Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
را درمی یابد که زبان سرخ چگونه سر سبز را بر باد می دهد. او دورو می شود. او وقتی موفق می شود که در مفهوم ایرانی کلمه "زرنگ" باشد. در هیچ کلمه ای چون "زرنگی" رذایل ملی ما متبلور نشده است. اختناق. اختناق و استبداد مشوق دورویی و زرنگ بازی است، بقای استبداد هم به نوبه ی خود تا حد بسیاری به فرصت طلبیِ زرنگهای ایرانی برمی گردد. با زرنگی همه چیز قابل تحمل می شود. می شود گلیم خود را از آب کشید، موفق و راضی بود، آنجایی که لازم باشد با زرنگی از وضع موجود اعلام حمایت کرد و در جایی دیگر خود را مخالف نشان داد. نظام ارزشی غلط. وجه دیگر از متناقض نمایی زرنگی ایرانی، یعنی این که هم فضیلت است هم رذیلت، شاید در روزگاری برآیندی مثبت داشته است. اما در روزگار ما که فضیلت در روشن بینی و صراحت و شجاعت مدنی است، به تباهی بیشتر می انجامد. نتایح فرهنگ زرنگی. در جامعه ی زرنگها استعدادها خشک می شوند، زیرا هیچ نبوغی به مرتبه ی زرنگی نمی رسد. آنان که تلاش می کنند، سرانجام درمی یابند، موفقیت نه با زحمت بلکه با زرنگی به دست می آید. با زرنگی البته نمی توان هنرمند شد، دانشمند شد، فعال جامعه ی مدنی شد. با زرنگی نمی توان کتاب خوب نوشت. دانش و ا
خلاق و مدنیت با زرنگی به دست نمی آید. اگر همه زرنگ باشند و نظام هم با زرنگی کار خود را پیش برد، در بهترین حالت فقط مدرنیزاسیون مصرفی پیش خواهد رفت. جستارهای وابسته. خلقیات ما ایرانیان سیاحتنامه ابراهیم بیگ
سوزانا گوئنولا زوبیری (؛ زادهٔ ) که بیشتر با نام سوزانا فریره شناخته می شود بازیگر اهل آرژانتین است.
احمر بن شمیط (درگذشته۶۸۶) یک فرمانده نظامی اهل کوفه از یاران علی بن ابی طالب و فرمانده سپاه کوفه در نبرد مذار بود. زندگینامه. احمر بن شمیط بجلی احمسی از قبیله «بجلیه» بود که در زمان حکومت علی راهی عراق شده و سهم به سزایی در حوادث مهم سیاسی زمان او و بعد از آن داشت. بن شمیط از طرفداران سرسخت علی بود. در زمان خلافت ایشان، بن شمیط به عنوان یکی از فرماندهان شرطه های کوفه فعالیت می کرد و نظم را در پایتخت جهان اسلام برقرار می ساخت. او که جنگاوری شجاع بود در جنگ صفین نیز شرکت کرد و توانست با نبرد جانانه اش به مقام بالای نظامی برسد. او در قیام توابین و نبرد خازر به عنوان یکی از فرمانده ها حضور داشت. نام او برای اولین بار در قضیه تعقیب شبیب بن عمرو که راهزن بود به میان آمده است که به دستور علی به همراه برادرش و سوارانی مامور دستگیری او شدند. نبرد مذار. در سال ۶۷ هجری به دستور مختار فرمانده لشکر کوفه برای نبرد با مصعب بن زبیر شد. او برای این جنگ عبدالله بن کامل شاکری را به عنوان فرمانده جناح راست عبدالله بن وهب را در جناح چپ، رزین بن عبد سلولی را بر سواره ها، کثیر بن اسماعیل کندی را بر پیاده ها و کیسان ابوعمره را فرمان
ده موالی و ایرانیان کرد. لشکر او ابتدا تلفات زیادی به سپاه زبیری زدند اما پس از کشته شدن موالی آن ها پی در پی شکست خوردند و در مرحله آخر تمام سپاه مصعب حمله شان را متوجه احمر بن شمیط کردند و او جنگید تا توسط فردی به نام ابوالفضه کشته شد.
ناهنجاری پراکسی زومی نشان دهنده دسته ای از شرایط پزشکی ناشی از نقص در عملکرد پراکسی زوم است. این ممکن است به دلیل نقص در آنزیم های منفرد مهم برای عملکرد پراکسی زوم یا در پروکسین ها، پروتئین های کدگذاری شده توسط ژن های "PEX" که برای مونتاژ طبیعی پراکسی زوم و بیوژنز حیاتی هستند، ایجاد شود. ناهنجاری های بیوژنز پراکسی زوم. ناهنجاری های بیوژنز پراکسی زوم (PBDs) شامل طیف سندرم زلوگر (PBD-ZSD) و کندرودیسپلازی پوکتاتای ریزوملیک نوع 1 (RCDP1) است. PBD-ZSD نشان دهنده مجموعه ای از ناهنجاری ها از جمله بیماری رفسوم نوزادی، آدرنولوکودیستروفی نوزادان و سندرم زلوگر است. در مجموع، PBDها ناهنجاری رشد مغزی اتوزومی مغلوب هستند که سبب بدشکلی اسکلتی و جمجمه-صورتی، اختلال عملکرد کبد، کاهش شنوایی حسی عصبی پیش رونده و رتینوپاتی می شوند.
پراگیا جایسوال (زاده ) بازیگر و مدل هندی است. از فیلم های معروف او می توان به بازی در فیلم های زنده باد ونکاتسایا، عشق من جانکی و برای سرگرمی اشاره کرد.
«خوش شانس» (انگلیسی: Lucky) ترانه ای از خواننده آمریکایی هالزی می باشد که در ۲۶ ژوئیهٔ سال ۲۰۲۴ توسط کلمبیا رکوردز به عنوان تک آهنگ اصلی پنجمین آلبوم استودیویی وی تحت عنوان "مقلد بزرگ" منتشر گردید.
اقتصاد ویتنام یک اقتصاد بازار مختلط سوسیالیستی در حال توسعه است. این کشور سی و پنجمین اقتصاد بزرگ جهان از نظر شاخص تولید ناخالص داخلی اسمی (GDP) و بیست و ششمین اقتصاد بزرگ جهان از نظر شاخص برابری قدرت خرید (PPP) است. این کشور یک کشور با درآمد متوسط ​​پایین با هزینه زندگی پایین است. ویتنام یکی از اعضای سازمان همکاری اقتصادی آسیا و اقیانوسیه، انجمن کشورهای جنوب شرق آسیا و سازمان تجارت جهانی است. از اواسط دهه ۱۹۸۰، تا دوره اصلاحات دوی موی (Đổi Mới)، ویتنام از یک اقتصاد برنامه ریزی شده بسیار متمرکز به یک اقتصاد مختلط تغییر کرد. پیش از آن، ویتنام جنوبی متکی به کمک های ایالات متحده بود، در حالی که ویتنام شمالی و ویتنام متحد تا زمان فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی به کمک های کمونیست ها متکی بودند. ویتنام برای حرکت اقتصادی خود از برنامه ریزی دستوری و ارشادی (Indicative Planning) و اِعمال آن توسط برنامه های پنج ساله و یاری گرفتن از اقتصاد بازار استفاده می کند. در این بازه، اقتصاد ویتنام رشد سریعی را تجربه کرده است. اقتصاد این کشور در قرن ۲۱ میلادی در حال ادغام با اقتصاد جهانی بوده. تقریباً همهٔ شرکت های ویتنامی بنگاه های ک
وچک و متوسط ​​(SMEs) هستند. امروزه ویتنام به صادرکننده ای پیشرو در حوزهٔ محصولات کشاورزی و مقصدی جذاب برای سرمایه گذاران خارجی در آسیای جنوب شرقی تبدیل شده است. طبق پیش بینی شرکت پرایس واترهاوس کوپرز در فوریه ۲۰۱۷، ویتنام با نرخ رشد بالقوه تولید ناخالص داخلی سالانه حدود ۵٫۱ درصد، ممکن است سریع ترین رشد اقتصادی را در بین اقتصادهای جهان داشته باشد که این کشور را تا سال ۲۰۵۰ به دهمین اقتصاد بزرگ جهان تبدیل کند. نام ویتنام در میان کشورهایی که جیم اونیل (اقتصاددان) به آنها «یازده تای بعدی» لقب داده و مدعی است که جزو اقتصادهای برتر قرن ۲۱ خواهند بود آمده است. این یازده کشور عبارتند از: اندونزی، ایران، بنگلادش، پاکستان، ترکیه، فیلیپین، کره جنوبی، مصر، مکزیک، نیجریه و ویتنام. در پیشبینی رابرت وارد در سال ۲۰۰۹ مشهور به CIVETS نیز که شش کشور را مستعد رشد قوی دانسته، نام ویتنام در کنار اندونزی، ترکیه ، کره جنوبی، کلمبیا و مصر آورده شده است.
مرتضی میرمنتظمی (زادهٔ ۱۲ اسفند ۱۳۶۲) کارگردان طراح صحنه، لباس و نور تئاتر، فیلم ساز و سرپرست گروه تئاتر مشق است. زندگی نامه. فعالیت وی از سال ۱۳۸۴ با ورود به شهر تهران و تحصیلات در رشته کارگردانی دانشکده هنر و معماری و شرکت در جشنواره بین المللی تئاتر دانشگاهی ایران ادامه پیدا کرد. وی با اجراهای نخست خود در تالار مولوی توانست به عنوان کارگردان به تئاتر حرفه ای ایران معرفی شود. او در سالهای فعالیت تئاتری خود موفق به دریافت جوایز متعددی در حوزه های کارگردانی، طراحی و نویسندگی تئاتر شده است و آثارش مورد استقبال تماشاگران و منتقدان قرار گرفته است آثار او به غیر از ایران در کشورهای مختلفی از جمله هلند، فرانسه، ایتالیا، لهستان، آمریکا، آلمان، جمهوری چک، ژاپن، کره جنوبی، بلاروس، بنگلادش، مکزیک و ارمنستان روی صحنه رفته است. در سال ۱۳۹۷ نمایش «مالی سوئینی» به کارگردانی وی و با بازی امیر آقایی، صابر ابر، الهام کردا روی صحنه تئاتر شهر رفت و توانست پرفروش ترین نمایش آن سال شود و همچنین در سال ۱۴۰۳ با این نمایش در تالار وحدت توانست پرفروش ترین نمایش تاریخ تالار وحدت در تمامی ادوار شود. طراحی. و طراحی پوستر و بروشور بیش ا
ز ۶۰ نمایش از جمله نمایش های: روال عادی (محمدرضا خاکی)، این روبان سیاه (محمد مساوات)، پرتره (محمدرضا خاکی)، بیوه ها (شهاب الدین حسین پور)، عکس من (عباس جمالی)، مالیخولیای محبوب من (بهاره رهنما و…)، اتللو، یک کولاژ (سعید هاشم زاده)، هوموریباس (یاسر خاسب)، افسانه های تبای (امین طباطبایی)، مچ گیری (رحمت امینی)، خیر، شر، کلفتها (مهدی مشهور)، منظومه آدمکهایی برای صحنه (مهدی مشهور)، مسافرخونه (شیما فرهمند)، خاطره درخت های شاتوت در آینه های محدب (علیرضا صمدی)، هیچ کس دلش برای شما تنگ نشده (شهاب الدین حسین پور)، در جستجوی جایی گرم (علیرضا صمدی)، اگه یه روز صبح (مسعود موسوی)، در (مهدی مشهور) و…
شارواری با نام کامل شارواری واق (زاده ) بازیگر هندی است. از فیلم های معروف او می توان به بازی در فیلم ودا اشاره کرد. فیلم شناسی. فهرست برخی از فیلم هایی که شارواری در آن ها به ایفای نقش پرداخته است:
پرچم سامی پرچم ساپمی و مردم سامی، یکی از گروه های بومی کشورهای نوردیک و شبه جزیره کولا در فدراسیون روسیه است. نخستین پرچم سامی. نخستین پرچم غیررسمی سامی توسط سیاستمدار و فعال سامی Marit Stueng از کاراشجوهکا در سال ۱۹۶۲ طراحی شد و با استفاده از الگوی رنگی آبی، قرمز و زرد که معمولاً در gákti، لباس سنتی سامی استفاده می شود، طراحی شد. این طرح به صورت محلی در Kárašjohka به عنوان پرچم و همچنین در نشریاتی مانند "Kátalåga 1971" استفاده شد. "Kátalåga 1971" در سال ۱۹۷۲ توسط کتابخانه Karasjok برای ادبیات سامی منتشر شد و جلد توسط Nils Viktor Aslaksen طراحی شد. با رشد فعالیت های سامی و جنبش ČSV، چندین پیشنهاد برای پرچم سامی ارائه شد، اگرچه هیچ کدام تا زمان مناقشه آلتا برجسته نشدند. در سال ۱۹۷۷، همزمان با افزایش اعتراضات در شهرداری التا بر سر سدی بر روی رودخانه التیلوا، هنرمند سامی، سینوو پرسن از شهرداری پورساگر، آثار هنری "Forslag til Samisk flagg" (طرح طرحی برای یک پرچم سامی) و "سامیلند برای سامی" را ساخت. که از طرحی مشابه پرچم استونگ استفاده کرده بود. پرسن دیگر پرچم های نوردیک و طرح های سنتی سامی را برای پیشنهاد خود به
رسمیت شناخت. با وجود منشأ اولیه پرچم استونگ، کار پرسن مورد توجه قرار گرفت و به نمادی از اعتراضات آلتا تبدیل شد. آثار هنری پرسن در سال ۲۰۱۸ پس از نمایش محلی و بین المللی در رسانه ها و نمایشگاه های متعدد، توسط موزه ملی خریداری شد. معمولاً بدون اشاره به Marit Stueng به عنوان «نخستین پرچم سامی» معرفی می شود. پرچم دوم سامی. نخستین پرچم رسمی سامی در ۱۵ اوت ۱۹۸۶ توسط سیزدهمین کنفرانس نوردیک سامی در Åre، سوئد به رسمیت شناخته شد و افتتاح شد. این پرچم نتیجه مسابقه ای بود که توسط روزنامه "سامی آیجی" حمایت می شد و بیش از هفتاد پیشنهاد برای آن ارائه شد. در پایان، یک طرح جدید در برابر پرچم موجود و غیررسمی در نظر گرفته شد - و برنده شد. این طرح توسط هنرمند سامی ساحلی آسترید بال از ایوگوباتا/اسکیبوتن، در شهرستان ترومسا/ترومس، نروژ ارائه شده است. ساختار اصلی نخستین پرچم سامی حفظ شد، اما باهل رنگ سبز را به آن اضافه کرد که در بسیاری از گاکت های سامی جنوبی محبوب است. این چهار رنگ از آن زمان به عنوان "رنگ های سامی (ملی)" شناخته می شوند. او همچنین یک موتیف برگرفته از نماد خورشید/ماه که بر روی طبل های بسیاری از شمن ها ظاهر می شود، ا
ضافه کرد. در حالی که نقاشی های روی طبل های شمن فقط به رنگ قرمز (با استفاده از عصاره ای از درخت توسکا مقدس) ساخته شده اند، نقوش روی پرچم از هر دو رنگ آبی و قرمز استفاده می کند — اولی نشان دهنده ماه، دومی نشان دهنده خورشید است. فرمول رنگ پنتون استفاده شده عبارت است از: قرمز 485C، سبز 356C، زرد 116C و آبی 286C. نمادهای مرتبط. پارلمان های سامی. لوگوی پارلمان سامی سوئد دارای دایره ای به چهار رنگ سامی است، در حالی که پارلمان سامی فنلاند دارای یک دایره و سه رنگ نخستین پرچم سامی است. لوگوی فعلی پارلمان سامی نروژ از عناصر پرچم استفاده نمی کند. املاک فینمارک. "Finnmárkuopmodat"، نهاد خودمختار تأسیس شده توسط قانون فینمارک دارای یک آرم است که طبق وب سایت این نهاد، «رنگ آن را از پرچم سامی و نروژ دریافت می کند، به عنوان نمادی که املاک فینمارک با سامی و Kvens مرتبط و مسئول احساس می کند. و همچنین نروژی های قومی [...] شکل دایره ای … هم به نماد خورشید پرچم سامی و هم به پوشش محکم و ایمن یک دایره اشاره دارد. [...] باز می شود تا چراغ های شمالی دروازه ای به رنگ های نروژی و پرچم سامی باشد.» ارگان های سامی روسی. شورای منتخب نمایندگا
ن تام الاختیار سامی استان مورمانسک از نمادی استفاده می کند که به شدت از این پرچم الهام گرفته شده است: دو شاخ گوزن شمالی که مانند یک هلال به هم متصل شده اند، نیمه بالایی قرمز و نیمه پایینی آبی، بین دو نیمه دو راه راه به رنگ زرد و سبز قرار دارد. مرکز رسمی مردم بومی در استان مورمانسک، که تحت آن شورای رسمی مردمان بومی تحت حکومت [ایالتی] فعالیت می کند، از لوگویی نیز با الهام از پرچم استفاده می کند: دایره ای، نیمه سمت چپ آبی و نیمه راست قرمز، در مرکز که یک lávvu قهوه ای، یک خط آبی نماد آب، و یک خط چند رنگ نماد شفق قطبی است که رنگ های دومی از چپ به راست قرمز، زرد، سبز و آبی است.
یوحَنا اِفِسوسی در آمیدا در حدود سال ۵۱۶ میلادی زاده شد. او اگرچه یک مونوفیزیت بود، به دلیل پشتیبانی ملکه تئودورا در آن دوره می توانست به مقامات بالا برسد. از این رو به امپراتور ژوستینین یکم نزدیک شده و ماموریتهای مهمی از او در لیدیه و کاریه و فریگیه دریافت کرد و مدتی به عنوان اسقف افسوس به خدمت پرداخت و در بازگشت به پایتخت مأمور تفتیش و تجسس در مسئولان به ظاهر مسیحی که در خفا آیینهای مشرکانه غیرمسیحی به جای می آوردند گشت. بسیاری از مقامات کشوری و لشکری تصفیه شدند که مهمترینش فوکاس فرماندار نظامی پایتخت بود که با زهر خودکشی کرد و به دستور امپراتور جنازه اش را در چاه انداختند. اثری از خود به جای گذاشت به زبان سریانی در سه بخش که دو بخش نخست به صورت کامل به دست ما نرسیده است. هرچند احتمالاً بخش دوم را دیونیسوس رونویسی کرده است. بخش سوم شامل هفت کتاب که رویدادهای معاصر با خو د نویسنده از دوره ژوستینیان تا موریس را دربردارد، به دست آمده است.
دن تراختنبرگ (زاده ۱۱ مه ۱۹۸۱) فیلمساز و مجری پادکست آمریکایی است. او بیشتر به خاطر کارگردانی فیلم های "شماره ۱۰ خیابان کلاورفیلد" (۲۰۱۶) و "شکار" (۲۰۲۲) شناخته می شود که اولی نامزدی جایزه انجمن کارگردانان آمریکا برای بهترین دستاورد کارگردانی فیلم اول را برای او به ارمغان آورد. او برای تلویزیون اپیزودهای آزمایشی "پسران" (۲۰۱۹) و "نماد گمشده" (۲۰۲۱) را کارگردانی کرد که در دومی به عنوان تهیه کننده اجرایی نیز فعالیت داشت. تراختنبرگ یکی از سه میزبان پادکست "«Totally Rad Show»" و یکی از مجریان سابق پادکست "«Geekdrome»" بود. او همچنین قسمت هایی را برای پادکست "«Ctrl+Alt+Chicken»" کارگردانی کرد. هر سه برنامه در Revision3 میزبانی شدند. او همچنین فیلم کوتاه "" و اپیزودی از سریال "آینه سیاه" را با عنوان "آزمایش بازی" در سال ۲۰۱۶ کارگردانی کرد. تراختنبرگ همچنین به ساخت تبلیغات تلویزیونی نیز می پردازد. او در حال حاضر در حال ساخت یک مجموعه تلویزیونی اقتباسی از فیلم "دنیای آب" (۱۹۹۵) است. کارگردانی. تراختنبرگ تیزرهای تبلیغاتی برای برندهای لکسوس، نایک و کوکاکولا کارگردانی کرده است. او در سال ۲۰۰۳ فیلم کوتاه "کیکین" را کارگر
دانی کرد. در آوریل ۲۰۰۸، او با مت ولف، سازنده بازی های ویدئویی، برای ساخت یک بازی واقعیت جایگزین بر اساس فیلم "" همکاری کرد. در مارس ۲۰۱۱، تراختنبرگ یک فیلم کوتاه با عنوان "بیشتر از آن که می توانید بجوید" را با بازی جی. کریستوفر، اسکای مارشال و یان همریک برای «BlackBoxTV» منتشر کرد. تراختنبرگ فیلم نامه این کار را با همکاری مارک دی واکر نوشت. در ۲۳ آگوست ۲۰۱۱، تراختنبرگ فیلم کوتاه "پورتال بدون فرار" را بر اساس بازی ویدئویی "پورتال" منتشر کرد که از آن زمان تاکنون بیش از بیست و هفت میلیون بازدید در یوتیوب داشته است. در ۱۳ اکتبر ۲۰۱۱، اعلام شد که تراختنبرگ یک فیلم اکشن، علمی تخیلی را برای یونیورسال به نویسندگی کریس مورگان کارگردانی خواهد کرد. در ژانویه ۲۰۱۳، آی فن بوی خبر داد که تراختنبرگ بر اساس مجموعه کتاب کمیک "" یک اقتباس سینمایی را کارگردانی خواهد کرد. با این حال، در ۲۵ سپتامبر ۲۰۱۴، اعلام شد که ساخت این فیلم منتفی شده است. در ۳ آوریل ۲۰۱۴، اعلام شد که تراختنبرگ فیلمی را با عنوان "والنسیا" کارگردانی خواهد کرد . سازندگان در هنگام ساخت فیلم متوجه شباهت داستانی کار خود با فیلم "کلاورفیلد" ساخته مت ریوز شدند و ن
ام فیلم را به "شماره ۱۰ خیابان کلاورفیلد" تغییر دادند. جی.جی.آبرامز که هم تهیه کننده "کلاورفیلد" و هم تهیه کننده این فیلم بوده است در مصاحبه ای این فیلم را «خویشاوند خونی» "کلاورفیلد" خواند. در ۳۰ آوریل ۲۰۱۸، اعلام شد که دن تراختنبرگ اولین قسمت سریال "پسران" آمازون را کارگردانی می کند و جایگزین ست روگن و ایوان گلدبرگ شد که به دلیل ناهماهنگی زمانی از این پروژه انصراف داده بودند. در ۱۴ ژانویه ۲۰۱۹، تراختنبرگ به عنوان کارگردان یک فیلم اکشن اقتباسی از سری بازی های ویدیویی "آنچارتد" اعلام شد. اما در ۲۲ آگوست ۲۰۱۹ از این پروژه انصراف داد. در ۲۰ نوامبر ۲۰۲۰، اعلام شد که تراختنبرگ برای استودیوی قرن بیستم فیلم "شکار" را کارگردانی می کند. او برای این فیلم نامزد دو جایزه در ۷۵مین دوره جوایز امی ساعات پربیننده شد. در ۲۸ ژوئن ۲۰۲۳ اعلام شد که تراختنبرگ حداقل یک قسمت در فصل آخر سریال "چیزهای عجیب" محصول نتفلیکس را کارگردانی خواهد کرد. از فوریه ۲۰۲۴، تراختنبرگ در حال توسعه فیلم "سرزمین های بد" است. این فیلم اسپین آف دیگری از سریال "شکارچی" و مستقل از فیلم قبلی او "شکار" (۲۰۲۳) است. زندگی شخصی. تراختنبرگ در سال ۲۰۱۱ با پریسی
لا هرناندز ازدواج کرد.
تاریخ توکیو، پایتخت ژاپن و بزرگ ترین شهر آن، به حدود ۴۰۰ سال پیش بازمی گردد. این شهر در ابتدا با نام ادو شناخته می شد و پس از استقرار شوگون سالاری توکوگاوا توسط ایه یاسو توکوگاوا در سال ۱۶۰۳، شروع به شکوفایی کرد. ادو به عنوان مرکز سیاسی و فرهنگی ژاپن، در میانه قرن هجدهم به یک شهر بزرگ با جمعیتی بیش از یک میلیون نفر تبدیل شد. در طول این مدت، امپراتور در کیوتو، که پایتخت رسمی کشور بود، اقامت داشت. دوره ادو تقریباً ۲۶۰ سال تا زمان اصلاحات میجی در سال ۱۸۶۸ ادامه یافت. در این زمان، شوگون سالاری توکوگاوا پایان یافت و حکومت امپراتوری ژاپن احیا شد. امپراتور به ادو نقل مکان کرد و نام شهر به توکیو (به معنای "پایتخت شرقی") تغییر یافت. در سال ۱۹۲۳، توکیو به شدت توسط زمین لرزه بزرگ کانتو آسیب دید و بعداً در طول جنگ جهانی دوم، حملات بمباران متفقین خسارات زیادی به شهر وارد کرد. با این حال، توکیو پس از جنگ به سرعت بازسازی شد و به یک کلان شهر مدرن و پررونق تبدیل شد. امروزه، توکیو به عنوان یکی از مهم ترین مراکز اقتصادی، مالی و فرهنگی جهان شناخته می شود و به دلیل ترکیبی از سنت و مدرنیته، مقصدی محبوب برای گردشگری از سراسر جهان ا
ست. دید کلی. دیرینگی قدیمی ترین بقایای باستان شناختی در منطقه توکیو به حدود ۵۰۰۰ سال پیش می رسد. قدیمی ترین معبد توکیو احتمالاً معبد سنسوجی در آساکوسا است که در سال ۶۲۸ بنیاد شد. نام اصلی شهر، ادو، برای اولین بار در قرن دوازدهم ظاهر می شود. قلعه ادو از سال ۱۴۵۷ تا ۱۶۴۰ ساخته شد و مرکز شهر بود. توکوگاوا ایه یاسو پس از پایان فتح هونشو پس از نبرد سکیگاهارا، ادو را به عنوان پایتخت جدید انتخاب کرد. سلطنت ژاپن در کیوتو به یک نهاد نمادین تبدیل شد، زیرا قدرت واقعی کشور به شوگون سالاری توکوگاوا ادو داده شد. در دهه ۱۶۵۰، ادو به بزرگ ترین شهر ژاپن تبدیل شد و تا سال ۱۷۲۰، بزرگ ترین شهر جهان بود. آتش سوزی بزرگ میراکی در سال ۱۶۵۷ حدود ۱۰۸۰۰۰ نفر را کشت. پس از اردوکشی ناخدا پری در سال ۱۸۵۴، در مورد حکومت ژاپن اختلاف نظر وجود داشت. این منجر به جنگ بوشین و بازسازی می جی شد: سقوط ادو، و قدرت های سلطنت امپراتوری در ادو، که به توکیو تغییر نام داد، بازگردانده شد. در قرن بیستم، شهر توسط زمین لرزه بزرگ کانتو و بمباران توکیو در طول جنگ جهانی دوم ویران شد. بیش از ۱۰۰۰۰۰ نفر در بمباران توکیو توسط ایالات متحده جان باختند. پس از تسلیم ژ
اپن در سال ۱۹۴۵، آمریکا تا سال ۱۹۵۲ ژاپن را اشغال کرد. معجزه اقتصادی پس از جنگ و بازی های المپیک تابستانی ۱۹۶۴ به شهر اجازه بازسازی و رشد داد. نیازهای حمل و نقل شهر با اتصال شرکت متروی توکیو، متروی توئی و شینکانسن برآورده شد. در سال ۱۹۹۰، کشور وارد دوره رکود اقتصادی به نام دهه از دست رفته (ژاپن) شد. دنیاگیری کووید-۱۹ باعث کاهش بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۰ شد. بر اساس برآوردهای سازمان ملل متحد، توکیو در سال ۲۰۱۸ با ۳۷۴۶۸۰۰۰ نفر فهرست پرجمعیت ترین شهرها بود. با قضاوت بر اساس محدوده شهری، دوازدهمین شهر بزرگ با ۱۳۵۱۵۲۷۱ نفر بود. دوره پیش از توکوگاوا. منطقه توکیو از دوران باستان محل سکونت انسان ها بوده است. احتمالاً ساکنان اولیه این منطقه قوم آینو، بومیان ژاپن بودند. این قوم قبل از تسلط ژاپنی ها بر این سرزمین، در تمامی مناطق ژاپن امروزی می زیستند. نام های آینویی که در داخل و اطراف توکیو یافت شده اند، این نظریه را تأیید می کنند. بقایای باستانی مانند سفال، استخوان های تراش خورده و لوح های گلی مربوط به عصر برنز (حدود ۵۰۰۰ سال پیش) در منطقه اوموری کشف شده اند. همچنین، دانه های برنج و کاه سوخته مربوط به دوره یایویی در
نزدیکی ایستگاه نزوی پیدا شده اند که نشان می دهد این منطقه قدیمی ترین مکان کشاورزی در توکیو است. علاوه بر این، مقبره هایی مانند هورایسون کوفون (قرن چهارم) و نوگه اوتسوکا (قرن پنجم) نشانگر وجود تمدن های باستانی در این منطقه هستند. اشیاء یافت شده در اطراف این مقبره ها نشان می دهد که این مکان ها محل دفن رهبران قدرتمند منطقه بوده اند. در ابتدا، ساکنان توکیو با شکار و جمع آوری غذا امرار معاش می کردند، که این موضوع از طریق گلدان های اولیه کشف شده که برای ذخیره آجیل استفاده می شدند، قابل تأیید است. اما با گذشت زمان و توسعه کشاورزی در مناطق نزدیک به محل سکونتشان، وابستگی آن ها به شکار و جمع آوری کاهش یافت. منطقه کانتو به دلیل زمین های مسطح و حاصلخیز و همچنین وجود منابع آب فراوان، برای کشت برنج بسیار مناسب بود. این منطقه به دلیل موقعیت جغرافیایی خود، از حملات مهاجمان آسیایی در امان بود. سه روستای اولیه که در کنار رودخانه های سومیدا، آراکاوا و ادوگاوا شکل گرفتند، هسته اولیه شهر ادو (توکیو امروزی) را تشکیل دادند. با این حال، این منطقه همواره در معرض بلایای طبیعی بوده است. در سال ۶۲۸ میلادی، دو برادر ماهیگیر به نام های ه
ینوکومه و هاماناری تاکناری، مجسمه طلایی الهه رحمت (گوان یین) را از رودخانه سومیدا پیدا کردند و آن را به ارباب خود، هاجی-نو-ناکاموتو تقدیم کردند. او تصمیم گرفت این مجسمه را در معبدی به نام سنسوجی در آساکوسا نصب کند. این معبد که در سال ۶۴۵ تکمیل شد، احتمالاً اولین معبد مذهبی ژاپن است. اگرچه معبد سنسوجی در طول جنگ جهانی دوم تخریب شد، اما بعدها بازسازی شد و امروزه به عنوان نمادی از مقاومت و تجدید حیات ژاپن پس از جنگ شناخته می شود. در سال ۶۴۶ میلادی، منطقه مرتفع توکیو به نام "موساشی" ثبت شد که احتمالاً از کلمه آینویی "L,CHSD" به معنای "بیابان علف های هرز" گرفته شده است. در قرن هشتم میلادی، «فوچو» محل سکونت فرماندار «ولایت موساشی» بود. جاده ای از کوزوکه (استان گونما امروزی) تا فوچو از میان دشتی خالی از سکنه احداث شد. در همین قرن، کره ای ها به این دشت مهاجرت کردند، که نام «کوماگوری»، نزدیک هان نو امروزی، گواه این موضوع است. در سال ۷۳۷، امپراتور شومو نارا دستور ساخت یک معبد و صومعه بوداگرایی ژاپنی در هر منطقه ای که مردم یاماتو در آن زندگی می کردند را صادر کرد. این امر منجر به ساخت معبد کوکوبونجی در غرب توکیوی امروزی
شد که بقایای آن هنوز قابل مشاهده است. دوره هی آن. در نوشته های دوره هی آن، از جمله کتاب مان یوشو، به طبیعت توکیو اشاره شده است. همچنین، آریوارا نو ناریهیرا در سال ۸۸۰ میلادی از استفاده از کشتی برای عبور از رود سومیدا یاد می کند. شعر ناریهیرا دربارهٔ مرغان دریایی بر فراز سومیدا احتمالاً منشأ استفاده از پرنده به عنوان یکی از نمادهای توکیو است. در قرن دهم، تایرا نو ماساکادو، یکی از اعضای خاندان سلطنتی خاندان تایرا، با همسایگان خود که از نسل امپراتوری بودند، به ویژه خاندان میناموتو، وارد جنگ شد. در سال ۹۳۸، ارتش او پایگاه دولتی در استان مجاور را تصرف کرد و او را به حاکم منطقه کانتو تبدیل کرد. این اقدام تهدیدی برای قدرت امپراتور بود و در نهایت در سال ۹۴۰ به قتل ماساکادو منجر شد. جنگ بین تایرا و میناموتو بعدها به یک جنگ داخلی تمام عیار (جنگ گنپی) تبدیل شد. در قرن یازدهم، کانتو محل سکونت مهاجران جدیدی از جمله خاندان شیبویا بود که دژی ساختند که بعدها نام منطقه شیبویا در توکیوی امروزی از آن گرفته شد. بانوی ساراشیما، دختر تاکاسوئه، در کتاب ساراشینا نیکی دربارهٔ مهاجرت خود از کیوتو (پایتخت وقت ژاپن) به استانی در شمال غر
بی در سال ۱۱۲۰ می نویسد. او طبیعتی شبیه به توکیو را توصیف می کند و به مکانی به نام تاکشیبا اشاره می کند که تصور می شود در میتا امروزی باشد. در این دوره، قبایل رقیب منطقه، زمین را بین خود تقسیم کردند. این مناطق «شوئن» نامیده می شدند. در سده دوازدهم، جامعه ای قرون وسطایی در اطراف توکیو شکل گرفت که توسط یک اشرافیت بوروکراتیک اداره می شد. این جامعه در قلمرو کوکو در موساشی قرار داشت و مرکز آن در فوچو بود. نام «ادو» برای اولین بار در این دوره استفاده شد که احتمالاً به معنای «دروازه خلیج» یا چیزی مشابه آن بوده و به خلیج توکیو اشاره دارد. اولین استفاده ثبت شده از این کلمه زمانی بود که مردی به نام چیچیبو شیگه تسو نام خود را به ادو تغییر داد. او احتمالاً نام خود را از خانه اش، تپه ای در کنار دریا در کوجیماچی، گرفته است. ارباب قرن دوازدهمی، ایمای کانه هیرا، نیز در محل اقامت شیگه تسو زندگی می کرد. یکی از اعضای خاندان میناموتو در دربار امپراتوری، میناموتو نو یوریتومو، در سال ۱۱۹۰ از دربار جدا شد. او در کاماکورا، کاناگاوا، جنوب ادو، اولین شوگون سالاری ژاپن را تأسیس کرد که یک سیستم حکومتی فئودالی مبتنی بر قانون جنگجویان بود
. یکی از ملازمان او ادو شیگه ناگا، پسر شیگه تسو بود. شیگه ناگا توسط شوگون سالاری به زمین هایی در اطراف ادو، از جمله روستای کیتامی پاداش داده شد. در سال ۱۱۹۵، خاندان میناموتو خاندان تایرا را شکست داد (نبرد دان نو اورا). جاده ای از کاماکورا به ادو و جاده کوزوکه-فوچو توسط گروه های مسلح در راه جنگ در قرون وسطی استفاده می شد. دوره های کاماکورا و موروماچی. پس از سال ۱۱۹۵، شاخه ای از میناموتو که در کوزوکه ساکن شده بودند، در نهایت به خاندان توکوگاوا تبدیل شدند که از قرن هفدهم تا نوزدهم بر ادو حکومت می کردند. در حدود سال ۱۴۳۹، خاندان اوئه سوگی در کانتو از دو خانواده تشکیل شده بود: یامانوچی و اوگیگایاتسو، که بین متحد یا دشمن بودن تغییر می کردند. یامانوچی کنترل فرماندار کانتو را که در کاماکورا زندگی می کرد، به دست آورد و اوگیگایاتسو از آنها حمایت کرد. اوتا دوکان در سال ۱۴۵۵ به عنوان ملازم رئیس اوگیگایاتسو، ساداماسا، که به شوگون سالاری آشیکاگا در کیوتو خدمت می کرد، منصوب شد. ساداماسا به او مأموریت داد تا «قلعه هایی» شبیه اردوگاه در سراسر دشت موساشی بسازد. در سال ۱۴۵۶، با ورود به ادو، خانواده ادو که هنوز در آنجا زندگی می
کردند، از جنگ با اوئه سوگی اجتناب کردند و آنجا را ترک کردند. آنها به ملک خود در کیتامی نقل مکان کردند و زمین و قلعه خود را به دوکان واگذار کردند. ساخت قلعه ادو در سال ۱۴۵۷ در باغ شرقی کاخ امپراتوری توکیو امروزی آغاز شد. در غرب روستای ادو، در روستای دهقانی چیودا قرار داشت. این قلعه در یک نقطه راهبردی بود، زیرا قابل دفاع و نزدیک به چندین مصب رودخانه بود. قایق ها می توانستند در نزدیکی قلعه لنگر بیاندازند. دهقانان چیودا برای ساخت و ساز به جای دیگری منتقل شدند. در آن زمان، قلعه بیشتر شبیه یک اردوگاه مربع با «خاکریزهای خاکی» بود که دارای پروژه های محوطه سازی، نرده ها، چند ساختمان و چاه بود. معابد و زیارتگاه ها در این نزدیکی ساخته شدند و اسکله به مرکزی برای کالاهای چینی تبدیل شد. نام چیودا بعدها به منطقه ای در مرکز توکیو داده شد. پس از سال ۱۴۵۸، دوکان در منطقه ادو ماند، دشت را فتح کرد و با امپراتور مکاتبه برقرار کرد. در آن زمان، روستاهای هیبیا، اییگورا، ایویدا، میتا، ساکورادا، شیبا و تاکارادا وجود داشتند. پسوندهای «ta» یا «da» در نام مکان های ژاپنی نشان دهنده کشت برنج است. در مقطعی، دوکان زیارتگاه هاچیمان را بر روی