Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تغذیه ای مانند فقدان پروتئین و ویتامین آ بود. در سال ۱۹۶۵، پیمایش دیگری بر روی همان یتیم خانه ها انجام شد که نشان داد قد کودکان افزایش یافته است که به افزایش بودجهٔ تغذیه ای نسبت داده شد، اما آن ها همچنان پایین تر از میانگین استان هوکایدو باقی مانده بودند. رژیم های مُد. در اوایل دههٔ ۱۹۰۰، "هاروی کلاگ" که یکی از آموزگاران میچل بود، یکی از طرفداران شناخته شدهٔ رژیم های مُد بود و به رژیم گیاه خواری در آسایشگاه بتل کریک باور داشت. او برای بیمارانش رژیم های تغذیه ای فردی تجویز می کرد تا بیماری هایشان درمان شود و همچنین با جایگزین های گوشتی آزمایش هایی انجام می داد. "هلن میچل" منتقد علنی "رژیم مُد" بود و ماهیت غیرعلمی آن ها را مورد نکوهش قرار می داد. او به ویژه منتقد "رژیم هی" بود که مدعی بود غذاهای اسیدی و قلیایی را نمی توان همزمان گوارش کرد. او این ادعاها را غیرمنطقی می دانست و باور داشت که این گونه رژیم ها اعتبار دانش تغذیه را زیر سؤال می برند. میچل معتقد بود که رژیم های مُد، به پیشرفت های علمی واقعی در حوزهٔ تغذیه آسیب می زنند.
نخل چتری () یا نخل بادبزنی چتری یا نخل چتری تالیپوت، گونه ای از نخلیان بومی شرق و جنوب هند و سری لانکا است. این نخل همچنین در کامبوج، میانمار، تایلند، موریس و جزایر آندامان نیز کشت می شود. این گیاه یکی از پنج گونهٔ پذیرفته شدهٔ سردهٔ نخل های کاکلی ("Corypha") است. نخل چتری گیاهی گل دار است که بزرگ ترین گل آذین جهان را دارد. این نخل تا حدود ۶۰ سال زندگی می کند و سپس گل و میوه می دهد و بلافاصله پس از آن می میرد. توصیف. نخل چتری یکی از بزرگ ترین نخل هاست و نمونه هایی از آن تا ارتفاع و قطر تنه تا گزارش شده اند. این گیاه از دستهٔ کاکلی نخل تباران است، با برگ هایی بادبزنی (palmate) به قطر تا و دمبرگ هایی به طول که تا ۱۳۰ برگچه دارند. نخل چتری بزرگ ترین گل آذین را در میان همهٔ گیاهان دارد؛ به طول ، متشکل از یک تا چند میلیون گل کوچک روی ساقه ای منشعب در بالای تنه. (گل "گل بدبو" از خانوادهٔ گل شیپوریان بزرگ ترین گل آذین بدون انشعاب را دارد و گونهٔ "زنبق بدبو" دارای بزرگ ترین گل منفرد جهان است) نخل چتری تک بارده است و تنها یک بار، در سنین ۳۰ تا ۸۰ سالگی گل می دهد. میوه ها پس از حدود یک سال بالغ می شوند و هزاران میوهٔ گ
رد زرد-سبز به قطر ۳–۴ سانتیمتر تولید می شوند که هر یک حاوی یک دانه است. گیاه پس از میوه دهی می میرد. پراکندگی. نخل چتری در جنوب هند و سری لانکا کشت می شود. همچنین در کشورهای جنوب شرق آسیا مانند کامبوج، میانمار، تایلند، جزایر آندامان و نیز به طور محدود در چین نیز پرورش می یابد. کاربردها. در گذشته، برگ های این نخل در فرهنگ های مختلف جنوب آسیا و جنوب شرق آسیا برای نوشتن دست نوشته برگ نخل با استفاده از نیشک آهنی به کار می رفتند. در فیلیپین به این نخل "buri" یا "buli" گفته می شود. برگ های آن برای پوشش بام ها و شیرهٔ آن برای تهیهٔ شراب نخل استفاده می شود. در جنوب هند، برگ های آن برای ساخت چتر برای کشاورزان استفاده می شود. این گیاه به نام های "kudapana" (کوداپّنا) در زبان مالایالم، "talo" ("ତାଳ") در زبان اوریه، "sreetalam" ("శ్రీతాళం") در زبان تلوگو و "kudaipanai" ("குடைப்பனை") در زبان تامیلی شناخته می شود که به معنای «نخل چتری» است. در سری لانکا این گیاه توسط بومیان سینهالی "tala" ("තල") نامیده می شود. در کامبوج به این نخل "tréang" می گویند (در زبان فرانسوی "latanier") و همان طور که گفته شد، در گذشته به طور گسترده
ای برای نوشتن متون دینی از آن استفاده می شد. در دوران اخیر، برگ های آن توسط درمانگران سنتی و پیش گویان استفاده شده است. برگ های بالغ برای ساخت کلبه ها، حصیر و کلاه به کار می روند. دمبرگ آن نیز برای ساخت عصا، تیر و سوزن بافندگی کاربرد دارد. در زمان جزر، ماهیگیران از میوه های آن برای بی حس کردن ماهی استفاده می کنند.
گودلیو کوئیستاد روول (؛ زادهٔ ) سیاستمدار آلمانی است که از سال ۱۹۸۹ تا ۲۰۱۹ به عنوان عضو پارلمان اروپا خدمت کرد. او عضو اتحادیه دموکرات مسیحی در نیدرزاکسن است که بخشی از حزب مردم اروپا محسوب می شود. او اخیراً به عنوان هماهنگ کننده کمیته تجارت بین الملل (INTA) حزب مردم اروپا، رئیس گروه نظارت بر بریتانیای INTA، معاون هماهنگ کننده کمیته حقوق بشر (DROI) و معاون رئیس هیئت روابط با کانادا فعالیت داشته است. تحصیلات و حرفه. کوئیستاد روول شیمی را در دانشگاه لوون تحصیل کرد. پس از فارغ التحصیلی، از سال ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۳ در مؤسسه ماکس پلانک برای به تحصیل دکترا شیمی فیزیک زیستی در گوتینگن دکترا پرداخت. از سال ۱۹۷۴ تا ۱۹۷۸ کوئیستاد روول تحقیقات خود را در دانشکده پزشکی هانوفر ادامه داد. از سال ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۹ به عنوان مشاور علمی دانشگاه هیلدسهایم خدمت و در آنجا همچنین به عنوان کارمند علمی در مؤسسه گلوتولوژی کاربردی کار کرد و بعدها به عنوان شورای علمی در مؤسسه گلوتولوژی کاربردی منصوب شد. از سال ۲۰۰۲، او در مؤسسه علوم اجتماعی این دانشگاه تدریس می کرد. در ۶ مارس ۲۰۰۹، او به عنوان استاد در بخش آموزش و علوم اجتماعی منصوب شد. او سخنرانی
های مهمانی در دانشگاه کالینینگراد، مدرسه کسب وکار اروپایی و دانشگاه هاروارد ارائه کرده است. حرفه سیاسی. حرفه در سیاست ملی. در سال ۱۹۹۰ کوئیستاد روول عضو هیئت مدیره اتحادیه دموکرات مسیحی در نیدرزاکسن و از سال ۱۹۹۴ تا ۲۰۱۲ او عضو هیئت مدیره ملی اتحادیه دموکرات مسیحی بود. او به عنوان یکی از حامیان اصلی آنگلا مرکل در تلاش برای تصدی مقام صدراعظمی در سال ۲۰۰۴ محسوب می شود. از سال ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۶ کوئیستاد روول عضو هیئت مدیره ملی اتحادیه زنان برای اتحادیه دموکرات مسیحی، عضو کمکی کمیته اروپایی بوندستاگ آلمان و از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۹ او رهبر انجمن شهری اتحادیه دموکرات مسیحی در هیلدسهایم بود. از سال ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۶ او در هیئت مدیره ملی اتحادیه زنان خدمت کرد. عضو پارلمان اروپا، ۲۰۱۹–۱۹۸۹. از سال ۱۹۸۹، کوئیستاد روول به عنوان عضو پارلمان اروپا فعالیت می کرد و یکی از معاونان ارشد حزب دموکرات مسیحی آلمان (CDU) در پارلمان اروپا به همراه المار بروک و کارل-هاینتس فلورنتس وی همچنین از سال ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۷ عضو هیئت اجرایی (کوایستور) و همچنین عضو هیئت مدیره حزب مردم اروپا (EPP) بود. به عنوان عضو کمیته تجارت بین الملل، او از تولیدکنندگان خودروی
اروپایی در برابر قیمت گذاری تخریبی رینگ های آلومینیومی توسط تولیدکنندگان چینی دفاع کرد. به درخواست وی، این کمیته تصمیم گرفت ترکیه را به دلیل عدم اجازه صادرات کالا از قبرس به ترکیه مورد انتقاد فوری قرار دهد. علاوه بر این، وی خواستار تصویب هرچه سریع تر پروتکل آنکارا توسط ترکیه شد. در نهایت، او از ترکیه خواست تا قوانین کپی رایت را به طور مؤثر اجرا کرده و از سرقت برندها جلوگیری کند. کوئیستاد روول ممنوعیت استفاده از لامپ های رشته ای در اروپا را سیاستی تحمیلی و غیردموکراتیک می دانست، چرا که پارلمان و افکار عمومی در این تصمیم گیری مشارکت نداشتند. وی همچنین در تعیین سقف هزینه های ارتباطات همراه در اتحادیه اروپا نقش داشت. او با هدف تقویت بنگاه های کوچک و متوسط (SMEs)، بر افزایش مشارکت آن ها در تجارت بین المللی و تحکیم روابط با ایالات متحده تأکید وی همچنین در تدوین یک توافقنامه جدید انرژی بین روسیه و اتحادیه اروپا نیز مشارکت فعال داشت. کوئیستاد روول به صورت رسمی عضو کمیته توسعه بود. در این نقش، وی از سال ۲۰۱۰ برنامه های تبادل دانشجو و پروژه های ترویج دموکراسی در چین و هند را راه اندازی کرد. در سال ۱۹۹۹، او تلاش های مؤ
ثری برای ارتقای اولویت حقوق کودکان در دستور کار کمیسیون اروپا انجام داد. وی در اجرای سیاست «جریان اصلی جنسیت» (Gender-Mainstreaming) فعالیت می کرد و به ویژه از پایان دادن به تبعیض علیه پسران و مردان جوان دفاع می نمود. در سال ۲۰۰۳، او پیشنهاد بررسی نحوه استفاده از بودجه اتحادیه اروپا توسط تشکیلات خودگردان فلسطین را مطرح کرد تا از هدررفت منابع برای فساد یا تأمین مالی گروه های تروریستی جلوگیری شود.
نل آی. ماندی (۲۷ اکتبر ۱۹۲۱ – ۲۵ اوت ۲۰۰۵) یک بیوشیمی دان اهل ایالات متحده بود که به خاطر تخصصش در زمینهٔ سیب زمینی شناخته می شد. او بیشتر دوران حرفه ای خود را در دانشگاه کرنل گذراند، جایی که در سال ۱۹۵۳ دکترای بیوشیمی گرفت و سپس نزدیک به پنجاه سال به عنوان عضو هیئت علمی در آنجا فعالیت کرد. او همچنین به عنوان مشاور با شرکت آر.تی. فرنچ و آژانس حفاظت محیط زیست ایالات متحده همکاری می کرد. در سال ۱۹۹۷، نخستین جایزه الیزابت فلمینگ استایر را دریافت کرد. ماندی آثار متعددی دربارهٔ موضوعاتی مانند محتوای شیمیایی و تغذیه ای سیب زمینی و تأثیر اصلاح خاک و بسته بندی بر آن ها منتشر کرد. او در راه اندازی نخستین کنگره بین المللی غذا در سال ۱۹۶۰ نقش داشت و در کشورهایی چون اندونزی، موریس، ساحل عاج و نیجریه به صورت بین المللی فعالیت کرد. او عضو پیوستهٔ انجمن پیشرفت علوم آمریکا و مؤسسه فناوری غذا بود. از کتاب های او می توان به "شیمی تجربی غذا" و زندگی نامهٔ "شما هرگز شکست نمی خورید، مگر اینکه تلاش را متوقف کنید: داستان یک زن شیمیدان پیشگام" اشاره کرد. زندگی نامه. ماندی در پوکاونتاس، آرکانزاس به دنیا آمد. پدرش دیلی (که گاهی به صور
ت «دیلی» نیز ثبت شده) به عنوان ممیز مالیاتی شهرستان کار می کرد و مادرش، اتل کرول ماندی (متولد ۱۹ فوریه ۱۸۸۹) بود. پدرش در سال ۱۹۲۴ زمانی که نل هنوز ۳ سال نداشت، بر اثر سل درگذشت. پس از مرگ او، مادرش به عنوان روزنامه نگار مشغول به کار شد. اتل ماندی تا پایان عمر همراه دخترش نل در تمامی محل هایی که کار نل او را می برد، با او زندگی می کرد. در سال ۱۹۴۳، ماندی مدرک کارشناسی خود را با درجه عالی در رشتهٔ شیمی از دانشگاه باپتیست واچیتا دریافت کرد و دو سال بعد، مدرک کارشناسی ارشد خود را از دانشگاه تگزاس در آستین گرفت. در دوران اقامتش در آستین، عضو انجمن "لوتا سیگما پی" شد. در سال ۱۹۵۳، دکترای خود را در رشتهٔ بیوشیمی از دانشگاه کرنل در ایالت نیویورک دریافت کرد. او به مدت ۴۸ سال در دانشگاه کرنل تدریس کرد و کارش را به عنوان دانشیار تغذیه آغاز کرد. نل هرگز ازدواج نکرد و همیشه با مادرش زندگی کرد؛ مادری که همراه او به ایتاکا نقل مکان کرد و در سال ۱۹۷۲ در همان جا درگذشت. در زمستان سال ۱۹۹۶، زمانی که ۷۵ سال داشت، مورد حملهٔ یک نوجوان قرار گرفت که این حادثه باعث شد به صورت نسبی شنوایی اش را از دست بدهد. در پی این اتفاق، ماندی د
ر زمینهٔ حقوق قربانیان و ایمنی سالمندان فعال شد و همین موضوع منجر به ارائهٔ لوایحی در سنای نیویورک و مجمع قانون گذاری این ایالت گردید. او مدافع اصلاحاتی در زمینهٔ حمایت از قربانیان از جمله بازپرداخت خسارت، تسهیل مسیرهای اداری، حمایت های عاطفی و حفاظتی شد. دستاوردهای حرفه ای. ماندی آثار و تحقیقات گسترده ای از خود به جا گذاشت. نوشته ها و مطالعات او در نشریات گوناگونی منتشر شده اند و موضوعات گسترده ای در مورد سیب زمینی را شامل می شوند؛ از جمله تأثیر اصلاحات خاک بر محتوای شیمیایی سیب زمینی یا چگونگی اثر بسته بندی بر ترکیب شیمیایی آن. نخستین کتاب او "شیمی تجربی غذا" بود که در سال ۱۹۸۰ منتشر شد. در سال ۱۹۶۰، ماندی نقش مهمی در برگزاری نخستین کنگرهٔ بین المللی غذا ایفا کرد. این فرصت پس از آن برایش فراهم شد که جایزه ای از "ناتو" دریافت کرد تا به اسکاتلند برود و در سمیناری دربارهٔ پیشرفت های اخیر در علوم غذایی شرکت کند. در میانهٔ همان دهه، به عنوان مشاور با شرکت "آر.تی. فرنچ" (که امروزه با نام "فرنچز" شناخته می شود) همکاری کرد. در دانشگاه ایالتی فلوریدا، از سال ۱۹۶۰ تا ۱۹۷۰ به عنوان استاد تغذیه و علوم غذایی فعالیت داشت
. تحت نظارت دولت ایالات متحده، برای وزارت کشاورزی ("USDA") کار کرد و بین سال های ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۰ نیز با سازمان حفاظت محیط زیست آمریکا به عنوان مشاور همکاری نمود. در سال ۲۰۰۱، او زندگی نامهٔ خودنوشتش با عنوان «"تو هرگز شکست نمی خوری مگر این که دست از تلاش برداری: داستان یک زن شیمیدان پیشگام»" را منتشر کرد. این کتاب بر چالش هایی تمرکز دارد که دکتر ماندی به عنوان یک زن در علم با آن ها مواجه بود و همچنین تلاش هایش برای بهبود وضعیت تغذیه و امنیت غذایی در سراسر جهان، به ویژه در کشورهای جهان سوم.
مانند یک مرد فکر کن (به انگلیسی: Think Like a Man) یک فیلم کمدی رمانتیک آمریکایی محصول سال ۲۰۱۲ به کارگردانی تیم استوری، نویسندگی کیت مریمن و دیوید ای. نیومن و تهیه کنندگی ویل پکر است. این فیلم بر اساس کتاب استیو هاروی در سال ۲۰۰۹ بنام "مانند زن رفتار کن مانند مرد فکر کن". در این فیلم گروهی از بازیگران با حضور کوین هارت، مگان گود، جری فرارا، رجینا هال، مایکل ایلی، ترنس جی، تراجی پی. هنسون، رومانی مالکو و گبریل یونیون به نقش آفرینی می پردازند. این فیلم در ۲۰ آوریل ۲۰۱۲ توسط اسکرین جمز به نمایش درآمد. نقدهای گوناگونی از سوی منتقدان دریافت کرد که کمدی فیلم، موسیقی متن و اجرای بازیگران (به ویژه بازی های گود، مالکو و هارت) را ستایش کردند، اما به دلیل اینکه یک «رامکام استاندارد» است مورد انتقاد قرار گرفت. این فیلم موفقیت تجاری داشت و ۹۶٫۱ میلیون دلار در برابر بودجه ۱۲ میلیون دلاری فروخت. دنباله این فیلم با نام "تو هم مثل یک مرد فکر کن" در ۲۰ ژوئن ۲۰۱۴ به نمایش درآمد، با بازگشت بازیگران اصلی، همراه نقدهای منفی منتقدان و موفقیت تجاری متوسطی را به همراه داشت. ساخت. فیلمبرداری اصلی در ۱ ژوئیه ۲۰۱۱ در لس آنجلس و کال ور
سیتی، کالیفرنیا آغاز شد و در ۵ سپتامبر به پایان رسید.
پائولا جی. اولسیوسکی یک زیست شیمی دان اهل ایالات متحده آمریکا است که به عنوان پژوهشگر همکار در مرکز امنیت سلامت دانشگاه جانز هاپکینز فعالیت می کند. او مدیر برنامه در بنیاد آلفرد پی. اسلون بود، جایی که برنامه های این بنیاد در زمینه "میکروبیولوژی محیط های ساخته شده"، "شیمی محیط های داخلی" و "ابتکارات مدنی" را ایجاد و هدایت کرد. او همچنین برنامه "زیست امنیتی" را تا پایان آن در سال ۲۰۱۱، و برنامه "زیست شناسی سنتزی" را تا پایان آن در سال ۲۰۱۴ هدایت کرد. تحصیلات. اولسیوسکی مدرک کارشناسی خود را در رشته شیمی با رتبه "کوم لائوده" از دانشکده ییل دریافت کرد، و مدرک دکتری در "شیمی زیستی" را از مؤسسه فناوری ماساچوست در سال ۱۹۷۹ با پایان نامه ای دربارهٔ تکامل "دی-آمینو اسید دهیدروژناز"، تحت نظارت کریستوفر تی. والش دریافت کرد. از سال ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۲، او پژوهشگر پسادکتری در آزمایشگاه ویلیام اچ. بیرز در دانشگاه نیویورک بود. توسعه تجاری زیست فناوری و علوم زیست پزشکی. اولسیوسکی توسعه تجاری محصولات تشخیص "درون کشتگاهی" را در شرکت "انزو بیوکم" (NYSE:ENZ) رهبری کرد، یک شرکت زیست فناوری که بر دستکاری و اصلاح اسیدهای نوکلئیک برای تولید
محصولات درمانی و تشخیصی تمرکز دارد. او همچنین ابتکار زیست فناوری شهر نیویورک، یک برنامه تأمین شده توسط دولت برای بهبود ظرفیت منطقه در رشد شرکت های زیست فناوری از طریق تقویت همکاری های بین صنعت و دانشگاه را هدایت کرد. همچنین، او دفتر توسعه فناوری را در بیمارستان جراحی تخصصی ایجاد و مدیریت کرد. نقش ها در هیئت های مدیره و کمیته های مشورتی. اولسیوسکی رئیس "کمیته مشورتی علمی زیرکمیته تحقیقات امنیت داخلی" در "سازمان حفاظت محیط زیست ایالات متحده" است، و در هیئت مدیره مؤسسه مسیر حیاتی نیز عضویت دارد. در سال ۲۰۰۱، او در هیئت مشاوران گزارش کارت واکنش زیستی مرکز جنگ افزارهای کشتارجمعی خدمت کرد. از ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۹ او عضو شرکت فناوری ماساچوست بود. او نخستین زن فارغ التحصیل از این دانشگاه بود که به عنوان رئیس "انجمن فارغ التحصیلان ام آی تی" (۲۰۰۳–۲۰۰۴) خدمت کرد و همچنین عضو هیئت مشورتی "ابتکار ام آی تی دربارهٔ نژاد و تنوع هیئت علمی" در سال های ۲۰۰۸ تا ۲۰۰۹ بود. او همچنین عضو کمیته "پیشرفت های فناورانه و جلوگیری از کاربرد آن ها در تهدیدهای نسل بعدی جنگ افزارهای زیستی" بود، که گزارش "شورای ملی پژوهش" با عنوان «جهانی سازی، زیست
امنیتی و آینده علوم زیستی» را منتشر کرد. از ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۲، او در هیئت مشورتی کنسرسیوم ملی مطالعات تروریسم و واکنش به تروریسم (START) عضویت داشت. جوایز و افتخارات. در سال ۱۹۹۵، اولسیوسکی برنده جایزه «هنری بی. کین ۲۴» از مؤسسه فناوری ماساچوست شد، جایزه ای که به پاس خدمات و دستاوردهای برجسته در حوزه جمع آوری کمک های مالی اهدا می شود. در سال ۲۰۰۰، او نشان «برنز بیور» از انجمن فارغ التحصیلان ام آی تی را دریافت کرد که به دلیل خدمات ممتاز اعطا می شود — این بالاترین افتخاری است که انجمن به یکی از اعضای خود اعطا می کند. همچنین در سال ۲۰۰۰، او جایزه خدمات برجسته کلاس دانشگاه ییل را دریافت کرد، که توسط رهبری کلاس انتخاب و به هم کلاسی هایی که وقت، انرژی و اشتیاق خود را وقف کلاس کرده اند، اهدا می شود. در سال ۲۰۱۸، اولسیوسکی به عنوان همکار "انجمن پیشرفت علوم آمریکا" (AAAS) در بخش علوم شیمیایی انتخاب شد. در سال ۲۰۲۲، انجمن بین المللی کیفیت و اقلیم هوای داخلی، اولسیوسکی را به عنوان عضو جدید فرهنگستان خود معرفی کرد و همچنین جایزه ویژه این انجمن را به او اهدا کرد ″به پاس حمایت و پشتیبانی او از پژوهش های پایه در زمینه میکروبیول
وژی و شیمی محیط داخلی. ″
ارین کی. اوشی زیست شناس آمریکایی است که ریاست مؤسسه پزشکی هاورد هیوز (HHMI) را بر عهده دارد. در سال ۲۰۱۳، او به عنوان معاون و مدیر ارشد علمی مؤسسه پزشکی هاورد هیوز منصوب شد. پیش از آن، او استاد زیست شناسی مولکولی و زیست شناسی یاخته ای، شیمی و زیست شناسی شیمیایی در دانشگاه هاروارد بود. در سال ۲۰۱۶، انتصاب او به عنوان رئیس آینده، و نخستین زن در این سمت، در مؤسسه پزشکی هاورد هیوز اعلام شد. او از سال ۲۰۰۰ یک پژوهشگر مؤسسه پزشکی هاورد هیوز (HHMI) بوده است. زندگی و تحصیلات. ارین اوشی یکی از پنج فرزند خانواده است و در لروی، نیویورک زاده شد. اوشی در سال ۱۹۸۸، مدرک کارشناسی هنر خود را در رشتهٔ بیوشیمی از کالج اسمیت دریافت کرد و در سال ۱۹۹۲، در سن ۲۶ سالگی، دکترای خود را در شیمی از مؤسسه فناوری ماساچوست دریافت کرد. او در دورهٔ دکتری خود، زیر نظر پیتر اس. کیم، بر روی «"leucine zippers"» مطالعه می کرد. او از سال ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۳، پژوهشگر فوق دکتری در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی بود. حرفه و پژوهش. در دوران فوق دکتری، اوشی با رابرت تیجیان و ایرا هرسکویتز در زمینهٔ تنظیم کروماتین و رونویسی در مخمر پژوهش کرد. زمانی که هم کلاسی دوره
ٔ تحصیلات تکمیلی او، جاناتان وایسمن به او پیوست، آن ها کار روی تعیین موقعیت و فراوانی تمام پروتئین های ژنوم مخمر را آغاز کردند. در نهایت، آن ها دو کتابخانه ایجاد کردند که در هر دو، پروتئین ها به نشانگر GFP متصل شده بودند و دارای برچسب های تصفیه با افشاندن متوالی بودند. پس از دریافت مدرک دکتری، اوشی برای مدت کوتاهی به عنوان پژوهشگر پایه فعالیت کرد و سپس در سال ۱۹۹۳، به عنوان استادیار به هیئت علمی دانشگاه کالیفرنیا، سانفرانسیسکو پیوست. در سال ۲۰۰۵، او به دانشگاه هاروارد جذب شد تا مدیر مرکز زیست شناسی سیستم ها (FAS) و استاد زیست شناسی مولکولی، زیست شناسی یاخته ای، شیمی و زیست شناسی شیمیایی باشد. پژوهش های او بر روی تنظیم ژن و زیست شناسی ساعت زیستی سه پروتئینی متمرکز است. در سال ۲۰۱۲، او به عنوان معاون جدید و مدیر ارشد علمی مؤسسه پزشکی هاورد هیوز برگزیده شد و برنامه پژوهشگران مؤسسه پزشکی هاورد هیوز را رهبری کرد و سپس در سال ۲۰۱۶ به عنوان رئیس مؤسسه پزشکی هاورد هیوز منصوب شد. او همچنان آزمایشگاه خود را در جانیلیا نگه می دارد. در دوران ریاست او، در سال ۲۰۲۵، مؤسسه پزشکی هاورد هیوز برنامه برتری فراگیر ۳ (IE3) خود را
لغو کرد، که یک جایزه ۸٫۸ میلیون دلاری ۶ ساله (۲۰۲۲–۲۰۲۸) بود که به شبکه علوم، فناوری، مهندسی و ریاضیات اختصاص داشت و هدف آن ارتقاء آموزش و پژوهش علوم در مقطع کارشناسی بود، که پس از حذف برنامه های مربوط به تنوع، عدالت و شمولیت از سوی دولت رئیس جمهور منتخب دونالد ترامپ در تمامی آژانس های علمی ایالات متحده اتفاق افتاد. جوایز و افتخارات. اوشی در سال ۱۹۹۴ به عنوان پژوهشگر بنیاد دیوید و لوسیل پکارد انتخاب شد. و در سال ۲۰۰۰، جایزه پژوهشگر جوان را از انجمن زیست شناسی یاخته ای آمریکا دریافت کرد. همچنین در سال ۲۰۰۱، جایزه «جامعه پروتئین» را به دست آورد. او در سال ۲۰۰۰ به عنوان پژوهشگر مؤسسه پزشکی هاورد هیوز انتخاب شد. در سال ۲۰۰۱، اوشی جایزه جایزه آکادمی ملی علوم در زیست شناسی مولکولی را برای «مشارکت ها در درک انتقال سیگنال، تنظیم حرکت پروتئین به درون و بیرون هسته، و چگونگی کنترل فعالیت پروتئین از طریق فسفریلاسیون» دریافت کرد. اوشی در سال ۲۰۰۴ به آکادمی ملی علوم انتخاب شد. همچنین به آکادمی هنرها و علوم آمریکا انتخاب شد. او در سال ۲۰۱۹ به عضویت جامعه فلسفی آمریکا درآمد. زندگی شخصی. اوشی با داگلاس جفرری ازدواج کرده است.
در سال ۲۰۰۷، او گفته بود که دویدن و ویک بردینگ می کند و یکی از دلایل بزرگ برای انتقال به هاروارد، فرصت تدریس به دانشجویان مقطع کارشناسی بوده است. او سگ خود، زامبو، را از زمانی که توله بود تربیت کرد. زامبو در سال ۲۰۱۱ قهرمان ملی شد و سپس در مسابقات قهرمانی جهانی در اتریش قهرمان جهان شد.
آیدا استفنز اوونز (۱۳ سپتامبر ۱۹۳۹ – ۲۴ فوریه ۲۰۲۰) دانشمند آمریکایی بود که به خاطر کارش در زمینه آنزیم های سم زدای دارو شناخته می شود. او در سال ۱۹۶۷ دکترای خود را از دانشگاه دوک دریافت کرد و یکی از دو نفر اول آفریقایی-آمریکایی بود که از این دانشگاه دکترا گرفت. او بیشتر دوران حرفه ای خود را در مؤسسه ملی بهداشت (NIH) گذراند، جایی که از ۱۹۶۸ تا ۲۰۱۷ کار کرد و مطالعات پیشگامانه ای در زمینه ژنتیک بیماری های انسانی و متابولیسم دارو انجام داد. زندگی اولیه. آیدا ویرجینیا استفنز اوونز در یک مزرعه در شهر کوچک وایت ویل، کارولینای شمالی بزرگ شد. مادرش زمانی که او شش ساله بود درگذشت. آموزش. آموزش ابتدایی او در مدارس عمومی جداگانه انجام شد. سپس او وارد کالج کارولینای شمالی شد، که اکنون دانشگاه مرکزی کارولینای شمالی است و در سال ۱۹۶۱ با افتخار عالی در رشته زیست شناسی (کارشناسی ارشد) و ریاضیات (فرعی) فارغ التحصیل شد. پس از فارغ التحصیلی، او به عنوان دستیار آزمایشگاه در مؤسسه تابستانی بنیاد ملی علوم برای معلمان دبیرستان در کالج کارولینای شمالی مشغول به کار شد و یک تابستان را در آزمایشگاه دنیل سی. توستسون در دپارتمان فیزیولو
ژی دانشگاه دوک گذراند. سپس در سال ۱۹۶۲، او تحصیلات دکترای خود در رشته بیوشیمی و فیزیولوژی را در آزمایشگاه جیکوب جی. بلوم در دانشگاه دوک آغاز کرد، درست پس از آنکه دانشگاه به طور نژادی مدارس تحصیلات تکمیلی و حرفه ای خود را ادغام کرد. وقتی در سال ۱۹۶۷ فارغ التحصیل شد، او یکی از دو نفر اول آفریقایی-آمریکایی بود که دکترا از دانشگاه دوک دریافت کردند، اولین زن بود که این مدرک را دریافت می کرد و اولین زن در رشته فیزیولوژی بود که از دوک مدرک گرفت. حرفه علمی. پس از فارغ التحصیلی، اوونز در مؤسسه ملی بهداشت (NIH) یک موقعیت پسادکترا داشت، ابتدا در مؤسسه ملی آرتریت، متابولیسم و بیماری های گوارشی که آن زمان نام داشت، در آزمایشگاه بیوشیمی و متابولیسم و سپس در مؤسسه ملی بهداشت و توسعه کودک (NICHD) در بخش داروسازی رشد در آزمایشگاه علوم زیستی پزشکی. در این زمان، او روی نحوه پردازش شیمیایی داروها در بدن تمرکز کرد. در سال ۱۹۷۵، او سرپرستی گروه تحقیقاتی مستقل خود را در NICHD در بخش بیوتراانسفورماسیون دارو آغاز کرد که بعدها به بخش اختلالات ژنتیکی متابولیسم دارو تغییر نام داد. او اولین محقق آفریقایی-آمریکایی در مؤسسه ملی بهداشت بود.
از سال ۱۹۸۸، او بخش اختلالات ژنتیکی متابولیسم دارو در NICHD را در برنامه غدد درون ریز و ژنتیک رشد هدایت کرده است. پیشرفت های علمی. کار پسادکترا اوونز علاقه خاصی به یک گروه بحرانی از آنزیمها به نام UDP-گلوکورونوزیل ترانسفرازها (مخفف UGTs) برانگیخت، که به بدن اجازه می دهند داروها، مواد شیمیایی و سموم مضر را سم زدایی کنند. با طراحی روش هایی برای تحقیق در مورد ژن هایی که برای آنزیم های خاص UGT کدگذاری می کنند، او یک مجموعه از ۱۳ ژن به نام UGT1A شناسایی کرد. آزمایشگاه او نشان داد که یکی از این ژن ها، UGT1A1، پروتئین بیلی روبین، که محصول تجزیه هموگلوبین است، را پردازش می کند. گروه تحقیقاتی اوونز در پی تحقیقاتی که انجام داد، پیشرفت های متعددی در زمینه زیست شناسی آنزیم های UGT داشته است. آزمایشگاه او اولین گروهی بود که یک نقص ژنتیکی در ژن UGT1A1 را شناسایی کرد که منجر به سندروم کریگلر-نجار می شود. سندروم کریگلر-نجار یک اختلال است که تغییر و دفع بیلی روبین به طور طبیعی را مختل می کند و منجر به یرقان می شود. گروه تحقیقاتی اوونز همچنین شناسایی کرد که آنزیم های UGT باید قبل از اینکه قادر به سم زدایی مواد شیمیایی خارجی ش
وند، فعال شوند و اینکه در برخی موارد، سرکوب این آنزیم ها می تواند اثرات داروهای درمانی را تقویت کند. آزمایشگاه اوونز دریافت که فعالیت آنزیم های UGT می تواند توسط مهارکننده های کیناز کاهش یابد و اینکه آنزیم های پروتئین کیناز C و تیروزین کیناز می توانند ویژگی خاص آنزیم را تغییر دهند، که احتمالاً به توانایی آن ها در سم زدایی از طیف وسیعی از مواد شیمیایی خارجی کمک می کند. افتخارات. اوونز جایزه مدیر مؤسسه ملی بهداشت در سال ۱۹۹۲ را دریافت کرد و در سال ۲۰۱۳، اولین جایزه فارغ التحصیلان برجسته دانشکده تحصیلات تکمیلی دانشگاه دوک را دریافت کرد. علاوه بر این، در سال ۲۰۰۹، بنیاد آسم آمریکایی اوونز را به عنوان یکی از ۵٪ نویسندگان ارجاع شده در نشریات داروشناسی شناسایی کرد.
کلیدسپاری () یا اعطای کلیدها به سنت پطرس توسط مسیح، فرسکویی است از پیترو پروجینو، نقاش دوره رنسانس ایتالیا، که در سال های ۱۴۸۱–۱۴۸۲ میلادی اجرا شد و در کلیسای سیستین در رم قرار دارد. تاریخچه. سفارش این اثر در سال ۱۴۸۰ آغاز شد، زمانی که پروجینو در حال تزئین نمازخانه ای در کلیسای قدیمی سنت پیتر در رم بود. پاپ سیکستوس چهارم از کار او رضایت داشت و تصمیم گرفت تزئینات نمازخانهٔ جدیدی را که در کاخ واتیکان ساخته بود نیز به او بسپارد. به دلیل بزرگی پروژه، بعدها گروهی از نقاشان فلورانسی از جمله ساندرو بوتیچلی، دومنیکو گیرلاندایو و دیگران به او پیوستند. در حالی که نقاشی هنوز در حال اجرا بود، بازدید آلفونسوی دوم ناپل باعث شد تا او در بخش چپ صحنه در میان گروه شخصیت های جلویی افزوده شود. برای ایجاد تعادل در تصویر، یکی از حواریون بالای سر پطرس افزوده شد. توصیف. این صحنه که بخشی از مجموعهٔ "داستان های عیسی" در دیوار شمالی نمازخانه است، به متی ۱۶ ارجاع دارد که در آن عیسی به پطرس می گوید «کلیدهای پادشاهی آسمان را به تو خواهم داد». این کلیدها نماد قدرت بخشش گناهان و رساندن پیام الهی هستند، که به آنان توانایی ورود دادن دیگران به
بهشت را می بخشند. شخصیت های اصلی در دو ردیف فشرده در پیش زمینه و نزدیک به سطح تصویر، زیر خط افق قرار گرفته اند. در مرکز، عیسی در حال اعطای کلیدهای نقره ای و طلایی به پطرس زانوزده است و اطراف او حواریون از جمله یهودا (پنجمین نفر از سمت چپ مسیح) قرار دارند، همگی دارای هاله ای در اطراف سرشان هستند. در میان آنان، پرتره هایی از معاصران آن دوره نیز دیده می شود، از جمله کسی که گفته می شود خودنگارهٔ پروجینو است (پنجمین نفر از سمت راست). میدان صاف و باز، با سنگ های رنگی به مستطیل های پرسپکتیوی تقسیم شده است. در مرکز پس زمینه، معبدی قرار دارد که شبیه به کلیسای آرمانی در کتاب "در باب معماری" از لئون باتیستا آلبرتی است. در دو سوی آن، قوس های پیروزی با کتیبه هایی دیده می شود که پاپ سیکستوس چهارم را با سلیمان مقایسه می کنند و یادآور معبد سلیمان هستند. در فاصلهٔ میانهٔ میدان، دو صحنه از زندگی مسیح به تصویر کشیده شده اند: پرداخت مالیات به قیصر در سمت چپ، و سنگسار عیسی در سمت راست. سبک پیکره ها تحت تأثیر آندرئا دل وروکیو است. پارچه ها با پیچ وتابی پویا و پیچیده طراحی شده اند. برخی از حواریون مانند یوحنای رسول، با چهره هایی ز