Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
محیط، او خود را نیازمند کسب دانش دقیقی نه تنها از معماری کلاسیک، بلکه از معماری قرن های ۱۶ و ۱۷ دید. پیرمارینی با ترسیم بسیاری از ساختمان های رومی، تلاش کرد ویژگی های بارز هر نوع را شناسایی کند که بعداً در کار خود از آنها استفاده کرد. بسیاری از نقاشی های این دوره تحصیل و کارآموزی، از جمله کتاب های کار او، باقی مانده اند. ویژگی آثار بعدی پیرمارینی، توجه زیاد به جزئیات و همراه با مقدار زیادی از مطالب گرافیکی است. وانویتلی که ساخت کارگاه های سازندگان بوربون در ناپل را هدایت می کرد، مشوق وی بود و از سال ۱۷۶۵ او را به عنوان طراح به استخدام خود درآورد. او همچنین ممکن است نقشی در اجرای نقشه های وانویتلی در کازرتا نیز داشته باشد. طراحی های پیرمارینی، آثار وانویتلی در «کازرما دل پونته دلا مادالنا»، نقشه های او برای کلیسای سانتیسیما آنونزیاتا و معماری خیالی خلق شده برای عروسی فردیناند چهارم با ماریا کارولینا از اتریش در کاخ تئورا در سال ۱۷۶۸ را مستند می کند. در ناپل، پیرمارینی همچنان علایقی به آثار باستانی نشان می داد و با کارلو وانویتلی (۱۷۳۹-۱۸۲۱) نقش برجسته هایی را در آمفی تئاتر کاپوا و در سال ۱۷۶۶ برای طاق تراژان د
ر بنونتو خلق کرد. این طرح ها در سال ۱۷۷۰ توسط کارلو نولی (درگذشته ۱۷۷۰) بر روی هشت بلوک بزرگ چاپ شدند، ولی پیرمارینی در این زمان، کارگاه لوئیجی وانویتلی را ترک کرده بود. پیرمارینی که در سال ۱۷۶۹ به عنوان همکار وانویتلی به میلان نقل مکان کرده بود، پس از آنکه وانویتلی کار بر روی کاخ دوکال را رها کرد، در لومباردی ماند و با تبدیل شدن به معمار دربار اسقف نشین میلان در دسامبر ۱۷۶۹، به سرعت خود را به عنوان معماری برجسته در اواخر قرن ۱۸ در لومباردی تثبیت کرد. او ارزش های خود در مورد کارایی و آراستگی معماری (که براساس ریتم های ظریف و تناسبات منظم، و برگرفته از طرح های واضح و دقیق و بدون هیچ گونه امتیازی به ریتم های تزئینی ساختگی بود) را به شهرهای منطقه تحمیل کرد. طرح دقیق و کاربردی او برای آکادمی ترسیانا (۱۷۷۰-۷۱) در مانتوا، بر طرح آنتونیو گالی-بیبینا ترجیح داده شد. جفت ستون های ایونیک روی نما، دهانه های بزرگی را در برمی گیرند که نور را به ویژه به طبقه بالا، که دارای یک اتاق بیضی شکل برای آموزش نقاشی از مدل زنده است، هدایت می کنند. قسمت مرکزی نمای اصلی با یک برآمدگی جزئی که توسط یک سنگفرش مشخص شده و تا طبقه زیر شیروان
ی ادامه دارد، برجسته می شود. در همان زمان، پیرمارینی تبدیل (۱۷۷۱-۱۷۷۹) دانشگاه پاویا به یک مجتمع آموزشی کاربردی تر را آغاز کرد و نمای جدیدی را طراحی نمود. او برای دانشگاه، پردیس قدیمی را بازسازی کرده و گلخانه های باغ گیاه شناسی را ساخت. با این حال، بزرگترین موفقیت پیرمارینی با طراحی های او برای نمایشگاه هایی که برای جشن ورود آرشیدوک فردیناند اتریش، دوک بریسگا، و همسرش، ماریا بئاتریس دِسته، به میلان در سال ۱۷۷۱ برپا شده بود، به دست آمد. این نمایشگاه ها مورد استقبال نخبگان فرهنگی روشنفکر میلان قرار گرفت: او تالار کورسو دی پورتا اورینتاله را به یک آمفی تئاتر سبز تبدیل کرد و در یکی از پیچ های آن، یک معبد مینیاتوری مرتفع به نام تمپیِتو دی فلورا قرار داد. سال های بعد از ۱۷۷۱. پیرمارینی در دهه ۱۷۷۰ به کار خود برای آرشیدوک فردیناند ادامه داد و برای او خانه هایی در شهر و روستا طراحی کرد، از جمله تبدیل (۱۷۷۰-۱۷۷۸) کاخ دوکال قدیمی در قلب میلان و ایجاد ویلای رجو-دوکاله (۱۷۷۶-۱۷۸۰) در مونتزا. در هر دو اثر، پیرمارینی از یک نقشه U شکل برای ایجاد یک حیاط جلویی استفاده کرد، هرچند این طرح در ساختمان میلان به دلیل ساختار از پیش
موجود کمی نامنظم است. نماها نه عظیم یا چشمگیر، بلکه در عوض پالایشی از سبک وانویتلی هستند. تزئینات داخلی، کیفیت خطی ساده نمای بیرونی را تکمیل می کنند و برای تأکید بر ریتم های بازشوهای پنجره ها و ایجاد الگویی سبک و الاستیک روی سقف ها عمل می کنند که با استفاده از منحنی های ملایم طاق ها، فضایی برای مدالیون های جدید باقی می گذارد. پیرمارینی در مقام معمار به همراه همکاران تیمش (شامل جوکوندو آلبرتولی مسئول گچ کاری، جوزپه فرانچی مسئول مجسمه سازی، و جولیو ترابالسی و مارتین کنولر برای نقاشی) همین خدمات را به اشراف لومباردی که قصد بازسازی اقامتگاه های خود با تقلید از دربار آشیدوک داشتند را نیز ارائه می داد. طرح های پیرمارینی برای کاخ بلجُویوزو (۱۷۷۲-۸۲) شامل یک نمای عظیم بود که توسط گروه های ریتمیک ستون های غول پیکر در بالای طبقه همکف با سنگ تراشی صاف و با برآمدگی جزئی از دهانه های مرکزی تزئین شده با نیم ستون ها و یک سنگفرش، تقسیم شده بود. کاخ های دیگری که پیرمارینی در آنها کار کرد شامل کاخ گرپی در خیابان سنت آنتونیو (۱۷۷۷-۸۲) است، جایی که با کاهش تمام اجزای ساختگی مانند قالب گیری پنجره، ارزش طراحی سطح ساختمان را برجست
ه کرد. آثار مشابه از سال های ۱۷۷۵ تا ۱۷۷۸ شامل نمای باغ کاخ کوزانی، مرمت کاخ موریجا، و کاخ کاسنِدی، و همچنین ویلا بورومئو (۱۷۸۰-۱۷۸۵) در کاسانو دآدا می شود. او همچنین ویلا تیتونی تراورسی (۱۷۷۶-۱۷۷۹) را در دزیو طراحی کرد. بین سال های ۱۷۷۶ تا ۱۷۷۸، پیرمارینی مشهورترین اثر خود، تئاتر آلا اسکالا، را برای گروهی از ذینفعان عواید تئاتر که تقریباً همه اشراف شهر را شامل می شد، در میلان ساخت. این سالن از خطوط اپرای سنتی ایتالیایی قرن ۱۸ پیروی می کند. شش ردیف جایگاه خصوصی که با نقشه نعل اسبی چیده شده اند، یک فضای خالی باز را احاطه کرده اند و توسط ستون های کورینتی غول پیکر که جایگاه های صحنه را قاب می کنند، به طاق پیش صحنه متصل می شوند. در سالن اصلی، به دلایل آکوستیک، تزئینات برجسته به حداقل رسیده بود. در عوض، جایگاه ها با تزئینات نقاشی شده روی پنل های چوبی گچ کاری شده سبک پوشانده شده بودند. الساندرو سانکیریکو در سال ۱۸۳۰ سالن را به طور کامل از نو تزئین کرد (تخریب؛ بازسازی شده در سال ۱۹۴۶). یک رواق سرپوشیده، برجسته ترین عنصر در نمای بیرونی است که در غیر این صورت کم اهمیت جلوه می کرد. دهانه های مرکزی با مجموعه ای از ستون
های متصل به سبک کورینتی برجسته شده اند و یک سنتوری مثلثی در بالای طبقه زیر شیروانی، نقش برجسته ای از ارابه آپولو اثر جوزپه فرانچی را در برمی گیرد. پیرمارینی همچنین تئاترهای دیگری از جمله تئاترهای نووارا (۱۷۷۷)، مونتزا (۱۷۷۸)، مانتوا (۱۷۸۲-۱۷۸۳) و کرما (۱۷۸۳-۱۷۸۵) را طراحی کرد. پیرمارینی با کار خود در بازسازی ساختمان های شهری مانند کاخ مونته دی سانتا ترزا (۱۷۸۲)، لا زکا (ضرابخانه؛ ۱۷۷۸-۱۷۸۰) و پرورشگاه پسران (۱۷۷۵-۱۷۸۰) در سن پیترو این گِزاته، تأثیر قابل توجهی بر ظاهر میلان داشت. او در کاخ بررا، سالن بزرگ کتابخانه عمومی (۱۷۸۰) را طراحی کرد. در سال ۱۷۷۶ به عنوان استاد معماری در آکادمی بررا منصوب شد و در سال ۱۷۷۷ پس از معرفی «طرح جدید راه ها» توسط ملکه ماریا ترزا اتریش، مسئولیت تمام ساختمان های جدید و نوسازی ها را بر عهده گرفت. او همچنین مسئول بهبود بخشیدن به بخشهای شهری در مقیاسی بسیار بزرگتر، از ایجاد اولین باغ های عمومی شهر یا بوشِتی (۱۷۸۲)، در کورسو دی پورتا اورینتاله (که اکنون کورسو ونیز نامیده می شود) گرفته تا چیدمان مغازه ها در میدان آرسیِوسکووادو (که اکنون میدان فونتانا نامیده می شود) بود که با یک فواره
عمومی، معروف به فواره پیرمارینی، که توسط پیرمارینی طراحی و توسط فرانچی ساخته شده بود، نیز مزین شده بود. پس از ورود نیروهای فرانسوی به میلان (۱۷۹۶)، پیرمارینی مدتی در وظایف خود باقی ماند و حتی برنامه ریزی طاق ریکونوسنزا و تزئینات شهری برای جشن دیفسای ژوئیه ۱۷۹۷ را بر عهده داشت. با این حال، بعداً به فولینو بازگشت، جایی که علاوه بر آثار معماری مانند تئاتر دی ماتلیکا (۱۸۰۳-۱۸۱۲)، تغییراتی در کلیسای جامع ایجاد کرد و پروژه ای برای کاپلا دل ساکرامنتو در کلیسای سن لورنزو در اسپلو آماده کرد. پیرمارینی در سال ۱۸۰۸ در فولینو درگذشت. از جمله شاگردان او می توان به جاکومو آلبرتولی، برادرزاده ی همکار پیرمارینی در تزئینات گچبری کاخ ها، یعنی جوکوندو آلبرتولی، اشاره کرد. جاکومو جانشین او به عنوان استاد معماری در آکادمی بررا شد.
در ۲۱ نوامبر ۲۰۲۴، پس از تحقیقات در مورد جنایات جنگی و جنایات علیه بشریت، دادگاه بین المللی کیفری حکم بازداشت دو مقام ارشد اسرائیلی، بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر اسرائیل، و یوآف گالانت، وزیر دفاع سابق اسرائیل، را صادر کرد و آنها را به مسئولیت در جنایت جنگی گرسنگی دادن به عنوان روشی برای جنگ و جنایات علیه بشریت قتل، آزار و اذیت و سایر اقدامات غیرانسانی در طول جنگ غزه متهم کرد. حکم بازداشت علیه نتانیاهو اولین حکم علیه رهبر یک کشور دموکراتیک تحت حمایت غرب به دلیل جنایات جنگی است. تمام ۱۲۵ کشور عضو دیوان کیفری بین المللی، از جمله فرانسه و بریتانیا، موظفند در صورت ورود نتانیاهو و گالانت به خاک این کشور، آنها را دستگیر کنند. دیوان کیفری بین المللی همچنین حکم بازداشت محمد ضیف، فرمانده نظامی حماس، را که در ۱۳ ژوئیه ۲۰۲۴ در یک حمله هوایی اسرائیل کشته شد، صادر کرد، اما مرگ او در آن زمان تأیید نشد. تا ژانویه ۲۰۲۵ حماس مرگ ضیف را تأیید کرد و چند هفته بعد دیوان کیفری بین المللی حکم بازداشت او را لغو کرد. ممکن است هنوز احکامی علیه افسران ارشد دیگر ارتش اسرائیل که در جنگ غزه دخیل بوده اند، صادر شود. پیشینه. دیوان کیفری بین ا
لمللی در سال ۲۰۰۲ برای پیگرد قانونی جنایات جنگی، جنایات علیه بشریت، نسل کشی و جرم تجاوز در مواردی که کشورهای عضو مایل یا قادر به انجام آن نیستند، تأسیس شد. این دیوان همچنین می تواند جنایاتی را که توسط اتباع یا در قلمرو هر یک از ۱۲۴ کشور عضو آن انجام شده است، پیگرد قانونی کند. در حال حاضر، این دیوان در حال بررسی جنایات انجام شده در اوکراین، اوگاندا و سایر کشورها نیز هست. سرزمین های فلسطینی در سال ۲۰۱۵ به عنوان یک کشور عضو پذیرفته شدند و این امر امکان تحقیقات را فراهم کرد، اگرچه اسرائیل عضو آن نیست و صلاحیت قضایی آن را به رسمیت نمی شناسد. تمام ۱۲۴ کشور عضو دیوان کیفری بین المللی (ICC) طبق توافق نامه های خود با اساسنامه دادگاه ها، موظفند هر فردی را که حکم بازداشت فعال دیوان کیفری بین المللی را دارد، در صورت شناسایی در قلمرو خود، دستگیر و تحویل دهند. دیوان کیفری بین المللی هیچ راهی برای اجرای مستقیم دستگیری ندارد و هیچ اختیاری بر هیچ نیروی پلیسی ندارد. دیوان کیفری بین المللی می تواند یک کشور عضو غیر همکار را تحریم کند. در ۲۰ دسامبر ۲۰۱۹، فاتو بنسودا، دادستان دیوان کیفری بین المللی، تحقیقاتی را در مورد جنایات جنگی
که گفته می شود از ۱۳ ژوئن ۲۰۱۴ توسط اعضای نیروهای دفاعی اسرائیل یا حماس و سایر گروه های مسلح فلسطینی در فلسطین مرتکب شده است، اعلام کرد. از زمان آغاز تحقیقات در سال ۲۰۱۵، اسرائیل از سازمان های اطلاعاتی خود برای نظارت، فشار و تهدید کارکنان ارشد دیوان کیفری بین المللی استفاده کرده است. جنگ غزه. در ۱۲ اکتبر ۲۰۲۳، کریم خان، دادستان کل دیوان کیفری بین المللی، اظهار داشت که هم جنایات جنگی که توسط فلسطینی ها در خاک اسرائیل و هم توسط اسرائیلی ها در خاک فلسطین در طول جنگ غزه مرتکب شده است، در صلاحیت تحقیقات فلسطین دیوان کیفری بین المللی خواهد بود. در ۲۹ دسامبر ۲۰۲۳، آفریقای جنوبی پرونده ای علیه اسرائیل در دیوان بین المللی دادگستری تشکیل داد و ادعا کرد که رفتار اسرائیل معادل نسل کشی است. در اواخر آوریل ۲۰۲۴، کارکنان دیوان کیفری بین المللی با کارکنان بیمارستان های فلسطینی نوار غزه در مورد جنایات جنگی احتمالی مصاحبه کردند. احکام بازداشت. در ۲۰ مه ۲۰۲۴، خان اعلام کرد که درخواست صدور حکم بازداشت علیه رهبران حماس ، یحیی سینوار، محمد ضیف و اسماعیل هنیه و رهبران اسرائیل ، بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر و یوآو گالانت، وزیر دفاع،
را ارائه خواهد کرد. درخواست صدور حکم بازداشت علیه هنیه پس از ترور او در ۳۱ ژوئیه ۲۰۲۴ و درخواست صدور حکم بازداشت علیه سینوار پس از کشته شدن او در ۱۶ اکتبر ۲۰۲۴ پس گرفته شد. دادستان اظهار داشت که در تلاش است تا قتل ادعایی ضیف در ۱۳ ژوئیه ۲۰۲۴ را تأیید کند، که در این صورت درخواست صدور حکم بازداشت پس گرفته خواهد شد. حکم بازداشت ضیف در فوریه ۲۰۲۵، چند هفته پس از تأیید مرگ او توسط حماس، لغو شد. در ۲۱ نوامبر ۲۰۲۴، قضات شعبه اول مقدماتی دیوان کیفری بین المللی، نیکولاس گیو (رئیس، فرانسه)، رین آلاپینی-گانسو (بنین) و بتی هولر (اسلوونی) به درخواست دادستان کل خان، در رابطه با «فعالیت های نهادهای دولتی و نیروهای مسلح اسرائیل علیه جمعیت غیرنظامی در فلسطین، به ویژه غیرنظامیان در غزه» برای بنیامین نتانیاهو، یوآو گالانت و محمد ضیف، حکم بازداشت صادر کردند. شعبه اول پیش از محاکمه اظهار داشت که دلایل معقولی یافته است که از «حداقل ۸ اکتبر ۲۰۲۳ تا حداقل ۲۰ مه ۲۰۲۴» نتانیاهو و گالانت «به عنوان مرتکبان مشترک برای ارتکاب اعمال مشترک با دیگران: جنایت جنگی گرسنگی دادن به عنوان یک روش جنگی؛ و جنایات علیه بشریت قتل، آزار و اذیت و سایر ا
عمال غیرانسانی» و «به عنوان مافوق های غیرنظامی برای جنایت جنگی هدایت عمدی حمله علیه جمعیت غیرنظامی» مسئولیت کیفری دارند. و اینکه ضیف مسئولیت مستقیم و فرماندهی «جنایات علیه بشریت قتل، نابودی، شکنجه و تجاوز و سایر اشکال خشونت جنسی؛ و همچنین جنایات جنگی قتل، رفتار ظالمانه، شکنجه، گروگان گیری، هتک حرمت کرامت شخصی و تجاوز و سایر اشکال خشونت جنسی» را بر عهده دارد. این شعبه دلایل معقولی یافته است که «جنایات علیه بشریت بخشی از یک حمله گسترده و سیستماتیک به رهبری حماس و سایر گروه های مسلح علیه جمعیت غیرنظامی اسرائیل» بوده است. "گاردین" در ۲۸ آوریل ۲۰۲۵ به نقل از مقامات ناشناس دادگاه که با تحقیقات آشنا بودند، گزارش داد که خان در حال آماده شدن برای درخواست حکم بازداشت برای مظنونان اسرائیلی بیشتر است. این گزارش همچنین ادعا کرد که قضات دیوان کیفری بین المللی دستور سکوت صادر کرده اند که خان را از افشای عمومی درخواست این حکم ها منع می کند. ظاهراً این دستور سکوت توسط اعضای کارکنان خان درخواست شده بود که احساس می کردند اعلام عمومی حکم های قبلی برای نتانیاهو و گالانت توسط او «از رویه استاندارد منحرف شده و بر قضاتی که درخواست ه
ای حکم را بررسی می کنند، فشار وارد می کند». پیش از مرخصی نامحدود از دفتر دادستانیدر ماه مه ۲۰۲۵، بنا به گزارش ها، خان در حال تهیه پیش نویس حکم بازداشت برای ایتامار بن گویر و بزالل اسموتریچ به دلیل مشارکت آنها در ساخت شهرک های غیرقانونی بود. به گفته منابعی در دادگاه کیفری بین المللی، خان قبل از مرخصی خود، درخواست های حکم را تکمیل کرده بود، اما معاونان او هنوز آنها را به دادگاه ارائه نکرده بودند. گرسنگی به عنوان سلاح جنگی. یکی از ادعاهای کلیدی «استفاده از گرسنگی به عنوان سلاح جنگی» بود. استفاده از گرسنگی به عنوان سلاح جنگی توسط سازمان ملل متحد ممنوع شده است. از آن زمان تاکنون، این سلاح هم در غزه و هم در سودان استفاده شده است. در اواسط سال ۲۰۲۳، مقامات دولت آلمان نیز روسیه را به استفاده از گرسنگی به عنوان سلاح متهم کردند. یوآو گالانت در اوایل اکتبر ۲۰۲۳، اندکی پس از حملات حماس به اسرائیل که جرقه جنگ را زد، سخنرانی عمومی ایراد کرد و گفت: «دیگر برق، غذا و سوخت وجود نخواهد داشت… ما علیه حیوانات انسان نما می جنگیم و بر این اساس رفتار خواهیم کرد.» چند هفته قبل از صدور احکام دستگیری، گزارش هایی از غارت در مناطق تحت کن
ترل ارتش اسرائیل نیز منتشر شد. احتمال اجرای احکام بازداشت. سفر احتمالی ژانویه ۲۰۲۵ به لهستان. در دسامبر ۲۰۲۴ و ژانویه ۲۰۲۵، احتمال سفر نتانیاهو به لهستان، که عضو اساسنامه رم است مطرح شد. این سفر قرار بود در در ۲۷ ژانویه، که هشتادمین سالگرد آزادسازی اردوگاه کار اجباری آشویتس است انجام شود. در ۵ دسامبر ۲۰۲۴، آندژی سژینا، معاون وزیر امور خارجه، در جلسه کمیته امور خارجه اظهار داشت که لهستان موظف به همکاری با دیوان کیفری بین المللی است. او گفت سران کشورها در چارچوب دیوان کیفری بین المللی هیچ مصونیتی ندارند. در ۹ ژانویه ۲۰۲۵، آندژی دودا، رئیس جمهور لهستان، از دولت به رهبری دونالد توسک درخواست کرد که در صورت تمایل نتانیاهو برای شرکت در مراسم سالگرد، او دستگیر نشود. در همان روز، دولت قطعنامه ای منتشر کرد مبنی بر اینکه «شرکت آزادانه و ایمن در مراسم را برای بالاترین نمایندگان اسرائیل تضمین می کند» (). "OKO.press" اظهار داشت که قطعنامه دولت به صراحت از نتانیاهو نامی نبرده است. دونالد توسک، نخست وزیر، تفسیر خود از این قطعنامه را به رسانه ها بیان کرد که بر اساس آن هر نماینده اسرائیلی که از این دیدار بازدید کند، چه «نخست و
زیر» باشد و چه رهبر دیگری، بازداشت نخواهد شد. سخنگوی دیوان کیفری بین المللی در پاسخ اظهار داشت که اجرای تصمیمات دیوان کیفری بین المللی برای کشورهای عضو، چه در قبال دیوان کیفری بین المللی و چه در قبال سایر کشورهای عضو، الزامی است. این سخنگو اظهار داشت که کشورهایی که در مورد تعهدات خود نگرانی دارند، می توانند با دیوان کیفری بین المللی مشورت کنند، اما مجاز نیستند که به طور یکجانبه اعتبار تصمیمات حقوقی دیوان کیفری بین المللی را تعیین کنند. کارولینا ویرژینسکا، پیوتر هوفمانسکی و عمر بارتوف، کارشناسان حقوقی، اظهار داشتند که در صورت بازدید نتانیاهو از لهستان، او باید دستگیر شود. توماس ترلا، عضو شورای شهر، اظهار داشت که نتانیاهو باید «فوراً» به محض عبور از مرز لهستان دستگیر شود. طبق قانون لهستان، اساسنامه رم یک تعهد معاهده ای بین المللی با اولویت قانونی بالاتر از قطعنامه کابینه است. رویه مربوط به یک فراری دیوان کیفری بین المللی در فصل 66e قانون لهستان تعریف شده است. قانون آیین دادرسی کیفری مرتبط با قانون مجازات لهستان. به گفته هانا کوچینسکا، محقق حقوقی، اگر یک فراری دیوان کیفری بین المللی از طریق فرودگاه بین المللی کر
اکوف وارد لهستان شود، وزیر دادگستری باید از دادستان درخواست کند که دستور بازداشت شخص توسط پلیس و انتقال او به دادگاه ناحیه کراکوف را صادر کند، که در مورد انتقال فراری به لاهه تصمیم خواهد گرفت. تصمیم دادگاه ناحیه به شدت توسط اساسنامه رم محدود خواهد شد. مرکز بین المللی عدالت برای فلسطینیان نامه هایی به مقامات لهستانی ارسال کرد و اظهار داشت که در صورت عدم رعایت تعهدات قانونی لهستان تحت اساسنامه رم، «اقدامات قانونی فوری و قاطعی را در دادگاه های لهستان انجام خواهد داد». این مرکز دیدگاه خود را بیان کرد که «هرگونه تلاش قوه مجریه برای جلوگیری یا ممانعت از روندهای قضایی، نقض جدی حاکمیت قانون [لهستان] خواهد بود». بازدید آوریل ۲۰۲۵ از مجارستان. نتانیاهو در ۳ آوریل ۲۰۲۵ وارد مجارستان شد. ویکتور اوربان، نخست وزیر مجارستان، اندکی پس از صدور حکم، نتانیاهو را به مجارستان دعوت کرده و اظهار داشت که این حکم در مجارستان «هیچ اثری» نخواهد داشت. پیش از این سفر، سازمان عفو بین الملل اعلام کرد که در صورت انجام سفر نتانیاهو، مقامات مجارستانی موظف به دستگیری و تحویل او به دیوان کیفری بین المللی خواهند بود. بنیاد هند رجب (HRF) اعلام کر
د که خواستار صدور احکامی برای جلوگیری از پرواز نتانیاهو از طریق حریم هوایی کشورهای اروپایی عضو اساسنامه رم خواهد شد و در صورت فرود یا عبور نتانیاهو از این کشورها، با تیم های حقوقی برای آغاز مراحل دستگیری نتانیاهو هماهنگی می کند. HRF اظهار داشت که از دادستان کل مجارستان درخواست خواهد کرد تا طبق رویه های حقوق کیفری مجارستان که مقامات مجارستانی را ملزم به دستگیری فراریان دیوان کیفری بین المللی و انتقال آنها به بازداشتگاه دیوان کیفری بین المللی می کند، مراحل دستگیری علیه نتانیاهو را آغاز کند. در جریان سفر نتانیاهو، اوربان اعلام کرد که مجارستان از دیوان کیفری بین المللی خارج خواهد شد. طبق اساسنامه رم، مجارستان باید رسماً به دبیرکل سازمان ملل متحد اطلاع دهد. این خروج یک سال بعد به صورت رسمی اجرایی خواهد شد. اعلام اوربان تأثیری بر تعهد مجارستان برای دستگیری نتانیاهو نداشت. در تاریخ ۳ آوریل، دیوان بین المللی دادگستری شکایتی رسمی به وزیر دادگستری مجارستان ارائه داد و در آن اظهار داشت که مقامات مجارستانی موظف به دستگیری نتانیاهو مطابق با تعهدات مجارستان به عنوان یک کشور عضو اساسنامه رم، طبق ماده ۸۶ اساسنامه که آن را مل
زم به همکاری با دیوان بین المللی کیفری می کند، هستند. تحلیل و تفسیر حقوقی. الیاو لیبلیچ، استاد حقوق بین الملل از دانشگاه تل آویو، این تصمیم را «چشمگیرترین تحول حقوقی در تاریخ اسرائیل» توصیف کرد و به دیدگاه خود مبنی بر اینکه همه ۱۲۴ کشور عضو اساسنامه رم، از جمله «بیشتر متحدان نزدیک اسرائیل»، از نظر قانونی موظف به دستگیری نتانیاهو و گالانت در صورت حضور در سرزمین های خود هستند، اشاره کرد. ماتیاس گلدمن و کای آمبوس، اساتید حقوق بین الملل، به "روزنامه تاگس اشپیگل" گفتند که آلمان از نظر قانونی موظف به اجرای احکام دستگیری است. آلن درشویتز، وکیل مدافع و استاد دانشگاه آمریکایی، اظهار داشت که حاکمیت قانون با تصمیم دیوان کیفری بین المللی «بی آبرو» شده است. او «اتهامات واهی» را محکوم کرد و اعلام کرد که قصد دارد تیمی از وکلای برجسته را برای دفاع از رهبران اسرائیل در لاهه گرد هم آورد. ایروین کاتلر، مدافع حقوق بشر کانادایی و وزیر دادگستری سابق، از کریم خان، دادستان دیوان کیفری بین المللی، به دلیل رویکردش نسبت به رهبران اسرائیل انتقاد کرد و اظهار داشت که خان با صدور حکم بازداشت برای آنها و در عین حال با ملایمت نسبت به نیکولاس
مادورو، رهبر ونزوئلا، اصول همکاری و مکمل بودن را نقض کرده است. مقاله ای در "مجله بین المللی صلح بانی از" دیوان کیفری بین المللی به دلیل عدم لحاظ کردن جنایت علیه بشریت در خصوص کوچ اجباری در میان اتهامات علیه رهبران اسرائیل انتقاد کرد. در سال ۲۰۲۴، کریم خان، دادستان دیوان کیفری بین المللی، با اتهامات سوء رفتار جنسی مواجه شد، که او آن را رد کرد و آن را بخشی از یک کارزار بدنام سازی در بحبوحه تحقیقات دیوان در مورد اسرائیل خواند. در ماه نوامبر، دیوان کیفری بین المللی یک تحقیق خارجی را آغاز کرد، و خان در ماه مه ۲۰۲۵ به طور موقت از سمت خود کناره گیری کرد. فرانچسکا آلبانیزی، گزارشگر ویژه سازمان ملل در امور حقوق بشر در سرزمین های اشغالی فلسطین، از کشورهایی که به بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر اسرائیل، اجازه پرواز از حریم هوایی خود به ایالات متحده را داده اند، انتقاد کرد و گفت که آنها ممکن است تعهدات خود را طبق قوانین بین المللی نقض کرده باشند. واکنش ها. دولت ها. داخلی. پس از آن که اسرائیل بی طرفی بتی هوهلر، قاضی دیوان کیفری بین المللی را زیر سؤال برد، دیوان کیفری پاسخ داد که در زمان حضورش در دفتر دادستانی، هیچ دخالتی در
تحقیقات مربوط به فلسطین نداشته و «به هیچ سند، مدرک یا پرونده مخفی مربوط به این موضوع دسترسی نداشته است.»
تئاتر رجو دوکاله ، از ۲۶ دسامبر ۱۷۱۷ تا ۲۵ فوریه ۱۷۷۶، زمانی که در جریان یک جشن کارناوال به آتش کشیده شد، ساختمان اپرایی در میلان بود. اولین ساختمان های اپرا در میلان، تئاترهای درباری بودند که به طور متناوب در حیاط کاخ سلطنتی قرار داشتند: سالن مارگاریتا، که در سال ۱۵۹۸ ساخته شد و در ۵ ژانویه ۱۷۰۸ در آتش سوخت، و تئاتر رجیو دوکال، که با هزینه اشراف میلانی و با طرحی از جان دومنیکو باربیری، از شاگردان فرانچسکو گالی دا بیبینا ساخته شد. شروع ساخت و ساز در ۲۶ آوریل ۱۷۱۷، همزمان با ورود اولین فرماندار اتریشی، ماکسیمیلیان چارلز آلبرت از لوونشتاین-ورتهایم-روشفور، به شهر بود و بنابراین می توان آن را به عنوان یک عملیات سیاسی هوشمندانه تفسیر کرد. دولت جدید با ارائه ساختمانی جدید به یکی از والاترین مظاهر فرهنگی شهر، در پی ایجاد گسست بین سلطه قدیم و جدید و در عین حال، جلب نظر تأثیرگذارترین بخش جامعه بود. این سالن، با پلان U شکل و بال های کمی واگرا، شامل چهار ردیف سی و شش تایی و یک گالری، در 26 دسامبر همان سال با نمایش «کوستانتینو» اثر فرانچسکو گاسپارینی افتتاح شد. صحنه و جایگاه ها توسط دو راه پله بزرگ به هم متصل می شدند تا
بتوان از اولی برای رقص استفاده کرد. در بالای صحنه دو مدالیون قرار داشت، یکی امپراتور کارل ششم و دیگری ققنوس، پرنده ای که از خاکستر خود دوباره متولد شده است. یک اتاق رقص (Ridottino) در کنار تئاتر ساخته شدند، اتاق هایی که برای قمار استفاده می شدند، اما همچنین شیرینی فروشی ها، شراب فروشی ها و مغازه هایی که جواهرات و ماسک می فروختند. فضای ساختمان های اپرا در آن زمان بسیار اجتماعی و دوستانه بود و تئاتر سلطنتی دوک ها نیز از این قاعده مستثنی نبود. چارلز برنی، جهانگرد و نویسنده موسیقی انگلیسی، میزهای بازی قمار فارو آن را اینگونه توصیف می کند: تئاتر اینجا بسیار بزرگ و باشکوه است؛ در هر طرف پنج ردیف صدتایی لژ؛ و به موازات این ها، یک راهروی وسیع وجود دارد... به عنوان مسیری به هر ردیف جایگاه: هر جایگاه گنجایش شش نفر را دارد که در طرفین و روبروی یکدیگر می نشینند. و هر جایگاه یک اتاق کامل، شامل یک شومینه و تمام امکانات رفاهی برای پذیرایی و ورق بازی، به موازات راهرو دارد. در ردیف چهارم، در هر طرف، یک میز فارو وجود دارد که در طول اجرای اپرا استفاده می شود. بسیاری از آهنگسازان مشهور و اپراهای آنها با این مکان مرتبط هستند، از
جمله نخستین اجرای اپراهای مهرداد، شاه پونتوس و آسکانیو در آلبا و لوچو سیلا اثر ولفگانگ آمادئوس موتزارت؛ و کورش در ارمنستان اثر ماریا ترزا آنیزی پینوتینی، یکی از اولین اپراهای موفق یک آهنگساز زن (در سال ۱۷۵۳). همچنین اپراهای سیفاس، اثر نیکولا پورپورا، قلعه در محک آزمایش، اثر توماسو آلبینونی، اپراهای اردشیر، دموفون، سوفونیسبا و هیپولیتوس، اثر کریستوف ویلیبالد گلوک و تیمورلنگ کبیر، اثر جوزف میزلیوچک در این تئاتر به روی صحنه رفتند. پس از اجرای نمایش «لا مِروپه» اثر توماسو تراتّا، فصل کارناوال ۱۷۷۶ با برگزاری مراسم رقص در ۲۴ فوریه، به پایان رسید. شاید به دلیل سهل انگاری یا نیت بدخواهانه (فعالیت های تئاتری پر سر و صدا بود و نزدیکی جمعیتی که هر شب در طول فصل تئاتر در چند قدمی اتاق های او جمع می شدند برای فرماندار خطرناک بود)، بعدازظهر دوشنبه ی بعد آتش سوزی رخ داد. پس از آتش گرفتن و تخریب تئاتر سلطنتی دوک ها، که بخشی از کاخ سلطنتی میلان (Palazzo Reale) بود، دو تئاتر جدید در نزدیکی محل آن ساخته شد که هر دو توسط جوزپه پیرمارینی طراحی شده بودند: نخست، تئاتر آلا اسکالا نوئو رِجو دوکال، که امروزه لا اسکالا نامیده می شود،
در ۳ آگوست ۱۷۷۸ افتتاح شد؛ و تئاتر آلا کانوبیانا، که پس از بازسازی های متاخر، تئاتر لیریکو جورجو گابر نام گرفته، در ۲۱ آگوست ۱۷۷۹ افتتاح شد. پانویس. Cited sources Other sources
منطقهٔ ویژه اقتصادی میرجاوه یکی از مناطق ویژه اقتصادی در شهرستان میرجاوه استان سیستان و بلوچستان است. این منطقه به مساحت ۳۷۸.۵ هکتار، با صدور پروانه بهره برداری فاز اول این منطقه به مساحت ۵۷ هکتار، در کنار گذرگاه مرزی میرجاوه مجوز دریافت سند اراضی این فاز و صدور مجوز سرمایه گذاری را دریافت نموده است.
شیخ رضوان، منطقه ای از شهر غزه است که در فاصله تقریباً در شمال غربی مرکز شهر واقع شده است. این منطقه از جنوب غربی با اردوگاه الشاطی، از جنوب با ریمال و از شرق با جبالیا هم مرز است. گورستان شیخ رضوان در این منطقه واقع شده است. این گورستان شامل صدها قبر برای فلسطینی هایی است که در درگیری فلسطین و اسرائیل کشته شده اند، از جمله رهبران حماس، احمد یاسین، عبدالعزیز الرنتیسی و سعید صیام. تاریخچه. این منطقه به نام شیخ رضوان نامگذاری شده است که "مزار" او (مقبره) بر فراز تپه ای در این منطقه با ارتفاع واقع شده است. بالاتر از سطح دریا. این مقبره قبلاً به عنوان مسجد مورد استفاده قرار می گرفت، اما در حال حاضر غیرفعال است. دیوارهای آن از سنگ های ساختمانی باستانی و قطعاتی از تخته سنگ های مرمر که کاربرد ثانویه داشتند، ساخته شده اند. در قرن نوزدهم، اطراف آن را درختان کهنسال احاطه کرده بودند. ویکتور گرن، کاوشگر فرانسوی، که در سال ۱۸۶۳ از آن بازدید کرد، گمانه زنی کرد که این بنا می توانسته یک صومعه باستانی باشد و باغ های اطراف آن، بقایای باغ آن بوده اند. تعدادی روایت در مورد هویت شیخ رضوان وجود دارد. محققان مسیحی او را به عنوان پی