Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رانسوی) میپرداخت. این نمایش با استقبال چشمگیر تماشاگران و منتقدان روبرو شد و موفقیت آن به حدی بود که در فصل بعدی نیز برای مدت طولانی تری به اجرا درآمد. داخلی. در سال ۱۹۹۶، کانورا تمام تمرکز خود را بر روی ضبط آلبوم جدیدش گذاشت. برای این پروژه، او از چندین هنرمند برجسته اروگوئه ای دعوت به همکاری کرد که پیش از این در برخی پروژه های مشترک با آنها کار کرده بود. این آلبوم، اولین باری بود که کانورا به عنوان آهنگساز نیز فعالیت میکرد.
لورا کاردوسو (زاده ۱۳ سپتامبر ۱۹۲۷) بازیگر برزیلی است. او به عنوان یکی از بهترین و شناخته شده ترین بازیگران زن برزیلی سینما، تئاتر و تلویزیون شناخته می شود. اوایل زندگی. لوریندا دِ ژِزوس کاردوسو در شهر سائوپائولو به دنیا آمد. والدین او مهاجرانی از پرتغال بودند.در ابتدا خانوادهاش با فعالیت هنری او مخالف بودند، اما وقتی لورا ۱۵ ساله شد، دیگر هیچ تردیدی نداشت. او مصمم بود که به عرصه هنر وارد شود و به همین دلیل کار خود را با بازی در رادیونوولاهای شبکه رادیو کیهان آغاز کرد. پیشه. کاردوسو که در آن زمان بسیار جوان بود، اولین حضور تلویزیونی خود را در برنامه تریبونال دو کوراسائو (۱۹۵۲) شبکه Tupi تجربه کرد. او سپس در چندین تله نوول معروف از جمله "Um Lugar ao Sol" (۱۹۵۹) - اقتباسی از رمان تئودور درایزر به کارگردانی دیونیزیو آزودو - و "Ídolo de Pano" (۱۹۷۵) اثر تکسیرا فیلیو بازی کرد. در همان دوران، او با شبکه های TV Excelsior, RecordTV و TV Cultura نیز همکاری داشت. پس از دو سال فعالیت متمرکز در تئاتر، در سال ۱۹۸۱ از سوی شبکه گلوبو دعوت شد تا به گروه بازیگران تله نوول «بریلهانته» اثر ژیلبرتو براگا بپیوندد. در سال ۱۹۸۲، او
در فیلم های «لانه مار» و «استعفا» که از تلویزیون باندیرانتس پخش می شد، ایفای نقش کرد. در ادامه همکاری با شبکه گلوبو، کاردوسو در سه تله نوول والتر نگروئو ظاهر شد: «نان-نان، بوسه-بوس» (۱۹۸۳)، «رایگان برای پرواز» (۱۹۸۴) و «چرخ آتش» (۱۹۸۸). سپس در «ملکه قراضه» (۱۹۹۰) اثر سیلویو دی آبرو و «خوشبختی» (۱۹۹۱) اثر مانوئل کارلوس بازی کرد و در سه بازسازی موفق دیگر از تله نوول ها حضور یافت که دو مورد از آنها ساخته ایوانی ریبیرو بودند: «زنان شنی» (۱۹۹۳) و «یک سفر» (۱۹۹۴). در سال ۱۹۹۵، کاردوسو در "برادران شجاعت" و تله نوول قلب منفجر می شود" اثر گلوریا پرز ظاهر شد - که اولین تله نوولی بود در پروژاک (امروزه با نام استودیو گلوبو شناخته می شود) فیلمبرداری شد. در سال ۱۹۹۸، او در "ویلا مادالناً بازی کرد و پس از یک همکاری کوتاه با ضبط تلویزیون- جایی که در "زندگی متقابل" (۲۰۰۰) اثر مارکوس لازارینی ظاهر شد - به گلوبو بازگشت تا در "یک قدیس حامی" (۲۰۰۱) اثر والسیر کاراسکو بازی کند. و سپس در نقش مادالنا در «امید» (۲۰۰۲) و در سال ۲۰۰۳ در نقش کارمن در «شکلات با فلفل» ظاهر شد. در سال ۲۰۰۵، او در مینی سریال «امروز روز مریم است» بازی کرد.
کاردوسو همچنین در «پیامبر» (۲۰۰۶) و «دو چهره» (۲۰۰۷) اثر آگوینالدو سیلوا ایفای نقش کرد. در «جاده به هند» (۲۰۰۹) او نقش لاکشمی آناندا، یک شخصیت هندی را بازی کرد. در سال ۲۰۱۰، او ماریکیتا را در «آراگوآیا» به تصویر کشید. در سال ۲۰۱۲، در نقش دوروتیا در بازسازی «گابریلا» - اقتباسی از رمان ژورژه آمادو با فیلمنامه نویسی والسیر کاراسکو - ظاهر شد. در سال ۲۰۱۴، او در سه تولید گلوبو حضور یافت: سریال تلویزیونی «بانوی دوم» و تله نوول های «امپراتوری» و «بوگی اوگی». در ۲۶ آوریل ۲۰۲۴، لورا کاردوسو در مراسمی ویژه در سرویس استریم گلوبال پلی برزیل مورد تقدیر قرار گرفت و جایزه ای ویژه دریافت کرد.
نرخ بازده مورد انتظار (به انگلیسی: Expected Rate of Return) یکی از مفاهیم مهم مالی و سرمایه گذاری است و به نرخی اشاره دارد که سرمایه گذاران انتظار دارند با سرمایه گذاری روی یک دارایی (معمولا سهام) در یک بازه زمانی معین کسب کنند. نرخ بازده مورد انتظار یک پرتفوی سرمایه گذاری عبارت است از میانگین وزنی نرخ بازده مورد انتظار هر سهم موجود در پرتفوی. این مفهوم را می توان به این صورت نشان داد: formula_1 برای محاسبه نرخ بازده مورد انتظار روش های مختلفی ارائه شده است که از معروف ترین و پرکاربردترین آنها، می توان به مدل قیمت گذاری دارایی های سرمایه ای یا همان مدل CAPM اشاره کرد که توسط مارکوییتز معرفی شد. این مدل، نرخ بازده مورد انتظار را تابعی از ریسک سیستماتیک بازار قرار می دهد.
زنان در سنگال وضعیت اجتماعی سنتی دارند که توسط رسوم محلی و دین شکل گرفته است. طبق نظرسنجی سال ۲۰۰۵، نرخ شیوع ختنه زنان در سنگال شامل ۲۸ درصد از تمامی زنان بین ۱۵ تا ۴۹ ساله می شود. تاریخ. تقسیم کار سنتی در سنگال به این صورت بوده که زنان مسئول وظایف خانگی مانند آشپزی، تمیزکاری و مراقبت از کودکان بودند. آن ها همچنین مسئول بخش عمده ای از کارهای کشاورزی، از جمله علف زنی و برداشت محصولات، برای محصولات رایجی مانند برنج بودند. زنان طبقات اشرافی معمولاً در صحنه های سیاسی تأثیرگذار بودند. این امر تا حدی به این دلیل بود که اصالت از مادر به پسر منتقل می شد و نسب مادری راهی برای تبدیل یک شاهزاده به پادشاه بود (به ویژه در پادشاهی های ولوف). زنان برجسته ای همچون یاسین بوبو، ندات یالا و خواهرش نجمت موبدی به عنوان الگوهایی برای زنان معاصر سنگال شناخته می شوند. در دهه های اخیر، تغییرات اقتصادی و شهرنشینی منجر به مهاجرت بسیاری از مردان جوان به شهرها، مانند داکار شده است. در نتیجه زنان روستایی به طور فزاینده ای در مدیریت منابع جنگلی روستاها و راه اندازی آسیاب های جو و برنج مشغول شده اند. سازمان توسعه روستایی دولتی قصددارد تا زن
ان روستایی را سازماندهی کرده و آن ها را به طور فعال تری در فرایند توسعه مشارکت دهد. زنان نقش برجسته ای در کمیته های بهداشت روستا و برنامه های پیش از زایمان و پس از زایمان ایفا می کنند. در مناطق شهری، با وجود اینکه زنان در اسلام در جایگاه دوم قرار دارند، تغییرات فرهنگی باعث شده که زنان وارد بازار کار شوند و به عنوان کارمندان اداری و فروشگاه ها، کارگران خانگی و کارگران غیر ماهر در کارخانه های نساجی و کنسروسازی تن ماهی مشغول به کار شوند. سازمان های غیردولتی همچنین در ترویج فرصت های اقتصادی برای زنان فعال هستند. وام های میکرو برای کسب وکارهای زنان وضعیت اقتصادی بسیاری را بهبود بخشیده است. سنگال کنوانسیون رفع هرگونه تبعیض علیه زنان را که توسط مجمع عمومی سازمان ملل متحد تصویب شده بود، تصویب کرد و همچنین پروتکل اضافی آن را نیز پذیرفت. سنگال همچنین یکی از امضاکنندگان منشور حقوق بشر و حقوق ملت های آفریقا است که در نشست اتحادیه آفریقا در سال ۲۰۰۳ تصویب شد. از سال ۲۰۱۱، فمینیست های سنگالی از کم کاری دولت در اجرای پروتکل ها، کنوانسیون ها و دیگر متونی که حقوق زنان را به طور قانونی محافظت می کنند، انتقاد دارند. حقوق زنان.
زنان در سنگال با نابرابری های زیادی در وضعیت اجتماعی خود روبرو هستند. نرخ بی سوادی در میان زنان بالا است. آن ها کمتر از ده درصد نیروی کار رسمی را تشکیل می دهند. ختنه زنان در برخی مناطق روستایی همچنان به عنوان یک عمل پایدار ادامه دارد، با وجود اینکه طبق قانون اساسی سال ۲۰۰۱ غیرقانونی اعلام شده است. حقوق قانونی زنان در ازدواج های چندهمسری و قوانین اسلامی مربوط به مالکیت اموال مشابه است. بریدن آلت زنانه. ختنه زنان در سنگال وجود دارد. طبق نظرسنجی سال ۲۰۰۵، نرخ شیوع ختنه زنان شامل ۲۸ درصد از تمامی زنان بین ۱۵ تا ۴۹ سال است. تفاوت های قابل توجهی در شیوع منطقه ای وجود دارد. ختنه زنان بیشتر در جنوب سنگال (۹۴ درصد در منطقه کُلدَ) و شمال شرقی سنگال (۹۳ درصد در منطقه ماتام) رواج دارد. نرخ ختنه زنان در دیگر مناطق پایین تر است: تامباکوندا (۸۶٪)، زیگینشور (۶۹٪)، و کمتر از ۵٪ در مناطق دیوربل و لوگا. ۹۴ درصد جمعیت سنگال مسلمان هستند (ختنه زنان یک عمل اسلامی نیست). نرخ شیوع ختنه زنان بسته به دین متفاوت است: ۲۹٪ از زنان مسلمان، ۱۶٪ از زنان انیمیس و ۱۱٪ از زنان مسیحی تحت ختنه قرار گرفته اند.
لینا مروان بوزا (متولد ۱۹۷۰) نویسنده و استاد شیلیایی است.آثار او به زبان اسپانیایی نوشته شده ولی به ۱۲ زبان از جمله انگلیسی، ایتالیایی، پرتغالی، فرانسوی، و عربی و غیره ترجمه شده است. در سال ۲۰۱۱ او برنده جابزه برای کیفیت کارش و در سال ۲۰۱۲ برنده جایزه برای رمان شد.در سال ۲۰۲۳ جایزه معتبر را دریافت کرد. زندگی. لینا مروانه، نویسنده و روزنامه نگار فرهنگی، متولد سانتیاگو، شیلی است و ریشه های فلسطینی و ایتالیایی دارد. او خواهرزاده نلی مروان (بازیگر) و کمدین ریکاردو مروانه می باشد. مروانه فعالیت حرفه ای خود را با نوشتن داستان و روزنامه نگاری فرهنگی آغاز کرد. در سال ۱۹۹۷، او موفق به دریافت کمک مالی از صندوق ملی توسعه فرهنگی و هنر شیلی (فوندارت) شد تا اولین مجموعه داستان کوتاه خود را به پایان برساند. یک سال بعد، او کتاب "لاس اینفانتاس" را منتشر کرد که با استقبال بسیار مثبت منتقدان شیلیایی و همچنین روبرتو بولانیو، نویسنده مشهور، روبرو شد. بولانیو در فوریه ۱۹۹۹ دربارهٔ این نسل از نویسندگان شیلیایی نوشت: «نسلی از نویسندگان (شیلیایی) هستند که قول می دهند همه را ببلعند. در صدر این نسل، به وضوح دو نام می درخشد: لینا مروانه
و آلخاندرا کوستامانیا، و پس از آن ها نونا فرناندز و پنج یا شش زن جوان دیگر که به تمام ابزارهای ادبیات خوب مسلح هستند.» پیش از عزیمت به نیویورک برای تحصیل در مقطع دکترای ادبیات اسپانیایی-آمریکایی در دانشگاه نیویورک، مروانه دو رمان منتشر کرده بود. در ایالات متحده، او در سال ۲۰۰۴ برای رمان "میوه فاسد" از بنیاد گوگنهایم و در سال ۲۰۱۰ برای "خون در چشم" از بنیاد ملی هنرها (NEA) کمک هزینه دریافت کرد. در سال ۲۰۱۱، او موفق به دریافت جایزه جایزه آنا زگرس شد و یک سال بعد، بیستمین جایزه راهبه خوآنا اینِس د لا کروز را برای رمان "خون در چشم" در نمایشگاه بین المللی کتاب گوادالاخارا کسب کرد. هیئت داوران این جایزه متشکل از نویسندگان یولاندا آرروو پیزارو، آنتونیو اورتونیو ریورا و کریستینا ریورا گارزا بود. امروز، لینا مروانه به عنوان استاد نویسندگی خلاق به زبان اسپانیایی در دانشگاه نیویورک (ان وای یو) تدریس می کند. آثار. نمایشنامه ها. «پایی برای ایستادن نیست»، اقتباسی دراماتیک از رمان «میوه های فاسد» اثر نویسنده و کارگردان تئاتر شیلیایی، مارتین بالماسدا؛ نسخه دو زبانه با مقدمه گیلرمو کالدرون و ترجمه انگلیسی سارا توماس، دیاز گر
ی ویراستاران، ۲۰۱۲ (گرمسیری جنوبی، اروگوئه، ۲۰۱۳) مقالات تصویری. پنج نفر در جستجوی شخصیت های خود، پروژه در حال انجام، قسمت اول به کارگردانی لوچانو میدان در مجلات انگلیسی زبان. دو خط (کالیفرنیا)، (نیویورک)، (نیویورک)، آجر (کانادا)، ن+1 (نیویورک)، کلمات بدون مرز (نیویورک)، قایق مست (ایالات متحده)، بررسی سفید (بریتانیا)، مجله لیترو (بریتانیا)، کتاب قهوه ای (امارات متحده عربی)، مجانب (ایالات متحده)، و موارد دیگر به چندین زبان.
کلیارخوس (به یونانی باستان: Kλέαρχoς) حدود ۴۰۱ قبل از میلاد - ۳۵۳ قبل از میلاد؛ یک شهروند هراکله در دریای اوکسین (دریای سیاه) بود که توسط توسط الیگارشی ها و تقاضای آنها در آن شهر از تبعید فراخونده شد و بعدها حاکم هراکله شد و بعد از او پسرش دیونیسیوس جانشین او شد.
لیلی گارافولیک یانکوویچ (اسپانیایی: Lily Garafulic Yankovic؛ زاده ۱۴ مه ۱۹۱۴ – درگذشته ۱۵ مارس ۲۰۱۲) مجسمه ساز شیلیایی، عضو نسل ۴۰ هنرمند و مدیر موزه بود. گارافولیک در سال ۱۹۴۴ دریافت کننده بورسیه تحصیلی گوگنهایم در شهر نیویورک بود. پیشه. لیلی گارافولیک در سال ۱۹۳۴ تحصیلات خود را در دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه شیلی آغاز کرد و تحت آموزش مجسمه ساز برجسته، لورنزو دومینگز قرار گرفت.در سال ۱۹۴۴، او موفق به دریافت بورسیه گوگنهایم شد و به نیویورک سفر کرد. در آنجا در مدرسه جدید تحقیقات اجتماعی (که امروزه با نام نیو اسکول شناخته می شود) به تحصیل پرداخت و همزمان در آتلیه ۱۷ زیر نظر استاد حکاکی و چاپ، استنلی ویلیام هایتر، فعالیت کرد. گارافولیک که در درجه اول یک مجسمه ساز بود، با مواد مختلفی از جمله سنگ مرمر، چوب، برنز و سفال کار می کرد. علاوه بر این، او آثار متعددی را نیز بر روی کاغذ خلق نمود. از میان برجسته ترین آثار او می توان به مجسمه های شانزده پیامبر اشاره کرد که در بالای کلیسای لوردس در سانتیاگو، شیلی نصب شده اند. او از اعضای نسل ۴۰ محسوب می شد که شامل هنرمندان و مجسمه سازان مطرح شیلیایی مانند مارتا کولوین بود. د
ر سال ۱۹۵۱، گارافولیک به عنوان استاد مجسمه سازی در دانشگاه شیلی منصوب شد و در طول سال های تدریس خود، شاگردان برجسته ای همچون سرخیو بادیلا کاستیلو و رائول والدیویزو را پرورش داد. او سرانجام در سال ۱۹۹۷ با عنوان استاد بازنشسته از دانشگاه شیلی کناره گیری کرد. گارافولیک در سال ۱۹۹۵ موفق به دریافت جایزه ملی هنرهای تجسمی شیلی (انگلیسی) شد. در سال ۲۰۱۴، به مناسبت صدمین سالگرد تولد او، نمایشگاهی در سفارت شیلی در واشینگتن دی سی برگزار شد. همچنین مستندی دربارهٔ زندگی و آثار او در همان سال برای اولین بار پخش گردید. زندگی شخصی. لیلی گارافولیک در ۱۴ مه ۱۹۱۴ در شهر آنتوفاگاستا، شیلی به دنیا آمد. او اصالتاً کروات بود. این هنرمند برجسته سرانجام در ۱۵ مارس ۲۰۱۲ در سن ۹۷ سالگی در خانه اش واقع در محله پارک جنگلی سانتیاگو درگذشت. منابع. Wren, Celia. "Lily Garafulic's centennial". "The Washington Post". May 16, 2014. Retrieved October 3, 2015. Renowned Chilean sculptress, Lily Garafulic, dies at 97 Murió la destacada escultora y Premio Nacional de Arte Lily Garafulic Accessed March 16, 2012.
پروژه زبان های در معرض خطر (به انگلیسی: Endangered Languages Project؛ به اختصار: ELP) یک همکاری جهانی بین سازمان های زبانی بومی، زبان شناسان، مؤسسات آموزش عالی و شرکای اصلی صنعتی برای تقویت زبان های در معرض خطر است. اساس این پروژه در یک وب سایت شکل گرفت که در ژوئن ۲۰۱۲ راه اندازی شد. تاریخچه. به گفته مدیر کاتالوگ زبان های در معرض خطر (ELCat)، لیل کمپبل، استاد زبانشناسی در کالج زبان ها و زبانشناسی مانوآ، این پروژه در ژوئن ۲۰۱۲ با هدف تبدیل شدن به یک منبع اطلاعاتی جامع و به روز در مورد زبان های در معرض خطر جهان راه اندازی شد. وی بیان کرد که «... کاتالوگ برای حمایت از مستندسازی و احیای زبان های در خطر انقراض، اطلاع رسانی به عموم و دانشمندان، کمک به اعضای گروه هایی که زبان هایشان در خطر است، و جلب توجه به زبان هایی که به شدت نیاز به حفاظت دارند، مورد نیاز است. برای مثال، این سازمان زبان کانادایی متیس را به دلیل کاهش تعداد گویشوران مسلط آن، به شدت در معرض خطر طبقه بندی کرده. چهار شریک مؤسس که در امر بنیان این نهاد نظارت داشتند، اولین شورای فرهنگی خلق، دانشگاه میشیگان شرقی، دانشگاه هاوایی در بخش زبان شناسی مانوآ و
گوگل بودند. اکنون، عمدتاً توسط دو مؤسس نخست خود، یعنی اولین شورای فرهنگی خلق و دانشگاه هاوایی در مانوآ با هماهنگی شورای دولتی رهبری می شود.
فاطمه دختر محمد پسر احمر (عربی: فاطمة بنت الأحمر) (۶۵۹ تا ۷۴۹ق) (۱۲۶۱ – ۲۶ فوریه ۱۳۴۹) شاه زاده ای از دودمان نصریان در امارت گرانادا (غرناطه)، آخرین دولت مسلمان در شبه جزیره ایبری بود. او دختر سلطان محمد دوم و متخصص در مطالعه "برنامَج" (شرح حال کتاب شناختی علمای اسلامی) بود. فاطمه با پسرعموی پدرش و متحد مورد اعتماد او، ابوسعید فرج، ازدواج کرد. پسرشان، اسماعیل اول، پس از برکناری ناصر، برادر ناتنی فاطمه، به سلطنت رسید. او در حکومت پسرش نقش داشت اما به ویژه در دوران فرمان روایی نوه هایش، محمد چهارم و یوسف اول، که هر دو در سنین کم به سلطنت رسیدند و تحت سرپرستی او قرار گرفتند، به طور فعال در سیاست مشارکت داشت. ابن خطیب، تاریخ نگار غرناطه ای، در رثای او چنین نوشت: «او در زمانهٔ خویش بی همتا بود / همچون شب قدر که بر تمامی شب ها برتری دارد». مورخ معاصر، ماریا خسوس روبیرا ماتا، نقش او را با ماریا دِ مولینا (María de Molina)، هم عصرش که نایب السلطنهٔ پادشاهان کاستیل بود، مقایسه کرده است. برایان ای. کتلاس، استاد دانشگاه، بقای دودمان نصریان و موفقیت نهایی آن را تا حدی مرهون «بینش و استواری» فاطمه دانسته است. پس زمینه. ام
ارت غرناطه آخرین دولت مسلمان باقی مانده در شبه جزیره ایبری بود که در دهه ۱۲۳۰ میلادی توسط محمد اول، پدربزرگ فاطمه، بنیان گذاشته شد. این امارت در تمام دوران خود تحت حکومت دودمان نصریان ("بنو نصر" یا "بنو الأحمر") قرار داشت غرناطه با ترکیبی از دیپلماسی و مانورهای نظامی توانست استقلال خود را حفظ کند، با وجود اینکه در میان دو همسایه قدرتمند قرار داشت: تاج کاستیل مسیحی در شمال و سلطنت مسلمان مرینیان در مراکش. این امارت گاه با یکی از این قدرت ها متحد می شد و گاه وارد جنگ با آنان می گشت یا آنان را به جنگ با یکدیگر ترغیب می کرد تا از سلطهٔ هر یک بر خود جلوگیری کند. در بیشتر موارد، منابع تاریخی نشان نمی دهد که زنان به طور آشکار در سیاست امارت غرناطه مشارکت داشته باشند. ابن خطیب (۱۳۱۳–۱۳۷۴)، شاعر، تاریخ نگار و سیاست مدار برجستهٔ غرناطه که با بسیاری از زنان خاندان سلطنتی آشنا بود و بخش زیادی از اطلاعات تاریخی دربارهٔ فاطمه از او به جا مانده است، در رسالهٔ سیاسی خود "مقامة فی السیاسة" نوشت که زنان نباید در ادارهٔ امور دولتی نقش داشته باشند و نقش آنان باید به «زمینی که فرزندان در آن پرورش می یابند، گل های معطر روح، و پناه
ی برای آرامی دل» محدود شود. بااین حال، در عمل، گاهی زنان در فعالیت های سیاسی، به ویژه در پشت پرده، نقش ایفا می کردند. به دلیل مرگ های زودهنگام سلاطین، چه بر اثر ترور و چه در میدان نبرد، و گاه به سلطنت رسیدن شاهان خردسال، زنان گاهی مسئول حفظ منافع خانواده هایشان، دفاع از حقوق وراثتی فرزندانشان و انجام امور دیپلماتیک با پادشاهی های همسایه بودند. زندگی نامه. اوایل زندگی. فاطمه در سال ۶۵۹ هجری قمری (۱۲۶۱ میلادی) در دوران حکومت پدربزرگش، محمد یکم، متولد شد. پدرش، محمد دوم، ولی عهد بود و مادرش، نزهة، دخترعموی پدرش محسوب می شد. او یک برادر داشت (متولد ۱۲۵۷) که بعدها به محمد سوم معروف شد و یک برادر ناتنی به نام نصر داشت که مادرش، شمس الضحی، همسر دوم پدرش و زنی مسیحی بود. پدرش، محمد، به دلیل دانش و تحصیلات گسترده اش و علاقه به دانشمندان، از جمله پزشکان، منجمان، فلاسفه و شاعران، به «فقیه» معروف بود. او فرزندانش را به فعالیت های علمی تشویق می کرد. فاطمه در مطالعهٔ "برنامج"، که زندگی نامه های کتاب شناختی دانشمندان اسلامی بود، به تخصص رسید، در حالی که برادرانش، محمد و نصر، به ترتیب به مطالعهٔ شعر و نجوم پرداختند. مانند بر
ادرانش، احتمالاً او نیز تحصیلات خود را به صورت خصوصی در کاخ سلطنتی الحمراء دریافت کرده بود. ازدواج با ابوسعید فرج. پدر فاطمه، محمد دوم، پس از درگذشت محمد یکم در سال ۱۲۷۳ به تخت سلطنت رسید. او فاطمه را به ازدواج ابوسعید فرج بن اسماعیل، پسرعمو و مشاور بانفوذ خود درآورد. ابوسعید (متولد ۱۲۴۸) فرزند اسماعیل (درگذشتهٔ ۱۲۵۷)، برادر محمد یکم و والی مالاگا بود. پس از درگذشت اسماعیل، محمد یکم فرج خردسال را به دربار آورد، جایی که او با محمد دوم دوستی نزدیکی پیدا کرد. تاریخ این ازدواج در اثر ناشناس "الذخیره الثانیه" به سال ۶۶۴قمری (۱۲۶۵/۱۲۶۶م)، پیش از به سلطنت رسیدن محمد دوم ذکر شده است، اما مورخ معاصر، ماریا خِسوس روبیِرا ماتا، صحت این تاریخ را زیر سؤال می برد: فاطمه در آن زمان هنوز کودک بوده و علاوه بر این، متن مذکور عروس را دختر محمد یکم معرفی می کند (در حالی که فاطمه نوهٔ او بود) و داماد را پسرعموی او می خواند (در حالی که ابوسعید برادرزادهٔ محمد یکم بود). روبیرا ماتا پیشنهاد می کند که تاریخ درست ازدواج باید نزدیک به زمان تولد نخستین فرزند زوج، اسماعیل، در ۳ مارس ۱۲۷۹ باشد. در سال ۱۲۷۹، پس از بازپس گیری مالاگا که پیش
تر تحت کنترل بنی اشقیلول شورش کرده بود، محمد دوم ابوسعید را به عنوان والی این شهر منصوب کرد، مقامی که پیش تر پدرش، اسماعیل، بر عهده داشت. ابوسعید در ۱۱ فوریه راهی مالاگا شد، در حالی که فاطمه احتمالاً به دلیل نزدیکی بارداری اش در الحمراء ماند. بعدها، فاطمه به مالاگا نقل مکان کرد و ضمن رسیدگی به فرزندانش، به مطالعهٔ "برنامج" پرداخت. او پسری کوچکتر به نام محمد داشت (تاریخ تولد او نامشخص است) که خود صاحب چهار پسر به نام های یوسف، فرج، محمد و اسماعیل شد. تمامی این فرزندان بعدها امارت را ترک کرده و به شمال آفریقا مهاجرت کردند. سلطنت محمد سوم و نصر. محمد سوم پس از درگذشت پدرش در سال ۱۳۰۲ به تخت نشست؛ فاطمه ظاهراً رابطهٔ خوبی با برادرش داشت و همسرش نیز در تمام دوران حکومت او والی مالاگا باقی ماند. محمد سوم در سال ۱۳۰۹ با وقوع یک انقلاب درباری در گرانادا سرنگون شد و نصر جای او را گرفت. برخلاف محمد سوم، فاطمه و همسرش رابطهٔ خوبی با برادر ناتنی اشان نداشتند. با افزایش نارضایتی از حکومت نصر، فاطمه با جناح هایی که قصد سرنگونی او را داشتند، متحد شد. در سال ۱۳۱۱، همسرش ابوسعید شورشی را به راه انداخت و قصد داشت پسرشان، اسماع
یل، را بر تخت بنشاند. این قیام به نام اسماعیل اعلام شد، زیرا او به عنوان نوهٔ محمد دوم از مشروعیت بیشتری نسبت به پدرش برخوردار بود. نیروهای شورشی موفق شدند سپاه سلطان را در نبرد شکست دهند، اما نصر، با وجود از دست دادن اسبش، توانست به گرانادا عقب نشینی کند. ابوسعید پایتخت را محاصره کرد، اما برای ادامهٔ طولانی مدت نبرد تدارکات کافی نداشت. هنگامی که دریافت نصر با فردیناند چهارم، پادشاه کاستیل، متحد شده است، به ناچار با سلطان صلح کرد و توانست منصب خود را به عنوان والی مالاگا حفظ کند، هرچند که ناچار به پرداخت خراج به نصر شد. با ترس از انتقام سلطان، ابوسعید با مرینیان وارد مذاکره شد و توافق کرد که مالاگا را واگذار کند و در ازای آن، منصب والیگری سلا در شمال آفریقا را دریافت کند. هنگامی که این خبر به گوش مردم مالاگا رسید، آن را خیانت تلقی کردند، علیه او شوریدند و اسماعیل را به جای او به حکومت برگزیدند. مدتی بعد، اسماعیل که به فرار احتمالی ابوسعید از مالاگا مظنون شده بود، او را در کارتاما زندانی کرد و سپس به سالوبرینیا منتقل نمود، جایی که در سال ۱۳۲۰م درگذشت. پس از تسلط پسرش بر شهر، فاطمه به او در مهندسی قیامی دیگر عل
یه نصر یاری رساند. او برای این منظور، از عثمان بن ابی العلاء، رئیس سربازان داوطلب مغربی و یکی از متحدان قدیمی ابوسعید، و همچنین از جناح های مختلف در پایتخت کمک گرفت. با حرکت اسماعیل به سوی گرانادا، سپاه او گسترش یافت و ساکنان پایتخت دروازه های شهر را به روی او گشودند. نصر که در الحمراء محاصره شده بود، به ناچار از سلطنت کناره گیری کرد و به گوادیکس عقب نشینی نمود. اسماعیل در فوریهٔ ۱۳۱۴ بر تخت نشست و فاطمه به عنوان ملکه مادر وارد دربار شد. با وجود اختلافات میان اسماعیل و پدرش، فاطمه رابطهٔ خوبی با پسرش داشت و در مقاطع مختلفی از زندگی نامهٔ سلطان، که ابن الخطیب نگاشته، از او یاد شده است. فاطمه در امور سیاسی به اسماعیل کمک می کرد و به گفتهٔ روبیرا ماتا، «در این زمینه، به اندازهٔ همسرش از ویژگی های برجسته ای برخوردار بود.» هنگامی که اسماعیل در سال ۱۳۲۵ بر اثر حملهٔ مرگبار یکی از بستگانش زخمی شد، او را به کاخ مادرش منتقل کردند، جایی که در نهایت تسلیم جراحاتش شد. "مادربزرگ سلطان". تا زمان مرگ اسماعیل، فاطمه به یکی از چهره های بسیار تأثیرگذار در دربار تبدیل شده بود و در تضمین جانشینی نوه اش، محمد چهارم، پسر اسماعیل،
نقش داشت. از آنجا که محمد تنها ده سال داشت، فاطمه همراه با قیم او، ابونعیم رضوان، به عنوان آموزگار و نوعی نایب السلطنه برای سلطان جوان عمل کرده و به طور فعال در امور حکومت مشارکت داشتند. ابن الخطیب در این دوره از او با عنوان «جدّة السلطان» (مادربزرگ سلطان) یاد کرده است. به گفتهٔ مورخ باربارا بولویس گایاردو، این دوره، اوج فعالیت های سیاسی فاطمه بود. در سال ۱۳۲۸، ترور وزیر محمد بن محروق به فرمان محمد چهارم درحالی صورت گرفت که او، مطابق معمول، در کاخ فاطمه مشغول بحث دربارهٔ امور امارت بود. بولویس گایاردو گمان می کند که فاطمه ممکن است در طراحی یا هدایت این ترور نقش داشته باشد. محمد چهارم در سال ۱۳۳۳ ترور شد و به جای او برادر ۱۵ ساله اش، یوسف اول، بر تخت نشست. فاطمه دوباره به عنوان آموزگار و نایب السلطنه برای نوه اش، که هنوز به عنوان یک نوجوان در نظر گرفته می شد و اختیاراتش محدود به «انتخاب غذا از سفره اش» بود، عمل کرد. به گفتهٔ روبیرا ماتا، احتمالاً فاطمه در ساخت و سازهای یوسف اول در الحمراء، مجموعه کاخ و قلعه سلطنتی گرانادا، تأثیرگذار بوده است، اما بولویس گایاردو معتقد است که هیچ شواهدی از این تأثیر وجود ندارد.
فاطمه در ۲۶ فوریه ۱۳۴۹ (۷ ذوالحجه ۷۴۹ هجری قمری)، در دوران حکومت یوسف اول، در سن بیش از ۹۰ سالگی در تقویم هجری قمری درگذشت و در قبرستان سلطنتی (روضة) ال همبرا به خاک سپرده شد. تاثیرات و میراث. شاعر، تاریخ نگار و دولتمرد ابن خطیب یک مرثیه ۴۱ بیتی برای درگذشت فاطمه سرود که تنها مرثیه ای است که تاکنون برای یک شاهزاده خانم از دودمان نصر نوشته شده است. در این مرثیه، او نوشت: «او تنها بود، بر زنان زمان خود پیشی گرفت / مانند شب قدر که بر همه شب ها برتری دارد.» او هم چنین فاطمه را چنین ستایش کرد: "او بخشنده ترین بخشنده های سلطنت، مروارید بزرگ و مرکزی گردن بند دودمان، افتخار حرم سرا، اشتیاق عزت و احترام، پیونددهنده رعایای خود، حامی شاهان و یادآور زنده حق میراث خاندان سلطنتی بود." پس از درگذشت فاطمه، حکومت گرانادا تحت رهبری یوسف اول ادامه یافت و پس از او پسرش محمد پنجم به سلطنت رسید. در دوران حکومت آنان، گرانادا به اوج خود رسید. تاریخ نگار برایان ای. کاتلوس موفقیت نهایی دودمان را تا حدی به «بینش و پایداری» فاطمه نسبت داده است، به ویژه در دوران پرآشوب حکومت برادران، پسر و نوه هایش، که با قتل های سیاسی و سلطنت شاهان جوان
همراه بود. به لطف نسب فاطمه، اسماعیل و نسل های او مشروعیت یافتند، حتی اگر آنان از نسل پسران محمد اول نبودند. به سلطنت رسیدن اسماعیل نخستین نمونه از انتقال سلطنت از طریق خط مادری بود، که بار دیگر در سال ۱۴۳۲ با به سلطنت رسیدن یوسف چهارم تکرار شد. حکومت نسل های فاطمه آغازگر دوره ای بود که مورخان آن را «دودمان نصری اسماعیلی» می نامند، شاخه ای از دودمان که از سلطنت های پیشین جدا بود. تاریخ نگار ماریا خیسوس روبیرا ماتا سرپرستی و تعلیم نوه های فاطمه را به عنوان مقایسه ای با دوران معاصر ماریا د مولینا، که همچنین نقش مرکزی در سیاست به عنوان نایب السلطنه پسرش فرناندو چهارم (۱۲۹۵–۱۳۰۱) و نوه اش آلفونسو یازدهم (۱۳۱۲–۱۳۲۱) داشت، مطرح کرده است. در داستان. فاطمه دختر احمر شخصیت اصلی سری رمان های تاریخی "سلطانه" نوشته ی لیزا یارد است. شجره نامه. توجه: این فهرست ناقص است و تنها شامل شاهان و دیگر اعضای کلیدی سلسله می باشد.
پاتریشیا رهدر گالوائو (با نام مستعار پاگو) (۹ ژوئن ۱۹۱۰ – ۱۲ دسامبر ۱۹۶۲) نویسنده، شاعر، نمایشنامه نویس، روزنامه نگار و مترجم برجسته برزیلی بود که سهم قابل توجهی در جنبش مدرنیستی برزیل ایفا کرد. پاگو علاوه بر فعالیت های ادبی، از نظر سیاسی نیز فردی فعال محسوب می شد و در دهه ۱۹۳۰ با حزب کمونیست برزیل ارتباط نزدیکی داشت. زندگی. پاتریشیا رهدر گالوائو، معروف به پاگو، در یک خانواده چندفرهنگی با ریشه های پرتغالی، اسپانیایی و آلمانی متولد شد. او زنی پیشرو و مترقی بود که از معیارهای اخلاقی و اجتماعی زمان خود فراتر رفت. در سن ۱۵ سالگی، با نام مستعار پتسی همکاری خود را با روزنامه معروف براس ژورنال آغاز کرد. پاگو در سال ۱۹۲۸ تحصیلات متوسطه خود را در مدرسه عادی سائوپائولو به پایان رساند و به جنبش آوانگارد Movimento Antropofágicoپیوست که تحت تأثیر چهره های برجسته ای مانند اسوالد دی آندراده و تارسیلا دو آمارال قرار داشت. نام مستعار پاگو را شاعر رائول باپ به او داد که شعری با عنوان کوکو دو پاگو را به وی تقدیم کرده بود. پاگو در سال ۱۹۲۸ تحصیلات متوسطه خود را در مدرسه عادی سائوپائولو به پایان رساند و به جنبش آوانگارد Movimento