که در فلورانس ممنوع شده بود، منجر به بحث شدیدی بین پزشکان و دانشمندان در مورد شایستگی ها و اصول اخلاقی این روش تشییع جنازه شد. هزینه های این بنای یادبود توسط دولت بریتانیا، بخشی از آن توسط شورای سلطنتی کولهاپور که مجسمه سازی چارلز فرانسیس فولر را استخد
ام کرده بود، تأمین شد. چارلز مانت معمار این بنا بود که از یک فرم هندی در نسخه ای از معماری هندو-ساراسنیک استفاده کرد. پایه بنا دارای کتیبه هایی به زبان های انگلیسی، ایتالیایی و مراتی است. در سال ۱۹۷۲، یک پل مدرن در نزدیکی این مکان ساخته شد و نام پونته آل ایندیانو را به خود گرفت.
پرسئوس با سر مدوسا، مجسمه ای برنزی است که توسط بنونوتو چلینی در دوره ۱۵۴۵–۱۵۵۴ ساخته شده است. این مجسمه بر روی یک پایه مربعی قرار دارد که دارای پنل های برجسته برنزی است که داستان پرسئوس و آندرومدا را به تصویر می کشد، شبیه به یک پردلا در یک محراب. این مجسمه در لوجیا دی لانزی در میدان سینیوریا در فلورانس، ایتالیا واقع شده است. دومین دوک فلورانس، کوزیمو اول د مدیچی، این اثر را با پیوندهای سیاسی خاص با سایر آثار مجسمه سازی در میدان سفارش داد. هنگامی که این قطعه در ۲۷ آوریل ۱۵۵۴ به عموم مردم رونمایی شد، "داوود" میکل آنژ، "هرکول و کاکوس" باندینلی و "جودیت و هولوفرنس" دوناتلو از قبل در میدان نصب شده بودند. موضوع این اثر، داستان اساطیریِ بریدن سر مدوسا توسط پرسئوس، گورگونی زشت با چهره ای زنانه که موهایش به مار تبدیل شده بود، است؛ هر کسی که به او نگاه می کرد به سنگ تبدیل می شد. پرسئوس برهنه ایستاده است، به جز کمربند و صندل های بالدار، پیروزمندانه بر روی بدن مدوسا ایستاده و سر او را که تاجی از مارهای پیچ خورده بر سر دارد، در دست بلند کرده است. خون از گردن بریده مدوسا فوران می کند. مجسمه برنزی، که در آن سر مدوسا مردان ر
ا به سنگ تبدیل می کند، به طور مناسبی توسط سه مجسمه مرمری عظیم از مردان احاطه شده است: هرکول، داوود و بعداً نپتون. استفاده چلینی از برنز در پرسئوس و سر مدوسا، و نقوشی که او برای پاسخ به مجسمه قبلی در میدان استفاده کرد، بسیار نوآورانه بود. با بررسی مجسمه از پشت، می توان خودنگاره ای از مجسمه ساز چلینی را در پشت کلاهخود پرسئوس مشاهده کرد. پیشینه. چلینی اولین کسی بود که نقش برجسته روایی را در مجسمه سازی میدان ادغام کرد. با نصب "پرسئوس" در ایوان، ابعاد آن بر پایه های بعدی سایر آثار مجسمه سازی در ایوان، مانند «"تجاوز به زنان سابین» اثر" جیامبولونیا، غالب شد. "پرسئوس" به مجموعه خدایان المپیایی محافظ مدیچی اضافه شد. ویل-گاریس همچنین بر پایه زیر مجسمه در دایره تمرکز می کند. با این حال، پایه فعلی ممکن است هدف اصلی چلینی نبوده باشد، زیرا نقش برجسته هنوز در حال کار و نصب بود، زمانی که مجسمه برنزی بالایی از قبل رونمایی شده بود. مدیچی ها هنوز بر موضوع پایه تسلط داشتند، زیرا "پرسئوس" در پایه، تمثیلی برای دوک فرانچسکو مدیچی است. سیاست های مدیچی و فلورانس بر میدان سینیوریا تسلط دارد، به ویژه با اشاره به سه دوک اول فلورانس. دوک
الساندرو اول اولین دوک فلورانس بود و "هرکول و کاکوس" در زمان او رونمایی شدند و در سال ۱۵۳۴ با استقبال وحشتناکی از سوی مردم روبرو شدند. مجسمه بعدی که رونمایی شد، "پرسئوس" اثر چلینی بود و کوزیمو اول در مورد واکنش مردم به این اثر بسیار محتاط بود. خوشبختانه، مردم از این مجسمه به خوبی استقبال کردند، زیرا کوزیمو از پنجره ای در کاخ وکیو شاهد استقبال بود. دوک سوم مستقیماً با نقش برجسته مجسمه در پایه مرتبط است، زیرا "پرسئوس را" می توان به عنوان نمادی برای دوک فرانچسکو و آندرومدا را به عنوان عروس هابسبورگی او، جیووانا، در نظر گرفت. به طور مشابه، آندرومدا به عنوان تمثیلی برای فلورانس عمل می کند، در حالی که پرسئوس، مدیچی های دسته جمعی هستند که برای نجات شهر به پایین شیرجه می زنند. چلینی تصمیم گرفت جنبه غم انگیز داستان آندرومدا را به تصویر بکشد؛ با این حال، او مانند پرسئوس، تمرکز را بر مدیچی ها گذاشت و آندرومدای بی لبخند را نجات داد. هر مجسمه در میدان را می توان از نظر سیاسی یا هنری به یکدیگر و به مدیچی ها مرتبط دانست. کار. در زمانی که این مجسمه ساخته شد، تقریباً نیم قرن بود که از برنز برای ساخت یک اثر هنری عظیم استفاده
نشده بود. چلینی آگاهانه تصمیم گرفت که با این ماده کار کند، زیرا با ریختن فلز مذاب در قالبش، مجسمه را با خون حیات بخش زنده می کرد. دشوارترین بخش، تکمیل کل قالب به طور همزمان بود. "مجسمه جودیت و هولوفرنس" اثر دوناتلو از قبل در ایوان سرپوشیده لانزی در غربی ترین طاق قرار داده شده بود. "جودیت" از برنز ریخته شده بود، اما در چندین بخش به هم متصل شده بود. چلینی با آثار عظیم مجسمه سازی مرمر مانند "مجسمه داوود" اثر میکل آنژ رقابت می کرد و می خواست برای خود و حامی اش، کوزیمو اول، ابراز وجود کند. مایکل کول به طور خاص به فرایند ریخته گری "پرسئوس" توجه می کند. کول با استناد به "کتاب «زندگینامه»" چلینی، خاطرنشان می کند که چگونه دستیاران چلینی اجازه دادند فلز لخته شود و اگر چلینی حضور نداشت، اثر نابود می شد. کول سپس ادعا می کند که چلینی فراتر از احیای اثر، مردگان را زنده کرد، که منظور او این است که رستگاری چلینی، ذوب مجدد برنز بود. چلینی همچنین به مسیح متوسل می شود و با انجام این کار، به مجسمه جان می بخشد. ریخته گری "پرسئوس" چیزی بیش از برآورده کردن خواسته کوزیمو اول بود؛ چلینی در حال اثبات خود به فلورانس در یک محیط تازه باز
سازی شده بود. پرسئوس یکی از آثار برجسته چلینی بود که با دو ایده متفاوت تکمیل شد. او می خواست به مجسمه ای که از قبل در میدان قرار داده شده بود پاسخ دهد، که این کار را با موضوع مدوسا که مردان را به سنگ تبدیل می کند، انجام داد. دوم، مدیچی ها توسط "پرسئوس"، هم در مجسمه گرد و هم در نقش برجسته زیر آن، نشان داده شدند. علاوه بر این، از این نظر، چلینی با ریخته گری واقعی "پرسئوس"، خود را مطرح کرد. چلینی با استفاده از برنز به مجسمه جدید خود جان بخشید و از طریق موتیف پرسئوس، کنترل مدیچی بر مردم فلورانس را اثبات کرد. قالب برنزی این مجسمه در اوایل قرن نوزدهم ساخته و حدود سال ۱۸۴۰ در باغ های ترنتهام، استافوردشایر، انگلستان نصب شد، جایی که اکنون یک سازه درجه دو* ثبت شده است. پیوند به بیرون. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
بنای یادبود سوارکاری کوزیمو اول، یک مجسمه برنزی سوارکاری است که توسط جامبولونیا از سال ۱۵۸۷ تا ۱۵۹۴ ساخته و در سال ۱۵۹۴ در میدان سینیوریا در فلورانس، توسکانی، ایتالیا نصب شد. تاریخچه. این مجسمه از سنت کلاسیک رومی مجسمه های سوارکار به عنوان بنای یادبود قدرت یک حاکم پیروی می کند، که از "مجسمه مارکوس اورلیوس" در روم باستان و "رگیزوله" در پاویا مشهود است، و در رنسانس با نمونه هایی مانند "گاتاملاتا" (۱۴۵۳) اثر دوناتلو در پادوا و "مجسمه بارتولومئو کولئونی (۱۴۸۸) اثر" وروکیو در ونیز ادامه یافت. این بنای یادبود به سفارش پسر کوزیمو، فردیناندو اول، به مجسمه ساز جامبولونیا ساخته شد، کسی که همچنین مجسمه "«تجاوز به سابین ها»" را در ایوان مجاور «لانتزی» تکمیل کرده بود. مجسمه کوزیمو در مقابل گوشه شمالی کاخ سینیوریا، شمالی ترین مجسمه از ردیف مجسمه ها، در مجاورت "فواره نپتون" (۱۵۶۳) اثر آماناتی، که به سفارش خود کوزیمو ساخته شده بود، قرار دارد. این دو مجسمه با هم، جاه طلبی های زمینی و دریایی کوزیمو را جشن می گیرند. پایه مجسمه دارای نقش برجسته هایی با صحنه هایی از زندگی کوزیمو است، از جمله تاجگذاری او در رم به عنوان دوک بزرگ در
سال ۱۵۷۰ و ورود او به سیه نا به عنوان حاکم (۱۵۵۷) پس از پیروزی بر آن جمهوری. حالت اسب در حال یورتمه در این مجسمه مشابه مجسمه های قبلی است، با پای راست بلند شده؛ با این حال، برخلاف مارکوس اورلیوس، کوزیمو از رکاب استفاده می کند و اسبش مهار افسار را نشان می دهد، البته بدون کشش زیاد. کوزیمو، مانند گاتاملاتا، یک باتوم نظامی، زره و شمشیر غلاف شده در دست دارد. برخی منابع اظهار می کنند که مرد و اسب جداگانه ریخته گری شده اند و وزن ترکیبی این دو ۲۳ هزار پوند بوده است. چند دهه بعد، فردیناندو اول بنای یادبود سوارکاری خود را در میدان دل آنونزیاتا ساخت. منابع. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
بنای یادبود سوارکاری ویتوریو امانوئل دوم، مجسمه ای سوارکاری از پادشاه سابق ویتوریو امانوئل دوم است که در میدان ویتوریو ونتو، یک نقطه سبز کوچک در انتهای شرقی پارکو دله کاسین، واقع در امتداد رودخانه آرنو، درست در غرب مرکز فلورانس، منطقه توسکانی، ایتالیا، واقع شده است. تاریخچه. این بنای یادبود توسط سالوینو سالوینی طراحی و بعداً توسط امیلیو زوکی اصلاح شد و در سال ۱۸۹۰ در شهر افتتاح و در سال ۱۹۳۲ به این مکان منتقل شد. اولین طراحی این بنای یادبود به سال ۱۸۵۹ برمی گردد، پس از آنکه آخرین دوک لورن از فلورانس فرار کرد و توسکانی به پادشاهی در حال گسترش پیمونت-ساردینیا (که اکنون شامل لومباردی و سایر سرزمین ها می شود) که توسط ویتوریو امانوئل دوم اداره می شد، پیوست. این کمون مسابقه ای را برای ساخت دو بنای یادبود سوارکاری برگزار کرد، یکی به پادشاه ساردینیا و دیگری به ناپلئون سوم اختصاص داده شد. قرار بود این دو بنا در میدان ماریا آنتونیا (که اکنون میدان استقلال نامیده می شود) نصب شوند. در سال ۱۸۶۴، طرح سالوینو سالوینی از یک ماکت بزرگ تر از اندازه واقعی برای بنای یادبود ویتوریو امانوئل انتخاب شد. با این حال، محبوبیت ناپلئون س
وم در ایتالیا پس از مذاکره او با اتریش-مجارستان برای انعقاد پیمان زوریخ و حفظ حکومت خود در ونیز کاهش یافت و آن علاقه ای که باقی مانده بود، در سال ۱۸۶۱، زمانی که فرانسه از حکومت پاپ بر قلمرو روم در برابر نیروهای گاریبالدی محافظت کرد، از بین رفت. هیچ طرحی برای بنای یادبود ناپلئون هرگز مطرح نشد. انتخاب فلورانس به عنوان پایتخت ایتالیا در سال ۱۸۶۵، این شهر را وارد نوسازی شهری کرد. نقشه های معمار جوزپه پوگی، مجسمه را به مکان جدیدش، در تقاطع برجسته خیابان های خروجی از شهر، منتقل کرد. اما دولت ملی ظرف چند سال به جنوب، به رم، مهاجرت کرد و بخش زیادی از بودجهٔ نوسازی فلورانس را لغو کرد. تنها در سال ۱۸۷۸، پس از مرگ ویتوریو امانوئل دوم، این پروژه دوباره از سر گرفته شد. در سال های ۱۸۸۱–۱۸۸۲، یک مسابقهٔ جدید، مدلی در اندازهٔ واقعی تر از امیلیو زوکی را به رقابت گذاشت. امیلیو و پسرش، چزاره، یک بنای یادبود ایستاده (۱۸۹۲) برای پادشاه در پیزا طراحی کردند. این بنای یادبود در سال ۱۸۹۰ در میدان جمهوری با استقبال نه چندان گرمی افتتاح شد. هنر به کار رفته در آن الهام بخش نبود و شاه ویتوریو امانوئل دوم، مانند دوک بزرگ، شاهزاده لئوپولد
دوم لورن، تنها با فلورانس لاس زده بود، شهری که همیشه خود را به اندازه رم، مرکزی برای ایتالیا می دانست. در سال ۱۹۳۲، بدون هیچ هیاهویی، مجسمه سوار بر اسب به این مکان روستایی تر که توسط جوزپه پوجی پیشنهاد شده بود، تبعید شد. در پایه دو نقش برجسته برنزی وجود دارد: در یکی، پادشاه شهر را برای تصرف رم ترک می کند و در دیگری خبر همه پرسی توسکانی را که به نفع اتحاد با پادشاهی در حال شکل گیری ایتالیا است، دریافت می کند. پلاک جلویی یادآور نصب این نقش برجسته است، پلاک پشتی نشان خاندان ساووی را داشت. این مجسمه، پادشاه تنومند را با لباس نظامی و شمشیر به تصویر می کشد. به طور متناقضی، در مقایسه با همین موضوع، به عنوان مثال، در میلان (۱۸۷۸ توسط ارکوله روزا)، ورونا (۱۸۸۳)، بولونیا (۱۸۸۴ توسط جولیو مونته ورده)، جنوا (۱۸۸۶)، ونیز (۱۸۸۷) و ناپل (۱۸۹۷)؛ این اسب آرام تر است، شاید حسرت دورانی را می خورد که امیدوار بود پادشاه در پایتخت خود پیاده بماند، اما همچنین اسب های رام مشابهی را در بناهای یادبود فلورانس اواخر رنسانس به افتخار دوک های مدیچی، کوزیمو اول و فردیناندو اول، به یاد می آورد. هر کدام از آنها تسلط آرام سوارکار بر اسب را که
در مجسمه سوارکاری مارکوس اورلیوس مشهود است، منعکس می کردند. از طرف دیگر، پادشاهان خاندان ساووی بیشتر تمایل داشتند که به آرامی وارد موقعیت ها شوند تا اینکه با تاخت و تاز وارد درگیری شوند. در اینجا سوارکار و اسب فقط بر یک دایره کوچک چمن تسلط دارند و تعامل کمی با محیط اطراف دارند؛ بنای یادبود سوارکاری که ملاقات ویتوریو امانوئل و گاریبالدی (بنای یادبود ملاقات تیانو) را به تصویر می کشد، حس همدردی بیشتری را برمی انگیزد. منابع. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;