Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
عموم مردم ایفا کردند. نخستین جنگ استقلال ایتالیا در سال ۱۸۴۸ با شکست مواجه شد؛ اما در سال ۱۸۵۹، توافقی محرمانه میان ناپلئون سوم و کامیلو بنسو، کنت کاوور، زمینه ساز تشکیل یک اتحاد ضداتریشی شد. مشارکت فرانسه در این اتحاد بسیار مهم بود، چرا که نیروهای اتریشی در قلمرو پادشاهی لمباردی– ونیز شکست خوردند. این پیروزی آغازگر روند اتحاد ایتالیا بود و چند سال بعد، در سال ۱۸۶۱، پادشاهی ایتالیا رسماً اعلام شد. فرانچسکو هایتس در همین دوران تابلوی "بوسه" را خلق کرد. او با آگاهی از سرکوب خونین جنبش های ملی گرایان، تصمیم گرفت آرمان های مبارزه و مقاومت را در قالب بازنمایی رویدادهای تاریخی به تصویر بکشد. استفاده از استعاره های مبهم و چندلایه به هایتس امکان داد تا از سانسور دولتی در امان بماند. تاریخچه. نخستین نسخه تابلوی "بوسه" به سفارش کنت آلفونسو ماریا ویسکونتی دی سالیچتو خلق شد. فرانچسکو هایتس، که در میان میهن پرستان میلانی شهرت زیاد داشت، از سوی کنت مأمور شد تا امیدهای حاصل از اتحاد میان فرانسه و پادشاهی ساردنی را به تصویر بکشد. این اثر در سال ۱۸۵۹ خلق و در تاریخ ۹ سپتامبر همان سال در گالری پیناکوتکا دی بررا به نمایش گذاشته
شد. تابلوی بوسه بیش از ۲۵ سال به عنوان شی زینتی در اقامتگاه مجلل خانواده ویسکونتی آویخته شده بود. در سال ۱۸۸۶ — یک سال پیش از درگذشت کنت — این اثر به طور رسمی به گالری پیناکوتکا دی بررا اهدا شد و هنوز هم در اتاق شماره ۳۷ این مجموعه نگهداری می شود. اگرچه نسخه رنگ روغن شناخته شده ترین نسخه این اثر است، هایتز دو نسخه دیگر نیز از آن خلق کرد: یکی به صورت رنگ روغن و دیگری با آبرنگ. نسخه دوم در سال ۱۸۶۱ برای خانواده میلیوس نقاشی شد و در نمایشگاه جهانی پاریس در سال ۱۸۶۷ به نمایش درآمد. این نسخه در حراج ساتبیز در سال ۲۰۰۸ به قیمت ۷۸۰٬۴۵۰ پوند فروخته شد. تفاوت اصلی این نسخه با نسخه اول در لباس زن است که به رنگ سفید درآمده. نسخه سوم در سال ۱۸۵۹ میلادی به صورت بیضی شکل و به روش آبرنگ روی کاغذ اجرا شده است. هایتس این نسخه را به کارولینا زوکی اهدا کرد و اکنون در کتابخانه پیناکوتکا آمبروزیانا در میلان نگهداری می شود. آخرین نسخه این نقاشی با نسخه اصلی آن چند تفاوت دارد؛ از جمله اضافه شدن یک پارچه سفید روی پله ها کنار زوج و همچنین به رنگ سبز روشن درآمدن شنل مرد. توصیف اثر. تابلوی نقاشی "بوسه" زوجی را از دوران قرون وسطی به تص
ویر می کشد که مشغول در آغوش گرفتن و بوسیدن یکدیگر هستند. این اثر یکی از پرشورترین و تأثیرگذارترین بازنمایی های بوسه در تاریخ هنر غرب به شمار می رود. زن به سمت عقب خم شده و مرد برای حمایت از او، پای چپ خود را خم کرده و هم زمان پای دیگرش را روی پله مجاور قرار داده؛ گویی در هر لحظه آماده رفتن است. با وجود آن که این زوج در مرکز ترکیب بندی قرار دارند، چهره شان قابل شناسایی نیست؛ چرا که هایتس قصد داشت عمل بوسیدن را در کانون توجه قرار دهد. در بخش چپ بوم، شکل های سایه وار در گوشه ای پنهان شده اند تا حس توطئه و خطر را القا کنند. ترکیب بندی. ساختار هندسی و ژرفانمایی نقاشی بر پایه مجموعه ای از خطوط مورب شکل گرفته که مسیر پله ها را دنبال می کنند و به نقطه گریز در سمت چپ زوج عاشق ختم می شود. این خطوط چارچوب بصری اثر را تشکیل می دهند و نگاه بیننده را به سوی زوج هدایت می کنند. رنگ پردازی اثر برگرفته از سنت های مکتب رنسانس و استادان ونیزی است. هایتس نخستین آموزش های هنری خود را در آنجا دیده بود. رنگ قهوه ای شنل مرد و شلوار قرمز او با لباس آبی روشن زن به زیبایی درهم آمیخته اند و سایه های خنثی در پس زمینه باعث برجسته تر شدن ای
ن زوج در تصویر می شوند. نور ملایمی که از یک منبع خارجی در سمت چپ تابیده، سرتاسر صحنه را به طور یکنواخت روشن کرده و با انعکاس خود، جلوه ای ابریشمی به لباس زن بخشیده و بافت سنگ فرش و آجرهای دیوار را پررنگ تر کرده است. تفاسیر. تابلو نقاشی "بوسه" به عنوان نمادی از رمانتیسم ایتالیا شناخته می شود که بسیاری از ویژگی های این مکتب هنری را در خود دارد. این اثر در سطح ظاهری نمایانگر یک بوسه پرشور میان دو عاشق است که با اصول رمانتیسم هم خوانی دارد؛ یعنی تأکید بر احساسات عمیق به جای تفکر عقلانی و بازنگری نوستالژیک و میهن پرستانه در دوران قرون وسطی. برخی مورخان هنر نیز بر این باورند که نقاشی می تواند حامل معنای سیاسی باشد: وداع آخر یک سرباز جوان ایتالیایی با معشوقه اش پیش از عزیمت برای دفاع از وطن و نبرد با اتریش. این اثر در سطح عمیق تر نماد آرمان های عاشقانه، ملی گرایانه و میهن دوستانه ای است که در جریان اتحاد ایتالیا شکل گرفتند. این برداشت با عناصر نمادین متعدد در ترکیب بندی نقاشی تأیید می شود. نشانه های وداع قریب الوقوع میان عاشقان در حالت قرارگیری پای مرد روی پله و در آغوش گرفتن محکم او توسط زن دیده می شود. این عناصر ض
رورت رفتن مرد و خطرات میهن پرستی را نشان می دهند. از دیگر نشانه ها می توان به خنجر پنهان شده در شنل مرد اشاره کرد که نمادی از شورش قریب الوقوع علیه اشغالگران هابسبورگ است. تاریخ خلق این اثر یعنی سال ۱۸۵۹ میلادی هم مصادف با جنگ دوم استقلال ایتالیا است. با این حال، آشکارترین استعاره نقاشی، استفاده از رنگ هاست که تحولات سیاسی قرن نوزدهم ایتالیا را بازتاب می دهند. در نسخه نگهداری شده در گالری بررا، لباس آبی رنگ زن و شلوار قرمز روشن مرد به پرچم فرانسه اشاره دارد؛ که در آن زمان متحد ایتالیا بود. فرانچسکو هایتس با این اثر قصد ادای احترام را به فرانسه داشت. در سه نسخه بعدی این تابلو، جنبه های نمادین و میهن پرستانه آشکارتر شدند. در نسخه سال ۱۸۶۱، لباس زن به رنگ سفید درآمد تا به اعلام رسمی پادشاهی ایتالیا اشاره کند. در نسخه چهارم، نماد ایتالیا در لباس مرد ظاهر شد؛ جایی که شنل سبز او به رنگ پرچم ملی ایتالیا اشاره دارد. میراث. تابلو نقاشی "بوسه" از زمان نخستین نمایش عمومی خود، به ویژه در کشور ایتالیا، محبوبیت گسترده پیدا کرده و همواره موضوع تحلیل ها و تفسیرهای فراوان بوده. در دهه ۱۹۲۰، مدیر هنری شرکت شکلات سازی پروژینا ت
صویر این نقاشی را بازآفرینی کرد و آن را به عنوان طرح روی جعبه آبی شکلات های «باچی» قرار داد که تصویر دو عاشق را نشان می دهد. در سال ۱۹۵۴، میلادی نیز لوکینو ویسکونتی، کارگردان برجسته ایتالیا، از این اثر الهام گرفت و یکی از صحنه های اصلی فیلم "احساس" را بر اساس آن طراحی کرد.
«دیاسپورای ایتالیایی (, ) مهاجرت گسترده ایتالیایی ها از ایتالیا است. دو دیاسپورای بزرگ ایتالیایی در تاریخ ایتالیا وجود داشته است. اولین دیاسپورا حدود سال ۱۸۸۰، دو دهه پس از وحدت ایتالیا آغاز شد و در دهه ۱۹۲۰ تا اوایل دهه ۱۹۴۰ با ظهور ایتالیای فاشیستی (۱۹۲۲ تا ۱۹۴۳) پایان یافت. فقر دلیل اصلی مهاجرت بود، به ویژه کمبود زمین زیرا «مساقات» در ایتالیا، به ویژه در جنوب، رونق گرفت و املاک در طول نسل ها تقسیم شد. به ویژه در جنوب ایتالیا، شرایط سخت بود. از دهه ۱۸۶۰ تا دهه ۱۹۵۰، ایتالیا هنوز یک جامعه عمدتاً روستایی با بسیاری از شهرهای کوچک و بزرگ بود که تقریباً هیچ صنعت مدرنی نداشتند و شیوه های مدیریت زمین، به ویژه در جنوب و شمال شرقی، به راحتی کشاورزان را متقاعد نمی کرد که در زمین بمانند و روی خاک کار کنند. عامل دیگر مربوط به افزایش بیش از حد جمعیت ایتالیا در نتیجه بهبود شرایط اجتماعی-اقتصادی پس از اتحاد بود. که باعث رونق جمعیتی شد و نسل های جدید را مجبور به مهاجرت دسته جمعی در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، عمدتاً به قاره آمریکا کرد. مهاجرت جدید سرمایه میلیون ها شغل غیرماهر در سراسر جهان ایجاد کرد و مسئول مهاجرت
همزمان انبوه ایتالیایی هایی بود که به دنبال "نان و کار" بودند (, ). دومین دیاسپورا پس از پایان جنگ جهانی دوم آغاز شد و تقریباً در دهه ۱۹۷۰ به پایان رسید. بین سال های ۱۸۸۰ تا ۱۹۸۰، حدود ۱۵٬۰۰۰٬۰۰۰ ایتالیایی کشور را برای همیشه ترک کردند. تا سال ۱۹۸۰، تخمین زده می شد که حدود ۲۵٬۰۰۰٬۰۰۰ ایتالیایی در خارج از ایتالیا اقامت داشتند. بین سال های ۱۸۶۱ تا ۱۹۸۵، ۲۹٬۰۳۶٬۰۰۰ ایتالیایی به کشورهای دیگر مهاجرت کردند؛ از این تعداد، ۱۶٬۰۰۰٬۰۰۰ نفر (۵۵٪) قبل از شروع جنگ جهانی اول وارد شدند. حدود ۱۰٬۲۷۵٬۰۰۰ نفر به ایتالیا بازگشتند (۳۵٪) و ۱۸٬۷۶۱٬۰۰۰ نفر به طور دائم در خارج از کشور مستقر شدند (۶۵٪). تصور می شود موج سوم، که در درجه اول جوانان را تحت تأثیر قرار می دهد، و به طور گسترده در رسانه های ایتالیایی "fuga di cervelli" (فرار مغزها) نامیده می شود، به دلیل مشکلات اجتماعی-اقتصادی ناشی از بحران مالی در حال وقوع است. اوایل قرن بیست و یکم. طبق گزارش اداره ثبت عمومی ساکنان ایتالیایی خارج از کشور (AIRE)، تعداد ایتالیایی های خارج از کشور از ۳٬۱۰۶٬۲۵۱ نفر در سال ۲۰۰۶ به ۴٬۶۳۶٬۶۴۷ نفر در سال ۲۰۱۵ افزایش یافت و بنابراین تنها در ۱۰ سال ۴۹
درصد رشد داشته است. بیش از ۵ میلیون شهروند ایتالیایی در خارج از ایتالیا زندگی می کنند و نفر در سراسر جهان ادعا می کنند که نسب کامل یا جزئی ایتالیایی دارند. امروزه موزه ملی مهاجرت ایتالیا (, "MEI")، واقع در جنوا، ایتالیا وجود دارد. فضای نمایشگاه که در سه طبقه و ۱۶ بخش موضوعی گسترده شده است، پدیده مهاجرت ایتالیایی ها را از قبل از اتحاد ایتالیا تا به امروز توصیف می کند. این موزه مهاجرت ایتالیایی ها را از طریق زندگینامه ها، خاطرات روزانه، نامه ها، عکس ها و روزنامه ها شرح می دهد. مقالاتی از آن زمان که به موضوع مهاجرت ایتالیایی ها می پرداختند. پیشینه مهاجرت های باستانی ایتالیایی. ایتالیکا اولین سکونتگاه رومی در اسپانیا بود. این شهر در سال ۲۰۶ پیش از میلاد توسط ژنرال رومی اسکیپیو به عنوان "کلونیا" برای ایتالیک کهنه سربازان خود تأسیس شد و به نام آنها نامگذاری شد. ایتالیکا بعدها با جذب مهاجران جدید از شبه جزیره ایتالیا و همچنین فرزندان سربازان رومی و زنان بومی رشد کرد. امپراتوران رومی تراژان و هادریان در ایتالیکا متولد شدند. شامی های ایتالیایی مردمی هستند که عمدتاً در ترکیه زندگی می کنند و از نوادگان استعمارگران جنوا
یی و ونیزی در شام در طول قرون وسطی هستند. ریشه های شامیان ایتالیایی حتی در سواحل شرقی مدیترانه (شام، به ویژه در لبنان و اسرائیل امروزی) از دوران جنگ های صلیبی و امپراتوری بیزانس وجود دارد. گروه کوچکی از آنها پس از سقوط قسطنطنیه در سال ۱۴۵۳ از کریمه و مستعمرات جنوا در دریای سیاه آمده اند. اکثر شامیان ایتالیایی در ترکیه مدرن، نوادگان بازرگانان و استعمارگران جمهوری های دریایی مدیترانه (مانند جمهوری ونیز، جمهوری جنوا و جمهوری پیزا) یا ساکنان کشورهای صلیبی هستند. دو جامعه بزرگ شامیان ایتالیایی وجود دارد: یکی در استانبول و دیگری در ازمیر. در پایان قرن نوزدهم، نزدیک به ۶۰۰۰ نفر از اهالی لوانتین با ریشه ایتالیایی در ازمیر زندگی می کردند. آنها عمدتاً از جزیره جنوایی خیوس آمده بودند. این جامعه در زمان آتاتورک به بیش از ۱۵۰۰۰ عضو رسید، اما به گفته جیووانی اسکوگنامیلو، نویسنده ایتالیایی لوانتین، اکنون به چند صد نفر کاهش یافته است. ایتالیایی ها در لبنان (یا لبنانی های ایتالیایی) جامعه ای در لبنان هستند. بین قرن های دوازدهم تا پانزدهم، جمهوری جنوا ایتالیا تعدادی مستعمره جنوایی در بیروت، طرابلس و بیبلوس داشت. در دوران اخیر،
ایتالیایی ها در گروه های کوچک در طول جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم به لبنان آمدند و سعی کردند از جنگ های آن زمان در اروپا فرار کنند. برخی از اولین ایتالیایی هایی که لبنان را به عنوان مکانی برای اسکان و پناهندگی انتخاب کردند، سربازان ایتالیایی از جنگ عثمانی و ایتالیا از سال ۱۹۱۱ تا ۱۹۱۲ بودند. اکثر ایتالیایی ها به دلیل سبک زندگی اروپایی بیروت، آنجا را برای سکونت انتخاب کردند. تعداد کمی از ایتالیایی ها پس از استقلال، لبنان را به مقصد فرانسه ترک کردند. جامعه ایتالیایی ها در لبنان بسیار کوچک است (حدود ۴۳۰۰ نفر) و بیشتر آنها در جامعه کاتولیک لبنان جذب شده اند. علاقه فزاینده ای به روابط اقتصادی بین ایتالیا و لبنان وجود دارد (مانند "Vinifest 2011"). ایتالیایی های اودسا برای اولین بار در اسناد قرن سیزدهم ذکر شده اند. هجوم ایتالیایی ها به جنوب اوکراین به ویژه با تأسیس اودسا که در سال ۱۷۹۴ اتفاق افتاد، افزایش یافت. در سال ۱۷۹۷ حدود ۸۰۰ ایتالیایی در اودسا زندگی می کردند که معادل ۱۰٪ از کل جمعیت بود. بیش از یک قرن، ایتالیایی های اودسا تأثیر زیادی بر فرهنگ، هنر، صنعت، جامعه، معماری، سیاست و اقتصاد شهر داشتند. در میان آثا
ر خلق شده توسط ایتالیایی های اودسا، پله های پوتمکین و تئاتر اپرا و باله اودسا وجود داشت. در آغاز قرن نوزدهم، زبان ایتالیایی پس از روسی به دومین زبان رسمی در اودسا تبدیل شد. تا دهه ۱۸۷۰، جمعیت ایتالیایی اودسا به طور پیوسته در حال رشد بود. از دهه بعد، این رشد متوقف شد و زوال جامعه ایتالیایی در اودسا آغاز شد. دلیل اصلی آن، ادغام تدریجی در جمعیت اسلاوی اودسا، یعنی روس ها و اوکراینی ها بود. نام های خانوادگی شروع به روسی سازی و اوکراینی سازی کردند. انقلاب ۱۹۱۷ بسیاری از آنها را به ایتالیا یا سایر شهرهای اروپا فرستاد. در زمان شوروی، تنها چند ده ایتالیایی در اودسا باقی ماندند که اکثر آنها دیگر زبان خود را نمی دانستند. با گذشت زمان، آنها با جمعیت محلی ادغام شدند و بار قومیتی خود را از دست دادند. آنها به طور کامل توسط جنگ جهانی دوم ناپدید شدند. ایتالیایی های کریمه یک اقلیت قومی کوچک ساکن کریمه هستند. ایتالیایی ها از زمان جمهوری جنوا و جمهوری ونیز در برخی از مناطق کریمه ساکن بوده اند. در سال ۱۷۸۳، ۲۵۰۰۰ ایتالیایی به کریمه مهاجرت کردند، که اخیراً توسط امپراتوری روسیه ضمیمه شده بود. در سال ۱۸۳۰ و در سال ۱۸۷۰، دو مهاجرت مت
مایز از شهرهای ترانی، بیسگلیه و مولفتا به کرچ رسیدند. این مهاجران دهقانان و ملوانانی بودند که به دلیل فرصت های شغلی در بندرهای محلی کریمه و امکان کشت زمین های تقریباً بکر و حاصلخیز کریمه جذب این منطقه شدند. پس از انقلاب اکتبر، بسیاری از ایتالیایی ها خارجی تلقی شده و به عنوان دشمن دیده می شدند. بنابراین با سرکوب زیادی روبرو شدند. بین سال های ۱۹۳۶ تا ۱۹۳۸، در طول پاکسازی بزرگ استالین، بسیاری از ایتالیایی ها به جاسوسی متهم شده و دستگیر، شکنجه، تبعید یا اعدام شدند. معدود بازماندگان در دوران نیابت سلطنت نیکیتا خروشچف اجازه بازگشت به کرچ را یافتند. برخی از خانواده ها در سایر سرزمین های اتحاد جماهیر شوروی، عمدتاً در قزاقستان و ازبکستان پراکنده شدند. امروزه نوادگان ایتالیایی های کریمه ۳۰۰۰ نفر هستند که عمدتاً در کرچ ساکن هستند. جامعه جنوایی از قرن شانزدهم در جبل الطارق وجود داشته و بعداً به بخش مهمی از جمعیت تبدیل شده است. شواهد زیادی از جامعه ای از مهاجران جنوا وجود دارد که در قرن شانزدهم به جبل الطارق نقل مکان کردند و بیش از یک سوم جمعیت جبل الطارق را در نیمه اول قرن هجدهم تشکیل می دادند. اگرچه به آنها برچسب "ژنوئا
یی" زده شده بود، اما آنها نه تنها اهل شهر جنوا، بلکه اهل کل لیگوریا، منطقه ای در شمال ایتالیا که مرکز جمهوری دریایی جنوا بود، بودند. طبق سرشماری سال ۱۷۲۵، از کل جمعیت غیرنظامی ۱۱۱۳ نفری، ۴۱۴ نفر جنوایی، ۴۰۰ نفر اسپانیایی، ۱۳۷ نفر یهودی، ۱۱۳ نفر بریتانیایی و ۴۹ نفر دیگر (عمدتاً پرتغالی و هلندی) بودند. در سرشماری سال ۱۷۵۳، جنوایی ها بزرگترین گروه (تقریباً ۳۴٪) از ساکنان غیرنظامی جبل الطارق بودند و تا سال ۱۸۳۰، ایتالیایی همراه با انگلیسی و اسپانیایی صحبت می شد و در اطلاعیه های رسمی مورد استفاده قرار می گرفت. پس از زمان ناپلئونی، بسیاری از سیسیلی ها و برخی توسکانی ها به جبل الطارق مهاجرت کردند، اما جنوایی ها و لیگوریایی ها اکثریت گروه ایتالیایی را تشکیل می دادند. در واقع، گویش جنوایی تا قرن بیستم در خلیج کاتالان صحبت می شد و در دهه ۱۹۷۰ از بین رفت. امروزه، نوادگان جامعه جنوایی جبل الطارق خود را "جبل الطارق" می دانند و اکثر آنها از خودمختاری جبل الطارق حمایت می کنند. میراث جنوایی در سراسر جبل الطارق مشهود است، اما به ویژه در معماری ساختمان های قدیمی تر شهر که تحت تأثیر سبک های سنتی مسکن جنوایی با حیاط های داخلی (ک
ه به عنوان "پاسیو" نیز شناخته می شوند) هستند. ایتالیایی های کورفیوت (یا "ایتالیایی های کورفیوت") جمعیتی از جزیره یونانی کورفو (کرکیرا) با پیوندهای قومی و زبانی با جمهوری ونیز هستند. ریشه های جامعه ایتالیایی کورفیوت را می توان در گسترش ایالت های ایتالیایی به سمت بالکان در طول و پس از جنگ های صلیبی یافت. در قرن دوازدهم، پادشاهی ناپل برخی از خانواده های ایتالیایی را برای حکومت بر جزیره به کورفو فرستاد. از جنگ صلیبی چهارم در سال ۱۲۰۴ به بعد، جمهوری ونیز بسیاری از خانواده های ایتالیایی را به کورفو فرستاد. این خانواده ها زبان ایتالیایی قرون وسطی را به جزیره آوردند. هنگامی که ونیز بر کورفو و جزایر ایونی حکومت می کرد، که در طول رنسانس و تا اواخر قرن ۱۸ ادامه داشت، اکثر طبقات بالای کورفیوت به ایتالیایی (یا به طور خاص ونیزی در بسیاری از موارد) صحبت می کردند، اما توده مردم قبل و بعد از محاصره عثمانی ها در قرن ۱۶ از نظر قومی، زبانی و مذهبی یونانی باقی ماندند. ایتالیایی های کورفیوت عمدتاً در شهر کورفو متمرکز بودند که توسط ونیزی ها "Città di Corfu" نامیده می شد. بیش از نیمی از جمعیت شهر کورفو در قرن ۱۸ به زبان ونیزی صحبت م
ی کردند. ظهور مجدد ظهور ناسیونالیسم یونانی، پس از دوران ناپلئونی، به ناپدید شدن تدریجی ایتالیایی های کورفو کمک کرد. کورفو در نهایت در سال ۱۸۶۴ به پادشاهی یونان ملحق شد. دولت یونان در سال ۱۸۷۰ تمام مدارس ایتالیایی را در جزایر ایونی لغو کرد و در نتیجه، تا دهه ۱۹۴۰ تنها ۴۰۰ ایتالیایی کورفو باقی مانده بود. معماری شهر کورفو هنوز هم میراث طولانی ونیزی خود را با ساختمان های چند طبقه، میدان های وسیع مانند "اسپیانادا" محبوب و کوچه های باریک سنگفرش معروف به "کانتونیا" منعکس می کند. از زمان های قدیم، مهاجرت ایتالیایی های فرانسه بین آنچه امروز ایتالیا و فرانسه است همیشه وجود داشته است. از قرن شانزدهم، فلورانس و شهروندانش مدت هاست که از رابطه بسیار نزدیکی با فرانسه برخوردارند. در سال ۱۵۳۳، در سن چهارده سالگی، کاترین مدیچی با هنری، پسر دوم پادشاه فرانسیس اول و ملکه کلود فرانسه، ازدواج کرد. تحت نسخه گالیسی نام او، کاترین دو مدیچی، او ملکه همسر فرانسه شد، زمانی که هنری در سال ۱۵۴۷ به تخت سلطنت نشست. بعدها، پس از مرگ هنری، او به نمایندگی از پسر ده ساله اش شاه چارلز نهم نایب السلطنه شد و اختیارات گسترده ای به او اعطا شد. پس از
مرگ چارلز در سال ۱۵۷۴، کاترین نقش کلیدی در سلطنت پسر سومش، هنری سوم ایفا کرد. از دیگر نمونه های قابل توجه ایتالیایی هایی که نقش عمده ای در تاریخ فرانسه ایفا کردند می توان به کاردینال مازارین، متولد پِسینا، یک کاردینال، دیپلمات و سیاستمدار اشاره کرد که از سال ۱۶۴۲ تا زمان مرگش در سال ۱۶۶۱ به عنوان صدراعظم فرانسه خدمت کرد. در مورد شخصیت های دوران مدرن، ناپلئون بناپارت، امپراتور و ژنرال فرانسوی، از نظر قومی ایتالیایی اصالتی کورسیایی داشت و خانواده اش از تبار جنوایی و توسکانی بودند. پس از فتح انگلستان آنگلوساکسون در سال ۱۰۶۶، اولین جوامع ایتالیایی در انگلستان ثبت شده از بازرگانان و ملوانانی که در ساوت همپتون زندگی می کردند، آغاز شد. "خیابان لومبارد" معروف در لندن نام خود را از جامعه کوچک اما قدرتمندی از شمال ایتالیا گرفت که پس از سال ۱۰۰۰ به عنوان بانکدار و تاجر در آنجا زندگی می کردند. بازسازی کلیسای وست مینستر نفوذ هنری قابل توجه ایتالیایی را در ساخت سنگفرش موسوم به «کاسماتی» که در سال ۱۲۴۵ تکمیل شد، نشان داد و نمونه ای بی نظیر از سبکی بود که در خارج از ایتالیا ناشناخته بود، کار تیمی بسیار ماهر از صنعتگران ایتا
لیایی به رهبری یک رومی به نام اردوریکوس. در سال ۱۳۰۳، ادوارد اول با جامعه بازرگانان لومبارد توافقی را امضا کرد که عوارض گمرکی و برخی حقوق و امتیازات را تضمین می کرد. درآمدهای حاصل از عوارض گمرکی توسط ریکاردی، گروهی از بانکداران لوکا در ایتالیا، اداره می شد. این در ازای خدمات آنها به عنوان وام دهندگان پول به تاج و تخت بود که به تأمین مالی جنگ های ولز کمک کرد. هنگامی که جنگ با فرانسه آغاز شد، پادشاه فرانسه دارایی های ریکاردی را مصادره کرد و بانک ورشکست شد. پس از این، فرسکوبالدی فلورانس نقش وام دهندگان پول به تاج و تخت انگلیس را بر عهده گرفت. تعداد زیادی از ایتالیایی ها از اوایل قرون وسطی در آلمان اقامت داشته اند، به ویژه معماران، صنعتگران و بازرگانان. در اواخر قرون وسطی و اوایل دوران مدرن، بسیاری از ایتالیایی ها برای تجارت به آلمان آمدند و روابط بین دو کشور رونق گرفت. مرزهای سیاسی نیز تا حدودی در اثر تلاش های شاهزاده های آلمانی برای گسترش کنترل بر تمام امپراتوری مقدس روم که از شمال آلمان تا شمال ایتالیا امتداد داشت، در هم تنیده شده بود. در طول رنسانس بسیاری از بانکداران، معماران و هنرمندان ایتالیایی به آلمان نق
ل مکان کردند و با موفقیت در جامعه آلمان ادغام شدند. اولین ایتالیایی ها در قرون وسطی به لهستان آمدند، با این حال، مهاجرت قابل توجه ایتالیایی ها به لهستان در قرن شانزدهم آغاز شد (به بخش "لهستان" در زیر مراجعه کنید). ایتالیایی ها در ایالات متحده قبل از سال ۱۸۸۰ شامل تعدادی کاوشگر، از جمله کریستف کلمب، و چند شهرک کوچک بود. اولین ایتالیایی که به عنوان ساکن در منطقه ای که مربوط به ایالات متحده فعلی است ثبت شد، پیترو چزاره آلبرتی بود که معمولاً به عنوان اولین ایتالیایی آمریکایی، یک دریانورد ونیزی، شناخته می شود که در سال ۱۶۳۵ در مستعمره هلند آمستردام جدید، که در نهایت به شهر نیویورک تبدیل شد، ساکن شد. انریکو تونتی، به همراه کاوشگر فرانسوی رنه-رابرت کاولیه، سیور دو لا سال، منطقه دریاچه های بزرگ را کاوش کردند. تونتی اولین سکونتگاه اروپایی را در ایلینوی در سال ۱۶۷۹ و در آرکانزاس در سال ۱۶۸۳ تأسیس کرد و به این ترتیب لقب «پدر آرکانزاس» را به خود اختصاص داد. او به همراه لاسال، نیواورلئان را تأسیس کرد و به مدت ۲۰ سال فرماندار قلمرو لوئیزیانا بود. برادرش آلفونسو تونتی، به همراه کاوشگر فرانسوی آنتوان دو لا موته کادیلاک، در س
ال ۱۷۰۱ از بنیانگذاران دیترویت بودند و به مدت ۱۲ سال فرماندار موقت استعماری آن بودند. خانواده تالیافرو (در اصل )، که گمان می رود ریشه در ونیز داشته باشند، یکی از خانواده های اول بودند که در ویرجینیا ساکن شدند. در سال های ۱۷۷۳-۱۷۸۵، فیلیپو مازی، پزشک و دوست نزدیک و محرم توماس جفرسون، جزوه ای حاوی این عبارت منتشر کرد: «همه انسان ها ذاتاً به یک اندازه آزاد و مستقل هستند. چنین برابری برای ایجاد یک دولت آزاد ضروری است. همه انسان ها باید از نظر قانون طبیعی با یکدیگر برابر باشند». همانطور که جان اف. کندی در «ملت مهاجران» و قطعنامه مشترک ۱۷۵ کنگره ۱۰۳ ایالات متحده ادعا کرده است، عبارت مازی ممکن است الهام بخش جفرسون در تدوین اعلامیه استقلال بوده باشد. آمریکایی های ایتالیایی تبار در جنگ انقلاب آمریکا هم به عنوان سرباز و هم به عنوان افسر خدمت کردند. فرانچسکو ویگو با خدمت به عنوان یکی از مهم ترین تأمین کنندگان مالی انقلاب در مرز شمال غربی، به نیروهای استعماری جورج راجرز کلارک کمک کرد. بعدها، او از بنیانگذاران دانشگاه وینسنس در ایندیانا بود. در طول فتح اسپانیایی سرزمینی که امروزه آرژانتین نامیده می شود، یک لئوناردو گریبئو
ایتالیایی از منطقه ساردینیا، پدرو د مندوزا را تا مکانی که بوئنوس آیرس تأسیس شد، همراهی کرد. از کالیاری به اسپانیا، به ریو د لا پلاتا، سپس به بوئنوس آیرس، او تصویری از سنت مری از هوای خوب را آورد، که "معجزه" رسیدن به مکانی خوب به آن نسبت داده شد، و نام شهر تأسیس شده را به اسپانیایی به آن داد: بوئنوس آیرس ( "هواهای خوب"). حضور ایتالیایی ها در حوضه ریو د لا پلاتا به قبل از تولد آرژانتین برمی گردد. گروه های کوچکی از ایتالیایی ها در نیمه دوم قرن هفدهم شروع به مهاجرت به قلمرو آرژانتین امروزی کردند. در طول انقلاب مه که جنگ استقلال آرژانتین را آغاز کرد، ایتالیایی ها در بوئنوس آیرس حضور داشتند. به طور خاص، مانوئل بلگرانو، مانوئل آلبرتی و خوآن خوزه کاستلی، هر سه با اصالت ایتالیایی، بخشی از انقلاب ماه مه و پریمرا خونتا بودند. جامعه ایتالیایی پیش از این به حدی رشد کرده بود که در سال ۱۸۳۶ پادشاهی پیمونت-ساردینیا سفیری به نام بارون پیکوله دِهرمیلیون فرستاد.
مدوسا () دو نسخه از «مدوسا» توسط نقاش ایتالیایی باروک میکل آنجلو مریسی دا کاراواجو خلق شده است، یکی در سال ۱۵۹۶ و دیگری در حدود ۱۵۹۷. هر دو لحظه ای از اساطیر یونان را به تصویر می کشند که در آن گورگون مدوسا توسط نیمه خدا پرسئوس کشته می شود، اما «مدوساها» همچنین خودنگاره هستند. به دلیل طراحی عجیب و پیچیده اش، گفته می شود که این نقاشی شیفتگی منحصر به فرد کاراواجو به خشونت و واقع گرایی را نشان می دهد. «مدوسا» به سفارش دیپلمات ایتالیایی فرانچسکو ماریا دل مونته کشیده شد، که قصد داشت سپر یادبود را به فردیناندو دو مدیچی هدیه دهد و آن را در مجموعه مدیچی قرار دهد. این اثر اکنون در موزه اوفیتزی در فلورانس بدون امضا قرار دارد. تاریخچه. در دهه ۱۵۹۰، کاراواجو در رم کار می کرد و موفقیت و ثروت او رو به افزایش بود. با این حال، زمانی که او دو نسخه از «مدوسا» را نقاشی کرد، با چندین درگیری با قانون همراه بود. در ژوئیه ۱۵۹۷، کاراواجو و شریکش پروسپرو اورسی به عنوان شاهد در جرمی که در نزدیکی سن لوئیجی دی فرانچزی رخ داده بود، درگیر شدند. در یک مورد، آرایشگری به نام لوکا در مورد کاراواجو شهادت داد و در مورد لباس مرموز او توضیح داد: '
"این نقاش مرد جوان تنومندی است... با ریش سیاه نازک، ابروهای پرپشت و چشمان سیاه، که تماماً سیاه می پوشد، به شکلی نسبتاً نامرتب، جوراب مشکی کمی نخ نما می پوشد و موهای ضخیمی دارد که تا پیشانی اش می رسد."در آن زمان، یک پرونده حل نشده وجود داشت که در آن دو مورد مفقود شده گزارش شده بود - یک شنل تیره و یک خنجر کوچک. در نتیجه رفتار مرموز و وابستگی او به شنل ها، کاراواجو چندین بار دستگیر شد. او به مقامات گفت که دوست دارد لباس تیره بپوشد تا از جلب توجه غیرضروری به خود جلوگیری کند، و به همین دلیل ترجیح می داد در اواخر شب به سفرهایش برود. در ۴ مه ۱۵۹۸، او دوباره به دلیل حمل شمشیر در ملاء عام دستگیر شد و با این جمله از خود دفاع کرد: «من حق دارم شمشیر را حمل کنم زیرا نقاش کاردینال دل مونته هستم. من در خدمت او هستم و در خانه اش زندگی می کنم. من در فهرست حقوق بگیران خانه اش ثبت شده ام.» نقاشی های کاراواجو هرگز با مضامین ایده آلی که در آن دوره رواج داشت، هماهنگ نبودند. در عوض، او بیشتر مجذوب ایده واقع گرایی شد و آن را در نقاشی های خود مانند «پسری با سبد میوه» ، «پیشگو» ، «ورق زن ها» ، «باکوس» و حتی «نوازندگان» که همگی در یک د
وره زمانی نقاشی شده اند، گنجاند. وقتی او مدوسا را ​​نقاشی کرد، کاراواجو به نقطه عطف بزرگی در زندگی خود رسید - به او فرصتی داده شد تا کلیسای کونتارلی را تزئین کند، که در آن تصاویر واقع گرایانه ای در مورد زندگی خود سنت متیو خلق کرد. برخی از این نقاشی ها عبارتند از «قدیس متی و فرشته»، «شهادت سنت متی» و «فراخواندان سنت متی». این فرصت برای نقاشی کلیسای کوچک به او مزیت بزرگی داد و انگیزه ای برای گنجاندن واقع گرایی بیشتر در آثار هنری اش ایجاد کرد. نسخه ها. اولین نسخه از این نقاشی که در سال ۱۵۹۶ خلق شد، با نام «مورتولا» شناخته می شود. این نقاشی به نام شاعر گاسپاره مورتولا نامگذاری شده است که درباره مدوسا نوشت: «فرار کن، زیرا اگر چشمانت از حیرت خیره شود، تو را به سنگ تبدیل خواهد کرد.» طول آن ۴۸ در ۵۵ سانتی متر است و امضای میشل آ. اف. (لاتین: ) به معنی «میشل آنجلو [این را] ساخت» بر روی آن حک شده است. این اثر متعلق به بخش خصوصی است. نسخه دوم این نقاشی با نام «مدوسا» (ایتالیایی: Testa di Medusa) شناخته می شود. این اثر کمی بزرگتر از نسخه اول است و طول آن ۶۰×۵۵ سانتی متر است. اگرچه این اثر امضا یا تاریخ ندارد، اما اغلب به