Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ی های زندگی سیاسی ساخته نشده بود. هر نظر دیگری که داشته باشیم، واقعیت این است که مشارکت سیاسی او تجربه تلخی بود که برای او رسوایی، سوءظن، محکومیت به زندان و فرار به همراه داشت. سرانجام، این نیکوکار مردم مالت به مدت بیست سال از کشور محبوبش تبعید شد. این دوره تاریکی بود که در فرانسه و اسپانیا گذراند تا اینکه در سال ۱۸۲۰، در سن ۵۶ سالگی، فقیر، بیمار و محروم از بهترین سال های زندگی اش، اجازه بازگشت یافت. فلسفه. از نظر فلسفی، واسالی خود را بخشی از «قرن نور» و «جمهوری ادبیات» می دانست. او اشتیاق زیادی به روشنگری فکری و یادگیری، پایه گسترده ای برای آموزش رسمی و آرزوی یک نظام اجتماعی و سیاسی داشت که بیشتر با اصول برابری طلبانه و برادرانه مطابقت داشته باشد. از سوی دیگر، فلسفه او هیچ گونه بیزاری آشکاری از دین یا کلیسای کاتولیک نشان نمی دهد. واسالی هنگام تحصیل در رم، ایتالیا، بین سال های ۱۷۸۵ تا ۱۷۹۵ با آموزه های «عصر روشنگری» آشنا شد. به نظر می رسد که او مشتاقانه آثار اصلی اصحاب دایرةالمعارف را خوانده و جرئت کرده است که آموزه های آنها را در قالبی سیاسی و ملموس تجسم کند. کمتر از یک سال پس از پایان تحصیلاتش در رم، در سال
۱۷۹۶، واسالی نامه ای سرگشاده با عنوان «به ملت مالت» ("Alla Nazone Maltese") به عنوان مقدمه ای بر فرهنگ لغت مالتی-لاتین-ایتالیایی خود منتشر کرد که در آن، شاید برای اولین بار، دیدگاه های فلسفی و سیاسی خود را مطرح کرد. این کتاب همچنین شامل یک «سخن آغازین» ("Discorso Preliminare") بود که در آن او سازماندهی مجدد آینده جامعه مالت را تشریح کرد. واسالی در پی تغییر سیاسی و اجتماعی بود. او با ترجمه و به کارگیری آموزه های فلسفی عصر روشنگری در بستر مالت، از اصلاحات اجتماعی گسترده ای با هدف تأسیس جمهوری مالت بر اساس یک نظام آموزشی گسترده با محوریت مفهوم هویت فرهنگی مالت حمایت کرد. اگرچه از نظر فلسفی، واسالی را نمی توان متفکری اصیل دانست - زیرا او تقریباً تمام مفاهیم و ایده های اساسی خود را از دایرةالمعارف نویسان و روشن فکران معاصر فرانسوی گرفته بود - با این وجود، آزادی اندیشه و درک او از چگونگی کارکرد اجتماعی و سیاسی فلسفه می تواند واقعاً قابل توجه تلقی شود. مطمئناً، او احتمالاً به عنوان یکی از اولین فیلسوفان مالتی، جدا از جان نیکلاس موسکات، که فلسفه را به عرصه های بدیع اندیشه و عمل برد، مورد احترام و مطالعه قرار می گیرد
. مرگ. واسالی در سال ۱۸۲۹ درگذشت و از آنجایی که کلیسای کاتولیک از دفن او خودداری کرد، در باغ تاریخی مسیدا باستین، یک گورستان پروتستان که عمدتاً توسط بریتانیایی ها مورد استفاده قرار می گرفت، به خاک سپرده شد. بناهای تاریخی. مجسمه ای از واسالی در شهر زادگاهش، زبوغ، وجود دارد. قبر او در باغ تاریخی مسیدا باستین، یک گورستان پروتستان بازسازی شده مربوط به اوایل قرن نوزدهم در فلوریانا، قرار دارد که توسط سازمان میراث ملی دین ال-آرت ایلوا نگهداری می شود. در ادبیات. فرانس ساموت رمانی به نام "«ایل-هولم مالتیا»" (رؤیای مالتی) نوشت که حول زندگی واسالی می چرخد. این رمان توسط "روزنامه تایمز" به عنوان بهترین اثر ادبی نوشته شده به زبان مالتی تحسین شد. این رمان با ترجمه ای اسپرانتیستی در نیویورک منتشر شده و توسط نویسنده انگلیسی مارجوری بولتون به عنوان «اثری عظیم» توصیف شده است. تز اصلی رمان توسط ساموت در شماره ای از "مجله مطالعات مالتی" که به واسالی اختصاص داده شده بود، مطرح شد، مبنی بر اینکه فراماسونری نقش مهمی در زندگی این میهن پرست داشته است. ساموت همچنین کتاب واسالی در مورد ضرب المثل های مالتی را با ترجمه ای مالتی از زبان اص
لی ایتالیایی بازنشر کرده است. رمان «تحت سه قانون» "اثر گوژ" آکیلینا، زندگی واسالی را در زمانی که جزایر مالت توسط فرقه سنت جان، پس از آن فرانسوی ها و در نهایت بریتانیایی ها اداره می شد، بررسی می کند. شخصیت سیاسی واسالی در تعدادی شعر نیز مورد تجلیل قرار گرفته است: "لیل میکیل آنتون واسالی" ("به میکیل آنتون واسالی") عنوان رایج شعرهای دان کرم پسایلا، جورج پیسانی و نینو کرمونا است. روزار بریفا از واسالی در شعر "Jum ir-Rebħ" (روز پیروزی) نام می برد. در موسیقی. یک اپرای راک مالتی اثر پل آبلا (موسیقی) و ریموند ماهونی (ترانه) به نام "باستیل" (قلعه باستیل) تأثیرات انقلاب فرانسه بر جزایر مالت را در آن دوران روایت می کند. میکیل آنتون واسالی یکی از شخصیت های اصلی است که مالتی ها را به پیروی از رفقای فرانسوی خود برای مبارزه برای آزادی فرا می خواند.
کارخانه شیشه سازی گرونویک (, ) یا به اختصار «گرونویک» یک کارخانه شیشه سازی در روستای امروزی گرونویک در کورسهلم، فنلاند غربی بود. این کارخانه توسط تاجر یوهان گرونبرگ تأسیس شد و از سال ۱۸۱۲ تا ۱۹۰۷ فعالیت داشت. چندین نوع محصول شیشه ای در گرونویک تولید می شد. در ابتدا بطری و ظروف نوشیدنی در اینجا ساخته می شدند، اما از دهه ۱۸۹۰ فقط شیشه پنجره تولید می شد. همچنین شیشه دارویی نیز تولید می شد. این کارخانه شیشه سازی به عنوان اولین کارخانه در فنلاند، شیشه پرس شده تولید می کرد که از دهه ۱۸۴۰ میلادی به وجود آمد. بازار داخلی شیشه در زمان فعالیت کارخانه های شیشه گری کوچک بود و محصولات شیشه گری به عنوان مثال به لوبک، سنت پترزبورگ، استکهلم و دانمارک و همچنین سایر نقاط اروپا صادر می شد. گرونویک توانست با وجود رقابت با سایر کارخانه های شیشه گری در فنلاند، جایگاه خود را با موفقیت تثبیت کند. در نهایت، این کارخانه به برجسته ترین کارخانه در کشور تبدیل شد. این کارخانه های شیشه گری همچنین به بزرگ ترین کارخانه در کشورهای شمال اروپا تبدیل شدند. کارخانه های شیشه گری گرونویک اهمیت بسیار زیادی برای مناطق اطراف داشتند. در گرونویک، چوب و
خاکستر خریداری می شد. ترجیحاً از جنگل های خود کارخانه های شیشه گری به عنوان هیزم استفاده نمی شد تا درختان برای حمل الوار رشد کنند. گرونویک علاوه بر این، فرصت کسب درآمد را فراهم می کرد. این شهر با مهاجرت از روستاهای اطراف مقابله می کرد، زیرا تعداد زیادی از مردم در جونگسوند و ایسکمو در آنجا مشغول به کار بودند. شیشه گران که مهارت های حرفه ای قابل توجهی داشتند، اغلب از راه دور می آمدند. کارمندانی از بلژیک، فرانسه، آلمان و سوئد در آنجا مشغول به کار بودند. جامعه صنعتی در زمان رونق کارخانه های شیشه گری شکوفا شد، فعالیت پرشوری وجود داشت و چندین زبان اروپایی مورد استفاده قرار می گرفت. ساخت شیشه معمولاً هشت ماه در سال ادامه داشت و پس از آن برای تمیز کردن کوره ها باید متوقف می شد. به کارمندان در این دوره چهارماهه نیز حقوق پرداخت می شد. ساختمان هایی برای اسکان کارگران نیز ساخته شده بود که در دوران رونق شرکت حدود ۱۰۰ نفر بودند. در تابستان، صندوق های شیشه ای با دو قایق یدک کش کارخانه های شیشه گری به واسا منتقل می شدند. در ارتباط با کارخانه، مدتی یک کارخانه ذوب کوچک سفال و یک کشتی سازی وجود داشت که توسط یوهان گرونبرگ تأسیس
شده بود و چندین کشتی در آن ساخته می شد، و همچنین از سال ۱۸۳۱ تا ۱۸۷۶ کارخانه کاغذسازی یونگسوند، که آن هم توسط گرونبرگ تأسیس شده بود، در آنجا قرار داشت. علاوه بر این، یک کاشی کاری و یک آهنگری مرتبط با کارخانه شیشه وجود داشته است. عمارت گرونویک ساختمان اصلی کارخانه شیشه بود. پس از آتش سوزی در سال ۱۹۱۷، تنها ساختمان های باقی مانده از کارخانه شیشه، عمارت و ویرانه های یک اصطبل از سال ۱۸۳۲ است که در آتش سوزی ویران شد. در ملک خود، گرونویک گلاسبروک اولین و همچنین گسترده ترین باغ ها را در ایسکمو-یونگسوند با باغبانی بسیار پیشرفته داشت. در غرب عمارت، باغ بزرگی وجود دارد که در اوایل دوران شیشه گری طراحی شده بود.
کنت ساوریو مارکزه (۱۲ سپتامبر ۱۷۵۷–۲۵ نوامبر ۱۸۳۳) مردی ادیب و نجیب زاده اهل مالت بود که به خاطر مشارکت هایش در فرهنگ، تاریخ هنر و آموزش مالت شناخته می شود. مارکزه به تاریخ، باستان شناسی، شعر و زبان مالتی علاقه داشت و همچنین حامی و گردآورنده بزرگ آثار هنری بود. اوایل زندگی و تحصیلات. او که در ۱۲ سپتامبر ۱۷۵۷ در والتا متولد شد، چهارمین پسر کاوالیر جوزپه ایزیدورو مارکزه و سرافینا مارمیر دِ سالین بود. مارکزه نقش مهمی در توسعه فرهنگی و فکری مالت در قرن نوزدهم ایفا کرد. مارکزه در رم در کالج معتبر نوو، که توسط پیاریست ها اداره می شد، تحصیل کرد. در حین تحصیل در رم، به همراه عمویش، جیووانی باتیستا ریموندو، به صومعه مونته کاسینو رفت. در ۱۲ ژانویه ۱۷۸۴، او با آنا ماریا کامیلری بیانکی از سنگلیا ازدواج کرد، و مراسم عروسی توسط آنتونیو فلیچه زونداداری، مفتش عقاید، در کلیسای کوچک دفتر مقدس برگزار شد که جایگاه محترم مارکزه را در جامعه مالت و کلیسا برجسته می کرد. عناوین اشرافی و خدمات عمومی. در ۸ مارس ۱۷۹۳، امانوئل دو روهان-پولدوک، شاهزاده و هفتادمین استاد بزرگ نشان سنت جان، عنوان کنت میمون را به او اعطا کرد. بین سال های ۱۸۰۵
تا ۱۸۰۹، مارکزه به عنوان "کمیسر عمومی بنی پابلیچی"، بر کارهای عمومی در مالت نظارت داشت. کمی قبل از مرگش، به او نشان شوالیه نشان سنت مایکل و سنت جورج اعطا شد. مشارکت در ادبیات، فرهنگ و هنر. کنت ساوریو مارکزه عمیقاً درگیر صحنه فرهنگی زمان خود بود. قابل توجه ترین سهم او مجموعه هنری گسترده اش بود که در طول زندگی اش با دقت آن را گردآوری کرد. مارکزه نقاشی ها، چاپ ها، طراحی ها و سایر آثار ارزشمند را به دست آورد که بسیاری از آنها از هنرمندان و مجموعه داران برجسته اروپایی بودند. در میان آثار خریداری شده توسط او، چاپ هایی از آلبرشت دورر و آثاری از پالما ایل جیوان، برناردو استروزی و گویدو رنی وجود داشت. او همچنین علاقه زیادی به هنرمندان مالتی، مانند میشل بوسوتیل و جوزپه گرچ، داشت و به نقاشان محبوب مالت، مانند آنتون شرانز، سفارش کار هنری می داد. مارکزه علاوه بر سهم خود به عنوان یک مجموعه دار هنری، شاعر و محقق نیز بود. اشعار ایتالیایی او در محافل ادبی، چه در مالت و چه در خارج از کشور، بسیار مورد توجه بود. در طول سال ها، او کتابخانه قابل توجهی جمع آوری کرد که محتویات آن پراکنده شده است. محتویات این کتابخانه گمشده شامل جلد
هایی در مورد ادبیات و شعر کلاسیک و معاصر، نظریه سیاسی، کتاب های تاریخ، زندگی قدیسان و پاپ ها، سفرنامه ها، نشریات دوره ای موزه ها، راهنماهای مصور موزه ها و شهرها، آثاری در مورد زندگی هنرمندان، مونولوگ های هنرمندان و کتاب هایی در مورد چاپ ها و حکاکی هایی بود که مارکزه اغلب هنگام نسبت دادن به چاپ هایی که خریداری می کرد به آنها اشاره می کرد. مارکزه خلاصه ای از زندگینامه هنرمندان مالتی و هنرمندان خارجی که در مالت کار می کردند را با نام "«مردان برجسته مالت»" رونویسی و با جزئیات شرح داد. مارکزه همچنین زبان شناس بود. در طول اشغال فرانسه، ساوریو در والتا ماند و یک فرهنگ لغت مالتی نوشت، همچنین اشعار عامیانه به زبان مالتی را حفظ کرد و غزل نوشت. در واقع، مارکزه همچنین شاعر و عضو آکادمی آرکادیا بود. اهدایی موزه کلیسای جامع. میراث مارچسه در هنر با تصمیم او برای واگذاری مجموعه اش به یک مؤسسه عمومی، موزه کلیسای جامع مدینا، به تصویر کشیده می شود و او را به یکی از اولین مجموعه داران هنری مالتی تبدیل می کند که بخش قابل توجهی از مجموعه خود را به عموم مردم واگذار کرده است. فهرست خریدهای او با عنوان «"پریمو کاستو»"، سندی ارزشمند ا
ست که جزئیات بیش از ۸۵ نقاشی، از جمله آثار مذهبی، مناظر و طبیعت بی جان را شرح می دهد. مارچسه به عنوان یک متخصص خبره هنر، در طول سال ها مجموعه ای گسترده از نقاشی ها، طراحی ها و چاپ ها را جمع آوری کرد. این آثار در وصیت نامه ای به تاریخ ۲ مه ۱۸۳۱ به کلیسای جامع مدینا واگذار شدند و در آن تصریح شده بود که «این نقاشی ها، طراحی ها و چاپ ها برای همیشه در تالار و کتابخانه کلیسای جامع نگهداری و ذخیره شوند». مارچسه به عنوان بنیان گذار مجموعه موزه کلیسای جامع شناخته می شود و اهدای او هسته اصلی موزه را که قبلاً در خود کلیسای جامع قرار داشت، تشکیل داد. این مجموعه امروزه در تالار مارکزه در موزه کلیسای جامع مدینا نگهداری می شود و مارکزه یکی از اهداکنندگان کلیدی است که کمک های او به تأسیس مجموعه موزه کمک کرده است. کمک های او شامل نقاشی ها، طراحی های استادانه قدیمی و حکاکی هایی از قرن های ۱۵ و ۱۶ است. اثر مرکزی تالار، نقاشی چندلتی سنت پاول، قدیمی ترین نقاشی محراب مالت، است که به سفارش مکتب کاتالان لوئیس بوراسا کشیده شده است. این نقاشی، جلوس سنت پاول را به همراه صحنه های مختلفی از زندگی این قدیس به تصویر می کشد. مرگ و میراث. در
سال های پایانی عمر، مارکزه به عضویت چندین کمیته مهم آموزشی، از جمله کمیته اصلاح دانشگاه مطالعات و شورای عمومی دانشگاه در سال ۱۸۲۴، به ریاست جان هوکام فرر، منصوب شد. ساوریو مارکزه در ۲۵ نوامبر ۱۸۳۳ درگذشت. مرگ او ضایعه بزرگی برای جامعه مالت محسوب می شد. او در مقبره خانوادگی در کلیسای محلی در آتارد به خاک سپرده شده است. روزنامه دولتی مالت در ادای احترام به مرگ او، خاطرنشان کرد که چگونه «به عنوان یک نجیب زاده با دانش فراوان و تبحر در ادبیات باستانی و مدرن و همچنین به دلیل ادب، منش و رفتارهای دلپذیرش، دوستی او همیشه مورد توجه و قدردانی برجسته ترین ساکنان مالت، چه بومی و چه انگلیسی، قرار می گرفت. در شعر ایتالیایی، سروده های او در محافل عمومی و خصوصی با لذت و تحسین خوانده شده و ذوق او برای هنرهای زیبا، برجسته ترین خارجی هایی را که هر از گاهی به جزایر ما سفر می کردند و هرگز از ابراز حس والای خود نسبت به دستاوردها و پالایش سیاسی او کوتاهی نمی کردند، به بازدید از خانه اش جذب می کرد.»
زندان واسا یک زندان بسته ۷۰ تختخوابی متعلق به منطقه مجازات کیفری فنلاند غربی است. این زندان در مرکز واسا در کنار دریا در رانتاکاتو واقع شده است. این زندان دارای مکان هایی برای مردان و زنان است. زندان واسا حدود ۶۰ کارمند دارد. ساخت این زندان در سال ۱۸۶۱ آغاز شد و در سال ۱۸۶۳ به پایان رسید. زندان واسا زندانیان پیش از محاکمه، زندانیان حکم دار و جریمه های نقدی را به عنوان تخفیف جریمه نگهداری می کند. زندانیان عمدتاً از شهرستان های اوستروبوتنیا و اوستروبوتنیای جنوبی می آیند. این زندان دارای یک کارگاه فلزکاری است که به زندانیان مطالعات مکانیک و فناوری تولید ارائه می دهد. علاوه بر این، زندانیان این فرصت را دارند که از راه دور در مدرسه جامع، دبیرستان و پلی تکنیک و همچنین دوره های کوتاه تر و فعالیت های توانبخشی تحصیل کنند. زندانیان می توانند در کارگاه رنگ، کارگاه بسته بندی یا در تعمیر و نگهداری زندان کار کنند. تاریخچه. ریشه های اولیه زندان واسا در قلعه کرسهلما است، جایی که زندانیان از قرن هفدهم در آن نگهداری می شدند. در اوایل قرن نوزدهم، یک زندان شهرستانی در کورشولم تأسیس شد که در یک ساختمان چوبی زندان قرار داشت. ساخت
ساختمان زندان فعلی، که توسط معمار استانی، لودویک ایزاک لیندکویست، طراحی شده بود، در سال ۱۸۶۱ تحت رهبری استاد آهنگر، جی. دبلیو. لوندن، آغاز شد و دو سال بعد به پایان رسید. این زندان برای اولین بار در دهه ۱۸۸۰ گسترش یافت. دیوار چوبی اصلی در سال ۱۹۰۱ با دیوار آجری جایگزین شد. زندان در سال ۲۰۰۱ بازسازی شد.
جیووانی ویلانی ( ۱۲۷۶ یا ۱۲۸۰ – ۱۳۴۸) بانکدار، مقام رسمی، دیپلمات و وقایع نگار ایتالیایی اهل فلورانس بود که کتاب "تواریخ جدید" ("نئووا کرونیکا") را در مورد تاریخ فلورانس نوشت. او یک دولتمرد برجسته فلورانس بود، اما بعدها به دلیل ورشکستگی یک شرکت تجاری و بانکی که در آن کار می کرد، شهرت بدی کسب کرد و مدتی را در زندان گذراند. علاقه و شرح جزئیات اقتصادی، اطلاعات آماری و بینش سیاسی و روانشناختی او را به عنوان یک وقایع نگار مدرن تر از اواخر قرون وسطی در اروپا معرفی می کند. "تواریخ جدید" او به عنوان اولین معرفی آمار به عنوان یک عنصر مثبت در تاریخ در نظر گرفته می شود. با این حال، کنت آر. بارتلت، مورخ، خاطر نشان می کند که برخلاف جانشینان دوران رنسانس او، «تکیه او بر عناصری مانند عنایت الهی، ویلانی را با سنت وقایع نگاری بومی قرون وسطی پیوند می دهد.» ویلانی در مضامین تکرارشونده ای که از طریق وقایع مهم شرح داده شده در "کرونیکای" خود تلویحاً بیان شده است، بر سه فرض در مورد رابطه گناه و اخلاق با وقایع تاریخی نیز تأکید می کند، این فرض ها عبارتند از اینکه افراط و تفریط فاجعه به بار می آورد، نیروهای حق و باطل در مبارزه مداوم ه
ستند، و وقایع مستقیماً تحت تأثیر اراده خداوند قرار دارند. ویلانی پس از شرکت در جشن سالگرد در رم در سال ۱۳۰۰ و توجه به تاریخ پرافتخار آن شهر، الهام گرفت تا "کرونیکای" خود را بنویسد. او در "کرونیکای" خود، وقایع را سال به سال، با پیروی از یک قالب روایی کاملاً خطی، شرح داد. او جزئیات پیچیده ای در مورد بسیاری از رویدادهای مهم تاریخی شهر فلورانس و منطقه وسیع تر توسکانی، مانند پروژه های ساختمانی، سیل، آتش سوزی، قحطی و طاعون ارائه داد. ویلانی در حالی که بر روی "کرونیکا" کار می کرد و جزئیات تلفات عظیم جانی در اثر مرگ سیاه در سال ۱۳۴۸ را شرح می داد، بر اثر همان بیماری درگذشت. برادر و برادرزاده اش کار بر "کرونیکا" را ادامه دادند. کار ویلانی مورد تحسین و انتقاد مورخان مدرن قرار گرفته است. این انتقادات عمدتاً به تأکید او بر هدایت ماوراءالطبیعه رویدادها، سبک سازمانی او و تجلیل او از پاپ و فلورانس معطوف است. زندگی و حرفه. جووانی ویلانی در فلورانس و در طبقه متوسط تاجر متولد شد. او پسر ویلانو دی استولدی دی بلینسیونه بود که از خانواده تاجران قدیمی و محترم "آرتی ماجورو" بود. ویلانی از سال ۱۳۰۰ عضو صنف "آرته دی کالیمالا" (صنایع
پشم) در فلورانس بود و در شورای هشت نفره "مرکانزیا" خدمت می کرد. او در آن سال، هنگام جشن جوبیلی از رم بازدید کرد. پس از مشاهده بناهای باستانی شناخته شده رم و قدردانی از شخصیت های تاریخی مشهور آن، الهام گرفت تا "کرونیکا"، تاریخ جهانی فلورانس را به صورت کاملاً خطی و سال به سال بنویسد. در سال های اولیه قرن چهاردهم، او با سفر به سراسر ایتالیا، سوئیس، فرانسه و فلاندر برای بانک پروتزی، که از سال ۱۳۰۰ تا ۱۳۰۸ سهامدار آن بود، دیدگاه سیاسی کسب کرد. ویلانی که به عنوان یکی از اعضای شرکت به خارج از کشور سفر می کرد، علاوه بر سود سهام خود، حقوق منظمی نیز دریافت می کرد. در ۱۵ مه ۱۳۰۶، یکی از اولین قراردادهای مبادله ای که به شهر بروخه اشاره داشت، شامل دو طرف بود: جیووانی ویلانی، نماینده شرکت پروتزی، که به توماسو فینی، نماینده شرکت گالرانی سیه نا، وام اعطا می کرد. ویلانی و برادرش ماتئو تا سال ۱۳۲۲ بیشتر فعالیت های اقتصادی خود را به شرکت بووناکورسی منتقل کردند. جیووانی ویلانی در سال ۱۳۲۴ یکی از مدیران بووناکورسی بود بووناکورسی ها فعالیت های بانکی و تجارت کالا را اداره می کردند و نفوذ خود را در سراسر ایتالیا، فرانسه، فلاندر، انگ
لستان و چندین مکان در مدیترانه گسترش می دادند. ویلانی پس از بازگشت به فلورانس در سال ۱۳۰۷، ازدواج کرد و زندگی سیاسی خود را در شهر آغاز نمود. او در سال های ۱۳۱۶ و ۱۳۱۷ به عضویت کشیشان فلورانس درآمد و هم زمان در مذاکرات دیپلماتیکی که به برقراری صلح با پیزا و لوکا انجامید، نقش فعالی ایفا کرد. از سال ۱۳۱۶ به عنوان رئیس ضرابخانه فعالیت داشت و در این سمت سوابق قبلی ضرابخانه را گردآوری کرده و فهرستی از تمامی سکه های ضرب شده در فلورانس تهیه نمود. در سال ۱۳۲۱ بار دیگر به عنوان کشیش انتخاب شد و در سال ۱۳۲۴ مأمور بازرسی پروژه بازسازی دیوارهای دفاعی شهر گردید.او همراه با ارتش فلورانس برای جنگ با کاستروچیو کاستراکانی، ارباب لوکا، اعزام شد و در جریان شکست فلورانس در نبرد التوپاسیو حضور داشت. ویلانی در "کرونیکای" خود، تحلیلی دقیق از دلایل ناکامی فلورانس در تصرف لوکا پس از مرگ کاستروچیو کاستراکانی ارائه کرده است. در سال ۱۳۲۸، قحطی سراسر توسکانی را فراگرفت. از ۱۳۲۹ تا ۱۳۳۰، ویلانی به عنوان قاضی تدارکات منصوب شد تا فلورانس را از شدیدترین پیامدهای این بحران محافظت کند. برای کاهش گرسنگی و آرام کردن نارضایتی دهقانان، غلات به سرعت
از سیسیل و از طریق تالامون وارد شد. کمون فلورانس ۶۰ هزار فلورین طلای خزانه شهر را برای اقدامات امدادی اختصاص داد و دولت تنورهای تمام نانوایان شهر را مصادره کرد تا نان با قیمت مناسب در اختیار فقرا و مردم گرسنه و شورشی قرار گیرد. در سال ۱۳۲۹، ویلانی مأموریت دیپلماتیکی به بولونیا انجام داد تا با کاردینال برتراند دو پوژه دیدار کند. از ۱۳۳۰ تا ۱۳۳۱، او بر ساخت درهای برنزی آندرئا پیزانو برای تعمیدگاه نظارت داشت و هم زمان به عنوان کنسول صنف هنر کالیمالیا خدمت می کرد و بر ساخت برج ناقوس کلیسای بادیه نیز نظارت داشت. علاوه بر این، برای تضمین پرداخت بدهی فلورانس، به عنوان گروگان به فرارا فرستاده شد و در سال ۱۳۴۱ چند ماه در آنجا اقامت کرد.
سکه های یوروی ایتالیا برای هر اندازه از پولی، طرحی منحصر به فرد دارند، هرچند که در طول تاریخ استفاده از آثار هنری مشهور ایتالیایی برای آن ها بسیار رایج است. هر سکه توسط یک طراح متفاوت طراحی شده است، از سکه ۱ سنتی گرفته تا سکه ۲ یورویی که عبارتند از: اوگنیو دریوتی، لوسیانا د سیمونی، اتوره لورنزو فراپیچچینی، کلودیا مومونی، ماریا آنجلا کاسول، روبرتو مائوری، لورا کرتارا و ماریا کارملا کولانری. همه طرح ها شامل ۱۲ ستاره اتحادیه اروپا ، سال ضرب، دو حروف روی هم افتاده ی «RI» برای "جمهوری ایتالیا" ("Repubblica Italiana") و حرف «R» برای رم هستند. هیچ سکه یوروی ایتالیایی مربوط به قبل از "سال ۲۰۰۲" وجود ندارد، اگرچه مطمئناً زودتر ضرب شده بودند، زیرا برای اولین بار در دسامبر ۲۰۰۱ در دسترس عموم قرار گرفتند. تاریخچه. انتخاب طرح سکه ها از طریق یک پخش تلویزیونی که در آن طرح های گزینه ارائه می شد، به مردم ایتالیا واگذار شد و به مردم اجازه داده شد با تماس با یک شماره تلفن خاص رأی دهند. با این حال، سکه ۱ یورویی در این انتخابات وجود نداشت، زیرا کارلو آزگلیو چامپی ، وزیر اقتصاد وقت، قبلاً تصمیم گرفته بود که طرح "مرد ویتروویوسی" لئ
وناردو داوینچی روی آن نقش ببندد. اثر لئوناردو بسیار نمادین است زیرا نشان دهنده تمرکز رنسانس بر انسان به عنوان معیار همه چیز است و همزمان شکلی گرد دارد که کاملاً با سکه مطابقت دارد. همانطور که چامپی مشاهده کرد، این طرح نشان دهنده "سکه در خدمت انسان" است، نه انسان در خدمت پول. طرح یورو ایتالیایی. برای تصاویر روی سکه و شرح مفصلی از سکه ها، به بخش سکه های یورو مراجعه کنید.
جوزپه ریموندو ویتوریو "پیپو" بائودو (; – ) مجری تلویزیونی اهل ایتالیا بود. او یکی از برجسته ترین مجریان در کشور خود بود و شش دهه فعالیت حرفه ای داشت که شامل ۱۳ دوره جشنواره موسیقی سانرمو می شد.(بالاترین تعداد برای یک مجری) بائودو اغلب با لقب «سوپرپیپو» (اشاره به نام ایتالیایی گوفی) شناخته می شد. بائودو همچنین از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۷ مدیر هنری و رئیس تئاتر استابیل دی کاتانیا بود. حرفه. بائودو در میلیتلو این وال دی کاتانیا به دنیا آمد. پدرش وکیل و مادرش خانه دار بودند. او در حالی که در دانشگاه کاتانیا در رشته حقوق تحصیل می کرد، به عنوان بازیگر و مجری شروع به کار کرد و دستیار کمدین توچو موزومچی شد. او با وجود علاقه اش به هنر، با مدرک حقوق فارغ التحصیل شد و هرگز به عنوان وکیل فعالیت نکرد. در پایان دهه ۵۰ میلادی، او خواننده و پیانیست ارکستر مهتاب شد. در سال ۱۹۵۹ برای اولین بار، در یک قسمت از نمایش "«لا کونچیگلیا دورو»" ساخته انزو تورتورا در تلویزیون ایتالیا ظاهر شد. او در سال ۱۹۶۶ به عنوان مجری نمایش موزیکال "«ستِوُچی»" به شهرت رسید. در سال ۱۹۶۸ برای اولین بار میزبان جشنواره موسیقی سانرمو بود؛ او در نهایت ۱۳ بار میزبا
ن این جشنواره بود که آخرین آن در سال ۲۰۰۸ انجام شد. در شب افتتاحیه جشنواره موسیقی سانرمو در سال ۱۹۹۵، اندکی پس از شروع نمایش، مردی به نام پینو پاگانو از گالری تئاتر آریستون بالا رفت و تهدید به خودکشی با پریدن کرد؛ بائودو در میان تشویق تماشاگران او را متقاعد کرد که عقب نشینی کند. بائودو علاوه بر فعالیت اصلی خود به عنوان مجری تلویزیون، از سال ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۷ به عنوان مدیر هنری تئاتر پایدار کاتانیا و از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۷ به عنوان رئیس آن خدمت کرد. او همچنین ترانه سرا بود؛ از جمله شناخته شده ترین ساخته های او می توان به «دونا روسا» اثر نینو فرر، «اونا دومنیکا کوسی» اثر جیانی موراندی، «دوشیزه» اثر نینو مانفردی و «لا کوادریلیا» اثر ساشا دیستل اشاره کرد. زندگی شخصی و مرگ. بائودو دو فرزند داشت: الساندرو متولد ۱۹۶۲داز میرلا آدینولفی و تیزیانا متولد ۱۹۷۰ از همسر اولش آنجلا لیپی. پس از روابط با بازیگران زن آلیدا چلی و آدریانا روسو بین سال های ۱۹۸۶ تا ۲۰۰۷، بائودو با خواننده سوپرانو ایتالیایی کاتیا ریچارلی ازدواج کرد (که در سال ۲۰۰۴ قبل از نهایی شدن طلاقشان از او جدا شد). در دهه ۹۰ میلادی، به دلیل فعالیت های ضد مافیایی اش، س
ه بمب گذاری توسط مافیای سیسیلی متحمل شد که یکی از آنها ویلایش در سانتا تکلا را ویران کرد. باودو در ۱۶ اوت ۲۰۲۵ در سن ۸۹ سالگی در بیمارستان کمپس بیو-مدیکو در رم درگذشت. مراسم تشییع جنازه او در ۲۰ اوت در زادگاهش در سیسیل با نظارت اسقف کالتاجیرونه برگزار شد.
آنسلمو لورکیو (به ایتالیایی: Anselmo Lorecchio) (زاده ۳ نوامبر ۱۸۴۳ - درگذشته ۲۲ مارس ۱۹۲۴) وکیل، روزنامه نگار، سیاستمدار، شاعر و نویسنده ایتالیایی با اصالت آلبانیایی، بنیان گذار روزنامه "«لا نازیونه آلبانی»" و نویسنده چندین اثر ادبی در ستایش استقلال آلبانی بود. زندگی. آنسلمو لورچیو در ۳ نوامبر ۱۸۴۳ در پالاگوریو، شهری کوچک در کالابریا ، ایتالیا، متولد شد و روابط محکمی با آنجا برقرار کرد. در ۲۱ دسامبر ۱۸۶۸ مدرک حقوق خود را از دانشگاه سلطنتی ناپل دریافت کرد، در سال ۱۸۶۹ دادستان دادگاه تجدیدنظر ناپل شد و در سال ۱۸۷۰ نیز در بانک مرکزی ناپولی مشغول به کار شد از سال ۱۸۷۸ او سمت های مختلفی را در ادارات دولتی ایتالیا، از جمله «مدیر اجرایی آموزش» و «نماینده املاک دولتی» بر عهده داشت؛ او همچنین سمت های دیگری نیز داشت، این بار با ماهیت سیاسی: او دبیر شورای استانی کاتانزارو (۱۸۸۳–۱۸۸۴)، شهردار پالاگوریو در سال ۱۸۹۲ و نماینده (یا مالک) چندین شرکت در زمینه های اداری، اقتصادی یا قضایی بود. لورچیو آلبانیایی هایی را از آلبانی عثمانی برای نشریات سیاسی جدید استخدام کرد و از آنها کمک گرفت، مانند سال ۱۸۸۹ برای انتشار "صدای آلبانی
". در سال ۱۸۹۵، بر اساس دعوت نامه ای که در روزنامه «مورنینگ» ( منتشر شد)، او در «کنگره آلبانیایی های ایتالیا» که در کوریلیانو کالابرو به ریاست گیرولامو د رادا برگزار شد، شرکت کرد و از آنجا انجمن ملی آلبانی بیرون آمد، جایی که لورچیو به عنوان نایب رئیس، د رادا به عنوان رئیس افتخاری و آرکیماندریت پیترو کامودکا د کورونی به عنوان رئیس انتخاب شدند. در ژانویه ۱۸۹۷، او مجله «ملت آلبانی» () را تأسیس کرد)، از نظر ایدئولوژیکی به آرمان ملی آلبانی نزدیک است. در سال ۱۸۹۸، او «مسئله آلبانیایی. نوشته های مختلف» ( را منتشر کرد)، مجموعه ای از مقالات از روزنامه های مختلف محلی و ملی مانند "ایل کالابرو"، "لا جوسترا"، "ایل رستو دل کارلینو"، "لا استامپا" و بسیاری دیگر. در ۸ آوریل ۱۹۰۰ او در رم کمیته ملی آلبانی ( را تأسیس کرد) که از نظر ایدئولوژیکی دنباله روی انجمن ملی آلبانی قدیمی به ریاست دی رادا، لورچیو و کامودکا د کورونی بود؛ این کمیته اساساً پایبندی به تمام ابتکاراتی را که به نفع استقلال آلبانی بود، بدون نیاز به توسل به هیچ گونه اقدام خشونت آمیزی، در نظر می گرفت. در سال ۱۹۰۴ او "کتاب «اندیشه سیاسی آلبانیایی در رابطه با منافع ای
تالیا»" را منتشر کرد، کتابی که او آن را نوشت تا علاوه بر پیگیری بودجه اولیه سال های اولیه مجله اش، به نوعی در افزایش آگاهی دولت ایتالیا و عموم مردم در مورد اهمیت مسئله آلبانی و منافع ایتالیا در دریای آدریاتیک و مدیترانه موفق شود. در ژوئن ۱۹۰۴، لورچیو به همراه گاسپر یاکووا مورتوری روزنامه ای به زبان ایتالیایی "به نام «آژنزیا بالکانیکا و ایتالیانا»" منتشر کردند که بر سیاست، امور مالی و اطلاعات تجاری تمرکز داشت. اهداف آن «روشن کردن افکار عمومی اروپا» در مورد حقوق و اصلاحات لازم برای ولایت های اسکوب، اشکودر، موناستیر، یانینا و سالونیکا بود. بین سال های ۱۹۰۰ تا ۱۹۱۱، از طریق انتشار چندین مقاله در «لا نازیونه آلبانیایی»، صدای او حتی بیشتر به نفع ملتی که برایش عزیز بود، آلبانی، شنیده می شد. او در آن سال ها سعی کرد چندین فرد مشهور، از جمله ریچیوتی گاریبالدی و خوان پدرو آلادرو کاستریوتا، اشراف زاده اسپانیایی از نوادگان اسکندربیگ، را در کارزار خود درگیر کند و همچنین حمایت دولت را برای افزایش روابط تجاری با سرزمین های آلبانیایی جلب کند، و حتی میانجیگری «انجمن ملی آلبانی» را به وزیر امور خارجه امیلیو ویسکونتی ونوستا پیشن