Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
موقعیت بلاغی رویدادی است که از یک موضوع، یک مخاطب و مجموعه ای از محدودیت ها تشکیل شده است. یک موقعیت بلاغی از یک زمینه یا ضرورت معین ناشی می شود. مقاله ای از لوید بیتزر مدل موقعیت بلاغی را در سال ۱۹۶۸ معرفی کرد که بعدها توسط ریچارد واتز (۱۹۷۳) و اسکات کانسینی (۱۹۷۴) به چالش کشیده و اصلاح شد. پژوهش های اخیر بیشتر این مدل را بازتعریف کرده است تا دیدگاه های گسترده تری از روش های بلاغی را شامل شود. توسعه نظری. در قرن بیستم، سه متن تأثیرگذار در مورد موقعیت بلاغی منتشر شد: «موقعیت بلاغی» لوید بیتزر، «افسانه موقعیت بلاغی» ریچارد بیتزر استدلال می کنند که یک موقعیت تعیین کننده باعث بلاغت می شود. واتز پیشنهاد می کند که بلاغت با برجسته کردن مسائل، «موقعیت هایی» ایجاد می کند.
نشان ملی بوروندی، که در سال ۱۹۶۶ به تصویب رسید، شامل یک سپر است که توسط سه نیزه احاطه شده است. روی سپر شعار ملی و همچنین سر شیر است. در پشت سپر سه نیزه سنتی آفریقایی متقاطع وجود دارد. در زیر سپر شعار ملی بوروندی که به زبان فرانسوی است روی یک طومار ظاهر می شود: Unité, Travail, Progrès ("معنی": وحدت، کار، پیشرفت).
خیابان میرزا کوچک خان ("خیابان استالین سابق") خیابانی است شمالی-جنوبی در مرکز تهران که حد فاصل خیابان های غربی-شرقی نوفل لوشاتو و جمهوری اسلامی قرار دارد. این خیابان در جنوب سفارت روسیه و در غرب سفارت بریتانیا واقع شده است. این خیابان در امتداد شمالی خیابان سی تیر واقع شده است. نامگذاری. در سال ۱۳۲۳ بعد از برگزاری کنفرانس تهران با حضور رهبران ۳ کشور آمریکا، انگلیس و شوروی، ۳ خیابان مهم تهران به نام رهبران این کشورها نامگذاری شد. خیابانی که این روزها به نام خیابان میرزا کوچک خان می شناسیم، از آن سال نام خیابان استالین را به خود گرفت. دسترسی و حمل ونقل. نزدیک ترین ایستگاه مترو به خیابان میرزا کوچک خان، ایستگاه فردوسی است که در فاصله حدوداً یک کیلومتری آن قرار دارد. همچنین، ایستگاه های اتوبوس متعددی در اطراف این خیابان وجود دارند که دسترسی به آن را آسان می کنند.
سیاست در بلژیک در چارچوب یک پادشاهی مشروطه، دموکراسی نمایندگی و فدرال انجام می شود. در کشور بلژیک، پادشاه، رئیس کشور است و نخست وزیر بلژیک، رئیس دولت محسوب می شود. حکومت به صورت چندحزبی اداره می شود و قدرت اجرایی در اختیار دولت است. قوه مقننه میان دولت و دو مجلس پارلمان فدرال بلژیک (یعنی سنا و مجلس نمایندگان) تقسیم شده است. بلژیک از سه جامعهٔ زبانی (هلندی زبان، فرانسوی زبان و آلمانی زبان) و سه منطقهٔ جغرافیایی (فلاندر، والون و بروکسل) تشکیل شده است که هرکدام دارای دولت و پارلمان مستقل هستند. پادشاه فیلیپ از ۲۱ ژوئیه ۲۰۱۳ میلادی پادشاه بلژیک است. از دهه ۱۹۷۰، بیشتر احزاب بلژیکی به شاخه های هلندی زبان و فرانسوی زبان تقسیم شده اند. احزاب اصلی معمولاً در سه خانوادهٔ سیاسی جای می گیرند: لیبرالهای راست گرا، دموکرات های مسیحی محافظه کار اجتماعی، و سوسیالیستهای چپ گرا. در سال های اخیر، احزاب سبز و احزاب ملی گرا (به ویژه در فلاندر) نیز قدرت گرفته اند. سیاست بلژیک همچنین تحت تأثیر گروه های فشار مانند اتحادیه های کارگری و سازمان های کارفرمایی از جمله فدراسیون شرکت های بلژیکی قرار دارد. با وجود اصل حکومت اکثریت، فرایند ت
صمیم گیری غالباً حالتی کنفدرال به خود می گیرد که در آن اقلیت فرانسوی زبان ها دارای اختیارات حمایتی ویژه مانند اکثریت دوسوم و اکثریت در هر جامعه هستند. طبق شاخص دموکراسی V-Dem، بلژیک در سال ۲۰۲۳ هشتمین کشور دموکراتیک انتخاباتی در جهان شناخته شد. قانون اساسی. قانون اساسی بلژیک که پایهٔ نظام سیاسی این کشور است، در تاریخ ۷ فوریه ۱۸۳۱ تصویب شد. این قانون چندین بار اصلاح شده است که مهم ترین اصلاحات آن در سال های ۱۹۷۰ و ۱۹۹۳ انجام گرفته است. در سال ۱۹۷۰، در پی تنش های فزاینده میان جوامع هلندی زبان و فرانسوی زبان، دولت اعلام کرد که «ساختار دولت واحد مندرج در قانون دیگر کارایی ندارد.» در نتیجه، قانون اساسی جدید وجود تفاوت های فرهنگی و منطقه ای را به رسمیت شناخت و قدرت را میان جوامع و مناطق تقسیم کرد. حکومت. قوه مجریه. پادشاه، رئیس کشور. بلژیک یک پادشاهی مشروطه است و پادشاه رئیس کشور است و تا پایان عمر در این مقام باقی می ماند. وظایف وی در قانون اساسی بلژیک و قوانین وابسته مشخص شده است و نقشی عمدتا نمادین و تشریفاتی ایفا می کند و سمبل وحدت ملی به شمار می رود. به عنوان یک سلطنت مردمی، عنوان رسمی پادشاه «پادشاه بلژیکی ها
» (، ، ) است. سلطنت در بلژیک موروثی است و از طریق وراثت سلطنتی ادامه می یابد. پادشاه بر اساس قانون اساسی، اختیارات محدودی دارد و تصمیمات او تنها زمانی مشروع است که با امضای یک وزیر دولت همراه باشد. در واقع، مسئولیت حقوقی تصمیم های سلطنتی بر دوش وزراست، نه پادشاه. پادشاه بلژیکی ها یکی از نهادهای وحدت بخش در کشوری است که دارای سه زبان رسمی و ساختار فدرالی پیچیده ای است. نقش سیاسی وی عمدتاً به تعیین یک رهبر سیاسی برای تشکیل دولت پس از انتخابات یا استعفای دولت محدود می شود. همچنین در صورت رأی عدم اعتماد سازنده از سوی مجلس نمایندگان، پادشاه موظف به انتصاب نخست وزیر جدید مطابق با رأی مجلس است. نقش سیاسی. پادشاه بلژیک نقش مهمی در روند تشکیل دولت دارد. پس از هر انتخابات عمومی، او با رهبران احزاب سیاسی مشورت کرده و اشخاصی را به عنوان "اطلاع دهنده" () و "شکل دهنده" () تعیین می کند تا مسیر تشکیل دولت ائتلافی را هموار کنند. در نهایت، او نخست وزیر پیشنهادی را منصوب می کند. با وجود این نقش، پادشاه باید بی طرفی سیاسی خود را حفظ کند و تصمیم گیری های واقعی در سطح پارلمان و دولت انجام می شود. وظایف رسمی. برخی از مهم ترین وظایف
رسمی پادشاه عبارتند از: پادشاه کنونی. پادشاه کنونی بلژیک، فیلیپ، در ۲۱ ژوئیه ۲۰۱۳ پس از کناره گیری پدرش آلبرت دوم، به سلطنت رسید. او هفتمین پادشاه بلژیکی ها از زمان استقلال این کشور در سال ۱۸۳۰ است. در زمان سلطنت او، بلژیک شاهد چالش های سیاسی متعددی، از جمله بحران های طولانی مدت در تشکیل دولت بوده است. فیلیپ به دلیل شخصیت آرام، تحصیلات در خارج از کشور، و رویکرد بی طرفانه اش در عرصهٔ سیاست، معمولاً به عنوان چهره ای نمادین برای اتحاد ملی در یک کشور چندفرهنگی در نظر گرفته می شود. دولت فدرال. قدرت اجرایی در سطح فدرال در اختیار نخست وزیر و وزرای دولت فدرال است که شورای وزیران را تشکیل می دهند. در کنار آن ها، دبیران دولتی نیز حضور دارند که معاونان وزرا هستند ولی عضو شورای وزیران محسوب نمی شوند. وزرا توسط پادشاه منصوب می شوند اما در عمل، از میان اعضای احزاب تشکیل دهنده ائتلاف دولت انتخاب می شوند. دولت فدرال باید از حمایت مجلس نمایندگان برخوردار باشد. تعداد وزرا (به جز نخست وزیر) نمی تواند از ۱۵ نفر بیشتر باشد و باید تعادل زبانی میان وزرای هلندی زبان و فرانسوی زبان رعایت شود. فقط نخست وزیر می تواند استثنایی باشد. دو
لت های منطقه ای و جامعه ای. پارلمان ها و دولت های مناطق و جوامع صلاحیت هایی همچون حمل ونقل، آموزش، بهداشت، فرهنگ، مسکن، محیط زیست، و سیاست اقتصادی محلی دارند. آن ها می توانند وام بگیرند و در برخی حوزه ها معاهدات بین المللی منعقد کنند. با این حال، بیش از ۸۰٪ بودجه آن ها از طریق دولت فدرال تأمین می شود و اختیارات مالیاتی مستقلی ندارند. طبق قانون اساسی، لیستی از صلاحیت های خاص دولت فدرال باید تنظیم شود، اما این لیست هرگز تدوین نشده است. در نتیجه، دولت فدرال همچنان صلاحیت هایی را که به طور مشخص واگذار نشده اند، اعمال می کند. احزاب فلمنکی خواهان اختیارات بیشتر و خودمختاری مالی هستند، در حالی که احزاب فرانسوی زبان تمایل به حفظ کنترل دولتی دارند. تا اکتبر ۲۰۱۹، دولت های منطقه ای و جامعه ای به شرح زیر هستند: دولت های استانی و محلی. دو ناحیه بزرگ فلاندر و والون هرکدام به پنج استان تقسیم شده اند. بروکسل مستقیماً به ۱۹ شهرداری تقسیم می شود. در مجموع، بلژیک دارای ۵۸۱ شهرداری است. اداره استان ها و شهرداری ها از صلاحیت های اختصاصی مناطق است. در بروکسل، همچنین نهادهایی از سوی دو جامعه زبانی (COCOF برای فرانسوی زبان ها و VGC
برای فلاندری ها) در زمینه های فرهنگی فعالیت دارند. نهاد مشترک دیگری نیز به نام کمیسیون مشترک جامعه ای (COCOM) وجود دارد که به موضوعات مشترک دو جامعه رسیدگی می کند. قوه مقننه. قدرت قانون گذاری در بلژیک میان سطوح ملی (فدرال)، منطقه ای و جامعه ای تقسیم شده است. پارلمان فدرال بلژیک شامل دو مجلس است: با اصلاحات قانون اساسی در سال های ۱۹۹۳ و ۲۰۱۳، نقش سنا محدود شده است و تنها در مسائل خاص (همچون قانون اساسی، ساختار فدرال یا روابط بین المللی) نظر سنا ضروری است. بیشتر قوانین به صورت یک جانبه توسط مجلس نمایندگان تصویب می شوند. هر یک از پنج نهاد فدرال (جامعه فلاندری، جامعه فرانسوی زبان، جامعه آلمانی زبان، منطقه والونی و منطقه بروکسل) نیز دارای پارلمان های تک مجلسی مستقل هستند که قوانین و مقررات ویژه ای در حوزه های مربوط به خود تصویب می کنند. قوه قضاییه. نظام قضایی بلژیک بر اساس حقوق مدنی و برگرفته از کد ناپلئون است. این نظام قابلیت بررسی قضایی قوانین مصوب را دارد. بلژیک صلاحیت دادگاه بین المللی دادگستری (ICJ) را به رسمیت می شناسد (با برخی محدودیت ها). دیوان کشور (هلندی: "Hof van Cassatie"، فرانسوی: "Cour de Cassation"
) عالی ترین مرجع قضایی بلژیک است. این دیوان با بررسی پرونده ها از نظر شکلی (نه ماهوی) بر اجرای صحیح قانون نظارت دارد. قضات دیوان کشور توسط پادشاه منصوب می شوند و دارای سمت مادام العمر هستند. همچنین دادگاه قانون اساسی، شورای کشور و دادگاه های استیناف نیز بخشی از ساختار قضایی بلژیک محسوب می شوند. انتخابات و احزاب. نظام انتخاباتی. انتخابات در بلژیک بر پایه نمایندگی تناسبی و فهرست باز انجام می شود. در انتخابات پارلمان فدرال، احزاب برای هر حوزه انتخاباتی فهرستی از نامزدها معرفی می کنند و رأی دهندگان می توانند: رأی دادن در بلژیک اجباری است و به همین دلیل، نرخ مشارکت بسیار بالاست. انتخابات پارلمان فدرال و پارلمان های منطقه ای و جامعه ای هر پنج سال یک بار و هم زمان با انتخابات پارلمان اروپا برگزار می شود. انتخابات شهرداری ها و شوراهای استانی هر شش سال یک بار برگزار می شود. آخرین انتخابات سراسری بلژیک در سال ۲۰۱۹ برگزار شد. احزاب سیاسی. به جز برخی احزاب آلمانی زبان، بیشتر احزاب بلژیکی یا هلندی زبان (فلمنکی) یا فرانسوی زبان هستند. تنها حزب اصلی دو زبانه در سطح ملی، حزب کارگران بلژیک (PVDA/PTB) است که گرایش چپ افراطی دا
رد. هر حزب دارای نهاد پژوهشی خود برای تدوین سیاست ها است. تصمیم گیری در سطح ملی نیازمند اکثریت در دو جامعه زبانی (هلندی و فرانسوی) است و هر یک از آن ها می توانند فرآیند بررسی را به تأخیر بیندازند. این موضوع موجب پیچیدگی، کندی، و گران بودن فرآیندهای تصمیم گیری شده است. نتایج آخرین انتخابات و تشکیل دولت. در انتخابات فدرال ۲۰۱۹، فضای سیاسی بلژیک بار دیگر تکه تکه و قطبی بود. در منطقه فلاندر، احزاب راست گرا مانند N-VA و ولامس بلانگ رشد کردند، در حالی که در والونیا احزاب چپ گرا مانند PS و PTB جایگاه خود را حفظ کردند. در بروکسل نیز احزاب محیط زیست و چپ عملکرد خوبی داشتند. تشکیل دولت به دلیل تقسیمات زبانی و سیاسی پیچیده، بیش از ۱۶ ماه طول کشید و دولت جدید به رهبری الکساندر دی کرو (Open Vld) سرانجام در اکتبر ۲۰۲۰ شکل گرفت. این دولت از ائتلاف ۷ حزب از دو جامعه زبانی اصلی تشکیل شد. اتحادیه های کارگری. بلژیک کشوری با سطح بالای سازماندهی اتحادیه ای است. بیش از ۵۰٪ از کارکنان بخش خصوصی و خدمات عمومی عضو یکی از اتحادیه های کارگری هستند. این اتحادیه ها نقش سیاسی گسترده ای دارند و در موضوعاتی چون آموزش، امور مالی، حفاظت از مح
یط زیست، حقوق زنان و مسائل اجتماعی فعال هستند. سه اتحادیه اصلی عبارتند از: این اتحادیه ها خدماتی از جمله مدیریت کمک های بیکاری، مشاوره حقوقی و نمایندگی کارکنان در شوراهای محل کار را ارائه می دهند. تقسیمات زبانی. زبان در بلژیک نقش بسیار مهمی در سیاست و ساختار حکمرانی دارد. بلژیک به سه جامعه زبانی تقسیم شده است: همچنین سه منطقه اقتصادی نیز وجود دارد: مرزهای زبانی در سال ۱۹۶۲ رسمیت یافتند، ولی تنش های سیاسی میان جوامع همچنان باقی مانده اند. اختلافات سیاسی میان فلمنگ ها و فرانسوی زبانان، به ویژه در زمینه های اقتصادی و مدل دولت رفاه، همچنان یکی از چالش های اصلی سیاست بلژیک است. در دهه های اخیر، اختلافات فرهنگی و سیاست های اقتصادی بیش از گذشته جای اختلافات صرفا زبانی را گرفته اند. فلمنگ ها بیشتر گرایش به اقتصاد آزاد و کاهش مالیات دارند، در حالی که فرانسوی زبانان از نقش گسترده تر دولت حمایت می کنند.
نوجوانان واقعی فیلمی محصول سال ۲۰۰۹ و به کارگردانی کریگ جانسون است. در این فیلم بازیگرانی همچون مارک دوپلاس، برت لوهر، کار تامپسون و ملیسا لیو ایفای نقش کرده اند.
یورگ آف کلرکر (Georg af Klercker)، کارگردان، فیلم نامه نویس و هنرمند اهل سوئد، در سال ۱۸۷۷ در یک خانواده اشرافی به دنیا آمد. او در آغاز، مسیر نظامی را در پیش گرفت و به عنوان افسر در ارتش سوئد مشغول به کار شد. ورود به سینما. کلرکر ابتدا مسیر حرفه ای اش را در ارتش آغاز کرد، اما با ترک خدمت نظامی و ورود به تئاتر، باعث رسوایی در خانواده اشرافی خود شد. او در سال ۱۹۱۱ توسط چارلز مگنوسون به عنوان مدیر استودیوی Svenska Biografteatern در استکهلم استخدام شد. نخستین فیلمش، "دو برادر" (۱۹۱۲) که توسط Pathé سوئد تولید شده بود، توسط سانسورچیان ممنوع شد. در بازه ی ۱۹۱۱ تا ۱۹۱۳، کلرکر چندین فیلم در ژانر درام و کمدی ساخت که تنها یکی از آن ها، "رینگوال در جستجوی ماجراجویی" (۱۹۱۳) باقی مانده است. سپس در سال ۱۹۱۳ به Pathé پیوست و فیلم "برای میهن" (۱۹۱۴) را ساخت که او را برای مدتی به کپنهاگ نیز برد. ویژگی های سبک شناختی و تکنیکی. اگرچه داستان پردازی فیلم های کلرکر عمدتاً سنتی و کلاسیک نبود، اما آثار او از نظر بصری بسیار نوآورانه بودند. استفاده از نور طبیعی، عمق میدان پیشرفته، و ترکیب بندی های بصری در بسیاری از آثارش دیده می شود. د
ر حالی که ملودرام های او همچنان با نماهای ثابت و میزانسن در عمق ساخته می شدند، برخی آثار متأخر او مانند "ستوان دیوانه" (۱۹۱۷) از تدوین تداومی کامل بهره بردند. افول. در سال ۱۹۱۸ شرکت Hasselblad با Skandia ادغام شد و کلرکر به طور کامل از عرصه تولید فیلم کنار رفت. او تنها یک بار در سال ۱۹۲۶ با فیلم "دختران سولویک" تلاش کرد به سینما بازگردد، اما این بازگشت ناموفق بود و دیگر نامی از او در سینما به میان نیامد.
آراستگی یا دکوریوم ، (لاتین: درست، مناسب) یک اصل از بلاغت کلاسیک، شعر، و تئوری نمایشی در مورد تناسب، یا یک سبک برای یک موضوع نمایشی بود. مفهوم "آراستگی" همچنین در مورد محدودیت های تجویزشده رفتار اجتماعی مناسب در موقعیت های تعیین شده به کار می رود. در بلاغت و شعر. در بلاغت کلاسیک و نظریه شعری، آراستگی نشان دهنده تناسب سبک با موضوع است. هم ارسطو (در "فن شعر") و هم هوراس (در "شعر شعر") اهمیت سبک مناسب در حماسه، تراژدی، کمدی و غیره را مورد بحث قرار دادند. برای مثال هوراس می گوید: «موضوع کمیک مستعد استفاده در سبک تراژیک نیست، و به همین ترتیب ضیافت توئستس را نمی توان به شیوه ای که در زندگی روزمره توصیف می شود، مطابق با سبک زندگی مردم دانست. اجازه دهید هر یک از این سبک ها به نقشی که به درستی به آن اختصاص داده شده است، حفظ شود.» آراستگی اجتماعی. نزاکت اجتماعی رفتار اجتماعی و شایستگی مناسب را تعیین می کند و بنابراین با مفاهیم ادب، نجابت، آداب، فضل، رسوم، احترام و ظاهر مرتبط است.
کای مدیسون ترامپ (؛ زادهٔ ۱۲ مه ۲۰۰۷) دختر بزرگ دونالد ترامپ جونیور و ونسا هایدون، بزرگ ترین نوه دونالد ترامپ چهل و پنجمین و چهل و هفتمین رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا بوده و یک گلف باز رقابتی است. او پس از سخنرانی خود در حمایت از کمپین ریاست جمهوری پدربزرگش در کنوانسیون ملی جمهوری خواهان در سال ۲۰۲۴ به شهرت ملی رسید، و متعاقباً به یک شخصیت محبوب رسانه های اجتماعی تبدیل شد. او متعهد شده است که در سال ۲۰۲۶ برای تیم گلف زنان دانشگاه میامی بازی کند. اوایل زندگی. کای در ۱۲ مه ۲۰۰۷ در شهر نیویورک متولد شد. او اولین فرزند دونالد ترامپ جونیور و ونسا هایدون و اولین نوه دونالد ترامپ است. نام او از نام پدربزرگش، نوازنده جاز دانمارکی، کای اوانس گرفته شده است. وی در مدرسه بنجامین در شهرستان پالم بیچ، فلوریدا تحصیل می کند و عضو کلاس ۲۰۲۶ است. گلف. کای یک گلف باز رقابتی است و برای مدرسه بنجامین در پالم بیچ، فلوریدا بازی کرده است. او در مسابقات قهرمانی باشگاه های زنان ۲۰۲۲ و قهرمانی باشگاه های بانوان ۲۰۲۴ در پالم بیچ بین المللی ترامپ، جایی که نقص رقابتی +۰٫۵ را ثبت کرد، برنده شد. در اوت ۲۰۲۴ او به طور شفاهی متعهد شد که در
دانشگاه میامی برای بازی گلف دانشگاهی به عنوان عضوی از کلاس ۲۰۲۶ شرکت کند. طبق گزارش ها، از فوریه ۲۰۲۵، کای دارای نام، تصویر و ارزش یک میلیون و دویست هزار دلاری با حامیان مالی شامل شرکت گلف کالاوی و تیلورمید قراداد بست. سیاست. او در کنوانسیون ملی جمهوری خواهان در سال ۲۰۲۴ در میلواکی سخنرانی کرد و بر رابطه خود با پدربزرگش تمرکز کرد. وی در این سخنرانی ترامپ را «فقط یک پدربزرگ معمولی» توصیف کرد و او را یک الهام بخش خواند. جان مولهالند، سردبیر سابق "گاردین ایالات متحده"، این سخنرانی را «بخشی از یک تغییر حساب شده سیاسی» خواند و او را «آخرین استخدام شده در خانواده ترامپ» خواند، در حالی که مفسر سیاسی و مشارکت کننده سی ان ان گفت که «نوه بیرون آمد و قلب ما را باز کرد» و گفت که او کار خوبی انجام داد که دونالد ترامپ را دارای انسانیت دانست. او در ادامه کای ترامپ را «مانند ترامپ» جلوه داد. کای ترامپ خودش گفته است که علاقه ای به نامزدی در پست های دولتی ندارد و می گوید: من فقط از این موضوع دوری می کنم و روی گلف تمرکز می کنم. رسانه های اجتماعی. پس از حضور کای در RNC در ژوئیه ۲۰۲۴، تعداد دنبال کنندگان اینستاگرام او از ۱۲۵۰۰۰ ب
ه ۱۸۵۰۰۰ در کمتر از ۲۴ ساعت افزایش یافت و این حساب تا پایان ژوئیه بیش از ۳۳۳۰۰۰ دنبال کننده دریافت کرد. کای به دلیل وبلاگ نویسی جشن پیروزی دونالد ترامپ در انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۲۴ ایالات متحده و گفتن اینکه ایلان ماسک در ۱۰ نوامبر پس از حمایت گسترده اش از کمپین انتخاباتی دونالد ترامپ به «وضعیت عمویی رسیده است» مورد توجه گرفت. تا ۸ آوریل ۲۰۲۵، کانال یوتیوب او به ۱٫۰۸ میلیون مشترک، حساب او در تیک تاک ۳ میلیون دنبال کننده و حساب او در اینستاگرام ۱٫۶ میلیون دنبال کننده رسید. پس از انتخابات، او به عنوان یک تأثیرگذار بالقوه مهم در بهبود محبوبیت دونالد ترامپ در میان زنان جوان و یک متحد قدرتمند در رسانه های اجتماعی برجسته شد.
باشگاه فوتبال سستائو ریور (به اسپانیایی: Sestao River Club) یک باشگاه فوتبال اسپانیایی است که در سستائو، در منطقه خودمختار کشور باسک واقع شده است. این باشگاه در سال ۱۹۹۶ تأسیس شد، بازی های خانگی این تیم در "ورزشگاه لاس لاناس"، با ظرفیت ۸۹۰۵ نفر، برگزار می شود.
باشگاه فوتبال تانجونگ پاگار یونایتد یک باشگاه فوتبال حرفه ای است که در کوئینزتاون سنگاپور واقع شده است. این باشگاه در حال حاضر در لیگ برتر سنگاپور، بالاترین سطح فوتبال سنگاپور، رقابت می کند. تانجونگ پاگار یونایتد از سال ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۴ و از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۴ در لیگ است. باشگاه پس از فصل ۲۰۰۴ به دلیل مشکلات مالی از لیگ کنار رفت، اما در سال ۲۰۱۱ با چندین وقفه مشابه در این بین بازگشت. این باشگاه از سال ۲۰۲۰ بازگشته است.
شاخص های دموکراسی ابزارهایی کمی و مقایسه ای هستند که برای سنجش وضعیت دموکراسی در کشورهای مختلف استفاده می شوند. این شاخص ها با استفاده از تعاریف گوناگون از دموکراسی، تلاش می کنند تا جنبه های گوناگون عملکرد دموکراتیک دولت ها را ارزیابی کنند. برخی از این شاخص ها کشورهای جهان را به دسته هایی چون «دموکراسی کامل»، «دموکراسی معیوب»، «نظام های ترکیبی» و «نظام های اقتدارگرا» تقسیم می کنند و برخی دیگر به صورت پیوسته، میزان دموکراتیک بودن نظام ها را بر پایه نمره عددی نشان می دهند. معیارهای مورد سنجش. شاخص های دموکراسی از نظر حوزهٔ پوشش، تعاریف مفهومی، و اولویت دادن به ابعاد مختلف با یکدیگر تفاوت دارند. برخی از جنبه های رایج مورد سنجش عبارت اند از: شاخص های برجسته دموکراسی. برخی از مهم ترین شاخص های جهانی دموکراسی عبارت اند از: شاخص هایی برای جنبه های خاص دموکراسی. علاوه بر شاخص های کلی دموکراسی، سنجه هایی نیز برای اندازه گیری جنبه های خاص نظام های دموکراتیک ایجاد شده اند. از جمله: همچنین مفاهیم دیگری مانند میزان مشارکت در انتخابات، رأی بی اثر، تأثیر سیاسی و شکاف کارآمدی نیز از جنبه های مهم دموکراسی هستند که گاه در پژوه
ش های تجربی سنجیده می شوند. شاخص های تاریخی دموکراسی. برخی شاخص ها دیگر امروزه به طور گسترده استفاده نمی شوند ولی در تاریخ پژوهش های سیاسی تأثیرگذار بوده اند: دشواری های سنجش دموکراسی. سنجش دموکراسی به دلیل ماهیت پیچیده آن همواره با چالش هایی روبرو بوده است. دموکراسی شامل نهادهای متعددی است که بسیاری از آن ها به سختی قابل اندازه گیری هستند. به همین دلیل، تعیین رابطه دموکراسی با متغیرهایی مانند نابرابری، فقر یا آموزش دشوار است. یکی دیگر از مسائل کلیدی در سنجش دموکراسی، اختلاف دیدگاه میان تعریف مینیمالیستی و ماکسیمالیستی از دموکراسی است: بسیاری از شاخص ها مانند Freedom House و Polity IV، دیدگاه ماکسیمالیستی را دنبال می کنند، اما از سوی دیگر برخی پژوهشگران بر لزوم لحاظ کردن دیدگاه شهروندان در سنجش دموکراسی تأکید دارند. نقد شاخص های دموکراسی. شاخص های جهانی دموکراسی، هرچند گسترده مورد استفاده قرار می گیرند، اما از سوی برخی پژوهشگران مورد نقد واقع شده اند. یکی از اصلی ترین نقدها به شیوهٔ مفهومی سازی و طراحی شاخص ها بازمی گردد. همچنین برخی پژوهشگران مانند اندرو لیتل و آن منگ به وجود سوگیری های زمانی در داده های کُد
گذاری شده توسط کارشناسان اشاره کرده اند و بر لزوم بهبود فرایندهای کُدگذاری تأکید دارند. در مقابل، پژوهشی توسط کارل هنریک ناتسن و همکارانش نشان می دهد که داده های حاصل از روش های کارشناسیِ پروژه هایی مانند V-Dem با استفاده از تکنیک های آماری همچون تحلیل عاملی و نظریهٔ پاسخ گویی به گویه ها (IRT)، سوگیری کارشناسی را تا حد زیادی کاهش داده اند.
گرگ ایتالیایی () یک زیرگونه از گرگ خاکستری است که بومی شبه جزیره ایتالیا و بخش هایی از فرانسه، سوئیس و شبه جزیره ایبری است. این گرگ نخستین بار توسط جانورشناس ایتالیایی جوزپه آلتوبلی در سال ۱۹۲۱ به عنوان یک زیرگونه معرفی شد. ویژگی های ظاهری. گرگ ایتالیایی از سایر زیرگونه های اروپایی کمی کوچک تر است. میانگین وزن نرها بین ۲۵ تا ۳۵ کیلوگرم است. رنگ پوشش خاکستری قهوه ای با ته رنگ زرد یا سرخ است. برخی از آن ها دارای لکه های سفید روی گلو و سینه هستند. زیستگاه. این گرگ بیشتر در رشته کوه های آپنین و آلپ جنوبی زندگی می کند. از زیستگاه های اصلی آن می توان به پارک ملی آبروتزو، لاتزیو و مولیزه، پارک ملی گران ساسو و دیگر مناطق کوهستانی ایتالیا اشاره کرد. رفتار. گرگ ایتالیایی معمولاً به صورت جفت یا گروه های کوچک زندگی می کند. رژیم غذایی اش شامل گراز وحشی، گوزن، خرگوش و گاهی دام های اهلی است. وضعیت حفاظتی. در دههٔ ۱۹۷۰ جمعیت این گرگ به شدت کاهش یافت و در آستانهٔ انقراض بود، اما با اجرای قوانین حفاظت از حیات وحش در ایتالیا و افزایش آگاهی عمومی، جمعیت آن رو به افزایش گذاشته است. هم اکنون در وضعیت «کمترین نگرانی» (LC) در فهرست
IUCN قرار دارد. در فرهنگ. گرگ ایتالیایی در فرهنگ مردم ایتالیا نماد قدرت، استقامت و پیوند با طبیعت محسوب می شود. در افسانهٔ رم، دو برادر مؤسس شهر رم یعنی رومولوس و رِموس توسط یک گرگ ماده پرورش یافتند.
آنورادها آناسوامی دانشمند رایانه است که به دلیل تحقیقاتش در مورد نظریه کنترل تطبیقی و شبکه های هوشمند شناخته شده است. او از سال ۱۹۹۶ در موسسه فناوری ماساچوست کار کرده است. در حال حاضر، آنورادها یک دانشمند پژوهشی ارشد در گروه مهندسی مکانیک در مؤسسه فناوری ماساچوست و مدیر آزمایشگاه کنترل تطبیقی فعال (گروه کنترل پرواز) است. حرفه. آناسوامی مدرک کارشناسی مهندسی را در سال ۱۹۷۹ از مؤسسه علوم هند دریافت کرد. او در سال ۱۹۸۵ مدرک دکتری خود را در رشته علوم رایانه را از دانشگاه ییل گرفت. در سال ۲۰۱۴، به آناسوامی کمک هزینه ای به ارزش ۱۷۸۳۸۵۵ پوند از بنیاد ملی علوم اعطا شد تا پروژه «به سوی مدل های محاسباتی انعطاف پذیر ال سی ال برق-گاز» را با مشارکت همکاران کریستوفر کنیتل و ایگناسیو پرز-آریاگا هدایت کند. آناسوامی بیش از ۵۰۰ نشریه دانشگاهی منتشر کرده است که بیش از ۱۸۰۰۰ استناد دریافت کرده است. پراستنادترین نشریه آناسوامی (با بیش از ۵۰۰۰ نقل قول)، سیستم های سازگار پایدار، درک ویژگی های پایداری جهانی را ارائه می دهد که برای طراحی سیستم های تطبیقی ​​ضروری است.
احمد الشرع (زادهٔ ۱۹۸۲) رئیس جمهور سوریه از ۲۰۲۵ است. الشرع همچنین می تواند به موارد زیر اشاره کند:
آواگویی () نوعی رفتار گفتاری غیرمعمول است. آواگویی به پدیده ای گفته می شود که در آن فرد بدون آگاهی از زبان خاصی، واژه ها، آواها یا جملاتی بی معنا یا ناشناخته را بر زبان می آورد، به گونه ای که گاه برای دیگران شبیه به زبان واقعی یا خارجی جلوه می کند، اما در واقع ساختار مشخص زبانی ندارد. این پدیده اغلب در زمینه های دینی یا عرفانی به ویژه در آیین های برخی فرقه های مسیحی دیده می شود، جایی که گفته می شود فرد «به زبان ارواح» یا «زبان فرشتگان» سخن می گوید. برای توصیف این حالت، «سخن گفتن به زبان های نامعلوم»، () یا «بی خود سخن گفتن در حالت روحی» هم استفاده می شود. واژه هایی که در این حالت بیان می شوند برای شنوندگان بیرونی نامفهوم هستند و با هیچ زبان شناخته شده ای تطابق ندارند. این گفتار معمولاً ساختار نحوی ندارد، ولی ساختار آوایی ای دارد که به زبان بومی گوینده نزدیک است. برای نمونه، یک گویندهٔ چینی طی آواگویی، طیفی از صداها را تولید می کند که با نمونهٔ انگلیسی آن متفاوت است. با این حال، کسی که به آواگویی دچار می شود، اغلب آن را نوعی بیان ارتباطی تلقی می کند. پیشینه. گرچه آواگویی می تواند در برخی اختلالات روانی مانند ر
وان گسیختگی دیده شود، اما عمدتاً با زمینه های دینی همراه است. گمان می رود که پیشگوی معبد دلفی نیز از این پدیده بهره می برده است. این پدیده همچنین در میان اینویت ها، سامی های اسکاندیناوی، برخی فرهنگ های شمنی، و در آیین وودو نیز دیده می شود. در مسیحیت نیز، به ویژه در شاخه های جنبش پنطیکاستی و جنبش کاریزماتیک، نوعی آواگویی وجود دارد که با عنوان آواگویی مسیحی شناخته می شود. نخستین پژوهش روان شناختی دربارهٔ آواگویی حدود سال ۱۹۰۰ توسط تئودور فلورنوا انجام شد که زبان های خیالی هلن اسمیت (یک غیب گوی اهل ژنو) را بررسی کرد. کتاب «سخن گفتن با زبان های بیگانه؛ از دیدگاه تاریخی و روانی» نوشتهٔ جورج بارتون کاتن در سال ۱۹۲۷ منتشر شد و تا سال ها اثری مرجع به شمار می رفت. کاتن بین آواگویی، روان گسیختگی و هیستری رابطه ای قائل بود. رومن یاکوبسن، زبان شناس برجسته، پدیدهٔ آواگویی را در یک فرقه در روسیه بررسی کرد و تغییرات آوایی در فرمول های وردخوانی آنان را ثبت نمود. اما دکتر جان پی. کیلدال، روان درمان گر، در کتابی در سال ۱۹۷۲ با عنوان «روان شناسی سخن گفتن به زبان های ناآشنا»، آواگویی را از زاویه ای متفاوت تحلیل کرد. او نتیجه گرف
ت که این پدیده الزماً نشانهٔ بیماری روانی نیست و گویندگان این گونه زبان ها حتی نسبت به گروه کنترل، سطح استرس کمتری داشتند. با این حال، او اشاره کرد که این افراد معمولاً نیاز بیشتری به وجود چهره های مقتدر دارند و بیشتر از دیگران، در زندگی خود بحران هایی را تجربه کرده اند. نیکلاس اسپانوس (استاد روان شناسی و مدیر آزمایشگاه هیپنوتیزم تجربی در دانشگاه کارلتون) نیز در سال ۱۹۸۷ در مقاله ای با عنوان «آواگویی به عنوان رفتاری آموختنی» نشان داد که این پدیده لزوماً نیاز به حالت خلسه ندارد و می توان آن را یادگرفت. واکه های یونانی. از قرن دوم میلادی در امپراتوری روم، استفاده از هفت واکه یونانی در آیین های جادویی و مذهبی بسیار رایج بود. در کتابی با عنوان کتاب مقدس روح ناپیدای بزرگ، چندین سرود مذهبی حفظ شده که در آیین تعمید استفاده می شده اند و نیز فرمول هایی جادویی که بر پایهٔ این هفت واکه ساخته شده و هر کدام ۲۲ بار تکرار می شده اند. البته این متون به طور آگاهانه و هدفمند ساخته شده اند و محصول خلسه یا بی اختیاری نبوده اند. برای نمونه، در همان کتاب چنین آمده است: در مجموعهٔ پاپیروس های جادویی یونانی که در پاریس نگهداری می شو