Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نظام جمهوری اسلامی، اولین کسی بود که در یک سخنرانی علیه روحانیونی که وی آنها را «آخوندهای درباری» و «آخوندهای فاسد» نامید، خواستار برداشتن عمامه آنها شد. او در دوران تبعید، در شهر نجف عراق، گفته بود: «جوان های ما عمامه آخوندهایی که به نام فقهای اسلام در جامعه مسلمین ایجاد مفسده می کنند را بردارند، لازم نیست آنها را خیلی کتک بزنند! لیکن عمامه هایشان را بردارند»" محسن رفیق دوست، رئیس پیشین بنیاد مستضعفان، از جمله جوانانی بود که تحت تأثیر سخنان خمینی قرار گرفت و تلاش کرد تا عمامه جواد مناقبی نوایی، استاد فلسفه اسلامی و مشهور به «واعظ» را بردارد. در سال های پس از انقلاب ۱۳۵۷، چند عمامه پرانی توسط طرفداران حکومت انجام شد. نخستین مورد در سال ۱۳۶۴ در شیراز و پس از کشته شدن عبدالحسین دستغیب که محی الدین حائری از سوی خمینی امام جمعه شیراز شد. درحالی که احمد جنتی برای رفع اختلاف میان طلاب هوادار دستغیب و حائری به روی منبر رفت، طلاب طرفدار دستغیب، عمامه او را به زمین پرت کردند. در بهمن ماه ۱۳۷۷ هادی خامنه ای، مشاور رئیس جمهور وقت و مدیرمسئول روزنامه جهان اسلام در شهر قم مورد حمله قرار گرفته و عمامه او در جریان این حمله
از سرش افتاد. در دوران اصلاحات پس از حمله به کوی دانشگاه تهران در سال ۷۸، گروه تندرو انصار حزب الله که نزدیک به حکومت بود، عمامه عبدالله نوری، وزیر کشور ایران را در نماز جمعه تهران از سرش برداشتند. همچنین در انتخابات دهمین دوره ریاست جمهوری، باز هم طرفداران حکومت عمامه مهدی کروبی از نامزدهای معترض به نتیجه انتخابات را، در نمایشگاه کتاب از سرش برداشتند. در حادثه ای در دی ماه ۱۴۰۰ نیز دو روحانی در شهر قم به یک زن نسبت به رعایت حجاب تذکر دادند که به درگیر شدن وی با آن دو منجر شد و او در اعتراض به دلیل توهین به حجابش و مزاحمت آنان، عمامه یکی از آنها را از سرش برداشت و لگدمال کرد که توسط عوامل حکومتی شناسایی و به اتهام هتک حرمت و توهین به روحانیت و حمله فیزیکی بازداشت شد. خیزش ۱۴۰۱. عمامه پرانی یکی از روش ها و اقدامات معترضان ایرانی است. این طریقه اعتراض در جریان خیزش ۱۴۰۱ ایران و برای نشان دادن و اعلام انزجار از نظام جمهوری اسلامی ایران، سران و مسئولان حکومت و در جهت مخالفت با روحانی گرایی در ایران و محکومیت سرکوب اعتراضات سراسری ۱۴۰۱ ایران در شهرهای مختلف ایران انجام می شود. اکثر عمامه پرانی ها توسط جوانان معتر
ض صورت می گیرد و با تهیه ویدئو آن را در شبکه های اجتماعی منتشر می کنند. در این اعتراضات عمامه پرانی به یک کارزار سیاسی در بین جوانان معترض ایران تبدیل شده است و در حال فراگیر شدن است. در اعتراضات ۱۴۰۱ شعار «توپ، تانک، فشفشه، آخوند باید گم بشه» یکی از اصلی ترین شعارهایی است که داده می شود و معترضان با دیدن یک فرد معمم اقدام به «عمامه پرانی» یا گفتن ناسزا می کنند. واکنش ها. به عقیده مولوی عبدالحمید، امام جمعه اهل سنت زاهدان، عمامه پرانی در ایران نتیجه سکوت علمای دینی در برابر مشکلات مردم است. به گزارش مشرق نیوز در واکنش به عمامه پرانی، پویشی با عنوان «عمامه بوسی» راه اندازی شد و مردم مذهبی به نشانه احترام و اعلام وفاداری به روحانیان خود، عمامه آنان را می بوسیدند. کلیپ هایی از بوسیدن عمامه آخوندها در ایران و عراق در فضای مجازی منتشر شد. کاربران وبگاه بالاترین نیز با انتقاد از بوسیدن عمامه آخوندها توسط برخی افراد در مشهد، تصاویر منتشر شده را با نام چندش ترین صحنه تاریخ توصیف کرده و عمامه روی سر آخوندها را نجس نامیدند. مقتدی صدر، روحانی عراقی و از رهبران شیعیان عراق، از این اقدام انتقاد و از گسترش آن به سایر کشوره
ای اسلامی ابراز نگرانی کرد. قربانعلی دری نجف آبادی وزیر سابق اطلاعات و امام جمعه اراک در خطبه های نماز جمعه این شهر گفت: «یک زمانی رضاخان چهارتا عمامه برداشت و خیری ندید، کسانی که اکنون به روحانیت توهین می کنند هم خیری نمی بینند. مردم رفتار جاهلانه با روحانیت انجام ندهند زیرا این کارها علیه روحانیت، توهین به مقدسات است.» فرمانده انتظامی شهرستان بابل در واکنش به این اتفاق نسبت به لباس یک روحانی در این شهرستان اعلام کرد «اهانت به روحانیون، اهانت به اهل بیت بوده و پلیس با کسانی که بخواهند امنیت روحانیون را به خطر بیاندازند برخورد قاطع خواهد کرد.» علیرضا اعرافی، مدیر حوزه های علمیه وقت در سخنرانی با اشاره به سابقه روحانیون در فعالیت های سیاسی، عمامه روحانیون را کفن آنان دانست و مدعی شد که آنان تا آخرین نفس پای آرمان های اسلام و انقلاب خواهند ماند.
ایستگاه قطار شهری دفاع مقدس (صفه) یکی از ایستگاه های خط ۱ متروی اصفهان است که در امتداد بزرگراه شهید وحید دستگردی (بزرگراه اصفهان - شیراز) و در جنوب پل دفاع مقدس قرار دارد. این ایستگاه در حال حاضر پایانه جنوبی خط ۱ است. ایستگاه بعدی در ضلع شمالی ایستگاه کوی امام قرار دارد. ایستگاه دفاع مقدس در شمال ترمینال صفه واقع شده است، بنابراین به اتوبوس های متصل اصفهان به شهرهای استان و شهرهای دورتر مانند شیراز و بندرعباس متصل می شود. همچنین کوی سپاهان و منطقه گردشگری صفه در سمت غرب و کوی زیتون در سمت شرق این ایستگاه قرار دارند .
نکرولوگ نامی است که معمولاً در مراسم ترحیم یوهان سباستین باخ، که چهار سال پس از مرگ این آهنگساز منتشر شد، به آن اشاره می شود. انتشار. «نکرولوگ» در "کتاب کتابخانه موسیقی" اثر لورنز کریستوف میزلر ظاهر شد، مجموعه ای از نشریات که از ۱۷۳۶تا ۱۷۵۴ و در مورد موسیقی و نقد موسیقی منتشر می شد. به این ترتیب، این ارگان انجمن موسیقی میزلر بود که باخ از سال ۱۷۴۷عضو آن بود. "Nekrolog" باخ در آخرین قسمت خود، جلد ۴، قسمت ۱ در سال ۱۷۵۴، به عنوان سومین آگهی ترحیم از سه مرگ اعضای سابق انجمن موسیقی منتشر شد. اگرچه هیچ نویسنده ای در مقاله ذکر نشده است، نویسندگان آن کارل فیلیپ امانوئل ، پسر باخ، و یوهان فردریش آگریکولا ، یکی از شاگردان باخ هستند . محتوا. «نکرولوگ» حاوی داده های پایه درباره خانواده باخ و محل زندگی او، فهرستی از آهنگ ها، و چند صحنه به تفصیل است، به ویژه اینکه باخ جوان مخفیانه آهنگی متعلق به برادر بزرگش را کپی می کند، داستانی در مورد یک مسابقه موسیقی که باخ «برنده» شد. فرار رقیب او از شهر، و دیدار فردریک کبیر در کاخ سانسوسی در سال های آخر عمرش. آخرین صفحات "نکرولوگ" شامل شعرهایی به یاد این آهنگساز است. اجداد و نوازندگا
ن در خانواده باخ. «نکرولوگ» با ردیابی برخی از اجداد باخ، فهرستی از آهنگسازان قبلی خانواده باخ، و تشریح آثار آنها آغازمی شود. آیزناخ – اوردروف – لونبورگ. شرحی از اوایل جوانی باخ در آیزناخ، اقامت با برادر بزرگش یوهان کریستف در اوردروف پس از مرگ والدینشان، و دوره ای که او دانش آموز و خواننده ای در لونبورگ بود را دنبال می کند.. بیش از یک صفحه به قسمت نسخه برداری مخفیانه دست نوشته برادرش اختصاص داده شده است. به گزارش "نکرولوگ"، باخ پس از مرگ برادرش به لونبورگ رفت. با این حال، تحقیقات بعدی نشان داد که یوهان کریستوف حداقل ۲۰ سال دیگر زندگی کرده است. ۱۷۰۳-۱۷۲۳. باخ بعدی تا اولین مقام های خود به عنوان یک موسیقیدان دنبال می شود (ص.162-166). باز هم حکایتی وجود دارد که در بیش از یک صفحه شرح داده شده است: رقابت شکست خوردن از لوئیس مارچاند در درسدن، در حالی که لویی مارچند در اوایل صبح روزی که مسابقه برنامه ریزی شده بود شهر را ترک کرده بود (ص.163-165). لایپزیگ. شرح آخرین جایگاه باخ به عنوان توماسکانتور نسبتاً کوتاه است و بیشتر توجهات به بازدید او از پوتسدام در سال ۱۷۴۷ و مرگ اودر سال ۱۷۵۰معطوف شد (ص.166-167). فهرست آثار. فه
رستی از تصنیف های چاپ شده در طول زندگی این آهنگساز را دنبال می کند، که با این حال کانتات(های) چاپ شده در مولهاوزن و آهنگ ها و آریاهای چاپ شده در Gesangbuch "Schemelli" را جاانداخته است (ص167-168). فهرست آثار منتشرنشده که در ادامه می آید به جز جزئیات است (ص.168-169)، و به نظر می رسد در اعداد اغراق شده است و/یا نشان می دهد که تعداد زیادی از ساخته های باخ گم شده اند. ازدواج و فرزندان. پاراگراف های بعدی به دو ازدواج باخ و فرزندانش اختصاص دارد (ص.169-170). اهمیت به عنوان آهنگساز. روایت «نکرولوگ» با طرحی از باخ به عنوان یک موسیقی دان و اهمیت او به عنوان آهنگساز به پایان می رسد و در آخرین پاراگراف آن، چند جمله در مورد شخصیت آهنگساز آمده است (ص.170-173). شعر. به عنوان پایانی برای نکرولوگ شامل شعری به یاد باخ است. پذیرش. "نکرولوگ" نقش تعیین کننده ای برای زندگینامه این آهنگساز که پس از آن نوشته شده بود، داشت. فیلیپ اسپیتا در مقدمه ای بر زندگی نامه اصولی خود در قرن نوزدهم از یوهان سباستین باخ، از «نکرولوگ» به عنوان یکی از معدود زندگینامه های فدیمی که به آن اعتماد دارد نام می برد. حتی در قرن بیستم زندگی نامه نویسان باخ ا
ز "Nekrolog" به عنوان منبع مستقیم کار خود نام می برند. ترجمه انگلیسی "Nekrolog" در "The New Bach Reader" گنجانده شده است.
Caroline in the City یک کمدی کمدی تلویزیونی آمریکایی است که با کارگردانی از سال 1995 تا 1999 در شبکه تلویزیونی NBC پخش شد. لی تامپسون در نقش کاریکاتوریست کارولین دافی که در منهتن زندگی می کند، بازی می کند. این سریال در 21 سپتامبر 1995 در بلوک پنج شنبه شب "حتما باید دید تلویزیون" بین "سینفلد" و ای "آر" . این برنامه در 97 قسمت در چهار فصل اجرا شد تا اینکه لغو شد. قسمت آخر که در یک cliffhanger به پایان رسید و هرگز حل نشد، در 26 آوریل 1999 پخش شد. به علت پرداخت نکردن حقوق شرکت اس ام بی حقوق این سریال در حال حاضر در اختیار توزیع تلویزیونی CBS است.
کینکی یک فیلم دلهره آور، عاشقانه و شهوانی آمریکایی محصول سال ۲۰۱۸ به کارگردانی، نویسندگی و تهیه کنندگی ژان-کلود لامار است. در این فیلم رابرت ری چارد، داون ریچارد، گری دوردان، ژان-کلود لامار و ویویکا ای فاکس نیز بازی می کنند. فیلم در ۱۲ اکتبر ۲۰۱۸ توسط پاتریوت پیکچرز در ایالات متحده منتشر شد. داستان. دکتر جویس کارمایکل زنی خجالتی است که از قضا یکی از مشهورترین جراحان آفریقایی آمریکایی در آتلانتا نیز هست. او زندگی اجتماعی چندانی ندارد، بدون شوهر یا دوست پسر تا زمانی که با سرمایه گذار میلیاردر تایرون برنارد آشنا می شود که او را با جنبه های ناهنجارتر رابطه جنسی آشنا می کند. جویس با توسعه روابط شهوانی آنها تجربی تر و جسورتر می شود و …
چانگ کانگ میونگ (Chang Kang-myoung) (به کره ای: ) نویسنده اهل کره جنوبی است. زندگی نامه. چانگ کانگ میونگ در سال ۱۹۷۵ در سئول به دنیا آمد. او از دانشگاه یانسه در رشته مهندسی شهرسازی فارغ التحصیل شد. وی کار خود را به عنوان نویسنده زمانی آغاز کرد که در سال ۲۰۱۱ جایزه ادبی هانکیوره را برای رمان "Phyobaek" (표백 The Whiteled) دریافت نمود.
چو هیئونمو (Choe Yun) (متولد ۱۹۵۳)، که بیشتر با نام مستعار چو یون شناخته می شود، نویسنده، مترجم و استاد ادبیات فرانسه اهل کره جنوبی است. نوشته Choe Yun تأثیر روانی رویدادهای سیاسی/تاریخی، از جمله کشتار گوانگجو (۱۹۸۰) و دیکتاتوری پارک چونگ هی (۱۹۶۱–۱۹۷۹) را با تکنیک های داستانی پیچیده ادغام می کند.
چوی یونمی (Choi Eunmi) ( ; متولد ۱۹۷۸) یکی از معدود رمان نویسان کره جنوبی در قرن بیست و یکم است که کیهان شناسی بودایی را در جهان داستانی خود گنجانده است. چوی در مصاحبه ای اظهار داشت که موضوع غالب در رمان های او "آویدیا" است، یک اصطلاح بودایی که ناآگاهی را توصیف می کند و گذر از "آویدیا" پایان رنج است.
کثرت گرایی فرهنگی یا پلورالیسم فرهنگی (به انگلیسی:Cultural pluralism) اصطلاحی است که زمانی استفاده می شود که گروه های کوچکتر در یک جامعه بزرگتر هویت فرهنگی منحصر به فرد خود را حفظ کنند و، به موجب آن ارزش ها و عملکردهای آنها توسط فرهنگ غالب پذیرفته شود. این پذیرش مشروط بر اینکه فرهنگ و باور گروه های کوچکتر قوانین و ارزش های جامعه گسترده تر سازگار باشد می باشد. به عنوان یک اصطلاح جامعه شناسی، تعریف و توصیف کثرت گرایی فرهنگی تکامل یافته است. این اصطلاح نه تنها یک واقعیت بلکه یک هدف اجتماعی توصیف شده است. فرهنگ کثرت گرا. در فرهنگ کثرت گرا، گروه ها نه تنها در کنار هم وجود دارند، بلکه ویژگی های گروه های دیگر را نیز به عنوان ویژگی هایی در نظر می گیرند که ارزش داشتن در فرهنگ غالب را دارند. جوامع کثرت گرا به جای ایجاد انتظار برای همگون سازی فرهنگی ، انتظارات قوی را برای یکپارچه سازی اجتماعی از اعضا دارند. وجود چنین نهادها و اقداماتی در صورتی امکان پذیر است که جوامع فرهنگی از سوی جامعه بزرگتر در یک فرهنگ کثرت گرا پذیرفته شوند. گاه مستلزم حمایت قانون نیز می باشد. اغلب، پذیرش یک فرهنگ ممکن است مستلزم آن باشد که فرهنگ جدی
د یا اقلیت برخی از جنبه های فرهنگ خود را که با قوانین یا ارزش های فرهنگ غالب ناسازگار است را حذف کند. حامد کاظم زاده کثرت گرا معتقد است که مفهوم فرهنگ کثرت گرا از دوران باستان رایج بوده است. به عنوان مثال، شاهنشاهی هخامنشی که توسط کوروش بزرگ پایه گذاری شد، با موفقیت سیاستی را دنبال کرد که فرهنگ های مختلف را در خود گنجانده و تحمل می کرد. تمایز از چندگانگی فرهنگی. کثرت گرایی فرهنگی از چندگانگی فرهنگی متمایز است. چندگانگی فرهنگی فاقد الزام وجود فرهنگ غالب است. اگر فرهنگ غالب تضعیف شود، جوامع به راحتی می توانند از کثرت گرایی فرهنگی به چندگانگی فرهنگی گذر کنند، بدون اینکه هیچ گامی عمدی از سوی آن جامعه برداشته شود. اگر جوامع به طور مجزا از یکدیگر عمل کنند یا با یکدیگر رقابت کنند، از نظر فرهنگی کثرت گرا در نظر گرفته نمی شوند. در سال ۱۹۷۱ میلادی، دولت کانادا از کثرت گرایی فرهنگی، در مقابل چندگانگی، به عنوان «ماهیت اصلی» هویت ملت خود یاد کرد. کثرت گرایی فرهنگی می تواند در درجات مختلف توسط یک گروه یا یک فرد اعمال شود. یک نمونه برجسته از کثرت گرایی فرهنگی ایالات متحده است که در آن یک فرهنگ مسلط با عناصر قوی ملی گرایی، ی
ک فرهنگ ورزشی و یک فرهنگ هنری شامل گروه های کوچکتری با هنجارهای قومی، مذهبی و فرهنگی خاص خود است.
چونسونگ (Chunseong) ( لی چانگ نیم (이창림، 李昌林؛ ۳۰ مارس ۱۸۹۱–۲۲ اوت ۱۹۷۷)، راهب، محقق، شاعر، نویسنده و فیلسوف بودایی کره ای بود. نام ادبی او Muaedoin (무애도인، 無碍道人) یا Chunseong (춘성، 春性) بود. طنز. زادگاه من واژن مادرم است. درست پس از جنگ کره، قطع درختان غیرقانونی بود. با وجود اینکه هوا سرد بود، هیچ کس نمی توانست هیزم جمع کند تا خودش را گرم کند؛ بنابراین چون سونگ تصمیم گرفت مقداری چوب برای هیزم قطع کند و همچنین معبد ویران را تعمیر کند. او به دلیل نقض قوانین جنگلداری توسط پلیس ژاپن دستگیر شد. در طول بازجویی خود در ایستگاه پلیس Uijeongbu، یک کارآگاه از او پرسید: "آدرس شما چیست؟" او در پاسخ گفت: "واژن مادرم." کارآگاه فکر کرد که چون سونگ دیوانه است، بنابراین پرسش خود را دوباره بیان کرد. "زادگاه تو کجاست؟" دوباره چون سونگ پاسخ داد و گفت: "واژن مادرم." این کارآگاه را خشمگین کرد، بنابراین او به Chunseong گفت که دست از سرگشتگی خود بردارد و پاسخ مناسبی بدهد. پس پرسید: اقامتگاه قانونی شما کجاست؟ این بار چون سونگ با «آلت پدرم» پاسخ داد. پلیس با این فرض که او از نظر روحی سالم نیست، رها کردند. رستاخیز عیسی. یک روز، پس از بازدید
از یک معبد، با اتوبوس در راه بازگشت به Uijeongbu بود. در اتوبوس، یک مسیحی متعصب بود که با بلندگو فریاد می زد: «به عیسی مسیح که مرد و زنده شد، ایمان بیاور! اگر به او ایمان داشته باشی به بهشت خواهی رفت!» این مسیحی دید که چون سونگ لباس راهب بر تن دارد و تصمیم گرفت جلوی او بایستد و این کلمات را فریاد بزند. چون سونگ تصمیم گرفت پاسخ دهد: "چی گفتی؟ مُرد و دوباره زنده شد؟ تنها چیزی که هر روز صبح می میرد و برمی خیزد آلت تناسلی من است! مسیحی از ناراحتی در ایستگاه بعدی پیاده شد. تمرین. چون سونگ به داشتن اشیا اعتقادی نداشت. حتی زمانی که پیروانش به او لباس می دادند، به گداها و ولگردهایی که با آنها برخورد می کرد، می داد. او همچنین سخاوتمندانه تمام پولی را که از طرفدارانش دریافت کرده بود، می بخشید.
نارایانا مورتی CBE LH (زاده ۲۰ اوت ۱۹۴۶) بازرگان میلیاردر هندی است. او بنیانگذار شرکت اینفوسیس است، و قبل از بازنشستگی و دریافت عنوان بنیانگذار، پرزیدنت، مدیر اجرایی (مدیرعامل)، رئیس، و مربی ارشد شرکت بوده است. تا اکتبر ۲۰۲۲، دارایی خالص او ۴٫۵ میلیارد دلار تخمین زده شد که او را در سال ۲۰۲۲ به عنوان ۶۵۴ ثروتمندترین فرد جهان بر اساس فوربس تبدیل کرد. مورتی در شیدلاغاتا، کرناتکه به دنیا آمد و بزرگ شد. او از مؤسسه ملی مهندسی دانشگاه میسور با مدرک لیسانس در مهندسی برق و مدرک کارشناسی ارشد از مؤسسه فناوری هند کانپور فارغ التحصیل شد. پیش از راه اندازی اینفوسیس، مورتی در مؤسسه هندی مدیریت، احمدآباد به عنوان برنامه نویس ارشد سیستم و سیستم کامپیوتری پتنی «Patni Computer Systems» در پونا، ماهاراشترا کار می کرد. اینفوسیس را او در سال ۱۹۸۱ راه اندازی کرد و از سال ۱۹۸۱ تا ۲۰۰۲ مدیرعامل و همچنین از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۱۱ رئیس هیئت مدیره آن بود. در سال ۲۰۱۱ از هیئت مدیره کنار رفت و به عنوان رئیس بازنشسته انتخاب شد. در ژوئن ۲۰۱۳، مورتی به مدت پنج سال به عنوان رئیس اجرایی منصوب شد. مورتی در فهرست ۱۲ کارآفرین بزرگ زمان ما توسط مجله ف
رچون قرار گرفته است.
انجمن شاعران کره ای (Society of Korean Poets) (هانگول: 한국시인협회، هانجا: 韓國詩人協會) یک سازمان ادبی است که توسط شاعران در سال ۱۹۵۷ تأسیس شد. این قدیمی ترین سازمان شعر در کره جنوبی است. این سازمان هر سال جایزه انجمن شاعران کره ای را اعطا می کند و جایزه ادبی ملی دانش آموزان دبیرستان را نیز در اختیار دارد. امروز ۱۵۰۰ عضو دارد. رئیس فعلی انجمن چوی دونگ هو است. (دفتر فعلی در Unni-dong 65-1، Jongno-gu، سئول واقع شده است)
انجمن نویسندگان کره (Writers Association of Korea)، انجمنی است که توسط نویسندگان کره جنوبی برای ترویج ادبیات کره ای و حمایت از نویسندگان کره ای تشکیل شده است. تاریخ. در ۱۸ نوامبر ۱۹۷۴، شورای نویسندگان توسط تعدادی از نویسندگان از جمله کو اون برای حمایت از حقوق نویسندگان تأسیس شد و کمپینی را برای آزادی شاعر کیم جی- آغاز کرد. در سال ۱۹۸۷، این گروه به انجمن نویسندگان ادبیات ملی تبدیل شد و سپس در سال ۲۰۰۷ به انجمن نویسندگان کره تغییر نام داد. حدود ۲۰۰ عضو دارد. ۵ بخش رمان، شعر، شعر، ادبیات کودک و نقد وجود دارد. دفتر در ساختمان Yonghyeon، 50-1 Yonggang -dong , Mapo-gu، سئول واقع شده است. روسای گذشته لی سی یونگ، Gu Jungseo و جونگ هوی سونگ هستند.
چئون یانگهویی (Cheon Yanghui) (، متولد ۲۱ ژانویه ۱۹۴۲) شاعر اهل کره جنوبی است، مجموعه شعرش "سورگوم میدان قلب" (، ۱۹۹۴). Cheon Yanghui در ۲۱ ژانویه ۱۹۴۲ در بوسان متولد شد. در سال ۱۹۶۲ چئون در دانشگاه Ewha Womans ثبت نام کرد و در رشته ادبیات کره فارغ التحصیل شد. چئون در زمان بالندگی خود، توانست به شیوائی دربارهٔ بینش هایی که در چند دهه گذشته از زندگی اش آموخته بود بنویسد. چئون یانگهویی جایزه شعر Sowol، جایزه ادبیات معاصر (Hyundae Munhak)، جایزه ادبیات گونگ چو، جایزه ادبی پاک دوجین و جایزه ادبیات Manhae را دریافت کرده است.
چو جونگری (Choe Jeongrye) () (۱۹۵۵ – ۱۶ ژانویه ۲۰۲۱) شاعر مدرن کره جنوبی بود. زندگی. چو جونگری در سال ۱۹۵۵ در Hwaseong، Gyeonggi-do به دنیا آمد. او در سال ۲۰۰۶ به عنوان شاعر در دانشگاه آیووا در (برنامه بین المللی نوشتن) (IWP) شرکت کرد و در سال ۲۰۰۹ به عنوان نویسنده مهمان یک سال به دانشگاه کالیفرنیا، برکلی رفت. وی مدرس دانشگاه کره بود. او در سال ۲۰۲۱ بر اثر خونریزی مغزی پس از اینکه یک سال قبل به hemophagocytic lymphohistiocytosis، یک بیماری خونی نادر، تشخیص داده شده بود، درگذشت. بسیاری از اشعار او در مورد زمان و حافظه است. او معمولاً از قطعات زمان و حافظه به عنوان ابزاری برای نگاه کردن به دیگران و جهان یا برای شناسایی خود استفاده می کرد. آنچه در نهایت از کاوش او در خاطرات تکه تکه و هرج و مرج زمان پدیدار شد، فراموشی بود. زبان شعرش صریح و فشرده است. او از زبان ساده استفاده می کند و کلمات ساده را زیر و رو می کرد تا آنها را ناآشنا و عجیب کند.
بورا چونگ (Bora Chung) (زاده ۱۹۷۶) نویسنده و مترجم اهل کره جنوبی است. مجموعه داستان های کوتاه او، "خرگوش نفرین" شده، در فهرست نهایی جایزه بین المللی بوکر 2022 قرار گرفت. بورا چونگ در سال 1976 در سئول به دنیا آمد.پدر و مادرش دندانپزشک بودند. او تحصیلات تکمیلی خود را در رشته مطالعات منطقه روسی و اروپای شرقی در دانشگاه ییل به پایان رساند و سپس به اخذ مدرک دکترا در ادبیات اسلاو از دانشگاه ایندیانا ادامه داد. او زبان، ادبیات و مطالعات علمی تخیلی روسی را در دانشگاه یونسی تدریس کرد . او یک فعال اجتماعی است. بورا چونگ سه رمان و سه مجموعه داستان کوتاه نوشته است. او در سال 1998 برای داستان کوتاهی با عنوان "The Head" برنده جایزه ادبیات یونسی شد. او همچنین برنده جایزه دوم جوایز ادبیات دیجیتال (2008) و جوایز مرکز علمی Gwacheon SF (2014) است. بورا چونگ نثر معاصر را از روسی و لهستانی به کره ای ترجمه می کند.
کارولین ماتیلدا بریتانیا (۲۲ ژوئیه ۱۷۵۱ – ۱۰ مه ۱۷۷۵) ملکه دانمارک و نروژ از ۱۷۶۶ تا ۱۷۷۲ بود. او کوچک ترین فرزند فردریک، شاهزاده ولز و خواهر جرج سوم پادشاه بریتانیا بود. او در سال ۱۷۶۶ با پسر عمه خود کریستیان هفتم پادشاه دانمارک و نروژ ازدواج کرد.
دیوید سالیوان (زادهٔ ۵ فوریهٔ ۱۹۴۹) تاجر و پورنوگرافر سابق اهل ولز است. او در رشته اقتصاد از کالج کوئین مری دانشگاه لندن فارغ التحصیل شد. او از سال ۱۹۸۶ تا ۲۰۰۷ مالک روزنامه های دیلی اسپورت و ساندی اسپورت بود که آن را به قیمت ۴۰ میلیون پوند فروخت. بر اساس Sunday Times Rich List در سال ۲۰۱۹، سالیوان ۱٫۲ میلیارد پوند ارزش دارد. او مدیرعامل مشترک و بزرگ ترین سهام دار واحد باشگاه فوتبال وستهام یونایتد در لیگ جزیره است. او پیش از این مدیرعامل مشترک بیرمنگام سیتی بود. اوایل زندگی. سالیوان که فرزند یک خدمهٔ نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا بود در کاردیف به دنیا آمد. هنگامی که سالیوان ۱۰ ساله بود، پدرش به عدن یمن فرستاده شد و یک سال قبل از مهاجرت به انگلستان برای زندگی در هورنچورچ، در آنجا زندگی کردند. پس از اینکه خانواده اش به هرتفوردشر نقل مکان کردند او در مدرسهٔ واتفورد گرامر شرکت کرد. او اقتصاد را در کالج کوئین مری خواند. صنعت پورنوگرافی. با شریک تجاری اش دیوید گلد، اولین سرمایه گذاری سالیوان فروش عکس های پورنوگرافی سافت کور بود. آن ها تجارت خود را به مغازه های جنسی، مجلات بزرگسالان و چندین فیلم پورنو کم بودجه گسترش د
ادند که سالیوان را تا سن ۲۵ سالگی میلیونر کرد. تا اواخر دههٔ ۱۹۷۰، او کنترل نیمی از بازار مجله بزرگسالان بریتانیا از جمله عناوین عمده ای مانند "پلی بردز" و وایت هاوس و ۸۰٪ بازار سفارش پستی بزرگسالان و ۱۵۰ مغازه را در دست داشت. او در اواخر دههٔ ۱۹۷۰ چندین فیلم پورن کم بودجه بریتانیایی ساخت که در تمام آن ها دوست دختر آن زمانش ماری میلینگتون بازی کرده است. در سال ۱۹۸۲ سالیوان به جرم کسب درآمدهای غیراخلاقی از روسپیان محکوم شد. او با موفقیت درخواست تجدیدنظر کرد و پس از گذراندن ۷۱ روز از زندان آزاد شد. سالیوان گفت که از منبع اولیه ثروت های اولیه اش احساس خجالت نمی کند. او گفت «من خیلی ها را خوشحال کرده ام. اگر من یک تولید کننده اسلحه یا تولید کننده سیگار بودم و محصولاتم میلیون ها مشتری ام را می کشت، کمی در مورد همه چیز شک می کردم. من یک مبارز آزادی بودم. من به حق بزرگسالان برای تصمیم گیری خودشان اعتقاد دارم.» دارایی. سالیوان یک شرکت سرمایه گذاری به نام کونگِیت را اداره می کند که مالک املاکی در لندن از جمله مغازه سازی های پرچمدار راسل و بروملی در خیابان آفورد در نزدیکی ایستگاه لوله باند استریت است. فوتبال. بیرمنگام
سیتی. در سال ۱۹۹۳ سالیوان به همراه دیوید گلد و رالف گلد باشگاه فوتبال بیرمنگام سیتی را خریداری کرد. معامله برجسته ای که باعث شد صاحبان جدید، ۸۰٪ از سهام باشگاه را در اختیار بگیرند. در سال ۲۰۰۷، سالیوان برای اولین بار تمایل خود را برای فروش سهم خود در بیرمنگام سیتی ابراز کرد و آشکارا سه دلیل برای جدایی احتمالی خود را اعلام کرد. «یکی، فاصله جغرافیایی. سال هاست که گفته ام سفر به بیرمنگام دارد مرا می کشد. دو، فکر می کنم مردم در اعماق خود از ما خسته شده اند. آنها فکر می کنند ما باید خانه هایمان را در رهن بگذاریم تا بازیکنان بیشتری بخریم تا با چلسی و آرسنال رقابت کنیم. ماه عسل خیلی وقت است که به پایان رسیده است و متأسفانه ما اکنون در مرحلهٔ طلاق هستیم. و همچنین احساس می کنم هیچ حمایتی از سوی شورای بیرمنگام نداشته ایم.» پس از ۱۶ سال در باشگاه، کارِن برادی مدیر عامل بیرمنگام و رئیس هیئت مدیره دیوید سالیوان موافقت کردند که در پاییز ۲۰۰۹ از سمت خود کناره گیری کنند تا کارسون یئونگ آن را تصاحب کند. سرمربی بیرمنگام در آن زمان الکس مک لیش دوگانه سالیوان–گلد را در رسانه ها به خاطر فراهم آوردن ثبات مالی به باشگاه ستود و بیان
کرد که برای آنچه به دست آورده اند احترام زیادی برای آن ها قائل است. وستهام یونایتد. سالیوان در خروج اش از بیرمنگام سیتی، قصد خود را برای ماندن در فوتبال اعلام کرد. کمتر از یک سال بعد در ژانویهٔ ۲۰۱۰، او و دیوید گلد ۵۰٪ از سهم وستهام یونایتد را به دست آوردند که به آن ها کنترل عملیاتی و تجاری می داد و ارزش باشگاه لیگ برتری را ۱۰۵ میلیون پوند ارزش گذاری می کرد. کارِن برادی که نقش قابل توجهی نیز در بدست آوردن ثروت های بیرمنگام سیتی داشت، به عنوان نایب رئیس به چکش ها پیوست. در روزی که کنترل باشگاه به سالیوان رسید، او در مصاحبه ای احساسی گفت: «فهم قضیه زمان خواهد برد. ما ۲۰ سال است که می خواهیم اینجا بنشینیم و با هم ۲۲ سال پیش صاحب ۲۷ درصد باشگاه بودیم و ۲۲ سال طول کشید تا به جایی برسیم که می خواهیم باشیم. من و دیوید (گلد) هر دو هوادار هستیم، من اینجا به دانشگاه رفتم و در هورنچورچ زندگی کردم. دیوید ۲۰ سال از عمرش را در ۵۰ یاردی ورزشگاه زندگی کرد و برای تیم جوانان وستهام بازی کرد. ما فقط می خواهیم اینجا باشیم جایی که همیشه می خواستیم باشیم. هیچ باشگاه دیگری وجود ندارد که ما بخواهیم در آن باشیم بنابراین برای ما اینگ
ونه است که به خانه آمده ایم و این تمام چیزی است که مهم است.» در عرض پنج ماه دوگانهٔ سالیوان و گلد تعهد بیشتری به باشگاه دادند و در ۲۵ مه ۲۰۱۰ سهم خود را به ۶۰٪ افزایش دادند (سالیوان با ۳۰٪). نایب رئیس کارِن برادی بعدها توضیح داد که این اقدام به باشگاه «ثبات بسیار مورد نیاز» داده است. در سپتامبر ۲۰۱۲، سالیوان فاش کرد که به همراه گلد شخصاً بودجهٔ نقل و انتقالات باشگاه را تأمین می کنند. به عنوان بخشی از آرزوهای درازمدت او برای باشگاه، سالیوان از پیشنهاد وستهام برای نقل مکان به ورزشگاه المپیک لندن در استراتفورد حمایت کرد. در ۲۲ مارس ۲۰۱۳، وستهام یک قرارداد اجاره ۹۹ ساله را تضمین کرد، بدین منظور که این ورزشگاه از فصل ۲۰۱۶–۲۰۱۷ به عنوان زمین خانگی آن ها مورد استفاده قرار گیرد. در ژوئیه ۲۰۱۳، سالیوان به بزرگ ترین سهام دار واحد وستهام یونایتد تبدیل شد که ۲۵٪ سهام بیشتر در باشگاه را به دست آورده است. در مارس ۲۰۱۸ اعتراضاتی علیه سالیوان در ورزشگاه لندن در جریان شکست خانگی ۳–۰ به برنلی صورت گرفت. چهار تهاجم به زمین بازی شکل گرفت و سالیوان قبل از پایان مسابقه از صندلی اش اسکورت شد. سالیوان همچنین با سکه ای که توسط یکی از
هواداران پرتاب شده بود، برخورد کرد. تیم فوتبال هورنچورچ. فصل تیم فوتبال هورنچورچ در لیگ ایستمان در نوامبر ۲۰۲۰ به دلیل همه گیری کووید ۱۹ متوقف شد و آن ها نتوانستند هیچ فوتبال لیگی را بازی کنند. در این مدت آن ها از نظر مالی توسط سالیوان که زمانی در هورنچورچ زندگی می کرد حمایت مالی شدند. زندگی شخصی. سالیوان در بیرچ هال در نزدیکی ثیدون بویز، اسکس زندگی می کند. این بنا توسط مایکل اشبی و هورنر به طراحی سالیوان در سال ۱۹۹۲ ساخته شد و برای حدوداً ۴۹۰۰۰ متر مربع زمین، هزینهٔ ۷٫۵ میلیون پوندی به طور کلی برای هم زمین و هم ساختمان داده شده است. این علاوه بر یک امپراتوری املاک تجاری به ارزش تخمینی ۵۰۰ میلیون پوند است. دوست دختر وی امپیکا پیکستون است. سالیوان دارای دو فرزند به نام های دیوید و جک از دوست دختر سابق خود اِما بنتون-هیوز است. سالیوان نیکوکار است و بیش از ۱۵ سال است که حامی پروژهٔ تحقیقاتی سرطان پروستات بریتانیا بوده است. او همچنین یکی از حامیان سازمان فعال اعتماد سرطان نوجوان به همراه چند سازمان خیریه دیگر در سراسر کشور است. سالیوان در ماه مه ۲۰۱۲ با اهدای مبلغ پنج رقمی به یک مؤسسه خیریه برای کودکان مبتلا به
اوتیسم، صعود وستهام به لیگ برتر را جشن گرفت. سالیوان در اکتبر ۲۰۲۰ مبلغ ۲۵۰۰۰ پوند برای کمک به مبارزه با فقر غذایی کودکان اهدا کرد. کمک مالی او به شبکه خیرهٔ فِیرشِیر داده شد که به کارگروه فقر غذایی کودکان کمک می کند که توسط مارکوس راشفورد تأسیس شده است.