Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
لدین بود، مشخص می شد. در جوانی وارد ارتش سلطنتی شد و زمانی درجه افسر ستاد نظامی را داشت. او از مأموریت خود استعفا داد و به پاریس رفت، جایی که تحصیلات دکترای خود را در ریاضیات زیر نظر آگوستین کوشی و اوربن لو وریه، که هر دو در کشف سیاره نپتون سهیم بودند، گذراند. او با ریاضیدانانی چون فرانسوا ناپلئون ماری مویگنو و شارل هرمیت در ارتباط نزدیک بود. پس از بازگشت به تورین، او سمت استادی ریاضیات را در دانشگاه محلی بر عهده گرفت. به پاس قدردانی از دستاوردهای او به عنوان یک ریاضیدان، دانشگاه های پاریس و تورین مدرک دکترای علوم را به او اعطا کردند. اصلاح گر اجتماعی. فا دی برونو ضمن انجام مسئولیت های شغلی خود، به طور فعال در فعالیت های اجتماعی برای فقرا که توسط چهره های برجسته کلیسای کاتولیک در تورین در حال توسعه بود، مشارکت داشت. او دوست صمیمی جان بوسکو شد، و به ایجاد پناهگاه هایی برای سالمندان و فقرا کمک کرد. او بر ساخت کلیسایی در تورین نظارت داشت. کشیش و بنیانگذار. فا دی برونو در اواخر عمرش احساس کرد که دنبال کردن سلسله مراتب مقدس به او در فعالیت های مذهبی اش کمک می کند و مطالعات لازم در الهیات را آغاز کرد. با این حال، چ
یزی که او متوجه شد این بود که اسقف اعظم تورین در آن زمان یک مرد مسن تر را برای مقام کشیشی نمی پذیرفت، فا دی برونو در آن زمان در اواخر دهه چهل زندگی خود بود. برای قرن ها، مسیر سنتی برای این حرفه از اواسط نوجوانی یک پسر آغاز می شد. فا دی برونو به پاپ پیوس نهم متوسل شد و حمایت او را دریافت کرد و سرانجام در سن ۵۱ سالگی به مقام کشیشی رسید. او در سال ۱۸۸۱ را تأسیس کرد تا به خدمتکاران و خدمتکاران خانگی کمک کند و بعداً دامنه فعالیت خود را گسترش داد تا افراد دیگری مانند مادران مجرد را نیز در بر بگیرد. با کمک آنها، او همچنین پناهگاه دیگری تأسیس کرد که به پذیرش روسپی ها اختصاص داشت. پرستش. هدف از قدیس شدن فا دی برونو در اوایل قرن بیستم توسط اسقف نشین تورین آغاز شد و او به عنوان بنده خدا اعلام شد. نوشته های معنوی او در ۲۲ مه ۱۹۳۵ توسط متکلمان تأیید شد. او در سال ۱۹۷۱ توسط پاپ پل ششم به عنوان محترم اعلام شد و در صدمین سالگرد مرگش در سال ۱۹۸۸ توسط پاپ ژان پل دوم بئاتیفیه اعلام شد پاپ ژان پل دوم در سخنرانی خود در سال ۲۰۰۲ خطاب به خواهران مینیم گفت: «من گفتم که فرانچسکو فا دی برونو «غول ایمان و نیکوکاری» است، زیرا پیام نور و
عشق او «به هیچ وجه فرسوده نیست، بلکه به موقع تر از همیشه به نظر می رسد و همه کسانی را که ارزش های انجیل را در قلب خود دارند، به عمل فرا می خواند» (موعظه، ۲۵ سپتامبر، شماره ۴؛ ORE، ۲۴ اکتبر ۱۹۸۸، صفحه ۱۵). تحقیق در مورد ریاضیات. علاوه بر برخی نوشته های زاهدانه، سرودن برخی ملودی های مقدس و اختراع برخی دستگاه های علمی، فا دی برونو سهم مهم و متعددی در ریاضیات داشته است. امروزه، او بیشتر به خاطر فرمول فا دی برونو در مورد مشتقات توابع مرکب شناخته می شود، اگرچه اکنون مسلم است کهلوئیس آربوگاست در کشف و استفاده از آن اولویت داشته است. فا دی برونو را باید فقط به خاطر شکل دترمینان این فرمول به او نسبت داد. با این حال، کار او عمدتاً مربوط به نظریه حذف و نظریه توابع بیضوی است. او نویسنده حدود ۴۰ مقاله اصلی منتشر شده در "مجله ریاضیات" (ویرایش جوزف لیوویل)، مجله کرل، "مجله ریاضیات آمریکایی" (دانشگاه جانز هاپکینز)، «آنالی دی تورتولینی»، «جهان ها»، «گزارش های آکادمی»" و غیره بود. نیمه اول یک رساله جامع در مورد تئوری و کاربردهای توابع بیضوی که او قصد داشت آن را در سه جلد کامل کند. نظریه عمومی حذف (پاریس، ۱۸۵۹); «خطاهای محاسبا
تی» (تورین، ۱۸۶۷)، ترجمه شده به فرانسوی تحت عنوان «رساله مقدماتی در محاسبه خطاها» (پاریس، ۱۸۶۹). و از همه مهم تر، «نظریه فرم های دوتایی» (پاریس، ۱۸۷۶)، ترجمه شده به آلمانی (لایپزیگ، ۱۸۸۱). برای فهرستی از خاطرات فا دی برونو، به «کاتالوگ مقالات علمی انجمن سلطنتی: (لندن، ۱۸۶۸، ۱۸۷۷، ۱۸۹۱). در میان شاگردان او ریاضیدانان برجسته ای مانند کورادو سگره و جوزپه پئانو حضور داشتند.
باغ وحش ملی بنگلادش یک باغ وحش است که در بخش میرپور داکا، پایتخت بنگلادش، واقع شده است. این باغ وحش شامل حیوانات و حیات وحش بومی و غیربومی بسیاری است و هر ساله حدود سه میلیون بازدیدکننده دارد. در روز ۵ فوریه ۲۰۱۵، نام این مکان از باغ وحش داکا به باغ وحش ملی بنگلادش تغییر یافت. این مجموعه که در سال ۱۹۷۴ تأسیس شد دارای مساحت است، باغ وحش ملی بنگلادش بزرگ ترین باغ وحش در بنگلادش است و توسط وزارت شیلات و دامداری اداره می شود. این باغ وحش روزانه حدود ۱۰٬۰۰۰ بازدیدکننده دارد که این تعداد بازدید کننده در آخر هفته ها و تعطیلات افزایش می یابد. این باغ وحش همچنین به خاطر شرایط نامناسب نگهداری حیوانات و فساد مسئولانش شناخته شده است. بودجه سالانه باغ وحش ملی بنگلادش ۳۷٫۵ میلیون تاکا است که ۲۵ میلیون تاکا آن صرف تغذیه حیوانات می شود.
قوانین نژادی ایتالیا، که به آن قوانین نژادی نیز گفته می شود مجموعه ای از قوانین بودند که توسط دولت بنیتو موسولینی در ایتالیای فاشیست از سال ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۴ به منظور اعمال تبعیض نژادی و جداسازی نژادی در پادشاهی ایتالیا وضع شدند. قربانیان اصلی قوانین نژادی ، یهودیان ایتالیایی و ساکنان آفریقایی امپراتوری ایتالیا بودند. پس از سقوط موسولینی از قدرت و حمله آلمان نازی به ایتالیا، دولت بادولیو در ژانویه ۱۹۴۴ این قوانین را لغو کرد. در شمال ایتالیا، این قوانین به قوت خود باقی ماندند و در سرزمین های تحت حکومت جمهوری سوسیال ایتالیا تا پایان جنگ جهانی دوم، سختگیرانه تر شدند. تاریخچه. اولین و مهم ترین قانون نژادی قانون فرمان سلطنتی مورخ ۱۷ نوامبر ۱۹۳۸، شماره ۱۷۲۸ بود. این قانون حقوق مدنی یهودیان ایتالیایی را محدود، کتاب های نوشته شده توسط نویسندگان یهودی را ممنوع و یهودیان را از مشاغل دولتی و آموزش عالی محروم می کرد. قوانین دیگری نیز دارایی های یهودیان را سلب، سفر را محدود و در نهایت، حبس آنها در تبعید داخلی را، همان طور که برای زندانیان سیاسی انجام می شد، فراهم کرد. رم در سال ۱۹۳۷ با قدردانی از مشارکت های گذشته و آینده آنها
و همچنین به خاطر خدماتشان به عنوان اتباع امپراتوری ایتالیا، فرمانی را تصویب کرد که اریتره ای ها و اتیوپیایی ها را از سایر اتباع امپراتوری استعماری تازه تأسیس متمایز می کرد. در پادشاهی ایتالیا، اریتره ای ها و اتیوپیایی ها باید به عنوان «فهرست گروه های قومی در قاره آفریقا» و نه به عنوان بومی خطاب می شدند، همان طور که در مورد سایر مردمان آفریقایی که تحت حکومت استعماری امپراتوری ایتالیا بودند، صدق می کرد. تصویب «قوانین نژادی» با یک کارزار طولانی مطبوعاتی و انتشار «بیانیه نژاد» در اوایل سال ۱۹۳۸، که گزارشی به ظاهر علمی و با امضای دانشمندان و حامیان حزب ملی فاشیست (PNF) بود، زمینه سازی شد. از میان ۱۸۰ امضاکننده «بیانیه نژاد»، دو پزشک (اس. ویسکو و ن. فنده)، یک انسان شناس (ل. چیپرانی)، یک جانورشناس (ا. زاواتاری) و یک آمارشناس (ف. ساورنیان) حضور داشتند. «بیانیه نژاد» که در ژوئیهٔ ۱۹۳۸ منتشر شد، ایتالیایی ها را از تبار نژاد آریایی معرفی کرد. این بیانیه نژادهایی را که «فرودست» و غیرآریایی تلقی می شدند هدف قرار می داد. به ویژه یهودیان از بسیاری از مشاغل محروم شدند. طبق قوانین نژادی، روابط جنسی و ازدواج میان ایتالیایی ها
با یهودیان و آفریقایی ها ممنوع شد. همچنین یهودیان از تصدی مقام های بانکی، دولتی و آموزشی منع شده و دارایی هایشان مصادره گردید. تصمیم نهایی در مورد قوانین نژادی در جلسه شورای بزرگ فاشیسم که در شب بین ۶ و ۷ اکتبر ۱۹۳۸ در رم، پالازو ونیزیا برگزار شد، گرفته شد. همه فاشیست های ایتالیایی از تبعیض حمایت نمی کردند: در حالی که روبرتو فاریناچی و جیووانی پرزیوسی، طرفداران آلمان و ضدیهودی، به شدت از آنها حمایت می کردند، ایتالو بالبو به شدت با قوانین نژادی مخالفت می کرد. بالبو، به ویژه، یهودستیزی را هیچ ارتباطی با فاشیسم نمی دانست و قاطعانه با قوانین یهودستیزانه مخالفت می کرد. قوانین نژادی، یهودیان را از اکثر مناصب حرفه ای و همچنین روابط جنسی و ازدواج بین ایتالیایی ها، یهودیان و آفریقایی ها ممنوع می کرد. مطبوعات در ایتالیای فاشیست، «مانیفست نژاد» را که شامل ترکیبی از نژادپرستی بیولوژیکی و تاریخی بود، به شدت تبلیغ کردند. در این بیانیه اعلام شد که ایتالیایی ها متعلق به نژاد آریایی هستند، یهودیان ایتالیایی نیستند و لازم است بین اروپایی ها و غیراروپایی ها تمایز قائل شد. در حالی که برخی از محققان استدلال می کنند که این تلاشی ا
ز سوی موسولینی برای جلب رضایت آدولف هیتلر بود، که در اواخر دهه ۱۹۳۰ به طور فزاینده ای بر موسولینی نفوذ داشت و گمان می رود که او را برای افزایش تبعیض نژادی و آزار و اذیت یهودیان در پادشاهی ایتالیا تحت فشار قرار داده باشد، برخی دیگر معتقدند که این امر منعکس کننده احساساتی است که مدت ها نه تنها در فلسفه سیاسی فاشیسم، بلکه در آموزه های کلیسای کاتولیک پس از شورای ترنت نیز ریشه دوانده بود، کلیسایی که همچنان یک نیروی فرهنگی قدرتمند در رژیم فاشیستی موسولینی بود، که نمایانگر یک طعم منحصر به فرد ایتالیایی از یهودستیزی بود که در آن یهودیان به دلیل وابستگی به آنچه موسولینی آن را لیبرال دموکراسی رو به زوال می دانست، به عنوان مانعی برای تحول فاشیستی جامعه ایتالیا دیده می شدند. "ایل توِر"، یک روزنامه فاشیستی ایتالیایی که توسط موسولینی تأسیس و توسط تلسیو اینترلندی اداره می شد، مرتباً یهودستیزی را ترویج می کرد و توطئه بین المللی یهودی را محکوم می کرد. این روزنامه تا زمان انحلالش پس از سقوط موسولینی و رژیم فاشیستی در ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳، مرتباً از سیاست های یهودستیزانه آدولف هیتلر تمجید می کرد. پس از سقوط موسولینی از قدرت و عملیات آ
خسه، دولت بادولیو قوانین نژادی در پادشاهی ایتالیا را از طریق دو فرمان سلطنتی که در ژانویه ۱۹۴۴ تصویب شد، لغو کرد. این قوانین همچنان اجرا می شدند و تا پایان جنگ جهانی دوم در سرزمین های تحت حکومت جمهوری سوسیال ایتالیا (۱۹۴۳–۱۹۴۵) شدیدتر می شدند. انتقاد و عدم محبوبیت. اعضای برجسته حزب ملی فاشیست (PNF)، مانند دینو گراندی و ایتالو بالبو، بنا به گزارش ها با قوانین نژادی مخالف بودند، و این قوانین در بین اکثر شهروندان ایتالیایی منفور بود؛ یهودیان اقلیت کوچکی در ایتالیا بودند و در طول چندین قرن عمیقاً در جامعه و فرهنگ ایتالیا ادغام شده بودند. بیشتر یهودیان در ایتالیا یا از نوادگان یهودیان باستانی ایتالیایی بودند که به آیین ایتالیایی پایبند بودند و از دوران روم باستان در شبه جزیره ایتالیا زندگی می کردند؛ یهودیان سفاردی غربی که پس از "بازپس گیری اندلس" و اعلام فرمان الحمرا در دهه ۱۴۹۰ از شبه جزیره ایبری به ایتالیا مهاجرت کرده بودند؛ و بخش کوچک تری از جوامع یهودی اشکنازی که در قرون وسطی در شمال ایتالیا ساکن شده بودند و تا حد زیادی در جوامع یهودی و سفاردیِ پیرو آیین ایتالیایی جذب شده بودند. اکثر ایتالیایی ها آشنایی زیادی
با جمعیت یهودیان نداشتند و جامعه ایتالیا با نوع یهودستیزی که نسبتاً رایج بود و قرن ها در کشورهای آلمانی زبان و سایر مناطق شمال، شمال غربی و شرق اروپا رواج داشت، جایی که یهودیان حضور بیشتری داشتند و برای مدت طولانی به تعداد زیاد زندگی می کردند، عادت نداشت. در طول سال های ایتالیای فاشیستی قبل از سال ۱۹۳۸، هیچ قانون نژادپرستی در پادشاهی ایتالیا وضع نشده بود. قوانین نژادی همزمان با شروع اتحاد ایتالیای فاشیست با آلمان نازی و تنها چند ماه قبل از تشکیل اتحاد فولاد توسط ایتالیای فاشیست که اتحاد نظامی بین دو کشور را امضا کرد، وضع شدند. ویلیام شایرر در "کتاب «ظهور و سقوط رایش سوم»" اظهار می کند که موسولینی قوانین نژادی را برای خشنود کردن متحدان آلمانی خود وضع کرد، نه برای ارضای هرگونه احساسات یهودستیزانه واقعی در میان مردم ایتالیا. در واقع، پیش از سال ۱۹۳۸ و اتحاد پیمان فولاد، موسولینی و بسیاری از فاشیست های برجسته ایتالیایی به شدت از نوردیسیزم، نژادپرستی بیولوژیکی و یهودستیزی، به ویژه یهودستیزی و نژادپرستی بیولوژیکیِ کینه توزانه و خشونت آمیزی که در ایدئولوژی آلمان نازی یافت می شد، انتقاد می کردند. بسیاری از حامیان اول
یه فاشیسم ایتالیا، از جمله معشوقه موسولینی، نویسنده و شخصیت اجتماعی مارگاریتا سارفاتی، در واقع یهودیان ایتالیایی طبقه متوسط یا طبقه متوسط رو به بالا بودند. نوردیسیزم و نژادپرستی بیولوژیکی اغلب با ایدئولوژی اولیه فاشیسم ایتالیا ناسازگار تلقی می شدند. نوردیکیسم ذاتاً خود ایتالیایی ها و سایر نژاد مدیترانه ای را در سلسله مراتب نژادی پیشنهادی خود، پایین تر از آلمانی ها و اروپای شمال غربی قرار می داد و فاشیست های اولیه ایتالیایی، از جمله موسولینی، نژاد را به عنوان یک اختراع فرهنگی و سیاسی به جای یک واقعیت بیولوژیکی می دیدند. [ "" ] در سال ۱۹۲۹، موسولینی خاطرنشان کرد که یهودیان ایتالیایی از زمان روم باستان، از نظر جمعیتی کوچک اما از نظر فرهنگی بخش جدایی ناپذیر جامعه ایتالیا بوده اند. دیدگاه های او در مورد یهودیان ایتالیایی با دیدگاه مدیترانه ای اولیه اش سازگار بود، که نشان می داد همه فرهنگ های مدیترانه ای، از جمله فرهنگ یهودی، پیوند مشترکی دارند. او همچنین استدلال کرد که یهودیان ایتالیایی پس از زندگی برای چنین مدت طولانی در شبه جزیره ایتالیا، واقعاً «ایتالیایی» یا بومی ایتالیا شده اند.با این حال، دیدگاه های موسولینی
در مورد نژاد اغلب متناقض بود و در صورت لزوم به سرعت تغییر می کرد، و با توجه به اینکه ایتالیای فاشیست به طور فزاینده ای تابع منافع آلمان نازی می شد، موسولینی شروع به اتخاذ نظریه های نژادی آشکارا برگرفته از یا مبتنی بر سیاست های نژادی نازی ها کرد که منجر به معرفی قوانین نژادی یهودستیزانه شد. فدریکو شابود، مورخ، استدلال کرد که معرفی قوانین نژادی تحت تأثیر نوردیک ها عامل مهمی در کاهش حمایت عمومی ایتالیایی ها از ایتالیای فاشیست بود و بسیاری از ایتالیایی ها قوانین نژادی را به عنوان تحمیل یا نفوذ آشکار ارزش های آلمانی به فرهنگ ایتالیایی و نشانه ای از فروپاشی قدرت موسولینی و رژیم فاشیستی تحت نفوذ آلمان نازی می دانستند.
نمازخانه تساغکوانک (؛ ) یک نمازخانه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر لیچک، استان گغارکونیک ارمنستان می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۰ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
تساراکار وانک (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر کاقیزمان، استان قارص ترکیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۰ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
شیخه فاطمه بنت مبارک الکِتبی ( ۱۹۴۳) سومین همسر شیخ زاید بن سلطان آل نهیان، مؤسس و نخستین رئیس امارات متحده عربی بود. او به عنوان «مادر امارات» و «مادر ملت» شناخته می شود. او به طور ویژه به مسائل زنان، کودکان و خانواده اهمیت می دهد و در همین زمینه ها سمت هایی بر عهده دارد او با تأسیس و ریاست انجمن بیداری زنان ابوظبی در سال ۱۹۷۳ که در آن زمان به امور خانوادهٔ اماراتی می پرداخت، فعالیتش را آغاز نمود. سپس در سال ۱۹۷۵ اتحادیهٔ عمومی زنان را بنیان گذاری کرد و ریاست آن را بر عهده گرفت. همچنین رئیس عالی مؤسسهٔ توسعهٔ خانواده و رئیس شورای عالی مادرانگی و کودکی در امارات متحدهٔ عربی است. شیخه فاطمه شش پسر به دنیا آورد: محمد، حمدان، هزاع، طحنون، منصور، عبدالله و همچنین دو دختر به نام های شمّا و الیازیه. کودکی و دوران جوانی. فاطمه بنت مبارک در منطقهٔ الهیر از شهر العین، امارت ابوظبی، امارات متصالحه، به عنوان تنها دختر خانواده به دنیا آمد. او در خانواده ای بدوی و مذهبی پرورش یافت که زندگی شان با سادگی و ارزش های سنتی آمیخته بود. او شخصیت خود را با مطالعه در زمینه های مختلف پرورش داد؛ از جمله قرآن و تفسیر آن، حدیث نبوی، ع
لوم سیاسی و اصول دیپلماسی خواند. پیشبردها. شیخه فاطمه از حامیان حقوق زنان در امارات است.پس از آنکه شیخ زاید قدرت را بر عهده گرفت و دولت امارات در سال ۱۹۷۱ تأسیس شد، شیخه فاطمه بنت مبارک مسیر حمایت از زنان اماراتی را آغاز کرد. او ابتدا کمپینی برای ریشه کنی بی سوادی راه اندازی کرد و همواره بر آموزش دختران تأکید داشت و بارها می گفت: «بی سوادی دشمن شماره یک ماست». سپس به تأسیس چندین جمعیت و انجمن زنان محلی و منطقه ای اقدام کرد. او رئیس عالی بنیاد توسعهٔ خانواده است و نقش مهمی در تأسیس نخستین سازمان زنان در سال ۱۹۷۶ با عنوان انجمن بیداری زنان ابوظبی داشت.او همچنین نقش کلیدی در کارزار ملی حمایت از آموزش دختران ایفا کردو ریاست اتحادیهٔ عمومی زنان امارات (GWU) را که در سال ۱۹۷۵ بنیان گذاشته بود، بر عهده دارد. او همچنین رئیس شورای عالی مادری و کودکی است. در اواخر دههٔ ۱۹۹۰، او به طور علنی اعلام کرد که زنان باید عضو شورای ملی فدرال امارات باشند. شیخه فاطمه همچنین از تلاش ها در زمینهٔ سوادآموزی بزرگسالان و فراهم سازی آموزش عمومی رایگان برای دختران حمایت می کند. از سال ۲۰۰۵، جایزه ای به نام جایزهٔ شیخه فاطمه برای برتری ب
ه افتخار او اهدا می شود که به دانشجویان دختر به دلیل عملکرد ممتاز علمی، تعهد به محیط زیست و شهروندی جهانی تعلق می گیرد.این جایزه شامل بورس تحصیلی کامل است که مدارس سراسر خاورمیانه را در بر می گیرد و در سال ۲۰۱۰ به هند نیز گسترش یافت.او همواره از زنان در ورزش حمایت کرده و جایزهٔ شیخه فاطمه بنت مبارک برای ورزشکاران زن را بنیان نهاد.او همچنین آکادمی ورزشی بانوان فاطمه بنت مبارک را در ابوظبی تأسیس کرد.در پاکستان نیز، مؤسسهٔ پرستاری و علوم سلامت شیخه فاطمه در لاهور به نام او نام گذاری شده است. در ۳۰ مارس ۲۰۲۱، شیخه فاطمه برنامهٔ اقدام ملی دربارهٔ زنان، صلح و امنیت را آغاز کرد ــ نخستین برنامهٔ اقدام ملی که در یکی از کشورهای شورای همکاری خلیج تدوین شده است. هدف این برنامه، توانمندسازی و حمایت از زنان در سطح جهانی از طریق ترویج قطعنامه ۱۳۲۵ شورای امنیت سازمان ملل متحد است. جوایز و بزرگداشت ها. در سال ۱۹۹۷، پنج نهاد مختلف سازمان ملل متحد به دلیل تلاش های چشمگیر شیخه فاطمه در زمینهٔ حقوق زنان، به او جایزه اعطا کردند.صندوق توسعهٔ زنان سازمان ملل متحد (UNIFEM) اظهار داشت: «او قهرمان حقوق زنان است.»همچنین در ۲۶ ژوئن ۲۰۰۹
، رئیس جمهور تونس زین العابدین بن علی نشان بزرگ «نوار بزرگ درجهٔ یک از نشان هفتم نوامبر» را به دلیل خدمات او در ارتقای جایگاه زنان عرب به وی اعطا کرد.افزون بر این، او به خاطر تلاش هایش در حوزهٔ آموزش، سوادآموزی و حقوق زنان، مدال ماری کوری یونسکو را دریافت کرد و سومین دریافت کنندهٔ بین المللی و نخستین زن عرب بود که این افتخار را کسب کرد. در ۱۶ مارس ۲۰۰۵، او عالی ترین درجهٔ نشان ملی لیاقت الجزایر، یعنی «ردهٔ اثیر»، را دریافت کرد. او مدال نشان نخل آکادمیک در درجهٔ شوالیه را نیز دریافت کرد، این مدال در ۱۲ آوریل ۲۰۰۶ به شیخه فاطمه اعطا شد. شیخه فاطمه القاب متعددی دریافت کرده است. او با لقب «مادر شیوخ» شناخته شد و بعدها لقب «مادر امارات» را در روز مادر، ۲۱ مارس ۲۰۰۵ دریافت کرد. همچنین عنوان سفیر فوق العاده از سوی سازمان غذا و کشاورزی ملل متحد به پاس تلاش های او در حمایت از حقوق زنان، مبارزه با بی سوادی و ارتقای مسائل زنان در سطح جهان اعطا شد. مجلهٔ "فوربس خاورمیانه" نیز در سال ۲۰۱۴، او را به عنوان شخصیت سال رهبری معرفی کرد، به عنوان الگویی برای ایثار و در قدردانی از نقش فرهنگی و رهبری او در ارتقای جایگاه زنان. در ز
مینهٔ مدارک افتخاری، شیخه فاطمه بنت مبارک دکترای افتخاری در علوم انسانی و اجتماعی را از دانشگاه الجزایر در سال ۲۰۰۵ دریافت کرد؛ این مدرک برای اولین بار در بیش از یک قرن به یک زن اعطا شد. او همچنین دکترای افتخاری در رشته آموزش از دانشگاه دانکوک در کره جنوبی دریافت کرده و در سال ۲۰۰۹، عضویت افتخاری کالج سلطنتی بریتانیا برای پزشکان و جراحان زنان و زایمان را کسب کرد. دانشگاه سودان برای علوم و فناوری در تاریخ ۱۴ مارس ۲۰۱۳، به شیخه فاطمه دکترای افتخاری در توسعهٔ جامعه اعطا کرد، به پاس تلاش های برجستهٔ او در پیشبرد و توسعهٔ مؤسسات آموزشی برای ارتقای انسان در جهان عرب. ازدواج و فرزندان. فاطمه بنت مبارک الکتبی در سال ۱۹۶۰، زمانی که شیخ زاید آل نهیان حاکم منطقه شرقی بود، با او ازدواج کرد.گفته می شود شیخ زاید نخستین بار او را در مسجدی ملاقات کرد.آنها در اوت ۱۹۶۶، هنگامی که شیخ زاید حاکم ابوظبی شد، به ابوظبی نقل مکان کردند. شیخه فاطمه به دلیل شخصیت قدرتمند و کاریزماتیک خود به عنوان همسر بانفوذتر و محبوب تر او شناخته می شد. شیخه فاطمه ۸ فرزند به دنیا آورد: ۶ پسر و ۲ دختر. او مادر شیخ محمد، رئیس کنونی امارات متحده عربی و ح
اکم ابوظبی، شیخ حمدان، شیخ هزاع، شیخ طحنون، شیخ منصور، شیخ عبدالله، شیخه شمه و شیخه الیازیه است. آنها در کنار هم قدرتمندترین بلوک خانواده حاکم ابوظبی، آل نهیان، را تشکیل می دهند.
کلیسای کاتوغیک (آرگینا) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر ، استان قارص ترکیه می باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۰ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کوه دریایی پالینورو یک دریاکوه در دریای تیرنی است. این کوه دریایی مجموعه ای کشیده به طول از آتشفشان ها در شمال جزایر آئولیان است که دارای چندین کالدرای بالقوه می باشد. کم عمق ترین نقطهٔ آن در عمق قرار دارد و در دوره هایی از پایین بودن سطح دریا به صورت جزیره نمایان بوده است. پالینورو در ۸۰۰ هزار سال گذشته فعال بوده و احتمالاً منشأ یک لایه آذرآوار حدود ۱۰ هزار ساله در ایتالیا است. فعالیت زمین لرزه ای در این کوه دریایی همچنان ادامه دارد و می تواند خطری بالقوه برای تسونامی به شمار آید. فعالیت آتشفشانی آن احتمالاً با فرورانش دریای ایونی در بخش شرقی مرتبط است. در کوه دریایی پالینورو فعالیت پراکندهٔ آب گرمایی مشاهده می شود که منجر به تشکیل کانسارهای سولفیدی در بستر دریا شده است. این کانسارها می توانند به عنوان منبعی برای سنگ معدن های حاوی فلزات کمیاب مورد استفاده قرار گیرند. دولت ایتالیا این کوه دریایی را به عنوان یک منطقه حفاظت شده اعلام کرده است، جایی که زیستگاه جلبک ها و مرجان های آب عمیق محسوب می شود. جغرافیا و ژئومورفولوژی. پالینورو در شمال جزایر آئولیان در دریای تیرنی قرار دارد. کوه دریایی مارسیلی در حدود جنوب
غربی پالینورو و کوه دریایی گلابرو در حدود شرق آن واقع شده است. کوه دریایی پالینورو یکی از بزرگ ترین ها در دریای تیرنی به شمار می رود و با نام «پالینورو-استرابو» نیز شناخته می شود. ارتفاع این کوه دریایی حدود است. شکل آن کشیده به صورت شرقی-غربی، با طولی بین تا و پهنایی حدود می باشد. ساختار آن نامتقارن است؛ شیب های شمالی ملایم تر بوده و تا عمق ادامه می یابند، در حالی که دامنه های جنوبی پرشیب ترند. شواهدی از لغزش های توده ای به ویژه در دامنهٔ جنوبی کوه دریایی و همچنین گسل هایی با روند شرقی-غربی دیده می شود. این کوه دریایی از پانزده آتشفشان مجزا تشکیل شده است. یک کالدرا نعل اسبی در بخش غربی آن قرار دارد، که عرضی در حدود دارد. این ساختار احتمالاً با فروپاشی بخشی از کوه مرتبط بوده و سپس تحت تأثیر فرسایش و فعالیت های آتشفشانی مجدد در لبه های خود تغییر یافته است. در سمت غرب آن، در انتهای آتشفشان، کالدرای دیگری به عرض تقریبی و پرشده با رسوبات قرار دارد. در بخش شرقی پالینورو نیز یک کالدرای بالقوهٔ دیگر وجود دارد که آن هم با رسوبات پر شده است، و در کنار آن یک دهانهٔ فرسایش نیافته مشاهده می شود. در ناحیهٔ مرکزی پالینورو،
و همچنان در بخش شرقی، منطقهٔ قله قرار دارد: دو مخروط تخت موسوم به «مخروط های پیوتر» با عرض تقریبی و . مخروط کوچک تر تا عمق - زیر سطح دریا بالا می آید؛ و این نقطه، کم عمق ترین بخش پالینورو محسوب می شود. این مخروط های تخت بر اثر فرسایش شکل گرفته اند و دارای تراس دریایی هستند که احتمالاً در دوره هایی ایجاد شده اند که سطح دریا بسیار پایین تر بوده و قلهٔ پالینورو از آب بیرون آمده است. در سطح این مخروط ها شیارها، صخره های سنگی و بقایای دهانه های آتشفشانی دیده می شود. با این حال، صخره های سنگی در بخش مرکزی پالینورو اندک هستند و بیشتر سطح آن با رسوبات پوشیده شده است. زمین شناسی. صفحه آفریقا و صفحه اوراسیا در سراسر مدیترانه به سمت هم در حرکت اند و این امر باعث فعالیت های تکتونیکی در منطقه شده است، از جمله فرورانش دریای ایونی (فرورانش کالابری) و جابه جایی شرقی این فرورانش. بخش جنوبی دریای تیرنی یک حوضه پشت کمانی است که حدود ۱۱ میلیون سال پیش در پی گسترش پوسته ای در پشت فرورانش در حال حرکت به سمت شرق ایونی شکل گرفت، و سامانه ای ژئودینامیکی پیچیده به شمار می رود. این منطقه شامل چندین آتشفشان است، از جمله قوس آتشفشانی جز
ایر آئولیان که بر اثر فرورانش ایونی پدید آمده، کوه دریایی مارسیلی که ظاهراً بر روی ساختاری شبیه ریفت تشکیل شده، و پالینورو که منشأ آن نامشخص است اما احتمالاً با فرورانش نیز ارتباط دارد. یک فرضیه در سال ۲۰۱۷، آتشفشانی بودن پالینورو و کوه دریایی های مجاور (به جز مارسیلی) را به بالاآمدگی گوشته آستنوسفری در زیر حاشیه شمالی منطقه فرورانش کالابری و همچنین در زیر پلیت در حال فروروند ایونی نسبت می دهد. این کوه دریایی ممکن است در مرز میان حوضه اقیانوسی مارسیلی در جنوب و شیب قاره ای و حوضه رسوبی خلیج سالرنو در شمال قرار داشته باشد. گسل امتدادلغز شرقی-غربی که کوه دریایی پالینورو بر روی آن شکل گرفته است ممکن است مرز شمالی منطقه فرورانش کالابری باشد (که به آن «انتشارگر لبهٔ فرورانش-امتدادلغز» گفته می شود) و این خط واره از طریق کوه دریایی های گلابرو، انوتریو و اوویدیو ادامه یافته و سپس در خشکی به صورت خط کترینو-روسّانو امتداد پیدا می کند. این خط واره همچنین به نظر می رسد که یک حوزهٔ شمالی پایدار از دید تکتونیکی را از حوزهٔ جنوبی که به آرامی در حال بالا آمدن است جدا می کند. خط وارهٔ دیگری با روند شمال شرقی نیز وجود دارد که
در خشکی به صورت خط واره پالینورو-سنت آرکانجلو ادامه می یابد. ترکیب. عملیات برداشت نمونه هایی از بازالت و بازالتیک آندزیت به دست داده است، که یک مجموعه سنگی کالک آلکالن را مشخص می کند. فنوکریست ها شامل پلاژیوکلاز و پیروکسن هستند. زیست شناسی. انبوه و وسیع مرجان های آب عمیق و جلبک آهکی بر روی پالینورو رشد می کنند؛ دومی به ویژه در اطراف قله. خیارهای دریایی، خارپشت دریایی ملون، نماتودها، سابلییدها، کرم های سرپولید، خرچنگ خاردار، اسفنج ها، خانه شکوفه ها، آبدزدک دریایی و گورگونیان زرد نیز در آنجا زیست می کنند. در دامنه های پایین تر، جلبک ها کمتر و اسفنج ها بیشتر می شوند و مرجان سیاه در بیشترین عمق ها غالب است. دلفین ها، ماهی ها و کوسه ها نیز بخشی از زیست جامعه پالینورو هستند. نشانه هایی از تأثیرات انسانی مانند قلاب های رهاشده و کلنی های مرجانی آسیب دیده بر اثر برداشت نیز مشاهده شده است. فسیل های جلبک، دوکفه ای ها، بریوزوآها، مرجان ها، خارپوست ها، گاستروپودها، صدف ها و لوله های کرمی آهکی نیز از پالینورو برداشت شده اند. هنگامی که پالینورو در دوره های یخبندان به صورت جزیره ای سر برآورده بود، ممکن است به عنوان سکوی گذرگ
اهی برای گیاهان عمل کرده باشد. این کوه دریایی هنوز به منطقه نوری دریا می رسد و امکان رشد جلبک ها را فراهم می آورد. رسوبات هیدروحرارتی کوچک به شکل دودکش، با تشک میکروبی پوشیده شده اند و بوته هایی از کرم لوله ای در آنجا دیده می شود. با این حال، وسیله های کنترل از راه دور اجتماعات قابل توجهی مرتبط با دریچه های هیدروحرارتی شناسایی نکرده اند. ایتالیا پالینورو را در قالب پروژه اروپایی ناتورا ۲۰۰۰ به عنوان یک منطقه حفاظت شده اعلام کرده است. تاریخچه فوران. پالینورو بین ۸۰۰٬۰۰۰ تا ۳۰۰٬۰۰۰ سال پیش فعال بوده است. رشد این کوه دریایی احتمالاً طولانی مدت و پیچیده بوده و به نظر می رسد تمایزی آشکار میان بخش شرقی و غربی آن وجود دارد، و نیمه شرقی ممکن است همچنان فعال باشد. بررسی های مغناطیسی نشان می دهد که در نیمه شرقی پالینورو گدازه های تازه وجود دارد، در حالی که نیمه غربی شواهدی از دگرسانی هیدروحرارتی را نشان می دهد. لایه خاکستر آتشفشانی PL-1 که در هسته رسوبی های دریایی و در خشکی در ایتالیا شناسایی شده، به پالینورو نسبت داده می شود. این لایه به ۸۰۴۰ پیش از میلاد تاریخ گذاری شده است و ممکن است زمانی خارج شده باشد که پالینورو