Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ر سال ۱۹۳۹، حدود ۱۴۰٬۰۰۰ یهودی در هلند زندگی می کردند که در میان آن ها حدود ۲۴٬۰۰۰ تا ۲۵٬۰۰۰ نفر پناهنده یهودی آلمانی بودند که در دهه ۱۹۳۰ از آلمان گریخته بودند. (برخی منابع شمار این پناهندگان را بین ۳۳٬۰۰۰ تا ۳۴٬۰۰۰ نفر می دانند که عمدتاً از آلمان و اتریش آمده بودند). این پناهندگان آلمانی نخستین کسانی بودند که تحت قوانین نازی ها قرار گرفتند، زیرا تابعیت هلندی نداشتند و آسیب پذیرتر بودند؛ آنان به طور مستقیم زیر کنترل پلیس قرار گرفتند. ۱۹۴۵ تا ۱۹۶۰. جمعیت یهودیان هلند پس از جنگ جهانی دوم با دگرگونی های چشمگیری همراه بود: سرخوردگی، مهاجرت، نرخ پایین زاد و ولد و نرخ بالای ازدواج با غیر یهودیان. پس از جنگ جهانی دوم و هولوکاست، یهودیانی که از زندگی دشوار در اختفا جان سالم به در برده بودند، با بی توجهی کامل جامعه نسبت به سرنوشت خود مواجه شدند و همچنین بخش بزرگی از اموالشان را برای همیشه از دست دادند. به ویژه خدمات سلامت روان وجود نداشت و تنها از سال ۱۹۶۰ در مرکز سینا در آمِرسفورت آغاز به کار کرد. از سال ۱۹۷۳، پروفسور بَستیاانس تلاش کرد تا قربانیان هولوکاست را با ال اس دی در مرکز '۴۵ در اوگستگیست، وابسته به دانشگاه
لیدن درمان کند، که این تلاش موفقیت چندانی در پی نداشت. آگاهی عمومی نسبت به هولوکاست با پخش مجموعه ای از چهار مستند تلویزیونی دربارهٔ اشغال نازی ها در هلند، ساخته مورخ یهودی لو دِ یونگ، افزایش یافت. نخستین قسمت های این مجموعه در سال ۱۹۶۰ از شبکه ملی تلویزیون هلند (NTS) ـ که آن زمان تنها شبکه تلویزیونی بود ـ پخش شد و نقطه عطفی در آگاهی عمومی بود. این مجموعه تا سال ۱۹۶۴ ادامه یافت. دکتر دِ یونگ پس از آن، تاریخ ۱۴ جلدی هلند در جنگ جهانی دوم را منتشر کرد. در سال ۱۹۶۵، ژاک پرسِر اثر مهم خود به نام "وندگانگ" ("زوال – آزار و نابودی یهودیان هلند") را منتشر کرد. این کتاب در همان سال اول انتشار، شش بار تجدید چاپ شد و به تیراژ بی سابقه ۱۵۰ هزار نسخه رسید که تا به امروز در تاریخ نشر هلند بی سابقه بوده است. هزاران یهودی بازمانده مهاجرت کردند یا "علیا" به قیمومت بریتانیا بر فلسطین ـ و بعدها اسرائیل ـ انجام دادند. در ابتدا، نرخ علیا از هلند از همه کشورهای غربی بیشتر بود. امروزه حدود ۶ هزار یهودی هلندی تبار در اسرائیل زندگی می کنند. برخی دیگر به ایالات متحده مهاجرت کردند. نرخ همگرایی و ازدواج با غیر یهودیان در میان کسانی که د
ر هلند باقی ماندند، بالا بود. در نتیجه، نرخ زاد و ولد در میان یهودیان و میزان عضویت در نهادهای سازمان یافته یهودی کاهش یافت. با افزایش آگاهی دربارهٔ هولوکاست، روابط یهودیان با غیر یهودیان به تدریج دوستانه تر شد. جامعه یهودی از دولت هلند غرامت هایی دریافت کرد. همچنین پرداخت غرامت از سوی آلمان، تحت عنوان "Wiedergutmachung"، به خانه های یهودی هلند نیز سرازیر شد. در سال ۱۹۴۷، دو سال پس از پایان جنگ جهانی دوم در هلند، تنها ۱۴٬۳۴۶ یهودی در سرشماری سراسری ثبت شدند (کمتر از ۱۰٪ از ۱۵۴٬۸۸۷ نفری که در سال ۱۹۴۱ توسط اشغالگران نازی سرشماری شده بودند). بعدها، سازمان های یهودی این عدد را در سال ۱۹۵۴ حدود ۲۴٬۰۰۰ نفر برآورد کردند. این رقم در مقایسه با جمعیت یهودی سال ۱۹۴۱، کاهش چشمگیری داشت. البته رقم سال ۱۹۴۱ مورد اختلاف است، زیرا اشغالگران نازی یهودیان را بر اساس تعریفی نژادی شمارش کرده بودند و صدها مسیحی با تبار یهودی را نیز در فهرست خود گنجانده بودند. طبق گفته رائول هیلبرگ در کتابش "عاملان، قربانیان، تماشاگران: فاجعه یهودیان، ۱۹۳۳–۱۹۴۵"، «در هلند … [در سال ۱۹۴۳] حدود ۱۵۷۲ پروتستان دارای تبار یهودی زندگی می کردند … همچنین
حدود ۷۰۰ یهودی کاتولیک در هلند سکونت داشتند [در دوران اشغال نازی ها] ...». بر اساس آمار سال ۱۹۵۴، شمار یهودیان هلند در استان ها چنین بود: دهه های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰. به دلیل از دست رفتن ۷۹٪ از جمعیت، از جمله بسیاری از کودکان و جوانان، نرخ زاد و ولد یهودیان در دهه های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ کاهش یافت. نرخ ازدواج با غیر یهودیان افزایش یافت؛ در فاصله ۱۹۴۵ تا ۱۹۴۹، نرخ ازدواج مردان یهودی با غیر یهودیان ۴۱٪ و زنان یهودی ۲۸٪ بود. تا دهه ۱۹۹۰، این رقم به حدود ۵۲٪ در کل ازدواج های یهودی افزایش یافت. در میان مردان ـ یا به اصطلاح «پدران یهودی» ـ این نرخ تا ۸۰٪ نیز می رسد. برخی اعضای جامعه یهودی برای مقابله با این روند، فرصت هایی برای آشنایی یهودیان مجرد با یکدیگر فراهم کردند. وب سایت های دوست یابی مانند "Jingles" و "Jentl en Jewell" به همین منظور راه اندازی شده اند. طبق پژوهش های ()، بسیاری از یهودیان هلند تحصیلات دانشگاهی دارند. نسبت زنان یهودی شاغل نیز بیشتر از زنان غیر یهودی هلندی است. در سال ۱۹۷۰، ملکه یویلیانای هلند بنای یادبود اردوگاه انتقالی وستربورک را به طور رسمی افتتاح کرد. این یادبود به احترام یهودیان هلندی و دیگر گروه های ت
حت آزار که از این اردوگاه به سوی اردوگاه های مرگ نازی منتقل شدند، ساخته شد. اواخر سده بیستم و سده بیست ویکم. در سال ۲۰۲۴، پادشاه هلند در مراسم بازگشایی موزه ملی هولوکاست هلند سخنرانی کرد. همچنین یادبودها و بناهای متعددی به تاریخ یهودیان هلند اختصاص یافته اند. از اواخر سده بیستم، گروهی از یهودیان ـ عمدتاً اسرائیلی و روسی ـ به هلند مهاجرت کرده اند؛ گروه دوم پس از تسهیل مهاجرت در اتحاد جماهیر شوروی و فروپاشی آن. تقریباً یک سوم یهودیان هلند در خارج از این کشور به دنیا آمده اند. شمار یهودیان اسرائیلی ساکن هلند (با تمرکز در آمستردام) به هزاران نفر می رسد (برآوردها بین ۵۰۰۰ تا ۷۰۰۰ نفر است، اگرچه برخی منابع این رقم را تا ۱۲٬۰۰۰ نفر نیز اعلام کرده اند). تنها درصد کمی از این یهودیان اسرائیلی با نهادهای دینی یهودی در هلند در ارتباط اند. در سده بیست ویکم، حدود ۱۰٬۰۰۰ یهودی هلندی به اسرائیل مهاجرت کرده اند. تا سال ۲۰۰۶، حدود ۴۱٬۰۰۰ تا ۴۵٬۰۰۰ نفر در هلند یا خود را یهودی می دانند یا طبق "هلاخا" (قانون شرعی ربانی)، یعنی از مادر یهودی متولد شده اند، یهودی محسوب می شوند. حدود ۷۰٪ این جمعیت (حدود ۳۰٬۰۰۰ نفر) مادر یهودی دارند.
حدود ۳۰٪ دیگر دارای پدر یهودی هستند (تقریباً ۱۰٬۰۰۰ تا ۱۵٬۰۰۰ نفر؛ این رقم در آوریل ۲۰۰۶، حدود ۱۲٬۴۷۰ نفر برآورد شده است). یهودیان ارتدکس این افراد را یهودی نمی دانند مگر آن که طبق آیین رسمی از طریق دادگاه شرعی ارتدکس (بِت دین) به آیین یهودیت بگروند. بیشتر یهودیان هلند در شهرهای بزرگ غرب این کشور زندگی می کنند (آمستردام، روتردام، لاهه و اوترخت). حدود ۴۴٪ از کل یهودیان هلند در آمستردام ساکن اند که کانون اصلی زندگی یهودی در کشور محسوب می شود. در سال ۲۰۰۰، ۲۰٪ از جمعیت یهودیان هلند، ۶۵ سال یا بیشتر داشتند و نرخ زاد و ولد در این جامعه پایین بود. یک استثنا در این زمینه، جمعیت در حال رشد یهودیت ارتدکس به ویژه در آمستردام است. در هلند حدود ۱۵۰ کنیسه وجود دارد که از این میان، تنها ۵۰ کنیسه هنوز برای عبادت مورد استفاده قرار می گیرند. جوامع بزرگ یهودی در آمستردام، روتردام و لاهه قرار دارند. مواردی از یهودستیزی همچنان در هلند روی می دهد. در سال ۲۰۱۴، یادبودی در خورینخِم که به یهودیان این شهر (که ۷۰ نفر از آنان در جنگ جهانی دوم کشته شدند) اختصاص داشت، تخریب شد. برخی کارشناسان این وقایع را با تنش های جاری در خاورمیانه مرت
بط می دانند. استر فوت، مدیر در سال ۲۰۱۴ در نشستی با کنست اعلام کرد که یهودیان هلند نسبت به افزایش احساسات ضدیهودی در کشور نگران اند. مواردی از یهودستیزی در سال ۲۰۱۵ نیز گزارش شد: از جمله دیوارنویسی یهودستیزانه در اوسترهاوت، آزار یک مرد یهودی در آمِرسفورت و تخریب یک گورستان یهودی در اود-بِیِرلاند. در ژوئن ۲۰۱۵، روزنامه "تلخراف" (De Telegraaf) نتایج گزارشی دربارهٔ یهودستیزی در میان جوانان را منتشر کرد که توسط مؤسسه «وروی یونکر» انجام شده بود. این نظرسنجی نشان داد که یهودستیزی در میان مسلمانان بیشتر است: ۱۲ درصد از پاسخ دهندگان مسلمان نگرشی «نه چندان مثبت» نسبت به یهودیان هلندی داشتند، در حالی که این رقم در میان پاسخ دهندگان مسیحی تنها ۲ درصد بود. حدود ۴۰٪ از پاسخ دهندگان مسلمان دیدگاهی «نه چندان مثبت» نسبت به یهودیان اسرائیلی ابراز کردند، در حالی که این رقم در میان مسیحیان تنها ۶٪ بود. اتحادیه ضدافترا (Anti-Defamation League) در سال ۲۰۱۹ گزارش جهانی «ADL Global 100» را منتشر کرد، که یک نظرسنجی بین المللی در ۱۸ کشور برای سنجش دیدگاه های یهودستیزانه بود. بر اساس این نظرسنجی، ۱۰٪ از جمعیت هلند دارای دیدگاه های یهو
دستیزانه بودند. این نظرسنجی شامل یازده گزاره بود که کلیشه های یهودستیزانه را نمایندگی می کردند. برای نمونه، ۴۳٪ از جمعیت با گزاره «یهودیان بیش از کشور محل زندگی خود به اسرائیل وفادار هستند» موافق بودند، و ۲۰٪ نیز با این گزاره که «یهودیان قدرت بیش از حدی در جهان تجارت دارند» موافقت داشتند. یهودیت بازساخت گرا. کنیسه یهودی آزاد OJG Klal Israël در دلفت در پایان سال ۲۰۰۵ برای ایجاد خانه ای پذیرنده برای همه یهودیان بنیان گذاری شد. نخستین مراسم مذهبی در ۶ ژانویه ۲۰۰۵ در کنیسه تاریخی Koornmarkt در دلفت برگزار شد. از آن زمان، مراسم ها هر دو هفته یک بار، به صورت نوبتی در شامگاه جمعه یا بامداد شنبه، و نیز در تعطیلات مذهبی برگزار می شوند. Klal Israël از نوامبر ۲۰۰۹ به بازسازی خواهی در یهودیت پیوست. مشارکت در فعالیت های این کنیسه برای هر کسی که خود را یهودی می داند، یهودی است یا می خواهد یهودی شود، آزاد است. این جامعه، جمعیتی پیشرو و برابرطلب است که در آن، زنان و مردان از حقوق مساوی برخوردارند. «سیدور» ها – کتاب های نماز – شامل متن عبری، رونویسی آوایی و ترجمه هلندی هستند. Klal Israël فرایند گرایش (گیور) را نیز ارائه می ده
د. از آغاز سال عبری ۵۷۷۷ (۲ اکتبر ۲۰۱۶)، هانا ناتانز خاخام این جماعت (کهیلا) است. یهودیت محافظه کار. یهودیت محافظه کار (ماسورتی) در سال ۲۰۰۰ با تأسیس یک جامعه در شهر آلمیره وارد هلند شد. در سال ۲۰۰۵، «ماسورتی هلند» حدود ۷۵ خانواده عضو داشت که عمدتاً در نواحی آمستردام و آلمیره ساکن بودند. این جماعت از کنیسه ای در شهر ویسپ (هلند) که متعلق به قرن نوزدهم است استفاده می کند. نخستین خاخام آن دیوید سوئتن دورپ (متولد ۱۹۴۵) بود. یک جماعت ماسورتی دیگر نیز به نام در شهر دیفنتر وجود دارد که فعالیت خود را از سال ۲۰۱۰ آغاز کرده و مراسم ها و سایر فعالیت ها را در کنیسه بزرگ دیفنتر برگزار می کند. تجدید یهودی. تجدید یهودی برای نخستین بار در دهه ۱۹۹۰ توسط کارولا د فریس روبلس در هلند معرفی شد. «HaMakor – مرکز معنویت یهودی» پایگاه کنونی این جنبش است که رهبری آن را خاخام هانا ناتانز بر عهده دارد. این مرکز حق عضویت تعیین نمی کند و بنابراین برای شرکت در بیشتر فعالیت ها، پرداخت هزینه لازم است. آموزش و جوانان یهودی در دوره معاصر. مدارس یهودی. سه مدرسه یهودی در هلند وجود دارد که همگی در آمستردام و وابسته به Nederlands Israëlitisch Kerk
genootschap (NIK) هستند. مدرسه «Rosj Pina» برای کودکان یهودی ۴ تا ۱۲ ساله است. آموزش در این مدرسه مختلط (دختر و پسر با هم) است، هرچند به NIK وابسته است. این مدرسه بزرگ ترین مدرسه یهودی در هلند است و در سال ۲۰۰۷ حدود ۲۸۵ دانش آموز داشت. دبیرستان Maimonides بزرگ ترین دبیرستان یهودی در هلند است که در سال ۲۰۰۵ حدود ۱۶۰ دانش آموز داشت. این مدرسه هرچند وابسته به NIK است، برنامه درسی سکولار دارد. مدرسه "" که توسط مبارز مقاومت آرتور یهودا کوهن پایه گذاری شد، آموزش مذهبی برای همه گروه های سنی ارائه می دهد. از میان سه مدرسه، تنها Cheider پیش زمینه حریدی دارد. آموزش دختران و پسران به صورت جداگانه انجام می شود. این مدرسه حدود ۲۰۰ دانش آموز دارد. لاهه. Tzemach Hasadeh یک مهدکودک یهودی در لاهه است که از سال ۱۹۹۷ فعال بوده و برنامه آموزشی یهودی، هلندی و اسرائیلی ارائه می دهد. جوانان یهودی. چندین نهاد یهودی در هلند بر جوانان یهودی تمرکز دارند که از جمله عبارت اند از: مراقبت های بهداشتی یهودیان در دوران معاصر. در هلند دو خانه سالمندان یهودی وجود دارد. یکی به نام «Beth Shalom» در آمستردام و در دو منطقه Buitenveldert و Osdorp ق
رار دارد. حدود ۳۵۰ یهودی سالمند در Beth Shalom زندگی می کنند. خانه سالمندان دیگر «Mr. L.E. Visserhuis» در لاهه قرار دارد. حدود ۵۰ یهودی سالمند در آن ساکن هستند. هر دو خانه سالمندان با یهودیت ارتدکس هماهنگ اند؛ غذای کوشر ارائه می شود و هر دو دارای کنیسه اختصاصی هستند. در بیمارستان «آمستل لند» در آمستل فین، یک بخش یهودی وجود دارد که در آن بیماران یهودی بر اساس قوانین ارتدکس یهودی مراقبت می شوند؛ غذای کوشر تنها نوع غذایی است که در این بیمارستان ارائه می شود. این بخش یهودی پس از ادغام بیمارستان «نیکولاس تولپ» و «مرکز مراقبت از بیماران اسرائیلی مرکزی» در سال ۱۹۷۸ تأسیس شد. «مرکز سینای» یک بیمارستان روان پزشکی یهودی است که در آمستردام، آمرسفورت (محل اصلی) و آمستل فین واقع شده و بر مراقبت های بهداشت روان تمرکز دارد، همچنین به افراد دارای ناتوانی ذهنی خدمات ارائه می دهد. این تنها بیمارستان روان پزشکی یهودی فعال در اروپا است. در ابتدا تمرکز آن بر جمعیت یهودیان هلند، به ویژه بازماندگان هولوکاست با مشکلات روانی پس از جنگ جهانی دوم بود، اما امروزه مرکز سینای به قربانیان غیر یهودی جنگ و نسل کشی نیز خدمات ارائه می دهد. رسا
نه های یهودی. تلویزیون و رادیوی یهودی در هلند توسط «نیک مدیا» تولید می شوند. بخشی از نیک مدیا، «جودسه اومروپ» است که مستندها، داستان ها و مصاحبه هایی در موضوعات مختلف یهودی را هر یکشنبه و دوشنبه در کانال تلویزیونی Nederland 2 پخش می کند (به جز از اواخر ماه مه تا اوایل سپتامبر). نیک مدیا همچنین مسئول پخش موسیقی و مصاحبه ها در رادیو ۵ است. «Nieuw Israëlitisch Weekblad» قدیمی ترین هفته نامه (یهودی) فعال در هلند است که حدود ۶٬۰۰۰ مشترک دارد. این نشریه منبع خبری مهمی برای بسیاری از یهودیان هلند است و بر موضوعات یهودی در سطح ملی و بین المللی تمرکز دارد. citeturn0search3 «جودس جورنال» (هفته نامه یهودی) در سال ۱۹۹۷ تأسیس شد و به عنوان مجله ای با ظاهر جذاب تر نسبت به NIW شناخته می شود. این نشریه توجه زیادی به درگیری فلسطین و اسرائیل دارد. مجله یهودی دیگری که در هلند منتشر می شود، «Hakehillot Magazine» است که توسط NIK، جامعه یهودیان آمستردام و PIK منتشر می شود. برای مخاطبان یهودی لیبرال تر، NVPJ مجله ای به نام «Levend Joods Geloof» (ایمان زنده یهودی) را شش بار در سال منتشر می کند؛ همچنین، Beit Ha'Chidush مجله ای به
نام «Chidushim» منتشر می کند. چندین وب سایت یهودی نیز بر ارائه اخبار یهودی به جامعه یهودیان هلند تمرکز دارند. برجسته ترین آن ها Joods.nl است که به جوامع بزرگ یهودی در هلند و همچنین به Mediene، اسرائیل و فرهنگ و جوانان یهودی توجه می کند. آمستردام. جمعیت جامعه یهودیان آمستردام امروزه حدود ۱۵٬۰۰۰ نفر است. تعداد زیادی از آن ها در محله های Buitenveldert, Oud-Zuid و «محله رودخانه» زندگی می کنند. Buitenveldert به عنوان محله ای محبوب برای زندگی در نظر گرفته می شود؛ این به دلیل نرخ پایین جرم و جنایت و همچنین به عنوان محله ای آرام است. به ویژه در محله Buitenveldert، جامعه یهودی قابل توجهی وجود دارد. در این منطقه، غذای کوشر به طور گسترده ای در دسترس است. چندین رستوران کوشر، دو نانوایی، فروشگاه های یهودی-اسرائیلی، یک پیتزافروشی و برخی سوپرمارکت ها بخش کوشر دارند. این محله همچنین دارای خانه سالمندان یهودی، یک کنیسه ارتدکس و سه مدرسه یهودی است. تفاوت های فرهنگی. به طور منحصربه فرد در هلند، جوامع اشکنازی و سفاردی در نزدیکی یکدیگر همزیستی داشته اند. با داشتن سنت های فرهنگی متفاوت، این جوامع به طور کلی جدا از هم باقی ماندند،
اما نزدیکی جغرافیایی آن ها منجر به تأثیرات متقابل فرهنگی شد که در جاهای دیگر دیده نمی شود. به ویژه در روزهای اولیه که گروه های کوچک یهودیان سعی در ایجاد جوامع داشتند، آن ها از خدمات ربی ها و مقامات دیگر از هر دو فرهنگ استفاده می کردند، بسته به این که چه کسی در دسترس بود. نزدیکی جغرافیایی دو فرهنگ اشکنازی و سفاردی در هلند باعث شد که میزان ازدواج های میان فرهنگی در این کشور از آنچه در دیگر نقاط شناخته شده بود بیشتر باشد، و در نتیجه، بسیاری از یهودیان هلندی تبار دارای نام های خانوادگی ای هستند که با وابستگی دینی شان هم خوانی ندارد. تمامی یهودیان هلندی، طی قرن ها، فرزندان خود را به نام پدربزرگ یا مادربزرگ کودک نام گذاری کرده اند؛ این در حالی است که این سنت، به طور سنتی، مختص سفاردی ها در نظر گرفته می شود. (اشکنازی های دیگر نقاط، به طور سنتی از نام گذاری کودک به نام خویشاوند زنده پرهیز می کنند) در سال ۱۸۱۲، زمانی که هلند زیر فرمان ناپلئون بناپارت بود، تمامی ساکنان هلند (از جمله یهودیان) ملزم شدند تا نام خانوادگی خود را در دفاتر دولتی ثبت کنند؛ پیش از آن، تنها سفاردی ها این کار را انجام داده بودند. با این که اشکناز
ی ها از ثبت رسمی نام پرهیز می کردند، بسیاری از آن ها صدها سال از سامانه ای غیررسمی برای نام های خانوادگی استفاده کرده بودند. همچنین در دوران حکومت ناپلئون، قانونی در سال ۱۸۰۹ تصویب شد که مدارس یهودی هلندی را ملزم می کرد آموزش را به زبان هلندی و زبان عبری ارائه دهند. این قانون زبان های دیگر را کنار گذاشت. زبان ییدیش، که زبان میانجی اشکنازی ها بود، و زبان یهودی-پرتغالی، زبان پیشین سفاردی های پرتغالی، عملاً از میان یهودیان هلند منقرض شد. شماری از واژگان ییدیش وارد زبان هلندی شد، به ویژه در آمستردام که جمعیت یهودی قابل توجهی داشت. (این شهر همچنین «موکوم» نامیده می شود، برگرفته از واژه عبری برای شهر یا مکان، یعنی «ماکوم».) چند واژه عبری دیگر نیز در گویش محلی یافت می شوند، از جمله: «Mazzel» از «mazel»، که واژه عبری برای «بخت» یا «شانس» است؛ «Tof» از «Tov»، به معنی «خوب» (مانند «מזל טוב» – Mazel tov)، و «Goochem» از «Chacham» یا خاخام، به معنی «خردمند»، «زیرک»، «بذله گو» یا «باهوش»؛ در این جا حرف «g» هلندی، مانند حرف هشتم الفبای عبری یعنی «خِت» یا ح، به صورت خِش دار تلفظ می شود. شیوه تلفظ عبری اشکنازی هلندی دارای وی
ژگی هایی است که آن را از سایر تلفظ ها متمایز می کند. برجسته ترینِ این تفاوت ها تلفظ حرف "ע" (عین) به صورت "نگ" («نگعین») است. همچنین، برخی از واکه ها (مصوت ها) با تلفظ رایج اشکنازی متفاوت اند. تأثیرات اقتصادی. یهودیان نقش مهمی در توسعه مستعمره های هلند و تجارت بین المللی ایفا کردند و بسیاری از یهودیان ساکن مستعمرات پیشین، از تبار هلندی اند. با این حال، قدرت های استعماری اصلی در رقابت شدیدی برای تسلط بر مسیرهای تجاری بودند؛ هلندی ها در این رقابت چندان موفق نبودند و اقتصادشان در سده هجدهم رو به افول گذاشت. بسیاری از اشکنازی ها که در مناطق روستایی زندگی می کردند، دیگر توان گذران زندگی را نداشتند و برای یافتن شغل به شهرها مهاجرت کردند. این مهاجرت سبب شد بسیاری از جوامع کوچک یهودی به کلی فروبپاشند (زیرا برای اجرای آیین های دینی بزرگ، حضور دست کم ده مرد بالغ ضروری بود). جوامع کامل به شهرها مهاجرت کردند و جمعیت یهودی شهرها به شدت افزایش یافت. در سال ۱۷۰۰، جمعیت یهودی آمستردام ۶٬۲۰۰ نفر بود که تعداد اشکنازی ها و سفاردی ها تقریباً برابر بود. تا سال ۱۷۹۵، این رقم به ۲۰٬۳۳۵ نفر رسید که اکثریت قاطع آن ها اشکنازی های فقیر
ی بودند که از مناطق روستایی آمده بودند. تا میانه سده نوزدهم، بسیاری از آن ها به کشورهای دیگر مهاجرت کردند؛ جایی که رهایی یهود، فرصت های بهتری را برایشان فراهم می کرد.
منشور ازدواج امپراتریس تئوفانو (بایگانی دولتی ولفلبوتل، 6 Urk 11) سند جهیزیه برای شاهزاده خانم بیزانسی تئوفانو است. این سند که به زبان لاتین نوشته شده، پس از ازدواج تئوفانو با امپراتور اتو دوم در سال ۹۷۲ ایجاد شد؛ ازدواجی که او را به امپراتریس امپراتوری مقدس روم تبدیل کرد. این سند توسط اتو دوم تنظیم شده و نمونه ای از ارتباط سیاسی و فرهنگی بین امپراتوری مقدس روم و امپراتوری بیزانس به شمار می آید. این سند نمونه ای از هنر رنسانس اتونی به شمار می رود، و از این نسخه خطی خوشنویسی به عنوان یکی از زیباترین اسناد دیپلماتیک قرون وسطی نام برده می شود. در سال ۲۰۰۵، این سند برای ثبت در فهرست حافظه جهانی پیشنهاد شد، اما پذیرفته نشد. زمینه تاریخی. پس از سقوط امپراتوری روم غربی، امپراتوری روم شرقی (در دوران معاصر به آن امپراتوری بیزانس نیز گفته می شود) به عنوان ادامه بازمانده امپراتوری روم در استان های شرقی آن باقی ماند. تاجگذاری شاهنشاهی شارلمانی در سال ۸۰۰ روابط غرب با امپراتوری بیزانس که از قسطنطنیه اداره می شد را دچار تنش کرد. هنگامی که اتوی یکم در فوریه ۹۶۲ امپراتور شد، بین او و امپراتوری بیزانس اختلافی به وجود آمد و ای
ن مسئله در سال ۹۶۷ بین اتو و نیکه فوروس دوم فوکاس بر سر تسلط بر ایتالیا دوباره شعله ور شد. در ۲۵ دسامبر ۹۶۷، پاپ ژان سیزدهم اتو دوم را به عنوان هم امپراتور اتوی اول تدهین کرد. در پاییز ۹۶۸، نبردهای میان امپراتوری مقدس روم و امپراتوری بیزانس در شاهزاده نشین کاپوآ، در دوک نشین بنونتو و آپولیا آغاز شد و درگیری ها تا سال ۹۷۰ ادامه یافت. هر دو طرف تلاش های زیادی برای یافتن راه حل دیپلماتیک انجام دادند. اتوی اول قصد داشت که عنوان امپراتوری خود را در از سوی بیزانس به رسمیت بشناساند و مرزهای وفاداری های غربی و شرقی را در جنوب ایتالیا روشن کند. او می خواست این قرارداد با ازدواج پسرش اتوی دوم با یکی از اعضای خانواده سلطنتی بیزانس تثبیت شود. آنا، دختر امپراتور متوفی رومانوس دوم، یکی از گزینه های احتمالی برای ازدواج بود. با این حال، امپراتور نیکه فوروس دوم فوکاس تمایلی به ازدواج با یک شاهزاده خانم ارغوانی (یعنی فرزند یک امپراتور حاکم) نداشت. اسقف اعظم کلن گرو پس از مذاکرات سخت با جان یکم تزیمیسکس، جانشین نیکه فوروس دوم فوکاس، ازدواج اتو دوم را با تئوفانو، یکی از اعضای خانواده امپراتوری بیزانس (که البته زاده ارغوانی بود)
قطعی کند. منشور ازدواج به عنوان سند مرجع برای مراسم ازدواج اتوی دوم ۱۷ ساله و تئوفانو ۱۲ ساله عمل می کند. مراسم عروسی در ۱۴ آوریل سال ۹۷۲ در کلیسای سنت پیتر برگزار شد و توسط پاپ جان سیزدهم رسمیت یافت. از نظر سیاسی، این ازدواج نشان دهنده به رسمیت شناختن امپراتوری اوتونی توسط امپراتوری بیزانس بود. در این سند، اتو دوم به تئوفانو حق دریافت جهیزیه گسترده ای را برای استفاده شخصی در طول زندگی خود ("legitima dos") و همچنین ورود او به "کنسرسیوم امپریئی" با اتو دوم اعطا کرد، به این معنی که هر دو در قدرت امپراتوری بر امپراتوری مقدس روم سهیم خواهند بود. احتمالا تئوفانو این سند را تا آستانه سفر خود به ایتالیا در اکتبر ۹۸۹ نزد خود نگه داشته است و اعتقاد بر این است که در آستانه سفر خود آن را برای نگهداری در صومعه گاندرهایم قرار داده است. این سند در سال ۱۷۰۰ توسط نویسنده و مورخ یوهان گئورگ لوکفلد کشف و منتشر شد. گوتفریت ویلهلم لایبنیتس از نخستین کسانی بود که اهمیت تاریخی این سند را تشخیص داد و در اثر خود با عنوان "تاریخچه خاندان ولف" به آن اشاره کرد. پس از سکولار شدن صومعه گاندرهایم در سال ۱۸۱۱، این سند به کتابخانه ایالتی و
دانشگاهی گوتینگن منتقل شد. در ۴ مه ۱۸۲۰، اسناد صومعه به بایگانی خزانه داری دوک نشین برانزویک تحویل داده شد. در سال ۱۸۳۵، این سند به آرشیو دولتی وولفنبوتل منتقل شد و تا کنون در آنجا نگهداری می شود. این سند درآمدها و سودهایی را که تئوفانو از این ازدواج دریافت خواهد کرد، شرح می دهد و با سخنرانی ای آغاز می شود که شبیه به خطبه هایی است که در مراسم ازدواج ایراد می شود. در این سند آمده است که تئوفانو از اتوی دوم چه چیزهایی دریافت خواهد کرد: حقوق مربوط به درآمدهای ایستریا، پسکارا، والچرن، ویشولان، صومعهٔ نیول با ۱۴٬۰۰۰ مزرعهٔ وابسته؛ و همچنین مزارعی در بوپارد، تیل، هرفرد، کیف هویزر و نوردهاوزن. توضیحات. این سند یک طومار به ابعاد است. طومار متشکل از سه قطعه پوست نوشته به هم چسبانده و پیچیده شده اند، و می رود که در صومعه فولدا ساخته شده باشد. یک مطالعه علمی در مورد پوست نوشته ارغوانی در سال ۱۹۶۶ در مونیخ انجام شد، که نشان داد از مینیم (سرب قرمز) و روناس برای رنگ آمیزی این سند استفاده شده است. این موضوع نشان می دهد سند در امپراتوری روم مقدس ساخته نشده، نه امپراتوری بیزانس، جایی که از صدف "مورکس" برای ساخت رنگ ارغوانی صو
ری به طور کاملاً کنترل شده استفاده می شده است. این سند یکی از قدیمی ترین نمونه های استفاده از روناس در قرون وسطی به شمار می رود. زمینه ارغوانی سند از ابریشم بیزانسی بافته شده با چهارده مدالیون دایره ای و دو نیم مدالیون ساخته شده است. درون این مدالیون ها تصاویری از جنگیدن حیوانات دیده می شود که از هنر خاور نزدیک الهام گرفته شده است. میدان نوشتاری با تزئینات طلایی باریکی احاطه شده است که با برگ های کنگری آبی و سفید تزئین شده است. لبه بالایی با تصاویری از حیوانات و گیاهان، همراه با مدال هایی حاوی نیم تنه هایی مانند عیسی که توسط مریم و یحیی تعمیددهنده قرار دارد و همچنین چهار انجیل نویس تزئین شده است. بین این مدال ها در قسمت بالا شش جفت حیوان دیده می شود. این نخستین سند ازدواجی بود که به صورت مصور تذهیب شد. متن با جوهری طلایی به خط میناسکول کارولنژی نوشته شده است و جوهر طلایی از ترکیب آلیاژی از نقره و ورق طلا به دست آمده است. برخی خطوط یا کلمات به دلیل نگارش با حروف بزرگ روستایی برجسته تر به نظر می رسند. با گذشت زمان، پوست نوشت کمی تاب برداشته و یک چین در وسط سند ایجاد شده است. این سند در نمایشگاه دائمی آرشیو ایال
تی نیدرزاکسن در اتاقی با نور کم به نمایش شده است. رنگ ارغوانی امپراتوری رنگی بود که مختص امپراتوران، پادشاهان و اسقف ها بود، و استفاده از پوست نوشت ارغوانی برای نوشتن بسیار نادر بود. این سند به عنوان یکی از باشکوه ترین و زیباترین نمونه های استفاده از پوست نوشت ارغوانی شناخته می شود. اصالت. اصالت این سند همچنان محل بحث و مناقشه است. هانس ک. شولتسه و هانس گوتینگ بر این باورند که این سند توسط اتو دوم در جشن عروسی آنها ارائه شده و سپس به تئوفانو اهدا شده است. والتر دیتِرز (۱۹۷۲) بیان می کند که جداسازی ها در متن به عنوان ابزارهای کمک خوانی عمل می کنند و نشان می دهند که این سند با هدف خواندن تهیه شده است. دیپلمات ها تئودور فون سیکل و کارلچارد برول معتقدند که این سند نسخه اصلی نیست چرا که فاقد مهر بوده و خطوط آن به شکل غیرمعمولی تنظیم شده اند.
لی یونگ داگ (؛ ۶ مارس ۱۹۲۶ – ۶ فوریه ۲۰۱۰) سیاست مدار اهل کره جنوبی بود. وی از ۲۹ آوریل ۱۹۹۴ تا ۱۷ دسامبر ۱۹۹۴ نخست وزیر این کشور بود. لی یونگ داگ در ۶ فوریه ۲۰۱۰، در سن ۸۳ سالگی درگذشت.
کنفرانس پیروزی انقلاب سوریه با عنوان رسمی کنفرانس اعلام پیروزی انقلاب سوریه () در کاخ ریاست جمهوری سوریه در دمشق در ۲۹ ژانویه ۲۰۲۵ برگزار شد. در این کنفرانس، فرماندهان جناح های مسلح انقلابی مختلف از ائتلاف اپوزیسیون سوریه که علیه رژیم سرنگون شده بشار اسد می جنگیدند، به استثنای نیروهای دموکراتیک سوریه، اتاق عملیات جنوب و گروه هایی از سویدا، حضور داشتند. این کنفرانس توسط هیئت تحریر شام به رهبری نخستین دولت انتقالی سوریه تحت رهبری "دفاکتو" احمد الشرع، برگزار شد. در این نشست، از انقلاب موفق سوریه که منجر به سقوط رژیم اسد در ۸ دسامبر ۲۰۲۴ شد، تمجید شد و حسن عبدالغنی، سخنگوی فرماندهی عملیات نظامی اعلام کرد که الشرع، به عنوان رئیس جمهور سوریه برای دوره انتقالی منصوب شده و اولویت های دولت جدید را که بیشتر آن شامل از بین بردن آثار رژیم سرنگون شده بعث و بازسازی نهادهای سوریه است، بیان کرد. اهداف. در این کنفرانس، الشرع، یک سخنرانی کوتاه ارائه کرد و اولویت های فوری دولت انتقالی را شامل «پر کردن خلاء قدرت، حفظ صلح مدنی، ساختن نهادهای دولتی، ساخت و توسعه اقتصاد و احیای جایگاه بین المللی و منطقه ای سوریه» بیان کرد. عبدالغنی