Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
با دستور سلطنتی با قلمروهایی که برابر با اودینکیاس لیما و چارکس، و همچنین ناحیه هایی از پونو تشکیل گردید. در تاریخ ۱ فوریه ۱۷۹۶، با یک دستور سلطنتی دیگر، قصد پونو به نایب السلطنه پرو مشروط گردید. بر این اساس، همچنین ناحیه های پائوکارکولا و چوکویتو، که تا آن وقت با آئودینسیا د چارکس برابر بودند، به ناحیه کوسکو انتقال پیدا کردند. پس از رخداد انقلاب مه در سال ۱۸۱۰، نایب السلطنه پرو خوزه فرناندو د آباسکال به علت پیشروی پریمرا خونتا فرمان داد. در کوردوبا و استان چارکس، ضمیمه موقت آن سرزمین ها به نایب السلطنه پرو واگذار کنند. پس از برکناری چارلز چهارم و پسرش فردیناند هفتم به سود امپراتور فرانسه ناپلئون؛ حکومت های دولتی در سراسر آمریکای اسپانیایی ایجاد شدند. کم کم، این هئیت های صدیق به فردیناند هفتم در ایده های خود رادیکال تر شدند و صداهایی شروع به ظهور نمودند که شدیداً از مغلوب شدن شبه جزیره پشتیبانی نمودند. پس از جنگ های استقلال، توصیه شد که کشورهای آزاد گردیده آمریکای لاتین مرزهای سال ۱۸۱۰ را به شکل موقت تا زمان وجود یک قرارداد حفظ نمایند که سال ۱۸۱۰ را آخرین قرارداد می دانست. جنگ های استقلال. در تاریخ ۲۵ مه ۱۸۰۹
، شهر چوکیسا، که در آن وقت به نایب السلطنه ریودولا پلاتا تعلق داشت، شاهد رخداد قیام همنام بود که رئیس جمهور سلطنتی شهر را خلع نمود. دادگاه، رامون گارسیا د لئون ای پیزارو، و یک حکومت نظامی ایجاد نمود. این انقلاب که اساساً انقلاب به پادشاه فردیناند هفتم صادق بود، به عنوان قالبی برای کارهای قسمت های رادیکال عمل نمود که انقلاب را به لاپاز توسعه دادند و هر دوی آنان از طرف نیروهای اسپانیایی سرکوب شدند. بعد از خلع کردن نایب السلطنه ریو د لا پلاتا، بالتازار هیدالگو د سیسنروس، و به قدرت رسیدن خونتای نخست، انقلابیون ریور پلیت چندین لشکرکشی را به پرو علیا ارسال نمودند. با این شرایط، طالبان مغلوب می شوند: سلطنت طلبان تا سال ۱۸۲۵، پس از نبرد آیاکوچو و استقلال پرو علیا همچنان برای آنان یک تهدید خواهند بود. پس از مغلوب شدن اکسپدیشن ها به پرو علیا، خوزه د سان مارتین نقشه ای برای آزاد کردن قلعه سلطنتی در آمریکای جنوبی طراحی نمود: وزیر پرو، پس از آزادسازی شیلی، که از راه دریا به سمت آمریکا حرکت نمود. ساحل های پرو در تاریخ ۲۱ اوت ۱۸۲۰، اکسپدیشن آزادی بخش پرو وارد والپارایسو شد و در روز ۷ سپتامبر وارد پیسکو شد. پس از پس نشستن ار
تش سلطنت گرا از لیما، آزادی سازی ارتش در تاریخ ۹ ژوئیه ۱۸۲۱ وارد این شهر شد. در روز ۱۵ ژوئیه، اعلامیه تنظیم و امضا گردید و در روز ۲۸ ژوئیه ۱۸۲۱، سرلشکر خوزه د سان مارتین در پلازا مایور د لیما اعلام استقلال نمود. باآنکه اعلام استقلال، مقدار زیادی از قلمروهای وابسته به ایالت پرو که به تازگی پایه گذاری شده بود، تحت حکومت سلطنتی برجای ماند. با توجه به مغلوب شدن اکسپدیشن های اعزامی برای مبارزه با اسپانیایی ها، کنگره پرو از سیمون بولیوار، رئیس جمهور کلمبیای بزرگ دعوت نمود تا استقلال پرو را استوار نماید. بعداز چندین جنگ، در تاریخ ۹ دسامبر ۱۸۲۴، سلطنت طلبان نبرد آیاکوچو در آیاکوچو، و نایب السلطنه خوزه د لا سرنا، اولین کنت آند دستگیر شد. همچنان باقیمانده یک کارزار تأثیر گذار در پرو علیا بود، مکانی که پدرو آنتونیو اولانتا، سرلشکر اسپانیایی، در آن مکان باقی ماند.
رنه لویز برومر (زاده ۴ مه ۱۹۵۵) دانشمند هواشناسی آلمانی و فضانورد سابق سوئیسی الاصل است. او که متخصص در ماهواره هواشناسی بود، در سال ۱۹۸۷ به عنوان فضانورد انتخاب و در سال ۱۹۹۳ بازنشسته شد درحالی که هرگز به فضا نرفته بود. پیشینه. برومر در سوئیس به دنیا آمد و در بایرن بزرگ شد. او درگرمرینگ، منطقه ای نه چندان دور از مونیخ زندگی می کرد و در همان جا در دبستان کلینفلد تحصیل کرد. پس از پنج سال مدرسه، او در همان شهر به دبیرستان مکس برن رفت. او استعداد خاصی در ریاضیات نشان داد و به زودی شروع به تدریس خصوصی دانش آموزان کرد. او در ماه مه ۱۹۷۵ از دبیرستان فارغ التحصیل شد و سپس در دانشگاه لودویگ ماکسیمیلیان مونیخ در رشته فیزیک و ریاضیات تحصیل کرد تا دبیر دبیرستان شود. در بهار سال ۱۹۸۱ در آزمون دولتی قبول شد. حتی در آخرین ترم تحصیلی، برومر تمایل خود را برای تدریس در دبیرستان به اندازه زمانی که تحصیلات خود را شروع کرد، ارزشمند ندانست، زیرا متقاضیان زیادی وجود داشت؛ بنابراین تصمیم گرفت به تحصیل ادامه دهد. او برای بیش از دوازده دانشگاه در ایالات متحده درخواست داد که ریاضیات کاربردی یا برنامه های تحصیلات تکمیلی مرتبط را ارائه
می کردند. دانشگاه میامی امیدوار کننده ترین بورسیه را به او ارائه کرد: دانشگاهی برای مطالعه هواشناسی با تمرکز بر پیش بینی عددی آب و هوا. سنین جوانی و تحصیل. برومر در سال ۱۹۸۱ مدرک کارشناسی ارشد در ریاضیات و فیزیک از دانشگاه لودویگ ماکسیمیلیان مونیخ و و دکترای خود را از دانشگاه میامی در هواشناسی و اقیانوس نگاری فیزیکی در سال ۱۹۸۶ دریافت کرد او قبلاً به عنوان معلم ریاضیات و فیزیک را در دبیرستان تدریس می کرد. او همچنین دارای گواهینامه خلبانی خصوصی بود. حرفه فضایی. قرار بود در سال ۱۹۸۶، پس از پروازهای موفقیت آمیز اولف مربولد در سال ۱۹۸۳ و ۱۹۸۵، مرکز هوافضای آلمان گروهی از دانشمندان آلمانی را برای فضانوردی برای مأموریت های آزمایشگاه فضایی D2 انتخاب کند. این انتخاب تا سال ۱۹۸۷ پس از حادثه انفجار شاتل فضایی چلنجر به تعویق افتاد. برای انتخاب فضانوردان، در سال ۱۹۸۶ مسابقه ای برگزار شد و ۱۴۰۰ نفر درخواست دادند که ۲۰ درصد زن بودند. برومر و هایکه والپات، اولین زن فضانورد آلمانی در اولین انتخاب تیم فضانورد آلمانی در ۳ اوت ۱۹۸۷ به عنوان متخصص محموله انتخاب شدند. اگرچه هیچ کدام به این مأموریت فضایی نرفتند. برومر تا سال ۱۹۹۰
آموزش های اولیه را با بقیه تیم آلمانی به پایان رساند، سپس آموزش های ویژه ماموریت های بیشتری را در سراسر اروپا و ایالات متحده انجام داد. خدمه مأموریت اس تی اس-۵۵ ناسا در اوایل سال ۱۹۹۲ انتخاب شدند و برومر و گرهارد تیله ذخیره آنها شدند و برای کنترل پرواز و مأموریت آموزش دیدند. والپات به عنوان هماهنگ کننده رابط خدمه انتخاب شد و فقط برای کنترل مأموریت آموزش دید. به عنوان بخشی از آموزش گروه اس تی اس-۵۵ ناسا D2 در کلن و برنامه ریزی برای استفاده از شاتل فضایی در سال ۱۹۹۲، برومر در ابتدا برای پرواز در مأموریت ایستگاه فضایی میر شوروی که برای همان زمان برنامه ریزی شده بود، در نظر گرفته شد، که در عوض به عنوان سایوز تی ام-۱۴ ادامه داد. بیشتر فضانوردان روسی و آلمانی ها بعد از پنج نفر اول انتخاب شدند. در سال ۱۹۹۳ او یک فضانورد ذخیره برای اس تی اس-۵۵ بود و از فضانوردان در حال پرواز از مرکز کنترل اوبرپفافنهوفن در طول مأموریت پشتیبانی می کرد. اگر او در این پرواز و مأموریت قرار می گرفت اولین معلم مدرسه ای بود که به دور زمین می چرخید. تیم فضانوردان آلمانی بعداً در سال ۱۹۹۳ منحل شد پیشه پس از فضانوردی. برومر یک هواشناس حرفه ای ا
ست. او در زمانی که به عنوان فضانورد انتخاب شد در دانشگاه کلرادو بولدر، کارشناس تحقیقاتی بود. پس از بازنشستگی به عنوان فضانورد، او به بولدر، کلرادو بازگشت تا به عنوان محقق در اداره ملی اقیانوسی و جوی مشغول به کار شود. او در سال ۱۹۹۵ به سازمان دانشگاهی پژوهش های جوی (CIRA) در کلرادو-بولدر پیوست. در ابتدا، او به عنوان بخشی از برنامه GLOBE و اجرای پروژه FX-Net برای ارائه رابط های پیش بینی از طریق اینترنت کار می کرد. در دهه ۲۰۱۰، او به عنوان هماهنگ کننده برای شعبه هواشناسی منطقه ای و میان مقیاس، شروع به کار کرد و در مورد برنامه های کاربردی ماهواره تحقیق کرد.
ببرها در هند () بیش از ۷۰ درصد از جمعیت جهانی ببرها را تشکیل می دهند. ببر در هند به پیشنهاد هیئت ملی حیات وحش از ماه آوریل ۱۹۷۲، به طور رسمی به عنوان حیوان ملی انتخاب شده است.ببرها در زبان های محلی رایج، "باگ (baagh)" یا "شیر (sher)" نامیده می شوند. ببر بنگال ("Panthera tigris tigris" [NCBI:txid74535]) گونه ای است که به غیر از بیابان تار، منطقه پنجاب و ناحیه کوتچ در سراسر کشور هند یافت می شود. این نوع ببر می تواند در میان تمام گربه ایان به بزرگ ترین اندازه بدن نائل گردد، و به خاطر همین، ببر سلطنتی بنگال نامیده شده است. پوست آنها بعد از شکار و جدا شدن از بدن، می تواند تا ۴ متر هم به ثبت برسد. طول بدن این نوع ببر از بینی تا نوک دم می تواند به ۳ متر برسد و وزن آن می تواند تا ۲۸۰ کیلوگرم باشد در حالی که ببر نر از ببر ماده سنگین تر است. متوسط امید به زندگی در آنها، حدود ۱۵ سال است.
شاخص قابلیت اطمینان تلاشی برای ارزیابی کمی قابلیت اطمینان یک سیستم با استفاده از یک مقدار عددی است. مجموعه شاخص های قابلیت اطمینان بسته به رشته مهندسی متفاوت است، چندین شاخص مختلف ممکن است برای مشخص کردن یک سیستم واحد استفاده شود. در مورد ساده یک شی که پس از خرابی قابل استفاده یا تعمیر نیست، یک شاخص مفید میانگین زمان خرابی است که نشان دهنده انتظار طول عمر شیء است. یکی دیگر از شاخص های بین رشته ای نرخ خاموشی اجباری (FOR) است، احتمال اینکه نوع خاصی از دستگاه از کار افتاده باشد. شاخص های قابلیت اطمینان به طور گسترده در مقررات برق مدرن استفاده می شود. شبکه های توزیع برق. برای شبکه های توزیع برق، «محدوده گیج کننده ای از شاخص های قابلیت اطمینان» وجود دارد که مدت یا دفعات وقفه های برق را کمیت می کند، برخی تلاش می کنند هر دو را در یک عدد واحد ترکیب کنند، که «تقریباً غیرممکن» است. شاخص های پرطرفدار معمولاً مشتری مدار هستند، برخی به صورت جفت هستند، که در آن «سیستم» (S) در نام نشان دهنده میانگین در بین همه مشتریان و «مشتری» (C) نشان دهنده میانگین فقط در بین مشتریان تحت تأثیر است. مشتریان (کسانی که حداقل یک وقفه داشتند).
همه شاخص ها در یک دوره معین، معمولاً یک سال محاسبه می شوند: تاریخچه. تأسیسات برق در اواخر قرن نوزدهم به وجود آمدند و از زمان پیدایش آنها باید به مشکلات سیستم های توزیع خود پاسخ می دادند. در ابتدا از ابزارهای اولیه استفاده می شد: اپراتور برق تماس های تلفنی را از مشتریانی که برق خود را از دست می دادند دریافت می کرد، پین ها را در نقشه دیواری در محل آنها قرار می داد و سعی می کرد مکان خطا را بر اساس دسته بندی پین ها حدس بزند. حسابداری خاموشی ها صرفاً داخلی بود و سال ها تلاشی برای استانداردسازی آن (تا اواسط دهه ۱۹۴۰ در ایالات متحده) صورت نگرفت. در سال ۱۹۴۷، یک مطالعه مشترک توسط مؤسسه Edison Electric و مؤسسه مهندسان برق و الکترونیک (در آن زمان هنوز AIEE) شامل بخشی در مورد نرخ خطا برای خطوط توزیع هوایی بود، نتایج توسط وستینگهاوس در سال ۱۹۵۹ در "کتاب مرجع مهندسی تأسیسات برق با جزئیات خلاصه شد: توزیع. سیستم ها" در ایالات متحده، علاقه به ارزیابی قابلیت اطمینان تولید، انتقال، پست ها و توزیع پس از خاموشی شمال شرق در سال ۱۹۶۵ افزایش یافت. اثری از کاپرا و همکاران. در سال ۱۹۶۹ طراحی سیستم هایی را در سطوح استاندارد شده از قا
بلیت اطمینان پیشنهاد کرد و معیاری مشابه SAIFI مدرن را پیشنهاد کرد. SAIFI, SAIDI, CAIDI, ASIFI، و AIDI در دهه ۱۹۷۰ به طور گسترده مورد استفاده قرار گرفتند و در ابتدا بر اساس داده های بلیط های قطع کاغذ محاسبه شدند، سیستم های مدیریت خاموشی کامپیوتری (OMS) در درجه اول برای جایگزینی "Pushpin" مورد استفاده قرار گرفتند. "روش ردیابی خاموشی ها. IEEE تلاشی را برای استانداردسازی شاخص ها از طریق انجمن مهندسی برق خود آغاز کرد. این کارگروه که تحت نام های مختلف (گروه کاری سوابق عملکرد برای بهینه سازی طراحی سیستم، کارگروه قابلیت اطمینان توزیع، گروه کاری قابلیت اطمینان توزیع، استانداردهای IEEE P1366، IEEE P1782) فعالیت می کند، گزارش هایی ارائه کرد که بسیاری از شاخص های مدرن را تعریف می کرد. استفاده کنید. به ویژه، SAIDI, SAIFI, CAIDI, CAIFI, ASAI، و ALII در "راهنمای اندازه گیری قابلیت اطمینان و جمع آوری داده ها" (1971) تعریف شدند. در سال ۱۹۸۱ شرکت های برق تلاشی را برای توسعه یک برنامه کامپیوتری برای پیش بینی شاخص های قابلیت اطمینان در مؤسسه تحقیقات برق برق تأمین کردند (خود EPRI به عنوان پاسخی به خاموشی در سال ۱۹۶۵ ایجاد شد). در
اواسط سال ۱۹۸۰، شرکت های برق تحت کاهش نیروی کار قرار گرفتند، نهادهای نظارتی دولتی نگران شدند که قابلیت اطمینان در نتیجه آسیب ببیند و شروع به درخواست گزارش سالانه قابلیت اطمینان کردند. با فراگیر شدن رایانه های شخصی در دهه ۱۹۹۰، OMS ارزان تر شد و تقریباً همه شرکت ها آنها را نصب کردند. تا سال ۱۹۹۸، ۶۴ درصد از شرکت های خدمات شهری توسط تنظیم کننده های ایالتی ملزم شدند که قابلیت اطمینان را گزارش کنند (اگرچه تنها ۱۸ درصد، رویدادهای لحظه ای را در محاسبات لحاظ می کردند). سیستم های تولید برق. برای سیستم های تولید برق، شاخص ها معمولاً تعادل بین توانایی سیستم برای تولید برق ("ظرفیت") و مصرف آن ("تقاضا") را منعکس می کنند و گاهی اوقات به عنوان شاخص های کفایت نامیده می شوند. همان طور که NERC "کفایت" (آیا ظرفیت کافی وجود خواهد داشت؟) و "امنیت" (آیا در صورت اختلال کار می کند؟) جنبه های قابلیت اطمینان را متمایز می کند. فرض بر این است که اگر موارد تقاضای بیش از ظرفیت تولید به اندازه کافی نادر و کوتاه باشد، شبکه توزیع قادر خواهد بود با دریافت انرژی از طریق اتصال خارجی یا با «ریزش» بخشی از بار الکتریکی از قطع برق جلوگیری کند. هم
چنین فرض بر این است که سیستم توزیع ایده آل است و قادر به توزیع بار در هر پیکربندی تولیدی است. شاخص های قابلیت اطمینان برای تولید الکتریسیته عمدتاً مبتنی بر آمار هستند ("احتمالی")، اما برخی از آنها حاشیه های ظرفیت اضافی را منعکس می کنند (و "قطعی" نامیده می شوند). شاخص های قطعی عبارتند از: شاخص های مبتنی بر آمار عبارتند از: ایبانز و میلیگان فرض می کنند که معیارهای قابلیت اطمینان برای تولید در عمل به صورت خطی مرتبط هستند. به طور خاص، مقادیر اعتبار ظرفیت محاسبه شده بر اساس هر یک از عوامل «نسبتا نزدیک» بود.
شاخص میانگین مدت وقفه سیستم یا به اختصار سایدی (SAIDI) معمولاً به عنوان یک شاخص قابلیت اطمینان توسط شرکت های برق برق استفاده می شود. سایدی میانگین مدت خاموشی برای هر مشتری خدمت شده است و به صورت زیر محاسبه می شود: formula_1 جایی که formula_2 تعداد مشتریان و formula_3 زمان قطع سالانه محل است formula_4 ، و formula_5 تعداد کل مشتریان ارائه شده است. به عبارت دیگر، formula_6 سایدی بر حسب واحد زمان، اغلب دقیقه یا ساعت اندازه گیری می شود. معمولاً در طول یک سال اندازه گیری می شود، و طبق استاندارد IEEE 1366-1998، مقدار متوسط برای شرکت های آمریکایی شمالی تقریباً ۱٫۵۰ ساعت است. مقایسه سایدی در کشورها. در زیر جدول سایدی برای کشورهای مختلف آمده است. سهم انرژی های تجدیدپذیر (مصرف ناخالص برق) نیز آورده شده است:
دانشگاه عادی هنان، که در زبان عامیانه با نام 河师大 - pinyin شناخته می شود، یک دانشگاه عادی عمومی است که در بخش شمالی شینشیانگ، هنان، چین واقع شده است. در سال ۲۰۲۲، دانشگاه عادی هنان در استان هنان رتبه ۳ و در چین رتبه ۱۵۰ را کسب کرد. دانشگاه عادی هنان صاحب یکی از بزرگ ترین مؤسسات آموزشی در چین است.
تولید قهوه در هائیتی برای اقتصاد این کشور اهمیت داشته است، نظر به اینکه در اوایل قرن هجده، موقعی که فرانسوی ها گیاه قهوه را به مستعمره آوردند، که در آن زمان به نام سنت-دومینگو شناخته می شد. از آن زمان، قهوه یک محصول اصلی هائیتی بوده است. قهوه به همراه شکر، برای مدت طولانی استخوان بندی اولیه اقتصاد هائیتی را شکل داده است. در حال حاضر، قهوه از لحاظ ارزش صادراتی از محصولات انبه و کاکائو عقب افتاده است.
«ای ناخدا! ناخدای من!» () شعری از والت ویتمن است. ویتمن این شعر را در سال ۱۸۶۵، در واکنش به مرگِ آبراهام لینکلن، رئیس جمهور ایالات متحدهٔ آمریکا سرود. این شعر در کنار «زمانی که آخرین یاس های بنفش در حیاط خانه شکفتند»، «امروز اردوگاه خاموش باش» و «این غبار روزگاری انسانی بوده است»، یکی از چهار شعر این شاعر دربارهٔ مرگ لینکلن است. ویتمن هنگام جنگ داخلی آمریکا به واشینگتن، دی.سی. نقل مکان کرد تا برای دولت و نیز به عنوان داوطلب در بیمارستان ها کار کند. گرچه ویتمن هیچ وقت لینکلن را از نزدیک ملاقات نکرد اما احساساتی بین خود و وی را درک می کرد و به شدت تحت تأثیر ترور رئیس جمهور ایالات متحده قرار گرفت. نخستین بار، «ناخدای من» در ۴ نوامبر ۱۸۶۵ در روزنامهٔ "ستردی پرس" منتشر و در اواخر همان سال، در مجموعهٔ "فرجام آوازهای طبل" گنجانده شد. ویتمن بعداً این شعر را در مجموعهٔ "برگ های علف" نیز قرار داد و آن را در چندین سخنرانی درموردِ مرگ لینکلن قرائت کرد. زمینه. والت ویتمن (۱۸۹۲–۱۸۱۹) با انتشار "برگ های علف" در سال ۱۸۵۵، تعریف جدیدی از خود و شعرش ارائه کرد. ویتمن قصد داشت تا حماسه ای کاملاً آمریکایی بنویسد و سبک شعر سپید را
با الهام از کادانس های کتاب مقدس شاه جیمز خلق کرد. این کتابِ «باریک اما بزرگ» که نخستین بار در سال ۱۸۵۵ انتشار یافت، از سوی نقادان بحث برانگیز شمرده شد و آنان با توصیف های صریح ویتمن از تمایلات جنسی و «مضمون های همجنس گرایی» مخالف بودند. پس از تحسین "برگ های علف" از سوی رالف والدو امرسون، مقاله نویس و سخنران تعالی گرای آمریکایی، آثار ویتمن مورد توجه قرار گرفت. در آغاز جنگ داخلی آمریکا، ویتمن از نیویورک به واشینگتن، دی.سی. نقل مکان کرد و عهده دار مشاغل دولتی شد؛ نخست در ادارهٔ پرداخت نیروی زمینی و سپس در ادارهٔ امور سرخ پوستان. وی همچنین به عنوان پرستار، داوطلبانه در بیمارستان های نیروی زمینی خدمت می کرد. شعر ویتمن تحت تأثیر تجربهٔ این شاعر از دوران جنگ قرار گرفت و به تأملاتی درموردِ مرگ و جوانی، وحشیگری جنگ و میهن پرستی تبدیل شد. جرج واشینگتن ویتمن، برادر والت و سرباز ارتش اتحادیه، در سپتامبر ۱۸۶۴ در ویرجینیا اسیر شد و به مدت پنج ماه در زندان لیبی، یکی از اردوگاه های اسیران جنگی مؤتلفه در نزدیکی ریچموند ماند. در ۲۴ فوریهٔ ۱۸۶۵، جرج به خاطر وضعیت نامناسبی که داشت، اجازهٔ مرخصی یافت تا به خانه برگردد و ویتمن ب
رای دیدار از او به خانهٔ مادرش در نیویورک رفت. در همان زمان، ویتمن قرارداد انتشار "آوازهای طبل"، مجموعهٔ شعرهایش از جنگ داخلی را امضا کرد. در ژوئن ۱۸۶۵، جیمز هارلن، وزیر کشور ایالات متحده، نسخه ای از "برگ های علف" را یافت و با این فرض که اثری مبتذل است، ویتمن را از ادارهٔ امور سرخ پوستان اخراج کرد. ویتمن و لینکلن. گرچه ویتمن و آبراهام لینکلن هرگز با یکدیگر دیدار نکردند اما این شاعر لینکلن را بین سال های ۱۸۶۱ و ۱۸۶۵، در چندین مورد از فاصلهٔ نزدیک دید. نخستین بار، ویتمن لینکلن را در سال ۱۸۶۱ دید که رئیس جمهور آمریکا در مسیر واشینگتن، در نیویورک توقف کرده بود. ویتمن به «ظاهر جذاب» و «وقار بی تکلف» رئیس جمهور منتخب توجه کرد و به «درایت خارق العاده» و «نبوغ رایج غربی» لینکلن معتقد بود. او رئیس جمهور را تحسین می کرد و در اکتبر ۱۸۶۳ نوشت که «من شخصاً رئیس جمهور را دوست دارم.» ویتمن، خودش و لینکلن را «شناور در یک نهر» و «ریشه در یک زمین» می دانست. ویتمن و لینکلن دیدگاه های مشابهی درخصوص برده داری و اتحادیه داشتند و در سبک های ادبی و الهامات آن ها اشتراکاتی مشاهده می شد. ویتمن بعداً اعلام کرد که «لینکلن تقریباً از هر
شخص دیگری به من نزدیک تر است.» گزارش ها حاکی از آن است که لینکلن مجموعهٔ شعر "برگ های علف" را در دفتر کارش می خواند و یک بار، زمانی که این شاعر را در واشینگتن، دی.سی. دید، جملهٔ «خب، "او" به مانند یک مرد به نظر می رسد» را به زبان آورد. به گفتهٔ جان متیسن، دانشور، درستی این گزارش ها در هاله ای از ابهام است. مرگ لینکلن در ۱۵ آوریل ۱۸۶۵، ویتمن را تحت تأثیر قرار داد. او در واکنش به این رخداد، شعرهای «ای ناخدا! ناخدای من!»، «زمانی که آخرین یاس های بنفش در حیاط خانه شکفتند»، «امروز اردوگاه خاموش باش» و «این غبار روزگاری انسانی بوده است» را در ادای احترام به این رئیس جمهور سرود. گرچه ویتمن در شعرهایش به طور مستقیم به لینکلن اشاره نمی کند اما ترور وی در این شعرها به نوعی شهادت تعبیر می شود. انتشار. هلن وندلر، نقاد ادبی، احتمال می دهد که ویتمن این شعر را پیش از «زمانی که آخرین یاس های بنفش در حیاط خانه شکفتند» سروده باشد و آن را پاسخی مستقیم به «امروز اردوگاه خاموش باش» می داند. پیش نویسی اولیه از این شعر به سبک شعر سپید نوشته شده است. نخستین بار، «ناخدای من» در شمارهٔ ۴ نوامبر ۱۸۶۵ روزنامهٔ "ستردی پرس" منتشر شد. تقری
باً در همان زمان، این شعر قرار بود که در کتاب "فرجام آوازهای طبل" نیز گنجانده شود. در واقع، انتشار «ای ناخدا! ناخدای من!» در "ستردی پرس" «آگهی تبلیغاتی» برای آن کتاب محسوب می شد. گرچه "فرجام آوازهای طبل" نخستین بار در اوایل اکتبر ۱۸۶۵ منتشر شد اما نسخه های آن تا دسامبر برای توزیع آماده نبود. نشانه گذاری نخستین چاپ شعر با آنچه ویتمن در نظر داشت، متفاوت بود اما او پیش از انتشار بعدی، به تصحیح آن پرداخت. متن این شعر در نسخه سال ۱۸۶۷ "برگ های علف" نیز قرار گرفته است. ویتمن در طول عمر برای چندین بار این شعر را اصلاح کرد؛ از جمله انتشار نسخه اصلاحی در کتابی به نام "گذرگاهی به هند" در سال ۱۸۷۱. آخرین انتشار مجدد این شعر از سوی ویتمن در نسخه سال ۱۸۸۱ "برگ های علف" بود.
تجاوز جنسی در ایالات متحده توسط وزارت دادگستری ایالات متحده، از وزارتخانه های دولت فدرال آمریکا که وظیفهٔ اجرای قانون را بر عهده دارد به این صورت تعریف می شود: «دخول، هر چند خفیف، به واژن یا مقعد یا نفوذ دهانی توسط اندام جنسی شخص دیگری، بدون رضایت شخص دیگر است.» تعاریف و اصطلاحات تجاوز جنسی بر اساس حوزه قضایی در ایالات متحده متفاوت است. یک مطالعه در سال ۲۰۱۳ نشان داد که تجاوز جنسی ممکن است به درستی در ایالات متحده گزارش نشده باشد. علاوه بر این، مطالعه ای در سال ۲۰۱۴ نشان داد که ادارات پلیس ممکن است تا حدی برای ایجاد توهم موفقیت در مبارزه با جرایم خشن، تجاوز جنسی را از سوابق رسمی حذف یا کم شمارش کنند. برای سال ۲۰۱۳، آخرین سال گزارش شده، نرخ گسترش سالانه برای تمام تجاوزات جنسی از جمله تجاوز جنسی ۰٫۱٪ بوده است. نرخ گسترش سالانه تعداد قربانیان در هر سال را نشان می دهد، به جای تعداد تجاوزات، زیرا برخی از قربانیان بیش از یک بار در طول یک سال گزارش قربانی تجاوز شده اند. این نظرسنجی شامل مردان و زنان بالای ۱۲ سال است. از آنجایی که تجاوزها زیرمجموعه همه تجاوزات جنسی هستند، گسترش تجاوز جنسی کمتر از آمار ترکیبی است. ادا
ره آمار دادگستری بیان کرد که ۳۴٫۸ درصد از این حملات به پلیس گزارش شده است که این رقم در سال ۲۰۰۴ حدود ۲۹٫۳٪ درصد بود. آمار و داده ها. سازمان ملی خشونت علیه زنان (NVAWS) گزارش داد که سالانه ۳۰۰۰۰۰ زن و ۹۳۰۰۰ مرد بین نوامبر ۱۹۹۵ تا مه ۱۹۹۶ مورد تجاوز جنسی قرار گرفته اند میزان تجاوز جنسی در بین زنان در ایالات متحده یعنی درصد زنانی که تاکنون حداقل یک بار در طول زندگی خود تجاوز جنسی را تجربه کرده اند طبق مطالعات مختلف در محدوده ۱۵ تا ۲۰ درصد است. یک مطالعه ملی در سال ۲۰۰۷ برای وزارت دادگستری در مورد تجاوز، این میزان را ۱۸ درصد را نشان داد. بر اساس گزارش مارس ۲۰۱۳ از اداره آمار دادگستری وزارت دادگستری ایالات متحده، از سال ۱۹۹۵ تا ۲۰۱۰، نرخ تخمینی تعرض یا تجاوز جنسی به زنان ۵۸٪ کاهش یافته است. در چهار دهه گذشته، تجاوز جنسی رو به کاهش بوده است. بر اساس نظرسنجی ملی قربانیان جنایت، نرخ تعدیل شده سالانه قربانی تجاوز جنسی از حدود ۲٫۴ به ازای هر ۱۰۰۰ نفر (سن ۱۲ سال و بالاتر) در سال ۱۹۸۰ کاهش یافته است. چندین توضیح از جمله قوانین سخت تر و آموزش در مورد امنیت برای زنان برای این امار وجود دارد. جمعیت شناسی مهاجمان و قربانیان
. دفتر تحقیقات فدرال، نهادی دولتی وابسته به وزارت دادگستری ایالات متحدهٔ آمریکا همچنین پرونده های داده ای را جمع آوری کرده است که شامل قربانیان و مرتکبین جرایم جنسی است: بیشتر تحقیقات و گزارش های مربوط به تجاوز جنسی تا به امروز بر روی انواع زن-مرد تجاوز متمرکز شده است. تجاوز جنسی مرد-مرد و زن-مرد هنوز به طور کامل مورد تحقیق کامل قرار نگرفته است و تقریباً هیچ تحقیقی در مورد تجاوز جنسی زن-زن انجام نشده است. گزارشی در سال ۱۹۹۷ توسط اداره آمار دادگستری ایالات متحده نشان داد که ۹۱٪ قربانیان تجاوز جنسی زن و ۹٪ مرد هستند و ۹۹٪ از دستگیرشدگان تجاوز جنسی مرد هستند. مطالعه ای در سال ۲۰۱۴ توسط اداره آمار دادگستری در مورد آمار تجاوز جنسی در دانشگاه از داده های سازمان ملی قربانیان جنایت جمع آوری شده از سال ۱۹۹۵ تا ۲۰۱۳، نشان می دهد که تجاوز جنسی در کالج مستقل از نژاد است. سازمان ملی خشونت علیه زنان نشان داد که ۳۴ درصد از پاسخ دهندگان زن سرخپوست آمریکایی در طول زندگی خود تجاوز جنسی را تجربه کرده اند و متجاوز اکثراً غیر بومی بوده اند. نظرسنجی در سال ۲۰۱۰ نشان داد که ۱۳٫۱ درصد از لزبین ها، ۴۶٫۱ درصد از زنان دوجنسگرا و ۱۷٫۴ د
رصد از زنان دگرجنسگرا مورد تجاوز جنسی، تجاوز فیزیکی یا تعقیب قرار گرفته اند. رابطه مهاجم و قربانی. بررسی روابط بین قربانی و متجاوز به صورت زیر بوده است: حدود چهار مورد از هر ده تجاوز جنسی در خانه خود قربانی صورت گرفته است. سناتور آمریکایی مارتا مکسلی، از آریزونا، در جلسه سنا دربارهٔ تجاوز جنسی در ارتش گفت که توسط یک افسر مافوق نیروی هوایی ایالات متحده مورد تجاوز قرار گرفته است. او اولین خلبان زن جنگی در نیروی هوایی ایالات متحده بود. مکسلی گفت که هرگز آن را گزارش نکرده است، زیرا بسیاری از مردم به سیستم اعتماد ندارند. پس از آن او خود را سرزنش می کند، شرمنده و گیج شده و فکر می کند قوی است اما باعث شده است که احساس ناتوانی کند. گزارش وزارت دادگستری در سال ۲۰۱۴ تخمین زده است که تنها ۳۴٫۸ درصد از موارد تجاوز جنسی به مقامات گزارش شده است. هنگامی که مدارک کافی DNA یا جراحت از بدن یک زن تهیه می شد، احتمال بیشتری داشت که روند قانونی پیگرد را دنبال کند. زنانی که اغلب تجاوز جنسی اجباری را تجربه می کردند، نسبت به زنانی که تجاوز جنسی اجباری را تجربه نمی کردند، کمتر از روند قانونی پیروی می کردند.
سیل ۲۰۲۱ هنان سیلی است که استان هنان چین بین روزهای ۱۷ تا ۳۱ ژوئیه ۲۰۲۱، به علت بارش شدید باران گرفتار آن شد. در ۲۰ ژوئیه، ژنگژو مرکز استان بارش بارانی بالغ بر ۲۰۱٫۹ میلی متر (۷٫۹۵ اینچ) را در مدت یک ساعت ثبت کرد که بالاترین رقم ثبت شده از شروع اندازه گیری ها در سال ۱۹۵۱ بود. در روز ۲ اوت ۲۰۲۱، مسئولان استان اعلام کردند که بر اثر سیل ۳۰۲ نفر (۲۹۲ نفر در ژنگژو) کشته شده و بیش از ۵۰ نفر مفقود شده اند. بعد، بررسی ها عیان کرد که مقامات استان از روی عمد، تعداد کشته شدگان را کم اعلام کرده بودند، تعداد کشته شدگان واقعی به ۳۹۸ نفر رسید. سیل باعث تخلیه ۸۱۵٬۰۰۰ نفر از مردم و خسارت به ۱۴٫۵ میلیون نفر در تمام استان گردید.
جورج لولین دیویس (انگلیسی: George Llewelyn Davies؛ زاده ۲۰ ژوئیه ۱۸۹۳ – درگذشته ۱۵ مارس ۱۹۱۵) پسر بزرگ آرتور و سیلویا لولین دیویس بود. جورج همراه با چهار برادر کوچکترش، الهام بخش شخصیت های پیتر پن و پسران گمشده در نمایشنامهٔ جی.ام. بری بود. شخصیت آقای جورج دارلینگ به نام او نامگذاری شد. او در جنگ جهانی اول در عملیات کشته شد. او پسر عموی نویسندهٔ انگلیسی دافنه دوموریه بود.
سینما فجر یک پردیس سینمایی در شهر اسلامشهر، استان تهران، ایران است. این سینما که در سال اسفند ۱۳۹۶ پس از دو سال بازسازی با پنج سالن و ظرفیت ۴۵۵ نفر بازگشایی شده است.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;38698737&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-04-17T06:53:11Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Neginmadani&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;origin&gt;41618093&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; بانویی در گرمابه نام نقاشی رنگ روغن بر چوب است، که در سال ۱۵۷۱ به دستِ هنرمند فرانسوی فرانسوا کلوئه پدید آمد. درباره. این نقاشی () در نگارخانه ملی هنر در واشینگتن دی سی نگه داشته می شود، و یکی از تنها سه نقاشی است که کلوئه امضا زده است. واکاوی. هویت بانوی نوجوانِ گرمابه آشکار نیست. شاید دیان دو پواتیه، دلدار پادشاه هانری دوم، در نوجوانی باشد. پژوهشگری به نام روژه ترنکه در سال ۱۹۶۶ پیشنهاد کرد که بانوی نجوان، ماری شهبانوی اسکاتلند است؛ چهرهٔ این بانو به دیگر چهره نگاشت های ماری همانند است، به ویژه در یک نقاشی از کلوئه، که ماری را سوگوار به تصویر کشیده است. ترنکه را باور براین است که این نقاشی برای استهزای یکی از هواداران هوگنو کشیده شده بود. این نقاشی الگویی شد برای پرتره های ح
مام کنندگان. پژوهشگرانی گفته اند که بانوی نوجوان، پیش از رفتن به گرمابه، بچه زاییده است. نگارخانه ملی می نویسد: