Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ژو یه (؛ زادهٔ ۲۰ مه ۱۹۹۸) بازیگر اهل چین است. او بیشتر به خاطر ایفای نقش در فیلم های "روزهای بهتر" (۲۰۱۹) و "لحظاتی که با هم گذراندیم" (۲۰۲۴) و همچنین مجموعه های تلویزیونی "بازگشت از پرتگاه" (۲۰۲۳)، "عطر زمان" (۲۰۲۳)، "دوستم بدار، صدایم را نیز" (۲۰۲۳) و "همه مرا دوست دارند" (۲۰۲۴) شناخته می شود. زندگی اولیه و تحصیلات. ژو یه در سال ۱۹۹۸ در چونگ چینگ، چین به دنیا آمد و در پنج سالگی به هویژو، گوانگ دونگ، چین نقل مکان کرد. او در آنجا در مدرسهٔ راهنمایی هوا لوگِنگ تحصیل کرد. ژو در سال اول دبیرستان در کلاس آیلتس بخش بین المللی پذیرفته شد، در سال دوم رشتهٔ علوم مقدماتی را برگزید و در سال سوم به کلاس رسانه منتقل شد. در سال ۲۰۱۶، او در آزمون سراسری ورود به دانشگاه های هنری و نیز در کنکور ملی چین شرکت کرد. با کسب رتبهٔ ۳۶ کشوری، در آکادمی فیلم پکن پذیرفته شد و به نخستین دانش آموز اهل هویژو تبدیل شد که وارد این دانشگاه می شود.
در ترمودینامیک آماری، بتای ترمودینامیکی که با نام سردی نیز شناخته می شود، کمیتی است که معکوس دمای ترمودینامیکی یک سیستم است:formula_1 (که در آن T دما و "k"B ثابت بولتزمن است). بتای ترمودینامیکی دارای دیمانسیون معکوس انرژی است (در دستگاه اس آی، معکوس ژول، formula_2). در واحدهای غیرحرارتی، می توان آن را بر حسب بایت بر ژول یا، به شکل راحت تر، گیگابایت بر نانوژول نیز اندازه گیری کرد؛ 1 K−1 تقریباً معادل ۱۳٬۰۶۲ گیگابایت بر نانوژول است؛ در دمای اتاق: T = 300 K، β ≈ 44 GB/nJ ≈ 39 eV−1 ≈ 2.4 ⋅ 1020 J−1. ضریب تبدیل عبارت است از: 1 GB/nJ = formula_3 J−1. شرح. بتای ترمودینامیکی در واقع حلقه ای است که نظریه اطلاعات را در تفسیر یک سیستم فیزیکی از طریق آنتروپی آن، به مکانیک آماری و ترمودینامیک که با انرژی آن مرتبط است، پیوند می دهد. بتا پاسخ آنتروپی به افزایش انرژی را بیان می کند. اگر مقدار کمی انرژی به یک سیستم اضافه شود، β میزان تصادفی شدن سیستم را توصیف می کند. از طریق تعریف آماری دما به عنوان تابعی از آنتروپی، می توان تابع سردی را در آنسامبل میکروکانونی با استفاده از فرمول زیر محاسبه کرد: (یعنی مشتق جزئی آنتروپی S نسبت
به انرژی E در حجم ثابت V و تعداد ذرات ثابت N). مزایا. اگرچه β از نظر مفهومی کاملاً معادل دما است، اما به دلیل پدیده دمای منفی، معمولاً یک کمیت بنیادی تر از دما در نظر گرفته می شود. در این پدیده، β هنگام عبور از صفر پیوسته است، در حالی که T دارای یک تکینگی است. علاوه بر این، β این مزیت را دارد که درک رابطه علّی آن آسان تر است: اگر مقدار کمی گرما به سیستم اضافه شود، β نشان دهنده افزایش آنتروپی تقسیم بر افزایش گرما است. تفسیر دما به همین معنا دشوار است، زیرا «افزودن آنتروپی» به یک سیستم جز به طور غیرمستقیم، با تغییر مقادیر دیگر مانند دما، حجم یا تعداد ذرات، ممکن نیست. تفسیر آماری. از دیدگاه آماری، "β" یک کمیت عددی است که دو سیستم ماکروسکوپی در تعادل را به هم مرتبط می کند. فرمول بندی دقیق به شرح زیر است. دو سیستم ۱ و ۲ را در تماس گرمایی با انرژی های "E"۱ و "E"۲ در نظر بگیرید. فرض کنید "E"۱ + "E"۲ = "E" (یک مقدار ثابت) باشد. تعداد ریزحالت های هر سیستم را با Ω۱ و Ω۲ نشان می دهیم. طبق فرضیات ما، Ω"i" فقط به "Ei" بستگی دارد. همچنین فرض می کنیم که هر ریزحالت سیستم ۱ که با "E۱" سازگار است، می تواند با هر ریزحالت سیستم
۲ که با "E۲" سازگار است، همزمان وجود داشته باشد. بنابراین، تعداد ریزحالت ها برای سیستم ترکیبی برابر است با: ما "β" را از اصل موضوع بنیادی مکانیک آماری استخراج می کنیم: (به عبارت دیگر، سیستم به طور طبیعی به سمت بیشترین تعداد ریزحالت ها حرکت می کند.) بنابراین، در حالت تعادل داریم: اما "E"۱ + "E"۲ = "E" ایجاب می کند که: بنابراین: یعنی: رابطه فوق تعریف "β" را ایجاب می کند: ارتباط بین تفسیر آماری و ترمودینامیکی. هنگامی که دو سیستم در حالت تعادل هستند، دمای ترمودینامیکی یکسانی ("T") دارند. بنابراین، به طور شهودی انتظار می رود که "β" (که از طریق ریزحالت ها تعریف شده) به نوعی با "T" مرتبط باشد. این ارتباط توسط اصل موضوع بنیادی بولتزمن فراهم می شود که به صورت زیر نوشته می شود: که در آن "k"B ثابت بولتزمن، "S" آنتروپی ترمودینامیکی کلاسیک، و Ω تعداد ریزحالت ها است. بنابراین: با جایگذاری این رابطه در تعریف "β" از تعریف آماری بالا، به دست می آوریم: با مقایسه با فرمول ترمودینامیکی: داریم: که در آن formula_16 "دمای بنیادی" سیستم نامیده می شود و دیمانسیون انرژی دارد. تاریخچه. بتای ترمودینامیکی در ابتدا در سال ۱۹۷۱ توسط اینگو
مولر، یکی از طرفداران مکتب فکری ترمودینامیک گویا، با عنوان (به معنی «تابع سردی») معرفی شد. این مفهوم بر اساس پیشنهادهای پیشین در مورد یک تابع «دمای معکوس» شکل گرفت. جستارهای وابسته. توزیع بولتزمن آنسامبل کانونیک مدل آیزینگ
برگشت (؛ ) مجموعه تلویزیونی چینی سال ۲۰۲۲ در ژانر سفر در زمان و با بازی ژائو جین مای و بای جینگ تینگ است. این بر پایه رمانی از چیدائوجون و به کارگردانی سون مولونگ و لیو هونگ یوان است. این مجموعه داستان یک دانشجو به نام لی شی چینگ و یک طراح بازی ویدئویی به نام شیائو هه یون را روایت می کند که در یک حلقه زمانی گرفتار شده اند و در اتوبوسی که در حال انفجار است، محبوس می شوند. "برگشت" در ۱۱ ژانویه ۲۰۲۲ در تنسنت ویدئو پخش شد. این مجموعه هم از نظر منتقدان و هم از نظر تجاری موفقیت بزرگی داشت و جوایز زیادی برنده شد. در سپتامبر ۲۰۲۳، تهیه کننده هو هونگ لیانگ و نویسنده چیدائوجون از ساخت مجموعه تلویزیونی جدید به نام "ری استارت" خبر دادند.
وقتی به سویت پرواز می کنم (; ) مجموعه تلویزیونی چینی محصول سال ۲۰۲۳ به کارگردانی مائو ده شو و با بازی ژو یی ران و ژانگ میائویی است. این مجموعه از رمان "او کمی دیوانه است" اثر ژو یی اقتباس شده است. این مجموعه از ۱۲ تا ۲۹ ژوئن ۲۰۲۳ از یوکو پخش شد. "وقتی به سویت پرواز می کنم" بازخوردهای مثبتی از منتقدان و تماشاگران دریافت کرد و موفقیت های داخلی و بین المللی زیادی کسب کرد. این مجموعه همچنین به طور جهانی از طریق نتفلیکس و یوتیوب قابل دسترسی است.
ژو شن (؛ زادهٔ ۲۹ سپتامبر ۱۹۹۲) که با نام چارلی ژو () نیز شناخته می شود، خواننده اهل چین است. او به خاطر صدای منحصربه فرد و دامنه وسیع صدایش معروف است و با آهنگ مشهورش به نام «ماهی بزرگ» به شهرت رسید. در مه ۲۰۲۴، او دومین آلبوم خود به نام "خود شِن" (Shenself) را منتشر کرد که در عرض یک هفته بیش از ۱ میلیون نسخه دیجیتال فروخت. او اواس تی بسیاری از فیلم ها و مجموعه های چینی برجسته را خوانده است. او در نوامبر ۲۰۱۹ جایزه موسیقی ام تی وی اروپا را برای بهترین هنرمند چین بزرگ دریافت کرد. در اوت ۲۰۲۰، او در جایگاه ۴۲ فهرست ۱۰۰ سلبریتی چینی "فوربز" قرار گرفت. جوایز ERC Chinese Top Ten، ژو را به عنوان محبوب ترین خواننده مرد در سال های ۲۰۲۱ و ۲۰۲۲ و بهترین خواننده مرد در سال ۲۰۲۳ معرفی کرد. از سال ۲۰۲۲، او یکی از میزبانان ثابت برنامه چینی "کیپ رانینگ" است. در اوت ۲۰۲۲، کنسرت آنلاین تیک تاک او با نام «می خواهم در کنارت باشم» (想到你“深”边) بیش از ۱۴۰ میلیون بیننده جذب کرد. تور کنسرت دهمین سالگرد او با نام 9.29 Hz از مه ۲۰۲۴ در استادیوم های سراسر چین آغاز شد و بلافاصله پس از آغاز فروش بلیت، تمامی بلیت ها به فروش رفت.
ژانگ میائویی (؛ زادهٔ ۱۳ سپتامبر ۱۹۹۸) بازیگر اهل چین است. او بیشتر به خاطر ایفای نقش در مجموعه تلویزیونی "وقتی به سویت پرواز می کنم" (۲۰۲۳) شناخته می شود که باعث شهرت بین المللی او شد. اوایل زندگی. ژانگ میائویی در ۱۳ سپتامبر ۱۹۹۸ در ژجیانگ، چین به دنیا آمد. او در ششم ابتدایی به پکن رفت تا ادامه تحصیل دهد. در سال ۲۰۱۷، پس از فارغ التحصیلی از دبیرستان، او در رشتهٔ بازیگری مؤسسه هنرهای بصری شانگهای پذیرفته شد.
ژو هائوران (؛ زادهٔ ۲۲ نوامبر ۲۰۰۰) همچنین با نام هنری ژو یی ران () یا فانگ شیانگ روی () نیز شناخته می شود، بازیگر و خواننده اهل چین است. او بیشتر به خاطر ایفای نقش در مجموعه تلویزیونی "وقتی به سویت پرواز می کنم" (۲۰۲۳) شناخته می شود. تبلیغات. در سپتامبر ۲۰۲۳، ژو به عنوان سفیر برند لوکس زیبایی The Whoo (The History of Whoo) انتخاب شد. در دسامبر ۲۰۲۳، ژو در کمپین مجموعه سال نو چینی ۲۰۲۴ برند گوچی با عنوان «سال اژدها» در کنار تیان شی وی حضور یافت. در ۱ فوریه ۲۰۲۴، برند لوکس ایتالیایی بولگاری رسماً اعلام کرد که ژو به عنوان سفیر برند عطرها و ادکلن های بولگاری معرفی شده است. در ۲۲ آوریل ۲۰۲۴، برند لوکس فرانسوی گرلن اعلام کرد که ژو به عنوان سفیر مراقبت از پوست این برند منصوب شده است.
هورلا (به فرانسوی: "Le Horla") یک داستان کوتاه ترسناک است که در سال ۱۸۸۷ توسط نویسندهٔ فرانسوی، گی دو موپاسان، به سبک دفتر خاطرات نوشته شد، که نسخهٔ اولیه (بسیار کوتاه تر) آن در روزنامه "ژیل بلاس"، در ۲۶ اکتبر ۱۸۸۶ منتشر شد. "ندای کاتولو" اثر لاوکرفت نیز از این اثر الهام گرفته است، که در آن نیز موجودی فرازمینی به تصویر کشیده شده که بر ذهن ها تأثیر می گذارد و مقدر شده است که بشریت را فتح کند. خود کلمهٔ "هورلا" فرانسوی نیست و یک نوواژه است. شارلوت مندل، که "هورلا" را برای انتشارات ملویل هاوس ترجمه کرده است، در پسگفتار کتاب می گوید که کلمهٔ هورلا ترکیبی از دو کلمهٔ فرانسوی "هورس" (به معنای بیرون) و "لا" (به معنای آنجا) است و «هورلا» معنایی شبیه «بیگانه، بیرونی، آن که بیرون است» دارد و می توان آن را به صورت تحت اللفظی به «آنچه بیرون است» تعبیر کرد.
اسطورهٔ امروز () کتابی نوشتهٔ رولان بارت است که در سال ۱۹۵۷ منتشر شد. این کتاب دربرگیرندهٔ پنجاه و سه مقالهٔ کوتاه است که بین سال های ۱۹۵۴ تا ۱۹۵۶ نوشته شده اند و بیشتر آنها برای اولین بار در مجلهٔ ادبی فرانسوی "Les Lettres nouvelles" منتشر شده اند. بارت در این مقالات، گرایش نظام های ارزشی اجتماعی معاصر (به ویژه نظام بورژوازی) به خلق اسطوره های مدرن را بررسی می کند. بارت در این کتاب، نشانه شناسی فرایند خلق اسطوره را نیز تحلیل می کند و با افزودن سطح دومی که در آن نشانه ها به سطح اسطوره ارتقا می یابند، نظام تحلیل نشانهٔ فردینان دو سوسور را به روزرسانی می کند. "کتاب اساطیر" برای اولین بار در سال ۱۹۷۲ به صورت خلاصه به زبان انگلیسی منتشر شد. در سال ۲۰۱۲، انتشارات هیل و وانگ نسخهٔ انگلیسی جدیدی از کتاب با عنوان "اساطیر: نسخهٔ کامل" را با ترجمه جدید منتشر کرد که توسط ریچارد هوارد (بخش اول: اساطیر) و آنت لاورز (بخش دوم: اسطورهٔ امروز) ترجمه شده بود.
قانون جینته (هانجا: 賑貸法) یک سیستم تأمین اجتماعی امپراتوری گوگوریو بود که در طول قحطی ها و خشکسالی های بهاری به کشاورزان غلات وام می داد. «جین» به ارائه غلات به نیازمندان در زمان قحطی اطلاق می شود، در حالی که «دائه» به اعطای وام برنج در بهار و بازپرداخت آن پس از برداشت پاییزی اشاره دارد. بر پایه منابع تاریخی، در سال شانزدهم سلطنت امپراتور گوگوک چئون از گوگوریو (۱۹۴ میلادی)، نظامی برای اعطای وام غلات از ماه مارس تا ژوئیه و بازپرداخت آن در اکتبر پیاده سازی شد که به «یولپاسو» شهرت یافت. این سیستم در دوره پادشاه سجونگ (۱۸۳۳-۱۹۱۰)، با انتصاب وی به مقام نخست وزیری، آغاز شد.در دوره سلسله گوریو، نظام های «هوک چانگ» (انبار سیاه) و «اوی چانگ» (انبار عدالت) جایگزین سیستم های پیشین شدند و در سلسله چوسون، «هوان گوک» (بازپرداخت غلات) جای آنها را گرفت. واژه «جین-دائه» در دوران چوسون نیز همچنان به کار می رفت. در کتاب «گیونگ گوک دائجون جوهه» (تفسیر قانون اساسی کشور)، در بخش وظایف مالی دولت، مفهوم «جین هیول» (کمک رسانی به مردم در زمان قحطی یا بلایا) تشریح شده و آمده است: «جین به معنای نجات دادن یا یاری رساندن و دائه به معنای وا
م دادن یا بخشیدن است. هنگامی که مردم با گرسنگی مواجه اند، دولت بدون دریافت سود، غذا به آنها قرض می دهد و منتظر می ماند تا پس از برداشت محصول، مبلغ وام بازپرداخت شود.»
ملکه بویو (هانجا: 扶餘太后) ملکه دواگر گوگوریو بود. او همسر گوچوگا (古鄒加) جاسا (再思)، پسر پادشاه یوریمیونگ، و مادر ششمین پادشاه، پادشاه تجو است. ملکه دواگر بویو نام دقیقی نیست؛ بلکه به آسانی به معنای «ملکه دواگر از بویو» است. وقتی پسرش، پادشاه ته جو، در سن هفت سالگی به تخت سلطنت نشست، او نایب السلطنه شد.
نبرد تن به تن () یا نبرد از پیش تعیین شده، نبردی است که در آن نیروهای متخاصم، هر یک موقعیت نبرد را پیش بینی می کنند و هر یک تصمیم می گیرند که به آن متعهد شوند. هر یک از طرفین می توانند قبل از شروع نبرد یا کمی پس از آن، از درگیری دست بکشند. نبرد تن به تن، یک رویارویی تصادفی مانند درگیری در یک جلسه یا جایی که یک طرف مجبور به جنگیدن در زمانی غیر از انتخاب خود می شود، مانند آنچه در محاصره یا کمین اتفاق می افتد، نیست. نبردهای تن به تن معمولاً با دقت برنامه ریزی می شوند تا نقاط قوت خود را در برابر نقاط ضعف حریف به حداکثر برسانند و از طیف کاملی از فریب ها، نیرنگ ها و مانورهای دیگر استفاده کنند. آنها همچنین برای بهره برداری از زمین مساعد برای نیروی خود برنامه ریزی می شوند. به عنوان مثال، نیروهایی که از نظر سواره نظام قوی هستند، زمین باتلاقی، جنگلی یا کوهستانی را برای نبرد برنامه ریزی شده انتخاب نمی کنند. به عنوان مثال، هانیبال، ژنرال کارتاژ باستان، زمین نسبتاً مسطحی در نزدیکی روستای کانا را برای رویارویی بزرگ خود با رومی ها انتخاب کرد، نه زمین سنگی آپنین های مرتفع. به همین ترتیب، فرمانده پادشاهی زولو، شاکا، از مناطق
جنگلی یا باتلاق ها اجتناب می کرد و به علفزارهای مواج (مسطح یا در دامنه های کوهستانی) روی می آورد، جایی که شاخ های محاصره کننده زولو ایمپی می توانستند مانور دهند تا مؤثر واقع شوند. نبردهای تن به تن در طول تاریخ با به کارگیری فناوری ها و تاکتیک های جدید توسط ارتش ها، به تکامل خود ادامه دادند. در دوره پیشاتاریخ، نبردهای تن به تن به عنوان روش اصلی برای درگیری های سازمان یافته تثبیت شدند و بر اجرای سلاح های دستی و پرتابگرهای ابتدایی در آرایش های آزاد تأکید داشتند. این امر با پیچیده تر شدن سلاح ها و زره ها و افزایش کارایی پیاده نظام سنگین اسلحه، به دوره کلاسیک تبدیل شد. نبردهای تن به تن در قرون وسطی از نظر اندازه و فراوانی کاهش یافت و شاهد به کارگیری سواره نظام سنگین و آرایش های جدید سواره نظام متقابل بود. عصر جدید اولیه شاهد معرفی سلاح های گرم اولیه و توپخانه بود که تاکتیک های جدیدی را برای پاسخ به وضعیت به سرعت در حال تغییر جنگ باروتی توسعه می داد. اواخر دوره مدرن شاهد پیشرفت هایی در فناوری سلاح های گرم بود که شاهد استانداردسازی پیاده نظام تفنگدار، سواره نظام و توپخانه در طول نبردها بود. نبردهای زمینی در اواخر قر
ن نوزدهم رو به کاهش گذاشت و با جنگ جهانی اول به دلیل پیشرفت های تکنولوژیکی که جنگ خندقی را ایجاد کرد، متوقف شد. در حالی که چند نمونه از نبردهای زمینی در مقیاس بزرگ در طول جنگ جهانی دوم رخ داده است، در دوره پساجنگ، نبردهای زمینی به دلیل رواج جنگ نامنظم عملاً از بین رفتند. بزرگ ترین نبرد زمینی در تاریخ نظامی، نبرد کورسک بود.
نقطه اوج () در استراتژی نظامی نقطه ای است که در آن یک نیروی نظامی دیگر قادر به انجام عملیات نظامی نیست. در حمله، نقطه اوج زمانی را نشان می دهد که نیروی مهاجم به دلیل مشکلات تدارکات، نیروی حریف یا نیاز به استراحت، دیگر نمی تواند به پیشروی خود ادامه دهد. وظیفه مهاجم تکمیل اهداف خود قبل از رسیدن به نقطه اوج است. از سوی دیگر، وظیفه مدافع این است که نیروی مهاجم را قبل از تکمیل اهدافش به نقطه اوج برساند. مفهوم نقطه اوج در مفاهیم نظامی، نخستین بار توسط کارل فون کلاوزویتس، ژنرال و نظریه پرداز نظامی پروسی، در کتاب خود با عنوان «دربارهٔ جنگ» که در سال ۱۸۳۲ منتشر شد (کتاب ۷، فصل ۵) تدوین گردید.
اصول جنگ () قوانین و دستورالعمل هایی هستند که حقایقی را در عمل جنگ و عملیات نظامی نشان می دهند. اولین اصول شناخته شده جنگ توسط سون تزو، حدود ۵۰۰ سال پیش از میلاد، و همچنین چاناکیا در کتاب ارته شاستره حدود ۳۵۰ سال پیش از میلاد ثبت شده اند. نیکولو ماکیاولی «قوانین عمومی» خود را در سال ۱۵۲۱ منتشر کرد که خود از روی کتاب "قوانین عمومی جنگ" اثر وجتیوس الگوبرداری شده بودند. آنری، دوک روآن، «راهنماهای» جنگ خود را در سال ۱۶۴۴ تدوین کرد. مارکی دو سیلوا «اصول» جنگ خود را در سال ۱۷۷۸ ارائه داد. هنری لوید نسخه خود از «قوانین» جنگ و همچنین «اصول» جنگ خود را در سال ۱۷۸۱ ارائه داد. سپس در سال ۱۸۰۵، آنتوان-هنری ژومینی «اصول» جنگ نسخه ۱، «رزومه آموزشی» و «اصول» جنگ نسخه ۲ خود را منتشر کرد. کارل فون کلاوزویتس نسخه خود را در سال ۱۸۱۲ با تکیه بر آثار نویسندگان قبلی نوشت. هیچ گونه اصول جنگی، مورد توافق دانشگاه های جهانی وجود ندارد. اصول جنگ با دکترین نظامی نیروهای مختلف نظامی گره خورده است. دکترین، به نوبه خود، استراتژی و تاکتیک را پیشنهاد می دهد اما دیکته نمی کند.
قبایل گوگوریو ()؛ پنج قبیله اصلی امپراتوری گوگوریو را تشکیل می دادند و از میان قبایل متعددی که این دولت را تشکیل داده بودند. این قبایل شامل «قبیله یونو (연노부)»، «قبیله چولنو (절노부)»، «قبیله سونو (순노부)»، «قبیله گوانو (관노부)» و «قبیله گیرو (계루부)» بودند که در کتاب «وی، سه پادشاه دونگ یه» ذکر شده اند. بر اساس اسناد تاریخی، نام های این پنج قبیله تفاوت هایی داشته و از قرن سوم میلادی به بعد، این قبایل به بخشی از ساختار اشرافی گوگوریو تبدیل شدند و هر یک از نام هایشان به یک منطقه اداری تغییر یافت. بر پایه «سامگوک ساگی»، قبایل یونو، چولنو، سونو و گوانو به ترتیب با نام های بیر یو نا، یونابونا و گوانا نیز شناخته می شدند. واژه های «نو (노)» یا «نا (나)» به یک واحد اجتماعی در سطح قبیله اشاره دارند. «نا (나)» با واژه های «چون (천)» و «یانگ (양)» هم معنی است که به سرزمین های واقع در امتداد رودخانه ها دلالت دارند و در زبان های جورچن، مانچو و نانای نیز به صورت «نا» به کار می رود. گمان می رود که گروه های «نا» در اوایل دوره گوگوریو از جوامع بومی ساکن در کناره ها و اطراف رودخانه ها شکل گرفته باشند. امپراتور گوگوریو به عنوان رهبر اتحاد، ف
رمانده پنج لشکر اصلی شد. در آغاز، پادشاه از «قبیله یونو» برمی خاست، اما با گسترش تمرکزگرایی، خاندان سلطنتی به عنوان طایفه گو از «قبیله گیرو» تثبیت گردید. نخست وزیر، که به نام ته ده رو شناخته می شد، هر سه سال یک بار توسط پنج قوه حاکم انتخاب می گردید. این منصب به مرور زمان از طریق خاندان یون، یک خاندان اشرافی جدید که در قرن هفتم با کودتای یون گه سومون به قدرت رسید، به صورت موروثی درآمد. اما شوربختانه این ساختار چندان دوام نیاورد، زیرا گوگوریو خیلی زود نابود شد. سنوبو. قبیله سونوبو (順奴部) همچنین به صورت هوان نابو (桓那部) نگاشته شده است. پس از آنکه امپراتور نهم، گوگوک چئون ، پنج لشکر را به پنج بخش اداری (شرق، غرب، جنوب، شمال و مرکز) بازسازماندهی کرد، این بخش ها به نام های دونگبو (東部)، جوابو (左部) یا چئونگبو (靑部) شناخته شدند. سونوبو. قبیله سونوبو (消奴部) همچنین به صورت یئون نوبو (涓奴部) و بیر یو نابو (沸流那部) ثبت شده است. پس از آنکه امپراتور نهم، گوگوک چئون، پنج لشکر را به پنج بخش اداری (شرق، غرب، جنوب، شمال و مرکز) بازسازماندهی کرد، این بخش ها به نام های سئوبو (西部)، اوبو (右部) یا باکبو (白部) شناخته شدند. بر اساس «سوابق سه پا
دشاهی» نوشته وی، پادشاهان گوگوریو از خاندان یئون نوبو برخاسته بودند و به همین دلیل، این خاندان معبدی جداگانه برای اجداد خود داشتند و در آنجا یئونگ سونگ ساجیک را تقدیس می کردند. ته گای، از خاندان یئون نوبو، با نام گوچوگا شناخته می شد. با این حال، در دوران سلطنت پادشاه دونگ میونگ سونگ، بنیان گذار گوگوریو، قبیله گیروبو ابتکار عمل را از او گرفت. در سال ۱۹۷ میلادی، پس از درگذشت پادشاه گوگوک چئون، برادر کوچکترش، گو یئون-او، با عنوان پادشاه سانسانگ، دهمین پادشاه گوگوریو، به تخت نشست. اما برادر بزرگتر او، گو بال-گی، از پذیرش سلطنت وی سر باز زد و دست به شورش زد. قبیله یئون نوبو از گو بال-گی حمایت کرد، اما با شکست و کشته شدن او، حدود ۳۰,۰۰۰ نفر از اعضای قبیله یئون نوبو از گوگوریو جدا شدند و به سرعت به سوی گونگسون گانگ در لیائودونگ گریختند. گوان نوبو. قبیله گوان نوبو (灌奴部) همچنین به صورت گوان نابو (貫那部) ثبت شده است. پس از آنکه امپراتور نهم، گوگوک چئون، پنج لشکر را به پنج بخش اداری (شرق، غرب، جنوب، شمال و مرکز) بازسازماندهی کرد، این بخش ها به نام های نامبو (南部)، جئونبو (前部) یا جئوکبو (赤部) شناخته شدند. جئول نوبو. قبیله جئ
ول نوبو (絶奴部) همچنین به صورت جنابو (提那部) و یئون نابو (椽那部) ثبت شده است. پس از آنکه امپراتور نهم، گوگوک چئون، پنج لشکر را به پنج بخش اداری (شرق، غرب، جنوب، شمال و مرکز) بازسازماندهی کرد، این بخش ها به نام های بوکبو (北部)، هوبو (後部) یا هوکبو (黑部) شناخته شدند. به عنوان عضوی از خاندان سلطنتی که نسل ها ملکه پرورش داده بود، با آن ها مانند اعضای خانواده سلطنتی رفتار می شد. از این رو، استاد بزرگ قبیله جئول نوبو به نام گوچوگا شناخته می شد. گیروبو. قبیله گیروبو (桂婁部) هسته مرکزی پنج بخش اداری گوگوریو را تشکیل می داد. در دوران سلطنت دونگ میونگ سونگ، بنیان گذار گوگوریو که با نام امپراتور جومونگ شناخته می شود، خاندان گو از قبیله گیروبو (高氏) به عنوان خانواده سلطنتی گوگوریو تثبیت شدند. پس از آنکه امپراتور نهم، گوگوک چئون وانگ، پنج لشکر را به پنج بخش اداری (شرق، غرب، جنوب، شمال و مرکز) بازسازماندهی کرد، این بخش ها به نام های جونگبو (中部)، نائبو (內部) یا هوانگبو (黃部) شناخته شدند. در میان خاندان های برجسته قبیله گیروبو، همه اعضای خانواده سلطنتی با نام گوچوگا شناخته می شدند.
باشگاه ورزشی سینگ تائو یک باشگاه فوتبال هنگ کنگی بود که پس از فصل ۹۹–۱۹۹۸ منحل شد. این باشگاه توسط آو هو، مدیر روزنامه سینگ تائو دیلی، در سال ۱۹۴۰ تأسیس شد. تیم اولین حضور خود را در لیگ دسته اول در فصل ۴۱–۱۹۴۰ تجربه کرد. این تیم دو بار، به ترتیب در فصل های ۶۳–۱۹۶۲ و ۷۳–۱۹۷۲، به لیگ دسته دوم سقوط کرد. این باشگاه در فصل ۶۹–۱۹۶۸ حرفه ای شد. آنها در فصل ۸۸–۱۹۸۷ دوباره به لیگ دسته اول صعود کردند و تا زمان انحلال آن در سال ۱۹۹۹ توسط شرکت سینگ تائو لیمیتد، که در آن زمان زیرمجموعه سینگ تائو هولدینگز بود، در این لیگ ماندند.
باشگاه فوتبال بالستیر خالصه یک باشگاه فوتبال حرفه ای مستقر در توآ پایو، سنگاپور است که در لیگ برتر سنگاپور رقابت می کند. این باشگاه که در سال ۱۸۹۸ تأسیس شد، قدیمی ترین باشگاه فوتبال این کشور محسوب می شود. این باشگاه یک بار قهرمان جام سنگاپور، جام اتحادیه سنگاپور و جام حذفی سنگاپور شده است. باشگاه بالستیر خالصه چهارمین باشگاه قدیمی در قاره آسیا و قدیمی ترین باشگاه در منطقه جنوب شرقی آسیا است.
رفیق یونس معروف به المصری (۲ جون ۱۹۴۲ دمشق ـ ۱۹ جولای ۲۰۲۱). اقتصاددان، فقیه و نویسنده برجستهٔ سوری بود که آثار متعددی در زمینهٔ اقتصاد اسلامی، فقه معاملات مالی و بانک داری بدون ربا منتشر کرد. او دکترای اقتصاد توسعه را از دانشگاه رن فرانسه دریافت کرد و سال ها در نهادهای دولتی سوریه، مراکز علمی جهان عرب و دانشگاه ملک عبدالعزیز عربستان به عنوان مدرس و پژوهشگر فعالیت داشت. مصری از اعضای فعال مجمع فقه اسلامی، سازمان کنفرانس اسلامی و انجمن بین المللی اقتصاد اسلامی بود و آثار علمی اش از مراجع معتبر در حوزه فقه اقتصادی به شمار می رود. زندگی و فعالیت. رفیق یونس مصری در پایتخت سوریه رشد کرد و در همان جا تحصیل نمود. او در سال ۱۹۷۵ میلادی دکترای تخصصی خود را در رشته اقتصاد توسعه از دانشگاه رِن فرانسه دریافت کرد. عنوان رساله دکترای او چنین بود: "بانک توسعه اسلامی: تلاشی نو در زمینه ربا، بهره و بانک". پیش از آن، در سال ۱۹۶۵ میلادی، مدرک کارشناسی خود را در رشته بازرگانی (گرایش حسابداری) از دانشکده بازرگانی دانشگاه دمشق گرفته بود. همچنین در سال ۱۹۷۰، موفق به اخذ گواهی نامه عملی زبان فرانسوی، درجه اول، از دانشگاه نیس فرانسه
با درجه «خوب» شد و در همان سال، گواهی نامه مطالعات فرانسوی، درجه دوم، را نیز با رتبه «خوب» از همان دانشگاه دریافت کرد. وی همچنین در همان سال ۱۹۷۰، گواهی نامه عربی فصیح را از مؤسسه مطالعات اسلامی دانشگاه پاریس با نمره «خوب» اخذ کرد. او در فاصله سال های ۱۹۶۱ تا ۱۹۶۶ در وزارت دارایی سوریه، ابتدا در بخش درآمد و سپس در صندوق بدهی عمومی فعالیت داشت. همچنین در وزارت تدارکات، در «مؤسسه عمومی مصرف کنندگان» به عنوان دبیر هیئت مدیره، عضو کمیته اداری، مدیرعامل، رئیس اداره حسابداری و رئیس کمیته تدوین نظام حسابداری مؤسسه (در سال ۱۹۶۶) مشغول به کار بود. پس ازآن، در بانک صنعتی، به عنوان معاون رئیس بخش حسابداری، سپس رئیس بخش تسهیلات و نیز رئیس بخش مطالعات و برنامه ریزی در مدیریت کل بانک از سال ۱۹۶۶ تا ۱۹۷۸ فعالیت کرد. از سال ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۱ نیز در دفتر اقتصادی مشغول به کار بود. وی از آغاز تأسیس، به عنوان کارشناس در مجمع فقه اسلامی و عضو سازمان کنفرانس اسلامی در جده حضور داشت. همچنین عضو انجمن بین المللی اقتصاد اسلامی در لندن بود و در کمیته علمی و کمیته تدوین برنامه درسی فعالیت داشت و با مجله مرکز تحقیقات همکاری می کرد؛ از جمله ب
ا داوری، مشاوره علمی، نگارش و انتشار مقالات، یادداشت ها، گفت وگوها، بررسی کتاب ها و ترجمه ها. از سال ۱۹۸۱، به عنوان پژوهشگر در مرکز تحقیقات اقتصاد اسلامی دانشگاه ملک عبدالعزیز فعالیت داشت. او همچنین در سال های ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۱ در مؤسسه بانکداری و مؤسسه رسانه ای دمشق، درس «اقتصاد سیاسی» ارائه کرد و از سال ۱۹۸۴ تا ۱۹۹۶ در دانشکده اقتصاد و مدیریت دانشگاه ملک عبدالعزیز به تدریس دروس: نظام اقتصادی اسلامی، اصول اقتصاد اسلامی، پول و بانک، توسعه اقتصادی، اقتصاد کلان و اقتصاد خرد پرداخت.
حکمت جمعی (که با نام های خِرَد گروهی و هوش مشترک نیز شناخته می شود)، دانشی مشترک است که از طریق همکاری میان افراد و گروه ها به دست می آید. هوش جمعی که گاهی به جای حکمت جمعی به کار می رود، در واقع بیشتر به یک فرایند تصمیم گیری مشترک اشاره دارد تا به حکمت جمعی. برخلاف حکمت جمعی، هوش جمعی منحصر به انسان ها نیست و در مورد حیوانات و گیاهان نیز کاربرد دارد. هوش جمعی اساساً بر تصمیم گیری بر پایه اجماع تمرکز دارد، در حالی که حکمت جمعی لزوماً به فرایند تصمیم گیری محدود نمی شود. حکمت جمعی پدیده ای انعطاف پذیرتر و گسترده تر است که بیشتر به یادگیری جمعی در گذر زمان مربوط می شود. تاریخچه. حکمت جمعی که گفته می شود ویژگی انسانی مشخص تری نسبت به هوش جمعی دارد، در آثار اولیه ای مانند تورات، انجیل، قرآن، آثار افلاطون، کنفوسیوس و بودا، باگاواد گیتا و همچنین افسانه ها و اسطوره های گوناگون فرهنگی دیده می شود. هدف از حکمت جمعی، که از مفهوم «حقیقت جهانی» الهام می گیرد، این است که با درک رفتار انسان، زندگی را آسان تر و لذت بخش تر کند؛ در حالی که هدف از هوش جمعی، ساده تر و مفیدتر کردن زندگی از طریق به کارگیری دانش به دست آمده است. در
حالی که هوش جمعی بیشتر بر پایه های ریاضی و علمی استوار است، حکمت جمعی حوزهٔ معنوی رفتار و آگاهی انسان را نیز در بر می گیرد. توماس جفرسون به مفهوم حکمت جمعی اشاره کرده، زمانی که گفت: «بهترین دفاع یک ملت، شهروندانی تحصیل کرده است». در حقیقت، ایده آل یک دموکراسی آن است که دولت در صورتی بهترین عملکرد را دارد که همه در آن مشارکت داشته باشند. فیلسوف بریتانیایی، توماس هابز، در اثر خود «"لویاتان"»، چگونگی رشد آگاهی جمعی بشر برای رسیدن به حکمت جمعی را به تصویر می کشد. امیل دورکیم در کتاب خود «"صور ابتدایی حیات دینی"» (۱۹۱۲) استدلال می کند که جامعه ذاتاً نوعی هوش برتر به شمار می رود، چرا که از فرد فراتر می رود و در بستر زمان و مکان تداوم می یابد؛ بنابراین، به حکمت جمعی دست می یابد. فیزیک دان پروسی قرن نوزدهم، گوستاو فخنر، از وجود آگاهی جمعی انسان ها دفاع می کرد و دورکیم را معتبرترین پژوهشگر در این حوزه می دانست. او همچنین به آثار کشیش یسوعی، پیر تیلهارد دو شاردن، اشاره کرده که مفهوم «نوسفر» (لایه آگاهی پیرامون زمین) را مطرح کرده بود؛ مفهومی که پیش زمینه ای برای اصطلاح «هوش جمعی» به شمار می رود. ایده «مغز جهانی» (World