Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رنه باست (متولد ۲۴ ژوئیه ۱۸۵۵ - متوفی ۴ ژانویه ۱۹۲۴) خاورشناس فرانسوی، متخصص زبان بربر و زبان عربی بود. زندگی نامه. رنه باسه اولین مدیر «مدرسه ادبیات الجزایر» بود که در سال 1879 در دوران استعمار فرانسه بر الجزایر تأسیس شد. او که عضو انجمن آسیایی پاریس و همچنین انجمن های لایپزیگ و فلورانس بود، با مجله آسیایی همکاری می کرد و اسلام چینی را مطالعه می کرد. آندره باسه و هنری باسه پسران او بودند.
آرنت جان ونسینک (متولد ۷ اوت ۱۸۸۲ در آرلندروین؛ درگذشته ۱۹ سپتامبر ۱۹۳۹ در لیدن) اسلام شناس هلندی، مورخ الهیات عرفانی سوریه و استاد زبان های سامی بود. زندگی نامه. آرنت یان ونسینک، فرزند یوهان هرمان ونسینک، یک کشیش اصلاح طلب هلندی، و همسرش آنا سارا گیرترویدا ورمیر، در ابتدا راه پدرش را دنبال کرد و پس از گذراندن دبیرستان در آمرسفورت و لیدن، در سال ۱۹۰۱ شروع به تحصیل در رشته الهیات در دانشگاه اوترخت کرد. با این حال، یک ترم بعد، تصمیم گرفت زبان های سامی را مطالعه کند و اولین امتحان خود را در سال ۱۹۰۲ با نمره عالی گذراند. او این مطالعات را از ژوئیه ۱۹۰۴ در دانشگاه لیدن زیر نظر مایکل یان دِ گویجه، عرب شناسان، و کریستین اسنوک هورگرونیه ادامه داد و دکترای خود را در ۳۰ آوریل ۱۹۰۶ دریافت کرد. علاوه بر عبری و آرامی، او زبان های سریانی و عربی را نیز آموخت، در سخنرانی هایی در برلین و هایدلبرگ شرکت کرد و در ۱۸ مارس ۱۹۰۸ دکترای خود را با پایان نامه ای با عنوان «محمد و یهودیان مدینه» دریافت کرد. او کار حرفه ای خود را با تدریس زبان عبری در مدارس متوسطه و به عنوان مدرس خصوصی لهجه های سریانی و آرامی غربی در اوترخت آغاز کرد. در
همان زمان، او در اوترخت الهیات خواند و بعداً به ترک شناس مارتین هوتسما روی آورد. در سال ۱۹۱۲، ونسینک به عنوان استاد زبان عبری در دانشگاه لیدن منصوب شد. در ۳ اکتبر همان سال، او با ماریا الیزابت دوبانتون ازدواج کرد. این زوج صاحب دو پسر و دو دختر شدند. در سال های ۱۹۲۷/۲۸، او به عنوان رئیس دانشگاه لیدن خدمت کرد. ونسینک در طول زندگی خود ارتباط نزدیکی با کلیسای اصلاح شده هلند داشت. کمی قبل از مرگش در سال ۱۹۳۹، جزوه ای با عنوان «De Nederlandsch-Hervormde Kerk en de Gemeente van Christus» نوشت که در آن بینش های خود را در مورد مراسم مذهبی به اشتراک گذاشت. ونسینک، محققی آرام و گوشه گیر، زندگی آرامی داشت و بزرگترین سرگرمی اش موسیقی بود که در آن آرامش می یافت. ونسینک در میان همکارانش از شهرت بالایی برخوردار بود.
غیبت عدن فیلمی محصول سال ۲۰۲۳ و به کارگردانی مارکو پرگو است. در این فیلم بازیگرانی همچون زوئی سالدانا، گرت هدلند، آدریا آرجونا و تام ویتس ایفای نقش کرده اند.
ونوس () چهارمین آلبوم استودیویی خواننده سوئدی، زارا لارسن است. این آلبوم در ۹ فوریه ۲۰۲۴ از طریق سامر هاوس و اپیک رکوردز منتشر شد. "ونوس" آلبومی در سبک دنس پاپ است که موضوعاتی مانند عشق، شکست عشقی و همچنین روابط شخصی لارسن با خانواده و دوستانش را بررسی می کند. لارسن این آلبوم را «یک سواری کامل هیجانی و احساسی» توصیف کرده است. این آلبوم با چهار تک آهنگ پشتیبانی شد: «Can't Tame Her»، «End of Time»، «On My Love» با همکاری دیوید گتا و «You Love Who You Love». ترانهٔ «Can't Tame Her» بلافاصله پس از انتشار، به موفقیت در پخش رادیویی اروپا رسید و «On My Love» در چند کشور به جمع بیست آهنگ برتر رسید. پس از انتشار آلبوم، واکنش منتقدان عموماً مثبت بود. بیشتر منتقدان ترانه های پرانرژی و اجرای وکال لارسن را تحسین کردند، در حالی که نسبت به آهنگ های آرام تر واکنش های متفاوتی داشتند. برای تبلیغ این آلبوم، لارسن به تور ونوس رفت که از ۱۶ فوریه ۲۰۲۴ در منچستر، بریتانیا آغاز شد و در ۷ نوامبر ۲۰۲۴ در نیویورک، ایالات متحده پایان یافت. علاوه بر این، او به عنوان هنرمند افتتاحیه در کنسرت های آمریکایی تور جهانی ۲۰۲۴ کیگو حضور داشت. پیش
زمینه. در ۳۰ دسامبر ۲۰۲۲، زارا لارسن اعلام کرد که آلبوم جدیدش در آن زمان حدود ۷۰٪ تکمیل شده است. برای این پروژه، لارسن از ترانه سرایان و تهیه کنندگان کِیسی اسمیت، ریک نوولز و دنجا دعوت کرد تا به او در «ثبت دقیق» صداهایی که می خواست در آلبوم بگنجاند کمک کنند. ناولز به ویژه در ایجاد «پایه و اساس» برای آلبوم جدید لارسن نقش داشت و به او این امکان را داد که «کمی از این و کمی از آن» را امتحان کند. لارسن در مصاحبه ای با شرکت جدول های رسمی در آوریل ۲۰۲۳ به طرفداران گفت که می توانند انتظار «آهنگ های رقص شاد و پرانرژی» و همچنین «تعادل احساسی» را داشته باشند. او این پروژه را یک «سواری کامل هیجانی و احساسی» توصیف کرد. در مه ۲۰۲۳، لارسن این آلبوم را «بسیار سرگرم کننده» نامید و آن را مجموعه ای از «موسیقی واقعاً خوب» توصیف کرد که از بالادها تا آهنگ های «رقص محور» را شامل می شود. لارسن رسماً در ۲۶ اکتبر ۲۰۲۳ از طریق اینستاگرام انتشار آلبوم را اعلام کرد. آلبوم "ونوس" نشان می دهد که خواننده «کنترل بیشتری» بر آثار خود دارد. یک بیانیه مطبوعاتی، این اثر را «آلبومی پاپ شایستهٔ یک الهه» توصیف کرده و می گوید لارسن با این آلبوم بخشی
از «برنامه شخصی خود» را مشخص می کند، تا حدی با «نگاهی به مسیر گذشته اش». این آلبوم شامل تک آهنگ های «Can't Tame Her", "End of Time» و «On My Love» است. انتشار آلبوم هم زمان با برگزاری تور اروپایی اصلی، یعنی تور ونوس بود که از فوریه تا ژوئیه ۲۰۲۴ برگزار شد.
بن بست (به انگلیسی: The Stalemate) یک فیلم وسترن و کمدی درام آمریکایی آماده اکران به نویسندگی و کارگردانی نیکلاس آریولی با بازی بن فاستر، فیونا شو و منی جاسینتو است. خلاصه داستان. در مرزهای غرب قدیم، تعقیب و گریزی بین یک دزد و یک کلانتر شکل می گیرد. ساخت. فیلمبرداری اصلی در نیمه اول سال ۲۰۲۵ در سانتافه (نیومکزیکو) انجام شد.
سنکا - دربارهٔ پیدایش زلزله فیلمی محصول سال ۲۰۲۳ و به کارگردانی روبرت شونتکه است. در این فیلم بازیگرانی همچون جان مالکوویچ، لوئیس هوفمان، جرالدین چاپلین، تام زاندر، جولیان سندز، اندرو کوجی، لیلیت اشتاننبرگ، مری-لوئیز پارکر، الکساندر فلینگ و ساموئل فینتسی ایفای نقش کرده اند.
میخائیل پاولوویچ تومْسْکی با نام اصلی میخائیل پاولوویچ یفرِموف ‏(۳۱ اکتبر ۱۸۸۰ – ۲۲ اوت ۱۹۳۶)، کارگر کارخانه، فعال اتحادیه های کارگری و سیاستمدار شوروی بود. او در دههٔ ۱۹۲۰ رئیس شورای مرکزی اتحادیه های کارگری سراسر اتحاد جماهیر شوروی بود. تومسکی در جوانی، تومسکی در کارخانهٔ مهندسی اسمیرنوف در سن پترزبورگ کار می کرد، اما سرانجام به دلیل تلاش برای سازمان دهی یک اتحادیهٔ کارگری از آن شغل اخراج شد. در سال ۱۹۰۴ به عنوان یک کارگر مبارز به حزب سوسیال دموکرات کارگری روسیه پیوست و در نهایت به جناح بلشویک این حزب ملحق شد. پیش از هر چیز فعالیت خود را وقف ایجاد اتحادیه های کارگری در روسیه کرد: او در سال ۱۹۰۵ اتحادیهٔ کارگران فلز در روِفل و نیز اتحادیهٔ حفاران و کارگران چاپ سنگی را در سن پترزبورگ بنیان گذاشت. فعالیت های کارگری او باعث شد دیدگاه های سیاسی اش رادیکال شود و به سوسیالیسم گرایش پیدا کند. در سال ۱۹۰۷ به عنوان نمایندهٔ حزب کارگر سوسیال دموکرات روسیه در پنجمین کنگرهٔ آن در لندن انتخاب شد و پس از بازگشت به روسیه، برای در امان ماندن از سرکوب حکومت تزاری، به فعالیت مخفی روی آورد. تومسکی زمانی که حرفهٔ چاپ را در پیش
گرفت، یک بلشویک بود، و از آنجا که اتحادیهٔ کارگران چاپخانه از پایگاه های اصلی بلشویک ها به شمار می رفت، او در تمام زندگی سیاسی خود در جناح راست حزب باقی ماند. او یکی از چهره های برجستهٔ جناح راست، در کنار نیکلای بوخارین و آلکسی رایکوف، و از نسل قدیمی بلشویک ها که استالین آنان را تصفیه کرد، شمرده می شود. در سال ۱۹۰۸ بازداشت و زندانی شد و به اردوگاه تبعید فرستاده شد تا اینکه انقلاب ۱۹۱۷ روسیه او را آزاد کرد. پس از آزادی، به ریاست اتحادیه های کارگری روسیه انتخاب شد و در سال ۱۹۱۹ عضو کمیتهٔ مرکزی حزب کمونیست شوروی و در سال ۱۹۲۲ عضو دفتر سیاسی حزب شد. در سال ۱۹۲۱ به دلیل اعلام استقلال اتحادیه ها از مقام خود برکنار شد، اما در ۱۹۲۲ پس از انجام انتقاد از خود دوباره به ریاست بازگشت. تومسکی از بنیان گذاران اصلی انترناسیونال سرخ اتحادیه های کارگری (پروفینترن) در سال ۱۹۲۰ و دبیر آن بود. بین سال های ۱۹۲۵ تا ۱۹۲۷ از نزدیکی اتحادیه های کارگری روسیه و غرب حمایت کرد و در سال ۱۹۲۵ پشت تشکیل کمیتهٔ مشترک اتحادیه های انگلو-روسی قرار داشت. او در بحران اتحادیه ها در سال ۱۹۲۰ با تروتسکی مخالفت کرد و از محبوبیت زیادی برخوردار بود که
این امر با اتحادش با استالین در سال ۱۹۲۵ به او امکان دست یابی به قدرت را داد. با این حال، او بعدها با روش های استالین مخالفت کرد و به سیاست جمعی سازی کشاورزی نیز دشمنی ورزید. از سال ۱۹۲۸ به نظر استالین، تومسکی به دلیل تسلطش بر دستگاه عظیم اتحادیه ها، به مانع اصلی تبدیل شد که باید از میان برداشته می شد. اوایل سال ۱۹۲۹ از دفتر سیاسی کنار گذاشته شد و از ریاست اتحادیه ها برکنار گشت. تومسکی در جریان تحقیقات پیش از نخستین دادگاه مسکو در سال ۱۹۳۶، که آغازگر «پاکسازی بزرگ» بود، متهم شد. نام او در جریان محاکمات مسکو اول مطرح شد، زمانی که مدیر انتشارات دولتی بود. از بیم سرنوشتی شوم و برای اجتناب از دستگیری توسط ان کاوه ده در ۲۳ اوت ۱۹۳۶ خودکشی کرد.
نبرد پیونگ یانگ (، چینی: 平壤之戰) دومین نبرد مهم زمینی در جنگ اول چین و ژاپن بود. این نبرد در ۱۵ سپتامبر ۱۸۹۴ در پیونگ یانگ کره میان نیروهای ارتش امپراتوری ژاپن میجی و ارتش دودمان چینگ چین رخ داد. حدود ۲۰٬۰۰۰ سرباز چینی از ارتش «هوآی» تحت فرماندهی کل ژنرال «یه ژی چائو» در ۴ اوت ۱۸۹۴ به پیونگ یانگ رسیده بودند. آن ها دیوارهای باستانی شهر را به طور گسترده بازسازی کرده بودند و با اتکا به برتری عددی و استحکامات دفاعی، خود را در وضعیت امنی می دیدند. ارتش هوآی مجهز به بهترین نیروهای چین بود و تسلیحات مدرنی از جمله تفنگ های ماوزر، توپ های صحرایی و مقدار زیادی مهمات در اختیار داشت. فرماندهی نظامی چین قصد داشت پیونگ یانگ را به مقر اصلی خود در کره تبدیل کند. ارتش یکم ژاپن به فرماندهی شاهزاده یاماگاتا آریتومو در ۱۵ سپتامبر ۱۸۹۴ از چند سو به پیونگ یانگ نزدیک شد. در صبح آن روز، ژاپنی ها در حالی که پوشش دفاعی کمی داشتند حمله ای مستقیم به گوشه های شمالی و جنوب شرقی شهر حصارکشی شده انجام دادند، اگرچه چینی ها مقاومت سرسختانه ای انجام دادند، اما ژاپنی ها با یک حمله غافلگیرکننده از پشت، مواضع آن ها را دور زدند. این مانور باعث تلفات
سنگین چینی ها در مقایسه با ژاپنی ها شد. پس از نبرد، ژاپنی ها مقدار زیادی تفنگ، توپ و مهمات چینی را که باقی مانده بود، به غنیمت گرفتند. پس از شکست در پیونگ یانگ، چینی ها شمال کره را رها کرده و به رود یالو (مرز چین و کره) عقب نشینی کردند. با از دست دادن نیروهای آموزش دیده و نخبه دودمان چینگ در کره، ارتش این امپراتوری در منچوری مجبور شد با واحدهای قدیمی تر «ارتش استاندارد سبز» تقویت شود که از نظر توان نظامی ضعیف تر بودند. پیشینه. آماده سازی چینی ها در پیونگ یانگ. اگرچه چینی ها در سئونگ هوان از ژاپنی ها شکست خوردند، ولی بخش عمده نیروهای چینی در کره، نه در نزدیکی سئونگ هوان، بلکه در شهر شمالی پیونگ یانگ مستقر بودند. این شهر در کرانه راست رود تِدونگ قرار داشت؛ رودی پهناور که به عنوان مسیر دریایی برای حمل ونقل به کار می رفت. از میان نیروهای چینی مستقر در پیونگ یانگ، هشت هزار نفر از طریق دریا و پنج هزار نفر دیگر از راه زمینی از «منچوری» به این شهر رسیده بودند. به این نیروها، سربازان چینی در حال عقب نشینی از «آسان» تحت فرماندهی «یه ژی چائو» نیز پیوستند. بر اساس استانداردهای چینی، این نیروها از آموزش و تجهیزات مدرن بر
خوردار بودند. برخی از پیاده نظام ها تفنگ های «وینچستر» آمریکایی حمل می کردند و همچنین چهار توپ صحرایی، شش مسلسل و بیست و هشت توپ کوهستانی در اختیار داشتند. با این حال، این سلاح ها استاندارد نبودند و تأمین منظم مهمات برای آن ها دغدغه ای بزرگ محسوب می شد. در فاصله اوایل اوت تا اواسط سپتامبر، نیروهای چینی مستقر در پیونگ یانگ استحکامات شهر را با خاکریزهای عظیم تقویت کردند. موقعیت جغرافیایی خود شهر نیز به ایجاد یک موضع دفاعی قوی کمک می کرد. در شمال شهر، تپه هایی قرار داشتند که بلندترین آن ها - موسوم به "موکتان-تِی" - بر کل منطقه اشراف داشت. در شرق و جنوب، رودخانه عریض "تدونگ" جریان داشت که دژهایی در امتداد آن ساخته شده بود تا از عبور دشمن جلوگیری کند. تنها منطقه باز و هموار در جنوب غربی شهر قرار داشت که چینی ها در آن جا سنگرهای مستحکمی احداث کرده بودند. پیشروی ژاپنی ها به سوی پیونگ یانگ. پس از پیروزی در سئونگ هوان، ژاپنی ها یک تیپ ۸٬۰۰۰ نفری را به فرماندهی ژنرال اوشیما تقویت کردند. بیش از ۷٬۰۰۰ نفر از این نیروها در سئول و چِمولپو (اینچئون کنونی) متمرکز شدند و بدین ترتیب بخش های جنوبی و مرکزی کره به طور کامل در کنت
رل ژاپن قرار گرفت. با این حال، از آن جا که اکثر نیروهای چینی همچنان در شمال کره مستقر بودند، وضعیت نظامی ژاپن ایجاب می کرد که بلافاصله نیروهای کمکی به این شبه جزیره اعزام شوند. با توجه به اینکه هدف اصلی ژاپنی ها نیروهای چینی مستقر در پیونگ یانگ بود، چهار مسیر برای اعزام نیرو به این شهر پیش رو داشتند: با توجه به محدودیت زمانی و استراتژی ژاپنی ها برای اخراج نیروهای چینی از کره قبل از فرا رسیدن زمستان (به منظور جلوگیری از طولانی شدن عملیات نظامی)، مسیر پوسان کنار گذاشته شد. اگرچه انتقال نیرو از این مسیر از نظر لجستیکی مشکلی ایجاد نمی کرد و کشتی های ترابری خارج از برد ناوگان چینی قرار می گرفتند، اما نیروهای پیاده باید بیش از ۶۵۰ کیلومتر را در جاده های نامناسب کره طی می کردند که بسیار زمان بر بود. در نهایت ژاپنی ها تصمیم گرفتند نیروهای خود را عمدتاً به چمولپو در ساحل غربی و بخشی را نیز به ونسان در ساحل شرقی منتقل کنند. اگرچه مسیر ونسان به پیونگ یانگ نیز به دلیل وضعیت نامناسب جاده ها چالش برانگیز بود، اما این مسافت تنها حدود ۱۶۰ کیلومتر بود و از طرفی بندر ونسان کاملاً امن محسوب می شد، چرا که کشتی های ترابری ژاپنی م
ی توانستند بدون نیاز به اسکورت به آنجا برسند. اگرچه ژاپنی ها امکان پیاده سازی نیرو در مصب رود تدونگ را نیز بررسی کردند، اما به دلیل ریسک بالای این عملیات، آن را به عنوان آخرین گزینه در نظر گرفتند. در ژاپن، ناوگانی متشکل از ۳۰ کشتی ترابری برای این درگیری فراخوانده شده بود که در نزدیکی بندر هیروشیما - بندر اصلی اعزام نیرو به کره - گرد آمده بودند. این کشتی ها به صورت گروه های جداگانه و بدون محافظ به سمت کره حرکت می کردند، با این تفاوت که کشتی هایی که از چمولپو حرکت می کردند توسط ناوگان جنگی اسکورت می شدند. ظرفیت این کشتی ها به ژاپنی ها اجازه می داد در هر بار تنها بین ۱۰ تا ۱۵ هزار سرباز را به کره منتقل کنند. این محاسبه با در نظر گرفتن این واقعیت انجام شده بود که علاوه بر سربازان، تعداد قابل توجهی کارگر، تجهیزات و تدارکات نیز باید جابجا می شدند. در نتیجه، ژاپنی ها در هر نوبت تنها قادر به انتقال یک تیپ کامل بودند. استراتژی جنگی ژاپنی ها. ارتش اول امپراتوری ژاپن با حدود ۱۰٬۰۰۰ نیرو (آمار دقیق تأیید نشده) تحت فرماندهی مارشال یاماگاتا آریتومو متشکل از دو بخش اصلی بود: نیروهای ژاپنی در ۱۲ ژوئن ۱۸۹۴ بدون مواجهه با مقاو
متی در بندر چمولپو پیاده شده بودند. پس از یک عملیات کوتاه مدت در جنوب برای نبرد سئونگ هوان در ۲۹ ژوئیه ۱۸۹۴، ارتش اول به سمت پیونگ یانگ حرکت کرد و در مسیر به نیروهای کمکی که از طریق بنادر بوسان و ونسان پیاده شده بودند، پیوست. اگرچه نیروهای ژاپنی تحت فرماندهی کل مارشال یاماگاتا آریتومو قرار داشتند و او مسئول طراحی استراتژی نبرد پیونگ یانگ بود، اما خود مارشال یاماگتا تا تاریخ ۱۲ سپتامبر همراه نیروها در چمولپو پیاده نشده بود. فرماندهی عملیاتی حمله به پیونگ یانگ بر عهده سرلشکر نوزو میچیتسورا بود که نیروهای زیر را هدایت می کرد: طرح حمله به این شرح بود: نبرد. ورود نیروهای ژاپنی به میدان نبرد. لشکر اصلی ژاپن بامداد ۱۵ سپتامبر ۱۸۹۴ از جنوب غرب به شهر حمله کرد؛ اما پس از دوازده ساعت نبرد سخت، چینی ها این یورش را دفع کردند. باران سنگین میدان جنگ را به باتلاقی از گِل و خون تبدیل کرده بود که پر از مجروحان، ارابه های تدارکاتی و اسب ها بود. همزمان، تیپ ترکیبی ارتش ژاپن به دژهای دفاعی ساحل جنوبی رودخانه تدونگ حمله کرد. اما توپخانه ژاپنی در فاصله زیادی از میدان نبرد قرار داشت و تأثیر چندانی نداشت. با فرارسیدن شب، ژاپنی ها مج
بور به تخلیه معدود مواضعی شدند که تصرف کرده بودند. عدم موفقیت اولیه این دو یگان در تصرف پیونگ یانگ باعث شد گزارش های اولیه روزنامه ها از پیروزی چینی ها در این نبرد حکایت کنند. در واقعیت اما، ستون های وُنسان و سانگ نیونگ موفق به تصرف دژ چینی ها در موکتان-تِی - واقع در شمال پیونگ یانگ - شدند. تسلط بر این موضع به توپخانه ارتش ژاپن اجازه می داد به داخل دیوارهای شهر آتش بگشاید. این موقعیت برتر نظامی چینی ها را وادار به تسلیم در ساعت ۱۶:۳۰ روز ۱۵ سپتامبر کرد. فرمانده چینی تعهد داد نیروهایش درون دروازه های شهر باقی خواهند ماند، اما به دلیل تاریک شدن هوا، ژاپنی ها ورود به شهر را به روز بعد موکول کردند. در شامگاه ۱۵ سپتامبر، شمار زیادی از سربازان چینی سعی در فرار به سمت سواحل و شهر مرزی ویجو (روستای امروزی اویجو در کره شمالی) در پایین دست رود یالو داشتند. تک تیراندازان ژاپنی تعداد زیادی از این فراریان را در جاده های شمالی کشتند. با تسلیم چینی ها، در ساعات اولیه صبح روز بعد، دو ستون ژاپنی بدون مقاومت از دروازه شمالی شهر وارد شدند. اما به دلیل عدم امکان ارتباط با سایر نیروهای ژاپنی، وقتی لشکر اصلی روز بعد به دروازه غربی
شهر حمله کرد، با تعجب دریافت که دروازه کاملاً بی دفاع است. در ادامه آن صبح، تیپ ترکیبی نیز از دروازه جنوبی وارد شهر شد. در طول نبرد پیونگ یانگ، نیروهای چینی به هیچ وجه قادر به مقابله مؤثر با ژاپنی ها نبودند. پیامدهای نبرد پیونگ یانگ. پس از نبرد پیونگ یانگ، فرماندهی ارتش اول ژاپن، به دلیل بیماری مارشال یاماگاتا آریتومو به ژنرال نوزو میچیتسورا منتقل شد. سپهبد اوکو یاسوکاتا نیز فرماندهی لشکر پنجم استانی (هیروشیما) که پیش از این تحت فرمان ژنرال نوزو بود، برعهده گرفت. ژاپنی ها بدون برخورد یا مقاومتی، به سمت شمال و به سوی رود یالو پیشروی کردند. چینی ها (مانند روس ها ده سال بعد در جنگ روسیه و ژاپن) تصمیم گرفته بودند کره شمالی را رها کرده و از ساحل شمالی رود یالو دفاع کنند. ارتش هُوآی که تحت امر فرماندهی کل ارتش چین ژنرال لی هونگ ژانگ بود و به عنوان برترین ارتش چین به شمار می رفت؛ متحمل تلفات سنگینی شد و عملاً از هم پاشید. این شکست پایگاه شخص فرماندهی کل ارتش را نیز در دربار چین تضعیف کرد. «زو بائوگویی» (۱۸۳۷–۱۸۹۴) ژنرال مشهور و مسلمان دودمان چینگ که اهل استان شاندونگ بود، در پیونگ یانگ و در اثر آتش توپخانه ژاپن کشت
ه شد.
آنه مون () یک فیلم درام به کارگردانی رونان دی-لوئیس در نخستین تجربهٔ کارگردانی اوست و فیلم نامهٔ آن را همراه پدرش دنیل دی-لوئیس نوشته است. این فیلم نخستین بازگشت دنیل دی-لوئیس به عرصهٔ بازیگری پس از فیلم "رشته خیال" (۲۰۱۷) به شمار می رود و بازیگرانی چون شان بین، صفیه اوکلی گرین و سامانتا مورتون نیز در آن ایفای نقش کرده اند. "آنه مون" نخستین نمایش جهانی خود را در جشنواره فیلم نیویورک ۲۰۲۵ خواهد داشت و سپس از ۳ اکتبر ۲۰۲۵ به صورت محدود در ایالات متحده توسط فوکس فیچرز اکران می شود و یک هفته بعد، از ۱۰ اکتبر اکران آن گسترش می یابد. تولید. در سپتامبر ۲۰۲۴ اعلام شد که دنیل دی-لوئیس پس از بازنشستگی در سال ۲۰۱۷ و پس از اکران فیلم "رشته خیال"، به عرصهٔ بازیگری بازمی گردد. رونان دی-لوئیس برای کارگردانی این فیلم انتخاب شد و فیلم نامهٔ آن را به همراه پدرش، دنیل دی-لوئیس نوشت. همچنین شان بین، سامانتا مورتون، ساموئل باتملی و صفیه اوکلی گرین به گروه بازیگران پیوستند. جین پیتری به عنوان طراح لباس و کریس آدی به عنوان طراح صحنه در این پروژه حضور دارند. فیلم برداری اصلی از ۱ اکتبر ۲۰۲۴ در منچستر، انگلستان آغاز شد. اواخر همان ما
ه، هنگام فیلم برداری در هندبریج در شهر چستر، تولید با وقفه مواجه شد؛ زیرا مأموران راهنمایی و رانندگی بر روی چند خودروی صحنه که مربوط به دههٔ ۱۹۸۰ بودند و در کنار خطوط زرد دوتایی پارک شده بودند، جریمهٔ پارکینگ الصاق کردند. سخنگوی شورای چشایر غرب و چستر توضیح داد که اگرچه درخواست برای پارک خودروهای فنی پشتیبانی فیلم برداری در مناطق محدود پذیرفته شده بود، اما این مجوز شامل خودروهای صحنه نمی شد و درخواست جداگانه برای بستن کامل خیابان در طول فیلم برداری نیز رد شده بود، زیرا این اقدام «بیش از حد مزاحم» برای ساکنان ارزیابی شده بود. انتشار. "آنِه مون" قرار است از ۳ اکتبر ۲۰۲۵ به صورت محدود در سینماهای ایالات متحده اکران شود و از ۱۰ اکتبر در سراسر کشور به نمایش درآید.
سوزاندن مرده شریر () یک فیلم ترسناک فراطبیعی آمریکایی است به کارگردانی سباستین وانیچک و نویسندگی مشترک او و فلوران برنارد است. در این فیلم سهیلا یعقوب، هانتر دوهان، لوسیان بیوکنن و تندی رایت به ایفای نقش پرداخته اند. این اثر، سومین فیلم مستقل در مجموعه "ظهور مرده شریر" (۲۰۲۳) و ششمین قسمت از سری فیلم های "مرده شریر" به شمار می آید. تولید. در فوریه ۲۰۲۴ اعلام شد که یک فیلم اسپین آف از "ظهور مرده شریر" در دست توسعه است. سباستین وانیچک برای کارگردانی این فیلم قرارداد بست و فیلم نامهٔ آن با فلوران برنارد مشترکاً نوشت. سم ریمی، سازندهٔ مجموعه، پس از تحت تأثیر قرار گرفتن از اولین تجربه کارگردانی وانیچک با فیلم "Infested"، او را برای این پروژه استخدام کرد. ریمی و رابرت تاپرت به عنوان تهیه کننده از طریق شرکت گاست هاوس پیکچرز فعالیت می کنند و بروس کمبل و لی کرونین نیز به عنوان تهیه کنندگان اجرایی در این پروژه حضور دارند. در مه ۲۰۲۵، سهیلا یعقوب به عنوان بازیگر اصلی فیلم معرفی شد و تولید فیلم با سرمایه مشترک شرکت های نیو لاین سینما و سونی پیکچرز انجام می شود. در اواخر همان ماه، هانتر دوهان، لوسیان بیوکنن و تندی رایت نی
ز به جمع بازیگران اضافه شدند. فیلم برداری. فیلم برداری اصلی در نیوزیلند از ۲۲ ژوئیه ۲۰۲۵ آغاز شد و فیلیپ لوزانو به عنوان فیلم بردار پروژه فعالیت می کند. انتشار. "سوزاندن مرده شریر" قرار است در ۲۴ ژوئیه ۲۰۲۶ در سینماهای ایالات متحده اکران شود. وارنر برادرز پیکچرز مسئول اکران داخلی فیلم است و سونی پیکچرز توزیع بین المللی را در تمام مناطق به جز بریتانیا و فرانسه بر عهده دارد. در بریتانیا و فرانسه توزیع فیلم به ترتیب توسط استودیو کانال و متروپولیتن فیلم اکسپورت انجام خواهد شد.
صفیه گریس اوکلی-گرین (؛ زادهٔ ژوئن ۲۰۰۱) بازیگر انگلیسی است. او برای نقش آفرینی در فیلم ترسناک "خارج از تاریکی" (۲۰۲۲) برندهٔ جایزه فیلم ایندیپندنت بریتانیا و جایزه بفتای اسکاتلند شد. وی در سال ۲۰۲۳ از سوی نشریهٔ "اسکرین اینترنشنال" به عنوان ستارهٔ فردا معرفی شد. اوایل زندگی. اوکلی-گرین در سات ارک، لندن، انگلستان به دنیا آمد و سپس به داربی شر نقل مکان کرد. او در تلویژن ورک شاپ در ناتینگهام آموزش دید. او از سال ۲۰۲۳ در دانشگاه مشغول تحصیل رشتهٔ روان شناسی است. حرفه. در سال ۲۰۲۱، اوکلی گرین در فیلم کوتاه ترسناک "آمرزش خوانی" در کنار بلا رمزی، از دیگر بازیگران آموزش دیده در تلویژن ورک شاپ، ایفای نقش کرد. این فیلم کوتاه پس از موفقیت رمزی در مجموعه تلویزیونی "آخرین بازمانده از ما" در شبکهٔ اچ بی او و افزایش شهرت او، توجه بیشتری را به خود جلب کرد. اوکلی گرین نخستین تجربهٔ سینمایی خود را با بازی در فیلم زندگی نامه ای "اتاق رنگ" (۲۰۲۱) برای اسکای سینما و در کنار فیبی داینور به دست آورد. نخستین حضور تلویزیونی اش در نقش سیندرلا جکسون در مجموعهٔ جنایی "شروود" (۲۰۲۲) از بی بی سی وان بود. همچنین در سال ۲۰۲۲، او در فیلم تر
سناک اسکاتلندی "خارج از تاریکی" (که پیش تر با نام "خاستگاه" شناخته می شد) نقش آفرینی کرد؛ نقشی که برای آن، در دسامبر همان سال، جایزه فیلم ایندیپندنت بریتانیا را در بخش بازیگر نوظهور دریافت کرد. او همچنین برای این نقش، جایزهٔ بهترین بازیگر زن فیلم را از بفتای اسکاتلند گرفت. در سال ۲۰۲۳، اوکلی گرین نقش تکرارشوندهٔ اندی را در فصل اول مجموعه کمدی "فوق العاده" دیزنی پلاس بازی کرد. او همچنین در فصل دوم مجموعه "پروژه لازاروس" از اسکای مکس و مجموعه "دختران سوزان" از پارامونت پلاس ایفای نقش کرده است.
سالی آن فرانسیس جونز (به انگلیسی: Sally-Anne Frances Jones؛ ۱۷ نوامبر ۱۹۶۸ – ژوئن ۲۰۱۷) تروریسم بریتانیایی، اسلام گرا و عضوگیر و تبلیغ کننده تعیین شده توسط سازمان ملل متحد برای داعش بود که با نام های ام حسین البریتانی، سکینه حسین و بیوه سفید شناخته می شد. گمان می رود که او در ژوئن ۲۰۱۷ در حمله پهپادی آمریکا کشته شده باشد. اوایل زندگی. جونز در گرینویچ، جنوب شرقی لندن متولد شد. او تک فرزند بود و والدینش در کودکی او از هم جدا شدند؛ پدرش کمی بعد، زمانی که جونز ۱۰ ساله بود، خودکشی کرد. او که در خانواده ای کاتولیک بزرگ شده بود، در نوجوانی در گروه های جوانان مسیحی شرکت می کرد و در ۱۶ سالگی مدرسه را ترک کرد و در شرکت لورئال مشغول به کار شد و لوازم آرایشی می فروخت. جونز، گیتاریست و خواننده سابق پانک راک که در دههٔ ۱۹۹۰ در یک گروه موسیقی کاملاً زنانه به نام کرانچ فعالیت می کرد. گزارش شده است که با کمک های رفاهی (که او انکار می کرد) در یک خانه شورایی در چتم، کنت زندگی می کرد و قبل از عزیمت به سوریه از یک بانک غذا استفاده می کرد. او که زمان زیادی را در اینترنت می گذراند، به افسونگری و سبک های زندگی جایگزین علاقه مند شد.
داعش. جونز به اسلام روی آورد و شریک زندگی قبلی خود را ترک کرد ودر تبادل نظر در رسانه های اجتماعی با دیپش گادر، روزنامه نگار "ساندی تایمز"، ادعا کرد که جنگ عراق او را (حدود ماه مهٔ ۲۰۱۳) به آرمان داعش علاقه مند کرده است. او به همراه جنید حسین، که مسئول جذب هکرها برای داعش بود، به جذب نیرو و تبلیغ برای داعش می پرداخت. جونز در اواخر سال ۲۰۱۳ به همراه پسر کوچکترش به سوریه سفر کرد تا به حسین، که اصالتاً اهل بیرمنگام بود و خیلی زود همسرش شد، بپیوندد. جنید حسین در ۲۵ اوت ۲۰۱۵ در اثر حمله پهپادی ایالات متحده کشته شد. پس از مرگ جنید حسین، جونز اظهار داشت که شوهرش توسط «بزرگترین دشمن خدا» کشته شده است. جونز به دیپش گادر گفت: «او الگوی خوبی برای فرزندانم بود.» ماه بعد، جونز یکی از چهار بریتانیایی بود که به درخواست نخست وزیر دیوید کامرون در فهرست افراد تحت تعقیب سازمان ملل قرار گرفت. اعتقاد بر این بود که این اولین باری است که یک کشور یکی از اتباع خود را در فهرست عوامل داعش قرار می دهد. جونز در پاسخ در توییتر گفت: «به مبارزه با انگلستان... تا آخرین نفس ادامه خواهد داد.» فعالیت آنلاین جونز با نقش او به عنوان رهبر شاخه زنان
گردان مخفی انور العولقی مطابقت داشت. در این نقش، جونز مسئول آموزش تمام زنان اروپایی یا مهاجران، در استفاده از سلاح و تاکتیک ها بود. طبق اسناد فاش شده داعش، این مهاجران سپس آموزش دیده و برای انجام مأموریت های انتحاری در غرب آموزش می دیدند. علیرغم برخی گزارش ها، به گفته کیم سنگوپتا در روزنامه "ایندیپندنت"، هیچ مدرکی مبنی بر رهبری گروه های تماماً زنانه اعضای داعش توسط او در نبرد وجود ندارد. طبق گزارش "پروژه مبارزه با افراط گرایی" (CEP)، جونز از توییتر برای تبلیغ داعش استفاده می کرد. اعتقاد بر این است که او صدها زن بریتانیایی را برای کار در داعش استخدام کرده و در سال ۲۰۱۵ از هواداران زن در بریتانیا خواسته بود تا در ماه رمضان در لندن، گلاسکو و ولز حملات تروریستی انجام دهند. اسناد دادگاه آمریکا که در بهار ۲۰۱۷ منتشر شد، جونز و همسرش را به حداقل دوازده توطئه داعش مرتبط دانست؛ بسیاری از این توطئه ها یا رخ ندادند یا در حین اجرا خنثی شدند. او در انتشار سه فهرست آنلاین از پرسنل نظامی ایالات متحده که به عنوان اهداف بالقوه برای جهادگرایان در نظر گرفته شده بودند، نقش داشت. جونز حتی با انتشار اطلاعات شخصی این سربازان به صو