Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
خی پژوهشگران در عوض اعضای جامعه یهودی را متهم می کنند که برگه های مفقود را کنده و به طور خصوصی پنهان کرده اند. دو بخش مفقود از دست نوشته ــ یک برگ کامل از کتاب تواریخ و یک قطعه از صفحه ای از کتاب خروج ــ در دهه ۱۹۸۰ از چنین منابعی به دست آمد و این احتمال را باز گذاشت که حتی بخش های بیشتری ممکن است از شورش های ۱۹۴۷ جان سالم به در برده باشند. به ویژه، کتاب «کدکس حلب» نوشته مَتی فریدمن در سال ۲۰۱۲ توجه را به این نکته جلب می کند که شاهدان عینی در حلب که اندکی پس از آتش سوزی کدکس را دیده بودند، به طور یکسان گزارش داده اند که نسخه کامل یا تقریباً کامل بوده است؛ سپس بیش از یک دهه هیچ گزارشی از آن وجود ندارد تا اینکه پس از ورود به اسرائیل در سال ۱۹۵۸ در مؤسسه بن زوی قرار گرفت و در آن زمان همان طور که امروز توصیف می شود، ناقص بود. کتاب او چندین احتمال برای مفقود شدن صفحات مطرح می کند که از جمله آن ها سرقت در اسرائیل است. آوی داباخ، مستندساز و نتیجه حاخام عزرا داباخ (یکی از آخرین نگهبانان کدکس زمانی که هنوز در سوریه بود)، در دسامبر 2015 از ساخت فیلمی خبر داد که تاریخچه کدکس را دنبال کرده و احتمالاً سرنوشت صفحات مفقود ر
ا روشن می کند. این فیلم با عنوان «تاج گمشده» [به عبری] در سال ۲۰۱۸ منتشر شد. در اسرائیل. در ژانویه ۱۹۵۸، کدکس حلب به طور قاچاق از سوریه خارج و به اورشلیم فرستاده شد تا تحت مراقبت خاخام اعظم یهودیان حلب قرار گیرد. این نسخه ابتدا به شلومو زالمان شرگای از آژانس یهود داده شد که بعدها شهادت داد کدکس در آن زمان کامل یا تقریباً کامل بوده است. در همان سال، کدکس به مؤسسه بن زوی سپرده شد. همچنین در سال ۱۹۵۸، جامعه یهودیان حلب از مؤسسه بن زوی برای بازگرداندن کدکس شکایت کرد. دادگاه علیه آن ها حکم داد و انتشار صورت جلسات را مسکوت گذاشت. در اواخر دهه ۱۹۸۰، کدکس در «معبد کتاب» در موزه اسرائیل قرار داده شد. این امر سرانجام به پژوهشگران فرصت داد تا آن را بررسی کنند و ادعاهایی را که بیان می کرد این همان نسخه خطی مورد اشاره موسی بن میمون است، مورد ارزیابی قرار دهند. کار موشه گوشن-گوتستاین بر روی معدود صفحات باقی مانده از تورات به نظر می رسد این ادعاها را فراتر از هر تردید معقولی تأیید کرده باشد. گوشن-گوتستاین در مقدمه چاپ فکسیمیله کدکس پیشنهاد داد که نه تنها این قدیمی ترین متن مسورایی (𝕸) شناخته شده در یک جلد است، بلکه نخستین ب
ار بوده که یک یا دو نفر کل تنخ را به عنوان یک واحد یکپارچه و با سبکی منسجم تولید کرده اند. در طول جنگ خلیج فارس و دوباره در جریان جنگ غزه، طومارها به عنوان بخشی از پروتکل اضطراری موزه اسرائیل در محفظه ای امن نگهداری شدند. تلاش ها برای بازسازی. بعدها، پس از آنکه دانشگاه دسترسی به کدکس را از او دریغ کرد، مردخای بروئر بازسازی متن مسورایی را بر پایه نسخه های خطی کهن شناخته شده دیگر آغاز کرد. نتایج او تقریباً به طور کامل با کدکس حلب مطابقت داشت. نسخه بروئر به طور معتبر برای بازسازی بخش های مفقود کدکس حلب به کار گرفته می شود. «تاج اورشلیم» (به عبری: כתר ירושלים، رومی شده: Keter Yerushalayim، به معنای «تاج اورشلیم») که در سال ۲۰۰۰ در اورشلیم چاپ شد، نسخه ای مدرن از تنخ بر پایه کدکس حلب و کار بروئر است: این نسخه از یک فونت تازه طراحی شده بر اساس خطاطی کدکس استفاده می کند و صفحه آرایی آن نیز بر مبنای همان کدکس است. خرافات. در میان جامعه یهودیان حلب و بازماندگان آنان در دیاسپورای پس از ۱۹۴۷، همواره این باور وجود داشت که کدکس دارای نیروی جادویی عظیمی است و کوچک ترین بخش آن می تواند سلامت و رفاه صاحبش را تضمین کند. از نظ
ر تاریخی، اعتقاد بر این بود که زنانی که اجازه نگاه کردن به آن را می یافتند باردار می شدند و کسانی که مسئول کلیدهای مخزن کدکس بودند، برکت می یافتند. از سوی دیگر، تاریخچه نسخه نشان می دهد که بر هر دفترچه آن عبارت «تقدیم به خدا، نه برای فروش یا خرید» نوشته شده بود و نخستین برگ نیز زمانی شامل هشدار رایجی برای نسخه های خطی عبری قرون وسطی بود: «لعنت بر کسی که آن را بدزدد و لعنت بر کسی که آن را بفروشد.» توصیف کدکس حلب. کدکس، آن گونه که اکنون در موزه اسرائیل نگهداری می شود، شامل ۲۹۴ صفحه ای است که توسط مؤسسه بن زوی تحویل داده شد به علاوه یک صفحه کامل و بخشی از صفحه ای دیگر که بعدها بازیابی گردید. صفحات بدون صحافی نگهداری می شوند و در هر دو طرف نوشته شده اند. هر صفحه از جنس پوست نوشته و اندازه آن ۳۳ سانتی متر ارتفاع و ۲۶٫۵ سانتی متر عرض (۱۳ اینچ × ۱۰٫۴۳ اینچ) است. به ویژه، تنها چند صفحه پایانی تورات باقی مانده است. جوهر آن از سه نوع مازو تهیه شده که کوبیده و با دوده سیاه و سولفات آهن مخلوط شده است. این نسخه خطی توسط متخصصان موزه اسرائیل مرمت شده است؛ مدیر موزه اعلام کرد که با توجه به تاریخچه کدکس، این نسخه «به طرز شگف
ت انگیزی در وضعیت عالی قرار دارد». نشانه های بنفش رنگ در لبه های صفحات مشخص شد که ناشی از قارچ هستند، نه آسیب ناشی از آتش سوزی. محتویات. زمانی که کدکس حلب کامل بود (تا سال ۱۹۴۷)، از سنت متنی طبری در ترتیب کتاب ها پیروی می کرد؛ مشابه کدکس لنینگراد و همچنین مطابق با سنت متأخر نسخه های خطی کتاب مقدس سفاردی. تورات و نبییم در همان ترتیبی قرار داشتند که در بیشتر نسخه های چاپی کتاب مقدس عبری یافت می شود، اما ترتیب کتاب های کتوبیم به طور چشمگیری متفاوت بود. در کدکس حلب، ترتیب کتوبیم چنین بود: کتاب تواریخ، مزامیر، کتاب ایوب، کتاب امثال، کتاب روت، غزل غزل ها، جامعه، مراثی، کتاب استر، کتاب دانیال، و کتاب های عزرا و نحمیا.
آنجلو استاتسی (؛ زادهٔ ) یک قاتل زنجیره ای اهل ایتالیا است که در ۲۰۰۱ معشوقهٔ خود را به قتل رساند و سپس بین ۲۰۰۸ تا ۲۰۰۹ چندین قتل در یک خانه سالمندان مرتکب شد. او به شش مورد از هشت قتل متهم محکوم شد و سپس به حبس ابد محکوم گردید. زندگی اولیه. اطلاعات کمی از زندگی اولیهٔ استاتسی در دست است. او در ۲۵ دسامبر ۱۹۴۵ در رم زاده شد، در ۱۹۷۶ ازدواج کرد و دو دختر داشت. به مدت بیست و شش سال در کلینیک «جمِلی» کار کرد تا اینکه در ۱۹۹۶ اخراج شد و سپس به مونتلیبرتی نقل مکان کرد. در آنجا به عنوان پرستار مشغول شد و همچنین گاهی در یک فهرست مدنی محلی فعال بود و بعدها به عنوان مشاور در فورزا ایتالیا فعالیت کرد. قتل ها. ماریا ترزا دل آنتو. در ۲۹ مارس ۲۰۰۱، معشوقهٔ ۵۸ سالهٔ استاتسی، ماریا ترزا دل آنتو، که پرستار کلینیک «جمِلی» بود، ساعت ۹:۳۰ صبح از خانه خارج شد و به ایستگاه آنگویلارا سابازیا رفت و هرگز بازنگشت. کمی بعد، بین ۲ آوریل تا ۴ ژوئن ۲۰۰۱، خانوادهٔ دل آنتو نامه ای همراه با حلقهٔ ازدواج و دو تلگرام از تورین دریافت کردند. در آن نامه نویسنده ادعا کرد که خود ماریا است و خواستار شد خانواده اش او را جستجو نکنند. حلقه و تلگرام ها
توسط مقامات توقیف شد و تأیید گردید که حلقه همان حلقه ای است که شوهر اول دل آنتو، جیانکارلو ماری، که در ۱۹۸۱ فوت کرد، به او داده بود. به دلیل نزدیکی به دل آنتو و خانواده اش، استاتسی در ابتدا تحت بررسی قرار گرفت اما پرونده در ۲۰۰۵ بسته شد زیرا مقامات نتیجه گرفتند که زن خودسرانه رفته است. در ژانویه ۲۰۰۹، پس از توجه مجدد برنامه تلویزیونی "Chi l'ha visto?"، پرونده دوباره باز شد. براساس شهادت های متعدد، او قصد داشت حرفهٔ خود را در درازمدت ارتقا دهد و اندکی پیش از ناپدید شدن، مرغی از یخچال خارج کرده و در سینک آب گذاشته بود که نشان می داد قصد بازگشت دارد. شکایت علیه استاتسی شدت یافت زمانی که یکی از آشنایان زن ساکن تورین اعلام کرد که توسط او برای نوشتن تلگرام ها و فریب دادن بازپرس ها پول دریافت کرده است. همچنین استاتسی به مقامات گفته بود در روز ناپدید شدن در مونتلیبرتی بود اما سوابق تلفنش نشان داد که در آنگویلارا سابازیا بوده است، همان مکانی که دل آنتو آخرین بار دیده شد. نهایتاً مشخص شد که صبح روز ناپدید شدن، تلفن همراه دل آنتو برای ساعت ها خاموش و سپس در منطقهٔ مونتلیبرتی روشن شد. جسد دل آنتو در نهایت در داخل مرغدان
ی خانهٔ استاتسی پیدا شد. بعداً استاتسی ادعا کرد که مرگ او تصادفی بوده و طی یک جر و بحث او را هل داده و دل آنتو به سرش برخورد کرده و مرده است. توضیحات او رد شد زیرا تحقیقات نشان داد که او او را برای جلوگیری از بازپرداخت وام ۹ میلیون "لیره" به قتل رسانده است. مرگ های ویلا آلکس. در حالی که پروندهٔ دل آنتو هنوز فعال بود، استاتسی به عنوان پرستار در خانه سالمندان «ویلا آلکس» در سانت آنجلو رومانو مشغول به کار شد. بیماران او را بسیار مثبت ارزیابی می کردند و برای انجام آزمایشاتشان با خودروهای او جابجا می شدند. در ۲۸ اکتبر ۲۰۰۹، او دستگیر شد و به قتل هفت بیمار در این مرکز بین دسامبر ۲۰۰۸ تا سپتامبر ۲۰۰۹ متهم شد که همگی در کما ناشی از دوز کشندهٔ انسولین فوت کرده بودند. قربانیان عبارت بودند از: کاترینا کاندیدی، لوآرا زوپی، کارملا آنتونلی، لوسیا پیا ویتا، گرگوریو فررانته، اواریستو ماساردی و ماریا ترزا کاتوله. محاکمه و زندان. در ۳۰ سپتامبر ۲۰۱۰، استاتسی برای محاکمهٔ قتل ماریا ترزا دل آنتو به دادگاه فرستاده شد. او در ۲۲ دسامبر ۲۰۱۱ به قتل محکوم و به ۲۴ سال حبس به علاوه پرداخت غرامت مالی به سه فرزند دل آنتو محکوم گردید. در ۲
۰۱۲، استاتسی برای مرگ های ویلا آلکس محاکمه شد و در پنج مورد محکوم گردید. او سپس در ۲۶ مارس ۲۰۱۴ به حبس ابد محکوم شد و علیه حکم درخواست تجدیدنظر داد. حکم تجدیدنظر توسط دیوان عالی در ۱۳ ژوئیه ۲۰۱۶ رد شد و حکم نهایی شد و او هم اکنون در زندان ریبیبیا در رم دوران محکومیت خود را سپری می کند. در رسانه و فرهنگ. ناپدید شدن و قتل ماریا دل آنتو در یکی از قسمت های برنامه تلویزیونی "Commissari - Sulle tracce del male" (بازرسان – در ردپای شر) که در ۲۰۱۹ پخش شد، پوشش داده شد.
«قایم موشک» ترانه ای ضبط شده توسط خوانندهٔ انگلیسی ایمجن هیپ می باشد که به عنوان اولین تک آهنگ دومین آلبوم خود "از طرف خودت صحبت کن" در ۱۹ مه سال ۲۰۰۵ منتشر گردید. این اثر بالاد فولکترونیکای آکاپلا که سرودن و تهیهٔ آن بر عهدهٔ خود هیپ بوده، با استفادهٔ گسترده از هارمونایزر ساخته شده و به طور اندوه بار به از دست دادن فردی در پی جدایی یا طلاق می پردازد. «قایم موشک» نخستین بار پس از حضور در صحنه ای از قسمت پایانی فصل دوم سریال تلویزیونی "او. سی." از شبکهٔ فاکس و همچنین در "تیراندازی"، پارودی صحنه ای در برنامهٔ پخش زندهٔ شنبه شب، به محبوبیت دست یافت. این اثر پس از آنکه در سال ۲۰۲۰ در یکی از قسمت های سریال تلویزیونی "آدم های معمولی" از شبکهٔ هولو به نمایش درآمد، محبوبیت تازه ای پیدا کرد. بخش میانی این اثر به طور برجسته ای در نخستین تک آهنگ جیسون درولو، خوانندهٔ آمریکایی، با عنوان «چی گفتی» در سال ۲۰۰۹ منتشر و نمونه برداری شد – که هیپ نیز در نوشتن آن مشارکت داشت – و این اثر در نهایت به صدر جدول "بیلبورد" هات ۱۰۰ رسید. «قایم موشک» سپس بیش از ۶۴۷٬۰۰۰ نسخه در ایالات متحده فروخت و بدین ترتیب از سوی آرآی ای ای موفق به د
ریافت گواهی طلایی شد. این اثر نیز از نظر منتقدان موفق بود و توسط چندین منتقد به عنوان بهترین آهنگ هیپ معرفی شده است. هیپ ترانهٔ «قایم موشک» را در کنسرت خیریهٔ وان لاو منچستر در سال ۲۰۱۷ و همچنین در اجرای خود در برنامهٔ کنسرت های میز کوچک شبکهٔ ان پی آر در سال ۲۰۱۹ اجرا نمود.
ایلام (به نپالی: ، ) یک شهر در نپال است که در ناحیه ایلام، استان کوشی واقع شده است. ایلام ۱۷۳٫۳۲ کیلومتر مربع مساحت و ۵۰٬۰۸۵ نفر جمعیت دارد.
سینما فردوسی یک سینما در شهر بیرجند، ایران است. این سینما که متعلق به حوزه هنری می باشد در سال ۱۲۹۲ با یک سالن تأسیس شده است. این سینما توسط محمدرضا صمصام الدوله حاکم وقت زابل ساخته شد.
مارو (؛ ۲۴ مه ۲۰۰۷ – ۶ سپتامبر ۲۰۲۵) گربه نر نژاد اسکاتلندی ساکن ژاپن بود که در یوتیوب محبوب شد. ویدیوهای مارو بیش از ۵۷۷ میلیون بار مشاهده شده است و در مقطعی او رکوردهای جهانی گینس را برای بیشترین بازدید ویدیوی یوتیوب از یک حیوان خاص در اختیار داشت. مارو به عنوان «مشهورترین گربه در اینترنت» توصیف شد. زندگی. مارو در ۲۴ مه ۲۰۰۷ به دنیا آمد و گربه ای از نژاد اسکاتلندی بود. وقتی چهارماهه بود، تحت مراقبت زنی ژاپنی با نام مستعار «موگوموگو» قرار گرفت که او را مارو، کلمه ژاپنی به معنی گرد، نامید. از سال ۲۰۰۸، موگوموگو شروع به انتشار ویدیوهایی از مارو در یوتیوب خود کرد. در ۲۵ اکتبر ۲۰۰۸، موگوموگو ویدیویی از مارو منتشر کرد که در آن به عنوان بخشی از یک مسابقه یوتیوب، تلاش می کرد تا خود را در یک جعبه مقوایی جا دهد. این ویدیو به سرعت همه بین شد و تا ۷ سپتامبر ۲۰۲۵، ۱۹۰۰۴۹۷۲ بار مشاهده شده است اکثر ویدیوهای کانال موگوموگو روند مشابهی را دنبال می کنند؛ مارو در حال جا دادن خود در جعبه های مقوایی، پریدن در آنها یا بازی کردن با آنها، و همچنین ویدیوهای دیگری از او در حال بازی. برای حفظ تمرکز کانال بر مارو، موگوموگو اطلاعات کمی
در مورد خودش فاش کرد و همچنین خود را به عنوان هم اتاقی او، نه صاحب آن، معرفی کرد. موگوموگو موفقیت مارو را به مهارت او در جا دادن در جعبه های مقوایی کوچک، عشق به تاب اتاق نشیمن و بامزه بودنش نسبت داد. او همچنین کاریزمای او را به کنجکاوی و «صورت گرد و خوش قیافه اش» نسبت می داد. مارو در ۶ سپتامبر ۲۰۲۵، در ۱۸ سالگی، پس از چندین هفته وضعیت نامناسب سلامتی و پس از تشخیص آدنوکارسینوم ریه، درگذشت.
ابو عبدالله محمد دوم یا محمد دوم غرناطه (به عربی: ) که با لقب "الفقیه" نیز شناخته می شود، – ۸ آوریل ۱۳۰۲؛ از ۱۲۷۳ تا زمان مرگش سلطنت کرد) دومین حاکم نصری از امارت غرناطه در اندلس در شبه جزیره ایبری بود که جانشین پدرش، محمد اول شد. او که در زمان رسیدن به سلطنت در امور مملکتی باتجربه بود، سیاست پدرش را در حفظ استقلال در برابر همسایگان بزرگ تر غرناطه، یعنی پادشاهی مسیحی تاج کاستیا و دولت مسلمان مرینیان مراکش، و همچنین شورش داخلی متحدان سابق خانواده اش، بنو اشقیلوله، ادامه داد. پس از به دست گرفتن تاج و تخت، او با آلفونسوی دهم کاستیا پیمانی بست که در آن کاستیا در ازای دریافت خراج، موافقت کرد که به حمایت از بنو اشقیلوله پایان دهد. هنگامی که کاستیا پول را گرفت اما به حمایت از بنو اشقیلوله ادامه داد، محمد به ابویوسف مرینی روی آورد. مرینیان لشکرکشی موفقی را علیه کاستیا فرستادند، اما زمانی که مرینیان با بنو اشقیلوله به عنوان هم تراز محمد رفتار کردند، روابط تیره شد. در سال ۱۲۷۹، محمد از طریق مانورهای دیپلماتیک، مالقه را که قبلاً مرکز قدرت بنو اشقیلوله بود، بازپس گرفت. در سال ۱۲۸۰، دیپلماسی او نتیجه معکوس داد و غرناطه با
حملات همزمان از سوی کاستیا، مرینیان و بنو اشقیلوله روبرو شد. محمد که مورد حمله همسایگان قدرتمندتر خود قرار گرفته بود، از شکاف بین آلفونسو و پسرش سانچو چهارم کاستیا بهره برداری کرد و همچنین از "داوطلبان ایمان"، سربازانی که از آفریقای شمالی استخدام شده بودند، کمک گرفت. این تهدید زمانی کاهش یافت که آلفونسو در سال ۱۲۸۴ و ابویوسف در سال ۱۲۸۶ درگذشتند؛ جانشینان آنها (سانچو و ابویعقوب یوسف به ترتیب) سرگرم مسائل داخلی خود بودند. در سال ۱۲۸۸ بنو اشقیلوله به دعوت ابویعقوب به شمال آفریقا مهاجرت کردند و بزرگ ترین دغدغه داخلی محمد را برطرف کردند. در سال ۱۲۹۲، غرناطه به کاستیا کمک کرد تا تاریفا را از مرینیان بگیرد، با این تفاهم که شهر به غرناطه واگذار شود، اما سانچو از این وعده سر باز زد. محمد دوم سپس به سمت مرینیان متمایل شد، اما تلاش مشترک غرناطه و مرینیان برای بازپس گیری تاریفا در سال ۱۲۹۴ ناکام ماند. در سال ۱۲۹۵، سانچو درگذشت و فرناندوی چهارم کاستیا که خردسال بود، جانشین او شد. غرناطه با انجام یک لشکرکشی موفق علیه کاستیا، از این فرصت استفاده کرد و کسادا و آلکاودته را تصرف کرد. محمد همچنین یک حمله مشترک با آراگون علیه
کاستیا را برنامه ریزی کرد، اما در سال ۱۳۰۲ پیش از انجام عملیات درگذشت. در طول سلطنت ۲۹ ساله خود، محمد دولتی را که پدرش تأسیس کرده بود، تحکیم بخشید و اصلاحات اداری و نظامی را به اجرا گذاشت. او پروتکل سلطنتی نصری و دیوان دربار را تأسیس کرد، داوطلبان ایمان — سربازانی که از شمال آفریقا استخدام شده بودند — را سازماندهی کرد و اهمیت منصب وزیر را در دولت افزایش داد. او همچنین دستور ساخت مجموعه ای از دژهای مستحکم در موقعیت های استراتژیک در سراسر مرزهای خود را صادر کرد که در قرن های بعد، ستون فقرات دفاع مرزی غرناطه را تشکیل دادند. او مجموعه کاخ و قلعه الحمرا را گسترش داد و تجارت امارت را با اروپای مسیحی، به ویژه با بازرگانان جنوا و پیزا، افزایش داد. لقب او "الفقیه" نشان دهنده تحصیلات عالی او و همچنین ترجیحش به محاصره خود با دانشمندان و شاعران است. اوایل زندگی. محمد در سال ۶۳۳ هجری قمری (۱۲۳۵ یا ۱۲۳۶ میلادی) در خاندان نصری به دنیا آمد که از شهر آرخنا، در آن زمان در اندلس در شبه جزیره ایبری، سرچشمه می گرفتند. به گفته مورخ و وزیر بعدی غرناطه، ابن خطیب، این خاندان — که به نام بنو نصر یا بنو الأحمر نیز شناخته می شوند — از ن
سل سعد بن عباده، یکی از یاران برجسته پیامبر اسلام محمد، از قبیله بنو خزرج در عربستان بودند؛ نوادگان سعد به اسپانیا مهاجرت کرده و در آرخنا به عنوان کشاورز ساکن شدند. او حداقل دو برادر بزرگتر به نام های فرج (متولد ۶۲۸ ه .ق/۱۲۳۰ یا ۱۲۳۱ م) و یوسف، و دو خواهر به نام های مؤمنه و شمس داشت. در سال ۱۲۳۲، پدرش محمد اول استقلال شهر را برقرار کرد و این شهر بعدها به یک دولت مستقل قابل توجه در جنوب اسپانیا تبدیل شد که پس از از دست دادن آرخنا در سال ۱۲۴۴، مرکز آن غرناطه بود. امارت غرناطه به آخرین دولت مستقل مسلمان در شبه جزیره ایبری تبدیل شد. در سال ۱۲۵۷، پس از مرگ فرج، محمد اول پسرانش محمد و یوسف را به عنوان وارثان جدید خود اعلام کرد. در اوت همان سال، محمد جوان صاحب اولین پسرش، محمد سوم آینده، شد. او پسر دیگری به نام نصر و دختری به نام فاطمه داشت. فاطمه بعدها با پسرعموی پدرش، ابوسعید فرج ازدواج کرد و نوادگان آنها حاکمان آینده غرناطه شدند و پس از برکناری نصر در سال ۱۳۱۴، جانشین خط مستقیم مردانه شدند. محمد دوم آینده به عنوان وارث، در امور دولتی، از جمله جنگ و دیپلماسی، مشارکت داشت. او برای مدتی در دوران حکومت پدرش به عنوان
وزیر خدمت کرد. او پس از مرگ یوسف، که در زمان حیات پدرشان بدون فرزند درگذشت، تنها وارث شد. در زمان مرگ پدرش در سال ۱۲۷۳، محمد دوم ۳۸ ساله و یک دولتمرد باتجربه بود. حکومت: ۱۲۷۳–۱۳۰۲. پس زمینه. غرناطه بین دو همسایه بزرگتر قرار داشت: پادشاهی مسیحی تاج کاستیا در شمال و دولت مسلمان مرینیان با مرکزیت مراکش امروزی در جنوب. اهداف کاستیا این بود که غرناطه را تحت کنترل نگه دارد، از انجام حملات توسط آن جلوگیری کند و آن را مجبور به ادامه پرداخت خراج کند. مبلغ خراج ۳۰۰٬۰۰۰ ماراودی بود—حدود نیمی از درآمد غرناطه—و منبع درآمد مهمی برای کاستیا به شمار می رفت، هرچند غرناطه اغلب پرداخت ها را به تعویق می انداخت. از سوی دیگر، مرینیان، با پیروی از پیشینیان خود یعنی موحدون و مرابطون، حفاظت از مسلمانان در شبه جزیره ایبری و همچنین شرکت در جهاد علیه گسترش مسیحیت در آنجا — که به اصطلاح "رکونکیستا" نامیده می شود — را وظیفه خود به عنوان مسلمان و راهی برای افزایش مشروعیت خود می دانستند. در زمان حکومت محمد دوم، هدف اصلی غرناطه حفظ استقلال از هر دو قدرت، حفظ توازن قوا، جلوگیری از اتحاد بین آنها و کنترل شهرهای مرزی کاستیا و همچنین بنادر تنگه
جبل الطارق مانند الخسیراس، تاریفا و جبل الطارق بود. رقابت بر سر کنترل این بنادر استراتژیک که عبور و مرور به شمال آفریقا را کنترل می کردند، تا اواسط قرن چهاردهم ادامه یافت، در آنچه مورخان مدرن آن را "نبرد تنگه" ("Batalla del Estrecho") می نامند. علاوه بر این دو قدرت خارجی، غرناطه توسط بنو اشقیلوله نیز به چالش کشیده می شد؛ خاندانی دیگر از آرخنا که در ابتدا با نصریان متحد بودند و قدرت نظامی آنها به تأسیس پادشاهی کمک کرده بود. آنها از حداقل سال ۱۲۶۶ علیه محمد اول شورش کردند و از کاستیا، که در آن زمان تحت حکومت آلفونسوی دهم بود و می خواست غرناطه را تحت کنترل نگه دارد، کمک دریافت کردند. آلفونسو نیرویی تحت فرمان نونیو گونزالس د لارا را برای کمک به بنو اشقیلوله فرستاد، اما این نجیب زاده کاستیایی خود نارضایتی هایی از آلفونسو داشت؛ نونیو گونزالس در نهایت علیه پادشاه خود شورش کرد و توسط محمد اول مورد استقبال قرار گرفت. در آغاز حکومت محمد دوم، قلمروهای بنو اشقیلوله شامل مالقه—دومین شهر بزرگ امارت پس از غرناطه و یک بندر مهم مدیترانه ای—و همچنین گوادیکس بود. جلوس بر تخت و مذاکره با آلفونسوی دهم. در ۲۲ ژانویه ۱۲۷۳، محمد اول
از اسب افتاد و بر اثر جراحات درگذشت. محمد جوان به عنوان محمد دوم بر تخت نشست. از آنجایی که او وارث تعیین شده بود، انتقال قدرت به آرامی صورت گرفت. اولین کار او رسیدگی به شورش بنو اشقیلوله و شورشیان کاستیایی بود که با پدرش متحد شده و در قلمرو غرناطه مورد استقبال قرار گرفته بودند. روابط با شورشیان کاستیایی، که توسط نونیو گونزالس رهبری می شدند و در مهار کاستیا و بنو اشقیلوله مفید بودند، پس از جانشینی ضعیف شد زیرا هر دو طرف نگران از دست دادن حمایت یکدیگر بودند. آلفونسو نیز به آشتی با برخی از شورشیان علاقه مند بود. محمد دوم سپس وارد مذاکره با آلفونسو شد — اگر می توانست اتحاد کاستیا را تضمین کند، دیگر نیازی به نگرانی از دست دادن حمایت شورشیان نداشت. در اواخر سال ۱۲۷۳، او و برخی از رهبران شورشی از آلفونسو در دربارش در سویا دیدن کردند و با احترام مورد استقبال قرار گرفتند. آلفونسو با خواسته های غرناطه — پایان دادن به حمایت از بنو اشقیلوله — در ازای وعده محمد برای تبعیت از آلفونسو، پرداخت سالانه ۳۰۰٬۰۰۰ ماراودی به عنوان خراج، و پایان همکاری با شورشیان موافقت کرد. با این حال، پس از پرداخت خراج، آلفونسو از تعهد خود سر با
ز زد، حمایت خود را از بنو اشقیلوله حفظ کرد و محمد را برای اعطای آتش بس به آنها تحت فشار قرار داد. لشکرکشی های مرینیان علیه کاستیا. محمد که از آلفونسو ناامید شده بود، از مرینیان به رهبری ابویوسف یعقوب بن عبدالحق کمک خواست. در حالی که آلفونسو برای دیدار با پاپ گرگوری دهم در سفر بود و قلمرو خود را به وارث و نایب السلطنه فردیناند د لا سردا سپرده بود، محمد نمایندگانی را به دربار مرینیان فرستاد. ابویوسف از سال ۱۲۴۵ به جنگ با مسیحیان در اسپانیا علاقه نشان داده بود و اکنون که کنترل پایتخت سابق موحدون، مراکش را به دست آورده و بیشتر مراکش را متحد کرده بود، قدرت و فرصت انجام این کار را داشت. در آوریل ۱۲۷۵ ابویوسف ارتشی را که شامل ۵٬۰۰۰ سوار تحت فرمان پسرش، ابوزیان مندیل بود، بسیج کرد. سه ماه بعد ابوزیان از تنگه جبل الطارق عبور کرد، در تاریفا پیاده شد و شهر را تصرف کرد. به زودی فرماندار الخسیراس از غرناطه جدا شد و شهر خود را به ابوزیان واگذار کرد. شاهزاده مرینی یک سرپل بین تاریفا و الخسیراس ایجاد کرد و شروع به حمله به قلمرو کاستیا تا خه رس د لا فرونترا کرد. در بحبوحه این پیاده شدن ها، محمد دوم در ژوئن ۱۲۷۵ به بنو اشقیلول
ه در مالقه حمله کرد، اما عقب رانده شد. فردیناند د لا سردا برای مقابله با نیروهای مسلمان راهپیمایی کرد، اما در ۲۵ ژوئیه ۱۲۷۵ در ویارئال درگذشت و کاستیا را با رهبری نامشخصی رها کرد. با ایجاد سرپل و شناسایی قلمروهای کاستیا، ابویوسف نیروهای بیشتری را از تنگه عبور داد، از جمله سربازان خانگی، وزیران، مقامات و روحانیون شمال آفریقا. خود ابویوسف در ۱۷ اوت ۱۲۷۵ به اسپانیا عبور کرد. او سپس با محمد و رهبر بنو اشقیلوله، ابو محمد، که با ارتش خود به سلطان پیوستند، ملاقات کرد. مرینیان با نصریان و بنو اشقیلوله به عنوان هم تراز رفتار کردند و محمد که از اینکه با رعایای شورشی خود برابر دیده شود، آزرده خاطر شده بود، پس از سه روز ارتش را ترک کرد، هرچند نیروهایش باقی ماندند. در سپتامبر ۱۲۷۵ این ارتش پیروزی بزرگی را در نبرد اسیخا علیه کاستیا به دست آورد. نونیو گونزالس که اکنون برای کاستیا می جنگید، کشته شد. به گفته وقایع نگاران مرینی، بنو اشقیلوله سهم زیادی در این پیروزی داشتند و رهبران آنها حضور داشتند، در حالی که نیروهای غرناطه سهم کمی داشتند و خود محمد در غرناطه مانده بود. ابوزیان پیروزی را در الخسیراس جشن گرفت و سر نونیو گونزالس
را به غرناطه فرستاد. این احتمالاً محمد را که از این نوع ظلم بیزار بود و ممکن بود به متحد سابق خود احترام بگذارد یا حتی با او دوست باشد، آزرده خاطر کرد. او سر را با مشک و کافور مومیایی کرد و به کاستیا فرستاد تا به درستی با بدنش دفن شود. منابع مرینی این کار را تلاشی از سوی محمد برای «جلب دوستی [آلفونسو]» توصیف کردند. در این مقطع، مرینیان با بنو اشقیلوله دوستانه تر و نسبت به محمد کمتر همدل شدند. پس از شکست در یک نبرد دریایی در نزدیکی تاریفا، ابویوسف که از قطع ارتباط با مراکش نگران بود، تصمیم به بازگشت به خانه گرفت. ابویوسف، محمد و کاستیا در اواخر دسامبر ۱۲۷۵ یا اوایل ژانویه ۱۲۷۶ بر سر آتش بسی دو ساله توافق کردند. پیش از رفتن ابویوسف، منشی محمد، ابوعمر بن مرابط شعری سرود که در آن ترس از قدرت کاستیا و درخواست ادامه کمک مرینیان را بیان می کرد ("جعبه را ببینید"). ابویوسف اسپانیا را ترک کرد و در ۱۹ ژانویه در قصر الصغیر پیاده شد. ابویوسف و مرینیان در ژوئن ۱۲۷۷ به اسپانیا بازگشتند. در ابتدا بنو اشقیلوله به آنها پیوستند و بدون محمد و نیروهای نصری به نبرد پرداختند. مرینیان نیروهای کاستیایی را در خارج از سویا در ۲ اوت شک
ست دادند و چندین قلعه را در امتداد رود گوادالکیبیر تصرف کردند و در ۲۹ اوت به الخسیراس بازگشتند. ابویوسف در ۳۰ اکتبر دوباره به راه افتاد و این بار محمد در نزدیکی آرچیدنا به او پیوست. آنها قلعه بنامه خی را تصرف کردند، کوردوبا را محاصره کردند و شهرهای اطراف را غارت کردند. یا آلفونسو یا شهرهای آسیب دیده از جنگ درخواست صلح کردند که توسط محمد و ابویوسف پذیرفته شد. ابویوسف در ۲۸ نوامبر به الخسیراس بازگشت، در ۲۴ فوریه ۱۲۷۸ آتش بسی منعقد کرد و در ماه مه به مراکش بازگشت. اگرچه مرینیان در میدان نبرد پیروز شده و نیروهای مسلمان چندین شهر را غارت کرده بودند، اما نتوانستند هیچ شهرک بزرگی را تصرف کنند یا قلمروهای مسیحی را برای همیشه ضمیمه کنند. از سوی دیگر، بنادر تاریفا و الخسیراس در تنگه، به عنوان پایگاه های مرینیان در شبه جزیره باقی ماندند. مانورهای دیپلماتیک تا سال ۱۲۸۰. در طول لشکرکشی دوم ابویوسف، بنو اشقیلوله مالقه — مرکز قدرت خود — را به متحد جدیدشان واگذار کردند. این اقدام ناشی از ترس آنها از عدم توانایی در دفاع از آن در برابر غرناطه بود. مرینیان در اواسط فوریه ۱۲۷۸ آن را اشغال کردند، و ابویوسف عمویش، عمر بن یحیی، را
به عنوان فرماندار منصوب کرد. محمد از این تجاوز مرینیان به قلمرو خود، که یادآور اقدامات مرابطون و موحدون، دو سلسله مسلمان شمال آفریقایی پیشین بود که پس از مداخله اولیه علیه مسیحیان، اندلس را ضمیمه کرده بودند، نگران شد. او یغمراسن بن زیان تلمسان را تشویق کرد تا به مرینیان در شمال آفریقا حمله کند و کاستیا را به حمله به پایگاه اسپانیایی مرینیان در الخسیراس ترغیب کرد. ابویوسف که در جبهه های متعدد تحت فشار بود، از مالقه عقب نشینی کرد و شهر را در ۳۱ ژانویه ۱۲۷۹ به محمد واگذار کرد. همچنین ادعا شد که غرناطه با دادن قلعه سالوبرنیا و پنجاه هزار دینار طلا به عمر بن یحیی رشوه داده است. محمد پسرعمو و مشاور نزدیک خود، ابوسعید فرج را به عنوان فرماندار منصوب کرد. با در دست داشتن مالقه، محمد سپس به مرینیان در دفاع از الخسیراس کمک کرد، شاید به دلیل احساس گناه از رنج مسلمانان محاصره شده در شهر. نیروهای مشترک مرینی-غرناطه محاصره کنندگان کاستیایی را در سال ۱۲۷۹ شکست دادند. به نظر می رسد منابع کاستیایی در آن زمان متوجه دخالت غرناطه نشده و فکر می کردند که تنها توسط مرینیان شکست خورده اند. جنگ در دو جبهه. مانوری که منجر به تصرف مالقه